cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοσιαλισμός σε μια χώρα
Έντονη κριτική άσκησαν στη θεωρία, ο Ζηνόβιεφ και ο Τρότσκι. Για τους τροτσκιστές ειδικά, η αντίληψη της θεωρίας, ο Σοσιαλισμός σε μία Χώρα, συνιστά αντίφαση εν τοις όροις, αφού όπως υποστηρίζουν, δεν μπορεί να οικοδομηθεί σοσιαλισμός σε μια χώρα, αφού κυρίως οι εξωτερικοί κίνδυνοι (ιμπεριαλιστική επέμβαση από καπιταλιστικές χώρες, πόλεμος, όροι διεθνούς εμπορίου και ανταλλαγών με καπιταλιστικές χώρες) καθιστούν αναγκαία την ύπαρξη ισχυρού κράτους, επιβραδύνει τον μαρασμό του και τον μαρασμό των κοινωνικών τάξεων και παρέχει έδαφος για την ανάπτυξη γραφειοκρατίας. Συνεπώς κατέληγαν, ότι το μόνο που μπορούμε να πούμε για μια επαναστατημένη χώρα, είναι πως αποτελεί μια μεταβατική κοινωνία προς το σοσιαλισμό-κομμουνισμό και όχι πως αποτελεί μια σοσιαλιστική κοινωνία.
Το ιστορικό
Τα έτη 1925-6 σηματοδότησαν μια στροφή στην άμεση δράση της Κομιτέρν, της Κομμουνιστικής Διεθνούς, από την παγκόσμια επανάσταση προς την υπεράσπιση του Σοβιετικού κράτους. Αυτή η περίοδος, μέχρι το 1928, ήταν γνωστή και ως η  "Δεύτερη Περίοδος", και αντανακλούσε τη στροφή της ΕΣΣΔ από τον Πολεμικό κομμουνισμό στην  Νέα Οικονομική Πολιτική.
Στο άρθρο του  του 1915 "Σχετικά με το σύνθημα για Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης", ο Λένιν έγραφε τα ακόλουθα: Ξανά, το 1918, έγραφε,
Μετά το θάνατο του Λένιν, ο Στάλιν χρησιμοποίησε μεταξύ άλλων και αυτά τα αποσπάσματα, για να επιχειρηματολογήσει ότι ο Λένιν μοιραζόταν την άποψή του για τον  Σοσιαλισμό σε μία χώρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Μαρξισμός Κατηγορία:Σοβιετική Ένωση
Λίμνη της Αγουλινίτσας
Η Λίμνη της Αγουλινίτσας ήταν λίμνη, αποξηραμένη σήμερα από το 1968, που βρισκόταν στην Ηλεία. Το όνομα της το οφείλει στο χωριό Αγουλινίτσα, το σημερινό Επιτάλιο, που βρισκόταν στις όχθες της.
Η Αγουλινίτσα βρισκόταν δίπλα στη θάλασσα και με τεχνητό κανάλι την υδροδοτούσαν συχνά με θαλασσινό νερό εφόσον το επίπεδο της ήταν χαμηλότερο από τη θάλασσα. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι εκβολές του Αλφειού των οποίων αποτελούσε τμήμα. Η εκμετάλλευση της λίμνης και ειδικά το ψάρεμα των χελιών έβγαινε από το κράτος σε δημοπρασία, έπειτα οι ψαράδες συνήθως ντόπιοι έχτιζαν διβάρια και άνοιγαν μπούκες, τεχνητά κανάλια, από τις οποίες εμπλούτιζαν τα νερά της με θαλασσινό νερό.
Η Αγουλινίτσα δεν υπήρξε στην αρχαιότητα αλλά δημιουργήθηκε στον μεσαίωνα από τα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα της περιοχής όπου με την παράσυρση άμμου εγκλώβισαν νερά του Αλφείου, βρόχινα και ρεμάτων και δημιουργήθηκε η λίμνη. Στην αρχαιότητα μάλιστα εκεί ήταν το Δέλτα του Αλφειού πριν μετατοπιστεί με την πάροδο των χρόνων στην σημερινή του θέση. Η λίμνη αποξηράνθηκε με έργα που ξεκίνησαν το 1968 και δόθηκαν για καλλιέργεια 35-40.000 στρέμματα. Η Λίμνη είχε πολλά ψάρια, λαβράκια, κέφαλους και χέλια, και στις όχθες άνθιζε το κυνήγι της μπάλιζας. Οι κάτοικοι της Αγουλινίτσας ζούσαν από το ψάρεμα.
Τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει προσπάθεια επαναδημιουργίας της λίμνης.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λίμνες του νομού Ηλείας Κατηγορία:Αλφειός Αγουλινιτσας
Κωνσταντίνος Παλαιόκαπας
Ο Κωνσταντίνος Παλαιόκαπας ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη. Ήταν αδελφός του Τσελεπή. Διέπρεψε στην Πάδουα σπουδάζοντας γράμματα και τις καλές τέχνες. Αναφέρεται ότι συνέγραψε συλλογή που έμεινε ανέκδοτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 17
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-17 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ είναι διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς, αργότερα για διαστημικούς πυραύλους.
Ιστορικό
Το συγκρότημα χτίστηκε το 1956 και προοριζόταν αρχικά για τις δοκιμαστικές πτήσεις του πολεμικού βαλλιστικού πυραύλου Thor IRBM. Η πρώτη εκτόξευση έγινε στις 25 Ιανουαρίου 1957 από την εξέδρα LC-17Β με πύραυλο Thor μέσου βεληνεκούς και ήταν αποτυχημένη. Πρώτη εκτόξευση από την εξέδρα LC-17Α έγινε στις 30 Αυγούστου 1957.
Μέχρι και την δεκαετία του 1960 δοκιμάστηκαν διάφοροι τύποι του πυραύλου αυτού, μέχρι που άρχισε να εξυπηρετεί πυραύλους τύπου Delta, οι οποίοι ήταν εξέλιξη των Thor. Ακολούθησαν τριάντα πέντε εκτοξεύσεις μέχρι το 1965, οπότε και παραχωρήθηκε από την πολεμική αεροπορία USAF στην NASA για διαστημική χρήση. Το 1988 επανήλθε στην κυριότητα της πολεμικής αεροπορίας για να εκτοξεύσει τους στρατιωτικούς γεωδαιτικούς δορυφόρους πλοήγησης GPS. Το 1996 οι πύργοι του συγκροτήματος, μέχρι τώρα χρώματος κόκκινου, βάφτηκαν γκρι. Το 1997 το συγκρότημα 17 τροποποιήθηκε για την εξυπηρέτηση των πυραύλων Delta II από την εξέδρα Β. Πρώτη πετυχημένη εκτόξευση έγινε στις 23 Αυγούστου 2000.
Σημαντικές εκτοξεύσεις του συγκροτήματος 17 ήταν οι Explorer και Πάιονηρ, οι Solar Maximum, οι βιολογικοί δορυφόροι (BIOS), οι τηλεοπτικοί δορυφόροι Television Infrared Observations Satellites (TIROS) και οι γεωδαιτικοί δορυφόροι πλοήγησης Geostationary Operational Environmental Satellite (GOES).
Περιγραφή του συγκροτήματος
thumb|right|350px|Η εξέδρα LC-17B. Ο βοηθητικός πύργος τροφοδοτεί τον πύραυλο, ο οποίος βρίσκεται πάνω στην εξέδρα με τους αγωγούς καυσαερίων. Στο πλάι ο πύργος εργασιών. thumb|right|350px|Η πρώτη βαθμίδα του πυραύλου [[Boeing Delta II για την εκτόξευση του δορυφόρου Solar Terrestrial Relations Observatory (STEREO) της NASA, την στιγμή που ανορθώνεται σε κάθετη θέση στην εξέδρα LC-17B]]
Το συγκρότημα περιλαμβάνει δυο εξέδρες, την 17-Α και την 17-Β. Είναι υπό την διοίκηση του τμήματος 45th Space Wing της πολεμικής αεροπορίας USAF που έχει εκτελέσει πάνω από 300 εκτοξεύσεις στρατιωτικών και εμπορικών πυραύλων.
Η κάθε εξέδρα είναι μια πλάκα από μπετόν αρκετά μεγάλων διαστάσεων. Κάτω από την πλάκα βρίσκονται αγωγοί εκτροπής της φλόγας και των καυσαερίων της εκτόξευσης. Πάνω στην πλάκα βρίσκεται ένας ατσάλινος σκελετός, ο βοηθητικός πύργος εκτόξευσης, που τροφοδοτεί και στηρίζει τον πύραυλο μέχρι την εκτόξευσή του.
