cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εσέντεπε (ΤΔΒΚ)
Το Εσέντεπε είναι χωριό της επαρχίας Γκίρνε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άγιος Αμβρόσιος Κερύνειας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Το χωριό μετονομάστηκε σε Εσέντεπε το 1975. Με το ίδιο όνομα αποκαλούσαν, από το 1958, οι Τουρκοκύπριοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το χωριό Άγιος Νικόλαος Πάφου που ήταν ο τόπος καταγωγής τους. Για αυτόν τον λόγο μετονόμασαν τον νέο χώρο διαμονής τους με την ίδια ονομασία.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκίρνε
Καρλ Φέρντιναντ Κόρι
Ο Καρλ Φέρντιναντ Κόρι, Εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας (5 Δεκεμβρίου 1896 – 20 Οκτωβρίου 1984) ήταν Τσέχο-Αμερικανός βιοχημικός και φαρμακολόγος γεννημένος στην Πράγα (τότε στην Αυστροουγγαρία, τώρα Τσεχική Δημοκρατία) ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του Γκέρτι Κόρι  και τον Αργεντινό φυσιολόγο Μπερνάντο Ουσάυ, έλαβαν το βραβείο Νόμπελ το 1947     για την ανακάλυψή τους για το πώς το γλυκογόνο (ζωικό άμυλο) - ένα παράγωγο της γλυκόζης - διασπάται κάτω και επανασυντίθεται στο σώμα, για χρήση ως αποθήκη και πηγή ενέργειας. Το 2004, και τα δύο Κόρι χαρακτηρίστηκαν Εθνικό Ιστορικό Χημικό Ορόσημο σε αναγνώριση της δουλειάς τους, που διευκρίνισε τον μεταβολισμό των υδατανθράκων.
Εκπαίδευση και νεανικά χρόνια
Ο Καρλ Κόρι ήταν γιος του Καρλ Ισιντόρ Κόρι (1865, Μπρούξ ( τσεχικά: Μοστ), Βοημία, Αυστριακή Αυτοκρατορία – 1954, Βιέννη), ζωολόγος, και η Μαρία Κόρι (το γένος Λίπιχ· 1870, Γκρατς – 1922, Πράγα), κόρη του Ιταλού-Αυστριακού γιατρού Φέρντιναντ Λίπιχ (1838, Πάδοβα, – 191). Πράγα).
Καριέρα
Η Γκέρτι πέθανε το 1957 και ο Καρλ Κόρι παντρεύτηκε την Άννα Φιτζέραλντ-Τζόουνς (1909-2006) το 1960. Παρέμεινε στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον μέχρι το 1966, όταν συνταξιοδοτήθηκε ως πρόεδρος του τμήματος βιοχημείας. Διορίστηκε επισκέπτης καθηγητής Βιολογικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ενώ διατηρούσε εργαστηριακό χώρο στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης, όπου συνέχισε την έρευνα στη γενετική. Από το 1968 έως το 1983, συνεργάστηκε με τη διάσημη γενετιστή Σαλώμη Γκλούεκσον‑Βαέλς του Ιατρικού Κολλεγίου Άλμπερτ Αϊνστάιν στη Νέα Υόρκη, μέχρι τη δεκαετία του 1980 όταν η ασθένεια τον εμπόδισε να συνεχίσει. Το 1976, ο Καρλ Κόρι έλαβε το Laurea honoris causa στην Ιατρική από το Πανεπιστήμιο της Τεργέστης. Ο Καρλ Κόρι μοιράζεται ένα αστέρι με την Γκέρτι στη Λεωφόρο της Δόξας του Σαιντ Λούις.
Βραβεία και τιμές
Εκτός από το βραβείο Νόμπελ, ο Καρλ Κόρι κέρδισε το βραβείο Άλμπερτ Λέισκερ για τη Βασική Ιατρική Έρευνα το 1946 και το 1959 το Αυστριακό παράσημο για την Επιστήμη και την Τέχνη. Ο Καρλ Κόρι εξελέγη Ξένο μέλος της Βασιλικής Εταιρείας (ForMemRS) το 1950 και η οικονομική επιχορήγηση για καθηγητική θέση Καρλ Κόρι στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον ονομάστηκε προς τιμήν του, η οποία σήμερα διαχειρίζεται από τον Κόλιν Νίκολς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Αυστριακοί του 20ού αιώνα
Γαλλική λογοτεχνία του Μεσαίωνα
μικρογραφία|[[Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί|Οι πολύ πλούσιες ώρες του δούκα του Μπερύ (1412-1416), χειρόγραφο του 15ου αιώνα]] μικρογραφία| Ο θάνατος του Ρολάνδου, μινιατούρα του [[Ζαν Φουκέ, από τα Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας, περίπου 1455-1460. ]]Η μεσαιωνική λογοτεχνία της Γαλλίας αντιστοιχεί στα έργα που έχουν γραφτεί στα παλαιά γαλλικά και μέσα γαλλικά από τον 11ο έως τα τέλη του 15ου αιώνα και αποτελεί την απαρχή της Γαλλικής λογοτεχνίας.
Για τους ιστορικούς, ο Μεσαίωνας οριοθετείται ανάμεσα στην πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (476) και την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453). Αλλά ο λογοτεχνικός Μεσαίωνας στη Γαλλία δεν έχει την ίδια έκταση. Έως τον 11ο αιώνα φιλόσοφοι και θεολόγοι έγραφαν στα λατινικά, που ήταν η επίσημη γλώσσα.
Αν και ο Εκατονταετής Πόλεμος και η πανδημία του Μαύρου Θανάτου του ΙΔ' αιώνα περιόρισαν αυτή τη δημιουργική παραγωγή, ο ΙΕ' αιώνας έθεσε τις βάσεις για τη γαλλική Αναγέννηση.
Παρουσίαση
μικρογραφία|Σελίδα από το Βιβλίο της ερωτοχτυπημένης καρδιάς, μυθιστόρημα αλληγορικό, γραμμένο από [[Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως|τον Ρενέ ντ'Ανζού, μινιατούρα του Μπαρτελεμύ ντ' Άικ (1457)]] Το πρώτο γνωστό κείμενο της γαλλικής μεσαιωνικής λογοτεχνίας είναι η Ακολουθία της αγίας Ευλαλίας, η οποία στην πραγματικότητα είναι μια προσαρμογή σε 29 στίχους ενός λατινικού ποιήματος με θέμα θρησκευτικό και παιδαγωγικό, χρονολογείται από το 881-882.
Τα σημαντικά κείμενα της γαλλικής λογοτεχνίας, χρονολογούνται από τα μέσα του Μεσαίωνα, τον 11ο αιώνα, εποχή της ανάπτυξης των πόλεων, της γεωργίας και αύξησης του πληθυσμού μετά από περιόδους επιδρομών, όπου κυριαρχούσαν το πολιτικό χάος και οι επιδημίες.
Εξέλιξη της γαλλικής γλώσσας από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα
Τα κελτικά ιδιώματα των κατοίκων της Γαλατίας εξαφανίστηκαν σταδιακά κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής κατάκτησης, προς όφελος των λατινικών: τα γραπτά λατινικά (κλασικά) και τα προφορικά (λαϊκά λατινικά). Τα κλασικά λατινικά διδάσκονταν στα σχολεία και παρέμεναν η επίσημη γλώσσα των θρησκευτικών τελετών, των επιστημονικών έργων, των νομοθετικών πράξεων και ορισμένων λογοτεχνικών έργων. Τα εκλαϊκευμένα λατινικά, που τα μιλούσαν οι στρατιώτες και οι Ρωμαίοι έμποροι και υιοθετήθηκαν από τους ντόπιους, εξελίχθηκαν σταδιακά παίρνοντας μορφές διαφορετικών ρομανικών διαλέκτων, ανάλογα με τις περιοχές της χώρας. Αυτές οι διάλεκτοι διακρίνονται σε δύο κλάδους : η γλώσσα του οïλ που μιλούσαν στα βόρεια του Λίγηρα, και η γλώσσα του οκ, στον νότο της Γαλλίας με κέντρο την Προβηγκία, όροι που προήλθαν από τον τρόπο που πρόφεραν το oui=ναι. Τον 9ο αιώνα οι ρομανικές διάλεκτοι είχαν ήδη διαφοροποιηθεί πολύ από τα λατινικά: για να γίνει κατανοητή, για παράδειγμα η Αγία Γραφή, γραμμένη στα λατινικά, ήταν απαραίτητα τα σχόλια. Με την ενίσχυση της βασιλικής εξουσίας, από τον 13ο αιώνα, τα φραγκικά, ιδίωμα εν χρήσει στην Ιλ-ντε-Φρανς, επιβλήθηκαν σιγά-σιγά στις άλλες γλώσσες και εξελίχθηκαν στα κλασικά γαλλικά.
