cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δελχί
Τουρισμός
Σύμφωνα με την Euromonitor International, το Δελχί είναι 28ο παγκοσμίως και πρώτο στην Ινδία σύμφωνα με τους αριθμούς των ξένων τουριστών για το 2015. Υπάρχουν πολλά τουριστικά αξιοθέατα στο Δελχί, παλαιότερα και νεότερα. Στο Δελχί βρίσκονται τρία Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το Συγκρότημα Κουτμπ, το Κόκκινο Οχυρό και το Μαυσωλείο Χουμαγιούν συγκαταλέγονται στα ωραιότερα παραδείγματα της ινδοϊσλαμικής αρχιτεκτονικής. Ένα δημοφιλές μνημείο είναι η Πύλη της Ινδίας, ένα μνημείο πολέμου που χτίστηκε το 1931 προς τιμήν των στρατιωτών του Βρετανικού Ινδικού Στρατού που σκοτώθηκαν στις μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στο Δελχί κατοικούν ακόλουθοι όλων των γνωστών θρησκειών. Ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα Ινδουιστικών ναών του κόσμου, το Ακσαρντχάμ, είναι δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Άλλοι διάσημοι θρησκευτικοί χώροι είναι το Λαλ Μαντίρ, ο ναός Λαξμιναραγιάν, το Γκουρουντβάρα Μπάνγκλα Σαχίμπ, ο Ναός Λότους, το Τζάμα Μαστζίντ και ο Ναός ΙΣΚΚΟΝ. Το Δελχί είναι κόμβος για ψώνια όλων των ειδών. Το Κονώτ Πλέις, το Τσάντνι Τσόουκ, η Αγορά Χαν και το Ντιλί Χάατ είναι μερικές από τις κύριες αγορές λιανικής στο Δελχί. Στο Δελχί βρίσκονται μεγάλα εμπορικά κέντρα, όπως τα Select Citywalk, DLF Promenade, DLF Emporio, Metro Walk και Ansal Plaza.
Μέσα ενημέρωσης
εναλλ.=Pitampura TV Tower with background of blue sky|μικρογραφία|Ο [[Πύργος Τηλεόρασης Πιταμπούρα συμβάλλει στη μετάδοση τηλεοπτικών προγραμμάτων στο Δελχί]] Ως πρωτεύουσα της Ινδίας, το Δελχί είναι το κέντρο του πολιτικού ρεπορτάζ, συμπεριλαμβανομένων των τακτικών μεταδόσεων των συνεδριών του Κοινοβουλίου. Πολλά εθνικά πρακτορεία μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος Τύπου της Ινδίας, του Ιδρύματος Μέσων Ενημέρωσης της Ινδίας και του κρατικού τηλεοπτικού καναλιού Doordarshan, εδρεύουν στην πόλη. Τα τηλεοπτικά προγράμματα που εκπέμπονται στο Δελχί συμπεριλαμβάνουν δύο ελεύθερα επίγεια τηλεοπτικά κανάλια που προσφέρει το Doordarsha και αρκετά καλωδιακά κανάλια στα Χίντι, τα Αγγλικά και περιφερειακές γλώσσες τα οποία προσφέρονται από πολυσυστημικούς λειτουργούς. Η δορυφορική τηλεόραση δεν είναι πολύ δημοφιλής μεταξύ των κατοίκων του Δελχί.
Η έντυπη δημοσιογραφία παραμένει δημοφιλές μέσο ενημέρωσης στο Δελχί. Οι εφημερίδες της πόλης στα Χίντι περιλαμβάνουν τις Navbharat Times, Hindustan Dainik, Punjab Kesari, Pavitra Bharat, Dainik Jagran, Dainik Bhaskar, Amar Ujala και Dainik Desbandhu. Στην πόλη εκδίδονται δημοφιλείς αγγλόφωνες εφημερίδες, όπως η The Hindustan Times, με κυκλοφορία που ξεπερνά τα 1 εκατομμύριο αντίτυπα καθημερινώς. Οι αγγλόφωνες εφημερίδες Times of India, The Hindu, Indian Express, Business Standard, The Pioneer, The Statesman και The Asian Age είναι επίσης δημοφιλείς. Επίσης, λόγω της συγκέντρωσης πολλών εθνικοτήτων στο Δελχί, εκδίδονται και πολλές εφημερίδες σε άλλες περιφερειακές γλώσσες. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνεται η καθημερινή εφημερίδα Malayala Manorama στα Μαλαγιαλάμ και οι καθημερινές εφημερίδες Dinamalar και Dinakaran στα Ταμίλ.
Το ραδιόφωνο είναι λιγότερο δημοφιλές μέσο ενημέρωσης στο Δελχί, αν και η δημοτικότητα του ραδιοφώνου FM αυξάνεται, χάρη στη δημιουργία αρκετών νέων σταθμών από το 2006 και έπειτα. Ένας αριθμός κρατικών και ιδιωτικών ραδιοφωνικών σταθμών εδρεύουν στο Δελχί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Νέα Ξανθόγεια Πέλλας
Τα Νέα Ξανθόγεια είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 573 μέτρων, το οποίο βρίσκεται βορειοανατολικά της λίμνης Βεγορίτιδας σε απόσταση 23 χλμ. Δ. από την Έδεσσα. Πρόκειται για οικισμό ο οποίος δημιουργήθηκε μετά την δεκαετία του 1950 όταν άρχισαν να εγκαταλείπονται σταδιακά από τους κατοίκους τους τα γειτονικά Ξανθόγεια. Είναι κτισμένα κοντά στην Άρνισσα (μόλις 5 χλμ. οδηγικά, περίπου 2 χλμ. σε ευθεία) και 25 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το χιονοδρομικό κέντρο Καϊμακτσαλάν και στην περιοχή του υπάρχουν αρκετά ξενοδοχεία και αγροτουριστικά καταλύματα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Άρνισσας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Άρνισσα, τον Άγιο Δημήτριο, την Δροσιά, και την Ξανθόγεια αποτελούν την τοπική κοινότητα Άρνισσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεγορίτιδας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 90 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Patrouille de France
Ιστορία
thumb|right|300px|Οι Patrouille de France σχηματίζοντας την Γαλλικής σημαία Το 1931 έλαβε χώρα η πρώτη αεροβατική επίδειξη στη Γαλλία, πάνω από το Étampes-Mondésir. Πραγματοποιήθηκε από τους εκπαιδευτές της τοπικής σχολής πιλότων, πετώντας με αεροσκάφη Morane-Saulnier MS-230. Συνέπεια της αποδοχής και της επιτυχίας που είχε, η ομάδα επιλέγει να εκπροσωπεί τη Γαλλία σε διεθνείς διοργανώσεις.
Πετώντας πάνω από τη Ντιζόν (Dijon), η ομάδα «Weiser», αποτελούμενη από 18 αεροπλάνα (Morane-Saulnier MS-225 και SPAD 510), απέκτησε φήμη για την επίδειξη στην οποία τα αεροσκάφη ήταν δεμένα μεταξύ τους.
Η ομάδα Patrouille d'Étampes μετεγκαταστάθηκε στο Salon-de-Provence το 1937, υιοθετώντας το όνομα Patrouille de l'École de l'air (Flying school Patrol). Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος όμως ανέστειλε τις επιχειρήσεις και των δύο ομάδων.
Το 1947 ο τότε υπουργός αεροπορίας δημιούργησε μία αεροβατική ομάδα μέσα στην Γαλλική πολεμική αεροπορία. Με επικεφαλής τον υποσμηναγό Περριέ (Captain Perrier), πρώην πιλότο της ομάδας Patrouille d'Étampes, αρχικά αποτελούνταν από δώδεκα αεροσκάφη Stampe SV.4. Συνέπεια της αυξανόμενης δημοτικότητας των επιδείξεών τους δημιουργήθηκαν παρόμοιες ομάδες μέσα στην πολεμική αεροπορία. Το 1952, ο σμηναγός Ντελασενάλ (Delachenal), πιλότος της 3ης πολεμικής πτέρυγας με έδρα τη Ρενς (Reims-Champagne), δημιούργησε μία ομάδα αποτελούμενη από τέσσερα αεροσκάφη F-84. Το 1953, στη διάρκεια μίας επίδειξης στο Μεζόν Μπλάνς (Maison Blanche) της Αλγερίας, ο παρουσιαστής της επίδειξης, συνεπαρμένος από το θέαμα που είχε παρακολουθήσει, έδωσε στην ομάδα το όνομα Patrouille de France.
Την επόμενη δεκαετία, τέσσερις διαφορετικές ομάδες αεροπορικών επιδείξεων της Αεροπορίας, η 12η μονάδα - Cambrai-Épinoy, η 4η μονάδα - Bremgarten, η 2η μονάδα – Ντιζόν-Λονγκβίκ (Dijon-Longvic) και η 7η μονάδα - Nancy-Ochey, συνέχισαν να πραγματοποιούν επιδείξεις σε τοπικό και διεθνές επίπεδο. Το 1964 όμως, περικοπές στον προϋπολογισμό, οδήγησε σε περικοπές στην αεροπορία, περιλαμβανόμενης και της διάλυσης της ομάδας Dassault Mystère IV. Παρόλα αυτά, μερικούς μήνες αργότερα, πεπεισμένος ότι το όνομα Patrouille de France δεν έπρεπε να χαθεί, ο τότε υπουργός άμυνας αποφάσισε να δημιουργήσει μία επίσημη Patrouille de l'École de l'air. Η ομάδα, αποτελούμενη από έξι αεροσκάφη Fouga Magister, εγκαταστάθηκε ξανά στη Salon-de-Provence και έγινε η κύρια αεροπορική ομάδα επιδείξεων της Γαλλίας για τα επόμενα 16 χρόνια.
Η τελευταία επίδειξη με τα αεροσκάφη Fouga Magister, τα οποία αυξήθηκαν σε εννέα με την πάροδο του χρόνου, πραγματοποιήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1980, στην βάση τους στη Salon-de-Provence. Αντικαταστάθηκαν από επτά αεροσκάφη Alpha Jet, ενώ ένα επιπλέον αεροσκάφος προστέθηκε το 1982. Το Alpha Jet χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.
Αεροσκάφη
thumb|right|250px|Αεροσκάφος Alpha Jet των Patrouille de France
Κάθε αεροσκάφος είναι βαμμένο με μπλε, άσπρο και κόκκινο χρώμα και το πυροβόλο έχει αντικατασταθεί με μία γεννήτρια καπνού. Στο ρύγχος έχουν τοποθετηθεί προβολείς ενώ το σκοπευτικό έχει αφαιρεθεί ώστε να βελτιωθεί η ορατότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Γαλλίας
Σημαία του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Η σημαία του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις καθιερώθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1983. Μαύρη διαγώνια με κίτρινη άκρη, φέρει δύο λευκά πεντάκτινα αστέρια που χωρίζονται διαγώνια από την κάτω προσίστια γωνία σto ανέμισμα της άνω γωνίας: το ανώτερο τρίγωνο είναι πράσινο και το κατώτερο είναι κόκκινο.
Η χώρα απέκτησε Σύνταγμα στις 19 Σεπτεμβρίου 1983.
Παραπομπές
Αγιος Χριστόφορος και Νέβις Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Αντώνης Μαλλιάρης
Ο Αντώνης Μαλλιάρης (Εμμανουήλ Παππάς Σερρών, 1941) είναι Έλληνας εκδότης και συγγραφέας.
Γεννήθηκε στο χωριό Εμμανουήλ Παπάς του νομού Σερρών το 1941. Το 1959 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και απέκτησε δίπλωμα λογιστικής. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πώληση και έκδοση βιβλίων.
Το 1966 ίδρυσε την εκδοτική εταιρεία «Μαλλιάρης Παιδεία A.E», που στην εκδοτική της δραστηριότητα καταγράφονται περισσότεροι από 2.000 τίτλοι βιβλίων. Είναι ιδιοκτήτης και εκδότης της μηνιαίας πολιτιστικής εφημερίδας της Θεσσαλονίκης «Πολιτισμικά».
Επίσης, ίδρυσε αλυσίδα βιβλιοπωλείων στη Θεσσαλονίκη που ξεκίνησε από το 1971.
Διατέλεσε μέλος το ΔΣ του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) και αντιπρόεδρος στην Πανελλήνια Ένωση Εκδοτών, καθώς και πρόεδρος του Συλλόγου Βιβλιοπωλών Θεσσαλονίκης για 6 χρόνια. Διατέλεσε επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
Εργογραφία
Έχει γράψει τα βιβλία: «Η 13η Λεωφόρος», «Για ένα καλύτερο Φεστιβάλ Βιβλίου», «Για μια καλύτερη Εθνική Πολιτική Βιβλίου», «Σχολικές Βιβλιοθήκες: Υπαρκτές ή Ανύπαρκτες;» και «Θεσσαλονίκη, καλύτερη πόλη για καλύτερη ζωή».
Έχει εκδώσει την εγκυκλοπαίδεια «Παιδεία» σε 30 τόμους, το έργο «Ελλάδα, Ιστορία και Πολιτισμός» σε 10 τόμους, την «Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού» σε 12 τόμους και πολλά άλλα βιβλία διαφόρων κατηγοριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλλιαρης Αντωνης Μαλλιαρης Αντωνης Μαλλιάρης Αντώνης
Μπεατρίξ Πότερ
Η Μπεατρίξ Πότερ (Helen Beatrix Potter, 28 Ιουλίου 1866 - 22 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Αγγλίδα συγγραφέας, εικονογράφος, επιστήμονας φυσικών επιστημών και συντηρήτρια. Ήταν περισσότερο γνωστή για την παιδική λογοτεχνία της με κεντρικό θέμα τα ζώα, όπως Ο Μύθος του Λαγού.
Γεννημένη σε μια οικογένεια της ανώτερης μεσαίας τάξης, η Πότερ εκπαιδεύτηκε από νταντάδες και μεγάλωσε απομονωμένη από άλλα παιδιά. Είχε αρκετά ζώα και περνούσε τις διακοπές της στην Σκωτία, όπου ανέπτυξε μια αγάπη για το τοπίο, την πανίδα και την χλωρίδα, τα οποία παρατηρούσε στενά και τα ζωγράφιζε.
Η μελέτη της Πότερ την οδήγησε ώστε να αποκτήσει έναν ευρύ σεβασμό στο πεδίο της μυκητολογίας. Σε ηλικία 30 ετών, η Πότερ εξέδωσε το εξαιρετικά πετυχημένο παιδικό βιβλίο της Ο Μύθος του Λαγού. Μετά από αυτό, ξεκίνησε να γράφει και να εικονογραφεί παιδικά βιβλία σε μια δουλειά πλήρους απασχόλησης.
Ο Πότερ έγραψε τριάντα βιβλία. Τα πιο γνωστά ήταν τα 23 παιδικά βιβλία της. Με τα κέρδη από τα βιβλία και με την κληρονομιά από μια θεία της, η Πότερ αγόρασε μια φάρμα στο Near Sawrey το 1905, μια εξοχική κατοικία στην επαρχία του Λάνκασαϊρ. Κατά τις επόμενες δεκαετίες, αγόρασε επιπλέον φάρμες προκειμένου να διατηρήσει το μοναδικό τοπίο της εξοχής και των λόφων. Το 1913, σε ηλικία 47 ετών, παντρεύτηκε τον William Heelis, έναν δικηγόρο της περιοχής από το Hawkshead. Η Πότερ συνέχισε να γράφει και να εικονογραφεί αλλά και να σχεδιάζει εμπορικά είδη βασισμένα στα παιδικά βιβλία της για χάρη του Βρετανού εκδότη Γουόρν μέχρι που τα καθήκοντα της διαχείρισης της γης και η μερική απώλεια της όρασής της την δυσκόλεψαν από το να συνεχίσει.
Η Πότερ πέθανε από πνευμονία και καρδιακή ανεπάρκεια στις 22 Δεκεμβρίου 1943 στο σπίτι της στο Near Sawrey σε ηλικία 77 ετών, αφήνοντας σχεδόν όλη την περιουσία της στον φιλανθρωπικό οργανισμό Εθνική Εμπιστοσύνη για Τοποθεσίες Ιστορικού Ενδιαφέροντος ή Φυσικής Ομορφιάς. Διατήρησε το μεγαλύτερο μέρος της γης που σήμερα αποτελεί το Εθνικό Πάρκο της Λίμνης Ντίστρικτ. Τα βιβλία της Πότερ συνεχίζουν να πωλούνται σε όλο τον κόσμο σε πολλές γλώσσες ενώ οι ιστορίες της γίνονται τραγούδια, ταινίες, μπαλέτο και κινούμενα σχέδια ενώ η ζωή της έγινε τόσο κινηματογραφική όσο και τηλεοπτική ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Διάλυση της Τσεχοσλοβακίας
Η διάλυση της Τσεχοσλοβακίας έλαβε χώρα την 1η Ιανουαρίου 1993 και είχε ως αποτέλεσμα τον διαχωρισμό της σε δυο διαφορετικές χώρες: τη Δημοκρατία της Τσεχίας και τη Σλοβακία. Κάποιες φορές το γεγονός αυτό αναφέρεται και ως Βελούδινο διαζύγιο από την ονομασία της Βελούδινης επανάστασης το 1989 που οδήγησε στην διάλυση του κομμουνιστικού κόμματος και τη διενέργεια ελεύθερων εκλογών.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η Τσεχοσλοβακία δημιουργήθηκε ύστερα από τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1917, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια, όπου ο μέλλον πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας Τόμας Μάζαρικ και άλλοι Τσέχοι και Σλοβάκοι εκπρόσωποι υπέγραψαν τη συμφωνία του Πίτσμπουργκ με σκοπό τη δημιουργία ενός κοινού κράτους που θα αποτελείται από δύο ισότιμα έθνη, τη Σλοβακία και τη Τσεχία. Λίγο αργότερα, ο Έντβαρ Μπένες πίεσε για μεγαλύτερη ενότητα και ένα ενιαίο έθνος.
Πολλοί Σλοβάκοι δεν ήταν όμως υπέρ αυτής της αλλαγής και τον Μάρτιο του 1939, με την έγκριση του Χίτλερ και την πλειοψηφία των Σλοβάκων, δημιουργήθηκε η πρώτη Σλοβακική Δημοκρατία. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Σοβιετική Ένωση κατέλαβε τη χώρα, επέβλεψε την επανένωσή της και τη μετεξέλιξή της σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας.
Διάλυση
Από τη δεκαετία του 1990, το ΑΕΠ της Τσεχικής Δημοκρατίας ήταν περίπου 20% υψηλότερο από αυτό της Σλοβακίας. Η μεταφορά χρημάτων από τον προϋπολογισμό της Τσεχίας στη Σλοβακία, κάτι σύνηθες στο παρελθόν, σταμάτησε τον Ιανουάριο του 1991. Πολλοί Τσέχοι και Σλοβάκοι επιθυμούσαν τη συνέχιση της ύπαρξης μιας ομοσπονδιακής Τσεχοσλοβακίας. Ωστόσο, μια μικρή πλειοψηφία των Σλοβάκων, υποστηρίζει μια πιο χαλαρή μορφή συμβίωσης ή και την πλήρη ανεξαρτησία της. Στα επόμενα χρόνια, τα πολιτικά κόμματα επανέφεραν το θέμα, αλλά η παρουσία των τσεχικών κομμάτων στη Σλοβακία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, και αντιστρόφως. Με σκοπό την ύπαρξη ενός λειτουργικού κράτους, η κυβέρνηση ζήτησε συνεχή έλεγχο από την Πράγα, ενώ οι Σλοβάκοι επεδίωκαν μεγαλύτερη αποκέντρωση.
Το 1992, οι Τσέχοι εκλέγουν τον Βάτσλαφ Κλάους και άλλους, επεδίωξη των οποίων ήταν μια ομοσπονδία ( «βιώσιμη ομοσπονδία») ή δύο ανεξάρτητα κράτη. Ο Βλαντιμίρ Μέτσιαρ και άλλες ηγετικές μορφές της σλοβακικής πολιτικής ήθελαν ένα είδος συνομοσπονδίας. Οι δύο πλευρές ξεκίνησαν συχνές και εντατικές διαπραγματεύσεις τον Ιούνιο. Στις 17 Ιουλίου, το κοινοβούλιο της Σλοβακίας ενέκρινε τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Σλοβακικού έθνους. Έξι ημέρες αργότερα, ο Κλάους και Μέτσιαρ συμφώνησαν τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας σε συνάντησή τους στην Μπρατισλάβα. Ο Τσεχοσλοβάκος πρόεδρος Βάτσλαβ Χάβελ που είχε αντιτεθεί, παραιτήθηκε αντί να επιβλέπει τη διάλυση. Σε δημοσκόπηση του Σεπτεμβρίου 1992, μόνο το 37% και 36% των Σλοβάκων και των Τσέχων αντίστοιχα, ήταν σύμφωνο με τη διάλυση.
Οικονομία
Η διάλυση είχε ορισμένες αρνητικές συνέπειες για τις δύο οικονομίες, ιδιαίτερα το 1993, καθώς είχαν διακοπεί οι παραδοσιακοί δεσμοί που απαιτούνται για την γραφειοκρατία του διεθνούς εμπορίου. Πολλοί Τσέχοι ήλπιζαν ότι τη λύση θα προκαλέσει γρήγορα μεγάλη οικονομική ανάπτυξη στην Τσεχική Δημοκρατία καθώς δεν θα χρειαζόταν να "υποστηρίζουν τη λιγότερο ανεπτυγμένη Σλοβακία". Άλλοι πίστευαν πως με μια αυτόνομη και "ανεκμετάλλευτη" Σλοβακία, υπήρχε το ενδεχόμενο να ματαμορφωθεί σε μια νέα «οικονομική τίγρη». Το τσεχικό κράτος είναι σαφώς πιο ευημερεύον από το σλοβακικό ενώ το Σλοβακικό επίπεδο του ΑΕΠ εξακολουθεί να είναι χαμηλότερο από εκείνο της Τσεχικής Δημοκρατίας. Η αύξηση του ΑΕΠ της Σλοβακίας, όμως ήταν σταθερά υψηλότερο από το Τσεχικό από το 1994 και το χάσμα μεταξύ των δύο κρατών σιγα-σιγά κλείνει.
Νεκρόπολη του Βατικανού
μικρογραφία|Άτομο με τις ιδιότητες του [[Sol Invictus. Λήψη από ψηφιδωτό από τη νεκρόπολη κάτω από τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη.]] Η Νεκρόπολη του Βατικανού βρίσκεται κάτω από την πόλη του Βατικανού, σε βάθη που κυμαίνονται μεταξύ 5-12 μέτρων κάτω από τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Το Βατικανό χρηματοδότησε αρχαιολογικές ανασκαφές (γνωστές και με το ιταλικό τους όνομα scavi) υπό τον Άγιο Πέτρο κατά τα έτη 1940–1949, οι οποίες αποκάλυψαν τμήματα νεκρόπολης που χρονολογούνται στους Αυτοκρατορικούς χρόνους. Το έργο αναλήφθηκε μετά από αίτημα του Πάπα Πίου ΙΔ΄, που επιθυμούσε να ταφεί όσο το δυνατόν πιο κοντά στον Απόστολο Πέτρο. Εκεί βρίσκεται επίσης ο τάφος των Ιουλίων, ο οποίος χρονολογείται στον 3ο ή 4ο αιώνα. Η νεκρόπολη δεν ήταν αρχικά μία από τις Κατακόμβες της Ρώμης, αλλά ένα υπαίθριο νεκροταφείο με τάφους και μαυσωλεία.
Διάλυση της Τσεχοσλοβακίας
Υπηκοότητα
Η διπλή υπηκοότητα μεταξύ των δύο κρατών αρχικά απαγορευόταν. Μόνο χρόνια αργότερα καθέστη δυνατή με απόφαση δικαστηρίων. Ωστόσο, η σημασία της απόφασης ελαττώνεται μετά την ένταξη των δύο χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς η πολιτική της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων εγγυάται στους πολίτες της ΕΕ το δικαίωμα να εργάζονται και να διαμένουν ελεύθερα οπουδήποτε σε αυτή. Στην περίπτωση της κυκλοφορίας μεταξύ της Τσεχικής Δημοκρατίας και της Σλοβακίας, η πολιτική αυτή τέθηκε σε ισχύ από το 2004.
Νεκρόπολη του Βατικανού
Η νεκρόπολη του Βατικανού δεν πρέπει να συγχέεται με τις σπηλιές του Βατικανού, οι τελευταίες από τις οποίες προέκυψαν από την κατασκευή της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου και βρίσκονται στο ισόγειο της παλαιάς βασιλικής του Κωνσταντίνου Α΄.
Διάλυση της Τσεχοσλοβακίας
Υπηκοότητα
Οι πολίτες των δύο χωρών είχαν το δικαίωμα να διασχίζουν τα σύνορα χωρίς διαβατήριο και είχαν το δικαίωμα να εργάζονται οπουδήποτε χωρίς την υποχρέωση λήψης επίσημης άδειας. Οι συνοριακοί έλεγχοι έχουν πάψει να ισχύουν πλήρως από τις 21 Δεκεμβρίου 2007, όταν οι δύο χώρες έγιναν μέλη της συμφωνίας του Σένγκεν.
Νεκρόπολη του Βατικανού
Προέλευση της νεκρόπολης
Η νεκρόπολη του Βατικανού ήταν αρχικά ένας ταφικός χώρος κτισμένος στη νότια πλαγιά του λόφου του Βατικανού, δίπλα στο Ιππόδρομο του Καλιγούλα. Σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο, απαγορευόταν η ταφή των νεκρών μέσα στα τείχη της πόλης. Για τον λόγο αυτό, οι ταφικοί χώροι ξεπήδησαν κατά μήκος των δρόμων έξω από τα τείχη της πόλης. Ένας από αυτούς τους δρόμους, η Βία Κορνελία (Via Cornelia), προχωρούσε βόρεια κατά μήκος του λόφου του Βατικανού.
Διάλυση της Τσεχοσλοβακίας
Γλώσσα
Στην πρώην Τσεχοσλοβακία, το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι, ήταν και ομοσπονδιακό με την τσεχική και σλοβακική γλώσσα να χρησιμοποιούνται σε ίσες αναλογίες στα τηλεοπτικά προγράμματα, αν και οι μεταγλωττισμένες ξένες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές ήταν σχεδόν αποκλειστικά στα τσεχικά. Με αυτό τον τρόπο και τα δύο έθνη ήταν παθητικά δίγλωσσα δηλαδή, ήταν σε θέση να κατανοήσουν, αλλά όχι και να μιλούν απαραίτητα την άλλη γλώσσα. Μετά τη διάλυση, τα νέα τηλεοπτικά κανάλια στην Τσεχική Δημοκρατία σχεδόν σταμάτησαν τη χρήση της σλοβακικής, με αποτέλεσμα οι νέοι Τσέχοι να έχουν σήμερα πολύ χαμηλότερη κατανόηση της γλώσσας αυτής. Τα τσεχικά δελτία ειδήσεων, ωστόσο, άρχισαν πρόσφατα να επαναφέρουν, κάποια θέματα στα σλοβάκικα, από τη Σλοβακία. Επίσης, ο αριθμός των σλοβακικών βιβλίων και εφημερίδων που πωλούνται στην Τσεχική Δημοκρατία έχουν μειωθεί δραστικά.
Νεκρόπολη του Βατικανού
Ο Ιππόδρομος του Καλιγούλα
Στην κορυφή του Ιπποδρόμου που έκτισε ο Καλιγούλας, είχε τοποθετηθεί ένας αιγυπτιακός οβελίσκος. Ο οβελίσκος ήταν εκεί από την αρχαιότητα. Το 1586 μεταφέρθηκε από την αρχική του θέση από τον Ντομένικο Φοντάνα κατόπιν εντολής του πάπα Σίξτου Ε΄, όταν δημιουργήθηκε η Πλατεία του Αγίου Πέτρου.
Η αρχική τοποθεσία ήταν ακριβώς μπροστά από το σημερινό Γραφείο Ανασκαφών (Ufficio Scavi) της "Φαμπρίκα ντι Σαν Πιέτρο" και σημειώνεται με μία πλάκα στο έδαφος.
Διάλυση της Τσεχοσλοβακίας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Τσεχοσλοβακίας
Νεκρόπολη του Βατικανού
Η κατασκευή του Παλαιού Αγίου Πέτρου
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Απόστολος Πέτρος μαρτύρησε το έτος 64 ή 67 επί Αυτοκράτορα Νέρωνα. Ο Πέτρος λέγεται ότι τάφηκε στη νεκρόπολη λόγω της γειτνίασής του με τον Ιππόδορμο του Νέρωνα, όπου είχε μαρτυρήσει. Μετά το Διάταγμα των Μεδιολάνων ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ άρχισε την κατασκευή της πρώτης εκκλησίας του Αγίου Πέτρου, γνωστή και ως Παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Εκείνη την εποχή, η ρωμαϊκή νεκρόπολη ήταν ακόμη σε χρήση. Αυτό είναι γνωστό, διότι βρέθηκε ένα νόμισμα μέσα σε μία τεφροδόχο, που χρονολογείται από το 318 μ.Χ. Στο διάστημα αυτό, η νεκρόπολη προστατευόταν από τον νόμο και ήταν ανέγγιχτη. Ωστόσο ο Κωνσταντίνος Α' αποφάσισε να κτίσει μία βασιλική, η οποία θα βρισκόταν ακριβώς επάνω από τον υποτιθέμενο τάφο του Αποστόλου Πέτρου. Για να αποκτήσει την απαραίτητη έκταση επίπεδης επιφάνειας για την σχεδιαζόμενη κατασκευή, ο Κωνσταντίνος Α' ανέσκαψε τμήμα της νεκρόπολης του λόφου του Βατικανού, το οποίο φαίνεται στο σχήμα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γεμίσει η νεκρόπολη με χώμα και οικοδομικά συντρίμμια, με εξαίρεση τον τάφο του Αγίου Πέτρου, που διατηρήθηκε.
20ος αιώνας
Οι πρώτες ανασκαφές της Νεκρόπολης έγιναν από το 1940 έως το 1949 επί αρχιερατείας του Πίου ΙΒ΄. Σκοπός αυτών των ανασκαφών ήταν να εντοπιστεί ο τάφος του Αγίου Πέτρου, ο οποίος για αιώνες εικαζόταν ότι βρισκόταν κάτω από τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Μία σειρά από μαυσωλεία αποκαλύφθηκαν. Τα μαυσωλεία έφεραν αρχικά τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου Φ, Χ και Ψ. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν λατινικά γράμματα. Το Μαυσωλείο Μ είχε ήδη περιγραφεί το 1574 και το Μαυσωλείο Ο ανακαλύφθηκε κατά την κατασκευή του θεμελίου για το άγαλμα του πάπα Πίου ΣΤ΄. Τα μαυσωλεία R και S ανακαλύφθηκαν, όταν δημιουργήθηκε το νότιο τμήμα του θεμελίου για το κουβούκλιο του Τζιαν-Λορέντσο Μπερνίνι.
Πρώτα κτίστηκε το Α μαυσωλείο. Στα μετέπειτα χρόνια, σε γρήγορη διαδοχή, κτίστηκαν το ένα δίπλα στο άλλο τα μαυσωλεία Β, Γ, Δ και Ε. Το Μαυσωλείο G είναι πολύ πιθανό να είναι από την ίδια εποχή με το Μαυσωλείο Β, ενώ το Μαυσωλείο F πιθανότατα δημιουργήθηκε κατά τη βασιλεία του Αντωνίνου Πίου (138–161 μ.Χ.). Αυτά τα επτά μαυσωλεία τοποθετήθηκαν στη σειρά, κτίστηκαν ως αυτόνομα κτίρια με διαφορετικά ύψη και σχημάτισαν έναν δρόμο μήκους περίπου 32 μέτρων. Σε μεταγενέστερους χρόνους, το κενό καλύφθηκε από τα μαυσωλεία G και O και άλλα κτίρια. Κατά τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Αδριανού κτίστηκε το Μαυσωλείο Ο. Μόνο το Μαυσωλείο Η, από το δεύτερο μισό του 2ου αι. παρεκκλίνει από την ευθεία σειρά, λόγω ενός προκατασκευασμένου Αίθριου. Ως τότε ο Ιππόδορμος δεν ήταν πλέον σε χρήση· έτσι, δεν αποτελούσε πλέον εμπόδιο στην εξάπλωση της νεκρόπολης προς τα νότια. Ο Ιππόδρομος εκείνη την εποχή ήταν ήδη κορεσμένος, κτισμένος πλήρως με διάφορους τάφους. Κοντά στα θεμέλια του οβελίσκου βρέθηκε τάφος της ίδιας εποχής με την κατασκευή του Μαυσωλείου Η. Όταν τελικά ο Ιππόδρομος ισοπεδώθηκε, στην ήδη υπάρχουσα σειρά μαυσωλείων κτίστηκε μία άλλη ομάδα, δηλαδή τα Μαυσωλεία Z, Φ, Χ και Ψ. Την περίοδο από τα τέλη του 2ου αι. έως τα μέσα του 3ου αι. κτίστηκαν μαυσωλεία μαζί με διάφορα αυτοτελή κτήρια. Όλα τα κτίρια εκτός από το Μαυσωλείο R1 είχαν την είσοδό τους προς τα νότια, προς την κατεύθυνση του Ιπποδρόμου και της Via Cornelia.
Τα μαυσωλεία είχαν χρησιμοποιηθεί από πολλές γενιές και τα μοιράζοντο πολλές οικογένειες. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν περίπου 120 ταφές στο Μαυσωλείο ΣΤ και τουλάχιστον 170 στο Μαυσωλείο Η. Ένας κατά προσέγγιση υπολογισμός του αριθμού των ταφών -σωμάτων και τεφροδόχων- στους 22 ανασκαμμένους τάφους, έδωσε έναν αριθμό περισσότερων από 1.000 ταφών. Αυτός ο μεγάλος αριθμός οφείλεται στην υψηλή βρεφική θνησιμότητα και το χαμηλό προσδόκιμο ζωής τον 2ο αι. μ.Χ.
Οι ιδιοκτήτες έξι μαυσωλείων (Α, Γ, Η, Λ, Ν και Ο) έχουν εντοπιστεί από επιγραφές επάνω από την πόρτα της εισόδου. Το Μαυσωλείο Ν είναι ένα παράδειγμα μαυσωλείου, που χρησιμοποιήθηκε από διαφορετικές οικογένειες ταυτόχρονα· η επιγραφή αναφέρει ότι πρόκειται για το μαυσωλείο του Μάρκου Αεούτιου Χαρίτωνος (Marcus Aebutius Charito), αλλά ότι το ένα μισό ανήκει στον Λεύκιο Βολούσιο Σούκεσο (Lucius Volusius Successus) και στη Βολουσία Μεγίστη (Volusia Megiste), οι οποίοι αγόρασαν από κοινού ένα μέρος του.
21ος αιώνας
Περισσότερα από τη νεκρόπολη αποκαλύφθηκαν το 2003, κατά την κατασκευή ενός χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων. Ο χώρος είναι πλέον ανοιχτός στους επισκέπτες.
Ορισμένοι τάφοι έχουν υποστεί αναστηλώσεις, όπως το μετά από δεκάμηνη εργασία Μαυσωλείο Valerii.
Τάφος του Αγίου Πέτρου (Πεδίο P)
Το πεδίο με το όνομα P (Peter Campus) είναι η μικρή περιοχή, στην οποία βρίσκεται ο θεωρούμενος τάφος του Αποστόλου Πέτρου. Ο Πέτρος τάφηκε εδώ σύμφωνα με την παράδοση, μετά το μαρτύριό του στον Ιππόδρομο του Νέρωνα. Περίπου 100 χρόνια μετά το τέλος του Πέτρου, κτίστηκε ένα ιερό επάνω από τον τάφο του. Αυτό το ιερό βρίσκεται δίπλα στο λεγόμενο Κόκκινο Τείχος. Αμέσως δίπλα στον θεωούμενο τάφο του Πέτρου, βρέθηκαν κάποιοι άλλοι τάφοι. Η διάταξη των τάφων υποδηλώνει ότι ο τόπος του τάφου του Πέτρου ήταν ο τόπος κάποιας πρώιμης λατρείας. Το ιερό, που ονομάζεται επίσης «Τρόπαιο του Γάιου», πήρε το όνομά του από τον θεολόγο Γάιο της Ρώμης που έζησε στη Ρώμη την εποχή του πάπα Ζεφύρινου (198-217 μ.Χ.). Εξετάστε αυτό το απόφθεγμα από τον Ευσέβιο Καισαρείας: Μπορώ να δείξω τα τρόπαια των αποστόλων. Διότι αν θες να πας στο Βατικανό ή στην οδό προς την Όστια, θα βρεις τρόπαια εκείνων που ίδρυσαν αυτή την εκκλησία. Ο ελληνικός όρος που χρησιμοποιούσε ο Γάιος — τρόπαιον — σημαίνει συνήθως μνημείο νίκης. Ο Ευσέβιος ερμήνευσε το απόσπασμα 100 χρόνια αργότερα ως ένδειξη τιμητικών τάφων. Στη δεξιά πλευρά του «Τροπαίου του Γάιου» είναι προσαρτημένο σε ορθή γωνία, το λεγόμενο Τείχος των Γκράφιτι, που πήρε το όνομά του από τον μεγάλο αριθμό λατινικών γκράφιτι που βρίσκονται εκεί. Κατά τις ανασκαφές στον τάφο δεν βρέθηκαν τα λείψανα του Αποστόλου Πέτρου. Υπήρχαν, ωστόσο, σε μία μαρμάρινη τρύπα του τοίχου του γκράφιτι, μερικά ανθρώπινα οστά. Η αρχαιολόγος Mαργκερίτα Γκραντούτσι πρότεινε ότι κατά τη διάρκεια της κατασκευής της βασιλικής του Κωνσταντίνου, τα λείψανα του Αποστόλου Πέτρου αφαιρέθηκαν από τον αρχικό του τάφο και τοποθετήθηκαν στο άνοιγμα. Ο αρχαιολόγος έδειξε επιγραφές στον τοίχο πίσω από το μνημείο του πυλώνα, συμπεριλαμβανομένων των γραμμάτων PETR… EΝ I, ως τον χαρακτηρισμό των λειψάνων του Πέτρου. Άλλοι αρχαιολογικοί χώροι στη Ρώμη έχουν επίσης παρόμοια γκράφιτι, υποδηλώνοντας ότι εκεί γίνεται μία ανάμνηση (από Χριστιανούς) για τον Πέτρο και τον Παύλο ως μαρτύρων. Στις 26 Ιουνίου 1968 ο πάπας Παύλος VI ανακοίνωσε, ότι μετά από επιστημονική μελέτη τα λείψανα του Αγίου Πέτρου είχαν αναγνωριστεί πειστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρώμη
Ελάζιγκσπορ
Η Ελάζιγκσπορ είναι μια τούρκικη ποδοσφαιρική ομάδα. Συμμετέχει στην Σούπερ Λιγκ Τουρκίας. Ιδρύθηκε το 1967. Έδρα της ομάδας είναι το Elazığ Atatürk Stadium, χωρητικότητας 13923 θεατών. Έχει 3 συμμετοχές στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας, 7 συμμετοχές στη Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας, 5 συμμετοχές στη δεύτερη κατηγορία και μία στην τρίτη κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας
Τζάνετ Μοντγκόμερι του Έγκλιντον και του Γουίντον
Η Τζάνετ Μοντγκόμερι του Έγκλιντον και του Γουίντον (Janet Montgomerie of Eglinton and Winton, γεννημένη ως Τζάνετ Λουκρητία Κάνινγκχεϊμ Janet Lucretia Cuninghame 1854 - 6 Οκτωβρίου 1923) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα και διοικητής του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού.
Βιογραφία
Στις 13 Νοεμβρίου 1873 παντρεύτηκε τον Γεώργιο, Κόμη του Έγκλιντον και του Γουίντον. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1923 στη Γλασκώβη σε ηλικία 69 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες κόμισσες
Καβάγια
Η Καβάγια (αλβανικά: Kavajë, Καβάι) είναι πόλη της κεντρικής Αλβανίας, κοντά στις ακτές της Αδριατικής και περίπου 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Δυρραχίου. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 20.192 κατοίκους (απογραφή 2011). Η Καβάγια είναι έδρα δήμου, ο οποίος, εκτός της πόλης, περιλαμβάνει και τα περίχωρα.
Γεωγραφία
Η Καβάγια βρίσκεται σε υψόμετρο 8 μέτρων από το επίπεδο της θάλασσας σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από τις ακτές τις Αδριατικής. Ανατολικά της πόλης βρίσκονται λοφώδεις εκτάσεις οι οποίες εκτείνονται μέχρι τα Τίρανα. Στα δυτικά μερικοί λόφοι διαχωρίζουν την πόλη από τη θάλασσα. Μεταξύ αυτών των λόφων, υπάρχει μια πεδιάδα πλάτους 6 χιλιομέτρων η οποία εκτείνεται από τον κόλπο του Δυρραχίου στα βορειοδυτικά έως τον ποταμό Σκούμπιν στα νοτιοανατολικά, και ενώνεται με τις πεδιάδες της περιοχής Μυζέκε στα νότια.
Το κλίμα στην Καβάγια είναι μεσογειακό. Τα καλοκαίρια είναι συνήθως ζεστά και ξηρά, ενώ οι χειμώνες ήπιοι με αρκετές βροχοπτώσεις. Η μέση ετήσια θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 15,5 and 16°C.
Ο δήμος της Καβάγια καλύπτει το βόρειο τμήμα της πρώην ομώνυμης επαρχίας. Μέχρι το 2015, η έκταση του δήμου περιοριζόταν στην πόλη. Τότε ο δήμος της Καβάγια συγχωνεύθηκε με τους δήμους Γκόλεμ (6.994 κάτοικοι), Χελμές (3.139 κάτοικοι), Λουζ ι βογκέλ (4.735 κάτοικοι) και Σινέι (5.034 κάτοικοι).
Ιστορία
Το 1081 καταγράφηκαν οι πρώτοι οικισμοί βορειοδυτικά του παρόντος αστικού ιστού. Μεταξύ 1430 και 1431 καταγράφηκε σε έναν οθωμανικό κατάλογο οικισμός με όνομα Καβάλυε ο οποίος είχε 16 οικίες. Λόγω της στρατηγικής σημασίας θέσης του επί της αρχαίας Εγνατίας Οδού το χωριό αναπτύχθηκε και το 1583 αριθμούσε 150 οικίες. Σταδιακά στον οικισμό δημιουργήθηκε ένα εμπορικό κέντρο όπου πραγματοποιούνταν αγοραπωλησίες των περιφερειακών αγροτικών προϊόντων. Υπήρχαν ξενώνες, πανδοχεία και φούρνοι για τους ταξιδιώτες καθώς και διάφοροι τεχνίτες και μεταλλουργοί. Στις αρχές του 17ου αιώνα το Καβάλυε είχε μετατραπεί σε κωμόπολη, κάτι που έγινε κυρίως λόγω του Δυρραχίου το οποίο έχανε εμπορική σημασία. Σε σύντομο διάστημα είχε τις διπλάσιες οικίες από το Δυρράχιο: ο γνωστός Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή ανέφερε πως το 1670 ο οικισμός είχε 400 οικίες, 200 καταστήματα και εργαστήρια στην αγορά καθώς και τέσσερα τεμένη τα οποία χρονολογούνταν από το 1561, το 1589, το 1625 και το 1652. Και τα τέσσερα καταστράφηκαν κατά τον 20ό αιώνα, όταν πολλά ιστορικά κτίρια κατεδαφίστηκαν εν μέρει λόγω των πολέμων αλλά και λόγω μέτρων πολεοδομικού σχεδιασμού. Έχουν διατηρηθεί μόνο τμήματα του τεμένους Κουμπελιέ από μεταγενέστερη εποχή (1735-1736) αλλά και ο πύργος του ρολογιού από το 1817. Η Καβάγια ήταν γνωστή για τα κεραμικά και τα κιλίμια της.
Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικής περιόδου, η Καβάγια έγινε βιομηχανική πόλη καθώς και περιφερειακό αγροτικό κέντρο. Οι κάτοικοι της πόλης ήταν από τους πρώτους που διαμαρτυρήθηκαν για τη μη ικανοποίηση τους από το καθεστώς αλλά και την κακή κατάσταση της χώρας το 1990. Τον Μάρτιο, κάτοικοι της πόλης διαμαρτυρήθηκαν για την έλλειψη ελευθερίας και δημοκρατίας. Σε συγκρούσεις με την αστυνομία, ένας νέος άνδρας σκοτώθηκε.
Αξιοθέατα
Στην Καβάγια διατηρούνται ακόμη μερικά κτίρια από την οθωμανική περίοδο. Γύρω από την πλατεία στο κέντρο της πόλης βρίσκονται ο πύργος του ρολογιού (αλβ: Kulla e Sahatit) από το 1817 και ένα απλοποιημένο αντίγραφο του τεμένους Κουμπέλιε, το οποίο κατασκευάστηκε μεταξύ 1735 και 1736. Στην πλευρά του τεμένους επί της κεντρικής οδού υπάρχουν επίσης τα ερείπια μιας στοάς ενός παλαιότερου τεμένους. Το οθωμανικό τμήμα της παλαιάς πόλης έχει διατηρηθεί ελάχιστα μιας και πάνω του έχουν κτιστεί νέα κτίρια. Ένα παράδειγμα τέτοιας αρχιτεκτονικής βρίσκεται στο Εθνογραφικό Μουσείο, το οποίο στεγάζεται σε κτίσμα του 18ου αιώνα. Η πέτρινη γέφυρα του Μπουκάκι χτίστηκε επίσης την οθωμανική περίοδο, κατά τον 17ο αιώνα.
Υπάρχουν επίσης κι άλλα αξιοθέατα στην περιοχή, όπως η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής του 1280 στο χωριό Κέτα αλλά και το οχυρό Μπαστόβα το οποίο κατασκευάστηκε μεταξύ 6ου και 15ου αιώνα πλησίον του ποταμού Σκούμπιν.
Πολιτιστικά στοιχεία
Εκτός από το Εθνογραφικό Μουσείο, το Ιστορικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1976, ενώ το Πολιτιστικό Μέγαρο μαζί με τη βιβλιοθήκη (που έχει συλλογή 35.000 τίτλων ) είναι περαιτέρω πολιτιστικά στοιχεία.
Αθλητισμός
Η ομάδα της πόλης ΚΣ Μπέσα Καβάγια αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία του Αλβανικού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου.
Μεταφορές
Οι οδοί, στις οποίες η Καβάγια χρωστά τον σχηματισμό της, χαρακτηρίζουν ακόμη την πόλη. Η Καβάγια βρίσκεται στο σταυροδρόμι των οδών που συνδέουν τα Τίρανα και το Δυρράχιο με τη νότια Αλβανία καθώς και το λιμάνι του Δυρραχίου με τη Βόρεια Μακεδονία. Από το 2000 υπάρχει περιφερειακή οδός γύρω από την πόλη. Όπως και οι κύριες οδοί, η πόλη εκτείνεται σε κατεύθυνση βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά.
Στην πόλη υπάρχει επίσης σιδηροδρομικός σταθμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Αβδέλλα Έβρου
Η Αβδέλλα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Μεταξάδων, του δήμου Διδυμοτείχου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Έβρου, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Διδυμοτείχου του νομού Έβρου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης.
Γεωγραφία
Η Αβδέλλα βρίσκεται στο Δ.ΒΔ. τμήμα του νομού Έβρου, δίπλα στην δυτική όχθη του Ερυθροπόταμου και κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 112 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης (μέσω Τυχερού).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1924 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μεταξάδων του νομού Έβρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεταξάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεταξάδων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μεταξάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Διδυμοτείχου.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται με την παλαιότερη ονομασία Αβδουλάκιοϊ ή Αμπντουλάκιοϊ. Το 1922 κατοικήθηκε από 20 περίπου οικογένειες που ήρθαν από τα χωριά Λιβαδιού και Τσικαρδικλί της Βουλγαρίας και Κωστή της Ανατολικής Θράκης (οι τελευταίοι όμως σύντομα -το 1926- έφυγαν από το χωριό και μετεγκαταστάθηκαν κοντά σε άλλους συγχωριανούς τους, στο χωριό Φυλακτό του Δήμου Τυχερού). Το 1947, η περιοχή κοντά στο χωριό δοκιμάστηκε από τις, τραγικές για τη χώρα, αιματηρές συμπλοκές του Εμφυλίου Πολέμου, με πολλούς νεκρούς και τραυματίες.
Παράδοση
Ο μύθος θέλει το χωριό να ιδρύεται τη δεκαετία του 1760 από τον Τούρκο γελαδάρη Αμπτουλάχ, έναν από τους δύο Τούρκους που γλίτωσε από τη σφαγή των κατοίκων του τούρκικου χωριού Γκιουνιουκλί, το οποίο το κατέκαψε ο Σουλτάνος επειδή βιοπραγούσαν εναντίον των γύρω ελληνικών χωριών και ιδιαίτερα του χωριού Γιακούπ-Ντουγαντζή. Συγκεκριμένα, έκλεβαν τις περιουσίες τους, σκότωναν για ασήμαντη αφορμή, κι ακόμη έπαιρναν στα σπίτια τους, τις χριστιανές νύφες την πρώτη νύχτα του γάμου τους και μετά από τρία μερόνυχτα. Ο Αμπτουλάχ ως γελαδάρης του χωριο, δηλαδή έβοσκε ζώα άλλων ιδιοκτητών, ήταν στην ύπαιθρο όταν οι γενίτσαροι κύκλωσαν το χωριό και του έβαλαν φωτιά. Όταν είδε την καταστροφή, κυνήγησε τα ζωντανά όπως-όπως και αυτά πέρασαν αλαφιασμένα το ποτάμι έστριψαν λίγο ανατολικά και σταμάτησαν μόνα τους σε ένα σημείο. Σε αυτό ακριβώς το σημείο διάλεξε ο Αμπτουλάχ να κτίσει το σπίτι του και να δημιουργήσει οικογένεια, η οποία πληθαίνοντας έφτιαξε το χωριό.
Ορυκτολογία
Σύμφωνα με διδακτορική διατριβή του Τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στην περιοχή Ξεροβουνίου Αβδέλλας, υπάρχουν άφθονα ζεολιθοφόρα ηφαιστειοκλαστικά ιζήματα, τα οποία περιέχουν κατά μέσο όρο 57% κ.β. ζεόλιθο τύπου HEU, 6% κ.β. σμεκτίτη, 3% κ.β. μαρμαρυγία (συνολικά 66% κ.β. μικροπορώδη ορυκτά), 19% κ.β. άστριους, 10% κ.β. χριστοβαλίτη και 5% κ.β. χαλαζία (συνολικά 34% μη μικροπορώδη ορυκτά). Τα ορυκτολογικά και φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των ιζημάτων, καθιστούν το ζεολιθοφόρο πέτρωμα του Νοτίου Ξεροβουνίου, κατάλληλο για πιθανές περιβαλλοντικές εφαρμογές όπως: βελτίωση της ποιότητας του πόσιμου νερού, επεξεργασία επεξεργασία αστικών, βιομηχανικών και γεωργικών υγρών αποβλήτων, επεξεργασία της λυματολάσπης, καθαρισμό ραδιενεργών υγρών, βελτίωση της ποιότητας των υδάτινων οικοσυστημάτων, ιχθυοκαλλιέργειες, βελτιωτικό όξινων και αλκαλικών εδαφών και γεωργικών καλλιεργειών, έλεγχο της δυσοσμίας, καθαρισμό πετρελαιοκηλίδων, καθαρισμό και ξήρανση αερίων, καθώς και εμπλουτισμό οξυγόνου και κλιματισμό κτιρίων. (Πηγή: Διδακτορική διατριβή Ευάγγελου Τζάμου, στο Τμήμα Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)
Αρχιτεκτονική
Πολλά σπίτια του χωριού είναι κτισμένα με τον τρόπο δόμησης του παραδοσιακού οικισμού της περιοχής των Μεταξάδων, από ντόπιο λίθο ορυσσόμενο από τα παρακείμενα λατομεία. Τα κτήρια είναι απλά σε κάτοψη, σε σχήμα καθαρού ορθογώνιου παραλληλογράμμου ή με διαφοροποιημένη την πίσω πλευρά τους, και ανήκουν στον πλατυμέτωπο τύπο.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας Πλάζοφ
μικρογραφία|415x415εσ|Το στρατόπεδο του Πλάζοφ το 1942 Το στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας Πλάζοφ (προφορά στα πολωνικά: [ˈpwaʂuf]) ή Κρακοβίας-Πλάζοφ ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί υπό τη διοίκηση των SS στο Πλάζοφ, ένα νότιο προάστιο της Κρακοβίας, στο Γενικό Κυβερνείο της κατεχόμενης Πολωνίας στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι περισσότεροι από τους κρατούμενους ήταν Πολωνοί Εβραίοι, οι οποίοι ήταν ο κύριος στόχος εξολόθρευσης της ναζιστικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Πολλοί κρατούμενοι εκτελέστηκαν ή πέθαναν λόγω καταναγκαστικής εργασίας και κακών συνθηκών στο στρατόπεδο. Το στρατόπεδο εκκενώθηκε τον Ιανουάριο του 1945, πριν από την απελευθέρωση της περιοχής από τον Κόκκινο στρατό στις 20 Ιανουαρίου.
Ιστορικό
Αρχικά το στρατόπεδο συγκέντρωσης Πλάζοφ προοριζόταν ως στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και κατασκευάστηκε στα θεμέλια δύο πρώην εβραϊκών νεκροταφείων (συμπεριλαμβανομένου του Νέου Εβραϊκού Νεκροταφείου). Συγκροτήθηκε με φυλακισμένους από την εκκαθάριση του Γκέτο της Κρακοβίας, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 13-14 Μαρτίου 1943 ,με τις πρώτες εκτοπίσεις των Εβραίων Barrackenbau από το Γκέτο στις 28 Οκτωβρίου 1942. Το 1943 το στρατόπεδο επεκτάθηκε και έγινε κύριο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Δομή και λειτουργία
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Κρακοβίας-Πλάζοφ χωρίστηκε σε πολλά τμήματα. Υπήρχε ένας ξεχωριστός χώρος για το προσωπικό του στρατοπέδου, για τις εγκαταστάσεις καταναγκαστικής εργασίας και μια περαιτέρω υποδιαίρεση μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων. Αν και χωρισμένοι, οι άνδρες και οι γυναίκες κατάφεραν να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους. Υπήρχε επίσης ένας ιδιωτικός στρατώνας για την εβραϊκή αστυνομία του στρατοπέδου και τις οικογένειές τους. Ενώ η κύρια λειτουργία του στρατοπέδου ήταν η καταναγκαστική εργασία, το στρατόπεδο λειτούργησε επίσης ως τόπος μαζικής δολοφονίας κρατουμένων καθώς και κρατουμένων που έφερναν από αλλού. Οι κύριοι στόχοι ήταν οι ηλικιωμένοι και οι άρρωστοι. Δεν υπήρχαν θάλαμοι αερίων ή κρεματόρια και για αυτό το λόγο οι μαζικές δολοφονίες πραγματοποιούνταν με πυροβολισμούς.
Προσωπικό
Υπό τη διοίκηση του Άρνολντ Μπύσερ, του δεύτερου διοικητή του στρατοπέδου, οι κρατούμενοι δεν βίωσαν εκτελέσεις με πυροβόλα όπλα ή απαγχονισμούς. Ωστόσο, το 1943, το στρατόπεδο έγινε διαβόητο για το κλίμα τρομοκρατίας, όταν ο Άμον Γκετ, διοικητής των SS από τη Βιέννη, ανέλαβε ως διοικητής του στρατοπέδου. Ήταν σαδιστικός στη μεταχείριση και στη δολοφονία των κρατουμένων. Οι μάρτυρες είπανε ότι δεν θα ξεκινούσε ποτέ το πρωινό του χωρίς να πυροβολήσει τουλάχιστον ένα άτομο. Την πρώτη ημέρα του ως διοικητής, σκότωσε δύο Εβραίους αστυνομικούς και ανάγκασε τους φυλακισμένους να παρακολουθούν. Στις 13 Μαρτίου 1943, επέβλεψε την εκκαθάριση του γειτονικού γκέτο της Κρακοβίας, αναγκάζοντας όσους Εβραίους που θεωρούνταν ικανοί να εργαστούν να μεταβούν στο στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας του Πλάζοφ. Εκείνοι που θεωρήθηκαν ακατάλληλοι για εργασία είτε στάλθηκαν στο Άουσβιτς είτε εκτελέστηκαν επί τόπου. Οι κρατούμενοι κλήθηκαν να αφήσουν τα παιδιά τους πίσω με την υπόσχεση ότι θα τα φρόντιζαν. Στην πραγματικότητα όμως μεταφέρθηκαν σε ορφανοτροφείο και δολοφονήθηκαν. Κάποιοι κατάφεραν και μετέφεραν τα παιδιά τους μέσα στο στρατόπεδο. Εάν ένας φυλακισμένος προσπαθούσε να δραπετεύσει από το στρατόπεδο, ο Γκετ πυροβολούσε 10 φυλακισμένους ως τιμωρία. Ο Γκετ απελευθέρωνε επίσης τους γερμανικούς μολοσσούς του για να επιτεθούν σε κρατούμενους, αν δεν του άρεζε η έκφραση τους. Το προσωπικό που ήταν υπό την επίβλεψή του ήταν κυρίως μη Γερμανοί. Αποτελούταν από 206 Ουκρανούς από το προσωπικό των SS των ανδρών Τραβνίκι, 600 Γερμανούς της μονάδας «νεκροκεφαλές» των SS (1943-1944), και μερικές γυναίκες των SS, συμπεριλαμβανομένων της Γκετρούντ Χάιζε, Λουίζε Νταντ και Άλις Ορλόβκι.
Οι γυναίκες φρουροί αντιμετώπιζαν τους κρατούμενους εξίσου βίαια με τους άντρες: «Όταν φορτωθήκαμε στο τρένο στο Πλάζοφ, μια γυναίκα των SS με χτύπησε στο κεφάλι. Ήταν τόσο βίαιες, βάναυσες και σαδιστικές, περισσότερο από τους άντρες. Ήταν γυναίκες και κανονικά περιμέναμε καλοσύνη, ήταν σοκαριστικό. Αλλά φυσικά, μερικές ήταν χοντρές, ογκώδεις και άσχημες.» μικρογραφία|266x266εσ|Η βίλλα του Άμον Γκετ στο Πλάζοφ όπως είναι σήμερα μετά από έργα συντήρησης|εναλλ.= Η Εβραϊκή αστυνομία δημιουργήθηκε από το προσωπικό του στρατοπέδου. Σε αυτούς δόθηκαν διπλές μερίδες παχύρρευστης σούπας, σε αντίθεση με την τυπική υδάτινη σούπα και μία ολόκληρη φρατζόλα μη μολυσμένου ψωμιού. Ωστόσο, τα οφέλη ήρθαν με το κόστος να αναγκάζονται να χτυπούν κρατούμενους με τα μαστίγια που τους παρείχαν οι Ναζί.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1944, ο Γκετ απομακρύνθηκε από τη θέση του και κατηγορήθηκε από τα SS για κλοπή εβραϊκής περιουσίας (που ανήκε στο κράτος, σύμφωνα με τη ναζιστική νομοθεσία), μη παροχή επαρκούς τροφής στους κρατούμενους, παραβίαση των κανονισμών του στρατοπέδου συγκέντρωσης σχετικά με τη μεταχείριση και την τιμωρία των κρατουμένων, καθώς και τη μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση στα αρχεία του προσωπικού από κρατούμενους και αξιωματικούς. Τη διοίκηση του στρατοπέδου ανέλαβε ο SS-Obersturmführer Άρνολντ Μπύσερ, ο οποίος βελτίωσε τη διατροφή των κρατουμένων επιτρέποντας τη χορήγηση αυγών, ζάχαρης και γάλατος σε σκόνη.
Η ζωή στο στρατόπεδο
Το στρατόπεδο ήταν «Arbeitslager» (στρατόπεδο εργασίας), που υποχρέωνε τους κρατούμενους σε καταναγκαστική εργασία σε πολλά εργοστάσια εξοπλισμού και σε ένα λατομείο. Οι περισσότεροι ήταν Πολωνοί Εβραίοι, ενώ σε σύγκριση με άλλα στρατόπεδα, υπήρχε σε αυτό μεγάλος αριθμός γυναικών και παιδιών. Ένας μεγάλος αριθμός κρατουμένων από την Ουγγαρία ήταν γυναίκες. Το ποσοστό θανάτων στο στρατόπεδο ήταν πολύ υψηλό. Πολλοί κρατούμενοι πέθαναν από τύφο, πείνα και εκτελέσεις. Επειδή οι εγκαταστάσεις εργασίας είχαν σχεδιαστεί για άνδρες, οι γυναίκες είχαν μικρότερες πιθανότητες επιβίωσης. Το στρατόπεδο Πλάζοφ έγινε ιδιαίτερα γνωστό τόσο για τις μεμονωμένες εκτελέσεις όσο και για τους μαζικούς τουφεκισμούς που πραγματοποιήθηκαν στο Hujowa Górka: ένας μεγάλος λόφος κοντά στο στρατόπεδο που χρησιμοποιούνταν συχνά για εκτελέσεις. Περίπου 8.000 θάνατοι έλαβαν χώρα έξω από τους φράκτες του καταυλισμού, με φυλακισμένους να οδηγούνται για εκτέλεση τρεις έως τέσσερις φορές την εβδομάδα. Τα καλυμμένα φορτηγά από την Κρακοβία έφταναν το πρωί. Οι καταδικασμένοι έμπαιναν σε μια τάφρο στην πλαγιά του λόφου Hujowa Górka, διατάζονταν να βγάλουν τα ρούχα τους και να στέκονται γυμνοί, και στη συνέχεια τους πυροβολούσαν. Στη συνέχεια, τα σώματά τους καλύπτονταν με χώμα, στρώση πάνω στη στρώση. Κατά τη διάρκεια αυτών των μαζικών εκτελέσεων, όλοι οι άλλοι κρατούμενοι αναγκάζονταν να παρακολουθούν. Στις αρχές του 1944, έγινε εκταφή και κάψιμο όλων των πτωμάτων με σκοπό να εξαφανιστούν τα στοιχεία των μαζικών δολοφονιών. Αργότερα, μάρτυρες κατέθεσαν ότι 17 φορτία ανθρώπινης τέφρας απομακρύνθηκαν από το σημείο καύσης και διασκορπίστηκαν στην περιοχή.
Αν και το φαγητό ήταν λιγοστό, οι τρόφιμοι που διέθεταν κάποια ζλότι μπορούσαν να αγοράσουν επιπλέον φαγητό. Αναπτύχθηκε επίσης ένα σύστημα συναλλαγής με ανταλλαγή τροφίμων. Για παράδειγμα, δύο μερίδες σούπας ήταν ίσες με μισή φρατζόλα ψωμιού.
Όταν ο Γκετ έλαβε ειδοποίηση για νέα άφιξη κρατουμένων, αποφάσισε να κάνει μεταγωγές των κρατουμένων στο Άουσβιτς. Στις 14 Μαΐου 1944, ο Γκετ διέταξε να σταλούν όλα τα παιδιά στο «νηπιαγωγείο». Ωστόσο, στην πραγματικότητα τα παιδιά στάλθηκαν στο Άουσβιτς όπου στις 15 Μαΐου κατέληξαν όλα στους θαλάμους αερίων.
Εξωτερική βοήθεια
Οι κρατούμενοι μπορούσαν επίσης να βασίζονται σε κάποια εξωτερική βοήθεια. Το Jüdische Unterstützungsstelle (υπηρεσία υποστήριξης Εβραίων), μια ομάδα υποστήριξης που ανέχονταν οι Γερμανοί, παρείχε στους κρατούμενους τροφή και ιατρική βοήθεια. Το Zehnerschaft ήταν ομάδα γυναικών που υποστήριζε επίσης τους κρατούμενους. Ο Πολωνικός Οργανισμός Πρόνοιας έστειλε φαγητό σε Πολωνούς κρατούμενους και μερικοί από αυτούς το μοιράστηκαν με τους Εβραίους συγκρατούμενους τους. Υπήρχαν επίσης άτομα όπως ο Στανισλάβ Ντομπροβόλσκι, ο επικεφαλής του Συμβουλίου Βοήθειας στους Εβραίους (Żegota) στη Κρακοβία, και ο Ταντέους Πανκιέβιτς, ένας φαρμακοποιός, που βοήθησαν τους κρατούμενους.
Τιμωρίες
Ο Γκετ και το υπόλοιπο προσωπικό του καταυλισμού τιμωρούσαν τους κρατούμενους για διάφορες πράξεις. Οποιαδήποτε ενέργεια που θεωρούταν σαμποτάζ, όπως το λαθρεμπόριο αντικειμένων στο στρατόπεδο, η παραβίαση εντολών ή η μεταφορά επιπλέον τροφής στα ρούχα κάποιου, ήταν αδικήματα που τιμωρούνταν με θάνατο. Οι φυλακισμένοι είχαν προειδοποιηθεί πως αν επιχειρούσαν να δραπετεύσουν, κάθε μέλος της οικογένειάς τους, ακόμη και αθώοι ξένοι, θα εκτελούνταν. Όσον αφορά τις μεθόδους εκτέλεσης, ο θάνατος δια απαγχονισμού ήταν η μέθοδος προτίμησης του Γκετ. Για μια κανονική τιμωρία, ο κρατούμενος μαστιγωνόταν εικοσιπέντε φορές στους γλουτούς.
Ελπίδα για τους φυλακισμένους
Ενώ στην καθημερινότητα των κρατουμένων κυριαρχούσε ο φόβος και η λιμοκτονία, υπήρχαν κάποια σημεία ελπίδας για επιβίωση. Κυκλοφορούσαν πάντα φήμες για τη ρωσική πρόοδο στο μέτωπο που θα οδηγούσε και στην απελευθέρωσή τους. Ο Όσκαρ Σίντλερ, μέλος του Ναζιστικού Κόμματος που έσωσε 1.200 Εβραίους, ήταν επίσης μία βασική φιγούρα. Ενώ οι κρατούμενοι φοβόντουσαν πάντα τη μεταφορά στο Άουσβιτς, αυτό που πάντα αναζητούσαν ήταν η μεταφορά στο στρατόπεδο εργασίας του Μπρούνλιτς στην Τσεχοσλοβακία. Εκεί βρισκόταν το εργοστάσιο σμάλτου του Σίντλερ. Ο Σίντλερ ήταν γνωστός για τη συμπόνια του προς τους Εβραίους. Δεν χτύπησε ποτέ κανέναν, ήταν πάντα ευγενικός και χαμογελούσε συχνά στους εργαζόμενους. Όποιος είχε συγγενείς και φίλους που δούλευαν για τον Σίντλερ, είχε μεγαλύτερη πιθανότητα να μπει το όνομά του στον κατάλογο για μεταφορά.
Απόκρυψη των αποδεικτικών στοιχείων
Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1944, έγινε μια σειρά μεταφορών κρατουμένων από το στρατόπεδο Πλάζοφ στα στρατόπεδα των Άουσβιτς, Στούττοφ, Φλόσενμπουργκ, Μαουτχάουζεν και άλλων. Τον Ιανουάριο του 1945, ο τελευταίος από τους κρατούμενους και το προσωπικό του στρατοπέδου έφυγαν από το στρατόπεδο σε πορεία θανάτου προς το Άουσβιτς. Αρκετές γυναίκες φύλακες των SS ήταν μέρος της ομάδας που τους συνόδευε. Πολλοί από τους επιζήσαντες της πορείας σκοτώθηκαν κατά την άφιξη. Όταν οι Ναζί συνειδητοποίησαν ότι οι Σοβιετικοί πλησίαζαν στην Κρακοβία, διέλυσαν εντελώς το στρατόπεδο, αφήνοντας μόνο ένα κενό χώρο. Όλα τα πτώματα που είχαν ταφεί στο παρελθόν σε διάφορους μαζικούς τάφους, εκταφίστηκαν και κάηκαν επιτόπου. Στις 20 Ιανουαρίου 1945, όταν ο Κόκκινος Στρατός έφτασε στο σημείο, βρήκε μόνο ένα κομμάτι άγονης γης.
Μνήμη
Μια εκδοχή του στρατοπέδου εμφανίζεται στην ταινία Η λίστα του Σίντλερ (1993) και αναφέρεται στη διάσωση Εβραίων από τον Όσκαρ Σίντλερ. Δεδομένου ότι η περιοχή Πλάζοφ είναι πλέον ένα φυσικό καταφύγιο, ο σκηνοθέτης Στίβεν Σπίλμπεργκ δημιούργησε ένα αντίγραφο του στρατοπέδου περίπου εκατό μέτρα μακριά.
Κάθε χρόνο, το στρατόπεδο αποτελεί το τελικό σημείο της πορείας Μνήμης που γίνεται στα μέσα Μαρτίου ως ένδειξη σεβασμού στα θύματα του Ολοκαυτώματος.