cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνοϊταλικός Πόλεμος
Στρατιωτικά συμπεράσματα του πολέμου
Η πολύ χαμηλή επίδοση των ιταλικών δυνάμεων στις μάχες του αλβανικού μετώπου μπορεί να αποδοθεί σε πολλούς λόγους, που όλοι μπορούν να θεωρηθούν συμπτώματα της γενικότερης κακοδαιμονίας του ιταλικού στρατού κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο στρατηγός Σεμπαστιάνο Βισκόντι Πράσκα, στα απομνημονεύματά του, αποδίδει την αποτυχία της εκστρατείας κυρίως στην κακή οργάνωση, στις προσωπικές ίντριγκες, στη διαφθορά και στην έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των υψηλών κλιμακίων των ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων. Από την άλλη πλευρά όμως, ο ίδιος ο Πράσκα θεωρείται ένας από τους κύριους υπευθύνους για την υποτίμηση της δύναμης του ελληνικού στρατού και τη συνεπακόλουθη πανωλεθρία του ιταλικού στρατού στα βουνά της Ηπείρου. Λέγεται πως φοβόταν ότι, σε περίπτωση αύξησης των μονάδων της εισβολής, θα καλούσαν ανώτερό του στρατηγό να διοικήσει, παραμερίζοντάς τον ίδιο Οι ιταλικές δυνάμεις αντιμετώπισαν αδιαμφισβήτητα προβλήματα τακτικής, καθώς επέδειξαν ιδιαίτερη αδυναμία στο πεζικό. Αντιθέτως, έναντι των Ελλήνων, είχαν σαφή υπεροχή στο πυροβολικό και στους όλμους και απόλυτη υπεροπλία στην αεροπορία, την οποία όμως δεν κατόρθωσαν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο. Το χαμηλό κίνητρο, σε σχέση με τους Έλληνες, καθώς και το ανάγλυφο του πεδίου των μαχών, το οποίο βοηθούσε την ελληνική άμυνα, έπαιξαν επίσης ρόλο στην τελική έκβαση.
Παρά ταύτα, οι Ιταλοί έχασαν κυρίως σε επίπεδο στρατηγικής, πράγμα για το οποίο ήταν ευθέως υπεύθυνος ο Μουσολίνι και το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Ούτε έναν μήνα πριν την εισβολή στην Ελλάδα, την 1η Οκτωβρίου, ο Μουσολίνι διέταξε την αποστράτευση του μισού ιταλικού στρατού, ένα μέτρο το οποίο έγινε αποδεκτό από το Γενικό Επιτελείο, παρότι ο στρατηγός Μάριο Ροάτα προειδοποίησε ότι ο στρατός θα γινόταν μη λειτουργικός για αρκετούς μήνες. Εκτός αυτού, η συνεχής υποεκτίμηση της ελληνικής ετοιμότητας είχε καταδικάσει την εκστρατεία σε αποτυχία εξαρχής. Όπως έγραψε ο Ιταλός ιστορικός Ρέντζο Ντε Φελίτσε: Η στρατιωτική υπεροχή (αριθμητική και τεχνική) ήταν πάντοτε, τους πρώτους μήνες του πολέμου, με την πλευρά των Ελλήνων. Οι Έλληνες ήταν πολύ καλά πληροφορημένοι (από τη βρετανική κατασκοπεία) για τις ιταλικές προθέσεις και είχε επιστρατεύσει σχεδόν 350.000 άνδρες ως τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου. Οι Ιταλοί είχαν μόνον οκτώ μεραρχίες στην Αλβανία (δύο εκ των οποίων ήταν στραμμένες προς το γιουγκοσλαβικό στρατό) τον Οκτώβριο του 1940, ενώ οι Έλληνες είχαν αρχικά 14 μεραρχίες, κατάλληλα εκπαιδευμένες για πόλεμο σε ορεινό πεδίο μάχης. Η αρχική ιταλική επίθεση διεξήχθη από 105.000 στρατιώτες έναντι σχεδόν 350.000 Ελλήνων: να γιατί δεν είναι παράδοξο που μετά από μια βδομάδα η μεραρχία Julia σταμάτησε και σχεδόν περικυκλώθηκε. Είναι αδύνατον να καταλάβει κανείς, από στρατιωτική άποψη, γιατί το Commando Supremo δεν αντέδρασε ενάντια σε μια εκστρατεία εξαρχής καταδικασμένη σε αποτυχία. Όμως, σύμφωνα με την Υγειονομική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, την 13η Νοεμβρίου 1940 η δύναμη όλων των μονάδων προς Αλβανία και Βουλγαρία, μαζί με τις μη μεραρχιακές μονάδες και τις λοιπές Υπηρεσίες του Στρατού σέ όλη τήν χώρα, ανερχόταν σε 300.000 άνδρες περίπου. Επίσης, σύμφωνα με τον Εντυ Μπάγιερ, τον Απρίλιο του 1941 κατέθεσαν τα όπλα 140.000 Έλληνες. Μία άλλη αξιοσημείωτη αποτυχία της ιταλικής πλευράς είναι η ακύρωση των επιθέσεων στα Ιόνια νησιά ή την Κρήτη που θα αποτελούσαν ισχυρές προωθημένες βάσεις για το ιταλικό ναυτικό και την αεροπορία στη Μεσόγειο και η διάθεση των προορισμένων γιά εκεί μονάδων στο μέτωπο της Αλβανίας. Επειδή ήταν εύκολοι και ανυπεράσπιστοι στόχοι η ιταλική αεροπορία τα βομβάρδισε πολλές φορές.
Η αρχική ιταλική επίθεση είχε απέναντι 3 ελληνικές μεραρχίες,ένα σύνταγμα και το απόσπασμα Πίνδου, διότι η ελληνική επιστράτευση ολοκληρώθηκε μετά από 15 μέρες. Στό διάστημα αυτό οι Ιταλοί, αναγκαστικά λόγω της σθεναρής ελληνικής αντίστασης, ενέπλεξαν στο ηπειρωτικό μέτωπο και μονάδες που αρχικά προορίζονταν γιά απόβαση στά Ιόνια νησιά. Μόνον στη Δ. Μακεδονία ο Ελληνικός Στρατός υπερτερούσε κατά μερικά τάγματα.
Nέες μονάδες επιστρατεύονταν μέχρι καί τόν Μάρτιο: oι 12η, 18η, 19η Μεραρχίες και η Ταξιαρχία Έβρου στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και η 20η Μεραρχία στη Φλώρινα, ὀπου εντάχθηκε και το Σύνταγμα των Δωδεκανησίων εθελοντών
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου
Ματ Χάρντι
thumb|right|245px|Ο Χάρντι σε σόου του TNA Wrestling.
Πριν δουλέψει για το WWE, ο Ματ μαζί με τον αδερφό του Τζεφ, ίδρυσε τον οργανισμό πάλης Organization of Modern Extreme Grappling Arts (OMEGA). Αφού κέρδισαν διάφορα πρωταθλήματα εκεί, υπέγραψαν συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE τον Οκτώβριο του 1999 και έκλεισαν το OMEGA. Οι αδερφοί Χάρντι απέκτησαν φήμη λόγω της συμμετοχής τους σε ακραίους αγώνες που ήταν ασυνήθιστοι για εκείνα τα χρόνια. Οι δυο τους μετά απο 8 ομαδικούς τίτλους, θεωρούνται μια απο τις καλύτερες ομάδες στην ιστορία του WWE.
"The Hardy Boyz" (1998 - 2001)
Ο Ματ από το 1994 όπου αγωνιζόταν (σε εκκρεμότητα), είχε γίνει jobber (δηλαδή από αυτούς που έχαναν συνέχεια σε αγώνα επαγγελμ.πάλης). Το ντεμπούτο του έγινε στις 23 Μαίου του 1994, με αντίπαλο, τον θρυλικό Νικολάι Βόλκοφ, όπου έχασε.
Τον Απρίλιο του 2001, ο Ματ Χάρντι έγινε Ευρωπαϊκός Πρωταθλητής και κράτησε το τίτλο για τέσσερις μήνες. Μέσα στο έτος οι Χάρντι κατέκτησαν για άλλες δύο φορές το Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα και μία φορά το Ομαδικό Πρωτάθλημα WCW. Στο τέλος του έτους, τα αδέρφια είχαν διάφορα προβλήματα (στο σενάριο) και πάλεψαν σε έναν αγώνα με διαιτητή την Λίτα, όπου ο Τζεφ νίκησε. Στις αρχές του 2002, η Τιμ Εξτρίμ έπαψε να υπάρχει και τα αδέρφια στάλθηκαν σε διαφορετικά σόου.
Σόλο καριέρα
Η Λίτα, συνέχιζε να βοηθά το αγόρι της, τον Ματ αλλά ήρθε αντιμέτωπος με τον Κέιν (Kane), ο οποίος ερωτεύθηκε επίσης την Λίτα. Εκεί τα πράγματα για τον Ματ, άρχισαν να ζορίζονται με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αντιπαλότητα μεταξύ τους, για τη Λίτα. Ο Ματ, τραυματίζεται, και ο Κέιν βρίσκει τα σύναψε σχέση μαζί της. Από τότε, ο Ματ έφυγε από το WWE, στις 11 Απριλίου του 2005.
Μερικοί οπαδοί του Ματ, φώναζαν ενάντια στον Ετζ και το πρώην κορίτσι του Ματ, τη Λίτα (η οποία "παράτησε" και τον Κέιν) "Θέλουμε τον Ματ" ή "Έδιωξες τον Ματ". Μάλιστα, ο πρώην πρόεδρος του ECW, Πολ Χέιμαν έκρινε αρνητικά τον Ετζ για τις κινήσεις του.
Ο Ματ τότε άρχιζε να σκέφτεται σοβαρά, να ξανακάνει συμβόλαιο με το WWE, ώστε να επιστρέψει. Ωστόσο, πριν το κάνει αποφάσισε να δώσει ένα μάθημα στην πρώην του, τη Λίτα. Στις 11 Ιουλίου, ο Ματ επιστρέφει και επιτίθεται στον Ετζ.
Ο Ματ, ύστερα πήγε στο ROH, σε ένα indy show (ανεξάρτητη διοργάνωση) στις 16 Ιουλίου όπου αντιμετώπισε τον Κρίστοφερ Ντάνιελς, όπου και τον νίκησε. Μάλιστα, όταν ο Ματ βρισκόταν ακόμη στο ROH έκανε ένα δικό του promo (μια δική του συνέντευξη), στην οποία μίλησε επιθετικά προς το WWE, και τον διευθυντή, Τζων Λορινάιτις. Αγωνίστηκε για άλλους δύο αγωνες, όπου στον έναν νίκησε και στον άλλον, έχασε. Από τότε, ο Ματ αποτελούσε παρελθόν για το ROH.
Έπειτα, συμμετείχε στο TNA Wrestling για ένα εξάμηνο, αλλά εκδιώχθηκε μετά απο μία σύλληψη της αστυνομίας. Μετά, συμμετείχε σε διάφορα ανεξάρτητα σόου
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Μπικτόρια Κεντ
Η Μπικτόρια Κεντ (Victoria Kent, [bik.'to.ɾja 'kent], Μάλαγα, 6 Μαρτίου 1892 - Νέα Υόρκη, 25 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Ισπανίδα δικηγόρος και πολιτικός κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας. Αποτέλεσε μία εκ των πρωτοπόρων γυναικών της εποχής της σε θέματα εκπαίδευσης και πολιτικών δικαιωμάτων στην Ισπανία και μία από τις τρεις πρώτες που εκλέχθηκαν βουλευτίνες μαζί με την Κλάρα Κανποαμόρ και τη Μαργαρίτα Νέλκεν.
1900
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1900 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μπικτόρια Κεντ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη γειτονία Μπικτόρια της Μάλαγα σε μια μικροαστική οικογένεια με αλλοδαπές ρίζες: ο πατέρας της ήταν πιθανότατα ιρλανδικής καταγωγής και η μητέρα της, που ονομαζόταν Τσάνο, ιταλικής. Το φιλελεύθερο κλίμα του οίκου της σε συνδυασμό με την υποστήριξη που έλαβε από τη μητέρα της την ώθησαν να επιδιώξει ανώτατες σπουδές, κάτι αρκετά δύσκολο για τις γυναίκες της εποχής της δεδομένων των εμποδίων που έθεταν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην παρακολούθηση μαθημάτων. Μετακόμισε στη Μαδρίτη και εντάχθηκε στον φιλελεύθερο κύκλο της Εστίας για Δεσποινίδες που προωθούσε, υπό την καθοδήγηση του Ελεύθερου Μορφωτικού Ιδρύματος, προοδευτικές τεχνικές μόρφωσης. Εκεί είχε ως καθηγητές τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, τον Ραφαέλ Αλβέρτι και τον Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα. Έλαβε το διδακτορικό στη Νομική σχολή όσο παράλληλα είχε ενταχθεί στους προοδευτικούς κύκλους της Μαδρίτης. Πρωτοπώρησε, αναλαμβάνοντας την θέση της δικηγόρου των καταδικασμένων δημοκρατικών πολιτικών που πρωταγωνίστησαν μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και έξωσης του μονάρχη Αλφόνσου ΙΓ΄. Ως αποτέλεσμα, με την κήρυξη της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, ο πρόεδρος Νιθέτο Αλκαλά Θαμόρα την όρισε υπεύθυνη των σωφρονιστικών ιδρυμάτων της χώρας υπό τον υπουργό Δικαιοσύνης Φερνάντο ντε λος Ρίος. Διατηρήθηκε έναν χρόνο στη θέση, βελτιώνοντας ιδιαίτερα την κατάσταση των φυλακών της χώρας. Ωστόσο το φιλόδοξο πρόγραμμά της προκάλεσε αντιδράσεις και ως αποτέλεσμα απομακρύνθηκε από το υπουργείο. Συνέχισε την πολιτική δράση στα πλαίσια του αστικού Ριζοσπαστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, υποστηρίζοντας ότι η γυναικεία ψήφος θα ήταν επικίνδυνη για τη δημοκρατία εάν δεν προηγείο η βελτίωση της εκπαίδευσης των γυναικών, σε αντίθεση με την Κλάρα Κανποαμόρ που κατάφερε να πείσει το Κοινοβούλιο να ψηφίσει υπέρ της το 1931.
1900
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Έτη
Μπικτόρια Κεντ
Βιογραφία
Mε την ήττα των δημοκρατικών στον Ισπανικό Εμφύλιο εξορίστηκε στη Γαλλία όπου παρέμεινε καθόλη τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ζώντας υπό την κάλυψη ψευδώνυμου με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού. Μετανάστευσε στο Μεξικό το 1948 όπου εργάστηκε ως καθηγήτρια δικαίου και ως εκπαιδευτής υπαλλήλων σοφρωνιστικών καταστημάτων της χώρας. Συνέχισε να ασχολείται με τις φυλακές και από τη θέση της στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη από το 1950 κι έπειτα. Στις ΗΠΑ γνώρισε την ισπανίστρια Λουίζ Κρέιν, με την οποία διατήρησε ερωτικές σχέσεις. Επέστρεψε στην Ισπανία δύο φορές μετά το τέλος της δικτατορίας χωρίς ωστόσο να εγκαθίσταται μόνιμα. Απεβίωσε στη Νέα Υόρκη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ισπανοί δικηγόροι Κατηγορία:Ισπανοί φεμινιστές
Λαλιμπέλα
Η Λαλιμπέλα είναι πόλη της βόρειας Αιθιοπίας, στην περιοχή Αμχάρα, με πληθυσμό 14.668 κατοίκων, η οποία είναι διάσημη για τις έντεκα μονολιθικές εκκλησίες και τα διάφορα παραδοσιακά κτήρια τα οποία είναι χτισμένα εντός των βράχων της περιοχής, και τα οποία έχουν ανακηρυχθεί ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.
Ιστορικό
Ως μια από τις ιερότερες πόλεις της Αιθιοπίας, μετά το Αξούμ, είναι το κέντρο του προσκυνήματος για ένα μεγάλο μέρος της χώρας. Σε αντίθεση με το Αξούμ, ο πληθυσμός της πόλης είναι σχεδόν όλοι χριστιανοί της Αιθιοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η χωροταξία και οι ονομασίες των κύριων κτηρίων της πόλης θεωρούνται ευρέως, ιδιαίτερα από τον τοπικό κλήρο, ότι είναι μια συμβολική αναπαράσταση της παλαιάς Ιερουσαλήμ. Αυτό κάνει τους ειδικούς να θεωρούν ότι η τωρινή μορφή των εκκλησιών υπάρχει από τον καιρό της κατάκτησης της Ιερουσαλήμ από τον Σαλαντίν το 1187. Υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των ειδικών σχετικά με την χρονολόγηση των κτισμάτων, με τα όρια να κυμαίνονται από τον 9ο αιώνα έως και τον 14ο αιώνα  , και είναι πιθανό οι εκκλησίες να κτίστηκαν επί παλαιότερων κατασκευών της εποχής του βασιλείου του Αξούμ (100 - 960 μ.Χ.).
Κατάλογος των εκκλησιών
Η Ουνέσκο έχει αναγνωρίσει έντεκα εκκλησίες, διαχωρισμένες σε τρείς ομάδες όπως παρακάτω, σε παρένθεση βρίσκονται οι Αμχαρικές ονομασίες.
η ανατολική ομάδα:
Σε μακρυνότερη απόσταση βρίσκεται το μοναστήρι της Ασετάν Μαριάμ (Ashetan Maryam) και η εκκλησία του Γεμρεχάνα Κρεστός(Yemrehana Krestos).
Οι εκκλησίες είναι επίσης ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα μηχανικής, μια και είναι όλες συνδεδεμένες με φυσική παροχή νερού το οποίο γεμίζει τις κοιλότητες που υπάρχουν δίπλα τους, και ένα αρτεσιανό γεωλογικό σύστημα στην κορυφογραμμή του βουνού όπου βρίσκεται η πόλη.
Λευτέρης Φάφαλης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1976 στο Μόναχο της Γερμανίας και η καταγωγή του είναι από το Μέτσοβο. Ξεκίνησε το σκι το 1993. Σπούδασε στην Ακαδημία Φυσικής Αγωγής του Μονάχου και γνωρίζει άπταιστα τη γερμανική γλώσσα. Επίσης, ήταν ο αθλητής που άνοιξε την παρέλαση των ομάδων στην τελετή έναρξης των 20ών Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, στο Τορίνο στις 10 Φεβρουαρίου του 2006. Ο Φάφαλης ήταν σημαιοφόρος και στην Ολυμπιάδα στο Σολτ Λέικ Σίτι το 2002 ενώ έλαβε μέρος και στους Ολυμπιακούς του Ναγκάνο.
Παρουσία σε Χειμερινές Ολυμπιάδες
Στη Χειμερινή Ολυμπιάδα του 2002 στο Σολτ Λέικ Σίτι ο Φάφαλης ήταν 71ος με χρόνο 31:11.7 στα 10 χλμ. κλασικής διαδρομής στο δρόμο αντοχής ανάμεσα σε 85 αθλητές.
Ο χιονοδρόμος έλαβε μέρος στο σπριντ των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Τορίνου. Αγωνίστηκε στα προημιτελικά, όπου τερμάτισε 6ος με 2 λεπτά 2 δεύτερα και 7 δέκατα του δευτερολέπτου. Έτσι, ήταν 28ος στη συνολική κατάταξη, καταρρίπτοντας το φράγμα της 30άδας. Ο Φάφαλης αγωνίζεται και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 ο Φάφαλης δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του ατομικού σπριντ καθώς στα προκριματικά κατετάγη 50ος με 3:49.09 και αποκλείστηκε από τα προημιτελικά.
Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά
Η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που έδρασε κυρίως την περίοδο 1951 - 1974 (με διακοπή λειτουργίας κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών). Ήταν το μεγαλύτερο νόμιμο κόμμα της αριστεράς την περίοδο εκείνη με σημαντική κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Στη μεταπολίτευση επανήλθε χωρίς όμως τη δυναμική του παρελθόντος, για να διαλυθεί οριστικά μετά το 1985.
1729
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1729 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά
Ίδρυση
Η ΕΔΑ ιδρύθηκε σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση στις 3 Αυγούστου του 1951, ως συνασπισμός κομμάτων της Αριστεράς, με την πρωτοβουλία του εκτός νόμου, τότε, Κ.Κ.Ε., με πρόεδρο τον Ιωάννη Πασαλίδη.
Λευτέρης Φάφαλης
Άλλες επιτυχίες
Το 2004 πρώτευσε στα 1.500 μ.στο Βαλκανικό Kύπελλο Δρόμων Αντοχής, το οποίο διεξήχθη στο Σέλι. Εκεί ο αθλητής κατέκτησε παράλληλα και τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας, καθώς η διοργάνωση ήταν παράλληλα και πανελλήνιο πρωτάθλημα.
1729
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά
Ίδρυση
Την ιδρυτική διακήρυξή της υπέγραψαν μικρά αριστερά κόμματα που ήταν νόμιμα εκείνη την περίοδο: το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας του Ιωάννη Πασαλίδη, ο Δημοκρατικός Συναγερμός, το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων των Νεόκοσμου Γρηγοριάδη και Σταμάτη Χατζήμπεη, και το Δημοκρατικό Ριζοσπαστικό Κόμμα του Μιχάλη Κύρκου.
Λευτέρης Φάφαλης
Άλλες επιτυχίες
Στις διεθνείς διακρίσεις του, σημειώνεται ενδεικτικά ότι το 2002 ήταν ήδη πρώτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων μη Αλπικών Χωρών και 3ος στην ίδια διοργάνωση, ενώ στο Ευρωπαϊκό Kύπελλο ήταν 14ος. .
Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά
Ίδρυση
Ο βασικός κορμός των στελεχών της ήταν μέλη του Κ.Κ.Ε., το οποίο είχε τεθεί εκτός νόμου από το 1947, όπως και οι Εμμανουήλ Πρωιμάκης και οι στρατηγοί Σαράφης, Χατζημιχάλης και Αυγερόπουλος. Διοικούνταν από εξαμελή διοικούσα επιτροπή (Ιωάννης Πασαλίδης, Δημήτρης Μαριόλης, Διονύσιος Χριστόκος, Σταμάτιος Χατζήμπεης, Μιχαήλ Κύρκος και Ιωάννης Κακορέλης ).
Λευτέρης Φάφαλης
Άλλες επιτυχίες
Τον Ιανουάριο του 2008 αναδείχθηκε ξανά πρωταθλητής Ελλάδας στα 15 χλμ. σε αγώνα κλασικής αντοχής στο Πήλιο.
Στις αρχές του 2009 αναδείχθηκε καλύτερος αθλητής από ελληνικής πλευράς στο Βαλκανικό κύπελλο χιονοδρομιών. Στο τρίτο παγκόσμιο κύπελλο του σκι αντοχής στο Ντίσελντορφ, το Δεκέμβριο του 2009, ο Φάφαλης τερμάτισε στην 58η θέση ανάμεσα σε 76 αθλητές με χρόνο 3:07.69.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαφαλης Φαφαλης
Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά
Δεκαετία '50
Η Ε.Δ.Α. πρωτοσυμμετείχε σε βουλευτικές εκλογές στις εκλογές του 1951 όπου εξελέγησαν τελικά 10 βουλευτές. Ήταν τότε το μοναδικό κόμμα που καταψήφισε στη Βουλή την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Στις εκλογές του 1952, με πλειοψηφικό, δεν κατάφερε να αναδείξει ούτε έναν βουλευτή. Το 1956 η Ε.Δ.Α. μετατράπηκε σε ενιαίο κόμμα. Το 1958 η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. αποφασίζει να διαλύσει όσες παράνομες οργανώσεις της είχαν απομείνει στην Ελλάδα και τα μέλη τους να ενταχθούν στην νόμιμη Ε.Δ.Α. Στις εκλογές του ίδιου χρόνου κατορθώνει να πάρει το 24,4% των ψήφων καταλαμβάνοντας 78 βουλευτικές έδρες και να αναδειχτεί αξιωματική αντιπολίτευση.
Δεκαετία '60
Έκτοτε η ΕΔΑ περιόρισε αυτοβούλως τη συμμετοχή της στις εκλογές με σκοπό να ενισχυθεί η Ένωσις Κέντρου και να ανέλθει στην εξουσία.
Λίγο πριν από τις εκλογές του 1963, η Ελλάδα εισήλθε σε μία περίοδο πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής, λόγω της δολοφονίας του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη από μέλη του ακροδεξιού παρακρατικού μηχανισμού. Η ηγεσία της ΕΔΑ κατηγόρησε τον τότε πρωθυπουργό της ΕΡΕ Κωνσταντίνο Καραμανλή ως ηθικό αυτουργό.
Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις (κυρίως Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις και Ένωσις Κέντρου) θεωρούσαν την ΕΔΑ κομμουνιστική και επεδίωκαν την απομόνωσή της. Τα μέλη της αντιμετωπίζονταν με καχυποψία και ήταν συχνά αντικείμενο διώξεων, όπως και το δημοσιογραφικό της όργανο, η εφημερίδα «Αυγή».
Ο Γεώργιος Παπανδρέου ονόμαζε την πολιτική του «διμέτωπο αγώνα» κατά της Δεξιάς και της Αριστεράς. Συνεργάστηκε μαζί της μόνο στις εκλογές του 1956 με μοναδικό σκοπό την αλλαγή του εκλογικού συστήματος σε περίπτωση νίκης. Στη συνέχεια όμως, αν και κεντρώος, μετά την νίκη του στις εκλογές του 1963, επειδή δεν πέτυχε αυτοδυναμία στη Βουλή, προτίμησε να παραιτηθεί και να προκηρύξει νέες εκλογές τον Φεβρουάριο του 1964, παρά να κάνει κυβέρνηση συνασπισμού με την ΕΔΑ.
Μετά το Απριλιανό πραξικόπημα η ΕΔΑ διαλύθηκε, όπως και τα υπόλοιπα κόμματα και τα περισσότερα στελέχη της συνελήφθησαν και εξορίστηκαν.
Μεταπολίτευση
μικρογραφία|Το λογότυπο της ΕΔΑ την δεκαετία του 1970 Μετά τη μεταπολίτευση έγινε προσπάθεια αναβίωσής της αλλά χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Το 1974 συμμετείχε στις πρώτες εκλογές μετά την δικτατορία στο σχήμα της Ενωμένης Αριστεράς και εξέλεξε τον πρόεδρό της Ηλία Ηλιού βουλευτή. Στις εκλογές του 1977 συνεργάστηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού με την επωνυμία Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων, ενώ το 1981 και το 1985 συνεργάστηκε υπό την καθοδήγηση του Μανώλη Γλέζου με το ΠΑΣΟΚ. Κατόπιν διαλύθηκε και τυπικά.
Ανδρέας Λεντάκης (1986-1993)
Ο Ανδρέας Λεντάκης εξελέγη πρόεδρος της ΕΔΑ στο Β΄ Συνέδριό της που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα 27-30 Νοεμβρίου 1986. Με τη μεταπολίτευση υπήρξε Ιδρυτικό μέλος της νέας ΕΔΑ το 1975, που ανασυγκροτείται, ενώ ήταν και ο συντάκτης του κειμένου Διακήρυξης, που διαμόρφωνε ένα νέο πρόσωπο της ΕΔΑ σοσιαλιστικό, μη κομμουνιστικό κόμμα, απαλλαγμένο από τους δογματισμούς της αριστεράς με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και ξεκάθαρα υπέρ της ΕΟΚ. Η συμμετοχή του υπήρξε καθοριστική στην προσπάθεια ανανέωσης της αριστεράς, τον εκσυγχρονισμό της, την ευρύτερη συνεργασία των αριστερών δυνάμεων (συνεργάστηκε εκλογικά με άλλες δυνάμεις) και με το στέρεο θεωρητικό του υπόβαθρο εμπλούτισε και διεύρυνε την υποδομή της στα κεφάλαια της δημοκρατίας, παιδείας, κοινωνικής πρόνοιας, κοινωνικών θεσμών, τοπικής αυτοδιοίκησης και σχέσεων των δύο φύλων.
Επιδίωξε την ευρεία συναίνεση των κομμάτων πάνω στα εθνικά θέματα τονίζοντας τον κίνδυνο της Τουρκίας, που αποσκοπούσε σε μείωση της εθνικής μας κυριαρχίας και στην κρισιμότητα της οικονομίας.
Διετέλεσε Πρόεδρος της ΕΔΑ από το 1986 ως το 1993, που παραιτείται από βουλευτής και πρόεδρος της ΕΔΑ, την προεδρία της οποίας αναλαμβάνει ο Θεόδωρος Κατριβάνος.
Αποτελέσματα εκλογών
μικρογραφία|297x297εσ|[[Ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ για τις βουλευτικές εκλογές του 1958]]
Γνωστοί πολιτικοί της ΕΔΑ
Σπουδαία στελέχη της Ε.Δ.Α. υπήρξαν οι:
Τούμπα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Τούμπα αναφέρονται:
Τοπωνύμια
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ζαχαρίας Λυκουρίνος
Ο Ζαχαρίας ("Ζάχος") Λυκουρίνος (5 Φεβρουαρίου 1945 - 15 Σεπτεμβρίου 2019 ) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.
Αγωνιστική σταδιοδρομία
Ο Λυκουρίνος ξεκίνησε και ολοκλήρωσε την 15ετή του καριέρα σε μια και μοναδική ομάδα, τον Αιγάλεω Α.Ο. Από το 1962, σε ηλικία 17 ετών ήταν ήδη στους "μικρούς" της ομάδας και εν συνεχεία έπαιξε για 11 χρονιές στην Α΄ Εθνική και πήρε μέρος σε συνολικά 224 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, αλλά και σε 39 αγώνες της Β΄Εθνικής (3 έτη), ξεπερνώντας δηλαδή τις 260 συμμετοχές στις δυο εθνικές κατηγορίες. Χρίστηκε μια φορά διεθνής σε παιχνίδι Ελπίδων Ελλάδας-Αυστραλίας, επί τεχνικής ηγεσίας Λάκη Πετρόπουλου.
Χαρακτηριστικά
Το παιχνίδι του διέκριναν το πάθος, η μαχητικότητα, αλλά και η υψηλή τεχνική, καθώς σαν πλάγιος μπακ επιχειρούσε συχνότατα δυναμικές διεισδύσεις στην αντίπαλη περιοχή. Πρόκειται κατά γενική ομολογία, για έναν παίκτη που διέθετε σπάνιο αγωνιστικό και προσωπικό ήθος, τόσο κατά την περίοδο που ήταν εν ενεργεία όσο και σαν παλαίμαχος, με τις άπειρες εμφανίσεις του μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, αλλά και τις κοινωνικές δραστηριότητες τις οποίες έχει κατά καιρούς προωθήσει.
Τιμητικές διακρίσεις
Για τη μεγάλη προσφορά του στο ποδόσφαιρο και την κοινωνία γενικότερα, βραβεύθηκε από όλους τους αθλητικούς συλλόγους (ΕΠΟ, ΓΓΑ και την Εθνική Ελλάδας που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1980, με τεχνικό τον Αλκέτα Παναγούλια), όπως και από εκείνην του 2004 , αλλά και πολλούς κοινωνικούς φορείς. Ο σύλλογος του Αιγάλεω Α.Ο. του απένειμε το Χρυσό Σταυρό του σωματείου, τιμή που έχουν λάβει ελάχιστοι ποδοσφαιριστές. Το 1981 διοργανώθηκε στο γήπεδο Αιγάλεω αποχαιρετιστήριος αγώνας προς τιμήν του παρουσία 7.000 θεατών, στον οποίο έδωσαν το "παρών" τα κορυφαία ποδοσφαιρικά ονόματα της εποχής. Διετέλεσε μέχρι πρόσφατα υπεύθυνος των διεθνών βετεράνων του Π.Σ.Α.Π. ενώ διετέλεσε και Πρόεδρος του Συνδέσμου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών, Αθλητών και Παραγόντων Αιγάλεω Α.Ο. (ΣΥ.ΒΕ.Π.Α.Π.). Ο Ζαχαρίας Λυκουρίνος απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών, τα ξημερώματα της 15ης Σεπτεμβρίου 2019, από ανακοπή καρδιάς. Ήταν νυμφευμένος και είχε έναν γιο. Ο αδελφός του, Βασίλης Λυκουρίνος, υπήρξε επίσης ποδοσφαιριστής.
Στατιστικά στοιχεία
ΣΥΝΟΛΑ (14 σεζόν) 263 συμμετοχές, 3 γκολ
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Λ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ιωάννης Κρεστενίτης
Το συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο μπορεί να αναφέρεται στους εξής:
Δημόσιο δίκαιο
Δημόσιο Δίκαιο είναι εκείνος ο κλάδος του δικαίου που ασχολείται με τις σχέσεις των πολιτών (φυσικών και νομικών προσώπων) με το κράτος. Αντιπαρατίθεται με το Ιδιωτικό Δίκαιο, που ασχολείται με τις σχέσεις των ιδιωτών μεταξύ τους.
Το Δημόσιο Δίκαιο συγκροτείται από το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν αφενός την οργάνωση και λειτουργία των κρατικών οργάνων και των οργάνων των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, τον τρόπο δράσης αυτών κατά την άσκηση της παρ΄ αυτών δημόσιας εξουσίας, καθώς και τις μεταξύ τους σχέσεις, και με ιδιώτες, και αφετέρου τις σχέσεις του κράτους με άλλα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η ύλη του Δημοσίου Δικαίου έχει επεκταθεί σημαντικά και σε ιδιαίτερους κλάδους λόγω της ανάπτυξης της κρατικής παρεμβατικότητας που θεωρείται απόρροια της εξέλιξης του κοινωνικού ρόλου του κράτους με συνέπεια τη δημοσιοποίηση σχέσεων που ανήκαν στο παρελθόν σε ιδιώτες. Τέτοιες περιπτώσεις απαντώνται στο Εργατικό Δίκαιο, στις συλλογικές συμβάσεις και στην επίλυση διαφορών μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Τελευταία μεγάλες διαφοροποιήσεις παρατηρούνται επίσης σε θέματα εναρμόνισης εσωτερικών δικαίων κρατών με την συλλογική πολιτική των Ευρωπαϊκών Χωρών και ιδιαίτερα στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κλάδοι Δημόσιου Δικαίου
Βασικοί κλάδοι του Δημοσίου Δικαίου είναι οι ακόλουθοι:
Ιωάννης Κρεστενίτης (πρεσβύτερος)
Ο Ιωάννης Κρεστενίτης ήταν Έλληνας πρόκριτος και οπλαρχηγός.
Βιογραφικά στοιχεία
Διέθετε σημαντική μόρφωση για την εποχή και δίδασκε στους νέους της εποχής. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης ήταν υπεύθυνος για τα οικονομικά της επαρχίας του Πύργου.
Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Λυκούργο, τον Σταμάτη, τον Σόλωνα και τον Επαμεινώνδα Κρεστενίτη.
Πηγές
Κ Ιωάννης
Ioannis Krestenitis
Σάμερ Ρέι
Η Ντανιέλ Μοινέτ (28 Νοεμβρίου 1983) είναι Αμερικανίδα επαγγελματίας παλαίστρια, που εργάζεται στην εταιρεία πάλης WWE. Στα ρινγκ που εμφανίζεται είναι γνωστή ως "Σάμερ Ρέι". Πριν, ήταν μοντέλο και παίκτρια του Αμερικάνικου φούτμπολ.
Πρώτα βήματα
Τον Νοέμβριο του 2011, υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και στάλθηκε σε θυγατρική εταιρεία για εκπαίδευση. Εκεί άρχισε να παλεύει με το ψευδώνυμο "Σάμερ Ρέι" και ξεχώρισε κυρίως για την αντιπαλότητα της με την Πέιτζ.
Πορεία στο κύριο ρόστερ
Τον Απρίλιο του 2013, Σάμερ Ρέι έκανε το ντεμπούτο της στο WWE Raw ως η μάνατζερ του παλαιστή Φαντάγκο. Για τους επόμενους μήνες συνόδευε στο ρινγκ τον εγωκεντρικό παλαιστή, έχοντας και εκείνη παρόμοιο ρόλο. Τον Οκτώβριο άρχισε να παλεύει στο Raw, ενώ το 2014 συνέχισε μόνη της έχοντας έναν πιο ουδέτερο ρόλο.
Μάνατζερ
Έχει υπάρξει μάνατζερ των παρακάτω παλαιστών:
Πηγές
Προφίλ στο WrestlingInc.com
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Άνω Ράχη Πρέβεζας
Η Άνω Ράχη είναι τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Λούρου του δήμου Πρέβεζας της περιφερειακής ενότητας Πρέβεζας στην περιφέρεια Ηπείρου. Παλαιότερα ονομάζονταν Κράβαρι πριν τη μετονομασία του το 1927.
Γεωγραφία και στατιστική
Το χωριό βρίσκεται 30 χλμ. βόρεια της Πρέβεζας και 10 χλμ. βορειοδυτικά του Λούρου, σε υψόμετρο 360 μ. στην πλαγιά του βουνού Κορέτσι, που είναι διακλάδωση των βουνών του Σουλίου. Απέχει οδικώς από την Πρέβεζα 40 χλμ., τον Λούρο 15 χλμ., το Καναλλάκι 16 χλμ. και την Άρτα 39 χλμ. Έχει έκταση 16,4 χλμ2, 108 κατοικίες με 127 κατοίκους στην απογραφή του 2011 και πυκνότητα πληθυσμού 7,7 κατ/χλμ2. Το έδαφος της κοινότητας καλύπτεται από λιβάδια, δάση και από μικρές καλλιέργειες ζωοτροφών, με την κτηνοτροφία να αποτελεί την κύρια απασχόληση των κατοίκων της. Το ανατολικό τμήμα της είναι ενταγμένο από το 2001 στην περιοχή προστασίας καταφυγίου άγριας ζωής «Ζαλόγγου − Αβάσσου» έκτασης 25,4 χλμ2.
Ιστορία
Πότε δημιουργήθηκε το χωριό Κράβαρι δεν είναι ακριβώς γνωστό. Το χωριό κτίστηκε λίγα χρόνια μετά την καταστροφή του Σουλίου το 1803, από τους κατοίκους των δύο καταστραφέντων χωριών Συρμάτι στα νότια και Νικολίτσαρι στα βόρεια του σημερινού (Μουστάκας 1928). Το χωριό υπαγόταν στη συμπολιτεία του Σουλίου αναφέρει ο (Λαμπρίδης 1890) αλλά όχι και ο (Περραιβός 1803), ή ανήκε στα χωριά και εδαφικές ζώνες υπό τη σουλιωτική προστασία (Ψιμούλη 1998).
Η πρώτη ιστορική αναφορά του χωριού είναι το 1832 σε οθωμανική διαταγή επιστράτευσης ως Κράββαρι. Η επόμενη αναφορά είναι το 1854 στη Χρονογραφία της Ηπείρου του Παναγιώτη Αραβαντινού ως Κράβαρυ. Σε μεταγενέστερα κείμενα από το 1880 ως το 1940 αναφέρεται ως Κράβαρι, Kravari, Κράβαρη, Κράββαρη, Κραβάριον, Ἀνωράχη, Ἀνωρράχη, Ἄνω Ῥάχη.
Επί τουρκοκρατίας το χωριό διοικητικά υπαγόταν στον καζά Πρέβεζας του σαντζακίου Πρέβεζας του βιλαετίου Ιωαννίνων και εκκλησιαστικά στη μητρόπολη Άρτης και από το 1881 στη μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης. Το 1884 υπήρχαν στο χωριό γραμματοδιδασκαλείο 15 μαθητών και οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη, Αγίου Νικολάου, Αγίας Παρασκευής και Αγίας Βαρβάρας. Το καθεστώς ιδιοκτησίας της γης μεταβάλλονταν στη διάρκεια της περιόδου, άλλοτε ήταν τσιφλίκι άλλοτε ιδιοκτησία του οθωμανικού δημοσίου. Το 1922 καταγράφεται ως τσιφλίκι έκτασης 11.402 τουρκ. στρ. (=14.480 στρ.) αξίας 332.875 γροσίων και το 1925 αναφέρονται ως ιδιοκτήτες του οι κληρονόμοι του Χουσεΐν αγά Χατζή Οσμάν από το Μαργαρίτι (με περίπου 9.000 τουρκ. στρ.) και η μονή Αβάσου. Το 1928 αναφέρεται η ύπαρξη συνεταιρισμού ακτημόνων καλλιεργητών του χωριού για την προάσπιση των συμφερόντων τους.
To 1919 γίνεται σύσταση της κοινότητας Κραββαρίου (οικισμοί Κράββαρι, Ἄνω Βλάνδο και Κάτω Βλάνδο) της υποδιοικήσεως Πρεβέζης του νομού Πρεβέζης. Το 1927 μετονομάστηκε η κοινότητα και ο συνοικισμός από Κράβαρι σε Ἀνωράχη και το 1940 διορθώθηκε σε Άνω Ράχη. Από το 1928 μέχρι το 1997 η κοινότητα Ἀνωράχης αποτελούνταν από τους οικισμούς Ἀνωράχης και Κορυφούλα ς. Το 1997 καταργήθηκε η κοινότητα και ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Λούρου και από το 2010 στη δημοτική ενότητα Λούρου του δήμου Πρέβεζας.
Κοντά στο χωριό στη θέση Μπρινιάσα βρέθηκαν παλιοί τάφοι σφραγισμένοι με μαρμάρινες πλάκες ενωμένες με μολύβι. Η τοποθεσία λέγεται και Μαγιόπουλα γιατί ένας τοπικός θρύλος λέει πως εκεί σκοτώθηκαν τον μήνα Μάη νέοι τραγουδώντας τραγούδια του Μάη.
Ετυμολογία
Η προέλευση της λέξης Κράβαρι είναι σλαβική. Στις νότιες σλαβικές γλώσσες και σε μερικές δυτικές σλαβικές γλώσσες η λέξη κράβα (кра́ва, крȁвa, krȁva, kráva) σημαίνει αγελάδα. Kράβαρ (кра́варь, крaвар, kravar, krȁvār, krȃvar, kravař) είναι ο βουκόλος. Κράβαρι (крaвари, kravari, krȁvāri, kravaře) είναι οι βουκόλοι.
Κράβαρι στην Ελλάδα
μικρογραφία|Γενικός Χάρτης της Κεντρικής Ευρώπης του Στρατιωτικού Γεωγραφικού Ινστιτούτου της Αυστρο-Ουγγαρίας (Φύλλο 38-39, Πρέβεζα), έρευνα 1889-1896, έκδοση 1912.|334x334px
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Πρέβεζας
Άλβα Μίρνταλ
Η Άλβα Μίρνταλ (Alva Reimer Myrdal, 31 Ιανουαρίου 1902 - 1 Φεβρουαρίου 1986) ήταν Σουηδή πολιτικός, σύζυγος του Γκούναρ Μίρνταλ, η οποία ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το πρόβλημα του αφοπλισμού. Τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1982.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ουψάλα στις 31 Ιανουαρίου του 1902 και σπούδασε κοινωνιολογία στα Πανεπιστήμια της Ουψάλας, της Στοκχόλμης και της Γενεύης. Ήταν διευθύντρια στο Τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας(1949-50), καθώς επίσης και στο Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών του ΟΗΕ, (1950-56), πρέσβειρα της Σουηδίας στην Ινδία, τη Βιρμανία και την Κεϋλάνη (1955-61) και ειδική σύμβουλος για θέματα αφοπλισμού στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Εξελέγη βουλευτής το 1962 με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, οπότε ανέλαβε την ηγεσία της επιτροπής της Σουηδίας στη Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό στη Γενεύη (1962-73). Την περίοδο 1966-73 χρημάτισε υπουργός αρμόδια για θέματα αφοπλισμού και εκκλησιαστικών υποθέσεων. Η Μίρνταλ πέθανε την 1η Φεβρουαρίου του 1986.
Για τους αγώνες της για τον πυρηνικό αφοπλισμό, τα δικαιώματα των λαών του Τρίτου Κόσμου και την ισότητα των δύο φύλων τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1982, από κοινού με τον Αλφόνσο Γκαρσία Ρόμπλες από το Μεξικό. Εκτός αυτού, βραβεύτηκε με το Δυτικογερμανικό Βραβείο Ειρήνης το 1970 μαζί με το σύζυγό της Γκούναρ Μίρνταλ, με το Βραβείο Ειρήνης Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1980 και με το Βραβείο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού για τη Διεθνή Κατανόηση (1981).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Ιωάννης Μελισσανίδης
Ο Ιωάννης Μελισσανίδης (Μόναχο Γερμανίας, 27 Μαρτίου 1977) είναι Έλληνας Ολυμπιονίκης (1996) της ενόργανης γυμναστικής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1977 στο Μόναχο της Γερμανίας, από τον Ευάγγελο και την Αικατερίνη, Έλληνες υπηκόους που δούλευαν εκεί. Κατάγεται από την Βυρώνεια Σερρών. Έχει δύο αδέλφια, την Μαρία και τον Σπύρο. Σε ηλικία δύο ετών η οικογένειά του μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, την οποία και θεωρεί ιδιαίτερη πατρίδα του. Το 1996 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα. Ήταν επίσης ο πρωταθλητής Ευρώπης του 1994 στο αγώνισμα εδάφους και ο πρώτος Έλληνας γυμναστής, που κέρδισε μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Είναι αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και έχει ύψος 1,69.
Καριέρα
Συνέχισε να αγωνίζεται και το 1998 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο άλμα, στην Αγία Πετρούπολη. Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ το 2000, όμως λόγω τραυματισμού, αγωνίστηκε μόνο στο άλμα και στο μονόζυγο. To 2004 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, αυτή τη φορά όμως, ως λαμπαδηδρόμος στην τελετή έναρξης.
Επιδεξιότητες
Υπάρχουν δύο άλματα στον Κώδικα Σημείων (Code of Points), που έχουν πάρει το όνομα του Ιωάννη Μελισσανίδη. Στον τρέχοντα Κώδικα Σημειων, τα άλματά του έχουν βαθμό δυσκολίας 5.2 και 5.6.
Δραστηριότητες
Τα τελευταία χρόνια, ο Μελισσανίδης έχει δραστηριοποιηθεί σε διάφορους κοινωνικούς και αθλητικούς σκοπούς. Είναι υποστηρικτής της Greenpeace, ενώ το 2003, υποστήριξε δημόσια την εκστρατεία του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη, για να επιστρέψουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Το όνομα του έχει δοθεί σε αίθουσα γυμναστικής στη γενέτειρά του, Θεσσαλονίκη. Από το 2008, ο Μελισσανίδης ήταν φοιτητής στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών του Λος Άντζελες. Ήταν επίσης καλεσμένος του Ολυμπιακού ανταγωνισμού στην Κίνα το 2008 και περιόδευσε σε κινεζικά πανεπιστήμια ως εκπρόσωπος της Διεθνούς Ολυμπιακής.
Το 2017, επιλέχθηκε από τον ΑΝΤ1 να συμμετέχει ως κριτής στη χορευτική εκπομπή, "So You Think You Can Dance".
Το 2021 σε συνέντευξη αποκάλυψε πως είναι ομοφυλόφιλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Πλατύ Λήμνου
Το Πλατύ είναι ένα χωριό στη Λήμνο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μύρινας. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Το όνομα
Το χωριό ονομάστηκε έτσι από το ευρύ στόμιο του όρμου και του λιμανιού που βρίσκονται στους πρόποδες του λόφου που είναι χτισμένο σήμερα. Στα κοινοτικά έγγραφα του 19ου αιώνα σημειώνεται σε γένος αρσενικό: ο Πλατύς. Όμως, από το 1918 που ιδρύθηκε η κοινότητα Πλατέος καταχωρήθηκε ως ουδέτερο: το Πλατύ. Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλο του 1355, με το οποίο ο Πλατύς -όπως σημειώνεται- δωρίθηκε από τον αυτοκράτορα στη μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους.
Αρχικά, το χωριό ήταν κτισμένο νοτιότερα προς την ακτή, κοντά στο εξωκλήσι Άγιος Κήρυκος, και δεν είχε περισσότερα από 15 σπίτια. Με το όνομα Άγιος Κήρυκος αναφέρεται ως ένα από τα εικοσιπέντε χωριά του νησιού, τα οποία αποτελούσαν πατριαρχική εξαρχία γύρω στα 1320. Για λόγους ασφαλείας μεταφέρθηκε στη θέση "Κόνταρη" ή "Κοντάρη" πίσω από το λόφο "Πασά Βουνάρ". Η θέση αυτή μάλλον ταυτίζεται με τον οικισμό "του Κονυδάρη", ο οποίος αναφέρεται στα 1415. Δυτικά του χωριού, στη θέση Αγία Κυριακή, υπάρχουν ογκώδεις πελεκημένες πέτρες, αρχαίας μάλλον προέλευσης.
Ιστορικά στοιχεία
Ο όρμος χρησιμοποιείτο ως λιμάνι από τα μεσαιωνικά χρόνια. Θεωρείτο ασφαλές αγκυροβόλιο, διότι έχει λασπώδη βυθό και περικλείεται από τα ακρωτήρια Τηγάνι και Διαβάτης και από συνεχόμενες ξέρες και ύφαλους που εμποδίζουν τη θαλασσοταραχή να πλήξει το εσωτερικό του.
Το 1521 ο Τούρκος ναυτικός Piri Reis αναφέρει το λιμάνι με δυο ονομασίες: ως "Limãn-i-palati" (Λιμάνι του Πλατύ) και ως "Pasalimãny". Η ονομασία "Πασά-Λιμάν" διατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, διότι εκεί -κατά την παράδοση- αγκυροβολούσε το πλοίο του ο πασάς του νησιού. Επίσης, εκεί στάθμευε το πλοιάριο του οθωμανικού λιμεναρχείου. Το τοπωνύμιο επιβιώνει σήμερα στη Λήμνο στο επώνυμο Πασαλιμανιώτης.
Ο κόλπος σημειώνεται στους χάρτες των Bordone (1534, el plati), Μάρκο Μποσκίνι (1658, Plati) και Όλφερτ Ντάπερ (1688) ενώ ο Φραντσέσκο Πιαντσένζα (1688) αναφέρει την ύπαρξη μικρού κάστρου στον όρμο, το οποίο επιβεβαιώνει κι ο Βιντσέντζο Κορονέλλι (1690-95), ο οποίος χαρακτηρίζει το Πλατύ ως ένα από τα τέσσερα κυριότερα λιμάνια του νησιού.
Το 1770 στο Πασά Λιμάν αποβίβασε τους άνδρες του ο Χασάν πασάς, που εστάλη από την Υψηλή Πύλη να αντιμετωπίσει του Ρώσους του Ορλόφ. Με την ίδια ονομασία (Port du basa) αναφέρεται και σε γαλλικό ναυτικό οδηγό του 1775. Το 1785 στο χάρτη του Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ σημειώνονται χωριστά το χωριό (Platty) από το λιμάνι (Port Platty). Συνεπώς, το χωριό είχε πλέον μεταφερθεί στη σημερινή θέση, όπου το βρήκε ο Κόντζε το 1858.
19ος αιώνας
Από τα κοινοτικά αρχεία μαθαίνουμε πως το 1854 ο ιερεύς του χωριού ονομαζόταν Κωνσταντής και ότι το 1856 139 άνδρες πλήρωσαν φόρο 4448 γρόσια, ώστε να απαλλαγούν από τη στράτευση. Το 1863 είχε 70 οικογένειες ενώ το 1874 ανήκε στη Δημαρχία (Κόλι) Κορνού και είχε 80 οικογένειες και 113 κατοικίες.
Το Πλατύ παρουσίαζε αξιόλογη ανάπτυξη στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1875 αναφέρονται οι Πλατυνοί ιδιοκτήτες ιστιοφόρων: Κουτσούκος και Κονταράς, ενώ η κοινότητα είχε κυκλοφορήσει κέρματα για τις μικροσυναλλαγές με τη σφραγίδα «ΠΛ».
Ο ναός
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου, ρυθμού βασιλικής, κτίστηκε το 1857 αλλά ο εξωνάρθηκας και το καμπαναριό είναι μεταγενέστερα. Ένα εντοιχισμένο ανάγλυφο με τη μορφή του αγίου Γεωργίου και το έτος 1808 δηλώνει ότι στη θέση προϋπήρχε παλιότερος ναός.
Στην επιγραφή "1857 ΜΑCΤΡΗS ΠΑ ΤΖ" σημειώνεται το όνομα του μάστορα Πα(ντελή) Τζ(ανή) από την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος έκτισε και τους ναούς της Ατσικής και του Βάρους.
Ο ναός έχει εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο τέμπλο με αγιογραφίες του Ευστράτιου Ιμβρίου. Εορτάζει και του αγ. Σπυρίδωνος, του οποίου η εικόνα βρέθηκε στο νεκροταφείο του χωριού γύρω στα 1870.
Το σχολείο
Το σχολείο λειτούργησε γύρω στα 1886 στην "οικία του Λευτέρη", την οποία ίσως είχε παραχωρήσει ο μουχτάρης του χωριού Βασίλειος Ελευθερίου. Την ανέγερση σχολικού κτιρίου χρηματοδότησε ο Αναστάσιος Τσιλίκης από το Πορτιανού και το 1889 ιδρύθηκε κοινοτικό σχολείο, τριτάξιο.
Ως το 1919 λειτουργούσε ξεχωριστό παρθεναγωγείο, άγνωστο από πότε. Τότε ιδρύθηκε διθέσιο δημοτικό, το οποίο κάποιες χρονιές, μεταξύ 1930-50, λειτούργησε και ως τριθέσιο. Το 1938 είχε 90 μαθητές. Το 1973 υποβιβάστηκε σε μονοθέσιο.
Το 1926 επί της πλατείας του χωριού κτίστηκε νέο σχολικό κτίριο στη θέση του παλιού, το οποίο είχε βιβλιοθήκη με αναγνωστήριο, κινηματογραφική μηχανή προβολής, ραπτομηχανή, συλλογές φυσικής ιστορίας κλπ.
Δάσκαλοι με μακροχρόνια υπηρεσία στο Πλατύ ήταν οι: Ευστράτιος Αντωνιάδης (1890-95), Χαράλαμπος Καγιαλίκος (1900-04), Ελένη Ψαρά (1912-16), Μαργαρίτα Χούλη (1926-51), Ιορδάνης Γερίμογλου (1928-49), Μαρία Αφιώνη (1950-51, 1957-62), Γαβριήλ Γουδέλης (1973-;) κ.ά.
Κάτοικοι - Οικονομία
Το 1899-1900 δίδαξε στο Πλατύ ο Αγγελής Μιχέλης, ο οποίος υπηρέτησε πάλι εδώ το 1934-35 στο τέλος της σταδιοδρομίας του και δημοσίευσε ένα άρθρο για το χωριό με λαογραφικές πληροφορίες. Έγραφε για τους κατοίκους:
"Οι κάτοικοι του Πλατέως είναι πολύ φιλότιμοι και τούτο αποδεικνύεται και εκ των κοινοτικών έργων (σχολείον, δρόμοι στρωμένοι, αναδάσωσις βοσκοτόπου και λοιπά), προ παντός δε οι αποδημούντες εννοούν, και μίαν δραχμήν να έχουν, να την στείλουν δια τον καλλωπισμόν του χωρίου των. Πανηγύρεις κάνουν δύο οι Πλατυνοί, του Αγίου Σπυρίδωνος, 12 Δεκεμβρίου και του Αγίου Γεωργίου, 23 Απριλίου... Εις την πανήγυριν ταύτην και εκ του πλησίον του Κάστρου, συνέρχεται, κατά το απόγευμα, κόσμος πολύς προς διασκέδασιν."
Στα χρόνια του μεσοπολέμου πολλοί κάτοικοι διατηρούσαν εμπορικά καταστήματα στο κοντινό Κάστρο, όπου σταδιακά μετοίκησαν, με αποτέλεσμα το 1938 τα περισσότερα από τα 215 σπίτια του να είναι ακατοίκητα.
Το 1938 η αγροτική παραγωγή του χωριού ήταν 75.000 οκάδες σιτηρών, 80.000 οκάδες σταφυλιών και 6.000 οκάδες βαμβακιού. Λειτουργούσε φιλοδασικός σύλλογος και ποδοσφαιρικός. Στις 18-7-1926 διεξήχθη ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας στη Λήμνο μεταξύ των σωματείων "Άγιος Γεώργιος Πλατέος" και "Πρόσκοποι Κάστρου". Το Πλατύ ηττήθηκε 2-0 αλλά έκανε ιδιαίτερη εντύπωση με τις ομοιόμορφες στολές και τα κοντά παντελονάκια των ποδοσφαιριστών.
Μεταπολεμικά, η μετανάστευση κυριολεκτικά «άδειασε» το χωριό. Ενώ είχε 553 κατοίκους το 1928, το 1971 είχαν απομείνει μόλις 352. Η αύξηση που εμφανίζεται στις απογραφές του 1991 (694 κ.) και του 2001 (673 κ.) δεν απεικονίζει τον πραγματικό πληθυσμό του χωριού που είναι μικρότερος.
Τις τελευταίες δεκαετίες το Πλατύ παρουσιάζει έντονη τουριστική κίνηση. Η γειτνίαση με τη Μύρινα σε συνδυασμό με τη γραφική αμφιθεατρική του θέση και την εκτεταμένη αμμώδη παραλία του, το έχουν καταστήσει πόλο έλξης πολλών επισκεπτών. Στην περιοχή λειτουργούν δεκάδες τουριστικά καταλύματα, ξενοδοχεία και ταβέρνες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Επιτήρηση και τιμωρία
Επιτήρηση και τιμωρία: Η γέννηση της φυλακής ονομάζεται ένα βιβλίο του φιλοσόφου Μισέλ Φουκώ, γραμμένο στα γαλλικά το 1975. Συνιστά μία μελέτη της εξέλιξης του ποινικού συστήματος στην Ευρώπη κατά τους τελευταίους δύο αιώνες, με αφορμή ντοκουμέντα από την προεπαναστατική και τη μετεπαναστατική Γαλλία. Ωστόσο τα περιεχόμενα του βιβλίου σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με αντίστοιχες εξελίξεις και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, ενώ αποτελούν για τον συγγραφέα αφορμή στοχασμού περί του πραγματικού περιεχομένου του ποινικού εγκλεισμού. Θεωρείται εμβληματικό έργο το οποίο έχει επηρεάσει καλλιτέχνες, φιλοσόφους και πολιτικούς ακτιβιστές.
Κύριο επιχείρημα του Φουκώ είναι πως η δημιουργία των σύγχρονων κολαστικών μεθόδων (π.χ. η φυλάκιση ύστερα από δημόσια δίκη, αντί για βασανιστήρια και εκτελέσεις) στις νεωτερικές κοινωνίες, δεν οφείλεται τόσο στον ανθρωπισμό των διαφωτιστών μεταρρυθμιστών της εποχής, όσο σε πολιτισμικές και πολιτικές αλλαγές που σχετίζονταν με την αντικατάσταση της μεσαιωνικής απόλυτης μοναρχίας από το σύγχρονο φιλελεύθερο καπιταλισμό. Η φυλακή για τον Φουκώ αποτελεί προνομιακό χώρο εφαρμογής των «πειθαρχικών μεθόδων», μίας «πολιτικής τεχνολογίας» (κατά την ορολογία του) που εξαπλώνεται κατά τον 18ο-19ο αιώνα και σε στρατόπεδα, σχολεία, εργοστάσια κλπ, προκειμένου να διασφαλίσει την υποταγή της κοινωνίας στην εξουσία, τη συμμόρφωσή της με προκαθορισμένα πρότυπα και τον αποδοτικό πληθυσμιακό έλεγχο. Τεχνικές, μέθοδοι και θεσμοί διαφορετικών καταβολών, αναπτύχθηκαν στον πέρασμα δεκαετιών για να συγκλίνουν τελικά στη σημερινή «πειθαρχημένη κοινωνία». Για τον Φουκώ, μία «μικροφυσική της εξουσίας» διαπερνά το σύνολο των ανθρώπινων σχέσεων σαν ένα πλέγμα, μέσω αυτών των διάσπαρτων τεχνικών και μεθόδων, δίνοντας ως αποτέλεσμα μία «ολιστική μηχανοδομή» εξουσίας η οποία κατασκευάζει και κανονικοποιεί άτομα, εξοβελίζοντας τις αποκλίσεις.
Το βιβλίο διαιρείται σε τέσσερα μέρη: «Το βασανιστήριο», «Η τιμωρία», «Η πειθαρχία» και «Η φυλακή».
Πηγές
Κατηγορία:Μισέλ Φουκώ Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας
Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1917
Στις 15 Ιουνίου κηρύττει επίσημα τον πόλεμο εναντίων των Κεντρικών Δυνάμεων, επισημοποιώντας έτσι την «Κήρυξη πολέμου» που είχε ανακοινώσει η Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης, στις 10 Νοεμβρίου 1916.
Ο Βενιζέλος, επιζητώντας την λειτουργία του Κοινοβουλίου και πάλι ζήτησε και πήρε από τον βασιλιά Αλέξανδρο - με το βασιλικό διάταγμα της 29ης Ιουνίου του 1917 - την επανέναρξη των εργασιών της Βουλής. Μάλιστα, επιθυμώντας μια Βουλή με όσο το δυνατόν περισσότερους προσκείμενους στο κόμμα του βουλευτές, πέτυχε την επανασύσταση της Βουλής του Μαΐου στην οποία το κόμμα των Φιλελευθέρων είχε την πλειοψηφία των εδρών. Αυτή η "νεκρανάσταση" της προ-τελευταίας Βουλής, ονομάστηκε σκωπτικά από τον Τύπο, Βουλή των Λαζάρων.
Τυπικά, μόνο, αυτή η Κυβέρνηση σηματοδότησε το τέλος του Εθνικού Διχασμού. Ο Βενιζέλος, προκήρυξε εκλογές για τις 20 Οκτωβρίου του 1920, μετά την υπογραφή της νικηφόρας για την Ελλάδα συνθήκης των Σεβρών, αλλά ο ξαφνικός θάνατος του βασιλιά Αλέξανδρου, ανέβαλλε την πραγματοποίησή τους για την 1η Νοεμβρίου του 1920, ενώ προσωρινά, ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, έγινε Αντιβασιλέας.
Επιβολή Στρατιωτικού Νόμου
Στις 20 Ιουλίου 1917 η κυβέρνηση, ενεργοποιώντας τον νόμο 4068 (ΔΞΘ') του 1912 κήρυξε τους νομούς Αττικοβοιωτίας σε «κατάσταση πολιορκίας». Σύμφωνα με τον παραπάνω νόμο, όταν μια περιοχή τεθεί σε κατάσταση πολιορκίας : «πάσαι οι εξουσίαι των πολιτικών αρχών, αι αναγόμεναι εις την τήρησιν της τάξεως και την αστυνομία, μεταβαίνουσι στην στρατιωτική αρχή. και «Τα στρατιωτικά δικαστήρια επιλαμβάνονται της καταδιώξεως πάντων των κατά της ασφαλείας του Κράτους, του πολιτεύματος και της δημοσίας τάξεως και ειρήνης αδικημάτων, οιαδήποτε και αν είναι η ιδιότης των αυτουργών ή των συνεργών.» Επιπροσθέτως, φυσική συνέπεια του παραπάνω νόμου ανεστάλη η ισχύς των άρθρων 5 :« κανείς δεν συλλαμβάνεται χωρίς δικαστικό ένταλμα», 6: «οι κατηγορούμενοι για πολιτικά εγκλήματα μπορούν να απελευθερωθούν με εγγύηση ενώ δεν μπορούν να προφυλακίζονται πέρα από 6 μήνες», 10: «δικαίωμα του συνέρχεσθαι», 11: «δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι», 12: «η κατοικία θεωρείται άσυλο», 14: «απαγόρευση λογοκρισίας του Τύπου», 20: «απόρρητο των επιστολών», και 95: «τα πολιτικά εγκλήματα δικάζονται από ενόρκους»
Ο Στρατιωτικός Νόμος έληξε τον Απρίλιο του 1920.
Κυβερνητικό έργο
Το δεύτερο υπουργείο ονομάστηκε «Υπουργείο Περιθάλψεως». Σκοπός του υπουργείου αυτού ήταν η μέριμνα για τους νεοεισερχόμενους πρόσφυγες μετά τις εδαφικές αλλαγές λόγω του πολέμου, καθώς και για τους επιστρατευμένους. Το υπουργείο αυτό ανέλαβε εκτός των άλλων να διαχειρίζεται και να απονέμει το χρηματικό επίδομα στις οικογένειες των επιστρατευμένων, και να προσελκύει νέους εθελοντές στρατιώτες.
Τον Ιανουάριο του 1918, δημιουργήθηκε η θέση του «Υπουργού άνευ Χαρτοφυλακίου», υπουργός με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός υπουργού, αλλά χωρίς εκ των προτέρων καθορισμένο χαρτοφυλάκιο. Ο πρώτος υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου, ο οποίος είχε και την θέση του αντι -προέδρου της κυβέρνησης σε περίπτωση απουσίας ή ασθένειας του πρωθυπουργού ήταν ο Εμμανουήλ Ρέπουλης, ο πιο στενός συνεργάτης του Βενιζέλου, γνωστός στους πολιτικούς κύκλους και ως "Υποβενιζέλος".
Παραπομπές
1917 06 Κατηγορία:1917 Κατηγορία:1918 Κατηγορία:1919 1 Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός
Κουρουκλάτα
Τα Κουρουκλάτα είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Αποτελεί τον μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 76 κατοίκους. Το χωριό είναι ορεινό, πολύ πλούσιο σε πράσινο και με θέα προς τον κόλπο του Αργοστολίου και το Ληξούρι. Λόγω της θέσεώς του αυτής του έχει αποδοθεί και ο τίτλος "το μπαλκόνι της Κεφαλονιάς".
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον Κεφαλονίτη ιστορικό  Ηλία Τσιτσέλη τα Κουρουκλάτα πήραν την ονομασία τους από τον Βενέδικτο Κουρούκλη, που καταγόταν από την Ήπειρο. Ο ίδιος βεβαιώνει ότι "τα αρχαία έγγραφα και το οικόσημο της οικογενείας Κουρούκλη βρίσκεται στο Ληξούρι υπό την κατοχή του Άγγελου Κουρούκλη". Αυτό βέβαια σημαίνει ότι τα είδε ο ίδιος στις αρχές του περασμένου αιώνα όποτε έγραψε και τα "Κεφαλληνιακά Σύμμικτα".
Δίνει δε και την πληροφορία ότι η οικογένεια Κουρούκλη ήταν προνομιούχος κατά την διάρκεια της δυναστείας των Τόκων (1357-1479).