cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξίσωση Όιλερ–Τρικόμι
Στα μαθηματικά, η εξίσωση Όιλερ–Τρικόμι είναι μία γραμμική μερική διαφορική εξίσωση, χρήσιμη στην μελέτη της διηχητική ς ροής. Πήρε το όνομά της απ' τους Λέοναρντ Όιλερ και Φρανσέσκο Τζιάκομο Τρικόμι. Είναι ελλειπτική στο ημιεπίπεδο x > 0, παραβολική στο x = 0 και υπερβολική στο ημιεπίπεδο x < 0. Οι χαρακτηριστικές της εξισώσεις είναι που έχουν ολοκλήρωμα όπου C είναι μια σταθερά της ολοκλήρωσης. Οι χαρακτηριστικές αποτελούν δύο οικογένειες ημικυβικών παραβολών, με ακμές στη γραμμή x = 0, οι καμπύλες ορίζονται στη δεξιά πλευρά του y-άξονα.
Ιδιαίτερες λύσεις
Ιδιαίτερες λύσεις για την εξίσωση Όιλερ–Τρικόμι αποτελούν οι όπου A, B, C, D είναι τυχαίες σταθερές.
Η εξίσωση Όιλερ–Τρικόμι είναι μια περιοριστική μορφή της εξίσωσης του Τσάπλιγκιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μερικές διαφορικές εξισώσεις
Ντάτσιο (Ιταλία)
Το Ντάτσιο (ιταλικά: Dazio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Τάσπιναρ
Το Τάσπιναρ είναι χωριό της επαρχίας Λέφκε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αγγολέμι. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Σατιγιόν-λα-Μπορντ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σατιγιοναί-Λαμπορντιγουά (γαλλικά: Châtillonais-Labordillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1448)
Η Δεύτερη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου (ουγγρικά: második rigómezei csata, τουρκικά: Ikinci Kosova Savaşı) (17–20 Οκτωβρίου 1448) ήταν μια μάχη ανάμεσα σε έναν σταυροφορικό στρατό οδηγούμενο από την Ουγγαρία και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Κοσσυφοπέδιο. Ήταν το αποκορύφωμα μιας ουγγρική επίθεσης για να εκδικηθεί για την ήττα στη Βάρνα τέσσερα χρόνια νωρίτερα.
Έχοντας αποτύχει να εντοπίσουν τον κύριο οθωμανικό στρατό, ο οποίος πίστευαν ότι ήταν ακόμα στην πρωτεύουσα, στην Αδριανούπολη, ο Ουνυάδης αιφνιδιάστηκε, στις 17 Οκτωβρίου, όταν ο οθωμανικός στρατός εμφανίστηκε μπροστά στους άνδρες του στο Κοσσυφοπέδιο. Κατασκεύασε ένα τάμπορ, φρούριο από βαγόνια, στον λόφο Πλεμετινα, από όπου θα πολεμούσε τους Οθωμανούς, οι οποίοι έχτισαν μια δικιά τους ξύλινη οχύρωση σαν απάντηση. Ιππικές αψιμαχίες στις πτέρυγες των οχυρωμάτων κατά τις πρώτες δύο ημέρες και μια σταυροφορική επίθεση τη νύχτα 18/19 Οκτωβρίου με τα βαγόνια και τα όπλα τους εναντίον της κεντρικής θέσης του Σουλτάνου προκάλεσε μεγάλη αιματοχυσία, αλλά όχι οριστικά αποτελέσματα.
Η μάχη έληξε τις όποιες ελπίδες της διάσωσης της Κωνσταντινούπολης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το ουγγρικό βασίλειο δεν είχε πλέον τους στρατιωτικούς και οικονομικούς πόρους για να εξαπολύσει επίθεση εναντίον των Οθωμανών. Με το τέλος της σταυροφορικής απειλής μισού αιώνα στα ευρωπαϊκά τους σύνορα, ο γιος του Μουράτ Μωάμεθ Β΄ ήταν ελεύθερος να πολιορκήσει στην Κωνσταντινούπολη το 1453.
Υπόβαθρο
Το 1448, ο Ιωάννης Ουνυάδης είδε την κατάλληλη στιγμή για να ηγηθεί εκστρατείας κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ήττα στη Μάχη της Βάρνας (1444), συγκέντρωσε έναν άλλο στρατό για να επιτεθεί στους Οθωμανούς. Η στρατηγική του βασιζόταν σε μια αναμενόμενη εξέγερση των βαλκανικών λαών, σε μια αιφνιδιαστική επίθεση και στην καταστροφή η κύριας δύναμης των Οθωμανών σε μία μόνο μάχη.
Τον Σεπτέμβριο του 1448 ο Ουνυάδης οδήγησε τις ουγγρικές δυνάμεις πάνω από τον Δούναβη και στρατοπέδευσαν στη Σερβία κοντά στο Κοβιν, λίγο έξω από τη σερβική πρωτεύουσα, το Σμεντέρεβο. Για έναν ολόκληρο μήνα, οι Ούγγροι είχαν στρατοπεδεύσει εκεί περιμένοντας τους Γερμανούς σταυροφόρους, τον Βλάχο δούκα καθώς και τον βοημικό και τον αλβανικό στρατό. Ο αλβανικός στρατός υπό τον Σκεντέρμπεη δεν συμμετείχε σε αυτή τη μάχη καθώς αποτράπηκε από τη σύνδεση με τον στρατό του Ουνυάδη από τους Οθωμανούς και τους συμμάχους τους. Πιστεύεται ότι είχε καθυστερηθεί από τον Σέρβο δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς, τότε σύμμαχο με του Σουλτάνου Μουράτ Β΄, αν και ο ακριβής ρόλος του Μπράνκοβιτς αμφισβητείται. Ως αποτέλεσμα, Ο Σκεντέρμπεης ρήμαξε την επικράτεια του Μπράνκοβιτς ως τιμωρία για την εγκατάλειψη του χριστιανικού αγώνα.
Το κεντρικό στοιχείο της αντιπαράθεσης μεταξύ του Ουνυάδη και του Μπράνκοβιτς ήταν προσωπική τους διαμάχη. Μετά την Ειρήνη του Σέγκεντ το 1444, η Σερβία έγινε υποτελής των Οθωμανών, συμφωνώντας να πληρώνει 50.000 φλορίνια και να καταβάλλει 4.000 άντρες σε ιππικό όταν καλούταν στα όπλα. Για τον Ουνυάδη και τον Βλάντισλαβ, ο δεσπότης προσέφερε όλες τις ουγγρικές του κτήσεις για μια συμφωνία ειρήνης. Ο Ουνυάδης δεν δώσει νοιαζόταν ιδιαίτερα για οποιεσδήποτε συμφωνίες με τους Οθωμανούς, ενώ ο Μπράνκοβιτς το είδε αυτό ως μια ευκαιρία για ειρήνη και ευημερία για τη Σερβία, έτσι συμφωνήθηκε ειρήνη, ο Μπράνκοβιτς έφυγε από την Ουγγαρία για να πάει στο Σμεντέροβο. Αργότερα εκείνο το έτος (1444) ο σταυροφορικός στρατός ήθελε να πάει στην Αδριανούπολη μέσω της Σερβίας και της Βουλγαρίας, αλλά ο Μπράνκοβιτς τους αρνήθηκε τη διέλευση. Καθώς οι σταυροφόροι ήξεραν ότι ο Ενετικός στόλος μπορούσε να αποκλείσει τα στενά του Μαρμαρά μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, επέλεξαν τη διαδρομή από τον Δούναβη, αλλά ο Ουνυάδης θεώρησε τον δεσπότη τρελό για τη σκέψη του ότι ο Μουράτ του έδωσε πίσω τη χώρα του μόνιμα και υποσχέθηκε στον Μπράνκοβιτς ότι θα έκαιγε τη Σερβία στην επιστροφή του. Μετά τη μάχη της Βάρνας ο Ουνυάδης πέρασε το 1445 επιλύοντας εσωτερικά θέματα, το 1446 έπρεπε να εκστρατεύσει στη Στυρία κατά του Ούλρικ του Τσέλιε και σε 1447 κατέσταλε μια φιλοθωμανική Βλαχική εξέγερση, αλλά το 1448 είχε έρθει η ώρα για άλλη μια σταυροφορία, και άλλη μια ευκαιρία για το δεσπότη να εξιλεωθεί, αλλά και πάλι αρνήθηκε το πέρασμα και ζήτησε βοήθεια από τους Οθωμανούς αντ' αυτού.
Μάχη
Οι σταυροφόροι, 22.000–30.000 σε αριθμό, έφτασαν στο Κοσσυφοπέδιο – την περιοχή της πρώτης Μάχης του Κοσσυφοπεδίου το 1389, ανάμεσα σε Σέρβους και Οθωμανούς – και αντιμετώπισαν έναν οθωμανικό στρατό έως και 60.000 ανδρών. Ο Σουλτάνος Μουράτ ο ίδιος διέταζε ένα μεγάλο τμήμα κανονιών και γενιτσάρων, ενώ ο γιος του και διάδοχος του Μωάμεθ, που αντιμετώπιζε μάχη για πρώτη φορά, οδηγούσε τα ανατολίτικα στρατεύματα στη δεξιά πτέρυγα. Ο Ουνυάδης διέταζε το κέντρο του στρατού του στη μάχη, ενώ η δεξιά πτέρυγα των σταυροφόρων ήταν υπό τους Βλάχους. Οι Ούγγροι είχαν ένα μεγάλο ποσό κανονιών.
Την επόμενη μέρα η μάχη άνοιξε όταν ο Ουνυάδης επιτέθηκε στις οθωμανικές πτέρυγες με μικτό ιππικό (ελαφρύ και βαρύ). Οι τουρκικές πτέρυγες, που αποτελούταν από στρατιώτες από τη Ρούμελη και την Ανατολία, έχαναν μέχρι που το τουρκικό ελαφρύ ιππικό έφτασε για να τους ενισχύσει. Οι σταυροφορικές πτέρυγες έπειτα διαλύθηκαν και οι επιζώντες υποχώρησαν πίσω στην κύρια δύναμη του Ουνυάδη. Όταν ο Ουνυάδης είδε την ήττα των πτέρυγών του, επιτέθηκε με την κύρια δύναμή του, που αποτελείτο από ιππότες και ελαφρύ πεζικό. Το σώμα γενίτσαρων δεν ήταν επιτυχές αφού το ιππικό προόδευσε στο τουρκικό κέντρο, αλλά σταματήθηκε στο τουρκικό στρατόπεδο. Όταν η κύρια επίθεση σταμάτησε, το τουρκικό πεζικό να ανασυγκροτήθηκε και με επιτυχία έκανε τους ουγγρικούς ιππότες να υποχωρήσουν. Το ελαφρύ ιππικό, που τώρα πια δεν είχε την υποστήριξη των ιπποτών, επίσης νικήθηκέ. Οι ουγγρικές δυνάμεις υποχώρησαν προς το στρατόπεδό τους. Κατά την υποχώρηση, οι γενίτσαροι σκότωσαν τους περισσότερους Ούγγρους ευγενείς. Ο Ουνυάδης ξέφυγε, αλλά αργότερα πιάστηκε από τους Σέρβους. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, το τουρκικό πεζικό εκτόξευε βλήματα στους Ούγγρους, οι οποίοι απάντησαν με κανόνια. Την επόμενη μέρα, μια τελική επίθεση κατέστρεψε τον εναπομείναντα ουγγρικό στρατό.
Επακόλουθα
Τα χριστιανικά βαλκανικά κράτη δεν ήταν σε θέση να αντισταθούν στους Οθωμανούς μετά από αυτή την ήττα, τελικά πέφτοντας υπό τον έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά τη μάχη ο Ουνυάδης συνελήφθη από τον Μπράνκοβιτς, που δεν τον απελευθέρωσε μέχρι να συμφωνηθούν μια πληρωμή λύτρων 100.000 φλορινίων, η επιστροφή των κτήσεων που ο Ουνυάδης είχε αποσύρει από τον Μπράνκοβιτς, και ο αρραβώνας του διαδόχου του Ουνυάδη με την κόρη του Μπράνκοβιτς. Για το υπόλοιπο της βασιλείας του ο Ουνυάδης υπερασπίστηκε επιτυχώς το Βασίλειο της Ουγγαρίας κατά των Οθωμανικών εκστρατειών. Ο Σκεντέρμπεης, επίσης, με επιτυχία, συνέχισε την αντίσταση στην Αλβανία μέχρι το θάνατό του το 1468, αλλά δέκα χρόνια αργότερα, η χώρα έπεσε υπό πλήρη Οθωμανικό έλεγχο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοσσυφοπεδιου Κατηγορία:Ιστορία του Κοσσυφοπεδίου
Αγιά Κεπίρ
Η Αγιά Κεπίρ είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Ανρί Ομόντ
Ο Ανρί Ομόντ (γαλλ. Henri Auguste Omont, 15 Σεπτεμβρίου 1857 - 9 Δεκεμβρίου 1940) υπήρξε Γάλλος βιβλιοθηκάριος, φιλόλογος και ιστορικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1857. Εργάστηκε ως αρχειοθέτης στην Εθνική Σχολή Μελέτης Εγγράφων (École Nationale des Chartes). Έγινε γενικός ινσπέκτορ της εθνικής βιβλιοθήκης (Bibliothèque nationale de France). Μελέτησε πολλά αρχαία έγγραφα σε βιβλιοθήκες, καθώς και την ιστορία της τυπογραφίας και του βιβλίου. Ήταν μέλος της Εθνικής Σχολής Μελέτης Εγγράφων, της Γαλλικής Εταιρείας Αρχαιοτήτων (Societé des Antiquaires de France), και της Ακαδημίας Επιγραφών και καλών Γραμμάτων (Académie des Inscriptions et Belles-Lettres). Διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Société libre d'agriculture, sciences, arts et belles-lettres de l'Eure. Απεβίωσε στις 9 Δεκεμβρίου 1940. Η βιβλιοθήκη του αγοράστηκε μετά θάνατον από το Πανεπιστήμιο του Λέουβεν.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Σατρ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Σατρ (γαλλικά: Châtres) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σατριό (γαλλικά: Châtriots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Τανγκί Ντομπελέ
Ο Τανγκί Ντομπελέ (Tanguy Ndombele, 28 Δεκεμβρίου 1996) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Τότεναμ και την εθνική ομάδα της Γαλλίας.
Οι γονείς του έχουν καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ξεκίνησε την επαγγελματκή του καριέρα από την Αμιάν και το 2017 δόθηκε δανεικός στη Λυόν με ρήτρα αγοράς έναντι 8 εκατομμυρίων ευρώ. Πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις και τη σαιζόν 2018-19 ήταν μέλος τόσο της ομάδας της χρονιάς για τη Λιγκ 1 όσο και στην ομάδα της χρονιάς για το Τσάμπιονς Λιγκ. Το 2019 αποκτήθηκε για 55 εκατομμύρια λίρες από την Τότεναμ, ρεκόρ συλλόγου.
Ο Ντομπελέ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών τον Οκτωβρίου 2018, σε φιλικό αγώνα, και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει 6 συμμετοχές με το εθνόσημο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμιάν ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ
Ντιλέκκαγια
Το Ντιλέκκαγια είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην κατεχόμενη από την Τουρκία περιοχή της Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αγιά Κεπίρ. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Κόλιν Φάρελ
Ο Κόλιν Φάρελ (Colin James Farrell, 31 Μαΐου 1976) είναι Ιρλανδός ηθοποιός γεννημένος στο Δουβλίνο.
To 2009 έλαβε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ) για την ερμηνεία του στην ταινία Αποστολή στην Μπριζ. Το 2017 ήταν ξανά υποψήφιος στον ίδιο θεσμό για το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου σε κωμωδία ή μιούζικαλ για την ταινία Ο Αστακός. Επίσης, έχει προταθεί δύο φορές στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου για το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού για τις ταινίες Ο Αστακός και Ο θάνατος του ιερού ελαφιού. Το 2017 έλαβε το βραβείο Goldene Kamera Καλύτερου Διεθνούς Ηθοποιού.
Τζοχάρ Ντουντάγιεφ
Ο Τζοχάρ Μουσάγιεβιτς Ντουντάγιεφ ( Дудин Муса-воӏ Джохар), (αγγλικά: Dzhokhar Dudayev) (15 Φεβρουαρίου 1944 – 21 Απριλίου 1996) ήταν Πτέραρχος της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας, ηγέτης των Τσετσένων αυτονομιστών και ο πρώτος Πρόεδρος της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας.
Τα πρώτα στάδια της ζωής του και η στρατιωτική του σταδιοδρομία
Ο Ντουντάγιεφ γεννήθηκε στη Γιαλχάρα της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας των Τσετσενο-Ινγκουσών. Ήταν το δέκατο τρίτο παιδί του κτηνιάτρου Μούσα (Musa) και της Ραμπιάτ (Rabiat) Ντουντάγιεφ. Πέρασε τα πρώτα 13 χρόνια της ζωής του σε εσωτερική εξορία στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν. Η οικογένειά του μπόρεσε να επιστρέψει στην Τσετσενία μόνο το 1957. Μετά τον επαναπατρισμό των Τσετσένων το 1957, σπούδασε ηλεκτρολόγος σε εσπερινό σχολείο στην Τσετσενο-Ινγκουσετία. Το 1962, μετά από δύο χρόνια σπουδών στο Βλαντικαφκάς, εισήλθε στην Ανώτερη Στρατιωτική Σχολή Πιλότων του Ταμπόφ από την οποία αποφοίτησε το 1966. Ο Ντουντάγιεφ εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης το 1968 και από το 1971 έως το 1974 σπούδασε στη διάσημη Ακαδημία Πολεμικής Αεροπορίας Γκαγκάριν. Παντρεύτηκε την Άλλα, Ρωσίδα ποιήτρια και κόρη Σοβιετικού αξιωματικού, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά (μία κόρη και δύο γιους).
Το 1962, ο Ντουντάγιεφ άρχισε να υπηρετεί στη Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία, όπου ανήλθε στο βαθμό του Υποστράτηγου (Υποπτέραρχου), και έγινε ο πρώτος Τσετσένος στρατηγός της (Πτέραρχος). Ο Ντουντάγιεφ υπηρέτησε σε μια στρατηγική μονάδα βομβαρδισμού της σοβιετικής αεροπορίας στη Σιβηρία και την Ουκρανία. Συμμετείχε στον Σοβιετικό-Αφγανικό Πόλεμο κατά των Μουτζαχεντίν, για τον οποίο του απονεμήθηκε το παράσημο του Ερυθρού Αστέρα και του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, από το 1986 έως το 1987, ο Ντουντάγιεφ είχε συμμετάσχει σε βομβαρδιστικές επιδρομές στο δυτικό Αφγανιστάν,  γεγονός που έδωσε σε πολλούς αντιπάλους του, αργότερα, την αφορμή να αμφισβητήσουν την μουσουλμανική πίστη του, αφού βομβάρδισε ομόθρησκους. Ο Ντουντάγιεφ ανέβαινε σταθερά στην Πολεμική Αεροπορία και το 1987 ανέλαβε τη διοίκηση της 326ης Μεραρχίας Αεροπορίας Βαρέων Βομβαρδιστικών της Σοβιετικής Αεροπορίας Μεγάλης Εμβέλειας στο Τάρτου της Εσθονίας, κερδίζοντας τον βαθμό του Υποστράτηγου. Από το 1987 έως τον Μάρτιο του 1990, διοικούσε πυρηνικά στρατηγικά βομβαρδιστικά μεγάλης εμβέλειας. Ήταν επίσης διοικητής της φρουράς του Τάρτου. Έμαθε εσθονικά, ενώ κατά τη διάρκεια της τραγουδιστής επανάστασης, αρνήθηκε να αποκλείσει τα κτίρια της εσθονικής τηλέορασης και του Κοινοβουλίου. Το 1990, η μεραρχία του αποσύρθηκε από την Εσθονία και ο Ντουντάγιεφ παραιτήθηκε από τον σοβιετικό στρατό.
Κατάληψη της εξουσίας
Τον Μάιο του 1990, ο Ντουντάεφ επέστρεψε στο Γκρόζνι, την πρωτεύουσα της Τσετσενίας, για να αφοσιωθεί στην τοπική πολιτική. Εξελέγη επικεφαλής της Εκτελεστικής Επιτροπής του ανεπίσημου αντιπολιτευόμενου Πανεθνικού Συνεδρίου του Τσετσενικού Λαού (NCChP), το οποίο υποστήριζε την απόσχιση της Τσετσενίας από τη Ρωσία, και την ανακήρυξή της σε ανεξάρτητο κράτος.
Εκμεταλλευόμενος την προϊούσα κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ντουντάγιεφ και οι μαχητές του Πανεθνικού Συνεδρίου, εισέβαλαν στις 6 Σεπτεμβρίου 1991  σε μια συνεδρίαση του τοπικού Ανώτατου Σοβιέτ, διαλύοντας ουσιαστικά την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ Τσετσένων-Ινγκουσών. Ο τηλεοπτικός σταθμός του Γκρόζνι και άλλα βασικά κυβερνητικά κτίρια επίσης καταλήφθηκαν. (ο ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος του Γκρόζνι σκοτώθηκε και πολλά άλλα μέλη τραυματίστηκαν)
Την 1η Νοεμβρίου του 1991 ανακηρύχτηκε de facto η Τσετσενική Δημοκρατία της Ιτσκερίας.
Πρόεδρος της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας
Μετά από ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα τον Οκτώβριο του 1991 που τον επικύρωσε τον στη νέα του θέση ως πρόεδρο της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας, ο Ντουντάγιεφ διακήρυξε μονομερώς την κυριαρχία της δημοκρατίας και την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση. Τον Νοέμβριο του 1991, ο τότε Ρώσος Πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν έστειλε στρατεύματα στο Γκρόζνι, αλλά αποσύρθηκαν όταν οι δυνάμεις του Ντουντάγιεφ τους εμπόδισαν να βγουν από το αεροδρόμιο. Η Ρωσία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της δημοκρατίας, αλλά δίστασε να χρησιμοποιήσει περαιτέρω βία κατά των αυτονομιστών. Από αυτό το σημείο η Δημοκρατία των Τσετσενο-Ινγκουσών είχε γίνει ένα de facto ανεξάρτητο κράτος.
Αρχικά, η κυβέρνηση του Ντουντάγιεφ διατηρούσε διπλωματικές σχέσεις με τη Γεωργία, όπου έλαβε μεγάλη ηθική υποστήριξη από τον πρώτο Πρόεδρό της Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια. Όταν ο Γκαμσαχούρντια ανατράπηκε στα τέλη του 1991, του δόθηκε άσυλο στην Τσετσενία και παρευρέθηκε στην ορκωμοσία του Ντουντάγιεφ ως Προέδρου. Ενώ διέμενε στο Γκρόζνι, βοήθησε επίσης στη διοργάνωση της πρώτης «Παγκόσμιας Διάσκεψης» στην οποία συμμετείχαν ανεξάρτητες ομάδες από όλη την περιοχή. Η Ιτσκερία δεν έλαβε ποτέ διπλωματική αναγνώριση από κανένα διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος εκτός από τη Γεωργία το 1991.
Το 1993 η ρωσική γλώσσα σταμάτησε να διδάσκεται στα σχολεία της Τσετσενίας και ανακοινώθηκε επίσης ότι η τσετσενική γλώσσα θα αρχίσει να γράφεται χρησιμοποιώντας το λατινικό αλφάβητο (με μερικούς πρόσθετους ειδικούς τσετσενικούς χαρακτήρες) και όχι το κυριλλικό που χρησιμοποιούσαν από τη δεκαετία του 1930. Το κράτος άρχισε επίσης να τυπώνει δικά του χρήματα και γραμματόσημα. Ένα από τα πρώτα διατάγματα του Ντουντάγιεφ έδινε σε κάθε πολίτη το δικαίωμα να φέρει όπλα.
Οι άπειρες και κακώς καθοδηγούμενες οικονομικές πολιτικές του Ντουντάγιεφ άρχισαν σύντομα να υπονομεύουν την οικονομία της Τσετσενίας και, όπως ισχυρίστηκαν Ρώσοι παρατηρητές, μετέτρεψαν την περιοχή σε εγκληματικό παράδεισο. Ο μη τσετσενικός πληθυσμός της Ιτσκερίας εγκατέλειψε τη δημοκρατία λόγω της αυξημένης εγκληματικότητας και της αδιάφορης απέναντί τους κυβέρνησης. Το 1993, το κοινοβούλιο της Τσετσενίας προσπάθησε να οργανώσει δημοψήφισμα για την εμπιστοσύνη του κοινού στον Ντουντάγιεφ με το σκεπτικό ότι δεν κατάφερε να εδραιώσει την ανεξαρτησία της Τσετσενίας. Εκείνος αντέδρασε διαλύοντας το κοινοβούλιο και άλλα όργανα εξουσίας. Ξεκινώντας στις αρχές του καλοκαιριού του 1994, ένοπλες ομάδες αντιπολίτευσης της Τσετσενίας με ρωσική στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη προσπάθησαν επανειλημμένα αλλά χωρίς επιτυχία να καθαιρέσουν τον Ντουντάγιεφ με τη βία.
Πρώτος πόλεμος της Τσετσενίας
Την 1η Δεκεμβρίου 1994, οι Ρώσοι άρχισαν να βομβαρδίζουν το αεροδρόμιο του ππΓκρόζνι]] και κατέστρεψαν ορισμένα πρώην σοβιετικά εκπαιδευτικά αεροσκάφη που είχε αφαιρέσει η δημοκρατία το 1991. Σε απάντηση η Ιτσκερία κήρυξε τον πόλεμο στη Ρωσία και κινητοποίησε τις ένοπλες δυνάμεις της. Στις 11 Δεκεμβρίου 1994, πέντε ημέρες αφότου ο Ντουντάγιεφ και ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας Πάβελ Γκράτσεφ συμφώνησαν να αποφύγουν την περαιτέρω χρήση βίας, τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Τσετσενία. Αναφέρθηκε λανθασμένα ότι ένας από τους δύο γιους του Ντουντάγιεφ σκοτώθηκε στις αρχές του πολέμου, ωστόσο και οι δύο ήταν ζωντανοί το 2009.
Πριν από την πτώση του Γκρόζνι, ο Ντουντάγιεφ εγκατέλειψε το προεδρικό παλάτι, μετακινήθηκε νότια με τις δυνάμεις του και συνέχισε να ηγείται του πολέμου καθ' όλη τη διάρκεια του 1995, σύμφωνα με πληροφορίες από ένα σιλό πυραύλων κοντά στην ιστορική πρωτεύουσα της Τσετσενίας, το Βεντένο. Συνέχισε να επιμένει ότι οι δυνάμεις του θα επικρατούσαν μετά το τέλος του συμβατικού πολέμου και οι Τσετσένοι αντάρτες συνέχισαν να επιχειρούν σε ολόκληρη τη δημοκρατία.
Δολοφονία
Στις 21 Απριλίου 1996, ενώ χρησιμοποιούσε ένα δορυφορικό τηλέφωνο, ο Ντουντάγιεφ δολοφονήθηκε από δύο κατευθυνόμενους πυραύλους, αφού η τοποθεσία του εντοπίστηκε από ένα ρωσικό αναγνωριστικό αεροσκάφος. Το αναγνωριστικό αεροσκάφος που τον δολοφόνησε τελικά, δεν ήταν το μόνο που εστάλη. Επιπρόσθετα αεροσκάφη απεστάλησαν (ένα Su-24MR και ένα Su-25 ) για τον εντοπισμό του Ντουντάγιεφ και την εκτόξευση κατευθυνόμενου πυραύλου. Οι ακριβείς λεπτομέρειες αυτής της επιχείρησης δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα από τη ρωσική κυβέρνηση. Τα ρωσικά αναγνωριστικά αεροπλάνα στην περιοχή παρακολουθούσαν δορυφορικές επικοινωνίες για αρκετό καιρό προσπαθώντας να ταιριάξουν τη φωνητική υπογραφή του Ντουντάγιεφ με τα υπάρχοντα δείγματα της ομιλίας του. Υποστηρίχθηκε ότι ο Ντουντάγιεφ σκοτώθηκε από έναν συνδυασμό αεροπορικής επίθεσης και παγίδευσης με εκρηκτικά. Ήταν 52 ετών.
Ο θάνατος του Ντουντάγιεφ ανακοινώθηκε μέσω τηλεοπτικής μετάδοσης που είχε διακοπεί από τον Σαμίλ Μπασάγιεφ, τον Τσετσένο διοικητή ανταρτών. Τον Ντουντάγιεφ διαδέχθηκε ο Αντιπρόεδρός του Ζελιμχάν Γιανταρμπίεφ (ως εν ενεργεία Πρόεδρος ) και στη συνέχεια, μετά τις λαϊκές εκλογές του 1997, ο αρχηγός του Επιτελείου του εν καιρώ πολέμου, Ασλάν Μασκάντοφ.
Οι απόγονοι του Ντζοχάρ Ντουντάγιεφ με τη σύζυγό του Άλλα, που επέζησαν μετά το θάνατό του είναι οι δύο γιοι τους, Ντέγκι και Αβλούρ.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους πρώην χωρών Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Εσθονικά (et) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα εσθονικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ντελέμπιο
Το Ντελέμπιο (ιταλικά: Delebio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Γκόγια (Αργεντινή)
Η Γκόγια (Goya) είναι πόλη στα νοτιοδυτικά της επαρχίας Κορριέντες στην Αργεντινή. Έχει περίπου 71.606 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Παρανά, απέναντι από την πόλη Ρεκονκίστα, 218 χιλιόμετρα νότια από την πρωτεύουσα της επαρχίας (Κορριέντες) και 715 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά από το Μπουένος Άιρες.
Η Γκόγια φιλοξενεί το ετήσιο Εθνικό Φεστιβάλ του Σουρουμπί, το οποίο περιλαμβάνει διαγωνισμό ψαρέματος. Το σουρουμπί είναι ένα γνωστό μεγάλο γατόψαρο του ποταμού Παρανά.
Ιστορικά στοιχεία
Η πόλη Γκόγια προήλθε από την αγορά γης στην τοποθεσία από την Γκρεγκόρια Μοράλες και τον σύζυγό της, Μπερνάρντο Ολιβέρα, το 1771. Η πόλη δεν έχει ιδρυτικό νόμο και, σε συμφωνία με την προφορική παράδοση, το όνομά της οφείλεται στο επιχειρηματικό παρατσούκλι της Γκρεγκόρια Μοράλες: Ντόνια Γκόγια. Μετά την εγκατάσταση του ζευγαριού στις γειτονιές της σημερινής «costanera» (παραποτάμια περιοχή), άνοιξε ένα γενικό κατάστημα κατά την άφιξή της, και σύμφωνα με τον ιστορικό Χοσέ Μ. Καμπρέρ, η παράδοση έλεγε ότι αυτή η κυρία έφτιαχνε εξαιρετικά τυριά, με γάλα αγελάδων που τρέφονταν με καλαμιώνες και καρύδες. Τα κονσερβοποιημένα προϊόντα της, με τη σειρά τους, αγοράζονταν από επισκέπτες και εμπόρους που διέσχιζαν τον ποταμό Παρανά, διαδίδοντας το όνομα των λιχουδιών σε βαθμό που, μέχρι το 1801, η τοποθεσία ήταν ευρέως γνωστή ως «Λιμάνι Γκόγια».
Ο οικισμός ιδρύθηκε ανεπίσημα ως τέτοιος το 1807 και ο καθεδρικός ναός της περιοχής, η Παναγία του Ροδαρίου, εγκαινιάστηκε το 1884.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Αγία Βαρβάρα Λευκωσίας
Η Αγία Βαρβάρα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Φραγκίσκος Γκοντζάγκα, καρδινάλιος
O Φραγκίσκος, ιταλ. Francesco, (15 Μαρτίου 1444 - 21 Οκτωβρίου 1483) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν καρδινάλιος και επίσκοπος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάντοβα και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Γ΄ μαρκησίου της Μάντοβα και της Βαρβάρας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ.
Κατά της διάρκεια της εκπαίδευσής του πήγαινε στο σχολείο Χαρούμενος Οίκος (Casa Gioiosa) με διδασκάλους τον Ιάκοπο ντα Σαν Κασιάνο, τον Ονιμπένε ντα Λονίγκο και τον Μπαρτολομέο Πλατίνα. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Πάδοβα και στο Πανεπιστήμιο της Πίζα. Επέλεξε την εκκλησιαστική σταδιοδρομία· ο πάπας Νικόλαος Ε΄ τον όρισε το 1454 αποστολικό πρωτονοτάριο και έφορο (procurator) της Εκκλησίας στη Μάντοβα.
Υπό τον Πίο Β΄
To 1459 ο πάπας Πίος Β΄ Πικολομίνι έκανε σύνοδο στη Μάντοβα και έμεινε εκεί για οκτώ μήνες· έκανε τον Φραγκίσκο, σε ηλικία 17 ετών, καρδινάλιο της Σάντα Μαρία Νουόβα της Ρώμης. Η έλευση του Φραγκίσκου στη Μάντοβα για τη χειροτονία του και η συνάντησή του με τον πατέρα του απαθανατίστηκαν στη νωπογραφία του Αντρέα Μαντένια στο δωμάτιο των συζύγων (camera degli sposi). Ήταν ο πρώτος από τους Γκοντζάγκα που έγινε καρδινάλιος: άλλοι εννέα θα φορέσουν τον κόκκινο πίλο. Παρ' όλα αυτά διήγε κοσμική ζωή· έντεκα χρόνια μετά, απέκτησε ένα νόθο γιο από μία σχέση του. Διορίστηκε πρίγκιπας-επίσκοπος της Μπρεσανόν (νυν Μπρίξεν) το 1464.
Υπό τον Παύλο Β΄
Λίγο μετά, στο Κονκλάβιο των καρδιναλίων (Coclave) για την εκλογή του πάπα, εκλέχθηκε πάπας ο Παύλος Β΄ Μπάρμπο. Ο Φραγκίσκος έκανε δεξίωση για την εκλογή του νέου ποντίφικα. Το 1466 απεβίωσε ο επίσκοπος της Μάντοβα και στην πόλη τοποθετήθηκε ο Φραγκίσκος ως αποστολικός διοικητής της επισκοπής. Θα τον διαδεχθούν πέντε μέλη του Οίκου των Γκοντζάγκα: δύο αποστολικοί διοικητές και τρεις επίσκοποι.
Συμμετείχε στα μυστικά Συμβούλια των ετών 1467 και 1470. Στο Συμβούλιο του 1471 εκλέχθηκε απεσταλμένος του πάπα (legatus) στη Μπολόνια· επίσης επίτροπος με την αποστολή να πείσει τις επισκοπές να οργανώσουν Σταυροφορία εναντίον των Τούρκων, μία προσπάθεια που δεν τελεσφόρησε. Έμενε τότε στη Ρώμη και με τον καρδινάλιο Πάρκο Μπάρμπο υποδέχθηκαν τον Μπόρσο των Έστε νέο δούκα της Φερράρα. Το 1471 έφυγε για τη Μπολόνια.
Ντουμπίνο
Το Ντουμπίνο (ιταλικά: Dubino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Φραγκίσκος Γκοντζάγκα, καρδινάλιος
Υπό τον Σίξτο Δ΄
Επέστρεψε λίγους μήνες μετά για το Κονκλάβιο των καρδιναλίων. Εκλέχθηκε νέος πάπας ο Σίξτος Δ΄ ντελλα Ρόβερε που επιβεβαίωσε τη θέση του ως απεσταλμένου στη Μπολόνια. Έλαβε την επιμέλεια (commendam) του Σαν Τομμάζο Ματζόρε στη Βερόνα. Το 1472 στο ανάκτορό του στη Μπολόνια υποδέχθηκε τον καρδινάλιο Βησσαρίωνα τον Τραπεζούντιο που μετέβαινε στη Γαλλία για να ειρηνεύσει τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας με τον Κάρολο δούκα της Βουργουνδίας.
Ντουμπίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Φραγκίσκος Γκοντζάγκα, καρδινάλιος
Υπό τον Σίξτο Δ΄
Το 1472 έλαβε την επιμέλεια της μονής του Σαν Αντρέα στη Μάντοβα. Το ίδιο έτος ορίστηκε αποστολικός διοικητής του Λουντ στη Σουηδία, ως την εκλογή νέου αρχιεπισκόπου εκεί. Κράτησε τη θέση για δύο έτη. Οργάνωσε συμπόσιο για την υποδοχή των πρέσβεων του Λουδοβίκου ΙΑ΄ στη Ρώμη. Το 1474 ήταν υπεύθυνος για την υποδοχή του Χριστιανού Ι΄ της Δανίας στη Ρώμη. Για τις εξαιρετικές του υπηρεσίες του δόθηκε η επιμέλεια της Σαντ Άγκατα ντέι Γκότι.
To 1476, με την επιδημία πανώλης, έφυγε από τη Ρώμη. Το ίδιο έτος απεβίωσε ο επίσκοπος της Μπολόνια και τοποθετήθηκε εκεί ως αποστολικός διοικητής. Το 1479 στη Μπολόνια έγινε εξέγερση εναντίον του πάπα, αλλά αποκατέστησε την τάξη. Παραχώρησε την επιμέλεια της Μονής του Σαν Ντιονίζι του Μιλάνου και της Σάντα Μαρία αλλά Τζιρόντα της Κρεμόνας στο νεότερο αδελφό του Λουδοβίκο, επίσκοπο της Μάντοβα. Μετέβη στη Φερράρα για να εμψυχώσει τους κατοίκους εναντίον της Βενετίας και αποδείχθηκε μεγάλος ρήτορας σε αυτό. Αν και πρίγκιπας, ήταν πολύ γενναιόδωρος με τους φτωχούς και ήταν βαθιά αφοσιωμένος στην Παρθένο Μαρία.
Το διάστημα 1479-80 φιλοξένησε στην Αυλή του στη Μάντοβα τον ποιητή Άντζελο Πολιτσιάνο, ο οποίος έγραψε εκεί την Ιστορία του Ορφέα. Ο Φραγκίσκος, όπως και άλλοι των Γκοντζάγκα, ήταν συλλέκτης αρχαιοτήτων, περιλαμβανομένων και κομματιών από τη συλλογή του προηγουμένου πάπα Παύλου Β΄. Ο Αντρέα Μαντένια του έκανε μία προσωπογραφία και τον ζωγράφισε στη νωπογραφία του δωματίου των συζύγων.
Απεβίωσε στη Μπολόνια από στομαχική διαταραχή, όταν ήπιε νερό χωρίς προφυλάξεις. Τάφηκε στο ναό του Σαν Φραντσέσκο στη Μάντοβα, στο εκεί οικογενειακό μαυσωλείο.
Οικογένεια
Από μία σχέση με κάποια Μπάρμπαρα είχε ένα φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φραγκισκος Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Κατηγορία:Ιταλοί Επίσκοποι
Άγιος Αθανάσιος Άρτας
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Άνω Καλεντίνης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ηρακλείας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι ημιορεινός οικισμός στο κέντρο του νομού Άρτας, στους βορειοδυτικούς πρόποδες των ορέων Βάλτου και στις ανατολικές όχθες του ποταμού Καλεντίνη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 30 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Καλεντίνης
(Πηγή: )
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Κάζα Αττικής
right|thumb|250px|Το στενό της Κάζας Η Κάζα είναι στενή ορεινή διάβαση στην περιοχή της Δυτικής Αττικής, που διέρχεται μέσα από μία χαράδρα ανάμεσα στα όρη Κιθαιρώνας και Πάστρα. Συνδέει τη Βοιωτία με τη δυτική Αττική. Από τη θέση αυτή διέρχεται η παλαιά εθνική οδός Αθήνας-Θήβας.
Το πέρασμα της Κάζας ήταν γνωστό από την αρχαιότητα με την ονομασία πέρασμα Δρυός Κεφαλών και ήταν στρατηγικής σημασίας. Για τον έλεγχό του είχε κατασκευαστεί τον 4ο αιώνα π.Χ. το ισχυρό φρούριο των Ελευθερών. Το φρούριο στέκει στην ανατολική πλευρά της διάβασης και διατηρείται σε καλή κατάσταση σήμερα. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν μέρος του κύριου περάσματος από τη Βοιωτία προς τη Μεγαρίδα και την Πελοπόννησο, που χαρακτηριζόταν Μεγάλο Δερβένι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αττικής Κατηγορία:Γεωγραφία της Βοιωτίας Κατηγορία:Ορεινά περάσματα της Ελλάδας
Λουμπάβα
Η Λουμπάβα (πολωνικά: Lubawa, Löbau in Westpreußen, παλαιά πρωσικά: Lūbawa) είναι πόλη του Πόβιατ Ιουάβα, στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός της είναι 10.374 κάτοικοι (2020).
Λουκάς Σπάρος
Ο '''Λουκάς Δημ. Σπάρος '''είναι Ομότιμος Καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Λουμπάβα
Γεωγραφική τοποθεσία
Η Λουμπάβα βρίσκεται στη Γη του Χέουμνο, περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Νόβε Μιάστο Λουμπάφσκιε, 55 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Όλστιν και 115 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Γκντανσκ, σε υψόμετρο 145 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Λουκάς Σπάρος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα και σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1959). Είναι παντρεμένος με την Ρεγγίνα Σταθοπούλου.
Λουμπάβα
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ερείπια του Κάστρου της Λουμπάβα Το 1214, ο ντόπιος Πρώσος γαιοκτήμονας Σουρβαμπούνο βαφτίστηκε από τον Κρίστιαν της Ολίβα, τον πρώτο καθολικό επίσκοπο της Πρωσίας. Το τελευταίο εμφανίζεται στις μέρες μας στο οικόσημο της Λουμπάβα. Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε μία παπική βούλα της 18ης Ιανουαρίου 1216, που εκδόθηκε από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄. Αμέσως μετά χτίστηκε ένα ξύλινο κάστρο. Εντός του μοναστικού Κράτους του Τευτονικού Τάγματος, η Επισκοπή του Κουλμ δημιουργήθηκε το 1243 από τον Γουλιέλμο της Μόντενα. Το 1257 η πόλη έγινε ιδιοκτησία της εκκλησίας και έδρα των επισκόπων του Κουλμ (Χέουμνο). Το 1268 το κάστρο καταστράφηκε. Μεταξύ 1301 και 1326 ένα νέο κάστρο χτίστηκε από πέτρα από τον ντόπιο επίσκοπο ονόματι Άρνολντ. Το 1330 καταστράφηκε από εισβολή λιθουανικών δυνάμεων του Γκεντιμίνας, αλλά ξαναχτίστηκε. Η πόλη Löbau (Λύμπαου) καταλήφθηκε από το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας μετά τη Μάχη του Γκρούνβαλντ το 1410, αλλά επέστρεψε στο Τευτονικό Τάγμα μόλις τελείωσε ο Πολωνο-Λιθουανικό-Τευτονικός Πόλεμος. Ωστόσο, η γύρω Γη της Λουμπάβα είχε πάει εν μέρει στη Μασοβία στο νότο. αριστερά|μικρογραφία| Γοτθική Εκκλησία της Αγίας Άννας στη Λουμπάβα (1330). Το 1440, η πόλη προσχώρησε στην αντι-Τευτονική Πρωσική Συνομοσπονδία, κατόπιν αιτήματος της οποίας ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας υπέγραψε την πράξη ενσωμάτωσης της περιοχής και της πόλης στην Πολωνία το 1454. Στην αρχή του Δεκατριετούς Πολέμου το 1454, τα φιλοπολωνικά στρατεύματα κατέλαβαν το τοπικό κάστρο. Η ενσωμάτωση της πόλης στην Πολωνία επιβεβαιώθηκε στη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν το 1466. Ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Χέουμνο και αμέσως μετά έγινε κέντρο του τοπικού εμπορίου. Ως εκ τούτου, έγινε μια από τις έδρες των επισκόπων του Χέουμνο. Το 1533 ισοπεδώθηκε από μια μεγάλη πυρκαγιά που αναφέρθηκε από τον Έρασμο του Ρότερνταμ, αλλά σύντομα ξαναχτίστηκε και μεταξύ 1535 και 1539 ο Νικόλαος Κοπέρνικος επισκέφτηκε το κάστρο του επισκόπου στη Λουμπάβα πολλές φορές. Εκείνη την εποχή, στο κάστρο στεγαζόταν και ένα αστρονομικό παρατηρητήριο. Ήταν στη Λουμπάβα που πάρθηκε η απόφαση να εκδοθεί το πρωτοποριακό έργο του Κοπέρνικου, De Revolutionibus orbium coelestium. Το 1545 η πόλη και το κάστρο καταστράφηκαν ξανά από πυρκαγιά.
Λουκάς Σπάρος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Έλληνες επιδημιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Λουμπάβα
Ιστορία
Η πόλη απέκτησε σημαντικά κέρδη από το εμπόριο. Το 1627 το κάστρο ανακαινίστηκε και έγινε παλάτι σε στυλ μπαρόκ του επισκόπου Γιαν Ζάντζικ. Μέχρι το 1640 είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή έργων ύδρευσης και αποχέτευσης. Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας το 1772 μέσω του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας. Μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας (1807–13) κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, η πόλη προσαρτήθηκε και πάλι από το Βασίλειο της Πρωσίας μετά τη διάλυση του δουκάτου. Το 1815 το παλάτι καταστράφηκε από πυρκαγιά και το 1826 οι τοίχοι του γκρεμίστηκαν. Το 1820 το μοναστήρι της Συνομοσπονδίας Βενεδικτίνων κατεστάλη. Το 1871 έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας υπό την Πρωσία. Κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας, και μέχρι το 1920, το Λύμπαου ανήκε στο Κράις Λύμπαου στην επαρχία της Δυτικής Πρωσίας. Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 1890, η πόλη είχε πληθυσμό 4.593 κατοίκων, εκ των οποίων οι 2.300 (50,1%) ήταν Πολωνοί. μικρογραφία| Μια μνημειακή πέτρα αφιερωμένη στους Πολωνούς αγρότες της Γης της Λουμπάβα που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς Ναζί κατά τη [[Κατοχή της Πολωνίας (1939-1945)|γερμανική κατοχή της Πολωνίας]] Ως συνέπεια της Συνθήκης των Βερσαλλιών μετά την αναγέννηση της κυρίαρχης Πολωνίας, η πόλη επανενσωματώθηκε στην Πολωνία.
Μετά την εισβολή του 1939 στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και από τις 26 Οκτωβρίου 1939 έως το 1945 ως Löbau διοικήθηκε ως τμήμα του Regierungsbezirk Marienwerder στη νέα επαρχία Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας. Ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε διάφορες καταστολές και φρικαλεότητες. Το Einsatzgruppe V πραγματοποίησε μαζικές έρευνες σε σπίτια, γραφεία κ.λπ. τον Σεπτέμβριο του 1939. Στις 7 Δεκεμβρίου 1939, το Σέλμπστουτζ πραγματοποίησε δημόσια εκτέλεση 10 Πολωνών κατοίκων. Το ναζιστικό καθεστώς στέγασε στο Λύμπαου ένα γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης για παιδιά. Απελευθερώθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1945, τους τελευταίους μήνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την περιοχή. Μετά το τέλος του πολέμου, η Λουμπάβα ήταν και πάλι μέρος της Πολωνίας ,όπου παρέμεινε από τότε.
Οικονομία
Η Λουμπάβα είναι ένα σημαντικό κέντρο της βιομηχανίας επίπλων. Επίσης, η πόλη είναι η έδρα της εταιρείας Lubawa Α.Ε., η οποία είναι ο μεγαλύτερος πολωνικός παραγωγός στρατιωτικού εξοπλισμού, όπως αλεξίσφαιρα γιλέκα, που χρησιμοποιούνται σήμερα από τον Πολωνικό Στρατό και τον πολωνικό Τύπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Κοινότητα Πύργου Μονοφατσίου
Η Κοινότητα Πύργου είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Πύργος ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Μουρνιά και Πρινιάς. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Φαέντο Βαλτελλίνο
Το Φαέντο Βαλτελλίνο (ιταλικά: Faedo Valtellino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Κοινότητα Πύργου Μονοφατσίου
Συνολικά η κοινότητα έχει 984 κατοίκους.
Φαέντο Βαλτελλίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Κοινότητα Πύργου Μονοφατσίου
Κοινοτάρχες Πύργου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Κατάλογος Βουλευτών της Μάλτας (2017-22)
Ο παρών κατάλογος των βουλευτών του Κοινοβουλίου της Μάλτας εξελέγη ως 13ο νομοθετικό σώμα στις γενικές βουλευτικές εκλογές του 2017. Αυτοί κατατάσσονται βάση της γεωγραφικής τους περιοχής.
Το κυβερνών κόμμα είναι το Εργατικό Κόμμα, ενώ το Εθνικιστικό Κόμμα και 2 ανεξάρτητοι βουλευτές σχηματίζουν την αντιπολίτευση.
Κοινότητα Αρχανών
Η Κοινότητα Αρχανών είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Επάνω Αρχάναι ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βαθύπετρο και Καρνάρι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 3.996 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από επταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μύρωνα Χιλετζάκης.
Κοινοτάρχες / Δήμαρχοι Αρχανών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι / Δήμαρχοι των Αρχανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Κωνσταντίνα Ε. Μπότσιου
Η '''Κωνσταντίνα Ε. Μπότσιου''' (Αθήνα, 11 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Ελληνίδα πανεπιστημιακός, ιστορικός και πολιτική σύμβουλος. Στις εκλογές του 2019, ήταν υποψήφια βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία. Είναι καθηγήτρια Πολιτικής Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και διδάκτωρ Ιστορίας του Πανεπιστημίου Τύμπιγκεν.
Επίσης, διατελεί σύμβουλος Εξωτερικής Πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη. Έχει διατελέσει Γενική Διευθύντρια του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής» από το 2016 έως το 2018.
Διατέλεσε από το 2008 έως το 2022 αναπληρώτρια Καθηγήτρια Σύγχρονης Ιστορίας και Διεθνούς Πολιτικής στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστήμιου Πελοποννήσου.
Βιογραφία
Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (με κατεύθυνση την Ιστορία), αποφοιτώντας αριστούχος, λαμβάνοντας πτυχίο το 1991.
Το 1993, έλαβε υποτροφία για διδακτορική έρευνα στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας και στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο (EUI). Το 1995, έλαβε υποτροφία από το «Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής» για διδακτορική έρευνα.
Το 1998, έλαβε αριστούχος διδακτορικό δίπλωμα (PhD), επάνω στην Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία από το Πανεπιστήμιο Τύμπιγκεν της Γερμανίας.
Ομιλεί αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά.
Καριέρα
Δίδαξε για μία δεκαετία στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών (1998-2008). Διετέλεσε επίσης Διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αριστείας Ζαν Μονέ (2006-2008).
Από το 2008 έως το 2022, διατέλεσε Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Σύγχρονης Ιστορίας και Διεθνούς Πολιτικής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, στο οποίο διετέλεσε επίσης Αντιπρύτανης Σπουδών και Διασφάλισης Ποιότητας (2012-2015).
Από το 2022 είναι Καθηγήτρια Πολιτικής Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς.
Επίσης διευθύνει το Κέντρο Ελληνικής και Διεθνούς Ιστορίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (ΚΕΔΙΣ). Παράλληλα, διδάσκει Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ). Έχει συμμετάσχει ως μέλος σε επιστημονικά και ακαδημαϊκά συμβούλια ελληνικών και διεθνών οργανισμών όπως η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, η Διπλωματική Ακαδημία του Υπουργείου Εξωτερικών, το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο, το Martenscentre for European Studies, το LSE IDEAS Centre και άλλα. Διετέλεσε επίσης μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.
Έχει λάβει υποτροφίες και διακρίσεις από ελληνικά και διεθνή ιδρύματα (IKY, Ίδρυμα Ανδρεάδη, Erasmus, US Department of State Leadership Program, DAAD κ.ά.).
Έχει δημοσιεύσει 15 βιβλία και πολλά άρθρα σε ελληνικές και ξένες εκδόσεις για τη νεώτερη και σύγχρονη ιστορία. Επίσης εργάζεται με την επιμέλεια ιστορικών ντοκιμαντέρ για ελληνικά και ξένα ΜΜΕ. Είναι διευθύντρια της σειράς «Σύγχρονη Ιστορία» των Εκδόσεων Παπαδόπουλος.
Πολιτική
Υπήρξε γενική διευθύντρια και αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής (2001-2014, 2016-2018). Είναι διευθύντρια του Ιστορικού Αρχείου της Νέας Δημοκρατίας και το 2015-2017 είχε την επιστημονική ευθύνη για το έργο αξιοποίησης των ιστορικών αρχείων της Ελληνικής Αστυνομίας.
Συμμετείχε στην όγδοη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας για τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πειραιώς Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Κατηγορία:Καθηγητές Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Αθηνών
Πλατάνια Αμαρίου
Τα Πλατάνια  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων, μέσα σε μικρή χαράδρα στις πλαγιές του Ψηλορείτη.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Platagnia στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Platania de Neoteri και Platagnia με 98 κατοίκους και 37 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Platagna. Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στο χωριό κατοικούσαν 10 χριστιανικές και 6 μουσουλμανικές οικογένεια. Το 1881 είχε 233 κατοίκους (191 Χριστιανούς και 42 Τούρκους) και ανήκε στο δήμο Μοναστηράκι. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Φουζίνε (Ιταλία)
Το Φουζίνε (ιταλικά: Fusine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Φόρκολα
Η Φόρκολα (ιταλικά: Forcola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Πλατάνια Αμαρίου
Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό βρίσκεται ναός αφιερωμένος στην Παναγία, με τοιχογραφίες οι οποίες σήμερα έχουν φθαρεί. Ο ναός βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Έξω από το χωριό βρίσκεται ο ναός του αγίου Νικολάου, επίσης του 14ου αιώνα, ο οποίος είναι αγιογραφημένος. Στο σπήλαιο Κοντογονατές, φυλάχθηκαν τα ιερά σκεύη της μονής Αρκαδίου μετά το ολοκαύτωμα του 1866.
Φόρκολα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Πλατάνια Αμαρίου
Ιστορικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Πλατανίων
Φουζίνε (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Πλατάνια Αμαρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Αγία Μαρίνα Ξυλιάτου
Η Αγία Μαρίνα Ξυλιάτου, το μικρό και όμορφο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας, απέχει από την πρωτεύουσα γύρω στα 40 χιλιόμετρα. Είναι χτισμένο στους πρόποδες της οροσειράς του Τροόδους, σ’ ένα μέσο υψόμετρο 450 μέτρων, πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το χωριό και προς τα νότια, απλώνεται καταπράσινο και πανέμορφο το δάσος «Αδελφοί».
Το χωριό είναι προικισμένο από τη φύση με ωραία θέα. Από εδώ μπορεί κάποιος ν’ αγναντέψει τον καταπράσινο κάμπο και την καταγάλανη θάλασσα της Μόρφου, την Λευκωσία και την οροσειρά του Πενταδακτύλου. Προς τα νοτιοδυτικά απλώνεται πανέμορφη η οροσειρά του Τροόδους, με πιο επιβλητική την βουνοκορφή της Μαδαρής.
Η κοινότητα γειτονεύει με τα χωριά Ξυλιάτος (3 χλμ), Κάτω Μονή (3 χλμ), Ορούντα (5 χλμ), Βυζακιά (4 χλμ), Ποτάμι (5 χλμ), Περιστερώνα (10 χλμ), Μιτσερό (6 χλμ), Λαγουδερά (13 χλμ), Σαράντι (13 χλμ) και Νικητάρι (6 χλμ).
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Τζερόλα Άλτα
Η Τζερόλα Άλτα (ιταλικά: Gerola Alta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Γκορντόνα
Η Γκορντόνα (ιταλικά: Gordona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Μόντε Πισίς
Το Μόντε Πισίς (Monte Pissis) είναι ανενεργό ηφαίστειο στα σύνορα των επαρχιών Λα Ριόχα και Καταμάρκα της Αργεντινής, 25 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Χιλή. Το βουνό είναι το τρίτο υψηλότερο στο δυτικό ημισφαίριο και βρίσκεται περίπου 550 χιλιόμετρα βόρεια του Ακονκάγκουα. Το Μόντε Πισίς πήρε το όνομά του από τον Πέδρο Χοσέ Αμαντέο Πισίς, έναν Γάλλο γεωλόγο που εργαζόταν για την κυβέρνηση της Χιλής. Λόγω της θέσης του στην έρημο Ατακάμα, στο βουνό επικρατούν πολύ ξηρές συνθήκες, αλλά υπάρχει ένας εκτεταμένος παγετώνας.
Υψόμετρο
Μια αποστολή της Αργεντινής το 1994 ισχυρίστηκε -χρησιμοποιώντας την τεχνολογία GPS που ήταν διαθέσιμη εκείνη την εποχή- ότι το υψόμετρο του Μόντε Πισίς ήταν 6.882 μέτρα, υψηλότερο από το Όχος ντελ Σαλάδο. Δέκα χρόνια αργότερα, με τη χρήση συστημάτων υψηλότερης ακρίβειας, αρκετές άλλες έρευνες απέδειξαν ότι οι μετρήσεις αυτές ήταν ανακριβείς: το 2005, μια αυστριακή ομάδα πραγματοποίησε έρευνα DGPS στην κορυφή του Πισίς και διαπίστωσε ότι το υψόμετρο ήταν 6.793 μέτρα. Το 2006 μια διεθνής αποστολή πραγματοποίησε έρευνα για το ύψος της κορυφής και βρήκε αποτελέσματα που συμφωνούσαν με ένα υψόμετρο γύρω στα 6.800 μέτρα. Αυτό επιβεβαιώθηκε αργότερα από μια χιλιανο-αργεντινο-ευρωπαϊκή αποστολή του 2007, η οποία ερεύνησε τόσο το Όχος ντελ Σαλάδο όσο και το Μόντε Πισίς και διαπίστωσε προσωρινά ότι το πρώτο είναι 6.891 μέτρα και το δεύτερο 6.793 μέτρα.