cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπερόνιο
Ιδιότητες και συμπεριφορά
μικρογραφία|230x230εσ| Ένας συνδυασμός τριών u, d ή s-κουάρκ με συνολικό σπιν 3/2 σχηματίζουν το λεγόμενο decuplet βαρυονίου . Τα κάτω έξι είναι υπερόνια. Όντας βαρυόνια, όλα τα υπερόνια είναι φερμιόνια. Δηλαδή, έχουν περιστροφή μισού ακέραιου αριθμού και υπακούουν στις στατιστικές Fermi–Dirac. Όλα τα υπερόνια αλληλεπιδρούν μέσω της ισχυρής πυρηνικής δύναμης, καθιστώντας τα είδη αδρονίων. Αποτελούνται από τρία ελαφρά κουάρκ, τουλάχιστον ένα από τα οποία είναι ένα strange κουάρκ, που τα κάνει παράξενα βαρυόνια. Τα υπερόνια εδαφικής κατάστασης αποσυντίθενται ασθενώς με μη διατηρημένη ισοτιμία. Οι διεγερμένοι συντονισμοί υπερονίων τυπικά διασπώνται από ισχυρές διασπάσεις στα υπερόνια θεμελιωδών καταστάσεων, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Λίστα
Σημειώσεις:
Χρειάζονται πολλαπλές αδύναμες διασπάσεις που αλλάζουν τη γεύση για να είναι ασαφές να διασπαστεί σε πρωτόνιο ή νετρόνιο. Το μοντέλο SU(3) των Murray Gell-Mann και Yuval Ne'eman (μερικές φορές αποκαλείται Οκταπλός Τρόπος ) προέβλεψε την ύπαρξη, τη μάζα αυτού του υπερονίου και ότι θα υποστεί μόνο αδύναμες διαδικασίες αποσύνθεσης. Πειραματικά στοιχεία για την ύπαρξή του ανακαλύφθηκαν το 1964 στο Εθνικό Εργαστήριο Brookhaven. Περαιτέρω παραδείγματα σχηματισμού και παρατήρησής του με χρήση επιταχυντών σωματιδίων επιβεβαίωσαν το μοντέλο SU(3).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρυόνια
Αθανασία
Αθανασία, η ικανότητα να ζει κανείς για πάντα.
Επιστήμη
Στη Βιολογία, η αθανασία δεν αποτελεί σχέδιο της φύσης, καθώς δεν είναι χρήσιμη ούτε για την αναπαραγωγή, ούτε για τη διαιώνιση των ειδών. Αλλά ίσως να μην είναι αδύνατη. Με την ανάπτυξη των ερευνητικών κλάδων της επιστήμης της ζωής, όπως η γενετική, η νανοϊατρική, οι νευροεπιστήμες και με την εκθετικά επιταχυνόμενη τεχνολογική πρόοδο, η δημιουργία ενός αθάνατου ανθρώπου φαντάζει δυνατή.
Σύμφωνα με τον Jerry Shay, καθηγητή μοριακής βιολογίας και νευροεπιστημών στο πανεπιστήμιο του Τέξας, η τελομεράση είναι: «Ένα ένζυμο που αναπληρώνει τα τελομερίδια -τα φυσικά άκρα των χρωμοσωμάτων-, η ονομασία των οποίων προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "τέλος" και "μέρος". Αποτελούνται από επαναλαμβανόμενο μη γονιδιακό γενετικό υλικό και καλύπτονται από πρωτεΐνες. Ο ρόλος τους είναι η προστασία της ακεραιότητας του μορίου του DNA. Από όταν είμαστε έμβρυα μέχρι να αναπτυχθούμε πλήρως, κάθε κυτταρική διαίρεση του οργανισμού μας συνοδεύεται από απώλεια τμήματος των τελομεριδίων. Αυτή έχει ως αποτέλεσμα την ελάττωση ή και την απώλεια της ανανεωτικής ικανότητας των κυττάρων. Κατά την "Τελομεριδιακή θεωρία της γήρανσης", η ένδεια των τελομερών συνδέεται με τα φαινόμενα κυτταρικού μαρασμού που παρατηρούνται κατά τη φυσιολογική γήρανση των οργανισμών. Όταν τελικώς εξαντληθούν οι τελομεράσες, τότε γερνάμε. Η τελομεράση, μία ουσία ενεργή κυρίως κατά την παραγωγή ωαρίων ή σπερματοζωαρίων, είναι το ένζυμο που αναπληρώνει τα τελομερίδια».
Το 2001, ο Shay απέδειξε ότι, παρά τη σχέση της τελομεράσης με τον καρκίνο, η τεχνητή ενεργοποίησή της σε φυσιολογικά ανθρώπινα κύτταρα τα καθιστά πρακτικά αθάνατα. Η σημασία των τελομερών στη διαδικασία της κυτταρικής διαίρεσης είχε διαπιστωθεί από τη δεκαετία του 1930. Αμερικανοί και Βρετανοί βιολόγοι είχαν αποδείξει ότι τα τελομερή είναι απαραίτητα για τη σταθερότητα της δομής των χρωμοσωμάτων, και επομένως για την επιβίωση του οργανισμού. Χωρίς την προστασία των τελομερών, τα χρωμοσώματα θα παρουσίαζαν διάφορες ανωμαλίες, απειλώντας την επιβίωση των κυττάρων, και επομένως του ανθρώπου.
Παρόλα αυτά, δεν συμφωνούν όλοι με την παραπάνω άποψη. Ορισμένοι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι δεν γεννιούνται για να ζουν για πάντα, άσχετα αν μπορεί ή όχι να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.
Θρησκεία
Κοιτίδα της δοξασίας για την αθανασία της ψυχής είναι η θρησκεία και αποτελεί βασική θρησκειοφιλοσοφική πεποίθηση που απαντά στο ερώτημα για το αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Συναντάται και στον πολυθεϊσμό. Περιέχει κάποιες θεμελιώδεις δοξασίες, όπως τη συνέχιση της ζωής μετά το θάνατο, τον αποχωρισμό της ψυχής από το σώμα, την επανένωσή τους στο μεταθανάτιο υπερπέραν, την κρίση των ανθρώπινων πράξεων, την τιμωρία (κόλαση ή Άδης) ή την ανταμοιβή (παράδεισος).
Σαιν-Ζαν-Λασέιγ
Το Σαιν-Ζαν-Λασέιγ (γαλλικά: Saint-Jean-Lasseille, καταλανικά: Sant Joan la Cella) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λασεγιαί (γαλλικά: Lasseillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Βαλέντι Χανίων
Το Βαλέντι είναι ένας βράχος κοντά στη βόρεια ακτή της Κρήτης στο Αιγαίο Πέλαγος. Βρίσκεται λίγο βόρεια από τη νήσο Ήμερη Γραμβούσα και τη νησίδα Αρναούτη. Διοικητικά ανήκει στο δήμο Κισσάμου, στην περιφέρεια Κρήτης.
Το Βαλέντι αναφέρεται σε ποιήματα και μαντινάδες μαζί με την Ήμερη Γραμβούσα. Το Μάρτιο του 2008 σημειώθηκε ένα θανατηφόρο ναυάγιο κοντά στο βράχο, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός 42χρονου.
Χανς Όστερ
Ο Χανς Πάουλ Όστερ (Hans Paul Oster, 9 Αυγούστου 1887 – 9 Απριλίου 1945) ήταν Στρατηγός της Βέρμαχτ της Ναζιστικής Γερμανίας και ηγετική φυσιογνωμία της γερμανικής αντιναζιστικής κίνησης από το 1938 ως το 1943. Ως αναπληρωτής διοικητής του γραφείου αντικατασκοπείας της Άμπβερ, ο Όστερ είχε πλεονεκτική θέση για την οργάνωση και διεύθυνση αντιστασιακών επιχειρήσεων υπό το πρόσχημα των επιχειρήσεων αντικατασκοπείας. Απολύθηκε όταν αποκαλύφθηκε ότι βοηθούσε Εβραίους να αποφύγουν τη σύλληψη.
Μπουχάρα (επαρχία)
Η Μπουχάρα (ουζμπεκικά: Buxoro viloyati/Бухоро вилояти) είναι επαρχία του Νοτιοδυτικού Ουζμπεκιστάν. Κατά μεγάλο ποσοστό η περιοχή καταλαμβάνεται από την έρημο Κιζίλ Κουμ. Έχει έκταση 40.300 τ.χ. και ο πληθυσμός της φτάνει τα 1.595.900 κατοίκους από τους οποίους το 71% ζει σε επαρχιακές περιοχές. Η πρωτεύουσα ονομάζεται Μπουχάρα (Μπουχόρο). Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Αλάτ το Καρακιούλ το Γκιτζντουβόν και το Καγκάν.
Χανς Όστερ
Ενεπλάκη στην αποκαλούμενη "συνωμοσία Όστερ" του Σεπτεμβρίου 1938 και συνελήφθη το 1943, με την υποψία ότι βοηθούσε αξιωματικούς της Άμπβερ που είχαν συλληφθεί να βοηθούν Εβραίους να διαφύγουν από τη Γερμανία. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ τον Ιούλιο του 1944, η Γκεστάπο κατέσχεσε τα ημερολόγια του Ναυάρχου Βίλχελμ φον Κανάρις, του επικεφαλής της Άμπβερ, από τα οποία αποκαλύφθηκαν οι δραστηριότητες του Όστερ. Τον Απρίλιο του 1945, οι φον Κανάρις, Όστερ και Ντίτριχ Μπονχέφφερ (Dietrich Bonhoeffer) εκτελέστηκαν δι' απαγχονισμού στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Φλόσενμπεργκ.
Μπουχάρα (επαρχία)
Η παλαιά πόλη Μπουχάρα είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Σώζονται τόσα πολλά ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία που σε σημείο η πόλη να χαρακτηρίζεται «ζωντανό μουσείο».
Χανς Όστερ
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Όστερ γεννήθηκε στη Δρέσδη το 1887. Ήταν γιος ενός Αλσατού πάστορα της γαλλικής προτεσταντικής εκκλησίας. Το 1907 εισήλθε στο Πυροβολικό και κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στο δυτικό μέτωπο μέχρι το 1916, οπότε και προήχθη σε λοχαγό και τοποθετήθηκε στο γερμανικό Γενικό Επιτελείο. Μετά τον Πόλεμο θεωρήθηκε ικανός να παραμείνει στην Ράιχσβερ, της οποίας το δυναμικό σε αξιωματικούς είχε περιορισστεί σε 4.000 σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον Στρατό, καθώς απερίσκεπτα παραβρέθηκε σε καρναβαλική εκδήλωση σε αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας, όπου η παρουσία αξιωματικών της Ράιχσβερ απαγορευόταν. Δεν άργησε να βρει νέα εργασία στην οργάνωση που δημιούργησε ο Χέρμαν Γκέρινγκ στην πρωσική αστυνομία. Μετατέθηκε στην Άμπβερ τον Οκτώβριο του 1933. Τότε συνάντησε τους Χανς Γκισέβιους (Hans Bernd Gisevius) και Άρτουρ Νέμπε (Arthur Nebe) που εργάζονταν στην Γκεστάπο και έγιναν "συνάδελφοι εν συνωμοσία". Την ίδια εποχή έγινε έμπιστος του Ναυάρχου φον Κανάρις.
Μπουχάρα (επαρχία)
Στην περιοχή υπάρχουν αποθέματα φυσικού αερίου, πετρελαίου, γραφίτη και μαρμάρου.
Χανς Όστερ
Η αντίθεση στον Χίτλερ
Όπως πολλοί αξιωματικοί, ο Όστερ καλοδέχτηκε αρχικά το ναζιστικό καθεστώς. Όμως, η άποψή του άλλαξε μετά τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών του 1934, στην οποία η SS δολοφόνησε πολλούς από τους ηγέτες της "αντίπαλης" SA και άλλους πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος, όπως ο Στρατηγός Κουρτ φον Σλάιχερ (Kurt von Schleicher), πρώην Καγγελάριο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και τον επίσης Στρατηγό Φέρντιναντ φον Μπρέντοβ (Ferdinand von Bredow), πρώην επικεφαλής της Άμπβερ. Το 1935 του επιτράπηκε να επανέλθει στις τάξεις του στρατού, όχι όμως στο Γενικό Επιτελείο. Μέχρι το 1938, όμως, αρχικά η Υπόθεση Μπλόμπεργκ - Φριτς (Blomberg–Fritsch) και η Νύχτα των Κρυστάλλων μετέτρεψαν την απλή αντιπάθειά του προς το ναζιστικό καθεστώς σε μίσος και σε επιθυμία να βοηθήσει στη διάσωση των Εβραίων. Κατά τη διάρκεια της κρίσης που προκάλεσε η υπόθεση Φριτς, ο Όστερ συνάντησε τον Στρατηγό Λούντβιχ Μπεκ, γεγονός που ξεκίνησε τη συνωμοσία Όστερ του Σεπτεμβρίου 1938.
Μπουχάρα (επαρχία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπουχαρα
Χανς Όστερ
Η αντίθεση στον Χίτλερ
Η θέση του Όστερ στην 'Αμπβερ ήταν πολύτιμη για τους συνωμότες. Η Άμπβερ μπορούσε να τους προμηθεύει με πλαστά έγγραφα και απαγορευμένα (στο εμπόριο) υλικά, να "μεταμφιέζει" τις συνωμοτικές δραστηριότητες σε "επιχειρήσεις" πληροφοριών, να συνδέει παρενεσπαρμένες εστίες αντίστασης και να παρέχει στους συνωμότες πολύτιμες πληροφορίες. Βασικός ήταν ο ρόλος του Όστερ στην πρώτη συνωμοσία για την ανατροπή του Χίτλερ, η οποία είχε τις ρίζες της στην πρόθεση του δικτάτορα να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία. Τον Αύγουστο του 1938 ο Μπεκ εξέφρασε ανοικτά, σε συνάντηση Στρατηγών στο Βερολίνο, την αντίθεσή του σε πολεμική εμπλοκή με τις δυτικές δυνάμεις για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας. Όταν το πληροφορήθηκε ο Χίτλερ, απαίτησε - και έλαβε - την παραίτηση του Μπεκ. Ο Στρατηγός, όμως, έχαιρε υψηλού σεβασμού στον Στρατό και η απομάκρυνσή του προκάλεσε σοκ στο σώμα των αξιωματικών. Ο διάδοχός του ως αρχηγός του Επιτελείου, Φραντς Χάλντερ, παρέμεινε σε επαφή τόσο με τον αποπεμφθέντα Στρατηγό όσο και με τον Όστερ. Ο Χάλντερ είχε πει, σε ιδιωτική συζήτηση, ότι θεωρούσε τον Χίτλερ "ενσάρκωση του Κακού".
Οι Όστερ, Γκισέβιους και Χιάλμαρ Σαχτ προέτρεπαν τους Χάλντερ και Μπεκ να οργανώσουν πρεξικόπημα κατά του Χίτλερ. Όμως, οι αξιωματικοί του Στρατού αντέτειναν ότι θα ήταν δυνατόν να βρούν ανταπόκριση ανάμεσα στους αξιωματικούε μόνον εάν ο Χίτλερ προέβαινε σε εμφανείς πολεμικές ενέργειες. Ο Χάλντερ ζήτησε από τον Όστερ να καταστρώσει σχέδια για πραξικόπημα και συμφωνήθηκε τελικά ότι ο Χάλντερ θα το ξεκινούσε μόνον όταν ο Χίτλερ θα έκανε εμφανείς κινήσεις πολέμου. Απεσταλμένοι των συνωμοτών μετέβησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο με τη βοήθεια της Άμπβερ και του Όστερ, ώστε να παρακινήσουν τους Βρετανούς να παραμείνουν σταθεροί στις θέσεις τους ως προς την κρίση της Σουδητίας. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1938, ο Βρετανός Πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν, όμως, προσυπέγραψε τη Συμφωνία του Μονάχου, η οποία προκάλεσε τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, ερήμην των εκπροσώπων της. Επρόκειτο για διπλωματικό θρίαμβο του Χίτλερ, ο οποίος προκάλεσε την υπονόμευση των σχεδίων και την αποθάρρυνση των συνωμοτών. Ο Χάλντερ δεν ήταν πλέον σε θέση να προκαλέσει και να υποστηρίξει πραξικόπημα. Επρόκειτο για την πλέον "επιτυχημένη" συνωμοσία κατά του Χίτλερ πριν την απόπειρα δολοφονίας του στις 20 Ιουλίου 1944.
Το 1943 οι προσπάθειες της Άμπβερ για διασώσεις Εβραίων αποκαλύφθηκαν από τη Γκεστάπο και ο Όστερ απομακρύνθηκε από τη θέση του.
Εκτέλεση
Ο Φάμπιαν φον Σλάμπεντορφ, ένας από τους ελάχιστους αντιναζιστές ανώτατους αξιωματουχους που επέζησαν του Πολέμου, περιέγραψε τον Όστερ ως "άνθρωπο όπως τον εννοούσε ο Θεός, γαλήνιος και με καθαρό μυαλό, ατάραχος μπροστά στον κίνδυνο".
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γερμανοί αντιστασιακοί Κατηγορία:Πρόσωπα της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Πρόσωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Καρλόττα του Λα Μαρκ
Η Καρλόττα του Λα Μαρκ (γαλλ.: Charlotte de La Marck, 5 Νοεμβρίου 1574 - 15 Μαΐου 1594) ήταν κυρίαρχη πριγκίπισσα τού Σεντάν και δούκισσα τού Μπουγιόν από μόνη της μεταξύ 1588 και 1594. Οι τίτλοι της και το πριγκιπάτο τού Σεντάν πέρασαν στον Οίκο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν μέσω τού γάμου της. Δεν είχε απογόνους.
Βιογραφία
Ο γάμος της κανονίστηκε από τον ίδιο τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας. Ο σύζυγός της ήταν γιος τού υποκόμη τού Τυρέν και της Eλεονόρας τού Moνμορενσύ, κόρης τού Αν του Μονμορανσύ. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 19 Νοεμβρίου 1591. Μετά τον γάμο, ο σύζυγός της έγινε συγκυβερνήτης των κτήσεών της και μοιράστηκε τους τίτλους της.
Γέννησε έναν γιο, ο οποίος απεβίωσε την ίδια ημέρα. Η Καρλόττα απεβίωσε μία εβδομάδα μετά. Τάφηκε στην εκκλησία τού Σαιν-Λωράν στο Σεντάν.
Ο σύζυγός της διεκδίκησε αργότερα το δουκάτο τού Μπουγιόν ως δικό του και το 1676, ο εγγονός του Γοδεφρείδος-Μαυρίκιος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν έλαβε επίσημα το Μπουγιόν και το Σεντάν. Ο κλάδος Μπουγιόν τού Οίκου τού Λα Μαρκ εξέλιπε με την Καρλόττα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Ένταξη της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση
μικρογραφία|278x278εσ|Η θέση της Αλβανίας (πορτοκαλί) και η Ευρωπαϊκη Ένωση (πράσινο) Η Αλβανία βρίσκεται στην τρέχουσα ατζέντα για τη μελλοντική διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Υπέβαλε αίτηση για ένταξη στην ΕΕ στις 28 Απριλίου 2009 και από τον Ιούνιο του 2014 είναι επίσημα υποψήφια για ένταξη. Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφάσισε τον Μάρτιο του 2020 να ανοίξει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Αλβανία, η οποία ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2022.
Η ένρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων καθυστέρησαν, επειδή η υποψηφιότητά της Αλβανίας συνδέθηκε με εκείνη της Βόρειας Μακεδονίας, στην οποία οποία ασκήθηκε βέτο από τη Βουλγαρία. Στις 24 Ιουνίου 2022, το κοινοβούλιο της Βουλγαρίας ενέκρινε την άρση του βέτο της χώρας για την έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών της ΕΕ με τη Βόρεια Μακεδονία. Στις 16 Ιουλίου 2022, η Συνέλευση της Βόρειας Μακεδονίας ενέκρινε επίσης την αναθεωρημένη γαλλική πρόταση για συμβιβασμό των δύο μερών, επιτρέποντας την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Η έναρξη των διαπραγματεύσεων και για τις δύο χώρες ξεκίνησε επίσημα στις 19 Ιουλίου 2022.
Χρονολόγιο των σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση
Επίσημα αναγνωρισμένη από την ΕΕ ως «δυνητικά υποψήφια χώρα» το 2000, η Αλβανία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για μια Συμφωνία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης (ΣΣΣ) το 2003. Αυτό συμφωνήθηκε επιτυχώς και υπογράφηκε στις 12 Ιουνίου 2006, ολοκληρώνοντας έτσι το πρώτο σημαντικό βήμα προς την πλήρη ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ.
Η Αλβανία υπέβαλε αίτηση για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 28 Απριλίου 2009. Μετά την αίτηση της Αλβανίας για ένταξη στην ΕΕ, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 16 Νοεμβρίου 2009 να προετοιμάσει αξιολόγηση σχετικά με την ετοιμότητα της Αλβανίας να ξεκινήσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Στις 16 Δεκεμβρίου 2009, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέβαλε στην αλβανική κυβέρνηση το ερωτηματολόγιο για την προετοιμασία της προσχώρησης. Η Αλβανία επέστρεψε απαντήσεις στην Επιτροπή στις 14 Απριλίου 2010. Στις 5 Δεκεμβρίου 2013, μια συνεδρίαση του ΕΚ πρότεινε στο συμβούλιο να χορηγήσει στην Αλβανία το καθεστώς υποψήφιας χώρας. Στις 23 Ιουνίου 2014, υπό την ελληνική Προεδρία της ΕΕ, το Συμβούλιο της ΕΕ της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησε να χορηγήσει στην Αλβανία το καθεστώς υποψήφιας χώρας, το οποίο εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο λίγες ημέρες αργότερα. Ακολουθώντας τα βήματα των χωρών που προσχώρησαν στην ΕΕ το 2004, η Αλβανία συνεργάστηκε εκτενώς με τους θεσμούς της ΕΕ και εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ ως πλήρες μέλος το 2009.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνέστησε να ξεκινήσουν οι ενταξιακές συνομιλίες με την Αλβανία στην αξιολόγησή της τον Νοέμβριο του 2016. Τον Ιούνιο του 2018 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συμφώνησε σε μια πορεία για την έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών με την Αλβανία έως τα τέλη του 2019
Η ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ συνδέεται με την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ. Στην Αλβανία δίνονται ορισμένες προϋποθέσεις για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, όπως η ψήφιση μεταρρυθμίσεων στο δικαστικό σύστημα, ένας νέος εκλογικός νόμος, η έναρξη δικαστηρίων για διεφθαρμένους δικαστές και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας.
Τον Μάιο του 2019, ο Ευρωπαίος Επίτροπος Γιοχάνες Χαν επανέλαβε αυτή τη σύσταση. Ωστόσο, τον Ιούνιο το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ αποφάσισε να αναβάλει την απόφασή του για την έναρξη των διαπραγματεύσεων για τον Οκτώβριο, λόγω αντιρρήσεων από ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Ολλανδίας και της Γαλλίας. Η απόφαση τέθηκε εκ νέου βέτο τον Οκτώβριο. Στις 25 Μαρτίου 2020, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφάσισε να ξεκινήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, οι οποίες εγκρίθηκαν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την επόμενη μέρα.
Διαδικασία απελευθέρωσης των θεωρήσεων (visa)
Η Αλβανία άρχισε να εκδίδει βιομετρικά διαβατήρια στις 24 Μαΐου 2009, τα οποία σχεδιάστηκαν για να συμμορφώνονται με τις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ. Στις 8 Νοεμβρίου 2010 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε το ταξίδι χωρίς βίζα στην ΕΕ για τους πολίτες της Αλβανίας. Η απόφαση τέθηκε σε ισχύ στις 15 Δεκεμβρίου 2010.
Oικονομική βοήθεια της ΕΕ
Το 2011, η ΕΕ πλήρωσε 6 εκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή ή την ανακαίνιση συνοριακών σημείων διέλευσης και συνοριακών αστυνομικών τμημάτων για να βοηθήσει την Αλβανία να καταπολεμήσει το οργανωμένο έγκλημα και την παράνομη διακίνηση ανθρώπων.
Μέχρι το 2020, η Αλβανία λάμβανε 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ αναπτυξιακής βοήθειας από το Μηχανισμό Προενταξιακής Βοήθειας, έναν μηχανισμό χρηματοδότησης για τις υποψήφιες για ένταξη στην ΕΕ χώρες.
Παραβιάσεις για ένταξη στην ΕΕ
Η Αλβανία παραβιάζει μέχρι και σήμερα πλήρως το καταστατικό της, για την ένταξη της, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ οι Αλβανικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια αρνούνται να συμμορφωθούν σε πολλά κυρίως εσωτερικά και πολιτικά της ζητήματα της ίδιας τους της χώρας, με αποτέλεσμα η ΕΕ, να μην δώσει το πράσινο φως για ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Σημαντικότερα ζητήματα που καλείται να επιλύσει πλήρως η Αλβανία είναι:
Κοινή γνώμη
Μια δημοσκόπηση του 2021 διαπίστωσε ότι το 97% των Αλβανών είναι υπέρ της ένταξης στην ΕΕ. Πολλοί Αλβανοί πιστεύουν ότι αν ενταχθεί η χώρα τους πλήρως στην ΕΕ, θα επιλυθούν δεκάδες πολιτικοί σκόπελοι, αλλά και σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν εδώ και πολλά χρόνια ως κράτος.
Περαιτέρω ανάγνωση (στα αγγλικά)
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Αλβανια
Σαιν-Ζαν-Πλα-ντε-Κορ
Το Σαιν-Ζαν-Πλα-ντε-Κορ (γαλλικά: Saint-Jean-Pla-de-Corts, καταλανικά: Sant Joan de Pladecorts) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζαναί (γαλλικά: Saint-Jeannais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Π.Α.Σ. Μινωική Ηρακλείου Κρήτης
Ο '''Π.Α.Σ. Μινωική Ηρακλείου''' είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Νέα Φορτέτσα του Ηρακλείου Κρήτης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1959, χρώματα του συλλόγου είναι το βυσσινί και το λευκό και έμβλημα του συλλόγου είναι ο Διπλός πέλεκυς, κρητικό ιερογλυφικό της Μινωικής γλώσσας κατά τα χρόνια του Μινωικού πολιτισμού.
Ο σύλλογος δραστηριοποιείται αποκλειστικά το άθλημα του ποδοσφαίρου και διαθέτει πλήρη ποδοσφαιρικό τμήμα ανδρών όλων των ηλικιακών τμημάτων. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου στις οποίας τις διοργανώσεις και λαμβάνει μέρος. Έχει αγωνιστεί 3 φορές στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής και 1 φορά στο πρωτάθλημα της  Γ' Εθνικής. Έδρα του αποτελεί το γήπεδο του Πανεπιστημίου στη συνοικία Νέα Φορτέτσα του Ηρακλείου.
Φεργκάνα (επαρχία)
Η Φεργκάνα (Ουζμπέκικα: Farg‘ona viloyati) είναι μια επαρχία του Ουζμπεκιστάν που καταλαμβάνει το νότιο τμήμα της κοιλάδας Φεργκάνα στα ανατολικά σύνορα της χώρας. Συνορεύει με την Κιργιζία, το Τατζικιστάν και τις επαρχίες Ναμαγκάν και Αντιτζάν του Ουζμπεκιστάν. Ο πληθυσμός της περιοχής ανέρχεται σε 2,597,000 με παραπάνω από το 71% του πληθυσμού να ζει στην επαρχία.
Π.Α.Σ. Μινωική Ηρακλείου Κρήτης
Ιστορικό
Τη σεζόν 1987-88 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Δ' Εθνική κατηγορία. Τερμάτισε τελευταία στην 16η θέση του 4ου ομίλου και υποβιβάστηκε. Στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε εκ νέου τη σεζόν 1990-91, όποτε και υποβιβάστηκε τερματίζοντας πίσω από τον Α.Ο. Πλατανιά Χανιών στην 16η θέση σε σύνολο 20 ομάδων του 10ου ομίλου και τη σεζόν 2003-04, όποτε και τερμάτισε στη 14η θέση σε σύνολο 17 ομάδων του 10ου ομίλου και υποβιβάστηκε.
Φεργκάνα (επαρχία)
Το κλίμα της περιοχής είναι ηπειρωτικό με ακραίες διαφορές θερμοκρασίας το χειμώνα και το καλοκαίρι.
Π.Α.Σ. Μινωική Ηρακλείου Κρήτης
Ιστορικό
Η Μινωική αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α1' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Τη σεζόν 2017-18 τερμάτισε στην 3η θέση διεκδικώντας την άνοδο. Στην ετήσια χοροεσπερίδα του συλλόγου στις 14 Ιουλίου του 2018 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ο ύμνος του συλλόγου, από τον καλλιτέχνη Στράτο Κουμπά. Ο ύμνος του συλλόγου γράφτηκε από τους Στράτο Κουμπά και Γιάννη Γιακανίκη και επισημοποιήθηκε από τον σύλλογο στις 2 Αυγούστου του 2018.
Φεργκάνα (επαρχία)
Η αγροτική παραγωγή και η κτηνοτροφία είναι οι κύριες ασχολίες των κατοίκων της περιοχής. Η βιομηχανία επικεντρώνεται στα διυλιστήρια πετρελαίου στην παραγωγή λιπασμάτων στην κλωστοϋφαντουργία και στις χειροτεχνίες με άξια αναφοράς την αγγειοπλαστική.
Π.Α.Σ. Μινωική Ηρακλείου Κρήτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηρακλείου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1959 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1959
Φεργκάνα (επαρχία)
Παραπομπές
Φεργκανα
Κάρολος Β΄ της Ισπανίας
Ο Κάρολος Β΄ (Carlos II de España, Μαδρίτη, 6 Νοεμβρίου 1661 – Μαδρίτη, 1 Νοεμβρίου 1700) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν ο τελευταίος Αψβούργος Βασιλιάς της Ισπανίας και ο κυβερνήτης μεγάλων τμημάτων της Ιταλίας, των Ισπανικών εδαφών στις Νότιες Κάτω Χώρες και την υπερπόντια Ισπανική Αυτοκρατορία, εκτεινόμενη από το Μεξικό έως τις Φιλιππίνες. Είναι γνωστός για τα εκτεταμένα σωματικά, διανοητικά, και συναισθηματικά του προβλήματα – μαζί με την αναποτελεσματική διοίκηση – καθώς και για το ρόλο του στις εξελίξεις που προηγήθηκαν του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής.
Καταγωγή
Ο Κάρολος ήταν ο μόνος επιζών γιος του Αψβούργου προκατόχου του, Βασιλιά Φιλίππου Δ΄ και της δεύτερης συζύγου (και ανιψιάς) του, Μαριάννας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Γ΄ αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας. Η γέννησή του χαιρετίστηκε με χαρά από τους Ισπανούς, οι οποίοι φοβούνταν την αμφιλεγόμενη διαδοχή που θα προέκυπτε, εάν ο Φίλιππος Δ΄ δεν άφηνε άρρενα διάδοχο.
Υπήρχε επίσης ψυχική ασθενεία στην οικογένεια του Καρόλου· η προ-προ-προ(-προ-προ, εξαρτάται από την γραμμή καταγωγής που κάποιος μετρά) γιαγιά του, Ιωάννα της Καστίλης ("Ιωάννα η Τρελή"), μητέρα του Ισπανού Βασιλιά Καρόλου Α΄ (ο οποίος ήταν επίσης Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄) έγινε επίσης νωρίς ψυχικά ασθενής. Η Ιωάννα ήταν μία από τις 16 προ-προ-προ-προ-γιαγιάδες του Καρόλου, έξι από τις 32 προ-προ-προ-προ-προ-γιαγιάδες του, και έξι από τις 64 προ-προ-προ-προ-προ-προ-γιαγιάδες.
Αναγόμενη πίσω στο έτος 1550 περίπου, η πρακτική της μη ενδογαμίας στη καταγωγή του Καρόλου Β΄ είχε εκλείψει. Από τότε και μετά, όλοι οι πρόγονοι του ήταν ούτως ή άλλως απόγονοι της Ιωάννας της Τρελής και του Φιλίππου Α΄ της Καστίλης, και μεταξύ αυτών οι βασιλικοί οίκοι της Ισπανίας, Αυστρίας και της Βαυαρίας. Το γονιδίωμα του Καρόλου Β΄ ήταν πιο ομόζυγο από ένα του μέσου όρου απογόνου αδελφού-αδελφής. Γεννήθηκε σωματικά και πνευματικά ανάπηρος, και δύσμορφος. Πιθανώς λόγω της ατυχίας με τον προγναθισμό της κάτω γνάθου, ήταν ανίκανος να μασήσει. Η γλώσσα του ήταν τόσο μεγάλη που ο λόγος του οριακά ήταν αντιληπτός, και έλεγε σαχλαμάρες συχνά. Έχει προταθεί ότι υπέφερε από την ενδοκρινή ασθένεια μεγαλακρία, ή η έμφυτη καταγωγή του μπορεί να οδήγησε σε έναν συνδυασμό σπάνιων γενετικών διαταραχών όπως η έλλειψη συνδυασμένων ορμονών βλενογόννων και η άπω νεφρική σωληνοειδής οξέωση.
Συνεπώς, ο Κάρολος Β΄ είναι γνωστός στην Ισπανική ιστορία ως El Hechizado ("Ο Μαγεμένος") από την λαϊκή αντίληψη – την οποία ο Κάρολος επιδοκίμαζε – ότι οι σωματικές και ψυχικές του ανικανότητες προκλήθηκαν από "μάγια". Ο βασιλιάς έφθασε έως και τον εξορκισμό.
Τον Κάρολο, που δεν είχε μάθει να μιλά μέχρι την ηλικία των τεσσάρων, ούτε να περπατά μέχρι τα οκτώ, τον μεταχειριζόταν ουσιαστικά ως βρέφος έως την ηλικία των δέκα. Φοβούμενοι ότι το ασθενικό παιδί θα υπερπιεζόταν, οι άνθρωποι επί της φροντίδας του δεν ανάγκασαν τον Κάρολο να παρακολουθήσει το σχολείο. Η νωθρότητα του νεαρού Καρόλου ικανοποιείτο σε τέτοιο βαθμό, που μερικές φορές δεν αναμενόταν να είναι καθαρός. Όταν ο ετεροθαλής αδελφός του Δον Χουάν της Αυστρίας, ένας νόθος γιος του Φιλίππου Δ΄, έλαβε την εξουσία εξορίζοντας την βασίλισσα μητέρα εκείνου από την Αυλή, κάλυψε τη μύτη του και επέμενε ότι ο βασιλιάς πρέπει τουλάχιστον να βουρτσίζει τα μαλλιά του.
Η μόνη ενεργή δραστηριότητα στην οποία είναι γνωστό ότι συμμετείχε, είναι οι πυροβολισμοί. Περιστασιακά εντρύφησε στο συγκεκριμένο άθλημα στις προστατευόμενες φυσικές περιοχές του Εσκοριάλ.
Πρώιμος βίος
Γεννημένος στην πρωτεύουσα της αχανούς Ισπανικής αυτοκρατορίας, τη Μαδρίτη, και ως ο μόνος επιζών αρσενικός διάδοχος από τους δύο γάμους του πατέρα του (ο μόνος αδελφός του Καρόλου που επέζησε από τη βρεφική ηλικία ήταν ο Βαλτάσαρ Κάρολος, Πρίγκιπας των Αστουριών, που πέθανε στην ηλικία των 16 το 1646), ονομάσθηκε ο Πρίγκιπας των Αστουριών (Principe de Asturias) ως διάδοχός του.
Όταν ο Κάρολος ήταν τεσσάρων, ο πατέρας του πέθανε και η μητέρα του έγινε αντιβασίλισσα - μια θέση που διατήρησε κατά το περισσότερο της βασιλείας του. Αν και εξορίσθηκε από τον νόθο ετεροθαλή αδελφό του του βασιλιά, τον Ιωάννη της Αυστρίας τον Νεότερο, επέστρεψε στην αυλή μετά τον θάνατο του Ιωάννη το 1679. Η βασίλισσα μητέρα αντιμετώπιζε τα κρατικά ζητήματα μέσω μιας σειράς ευνοούμενων ("validos"), των οποίων η αξία ανερχόταν σε τίποτα περισσότερο από την συμπάθεια εκ μέρους της βασίλισσας. Το συνολικό μέγεθος του βασιλείου αυτήν την εποχή έκανε αυτό το είδος κυβέρνησης όλο και περισσότερο επιζήμιο για τα ζητήματα του βασιλείου.
Βασιλεία
Τα χρόνια που ο Κάρολος ήταν στο θρόνο ήταν δύσκολα για την Ισπανία. Η οικονομία ήταν στάσιμη, υπήρχε πείνα στην χώρα, και η δύναμη της μοναρχίας στις διάφορες Ισπανικές επαρχίες ήταν ιδιαίτερα ασθενής. Η ακαταλληλότητα του Καρόλου να κυβερνήσει σήμαινε ότι συχνά τον αγνοούσαν και η εξουσία κατά την βασιλεία του έγινε το αντικείμενο αυλικών έριδων και ξένης, συγκεκριμένα Γαλλικής, επιρροής.
Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου Β΄, η συρρίκνωση της Ισπανικής δύναμης και κύρους, που άρχισε στα τελευταία έτη της πρωθυπουργίας του Κόμητα-Δούκα του Ολιβάρες, επιταχύνθηκε. Αν και το Σύμφωνο Ειρήνης της Λισαβόνας με την Πορτογαλία το 1668 εκχώρησε τον θύλακο της Θέουτα στη Βόρεια Αφρική στην Ισπανία, ήταν μικρή ανακούφιση για την απώλεια της Πορτογαλίας και των Πορτογαλικών αποικιών από τον Φίλιππο Δ΄ ενάντια στην επιτυχή εξέγερση του Δούκα της Μπραγκάνσα εναντίον περισσότερων από 60 ετών Αψβουργικής εξουσίας.
Η διαδοχή
Το 1679, ο δεκαοκτάχρονος Κάρολος Β΄ νυμφεύθηκε τη Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης (1662–1689), μεγαλύτερη κόρη του Φίλιππου Α΄, Δούκα της Ορλεάνης (το μόνο επιζόν από τα αδέλφια του Λουδοβίκου ΙΔ΄) και της πρώτης συζύγου του Πριγκίπισσας Ενριέττας της Αγγλίας. Σε αυτήν την εποχή, η Μαρία Λουίζα ήταν γνωστή ως μια αξιαγάπητη νεαρή γυναίκα. Είναι πιθανό ο Κάρολος να ήταν ανίκανος, και καθόλου παιδιά δεν γεννήθηκαν. Η Μαρία Λουίζα καταθλίβηκε βαθιά και πέθανε στα 26, δέκα χρόνια μετά τον γάμο τους, αφήνοντας τον 28χρονο Κάρολο με ραγισμένη καρδιά.
Ακόμη σε απεγνωσμένη ανάγκη ενός αρσενικού διαδόχου, τον επόμενο χρόνο νυμφεύθηκε την 23χρονη πριγκίπισσα του Παλατινάτου Μαρία Άννα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και κουνιάδα του θείου του Λεοπόλδου Α΄, Άγιου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Παρ' όλα αυτά, αυτός ο γάμος δεν ήταν πιο επιτυχημένος από τον πρώτο όσον αφορά τη γέννηση του πολυπόθητου διαδόχου.
Προς το τέλος της ζωής του ο Κάρολος έγινε αυξανόμενα υπερευαίσθητος και παράξενος, σε σημείο που ζήτησε τα πτώματα της οικογένειας του να εκταφούν ώστε να μπορεί να βλέπει τα σώματα. Πέθανε στη Μαδρίτη το 1700.
Όπως το θέτουν οι Αμερικανοί ιστορικοί Βιλ και Αριέλ Ντουράν,ο Κάρολος Β΄ ήταν «κοντός, δύσμορφος, επιληπτικός, γεροντόμορφος και έμεινε εντελώς φαλακρός μέχρι να φτάσει την ηλικία των 35 ετών· πάντα στα πρόθυρα του θανάτου συνέχιζε εντούτοις να ζει, προκαλώντας αμηχανία στους πιστούς που ήταν μάρτυρες του ταλαίπωρου βίου του».
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1679 τη Μαρία-Λουίζα των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρη του Φιλίππου Α΄ δούκα της Ορλεάνης. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Μαρία-Λουίζα απεβίωσε το 1689.
Αζόρες
Οι Αζόρες (πορτογαλικά: Açores, που σημαίνει Νησιά των Γυπών, επισήμως: Αυτόνομη Περιοχή των Αζορών, πορτογαλικά: Região Autónoma dos Açores) είναι συστάδα (αρχιπέλαγος) εννέα νησιών της Πορτογαλίας σε διάταξη ΝΑ προς ΒΔ που αποτελούν το δυτικότερο σημείο της Ευρωπαϊκής ηπείρου. Έχουν έκταση 2.333 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 242.201 κατοίκους (2020). Τα 9 κυρίως νησιά που αποτελούν το αρχιπέλαγος των Αζορών βρίσκονται στο βόρειο Ατλαντικό ωκεανό, απέχοντας 1.300 χλμ. δυτικά της Πορτογαλίας και είναι τα νησιά Σάντα Μαρία το νοτιοανατολικότερο, το Σάο Μιγκέλ, βορειότερα του προηγούμενου και το μεγαλύτερο νησί της συστάδας, η Τερσέιρα ΒΔ του προηγούμενου, η Γκρασιόσα ΒΔ του προηγούμενου, το Σάο Ζόρζε νότια του προηγούμενου, το Πίκο ΝΔ του προηγούμενου, το Φαϊάλ Δ-ΒΔ του προηγούμενου, το Φλόρες ΒΔ του προηγούμενου και η δυτικότερη της συστάδας και το Κόρβο Β-ΒΑ του προηγούμενου, η βορειότερη όλων. Πρωτεύουσα των Αζορών είναι η Πόντα Ντελγάδα που βρίσκεται στο Σάο Μιγκέλ, (πρωτεύουσα του νησιού). Πρόκειται για ηφαιστειογενή νησιά με συχνούς σεισμούς, κλίμα υγρό και θερμό με μέση ετήσια θερμοκρασία τους 18οC.
Στις Αζόρες καλλιεργούνται αραβόσιτος, γλυκοπατάτα, σταφύλια, ζαχαροκάλαμο, καπνός, τσάι ενώ είναι πολύ αναπτυγμένη και η κτηνοτροφία με μεγάλη παραγωγή αγελάδων και γάλακτος που εξάγονται. Αναπτυγμένη είναι επίσης η αλιεία με μεγάλες ποσότητες τόννου, ενώ υπάρχει και μικρή βιομηχανία τροφίμων.
Οι Αζόρες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των καλλιεργειών στην Αμερική, ενώ είναι και σημαντική βάση για την πολεμική αεροπορία των Η.Π.Α.
Ανακάλυψη
Τα νησιά Αζόρες ήταν γνωστά τον 14ο αιώνα και αναφέρονται, έστω και αποσπασματικά, στον Καταλανικό Άτλαντα (Atlas Catalan) της εποχής. Το 1427, ένας κυβερνήτης των αποστολών του Ερρίκου του Εξερευνητή της Πορτογαλίας, πιθανότατα ο Γκονζάλο Βέλιο (Gonçalo Velho) ή ο Ντιάγο Σεβίλα (Diago Sevila), ανακάλυψε ξανά τις Αζόρες. Άλλοι ερευνητές αποδίδουν την ανακάλυψη των νησιών από τον Φλαμανδό Ζοσουά Βάντερ Μπεργκ (Joshua Vander Berg), ο οποίος φέρεται να αποβιβάστηκε εκεί μετά από μία καταιγίδα που αποπροσανατόλισε το ταξίδι του για τη Λισαβόνα. Στη συνέχεια, με βάση αυτή την εκδοχή, οι Πορτογάλοι εξερεύνησαν και αποίκησαν τα νησιά.
Αποικισμός
Ο αποικισμός των μέχρι τότε ακατοίκητων νησιών ξεκίνησε το 1439 και οι πρώτοι άποικοι προέρχονταν κυρίως από τις επαρχίες Αλγκάρβε (Algarve) και Αλεντέζου (Alentejo) της Πορτογαλίας. Από το 1580, τα νησιά βρέθηκαν στην κυριαρχία του Ισπανικού στέμματος, το οποίο είχε καταλάβει την Πορτογαλική ηπειρωτική χώρα. Το 1583, ο Φίλιππος ο Β' της Ισπανίας, με τον τίτλο του βασιλιά της Πορτογαλίας, εκστράτευσε στις Αζόρες με στόχο να αντιμετωπίσει μία πολυεθνική δύναμη από τυχοδιώκτες, έμπορους, εθελοντές και στρατιώτες, οι οποίοι είχαν σκοπό να χρησιμοποιήσουν τα νησιά ως εφαλτήριο για να διεκδικήσουν το θρόνο της Πορτογαλίας. Μετά την επιτυχία της εκστρατείας των Ισπανών και τη νίκη τους στη μάχη της Πόντα Ντελγάδα, οι αιχμάλωτοι εχθροί απαγχονίστηκαν ως πειρατές. Αργότερα, το 1597 μια Αγγλική αποστολή για την κατάληψη των νησιών απέτυχε μπροστά στη σθεναρή αντίσταση των Ισπανών, οι οποίοι παρέμειναν για αρκετά χρόνια κυρίαρχοι των Αζορών.
Τα νησιά ήταν το προτελευταίο τμήμα της Πορτογαλικής αυτοκρατορίας που αντιστάθηκε στην κυριαρχία του Φιλίππου του Β' της Ισπανίας στην Πορτογαλία (το Μακάο ήταν το τελευταίο). Μετά το τέλος της Ιβηρικής Ένωσης το 1668, οι Αζόρες επιστράφηκαν στην Πορτογαλία, όχι με σύρραξη του στρατού, αλλά μετά από επιθέσεις κατοίκων στο βασικό οχυρό των Ισπανών στην πρωτεύουσα.
Εμφύλιος πόλεμος και σύγχρονη ιστορία
Ο Πορτογαλικός εμφύλιος πόλεμος (1828–1834) είχε ιδιαίτερες επιπτώσεις στις Αζόρες. Το 1829 στη Βίλα ντα Πράια (Vila da Praia), οι φιλελεύθεροι νίκησαν τους απολυταρχικούς, καθιερώνοντας το νησί Τερσέιρα έδρα του νέου καθεστώτος και ιδρύοντας το Συμβούλιο της Βασιλείας (Conselho de Regência) της Μαρίας της Β' της Πορτογαλίας.
Στις αρχές του 1868, η Πορτογαλία επέτρεψε τη χρήση γραμματοσήμων με την ένδειξη «AÇORES» στα νησιά, ενώ μεταξύ 1892 και 1906 εξέδωσε ξεχωριστά γραμματόσημα για τις τότε τρεις διοικητικές περιφέρειες τους.
Από το 1836 ως το 1976, το αρχιπέλαγος διαιρούταν διοικητικά σε τρεις περιοχές, ισοδύναμες με αυτές της ηπειρωτικής Πορτογαλίας. Η διαίρεση ήταν αυθαίρετη και δεν ακολουθούσε τα νησιωτικά συγκροτήματα, αλλά γινόταν με βάση τις τρεις μεγαλύτερες πόλεις.
Το 1943 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πορτογάλος δικτάτορας Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ (António de Oliveira Salazar) παραχώρησε αντί αντιτίμου βάσεις των Αζορών στους Βρετανούς, παρά την προηγούμενη συνεργασία του με τη Γερμανία. Αυτό το γεγονός ήταν και βασικό σημείο στην αλλαγή ισορροπιών στη Μάχη του Ατλαντικού, βοηθώντας του Συμμάχους να προστατεύουν τις νηοπομπές τους από τα γερμανικά υποβρύχια. Το 1944, Αμερικανικές δυνάμεις κατασκεύασαν μία μικρή αεροπορική βάση στο νησί Σάντα Μαρία, ενώ το 1945 μία νέα βάση κατασκευάστηκε στο νησί Τερσέιρα, η οποία υπάρχει και σήμερα με την ονομασία Λάσες. Σήμερα, η βάση Λάσες λειτουργεί κάτω από κοινή διοίκηση Αμερικανών και Πορτογάλων, ενώ έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τον Ψυχρό Πόλεμο.
Το 1976, οι Αζόρες απέκτησαν ειδικό καθεστώς αυτονομίας από την Πορτογαλία, ως Αυτόνομη Περιφέρεια των Αζορών (Região Autónoma dos Açores), μία από τις διοικητικές ενότητες του σύγχρονου Πορτογαλικού κράτους, ενώ οι τοπικές επαρχίες καταργήθηκαν.
Φυσική Γεωγραφία
200px|thumb|right|Άποψη της πόλης Άνγκρα ντο Εροΐσμο στο νησί Τερσέιρα 200px|right|thumb|Άποψη της λίμνης Λαγόα ντας Σέτε Σιδάδες (Lagoa das Sete Cidades) thumb|right|200px|Το νησί Πίκο (Pico) όπως φαίνεται από το νησί Φαϊάλ (Faial) Τα εννέα νησιά που αποτελούν το αρχιπέλαγος των Αζορών έχουν συνολική έκταση 2.333 τετρ. χλμ., με μεγαλύτερο το νησί Σάο Μιγκέλ με 746,8 τετρ. χλμ. έκταση και μικρότερο το Κόρβο με 17,1 τετρ. χλμ. Τρία νησιά του αρχιπελάγους, το Σάο Μιγκέλ, το Πίκο και η Τερσέιρα, είναι μεγαλύτερα από το σύμπλεγμα των τριών νησιών της Μάλτας. Το Σάο Μιγκέλ είναι σχεδόν δύο φορές μεγαλύτερό της.
Τα εννιά νησιά χωρίζονται σε τρεις ομάδες. Η ανατολική ομάδα (Grupo Oriental) περιλαμβάνει το Σάο Μιγκέλ, τη Σάντα Μαρία και τις νησίδες Φορμίγας (Formigas), η κεντρική ομάδα (Grupo Central) τα νησιά Τερσέιρα, Γκρασιόσα, Σάο Ζόρζε, Πίκο και Φαϊάλ, ενώ η δυτική ομάδα (Grupo Ocidental) τα νησιά Φλόρες και Κόρβο.
Το αρχιπέλαγος των Αζορών εκτείνεται στην περιοχή μεταξύ των 37° Β και των παραλλήλων της Λισαβόνας (39° 43' / 39° 55' Β), έχοντας έτσι ένα ήπιο ωκεάνιο υποτροπικό κλίμα, με μικρές ετήσιες αποκλίσεις. Η ετήσια μέση βροχόπτωση αυξάνεται από ανατολικά προς δυτικά και κυμαίνεται μεταξύ 700 και 1600 χιλιοστά, και μέγιστη τιμή τα 6.300 χιλιοστά στο βουνό Πίκο, το οποίο αποτελεί και το υψηλότερο σημείο των νησιών, αλλά και της Πορτογαλίας, με ύψος 2.351 μ. Στην ευρύτερη περιοχή, επικρατεί ένα σχεδόν μόνιμο βαρομετρικό υψηλό σύστημα, γνωστό και ως υψηλό των Αζορών, λόγων των νησιών.
Οι Αζόρες βρίσκονται από οικολογικής άποψης στην παλαιαρκτική οικολογική ζώνη, σχηματίζοντας ένα μοναδικό βιότοπο που περιλαμβάνει χαρακτηριστικά δέντρα της περιοχής της Μακαρονησίας και πολλά ενδημικά είδη φυτών. Αν και τα νησιά φαίνεται να έχουν αρκετά ανεπτυγμένη χλωρίδα, η βλάστηση έχει μεταβληθεί σημαντικά. Τα περισσότερα δάση έχουν υλοτομηθεί για να δημιουργηθούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Αρκετές παραδοσιακές καλλιέργειες πατάτας, αραβοσίτου και άλλων αγρωστωδών, έχουν εγκαταλειφθεί ως συνέπεια της μετανάστευσης. Τα δύο πιο κοινά εξωτικά είδη των νησιών είναι το Pittosporum undulatum και η Acacia melanoxylon, τα οποία παραμένουν απομονωμένα και προστατευόμενα.
Ορισμένα είδη Persea indica και Picconia azorica επιβιώνουν ακόμα σε ορισμένες περιοχές, αλλά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα. Το είδος Myrica faya φαίνεται να έχει αντιμετωπίσει την ανθρώπινη επίδραση αρκετά καλά και μεγάλοι πληθυσμοί συναντώνται σε θαμνώδεις εκτάσεις και μεταξύ άλλων ενδημικών δέντρων. Πιο πρόσφατες εισαγωγές φυτών θα μπορούσαν να αποτελέσουν απειλή για τον υπάρχοντα πληθυσμό, όπως το είδος Leptospermum scoparium, με την ικανότητα να αποικεί σε ανεπηρέαστη βλάστηση μέσου ύψους. Άλλο είδος παράσιτο αποτελεί και το Hydrangea, αν και η απειλή του δεν είναι σημαντική. Αν και εισαγόμενο από την Αμερική, αποτελεί είδος που φυτεύεται συχνά από τους κατοίκους και έχει επεκταθεί και εκτός ελεγχόμενων καλλιεργειών. Αντίστοιχα, η Cryptomeria, είδος Γιαπωνέζικου κέδρου, καλλιεργείται για υλοτομία και οι σπόροι του έχουν διαδοθεί μεταξύ της τοπικής ενδημικής βλάστησης.
Ως προς τη γεωλογική τους ιστορία, τα νησιά βρίσκονται πάνω από το σημείο σύνδεσης τριών τεκτονικών πλακών, της Βόρειας Αμερικανικής πλάκας, της Ευρασιατικής και της Αφρικανικής. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα που σχετίζεται με το σχηματισμό των νησιών, προέρχεται από καθώς ο φλοιός παρασύρεται και στα τρία σημεία σύνδεσης των πλακών. Ο σχηματισμός των νησιών ξεκίνησε κατά την Τριτογενή περίοδο, ενώ χαρακτηριστικό γεωλογικό φαινόμενο της περιοχής είναι το ηφαίστειο στο νησί Πίκο, με ύψος 2.351 μ., το μεγαλύτερο στο αρχιπέλαγος και το ψηλότερο βουνό σε όλη την επικράτεια της Πορτογαλίας.
Το τελευταίο ηφαίστειο που εξερράγη ήταν το Καπελίνος (Vulcão dos Capelinhos) το 1957 στο δυτικό τμήμα του νησιού Φαϊάλ, αυξάνοντας το μέγεθος του νησιού κατά 2,4 χλμ., αν και εκτιμάται ότι μεγάλο μέρος θα διαβρωθεί στη θάλασσα τα επόμενα 20 χρόνια. Το νησί Σάντα Μαρία είναι το παλαιότερο από τις Αζόρες, καθώς σχηματίστηκε πριν από περίπου 4,8 εκατ. χρόνια, και είναι το μόνο στο οποίο εντοπίζονται άφθονα ιζηματογενή πετρώματα και θαλάσσια απολιθώματα. Αντίστοιχα, τα νησιά έχουν ιδιαίτερα πολλούς σπηλαιολογικούς σχηματισμούς, με πιο γνωστούς τους Γκρούτα ντας Τόρρες (Gruta das Torres), Αλγάρ ντο Καρβάο (Algar do Carvão), Γκρούτα ντο Νατάλ (Gruta do Natal), Γκρούτα ντας Σίνκο Ριμπέιρας (Gruta das Cinco Ribeiras).
Δημογραφικά στοιχεία
Με βάση την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός των Αζορών ανερχόταν σε 246.772 κατοίκους, ενώ η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 105,8 κάτοικοι ανά τετρ. χλμ. Η κατανομή του πληθυσμού στις πόλεις και τους δήμους είχε ως εξής:
Η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων είναι Πορτογάλοι, απόγονοι των αποίκων του 15ου αιώνα από το Αλγκάρβε και το Μίνο, με μικρό ποσοστό προσμίξεων από την Ολλανδία και τη Φλάνδρα. Η φύση της οικονομίας των νησιών δεν ευνόησε την ανάπτυξη του εμπορίου σκλάβων από την Αφρική, αν και τα νησιά ήταν συχνά ενδιάμεσος σταθμός των πλοίων για την Αμερική.
Παραδοσιακές εκδηλώσεις από το Μάιο ως και το Σεπτέμβριο, γνωστές και ως γιορτές του Αγίου Πνεύματος (Espírito Santo Festivals), έχουν ιδιαίτερη σημασία για τους κατοίκους των Αζορών, οι οποίοι είναι στην πλειοψηφία τους Καθολικοί. Οι γιορτές αυτές έχουν μεσαιωνικές ρίζες και περιλαμβάνουν παρελάσεις, πομπές και εκδηλώσεις. Ως μέρος της παράδοσης, σούπα και ψωμί μοιράζονται στους συμμετέχοντες. Τον Μάιο πραγματοποιείται το φεστιβάλ του Ιησού του Θαυματουργού (Senhor Santo Cristo dos Milagres) στην Πόντα Ντελγάδα στο νησί Σάο Μιγκέλ, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο θρησκευτικό δρώμενο στα νησιά.
Όπως και στην ηπειρωτική Πορτογαλία, η πιο κοινή ομάδα mDNA στις Αζόρες είναι η Η με ποσοστό 45,2%, η οποία ακολουθείται από την U (16,7%), την T (10,1%), την K (6,5%), την προ-HV (5,6%) και μία υποσαχάρια ομάδα L με ποσοστό 3,4%, μικρότερο από αυτό της Μαδέρα. Το τελευταίο οφείλεται στο ότι πολλοί λιγότεροι σκλάβοι από την υποσαχάρια Αφρική μεταφέρθηκαν στις Αζόρες από ότι στη Μαδέρα.
Αναφορικά με τις αρσενικές ομάδες του Υ-DNA, επικρατέστερη είναι η R1b (και ειδικότερα η R1b3), καλύπτοντας περίπου το 60% των Υ χρωμοσωμικών διασυνδέσεων. Αυτό το μεγάλο ποσοστό είναι τυπικό σε όλους τους πληθυσμούς της δυτικής Ευρώπης, αντικατοπτρίζοντας μία διαδοχή από τις γενετικές ομάδες της περιοχής κατά την Παλαιολιθική περίοδο. Οι ομάδες I και G, επίσης χαρακτηριστικές για πολλούς Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, παρουσιάζουν ποσοστά μεγαλύτερα από 5% στις Αζόρες. Αντίστοιχα, οι ομάδες J (13%) και E1b1b (9%) αποτελούν μαζί με την περίπου το 80% του Y χρωμοσωμικού γενετικού υλικού στις Αζόρες. Οι ομάδες J aκαι E1b1b αποτελούνται από φυλετικές διασυνδέσεις με διαφορετική κατανομή από τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη. Η τυπική χρωμοσωμική ομάδα των Βεδουίνων είναι η E1b1b (M81) και έχει στα νησιά ποσοστό 5-6%, όπως και στην ηπειρωτική Πορτογαλία.
Πολιτική
Οι Αζόρες είναι αυτόνομος νομός της Πορτογαλίας (region) με την τοπική εξουσία να εδρεύει σε διαφορετικά μέρη. Έτσι, η έδρα της εκτελεστικής εξουσίας είναι στην Πόντα Ντελγάδα, της Βουλής στην Όρτα και της Δικαστικής Εξουσίας στην Άνγκρα ντο Εροΐσμο. Πρόεδρος της αυτόνομης κυβέρνησης είναι ο Ζοζέ Μανουέλ Μπολιέιρο (από τις 24 Νοεμβρίου 2020). Διοικητικά υποδιαιρούνται σε 19 δήμους (concelhos). Καθένας από τους δήμους διαιρείται επιμέρους σε ενορίες (freguesias). Συνολικά οι Αζόρες διαθέτουν 156 ενορίες.
Εκλογές
Το πολιτικό σκηνικό κυριαρχείται από τα δύο μεγαλύτερα πορτογαλικά κόμματα, το PSD και το PS, με το τελευταίο να κατέχει την πλειοψηφία στην Τοπική Εθνοσυνέλευση. Τα κόμματα CDS/PP, BE, CDU και PPM εκπροσωπούνται επίσης στο τοπικό κοινοβούλιο. Παρά την πολιτική του κυριαρχία στην κυβέρνηση, το Σοσιαλιστικό Κόμμα PS δεν είναι δημοφιλές στις τοπικές και δημοτικές εκλογές σε σχέση με το PSD. Στις πιο πρόσφατες περιφερειακές εκλογές που έγιναν στις 25 Οκτωβρίου 2020, εξελέγησαν τα 57 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) κέρδισε τις πιο πολλές ψήφους με ποσοστό 39%, όμως έχασαν την αυτοδυναμία, διαψεύδοντας τα προγνωστικά. Το κόμμα έμεινε στις 25 έδρες. Ο κυριότερος αντίπαλος των Σοσιαλιστών, οι Σοσιαλδημοκράτες (PSD) σημείωσαν σημαντικά κέρδη, με ποσοστό γύρω στο 34% των ψήφων και 21 έδρες, δύο περισσότερες από τις εκλογές του 2016. Το CDS–PP (Λαϊκό Κόμμα) ήρθε 3ο, με ποσοστό 7,2% και 4 έδρες.
Οικονομία
Το ΑΕΠ των Αζορών ήταν 4,128 δισ. ευρώ το 2017 και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ 16.900 ευρώ την ίδια χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιπελάγη
Βραβείο Καμόες
Φέρει το όνομα του μεγάλου Πορτογάλου ποιητή Λουίς δε Καμόες και απονέμεται κάθε χρόνο από το Ίδρυμα Εθνικής Βιβλιοθήκης (Fundação Biblioteca Nacional )}} και το βραζιλιάνικο Εθνικό Τμήμα Βιβλίου (Departamento Nacional do Livro)}}. σε συγγραφείς που γράφουν εξαιρετικά έργα στα πορτογαλικά.
Συχνά θεωρείται ισότιμο με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για έργα στα πορτογαλικά. Το χρηματικό έπαθλο που το συνοδεύει είναι αξίας 100.000 ευρώ.
Παραπομπές
Καμοες Κατηγορία:Πορτογαλική λογοτεχνία
Αναστασία Τσιλιμπίου
Η Αναστασία Τσιλιμπίου (Αθήνα, 12 Νοεμβρίου 1997) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Καριέρα
Ξεκίνησε να ασχολείται με το χώρο του θεάματος, σε ηλικία πέντε ετών, κάνοντας φωτογραφήσεις για παιδικό modeling. Σε ηλικία εννέα ετών, πήρε τον πρώτο της ρόλο ως ηθοποιός, υποδυόμενη τη κόρη των Ναταλίας Δραγούμη και Γιώργου Νινιού στη σειρά του ALPHA, «Για την καρδιά ενός αγγέλου». Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 25 Ιανουαρίου 2007 και ολοκληρώθηκε με 18 επεισόδια στις 13 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς.
Ακολούθησαν οι συμμετοχές της στις τηλεοπτικές σειρές «40 Κύματα» το 2009, «Ο πόλεμος των άστρων» το 2010 και «Το Νησί» το 2010 (στη συγκεκριμένη σειρά έπαιξε τη μεγάλη κόρη του Γιώργη και την Ελένης, Μαρία, σε μικρή ηλικία) καθώς και η συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» που ανέβηκε στο Θέατρο Άλφα τις σεζόν 2009-2011.
Το 2015, αφού αποφοίτησε από το σχολείο, επιλέχθηκε για το ρόλο της σουλτάνας Κιοσέμ (σε νεαρή ηλικία) στην ομώνυμη τουρκική σειρά. Έτσι, μετακόμισε για κάποιους μήνες στη Τουρκία. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 12 Νοεμβρίου 2015 από το τουρκικό κανάλι Star TV και έπειτα προβλήθηκε σε πολλές ασιατικές χώρες. Επίσης, την ίδια χρονιά έπαιξε στη παράσταση «Το σκλαβί» (σκην. Νίκου Τσεργά) στο Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας.
Το 2016 συμμετείχε στη θεατρική παράσταση «Διονυσιακή Νύχτα» (σκην. Ρούλας Χάμου) στο Θέατρο Αθηνών και στη διαδικτυακή σειρά μικρού μήκους «Follow The Wind». Το 2017 έκανε μια σύντομη εμφάνιση ξανά στη σειρά «Κιοσέμ: Η Σουλτάνα» και έπαιξε στη παράσταση «Playing Gods» (σκην. Anne-Marie O'Sullivan) στο Θέατρο Τέχνης Ασωμάτων.
Το 2018 έπαιξε στη θεατρική παράσταση «Λωξάντρα» (σκην. Σωτήρη Χατζάκη) στο Θέατρο Βεάκη, στη κινηματογραφική ταινία «Μαζί τα φάγαμε» και στη διαδικτυακή σειρά «Εκτός ύλης». Τη σεζόν 2018-2019 συμμετείχε στη κυπριακή σειρά «Οργή», η οποία ύστερα προβλήθηκε και στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες ρουμανικής καταγωγής
Ο.Φ. Αγίου Ματθαίου
Ο Όμιλος Φιλάθλων Αγίου Ματθαίου, γνωστός και συντμημένα ως «Ο.Φ.Α.Μ.», είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Άγιο Ματθαίο στην Κέρκυρα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1972, έχει χρώματα το κόκκινο και το μπλε και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Αγίου Ματθαίου.
Ιστορικό
Την αγωνιστική περίοδο 1994-95 ο ΟΦΑΜ κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κέρκυρας και πανηγύρισε την άνοδο στην Δ' Εθνική κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του, όπου και αγωνίστηκε τη σεζόν 1995-96 και παρέμεινε μέχρι και τη σεζόν 1997-98. Τη σεζόν 1999-00 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κέρκυρας και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου όμως έχασε την άνοδο στην Δ' Εθνική.
Τη σεζόν 2001-02 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κέρκυρας, κερδίζοντας την επάνοδο στην Δ' Εθνική, στην οποία όμως παρέμεινε προσωρινά τη σεζόν 2002-03, όποτε και υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 2005-06 στέφθηκε εκ νέου πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Κέρκυρας και επέστρεψε στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 2006-07, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό.
Τη σεζόν 2012-13 αναδείχθηκε ξανά πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Κέρκυρας και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, χάνοντας την επάνοδο στα εθνικά πρωταθλήματα. Τη σεζόν 2019-20 ο ΟΦΑΜ κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κέρκυρας, κερδίζοντας την άνοδο στην Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία και την επιστροφή στα εθνικά πρωταθλήματα. Το 2020-21 το πρωτάθλημα διεξήχθη σε έναν γύρο αντί για δυο.Ο ΟΦ Αγίου Ματθαίου τερμάτισε στην 5η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία.Το 2021-22 τερμάτισε στην 9η θέση και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα.
Από τον ΟΦΑΜ ξεκίνησαν την καριέρα τους ποδοσφαιριστές οι οποίοι αγωνίστηκαν σε υψηλό επίπεδο, όπως ο διεθνής Ορέστης Καρνέζης μεταξύ άλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1972