Δεξιά και αριστερά της πλάκας βρίσκοναι σιδηροδρομικές ράγες, πάνω στις οποίες κινείται ένα άλλο, πολύ μεγαλύτερο ικρίωμα, ο πύργος εργασιών και συντήρησης, που ανορθώνει και περιβάλει τον πύραυλο που πρόκειται να εκτοξευθεί.
Αφού ο πύραυλος στυλωθεί, ο πύργος εργασιών απομακρύνεται, και ο πύραυλος είναι έτοιμος για εκτόξευση.
Σε αντίθεση με την εξέδρα Α, η εξέδρα Β είναι εξοπλισμένη και για την επιπλέον εκτόξευση πυραύλων Delta II Heavy και Delta III.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Ο Τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας που έλαβε χώρα στις 13 Ιουλίου 2014 στο Στάδιο του Μαρακανά στο Ρίο ντε Τζανέιρο για να καθοριστεί ο νικητής του 20ου Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 2014 που διοργανώθηκε στη Βραζιλία.
Ο αγώνας άρχισε στις 16:00 τοπική ώρα (UTC-3).
Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ
Το Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ (Festung Hohensalzburg, κυριολεκτική εννοιολογική μετάφραση "Φρούριο υψώματος του Σάλτσμπουργκ") βρίσκεται στην κορυφή του Φέστουνγκσμπεργκ, ενός μικρού λόφου στην αυστριακή πόλη του Σάλτσμπουργκ και αποτελεί σύμβολο της πόλης. Χτισμένο κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας των Πριγκίπων-Αρχιεπισκόπων του Σάλτσμπουργκ με μήκος 250 μέτρων και πλάτος 150 μέτρων, είναι ένα από τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά κάστρα της Ευρώπης.
Τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Γερμανία
Η Γερμανία βρισκόταν στον 7ο όμιλο, μαζί με την Πορτογαλία, τις ΗΠΑ και τη Γκάνα. Συγκέντρωσε 7 βαθμούς και κατέλαβε την 1η θέση του ομίλου, παίρνοντας το εισιτήριο για τους αγώνες νοκ-άουτ. Στη φάση των 16, αντιμετώπισε την Αλγερία. Κατάφερε να πάρει τη νίκη στην παράταση με σκορ 2-1. Στους προημιτελικούς, κατάφερε να αποκλείσει τη Γαλλία, κερδίζοντας την με 1-0. Στους ημιτελικούς συνέτριψε τη διοργανώτρια χώρα Βραζιλία, με το εντυπωσιακό σκορ 7-1 και πήρε το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό. Το μεγάλο της αστέρι θεωρείται ο Τόμας Μίλερ, ο οποίος έχει πετύχει 5 γκολ σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ
Πρώιμη ιστορία
Η ανέγερση του φρουρίου ξεκίνησε το 1077 υπό τον Αρχιεπίσκοπο Γκέμπχαρντ φον Χέλφενσταϊν. Ο αρχικός του σχεδιασμός περιελάμβανε μόνο μία βασική αμυντική οχύρωση αποτελούμενη από ένα ξύλινο τείχος. Κατά την περίοδο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Αρχιεπίσκοποι του Σάλτσμπουργκ ήταν ήδη πολιτικές προσωπικότητες με σημαντική εξουσία και προχώρησαν στην επέκταση του κάστρου, ώστε να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Η διαμάχη του Γκέμπχαρντ με τον Γερμανό Αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄ στη διάρκεια της Διαμάχης των Χειροτονιών έπαιξε ρόλο στην επέκταση του κάστρου, καθώς ο Αρχιεπίσκοπος πήρε το μέρος του Πάπα Γρηγορίου Ζ΄ και του Γερμανού αντιβασιλέα Ρούντολφ φον Ράινφελντεν. Το κάστρο σταδιακά επεκτάθηκε στη διάρκεια των επόμενων αιώνων. Τα δακτυλιδωτά τείχη και οι πύργοι ανεγέρθηκαν το 1462 υπό τον Πρίγκηπα-Αρχιεπίσκοπο Μπούρκχαρντ Β΄ φον Βάισπριαχ.
Τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Αργεντινή
Η Αργεντινή ήταν στον Όμιλο ΣΤ΄ μαζί με τις εθνικές ομάδες της Νιγηρίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και του Ιράν. Συγκέντρωσε 9 βαθμούς, νικώντας και στα τρία ματς και προκρίθηκε στη Φάση των 16. Εκεί αντιμετώπισε την Ελβετία, την οποία νίκησε στην παράταση με 1-0. Στα προημιτελικά αγωνίστηκε εναντίον του Βελγίου, το οποίο νίκησε με 1-0. Στα ημιτελικά τέθηκε αντίπαλος με την Ολλανδία την οποία κέρδισε στα πέναλτι με 4-2 (0-0 ο κανονικός αγώνας και η παράταση).
Η μπάλα του αγώνα
Η μπάλα του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014, που παρουσιάστηκε στις 29 Μαΐου 2014, ήταν η Adidas Brazuca Final Rio, η οποία είναι διαφορετική από αυτές της φάσης των ομίλων και των πλέι οφ αγώνων. Ο σχεδιασμός της Brazuca Final Rio είναι εμπνευσμένος από το πράσινο και το χρυσό στο τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA και είναι μια παραλλαγή της μπάλας Brazuca που χρησιμοποιήθηκαν σε άλλα στάδια του τουρνουά. Η Brazuca Final Rio είναι η τρίτη μπάλα που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε ειδικά για τον τελικό του Μουντιάλ 2014, μετά την Teamgeist του Βερολίνου το 2006, και το Jo'bulani το 2010, αντίστοιχα.
Παραπομπές
Τελικός 2014
Μέμος Ιωάννου
Ο Αγαμέμνων «Μέμος» Ιωάννου (γενν. στις 15 Απριλίου 1958, Αθήνα ) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Έχει ύψος 1.90 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.
Βιογραφία
Είναι γιος του Στέλιου και της Μαρίας Ιωάννου, ο ίδιος είναι πατέρας του καλαθοσφαιριστή Στέλιου Ιωάννου. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση από τον Παναθηναϊκό και τις ομάδες υποδομής του.
Σταδιοδρομία
Αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ και σούτιγκ γκαρντ και πέρασε με επιτυχία από τις ομάδες Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ, Άρης, Παπάγου.
Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε για δεκαέξι χρόνια και κέρδισε 6 πρωταθλήματα το 1975, 1977, 1980, 1981, 1982, 1984 και 4 κύπελλα (1979, 1982, 1983, 1986), ενώ έχει αγωνιστεί σε χαμένο τελικό κυπέλλου με τον ΠΑΟ το 1985. Στους πράσινους υπήρξε συμπαίκτης με σημαντικούς αθλητές της καλαθοσφαίρισης όπως οι Κορωναίος, Κοκολάκης, Κόντος, Κέφαλος και Στεργάκος.
Το 1990 πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ με τον οποίο αγωνίστηκε στον τελικό κυπέλλου Ελλάδας του 1991 και κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων στη Γενεύη το ίδιο έτος κόντρα στην ισπανική Σαραγόσα.
Εθνική Ελλάδος
Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 64 αγώνες σημειώνοντας 249 πόντους (3,89 μ.ο). Ήταν πρωταγωνιστής στις τελευταίες φάσεις του τελικού του Ευρωμπάσκετ 1987, όπου η Εθνική κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, αγωνιζόμενος στη θέση του Παναγιώτη Γιαννάκη. Σημείωσε στον τελικό τους 8 από τους 16 πόντους που σκόραρε στους 6 αγώνες που συμμετείχε στη διοργάνωση. Το 1988 αγωνίστηκε στο Προολυμπιακό Τουρνουά και το 1990 στο Μουντομπάσκετ. Συμμετείχε στα Τουρνουά Ακρόπολις του 1987, 1988 και 1990. Έχει αγωνιστεί και στις Εθνικές των εφήβων και των παίδων. Με την Εθνική Παίδων κατέκτησε το Αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Παίδων του 1975.
