cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόπους
Ονομασίες και ιστορία
Ο Πρόπους είναι μεταβλητός αστέρας, πράγμα που ανακαλύφθηκε από τον Ιούλιο Σμιντ στο Αστεροσκοπείο Αθηνών το έτος 1865.
Αστροφυσικά δεδομένα
Ο η Διδύμων διαχωρίζεται αρχικά σε Α (κύριο αστέρα) και Β (συνοδό) με γωνιακή απόσταση μεταξύ τους 1΄΄. Ο η Διδύμων Α είναι με τη σειρά του φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας και ο λαμπρότερος αυτού του δεύτερου ζεύγους είναι ταυτόχρονα ημιπεριοδικός μεταβλητός αστέρας του τύπου SRA, με λαμπρότητα που μεταβάλλεται με μέση περίοδο 234 ημέρες μεταξύ των μεγεθών +3.15 και +3.9. Πρόκειται για έναν ερυθρό γίγαντα φασματικού τύπου M3. Ο άλλος αστέρας του η Gem Α είναι πιθανώς φασματικού τύπου B και περιφέρεται περί το κοινό τους κέντρο μάζας με περίοδο 8,2 γήινα έτη, όπως γίνεται φανερό από εκλείψεις που συμβαίνουν ανά τετραετία (επόμενη έκλειψη το έτος 2012).
Ο η Διδύμων B, είναι κίτρινος νάνος όπως και ο `Ηλιος, αλλά με απόλυτο μέγεθος 3,6 (δηλαδή εκπέμπει τρεις φορές περισσότερο φως από τον `Ηλιο). Περιφέρεται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας της τριάδας με περίοδο περιφοράς τουλάχιστον 700 χρόνια. Η μέση ιδία κίνηση του όλου συστήματος είναι 6,9΄΄ ανά αιώνα.
Ο Πρόπους βρίσκεται κοντά στο επίπεδο της εκλειπτικής και έτσι υφίσταται επιπροσθήσεις από τη Σελήνη και, πολύ σπάνια, από τους πλανήτες. Η τελευταία του επιπρόσθηση από πλανήτη έγινε στις 27 Ιουλίου 1910 από την Αφροδίτη και η προτελευταία στις 11 Ιουλίου 1837 από τον Ερμή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Δίδυμοι (αστερισμός) Κατηγορία:Τριπλά αστρικά συστήματα Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου G
Γιάννης Μαγκριώτης
Ο Γιάννης Μαγκριώτης (Στρυμωνικό Σερρών, 22 Μαΐου 1956) είναι Έλληνας φυσικός και βουλευτής ΠΑΣΟΚ. Ήταν Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Επικοινωνιών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1956 στο Στρυμονικό Σερρών. Είναι πτυχιούχος του Φυσικού Τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Κατείχε πλήθος πολιτικών και διοικητικών θέσεων:
119 Αλθαία
Η Αλθαία (Althaea) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,42. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν (ΗΠΑ), και έλαβε το όνομα της βασίλισσας Αλθαίας, μητέρας του ήρωα Μελεάγρου στην ελληνική μυθολογία. Δύο επιπροσθήσεις αστέρων από την Αλθαία έχουν παρατηρηθεί, αμφότερες το 2002.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αλθαίας είναι 57,3 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 200 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αλθαίας εκτιμάται σε 1,6 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 612 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 30,3 m/sec (109 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Αλθαίας είναι S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Αλθαία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 29 λεπτά. Η μέση ταχύτητα της Αλθαίας καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο ανέρχεται σε 18,51 km/sec.
Μπόριλ
Ο Μπόριλ (βουλγαρικά: Борил) ήταν αυτοκράτορας (τσάρος) της Βουλγαρίας από το 1207 έως το 1218. Ήταν γιος ανώνυμης αδελφής του προκατόχου του Καλογιάν. Μετά το θάνατο του Καλογιάν απροσδόκητα τον Οκτώβριο του 1207, ο Μπόριλ νυμφεύτηκε τη χήρα του, μια πριγκίπισσα των Κουμάνων, για να καταλάβει το θρόνο. Ο εξάδελφός του, ο Ιβάν Ασέν Α΄ έφυγε από τη Βουλγαρία, επιτρέποντας στον Μπόριλ να ενισχύσει τη θέση του. Οι άλλοι συγγενείς του, Στρεζ και Αλέξιος Σλαβ, αρνήθηκαν επίσης να τον αναγνωρίσουν ως νόμιμο μονάρχη. Ο Στρεζ κατέλαβε γη μεταξύ των ποταμών Στρούμα και Βαρντάρ με την υποστήριξη του Στεφάνου Β΄ των Νεμάνιτς της Σερβίας. Ο Αλέξιος Σλαβ εξασφάλισε την κυριαρχία του στα Όρη της Ροδόπης με τη βοήθεια του Ερρίκου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.
Ο Μπόριλ ξεκίνησε ανεπιτυχείς στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον της Λατινικής αυτοκρατορίας και του βασιλείου της Θεσσαλονίκης κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Συγκάλεσε Σύνοδο της Βουλγαρικής Εκκλησίας στις αρχές του 1211. Στη συνέλευση οι επίσκοποι καταδίκασαν τους Βογόμιλους για αίρεση. Μετά από μία εξέγερση που ξέσπασε εναντίον του στο Βίντιν μεταξύ του 1211 και του 1214, ζήτησε βοήθεια από τον Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας, που έστειλε ενισχύσεις για να καταστείλει τις ταραχές. Συνήψε ειρήνη με τη Λατινική αυτοκρατορία στα τέλη του 1213 ή στις αρχές του 1214. Αφού ο Ερρίκος απεβίωσε το 1216 και ο Ανδρέας Β΄ εγκατέλειψε την Ουγγαρία για σταυροφορία, ο Ιβάν Ασέν Α΄ επέστρεψε στη Βουλγαρία. Καταδίκασε τον Μπόριλ, ο οποίος συνελήφθη και τυφλώθηκε στο Τάρνοβο το 1218.
Πρώιμη ζωή
Ο Μπόριλ ήταν γιος μιας αδελφής του Πέτρου Β΄, του Ιβάν Ασέν Α΄ και του Καλογιάν, οι οποίοι ήταν αυτοκράτορες (ή τσάροι) της αποκαταστημένης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Η ετυμολογία του ονόματός του είναι αβέβαιη, διότι μπορεί να συνδέεται είτε με το σλαβικό ρήμα boriti ("να αγωνιστεί"), είτε με το τουρκικό ουσιαστικό böri ("λύκος"),. Ο ιστορικός Αλεξάντρου Μαντγκεάρου λέει ότι οι περισσότερες καταγεγραμμένες παραλλαγές του ονόματος (Μποριλού, Μπουρίλε, Μπορίλους, Μπουρίλους) υποδηλώνουν ότι "προφερόταν ως Μπορίλε, όπως και στα ρουμανικά".
Ο Καλογιάν απεβίωσε ξαφνικά κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο του 1207. Άρχισαν να διαδίδονται φήμες, ισχυριζόμενες ότι ο πολιούχος της πολιορκημένης πόλης, ο Άγιος Δημήτριος, τον σκότωσε. Μια εκδοχή αυτών των ιστοριών ονομάζουν ένα Μανάστρα ως τον δολοφόνο. Ο Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, Ερρίκος, ανέφερε σε μία από τις επιστολές του, ότι ο Μπόριλ "είχε επιβάλει τη βούλησή του με βία και σφετερίστηκε το αυτοκρατορικό όνομα και τα διακριτικά". Ο Ανρί ντε Βαλενσιέν (ο οποίος συνέχισε το χρονικό του Τζέφρεϊ του Βιλαρντουέν μετά το 1207) περιέγραψε ομοίως τον Μπόριλ ως αποστάτη, που κατέλαβε παράνομα τον αυτοκρατορικό θρόνο. Σύμφωνα με τον Μαντγκεάρου και οι δύο αναφορές υποδεικνύουν, ότι ο Μπόριλ δολοφόνησε τον θείο του, πιθανότατα σε συνεργασία με τη σύζυγο τού Καλογιάν. Από την άλλη πλευρά ο ιστορικός Τζον Β. Α. Φάιν τονίζει, ότι "δεν υπάρχουν στοιχεία εναντίον του Μπόριλ".
Αποσύνθεση
Ο Μπόριλ παντρεύτηκε τη χήρα του Καλογιάν, είτε για να ενισχύσει την αξίωσή του στο θρόνο, ή για να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Κουμάν. Ωστόσο, πολλοί ευγενείς (μεταξύ των οποίων μέλη της οικογένειάς του) τον θεωρούσαν πάντοτε ως σφετεριστή. Ο ανήλικος και συνονόματος γιος του Ιβάν Ασέν σύντομα κατέφυγε στους Κουμάν και αργότερα στα "εδάφη των Ρώσων" (Χαλίτς ή Κίεβο). Ο ίδιος ο αδελφός του Μπόριλ, Στρεζ, ζήτησε καταφύγιο στη Σερβία. Αντί να τον εκδώσει, ο Στέφαν Νεμάνιτς της Σερβίας του χορήγησε το φρούριο του Πρόσεκ. Ένας τρίτος συγγενής, ο Αλέξιος Σλάβος, κατέλαβε την περιοχή του κάστρου του στην Τσεπίνα στα Όρη της Ροδόπης.
Πόλεμος με τους Λατίνους
Οι Έλληνες ευγενείς της ανατολικής Θράκης ανέβηκαν και ζήτησαν βοήθεια από τη Λατινική Αυτοκρατορία ήδη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καλογιάν. Ο Μπόριλ έφυγε για τη Θράκη για να ανακαταλάβει την περιοχή τον Μάιο του 1208. Κατά τη διάρκεια της πορείας του, κατέλαβε τμήματα του εδάφους του Αλεξίου Σλάβου πριν σταματήσει στη Στάρα Ζαγόρα. Ο Λατινικός αυτοκράτορας οδήγησε προσωπικά το στρατό του ενάντια στον Μπόριλ, αναγκάζοντάς τον να αποσυρθεί στο Πλόβντιβ. Αν και ο στρατός του Μπόριλ ξεπερνούσε τα Λατινικά στρατεύματα, ο Ερρίκος τον νίκησε κοντά στην πόλη στις 8 Ιουλίου. Οι Λατίνοι κατέλαβαν τη Φιλιππούπολη και ο Αλέξιος Σλάβος έδωσε φόρο τιμής στον Ερρίκο. Ενώ ο Μπόριλ διεξήγαγε πόλεμο εναντίον των Λατίνων, ο Στέφαν Νεμάνιτς εισήλθε στη Μακεδονία και κατέλαβε τη γη μεταξύ των ποταμών Στρούμα και Βαρδάρη. Παρείχε τα κατεχόμενα εδάφη στον Στρεζ, αλλά άφησε σερβικά στρατεύματα στην περιοχή για να εξασφαλίσει την αφοσίωσή του.
Οι Έλληνες δημότες των Σερρών στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης έστειλαν απεσταλμένους στον διοικητή του Μπόριλ στο Μελνίκ, ζητώντας την βοήθεια του ενάντια στον άρχοντα τους στις αρχές του 1209. Ο Ερρίκος παρενέβη και έκανε τον δικό του υποστηρικτή του ηγεμόνα των Σερρών. Ο Μπορίλ συνήψε μια συμμαχία με τον Αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη και τον Μιχαήλ Α΄ Κομνηνό Δούκα, τον Έλληνα ηγεμόνα της Ηπείρου, εναντίον των Λατίνων. Επίσης έκανε ειρήνη με τον Στρεζ που είχε στραφεί εναντίον του Νεμάνιτς.
Ο Μπόριλ συγκάλεσε μια σύνοδο της Εκκλησίας του βασιλείου του στο Τάρνοβο στις αρχές του 1211. Οι επίσκοποι επιβεβαίωσαν την ορθόδοξη ομολογία που υιοθετήθηκε στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 843 και καταδίκασαν τους Μπογκομίλ, διατάσσοντας τον διωγμό τους ως αιρετικούς. Η Σύνοδος καθόρισε την ημερομηνία του Πάσχα σύμφωνα με το καθολικό ημερολόγιο. Ο Μπορίλ, ο οποίος είχε προεδρεύσει της συνόδου, διέταξε τη δημοσίευση των αποφάσεών του στα βουλγαρικά στις 11 Φεβρουαρίου 1211.
Ο Μπόριλ έστειλε στρατό σε ένα ορεινό πέρασμα για να προετοιμάσει μια ενέδρα για τον Λατίνο αυτοκράτορα Ερρίκο ο οποίος επέστρεφε από τη Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη τον Απρίλιο του 1211. Έχοντας ενημερωθεί για το σχέδιο του Μπόριλ, ο Ερρίκος συγκέντρωσε τα στρατεύματά του από τα κοντινά λατινικά φρούρια και ανάγκασε τον Μπόριλ να αποσύρει το στρατό του. Ο Στρεζ εισέβαλε στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, αλλά ο Μιχαήλ της Ηπείρου, που είχε κάνει ειρήνη με τους Λατίνους, εισέβαλε στο βασίλειό του. Ο Μπόριλ παρενέβη στη σύγκρουση για λογαριασμό του Στρεζ, αλλά οι ενωμένοι στρατοί τους νίκησαν κοντά στη Μπίτολα στις αρχές του καλοκαιριού. Ξεκίνησε μια επίθεση στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο, αλλά ο Ευστάθιος της Φλάνδρας, ο οποίος διοικούσε το βασίλειο ως αντιβασιλέας, τον ανάγκασε να άρει την πολιορκία με τη βοήθεια του Αλέξιου Σλάβου. Ο Αλέξιος Σλάβας συνέλαβε επίσης το Μέλνικ.
Εξέγερση
Ο Μπορίλ ήταν ανίκανος να καταστείλει την εξέγερση χωρίς εξωτερική βοήθεια. Ζήτησε βοήθεια από τον Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας, υπενθυμίζοντας του "την αξιόπιστη φιλία τους". Ο Άντριου απέστειλε τον Ιωακείμ, κάτοικο του Χέρμανσταντ (το σημερινό Σίμπιου στη Ρουμανία) στη Βουλγαρία, για να ηγηθεί ενός στρατού των στρατευμάτων από Σάξονες, Βλάχους, Σεκέλι και Πετσενέγους. Ο Ιωακείμ διεύθυνε πρώτα τρεις οπλαρχηγούς των Κουμάνων που προσπάθησαν να σταματήσουν την εισβολή του, στη συνέχεια κατέλαβαν το Βίντιν και το παρέδωσαν στον Μπόριλ.
Συμφιλίωση
Ένας παπικός έξαρχος (που προσδιορίζεται ως Πελάγιος του Αλμπάνο) ήρθε στη Βουλγαρία το καλοκαίρι του 1213. Συνέχισε το ταξίδι του προς την Κωνσταντινούπολη, υπονοώντας ότι η διαμεσολάβηση του συνέβαλε στη μεταγενέστερη συμφιλίωση μεταξύ του Μπόριλ και του Ερρίκου. Ο Μπορίλ είχε ήδη συνειδητοποιήσει ότι δεν θα μπορούσε να ξανακερδίσει τα θρακικά εδάφη που χάθηκαν υπέρ της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Από την άλλη πλευρά, ο Ερρίκος θέλησε να επαναλάβει τον πόλεμο εναντίον του Θεόδωρου Α΄ Λάσκαρη, για τον οποίο θέλησε να τερματίσει τη σύγκρουσή του με τη Βουλγαρία. Μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, ο Ερρίκος παντρεύτηκε τη προγονή του Μπόριλ (που οι σύγχρονοι ιστορικοί αποκαλούν λανθασμένα ως Μαρία) στα τέλη του 1213 ή στις αρχές του 1214.
Στις αρχές του 1214, ο Μπόριλ πρότεινε το χέρι της κόρης του στον Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας και τον κληρονόμο του Μπέλα. Ο Μαντγκεάρου λέει ότι παραιτήθηκε επίσης από τα εδάφη που ο Ανδρέας είχε ζητήσει από τη Βουλγαρία (συμπεριλαμβανομένου του Μπρανίτσεβο). Ο Ερρίκος έστειλε ενισχύσεις στον Μπόριλ, ο οποίος εισέβαλε στη Σερβία και κατέστρεψε τη Νις το 1214. Ο Στρεζ εισέβαλε επίσης στη Σερβία από το νότο, αλλά σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας. Οι συγκρούσεις μεταξύ του Μπόριλ και των Λατινικών στρατευμάτων τους εμπόδισαν από το να καταλάβουν την πόλη.
Πτώση
Ο Λατίνος αυτοκράτορας Ερρίκος πέθανε τον Ιούλιο του 1216. Ο Ανδρέας Β΄ έφυγε από την Ουγγαρία για να οδηγήσει μια σταυροφορία στους Αγίους Τόπους το 1217. Όντας στερημένος από τους δύο βασικούς συμμάχους του, η θέση του Μπόριλ αποδυναμώθηκε, γεγονός που επέτρεψε στον ξάδερφο του, τον Ιβάν Ασέν, να επιστρέψει στη Βουλγαρία. Ο Μπόριλ νικήθηκε και αναγκάστηκε να αποσυρθεί στο Τάρνοβο. Ο Βυζαντινός ιστορικός Γεώργιος Ακροπολίτης, δήλωσε ότι η πολιορκία διήρκεσε "για επτά χρόνια", αλλά πρέπει να έχει μπερδέψει τους μήνες με τα χρόνια, σύμφωνα με τους περισσότερους ιστορικούς. Αφότου τα στρατεύματα του Ιβάν Ασέν εισήλθαν στην πόλη, ο Μπόριλ προσπάθησε να φύγει, αλλά συνελήφθη και τυφλώθηκε.
Οικογένεια
Ο Ακροπολίτης περιέγραψε την πρώτη σύζυγο του Μπόριλ (τη χήρα του θείου του) ως «Σκυθία» (ή Κουμάν). Ο γάμος του Μπόριλ παραβίαζε τον κανόνα του νόμου, αλλά η Εκκλησία δεν διαμαρτυρήθηκε εναντίον της. Ο Βαλδουίνος του Αβεσνέ, το Χρονικό της Φλάνδρας και άλλα δυτικοευρωπαϊκά χρονικά λένε ότι μια ανώνυμη ανιψιά του λατίνου αυτοκράτορα Ερρίκου (κόρη της αδελφής του, Γιολάντας της Φλάνδρας και Πέτρου Β΄ Κουρτενέ) δόθηκε σε γάμο με τον "Γιοχάνις" σχετίζεται με τον Μπόριλ. Οι ιστορικοί που αποδέχονται την αξιοπιστία αυτής της αναφοράς λένε ότι ο Μπόριλ παντρεύτηκε την ανιψιά του Ερρίκου μετά τη συνθήκη ειρήνης τους το 1213 ή το 1214. Εάν η θεωρία αυτή είναι έγκυρη, η πρώτη σύζυγος του Μπόριλ είτε είχε πεθάνει είτε είχε σταλεί σε μοναστήρι. Η κόρη του Μπόριλ αρραβωνιάστηκε με τον βασιλιά της Ουγγαρίας Μπέλα το 1214, αλλά ο γάμος δεν έγινε ποτέ.
Δευτεροβάθμιες πηγές
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας
Αντεκέρα
Η σημερινή πόλη προέρχεται από την ρωμαϊκή Antikaria, αν και οι αρχαιολογικοί χώροι που εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή της αποδεικνύουν ότι η πόλη κατοικήθηκε νωρίτερα. Δείγμα της πλούσιας ιστορίας της πόλης είναι τα τρία διαφορετικά ντόλμεν, οι πάμπολλες εκκλησίες, μονές και οίκοι ευγενών. Κοντά στην πόλη βρίσκεται και το Ελ Τορκάλ, ένα από τα σημαντικότερα καρστικά γεωλογικά τοπία της Ευρώπης.
Παραπομπές
Αντεκέρα Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Μάλαγας
Ανατολική Εκουατορία
Η Ανατολική Εκουατορία είναι πολιτεία στο Νότιο Σουδάν. Η συνολική της έκταση είναι 73,472 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα είναι το Τόριτ. Στις 1 Οκτωβρίου του 1972, η πολιτεία χωρίστηκε στις πολιτείες του Ιματόνγκ και της Καποέτα, αλλα ξαναενώθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 2020 μέσω συνθήκης ειρήνης.
Γεωγραφία
Η πολιτεία συνορεύει στα νότια με την Ουγκάντα, στα νοτιοανατολικά με την Κένυα, ενώ και με την Αιθιοπία ανατολικά. Συνορεύει ταυτόχρονα με τις πολιτείες της Κεντρικής Εκουατορίας και του Τζονγκλέι. To Τρίγωνο Ιλέμι και η Λίμνη Τουρκάνα στα νοτιοανατολικά είναι ή έχουν θεωρηθεί ως αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ των τριών γειτονικών χωρών. (Νότιο Σουδάν, Κένυα, Αιθιοπία.)
Kaba Ma Kyei
Kaba Ma Kyei ("Μέχρι το τέλος του κόσμου, Βιρμανία") είναι ο εθνικός ύμνος της Μιανμάρ (Βιρμανίας). Καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος το 1947. Συχνά μεταφράζεται ως "Δε θα παραδώσουμε ποτέ τη Μητέρα Πατρίδα μας, τη Βιρμανία", ωστόσο είναι σχετικά ανακριβές αν μεταφραστεί το νόημα του τίτλου. Στιχουργός και συνθέτης είναι ο Σάγια Τιν (Saya Tin). Από τους στίχους λείπουν πολλά γραμματικά στοιχεία ώστε να ταιριάζουν με τις μουσικές νότες. Kaba Ma Kyei
Βιρμανικά
Kaba Ma Kyei
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μιανμάρ Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Λουθηρανισμός
Ο Λουθηρανισμός είναι ένας από τους αρχαιότερους και μεγαλύτερους κλάδους του Προτεσταντισμού που ταυτίζεται με τη διδασκαλία του Μαρτίνου Λούθηρου, Γερμανού μεταρρυθμιστή του 16ου αιώνα. Οι προσπάθειες του Λούθηρου για μεταρρύθμιση της θεολογίας και της πρακτικής της εκκλησίας ξεκίνησαν την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Η αντίδραση της κυβέρνησης και των εκκλησιαστικών αρχών στη διεθνή εξάπλωση των απόψεών του, που πρωτοεφανίστηκαν με τις 95 Θέσεις, διαίρεσαν τον Δυτικό Χριστιανισμό. Ο Λουθηρανισμός τοποθετεί την Αγία Γραφή, στην κεντρική θέση της θεολογίας του, και αποδέχεται ως μυστήρια το Βάπτισμα, τη Θεία Ευχαριστία και την Εξομολόγηση. Η δογματική του ταυτίζεται με τη θεολογία της Ομολογίας της Αυγούστας και των κειμένων που περιέχονται στο Βιβλίο της Ομόνοιας
Το σχίσμα μεταξύ των Λουθηρανών και των Ρωμαιοκαθολικών δημοσιοποιήθηκε και κατέστη σαφές με το Διάταγμα της Βορμς του 1521: η απόφαση της Δίαιτας καταδίκασε τον Λούθηρο και απαγόρευσε επισήμως στους πολίτες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να υπερασπίζονται ή να διαδίδουν τις ιδέες του, υποβάλλοντας τους υποστηρικτές του Λουθηρανισμού σε απώλεια όλων των περιουσιακών τους στοιχείων, από τα οποία το μισό περιερχόταν στην αυτοκρατορική κυβέρνηση και το υπόλοιπο μισό σε όποιον έκανε την καταγγελία.
Η διαίρεση επικεντρώθηκε κυρίως σε δύο σημεία: την κύρια πηγή αυθεντίας στην εκκλησία, που συχνά ονομάζεται τυπική αρχή της Μεταρρύθμισης και το δόγμα της δικαίωσης, που συχνά ονομάζεται υλική αρχή της Λουθηρανική θεολογίας. Ο Λουθηρανισμός υποστηρίζει μια θεωρία δικαίωσης «από μόνη τη χάρη μέσω μόνης της πίστης στη βάση μόνο της Γραφής», το δόγμα ότι η Γραφή είναι η τελική αυθεντία σε όλα τα θέματα της πίστης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την πεποίθηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που καθορίστηκε στη Σύνοδο του Τρέντο, που δέχεται ότι η αυθεντία προέρχεται τόσο από τη Γραφή όσο και από την Παράδοση.
Σε αντίθεση με τον Καλβινισμό, οι Λουθηρανοί διατηρούν πολλές από τις λειτουργικές πρακτικές και τις ιερές διδασκαλίες της πριν από τη Μεταρρύθμιση Εκκλησίας, με ιδιαίτερη έμφαση στη Θεία Ευχαριστία. Η Λουθηρανική θεολογία διαφέρει από την Καλβινιστική στη Χριστολογία, τη θεία χάρη, τον σκοπό του Θείου νόμου, την αρχή της εγκαρτέρησης των αγίων και τον προορισμό.
Ετυμολογία
Το όνομα Λουθηρανός προέκυψε ως ένας υποτιμητικός όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά του Λούθηρου από τον Γερμανό σχολαστικό θεολόγο Δρ. Γιόχαν Μάγερ φον Εκ κατά την Αντιπαράθεση της Λειψίας τον Ιούλιο του 1519. Ο Εκ και άλλοι Ρωμαιοκαθολικοί ακολούθησαν την παραδοσιακή πρακτική να ονομάζουν μια αίρεση από τον ηγέτη της, ονομάζοντας έτσι όλους όσοι ταυτίζονταν με τη θεωρία του Μαρτίνου Λούθηρου ως Λουθηρανούς.
Ο Μαρτίνος Λούθηρος πάντοτε αντιπαθούσε τον όρο Λουθηρανός, προτιμώντας τον όρο Ευαγγελικός, που προέρχεται από το Ευαγγέλιο. Οι οπαδοί του Ιωάννη Καλβίνου, του Ούλριχ Ζβίγγλιου και άλλοι θεολόγοι συνδεόμενοι με τον Καλβινισμό χρησιμοποιούσαν επίσης αυτόν τον όρο. Για να ξεχωρίσουν τις δύο ευαγγελικές ομάδες, άλλοι άρχισαν να αναφέρονται στις δύο ομάδες ως Ευαγγελικούς Λουθηρανούς και Ευαγγελικούς Μεταρρυθμιστές. Με την πάροδο του χρόνου η λέξη Ευαγγελικός απορρίφθηκε. Οι ίδιοι οι Λουθηρανοί άρχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο Λουθηρανός στα μέσα του 16ου αιώνα, προκειμένου να διακρίνουν τους εαυτούς τους από άλλες ομάδες όπως οι Αναβαπτιστές και οι Καλβινιστές.
Το 1597 οι θεολόγοι στη Βιτεμβέργη καθόρισαν τον τίτλο Λουθηρανικός ως αναφερόμενο στην αληθινή εκκλησία.
Διάδοση στη βόρεια Ευρώπη
Ο Λουθηρανισμός εξαπλώθηκε σε όλη τη Σκανδιναβία κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, καθώς ο μονάρχης της Δανίας-Νορβηγίας (που κυβερνούσε επίσης την Ισλανδία και τις Νήσους Φερόες) και ο μονάρχης της Σουηδίας (που κυβερνούσε επίσης τη Φινλανδία) υιοθέτησαν τον Λουθηρανισμό. Μέσω της Βαλτικής-Γερμανικής και Σουηδικής κυριαρχίας ο Λουθηρανισμός εξαπλώθηκε επίσης στην Εσθονία και τη Λετονία.
Από το 1520 στην Κοπεγχάγη τελούνταν τακτικές Λουθηρανικές λειτουργίες. Επί της βασιλείας του Φρειδερίκου Α΄ (1523-33) η Δανία-Νορβηγία παρέμεινε επισήμως καθολική. Παρόλο που ο Φρειδερίκος αρχικά υποσχέθηκε να καταδιώξει τους Λουθηρανούς, υιοθέτησε σύντομα μια πολιτική προστασίας των Λουθηρανών ιερέων και μεταρρυθμιστών, με σημαντικότερο μεταξύ αυτών τον Χανς Τάουσεν.
Επί της βασιλείας του Φρειδερίκου ο Λουθηρανισμός σημείωσε σημαντική πρόοδο στη Δανία. Σε μια ανοιχτή συνάντηση στην Κοπεγχάγη που παρακολούθησε ο βασιλιάς το 1536 ο λαός φώναξε. «Θα σταθούμε δίπλα στο ιερό Ευαγγέλιο και δεν θέλουμε πια τέτοιους επισκόπους». Ο γιος του Φρειδερίκου Χριστιανός ήταν ανοιχτά Λουθηρανός, πράγμα που εμπόδισε την εκλογή του στον θρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ωστόσο, μετά τη νίκη του στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, το 1537 έγινε βασιλιάς ως Χριστιανός Γ΄ και προώθησε τη Μεταρρύθμιση στη Δανία-Νορβηγία.
Η αρχή στην οποία στηριζόταν η Δανική Νορβηγική Εκκλησία σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη της ήταν «ο καθαρός λόγος του Θεού, που είναι ο Νόμος και το Ευαγγέλιο» [10]. Δεν αναφέρεται η [7] Ομολογία της Αυγούστας. Οι ιερείς έπρεπε να κατανοούν την Αγία Γραφή αρκετά καλά για να κηρύξουν και να εξηγήσουν το Ευαγγέλιο και τις Επιστολές στο εκκλησίασμά τους.
Τα παιδιά διδάσκονταν από τη Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου, που ήταν διαθέσιμη στα Δανικά από το 1532. Διδάσκονταν να προσδοκούν στο τέλος της ζωής τους: «τη συχώρεση των αμαρτιών τους», «να θεωρηθούν δίκαιοι» και «αιώνια ζωή». Η κατήχηση εξακολουθεί να είναι παρόμοια. Η πρώτη πλήρης Βίβλος στα δανικά βασίστηκε στη μετάφραση του Μαρτίνου Λούθηρου στα γερμανικά. Εκδόθηκε το 1550 με 3.000 αντίτυπα τυπωμένα στην πρώτη έκδοση. Μια δεύτερη έκδοση έγινε το 1589. Σε αντίθεση με τον Καθολικισμό η Λουθηρανική Εκκλησία δεν πιστεύει ότι η παράδοση είναι φορέας του «Λόγου του Θεού» ή ότι μόνο στην κοινωνία του Επισκόπου της Ρώμης έχει ανατεθεί η ερμηνεία του «Λόγου του Θεού».
Η Μεταρρύθμιση στη Σουηδία ξεκίνησε με τους Ολαους και Λαουρέντιους Πέτρι, αδελφούς που έφεραν τη Μεταρρύθμιση στη Σουηδία μετά από σπουδές στη Γερμανία. Αυτοί οδήγησαν τον Γουσταύο Βάσα, που εξελέγη βασιλιάς το 1523, στον Λουθηρανισμό. Η άρνηση του Πάπα να επιτρέψει την αντικατάσταση ενός αρχιεπισκόπου που είχε υποστηρίξει τις δυνάμεις εισβολής εναντίον του Γουσταύο Βάσα] κατά το Λουτρό Αίματος της Στοκχόλμης, οδήγησε στη διακοπή οιασδήποτε επίσημης σχέσης μεταξύ Σουηδίας και παπισμού το 1523.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη Δίαιτα του Βέστερος, ο βασιλιάς κατάφερε να αναγκάσει τη Δίαιτα να δεχτεί την κυριαρχία του πάνω στην εθνική εκκλησία. Δόθηκε στον βασιλιά η κατοχή όλης της εκκλησιαστικής περιουσίας, καθώς και οι διορισμοί στην εκκλησία και η έγκριση του κλήρου. Ενώ αυτό έδωσε ουσιαστικά επίσημη έγκριση στις λουθηρανικές ιδέες, ο Λουθηρανισμός δεν έγινε επίσημος μέχρι το 1593. Τότε η Σύνοδος της Ουψάλας κήρυξε την Αγία Γραφή ως μοναδική κατευθυντήρια γραμμή για την πίστη, με την αποδοχή τεσσάρων κειμένων ως πιστών και έγκυρες ερμηνειών της: το Σύμβολο των Αποστόλων, το Το Σύμβολο της Νικαίας, το Σύμβολο του Αγίου Αθανασίου και την αμετάκλητη Ομολογία της Αυγούστας του 1530. Η μετάφραση του Μίκαελ Αγκρίκολα της πρώτης Φινλανδικής Καινής Διαθήκης εκδόθηκε το 1548.
Αντιμεταρρύθμιση και αντιπαραθέσεις
Μετά τον θάνατο του Μαρτίνου Λούθηρου το 1546 ξεκίνησε ο Σμαλκαλδικός Πόλεμος, μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο Γερμανούς Λουθηρανούς ηγεμόνες το 1547. Σύντομα οι δυνάμεις της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επενέβησαν και νίκησαν τα μέλη της Σμαλκαλδικής Ένωσης, καταπιέζοντας και εξορίζοντας πολλούς Γερμανούς Λουθηρανούς, εφαρμόζοντας τους όρους του Διατάγματος της Αυγούστας. Η θρησκευτική ελευθερία σε κάποιες περιοχές εξασφαλίστηκε για τους Λουθηρανούς με την Ειρήνη του Πάσσαου το 1552 και σύμφωνα με τη νομική αρχή Cuius regio, eius religio (η θρησκεία του ηγεμόνα να υπαγορεύει τη θρησκεία των υπηκόων του) και τους όρους της Declaratio Ferdinandei (περιορισμένης θρησκευτικής ανεκτικότητας) της Ειρήνης της Αυγούστας του 1555.. Οι θρησκευτικές διαμάχες μεταξύ των Κρυπτοκαλβινιστών, των Φιλιππιστών, των Σακραμενταριανών, των Ουμπικουϊταριανών και των Γνησιολουθηρανών μαίνονταν μέσα στον Λουθηρανισμό στα μέσα του 16ου αιώνα. Αυτό τελικά έληξε με την επίλυση των ζητημάτων με τη Δήλωση Ομόνοιας. Πολλοί σημαντικοί πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες συναντήθηκαν, συζήτησαν και επέλυσαν αυτά τα θέματα με βάση τη Γραφή, καταλήγοντας στη Δήλωση, που υπέγραψαν πάνω από 8.000 ηγέτες. Το Βιβλίο της Ομόνοιας αντικατέστησε προγενέστερες, ατελείς δογματικές συλλογές δόγματος, ενοποιώντας όλους τους Γερμανούς Λουθηρανούς με το ίδιο δόγμα και ξεκινώντας την περίοδο της Λουθηρανικής Ορθοδοξίας.
Στις χώρες όπου ο Ρωμαιοκαθολικισμός ήταν η κρατική θρησκεία, ο Λουθηρανισμός ήταν επίσημα παράνομος, αν και η επιβολή αυτή ποίκιλε. Μέχρι το τέλος της Αντιμεταρρύθμισης, μερικοί Λουθηρανοί ασκούσαν τη λατρεία τους κρυφά, όπως στη Hundskirke (που μεταφράζεται ως εκκλησία σκύλου ή βωμός σκύλου). Πρόκειται για ένα τριγωνικό Βράχο Κοινωνίας σε ένα χαντάκι ανάμεσα σε σταυρούς στο Πατέρνιον της Αυστρίας. Το στεφανωμένο φίδι είναι πιθανώς ένας υπαινιγμός για τον Φερδινάνδο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ ο σκύλος ενδεχομένως αναφέρεται στον Πέτερ Κανίσιους (φανατικό Καθολικό ιερέα). Μια άλλη μορφή που ερμηνεύεται ως σαλιγκάρι που φέρει έναν πύργο εκκλησίας είναι πιθανώς μια μεταφορά για την προτεσταντική εκκλησία. Επίσης στον βράχο είναι ο αριθμός 1599 και μια φράση που μεταφράζεται ως «έτσι παίρνει τον κόσμο».
Λουθηρανική ορθοδοξία
thumb|upright=1.0|right|Το Πανεπιστήμιο της [[Ιένας γύρω στα 1600. Η Ιένα ήταν το κέντρο της δράσης των Γνησιολουθηρανών κατά τη διάρκεια των αντιπαραθέσεων που οδήγησαν στη Δήλωση της Ομόνοιας και στη συνέχεια ήταν το κέντρο της Λουθηρανικής Ορθοδοξίας.]] Η ιστορική περίοδος της Λουθηρανικής Ορθοδοξίας χωρίζεται σε τρεις υποπεριόδους: την Πρώιμη (1580-1600), τη Μέση (1600-1685) και την Ύστερη Ορθοδοξία (1685-1730). Ο Λουθηρανικός σχολαστικισμός αναπτύχθηκε σταδιακά ειδικά με σκοπό να αντιπαρατεθεί στους Ιησουίτες και τελικά καθιερώθηκε από τον Γιόχαν Γκέρχαρντ. Ο Αβραάμ Καλόβιους αντιπροσωπεύει την κορύφωση του σχολαστικού παραδείγματος στον ορθόδοξο Λουθηρανισμό. Άλλοι ορθόδοξοι Λουθηρανοί θεολόγοι ήταν οι Μάρτιν Κέμνιτς, Αιγκίντιους Χούνιους, Λέονχαρντ Χούτερ, Νικόλαους Χούνιους, Γέσπερ Ράσμουσεν Μπρόχμαντ, Σάλομο Γκλάσιους, Γιόχαν Χύλσεμαν, Γιόχαν Κόνραντ Ντανχάουερ, Γιόχανες Αντρεας Κβένστεντ, Γιόχαν Φρήντριχ Κένιχ και Γιόχαν Βίλχελμ Μπάγερ.
Προς το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου το συμβιβαστικό πνεύμα του Φίλιππου Μελάγχθωνα ξαναεμφανίστηκε στη Σχολή του Χέλμστεντ και ιδιαίτερα στη θεολογία του Γεωργίου Κάλιξτου, προκαλώντας τη συγκρητιστική αντιπαράθεση. Ένα άλλο θεολογικό θέμα που προέκυψε ήταν η Κρυπτο-Καινοτική αντιπαράθεση.
thumb|left|upright=0.7|Η Βασίλισσα της Δανίας [[Σοφία Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ|Σοφία Μαγδαληνή εξέφρασε τα Ευσεβιστικά της αισθήματα το 1737 ιδρύοντας ένα Λουθηρανικό μοναστήρι.]] Η Ύστερη Ορθοδοξία διχάστηκε από τις επιρροές του ρασιοναλισμού, της φιλοσοφίας που βασίζεται στη λογική, και του Ευσεβισμού, ενός αναγεννητικού κινήματος του Λουθηρανισμού. Μετά από έναν αιώνα ζωτικότητας οι Ευσεβιστές θεολόγοι Φίλιπ Γιάκομπ Σπένερ και Αουγκουστ Χέρμαν Φράνκε προειδοποίησαν ότι η ορθοδοξία είχε εκφυλιστεί σε άσκοπο πνευματισμό και φορμαλισμό, ενώ οι ορθόδοξοι θεολόγοι θεωρούσαν ότι οι συναισθηματικοί και υποκειμενικοί στόχοι του Ευσεβισμού ήταν ευάλωτοι στη ρασιοναλιστική προπαγάνδα. Το 1688 ο Φινλανδός Ριζοσπάστης Ευσεβιστής Λαρς Ουλστάντιους έτρεξε στην κεντρική πτέρυγα του Καθεδρικού Ναού του Τούρκου γυμνός, φωνάζοντας ότι θα αποκαλυφθεί το όνειδος των Φινλανδών κληρικών, όπως και το δικό του.
Ο τελευταίος διάσημος ορθόδοξος Λουθηρανός θεολόγος πριν από το ρασιοναλιστικό Aufklärung, ή Διαφωτισμό, ήταν ο Ντάβιντ Χόλατς. Ο Υστερος ορθόδοξος θεολόγος Βάλεντιν Ερνστ Λέσερ έλαβε μέρος στη διαμάχη εναντίον του Ευσεβισμού. Οι μεσαιωνικές μυστικιστικές παραδόσεις συνεχίστηκαν στα έργα των Μάριν Μόλερ, Γιόχαν Αρντ και Γιόακιμ Λύτκεμαν. Ο Ευσεβισμός έγινε αντίπαλος της ορθοδοξίας, αλλά υιοθέτησε εν μέρει τη λατρευτική λογοτεχνία ορθόδοξων θεολόγων, όπως οι Αρντ, Κρίστιαν Σκρίβερ και Στέφαν Πρετόριους.
Ρασιοαναλισμός
Ρασιοαναλιστές φιλόσοφοι από τη Γαλλία και την Αγγλία είχαν τεράστια επίδραση τον 18ο αιώνα, μαζί με τους Γερμανούς Ρασιοαναλιστές Κρίστιαν Βολφ, Γκότφριντ Λάιμπνιτς και Ιμμάνουελ Καντ. Το έργο τους οδήγησε σε αύξηση των ρασιοαναλιστικών πεποιθήσεων «εις βάρος της πίστης στον Θεό και της συμφωνίας με τη Βίβλο».
Το 1709 ο Βαλεντίν Ερνστ Λέσερ προειδοποίησε ότι αυτή η νέα ρασιοαναλιστική άποψη του κόσμου άλλαζε θεμελιωδώς την κοινωνία θέτοντας υπό αμφισβήτηση κάθε πτυχή της θεολογίας. Αντί να αποδεχθούν την αυθεντία της θείας αποκάλυψης, εξήγησε, οι Ρασιοαναλιστές στηρίχθηκαν αποκλειστικά στην προσωπική τους κατανόηση όταν έψαχναν για την αλήθεια.
Οι διαφωνούντες Λουθηρανοί ιερείς συχνά επιπλήττονταν από την κυβερνητική γραφειοκρατία που τους επόπτευε, για παράδειγμα όταν προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τις ρασιοαναλιστικές επιρροές στις ενοριακές σχολές. Ως αποτέλεσμα της επίπτωσης μιας τοπικής μορφής ορθολογισμού, που ονομάστηκε Νεολογία, από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, η γνήσια ευλάβεια περιορίστηκε σχεδόν αποκλειστικά σε μικρές Ευσεβιστικές παρασυναγωγές. Ωστόσο μερικοί από τους λαϊκούς διέσωσαν τη Λουθηρανική ορθοδοξία τόσο από τον Ευσεβισμό όσο και από το ρασιοναλισμό με την επαναχρησιμοποίηση παλαιών κατηχήσεων, ψαλτηρίων, σχολίων της Βίβλου και λατρευτικών γραφών, όπως εκείνες των Γιόχαν Γκέρχαρντ, Χάινριχ Μύλερ και Κρίστιαν Σκρίβερ.
Αναγέννηση
thumb|Χαουγκενική παρασυναγωγή του 19ου αιώνα.|alt= Ένας λαϊκός μελετητής του Λούθηρου, ο Γιόχαν Γκέοργκ Χάμαν (1730-1788), έγινε διάσημος για την αντιμετώπιση του ρασιοναλισμού και την προσπάθεια να προωθήσει μια αναγέννηση γνωστή ως Erweckung ή Αφύπνιση. Το 1806 η Εισβολή του Ναπολέοντα στη Γερμανία προώθησε το ρασιοναλισμό και εξόργισε τους Γερμανούς Λουθηρανούς, προκαλώντας την επιθυμία των ανθρώπων να διασώσουν τη λουθηρανική θεολογία από την απειλή του ρασιοναλισμού. Εκείνοι που συνδέθηκαν με αυτή την Αφύπνιση έκριναν ότι η λογική ήταν ανεπαρκής και υπογράμμισαν τη σημασία των συναισθηματικών θρησκευτικών εμπειριών.
Μικρές ομάδες ξεπήδησαν, συνήθως σε πανεπιστήμια, που αφιερώθηκαν στη μελέτη της Βίβλου, στην ανάγνωση λατρευτικών κειμένων και συναντήσεις για την αναγέννηση. Αν και η αρχή αυτής της Αφύπνισης έκλινε έντονα προς τον ρομαντισμό, τον πατριωτισμό και τον εμπειρισμό, η έμφαση της Αφύπνισης μετατοπίστηκε γύρω στο 1830 στην αποκατάσταση των παραδοσιακών λειτουργιών, δογμάτων και ομολογιών της Λουθηρανικής εκκλησίας με το Νεολουθηρανικό κίνημα.
Αυτή η Αφύπνιση σάρωσε όλη τη Σκανδιναβία αλλά όχι την Ισλανδία. Αναπτύχθηκε τόσο από τον Γερμανικό Νεολουθηρανισμό όσο και από τον Ευσεβισμό. Ο Δανός πάστορας και φιλόσοφος Ν. Φ. Σ. Γκρούντβιγκ ανάπλασε την εκκλησιαστική ζωή σε όλη τη Δανία μέσα από ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα που ξεκίνησε το 1830. Έγραψε επίσης περίπου 1.500 ύμνους, συμπεριλαμβανομένου του Ο Λόγος του Θεού Είναι η Μεγάλη Μας Κληρονομιά.
Στη Νορβηγία ο Χανς Νήλσεν Χάουγκε, ένας λαϊκός ιεροκήρυκας του δρόμου, τόνισε την πνευματική πειθαρχία και πυροδότησε το Χαουγκενικό κίνημα, που το ακολούθησε η Γιονσονιακή Αφύπνιση μέσα στην κρατική εκκλησία. Η Αφύπνιση οδήγησε στην ανάπτυξη ιεραποστολών από τη Νορβηγία στο εξωτερικό σε μη Χριστιανούς σε μέγεθος, που δεν έχει επιτευχθεί ποτέ από τότε. Στη Σουηδία ο Λαρς Λέβι Λαιστάντιους ξεκίνησε το Λαισταντιανό κίνημα, που έδινε έμφαση στην ηθική μεταμόρφωση. Στη Φινλανδία ένας αγρότης, ο Πάαβο Ρουοτσαλάινεν, ξεκίνησε τη Φινλανδική Αφύπνιση όταν ανέλαβε το κήρυγμα για μετάνοια και προσευχή. Το 1817 ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Πρωσίας διέταξε τις Λουθηρανικές και τις Μεταρρυθμισμένες εκκλησίες της επικράτειάς του να ενωθούν, σχηματίζοντας την Πρωσική Ένωση Εκκλησιών. Η ενοποίηση των δύο κλάδων του Γερμανικού Προτεσταντισμού πυροδότησε το Σχίσμα των Παλαιών Λουθηρανών. Πολλοί Λουθηρανοί, που ονομάστηκαν «Παλαιού Λουθηρανοί», επέλεξαν να εγκαταλείψουν τις κρατικές εκκλησίες παρά τη φυλάκιση και τη στρατιωτική βία. Κάποιοι σχημάτισαν ανεξάρτητα εκκλησιαστικά σώματα ή «ελεύθερες εκκλησίες» στην πατρίδα, ενώ άλλοι έφυγαν για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Αυστραλία. Μια παρόμοια νομοθετική συγχώνευση στη Σιλεσία ώθησε χιλιάδες να ενταχθούν στο κίνημα των Παλαιών Λουθηρανών. Η διαμάχη για τον οικουμενισμό επισκίασε άλλες αντιπαραθέσεις μέσα στον Γερμανικό Λουθηρανισμό. .
Παρά την πολιτική εμπλοκή στην εκκλησιαστική ζωή οι τοπικοί και εθνικοί ηγέτες επεδίωξαν να αποκαταστήσουν και να ανανεώσουν τον Χριστιανισμό. Τόσο ο Νεολουθηρανός Γιόχαν Κόνραντ Βίλχελμ Λέε όσο και ο ηγέτης Παλαιολουθηρανικής ελεύθερης εκκλησίας Φρήντριχ Αουγκουστ Μπρυν έστειλαν νέους στο εξωτερικό για να υπηρετήσουν ως πάστορες σε Γερμανοαμερικανούς, ενώ η Εσωτερική Ιεραποστολή επικεντρώθηκε στην ανανέωση της κατάστασης στην πατρίδα. Ο Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ, εκκλησιαστικός επιθεωρητής στη Βαϊμάρη και μέλος του κινήματος Εσωτερική Ιεραποστολή, συνδέθηκε με το κίνημα του Ρομαντισμού στην προσπάθειά του να διασώσει το ανθρώπινο συναίσθημα και την εμπειρία από τον Ρασιοναλισμό.
Ο Ερνστ Βίλχελμ Χένγκστενμπεργκ, αν και ανατράφηκε ως Μεταρρυθμιστής, νεαρός πλέον πείσθηκε για την αλήθεια του ιστορικού Λουθηρανισμού. Ηγήθηκε της Νεολουθηρανικής θεολογικής Προσχωρητικής Σχολής, που υποστήριζε την επιστροφή στους ορθόδοξους θεολόγους του 17ου αιώνα και ήταν αντίθετη στη σύγχρονη ερμηνεία της Βίβλου. Ως συντάκτης του περιοδικού Evangelische Kirchenzeitung το κατέστησε μείζονα υποστηρικτή της Νεολουθηρανικής αναγέννησης και το χρησιμοποίησε για να επιτεθεί σε όλες τις μορφές θεολογικού φιλελευθερισμού και ρασιοναλισμού. Παρότι υπέστη μεγάλη συκοφαντία και χλευασμό επί σαράντα χρόνια ως επικεφαλής της αναγέννησης, ποτέ δεν εγκατέλειψε τις θέσεις του.
Η θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου του Έρλανγκεν στη Βαυαρία αποτέλεσε άλλη μία μεταρρυθμιστική δύναμη. Εκεί ο καθηγητής Αντολφ φον Χάρλες, αν και προηγουμένως οπαδός του ρασιοναλισμού και του Γερμανικού ιδεαλισμού, έκανε το Έρλανγκεν μαγνήτη για τους θεολόγους τους προσανατολισμένους στην αναγέννηση. . Ονομαζόμενοι Θελογική Σχολή του Έρλανγκεν, ανέπτυξαν μια νέα εκδοχή της ενανθρώπησης. , που αισθάνονταν ότι τόνιζε καλύτερα την ανθρώπινη ουσία του Ιησού καλύτερα από τα Σύμβολα της Πίστεως. Ως θεολόγοι χρησιμοποίησαν τόσο τις σύγχρονές τους ιστορικές κριτικές όσο και τις Εγελιανές φιλοσοφικές μεθόδους αντί να προσπαθήσουν να αναβιώσουν την ορθοδοξία του 17ου αιώνα.
Ο Φρήντριχ Γιούλιους Σταλ ηγήθηκε των Λουθηρανών της Ανω Εκκλησίας. Αν και ανατράφηκε ως Εβραίος, βαφτίστηκε Χριστιανός στην ηλικία των 19 ετών, επηρεασμένος από τη Λουθηρανική σχολή που παρακολούθησε. Ως ηγέτης ενός νεοφεουδαρχικού Πρωσικού πολιτικού κόμματος, αγωνίστηκε για το ελέω Θεού των βασιλιάδων, την εξουσία των ευγενών και την επισκοπική διοίκηση της εκκλησίας. Μαζί με τον Τέοντορ Κλήφοτ και τον Αουγκουστ Φρίντριχ Κρίστιαν Βίλμαρ προώθησε συμφωνία με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία όσον αφορά την αυθεντία της θεσμικής εκκλησίας, την ex opere operato αποτελεσματικότητα των μυστηρίων και τη θεία εξουσία των κληρικών. Αντίθετα από τους Καθολικούς, ωστόσο, απαιτούσαν επίσης την πλήρη συμφωνία με το Βιβλίο της Ομόνοιας. Το Νεολουθηρανικό κίνημα κατάφερε να επιβραδύνει την εκκοσμίκευση και να αντιμετωπίσει τον αθεϊστικό Μαρξισμό, αλλά δεν είχε πλήρως επιτυχία στην Ευρώπη. Εν μέρει πέτυχε να συνεχίσει την κίνηση του Ευσεβιστικού κινήματος προς τη διόρθωση της κοινωνικής αδικίας και να επικεντρωθεί στην ατομική βελτίωση. Η Νεολουθηρανική έκκληση για ανανέωση δεν κατάφερε να τύχει ευρείας λαϊκής αποδοχής, διότι άρχισε και συνεχίστηκε με έναν υψηλό, ιδεαλιστικό ρομαντισμό που δεν είχε σχέση με μια Ευρώπη ολοένα και πιο εκβιομηχανισμένη και κοσμική. Στην καλύτερη περίπτωση το έργο των τοπικών ηγετών είχε ως αποτέλεσμα συγκεκριμένες περιοχές με ζωντανή πνευματική ανανέωση, αλλά οι άνθρωποι στις Λουθηρανικές περιοχές γενικά συνέχιζαν να απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από την εκκλησιαστική ζωή. Επιπλέον τα κινήματα αναγέννησης διχάζονταν από φιλοσοφικές παραδόσεις. Η Προσχωρητική σχολή αναγέννησης και οι Παλαιοί Λουθηρανοί έκλιναν προς τον Καντιανισμό, ενώ η σχολή του Ερλανγκεν προωθούσε μια συντηρητική εγελιανή προοπτική. Το 1969 ο Μάνφρηντ Κόμπερ παραπονέθηκε ότι «η απιστία είναι αχαλίνωτη», ακόμη και μέσα στις γερμανικές λουθηρανικές εταιρείες.
Bίβλος
thumb|right|upright=1.0|Η μετάφραση της Βίβλου από τον Λούθηρο του 1534. thumb|upright=1.0|Ο [[Μωυσής και ο Προφήτης Ηλίας δείχνουν στον αμαρτωλός που αναζητά τη σωτηρία του Θεού στον σταυρό για να τη βρει (Θεολογία του Σταυρού).]] Παραδοσιακά οι Λουθηρανοί έχουν τη Βίβλο (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) ως το μοναδικό θεϊκό βιβλίο, τη μόνη πηγή της αποκαλυπτόμενης θείας γνώσης και το μοναδικό κανόνα για τη χριστιανική διδασκαλία. Μόνο η Γραφή είναι η επίσημη αρχή της πίστης, η τελική αυθεντία για όλα τα θέματα της πίστης και της ηθικής λόγω της έμπνευσης, της εξουσίας, της αυθεντία, της αποτελεσματικότητας και της επάρκειάς της.
Η αυθεντία των Γραφών έχει αμφισβητηθεί κατά την ιστορία του Λουθηρανισμού. Ο Μαρτίνος Λούθηρος δίδασκε ότι η Αγία Γραφή είναι ο γραπτός Λόγος του Θεού και ο μόνος αξιόπιστος οδηγός για την πίστη και την πρακτική. Υποστήριζε ότι κάθε απόσπασμα της Γραφής έχει ένα απλό νόημα, την κυριολεκτική έννοια όπως ερμηνεύεται από άλλη Γραφή. Αυτές οι διδασκαλίες έγιναν αποδεκτές κατά τον ορθόδοξο Λουθηρανισμό του 17ου αιώνα. Κατά τον 18ο αιώνα ο ρασιοναλισμός υποστήριζε περισσότερο τη λογική παρά την αυθεντία της Βίβλου ως την τελική πηγή γνώσης, αλλά οι περισσότεροι λαϊκοί δεν δέχονταν αυτή την ορθολογική θέση. Τον 19ο αιώνα μια ομολογιακή αναγέννηση υπογράμμισε εκ νέου την αυθεντία της Αγίας Γραφής και τη συμφωνία με τις Λουθηρανικές Ομολογίες.
Σήμερα οι Λουθηρανοί διαφωνούν για την έμπνευση και την αυθεντία της Βίβλου. Οι συντηρητικοί θεολόγοι χρησιμοποιούν την ιστορική-γραμματική μέθοδο της βιβλικής ερμηνείας, ενώ οι φιλελεύθεροι θεολόγοι την ιστορική-κριτική μέθοδο. Η Αμερικανική Θρησκευτική Επισκόπηση του 2008, του Ερευνητικό Κέντρου Pew, κατέγραψε 1.926.000 ενήλικες στις Ηνωμένες Πολιτείες που αυτοπροσδιορίστηκαν ως Λουθηρανοί. Η μελέτη διαπίστωσε ότι το 30% πίστευαν ότι η Βίβλος είναι ο Λόγος του Θεού και πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά λέξη, το 40% έκριναν ότι η Βίβλος είναι ο Λόγος του Θεού, αλλά δεν ήταν κατά λέξη αληθινή για τον λόγο ή δεν βέβαιοι γι αυτό, το 23% δήλωσαν ότι η Αγία Γραφή ήταν γραμμένη από ανθρώπους και όχι Λόγος του Θεού και 7% δεν ήξεραν, δεν ήταν σίγουροι ή είχαν άλλες θέσεις.
Θεόπνευστο
Αν και πολλοί Λουθηρανοί υποστηρίζουν σήμερα λιγότερο συγκεκριμένες απόψεις για το Θεόπνευστο, οι Λουθηρανοί ανέκαθεν δέχονται ότι η Βίβλος δεν περιέχει απλώς τον Λόγο του Θεού, αλλά κάθε λέξη της είναι, λόγω της απόλυτης, λεκτικής θεοπνευστίας της, τον άμεσο, αδιαμεσολάβητο λόγο του Θεού. Η Απολογία της Ομολογίας της Αυγούστας ταυτίζει την Αγία Γραφή με τον Λόγο του Θεού και αποκαλεί το Άγιο Πνεύμα συγγραφέα της Βίβλου. Εξαιτίας αυτού οι Λουθηρανοί ομολογούν στο Βιβλίο της Ομόνοιας ότι «δεχόμαστε και αγκαλιάζουμε με όλη μας την καρδιά τις προφητικές και αποστολικές Γραφές της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης ως την αμόλυντη και καθαρή πηγή του Ισραήλ». Τα απόκρυφα βιβλία δεν γράφτηκαν από τους προφήτες ούτε είναι θεόπνευστα. Περιέχουν σφάλματα και δεν συμπεριλήφθηκαν ποτέ στον Ιουδαϊκό Κανόνα, που χρησιμοποιούσε ο Ιησούς και επομένως δεν αποτελούν μέρος της Αγίας Γραφής. Οι προφητικές και αποστολικές Γραφές είναι αυθεντικές, καθώς γράφτηκαν από τους προφήτες και τους απόστολους. Μια σωστή μετάφραση των κειμένων τους είναι ο Λόγος του Θεού επειδή έχει το ίδιο νόημα με τα πρωτότυπα Εβραϊκά και Ελληνικά [55]. Μια εσφαλμένη μετάφραση δεν είναι ο λόγος του Θεού και καμία ανθρώπινη εξουσία δεν μπορεί να της προσδώσει θεϊκή αυθεντία. A mistranslation is not God's word, and no human authority can invest it with divine authority.
Σαφήνεια
Οι Λουθηρανοί αντιλαμβάνονται την Αγία Γραφή ως παρουσιάζουσα με σαφήνεια όλα τα δόγματα και τις εντολές της χριστιανικής πίστης. Επιπλέον πιστεύουν ότι ο Λόγος του Θεού είναι ελεύθερα προσβάσιμος σε κάθε αναγνώστη ή ακροατή συνηθισμένης νοημοσύνης, χωρίς να απαιτείται ειδική εκπαίδευση. Κάθε Λουθηρανός πρέπει να κατανοεί τη γλώσσα στην οποία παρουσιάζονται οι γραφές και δεν πρέπει να είναι τόσο προκατειλημμένος για σφάλμα ώστε να αποφεύγεται η κατανόηση. Ως αποτέλεσμα αυτού οι Λουθηρανοί δεν πιστεύουν ότι υπάρχει ανάγκη να περιμένουμε οποιονδήποτε κληρικό, παπά, λόγιο ή οικουμενική σύνοδο να εξηγήσει την πραγματική έννοια οποιουδήποτε μέρους της Βίβλου. .
Αποτελεσματικότητα
Οι Λουθηρανοί ομολογούν ότι η Γραφή είναι ενωμένη με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και μαζί της όχι μόνο απαιτεί, αλλά και δημιουργεί την αποδοχή της διδασκαλίας της. Αυτή η διδασκαλία παράγει πίστη και υπακοή. Η Αγία Γραφή δεν είναι νεκρό γράμμα, αλλά αντίθετα είναι εγγενής σε αυτή η δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Η Γραφή δεν επιβάλλει μόνο μια πνευματική σύμφωνη γνώμη για το δόγμα της, βασιζόμενη σε λογική επιχειρηματολογία, αλλά μάλλον δημιουργεί τη ζωντανή συμφωνία της πίστης. Όπως επιβεβαιώνουν τα Σμαλκαλδικά Άρθρα «σε αυτά που αφορούν τον προφορικό, εξωτερικό Λόγο, πρέπει να υποστηρίξουμε ακράδαντα ότι ο Θεός δεν παραχωρεί το Πνεύμα ή τη χάρη Του σε κανένα, παρά μόνο με το προηγηθέντα εξωτερικό Λόγο».
Επάρκεια
thumb|upright=1.0|Νόμος και Χάρη, του [[Λούκας Κράναχ ο Πρεσβύτερος|Λούκας Κράναχ του Πρεσβύτερου]]. Η αριστερή πλευρά δείχνει την καταδίκη του ανθρώπου κατά τον νόμο του Θεού, ενώ η δεξιά πλευρά παρουσιάζει τη χάρη του Θεού στον Χριστό.|alt=]] Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι η Βίβλος περιέχει όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για να εξασφαλίσουμε τη σωτηρία και να ζήσουμε μια χριστιανική ζωή. Δεν υπάρχουν κενά στη Γραφή που πρέπει να καλυφθούν από την παράδοση, ανακοινώσεις του Πάπα, νέες αποκαλύψεις ή σύγχρονη ανάπτυξη του δόγματος.
Οι Λουθηρανικές Ομολογίες
Επιπλέον οι Λουθηρανοί αποδέχονται τις διδασκαλίες των πρώτων επτά οικουμενικών συνόδων της Χριστιανικής Εκκλησίας. Η Ομολογία της Αυγούστας διδάσκει ότι «η πίστη όπως ομολογήθηκε από τον Λούθηρο και τους οπαδούς του δεν είναι τίποτε νέο, αλλά η αληθινή καθολική πίστη και ότι οι εκκλησίες τους αντιπροσωπεύουν την αληθινή καθολική ή παγκόσμια εκκλησία». Όταν οι Λουθηρανοί παρουσίασαν την Ομολογία της Αυγούστας στον Κάρολο Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εξήγησαν «ότι κάθε άρθρο πίστης και πρακτικής ήταν αληθινό πρώτα απ 'όλα στην Αγία Γραφή και στη συνέχεια στη διδασκαλία των εκκλησιαστικών πατέρων και συνόδων».
Δικαίωση
thumb|upright=0.7|Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι μόνο όποιος έχει πίστη στον Ιησού θα λάβει σωτηρία από τη χάρη του Θεού και θα εισέλθει στην αιωνιότητα στον ουρανό αντί της αιωνιότητας στην κόλαση μετά τον θάνατο ή κατά τη δεύτερη έλευση του Ιησού..|alt= Το βασικό δόγμα ή η ουσιώδης αρχή του Λουθηρανισμού είναι το δόγμα της δικαίωσης. Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι οι άνθρωποι σώζονται από τις αμαρτίες τους μόνο από τη χάρη του Θεού (Sola Gratia), μόνο με την πίστη (Sola Fide), με βάση μόνο τη Γραφή (Sola Scriptura). Η ορθόδοξη Λουθηρανική θεολογία υποστηρίζει ότι ο Θεός έκανε τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της ανθρωπότητας, τέλειο, άγιο και αναμάρτητο. Ωστόσο ο Αδάμ και η Εύα επέλεξαν να παρακούσουν τον Θεό, εμπιστευόμενοι τη δική τους δύναμη, γνώση και σοφία. Κατά συνέπεια οι άνθρωποι είναι επιβαρυμένοι με το προπατορικό αμάρτημα, γεννημένοι αμαρτωλοί και ανίκανοι να αποφύγουν να διαπράξουν αμαρτωλές πράξεις. Για τους Λουθηρανούς το προπατορικό αμάρτημα είναι η «κύρια αμαρτία, ρίζα και πηγή όλων των πραγματικών αμαρτιών».
Οι Λουθηρανοί διδάσκουν ότι οι αμαρτωλοί, αν και είναι ικανοί να κάνουν έργα που είναι «καλά» εξωτερικά, δεν είναι ικανοί να κάνουν έργα που ικανοποιούν τη δικαιοσύνη του Θεού. Κάθε ανθρώπινη σκέψη και πράξη είναι μολυσμένη με αμαρτία και αμαρτωλά κίνητρα. Εξαιτίας αυτού όλη η ανθρωπότητα αξίζει αιώνια καταδίκη στην κόλαση. Ο Θεός στην αιωνιότητα έχει στρέψει την Πατρική καρδιά του προς αυτόν τον κόσμο και έχει σχεδιάσει τη λύτρωσή του επειδή αγαπά όλους τους ανθρώπους και δεν θέλει κανέναν να καταδικαστεί αιώνια.
Για τον σκοπό αυτό «ο Θεός έστειλε τον Υιό Του Ιησού Χριστό, τον Κύριό μας, στον κόσμο για να μας λυτρώσει και να μας ελευθερώσει από τη δύναμη του διαβόλου και να μας φέρει κοντά Του και να μας κυβερνήσει ως Βασιλιάς της δικαιοσύνης, της ζωής και της σωτηρίας κατά της αμαρτίας, του θανάτου και της κακής συνείδησης», όπως εξηγεί η Μεγάλη Κατήχηση του Λούθηρου. . Εξαιτίας αυτού οι Λουθηρανοί διδάσκουν ότι η σωτηρία είναι δυνατή μόνο λόγω της χάρης του Θεού που εκδηλώνεται με τη γέννηση, τη ζωή, τον πόνο, τον θάνατο και την ανάσταση και τη συνεχή παρουσία, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, του Ιησού Χριστού. Με τη χάρη του Θεού, που έγινε γνωστή και αποτελεσματική στο πρόσωπο και στο έργο του Ιησού Χριστού, ένα πρόσωπο συγχωρείται, υιοθετείται ως παιδί και κληρονόμος του Θεού και λαμβάνει την αιώνια σωτηρία. Ο Χριστός, επειδή ήταν εντελώς υπάκουος στον νόμο σεβόμενος τόσο την ανθρώπινη όσο και τη θεϊκή φύση του, «είναι μια τέλεια ικανοποίηση και συμφιλίωση της ανθρώπινης φυλής», όπως ισχυρίζεται το Βιβλίο της Ομόνοιας και συνοψίζει: "Ο [Χριστός] υπάκουσε στον νόμο για μας, έφερε την αμαρτία μας και πηγαίνοντας στον Πατέρα του ακολούθησε πλήρη και τέλεια υπακοή για μας τους φτωχούς αμαρτωλούς, από την αγία γέννησή του ως τον θάνατό του. Με αυτό τον τρόπο κάλυψε όλη μας την ανυπακοή, που είναι ενσωματωμένη στη φύση μας και στις σκέψεις, στα λόγια και στις πράξεις της, έτσι ώστε αυτή η ανυπακοή να μην θεωρείται ως καταδίκη, αλλά συγχωρείται από τη χάρη και μόνο, μόνο μέσω του Χριστού."
Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι τα άτομα λαμβάνουν αυτό το δώρο της σωτηρίας μόνο μέσω της πίστης. Η σωτήρια πίστη είναι η γνώση, η αποδοχή και η εμπιστοσύνη στην υπόσχεση του Ευαγγελίου. Ακόμη και η ίδια η πίστη θεωρείται ως δώρο του Θεού, που δημιουργήθηκε στις καρδιές των χριστιανών από το έργο του Αγίου Πνεύματος μέσω του Λόγου και του Βαπτίσματος. Η πίστη λαμβάνει το δώρο της σωτηρίας παρά προκαλεί τη σωτηρία. Έτσι οι Λουθηρανοί απορρίπτουν τη «θεολογία της απόφασης» που είναι κοινή μεταξύ των σύγχρονων Ευαγγελικών.
Δεδομένου ότι ο όρος χάρη έχει οριστεί διαφορετικά από άλλα χριστιανικά εκκλησιαστικά σώματα (π.χ. Ρωμαιοκαθολικισμός ), είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο Λουθηρανισμός ορίζει τη χάρη ως εξ ολοκλήρου περιορισμένη στα δώρα του Θεού προς εμάς. Η δικαίωση έρχεται ως καθαρό δώρο, όχι κάτι που αξίζουμε από την αλλαγή της συμπεριφοράς μας ή στο οποίο συνεργαζόμαστε. Η χάρη δεν αφορά στην ανταπόκρισή μας στα δώρα του Θεού, αλλά μόνο σε αυτά.
Αγία Τριάδα
thumb|right|upright=0.8|Οι Λουθηρανοί πιστεύουν στην [[Αγία Τριάδα]] Οι Λουθηρανοί είναι Τριαδιστές. Απορρίπτουν την ιδέα ότι ο Πατέρας και ο Υιός είναι απλώς όψεις του ίδιου προσώπου, δηλώνοντας ότι τόσο η Παλαιά όσο και η Καινή Διαθήκη τους δείχνουν ότι είναι δύο ξεχωριστά πρόσωπα. Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται τόσο από τον Πατέρα όσο και από τον Υιό, δηλαδή στο Filioque. Σύμφωνα με το Σύμβολο του αγίου Αθανασίου: «Λατρεύουμε έναν Θεό στην Τριάδα και την Τριάδα στην Ενότητα. ούτε συγχέουμε τα Πρόσωπα ούτε διαιρούμε την Ουσία», επειδή υπάρχει ένα Πρόσωπο του Πατέρα, ένα άλλο του Υιού και ένα τρίτο του Αγίου Πνεύματος. Όμως η Θεότητα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος είναι όλα ένα: η δόξα ίση, η μεγαλοσύνη συναιώνια».
Οι δύο φύσεις του Χριστού
Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, δηλαδή ο σωτήρας τον οποίο υπόσχεται η Παλαιά Διαθήκη. Πιστεύουν ότι είναι τόσο από τη φύση του Θεός όσο και από τη φύση του άνθρωπος σε ένα πρόσωπο, καθώς ομολογούν στη Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου ότι είναι «αληθινός Θεός, που γεννήθηκε από τον Πατέρα από την αιωνιότητα και επίσης αληθινός άνθρωπος που γεννήθηκε από τη Θεοτόκο».
Η Ομολογία της Αυγούστας εξηγεί: Ο Υιός του Θεού προσέλαβε την ανθρώπινη φύση στη μήτρα της Παναγίας, έτσι ώστε να υπάρχουν δύο φύσεις, η θεϊκή και η ανθρώπινη, ενωμένες αδιαχώριστα σε ένα Πρόσωπο, ένα Χριστό, αληθινό Θεό και αληθινό άνθρωπο, που γεννήθηκε από την Παναγία, υπέφερε πραγματικά, σταυρώθηκε, πέθανε και ετάφη, για να συμφιλιώσει τον Πατέρα με εμάς και να θυσιαστεί όχι μόνο για το προπατορικό αμάρτημα αλλά και για όλες τις πραγματικές αμαρτίες των ανθρώπων.
Μυστήρια
Οι Λουθηρανοί θεωρούν τα μυστήρια ιερά και θεοσύστατα. Όταν τελούνται σωστά με τη χρήση των φυσικών συστατικών που επιτάσσει ο Θεός μαζί με τα θεοσύστατα λόγια, ο Θεός είναι, με έναν τρόπο συγκεκριμένο για κάθε μυστήριο, παρών με τον Λόγο και τα φυσικά συστατικά. Προσφέρει με ειλικρίνεια σε όλους όσους μετέχουν του μυστηρίου συγχώρεση των αμαρτιών και αιώνια σωτηρία. Εργάζεται επίσης σε αυτούς για να τους κάνει να αποδεχθούν αυτές τις ευλογίες.