cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζήτημα των αζύμων
Ιστορική αναδρομή
Πρώτος (το 1053) ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ Κηρουλάριος (1043-1059), αφού απαγόρευσε την τήρηση των λατινικών εθίμων από τούς Λατίνους τής Κωνσταντινουπόλεως, απειλώντας μάλιστα με κλείσιμο ναών και μονών σε περίπτωση μη συμμόρφωσης (1052), απέστειλε επιστολή του στον Μητροπολίτη Αχρίδας Λέοντα, δείχνοντάς του το κακόδοξο της χρήσεως άζυμου άρτου εκ μέρους τών Δυτικών. Με αυτήν την προτροπή του Κηρουλάριου, ο Αχρίδας Λέων έγραψε επιστολή στον επίσκοπο Traina της Απουλία Ιωάννη, με σκοπό να προφυλάξει τους Χριστιανούς τής Νότιας Ιταλίας από τα λατινικά λειτουργικά έθιμα, ζητώντας μάλιστα από αυτόν να διαβιβάσει την επιστολή του στον πάπα και τους επισκόπους τής Δύσης, εξορκίζοντάς τους να διορθωθούν.
Ο αρχιεπίσκοπος Σικελίας και καρδινάλιος Umberto Da Silva, ευρισκόμενος στην Απουλία, μετέφρασε την επιστολή τού Λέοντα στα λατινικά και τη μετέφερε στον πάπα Ρώμης Λέοντα Θ΄ Συνέταξε και απάντηση προς τον Κηρουλάριο και τον Λέοντα Αχρίδας καθώς και αναίρεση των κατηγοριών τής Ανατολής κατά των λατινικών εθίμων, εκτοξεύοντας κατηγορίες κατά του Πατριάρχη Μιχαήλ και προβάλλοντας το παπικό πρωτείο. Στη συνέχεια, τη στάση τού Κηρουλάριου ακολούθησαν πολλοί άλλοι μεταγενέστεροι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, όπως οι: Στουδίτης μοναχός Νικήτας Στηθάτος (1054), Αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας Λέων, Πατριάρχες Αντιοχείας Πέτρος Γ’ και Ιωάννης, Μητροπολίτης Νικαίας Ευστράτιος, επίσκοπος Μεθώνης Νικόλαος, Γεννάδιος Σχολάριος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων Συμεών, Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ρωσίας Ιωάννης, Ευστράτιος Αργέντης (+ 1759) κ.ά. Ομοίως, και πολλοί ιεροί Κανόνες καταδικάζουν τη χρήση άζυμου άρτου στη Θ. Ευχαριστία.
Επί Πατριαρχίας Ιωάννου Θ’ του Αγαπητού (1111-1134), ο Αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων Πέτρος Χρυσολάνος (1113-1114) μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου συζήτησε με εκπροσώπους τής Εκκλησίας τής Ανατολής, υπό την παρουσία και του αυτοκράτορα Αλέξιου Κομνηνού, μεταξύ όλων τών άλλων θεολογικών διαφορών τών εκκλησιών Ανατολής και Δύσης, και το ζήτημα της χρήσης τών αζύμων. Ως εκπρόσωποι των Ορθοδόξων κατά τις συζητήσεις αυτές (1112 μ.Χ.) ορίστηκαν ο Μητροπολίτης Νικαίας Ευστράτιος και ο λόγιος διάσημος θεολόγος, ηγούμενος και «Πρώτος» τής ιεράς Μονής τού όρους Γάνου, Ιωάννης Φουρνής. Οι συζητήσεις διεξήχθησαν με την αντιπαράθεση της έναντι του πιο πάνω ζητήματος λατινικής και ορθόδοξης Παράδοσης.
Η παράλληλη και αντιρρητική ανάπτυξη των επιχειρημάτων τών δυο πλευρών δεν ήταν δυνατόν να καταλήξει σε θετικά αποτελέσματα. Η θεμελίωση της ορθόδοξης διδασκαλίας με την εκτενή αναφορά στην Πατερική Παράδοση της αδιαίρετης Εκκλησίας δεν αρκούσε για να μεταπείσει τον Πέτρο Χρυσολάνο. Οι συζητήσεις αποδόθηκαν σε αυτοτελείς μελέτες από τούς Ευστράτιο Νικαίας και Ιωάννη Φουρνή, ενώ συγχρόνως συντάχθηκαν και άλλες σχετικές μελέτες από τον Νικήτα Σεΐδη, τον μοναχό Ιωάννη Ζωναρά και τους λαϊκούς Θεόδωρο Πρόδρομο και Θεόδωρο τον εκ Σμύρνης. Οι μελέτες αυτές προστέθηκαν στην αντιλατινική πραγματεία τού Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη Οξείτη, ο οποίος διέμενε στην Κωνσταντινούπολη μετά την άλωση της Αντιόχειας από τούς Σταυροφόρους. Η προδρομική αυτή αντιλατινική Γραμματεία όχι μόνο ανέδειξε, αλλά και θεμελίωσε την ευρύτητα των θεολογικών αντιθέσεων Ανατολής και Δύσης, με εκτενή μάλιστα αναφορά στην κοινή Πατερική Παράδοση.
Το 1136 έφθασε στην Κωνσταντινούπολη, ως απεσταλμένος τού βασιλιά τής Γερμανίας Λοθάριου Γ’, ο επίσκοπος Avelberg, Άνσελμος, ο οποίος είχε σκοπό να προετοιμάσει μια κοινή βυζαντινο-γερμανική επίθεση εναντίον τού βασιλιά τής Σικελίας Rogerus ΙΙ κατά την παραμονή τού Άνσελμου στην Κωνσταντινούπολη οργανώθηκε υπαίθρια δημόσια συζήτηση μεταξύ αυτού και του Μητροπολίτη Νικομήδειας Νικήτα, υπό την παρουσία και του βυζαντινού αυτοκράτορα, ως διερμηνέας δε χρησιμοποιήθηκε κάποιος Ιταλός ονόματι Μωσής. Οι συζητήσεις, που διέπονταν από μετριοπαθές πνεύμα, περιλάμβαναν και το ζήτημα των αζύμων. Ο Νικομήδειας Νικήτας απέκρουσε τη χρήση τών αζύμων με την ειδικότερη μνεία τών αντιτιθεμένων προς τη λατινική αυτήν καινοτομία μαρτυριών τών παπών τού Δ’ αιώνα, Μιλτιάδη και Σιρίκιου
Με τον δεύτερο γάμο του Ιωάννη Βατάτζη(1222-1254), αυτοκράτορα της Νικαίας, με την Κωνσταντία (που ασπάστηκε την Ορθοδοξία και έλαβε το όνομα Άννα), θυγατέρα τού βασιλιά τής Γερμανίας Φρειδερίκου Β’ (άσπονδο εχθρό τού Παπισμού), διευκόλυνε την έναρξη διαπραγματεύσεων για την ένωση των Εκκλησιών. Οι συζητήσεις, που μεταξύ τών άλλων περιείχαν πάλι το θέμα των αζύμων, διεξήχθησαν στο Νυμφαίον (Ιανουάριος – Μάιος 1324). Στην ιδιότυπη αυτή συνοδική συνέλευση συμμετείχαν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γερμανός Β΄ (1222-1240), τέσσερεις παπικοί αντιπρόσωποι, Ορθόδοξοι επίσκοποι και θεολόγοι. Το κείμενο της απάντησης των Ορθοδόξων συντάχθηκε από τον φιλόσοφο και θεολόγο Νικηφόρο Βλεμμύδη, αλλά δεν έγινε δεκτό από τούς παπικούς αντιπροσώπους, οι οποίοι διέκοψαν τις συζητήσεις και κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη Ο ίδιος πάλι Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός Β’ συγκάλεσε άλλη Σύνοδο με αντιπροσώπους τού πάπα Γρηγόριου, καταδικάζοντας τη χρήση τών αζύμων στη Θεία Ευχαριστία
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Εκκλησιαστικά Σχίσματα
Κομητεία Σόντερμανλαντ
Η Κομητεία Σόντερμανλαντ (Södermanlands län) είναι κομητεία στη νοτιοανατολική ακτή της Σουηδίας. Συνορεύει με τις κομητείες Έστεργκετλαντ, Ερεμπρού, Βέστμανλαντ, Ουψάλας, Στοκχόλμης και τη Βαλτική Θάλασσα.
Κατέχει τη δημοφιλή διαδρομή κάμπινγκ που ονομάζεται "Sörmlandsleden", η οποία είναι ένα σύστημα μονοπατιών που καλύπτει συνολικά περίπου 100 εκατομμύρια (1000 χλμ.) Μονοπάτια πεζοπορίας, στο Σόντερμανλαντ.
Παραπομπές
Σοντερμανλαντ
Τζίνα Ντέιβις
Η Τζίνα Ντέιβις (Virginia Elizabeth "Geena" Davis), (21 Ιανουαρίου 1956) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες Η Μύγα (The Fly), Θέλμα & Λουίζ (Thelma & Louise), Ο Σκαθαροζούμης (Beetlejuice) και Αταίριαστοι εραστές (The Accidental Tourist) για την οποία κέρδισε το Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Το 2005 βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου για τη δραματική σειρά Commander in Chief.
Πρώτα χρόνια
Η Ντέιβις γεννήθηκε στην πόλη Γουέρχαμ της Μασαχουσέτης από τους Λουσίλ και Γουίλιαμ Ντέιβις. Η μητέρα της είναι βοηθός καθηγητή και ο πατέρας της πολιτικός μηχανικός. Έχει έναν αδερφό, τον Νταν. Σε μικρή ηλικία, άρχισε να ενδιαφέρεται για τη μουσική. Έκανε μαθήματα πιάνου και φλάουτου. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης το 1979 σπουδάζοντας δράμα. Η Ντέβις είναι επίσης μέλος της κοινωνικής οργάνωσης Mensa, των οποίων τα μέλη είναι στην κορυφή του 2% των ανθρώπων με υψηλή νοημοσύνη, όπως μετράται από ένα εισαγωγικών εξετάσεων τεστ IQ.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή της, η Ντέιβις εργάστηκε ως μοντέλο βιτρίνας για την Αν Τέιλορ μέχρι που υπέγραψε με το πρακτορείο μοντέλων Zoli της Νέας Υόρκης το 1979. Ακολούθησαν οντισιόν για ρόλους σε αρκετές δημοφιλείς ταινίες συμπεριλαμβανομένων και της Σάρα Κόνορ στο Ο Εξολοθρευτής (The Terminator), ο οποίος κατέληξε στη Λίντα Χάμιλτον. Το 1982 την πρόσεξε ο Σίντνεϊ Πόλακ και της έδωσε ένα μικρό ρόλο ως ηθοποιός σαπουνόπερας στο Τούτσι (Tootsie). Ακολούθησε η τηλεοπτική σειρά Buffalo Bill η οποία προβλήθηκε από τον Ιούνιο του 1983 μέχρι το Μάρτιο του 1984. Οι τηλεοπτικές της εμφανίσεις τη δεκαετία του '80 περιλαμβάνουν τις σειρές Knight Rider, Riptide, δύο επεισόδια στο Family Ties και Remington Steele. Ακολούθησε η δική της σειρά με τίτλο Sara η οποία διήρκεσε 13 μόλις επεισόδια.
Μετά από ρόλους στις ταινίες Φλετς: Ο Ρεπόρτερ με τα Χίλια Πρόσωπα (Fletch), Η Μύγα (The Fly) και Ο Σκαθαροζούμης (Beetlejuice), το 1988 η Ντέιβις έλαβε το Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου για την ταινία Αταίριαστοι Εραστές (The Accidental Tourist) και υποψηφιότητα στην κατηγορία α' γυναικείου ρόλου για το Θέλμα & Λουίζ (Thelma & Louise) το 1991. Το 1992 αντικατέστησε τη Ντέμπρα Γουίνγκερ στο ρόλο της Ντότι στην ταινία Το Δικό Τους Παιχνίδι (A League of Their Own) και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της. Την ίδια χρονιά συμπρωταγωνίστησε μαζί με τους Ντάστιν Χόφμαν και Άντι Γκαρσία στην ταινία Ήρωας Κατά Λάθος (Hero). Το 1995 συνεργάστηκε με τον τότε σύζυγό της Ρένι Χάρλιν στις ταινίες Το Νησί των Κουρσάρων (Cutthroat Island) και Ένα Σκληρό Φιλί Για Καληνύχτα (The Long Kiss Goodnight). Λόγω της μεγάλης εισπρακτικής αποτυχίας της ταινίας Το Νησί των Κουρσάρων η καριέρα της Ντέιβις έλαβε μια σημαντική ύφεση. Το 1999 εμφανίστηκε στη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία Ο Ποντικομικρούλης (Stuart Little) στο ρόλο της Έλενορ Λιτλ, ένα ρόλο που επανέλαβε το 2002 και ξανά το 2005.
Το 2000 η Ντέιβις επέστρεψε στην τηλεόραση με την κωμική σειρά The Geena Davis Show η οποία διήρκεσε 22 επεισόδια. Το 2004 έκανε μια γκεστ εμφάνιση ως η αδερφή της Γκρέις Άντερ, Τζάνετ στην σειρά Will & Grace. Τελευταία της δουλειά στην τηλεόραση ήταν ο πρωταγωνιστικός ρόλος στη δραματική σειρά Commander in Chief όπου υποδύθηκε την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Για την ερμηνεία της κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά και έλαβε υποψηφιότητα για Έμμυ και Screen Actors Guild Award.
To 2010 πρωταγωνίστησε στην αυστραλιανής παραγωγής ταινία Accidents Happen.
Προσωπική ζωή
Η Ντέιβις ήταν παντρεμένη με τον Ρίτσαρντ Έμολο (25 Μαρτίου 1982 - 26 Φεβρουαρίου 1983), τον Τζεφ Γκόλντμπλουμ (1987-1990) και το Ρένι Χάρλιν (1993 - 1998).
Την 1η Σεπτεμβρίου 2001, παντρεύτηκε τον Ιρανό - Αμερικανό πλαστικό χειρουργό Ρέζα Τζαράχι. Απέκτησαν τρία παιδιά, την Αλιζέ Κεσβάρ που γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 2002 και δύο δίδυμα αγόρια, Κίαν Γουίλιαμ και Κάις Στίβεν Τζαράχι που γεννήθηκαν 6 Μαΐου 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Νικητές Ανθρωπιστικού Βραβείου Τζιν Χέρσολτ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1908
Το Z΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας στις 17-20 Απριλίου 1908, ενώ στις 21 Απριλίου έγιναν οι απονομές. Ο πολυνίκης σύλλογος κατέκτησε το τρόπαιο της Νίκης του Παιωνίου, ενώ δόθηκαν βραβεία στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος: ασημένιο κύπελλο στον πρώτο και κότινος ελαίας και διπλώματα στον δεύτερο και στον τρίτο.
Χρονικό των αγώνων
Πρόεδρος της Ελλανόδικου Επιτροπής ήταν ο πρίγκιπας Γεώργιος και μέλη οι: Σ. Στάης, Μ. Στελλάκης, Α. Φραγκούδης, Γ. Μπαλτατζής, Α. Μεταξάς, Μ. Μίνδλερ, Δ. Μεταξάς. Τους αγώνες παρακολούθησαν ο διάδοχος Κωνστναντίνος, ο οποίος απένειμε τα βραβεία, μέλη της βασιλικής οικογένειας, οι υπουργοί Α. Σκουζές, Βοκοτόπουλος, Κ. Τρικούπης, ο πρόεδρος της Βουλής Ν. Λεβίδης και ο νομάρχης Αττικής Ι. Κονδάκης. Όμως, οι αγώνες δεν ευνοήθηκαν από τον καιρό, αφού επικρατούσε αρκετό ψύχος, σε σημείο ώστε να σχολιάζεται από τον τύπο:
Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 185 αθλητές από δέκα συλλόγους, εκ των οποίων ένας από την επαρχία (ΓΣ Βόλου) και τέσσερις της διασποράς: Πανιώνιος, Απόλλων από τη Σμύρνη, ο Ίφιτος Καΐρου και ο Ερμής Κωνσταντινούπολης. Διεξήχθησαν 21 αγωνίσματα στίβου με την προσθήκη των νέων αγωνισμάτων: ελληνικός ακοντισμός που είχε διεξαχθεί και στους μεσοολυμπιακούς αγώνες και σκυταλοδρομία ομάδων 816μ, ενώ το πένταθλο έγινε σε δύο ημέρες. Δεν διέξηχθη ο μαραθώνιος αλλά ημιμαραθώνιος 20 χλμ. Στο πρόγραμμα συμπεριλαμβάνονταν και 9 αγωνίσματα από άλλα αθλήματα: άρση βαρών (2), πάλη (4), διελκυστινδα (1) και αναρρίχηση (1), ενώ από τα γυμναστικά αγωνίσματα έγινε μόνο το ομαδικό σουηδικής γυμναστικής (1).