Προπονητής
Είχε εργαστεί στον Άρη ως υπηρεσιακός προπονητής όταν αγωνιζόταν στο σύλλογο όπου κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδος 1992. Την επαγγελματική του καριέρα την ξεκίνησε το 1994 στον Άρη. Δούλεψε στην Κύπρο κατακτώντας τέσσερα σερί πρωταθλήματα, δύο με τον ΑΠΟΕΛ (1998, 1999) και δύο με τον Κεραυνό (2000, 2001), ενώ απώλεσε τον τίτλο το 2002, όταν έχασε στους τελικούς από τον ΑΠΟΕΛ του Ηλία Αρμένη. Εργάστηκε στη συνέχεια ως προπονητής στον Ηλυσιακό αλλά και στον Πανιώνιο με τον οποίο κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα το 2005 κάτι που του έδωσε τον τίτλο του Προπονητή της χρονιάς. Το 2016 συμφώνησε με τον Χολαργό, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο.
Άλλες ασχολίες
Τα τελευταία 10 χρόνια έχει υπάρξει σχολιαστής αγώνων καλαθοσφαίρισης σε Ευρωλίγκα και Ελληνικό Πρωτάθλημα, μέσω τηλεοπτικών δικτύων.
Το 2015 κατέβηκε ως υποψήφιος βουλευτής, στις εθνικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου με Το Ποτάμι, δίχως να εκλεγεί.
Το 2018, δημιούργησε στην Παλλήνη, μαζί με τον Φίλιππο Ταμπάκη, την Ακαδημία Καλαθοσφαίρισης ALL-NET.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παπάγου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990 Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κεραυνού Στροβόλου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης κυπριακών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηλυσιακού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Α.Ε. Χολαργού
Ιούλιος
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31
thumb|right|Προτομή του Ιουλίου Καίσαρα, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης.
Ο Ιούλιος ή Ιούλης είναι ο έβδομος μήνας του έτους ανήκει στην εποχή του Καλοκαιριού κατά το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό Ημερολόγιο και έχει 31 ημέρες. Στο αττικό ημερολόγιο ήταν ο πρώτος μήνας του έτους και ονομάζονταν Εκατομβαιών διάρκειας 30 ημερών που αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα από 23 Ιουνίου έως τις 23 Ιουλίου. Είναι ο ενδέκατος μήνας κατά το Εκκλησιαστικό ημερολόγιο που αρχίζει τον Σεπτέμβριο, και ο πέμπτος κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, γι' αυτό αρχικά στα Λατινικά ονομάζονταν Quintilis. Αργότερα, όμως, ο Αύγουστος Καίσαρας για να τιμήσει τον Ιούλιο Καίσαρα του έδωσε το όνομα Ιούλιος.
Ο Ιούλιος στην Ελληνική λαογραφία
Οι εποχιακές αλλαγές είχαν για τους αρχαίους τεράστια σημασία, ιδιαίτερα μετά την εμφάνιση της γεωργίας αφού η σπορά, η συγκομιδή και οι άλλες γεωργικές ασχολίες εξαρτιόνταν από τις αλλαγές των εποχών. Λόγω των γεωργικών αυτών ασχολιών ο Ιούλιος ονομάζεται και Αλωνάρης ή Αλωνιστής αφού στον μήνα αυτό γίνεται το αλώνισμα των δημητριακών. Παλαιότερα, όταν δεν υπήρχαν οι σύγχρονες μηχανές οι γεωργοί μας καθάριζαν από τα αγριόχορτα το αλώνι που βρίσκονταν σε μέρος που να το φυσούν οι περισσότεροι άνεμοι και ήταν στρωμένο με πέτρα ή συχνότερα με χώμα. Όπως γράφει σ’ ένα του ποίημα και ο Γεώργιος Δροσίνης (1859-1951): «Στ’ αλώνια καλοσάρωτα/και ξεχωρταριασμένα/θα ξαπλωθούν οι θημωνιές/ξανθόμαλλες πλεξίδες».
Το Αφήλιο της Γης
right|thumb|280px|Διάγραμμα των γήινων εποχών του έτους όπως φαίνονται από τον βορρά.
Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ
Πρώιμη ιστορία
Ο Πρίγκηπας-Αρχιεπίσκοπος Λέονχαρντ φον Κόιτσαχ στη διάρκεια της βασιλείας του από το 1495 έως το 1519 επέκτεινε περαιτέρω το κάστρο. Ο σύμβουλός του Ματέους Λανγκ φον Βέλενμπουργκ, ο οποίος αργότερα διαδέχτηκε τον Λέονχαρντ, το 1515 έγραψε μια περιγραφή του Ράισζουγκ, μιας παλαιάς, αρχέγονης μορφής τελεφερίκ, η οποία διευκόλυνε τη μεταφορά εμπορευμάτων στην ανώτερη αυλή του κάστρου. Η γραμμή αυτή ακόμη υφίσταται, αν και σε πιο εξελιγμένη μορφή, ενώ το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για την αρχαιότερη μορφή σιδηροδρομικής μεταφοράς παγκοσμίως.
Ιούλιος
Εορτές τον Ιούλιο
thumb|left|220px|Τοιχογραφία του Προφήτη Ηλία.
Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ
Πρώιμη ιστορία
Η μοναδική φορά κατά την οποία το κάστρο βρέθηκε υπό καθεστώς πολιορκίας ήταν στη διάρκεια του Γερμανικού Πολέμου των Χωρικών το 1525, όταν μια ομάδα μεταλλωρύχων, αγροτών και αστών προσπάθησε να εκδιώξει τον Πρίγκηπα-Αρχιεπίσκοπο Ματέους Λανγκ, ωστόσο απέτυχε να καταλάβει το κάστρο. Το 1612 ο αποπεμφθείς Αρχιεπίσκοπος Βολφ Ντίτριχ φον Ράιτεναου απεβίωσε, όντας φυλακισμένος στις φυλακές του κάστρου. Στη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, ο Αρχιεπίσκοπος Κόμης Πάρις φον Λόντρον ενίσχυσε την άμυνα της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του Χοενσάλτσμπουργκ. Προχώρησε στην προσθήκη αρκετών αμυντικών οχυρώσεων στο φρούριο, όπως η πυριτιδαποθήκη και πρόσθετα φυλάκια. Το φρούριο παραδόθηκε χωρίς προηγούμενη μάχη στις Γαλλικές δυνάμεις που βρίσκονταν υπό την ηγεσία του στρατηγού Ζαν Βικτόρ Μαρί Μορώ στη διάρκεια του Ναπολεόντειου Πολέμου της Δεύτερης Συμμαχίας το 1800, ενώ ο τελευταίος Πρίγκηπας-Αρχιεπίσκοπος Κόμης Ιερώνυμος του Κολορέντο αναζήτησε καταφύγιο στη Βιέννη. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα το φρούριο χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας, αποθηκευτικός χώρος και μπουντρούμι, προτού εγκαταλειφθεί ως στρατιωτικό φυλάκιο το 1861.
Ιούλιος
Εορτές τον Ιούλιο
Ο προφήτης Ηλίας, του οποίου η μνήμη γιορτάζεται στις 20 του μήνα, είναι συνδεδεμένος και με τις βροχές και με τις κορυφές των βουνών. Σε κάθε περιοχή θα βρούμε κι από ένα ξωκλήσι του. Από την αρχαιότητα άλλωστε οι κορυφές ήταν κέντρα λατρείας και ταυτίζονταν με τον Δία που ήταν επίσης και θεός των μετεωρολογικών φαινομένων, εξ ου και οι ονομασίες του ως Νεφεληγερέτης, Υέτιος και Κεραύνιος, ιδιότητες που οι νεοέλληνες, αλλά και οι Σλάβοι, αποδίδουν και στον προφήτη Ηλία. Σύμφωνα με μια παράδοση που αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης:
Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ
Νεότερη ιστορία
Το Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ ξεκίνησε να ανακαινίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα και σταδιακά άρχισε να αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο μαζί με το τελεφερίκ Φέστουνγκσμπαν, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν το 1892 και το οποίο συνέδεε την πόλη με το Χάσενγκραμπενμπασταϊ. Είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κάστρα στην Ευρώπη.
Ιούλιος
Εορτές τον Ιούλιο
thumb|right|280px| Κιβωτός με τα ιερά λείψανα (κρανία) των αγίων [[Κοσμάς και Δαμιανός|Κοσμά και Δαμιανού στο Μόναχο.]]
Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ
Νεότερη ιστορία
Στις αρχές του 20ού αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή, στην οποία κρατούνταν Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και Ναζί ακτιβιστές (πριν το Άνσλους με τη Γερμανία) στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930.