Επισκόπηση της περιόδου
Πρώτο λογοτεχνικό είδος στη γαλλική λογοτεχνία θεωρείται το επικό άσμα. Πρόκειται για έμμετρα αφηγήματα σε δημώδη γλώσσα, τα οποία μεταφέρουν συχνά προφορικές παραδόσεις και στόχος τους είναι να τραγουδηθούν υπό τη συνοδεία μουσικής. Πηγή έμπνευσης είναι η σχετικά πρόσφατη αλλά και παλαιότερη ιστορία, σε συνδυασμό με παγανιστικούς θρύλους της λατινικής, ελληνικής ή τευτονικής μυθολογίας. Η θεματολογία τους αφορά στην ιπποτική ανδρεία αλλά και την αντιπαράθεση με το Ισλάμ. Ο θρησκευτικός πόλεμος παίρνει πλέον επικές και ηρωικές διαστάσεις .μικρογραφία|Μινιατούρα από ένα χειρόγραφο της [[Μυθιστορία του ρόδου|Μυθιστορίας του Ρόδου|εναλλ.=]] Η μυθιστορία, που εμφανίστηκε τον 12ο αιώνα, έχει ως κύρια θέματα τη λατρεία του μοναδικού, τέλειου και συχνά δυστυχισμένου έρωτα, τις πολεμικές περιπέτειες και το υπερφυσικό στοιχείο. Έλκει την καταγωγή της από την Αρχαιότητα, ενσωματώνει ανατολικές επιρροές που οφείλονται στην επιστροφή των Σταυροφόρων και εμπνέεται από κελτικούς μύθους. Αυτά τα ποιήματα τα τραγουδούσαν τρουβέροι και τροβαδούροι στις αυλές των αρχόντων.
Την ίδια εποχή (12ος-13ος αιώνας) εμφανίζεται η πρώιμη λυρική ποίηση. Ήταν μια έκφραση του εξιδανικευμένου έρωτα, έκφραση της λατρείας του εραστή για την αγαπημένη του, που τη θεωρούσε πλάσμα ανώτερο.
Η αλληγορία με τη Μυθιστορία του ρόδου (1230) δημοφιλές έργο που ήταν γνωστό σε όλη την Ευρώπη. αριστερά|μικρογραφία|Μικρογραφία από τη [[μάχη του Κρεσί του Λουαζέ Λιεντέ, Χρονικά του Ζαν Φρουασάρ (BNF, FR 2643, fol. 165v)]] Η ηθικοδιδακτική λογοτεχνία άνθησε επίσης αυτή την περίοδο με τη συγγραφή εγκυκλοπαίδειας και άλλων διδακτικών έργων σε έμμετρο γαλλικό λόγο. Παράλληλα, μεγάλη δημοτικότητα απέκτησαν και οι αλληγορικοί μύθοι, οι οποίοι αφηγούνται τις περιπέτειες ζώων προικισμένων με λογική. Η αλεπού, η αρκούδα, ο λύκος, ο κόκορας, ο γάτος, κ.λπ., το καθένα έχει ένα χαρακτηριστικό του ανθρώπινου χαρακτήρα: ανεντιμότητα, αφέλεια, πονηριά... Οι ανώνυμοι συγγραφείς στηλιτεύουν σ' αυτά τα ποιήματα τις αξίες των φεουδαρχικών θεσμών και την αυλική ηθική.
Το θρησκευτικό θέατρο αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και ανεβάζει στη σκηνή τα Μυστήρια, δηλαδή παραστάσεις για τις θρησκευτικές εορτές όπως αυτές των Χριστουγέννων, του Πάσχα και της Αναλήψεως. Αντίθετα με τα προηγούμενα λογοτεχνικά είδη που απευθύνονταν κυρίως στους ευγενείς, το θρησκευτικό θέατρο απευθύνεται σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων. Δίπλα σ' αυτό εμφανίζεται τον 15ο αιώνα το κωμικό θέατρο που ονομάζεται φάρσα, το οποίο πολεμήθηκε σκληρά από τις θρησκευτικές αρχές.
Τα πρώτα ιστορικά χρονικά που γράφτηκαν στα γαλλικά είναι ιστορίες των Σταυροφοριών, που χρονολογούνται από τον 12ο αιώνα. Μερικές από αυτές τις ιστορίες, όπως αυτές του Ζουανβίλ που απεικονίζουν τη ζωή του Αγίου Λουδοβίκου, έχουν επίσης ένα ηθικό σκοπό και εξιδανικεύουν μερικά από τα γεγονότα. Στη συνέχεια, τον Εκατονταετή πόλεμο (1337–1453) τον αφηγήθηκε ο Ζαν Φρουασάρ (1337-1410;) σε δύο βιβλία, τα Χρονικά.
Μετά τον Εκατονταετή πόλεμο, το έργο του ποιητή Φρανσουά Βιγιόν (1431-1463;), εκφράζει μια εξέγερση ενάντια στις αδικίες της εποχής του.
Το ερώτημα του συγγραφέα
Η μεσαιωνική λογοτεχνία είναι ως επί το πλείστον ανώνυμη, υπάρχουν, ωστόσο, διάφοροι τύποι ανωνυμίας. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει το όνομα του συγγραφέα, αυτός μπορεί να δώσει στοιχεία ώστε να αποκρυπτογραφηθεί το όνομα του, για παράδειγμα μέσα από ένα αίνιγμα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για τον ανώνυμο συγγραφέα να εμφανιστεί, όπως η χρήση του πρώτου ή τρίτου προσώπου στην αφήγηση, η τοποθέτηση λογοπαιγνίου που περιέχει το όνομά του στον πρόλογο ή τον επίλογο, η παράθεση καταλόγου άλλων έργων του, η εμφάνισή του σε ένα χαρακτήρα του έργου. Η ανωνυμία οφείλεται συνεπώς, είτε σε κάποιο ηθικό λόγο οποιουδήποτε είδους, είτε στην ταπεινότητα που ήταν πολύ σημαντική έννοια κατά τον Μεσαίωνα, ή σε παιγνιώδη διάθεση.
Από ένα χειρόγραφο σε άλλο, το έργο μπορεί να αλλάξει, επειδή δεν υπάρχει καμία πατρότητα, αυτό είναι συχνό φαινόμενο στα ποιήματα των τροβαδούρων. Είναι δε συχνά ένα σημάδι ότι ο γραφέας αλλάζει την απόδοση πιστεύοντας ότι αναγνώρισε το στυλ κάποιου άλλου.
Συχνά, στην αρχή ενός χειρόγραφου υπάρχει μια «βιογραφία» του συγγραφέα, γραμμένη από κάποιον άλλο, το πρόβλημα είναι ότι αυτή η βιογραφία αντλεί πληροφορίες από το λυρικό κομμάτι, σαν να ήταν το φανταστικό διήγημα μια αφηγηματική βιογραφία. Γενικά, αυτές οι βιογραφίες είναι, λανθασμένες.
Η έννοια της ταπεινοφροσύνης είναι πολύ σημαντική επίσης για να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται ορισμένοι συγγραφείς στα έργα τους, γεγονός που εξηγεί γιατί πολλοί συγγραφείς εμφανίζονται σαν τυφλοί (η όραση είναι η ευγενέστερη αίσθηση), άσχημοι (όπως ο Σωκράτης ή ο Αίσωπος), ανάπηροι, λεπροί, τραυλοί, καμπούρηδες...
Το επικό άσμα
Τα επικά άσματα από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα είναι στην πλειοψηφία τους γραμμένα στη γλώσσα του οïλ, τη διάλεκτο της βόρειας Γαλλίας. Στην εποχή τους θεωρούνταν αληθινές ιστορίες και όχι μυθοπλασία. Ο ήρωας ήταν ένας ιππότης που ενσάρκωνε την εντιμότητα, τη γενναιότητα, τη συνέπεια, τον σεβασμό προς τη γυναίκα, την προστασία των αδυνάτων, δηλαδή τις αξίες της ιπποσύνης, το φεουδαρχικό ιδανικό και, φυσικά, την ακλόνητη πίστη στον Θεό.
Παρόλο που ήταν η εποχή των Σταυροφοριών και αφθονούσαν οι σύγχρονες περιπέτειες, έβρισκαν ωστόσο ευχαρίστηση να θυμούνται τα παλιά, νοσταλγούσαν τον Καρλομάγνο, ακόμη και τον Μέγα Αλέξανδρο. Σε πολλές περιπτώσεις οι καλόγεροι προμήθευαν τα ιστορικά στοιχεία και ο κάθε τροβαδούρος έκανε τις δικές του παραλλαγές. Υπήρξε βαθιά η επήρεια που είχαν πάνω στα ήθη αυτά τα άσματα που επαναλαμβάνονταν παντού και αποτυπώνονταν στη μνήμη με τον ρυθμό και την ομοιοκαταληξία τους και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της γαλλικής ψυχής.
Ένα χαρακτηριστικό του επικού άσματος είναι ότι για αιώνες διατήρησε ζωντανή στη μνήμη του κοινού την ιπποτική παράδοση ως πολιτιστική αξία.
Έχουν ομαδοποιηθεί σε τέσσερις κύριους κύκλους : τον κύκλο του Καρλομάγνου, τον κύκλο του Γουλιέλμου της Οράγγης, τον κύκλο του Ντουν της Μαγεντίας και τον κύκλο των τεσσάρων γιων Αιμόν.
Ο κύκλος του Καρλομάγνου
Αυτός ο κύκλος, που ονομάζεται επίσης κύκλος του βασιλιά, κυριαρχείται από τον χαρακτήρα του Καρλομάγνου και συγκεντρώνει τριάντα έργα που μας επιτρέπουν να ανακατασκευάσουμε μια ποιητική ιστορία της ζωής του. Εξιστορούνται τα κατορθώματα, οι κακουχίες, οι νίκες του και συγκεντρώνει γύρω του ήρωες που οι χαρακτήρες τους είναι άλλοτε ιστορικοί και άλλοτε μυθικοί. Κατάταξη των έργων που αναφέρονται στον Καρλομάγνο  :
Ο κύκλος του Γουλιέλμου της Οράγγης
Αυτός ο κύκλος, που ονομάζεται επίσης Κύκλος του Γκαρέν ντε Μονγκλάν, περιέχει περίπου είκοσι πέντε ποιήματα που αναφέρονται στον μυθικό χαρακτήρα του Γουλιέλμου της Οράγγης, δισέγγονο του Γκαρέν ντε Μονγκλάν.
Μύθοι και τροβαδούροι του αποδίδουν διάφορα ονόματα και συγγενείς :
Η δράση των ασμάτων αυτού του κύκλου διαδραματίζεται κυρίως στην περιοχή του Λανγκεντόκ και της Προβηγκίας.
Ο κύκλος του Ντουν της Μαγεντίας
Εδώ, το κεντρικό θέμα δεν είναι ένας κεντρικός ήρωας αλλά η φεουδαλική διαμάχη, οι πολεμικές συγκρούσεις των φεουδαρχών είτε μεταξύ τους είτε εναντίον του βασιλιά. Μερικά από αυτά χαρακτηρίζονται "επαναστατικά άσματα". Ο κύκλος αυτός περιλαμβάνει εξήντα άσματα.
Μερικά από τα έργα : Γκορμόν και Ιζεμπάρ (ή ο θάνατος του βασιλιά Γκορμόν) (12ος αιώνας) - Ζιρλαρ του Ρουσιγιόν (12ος αιώνας) - Γκαρέν της Λωρραίνης (13ος αιώνας) - Ραούλ του Γκαμπραί (12ος αιώνας) - Ρενώ του Μοντωμπάν (13ος αιώνας)
Ο κύκλος των τεσσάρων γιων Αιμόν
Αυτή η θρυλική και ηρωική εποποιία αντλεί το όνομά της από τέσσερις ιππότες, τον Ρενώ, τον Ααλάρ, τον Ριχάρδο και τον Γκισάρ, γιούς του κόμη Αιμόν της Δορδόνης. Ο Ρενώ του Μοντωμπάν είναι ο κύριος πρωταγωνιστής, μαζί με τον μάγο Μωζίς, το μαγικό άλογο Μπαγιάρ και τον βασιλιά Καρλομάγνο. Η ιστορία αφηγείται τη σύγκρουση ανάμεσα στους γιους του Αιμόν, υποτελείς του βασιλιά Καρλομάγνου, με τον ίδιο τον βασιλιά. Ο Ρενώ σκότωσε τον Μπερτολαί, τον αγαπημένο ανιψιό του Καρλομάγνου και ο αυτοκράτορας των Φράγκων κατεδάφισε το οχυρό τους του Μοντεσόρ, στις Αρδέννες. Τους ακολούθησε έπειτα στη Γασκώνη, όπου έγιναν αυτοί κατείχαν το κάστρο του Μοντωμπάν, καταφεύγοντας συχνά στην προδοσία, ενώ οι γιοι Αιμόν παρέμεναν έντιμοι. Ο Ρολάνδος και οι σύμβουλοι του Καρλομάγνου τελικά τον έπεισαν να διαπραγματευτεί την ειρήνη. Ο Καρλομάγνος απαίτησε να του παραδοθεί το άλογο Μπαγιάρ και ο Ρενώ να πάει προσκυνητής σε ένα άγιο χώρο.μικρογραφία|Ένα τυπωμένο αντίγραφο της ιστορίας από τους Τέσσερις γιους του Αιμόν, που αποδίδεται στον Huon de Villeneuve, 1497.Αρχικά ήταν ένα επικό άσμα. Η ιστορία του έχει υποστεί αρκετές αλλαγές από τον 13ο αιώνα ως τις μέρες μας. Το παλαιότερο χειρόγραφο των Τεσσάρων γιων του Αιμόν, που ονομάζεται επίσης Άσμα του Ρενώ του Μοντωμπάν, ίσως προέρχεται από την περιοχή των Αρδενών. Αυτό το ποίημα, το χειρόγραφο " La Vallière ", αποτελείται από 18 500 αλεξανδρινούς στίχους. Πιο σκοτεινή και περιεκτική από τις επόμενες παραλλαγές, διατηρείται στη βιβλιοθήκη Μπόντλιαν στην Οξφόρδη. Το χειρόγραφο La Vallière χρονολογείται από τα τέλη του 12ου αιώνα ή το αργότερο τα μέσα του 13ου αιώνα. Κυκλοφορούσε δε από στόμα σε στόμα πριν από την καταγραφή του.
Στον κύκλο των τεσσάρων γιων Αιμόν κατατάσσονται επίσης το Άσμα του Μωζίς ντ'Αιγκρεμόν, ο Βιβιάν της Μονμπάν και Ο Θάνατος του Μωζίς.
Η μυθιστορία (le roman)
μικρογραφία|Ο θάνατος του Τριστάνου και της Ιζόλδης, μικρογραφία περίπου 1475 Στη Γαλλία του 12ου αιώνα γεννήθηκε ένα νέο αφηγηματικό είδος, η μυθιστορία. Γράφτηκε στη ρομανική γλώσσα και γι'αυτό ονομάστηκε ρομάν, από εδώ προέρχεται ο όρος μυθιστόρημα (ρομάν) στα γαλλικά. Τα πρώτα έργα ήταν γραμμένα σε οκτασύλλαβο στίχο και τα μεταγενέστερα σε πεζό. Ήταν μυθοπλαστικές αφηγήσεις που περιέγραφαν φανταστικές ιστορίες για να ψυχαγωγήσουν και να καταπλήξουν το κοινό και σε αντίθεση με το έπος δεν είχαν διδακτικό ή ηθικό σκοπό. Οι ερωτικές, ιπποτικές και περιπετειώδεις μυθιστορίες ήταν κατά κανόνα δημιουργήματα επαγγελματιών συγγραφέων που είχαν μελετήσει γραμματική, ρητορική και λογική και έγραφαν για να διασκεδάσουν τους αριστοκράτες πάτρωνές τους.  Απεικόνιζαν τις αρχές της εποχής, τις αυλικές αξίες: τη δύναμη, τη λατρεία, τη γενναιοδωρία και την κομψότητα. Στις μυθιστορίες συνεχίζονται τα ανδραγαθήματα των ιπποτών του επικού άσματος, τώρα όμως έχουν σκοπό να ευχαριστήσουν τη «Δέσποινα των λογισμών» του ιππότη, την αγαπημένη του.
Η εξέλιξη της μυθιστορίας
Οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι έγραφαν στα λατινικά αλλά από τον 11ο ήδη αιώνα η λαϊκή λατινική γλώσσα είχε το προβάδισμα. Κατά τον 12ο αιώνα η επικράτηση της ρομανικής γλώσσας (ρομάν) επέτρεψε σε ανθρώπους που δεν γνώριζαν λατινικά να γράψουν και έτσι άρχισε να αναπτύσσεται ένα νέο λογοτεχνικό είδος, η μυθιστορία. Ο όρος romanz, που αρχικά σήμαινε τη "λαϊκή γλώσσα" (lingua romana) σε αντιδιαστολή προς τη λατινική γλώσσα, χρησιμοποιήθηκε γύρω στα 1140 για τις μεταφράσεις ή διασκευές σε λαϊκή γλώσσα λατινικών έργων και για συγγραφή νέων.
