cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντόναλντ Γουίλιαμ Μπάτλερ
Στο κύπελλο Ντέιβις έχει αγωνιστεί για την Μεγάλη Βρετανία το 1938 και το 1947 με προσωπικό ρεκόρ 2 νίκες και 5 ήττες.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου και το 1948, ήταν φιναλίστ στον τελικό του μονού όπου έχασε από τον Στάλιο, νικητής στο διπλό με συμπαίκτη τον Πατ Χιουζ και νικητής και στο μεικτό με συμπαίκτρια την Ζαν Κερτιέ. Το 1938 ήταν νικητής στο πρωτάθλημα Βόρειας Αγγλίας, στο πρωτάθλημα Σκωτίας σε σκληρή επιφάνεια ήταν δεύτερος το 1950, νικητής στο πρωτάθλημα Νότιας Νορθουμπίας το 1950.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της αντισφαίρισης
2621 Γκότο
Ο Γκότο (Goto) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,70. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Τσουτόμου Σέκι, που παρατηρούσε από το Γκεϊσέι, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιάπωνα οπτικού και επιχειρηματία Σέιζο Γκότο, ιδρυτή ομώνυμης εταιρείας κατασκευής πλανηταρίων. Ο Γκότο δεν πρέπει να συγχέεται με τον αστεροειδή 1049 Γοτθώ (Gotho).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Γκότο εκτιμάται σε 46,53 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0428. Ο Γκότο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 22 ώρες και 22 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκοτο
Καρλ φον Χόλταϊ
Ο Καρλ Γιόζεφ φον Χόλταϊ (γερμ. Karl Eduard von Holtei, 1798 - 1880) ήταν Γερμανός συγγραφέας, ηθοποιός, ερμηνευτής, σκηνογράφος και διευθυντής θεατρικής σκηνής.
Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1798 στο Μπρέσλαου και ήταν γόνος διαμαρτυρόμενης οικογένειας που ανέδειξε στρατιωτικούς. Πατέρας του ήταν ο ουσάρος Καρλ φον Χόλτχαϊμ και μητέρα του η Βιλελμίνε, το γένος φον Κάσσελ. Έμεινε ορφανός από μητέρα και ανατράφηκε από την θεία του. Πήγε σχολείο και γυμνάσιο στην γενέτειρά του, και εντάχθηκε εθελοντής στον πόλεμο εναντίον του Ναπολέοντα. Επέστρεψε από τον πόλεμο και ξαναπήγε σχολείο για να πάρει απολυτήριο. Σπούδασε δικηγόρος στο Πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα ηθοποιίας, δραματουργίας, σκηνοθεσίας και θεάτρου. Διορίστηκε το 1824 στο Αυτοκρατορικό θέατρο του Βερολίνου και ανέβασε πολλά έργα του. Νυμφεύθηκε το 1830 την ηθοποιό και τραγουδίστρια Ιουλία Χόλτσμπεχερ. Απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 1880 στην γενέτειρά του και κηδεύτηκε στο παλαιό νεκροταφείο του Ρότκερσχαμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Κλουμπ Ατλέτικο Μπάνφιλντ
Η Κλουμπ Ατλέτικο Μπάνφιλντ (ισπανικά: Club Atlético Banfield) είναι αθλητικό σωματείο με έδρα το Μπάνφιλντ, μια πόλη στο νότιο άκρο του πολεοδομικού συγκροτήματος του Μπουένος Άιρες.
Ιδρύθηκε το 1896 και συγκαταλέγεται στις μικρομεσαίες ομάδες της χώρας. Εκτός απ' την κατάκτηση της Απερτούρα 2009, δεν έχει να επιδείξει κάποια ιδιαίτερη διάκριση παρά μόνο δύο δεύτερες θέσεις. Σε ηπειρωτικό επίπεδο, κορυφαία στιγμή της ήταν η πρόκριση στα προημιτελικά του Κόπα Λιμπερταδόρες το 2005.
Το προσωνύμιό της είναι Taladro (Τρυπάνι) και της δόθηκε από μία εφημερίδα τη δεκαετία του '20, επειδή οι επιθετικοί της «τρυπούσαν» τις αντίπαλες άμυνες. μικρογραφία|2010 Άλλα τμήματα του συλλόγου περιλαμβάνουν αθλήματα όπως πυγμαχία, σκάκι, χόκεϊ επί χόρτου, ποδόσφαιρο σάλας, γυμναστική, χειροσφαίριση, πατινάζ, τάε κβον ντο, αντισφαίριση και πετοσφαίριση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπανφιλντ Μπάνφιλντ  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1896
Γουνδέμαρ
Ο Γουνδέμαρ, Gundemar, ήταν βασιλιάς των Βησιγότθων στην Hispania, τη Σεπτιμανίας και τη Γαλισίας (610–612).
Βιογραφία
Ο Γoυνδέμαρ συνέχισε μία πολιτική φιλίας με τον Χλοτάριο Β΄ της Νευστρίας και τον Θευδεβέρτο Β΄ της Αυστρασίας. Για το σκοπό αυτό έστειλε μεγάλα χρηματικά ποσά, για να υποστηρίξει την υπόθεσή τους ενάντια στον συγγενή τους (εξάδελφο και αδελφό, αντίστοιχα) Θευδέριχο Β' της Βουργουνδίας. Άλλες φορές, ακολούθησε εχθρική πολιτική εναντίον της Μπρουνχίλντας.
Σύμφωνα με τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, ο Γουνδέμαρ έκανε μία εκστρατεία εναντίον των Βάσκων και στη συνέχεια πολιόρκησε τους Βυζαντινούς στην επόμενη. Απεβίωσε με φυσικό τέλος στο Τόληδο, πιθανώς τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο του 612. Το Chronica Regum Visigotthorum καταγράφει ότι ο Γουνδέμαρ βασίλευσε για έναν χρόνο, δέκα μήνες και 14 ημέρες. Τον διαδέχθηκε ο Σισεβούτ.
Ήταν νυμφευμένος με την Χιλδοάρα.
Υστεροφημία
Οι πόλεις Gondomar στην Πορτογαλία και στη Γαλισία έχουν πάρει το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Σερ Τσαρλς Τζον Ντιλκ, 6ος Βαρονέτος
Ο Σερ Τσαρλς Τζον Ουέντγουερθ Ντιλκ, 6ος Βαρονέτος είναι ιερέας στο Ορατόριο του Ρωμαιοκαθολικού Ναού της Άσπιλης Καρδιάς της Μαρίας και του Αγίου Φίλιπ Νέρι και σημερινός κάτοχος του τίτλου και της κληρονομιάς των Ντιλκ Βαρονέτων. Γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου του 1937 απο τον Σερ Τζον Φίσερ Ντιλκ, 5ο Βαρονέτο και την πρώτη σύζυγό του Σίλα Σιντς, κόρη του Πρέσβη και Διπλωμάτη Σερ Γουίλιαμ Σιντς και της Αραμπέλα Μιούριελ Μπάτλερ. Παππούς του ήταν ο Σερ Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 4ος Βαρονέτος. Ο αδερφός του, Τίμοθι Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, γεννήθηκε το 1938 ένα χρόνο αργότερα. Οι γονείς του χώρισαν το 1949, όταν ο Τσαρλς ήταν ακόμη 12 ετών.
Προσωπική ζωή
150px|left|Το οικόσημο των Βαρονέτων Ντιλκ της Οδού Sloane, Λοφίο: Μαύρο Περιστέρι, Θυρεός: Οργισμένο λιοντάρι στα δύο πόδια, Ρητό: Leo Inimicis Amicis Columba Φοίτησε στο Κολλέγιο του Ουίντσεστερ στο Χάμπσαιρ της Αγγλίας. Αποφοίτησε απο το Κινγκς Κόλιτζ, του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, της Αγγλίας, με Πτυχίο Τεχνών (Bachelor of Arts). Xειροτονήθηκε ιερέας το 1966 και ήταν ο Ανώτερος Λειτουργός μεταξύ των 1981 και 1987 στο Ορατόριο Μπρόμπτον, του Λονδίνου, στην Αγγλία.
Έκτοτε πραγματοποίησε αρκετές ομιλίες ειδικά για τους νέους ιερείς του ορατόριου σε μία προσπάθεια αποφυγής ενός "συνεχή κινδύνου πνευματικής νωθρότητας". Όπως επισήμανε ο ίδιος σε μία συνάθροιση μετά την Παραδοσιακή Λατινική Λειτουργία (Καθολική εκκλησιαστική εορτή, όπου πραγματοποιείται συνήθως απο έναν διάκονο και έναν υποδιάκονο) "Υπάρχει ένας κίνδυνος εδώ, επειδή εμείς, οι ορθόδοξοι ή παραδοσιακοί Καθολικοί, έχουμε την τάση να επικεντρωνόμαστε στο να κρίνουμε άλλους Καθολικούς όσων αφορά την Παραδοσιακή Λατινική Λειτουργία ως μία ευκαιρία προσωπικής νοσταλγίας ή αισθητικής εμπειρίας, ένα είδος Καθολικού "κλαμπ", και όχι της Βασιλείας του Θεού. Δεν αγαπάμε τόσο πολύ τον Κύριό μας. Αγαπάμε τις τελετές, την καλή μουσική ή τα αρχαία έθιμα".
εναλλ.=Το βαρονέτο (ιδιοκτησία βαρονέτων) των Ντιλκ στην οδό Sloane 76 του Λονδίνου|δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Το βαρονέτο (ιδιοκτησία βαρονέτων) των Ντιλκ στην οδό Sloane 76 του [[Λονδίνο|Λονδίνου.]] Στις 28 Ιουνίου του 1998, μετά τον θάνατο του πατέρα του, διαδέχθηκε ως ο 6ος Βαρονέτος της οικογένειας των Ντιλκ, της Sloane Street, στο Τσέλσι του Ηνωμένου Βασιλείου και κατέχει τον τίτλο μέχρι και σήμερα. Η βιολογική του μητέρα πέθανε το 2005 σε ηλικία 92 ετών και η θετή του μητέρα, Άιρις Έβελιν Ντιλκ, πέθανε το 2011 σε ηλικία περίπου 90 ετών.
Ο ίδιος ζει στον Οίκο του Ορατoρίου του Ναού της Άσπιλης Καρδιάς της Μαρίας (Church of Immaculate Heart of Mary) και του Αγίου Φίλιπ Νέρι (αλλιώς Ορατόριο Μπρόμπτον) πλέον ως βοηθός ιερέας λόγω της ηλικίας του (γεννηθείς στις ). Στις 18 Νοεμβρίου του 2013 πραγματοποιήθηκε ομιλία του Πάτερ Σερ Τσαρλς με θέμα την αναγεννησιακή και μπαρόκ αρχιτεκτονική των ναών του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως ανακοινώθηκε απο την επίσημη σελίδα του Ορατορίου στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης, Facebook.
Ο Σερ Τσαρλς είναι ομιλιτής της Βρετανικής Νοηματικής Γλώσσας. Πέρα απο τα καθήκοντα του ιερέα της ενορίας (γάμοι, βαπτίσεις, θεία λειτουργεία κ.α.) είναι και εφημέριος του νοσοκομείου του ναού και συμμετέχει και σε αρκετά κοινωνικά προγράμματα του ορατορίου, όπως στην ομάδα γραφής όπου διδάσκει ο ίδιος.
Κληρονομιά
Ο πιθανός κληρονόμος του τίτλου του, καθώς δεν έχει απογόνους, είναι ο μικρός αδελφός του, Δρ. Τίμοθι Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ (1938 - σήμερα). Είναι ρευματολόγος στο Λονδίνο. Ο πιθανός κληρονόμος του Δρ Ντιλκ είναι ο μοναχογιός του, Φίλιξ Ουέντγουερθ Ντιλκ (1967 - σήμερα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Καθολικός κλήρος
Μαρία Λαμπρινίδου
Η Μαρία Λαμπρινίδου (γεν. 29 Ιουνίου 1986, Μυτιλήνη) είναι Ελληνίδα αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως Κεντρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
1614 Γκόλντσμιντ
Ο Γκόλντσμιντ (αγγλικά: Goldschmidt) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,733. Ανακαλύφθηκε το 1952 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφρέντ Σμιτ, που παρατηρούσε από την πόλη Υκλ στο Βέλγιο, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου και ζωγράφου Χέρμαν Γκόλντσμιντ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο Γκόλντσμιντ έχει διάμετρο 46,32 χλμ. και η λευκαύγειά του είναι 0,0432.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκολντσμιντ
Βατσουνιά Καρδίτσας
Η Βατσουνιά είναι χωριό του νομού Καρδίτσας και βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νομού σε απόσταση περίπου 10 χλμ. από το Μουζάκι κοντά στα όρια με τον νομό Τρικάλων και 43 χλμ. δυτικά της Καρδίτσας. Χτι­σμένη σε υψόμετρο 480 μ., αραιοκατοικημένη είναι κυριολεκτικά πνιγμένη μέσα σε δάση από καστανιές, έλατα και δρύες. Η Βατσουνιά ανήκει στο στο δημοτικό διαμέρισμα του Μουζακίου.
Οικονομία
Το βασικό εισόδημα των κατοίκων εξασφαλίζουν η γεωργία, η κτηνοτροφία και το εργοστάσιο εμφιάλωσης μεταλλικού νερού. Από το 2013 λειτουργεί το εργοστάσιο εμφιαλώσεως φυσικού μεταλλικού νερού «Θεόνη», στο οποίο απασχολούνται σε μόνιμη βάση η νέοι του χωριού και έχει βραβευτεί για πολλές συνεχόμενες χρονιές ως το καλύτερο νερό στο κόσμο. Μέσα στο 2018 ολοκληρώνεται και η δεύτερη γραμμή παραγωγής και εμφιάλωσης.
Επίσης λειτουργεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια η κοινοτική υδροηλεκτρική επιχείρηση λαϊκής βάσης Βατσουνιάς Καρδίτσας και αποφέρει σημαντικά κέρδη στους μετόχους-κατοίκους της Βατσουνιάς.
Ιστορία
Για την ιστορία του χωριού, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, οι πληροφορίες είναι ελλιπείς. Η ίδρυση του χωριού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Πολύ κοντά στον οικισμό, στη θέση Παλιοκκλήσι, τοποθετείται το βασίλειο των αρχαίων Σελλών. Οι Σελλοί ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο της Ηπείρου. Ήταν κάτοικοι της αρχαίας Ελλοπίας, περιοχής κοντά στη Δωδώνη. Σύμφωνα με τον Όμηρο, οι Σελλοί κατοικούσαν στη Δωδώνη όπου ήταν και οι ιερείς του μαντείου της Δωδώνης και μάλιστα τους αναφέρει ως «Χαμοκοίταμνοι ανυφτοπόδες» και αυτό γιατί οι Σελλοί ιερείς του μαντείου δεν έπλεναν τα πόδια τους για να έρχονται σε επαφή  με την Γη (Γαία) και να αντλούν την μαντική δύναμη που ήταν απαραίτητη για την ερμηνεία των χρησμών. Η Σελλοί ή Ελλοί η Έλλοπες έζησαν έναν κατακλυσμό σύμφωνα με τον Αριστοτέλη μεταξύ Δωδώνης και Αχελώου, όπου ζούσαν εκεί με τους Γραικούς οι μετέπειτα Έλληνες.
Στους νεότερους χρόνους μαρτυρείται πως γύρω στα 1800 έγιναν πολλές μάχες στην περιοχή. Στο τέλος του προηγούμενου αιώνα, ο πληθυσμός του οικισμού ενισχύθηκε σημαντικά, καθώς μετοίκησε εδώ ομάδα ατόμων από τα χωριά της Κόνιτσας της Ηπείρου. μικρογραφία|263x263εσ|Η Βατσουνιά τον χειμώνα Ο ποταμός Πάμισος δροσίζει με τα διάφανα και κρυστάλλινα νερά του το χωριό, καθώς διέρχεται από το κέντρο του οικισμού ξεδιψώντας τα γερασμένα πλατάνια και εκβάλλει στον Πηνειό. Η παρόχθια βλάστηση είναι πλούσια και η ορνιθοπανίδα παρουσιάζει ενδιαφέρον. Τρεις είναι οι πηγές στην περιοχή της Βατσουνιάς, μία όμως από αυτές, η πη­γή Σκλήθρο είναι εύκολα προσβάσιμη. Οι άλλες δύο πηγές, Σάμη και Γκούρα, δύσκολα προσεγγίζο­νται. Αξίζει κανείς, πεζοπορώντας μέσα από γραφικά μονοπάτια ή μέ­σω ενός αυτοκινητόδρομου καλής κατάστασης, να επισκεφτεί το δά­σος 7.000 στρμ. με δρύες, έλατα και καστανιές. Η θέα προς τον θεσσαλικό κάμπο είναι μαγευτική από τις κορυφές Καραβούλα και Τύμπανος· (υψ. 2.000 μ.), όπου σύμ­φωνα με τοπικό θρύλο πολύ παλιά, πριν εκατομμύρια χρόνια, δένανε ε­κεί καράβια. Αρκετά πλούσιες είναι και η χλωρίδα και πανίδα των δύο κορυ­φών.
Εκδηλώσεις και δραστηριότητες
Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις της Βατσουνιάς έ­χουν επίκεντρο τους τον μήνα Αύγουστο. Στις 21/7 προς τιμήν του Αγ. Παρθενίου διοργανώνεται πανηγύρι στο χωριό στη θέση Πλα­τάνια, με εσπερινό, θεία λειτουργία, παράθεση γεύματος και ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις (παρα­δοσιακοί χοροί από ομίλους, θεατρικές παραστάσεις κ.λπ.). Εορταστικό κλίμα επικρατεί επίσης στο πανηγύρι, που λαμβάνει χώρα στις 26/7 της Αγ. Παρασκευής στην ίδια θέση, με θεία λειτουργία και ολονύχτιο γλέντι με παραδοσιακές ορχήστρες (κλαρίνα) σ’ όλα τα κέντρα του χωριού. Η "ψυχή" του χωριού, ο Πολιτιστικός-Λαογραφικός-Χορευτικός Σύλλογος Βατσουνιάς είναι αρκετά δραστήριος και κάθε χρόνο διοργανώνει πολλές εκδηλώσεις με κορυφαία το αντάμωμα των Βατσουνιωτών το οποίο λαμβάνει χώρα στις 13 Αυγούστου και συγκεντρώνει πλήθος κόσμου από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ο σύλλογος επίσης διοργανώνει εκδηλώσεις και δραστηριότητες φιλανθρωπικού χαρακτήρα, όπως ποδοσφαιρικούς αγώνες και από το 2017 διοργανώνει εθελοντική αιμοδοσία και συγκεντρώνει φιάλες αίματος για τις ανάγκες των κατοίκων του χωριού. Το επίσης δραστήριο χορευτικό τμήμα συμμετέχει και αυτό με την σειρά του σε διάφορες εκδηλώσεις.
Τοπικά προϊόντα και γεύσεις
Οι επισκέπτες μπορούν να δοκιμάσουν ανεπιφύλακτα τις τοπικές παραδο­σιακές γεύσεις, εκλεκτό τσίπουρο και μεζέδες στα καφενεία και τις ψησταριές του χωριού. Επίσης, μπορούν να αγοράσουν εκπληκτικά, πεντανόστιμα τυροκομικά προϊόντα και κρέατα ντόπιας παραγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Γερμανική Αυτοκρατορία
Η Γερμανική Αυτοκρατορία (γερμανικά: Deutsches Kaiserreich), επίσημα Γερμανικό Ράιχ, ήταν γερμανικό εθνικό κράτος, που υπήρχε από την ενοποίηση της Γερμανίας το 1871 μέχρι την παραίτηση του Κάιζερ Γουλιέλμου Β΄ το Νοέμβριο του 1918, όταν η Γερμανία έγινε ομόσπονδη δημοκρατία.
Ιδρύθηκε το 1871 όταν τα νότια γερμανικά κράτη συνενώθηκαν με τη Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία. Την 1η Ιανουαρίου 1871 τέθηκε σε ισχύ το νέο σύνταγμα που άλλαξε το όνομα του ομοσπονδιακού κράτους και εισήγαγε τον τίτλο του αυτοκράτορα για τον Γουλιέλμο Α΄, βασιλιά της Πρωσίας από τη δυναστεία Χοεντσόλερν. Το Βερολίνο παρέμεινε πρωτεύουσά του. Ο Όττο φον Μπίσμαρκ παρέμεινε Καγκελάριος, επικεφαλής της κυβέρνησης. Ενώ συνέβαιναν αυτά τα γεγονότα, η υπό την ηγεσία της Πρωσίας Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία και οι σύμμαχοί της της νότιας Γερμανίας συμμετείχαν ακόμη στο Γαλλοπρωσικό Πόλεμο.
Η Γερμανική Αυτοκρατορία αποτελείτο από 26 κράτη, τα περισσότερα από τα οποία κυβερνούσαν οικογένειες ευγενών. Περιλάμβανε τέσσερα βασίλεια, έξι μεγάλα δουκάτα, πέντε δουκάτα (έξι πριν το 1876), επτά πριγκιπάτα, τρεις ελεύθερες Χανσεατικές πόλεις και ένα αυτοκρατορικό έδαφος (Αλσατία-Λωρραίνη. Αν και η Πρωσία ήταν ένα από τα τέσσερα βασίλεια της χώρας, περιλάμβανε περίπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού και της έκτασης της Γερμανίας. Η κυριαρχία της Πρωσίας ήταν επίσης κατοχυρωμένη συνταγματικά. Αρχειό:Flag of Prussia (1892-1918).svg
Μετά το 1850 τα κρατίδια της Γερμανίας άρχισαν να εκβιομηχανίζονται γρήγορα, με ιδιαίτερη έμφαση στο γαιάνθρακα, το σίδηρο (και αργότερα το χάλυβα), τα χημικά και τους σιδηροδρόμους. Το 1871 η Γερμανία είχε πληθυσμό 41 εκατομμύρια, που μέχρι το 1913 είχε αυξηθεί σε 68 εκατομμύρια. Ένωση κυρίως αγροτικών κρατών το 1815, η πλέον ενωμένη Γερμανία έγινε κυρίως αστική. Επί τα 47 χρόνια της ύπαρξής της η Γερμανική Αυτοκρατορία ήταν ένας τεχνολογικός, βιομηχανικός και επιστημονικός γίγαντας, κερδίζοντας περισσότερα Βραβεία Νόμπελ στην επιστήμη από οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα εκείνη την περίοδο. Το 1900 η ​​Γερμανία ήταν η μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη, ξεπερνώντας το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Από το 1867 ως το 1878/9 η θητεία του Όττο φον Μπίσμαρκ ως του πρώτου και μέχρι σήμερα μακροβιότερου καγκελάριου χαρακτηρίστηκε από σχετικό φιλελευθερισμό, αλλά αργότερα έγινε πιο συντηρητική. Οι ευρείες μεταρρυθμίσεις και το Kulturkampf ( η σύγκρουση μεταξύ της γερμανικής αυτοκρατορικής κυβέρνησης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας από το 1872 ως το 1886, κυρίως για τον έλεγχο των διορισμών στην εκπαίδευση και την εκκλησία) σημάδεψαν την πρωθυπουργική του θητεία. Στα τέλη της θητείας του Μπίσμαρκ, και παρά την προσωπική του αντίθεση, η Γερμανία ενεπλάκη στην αποικιοκρατία. Διεκδικώντας μεγάλο μέρος των εδαφών που είχαν απομείνει αδιεκδίκητα μέχρι τότε στη Διαμάχη για την Αφρική, κατάφερε να οικοδομήσει την τρίτη μεγαλύτερη αποικιακή αυτοκρατορία μετά τη Βρετανική και τη Γαλλική. Ως αποικιακό κράτος μερικές φορές συγκρούστηκε με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, ιδιαίτερα τη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Η Γερμανία έγινε μεγάλη δύναμη, με ένα ταχέως αναπτυσσόμενο σιδηροδρομικό δίκτυο, τον ισχυρότερο στρατό στον κόσμο και μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη βιομηχανική βάση. Σε λιγότερο από μία δεκαετία το ναυτικό της κατέλαβε τη δεύτερη θέση, μετά το Βασιλικό Ναυτικό της Βρετανίας. Μετά την απομάκρυνση του Όττο φον Μπίσμαρκ από τον Γουλιέλμο Α΄ το 1890, η Αυτοκρατορία ακολούθησε τη Weltpolitik - μια φιλοπόλεμη νέα πορεία που τελικά συνέβαλε στην έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επιπλέον οι διάδοχοι του Μπίσμαρκ ήταν ανίκανοι να διατηρήσουν τις σύνθετες, μεταλλασσόμενες και επικαλυπτόμενες συμμαχίες που είχαν αποτρέψει τη διπλωματική απομόνωση της Γερμανίας. Αυτή η περίοδος σημαδεύτηκε από διάφορους παράγοντες που επηρέαζαν τις αποφάσεις του αυτοκράτορα, που συχνά θεωρούνταν αντιφατικές ή απρόβλεπτες από το κοινό. Το 1879 η Γερμανική Αυτοκρατορία εδραίωσε τη διπλή συμμαχία με την Αυστροουγγαρία, που την ακολούθησε η Τριπλή Συμμαχία με την Ιταλία το 1882. Διατήρησε επίσης ισχυρούς διπλωματικούς δεσμούς με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όταν έφθασε η μεγάλη κρίση του 1914, η Ιταλία εγκατέλειψε τη συμμαχία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμμάχησε επισήμως με τη Γερμανία.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα γερμανικά σχέδια για την κατάληψη του Παρισιού γρήγορα το φθινόπωρο του 1914 απέτυχαν. Ο πόλεμος στο Δυτικό Μέτωπο κατέληξε σε αδιέξοδο. Ο Συμμαχικός ναυτικός αποκλεισμός προκάλεσε σοβαρές ελλείψεις τροφίμων. Η Γερμανία υποχρεώθηκε επανειλημμένα να στείλει στρατεύματα για να ενισχύσει την Αυστροουγγαρία και την Τουρκία σε άλλα μέτωπα. Ωστόσο η Γερμανία είχε μεγάλη επιτυχία στο Ανατολικό Μέτωπο, καταλαμβάνοντας πολλά εδάφη στα ανατολικά της, μετά τη συνθήκη του Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ. Η κήρυξη από τη Γερμανία απεριόριστου υποβρυχίου πολέμου στις αρχές του 1917 σχεδιάστηκε για να στραγγαλίσει τους Βρετανούς, αλλά απέτυχε λόγω της χρήσης ενός συστήματος υπερατλαντικών νηοπομπών. Ωστόσο η κήρυξη αυτή, μαζί με το Τηλεγράφημα Τσίμερμαν (που πρότεινε στο Μεξικό συμμαχία με τη Γερμανία αν οι ΗΠΑ έμπαιναν στον πόλεμο εναντίον της, με αντάλλαγμα το Τέξας, την Αριζόνα και το Νέο Μεξικό), έφεραν τις Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο. Εν τω μεταξύ οι Γερμανοί πολίτες και στρατιώτες είχαν κουραστεί από τον πόλεμο και ριζοσπαστικοποιηθεί από τη Ρωσική Επανάσταση.
Η ανώτατη διοίκηση υπό τον Πάουλ φον Χίντενμπουργκ και τον Έριχ Λούντεντορφ έλεγχε όλο και περισσότερο τη χώρα, καθώς ρίσκαραν μια τελευταία επίθεση την άνοιξη του 1918, πριν να φτάσουν σε ενίσχυση οι Αμερικανοί, χρησιμοποιώντας μεγάλο αριθμό στρατευμάτων, αεροπλάνων και πυροβολικού που αποσύρθηκαν από το Ανατολικό Μέτωπο. Αυτή η επίθεση απέτυχε και τον Οκτώβριο οι Γερμανικές στρατιές υποχώρησαν, η Αυστροουγγαρία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχαν καταρρεύσει, η Βουλγαρία είχε παραδοθεί και ο Γερμανικός λαός είχε χάσει την πίστη στο πολιτικό του σύστημα. Αφού προσπάθησε αρχικά να διατηρήσει τον έλεγχο, προκαλώντας μαζικές εξεγέρσεις, η Αυτοκρατορία κατέρρευσε με την Επανάσταση του Νοεμβρίου του 1918 με τις παραιτήσεις του αυτοκράτορα και όλων των άλλων μοναρχών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια μεταπολεμική ομοσπονδιακή δημοκρατία με ένα κατεστραμμένο και ανικανοποίητο λαό, που αργότερα οδήγησε στην άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ και του Ναζισμού.
Ιστορικό πλαίσιο
Η Γερμανική Συνομοσπονδία είχε δημιουργηθεί με πράξη του Συνεδρίου της Βιέννης στις 8 Ιουνίου 1815 ως αποτέλεσμα των Ναπολεόντειων Πολέμων, μετά από σχετική αναφορά στο Αρθρο 6 της Συνθήκης των Παρισίων του 1814.
Ο Γερμανικός εθνικισμός στράφηκε γρήγορα από το φιλελεύθερο και δημοκρατικό του χαρακτήρα το 1848, τον καλούμενο Πανγερμανισμό, στην πραγματιστική Realpolitik του πρωθυπουργού της Πρωσίας Όττο φον Μπίσμαρκ. Ο Μπίσμαρκ προσπάθησε να επεκτείνει την ηγεμονία των Χοεντσόλερν σε όλα τα γερμανικά κράτη. Αυτό σήμαινε την ενοποίηση των γερμανικών κρατών και τον αποκλεισμό του κυριότερου γερμανικού αντιπάλου της Πρωσίας, της Αυστρίας, από τη μελλοντική Γερμανική Αυτοκρατορία. Οραματίστηκε μια συντηρητική Γερμανία υπό την κυριαρχία της Πρωσίας. Τρεις πόλεμοι οδήγησαν σε στρατιωτικές επιτυχίες και βοήθησαν να πεισθεί ο Γερμανικός λαός να την υλοποιήσει: ο Δεύτερος Πόλεμος του Σλέσβιχ κατά της Δανίας το 1864, ο Αυστροπρωσικός Πόλεμος το 1866 και ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος κατά της Γαλλίας το 1870-71.
Η Γερμανική Συνομοσπονδία διαλύθηκε ως αποτέλεσμα του Αυστροπρωσικού Πολέμου του 1866 μεταξύ των συστατικών μερών της που ανήκαν στην Αυστριακή Αυτοκρατορία και των συμμάχων της από τη μία πλευρά και του Βασιλείου της Πρωσίας και των συμμάχων του από την άλλη. Ο πόλεμος οδήγησε στη μερική αντικατάσταση της Συνομοσπονδίας το 1867 από τη Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία, που περιλάμβανε τα 22 κρατίδια βόρεια του Μάιν. Το πατριωτικό πάθος που προκάλεσε ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος κατέβαλε την εναπομένουσα αντίθεση σε μια ενοποιημένη Γερμανία (εκτός από την Αυστρία) στα τέσσερα κρατίδια νότια του Μάιν και το Νοέμβριο του 1870 προσχώρησαν με συνθήκη στη Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία
Ίδρυση
Μετά τη γερμανική νίκη στο Σεντάν και την αιχμαλώτιση του Γάλλου αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ΄ στις 2 Σεπτεμβρίου 1870, ο δρόμος για την ίδρυση του Ράιχ ήταν ελεύθερος. Ο Μπίσμαρκ άρχισε τις διαπραγματεύσεις με τα νότια γερμανικά κράτη. Αυτό σήμανε την προσχώρηση της Βαυαρίας, της Βυρτεμβέργης και της Βάδης στη Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία μέσω της συμφωνηθείσας το Νοέμβριο του 1870 ίδρυσης μιας νέας «γερμανικής ένωσης». Άλλα σχέδια όπως η διπλή συνομοσπονδία, σαν αυτή που είχε προτείνει η Βαυαρία, ήταν πλέον αδύνατες. Η λύση του Μπίσμαρκ εγγυούταν επίσης την κυριαρχία της Πρωσίας στο νέο, επονομαζόμενο δεύτερο Γερμανικό Ράιχ. Από την άλλη ο ενισχυμένος μοναρχικός φεντεραλισμός σήμαινε έναν φραγμό ενάντια στην εισαγωγή του κοινοβουλευτισμού. Στη γερμανική κοινή γνώμη εγέρθηκαν απαιτήσεις προσάρτησης της Αλσατίας και τμημάτων της Λωρραίνης και ο Μπίσμαρκ τις ενστερνίστηκε.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1870 το Ράιχσταγκ της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας μετονόμασε τη Συνομοσπονδία σε «Γερμανική Αυτοκρατορία» και έδωσε τον τίτλο του Γερμανού Αυτοκράτορα στον Γουλιέλμο Α΄, Βασιλιά της Πρωσίας, ως Bundespräsidium της Συνομοσπονδίας. Το νέο σύνταγμα (Σύνταγμα της Γερμανικής Συνομοσπονδίας) και ο τίτλος Αυτοκράτορας τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1871. Κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας του Παρισιού στις 18 Ιανουαρίου 1871, ο Γουλιέλμος αποδέχτηκε να ανακηρυχθεί Αυτοκράτορας στην Αίθουσα των Κατόπτρων στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών
Το δεύτερο Γερμανικό Σύνταγμα, που εγκρίθηκε από το Ράιχσταγκ στις 14 Απριλίου 1871 και δημοσιεύθηκε από τον Αυτοκράτορα στις 16 Απριλίου, [20] βασίστηκε ουσιαστικά στο Σύνταγμα της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας του Μπίσμαρκ. Το πολιτικό σύστημα παρέμεινε το ίδιο. Η αυτοκρατορία είχε ένα κοινοβούλιο που ονομαζόταν Ράιχσταγκ, που εκλεγόταν με καθολική ψηφοφορία των αντρών. Ωστόσο οι αρχικές εκλογικές περιφέρειες που δημιουργήθηκαν το 1871 ποτέ δεν επανασχεδιάστηκαν για να αντανακλούν την ανάπτυξη των αστικών περιοχών. Το αποτέλεσμα ήταν την εποχή της μεγάλης επέκτασης των γερμανικών πόλεων τη δεκαετία του 1890 και την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, οι αγροτικές περιοχές υπερεκπροσωπούντο υπερβολικά.
Η νομοθέτηση απαιτούσε επίσης τη συναίνεση του Bundesrat, του ομοσπονδιακού συμβουλίου των βουλευτών από τα 27 κρατίδια. Η εκτελεστική εξουσία ανήκε στον αυτοκράτορα, ή Κάιζερ, που επικουρείτο από έναν καγκελάριο υπόλογο μόνο στον ίδιο. Στον αυτοκράτορα είχαν δοθεί εκτεταμένες εξουσίες από το σύνταγμα. Μόνο ο ίδιος διόριζε και απέλυε τον καγκελάριο (έτσι στην πράξη ο αυτοκράτορας κυβερνούσε την αυτοκρατορία μέσω του καγκελάριου), ήταν ανώτατος διοικητής των ενόπλων δυνάμεων, αποφάσιζε για όλες τις εξωτερικές υποθέσεις και μπορούσε επίσης να διαλύσει το Ράιχσταγκ για να προκηρύξει νέες εκλογές. Επίσημα ο καγκελάριος ήταν μονοπρόσωπο υπουργικό συμβούλιο και ήταν υπεύθυνος για τη διεκπεραίωση όλων των κρατικών υποθέσεων. Στην πράξη οι Κρατικοί Γραμματείς (επίσημοι ανώτεροι γραφειοκράτες υπεύθυνοι για θέματα όπως τα οικονομικά, ο πόλεμος, οι εξωτερικές υποθέσεις κλπ.) ενεργούσαν ως ανεπίσημοι αντίστοιχοι υπουργοί. Το Ράιχσταγκ είχε την εξουσία να ψηφίζει, να τροποποιεί ή να απορρίπτει νομοσχέδια και να προτείνει νόμους. Ωστόσο, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, στην πράξη η πραγματική εξουσία ανήκε στον αυτοκράτορα, που την ασκούσε μέσω του καγκελαρίου του.
Αν και κατ΄όνομα ομοσπονδιακή αυτοκρατορία και ένωση ίσων, στην πράξη η αυτοκρατορία κυριαρχείτο από το μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος, την Πρωσία. Η Πρωσία εκτεινόταν στα βόρεια δύο τρίτα του νέου Ράιχ και περιείχε τα τρία πέμπτα του πληθυσμού του. Το αυτοκρατορικό στέμμα ήταν κληρονομικό του κυβερνώντος οίκου της Πρωσίας, του Οίκου των Χοεντσόλερν. Με εξαίρεση το 1872-1873 και το 1892-1894 ο καγκελάριος ήταν πάντα ταυτόχρονα πρωθυπουργός της Πρωσίας. Με 17 από τις 58 ψήφους στο Bundesrat, το Βερολίνο χρειαζόταν μόνο λίγες ψήφους από τα μικρότερα για να ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο.
Τα άλλα Οίκος των Χοεντσόλερν διατήρησαν τις δικές τους κυβερνήσεις, αλλά είχαν μόνο περιορισμένους τομείς κυριαρχίας. Για παράδειγμα τόσο τα γραμματόσημα όσο και το νόμισμα εκδίδονταν για την αυτοκρατορία ως σύνολο. Τα νομίσματα μέχρι το ένα μάρκο κόβονταν επίσης στο όνομα της αυτοκρατορίας, ενώ τα μεγαλύτερης αξίας εκδίδονταν από τα κρατίδια. Ωστόσο αυτά τα μεγαλύτερα χρυσά και αργυρά κέρματα ήταν στην ουσία αναμνηστικά και είχαν περιορισμένη κυκλοφορία.
Ενώ τα κρατίδια εξέδιδαν τα δικά τους παράσημα και μερικά είχαν του δικό τους στρατό, οι στρατιωτικές δυνάμεις των μικρότερων από αυτά είχαν τεθεί υπό τον έλεγχο της Πρωσίας. Εκείνες των μεγαλύτερων, όπως τα Βασίλεια της Βαυαρίας και της Σαξονίας, συντονίζονταν σύμφωνα με τις πρωσικές αρχές και σε καιρό πολέμου ελέγχονταν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Η εξέλιξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας είναι παρόμοια με τις παράλληλες εξελίξεις στην Ιταλία, που είχε γίνει ενωμένο έθνος-κράτος μια δεκαετία νωρίτερα. Ορισμένα βασικά στοιχεία της απολυταρχικής πολιτικής δομής της Γερμανικής Αυτοκρατορίας αποτέλεσαν επίσης τη βάση για το συντηρητικό εκσυγχρονισμό της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας υπό το Μέιτζι και τη διατήρηση μιας επίσης αυταρχικής πολιτικής δομής υπό τους τσάρους της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ένας παράγοντας της κοινωνικής δομής αυτών των κυβερνήσεων ήταν η διατήρηση ενός πολύ σημαντικού μεριδίου της πολιτικής εξουσίας από την ελίτ των γαιοκτημόνων, τους Junker, που προερχόταν από την απουσία επαναστατικής ρήξης από τους αγρότες σε συνδυασμό με τις αστικές περιοχές.
Συστατικά κράτη
Πριν από την ενοποίηση η Γερμανική επικράτεια απαρτιζόταν από 27 συστατικά κράτη. Αυτά τα κράτη αποτελούσαν βασίλεια, μεγάλα δουκάτα, δουκάτα, πριγκιπάτα, ελεύθερες Χανσεατικές πόλεις και ένα αυτοκρατορικό έδαφος. Οι ελεύθερες πόλεις είχαν μια δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης σε κρατικό επίπεδο, παρόλο που η Αυτοκρατορία γενικά συγκροτήθηκε ως μοναρχία, όπως και τα περισσότερα κράτη. Το Βασίλειο της Πρωσίας ήταν το μεγαλύτερο από τα συστατικά κράτη, καλύπτοντας τα δύο τρίτα της έκτασης της αυτοκρατορίας.
Αρκετά από αυτά τα κράτη είχαν αποκτήσει κυριαρχία μετά τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ήταν de facto κυρίαρχα μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1600. Άλλα δημιουργήθηκαν ως κυρίαρχα κράτη μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815. Οι επικράτειές τους δεν είχαν κατ΄ ανάγκη εδαφική συνέχεια - πολλά υπήρχαν σε διαφορετικά μέρη, ως αποτέλεσμα των ιστορικών κτήσεων ή, σε πολλές περιπτώσεις, των διαιρέσεων των κυβερνώντων οικογενειών. Ορισμένα από τα αρχικά υπάρχοντα κράτη, ιδίως το Αννόβερο, καταργήθηκαν και προσαρτήθηκαν από την Πρωσία μετά τον πόλεμο του 1866.
Κάθε συστατικό μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας έστελνε εκπροσώπους στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (Bundesrat) και, μέσω μονομελών περιφερειών, στην Αυτοκρατορική Δίαιτα (Reichstag). Οι σχέσεις μεταξύ του Αυτοκρατορικού κέντρου και των συστατικών μερών της Αυτοκρατορίας ήταν κάπως ρευστές και αναπτύσσονταν σε συνεχή βάση. Ο βαθμός στον οποίο ο Αυτοκράτορας μπορούσε, παραδείγματος χάρη, να παρεμβαίνει σε περιπτώσεις αμφισβητούμενης ή ασαφούς διαδοχής, συζητείτο πολύ κατά καιρούς.
Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης
Μεγάλο Δουκάτο του Μέκλενμπουργκ-Σβερίν
Γλώσσα
Περίπου το 92% του πληθυσμού μιλούσε τη Γερμανική ως μητρική γλώσσα. Η μόνη μειονοτική γλώσσα με σημαντικό αριθμό ομιλητών (5,4%) ήταν η Πολωνική (αριθμός που ανέρχεται σε ποσοστό άνω του 6% όταν συμπεριλαμβάνει τις συγγενείς γλώσσες Κασουβική και Μαζουριανή).
Οι άλλες Γερμανικές γλώσσες (0,5%), όπως η Δανική, η Ολλανδική και η Φρισική, ομιλούντο στα βόρεια και τα βορειοδυτικά της αυτοκρατορίας, κοντά στα σύνορα με τη Δανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο. Η Κάτω Γερμανική ομιλείτο σε ολόκληρη τη βόρεια Γερμανία και, αν και γλωσσικά το ίδιο διακριτή από την Ανω Γερμανική (Hochdeutsch) όσο από την Ολλανδική και την Αγγλική, θεωρείται "Γερμανική", εξ ου και το όνομά της. Η Δανική και η Φρισική ομιλούντο κυρίως στα βόρεια της πρωσικής επαρχίας Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και η Ολλανδική στις δυτικές συνοριακές περιοχές της Πρωσίας (Ανόβερο, Βεστφαλία και Ρηνανία).
Η Πολωνική και άλλες Σλαβικές γλώσσες (6,28%) ομιλούντο κυρίως στα ανατολικά.
Λίγοι (0,5%) μιλούσαν Γαλλικά,ιδιαίτερα στην Αλσατία-Λωραίννη, όπου οι γαλλόφωνοι αποτελούσαν το 11,6% του συνολικού πληθυσμού.
Γλωσσικοί χάρτες
<!--
Δόγματα και εθνικές μειονότητες
Λιγότερο δραστική σε σχέση με την κοινωνία και την οικονομία υπήρξε η αλλαγή στους δογματικούς διαχωρισμούς. Υπήρξαν σημαντικοί σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του Ράιχ. Το ίδιο ισχύειGleiches gilt für den Widerspruch zwischen dem Anspruch, Nationalstaat zu sein, und dem Vorhandensein von zahlenmäßig nicht unbedeutenden nationalen Minderheiten.
Δόγματα και Εκκλησίες στην Αυτοκρατορία
mini|Konfessionskarte (evangelisch/katholisch) des Deutschen Reiches (ca. 1890) mini|Verbreitung der israelitischen Religion im Deutschen Reich (ca. 1890) mini|Konfessionskarte nach Meyers Konversationslexikon, ca. 1885
An der allgemeinen Konfessionsverteilung der Frühen Neuzeit änderte sich grundsätzlich kaum etwas. Weiterhin gab es fast rein katholische Gebiete (Nieder- und Oberbayern, nördliches Westfalen, Oberschlesien und andere) und fast rein protestantische (Schleswig-Holstein, Pommern, Sachsen etc.). Die konfessionellen Vorurteile und Vorbehalte, insbesondere gegenüber gemischt konfessionellen Ehen, waren daher weiterhin erheblich. Nach und nach kam es durch Binnenwanderung zu einer allmählichen konfessionellen Durchmischung. In den östlichen Reichsgebieten kam häufig auch ein nationaler Gegensatz hinzu, da dort weitgehend die Gleichung protestantisch = deutsch, katholisch = polnisch galt. In den Zuwanderungsgebieten etwa im Ruhrgebiet und Westfalen oder in einigen Großstädten kam es zum Teil zu erheblichen konfessionellen Verschiebungen (insbesondere im katholischen Westfalen durch protestantische Zuwanderer aus den Ostprovinzen).
Politisch hatte die Konfessionsverteilung erhebliche Folgen. In den katholisch dominierten Gebieten gelang es der Zentrumspartei, die überwiegende Mehrzahl der Wähler für sich zu gewinnen. So gelang es den Sozialdemokraten und ihren Gewerkschaften kaum, in den katholischen Teilen des Ruhrgebiets Fuß zu fassen. Erst mit der zunehmenden Säkularisierung in den letzten Jahrzehnten des Kaiserreichs begann sich dies zu ändern.
Judentum und Antisemitismus
Um 1871 bildeten die Juden im deutschen Kaiserreich mit einem Anteil von etwas über einem Prozent der Gesamtbevölkerung eine prozentual kleine Minderheit. Durch eine geringere Geburtenzahl und dem zunehmenden Anteil christlich-jüdischer Ehen, bei denen die Kinder meist christlich erzogen wurden, nahm ihr Anteil allmählich ab. Die jüdische Bevölkerung konzentrierte sich in den größeren Städten. Um 1910 lebten ein Drittel aller deutschen Juden in der Stadt Berlin mit Umlandgemeinden, wo ihr Bevölkerungsanteil etwa 5 % betrug. Zentren jüdischen Lebens waren neben Berlin Frankfurt am Main (10 %), Breslau (5,5 %), Königsberg (Preußen) und Hamburg (3,2 %). Aber es gab auch ländliche Regionen mit überdurchschnittlichem jüdischen Bevölkerungsanteil: im Osten die Provinz Posen, Westpreußen und Oberschlesien, im Südwesten das Großherzogtum Hessen, Unterfranken, die Pfalz (Bayern) und Elsaß-Lothringen.
In den Ostprovinzen mit gemischt deutscher und polnischer Bevölkerung bekannten sich die Juden überwiegend zum Deutschtum. Auch unter denjenigen Juden, die ostjiddische Dialekte sprachen, war die Tendenz zur Assimilation in die deutsche Gesellschaft lange Zeit stark ausgeprägt. Der Zionismus, der eine nationale Heimstätte für die Juden in Palästina zu begründen suchte, wurde bis zum Ende des Kaiserreichs von der ganz überwiegenden Mehrheit der deutschen Juden abgelehnt.
1893 wurde der Central-Verein deutscher Staatsbürger jüdischen Glaubens gegründet, und der Name des Vereins war Programm. Der Central-Verein machte sich die Bekämpfung des Antisemitismus zur Aufgabe, lehnte aber alle Vorstellungen von den Juden als einem Volk oder eigenen Rasse ab, sondern betrachtete die deutschen Juden gewissermaßen als einen der deutschen Stämme. Insgesamt waren deutsche Juden im Bereich von Wirtschaft, Kultur, Wissenschaft und den akademischen Berufen außerordentlich erfolgreich. Nach der Statistik von 1910 lag der jüdische Bevölkerungsanteil bei 0,95 % (615.000 von 64.926.000). Davon waren 555.000 deutscher Herkunft, die restlichen 60.000 (ca. 10 %) nicht-deutscher Staatsangehörigkeit (meist Flüchtlinge aus Polen, Ukraine und Russland). Demgegenüber waren 4,28 % der Staatsanwälte und Richter, 6,01 % der Ärzte, 14,67 % der Anwälte und Notare im deutschen Kaiserreich jüdischen Glaubens. Überproportional viele prominente Musiker und Virtuosen waren jüdischer Abstammung. Besonders deutlich war der jüdische Beitrag in Großstädten, insbesondere in Berlin. Damit leisteten die deutschen Juden einen herausragenden Beitrag zum weltweiten Kulturleben.
Trotzdem konnte der Antisemitismus aus unterschiedlichen Gründen gerade im späteren Kaiserreich unter Kaiser Wilhelm II. administrativ, gesellschaftlich und politisch Fuß fassen. Bestimmte Berufe waren den Juden praktisch verschlossen. So war es für einen Juden unmöglich, Offizier zu werden (was eine schwerwiegende Einschränkung darstellte, da der Offiziersstand zu den angesehensten Berufen des Kaiserreichs gehörte). Beispielhaft hielt der preußische Kriegsminister Karl von Einem 1907 „ein Eindringen jüdischer Elemente in das aktive Offizierskorps nicht nur für schädlich, sondern für direkt verderblich“. Der Anteil jüdischer Universitätsprofessoren lag prozentual deutlich unter dem Anteil jüdischer Privatdozenten, was zum Teil Ausdruck antijüdischer Vorbehalte bei Lehrstuhlbesetzungen war. Führende Gelehrte – auch wenn sie die Antisemitenbewegung als primitiv ablehnten – äußerten sich voller Misstrauen gegenüber dem Eindringen der Juden in die akademischen Berufe und zeichneten das Phantasiegebilde einer möglichen Herrschaft der Juden über die deutschen Universitäten. Juden wurden nie auf einen Lehrstuhl für deutsche Sprache und Literatur oder für klassische Altertumswissenschaft und Sprachen berufen und bekamen vorwiegend nur in den sich neu entfaltenden mathematisch-naturwissenschaftlichen Fächern und der Medizin eine Anstellung, wo sie Herausragendes leisteten. Der spätere Nobelpreisträger Richard Willstätter bekannte später: ''… viel tieferen Eindruck, entscheidenden, hat auf mich die Haltung der Fakultäten gemacht, nämlich die häufigen Fälle, daß die Berufung jüdischer Gelehrter bekämpft und verhindert wurde, und die Art und Weise in der dies geschah. Die Fakultäten ließen Ausnahmen zu, gewährten aber keine Gleichberechtigung.''
Trotz des hohen Prozentsatzes jüdischer Anwälte war diesen die höhere juristische Laufbahn weitgehend verschlossen. Insbesondere Richterämter wurden nur restriktiv mit Juden besetzt, was damit begründet wurde, dass das Richteramt besonderes Vertrauen voraussetze und man es daher mit Rücksicht auf die Empfindungen der Bevölkerung nicht mit Juden besetzen könne, auch könne ein Jude schlecht einem Christen einen Eid abnehmen. Juden war es sehr erschwert oder unmöglich, ein höheres Staatsamt zu erhalten. Im Gegensatz zu Großbritannien, wo ein christlich getaufter Jude – Benjamin Disraeli – sogar Premierminister wurde, gab es im Kaiserreich keinen jüdischen Minister. Einzelne Juden, die in ein höheres Staatsamt gelangten, wie etwa der Direktor der Kolonialabteilung des Auswärtigen Amts Bernhard Dernburg, blieben Ausnahmen. In den aufblühenden Seebädern an Nord- und Ostsee breitete sich der Bäder-Antisemitismus aus. Antisemitische Vorurteile und karikaturhafte Vorstellungen von Juden waren in fast allen Bevölkerungsschichten zu finden.
Auch die Haltung der sozialdemokratischen Partei war eine Zeitlang zumindest ambivalent, da dort das Stereotyp des reichen kapitalistischen Juden existierte. Grundsätzlich wurde der Antisemitismus von den Sozialdemokraten abgelehnt; der Parteivorsitzende August Bebel verurteilte den Antisemitismus in einem 1893 gehaltenen Grundsatzreferat Antisemitismus und Sozialdemokratie als reaktionär. Konservative Parteien liebäugelten zeitweilig mit antisemitischen Programmpunkten. So wandte sich die Deutschkonservative Partei in ihrem Tivoli-Programm von 1892 gegen und forderte eine christliche Obrigkeit und christliche Lehrer. Es gab Bestrebungen, den Juden die im Verlauf des 19. Jahrhunderts erlangte bürgerliche Gleichberechtigung wieder zu entziehen. Die Antisemitenpetition der „Berliner Bewegung“ verlangte 1880/81 die Zurücknahme der bürgerlichen Gleichstellung der Juden, wurde jedoch von der preußischen Regierung und den liberalen Parteien im Reichstag zurückgewiesen. Immer wieder auftretende antisemitische Regungen und Aktionen auf regionaler Ebene, wie sie beispielsweise in der Konitzer Mordaffäre 1900–1902 zum Ausdruck kamen, wurden durch die Behörden unterdrückt. Als Gegenreaktion auf den Antisemitismus wurde von liberalen Gelehrten und Politikern (u. a. Theodor Mommsen, Rudolf Virchow, Johann Gustav Droysen) 1890 der Verein zur Abwehr des Antisemitismus („Abwehrverein“) gegründet. Politisch gelang es den Antisemiten nicht, eine einheitliche Partei zu formieren. Der Stimmenanteil der zersplitterten antisemitischen Parteien lag bei allen Reichstagswahlen vor dem Ersten Weltkrieg höchstens bei fünfeinhalb Prozent. Der politische Antisemitismus verlagerte sich mehr zur Deutschkonservativen Partei, Berufsverbänden, Studentenverbindungen und den christlichen Kirchen. Abgesehen von den Liberalen war die deutsche bürgerliche Kultur schon lange antisemitisch durchtränkt.
Nationale Minderheiten
Das Deutsche Reich entwickelte sich zunehmend zu einem einheitlichen Nationalstaat nach dem Vorbild Frankreichs und Großbritanniens. Dennoch gab es 1880 neben den damals fast 42 Millionen deutschen Muttersprachlern rund 3,25 Millionen Nichtdeutschsprachige, darunter 2,5 Millionen mit polnischer oder tschechischer Sprache, 140.000 Sorben, 200.000 Kaschuben, 150.000 Litauisch-Sprechende, 140.000 Dänen sowie 280.000 französische Muttersprachler. Diese lebten überwiegend in der Nähe der Außengrenzen des Reiches.
Nicht nur die Regierung, der Kanzler und der Kaiser, sondern auch das national und liberal gesinnte Bürgertum befürwortete grundsätzlich eine Politik der kulturellen und sprachlichen Germanisierung zur Bildung einer neu zu definierenden Nation inmitten Europas. Dabei spielte die Schule mit dem konsequenten Einsatz des deutschsprachigen Unterrichts eine zentrale Rolle.
Im Wettstreit der unterschiedlichen Kulturen, aber auch gemäß dem Wunsch nach einer im Innern wie von außen erkennbaren deutschen Nation wurden z. B. die polnischen Pfarrer im Teilstaat Preußen durch weltliche, deutschsprachige Lehrer ersetzt. Eine Ausnahme bildeten die überwiegend französischsprachigen Gebiete Elsass-Lothringens, wo die französische Sprache als Schulsprache zugelassen war. Wichtig war die Einführung des Deutschen als Amts- und Gerichtssprache.
War das preußische Königreich mit seinen Außengrenzen im Osten vor der Reichsgründung gegenüber seinen nationalen Minderheiten überwiegend tolerant gewesen und hatte den Schulunterricht in der Muttersprache ausdrücklich gefördert, so wich diese Toleranz insbesondere in den polnischsprachigen Gebieten zunehmend einer Politik der kulturellen Nationalisierung. Die polnische Sprache, in der vor der Reichsgründung in überwiegend polnischsprachigen Gebieten unterrichtet worden war, wurde nach und nach durch die deutsche Unterrichtssprache ersetzt. Nur der katholische Religionsunterricht durfte noch in polnischer Sprache erteilt werden. Als auch dort die deutsche Unterrichtssprache eingeführt wurde, kam es zum Teil zu offenem Widerstand, der sich unter anderem in Schulstreiks äußerte (1901 Wreschener Schulstreik), die die preußischen Behörden und die Lehrerschaft mit disziplinarischen Maßnahmen beantworteten. Von den Sozialdemokraten, den Linksliberalen und dem Zentrum wurden die Maßnahmen scharf verurteilt. Im Fall der polnischen Bevölkerung kamen später auch Maßnahmen hinzu, die den polnischen Großgrundbesitz zu Gunsten deutscher Siedler begrenzen sollten. Auch hat die Preußische Ansiedlungskommission mit wenig Erfolg versucht, polnischen Grundbesitz für deutsche Neusiedler zu erwerben. 1885 wurden bei Polenausweisungen 35.000 Polen aus dem Königreich Preußen ausgewiesen. Das Verfahren wurde von Bismarck initiiert und vom preußischen Innenminister Robert Viktor von Puttkamer umgesetzt.
Dennoch hatte diese neue Politik nur begrenzten Erfolg, da mit ihr die Polen, die zuvor mit der toleranten Haltung des preußischen Staates recht gut leben konnten, gegen die Obrigkeit aufgebracht wurden. Trotz finanzieller Anstrengungen und markiger nationalistischer Reden („Wir gehen hier keinen Schritt zurück!“) kam es eher zu einer Zunahme des polnischsprachigen Bevölkerungsanteils und Rückgang des deutschen Bevölkerungsanteils beispielsweise in der Provinz Posen und zu einer zunehmenden Entfremdung zwischen Deutschen und Polen. Die Minderheiten versuchten ihre eigene Identität zu bewahren und organisierten sich erfolgreich in Bauernvereinen, gründeten Kreditanstalten und Hilfsorganisationen. Alle Nationalitäten waren beispielsweise relativ stabil im Reichstag vertreten und anzahlmäßig sogar eher überrepräsentiert. Selbst die ins Ruhrgebiet ausgewanderten Polen hielten an ihrer Herkunft fest. Dort entstanden starke polnische Gewerkschaften. Die antipolnischen Maßnahmen während der Zeit des Kaiserreichs hatten eine unheilvolle Nachwirkung auf das deutsch-polnische Verhältnis im Allgemeinen. Als die Zweite Polnische Republik nach dem Ersten Weltkrieg als unabhängiger Staat entstand, kam der größte Teil der ehemaligen Provinzen Posen und Westpreußen zu Polen. Die polnische Regierung übte nun eine vergleichbar repressive Politik gegenüber den deutschen Minderheiten in diesen Gebieten aus, letztlich, um diese zu nötigen, das Land zu verlassen. Begründet wurde diese Politik mit dem Argument, dass diese Gebiete unter deutscher Herrschaft künstlich „germanisiert“ worden seien und nun erneut polonisiert werden müssten.
-->
Θρησκεία
Γενικά τα θρησκευτικά δημογραφικά στοιχεία της πρώιμης νεότερης περιόδου είχαν ελάχιστα αλλάξει. Ακόμη υπήρχαν σχεδόν εξ ολοκλήρου Καθολικές περιοχές (Κάτω και Άνω Βαυαρία, Βόρεια Βεστφαλία, Άνω Σιλεσία κλπ.) και σχεδόν εξ ολοκλήρου Προτεσταντικές περιοχές (Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, Πομερανία, Σαξονία κλπ.). Οι δογματικές προκαταλήψεις, ιδίως για τους μικτούς γάμους, ήταν ακόμα συνηθισμένες. Σταδιακά, μέσω της εσωτερικής μετανάστευσης, η θρησκευτική ανάμιξη ήταν όλο και συνηθέστερη. Στα ανατολικά εδάφη το θρήσκευμα θεωρείτο σχεδόν αποκλειστικά συνδεόμενο με την εθνότητα και ίσχυε η εξίσωση "Προτεστάντης = Γερμανός, Καθολικός = Πολωνός". Στις περιοχές που επλήγησαν από τη μετανάστευση στην περιοχή του Ρουρ και της Βεστφαλίας, καθώς και σε μερικές μεγάλες πόλεις, το θρησκευτικό τοπίο άλλαζε σημαντικά. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα σε Καθολικές περιοχές της Βεστφαλίας, που άλλαζαν μέσω της μετανάστευσης Προτεσταντών από τις ανατολικές επαρχίες.
Η περίοδος του Μπίσμαρκ
Οι εσωτερικές πολιτικές του Μπίσμαρκ διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη σφυρηλάτηση της αυταρχικής πολιτικής κουλτούρας του Kaiserreich. Λιγότερο απασχολημένη με την πολιτική των ηπειρωτικών δυνάμεων μετά την ενοποίηση το 1871, η ημικοινοβουλευτική κυβέρνηση της Γερμανίας πραγματοποίησε μια άνωθεν σχετικά ομαλή οικονομική και πολιτική επανάσταση που την προώθησε να γίνει η κορυφαία βιομηχανική δύναμη του κόσμου της εποχής.
Ο «επαναστατικός συντηρητισμός» του Μπίσμαρκ ήταν μια συντηρητική στρατηγική οικοδόμησης του κράτους, με στόχο να καταστήσει τους απλούς Γερμανούς - όχι μόνο την ελίτ των Γιούνκερ - περισσότερο πιστούς στο θρόνο και την αυτοκρατορία. Σύμφωνα με τον Kέες βαν Κέρσμπέργκεν και τη Μπάρμπαρα Βις, η στρατηγική του ήταν: "η παραχώρηση κοινωνικών δικαιωμάτων για να ενισχύσει την ολοκλήρωση μιας ιεραρχικής κοινωνίας, να σφηρυλατίσει δεσμού μεταξύ των εργαζομένων και του κράτους, με στόχο την ενίσχυση του δεύτερου, τη διατήρηση των παραδοσιακών σχέσεων εξουσίας μεταξύ των κοινωνικών και των καθεστωτικών ομάδων και να παρέχει εξουσία αντισταθμιστική των νεωτεριστικών δυνάμεων του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού."
Δημιούργησε το νεότερο κράτος πρόνοιας στη Γερμανία τη δεκαετία του 1880 και θέσπισε την καθολική ψηφοφορία για τους άντρες στη νέα Γερμανική Αυτοκρατορία το 1871. Έγινε ένας μεγάλος ήρωας για τους Γερμανούς συντηρητικούς, που ανέγειραν πολλά μνημεία στη μνήμη του και προσπάθησαν να μιμηθούν τις πολιτικές του.