cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχαίο θέατρο Καρθαίας
Περιγραφή Μνημείου
Με βάση τα στοιχεία το κτίσμα της σκηνής ανήκουν σε τρεις τουλάχιστον φάσεις: Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες σε μεγάλο τμήμα του σκηνικού οικοδομήματος αναπτύχθηκε εκτεταμένο συγκρότημα λουτρών με δεξαμενές, αγωγούς, αεραγωγούς και επενδύσεις, θέτοντας εκτός λειτουργίας το νότιο τμήμα της σκηνής και της παρόδου.
Για την κατασκευή του μνημείου έχουν χρησιμοποιηθεί τοπικοί λίθοι, οι οποίοι εμφανίζουν εναλλαγή λευκού και πρασινωπού σχιστόλιθου, ενώ σε λίγα σημεία τοποθετήθηκε γκρίζος ασβεστόλιθος.
Το κοίλο του θεάτρου έχει προσανατολισμό προς τα ΝΔ και το σχήμα του ορίζεται από έναν καμπύλο αναλημματικό τοίχο του διαζώματος, το οποίο προστάτευε το θέατρο. Πλευρικά, το κοίλο συγκρατείται από δύο, μη συμμετρικά διαμορφωμένα αναλήμματα. Το κοίλο διέθετε δεκαπέντε σειρές εδωλίων, οι οποίες μέσω τριών ενδιάμεσων κλιμάκων, χωριζόταν σε τέσσερις κερκίδες. Τα εδώλια του θεάτρου είχαν την ιδιαιτερότητα να είναι δίλιθα - δηλαδή δε χρησιμοποιείται ένας λίθος για την κατασκευή τόσο του καθίσματος μιας σειράς εδωλίων, όσο και του μετώπου της, αλλά δύο διαφορετικά τμήματα υλικού.
Η ορχήστρα τοποθετείται στον ελεύθερο χώρο μεταξύ ευρίπου και σκηνής και είχε το σχήμα πλήρους κύκλου. Στο τμήμα της περιφέρειάς της υπάρχουν σχιστολιθικές πλάκες, οι οποίες αποτελούν την ανώτερη στρώση του εσωτερικού τοίχου του ευρίπου. Ακόμη, στην ορχήστρα δεν εντοπίζεται κάποιο είδος κτιστής ή κάποιας άλλης διαμόρφωσης.
Στο νότιο άκρο του θεάτρου υπάρχουν εκτεταμένα κατάλοιπα του συστήματος υδροδότησης της αρχαίας πόλης.
Ανασκαφές
Συστηματικές εργασίες ανασκαφής, τεκμηρίωσης, στερέωσης και ανάδειξης του θεάτρου ξεκίνησαν να πραγματοποιούνται το 2011 από την Επιστημονική Επιτροπή Κέας, στο πλαίσιο του Ε.Σ.Π.Α. και ολοκληρώθηκαν το 2016. Το έργο της αποκατάστασης της Αρχαίας Καρθαίας βραβεύτηκε με το Βραβείο Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Πολιτιστική Κληρονομιά – Βραβείο Europa Nostra 2017.
Γουλιέλμος Α΄ της Κάτω Έσσης
Ο Γουλιέλμος Α΄ ο πρεσβύτερος, γερμ. Wilhelm I der Ältere (4 Ιουλίου 1466 - 8 Φεβρουαρίου 1515) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Κάτω Έσσης (1471-1493).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Β΄ της Κάτω Έσσης και της Μέχτχιλντ, κόρης του Λουδοβίκου Α΄, κόμη της Βυρτεμβέργης-Ούραχ.
Το 1471 διαδέχθηκε τον πατέρα του που απεβίωσε. Το 1491 πήγε προσκυνητής στους Αγ. Τόπους και χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Παναγίου Τάφου. Μάλλον ασθένησε από σύφιλη και το 1493 παραιτήθηκε υπέρ του νεότερου αδελφού του Γουλιέλμου Β΄, μια και δεν είχε άρρενα τέκνα. Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του στο Σπάνγκενμπεργκ, ώσπου απεβίωσε το 1515.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1488 την Άννα των Γουέλφων, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και είχε τέκνα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Κριστίνα Άπλγκεϊτ
H Κριστίνα Άπλγκεϊτ (αγγλικά: Christina Applegate, Λος Άντζελες, 25 Νοεμβρίου 1971) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε ευρύτερα γνωστή από τη συμμετοχή της στη σειρά «Παντρεμένοι... με Παιδιά» (1987-1997) όπου υποδυόταν τη κόρη των Εντ Ο'Νιλ και Κέιτι Σαγκάλ.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, από τον δισκογραφικό παραγωγό Μπομπ Άπλγκεϊτ και τη τραγουδίστρια Νάνσυ Πρίντι. Έχει δύο μικρότερα ετεροθαλή αδέλφια, την Αλίσα και τον Κάιλ, από το δεύτερο γάμο του πατέρα της.
Καριέρα
Έγινε γνωστή από την εφηβική της ηλικία, το 1987, από την τηλεοπτική σειρά Παντρεμένοι... με Παιδιά στον ρόλο της Κέλι Μπάντι, όπου και έπαιξε ως το 1997.
Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε στη σειρά Jesse (1998-2000) και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου ρόλου.
Το 2003 και το 2004 συμμετείχε σε δύο επεισόδια της σειρά Τα Φιλαράκια υποδυόμενη την Έιμι Γκριν και προτάθηκε για δύο Βραβεία Έμμυ καλύτερης γκεστ εμφάνισης, κερδίζοντας το ένα.
Από το 2007 ως το 2009 πρωταγωνίστησε στη σειρά Samantha Who? και προτάθηκε δύο φορές για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου ρόλου.
Στον κινηματογράφο έχει παίξει σε διάφορες ταινίες, ενώ έχει δώσει τη φωνή της σε ταινίες κινουμένων σχεδίων όπως: Ο Άλβιν και η Παρέα του 2, Σαν το σκύλο με τη γάτα 2: Η εκδίκηση της Κίτι Γκαλόρ, Το βιβλίο της ζωής και Το ζευγάρωμα του αυτοκράτορα.
Σχέσεις και οικογένεια
Το 2001 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Τζόναθον Σέιτς, από τον οποίο χώρισε τέσσερα χρόνια αργότερα. Το διαζύγιο εκδόθηκε επίσημα τον Αύγουστο του 2007.
Υγεία
Το 2008 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Εξαιτίας αυτού υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή, ενώ το 2017 αφαίρεσε τις ωοθήκες και τις σάλπιγγές της.
Τον Αύγουστο του 2021, ανακοίνωσε ότι διαγνώστηκε με πολλαπλή σκλήρυνση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Βουνάκι
Με την ονομασία Βουνάκι μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
1,3-πενταδιένιο
Το 1,3-πενταδιένιο (αγγλικά: 1,3-pentadiene) είναι οργανική χημική ένωση, σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H8 και ημισυντακτικό τύπο CH3CH=CHCH=CH2. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκαδιενίων και στην κατηγορία των διενίων.
Το χημικά καθαρό 1,3-πενταδιένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο και εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό.
Αναφέρεται, επίσης, ως πιπερυλένιο, επειδή είναι παράγωγο της πιπερίνης.
Δομή
Η εναλλαγή δύο (2) διπλών και ενός (1) ενδιάμεσου απλού δεσμού άνθρακα - άνθρακα σχηματίζουν ένα συζευγμένο σύστημα.
Τα τέσσερα (4) συνολικά άτομα άνθρακα, που σχηματίουν το συζευγμένο σύστημα, μαζί με συνολικά πέντε (5) άτομα υδρογόνου και το άτομο άνθρακα του μεθυλίου, είναι όλα συνεπίπεδα. Τα άτομα άνθρακα #1 - #4 βρίσκονται σε sp² υβριδισμό, ενώ το #5 σε sp³. Οι γωνίες στο συζευγμένο σύστημα είναι περί τις 120°. Η περιστροφή των δεσμών C=C απαιτεί (σχετικά) υψηλή ποσότητα ενέργειας, γιατί απαιτεί την (προσωρινή) διάσπαση του π-δεσμού. Η περιοχή των διπλών δεσμών χαρακτηρίζεται από (σχετικά) υψηλή ηλεκτρονιακή πυκνότητα, που επομένως είναι ευάλωτη σε επιδράσεις ηλεκτρονιόφιλων. Πολλές αντιδράσεις του 1,3-πενταδιενίου καταλύνται από διάφορα μέταλλα μετάπτωσης, που σχηματίζουν προσωρινά σύμπλοκα με τα π και π* τροχιακά του 1,3-πενταδιενίου.
Παραγωγή
Συνήθως, λαμβάνεται ως παραπροϊόν της παραγωγής αιθυλενίου από το αργό πετρέλαιο, από την καύση βιομάζας,  από επεξεργασία αποβλήτων, και από καυσαέρια καύσης.
Με ανοικοδόμιση ανθρακικής αλυσίδας
Αντίδραση ζεύγους 1-αλοπροπενίου (CH2CH=CHX) - βινυλολιθίου (CH2=CHLi) ή 1-προπενυλολιθίου  (CH2CH=CHLi)  - βινυλαλογονιδίου (CH2=CHX):
ἠ
Με αφυδάτωση διόλης
Με ενδομοριακή αφυδάτωση (δύο ισοδυνάμων νερού, H2O) 1,4-πεντανοδιόλης παράγεται (κυρίως) 1,3-πενταδιένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
Με απόσπαση υδραλογόνου
Με απόσπαση δύο ισοδυνάμων υδραλογόνου (HX) από 1,4-διαλοπεντάνιο παράγεται (κυρίως) 1,3-πενταδιένιο :
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση δύο (2) ισοδυνάμων αλογόνου (X2) από 1,2,3,4-τετραλοπεντάνιο παράγεται 1,3-πενταδιένιο :
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (O3, οζονόλυση) σε 1,3-πενταδιένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε μεθανάλη, αιθανάλη και γλυοξάλη :
Διυδροξυλίωση
1. Η επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγει 3-πεντενο-1,4-διόλη:
2. Επίδραση καρβοξυλικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου (Η2Ο2) παράγει 3-πεντενο-1,4-διόλη:
4. Η μέθοδος Γούντγαρντ (Woodward) παράγει 3-πεντενο-1,4-διόλη:
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγεται τελικά αιθανικό οξύ και διοξείδιο του άνθρακα :
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος (H2SO4) και στη συνέχεια νερού (H2O, ενυδάτωση). Παράγεται 3-πεντεν-2-όλη :
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2). Παράγεται τρι(2-πεντενυλο)βοράνιο και στη συνέχεια 2-πεντεν-1-όλη :
3. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Πρινς (Prins) με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε προπαδιένιο απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2,4-εξαδιεν-1-όλη:
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε 1,3-πενταδιένιο παράγεται 5-αλο-3-πεντεν-2-όλη :
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση 1,3-πενταδιενίου σχηματίζεται αρχικά 2-πεντένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου) πεντάνιο :
Αλογόνωση
1. Με προσθήκη αλογόνου (X2, αλογόνωση) σε 1,3-πενταδιένιο έχουμε προσθήκη στους διπλούς δεσμούς. Παράγεται αρχικά 1,4-διαλο-2-πεντένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια αλογόνου, 1,2,3,4-τετραλοπεντάνιο. Π.χ. :
2. Υποκατάσταση σε αλλυλική  θέση, δηλαδή σε α θέση ως προς τους διπλούς δεσμούς. Παράγεται 5-αλο-1,3-πενταδιένιο: Π.χ.:
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX, υδραλογόνωση) σε 1,3-πενταδιένιο παράγεται αρχικά 2-αλο-3-πεντένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια υδραλογόνου, (κυρίως) 2,3-διαλοπεντάνιο, αλλά συμπαράγεται σημαντική ποσότητα 2,4-διαλοπεντανίου:
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN, υδροκυάνωση) σε 1,3-πενταδιένιο παράγεται 2-μεθυλο-3-βουτενoνιτρίλιο:
Καταλυτική αμμωνίωση
1. Προσθήκη αμμωνίας (NH3). Παράγεται αρχικά 3-πεντεν-2-αμίνη:
Εφαρμογές
Το πιπερυλένιο χρησιμοποιείται ως μονομερές για την παραγωγή πλαστικών, κολλών και ρητινών.
Περιβάλλον
Μετά την απελευθέρωσή του στο υδάτινο περιβάλλον αναμένεται να προσροφά αιωρούμενα σωματίδια (SPM), με βάση την εκτιμώμενη  τιμή KOC.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκαδιένια Κατηγορία:C5
Λιμουζίνα
Μια λιμουζίνα είναι ένα πολυτελές είδος αυτοκινήτου που οδηγείται γενικά από έναν οδηγό και με ένα διαχωριστικό μεταξύ του οδηγού και του θαλάμου επιβατών. Οι λιμουζίνες έχουν συχνά ένα παρατεταμένο μεταξόνιο.
Στη σύγχρονη χρήση, μια λιμουζίνα είναι ένα πολυτελές αυτοκινήτο, ειδικά ένα με παρατεταμένο μεταξόνιο. Το εσωτερικό μιας λιμουζίνας μπορεί να έχει επεκταθεί από τον κατασκευαστή ή από μία ανεξάρτητη αμαξοστοιχία. Αυτές οι λιμουζίνες είναι παραδοσιακά μαύρες ή λευκές. Οι λιμουζίνες συνήθως οδηγούνται από επαγγελματίες οδηγούς. Ως η πιο ακριβή μορφή αυτοκινήτων, οι λιμουζίνες συνδέονται πολιτιστικά με τον πλούτο ή την εξουσία και συνήθως αναφέρονται ως παραδείγματα εμφανής κατανάλωσης. Μεταξύ των λιγότερο πλούσιων, οι λιμουζίνες συχνά προσλαμβάνονται κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων (συνηθέστερα γάμοι, βραδιές και γκρουπ).
Τύποι
Το στυλ του αμαξώματος της λιμουζίνας έχει ένα διαχωριστικό τμήμα που χωρίζει τον οδηγό από τον πίσω θάλαμο επιβατών. Αυτό το διαμέρισμα συνήθως περιέχει ένα συρόμενο (συχνά ηχομονωμένο) γυάλινο παράθυρο έτσι ώστε οι συνομιλίες μεταξύ των επιβατών στο πίσω διαμέρισμα να παραμένουν ιδιωτικές. Η επικοινωνία με τον οδηγό είναι δυνατή είτε ανοίγοντας το παράθυρο στο διαμέρισμα είτε χρησιμοποιώντας ένα σύστημα ενδοεπικοινωνίας. Οι εναλλακτικές εκδόσεις του στυλ περιλαμβάνουν το limousine-landaulet με αποσπώμενο ή αναδιπλούμενο τμήμα οροφής πάνω από το πίσω κάθισμα του συνοδηγού και το limousine de-ville με συμπαγή οροφή στους πίσω επιβάτες αλλά και αποσπώμενο ή πτυσσόμενο τμήμα οροφής πάνω από το κάθισμα του οδηγού.
Παραδοσιακές λιμουζίνες
Παραδοσιακά, η λιμουζίνα είναι ένα μεγάλο αυτοκίνητο με μακρύ μεταξόνιο με μόνιμη διαίρεση μεταξύ οδηγού και επιβατών. Δύο ή τρία σπορ καθίσματα είναι συνήθως τοποθετημένα στο άπλετο χώρο του πίσω χώρου των μεγάλων μεταξονίων, που βλέπουν προς τα εμπρός πίσω από τον οδηγό. Τα καθίσματα προς τα εμπρός αναδιπλώνονται στο πάτωμα όταν δεν χρησιμοποιούνται. Με αυτό τον τρόπο μπορούν να μεταφερθούν έως και πέντε άτομα στο πίσω μέρος με άνεση και έως και δύο επιπλέον άτομα που μεταφέρονται στο διαμέρισμα του οδηγού, για συνολική χωρητικότητα επτά επιβατών επιπλέον του οδηγού. Αυτός ο τύπος διαμόρφωσης καθίσματος έχει γίνει λιγότερο δημοφιλής στις πρόσφατες λιμουζίνες τελετών. Η τελευταία λιμουζίνα παραγωγής, από Cadillac, με τα μπροστινά καθίσματα πηδαλιούχησης ήταν το 1987 (με το μοντέλο Fleetwood Series 75), τον τελευταίο Packard το 1954 και το τελευταίο Lincoln το 1939, αν και το Lincoln προσέφερε λιμουζίνες μέσω των αντιπροσώπων τους ως ειδική παραγγελία οχήματα κατά καιρούς. Επίσης κατασκευάστηκαν αρκετά αυτοκίνητα Lincoln Premier, ένα από τα οποία ανήκε στον Elvis Presley. Τα οχήματα αυτού του τύπου σε ιδιωτική χρήση ενδέχεται να περιέχουν ακριβούς ακουστικούς ήχου, τηλεοράσεις, συσκευές αναπαραγωγής βίντεο και μπαρ, συχνά με ψυγεία. Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών έχει ταξιδέψει σε μια ποικιλία τύπων λιμουζίνα που εκτείνεται μέχρι το 1899.
Λιμουζίνες "Stretch"
Οι λιμουζίνες τύπου "stretch" χρησιμοποιούνται συνήθως για τη μεταφορά περισσότερων από τρειών επιβάτών, εξαιρουμένου του οδηγού. Στην παραγωγή αμερικανικών λιμουζινών, ωστόσο, τα καθίσματα σχεδόν πάντα είναι προς τα εμπρός.
Είναι απλούστερο να προσδιοριστούν τα αποτελέσματα της αλλαγής ενός ξεχωριστού πλαισίου από ό,τι είναι για τον προσδιορισμό των επιπτώσεων της μεταβολής μιας πλατφόρμας. Οι κατασκευαστές λεωφορείων έχουν κατασκευάσει μοντέλα βασισμένα σε SUV με ξεχωριστό πλαίσιο φορτίων. Οι απαιτήσεις βάρους αυτών των λιμουζών δεν πληρούν ορισμένες ή και περισσότερες πολιτείες του Κλάδου Μηχανοκίνητων Οχημάτων. Οι κατασκευαστές λιμουζίνας συχνά αμφισβητούνται για την κάλυψη της ασφάλειας, της εξάτμισης, του βάρους και άλλων προδιαγραφών με τα μεγαλύτερα οχήματα που κατέχουν περισσότερους επιβάτες.
Εξωτικές λιμουζίνες
Αυτές οι εκτεταμένες μετατροπές λιμουζίνας έχουν εκτελεστεί σε πολλές μάρκες πολυτελείας και ταχύτατας, όπως: Bentley, BMW, Cadillac, Chrysler, Ford, Holden, Hummer, Infiniti, Jaguar, Lexus, Lincoln, Mercedes-Benz, Rolls-Royce, Volkswagen και Daimler. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα δημοφιλέστερα οχήματα για την μετατροπή των λιμουζών stretch τις τελευταίες δεκαετίες είναι τα Lincoln Town Car, Cadillac XTS, Cadillac Escalade, Chrysler 300, Hummer H2, Ford Excursion και Lincoln Navigator. Υπάρχουν ακόμη και σπάνιες Chevrolet Corvette, Ferrari, Mini Cooper και VW Beetle (Σκαραβαίοι) που τεντώνονται για να φιλοξενήσουν μέχρι και 10 επιβάτες.
Άδεια οδηγού
Σε ορισμένες χώρες, ο οδηγός μπορεί να χρειαστεί να έχει ειδική άδεια οδήγησης από το κανονικό δίπλωμα οδήγησης.
Στην Ευρώπη, εάν το όχημα έχει μικτό βάρος οχήματος κάτω από 3.500 κιλά και μπορεί να μεταφέρει οκτώ επιβάτες ή λιγότερους, τότε αυτό μπορεί να οδηγηθεί με άδεια οδήγησης κατηγορίας Β. Για οχήματα κάτω των 7.500 κιλών αλλά που εξακολουθούν να μεταφέρουν οκτώ επιβάτες ή λιγότερους, τότε απαιτείται άδεια κατηγορίας C1. Τα οχήματα που μεταφέρουν 16 επιβάτες και άνω, ανεξάρτητα από το βάρος, απαιτούν άδεια κατηγορίας D1.
Μαλώνας Ρόδου
Ο Μαλώνας είναι πεδινό χωριό στο νησί της Ρόδου στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται σε υψόμετρο 70 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 982 κατοίκους και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 μαζί με το Χαράκι συναποτελούν την Δημοτική Κοινότητα Μαλώνος της Δημοτικής Ενότητας Αρχαγγέλου του Δήμου Ρόδου.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Μαλώνας βρίσκεται ΝΑ της Ρόδου, στην ενδοχώρα του νησιού, σε μια όμορφη και εύφορη κοιλάδα και απέχει 35 χλμ. από την πόλη της Ρόδου. Είναι κτισμένος πάνω στον επαρχιακό δρόμο Αρχάγγελου - Μάσαρη, μεταξύ των ποταμών Χα και Πλατανερός, που το καλοκαίρι ξεραίνονται. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών και ελαιών και η περιοχή τους φημίζεται στο νησί για τα πορτοκάλια και το λάδι που παράγουν. Το όνομα προέρχεται από την αρχαία λέξη "Μηλεών" η οποία σημαίνει "γόνιμος τόπος". Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι τοιχογραφίες του Αγίου Γεωργίου του Πλακωτού (11ου αιώνα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Γεράρδος ΣΤ΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ
Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄, εξελληνισμένα Γεράρδος ΣΤ΄, κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ ή Γεράρδος Β΄, δούκας του Σλέσβιχ (Gerhard VI. von Holstein-Rendsburg, περί το 1367-1404) ήταν κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ (1382-1404) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ και δούκας του Σλέσβιχ (1386-1404), μέλος του Οίκου του Σάουμμπουργκ και γιος του Ερρίκου Β΄ και της Ίνγκεμποργκ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Με τον θάνατο του πατέρα του το 1384, ο ίδιος και ο μικρότερος αδελφός του Αλβέρτος Β΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ συγκυβέρνησαν μαζί με τον θείο τους Νικόλαο, ενώ μετά την παραίτηση του θείου τους (1386) ο Όλαφ Β΄ της Δανίας όρισε τον Γεράρδο δούκα του Σλέσβιχ. Το 1390 ο Γεράρδος και ο αδελφός του κληρονόμησαν το Χόλσταϊν-Κίελο, το οποίο περιλάμβανε το διαλυμένο από το 1350 Πλεν. Μετά τον θάνατο του θείου τους τα δυο αδέλφια μοίρασαν τα εδάφη τους: ο μεγαλύτερος Γεράρδος κληρονόμησε το Σλέσβιχ και το Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και ο μικρότερος Αλβέρτος Β΄ το Χόλσταϊν-Σέγκεμπεργκ. Ο Γεράρδος κληρονόμησε και το Σέγκεμπεργκ μετά τον θάνατο του Αλβέρτου κυβερνώντας πλέον σε ολόκληρο το Χόλσταϊν εκτός από την περιοχή του Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ. Έπεσε στη μάχη του Χάμμε στις 4 Αυγούστου 1404 στην προσπάθειά του να υποτάξει το Ντίτμαρσεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1391 την Αικατερίνη-Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρη του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, και απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ
Νικόλαος του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ
Ο Νικόλαος, κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ (1321 - 8 Μαΐου 1397) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ μαζί με τον αδελφό του Ερρίκο Β΄ (1375-1384) και στη συνέχεια μόνος του (1384-1386).
Βιογραφία
Ήταν δεύτερος γιος του Γεράρδου Γ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και της συζύγου του Σοφίας των Μεκλεμβούργου, κόρης του κόμη του Βέρλε.
Ο Νικόλαος, μια ηγετική προσωπικότητα στα βόρεια του Έλβα, ήταν τιτουλάριος κόμης του Σάουμμπουργκ μαζί με τον αδελφό του και στη συνέχεια με τους ανιψιούς του και συγκυβερνήτης κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ (1340-1397). Το 1390 ο Νικόλαος και οι ανιψιοί του κληρονόμησαν το Χόλσταϊν-Κίελο, το οποίο περιλάμβανε από το 1350 και το πρώην δουκάτο του Χόλσταϊν-Πλεν, οπότε κατόρθωσαν να ενώσουν ολόκληρο το Χόλσταϊν. Παραιτήθηκε από το δουκάτο του Σλέσβιχ (1386) για λογαριασμό του ανιψιού του Γεράρδου ΣΤ΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ, που ορκίστηκε δούκας του Σλέσβιχ ως Γεράρδος Δ΄ από τον βασιλιά Όλαφ Β΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Ελισάβετ, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και χήρα του Όθωνα Β΄ της Σαξονίας-Βίττενμπεργκ απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ
Ερρίκος Δ΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ
Ο Ερρίκος Δ΄, κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ ή Ερρίκος Γ΄ του Σλέσβιχ (Heinrich IV. von Holstein, 1397 - 28 Μαΐου 1427) κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και δούκας του Σλέσβιχ (1404-1427), μέλος του Οίκου του Σάουμμπουργκ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γεράρδου ΣΤ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και της Αικατερίνης-Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ο πατέρας του έπεσε σε μάχη στην προσπάθεια του να ανακατακτήσει το Ντίτμαρσεν (1404), όταν ο ίδιος ο Ερρίκος ήταν μόλις 7 ετών και η μητέρα του ανέλαβε την κηδεμονία του, ενώ η αντιβασιλεία ανατέθηκε στον θείο του Ερρίκου Γ΄, κόμη του Σάουμμπουργκ-Χόλσταϊν.
Πόλεμοι με τη Δανία για τη διεκδίκηση του Σλέσβιχ
Το 1408 ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στον Ερρίκο και τη Δανία για τη διεκδίκηση του δουκάτου του Σλέσβιχ, το οποίο ο Ερρίκος διεκδίκησε ως πατρική κληρονομιά, ενώ από την άλλη πλευρά η Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας και ο Ερρίκος της Πομερανίας το ήθελαν για τον εαυτό τους. Η αντιβασιλεία έληξε το 1413. Ο Ερρίκος Δ΄ και οι μικρότεροι αδελφοί του Αδόλφος Η΄, κόμης τού Χόλσταϊν και Γεράρδος Ζ΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ συνέχισαν τον πόλεμο εναντίον της Δανίας. Με τη μεσολάβηση της πόλης του Λύμπεκ συμφωνήθηκε κατάπαυση πυρός (1417), αλλά το 1423 ο πόλεμος συνεχίστηκε. Στις 28 Ιουνίου 1424 στη Βούδα ο Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μεσολάβησε για λογαριασμό των Δανών, αλλά αυτό δεν σταμάτησε τις εχθρότητες. Ο Ερρίκος Δ΄ ζήτησε τη βοήθεια του Πάπα Μαρτίνου Ε΄ για να ανατρέψει την απόφαση του αυτοκράτορα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, αφού τα στρατεύματα της Δανίας κατέλαβαν τις πόλεις του Σλέσβιχ και του Φλένσμπουργκ. Ο Ερρίκος Δ΄ προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη των πόλεων της Χανσεατικής Ένωσης στη Σαξονία, όμως έπεσε σε μάχη στις 28 Μαΐου 1427 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Φλένσμπουργκ. Στη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Δ΄ αντιπρόσωποι της βόρειας Φρισίας συγκεντρώθηκαν στις 17 Ιουνίου 1426 στο νησί Φερ προκειμένου να καταγράψουν τη νομοθεσία, που είναι η αρχαιότερη καταγραφή νόμων στη Φρισία.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ
Ντουριάντεν Καντινεφέντι
Η Ντουριάντεν Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:دري عدن الجنس) (Τούρκικα: Dürrüaden Kadınefendi, 10 Δεκεμβρίου 1867 - 17 Οκτωβρίου 1909) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu İkinci Dürr-i Aden Kadın Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Ντουριάντεν Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1867 στο Σότσι, και ήταν κόρη του Μουσταφά Μπέη Βοτσιμπέ. Είχε δύο αδελφούς τον Μουράτ Μπέη και τον Αζίζ Μπέη. Η ανιψιά της, η Σενιγιέ Ινσιράχ Χανιμεφέντι ήταν κόρη του αδελφού της, Αζίζ Μπέη και σύζυγος του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄.
Η οικογένειά της πήγε στην Κωνσταντινούπολη λόγω των ρωσικών αγριοτήτων. Περίπου τριών ή τεσσάρων ετών δόθηκε στο παλάτι. Όταν μπήκε στην αυτοκρατορική αυλή, ο Μωάμεθ Ε΄ πρόσεξε γρήγορα την Ντουριάντεν και στις 10 Οκτωβρίου 1876 παντρεύτηκαν στο Παλάτι Βελιάχντ.
Δυο χρόνια μετά τον γάμο το 1878 γέννησε το μοναδικό της παιδί, τον Ηγεμόνα Μαχμούτ Νετσμεντίν Εφέντι. Ο ηγεμόνας Μαχμούτ Νετσμεντίν γεννήθηκε με κύφωση και επίσης δεν μπορούσε να περπατήσει. Έτσι δεν παντρεύτηκε ποτέ. Λόγω της ασθένειας του γιου της, η Ντουριάντεν έγινε πολύ αναστατωμένη. Είχε προσβληθεί από τη φυματίωση. Το 1909 ο σουλτάνος Μωάμεθ Ε΄ προσβλήθηκε επίσης από φυματίωση.
Η Ντουριάντεν Καντινεφέντι πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1909 στο Παλάτι Βαλιντέμπαγ σε ηλικία 41 ετών. Είναι θαμμένη στο κοιμητήριο Εγιούπ στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Καραγκούνικο πρόβατο
Μορφολογία
Ο χρωματισμός των Καραγκούνικων προβάτων ποικίλει από το άσπρο έως το μαύρο, αλλά τα περισσότερα ζώα είναι λευκά με μαύρες κηλίδες διαφορετικής έκτασης στο κεφάλι και στα άκρα. Είναι δε μεγαλόσωμα, αφού το ύψος ακρωμίου των αρσενικών κυμαίνεται γύρω στα 78 cm και των θηλυκών στα 68 cm. Τα αρσενικά, σε ένα ποσοστό 60%, δε φέρουν κέρατα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φυλής είναι το κυρτό επιρρίνιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές προβάτων
Δυτική Τζακάρτα
μικρογραφία|Άποψη της Δυτικής Τζακάρτα Η Δυτική Τζακάρτα (Ινδονησιακά: Jakarta Barat) είναι πόλη εντός της Ειδικής Περιφέρεια της Πρωτεύουσας Τζακάρτα στην Ινδονησία. Είχε πληθυσμό 2.278.825 κατοίκων στην Απογραφή του 2010, και το διοικητικό κέντρο είναι το Πούρι Κεμπανγκάν.
Η Δυτική Τζακάρτα, οριοθετείται από τη Βόρεια Τζακάρτα προς τα βόρεια, τη Κεντρική Τζακάρτα προς τα ανατολικά, τη Νότια Τζακάρτα προς τα νότια, και το Τανγκεράνγκ προς τα δυτικά.
Υποεπαρχίες
Η Δυτική Τζακάρτα, διαιρείται σε 8 υποεπαρχίες:
Εκπαίδευση
Το διεθνές σχολείο Κεμπόν Τζερούκ της Σιγκαπούρης βρίσκεται στην Δυτική Τζακάρτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Βικτόρια Μακόλι
Η Βικτόρια Μακόλι (αγγλικά: Victoria Macaulay, 7 Αυγούστου 1990 -) είναι Αμερικανίδα επαγγελματίας καλαθοσφαιρίστρια, που αγωνίζεται στην Α1 για τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Το 2015, είχε αγωνιστεί και σε ομάδα του Women's National Basketball Association, τη Chicago Sky. Αγωνίζεται ως center και βρίσκεται στα 1.93.
Όθων της Έσσης-Κάσσελ
Ο Όθων, γερμ. Otto (24 Δεκεμβρίου 1594 - 7 Αυγούστου 1617) από τον Οίκο της Έσσης ήταν διάδοχος της Έσσης-Κάσσελ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μαυρικίου λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ και της Αγνής, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ.
Εκπαιδεύθηκε από τον πατέρα του μαζί με τα αδέλφια του. Το 1606, στα 12 έτη του, έγινε διοικητής του αββαείου του Χέρσφελτ και ο ηγούμενος τον προόριζε για βοηθό και διάδοχό του. Ο Όθων τελείωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ και έκανε τη Μεγάλη Περιοδεία, επισκεπτόμενος το Λονδίνο και το Παρίσι. Όταν επέστρεψε, ο πατέρας του τού ανέθεσε ένα μέρος της διακυβέρνησης.
Από το 1617 υπέφερε από γερμανική ιλαρά και είχε πυρετό. Από την κλίνη του προσπάθησε να σκοτώσει ένα σκυλί που τον ενοχλούσε, αλλά το βλήμα σκότωσε εκείνον. Τάφηκε στο Λουθηρανικό ναό της Αγ. Μαρίας στο Μάρμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1613 με την Αικατερίνη-Ούρσουλα, κόρη του Γεωργίου-Φρειδερίκου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Μόλις γέννησε ένα θνησιγενές τέκνο, η Αικατερίνη-Ούρσουλα απεβίωσε το 1615.
Το 1617 ο Όθων έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή-Μαγδαληνή, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Δεν απέκτησε τέκνα.
Δημητροπούλου
Το ελληνικό επώνυμο Δημητροπούλου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Τομ Φέλτον
Ο 'Τομ Φέλτον' (πλήρες ονομα: Thomas Andrew Felton, 22 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Άγγλος ηθοποιός και μουσικός, γνωστός για τον ρόλο του ως Ντράκο Μαλφόι στην σειρά ταινιών Χάρι Πότερ. Έκανε το κινηματογραφικό του Ντεμπούτο στον ρόλο του Peagreen Clock στην σειρά The Borrowers και ως Louis T. Leonowens στην Ταινία Anna and the King. Η επίδοση του στις ταινίες Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ και Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου - Μέρος 1 του χάρισαν δύο βραβεία MTV Movie Awards για τον καλύτερο κακό το 2010 και 2011.
Πρώτα χρόνια
Ο Φέλτον γεννήθηκε στο Έπσομ, είναι γιος της Σάρον και του Πίτερ Φέλτον. Εκπαιδεύτηκε στο σχολείο Cranmore της West Horsley, μέχρι την ηλικία των δεκατριών ετών. Στη συνέχεια παρακολούθησε το The Howard of Effingham School το οποίο είναι ένα γυμνάσιο που βρίσκεται στο Effingham που ειδικεύεται στις επιστήμες. Ο Φέλτον είναι τραγουδιστής και ήταν μέλος μιας χορωδίας στην ηλικία των επτά ετών. Ήταν μέλος τεσσάρων σχολικών χορωδιών και του δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει στη χορωδία του καθεδρικού ναού Guildford. Έχει τρεις μεγαλύτερους αδελφούς τους Ashley, Jonathan και Chris.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί
Μάρλεϊ, ένας μεγάλος μπελάς
Το Marley & Me είναι μια αμερικανική ταινία με πρωταγωνιστή ένα σκύλο, τον Marley, με σκηνοθεσία του David Frankel και σε σενάριο του Scott Frank και του Don Roos και βασίζεται στα ονόματα του ίδιου ομόνυμου βιβλίου του John Grogan. Πρωταγωνιστές είναι οι: Owen Wilson και Jennifer Aniston ως ιδιοκτήτες του Marley. Το Marley & Me βγήκε στις αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά στις 25 Δεκεμβρίου 2008 και έδωσε ένα ρεκόρ για το μεγαλύτερο box office της Ημέρας των Χριστουγέννων με $ 14,75 εκατομμύρια στις πωλήσεις εισιτηρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαϊάμι Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Regency Enterprises Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Θίοντορ Σαπίρο
Φρειδερίκος της Έσσης-Έσβεγκε
Ο Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich (9 Μαΐου 1617 - 24 Σεπτεμβρίου 1655) από τον Οίκο της Έσσης ήταν ο μόνος λάντγκραβος της Έσσης-Έσβεγκε (1632-1655).
Αρχαίο θέατρο Τανάγρας
Το αρχαίο θέατρο της Τανάγρας βρίσκεται στο εσωτερικό της αρχαίας πόλης, περίπου στο κέντρο της νοτιοανατολικής Βοιωτίας. Η αρχαία πόλη διατρέχεται νότια από τον ποταμό Ασωπό και ανατολικά από τον παραπόταμο αυτού, Λάρη.
Φρειδερίκος της Έσσης-Έσβεγκε
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάσσελ και ήταν ο τέταρτος επιζών γιος τού Μαυρικίου λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ και της Ιουλιανής, κόρης του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Ναάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
Αρχαίο θέατρο Τανάγρας
Η αρχαία πόλη της Τανάγρας εντοπίστηκε για πρώτη φορά το 1776, ενώ η ταύτισή της έγινε το 1806 από αρχαίες επιγραφές. Η θέση κατοικούνταν συνεχώς από τη νεολιθική περίοδο μέχρι και τον 7ο αι. μ.Χ.
Φρειδερίκος της Έσσης-Έσβεγκε
Βιογραφία
Ο πατέρας του, από τον πρώτο γάμο είχε γιους τον Όθωνα, που απεβίωσε το 1617 και τον Γουλιέλμο Ε΄. Η δεύτερη σύζυγος του Μαυρικίου, η Ιουλιανή τον πίεσε να παραχωρήσει το 1/4 της Έσσης-Κάσσελ (το Ρότενμπουργκ) στους τρεις γιούς της. Το 1637 ο Μαυρίκιος ήταν στα πρόθυρα χρεωκοπίας και παραιτήθηκε υπέρ του Γουλιέλμου Ε΄· το 1632 απεβίωσε. Ο Γουλιέλμος Ε΄ τον διαδέχθηκε στο Κάσσελ και ο τρίτος γιος Χέρμαν Δ΄ έλαβε το Ρότενμπουργκ. Το 1648 η Έσση-Κάσσελ απέκτησε εδάφη, που ο Γουλιέλμος Ε΄ έδωσε ως πρόσοδο (appanage) στους νεότερους, ετεροθαλείς αδελφούς του: ο Φρειδερίκος έλαβε το Έσβεγκε και ο Ερνέστος το Ράινφελς (πρώην κομητεία του Καττσενελνμπόγκεν). Οι περιοχές ήταν υποτελείς στην Έσση-Κάσσελ.
Αρχαίο θέατρο Τανάγρας
Η αρχαία πόλη της Τανάγρας δεν έχει ανασκαφεί, με εξαίρεση μόνο μία μικρής εμβέλειας έρευνα που έλαβε χώρα το 1890. Από την έρευνα προέκυψε ότι διατηρεί σε ορατά τα τείχη της ύστερης κλασικής περιόδου, με επισκευές αλλά και συμπληρώσεις μεγάλου τμήματός τους κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Η οχύρωση της πόλης είχε κατασκευαστεί από ψευδοϊσόδομο σύστημα.
Φρειδερίκος της Έσσης-Έσβεγκε
Βιογραφία
Ο πατέρας του Μαυρίκιος είχε ζήσει στο Έσβεγκε ως το 1632 που απεβίωσε, οπότε η χήρα του Ιουλιανή μετακινήθηκε στο Ρότενμπουργκ. Ο Φρειδερίκος έκανε επιτυχημένη στρατιωτική σταδιοδρομία στο Σουηδικό στρατό, όπου έγινε αντιστράτηγος. Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο η πόλη και το κάστρο του Έσβεγκε λεηλατήθηκαν (1637). Ο Φρειδερίκος θα πρέπει να πήγε στο Έσβεγκε μετά το γάμο του με την αδελφή τού Καρόλου Ι΄ Γουσταύου της Σουηδίας (1646). Πέρασε τον περισσότερο χρόνο στη Σουηδία. Στο Έσβεγκε έζησε η σύζυγος και τα παιδιά του. Εκεί διοικούσαν οι τρεις αδελφοί του στο όνομά του· ο ίδιος έδειξε ενδιαφέρον για την ανοικοδόμηση της περιοχής του μετά το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου.
Αρχαίο θέατρο Τανάγρας
Μέσα στην Ακρόπολη της Τανάγρας, υπήρχε ακόμη ένα αρχαίο Ωδείο, το οποίο τοποθετείται κοντά το αρχαίο θέατρο σύμφωνα με τον Ρόλερ και τις γεωφυσικές έρευνες του Μπίντλιφ. Περαιτέρω πληροφορίες για τη μορφή του αρχαίου ωδείου της Τανάγρας δεν υπάρχουν.
Φρειδερίκος της Έσσης-Έσβεγκε
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Βόρειου Πολέμου (1655-60) διοικούσε ένα Σουηδικό σώμα. Απεβίωσε στο Πόζναν της Πολωνίας το 1655 και έπειτα από δύο έτη τάφηκε στην κρύπτη του ναού της Αγοράς του Έσβεγκε. Τον κληρονόμησε ο νεότερος αδελφός του Ερνέστος. Αν και στη χήρα του δόθηκε το κάστρο Έσβεγκε, αυτή αποσύρθηκε στο Σουηδικό φέουδο Όστερχολτς, κοντά στη Βρέμη. Το 1667 το κάστρο υποθηκεύτηκε για να προικοδοτηθεί το πρώτο τέκνο, η Χριστίνα. Η χήρα του απεβίωσε το 1692 και τάφηκε δίπλα στο σύζυγό της.
Αρχαίο θέατρο Τανάγρας
Περιγραφή Μνημείου
Το αρχαίο θέατρο της πόλης της Τανάγρας βρισκόταν στο νότιο μέρος της ακρόπολης. Ήταν κατασκευασμένο σε φυσικό ανάχωμα μεγάλης έκτασης που είχε ημικυκλικό σχηματισμό. Ο προσανατολισμός του ήταν βορειοανατολικός. Το κοίλο του αρχαίου θεάτρου της Τανάγρας ήταν ορατό ακόμη και από τον Περιηγητή Ληκ του 19ου αιώνα.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Παυσανία, το αρχαίο θέατρο της Τανάγρας είχε ανεγερθεί σε κοντινή απόσταση από το ναό του Ερμή Προμάχου.
Φρειδερίκος της Έσσης-Έσβεγκε
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1646 την Ελεονώρα-Αικατερίνη των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωάννη-Καζιμίρ κόμη του Παλατινάτου-Κλέεμπουρκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Αρχαίο θέατρο Τανάγρας
Περιγραφή Μνημείου
Στο αρχαίο θέατρο πραγματοποιήθηκε αφαίρεση λίθινων δομικών στοιχείων για την επαναχρησιμοποίησή τους ως δομικά υλικά, συνηθισμένη διαδικασία κατά τον 19ο και 20ο αι. στον ελλαδικό χώρο. Είναι πιθανή η ύπαρξη λίθινου θεάτρου από τον 4ο αι. π.Χ. μέχρι και τη ρωμαϊκή περίοδο σε μια πόλη τόση σημαντική, όπως η Τανάγρα. Αυτό επιβεβαιώνεται από τα ορατά επιφανειακά κατάλοιπα του σκηνικού οικοδομήματος, καθώς και την ύπαρξη λίθινης παρόδου.
Στην πλήρη όψη του, το αρχαίο θέατρο θα αποτελούσε ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτόνημα, αντάξιο της σημασίας που είχε η πόλη στην οποία ανήκε.
Κατά τον 1ο αι. π.Χ. μαρτυρείται η διεξαγωγή μουσικών και θεατρικών αγώνων στο χώρο του θεάτρου, κατά τη διάρκεια των Σαραπείων –εορτών προς τιμήν του Σάραπι– που μαρτυρούνται από επιγραφές.
1,4-πενταδιένιο
Το 1,4-πενταδιένιο (αγγλικά: 1,4-pentadiene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H8 και ημισυντακτικό τύπο CH3CH=CHCH=CH2. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκαδιενίων.
Αρχαίο θέατρο Τανάγρας
Ανασκαφές
Δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για τις τεχνικές κατασκευής, αλλά και για τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερσή του, καθώς δεν έχει ερευνηθεί συστηματικά. Η μοναδική αρχαιολογική έρευνα που έχει πραγματοποιηθεί στο χώρο της Ακρόπολης της αρχαίας Τανάγρας, ήταν αυτή που έλαβε χώρα στο σημείο του αρχαίο θεάτρου το 1890 υπό την αιγίδα της Αρχαιολογικής Εταιρείας Δ. Κώνστα.
1,4-πενταδιένιο
Το χημικά καθαρό 1,4-πενταδιένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο και εξαιρετικά εύφλεκτο πτητικό υγρό, που είναι ελαφρώς υδατοδιαλυτό.
Χέρμαν Δ΄ της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Ο Χέρμαν Δ΄, γερμ. Herman IV (15 Αυγούστου 1607 - 25 Μαρτίου 1658) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Ρότενμπουργκ (1627-1658).
Αρχαίο θέατρο Τανάγρας
Ανασκαφές
Από την μοναδική έως το 2013 έρευνα, αναφέρεται πως στο κοίλο του θεάτρου τα εδώλια δεν υπήρχαν πλέον στη θέση τους, και η ορχήστρα είχε υποστεί ολική καταστροφή.
Χέρμαν Δ΄ της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος επιζών γιος του Μαυρίκιου, λαντγράβου της Έσσης-Κάσσελ και της Ιουλιάνας, κόρης του Ιωάννη Ζ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
1,4-πενταδιένιο
Εφαρμογές
Το 1,4-πενταδιένιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή άλλων χημικών ενώσεων όπως το 2,4-διχλωροπεντάνιο ή το πολυ-1,4-πενταδιένιο.
Αρχαίο θέατρο Τανάγρας
Ανασκαφές
Το Σεπτέμβριο του 2016, το θέατρο άνοιξε για πρώτη φορά, μετά από 2.500 χρόνια σιωπής, με την παράσταση "Βάκχες" του Ευριπίδη, απο τη θεατρική ομάδα "ΔΗΛΙΑ ΔΡΩΜΕΝΑ" Δηλεσίου Τανάγρας.
Ιστότοποι
Κατηγορία:Αρχαία θέατρα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βοιωτία
Χέρμαν Δ΄ της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Βιογραφία
Το 1617 απεβίωσε ο πρωτότοκος Όθων και το 1632 ο Μαυρίκιος. Ο δευτερότοκος Γουλιέλμος Ε΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Έσση-Κάσσελ, παραχωρώντας ένα μέρος στον μικρότερο, ετεροθαλή αδελφό του, Χέρμαν Δ΄, που έλαβε το Ρότενμπουργκ επί του Φούλντα (Rotenburg an der Fulda).
Υπέφερε σε όλη τη ζωή του από ένα ανάπηρο πόδι και έπρεπε να φέρει σιδερένια στηρίγματα για να το στηρίζει. Επειδή δεν μπορούσε να ακολουθήσει σταδιοδρομία στρατιωτικού, έκανε επιστημονική καριέρα και έγινε γνωστός ερευνητής μετεωρολογίας, μαθηματικών, αστρονομίας και γεωγραφίας. Η πραγματεία του Γεωγραφική περιγραφή του λαντγραβάτου της Κάτω Έσσης του 1641 έγινε πρότυπο έργο γεωγραφίας του 17ου αι. Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο καταστράφηκε το σχολείο του Ρότενμπουργκ (1637) και ο Χέρμαν Δ΄ έκτισε με έξοδά του ένα νέο (1651).
1,4-πενταδιένιο
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκαδιένια Κατηγορία:C5
Χέρμαν Δ΄ της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1633 τη Σοφία-Γιουλιάνα, κόρη του Χριστιανού κόμη του Βάλντεκ, αλλά η κόρη τους έζησε δύο μήνες. Το 1637 η Σοφία-Γιουλιάνα απεβίωσε.
Το 1642 ο Χέρμαν Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Κουνιγούνδη-Γιουλιάνα, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου, αλλά δεν απέκτησαν τέκνα. Η Κουνιγούνδη-Γιουλιάνα απεβίωσε το 1683.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Γραφείο Πολέμου
thumb|250px|Το πρώην κτίριο του Γραφείου Πολέμου. Το Γραφείο Πολέμου (War Office) ήταν κυβερνητικό τμήμα στο Ηνωμένο Βασίλειο υπεύθυνο για την διοίκηση του Βρετανικού Στρατού την περίοδο μεταξύ 1857 και 1964, όταν οι λειτουργίες του μεταφέρθηκαν στο Υπουργείο Άμυνας.
Μέχρι το 1855 αρκετά ανεξάρτητα γραφεία και πρόσωπα ήταν υπεύθυνα για τις διάφορες πτυχές της διοίκησης του Στρατού. Τα τέσσερα σημαντικότερα ήταν ο Αρχηγός του Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων, ο Υπουργός επί του Πολέμου και ο Υπουργός Πολέμου. Οι άλλοι που εκτελούσαν ειδικά καθήκοντα ήταν οι ελεγκτές των λογαριασμών του στρατού, το Ιατρικό Συμβούλιο του Στρατού, το Τμήμα Επιτρόπων, το Συμβούλιο Στρατηγών, ο Γενικός Εισαγγελέας των Ενόπλων Δυνάμεων, η Γενική Επιτροπή Επιθεώρησης, ο Γενικός Ταμίας και το Γραφείο Στέγασης.
Ιστορία
Το Γραφείο Πολέμου εξελίχθηκε από το Συμβούλιο Πολέμου, μια ad hoc ομάδα του Βασιλιά και των ανωτέρων στρατιωτικών διοικητών οι οποίοι ήταν επικεφαλής στους πολέμους και τις εκστρατείες του Βασιλείου της Αγγλίας. Ήταν ισάξιο με το Ναυαρχείο, που είχε ευθύνη για το Βασιλικό Ναυτικό και το (κατά πολύ μεταγενέστερο) Υπουργείο Αεροπορίας, που επέβλεπε την Βασιλική Αεροπορία. Η ίδρυση του αποδόθηκε παραδοσιακά στον Ουίλιαμ Μπλαθέιτ, ο οποίος με τον διορισμό του ως Υπουργός επί του Πολέμου το 1864 επέκτεινε το πεδίο ευθύνης του γραφείου του καλύπτοντας την γενική διοίκηση του Στρατού σχετικά με όλα τα θέματα.
Το τμήμα στεγαζόταν σε διάφορα κτίρια του Λονδίνου μέχρι το 1722 όταν στεγάστηκε στην περιοχή Γουάιτχολ, όπου παρέμεινε μέχρι το 1858. Τότε το Γραφείο Πολέμου μεταφέρθηκε στο Πολ Μολ για το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, προτού μεταφερθεί στο κτίριο το οποίο είναι πλέον γνωστό ως Παλαιό Κτίριο του Γραφείου Πολέμου στο κέντρο του Λονδίνου.
Η διοίκηση του Γραφείου Πολέμου γινόταν αρχικά από τον Υπουργό επί του Πολέμου, του οποίου ο ρόλος είχε καθοριστεί κατά την διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου Β΄ της Αγγλίας και λειτουργούσε ως γραμματέας του Αρχηγού του Επιτελείου του Βρετανικού Στρατού. Ως πρώτος επικεφαλής του Γραφείου Πολέμου θεωρείται ο Ουίλιαμ Μπλαθέιτ, αν και είχε δύο προκατόχους στο αξίωμα αυτό. Ωστόσο, επρόκειτο για μια σχετικά θέση ελάσσονος κυβερνητικής σημασίας η οποία είχε ως ενασχόληση την διεκπεραίωση των λεπτομερειών της διοίκησης παρά τον σχεδιασμό και την στρατηγική.
Από το 1704 έως το 1855, η θέση του γραμματέα κατεχόταν από υπουργό δευτέρας κλάσης, αν και σε κάποιες περιπτώσεις ήταν μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου. Πολλά από τα καθήκοντά του μεταφέρθηκαν στο Υπουργείο Πολέμου μετά την ίδρυση του το 1794. Τα καθήκοντα του Υπουργού επί του Πολέμου συγχωνεύθηκαν με αυτά του Υπουργού Πολέμου το 1855 (και καταργήθηκαν το 1863).
Το 1855 διαλύθηκε το Συμβούλιο Πυροβολικού ως αποτέλεσμα των άσχημων αποτελεσμάτων κατά την διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Το ισχυρό αυτό ανεξάρτητο σώμα, που χρονολογούνταν από τον 15ο αιώνα, διοικούνταν από τον Επικεφαλής Στρατηγό του Πυροβολικού, έναν ανώτατο αξιωματικό ο οποίος ήταν αρκετά συχνά μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου. Οι καταστροφικές εκστρατείες του Κριμαϊκού Πολέμου είχαν ως αποτέλεσμα την ενοποίηση όλων των διοικητικών θέσεων το 1855 σε νέα θέση υφιστάμενη στον Υπουργό Πολέμου. Ωστόσο, δεν ήταν πλήρως υπεύθυνος για τον Στρατό. Ο Επικεφαλής του Επιτελείου είχε πρακτικά ίσο βαθμό ευθύνης. Αυτό μειώθηκε θεωρητικά από τις μεταρρυθμίσεις που πραγματοποίησε ο Έντουαρντ Κάρντγουελ το 1870, σύμφωνα με τις οποίες ο Επικεφαλής του Επιτελείου ήταν υφιστάμενος του Υπουργού Πολέμου. Πρακτικά, όμως, μεγάλο μέρος της επιρροής παρέμεινε στον εξαιρετικά συντηρητικό Αρχηγό του Επιτελείου Αρχιστράτηγο Πρίγκιπα Γεώργιο, 2ο Δούκα του Κέιμπριτζ, ο οποίος κατείχε την θέση μεταξύ 1856 και 1895. Η αντίστασή του στις μεταρρυθμίσεις οδήγησε στην μείωση της αποτελεσματικότητας του βρετανικού στρατού συγκριτικά με τους εχθρούς του, κάτι που έγινε ιδιαίτερα εμφανές κατά τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς.
Η κατάσταση βελτιώθηκε το 1904 όταν διαλύθηκε η θέση του Αρχηγού του Επιτελείου και αντικαταστάθηκε από τον Αρχηγό Γενικού Προσωπικού, ο οποίος με τη σειρά του αντικαταστάθηκε από τον Αρχηγό του Ανώτατου Γενικού Προσωπικού το 1908. Ιδρύθηκε Στρατιωτικό Συμβούλιο με μορφή παρόμοια αυτής του Συμβουλίου του Ναυαρχείου, και διοικούνταν από τον Υπουργό Πολέμου. Δημιουργήθηκε επίσης θέση Ανώτατου Γενικού Προσωπικού που είχε την ευθύνη της διοίκησης του Στρατού.
Η ισχύς του Γραφείου Πολέμου μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που φαίνεται στην μείωση του αριθμού του προσωπικού στο μεσοπόλεμο. Την 1η Απριλίου 1920, απασχολούσε 7.432 άτομα πολιτικού προσωπικού. Ο αριθμός αυτός μειώθηκε στους 3.872 μέχρι την 1η Απριλίου 1930. Τα καθήκοντα και η χρηματοδότηση του μειώθηκαν επίσης. Το 1936 κατά την διακυβέρνηση του Στάνλεϊ Μπάλντουιν δημιουργήθηκε η θέση του Υπουργού Συντονισμού Αμύνης, η οποία δεν ήταν μέρος του Γραφείου Πολέμου. Όταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ έγινε Πρωθυπουργός το 1940 τα καθήκοντα του Γραφείου Πολέμου στον Υπουργείο Άμυνας (που ήταν ο ίδιος) αν και δεν υπήρξε Υπουργείο Άμυνας μέχρι το 1947.
Ο Κλέμεντ Άττλη διατήρησε την διαρρύθμιση αυτή όταν ανέβηκε στην εξουσία το 1945, αλλά όρισε άλλον Υπουργό Άμυνας για πρώτη φορά το 1947. Από το 1964 ισχύει η παρούσα μορφή του Υπουργείου Άμυνας που προήλθε μετά την κατάργηση του Γραφείου Πολέμου, του Ναυαρχείου και του Υπουργείου Αεροπορίας.
Κτίριο του Γραφείου Πολέμου
thumb|250px|Άποψη του κτιρίου του Γραφείου Πολέμου στο Γουάιτχολ Μεταξύ του 1906 και του 1964 όταν διαλύθηκε, το Γραφείο Πολέμου στεγαζόταν σε ένα μεγάλο κτίριο νεομπαρόκ αρχιτεκτονικής, το οποίο κατασκευάστηκε το 1906 στο Γουάιτχολ του κεντρικού Λονδίνου. Διαθέτει 1.000 δωμάτια σε επτά ορόφους και 4 χιλιόμετρα (2,5 μίλια) διαδρόμων. Το κτίριο χρειάστηκε πέντε χρόνια για να κατασκευαστεί και κόστισε συνολικά πάνω από 1,2 εκατομμύρια λίρες.
Το κτίριο έχει κατά κάποιο τρόπο περίεργο σχήμα. Σχηματίζει ένα τραπέζιο ώστε να χρησιμοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερο χώρο από το ακανόνιστο οικόπεδο στο οποίο κτίστηκε. Οι τέσσερις διακριτές δομές του σχεδιάστηκαν ως διακοσμητικά μέσα διάκρισης του σχεδίου του κτιρίου.
Μετά το 1964 το κτίριο συνέχισε να χρησιμοποιείται από το Υπουργείο Άμυνας με την ονομασία Παλιό Γραφείου Πολέμου.
Τον Αύγουστο του 2013 ανακοινώθηκε πως το κτίριο θα ετίθετο προς πώληση για την κατασκευή ανοικτής αγοράς, συγκεντρώνοντας προσφορές που πέρασαν τις 100 εκατομμύρια λίρες. Στις 13 Δεκεμβρίου 2014 το Υπουργείο Άμυνας ενέκρινε την πώληση του κτιρίου στον όμιλο Hinduja Group με ποσό που δεν αποκαλύφθηκε. Το κτίριο πωλήθηκε την 1η Μαρτίου 2016 για ποσό 350 εκατομμυρίων λιρών, με μίσθωση 250 ετών στην κοινοπραξία των Hinduja Group και OHL Developments για την μετατροπή του σε πολυτελές ξενοδοχείο και διαμερίσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικός Στρατός
Βουνάκι Μεσσηνίας
Το Βουνάκι είναι μικρός οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και το Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Πολύ γνωστή και δημοφιλής, κυρίως στους κατοίκους της περιοχής, είναι η παραλία του οικισμού, γνωστή ως η Παραλία του Βουνακίου.
Τοποθεσία
Το Βουνάκι βρίσκεται περίπου 9,5 χιλιόμετρα προς τα βόρεια της Κυπαρισσίας και περίπου 15,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 5 μέτρα και απέχει λίγα μέτρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Βουνάκι, προς τα βόρειά του, βρίσκονται τα Πηγαδούλια σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου, προς τα νότιά του το Καλό Νερό σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοανατολικά του το Άνω Καλόν Νερόν σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα. Η πρόσβαση στον οικισμό γίνεται μέσω της Εθνικής Οδού 9.
Αρχαίος Αυλών
Σύμφωνα με έρευνες των νεότερων ερευνητών η τοποθεσία του Αρχαίου Αυλώνα, τοποθετείται σήμερα, κατά πολύ δυτικότερα του σύγχρονου χωριού Αυλώνα, στην ευρύτερη περιοχή που εκτείνεται ανάμεσα στους οικισμούς Βουνάκι, Αγιαννάκης και Άνω Καλό Νερό. Ο αρχαίος Αυλών, τοποθετείται, δηλαδή, κυρίως στη θέση αυτή, που έχει χαρακτηριστεί ως ο Αρχαιολογικός χώρος στο Βουνάκι, μαζί με την παράκτια και τη θαλάσσια περιοχή του. Έκεί υπάρχουν ευρήματα λειψάνων αρχαίας οχύρωσης και αρχαία οικοδομικά κατάλοιπα. Ο Αυλών, κατά την κλασική αρχαιότητα ήταν αρχαία μεσσηνιακή πόλη την οποία αναφέρουν οι Παυσανίας, Στράβων και Ξενοφών. Κανείς όμως, από τους παλαιότερους ερευνητές, δεν είχε εξακριβώσει επακριβώς αν ήταν η σχετική τοποθεσία της πόλης αυτής κοντά στο σημερινό χωριό του Αυλώνα, στο οποίο δόθηκε παρ'όλα αυτά, το 1922, η ονομασία, προς τιμήν, της αρχαίας πόλης.
Ιστορικό οικισμού
Ο οικισμός Βουνάκι είναι σχετικά νέος οικισμός, ο οποίος προσαρτήθηκε, το 2001, στην κοινότητα του Καλού Νερού και τον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Βουνάκι ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Βουνάκι σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Καλού Νερού του Δήμου Τριφυλίας, με έδρα το Καλόν Νερόν, ενώ στην τοπική κοινότητα αυτή ανήκουν επίσης οι εξής οικισμοί: Το Άνω Καλόν Νερόν, τα Δρεκολαίικα, ο Κάκκαβας, το Μάρμαρο και η Στάση Σιδηροκάστρου.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 3 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – αξιοθέατα
Εκτός από τα σπίτια του οικισμού, στην περιοχή του, αλλά και την ευρύτερη περιοχή, υπάρχουν διάφορες τουριστικές εγκαταστάσεις με ενοικιαζόμενα δωμάτια-διαμερίσματα. Σημαντικό αξιοθέατο του χωριού επίσης είναι η παραλία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Στρωτήρες
thumb|Ξύλινοι στρωτήρες
Οι στρωτήρες (ή αλλιώς τραβέρσες) είναι κατασκευές που επιτρέπουν την στερέωση των σιδηροτροχιών. Είναι τοποθετημένοι πάνω σε έρμα για να είναι δυνατή η αποστράγγιση του νερού αλλά και για να περιοριστεί η ανάπτυξη βλάστησης, ενώ παράλληλα το βάρος των τρένων βυθίζει τους στρωτήρες στο έρμα, στερεώνοντας τους καλύτερα.
Πέτρινοι στρωτήρες
thumb|Απομεινάρι πέτρινου στρωτήρα Οι στρωτήρες που χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη σιδηροδρομική γραμμή Λίβερπουλ-Μάντσεστερ στην Αγγλία ήταν πέτρινοι. Αποτελούνταν από δύο ζεύγη πετρών στερεωμένων στο έδαφος, οι οποίες συγκρατούσαν τις σιδηροτροχιές. Πλεονέκτημα αυτού του τρόπου κατασκευής ήταν ότι τα άλογα μπορούσαν να περπατήσουν στο κέντρο της γραμμής χωρίς τον κίνδυνο πτώσης. Στη συνέχεια, οι πέτρινοι στρωτήρες αποδείχθηκαν ακατάλληλοι για μαλακά εδάφη και άρχισαν να αντικαθιστώνται από ξύλινους.