Η μυθιστορία αντιτίθεται στο επικό άσμα στο ότι είναι η διήγηση μιας περιπέτειας περισσότερο ή λιγότερο φανταστικής ενώ το επικό άσμα έχει πάντα - ή ισχυρίζεται ότι έχει - μια ιστορική βάση.
Από παράδοση οι μυθιστορίες κατατάσσονταν σε τρεις μεγάλους κύκλους, ανάλογα με το θέμα τους.
Αρθουριανός κύκλος - Θεματικό υλικό της Βρετανίας
Αυτές οι μυθιστορίες έχουν τις ρίζες τους στις κέλτικες παραδόσεις για τον βασιλιά Αρθούρο και τους ιππότες του. Με την ιστορία των βασιλέων της Βρετανίας του Τζέφρυ του Μόνμαουθ διασκευασμένη σε γαλλικό έμμετρο λόγο από τον Γουέις, αποκαλύφθηκε στους συγγραφείς μυθιστοριών ένας νέος φανταστικός κόσμος, αυτός της αυλής του βασιλιά Αρθούρου και της Βρετανίας. Εδώ συναντάμε τους μύθους του Άγιου Δισκοπότηρου (Graal) που είναι το σκεύος στο οποίο ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας συνέλεξε το αίμα του Χριστού. Οι ιστορίες, που αποτελούν τον αρθρουριανό κύκλο εμφανίζονται στη Γαλλία τον 12ο αιώνα με τη μορφή ύμνων, από τους οποίους οι γνωστοί είναι αυτοί της Μαρίας της Γαλλίας (Marie de France,1160-1210).
Οι μυθιστορίες της Αρχαιότητας - Θεματικό υλικό της Ρώμης
Αυτά τα έργα είναι εμπνευσμένα από την Αρχαία εποχή και γράφτηκαν από κληρικούς που αντέγραψαν, σχολίασαν και προσάρμοσαν έργα της ελληνικής και λατινικής γραμματείας : η μυθιστορία του Αλέξανδρου (περ. 1150), η μυθιστορία των Θηβών (περ. 1150), η μυθιστορία του Αινεία (περ. 1160), η μυθιστορία της Τροίας (περ. 1165) του Μπενουά ντε Σαιντ-Μωρ, η μυθιστορία του Ιούλιου Καίσαρα (περ. 1250).
Οι μυθιστορίες περιπέτειας από τον 12ο έως τον 15ο αιώνα
Δεν αντλούν τα θέματά τους και τους ήρωες τους από τη Βρετανία, οι πηγές τους είναι πιο ποικίλες και συχνά βυζαντινές.
Ηθικοδιδακτική και σατιρική λογοτεχνία
Ενώ στις βασιλικές αυλές και στους πύργους οι αβροί τρόποι προετοίμαζαν έναν πολιτισμό αριστοκρατικό, που θα φτάσει στο ζενίθ του τον 17ο αιώνα, αστοί και κληρικοί έγραφαν και αυτοί στίχους σε ύφος όμως μάλλον σκωπτικό. Ο ποιητής που διασκέδαζε τον λαό ήταν αυτός που κορόιδευε τις γυναίκες και τις αξιώσεις τους, τον ιππότη και την ανωτερότητά του, που συχνά ήταν περιφρονητική, ακόμη και την εκκλησία. Έτσι είδε το φως μια λογοτεχνία που ήταν ηθικοδιδακτική, μια σάτιρα ισοπεδωτική, σε αντίθεση με το επικό άσμα και το αυλικές μυθιστορίες.
Η αλληγορία
Ένα από τα πιο δημοφιλή ποιήματα του Μεσαίωνα είναι η Μυθιστορία του Ρόδου, που αποτελείται από δύο μέρη, το πρώτο (περ. 1230) γραμμένο από τον Γκιγιώμ ντε Λορίς (Guillaume de Lorris) και το δεύτερο, η συνέχεια (περ. 1275), του Ζαν ντε Μεν (Jean de Meung). Το πρώτο τμήμα είναι ένας ύμνος στον έρωτα, μια αλληγορία ενός συναρπαστικού ονείρου, όπου μία κοπέλα, την οποία συμβολίζει ένα μπουμπούκι ρόδου, πολιορκείται ερωτικά μέσα σε έναν κήπο, που αναπαριστά την αυλική κοινωνία. Η συνέχεια που έγραψε ο Ζαν ντε Μεν διαφέρει ουσιαστικά, καθώς ο συγγραφέας έγραψε από τη σκοπιά του αστού και ξεπέρασε τον αρχικό αυλικό κώδικα. Ενώ λοιπόν στο πρώτο μέρος περιέχεται "ολόκληρη η τέχνη του έρωτα", το δεύτερο μέρος είναι σατιρικό και διδακτικό και περιέχει αποσπάσματα καυστικής σάτιρας, ανάμεικτα με επιχειρήματα κοινωνικής κριτικής. Και τα δύο όμως έχουν χαρακτήρα διδακτικό. Το πρώτο είναι αυλικός ερωτικός κώδικας, το δε δεύτερο, ένα σύνολο ηθικών, κοινωνικών και φιλοσοφικών ιδεών του συγγραφέα.
Ο Ρενέ του Ανζού, Ο Βασιλιάς Ρενέ (1409-1480), έγραψε επίσης μια αλληγορική ιστορία, Το Βιβλίο της ερωτευμένης καρδιάς(1457), μισό σε πεζό λόγο και μισό σε στίχους, μια ιπποτική ερωτική διήγηση.
Η διδακτική λογοτεχνία
Από τον 12ο αιώνα εμφανίστηκαν έργα σε στίχο ή σε πεζό λόγο με ηθικοδιδακτικό περιεχόμενο και μεγάλη απήχηση στο κοινό :
Η αστική και σατιρική λογοτεχνία
μικρογραφία|Μυθιστόρημα της αλεπούς, Παρίσι Η αστική και σατιρική λογοτεχνία έρχεται σε αντίθεση με το φεουδαλικό, ιπποτικό ή αυλικό πνεύμα, αντιπαραθέτοντας τη σάτιρα, την παρωδία και το χιούμορ και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στον απλό λαό.
Πρώιμη λυρική ποίηση
Η λυρική ποίηση εμφανίστηκε κατά τον 12ο και 13ο αιώνα. Το χαρακτηριστικό της ήταν η έκφραση προσωπικών συναισθημάτων που απορρέουν από τον εξιδανικευμένο έρωτα. Ήταν έργο των τρουβέρων και των τροβαδούρων, που κινήθηκαν κυρίως γύρω από τις θεματικές της προσωπικής περιπέτειας, του «ευγενούς έρωτα» και της εξιδανίκευσης των σχέσεων. Συχνά ο ποιητής μιλά σε πρώτο πρόσωπο, υπονοώντας ότι τα συναισθήματα αυτά είναι δικά του.
Τα περισσότερα λυρικά ποιήματα είναι ανώνυμα, υπάρχουν όμως και μερικοί επώνυμοι δημιουργοί όπως ο Αντάμ ντε λα Αλ που στο έργο του περιλαμβάνονται και τα μουσικά παιχνίδια, τραγουδιστοί διάλογοι οι οποίοι σχολίαζαν ερωτικά επεισόδια.
Ο Παρισινός ποιητής του 13ου αιώνα Ρυτμπέφ, πολυμαθής, άνθρωπος των γραμμάτων, είναι ο τελευταίος τρουβέρος και πρώτος ποιητής των νεότερων χρόνων. Στο έργο του επέκρινε και σατίριζε τους μοναχούς. Με τους στίχους του έγινε η ηχώ της ανθρώπινης αδυναμίας, της αβεβαιότητας και της φτώχειας, σε αντιπαράθεση με τις αυλικές αξίες.
Το θέατρο
Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και την επικράτηση του Χριστιανισμού το οργανωμένο θέατρο απαγορεύτηκε, ως τέχνη ταπεινή που δεν εξυπηρετούσε κανένα σκοπό. Πολύ πριν κάνει την επανεμφάνισή του, τον 10ο αιώνα, υπήρχαν μόνο κάποιοι συνεχιστές της ρωμαϊκής μιμικής παράδοσης, δηλαδή τραγουδιστές, μίμοι, ακροβάτες, χορευτές, σαλτιμπάγκοι ταχυδακτυλουργοί.
Τα παλαιότερα θεατρικά έργα στη Γαλλία είχαν θρησκευτικό περιεχόμενο. Τα πιο γνωστά, τα ονομαζόμενα Μυστήρια ήταν αρχικά Λειτουργικά δράματα αλλά ήδη από τον 14ο αιώνα μετατράπηκαν σε δραματικές παραστάσεις. Τα Λειτουργικά δράματα αντλούσαν το υλικό τους από την Αγία Γραφή σε αντίθεση με τα Θαύματα, που βασίζονταν στους βίους των αγίων. Σταδιακά αναπτύχθηκαν και άλλα είδη θεατρικής δραστηριότητας, ψυχαγωγικά, όπως η κωμωδία που ως το τέλος του 16ου αιώνα πήρε καθαρά κοσμικό χαρακτήρα.
Το πρώτο θεατρικό χειρόγραφο χρονολογείται προς το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Είναι Το έργο του Αδάμ που έχει χαρακτήρα θρησκευτικό και κοινωνικό. Κάποια πάθη παίχτηκαν κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών (είκοσι φορές!), με τέτοια επιτυχία, που απαγορεύτηκαν στον 16ο αιώνα για διατάραξη της δημόσιας τάξης.
Το θρησκευτικό θέατρο -Το Λειτουργικό δράμα και τα Μυστήρια
μικρογραφία|Heures d'Étienne Chevalier μινιατούρα του [[Ζαν Φουκέ, Μουσείο Κοντέ, 15ος αιώνας. Οι θεατές παρακολουθούν ένα Μυστήριο αφιερωμένο στη μάρτυρα αγία Απολίνα.]]
Μετά από αιώνες ανυπαρξίας το θέατρο αναβίωσε στον Μεσαίωνα βρίσκοντας πηγές έμπνευσης στη λειτουργία της Εκκλησίας. Ήδη από τον 10ο αιώνα παρουσιάζονταν δραματοποιημένα ορισμένα μέρη των λειτουργιών του Πάσχα και των Χριστουγέννων, το λειτουργικό δράμα. Καθώς αυτές οι σύντομες αναπαραστάσεις αυξάνονταν, τοποθετήθηκαν στα πλαϊνά του εσωτερικού των εκκλησιών μικρές σκηνές, όπου παρουσιάζονταν ιστορίες, σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο. Σκοπός της δραματοποίησης ήταν να μεταδώσει πιο παραστατικά στον αμόρφωτο λαό το βαθύτερο νόημα των γεγονότων που γιορτάζονταν τελετουργικά με τη Λειτουργία. Η καθομιλουμένη άρχισε να χρησιμοποιείται παράλληλα με τα λατινικά και ο απλός διάλογος αντικατέστησε την αντιφωνική ψαλμωδία. Στις αρχές του 14ου αιώνα το λειτουργικό δράμα είχε φύγει πια από τα χέρια του κλήρου και παιζόταν από λαϊκούς. Μερικά από τα πιο γνωστά λειτουργικά δράματα είναι Οι μωρές Παρθένες - οι Προφήτες του Χριστού - Το Δράμα του Αδάμ - Το έργο της Αναστάσεως. Και ορισμένα θαύματα, όπως Το Θαύμα του Θεοφίλου του Ρυτμπέφ και Τα Θαύματα της Παναγίας.
Τα λειτουργικά δράματα σταδιακά άρχισαν να παίζονται στα προαύλια των εκκλησιών και τέλος, στα ίδια τα χωριά και τις πόλεις. Καθιερώθηκε να μιλούν την καθομιλουμένη και απομακρύνθηκαν από τον λειτουργικό χαρακτήρα που είχαν αρχικά. Αυτά έγιναν γνωστά ως Μυστήρια και παίζονταν από επαγγελματικές συντεχνίες ηθοποιών. Τα εκκλησιαστικά άμφια αντικαταστάθηκαν από ρούχα της εποχής και τα σκηνικά έγιναν πιο ρεαλιστικά. Σιγά-σιγά στο κεντρικό θρησκευτικό θέμα ενσωματώθηκαν κωμικά ιντερλούδια. Έτσι το θέατρο πήρε τον κοσμικό χαρακτήρα που είχε και κατά την κλασική αρχαιότητα, αν και διατήρησε πάντα το χριστιανικό ήθος.
Μερικά από τα πιο γνωστά Μυστήρια είναι Το Πάθος του Αρνούλ Γκρεμπάν, Το Πάθος του Ζαν Μισέλ, Το Μυστήριο του Αγίου Λουδοβίκου του Πιέρ Γκρενγκουάρ, Το Μυστήριο της Τροίας, του Ζακ Κερί. μικρογραφία|[[Αντάμ ντε λα Αλ]]
Η Κωμωδία
Η κωμωδία εμφανίστηκε σαν θεατρικό είδος στην πόλη, ειδικά στο Αράς με την περίφημη Συντεχνία των σαλτιμπάγκων και αστών του Αράς, στην οποία ανήκε και ο Αντάμ ντε λα Αλ. Επτά θεατρικά έργα υπάρχουν από αυτή την εποχή. Δύο από αυτά είναι:Το Παιχνίδι της Φυλλωσιάς, το πρώτο σχετικά αξιόλογο κωμικό έργο με κοσμικό περιεχόμενο που έγραψε ο Αντάμ ντε λα Αλ το 1276, έργο σατιρικού χαρακτήρα, όπου ο συγγραφέας αναφέρεται σκωπτικά σε μέλη της οικογένειάς του, τους φίλους του και τους συμπολίτες του. Το Παιχνίδι του Ρομπέν και της Μαριόν επίσης του Αντάμ ντε λα Αλ.
Τα είδη της κωμωδίας που αναπτύχθηκαν τον Μεσαίωνα
Χρονικά
Η κύρια μορφή ιστοριογραφίας στον Μεσαίωνα είναι τα χρονικά. Τα περισσότερα χρονικά γράφτηκαν σε μοναστήρια, το σημαντικότερο των οποίων ήταν το αβαείο του αγίου Διονυσίου στο Παρίσι. Στην αρχή γράφονταν αποκλειστικά στα λατινικά, όπως η Χρονογραφία του Φρεντεγκάριους (7ος-8ος αιώνας), τα Χρονικά του Μετς, που διηγούνται την ιστορία των Φράγκων από την ίδρυση του βασιλείου τους τον 5ο αιώνα ως το 904, τα Χρονικά του αγίου Μπερτίνου ή η συλλογή Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας του Συζέρ (αρχές 12ου αιώνα). Από τα τέλη του 12ου αιώνα οι χρονικογράφοι άρχισαν να χρησιμοποιούν την κοινή γλώσσα, τα παλαιά γαλλικά. Γράφτηκαν τότε, ανάμεσα σε άλλα, η Ιστορία του ιερού πολέμου του Αμβρόσιου του Εβρέ (τέλη 12ου αιώνα), που αναφέρεται στην Γ' Σταυροφορία, δύο Χρονογραφίες της Δ' Σταυροφορίας του Ροβέρτου ντε Κλαρί και του Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου, έργα μεγάλης ιστορικής αλλά και λογοτεχνικής αξίας, η Ιστορία του αγίου Λουδοβίκου (1309) του Ζουανβίλ και μεταφράστηκαν από τα λατινικά τα Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας, που η σύνταξή τους συνεχίστηκε ως την άνοδο στον θρόνο του Λουδοβίκου ΙΑ', το 1461.
Μερικοί από τους πιο γνωστούς χρονικογράφους είναι:
Το κήρυγμα
Στον Μεσαίωνα το κήρυγμα της Καθολικής λατρείας εξελίχθηκε σε λογοτεχνικό είδος, τα περισσότερα όμως κείμενα είναι στα λατινικά. Μερικοί από τους πιο ονομαστούς ιεροκήρυκες ήταν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας
Φίλιππος Φιλίππου (συγγραφέας)
Ο Φίλιππος Φιλίππου είναι Έλληνας συγγραφέας, δοκιμιογράφος και αρθρογράφος.
Βιογραφία
Ο Φίλιππος Φιλίππου γεννήθηκε στους Κυνοπιάστες της Κέρκυρας στις 4 Δεκεμβρίου του 1948. Από το 1968 έως το 1982 ταξίδευε συχνά ως μηχανικός σε φορτηγά πλοία και οι θαλασσινές εμπειρίες επηρέασαν την κατοπινή λογοτεχνική παραγωγή του.
Το πρώτο βιβλίο του Φιλίππου κυκλοφόρησε το 1983. Από τότε, έχει συγγράψει και εκδώσει πάνω από είκοσι βιβλία, πολλά από τα οποία σχετίζονται με ιστορικά πρόσωπα ή πρόσωπα της νεοελληνικής λογοτεχνικής κληρονομιάς, όπως οι Κωνσταντίνος Καβάφης, Ζορμπάς, Οδυσσέας Ελύτης και Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Έχει επίσης εκδώσει αστυνομικά μυθιστορήματα, όντας ένας εκ των ελαχίστων λογοτεχνών που υπηρετούν το είδος με συνέπεια στην Ελλάδα, αλλά και έργα που απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους. Έχει επίσης λάβει μέρος σε πολλούς συλλογικούς τόμους με αστυνομικά διηγήματα.
