cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλική του Ντολοτσόπι
Περιγραφή
Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο Τσαμπουκάουρι και το Ντολοτσόπι έθεσαν υπό αμφισβήτηση παλαιότερη θεώρηση, σύμφωνα με την οποία οι πρώτες εκκλησίες που χτίστηκαν στο ανατολικό τμήμα της Γεωργίας ήσαν χαρακτηριστικά μικρού μεγέθους κτίρια, τα οποία ήσαν κατασκευασμένα προκειμένου να είναι σε θέση να φιλοξενήσουν περιορισμένο αριθμό ατόμων. Από αρχιτεκτονικής απόψεως, η εκκλησία στο Ντολοτσόπι αποτέλεσε προπομπό, σε τοπικό επίπεδο, αρχιτεκτονικής τρίκλιτης βασιλικής, ιδιόμορφης για την Γεωργία. Ορισμένα χαρακτηριστικά του γενικότερου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού της εκκλησίας και της οροφής της, καθώς και τα τεχνικά χαρακτηριστικά που επέτρεπαν τον φυσικό φωτισμό της, τα οποία ανευρέθηκαν κατά τη διάρκεια των αρχαιολογικών ανασκαφών που έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη τοποθεσία, αποτελούν χαρακτηριστικά ανατολικά ρωμαϊκά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά, ενώ ορισμένες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες της διάταξης της αψίδας, καθώς και νομισματικά αρχαιολογικά ευρήματα αποτελούν ενδείξεις σασσανιδικών επιρροών.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γεωργία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Γεωργία
Ξερόκαμπος Σκοπής Λασιθίου
Ο Ξερόκαμπος Σκοπής είναι πολύ μικρός οικισμός της κοινότητας Σκοπής του δήμου Σητείας στο νομό Λασιθίου ο οποίος απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 275 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας ενώ απέχει περίπου 13 χλμ. δυτικά από τη Σητεία. Μαζί με τη Σκοπή, την Παναγία Φανερωμένη, τον Παπαδιόκαμπο και τον Σαραντάπηχο αποτελούν την Κοινότητα Σκοπής της Δημοτικής Ενότητας Σητείας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 13 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Ορέστης Κιομουρτζόγλου
Ο Ορέστης Κιομουρτζόγλου (7 Μαΐου 1998) είναι Ελληνο-γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Χεράκλες Άλμελο.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Κιομουρτζόγλου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία νέων της γερμανικής Ουντερχάχινγκ και προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα τη σεζόν 2015-16.
Την 1η Ιουλίου 2019, μεταγράφηκε στην ολλανδική Χεράκλες Άλμελο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Κιομουρτζόγλου έχει 1 συμμετοχή με την Εθνική Γερμανίας U21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣπΦγγ Ουντερχάχινγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χεράκλες Άλμελο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Τέμενος του Σεΐχ Ματάρ
μικρογραφία| Τετράποδη Βάση του Μιναρέ δίπλα στο Τζαμί Σεΐχ Ματάρ. Το Τζαμί του Σεΐχ Ματάρ ή Τζαμί Σεΐχ Μουτατάρ (Şeyh Matar Camii, Mizgefta Şêx Matar ή Mizgefta Şêx Mutahar) είναι ιστορικό τζαμί στο Ντιγιαρμπακίρ της Τουρκίας, περισσότερο γνωστό για τον μοναδικό μιναρέ του, που βασίζεται σε τέσσερις κολώνες, που ονομάζεται Τετράποδος Μιναρές (Dört Ayaklı Minare, Minareya Çarling).
Το τζαμί βρίσκεται στην οδό Γενί Καπί της συνοικίας Σαβάς στην περιτειχισμένη ιστορική συνοικία Σουρ του Ντιγιαρμπακίρ. Το τζαμί πήρε το όνομά του από τον Σεΐχη Ματάρ (Mutahhar) καθώς πιστεύεται ότι το οικόπεδο του τζαμιού, που καλύπτει 600 τετραγωνικά μέτρα, περιέχει τον τάφο του σεΐχη.
Σύμφωνα με μια επιγραφή, που είναι εντοιχισμένη στον μιναρέ, το τζαμί χτίστηκε από τον Χατζή Χουσεΐν, γιο του Χατζή Ομέρ, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αγ Κογιουνλού. Τοπικά, είναι επίσης γνωστό ως «Τζαμί Κασίμ Παντισάχ». Είναι ιδιοκτησία της Γενικής Διεύθυνσης Ιδρυμάτων.
Το τζαμί είναι ένα μονότρουλο κτίσμα τετραγωνικής κάτοψης με λιθόκτιστους τοίχους, που εναλλάσσονται με τούβλα. Υπάρχουν τρία παράθυρα σε κάθε πλευρά και δύο στο μπροστινό και πίσω μέρος το καθένα, όλα τοξωτά. Τα δύο παράθυρα στον τοίχο της κίμπλα είναι κλειστά με τοιχοποιία. Καλύπτει έκταση 221 τετραγωνικά μέτρα, και μπορεί να φιλοξενήσει έως και 500 πιστούς.
Το τζαμί αναστηλώθηκε το 1960 μέσω της Γενικής Διεύθυνσης Ιδρυμάτων.
Λόγω των σεισμών, που σημειώθηκαν στην νοτιοανατολική Τουρκία τον Φεβρουάριο 2023 το τζαμί και ο τετράποδος μιναρές υπέστησαν κάποιες ζημιές.
Σκηνή πυροβολισμών
Κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών μεταξύ των μελών της κουρδικής μαχητικής ομάδας Πατριωτικό Επαναστατικό Κίνημα Νεολαίας (YDG-H) και της αστυνομίας, δύο κίονες του μιναρέ υπέστησαν ζημιές από πυρά αυτόματων όπλων τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 2015. Ο Ταχίρ Ελτσι, ο τότε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου του Ντιγιαρμπακίρ, αντέδρασε στο περιστατικό με ένα tweet που το ονόμασε «συμπλοκή».
Τμόγκβι
Ιστορία
Το όνομα «Τμόγκβι» προέρχεται από τη γεωργιανή λέξη μόγκβι (მოგვი), που σημαίνει «παγανιστής ιερέας» ή «μάγος». Το φρούριο πρωτοαναφέρθηκε σε πηγές του 9ου αιώνα. Κατασκευάστηκε ως αμυντικό έργο για τον έλεγχο της αρχαίας εμπορικής διαδρομής μεταξύ του οροπεδίου Τζαβαχέτι και του φαραγγιού του Κύρος. Ήταν μία κρίσιμη στρατιωτική οχύρωση στην περιοχή του Τζαβαχέτι. Εκείνη την περίοδο, φεουδάρχες άρχοντες της περιοχής ήταν οι Γεωργιανοί Βαγρατίδες.
Τέμενος του Σεΐχ Ματάρ
Σκηνή πυροβολισμών
Στις 28 Νοεμβρίου 2015, ο Ταχίρ Ελτσι έδωσε μια δήλωση Τύπου στον Τετράποδο Μιναρέ ζητώντας να σταματήσει η βία. Είπε ότι «οι ένοπλες συγκρούσεις με βαριά όπλα σε περιοχές διαβίωσης αμάχων, όπως η περιτειχισμένη συνοικία Σουρ στο Ντιγιάρμπακιρ, δεν είναι μόνο ενάντια στις Συμβάσεις της Γενεύης, αλλά καταστρέφουν επίσης πολλά ιστορικά κτήρια και τζαμιά. Η ζημιά που παρατηρήθηκε στον Τετράποδο Μιναρέ δείχνει πόσο σημαντικό είναι το αίτημά μας να τερματιστούν οι ένοπλες συγκρούσεις και οι -αστυνομικές- επιχειρήσεις σε οικιστικές περιοχές."
Τμόγκβι
Ιστορία
Το Τμόγκβι έγινε ακόμα σημαντικότερο όταν καταστράφηκαν η γειτονική πόλη και το φρούριο της Τσούντα, γύρω στο 900 μ.Χ. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η λίμνη Τσούντα και το κάστρο του Τμόγκβι Στις αρχές του 11ου αιώνα, το φρούριο βρισκόταν υπό τον άμεσο έλεγχο του ενιαίου Βασιλείου της Γεωργίας. Τότε ήταν το κέντρο ενός οικισμού που βρισκόταν στους πρόποδες του βουνού, στις δύο όχθες του ποταμού. Το 1073 δωρίστηκε προνομιακά στον ευγενή Νιάνια Κουαμπουλίστζε. Οι απόγονοί του το κράτησαν κατά τους επόμενους αιώνες, προτού περάσει στα χέρια άλλων σημαντικών φεουδαρχικών οικογενειών, όπως οι Τορέλι, οι Τμογκβέλι, οι Σαλικασβίλι και οι Ζακέλι. Το κάστρο έχει καταστραφεί από σεισμούς αρκετές φορές: το 1088, το 1283 και το 1319, αλλά ξανακτίστηκε.
Τέμενος του Σεΐχ Ματάρ
Σκηνή πυροβολισμών
Λίγο μετά την ομιλία του, ξέσπασε ανταλλαγή πυροβολισμών μεταξύ των επιτιθέμενων μαχητών και της αστυνομίας όταν η αστυνομία σταμάτησε ένα ταξί κοντά στον μιναρέ. Ο Ταχίρ Ελτσι χτυπήθηκε από μία σφαίρα στο κεφάλι και πέθανε επιτόπου. Κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών σκοτώθηκαν επίσης δύο μυστικοί πράκτορες της αστυνομίας, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού φρουρού του Ελτσί.
Τμόγκβι
Ιστορία
Τον 12ο αιώνα ήταν η οικία του Οίκου των Τμογκβέλι και κέντρο του δουκάτου τους. Ο μεσαιωνικός Γεωργιανός συγγραφέας Σάργκις Τμογκβέλι καταγόταν από το Τμόγκβι.
Τέμενος του Σεΐχ Ματάρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τζαμιά στην Τουρκία
Τμόγκβι
Ιστορία
Τον 16ο αιώνα το κατείχαν οι Ραχουλασβίλι εως ότου πέρασε στα χέρια των Σαλικασβίλι. Το 1576-1578 το έχασαν από τον Οίκο των Ζακέλι, οι οποίοι ήταν οι Αταμπέκοι του Σάμτσχε. Οι Ζακέλι παρέδωσαν το φρούριο στους Οθωμανούς το 1578.
Μετά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1828-1829, οι Οθωμανοί παρέδωσαν το κάστρο στη Ρωσική Αυτοκρατορία όπως όριζε η Συνθήκη της Αδριανούπολης. Στη συνέχεια το κάστρο και η πόλη του έχασαν τη σημασία τους και ερήμωσαν.
Επί του παρόντος, το κάστρο είναι ανοιχτό στο κοινό. μικρογραφία|293x293εσ|Η θέα από το κάστρο είναι μαγική
Αρχιτεκτονική
Το κάστρο του Τμόγκβι είναι χτισμένο στην κορυφή ενός ψηλού βουνού πάνω από τον ποταμό Κύρος. Εκτείνεται σε 3 λόφους, συνδέεται και περιβάλλεται από ένα τείχος μήκους 150 μ. και πλάτους 3 μ. που συμπληρώνει τη φυσική άμυνα που προσφέρουν οι κρημνοί. Σε κάθε λόφο έχουν κατασκευαστεί αρκετοί πύργοι. Μια μυστική σήραγγα συνδέει το κάστρο με το ποτάμι ώστε να υπάρχει πρόσβαση σε νερό ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας πολιορκίας. Το δυτικό τμήμα του φρουρίου είναι καλύτερα διατηρημένο. Μέσα στο κάστρο υπάρχουν ορισμένα κτίρια. Πιστεύεται ότι ένα τετράπλευρο κτίριο από τόφφο σε θεμέλια από βασάλτη ήταν η εκκλησία. Εκτός των τειχών, στη δυτική πλευρά, η εκκλησία του Αγίου Εφραιμ υφίσταται σε ερειπωμένη κατάσταση, με θραύσματα τοιχογραφιών του 13ου αιώνα.
Στη βιβλιογραφία
Το 1902, ο εθνικός ποιητής της Αρμενίας, Χοβχάνες Τουμάνιαν, έγραψε ένα από τα διασημότερα ποιήματά του, με τίτλο: Η Κυρίευση του Τμκάμπερντ (Թմաբերդի առումը). μικρογραφία|Άλλες δομές του φρουρίου
Πηγές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Κάστρα στη Γεωργία
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1960-61
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1960-61 αποτέλεσε το 7ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ένωσις Αγίων Ομολογητών για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1960-61 αποτελείτο από δύο ομίλους: τον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου και τον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των δύο ομίλων αναμετρήθηκαν σε αγώνες μπαράζ. Πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας ανακηρύχτηκε η ομάδα που κέρδισε στους αγώνες μπαράζ.
Όσο αφορά τον προβιβασμό, υπήρχε απόφαση για διεξαγωγή αγώνων διαβαθμίσεως μεταξύ της πρωταθλήτριας Β΄ κατηγορίας 1960-61 και της τελευταίας ομάδας της Α΄ κατηγορίας 1960-61. Ωστόσο, στις 19 Ιανουαρίου 1961 η γενική συνέλευση της ΚΟΠ αποφάσισε να μην διεξαχθούν αγώνες διαβαθμίσεως μεταξύ της πρωταθλήτριας ομάδας της Β΄ κατηγορίας 1960-61 και της τελευταίας ομάδας της Α΄ κατηγορίας 1960-61. Η πρωταθλήτρια ομάδα Β΄ κατηγορίας θα συνέχιζε στη Β΄ κατηγορία ενώ δεν θα υπήρχε διαβάθμιση από το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας, όπως και έγινε.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1959-60
Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε η πρωταθλήτρια της προηγούμενης περιόδου, Αλκή Λάρνακας, η οποία προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1960-61. Επίσης δεν συμμετείχε η ΑΫΜΑ η οποία υπέβαλε αίτημα συμμετοχής στην Α΄ κατηγορία, το οποία έγινε αποδεκτό από τη γενική συνέλευση της ΚΟΠ.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν η ΑΕΚ Αμμοχώστου και ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού που εγράφησαν στις τάξεις της ΚΟΠ.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου
Στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου συμμετείχαν οι ομάδες: Ένωσις Αγίων Ομολογητών, ΑΕΚ Αμμοχώστου, Οθέλλος Αμμοχώστου και ΠΑΕΚ Κερύνειας. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ένωσις Αγίων Ομολογητών.
Όμιλος Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου
Στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου συμμετείχαν οι ομάδες: Αμαθούς Λεμεσού, ΑΠΟΠ Πάφου, Πανελλήνιος Λεμεσού,  Εθνικός Αστέρας Λεμεσού και Αναγέννηση Λάρνακας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Λεμεσού.
Μπαράζ
Στους αγώνες μπαράζ αναμετρήθηκαν η Ένωσις Αγίων Ομολογητών και ο Πανελλήνιος Λεμεσού. Ο πρώτος αγώνας έγινε στην έδρα του Πανελλήνιου, στο στάδιο ΓΣΟ. Η Ένωσις Αγίων Ομολογητών κέρδισε με 5-6. . Στο δεύτερο αγώνα κέρδισε ξανά με 3-2 στην έδρα της (παλιό ΓΣΠ) και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1960-1961 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Αχλαδιάς Σκιάθου
Ο Αχλαδιάς είναι παραθαλάσσιο χωριό της Σκιάθου που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά παράλια του νησιού σε απόσταση περίπου 4 χλμ. νοτιοδυτικά από τη Σκιάθο. Το χωριό αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στο δήμο Σκιάθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 118 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκιάθος
Άγιος Αβράμιος
Με το όνομα Αβράμιος αναφέρονται τουλάχιστον εννέα διαφορετικοί άγιοι του Χριστιανισμού, οι παρακάτω:
Τζορτζ Άμποτ (συγγραφέας)
Ο Τζορτζ Άμποτ (George Abbot, 1604 - 2 Φεβρουαρίου 1649) ήταν Άγγλος κοσμικός συγγραφέας, γνωστός ως «Πουριτανός», και πολιτικός, ο οποίος συμμετείχε στη Βουλή των Κοινοτήτων σε δύο περιόδους μεταξύ 1640 και 1649. Είναι επίσης γνωστός για τον ρόλο του στην υπεράσπιση του οίκου Κάλντεκοτ εναντίον των βασιλικών δυνάμεων κατά τις πρώτες ημέρες του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου.
Βίος
Ο Άμποτ επανεξελέγη βουλευτής του Τάμγουορθ το 1645 για το Μακρύ Κοινοβούλιο και κράτησε την έδρα μέχρι το θάνατό του το 1649. Πέθανε ανύπαντρος στο 44ο έτος της ηλικίας του και θάφτηκε στην εκκλησία του Κάλντεκοτ, όπου το μνημείο του περιγράφει την υπεράσπιση του Κάλντεκοτ.
Κληρονομιά
Με τη διαθήκη του, ο Άμποτ κληροδότησε ένα δωρεάν σχολείο στο Κάλντεκοτ.
Έργα
Ο Άμποτ ήταν κοσμικός θεολόγος και λόγιος. Το έργο του Whole Booke of Job Paraphrased, or made easy for any to understand (1640), ήταν γραμμένο σε λιτό ύφος, και το έργο του Vindiciae Sabbathi (1641) επηρέασε τη διαμάχη για το Σάββατο. Το έργο του The Whole Book of Psalms Paraphrased (1650) εκδόθηκε μετά θάνατον από τον Ρίτσαρντ Βάινς και αφιερώθηκε στη μητέρα του Τζόαν Πουρφόι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Κρατησίκλεια
Η Κρατησίκλεια ήταν βασίλισσα της Σπάρτης χάρη στον γάμο της με τον βασιλιά Λεωνίδα Β΄. Την εποχή που ήταν βασιλιάς ο σύζυγος της έγινε το επίκεντρο κατηγορίας των αντιπάλων του επειδή ήταν ξένη, κάτι αντίθετο με τα Σπαρτιάτικα έθιμα, μετά τον θάνατο του παντρεύτηκε τον Σπαρτιάτη ευγενή Μεγιστώνο. Στην συνέχεια έμεινε γνωστή για την έντονη υποστήριξη απέναντι στον γιο της Κλεομένη Γ΄, όταν ξέσπασε ο Κλεομένειος Πόλεμος κατέφυγε με τους δυο εγγονούς της στην Αλεξάνδρεια για να γίνει όμηρος του συμμάχου του γιου της Πτολεμαίου Γ΄. Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αντίγονος Γ΄ Δώσων νίκησε τον Κλεομένη Γ΄ στην Μάχη της Σελλασίας (222 π.Χ.), ο γιος της κατέφυγε μαζί της στην Αίγυπτο. Ο Πτολεμαίος Γ΄ πέθανε ωστόσο, ο γιος και διάδοχος του Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ δεν ήταν φιλικός απέναντι τους και τους έθεσε υπό κράτηση. Αργότερα ο Κλεομένης Γ΄ εξεγέρθηκε ανεπιτυχώς και αυτοκτόνησε (219 π.Χ.), η ίδια με τους εγγονούς της εκτελέστηκαν από τον Πτολεμαίο Δ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Σπάρτης
Ανκχ
Χρησιμοποιείται επίσης και ως σύμβολο της αθανασίας. Ενίοτε ο χαρακτήρας "ανκχ" παρομοιάζεται και ως μορφή του Δέντρου της Ζωής, ή του ωοειδούς, που μπορεί να είναι η αιωνιότητα και του σταυρού που εκτείνεται σε μήκος και σε πλάτος, δηλαδή από το άπειρο στο χώρο, ή μπορεί να είναι και ο ήλιος που ανατέλλει πάνω από τον ορίζοντα. Όπως όμως τα περισσότερα θρησκευτικά ή πνευματικά σύμβολα, ο σταυρός "ανκχ" δεν έχει έναν μόνο απλό ορισμό.
Οι αρχαίοι αιγυπτιακοί θεοί συχνά απεικονίζονται να τον κρατούν στο ένα χέρι ενώ τα χέρια τους βρίσκονται σταυρωμένα στο στήθος. Η ακριβής ωστόσο προέλευση του συμβόλου δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί ενώ καμία μεμονωμένη υπόθεση δεν έχει γίνει ευρέως αποδεκτή.
Ιστορία
Οι απαρχές του συμβόλου πρέπει να αναζητηθούν στην αγκράφα της ζώνης της Ίσιδας, μία ιδέα που ενστερνίζονταν και ο Γούλφχαρτ Γουέστεντορφ, καθώς τόσο το ανκχ όσο και ο κόμπος της Ίσιδας χρησιμοποιούνταν σε τελετουργικές ζώνες. Ο Σερ Άλαν Γκάρντινερ πιστεύει ότι αντιπροσώπευε το λουράκι ενός πέδιλου του οποίου η θηλιά αγκάλιαζε τον αστράγαλο καθώς η λέξη που το απέδιδαν συλλαβίζονταν επίσης ως "νχ", αν και δεν είναι γνωστό πως ακριβώς προφέρονταν. Το 2004, οι Άντριου Χαντ Γκόρντον και Κάλβιν Σουάμπε, στο βιβλίο τους "Οι Ζωντανοί και οι Πεθαμένοι" υποστηρίζουν ότι τα σύμβολα των ανκχ, τζεντ και γουός έχουν βιολογική προέλευση, καθώς αντλούνται από την αρχαία αιγυπτιακή κτηνοτροφία με την οποία τους συνδέει η αιγυπτιακή πίστη ότι το σπέρμα δημιουργείται στη σπονδυλική στήλη. Σύμφωνα με την παραπάνω άποψη, το "ανκχ", ως σύμβολο της ζωής, αναφέρεται στον θωρακικό σπόνδυλο, το τζεντ ως σύμβολο της σταθερότητας στον μεγάλο σπόνδυλο της σπονδυλικής στήλης ενός ταύρου ενώ το Γουός, σύμβολο δύναμης και εξουσίας, σε μία ράβδο που φέρει το κεφάλι και την ουρά του Αιγυπτιακού θεού Σεθ. Από την άλλη οι Αιγύπτιοι ακαδημαϊκοί, ιδιαίτερα εκείνοι του πανεπιστημίου του Καΐρου, θεωρούν αυτή την ερμηνεία υπερβολική, καθώς πιστεύουν ότι το ανκχ σχετίζονταν με τον ζωτικής σημασίας ποταμό Νείλο, ο οποίος έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση της καθημερινής ζωής στην αρχαία Αίγυπτο. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η οβάλ κεφαλή συμβολίζει το δέλτα του ποταμού, ο κάθετος στύλος που στηρίζεται τη διαδρομή του ποταμού, ενώ οι δύο βραχίονες αριστερά και δεξιά αντιστοιχούν στις δύο όχθες του ποταμού οι οποίες συγκλίνουν ενοποιημένες στο κέντρο του σταυρού.
Ως σύμβολο το ανκχ εμφανίζεται συχνά σε ταφικές παραστάσεις και άλλες καλλιτεχνικές δημιουργίες, συνήθως σε εικόνες στα δάχτυλα ενός θεού ή θεότητας που αναπαριστούν τις θεότητες του άλλου κόσμου, προσφέροντας το δώρο της ζωής στη μούμια του νεκρού. Πιστεύεται ότι αυτό αποτελεί ένα σύμβολο της πράξης της σύλληψης.
Παραπομπές
Ανκχ
Αλέξανδρος Χρυσάφης
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Σερρών Κατηγορία:Αθλητισμός στις Σέρρες
Φιλολογική Σχολή του Ζάγκρεμπ
Η Φιλολογική Σχολή του Ζάγκρεμπ (Zagrebačka filološka škola) ήταν φιλολογική σχολή του 19ου αιώνα που λειτουργούσε στο Ζάγκρεμπ, προσφέροντας ένα σύνολο λύσεων για τα ζητήματα που αφορούσαν την τυποποίηση της κροατικής λογοτεχνικής γλώσσας. Οδηγήθηκε από τον Αντόλφο Βέμπερ Τκάλτσεβιτς. Στη δεκαετία του 1860 κυριαρχούσε τη κροατική πολιτιστική ζωή, αξιοποιώντας τις γλωσσικές και ιδεολογικές αντιλήψεις που προτείνονταν από τα μέλη του Ιλλυρικ ού κινήματος.
Οι λύσεις που πρότεινε η σχολή του Ζάγκρεμπ ήταν συνδυασμός των παραδοσιακών ορθογραφικών πρακτικών καθώς και η συγχώνευση των διάφορων τεχνητών και διαλεκτικών χαρακτηριστικών που θα ικανοποιήσουν τις ανάγκες των περισσότερων φυσικών ομιλητών. Μεταξύ αυτών είναι:
Οι πιο σημαντικοί γραμματιστές της σχολής ήταν οι Βιέκοσλαβ Μπάμπουκιτς, Αντούν Μαζουράνιτς και Αντόλφο Βέμπερ Τκάλτσεβιτς. Στο χώρο της λεξικογραφίας, ο κροατοποιημένος σλοβάκος Μπογκοσλάβ Σούλεκ ήρθε στο προσκήνιο, ιδιαίτερα στην περιοχή της αγνότητας, όπου επινόησε γενναιόδωρα νεολογισμούς και δανείστηκε λέξεις από άλλες Σλαβικές γλώσσες για τις μη Σλαβικές δανεικές λέξεις. Ο νεαρός Βάτροσλαβ Γιάγκιτς ήταν σταθερός υποστηρικτής των ιδεών της σχολής του Ζάγκρεμπ, αλλά τελικά την εγκατέλειψε.
Η φιλολογική σχολή του Ζάγκρεμπ ήταν κυρίαρχη σε σχέση με τις αντίπαλες Φιλολογικές Σχολές της Ριέκας και του Ζάνταρ. Η σχολή του Ζάγκρεμπ άρχισε να μειώνεται μόνο με την έλευση των Κροάτων Βουκοβινιανών.
Μεγάλο Τέμενος του Ντιγιαρμπακίρ
Το Μεγάλο Τζαμί του Ντιγιαρμπακίρ (Diyarbakır Ulu Camii ή Cami-i Kebîr ; Mizgefta Mezin a Amedê)  χτίστηκε από τον Σελτζούκο σουλτάνο Μαλίκ Σαχ Α' πάνω από ένα παλαιότερο τζαμί και θεωρείται από τους μουσουλμάνους μελετητές ως ο πέμπτος ιερότερος τόπος στο Ισλάμ μετά το Μεγάλο Τζαμί της Δαμασκού,  το οποίο διακοσμήθηκε μετά. Μπορεί να φιλοξενήσει έως και 5.000 πιστούς και φιλοξενεί τέσσερις διαφορετικές ισλαμικές παραδόσεις.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Η αυλή του τζαμιού σε φωτογραφία του 1919 Το Μεγάλο Τζαμί του Ντιγιαρμπακίρ είναι το παλαιότερο και ένα από τα σημαντικότερα τζαμιά της Μεσοποταμίας. Μετά τη μουσουλμανική κατάληψη του Ντιγιαρμπακίρ το 639 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του δεύτερου χαλίφη Ομάρ, χτίστηκε ένα τζαμί, αλλά το κτήριο περιέπεσε σε αχρηστία και καταστράφηκε λίγο αργότερα. Ακόμη και μετά τη μετατροπή της εκκλησίας σε τζαμί, χρησιμοποιήθηκε τόσο από μουσουλμάνους όσο και από χριστιανούς.
Το 1091 ο Σουλτάνος Μαλίκ Σαχ έδωσε εντολή στον τοπικό Σελτζούκο κυβερνήτη Μαϊντούντ Ντάβλα να ξαναχτίσει ένα τζαμί στην τοποθεσία. Ολοκληρώθηκε το 1092, το τζαμί είναι παρόμοιο και επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από το Μεγάλο Τζαμί των Ουμαγιάδων στη Δαμασκό (το οποίο επισκευάστηκε από τον Μαλίκ Σαχ τον δωδέκατο αιώνα πριν από την εργασία στο Ντιγιαρμπακίρ). Η επίδραση του τζαμιού της Δαμασκού έφερε τη συριακή αρχιτεκτονική και διακόσμηση στην Ανατολία.
Ο Σελτζούκος Σουλτάνος Μαλίκ-Σαχ άλλαξε το Μεγάλο Τζαμί του Ντιγιαρμπακίρ ως ένα μέσο, για να φέρει το κύρος και τη δόξα από τη Δαμασκό, την πρωτεύουσα της Συρίας, στο Ντιγιαρμπακίρ στη νότια Τουρκία. Ο σχεδιασμός επηρεασμένος από το τέμενος των Ομεϋαδών στη Δαμασκό, χρησιμοποιούσε την πέτρα από μαύρο βασάλτη, που υπήρχε στην περιοχή. Η πόλη του Ντιγιαρμπακίρ πέρασε από πολυάριθμες κατακτήσεις από διάφορες αυτοκρατορίες λόγω της εξαιρετικής γεωγραφικής της θέσης και της γειτνίασής της τόσο με τους γειτονικούς συμμάχους όσο και με τους εχθρούς πολλών από τους κατακτητές της.
Το τζαμί θεωρείται από τους μουσουλμάνους μελετητές ως ο πέμπτος ιερότερος τόπος στο Ισλάμ μετά το Μεγάλο Τζαμί της Δαμασκού. Μπορεί να φιλοξενήσει έως και 5.000 πιστούς και φημίζεται για τη φιλοξενία τεσσάρων διαφορετικών ισλαμικών παραδόσεων.
Ανακαινίσεις και χρονολόγηση του Τζαμιού
Στο τζαμί έγιναν μια σειρά από ανακαινίσεις μετά από σεισμό το 1115 μ.Χ. και στη συνέχεια από πυρκαγιά το 1155 μ.Χ. Υπάρχουν χρονολογίες γραμμένες στη δυτική πλευρά της αυλής που περιλαμβάνουν τις χρονολογίες, 117-1118 μ.Χ., και 1124 μ.Χ.. Πιστεύεται ότι αναφέρονται στις ημερομηνίες ανακαίνισης. Βυζαντινά σπόλια με κομμάτια που περιέχουν ελληνικά γλυπτά βρίσκονται σε σημεία του Τζαμιού. Οι μεταγενέστερες ανακαινίσεις περιλαμβάνουν προσθήκες από τον δέκατο όγδοο αιώνα υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως η πέτρα που χρησιμοποιήθηκε στο μιχράμπ, που τοποθετήθηκε στη μέση του τείχους της κίμπλα. Ο μιναρές, που κατασκευάστηκε το 1839, ήταν επίσης μεταγενέστερη προσθήκη. Το σιντριβάνι στην αυλή ανάγεται στο έτος 1849.
Αυλή
αριστερά|μικρογραφία| Η αυλή του τζαμιού, που έχει υποστεί πολλές ανακαινίσεις (φωτογραφία 2016) Η αυλή του τζαμιού είναι συνδεμένη τόσο από την ανατολική όσο και από τη δυτική πλευρά με στοές. Το δάπεδό της είναι στρωμένο με βασάλτες, με το τζαμί να βρίσκεται στη νότια πλευρά της αυλής. Η κύρια είσοδος του τζαμιού βρίσκεται μέσω μιας πύλης στην ανατολική πλευρά του. Η ανατολική και η δυτική στοά του τζαμιού έχουν δύο ορόφους. Και οι δύο στοές διαθέτουν περίπλοκα και όμορφα λιθόγλυπτα. Η βόρεια πρόσοψη είναι μικρότερη σε σύγκριση με τις άλλες δύο όψεις και περιέχει μόνο έναν όροφο. Η νότια πρόσοψη, από την άλλη, χωρίζεται σε τρία μοναδικά τμήματα. Δύο τμήματα είναι πλευρικοί βραχίονες, καθένας από τους οποίους έχει μόνο έναν όροφο. Στη συνέχεια, οι δύο βραχίονες χωρίζονται στο κέντρο από ένα τμήμα, που υψώνεται περισσότερο από το διπλάσιο του ύψους των βραχιόνων.
Οι κουφικές επιγραφές, που βρέθηκαν στις εξωτερικές όψεις του κτηρίου καταγράφουν λεπτομερώς την ανοικοδόμηση και τις προσθήκες, που έγιναν στο συγκρότημα σε όλη τη μακρόχρονη ιστορία του. Ο πλούσιος σκαλιστός διάκοσμος και η διακόσμηση των κιόνων στην αυλή είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Μεγάλου Τζαμιού. Η δυτική στοά της αυλής περιλαμβάνει την πρώτη χρήση του σπασμένου τόξου. μικρογραφία| Ανατολική πρόσοψη της αυλής, με κολώνες και σκαλιστή διακόσμηση (φωτογραφία 2020) Οι κολώνες των προσόψεων της αυλής αποτελούνται από τέσσερις τύπους βράχου: ο προτριτογενούς περιόδου οφιόλιθος, ασβεστόλιθοι Ηώκαινου περιόδου, ασβεστόλιθοι της Μειόκαινου εποχής και βασάλτες Πολυ-τεταρτογενούς εποχής. Ενώ το τζαμί υποβλήθηκε σε πολλές ανακατασκευές και υπέστη πολλές ζημιές από την ίδρυσή του, οι αρχικοί κίονες επαναχρησιμοποιήθηκαν κατά τις περιόδους ανοικοδόμησης του Μεγάλου Τζαμιού. Αυτό αποδείχθηκε από τα μήκη των κιόνων, που υπάρχουν σε τμηματικές μορφές, τα ποικίλα μήκη κιόνων και τη χρήση διαφορετικών υλικών από τα οποία κατασκευάζονται οι κίονες. Οι κίονες θεωρήθηκε αρχικά ότι ήταν δομικοί, αλλά αργότερα θεωρήθηκε ότι τοποθετούνταν είτε για μερική στήριξη είτε απλώς για διακόσμηση.
Αίθουσα προσευχής
μικρογραφία| Εσωτερικό της αίθουσας προσευχής (Φωτογραφία από το 2014, μετά από πρόσφατη αποκατάσταση) Η αίθουσα προσευχής είναι ένας ευρύς εσωτερικός χώρος με τρία κλίτη, που εκτείνονται παράλληλα με τον τοίχο της κίμπλα (τον νότιο τοίχο, που βρίσκεται προς την κατεύθυνση της προσευχής). Τα κλίτη χωρίζονται στη μέση από ένα μεγάλο κεντρικό κλίτος που εκτείνεται κάθετα στον τοίχο της κίμπλα. Στο νότιο άκρο αυτού του ναού, στη μέση του τοίχου της κίμπλα, βρίσκεται το κύριο μιχράμπ. Η οροφή του ναού έχει ζωγραφική διακόσμηση. Εξωτερικά, η αίθουσα προσευχής καλύπτεται από μια δίρριχτη οροφή καλυμμένη με μόλυβδο. Η οροφή του κεντρικού σηκού υψώνεται πάνω από την υπόλοιπη στέγη εκατέρωθεν. Η πρόσοψη της αυλής της αίθουσας προσευχής έχει δύο πτέρυγες εκατέρωθεν, που η καθεμία είναι διάτρητη με δύο πόρτες και πέντε παράθυρα, ενώ στη μέση υπάρχει μια πολύ ψηλότερη πρόσοψη, που αντιστοιχεί στο κεντρικό κλίτος στο εσωτερικό. Η πρόσοψη της αυλής είναι διακοσμημένη με μοτίβα γιρλάντα και μαιάνδρου, καθώς και μια επιγραφή με φυτική κουφική καλλιγραφία.
Σύγκριση με το Μεγάλο Τζαμί της Δαμασκού
Το τζαμί των Ομεϋαδών στη Δαμασκό είναι ένα από τα παλαιότερα τζαμιά. Πολλοί πιστεύουν ότι το τζαμί λειτούργησε ως πρωτότυπο ή ενέπνευσε πολλά τζαμιά, που κατασκευάστηκαν αργότερα σε όλο τον ισλαμικό κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Μεγάλου Τζαμιού του Ντιγιαρμπακίρ. Ενώ είναι εύκολο να εντοπιστούν οι ομοιότητες μεταξύ των δύο, υπάρχουν επίσης σημαντικές διαφορές.
Σε αντίθεση με το Μεγάλο Τζαμί της Δαμασκού, το Μεγάλο Τζαμί του Ντιγιαρμπακίρ δεν έχει τρούλο στο κέντρο της αίθουσας προσευχής του. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, η Τουρκία άλλαξε τη μέθοδο κάλυψης των τζαμιών με μεγάλους θόλους, μια παράδοση από την Οθωμανική περίοδο. Αυτό πιστεύεται ότι καθιερώνει ένα μοναδικό τουρκικό στυλ, που διαφέρει από το αραβικό στιλ της αρχιτεκτονικής του τζαμιού. Το Μεγάλο Τζαμί του Ντιγιαρμπακίρ έχει επίσης χοντρούς πυλώνες αντί για τις στρογγυλές κολώνες που συναντώνται συχνά στη Συρία, και στερείται ορισμένης διακόσμησης στα ψηφιδωτά του.
Το Μεγάλο Τζαμί του Ντιγιαρμπακίρ είναι περίκλειστο και ο εσωτερικός του χώρος δεν φαίνεται από έξω. Ο μιναρές του τζαμιού πιθανότατα διαμορφώθηκε σύμφωνα με τα χριστιανικά καμπαναριά. Οι αναλογίες της αυλής και της αίθουσας προσευχής, καθώς και η ανατολική είσοδος, και η κάτοψη της αίθουσας προσευχής με τον κεντρικό σηκό και τους πλευρικούς βραχίονες είναι όλα παρόμοια με το τζαμί της Δαμασκού.
Όταν συγκρίνονται τα δύο τζαμιά, πολλοί θεωρούν το Μεγάλο Τζαμί του Ντιγιαρμπακίρ ως μια πιο μέτρια κατασκευή. Κάποιοι βρίσκουν τα αρχιτεκτονικά του χαρακτηριστικά πιο κατάλληλα για λόγους ευσέβειας. Αυτό το συγκεκριμένο στυλ μπορεί επίσης να βρεθεί στο Χαλέπι και τη Χάμα της Συρίας, καθώς και σε άλλες σημαντικές πόλεις στον ισλαμικό κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τζαμιά στην Τουρκία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Επαρχία του Ντιγιάρμπακιρ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης
Το «Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης» είναι θρηνητικό ποίημα για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453), που σώζεται στο χειρόγραφο νο. 2873 της Εθνικής Βιβλιοθήκης των Παρισίων. Αποτελείται από 118 ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους στίχους.
Ο τίτλος
Η λέξη ανακάλημα στον τίτλο του ποιήματος δεν σημαίνει «κάλεσμα» (όπως υπεστήριξαν οι D.C. Hesseling και Μπρούνο Λαβανίνι ) ή «ανάμνηση», αλλά «θρήνος», όπως το ερμήνευσαν ο πρώτος εκδότης του Αιμίλιος Λεγκράν και ο Κρουμπάχερ : Ακόμα και σήμερα στην Κύπρο, την Κρήτη και τη Νάξο το ρήμα ανακαλιέμαι σημαίνει «οδύρομαι, θρηνώ», και το ουσιαστικό ανακάλημα σημαίνει «θρήνος».
Το κείμενο
Το ποίημα, γραμμένο σε ανομοιοκατάληκτους στίχους, αρχίζει με τη μετάδοση του νέου της Αλώσεως, που ανακοινώνεται με τη στιχομυθία μεταξύ δύο καραβιών που συναντιούνται κοντά στην Τένεδο. Αναφέρεται ότι ο αυτοκράτορας, βλέποντας ότι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη, ζητεί να τού πάρουν το κεφάλι για να μην πέσει ζωντανός στα χέρια τους (στ. 1-56).
Αμέσως αρχίζει ο θρήνος του ποιητή, ο οποίος ζητά από τον ήλιο να μη φωτίζει πια την Πόλη, ώστε να μη βοηθά τους Τούρκους να διαπράττουν τις ανομίες τους. Μετά δίνει μία εικόνα της λεηλασίας της Βασιλεύουσας, με τις ιεροσυλίες και την αρπαγή των γυναικών (στ. 57-88).
Στη συνέχεια ο ποιητής παρομοιάζει την Πόλη με τη σελήνη και τον Μέγα Κωνσταντίνο, που την ίδρυσε, με τον ήλιο. Κατόπιν θρηνεί για την τύχη της και θυμάται τον ναό της Αγίας Σοφίας (στ. 89-118). Καταλήγει με τον στίχο: «και άγγελοι και άγιοι πλέον ου βοηθούσι».
Δανιήλ (αποσαφήνιση)
Το εβραϊκό όνομα Δανιήλ μπορεί να αναφέρεται στα πρόσωπα:
Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης
Χρονολόγηση και προέλευση
Ο πρώτος εκδότης του ποιήματος, ο Αιμίλιος Λεγκράν, θεωρεί τον ποιητή του Ανακαλήματος σύγχρονο του γεγονότος που ιστορεί, όπως και οι Λαβανίνι και Ζώρας. Ο Κρουμπάχερ θεωρεί το ποίημα μεταγενέστερο, όπως και ο Hesseling. Γενικώς θεωρείται ότι το ποίημα δεν μπορεί να τοποθετηθεί μακριά από τη χρονολογία της Αλώσεως. Μάλλον ο δημιουργός του χρησιμοποίησε κάποιο δημοτικό τραγούδι, το οποίο πάντως δεν είναι ανάγκη να δεχθούμε ότι είχε ως κύριο θέμα την άλωση της Πόλης. Από το τραγούδι αυτό ίσως ο ποιητής άντλησε μόνο εκφραστικούς τρόπους και μοτίβα.
Οι παλαιότεροι μελετητές του έργου (Λεγκράν, Αγ. Ξηρουχάκης, Α. Παπαδόπουλος-Κεραμεύς, Κρουμπάχερ, Hesseling, Σ. Ξανθουδίδης, Αρ. Καμπάνης, Η. Βουτιερίδης, Γ.Θ. Ζώρας, Λαβανίνι) θεωρούσαν την προέλευσή του Κρητική. Καθώς έδειξε όμως ο Εμμανουήλ Κριαράς και δέχθηκε η νεότερη φιλολογία (Fr. Doelger, Μ.Ι. Μανούσακας, Λ. Πολίτης κ.ά., εκτός του Gareth Morgan), το έργο είναι κυπριακό.
Ο Κρουμπάχερ, όπως και άλλοι, επηρεάσθηκαν από τους στίχους 38 κ.ε. του ποιήματος, όπου ο αυτοκράτορας παρακαλεί Κρητικούς να του κόψουν το κεφάλι και να το πάρουν στην Κρήτη, για να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Τούρκων. Αλλά όπως παρατηρεί ο Κριαράς:
"«Η γλώσσα του ποιήματος δεν είναι καθαυτό ιδιωματική. Είναι η κοινή απλή γλώσσα που γράφεται την εποχή αυτή, χωρίς μεγάλη γλωσσική ομοιομορφία. Μία γλώσσα όμως που στους ποικίλους συγγραφείς που τη χρησιμοποιούν περισώζει ενδιαφέροντα πού και πού ιδιωματικά στοιχεία. Τέτοια ιδιωματικά στοιχεία υπάρχουν και στο ποίημα του θρήνου. Μάς οδηγούν όμως στην Κρήτη; Η απάντηση πρέπει να είναι ανεπιφύλακτα αρνητική, γιατί κανένα από τα ιδιωματικά γλωσσικά στοιχεία του ποιήματος δεν είναι κρητικό. Γεγονός είναι ότι μάς οδηγούν τα στοιχεία αυτά σε ένα άλλο νησί, που κι αυτό βρισκόταν τότε στα χέρια ξένου δυνάστη - των Φράγκων Λουζινιάν - και που κατά ένα τρόπο αρχίζει τα χρόνια αυτά να δημιουργεί τη γραμματεία του. Πρόκειται για την Κύπρο.»"
Εκδόσεις
Το κείμενο του Ανακαλήματος που έχουμε προέρχεται, όπως αναφέρεται στην αρχή, από το ελληνικό χειρόγραφο 2873 της Εθνικής Βιβλιοθήκης των Παρισίων, του οποίου καταλαμβάνει τα 5 προτελευταία φύλλα (187r-191r). Δημοσιεύθηκε αρχικώς από τον Αιμίλιο Λεγκράν το 1875. Ξαναδημοσιεύθηκε από τον Αγαθάγγελο Ξηρουχάκη το 1908 στο έργο του Ο Κρητικός Πόλεμος (1645-1669): Συλλογή των Ελληνικών ποιημάτων Ανθίμου Διακρούση, Μαρίνου Ζάνε... (Τεργέστη 1908). Από τον Ξηρουχάκη το ανατύπωσε απλώς ο καθηγητής Γ.Θ. Ζώρας στη Νέα Εστία το 1955 και το ίδιο έτος το δημοσίευσε ο Φ. Μπουμπουλίδης στη σειρά «Βασική Βιβλιοθήκη» με τις διορθώσεις που είχε επιφέρει ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος-Κεραμεύς το 1905. Τέλος, ο Εμμανουήλ Κριαράς δημοσίευσε την καλύτερη μέχρι τότε έκδοση-μελέτη, ως:
Τελευταία έκδοση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανακαλημα
Κλάρα Τοττ
H Κλάρα, γερμ. Clara Tott/Tettingen ή Dett/Dettin/Dettingen (π.1440 - 1520) από τον Οίκο Τοττ ήταν η σύζυγος του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γκέρχαρτ Τοττ, που εργαζόταν για το συμβούλιο της πόλης του Άουγκσμπουργκ. Η Κλάρα έγινε κυρία των τιμών της Άννας (1420-1474), δεύτερης συζύγου του Αλβέρτο Γ΄ δούκα της Βαυαρίας. Στην Αυλή του Μονάχου εργαζόταν ως τραγουδίστρια.
Το 1459 ξεκίνησε μία σχέση με τον Φρειδερίκο Α΄ και απέκτησαν δύο γιους. Αυτοί στα έγγραφα αναφέρονται νόμιμοι, δεν είναι όμως σαφές πότε παντρεύτηκαν οι γονείς τους. Μερικές πηγές λένε ότι ο γάμος έγινε το 1462. Όπως και να έχει, ο γάμος ήταν μυστικός ως το 1472, όταν ο πρώτος γιος Φρειδερίκος θέλησε μία θέση στον Σύλλογο του καθεδρικού του Σπάυερ και του Βορμς, και έπρεπε να αποδείξει την καταγωγή του χωρίς αμφιβολίες. Το 1470 ο Φίλιππος εκλέκτορας του Παλατινάτου, είχε ελευθερώσει τον θείο του Φρειδερίκο Α΄ από την υπόσχεση να μη νυμφευτεί· ωστόσο -για λόγους πολιτικής- η όλη κατάσταση κρατήθηκε μυστική.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε μυστικά το 1462 τον Φρειδερίκο Α΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών
Αργύρης Αγραφιώτης
Ο Αργύρης Αγραφιώτης (γενν. 1906) ήταν Έλληνας ποιητής του 20ού αιώνα, με λυρικό κυρίως ύφος, αλλά και σατιρικό έργο.
Ελληνο-Ρωσικές σχέσεις
μικρογραφία|Ο πρόεδρος της Ρωσίας [[Βλαντίμιρ Πούτιν στην Ελλάδα το 2001, μαζί με τον πρόεδρο της Ελλάδας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο]] Οι Ελληνο-Ρωσικές σχέσεις αναφέρονται στις διμερείς εξωτερικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας. Οι δύο χώρες συνήψαν αρχικά διπλωματικές σχέσεις το 1828. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Ρωσία είναι μέλη διεθνών οργανισμών και συμφωνιών, συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου.
Αργύρης Αγραφιώτης
Ο Αγραφιώτης γεννήθηκε στην Κόρινθο και εγκαταστάθηκε αργότερα στην Αθήνα. Δημοσίευσε πολλά από τα ποιήματά του στην εβδομαδιαία εφημερίδα Νέοι καιροί της Κορίνθου κατά την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία. Δημοσίευσε επίσης μερικά σατιρικά ποιήματα στην αθηναϊκή (επίσης εβδομαδιαία) σατιρική εφημερίδα Ο Λαουτζίκος, που εκδιδόταν από το 1945 και μετά.
Ελληνο-Ρωσικές σχέσεις
Οι σχέσεις Ελλάδας και Ρωσίας επί Μπορίς Γέλτσιν ήταν σχετικά καλές. Επί Πούτιν, οι σχέσεις των δύο χωρών έχουν περάσει από περιόδους όπου οι σχέσεις ήταν άριστες αλλά και περιόδους επιδείνωσης.
Αργύρης Αγραφιώτης
Οι στίχοι του Αργύρη Αγραφιώτη διακρίνονταν για το κομψό ύφος τους και για τη λιτότητα της εκφράσεώς τους.
Πηγές
Αγραφιωτης, Αργυρης
Ελληνο-Ρωσικές σχέσεις
Κατά τη διάρκεια των πρώτων θητειών του Πούτιν, η Ελλάδα προώθησε την ευρωρωσική συνεργασία με την προεδρία της Ε.Ε. το 2003, επιβεβαιώνοντας στη Ρωσία ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται για "προκεχωρημένο φυλάκιο" της Δύσης. Η επέκταση των δυτικών οργανισμών προς ανατολάς και η παύση της κυκλοφορίας του Ρωσικού αερίου στην Ουκρανία για λίγες μέρες τη δεκαετία του 2000 οδήγησαν σε αύξηση της σημασίας της Ελλάδας στη Ρωσία.
Οι ελληνορωσικές σχέσεις έχουν επιδεινωθεί μετά το 2017, με τη μη αναγνώριση της προσάρτησης της Κριμαίας και την απέλαση Ρώσων διπλωματών από την Ελλάδα, κατηγορώντας τους για προσπάθεια ακύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών.
Τον Ιούλιο του 2018 οι σχέσεις των δύο χωρών δοκιμάστηκαν ύστερα από σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο, καθώς η Ελληνική πλευρά σύλλεξε επιβεβαιωμένες πληροφορίες για υπόγεια εμπλοκή της Ρωσίας στις διαπραγματεύσεις για το Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα. Η Ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επένδυε επί σειρά ετών στις σχέσεις των δύο κρατών, με αποτέλεσμα το συγκεκριμένο γεγονός να αποτελέσει τη πρώτη σοβαρή ένδειξη ρήξης μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας.
Με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Μάρτιο του 2022 οι σχέσεις των δυο χωρών δοκιμάστηκαν με την απόφαση της Αθήνας να στείλει πολεμικό υλικό και να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, μαζί με την ΕΕ και μερικά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ. Μέχρι τότε, η Ελλάδα ήταν μια χώρα που επιθυμούσε να έχει μια πιο λειτουργική σχέση με τη Ρωσία και στήριζε μετριοπαθείς απόψεις ως προς τη Ρωσία. Μετά την κατοχή της Κύπρου η Ελλάδα έκανε ένα άνοιγμα στη Σοβιετική Ένωση, μεγάλης κλίμακας. Μετά το πάγωμα των ελληνορωσικών σχέσεων μετά το 2009 έχουν υπάρξει αρκετές προσπάθειες ξεπαγώματος.
Αναλυτές έχουν χαρακτηρίσει τη Ρωσία σαν μια χρήσιμη χώρα για την Ελλάδα, καθώς είναι ικανή να επηρεάζει την Τουρκία, με την οποία η Ελλάδα βρίσκεται σε διαφορά λόγω της Κύπρου και του Αιγαίου. Γενικά, η Ρωσία φαίνεται να καταλαβαίνει τις κινήσεις της Ελλάδας, καθώς οι επιλογές της ρυθμίζονται από μια ελίτ της οποίας οι επιλογές δεν εκφράζουν αυτές που έχει η κοινή γνώμη.
Ιστορία
Λόγω πολιτιστικών, θρησκευτικών και ιστορικών δεσμών μεταξύ των δύο εθνών, από τον μεσαίωνα μέχρι και τη σύγχρονη εποχή (η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η Κιεβινή Ρωσία αποτελούν μέρος του τι είναι σήμερα γνωστό ως η Ανατολική Ορθοδοξία), η Ελλάδα και η Ρωσία μοιράζονται κοινές ρίζες. Από τη Ρωσία ξεκίνησε η ελληνική επανάσταση του 1821 ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας.
Επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή υπήρξε το απόγειο των ελληνορωσικών σχέσεων. Σε άρθρο του 2008, είχε επισημανθεί ότι οι δύο ηγέτες αποτελούσαν συχνοί επισκέπτες της πρωτεύουσας του άλλου για διπλωματικές συναντήσεις και οι σχέσεις των δύο ηγετών ήταν φιλικές. Οι δύο ηγέτες είχαν αναπτύξει μια στρατηγική συμμαχία κυρίως σε θέματα ενέργειας, ενώ το 2001 έλαβε χώρα η πρώτη επίσκεψη Ρώσου ηγέτη στην Αθήνα μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ.
Σήμερα, αρκετοί Έλληνες κατοικούν στη Ρωσική Ομοσπονδία και αντίστοιχα Ρώσοι έχουν μεταναστεύσει στην Ελλάδα. Το 2017 περίπου 98,000 Έλληνες κατοικούν στη Ρωσία και 15,207 Ρώσοι στην Ελλάδα.
Διπλωματικές σχέσεις
Η Ελλάδα διατηρεί τη πρεσβεία της στη Μόσχα και δύο γενικά προξενεία στις πόλεις της Αγίας Πετρούπολης και του Νοβοροσίσκ. Η Ρωσία έχει πρεσβεία στην Αθήνα και γενικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη, ενώ το 2016 ανακοίνωσε σχέδια για δημιουργία πρεσβείας στην Αλεξανδρούπολη.
Πρόσκαιρη άνθιση (2015-2017)
Οι σχέσεις Ελλάδας - Ρωσίας γνώρισαν μια πρόσκαιρη άνθιση το 2015 με 2017 όταν και το 2016 κηρύχθηκε το έτος πολιτισμού μεταξύ των δύο χωρών, ενώ τον Μάιο του 2016 έλαβε χώρα η δεύτερη επίσκεψη του Πούτιν στην Ελλάδα.
Διπλωματικό επεισόδιο Ιουλίου 2018
Στις 11 Ιουλίου 2018 η Ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε την άμεση απέλαση δύο Ρώσων διπλωματών, αλλά και την απαγόρευση εισόδου στην Ελλάδα άλλων δύο για παράνομες ενέργειες κατά της εθνικής ασφάλειας προχώρησε η Αθήνα. Οι αμερικανικές υπηρεσίες, καθώς και μηχανισμοί του ΝΑΤΟ σε συνεργασία με την ΕΥΠ χαρτογράφησαν λεπτομέρειες, χρηματοδοτήσεις και δρομολόγια Ρώσων πρακτόρων στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια επίλυσης του Μακεδονικού ζητήματος με τη Βόρεια Μακεδονία. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών κατηγόρησε άμεσα τις ΗΠΑ για την απόφαση των Ελληνικών αρχών, και απάντησε επίσης με απελάσεις Ελλήνων αξιωματούχων από τη Ρωσία.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ των Financial Times στις 14 Ιουλίου 2018 που έλαβε χώρα στην Αλεξανδρούπολη, Ρώσοι διπλωμάτες κατηγορήθηκαν για άμεση συνεργασία με επιχειρηματίες που εδρεύουν στη Βόρεια Ελλάδα, με βασικό σκοπό τη δωροδοκία τοπικών κρατικών αξιωματούχων, και συνεργασίες με ορθόδοξους μητροπολίτες, μέλη πολιτιστικών ενώσεων και ακροδεξιών οργανώσεων, ώστε να αντιταχθούν στη συμφωνία για το ονοματολογικό της Βόρειας Μακεδονίας που υπεγράφη τον περασμένο μήνα στις Πρέσπες.
Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία
Τον Μάρτιο του 2022 οι σχέσεις των δύο χωρών δοκιμάστηκαν λόγω της απόφασης της ελληνικής κυβέρνησης να στείλει πολεμικό υλικό και να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία. Ο θάνατος δέκα ομογενών στο χωριό Σαρτανά αποτέλεσε πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης με το ΥΠΕΞ να καταδικάζει τις ενέργειες και τον πρωθυπουργό να καλεί για την παύση των βομβαρδισμών και τη ρωσική πρεσβεία να κάνει λόγο για αντιρωσική προπαγάνδα, να αρνείται κάθε ανάμειξη και να επιρρίπτει ευθύνες στο νεοναζιστικό τάγμα της Ουκρανίας, το τάγμα Αζοφ. Επιπλέον, η πρεσβεία της Ρωσίας στην Αθήνα εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρει ότι οι Ρώσοι πολίτες διατρέχουν κίνδυνο και να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ασκεί αντιρωσική πολιτική.
Επίσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ελληνική αντιπολίτευση καταδίκασαν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της εισβολής, ως τον Ιούνιο του 2022 είχε στείλει όπλα αξίας 265 εκατομμυρίων ευρώ στην Ουκρανία. Στα τέλη του Ιουνίου 2022 απελάθηκαν Έλληνες διπλωμάτες από τη Ρωσία και τον Ιούλιο του 2022 η Ελλάδα προστέθηκε στον κατάλογο των μη φιλικών προς τη Ρωσία χωρών.
Παρά το νέο ελληνορωσικό σχίσμα, στα τέλη του 2021 πάντως επιχειρήθηκε νέα προσπάθεια αναθέρμανσης των διμερών σχέσεων, με τον ίδιο τον Πούτιν να δηλώνει ότι η Ελλάδα ήταν μια χώρα με την οποία η Ρωσία ανέπτυξε σχέσεις παρά τις εντάσεις που υπήρχαν στον Ψυχρό Πόλεμο.
Διμερείς σχέσεις
Παρόλο που η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, διατηρούσε μέχρι πρότινος καλές σχέσεις με τη Ρωσία και οι δύο χώρες συνεργάζονται εμπορικά, πολιτισμικά, αλλά και για την ενέργεια και το τουρισμό. Επίσης, λαμβάνουν χώρα συχνές επισκέψεις υψηλού επιπέδου μεταξύ των δύο χωρών, και επαφές μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, καθώς και μεταξύ των υπουργείων και των οργανισμών.
Διμερείς επισκέψεις Ελλήνων πρωθυπουργών
Επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή σημειώθηκε το απόγειο των ελληνορωσικών σχέσεων. Σε άρθρο του 2008, είχε επισημανθεί ότι οι δύο ηγέτες αποτελούσαν συχνοί επισκέπτες της πρωτεύουσας του άλλου για διπλωματικές συναντήσεις και οι σχέσεις των δύο ηγετών ήταν φιλικές. Οι δύο ηγέτες είχαν αναπτύξει μια στρατηγική συμμαχία κυρίως σε θέματα ενέργειας, ενώ το 2001 έλαβε χώρα η πρώτη επίσκεψη Ρώσου ηγέτη στην Αθήνα μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ.
Τον Δεκέμβριο του 2007 έλαβε χώρα η πέμπτη συνάντηση του Πούτιν με τον Καραμανλή, όπου συζητήθηκαν κατά βάση θέματα ενέργειας και επιβεβαιώθηκε η άριστη σχέση που είχαν αναπτύξει οι δύο χώρες, αν και στο θέμα του Κοσσυφοπεδίου ο Πούτιν έκανε λόγο για συμφωνία προσεγγίσεων. Τρία χρόνια νωρίτερα σε προηγούμενη επίσκεψη του Καραμανλή στη Ρωσία ο Πούτιν είχε χαρακτηρίσει την Ελλάδα τον "πιο στενό συνεργάτη της Ρωσίας στην Ευρώπη" συνδέοντας την εκλογή του Καραμανλή με τη βελτίωση των διμερών σχέσεων. Παράλληλα, ο Πούτιν υποστήριξε ότι κινητοποιήθηκαν ορισμένα πιο δύσκολα θέματα, και εξετάστηκε η συνεργασία σε θέματα αμυντικών εξοπλισμών, παράλληλα με την επιβεβαίωση της υποστήριξης των αποφάσεων του ΟΗΕ για χώρες όπως το Ιράκ.
Στρατιωτική συνεργασία
Στις αρχές του 1990 η Ελλάδα έλαβε στρατιωτικό εξοπλισμό Σοβιετικής εποχής, όπως τα τεθωρακισμένα οχήματα μάχης BMP-1, τους εκτοξευτές πυραύλων RM-70, αντιαεροπορικά όπλα ZU-23-2 και αντιαεροπορικά συστήματα πυραύλων SA-8 από τον Εθνικό Λαϊκό Στρατό της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Από την ίδια εποχή, η Ελλάδα προμηθεύεται πυραυλικά συστήματα TOR M-1 και S-300, τα οποία αρχικά προορίζονταν για τη Κύπρο.
Οι στρατοί των δύο χωρών επίσης συμμετέχουν σε προγράμματα συνεργασίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ενώ παρέχουν στρατιωτική υποστήριξη και εκπαίδευση σε χώρες, όπως η Αρμενία, με την Ελλάδα να αποδέχεται συχνά Αρμένιους στρατιωτικούς αξιωματούχους στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.
Αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης
Ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης προτάθηκε κατά το 1993-1994 από ρωσικές και ελληνικές εταιρείες. Το 1994, για την κατασκευή του αγωγού, η Ελλάδα και η Βουλγαρία υπέγραψαν διμερή συμφωνία, που ακολουθήθηκε από μνημόνιο συνεργασίας που υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας.
Τον Φεβρουάριο του 1998, ιδρύθηκε ελληνική κοινοπραξία για την κατασκευή του αγωγού Bapline, ενώ το Μάιο του 1998, είχε υπογραφεί μνημόνιο δημιουργίας του Transbalkan Oil Pipeline Company. Το 2000, τεχνικές προδιαγραφές και οικονομική αξιολόγηση του έργου εκπονήθηκαν από τη γερμανική εταιρεία ILF. Το κοινό πρωτόκολλο για την προετοιμασία της κατασκευής του αγωγού υπογράφηκε από τις τρεις χώρες τον Ιανουάριο του 2005.
Η διακυβερνητική συμφωνία για το σχέδιο αποφασίστηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 2007 και υπεγράφη στις 15 Μαρτίου του 2007 στην Αθήνα, από τους υπουργούς των τριών χωρών, υπό την παρουσία των τριών ηγετών τους, Βλαντίμιρ Πούτιν, Σεργκέι Στάνισεφ και Κώστα Καραμανλή. Η συμφωνία για τη σύσταση της διεθνούς εταιρείας έργου υπογράφηκε στη Μόσχα στις 18 Δεκεμβρίου του 2007, και η εταιρεία Trans-Balkan Pipeline B. V. ενσωματώθηκε στις Κάτω Χώρες στις 6 Φεβρουαρίου του 2008.
Η κατασκευή του αγωγού είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει τον Οκτώβριο του 2009, αλλά ακυρώθηκε από τη Ρωσία στις 11 Ιουνίου 2010, καθώς εκφράστηκαν σημαντικές αντιρρήσεις για την έκβαση της περιβαλλοντικής μελέτης. Στις 5 Δεκεμβρίου 2011, η βουλγαρική κυβέρνηση ανακοίνωσε την επίσημη αποχώρησή της από το σχέδιο.
Κατά τη διάρκεια της ελληνικής οικονομικής κρίσης, η Ρωσία και η Κίνα θεωρήθηκαν εναλλακτικές πηγές οικονομικές βοήθειας για την Ελλάδα. Αν και τον Απρίλιο του 2015 η λήψη δανείων από τη Ρωσία θεωρήθηκε πιθανή, τον Ιούλιο του 2015 η Ρωσία απέρριψε τέτοια βοήθεια, καθώς οι Ρώσοι συνειδητοποίησαν και τις δεσμεύσεις της ελληνικής πλευράς που συρρίκνωναν πολύ τις δυνατότητες για διμερή συνεργασία.
Σχέσεις μεταξύ ελληνικών και ρωσικών κομμάτων
Το 2012 υπεγράφη σύμφωνο συνεργασίας της ΝΔ και της Ενιαίας Ρωσίας, επιβεβαιώνοντας τις καλές σχέσεις μεταξύ των δύο κομμάτων από το 2004, με την παρουσία του Αντώνη Σαμαρά.
Θρησκευτικές και πολιτιστικές σχέσεις
Επίσης, η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος-μέλος στην Ε.Ε. που εκφράζει θετική γνώμη για τη Ρωσία.
Συμφωνίες
Οι ακόλουθες συμφωνίες είναι σε ισχύ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρωσια Ελλαδα
Άρνηση εργασίας
Άρνηση εργασίας είναι η συμπεριφορά κατά την οποία ένα άτομο αρνείται την τακτική απασχόληση.
Ως πραγματική συμπεριφορά, με ή χωρίς πολιτικό ή φιλοσοφικό πρόγραμμα, έχει ασκηθεί από διάφορες υποκουλτούρες και άτομα. Συχνά ασχολούνται με αυτούς οι οποίοι ασκούν κριτική στην έννοια της εργασίας και έχει μακρά ιστορία. Οι ριζοσπαστικές πολιτικές θέσεις υποστήριξαν ανοιχτά την άρνηση εργασίας. Από το εσωτερικό του μαρξισμού έχει υποστηριχθεί από τον Πωλ Λαφάργκ και τους Ιταλούς εργάτες/αυτονομιστές (π.χ. Αντόνιο Νέγκρι, Μάριο Τρόντι), οι Γάλλοι υπεραριστεροί (π.χ. Échanges et Mouvement) και εντός του αναρχισμού (ειδικά ο Μπομπ Μπλακ και η μετααριστερή τάση αναρχίας ).
Μαρξισμός
δεξιά|μικρογραφία| [[Πωλ Λαφάργκ, συγγραφέας του βιβλίου κριτικής του έργου με τίτλο: The Right to Be Lazy]]