Η πομπή της "Νίκης"
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο Πανελλήνιος Γ.Σ. ως πολυνίκης και ο εκπρόσωπος του συλλόγου παρέλαβε από τα χέρια του διαδόχου Κωνσταντίνου το έπαθλο, τη χάλκινη Νίκη του Παιωνίου. Στη συνέχεια ο σύλλογος οργάνωσε εν μέσω ζητωκραυγών πανηγυρική φιέστα. Το έπαθλο τοποθετήθηκε σε δαφνοστόλιστη άμαξα, στην οποία επέβαιναν επιφανείς αθλητές του Πανελληνίου: Γεωργαντάς, Κουλουμπέρδας, Ιωσηφόγλου, Σκουταρίδης, μπροστά από την οποία προπορευόταν η σημαία του συλλόγου ενώ πίσω ακολουθούσαν πεζοί οι υπόλοιποι αθλητές, το Δ.Σ. και οι φίλαθλοι καθώς και δημοσιογράφοι. Αφού έκαναν το γύρο του Ζαππείου, διέσχισαν την οδό Φιλελλήνων, πέρασαν από το Σύνταγμα, όπου είχε συρρεύσει πλήθος κόσμου που φώναζε ρυθμικά το όνομα της ομάδας: "Πανελλήνιος..." Στη συνέχεια δια των οδών Σταδίου και Πατησίων έφτασαν στο γυμναστήριο του συλλόγου κρατώντας αναμμένα βεγγαλικά. Το βράδυ στο φωταγωγημένο και σημαιοστολισμένο Γυμναστήριο έγινε λαμπρή εορτή για τα επινίκια, με τη συνοδεία πυροβολισμών από θερμόαιμους αξιωματικούς. Ο γ.γ. του συλλόγου Ιπποκράτης Καραβίας εκφώνησε πανηγυρικό λόγο επαινώντας τους αθλητές και τους γυμναστές τους. Έγιναν και άλλες εορταστικές ομιλίες και στο τέλος προσφέρθηκαν αναψυκτικά και γλυκά.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1908 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 1998-1999
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 24 Μαρτίου 1999 στην Αγία Βαρβάρα Αττικής.
Πηγές
Γυναικων 1998 1999 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1999
Χρήστος Πράτσικας
Ο Χρήστος Πράτσικας (1888 - 1968) ήταν Έλληνας νομικός.
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Παναγιώτη Πράτσικα, εμπόρου στο επάγγελμα, και της Καλλιόπης Ναούμ. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Οικογένεια Πράτσικα, αδέρφια του δε ήταν οι Ανδρέας Πράτσικας, καθηγητής ιατρικής, και Κούλα Πράτσικα, καθηγήτρια χορού. Από την πλευρά της μητέρας του κατάγεται από την παλιά οικογένεια Ναούμ της Έδεσσας. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το οποίου έγινε διδάκτωρ, και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Λειψία. Εξελέγη τακτικός καθηγητής στην έδρα της Πολιτικής Δικονομίας το 1934, παραιτήθηκε το 1935 και επανήλθε το 1939. Το 1959 αποχώρησε από την ενεργό δράση με τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή.
Διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Δημητρίου Γούναρη (1915), νομάρχης Χίου (1920), γενικός γραμματέας του υπουργείου δικαιοσύνης την περίοδο 1920 - 1921 και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Συντάξεως του κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Εξέδισε το νομικό περιοδικό «Θέμις», με το οποίο επηρέασε σημαντικά τον νομικό κόσμο, και διατηρούσε δικηγορικό γραφείο μαζί με τον Γεώργιο Μαύρο.
Απεβίωσε το 1968 στην Αθήνα. Ανιψιός του ήταν ο Κωστής Στεφανόπουλος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Νομάρχες Χίου Κατηγορία:Οικογένεια Πράτσικα
Μαρία δελ Πιλάρ της Ισπανίας
Η Μαρία δελ Πιλάρ, ισπαν. María del Pilar de Borbón y Borbón (4 Ιουνίου 1861 - 5 Αυγούστου 1879) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας, κόρη του δούκα του Κάδιθ και της βασίλισσας της Ισπανίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου δε Ασίς πρίγκιπα της Ισπανίας & δούκα του Κάδιθ και της Ισαβέλλας Β΄ των Βουρβόνων-Ισπανίας βασίλισσας της Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας.
Η Μαρία δελ Πιλάρ Μπερενγκουέλα Ισαμπέλ Φραντσίσκα δε Ασίς Κριστίνα Σεμπαστιάνα Γκαμπριέλα Φρανσίσκα Καρακιόλο Σατουρνίνα γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Αδελφός της ήταν ο Αλφόνσος ΙΒ΄ της Ισπανίας. Ήταν 7 ετών, όταν συνόδευσε τη μητέρα της στην εξορία στο Παρίσι, όπου μορφώθηκε στο κολέγιο της Ιερής Καρδιάς. Έπειτα από την πτώση του Ναπολέοντα Γ΄, η βασιλική οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Γενεύη. Το 1875, με την αποκατάσταση της μοναρχίας στον αδελφό της Αλφόνσο ΙΒ΄ επέστρεψε στην Ισπανία. Όταν η μητέρα της μετέβη εκ νέου στη Γαλλία, η Μαρία δελ Πιλάρ μετακόμισε με τις νεότερες αδελφές της Μαρία δε λα Παθ και Ευλαλία δε Ασίς στο βασιλικό ανάκτορο της Μαδρίτης. Συμπλήρωση την εκπαίδευσή της υπό την επίβλεψη της μεγαλύτερης αδελφής της Ισαβέλλας.
Είχε σχεδιαστεί να παντρευτεί τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, γιο του Ναπολέοντα Γ΄ αυτοκράτορα των Γάλλων. Η μητέρα του πρίγκιπα Ευγενία ντε Μοντίχο και η Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας ευνοούσαν την ένωση, αλλά ο νεαρός πρίγκιπας απεβίωσε στον Πόλεμο των Άγγλων με τους Ζουλού 23 ετών. Δύο μήνες μετά η Μαρία δελ Πιλάρ, 18 ετών, απεβίωσε αιφνίδια στην Εσκοριάθα, στη χώρα των Βασκων, μάλλον από φυματιώδη μηνιγγίτιδα. Η Ευγενία πήρε ένα στεφάνι από τον τάφο του γιου της και το έστειλε στον τάφο της Μαρίας δελ Πιλάρ στο Ελ Εσκοριάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Τριφθοριούχο άζωτο
To τριφθοριούχο άζωτο ή τριφθοραμίνη (αγγλικά: nitrogen trifluoride) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει άζωτο και φθόριο, με μοριακό τύπο NF3. Μπορεί να θεωρηθεί ότι παράγεται από την αμμωνία (NH3), αν όλα τα άτομα υδρογόνου της άτομα φθορίου. Ανήκει στις φθοραμίνες. Το χημικά καθαρό τριφθοριούχο άζωτο, στις συνθήκες αναφοράς, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο, άοσμο και άφλεκτο αέριο. Βρίσκει αυξανόμενη εφαρμογή ως χαρακτικό μέσο για κατασκευή μικροηλεκτρονικών συσκευών.
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή του τριφθοριούχου αζώτου αντιστοιχεί γεωμετρικά στο γεωμετρικό στερεό της τριγωνικής πυραμίδας, με το άτομο του αζώτου στην κορυφή και τα άτομα του φθορίου στη βάση της. Επειδή το φθόριο είναι ηλεκτραρνητικότερο του αζώτου, ο βαθμός οξείδωσης του αζώτου στη διφθοραμίνη είναι +3.
Παραγωγή
Το τριφθοριούχο άζωτο είναι δυαδικό φθορίδιο που μπορεί να παραχθεί απευθείας με ολική σύνθεση από τα χημικά στοιχεία που το αποτελούν (άζωτο και φθόριο, δηλαδή), αλλά μόνο υπό ασυνήθιστες συνθήκες, όπως ηλεκτρική εκκένωση:
Μετά από την πρώτη απόπειρα σύνθεσης της ένωσης, το 1903, ο Όττο Ρουφφ (Otto Ruff) παρασκεύασε τριφθοριούχο άζωτο με ηλεκτρόλυση λυωμένου μείγματος από φθοριούχο αμμώνιο (NH4F) και υδροφθορίου. . Στις μέρες μας, το τριφθοριούχο άζωτο παράγεται τόσο απευθείας με φθορίωση της αμμωνίας, όσο και με κάποια παραλλαγή της μεθόδου Ρουφφ:
Η προμήθειά του γίνεται στη μορφή αερίου συμπιεσμένου μέσα σε κυλίνδρους.
Ιδιότητες
Το τριφθοριούχο άζωτο αποδείχθηκε ότι είναι πολύ λιγότερο δραστικό από τα άλλα τριαλογονίδια του αζώτου, δηλαδή από το τριχλωριούχο άζωτο (NCl3), από το τριβρωμιούχο άζωτο (NBr3) και από το τριιωδιούχο άζωτο (NI3), που όλα τους είναι εκρηκτικά. Κι αυτό συμβαίνει γιατί το τριφθοριούχο άζωτο είναι το μόνο από τα τριαλογονίδια του αζώτου που έχει αρνητική ενθαλπία σχηματισμού.
Το τριφθοριούχο άζωτο είναι ελαφρά διαλυτό στο νερό και χωρίς να υφίσταται υδρόλυση. Είναι μη βασικό, με διπολική ροπή 0,2340 D έναντι 1,47 D της αμμωνίας, που είναι βασική. Αυτή η διαφορά προκύπτει από το γεγονός ότι τα άτομα φθορίου λειτουργούν ως ηλεκτρονιόφιλες ομάδες, που έλκουν ουσιαστικά ολόκληρο το μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων στο άτομο του αζώτου. Ωστόσο, το τριφθοριούχο άζωτο έχει δυναμικό υποτονικού (έστω) οξειδωτικού. Για παράδειγμα, οξειδώνει το υδροχλώριο σε (στοιχειακό) χλώριο:
Το τριφθοριούχο άζωτο αντιδρά με (στοιχειακό) φθόριο και πενταφθοριούχο αντιμόνιο, δίνοντας τετραφθοραμμωνιακό άλας:
Εφαρμογές
Το τριφθοριούχο άζωτο χρησιμοποιήθηκε σε χάραγμα με πλάσμα γκοφρεττών πυριτίου. Στις μέρες μας, το φθοριούχο άζωτο χρησιμοποιείται κυρίως για καθαρισμό των θαλάμων χημικής χάραξης με πλάσμα απόθεσης ατμών (Plasma-Εnhanced Chemical Vapor Deposition, PECVD) σε παραγωγή υψηλού όγκου οθονών υγρού κρυστάλλου και σε φωτοβολταϊκά λεπτού στρώματος πυριτίου. Σε αυτές οι εφαρμογές τριφθοριούχου αζώτου τελικά διάσπάται in situ με χρήση πλάσματος. Τα άτομα φθορίου που παράγονται με την παραπάνω διεργασία λειτουργούν ως καθαριστικά μέσα που επιδρούν σε πολυπυρίτιο, σε αζωτούχο πυρίτιο (Si3N4) και σε οξείδια του πυριτίου (SiOx). Το τριφθοριούχο άζωτο μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης καλά μαζί με διπυριτιούχο βολφράμιο (WSi2) και βολφράμιο παραγμένο με χημική απόθεση ατμών (Chemical Vapor Deposition, CVD). Το τριφθοριούχο άζωτο θεωρείται περιβαντολλογικά προτιμητέο υποκατάστατο του εξαφθοριούχου θείου (SF6) ή περιφθοράνθρακες, όπως το εξαφθοραιθάνιο (C2F6). Η διαδικασία χρησιμοποίησης χημικών με διεργασίες πλάσματος έχει τυπικά απόδοση κάτω του 20%. Για το λόγο αυτό, κάποιο ποσοστό από τα αναφερόμενα χρησιμοποιούμενα υλικά, συμπεριλαμβανομένου κάποιου ποσοστού τριφθοριούχου αζώτου, πάντα απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα. Τα σύγχρονα συστήματα χειρισμού αερίου μπορούν να μειώσουν (σχετικά) αυτές τις εκπομπές. Το στοιχειακό φθόριο έχει προταθεί ως περιβαντολλοντικά φιλικότερο από το τριφθοριούχο άζωτο σε κατασκευές επίπεδων οθονών και φωτοβολταϊκά λεπτού στρώματος.
Το τριφθοριούχο άζωτο χρησιμοποιήθηκε επίσης σε λέιζερ υδροφθορίου (HF) και δευτεριοφθορίου (DF), που είναι τύπο χημικών λέιζερ. Προτιμάται, σε σύγκριση με το στοιχειακό φθόριο, εξαιτίας των ιδιοτήτων του που σχετίζονται με το (σχετικά) πιο βολικό χειρισμό του τριφθοριούχου αζώτου (σε σύγκριση πάντα με το στοιχειακό φθόριο), συνεκτιμώντας και την αξιοσημείωτη σταθερότητα (του τριφθοριούχου αζώτου).
Τεύκτρο το πόλιο
Το Τεύκτρο το πόλιο, λατ. (Teucrium polio-λαμπρύνω), είναι πόα της υποοικογένειας των Τευκτριδών (Teucrioideae), γνωστό στην Κρήτη ως Αντωναίδα και στις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας ως βότανο της Παναγιάς, αμάραντο της Παναγιάς επειδή κοσμεί τα εικονοστάσια των σπιτιών, καθόσον αποξηραμένο παραμένει αμάραντο, λαγοκοιμιθιά, λιβανόχορτο, ύσσωπος κ.ά.
Τριφθοριούχο άζωτο
Εφαρμογές
Το τριφθοριούχο άζωτο είναι συμβατό με το χάλυβα, το μονέλ, καθώς και με αρκετά πλαστικά υλικά.
Τεύκτρο το πόλιο
Αναφέρεται από τον Διοσκουρίδη και από τον Θεόφραστο. Η επιστημονική του ονομασία πιστεύεται ότι αναφέρεται στον ήρωα του Τρωικού πολέμου τον Τεύκτρο.
Τριφθοριούχο άζωτο
Αέριο θερμοκηπίου
Το τριφθοριούχο άζωτο είναι αέριο θερμοκηπίου, με παγκόσμιο δυναμικό θέρμανσης (Global Warming Potential, GWP) 17.200 φορές μεγαλύτερο του διοξειδίου του άνθρακα, όταν το τελευταίο συγκρίνεται σε μια χρονική περίοδο 100 ετών. Αυτό το παγκόσμιο δυναμικό θέρμανσης είναι δεύτερο, μετά από μόνο το εξαφθοριούχο θείο (SF6), στη ομάδα των αναγνωρισμένων από τη σύνοδο του Κυότο αερίων θερμοκηπίου. Το τριφθοριούχο άζωτο εντάχθηκε στην παραπάνω αναφερόμενη ομάδα αερίων από το 2013 και την έναρξη της δεύτερης περιόδου δέσμευσης του Πρωτοκόλλου του Κυότο. Εκτιμήθηκε ότι η ατμοσφαιρική διάρκεια ζωής του τριφθοριούχου αζώτου είναι 740 χρόνια, παρόλο που άλλες εργασίες προτείνουν ότι διάρκεια ατμοσφαιρικής ζωής του τριφθοριούχου αζώτου είναι 550 χρόνια, που αντιστοιχούν σε GWP = 16.800.
Τεύκτρο το πόλιο
Περιγραφή
Είναι αυτοφυές, βρίσκεται σε βραχώδεις και ξηρές περιοχές της Μεσογείου. Το ύψος του δεν ξεπερνάει τα 30 εκατοστά και ανθίζει από το μήνα Μάιο έως τον Αύγουστο. Τα άνθη του είναι μικρά λευκά και άοσμα. Πολυετής αειθαλής πόα με γκριζωπό, αρωματικό φύλλωμα και κίτρινα άνθη το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Αναπτύσσεται σε ηλιόλουστες θέσεις και άγονα, ξηρά, ουδέτερα ή αλκαλικά εδάφη.
Τριφθοριούχο άζωτο
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Ανόργανες αμίνες
Τεύκτρο το πόλιο
Χρήσεις
Χρησιμοποιείται κυρίως ως αποξηραμένο για καλλωπιστικούς και θρησκευτικούς λόγους αλλά και με τη μορφή αφεψήματος ως υπογλυκαιμικό, υποτασικό, τονωτικό κλπ. Έχουν αναφερθεί, ωστόσο, αρκετές περιπτώσεις τοξικής ηπατίτιδας λόγω της χρήσης των παραπάνω βοτάνων, γι΄αυτό είναι προτιμότερο να αποφεύγονται. Η ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει και άλλα αυτοφυή είδη του γένους, μεταξύ των οποίων το Teucrium montanum και το Teucrium creticum.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Βότανα
KE
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων KE ή Ke ή .ke και Κε στην ελληνική γλώσσα, μπορεί να αναφέρεται:
Ίνγκριντ Ντωμπέσις
Η βαρόνη Ίνγκριντ Ντωμπέσις (Ingrid Daubechies) ( / d <span title="/oʊ/ long 'o' in 'code'">oʊ β <span title="/i/ 'y' in 'happy'"> ' <span title="/ˈ/ primary stress follows">ˈ <span title="/ʃ/ 'sh' in 'shy'">ʃ <span title="/iː/ long 'e' in 'seed'">iː /   kgl-μπι- ΣΙ   ; γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου του 1954) είναι Βελγίδα φυσικός και μαθηματικός. Μεταξύ του 2004 και του 2011 ήταν ο William R. Kenan, Jr., καθηγητής στα τμήματα μαθηματικών και εφαρμοσμένων μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Τον Ιανουάριο του 2011 μετατέθηκε στο Πανεπιστήμιο του Ντιούκ, ως καθηγητής μαθηματικών. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε πρόεδρος της Διεθνούς Μαθηματικής Ένωσης (2011-2014). Είναι περισσότερο γνωστή για την εργασία της με κυματίδια σε συμπίεση εικόνας.
Βιογραφία
Η Daubechies γεννήθηκε στο  Houthalen του Βελγίου, και ήταν η κόρη του Marcel Daubechies (πολιτικός μηχανικός ορυχείων) και της Simone Duran (τότε νοικοκυρά, αργότερα εγκληματολόγος). Η Ingrid θυμάται ότι, όταν ήταν μικρό κορίτσι και δεν μπορούσε να κοιμηθεί, δεν μετράνε αριθμούς, όπως θα περίμενε κανείς από ένα παιδί, αλλά άρχισε να πολλαπλασιάζει αριθμούς με το δύο από τη μνήμη. Έτσι, ως παιδί, είχε ήδη εξοικειωθεί με τις ιδιότητες της εκθετικής αύξησης. Οι γονείς της έμαθαν ότι μαθηματικές αντιλήψεις, όπως ο κώνος και το τετράεδρο, της ήταν γνωστές πριν φτάσει την ηλικία των 6 ετών. Αρίστευσε στο δημοτικό σχολείο και προσπέρασε μια τάξη μετά από μόλις 3 μήνες. Μετά την ολοκλήρωση του Λυκείου στο Turnhout μπήκε στο Vrije Universiteit Brussel στα 17 της. Η Daubechies ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές στη φυσική στο Vrije Universiteit Brussel  το 1975. Κατά τα επόμενα χρόνια, επισκέφτηκε το CNRS Κέντρο Θεωρητικής Φυσικής στη Μασσαλία αρκετές φορές, όπου συνεργάστηκε με τον Άλεξ Grossmann· αυτή η εργασία ήταν η βάση για το διδακτορικό της στην κβαντική μηχανική. Έλαβε το Διδακτορικό της στη θεωρητική φυσική το 1980, και συνέχισε την ερευνητική της καριέρα στο Vrije Universiteit Brussel μέχρι το 1987, ανεβαίνοντας βαθμίδες μέχρι και θέσεις περίπου ισοδύναμες με τη θέση του αναπληρωτή καθηγητή και του ερευνητικού αναπληρωτή καθηγητή το 1981, και του ερευνητικού επίκουρου-καθηγητή το 1985,  χρηματοδοτούμενη από μια υποτροφία του NFWO (Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek).
Το 1985 η Daubechies γνώρισε τον μαθηματικό Robert Calderbank·Τότε, σε μια τρίμηνη επίσκεψη μέσω του προγράμματος ανταλλαγής  της AT&T Bell Laboratories, New Jersey στο μαθηματικό παράρτημα της Philips Research στις Βρυξέλλες, παντρεύτηκαν το 1987, αφού η Daubechies είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος του 1986 ως επισκέπτης-ερευνητής στο Courant Institute of Μαθηματικών Επιστημών. Στο Courant έκανε την πιο γνωστή της ανακάλυψη: με βάση quadrature mirror φίλτρο-τεχνολογία αυτή κατασκευάστηκε συμπαγώς υποστηρίζεται η συνεχής κυματίδια που θα απαιτούν μόνο ένα πεπερασμένο ποσό της μεταποίησης, με αυτόν τον τρόπο επιτρέποντας wavelet θεωρία να εισέλθουν στην σφαίρα της ψηφιακής επεξεργασίας σήματος. Τον ιούλιο του 1987, Daubechies εντάχθηκε στο Murray Hill, AT&T Bell Laboratories" New Jersey τις εγκαταστάσεις. Το 1988 κυκλοφόρησε το αποτέλεσμα σε Ανακοινώσεις για την Αγνή και Εφαρμοσμένα Μαθηματικά.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βέλγοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βέλγοι μαθηματικοί Κατηγορία:Βέλγοι επιστήμονες
Βούβαλος
μικρογραφία|Κοντινή φωτογραφία βούβαλου. Ο Βούβαλος είναι γένος μεγάλων αρτιοδάκτυλων μηρυκαστικών θηλαστικών που συγγενεύει με το βόδι γι΄ αυτό και ανήκει στην οικογένεια των βοειδών. Χαρακτηριστικότερο είδος είναι ο Βούβαλος η βούβαλις (Bubalus bubalis) συνών. Βούβαλος ο κοινός (Bubalus vulgaris) ή ινδικός (Bubalus indicus) ή ασιατικός. Κατάγεται από τις Ινδίες, από όπου τον 5ο αι. μ.Χ. με τις επιδρομές του Αττίλα, διαδόθηκε σε πολλά μέρη και εξημερώθηκε.
Χαρακτηριστικά
Πρόκειται για μεγαλόσωμα ζώα που το ύψος τους κυμαίνεται από 1 - 1,50 μ. στο ακρώμιο και το βάρος τους, το οποίο ποικίλλει, μπορεί να φτάσει τα 1.000 κιλά. Το τρίχωμά του έχει χρώμα μαύρο, κοκκινωπό ή τεφρό. Είναι αραιό ή πυκνό, ανάλογα με την εποχή ή τη χώρα στην οποία ζει. Το καλοκαίρι μοιάζει σαν να μην έχει καθόλου τρίχωμα. Το αρσενικό έχει μεγάλα και τοξοειδή κέρατα που σχηματίζουν ένα είδος στεφάνης με περίμετρο περίπου 1,80 μ. Είναι ζώα ανθεκτικά στις ασθένειες και στο κρύο, χορτοφάγα που βόσκουν την αυγή και το δειλινό, ενώ τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας μένουν ξαπλωμένα μηρυκάζοντας την τροφή τους. Το θηλυκό γεννά ένα μικρό μετά από κυοφορία 310 ημερών. Σε ηλικία 4 -5 χρόνων το μικρό είναι ώριμο άτομο. Η διάρκεια της ζωής του είναι κατά μέσο όρο 17-20 χρόνια. Του αρέσει να βυθίζεται στο νερό ή και στον βούρκο αφήνοντας μόνο το κεφάλι του απέξω. Αυτό το κάνει για να αποφεύγει τα τσιμπήματα των εντόμων. Ζει μόνος ή και σε αγέλες. Απαντά στο Βόρνεο, στην Ταϊλάνδη, στην Ινδία και στη Μαλαισία. Το εξημερωμένο βουβάλι απαντά σε πολλά κράτη της Ευρώπης, στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στην Αίγυπτο, στην Ιταλία κ.α. Στην Ελλάδα απαντά στην Μακεδονία, ιδιαίτερα στα παραλίμνια της Κερκίνης και στη Θράκη.
Εκτροφή
Ο βούβαλος εκτρέφεται για την εργασία που παρέχει (έλξη όργωμα) στις μη ανεπτυγμένες αγροτικές περιοχές, αλλά και για το κρέας, το δέρμα, το γάλα του και τα υποπροϊόντα του που θεωρούνται καλής ποιότητας.
Οι νεροβούβαλοι αγγλ. (waterbuffalus) στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ήταν περίπου 75.000 – με την εκβιομηχάνιση όμως της γεωργίας και κυρίως την εισαγωγή βελτιωμένης ράτσας αγελάδων που αποδίδουν δεκαπλάσια σχεδόν παραγωγή γάλακτος σε σχέση με αυτούς ήταν οι κύριοι παράγοντες βαθμιαίας ελάττωσης του. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 οι εναπομείναντες πληθυσμοί εντάχθηκαν σ' ένα πρόγραμμα διατήρησης ως σπάνια φυλή αγροτικών ζώων που κινδυνεύει με εξαφάνιση κι από τότε ο πληθυσμός τους άρχισε να ανακάμπτει. Σήμερα, υπάρχουν περίπου 2.500 νεροβούβαλοι σε όλη την Ελλάδα εκ των οποίων οι 1.800 πέριξ της Κερκίνης και οι υπόλοιποι που κι αυτοί προέρχονται από τις παραλίμνιες περιοχές της εμπλούτισαν τις παραλίμνιες περιοχές της Μικρής Πρέσπας, τον κόλπο του Αμβρακικού και το δέλτα του Σπερχειού
Θηρευτές
Τα λιοντάρια είναι ο βασικός φυσικός θηρευτής του βούβαλου.Όταν κυνηγούν ομαδικά είναι σε θέση να σκοτώσουν ακόμα και ενήλικα ζώα αν και σπάνια επιτίθενται σε πλήρως ανεπτυγμένα ενήλικα και υγιή αρσενικά από φόβο τυχόν τραυματισμού. Ο Κροκόδειλος του Νείλου περιστασιακά μόνο κυνηγάει βουβάλια σε περιόδους που σπανίζει η τροφή του ενώ συχνές είναι οι επιθέσεις σε αυτά τα βοειδή από κροκόδειλους του αλμυρού νερού στην Ινδία.Τέλος οι τίγρεις στην Ασία επιτίθενται στα μικρά ή τα άρρωστα ζώα.
Συγγενικά είδη
Το βουβάλι, σε άγρια κατάσταση που είναι γνωστά ως αγριοβούβαλοι (γένος Bison), ιθαγενή της Βόρειας Αμερικής και της Βόρειας Ευρώπης, χαρακτηρίζονται με την ονομασία βίσονας· ζει στα πυκνά δάση, κοντά στα ποτάμια.
Γαλακτοπαραγωγή
Η γαλοκτοπαραγωγή ποικίλλει ανάλογα με τη χώρα στην οποία εκτρέφεται. Στην Άπω Ανατολή η απόδοση φτάνει τα 4.000 κιλά το χρόνο. Στις περιοχές της Δύσης η απόδοση είναι μικρότερη. Στη Βουλγαρία π.χ. η απόδοση είναι 1.500 κιλά γάλα το χρόνο. Η περιεκτικότητα του βουβαλίσιου γάλακτος σε λίπος είναι διπλάσια του αγελαδινού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοοειδή
Κομητεία Ερεμπρού
Συχνά χωρίζεται πολιτιστικά στην λοφώδη βόρεια περιοχή του Μπεργκσλάγκεν, όπου η εξορυκτική και μεταλλουργική βιομηχανία υπήρξε σημαντική από τον Μεσαίωνα, και το νότιο Μελαρντάλεν των λιμνών και αγροκτημάτων.
Αγαμήστορας
Στην ελληνική μυθολογία ο Αγαμήστωρ ήταν ήρωας των Ηρακλεωτών του Πόντου, δηλαδή των κατοίκων της πόλεως Ηρακλείας του Πόντου. Ο Αγαμήστορας αναφέρεται μόνο στη Μυθολογία του Απολλωνίου του Ροδίου (Β 849), όπου παρουσιάζεται ότι ήταν ο πατέρας του Τρωαδίτη Κλείτου, αντί του Πεισήνορα.
Κράι Κρασνογιάρσκ
Το Κράι Κρασνογιάρσκ (ρωσικά: Красноя́рский край) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Σιβηρικό Διαμέρισμα. Καταλαμβάνει το κεντρικό κομμάτι της Σιβηρίας, ενώ στη δικαιοδοσία του υπάγονται επίσης τα νησιά Οκτωβριανή Επανάσταση, Μπολσεβίκος και Κομσομόλος στο Αρχιπέλαγος Σέβερναγια Ζεμλιά του Αρκτικού ωκεανού.
Αγαμήστορας
Με το όνομα Αγαμήστωρ αναφέρεται και ένας επώνυμος άρχοντας των Αθηνών (796-778 π.Χ.).
Κράι Κρασνογιάρσκ
Με έκταση 2.339.700 χλμ² (λίγο μεγαλύτερη από τη Γροιλανδία), το κράι καλύπτει το 13% ολόκληρης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όντας μικρότερο μόνο από τη Γιακουτία. Η απόσταση του βορειότερου ηπειρωτικού σημείου του (ακτές Αρκτικού Ωκεανού) από το νοτιότερο (σύνορα με Δημοκρατία της Τιβά) είναι περίπου 3.000 χιλιόμετρα!
Αγαμήστορας
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κράι Κρασνογιάρσκ
Βασική οικονομική δραστηριότητα είναι η εξόρυξη και κατεργασία μετάλλων, τα οποία αφθονούν στο υπέδαφος - στο κράι Κρασνογιάρσκ εξορύσσεται το 80% του νικελίου, 75% του κοβαλτίου, 70% του χαλκού και 10% του χρυσού ολόκληρης της Ρωσίας. Άλλη σημαντική δραστηριότητα είναι η ξυλεία, καλύπτοντας το 1/5 της ρωσικής παραγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιβηρία  Κρασνογιαρσκ
Φίλιππος Ιωάννου
Ο Φίλιππος Ιωάννου (1796-1880) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και ευεργέτης του 19ου αιώνα. Το πλήρες όνομα του ήταν Φίλιππος Ιωάννου Πάντος.
Βιογραφία
Το 1837 επέστρεψε στην Ελλάδα. Αρχικά εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών και στη συνέχεια το 1839 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας ως τον θάνατό του. Διετέλεσε πρόεδρος της αρχαιολογικής εταιρείας από το 1850 ως το 1879. Χρημάτισε βουλευτής του Πανεπιστημίου το 1846, και κατόπιν γερουσιαστής διευθυντής της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου (1867-68, όπου συνέταξε τον οργανισμό του Νομισματικού Μουσείου. Εξελέγη δύο φορές πρύτανης του Πανεπιστημίου, κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1848-1849 και 1857-1858. Ακόμη, διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, για έξι περιόδους (1844-1845, 1847-1848, 1852-1853, 1860-1861, 1865-1866 και 1868-1869).
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1880.
Συγγράμματα
Συνέγραψε τα εξής έργα :
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης
Το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης (Ιταλικά: Granducato di Toscana) ήταν ένα από τα πολλά Ιταλικά κρατίδια της περιόδου πριν από την Ιταλική Ενοποίηση (την περίοδο 1569-1859). Δημιουργήθηκε από το Δουκάτο της Φλωρεντίας (το οποίο το 1557 είχε προσαρτήσει τη Δημοκρατία της Σιένας), ενώ περιελάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Τοσκάνης· πρωτεύουσά του ήταν η Φλωρεντία. Πριν από την άφιξη του Οίκου της Λωρραίνης, η Τοσκάνη ήταν ονομαστικά ένα κράτος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι την Ειρήνη της Βεστφαλίας του 1648.
Ίδρυση
Το 1569, ο Κόζιμο των Μεδίκων είχε κυβερνήσει το δουκάτο της Φλωρεντίας για 32 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Φλωρεντία είχε αγοράσει τη νήσο Έλβα από την δημοκρατία της Γένουας (το 1548), είχε κατακτήσει την Σιένα (το 1555) και είχε αναπτύξει μια καλά εξοπλισμένη ναυτική βάση στην Έλβα. Ο Κόζιμο ακόμα είχε απαγορεύσει στους κληρικούς την κατοχή διοικητικών θέσεων και διακήρυξε νόμο για την ανεξιθρησκία, κάτι ανήκουστο για την εποχή του. Ο Κόζιμο ακόμα ήταν ένας μεγάλος υποστηρικτής του πάπα Πίου Ε', ο οποίος τον Αύγουστο του 1569 κήρυξε τον Κόζιμο μέγα δούκα της Τοσκάνης, έναν πρωτοφανή τίτλο για την Ιταλία.
Η διεθνής αντίδραση για την ανύψωση του Κόζιμο ήταν πολύ μεγάλη. Η Βασίλισσα της Γαλλίας, Αικατερίνη των Μεδίκων, αν και η ίδια μέλος της αυτής οικογενείας, αντιμετώπιζε τον Κόζιμο με μεγάλη απαξίωση. Φήμες κυκλοφόρησαν στην Αυλή της Βιέννης ότι ο Κόζιμο προοριζόταν ως υποψήφιος για βασιλιάς της Αγγλίας. Ο Μαξιμιλιανός Β', Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας αντέδρασαν αρκετά οργισμένα, αφού η Φλωρεντία χαρακτηρίζονταν ως ένα αυτοκρατορικό φέουδο και κήρυξαν τις ενέργειες του Πίου Ε' άκυρες. Ωστόσο, Ο Μαξιμιλιανός επιβεβαίωσε τελικά τον τίτλο του Κόζιμο με ένα αυτοκρατορικό διάταγμα το 1576.
Το 1571 ο Κόζιμο συμμετείχε στην Ιερή Ένωση (Lega Santa) κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συντασσόμενος με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Ιερή Ένωση προκάλεσε μια συντριπτική ήττα στους Οθωμανούς στη ναυμαχία της Ναυπάκτου. Κατά τη διάρκεια της βασιλιάς του Κόζιμο η Τοσκάνη είχε τον μεγαλύτερο στρατιωτικό χαρακτήρα στην ιστορία της.
Ο Κόζιμο βίωσε πολλές τραγωδίες κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του. Η σύζυγός του, Ελεονόρα του Τολέδο, πέθανε το 1562, μαζί με τα τέσσερα παιδιά του, εξαιτίας μιας επιδημίας πανώλης στη Φλωρεντία. Αυτοί οι θάνατοι τον επηρέασαν σε τέτοιο βαθμό,  ώστε τελικά, και λόγω ασθενείας, να παραιτηθεί ανεπίσημα το 1564. Άφησε τη διακυβέρνηση του δουκάτου στον πρωτότοκο γιο του, Φραγκίσκο. Ο Κόζιμο Α' πέθανε το 1574 από αποπληξία, αφήνοντας μια σταθερή και εξαιρετικά ευημερούσα Τοσκάνη πίσω του, αφού ήταν ο μακροβιότερος κυβερνών Μέδικος.
Κατάργηση
Τον Απρίλιο του 1859 επαναστάτες, με την υποστήριξη του βασιλείου του Πεδεμοντίου και γαλλικών στρατευμάτων, εξεδίωξαν τον Μέγα Δούκα Λεοπόλδο Β΄ της Τοσκάνης, ο οποίος ακολούθησε τα υποχωρούντα αυστριακά στρατεύματα και κατέφυγε στη Βιέννη. Τον Ιούλιο παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Φερδινάνδου Δ΄ της Τοσκάνης. Η επαναστατική κυβέρνηση, στις 16 Αυγούστου 1859 κήρυξε τη δυναστεία έκπτωτη και το Δεκέμβριο το Μεγάλο Δουκάτο καταργήθηκε, για να αποτελέσει μαζί με τα πρώην Δουκάτα της Μόντενα και της Πάρμα το κράτος των Ενωμένων Επαρχιών της κεντρικής Ιταλίας. Το Μάρτιο του 1860 ενώθηκε με το Βασίλειο της Σαρδηνίας για να αποτελέσει το μελλοντικό Βασίλειο της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τοσκανης Κατηγορία:Ιστορία της Φλωρεντίας Κατηγορία:Ιστορία της Τοσκάνης
'92 Tour EP
Το  '92 Tour EP είναι 12" σινγκλ του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Motörhead, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή CD στις 14 Νοεμβρίου του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Epic Records". Τα τραγούδια που περιέχονται εδώ είναι ζωντανές εκτελέσεις κομματιών από τα άλμπουμ 1916 και March or Die. Οι ηχογραφήσεις τους έγιναν τον Σεπτέμβριο του 1992 κατά τη διάρκεια της αμερικάνικης περιοδείας τους.
Θέσεις τσαρτ
'92 Tour EP (ΕΡ σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 14 Νοεμβρίου 1992
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το '92 Tour EP ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992 Κατηγορία:Epic Records
Ξηροχώρι Ηλείας
Το Ξηροχώρι είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 174 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Κρυονέρι Άρτας
Το Κρυονέρι είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων με 39 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και βρίσκεται στον ορεινό όγκο των Τζουμέρκων, δίπλα στον ποταμό Άραχθο. Ο οικισμός απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 35 χιλιόμετρα ενώ η απόσταση από το Βουργαρέλι είναι περίπου 23 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, το Κρυονέρι υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Αθαμανίας με έδρα το Βουργαρέλι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Το Κρυονέρι μαζί με το Κεντρικό, τον Ανδρέα, τον Βαθύκαμπο, τα Λαγκάδια και την Φτέρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Κεντρικού με συνολικό πληθυσμό 248 κατοίκους. μικρογραφία|Πέτρινο σπίτι στο χωριό - Λαικής Αρχιτεκτονικής
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Το Κρυονέρι γειτνιάζει με το Κεντρικό, τον Ανδρέα, τον Βαθύκαμπο, τα Λαγκάδια, την Φτέρη, τον Κάρδαμο, τον Κάμπο και τη Ντάρα.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1912 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νησίστας (παλαιά ονομασία του Κεντρικού). Το 1997 ο οικισμός εντάχθηκε στο δήμο Αθαμανίας και το 2010 στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 39 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 64 κατοίκους. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 100 κατοίκους ήταν το 1928 και υπήρξε ο μέγιστος αριθμός κατοίκων. Με την απογραφή του 2011, το επίπεδο του πληθυσμού σημείωσε το χαμηλότερο ρεκόρ. Η μείωση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μετακίνηση πολλών κατοίκων στην πόλη της Άρτας και στη μετανάστευση.
Παραγωγή και Απασχόληση
Οι κάτοικοι έχουν ως κύρια ασχολία την κτηνοτροφία.
Αξιόλογα προϊόντα της περιοχής είναι το το μέλι και τα αρωματικά φυτά όπως η ρίγανη, το χαμομήλι και το τσάι βουνού. Στα Τζουμέρκα αλλά και στην περιοχή του κάμπου, ευδοκιμεί μια ποικιλία σταφυλιού με την ονομασία «ιζαμπέλα» ή ζαμπέλα. Η ζαμπέλα είναι ένα υβριδικό σταφύλι ιδιαίτερα ανθεκτικό και γευστικό και είναι ιδανικό για την παραγωγή τσίπουρου αλλά αντίθετα δεν ενδείκνυται για παραγωγή κρασιού. Έχει χρώμα σκούρο κόκκινο ή μαύρο και θεωρείται αγριόκλημα.
Στο χωριό υπάρχουν επίσης και ταβέρνες οπου ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να γευτεί τα παραδοσικά φαγητά της Ηπείρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Κομητεία Κρόνομπεργκ
Η Κομητεία Κρόνομπεργκ (Kronobergs län) είναι κομητεία στη νότια Σουηδία. Συνορεύει με τις κομητείες Σκάνιας, Χάλαντ, Γιενσέπινγκ, Κάλμαρ και Μπλεκίνιε. Πρωτεύουσά του είναι η πόλη Βέξιε.
Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Μαΐου του 1913 και εκπαιδεύτηκε ως δημόσιος υπάλληλος. Έγινε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων το 1955 και το Κόμματος των Αληθινών Ουίγων, το οποίο την εποχή εκείνη ήταν το μόνο νόμιμο κόμμα στη χώρα. Εξελέγη αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του Γουίλιαμ Τάμπμαν το 1951 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως το θάνατο του Τάμπμαν, το 1971.
Προεδρία (1971-1980)
Μετά το θάνατο του Τάμπμαν το 1971, ο Τόλμπερτ έγινε πρόεδρος. Ο νέος ηγέτης ξεκίνησε φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και επέτρεψε τη δημιουργία ενός αντιπολιτευόμενου κόμματος, με την ονομασία Προοδευτικός Συνασπισμός της Λιβερίας. Αυτό έγινε το πρώτο αντιπολιτευόμενο κόμμα από την εποχή της ανεξαρτησίας, δηλαδή πριν από 125 χρόνια. Παρά την επανεκλογή του το 1975, η κυβέρνησή του έτυχε κριτικής για την αποτυχία της αντιμετώπισης των οικονομικών προβλημάτων που ταλάνιζαν πολλές μερίδες του πληθυσμού, ιδίως τους Αμερικανολιβεριανούς.
Βεργίνα
Η Βεργίνα είναι μικρή κωμόπολη στη Μακεδονία, στον Νομό Ημαθίας που διοικητικά υπάγεται στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται 13 χλμ. νοτιοανατολικά της Βέροιας, πρωτεύουσας του νομού, και περίπου 80 χλμ. νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης. Ο πληθυσμός της κωμόπολης ανέρχεται στους 2.000 περίπου κατοίκους και βρίσκεται στους πρόποδες των Πιερίων Ορέων, σε υψόμετρο 120 μέτρων από τη θάλασσα.
Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος
Προεδρία (1971-1980)
Επειδή ο Τόλμπερτ ήταν μέλος μιας από τις πλέον σημαντικές και πλούσιες οικογένειες Αμερικανολιβεριανών, κατηγορήθηκε για νεποτισμό σε κάθε τομέα της ζωής. Ο Τόλμπερτ ήταν ο δεύτερος πρόεδρος της Λιβερίας που μιλούσε ιθαγενή γλώσσα (μετά το Στίβεν Άλεν Μπένσον (1856-64).
Βεργίνα
Η κωμόπολη πιστεύεται ότι βρίσκεται στη θέση των αρχαίων Αιγών (Αἰγαί ή Αἰγέαι), πρωτεύουσας της αρχαίας Μακεδονίας, και έγινε παγκοσμίως γνωστή το 1977, όταν η Πανεπιστημιακή Ανασκαφή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, υπό τον καθηγητή αρχαιολογίας Μανόλη Ανδρόνικο και τους συνεργάτες του, ανακάλυψε τους τόπους ταφής των Μακεδόνων βασιλέων και ανάμεσα στους άλλους τάφους και ένα ταφικό μνημείο που, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του Ανδρόνικου, ήταν του βασιλιά Φιλίππου Β΄, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ανακάλυψη αυτών των ευρημάτων θεωρείται από πολλούς ότι πιστοποίησε και τη θέση της αρχαίας πόλης των Αιγών, της πρώτης πρωτεύουσας του μακεδονικού βασιλείου.
Ιστορία
μικρογραφία|[[Τετράδραχμο των Αιγών, 500 π.Χ.|305x305εσ]] Η Πιερία και η Βοττιαία αποτέλεσαν τον πυρήνα του βασιλείου των Μακεδόνων. Το 479  π.Χ. Ο Μακεδόνας βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ νικά τους Πέρσες και το κράτος ελευθερώνεται.
Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος
Προεδρία (1971-1980)
Στο χώρο της οικονομίας, ο Τόλμπερτ υποστήριξε την Κοινή Αγορά της Αφρικής και το 1975 υπέγραψε τη σχετική συμφωνία για τη δημιουργία του σχετικού οικονομικού οργανισμού.
Βεργίνα
Ιστορία
Την εποχή αυτή πρωτεύουσα των Μακεδόνων ήταν οι Αιγές που ταυτίζονται με τη σημερινή Βεργίνα. Το 413 π.Χ. ο βασιλιάς Αρχέλαος 413-399 π.Χ. μετέφερε την πρωτεύουσα του κράτους από τις Αιγές στην Πέλλα, η οποία την εποχή εκείνη ήταν κοντά στη θάλασσα. Με τις προσχώσεις 4 ποταμών (Αλιάκμονα, Λουδία, Αξιού, Γαλλικού ) η Πέλλα σήμερα βρίσκεται μακριά από τη θάλασσα.
Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος
Προεδρία (1971-1980)
Τον Απρίλιο του 1979 κορυφώθηκαν οι ταραχές, με αφορμή μια κυβερνητική πρόταση για αύξηση της τιμής στο ρύζι. Στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Μονρόβια η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά του πλήθους με εντολή του Τόλμπερτ και περίπου 70 άνθρωποι σκοτώθηκαν. Παράλληλα, απέτυχαν οι προσπάθειες να ηρεμήσει η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί με το να συλληφθούν πολιτικοί της Αντιπολίτευσης.
Βεργίνα
Ιστορία
Η σύγχρονη κωμόπολη της Βεργίνας ιδρύθηκε το 1922 ανάμεσα στους δύο οικισμούς Κούτλες και Μπάρμπες, οι οποίοι προηγουμένως ανήκαν στον Τούρκο Μπέη των Παλατιτσίων, και στους οποίους κατοικούσαν 25 οικογένειες στην υπηρεσία του Μπέη. Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι των δύο οικισμών αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν οι Σταμάτιος Κωνσταντίνου (γεν. 1804), Δήμος Μαργαρίτη και Κωνσταντίνος Μαργαρίτη. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης (24/7/1923) και την έξωση των μπέηδων, η γη διαμοιράστηκε σε οικόπεδα στους εκεί κατοίκους και σε 121 ελληνικές οικογένειες από τη Βουλγαρία και τη Μικρά Ασία, μετά από τις ανταλλαγές πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Το όνομα της νέας πόλης προτάθηκε από τον τότε Μητροπολίτη Βέροιας, Κωνστάντιο Β΄, ο οποίος την ονόμασε Βεργίνα προς τιμήν της θρυλικής βασίλισσας Βεργίνας (Θεοδώρας), που έζησε στην περιοχή της Βέροιας και ήταν η τελευταία Ελληνίδα ηγεμόνας της περιοχής, γόνος της οικογένειας των Παλαιολόγων, πριν από την οριστική άλωση της Βέροιας από τους Οθωμανούς το 1433.
Ο προβληματισμός σχετικά με τη θέση της αρχαίας πόλης των Αιγών
Η θέση της σημερινής Βεργίνας αρχικά θεωρήθηκε από τους ανασκαφείς ότι συμπίπτει με την αρχαία πόλη Βάλλα, που, σύμφωνα με τον Πλίνιο (Φυσ. Ιστ. 4.10.34), ήταν μια πόλη που βρισκόταν στα Πιέρια όρη, νότια του ποταμού Αλιάκμονα. Το 1968, ο Βρετανός ιστορικός Νίκολας Χάμοντ (Nicolas Hammond), καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, πρότεινε τον συσχετισμό του αρχαιολογικού χώρου της Βεργίνας με τις αρχαίες Αιγές, την πρώτη πρωτεύουσα του μακεδονικού βασιλείου, στην οποία βρισκόταν το βασιλικό νεκροταφείο των Μακεδόνων, αλλά η πρότασή του δεν έγινε δεκτή από τους άλλους επιστήμονες και απορρίφθηκε και από τον Μ. Ανδρόνικο. Το 1977, ωστόσο, με την ανακάλυψη από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης του σημαντικού ασύλητου τάφου της Βεργίνας, ο τότε ανασκαφέας Μ. Ανδρόνικος, αν και αρχικά είχε πολλές επιφυλάξεις, πείστηκε για την άποψη του Hammond• έτσι, συμφώνησε ότι στη Βεργίνα βρίσκεται το βασιλικό νεκροταφείο των Μακεδόνων, ότι ο τάφος που ανακάλυψε είναι βασιλικός και ότι στη σημερινή Βεργίνα πρέπει να ήταν η θέση των αρχαίων Αιγών.
Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος
Προεδρία (1971-1980)
Στο χώρο της εξωτερικής πολιτικής, η κυβέρνηση Τόλμπερτ σύναψε διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, την Κούβα και πολλές άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Το 1973 διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ υποστηρίζοντας τον αγώνα των Παλαιστινίων. Κατά την διάρκεια του Πολέμου στο Βιετνάμ ο Τόλμπερτ υποστήριξε τις ΗΠΑ. Τον Ιούλιο του 1979 ανέλαβε την προεδρία του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας μέχρι τη δολοφονία του, τον Απρίλιο του 1980.