Ως αρθρογράφος, ο Φιλίππου έχει δημοσιεύσει κείμενα για τον πολιτισμό και τη λογοτεχνία, βιβλιοπαρουσιάσεις και κριτικά σημειώματα σε έντυπα πανελλαδικής κυκλοφορίας (στις εφημερίδες Η Αυγή, Η Εποχή, Το Βήμα και το περιοδικό Αντί, όπου είχε τακτικές συνεργασίες), καθώς και σε τοπικά έντυπα της Κέρκυρας, της Θεσσαλονίκης και της Λευκωσίας. Κείμενά του φιλοξενούνται και σε ιστοτόπους αφιερωμένους στο βιβλίο, τις τέχνες και τον πολιτισμό. To 2012 τιμήθηκε για το συγγραφικό έργο και το σύνολο της προσφοράς του από την Εστία Ιστορίας και Πολιτισμού της γενέτειράς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί
DRAKON
Η DRAKON (ρωσ. ДРАКОН, "δράκος" – αρχικά των λέξεων Дружелюбный Русский Алгоритмический язык, Который Обеспечивает Наглядность, "φιλική Ρωσική αλγοριθμική γλώσσα που εξασφαλίζει καθαρό νόημα") είναι αλγοριθμική οπτική γλώσσα προγραμματισμού που αναπτύχθηκε για το διαστημικό εγχείρημα Μπουράν. Η ανάπτυξη της άρχισε το 1986 και διευθύνθηκε από τον Vladimir Parondzhanov, με σκοπό την αντικατάσταση των εξειδικευμένων γλωσσών PROL2 (ПРОЛ2), DIPOL (ДИПОЛЬ) και LAKS (ЛАКС), που ήδη χρησιμοποιούνταν στο εγχείρημα Μπουράν, από μια μοναδική γλώσσα.
Το έργο ολοκληρώθηκε το 1996 (3 χρόνια μετά τον επίσημο τερματισμό του εγχειρήματος Μπουράν), με την ανάπτυξη του αυτόματου συστήματος προγραμματισμού CASE με τον τίτλο "Grafit-Floks".
Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε στο Sea Launch και σε άλλα διαστημικά εγχειρήματα.
Οι κανόνες της DRAKON για τη δημιουργία διαγραμμάτων βελτιστοποιήθηκαν με σκοπό την καλύτερη κατανόησή τους, ώστε να είναι ένα εργαλείο intelligence augmentation.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλγόριθμοι Κατηγορία:Οπτικές γλώσσες προγραμματισμού
Εύδωρος ο Αλεξανδρεύς
Ο Εύδωρος ο Αλεξανδρεύς (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, εκπρόσωπος του μεσοπλατωνισμού με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια. Προσπάθησε να αναδημιουργήσει τη φιλοσοφία του Πλάτωνα με όρους των Πυθαγορείων.
Περιγραφή
Ανέπτυξε μια τελεολογική αρχή για τον Πλατωνισμό, εμπνεόμενος από τον Θεαίτητο του Πλάτωνα, όπου στον διάλογο αναφέρεται όσο μπορούμε δυνατόν, ας γίνουμε σαν τον Θεό (φυγὴ δὲ ὁμοίωσις θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν) Ο Εύδωρος θεώρησε πως η πρόταση αυτή όριζε καλά τον κοινό στόχο του Πυθαγόρα, Σωκράτη, και του Πλάτωνα. Οι μεταφυσικές και κοσμολογικές θεωρίες του, αναμείγνυαν στοιχεία των πλατωνικών, πυθαγόρειων, και στωικιστικών ιδεών.
Η αναθεώρηση που έκανε στις Κατηγορίες του Αριστοτέλη ορίζοντας τες καθαρά ως μέρος της ύλης και όχι ως πλατωνικά ιδεατά, άσκησε σημαντική επιρροή στους μετέπειτα πλατωνιστές όπως ο Πορφύριος του 3ου αιώνα μ.Χ.. Ο νεοπλατινιστής του 6ου αιώνα Σιμπλίκιος, χαρακτηρίζει τον Εύδωρο ως φιλόσοφο της Περιπατητικής σχολής ως αποτέλεσμα του σχολιασμού του Ευδώρου στα έργα του Αριστοτέλη.
Εργογραφία
Το μόνο που διασώζεται από τα έργα του είναι διάφορα αποσπάσματα, ενώ αρκετές από τις ιδέες του είναι γνωστές μόνο μέσω των αναφορών από άλλους συγγραφείς:
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Πλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αριστοτελικοί φιλόσοφοι
Ντάνιελ '16
Ντάνιελ '16 είναι ο τίτλος ελληνικής, δραματικής κινηματογραφικής ταινίας, παραγωγής 2020 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου. Η ταινία παρακολουθεί έναν 16χρονο Γερμανό νεαρό ο οποίος εκτίει την ποινή του σε μια κοινότητα αγωγής ανηλίκων στον Έβρο. Η ταινία είχε πολύ καλή υποδοχή στην Ελλάδα και το εξωτερικό και αξιόλογη φεστιβαλική πορεία σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ για παιδιά και νέους. Επίσης ψηφίστηκε από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου ως η 2η καλύτερη ελληνική ταινία για το 2021.
Η ταινία, τοποθετημένη στα γεγονότα της προσφυγικής κρίσης του 2015-2016, σχολιάζει προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, όπως το μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, την ξενοφοβία, αλλά και την μοναξιά μιας νέας γενιάς που διεκδικεί την δική της ανατρεπτική παρουσία σε ένα προσδιορισμένο και καλοκουρδισμένο σύστημα, την κοινωνική απομόνωση, την απώλεια ενός σημαντικού άλλου, την καχυποψία προς τους ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα την ανάγκη για κοινωνικοποίηση.
Πλοκή
Ο 16χρονος Γερμανός Ντάνιελ (Daniel), στέλνεται σε κέντρο επανένταξης εφήβων στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στον Έβρο. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, δυσκολεύομενος να πειθαρχήσει και να προσαρμοστεί στο περιβάλλον, αναπτύσσει φιλία με έναν Σύρο συνομήλικό του πρόσφυγα, έναν από τους εκατοντάδες πρόσφυγες που συνέρρεαν στην Ελλάδα, το 2016, έτος που διαδραματίζεται η ταινία. Η φιλία του με τον Σύρο, δυο νέοι ξεριζωμένοι από την πατρίδα τους, θα τον κάνει να επαναπροσδιορίσει την ζωή του και τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2020
Fender Stratocaster
thumb|right|250px|Η κιθάρα Fender Stratocaster. Η Fender Stratocaster (Φέντερ Στρατοκάστερ) είναι εξάχορδη ηλεκτρική κιθάρα της αμερικανικής εταιρίας Φεντερ. Είναι μία από τις διασημότερες ηλεκτρικές κιθάρες στον κόσμο, και μια από τις πιο εμπορικές. Έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς γνωστούς καλλiτέχνες της μουσικής ροκ -και καλλιτεχνών άλλων μουσικών ειδών- όπως ο Τζίμι Χέντριξ, ο Ρόρυ Γκάλαχερ, ο Έρικ Κλάπτον, ο Στιβ Ρέι Βον, ο Τζεφ Μπεκ, ο Μαρκ Νόπφλερ, ο Ίνγκβι Μάλμστιν και ο Ντέιβ Μάρεϊ και Μπαντι Χολυ.
Κατηγορία:Κιθάρες
Ισαβέλλα της Βουρβόνης
Η Ισαβέλλα, κόμισσα του Χαρολαί (Isabelle de Bourbon, 1434 - 25 Σεπτεμβρίου 1465) από τον Οίκο των Βουρβόνων, δεύτερη σύζυγος του Καρόλου της Βουργουνδίας ήταν κόρη του Καρόλου Α΄ του Μπουρμπόν, δούκα των Βουρβόνων και της συζύγου του Αγνή της Βουργουνδίας, μητέρα της Μαρίας της Βουργουνδίας της διαδόχου της Βουργουνδίας. Ο πατέρας της ήταν ορκισμένος εχθρός με τον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας γνωστό και σαν "κακό βασιλιά" και τον αντιβασιλιά Λουδοβίκο της Ορλεάνης.