Ιούλιος
Εορτές τον Ιούλιο
Δεν είναι, όμως, μόνο ο προφήτης Ηλίας που γιορτάζεται τον Ιούλιο. Πολλές από τις μεγάλες γιορτές του μήνα είναι αφιερωμένες στους άγιους «ιατήρες» αρχίζοντας με τους Ανάργυρους γιατρούς Κοσμά και Δαμιανό την πρώτη του μήνα. Η αφιλοκερδής δραστηριότητά τους εξόργισε τον έπαρχο ο οποίος τους ζήτησε τον 3ο αιώνα να αποκηρύξουν την πίστη τους, κι όταν αυτοί αρνήθηκαν τους βασάνισε και στο τέλος τους αποκεφάλισε.
Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ
Νεότερη ιστορία
Το Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ πρόσφατα επιλέχθηκε ως κύρια απεικόνιση για το αυστριακό επετειακό νόμισμα του Αββαείου του Νόνμπεργκ, το οποίο κόπηκε στις 5 Απριλίου 2006. Αυτό ήταν το πρώτο νόμισμα της σειράς με τίτλο "Μεγάλα Αββαεία της Αυστρίας". Αναπαριστά το βενεδικτίνικο Αββαείο του Νόνμπεργκ. Στην κορυφή του λόφου που βρίσκεται στο φόντο, το κάστρο και η εκκλησία Καγετάνερ είναι ορατά. Επίσης το 1977 το Αυστριακό Νομισματοκοπείο κυκλοφόρησε νόμισμα με αφορμή την 900ή επέτειο του Φρουρίου Χοενσάλτσμπουργκ.
Ιούλιος
Εορτές τον Ιούλιο
Στη συνέχεια έρχεται η γιορτή της θεραπεύτριας Αγίας Κυριακής στις 7 Ιουλίου, ενώ στις 17 του μήνα γιορτάζεται η μνήμη της Αγίας Μαρίνας η οποία «ξε-μαραίνει», αναζωογονεί δηλαδή, τα καχεκτικά παιδιά. Στη γιορτή της στο Θησείο συνήθιζαν να περνούν ξάγρυπνοι τη νύχτα όσοι είχαν άρρωστα παιδιά, αλλάζοντας τα ρούχα τους μπροστά στην εικόνα της. Και οι γιορτές συνεχίζονται με την οσιομάρτυρα Αγία Παρασκευή που σύμφωνα με την παράδοση θεραπεύει τα μάτια και της οποίας η μνήμη εορτάζεται στις 26 του μήνα. Μια ημέρα αργότερα γιορτάζεται και ένας άλλος ιαματικός άγιος, ο Παντελεήμων, που γεννήθηκε περί τα μέσα του 3ου αιώνα στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας, ασκούσε την ιατρική ως φιλανθρωπία κι ο οποίος αποκεφαλίστηκε το έτος 305. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και η ανθρωπολόγος Λίντα Παπαγαλάνη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μήνες
Φρούριο Χοενσάλτσμπουργκ
Εσωτερικό
Το φρούριο αποτελείται από διάφορες πτέρυγες και προαύλιο χώρο. Τα διαμερίσματα του Πρίγκηπα-Αρχιεπισκόπου βρίσκονταν στον επονομαζόμενο "Hoher Stock" (υψηλό όροφο).
Ταύρος του Σάλτσμπουργκ
Ο πύργος Krautturm φιλοξενεί ένα μεγάλο αερόφωνο με περισσότερους από 200 σωλήνες, το οποίο είναι γνωστό και ως "Ταύρος του Σάλτσμπουργκ" (Salzburger Stier). Το μεγάλο αυτό μεταλλικό όργανο κατασκευάστηκε το 1502 από τον Αρχιεπίσκοπο Λέονχαρντ φον Κόιτσαχ. Ανακαινίσθηκε από τον Ρόxους Έγκενταχερ το 1735.
Από την Κυριακή των Βαΐων και ως τις 31 Οκτωβρίου ο "Ταύρος του Σάλτσμπουργκ" ηχεί σε καθημερινή βάση στις 7, 11 και 18 η ώρα. Το αερόφωνο σηματοδοτούσε την έναρξη του παιξίματος του Καριγιόν στο Ρεσιντέντσπλατς, καθώς και τη λήξη του.
Ένα από τα σημαντικότερα γκρουπ καμπαρέ της Αυστρίας έχει λάβει την ονομασία του από αυτό.
Χρυσή Αίθουσα
Ξεκινώντας το 1498, ο Αρχιεπίσκοπος Λέονχαρντ φον Κόιτσαχ προχώρησε στην εγκατάσταση των δωμάτων διακυβέρνησης στον τρίτο όροφο. Τα δώματα τα οποία χρησίμευαν ως οικία του Αρχιεπισκόπου βρίσκονταν έναν όροφο παρακάτω. Τα δώματα διακυβέρνησης χρησιμοποιούνταν αρχικά ως χώρος συνεδριάσεων και τέλεσης εορτών. Η Χρυσή Αίθουσα ήταν πλούσια διακοσμημένη και καταδεικνύει το γεγονός ότι το φρούριο χρησίμευε στους Αρχιεπισκόπους όχι μονάχα ως καταφύγιο σε καιρούς κρίσης, αλλά αρκετά συχνά και ως κατοικία μέχρι και τον 16ο αιώνα.
Με στόχο να έχει στη διάθεσή του περισσότερο χώρο, ο Αρχιεπίσκοπος Λέονχαρντ φον Κόιτσαχ προχώρησε στην τοποθέτηση τεσσάρων μεγάλων μαρμάρινων στύλων στον δεξιό εξωτερικό τοίχο, ενώ στη συνέχεια πρόσθεσε μια λότζια. όπως και στα υπόλοιπα δωμάτια, η οροφή είναι φατνωμένη, με κάθε φάτνωμα να είναι διακοσμημένο με χρυσά κουμπιά τα οποία συμβόλιζαν τα αστέρια του ουρανού.
Η μήκους 17 μέτρων δοκός, η οποία υποστηρίζει την οροφή, είναι άξια αναφοράς. Ο θυρεός του Λέονχαρντ φον Κόιτσαχ μαζί με αυτούς της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, των ισχυρότερων γερμανικών πόλεων και επισκοπών που σχετίζονταν με το Σάλτσμπουργκ, είναι σχεδιασμένες επάνω της.
Κάινες
Το Κάινες (ιταλικά: Caines, ) ή Κούενς (γερμανικά: Kuens, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Ισαβέλλα της Γαλλίας
Η Ισαβέλλα της Γαλλίας (Isabelle de France, περ. 1295 - 22 Αυγούστου 1358) από τον Οίκο των Καπετιδών έγινε βασίλισσα της Αγγλίας λόγω του γάμου της με τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας. Έμεινε γνωστή στην αγγλική ιστορία ως Λύκαινα της Γαλλίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη και μικρότερο παιδί του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας και της Ιωάννας της Ναβάρρας. Η Ισαβέλλα έμεινε γνωστή για την ομορφιά της, την εξυπνάδα και τις διπλωματικές της ικανότητες. Η Ισαβέλλα έφτασε στην Αγγλία σε ηλικία 12 ετών την περίοδο που ο Άγγλος βασιλιάς βρισκόταν σε σύγκρουση με ισχυρές ομάδες βαρόνων. Ο σύζυγος της βρισκόταν σε σχέση με τον ευνοούμενο Πιρς Γκάβεστον, η Ισαβέλλα τον υποστήριζε τα πρώτα χρόνια και δημιούργησε στενή συμμαχία με τον Γκάβεστον, εκμεταλλεύτηκε την υψηλή καταγωγή της με τη γαλλική μοναρχία για να ισχυροποιήσει την εξουσία στη νέα της πατρίδα. Μετά την εκτέλεση του Γκάβεστον από τους βαρόνους (1312) ο Εδουάρδος Β΄ απέκτησε νέο ευνοούμενο τον Χιού Ντεσπένσερ τον Νεότερο και προσπάθησε να πάρει εκδίκηση από τους βαρόνους με αποτέλεσμα να ξεσπάσει σκληρός εμφύλιος πόλεμος σε ολόκληρη την Αγγλία. Η Ισαβέλλα δεν μπόρεσε να ανεχθεί την προκλητική συμπεριφορά του Χιού Ντεσπένσερ με αποτέλεσμα η σχέση της με τον σύζυγο της να περάσει μετά το 1325 σε περίοδο βαριάς κρίσης.
Ταξιδεύοντας στη Γαλλία σε διπλωματική αποστολή η Ισαβέλλα συναντήθηκε με τον εξόριστο βαρόνο Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ο Κόμη του Μαρς, και συμφώνησαν την εκθρόνιση του συζύγου της και της οικογένειας των Ντεσπένσερ. Η Βασίλισσα επέστρεψε στην Αγγλία με έναν μικρό στρατό (1326) και ο Εδουάρδος Β΄ προσπάθησε ανεπιτυχώς να αποκρούσει την επίθεση. Η Ισαβέλλα εκθρόνισε τον Εδουάρδο και έγινε η ίδια αντιβασίλισσα για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Εδουάρδου Γ΄, πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η Ισαβέλλα διέταξε τον φόνο του συζύγου της. Η περίοδος της εξουσίας του Ρότζερ Μόρτιμερ και της Ισαβέλλας δεν κράτησε πολύ, σύντομα στην προσπάθεια τους να λύσουν μακροχρόνια προβλήματα όπως οι πόλεμοι με τη Σκωτία προχώρησαν σε ενέργειες που τους έκαναν αντιδημοφιλείς. Ο γιος της Εδουάρδος Γ΄ όταν ενηλικιώθηκε εκτέλεσε τον ερωμένο της Ρότζερ Μόρτιμερ (1330), η ίδια έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της υπό περιορισμό ενώ έκανε συχνές επισκέψεις στη βασιλική αυλή για να δει την οικογένεια του γιου της. Η Ισαβέλλα έγινε γνωστή στη λογοτεχνία τα σύγχρονα χρόνια σαν μοιραία μορφή με έντονες περιγραφές για την ομορφιά και τη σκληρότητα της.
Παιδική ηλικία
thumb|right|250px|Η Ισαβέλλα της Γαλλίας σε μικρογραφία του 15ου αιώνα. Η Ισαβέλλα της Γαλλίας γεννήθηκε στο Παρίσι σε αβέβαιη ημερομηνία, βάση της ημερομηνίας του γάμου της οι περισσότεροι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε ανάμεσα στον Μάιο και τον Νοέμβριο του 1295. Τα Χρονικά του Ουίγκμορ αναφέρουν ότι γεννήθηκε το 1292 με βάση την πληροφορία ότι ήταν 7 ετών το 1299, σε αυτό συμφωνεί και ο Πιρς Λάνγκτοφτ. Ο Γάλλος χρονικογράφος Γκιγιώμ ντε Νανγκίς και ο Άγγλος Τόμας Ουώλσιγχαμ καταγράφουν ότι ήταν 12 ετών την εποχή του γάμου της τον Ιανουάριο του 1308 παραπέμποντας τη γέννηση της στη διετία 1295 - 1296. Μια παπική απαλλαγή του Κλήμη Ε΄ τον Νοέμβριο του 1305 επιτρέπει τον γάμο της με προξενιό παρά το γεγονός ότι ήταν μόνο 10 ετών, συνδυάζοντας τις αναφορές ότι ήταν 7 ετών την εποχή του αρραβώνα της τον Μάιο του 1303 και 12 ετών λίγο πριν τον γάμο της τον Ιανουάριο του 1308 προκύπτει ότι γεννήθηκε την περίοδο ανάμεσα στον Μάιο και τον Νοέμβριο του 1295. Οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί της Λουδοβίκος Ι΄ της Γαλλίας, Φίλιππος Ε΄ της Γαλλίας και Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας έγιναν βασιλείς της Γαλλίας.
Η Ισαβέλλα γεννήθηκε στην πιο ισχυρή βασιλική οικογένεια της δυτικής Ευρώπης. Ο πατέρας της Φίλιππος Δ΄ ονομάστηκε "Ωραίος" λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης, ήταν παράξενος άντρας και όπως τον περιγράφουν οι περισσότεροι ιστορικοί "δεν ήταν ούτε άντρας ούτε θηρίο παρά μονάχα ένα άγαλμα". Οι σύγχρονοι ιστορικοί περιγράφουν για τον Φίλιππο ότι "καλλιέργησε τη φήμη μιας χριστιανικής βασιλείας αν και έδειξε λίγες αδυναμίες της σάρκας". Ο Φίλιππος Δ΄ δημιούργησε μια ισχυρή κεντρική βασιλική εξουσία, για να το πετύχει βρέθηκε σε ασταμάτητες συγκρούσεις με τους βαρόνους αλλά υπέφερε συνεχώς από έλλειψη χρημάτων, επικρίθηκε για τις προσπάθειες του να συγκεντρώσει πλούτο και εδάφη για τους ίδιους λόγους κατηγορήθηκε αργότερα και η κόρη του. Η μητέρα της Ισαβέλλας πέθανε όταν η ίδια ήταν πολύ μικρή, πολλοί ιστορικοί κατηγόρησαν τον Φίλιππο σαν υπεύθυνο για τον θάνατο της χωρίς καμιά απόδειξη.
Γάμος με τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας
thumb|right|250px|Η Ισαβέλλα της Γαλλίας (τρίτη από αριστερά) σε παιδική ηλικία με τον πατέρα της βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Δ΄ και τα αδέλφια της Η Ισαβέλλα της Γαλλίας μεγάλωσε στο Παρίσι στα ανάκτορα του Λούβρου και στο Κονσιερζερί. Η Ισαβέλλα μεγάλωσε με τις φροντίδες της νοσοκόμας της Θεοφανίας του Σαιν Πιερ που της έδωσε πολύ καλή μόρφωση και απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάζει βιβλία. Ο Φίλιππος ο Ωραίος πάντρεψε όλα τα παιδιά του σε πολύ μικρή ηλικία με πολιτικούς στόχους, η Ισαβέλλα αρραβωνιάστηκε με τον μικρό Εδουάρδο, διάδοχο του Αγγλικού θρόνου και γιο του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας, με σκοπό να λύσει τις διαφορές ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία για τη Γασκώνη, το Ανζού, τη Νορμανδία και την Ακουιτανία. Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ είχε προτείνει τον γάμο από το 1298, ο Εδουάρδος Α΄ προσπάθησε πολλές φορές να τον ακυρώσει αλλά χωρίς επιτυχία, κατόρθωνε συνεχώς να καθυστερήσει τον γάμο γι'αυτό προχώρησε μετά τον θάνατο του (1307).
Ο γάμος ανάμεσα στον Εδουάρδο Β΄ και την Ισαβέλλα πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1308 στη Βουλώνη, η τεράστια προίκα της περιείχε πολλά υφάσματα, βελούδα, γούνες και πάνω από 72 κεφαλές από φορέματα, είχε δυο χρυσά στέμματα, σερβίτσια χρυσού και 419 υφάσματα από λινό. Την εποχή του γάμου της η Ισαβέλλα ήταν μόλις 12 ετών, ο Γοδεφρείδος των Παρισίων την περιγράφει ως "η ωραιότερη γυναίκα της Ευρώπης", η περιγραφή δεν θεωρείται υπερβολή επειδή τόσο ο πατέρας της όσο και οι αδελφοί της περιγράφονται το ίδιο όμορφοι, ο σύζυγος της Εδουάρδος Β΄ την ονόμασε "Ισαβέλλα η Ωραία". Η Ισαβέλλα εμφανισιακά έμοιαζε πολύ περισσότερο με τον πατέρα της παρά με τη μητέρα της. Περιγράφεται σαν λεπτή και ανοιχτόχρωμη, η μόδα τις εποχής ήθελε τις ωραίες γυναίκες να είναι ξανθιές και λεπτές η Ισαβέλλα ακολούθησε το ίδιο πρότυπο. Η Ισαβέλλα είχε έντονες διπλωματικές ικανότητες και μπορούσε εύκολα να συγκεντρώσει πολλούς οπαδούς γι'αυτό της περισσότερες φορές πετύχαινε τον στόχο της. Οι ιστορικοί της εποχής της περιγράφουν επιπλέον την ασυνήθιστη εξυπνάδα της.
Άνοδος του Εδουάρδου στον θρόνο
Όταν έγινε βασίλισσα βρέθηκε μπροστά σε πολλές προκλήσεις, ο σύζυγος της Εδουάρδος Β΄ ήταν το ίδιο όμορφος με αυτήν αλλά προτιμούσε να δημιουργήσει ρομαντικές σχέσεις περισσότερο με τους ερωμένους του παρά με τη σύζυγο του. Ο Εδουάρδος Β΄ ήρθε σύντομα σε σύγκρουση με τους βαρόνους οι οποίοι ενώθηκαν εναντίον του υπό την ηγεσία του πρώτου του ξαδέλφου Τόμας, Κόμη του Λάνκαστερ, ενώ αντιμετώπισε σκληρά προβλήματα και με τους πολέμους με τη Σκωτία που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του. Με την υποστήριξη των οπαδών της στη βασιλική αυλή αλλά και της οικογένειας της από τη Γαλλία υποστήριξε επαρκώς τον Γκάβεστον αλλά μετά την εκτέλεση του από τους βαρόνους η θέση της έγινε πολύ δύσκολη. Ο Εδουάρδος Β΄ έβαλε στόχο να εκδικηθεί γι' αυτό προχώρησε σε νέα συμμαχία με τη σκληρή οικογένεια των Ντεσπένσερ. Η Ισαβέλλα το 1326 ήρθε σε αντίθεση τόσο με τον σύζυγο της όσο και με τους Ντεσπένσερ με αποκορύφωμα την εισβολή στη Γαλλία και την εκθρόνιση του Εδουάρδου.
Ο σύζυγος της Εδουάρδος ήταν περίεργος χαρακτήρας για τα μεσαιωνικά δεδομένα, στην αρχή της βασιλείας του σαν ψηλός και αθλητικός τύπος έγινε έντονα δημοφιλής. Απέρριψε τις παραδοσιακές βασιλικές συνήθειες όπως το κυνήγι και το τζόκινγκ, ασχολήθηκε περισσότερο με την ποίηση, τη μουσική και διάφορες αγροτικές εργασίες. Οι γνώμες γι'αυτόν επικεντρώθηκαν στο ζήτημα της σεξουαλικής του συμπεριφοράς σε μια εποχή που η ομοφυλοφιλία ήταν θανάσιμο αμάρτημα, οι σύγχρονοι ιστορικοί περιγράφουν θερμές σχέσεις του με πολλούς άντρες άλλοι έλεγαν ότι "ξεπερνούσαν κάθε μέτρο", άλλοι τις περιγράφουν σαν "αμαρτωλές και ανήθικες". Η Ισαβέλλα έκανε ωστόσο με τον Εδουάρδο Β΄ τέσσερα παιδιά αυτό οδήγησε τους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι οι σχέσεις του Εδουάρδου με τον Γκάβεστον και τους Ντεσπένσερ ήταν περισσότερο υπό μορφή πλατωνικού έρωτα.
Σχέσεις με τον Πιρς Γκάβεστον
Οι σχέσεις της Ισαβέλλας με τον Γκάβεστον ήταν περίπλοκες, η αντιπολίτευση των βαρόνων με τον κόμη του Λάνκαστερ αυξήθηκε και ο πατέρας της Φίλιππος Δ΄ τους χρηματοδοτούσε κρυφά χρησιμοποιώντας την Ισαβέλλα σαν μεσάζοντα. Ο Εδουάρδος Β΄ κάποιο διάστημα αναγκάστηκε να εξορίσει τον Γκάβεστον στην Ιρλανδία, αποκατέστησε την Ισαβέλλα με τους τίτλους και την περιουσία της και ο Φίλιππος Δ΄ σταμάτησε να χρηματοδοτεί τους βαρόνους. Ο Γκάβεστον επέστρεψε κατόπιν από την εξορία αλλά οι σχέσεις του με το βασιλικό ζεύγος την περίοδο 1309 - 1311 δεν είχαν προβλήματα και ο Τόμας του Λάνκαστερ το ίδιο διάστημα θεωρούσε την Ισαβέλλα σύμμαχο του Γκάβεστον. Η Ισαβέλλα δημιούργησε τη δική της ομάδα οπαδών στη βασιλική αυλή που στηρίχθηκαν στην οικογένεια των Μπομόντ εχθρούς του Λάνκαστερ Γαλλικής καταγωγής. Η Ιζαμπέλλα Ντι Μπομόντ στενή φίλη με τη μητέρα του Εδουάρδου Β΄ Ελεονώρα της Προβηγκίας έγινε στενή φίλη και με την Ισαβέλλα ενώ είχε την υποστήριξη του αδελφού της Χένρυ Ντι Μπομόντ. Το 1311 ο Εδουάρδος Β΄ πραγματοποίησε αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον των Σκωτσέζων από την οποία ο ίδιος και η Ισαβέλλα μετά βίας κατόρθωσαν να δραπετεύσουν, την επόμενη μέρα η αντιπολίτευση των βαρόνων απαιτούσαν εφαρμογή των Διατάξεων του 1311, την εξορία του Γκάβεστον, του Χένρυ Ντι Μπώμοντ και της Ιζαμπέλλα Ντι Μπώμοντ από τη βασιλική αυλή. Το 1312 ξέσπασε πάλι σκληρός εμφύλιος πόλεμος, η Ισαβέλλα στάθηκε στο πλευρό του συζύγου της, έστειλε γράμματα στους θείους της Λουδοβίκο του Εβρέ και Κάρολο της Ορλεάνης ζητώντας βοήθεια. Ο Εδουάρδος την έστειλε στο κάστρο του Τάινμουθ στο οποίο ανεπιτυχώς προσπάθησε να πολεμήσει τους βαρόνους. Η εκστρατεία ήταν καταστροφική, ο Εδουάρδος κατάφερε να διαφύγει αλλά ο Γκάβεστον συνελήφθη από τους βαρόνους στο κάστρο του Σκάρμπορω και στη συνέχεια εκτελέστηκε με απόφαση του Τόμας Λάνκαστερ και του Γκυ ντε Μπώσαμ. Η Ισαβέλλα είχε γλυτώσει από τον σοβαρότερο αντίπαλο στις σχέσεις με τον σύζυγο της αλλά η κατάσταση στο βασίλειο έγινε έκρυθμη.
Επίσκεψη στον πατέρα της
thumb|right|250px|Η σφραγίδα του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας. Οι εντάσεις συνεχίστηκαν, η Ισαβέλλα γέννησε το πρώτο της παιδί τον, μελλοντικό Εδουάρδο Γ΄ (1312), αλλά στα τέλη της χρονιάς έγιναν νέες σημαντικές αλλαγές στη βασιλική αυλή. Ο Εδουάρδος Β΄ είχε τώρα την υποστήριξη των Γάλλων, ο θείος της Ισαβέλλας Λουδοβίκος του Εβρέ έστειλε δικηγόρους να τον υποστηρίξουν αλλά ο Χιού Ντεσπένσερ ο πρεσβύτερος έγινε το πρόσωπο με τα μεγαλύτερα προνόμια. Οι Ντεσπένσερ βρέθηκαν σύντομα σε βίαιη σύγκρουση τόσο με τον Λάνκαστερ όσο και με όλους τους παλιούς βαρόνους της αντιπολίτευσης, έγιναν οι μεγαλύτεροι σύμμαχοι του Εδουάρδου που αναζητούσε εκδίκηση για τον θάνατο του Γκάβεστον.
Το 1313 η Ισαβέλλα και ο σύζυγος της ταξίδευσαν στην αυλή του πατέρα της στο Παρίσι, το ταξίδι κατέληξε στην "υπόθεση του πύργου του Νεσσλέ". Το ταξίδι ήταν αρκετά ευχάριστο με πολλές εκδηλώσεις και πανηγύρια, αλλά η ίδια η Ισαβέλλα κινδύνευσε με σοβαρό ατύχημα όταν έπεσε η σκηνή πάνω της. Οι αδελφοί της παρουσίασαν σατυρικές μαριονέτες για να διασκεδάσουν τους υψηλούς προσκεκλημένους τους και η Ισαβέλλα στη συνέχεια έδωσε δώρο πολυτελή κεντημένα πορτοφόλια στους ίδιους και τις συζύγους τους. Το βασιλικό ζεύγος επέστρεψε στην Αγγλία με μεγάλη στρατιωτική ενίσχυση απέναντι στους βαρόνους, την ίδια χρονιά σε μια πολυτελή γιορτή για να γιορτάσουν την επιστροφή τους η Ισαβέλλα παρατήρησε ότι τα πορτοφόλια που έδωσε δώρο στις νύφες της τα κρατούσαν οι Νορμανδοί ευγενείς Γκωτιέ και Φιλίπ ντ'Ωναί. Η Ισαβέλλα αναγνώρισε ότι οι νύφες της βρέθηκαν εμπλεκόμενες σε παράνομες ερωτικές υποθέσεις και αποφάσισε να πληροφορήσει για το θέμα τον πατέρα της στην επόμενη επίσκεψη της στη Γαλλία (1314). Οι νύφες της, Μαργαρίτα της Βουργουνδίας και Λευκή της Βουργουνδίας, που κατηγορήθηκαν για την υπόθεση μοιχείας που έμεινε γνωστή σαν "υπόθεση του πύργου του Νεσλέ" φυλακίστηκαν, ενώ η τρίτη νύφη Ιωάννα Β΄ της Βουργουνδίας που κρίθηκε αθώα επέστρεψε στη βασιλική αυλή την επόμενη χρονιά (1315). Η "υπόθεση του πύργου του Νεσσλέ" έφθειρε σημαντικά τη φήμη της Ισαβέλλας στη Γαλλία. Στα βόρεια η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη, ο Εδουάρδος Β΄ προσπάθησε να νικήσει τους Σκωτσέζους σε νέα εκστρατεία η οποία κατέληξε στην καταστροφική μάχη του Μπάννοκμπερν (1314) και κατηγορήθηκε σκληρά από τους βαρόνους για τη συντριβή. Ο Τόμας του Λάνκαστερ έγινε ισχυρότερος και στράφηκε ανοιχτά εναντίον της Ισαβέλλας λεηλατώντας την περιουσία της. Η κατάσταση έγινε ακόμα χειρότερη τη διετία 1316 - 1317 με τη Μεγάλη Πείνα που είχε αποτέλεσμα πολλές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και τεράστια οικονομικά προβλήματα.
Εμφάνιση των Ντεσπένσερ
Η Ισαβέλλα γέννησε τον δεύτερο γιο της Ιωάννη της Κορνουάλης (1316) αλλά η θέση του Εδουάρδου έγινε περισσότερο δύσκολη με την εμφάνιση του διεκδικητή του θρόνου Τζον Ντειντράς που ισχυριζόταν ότι ήταν ο ίδιος ο Εδουάρδος Β΄ και έγινε η ανταλλαγή στη γέννα. Ο Εδουάρδος Β΄ έγινε έντονα αντιδημοφιλής πριν την εκτέλεση του απατεώνα που έφερε πολλές ανησυχίες στην Ισαβέλλα, απάντησε με νέα συμμαχία με τον εχθρό του Λάνκαστερ Χένρυ Ντι Μπώμοντ και πιο έντονη συμμετοχή της σε όλα τα βασιλικά συμβούλια. Η αδελφή του Χένρυ Ιζαμπέλλα Ντι Μπώμοντ εξακολουθούσε να είναι στενή φίλη και συνεργάτης της Βασίλισσας. Ο Σκωτσέζος στρατηγός Σερ Τζέημς Ντάγκλας υπό τις διαταγές του Ροβέρτου Μπρους έκανε μια τελευταία προσπάθεια να συλλάβει την Ισαβέλλα στο Γιορκ αλλά την τελευταία στιγμή δραπέτευσε. Οι υποψίες γύρω από τον Λάνκαστερ αυξήθηκαν και ένας από τους ευγενείς του Εδουάρδου ο Έντμουντ Νταρέλ συνελήφθη για προδοσία αλλά οι κατηγορίες παρέμειναν ανεπιβεβαίωτες. Η Ισαβέλλα συνόδευσε τον Εδουάρδο στη Γαλλία (1320) και προσπάθησε να πείσει τον αδελφό της Κάρολο Δ΄ για στρατιωτική υποστήριξη εναντίον των Άγγλων βαρόνων.
Ο Χιού Ντεσπένσερ ο Νεώτερος έγινε σταδιακά ευνοούμενος του συζύγου της σε τόσο μεγάλο βαθμό που πολλοί είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι ο Βασιλιάς είχε σεξουαλικές σχέσεις μαζί του. Ο Χιού ο νεότερος είχε την ίδια ηλικία με τον Εδουάρδο ενώ ο πατέρας του μερικά χρόνια πιο πριν ήταν οπαδός του Γκάβεστον. Οι Ντεσπένσερ ήταν εχθροί του κόμη του Λάνκαστερ και με βασιλική υποστήριξη αυξήθηκε σημαντικά η δύναμη τους, με την πάροδο του χρόνου έγιναν εχθροί του Ρότζερ Μόρτιμερ ντε Κερκ και του ανιψιού του Ρότζερ Μόρτιμερ του Ουίγκμορ των σημαντικότερων από τους λόρδους της αντιπολίτευσης. Η Ισαβέλλα ενώ μπορούσε να ταιριάξει με τον προηγούμενο ευνοούμενο Γκάβεστον η σχέση της με τους Ντεσπένσερ ξεπέρασε τις δυνατότητες της, το δυστύχημα για την ίδια ήταν ότι αποξενώθηκε με τους Λάνκαστερ και δεν είχε περιθώρια υποστήριξης. Η συμμαχία του Λάνκαστερ έστειλε στρατό στον Λονδίνο απαιτώντας την εξορία των Ντεσπένσερ και ο Έυμερ ντε Βάλανς, 2ος κόμης του Πέμπροουκ, ζήτησε από την Ισαβέλλα να επέμβει για να αποτρέψει τον εμφύλιο πόλεμο. Η Ισαβέλλα παρακάλεσε δημόσια στα γόνατα τον Εδουάρδο να εξορίσει τους Ντεσπένσερ αλλά ο ίδιος ήταν αποφασισμένος να τους αποκαταστήσει με την πρώτη ευκαιρία.
Εκτέλεση του κόμη του Λάνκαστερ
thumb|right|250px|Ο Πιρς Γκάβεστον νεκρός στα πόδια του Γκυ ντε Μπώσαμ- μικρογραφία του 15ου αιώνα. Οι εντάσεις ανάμεσα στις δυο πλευρές αυξήθηκαν όλο και περισσότερο κινητοποιώντας τις δυνάμεις αντίδρασης υπό την ηγεσία του Τόμας του Λάνκαστερ σε ολόκληρη τη χώρα. Η Ισαβέλλα πραγματοποίησε προσκύνημα στο Κάντερμπερυ χωρίς αυτή τη φορά να ακολουθήσει τον παραδοσιακό δρόμο, να σταματήσει στο κάστρο του Ληντς στο Κεντ μια οχύρωση του Μπαρθόλομιου ντε Μπάντλσμιρ, βασιλικού οικονόμου που είχε αποστατήσει στους εχθρούς του Εδουάρδου. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι πραγματοποίησε το προσκύνημα για να δημιουργήσει μια αιτία πολέμου στο πλευρό του Εδουάρδου. Ο λόρδος Μπάντλσμιρ βρισκόταν μακριά από το κάστρο και είχε αφήσει τη σύζυγο του Μάργκαρετ στο πλευρό του, η τελευταία δεν επέτρεψε την είσοδο της Ισαβέλλας στο κάστρο και ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ των δυο φρουρών με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ο Πόλεμος των Ντεσπένσερ. Ο Εδουάρδος Β΄ κινητοποίησε τον στρατό του να πολιορκήσει το κάστρο του Ληντς και η Ισαβέλλα πήρε τη μεγάλη σφραγίδα από τον Πύργο του Λονδίνου.
Πρώτες συγκρούσεις με τον Εδουάρδο
Ο Εδουάρδος και η Ισαβέλλα ταξίδευσαν μαζί το φθινόπωρο στην καταστροφική μάχη του Όλντ Μπάιλαντ στο Γιόρκσιρ, ο Εδουάρδος για να εξασφαλίσει περισσότερους άντρες έστειλε την Ισαβέλλα ανατολικά στο μοναστήρι του Τάινμουθ. Ο σκωτσέζικος στρατός βάδισε νότια, η προσωπική της ασφάλεια άρχισε να κινδυνεύει και ζήτησε βοήθεια από τον σύζυγο της, ο Εδουάρδος της πρότεινε να της στείλει τους Ντεσπένσερ αλλά εκείνη το αρνήθηκε απαιτώντας για βοήθεια φιλικά στρατεύματα. Ο Εδουάρδος απέτυχε να ρυθμίσει την κατάσταση με αποτέλεσμα η Ισαβέλλα να αποκοπεί αφού το φιλικό ναυτικό των Φλαμανδών συμμάχησε με τους Σκωτσέζους. Η Ισαβέλλα αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει άρχοντες από την προσωπική της συνοδεία για να εμποδίσουν τους Σκωτσέζους να πλησιάσουν, οι μάχες συνεχίστηκαν η Ισαβέλλα και το νοικοκυριό της δραπέτευσαν σε ένα πλοίο με αποτέλεσμα δυο από τις κυρίες της συνοδείας της να βρουν τον θάνατο. Μετά τη διαφυγή της από τον Φλαμανδικό στρατό κατέφυγε στη Γιορκ σε έξαλλη κατάσταση με τον Εδουάρδο που την εγκατέλειψε στους Σκωτσέζους και με τους Ντεσπένσερ που δεν άφησαν τον Εδουάρδο να στείλει βοήθεια. Ο Εδουάρδος κατηγόρησε για το μεγάλο φιάσκο τον Λιούις ντε Μπώμοντ, επίσκοπο του Ντάραμ και σύμμαχο της Ισαβέλλας.
