cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Μαρένγκο
Αρχικώς, οι δύο αυστριακές επιθέσεις έναντι του χειμάρρου Φοντανόνε κοντά στο χωριό Μαρένγκο αποκρούστηκαν, και ο στρατηγός Λαν ενίσχυσε τη δεξιά γαλλική πτέρυγα. Ο Βοναπάρτης αντιλήφθηκε την πραγματική κατάσταση και στις 11.00 π.μ. εξέδωσε διαταγές ανάκλησης του τμήματος του υποστράτηγου Ντεσαί, και μετακίνησης των εφεδρειών του στην πρώτη γραμμή. Στην αυστριακή αριστερή πτέρυγα, η φάλαγγα του στρατάρχη Οτ είχε καταλάβει το χωριό Καστέλ Τσεριόλο (ιταλ. Castel Ceriolo), και η εμπροσθοφυλακή του κινούταν νότια για να επιτεθεί στο πλευρό του Λαν. Ο φον Μέλας ανανέωσε την κύρια επίθεση και οι Αυστριακοί διέσπασαν την κεντρική γαλλική αμυντική τοποθεσία. Γύρω στις 2.30 μ.μ. οι Γάλλοι άρχισαν ν΄ αποσύρονται και οι Αυστριακοί δραγώνοι κυρίευσαν το αγρόκτημα Μαρένγκο (κυρίως τμήμα του χωριού). Ο Βοναπάρτης είχε έως τότε φτάσει με τις εφεδρείες του, αλλά τα στρατεύματα του Μπερτιέ άρχισαν να υποχωρούν στις κύριες ζώνες με αμπέλια της τοποθεσίας. Γνωρίζοντας ότι ο Ντεζαί πλησίαζε, ο Βοναπάρτης ήταν ανήσυχος σχετικά με μία φάλαγγα στρατιωτών του στρατάρχη Οτ που προήλαυνε από τα βόρεια και έτσι ανέπτυξε το πεζικό της Υπατικής Φρουράς για να την καθυστερήσει. Οι Γάλλοι κατόπιν αποσύρθηκαν σταθερά και συντεταγμένα ανατολικά προς το χωριό Σαν Τζουλιάνο Βέκκιο (ιταλ. San Giuliano Vecchio), καθώς οι Αυστριακοί σχημάτιζαν μία φάλαγγα για να τους ακολουθήσουν, παράλληλα με την προώθηση της φάλαγγας του στρατάρχη Οτ στο βόρειο τομέα προς τα νότια.
Η άφιξη του Ντεζαί γύρω στις 5:30 μ.μ. σταθεροποίησε τη γαλλική διάταξη, καθώς το γαλλικό 9ο Σύνταγμα Ελαφρού Πεζικού καθυστέρησε την αυστριακή προώθηση στον κύριο δρόμο, και ο υπόλοιπος στρατός αναδιοργανώθηκε βορείως του χωριού Κασσίνα Γκρόσσα (ιταλ. Cascina Grossa), 10 χλμ. περίπου από την Αλεσσάντρια. Καθώς οι καταδιώκοντες Αυστριακοί κατέφθασαν, ένας καταιγισμός πυρών μουσκέτων και πυροβολικού απέκρυψε την αιφνίδια επίθεση του γαλλικού ιππικού του ταξίαρχου Κελλερμάν, που μετέτρεψε την αυστριακή καταδίωξη σε ανοργάνωτη φυγή πίσω στην Αλεσσάντρια, με περίπου 14.000 Αυστριακούς νεκρούς, τραυματίες, ή αιχμάλωτους. Οι γαλλικές απώλειες ήταν σημαντικά λιγότερες, αλλά μεταξύ αυτών ήταν και ο υποστράτηγος Ντεζαί. Κατόπιν, το σύνολο των γαλλικών δυνάμεων καταδίωξε τους Αυστριακούς για να σφραγίσει τη νίκη, που είχε και μεγάλη πολιτική σημασία, καθώς εξασφάλισε τη λαβή του Ναπολέοντα στην εξουσία της Γαλλίας μετά το προηγηθέν πραξικόπημα του Νοεμβρίου.
Κατηγορία:Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης Κατηγορία:Μάχες Αυστριακής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων
Φες-λε-Σατέλ
Το Φες-λε-Σατέλ (γαλλικά: Fesches-le-Châtel, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Φεσβιλέρ
Το Φεσβιλέρ (γαλλικά: Fessevillers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κόροιβος ο Φρύγας
Ο Κόροιβος ο Φρύγας ήταν γιος του βασιλιά Μύγδονα και της Αναξιμένης. Ο Κόροιβος πήγε στην Τροία για να νυμφευθεί την Κασσάνδρα, αλλά εκεί σκοτώθηκε κατά τον Τρωικό Πόλεμο, και συγκεκριμένα κατά την άλωση της Τροίας, από τον Νεοπτόλεμο ή από τον Διομήδη (Παυσανίας, Ι΄ 27, 1). Σύμφωνα όμως με την Αινειάδα (ΧΙ 425) τον Κόροιβο τον σκότωσε ο Πηνέλεως. Ο Παυσανίας γράφει ότι υπήρχε μνήμα του Κοροίβου στα σύνορα των Στεκτορηνών Φρυγών. Στον Κόροιβο αυτόν αναφέρεται η παροιμία «Κοροίβου ηλιθιώτερος», επειδή πήγε πολύ αργά στην Τροία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρυγία Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Δήμος Φιλίππων
Ο Δήμος Φιλίππων ήταν δήμος του νομού Καβάλας. Συστάθηκε με το ΦΕΚ 105Α - 06/07/1994, από την αναγνώριση της Κοινότητος Κρηνίδων σε Δήμο. Η κοινότητα Λυδίας, Πολυστύλου (με το Μικροχώρι) και η Κοινότητα Φιλίππων (με τη Βρυσούλα) ενετάγησαν στον Δήμο Φιλίππων με έδρα τις Κρηνίδες.
Με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκαν παλαιότερες κοινότητες της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο από τις 6 Ιουλίου 1994 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Καβάλας. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, βόρεια της πόλης της Καβάλας. Αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 187,4 Km2 και είχε συνολικό πληθυσμό 10.827 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν οι Κρηνίδες.
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 11 δημοτικά διαμερίσματα
Δήμαρχοι Φιλίππων
====Πρόεδροι της Κοινότητας Ζυγού από το 1924 μέχρι σήμερα ====
ΚΕΚΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ                 1924
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΤΣΙΓΚΑΚΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ                        1928
ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΚΑΡΑΚΟΛΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΠΑΝΤΕΖΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΟΣ         1933-1934
ΜΕ’Ι’ΧΑ’Ι’ΝΕΤΖΗΣ ΗΛΙΑΣ                1945-1946
ΚΟΥΝΑΤΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ            1946-1946
ΣΙΜΕΛΕΤΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ              1946-1947
ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΗΣ ΡΑΦΑΗΛ              1947-1949
ΣΥΝΑΡΙΔΗΣ ΣΥΝΑΡΗΣ                   1949-1956
ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ              1957-1960
ΚΕΛΕΣΙΔΗΣ ΛΑΖΑΡΟΣ                    1961-1963
ΡΩΜΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ                 1963-1964                                                                                                                                                                                           ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ                    1965-1967
ΧΑ’Ι’ΤΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ                    1967-1974
ΖΓΟΥΡΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ                1974-1975
ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ             1975-1982
ΜΟΣΧΟΝΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ                 1983-1986
ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ               1987-1990
ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΣΑΒΑΣ                     1991-1994
ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ       1995-1998
ΔΑΛΑΚΟΥΡΑΣ ΠΕΤΡΟΣ                  1999-2002
ΚΟΥΓΚΟΥΛΑΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ             2003-2010
ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ        2011-2014
ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ               2014-2019
ΚΟΤΣΑΚΙΔΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ               2019-
Παραπομπές
Φ
Κροατική Δημοκρατική Ένωση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Η Κροατική Δημοκρατική Ένωση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ( Hrvatska demokratska zajednica Bosne i Hercegovine, σύντμηση: HDZ ΒiΕ) είναι το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα Κροατών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η έδρα του κόμματος βρίσκεται στο Μόσταρ.
Ιστορία
Το 2006, το κόμμα προσχώρησε στην Κροατική Εθνοσυνέλευση, μια πολιτική οργάνωση και συμμαχία Κροατικών κομμάτων, μαζί με το Κροατικό Κόμμα για τα Δικαιώματα και την Κροατική Λαϊκή Ένωση.
Ακαδημία Καλών Τεχνών (Φινλανδία)
Η Ακαδημία Καλών Τεχνών (φινλανδικά: Kuvataideakatemia) στο Ελσίνκι της Φινλανδίας παρέχει την υψηλότερου πανεπιστημιακού επιπέδου θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση στις καλές τέχνες στη χώρα. Η Ακαδημία ιδρύθηκε το 1848 από ένα ιδιωτικό ίδρυμα που ονομαζόταν Η Εταιρεία Τέχνης της Φινλανδίας (Suomen Taideyhdistys). Εκείνη την περίοδο η ακαδημία ονομαζόταν σχολή σχεδίου. Το 1939 έγινε Η Φινλανδική Ακαδημαϊκή Σχολή Τέχνης (Suomen Taideakatemian koulu), και το 1985 έγινε η Ακαδημία των Καλών Τεχνών. Στις αρχές του 1993 η Ακαδημία απέκτησε στάτους πανεπιστημιακού επιπέδου. Για την απόκτηση Πτυχίου (Bachelor) στις Καλές Τέχνες απαιτούνται 3,5 χρόνια ολοκληρωμένων σπουδών, ενώ η απόκτηση Μεταπτυχιακού (Master) απαιτεί επιπλέον άλλα δύο χρόνια.
Το ακαδημαϊκό έτος 2004-2005 ο αριθμός των φοιτητών είναι περίπου 240. Υπάρχουν 13 δάσκαλοι πλήρους απασχόλησης και περίπου 50 δάσκαλοι και καθηγητές για διαλέξεις που δουλεύουν σε ωριαία βάση.
Η Ακαδημία Καλών Τεχνών βρίσκεται στη διεύθυνση Kaikukatu 4 στη γειτονιά του Kallio, βορειοανατολικά του κέντρου του Ελσίνκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Φινλανδία
Πρόβλεψη πληθυσμού
Η πρόβλεψη πληθυσμού, στον τομέα της δημογραφίας, είναι μια εκτίμηση του μελλοντικού πληθυσμού. Σε αντίθεση με τις διααπογραφικές εκτιμήσεις και απογραφές, οι οποίες συνήθως περιλαμβάνουν κάποιο είδος τομέα συλλογής δεδομένων. Οι προβλέψεις συνήθως περιλαμβάνουν μαθηματικά μοντέλα που βασίζονται μόνο σε προϋπάρχοντα στοιχεία. Μια τέτοια πρόβλεψη μπορεί να γίνει από ένα κυβερνητικό οργανισμό ή από εκείνους που δεν συνδέονται με κάποια κυβέρνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία
Ιερώνυμος Πολλάτος
Ο Ηλίας-Ιερώνυμος Πολλάτος είναι Έλληνας πεζογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιερώνυμος Πολλάτος γεννήθηκε το 1949 στα Φαρακλάτα Κεφαλονιάς. Λόγω του μετεμφυλιακού κλίματος και των διώξεων, η οικογένειά του μετεγκαταστάθηκε στα Καμίνια του Πειραιά όπου και τελείωσε το Εσπερινό Οικονομικό Γυμνάσιο Πειραιά. Στη συνέχεια σπούδασε δημοσιογραφία και γραφικές τέχνες. Σήμερα ζει στην Πεύκη.
Το έργο του
"Αντίδωρο ή Άθωνος περιδιάβασις", εκδόσεις Καστανιώτης, 2004 [οδοιπορικό].
"Συνεχόμενοι λυγμοί", εκδόσεις Το Ροδακιό, 2007 [συλλογή διηγημάτων].
"Ο σκοτεινός κύριος του Βέρτεκοπ", εκδόσεις Το Ροδακιό, 2009 [μυθιστόρημα].
ModSecurity
Το ModSecurity είναι ένα "third party" Apache module, που προσφέρει ανίχνευση και προστασία από επιθέσεις σε διαδικτυακές εφαρμογές (intrusion detection and prevention for web applications), λειτουργώντας σαν τείχος προστασίας. Το ModSecurity δημιουργήθηκε από τον Ivan Ristic (συγγραφέα και του σχετικού βιβλίου), αλλά πλέον ανήκει στην Trustwave.
Ιερώνυμος Πολλάτος
Το έργο του
"Τα Καμίνια εντός, 14+1 διηγήματα" εκδόσεις Ι.Μ.Τ.Ι.Ι.Ε., 2013 [συλλογή διηγημάτων].
Θεατρικές παραστάσεις
Το 2006 διήγημα από το βιβλίο Συνεχόμενοι Λυγμοί ανέβηκε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου («Τρία νεοελληνικά έργα σε πρώτη παρουσίαση. Versus. Τραστ. Συνεχόμενοι λυγμοί.»).
ModSecurity
Για να προσφέρει προστασία το ModSecurity πρέπει να δοθούν <tt>κανόνες</tt> (<tt>rules</tt>). Οι βασικοί <tt>κανόνες</tt> αποτελούν το Core Rule Set (CRS) και διατίθενται δωρεάν από το Open Web Application Security Project (OWASP). Παρέχεται αναλυτική τεκμηρίωση.
Ιερώνυμος Πολλάτος
Θεατρικές παραστάσεις
Το 2010 ο Ιερώνυμος Πολλάτος έκανε τη διακειμενική σύνθεση και επεξεργασία του θεατρικού έργου «Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι: Ιδού εγώ» (θέατρο «Επί Κολωνώ- Σκηνή “Βlack Βox”», σκηνοθεσία Τ. Τζαμαργιά).
Το 2018 συνέγραψε το θεατρικό έργο «Hotel Marina» (Από Μηχανής Θέατρο, σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη).
Λυκία
Η Λυκία είναι μια ιστορική περιοχή στο νοτιοδυτικό άκρο της Μικράς Ασίας, στη σημερινή Τουρκία. Τα εδάφη της είναι κατανεμημένα στο δυτικό τμήμα της επαρχίας Αττάλειας, το ανατολικό τμήμα της επαρχίας Μούγλων και ένα μικρό τμήμα της επαρχίας Μπουρντούρ στην ενδοχώρα. Συνόρευε στα δυτικά με την Καρία, στα βόρεια με τη Φρυγία, στα βορειανατολικά με Πισιδία και στα ανατολικά με την Παμφυλία. Αρχαίες πηγές φαίνεται να αναφέρουν ότι μια παλαιότερη ονομασία της περιοχής ήταν Αλόπη (Ἀλόπη).
ModSecurity
Ωστόσο, προσφέρονται και εμπορικές υπηρεσίες ή <tt>κανόνες</tt> κατά περίπτωση από εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα ασφαλείας του Διαδικτύου, καθώς η συγγραφή <tt>κανόνων</tt> (<tt>rules</tt>) απαιτεί αρκετή εξειδίκευση.
Ιερώνυμος Πολλάτος
Έγραψαν για το έργο του
"Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα χώρος για ένα εθνικό μυθιστόρημα; " Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Ελευθεροτυπία.
Λυκία
Ονομασία
right|280px|thumb|Το αρχαίο θέατρο της Ξάνθου Η Λυκία στα βάθη των αιώνων είχε πολλές ονομασίες που μας παραδίδουν οι αρχαίοι συγγραφείς. Ο Ησύχιος την αποκαλεί Γιγαντία και Τελμιλία και λέει αυτό ήταν το όνομα της πριν ονομαστεί Λυκία. Ο Παυσανίας με τον Ηρόδοτο λένε ότι λεγόταν Μιλυάς, με την εγκατάσταση των Κρητών του Σαρπηδόνα μετά ονομάστηκε σε Τερμιλία. Με την έλευση στην περιοχή του Λύκου ονομάστηκε Λυκία.
Γεωγραφία
Τα σημαντικότερα βουνά της Λυκίας είναι Κράγος, ο Αντίκραγος, ο Μασσίκυτος, ο Κλίμαξ, ο Όλυμπος, και τα βουνά των Σολύμων. Τη διαρρέουν οι ποταμοί Ξάνθος, ο Μύρος, ο Αρύκανδος και ο Λίμυρος.
Μυθολογία
Αναφορά στη Λυκία γίνεται στην Ιλιάδα, όταν ο Πάτροκλος σκοτώνει τον εξέχοντα ήρωα της, τον Σαρπηδόνα. Εκεί επεμβαίνει ο Δίας (στίχοι Π 663-683) και δίνει εντολή στον Απόλλωνα για την ανάληψη του νεκρού Σαρπηδόνα από το πεδίο της μάχης και τη μεταφορά του στην πατρική Λυκία.
Ιερώνυμος Πολλάτος
Έγραψαν για το έργο του
"Τύχες σολωμικού χειρογράφου", Μάρη Θεοδοσοπούλου, Ελευθεροτυπία.
Λυκία
Προϊστορία
Η κατοίκηση της Λυκίας ξεκινά από την προϊστορική εποχή. Τα παλαιότερα ευρήματα είναι ο οικισμός του Kataras-Semahoyuk που ανάγετε στην πρώιμη εποχή του χαλκού (2700-2300 π.Χ.) και ο οικισμός του Bagbazi της χαλκολιθικής περιόδου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι το αρχαιότερο όνομα της περιοχής ήταν Μιλυάς, την κατοικούσαν οι Μιλύαι που μιλούσαν την Μιλυακή γλώσσα, έμειναν επίσης γνωστοί με το Ενδώνυμο Σόλυμοι. Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Σόλυμος ήταν ο επώνυμος ήρωας της πόλης Σόλυμα, γιος του Διός ή του Άρη και της Χαλδήνης που ήταν μία από τις Νύμφες".   Οι γιοι της Ευρώπης Σαρπηδόνας και Μίνωας συγκρούστηκαν στην γενέτειρα τους, στο νησί της Κρήτης για την βασιλεία. Ο Μίνωας ήταν ο νικητής, ο Σαρπηδόνας και οι Κρήτες οπαδοί του μετέπειτα Λύκιοι εξορίστηκαν στην γη των Μιλύων, έδωσαν στον εαυτό τους το όνομα Τερμίλαι. Τα επόμενα χρόνια ο Λύκος της Αθήνας γιος του Πανδίων Β΄ που ήταν βασιλιάς στην Αρχαία Αθήνα εξορίστηκε από τον αδελφό του Αιγέα και εγκαταστάθηκε ανάμεσα στους Τερμίλες. Ο Αθηναίος πρίγκιπας Λύκος έδωσε στους Τερμίλαι το όνομα του, στην πραγματικότητα ήταν πολύ παλιότερο αφού οι Χετταίοι την είχαν καταγράψει σαν Λούκκα που μεταφράζεται ως "φωτεινή". Σύμφωνα με αυτά τα κείμενα οι Λύκιοι σαν σύμμαχοι των Χετταίων πήραν μέρος στη μάχη του Καντές. Ο Ηρόδοτος αναφέρει τέλος ότι οι κάτοικοι της Λυκίας ήταν μητρογονικοί. Στην Λυκία εμφανίστηκε ο μεγάλος αρχαίος ήρωας Βελλεροφόντης που διαδέχθηκε στον θρόνο τον πεθερό του Ιοβάτη. Την Λυκία αναφέρει συχνά ο Όμηρος στην Ιλιάδα σαν σύμμαχο της Τροίας. Ο Όμηρος καταγράφει δύο μεγάλους πολεμιστές από την Λυκία : τον Σαρπηδόνα γιο του Διός και της Λαοδάμειας πιθανότατα απογόνου του πρώτου Σαρπηδόνα του αδελφού του Μίνωα και τον Γλαύκο γιο του Ιππολόχου. Τον 7ο αιώνα Ρόδιοι αποίκησαν τις ακτές της και ίδρυσαν τη Φασηλίδα τη Ροδιάπολιν και τα Κορύδαλλα.
Κλασσική περίοδος
Οι ιστορικές πηγές για τη Λυκία ξεκινούν όταν ο στρατός του Κύρου την κατακτά το 540 π.Χ..
ModSecurity
Εγκατάσταση
Εξαρτάται από το λειτουργικό σύστημα. Ενα παράδειγμα για Debian Squeeze:
Λυκία
Κλασσική περίοδος
Το 546 π.Χ. εισβάλουν στη Λυκία οι Πέρσες με τον στρατηγό Άρπαγο, όπως μας αναφέρει ο Ηρόδοτος οι κάτοικοι της Ξάνθου ήταν οι μόνοι που αντιστάθηκαν και έδειξαν μεγάλο ηρωισμό κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Τέλος όταν είδαν ότι η πόλη θα πέσει στους Πέρσες, μάζεψαν ολα τα γυναικόπαιδα στην ακρόπολη και έβαλαν φωτιά, οι ίδιοι πραγματοποίησαν έξοδο πέφτοντας όλοι στο πεδίο της μάχης. Οι Λύκιοι συμμετείχαν και στην εκστρατεία του Ξέρξη με 50 πλοία με αρχηγό τον Κυβερνίσκο, γιο του Σίκα. Με το τέλος των περσικών πολέμων ο Κίμων κατέστρεψε την Ξάνθο και κατέλαβε τη Φασηλίδα. Όταν οι πόλεις της Λυκίας έγιναν ανεξάρτητες από τους Πέρσες προσχώρησαν στην Αθηναϊκή συμμαχία.
Ελληνιστική περίοδος
300px|right|thumb|Αρχαίοι τάφοι στη [[Μάκρη της Λυκίας]] Εξελληνίστηκε κατά την περίοδο του Μ. Αλεξάνδρου, όταν εκείνος την κατέκτησε ολόκληρη μαζί με την Παμφυλία θέλοντας να εξουδετερώσει τη δύναμη του Περσικού ναυτικού, αφού κυριάρχησε στα παράλια. Αφού κατέβαλε με επίθεση τα Ύπαρνα, ανέθεσε τη διοίκησή της στον παιδικό του φίλο Νέαρχο, τον οποίο όρισε ως σατράπη. Μετά τον θάνατο του πέρασε στην κυριαρχία του Αντίγονου και μετά των Πτολεμαίων. Ο Αντίοχος Γ΄ την προσάρτησε στο βασίλειο του και τέλος στους Ρωμαίους.
Οι Λυκιακές πόλεις είχαν δημιουργήσει το κοινό των Λυκίων που ήταν μια ομοσπονδία των πόλεων της Λυκίας. Από αυτές 23 πόλεις είχαν δικαίωμα ψήφου και αποφάσιζαν από κοινού σε περιπτώσεις πολέμων και συμμαχιών. Το κοινό υπήρχε από τον 3ο αιώνα π.Χ. και διατηρήθηκε και στα ρωμαϊκά χρόνια.
Χριστιανικοί χρόνοι
Δεν είναι γνωστό πότε εκχριστιανίστηκε η Λυκία, τα Μύρα αποτελούσαν μητρόπολη με πάνω από 30 επισκοπές. Από εδώ πέρασε 3 φορές ο Απόστολος Παύλος ενώ Λύκιος ήταν και ο Άγιος Νικόλαος επίσκοπος Μύρων, όπως και ο Νίκανδρος πρώτος επίσκοπος Μύρων. Το γνωστότερο μοναστήρι της Λυκίας ήταν αυτό της Σιών, γνωστός είναι και ο «Θησαυρός της Σιών» που βρέθηκε το 1963 και αποτελείται από 71 αργυρά σκεύη της μονής.
Βυζάντιο
Στη Βυζαντινή αυτοκρατορία η Λυκία αρχικά ήταν ανεξάρτητη επαρχία και αργότερα ανήκε στο θέμα των Κυβιραιωτών. Από τον 7ο έως τον 9ο αιώνα οι ακτές της Λυκίας δέχτηκαν επιδρομές Αράβων πειρατών με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη των παραλιακών περιοχών της.
Λυκιακοί τάφοι
Χαρακτηριστικό της Λυκίας είναι οι τάφοι, οι οποίοι είναι λαξευμένοι σε βράχους, διώροφοι με τριγωνική στέγη. Πολλοί έχουν ανάγλυφη διακόσμηση, ενώ στο εσωτερικό τους έχουν μεγάλων διαστάσεων σαρκοφάγους με παραστάσεις από την καθημερινή ζωή και τη μυθολογία. Τέτοιου είδους Λυκιακός Τάφος του 4ου αιώνα π.Χ. υπάρχει στο Καστελόριζο, λαξευμένος στους πρόποδες του Κάστρου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λυκία
ModSecurity
Λήψη κανόνων
OWASP ModSecurity Core Rule Set
Ρυθμίσεις
Η εφαρμογή των <tt>modsecurity rules</tt> σε μία εγκατάσταση <tt>Apache</tt> είναι πιθανό να επιβάλει αποκλεισμό σε κάποια σημεία της εφαρμογής (συχνά αναφέρεται ως "ψευδώς θετικό" εύρημα "επίθεσης" (false positive), προκαλώντας μικρού ή μεγάλου βαθμού δυσλειτουργία της εφαρμογής.
Αν δεν επιδέχεται αλλαγές ο κώδικας και εξακολουθούν να ενεργοποιούνται κάποιοι κανόνες, τότε υπάρχει η ανάγκη αλλαγών στους κανόνες (συχνά δύσκολο) ή η επιλεκτική ακύρωση κάποιων από αυτούς (συνηθέστερο).
Μεθοδολογία
Κατά την εκτέλεση της εφαρμογής, ενεργοποιούμε την παρακολούθηση του <tt>modsecurity log</tt>
Ενα παράδειγμα
Για όσο διαρκέσει η σχετική έρευνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί η παράμετρος SecRuleEngine DetectionOnly, ώστε να παραμείνει λειτουργική η εφαρμογή και, όταν ολοκληρωθεί να επιστρέψει το SecRuleEngine On Θέτουμε Χρειάζεται επανεκκίνηση Apache.
Ακύρωση κανόνα
Γίνεται συνήθως με χρήση της SecRuleRemovebyID, αν και είναι διαθέσιμες και οι SecRuleRemoveByMsg και SecRuleRemoveByTag.
Ιερώνυμος Πολλάτος
Έγραψαν για το έργο του
"Βιογραφήσεις και μυθοποιήσεις του Δ. Σολωμού", Κατερίνα Τικτοπούλου, Θέματα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Εικοστού Αιώνα, Τιμητικός Τόμος για την Έρη Σταυροπούλου, εκδόσεις GUTENBERG.
"Μοναχικοί και ανυπεράσπιστοι", Μάρη Θεοδοσοπούλου, EX LIBRIS.
"Άγιον Όρος, η άσβεστη φλόγα", επιλογή-επιμέλεια Θανάσης Θ.Νιάρχος, εκδόσεις Καστανιώτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Εθνικό Πάρκο Άμπελ Τάσμαν
Το πάρκο ιδρύθηκε το 1942, και καλύπτει 225 χλμ². Έχει πάρει το όνομα του από τον Άμπελ Τάσμαν, ο οποίος το 1642 έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής που είδε τη Νέα Ζηλανδία.
Η Διαδρομή Άμπελ Τάσμαν είναι δημοφιλής διαδρομή πεζοπορίας και προσφέρει επιλογή μιας παράκτιας ή εσωτερικής διαδρομής. Άλλες δραστηριότητες που διεξάγονται στο πάρκο είναι το καγιάκ, κάμπινγκ και περιηγήσεις. Το πάρκο διοικείται από το Υπουργείο Διατήρησης.
Η κοντινότερη μεγάλη πόλη είναι η Μοτουέκα, 20 χιλιόμετρα νοτίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νέας Ζηλανδίας Αμπελ Τασμαν
Λούντβικ Ντάνεκ
Ο Λούντβικ Ντάνεκ (Ludvík Daněk, 6 Ιανουαρίου 1937 - 16 Νοεμβρίου 1998) ήταν Τσεχοσλοβάκος δισκοβόλος, ο οποίος κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 με βολή 64.40 μ. Σε εθνικό επίπεδο, ο Ντάνεκ κέρδισε δεκατέσσερα χρυσά μετάλλια στο Πρωτάθλημα Στίβου της Τσεχοσλοβακίας που πραγματοποιήθηκε από το 1960 έως το 1992. Βελτίωσε το ρεκόρ πρωταθλήματος Τσεχοσλοβακίας τέσσερις φορές και κατετάγει πρώτος σε σύνολο πρωταθλημάτων μπροστά από τον Ιμρίχ Μπουγκάρ που είχε δεκατρία. Σε όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας του αγωνιζόταν για την Τσεχοσλοβακία, και ανήκε στα τμήματα στίβου της Σπαρτάκ Μπρνο και της Σπάρτα Πράγας.
Βιογραφία
Ο Λούντβικ Ντάνεκ ήταν βλαχικής καταγωγής. Σε ηλικία μόλις 16 ημερών πέθανε ο πατέρας του και μεγάλωσε στα ταραγμένα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στις 27 Απριλίου του 1957, σε ηλικία 20 ετών, είχε πάρει μέρος σε αγώνες στο Μπρνο. Επιστρέφοντας στο χωριό του με τη μηχανή ενός φίλου του, ένα ατύχημα λίγο έλειψε να τους στοιχίσει τη ζωή. Η μηχανή έπεσε σε ένα δέντρο κι ο νεαρός κι άσημος τότε αθλητής χτύπησε στη σπονδυλική στήλη και έχασε το ένα του νεφρό. Οι γιατροί τού είπαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσει τον αθλητισμό. Ακόμη κι από τον στρατό πήρε απαλλαγή.
Ωστόσο, επτά χρόνια αργότερα, ο Ντάνεκ έφθασε να κερδίσει αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να κάνει παγκόσμιο ρεκόρ. Συγκεκριμένα, στις 2 Αυγούστου του 1964, κατέρριψε στο Τούρνοφ το παγκόσμιο ρεκόρ στη δισκοβολία, με βολή 64,55 μ. . Στις 15 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο με βολή 60,52 μ.
Στις 15 Οκτωβρίου του 1965, στο Σόκολοφ της Τσεχοσλοβακίας, ο "Μέγας Λουδοβίκος" της δισκοβολίας κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 65,22 μ. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι Ολυμπιονίκες Ντάνεκ Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Δισκοβόλοι
Παπαστράτος Α.Β.Ε.Σ.
Η Παπαστράτος Α.Β.Ε.Σ. είναι καπνοβιομηχανία με έδρα τον Ασπρόπυργο. Αποτελεί το μεγαλύτερο παραγωγό και διανομέα τσιγάρων στην Ελλάδα.
Ιστορία
Το 1906 ιδρύθηκε η εταιρεία «Αυγερινού-Παπαστράτου Ο.Ε.». Η πρώτη καπνοβιομηχανία της οικογένειας, «Αφοί Παπαστράτου Ο.Ε.», ιδρύθηκε το 1909. Η «Παπαστράτος Ανώνυμος Βιομηχανική Εταιρεία Σιγαρέττων» ιδρύθηκε το 1930 από τον Ευάγγελο Παπαστράτο, με το πρώτο της εργοστάσιο στον Πειραιά. Το 1933, ένα δεύτερο εργοστάσιο άνοιξε στο Βερολίνο, αλλά αναγκάστηκε να κλείσει το 1936 υπό την πίεση του ναζιστικού καθεστώτος. Το 1937, η εταιρεία άνοιξε το τρίτο της εργοστάσιο στο Κάιρο, το οποίο έκλεισε το 1955. Στο απόγειό της, η εταιρεία ήταν ένας από τους μεγαλύτερους βιομηχανικούς παραγωγούς στην Ελλάδα. Ολόκληρες κοινότητες (όπως το Αγρίνιο) άκμασαν από τις φυτείες καπνού που προμήθευαν στα εργοστάσια Παπαστράτος.
Η εταιρεία ξεκίνησε μια συνεργασία με τη Philip Morris το 1975 και αγοράστηκε από αυτήν το 2003. Το 2009, ένα νέο εργοστάσιο εγκαινιάστηκε στην περιοχή του Ασπροπύργου, μια επένδυση άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ, με δυνατότητα παραγωγής 20 δισεκατομμυρίων τσιγάρων ετησίως. Η εταιρεία κατέχει επίσης μια εγκατάσταση αποθήκης καπνού στο Αγρίνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Φρανσουά - Μαρί Ραούλ
Ο Φρανσουά - Μαρί Ραούλ (François-Marie Raoult, 10 Μαΐου 1830 - 1 Απριλίου 1901) ήταν σημαντικός Γάλλος χημικός.
Γεννήθηκε στη Φουρν-αν-Βεπ (Fournes-en-Weppes) στις 10 Μαΐου του 1830 και πέθανε στη Γκρενόμπλ το 1901. Ήταν καθηγητής του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ. Είναι αυτός που επινόησε και ανέπτυξε μεθόδους στη ζεσεοσκοπία και κρυοσκοπία καθώς και τεχνική προσδιορισμού της τάσης ατμών, ειδικά στα διαλύματα. Το 1882 διατύπωσε τον φερώνυμο σχετικό νόμο («Νόμο του Ραούλ») που αφορά κυρίως τα αραιά διαλύματα. Πέραν όμως αυτών ασχολήθηκε εκτενέστατα και με τις ηλεκτρεγερτικές δυνάμεις των ηλεκτρικών στοιχείων.
Βοτίφκιρχε
Η Βοτίφκιρχε (Votivkirche) είναι ένας ναός επί της λεωφόρου Ρίνγκστρασσε στη Βιέννη. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κτίρια νεογοτθικού ρυθμού και κατασκευάστηκε με λαϊκό έρανο ως ένδειξη ευχαριστίας στη θεία πρόνοια μετά από μια αποτυχημένη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄. Ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός ξεκίνησε το 1854 και τον κέρδισε ο 26χρόνος τότε Χάινριχ Φέρστελ. Μετά από 23 χρόνια κατασκευής, ο ναός εγκαινιάστηκε το 1879.
Η ορολογία Votivkirche σημαίνει αναθηματική εκκλησία. Το κτίριο είναι χτισμένο από λευκή πέτρα, η ίδια με την πέτρα στον 700 ετών παλαιότερο καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου. Μετά τις καταστροφές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ανακατασκευάστηκε πλήρως. thumb|150px|αριστερά|Ιστορική φωτογραφία του ναού (1900)
Βάνταα
Η Βάνταα καλύπτει περιοχή 240 τ.χλμ., εκ των οποίων τα 1,97 τ.χλμ. είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 844,5/χλμ².
Το όνομα Βάνταα τέθηκε σε χρήση το 1972, όταν ο δήμος απέκτησε δικαιώματα εμπορικής πόλης. Η πρώτη καταγραφή της περιοχής είναι ως Χέλσινγκε το 1351 όταν ο βασιλιάς Μάγκνους Β' της Σουηδίας παραχώρησε δικαιώματα αλίευσης σολωμού στον ποταμό Βάνταα στο Εσθονικό μοναστήρι Παντίσε.
Στις 11 Οκτωβρίου 2002 η πόλη συνταράχτηκε από την έκρηξη βόμβας στο τοπικό εμπορικό κέντρο Myyrmanni, από την οποία σκοτώθηκαν 7 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου του βομβιστή, ενός 19χρονου φοιτητή Χημείας από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Έσποο-Βάνταα.
Στη Βάνταα επίσης γεννήθηκε ο Μίκα Χάκινεν, ο διάσημος οδηγός της Φόρμουλα 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Κατάθεση όψεως
Η κατάθεση όψεως είναι ένας τραπεζικός καταθετικός λογαριασμός μηδενικού ή πολύ χαμηλού επιτοκίου. Χρησιμοποιείται από τους καταθέτες για άμεση αγορά προϊόντων ή υπηρεσιών εκδίδοντας τραπεζικές επιταγές.
Οι καταθέσεις όψεως διαφέρουν από τις υπόλοιπες καταθέσεις στο ότι συνήθως χρησιμοποιούνται από επιχειρήσεις για να καλύψουν τρέχουσες ανάγκες τους. Συνήθως δεν έχουν επιτόκιο, ή έχουν πολύ μικρό. Τα χρήματα των καταθέσεων όψεως χρησιμοποιούνται από τις τράπεζες κατά ένα πολύ μικρό ποσοστό για άλλες δραστηριότητες της τράπεζας, καθώς είναι χρήματα που αλλάζουν γρήγορα χέρια (και τράπεζες, όταν δυο διαφορετικές επιχειρήσεις συνεργάζονται με διαφορετικές τράπεζες). Οι τράπεζες προσπαθούν να προσεγγίσουν όσες πιο πολλές επιχειρήσεις γίνεται με σκοπό τα χρήματα να μένουν στην τράπεζα από τους λογαριασμούς όψεως, ώστε να μπορεί η τράπεζα να αυξήσει ελάχιστα το ποσοστό εκμετάλλευσής τους.
Οι λογαριασμοί όψεως έχουν χαμηλότερα επιτόκια σε σχέση με αυτά του ταμιευτηρίου. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι με τις καταθέσεις όψεως γίνονται πολύ συχνά συναλλαγές, που σημαίνει κόστος για την τράπεζα (απασχόληση υπαλλήλων, μηχανημάτων, κόστος επικοινωνίας κ.τ.λ.).
Πρόσθετα στοιχεία και παροχές:
- Εκδίδεται µπλοκ επιταγών
- Δυνατότητα πληρωμής λογαριασμών μέσω πάγιων εντολών ή μέσω της υπηρεσίας e-banking
- Ο λογαριασµός κινείται µε επιταγές ή µετρητά.
Εξωτερικές Πηγές
Λογαριασμός Όψεως
ΕΙΔΗ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ (σχολικό Βιβλίο Α' Λυκείου - Αρχές Οικονομίας) Καταθεση οψεως
Εθνική Νιγηρίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Νιγηρίας αντιπροσωπεύει τη Νιγηρία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Νιγηρίας (Nigeria Basketball Federation).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα Αφρικανικά Πρωταθλήματα που διοργανώθηκαν στη Μοζαμβίκη το 2003 και στη Νιγηρία το 2005.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
name="archive" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νιγηρια Γυναικων
Ιωλκός
Η Ιωλκός ήταν αρχαία πόλη της Θεσσαλίας, στη σημερινή Μαγνησία, στους πρόποδες του Πηλίου. Βρισκόταν κοντά στην παραλία του Παγασητικού κόλπου. Αναφέρεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα (Β 712) και από σειρά άλλων αρχαίων συγγραφέων (Ησίοδος, Πίνδαρος, Σιμωνίδης, Ευριπίδης κ.ά.). Ως μυθικός ιδρυτής της Ιωλκού αναφέρεται ο Κρηθέας, γιος του θεού Αιόλου, τον οποίο διαδέχθηκε ο Πελίας, που διέταξε τον ανιψιό του Ιάσονα να φέρει το «χρυσόμαλλον δέρας» από την Κολχίδα, γεγονός που έγινε η αιτία για την περίφημη Αργοναυτική Εκστρατεία. Τον Πελία διαδέχθηκε ο γιος του Άκαστος, που σκοτώθηκε από τον βασιλιά της Φθίας Πηλέα, όταν ο τελευταίος κυρίευσε την Ιωλκό με τη βοήθεια του Ιάσονα, πράγμα που διέκοψε τη μέχρι τότε ακμή της πόλεως, της οποίας οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Μινύες κατά τον Στράβωνα.
Ιστορικοί χρόνοι
Στους ιστορικούς χρόνους η Ιωλκός συνέχισε να κατοικείται μέχρι και τον 2ο αιώνα π.Χ., οπότε και χρονολογούνται επιγραφές με τη λέξη «Ιώλκιοι». Η ίδρυση της Δημητριάδας σε μικρή απόσταση σήμανε τον παραμερισμό της Ιωλκού. Από τη μυθική περίοδο τελούνταν σύμφωνα με την παράδοση αθλητικοί αγώνες στην Ιωλκό, γνωστοί ως «άθλα επί Πελία» (βλ. Πελίας), δεν είναι όμως γνωστό μέχρι πότε συνεχίσθηκαν. Οι κάτοικοι της Ιωλκού λάτρευαν περισσότερο τη θεά Άρτεμη, με το ιδιαίτερο επίθετο Ιωλκία Άρτεμις.
Αρχαιολογία
Ναός της Ιωλκίας Αρτέμιδος βρισκόταν πιθανότατα πάνω στον λόφο του Κάστρου του Βόλου. Ο λόφος αυτός βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, ανατολικά του χειμάρρου Αναύρου, του σημερινού Ξεριά, και περιβάλλεται από τείχος της βυζαντινής εποχής. Το πιθανότερο είναι ότι πάνω σε αυτό τον λόφο ήταν κτισμένη και η αρχαία Ιωλκός. Κατά καιρούς έχουν ανακαλυφθεί λείψανα διάφορων εποχών εκεί, με τα παλαιότερα να ανάγονται στη Νεολιθική Εποχή. Επίσης, έχουν έλθει στο φως ίχνη μυκηναϊκού μεγάρου και θολωτοί τάφοι, όπως και τάφοι της κλασσικής εποχής. Από πλευράς αντικειμένων, έχουν ανακαλυφθεί πάρα πολλές αναθηματικές, επιτύμβιες, ψηφισματικές, απελευθερωτικές και τιμητικές επιγραφές. Λείψανα του ναού της Ιωλκίας Αρτέμιδος είναι κατά τον Αρβανιτόπουλο τα αρχιτεκτονικά μέλη που ανακαλύφθηκαν σε τοίχους κατοικίας κοντά στο Κάστρο. Επίσης, υλικό του ναού αυτού είχε ίσως χρησιμοποιηθεί στο χτίσιμο ενός βυζαντινού ναού, στη θέση του οποίου είναι κτισμένος σήμερα νεότερος ναός των Αγίων Θεοδώρων. Οι σεισμοί του 1956 έφεραν στο φως στη βορειοδυτική πλευρά του λόφου λείψανα κτηρίου ανακτόρων, το οποίο φαίνεται ότι καταστράφηκε από φωτιά περί το 1200 π.Χ. (πρβλ. τη μυθολογική άλωση και καταστροφή της Ιωλκού από τον Πηλέα). Γενικώς οι σεισμοί αυτοί έδωσαν την ευκαιρία να μελετηθεί στρωματογραφικά ο λόφος του Κάστρου.
Παρόλο που το Διμήνι, με τη γνωστότερη μυκηναϊκή ακρόπολη, όπως πιστεύεται, απέχει αρκετά από την ακτή ώστε να θεωρηθεί η αρχαία Ιωλκός, χωρίς κάτι τέτοιο να αποκλείεται, έχει δώσει περισσότερα στοιχεία για να υποστηριχθεί αρχαιολογικά ότι πρόκειται για την αρχαία Ιωλκό.
Σε ανασκαφικές εργασίες που διενεργούνται από τη δεκαετία του 1980 έχουν αποκαλυφθεί πολλά κτήρια και άλλα στοιχεία για την άποψη ότι στο Διμήνι και την ευρύτερη περιοχή του έχουν καταδείξει και υποστηρίζουν την άποψη του χώρου ως έδρα του Βασιλείου των Μυρμιδόνων. Η ακτή την εποχή εκείνη 3500 χρόνια πριν ήταν πολύ κοντύτερα στον οικισμό απ' ό,τι είναι σήμερα. Η περιοχή καταχώθηκε με τις αποθέσεις των κύριων ρεμάτων της περιοχής κατά τις 3 χιλιετίες που πέρασαν μέχρι σήμερα.
Σημαντικά ευρήματα της περιοχής είναι τα παρακάτω: 1. Θολωτός τάφος «Λαμιόσπιτο» Διμηνίου. Το μνημείο ερευνήθηκε αρχικά το 1886 με πρωτοβουλία του τότε νομάρχη Μαγνησίας Ι. Κονδάκη και του γυμνασιάρχη Ε. Κούση, και με τη συνεργασία των αρχαιολόγων Π. Καββαδία, P. Wolter και H. Lolling. Για την ανάδειξή του έχουν γίνει κατά καιρούς διάφορες εργασίες στερέωσης και αναστήλωσης. 2. Θολωτός τάφος «Τούμπα» Διμηνίου. Ο θολωτός τάφος «Τούμπα» ανασκάφηκε το 1892 από το Β. Στάη. Οι εργασίες για την ανάδειξη του μνημείου (δενδροφύτευση, διάδρομοι πρόσβασης, ενημερωτικές πινακίδες) εντάσσονται στις εργασίες ανάδειξης, που αφορούν ολόκληρο τον αρχαιολογικό χώρο του Διμηνίου. 3. Μυκηναϊκό Ανάκτορο Διμηνίου. Η έρευνα του ανακτόρου άρχισε το 1997. Μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί εργασίες για την αποκατάσταση των τοίχων των δύο μεγάρων καθώς και των συμπληρωματικών κατασκευών (αποθηκών και εργαστηρίων) και έχει γίνει στερέωση-συντήρηση των κονιαμάτων στους τοίχους και στα δάπεδα. Έχει γίνει έρευνα με μαγνητικές και ηλεκτρικές διασκοπήσεις γύρω από το ανάκτορο, διερευνητικές τομές για την έδραση μελλοντικού στεγάστρου του μνημείου, καθώς και επέκταση του υφιστάμενου στεγάστρου προστασίας μέχρι το πρόπυλο του ανακτόρου.
Κατά μήκος της πεδιάδας από το Διμήνι προς το λιμάνι του σημερινού Βόλου έχουν αποκαλυφθεί επίσης πολλά λείψανα κεντρικού δρόμου και εκατέρωθεν πολλά τμήματα οικιών της εποχής του Αχιλλέα και του Τρωικού Πολέμου, δηλαδή γύρω στον 13ο-12ο αιώνα π.Χ.
Πηγές
Ιωλκος Κατηγορία:Αρχαία Μαγνησία
Πολύγυρος
Γεωγραφία
thumb|left|Άποψη από τα ανατολικά Ο Πολύγυρος βρίσκεται περίπου στο κέντρο της χερσονήσου της Χαλκιδικής. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 500-560 μέτρων στην νοτιοανατολική πλευρά ενός λεκανοπεδίου στους πρόποδες του όρους Χολομώντας. Το λεκανοπέδιο διαρρέεται από πολλούς μικρούς χειμάρους, των οποίων τα νερά βρίσκουν άνοιγμα και διαρρέουν προς τη θάλασσα από τα δυτικά. Το λεκανοπέδιο περιβάλλεται από τους λόφους Πλάια στα βόρεια-βορειοανατολικά, στα ανατολικά από τα Ανήλια και τον λόφο του Αγίου Χριστοφόρου, στα νότια τα Καστριά και στα δυτικά από το Κάστρι. Προς τα νότια εκτείνεται ο ελαιώνας του Πολύγυρου.
Αρχαιότητα
Στο λόφο Καστρί, δυτικά του Πολύγυρου έχει εντοπιστεί αρχαίος οχυρός οικισμός. Από τη θέση του επόπτευε την περιοχή της Βατονιάς και του Πολυγύρου και ήλεγχε τον δρόμο ο οποίος ένωνε τα Ζερβοχώρια με τον Τορωναίο κόλπο. Από σωστική ανασκαφή η οποία πραγματοποιήθηκε στο νεκροταφείο του οικισμού εντοπίστηκαν αργυρά κοσμήματα του 6ου αιώνα π.Χ., τα οποία εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο Πολύγυρου. Αρχαίες εγκαταστάσεις έχουν εντοπιστεί και στη λοφοσειρά Καστριά, όπου ο σημαντικότερος οικισμός ήταν η μικρή, ισχυρά οχυρωμένη εγκατάσταση στον Μπίζλα. Στους νότιους πρόποδες των Καστριών έχουν εντοπιστεί δύο αρχαιολογικοί χώροι, μια τούμπα η οποία σήμερα έχει μερικώς επιχωματωθεί, και στη θέση Πλατανούδια, βρέθηκαν τμήματα του κυκλικού ηρώου του Τί(του) Ιουλίου Νεοπτολέμου, από το οποίο σώζεται επιγραφή με λατινικούς χαρακτήρες.
Στην περιοχή του Πολυγύρου, ή κατ' άλλους στο χώρο του σημερινού οικισμού, εντοπίζεται η αρχαία Απολλωνία, η οποία ήταν μια από τις 32 πόλεις του, ιδρυμένου το 432 π.Χ., Κοινού των Χαλκιδέων. Το Κοινό των Χαλκιδέων, με πρωτεύουσα πόλη την Όλυνθο, υποτάχθηκε το 379 π.Χ. στους Σπαρτιάτες· δεκαετίες αργότερα, το 348 π.Χ., ο Φίλιππος ο Μακεδών υπέταξε την περιοχή της Χαλκιδικής στο Μακεδονικό Βασίλειο. Η θέση της Απολλωνίας έχει ταυτιστεί με τον αρχαιολογικό χώρο της Παλαίπορτας. Το όνομα του χώρου οφείλεται στην πλατειά τομή σε βράχο η οποία δημιουργήθηκε για να οχυρωθεί η ακρόπολη της πόλης.
Το 168 π.Χ. η Χαλκιδική ακολούθησε τη μοίρα ολόκληρου του αρχαιοελληνικού χώρου και υποτάχθηκε στους Ρωμαίους. Το 43 π.Χ. ιδρύθηκε στη Χαλκιδική η ρωμαϊκή αποικία της Κασσάνδρειας, που η επικράτειά της (territorium) εκτεινόταν βορειοανατολικά ως τους νότιους πρόποδες του Υψίζωνου (Χολομώντα) και συνόρευε με την επικράτεια της αρχαίας Απολλωνίας (υπολογίζεται ότι τα όριά τους θα βρίσκονταν περίπου έξι (6) χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Πολύγυρου).
Στη θέση Αλατόστρατα εντοπίστηκε ληνός κρασιού ο οποίος έχει χαραγμένο το συμπίλημα των γραμμάτων ΑΜΕ. Έχει χρονολογηθεί στον 2ο αιώνα μ.Χ. και αποτελεί την παλαιότερη μαρτυρία παραγωγής κρασιού στην περιοχή.
Βυζαντινοί χρόνοι
Η παλαιότερη γνωστή γραπτή μνεία στο τοπωνύμιο Πολύγυρος γίνεται στη διαθήκη του πρωτοσπαθαρίου Δημητρίου Πτελεώτη η οποία συντάκτηκε πριν το 959 και σώζεται ένα απόσπασμά της σε έγγραφο του 996. Σύμφωνα με τη διαθήκη, ο Πτελεώτης άφησε χρήματα και ώστε να αγοραστεί ολόκληρο ένα κτήμα το οποίο ονομαζόταν «προάστειον του Πολυγύρου ήγουν τα Χαβούνια», ώστε να κατασκευαστεί μονή, αφιερωμένη στην Παναγία. Η μονή αυτή είναι γνωστή ως Μονή του Πολυγύρου. Η μονή πριν το 975 είχε περιέλθει στην κυριότητα της μονής Κολοβού, η οποία βρισκόταν κοντά στην Ιερισσό και το 979/980 μεταβιβάστηκε στη Μονή Ιβήρων. Η θέση της είναι άγνωστη. Έχουν προταθεί ως θέσεις το εξωκκλήσι της Παναγίας δυτικά του Πολύγυρου, ο λόφος στον Μπίζλα και η θέση Πλατανούδια. Στη μονή παραχωρήθηκαν 20 πάροικοι, ενώ στην περιοχή κατέφυγαν μετά τις βουλγαρικές επιδρομές στη Χαλκιδική την περίοδο 975-996, κάτοικοι των γύρων περιοχών λόγω της οχυρότητας του τόπου. Περί το 1092 η Μονή του Χαβουνίου κατασχέθηκε από το κράτος και δεν ξανααναφέρεται στα αγιορείτικα έγγραφα.
Τουρκοκρατία
Το 1430 ο Πολύγυρος κατακτάται από τους Οθωμανούς και υπάγεται στην περιφέρεια (σαντζάκι) της Θεσσαλονίκης, στο ναχιγιέ του Παζαργκιάχ και φορολογικά ανήκει στο χάσι του Λόγγου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο Πολύγυρος αρχικά είχε χτιστεί στην περιοχή Σελιό, στα Καστριά, όπου υπάρχει μεσοβυζαντινός ναός αφιερωμένος στον άγιο Νικόλαο, προτού μετακινηθεί στη σημερινή του θέση, ίσως τον 15ο-16ο αιώνα. Η παλαιότερη γραπτή μνεία στον οικισμό του Πολυγύρου γίνεται στην απογραφή του 1445, όπου καταγράφονται 28 νοικοκυριά. Στις επόμενες απογραφές, ο πληθυσμός του χωριού παρουσιάζει αύξηση, με τα νοικοκυριά του χωριού να είναι 105 το 1519, 137 το 1527 και 134 το 1568, όπου αναφέρεται ως Πόλυρος και διαθέτει αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό. Σύμφωνα με την απογραφή του 1568, στον Πολύγυρο κατοικούσαν 94 οικογένειες, 36 άγαμοι και 4 χήρες. Ο συνολικός φόρος που κατέλαβε το χωριό ήταν 14.534 ακτσέδες, με κυριότερα προϊόντα τα αμπελουργικά και το σιτάρι. Άλλα προϊόντα περιοχής περιλάμβαναν δημητριακά όπως το ρύζι, το κριθάρι, η σίκαλη και το κεχρί, ελαιοκομικά, οπωροκηπευτικά, βαμβάκι, λινάρι και μεταξωτά ενδύματα. Τον Νοέμβριο του 1791 εκλέγεται επίσκοπος Κασσανδρείας ο Ιγνάτιος Γ΄. Ήταν Πολυγυρινός και μετέφερε την έδρα της επισκοπής στον Πολύγυρο. Το 1793 επισκέφτηκε τον Πολύγυρο ο Γάλλος Πρόξενος Εσπρί-Μαρί Κουζινερί, αναζητώντας την αρχαία πόλη Χαλκίς, την οποία με βάση τις περιγραφές των κατοίκων την ταύτισε με την Παλαίπορτα. Αναφέρει ότι είχε την όψη μικρής πόλης και 1500 κατοίκους.
Οι κάτοικοι του Πολυγύρου συμμετείχαν στη μεγάλη επαναστατική κίνηση του 1821 και στις 17 Μαΐου του ίδιου χρόνου εκδιώκουν, προσωρινά, την τοπική τουρκική φρουρά. Σ' αυτές τις επιχειρήσεις διακρίθηκε ο Πολυγυρινός Μαυρουδής Παπαγεωργάκης και ο Ιωάννης Σταστάρης από τα χασικοχώρια, οι οποίοι συνέχισαν το αγώνα στη Νότια Ελλάδα, καθώς και ο οπλαρχηγός Ιωάννης Ν. Στυλούδης. Παρόλα αυτά, οι τουρκικές δυνάμεις, οι οποίες είχαν νικήσει τις ελληνικές δυνάμεις του Στάμου Χαψά στη θέση Κούτσουρο, κοντά στη Μονή Αγίας Αναστασίας Φαρμακολύτριας, τις 10 Ιουνίου 1821, και τις δυνάμεις του Εμμανουήλ Παπά και στη Μάχη της Ρεντίνας, έφτασαν στον Πολύγυρο, τον οποίο οι κάτοικοί του τον είχαν εγκαταλείψει, και τον πυρπόλησαν. Μέχρι το φθινόπωρο του 1821, η επανάσταση στη Χαλκιδική είχε καταπνιγεί. Σημαντικές προσωπικότητες της επανάστασης από τον Πολύγυρο ήταν ο Γεώργιος Χρυσηίδης, οι υπαξιωματικοί Χρήστος Μαυρουδής και Γεώργιος Παντούδης και ο ιατροχειρούργος Χρήστος Νικολαΐδης. Μετά την επανάσταση, κάτοικοι του Πολύγυρου οι οποίοι δεν είχαν καταφύγει στη νότια Ελλάδα επέστρεψαν και εγκαταστάθηκαν ξανά στον Πολύγυρο, ξαναχτίζοντάς τον.
Το 1822 κατά τις σφαγές των Τούρκων μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη, ανάμεσα σε πλήθος νεομαρτύρων, και μια Πολυγυρινή της οποίας το όνομα δεν διασώθηκε και έμεινε στη μνήμη ως η Πολυγυρινή νεομάρτυρας.
Ανάλογη δραστηριότητα επέδειξαν οι Πολυγυρινοί και κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1854 υπό τον Τσάμη Καρατάσο. Η έναρξη του Κριμαϊκού Πολέμου θεωρήθηκε ως ευνοϊκή συγκυρία για την απελευθέρωση, όμως η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία εμπόδισαν αυτές τις επαναστάσεις. Ο Καρατάσος ξεκίνησε από τις Σποράδες με 500 περίπου ένοπλους άντρες και αποβιβάστηκε στη Σιθωνία το Μέγα Σάββατο, όμως έμαθαν στη συνέχεια ότι το πλοίο το οποίο τους έφερνε πολεμοφόδια βυθίστηκε από γαλλικό πλοίο. Οι Οθωμανοί ετοίμασαν στρατό περίπου 2.500 αντρών για να αντιμετωπίσουν την πολιορκία της Ορμύλιας και έτσι ο Καρατάσος έστειλε σώμα περίπου 50 αντρών με επικεφαλής τον Αθανάσιο Βλαχομιχάλη να εισβάλλει στον Πολύγυρο. Εκεί η υποδοχή του ήταν θερμή, αν και διστακτική. Ο Βλαχομιχάλης και οι άντρες του απώθησαν τουρκική δύναμη στα υψώματα του Καβρόλακα τις 14 Απριλίου, αλλά στις 21 Απριλίου έφυγε και πήγε να ενωθεί με τις δυνάμεις του Καρατάσου, ο οποίος κατευθυνόταν προς το Άγιο Όρος.
Οι κάτοικοι του απροστάτευτου πια Πολύγυρου, θέλοντας να υποδυθούν ότι δεν είχαν ανακατευθεί στο κίνημα, ενημέρωσαν τους Τούρκους για την αποχώρηση του σώματος. Οι Τούρκοι έφτασαν στον Πολύγυρο υπό την αρχηγία των Χασάν Αγά και Μαχμούτ Μπέη στις 22 Απριλίου. Οι τριάντα πρόκριτοι του Πολύγυρου τους συνάντησαν στη θέση Λιβάδι και εκεί οι Τούρκοι τους περικύκλωσαν και σκότωσαν όλους τους προκρίτους, εκτός τριών, δύο από τους οποίους προσποιήθηκαν τους ημιονηγούς και τον Γ. Ν. Σφύρη, ο οποίος αρχικά διέφυγε, για να συλληφθεί και να εκτελεστεί μετά από δύο ημέρες. Η σφαγή αυτή προκάλεσε αντιδράσεις και τελικά οι πρωταίτιοι της σφαγής Χασάν Αγάς και Μαχμούτ Μπέης στάλθηκαν στην εξορία. Ένα ηρώο κατασκευάστηκε στη θέση της σφαγής το 1930.
Κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 1871, δημιουργήθηκε ο καζάς της Κασσάνδρας, με τον Πολύγυρο να ορίζεται πρωτεύουσά του. Το 1878 άρχισε και οργανώνεται νέα επανάσταση, όμως οι Τούρκοι, έχοντας ενημερωθεί για τις κινήσεις, κήρυξαν στρατιωτικό νόμο στον Καζά Κασσάνδρας τις 5 Ιανουαρίου 1878 και τοποθετήθηκαν στη Χαλκιδική αυτοκρατορικά στρατεύματα. Πολλά μέλη των επαναστατικών επιτροπών που είχαν δημιουργηθεί συνελήφθησαν, ανάμεσά τους και ο Πολυγυρινός Νικόλαος Χατζηαναγνώστου ή Συκιώτης, ο οποίος εξορίστηκε στη Μικρά Ασία για τέσσερα χρόνια.
Νεότεροι χρόνοι
Τελικά, έπειτα από 482 χρόνια οθωμανικής κατοχής, ο Πολύγυρος απελευθερώνεται στις 2 Νοεμβρίου του 1912 από τον Ελληνικό Στρατό και άμεσα ενσωματώνεται στο ελληνικό κράτος. Όμως, τα πρώτα χρόνια της ελληνικής κυριαρχίας σημαδεύτηκαν από έντονα παράπονα από τους κατοίκους της Χαλκιδικής λόγω των προβλημάτων που δεν είχαν επιλυθεί, με κυριότερο το συγκοινωνιακό, καθώς αμαξιτός δρόμος έφτανε πριν το 1915 μέχρι τα Βασιλικά και έπειτα μέχρι τη Γαλάτιστα, ενώ εξακολουθούσε να υφίσταται η δράση ληστών. Ο αμαξιτός δρόμος έφτασε στον Πολύγυρο το 1935.
Το 1916, μετά τη δημιουργία του κινήματος Εθνικής Αμύνης, ο λοχαγός Γεώργιος Κονδύλης έφτασε στη Χαλκιδική για να καταστείλει το φιλοβασιλικό κίνημα. Κατά τη διάρκεια των διενέξεων στον Πολύγυρο, απαγχονίστηκε ο Γρηγόριος Συνάπαλος, εκτελέστηκαν τέσσερις στο εξωκλήσι του Αγίου Βλάσση και σε μάχες εναντίων του στρατού Εθνικής Αμύνης σκοτώθηκαν δύο Πολυγυρινοί. Ακολούθησε αποκλεισμός της Χαλκιδικής, με αποτέλεσμα να παρατηρηθούν ελλείψεις τροφίμων. Τον Αύγουστο του 1918 στην περιοχή σημειώθηκε πυρκαγιά η οποία έφτασε μέχρι τις παρυφές του Πολύγυρου.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ιδρύθηκε η Φιλοδασική Ένωση Πολύγυρου, η οποία δημιούργησε δύο πάρκα, το πάρκο της Φιλοδασικής και το πάρκο των Έξι Βρυσών. Το 1925 στο πάρκο της Φιλοδασικής κτίστηκε το παλιό γυμνάσιο, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1969, όταν και κατεδαφίστηκε. Τη δεκαετία του 1930 τέθηκε θέμα μεταφοράς της πρωτεύουσας του νομού από τον Πολύγυρο στα Νέα Μουδανιά, οδηγώντας σε αντιπαλότητα ανάμεσα τους δύο οικισμούς. Από τον ισχυρό σεισμό που σημειώθηκε στην Ιερισσό τις 26 Σεπτεμβρίου 1932 στον Πολύγυρο σημειώθηκαν συγκριτικά περιορισμένες ζημιές. Κατά τη διάρκεια της γερμανοβουλγαρικής κατοχής στον Πολύγυρο σημειώθηκαν καταστροφές, όπως η πυρπόληση του δημοτικού σχολείου το 1945, ενώ εκτελέστηκαν έξι Πολυγυρινοί.
Τη δεκαετία του 1960 στον Πολύγυρο κατασκευάζεται τουριστικό περίπτερο στις Έξι Βρύσες, όπου διαμορφώνεται πλατεία, κτίζεται το κτίριο του ΟΤΕ και το Εθνικό Στάδιο, ενώ αργότερα, στα κτήματα που παραχώρησε ο δήμαρχος του Πολύγυρου Αθανάσιος Καραγκάνης κτίζεται το νοσοκομείο του Πολύγυρου.
Δήμος Πολυγύρου
Ο δήμος Πολυγύρου έχει εγγεγραμμένους (πραγματικό) πληθυσμό 10.721 κατοίκους.
Το Δημοτικό διαμέρισμα Πολυγύρου (Δ.δ. Πολυγύρου) έχει 6.232 κατοίκους. Εδώ ανήκει και ο οικισμός Γερακινή, ο οποίος είναι τουριστικά αναπτυγμένος και έχει πολιτιστικό σύλλογο. Στη Γερακινή, που έχει νηπιαγωγείο, γίνεται το πανηγύρι των Αγίων Θεοδώρων.
Το Δ.δ. Πολυγύρου συναποτελούν οι οικισμοί: Στο δήμο συμπεριλαμβάνονται επίσης τα εξής δημοτικά διαμερίσματα:
Πολιτιστική δραστηριότητα
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου περιλαμβάνει εκθέματα προερχόμενα από ολόκληρη τη χερσόνησο της Χαλκιδικής, που καλύπτουν τόσο τα προϊστορικά χρόνια, όσο και τη γεωμετρική, την αρχαϊκή, την κλασική, την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή περίοδο. Εκεί εκτίθενται και τα ευρήματα από τις ανασκαφές στο χώρο της αρχαίας Ολύνθου.
Στην πόλη υπάρχει επίσης Λαογραφικό Μουσείο, που στεγάζεται στην οικία Καραγκάνη και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων παραδοσιακές φορεσιές, αγροτικά εργαλεία και την αναπαράσταση του αστικού σπιτιού των αρχών του εικοστού αιώνα (στον πρώτο όροφο του μουσείου).
Στον Πολύγυρο δραστηριοποιείται λαογραφικός σύλλογος, που εξέδιδε διμηνιαίο περιοδικό για 20 χρόνια, πολιτιστικός σύλλογος καθώς και ποντιακός. Ο εορτασμός της Αποκριάς προσελκύει επισκέπτες από την ευρύτερη περιοχή. Λειτουργεί, επίσης, δημοτικός ραδιοφωνικός σταθμός (90.8 ).
Από το 2009 διεξάγεται το θερινό Φεστιβάλ Πολυγύρου. Περιλαμβάνει εκδηλώσεις με θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, teenwave και beach volley.
Αθλητική Δραστηριότητα
μικρογραφία|229x229εσ|Η άτυπη ομάδα της Νίκης, πριν την επίσημη ίδρυσή της. (1940) Στον Πολύγυρο εδρεύει το ιστορικότερο σωματείο της Χαλκιδικής, που δραστηριοποιείται στο ποδόσφαιρο, η "Νίκη Πολυγύρου" (Α.Σ. Νίκη Πολυγύρου).
Η "Νίκη Πολυγύρου" αποτελεί και τον παλαιότερο Σύλλογο που έχει δημιουργηθεί στον Πολύγυρο (έτος ιδρύσεως 1950) και μια από τις πρώτες μορφές συγκέντρωσης και οργάνωσης των κατοίκων, καθώς υφίσταται ως άτυπη ομάδα και πριν την επίσημη ίδρυση του Συλλόγου.
Η "Νίκη" συμμετέχει στα Πρωταθλήματα της Χαλκιδικής αλλά και στα Εθνικά Πρωταθλήματα της Ελλάδος με μεγάλη επιτυχία, έχει οργανωμένα τμήματα υποδομών, που προσφέρουν ένα αθλητικό διέξοδο στα παιδιά του τόπου και διοργανώνει δράσεις και εκδηλώσεις για την προώθηση του τόπου και πέρα από τα στενά αθλητικά όρια. μικρογραφία|230x230εσ|ΝΙΚΗ Πολυγύρου - ΠΟ Τρίγλιας (1983)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύγυρος Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Χαλκιδικής
SteamOS
Το SteamOS είναι ένα λειτουργικό σύστημα βασισμένο στο Debian, φτιαγμένο από την Valve Corporation και σχεδιασμένο να είναι το κύριο λειτουργικό σύστημα των μικρο-κονσολών Steam Machines, αλλά και για υπολογιστές. Εκδόθηκε αρχικά στις 13 Δεκεμβρίου 2013, μαζί με το ξεκίνημα του beta testing των Steam Machines. Έχει εγκαταληφθεί, τουλάχιστον προσωρινά και δεν αναμένετε η πλήρης εκδοση του στο ευρύ κοινό.
Χαρακτηριστικά
Το SteamOs θα είχε μια λειτουργία παρόμοια με ενα υβριδικό Υπολογιστή και κονσόλας. Θα έκανε εφικτό οι παίκτες να παίζουν παιχνίδια του Steam στο σαλόνι τους, στις τηλεοράσεις τους, χωρίς να έχουν τον άλλωτε απαραίτητο ακριβό εξοπλισμό. Θα μπορούσε ο χρήστης να κάνει Stream τα παιχνίδια του από την συλογή του όπου ήθελε στο σπίτι του. Το λειτουργικό σύστημα αυτό είναι ανοιχτό προς επεξεργασία (open source) επιτρέποντας τους χρήστες να επεξεργαστούν και να χτύσουν πάνω στον κώδικα, ενώ το βασικό λειτουργικό του Steam παραμένει κλειστό.