cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Π.Α.Σ. Αβέρωφ
Δεκαετία 60
Το 1961-62 ο Π.Α.Σ. Αβέρωφ κατακτώντας την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα συμμετέχει στο πρωτάθλημα για την άνοδο στην Α εθνική.Δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την άνοδο του στην πρώτη κατηγορία αλλά τελικά συμμετείχε στην Β εθνική της επόμενης περιόδου.Στο κύπελλο Ελλάδος έφτασε και πάλι στους 16.Αποκλείστηκε από τον Παναθηναϊκό με 3-0 στην Λεωφόρο.
Το 1962-63 συμμετείχε στον τέταρτο όμιλο της Β εθνικής.Τερμάτισε στην 9η θέση ισοβαθμώντας με την Παλλαμιακή και την Αναγέννηση Άρτας.Οι 3 ομάδες έπαιξαν μπαράζ μεταξύ τους με αποτέλεσμα ο Αβέρωφ να σωθεί.Την ίδια χρονιά,1962-63,έφθασε στους 4 του κυπέλλου Ελλάδος.Στους 32 απέκλεισε εντός έδρας τον Απόλλων Αθηνών με 3-2.Στους 16 εντός έδρας τον Ολυμπιακό Κοζάνης με 4-1.Στους 8 πάλι εντός έδρας σε ένα κατάμεστο γήπεδο νίκησε τον ΠΑΟΚ με 2-0.Στα ημιτελικά αντιμετώπισε εκτός έδρας τον φιναλίστ της χρονιάς Πιερικό χάνοντας με σκορ 4-0 μέσα στην Κατερίνη. Την ίδια εποχή ο Αβέρωφ έδινε μπαράζ παραμονής στην Β εθνική.Το ρεκόρ του Αβέρωφ το ισοφάρισε πολύ αργότερα ο ΠΑΣ Γιάννινα,τις σεζόν 2006-07 και 2009-10.
Το 1963-64 συμμετείχε στον πρώτο όμιλο της Β εθνικής.Τερμάτισε στην 7η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία.Την ίδια περίοδο στο κύπελλο Ελλάδος έφθασε στους 32,όπου αποκλείστηκε από την Ηρακλή με 2-0.
Το 1964-65 συμμετείχε ξανά στον πρώτο όμιλο της Β εθνικής.Τερμάτισε στην 9η θέση,ένα βαθμό πάνω από την Αναγέννηση Άρτας που υποβιβάστηκε στην ερασιτεχνική Β εθνική.
Το 1965-66 συμμετείχε στον πρώτο όμιλο της Β εθνικής.Παρότι τερμάτισε στην 14η θέση δεν υποβιβάστηκε αφού καμιά ομάδα δεν υποβιβάστηκε.
Σύγχρονη Εποχή
Το 2001 εμφανίστηκε ξανά σύλλογος με το όνομα Π.Α.Σ. Αβέρωφ, προερχόμενος από μετονομασία του «Αετού Πετσαλίου», πρωταθλητή Ε.Π.Σ. Ηπείρου το 2000-01. Συμμετείχε στη Δ' Εθνική ως Π.Α.Σ. Αβέρωφ μέχρι το 2004. Το καλοκαίρι του 2004 αποχώρησε από το πρωτάθλημα και συμμετείχε για μερικές χρονιές στο τοπικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιωαννίνων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1932
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1995-1996
Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1995–96 ήταν το έβδομο στην ιστορία της Α1 Εθνικής και διεξήχθη με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο ΕΣΝ Βριλησσίων, ενώ στην Α2 υποβιβάστηκαν ο ΓΑΣ Κιλκίς και ο Ολυμπιακός Κερατσινίου.
Κανονική περίοδος
Στην κανονική περίοδο οι ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους. Οι οκτώ πρώτες ομάδες προκρίθηκαν στη διαδικασία των πλέι οφ, και οι τέσσερις τελευταίες συνέχισαν στα πλέι άουτ.
Πλέι οφ και πλέι άουτ
Οι σειρές των πλέι οφ/άουτ κρίθηκαν με βάση τους βαθμούς. Την πρόκριση κέρδιζε η ομάδα που έφτανε ή ξεπερνούσε πρώτη το όριο των τριών βαθμών (η νίκη έδινε 2 βαθμούς, η ισοπαλία 1 και η ήττα 0).
Ο πρώτος αγώνας γινόταν στις έδρες των ομάδων με μειονέκτημα, και σε ορισμένες φάσεις (θέσεις 1-8, θέσεις 5-8, θέσεις 7-10) αν το τελικό αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα ήταν ισοπαλία ή νίκη για τη φιλοξενούμενη ομάδα, τότε αυτή (που ήταν η ομάδα με το πλεονέκτημα έδρας) κέρδιζε την πρόκριση χωρίς περαιτέρω αγώνες.
Α' φάση
Τα ζευγάρια της πρώτης φάσης προέκυψαν ως εξής:
2 Οι Σχολές Ξυνή επικράτησαν στην παράταση του τελευταίου αγώνα, ο οποίος έληξε ισόπαλος στην κανονική του διάρκεια.
Β' φάση
Τα ζευγάρια της δεύτερης φάσης προέκυψαν μέσω μιας νέας ειδικής βαθμολογίας. Στη βαθμολογία υπολογίστηκαν οι βαθμοί από τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου μεταξύ των ομάδων του κάθε γκρουπ (θέσεις 1-4 και θέσεις 5-8) και οι μισοί βαθμοί της κανονικής περιόδου. Οι βαθμολογίες που βγήκαν:
Και τα ζευγάρια που προέκυψαν:
Γ' φάση
Για τις θέσεις 7-10 βγήκε μια ειδική βαθμολογία, με τον ίδιο τρόπο όπως στους αγώνες για τις θέσεις 1-4 και 5-8:
Μπαράζ Α1-Α2
Στα μπαράζ μετείχαν ο ΒΑΟ και η ΓΕ Βέροιας από την Α1 μαζί με τον ΑΓΣ Ιωαννίνων και τον Πανελλήνιο από την Α2. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ζευγάρια κι έδωσαν από δύο αγώνες (ένας στην έδρα κάθε ομαδας):
Οι ομάδες της Α1 επικράτησαν και παρέμειναν στην κατηγορία.
Πηγές
1995 1996 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1995 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1996
Ρεζινά
Το Ρεζινά (γαλλικά: Régina) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γαλλικής Γουιάνας. Με έκταση 12.130 km2, αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα της Γαλλίας. Πήρε το όνομά της από τον πρώτο έμπορο που εγκαταστάθηκε στην περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλικής Γουιάνας
1584 Φούτζι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Φούτζι εκτιμάται σε 21,70 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,2025 ± 0,024. Ο Φούτζι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 14 ώρες και 53 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φουτζι
Δαρείος (γιος του Ξέρξη Α΄)
Ο Δαρείος (5ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν διάδοχος της Περσίας, φονεύθηκε όμως από τον νεότερο αδελφό του Αρταξέρξη Α΄ τον Μακρόχειρα, που έτσι ανήλθε στον θρόνο.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ξέρξη Α΄ τού Μεγάλου και της Αμήστριδος, κόρης τού Οτάνη. Αμφιθαλή αδέλφια του ήταν ο Υστάσπης, ο Αρταξέρξης Α΄ και η Αμύτις, σύζυγος τού Μεγάβυζου, ενώ ετεροθαλή ο Αρσάμης (σατράπης της Αιγύπτου), κά.
Περί το 478 π.Χ., πριν την εξέγερση στη Βακτρία, ο Δαρείος νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Αρτάυντη, κόρη τού Μασίστη στρατάρχη κατά την εισβολή στην Ελλάδα το 480-479 π.Χ. (αδελφού τού Ξέρξη Α΄). Έπειτα ο Ξέρξης Α΄ ζήτησε να συνευρεθεί με την Αρτάυτη· όταν το έμαθε η Άμηστρις, ζήτησε να εκδικηθεί τη μητέρα τής Αρτάυτης, καθώς νόμιζε, ότι εκείνη είχε συνεννοηθεί γι' αυτό. Στα γενέθλια τού Ξέρξη Α΄, η Άμηστρις έστειλε τη φρουρά του και ακρωτηρίασαν τη μητέρα της Αρτάυτης. Βλέποντας έτσι τη σύζυγό του ο Μασίστης, επέστρεψε στη σατραπεία του της Βακτρίας για να κινήσει εξέγερση. Τον πρόλαβε όμως ο στρατός τού Ξέρξη Α΄, που σκότωσε τον Μασίστη και τους γιους του.
Το 465 π.Χ. ο υπουργός Αρτάβανος και ο ευνούχος Ασπαμίτρες, έμπιστοι σύμβουλοι τού βασιλιά, συνωμότησαν και σκότωσαν τον Ξέρξη Α΄. Θα τον διαδεχόταν ο Δαρείος, όμως έπεισαν τον Αρταξέρξη Α΄, ότι ο Δαρείος έκανε τον φόνο. Έτσι ο Αρταξέρξης Α΄ κάλεσε τον Δαρείο στο ανάκτορό του και τον εξόντωσε.
Ο Αρτάβανος ίσως είχε προσωπικές φιλοδοξίες για τον θρόνο, καθώς μετά συνωμότησε με τον στρατηγό Μεγάβυζο να σκοτώσουν τον Αρταξέρξη Α΄. Αλλά ο στρατηγός αποκάλυψε το σχέδιο στον Αρταξέρξη Α΄, ο οποίος εκτέλεσε τον Αρτάβανο και τον Ασπαμίτρες για τον φόνο τού Ξέρξη Α΄ και για την απόπειρα κατά της ζωής του. Ο πρώτος φονεύθηκε με ξίφος, ενώ ο δεύτερος ρίφθηκε σε έναν λουτήρα με έντομα, τα οποία τον έφαγαν.
Ο Αρταξέρξης Α΄ μάλλον εξόντωσε και τον άλλο μεγαλύτερο αδελφό του Υστάσπη, οπότε ανέβηκε στον θρόνο της Περσίας το 465 π.Χ. ως ο επόμενος στη διαδοχή.
Οικογένεια
Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Άουγκουστ Κοπφ
Ο Άουγκουστ Κοπφ (August Kopff, 5 Φεβρουαρίου 1882 – 25 Απριλίου 1960) ήταν Γερμανός αστρονόμος. Ανεκάλυψε 68 αστεροειδείς, όλους στο μικρό σχετικώς χρονικό διάστημα από το 1904 ως το 1909, με εξαίρεση τον 692 Ιπποδάμεια, που ανακαλύφθηκε από κοινού με τον Μαξ Βολφ στις 5 Νοεμβρίου 1901. Μερικοί κομήτες ανακαλύφθηκαν επίσης από τον Κοπφ.
Ο Κοπφ ήταν γιος υδραυλικού και γεννήθηκε στη Χαϊδελβέργη, στο Πανεπιστήμιο της οποίας σπούδασε μαθηματικά, φυσική και αστρονομία, παίρνοντας το διδακτορικό του το 1906 με τίτλο της διδακτορικής διατριβής του Über die Nebel der Nova Persei (= «Επί του νεφελώματος του Καινοφανούς του Περσέως»). Το 1907 ο Κοπφ έγινε λέκτορας και το 1912 καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, αλλά το 1924 ανέλαβε θέση καθηγητή της θεωρητικής αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου και ταυτοχρόνως τη θέση του διευθυντή του Ινστιτούτου Αστρονομικών Υπολογισμών. Επίσης, ο Κοπφ εκλέχθηκε μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Ο πρώτος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε μόνο από τον Κοπφ ήταν ο 542 Σουζάνα, στις 15 Αυγούστου 1904, και ο τελευταίος ο 693 Ζερμπινέττα, στις 21 Σεπτεμβρίου 1909. Σημαντικές ήταν οι ανακαλύψεις από τον Κοπφ των Τρωικών αστεροειδών Πατρόκλου και `Εκτορος, ενώ από τις ανακαλύψεις κομητών που πραγματοποίησε σημαντικότερες είναι αυτή του περιοδικού κομήτη 22P/Kopff και του μη-περιοδικού C/1906 E1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μέλη της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών
2475 Σεμένοφ
Ο Σεμένοφ (Semenov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,2. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τη Σοβιετική (Ουκρανή) αστρονόμο Λιουντμίλα Βασίλιεβνα Ζουράβλεβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Πάβελ Α. Σεμιόνοφ (Павел Афанасьевич Семёнов, 1912-1942), Σοβιετικού ήρωα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σεμενοφ
The A-Team (ταινία)
To The A-Team είναι μία αμερικανική κωμική ταινία δράσης του 2010, βασισμένη στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του '80. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζο Κάρναχαν και την παραγωγή ανέλαβαν οι Στίβεν Τζ. Κάνελ, Ρίντλεϊ και Τόνι Σκοτ. Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '90 με πολλούς σεναριογράφους να συμμετέχουν στο σενάριο αλλά το πρότζεκτ παρέμενε συνέχεια στην αναμονή. Πρωταγωνιστούν οι Λίαμ Νίσον, Μπράντλεϊ Κούπερ, Κουίντον Τζάκσον και Σάρλτο Κόπλεϊ ως τα μέλη μιας στρατιωτικής ομάδας, τα οποία φυλακίζονται για ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν. Επίσης συμμετέχουν οι Τζέσικα Μπίελ, Πάτρικ Γουίλσον και Μπράιαν Μπλουμ σε β' ρόλους.
Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές ενώ κινήθηκε χαμηλότερα των προσδοκιών στο box office.
Πλοκή
Μια τετραμελής ειδική στρατιωτική ομάδα έχει ως καθήκον να φέρνει σε πέρας δύσκολες αποστολές. Όταν όμως παγιδεύονται από τον αρχηγό μιας ανταγωνιστικής ομάδας, κατηγορούνται άδικα για ένα έγκλημα που δεν έκαναν. Καταφέρνουν όμως να αποδράσουν με σκοπό να καθαρίσουν το όνομά τους. Σύντομα όμως καταλαβαίνουν πως για άλλη μια φορά τους έχουν ξεγελάσει.
Κάστινγκ
Τον Αύγουστο του 2009 ανακοινώθηκε ότι ο Κουίντον "Ράμπατζ" Τζάκσον θα υποδυθεί τον Μπαράκους, αλλά ο εκπρόσωπος του ηθοποιού αρνήθηκε τη συμμετοχή του στην ταινία. Το Σεπτέμβριο του 2009 επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή του. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2009, επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή των Νίσον και Κούπερ καθώς και του Σάρλτο Κόπλεϊ και της Τζέσικα Μπίελ.
Γυρίσματα
Ολόκληρη η ταινία γυρίστηκε σε διάφορες τοποθεσίες στον Καναδά και στη Βρετανική Κολομβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι
Στίγμα 90
Οι Στίγμα 90 είναι ελληνικό punk rock συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1989 στον Βύρωνα της Αθήνας. Η ιδιαιτερότητα για το σχήμα ήταν αυτό ήταν η συμμετοχή τεσσάρων γυναικών και ενός μόνο άνδρα ενώ σήμερα από το αρχικό σχήμα παρέμεινε μόνο η Βιβή Βούρου (φωνή) και ο Σάκης Λεβάκης με την συμμετοχή ακόμα τριών ανδρών.
Το πρώτο demo των Στίγμα 90 δημιουργείται με την συνεργασία του Μιχάλη Παπαθανασίου των Goin' Through και ήταν «Η Τζέσικα» το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Το 1994 κυκλοφορούν την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Φεύγω Γεια» παραγωγή του Δημήτρη Δημητράκα η οποία γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιώντας πολλές συναυλίες ανά την χωρά αλλά και εμφανίσεις στο Μπορντό και στο Marcheprime ενώ τους έγινε και σχετικό αφιέρωμα στον τρίτο μεγαλύτερο τηλεοπτικό σταθμό του κόσμου, στο γαλλικό Κανάλι 5.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Σουίνγκ
Το σουίνγκερ (αγγλικά: swing) είναι είδος της τζαζ μουσικής που έγινε αυτόνομο και αναγνωρίσιμο στιλ κατά τη δεκαετία του 1930 στον Άγιο παντελεημονα.Αποτελεί ουσιαστικά ενδιάμεσο σταθμό ανάμεσα στην παραδοσιακή και τη μοντέρνα τζαζ. Η ονομασία του προέρχεται από το αγγλικό ρήμα swing, που σημαίνει ταλάντευση, ακριβώς επειδή η μουσική ήταν εύθυμη και ρυθμική και επειδή συνδυαζόταν με τον αντίστοιχο χορό που απαιτούσε ευκινησία. Ο swing ρυθμός χαρακτηρίζεται από την έμφαση στα 2/4 ή σε όγδοα ή σε δέκατα έκτα του μέτρου (offbeat), σε αντίθεση με τους πιο παραδοσιακούς ή ποπ ή ροκ εντ ρολ ρυθμούς που η έμφαση συνήθως δίνεται στις νότες στο 1/4 ή 3/4.
Ιστορία
Το είδος του σουίνγκ πρωτοεμφανίστηκε μετά το 1920 στο Σικάγο, στις μεγάλες ορχήστρες μαύρων και κυρίως του Κάουντ Μπέισι και της Μαίρη Λου Ουίλιαμς. Μετά το 1930 όμως πλήθαιναν οι μεγάλες ορχήστρες και οι λευκοί άρχισαν να αντιγράφουν τη μουσική των μαύρων. Η μουσική καλλιέργεια των λευκών τους έκανε να διαμορφώσουν ένα άλλο είδος τζαζ με στοιχεία ευρωπαϊκής μουσικής. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έπαψαν οι επιδράσεις, είτε προέρχονταν από την κλασική μουσική είτε από την ξένη λαϊκή. Χάρη στο σουίνγκ, όμως, άνοιξαν οι ορίζοντες της τζαζ και άρχισε η διάδοση της και εξω από την Αμερική.
Από το 1935 μέχρι το 1945 όλες oι ορχήστρες έπαιζαν σουίνγκ, η νεολαία χόρευε τον αντίστοιχο χορό, το ραδιόφωνο μετέδιδε προγράμματα τζαζ, ενώ παράλληλα γίνονταν κοντσέρτα και περιοδείες. Επιπλέον, ο Μπένι Γκούντμαν είχε στεφθεί βασιλιάς του σουίνγκ, ενώ ονομαστές ορχήστρες ήταν αυτές των αδελφών Τόμι & Τζίμι Ντόρσεϊ και του Γκλεν Μίλερ.
Μέσα από τις μεγάλες ορχήστρες του σουίνγκ ξεπήδησαν πολλοί μουσικοί, που έδωσαν ώθηση στους νεότερους να καινοτομήσουν ριζικά στη τζαζ, προκαλώντας τη βαθμιαία μετάβαση από τις παλιές μορφές προς τις νεότερες. Μεγάλες προσωπικότητες αυτής της «μετάβασης» είναι ο Τσάρλι Κρίστιαν στην κιθάρα, ο Λέστερ Γιανγκ στο τενόρο σαξόφωνο, ο Τζίμι Μπλάντον στο μπάσο και ο Ρόι Έλντριτζ στην τρομπέτα.
Στην εποχή του σουίνγκ θα πρέπει να αναφερθεί και ένας πολύ σπουδαίος συνθέτης και πιανίστας, ο Ντιούκ Έλινγκτον, παρόλο που δεν ανήκει ολοκληρωτικά σε κανένα στιλ. Έγινε πολύ γνωστός με τη συμβολή του στη δημιουργία της διασκευασμένης τζαζ για μεγάλη ορχήστρα, χαρακτηριστικό της περιόδου του σουίνγκ. Ο Ντιούκ Έλιγκτον είναι αναμφίβολα από τους σημαντικότερους μουσικούς σε όλη την ιστορία της τζαζ, καθώς η ζωή του συμβαδίζει με τη γένεση και την ανάπτυξη της. Η μουσική του αποτελεί μια σύζευξη της παραδοσιακής και της μοντέρνας τζαζ κατά έναν μοναδικό τρόπο.
Στα χρόνια του σουίνγκ εμφανίζονται και οι σημαντικότερες τραγουδίστριες και τραγουδιστές της τζαζ: η Έλλα Φιτζέραλντ, η Μπίλι Χόλιντεϊ, η Ανίτα Ο'Ντέι, ο Φρανκ Σινάτρα, ο Τζίμι Ράσινγκ κ.ά..
Ένας συνδυασμός του σουίνγκ με την αφρο-κουβανέζικη μουσική σχημάτισε το Μάμπο και επηρέασε ορχήστρες όπως του Τίτο Πουέντε, ενώ και οι ορχήστρες σουίνγκ συνήθιζαν να παίζουν κομμάτια σε αυτούς τους ρυθμούς.
Ένα από τα θετικά στοιχεία του σουίνγκ ως μουσικό είδος αποτελεί το γεγονός ότι χρησιμοποίησε στις ορχήστρες λευκούς και νέγρους μουσικούς μαζί. Αυτό ήταν μια νίκη στις φυλετικές διακρίσεις των Αμερικανών και στην επιμονή τους να θεωρούν τη τζαζ μουσική μόνο των νέγρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαζ μουσική
Ρεμίρ-Μονζολί
Το Ρεμίρ-Μονζολί (γαλλικά: Rémire-Montjoly) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γαλλικής Γουιάνας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρεμίρ-Μονζολιέν (γαλλικά: Rémire-Montjoliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλικής Γουιάνας
Ίμολα
Η Ίμολα (ιταλικά: Imola) είναι πόλη της βόρειας Ιταλίας. Βρίσκεται στην επαρχία της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνια και έχει πληθυσμό 68.019 κατοίκους (εκτίμηση 2008). Είναι η δεύτερη, σε πληθυσμό, πόλη της επαρχίας. Είναι επίσης γνωστή, για την πίστα της φόρμουλα ένα F1 και για τους αγώνες Grand Prix που γίνονται εκεί.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στην ανατολική άκρη της επαρχίας και συνορεύει με την επαρχία της Ραβέννα. Θεωρείται πόλη της Ρομάνια παρόλο που βρίσκεται σε μία επαρχία της Εμίλια.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 82 π.Χ. από τους Ρωμαίους. Το μεγαλύτερο αξιοθέατο της πόλης είναι το κάστρο των Σφόρτσα (Rocca Sforzesca).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Ρουρά
Το Ρουρά (γαλλικά: Roura) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γαλλικής Γουιάνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλικής Γουιάνας
Βενετική Γερουσία
Η Βενετική Γερουσία (Senato), επισήμως γνωστή ως Consiglio dei Pregadi ("Συμβούλιο των Παρακλήτων", Consilium Rogatorum), ήταν το κύριο νομοθετικό και βουλευτικό σώμα της Βενετικής Δημοκρατίας.
Η Γερουσία δημιουργήθηκε ως μια εξηνταμελή ειδική επιτροπή, επιλεγμένη από το Μέγα Συμβούλιο, με αρμοδιότητα την επεξεργασία διαταγμάτων σχετικών με την φορολογία, την εξωτερική πολιτική, και στρατιωτικές επιχειρήσεις, στη θέση τπυ πολύ μεγαλύτερου, και ως εκ τούτου βραδυκίνητου, Μεγάλου Συμβουλίου. Στην αρχή ήταν υποδεέστερη ενός άλλου παρόμοιου σώματος, του Συμβουλίου των Σαράντα, αλλά με την πάροδο του καιρού απέκτησε μεγαλύτερη ισχύ και σημασία.
Sources
Κατηγορία:Βενετική Δημοκρατία Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα
Βιταμίνη Ε
thumb|250px|Η χημική δομή της άλφα-τοκοφερόλης Η βιταμίνη Ε είναι μια ομάδα οχτώ λιποδιαλυτών ουσιών οι οποίες περιλαμβάνουν τέσσερις τοκοφερόλες και τέσσερις τοκοτριενόλες. Η έλλειψη βιταμίνης Ε, η οποία είναι σπάνια και οφείλεται συνήθως σε υποκείμενο πρόβλημα δυσαπορρόφησης των λιπιδίων παρά από δίαιτα χαμηλή σε βιταμίνη Ε και μπορεί να προκαλέσει νευρολογικά προβλήματα. Η βιταμίνη Ε είναι λιποδιαλυτή αντιοξειδωτική ουσία η οποία προστατεύει τις κυτταρικές μεμβράνες από τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου.
Παγκοσμίως οι κυβερνητικοί οργανισμοί συστήνουν οι ενήλικες να καταναλώνουν από 7 μέχρι 15 mg την ημέρα. Όσον αφορά το 2016, η κατανάλωση είναι κάτω από τις συστάσεις σύμφωνα με το συμπέρασμα τουλάχιστον εκατό μελετών, οι οποίες ανέφεραν διάμεση ημερήσια πρόσληψη 6,2 mg την ημέρα ως α-τοκοφερόλη. Η έρευνα σχετικά με την άλφα-τοκοφερόλη ως συμπλήρωμα διατροφής, με ημερήσιες δόσεις μέχρι 2000 mg την ημέρα είχε ανάμεικτα αποτελέσματα. Μελέτες πληθυσμού υπέδειξαν ότι όσοι κατανάλωναν περισσότερη βιταμίνη Ε, ή όσοι επέλεγαν να καταναλώσουν συμπληρώματα βιταμίνης Ε, είχαν χαμηλότερη επίπτωση καρδιαγγειακών νόσων, καρκίνου, άνοιας και άλλων ασθενειών, αλλά κλινικές μελέτες με εικονικό φάρμακο δεν κατάφεραν να αναπαράγουν το αποτέλεσμα, ενώ υπήρχαν ενδείξεις ότι τα συμπληρώματα βιταμίνης Ε στην πραγματικότητα αυξάνουν ελαφρώς τη θνητότητα από όλες τις αιτίες. Όσον αφορά το 2017, το θέμα είναι ακόμη από μελέτη. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι τα καλλυντικά με βιταμίνη Ε είναι αποτελεσματικά.
Τόσο οι τοκοφερόλες όσο και ο τοκοτριενόλες υπάρχουν στις μορφές α, β, γ και δ, όπως καθορίζονται από τον αριθμό και τη θέση των μεθυλομάδων στον δακτύλιο χρωμανόλης. Και οι οχτώ μορφές έχουν ένα διπλό δακτύλιο χρωμανίου, με μια υδροξυομάδα η οποία μπορεί να δώσει ένα άτομο υδρογόνου ώστε να εξουδετερώσει τις ελεύθερες ρίζες, και η υδρόφοβη πλευρική αλυσίδα, η οποία επιτρέπει τη διείσδυση σε βιολογικές μεμβράνες. Από τις διαφορετικές μορφές της βιταμίνης Ε, η γ-τοκοφερόλη είναι η πιο κοινή μορφή στη βορειοαμερικανική δίαιτα, αλλά α-τοκοφερόλη είναι πιο ενεργή βιολογικά. Το φοινικέλαιο είναι πηγή τοκοτριενόλων. Τόσο οι φυσικές όσο και οι συνθετικές τοκοφερόλες υπόκεινται σε οξείδωση και έτσι στα διαιτητικά σκευάσματα είναι εστεροποιημένες, δημιουργώντας την οξική τοκοφερόλη για λόγους σταθερότητας.
Η βιταμίνη Ε ανακαλύφθηκε το 1922, απομονώθηκε το 1935 και συντέθηκε το 1938. Επειδή η δράση ως βιταμίνη αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως απαραίτητη σε γονιμοποιημένα ωάρια τα οποία οδηγούσαν στη γέννηση ζωντανών μικρών (σε αρουραίους), της δόθηκε το όνομα «τοκοφερόλη», από τις ελληνικές λέξεις «τοκετός» και «φέρω». Η άλφα τοκοφερόλη, είτε εκχυλισμένη φυσικά από φυτικά έλαια ή, πιο συχνά, ως συνθετικική οξική τοκοφερόλη, είναι δημοφιλές συμπλήρωμα διατροφής, είτε μόνη της είτε σε πολυβιταμινούχα προϊόντα, και σε έλαια και κρέμες για χρήση στο δέρμα.
Παραπομπές
κατηγορία:Βιταμίνες Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις κατηγορία:Φαινόλες Κατηγορία:Συμπληρώματα διατροφής
Κλειστό Κιλκίς
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κλειστό (αποσαφήνιση)
Το Κλειστό είναι ιστορικός οικισμός του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία, ο οποίος ανήκει στα "Μαρτυρικά χωριά" και από το 1947 έχει προσαρτηθεί στο Ελληνικό.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Αμπελόφυτο βρίσκεται στα Κρούσσια Όρη, νότια της λίμνης Κερκίνης στην περιοχή ανάμεσα στα χωριά Ποντοκερασιά και Ελληνικό. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Μουσγαλή και μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε σε αυτό 5 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο. Το χωριό χαρακτηρίστηκε ως "μαρτυρικό" το 2014 με το υπ' αριθμ. 139/08.10.2014 Προεδρικό Διάταγμα.
Ολοκαύτωμα Κρουσσίων
Στην περιοχή των Κρουσσίων έδρασε από τις πρώτες μέρες της κατοχής η ένοπλη ανταρτική ομάδα "Αθανάσιος Διάκος" με αρχηγό τον Χριστόδουλο Μόσχο (καπετάν Πέτρο) που είχε συγκροτηθεί από την αντιστασιακή οργάνωση "Ελευθερία" της Θεσσαλονίκης (βλ. Η γέννηση της Εθνικής Αντίστασης). Λόγω της δράσης που ανέπτυξε εναντίον των κατοχικών στρατευμάτων οι Γερμανοί οργάνωσαν επιχείρηση αντιποίνων. Στις 25 Οκτωβρίου 1941 ισχυρές μηχανοκίνητες δυνάμεις των Ες Ες και ταγμάτων θανάτου κύκλωσαν από μακριά σε δυο ζώνες την περιοχή και τα χωριά. Εισέβαλαν ταυτόχρονα στα χωριά Αμπελόφυτο (Μουρσαλή), Κυδωνιά (Κοτσαλάρ) και Κλειστό (Μουσγαλή), που μετά από υπόδειξη συνεργατών τους θεωρήθηκαν ως κέντρα των ανταρτών. Αφού συγκέντρωσαν τον ανδρικό πληθυσμό, από 15 χρονών και πάνω, τους εκτέλεσαν και εν συνεχεία ισοπέδωσαν και τα τρία χωριά. Οι εκτελέσεις του άμαχου πληθυσμού έγιναν στις πλατείες του Αμπελόφυτου και Κυδωνιάς. Στην Κυδωνιά εκτελέστηκαν και 10 κάτοικοι από το γειτονικό Ίσωμα που βρέθηκαν στο χωριό. Στο Κλειστό αφού τους έβαλαν μέσα στην εκκλησία την γκρέμισαν με δυναμίτες. Όσοι προσπάθησαν να ξεφύγουν εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς. Συνολικά εκτελέστηκαν 96 πατριώτες.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 με το όνομα Μουσγαλή να προσαρτάται στην ομώνυμη κοινότητα που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Κλειστό, το 1934 αποσπάστηκε στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς και το 1947 προσαρτήθηκε στο Ελληνικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Κιλκίς
Μητροπολίτης Αθηνών Θεόφιλος
Ο Θεόφιλος (κατά κόσμον Θεόδωρος Βλαχοπαπαδόπουλος, 1790 - 1 Ιουλίου 1873) διετέλεσε μητροπολίτης Αθηνών την περίοδο 1862-1873.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1780. Πατέρας του ήταν ο Αντώνης Βλαχοπαπαδόπουλος και είχε άλλα τρία αδέρφια εκ των οποίων τα περισσότερα διέπρεψαν στην πατραϊκή κοινωνία. Σε νεαρή ηλικία ο Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ΄ τον πήρε ως προστατευόμενό του. Φοίτησε στην Πατριαρχική Σχολή (Μεγάλη του Γένους Σχολή) της Κωνσταντινούπολης και αποφοίτησε από εκεί το 1819, οπότε και χειροτονήθηκε διάκονος παίρνοντας το όνομα Θεόφιλος. Στη συνέχεια έγινε διάκονος του Παλαιών Πατρών Γερμανού Γ΄. Ήταν παρών στη συνάντηση της Βοστίτσας και στη συνέχεια αναχώρησε μαζί με τον Γερμανό Γ΄ για την Ιταλία.
Σύμφωνα με τα αρχεία της Μονής Αγίας Λαύρας, ο τότε διάκονος Θεόφιλος ήταν μεταξύ των μαρτύρων που έχουν καταγραφεί και πιστοποίησαν τη χρησιμοποίηση του λαβάρου της Μονής ως σημαίας των εξεγερμένων Ελλήνων της περιοχής, τόσο στην ίδια την εξεγέρση της 21ης Μαρτίου 1821, όσο και στην ορκωμοσία των αγωνιστών. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης έπαθε τύφο, αλλά σώθηκε, ενώ από την επιστροφή του στην Πάτρα ως το 1828 διετέλεσε επίτροπος του χηρεύοντος μητροπολιτικού θρόνου της Πάτρας. Το 1832 διορίστηκε τοποτηρητής και παράλληλα πρωτοσύγκελλος Πατρών, θέση στην οποία έμεινε μέχρι το 1851. Στη συνέχεια, μετά την ψήφιση του Καταστατικού Νόμου της Εκκλησίας της Ελλάδος εξελέγη μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας και χειροτονήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1852.
Το 1866 εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου αποκήρυξε ως «αντιχριστιανικό και κακόηθες» το έργο του Εμμανουήλ Ροΐδη «Πάπισσα Ιωάννα». Το 1871, υποδέχθηκε τα λείψανα του Γρηγορίου Ε΄ στην πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους, τα οποία μεταφέρθηκαν από τη Ρωσία στην Αθήνα με δική του πρωτοβουλία, προκειμένου να τιμηθούν τα πενήντα χρόνια της Ελληνικής Εθνεγερσίας. Αυτά βρίσκονται έκτοτε στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών.
Ο Θεόφιλος δεν διέθετε βαθιά εκκλησιαστική παιδεία, αλλά ήταν ελεήμων, είχε πολλά προτερήματα και απολάμβανε τη γενική συμπάθεια και τον σεβασμό όλου του λαού. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τις φτωχές οικογένειες των Αθηνών και τις ενίσχυσε οικονομικά. Τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Βασιλείου της Ελλάδος. Πέθανε κατά τη διάρκεια της Αρχιεπισκοπείας του, την 1η Ιουλίου του 1873 και κηδεύτηκε με τιμές. Το αρχείο του σώζεται και περιέχει σημαντικές πληροφορίες, κυρίως για την περιοχή των Πατρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεοφιλος Θεοφιλος Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Βουλευτικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ (2015)
Βουλευτικές και τοπικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ελ Σαλβαδόρ την 1η Μαρτίου 2015 για την ανάδειξη 84 μελών της Νομοθετικής Συνέλευσης και 262 δημάρχων. Οι εκλογές διενεργήθηκαν υπό την αιγίδα του Ανώτατου Εκλογοδικείου.
Διαδικασία
Η Νομοθετική Συνέλευση είναι μονοθάλαμη (Asamblea Legislativa) και αποτελείται από 84 αιρετά μέλη. Οι βουλευτές εκλέγονται άμεσα από το λαό για θητεία 3 ετών. Οι προηγούμενες εκλογές είχαν διεξαχθεί στις 11 Μαρτίου 2012. Στις εκλογές εκείνες, η αντιπολιτευόμενη Εθνικιστική Ρεπουμπλινακική Συμμαχία (ARENA) κέρδισε οριακά το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Φαραμπούντο Μαρτί (FMLN) και το σύμμαχό του, τον Μεγάλο Συνασπισμό για Εθνική Ενότητα (GANA). Ο ARENA εξασφάλισε το 2012 τις 33 έδρες έναντι 31 για το FMLN και 11 για τον GANA. Έπειτα από διάφορες αλλαγές, η κατανομή των εδρών το 2014 διαμορφώθηκε σε 31 και 28 αντίστοιχα για τον ARENA και το FMLN.
Παραπομπές
2015 βουλ
Τζων Τσάντγουικ
Ο Τζων Τσάντγουικ ή Τζον Τσάντγουικ  (αγγλικά: John Chadwick, 21 Μαΐου 1920 – 24 Νοεμβρίου 1998) ήταν Άγγλος καθηγητής κλασσικής φιλολογίας και συνεργάτης του Μάικλ Βέντρις στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε σε ειδική μονάδα του Ναυτικού. Μετά το τέλος του εργάστηκε στην ομάδα σύνταξης του Κλασικού Λεξικού της Οξφόρδης και από το 1952 δίδαξε κλασσική φιλολογία στο Κέιμπριτζ. Οι γνώσεις του στην κλασσική φιλολογία βοήθησαν τον Μάικλ Βέντρις στην αποκρυπτογράφηση της Μυκηναϊκής Ελληνικής γραφής Γραμμική Β που βρέθηκε σε πινακίδες στην Ελλάδα και μέχρι τότε δεν ήταν γνωστό ποια γλώσσα απεικόνιζαν.
Μετά τον θάνατο του Βέντρις έγινε η κύρια μορφή στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β, έγραψε το εκλαϊκευμένο βιβλίο Η Αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β το 1958 και αναθεώρησε το Έγγραφα σε Μυκηναϊκά Ελληνικά το 1978.
Ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής της φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του απονεμήθηκε η έδρα Perceval Maitland Laurence Reader in Classics στο Κέιμπριτζ. Αποσύρθηκε το 1984, αλλά συνέχισε την ακαδημαϊκή του προσφορά μέχρι τον θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Άγγλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Άγγλοι γλωσσολόγοι Κατηγορία:Κλασικοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ελληνιστές επιγραφολόγοι Κατηγορία:Μυκηναϊκή ελληνική γλώσσα
Αμφινόμη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αμφινόμη είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:
Πηγές
Αμφινομη Αμφινομη
Αλιείς μαργαριταριών
Έτυχε θερμής υποδοχής από το κοινό και παίχθηκε 18 φορές μέχρι το φθινόπωρο του 1863, ωστόσο επικρίθηκε από τον τύπο της εποχής, ο οποίος αντιμετώπισε το έργο του Μπιζέ με επιφύλαξη. Μετά την επιτυχία της Κάρμεν, η όπερα άρχισε να παίζεται σε πόλεις εκτός της Γαλλίας, ενώ μία εκτέλεσή της στην ιταλική γλώσσα παρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1889. Περίπου τριάντα χρόνια μετά την πρεμιέρα της, άρχισε να αναγνωρίζεται η σπουδαιότητα του έργου, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή έργα ρεπερτορίου.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια εξωτική νήσο του Ινδικού Ωκεανού (Κεϋλάνη) στα αρχαία χρόνια, όπου αναπτύσσεται έντονα η αλιεία μαργαριταριών. Το έργο αυτό, αν και το έκρινε ο ίδιος ο συνθέτης πολύ αυστηρά, εντούτοις αποδείχθηκε να υπερέχει των άλλων έργων γαλλικής όπερας της ίδιας περιόδου, περιέχοντας κάποια στοιχεία από την όπερα Κάρμεν. Αν και ο Μπιζέ συνέθεσε την όπερα σε νεαρή ηλικία, χαρακτηρίζεται ως ώριμο έργο με μελωδικά και ρυθμικά χαρίσματα. Ως σημαντικότερα μέρη της όπερας αναφέρονται συχνά η άρια για τενόρο Je crois entendre encore και το μελωδικό ντουέτο τενόρου-βαρύτονου Au fond du temple saint.
Στην Ελλάδα, η όπερα εκτελέστηκε για πρώτη φορά από την Εθνική Λυρική Σκηνή την 1 Απριλίου 1974.
Πράξη Α΄
μικρογραφία|Από αριστερά στα δεξιά: [[Τζουζέπε Ντε Λούκα (Ζούργκα), Φρίντα Χέμπελ (Λεϊλά) και Ενρίκο Καρούζο (Ναδίρ) στην παραγωγή της Μητροπολιτικής Όπερας το 1916]] Η σκηνή απεικονίζει μια έρημη παραλία, με τα ερείπια ενός ινδουιστικού ναού στο βάθος. Μια χορωδία από ψαράδες μαργαριταριών τραγουδά για τις επικίνδυνες εργασίες που είναι προς καθοδόν ("Sur la grève en feu") και εκτελούν τελετουργικούς χορούς για να διώξουν μακριά τα κακά πνεύματα. Στη συνέχεια εκλέγουν έναν από τους πολλούς, τον Ζούργκα, ως αρχηγό τους, ή «βασιλιά». Ο Ναδίρ έρχεται και ο Ζούργκα τον χαιρετίζει ως φίλο που έχει χαθεί από καιρό. Αφού μένουν μόνοι, αναπολούν το παρελθόν τους στην πόλη Κάντι, όπου η φιλία τους σχεδόν καταστράφηκε εξαιτίας της αμοιβαίας αγάπης τους για μια νεαρή ιέρεια την οποία δεν είχαν καν κοιτάξει, παρά μόνο με μια κλεφτή ματιά. Ο καθένας τους είχε απαρνηθεί την αγάπη του για αυτήν την ξένη και είχε ορκιστεί να παραμείνουν πιστοί ο ένας στον άλλον. Τώρα, επανενωμένοι, βεβαιώνουν για άλλη μια φορά ότι θα είναι πιστοί μέχρι θανάτου ("Au fond du temple saint").
Μια βάρκα εισέρχεται στην παραλία και μέσα βρίσκεται η καλυμμένη Λεϊλά, η παρθένα ιέρεια της οποίας οι προσευχές απαιτούνται για να διασφαλιστεί η ασφάλεια των ψαράδων. Αν και ο Ναδίρ και ο Ζούργκα δεν την αναγνωρίζουν, είναι στην πραγματικότητα η γυναίκα από την Κάντι με την οποία και οι δύο ήταν ερωτευμένοι. Καθώς ο Ζούργκα εξηγεί τα καθήκοντά της, αυτή αναγνωρίζει τον Ναδίρ, αλλά δεν λέει τίποτα και λίγο αργότερα οδηγείται στον ναό από τον αρχιερέα Νουραμπάντ. Ο Ζούργκα και οι ψαράδες κατεβαίνουν στη θάλασσα αφήνοντας μόνο του τον Ναδίρ, ο οποίος σε έναν προβληματικό μονόλογο πριν κοιμηθεί, θυμάται πώς, στην Κάντι, είχε αθετήσει τους όρκους του στον Ζούργκα και κυνήγησε την αγάπη του για την καλυμμένη γυναίκα ("Je crois entender encore"). Μόνη στο ναό, η Λεϊλά προσεύχεται και τραγουδά και ο Ναδίρ ξυπνά και, αναγνωρίζοντας τη φωνή του πολυπόθητου εραστή του, την εντοπίζει στον ναό. Αυτή βγάζει για λίγο το πέπλο της και αφού αυτός την βλέπει και καταλαβαίνει ότι είναι αυτή, το ζευγάρι δηλώνει το ανανεωμένο πάθος του. Στην παραλία, οι ψαράδες την παρακαλούν να συνεχίσει να τους προστατεύει, αλλά εκείνη λέει στον Ναδίρ ότι θα τραγουδήσει μόνο για εκείνον ("O Dieu Brahma").
Πράξη Β΄
αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Σκηνή από την Πράξη Β΄ από την παραγωγή του 1916 στην Μητροπολιτική Όπερα Στο ναό με τον Νουραμπάντ, η Λεϊλά εκφράζει φόβο μήπως μείνει μόνη της, αλλά ο αρχιερέας την προτρέπει να είναι γενναία και να εκπληρώσει τους όρκους της στον Βράχμα με τον πόνο του ίδιου του θανάτου της. Του λέει για το θάρρος που επέδειξε κάποτε όταν, ως παιδί, είχε κρύψει έναν δραπέτη από τους εχθρούς του και αρνήθηκε να τον εγκαταλείψει ακόμα και όταν απειλούνταν με θάνατο ("J'étais encore enfant") και αυτός την είχε ανταμείψει με ένα κολιέ που της ζήτησε να φοράει πάντα. Είχε κρατήσει αυτή την υπόσχεση, όπως θα έκανε και τους όρκους της. Κατά την αναχώρηση του ιερέα, η Λεϊλά σκέφτεται ήσυχα τις παλιές στιγμές που εκείνη και ο Ναδίρ συναντιόντουσαν μαζί κρυφά ("Comme autrefois dans la nuit sombre"). Μετά μπαίνει ο Ναδίρ και στον φόβο της για τις απειλές του Νουραμπάντ η Λεϊλά τον παρακαλεί να φύγει, αλλά εκείνος παραμένει και οι δυο τους δηλώνουν τον έρωτά τους σε ένα παθιασμένο ντουέτο ("Léïla! Léïla!...Dieu puissant, le voilà!"). Αυτός φεύγει, υποσχόμενος να επιστρέψει το επόμενο βράδυ, αλλά αιχμαλωτίζεται από τους ψαράδες και τον φέρνουν πίσω στο ναό. Ο Ζούργκα, ως αρχηγός των ψαράδων, στην αρχή αντιστέκεται στις εκκλήσεις των ψαράδων για την εκτέλεση του Ναδίρ και υποστηρίζει το έλεος. Ωστόσο, αφού ο Νουραμπάντ αφαιρεί το πέπλο της Λεϊλά, ο Ζούργκα την αναγνωρίζει ως την πρώην αγάπη του και κατακλυζόμενος από ζήλια και οργή, διατάζει τον θάνατο του Ναδίρ και της Λεϊλά. Μια σφοδρή καταιγίδα ξεσπά, καθώς οι ψαράδες ενώνονται τραγουδώντας έναν ύμνο στον Βράχμα ("Brahma divin Brahma!").
Πράξη Γ΄
μικρογραφία|258x258εσ|Ο Γάλλος τραγουδιστής της όπερας [[Maurice Renaud στον ρόλο του Ζούργκα]] Στη σκηνή του στην παραλία, ο Ζούργκα σημειώνει ότι η καταιγίδα έχει υποχωρήσει, όπως και η οργή του όμως τώρα νιώθει τύψεις για το θυμό του προς τον Ναδίρ ("L'orage s'est calmé"). Η Λεϊλά φέρνεται μέσα και ο Ζούργκα μαγεύεται από την ομορφιά της καθώς ακούει τις εκκλήσεις της για τη ζωή του Ναδίρ, αλλά η ζήλια του αναζωπυρώνεται. Της εξομολογείται τον έρωτά του, αλλά αρνείται το έλεος («Je suis jaloux»). Έπειτα ο αρχιερέας και μερικοί από τους ψαράδες μπαίνουν για να αναφέρουν ότι η νεκρική πυρά είναι έτοιμη. Καθώς η Λεϊλά απομακρύνεται, ο Ζούργκα την παρατηρεί να δίνει σε έναν από τους ψαράδες το κολιέ της, ζητώντας να το επιστρέψει στη μητέρα της και με μια κραυγή, ορμάει έξω μετά την ομάδα και αρπάζει το κολιέ.
Έξω από το ναό, ο Ναδίρ περιμένει δίπλα στην νεκρική πυρά καθώς το πλήθος, τραγουδώντας και χορεύοντας, προσδοκά την αυγή και την επερχόμενη διπλή εκτέλεση ("Dès que le soleil"). Μαζί του είναι η Λεϊλά και το ζευγάρι τραγουδά για το πώς οι ψυχές τους σύντομα θα ενωθούν στον παράδεισο. Μια λάμψη εμφανίζεται στον ουρανό και ο Ζούργκα ορμάει για να αναφέρει ότι ο καταυλισμός των ψαράδων φλέγεται. Καθώς οι άντρες σπεύδουν να σώσουν τα σπίτια τους, ο Ζούργκα ελευθερώνει τη Λεϊλά και τον Ναδίρ και αφού επιστρέφει το κολιέ σε αυτήν της αποκαλύπτει ότι είναι ο άντρας που έσωσε όταν ήταν παιδί. Αναγνωρίζει τώρα ότι η αγάπη του για εκείνη είναι μάταιη και λέει σε εκείνη και τον Ναδίρ να φύγουν. Καθώς το ζευγάρι αναχωρεί, τραγουδώντας τη ζωή της αγάπης που τους περιμένει, ο Ζούργκα μένει μόνος να περιμένει την επιστροφή των ψαράδων ("Plus de crainte...Rêves d'amour, adieu!").
(Στην αναθεωρημένη εκδοχή του τέλους που εισήχθη μετά την αναβίωση της όπερας το 1886, ο Νουραμπάντ γίνεται μάρτυρας της απελευθέρωσης των κρατουμένων από τον Ζούργκα και τον καταγγέλλει στους ψαράδες, ένας από τους οποίους μαχαιρώνει τον Ζούργκα μέχρι θανάτου ως τον ήχο των τελευταίων νοτών του αποχαιρετιστήριου τραγουδιού της Λεϊλά και του Ναδίρ. Σε κάποιες παραλλαγές ο Ζούργκα συναντά τον θάνατό του με άλλους τρόπους και το σώμα του παραδίδεται στην πυρά.)
Πηγές
Κατηγορία:Όπερες του Ζωρζ Μπιζέ Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Αρμενικά υψίπεδα
thumb|250px|Δορυφορική εικόνα των υψιπέδων Τα αρμενικά υψίπεδα είναι οροπέδιο στο βόρειο τμήμα της Μέσης Ανατολής. Στα δυτικά βρίσκεται το οροπέδιο της Ανατολίας, το οποίο ανυψώνεται από τις πεδιάδες στις ακτές του Αιγαίου και εκτείνεται μέχρι ανατολικά της Καππαδοκίας. Στα νοτιοανατολικά βρίσκεται το ιρανικό υψίπεδο, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.500 με 600 μέτρα. Ο Καύκασος εκτείνεται προς τα βορειοανατολικά και προς τα νότο βρίσκεται η άνω Μεσοποταμία.
Τα υψίπεδα έχουν συνολικά έκταση 400.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και καλύπτουν τμήμα της ανατολικής Τουρκίας, ολόκληρη την Αρμενία, τη νότια Γεωργία, το δυτικό Αζερμπαϊτζάν και το βορειοδυτικό Ιράν. Γεωλογικά πρόσφατη ηφαιστειακή δραστηριότητα έχει οδηγήσει στην δημιουργία ηφαιστειακών οικοδομημάτων, όπως το όρος Αραράτ, το οποίο με ύψος 5.137 μέτρα είναι το ψηλότερο βουνό στα υψίπεδα, ενώ τα μασίφ και οι τεκτονικές κινήσεις έχουν οδηγήσει το σχηματισμό τριων μεγάλων λιμνών, τις Βαν, Ουρμία και Σεβάν. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα είναι απότοκος της σύγκρουσης της αραβικής τεκτονικής πλάκας με την Ευρασιατική στο πρώιμο Μειόκαινο, με αποτέλεσμα πέρα από την έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα, την ανύψωση και την ορογένεση. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από κατακερματισμένα ηφαιστειακά τόξα και τμήματα ηπειρωτικού και ωκεάνιου φλοιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροπέδια της Ασίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Αρμενίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Τουρκίας
Νίκος Κτενάς
Ο Nίκος Κτενάς γεννήθηκε στον Πειραιά το 1960 και σπούδασε στην Cooper Union, NY, στο Columbia University, New York, στο Queens College, Queens, New York, στο Syracuse University, Syracuse, New York, στο AIFS/ University of London, London και στο Cornell University, NY, από όπου και αποφοίτησε με το πτυχίο της αρχιτεκτονικής το 1983.
Δίδαξε στην Ecole Polytechnique Federale de Lausanne-EPFL με τον Luigi Snozzi, την περίοδο 1984-92. Διατηρεί γραφείο στο Λουγκάνο της Ελβετίας από το 1987 και στην Αθήνα από το 1993. Το 1992 του έγινε η πρόταση για θέση "εξωτερικού κριτή" για το Bachelor of Architecture Thesis projects στο University of Grenoble, στη Γαλλία, το 2001 στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου της Πάτρας, από το 2003 στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και από το 2005 στην Ecole Superieure D’Architecture de Paris Belleville, στο Παρίσι.στοΔιετέλεσε καθηγητής από το έτος 2005 έως και το 2007 στην Accademia di Architettura,Univercittà della Svizzera Italiana στο Mendrisio της Ελβετίας. Διδάσκει επίσης και στο μεταπτυχιακό τμήμα της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Βόλου. Πήρε το πρώτο Βραβείο στο Europan 2 στην Speyer στη Γερμανία το 1991, αλλά και διάφορα ακόμη βραβεία σε Ευρωπαϊκούς Αρχιτεκτονικούς Διαγωνισμούς. Συμμετείχε στην έκθεση Landscapes of Modernisation - Greek Architecture in the 60s and 90s στο Pότερνταμ της Ολλανδίας, καθώς επίσης και στην 7η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας το 2000 με μόνιμο έκθεμα στο Ελληνικό Περίπτερο. Υπήρξε υποψήφιος για το Βραβείο Mies van der Rohe το 2001 και το 2003. Το 2008 το ΕΙΑ - Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής του απένημε το ειδικό Βραβείο Αρχιτεκτονικής για το σύνολο του έργου του.
Έργο
Η αρχιτεκτονική του Νίκου Κτενά χαρακτηρίζεται από κτίρια-πρίσματα από γυμνό σκυρόδεμα, ενίοτε συνδυασμένο με το μέταλλο και το ξύλο, αξιοποιώντας έτσι στο έπακρο τις αντιθέσεις του "κρύου" μετάλλου και του "ζεστού" ξύλου. Το κέλυφος των κτιρίων του από ανεπίχριστο σκυρόδεμα αναιρεί την έννοια του σκελετού και έρχεται σε αντίθεση με το ζεστό εσωτερικό τους, δημιουργώντας έναν διάλογο μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, εξωτερικού και εσωτερικού, άχρωμου και χρωματιστού, ανόργανου και οργανικού, πόλης και οικογένειας. Η αρχιτεκτονική του, βαθιά συνδεδεμένη με το έργο του Le Corbusier και τους αρχιτέκτονες του Ticino, δίπλα στους οποίους μαθήτευσε, είναι μια γεωμετρία σύνθετη που διέπεται από αρμονικές χαράξεις και χρυσές τομές, επιδιώκοντας να ορίσει το κενό και το πλήρες στους ουσιαστικούς και απέριττους όγκους που προτείνει.
Γαλουχημένος με την "τοπογραφική" διδασκαλία του, έχει χαρακτηριστεί από τον Snozzi ως μια "υπόσχεση της ευρωπαικής αρχιτεκτονικής". Μέσα από πρωτογενή στοιχεία, ο Νίκος Κτενάς εκφράζει και αναπαράγει θεμελιώδεις αρχές μιας κλασικής αρχιτεκτονικής με αναφορές σε διεθνή πρότυπα και ταυτόχρονα γνώρισμα της δωρικής μας καταγωγής, ανταποκρινόμενη συγχρόνως στο τοπίο "..από το οποίο προκύπτει και με το οποίο παραμένει πάντα δεμένο"(Kenneth Frampton), το περιεχόμενου, τη διαχρονικότητα του μοντερνισμού και τις απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου.
Αξίες όπως η μετριοπάθεια και η απλότητα, η έμφαση στη λεπτομέρεια και το αυθόρμητο, η λιτότητα των υλικών, η καθαρότητα των όγκων και της άρθρωσής τους και η διαύγεια της εσωτερικής διάρθρωσης των χώρων είναι χαρακτηριστικές της δουλειάς του. Φανερώνουν την σκέψη του, το πλούσιο υπόβαθρό του, την ανεξάντλητη δημιουργικότητα του, την πίστη του και την αγάπη του για την αρχιτεκτονική, καθώς και μια ατέρμονη διαδικασία παιδείας που προκύπτει από το γεγονός ότι ο Νίκος Κτενάς ως ένας σύγχρονος μετανάστης, ζει και κινείται μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας, διδάσκει και διδάσκεται, όπως και ο ίδιος έχει πει για την συμβολή που έχει στο έργο του η ευκαιρία να διδάσκει στην Accademia di Architettura στο Mendisio της Ελβετίας. Διασχίζει το παρόν μεταφέροντας, διατηρώντας και αναδομώντας την κλασική παράδοση, εμπλουτισμένη νοητικά και πολιτισμικά.
Συνεργασίες
(1) G. Agazzi, U. Brunoni, E. Prati (2) T. Zanoni (3) F. Muttoni, E. Ostinelli (4) P.A. Croset, C. Rovetta Croset (5) C. Rizzi (6) Κ. Διακομίδου, Ν. Χαρίτος (7) M. Cereghetti (8) ΜΕΛΕΤΗΤΙΚΗ - Α. Τομπάζης
Εκθέσεις
1999 Τοπία εκμοντερνισμού, ΝΑΙ, Ρότερνταμ 2000 Less Aesthetics More Ethics, 7η Διεθνής Biennale αρχιτεκτονικής, Βενετία 2000 Architecture of the European Capitals, Pavillion de l' Arsenal, Παρίσι 2002 Dialoghi Mediterranei, Archivio Cattaneo, Cernobio, Ιταλία 2003 Athens-scape, The 2004 Olympics and the Metabolism of the City, RIBA Gallery, Λονδίνο
Διαλέξεις
1996 "Progetti Recenti", Universita della Svizzera Italiana, Accademia di Architettura, Mendrisio, Ελβετία 2000 "Il Mare e la Citta", Universita di Palermo 2001 "Architettura & Calestruzzo", Universita della Svizzera Italiana, Accademia di Architettura, Mendrisio, Ελβετία 2001 "Opera 1990-2000", Universita di Palermo 2001 "Έργα 1990-2000", Τμήμα Αρχιτεκτόνων, Πανεπιστήμιο Πατρών 2002 "Dialoghi Mediterranei", Archivio Cattaneo, Cernobio, Ιταλία 2003 "Oltre l' edificio", Vibo Valentia, Ιταλία 2004 "Uomo e territorio", Soverato, Ιταλία 2005 "Πέρα από το κτίριο", διάλεξη που οργάνωσε το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής, στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων.
Βιβλιογραφία
1. Ιστοσελίδα ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ, https://web.archive.org/web/20190709103754/https://www.heliarch.gr/ 2. Ιστοσελίδα εφημερίδας AthensVoice, https://web.archive.org/web/20130801204537/http://athens/ voice.gr 3. Ιστοσελίδα αναζήτησης μέσω Google, http://www.nikosktenas.com 4. Περιοδικό ΘΕΜΑΤΑ ΧΩΡΟΥ + ΤΕΧΝΩΝ, τεύχος 37/2006, "Μονογραφίες XVII: Νίκος Κτενάς"
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Γουλιέλμος B΄ των Αθηνών
Δούκας των Αθηνών
Κληρονόμησε το Δουκάτο των Αθηνών από τον μεγαλύτερο αδελφό του Μανφρέδο της Αραγωνίας (9 Νοεμβρίου 1317). Την περίοδο που ήταν ανήλικος τα Ελληνικά εδάφη του κυβερνούσε ο μεγαλύτερος νόθος ετεροθαλής αδελφός του Αλφόνσο Φαδρίκ που κατέκτησε το Δουκάτο των Νέων Πατρών (1319) με έδρα την Υπάτη και το ενσωμάτωσε στις Καταλανικές κτήσεις. Από έγγραφο επιβεβαιώνεται ότι το 1331 οι δύο αδελφοί είχαν μεσολαβήσει για τη διευθέτηση της ειρήνης στην Εύβοια. Όταν ο Αλφόνσο Φαδρίκ επέστρεψε από την Ελλάδα (1330) ο Γουλιέλμος Β΄ του παραχώρησε τα νησιά Μάλτα και Γκόζο, αντικαταστάτης του στην Αθήνα ορίστηκε ο Νικολά Λάντσια. Την επόμενη χρονιά (1331) ο Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν, γιος του δούκα των Αθηνών Γκωτιέ Ε΄ που είχε σκοτωθεί στη Μάχη του Αλμυρού (1311), έκανε εκστρατεία στην Ελλάδα για να ανακαταλάβει την Αθήνα και τη Θήβα από τους Καταλανούς. Ο Γκωτιέ ΣΤ΄ κατέλαβε τη Βόνιτσα και τη Λευκάδα, αλλά όταν έφτασε στην Αττική αποκρούστηκε επιτυχώς και επέστρεψε ταπεινωμένος στη Δύση.
Το τέλος
Ο Φρειδερίκος Β΄ παραχώρησε στον Γουλιέλμο Β΄ στη διαθήκη του (1337) το πριγκιπάτο του Τάραντα, την κομητεία του Καλαταφίμι, την τιμή του Μόντε Σαιντ Άντζελο και πολλά άλλα κάστρα με σπουδαιότερο την Άβολα μετά τον θάνατο της μητέρας του. Ο Γουλιέλμος Β΄ πέθανε ωστόσο πρόωρα την επόμενη χρονιά στη Βαλένθια (22 Αυγούστου 1338), η μητέρα του πέθανε το 1341. Ο Γουλιέλμος κληροδότησε τη βιβλιοθήκη του στο Τάγμα των Δομινικανών του Παλέρμο και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό της πόλης. Τον διαδέχθηκε στο Δουκάτο των Αθηνών ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης του Ραντάτσο. Ο Γουλιέλμος Β΄ παντρεύτηκε τη Μαρία Αλβάρεζ ντε Τζέρικα (1335) μια απόγονο του Ρουτζέρο ντι Λαούρια, ο γάμος έγινε χωρίς παπική απαλλαγή αφού ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ και ο πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ ήθελαν να ελέγξουν τη δύναμη του πατέρα του.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες των Αθηνών Κατηγορία:Δούκες των Νέων Πατρών Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας
Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ
Η Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ (1920-2005) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας.
Βιογραφικό
Η Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 20 Οκτωβρίου 1920. Κόρη του Μιχάλη Γκρίτζη και της Ελένης Σάλαρη, τέλειωσε το Γυμνάσιο με μαθήματα κατ’ οίκον, ενώ ασχολήθηκε για λίγο με το χορό. Το 1942 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μα σε σύντομο διάστημα εγκατέλειψε τις σπουδές της και στράφηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών για την εκμάθηση της γαλλικής γλώσσας. Συγχρόνως έπαιρνε μαθήματα φωνητικής στο Ελληνικό Ωδείο. Το 1939 παντρεύτηκε το Γάλλο λόγιο και φιλέλληνα Ροζέ Μιλλιέξ ο οποίος ήταν δάσκαλός της στο Γαλλικό Ινστιτούτο και με τον οποίο απέκτησε δυο παιδιά.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εντάχτηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και επίσης πρόσφερε εθελοντική εργασία στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Από το 1945 ως το 1975 ταξίδεψε στη Γαλλία, την Κύπρο και την Ιταλία. Στη Γαλλία (1945-1946) το ζεύγος Μιλλιέξ συνέχισε τη δράση του υπέρ της Ελλάδας και η Τατιάνα παρακολούθησε μαθήματα Ιστορίας Τέχνης και Αισθητικής στο Λούβρο. Στο Παρίσι πήρε μέρος στο Α΄ Διεθνές Συνέδριο Γυναικών με θέμα της την αντιστασιακή δράση των Ελληνίδων. Το 1947 επιστρέφει στην Αθήνα επειδή ο σύζυγός της ανέλαβε την διεύθυνση σπουδών του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών όπου και παρέμεινε ως το 1959. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Μιλλιέξ εργάστηκε στο Κέντρο Μικρασιατικών Μελετών, πήρε μέρος σε διάφορες εκθέσεις ζωγραφικής ανά την Ελλάδα και ασχολήθηκε εντατικά με τη συγγραφική της δραστηριότητα. Από το 1959 έως το 1971 το ζευγάρι μετακινείται στην Κύπρο όπου ο Ροζέ εργάστηκε στο Γαλλικό Μορφωτικό Κέντρο ενώ η Τατιάνα ασχολήθηκε με την πολιτιστική αναβάθμιση του τόπου. Μετά την Κύπρο μετακινήθηκαν στη Γένοβα της Ιταλίας όπου έκαναν προσπάθειες για την ίδρυση έδρας νεοελληνικών σπουδών στο πανεπιστήμιο. Από τη Γένοβα έδρασαν ενάντια στη δικτατορία του Γεώργιου Παπαδόπουλου που είχε αφαιρέσει από την Τατιάνα την ελληνική υπηκοότητα. Το 1974, στη μεταπολίτευση, επέστρεψαν στην Ελλάδα. Την περίοδο 1974-1975 και 1983-1984 η Μιλλιέξ εργάστηκε στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας και από την περίοδο 1984-1985 στην ΕΡΤ2 ως υπεύθυνη εκπομπών. Ως δημοσιογράφος και κριτικός συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Ανεξάρτητος Τύπος» (1957-1959), «Ανένδοτος» (1964-1965), «Αυγή» (1974-1977), «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (1976-1984), «Τα Νέα» (Κύπρου - 1964-1970), «Δημοκρατική» (Κύπρου) κ.α. καθώς και με πολλά περιοδικά.