Ερνέστος Γκύντερ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
O Ερνέστος Γκύντερ, δανικά Ernst Günther (14 Οκτωβρίου 1609 - 18 Ιανουαρίου 1689) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (1647-89).
Ισαβέλλα της Γαλλίας
Αποστολή της Ισαβέλλας στη Γαλλία
thumb|right|250px|Ο μικρός Εδουάρδος Γ΄ δίνει όρκο υποτέλειας στον θείο του Κάρολο Δ΄ υπό τις οδηγίες της μητέρας του Ισαβέλλας. Από το 1325 η Ισαβέλλα βρέθηκε σε έντονη σύγκρουση με τον ευνοούμενο του βασιλιά Χιού Ντεσπένσερ τον Νεότερο, μετά την κατάσχεση της περιουσίας της και την αρπαγή των παιδιών της αναζήτησε νέες μεθόδους για να τους αντιμετωπίσει. Ο μικρότερος αδελφός της Κάρολος Δ΄ ανέβηκε στον θρόνο της Γαλλίας και βρέθηκε σε διαμάχη με τον σύζυγο της για την υποτέλεια στη Γασκώνη, η βασίλισσα απεστάλη στη Γαλλία για να διαπραγματευτεί ειρήνη ανάμεσα στα δυο έθνη αλλά αμέσως δημιούργησε μια ισχυρή εστία αντίστασης στον Εδουάρδο. Η Ισαβέλλα συνάντησε τον εξόριστο μεγαλοβαρόνο Ρότζερ Μόρτιμερ ο οποίος έγινε ερωμένος του και ενώθηκε μαζί του και με πολλούς άλλους δυσαρεστημένους Άγγλους ευγενείς. Η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ σε μια εκστρατεία αστραπή κατέλαβαν τον Αγγλικό θρόνο εκτέλεσαν τους Μόρτιμερ και φυλάκισαν τον Εδουάρδο, η μετέπειτα τύχη του Εδουάρδου και ο πιθανός φόνος του παραμένει θέμα συζήτησης ανάμεσα στους ιστορικούς. Η Ισαβέλλα ανέλαβε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Εδουάρδου Γ΄ ο οποίος το 1330 ανέτρεψε την ίδια και εκτέλεσε τον Μόρτιμερ.
Ερνέστος Γκύντερ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σόντερμπουργκ του Σλέσβιχ και ήταν ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου και της Δωροθέας, κόρης του Ιωάννη Γκύντερ Α΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Σοντερσχάουζεν.
Ισαβέλλα της Γαλλίας
Αποστολή της Ισαβέλλας στη Γαλλία
Ο Εδουάρδος Β΄ ως δούκας της Ακουιτανίας ήταν υποχρεωμένος να δίνει όρκο υποτέλειας στον Γάλλο βασιλιά για τα εδάφη του στη Γασκώνη. Οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί της Ισαβέλλας βασίλευσαν σύντομα και πέθαναν νέοι, ο Εδουάρδος δεν έδωσε όρκο υποτέλειας στον Λουδοβίκο Ι΄, έδωσε μια φορά ύστερα από πολλές πιέσεις στον Φίλιππο Ε΄ αλλά ο μικρότερος αδελφός Κάρολος Δ΄ αποφάσισε να αντιμετωπίσει δυναμικά την κατάσταση. Ένα από τα αμφισβητούμενα σημεία για τη σύγκρουση ήταν η πόλη της Αζεναί που ανήκε τμηματικά στη Γασκώνη, οι εντάσεις αυξήθηκαν τον Νοέμβριο του 1323 όταν εκτελέστηκε ένας Γάλλος στρατιώτης που επιχείρησε να κτίσει ένα φρούριο στο Σαιν Σαρντός τμήμα της Αζεναί. Ο Κάρολος Δ΄ έκανε μια πρώτη αποτυχημένη επίθεση αλλά στη συνέχεια ο θείος του Κάρολος Βαλουά κυρίευσε ολόκληρη την Ακουιτανία από τους Άγγλους. Το 1324 ο Κάρολος κήρυξε την κατάσχεση ολόκληρης της Ακουιτανίας μέχρι την παραλία. Ο Εδουάρδος Β΄ ήταν απρόθυμος να ταξιδεύσει στη Γαλλία να αντιμετωπίσει την κατάσταση λόγω της επανάστασης των βαρόνων ιδιαίτερα μετά μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον του ίδιου και του Χιού Ντεσπένσερ (1324). Ένας νεκρομάντης, ο Ιωάννης του Νότιγχαμ, προσπάθησε να δολοφονήσει τον Βασιλιά με μαγεία και εγκληματικές συμμορίες είχαν κυριεύσει ολόκληρη τη χώρα. Ο Βασιλιάς δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να φύγει από την Αγγλία επειδή στην περίπτωση αυτή οι βαρόνοι θα ανέτρεπαν σίγουρα τον Ντεσπένσερ και τον ίδιο. Ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ βρήκε μια συμβιβαστική συμφωνία να παραδώσει ο Εδουάρδος την Αζεναί, να δώσει όρκο υποτέλειας για την Ακουιτανία και να του επιστραφούν τα κατασχεθέντα εδάφη του. Ο πάπας πρότεινε επιπλέον να πάει η ίδια η Ισαβέλλα να δώσει όρκο υποτέλειας, η βασίλισσα βρήκε τη μεγάλη ευκαιρία να λύσει δυναμικά το πρόβλημα που είχε με τον σύζυγο της και τους Ντεσπένσερ.
Ερνέστος Γκύντερ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1689 στο Αουγκούστενμπουργκ σε ηλικία 80 ετών.
Ισαβέλλα της Γαλλίας
Δεσμοί και συμμαχίες με τον Ρότζερ Μόρτιμερ
thumb|right|250px|Το κάστρο του Τίνεμαουθ στο οποίο δραπέτευσε η Ισαβέλλα μετά τη συντριβή από τους Σκωτσέζους (1322) Η Ισαβέλλα έφτασε στο Παρίσι τον Μάρτιο του 1325 και ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις οι οποίες κατέληξαν να έρθει ο 13χρονος διάδοχος Εδουάρδος να δώσει όρκο υποτέλειας για τη Γασκώνη αφού πρώτα οριστεί ο ίδιος δούκας της Ακουιτανίας. Ο μικρός πρίγκιπας έφτασε στη Γαλλία και έδωσε όρκο υποτέλειας στον θείο του τον Σεπτέμβριο. Στο κρίσιμο αυτό σημείο η Ισαβέλλα αρνήθηκε να επιστρέψει και αποφάσισε να μείνει μόνιμα στη Γαλλία μαζί με τον γιο της. Ο Εδουάρδος Β΄ έστειλε οργισμένες επιστολές στον πάπα και στον Κάρολο Δ΄ ζητώντας να επιστρέψουν με τη βία η σύζυγος και ιδιαίτερα ο γιος του αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ο Κάρολος Δ΄ απάντησε η βασίλισσα ήρθε εδώ με τη θέληση της και θα φύγει μόνο με τη θέληση της, δεν έχω κανένα δικαίωμα να διώξω την αδελφή μου από το σπίτι της. Ο Κάρολος αρνήθηκε ξανά να παραχωρήσει την Ακουιτανία στους Άγγλους προχωρώντας σε συμφωνία (1326) με την οποία οι Άγγλοι θα μπορούσαν να έχουν την εξουσία μόνο στα υπόλοιπα Αγγλικά εδάφη τους. Ο Εδουάρδος έστειλε τον οπαδό του Ουόλτερ ντε Στέιπλντον, επίσκοπο του Έξετερ, αλλά η Ισαβέλλα τον πρόσβαλε δημόσια, στην αυλή συγκεντρώθηκαν όλοι οι αντίπαλοι Άγγλοι βαρόνοι απειλώντας τους απεσταλμένους. Η Ισαβέλλα ήταν ντυμένη χήρα δηλώνοντας ότι ο Ντεσπένσερ είχε διαλύσει τον γάμο της, σύντομα συγκεντρώθηκαν και άλλοι επιφανείς εξόριστοι βαρόνοι όπως ο Εδμόνδος του Γούντστοκ, 1ος Κόμης του Κεντ, και ο Ιωάννης της Βρετάνης και μπήκε σε παράνομες σχέσεις με τον Ρότζερ Μόρτιμερ.
Ερνέστος Γκύντερ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1651 την εξαδέλφη του Αυγούστα, κόρη του Φίλιππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