Εμφύλιος στη Γαλλία
Η Γαλλία βρισκόταν στο αποκορύφωμα του Εκατονταετούς Πολέμου με την Αγγλία στην οποία οι Πλανταγενέτες βασιλείς διεκδικούσαν το Γαλλικό στέμμα σαν απόγονοι της Ισαβέλλας της Γαλλίας. Στη Γαλλία είχε ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στις πολιτικές μερίδες των Βουργουνδίων και των Αρμανιάκ οι οποίοι ήθελαν να ελέγξουν τον ανίκανο βασιλιά, η αντιπαλότητα αυξήθηκε επικίνδυνα μετά τη δολοφονία του Λουδοβίκου της Ορλεάνης, αρχηγού των Αρμανιάκ. Μια ανακωχή κλείστηκε προσωρινά στα πρόθυρα της Αγγλικής επίθεσης, ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας εκμεταλλεύτηκε την πολιτική κατάσταση για να καταλάβει εύκολα τη Γαλλία, ο εμφύλιος εξακολουθούσε να είναι ορατός αφού οι Βουργούνδιοι δεν έστειλαν στρατό να βοηθήσει τους Αρμανιάκ. Ο πατέρας της Ισαβέλλας Κάρολος ένας γνήσιος Αρμανιάκ διακρίθηκε στη μάχη του Αζινκουρ στην οποία η Γαλλία υπέστη συντριπτική ήττα, στη συνέχεια ο Ιωάννης της Βουργουνδίας κατέλαβε το Παρίσι. Με τους Άγγλους να κατέχουν το βόρειο τμήμα της Γαλλίας και τους Βουργούνδιους την περιοχή του Παρισιού ο δελφίνος Κάρολος δραπέτευσε στον νότο, ο βασιλιάς Κάρολος ΣΤ΄ χρησιμοποίησε τον δελφίνο σαν μέσο για να κλείσει ειρήνη με τους Βουργούνδιους. Σε μια δεύτερη συνάντησε που προγραμματίστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1419 στη γέφυρα του Μοντερώ ο Ιωάννης δολοφονήθηκε από τους άντρες του δελφίνου, αυτό ανέβασε κατακόρυφα την εμφύλια διαμάχη ανάμεσα στις δυο ομάδες.
Γάμος με τον αντίπαλο της Κάρολο της Βουργουνδία
Παρά τη μεγάλη εχθρότητα που είχε η οικογένεια της με τον νέο δούκα της Βουργουνδίας Φίλιππο Γ΄ τον Καλό ο δούκας αρραβώνιασε τον μοναδικό γιο και διάδοχο του Κάρολο τον Άφοβο με την Ισαβέλλα σαν αποτέλεσμα της ειρηνικής συνθήκης που έκλεισε ανάμεσα στις δυο πλευρές. Ο γάμος ανάμεσα στον Κάρολο και την Ισαβέλλα έγινε στη Λιλ στις 30 Οκτωβρίου 1454, το ζεύγος δέθηκε στενά με μεγάλη αγάπη περισσότερο λόγω της πίστης της Ισαβέλλας στον σύζυγο της. Το 1459 η Ισαβέλλα έγινε νονά στον Ιωακείμ γιο του δραπέτη δελφίνου της Γαλλίας και της δεύτερης συζύγου του Καρλόττας της Σαβοΐας ο οποίος πέθανε σύντομα. Με την άνοδο του στον θρόνο ο δελφίνος εγκατέλειψε τη σύζυγο του στη Βουργουνδία η οποία έμεινε υπό την εξάρτηση της Ισαβέλλας. Η Ισαβέλλα παρά το γεγονός οτι ήταν παραμελημένη όσο ζούσε μετά τον θάνατο της απέκτησε μεγάλη φήμη αφού μέσω της κόρης της έγινε υπόδειγμα πλούτου.
Τάφος και θρύλοι
Η Ισαβέλλα ύστερα από μερικούς μήνες ασθένειας πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 31 έτους πριν ο σύζυγος της κληρονομήσει τον πατέρα του. Το ταφικό μνημείο της Ισαβέλλας ανεγέρθη στο αβαείο του Αγίου Μιχαήλ στην Αμβέρσα (1476). Διακοσμήθηκε με 24 αγαλματίδια ευγενών και γυναικών που έγερναν σε στάση πένθους γύρω από το μπρούτζινο αγαλματίδιο της Ισαβέλλας. Την εικονοκλαστική περίοδο (1566) Προτεστάντες κατέστρεψαν πολλά αγαλματίδια και εικόνες σε ναούς, ο δάσκαλος τους Ιωάννης Καλβίνος θεωρούσε ότι οι εικόνες στις εκκλησίες ήταν δείγμα ειδωλολατρίας, την ίδια εποχή εξαφανίστηκαν και τα αγαλματίδια στον τάφο της Ισαβέλλας. Δέκα από τα αγαλματίδια αυτά βρέθηκαν ωστόσο αργότερα στο Άμστερνταμ (1691) οι κάτοικοι της πόλης θεωρούσαν ότι τα αγαλματίδια παριστάνουν τους κόμητες και τις κόμισσες της πόλης τους. Ο Πέτρος ντε Βος (πέθανε το 1721) κληρικός της γραμματείας θεωρήθηκε οτι πούλησε τα αγαλματίδια τα οποία είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του στην πόλη του Άμστερνταμ, δέχτηκε 4000 φιορίνια και μια σύνταξη 150 φιορινίων ετησίως. Τα ρούχα που φορούσαν τα αγάλματα αποτελούν ένδειξη της μόδας που επικρατούσε στη Βουργουνδία την εποχή της Ισαβέλλας ενώ τα αγάλματα παριστάνουν τους προγόνους της. Τα υφάσματα είχαν πολύ μακριά μανίκια, όπως ήταν μακριές και οι ρόμπες, φορούσαν καλύμματα στο κεφάλι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες, που είχαν ξυρισμένο το κεφάλι σύμφωνα με τη μόδα της εποχής.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Κάρολο των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Τόμπι Αλντερβέιρελντ
Ο Τόμπι Αλντερβέιρελντ (2 Μαρτίου 1989) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για την Τότεναμ και την εθνική ομάδα του Βελγίου. Αγωνίζεται κυρίως ως κεντρικός αμυντικός, αλλά μπορεί να αγωνιστεί και ως δεξιός αμυντικός.
Ο Αλντερβέιρελντ άρχισε την επαγγελματική του καριέρα με τον Άγιαξ, με τον οποίο κατέκτησε πολλούς τίτλους, συμπεριλαμβανομένων τριών συνεχόμενων πρωταθλημάτων. Το 2013 πήρε μεταγραφή στην Ατλέτικο Μαδρίτης, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα και έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ τη πρώτη σαιζόν του, και το 2015 μεταγράφηκε στην Τότεναμ, με την οποία έφτασε σε ένα δεύτερο τελικό Τσάμπιονς Λιγκ το 2019.
Ο Αλντερβέιρελντ αγωνίστηκε πρώτη φορά με την εθνική ομάδα το 2009 και από τότε έχει πάνω από 90 συμμετοχές με το εθνόσημο, και εκπροσώπησε τη χώρα του στο παγκόσμιο κύπελλο του 2014 και του 2018 και στο Euro 2016.
Μυριοβρύτη Μαγνησίας
Η Μυριοβρύτη είναι χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Μυριοβρύτη βρίσκεται στο Νότιο Πήλιο και προς τα ανατολικά παράλια του Παγασητικού κόλπου,με υψόμετρο 260 μέτρα σε απόσταση περίπου 35 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο και περίπου 5 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι η ασκεπής βρύση κάτω από το γραφικό ναΐσκο του Αγίου Κωνσταντίνου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αργαλαστής, το 1940 καταργείται και το 1971 ξαναναφέρεται να απογράφεται και πάλι στην κοινότητα Αργαλαστής. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην κοινότητα Αργαλαστής που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αργαλαστής του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 14 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Φρούριο του Βρσατς
Το Φρούριο του Βρσατς (σερβικά κυριλλικά: Вршачка тврђава, σερβικά λατινικά: Vršačka tvrđava), επίσης γνωστό ως «Πύργος του Βρσατς» (σερβικά: Вршачка кула/Vršačka kula), είναι φρούριο το οποίο βρίσκεται στο Βρσατς, εντός της Επαρχίας της Βοϊβοντίνα και εντός του Διαμερίσματος του Νότιου Βανάτου, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 1097).
Τοποθεσία και αρχιτεκτονική
μικρογραφία|αριστερά|Άλλη άποψη του φρουρίου.
Το φρούριο βρίσκεται εντός του ανατολικού τμήματος της πόλης του Βρσατς, επί ενός οροπεδίου των Όρων του Βρσατς, το οποίο υψώνεται σε επίπεδο, περίπου, 400 μέτρων επάνω από το υψόμετρο της θάλασσας, ενώ, παράλληλα, εκτείνεται σε απόσταση 46 μέτρων μήκους και 18 μέτρων πλάτους. Στα ανατολικά του συγκεκριμένου οροπεδίου, βρίσκεται ο ακρόπυργος του φρουρίου ο οποίος έχει ύψος 19,85 μέτρων. Το φρούριο είναι σχήματος ακανόνιστου ορθογωνίου, διαστάσεων 13,80 μ. × 11 μ. . Τα τείχη, πλάτους 3,90 μ., είναι χτισμένα από ασβεστοκονίαμα.
Ο ακρόπυργος αποτελείται από ένα ισόγειο, καθώς και τρεις επιπλέον ορόφους. Στον τρίτο όροφο, κατάλοιπα τζακιών και η ύπαρξη δύο δωματίων καταδεικνύουν πως ο πύργος χρησίμευε και ως κατοικία.
Ιστορία
Δύο, διαφορετικές μεταξύ τους, θεωρίες υφίστανται αναφορικά με τις ιστορικές καταβολές του φρουρίου. Ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί (1611-1682) αποδίδει την ανέγερσή του στον Δεσπότη της Σερβίας, Τζούρατζ Μπράνκοβιτς. Οι μεταγενέστεροι του Τσελεμπί ιστορικοί εκτιμούν, από την πλευρά τους, πως ο Μπράνκοβιτς προχώρησε στην ανέγερση του συγκεκριμένου φρουρίου έπειτα από την άλωση του Σμεντέρεβο, το 1439. Η συγκεκριμένη εκτίμηση είναι πιθανό να αποτελεί, παράλληλα, εξήγηση σχετικά με τις αρχιτεκτονικές ομοιότητες μεταξύ του Φρουρίου του Βρσατς, του Φρουρίου του Σμεντέρεβο, καθώς και των οχυρών τμημάτων τα οποία περικλείουν το Μοναστήρι της Μανάσιγια.
Η έτερη υπόθεση καθιστά το Φρούριο του Βρσατς ως κατάλοιπο παλαιότερου μεσαιωνικού φρουρίου γνωστού ως «Ερντεσουμουλού» (ουγγρικά: Érdsomlyó ή Érsomly, σερβικά: Erd-Šomljo / Ерд-Шомљо ή Šomljo / Шомљо). Ωστόσο, οι πηγές που υποστηρίζουν την συγκεκριμένη θεωρία δεν είναι σε θέση να προχωρήσουν σε ταυτοποίηση μεταξύ του «Ερντεσουμουλού» και του Βρσατς, ενώ, παράλληλα, αναφέρουν πως η τοποθεσία της συγκεκριμένης πόλης και του φρουρίου της τους οδηγεί ανατολικότερα, επί του ποταμού Κάρας, εντός του σημερινού Ρουμανικού Βανάτου.
Έπειτα από την οθωμανική κατάκτηση της περιοχής, το 1552, το Φρούριο του Βρσατς πέρασε υπό τον έλεγχο των Τούρκων. Κατά την περίοδο μεταξύ 1590-1591, η οθωμανική φρουρά αποτελείτο από έναν αγά, δύο Τούρκους αξιωματικούς, καθώς και 20 Σέρβους μισθοφόρους.
Γουαϊμάρος Β΄ του Σαλέρνο
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν ο Γουαϊμάρος Α΄ και η μητέρα του ήταν η Ίτα. Συγκυβέρνησε με τον πατέρα του στο πριγκιπάτο από το 893. Ήταν υπεύθυνος για την άνοδο του πριγκιπάτου: αποκατέστησε το πριγκιπικό ανάκτορο, έκτισε στην ανακτορική εκκλησία του παλατιού του Σαν Πιέτρο ένα κωδωνοστάσιο και αποκατέστησε την κοπή χρυσών νομισμάτων.
Το 895, όταν αιχμαλωτίστηκε ο πατέρας του, κυβέρνησε το πριγκιπάτο και όταν ο Αθανάσιος δούκας της Νάπολης υποκίνησε μία εξέγερση κατά του Γουαϊμάρος Α΄, ήταν μόνο που με τη βοήθειά του καταπνίγηκε η εξέγερση. Αφού ο δεσποτικός και αντιλαϊκός πατέρας του αποσύρθηκε -ή αναγκάστηκε από αυτόν να μπει- στο μοναστήρι του Σαν Μάσιμo, ανέλαβε πλήρως τα ηνία της κυβέρνησης.
Στην αρχή συνέχισε τη Ρωμαϊκή/Βυζαντινή υποτέλεια τού πατέρα του και έλαβε τους τίτλους του πατρίκιου και του πρωτοσπαθάριου. Συμμάχησε επίσης με την Κάπουα, στη συνέχεια ενώθηκε στο πριγκιπάτο του Μπενεβέντο, με το να νυμφευτεί την κόρη του Ατενόλφος Α΄, Γκαϊτελγκρίμα. Αυτός ήταν ο δεύτερος γάμος του: πάντρεψε την κόρη τού πρώτου του γάμου, τη Ροτίλντα, με τον Ατενόλφος Γ΄, ανιψιό του Ατενόλφος Β΄ και γιο του Λανδούλφος Α΄. Ο πρώτος του γάμος είναι επίσης ενδιαφέρων, στο ότι μπορεί να είχε έναν γιο, που ονομαζόταν Γουαϊμάρος από αυτόν τον γάμο. Αυτός ο Γουαϊμάρος έκανε κάποιους να επαναριθμήσουν τους διάδοχα Guaimar, κάνοντας τον Γουαϊμάρος Γ΄ ως Δ΄ και τον Γουαϊμάρος Δ΄ ως Ε΄.
Ο Γουαϊμάρος Β΄ συμμετείχε, όπως ο πεθερός του, στον αγώνα κατά των Μουσουλμάνων, που ήταν δευτερεύουσας σημασίας για τον πατέρα και τον πάππο του. Ήταν παρών στη μάχη του Γκαριλιάνο το 915, όπου οι δυνάμεις της Γκαέτα, της Νάπολης, της Κάπουα, του Μπενεβέντo, του Σαλέρνo, του Λάτσιo, του Σπολέτo, της Ρώμης, ακόμη και της Βυζαντινής Ιταλίας νίκησαν τους Μουσουλμάνους του φρουρίου Γκαριλιάνο. Το Χρονικό του Σαλέρνο (Chronicum Salernitanum) τού αποδίδει πολλές άλλες νίκες επί των Σαρακηνών.
Μετά το Γκαριλιάνo, ο Γουαϊμάρος ενώθηκε με τον Λανδούλφος Α΄ της Κάπουα εναντίον της Ρωμαϊκής/Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αποκηρύσσοντας την πίστη του το 923 ή το 926. Σε συμφωνία με τον Λανδούλφος, επιτέθηκαν από κοινού στην Απουλία και την Καμπανία. Οι κατακτήσεις της Απουλίας θα ήταν του Λανδούλφος, ενώ οι κατακτήσεις της Καμπανίας του Γουαϊμάρος. Ο Λανδούλφος ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχής, αλλά το Γουαϊμάρος ήταν πολύ. Ο Λανδούλφος ζήτησε τη βοήθεια του Θεοβάλδου Α΄ του Σπολέτo, αλλά η ασυνειδησία του τελευταίου διέλυσε τη συμμαχία και, στις αρχές της δεκαετίας του 930, ο Γουαϊμάρος επέστρεψε στη Ρωμαϊκή/Βυζαντινή επικράτεια, με μεγάλη πειθώ από τον πρωτοσπαθάριο Επιφάνιο. Το 940, μετά από παρότρυνση της συζύγου του, δέχτηκε τον εξόριστο Λανδούλφος του Μπενεβέντο και τους γιους του, παραχωρώντας τους εδάφη στο Σαλέρνο.
Ο Γουαϊμάρος ήταν ένας θρησκευόμενος πρίγκιπας. Προίκισε το Σαν Μάσιμο, το οποίο είχε ιδρυθεί από τον πάππο του, Γουαϊφέρος. Υποστήριξε επίσης τους μεταρρυθμιστές του Κλυνύ στα τελευταία του χρόνια. Έκανε συγκυβερνήτη τον γιο του από τη δεύτερη σύζυγό του, τον Γισούλφος Α΄, το 943 και ο Γκίσουλφ τον διαδέχθηκε, όταν ο Γουαϊμάρος απεβίωσε στις 4 Ιουνίου 946.
Οικογένεια
Έκανε δεύτερο γάμο με τη Γκαϊτελγκρίμα, κόρη του Ατενόλφος Α΄ κόμη της Κάπουα και είχε τέκνο: