cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νομός Λακωνίας
Πληθυσμός
Η Λακωνία είχε θετική πληθυσμιακή μεταβολή απο το 1856 μέχρι και το 1907. Είχε μία μικρή μείωση το 1920 και αύξηση πάλι το 1928 και έμεινε σταθερός ο πληθυσμός της το 1940. Απο το 1951 και μέχρι και το 1971 ο πληθυσμός της μειώθηκε σημαντικά. Απο το 1971 μέχρι και το 2011 ο πληθυσμός της έμεινε σταθερός με μία ελαφρά μείωση ενώ το 2021 κατέγραψε σημαντική μείωση. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός της Λακωνίας καταγράφτηκε το 1928 (144.336) και ο μικρότερος το 2021 (84.469). Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση καταγράφτηκε το 1879 (14,4%) και η μικρότερη το 2020 (1,2%). Η μεγαλύτερη μείωση πληθυσμού καταγράφτηκε το 1961 (9,3%) και η μικρότερη το 1940 (0,1%).
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού απο το 1856
Οικισμοί
Η μοναδική πόλη και πρωτεύουσα του νομού είναι η Σπάρτη με το Γύθειο, την Νεάπολη Βοιών, την Σκάλα, τους Μολάους και τον Βλαχιώτη να αποτελούν σημαντικά πληθυσμιακά κέντρα.
Μυθολογία
Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, ο Λέλεγας ήταν ο μυθικός αυτόχθονας γενάρχης και πρώτος βασιλιάς της περιοχής (Λελεγίας). Απέκτησε μία κόρη, τη Θεράπνη, και τρεις γιους, τον Μύλη, τον Βούμολχο και τον Πολυκάονα, ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη του βασιλιά του Άργους Μεσσήνη και μετακόμισε στην περιοχή, η οποία πήρε πλέον το όνομα της συζύγου του. Όταν πέθανε ο Μύλης, βασιλιάς έγινε ο γιος του Ευρώτας. Η χώρα που κληρονόμησε ο Ευρώτας ήταν μια κοιλάδα με λιμνάζοντα νερά. Θέλησε, λοιπόν, να την κάνει πλούσια και εύφορη ανοίγοντας μια διώρυγα από την οποία θα έφευγαν τα νερά. Έτσι σχηματίστηκε ο ομώνυμος ποταμός. Η μοναχοκόρη του Ευρώτα Σπάρτη παντρεύτηκε τον όμορφο Λακεδαίμονα, γιο του Δία και της Ταϋγέτης, ο οποίος ονόμασε τη χώρα Λακεδαίμονα και έδωσε το όνομα της συζύγου του στην πρωτεύουσά της. Ο γιος του Λακεδαίμονα Αμύκλας ίδρυσε τις Αμύκλες και στην ίδια θέση έθαψε το γιο του Υάκινθο, που πέθανε νέος. Τον Αμύκλα διαδέχτηκαν ο Άργαλος, ο Κυνόρτας και ο Οίβαλος.
Ο Ικάριος και ο Τυνδάρεως ήταν γιοι του βασιλιά της Σπάρτης Οίβαλου. Ο Ικάριος απέκτησε πέντε γιους και μία κόρη, την Πηνελόπη. Για να βρει τον κατάλληλο σύζυγο για την κόρη του, όρισε αγώνες δρόμου στους οποίους συμμετείχαν διάφοροι νέοι, ανάμεσά τους και ο Οδυσσέας από την Ιθάκη. Ο Οδυσσέας αναδείχτηκε νικητής των αγώνων και "έπαθλό" του ορίστηκε ο γάμος με την Πηνελόπη. Ο Ικάριος επιθυμούσε η κόρη του με το σύζυγό της να παραμείνουν στη Λακεδαίμονα, όμως και οι δύο ήταν αμετάπειστοι. Όταν ο Ικάριος τους κυνήγησε, ο Οδυσσέας ζήτησε από την Πηνελόπη να διαλέξει αν θα ακολουθούσε τον πατέρα ή το σύζυγό της. Εκείνη κάλυψε το κεφάλι της με πέπλο εκφράζοντας έτσι υποταγή στο σύζυγό της. Ο Ικάριος, συντετριμμένος, έστησε αργότερα στο σημείο αυτό άγαλμα για χάρη της, αφιερωμένο στην Αιδώ.
Ο Τυνδάρεως, αδελφός του Ικάριου, παντρεύτηκε τη Λήδα και με τη βοήθεια του Ηρακλή πήρε το θρόνο της Σπάρτης. Εγκαταστάθηκε εκεί με τη σύζυγό του και απέκτησε μαζί της πέντε κόρες και δυο αγόρια. Τα πιο γνωστά του παιδιά ήταν η Κλυταιμνήστρα, η Ελένη, οι Διόσκουροι Κάστωρ και Πολυδεύκης. Σύμφωνα με το μύθο, ο Δίας, θέλοντας να προσβάλει το γάμο του Τυνδάρεω, μεταμορφώθηκε σε κύκνο και απέκτησε με τη Λήδα την Ελένη και τους Διόσκουρους. Παράλληλα, η Αφροδίτη, για να πάρει εκδίκηση από τον Τυνδάρεω, που δεν την είχε τιμήσει με θυσία, οδήγησε τις κόρες του σε συζυγικές απιστίες. Για να παντρέψει την Ελένη, ο Τυνδάρεως βρέθηκε σε δύσκολη θέση, φοβούμενος μήπως με την επιλογή του ξεσπάσει έχθρα μεταξύ των Αχαιών. Ακολούθησε λοιπόν τη συμβουλή του Οδυσσέα και άφησε την Ελένη να διαλέξει το σύζυγό της, δένοντας με όρκο τους υπόλοιπους μνηστήρες, ότι σε οποιαδήποτε περίσταση θα συμμαχούσαν και θα βοηθούσαν το μέλλοντα σύζυγο της κόρης του. Αυτόν τον όρκο επικαλέστηκε ο Μενέλαος, ο εκλεκτός της Ελένης, για να ξεκινήσει με σύμπραξη των Αχαιών, ο Τρωικός πόλεμος. Η Ελένη με τον Μενέλαο, σύμφωνα με το παλιό μητριαρχικό έθιμο, έμειναν στην εστία της συζύγου στη Σπάρτη, ενώ η Κλυταιμνήστρα, παρά τη θέλησή της, παντρεύτηκε τον Ατρείδη Αγαμέμνονα.
Οι Διόσκουροι, αδελφοί της Κλυταιμνήστρας και της Ελένης, γεννήθηκαν στην Πέφνο, νησάκι του Μεσσηνιακού κόλπου. Οι μύθοι ανέφεραν ότι ένας από τους δύο, ο Πολυδεύκης ήταν αθάνατος. Υπάρχει σύγχυση ως προς την πατρότητα των Διόσκουρων, αλλά η άποψη που τελικά επικράτησε ήταν πως ο Πολυδεύκης γεννήθηκε από την ένωση της Λήδας με τον Δία και ήταν αθάνατος, ενώ ο θνητός Κάστορας γεννήθηκε ύστερα από "ιερογαμεία", δηλαδή ένωση της Λήδας με τον Τυνδάρεω την ίδια νύχτα, ώστε τα παιδιά να γεννηθούν δίδυμα. Μέσα από ποικίλους μύθους για τον ηρωισμό των Διόσκουρων πηγάζει η βαθύτερη θρησκευτική υπόστασή τους.
Η Ελένη γεννήθηκε από την ένωση του Δία, μεταμορφωμένου σε κύκνο, και της Λήδας. Από την ηλικία των δέκα χρόνων, αναφέρεται πως η Ελένη έπεσε θύμα απαγωγής από τον Θησέα, και χρειάστηκε την προστασία των αδερφών της Διόσκουρων, που την έφεραν πίσω. Η ξακουστή ομορφιά της συγκέντρωσε αργότερα αμέτρητους μνηστήρες στο παλάτι του Τυνδάρεω, όπου η Ελένη επέλεξε ως σύζυγό της τον Μενέλαο. Με καθοδήγηση από την Αφροδίτη, η Ελένη, δέκα χρόνια μετά το γάμο της, θαμπώθηκε από το κάλλος ενός Τρώα πρίγκιπα, του Πάρι, που φιλοξενούνταν στα ανάκτορα της Σπάρτης και τον ακολούθησε. Η "αρπαγή" αυτή, σύμφωνα με τον Όμηρο, στάθηκε αφορμή για τον Τρωικό πόλεμο. Υπάρχουν, βέβαια, και άλλες παραλλαγές του μύθου, ωστόσο όλες συγκλίνουν ως προς την επιστροφή της Ελένης, μαζί με τον Μενέλαο στη Σπάρτη. Στον επιβλητικό ναό της Θεράπνης (Μενελάιο), αφιερωμένο στην Ελένη και στον Μενέλαο, οι Σπαρτιάτες τους λάτρευαν ως θεούς, τιμώντας τους με θυσίες.
Τέχνες και γράμματα
Από τα Παρθένια του Αλκμάνα και τα εμβατήρια του Τυρταίου ως το μανιάτικο μοιρολόι και το στίχο του Γιάννη Ρίτσου και του Νικηφόρου Βρεττάκου, θα μπορούσε να αποτυπωθεί η διαδρομή των γραμμάτων και των τεχνών, και γενικότερα η πνευματική ζωή στη Λακωνία.
Την πρώτη δεκαετία του 1900 κυκλοφορεί το Σπαρτιατικόν Ημερολόγιον, μια έκδοση ετήσια, η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στις τέχνες και τα γράμματα σε ολόκληρη τη χώρα. Το περιοδικό αυτό εκδίδει ο Άγις Θέρος, ποιητής, λογοτέχνης και κοινωνικός αγωνιστής, ο οποίος μαζί με τον Κώστα Παρορίτη (Λεωνίδα Σουρέα) προωθεί το δημοτικισμό, διάφορα λαογραφικά και ιστορικά θέματα και λογοτεχνικά πράγματα της Λακωνίας, ιδιαίτερα της Σπάρτης.
Από τότε έχουν διαδραματιστεί σημαντικά γεγονότα στην Ελλάδα, στα οποία και ο πνευματικός κόσμος της Λακωνίας συνέβαλε με το δικό του τρόπο. Από τη Λακωνία ξεκίνησαν και διέπρεψαν πολλοί σε διαφορετικούς τομείς. Ο Σπήλιος Πασαγιάννης με την ιδιαιτερότητα της γλώσσας του. Οι Κ. Ελευθερουδάκης και Γιάννης Γουδέλης (εκδόσεις Δίφρος) στον εκδοτικό τομέα. Οι Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος και Σωκράτης Κουγέας στο χώρο της φιλοσοφίας. Οι Δικαίος Βαγιακάκος (περιοδικό Λακωνικαί Σπουδαί) και Α. Δασκαλάκης στον πανεπιστημιακό χώρο μαζί με τους Γ. Γριτσόπουλο, Α. Κατσώρη, Γ. Καψάλη, Φαίδωνα Κουκουλέ και τον πολυγραφότατο για τη Μάνη Α. Κουτσιλιέρη. Η Βούλα Δαμιανάκου (σύντροφος του Βασίλη Ρώτα) στο χώρο της λογοτεχνίας. Ο Κ. Πετρολέκας από τον Ζάρακα, στο χώρο του δοκιμίου. Οι Κούλης Αλέπης, Νικηφόρος Βρεττάκος, Γιάννης Ρίτσος, Τ. Ζερβός και Γιώργος Παπούλιας με εθνική εμβέλεια στο χώρο της ποίησης. Ο Γιώργος Τσιμπίδαρος-Φτέρης και Λιάνα Κανέλλη στη δημοσιογραφία, οι Γ. Τζανάκος, Γιάννης Βουρλίτης και Ν. Γεωργιάδης στη φωτογραφία, οι Ν. Αλευράς, Κώστας Βρεττάκος, Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Σταύρος Κωνστανταράκος στον κινηματογράφο, και πολλοί άλλοι. Αρκετοί Λάκωνες φιλόλογοι συνέχισαν να εκδίδουν για το λακωνικό χώρο, όπως οι Δημήτρης Κατσαφάνας, Δημήτρης Πετσετίδης, Δ. Αλεξίου, Τάσος Καπερνάρος, Γεωργία Κακούρου-Χρόνη και πολλοί άλλοι.
Προσωπικότητες της Λακωνίας
Οικογένεια Μαυρομιχαλαιων
Σωτήρης Πέτρουλας, Οίτυλο Λακωνίας.
Φυσικό περιβάλλον
Η Λακωνία είναι κατεξοχήν ορεινή και μόνο το 1/4 του εδάφους είναι πεδινό. Το ανάγλυφο διαμορφώνουν οι μακρότατες οροσειρές του Ταΰγετου στα δυτικά και του Πάρνωνα στα ανατολικά, με τις πολλές κορυφές, καθώς και ο κάμπος που βρίσκεται ανάμεσά τους. Η οροσειρά του Ταΰγετου, του "αρσενικού βουνού", με κατεύθυνση από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, απολήγει στην χερσόνησο της Μάνης και στο ακρωτήριο Ταίναρο, ενώ του Πάρνωνα, με την ίδια κατεύθυνση, στη χερσόνησο Επιδαύρου Λιμηράς και στο ακρωτήριο Μαλέας.
Το κλίμα του νομού είναι τυπικά μεσογειακό, με ήπιους χειμώνες και πολλές βροχοπτώσεις κυρίως στα πεδινά, ενώ το καλοκαίρι έχει μεγάλη διάρκεια και είναι θερμό και ξηρό.
Στη Λακωνία, εκτός από το Δέλτα του Ευρώτα, σημαντικός υγροβιότοπος με αξιόλογη χλωρίδα είναι και η Στρογγύλη Λίμνη, που βρίσκεται 1,5 χλμ. νοτιοανατολικά από το χωριό Άγιος Γεώργιος, απέναντι από την Ελαφόνησο. Είναι λιμνοθάλασσα και συνεχίζεται κατά μήκος της παραλίας με τις δύο μικρές λίμνες του Μάγγανου και του Νεραντζιώνα.
Στην περιοχή του Μαλέα, κοντά στη θάλασσα, βρίσκεται το περίφημο απολιθωμένο δάσος με τους ηλικίας εκατομμυρίων ετών κορμούς του. Επίσης, η μικρή παραθαλάσσια λίμνη του Αστερίου θεωρείται σημαντικός βιότοπος, καθώς συγκεντρώνει πολλά είδη αποδημητικών πουλιών, ενώ και η λιμνοθάλασσα του Γέρακα είναι θεαματικός υδροβιότοπος.
Λακωνικό Δίκτυο Μονοπατιών
Δύο μεγάλα δίκτυα μονοπατιών λειτουργούν στην Λακωνία, και τελευταία έχουν επανασχεδιαστεί και διαχειρίζονται από την κοινσεπ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΗ.
Το πρώτο είναι το ΣΠΑΡΤΑ ΤΡΕΙΛ, το οποίο ξεκινά από τον Κοσμά Αρκαδίας, και διασχίζοντας τον Πάρνωνα, περνά από την Ζαραφώνα, τα Τσίντζινα, τους Αγριάνους, την Γκοριτσά και την Ζούπενα, την Χρύσαφα, την Πλατάνα και την Σπάρτη, καταλήγει στον Μυστρά. Το μήκος του ξεπερνά τα 100 χιλιόμετρα, και το 2022 άρχισε η σχεδίαση του βόρειου τμήματος του, το οποίο συνεχίζοντας από τα Τσίντζινα θα φθάνει στα Βέροια, τον Βασαρά, τα Βρέσθενα, την Βαμβακου, τις Καρυές, και θα καταλήγει στα Άνω Δολιανά συνδέοντάς το με το Ε4.
Το δεύτερο δίκτυο εκτείνεται γύρω από την Μονεμβασιά και είναι το ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΤΡΕΙΛ  και ενώνει κάστρα και βυζαντινές εκκλησίες της Νοτίου Λακωνίας.
GR2540001
Τα όρη Γιδοβούνι, Χιονοβούνι, Γαϊδουροβούνι, Κοράκια, Καλογροβούνι και Κουλοχέρα, η περιοχή της Μονεμβασιάς, το σπήλαιο Σολωμού, η Τρύπα, ο πύργος του Αγίου Στεφάνου και η θαλάσσια ζώνη τους ως το Ακρωτήριο Καμήλι είναι προστατευόμενοι βιότοποι του Natura 2000, με κωδικό GR2540001, κατά μία συνολική έκταση 390,52 τ.χλμ.
Εκκλησία
Στον Νομό Λακωνίας εδρεύουν δύο Μητροπόλεις: Η Ιερά Μητρόπολις Μονεμβασίας και Σπάρτης και η Ιερά Μητρόπολις Γυθείου και Οιτύλου με έδρες τη Σπάρτη και το Γύθειο αντίστοιχα.
Selma (ταινία)
Selma είναι αμερικανική δραματική, ιστορική, βιογραφική ταινία παραγωγής 2014. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε η Άβα ΝτυΒερνέ και το σενάριο έγραψε ο Πολ Γουέμπ. Η ταινία είναι βασισμένη στις πορείες που έγιναν μεταξύ της πόλης Σέλμα και της πρωτεύουσας της Αλαμπάμα, Μοντγκόμερι το 1965 για τη διεκδίκηση του δικαιώματος ψήφου ολόκληρης της αφροαμερικανικής κοινότητας των ΗΠΑ. Ηγέτες αυτών των πορειών ήταν οι Τζέιμς Μπέβελ, Χόζα Γουίλιαμς, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Τζον Λούις. Πρωταγωνιστούν οι Ντέιβιντ Ογιελόβο, Τομ Γουίλκινσον, Common και Κάρμεν Ετζόγκο. Το καστ πλαισιώνουν οι Τιμ Ροθ, Λορέιν Τουσέιν, Τζιοβάνι Ριμπίζι, Ομάρ Ντόρσι, Άντρε Χόλαντ, Αλεσάντρο Νιβόλα, Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ και Όπρα Γουίνφρεϊ.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Φεστιβάλ Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου στις 11 Νοεμβρίου 2014. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις 25 Δεκεμβρίου 2014 ενώ σε ευρύτερη διανομή στις 9 Ιανουαρίου 2015. Το Selma απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κερδίζοντας εκείνο του Καλύτερου Τραγουδιού και τέσσερις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία - Δράμα, κερδίζοντας μία στην κατηγορία Καλύτερου Τραγουδιού.
Πλοκή
Η ταινία εξιστορεί την περίοδο τριών μηνών του 1965 όταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ηγήθηκε μιας επικίνδυνης εκστρατείας με σκοπό την εξασφάλιση ίσων δικαιωμάτων ψήφου. Η επική πορεία που ξεκίνησε από την πόλη Σέλμα μέχρι το Μοντγκόμερι κορυφώθηκε με τον Πρόεδρο Τζόνσον να υπογράφει το νόμο περί δικαιωμάτων ψήφου. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του πώς ο σεβαστός ηγέτης και οραματιστής ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ άλλαξε για πάντα την ιστορία.
Παραγωγή
Στις 18 Ιουνίου 2008 το περιοδικό Variety ανέφερε ότι ο σεναριογράφος Πολ Γουέμπ έγραψε ένα πρωτότυπο στόρι για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τον Λίντον Τζόνσον για τον Κρίστιαν Κόλσον του ανεξάρτητου στούντιο Celador, το οποίο θα ήταν συμπαραγωγή της Plan B Entertainment, την εταιρία παραγωγής του Μπραντ Πιτ. Το 2009 ο Λι Ντάνιελς βρισκόταν σε συζητήσεις για να αναλάβει τη σκηνοθεσία της ταινίας, με την Pathé να αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση και τους Ντίντι Γκάρντερ και Τζέρεμι Κλάινερ της Plan B την παραγωγή μαζί με τη συμμετοχή της εταιρίας Cloud Eight Films. Το Μάιο του 2010 φημολογήθηκε ότι η Weinstein Company θα βοηθούσε την Pathé και την Plan B στη χρηματοδότηση της ταινίας με προϋπολογισμό 22 εκατομμύρια δολάρια αλλά τον επόμενο μήνα ο Ντάνιελς υπέγραψε με τη Sony να ξαναγράψει και να σκηνοθετήσει την ταινία Ο Μπάτλερ (The Butler, 2013). Σε μια συνέντευξή του τον Αύγουστο του 2010, ο Ντάνιελς είπε ότι τα χρήματα του προϋπολογισμού για το Selma υπήρχαν αλλά έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στις ταινίες Selma και Ο Μπάτλερ και επέλεξε τη δεύτερη. Τον Ιούλιο του 2013, ανακοινώθηκε ότι η Άβα ΝτυΒερνέ υπέγραψε να σκηνοθετήσει την ταινία και ότι επέβλεπε το σενάριο μαζί με τον Πολ Γουέμπ. Στις αρχές του 2014 η Όπρα Γουίνφρεϊ ανέλαβε χρέη παραγωγού μαζί με τον Μπραντ Πιτ και το Φεβρουάριο η Paramount Pictures βρισκόταν σε τελικές διαπραγματεύσεις για να αναλάβει τη διανομή της ταινίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά.
Box office
Με προϋπολογισμό 20.000.000 δολάρια, η ταινία Selma έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 11,3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 52 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο τα 14,7 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 66,7 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pathé Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με ακτιβιστές Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Plan B Entertainment Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλαμπάμα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τζόρτζια
Γιόσι Τάτσου
Ο Ναοφούμι Γιακαμότο (山本 尚史 γεν. 1 Αυγούστου 1977) είναι Ιαπωνέζος επαγγελματίας παλαιστής και πρώην μποξέρ. Είναι περισσότερο γνωστός για τον χρόνο του στην εταιρεία πάλης WWE, όπου πάλευε ως "Γιόσι Τάτσου".
Πρώτα Χρόνια
Το 2002, ο Γιακαμότο ξεκίνησε την εκπαίδευση του στην επαγγελματική πάλη. Σύντομα, δούλεψε στη μεγαλύτερη εταιρεία επαγγελματικής πάλης στην Ιαπωνία, τη New Japan Pro Wrestling. Εκεί έμεινε μέχρι τον Νοέμβριο του 2007.
WWE
Στα τέλη του 2007, ο Γιακαμότο υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι υπεύθυνοι του WWE, τον έστειλαν στο θυγατρικό εκπαιδευτήριο Florida Championship Wrestling, για να προσαρμοστεί στο στυλ που εκείνοι ήθελαν. Μετά, άρχισε να εμφανίζεται ως "Γιόσι Τάτσου" και πάλευε στην εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή ECW, από το 2009 μέχρι και το 2010. Μετά τη διακοπή του ECW, ο Τάτσου μεταφέρθηκε στο WWE Raw, όπου και συμμάχησε με τον Μαρκ Χένρι. Οι δυο τους, προσπάθησαν να κερδίσουν το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE σε διάφορες περιπτώσεις, όμως απέτυχαν. Τον Απρίλιο του 2011, μεταγράφηκε στο WWE SmackDown και συμμετείχε ως εκπαιδευτής στην πέμπτη σεζόν του WWE NXT. Έπειτα άλλαξε την εμφάνιση του και περιορίστηκε σε εμφανίσεις σε δευτερεύοντα σόου. Τον Ιούνιο του 2014 απολύθηκε απο το WWE.
Τελειωτικές κινήσεις
Yoshi Tatsu / Yoshitatsu
Naofumi Yamamoto
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Ιάπωνες αθλητές
Black Country Communion
Το συγκρότημα διαλύθηκε τον Μάρτιο του 2013 μετά την αποχώρηση του Τζο Μποναμάσα.
Βιογραφία
Ο Γκλεν Χιουζ γνώρισε τον Τζο Μποναμάσα στο "NAMM Show" το 2009, όπου βρέθηκαν μαζί πάνω στη σκηνή και αποφάσισαν να σχηματίσουν ένα νέο συγκρότημα. Τα τύμπανα του νεοσύστατου σχήματος ανέλαβε ο Τζέισον Μπόναμ, με τον οποίο είχε συνεργαστεί ο Μποναμάσα γι τον προσωπικό του δίσκο με τίτλο "You & Me", το 2006, ενώ η σύνθεση των Black Country Communion ολοκληρώθηκε με την προσθήκη του πρώην κιμπορντίστα των Dream Theater, Ντέρεκ Σέρινιαν. Το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από την περιοχή της δυτικής Αγγλίας στην οποία μεγάλωσαν ο Χιουζ και ο Μπόναμ.
200px|left|thumb|Οι Χιουζ και Μπόναμ το 2011 Ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος ηχογραφήθηκε στα "Shangri-La Studios" του Λος Άντζελες κατά τους πρώτους μήνες του 2010 και κυκλοφόρησε μέσω της "Mascot Music" στην Ευρώπη και της " J&R Adventures" στη Βόρεια Αμερική, στις 20 Σεπτεμβρίου 2010. Την ημέρα της κυκλοφορίας του άλμπουμ, το συγκρότημα έδωσε την πρώτη του επίσημη συναυλία στα "John Henry Rehearsal Studios", σε χώρο όπου το κοινό δεν μπορούσε να ξεπεράσει τα εκατό άτομα. Το άλμπουμ σκαφάλωσε στο # 13 των βρετανικών τσαρτ και το # 54 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρ' όλα αυτά, οι Black Country Communion δεν περιόδευσαν για την προώθηση του δίσκου, παίζοντας μόνο δύο συναυλίες στα τέλη του 2010 στο "Wolverhampton Civic Hall" του Γουλβερχάμπτον και το "Shepherds Bush Empire" του Λονδίνου.
Οι ηχογραφήσεις του δεύτερου τους δίσκου ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2011 και στο διάστημα εκείνο ανακοινώθηκε ότι η επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ θα γινόταν τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς. Τον Μάρτιο του 2011, ανακοινώθηκε ότι ο τίτλος του άλμπουμ θα ήταν "Black Country Communion 2". Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 13 Ιουνίου του 2011, πουλώντας 8.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στις Ηνωμένες Πολιτείες και φθάνοντας στο # 71 του Billboard. Επίσης, έφθασε στο # 23 στη Μεγάλη Βρετανία και μπήκε στο Top-10 στη Γερμανία.
200px|thumb|Ο Τζο Μποναμάσα το 2011 Για την προώθηση του δίσκου, οι Black Country Communion περιόδευσαν στην Ευρώπη το καλοκαίρι του 2011 με τους Michael Schenker Group να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Επίσης, έδωσαν επτά συναυλίες επί αμερικανικού εδάφους, από τις 10 μέχρι τις 19 Ιουνίου. Ένα DVD από τις εμφανίσεις τους αυτές με τίτλο "Live Over Europe" κυκλοφόρησε στις 24 Οκτωβρίου 2011. Το Νοέμβριο του 2011, το συγκρότημα κέρδισε το βραβείο "Breakthrough Act of the Year" από το περιοδικό "Classic Rock".
Στις 13 Μαρτίου 2013, ο κιθαρίστας ανακοίνωσε την αποχώρηση του από τους Black Country Communion. Δέκα ημέρες αργότερα, ο Χιουζ ανακοίνωσε τη διάλυση του σχήματος λόγω του ότι ο Μποναμάσα δεν θα επέτρεπε να συνεχίσουν χωρίς αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Αγγλικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Κρυονέρι Αττικής
Το Κρυονέρι είναι δημοτική κοινότητα του Δήμου Διονύσου στην περιφερειακή ενότητα Ανατολικής Αττικής. Δημιουργήθηκε το 1923 από Μικρασιάτες και σήμερα αποτελεί μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος Αθηνών και έχει πληθυσμό 5.040 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, και καταλαμβάνει έκταση 4,531 τ.χμ.
Ιστορία
Η ιστορία του σύγχρονου οικισμού του Κρυονερίου ξεκινάει το 1923 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν οι εκδιωχθέντες Μικρασιάτες από την Ιωνία της Μικράς Ασίας κληρώνονται ως δικαιούχοι 50 κατοικιών του νεοσύστατου οικισμού «Μπάφι» των Αχαρνών. Τα διοικητικά του όρια εκτείνονται σε 3.000 στρέμματα και οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Το 1947 η περιοχή αναγνωρίζεται ως Κοινότητα Κρυονερίου της Ανατολικής Αττικής έπειτα από την απόσχισή της από τις Αχαρνές και έκτοτε διανύει μια φιλήσυχη πορεία έως τη δύση του 20ου αιώνα, οπότε και εφάπτεται σταδιακά του επεκταθέντος πολεοδομικού συγκροτήματος των Αθηνών.
Τα διοικητικά όρια της σύγχρονης κοινότητας εκτείνονται από τις πηγές του Κηφισού μέχρι τις δασόφυτες εκτάσεις της Πάρνηθας και τα διόδια των Αφιδνών, σε απόσταση 24 χιλιομέτρων περίπου βορειοανατολικά του κέντρου των Αθηνών και μόλις 1 χιλιόμετρο δυτικά της πόλης του Αγίου Στεφάνου. Απλώνεται σε έκταση 4.531 στρεμμάτων στα οποία κατοικούν σύμφωνα με την απογραφή του 2001 2.721 κάτοικοι, ήτοι 601 κάτοικοι/χμ2. Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση παρατηρείται κατά τη δεκαετία του '90 ύψους 115,78% οπότε και διπλασιάζεται ο πληθυσμός. Η κοινότητα έχει καταθέσει στην Αθήνα το πολεοδομικό σχέδιο του Κρυονερίου προς έγκριση και υλοποίηση.
Στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της περιοχής συγκαταλέγεται η βιοποικιλότητα με υπεραιωνόβια δένδρα και πλούσια πανίδα. Το υγρό στοιχείο είναι οικείο καθώς ο Κηφισός διακλαδίζεται σε μικρά και μεγάλα ρέματα που δροσίζουν την εύφορη γη του οικισμού, ενώ το μεγάλο Ρέμα του Κρυονερίου διαχωρίζει τον οικιστικό ιστό από τη βιομηχανική ζώνη της πόλεως. Άξια αναφοράς είναι και η αρχιτεκτονική που φαίνεται να διαφοροποιείται από τις τάσεις των Αθηνών και των προαστίων της. Το κέντρο του οικισμού εντοπίζεται στην Πλατεία της Μικράς Ασίας, ενώ δημοφιλές σημείο εστίασης κατοίκων και επισκεπτών αποτελεί το Άλσος της Αγίας Άννας όπου διοργανώνονται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις της μικρής πόλης.
Η κοινότητα καθίσταται προσβάσιμη οδικώς από την Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας στο 22ο χιλιόμετρο και συγκεκριμένα στην έξοδο Κρυονερίου και Αγίου Στεφάνου, όπου γίνεται η διασταύρωση με την κεντρική Οδό Κρυονερίου. Πρόσφατα δημιουργήθηκε και ένας δεύτερος δίαυλος πρόσβασης στα νότια της κοινότητας,στα σύνορα με την Εκάλη,συνδέοντας έτσι το Κρυονέρι μέσω του παραδρόμου της Εθνικής Οδού με την έξοδο Βαρυμπόμπης. Επιπλέον, η περιοχή συνδέεται με το Σταθμό της Κηφισιάς με τη λεωφορειογραμμή 509 "Ζηρίνειο-Κρυονέρι" που συνδέει το Κρυονέρι με την Κηφισιά, ιστορική έδρα των Βορείων Προαστίων. Ο πλησιέστερος δε σταθμός του εθνικού σιδηροδρομικού δικτύου τοποθετείται στο γειτονικό Άγιο Στέφανο. Σύμφωνα με τις μελέτες του ΗΣΑΠ προβλέπεται να εξυπηρετηθεί από την επέκταση του ηλεκτρικού από το Σταθμό της Κηφισιάς μέχρι τη Νέα Ερυθραία, το Καστρί, την Εθνική Οδό, την Άνοιξη και τον Άγιο Στέφανο γύρω στο 2013, καθώς και από την επέκταση του προαστιακού προς τον Άγιο Στέφανο.
Η μορφολογία και η γεωγραφική θέση της περιοχής της επιτρέπει να αναπτυχθεί με μια διαφορετική νοοτροπία από τη συμπαγή δόμηση των προαστίων των Αθηνών, παρά το γεγονός πως αρκετοί Αθηναίοι την επιλέγουν ως τόπο κατοικίας τα τελευταία χρόνια. Σε αυτό βοηθάει και το σχέδιο βιομηχανικής χωροθέτησης της τοπικής αρχής προς την αρμόδια υπηρεσία των Αθηνών.
Το Κρυονέρι είναι προσφυγικός οικισμός που διαμορφώθηκε μετά το 1926 σε ένα τμήμα 2.000 στρέμ. του κτήματος Τατοΐου, κατά την περίοδο της πρώτης δημοκρατίας με έκπτωτη τη βασιλεία (1924-1935). Ο οικισμός αναπτύχθηκε σε οικόπεδα και χωράφια που αποτελούσαν τμήμα του βασιλικού κτήματος που διατέθηκαν σε 50 οικογένειες κληρούχων προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Τα τελευταία χρόνια η εγκατάσταση νέων κατοίκων σε πολυτελείς κατοικίες έχουν αλλάξει άρδην την εικόνα της κοινότητας σε ένα σύγχρονο και ταχέως αναπτυσσόμενο προάστιο. Παρά το γεγονός αυτό η εξέλιξη αυτή δε διαταράσσει σε μεγάλο βαθμό το περιβάλλον καθώς υπάρχουν περιορισμοί στο ύψος και στην καλυπτόμενη έκταση των νεοανεγειρόμενων οικοδομών ενώ η τοποθέτηση κεραμοσκεπής στις νέες κατοικίες είναι υποχρεωτική.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Το Κρυονέρι διανύει μια πορεία βραδείας πληθυσμιακής εξέλιξης μέχρι τη δεκαετία του '90, οπότε και διπλασιάζεται ο πληθυσμός του. Έκτοτε οι ρυθμοί είναι αρκετά ήπιοι. Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται η πληθυσμιακή εξέλιξη της κοινότητας.
πρωτογενείς πηγές:ΕΣΥΕ, Κοινότητα Κρυονερίου
Περιβαλλοντολογικά χαρακτηριστικά
Το πράσινο κυριαρχεί παντού, ενώ τα μικρά γραφικά σπιτάκια μέσα σε μεγάλα κτήματα και οι σύγχρονες πολυτελείς κατοικίες πνιγμένες στο πράσινο συμπληρώνουν αυτήν την ωραία εικόνα. Γνωστό είναι το άλσος της Αγίας Άννας, καθώς και οι χωματόδρομοι στο ανατολικό δάσος της Πάρνηθας που επιτρέπουν δραστηριότητες όπως πεζοπορία ή ποδηλασία μέσα στη φύση. Το Κρυονέρι περικλείεται από το πρώην βασιλικό Κτήμα Τατοΐου το οποίο το αγκαλιάζει με τα υπεραιωνόβια δέντρα του,τα τρεχούμενα νερά και τη χλωρίδα του ιδιαίτερα την άνοιξη όπου κάνουν την εμφάνιση τους πέρα από τα χελιδόνια,τα αηδόνια και οι τσαλαπετεινοί. Οι κουκουβάγιες είναι παρούσες καθ' όλη τη διάρκεια του έτους μαζί με τις καρακάξες. Μετά από βροχοπτώσεις οι βάτραχοι κάνουν πάντα αισθητή την παρουσία τους στα ρυάκια που τροφοδοτούν τον Κηφισό. Στην είσοδο της κοινότητας μάλιστα μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει ένα από τα πιο βασικά ρέματα από τα οποία πηγάζει ο Κηφισός ποταμός. Το Κρυονέρι είναι επίσης γνωστό για το δροσερό κλίμα του τους καλοκαιρινούς μήνες (διαφορά 6 βαθμών C από το κέντρο και 3 από την Κηφισιά) ενώ το χειμώνα είναι συνηθισμένες οι χιονοπτώσεις όπως βέβαια και στα άλλα γειτονικά βόρεια προάστια. Από το 2007 λειτουργεί και κοινοτικό πολιτιστικό κέντρο. Αποτελεί δυστυχώς και ένα βασικό σημείο εξυπηρέτησης των ενεργειακών αναγκών της Αθήνας, καθώς είναι νωπό στις μνήμες το black out που προκλήθηκε στα τέλη του 90 όταν κάτοικοι παρέλκυσαν την επέκταση του σχετικού προγράμματος για την εγκατάσταση πυλώνων υπερυψηλής τάσης. Οι κεραίες τελικά εγκαταστάθηκαν μετά από πολλές αντιδράσεις των κατοίκων. Παρά το γεγονός αυτό η οικιστική ανάπτυξη είναι ραγδαία με πολυτελείς μονοκατοικίες ή μεζονέτες κυρίως εκτός του κέντρου της κοινότητας πάνω από το οποίο περνούν οι πυλώνες. Το Κρυονέρι έχει έκταση 50.000 στρεμμάτων,μεγάλο μέρος της οποίας αποτελεί προστατευόμενη έκταση σύμφωνα με το πρόσφατο προεδρικό διάταγμα για την προστασία της Πάρνηθας. Το Κρυονέρι αποτελεί και τόπος αναψυχής ενώ καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου σφύζουν από επισκέπτες και ιδιαίτερα τα σαββατοκύριακα οι ταβέρνες του.
Οικονομία
Οι βιομηχανικές δραστηριότητες εντοπίζονται στην περιφέρεια της κοινότητας, κοντά στην Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας, και είναι κατά κανόνα χαμηλής όχλησης,ενώ πολλές από τις εγκαταστάσεις είναι αποθηκευτικές ή αφορούν τα κεντρικά γραφεία των επιχειρήσεων. Το τελευταίο χρονικό διάστημα οι εμπορικές δραστηριότητες έχουν αυξηθεί, αλλά πάντοτε όπως ορίζει το σχέδιο πόλεως. Η ραγδαία άνοδος του πληθυσμού σε συνδυασμό με την ταχύτατη ανοικοδόμηση, το γεγονός ότι οι περισσότερες οικογένειες του Κρυονερίου διαθέτουν περισσότερα από δύο αυτοκίνητα έκαστη και η συγκέντρωση των εμπορικών δραστηριοτήτων κατά μήκος του κεντρικού οδικού άξονα της κοινότητας, προς όφελος της οικιστικής ζώνης αυτής, οδήγησαν σε μονοδρομήσεις οδών, αντιμετωπίζοντας με επιτυχία το κυκλοφοριακό πρόβλημα στο κέντρο της κοινότητας.
Συγκοινωνιακή σύνδεση και προσβασιμότητα
Το Κρυονέρι απέκτησε και δεύτερη είσοδο από τα νότια της κοινότητας στα σύνορα με την Εκάλη, γεγονός που έχει μειώσει σε μεγάλο βαθμό την επιβάρυνση του κεντρικού του οδικού άξονα. Η λεωφορειακή γραμμή 509 συνδέει το προάστιο με το Ζηρίνειο Δημοτικό Στάδιο Κηφισιάς, ανά σαράντα λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Διονύσου
Challenge-handshake authentication protocol
Το Challenge-Handshake Authentication Protocol (CHAP) είναι πρωτόκολλο το οποίο πιστοποιεί ένα χρήστη ή host δίκτυου σε μια οντότητα πιστοποίησης που μπορεί να είναι π.χ. ένας πάροχος πρόσβασης στο Διαδίκτυο. Το πρωτόκολλο προσδιορίζεται από το το RFC 1994: PPP Challenge Handshake Authentication Protocol (CHAP).
Το CHAP είναι ένα σχήμα αυθεντικοποίησης που χρησιμοποιείται από servers Point to Point Protocol (PPP) για να πιστοποιήσει την ταυτότητα των απομακρυσμένων χρηστών. Το CHAP περιοδικά επιβεβαιώνει την ταυτότητα του πελάτη με τη χρήση χειραψίας τριών δρόμων (three-way handshake). Αυτό πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια εγκατάστασης (establishing) της αρχικής σύνδεσης και μπορεί να επαναληφθεί οποιαδήποτε άλλη στιγμή μετέπειτα. Η επιβεβαίωση βασίζεται σε ένα κοινό μυστικό (όπως για παράδειγμα ο κωδικός πρόσβασης του πελάτη).
Η Microsoft έχει διμιουργήσει μια παραλλαγή του CHAP, που την ονομάζει MS-CHAP, και δεν απαιτεί κανένας από τα peer να γνωρίζει το κείμενο του μυστικού
CHAP Packets
Τα πακέτα CHAP είνα ενθυλακωμένα σε ένα PPP frame. Το πεδίο του πρώτοκόλλου έχει τιμή C223(hex)
Αναφορές
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Αλφρέδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (1844-1900)
Ο Αλφρέδος (αγγλ. Alfred, 6 Αυγούστου 1844 - 30 Ιουλίου 1900) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα ήταν Δούκας της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα (1893 - 1900).
Βιογραφία
Ο Αλφρέδος Ερνέστος Αλβέρτος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το 1900 απεβίωσε στο Ανάκτορο Ρόζεναου του Κοβούργου. Επειδή ο μόνος γιος του Αλφρέδος είχε αποβιώσει ένα χρόνο νωρίτερα άγαμος, τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Κάρολος Εδουάρδος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1874 τη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αλεξάνδροβνα, κόρη του Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας, και είχε τέκνα:
Πηγές
McKinlay, Brian The First Royal Tour, 1867–1868, (London: Robert Hale & Company, c1970, 1971) 200p. ISBN 0-7091-1910-0 Sandner, H., Das Haus Sachsen-Coburg und Gotha, (Coburg: Neue Presse, 2001). Van der Kiste, John, & Jordaan, Bee Dearest Affie, (Gloucester: Alan Sutton, 1984) Van der Kiste, John Alfred, (Stroud: Fonthill Media, 2013)
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Δούκες του Εδιμβούργου
Τρύπες
Ιστορία
Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1983 με τον Γιώργο Καρρά και τον Γιάννη Αγγελάκα να γράφουν μουσική με ελληνικό στίχο και επιρροές από punk και εναλλακτικό ροκ. Ο Αγγελάκας εκτός από στιχουργός ήταν και τραγουδιστής του συγκροτήματος. Ο Καρράς ανέλαβε το μπάσο. Στις πρώτες τους ζωντανές εμφανίσεις κιθαρίστας ήταν ο Μιχάλης Κανατίδης και ντράμερ ο Κώστας Φλωροσκούφης. Το 1984, τον Κανατίδη αντικατέστησε σταδιακά ο Μπάμπης Παπαδόπουλος. Το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο στούντιο Αγροτικόν με μηχανικό ήχου τον Νίκο Παπάζογλου. Κυκλοφόρησε το 1985 από τη νεοσύστατη Ano Kato Records και το κομμάτι Ταξιδιάρα Ψυχή έγινε επιτυχία. Το 1987 αφού διαταράχθηκαν οι σχέσεις με τη δισκογραφική τους εταιρία ηχογραφούν το δεύτερο τους άλμπουμ Πάρτυ στο 13ο Όροφο με δανεικά λεφτά από τον φίλο τους Σπύρο Βεδουρά. Κατά την περίοδο των ηχογραφήσεων ο Φλωροσκούφης αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Τόλιο. Τότε έγινε η συνάντηση με τον Γιάννη Πετρίδη και το συμβόλαιο με την εταιρία Virgin.
Οι συχνές ζωντανές εμφανίσεις στην Θεσσαλονίκη, πρώτα, και, αργότερα, στην Αθήνα τους καθιέρωσαν ως δυναμική ανερχόμενη μπάντα με καλή σκηνική παρουσία και δημιούργησαν ένα πιστό κοινό. Το συγκρότημα απέκτησε πανελλήνια φήμη στην δεκαετία του 1990 με την κυκλοφορία του τρίτου δίσκου Τρύπες στον Παράδεισο. Στην ηχογράφηση συμμετείχε ως ηχολήπτης ο Ασκληπιός Ζαμπέτας, ο οποίος στη συνέχεια ενσωματώθηκε στο συγκρότημα ως δεύτερος κιθαρίστας. Την ίδια δεκαετία έγιναν οι πρώτες εμφανίσεις στο εξωτερικό, στο διεθνές φεστιβάλ Eurockéennes του Μπελφόρ του 1990, στο Λονδίνο και στο Μάντσεστερ.
Το καθοριστικό τέταρτο άλμπουμ Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια έκανε την μουσική τους γνωστή στο ευρύτερο κοινό. Ο στίχος είχε γίνει πιο προσωπικός και η παραγωγή βελτιώθηκε. Το συγκρότημα είχε γίνει γνωστό σε όλη την Ελλάδα παρά την συστηματική αποχή από ΜΜΕ όπως τηλεόραση, ραδιόφωνο και περιοδικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Το 1994 ηχογραφούν στο Club ΡΟΔΟΝ το live άλμπουμ Κράτα το Σώου Μαϊμού με αυτό το άλμπουμ τους που έχει και κάποια τραγούδια τους σε εκτέλεση με ακουστικά όργανα κλείνει η πρώτη δημιουργική περίοδος του συγκροτήματος. Το 1996 ηχογραφούν το Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι τότε ανοίγει ένας νέος κύκλος και μια νέα δημιουργική περίοδος. Η πορεία τους σταματά μετά την τελευταία δισκογραφική δουλειά που κυκλοφορεί το 1999 Μέσα στη Νύχτα των Άλλων. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2001 μετά την απόφαση του Γιάννη Αγγελάκα να ακολουθήσει προσωπική καριέρα.
Μέλη
Τελική σύνθεση (1990-2001)
Αρχικά μέλη
Δισκογραφία
Άλμπουμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Post-punk συγκροτήματα
Ολύβριος
Ο Ολύβριος, λατινικά: Anicius Olybrius, (απεβ. 22 Οκτωβρίου ή 2 Νοεμβρίου 472) ήταν αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 472 μέχρι τον θάνατό του. Η βασιλεία του δεν αναγνωρίστηκε ως νόμιμη από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Στην πραγματικότητα ήταν κυβερνήτης μαριονέτα τοποθετημένος στο θρόνο από τον γερμανικής καταγωγής Ρωμαίο στρατηγό Ρίκιμερ και ενδιαφέρθηκε κυρίως για τη θρησκεία. Η πραγματική εξουσία ασκήθηκε από τον Ρίκιμερ και τον ανιψιό του. Διαδέχθηκε τον Ανθέμιο, ενώ μετά το θάνατό του από φυσικά αίτια, τον διαδέχθηκε ο Γλυκέριος.
Οικογενειακές καταβολές
Ο Ολύβριος γεννήθηκε στη Ρώμη και ανήκε σε παλιά και ισχυρή οικογένεια. Είχε θείο τον βασιλιά των Βανδάλων Γκιζέριχο. Παντρεύτηκε την Πλακιδία, η οποία ήταν κόρη του Βαλεντινιανού Γ´ και της Ευδοξίας, κόρης του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β´.
Η βασιλεία
Η βασίλεια του Ολύβριου ήταν σύντομη και άνευ γεγονότων. Στις 9 ή 19 Αυγούστου πέθανε ο προστάτης του Ρίκιμερ, τον οποίο διαδέχθηκε ο Gundobad. Περιγράφεται ως ευσεβής άνθρωπος ο οποίος απεικονιζόταν στα νομίσματα της εποχής χωρίς πηδάλιο και δόρυ, συνηθισμένα σύμβολα στα νομίσματα των προκατόχων του, γεγονός που δείχνει το μικρό του ενδιαφέρον για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Το τέλος
Πέθανε από οίδημα το 472 (για την ημερομηνία θανάτου διίστανται οι απόψεις οι οποίες την τοποθετούν είτε στις 22 Οκτωβρίου είτε στις 2 Νοεμβρίου του 472).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Εζέν Ντελπόρτ
Ο Εζέν Ζοζέφ Ντελπόρτ (Eugène Joseph Delporte, 10 Ιανουαρίου 1882 – 19 Οκτωβρίου 1955) ήταν Βέλγος αστρονόμος. Αναφέρεται στα ελληνικά και ως Ευγένιος Ντελπόρτ.
Το 1930 ο Ντελπόρτ, μετά από ανάθεση της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως (IAU), όρισε τα σύγχρονα ακριβή σύνορα ανάμεσα σε όλους τους αστερισμούς στον ουρανό, κατά μήκος γραμμών ορθής αναφοράς και αποκλίσεως για την εποχή B1875.0.
Πηγές
Κατηγορία:Βέλγοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Αδιαφορισμός
Θρησκευτικός αδιαφορισμός (indifferentism, indifférentisme) ονομάζεται η μη διάκριση μεταξύ θρησκευτικού και κοσμικού, ή και η μη διάκριση μεταξύ των διαφόρων θρησκευμάτων. Ο θρησκευτικός αδιαφορισμός, συνιστά, στην ουσία, αίρεση ή αθεΐα εφόσον κατ’ αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος αρνείται να δεσμευθεί υπευθύνως απέναντι σε μία ορισμένη Θρησκεία, για να μην υποχρεωθεί να τηρήσει τις εντολές και τους κανόνες της.
Σύμφωνα με τον γερμανό θεολόγο και φιλόσοφο P. Tillich, «Θρησκεία είναι αυτό που με ενδιαφέρει και με αφορά απολύτως». Αν στην καθημερινότητά του κανείς δεν ενδιαφέρεται σοβαρώς για τη θρησκευτική υπόθεση, τότε είναι και λέγεται πρακτικός αθεϊστής.
Χαρακτηριστικά του φαινομένου
Κατά τον Emile (III) τού J.-J. Rousseau, τον Θεό ενδιαφέρει μόνο η ειλικρίνεια των προθέσεών μας και όχι τα εξωτερικά σχήματα. Παραθεωρείται όμως ότι οι προθέσεις μας θα πρέπει να εναρμονίζονται με την υπερφυσική Θεία Αποκάλυψη και όχι με τη φυσική. Ουσιαστικώς, λοιπόν, πρόκειται για «μία θρησκευτική Πίστη χωρίς συγκεκριμένο ανήκειν» (Davie). Με άλλα λόγια, η θρησκεία εδώ δεν έρχεται να αγιάσει διακονώντας την κοινωνία, αλλά να τη διακονήσει «θεοποιώντας» την, δηλ. να περιβάλει με θρησκευτικό κύρος όλο το κοινωνικοπολιτικό και πολιτιστικό «γίγνεσθαι».
Ο θρησκευτικός αδιαφορισμός, έχοντας τις ρίζες του στον Διαφωτισμό, εμφανίστηκε ως φαινόμενο της δυτικής (προτεσταντικής) πλουραλιστικής βιομηχανικής κοινωνίας, όπου ο καθένας καλείται να συμπεριφερθεί ως εκλεκτικός καταναλωτής μέσα σε μία ελεύθερη και χαοτική αγορά ιδεών και ιδεολογιών, αμφισβητώντας την ποιότητα του οποιουδήποτε, αρκεί να μην απαλλαγεί από την υποχρέωση να «αγοράσει»! Στις κοινωνίες αυτές κυριαρχούν η εμμονοκρατία και η αντικειμενική  και η υποκειμενική  εκκοσμίκευση.
Ο θρησκευτικώς αδιάφορος όχι μόνο δεν γνωρίζει ποιον «θεό» πιστεύει και λατρεύει ή τι εντολές καλείται να τηρήσει στη ζωή του, αλλά και, αποστασιοποιούμενος, στην πραγματικότητα, από τη θεότητα ή το Υπερβατικό, κρατεί απέναντι σε Αυτό μία «χιμαιρική ισορροπία αδιαφορίας» (κατά τον Leibniz) ή, ακόμα, μία χλιαρή στάση (Αποκ. 3, 16), θέτοντας ―σε έσχατη ανάλυση― ως κριτήριο πάντων το Εγώ του. Έτσι η «αδιάφορη» και ψιλή θρησκευτικότητά του αυτή αποβαίνει αλυσιτελής και μάταιη, αφού δεν τον αγγίζει προσωπικώς και βιωματικώς.
Αλλά, ως γνωστό, “extra Ecclesiam nulla salus”, εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία.
Θέση της Εκκλησίας
Έπειτα, το συναίσθημα της απόλυτης υπαρξιακής εξάρτησης από το Θείο είναι εκ των ων ουκ άνευ στις Θρησκείες.
Εξάλλου, δεν είναι δυνατόν το Άκτιστο (Υπερβατικό) να απορροφηθεί χωρίς την ορθό-δοξη διάκριση (π από το κτιστό (την κοινωνία και τον πολιτισμό), προκειμένου να γίνει αρεστό και επιθυμητό από τον νεωτερικό άνθρωπο! Κατά την κοινωνικοποίηση της θρησκείας λαμβάνει χώρα (ακρίτως, απροσώπως και αλλοτριωτικώς) ταύτιση του σύγχρονου ανθρώπου μόνο τις αξίες και τις ιδέες  τής μετανεωτερικότητας, τις οποίες και απλώς καταναλώνει ατομικώς. Κατά συνέπεια, δεν «καινούται» ο ίδιος ο άνθρωπος, ούτε υφίσταται αληθινή επικοινωνία με τον Θεό.
Η διακριτική πρόσληψη του νέου και διαφορετικού από το παλαιό και οικείο είναι εφικτή και σωτήρια. Αν ο πολιτισμός (λόγος, νόμος, Ιστορία, πρόσωπο, ελευθερία) συνιστά ένα «είναι προς θάνατον», δημιουργώντας βαρβαρότητα (μύθο, Φύση, ορμέμφυτα, ανάγκες κ.λπ.), και η βαρβαρότητα δημιουργεί πολιτισμό· χωρίς απαγόρευση/νόμο (επώδυνη εμπειρία: «σταυρούσθαι») δεν υφίσταται καμία «αναστάσιμη» χαρά και ηδονή (αφού η εμπειρία τής ευτυχίας προϋποθέτει την άρση κάποιου πόνου) και επομένως καμία απόλαυση. Κάθε πολιτισμός «θρησκειοποιείται», δημιουργώντας νέους μοντέρνους μύθους, δηλ. ξαναγίνεται (μία στατική) «Φύση». Έτσι, η θρησκεία δεν είναι ούτε μόνο Ιστορία και Πολιτισμός (απαγορεύσεις), ούτε μόνο Φύση (θρησκευτικό ένστικτο κ.λπ.) και μύθος· περιέχει, σε κάθε εποχή, στοιχεία και των δύο.
Ωστόσο, για τη Θεολογία, η ως άνω αυτή κοσμική «θρησκευτικότητα» των μετανεωτερικών κοινωνιών συνιστά, κατ’ ουσίαν, ειδωλολατρία και κοινωνικοποίηση του ιερού.
Πηγές
Κατηγορία:Θεολογία
Σοφία του Ηνωμένου Βασιλείου
Η Σοφία (1777-1848) ήταν το δωδέκατο παιδί του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Πρώτα χρόνια
Η Σοφία Ματθίλδη γεννήθηκε στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στις 3 Νοεμβρίου 1777 και βαφτίστηκε στις 1 Δεκεμβρίου στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερυ, Φρέντερικ Κορνουάλις.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής της επικεντρώνονται στην εκπαίδευσή της, με την Σάρλοτ Φιντς να έχει το ρόλο της γκουβερνάντας της. Η Σοφία έλαβε μαθήματα αγγλικών, γαλλικών, μουσικής, τεχνών και γεωγραφίας.
Σ' αντίθεση με τους περισσότερους άντρες της εποχής, ο πατέρας της Σοφίας συμμετείχε στην πρώιμη ανατροφή των παιδιών του και προτιμούσε τις κόρες του από τους γιους του. Όταν ήταν δυνατόν, παρακολούθησε τα πάρτυ γενεθλίων των πριγκιπισσών και άλλα ειδικά γεγονότα και ενημερωνόταν για τη σχολική πρόοδό τους. Ένας οικογενειακός φίλος κάποτε παρατήρησε ότι «δεν έχω δει ποτέ πιο όμορφα παιδιά ούτε μια πιο ευχάριστη θέα από την αγάπη του βασιλιά για τα παιδιά του». Από την άλλη πλευρά, η Βασίλισσα Καρλόττα προκαλούσε φόβο στις κόρες της και, σύμφωνα με τον βασιλικό ιστορικό A. W. Purdue, δεν ήταν «γεννημένη για μητέρα».
Ενηλικίωση
Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, η Σοφία έκανε το ντεμπούτο της στην Αυλή για τα γενέθλια του πατέρα της στις 4 Ιουνίου 1792. Σύμφωνα με τον βιογράφο Κρίστοφερ Χίμπερτ, στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης, η Σοφία ήταν ένα "ευχάριστο κορίτσι, όμορφο, λεπτό και παθιασμένο". Η Σοφία λάτρευε τον πατέρα της, παρόλο που περιστασιακά τον έβρισκε εκνευριστικό. Έγραψε ότι «ο αγαπητός Βασιλιάς είναι όλο καλοσύνη σε μένα και δεν μπορώ να πω πόσο ευγνώμων αισθάνομαι γι' αυτό». Ήταν έντεκα ετών όταν ο πατέρας της υπέστη την πρώτη κρίση τρέλας.
Ο πατέρας της Γεώργιος και η μητέρα της Καρλόττα ήθελαν οι κόρες να μένουν ανύπαντρες και δίπλα τους. Έτσι, η Σοφία, όπως και οι περισσότερες αδελφές της, υποχρεώθηκε να ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της δίπλα στη μητέρα της. Οι πριγκίπισσες δεν είχαν τη δυνατότητα να αναμειγνύονται με κανέναν που δεν ήταν μέλος του βασιλικού οίκου και σπάνια έρχονταν σε επαφή με άνδρες, εκτός από άρχοντες, στρατιώτες ή συνοδούς. Οι ίδιες ανέφεραν ότι ένιωθαν σαν να ζούσαν σε "μοναστήρι". Το 1811, με το διορισμό του αδελφού της, Διαδόχου Γεωργίου, στην αντιβασιλεία έδωσε στη Σοφία και τις υπόλοιπες ανύπαντρες πριγκίπισσες αύξηση στο μισθό τους και τις προέτρεψε να κοινωνικοποιηθούν. Αυτές οι προσπάθειες εξόργισαν την Βασίλισσα Καρλόττα.
Νόθο παιδί
Κατά τη διάρκεια της ζωής της υπήρχαν φήμες ότι η Σοφία είχε συνάψει αιμομικτικές σχέσεις με τον αδελφό της Ερνέστο Αύγουστο, χωρίς ωστόσο να είναι γνωστό αν αυτό αληθεύει ή ήταν απλώς φήμες από πολιτικούς του αντιπάλους. Ο αδερφός της Γεώργιος τις συμβούλευε να μην μένουν μόνες μαζί του και ο Ερνέστος δεν ήταν δημοφιλής στον βρετανικό λαό. Η Σοφία είχε, επίσης, σχέση με τον σταυλάρχη του πατέρα της, Τόμας Γκαρθ, ο οποίος ήταν κατά τριάντα τρία χρόνια μεγαλύτερός της. Υπάρχουν, ακόμα, υπόνοιες ότι γέννησε ένα παιδί. Η Φλόρα Φρέιζερ πίστευε τις φήμες ότι η Σοφία είχε ένα παιδί, αλλά δεν ήταν σίγουρη αν το παιδί ήταν του Γκαρθ, ή του αδερφού της Ερνέστου. Οι ιστορικοί γράφουν επίσης ότι το παιδί, που ονομάστηκε Τόμας Γκαρθ όπως ο πατέρας του, ανατράφηκε από τον πατέρα του στο Ουέιμουθ, όπου η μητέρα του τον επισκεπτόταν περιστασιακά. Το 1828 προφανώς προσπάθησε να εκβιάσει την βασιλική οικογένεια με ορισμένα ενοχοποιητικά έγγραφα του πατέρα του για τη σχέση των υποτιθέμενων γονιών του, αν και απέτυχε.
Μετέπειτα ζωή και θάνατος
Ήταν πολύ κοντά στην ανιψιά της, Καρλόττα της Ουαλίας, η οποία περιφρονούσε τις υπόλοιπες θείες της.
Η Σοφία ήταν τυφλή για τουλάχιστον δέκα χρόνια πριν από το θάνατό της στις 27 Μαΐου 1848. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Κένσαλ Γκρην του Λονδίνου, σύμφωνα με δική της επιθυμία. Ο Τσαρλς Γκρέννβιλ έγραψε στο ημερολόγιό του στις 31 Μαΐου 1848: "Η Πριγκίπισσα Σοφία πέθανε πριν λίγες μέρες. (...) Ήταν τυφλή κι ανήμπορη, μια έξυπνη, καλά πληροφορημένη γυναίκα, που δεν έζησε ωστόσο ποτέ στον πραγματικό κόσμο."
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Μαραθονήσι Ζακύνθου
Το Μαραθονήσι ή Μαραθωνήσι είναι νησί στον κόλπο του Λαγανά, κοντά στη Ζάκυνθο, και πολύ κοντά στον Μαραθιά στο Κερί. Είναι στο πρόγραμμα προστασίας Natura 2000. Φιλοξενεί θαλάσσιες χελώνες καρέτα καρέτα, όπου γεννούν τα αυγά τους. Διαθέτει επίσης πολλές σπηλιές. Το νησί είναι επισκέψιμο με σκάφος, αλλά επειδή ανήκει στο Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου, απαγορεύεται η αγκυροβόληση.
Το νησί αναγνωρίστηκε ως ιδιωτική περιουσία το 1972, αλλά η δόμηση σε αυτό απαγορεύτηκε, αν και δεν ήταν δασική έκταση. Γι' αυτήν την παραβιάση του δικαιώματος της περιουσίας, το ελληνικό δημόσιο κλήθηκε να αποζημιώσει την εταιρεία ΖΑΝΤΕ - Μαραθονήσι Α.Ε. με 2 εκατομμύρια ευρώ και 25.000 € που αντιστοιχούν στα δικαστικά έξοδα το 2009. Η εταιρία ήθελε να κατασκευάσει ένα πολυτελές ξενοδοχείο 400 κλίνων στο νησί με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επηρεάζει τις χελώνες.
Πηγές
Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Ζακύνθου
Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών 2000
Το 2000 διεξήχθησαν εκλογές για το ένα τρίτο των εδρών στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών μαζί με την εκλογή του Τζορτζ Γ. Μπους στην προεδρία. Περιελάμβανε έναν αριθμό σκληρών αναμετρήσεων που κατέληξαν σε νίκη για το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο κέρδισε καθαρά τέσσερις έδρες από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στη Γερουσία (οι Δημοκρατικοί είχαν ήδη κερδίσει μία έδρα από τις εκλογές του 1998 όταν ο Ζελ Μίλλερ (Δ-Τζόρτζια) ανέλαβε μετά τον θάνατο του Πολ Κόβερντελ (Ρ-Τζόρτζια).
Αυτά συνέβησαν έξι έτη αφότου οι Ρεπουμπλικανοί είχαν κερδίσει έδρες στην Τάξη 1 της Γερουσίας κατά τις εκλογές του 1994, και ήταν αυτή η ομάδα της οποίας οι γερουσιαστές επεδίωξαν την επανεκλογή τους ή αποσύρθηκαν το 2000. Επειδή οι Ρεπουμπλικανοί έπρεπε να υπερασπίσουν έναν τόσο μεγάλο αριθμό εδρών, οι περισσότερες αναμετρήσεις που θεωρούντο ανταγωνιστικές κερδήθηκαν από Δημοκρατικούς διεκδικητές. Νίκησαν τους Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές Μπιλ Ροθ (Ρ-Ντέλαγουερ.), Σπένσερ Άμπραχαμ (Ρ-Μίσιγκαν), Ροντ Γκραμς (Ρ-Μινεσότα), Τζον Άσκροφτ (Ρ-Μιζούρι), και Σλέιντ Γκόρτον (Ρ-Ουάσινγκτον), καθώς επίσης κέρδισαν μια ανοικτή έδρα στη Φλόριντα. Η ήττα του Άσκροφτ ήταν αξιοσημείωτη λόγω του ότι ο αντίπαλος του, Μελ Κάρναχαν, είχε πεθάνει πριν την εκλογή, αλλά παρ'όλα αυτά κέρδισε. (Ο Δημοκρατικός κυβερνήτης είχε υποσχεθεί να ορίσει την χήρα του Κάρναχαν στην έδρα αν εκείνος κέρδιζε). Οι Ρεπουμπλικανοί νίκησαν έναν κάτοχο, τον Τσακ Ρομπ (Δ-Βιρτζίνια), και κέρδισαν μια ανοικτή έδρα στη Νεβάδα.
Οι εκλογές κατέληξαν σε μια ίση διαίρεση 50-50 μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών, που σήμαινε ότι ο Αντιπρόεδρος θα προσέφερε την ψήφο λύσης της ισοψηφίας στην οργάνωση της Γερουσίας.
Σύνοψη αποτελεσμάτων
1 Τα σύνολα δεν περιλαμβάνουν τους συμμετέχοντες ψηφοφόρους οι οποίοι αρνήθηκαν να ψηφίσουν για την Γερουσία των ΗΠΑ. Οι υποψήφιοι στην Ειδική Εκλογή της Τζόρτζια για την πλήρωση της έδρας του αποθανόντος Γερουσιαστή Πολ Κόβερντελ απαιτείτο να είναι μη κομματικοί. Όμως, ο Ζελ Μίλλερ και ο Ματ Μάττινγκλυ προστέθηκαν στις Δημοκρατικές και Ρεπουμπλικανικές στήλες αντίστοιχα και όλοι οι άλλοι υποψήφιοι στην στήλη των Ανεξάρτητων.
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 1999-2000
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 1999-2000 ξεκίνησε στις 26 Σεπτεμβρίου 1999 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 23 Απριλίου 2000 με τον τελικό μεταξύ του Παναθηναϊκού και του Απόλλωνα Πτολεμαΐδας. Από τη σεζόν αυτή εφαρμόστηκε μια καινοτομία, η οποία καθιερώθηκε. Αντί ο τελικός να γίνει σε ουδέτερη έδρα, διεξήχθη τελική φάση σε μορφή Final Four με τη διεξαγωγή των δύο ημιτελικών, του μικρού και του μεγαλου τελικού σε μια πόλη. Το πρώτο φάιναλ-φορ του Κυπέλλου έγινε στις Σέρρες, στις 22 και 23 Απριλίου. Το κύπελλο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός  για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Τελική φάση
Η τελική φάση διεξήχθη για πρώτη φορά σε μορφή Final Four στις Σέρρες, στις 22 και 23 Απριλίου 2000.
Πηγές
Γυναικων 1999 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1999 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2000
Αλφρέδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (1874-1899)
Ο Αλφρέδος, (γερμ. Alfred, 15 Οκτωβρίου 1874 - 6 Φεβρουαρίου 1899) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν πρίγκιπας, διάδοχος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Βιογραφία
Ο Αλφρέδος Αλέξανδρος Γουλιέλμος Ερνέστος Αλβέρτος ήταν ο μόνος γιος του Αλφρέδου, δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, και της Μαρίας Αλεξάνδροβνα, κόρης του Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας.