cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας
Η μεγάλη σημασία των χειρογράφων αυτών, αφορά στην αναζήτηση του αυθεντικού πρωτότυπου της Παλαιάς Διαθήκης. Η Κριτική του Κειμένου από την άνοιξη του 1947 και μέχρι το μέσο της δεκαετίας του 1960, απόκτησε έναν αριθμό νέων βιβλικών χειρογράφων, τα περισσότερα από τα οποία, χρονολογούμενα τον 2ο και 1ο π.Χ. αι., είναι τουλάχιστο κατά μία χιλιετηρίδα αρχαιότερα από εκείνα, που μέχρι πριν από λίγο καιρό θεωρούνταν ως τα πιο αρχαία.
Ονομασία
Τα ανευρεθέντα χειρόγραφα ονομάστηκαν Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας ή Χειρόγραφα του Κιρμπέτ Κουμράν (Khirbet Qumran) ή απλώς Χειρόγραφα του Κουμράν. Η πρώτη ονομασία, που είναι και περιεκτικότερη, σχετίζεται με το γεγονός ότι όλες σχεδόν οι περιοχές ανεύρεσης των χειρογράφων εντοπίζονται κοντά στα παράλια της Νεκράς Θάλασσας, ενώ η δεύτερη, με την κύρια και σπουδαιότερη περιοχή ανεύρεσης τους, το Κουμράν. Οι ονομασίες αυτές δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα, αφού χειρόγραφα δεν ανακαλύφθηκαν μόνο στο Κουμράν, ούτε αποκλειστικά σε παράκτιες περιοχές της Ν. Θάλασσας, αλλά και σε άλλες περιοχές, που καλύπτουν ολόκληρη σχεδόν την έκταση της ερήμου της Ιουδαίας ή ερήμου του Ιούδα, όπως είναι γνωστή από την Π. Διαθήκη. Επομένως ορθότερη ίσως θα ήταν η προσωνυμία Χειρόγραφα της ερήμου της Ιουδαίας, αλλά οι επικρατούσες σήμερα ονομασίες καθιερώθηκαν εξαρχής ως αντιπροσωπευτικές των πρώτων ανακαλύψεων και παρέμειναν έκτοτε σε ισχύ.
Το ιστορικό της εύρεσης
thumb|left|210 px|Σπηλιά στην περιοχή του Κουμράν Η αναζήτηση ενός κατσικιού, στάθηκε η απαρχή μιας σειράς από γεγονότα, που οδήγησαν τελικά στην σπουδαιότερη ανεύρεση χειρογράφων του 20ου αιώνα, μια ανακάλυψη που προκάλεσε το ενδιαφέρον της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας και ειδικότερα των μελετητών της Βίβλου και κριτικών του κειμένου της, αφού άνοιξε νέους ορίζοντες έρευνας στην Βιβλική Θεολογία.
Την άνοιξη του 1947, ένας δεκαπεντάχρονος τότε βεδουίνος βοσκός από τη νομαδική φυλή Τααμιρέ, ο Μωχάμετ Εδ-Διβ, ψάχνοντας για να βρει το χαμένο από το κοπάδι του ζώο στις άγονες ορεινές εκτάσεις που υψώνονται πέρα από τις δυτικές ακτές της Ν. Θάλασσας, έφτασε μπροστά σε μια μικρή οπή, που υπήρχε στο βοσκότοπο της ιστορικής βουνοπλαγιάς. Όπως αποδείχτηκε μετά από λίγο, από εκείνη την οπή που οδηγούσε σε σπηλιά είχε περάσει το κατσίκι.
Το 15χρονο παιδί πέταξε μια πέτρα μέσα μήπως καταφέρει να φοβίσει το ζώο για να βγει έξω. Μόλις όμως πέταξε την πέτρα, ακούσθηκε ένας παράξενος θόρυβος, που έδινε την εντύπωση ότι προκλήθηκε από θραύση πήλινων δοχείων. Γεμάτος περιέργεια αλλά και ταραχή, ο μικρός βεδουίνος έτρεξε και ειδοποίησε τον εξάδελφό του, που βρισκόταν στην ίδια περιοχή, για να διαπιστώσουν μαζί τι ακριβώς είχε συμβεί.
Οι δύο μαζί άνοιξαν λίγο ακόμη το στόμιο της οπής, για να μπορέσουν να περάσουν. Έτσι, βρέθηκαν μέσα σε σπήλαιο με αρκετό βάθος όπου ένα σπασμένο πιθάρι μαρτυρούσε τη χροιά του θορύβου που είχε προκληθεί από το κτύπημα της πέτρας ενώ στο βάθος του σπηλαίου, ήταν τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο, μια σειρά άθραυστα πιθάρια, με πήλινα καλύμματα. Απ' αυτά, που ήταν συνολικά οκτώ, τα επτά βρέθηκαν κενά, προφανώς συλημένα από παλαιότερη ανάλογη επίσκεψη. Το ένα από αυτά περιείχε οχτώ συνολικά κυλίνδρους τυλιγμένους με λινά υφάσματα επιχρισμένα με μια κολλώδη ουσία. Οι βοσκοί τα πήραν μαζί τους και ξεκίνησαν για τη Βηθλεέμ. Δεν άργησαν να συνειδητοποιήσουν ότι είχαν στα χέρια τους αρχαιολογικό θησαυρό και έτσι άνοιξαν το δρόμο για τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη ανακάλυψη των νεώτερων χρόνων.
Η περιπέτεια των πρώτων χειρογράφων
Οι δύο βεδουίνοι, υπολογίζοντας στην αξία των ευρημάτων τους άρχισαν τις πρώτες βολιδοσκοπήσεις και επαφές με γνωστούς εμπόρους της Βηθλεέμ και της Ιερουσαλήμ για την εκτίμηση τους και την εξεύρεση αγοραστών. Μετά από σχετικές διαπραγματεύσεις, που έγιναν με τη μεσολάβηση δύο γνωστών λαθρεμπόρων, πέντε από τους οχτώ κυλίνδρους πουλήθηκαν στο Συρο-ορθόδοξο Μητροπολίτη Αθανάσιο Γιεσουέ Σαμουέλ, στο ποσό των 150 δολαρίων. Η Μητρόπολη του εδρεύει στην Ιερά Μονή του Αγίου Μάρκου, στα Ιεροσόλυμα. Τους υπόλοιπους τρεις κυλίνδρους τους αγόρασε ο Ε. Κ. Sukenik, στρατηγός και καθηγητής στο εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Καθώς ο Μητροπολίτης Αθανάσιος είχε ήδη αναγνωρίσει την εβραϊκή γραφή τους και από την αρχαιότητά τους είχε εκτιμήσει την αξία τους, προσφέρθηκε ν' αγοράσει και άλλα παρόμοια χειρόγραφα, παρακινώντας με το ενδιαφέρον του τους βεδουίνους σε νέες λαθραίες εξερευνήσεις στην περιοχή των σπηλαίων. Έτσι, με την ανεύρεση και την εμπορία των κυλίνδρων σχηματίστηκε ένα σπουδαίο γεωγραφικό τρίγωνο: Κουμράν - Βηθλεέμ - Ιερουσαλήμ.
Στην "αγορά" κατέφθαναν κάθε τόσο νέα αποσπάσματα χειρογράφων. Προσφέρονταν στους αγοραστές και διάφορα άλλα αρχαία αντικείμενα όπως πιθάρια, λύχνοι, στάμνες, πιάτα κ.ά.. Το σπήλαιο, από το οποίο περισυλλέγονταν τα ευρήματα, έμενε γνωστό σε λίγους μόνο "συνεργάτες" που εμπλέκονταν στο εμπόριο αυτό. Οι αγοραστές από την άλλη πλευρά όλο και πλήθαιναν. Ανάμεσα τους συγκαταλέγονταν Πανεπιστήμια, αρχαιολογικές υπηρεσίες, ειδικοί καθηγητές, αρχαιολόγοι, αρχαιοπώλες, αρχαιοκάπηλοι και συλλέκτες. Είχαν διαμορφωθεί και τιμές όπου τα αποσπάσματα από χειρόγραφα αγοράζονταν με τον τετραγωνικό πόντο.
Λίγο μετά την ανακήρυξη του Ισραήλ ως ανεξάρτητου κράτους από τον Μπεν Γκουριόν στις 14 Μαΐου 1948, το έργο των ανασκαφών πέρασε και στα χέρια των ειδικών. Πρώτος από αυτούς ήταν ο G. Lankester Harding, Διευθυντής των Αρχαιολογικών Υπηρεσιών της Ιορδανίας, στην επικράτεια της οποίας ανήκε τότε η περιοχή του Κουμράν και γενικότερα το προαναφερθέν γεωγραφικό τρίγωνο. Μαζί του για πολλά χρόνια ήταν και ο π. Roland de Vaux, Διευθυντής της Γαλλικής Βιβλικής και Αρχαιολογικής Σχολής των Δομινικανών της Ιερουσαλήμ (L’Ecole Biblique et Archeologique Francaise de Jerusalem), με πλήθος συνεργατών καθώς και άλλοι επιστήμονες που αντιπροσώπευαν ερευνητικά κέντρα και χώρες. Παρά όμως την παρουσία των ειδικών, η παράνομη αγοραπωλησία των χειρογράφων εξακολουθούσε και το ανασκαφικό έργο των ιδιωτών δεν περιοριζόταν πια μόνο στην περιοχή του Κουμράν.
Το εμπόριο αυτό ήταν φυσικό να προβληματίσει τις αρμόδιες αρχές και τους ειδικούς επιστήμονες οι οποίοι τελικά κατάφεραν να μάθουν τον τόπο των ανασκαφών όπου ήδη ενεργούσαν ανασκαφές 34 ιδιώτες. Τα χειρόγραφα προέρχονταν από τη Μουραμπάατ μια περιοχή 18 χιλιόμετρα νότια του Κουμράν και χιλιόμετρα δυτικά από τις ακτές της Ν. Θάλασσας. Ο Harding και οι συνεργάτες του έφτασαν εκεί και αποφάσισαν να προτείνουν στους ιδιώτες να προσληφθούν ως εργάτες στις επίσημες ανασκαφές με ικανοποιητική αμοιβή. Εκείνοι δέχτηκαν και τελικά το ανασκαφικό έργο άρχισε στις 21 Ιανουαρίου και τέλειωσε στις 3 Μαρτίου του 1952. Ερευνήθηκαν στην περιοχή Μουραμπάατ τέσσερα σπήλαια και τα εκεί ευρήματα καλύπτουν μια χρονική περίοδο άνω των πέντε χιλιετιών, από την τέταρτη π.Χ. χιλιετία ως και τις αρχές της δεύτερης χιλιετίας μ.Χ..
Σε ιδιωτικές συλλογές και στο Μουσείο της Βίβλου (Washington, DC, ΗΠΑ) εντοπίστηκε και ένας αριθμός από πλαστά σπαράγματα (κομμάτια χειρογράφων). Αποδείχτηκε ότι είχαν γραφτεί τον 20ό αιώνα πάνω σε τεμάχια δερμάτων αρχαιολογικής προέλευσης.
Περιοχή του Κουμράν
Αν και τα ίδια τα χειρόγραφα χρονολογούνται συνολικά από τα μέσα του 3ου π.Χ. αιώνα ως τα μέσα του 1ου μ.Χ. αιώνα, αποδείχθηκε ότι η πλειοψηφία τους γράφηκε κατά το διάστημα μεταξύ του 1ου π.Χ. και 1ου μ.Χ. αιώνα. Τα παλαιότερα από τα χειρόγραφα αυτά περιέχουν βιβλικά κείμενα. Από τα πιο χαρακτηριστικά ευρήματα είναι στο σπήλαιο Q1, ο Μέγας Κύλινδρος του Ησαΐα, το Εγχειρίδιο της πειθαρχίας των Εσσαίων, ο Πόλεμος των Υιών του φωτός κατά των Υιών του σκότους (απόκρυφη διήγηση του βιβλίου της Γενέσεως) κ.ά..
Το σπήλαιο Q3 μεταξύ άλλων έκρυβε τους γνωστούς ως "ορειχάλκινους κυλίνδρους" που περιείχαν έναν κατάλογο θησαυρών των εσσαϊκών ιερών, καθώς και τους τόπους όπου ήταν κρυμμένοι.
Στο σπήλαιο Q4 βρέθηκε το σημαντικότερο τμήμα της βιβλιοθήκης τών Εσσαίων όπου περίπου 100 χειρόγραφα περιέχουν βιβλικά κείμενα και αποτελούν το σύνολο σχεδόν των εβραϊκών γραφών.
Επίσης, ένας αριθμός από καλά διατηρημένα χειρόγραφα σώθηκαν στο σπήλαιο Q11 όπου ανάμεσα στα χειρόγραφα βρέθηκε ένας μεγάλος πάπυρος με κανονικούς, απόκρυφους και άγνωστους ψαλμούς, ένα αντίγραφο του Λευιτικού κ.ά..
thumb|200 px|left|Χειρόγραφα
Το περιεχόμενο των χειρογράφων
Τα χειρόγραφα των σπηλαίων της περιοχής του Κουμράν, διακρίνονται ανάλογα με το περιεχόμενο τους σε δύο βασικές κατηγορίες:
Ιερός Λόφος
μικρογραφία|Πιέρ-Νικολά Μπρισέ, Άποψη της Γέφυρας Νομεντάνο (1837). Ο Ιερός Λόφος υψώνεται πίσω από τη γέφυρα επί του ποταμού Άνιο, κατά μήκος της διαδρομής της Via Ficulensis (αργότερα Via Nomentana).
Ο Ιερός Λόφος, λατιν.: Sacer Mons, ιταλ.: Monte Sacro, είναι ένας λόφος στη Ρώμη, φημισμένος ως η τοποθεσία της πρώτης απόσχισης των πληβείων το 494 π.Χ.
Γεωγραφία
Ο Ιερός Λόφος είναι ένα ύψωμα βορειοανατολικά του αρχαίου ποταμού Άνιο (Anio), του σύγχρονου Ανιένε, λίγο πιο επάνω από τη συμβολή του Άνιο με τον Τίβερη. Ήταν περίπου τρία μίλια βορειοανατολικά της αρχαίας πόλης, βόρεια της Via Ficulensis, αλλά τώρα βρίσκεται εντός των ορίων της σύγχρονης Ρώμης, όπου δίνει το όνομά της στη συνοικία Μόντε Σάκρο. Ανατολικά και νοτιοδυτικά ο λόφος κατηφορίζει απότομα στην κοιλάδα του Άνιο, ενώ στα βόρεια ο λόφος συνδέεται με ένα πλάτωμα, που εκτείνεται μακριά από την πόλη. Ένα μικρό ρυάκι, το Ρέμα με τις Φτελιές (Rivus Ulmanus), κατεβαίνει από την απότομη ανατολική πλαγιά.
Ιστορία
Το όνομα του Ιερού Όρους μπορεί να προέρχεται από τη χρήση του ως τόπος τελετουργιών από οινωσκόπους (augurs) ή μάντεις (haruspices), αλλά σύμφωνα με τους ιστορικούς πήρε το όνομά του από τη lex Sacrata, που έληξε την Πρώτη απόσχιση των πληβείων, νόμο που ψηφίστηκε και εορτάστηκε από έναν βωμό στον λόφο. Αφορμή γι' αυτόν τον νόμο ήταν η διαμάχη μεταξύ των πατρικίων, της κληρονομικής αριστοκρατίας της αρχαίας Ρώμης που κατείχε όλη σχεδόν την πολιτική και οικονομική δύναμη της πόλης, και των πληβείων, του κοινού λαού που αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης. Αυτή η σύγκρουση των εντολών κορυφώθηκε το 494 π.Χ., που οι Πλήβειοι αντιμετώπιζαν ένα δυσβάσταχτο χρέος, οπότε οι πληβείοι προσέφυγαν στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο για ελάφρινση, αλλά απορρίφθηκαν. Στη συνέχεια αποσχίστηκαν μαζικά (en masse) στον Ιερό Λόφο, όπου εξέλεξαν τους δικούς τους αρχηγούς και αρνήθηκαν όλες τις παρακλήσεις των πατρικίων να επιστρέψουν.
αριστερά|μικρογραφία|Μπαρτολομέο Μπαρλοκίνι: Η απόσχιση του λαού στον Ιερό Λόφο (1849).
Αυτή η σύγκρουση επιλύθηκε, όταν η Σύγκλητος -φοβούμενη τον πόλεμο με τους Σαβίνους και αντιμέτωπη με την έλλειψη στρατού ώστε να πολεμήσει για λογαριασμό της πόλης- έστειλε απεσταλμένους, που ήταν γνωστό ότι ήταν ευνοϊκά διατεθειμένοι στους πληβείους, με επικεφαλής τον Aγρίππα Μενένιο Λανάτο. Ο Μενένιος και οι συνάδελφοί του υποστήριξαν ότι ούτε οι πατρίκιοι, ούτε οι πληβείοι μπορούσαν να επιβιώσουν ο ένας χωρίς τον άλλον και συμφώνησαν σε μία σειρά παραχωρήσεων, για να παρακινήσουν τον λαό να επιστρέψουν στην πόλη. Η πιο σημαντική από αυτές καθιέρωσε δύο ετήσια αξιώματα, που θα εκλέγονταν μόνο από τους πληβείους: τους αξιωματούχοιυς των κτιρίων (aediles), οι οποίοι ανέλαβαν τους ναούς, τα δημόσια κτίρια και τις θρησκευτικές εορτές της πόλης, και τους τριβούνους των πληβείων (tribunes), που μπορούσαν να υποστηρίξουν και να προτείνουν νομοθεσία για λογαριασμό των πληβείων και να ασκήσουν βέτο στις ενέργειες των αξιωματούχων ή άλλων υπαλλήλων.
Το 449 π.Χ. οι πληβείοι αποσχίστηκαν από την πόλη για δεύτερη φορά, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την τυραννία της Β΄ Δεκανδρίας (Decemviratus). Σύμφωνα με τον Λίβιο, πρώτα αποσύρθηκαν στον Αβεντίνο λόφο στο νότιο άκρο της Ρώμης, αλλά βρίσκοντας τους Δέκα Άνδρες ασυγκίνητους, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την πόλη για το Ιερό Όρος, ελπίζοντας ότι ο συμβολισμός αυτού του λόφου και ο ρόλος του στην πρώτη απόσχιση θα παρακινούσε τους Δέκα Ανδρες σε δράση. Βγήκαν έξω από την πόλη κατά μήκος της Via Ficulensis, και τοποθετήθηκαν για άλλη μία φορά στον Ιερό Λόφο, όπου παρέμειναν έως ότου οι απεσταλμένοι της Συγκλήτου μπόρεσαν να διαπραγματευτούν την επιστροφή τους. Ο Κικέρων αναφέρει αυτά τα γεγονότα αντίστροφα, δηλώνοντας ότι οι πληβείοι αποσχίστηκαν πρώτα στον Ιερό Λόφο· μετά επέστρεψαν στην πόλη και κατέλαβαν τον Αβεντίνο Λόφο.
Ο Ιερός Λόφος δεν παίζει πια σημαντικό ρόλο στη ρωμαϊκή ιστορία μετά από αυτές τις αποσχίσεις. Στα μέσα του 19ου αι. ο λόφος ήταν ακατοίκητος. Σήμερα αποτελεί μέρος της Δημοτικής Περιφέρειας ΙΙΙ (Municipio III), εντός της πόλης της Ρώμης.
Βοστόκ 1
Το Βοστόκ 1 (ВΟCΤOK-1) ήταν η πρώτη διαστημική πτήση του προγράμματος Βοστόκ και η πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση στην ιστορία. Το διαστημικό σκάφος Βοστόκ 3ΚΑ εκτοξεύθηκε στις 12 Απριλίου του 1961 με τον Σοβιετικό κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν, ο οποίος έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο Διάστημα.
Η διαστημική πτήση περιλάμβανε μία τροχιά γύρω από τη Γη και ως αποτέλεσμα είναι και η συντομότερη επανδρωμένη τροχιακή πτήση που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η διαστημική πτήση διήρκεσε 108 λεπτά από την εκτόξευση μέχρι την προσγείωση. Όπως είχε προγραμματιστεί, ο Γκαγκάριν έπεσε με αλεξίπτωτο στο έδαφος χωριστά από το διαστημικό σκάφος του, αφού εκτινάχθηκε σε ύψος 7.000 μέτρων. Λόγω της μυστικότητας του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος εκείνη την εποχή, όμως, πολλά στοιχεία της διαστημικής πτήσης ήρθαν στο φως χρόνια αργότερα και πολλές λεπτομέρειες που είχαν δημοσιευθεί στον Τύπο αποδείχθηκαν ότι ήταν ψευδείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόγραμμα Βοστόκ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1961
Ανόργανα βοράνια
thumb|right|200px|[[Βοράνιο (BH3).]] thumb|right|200px|[[Διβοράνιο(6) (B2H6).]] thumb|right|200px|[[Πενταβοράνιο (B5H9).]] thumb|right|200px|[[Δεκαβοράνιο (B10H14).]] thumb|right|200px|[[Δωδεκαϋδροδωδεκαβορανικό(-2) [(B12H12)2-].]]
Τα «βοράνια» είναι μια σχετικά μεγάλη ομάδα χημικών ενώσεων με γενικό τύπο BxHy. Καμμιά από αυτές τις ενώσεις δεν έχει βρεθεί στη φύση. Πολλά από τα βοράνια οξειδώνονται ταχύτατα όταν έρθουν σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα, μερικά από τα οποία ακόμη και βίαια. Το πρώτο μέλος της σειράς, το βοράνιο, έχει απομονωθεί μόνο στην αέρια κατάσταση και διμερίζεται εύκολα σχηματίζοντας διβοράνιο(6). Τα μεγαλύτερου μοριακού βάρους βοράνια αποτελούνται από πολυατομικά επαναλαμβανόμενα συμπλέγματα που είναι πολυεδρικά και για μερικά μάλιστα υπάρχουν και ισομερή.
Τα πιο σημαντικά βοράνια είναι το διβοράνιο(6) (B2H6), το πενταβοράνιο (B5H9) και το δεκαβοράνιο (B10H14).
Η ανάπτυξη της χημείας των βορανίων οδήγησε σε νέες πειραματικές τεχνικές και θεωρίες. Έχουν μελετηθεί ως πιθανά μελλοντικά καύσιμα πυραύλων, αεροπλάνων και αυτοκινήτων.
Ιστορία
Η ανάπτυξη της χημείας των βορανίων έθεσε δυο προκλήσεις για τους χημικούς:
Ο Γερμανός χημικός Alfred Stock πρώτος χαρακτήρησε τη σειρά των ενώσεων βορίου - υδρογόνου. Η ομάδα του ανέπτυξε τη γυάλινη γραμμή κενού και άλλες τεχνικές για το χειρισμό αυτών των ενώσεων. Ωστόσο, η έκθεση στον υδράργυρο (Hg) (που χρησιμοποίησε σε αντλίες διάχυσης και βαλβίδες επίπλευσης) προκάλεσε υδραργυρίαση (δηλητηρίαση από υδράργυρο) στον ίδιο το Stock, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τις σχετικές επιστημονικές του σημειώσεις. Η ερμηνεία των χημικών δεσμών των βορανίων και της δομής των συμπλεγμάτων τπυς ερευνήθηκε από τον Lipscomb και τους συνεργάτες του. Τελικά ο Lipscomb τιμήθηκε για το έργο του με το βραβείο Νόμπελ για τη Χημεία το 1976. Οι κανόνες Wades (PSEPT) μποεούν να χρησιμοποιοηθούν για να προβλέψουν τη δομή των βορανίων.
Το ενδιαφέρον για τα βοράνια αυξήθηκε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εξαιτίας της δυναμικής χρήσης του βοριοϋδριδίου του ουρανίου [U(BH4)4] για τον εμπλουτισμό των ισοτόπων του ουρανίου. Στις ΗΠΑ, μια ομάδα υπό την ηγεσία του Schlesinger ανέπτυξε τη βασική χημεία των βοριοϋδριδίων και των αντίστοιχων αργιλιοϋδριδίων. Παρόλο που τα βοριοϋδρίδια του ουτσνίου κρίθηκαν τελικά ανεπαρκή για τον ισοτοπικό διαχωρισμό, η δουλειά της ομάδας Schlesinger ώθησε τη χρήση αντιδραστηρίων βοριοϋδριδίων στην οργανική σύνθεση, που αναπτύχθηκε πολύ από τον Herbert C. Brown, που ήταν φοιτητής του Schlesinger. Αναπτύχθηκαν διάφορα βοριούχα αντιδραστήρια που χρησιμοποιήθηκαν ευρύτατα πλέον στην οργανική σύνθεση. Για παράδειγμα το βοριοϋδρίδιο του νατρίου (NaBH4) είναι ένα συνηθισμένο αντιδραστήριο για την αναγωγή αλδεϋδών και κετονών σε αλκοόλες. Ο Brown επιβραβεύθηκε για το έργο του με το βραβείο Νόμπελ για τη Χημεία το 1979. Στη δεκαετία του '50 και στις αρχές εκέίνης του '60 και οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ ερεύνησαν τη χρήση βοριοϋδριδίων και βορανίων ως καυσίμων υψηλής ενέργειας [κατέληξαν όμως περισσότερο στη χρήση οργανοβορανίων, όπως το αιθυλοβοράνιο (C2H5BH2)] για αεροσκάφη υψηλών ταχυτήτων, όπως το XB-70 Valkyrie. Η ανάπτυξη κατευθυνόμενων βλημάτων εδάφους-αέρος κατέστησε τα γρήγορα αεροσκάφη περιττά και τα σχετικά προγράμματα ανάπτυξης καυσίμων τερματίστηκαν. Παρ' όλα αυτά, αργότερα το τριαιθυλοβοράνιο [(C2H5)B] χρησιμοποιήθηκε για την ανάφλεξη στους κινητήρες του SR-71 Blackbird.
Ονοματολογία ανόργανων βορανίων
Η ονοματολογία των ουδέτερων ανόργανων βορανίων γίνεται ακολουθώντας τους ακόλουθους κανόνες:
Παραδείγματα:
Η ονοματολογία των ανιόντων ανόργανων βορανίων γίνεται ακολουθώντας τους ακόλουθους κανόνες:
Π.χ. [Β5H8]-: οκταϋδροπενταβορανικό(-1).
Σε μέρος της βιβλιογραφίας, ωστόσο, προστίθεται μπροστά από την παραπάνω αναφερόμενη ονομασία ένα πρόθεμα που δηλώνει σε ποια από τις υποκατηγορίες ανόργανων βορανίων ανήκει το βοράνιο στο οποίο αναφερόμαστε. Έχουν οριστεί οι ακόλουθες υποκατηγορίες:
Μοριακή γεωμετρία
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 αποσαφηνήστηκε ότι η μοριακή γεωμετρία των βορανίων σχετίζεται με δελτάεδρα ακριβώς ή με δελτάεδρα από τα οποία λείπει μία ή περισσότερες κορυφές. Τα δελτάεδρα που έχουν βρεθεί στη μοριακή γεωμετρία των ανόργανων βορανίων είναι τα ακόλουθα:
Ένα χαρακτηριστικό αυτών των δελτάεδρων είναι ότι τα άτομα βορίου στις κορυφές τους μπορεί να «συνέονται» με διαφορετικό αριθμό ατόμων βορίου σε σχέση με τα διπλανά τους. Για παράδειγμα, σε μια ομάδα βορανίου της οποίας τα άτομα βορίου σχηματίζουν τριγωνική διπυραμίδα, δύο (2) άτομα βορίου έχουν τρία (3) γειτονικά και τρία (3) έχουν τέσσερα (4) γειτονικά. Στην περίπτωση οκταέδρου και τα οκτώ (8) άτομα βορίου έχουν τέσσερα (4) γειτονικά.
Αυτές οι διαφοροποιήσεις μεταξύ ατόμων βορίου σε διαφορετικές θέσεις είναι σημαντικές για να ξεκαθαριστεί η δομή του μορίου τους, καθώς δείνουν διαφορετικές κορυφές στη φασματοσκοπία NMR 11B.
Το εξαβοράνιο(10) είναι ένα τυπικό παράδειγμα: Η γεωμετρία του είναι πενταγωνικής πυραμίδας, δηλαδή πενταγωνικής διπυραμίδας από την οποία λείπει η μια πυραμιδική κορυφή. Το κενό γεφυρώνεται με επιπλέον άτομα υδρογόνου που γεφυρώνονται γύρω από τον άδειο χώρο.
Οι δεσμοί στα βοράνια
Αν επιχειρηθεί να ερμηνευτούν με συμβατικούς ομοιοπολικούς δεσμούς, τα μόρια των βορανίων, τίθεται ένα σημαντικό πρόβλημα: τα άτομα βορίου έχουν χάσμα οκτάδας. Στο βοράνιο (BH3), το μόριό του είναι ένα επίπεδο τριγωνικό (με μοριακή συμμετρία D3h). Το διβοράνιο(6) έχει μια δομή γέφυρας υδρογόνου. Η περιγραφή της δεσμολογίας των υπόλοιπων τυποποιήθηκε από τον William Lipscomb και περιλαμβάνει συνολικά τέσσερα (4) είδη δεσμών:
Υιοθετήθηκε ο «αριθμός styx», όπου s: ο αριθμός των δεσμών B-Η-B, t: ο αριθμός των δεσμών B-B-B, y: ο αριθμός των δεσμών Β-Β και x: ο αριθμός των ομάδων BH2.
Η μεθοδολογία του Lipscomb έχει σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί από τη θεωρία των μοριακών τροχιακών, αλλά ωστόσο ακόμη εμπνέει. Τα ερευνητικά αποτελέσματα έχουν συγκεντρωθεί στον απλό αλλά ισχυρό κανόνα «PSEPT», που αποκαλείται συχνά με τον όρο «κανόνες του Wade», που προβλέπει τη δομική συμπεριφορά των μοριακών συμπλεγμάτων closo-, nido-, κ.τ.λ.. Η δύναμη αυτού του κανόνα είναι η ευκολία χρήσης και γενικής εφαρμογής σε πολλούς διαφορετικούς τύπους συμπλεγμάτων και εκτός των βορανίων. Υπάρχουν συνεχείς προσπάθειες από τους θεωρητικούς χημικούς για τη βελτίωση της εξήγησης της συγκόλλησης των συμπλεγμάτων στο συνολικό μόριο των πολύπλοκων βορανίων. Ένα παράδειγμα είναι η έννοια της επιφάνειας τανυστή Στόουν στην αρμονική ερμηνεία της συγκόλλησης συμπλέγματος. Μια πρόσφατη εξέλιξη είναι η εξήγηση με τη χρήση δεσμών τεσσάρων κέντρων και δύο ηλεκτρονίων των ατόμων - άκρων των συμπλεγμάτων που συγκολλούνται.
Ιδιότητες
Τα ανόργανα βοράνια είναι όλα άχρωμα και διαμαγνητικά. Είναι δραστικές ενώσεις και μάλιστα κάποια από αυτά είναι πυροφορικά. Η πλειοψηφία τους είναι πολύ δηλητηριώδη και χρειάζονται ειδική και προσεκτική μεταχείρηση.
Σιέρρα Νεβάδα
Η οροσειρά της Σιέρρα Νεβάδα (χιονισμένη οροσειρά) βρίσκεται στις Η.Π.Α. και συγκεκριμένα σε δύο πολιτείες της, την Καλιφόρνια και τη Νεβάδα, μεταξύ της κεντρικής κοιλάδας της Καλιφόρνιας και την επαρχία Γκάμα. Η οροσειρά εκτείνεται 400 μίλια (640 χλμ.) από το βορρά στο νότο και περίπου 70 μίλια (110 χλμ.) από τα ανατολικά στα δυτικά. Αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της οροσειράς είναι η λίμνη Τάχο (Tahoe), η μεγαλύτερη αλπική λίμνη στη Βόρεια Αμερική. Το βουνό Γουίτνει με ύψος 14.505 πόδια (4.421 μ.) είναι το υψηλότερο σημείο της. Επίσης η κοιλάδα Γιόσεμάιτ (Υosemite) είναι ένα ανάγλυφο από παγετώνες ηλικίας πάνω από 100 εκατομμύρια χρόνια. thumb|left|Η ψηλότερη κορυφή της Σιέρρα Νεβάδα, το όρος Γουίτνει.
Η Σιέρρα Νεβάδα φιλοξενεί τρεις εθνικούς δρυμούς, 20 περιοχές άγριας φύσης και δύο εθνικά μνημεία. Αυτοί οι τομείς περιλαμβάνουν την κοιλάδα Γιoσέμιτι και άλλα δύο εθνικά πάρκα, το Εθνικό πάρκο της Σεκόγια (Sequoia) και το Εθνικό πάρκο Κίνγκ Κάνυον (King Canyon). Τα χαρακτηριστικά της οροσειράς διαμορφώνονται από τη γεωλογία και την οικολογία της. Περισσότερο από 100 εκατομμύρια χρόνια πριν γρανίτης εμφανίζεται βαθειά υπόγεια. Η Σιέρρα Νεβάδα άρχισε την άνοδό της 4 εκατομμύρια πριν και έτσι ο γρανίτης διαβρώνεται από παγετώνες και σχηματίζονται τα ανοιχτόχρωμα βουνά και τα βράχια που συνθέτουν το σύνολο της οροσειράς. Η ανύψωση προκάλεσε ένα ευρύ φάσμα των αυξήσεων των κλιμάτων της περιοχής, που αντανακλώνται από την παρουσία πέντε ζωνών ζωής. Η Σιέρρα Νεβάδα ήταν η πατρίδα πολλών ιθαγενών αμερικανικών φυλών. Η οροσειρά εξερευνήθηκε από τους αποίκους μεταξύ του 1844 και του 1912.
Ανόργανα βοράνια
Κλοσοβοράνια
Δεν είναι γνωστά ουδέτερα κλοσοβοράνια. Είναι όμως γνωστά άλατα ανιόντων κλοσοβορανίων, με γενικό τύπο BvHv2-, που είναι σταθερά σε ουδέτερα υδατικά διαλύματα. Η σταθερότητά τους αυξάνεται με το μέγεθός τους, δηλαδή με τον αριθμό των ατόμων βορίου τους. Π.χ. το άλας K2B12H12 (ονομάζεται δωδεκαϋδροδωδεκαβορανικό(-2) κάλιο) είναι σταθερό μέχρι τους 700 °C.
Σιέρρα Νεβάδα
Γεωγραφία
thumb|right|Κοιλάδα στη Σιέρρα Νεβάδα. Η Σιέρρα Νεβάδα εκτείνεται από τον ποταμό Σούζαν και από το πέρασμα του Φρέντονγιερ. Οριοθετείται δυτικά από την κοιλάδα της Καλιφόρνιας και ανατολικά από την λεκάνη απορροής της περιοχής. Το ύψος των βουνών αυξάνεται σταδιακά από τον βορρά προς τον νότο. Μεταξύ του περάσματος Φρέντονγιερ και της λίμνης Τάχο (Tahoe).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλιφόρνια Κατηγορία:Νεβάδα Κατηγορία:Οροσειρές των ΗΠΑ
Ανόργανα βοράνια
Νιντοβοράνια
Το εννεαβοράνιο(9) και το δεκαβοράνιο(14) είναι τα πιο σταθερά (γνωστά) νιντοβοράνια, σε αντίθεση με το οκταβοράνιο(12), που διασπάται σε θερμοκρασίες πάνω από -35 °C.
Αραχνοβοράνια
Γενικά αυτά είναι ακόμη πιο δραστικά από τα νιντοβοράνια. Όπως και τα κλοσοβοράνια, τα μεγαλύτερα μέλη της σειράς είναι πιο σταθερά.
Παραγωγή και αντιδράσεις
Το βοράνιο παράγεται με πυρόλυση του διβορανίου(6) και είναι ένα σημαντικό ενδιάμεσο για την παραγωγή ανώτερων (δηλαδή με μεγαλύτερο αριθμό ατόμων βορίου) βορανίων.
Το διβοράνιο(6) παράγεται βιομηχανικά με αναγωγή τριφθοριούχου βορίου και είναι η πρώτη ύλη για την παραγωγή όλων των άλλων βορανίων, ανόργανων και οργανικών.
Τυπικές κατηγορίες αντιδράσεων των βορανίων είναι οι ακόλουθες:
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Χημικές ομόλογες σειρές *
Κρατήρας του Δερβενίου
Ο κρατήρας του Δερβενίου είναι οστεοφυλάκιο και τεφροδόχο σκεύος που ανευρέθη,στις 16 Ιανουαρίου 1962, μέσα σ΄ ένα κιβωτιόσχημο τάφο, κοντά στο Δερβένι, 9,5 χλμ. βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης.
Ιστορικό
Ο κρατήρας του Δερβενίου αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της αρχαίας χαλκοπλαστικής. Ο κρατήρας σώζεται ακέραιος και το χρυσό του χρώμα οφείλεται στη μεγάλη περιεκτικότητα κασσίτερου στο κράμα του χαλκού. αριστερά|μικρογραφία|406x406εσΠεριείχε λείψανα από την καύση νεκρού καθώς και ένα χρυσό τριώβολο του Φιλίππου του Β΄.
Εικάζεται ότι είναι έργο Μακεδόνα καλλιτέχνη, όμως είναι έντονες οι επιρροές από την αττική τέχνη.
Διακόσμηση
Η κεντρική σκηνή του αγγείου καλύπτεται από το ζευγάρι Διόνυσος και Αριάδνη που εικονίζεται σε μία στιγμή χαλάρωσης, ενδεχομένως μετά από ερωτική πράξη. Το ζευγάρι πλαισιώνεται από Μαινάδες, αλλά και από άλλες αντρικές και γυναικείες μορφές. Η παράσταση στεφανώνεται από επίθετο ασημένιο κλαδί αμπέλου. Το κάτω τμήμα του λαιμού του αγγείου στολίζει ένα επίσης επίθετο κλαδί κισσού.
Τον ώμο του κρατήρα στολίζουν τέσσερα επίθετα τριδιάστατα αγαλμάτια. Είναι τοποθετημένα κοντά στις λαβές. Στην πρώτη όψη, αριστερά είναι ο Διόνυσος και δεξιά μια κοιμισμένη Μαινάδα. Στην άλλη όψη, αριστερά είναι ένας κοιμισμένος Σάτυρος και δεξιά μια Μαινάδα. Οι ελικωτές λαβές περιβάλλονται από κουλουριασμένα φίδια που πλαισιώνουν τέσσερα προσωπεία, πιθανά του Ηρακλή.
Επιγραφή
Ως κάτοχος του αγγείου αναφέρεται σε επιγραφή στο χείλος ο Αστιούνειος Αναξαγοραίοι ες Λαρίσας, δηλαδή ο Αστιούνειος, γιος του Αναξαγόρα, από την Λάρισα. Η θεσσαλική καταγωγή του κατόχου συνδέεται με την ομηρεία της αριστοκρατικής οικογένειας των Αλευάδων από το Φίλιππο Β' (334 π.Χ.) μετά την αποτυχημένη τους απόπειρα να αποτινάξουν τη μακεδονική κυριαρχία.
Πηγές
Δερβενιου Κατηγορία:Εκθέματα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Θεσσαλονίκη
Αρκαδική Αζανία
Η Αρκαδική Αζανία ήταν ένα από τα πέντε επιμέρους τμήματα της αρχαίας Αρκαδίας. Τα υπόλοιπα ήταν η Ευτρησία, η Κυνουρία η Μαινάλια και η Παρρασία.
Η αρχαία Αζανία περιελάμβανε σχεδόν όλη την σημερινή περιοχή των Καλαβρύτων, την περιοχή του Φενεού στον νομό Κορινθίας καθώς και ένα τμήμα της Γορτυνίας. Κατοικούνταν από το φύλο των Αζάνων, διαφορετικό από αυτό των Αρκάδων, και ονομάστηκε έτσι από τον γενάρχη τους Αζάνα.
Η Αζανία ήταν χωρισμένη σε 5 πόλεις-κράτη, τον Κλείτωρα, την Κυναίθη, την Ψωφίδα, τον Φενεό και την Θέλπουσα. Σύμφωνα με την μυθολογία στην περιοχή ήρθαν και εγκαταστάθηκαν οι Αρκάδες, σε άγνωστο χρόνο, με αρχηγό τον Αρκάδα, εγγονό του Λυκάονα, εκτοπίζοντας τους παλιούς κατοίκους τους Πελασγούς. Ο Αρκάδας μοίρασε την χώρα στα παιδιά του τον Αζάνα, τον Αφείδα και τον Έλατο. Η περιοχή που πήρε ο Αζάνας ονομάστηκε από το όνομα του Αζανία. Ο Στράβωνας όμως αναφέρει ότι οι Αζάνες ήταν ξεχωριστός λαός από τους Αρκάδες και από τα παλιότερα Ελληνικά φύλα.
Στην Αζανία υπήρχαν οι παρακάτω πόλεις και κώμες:
Ερατώ
Η Ερατώ, ήταν μία από τις Εννέα Μούσες της ελληνικής μυθολογίας. Ήταν η Μούσα της λυρικής ποίησης και των ύμνων. Απεικονίζεται με μία λύρα. Κατά τον Ησίοδο (Θεογον. 78) είναι κόρη του Διός και της Τιτανίδος Μνημοσύνης. Εθεωρείτο προστάτιδα του γάμου και του έρωτα. Ακόμα θεωρείται εφευρέτης του χορού, των προς τους θεούς ύμνων και γενικότερα προστάτρια της Ποίησης. Κύριο σύμβολό της ήταν η λύρα, αλλά και η κιθάρα, η φόρμιγξ και η βάρβιτος. Απεικονίζεται ενίοτε σχεδόν τελείως γυμνή.
Η Μούσα Ερατώ είναι αυτή που επινόησε τα ερωτικά ποιήματα, το γάμο, την ποίηση, την μουσική και την διαλεκτική.
Το όνομα Ερατώ προέρχεται από το ρήμα έρεσθαι και από τη λέξη έρως και εραστής. Τη ζωγράφιζαν καθιστή, να φορά στεφάνι από τριαντάφυλλα, με τη λύρα και το τόξο του έρωτος στα χέρια και την επιγραφή "Έρατώ Ψάλτριαν". Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ξεκινά το τρίτο κεφάλαιο του τέταρτου μέρους στα Αργοναυτικά με τους στίχους:
...«Και τώρα Μούσα Ερατώ, έλα κοντά μας και πες μας πώς ο Ιάσονας ...έφερε το χρυσόμαλλο Δέρας... από τον ερωτά του στη Μήδεια ... γιατί έχεις τις χάρες της Κύπριδας Αφροδίτης... και φέρνεις τη μαγεία στα ανύπαντρα κορίτσια...».
Σημειώσεις
Κατηγορία:Μούσες
Τσάι μασάλα
Το τσάι μασάλα (κυριολεκτικά: τσάι μπαχαρικών, · Χίντι: मसाला चाय, Ούρντου: مصالحہ چائے), είναι ένα αναμειγνυόμενο και με πρόσθετα αρωματισμένο ρόφημα τσαγιού, το οποίο παρασκευάζεται από τη ανάμειξη μαύρου τσαγιού με ένα μείγμα αρωματικών Ινδικών μπαχαρικών και βοτάνων. Με προέλευση την Ινδία,  το ρόφημα έχει κερδίσει παγκόσμια δημοτικότητα, έχοντας γίνει χαρακτηριστικό σε πολλές εστίες καφέ και τσαγιού. Αν και παραδοσιακά παρασκευάζεται με αφέψημα λοβών πράσινου κάρδαμου, κανέλας, γαρίφαλου, τριμμένης πιπερόριζας και μαύρου πιπεριού μαζί με φύλλα μαύρου τσαγιού, οι εκδόσεις λιανικής περιλαμβάνουν φακελάκια τσαγιού για την έγχυση, στιγμιαία μείγματα σε σκόνη και συμπυκνώματα. Σε ορισμένα μέρη ο όρος «τσάι» («chai») σκέτος, μπορεί να αναφέρεται στο ρόφημα.
Ετυμολογία - Ορολογία
Σε πολλές Ευρασιατικές γλώσσες, το τσάι (chai) ή τσα (cha) είναι η λέξη για το τσάι. Αυτή η λέξη προέρχεται από την Περσική λέξη چای (chay) η οποία προέρχεται από την Κινέζικη λέξη για το τσάι 茶 (chá). Η λέξη τσα διαδόθηκε μέσω του δρόμου του μεταξιού στην κεντρική Ασία και στην Περσία (σημερινό Ιράν). Οι Πέρσες πρόσθεσαν την κατάληξη -ι και η λέξη τσάι διαδόθηκε σε πολλές γλώσσες όπως Ούρντου, Αραβική, Τουρκική, Ελληνική, Ρωσική κλπ. Από την άλλη πλευρά η Αγγλική λέξη tea, προέρχεται από το teeh, την διάλεκτο Teochew των Κινέζων. Στα Αγγλικά, αυτό το καρυκευμένο τσάι, συνήθως αναφέρεται ως τσάι μασάλα (masala chai) ή απλά ως τσάι (chai), αν και ο όρος γενικά, στην γλώσσα προέλευσης αναφέρεται στο τέιον (tea). Πολυάριθμες εστίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιούν το όρο τσάι λάτε (chai latte) ή τσάι τέιο λάτε (chai tea latte), για την εκδοχή τους να υποδείξουν ότι το γάλα είναι στον ατμό, όπως ένα κανονικό cafè latte, αναμιγνύεται με καρυκευμένο συμπύκνωμα τσαγιού αντί του espresso. Κατά το 1994, ο όρος είχε αποκτήσει αξία στην Αμερικανική σκηνή των εστιών καφέ.
Ιστορία
Από την αρχαιότητα, φυτά τσαγιού φύονται άγρια στην φύση της περιοχής Άσαμ (στην βορειοανατολική Ινδία, σήμερα ανάμεσα από Μπουτάν, Μιανμάρ και Θιβέτ-Κίνα), αλλά ιστορικά οι Ινδοί έβλεπαν το τσάι ως φυτικό φάρμακο παρά ως ψυχαγωγικό αφέψημα. Ορισμένα από τα μείγματα μπαχαρικών ή Κάρχα των τσάι μασάλα, που ακόμη εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται, προέρχονται από τα Αγιουρβεδικά ιατρικά κείμενα.
Το 1830, η Βρετανική «Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών» («East India Company») άρχισε να ανησυχεί για το μονοπώλιο του τσαγιού από την Κίνα και την μεγάλη κατανάλωση τσαγιού στη Μεγάλη Βρετανία: κατά βάρος, σχεδόν μία λίβρα (0,45 kg) ανά άτομο ετησίως. Οι Βρετανοί αποικιοκράτες ανακάλυψαν στην περιοχή Άσαμ της Ινδίας, την ύπαρξη φυτών τσαγιού και ξεκίνησαν τοπικά την καλλιέργεια φυτειών τσαγιού. Το 1870 πάνω από το 90% του τσαγιού το οποίο καταναλωνόταν στη Μεγάλη Βρετανία ήταν Κινέζικης προέλευσης, αλλά από το 1900 αυτό το ποσοστό έπεσε στο 10%, όταν αντικαταστάθηκε κατά μεγάλο ποσοστό με την καλλιέργεια τσαγιού από την Βρετανική Ινδία (50%) και την Βρετανική Κεϋλάνη (σημερινή Σρι Λάνκα - 33%).
Ωστόσο, η κατανάλωση του μαύρου τσαγιού στο εσωτερικό της Ινδίας ήταν σε χαμηλά επίπεδά, μέχρι την προωθητική καμπάνια του (Βρετανικών συμφερόντων) «Συνδέσμου Ινδικού Τσαγιού» («Indian Tea Association»), στις αρχές του 20ού αιώνα η οποία ενθάρρυνε τα εργοστάσια, ορυχεία και τις κλωστοϋφαντουργίες, να παρέχουν στους εργαζομένους διαλείμματα με τσάι. Παράλληλα, υποστήριξε ανεξάρτητους πωλητές τσαγιών (chai wallahs), κατά μήκος του αναπτυσσόμενου Ινδικού σιδηροδρομικού δικτύου.
Η επίσημη προβολή του τσαγιού ήταν όπως σερβίρεται κατά τον Αγγλικό τρόπο, με μικρές προστιθέμενες ποσότητες γάλακτος και ζάχαρης. Αρχικά, ο «Σύνδεσμος Ινδικού Τσαγιού» αποδοκίμασε την τάση των ανεξάρτητων προμηθευτών να προσθέσουν μπαχαρικά και να αυξήσουν σημαντικά τις αναλογίες γάλατος και ζάχαρης, μειώνοντας έτσι τη χρήση (και συνεπώς την αγορά) των φύλλων τσαγιού ανά όγκο υγρού. Ωστόσο, το τσάι μασάλα στην σημερινή του μορφή έχει πλέον καθιερωθεί σταθερά ως ένα δημοφιλές ρόφημα.
Συστατικά
thumb|250px|right|Πωλητής μασάλα τσαγιού, με δίσκο 9 θέσεων ([[Κολκάτα, Ινδία).]]
Δεν υπάρχει σταθερή συνταγή ή μέθοδος προετοιμασίας για το τσάι μασάλα και πολλές οικογένειες έχουν τις δικές τους εκδοχές του τσαγιού. Τα περισσότερα τσάγια περιέχουν καφεΐνη συνήθως το 1⁄3 εκείνου του καφέ (αν γίνουν με βάση το μαύρο τσάι). Τα φύλλα τσαγιού μουσκεύονται στο καυτό νερό για αρκετό χρόνο ώστε να εξαγάγουν την έντονη γεύση, ιδανικά χωρίς να απελευθερώσουν τις πικρές τανίνες. Λόγω του μεγάλου εύρους των πιθανών παραλλαγών, το τσάι μασάλα μπορεί να θεωρηθεί μια κατηγορία τσαγιού, παρά ένα συγκεκριμένο είδος. Μολαταύτα, όλα τα τσάι μασάλα έχουν τέσσερα βασικά συστατικά: γάλα, ζάχαρη, κάρδαμο και πιπερόριζα.
Τσάι
Συνήθως, η βάση του τσαγιού είναι ένα μαύρο τσάι όπως αυτό του Άσαμ, έτσι ώστε τα καρυκεύματα και τα γλυκαντικά δεν το εξουδετερώνουν. Συνήθως, χρησιμοποιείται ένας συγκεκριμένος τύπος του Άσαμ που ονομάζεται «mamri». Το τσάι mamri είναι ένα τσάι το οποίο έχει παστωθεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο που δημιουργεί κόκκους, σε αντίθεση με το «φύλλο» τσαγιού. Είναι ανέξοδο και το τσάι που χρησιμοποιείται πιο συχνά στην Ινδία. Ωστόσο, μια ευρεία ποικιλία τσαγιών χρησιμοποιούνται για την παρασκευή τσάι (chai). Τα περισσότερα τσάι (chai) στην Ινδία, παρασκευάζονται με δυνατό μαύρο τσάι, αλλά το τσάι Κασμίρ (Kashmiri chai) παρασκευάζεται με τσάι πυρίτιδας (gunpowder tea).
Καρυκεύματα
Το παραδοσιακό τσάι μασάλα είναι ένα καρυκευμένο ρόφημα που παρασκευάζεται με διαφορετικές αναλογίες από θερμαινόμενα μπαχαρικά. Το μείγμα μπαχαρικών, ονομάζεται Κάρχα, χρησιμοποιεί ως βάση την τριμμένη πιπερόριζα και λοβούς πράσινου κάρδαμου. Σε αυτή την βάση ή κάρχα, συνήθως προστίθενται και άλλα μπαχαρικά. Για παράδειγμα, τα περισσότερα τσάι μασάλα που απαντώνται στα πεζοδρόμια, τα εστιατόρια ή τις οικίες ενσωματώνουν ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα μαζί με την πιπερόριζα και το κάρδαμο, ήτοι: κανέλα, αστεροειδή γλυκάνισο, σπόρους μάραθου, πιπερόκοκκο, μοσχοκάρυδο και γαρίφαλο. Στο Δυτικό κόσμο, είναι κοινή η χρήση του μπαχαριού, η οποία είτε αντικαθιστά είτε συμπληρώνει την κανέλα και το γαρίφαλο.
Παραδοσιακά, το καρδάμωμον είναι μια κυρίαρχη νότα, η οποία συμπληρώνεται με άλλα μπαχαρικά, όπως γαρίφαλο, πιπερόριζα ή μαύρο πιπέρι· με τα δύο τελευταία να προσθέτουν στην γεύση μια κάψα. Η παραδοσιακή σύνθεση των μπαχαρικών στη Νότια και Νοτιοδυτική Ασία, συχνά διαφέρει από το κλίμα και την περιοχή.
Για παράδειγμα, στη Δυτική Ινδία, το γαρίφαλο και το μαύρο πιπέρι αποφεύγονται ρητά. Στην εκδοχή του τσαγιού από το Κασμίρ (που ονομάζεται «kahwah»), παρασκευάζεται με πράσινο τσάι αντί του μαύρου τσαγιού και έχει ένα πιο λεπτό μείγμα αρωματικών: αμύγδαλα, καρδάμωμον, κανέλα, γαρίφαλα και ενίοτε σαφρόν. Στο Μποπάλ, συνηθίζεται η προσθήκη μιας πρέζας από αλάτι.
Άλλα πιθανά συστατικά περιλαμβάνουν μοσχοκάρυδο, μασίς, μαύρο κάρδαμο, τσίλι, κόλιανδρο, άρωμα τριανταφύλλου (όπου τα ροδοπέταλα βράζουν μαζί με τα σκόρπια φύλλα τσαγιού) ή ρίζα γλυκόριζας. Επίσης, ορισμένοι άνθρωποι προτιμούν μια μικρή ποσότητα κύμινου.
Γάλα
Παραδοσιακά στην Ινδία, για την παρασκευή του τσάι χρησιμοποιείται γάλα νεροβούβαλου. Εκτός Ινδίας, συνήθως χρησιμοποιείται πλήρες αγελαδινό γάλα. Γενικά, το τσάι μασάλα παρασκευάζεται με την ανάμειξη 1⁄4 έως 1⁄2 μερών γάλακτος με νερό και θερμαίνοντας το υγρό σε προ-βρασμού σημείο (ή ακόμη και σε σημείο πλήρους βρασμού). Όπως προαναφέρθηκε, μερικοί άνθρωποι επιθυμούν να χρησιμοποιούν στο τσάι μασάλα το συμπυκνωμένο γάλα, για τον διπλασιασμό του ως γλυκαντικό. Για εκείνους που προτιμούν να πίνουν το τσάι χωρίς γάλα, το τμήμα αντικαθίσταται με νερό.
Γλυκαντική ουσία
thumb|left|150px|Μια στήλη jaggery (σύγκριση μεγέθους της στήλης jaggery με κέρμα του 1¢ [[ΗΠΑ).]] Χρησιμοποιείται απλή λευκή ζάχαρη, ζάχαρη demerara, άλλες καστανές ζάχαρες, ζάχαρη φοίνικα ή καρύδας, σιρόπι ή μέλι. Επίσης, χρησιμοποιείται ως γλυκαντική ουσία και το jaggery, συνήθως στις αστικές περιοχές της Ινδίας. Ενώ ορισμένοι προτιμούν το άγλυκο τσάι, η λίγη ζάχαρη, ενισχύει τη γεύση των καρυκευμάτων.
Ορισμένες συνταγές χρησιμοποιούν έως και τρεις κ.τ.σ. ζάχαρη σε 3 1⁄2 φλιτζάνια τσαγιού. Μπορεί επίσης να προστεθεί συμπυκνωμένο γάλα εξυπηρετώντας διπλή χρήση, ως γλυκαντικό αλλά και ως προσθήκη γαλακτοκομικού. Συνήθως η ζάχαρη προστίθεται για να ταιριάξει στις προτιμήσεις του πότη.
Παρασκευή
Μαύρο τσάι (για παράδειγμα ποικιλίας Άσαμ) αναμειγνύεται με βραστό γάλα, ζάχαρη και τα παρακάτω υλικά αλεσμένα: αποξηραμένη πιπερόριζα (τζίντζερ), μαύρο πιπέρι, γαρίφαλο και κάρδαμο. Στη συνέχεια σερβίρεται σε ποτήρια / κούπες χρησιμοποιώντας ένα σουρωτήρι (για να φιλτραριστούν τα φύλλα τσαγιού). Εκτός από την ζάχαρη, στο τσάι μπορεί να χρησιμοποιηθεί και αλάτι για την ρύθμιση της γεύσης. Ανάλογα με την συνταγή παρασκευής του τσάι μασάλα και το πόσο πικάντικο θέλουμε να γίνει, μπορούν να χρησιμοποιηθούν επιπλέον μπαχαρικά όπως σπόροι μάραθου, κόλιαντρου, βανίλια κλπ.
Η μέθοδος δύναται να ποικίλει αναλόγως γεύσης ή τοπικών εθίμων: για παράδειγμα, ορισμένα νοικοκυριά μπορεί να συνδυάσουν όλα μαζί τα συστατικά κατά την έναρξη, να φέρουν το μείγμα σε σημείο βρασμού και τότε αμέσως το σουρώνουν και το σερβίρουν· άλλα πάλι, μπορεί να αφήσουν το μείγμα να σιγοβράζει για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ή όταν τα φύλλα του τσαγιού φθάσουν σε σημείο βρασμού και τότε προς το τέλος, να προσθέτουν τα καρυκεύματα (ή αντιστρόφως). Η απλούστερη παραδοσιακή μέθοδος για την προετοιμασία του τσάι μασάλα είναι μέσω αφεψήματος, με την με το ενεργό σιγοβράσιμο ή το βράσιμο ενός μείγματος από γάλα και νερό με σκόρπια φύλλα τσαγιού, γλυκαντικές ουσίες και ολόκληρα καρυκεύματα. Οι Ινδικές αγορές σε ολόκληρο τον κόσμο πωλούν ποικίλες μάρκες από "chai masala", (Χίντι: चाय मसाला [chāy masālā], "τσάι μπαχαρικών") γι'αυτόν το λόγο, πολλά νοικοκυριά ή πωλητές τσαγιού, που είναι γνωστοί στην Ινδία ως «chai wallahs», αναμιγνύουν το δικά τους. Πριν σερβιριστεί το τσάι μασάλα, σουρώνεται από τα στερεά κατάλοιπα του τσαγιού και του καρυκεύματος.
Μια συνηθισμένη πρακτική των κατοίκων από την Μαχαράστρα, για την προετοιμασία ενός φλιτζανιού τσαγιού, είναι πρώτα να συνδυάσουν μισό φλιτζάνι νερό με μισό φλιτζάνι γάλα σε μια κατσαρόλα πάνω από την φωτιά. Η ζάχαρη δύναται να προστεθεί σε αυτό το σημείο ή και μετέπειτα. Κατόπιν τρίβεται στο μείγμα η πιπερόριζα ακολουθούμενη με την προσθήκη του «τεΐου μασάλα» ("tea masala"). Αν και τα συστατικά δύνανται να ποικίλουν από περιοχή σε περιοχή, το «τέιον μασάλα» ("tea masala") αποτελείται συνήθως από σκόνη κάρδαμου, σκόνη κανέλας, τριμμένα γαρίφαλα, σκόνη πιπερόριζας και σκόνη πιπεριού. Το μείγμα φέρεται στο σημείο βρασμού και προστίθεται 1 κ.τ.γ. μαύρο τσάι. Το τσάι απομακρύνεται άμεσα από την φωτιά, σκεπάζεται και αφήνεται για 10 περίπου λεπτά, ώστε να επιτραπεί στο μαύρο τσάι να εμποτιστεί στο chai. Κατόπιν το chai σουρώνεται και στη συνέχεια σερβίρεται.
Κατανάλωση τσαγιού στη Νότια Ασία
Το τσάι μασάλα είναι ένα πολύ δημοφιλές ρόφημα στη Νότια Ασία (Ινδία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές και Νεπάλ). Ο κόσμος ξεκινά την ημέρα του πίνοντας ένα φλιτζάνι τσάι. Το πρώτο φλιτζάνι του τσαγιού ονομάζεται στοργικά «τσάι κρεβατιού». Καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας, οι άνθρωποι καταναλώνουν πολλά φλιτζάνια τσάι. Κάθε γωνιά του δρόμου στους χώρους των επιχειρήσεων έχει από έναν «Chai Walla», έναν παρασκευαστή τσαγιού, ο οποίος πηγαίνει ζεστό τσάι στους εργαζόμενους των επιχειρήσεων είτε πρόκειται για επιχειρήσεις λιανικής πώλησης είτε εμπορικής. Το τσάι είναι τρόπος ζωής και προσφέρεται σε όλους τους επισκέπτες στις οικίες, αλλά και σε πολλούς πελάτες που επισκέπτονται τα καταστήματα λιανικής πώλησης.
Εκτός Νοτίου Ασίας
Καθώς η δημοτικότητα του τσάι μασάλα έχει απλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο, η φύση του έχει αλλάξει με διάφορους τρόπους πέρα από την κάπως περιττή ορολογία που προαναφέρθηκε.
Αρωματικά τσάι χρησιμοποιούνται επίσης σε προϊόντα φούρνου, όπως πίτες κολοκύθας, μπισκότα ή τάρτες βουτύρου. Το τσάι μασάλα είναι δημοφιλές στην Ανατολική Αφρική, ιδιαίτερα στις ακτές της.
Μείγματα και συμπυκνώματα με βάση το τσάι
Υγρά "συμπυκνώματα τσάι" έχουν γίνει πολύ δημοφιλή για την εξυπηρέτησή τους, καθώς αυτά τα καρυκευμένα, ζαχαρωμένα σιρόπια με βάση το τσάι απλώς απαιτούν την αραίωσή των με το γάλα, το νερό ή αμφότερα για την δημιουργία ενός γευστικού ζεστού ή κρύου ροφήματος. Οι περισσότερες Αμερικανικές αλυσίδες, χρησιμοποιούν εμπορικά υγρά συμπυκνώματα, αντί της παρασκευής του δικού τους τσάι (chai) από το μηδέν. Ξηρά μείγματα κονιορτοποιημένα ή κοκκώδη μείγματα παρόμοια με αυτά του στιγμιαίου καφέ, είναι επίσης εμπορικά διαθέσιμα.
Αμφότερα τα ξηρά μείγματα και τα υγρά συμπυκνώματα, μπορούν να αναπαραχθούν στο σπίτι. Το υγρό συμπύκνωμα, μπορεί να γίνει από την παρασκευή ενός ασυνήθιστα συμπυκνωμένου δοχείου, με υψηλά καρυκευμένο τσάι, έτσι ώστε η αραίωση μιας μικρής ποσότητας σε ένα φλιτζάνι ζεστό νερό ή ένα ποτήρι κρύο γάλα, έχει σαν αποτέλεσμα περίπου την ίδια συγκέντρωση τσαγιού, όπως και σε μια παρασκευή με τις κανονικές αναλογίες· π.χ., να κάνει ένα σιρόπι από το οποίο μία ουγγιά αρκεί όταν αραιώνεται, να κάνει ένα κύπελλο οκτώ-ουγγιών κανονικού τσάι (chai), να παρασκευάσει τσάι (και την ανάλογη ποσότητα των μπαχαρικών) κατά οκτώ φορές την κανονική συγκέντρωση.
Ομοίως, το χωρίς ζάχαρη παγωμένο τσάι σε σκόνη, μπορεί να προσαρμοστεί στις ατομικές γεύσεις, με σκόνη μπαχαρικών, ζάχαρη και (αν είναι επιθυμητό για την ευκολία και την υφή) ξηρό άπαχο γάλα και στεγνή μη-λιπαρή κρέμα· το αποτέλεσμα μπορεί να αναμιγνύεται με ζεστό νερό για να παραχθεί μια μορφή στιγμιαίου τσάι μασάλα. Αυτή η μορφή του ξηρού μείγματος έχει ορισμένα μειονεκτήματα, ωστόσο: τα κονιοποιημένα μπαχαρικά μπορεί να αφήσουν ένα κοκκώδες υπόλειμμα στον πυθμένα του φλιτζανιού και μπορεί να διαλυθεί με δυσκολία στο κρύο νερό, ειδικά με την παρουσία σκονών ξηρού γάλακτος / κρέμας.
Στις Δυτικές κουλτούρες
Πολλά σουπερμάρκετ στη δύση, προσφέρουν φακελάκια με τσάι που περιέχουν αλεσμένα μπαχαρικά για τσάι (chai) και απαιτούν τη διαβροχή σε ζεστό νερό.
Επίσης, ορισμένα Αμερικανικά σουπερμάρκετ έχουν γυάλες με "μπαχαρικά τσαγιού" ("chai spice"), παράλληλα με τα αποξηραμένα τους βότανα και τα άλλα τους μπαχαρικά. Σε αντίθεση με τα Ινδικά μείγματα μπαχαρικών, τα Αμερικανικά συνήθως γίνονται από σκόνη μπαχαρικών (η κασσία τείνει να είναι η κυρίαρχη γεύση) και ενίοτε ζάχαρη· αυτό το μείγμα μπορεί να προστεθεί την τελευταία στιγμή σε ένα ήδη-παρασκευασμένο φλιτζάνι τσαγιού και δεν υπάρχει η ανάγκη, να στραγγίσουν καλά τα στερεά υπολείμματα.
Κρύο "τσάι"
Στην Αμερική υπάρχει και παραλλαγή του τσάι μασάλα, όπου σερβίρεται κρύο με παγωτό. Στο Ιράν το τσάι με μπαχαρικά παρασκευάζεται σε νερό (χωρίς γάλα).
Ως εναλλακτική λύση προς τη μορφή ζεστού τσαγιού, διάφοροι τύποι ροφημάτων κρύου "τσάι" έχουν αποκτήσει δημοτικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτές ποικίλουν σε πολυπλοκότητα, από ένα απλό καρυκευμένο παγωμένο τσάι χωρίς γάλα, σε μια μισοπαγωμένη λάσπη με καρυκευμένο τσάι, πάγο και γάλα (ή μη-γαλακτοκομική κρέμα) που αναμιγνύεται σε ένα μπλέντερ και ολοκληρώνεται με κρέμα σαντιγύ.
Συστατικά
Πολλά εμπορικά παρασκευάσματα της Δύσης, χρησιμοποιούν μη-παραδοσιακά συστατικά, όπως βανίλια ή σοκολάτα, υποβιβάζοντας τα παραδοσιακά μπαχαρικά του μασάλα σε ένα σχετικά μικρό ρόλο.
Παραλλαγές με τσάι μη-βάσης μπορούν να παρασκευαστούν με αφεψήματα βοτάνων ή με το yerba mate ρόφημα της Νότιας Αμερικής.
Ορισμένες εστίες καφέ στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσφέρουν μια εκδοχή του τσάι μασάλα επαυξημένο με εσπρέσο, αλλά αυτό το ρόφημα δεν έχει κάποια παγκόσμια αναγνωρισμένη ονομασία. Ανάλογα με την εγκατάσταση, μπορεί να ονομάζεται "java chai", "red eye chai", "chai charger", "tough guy chai", "dirty chai" ή πολλές άλλες διαφορετικές ονομασίες. Ωστόσο, παρά την κοινή χρήση σε πολλές περιοχές, η χρήση του όρου "latte" (κυριολεκτικά, "latte" είναι το "γάλα" στα Ιταλικά) ως συντομογραφία του "caffe latte" ("καφέ γάλα"), ο όρος "chai latte" γενικά δεν υπονοεί την παρουσία του καφέ στο ρόφημα.
Τρόποι λήψης
Το τσάι μασάλα θα πρέπει να προσφέρεται φρέσκο και πολύ ζεστό. Πίνεται δε ρουφώντας το ηχηρά και όχι σιγοπίνωντάς το.
Δείτε επίσης
• 4
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάι Κατηγορία:Ινδικός πολιτισμός Κατηγορία:Ινδικό τσάι Κατηγορία:Νεπαλικό τσάι Κατηγορία:Βεγγαλικό τσάι Κατηγορία:Κεϋλανικό τσάι Κατηγορία:Πακιστανικό τσάι Κατηγορία:Κουλτούρα τσαγιού Κατηγορία:Αφέψημα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κρατικού Αερολιμένα Καλαμάτας
Κρατικός Αερολιμένας Καλαμάτας Καλαμάτα Κρατικός Αερολιμένας Καλαμάτας Κρατικός Αερολιμένας Καλαμάτας
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2013-2014
Το πρωτάθλημα Α' κατηγορίας ποδοσφαίρου γυναικών 2013–14, ήταν το 22ο στην ιστορία του θεσμού. Έγινε με τη συμμετοχή δέκα ομάδων σε δύο γύρους. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα των Αμαζόνων Δράμας, που έσπασε έτσι την κυριαρχία του ΠΑΟΚ ο οποίος μετρούσε οκτώ συνεχόμενες κατακτήσεις. Τον υποβιβασμό γνώρισαν η Πανσερραϊκή και οι Κρήσσες Ρεθύμνου που δεν συμμετείχαν καθόλου στο πρωτάθλημα.
Τελική βαθμολογία
1:Ο Βόλος 2004 έχει -2 βαθμούς.
2:Η Πανσερραϊκή έχει -2 βαθμούς.
3:Οι Κρήσσες Ρεθύμνου αποβλήθηκαν από το πρωτάθλημα. Έχουν 18 μηδενισμούς και -6 βαθμούς.
Αποτελέσματα
1: Οι αγώνες κατοχυρώθηκαν με 3-0 στα χαρτιά. Οι Κρήσσες Ρεθύμνου αποχώρησαν κι iόλοι οι αγώνες της κατοχυρώθηκαν στους αντιπάλους της. Ο αγώνας Νέες Εργοτέλη-ΠΑΟΚ (αρχικό σκορ 1-2) κατοχυρώθηκε στις γηπεδούχες μετά από ένσταση για παράβαση κανονισμού απο τον ΠΑΟΚ, ομοίως και ο αγώνας Αμαζόνες-ΠΑΟΚ (αρχικό σκορ 0-0) κατοχυρώθηκε στις Αμαζόνες. Οι υπόλοιπες αναμετρήσεις κατοχυρώθηκαν χωρίς να διεξαχθούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014 Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου γυναικών
Πανελλήνιο πρωτάθλημα θαλάσσιου σκι
Το άθλημα αναγνωρίζεται το 1963 από τη Γ.Γ.Αθλητισμού, χάρις στον αείμνηστο Επαμεινώνδα Πετραλιά – δικηγόρο, μορφή του Ελληνικού Αθλητισμού και θαυμαστή του Θαλάσσιου Σκι – που αναλαμβάνει Γ.Γ.Αθλητισμού. Την ίδια χρονιά ιδρύεται η Ελληνική Ομοσπονδία Θαλάσσιου Σκι, Πρόεδρος της οποίας εκλέγεται ο Αθανάσιος Διακάκης, Πρόεδρος του Ν.Ο.Β.
Την ίδια χρονιά γίνονται και οι πρώτοι Πανελλήνιοι Αγώνες στην ιστορία του αθλήματος, στις εγκαταστάσεις του Ναυτικού ομίλου Βουλιαγμένης. Το πρόγραμμα των αγώνων συμπεριελάμβανε μόνο σλάλομ και φιγούρες, αφού ο βατήρας του άλματος κατασκευάστηκε τον επόμενο χρόνο. Πολυνίκης σύλλογος είναι ο Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης που κυριαρχεί απόλυτα στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα.