cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λειμωνίτης
Ο λειμωνίτης (limonite) είναι μια μορφή σιδηρομεταλλεύματος, που αποτελείται από μίγμα ένυδρων οξειδίων και υδροξειδίων του τρισθενούς σιδήρου, σε διάφορες αναλογίες. Ο εμπειρικός χημικός τύπος του ως ορυκτού αποδίδεται συχνά ως FeO(OH)·nH2O, αν και δεν είναι ακριβής, καθώς η αναλογία του οξειδίου προς το υδροξείδιο μπορεί να απέχει αρκετά από το 1:1. Ο λειμωνίτης/γκαιτίτης είναι ένα από τα τρία κυριότερα σιδηρομεταλλεύματα, με τα άλλα δύο να είναι ο αιματίτης και ο μαγνητίτης. Ο λειμωνίτης εξορύσσεται για την παραγωγή σιδήρου εδώ και τουλάχιστον 45 αιώνες.
Ονομασίες
Η ονομασία «λειμωνίτης» προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη λειμών, που σημαίνει (υγρό) λιβάδι, ως μια αναφορά στο ότι ανευρίσκεται σε υγρά λιβάδια και έλη. Στην πιο καφετί μορφή του αποκαλείται ενίοτε «φαιός αιματίτης» ή «φαιό σιδηρομετάλλευμα». Στην ανοικτή κίτρινη μορφή του πάλι, αποκαλείται και «λεμονόλιθος» ή «κίτρινο σιδηρομετάλλευμα».
Χαρακτηριστικά
Ο λειμωνίτης είναι ελαφρότερος από τον αιματίτη και τον γκαιτίτη, με πυκνότητα που κυμαίνεται από 2,8 έως 4,3 gr/cm3. Το χρώμα του ποικίλλει από ανοικτό κίτρινο μέχρι μουντό γκριζωπό καφετί. Ωστόσο η γραμμή κόνεως του λειμωνίτη πάνω σε πλάκα πορσελάνης είναι πάντοτε καφετιά, κάτι που τον διακρίνει από τον αιματίτη (που έχει κόκκινη γραμμή) και τον μαγνητίτη (που έχει μαύρη γραμμή κόνεως). Η σκληρότητά του ποικίλλει, αλλά γενικώς είναι μεταξύ 4 και 5,5 στην Κλίμακα Μος.
Αν και αρχικώς είχε ορισθεί ως ενιαίο ορυκτό, ο λειμωνίτης αναγνωρίζεται σήμερα ως ένα μείγμα συγγενικών, ένυδρων ορυκτών οξειδίου του σιδήρου. Το πλέον άνυδρο από αυτά είναι ο γκαιτίτης, που έχει και την υψηλότερη περιεκτικότητα σε σίδηρο, ενώ μερικά άλλα είναι ο ακαγκανεΐτης, ο λεπιδοκροκίτης και ο γιαροσίτης. Τα επιμέρους ορυκτά του λειμωνίτη μπορεί να σχηματίζουν κρυστάλλους, αλλά ο λειμωνίτης ως σύνολο όχι, παρά το ότι κάποια δείγματα ίσως να εμφανίζουν μια ινώδη ή μικροκρυσταλλική δομή. Ο λειμωνίτης συναντάται συχνά σε συμπαγείς και γαιώδεις μάζες, κάποτε βοτρυοειδείς, νεφροειδείς ή σταλακτιτικές. Εξαιτίας της άμορφης (μη κρυσταλλικής) δομής του και της ευρέσεώς του σε υγρές περιοχές, εμφανίζεται συχνά ως πηλός ή άργιλος. Ωστόσο υπάρχουν και ψευδομορφές του ως άλλα ορυκτά, όπως ο σιδηροπυρίτης. Αυτό σημαίνει ότι η χημική αποσάθρωση μεταμορφώνει τους κρυστάλλους του σιδηροπυρίτη σε λειμωνίτη ενυδατώνοντας τα μόρια, αλλά το εξωτερικό σχήμα των κρυστάλλων του σιδηροπυρίτη παραμένει. Ψευδομορφές του λειμωνίτη έχουν επίσης σχηματισθεί από άλλα οξείδια του σιδήρου (αιματίτη και μαγνητίτη), από σιδηρίτη και από πυριτικά ορυκτά πλούσια σε σίδηρο, όπως ο αλμανδίνης.
Σχηματισμός
Ο λειμωνίτης δημιουργείται συνήθως από την ενυδάτωση των αιματίτη και μαγνητίτη, ή από την οξείδωση και ενυδάτωση πλούσιων σε σίδηρο θειούχων ορυκτών. Σχηματίζεται επίσης από τη χημική αποσάθρωση άλλων πλούσιων σε σίδηρο ορυκτών, όπως είναι ο ολιβίνης, ο πυρόξενος, οι αμφίβολοι και ο βιοτίτης. Ο λειμωνίτης αποτελεί συχνά το μείζον σιδηρούχο συστατικό σε λατεριτικά εδάφη. Ανθρωπογενώς, εναποτίθεται συχνά σε ροές νερού από εξορυκτική δραστηριότητα.
Χρήσεις
thumb|upright|Σύμπηξη λειμωνίτη στις [[εκβολάδες ενός ορυχείου ουρανίου]] Μία από τις πρώτες χρήσεις του λειμωνίτη ήταν ως χρωστική (βαφή). Η κίτρινη ποικιλία έδινε την κίτρινη ώχρα, για την οποία φημιζόταν η αρχαία Κύπρος. Οι σκουρόχρωμες ποικιλίες έδιναν πιο «γήινους» τόνους. Το ψήσιμό του λειμωνίτη τον μετέτρεπε μερικώς σε αιματίτη δίνοντας ερυθρές ώχρες ή καθαρό καφέ χρώμα.
Η χρήση του λειμωνίτη για την παραγωγή σιδήρου είναι σήμερα περιορισμένη σε λίγες χώρες. Από την άλλη, έντονα οξειδωμένα και αποσαθρωμένα πετρώματα (gossan) λειμωνίτη περιέχουν κάποτε χρυσό, και έχει γίνει παραγωγική εκμετάλλευσή τους στην Κομητεία Σάστα (Καλιφόρνια). , κοντά στον ποταμό Τίντο της Ισπανίας και στο Μάουντ Μόργκαν του Κουίνσλαντ (Αυστραλία). Στη «ζώνη χρυσού» της Νταλόνιγκα, στα βόρεια της πολιτείας Τζόρτζια των ΗΠΑ, χρυσός εξαγόταν από πλούσιο σε λειμωνίτη λατεριτικό ή σαπρολιθικό έδαφος. Ο χρυσός των κύριων φλεβών ήταν συγκεντρωμένος μέσα στους λειμωνίτες των βαθιά αποσαθρωμένων πετρωμάτων. Παρόμοια κατάσταση απαντάται και στη Βραζιλία.
Ιστορία
Παρά το ότι το πρώτο σιδηρομετάλλευμα υπήρξε μάλλον ο μετεωριτικός σίδηρος και παρότι ο αιματίτης ήταν πολύ ευκολότερο να δώσει σίδηρο, στην Αφρική, όπου υπάρχουν τα αρχαιότερα ίχνη μεταλλουργίας του σιδήρου, ο λειμωνίτης είναι το συχνότερα απαντώμενο σιδηρομετάλλευμα. Καθώς το θέρμαιναν, απέβαλλε νερό, οπότε όλο και μεγαλύτερο μέρος του λειμωνίτη μετατρεπόταν σε αιματίτη. Στη συνέχεια το μετάλλευμα σφυρηλατείτο σε θερμοκρασία άνω των 1250 °C, στην οποία ο μεταλλικός σίδηρος αρχίζει να συγκολλάται σε συσσωματώματα, ενώ οι μη μεταλλικές προσμίξεις πετιούνται με τη σφυρηλάτηση ως σπινθήρες. Με τον καιρό αναπτύχθηκαν σύνθετα συστήματα κατεργασίας του λειμωνίτη, ιδίως στην περιοχή της σημερινής Τανζανίας. Παρά το γεγονός αυτό, ο αιματίτης και ο μαγνητίτης παρέμειναν τα προτιμώμενα μεταλλεύματα όταν η εξαγωγή του σιδήρου γινόταν με φρεατώδεις καμίνους. Μόνο με την εφεύρεση και διάδοση των υψικαμίνων (τον 1ο αιώνα π.Χ. στην Κίνα και περί το 1150 μ.Χ. στην Ευρώπη ) ο φαιός λειμωνίτης μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με καλύτερα αποτελέσματα.
Ως προς τη χρήση του λειμωνίτη ως χρωστικής, υπήρξε ένα από τα πρώτα υλικά ζωγραφικής και σχεδίου που χρησιμοποίησε ποτέ ο άνθρωπος. Μπορούμε να δούμε έργα με χρήση λειμωνίτη σε ζωγραφιές σε σπήλαια και άλλες βραχογραφίες της Νεολιθικής περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Πετρώματα
Αβιωτίκιον
Στο βυζαντινό δίκαιο το αβιωτίκιον ήταν το κληρονομικό δικαίωμα του δημοσίου στην περιουσία όσων ανθρώπων πέθαιναν άτεκνοι και χωρίς να έχουν συντάξει διαθήκη.
Το δικαίωμα αυτό αφορούσε το ένα τρίτο της περιουσίας και στηριζόταν σε μια διαπλασθείσα συνήθεια, η οποία ανέτρεψε αντίθετες διατάξεις της βυζαντινής νομοθεσίας. Το αβιωτίκιον μνημονεύεται σε αυτοκρατορικά χρυσόβουλλα του 13ου αιώνα και μεταγενέστερα, που χορηγούν σημαντικά προνόμια και φορολογικές απαλλαγές σε μονές, χωροδεσπότες, κ.ά.. Με τα χρυσόβουλλα αυτά, οι ιδιοκτησίες τους και οι εγκατεστημένοι σε αυτές πάροικοι ή και «προσκαθήμενοι» απαλλάσσονταν, μεταξύ άλλων, και από τη «δημοσιακή» απαίτηση του αβιωτικίου. Η απαλλαγή αυτή σήμαινε ταυτοχρόνως και την υποκατάστασή τους στο κληρονομικό δικαίωμα του δημοσίου πάνω στο 1/3 της κληρονομίας του παροίκου που πέθαινε άτεκνος. Οι ευεργετούμενοι (χωροδεσπότες, μοναστήρια, κ.λπ.), ακόμα και τα όργανα του δημοσίου, δεν αρκούνταν, όπως φαίνεται, στο ποσοστό του 1/3, αλλά με την αφορμή της εισπράξεως του αβιωτικίου γίνονταν κύριοι ολόκληρης της περιουσίας των παροίκων που πέθαιναν. Η κατάσταση αυτή προκάλεσε και τη διάταξη του πρώτου κεφαλαίου της Νεαράς 26 του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου το 1306. Με αυτή, προκειμένου να περισταλούν οι καταχρήσεις, παραχωρήθηκε νομοθετικώς πλέον το αβιωτίκιον σε όλους τους χωροδεσπότες των παροίκων, αλλά στο 1/3 της κληρονομίας. Η διάταξη όμως αυτή δεν ίσχυσε στην πράξη, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό: και μετά το έτος 1306 συναντάται η έκδοση αυτοκρατορικών χρυσόβουλλων, με τα οποία ύστερα από σχετική αίτηση των ενδιαφερόμενων μονών παρέχεται απαλλαγή από το αβιωτίκιον. Με τη χορήγηση αυτής της απαλλαγής, οι χωροδεσπότες, ανενόχλητοι από κάθε «δημόσια επήρεια», ασκούσαν τα δικαιώματα του δημοσίου όπως ακριβώς και πριν από τη Νεαρά 26. Και αυτό επειδή η κεντρική εξουσία, σοβαρά εξασθενημένη τους τελευταίους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δεν ήταν σε θέση να αντιδράσει και συνεχώς υποχωρούσε στις αξιώσεις των ισχυρών χωροδεσποτών και κυρίως των μονών.
Μια διαφορετική περίπτωση εφαρμογής του αβιωτικίου αποτελεί η πόλη της Μονεμβασίας. Αυτό προκύπτει από δύο αργυρόβουλλα, που εκδόθηκαν από τους δεσπότες της Πελοποννήσου Θεόδωρο και Δημήτριο Παλαιολόγο το 1442 (ή το 1397) και το 1450 υπέρ της Μονεμβασίας, ύστερα από παράκληση των «εποίκων» της πόλεως. Εκεί το κληρονομικό δικαίωμα του δημοσίου στο ένα τρίτο της κληρονομούμενης περιουσίας απαιτείτο όχι μόνο στην περίπτωση εκείνων που πέθαιναν «άπαιδες» και χωρίς διαθήκη, αλλά και όσων είχαν προ του θανάτου τους συντάξει διαθήκη. Το δικαίωμα τούτο του δημοσίου γεννιόταν όταν τον κληρονομούμενο, ελλείψει κοντινών συγγενών, κληρονομούσαν μακρινοί συγγενείς. Στην περίπτωση που δεν υπήρχαν ούτε μακρινοί συγγενείς, τότε ολόκληρη η περιουσία του περιερχόταν στην κυριότητα του δημοσίου και δεν έμενε προς όφελος της τοπικής κοινωνίας. Με τα αργυρόβουλα, σε αμφότερες τις περιπτώσεις το έσοδο του κράτους από το αβιωτίκιον έπρεπε να διατεθεί για τη συντήρηση και βελτίωση των τειχών της Μονεμβασίας.
Πηγές
Αβιωτικιον
Επαρχία Ακζάικ
Η επαρχία Ακζάικ (Ақжайық ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν στο δυτικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Τσαπάγιεφ. Πληθυσμός: 41,067 (εκτίμηση 2013) 41,777 (απογραφή 2009) 49,364 (απογραφή 1999).
Το 2005 η επαρχία είχε έκταση 45.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Παραπομπές
Ακζαικ
Κατάλογος Σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Οργάνωση του κράτους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
thumb|Οθωμανικό Αυτοκρατορικό Πρότυπο Το Οθωμανικό Κράτος ήταν απόλυτη μοναρχία καθ´όλη την διάρκεια της ύπαρξής του. Ο σουλτάνος ήταν στην κορυφή του Οθωμανικού ιεραρχικού συστήματος και δρούσε με πολιτική, στρατιωτική, δικαστική, κοινωνική και θρησκευτική ιδιότητα υπό μια ποικιλία τίτλων. Θεωρητικά ήταν υπόλογος μόνο στον Θεό και τον νόμο του Θεού (την ισλαμική şeriat - σαρία), του οποίου ήταν ο ανώτερος εκτελεστής. Η θεϊκή του εντολή αντικατοπτρίζεται στους ιρανο-ισλαμικούς τίτλους όπως «σκιά του Θεού στην Γη» (zill Allah fi'l-alem) και «χαλίφης του προσώπου της γης» (halife-i ru-yi zemin). Όλα τα αξιώματα καλύπτονταν από την εξουσία του και κάθε νόμος εκδίδονταν από αυτόν υπό την μορφή ενός διατάγματος που αποκαλούνταν φιρμάνι. Ήταν ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής και είχε τον επίσημο τίτλο κατοχής όλης της γης. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, οι Οθωμανοί σουλτάνοι άρχισαν να θεωρούν τους εαυτούς τους διάδοχους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από εκεί και η περιστασιακή χρήση των τίτλων Καίσαρ (kaysar) και Αυτοκράτωρ. Μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου το 1517, ο Σελίμ Α΄ υιοθέτησε τον τίτλο του χαλίφη, διεκδικώντας έτσι τον τίτλο του παγκόσμιου ηγέτη των μουσουλμάνων. Οι νεοενθρονισμένοι οθωμανοί ηγέτες ζώνονταν το ξίφος του Οσμάν σε μια σημαντική τελετή, ανάλογη της στέψης των ευρωπαίων μοναρχών. Αν κάποιος σουλτάνος δεν είχε ζωστεί το ξίφος, τα παιδιά του αποκλείονταν από την γραμμή διαδοχής του. thumb|263x263px|Η [[Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1683, στο απόγειο της εδαφικής επέκτασης του]] Παρόλο που ήταν θεοκρατικό και απόλυτο χαρακτήρα του συστήματος, οι εξουσίες του σουλτάνου στην πράξη ήταν περιορισμένες. Για τις πολιτικές αποφάσεις έπρεπε να ληφθεί υπόψη και η γνώμη άλλων σημαντικών μελών της δυναστείας, το γραφειοκρατικό και στρατιωτικό κατεστημένο καθώς και οι θρησκευτικοί ηγέτες. Από τον 17ο αιώνα και μετά η Αυτοκρατορία μπήκε σε μία μακροχρόνια περίοδο παρακμής κατά την διάρκεια της οποίας οι σουλτάνοι αποδυναμώθηκαν. Πολλοί εκθρονίστηκαν από το πανίσχυρο σώμα των Γενιτσάρων. Παρά το ότι αποκλείονταν από την διαδοχή, οι γυναίκες του Αυτοκρατορικού Χαρεμιού - και ειδικά η μητέρα του σουλτάνου, γνωστή και ως Βαλιντέ Σουλτάνα - έπαιζαν σημαντικό παρασκηνιακό πολιτικό ρόλο, φτάνοντας να κυβερνούν την αυτοκρατορία κατά την διάρκεια της περιόδου που είναι γνωστή ώς σουλτανάτο των γυναικών.
