cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MAN SE
Ίδρυση
Ενώ η εστίαση αρχικά παρέμεινε στην εξόρυξη μεταλλευμάτων και την παραγωγή σιδήρου στην περιοχή του Ρουρ, η μηχανολογία κατέστη ο κυρίαρχος κλάδος των επιχειρήσεων στο Augsburg και στη Νυρεμβέργη. Υπό τη διεύθυνση του Heinrich von Buz, ο Maschinenfabrik Augsburg μεγάλωσε από μια μεσαίου μεγέθους επιχείρηση 400 εργαζομένων σε μια μεγάλη επιχείρηση με 12.000 εργαζόμενους μέχρι το έτος 1913.
Ο σιδηρόδρομος, η πρόωση και η κατασκευή χάλυβα ήταν τα μεγάλα θέματα αυτής της φάσης. Οι πρώτοι προκάτοχοι του MAN ήταν υπεύθυνοι για πολλές τεχνολογικές καινοτομίες. Η επιτυχία των πρώτων επιχειρηματιών και μηχανικών του MAN όπως ο Heinrich Gottfried Gerber, βασίστηκε σε ένα μεγάλο άνοιγμα προς τις νέες τεχνολογίες. Κατασκεύασαν το μονοπώλιο Wuppertaler (" Wuppertaler Schwebebahn ") και τις πρώτες θεαματικές χαλύβδινες γέφυρες όπως το Großhesseloher Brücke στο Μόναχο το 1857 και τη σιδηροδρομική γέφυρα Müngsten μεταξύ 1893 και 1897. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Σιδηροδρομική ανάρτηση στο Wuppertal, Γερμανία, κατασκευή MAN-Werk Gustavsburg Η εφεύρεση του περιστροφικού εκτυπωτικού τύπου επέτρεψε την άφθονη εκτύπωση βιβλίων και εφημερίδων και από το 1893 ο Rudolf Diesel προβληματίστηκε για τέσσερα χρόνια με μελλοντικούς μηχανικούς της MAN σε εργαστήριο στο Augsburg έως ότου ολοκληρώθηκε ο πρώτος του κινητήρας Diesel και ήταν πλήρως λειτουργικός. μικρογραφία|244x244εσ| Η πρώτη μηχανή του Rudolf Diesel. Το 1921, η πλειοψηφία της MAN αναλήφθηκε από την Gutehoffnungshütte Actienverein für Bergbau und Hüttenbetrieb, Sterkrade (GHH), η οποία ιδρύθηκε το 1873. Μέσα από καλά προσανατολισμένες μετοχές και εξαγορές βιομηχανιών μεταποίησης, όπως η Deutsche Werft (1918), η Ferrostaal (1921), η Deggendorfer Werft und Eisenbau (1924), η MAN προχώρησε σε μια πανελλαδική επιχείρηση με προσωπικό 52.000 έως 1921. Η MAN παρήγαγε επίσης τράκτορες με το όνομα MAN Ackerdiesel μεταξύ (1938-1962). Η απόφαση για την παραγωγή φορτηγών τρακτόρων έγινε λόγω της αυξανόμενης ζήτησης από την ανατολική Γερμανία.
Κρίση και Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος
Ταυτόχρονα, η οικονομική κατάσταση της GHH επιδεινώθηκε. Οι αιτίες για αυτό ήταν, μεταξύ άλλων, οι αποζημιώσεις μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, η κατοχή της περιοχής του Ρουρ και η παγκόσμια οικονομική κρίση. Σε μόλις δύο χρόνια, ο αριθμός των υπαλλήλων της MAN έπεσε από 14.000 το 1929/30 σε 7.400 το 1931/32. Ενώ οι αστικές επιχειρήσεις καταρρέουν σε μεγάλο βαθμό, η στρατιωτική επιχείρηση αυξήθηκε με το οπλισμό υπό το Εθνικό Σοσιαλιστικό καθεστώς. Οι επιχειρήσεις GHH / MAN παρέδωσαν κινητήρες ντίζελ για υποβρύχια, τάνκ ( Panzers), κυλίνδρους για βλήματα και πυροβολικό κάθε είδους. Η MAN παρήγαγε επίσης εξαρτήματα πυροβόλων όπλων, συμπεριλαμβανομένων των μπουλονιών για το τουφέκι Mauser Karabiner 98k. Ο κώδικας Waffenamt ήταν WaA53, και ο κώδικας βομβαρδισμού ήταν "coc".
Η MAN εργάζεται στο Augsburg, η οποία παράγει πετρελαιοκινητήρες για U-boats και η MAN στη Νυρεμβέργη, δημιούργησε το 40% των τανκ Panther της Γερμανίας, ήταν συχνά ο στόχος των μαζικών βομβιστικών επιθέσεων των συμμάχων κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Μεταπολεμική περίοδος
μικρογραφία| Φορτηγό MAN 11-136 Μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι σύμμαχοι χώρισαν την ομάδα GHH. Μια οριζόντια ολοκλήρωση στην οποία η ορυχεία, η παραγωγή σιδήρου και χάλυβα εδραιώνονται δεν επιτρέπεται πια. Το "Gutehoffnungshütte", μαζί με τις εταιρείες MAN της Νότιας Γερμανίας, επικεντρώθηκε επομένως στη μηχανική, την κατασκευή εγκαταστάσεων, τα επαγγελματικά οχήματα και τις μηχανές εκτύπωσης. Η διαδικασία αυτή υποστηρίχθηκε από στρατηγικές εξαγορές και διαθέσεις. μία από τις σημαντικότερες ήταν η ανάληψη του τμήματος φορτηγών και λεωφορείων του κατασκευαστή εμπορικών οχημάτων Büssing (1971), η διάθεση των μετοχών του ναυπηγείου Deutsche Werft (1966/67) και η απόκτηση του παραγωγού της εκτυπωτικής μηχανής Faber & Schleicher καθώς και η σύντηξή της στην MAN Roland Druckmaschinen AG (1979).
Το 1982/83 το "Gutehoffnungshütte" βυθίστηκε σε βαθιά εταιρική κρίση. Η επιχείρηση υπέφερε από τις πρόσφατες επιπτώσεις της δεύτερης πετρελαϊκής κρίσης και από μια κακή οικονομική κατάσταση. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές από τη δραματική κάμψη των πωλήσεων των εμπορικών οχημάτων. Εκτός από εξωτερικούς παράγοντες, η κύρια πορεία αυτών των προβλημάτων ήταν η ξεπερασμένη δομή της εταιρείας με εκτεταμένες διασταυρούμενες επιδοτήσεις μεταξύ των τμημάτων. Αυτή τη στιγμή ο πρώην διευθυντής της GHH παρουσίασε μια ιδέα αποκατάστασης που προβλέπει πλήρη ενοποίηση της θυγατρικής με την εταιρεία χαρτοφυλακίου. Η ιδέα αυτή αντιμετώπισε μεγάλη αντίσταση με τους κύριους μετόχους της GHH Allianz AG και Commerzbank. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εξέφρασαν τη γνώμη τους για μια "βαυαρική συνωμοσία" κατά της διαχείρισης στο Oberhausen.
Το 1986, με τον Klaus Götte, ο όμιλος πήρε μια νέα εταιρική δομή και έγινε μια συμβατική ομάδα με οικονομικά ανεξάρτητο τμήμα σε διάφορες τοποθεσίες. Σε αυτό συμμετείχε και η μεταφορά της έδρας MAN από το Oberhausen στο Μόναχο και από τη νέα επωνυμία MAN AG. δεξιά|μικρογραφία| Η Volkswagen Caminhões e Ônibus Constellation φορτηγό Ο Ρούντολφ Ρούπρεχτ απείλησε μια απόπειρα εξαγοράς το 2003. Επιπλέον, η διάθεση του μεριδίου 50% του ομίλου SMS και η ενίσχυση του τμήματος turbomachinery μέσω της εξαγοράς του Sulzer Turbo προκάλεσαν τη διαδικασία εστίασης της M.A.N..
Το 2001, η Neoplan, εταιρία κατασκευής λεωφορείων και πούλμαν εξαγοράστηκε από την MAN, μέσω της θυγατρική της, MAN Truck & Bus, με συνέπεια να δημιουργηθεί και η Neoplan Bus, η οποία κατασκεύαζε αστικά λεωφορεία.
Το 2006, η MAN συνήψε συμφωνία με την ινδική εταιρεία Force Motors για την ίδρυση κοινής επιχείρησης 50:50 για την παραγωγή φορτηγών και λεωφορείων στην Ινδία για τις εγχώριες και εξαγωγικές αγορές. Η κοινοπραξία ίδρυσε μια μονάδα παραγωγής φορτηγών στο Pithampur της Madhya Pradesh και ξεκίνησε το πρώτο της φορτηγό για την ινδική αγορά το 2007. Στο τέλος του 2011, η MAN εξαγόρασε το μερίδιο του ινδικού εταίρου της και οι δραστηριότητές της στην Ινδία έγιναν θυγατρική κατά 100% της MAN στις αρχές του 2012.
Τον Σεπτέμβριο του 2006, η MAN υπέβαλε προσφορά για την εξαγορά του Σουηδού ανταγωνιστή της Scania AB. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε την εξαγορά στις 14 Δεκεμβρίου. Παρ 'όλα αυτά, η MAN παραιτήθηκε οικειοθελώς από την προσφορά στις 23 Ιανουαρίου 2007, αφού οι κύριοι μέτοχοι της Scania Volkswagen AG και η οικογένεια Wallenberg είχαν αρνηθεί την προσφορά. Στις 24 Δεκεμβρίου 2008, η MAN δημοσίευσε για να διαθέτει περαιτέρω δικαιώματα προαίρεσης αγοράς μετοχών της Scania και συνεπώς να διατηρήσει περισσότερο από το 20% των δικαιωμάτων ψήφου. μικρογραφία| 2016 φορτηγό MAN TGS 26.480 6X4 BL (30S). Το 2008, ο όμιλος MAN γιορτάζει τη 250η επέτειό του με πολυάριθμες εκδηλώσεις, όπως εκθέσεις σε διάφορα μουσεία, περιηγητή αυτοκινήτων με το σύνθημα "Ο άνθρωπος στο δρόμο και πάλι" και ένα μεγάλο gala επετείου. Στις αρχές του Δεκεμβρίου 2008 MAN ανέλαβε Volkswagen «s Βραζιλίας φορτηγών και λειτουργία του διαύλου, η Volkswagen Caminhões e Onibus, βάζοντας το τμήμα υπό τον έλεγχο της MAN Λατινικής Αμερικής. Με αυτό τον τρόπο, η MAN κατέχει πλέον ηγετική θέση στη Βραζιλία, με μερίδιο αγοράς 30%.
Από τον Μάιο του 2009, ο όμιλος έχει συσταθεί ως ευρωπαϊκή εταιρεία MAN SE. Τον Ιούλιο του 2009 η MAN δημοσίευσε για να ενώσει τα δύο τμήματα MAN Turbo και MAN Diesel σε μία επιχειρηματική περιοχή που ονομάζεται Power Engineering. Επιπλέον, ο όμιλος ανέλαβε τη σύναψη στρατηγικής συνεργασίας με τον κινεζικό κατασκευαστή φορτηγών Sinotruk. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας επικέντρωσης έχουν πωληθεί πολλές μικρότερες θυγατρικές και τμήματα.
Το 2009, οι ανακριτές της εισαγγελικής αρχής του Μονάχου αποκάλυψαν μια υπόθεση διαφθοράς, κατά την οποία η ΜΑΝ δωροδοκούσε επιχειρηματικούς εταίρους και κυβερνήσεις σε περισσότερες από 20 χώρες κατά τα έτη 2001 έως 2007, προκειμένου να πάρει μεγάλες παραγγελίες για λεωφορεία και φορτηγά. Ο CEO της MAN Håkan Samuelsson και τα άλλα μέλη του διοικητικού συμβουλίου έπρεπε να παραιτηθούν. Το διοικητικό συμβούλιο διόρισε τον Dr.-Ing. Georg Pachta-Reyhofen, πρώην διευθύνων σύμβουλος του MAN Diesel, ως διάδοχός του. Στις 17 Δεκεμβρίου 2009 ο Pachta-Reyhofen διορίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο ως ομιλητής του συμβουλίου και διευθύνων σύμβουλος της MAN SE. δεξιά|μικρογραφία| [[Ατμοστρόβιλος|Ατμοστρόβιλο ς MAN ]]
Πώληση από τη Volkswagen
Τον Ιούλιο του 2011, η Volkswagen AG απέκτησε μερίδιο ψήφου 55,9% και 53,7% του μετοχικού κεφαλαίου της MAN SE. Μέχρις ότου εκδοθεί κανονιστική έγκριση, η Volkswagen σχεδίασε τη συγχώνευση της MAN και της Scania για τη δημιουργία του μεγαλύτερου κατασκευαστή φορτηγών στην Ευρώπη. Η συνδυασμένη ομάδα φορτηγών προγραμματίζεται να εξοικονομήσει περίπου 400 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, κυρίως με τη δέσμευση προμηθειών. Εγκρίθηκε η κανονιστική έγκριση και η εξαγορά ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2011.
Τον Απρίλιο του 2012, η MAN SE ανακοίνωσε ότι η Volkswagen είχε αυξήσει το ενδιαφέρον της για συμμετοχή με ποσοστό ψήφου 73,0% και ποσοστό 71,08% του μετοχικού κεφαλαίου.
Τον Μάρτιο του 2019, η MAN SE ανακοίνωσε ότι το 94,36% των μετοχών της ανήκει στην TRATON SE.
βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστές λεωφορείων Κατηγορία:Κατασκευαστές φορτηγών Κατηγορία:Κατασκευαστές μηχανοκίνητων οχημάτων της Γερμανίας
Ένωση Ρεπουμπλικανική και Δημοκρατική
Η Ένωση Ρεπουμπλικανική και Δημοκρατική (Γαλλικά: Union pour la République et la Démocratie) είναι ένα κεντρώο ως κεντροαριστερό, κοινωνικό φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στο Μάλι. Ιδρύθηκε το 2003 με διάσπαση από το ΣΔΗΜΑ – ΑΚΑΔ. Από το 2021 πρόεδρος του κόμματος είναι ο Amadou Sankaré.
Από τις 26 Μαρτίου 2020 ο Σουμαΐλα Σισέ κρατείται αιχμάλωτος από μία ομάδα ένοπλων στο βόρειο Μάλι. Στις 21 Αυγούστου η οικογένειά του έλαβε ένα γράμμα που αποδεικνύει ότι είναι ακόμα ζωντανός, μετά από 150 ημέρες αιχμαλωσίας.
Τον Απρίλιο του 2021, ο Amadou Sankaré διαδέχεται τη Soumaila Cissé ως πρόεδρο του κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Μάλι
2106 Ουγκώ
Ο Ουγκώ (Hugo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,197. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τη Γαλλίδα αστρονόμο Μαργκερίτ Λωζιέ, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου συγγραφέα Βίκτωρος Ουγκώ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Ουγκώ είναι C (ανθρακούχος). Ο Ουγκώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες 55 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουγκω
Γιοτούν
Το οχυρό τους βρισκόταν στο Ούτγκαρντ (Utgard), στο Γιοτουνχέιμ (Jotunheim), έναν από τους εννιά κόσμους της Σκανδιναβικής κοσμολογίας. Το Γιότουνχέιμ χωριζόταν από το Μίντγκαρντ (Midgard), τον κόσμο των ανθρώπων, από ψηλά βουνά και πυκνά δάση. Όταν ζούσαν σε άλλους κόσμους από τον δικό τους, συνήθως προτιμούσαν τις σπηλιές και τα σκοτεινά μέρη ως κατοικίες τους.
Οι γίγαντες θα αντιμετωπίσουν τους θεούς στην τελική μάχη του Ράγκναροκ (Ragnarök).
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
Βασιλεύς
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Ασημένιο νόμισμα της [[Δυναστεία των Σελευκιδών|Σελευκίδου βασιλιά Αντιόχου Α΄ Σωτήρος. Η άλλη πλευρά απεικονίζει τον Απόλλωνα καθισμένο σε έναν ομφαλό. Η ελληνική επιγραφή γράφει «ΑΝΤΙΟΧΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ».]] Ο όρος Βασιλεύς είναι ελληνικός τίτλος που έχει χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή διαφόρων τύπων μονάρχων στην ιστορία. Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, αλλά έχει και μεγάλη ιστορία χρήσης από ηγεμόνες και άλλα πρόσωπα εξουσίας στην αρχαία Ελλάδα, καθώς και από τους βασιλιάδες της σύγχρονης Ελλάδας.
Οι γυναικείες μορφές είναι: βασίλεια, βασιλίς, βασίλισσα, καθώς και το αρχαϊκό βασιλίννα.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία της λέξης βασιλεύς είναι ασαφής. Η Μυκηναϊκή μορφή ήταν *gʷasileus (Γραμμική Β: qa-si-re-u), που υποδηλώνει κάποιον δικαστή ή τοπικό οπλαρχηγό, αλλά όχι έναν πραγματικό βασιλιά. Η υποθετική αρχαιότερη πρωτο-ελληνική μορφή θα ήταν *gʷatileus. Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι υποθέτουν ότι είναι μια μη-ελληνική λέξη που δανείστηκε η ελληνική την Εποχή του Χαλκού από ένα προϋπάρχον γλωσσικό προ-ελληνικό υπόστρωμα της Ανατολικής Μεσογείου. Ο Σίντλερ (1976) υποστηρίζει πως προέρχεται από μια εσωτερική ελληνική καινοτομία της κατάληξης -ευς από ινδο-ευρωπαϊκό υλικό και όχι από ένα Μεσογειακό δάνειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινό Δίκαιο Κατηγορία:Κυβέρνηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ηγεμονικοί τίτλοι Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1990–91
Τους τίτλους στους δυο ομίλους της Β΄τοπικής Κατηγορίας, κέρδισαν ο Έλατος Βουνιχώρας και ο Α.Σ. Τολοφώνα/Ερατεινή.
Κυπελλούχος
Ο Ησαΐας Δεσφίνας, έπειτα από δυο χαμένους Τελικούς (το 1987 και το 1988), κατέκτησε μετά το πρωτάθλημα και το κύπελλο Φωκίδας, νικώντας με 3-1 τον Κρισσαίο Χρισσού.
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 1990-91 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1990-1991
Μελάνθιο Κιλκίς
Το Μελάνθιο είναι ορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 530 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μελάνθιο βρίσκεται τα όρια του νομού με το νομό Θεσσαλονίκης σε απόσταση 23 χλμ. Α.-ΝΑ. της πόλης του Κιλκίς και 43,5 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης. Οι περισσότεροι κάτοικοί του είναι Πόντιοι πρόσφυγες από την επαρχία Μελανθίας (Κοτύωρα) του Μελάνθιου ποταμού (τουρκ. Μελέν ή Μελέτ Ιρμάκ.) που εκβάλει στον Εύξεινο πόντο. Αυτός είναι ο λόγος που έγινε αδελφοποίηση συλλόγων με το Μελάνθιο Καστοριάς. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Παζαρλή ή Παζαρλί και αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 152Α-09/07/1918 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητας Λούτιτζα Μαχαλάδων που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Μετονομάστηκε σε Μελάνθιο το 1927 και το 1935 αποσπάστηκε στον τότε νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μελανθίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 123 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Κοινότητα Καστελλίου Καινουργίου
Η Κοινότητα Καστελλίου Καινουργίου είναι κοινότητα του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 50Α - 03/04/1928 με την απόσπαση του οικισμού Καστέλλιον από την κοινότητα Αμπελούζου και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 328 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Κτιστάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:.
20 Αυγούστου
19 Αυγούστου | 20 Αυγούστου | 21 Αυγούστου
Η 20η Αυγούστου είναι η 232η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (233η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 133 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Βιλελμίνε φον Λίχτεναου
Η Βιλελμίνε Ένκε κόμισσα φον Λίχτεναου (γερμ. Wilhelmine von Lichtenau) ήταν ερωμένη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄, βασιλιά της Πρωσίας. Γεννήθηκε το 1754 στο Πότσνταμ και πέθανε το 1820.
Βιογραφία
Πολύ όμορφη, ήταν κόρη κάποιου μουσικού της πρωσικής βασιλικής φρουράς. Στα 16 της χρόνια έγινε ερωμένη του διαδόχου τότε Φρειδερίκου Γουλιέλμου, που την εγκατέστησε στο Σαρλότενμπουργκ και, για να τηρηθούν τα προσχήματα, την πάντρεψε με τον θαλαμηπόλο του, τον Ριτς (Rietz).
Με το που έγινε βασιλιάς, την έκανε κόμισα του Λιχτενάου. Αν και επηρέαζε πολύ τον βασιλιά, η Βιλελμίνη απέφυγε να αναμειχθεί στην πολιτική. Απέκτησε με τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο τρία παιδιά. Η νόμιμη σύζυγος, η βασίλισσα, υποχρεώθηκε να της συμπεριφέρεται φιλικά, ενώ οι υπουργοί και οι ξένοι απεσταλμένοι επεδίωκαν την εύνοιά της. Αλλά τα πράγματα σφίξανε όταν ο βασιλιάς πέθανε. Της πήραν όλη της την περιουσία (της την είχε παραχωρήσει ο βασιλιάς) και την φυλάκισαν για 18 μήνες. Με το που αποφυλακίστηκε έζησε βίον "ελευθέριον όσο και σκανδαλώδη".
Όταν το 1807 ο Ναπολέων Α΄ κατέλαβε την Πρωσία, της απέδωσε μέρος της περιουσίας της.
Η Βιλελμίνη έγραψε "Απομνημονεύματα" που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Δάφνη Δαφνίου (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Δάφνη Δαφνίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιειται με έδρα την περιοχή του Δαφνίου, κομμάτι του Δήμου Χαΐδαρίου στην Αττική. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1969 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το πράσινο και το λευκό. Στο έμβλημά του απεικονίζεται μία μπασκέτα περιστοιχισμένη από έναν κότινο. Εμπνευστής του συλλόγου ήταν ο Βασίλειος Παυλάκος.
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου αποτελεί νομικά τμήμα ερασιτεχνικής άθλησης. Διαθέτει ομάδες ενηλίκων όσο και ακαδημίες νεαρότερων αθλητριών. Έδρα των τμημάτων καλαθοσφαίρισης αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο «Ολυμπιονίκης Χρήστος Αγγουράκης», χωρητικότητας 500 καθήμενων θεατών.
Πενταετία στη Β' Εθνική (1998 - 2003)
Η ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου 1997-98 βρήκε την ομάδα της Δάφνης με τον τίτλο της Πρωταθλήτριας Α' Κατηγορίας Αττικής. Μέσω διαδικασίας προκριματικών αγώνων κέρδισε παράλληλα το δικαίωμα ανόδου στο τρίτο τη τάξει εθνικό γυναικείο Πρωτάθλημα, αυτό της - σήμερα καταργημένης - Β' Εθνικής Κατηγορίας. Διακριθείσες αθλήτριες της χρονιάς αυτής ήταν οι Δήμητρα Ντάνου, Μαρία Χαριβελάκη και Ιωάννα Βυθούλκα.
Το επόμενο φθινόπωρο, προτού ξεκινήσει τις υποχρεώσεις της στο Πρωτάθλημα, η Δάφνη πραγματοποίησε την πρώτη της - και μοναδική μέχρι σήμερα - παρουσία σε δύο αγώνες για το θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος. Στα πλαίσια της Α' Φάσης νίκησε εντός έδρας τον Πρωτέα Βούλας με το τελικό σκορ να διαμορφώνεται σε 74-64. Ακολούθως η ομάδα προσπέρασε την 1η Αγωνιστική της Β' Φάσης άνευ αγώνος. Εν τέλει γνώρισε τον αποκλεισμό στη 2η Αγωνιστική της Β' Φάσης όπου και ηττήθηκε εντός έδρας από τον Άρη Θήβας με σκορ 60-67. Την περίοδο 1998-99 τη Δάφνη φιλοξένησε ο Όμιλος Νότου της Β' Εθνικής Γυναικών από κοινού με 9 ακόμη συλλόγους. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη τοποθετήθηκε στην 6η θέση, εξασφαλίζοντας την παραμονή της στην Κατηγορία. Τις καλύτερες αποδόσεις στο σκοράρισμα είχαν οι αθλήτριες Μαρίνα Καββαδία (165 πόντοι σε 18 αγωνιστικές, 9,17 κατά μ.ό.), Μαρίνα Στεφανίδου (159 πόντοι σε 16 αγωνιστικές, 9,94 κατά μ.ό.), Χρυσούλα Λαζάρου (149 πόντοι σε 16 αγωνιστικές, 8,76 κατά μ.ό.) και Μαγδαληνή Τζιορτζίδου (136 πόντοι σε 16 αγωνιστικές, 8,50 κατά μ.ό.).
Την επόμενη χρονιά, 1999-00, ο σύλλογος του Χαϊδαρίου επέστρεψε στα γήπεδα του Ομίλου Νότου της Β' Εθνικής με αντιπάλους και πάλι 9 συλλόγους. Βελτιώνοντας την απόδοσή του, συγκέντρωσε 12 νίκες και 6 ήττες ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση της τελικής κατάταξης. Ισοβάθμισε με τη Σχερία Κέρκυρας, ωστόσο τοποθετήθηκε υψηλότερα από εκείνη βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων. Παραγωγικότερες σκόρερ αναδείχθηκαν οι αθλήτριες Κοζέλ Γουίλλιαμς (135 πόντοι σε 16 αγωνιστικές, 8,44 κατά μ.ό.), Μαρίνα Καββαδία (133 πόντοι σε 16 αγωνιστικές, 8,31 κατά μ.ό.) και Μαρίνα Στεφανίδου (120 πόντοι σε 15 αγωνιστικές, 8,00 κατά μ.ό.).
Τη χρονιά 2000-01 οι ομάδες του Ομίλου Νότου της Β' Εθνικής αυξήθηκαν σε 12, με συνέπεια να αυξηθεί ο ανταγωνισμός. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα η Δάφνη Δαφνίου ισοβάθμισε με το Ηράκλειο, έχοντας συγκεντρώσει 11 νίκες και ισάριθμες ήττες. Βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων τερμάτισε χαμηλότερα από την κρητική ομάδα και συγκεκριμένα στην 6η θέση. Για την έφεσή τους στο σκοράρισμα διακρίθηκαν οι καλαθοσφαιρίστριες Κωνσταντίνα Γιάνναρου (354 πόντοι σε 22 αγωνιστικές, 16,09 κατά μ.ό.), Ειρήνη Δημοπούλου (254 πόντοι σε 14 αγωνιστικές, 18,14 κατά μ.ό.), Αδαμαντία Πλαϊνάκη (209 πόντοι σε 21 αγωνιστικές, 9,95 κατά μ.ό.) και Μαγδαληνή Τζιορτζίδου (194 πόντοι σε 20 αγωνιστικές, 9,70 κατά μ.ό.).
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2001-02, η ομάδα της Δάφνης παραλίγο να πραγματοποιήσει την υπέρβαση. Συγκεντρώνοντας 16 νίκες και 6 ήττες απέναντι σε 11 αντιπάλους, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη 2η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης, πίσω μόνο από τον Πειραϊκό Σύνδεσμο. Η Δάφνη δεν προκρίθηκε στην Α2 Εθνική Κατηγορία, καθώς αυτό το προνόμιο είχαν μόνο οι Πρωταθλητές των δύο Ομίλων. Τις καλύτερες αποδόσεις στο σκοράρισμα είχαν οι αθλήτριες Ειρήνη Δημοπούλου (299 πόντοι σε 21 αγωνιστικές, 14,24 κατά μ.ό.), Χρυσούλα Λαζάρου (254 πόντοι σε 20 αγωνιστικές, 12,70 κατά μ.ό.) και Ελένη Καλαϊτζάκη (187 πόντοι σε 22 αγωνιστικές, 8,50 κατά μ.ό.).
Ο σύλλογος του Δαφνίου δεν επανέλαβε τις καλές του επιδόσεις την επόμενη χρονιά, 2002-03, αλλά αντίθετα τερμάτισε εντός της ζώνης του υποβιβασμού στα τοπικά Πρωταθλήματα. Συγκεκριμένα κατέλαβε τη 10η θέση με μόλις 3 νίκες σε 20 αγώνες. Παραγωγικότερες σκόρερ αναδείχθηκαν οι αθλήτριες Καλλιόπη Μαύρου (203 πόντοι σε 19 αγωνιστικές, 10,68 κατά μ.ό.), Ελένη Καλαϊτζάκη (198 πόντοι σε 18 αγωνιστικές, 11,00 κατά μ.ό.), Μαρία-Ελένη Γκρεμού (167 πόντοι σε 19 αγωνιστικές, 8,79 κατά μ.ό.) και Κωνσταντίνα Γιάνναρου (163 πόντοι σε 17 αγωνιστικές, 9,59 κατά μ.ό.).
Πορεία στα Πρωταθλήματα Αττικής (2003 - 2019)
Την αγωνιστική περίοδο 2007-08 η ομάδα του Χαϊδαρίου συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Αττικής αποτυγχάνοντας να τοποθετηθεί στην τελική κατάταξη πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Συγκεκριμένα τερμάτισε στη 13η και προτελευταία θέση, ακολουθώντας την ομάδα του Παπάγου στη Β' Κατηγορία.
Ούτε την περίοδο 2010-11, όμως, κατόρθωσε η ομάδα να μείνει στάσιμη. Το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Αττικής διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 12 συλλόγων. Μετά την ολοκλήρωση του αγωνιστικού προγράμματος, η Δάφνη είχε συγκεντρώσει 3 νίκες, 18 ήττες και 1 μηδενισμό, λαμβάνοντας την 11η και προτελευταία θέση της τελικής βαθμολογίας. Κατά συνέπεια επέστρεψε στην αμέσως χαμηλότερη τοπική Κατηγορία.
Η πτωτική πορεία της ομάδας συνεχίστηκε και την επόμενη περίοδο, 2011-12, στη διάρκεια της οποίας πέτυχε 5 νίκες και 17 ήττες. Καταλαμβάνοντας ξανά την 11η και προτελευταία θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα της Β' Κατηγορίας Αττικής υποβιβάστηκε περαιτέρω.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο σύλλογος έλαβε πια μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Αττικής. Από κοινού με 10 ακόμη συλλόγους συγκρότησαν τον 1ο Όμιλο. Συγκεντρώνοντας 19 νίκες σε 20 αγωνιστικές, η Δάφνη ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην κορυφή της βαθμολογίας. Παρόλο που η άνοδος στη Β' Κατηγορία εξασφαλίστηκε, η ομάδα αγωνίστηκε επίσης με τον Πρωταθλητή του έτερου ομίλου για την τυπική ανάδειξη Υπερπρωταθλητή. Τον τίτλο κατέκτησαν εν τέλει τα Καλύβια Θορικού που νίκησαν την ομάδα του Χαϊδαρίου στο ουδέτερο Κλειστό Γυμναστήριο της Ηλιούπολης με σκορ 58-44.
Συνεχίζοντας το μοτίβο αλλαγής κατηγορίας κάθε χρονιά, την περίοδο 2013-14 η Δάφνη υποβιβάστηκε από τη Β' στη Γ' Κατηγορία. Έχοντας συγκεντρώσει 3 νίκες και 18 ήττες, κατετάγη στην 11η και προτελευταία θέση της τελικής βαθμολογίας.
Ωστόσο η παραμονή της ομάδας στη Γ' Κατηγορία υπήρξε και πάλι σύντομη. Εντάχθηκε στον 1ο Όμιλο έχοντας στο πρόγραμμα αγώνες απέναντι σε 10 αντιπάλους. Ολοκληρώνοντας τη χρονιά αήττητη, τερμάτισε εκ νέου στην κορυφή της βαθμολογικής κατάταξης. Πριν την καλοκαιρινή διακοπή συμμετείχε σε έναν ακόμη αγώνα, απέναντι στον πρωτοπόρο του άλλου Ομίλου, Άγιο Θωμά Γουδί, για την ανάδειξη Υπερπρωταθλητή. Στον αγώνα αυτό, που διεξήχθη στο Κλειστό Γυμναστήριο του Ρουφ, η ομάδα του Χαϊδαρίου επικράτησε με σκορ 67-60.
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 η Β' Κατηγορία Αττικής φιλοξένησε 12 συλλόγους σε ένα και μοναδικό Όμιλο. Στο πλαίσιο αυτό η Δάφνη συγκέντρωσε 12 νίκες και 10 ήττες. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 8η θέση της κατάταξης, χωρίς να παρατηρηθεί ισοβαθμία με άλλη ομάδα. Στο θεσμό του Κυπέλλου Γυναικών Αττικής η Δάφνη προκρίθηκε άνευ αγώνος στη Β' Φάση. Αρχικά ξεπέρασε εκτός έδρας το εμπόδιο του Παγκατίου με σκορ 36-43. Στη συνέχεια, όμως, γνώρισε τον αποκλεισμό, αφού ηττήθηκε με σκορ 33-44 εντός έδρας από το Ζηρίνειο.
Την επόμενη χρονιά, 2016-17, δεν άλλαξε κάτι στο διοργανωτικό κομμάτι της Β' Κατηγορίας, ωστόσο ο σύλλογος του Δαφνίου είχε πολύ χαμηλότερες επιδόσεις. Σε 22 αγωνιστικές συγκέντρωσε μόλις 4 νίκες, με συνέπεια να τερματίσει εντός της ζώνης του υποβιβασμού. Συγκεκριμένα βρέθηκε στην 11η και προτελευταία θέση της κατάταξης. Στο Κύπελλο Αττικής η Δάφνη νίκησε εκτός έδρας στην πρεμιέρα της Α' Φάσης την Άμιλλα Περιστερίου με σκορ 46-57. Την επόμενη αγωνιστική προκρίθηκε άνευ αγώνος. Η πορεία της σταμάτησε στην 1η Αγωνιστική της Β' Φάσης, όπου και γνώρισε την ήττα εντός έδρας από τον Άγιο Ελευθέριο με σκορ 27-46.
Την επόμενη περίοδο, 2017-18, η Δάφνη αγωνίστηκε στα πλαίσια του 1ου Ομίλου της Γ' Κατηγορίας Αττικής, τον οποίο συνέθεσαν 12 ομάδες. Πετυχαίνοντας 19 νίκες σε 22 αγωνιστικές, τερμάτισε στη 2η θέση της τελικής κατάταξης, με μία νίκη λιγότερη από την πρωτοπόρο Άμιλλα Περιστερίου. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε διπλό αγώνα μπαράζ απέναντι στην ομάδα που βρέθηκε στην αντίστοιχη θέση του έτερου Ομίλου, το Πικέρμι, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η 3η θέση στο σύνολο της Κατηγορίας. Η Δάφνη κέρδισε εντός έδρας με σκορ 53-37 και έχασε εκτός με σκορ 49-41. Η διαφορά την ευνόησε. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Αττικής, η Δάφνη αγωνίστηκε μόνο στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης, όπου και αποκλείστηκε εντός έδρας από τον Άγιο Θωμά με μεγάλη διαφορά, 38-67.
Τη χρονιά 2018-19 ο σύλλογος του Χαϊδαρίου πραγματοποίησε μια ακόμη σύντομη παραμονή στη Β' Κατηγορία. Όπως και την τελευταία φορά που βρέθηκε εκεί κλήθηκε να αντιμετωπίσει 11 αντιπάλους που συγκρότησαν έναν Όμιλο. Έκλεισε τη χρονιά με 6 νίκες και 16 ήττες, ωστόσο είχε αφαίρεση βαθμών με συνέπεια να τερματίσει στην τελευταία θέση της κατάταξης. Στο Κύπελλο Αττικής ξεπέρασε αρχικά το εμπόδιο της Νήαρ Ηστ Καισαριανής με εκτός έδρας σκορ 38-55. Στη 2η Αγωνιστική της Α' Φάσης, όμως, ηττήθηκε εντός έδρας με σκορ 30-34 από τον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας με συνέπεια να αποκλειστεί.
Ο Γ.Σ. Δάφνη Δαφνίου από το καλοκαίρι του 2019 δεν συμμετέχει με γυναικεία ομάδα σε κανένα Πρωτάθλημα.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Γ.Σ. Δάφνης Δαφνίου δεν συμμετέχει σε κάποιο επίσημο γυναικείο πρωτάθλημα, εθνικό ή τοπικό.
Τμήματα υποδομής
Η Δάφνη Δαφνίου διατηρεί τμήματα εκμάθησης καλαθοσφαίρισης για νεαρές αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων. Καθένα από αυτά λαμβάνει μέρος στα αντίστοιχα Πρωταθλήματα που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Γυναικων Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.
Μεγάβυζος
Ένας από τους 7 επιφανείς Πέρσες, καταγόμενος από την οικογένεια των Αχαιμενιδών, που πήραν μέρος στη συνωμοσία κατά του Ψευδοσμερδίου, ο οποίος είχε σφετεριστεί τον περσικό θρόνο. Απομακρύνθηκε και βασιλιάς έγινε ο Δαρείος Α΄ ο Υστάσπους.
Κατηγορία:Πέρσες
Έντα Κένι
Ο Έντα Κένι (αγγλ. Enda Kenny, ιρλ. Éanna Ó Coinnigh) είναι Ιρλανδός πολιτικός του κόμματος Φίνε Γκελ και πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας από τις 9 Μαρτίου 2011 μέχρι τις 14 Ιουνίου 2017. Ηγείτο του Φίνε Γκελ από το 2002 μέχρι το 2017, ενώ διετέλεσε και υπουργός Τουρισμού και Εμπορίου της χώρας στην κυβέρνηση του Τζον Μπρούτον την περίοδο 1994-1997, καθώς και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για δύο θητείες.
Ο Κένι έγινε για πρώτη φορά μέλος της Κάτω Βουλής της Ιρλανδίας για την Κομητεία Μάιο το 1975, διαδεχόμενος τον πατέρα του Χένρι Κένι. Είναι αυτή τη στιγμή το μέλος της Κάτω Βουλής της Ιρλανδίας με την μεγαλύτερη παρουσία στην Κάτω Βουλή, γεγονός για το οποίο του δόθηκε ο ανεπίσημος τίτλος του Πατέρα της Κάτω Βουλής της Ιρλανδίας.
Ηγήθηκε του Φίνε Γκελ στις εκλογές του 2011, τις οποίες και το κόμμα του κέρδισε. Μετά τις εκλογές, το κόμμα συμφώνησε με το Εργατικό Κόμμα για τον σχηματισμό κυβέρνησης στις 9 Μαρτίου 2011. Είναι ο πρώτος πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας που προέρχεται από το Φίνε Γκελ ύστερα από τον Τζον Μπρούτον και ο πρώτος αρχηγός του Φίνε Γκελ που ηγήθηκε κυβέρνησης μετά από εκλογές ύστερα από τον Γκάρετ Φιτζέραλντ το 1982. Έπειτα από δίμηνες διαβουλεύσεις, μετά τις εκλογές του 2016, συμφωνήθηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας με επικεφαλής το Fine Gael (κυβέρνηση μειοψηφίας) και ο Κένι επανεξελέγη πρωθυπουργός στις 6 Μαΐου 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιρλανδίας
Όφις και Κρίνο
Ο συγγραφέας
Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1883. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα, το 1902-1906 και το 1907-1909 στο Παρίσι. Ο Καζαντζάκης ήταν από τους πιο πολυταξιδεμένους πνευματικούς Έλληνες. Ωστόσο τα συχνά ταξίδια, που έκανε στο εξωτερικό, δεν του επέτρεψαν σχεδόν ποτέ να εγκατασταθεί σταθερά στην Ελλάδα, για πολύ καιρό.
Σπουδαία γεγονότα της ζωής του Καζαντζάκη ήταν η υποψηφιότητα του για  Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1947 και το 1957. Τέλος, του δόθηκε βραβείο Ειρήνης, ένα χρόνο πριν τον θάνατο του, στη Βιέννη.
Ήρωες
Ο πρωταγωνιστής του έργου είναι ο Ζωγράφος, στο ρόλο του οποίου διαφαίνεται ο συγγραφέας. Και η δευτεραγωνίστρια, είναι η ερωμένη του Ζωγράφου, στο ρόλο της οποίας σκιαγραφείται η Ιρλανδέζα φίλη του Καζαντζάκη, Κάθλην Φορντ. (Kathleen Forde)
Λογοτεχνικές προσεγγίσεις
Στο βιβλίο αποκαλύπτεται ένα ερωτικό ψυχογραφικό έργο κι ένα νεανικό όραμα, του συγγραφέα, με φιλοσοφικό υπόβαθρο. Γίνεται μια αναπαράσταση μιας ιστορίας, αναφερόμενη σε διάφορα αντιθετικά ζεύγη (κατά την καζαντζακική σκέψη) τους πνεύματος και της σάρκας, της ψυχής και του σώματος, του ανθρώπινου και του θεϊκού και, τέλος, του καλού και του κακού. Ο ήρωας καταβάλλει αγώνες να μετουσιώσει το καθημερινό σε αιώνιο και την Ύλη σε Πνεύμα.
Το Όφις και Κρίνο έχει σαφείς επιρροές τόσο από τη νοοτροπία του Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο, όσο και από τους Γάλλους παρνασσιστές.
Το βιβλίο αφιερώνεται στην Τοτώ, την Γαλατεία Αλεξίου (αναφέρεται στην αρχή του βιβλίου: Στην Τότω μου). Ωστόσο το λογοτεχνικό ημερολόγιο έχει εμπνευστεί από άλλη γυναικεία μορφή, όπως ειπώθηκε προηγουμένως, την Κάθλην Φορντ, που σύμφωνα με πολυετή έρευνα της Νίκης Σταύρου, ήταν πραγματικό πρόσωπο.
Συγγραφή
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, ότι ο Καζαντζάκης συγγράφει σε πολυτονικό σύστημα και με ιδιάζουσες λεξιλογικές και γλωσσικές επιλογές, μάλιστα, αυτό το καθιστά ως ένα από τα ελάχιστα συγγράμματα του Καζαντζάκη που ακολουθεί αυτόν τον τρόπο γραφής.
Έκδοση
170px|thumb|left| Έκδοση 1974
Ξένες εκδόσεις
Το μυθιστόρημα επιβεβαιώνει την απήχηση και τη διαχρονικότητα του από την πληθώρα μεταφραστικών εκδόσεων. Το μυθιστόρημα έχει μεταφραστεί, μέχρι σήμερα, στις γλώσσες που ακολουθούν: Αγγλικά, Αλβανικά, Αραβικά, Βουλγαρικά, Γαλλικά, Εβραϊκά, Ισπανικά, Πορτογαλικά, Ρουμανικά και στη Μαλαγιαλάμ (γλώσσα ομιλούμενη στη νοτιοδυτική Ινδία).
Ενδεικτικά ακολουθούν ξενόγλωσσες εκδόσεις:
Πρόσληψη
Σε σύγκριση με άλλα έργα του Καζαντζάκη, αυτό το βιβλίο έχει λίγες διασκευές, είτε στο θέατρο, είτε στη μουσική, είτε στον κινηματογράφο.
Μια πρόσφατη διασκευασμένη εκδοχή του έργου είναι από τη θεατρική ομάδα «Gestus», σε σκηνοθεσία Μάνου Χασάπη.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Νίκου Καζαντζάκη Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1906
Γερουσία (Σπάρτη)
Η Γερουσία ήταν το συμβούλιο των γερόντων της Σπάρτης. Συγκροτείτο από Σπαρτιάτες άνδρες άνω των 60 ετών. Δημιουργήθηκε από τον Σπαρτιάτη νομοθέτη Λυκούργο τον έβδομο αιώνα π.Χ., στη Μεγάλη Ρήτρα του. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Λυκούργου Πλούταρχο, η Γερουσία ήταν η πρώτη σημαντική καινοτομία που θεσμοθετήθηκε από τον Λυκούργο.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Κονταρομαχία
Ο διαδορατισμός, γνωστότερος ως κονταρομαχία ή κονταροχτύπημα, ή και ως τζόστρα (γαλλικά: joute équestre), ήταν αρχικά στρατιωτικό έφιππο άθλημα μάχης, το οποίο περιελάμβανε αγώνες με κοντάρια ή άλλα παρόμοια όργανα κατ΄ ενάντια επερχόμενων ιππέων, που συνηθέστερα έφεραν πανοπλία. Κατά τον Μεσαίωνα, το άθλημα αυτό εξελίχθηκε σε κυρίαρχο άθλημα των Ιπποτών και των Ευγενών. Οι αγώνες γινόταν επάνω σε εκπαιδευμένα άλογα κατά άτομα ή κατά ομάδες.
Η κονταρομαχία ήταν γνωστή ήδη από τον 9ο αιώνα, αλλά πήρε μεγαλύτερη έκταση τον 11ο αιώνα, όπου στη μεν Γαλλία απεκαλείτο «ζουτ εκέστρ», στη δε Ιταλία «γιόστρα», εξ ου και η ελληνική δημώδης ονομασία του, «γιόστρα». Στόχος του αθλήματος αυτού ήταν η κατάρριψη του αντίπαλου από το άλογό του. Γενικά ήταν ριψοκίνδυνο άθλημα, που συχνά έπαιρνε και άσχημες διαστάσεις, με κατάληξη βαρείς τραυματισμούς, μέχρι και τον θάνατο. Γι' αυτό και λάμβαναν μέρος συνηθέστερα μόνο οι ευγενείς.
Το 1559, στη διάρκεια μιας κονταρομαχίας σκοτώθηκε ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας και από τότε άρχισε να εγκαταλείπεται σιγά - σιγά το ριψοκίνδυνο αυτό άθλημα, για χάρη του ιππόδρομου. Και στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν γνωστό το ιπποτικό αγώνισμα της κονταρομαχίας. Στον Ερωτόκριτο, αλλά και σε άλλα επικά και ερωτικά μυθιστορήματα, που γράφτηκαν κατά τα όψιμα βυζαντινά χρόνια και αργότερα, αναφέρονται αγώνες κονταρομαχίας.
Τελευταία φορά που οργανώθηκε επίσημος αγώνας κονταρομαχίας ήταν το 1839 στο Τορίνο (Ιταλία), με αφορμή την επίσημη διέλευση από την πόλη του τότε διαδόχου της Ρωσίας, Αλέξανδρου Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός Κατηγορία:Πολιτισμός του Μεσαίωνα Κατηγορία:Ιππικό Κατηγορία:Ατομικά αθλήματα Κατηγορία:Εραλδική
Λεονίντ Καντορόβιτς
Ο Λεονίντ Βιτάλιεβιτς Καντορόβιτς (ρωσ. Леони́д Вита́льевич Канторо́вич, 19 Ιανουαρίου 1912 – 7 Απριλίου 1986) ήταν Σοβιετικός μαθηματικός και οικονομολόγος, γνωστός για τη θεωρία του και την ανάπτυξη τεχνικών για τη βέλτιστη κατανομή των διαθέσιμων πόρων. Θεωρείται ως ο ιδρυτής του γραμμικού προγραμματισμού. Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών του 1975.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Καντορόβιτς γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας από Ρωσοεβραίους γονείς. Ο πατέρας του, Βιτάλι, ήταν γιατρός, αλλά πέθανε όταν ο Λεονίντ ήταν 10 ετών. Το 1926, σε ηλικία μόλις 14 ετών, ο Λεονίντ άρχισε να φοιτά στο πανεπιστήμιο της πόλης, από το Τμήμα Μαθηματικών του οποίου αποφοίτησε το 1930 και ξεκίνησε μεταπτυχιακά. Το 1934, σε ηλικία μόλις 22 ετών, έγινε καθηγητής.
Μετά το 1939, ο Καντορόβιτς έγινε καθηγητής του Στρατιωτικού Πολυτεχνείου του Λένινγκραντ (VITU). Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλεως, υπήρξε υπεύθυνος για την ασφάλεια της μοναδικής γραμμής ανεφοδιασμού της, από την παγωμένη λίμνη Λάντογκα: υπολόγισε τη βέλτιστη απόσταση μεταξύ οχημάτων πάνω στον πάγο ως συνάρτηση του πάχους του πάγου και της θερμοκρασίας του αέρα. Παρά το ότι δεν σημειώθηκε ατύχημα, πολλά φορτηγά με τρόφιμα για τους πολιορκούμενους καταστράφηκαν από γερμανικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Ανεξαρτήτως αυτού, για το κατόρθωμά του και για το θάρρος του, ο Καντορόβιτς τιμήθηκε με το Παράσημο του Πατριωτικού Πολέμου και με το «Μετάλλιο για την Άμυνα του Λένινγκραντ».
Από το 1960 ο Καντορόβιτς έζησε και εργάσθηκε στο Νοβοσιμπίρσκ, όπου δημιούργησε και ήταν υπεύθυνος του Τμήματος Απειροστικού Λογισμού στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Νοβοσιμπίρσκ. Το 1965 του απονεμήθηκε το Βραβείο Λένιν.
Το 1975 ο Καντορόβιτς μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών με τον Ολλανδοαμερικανό Τιάλιν Κούπμανς «για τη συνεισφορά τους στη θεωρία βέλτιστης κατανομής των πόρων». Ο Καντορόβιτς απεβίωσε στη Μόσχα σε ηλικία 74 ετών.
Η συνεισφορά του στα μαθηματικά
right|thumb|205px|Προσωπογραφία του Καντορόβιτς από τον [[Κουζμά Πετρόφ - Βόντκιν|Πετρόφ-Βόντκιν (1938)]] Στη μαθηματική ανάλυση ο Καντορόβιτς βρήκε σημαντικά αποτελέσματα στους κλάδους της συναρτησιακής αναλύσεως, της θεωρίας των προσεγγίσεων και της θεωρίας των τελεστών.
Ειδικότερα, διετύπωσε θεμελιώδη αποτελέσματα στη θεωρία των διανυσματικών πλεγμάτων. Τέτοιοι διανυσματικοί χώροι που έχουν νόρμα αποκαλούνται «K-χώροι» προς τιμή του.
Ο Καντορόβιτς κατέδειξε ότι η συναρτησιακή ανάλυση μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην ανάλυση των μεθόδων των διαδοχικών προσεγγίσεων (iterations), ανακαλύπτοντας τις ανισότητες Καντορόβιτς στον ρυθμό συγκλίσεως των μεθόδων της κλίσεως και του Νεύτωνα. Σχετικό είναι το λεγόμενο Θεώρημα Καντορόβιτς.
Μελέτησε επίσης απειροδιάστατα προβλήματα βελτιστοποιήσεως, όπως το «Πρόβλημα Kantorovich-Monge» στη μαθηματική Θεωρία των μεταφορών. Πρότεινε εξάλλου τη λεγόμενη «μετρική του Καντορόβιτς» ή «μετρική του Βάσερστάιν», που χρησιμοποιείται στη θεωρία πιθανοτήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Σοβιετικοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Γιάκοπο ντελ Καζεντίνο
μικρογραφία|359x359εσ| Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής Ο Γιάκοπο ντελ Καζεντίνο (Jacopo del Casentino, περ. 1297 – 1358) ήταν Ιταλός ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Τοσκάνη το πρώτο ήμισυ του 14ου αιώνα.
Βιογραφία
Είναι πιθανό ότι έλαβε την εκπαίδευσή του στη Φλωρεντία, στο περιβάλλον του Δασκάλου της Αγίας Καικιλίας. Η σταδιοδρομία του φαίνεται να περιορίζεται στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της Compagnia di S Luca (Εταιρεία του Αγίου Λουκά), η οποία ήταν υπό την αιγίδα της Παναγίας και των Αγίων Ιωάννη του Βαπτιστή, Αγίου Ζηνοβίου, Αγίου Ρεπαράτα και Αγίου Λουκά και εκλέχτηκε το 1339 ως ο πρώτος της σύμβουλος.
Έργο
μικρογραφία| Η Υπέρτατη κρίση και η Σταύρωση Ο Καζεντίνο ειδικεύτηκε σε μικρούς λατρευτικούς πίνακες βωμών, που προορίζονταν για ιδιωτική λατρεία. Ο Καζεντίνο διέδωσε αυτούς τους πίνακες σε όλη την Ιταλία μαζί με καλλιτέχνες όπως ο Μπερνάρντο Ντάντι (1280 - 1348). Η εργασία του δείχνει την επιρροή του Τζόττο (1267 - 1337), με τον οποίο μαθήτευσε ο Ντάντι. Ο Καζεντίνο μπορεί να είχε περάσει χρόνο στο εργαστήριο του Τζόττο και ήταν μαθητής ενός άλλου οπαδού του Τζόττο, του Ταντέο Γκάντι (1300 - 1366).
Ο Καζεντίνο εμφάνισε, επίσης, επιρροές από τη Σχολή ζωγραφικής της Σιένα. Το μεταγενέστερο γοτθικό ύφος του Καζεντίνο, το οποίο χρησιμοποίησε, επηρεάστηκε επίσης από τους ζωγράφους της Σιένα Πιέτρο Λορεντσέττι (1280 - 1348) και τον αδελφό του Αμπρότζο Λορεντσέττι (1290 - 1348).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού
Θόδωρος Παπαγιάννης
thumb|270x270px|Προτομή του νομπελίστα ποιητή Γεωργίου Σεφέρη, έργο του Θόδωρου Παπαγιάννη, Πεζόδρομος Ζαλοκώστα, Αθήνα.Ο Θεόδωρος Παπαγιάννης είναι Έλληνας γλύπτης, που γεννήθηκε στο Ελληνικό Ιωαννίνων το 1942.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1942 στο χωριό Ελληνικό του νομού Ιωαννίνων. Από το 1960 μέχρι το 1965 σπούδασε με υποτροφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας όπου είχε καθηγητές τους Γιάννη Παππά και Νίκο Κερλή. Την περίοδο 1966-68 πραγματοποίησε μελέτες πάνω στην αρχαιοελληνική και μεσογειακή τέχνη ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και έπειτα ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Μεσογείου (Μικρά Ασία, Κύπρος, Κρήτη, Αίγυπτος) και της Ευρώπης. Επίσης, το 1967 κατά τη διάρκεια έκθεσης στο Ζάππειο παρουσίασε έργα του για πρώτη φορά στο κοινό. Το 1970 εγκαινίασε την πανεπιστημιακή του πορεία ως βοηθός στο εργαστήριο γλυπτικής του παλιού του δάσκαλου, Γιάννη Παππά στην ΑΣΚΤ. Την ίδια δεκαετία ηγήθηκε ομάδας σπουδαστών της ΑΣΚΤ που επισκέφτηκε τα Ζαγοροχώρια αποτυπώνοντας διάφορα στοιχεία της λαϊκής και παραδοσιακής τέχνης της περιοχής και συμμετείχε στην ίδρυση του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών της Αθήνας όπου το 1975 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση. Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδας αλλά και σε χώρες του εξωτερικού (Κύπρος, Ελβετία, Αγγλία, Γαλλία, Ουγγαρία, Τουρκία κλπ).
Το 1981-82, συνέχισε τις σπουδές του στην Ecole des Arts Appliques et des Metiers d' Art στο Παρίσι. Το 1987 εκλέχτηκε αναπληρωτής καθηγητής στην ΑΣΚΤ και το 1991 αναδείχτηκε τακτικός καθηγητής στο Α΄ Εργαστήριο Γλυπτικής στο οποίο σήμερα είναι διευθυντής. Το 1996-1997, με εκπαιδευτική άδεια έξι μηνών, επισκέφθηκε την Αμερική για να μελετήσει εκπαιδευτικά προγράμματα και οργάνωση εργαστηρίων γλυπτικής των Σχολών Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών ανταλλαγών του Προγράμματος Erasmus, συνδιοργανώνει τακτικά Workshops με την Σχολή του Βερολίνου, της Brera και της Bolognia.
Εδώ και μία εικοσαετία πρωτοστατεί στη διοργάνωση Συμποσίων Γλυπτικής σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου, αφήνοντας μεγάλου μεγέθους γλυπτά, σε δημόσιους χώρους. Τα γλυπτά δημιουργούνται επιτόπου.
Έχει πραγματοποιήσει 45 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μνημειακά γλυπτά του βρίσκονται τοποθετημένα σε ιδιωτικούς χώρους, σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει φιλοτεχνήσει πολλές προτομές και ανδριάντες σημαντικών προσωπικοτήτων, καθώς και πολλά μετάλλια, νομίσματα και μεγάλες γλυπτικές συνθέσεις, τοποθετημένες σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους.
Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία σε διάφορους διαγωνισμούς που συμμετείχε, με τελευταίο το πρώτο βραβείο στο διεθνή διαγωνισμό για ένα γλυπτό στο Αεροδρόμιο του Σικάγο.
Με το έργο του έχουν ασχοληθεί επανειλημμένα ο ημερήσιος και ο περιοδικός τύπος καθώς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Το 2015 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος.
Το 2017 το 10ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων τίμησε τον Θεόδωρο Παπαγιάννη δίνοντας το όνομά του στο σχολείο.
Το 2019 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, με το Αργυρό Μετάλλιο (Ανώτατη Διάκριση του Ιδρύματος) στην Τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Έργο
Επηρεασμένος από τις σύγχρονες τάσεις στη γλυπτική, συνδυάζει στο έργο του στοιχεία από τα προϊστορικά ειδώλια με τις εξπρεσιονιστικές φόρμες και την αφαίρεση του Χένρυ Μουρ. Πέρα από τα γλυπτά έργα του, ο Παπαγιάννης φιλοτέχνησε και μετάλλια, όπως το μετάλλιο της εισόδου της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ. το 1979 και το μετάλλιο για τον εορτασμό των 150 χρόνων της Βουλής των Ελλήνων το 1978. Ανάμεσα στις γλυπτικές δημιουργίες του, ανδριάντες, μνημεία και προτομές, περιλαμβάνονται:
Το 2009 δημιούργησε στον τόπο καταγωγής του, το Ελληνικό Ιωαννίνων, μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που φέρει το όνομα του, σε πέτρινο κτήριο που στέγαζε κατά το παρελθόν το δημοτικό σχολείο του χωριού.
Μουσείο
Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «Θεόδωρος Παπαγιάννης» άρχισε την λειτουργία του στις 7 Σεπτεμβρίου του 2009. Η έδρα του μουσείου είναι στο Ελληνικό Ιωαννίνων και βρίσκεται σε απόσταση 18 χλμ. από τα Ιωάννινα. Το μουσείο διαθέτει πάνω από πενήντα εκθέματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Πάουλους Πόττερ
Ο Πάουλους Πόττερ (Ολλανδικά: Paulus Potter, 20 Νοεμβρίου 1625 – 17 Ιανουαρίου 1654) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της ζωγραφικής της ολλανδικής Χρυσής Εποχής, ο οποίος ειδικευόταν στη ζωγραφική ζώων σε τοπία. Πριν αποβιώσει πρόωρα, σε ηλικία 28 ετών από φυματίωση, είχε καταφέρει να δημιουργήσει περίπου 100 πίνακες, εργαζόμενος ακατάπαυστα.
Βιογραφία
Ο Πάουλους Πόττερ γεννήθηκε στο Ενκχάουζεν (Enkhuizen) της Βόρειας Ολλανδίας. Βαπτίστηκε στις 20 Νοεμβρίου 1625. Το 1628 η οικογένειά του μετακόμισε στο Λέιντεν και το 1631 στο Άμστερνταμ, όπου ο νεαρός Πάουλους σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα του Πίτερ Σάιμονς Πόττερ. Όταν η μητέρα του πέθανε, ο πατέρας του άρχισε μια σχέση με τη σύζυγο του Πίτερ Κόντε (Pieter Codde), που επίσης ζούσε στην κομψή οδό Sint Antoniesbreestraat της πόλης. Για ένα διάστημα ο πατέρας του πωλούσε επιχρυσωμένα κρεμαστά ζωγραφιστά δερμάτινα αντικείμενα, γνωστά ως Cordwain ή Cuir de Cordoue, τα οποία τότε υποκαθιστούσαν τις ταπισερί, έξω από τα τείχη της πόλης.
Ο Πόττερ έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στο Ντελφτ αλλά το 1649 μετακόμισε στη Χάγη, κοντά στον Γιαν φαν Χόγιεν (Jan van Goyen), Ο Πόττερ νυμφεύτηκε στη Χάγη και ο πεθερός του, ο οποίος ήταν κορυφαίος εργολάβος κτιρίων στη Χάγη, τον σύστησε στην ολλανδική ελίτ. Η Αμαλία φαν Ζολμς - Μπράουνφελς (Amalia van Solms Braunfels), σύζυγος του Φρέντερικ Χέντρικ (Frederik Hendrik), πρίγκηπα της Οράγγης και κυβερνήτη της χώρας, και λάτρης των τεχνών, αγόρασε ένα πίνακά του που απεικόνιζε μια αγελάδα που ουρεί, αλλά κάποιες κυρίες της Αυλής φαίνεται ότι προσπάθησαν να την αποτρέψουν. Τον Μάιο του 1652 ύστερα από μια υπόθεση σχετικά με την παράδοση ενός πίνακα, επέστρεψε στο Άμστερνταμ. Ο Πόττερ προσκλήθηκε από τον Νικολάες Τουλπ, ιατρό χειρουργό και δήμαρχο του Άμστερνταμ, ο οποίος είχε εντυπωσιαστεί από την πολιτισμένη συμπεριφορά και την ευγένεια του καλλιτέχνη. Ο Πόττερ ζωγράφισε την προσωπογραφία του γιου του, Ντιρκ Τουλπ, απλώς αλλάζοντας το πρόσωπο σε έναν παλαιότερο πίνακα που δεν είχε καταφέρει να πωλήσει.
Απεβίωσε από φυματίωση στο Άμστερνταμ. Είχε προλάβει να ζωγραφίσει μια αυτοπροσωπογραφία του, η οποία βρισκόταν στο Χάκγουντ Παρκ του Χάμσαϊρ ως το 1998 και σήμερα έχει μεταφερθεί στο Έλιμπανκ Χάουζ (Elibank House) του Μπάκινχαμσαϊρ.
Έργα
Ο πλέον διάσημος πίνακάς του (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον πίνακα Ο ταύρος είναι Ο νεαρός ταύρος (περ. 1647), που σήμερα βρίσκεται στο Mauritshuis της Χάγης, που δημιουργήθηκε από σχέδια που έκανε ο καλλιτέχνης εκ του φυσικού. Αν και ο πίνακας υπέστη κριτική, έτυχε μεγάλου θαυμασμού κατά τον 19ο αιώνα, ως πρώιμο δείγμα του ρομαντισμού. Ο νεαρός ταύρος είναι ο πίνακας που μελετήθηκε στη μονοχρωματική ελαιογραφία του Αμερικανού ζωγράφου Μαρκ Τάνσεϋ του 1981, The Innocent Eye Test.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ορφισμός (τέχνη)
Ο Ορφισμός αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στο Παρίσι την σύντομη περίοδο 1912-1914 στη ζωγραφική.
Ο όρος επινοήθηκε από τον Γάλλο ποιητή Γκυγιώμ Απολλιναίρ προκειμένου να περιγράψει το λυρισμό των έργων του ζωγράφου Ρομπέρ Ντελονέ (Robert Delaunay) και αποτελεί αναφορά στον Ορφέα της ελληνικής μυθολογίας. Ο Delaunay θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του ορφισμού μαζί με τους Frank Kupka, αδέλφια Ντυσάν (βλ. Μαρσέλ Ντυσάν) και Roger de la Fresnaye.