cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατερίνα Δελή
Ελληνικά πρωταθλήματα
Τον Ιούλιο του 2012, δηλώνοντας απογοητευμένη από τις δυσάρεστες καταστάσεις που βίωσε το προηγούμενο διάστημα και μη θέλοντας να κλείσει την καριέρα της με αυτές ως ανάμνηση, εντάχθηκε στην ομάδα του Αστέρα Εξαρχείων, όπου παρέμεινε για μία χρονιά προτού ο σύλλογος αποσυρθεί οικειοθελώς από τις εθνικές κατηγορίες. Παρόλο που είχε προγραμματίσει την απόσυρσή της από την ενεργό δράση, το φθινόπωρο του 2013 έκλεισε σε ηλικία 38 ετών συμβόλαιο με τον Ίκαρο Καλλιθέας (πρώην Εσπερίδες).
Κύπελλο Ελλάδος
Η Δελή έχει συμμετάσχει πέντε (5) φορές σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδος, τρεις (3) με το Σπόρτιγκ Αθηνών, μία (1) με το Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων και μία (1) με τη Φ.Ε.Α. Έχει κατακτήσει με το τρόπαιο δύο φορές, το 1998-99 με το Σπόρτιγκ Αθηνών και το 2003-04 με το Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων.
Ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Η Δελή έχει συγκεντρώσει μια δεκαπενταετία παραστάσεων σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, φορώντας τα χρώματα τεσσάρων διαφορετικών ομάδων. Η παρουσία της στα γήπεδα συνέπεσε με μια περίοδο όπου το ελληνικό γυναικείο μπάσκετ βρισκόταν σε σχετική ακμή και οι σύλλογοι κατείχαν τα απαραίτητα οικονομικά μέσα, ενώ από το καλοκαίρι του 2011 καμία ομάδα δεν συμμετέχει πλέον σε διοργανώσεις εκτός συνόρων.
Εθνική Ελλάδος
Τον Ιούλιο 1990, σε ηλικία 15 ετών κλήθηκε στην εθνική κορασίδων με την οποία πήρε μέρος σε διεθνές τουρνουά. Το 1991 συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κορασίδων και το ίδιο έτος κλήθηκε στην εθνική νεανίδων και πήρε μέρος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Νεανίδων. Το 1992 μετείχε στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Νεανίδων αλλά και στο αντίστοιχο Πανευρωπαϊκό. Από το 1994 ως το 2005 ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Γυναικών, με την οποία αγωνίστηκε σε 152 αγώνες σημειώνοντας 660 π. Είναι στην πρώτη πεντάδα σε αριθμό συμμετοχών και στη πρώτη δωδεκάδα των καλύτερων σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Ελλάδας.
Με την εθνική ομάδα έλαβε μέρος στις προκριματικές ή ημιτελικές φάσεις πρόκρισης τεσσάρων Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων (1995, 1997, 1999, 2001), στις τελικές φάσεις τριών Πανευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (2001, 2003, 2005), στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 (4η θέση) και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα (7η θέση).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ακαδημίας Ηλιούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Σπόρτιγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΔΑΣΑΛ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΦΕΑ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αστέρα Εξαρχείων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Γ.Σ. Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Περιστερίου Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Αραούζο Έτο
Ο Οέλινγκτον Αραούζο Ντος Σάντος πορτογαλική προφορά ΔΦΑ : [ɐɾɐˈuʒu], γνωστός με το ψευδώνυμο Έτο είναι βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Μπακού. Από 1 Σεπτεμβριόυ 2007 ο Έτο έχει λάβει την κροατική υπηκοότητα και έχει εκφράσει τη επιθυμία του να αγωνιστεί με την Εθνική Κροατίας.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Καριέρα στη Βραζιλία
Η επαγγελματική καρίερα του Αραούζο Έτο ξεκίνησε το 2002 μέχρι το 2005 αγωνίστηκε στις Μπαΐα, Κρικιούμα, Παρανά και Ατλέτικο Παραναένσε.
Ντιναμό Ζάγκρεμπ
Πήγε στην Ντιναμό Ζάγκρεμπ τον Αύγουστο του 2005 αγωνίστηκε συνολικά με την κροατική ομάδα σε 107 αγώνες πετυχαίνοντας 8 γκολ συνολικά κατέκτησε με την ομάδα συνολικά 5 πρωτάθληματα Κροατίας 3 Κυπελλα Κροατίας και 2 Σουπερκαπ Κροατίας.
ΠΑΟΚ Θεσ/νίκης
Στις 28 Ιανουαρίου 2011 ο Αραούζο Έτο μετακόμισε στον ΠΑΟΚ Θεσ/νίκης υπογράφοντας συμβόλαιο 2,5 ετών.
Μπακού
Στις 5 Αυγούστου 2013, ο Αραούζο Έτο υπέγραψε συβόλαιο 1 χρόνου με την Μπακού.
Καλφ οβ Έιντι
Το Καλφ οβ Έιντι, (αγγλικά: Calf of Eday) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 2,43 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο. Βρίσκεται βόρεια του νησιού Έιντι.
Κατηγορία:Ορκάδες
Crass
thumb|150px|right| Οι Crass σε live τους στο [[Μπέρμινγκχαμ το 1981]] thumb|150px|αριστερά|Το πιο γνωστό σήμα των Crass, σύνθεση από διάφορα σύμβολα εξουσίας, όπως ο [[σταυρός, η σβάστικα και η σημαία της Μεγάλης Βρετανίας.]] Οι Crass ήταν μια αγγλική αναρχο-πανκ μπάντα που δημιουργήθηκε το 1977 στο Έσσεξ της Μ. Βρετανίας. Οι Crass δεν είχαν σταθερό αριθμό μελών, καθώς πολλά άτομα εμφανίζονταν σε λίγα τραγούδια, αλλά υποστηρίζεται ότι τα βασικά τους μέλη ήταν 10 (Steve Ignorant φωνή, Penny Rimba ντραμς, Phil Free κιθάρα, Pete Wright μπάσο, οι δύο τραγουδίστριες Eve Libertine και Joy De Vivre, καθώς και οι Mick G. Duffield φωνή και προβολές βίντεο, η Ge. Sus Voucher, και ο Hari Nana κιθάρα). Οι Crass συχνά αναφέρονται και ως αρτ πανκ κολλεκτίβα.
Σε αντίθεση με άλλα πανκ συγκροτήματα που παρουσίαζαν την αναρχία σαν χάος ή βία και σαν μια ατομικιστική σχολή σκέψης και ιδεολογία (π.χ. Sex Pistols και Exploited), οι Crass υπήρξαν αναρχο-πασιφιστές (ειρηνιστικός αναρχισμός), και κατέκριναν την κάθε είδους βία, απ' όπου κ αυτή προέκυπτε, ακόμα και την ιδέα της βίαιης επανάστασης.
Εκτός από τις προαναφερθείσες παρεμβολές, οι Crass ήταν γνωστοί και για τις φάρσες τους, με γνωστότερη εκείνη των "κασετών Θάτσεργκεϊτ (Thatchergate)". Σε αυτές τις κασέτες παρουσιάζονταν ηχογραφημένο υλικό όπου ο Ρόναλντ Ρήγκαν και η Μάργκαρετ Θάτσερ συζητούσαν σχετικά με την προσχεδιασμένη πολεμική σύρραξη στα νησιά Φώκλκαντ αλλά και για πιθανό βομβαρδισμό της ευρωπαϊκής ηπείρου, αν κρινόταν αναγκαίο, ώστε να αναχαιτιστεί η Σοβιετική Ένωση. Το υλικό προκάλεσε εσωτερικές αλλά και διεθνείς εντάσεις, μέχρι να αποδειχτεί πως οι ηχογραφήσεις δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μία συρραφή δηλώσεων των δύο πολιτικών.
Το 1984, διαλύθηκαν, συμβολικά προς το μυθιστόρημα του Τζώρτζ Όργουελ,1984 αλλά και για να συνεχίσει ένα μέλος τους τις σπουδές στη σχολή Καλών Τεχνών.
Μετά την διάλυσή τους, πολλά συγκροτήματα συνέχισαν το έργο τους ενώ γράφτηκαν ακόμα και τραγούδια για αυτούς. Σήμερα θεωρούνται ως μία από τις πιο επιδραστικές μπάντες της πανκ σκηνής.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά punk rock συγκροτήματα
Νόμος του Φιτ
Στην εργονομία, ο νόμος του Φιτς είναι ένα μοντέλο της ανθρώπινης κίνησης, το οποίο προβλέπει τον χρόνο που απαιτείται για την γρήγορη μετακίνηση από μια θέση εκκίνησης σε μιας τελική περιοχή-στόχο, ως συνάρτηση της απόστασης από το στόχο και το μέγεθος του στόχου. Ο νόμος του Φιτς χρησιμοποιείται κατά τη δημιουργία μαθηματικών υποδειγμάτων για την πράξη της κατάδειξης τόσο στον φυσικό κόσμο (π.χ. τείνοντας χέρι ή δάχτυλο) όσο και στο περιβάλλον των υπολογιστών (π.χ. μετακινώντας το δείκτη στην οθόνη με το ποντίκι). Δημοσιεύθηκε από τον Πωλ Φιτς το 1954.
Το μαθηματικό υπόδειγμα
Μαθηματικά, ο νόμος του Φιτς έχει διατυπωθεί με αρκετούς διαφορετικούς τρόπους. Μια συνηθισμένη μορφή είναι η διατύπωση Σάνον (προτεινόμενη από τον Σκοτ Μακ Κένζι, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Γιορκ, και ονομασμένη έτσι για την ομοιότητά της με το θεώρημα Σάνον-Χάρτλεϊ) για κίνηση σε μία διάσταση:
όπου
Από την εξίσωση, βλέπουμε μια αντίστροφη σχέση ταχύτητας-ακρίβειας σχετιζόμενη με την κατάδειξη, όπου στόχοι που είναι μικρότεροι και/η πιο μακριά απαιτούν περισσότερο χρόνο για να επιτευχθούν.
Επιτυχία και συνέπειες του νόμου του Φιτς
Ο νόμος του Φιτς είναι ένα ασυνήθιστα επιτυχές και καλά μελετημένο μαθηματικό υπόδειγμα. Πειράματα τα οποία αναπαράγουν τα αποτελέσματα του Φιτς και αποδεικνύουν την εφαρμογή του νόμου του σε κάπως διαφορετικές περιπτώσεις δεν είναι δύσκολο να εκτελεστούν. Οι μετρήσεις από αυτά τα πειράματα συχνά σχηματίζουν μια ευθεία γραμμή με συντελεστή συσχέτισης ίσο με 0,95 ή μεγαλύτερο, πράγμα που υποδεικνύει ότι το υπόδειγμα είναι πολύ ακριβές.
Αν και ο Φιτς δημοσίευσε μόνο δύο άρθρα για τον νόμο του (Fitts 1954, Fitts and Peterson 1964), υπάρχουν εκατοντάδες μελέτες που κάνουν αναφορά σε αυτόν στη βιβλιογραφία της Αλληλεπίδρασης Ανθρώπου-Υπολογιστή (HCI) και ίσως χιλιάδες δημοσιευμένες μελέτες στην ευρύτερη βιβλιογραφία της ψυχοκινητικής. Η πρώτη εφαρμογή του νόμου του Φιτς στην έρευνα της Αλληλεπίδρασης Ανθρώπου Υπολογιστή έγινε από τους Card, English, και Burr (1978) οι οποίοι εισήγαγαν τον δείκτη απόδοσης (IP, Index of Performance), ορισμένο ως 1/b, για να συγκρίνουν την απόδοση κατά τη χρήση διαφορετικών συσκευών εισόδου - με πρώτη το ποντίκι. Αυτή η εργασία, σύμφωνα με τη βιογραφία του Stuart Card, «ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που οδήγησε στην εισαγωγή του ποντικιού στην αγορά από την Xerox». Ο νόμος του Φιτς έχει αποδειχθεί ότι ισχύει για μια πλειάδα περιπτώσεων: κατά τη χρήση διαφόρων μελών του σώματος (χεριών, ποδιών, ματιών, κεφαλιού (στο οποίο είναι προσαρμοσμένα σκόπευτρο), κ.τ.λ.), διαφόρων τύπων χειριστηρίων (συσκευές εισόδου), σε διάφορα φυσικά περιβάλλοντα (συμπεριλαμβανομένου του υποθαλάσσιου) και από διάφορες ομάδες χρηστών (νέους, ηλικιωμένους, άτομα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, άτομα υπό την επήρεια ναρκωτικών κ.τ.λ.). Σημειωτέον ότι οι σταθερές a, b, IP έχουν διαφορετικές τιμές σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις.
Μετά την καθιέρωση των γραφικών διεπαφών στο περιβάλλον των υπολογιστών, ο νόμος του Φιτς έχει βρει εφαρμογή σε περιβάλλοντα, προγράμματα, κ.τ.λ. όπου ο χρήστης χρειάζεται να τοποθετήσει τον δείκτη του ποντικιού πάνω από ένα στόχο στην οθόνη, όπως π.χ. ένα κουμπί. Ο νόμος του Φιτς μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη δημιουργία υποδειγμάτων για αμφότερες τις ενέργειες επιλογή και πάτημα και μεταφορά και εναπόθεση. Σημειώστε ότι το τράβηγμα έχει μικρότερο IP σχετιζόμενο με αυτό, επειδή η αυξημένη μυΐκή τάση κάνει την μεταφορά πιο δύσκολη. Παρά την ελκυστικότητα του υποδείγματος, πρέπει να θυμάται κανείς ότι στην αυθεντική και αυστηρότερη μορφή του:
Αν, όπως γενικά αξιώνεται, ο νόμος ισχύει για τις επιλογές με το ποντίκι, κάποιες συνέπειες για την σχεδίαση διεπαφών περιλαμβάνουν :
Ο νόμος του Φιτς παραμένει ένα από τα λίγα ανθεκτικά και αξιόπιστα υποδείγματα για την Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή μαζί με τον πιο πρόσφατο (και βασισμένο σε αυτόν) νόμο καθοδήγησης των Accot-Zhai.
Δείτε επίσης τον νόμο του Χικς ο οποίος αφορά τον χρόνο λήψης μιας απόφασης από ένα χρήστη.
Μερικές μαθηματικές λεπτομέρειες
Ο λογάριθμος στο νόμο του Φιτς καλείται δείκτης δυσκολίας (ID) για το στόχο, και μετριέται σε μπιτς. Μπορούμε να ξαναγράψουμε το νόμο ως
Έτσι οι μονάδες για το b είναι χρόνος/bit, π.χ. ms/bit. Η σταθερά a μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτική του χρόνου αντίδρασης και/η του χρόνου που απαιτείται για να γίνει κλικ σε ένα κουμπί.
Οι τιμές για το a και το b αλλάζουν καθώς οι συνθήκες υπό τις οποίες η κατάδειξη γίνεται αλλάζουν. Για παράδειγμα, ένα ποντίκι και ένα stylus μπορεί και τα δύο να χρησιμοποιηθούν για κατάδειξη, αλλά έχουν διαφορετικές σταθερές a και b σχετιζόμενες με αυτά.
Ελαφρώς διαφορετική από την διατύπωση του Σάνον είναι η πρωτότυπη διατύπωση από τον Φιτς:
Ο παράγοντας 2 εδώ δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικός˙ αυτή η μορφή του ID μπορεί να γραφεί ξανά με τον παράγοντα 2 απορροφημένο καθώς αλλάζει στις σταθερές a, b. Το "+1" στη μορφή του Σάνον, ωστόσο, την κάνει διαφορετική από την πρωτότυπη μορφή του Φιτς, ειδικά για χαμηλές τιμές της αναλογίας D/W. Η μορφή του Σάνον έχει το πλεονέκτημα ότι το ID είναι πάντα μη αρνητικό, και έχει δειχθεί ότι ταιριάζει καλύτερα σε μετρημένα δεδομένα.
Μια εξαγωγή του νόμου του Φιτς
Ο νόμος του Φιτς μπορεί να εξαχθεί από διάφορα μοντέλα κίνησης. Ένα πολύ απλό μοντέλο, που περιλαμβάνει διακεκριμένες, αιτιοκρατικές αποκρίσεις, εξετάζεται εδώ. Αν και το μοντέλο είναι πολύ απλοϊκό, παρέχει μια αισθητική αντίληψη για τον νόμο του Φιτς.
Υποθέστε ότι ο χρήστης κινείται προς το στόχο σε μια σειρά μικρών κινήσεων. Κάθε μια μικρή κίνηση απαιτεί ένα σταθερό χρόνο t για να εκτελεστεί, και κινεί το χρήστη προς το κέντρο του στόχου με μια σταθερή διαφορά 1-r της υπολειπόμενης απόστασης, όπου 0 < r <1. Έτσι, αν ο χρήστης βρίσκεται αρχικά σε απόσταση D από το στόχο, η υπολειπόμενη απόσταση μετά την πρώτη μικρή κίνηση είναι rD, και η υπολειπόμενη απόσταση μετά την n-οστή μικρή κίνηση είναι rnD. (Με άλλα λόγια, η απόσταση μέχρι το κέντρο του στόχου είναι μια συνάρτηση που μειώνεται εκθετικά με το χρόνο). Θέτουμε το N να είναι ο (πιθανώς κλασματικός) αριθμός μικρών κινήσεων που απαιτούνται για εμπαίσουμε στο στόχο. Τότε,
Επιλύοντας για το N έχουμε:
Ο χρόνος που απαιτείται για όλες τις μικρές κινήσεις είναι:
Ορίζοντας κατάλληλες σταθερές a και b, αυτό μπορεί να γραφτεί ξανά ως
Η παραπάνω εξαγωγή είναι παρόμοια με αυτή που δίνεται στο Card, Moran, and Newell (1983). Για μια κριτική του αιτιοκρατικού μοντέλου επαναληπτικών διορθώσεων, δείτε το Meyer et al. (1990).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή Κατηγορία:Επιστημονικοί νόμοι
Θεόφιλος Εδεσσηνός
Πρόκειται για έναν διαπρεπή αστρολόγο και λόγιο από την Έδεσσα της Συρίας. Έζησε μεταξύ 695-785. Αν και πιστός Χριστιανός αισθάνθηκε την ανάγκη να υποστηρίξει την επιστήμη του από την χλεύη των ομοπίστων του. Από τα έργα του έχουν διασωθεί αποσπάσματα από το Περί κοσμικῶν καταρχῶν. Επίσης μετέφρασε τα ομηρικά έπη στα συριακά, έργο το οποίο γνώρισε μεγάλη διάδοση. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπηρέτησε ως ο επίσημος αστρολόγος στην Αυλή του Χαλίφη της Βαγδάτης.
Κατηγορία:Σύροι συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες αστρολόγοι Κατηγορία:Χαλιφάτο των Αββασιδών Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1953 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1953 πραγματοποιήθηκε στις 29 Ιουνίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Στο αγώνισμα αυτό, η Ελλάδα κέρδισε το αργυρό και το χάλκινο μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γιουγκοσλάβος Ράντε Ραντοβάνοβιτς μπροστά από τον Βασίλη Σακελλαράκη. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Αναστάσιος Ντόντος. Έλαβαν μέρος 6 αθλητές από 3 χώρες.
Μετέχουσες χώρες
Στο αγώνισμα συμμετείχαν 6 αθλητές από 3 χώρες.
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1953)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1953. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1953 1953
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2016
Λεπτομέρειες
Στο πρωτάθλημα μετείχαν δεκάδες αθλήτριες από όλη την Ελλάδα και εκτός συναγωνισμού Κύπριες αθλήτριες.
Νικήτριες
Πηγή:
Βαθμολογία
Πηγή:
Παραπομπές
Κλειστου στιβου γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2016 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Αρχαιολογική θεωρία
Με τον όρο αρχαιολογική θεωρία εννοούνται οι θεωρήσεις για την πρακτική της αρχαιολογίας και την ερμηνεία των αρχαιολογικών μαρτυριών. Η αρχαιολογική θεωρία είναι εφαρμοφή της φιλοσοφίας της επιστήμης στην αρχαιολογία και αναφέρεται επίσης ως φιλοσοφία της αρχαιολογίας. Οπωσδήποτε δεν υπάρχει μία αρχαιολογική θεωρία, καθώς η αρχαιολογική επιστήμη στο σύνολό της υφίσταται μια εξελικτική διαδικασία, τόσο στην θεωρητική όσο και στην πρακτική της κατεύθυνση. Οι διαφορετικές θεωρίες που αναπτύσσονται, σχετίζονται κυρίως με τον σκοπό της αρχαιολογίας ως επιστήμη. Έως τα μέσα του 20ου αιώνα και την ανάπτυξη της τεχνολογίας, με σημαντικότερη την επανάσταση στον τομέα της χρονολόγησης και την ανάπτυξη της μεθόδου χρονολόγησης με ραδιενεργό άνθρακα 14C από τον αμερικανό χημικό Γουΐλλαρντ Λίμπυ (Willard Libby) το 1949 και την παλυνολογική ανάλυση υπήρχε η γενική αντίληψη πως η αρχαιολογία συνδεόταν στενά μόνον με την ιστορία και την ανθρωπολογία. Από τότε άρχισαν να εισάγονται στοιχεία άλλων επιστημών όπως η φυσική, η χημεία, η βιολογία, η μεταλλουργία, η μηχανική, η ιατρική, κ.ά., παράγοντας μια αλληλεπικάλυψη και την ανάγκη αναδιαμόρφωσης των θεμελιωδών ιδεών της αρχαιολογίας.
Πολιτισμική ιστορική αρχαιολογία
Η πρώτη μείζων φάση στην ιστορία της αρχαιολογικής θεωρίας αναφέρεται ως πολιτισμική ιστορική αρχαιολογία ή απλούστερα πολιτισμική ιστορία. Έργο της πολιτισμικής ιστορίας ήταν η ομαδοποίηση των αρχαιολογικών θέσεων σε διακριτούς πολιτισμούς, ο καθορισμός της γεωγραφικής διασποράς και της χρονικής διάρκειας αυτών των πολιτισμών, η ανάπλαση των αλληλεπιδράσεων και η ροή των ιδεών μεταξύ τους. Η πολιτισμική ιστορία, χρησιμοποίησαν το κανονιστικό πρότυπο πολιτισμού, την αρχή δηλαδή ότι κάθε πολιτισμός είναι ένα σύνολο κανόνων που κυβερνούν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Έτσι, οι πολιτισμοί διακρίνονται από πρότυπα δεξιοτήτων. Αν, για παράδειγμα, ανακαλύψει ένας αρχαιολόγος ένα όστρακο κεραμεικής διακοσμημένο με τριγωνικά μοτίβα και ένα άλλο όστρακο, με τετραγωνισμένα διακοσμητικά μοτίβα, θεωρεί πως είναι πιθανό να ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς, καθώς τα αρχαία αντικείμενα που εκφράζουν τους ίδιους πολιτισμικούς κανόνες εμφανίζονται σταθερά μαζί κατανεμημένα στον χώρο με χρονική διάρκεια. Φυσικά, μια τέτοια προσέγγιση βλέπει το παρελθόν ως σύνολο διακριτών πληθυσμών που ταξινομούνται βάσει των διαφορών τους και των αλληλεπιδράσεών τους. Οι αλλαγές της συμπεριφοράς ερμηνεύονται βάση της θεωρίας της διάχυσης και η ροή των ιδεών βάσει της αντίληψης ότι οι νέες ιδέες διασπείρονται μέσω των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων, από τον ένα πολιτισμό στον άλλο.
Ο αυστραλός αρχαιολόγος Βηρ Γκόρντον Τσάιλντ ήταν ο πρώτος που διερεύνησε και επέκτεινε την έννοια των πολιτισμικών σχέσων στο εννοιολογικό πλαίσιο της προϊστορικής Ευρώπης. Στην δεκαετία του 1920-1930 ήδη είχε ανασκαφεί αρκετό αρχαιολογικό υλικό. Η περαιτέρω μελέτη αυτού του υλικού επιβεβαίωσε πως η διάχυση δεν είναι ο μοναδικός μηχανισμός μέσω του οποίου μπορεί να συμβεί -ή και να ερμηνευθεί- η πολιτισμική αλλαγή. Φανερά επηρεασμένος από την ανάδυση νέων επαναστατικών πολιτικών θεωριών και πρακτικών στην περίοδο του μεσοπολέμου ο Τσάιλντ θεώρησε πως οι επαναστάσεις προκάλεσαν μείζονες αλλαγές στις κοινωνίες του παρελθόντος. Αποτόλμησε τότε την θεωρία της νεολιθικής επανάστασης, η οποία ώθησε τους ανθρώπους στην μόνιμη εγκατάσταση και την καλλιέργεια της γης απομακρύνοντάς τους από την νομαδική ζωή, τις κυνηγετικές και τροφοσυλλεκτικές συνήθειες και επιτρέποντάς τους μεγαλύτερο έλεγχο στην παραγωγή. Βάσει της παραπάνω θεώρησης συνέβησαν σημαντικές αλλαγές στην κοινωνική οργάνωση, οι οποίες με τη σειρά τους οδήγησαν στην αστική επανάσταση και τη δημιουργία των πόλεων. Παρόλο που οι ιδέες του Τσάιλντ ακόμα και σήμερα είναι σεβαστές και υιοθετούνται από αρκετούς αρχαιολόγους, ο όρος «επανάσταση» δεν έγινε καθολικά αποδεκτός, καθώς οι διαδικασίες της αγροτικής και αστικής ανάπτυξης έγιναν βαθμιαία.
Νέα αρχαιολογία
Εδικότερα η δαδικαστική αρχαιολογία όρισε τον πολιτισμό ως ενιαίο και αυτοτελές σύνολο ή σύστημα, οργανωμένο ως δίκτυο υποσυστημάτων ή διακριτών μονάδων. Τα υποσυστήματα και οι μονάδες είναι αλληλεξαρτώμενα και συνδέοντυαι μεταξύ τους με μηχανισμούς ανατροφοδότησης.
Μεταδιαδικαστική αρχαιολογία
Στην δεκαετία 1980-1990 πρόβαλε ένα νέο κίνημα με στην Βρετανία κυρίως από τους αρχαιολόγους Μάικλ Σανκς (Michael Shanks), Κρίστοφερ Τίλλεϊ, (Christopher Tilley), Ντάνιλ Μίλλερ, (Daniel Miller) και Ίαν Χόντερ (Ian Hodder). Τούτο το κίνημα αμφισβήτησε τη σχέση της διαδικαστικής αρχαιολογίας με την επιστήμη και την αμεροληψία της ισχυριζόμενο ότι κάθε αρχαιολόγος είναι στην πραγματικότητα προκατειλημμένος από την προσωπική εμπειρία και το πολιτισμικό του πλαίσιο και συνεπώς το πραγματικά επιστημονικό αρχαιολογικό έργο είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Τούτο αληθεύει ιδιαίτερα στην αρχαιολογία όπου το πείραμα (ανασκαφή) δεν μπορεί πιθανά να επαναληφθεί από άλλους, όπως υπαγορεύει η επιστημονική μέθοδος.
Οι υπέρμαχοι αυτής της σχετικιστικής ουσιαστικά προσέγγισης, που αποκαλείται μεταδιαδικαστική αρχαιολογία, δεν ανέλυαν μόνον τα ευρήματα που ανέσκαπταν αλλά και τον εαυτό τους, την στάση και τις απόψεις τους. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις στην ερμηνεία της αρχαιολογικής μαρτυρίας δημιουργούν και διαφορετικές κατασκευές του παρελθόντος για κάθε ερευνητή. Το πλεονέκτημα τούτης της προσέγγισης αναγνωρίστηκε σε τομείς όπως η διαχείριση πολιτισμικών αγαθών και η αρχαιολογική δεοντολογία. Εντέλει η μεταδιαδικαστική αρχαιολογία έγινε καταφύγιο για όσους αποκήρυτταν το διαδικαστικό πολιτισμικό πρότυπο, για το οποίο πίστευαν (νεομαρξιστές και φεμινιστές αρχαιολόγοι για παράδειγμα), ότι χειριζόταν τους ανθρώπους ως αυτόματα και αγνοούσε την ατομικότητά τους.
Ιδεολογικές επιδράσεις
Ένα μεγάλο τμήμα της πρώιμης ιστορίας της επαγγελματικής αρχαιολογίας διαμορφώθηκε από μια προσπάθεια απομάκρυνσης από την ψευδοαρχαιολογία και την επακόλουθη εγκαθίδρυσή της ως επιστήμη. Παρόλο που ο αρχικός στόχος επετεύχθη, η αρχαιολογία υπήρξε και είναι ακόμη πεδίο αντιπαράθεσης πολιτισμικών, και πολιτικών αντιλήψεων. Πολλές ομάδες προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν την αρχαιολογία για να αποδείξουν πολιτισμικές ή πολιτικές απόψεις. Με τη σειρά τους οι αρχαιολόγοι συχνά χρησιμοποιήθηκαν ή χρησιμοποιούνται ή ενσυνείδητα στρέφονται σε αλλότριες από τις επιστημονικές τους θεωρήσεις. Καθώς οι αυτοκρατορίες και οι υπερδυνάμεις φθίνουν, σύμφωνα με τον Φίλιπ Κολ (Philip Kohl), συνεκδότη του βιβλίου Εθνικισμός, Πολιτική και η πρακτική της Αρχαιολογίας, «τα πολιτισμικά, θρησκευτικά και εθνικιστικά κινήματα αυξάνουν σε δύναμη και αναζητούν στην αρχαιολογία την ιστορική τους εγκυρότητα».
Ξεκινώντας με την εισβολή του Ναπολέοντα Α΄ στην Αίγυπτο το 1798, η αρχαιολογία στη Μέση Ανατολή άρχισε να ανακατεύεται με την πολιτική. Περισσότερο φανερό τούτο στις περιοχές της Παλαιστίνης και του Ισραήλ, με την επαναχαρτογράφηση της γης και την αλλαγή των τοπωνυμίων. Μια σημαντική έκφραση της πολιτικής ιδεολογίας που κρύβεται κάτω από αυτή τη δραστηριότητα είναι γνωστή ως «μύθος της άδειας γης». Κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου, όταν το ενδιαφέρον για την εθνική προέλευση ήταν υψηλό, παρείχε την κατάλληλη αιτιολογία για την αρχική αξίωση των Ισραηλινών στην αποκλειστική κατοχή της γης. Με αυτή τη μορφή, ο μύθος φαίνεται να είναι απλά μια επανάληψη -σε έναν άλλο ιστορικό κύκλο- των αξιώσεων που πρόβαλε η Ιουδαιοβαβυλωνιακή ελίτ στην πρώιμη φάση της περσικής περιόδου, η οποία μάλιστα αντανακλάται και σε ορισμένα βιβλικά κείμενα. Απ’ ό,τι φαίνεται ο ίδιος μύθος ασκεί σήμερα την επιρροή του στα πολιτικά δρώμενα της περιοχής.
Ο Αδόλφος Χίτλερ παρείχε στα SS ειδικές αρχαιολογικές μονάδες. Τμήμα του έργου τους ήταν να σκάβουν με απώτερο στόχο τους την εγκαθίδρυση και ισχυροποίηση ενός ναζιστικού ιδεολογικού δεσμού με τη γερμανική γη ή με ό,τι θεωρούσε εν πάση περιπτώσει ο Χίτλερ ως γερμανικά εδάφη. Οι Ναζί και οι Σοβιετικοί αρχαιολόγοι χρησιμοποιούσαν τις ίδιες μαρτυρίες, τα ίδια ευρήματα, για να αποδείξουν ότι η Πολωνία ήταν Σλαβική η Γερμανική.
Το ίδιο συνέβη και με την ιδεολογία του αφροκεντρισμού, ο βασικός πυρήνας των πεποιθήσεων του οποίου έχει ως εξής: «Μητέρα του πολιτισμού - και ειδικότερα του Δυτικού - είναι η ήπειρος της Αφρικής και φορείς του πολιτισμού τα μαύρα αφρικανικά έθνη. Στην Αφρική είχαν αναπτυχθεί υψηλού επιπέδου κοινωνίες, πολύ πριν καταφέρουν να εμφανιστούν στο ιστορικό προσκήνιο τα λευκά έθνη. Η αρχαία Αίγυπτος δεν ήταν παρά η κορωνίδα του μαύρου αφρικανικού πολιτισμού και οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι ήταν μαύροι (νέγροι) από ανθρωπολογικής απόψεως».
Ελένη Κοντοσταύλου - Νικολοπούλου
Η Ελένη Κοντοσταύλου - Νικολοπούλου (γαλλικά: Helene "Mile" Contostavlos) (Μασσαλία 1902 - 1963), ήταν Γαλλίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης με ελληνική καταγωγή, είχε αγωνιστεί μάλιστα και με την γαλλική, αλλά και την ελληνική εθνική ομάδα.
Αρχαιολογική θεωρία
Ιδεολογικές επιδράσεις
Στην σύγχρονη εποχή η Ελλάδα επέβαλε οικονομικά μέτρα στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, διαμαρτυρόμενη για την πρόθεση του νέου κράτους να χρησιμοποιήσει το άστρο της Βεργίνας στη σημαία του. Το άστρο βρέθηκε ως σύμβολο στους τάφους της Βεργίνας στον τάφο του Φιλίππου, πατέρα του Αλεξάνδρου. Το αρχαιολογικό εύρημα στο οποίο βρέθηκε, υπήρξε τμήμα της ελληνικής ταυτότητας, γεγονός που προκάλεσε μια μαζική διπλωματική αντίδραση. «Τούτη η νεαρή δημοκρατία ψήφισε για τη χρήση του άστρου στη σημαία της, γεγονός που ερμηνεύθηκε ως καθαρή δήλωση εδαφικών διεκδικήσεων» παρατήρησε ο Κηθ Μπράουν (Keith Brown), διευθυντής του Ινστιτούτoυ Διεθνών Σπουδών Γουότσον στην εκπομπή του BBC Ο Κόσμος Σήμερα. «Η συνολική πράξη έγινε αντιληπτή ως συμβολική απειλή για την ελληνική εθνική ταυτότητα και τη σχέση της με το παρελθόν».
Ελένη Κοντοσταύλου - Νικολοπούλου
Είχε γεννηθεί στη Μασσαλία από τον Αλέξανδρο Κοντόσταυλο και την Ιουλία Σκαραμαγκά, ήταν παντρεμένη με τον Ιωάννη (Jean) Νικολόπουλο, επίσης ελληνικής καταγωγής, γεννημένο στη Μασσαλία. Ο σύζυγος της προερχόταν από σημαντική Λαγκαδινή οικογένεια μεγαλεμπόρων σιτηρών, την οικογένεια Δημητρακοπούλου, και ήταν δισέγγονος του Δημητρίου Δημητρακοπούλου, αγωνιστή του 1821, μεγαλεμπόρου σιτηρών και ευεργέτη των Λαγκαδίων   Η Ελένη ήταν δισεγγονή του Αλέξανδρου Κοντόσταυλου και ξαδέλφη της επίσης Ελληνογαλλίδας αντισφαιρίστριας Ιουλίας Βλαστού.
Αρχαιολογική θεωρία
Ιδεολογικές επιδράσεις
Ο μαρξισμός ή οι μαρξιστές αρχαιολόγοι στην ΕΣΣΔ και το Ηνωμένο Βασίλειο προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμη να αποδείξουν την αλήθεια του διαλεκτικού υλισμού ή να ερμηνεύσουν τις συγκρούσεις ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες, (αρσενικό εναντίον θηλυκού, πρεσβύτεροι εναντίον νεότερων, εργάτες εναντίον εργοδοτών) ως γενεσιουργούς παράγοντες αλλαγών. Ορισμένοι, επίσης, χρησιμοποίησαν τη θεωρία των μεγάλων εποχών (βλ. Σύστημα τριών εποχών) για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της άποψης ενός σταθερά ανοδικού εξελικτικού συνεχούς σε ό,τι αφορά στον δυτικό πολιτισμό. Επιπρόσθετα, ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης αρχαιολογίας επηρεάζεται ιδεολογικά από την νεοδαρβίνεια εξελικτική σκέψη, την φαινομενολογία, τον μεταμοντερνισμό τον λειτουργισμό, το φύλο, την φεμινιστική αρχαιολογία και την θεωρία των συστημάτων.
Ελένη Κοντοσταύλου - Νικολοπούλου
Είχε αγωνιστεί για τη Γαλλία σε πολλές διοργανώσεις. Στο τουρνουά του Γουίμπλετον καλύτερη παρουσία της ήταν το 1926 όταν έφτασε στα προημιτελικά και αποκλείστηκε από τη Βλαστού. Στο Ρολάν Γκαρός έφτασε στα ημιτελικά το 1925, όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα νικήτρια Συζάν Λεγκλένν.
Αρχαιολογική θεωρία
Δικτυακοί τόποι
Θεωρια
Ελένη Κοντοσταύλου - Νικολοπούλου
Είχε εκπροσωπήσει τα ελληνικά χρώματα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι. Στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Π. Σκαραμαγκά πέρασαν στον δεύτερο γύρο χωρίς αγώνα εκεί όμως δεν αγωνίστηκαν λόγω ξαφνικής ασθένειας της Κοντοσταύλου. Από το 1927 ήταν αθλήτρια του Ο.Α. Αθηνών
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γαλλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Νικόλαος Κυλάφης
Ο Νικόλαος Δημητρίου Κυλάφης είναι Έλληνας θεωρητικός αστροφυσικός και ομότιμος Καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Συνέβαλε στη διαμόρφωση των πρώτων βημάτων της Ομάδας Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης και του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) και ηγήθηκε, μαζί με το συνάδελφό του Γιάννη Παπαμαστοράκη, της προσπάθειας για τη δημιουργία του Ινστιτούτου Αστροφυσικής του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας το 2008. Διδάσκει συνεχώς προπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης από το 1985. Δημοσίευσε πολλές εργασίες σε περιοδικά με κριτές, οι οποίες έχουν λάβει χιλιάδες αναφορές.
Σπουδές
Ο Νικόλαος Δ. Κυλάφης γεννήθηκε στη Νέα Αβόρανη, στις 1 Ιανουαρίου 1949, όπου και μεγάλωσε. Το 1966 εισήχθη στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Πατρών, από όπου αποφοίτησε το 1971. Την επόμενη χρονιά έγινε δεκτός για μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόι, όπου έλαβε το Μάστερ του (1973) και το διδακτορικό του (1978). Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής του ήταν "X and UV radiation from accreting non-magnetic degenerate dwarfs" και έγινε υπό την επίβλεψη του Ντόναλντ Κ. Λαμπ (Donald Q. Lamb).
Ακαδημαϊκή καριέρα
Μετά από μία σύντομη διακοπή για την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, ο Νικόλαος Κυλάφης ξεκίνησε την πανεπιστημιακή του καριέρα ως μεταδιδακτορικός υπότροφος στο Τμήμα Αστρονομίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας (1979-1981). Εκεί συνεργάστηκε με τον καθηγητή Πήτερ Γκολντράιχ (Peter Goldreich ) και συνεισέφερε στην ανακάλυψη του λεγόμενου φαινομένου Γκολντράιχ-Κυλάφη. Συνέχισε ως μέλος του Institute for Advanced Study στο Πρίνστον (1981-1984), όπου συνεργάστηκε με τον καθηγητή John Ν. Bahcall σε θέματα που σχετίζονται με τη διάδοση ακτινοβολίας σε γαλαξίες που περιέχουν σκόνη. Εργάστηκε για ένας έτος ως επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, πριν επιστρέψει ως επίκουρος καθηγητής στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Εξελίχθηκε σε αναπληρωτή καθηγητή το 1989 και σε καθηγητή το 1997. Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Φυσικής (1999-2003) καθώς και Κοσμήτορας της Σχολής Θετικών και Τεχνολογικών Επιστημών (2008-2013). Κατά την περίοδο 2012-2016 είχε διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος του Πανεπιστημίου Κρήτης. Επιπλέον, διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Αστρονομικής Εταιρείας (2008-2012) καθώς και Πρόεδρος της Εθνικής Αστρονομικής Επιτροπής (2011-2018). Συνταξιοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο Κρήτης το 2016, οπότε και αναγορεύθηκε σε Ομότιμο Καθηγητή. Το 2018 εκλέχθηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Αστρονομικής Εταιρείας. Το 2019 το Πανεπιστήμιο Κρήτης τον τίμησε με το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας "Στέλιου Πηχωρίδη ".
Ακαδημαϊκή αναγνώριση
Το Ινστιτούτο Αστροφυσικής του ΙΤΕ, το 2019, με την ευκαιρία των εβδομηκοστών γενεθλίων του, θεσμοθέτησε προς τιμήν του την ετήσια "Διάλεξη Νικόλαος Κυλάφης", ως την ελάχιστη αναγνώριση για τα 35 χρόνια επιστημονικής και διοικητικής συμβολής του στην ίδρυση και συνεχή ανάπτυξη της Ομάδας Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και στο ΙΤΕ, οι οποίες συνέβαλαν στη δημιουργία του Ινστιτούτου Αστροφυσικής το 2018. Στο πλαίσιο της Διάλεξης "Νικόλαος Κυλάφης", ένας/μία διακεκριμένος/η θεωρητικός/ή αστροφυσικός προσκαλείται κάθε έτος στο ΙΤΕ για μία σύντομη επίσκεψη.
Διάλεξη «Νικόλαος Κυλάφης»
Η «Διάλεξη Νικόλαος Κυλάφης» ("Nick Kylafis Lectureship") καθιερώθηκε από το ΙΤΕ το 2019  προς τιμή του Νικόλαου Κυλάφη, με την ευκαιρία των εβδομηκοστών γενεθλίων του, ως αναγνώριση για τα 35 χρόνια επιστημονικής και διοικητικής συμβολής του.
Οι διακεκριμένοι ομιλητές στους οποίους έχει απονεμηθεί ο τίτλος:
Ερευνητική συνεισφορά
Κατά τη διάρκεια της επιστημονικής καριέρας του ο Νικόλαος Κυλάφης ασχολήθηκε με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων Θεωρητικής Αστροφυσικής. Έχει συνεισφέρει στην απάντηση ερωτημάτων παραγωγής και διάδοσης ακτινοβολίας τόσο σε σπειροειδείς γαλαξίες όσο και σε δίσκους προσαύξησης γύρω από αστέρες νετρονίων και μελανές οπές καθώς και σε αστροφυσικά MASER. Η πιο γνωστή συνεισφορά του είναι το φαινόμενο Γκολντράιχ-Κυλάφη το οποίο προβλέπει ότι, υπό ειδικές συνθήκες, οι φασματικές γραμμές που εκπέμπονται από διαστρικά μόρια θα πρέπει να είναι γραμμικά πολωμένες με τη διεύθυνση του διανύσματος της γραμμικής πόλωσης να αποκαλύπτει την κατεύθυνση του μαγνητικού πεδίου στο μοριακό νέφος. Άλλες σημαντικές ανακαλύψεις του περιλαμβάνουν την ποιοτική φυσική εξήγηση των πιο σημαντικών διεργασιών που λαμβάνουν χώρα τόσο κατά την προσαύξηση όσο και κατά την εκτόξευση ύλης από διπλά συστήματα που περιλαμβάνουν μελανές οπές και την απόδειξη ότι οι διαφορετικές φυσικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα σε τέτοια συστήματα δεν λειτουργούν ανεξάρτητα αλλά είναι συσχετιζόμενες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης Κατηγορία:Αστροφυσικοί
Ισδιγέρδης Α΄ της Περσίας
Ο Ισδιγέρδης Α΄ της Περσίας (... - 21 Ιανουαρίου 420) ήταν βασιλιάς (σάχης) της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, κυβερνώντας από το 399 έως το 420. Ήταν γιος του Σαπώρη Γ'. Διαδέχθηκε τον Βαράμη Δ΄ μετά τη δολοφονία του (399) και κυβέρνησε 21 χρόνια. Κράτησε σταθερές αποστάσεις ανάμεσα στον χριστιανισμό και τον Ζωροαστρισμό· δεν καταδίωξε ποτέ τους χριστιανούς για τη θρησκεία τους παρά μονάχα για πολιτικούς λόγους. Την εποχή που ανέλαβε, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν υπερβολικά εξασθενημένη τόσο στο δυτικό τμήμα της όσο και στο ανατολικό (Βυζάντιο). Γινόταν πλήθος ταραχές και επαναστάσεις, αλλά ο Ισδιγέρδης Α΄ αρνήθηκε να εισβάλει και να κατακτήσει τις περιοχές, αν και όπως φαίνεται η δουλειά του θα ήταν πολύ εύκολη, γι´αυτό του έδωσαν το επίθετο ήσυχος. Στάθηκε πιστός στον Αρκάδιο (378 - 409) αυτοκράτορα του Βυζαντίου (395 - 409) γι´αυτό του ανέθεσε την φροντίδα του διαδόχου του, του μικρού Θεοδοσίου Β΄. Ο αυτοκράτορας Αρκάδιος είχε τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στον Ισδιγέρδη Α΄ ώστε τον προτίμησε ακόμα και από τον μικρότερο αδελφό του Ονώριο. Ο Ισδιγέρδης Α΄ έστειλε τον ευνούχο Αντίοχο, ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε από την Πουλχερία μεγαλύτερη αδελφή του μικρού Θεοδόσιου, αλλά ο Πέρσης βασιλιάς εξακολούθησε να βοηθάει με όλα τα μέσα τον νεαρό αυτοκράτορα. Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ήταν τόσο φιλικός με τους χριστιανούς, ώστε κατηγορήθηκε από τους Ζωροάστρες ότι έγινε και ο ίδιος χριστιανός. Είχε προσωπικά φιλικές σχέσεις με δύο χριστιανούς επισκόπους: τον Μαρούθα επίσκοπο της Μεσοποταμίας και τον Άβδα επίσκοπο της Κτησιφώντας. Η μεγάλη μισαλλοδοξία του επισκόπου Άβδα τον οδήγησε να κάψει τον Ζωροαστρικό ναό της φωτιάς στην Κτησιφώντα (420) και αρνήθηκε να τον αποκαταστήσει. Οι Ζωροάστρες ιερείς εξοργίστηκαν σκληρά, με αποτέλεσμα ο Ισδιγέρδης Α΄ να υποχρεωθεί να επιτρέψει τους διωγμούς των χριστιανών από τους Ζωροάστρες ιερείς. Την επόμενη πενταετία ακολούθησαν σκληροί διωγμοί των χριστιανών, όπου χιλιάδες χριστιανοί σφαγιάστηκαν από Ζωροάστρες.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Δοκίμια Άρτας
Τα Δοκίμια είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 29 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας και απέχει από την πόλη περίπου 11 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Δοκίμια υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του νεοσύστατου Δήμου Φιλοθέης με έδρα τις Χαλκιάδες. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, τα Δοκίμια εντάχθηκαν στο Δήμο Αρταίων. Τα Δοκίμια μαζί με το Βαθύπεδο και τον Άγιο Σπυρίδωνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνα με συνολικό πληθυσμό 1.064 κατοίκους.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Τα Δοκίμια γειτνιάζουν με τα χώρια Άγιος Σπυρίδωνας, Κακόβατος, Βαθύπεδο και Νέα Κερασούντα και απέχει περίπου 11 χιλιόμετρα από τον Αμβρακικό κόλπο. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Νέας Φιλιππιάδας-Σαλαώρας. Τον οικισμό εξυπηρετεί η γραμμή Άρτα-Άγιος Σπυρίδωνας, του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Αετώματα του Παρθενώνα
thumb|250px|Λεπτομέρεια από το ανατολικού αέτωμα του Παρθενώνα. Εικονίζεται η προσωποποίηση του Ήλιου που ανατέλλει. Ο Ήλιος αναδύεται από τη θάλασσα. Το άρμα του δεν φαίνεται, αλλά τμήμα του τεθρίππου που το σύρει. Δίπλα ξαπλωμένος γυμνός είναι ο Διόνυσος που κρατάει ένα αγγείο. Τα δύο αετώματα του Παρθενώνα ήταν αριστουργηματικά συντάγματα γλυπτικής, έργα του Φειδία. Σήμερα βρίσκονται μοιρασμένα στο Βρετανικό Μουσείο, στο Μουσείο της Ακρόπολης στο Αρχείο Μπίζλεϋ στην Οξφόρδη, το Μουσείο Σπέρλοκ στην Ουρμπάνα του Ιλινόι και τη Γλυπτοθήκη της Βασιλείας.
Ιστορική αναδρομή
Με την τοποθέτηση των γλυπτών στα αετώματα αποπερατώθηκε η κατασκευή του Παρθενώνα. Είναι έργα τέχνης του 438 - 432 π.Χ. Τα αετώματα του Παρθενώνα αναφέρει ο Παυσανίας στο οδοιπορικό του στα τέλη του 2ου αιώνα, χωρίς όμως να δίνει λεπτομερή περιγραφή. Οι κεντρικές μορφές του ανατολικού αετώματος αφαιρέθηκαν όταν ο Παρθενώνας μετατράπηκε στον ναό της Παναγίας Αθηνιώτισσας. Τα αετώματα καταστράφηκαν τον 17ο αιώνα κατά την εναντίον της τουρκοκρατούμενης Αθήνας επιχείρηση των Ενετών του Μοροζίνη στα πλαίσια του Ενετοτουρκικού πολέμου. Σήμερα, οι προσπάθειες ανακατασκευής βασίζονται σε τρεις κυρίως πηγές, α) τα ερείπια που βρέθηκαν, β) τις ζωγραφικές σημειώσεις του Ζακ Καρύ, και τέλος γ) ένα ανάγλυφο αντίγραφο που μιμείται πιστά το γνήσιο αρχικό έργο, και βρίσκεται στη Μαδρίτη.
Γενική περιγραφή
Τα αετώματα παρέχουν χώρο ισοσκελούς τριγώνου με μήκος βάσης 28,35 μ και ύψος 3,456 μ, ενώ το βάθος του τυμπάνου είναι 0,91 μ. Το οριζόντιο γείσο είναι πιο ενισχυμένο με μάρμαρο Πεντέλης και σιδερένιες βέργες εν σχέση με τα πλάγια πλευρικά, για να αντέχει στο βάρος των γλυπτών. Παρά την τεράστια δυσκολία για τη σύνθεση του έργου κατά αυτές τις δυσχερείς γεωμετρικές συνθήκες, τα αετώματα ήταν γεμάτα αγάλματα που θεματικά ήταν άρρητα αλληλένδετα και γεμάτα καλλιτεχνική ευφυΐα. Με μια πληθώρα στάσεων των αγαλμάτων (όρθια, καθιστά, ξαπλωμένα, ιπτάμενα, αναδυόμενα) και με εναλλαγή των διαστάσεων ο καλλιτέχνης κατόρθωσε να αντεπεξέλθει σε όλες τις δυσκολίες, καινοτομώντας έτσι ως προς τα αετώματα προγενέστερων ναών, π.χ. του ναού της Αθηνάς στην Αίγινα. Κοινό χαρακτηριστικό των αγαλμάτων και στα δύο αετώματα είναι το γεγονός, ότι υποδιαιρούνται σε πέντε υποομάδες αγαλμάτων. Οι μεγαλόπνοες συνθέσεις αποτελούνται όχι από ανάγλυφα, αλλά εξ ολοκλήρου από ολόγλυφα αγάλματα.
Περιγραφή του δυτικού αετώματος
thumb|right|350px|Αποκαταστημένο δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα Στο δυτικό αέτωμα συναντάμε ως πρωταγωνιστές τη θεά Αθηνά και τον θεό Ποσειδώνα, οι οποίοι συνοδεύονται από πλήθος άλλων αττικών τοπικών θεοτήτων, ενώ άλογα, άρματα, επιβάτες και ιπποκόμοι συμπληρώνουν την σύνθεση. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι το δυτικό αέτωμα είχε ως θέμα την έριδα μεταξύ Αθηνάς και Ποσειδώνα για την Αττική γη. Ο Ποσειδώνας με την τρίαινά του παρήγαγε την πηγή, ενώ η Αθηνά με το δόρυ της ανόρθωσε το δέντρο της ιερής ελιάς στο μέσω του αετώματος. Ο Ποσειδώνας οπισθοχωρεί έντρομος από την ήττα του, ενώ πίσω από την Αθηνά τα άλογα αφηνίασαν από τον θόρυβο της διαμάχης. Η ηνίοχος Νίκη και ο Ερμής παρακολουθούν μαζί με τον Κέκροπα και την οικογένειά του. Το άρμα του Ποσειδώνα συνοδεύεται από την Αμφιτρίτη και τις Νηρηίδες, τη Λευκοθέα και τον γιο της, τον Παλαίμονα ή Μελικέρτης. Η Αφροδίτη και οι Νηρηίδες κάθονται στα γόνατα της θάλασσας και συνοδεύονται από τον Έρωτα. Στα άκρα του αετώματος ο Κηφισός και η Καλλιρρόη με τον Ιλισό είναι τοποθετημένοι σύμφωνα με τη γεωγραφική τους θέση.
Περιγραφή του ανατολικού αετώματος
thumb|right|350px|Αποκαταστημένο ανατολικό αέτωμα του Παρθενώνα Ο Παυσανίας αναφέρει ότι το ανατολικό αέτωμα είχε ως θέμα τη γέννηση της Αθηνάς από το κεφάλι του θεού Δία. Ο Καρύ ζωγράφισε τις άκρες του ανατολικού αετώματος, ενώ στη Μαδρίτη σώζεται ένα ανάγλυφο προστομιαίο φρέατος, στο οποίο βασίστηκε η αποκατάσταση του αετώματος. Κεντρική μορφή είναι ο μεγαλοπρεπής και ένθρονος Δίας προς τα δεξιά. Η Αθηνά ίσταται εμπρός του Δία. Είναι πάνοπλη και βηματίζει προς τα δεξιά. Η θεά Νίκη προσέρχεται ιπτάμενη με ένα δάφνινο στεφάνι στο χέρι, προορισμένο για τη νεογέννητη Αθηνά. Πίσω από τον θρόνο του Δία, ο Ήφαιστος πισωπατεί έκθαμβος, ενώ στο χέρι του κρατάει ακόμα το σφυρί, με το οποίο επέφερε την ανακούφιση του θεού. Η Ίρις σπεύδει να αναγγείλει το μέγα και χαρμόσυνο γεγονός. Παρευρίσκονται επίσης ο Ποσειδώνας και η Ήρα καθισμένοι και οι δύο σε θρόνους. Η Δήμητρα και η Περσεφόνη αναπαύονται σε δέρμα πάνθηρα, ο Θησέας ή Διόνυσος, οι τρεις Μοίρες, η Αφροδίτη καθισμένη στα γόνατα της Πειθούς, ο θεός Ήλιος και η θεά Σελήνη, τα άλογα του άρματος του Ήλιου που αναδύεται από τα κύματα, και γυναίκες συμπληρώνουν τη σύνθεση. Στα άκρα του αετώματος το άρμα του Ήλιου ανατέλλει και το άρμα της Σελήνης δύει, υποδεικνύοντας τη χρονική στιγμή του αξιοθαύμαστου μυθολογικού γεγονότος.
Ερμηνεία
Στην ανατολική πλευρά εικονίζονται τα προ του Παρθενώνα τελεσθέντα στον χώρο εκείνο του μεγάλου βωμού. Εκεί, στις θυσίες, συγκεντρώνονταν οι -αόρατοι για τους πιστούς- θεοί και αγάλλονταν κατά τη διάρκεια των προσφερόμενων θυσιών, όταν ο ιερέας και η ιέρεια της Αθηνάς έβγαιναν από τον ναό, ο ιερέας για να τελέσει τη θυσία, και η ιέρεια για να απαγγείλει στο όνομα του λαού τη μεγάλη προσευχή.
Ύφος
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Έφιππη πομπή νοτίου αετώματος, Βρετανικό ΜουσείοΤα αετώματα του Παρθενώνα είναι το καθοριστικό μνημείο του Υψηλού Κλασικού ρυθμού της Αττικής γλυπτικής. Βρίσκονται ανάμεσα στη σταδιακή έκλειψη του αυστηρού ύφους όπως παρατηρείται στις μετώπες του Παρθενώνα και η εξέλιξη του Ύστερου Κλασικού εμπλουτισμένου ύφους όπως διευκρινίζεται στο Ναό Αθηνάς Νίκης. Είναι δύσκολο να υπολογιστεί σε ποιές πηγές στηρίχτηκε ο σχεδιαστής του αετώματος, σίγουρα όμως οι Αθηναίοι τον 5ο αιώνα π.Χ. ήταν εξοικειωμένοι με τη μεγάλης κλίμακας αφηγηματική τέχνη όπως στη Ποικίλη Στοά, έργο του Πολύγνωτου του Θασίου. Ενώ υπάρχει συνοχή σε ολόκληρο το έργο, υπάρχουν διαφορές σχεδιασμού στις αντίθετες πλευρές του αετώματος το οποίο έχει ερμηνευθεί από ορισμένους μελετητές ως ύπαρξη περισσότερων του ενός σχεδιαστών, καθώς και μοτίβο επιρροής μεταξύ τους. Υπάρχει μεγαλύτερη γύμνια και στη βόρεια πλευρά παρά στη νότια, η σκιαγράφηση των όγκων και η διανομή των στοιχείων είναι πολύ διαφορετική στην ανατολική από την ευρεία δυτική πλευρά, και γενικά η ανατολική και η βόρεια πλευρά διαθέτουν περισσότερη καινοτομία. Αυτό το χαρακτηριστικό, μαζί με τη συχνότητα κατά την οποία οι έλληνες καλλιτέχνες συνεργαζόταν, οδήγησε τη Τζένιφερ Νιλς (Jenifer Neils) στην υπόθεση ύπαρξης δύο σχεδιαστών στην κατασκευή του γλυπτού. Αυτό θα αποδείκνυε την ύπαρξη αργότερου σχεδιαστή που σύγκρινε και ανταγωνιζόταν με τον πρώτο και εξηγεί τις παρατηρήσιμες αλλαγές στη σύνθεση.
Αυτή η περίοδος είναι περίοδος ανακάλυψης των εκφραστικών δυνατοτήτων του ανθρώπινου σώματος. Υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία στις στάσεις του σώματος και τις χειρονομίες, και μια προσαυξημένη προσοχή στην ανατομική αληθοφάνεια όπως μπορεί να παρατηρηθεί στις σταθμικές θέσεις των φιγούρων W9 και W4 οι οποίες προβλέπουν εν μέρει το έργο Δορυφόρος του Πολυκλείτου. Υπάρχει μια αξιοσημείωτη ευκολία στη σωματική διάπλαση του αετώματος σε σύγκριση με την ακαμψία των μετωπών μαζί με την προοπτική για τέτοιες λεπτές αποχρώσεις όπως οι αρθρώσεις, οι φλέβες και η προσωπική διάρθρωση των μυών. Μια σημαντική καινοτομία του ύφους είναι η χρήση των πτυχώσεων για την έκφραση της κίνησης ή του σώματος που βρίσκεται από κάτω. Στην αρχαϊκή και την πρώτη κλασική γλυπτική η ένδυση κάλυπτε το σώμα ως κουρτίνα που απέκρυπτε το σώμα από κάτω, πλέον υπάρχουν κυματοειδείς χλαμύδες των ιππέων ή τα πτυχωτά πέπλα των γυναικών τα οποία προσδίδουν μια κίνηση στην επιφάνεια και ένταση στις στάσεις του σώματος. Η διακύμανση στις χαίτες των αλόγων είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τους μελετητές που προσπαθούν να διακρίνουν τις καλλιτεχνικές προσωπικότητες των γλυπτών που εργάστηκαν για την κατασκευή του αετώματος.
Επιρροή
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Gemma Augustea, Μουσείο Αρχαίας Τέχνης ΒιέννηςΤα πρώτα σωζώμενα έργα τέχνης που παρουσιάζουν τα ίχνη της επιρροής του αετώματος του Παρθενώνα ανήκουν στην αγγειογραφία και στις επιτύμβιες στήλες όπου μπορούμε να βρούμε κάποιες επαναλήψεις και όχι μόνο μοτίβα, θέματα, στάσεις του σώματος καθώς και περιεχόμενο. Άμεση απομίμηση, και μάλιστα απόσπασμα, του αετώματος ξεκινά να παρουσιάζεται περίπου κατά το 430 π.Χ.. Ένα παράδειγμα, σαφές αντίγραφο, είναι μια πελίκη, στην οποία ένας νέος δένει το άλογο του ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως στη φιγούρα W25 του αετώματος. Ενώ αυτές οι αγγειογραφίες που μοιάζουν με την αναπαράσταση του αετώματος είναι έργα περίπου του 430 π.Χ., τα αγγεία που παρατίθενται στα αετώματα χρονολογούνται πλησιέστερα στο τέλος του αιώνα, δίνοντας περαιτέρω αποδείξεις για την προτεραιότητα του προγράμματος δημιουργίας γλυπτών της περιόδου. Περισσότερο επιτυχημένοι ζωγράφοι εμπνεύστηκαν από το γλυπτό αέτωμα, ο ονομαστός Πολύγνωτος Α΄ και η ομάδα του, ειδικά ο αγγειογράφος Πηλέας, ο αγγειογράφος Κλεοφών και τα τελευταία έργα του αγγειογράφου Αχιλλέα. Μετέπειτα αγγειογράφοι με ταλέντο κατόρθωσαν να συλλάβουν το συναίσθημα της ευσέβειας, για παράδειγμα στον ελικωτό κρατήρα του αγγειογράφου Κλεοφόντος που παρουσίαζε μια θυσία στο θεό Απόλλων, στο οποίο παρουσιάζεται η ήσυχη αξιοπρέπεια στα καλύτερα έργα της Υψηλής Κλασικής γλυπτικής.
Η επίδραση του αετώματος μπορεί να βρεθεί στη Αττική ανάγλυφη γλυπτική των τελών του 5ου αιώνα π.Χ.. Αυτή η απήχηση μπορεί να ανακαλυφθεί ως ένα σημείο στα δημόσια έργα του αετώματος του Ηφαιστίωνα καθώς και του ναού της Αθηνάς Νίκης, όπου η απεικόνιση των καθήμενων θεών και το δέσιμο των σανδαλιών τους αντίστοιχα χρωστούν την έμπνευση τους στο έργο του Παρθενώνα. Επίσης υπάρχουν ίχνη σε ιδιωτικά έργα επιτύμβιων στηλών της περιόδου, για παράδειγμα η «στήλη γάτα» από την Αίγινα η οποία φέρει μια ξεχωριστή ομοιότητα με τα στοιχεία N135–6 του αετώματος. Όπως συμβαίνει με το ανάγλυφο του τετραδάκτυλου Ερμή το οποίο έγινε γνωστό από ένα Ρωμαϊκό αντίγραφο. Ύστερη κλασικιστική τέχνη των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών εποχών είχαν ομοιότητες με το αέτωμα ως προς την έμπνευση, όπως αυτή πιστοποιείται τη Σαρκοφάγο του Λυσία στη Σιδώνα της Φοινίκης, το βωμό της Αυγούστας Ειρηναίας (Ara Pacis Augustae), το Gemma Augustea, και άλλα κομμάτια από τη περίοδο του Αδριανού.
Πηγές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Μητροπολίτης πρώην Θήρας, Αμοργού και Νήσων Επιφάνιος
O Μητροπολίτης πρώην Θήρας, Αμοργού και Νήσων Επιφάνιος (κατά κόσμον Μιχαήλ Αρτέμης) (Βρούτση Αμοργού, 1934), είναι Έλληνας επίσκοπος που διατέλεσε μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Θήρας, Αμοργού και Νήσων από το 2003 έως το 2021.
Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Μιχαήλ Αρτέμης του Δημητρίου και της Ευαγγελίας, γεννήθηκε το 1934 στο χωριό Βρούτση της Αμοργού. Το 1958, χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ το 1964 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Το 1964 έλαβε πτυχίο από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Θήρας, Αμοργού και Νήσων, καθώς και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Χοζοβιωτίσσης Αμοργού από το 1965 έως το 2003.
Στις 9 Ιανουαρίου 2003 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων, με 59 ψήφους. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 11 Ιανουαρίου 2003.
Στις 28 Αυγούστου 2021 υπέβαλε παραίτηση προς την Ιερά Σύνοδο, επικαλούμενος το προχωρημένο της ηλικίας του. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος την έκανε αποδεκτή στις 9 Σεπτεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Θήρας
Konsole
Το Konsole είναι το τερματικό (αγγλ. terminal emulator) του περιβάλλοντος εργασίας KDE. Είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο με την GNU General Public License (GNU GPL), Version 2.
Χαρακτηριστικά
Το πρόγραμμα παρέχει λειτουργικότητα αντίστοιχη με των περισσότερων της κατηγορίας του. Επιπλέον, παρέχει διάφορες δυνατότητες όπως καρτέλες (αγγλ. tab), υποστήριξη σελιδοδεικτών (αγγλ. bookmark), αναζήτησης, αποθήκευσης, πολλαπλών προφίλ κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό KDE