Η φθίνουσα δύναμη των σουλτάνων είναι εμφανής από την διαφορά στην διάρκεια βασιλείας των πρώτων σουλτάνων σε σχέση με τους μεταγενέστερους. Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής βασίλεψε 46 χρόνια όταν η Αυτοκρατορία ήταν στο ζενίθ της ακμής της, τον 16ο αιώνα, όντας ο σουλτάνος με την μεγαλύτερη σε διάρκεια βασιλεία. Ο Μουράτ Ε΄, ο οποίος βασίλεψε κατά την περίοδο παρακμής στα τέλη του 19ου αιώνα, είχε την μικρότερη σε διάρκεια βασιλεία, όντας σουλτάνος για 93 μέρες προτού εκθρονιστεί. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του διαδόχου του Μουράτ Ε', Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, καθιερώθηκε σύνταγμα, γινόμενος έτσι ο Αμπτούλ Χαμίτ Β' ο τελευταίος απόλυτος ηγεμόνας και ο πρώτος συνταγματικός μονάρχης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο εγγονός του Αμπτούλ Χαμίτ Β', πρίγκηπας Ερτουγρούλ Οσμάν, ο οποίος ζούσε εξόριστος στην Νέα Υόρκη από το 1939, ήταν η κεφαλή του Οθωμανικού Οίκου και διεκδικητής του Οθωμανικού θρόνου μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου 2009 που πέθανε.
200px|Οι σουλτάνοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από τον Οσμάν Α' (πάνω δεξιά γωνία) έως τον Μεχμέτ Ε' (κέντρο). Αφίσα κατασκευασμένη στη Γερμανία επί βασιλείας του Μεχμέτ Ε΄.|thumb|center
Κατάλογος Σουλτάνων
Στον παρακάτω κατάλογο βρίσκονται οι Οθωμανοί σουλτάνοι καθώς και ο τελευταίος Οθωμανός χαλίφης, με χρονολογική σειρά. Οι τουράδες ήταν καλλιγραφικές σφραγίδες ή υπογραφές που χρησιμοποιήθηκαν από τους Οθωμανούς σουλτάνους. Εμφανίζονταν σε όλα τα επίσημα κείμενα καθώς και στα νομίσματα, ενώ ήταν πολύ πιο σημαντικοί από τα πορτραίτα για την αναγνώριση των σουλτάνων. Η στήλη «Σημειώσεις» περιέχει πληροφορίες για την καταγωγή και την κατάληξη του κάθε σουλτάνου. Όταν η ηγεμονία ενός σουλτάνου δεν τερματίστηκε από τον φυσικό του θάνατο ο λόγος αναφέρεται με έντονα γράμματα. Για τους πρώτους σουλτάνους συνήθως υπάρχει ένα κενό μεταξύ του τέλους της ηγεμονίας ενός και τον ενθρονισμό του διαδόχου του. Αυτό συμβαίνει γιατί εκείνη την περίοδο εφαρμόζονταν αυτό που ο ιστορικός Donald Quataert ονόμασε επιβίωση του καταλληλότερου, και όχι του μεγαλύτερου γιου, όταν ο σουλτάνος πέθαινε, οι γιοι του έπρεπε να μονομαχήσουν μεταξύ τους ώσπου να αναδειχθεί νικητής. Εξαιτίας των αρκετών μαχών και αδελφοκτονιών η ημερομηνία θανάτου του σουλτάνου δεν συνέπιπτε με την ημερομηνία διαδοχής του. Το 1617 το σύστημα διαδοχής άλλαξε και ο θρόνος πήγαινε στον πρεσβύτερο άντρα της οικογένειας. Αυτό εξηγεί και το γεγονός ότι από τον 17ο αιώνα και μετά σπανίως ο διάδοχος ήταν γιος του σουλτάνου, αλλά θείος ή αδερφός. Αυτό διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρά τις προσπάθειες στο τέλος του 19ου αιώνα να αντικατασταθεί με ένα σύστημα όπου διάδοχος θα γίνονταν ο πρεσβύτερος γιος.
Βιβλιογραφία
Σουλτανων Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Αζάς
Το Αζάς (γαλλικά: Azas, οξιτανικά: Asàs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
390
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 390 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 390 (CCCXC ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Νεωτερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1143 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 390 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νικόλαος Τσοτάκος
Ο Νικόλαος Τσοτάκος (18 Μαρτίου 1874 - 16 Ιουλίου 1907) ήταν σπουδαίος Έλληνας στρατιωτικός, μακεδονομάχος, γνωστός και ως Καπετάν Γέρμας.
Βιογραφία
left|350px|thumb|Ο Τσοτάκος όρθιος στο κέντρο Γεννήθηκε στη Γέρμα Λακωνίας εξ ου και αργότερα το παρωνύμιό του. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γύθειο κατατάχθηκε στο Σύνταγμα Πεδινού Πυροβολικού όπου και υπηρέτησε σ΄ αυτό ως υπαξιωματικός μέχρι το 1899. Στη συνέχεια κατόπιν εξετάσεων εισήχθη στη Σχολή Υπαξιωματικών όπου μετά μία τριετία εξερχόμεος με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού τοποθετήθηκε στο 1ο Σύνταγμα Ευζώνων.
Επιτυγχάνοντας να λάβει άδεια εθελοντικής συμμετοχής στον Μακεδονικό Αγώνα κατάρτισε ένα ιδιαίτερα αξιόμαχο σώμα από 45 επίλεκτους άνδρες, κατά το πλείστον υπαξιωματικοί και οπλίτες Λάκωνες, με τους οποίους στις 7 Ιουνίου του 1907 εισήλθε στο τουρκοκρατούμενο μακεδονικό έδαφος όπου και ξεκίνησε έντονη δράση προστασίας ελληνικών πληθυσμών. Ένα όμως μήνα αργότερα, κατόπιν προδοσίας περικυκλώθηκε από 2.000 Τούρκους στη θέση Καλογερικό. Στον κυριολεκτικά άνισο αγώνα, μάχη του Καλογερικού, που εξελίχθηκε σώμα με σώμα, ο Καπετάν Γέρμας έπεσε ηρωικά μαχόμενος (16 Ιουλίου του 1907). Από την ομάδα του μόλις τρεις κατάφεραν να διασωθούν.
Προς τιμή του έλαβε το όνομα της ιδιαίτερης πατρίδας του Γέρμα το παρά τη θέση Καλογερικό χωριό Λοζνίτσα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Ακάδημος
thumb|right|205px|Η αρπαγή της Ελένης από τον Θησέα. Αττικό ερυθρόμορφο αγγείο περ. 510 π.Χ. Ο Ακάδημος ή Εκάδημος ήταν αρχαίος αττικός ήρωας της ελληνικής μυθολογίας, από τον οποίο και έλαβε το όνομά του προάστιο της Αθήνας η Ακαδήμεια ή Ακαδημία. Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Ακάδημος ήταν εκείνος που φανέρωσε στους Διόσκουρους, Κάστορα και Πολυδεύκη (γιους του Δία και της Λήδας, κόρης του Βασιλιά της Σπάρτης Τυνδάρεω, εξ ου και Τυνδαρίδες) την, από τον Θησέα, θέση της απόκρυψης της αδελφής τους Ελένης κοντά στη περιοχή των Αφιδνών (σημερινό Καπανδρίτι). Για το λόγο δε αυτό ο Ακάδημος τιμήθηκε ιδιαίτερα από τους Τυνδαρίδες.
Όταν οι Σπαρτιάτες επιχειρούσαν επιδρομές στην Αττική μολονότι κατέστρεφαν και λήστευαν το χώρο της εν τούτοις σεβάστηκαν την Ακαδήμεια ενθυμούμενοι την ευγνωμοσύνη των προγόνων τους (των Τυνδαριδών) προς τον αττικό ήρωα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαία Αττική
Κατάλογος γενικών κυβερνητών του Τουβαλού
Η μοναδική γυναίκα που ανέλαβε στο αξίωμα έστω και υπηρεσιακά, ήταν η Τενίκου Ταλέζι Χονολούλου από το 2019 έως τον Ιανουάριο του 2021.
Καθήκοντα και αρμοδιότητες
Στο εδάφιο 52 (1) του Συντάγματος αναγνωρίζεται ο ρόλος του Αρχηγού Κράτους που είναι ο εκάστοτε Μονάρχης. Στο Μέρος 4 του Συντάγματος, εδάφιο 54 ορίζεται ότι ο γενικός κυβερνήτης είναι ο αντιπρόσωπος του Βασιλιά. Ο Γενικός Κυβερνήτης διορίζεται από το Μονάρχη έπειτα από πρόταση του Πρωθυπουργού.
Το αξίωμα είναι γενικά εθιμοτυπικό. Ωστόσο ο Γενικός Κυβερνήτης, που αναπληρώνει τη Βασίλισσα στο εξωτερικό ή όταν δεν είναι σε θέση να ασκεί τα καθήκοντά της, μπορεί εκτάκτως να έχει την εξουσία να απολύει τον πρωθυπουργό και να διαλύσει τη Βουλή.
Παραπομπές
*
Μπασάς (Ωτ-Γκαρόν)
Το Μπασάς (γαλλικά: Bachas, οξιτανικά: Baishàs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπασασουά (γαλλικά: Bachassois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Πύρρος ντελ Μπάλτσο
Ο Πύρρος, ιταλ.: Pirro del Balzo, μερικές φορές del Balzo Orsini, (π. 1430 - 24 Δεκεμβρίου 1491) από τον Οίκο των Μπω (γαλλ.) ή Μπάλτσο (ιταλ.), ήταν νoτιο-Ιταλός ευγενής, πρωταγωνιστής της αντίστασης κατά του Οίκου των Τραστάμαρα, βασιλέων της Νάπολης και της Σικελίας. Έγινε δούκας της Άντρια και πρίγκιπας της Αλταμούρα.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Β', τρίτου δούκα της Άντρια, και της Σάνσα ντι Κιαραμόντε, αδελφής της Ισαβέλλας του Κλερμόν (σύζυγο του Αραγωνέζου βασιλιά Φερδινάνδου Α' της Νάπολης). Το 1451 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Ντονάτα ντελ Μπάλτσο-Ορσίνι. Όταν ο πατέρας της απεβίωσε, ενώ πολεμούσε στην τελική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (1453), έλαβε από τη Μαρία-Ντονάτα το φέουδο της Βενόζα και άλλων πόλεων στο βασίλειο της Νάπολης.
Ιάκωβος Πατάτσος
Η δράση του στον αγώνα συνταυτιζόταν με τη θρησκεία και ό,τι έκαμνε το έκαμνε, επειδή πίστευε ότι και η ελευθερία είναι δώρο του Θεού.
Πύρρος ντελ Μπάλτσο
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ του Ιωάννη Β΄ του Ανζού και των Αραγωνέζων, ο Πύρρος μαζί με τον πατέρα του τάχθηκαν υπέρ των τελευταίων. Όταν οι Αραγωνέζοι κατατροπώθηκαν στο Σάρνο (7 Ιουλίου 1460), ο Πύρρος και ο πατέρας του πολιορκήθηκαν στην Άντρια από τον κύριο διοικητή των Ανζού, Τζιοβάνι-Αντόνιο ντελ Μπάλτσο-Ορσίνι. Και οι δύο αιχμαλωτίστηκαν, ενώ η σύζυγος και οι γιοι τού Πύρρου αιχμαλωτίστηκαν επίσης στη Σπινατσόλα. Ωστόσο, οι Αραγωνέζοι επέτυχαν μία αποφασιστική νίκη στην Τρόια στις 18 Αυγούστου 1462. Σε αντάλλαγμα για την πίστη του, ο βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ τού έδωσε το φέουδο της Τζινόζα και, μετά το τέλος τού πατέρα του, τον ονόμασε μεγάλο κοντόσταυλο τού βασιλείου της Νάπολης (1481) καθώς και τον τίτλο τού πρίγκιπα της Αλταμούρα.
Ιάκωβος Πατάτσος
Κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης κράτησής του στα κελιά των μελλοθανάτων τόνωνε με τη θρησκευτική του πίστη τους άλλους κατάδικους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής ανάτασης. Η βαθιά του θρησκευτικότητα αντανακλάται και στην τελευταία του επιστολή προς τη μητέρα του στην οποία έγραφε : “Αγαπημένη μου μητέρα, Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ…”
Πύρρος ντελ Μπάλτσο
Βιογραφία
Το 1480 ο Πύρρος πήρε μέρος στην άμυνα του Οτράντο κατά των Οθωμανών Τούρκων.
Το 1485, ο Πύρρος αποφάσισε να αλλάξει πλευρά, και συμμετείχε στη λεγόμενη "Eπινόηση (conjure) των Βαρόνων" εναντίον του Φερδινάνδου A΄. Όταν έλαβε τη βασιλική εντολή να πολεμήσει κατά της εισβολής στο Αμπρούτσο από τον Τζιοβάνι ντελα Ρόβερε, κατέλαβε για τον εαυτό του εδάφη στη Σπινατσόλα, το Τζεντσάνο και τη Μπαρλέτα. Ωστόσο, η κατάκτησή του χάθηκε σύντομα από τον Φερδινάνδο Β΄ της Νάπολης και, μετά την κατάληψη της πατρίδας του Βενόζα, στις 18 Δεκεμβρίου 1486 ο Πύρρος αναγκάστηκε να υποταχθεί στον Φερδινάνδο Β΄.
Η συνωμοσία δεν είχε τελειώσει, και τον επόμενο χρόνο ο Πύρρος συνελήφθη μαζί με πολλούς άλλους βαρόνους και φυλακίστηκε στο Καστέλ Νουόβο. Όλα τα εδάφη του παραχωρήθηκαν στον Φρειδερίκο της Νάπολης, ο οποίος είχε νυμφευτεί την κόρη του Ισαβέλλα.
Οικογένεια
Το 1451 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Ντονάτα ντελ Μπάλτσο-Ορσίνι, κυρία της Βενόζα και είχε κόρη την:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπω
Δήμος Δίου-Ολύμπου
Ο Δήμος Δίου & Ολύμπου είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, ο οποίος συστάθηκε την 1η Ιανουαρίου 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ανατολικού Ολύμπου, Δίου και Λιτοχώρου. Έδρα του είναι το Λιτόχωρο και ιστορική έδρα του το Δίον.
Δημοτικές ενότητες και οικισμοί
Ο Δήμος Δίου - Ολύμπου διαιρείται σε τρεις δημοτικές ενότητες οι οποίες αντιστοιχούν στους τρεις καταργηθέντες δήμους. Πιο συγκεκριμένα (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Πολιτισμός και αξιοθέατα
thumb|Το κτήριο του Δημαρχείου του Δίου, στην τοπική έδρα του Δήμου, Κονταριώτισσα, το οποίο εξυπηρετούσε τον ευρύτερο Δήμο ως το 2011
Ο Δήμος παρουσιάζει ιστορικό και πολιτιστικό ενδιαφέρον, καθώς συνδέεται με την αρχαιότητα. Το αρχαίο θέατρο του Δίου και το Αρχαιολογικό Μουσείο του απηχούν την αρχαία ελληνική παράδοση. Στο δήμο βρίσκεται, πάνω στον άξονα της Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης, το καλοδιατηρημένο Κάστρο του Πλαταμώνα. Το κάστρο χτίστηκε από τους Ενετούς το 1204 απέναντι από το Νέο Παντελεήμονα, πάνω σε έναν μικρό λόφο, στους πρόποδες του Ολύμπου.
Εξέχουσα θέση στην πολιτιστική δραστηριότητα του Δήμου κατέχει το Φεστιβάλ του Ολύμπου, το οποίο διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι κυρίως στο χώρο του Δίου, με παραστάσεις αρχαίου δράματος και μουσικές συναυλίες.
Κάθε Ιούνιο διεξάγεται ο Μαραθώνιος του Ολύμπου, που είναι διεθνής αγώνας ορεινού τρεξίματος και την ίδια περίπου εποχή η νεολαία αλλά και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συρρέουν στο ρέμα της Αγίας Τριάδας, στην Παλαιά Βροντού, όπου γίνεται «ρίβερ πάρτι».
Ευρύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και το Βροντινό καρναβάλι, η Γιορτή του Αγρότη στην Καρίτσα, στα τέλη Σεπτεμβρίου και η αναβίωση εθίμων, όπως ο Οβρηός, στην Κονταριώτισσα.
Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει και πολλά βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου, όπως το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Κονταριώτισσα, το παλαιότερο μνημείο στο είδος του σε ολόκληρη την Πιερία (του 10ου αιώνα) και τους μεταβυζαντινούς ναούς του Αγίου Δημητρίου στις παρυφές του αρχαιολογικού χώρου στο Δίον, το Ναό του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου στη Νέα Έφεσο, τον Άγιο Νικόλαο στην Παλαιά Βροντού (περίπου 18ος αι.) και την Αγία Κόρη με το θαυματουργό αγίασμα.
Το Λιτόχωρο, που αποτελεί και την πρωτεύουσα του Δήμου, είναι δημοφιλής πόλη για εκείνους που επιθυμούν να ξεκινήσουν αναρρίχηση στον Όλυμπο, καθώς από εκεί ξεκινούν όλες οι προσπάθειες για την κατάκτηση της κορυφής του μυθικού βουνού. Στα βορειοδυτικά του Λιτοχώρου βρίσκεται η Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω.
Υπάρχουν επίσης και οι παραδοσιακοί οικισμοί της παλαιάς Σκοτίνας ,του παλαιού Παντελεήμονα και των παλαιών Πόρων. Ο Παλαιός Παντελεήμων, σε υψόμετρο 700 μ., συγκροτείται κυρίως από παραδοσιακά και από ετοιμόρροπα σπίτια. Υπάρχουν δεκάδες εστιατόρια και αναψυκτήρια καθώς και παραδοσιακοί ξενώνες με πάνω από 150 κλίνες. Ο Παλαιός Παντελεήμων είναι από τους πρώτους οικισμούς της Ελλάδος που χαρακτηρίστηκαν παραδοσιακοί από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο Πλαταμώνας,η Πλάκα Λιτοχώρου, η Παραλία Παντελεήμονος, οι Νέοι Πόροι, η Παραλία Σκοτίνης και η Λεπτοκαρυά διαθέτουν επαρκή καταλύματα: υπερπολυτελή ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και κάμπινγκ.
2010
Στις δημοτικές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 και στις 14 Νοεμβρίου, εξελέγη στον δεύτερο γύρο ο ανεξάρτητος υποψήφιος, Γεώργιος Παπαθανασίου, με ποσοστό 54,75% έναντι 45,24% για τον Κώστα Δημόπουλο (ΝΔ). Ο Παπαθανασίου τέθηκε σε αργία τον Απρίλιο του 2011 όταν παραπέμφθηκε να δικαστεί για «απιστία» (υπόθεση πώλησης αδρανών υλικών, με αποτέλεσμα την απώλεια εσόδων για το Δημόσιο). Επί 13 μήνες τον αναπλήρωνε στα καθήκοντά του ο Γεώργιος Φαρμάκης. Η δίκη έγινε στις 21 Ιουνίου 2012 και η κατηγορία εναντίον του κατέπεσε, αφού το Εφετείο Θεσσαλονίκης αποφάσισε ομόφωνα (με ψήφους 3-0) ότι είναι αθώος. Ο Γιώργος Παπαθανασίου επανήλθε κανονικά στα καθήκοντά του στις 27 Ιουνίου 2012 μετά την έκδοση σχετικής απόφασης από τον γενικό γραμματέα αποκεντρωμένης διοίκησης Μακεδονίας - Θράκης, ο οποίος, όπως ανέφερε στην εν λόγω απόφαση, «το διοικητικό μέτρο τής αργίας θεωρείται ως μηδέποτε επιβληθέν».
2014
Στις εκλογές του 2014 Δήμαρχος εξελέγη ο ανεξάρτητος Κώστας Δημόπουλος, με ποσοστό 52,34% στον δεύτερο γύρο, επικρατώντας του Γιώργου Φαρμάκη, ο οποίος συγκέντρωσε ποσοστό 47,66%.
Δήμος Ανατολικού Ολύμπου (σχέδιο Καποδίστριας) 1999-2010
thumb|right|Ο άλλοτε Δήμος Ανατολικού Ολύμπου, όπως είχε διαμορφωθεί με το Σχέδιο Καποδίστριας. Ο Δήμος Ανατολικού Ολύμπου του Νομού Πιερίας με έδρα τη Λεπτοκαρυά, ήταν δήμος που συστάθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Ήταν ο νοτιότερος δήμος του νομού και αποτελούσε το σύνορο μεταξύ των περιφερειών της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Συνόρευε βόρεια με τον τότε Δήμο Λιτοχώρου, νότια με τον Νομό Λαρίσης, ενώ ανατολικά βρεχόταν από τον Θερμαϊκό Κόλπο. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον Δήμο Δίου - Ολύμπου.
Τα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου ήταν:
Δήμαρχοι Δήμου Ανατολικού Ολύμπου 1999-2010
thumb|Το Δημαρχείο του πάλαι ποτέ Δήμου Ανατολικού Ολύμπου, στη Λεπτοκαρυά. Ο δήμος δημιουργήθηκε μέσω του Σχεδίου «Καποδίστρια» ύστερα από τη συγχώνευση 5 κοινοτήτων: της Λεπτοκαρυάς, της Σκοτίνας, του Νέου Παντελεήμονος, του Πλαταμώνος και των Νέων Πόρων.
Από το 1999 ως την συνένωση του δήμου στον καλλικρατικό δήμο Δίου-Ολύμπου, στο αξίωμα έχουν υπηρετήσει:
Δήμος Δίου (σχέδιο Καποδίστριας) 1999-2010
thumb|right|Ο άλλοτε Δήμος Δίου, όπως είχε διαμορφωθεί με το Σχέδιο Καποδίστριας. Ο Δήμος Δίου ήταν ένας από τους 13 συνολικά δήμους του νομού Πιερίας. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον Δήμο Δίου - Ολύμπου.
Ο Δήμος συνόρευε με τους Δήμους Κατερίνης, Λιτοχώρου και Πέτρας. Συνδέεται απευθείας με την εθνική οδό και η απόστασή του είναι μόλις 15 χιλιόμετρα από την πόλη της Κατερίνης. Ο ορεινός όγκος του Ολύμπου καταλαμβάνει μεγάλο τμήμα της συνολικής έκτασης του Δήμου Δίου.
Τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Δίου ήταν:
Το ιστορικό του εμβλήματος
Το έμβλημα του καποδιστριακού Δήμου συνοδευόταν από την επιγραφή «Σεμνά Κλιτύς Ολύμπου». Η φράση είναι παρμένη από το έργο Βάκχαι του Ευριπίδη.
Μετά το 2011 και τη συγχώνευση του Δήμου, το έμβλημα άλλαξε και φέρει μεταξύ άλλων το Κάστρο του Πλαταμώνα, το αρχαίο θέατρο του Δίου, τον ήλιο και το τιμόνι ενός πλοίου σε γαλάζιο φόντο που συμβολίζει τη θάλασσα.
Δήμαρχοι Δήμου Δίου 1999-2010
Ο Δήμος Δίου ανασυστάθηκε με έδρα την Κονταριώτισσα την 1η Ιανουαρίου 1999. Σε αυτόν συνενώθηκαν και οι άλλοτε κοινότητες της Κονταριώτισσας, Βροντούς, Καρίτσας, Αγίου Σπυρίδωνος και Νέας Εφέσου. Πρώτος δήμαρχος του Δίου ανέλαβε ο Δημήτριος Καραΐσκος, ο οποίος ήταν και Δήμαρχος πριν από την εφαρμογή του Σχεδίου Καποδίστριας. Το 2002 κέρδισε τις δημοτικές εκλογές ο Γρηγόρης Παπαχρήστος, ο οποίος επανεξελέγη το 2006. Διατελέσαντες Δήμαρχοι ήταν:
Δήμος Λιτοχώρου (σχέδιο Καποδίστριας) 1999-2010
thumb|Το Δημαρχείο του πάλαι ποτέ Δήμου Λιτοχώρου Ο Δήμος Λιτοχώρου ήταν ένας από τους 13 συνολικά δήμους του νομού Πιερίας. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον Δήμο Δίου - Ολύμπου. Είχε έδρα το Λιτόχωρο και ένα δημοτικό διαμέρισμα, με πέντε οικισμούς. Οι οικισμοί του Δημοτικού Διαμερίσματος Λιτοχώρου ήταν: το Λιτόχωρο, τα Καλύβια Βαρικού, ο Λιμήν Λιτοχώρου, η Μονή Αγίου Διονυσίου και η Πλάκα.
Δήμαρχοι Δήμου Λιτοχώρου 1991-2010
thumb|right|Ο άλλοτε Δήμος Λιτοχώρου, όπως είχε διαμορφωθεί με το Σχέδιο Καποδίστριας. Ο Δήμος συστάθηκε επίσημα με το Νόμο Καποδίστρια, το 1998. Διατελέσαντες Δήμαρχοι ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας * Κατηγορία:Όλυμπος
Έρμιππος ο Σμυρναίος
Ο Έρμιππος ο Σμυρναίος ή ονομαζόμενος Έρμιππος ο Καλλιμάχειος ήταν περιπατητικός φιλόσοφος από τη Σμύρνη. Από την ονομασία Καλλιμάχειος, πιστεύεται ότι ήταν μαθητής του Καλλιμάχου, περίπου στα μέσα του 3ου αιώνα. Από τα γραπτά του, ο βίος του Χρυσίππου (279 – 206 π.Χ.) υποδεικνύει ότι ο Έρμιππος έζησε προς το τέλος του 3ου αιώνα.
Το έργο του «Βίοι των εν παιδεία διαλαμψάντων» χωρίζετο σε κατηγορίες (Περί νομοθετών, Περί των Επτά σοφών, Περί των από φιλοσοφίας εις τυραννίδας και δυναστείας μεθεστηκότων) αλλά και σε επιμέρους βιογραφίες (Περί Ιππώνακτος, Περί Εμπεδοκλέους του Ακραγαντίνου, Περί Αναξαγόρου του Καλζομενίου, Περί Πλάτωνος, Περί Ευριπίδου, Περί Αισχίνους του ρήτορος, Περί Θουκυδίδου κλπ). Ήταν ιδιαίτερα γνωστό και παρόλο που έχει χαθεί, πολλοί συγγραφείς έκαναν αναφορά σε αυτό. Από αυτούς, ο Διογένης ο Λαέρτιος, το έχει χρησιμοποιήσει πολύ συχνά ως πηγή και το αναφέρει πολλές φορές στο έργο του που σημερα ονομάζουμε Βίοι φιλοσόφων. Από τις πηγές που έχουμε στη διάθεσή μας, γνωρίζουμε ότι περιείχε βιογραφίες για τους πολλούς συγγραφείς, φιλοσόφους, ρήτορες και ιστορικούς: για τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα, Εμπεδοκλή, Ηράκλειτο, Δημόκριτο, Ζήνωνα, Σωκράτη, Πλάτωνα, Αντισθένη, Διογένη, Στίλπων, Επίκουρο, Θεόφραστο, Ηρακλείδη, Δημήτριο τον Φαληρέα, και τον Χρύσιππο.
Απρόσκλητος διάβολος
Η ταινία Απρόσκλητος Διάβολος (Αγγλικός τίτλος The Man Who Came to Dinner) είναι κωμωδία, παραγωγής 1942 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Κέιλι, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Μος Χαρτ και Τζορτζ Κάουφμαν που διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Τζούλιους και Φίλιπ Έπσταϊν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Μπέτι Ντέιβις, η Αν Σέρινταν και ο Μόντι Γούλι.
Παρασκήνιο
Ταινία βασισμένη στην ομώνυμη θεατρική κωμωδία των Μος και Κάουφμαν (υπεύθυνων επίσης για τη συγγραφή του Δε θα τα Πάρεις Μαζί σου (You Can't Take it with you) που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Φρανκ Κάπρα το 1938). Η Μπέτι Ντέιβις που παρακολούθησε την παράσταση στο Μπρόντγουεϊ το 1940, θέλησε από την πρώτη στιγμή να αναλάβει το ρόλο της Μάγκι, θεωρώντας ότι ήταν διαφορετικός από τους συνήθεις δραματικούς της ρόλους. Επίσης θεωρούσε ότι θα ήταν μια καλή ευκαιρία για να συνεργαστεί με το θρύλο του θεάτρου Τζον Μπάριμορ, πιστεύοντας ότι ήταν καλή επιλογή για το ρόλο του Σέρινταν Γουάιτσαϊντ. Μετά από παράκλησή της ο Τζακ Γουόρνερ επέτρεψε στον Μπάριμορ να περάσει από ακρόαση για το ρόλο του Σέρινταν, αλλά η κακή κατάσταση υγείας του ηθοποιού σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ήταν δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί τις ατάκες του, του κόστισαν το ρόλο. Άλλοι ηθοποιοί οι οποίοι κρίθηκαν κατάλληλοι για το ρόλο αλλά τελικά δεν τον ανέλαβαν ήταν οι Φρέντρικ Μαρτς, Τσαρλς Λότον και Ρόμπερτ Μπέντσλι. Ο Λότον ήθελε επίσης να σκηνοθετήσει την ταινία, όπως κι ο Όρσον Γουέλς. Κάποια στιγμή ο Χάουαρντ Χοκς ενδιαφέρθηκε να αναλάβει τη σκηνοθεσία και ζήτησε τον Κάρι Γκραντ για το ρόλο του Σέρινταν, αλλά η Ντέιβις θεωρούσε ότι ο ηθοποιός ήταν πολύ νέος για το ρόλο και τα σχέδια ναυάγησαν. Ο Γκραντ ανέλαβε έπειτα τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Κάπρα Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα (Arsenic And Old Lace) για λογαριασμό της Warner. Ο ρόλος του Σέρινταν ανατέθηκε τότε στον πρώην καθηγητή υποκριτικής στο Γέιλ, Μόντι Γούλι, που τον είχε ερμηνεύσει ήδη στο Μπρόντγουεϊ, παρά τους φόβους του Τζακ Γουόρνερ ότι οι ομοφυλοφιλικές προτιμήσεις του ηθοποιού θα γινόταν φανερές στη μεγάλη οθόνη. Η Μαίρη Άστορ πέρασε από ακρόαση για το ρόλο της Λορέιν που δόθηκε τελικά στην Αν Σέρινταν, επίσης ο Ρόναλντ Ρίγκαν θεωρήθηκε κατάλληλος για το ρόλο του Μπερτ Τζέφερσον, αλλά ο ρόλος δόθηκε στον Ρίτσαρντ Τράβις.
Οι χαρακτήρες της ταινίας βασίζονται σε υπαρκτά πρόσωπα. Φημολογείται ότι ο ρόλος του Σέρινταν βασίζεται στον κριτικό και μέλος του Algonquin Round Table Άλεξάντερ Γουίλκοτ, ο ρόλος της Λορέιν Σέλντον βασίζεται στο χαρακτήρα της θεατρικής ηθοποιού Γκέρτρουντ Λόρενς, ο ρόλος του Μπέβερλι Κάρλτον βασίζεται στον Άγγλο δραματουργό Νόελ Κάουαρντ και ο ρόλος του Μπάντζο, τον οποίο ανέλαβε ένας εξαιρετικός Τζίμι Ντουράντε, στον ηθοποιό Χάρπο Μαρξ.
Τα γυρίσματα τελείωσαν στις 18 Οκτωβρίου του 1941 και η ταινία έκανε πρεμιέρα την 1η Ιανουαρίου του 1942. Οι κριτικοί της περιόδου την υποδέχτηκαν θερμά με τον Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times να ωθεί τους αναγνώστες που δεν είχαν την ευκαιρία να δουν το θεατρικό να σπεύσουν να δουν την ταινία. Η ερμηνεία της Ντέιβις έλαβε θετική υποδοχή, όπως επίσης κι εκείνη του Μόντι Γούλι. Η ταινία είχε εμπορική επιτυχία και το θεατρικό υπέστη πολλές αναβιώσεις με την πάροδο των χρόνων.
Η Ντέιβις έγραψε χρόνια αργότερα στην αυτοβιογραφία της: ''Αισθανόμουν ότι η συγκεκριμένη ταινία δεν σκηνοθετήθηκε με φαντασία. Η δημιουργία της εν λόγω ταινίας δεν ήταν ευχάριστη για μένα, αν και το γεγονός ότι έλαβε ανταπόκριση από το κοινό με ικανοποίησε. Φαντάζομαι ότι δεν μπόρεσα ποτέ να ξεπεράσω το γεγονός ότι δεν είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με τον μεγάλο Τζον Μπάριμορ''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζούλιους Έπσταϊν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φίλιπ Έπσταϊν Κατηγορία:Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ντέγιαν (δεσπότης)
Ο Ντέγιαν, σερβικά: Дејан (π. 1310 - πριν τον Δεκέμβριο του 1371 ) ήταν Σέρβος ευγενής της Σερβικής αυτοκρατορίας, ο ιδρυτής του Οίκου των Ντεγιάνοβιτς, ο οποίος είχε τους τίτλους του σεβαστοκράτορα και του δεσπότη και κυβερνούσε μία περιοχή γύρω από το Κουμάνοβο και το Βελμπάζντ.
Η προέλευσή του είναι άγνωστη, όπως και το υπόλοιπο όνομά του. Μετά τον γάμο του με τη Θεοδώρα των Νεμάνιτς απέκτησε τον τίτλο του σεβαστοκράτορα, ο οποίος αναφέρεται τελευταία φορά το 1355. Μετά από αυτό τού απονεμήθηκε ο τίτλος του δεσπότη. Η σύζυγός του είχε καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη, καθώς ήταν κόρη της Μαρίας Παλαιολογίνας, κόρης του καίσαρα Ιωάννη, που ήταν εγγονός του Μιχαήλ Η΄.
Απολάμβανε μεγάλη φήμη στη Σερβία. Μία αποστολή τού πάπα στη Σερβία τον Μάιο του 1355 για το σκοπό της ένωσης της χριστιανικής εκκλησίας και κοινή δράση ενάντια στους Οθωμανούς, διαπραγματεύτηκε με τον Ντέγιαν.
Η περιοχή που κυβερνούσε περιελάμβανε το Κουμάνοβο και το Πρέσεβο. Αργότερα εξαπλώθηκε στην περιοχή γύρω από την πόλη Βελμπάζντ και στον άνω ρου του ποταμού Στρυμόνα, καθώς και την περιοχή γύρω από το Μελένικο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα των Νεμάνιτς, κόρη του Στεφάνου Ούρου Γ΄ Ντέτσαν(σκ)ι, βασιλιά της Σερβίας και είχαν τρία παιδιά :
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας  Κατηγορία:Κουμάνοβο Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες
Κρις Χίροου
Ο Κρις Σπράντλιν (γεν. 24 Δεκεμβρίου 1979) είναι Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής, γνωστότερος ως Κρις Χίροου.
Καριέρα
Ο Κρις Χίροου είναι πετυχημένος παλαιστής σε ομαδικό επίπεδο, αφού έχει κερδίσει αρκετά ομαδικά πρωταθλήματα μαζί με τον Κλαούντιο Καστανιόλι. Μαζί έγιναν γνωστοί ως Kings of Wrestling (ελλ: Βασιλιάδες της πάλης).
Τον Φεβρουάριο του 2012 υπέγραψε με την κορυφαία εταιρεία πάλης, το WWE και μεταφέρθηκε σε εκπαιδευτήριο για να προσαρμοστεί στο στυλ που εκείνοι ήθελαν. Με το ψευδώνυμο "Κάσιους Όνο" άρχισε να παλεύει στο NXT, ένα εβδομαδιαίο σόου για τους νεοεισαχθέντες παλαιστές της εταιρείας. Τον Νοέμβριο του 2013 το WWE τον αποδέσμευσε, χωρίς ο ίδιος να φτάσει στο κύριο ρόστερ.
Εκπαίδευση
Έχει εκπαιδευτεί από γνωστούς παλαιστές, ανάμεσα στους Ντόρι Φανκ, Φιτ Φίνλεϊ και Γουίλιαμ Ρίγκαλ. Ο ίδιος με τη σειρά του, εκπαίδευσε αρκετούς παλαιστές.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Ντέντο Γ΄ της Λουσατίας
O Ντέντο Γ΄ ο παχύς (γερμ. Dedo III. der Feiste ή der Fette, περ. 1130 - 16 Αυγούστου 1190) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μαργράβος της Λουσατίας (1185-1190).
Βιογραφία
Από το 1144 διαχειριζόταν την κυριότητα του Γκρόιτς, που ανήκε στη Μπέρτα (απεβ. 1143), σύζυγο του θείου του, Ντέντο Δ΄ (απεβ. 1124). Το 1156 ο πατέρας του αποσύρθηκε και ο πρωτότοκος Όθων Β΄ έλαβε το Μάισσεν, ο δευτερότοκος Θεοδώριχος Α΄ τη Λουσατία και ο Ντέντο Γ΄ το Γκρόιτς & το Ρόχλιτς με δικαιοδοσία επί της επισκοπής του Νάουμμπουργκ.
Ο Ντέντο Γ΄ συμμετείχε στις πέντε εκστρατείες του Φρειδερίκου Α΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας στην Ιταλία. Το 1177 υπηρέτησε ως απεσταλμένος του βασιλιά στον Πάπα Αλέξανδρο Γ΄ και εκ μέρους τού Φρειδερίκου Α΄ ορκίστηκε να υποστηρίξει τη Συμφωνία της Βενετίας, με την οποία έληξε το σχίσμα μεταξύ του Πάπα και του Βασιλιά.
Επέστρεψε στη Γερμανία και φαίνεται πως πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Ρόχλιτς. Όπως ο αδελφός του Όθων Β΄, ενθάρρυνε την εγκατάσταση Γερμανών στην περιοχή του. Ίδρυσε τη μονή Βέξελμπουργκ ως ιδιωτικό μοναστήρι, όπου τάφηκε εκείνος και οι απόγονοί του. Μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του ήταν υποστηρικτής του Φρειδερίκου Α΄ στην αντιπαράθεσή του με τον Ερρίκο τον λέοντα, δούκα της Σαξονίας & Βαυαρίας.
Όταν ο αδελφός του Θεοδώριχος Α΄ απεβίωσε το 1185 άτεκνος, ο Φρειδερίκος Α΄ τον όρισε μαργράβο της Λουσατίας, διάδοχο του αδελφού του. Το 1190 απεβίωσε και ο Όθων Β΄, που είχε δείξει προτίμηση στον δευτερότοκο γιο του Θεοδώριχο για τη διαδοχή, όμως ο πρωτότοκος Αλβέρτος Α΄ ο υπερήφανος ζήτησε το Μάισσεν και ο Ντέντο Γ΄ πήρε το μέρος του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματίθίλδη του Χάινσμπεργκ, κόρη και κληρονόμου του κόμη του Ζόμερσενμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Επαρχία Οϊίλ
Παραπομπές
Οιιλ Κατηγορία:Περιφέρεια Ακτόμπε
Ρόζα Ιμβριώτη
Η Ρόζα Ιμβριώτη, γεννημένη Ρόζα Ιωάννου, ήταν Ελληνίδα παιδαγωγός, πρωτοπόρος της ειδικής εκπαίδευσης, με πλούσια κοινωνική και πολιτική δράση και συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. Ίδρυσε το Πρότυπο Ειδικό Σχολείο Αθηνών (1937), που αποτελεί την πρώτη επίσημη προσπάθεια στην Ελλάδα για τη συστηματική αγωγή παιδιών με νοητική υστέρηση.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε το 1898 στην Αθήνα. Ο πατέρας της, Νικόλαος Ιωάννου, ήταν φιλόλογος. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στο Βερολίνο, από το καλοκαίρι του 1928 έως το καλοκαίρι του 1930, κοντά στον καθηγητή της Φιλοσοφίας και της Παιδαγωγικής Έντουαρντ Σπράνγκερ. Τελείωσε το Αρσάκειο το 1914. Μέσω της Αύρας Θεοδωροπούλου, της γνωστής φεμινίστριας του Εκπαιδευτικού Ομίλου, δίδαξε στο Κυριακό Σχολείο Εργατριών και το 1917 διορίστηκε στο 1ο Ελληνικό Σχολείο Θηλέων Αθηνών.
Στο Μεσοπόλεμο
Έπειτα από την ήττα των βενιζελικών στις εκλογές του 1920, η Ιμβριώτη εργάστηκε στο Πρότυπον Εκπαιδευτήριον Αθηνών του Ηλία Κωνσταντινίδη. Ένθερμη οπαδός του δημοτικισμού, υπήρξε μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου, πιθανότατα από τις αρχές του 1921, στη διοίκηση του οποίου εκλέχτηκε το 1923. Συνεργάστηκε με τη Θεοδωροπούλου και το Δημήτρη Γληνό στη σύνταξη των εκπαιδευτικών προγραμματικών διακηρύξεων του Συνδέσμου Ελληνίδων υπέρ των Δικαιωμάτων της Γυναικός, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Ο Αγώνας της Γυναίκας (1923).
Το 1924, ενώ εργαζόταν ως καθηγήτρια ιστορίας στο Μαράσλειο, υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Δελμούζου, εξαιτίας της συζήτησης, στο μάθημά της, του βιβλίου του Γ. Κορδάτου για την Επανάσταση του 1821, κατηγορήθηκε για «υλιστική» διδασκαλία. Η κατηγορία αυτή αποτέλεσε μία από τις αφορμές των Μαρασλειακών, που ουσιαστικά ξεκίνησαν μια γενικευμένη επίθεση εναντίον του εκπαιδευτικού δημοτικισμού. Απολύθηκε το 1926, για να επανέλθει το 1928. Το 1934 έγινε γυμνασιάρχης στο Κιλκίς. Αργότερα, πρότεινε στον Ι. Μεταξά, κι εκείνος το δέχτηκε, την ίδρυση ενός Προτύπου Ειδικού Σχολείου στην Αθήνα (ΠΕΣΑ), το οποίο λειτούργησε από το Μάρτιο του 1937 έως τον Οκτώβριο του 1940 στην Καισαριανή.
Στην Κατοχή
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, η Ιμβριώτη πήρε μέρος στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Συμμετείχε στη σύνταξη του εκπαιδευτικού προγράμματος της ΠΕΕΑ και στη συγγραφή του αναγνωστικού Τα αετόπουλα, εφαρμόζοντας τις αρχές του Σχολείου Εργασίας. Τον Ιούνιο του 1944 ανέλαβε τη διεύθυνση του "Φροντιστηρίου της Τύρνας" στο ομώνυμο χωριό των Τρικάλων, το οποίο είχε ιδρυθεί στην Ελεύθερη Ελλάδα, με πρωτοβουλία του καθηγητή Πέτρου Κόκκαλη και του παιδαγωγού Κώστα Σωτηρίου. Το σχολείο απευθυνόταν σε τελειόφοιτους του Γυμνασίου. Τα μαθήματα περιλάμβαναν παιδαγωγική, αγωγή του πολίτη, ψυχολογία και ιστορία, ενώ το απόγευμα, μετά το συσσίτιο, γίνονταν διαλέξεις για τη λογοτεχνία, την τέχνη, την υγιεινή κ.λπ.
Μετά την Απελευθέρωση
Το 1946 συμμετείχε με άλλες φεμινίστριες στην πρωτοβουλία για τη σύσταση της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Γυναικών, το ιδρυτικό συνέδριο της οποίας έλαβε χώρα στην Αθήνα, μεταξύ 26 και 29 Μαΐου. Λόγω των πολιτικών της φρονημάτων η Ιμβριώτη μεταπολεμικά υπέστη διώξεις και εξορίστηκε στο Τρίκερι του Παγασητικού. Από εκεί, στις αρχές του 1950, μεταφέρθηκε, μαζί με πολλές συνεξόριστες γυναίκες, στη Μακρόνησο και κατόπιν, το καλοκαίρι, πάλι πίσω στο Τρίκερι, με όσες αρνήθηκαν να υπογράψουν "δήλωση". Αργότερα έγινε στέλεχος της ΕΔΑ, διατελώντας μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος έως το 1967 και μετά τη Μεταπολίτευση ως στέλεχος του ΚΚΕ συνέβαλε στη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού προγράμματός του.
Πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στην Αθήνα. Σύζυγός της υπήρξε ο μαρξιστής φιλόσοφος Γιάννης Ιμβριώτης.
Μνήμη Ρόζας Ιμβριώτη
Το όνομα της Ρόζας Ιμβριώτη φέρουν πολλές οδοί στην Ελλάδα όπως στις Συκιές Θεσσαλονίκης, το Ελληνικό κ.α. Επίσης το όνομά της δόθηκε τιμητικά στο Σύλλογο Εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Βύρωνα- Καισαριανής-Παγκρατίου. Ακόμη, το Πρότυπο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο ΜΔΔΕ Καισαριανής «Ρόζα Ιμβριώτη» ιδρύθηκε το 1937 (με τον ΑΝ 453/1937 και μετονομάστηκε Πρότυπο με τον ΑΝ 949/1948) μετά από πρωτοβουλία της εμπνευσμένης παιδαγωγού Ρόζας Ιμβριώτη, της οποίας σήμερα προς τιμή φέρει το όνομά της.
Μπένεντικτ Κάμπερμπατς
Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς ΔΒΑ (Benedict Timothy Carlton Cumberbatch, 19 Ιουλίου 1976) είναι Άγγλος ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Γιος των ηθοποιών Τίμοθι Κάρλτον και Γουάντα Βένθαμ, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και συνέχισε την εκπαίδευσή του στην Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου κάνοντας μεταπτυχιακό στην Κλασική Υποκριτική. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο Regent’s Park Open Air σε σαιξπηρικές παραγωγές όπως Αγάπης Αγώνας Άγονος (Love's Labour's Lost, 2001) Όνειρο Θερινής Νυκτός (A Midsummer Night's Dream, 2001) και Ρωμαίος και Ιουλιέτα (Romeo and Juliet, 2002).
Σταδιοδρομία
Η δουλειά του στην τηλεόραση συμπεριλαμβάνουν εμφανίσεις στις τηλεοπτικές σειρές Heartbeat (2000), Silent Witness (2002) και Fortysomething (2003) καθώς και στην τηλεταινία Hawking όπου υποδύθηκε τον Στίβεν Χόκινγκ το 2004. Υποδύεται τον Σέρλοκ Χολμς στην τηλεοπτική σειρά Sherlock από το 2010. Επίσης πρωταγωνίστησε στη μίνι σειρά Parade's End (2012) και έχει δανείσει τη φωνή του στη σειρά κινουμένων σχεδίων Οι Σίμσονς (The Simpsons) το 2013 στον ρόλο του Πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου και στον ρόλο του Σέβερους Σνέιπ.
Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 2003 στην ταινία Ο Βασιλιάς Πρέπει να Πεθάνει (To Kill a King). Στη συνέχεια εμφανίστηκε στις ταινίες Εξιλέωση (Atonement, 2007), Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι (Tinker Tailor Soldier Spy, 2011) και Το Άλογο του Πολέμου (War Horse, 2011). Πρωταγωνίστησε στις ταινίες Ο Δρόμος για την Ελευθερία (Amazing Grace, 2006), Star Trek Into Darkness (2013), 12 Χρόνια Σκλάβος (12 Years a Slave, 2013), Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο (The Fifth Estate, 2013), Αύγουστος (August: Osage County, 2013) και Το Παιχνίδι της Μίμησης (The Imitation Game, 2014). Από το 2012 μέχρι το 2014, υποδύθηκε το δράκο Σμογκ και το Νεκρομάντη στη σειρά ταινιών Χόμπιτ (The Hobbit). Υποδύεται τον Doctor Stephen Strange για τις ταινίες του MCU από το 2016.
Ο Κάμπερμπατς έλαβε δύο υποψηφιότητες για το Βραβεία Ολίβιε κερδίζοντας ένα στην κατηγορία Καλύτερος Ηθοποιός σε Θεατρικό για το Frankenstein. Έχει επίσης λάβει πέντε υποψηφιότητες για BAFTA, τρεις υποψηφιότητες για Emmy κερδίζοντας ένα στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία για το Sherlock, πέντε υποψηφιότητες για Screen Actors Guild Award και δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Το 2013 τιμήθηκε από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης με το Βραβείο Britannia του Βρετανού Καλλιτέχνη της Χρονιάς για τις "αριστοτεχνικές ερμηνείες του στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο και στο θέατρο". Το 2014 το περιοδικό Time τον συμπεριέλαβε στη λίστα με τα "100 Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως".
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Μιχάι Γκίμπου
Ο Μιχάι Γκίμπου (Mihai Ghimpu) είναι πολιτικός από τη Μολδαβία, πρόεδρος του κοινοβουλίου από τις 28 Αυγούστου 2009 και υπηρεσιακός πρόεδρος μετά την παραίτηση του Βλαντιμίρ Βορόνιν, από τις 11 Σεπτεμβρίου 2009 ως τις 28 Δεκεμβρίου 2010.
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Κολονίτα της τότε σοβιετικής Μολδαβίας, στις 19 Νοεμβρίου του 1951. Ήταν γιος εργατών σε κολχόζ. Παντρεύτηκε την Ντίνα Γκίμπου, η οποία εργαζόταν στο υπουργείο πολιτισμού.
Εκπαίδευση και πρώιμη πολιτική καριέρα
Ολοκλήρωσε τη δημοτική εκπαίδευση στην ιδιαίτερη πατρίδα του και μετά την δευτεροβάθμια εκπαίδευση υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στον σοβιετικό στρατό ως το 1972. Εν συνεχεία σπούδασε Νομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας (1974-1978) και εργάστηκε ως νομικός σύμβουλος σε διάφορες κρατικές επιχειρήσεις. Το 1978–1990 άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα και υπηρέτησε ως δικαστής στην Κισινάου.