cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουχαμμέντ-Γκαμπντουλχάι Κουρμπανγκαλίγιεφ
Μετανάστευση
Στις 12 Μαΐου του 1938, άνοιξε το τζαμί "Ισλαμίγια" στο Τόκιο και έγινε ο πρώτος μουφτής στην Ιαπωνία. Η μουσουλμανική μεταναστευτική κοινότητα της Ιαπωνίας συμμετείχε στην διεθνή πολιτική και προώθησε την επέκταση της Ιαπωνίας στην νοτιοανατολική Ασία, βλέποντάς το ως μέσο για να απελευθερώσει τις εθνοτικές τους πατρίδες από τη κομμουνιστική κυβέρνηση. Ωστόσο, οι δραστηριότητες του Μουχάμεντ Κουρμπανγκαλίγιεφ εμπόδιζαν την συνεκτική πολιτική της Ιαπωνίας προς τις Μουσουλμανικές κοινότητες εντός και εκτός της χώρας, και οι αρχές της χώρας κανόνισαν για την "οικειοθελή αναχώρηση" για το Νταλιάν της Μαντζουρίας.
Ο Μουχάμεντ Κουρμπανγκαλίγιεφ υποστήριζε την ίση θέση του Ισλάμ παράλληλα με τις άλλες θρησκείες στην Ιαπωνία. Το 1939, ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας Χιρανούμα Κιιτσίρο ανακοίνωσε ότι το Ισλάμ είχε ίσα δικαιώματα στην Ιαπωνία με το Βουδισμό και τον Χριστιανισμό.
Σύλληψη, φυλάκιση, ύστερη ζωή
Το 1945, όταν τελείωσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Μουχάμεντ Κουρμπανγκαλίγιεφ συνελήφθη από την NKVD (η Σοβιετική μυστική αστυνομία). Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης για "εσχάτη προδοσία". Εξέτισε την ποινή του στη Κεντρική Φυλακή του Βλαντιμίρ μέχρι το 1955.
Μετά την αποφυλάκισή του, επέστρεψε στην πατρική του περιοχή. Εγκαταστάθηκε σε μια αγροτική κοινότητα κοντά στο Τσελιάμπινσκ όπου υπηρέτησε ως Μουλάς μέχρι το θάνατό του το 1972.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουρμπανγκαλιγιεφ, Μουχα
Σαρλβίλ-Μεζιέρ
Η Σαρλβίλ-Μεζιέρ (γαλλ. Charleville-Mézières) είναι πόλη της βορειοανατολικής Γαλλίας, πρωτεύουσα του νομού Αρδέννες στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ και σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος. Βρίσκεται κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μεύση και σε απόσταση 14 χιλιομέτρων από τα σύνορα του Βελγίου. Ιδρύθηκε το 1966 με τη συνένωση των δίδυμων πόλεων Σαρλβίλ και Μεζιέρ, καθώς και των μικρότερων κοινοτήτων Μοόν, Ετιόν και Μονσύ-Σεν Πιέρ. Καταλαμβάνει έκταση 31,44 τετρ. χιλιομέτρων και κατά την απογραφή του 1999 είχε πληθυσμό 55.490 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας-Αρδεννών
Εκυρσέ
Το Εκυρσέ (γαλλικά: Écurcey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κουάλα Λουμπούρ
Η Κουάλα Λουμπούρ είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Μαλαισίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 1.982.100 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2020.
Η Κουάλα Λουμπούρ είναι η έδρα του κοινοβουλίου της Μαλαισίας, όπως και η επίσημη κατοικία του Βασιλιά της Μαλαισίας. Η πόλη είναι και το πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο της χώρας, λόγω της θέσης της ως πρωτεύουσα. Επίσης, είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη μητροπολιτική περιοχή της χώρας από άποψη πληθυσμού όσο και οικονομίας.
Από τη δεκαετία του 1990, στην πόλη γίνονται πολλές διεθνείς αθλητικές, πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένων των Αγώνων στίβου της Κοινοπολιτείας 1998 και του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Φόρμουλα 1. Επίσης, η Κουάλα Λουμπούρ αποτελεί "πατρίδα" για τα ψηλότερα δίδυμα κτίρια στον κόσμο, τους Δίδυμους Πύργους Πετρόνας.
Ετυμολογία
Κουάλα Λουμπούρ σημαίνει "λασπώδης συμβολή" στη μαλαϊκή γλώσσα. Κουάλα είναι το σημείο όπου δύο ποτάμια ενώνονται ή μια συμβολή, και λουμπούρ σημαίνει "λάσπη". Η Κουάλα Λουμπούρ βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Κλάνγκ και Γκόμπακ.
Γεωγραφία
Η Κουάλα Λουμπούρ βρίσκεται στην τεράστια κοιλάδα Κλάνγκ. Η κοιλάδα συνορεύει με τα βουνά Τιτιγουάνγκσα στα ανατολικά, με αρκετές μικρές οροσειρές στα βόρεια και στα νότια, και με τον πορθμό της Μαλάκκα στα δυτικά.
Κλίμα και καιρός
Προστατευμένη από την οροσειρά Τιτιγουάνγκσα στα ανατολικά και το νησί Σουμάτρα της Ινδονησίας στα δυτικά, η Κουάλα Λουμπούρ είναι ασφαλής από τους ισχυρούς ανέμους και έχει ισημερινό τροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Af), το οποίο είναι ζεστό, υγρό και ηλιόλουστο, μαζί με άφθονες βροχοπτώσεις, ειδικά κατά τη διάρκεια της περίοδου των μουσώνων από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο. Οι θερμοκρασίες της τείνουν να παραμένουν σταθερές. Οι μέγιστες θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 32 και 35 °C και μερικές φορές αγγίζουν τους 38 °C, ενώ οι ελάχιστες κυμαίνονται μεταξύ 23,4 και 24,6 °C, ενώ δεν έχουν πέσει ποτέ κάτω από 17,8 °C. Η Κουάλα Λουμπούρ δέχεται τουλάχιστον 2.600 χιλιοστά βροχής ετησίως. Ο Ιούνιος και ο Ιούλιος είναι σχετικά ξηροί, αλλά ακόμη και τότε οι βροχοπτώσεις συνήθως ξεπερνούν τα 131 χιλιοστά το μήνα.
Οι πλημμύρες είναι ένα συχνό φαινόμενο στην Κουάλα Λουμπούρ μετά από ισχυρές νεροποντές, ειδικά στο κέντρο της πόλης, λόγω της ανάπτυξης δομών κατά το μήκος του ποταμού εντός της πόλης. Ο καπνός από τις δασικές πυρκαγιές στη γειτονική Σουμάτρα μερικές φορές ρίχνει ομίχλη στην περιοχή. Αυτή είναι μια σημαντική πηγή ρύπανσης στην πόλη, παράλληλα με την ανοικτή καύση, εκπομπές από μηχανοκίνητα οχήματα και κατασκευαστικές εργασίες.
Διοίκηση
Η Κουάλα Λουμπούρ απέκτησε την ιδιότητα της πόλης το 1972, και από τότε η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον Δήμαρχο (Datuk Bandar). Έκτοτε διορίστηκαν δεκατρείς δήμαρχοι. Ο τωρινός δήμαρχος είναι ο Ντατούκ Μαχάντι Τσε Ναχ, ο οποίος ασκεί τα καθήκοντά του από την 1 Οκτωβρίου 2020.
Τοπική κυβέρνηση
Η τοπική διοίκηση ασκείται από τον Δήμαρχο της Κουάλα Λουμπούρ, υπό την επίβλεψη του Υπουργείου Ομοσπονδιακών Εδαφών της Μαλαισίας. Ο Δήμαρχος είναι υπεύθυνος για τη δημόσια υγεία και την αποχέτευση, την απομάκρυνση και τη διαχείριση των απορριμμάτων, την πολεοδομία, την προστασία του περιβάλλοντος και τον έλεγχο των κτιρίων, την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και τις γενικές λειτουργίες συντήρησης της αστικής υποδομής. Η εκτελεστική εξουσία ανήκει στον Δήμαρχο, ο οποίος διορίζεται για τρία χρόνια από τον Υπουργό Ομοσπονδιακών Εδαφών. Αυτό το σύστημα διορισμού του δημάρχου ισχύει από τότε που έχουν ανασταλεί οι εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης το 1970.
Περιφέρειες
αριστερά|μικρογραφία|266x266εσ|Περιφέρειες (τμήματα) της Κουάλα Λουμπούρ. Οι έντεκα κοινοβουλευτικές εκλογικές περιφέρειες της Κουάλα Λουμπούρ, με εκτιμώμενο πληθυσμό και ποσοστό του συνόλου, είναι σύμφωνες με διοικητικές υποδιαιρέσεις υπό την εποπτεία της αρχής του Δημαρχείου της Κουάλα Λουμπούρ. • # Μπουκίτ Μπιντάνγκ (103,820 - 5.8%)
• # Τιτιγουάνγκσα (198,690 - 11.1%)
• # Σετιαγουάνγκσα (179,000 - 10.0%)
• # Γουάνγκσα Ματζού (227,330 - 12.7%)
• # Μπατού (91,290 - 5.1%)
• # Κεπόνγκ (10,740 - 0.6%)
• # Σεπουτέ (230,910 - 12.9%)
• # Μπάνταρ Τουν Ραζάκ (273,870 - 15.3%)
• # Χεράς (159,310 - 8.9%)
Πολιτική
Η Κουάλα Λουμπούρ φιλοξενεί το Κοινοβούλιο της Μαλαισίας. Σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα, υπάρχουν τρεις μορφές εξουσίας, η εκτελεστική, η δικαστική και η νομοθετική. Το Κοινοβούλιο αποτελείται από το Ντεβάν Νεγκάρα (Άνω Βουλή / Βουλή της Γερουσίας) και Ντεβάν Ρακιάτ (Κάτω Βουλή / Βουλή των Αντιπροσώπων).
Η έδρα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Μαλαισίας μεταφέρθηκε το 1999 από την Κουάλα Λουμπούρ στην Πουτρατζάγια λόγω υπερπληθυσμού και συμφόρησης της πόλης, και η έδρα του δικαστικού σώματος της Μαλαισίας μεταφέρθηκε στην Πουτρατζάγια το 2003. Η Κουάλα Λουμπούρ παραμένει η πρωτεύουσα της Μαλαισίας σύμφωνα με το Σύνταγμα και εξακολουθεί να είναι η έδρα του αρχηγού του κράτους (Γιανγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ) και του νομοθετικού σώματος (Κοινοβούλιο της Μαλαισίας), καθώς και το εμπορικό και το οικονομικό κέντρο της χώρας.
Οικονομία
αριστερά|μικρογραφία|253x253εσ|Εμπορικό κέντρο δίπλα στην Κεντρική Αγορά. αριστερά|μικρογραφία|407x407εσ|Το Exchange 106 είναι το δεύτερο υψηλότερο κτίριο στη Μαλαισία. Η Κουάλα Λουμπούρ και οι γύρω αστικές περιοχές αποτελούν την πιο βιομηχανοποιημένη και την ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομικά περιοχή της Μαλαισίας. Παρά τη μεταφορά της διοίκησης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στην Πουτρατζάγια, ορισμένα κυβερνητικά ιδρύματα όπως η Κεντρική Τράπεζα της Μαλαισίας, η Επιτροπή Επιχειρήσεων της Μαλαισίας και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, καθώς και οι περισσότερες πρεσβείες και διπλωματικές υπηρεσίες έχουν παραμείνει στην πόλη. Η πόλη παραμένει ο οικονομικός και επιχειρηματικός κόμβος της χώρας. Η Κουάλα Λουμπούρ είναι ένα κέντρο χρηματοδότησης, ασφάλισης, ακινήτων, ΜΜΕ και τεχνών της Μαλαισίας. Η ανάπτυξη των υποδομών στις γύρω περιοχές, όπως το Διεθνές Αεροδρόμιο της Κουάλα Λουμπούρ στο Σεπάνγκ, η δημιουργία της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης (MSC Malaysia) και η επέκταση του Λιμένα Κλάνγκ έχουν ενισχύσει περαιτέρω την οικονομική σημασία της πόλης.
Το Χρηματιστήριο της Μαλαισίας (Bursa Malaysia) εδρεύει στην πόλη και αποτελεί μία από τις βασικές οικονομικές της δραστηριότητες. Τον Αύγουστο του 2021, η κεφαλαιοποίηση της αγοράς ήταν 437,62 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) για την Κουάλα Λουμπούρ εκτιμάται σε 58,33 δις δολλάρια το 2019. Το 2015 το ΑΕΠ της Κουάλα Λαμπούρ αντιπροσωπεύε το 15,1% του συνολικού ΑΕΠ της Μαλαισίας. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ για την Κουάλα Λουμπούρ το 2019 ήταν 30.926 δολάρια ΗΠΑ. Ο τομέας των υπηρεσιών, ο οποίος περιλαμβάνει τη χρηματοδότηση, ασφάλιση, ακίνητα, επιχειρηματικές υπηρεσίες, χονδρικό και λιανικό εμπόριο, εστιατόρια και ξενοδοχεία, μεταφορές, αποθήκευση και επικοινωνία, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, προσωπικές υπηρεσίες και κυβερνητικές υπηρεσίες, αποτελεί το 83% της συνολικής απασχόλησης. Το υπόλοιπο 17% προέρχεται από τη μεταποίηση και τις κατασκευές.
Ο μεγάλος τομέας των υπηρεσιών είναι εμφανής στον αριθμό των τοπικών και ξένων τραπεζών και ασφαλιστικών εταιρειών που λειτουργούν στην πόλη. Η Κουάλα Λουμπούρ έχει αποκτήσει έναν αυξανόμενο αριθμό χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από ισλαμικά κράτη, κυρίως του Κόλπου, όπως η τράπεζα Al-Rajhi Bank και η Kuwait Finance House. Η πόλη φιλοξενεί μεγάλο αριθμό ξένων εταιρειών και επίσης περιφερειακά γραφεία ή κέντρα υποστήριξης πολλών πολυεθνικών εταιρειών, ιδιαίτερα χρηματοοικονομικές, λογιστικές και υπηρεσίες τεχνολογίας πληροφοριών. Οι περισσότερες από τις μεγαλύτερες εταιρείες της Μαλαισίας έχουν την έδρα τους στην Κουάλα Λαμπούρ, και από τον Δεκέμβριο του 2007 και χωρίς την Πετρόνας, υπάρχουν 14 εισηγμένες εταιρείες με έδρα την Κουάλα Λουμπούρ που βρίσκονται στη λίστα Forbes Global 2000.
Άλλες σημαντικές οικονομικές δραστηριότητες στην πόλη είναι η εκπαίδευση και οι υπηρεσίες υγείας. Η Κουάλα Λουμπούρ έχει επίσης το πλεονέκτημα που απορρέει από τη μεγάλη συγκέντρωση εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που παρέχουν ένα ευρύ φάσμα μαθημάτων. Πολλά δημόσια και ιδιωτικά ιατρικά εξειδικευμένα κέντρα και νοσοκομεία της πόλης προσφέρουν υπηρεσίες γενικής υγείας και ένα ευρύ φάσμα εξειδικευμένων χειρουργικών επεμβάσεων και θεραπειών που απευθύνονται σε ντόπιους και τουρίστες.
Τέλος, ο τουρισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία της πόλης με γνώμονα τις υπηρεσίες. Πολλές μεγάλες παγκόσμιες αλυσίδες ξενοδοχείων έχουν παρουσία στην πόλη. Ένα από τα παλαιότερα ξενοδοχεία είναι το Hotel Majestic. Το 2019, η Κουάλα Λουμπούρ ήταν η έκτη πόλη με τις περισσότερες επισκέψεις στην Ασία, με 14 εκατομμύρια τουρίστες ετησίως.
Δημογραφικά στοιχεία
Η Κουάλα Λουμπούρ είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Μαλαισίας, με πληθυσμό 1,76 εκατομμύρια κατοίκους (2016). Έχει πυκνότητα πληθυσμού 6.890 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και είναι η πιο πυκνοκατοικημένη διοικητική περιοχή της Μαλαισίας. Eίναι επίσης το κέντρο της ευρύτερης μητροπολιτικής Κοιλάδας Κλανγκ (που καλύπτει το Πετάλινγκ Τζάγια, Κλανγκ, Σουμπάνγκ Τζάγια, Πουτσόνγκ, Σαχ Αλάμ, Γκομπάκ και άλλα), το οποίο εκτιμάται ότι έχει πληθυσμό 7,2 εκατομμύρια (2016). Ο συνολικός πληθυσμός της Κοιλάδας Κλάνγκ μαζί την Κουάλα Λαμπούρ εκτιμάται το 2021 στα 8,21 εκατομμύρια κατοίκους.
Ο ετερογενής πληθυσμός της Κουάλα Λουμπούρ περιλαμβάνει τις τρεις μεγάλες εθνοτικές ομάδες της χώρας: τους Μαλαισιανούς (~ 40%), τους Κινέζους (~ 37%) και τους Ινδούς (~ 9%), αν και η πόλη έχει επίσης ένα μείγμα διαφορετικών πολιτισμών, συμπεριλαμβανομένων Ευρασιατών, καθώς και Κανταζάνους, Ιμπάνους και άλλες ιθαγενείς φυλές από όλη τη Μαλαισία.
Η Κουάλα Λουμπούρ έχει πολλές θρησκείες. Το Ισλάμ αντιπροσωπεύει το 46,4% του πληθυσμού, ακολουθούμενο από τον Βουδισμό (35,7%), τον Ινδουισμό (8,5%), τον Χριστιανισμό (5,8%), τον Ταοϊσμό (1,1%) και άλλες θρησκείες (2%).
Ιστορικά δημογραφικά στοιχεία
Ιστορικά η Κουάλα Λουμπούρ ήταν μια κυρίως κινεζική πόλη, αν και πιο πρόσφατα ο αριθμός των Μαλαισιανών έχει αυξηθεί σημαντικά και αποτελεί πλέον την κυρίαρχη ομάδα. Το 1872, η Κουάλα Λαμπούρ είχε χαρακτηριστεί από τον Φρανκ Σουέτενχαμ ως ένα «αμιγώς κινεζικό χωριό», αν και στην περιοχή Μπουκίτ Νανάς εκείνης της εποχής υπήρχε ήδη ένας σημαντικός αριθμός Μαλαισιανών. Το 1875, μετά τον εμφύλιο πόλεμο του Σελάνγκορ, ο Σουέτενχαμ σημείωσε τις συνοικίες της Μαλαισίας κοντά στην κινεζική περιοχή σε έναν χάρτη σκίτσου που είχε σχεδιάσει και λέγεται ότι υπήρχαν 1.000 Κινέζοι και 700 Μαλαισιανοί στην πόλη εκείνη την περίοδο (πολλοί Μαλαισιανοί μπορεί να είχαν εγκατασταθεί στην Κουάλα Λουμπούρ μετά τον πόλεμο). Ο πληθυσμός της Κουάλα Λουμπούρ είχε αυξηθεί σε περίπου τρεις χιλιάδες το 1880 όταν έγινε η πρωτεύουσα του Σελάνγκορ. Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού αυτής της περιόδου αποτελούνταν από Μαλαισιανούς στρατολογημένους από τους Βρετανούς το 1880 κυρίως από την αγροτική Μαλάκκα για τη δημιουργία αστυνομικής δύναμης, πολλοί από τους οποίους έφεραν τις οικογένειές τους. Παράλληλα, πολλοί Μαλαισιανοί προέρχονταν από τα άλλα νησιά του Μαλαϊκού Αρχιπελάγους, όπως η Σουμάτρα και η Ιάβα. Οι Μαντέιλινγκ, οι Μινανγκαμπάου, οι Ιαβανέζοι και οι Μπουγκινέζοι άρχισαν να φθάνουν στην Κουάλα Λουμπούρ τον 19ο αιώνα, ενώ οι Ακινέζοι έφτασαν στα τέλη του 20ού αιώνα. Με τη ανοικοδόμηση της πόλης παρουσιάστηκε σημαντική αύξηση του πληθυσμού με μια μεγάλη εισροή μεταναστών, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής το 1886 που συνέδεε την Κουάλα Λουμπούρ με την πόλη Κλανγκ.
Η απογραφή του 1891 με αβέβαιη ακρίβεια έδωσε έναν αριθμό 43.796 κατοίκων, το 79% εκ των οποίων ήταν Κινέζοι (71% των Κινέζων ήταν Χάκκα 客家人), 14% Μαλαισιανοί και 6% Ινδοί. Μια άλλη ίσως πιο ακριβής εκτίμηση τοποθετούσε τον πληθυσμό της Κουάλα Λουμπούρ το 1890 σε 20.000. Η έκρηξη της χρήσης του καουτσούκ στις αρχές του 20ού αιώνα οδήγησε σε περαιτέρω αύξηση του πληθυσμού, από 30.000 το 1900 σε 80.000 το 1920. Το 1931, το 61% των 111.418 κατοίκων της Κουάλα Λουμπούρ ήταν Κινέζοι, και το 63.5% το 1947. Ωστόσο, οι Μαλαισιανοί άρχισαν να εγκαθίστανται στην Κουάλα Λουμπούρ σε σημαντικό αριθμό, εν μέρει λόγω της απασχόλησης στον δημόσιο τομέα, καθώς και της επέκτασης της πόλης στις γύρω αγροτικές περιοχές όπου ζούσαν πολλοί Μαλαισιανοί. Μεταξύ του 1947 και του 1957, ο πληθυσμός των Μαλαισιών στην Κουάλα Λουμπούρ διπλασιάστηκε, από 12,5 σε 15%, ενώ το ποσοστό των Κινέζων μειώθηκε. Η διαδικασία συνεχίστηκε μετά την ανεξαρτησία της Μαλαισίας με την ανάπτυξη των δημόσιων υπηρεσίων και αργότερα την εφαρμογή της Νέας Οικονομικής Πολιτικής που ενθάρρυνε τη συμμετοχή των Μαλαισιανών σε αστικές βιομηχανίες και επιχειρήσεις. Το 1980 ο πληθυσμός της Κουάλα Λουμπούρ είχε φτάσει πάνω από ένα εκατομμύριο, με 52% Κινέζους, 33% Μαλαισιανούς και 15% Ινδούς. Με την απογραφή του 2010, σύμφωνα με το Τμήμα Στατιστικής και εξαιρουμένων των μη πολιτών, το ποσοστό του πληθυσμού των Μαλαισιανών στην Κουάλα Λουμπούρ είχε φτάσει περίπου το 44,7%, με τον κινεζικό πληθυσμό να είναι 43,2% και τον ινδικό 10,3%.
Ένα αξιοσημείωτο φαινόμενο τον τελευταίο καιρό είναι η αύξηση των ξένων κατοίκων στην Κουάλα Λουμπούρ, η οποία αυξήθηκε από το 1% του πληθυσμού της πόλης το 1980 σε περίπου 8% στην απογραφή του 2000 και 9,4% στην απογραφή του 2010. Τα στοιχεία αυτά δεν περιλαμβάνουν σημαντικό αριθμό παράνομων μεταναστών. Η ταχεία ανάπτυξη της Κουάλα Λουμπούρ προκάλεσε μια τεράστια εισροή ξένων εργαζομένων χαμηλής ειδίκευσης από την Ινδονησία, το Νεπάλ, τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη, το Μπαγκλαντές, την Ινδία, το Πακιστάν, τη Σρι Λάνκα, τις Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, το Λάος και την Καμπότζη, πολλοί από τους οποίους εισέρχονται είτε παράνομα στη χώρα είτε χωρίς τις κατάλληλες άδειες.
Οικονομία της Δανίας
Η οικονομία της Δανίας είναι μια σύγχρονη υψηλού εισοδήματος και μικτή οικονομία, όπου κυριαρχεί ο τομέας των υπηρεσιών με το 80% του συνόλου των θέσεων εργασίας, ενώ περίπου το 11% όλων των εργαζομένων εργάζεται στη μεταποίηση και το 2% στη γεωργία. Το ονομαστικό ακαθάριστο εθνικό εισόδημα κατά κεφαλήν ήταν το ένατο υψηλότερο στον κόσμο με 68.827 δολάρια το 2023.
Κουάλα Λουμπούρ
Γλώσσες και θρησκείες
Η Κουάλα Λουμπούρ είναι μια πόλη με θρησκευτικό πλουραλισμό. Διαθέτει πολλούς τόπους λατρείας που εξυπηρετούν τον πολυθρησκευτικό πληθυσμό. Το Ισλάμ ασκείται κυρίως από τους Μαλαισιανούς, τις ινδικές μουσουλμανικές κοινότητες και έναν μικρό αριθμό Κινέζων μουσουλμάνων. Ο Βουδισμός, ο Κομφουκιανισμός και ο Ταοϊσμός ασκούνται κυρίως μεταξύ των Κινέζων. Οι Ινδοί παραδοσιακά ασκούν τον Ινδουισμό. Ορισμένοι Κινέζοι και Ινδοί ασκούν τον Χριστιανισμό.
Οικονομία της Δανίας
Διορθώνοντας την αγοραστική δύναμη, το κατά κεφαλήν εισόδημα ήταν 57.781 δολάρια ή το 10ο υψηλότερο παγκοσμίως. Η κατανομή του εισοδήματος είναι σχετικά ίση, αλλά οι ανισότητες έχουν αυξηθεί κάπως τις τελευταίες δεκαετίες. Η αύξηση αυτή αποδόθηκε τόσο στη μεγαλύτερη διαφορά των ακαθάριστων εισοδημάτων όσο και σε διάφορα μέτρα οικονομικής πολιτικής. Το 2017, η Δανία είχε τον έβδομο χαμηλότερο συντελεστή τζίνι (ένα μέτρο οικονομικής ανισότητας) από τις τότε 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με 5.932.654 κατοίκους (1η Ιανουαρίου 2023), Η Δανία έχει την 38η μεγαλύτερη εθνική οικονομία στον κόσμο μετρούμενη με το ονομαστικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) και την 52η μεγαλύτερη στον κόσμο με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης.
Κουάλα Λουμπούρ
Γλώσσες και θρησκείες
Η απογραφή του 2010 έδειξε ότι ο πληθυσμός της Κουάλα Λουμπούρ είχε 46,4% μουσουλμάνους, 35,7% βουδιστές, 8,5% ινδουιστές, 5,8% χριστιανούς, 1,4% άγνωστης θρησκείας, 1,1% ταοϊστές, 0,6% οπαδούς άλλων θρησκειών, και 0,5 % μη θρησκευόμενους.
Η Κουάλα Λουμπούρ είναι μία από τις τρεις πολιτείες όπου λιγότερο από το 50% του πληθυσμού είναι αυτοπροσδιορισμένοι μουσουλμάνοι, ενώ οι άλλες δύο είναι το Πενάνγκ και το Σαραουάκ.
Οικονομία της Δανίας
Η Δανία έχει πολύ μεγάλη παράδοση στην τήρηση ενός συστήματος σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας και το πράττει ακόμα και σήμερα. Αυτό είναι κάτι μοναδικό μεταξύ χωρών του ΟΟΣΑ που το κάνουν διατηρώντας ένα ανεξάρτητο νόμισμα: τη κορόνα, η οποία είναι συνδεδεμένη με το ευρώ. Αν και ήταν επιλέξιμοι για ένταξη στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΟΝΕ), οι Δανοί ψηφοφόροι σε δημοψήφισμα το 2000 απέρριψαν την ανταλλαγή της κορώνας με το ευρώ. Ενώ οι γείτονες της Δανίας, όπως η Νορβηγία, η Σουηδία, η Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο ακολουθούν γενικά τη στόχευση του πληθωρισμού στη νομισματική τους πολιτική, η προτεραιότητα της κεντρικής τράπεζας της Δανίας είναι να διατηρήσει τη σταθερότητα των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Κατά συνέπεια, η κεντρική τράπεζα δεν έχει κανένα ρόλο σε μια εσωτερική πολιτική σταθεροποίησης. Από τον Φεβρουάριο του 2015, η κεντρική τράπεζα διατήρησε αρνητικά επιτόκια για να συγκρατήσει την ανοδική συναλλαγματική πίεση.
Κουάλα Λουμπούρ
Γλώσσες και θρησκείες
Τα στατιστικά στοιχεία από την απογραφή του 2010 δείχνουν ότι το 87,4% του κινεζικού πληθυσμού είναι βουδιστές, με σημαντικές μειονότητες πιστών που χαρακτηρίζονται χριστιανοί (7,9%), οπαδοί άλλων κινεζικών θρησκειών (2,7%) και μουσουλμάνοι (0,6%). Η πλειοψηφία του ινδικού πληθυσμού είναι ινδουιστές (81,1%), με σημαντικές μειονότητες πιστών που είναι χριστιανοί (7,8%), μουσουλμάνοι (4,9%) και βουδιστές (2,1%). Η μη μαλαισιανή κοινότητα μπουμιπουτέρα (bumiputera) είναι κυρίως χριστιανοί (44,9%), με σημαντικές μειονότητες να είναι μουσουλμάνοι (31,2%) και βουδιστές (13,5%). Όλοι οι μαλαισιανοί μπουμιπουτέρα είναι μουσουλμάνοι, κάτι το οποίο προέρχεται από το Σύνταγμα της Μαλαισίας όπου όλοι οι Μαλαισιανοί πολίτες θα πρέπει να είναι πιστοί του Ισλάμ.
Η επίσημη γλώσσα στην Κουάλα Λουμπούρ είναι η μαλαισιανή γλώσσα (Bahasa Malaysia). Οι κάτοικοι της Κουάλα Λουμπούρ γνωρίζουν την αγγλική γλώσσα, με ένα μεγάλο ποσοστό να την υιοθετεί ως πρώτη γλώσσα. Η αγγλική γλώσσα της Μαλαισίας (μαλαισιανά αγγλικά) είναι μια παραλλαγή της αγγλικής γλώσσας που χρησιμοποιείται ευρέως. Έχει ισχυρή παρουσία, ειδικά στις επιχειρήσεις και είναι υποχρεωτική γλώσσα που διδάσκεται στα σχολεία. Η καντονεζική γλώσσα και τα μανδαρινικά κινέζικα επίσης χρησιμοποιούνται ευρέως καθώς ομιλούνται από την τοπική πλειοψηφία του κινεζικού πληθυσμού. Μια άλλη σημαντική κινέζικη διάλεκτος που ομιλείται είναι η χάκκα. Μεταξύ του τοπικού ινδικού πληθυσμού ομιλείται η ταμίλ γλώσσα, όπως και άλλες ινδικές γλώσσες όπως η τελούγκου, η μαλαγιαλάμ, η παντζάμπι και τα χίντι. Εκτός από τη γλώσσα της Μαλαισίας, υπάρχει μια ποικιλία γλωσσών που ομιλούνται από άτομα ινδονησιακής καταγωγής, όπως η μινανγκαμπάου και η ιαβαϊκή. κέντρο|μικρογραφία|1000x1000εσ|Πανοραμική άποψη της Κουάλα Λουμπούρ τη νύχτα.
Οικονομία της Δανίας
Η Δανία είναι ένα παράδειγμα του σκανδιναβικού μοντέλου, που χαρακτηρίζεται από υψηλό διεθνώς φορολογικό επίπεδο και αντίστοιχα υψηλό επίπεδο υπηρεσιών που παρέχονται από την κυβέρνηση (π.χ. υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, παιδικής μέριμνας και εκπαίδευσης). Γίνονται επίσης μεταφορές εισοδήματος σε διάφορες ομάδες, όπως συνταξιούχοι ή ανάπηροι, άνεργοι, φοιτητές κ.λπ. Συνολικά, το ποσό των εσόδων από φόρους που καταβλήθηκαν το 2017 ανήλθε στο 46,1% του ΑΕΠ. Η δημοσιονομική πολιτική της Δανίας θεωρείται γενικά υγιής. Το καθαρό δημόσιο χρέος είναι πολύ κοντά στο μηδέν και ανέρχεται στο 1,3% του ΑΕΠ το 2017. Η δημοσιονομική πολιτική της Δανίας χαρακτηρίζεται από μακροπρόθεσμες προοπτικές, λαμβάνοντας υπόψη τις πιθανές μελλοντικές δημοσιονομικές απαιτήσεις. Κατά τη δεκαετία του 2000, έγινε αντιληπτή μια πρόκληση για τις κρατικές δαπάνες στις επόμενες δεκαετίες. Ήταν τελικά μια πρόκληση για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα λόγω της δημογραφικής ανάπτυξης, ιδίως της υψηλότερης μακροζωίας. Ανταποκρινόμενο σε αυτό, οι κανόνες επιλεξιμότητας ηλικίας για τη λήψη δημοσίων μεταγραφών που σχετίζονται με την ηλικία άλλαξαν. Από το 2012, οι υπολογισμοί των μελλοντικών δημοσιονομικών προκλήσεων, τόσο από την κυβέρνηση όσο και από ανεξάρτητους αναλυτές, θεωρούν γενικά ότι η δημοσιονομική πολιτική της Δανίας είναι βιώσιμη. Τα τελευταία χρόνια θεωρήθηκε υπερβολικά βιώσιμο.
Κουάλα Λουμπούρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαλαισίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Οικονομία της Δανίας
Ιστορία
μικρογραφία|Εξέλιξη του πραγματικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ, από το 1820 έως 2018 Η μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη της Δανίας ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό το ίδιο μοτίβο με άλλες χώρες της Βορειοδυτικής Ευρώπης. Στο μεγαλύτερο μέρος της καταγεγραμμένης ιστορίας η Δανία ήταν μια αγροτική χώρα με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να ζει σε επίπεδο διαβίωσης. Από τον 19ο αιώνα η Δανία γνώρισε μια έντονη τεχνολογική και θεσμική ανάπτυξη. Το υλικό βιοτικό επίπεδο γνώρισε μέχρι πρότινος άγνωστους ρυθμούς ανάπτυξης και η χώρα βιομηχανοποιήθηκε και αργότερα μετατράπηκε σε μια σύγχρονη κοινωνία υπηρεσιών.
Σχεδόν όλη η χερσαία έκταση της Δανίας είναι καλλιεργήσιμη. Σε αντίθεση με τους περισσότερους γείτονές της, η Δανία δεν είχε εξορυκτικά κοιτάσματα ορυκτών ή ορυκτών καυσίμων, εκτός από τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Βόρεια Θάλασσα, τα οποία άρχισαν να παίζουν οικονομικό ρόλο μόλις τη δεκαετία του 1980. Από την άλλη πλευρά, η Δανία είχε ένα υλικοτεχνικό πλεονέκτημα μέσω της μεγάλης ακτογραμμής της και του γεγονότος ότι κανένα σημείο στη δανική γη δεν απέχει περισσότερο από 50 χιλιόμετρα από τη θάλασσα – σημαντικό γεγονός για ολόκληρη την περίοδο πριν από τη βιομηχανική επανάσταση, όταν οι θαλάσσιες μεταφορές ήταν φθηνότερες από τις χερσαίες μεταφορές. Κατά συνέπεια, το εξωτερικό εμπόριο ήταν πάντα πολύ σημαντικό για την οικονομική ανάπτυξη της Δανίας.
Ήδη κατά τη Λίθινη Εποχή υπήρχε κάποιο εξωτερικό εμπόριο, και παρόλο που το εμπόριο αποτελούσε μόνο ένα πολύ μικρό μερίδιο της συνολικής προστιθέμενης αξίας της Δανίας μέχρι τον 19ο αιώνα, ήταν καθοριστικό για την οικονομική ανάπτυξη, τόσο από την άποψη της προμήθειας ζωτικής σημασίας εισαγωγή αγαθών (όπως μέταλλα) και επειδή νέες γνώσεις και τεχνολογικές δεξιότητες έχουν έρθει συχνά στη Δανία ως υποπροϊόν της ανταλλαγής αγαθών με άλλες χώρες. Το αναδυόμενο εμπόριο συνεπαγόταν εξειδίκευση που δημιούργησε ζήτηση για μέσα πληρωμών και τα παλαιότερα γνωστά δανικά νομίσματα χρονολογούνται από την εποχή του Σβεν Α' γύρω στο 995. μικρογραφία| Ο κόμης Όττο Θοττ ήταν ο κορυφαίος εκπρόσωπος της [[Εμποροκρατία|μερκαντιλιστικής σκέψης στη Δανία.]] Σύμφωνα με τον οικονομικό ιστορικό Angus Maddison, η Δανία ήταν η έκτη πιο ευημερούσα χώρα στον κόσμο γύρω στο 1600. Το μέγεθος του πληθυσμού σε σχέση με την αρόσιμη γεωργική γη ήταν μικρό, ώστε οι αγρότες να ήταν σχετικά εύποροι, και η Δανία ήταν γεωγραφικά κοντά στις πιο δυναμικές και οικονομικά κορυφαίες ευρωπαϊκές περιοχές από τον 16ο αιώνα: την Ολλανδία, τα βόρεια μέρη της Γερμανίας και τη Βρετανία. Ακόμα, το 80 με 85% του πληθυσμού ζούσε σε μικρά χωριά σε καλό επίπεδο επιβίωσης.
Ο μερκαντιλισμός ήταν το κορυφαίο οικονομικό δόγμα κατά τον 17ο και 18ο αιώνα στη Δανία, που οδήγησε στην ίδρυση μονοπωλίων όπως το Asiatisk Kompagni, στην ανάπτυξη φυσικής και χρηματοοικονομικής υποδομής όπως την πρώτη δανική τράπεζα Kurantbanken το 1736 και την πρώτη " kreditforening " (ένα είδος οικοδομικής κοινωνίας ) το 1797, και η απόκτηση ορισμένων δευτερευουσών αποικιών της Δανίας όπως το Tranquebar.
Στα τέλη του 18ου αιώνα πραγματοποιήθηκαν σημαντικές αγροτικές μεταρρυθμίσεις που επέφεραν αποφασιστικές διαρθρωτικές αλλαγές. Ωστόσο, οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι έκαναν την Κοπεγχάγη να χάσει το καθεστώς της ως διεθνούς κέντρου χρηματοδότησης και εμπορίου. Πολιτικά, ο μερκαντιλισμός αντικαταστάθηκε σταδιακά από φιλελεύθερες σκέψεις μεταξύ της άρχουσας ελίτ. Μετά από μια νομισματική μεταρρύθμιση μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, η σημερινή κεντρική τράπεζα της Δανίας Danmarks Nationalbank ιδρύθηκε το 1818.
Υπάρχουν εθνικά λογιστικά δεδομένα για τη Δανία από το 1820 και μετά χάρη στο πρωτοποριακό έργο του Δανό οικονομικού ιστορικού Svend Aage Hansen. Διαπιστώνουν ότι υπήρξε μια ουσιαστική και μόνιμη, αν και κυμαινόμενη, οικονομική ανάπτυξη συνεχώς από το 1820. Η περίοδος 1822–94 σημείωσε κατά μέσο όρο ετήσια αύξηση στα εισοδήματα των συντελεστών παραγωγής της τάξης του 2% (0,9% κατά κεφαλήν) Από το 1830 περίπου ο αγροτικός τομέας γνώρισε μεγάλη άνθηση που διήρκεσε αρκετές δεκαετίες, παράγοντας και εξάγει σιτηρά, κυρίως στη Βρετανία μετά το 1846 όταν οι Βρετανοί καταργήθηκαν οι εισαγωγικοί δασμοί σιτηρών. Όταν η παραγωγή σιτηρών έγινε λιγότερο κερδοφόρα το δεύτερο μισό του αιώνα, οι Δανοί αγρότες έκαναν μια εντυπωσιακή και μοναδικά επιτυχημένη αλλαγή από χορτοφαγική σε ζωική παραγωγή, οδηγώντας σε μια νέα περίοδο άνθησης. Η παράλληλη εκβιομηχάνιση απογειώθηκε στη Δανία από τη δεκαετία του 1870. Στο γύρισμα του αιώνα η βιομηχανία (συμπεριλαμβανομένης της βιοτεχνίας) τροφοδοτούσε σχεδόν το 30% του πληθυσμού.
Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, η σημασία της γεωργίας μειώθηκε αργά σε σχέση με τη βιομηχανία, αλλά η γεωργική απασχόληση ξεπεράστηκε μόνο κατά τη δεκαετία του 1950 από τη βιομηχανική απασχόληση. Το πρώτο μισό του αιώνα σημαδεύτηκε από τους δύο παγκόσμιους πολέμους και τη Μεγάλη Ύφεση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Δανία συμμετείχε στην ολοένα και πιο στενή διεθνή συνεργασία, προσχωρώντας στον ΟΟΣΑ, στο ΔΝΤ, τη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου και τον ΠΟΕ και από το 1972 την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, μετέπειτα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το εξωτερικό εμπόριο αυξήθηκε σημαντικά σε σχέση με το ΑΕΠ. Ο οικονομικός ρόλος του δημόσιου τομέα αυξήθηκε σημαντικά και η χώρα μετατράπηκε όλο και περισσότερο από βιομηχανική χώρα σε χώρα όπου κυριαρχούσε η παραγωγή υπηρεσιών. Τα έτη 1958–73 ήταν μια άνευ προηγουμένου περίοδος υψηλής ανάπτυξης. Η δεκαετία του 1960 είναι η δεκαετία με την υψηλότερη καταγεγραμμένη πραγματική κατά κεφαλήν αύξηση του ΑΕΠ ποτέ, δηλαδή 4,5% ετησίως.
μικρογραφία| Ως πρόεδρος του Οικονομικού Συμβουλίου της Δανίας και πολλών επιτροπών προετοιμασίας πολιτικών, ο καθηγητής Torben M. Andersen έπαιξε σημαντικό ρόλο στις συζητήσεις για την οικονομική πολιτική της Δανίας τις τελευταίες δεκαετίες. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 η Δανία βυθίστηκε σε μια κρίση, η οποία ξεκίνησε από την πετρελαϊκή κρίση του 1973 που οδήγησε στο άγνωστο μέχρι τώρα φαινόμενο στασιμότητας. Για τις επόμενες δεκαετίες η οικονομία της Δανίας αντιμετώπισε πολλά μεγάλα λεγόμενα «προβλήματα ισορροπίας»: υψηλή ανεργία, ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, πληθωρισμός και δημόσιο χρέος. Από τη δεκαετία του 1980 οι οικονομικές πολιτικές προσανατολίζονται όλο και περισσότερο προς μια μακροπρόθεσμη προοπτική και σταδιακά μια σειρά διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων έλυσαν αυτά τα προβλήματα. Το 1994 εισήχθησαν ενεργητικές πολιτικές για την αγορά εργασίας που μέσω μιας σειράς μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας συνέβαλαν σημαντικά στη μείωση της διαρθρωτικής ανεργίας. Μια σειρά φορολογικών μεταρρυθμίσεων από το 1987 και μετά, μειώνοντας τις φορολογικές εκπτώσεις στις πληρωμές τόκων και την αυξανόμενη σημασία των υποχρεωτικών κεφαλαιοποιημένων συντάξεων με βάση την αγορά εργασίας από τη δεκαετία του 1990 αύξησαν σημαντικά τα ιδιωτικά επιτόκια αποταμίευσης, μετατρέποντας κατά συνέπεια τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών σε κοσμικά πλεονάσματα. Η ανακοίνωση μιας συνεπούς και επομένως πιο αξιόπιστης σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας το 1982 συνέβαλε στη μείωση του ποσοστού πληθωρισμού.
Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα αναδείχθηκαν νέα ζητήματα οικονομικής πολιτικής. Η αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι οι μελλοντικές δημογραφικές αλλαγές, ιδίως η αύξηση της μακροζωίας, θα μπορούσαν να απειλήσουν τη δημοσιονομική βιωσιμότητα, γεγονός που συνεπάγεται πολύ μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα στις επόμενες δεκαετίες, οδήγησε σε σημαντικές πολιτικές συμφωνίες το 2006 και το 2011, αυξάνοντας αμφότερες τη μελλοντική ηλικία επιλεξιμότητας για τη λήψη δημόσιες συντάξεις λόγω ηλικίας. Κυρίως λόγω αυτών των αλλαγών, από το 2012 και μετά το πρόβλημα της δημοσιονομικής βιωσιμότητας της Δανίας θεωρείται γενικά λυμένο. Αντίθετα, ζητήματα όπως η μείωση των ρυθμών αύξησης της παραγωγικότητας και η αύξηση της ανισότητας στην κατανομή του εισοδήματος και τις δυνατότητες κατανάλωσης κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση.
Η παγκόσμια μεγάλη ύφεση στα τέλη της δεκαετίας του 2000, η συνακόλουθη κρίση χρέους της ευρωζώνης και οι επιπτώσεις τους σημάδεψαν τη δανική οικονομία για αρκετά χρόνια. Μέχρι το 2017, τα ποσοστά ανεργίας θεωρούνταν γενικά ότι είναι πάνω από το διαρθρωτικό τους επίπεδο, υποδηλώνοντας μια σχετικά στάσιμη οικονομία από την άποψη του οικονομικού κύκλου. Από το 2017/18 αυτό δεν θεωρείται πλέον ότι ισχύει και η προσοχή έχει αναστραφεί στην ανάγκη αποφυγής πιθανής κατάστασης υπερθέρμανσης.
Κατανομή εισοδήματος και πλούτου
Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι υψηλό σε διεθνές πλαίσιο. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό εισόδημα ήταν το δέκατο υψηλότερο στον κόσμο με 55.220 δολάρια το 2017. Διορθώνοντας την αγοραστική δύναμη, το εισόδημα ήταν 52.390 δολάρια ή 16ο υψηλότερο μεταξύ των 187 χωρών.
Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες τα ποσοστά αποταμίευσης των νοικοκυριών στη Δανία έχουν αυξηθεί σημαντικά. Αυτό προκαλείται σε μεγάλο βαθμό από δύο σημαντικές θεσμικές αλλαγές: Μια σειρά φορολογικών μεταρρυθμίσεων από το 1987 έως το 2009 μείωσε σημαντικά την αποτελεσματική επιδότηση του ιδιωτικού χρέους που εμφαίνεται στους κανόνες για τις φορολογικές εκπτώσεις των πληρωμών τόκων των νοικοκυριών. Δεύτερον, τα υποχρεωτικά κεφαλαιοποιητικά συνταξιοδοτικά συστήματα έγιναν φυσιολογικά για τους περισσότερους εργαζόμενους από τη δεκαετία του 1990. Με την πάροδο των ετών, ο πλούτος των δανικών συνταξιοδοτικών ταμείων συσσωρεύτηκε έτσι ώστε το 2016 ήταν διπλάσιος από το ΑΕΠ της Δανίας. Ο συνταξιοδοτικός πλούτος επομένως είναι πολύ σημαντικός τόσο για τον κύκλο ζωής ενός τυπικού δανικού νοικοκυριού όσο και για την εθνική οικονομία. Μεγάλο μέρος του συνταξιοδοτικού πλούτου επενδύεται στο εξωτερικό, δημιουργώντας έτσι ένα εύλογο ποσό εισοδήματος ξένου κεφαλαίου. Το 2015, τα μέσα περιουσιακά στοιχεία των νοικοκυριών ήταν πάνω από το 600% του διαθέσιμου εισοδήματός τους, μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ που είναι δεύτερες μόνο μετά την Ολλανδία. Ταυτόχρονα, το μέσο ακαθάριστο χρέος των νοικοκυριών ήταν σχεδόν 300% του διαθέσιμου εισοδήματος, το οποίο βρίσκεται επίσης στο υψηλότερο επίπεδο στον ΟΟΣΑ. Οι ισολογισμοί των νοικοκυριών είναι συνεπώς πολύ μεγάλοι στη Δανία σε σύγκριση με τις περισσότερες άλλες χώρες. Η Danmarks Nationalbank, η κεντρική τράπεζα της Δανίας, το απέδωσε σε ένα καλά ανεπτυγμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Εισοδηματική ανισότητα
Σε διεθνείς συγκρίσεις, η Δανία έχει σχετικά ίση κατανομή εισοδήματος. Σύμφωνα με το CIA World Factbook, η Δανία είχε τον εικοστό χαμηλότερο συντελεστή τζίνι (29,0) από 158 χώρες το 2016. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, η Δανία ήταν η χώρα της ΕΕ με τον έβδομο χαμηλότερο συντελεστή τζίνι το 2017. Η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Τσεχία, η Φινλανδία, το Βέλγιο και οι Κάτω Χώρες είχαν χαμηλότερο συντελεστή τζίνι για το διαθέσιμο εισόδημα από τη Δανία.
Αγορά εργασίας και απασχόληση
Η αγορά εργασίας της Δανίας χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό ποσοστών μελών σε συνδικάτα και κάλυψης συλλογικών συμβάσεων που χρονολογούνται από το Septemberforliget (Ο Διακανονισμός του Σεπτεμβρίου) το 1899, όταν η Συνομοσπονδία Συνδικάτων της Δανίας και η Συνομοσπονδία Δανών Εργοδοτών αναγνώρισαν η μία το δικαίωμα της άλλης να οργανώνονται και να διαπραγματεύονται. Η αγορά εργασίας χαρακτηρίζεται επίσης παραδοσιακά από υψηλό βαθμό ευελιξίας με ασφάλεια, δηλαδή συνδυασμό ευελιξίας στην αγορά εργασίας και οικονομικής ασφάλειας για τους εργαζόμενους. Ο βαθμός ευελιξίας διατηρείται εν μέρει μέσω ενεργών πολιτικών για την αγορά εργασίας. Η Δανία εισήγαγε για πρώτη φορά ενεργητικές πολιτικές για την αγορά εργασίας (ΕΠΑΕ) τη δεκαετία του 1990 μετά από μια οικονομική ύφεση που είχε ως αποτέλεσμα υψηλά ποσοστά ανεργίας. Οι πολιτικές της για την αγορά εργασίας αποφασίζονται μέσω της τριμερούς συνεργασίας μεταξύ εργοδοτών, εργαζομένων και κυβέρνησης. Η Δανία έχει μία από τις υψηλότερες δαπάνες για ΕΠΑΕ και το 2005 δαπάνησε περίπου το 1,7% του ΑΕΠ της για τις πολιτικές της αγοράς εργασίας. Αυτό ήταν το υψηλότερο μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ. Ομοίως, το 2010 η Δανία κατατάχθηκε στην πρώτη θέση μεταξύ των σκανδιναβικών χωρών για τις δαπάνες για τις ΕΠΑΕ.
Οι ενεργητικές πολιτικές της Δανίας για την αγορά εργασίας επικεντρώνονται ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων. Έχουν μια «πρωτοβουλία για τη νεολαία» ή το Δανικό Πρόγραμμα Ανεργίας Νέων σε εφαρμογή από το 1996. Αυτό περιλαμβάνει υποχρεωτική ενεργοποίηση για άνεργους κάτω των 30 ετών. Ενώ παρέχονται επιδόματα ανεργίας, οι πολιτικές έχουν σχεδιαστεί για να ενθαρρύνουν την αναζήτηση εργασίας. Για παράδειγμα, τα επιδόματα ανεργίας μειώνονται κατά 50% μετά από 6 μήνες. Αυτό συνδυάζεται με προγράμματα εκπαίδευσης, ανάπτυξης δεξιοτήτων και επαγγελματικής κατάρτισης. Για παράδειγμα, το πρόγραμμα Χτίζοντας Γέφυρα στην Εκπαίδευση ξεκίνησε το 2014 για να παρέχει μέντορες και μαθήματα ανάπτυξης δεξιοτήτων σε νέους που κινδυνεύουν από την ανεργία. Τέτοιες ενεργές πολιτικές για την αγορά εργασίας ήταν επιτυχείς για τη Δανία βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Για παράδειγμα, το 80% των συμμετεχόντων στο πρόγραμμα Χτίζοντας Γέφυρα για την Εκπαίδευση θεώρησαν ότι «η πρωτοβουλία τους βοήθησε να προχωρήσουν προς την ολοκλήρωση μιας εκπαίδευσης». Σε πιο μακροοικονομική κλίμακα, μια μελέτη του αντίκτυπου των ΕΠΑΕ στη Δανία μεταξύ 1995 και 2005 έδειξε ότι τέτοιες πολιτικές είχαν θετικό αντίκτυπο όχι μόνο στην απασχόληση αλλά και στα κέρδη. Ωστόσο, το πραγματικό ποσοστό αποζημίωσης για τους ανέργους μειώνεται τις τελευταίες δεκαετίες. Σε αντίθεση με τις περισσότερες δυτικές χώρες, δεν υπάρχει νόμιμος κατώτατος μισθός στη Δανία.
Ένα σχετικά μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού είναι ενεργό στην αγορά εργασίας, κυρίως λόγω του πολύ υψηλού ποσοστού συμμετοχής των γυναικών. Το συνολικό ποσοστό συμμετοχής για άτομα ηλικίας 15 έως 64 ετών ήταν 78,8% το 2017. Αυτός ήταν ο 6ος υψηλότερος αριθμός μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ, ξεπερνώντας μόνο την Ισλανδία, την Ελβετία, τη Σουηδία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ολλανδία. Ο μέσος όρος για όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ μαζί ήταν 72,1%.
Σύμφωνα με τη Eurostat, το ποσοστό ανεργίας ήταν 5,7% το 2017. Αυτό τοποθετεί την ανεργία στη Δανία κάπως κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ, ο οποίος ήταν 7,6%. 10 χώρες μέλη της ΕΕ είχαν χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας από τη Δανία το 2017. Συνολικά, η συνολική απασχόληση το 2017 ανήλθε σε 2.919.000 άτομα σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία της Δανίας.
Εξωτερικό εμπόριο
Ως μια μικρή ανοιχτή οικονομία, η Δανία εξαρτάται πολύ από το εξωτερικό της εμπόριο. Το 2017, η αξία των συνολικών εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών ήταν το 55% του ΑΕΠ, ενώ η αξία των συνολικών εισαγωγών στο 47% του ΑΕΠ. Το εμπόριο αγαθών αντιπροσώπευε λίγο περισσότερο από το 60% τόσο των εξαγωγών όσο και των εισαγωγών και το εμπόριο υπηρεσιών το υπόλοιπο κοντά στο 40%.
Τα μηχανήματα, τα χημικά και τα συναφή προϊόντα όπως τα φάρμακα και τα γεωργικά προϊόντα ήταν οι μεγαλύτερες ομάδες εξαγωγικών αγαθών το 2017. Στις εξαγωγές υπηρεσιών κυριαρχούσαν οι υπηρεσίες θαλάσσιων μεταφορών εμπορευμάτων από το δανικό εμπορικό ναυτικό. Οι περισσότεροι από τους σημαντικότερους εμπορικούς εταίρους της Δανίας είναι γειτονικές χώρες. Οι πέντε κύριοι εισαγωγείς δανικών αγαθών και υπηρεσιών το 2017 ήταν η Γερμανία, η Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Νορβηγία. Οι πέντε χώρες από τις οποίες η Δανία εισήγαγε τα περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες το 2017 ήταν η Γερμανία, η Σουηδία, η Ολλανδία, η Κίνα και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Αφού είχε σχεδόν σταθερά έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών του εξωτερικού ισοζυγίου πληρωμών από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Δανία διατηρεί πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών BOP για κάθε έτος από το 1990, με μοναδική εξαίρεση το 1998. Το 2017, το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών ανήλθε στο 8% περίπου του ΑΕΠ. Κατά συνέπεια, η Δανία έχει αλλάξει από καθαρό οφειλέτη σε χώρα καθαρό πιστωτή. Μέχρι την 1η Ιουλίου 2018, ο καθαρός ξένος πλούτος ή η καθαρή διεθνής επενδυτική θέση της Δανίας ήταν ίση με το 64,6% του ΑΕΠ, με τη Δανία να έχει τον μεγαλύτερο καθαρό εξωτερικό πλούτο σε σχέση με το ΑΕΠ από οποιαδήποτε χώρα της ΕΕ.
Καθώς το ετήσιο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι ίσο με την αξία της εγχώριας αποταμίευσης μείον τις συνολικές εγχώριες επενδύσεις, η αλλαγή από διαρθρωτικό έλλειμμα σε διαρθρωτικό πλεόνασμα οφείλεται σε αλλαγές σε αυτές τις δύο συνιστώσες του εθνικού λογαριασμού. Ειδικότερα, το εθνικό ποσοστό αποταμίευσης της Δανίας σε χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία αυξήθηκε κατά 11 τοις εκατό του ΑΕΠ από το 1980 έως το 2015. Δύο κύριοι λόγοι για αυτή τη μεγάλη αλλαγή στην εγχώρια αποταμιευτική συμπεριφορά ήταν η αυξανόμενη σημασία των μεγάλης κλίμακας υποχρεωτικών συνταξιοδοτικών συστημάτων και αρκετές μεταρρυθμίσεις της δημοσιονομικής πολιτικής της Δανίας κατά την περίοδο που μείωσαν σημαντικά τις φορολογικές μειώσεις των τόκων των νοικοκυριών, μειώνοντας έτσι τη φορολογική επιδότηση στο ιδιωτικό χρέος.
Νομισματική πολιτική
μικρογραφία|Το κτίριο της Danmarks Nationalbank, της [[Κεντρική τράπεζα|κεντρικής τράπεζας της Δανίας, χτισμένο από τον Δανό αρχιτέκτονα Άρνε Γιάκομπσεν .]] Το νόμισμα της Δανίας είναι η κορώνα Δανίας, υποδιαιρούμενη σε 100 øre. Η κορώνα και το øre εισήχθησαν το 1875, αντικαθιστώντας τα πρώην rigsdaler και skilling. Η Δανία έχει πολύ μεγάλη παράδοση στη διατήρηση ενός σταθερού συστήματος συναλλαγματικών ισοτιμιών, που χρονολογείται από την περίοδο του κανόνα του χρυσού κατά την εποχή της Σκανδιναβικής Νομισματικής Ένωσης από το 1873 έως το 1914. Μετά την κατάρρευση του διεθνούς συστήματος Μπρέτον Γουντς το 1971, η Δανία υποτίμησε επανειλημμένα την κορώνα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές της δεκαετίας του 1980, διατηρώντας ουσιαστικά μια πολιτική «σταθερών, αλλά προσαρμόσιμων» συναλλαγματικών ισοτιμιών. Ο αυξανόμενος πληθωρισμός οδήγησε τη Δανία να κηρύξει μια πιο συνεπή πολιτική σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας το 1982. Αρχικά, η κορώνα ήταν συνδεδεμένη με την ευρωπαϊκή νομισματική μονάδα ή ECU, από το 1987 με το γερμανικό μάρκο και από το 1999 με το ευρώ.
Αν και ήταν επιλέξιμη, η Δανία επέλεξε να μην γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης όταν ιδρύθηκε. Το 2000, η κυβέρνηση της Δανίας υποστήριξε την ένταξη της Δανίας στην ΟΝΕ και προκήρυξε δημοψήφισμα για τη διευθέτηση του ζητήματος. Με συμμετοχή 87,6%, το 53% των ψηφοφόρων απέρριψε την ένταξη της Δανίας. Περιστασιακά, έχει συζητηθεί το ζήτημα της προκήρυξης νέου δημοψηφίσματος για το θέμα, αλλά μετά την οικονομική κρίση του 2007–2008 οι δημοσκοπήσεις έδειξαν καθαρή πλειοψηφία κατά της ένταξης της Δανίας στην ΟΝΕ και το ζήτημα δεν βρίσκεται ψηλά στην πολιτική ατζέντα επί του παρόντος.
Η διατήρηση της σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας είναι ευθύνη της κεντρικής τράπεζας της Δανίας. Ως συνέπεια της συναλλαγματικής πολιτικής, η τράπεζα πρέπει πάντα να προσαρμόζει τα επιτόκια της για να διασφαλίζει μια σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία και κατά συνέπεια δεν μπορεί ταυτόχρονα να ασκεί νομισματική πολιτική για τη σταθεροποίηση π.χ. του εγχώριου πληθωρισμού ή των ποσοστών ανεργίας. Αυτό κάνει την άσκηση της πολιτικής σταθεροποίησης ριζικά διαφορετική από την κατάσταση στις γειτονικές χώρες της Δανίας, όπως η Νορβηγία, η Σουηδία, η Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο, στις οποίες οι κεντρικές τράπεζες έχουν κεντρικό σταθεροποιητικό ρόλο. Η Δανία είναι επί του παρόντος η μόνη χώρα μέλος του ΟΟΣΑ που διατηρεί ανεξάρτητο νόμισμα με σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία. Κατά συνέπεια, η κορώνα της Δανίας είναι το μόνο νόμισμα στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών ΙΙ (ΜΣΙ ΙΙ).
Τους πρώτους μήνες του 2015, η Δανία γνώρισε τη μεγαλύτερη πίεση έναντι της σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας εδώ και πολλά χρόνια, λόγω των πολύ μεγάλων εισροών κεφαλαίων, προκαλώντας μια τάση ανατίμησης της κορώνας Δανίας. Η Danmarks Nationalbank αντέδρασε με διάφορους τρόπους, κυρίως μειώνοντας τα επιτόκιά της σε επίπεδα ρεκόρ. Στις 6 Φεβρουαρίου 2015 τα πιστοποιητικά καταθετικού επιτοκίου, ένα από τα τέσσερα επίσημα επιτόκια της κεντρικής τράπεζας της Δανίας, μειώθηκαν στο -0,75%. Τον Ιανουάριο του 2016 το επιτόκιο αυξήθηκε στο -0,65%, στο οποίο διατηρείται έκτοτε.
Ο πληθωρισμός στη Δανία, όπως μετρήθηκε από τον επίσημο δείκτη τιμών καταναλωτή της Στατιστικής Υπηρεσίας της Δανίας ήταν 1,1% το 2017. Ο πληθωρισμός ήταν γενικά χαμηλός και σταθερός τις τελευταίες δεκαετίες. Ενώ το 1980 ο ετήσιος πληθωρισμός ήταν πάνω από 12%, την περίοδο 2000–2017 ο μέσος πληθωρισμός ήταν 1,8%.
Συνολική οργάνωση
Μετά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2007, ο οργανισμός της γενικής κυβέρνησης στη Δανία πραγματοποιείται σε τρία διοικητικά επίπεδα: κεντρική κυβέρνηση, περιφέρειες και δήμους. Οι περιφέρειες διαχειρίζονται κυρίως υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, ενώ οι δήμοι διαχειρίζονται την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Οι δήμοι καταρχήν επιβάλλουν ανεξάρτητα φόρους εισοδήματος και ακίνητης περιουσίας, αλλά το εύρος της συνολικής δημοτικής φορολογίας και δαπανών ρυθμίζεται στενά από ετήσιες διαπραγματεύσεις μεταξύ των δήμων και του Υπουργού Οικονομικών της Δανίας. Σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης, το Υπουργείο Οικονομικών ασκεί τον συντονιστικό ρόλο της άσκησης οικονομικής πολιτικής. Το 2012, το κοινοβούλιο της Δανίας ψήφισε νόμο για τον προϋπολογισμό (σε ισχύ από τον Ιανουάριο του 2014) που διέπει το γενικό δημοσιονομικό πλαίσιο, δηλώνοντας μεταξύ άλλων ότι το διαρθρωτικό έλλειμμα δεν πρέπει ποτέ να υπερβαίνει το 0,5% του ΑΕΠ και ότι η δανική δημοσιονομική πολιτική απαιτείται να είναι βιώσιμο, δηλαδή να έχει μη αρνητικό δείκτη δημοσιονομικής βιωσιμότητας. Ο νόμος για τον προϋπολογισμό ανέθεσε επίσης το ρόλο του ανεξάρτητου δημοσιονομικού ιδρύματος (IFI, ανεπίσημα γνωστό ως "φορολογικός φύλακας" ) στο ήδη υπάρχον ανεξάρτητο συμβουλευτικό όργανο των Δανικών Οικονομικών Συμβουλίων.
Προϋπολογισμός και δημοσιονομική θέση
Η δημοσιονομική πολιτική της Δανίας θεωρείται γενικά υγιής. Το καθαρό δημόσιο χρέος ήταν κοντά στο μηδέν στο τέλος του 2017, ανερχόμενο σε 27,3 DKK δισ. ή 1,3% του ΑΕΠ. Ο δημόσιος τομέας έχοντας εύλογα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία καθώς και υποχρεώσεις, το ακαθάριστο δημόσιο χρέος ανήλθε στο 36,1% του ΑΕΠ την ίδια ημερομηνία. Το ακαθάριστο χρέος της ΟΝΕ ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν το έκτο χαμηλότερο μεταξύ των 28 χωρών-μελών της ΕΕ, μόνο η Εσθονία, το Λουξεμβούργο, η Βουλγαρία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Ρουμανία έχουν χαμηλότερο ακαθάριστο χρέος. Η Δανία είχε δημοσιονομικό πλεόνασμα 1,1% του ΑΕΠ το 2017.
Μακροπρόθεσμες ετήσιες δημοσιονομικές προβλέψεις από τη δανική κυβέρνηση καθώς και από το ανεξάρτητο Οικονομικό Συμβούλιο της Δανίας, λαμβάνοντας υπόψη πιθανές μελλοντικές δημοσιονομικές εξελίξεις που προκαλούνται από δημογραφικές εξελίξεις κ.λπ. (π.χ. πιθανή γήρανση του πληθυσμού λόγω σημαντικής αύξησης του προσδόκιμου ζωής ). θεωρούν ότι η δημοσιονομική πολιτική της Δανίας είναι υπερβολικά βιώσιμη μακροπρόθεσμα. Την άνοιξη του 2018, ο λεγόμενος δείκτης δημοσιονομικής βιωσιμότητας υπολογίστηκε σε 1,2 (από τη δανική κυβέρνηση) αντίστοιχα 0,9% (από το Οικονομικό Συμβούλιο της Δανίας) του ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει ότι σύμφωνα με τις παραδοχές που χρησιμοποιούνται στις προβλέψεις, η δημοσιονομική πολιτική θα μπορούσε να χαλαρώσει οριστικά (μέσω πιο γενναιόδωρων δημόσιων δαπανών ή/και χαμηλότερων φόρων) κατά περίπου. 1% του ΑΕΠ, ενώ εξακολουθεί να διατηρεί σταθερό το δημόσιο χρέος προς το ΑΕΠ μακροπρόθεσμα.
Φορολογία
Το επίπεδο φορολογίας καθώς και το επίπεδο των κρατικών δαπανών στη Δανία κατατάσσεται μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο, το οποίο παραδοσιακά αποδίδεται στο σκανδιναβικό μοντέλο του οποίου η Δανία αποτελεί παράδειγμα, συμπεριλαμβανομένων των αρχών του κράτους πρόνοιας που ιστορικά εξελίχθηκαν κατά τον 20ό αιώνα. Το 2017, το επίσημο επίπεδο φορολογίας της Δανίας ανήλθε στο 46,1% του ΑΕΠ. Το υψηλότερο επίπεδο ρεκόρ στη Δανία ήταν 49,8% του ΑΕΠ, που επιτεύχθηκε το 2014 λόγω των υψηλών έκτακτων εφάπαξ φορολογικών εσόδων που προκλήθηκαν από την αναδιοργάνωση του συνταξιοδοτικού συστήματος που χρηματοδοτείται από τη Δανία. Ο λόγος φόρου προς ΑΕΠ της Δανίας 46% ήταν ο δεύτερος υψηλότερος μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ, δεύτερος μόνο μετά τη Γαλλία. Ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ ήταν 34,2%. Η φορολογική δομή της Δανίας (το σχετικό βάρος των διαφορετικών φόρων) διαφέρει επίσης από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, καθώς το φορολογικό σύστημα της Δανίας το 2015 χαρακτηρίστηκε από σημαντικά υψηλότερα έσοδα από φόρους επί του φυσικού εισοδήματος, ενώ από την άλλη πλευρά, δεν προκύπτουν καθόλου έσοδα από εισφορές κοινωνικής ασφάλισης. Ένα μικρότερο ποσοστό εσόδων στη Δανία προέρχεται από φόρους επί των εταιρικών εισοδημάτων και κερδών και φόρους περιουσίας από ό,τι στον ΟΟΣΑ γενικά, ενώ το ποσοστό που προκύπτει από φόρους μισθοδοσίας, ΦΠΑ και άλλους φόρους σε αγαθά και υπηρεσίες αντιστοιχεί στον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.