cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιδηροπενική αναιμία
Η σιδηροπενική αναιμία είναι η πιο συχνή μορφή αναιμίας. Πλήττει κυρίως νεογνά, παιδιά, εφήβους και γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, κυοφορούσες ή μη. Επιδημιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι το 3% των γυναικών έχουν σιδηροπενική αναιμία, ενώ το 20% των γυναικών έχουν μειωμένα αποθέματα σιδήρου χωρίς όμως να παρουσιάζουν αναιμία. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων η σιδηροπενική αναιμία είναι μικροκυτταρική υπόχρωμη.
Μεταβολισμός σιδήρου
Ο σίδηρος ειναι αναγκαίος για την σωστή λειτουργία του οργανισμού. Ο σίδηρος είναι βασικό στοιχείο της αιμοσφαιρίνης των ερυθρών κυττάρων καθώς και της μυοσφαιρίνης. Χρησιμεύει στα ερυθροκύτταρα στην μεταφορά οξυγόνου. Ο σιδηρος προσλαμβάνεται απο την τροφή, και αφού απορροφηθεί απο το έντερο, μέσω της πρωτεινης τρανσφερίνης, θα μεταφερθει στον μυελό των οστών. Εκεί, ερυθροκύτταρα που οριμάζουν, θα "φάνε" τα συμπλοκα τρασνφερινης-σιδήρου και θα χρησιμοποιήσουν το σίδερο για κατασκευή της αίμης, ή θα τον "αποθηκεύσουν" σε πρωτεϊνες ονομαζόμενες φερριτίνες. Η τρανσφερίνη θα ξαναμεταφερθει στην κυκλοφορία. Οταν τα ερυθροκύτταρα φύγουν απο τον μυελό των οστών θα έχουν χρόνο ζωής περίπου 120 μέρες. Θα καταστραφούν στο δικτυοενδοθηλιακο σύστημα, οπου θα φαγοκυτταρωθούν. Ο σίδηρος θα απελευθερωθεί στην κυκλοφορία όπου θα επαναδεσμευτεί από την τρανσφερίνη.
Αίτια
Οι αιτίες που θεωρούνται υπεύθυνες για την εμφάνιση της σιδηροπενικής αναιμίας είναι η μειωμένη πρόσληψη ή η αυξημένη απώλεια σιδήρου. Καθοριστικός παράγοντας αυτών των αιτιών είναι η αυξημένη ανάγκη για σίδηρο, κοινή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή της γαλουχίας στα νεογνά, και ιδίως τα πρόωρα.
Απώλεια αίματος
Στις ανεπτυγμένες χώρες, η αιμορραγία από το γαστρεντερικό σύστημα (ΓΕΣ) ή το γεννητικό σύστημα (μηνορραγία μητρορραγία) ευθύνεται για την πλειοψηφία των σιδηροπενικών αναιμιών. Σημαντικά αίτια αιμορραγίας του ΓΕΣ αποτελούν το πεπτικό έλκος και η διαφραγματοκήλη, και ακολουθούν νεοπλάσματα, η νόσος Crohn, αγγειοδυσπλασίες, αιμορροΐδες και η χρόνια λήψη σαλικυλικών. Άλλες απώλειες αίματος όπως αιμορραγία από το αναπνευστικό (ιδιοπαθής πνευμονική αιμοσιδήρωση), χρόνια αιματουρία, συχνές αιμοδοσίες αποτελούν και αυτές παράγοντες σιδηροπενικής αναιμίας.
Παρασιτώσεις
Παγκοσμίως, η αγκυλοστομίαση και η σχιστοσωμίαση προκαλούν την πλειοψηφία των σιδηροπενικών αναιμιών. Είναι ενδημικά κυρίως σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές. Προκαλούν αναιμία λόγω αιμορραγίας του γαστρεντερικού συστήματος.
Δίαιτα
Μία δίαιτα φτωχή σε σίδηρο μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη σιδηροπενικής αναιμίας. Στα παιδιά το συχνότερο αίτιο σιδηροπενικής αναιμίας είναι η ανεπαρκής πρόσληψη σιδήρου με τις τροφές.Τροφές πλούσιες σε σίδηρο αποτελούν το συκώτι, το κρέας (κυρίως το κόκκινο), τα αυγά, τα λαχανικά με πράσινα φύλλα κ.ά. Στις ανεπτυγμένες χώρες πολύ σπάνια προκαλείται σιδηροπενική αναιμία αποκλειστικά λόγω φτωχής δίαιτας.
Μειωμένη απορρόφηση σιδήρου
Άλλος ένας παράγοντας σιδηροπενικής αναιμίας αποτελεί η μειωμένη απορρόφηση σιδήρου από το γαστρεντερικό. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε γαστρεκτομή και γενικά καταστάσεις που προκαλούν υποχλωρυδρία (μειωμένη έκκριση HCl) καθώς το HCl είναι σημαντικό για την απορρόφηση σιδήρου. Ακολουθούν αίτια όπως η εντερεκτομή (κυρίως δωδεκαδακτύλου και αρχικού τμήματος της νήστιδας), χρόνιες διάρροιες, κοιλιοκάκη κ.ά.
Αυξημένες απαιτήσεις σε σίδηρο
Κατά την ανάπτυξη στην βρεφική και παιδική ηλικία, και κατά την εγκυμοσύνη, η απαίτηση σιδήρου από τον οργανισμό είναι αυξημένη. Ειδικά στην εγκυμοσύνη μερικές φορές συνιστάται λήψη συμπληρώματος σιδήρου.
Συμπτώματα και σημεία
Η κλινική εικόνα μπορεί να περιλαμβάνει γενικά συμπτώματα αναιμίας όπως ωχρότητα, εύκολη κόπωση, δύσπνοια στην κόπωση, αίσθημα παλμών καθώς και στηθαγχικά ενοχλήματα σε ευπαθείς ομάδες και ηλικιωμένους.
Ειδικότερα η σιδηροπενία μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στους βλεννογόνους και στο δέρμα, όπως ατροφία θηλών της γλώσσας, χειλίτιδα, ευθραυστότητα νυχιών και επιπεδονυχία/κοιλονυχία (spoon nails), επώδυνη δυσκαταποσία λόγω ατροφίας βλεννογόνων, γαστρική ατροφία, μηνορραγία. Κάποια ιδιαίτερα συμπτώματα που αποδίδονται σε διαταραχές συμπεριφοράς είναι η επιθυμία κατανάλωσης αργίλου (γεωφαγία), αμύλου (αμυλοφαγία) ή και πάγου (παγοφαγία).
Διάγνωση
Η κλινική εικόνα και το ιστορικό μπορεί να κατευθύνουν τη διάγνωση, αλλά την καθοριστική απάντηση θα δώσουν οι εξετάσεις αίματος. Γενικά στους ενήλικες μια τιμή αιμοσφαιρίνης (Hb) κάτω από 135g/L στους άντρες και κάτω από 115g/L στις γυναίκες αποτελεί ένδειξη αναιμίας, αν και οι τιμές μπορεί να αλλάζουν λίγο ανάλογα με το εργαστήριο.
Ειδικά για τη σιδηροπενική αναιμία οι πιο χρήσιμες μετρήσεις που συμβάλλουν στη διάγνωση είναι οι εξής:
Εργαστηριακά ευρήματα
Ακολουθούν τα κυριότερα εργαστηριακά ευρήματα σιδηροπενικής αναιμίας (συμπεριλαμβανομένων των παραπάνω):
Θεραπεία
Πρέπει να γίνεται προσπάθεια αντιμετώπισης του αιτίου που προκαλεί τη σιδηροπενική αναιμία, όπου αυτό είναι δυνατό.
Η χορήγηση συμπληρώματος σιδήρου από το στόμα είναι η κύρια θεραπεία. Συγκεκριμένα χορηγείται άλας σιδήρου (όπως ο θειικός σίδηρος) από το στόμα, σε δοσολογία 150-200mg στοιχειακού σιδήρου ανά 24ωρο. Η θεραπεία πρέπει να συνεχίζεται επί έξι μήνες ώστε να αναπληρωθούν τα αποθέματα σιδήρου του οργανισμού. Οι τιμές της αιμοσφαιρίνης πρέπει να αυξάνονται σε ρυθμό περίπου 20g/L κάθε τρεις εβδομάδες θεραπείας μέχρι να φτάσει στα φυσιολογικά επίπεδα. Μη ανταπόκριση στη θεραπεία μπορεί να σημαίνει συνεχιζόμενη αιμορραγία, ανυπακοή του ασθενούς να πάρει τις ταμπλέτες, λάθος διάγνωση (π.χ. στίγμα θαλασσαιμίας ή σιδηροβλαστική αναιμία), συνύπαρξη έλλειψης Β12 ή φυλλικού οξέος, ή δυσαπορρόφηση του σιδήρου.
Μετάγγιση αίματος γίνεται σπάνια, όταν η αναιμία είναι σοβαρή και προκαλεί συμπτώματα, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένα άτομα με καρδιοπάθειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παθήσεις του αίματος
Πελαργόμορφα
Τα Πελαργόμορφα (επιστ. ονομ.: Ciconiiformes (Bonaparte 1854) ) αποτελούν μία τάξη της ομοταξίας των Πτηνών. Περιλαμβάνει 6 οικογένειες πουλιών (Πελαργούς, Ερωδιούς, Γύπες του νέου κόσμου, κ.λ.π) και 54 γένη σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη ταξινόμηση.
Ιστορία
Τα είδη που ανήκουν σε αυτή την τάξη είναι παρόντα στους μύθους και τις δοξασίες των περισσότερων αρχαίων πολιτισμών. Σε μερικούς από αυτούς τα ανυψώνανε σε θεότητες, όπως οι Αιγύπτιοι τον Threskiornis aethiopicus, ενώ είναι γνωστή η δοξασία του Πελαργού που φέρνει τα μωρά.
Περιγραφή
Τα περισσότερα από τα είδη αυτής της τάξης έχουν ψηλά πόδια για να κινούνται στα ρηχά νερά όπου και βρίσκουν την τροφή τους και μακρύ ράμφος για να μπορούν να πιάνουν τη λεία τους χωρίς να βάζουν το κεφάλι τους κάτω από το νερό. Τρέφονται κυρίως με ψάρια και ασπόνδυλα. Εξαίρεση από αυτά τα χαρακτηριστικά αποτελούν τα είδη που ανήκουν στην Οικογένεια Cathartidae και που αποτελούν τους γύπες του νέου κόσμου και έχουν χαρακτηριστικά και συνήθειες σαν τους πιο γνωστούς γύπες της Ευρώπης. Τα είδη που ζούν στις εύκρατες περιοχές είναι μεταναστευτικά. Τα περισσότερα φωλιάζουν σε αποικίες πάνω στα δέντρα ενώ κάποια από αυτά μπορούν να φωλιάσουν και στο έδαφος ή στους καλαμιώνες.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ζούν σε όλες τις ηπείρους (Εκτός από την Ανταρκτική). Τους γύπες του νέου κόσμου τους βρίσκουμε μόνο στην Αμερική ενώ τις υπόλοιπες οικογένειες τις συναντάμε σε όλες τις ηπείρους αν και αποφεύγουν τις ερήμους αφού είναι πουλιά συνδεδεμένα με το γλυκό νερό.
Πελαργόμορφα στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα βρίσκουμε 3 οικογένειες πουλιών αυτής της τάξης που αντιπροσωπεύονται από 14 είδη:
Ζοντερκομάντο
μικρογραφία|313x313εσ|Κρεματόριο στο Νταχάου, Μάιος 1945 Τα Ζοντερκομάντος (γερμανικά:Sonderkommandos) ήταν ειδικές μονάδες εργασίας που αποτελούνταν από κρατούμενους των Ναζιστικών στρατοπέδων θανάτου συνήθως Εβραίους, οι οποίοι αναγκάστηκαν, υπό την απειλή της εκτέλεσης, να βοηθήσουν στην απόρριψη των θυμάτων των θαλάμων αερίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Τα Ζοντερκομάντος στα στρατόπεδα θανάτου, που αποτελούνταν πάντα από τρόφιμους, δεν είχαν σχέση με τα SS-Sonderkommandos, τα οποία ήταν μονάδες που σχηματίστηκαν από μέλη διαφόρων μονάδων των SS μεταξύ του 1938 και του 1945.
Ο γερμανικός όρος ήταν μέρος της αόριστης και ευφημιστικής γλώσσας που οι Ναζί χρησιμοποιούσαν σε πτυχές της Τελικής Λύσης (π.χ. Einsatzkommando, «μονάδες ανάπτυξης»).
Εργάτες στα εργοστάσια θανάτου
Τα μέλη των Ζοντερκομάντος δεν συμμετείχαν στη δολοφονία κρατουμένων. Αυτό ήταν κάτι που υπαγόταν στην αρμοδιότητα των SS ενώ το πρωταρχικό καθήκον των Ζοντερκομάντος ήταν η διαχείριση των πτωμάτων. Στις περισσότερες περιπτώσεις εντάσσονταν αναγκαστικά σε αυτές τις μονάδες αμέσως μετά την άφιξή τους στο στρατόπεδο υπό την απειλή της εκτέλεσης. Δεν τους δινόταν προηγούμενη ειδοποίηση για τα καθήκοντα που θα έπρεπε να εκτελέσουν. Στον τρόμο τους μερικές φορές πολλά μέλη των Ζοντερκομάντος θα ανακάλυπταν μέλη της οικογένειάς τους ανάμεσα στα πτώματα. Δεν είχαν κανέναν τρόπο να αρνηθούν ή να παραιτηθούν από αυτή τη δουλειά εκτός αν αυτοκτονούσαν. Σε ορισμένα μέρη τα Ζοντερκομάντος αποκαλούνταν ευφημικά Arbeitsjuden (Εβραίοι για εργασία). Άλλες φορές ονομάζονταν βοηθοί. Στο Άουσβιτς - Μπιρκενάου τα Ζοντερκομάντος αριθμούσαν έως και 400 άτομα έως το 1943 και, όταν οι Ούγγροι Εβραίοι μεταφέρθηκαν εκεί το 1944, ο αριθμός τους διογκώθηκε σε περισσότερα από 900 άτομα, προκειμένου να συμβαδίζει με τους αυξημένους κύκλους δολοφονιών και εξόντωσης.
Επειδή οι Γερμανοί χρειάζονταν τα μέλη των Ζοντερκομάντος να παραμείνουν σωματικά ικανά είχαν πολύ λιγότερο άθλιες συνθήκες διαβίωσης από άλλους κρατούμενους: κοιμόντουσαν στους δικούς τους στρατώνες και τους επετράπη να διατηρούν και να χρησιμοποιούν διάφορα αγαθά, όπως τρόφιμα, φάρμακα και τσιγάρα που έφερναν στο στρατόπεδο αυτοί που στέλνονταν στους θαλάμους αερίων. Σε αντίθεση με τους συνηθισμένους κρατούμενους, δεν ήταν συνήθως θύματα αυθαίρετης τυχαίας δολοφονίας από φρουρούς. Η επιβίωση και η χρησιμότητά τους καθορίστηκε από το πόσο αποτελεσματικά θα μπορούσαν να διατηρήσουν το εργοστάσιο θανάτου των Ναζί. Ως αποτέλεσμα τα μέλη των Ζοντερκομάντο στα στρατόπεδα θανάτου είχαν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης από άλλους κρατούμενους. Παρόλα αυτά λίγοι επέζησαν του πολέμου. μικρογραφία|Ζοντερκομάντος στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, Αύγουστος 1944 Δεδομένου ότι είχαν λεπτομερή γνώση της πρακτικής μαζικής δολοφονίας των Ναζί, τα Ζοντερκομάντος θεωρήθηκαν Geheimnisträger -(φορείς μυστικών). Ως εκ τούτου κρατήθηκαν σε απομόνωση μακριά από τους κρατούμενους που χρησιμοποιούνταν ως σκλάβοι. Κάθε τρεις μήνες, σύμφωνα με την πολιτική των SS, σχεδόν όλα τα μέλη των Ζοντερκομάντος που εργάζονταν θα θανατώνονταν με αέρια και θα έπρεπε να αντικατασταθούν με άλλα άτομα από νέες αφίξεις για να διασφαλιστεί το απόρρητο. Ωστόσο ορισμένοι τρόφιμοι επιβίωσαν για έως και ένα χρόνο ή περισσότερο επειδή είχαν εξειδικευμένες δεξιότητες. Συνήθως το καθήκον μιας νέας μονάδας θα ήταν να απορρίψουν τα σώματα των προκατόχων τους. Η έρευνα έχει υπολογίσει ότι από τη δημιουργία του πρώτου Ζοντερκομάντο ενός στρατοπέδου θανάτου έως την εκκαθάριση του στρατοπέδου, υπήρχαν περίπου 14 γενιές των Ζοντερκομάντος.
Μαρτυρίες
Μεταξύ του 1943 και του 1944 ορισμένα μέλη των Ζοντερκομάντος μπόρεσαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε γραπτό υλικό και να καταγράψουν μερικές από τις εμπειρίες τους και όσα είχαν δει στο Μπιρκενάου. Αυτά τα έγγραφα θάφτηκαν στους χώρους των κρεματορίων και ανακτήθηκαν μετά τον πόλεμο. Πέντε άντρες έχουν αναγνωριστεί ως συγγραφείς αυτών των χειρογράφων: Ζάλμαν Γκραντόβσκι, Ζάλμαν Λεβεντάλ, Λάιμπ Λανκφούς, Χάιμ Χέρμαν και Μαρσέλ Ναντζάρι. Οι πρώτοι τρεις έγραψαν στα γίντις, ο Χέρμαν στα γαλλικά και ο Ναντζάρι στα ελληνικά. Τα χειρόγραφα φυλάσσονται κυρίως στο αρχείο του Κρατικού Μνημείου του Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Εξαιρέσεις είναι το γράμμα του Χέρμαν (φυλάσσεται στα αρχεία του Amicale des déportés d'Auschwitz-Birkenau) και των κειμένων του Γκραντόβσκι, ένα από τα οποία διατηρείται στο Ρωσικό Μουσείο Στρατιωτικής Ιατρικής στην Αγία Πετρούπολη και ένα άλλο στο Γιαντ Βασσέμ του Ισραήλ. μικρογραφία|Περικοπή από μία από τις τέσσερις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς στην κατεχόμενη Πολωνία, μέρος μιας σειράς γνωστής ως φωτογραφίες των Ζοντερκομάντος. Αυτή η φωτογραφία, με αριθμό 280, δείχνει σώματα που επρόκειτο να καούν σε μία υπαίθρια πυρκαγιά κοντά στο κρεματόριο V στο Άουσβιτς ΙΙ-Μπίρκεναου. Το ακόλουθο σημείωμα, το οποίο βρέθηκε θαμμένο σε κρεματόριο στο Άουσβιτς, γράφτηκε από τον Ζάλμαν Γκραντόβσκι, μέλος του Ζοντερκομάντο, ο οποίος σκοτώθηκε στην εξέγερση στο κρεματόριο IV στις 7 Οκτωβρίου 1944:
Λιγότερα από 20 από τα αρκετά χιλιάδες μέλη των Ζοντερκομάντος - που αναγκάστηκαν να εργαστούν στα στρατόπεδα θανάτου των Ναζί - τεκμηριώνονται ότι είχαν επιβιώσει μέχρι την απελευθέρωση και ήταν σε θέση να καταθέσουν τα γεγονότα (αν και ορισμένες πηγές ισχυρίζονται περισσότερα). Μεταξύ αυτών ήταν οι Henryk (Tauber) Fuchsbrunner, Filip Müller, Daniel Behnnamias, Dario Gabbai, Morris Venezia, Shlomo Venezia, Antonio Boldrin, Alter Fajnzylberg, Samuel Willenberg, Abram Dragon, David Olère, Henryk Mandelbaum και Martin Gray. Άλλοι έξι ή επτά επιβεβαιώνονται ότι επέζησαν, αλλά δεν είχαν καταθέσει ως μάρτυρες. Οι θαμμένοι και κρυμμένοι λογαριασμοί από μέλη των Ζοντερκομάντος βρέθηκαν αργότερα σε ορισμένα στρατόπεδα.
Επαναστάσεις
Οι κρατούμενοι των Ζοντερκομάντος συμμετείχαν σε εξεγέρσεις σε δύο περιπτώσεις.
Τρεμπλίνκα
μικρογραφία|Περικοπή από μία από τις τέσσερις φωτογραφίες από το Άουσβιτς-Μπίρκενουου, μέρος μιας σειράς γνωστής ως φωτογραφίες Ζοντερκομάντος. Η φωτογραφία δείχνει γυμνές γυναίκες που μεταφέρονται στο θάλαμο αερίου. Η πρώτη εξέγερση πραγματοποιήθηκε στην Τρεμπλίνκα στις 2 Αυγούστου 1943. Οι κρατούμενοι χρησιμοποίησαν ένα αντικλείδι για να ανοίξουν το οπλοστάσιο του στρατοπέδου και να κλέψουν 20 έως 25 τουφέκια, 20 χειροβομβίδες και πολλά πιστόλια. Στις 3:45 μ.μ., 700 Εβραίοι ξεκίνησαν μια επίθεση εναντίον των φρουρών των SS του στρατοπέδου και των ανδρών Τραβνίκι που διήρκεσε για 30 λεπτά. Έβαλαν φωτιά σε κτίρια και σε ένα βυτιοφόρο καύσης. Ένοπλοι Εβραίοι επιτέθηκαν στην κύρια πύλη ενώ άλλοι προσπάθησαν να ανέβουν στο φράχτη. Περίπου 200 Εβραίοι διέφυγαν από το στρατόπεδο, (σημείωση 1), αλλά οι καλά εξοπλισμένοι φρουροί σκότωσαν εκατοντάδες άλλους. Κάλεσαν για ενισχύσεις των SS από τέσσερις πόλεις, οι οποίες έκαναν οδοφράγματα και κυνηγούσαν δραπέτες με αυτοκίνητα και άλογα. Μόνο περίπου 100 κρατούμενοι διέφυγαν τελικά.
Οι αντιστασιακοί του Στρατού της Πατρίδας μετέφεραν μερικούς από τους επιζώντες φυλακισμένους που είχαν διαφύγει πέρα ​​από τον ποταμό Μπουγκ, ενώ άλλοι βοηθήθηκαν και τροφοδοτήθηκαν από πολωνούς χωρικούς. Από τους 700 Ζοντερκομάντος που συμμετείχαν στην εξέγερση, 100 κατάφεραν να επιβιώσουν από τη διαφυγή από το στρατόπεδο, και περίπου 70 από αυτούς είναι γνωστό ότι επέζησαν από τον Πόλεμο. Σε αυτούς περιλαμβάνονται οι Richard Glazar, Chil Rajchman, Jankiel Wiernik και Samuel Willenberg, οι οποίοι συν-έγραψαν το βιβλίο Treblinka Memoirs.
Άουσβιτς
Τον Οκτώβριο του 1944 τα μέλη των Ζοντερκομάντος επαναστάτησαν στο κρεματόριο 4 στο Άουσβιτς ΙΙ. Για μήνες νεαρές Εβραίες εργάτριες έκαναν λαθραία μεταφορά μικρών πακέτων πυρίτιδας από το Weichsel-Union-Metallwerke, εργοστάσιο πυρομαχικών στη βιομηχανική περιοχή ανάμεσα στο κύριο στρατόπεδο του Άουσβιτς Ι και του Άουσβιτς ΙΙ. Η πυρίτιδα πέρασε μέσω λαθρεμπορίου των Ζοντερκομάντος στο Κρεματόριο IV. Το σχέδιο ήταν να καταστρέψουν τους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια και να ξεκινήσουν εξέγερση.
Όμως το πρωί της 7ης Οκτωβρίου 1944 η αντίσταση στο στρατόπεδο προειδοποίησε τα Ζοντερκομάντος στο Κρεματόριο IV ότι πρόκειται να σκοτωθούν. Τα Ζοντερκομάντος επιτέθηκαν στους άνδρες των SS και τους Κάπο με δύο πολυβόλα, τσεκούρια, μαχαίρια και χειροβομβίδες, σκοτώνοντας τρεις και τραυματίζοντας περίπου δώδεκα ακόμη. Μερικοί άνδρες των Ζοντερκομάντος διέφυγαν από το στρατόπεδο αλλά οι περισσότεροι συνελήφθησαν αργότερα την ίδια μέρα. Από εκείνους που δεν πέθαναν στην ίδια την εξέγερση αργότερα 200 περίπου άτομα αναγκάστηκαν να γδυθούν και να ξαπλώσουν μπρούμυτα πριν πυροβοληθούν στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Συνολικά 451 άνδρες των Ζοντερκομάντος σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Φλοίωμα
Το φλοίωμα αποτελεί μέρος των φυτικών οργανισμών. Το φλοίωμα έχει το ρόλο της μεταφοράς των προϊόντων της φωτοσύνθεσης από τα φύλλα προς τον βλαστό και την ρίζα.
Στα δέντρα, το φλοίωμα είναι το πιο εσωτερικό στρώμα του φλοιού του δέντρου, από την οποία ελληνική λέξη προέρχεται και ο διεθνής όρος. Ο όρος εισήχθη από τον Καρλ Νέγκελι το 1858.
Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Το Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου της Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο (αγγλικά:San Diego Film Critics Society Award For Best Supporting Actress) είναι ένα βραβείο που απονεμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο για να τιμήσει μια ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Νέναντ Βούκτσεβιτς
Ο Νέναντ Βούκτσεβιτς (Τίτογκραντ, Γιουγκοσλαβία, 25 Νοεμβρίου 1974) είναι Μαυροβούνιος πρώην ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και νυν προπονητής στην ΦΚ Ποντγκόριτσα.
Καριέρα
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1993 από τη Μπούντουτσνοστ και το 1997 πήρε μεταγραφή για τη Σπάρτακ Σουμπότιτσα, όπου αγωνίστηκε για μια διετία. Τον Ιούλιο του 1999 αποκτήθηκε από την Παναχαϊκή μαζί με τους Μέστερ και Κόστιτς. Κατά την τετραετή παρουσία του στους Πατρινούς πέτυχε σε 103 αγώνες πρωταθλήματος 22 τέρματα. Καλύτερη χρονιά του όσον αφορά τον παραγωγικό τομέα ήταν η σεζόν 2000/01, όταν και σημείωσε 10 γκολ σε 29 αγώνες στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος και άλλα δύο στους αγώνες μπαράζ με τον Πανηλειακό, συμβάλλοντας καθοριστικά στην επίτευξη του στόχου της παραμονής στην Α΄ Εθνική. Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του στην Παναχαϊκή αγωνίστηκε για ένα χρόνο στην Γ΄ Εθνική με τον Βύζαντα Μεγάρων και τη Χαλκίδα για να επιστρέψει εν συνεχεία στο Μαυροβούνιο ολοκληρώνοντας την καριέρα του το 2007 στην Κομ.
Στατιστικά στο ελληνικό πρωτάθλημα
*υπολογίζονται και οι αγώνες μπαράζ με τον Πανηλειακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτακ Σουμπότιτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κομ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χαλκίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιουνγκσίλε ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Μπουρνάζ Ατικέ Σουλτάνα
Η Μπουρνάζ Ατικέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:النفايات سلطان) (Τούρκικα: Burnaz Atike Sultan γνωστή και ως Ατικέ Σουλτάν, 1614 - 1674) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ετεροθαλής αδελφή του σουλτάνου Οσμάν Β΄ και αδελφή των σουλτάνων Μουράτ Δ΄ και Ιμπραήμ Α΄.
Ζωή
Η Ατικέ γεννήθηκε το 1614 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Μετά το Θάνατο του πατέρα της σουλτάνου Αχμέτ, στο θρόνο ανέβηκε ο θείος της Μουσταφά Α΄ αλλά λίγους μήνες αργότερα, καθαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό της Οσμάν Β΄. Με εντολή της Αλιμέ Σουλτάν, η Κιοσέμ στάλθηκε στο Παλιό Παλάτι.
Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι
Η Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι (πολωνικά: Stal Ostrów Wielkopolski), επίσης γνωστή ως Arged BM Slam Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι για λόγους χορηγίας, είναι πολωνική ομάδα καλαθοσφαίρισης, με έδρα στο Όστρουφ Βιελκοπόλσκι. Η ομάδα κέρδισε το Πρωτάθλημα Πολωνίας τη σεζόν 2020-21, το πρώτο στην ιστορία της.
Μπουρνάζ Ατικέ Σουλτάνα
Ζωή
Το 1623 ο αδελφός της Μουράτ Δ΄ έγινε σουλτάνος και η Κιοσέμ Βαλιντέ Σουλτάν. Εκείνη την εποχή, υπήρχαν ταραχές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, και ενοχλήθηκε από αυτό σε όλες τις πλευρές, η Κιοσέμ Σουλτάν πιστεύε ότι θα ενισχυθεί ο γιος της από τους πιστού του πολιτικούς παντρεύοντας την Χανζαντέ Σουλτάν με τον Λαντικλί Μπαϊράμ Πασά το 1623, την Γκεβχερχάν Σουλτάν με τον Τοπάλ Ρετζέπ Πασά το 1624, την Αϊσέ Σουλτάν με τον Χαφίζ Αχμέτ Πασά το 1625 και την Φατμά Σουλτάν με τον Καρά Μουσταφά Πασά το 1626. Η Ατικέ ήταν ήδη παντρεμένη με τον Τζαφέρ Πασά.
Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι
Ιστορία
Το 2015, η Σταλ προήχθη από τη δεύτερη κατηγορία, 1 Λίγκα, στην κορυφαία κατηγορία. Στην πρώτη σεζόν, η ομάδα τερμάτισε 13η στην κατάταξη με ρεκόρ 12-20. Τη σεζόν 2016-17, η Σταλ είχε μια ιστορική σεζόν, καθώς η ομάδα έφτασε στους ημιτελικούς του Πρωταθλήματος, αφού νίκησε την ΜΚΣ Νταμπρόβα Γκουρνίτσα με 3-0 στον προημιτελικό. Στον ημιτελικό, η Σταλ έχασε από την Ζιελόνα Γκούρα, αλλά κέρδισε τη σειρά για την τρίτη θέση εναντίον της Τσάρνι Σουούπσκ.
Μπουρνάζ Ατικέ Σουλτάνα
Ζωή
Ο δεύτερος γάμος της έγινε το 1633 με τον Κοτζά Κενάν Πασά, μετά από 19 χρόνια γάμου έμεινε χήρα και την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τον Ντογκανσί Γιουσούφ Πασά. Είχε αποκτήσει ένα παιδί.
Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι
Ιστορία
Τη σεζόν 2017-18, η Σταλ είχε μια ακόμη πιο επιτυχημένη σεζόν, καθώς η ομάδα έφτασε στους τελικούς του Πρωταθλήματος για πρώτη φορά μετά την πρόκριση επί της Πόλσκι Τσούκιερ Τόρουν στους ημιτελικούς. Στον τελικό, η ομάδα έχασε από την Άνβιλ Βουοτσουάβεκ με 2-4.
Μπουρνάζ Ατικέ Σουλτάνα
Ζωή
Πέθανε το 1674 και θάφτηκε στον τάφο του αδελφού της Ιμπραήμ στην Αγία Σοφία.
Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι
Ιστορία
Το 2019, η Σταλ κέρδισε το Κύπελλο Πολωνίας, αφού νίκησε την Άρκα Γκντίνια στον τελικό με 77-74. Ήταν το πρώτο τρόπαιο για τον σύλλογο.
Μπουρνάζ Ατικέ Σουλτάνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι
Ιστορία
Τη σεζόν 2020-21, η Σταλ έπαιξε στο FIBA Europe Cup, όπου έφτασε στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης. Έφτασε στον τελικό, όπου τελικά έχασε από την ισραηλινή Ιρόνι Νες Ζιόνα ΜΚ. Αργότερα εκείνη τη σεζόν, η Σταλ κέρδισε στους τελικούς του Πρωταθλήματος, κερδίζοντας το πρώτο της πρωτάθλημα στην ιστορία του συλλόγου. Ο Γιάκουμπ Γκάρμπατς ονομάστηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης των Τελικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1947
FSB
Το αρκτικόλεξο FSB μπορεί να αναφέρεται:
Αλέξανδρος Παπάγος
Ο Αλέξανδρος Παπάγος (Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου 1883 – Αθήνα, 4 Οκτωβρίου 1955) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού και πολιτικός που διετέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (1936 - 1941), Αρχιστράτηγος των ελληνικών δυνάμεων κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940 - 1941) και κατά την περίοδο 1949 - 1951 καθώς και Πρωθυπουργός της Ελλάδας κατά την περίοδο 1952 - 1955.
Μεγάλωσε στην Αθήνα σε εύπορη οικογένεια που διατηρούσε στενές σχέσεις με τη βασιλική οικογένεια. Φοίτησε σε στρατιωτικές σχολές των Βρυξελλών και του Υπρ και κατετάγη στον ελληνικό στρατό ως Ανθυπίλαρχος το 1906. Την περίοδο 1910 - 1912 τοποθετήθηκε υπασπιστής του Ελευθερίου Βενιζέλου και εν συνεχεία έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις των Βαλκανικών Πολέμων ως Υπίλαρχος και Διαγγελέας του Αρχιστράτηγου διαδόχου Κωνσταντίνου. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές θέσεις για να παραιτηθεί από το στράτευμα το 1917 με την επιστροφή του Ελευθερίου Βενιζέλου στην εξουσία, οπότε και εξορίστηκε. Επανήλθε μετά την εξορία του Βενιζέλου υπηρετώντας στη Μεραρχία Ιππικού για να αποστρατευθεί, πάλι, μετά το Κίνημα Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη. Επέστρεψε, οριστικά, το 1926 ως συνταγματάρχης για να προηχθή το 1930 σε Υποστράτηγο και το 1935 σε Αντιστράτηγο αναλαμβάνοντας εν τω μεταξύ Διοικητής της ταξιαρχίας Ιππικού Λάρισας, Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Επιθεωρητής Ιππικού του Γ.Ε.Σ. και διοικητής των Α΄ και Γ΄ Σωμάτων Στρατού.
Μετά το κίνημα του 1935 ο Παπάγος μαζί με τον υποναύαρχο Δ. Οικονόμου (αρχηγού ΓΕΝ) και τον υποστράτηγο αεροπορίας Γ. Ρέππα (αρχηγού ΓΕΑ) επέδωσαν έντονο διάβημα στον πρωθυπουργό Παναγή Τσαλδάρη για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με το πολιτειακό εξαναγκάζοντας έτσι σε παραίτηση την κυβέρνηση Τσαλδάρη. Στην κυβέρνηση Κονδύλη, που σχηματίστηκε αμέσως μετά, ο Παπάγος ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο των στρατιωτικών διατηρώντας το και στην επόμενη κυβέρνηση Δεμερτζή. Με την άνοδο του Μεταξά στην πρωθυπουργία ο Αλέξανδρος Παπάγος τοποθετήθηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού συμβάλλοντας σημαντικά στην οργάνωση της αμυντικής γραμμής του ελληνικού κράτους για τον επερχόμενο πόλεμο. Κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο διετέλεσε Αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού. Κατά τη γερμανική κατοχή παρέμεινε στην Αθήνα συμμετέχοντας σε αντιστασιακές οργανώσεις αξιωματικών (ήταν επικεφαλής της "Στρατιωτικής Ιεραρχίας") και χωρίς να διατηρήσει σχέσεις με το κατοχικό καθεστώς. Το 1943 συνελήφθη και οδηγήθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ανέλαβε χρέη αυλάρχη του Βασιλιά Παύλου και στις 19 Ιανουαρίου του 1949 επανήλθε για τελευταία φορά στο στράτευμα αναλαμβάνοντας τη Γενική Αρχηγία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, με στόχο την οριστική επικράτηση του εθνικού στρατού έναντι του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Για τη δράση του αυτή τιμήθηκε με τον τίτλο του Στρατάρχη, τίτλος που απονεμήθηκε για πρώτη φορά σε Έλληνα στρατιωτικό. Η επιτυχής έκβαση του στρατιωτικού εγχειρήματος προσέδωσε στο πρόσωπό του κύρος που σε συνδυασμό με τη ρήξη των σχέσεών του με το παλάτι τον ώθησε, τον Μάιο του 1951, να δηλώσει αιφνιδιαστικά την κάθοδό του στην πολιτική σκηνή και την ίδρυση του νέου πολιτικού κόμματος του Ελληνικού Συναγερμού. Στις εκλογές του 1951 συγκέντρωσε 36,53% καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση χωρίς, όμως, να κατορθώσει να σχηματίσει κυβέρνηση. Στις εκλογές του 1952 συγκέντρωσε 49,22% και σχημάτισε την ομώνυμη κυβέρνηση, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1955, οπότε και απεβίωσε.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του σημειώθηκε σημαντική ανάπτυξη στους οικονομικούς τομείς και πραγματοποιήθηκαν αρκετές μεταρρυθμίσεις ενώ σημαντική ήταν η συμβολή του στην ανακίνηση του κυπριακού ζητήματος. Κατά τους τελευταίους μήνες της διακυβέρνησής του, ασθένησε με αποτέλεσμα να αναπληρώνεται στα καθήκοντά του. Νεκροψία της σορού του δεν έγινε ποτέ, με αποτέλεσμα τα αίτια του θανάτου του να παραμένουν ασαφή.
Σήμερα μια περιοχή της Αθήνας (Παπάγου) φέρει το όνομά του.
Πρώιμη περίοδος
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 1883 και ήταν γιος του Μικρασιάτη Λεωνίδα Παπάγου (Σύρος 1844 - 1912), υποστρατήγου του στρατού και προσωπάρχη του υπουργείου Στρατιωτικών, και της Μαρίας Αβέρωφ. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από τις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την οικογένεια Αβέρωφ. Μεγάλωσε στην Αθήνα και μετά την περάτωση των εγκύκλιων σπουδών εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1901, την οποία, όμως, εγκατέλειψε για να ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Έχοντας υπερβεί την ηλικία εισόδου στη Σχολή Ευελπίδων, φοίτησε για μία διετία 1902-1904 στη στρατιωτική σχολή των Βρυξελλών και την επόμενη διετία στη σχολή Εφαρμογής Ιππικού της Υπρ.
Το 1906, επέστρεψε στην Ελλάδα και κατετάγη στον στρατό ως Ανθυπίλαρχος (15 Ιουλίου 1906). Το 1910, ορίστηκε υπασπιστής του Υπουργού των Στρατιωτικών Ε. Βενιζέλου και παρέμεινε μέχρι τις παραμονές του Α΄ Βαλκανικού πολέμου. Το 1911, νυμφεύτηκε τη Μαρία Καλίνσκυ, εγγονή του στρατηγού Τιμολέοντα Βάσσου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, την Ειρήνη (μετέπειτα σύζυγο Γιάννη Παππά) και τον Λεωνίδα (μετέπειτα ανώτερο διπλωμάτη). Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους ως Υπίλαρχος και Διαγγελέας του Αρχιστρατήγου διαδόχου Κωνσταντίνου, λαμβάνοντας μέρος στις επιχειρήσεις για την κατάληψη των Ιωαννίνων. Πολέμησε και στη Μακεδονία. Ιδιαίτερα στη μάχη του Μπιζανίου (Φεβρουάριος 1913), προκειμένου να μεταφέρει διαταγή του Κωνσταντίνου διέδραμε έφιππος εχθρικό έδαφος επί 8ωρο. Για τις σπουδαίες υπηρεσίες του της περιόδου 1912-1913 τιμήθηκε με τον αργυρό σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, επέτυχε σε διαγωνισμό και εισήλθε στο «Σχολείο Ανωτέρων Σπουδών» (μια πρώιμη μορφή της σημερινής Ανωτάτης Σχολής Πολέμου), που είχε δημιουργηθεί από τον Γάλλο συνταγματάρχη Μπουσκέ της γαλλικής στρατιωτικής αποστολής, από το οποίο αποφοίτησε με σειρά επιτυχίας πρώτος. Ακόλουθα υπηρέτησε στο Α’ Σύνταγμα Ιππικού στη Θεσσαλονίκη ως Ίλαρχος και στο Γ' Σώμα Στρατού ως Επιτελής. Το 1916 με τον βαθμό του Επίλαρχου υπηρέτησε ως Επιτελάρχης της Ταξιαρχίας Ιππικού.
Μετά την επικράτηση του Βενιζέλου το 1917, θεωρούμενος δεδηλωμένος οπαδός του Κωνσταντίνου, αν και υπέβαλε παραίτηση στις 8 Αυγούστου του 1917 για πολιτικούς λόγους, η νέα κυβέρνηση του Ε. Βενιζέλου τον εξόρισε διαδοχικά στα νησιά Ίο, Θήρα, Μήλο και Κρήτη. Μετά τις εκλογές του 1920 και τη μεταπολίτευση που ακολούθησε, ο Α. Παπάγος ανακλήθηκε στο στράτευμα με αναδρομική απόδοση του βαθμού του αντισυνταγματάρχη (από 12-1-1918). Συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία στην αρχή ως Επιτελάρχης της Ταξιαρχίας Ιππικού και μετά Μεραρχίας Ιππικού όπου και παρέμεινε μέχρι την κατάρρευση του Μετώπου τον Αύγουστο του 1922. Για τις υπηρεσίες του στη Μικρά Ασία τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας. Μετά το Κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη, τον Οκτώβριο του 1923, τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία.
Επανήλθε για δεύτερη φορά στις τάξεις του στρατού το 1926, επί οικουμενικής κυβέρνησης (1926-1927), βάσει ειδικού νόμου και προήχθη αναδρομικά σε συνταγματάρχη. Φοίτησε στην Ανώτερη Σχολή Στρατηγικών Σπουδών που τελούσε υπό τη διοίκηση του Γάλλου στρατηγού Γιράρντ και στη συνέχεια υπηρέτησε στις ακόλουθες θέσεις:
Αρχηγός του Στρατού
Στο μεταξύ, το 1934, δημιουργείται η παραστρατιωτική οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα υπό την προεδρία του αντιστράτηγου Α. Παπούλα και με υπαρχηγούς την τριανδρία Στ. Σαράφη, Α. Ζάννα και Α. Κολιαλέξη. Ανώτερος αρχηγός αυτής αναλαμβάνει ο Ν. Πλαστήρας, ενώ ο Ε. Βενιζέλος γνωρίζει τα σχέδιά της για κίνημα και το εγκρίνει προσφέροντας μάλιστα την ηγεσία στον Α. Οθωναίο, που δεν αποδέχτηκε. Το κίνημα αυτό εκδηλώθηκε την 1η Μαρτίου 1935 με πλήρη αποτυχία και οι πρωτεργάτες του διέφυγαν στο εξωτερικό ενώ ακολουθεί σειρά καθαιρέσεων στρατιωτικών με τρεις εκτελέσεις ποινών σε θάνατο. Έτσι, ακολούθησε μία δικαιολογημένη δυσφορία μερίδας των ενόπλων δυνάμεων, λόγω των συνεχιζόμενων και αλλεπάλληλων αναβολών του δημοψηφίσματος προς επάνοδο ή όχι του Βασιλιά, θέμα που είχε υποσχεθεί η ίδια η Κυβέρνηση και θα έδινε τέλος στην επικρατούσα αναταραχή.
Έτσι, στις 10 Οκτωβρίου 1935, ο Παπάγος μαζί με τους υποναύαρχο Δ. Οικονόμου (αρχηγό ΓΕΝ) και τον υποστράτηγο αεροπορίας Γ. Ρέππα (αρχηγό ΓΕΑ) επέδωσαν έντονο διάβημα - επιστολή στον Πρωθυπουργό Παναγή Τσαλδάρη, που είχε αναδειχθεί στις εκλογές του ίδιου χρόνου (9 Ιουνίου του 1935), μαζί με τον Γεώργιο Κονδύλη, για την επίσπευση διεξαγωγής του δημοψηφίσματος επικαλούμενοι την ανάγκη εξόδου από τη χαοτική κατάσταση της δημόσιας διοίκησης. Η πράξη όμως που έγινε αιφνίδια σταματώντας το όχημα του πρωθυπουργού κατά τη μετάβασή του στην οικία του και που συνέβη επί της λεωφόρου Κηφισίας στο ύψος του Γηροκομείου θεωρήθηκε πραξικόπημα. Αποτέλεσμα της ενέργειας αυτής ήταν η παραίτηση της κυβέρνησης Τσαλδάρη, το βράδυ της ίδιας ημέρας, και η ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση που σχημάτισε ο Γεώργιος Κονδύλης, ως αξιωματική αντιπολίτευση (2ο κόμμα), χωρίς βέβαια να ορκιστεί σε στρατιωτικούς, ορίζοντας υπουργό Στρατιωτικών τον Α. Παπάγο. Η νέα κυβέρνηση κατήργησε με Ψήφισμα της Συντακτικής Συνέλευσης το καθεστώς της Αβασίλευτης Δημοκρατίας, ορίζοντας αντιβασιλέα τον πρωθυπουργό Γ. Κονδύλη και επανέφερε το Σύνταγμα του 1911. Προκήρυξε Δημοψήφισμα το οποίο απέβη υπέρ της Βασιλευομένης Δημοκρατίας και ο Παπάγος ορίστηκε στην επιτροπή, μαζί με τους Σ. Μπαλάνο και Π. Μαυρομιχάλη, να μεταφέρει το αποτέλεσμα στον Βασιλιά Γεώργιο Β’ στην Αγγλία όπου διέμενε.
Παράλληλα με τα στρατιωτικά του καθήκοντα παρέμεινε Υπουργός Στρατιωτικών και στην επακόλουθη υπηρεσιακή κυβέρνηση "γενικής αποδοχής" του Κωνσταντίνου Δεμερτζή, αλλά ήρθε σε σύγκρουση με τον Βασιλιά λόγω του Συμφώνου Σοφούλη – Σκλάβαινα, που προέβλεπε συνεργασία του Κόμματος των Φιλελευθέρων με το κομμουνιστικό Παλλαϊκό Μέτωπο για τον σχηματισμό βιώσιμης κυβέρνησης, αποπέμφθηκε και στη θέση του τοποθετήθηκε ο Ιωάννης Μεταξάς. Μετά την πρωθυπουργοποίηση του Ι. Μεταξά από τον Γεώργιο Β’ τοποθετήθηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, την 1η Αυγούστου 1936, με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο του στρατεύματος κατά το επερχόμενο πραξικόπημα. Παρέμεινε στη θέση αυτή και κατά τη διάρκεια του Καθεστώτος της 4ης Αυγούστου συμβάλλοντας στην αναδιοργάνωση και τον επανεξοπλισμό του ελληνικού στρατού υπό το πρίσμα του διαφαινόμενου πολέμου.
Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου ανέλαβε Αρχιστράτηγος των δυνάμεων του στρατού ξηράς καταφέρνοντας, παρά τις υλικές αδυναμίες και τον αρχικό αιφνιδιασμό, να οργανώσει την αποτελεσματική άμυνα της χώρας και την απώθηση των Ιταλικών στρατευμάτων στην αλβανική ενδοχώρα. Παρέμεινε στην ηγεσία του στρατεύματος έως τις 23 Απριλίου 1941 οπότε παραιτήθηκε προκειμένου να μη συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις της συνθηκολόγησης μετά τη ναζιστική εισβολή και προέλαση ενώ επέκρινε τον στρατηγό Τσολάκογλου για τον σχηματισμό δωσιλογικής κυβέρνησης. Σε τηλεγράφημά του μάλιστα στις 21 Απριλίου 1941 προς τον Διοικητή Στρατιάς Ηπείρου ανέφερε: '' «Πληροφοροῦμαι ὅτι ἀντιστράτηγος Τσολάκογλου ἀνέλαβε πρωτοβουλίαν συνθηκολογήσεως. Δὲν κατανοήθη παρὰ πάντων ὅτι ὕψιστα συμφέροντα Πατρίδος ἀπαγορεύουσι τοῦτο. Ἐπικαλοῦμαι πατριωτισμὸν πάντων. Στρατὸς δέον ἀγωνισθῆ μέχρις ἐσχάτου ὁρίου δυνατοτήτων του. Ἀντικαταστήσατε ἀμέσως Τσολάκογλου» ''.
Περίοδος της Κατοχής
Στη διάρκεια της Κατοχής δημιούργησε μία αντιστασιακή οργάνωση, τη Στρατιωτική Ιεραρχία, στην οποία συμμετείχαν Έλληνες αξιωματικοί. Η αποκάλυψη της δράσης τους, τον Ιούλιο του 1943, συνοδεύτηκε από τη σύλληψή του από τις κατοχικές δυνάμεις και την αποστολή του, μαζί με τέσσερις αντιστράτηγους, τους Κ.Μπακόπουλο, Ιωάννη Πιτσίκα, Π. Δέδε και Γ. Κοσμά, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (και στο Νταχάου μεταξύ άλλων), στα οποία παρέμεινε κρατούμενος μέχρι τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας.
Ανάληψη της αρχηγίας του στρατού
Επέστρεψε στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 1945 και τον Ιούλιο του 1947 του απονεμήθηκε ο βαθμός του Στρατηγού εν αποστρατεία. Αρχικά, ο Βασιλιάς Παύλος τον διόρισε Μεγάλο Αυλάρχη και στις 19 Ιανουαρίου του 1949 ανέλαβε τη Γενική Αρχηγία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, με στόχο την οριστική επικράτηση του Ελληνικού Στρατού έναντι του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος.
Η επιτυχής έκβαση του εμφυλίου πολέμου για τις εθνικές δυνάμεις οδήγησε τη Βουλή των Ελλήνων να ανακηρύξει με ΝΔ στις 17 Οκτωβρίου του 1949 τον Α. Παπάγο σε Στρατάρχη, τίτλος που απονεμήθηκε για πρώτη φορά σε Έλληνα στρατιωτικό. Το ιστορικό εκείνο ΝΔ είχε ως εξής:
Ο Στρατάρχης, πλέον, Παπάγος παρέμεινε επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων συμβάλλοντας στην ίδρυση στις 11 Απριλίου 1950 του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (ΥΠ.ΕΘ.Α), σε αντικατάσταση των μέχρι τότε υφιστάμενων Υπουργείων Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορίας, και την οργάνωση του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Γ.Ε.ΕΘ.Α), του οποίου υπήρξε και ο πρώτος αρχηγός.
Πολιτική σταδιοδρομία
thumb|right|300px|Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Έθνος» της 17ης Νοεμβρίου 1952
Οι αποτυχημένες προσπάθειες για σύμπτυξη των βενιζελογενών δυνάμεων προς τη δημιουργία ενός ισχυρού κεντρώου συνασπισμού είχαν οδηγήσει στη δημιουργία έντονης παραφιλολογίας περί καθόδου του Παπάγου στην πολιτική. Η λύση αυτή, αν και έχαιρε της υποστήριξης μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, όπως αυτό του Λαμπράκη, καθώς και σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων, δεν ήταν αποδεκτή από τα Ανάκτορα. Ήδη από τις αρχές του 1950, οι σχέσεις του Παπάγου με τα Ανάκτορα είχαν ψυχρανθεί ενώ ο ίδιος εξέφραζε την έντονη δυσαρέσκειά του για συγκεκριμένα πρόσωπα του ανακτορικού περιβάλλοντος με χαρακτηριστικότερο αυτό του Αριστείδη (Μπούλη) Μεταξά, διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Βασιλιά Παύλου. Μέσα σε αυτό το κλίμα, στις 28 Μαΐου 1951, ο Παπάγος υπέβαλε την παραίτησή του στον Πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο. Ο τελευταίος αρνήθηκε να την κάνει δεκτή. Την επομένη, πραγματοποιήθηκε σε έντονο κλίμα συνάντηση μεταξύ του Παπάγου και του Βασιλιά Παύλου, κατά την οποία ο πρώτος απαίτησε την παραίτηση του Αριστείδη Μεταξά, τον οποίο κατηγόρησε ότι διέδιδε αρνητικές φήμες, πρόταση την οποία απέρριψε ο Βασιλιάς. Στην ίδια συνάντηση ο Παπάγος φαίνεται να διαβεβαίωσε τον Βασιλιά ότι δεν επρόκειτο να πολιτευτεί. Το ίδιο βράδυ, ανακοινώθηκε από το κρατικό ραδιόφωνο η παραίτησή του. Η είδηση αυτή κινητοποίησε μια ομάδα αξιωματικών του στρατού, οι οποίοι, θεωρώντας πως ο Παπάγος είχε εξαναγκαστεί σε παραίτηση, προχώρησαν στην εκδήλωση κινήματος. Έτσι, κατά τις πρωινές ώρες, μονάδες του στρατού κατέλαβαν κομβικά κτίρια των Αθηνών. Όταν ενημερώθηκε ο Παπάγος για το κίνημα, έσπευσε στο υπουργείο Στρατιωτικών και τους διέταξε να επιστρέψουν πίσω στους στρατώνες.
Στις 30 Ιουλίου 1951, ο Βασιλιάς προκήρυξε εκλογές. Την επομένη, ο Παπάγος σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στην οικία του στην Εκάλη ανακοίνωσε την κάθοδό του στην πολιτική. Ο Βασιλιάς Παύλος, θεωρώντας ότι ο Παπάγος τον εξαπάτησε, διέταξε τον αρχηγό Γ.Ε.Σ. Θρασύβουλο Τσακαλώτο να τον συλλάβει, εντολή που εν τέλει δεν εκτελέστηκε. Από τους πρώτους συνεργάτες που πλαισίωσαν τον Παπάγο ήταν οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Στέφανος Στεφανόπουλος και Σπυρίδων Μαρκεζίνης. Καθ' όλη την προεκλογική περίοδο το παλάτι κράτησε επιθετική στάση απέναντι στον Παπάγο.
Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 το κόμμα που είχε ιδρύσει στα πρότυπα του Συναγερμού του γαλλικού λαού του Γάλλου Στρατάρχη Ντε Γκωλ, ο "Ελληνικός Συναγερμός", συγκέντρωσε το 36,53%. Οι κεντρώες πολιτικές δυνάμεις σχημάτισαν βραχύβια κυβέρνηση με πρόεδρο τον Νικόλαο Πλαστήρα, η οποία μετά την ασθένεια του τελευταίου και την εκτέλεση Μπελογιάννη κλονίστηκε σοβαρά.
Στις 10 Οκτωβρίου 1952, προκηρύχθηκαν νέες εκλογές για τις 16 Νοεμβρίου με νέο, πλειοψηφικό σύστημα. Σε αυτές επικράτησε σαρωτικά ο Παπάγος με ποσοστό 49,22% και 238 κοινοβουλευτικές έδρες. Στις 18 Νοεμβρίου, η κυβέρνηση του Στρατάρχη ορκίστηκε ενώπιον του Βασιλιά Παύλου και στις 20 Δεκεμβρίου έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Στην εξωτερική πολιτική η νέα κυβέρνηση ευθυγραμμίστηκε με την πολιτική των Η.Π.Α. κατανοώντας την ηγετική τους σημασία μεταξύ των χωρών του «ελευθέρου κόσμου» και τους παραχώρησε το δικαίωμα της δημιουργίας στρατιωτικών βάσεων στο ελληνικό έδαφος. Αυτή την περίοδο κορυφώνεται ο απελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων από τη βρετανική αποικιοκρατία με αποτέλεσμα την άμεση εμπλοκή της Ελλάδας στο θέμα, επιδιώκοντας την ένωση αντιμετωπίζοντας όμως και την αντίδραση της ισχυρής συμμάχου Μεγάλης Βρετανίας. Η ελληνική διπλωματία έδρασε επίσημα με προσφυγή στον Ο.Η.Ε. στις 16 Αυγούστου 1954, ενώ είχε προηγηθεί, στις 22 Δεκεμβρίου 1953, συνάντηση του Παπάγου με τον Βρετανό Υπουργό Εξωτερικών Άντονι Ήντεν χωρίς να υπάρξει συμφωνία. Τελικά η υπόθεση της Κύπρου αποφασίστηκε να μη συζητηθεί από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και ως απότοκα της έντασης ανάμεσα σε Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους συνέβησαν τα Σεπτεμβριανά έκτροπα του 1955 εναντίον των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης, στα οποία η κυβέρνηση αντέδρασε με χλιαρό τρόπο.
Στο οικονομικό πεδίο απόλυτος κυρίαρχος υπήρξε ο Υπουργός Συντονισμού Σπυρίδων Μαρκεζίνης, ο οποίος με τολμηρές κινήσεις κατάφερε τη μερική ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Στις 9 Απριλίου 1953, η κυβέρνηση, με πρόταση του Μαρκεζίνη, προχώρησε στην υποτίμηση κατά 50% του εθνικού νομίσματος απέναντι στο δολάριο συνδέοντας με αυτόν τον τρόπο την ισοτιμία της δραχμής με τα διεθνή νομίσματα σύμφωνα με την παγκόσμια συνδιάσκεψη του Bretton Woods της 22ας Ιουλίου 1944. Η απόφαση αυτή θεωρείται από τις πλέον επιτυχημένες οικονομικές κινήσεις και συνέβαλε δραστικά στη σταθεροποίηση της εθνικής οικονομίας. Ο Μαρκεζίνης θα έρθει σε ρήξη με τον Στρατάρχη εξ αιτίας των εσωτερικών συσχετισμών που ήθελε να διαμορφώσει ο πρώτος μέσα στην κυβέρνηση και θα παραιτηθεί στις 10 Απριλίου 1954 ιδρύοντας το Κόμμα Προοδευτικών.
Θάνατος και παρασκήνιο διαδοχής
Ο Στρατάρχης Παπάγος πέθανε τη νύχτα της 4ης Οκτωβρίου 1955, μετά από σύντομη ασθένεια, ενώ ήταν ακόμη Πρωθυπουργός. Ο θάνατός του προκάλεσε εθνικό και πολιτικό πρόβλημα. Το μεν εθνικό αφορούσε την έγκριση της έναρξης του ένοπλου αγώνα στην Κύπρο (και που είχε ξεκινήσει ο Διγενής από την 1η Απριλίου του ίδιου έτους) και την ανάληψη εκ μέρους της Ελλάδας προσφυγών στον ΟΗΕ για τη λύση του κυπριακού προβλήματος, παρά τις αντίθετες αγγλικές αξιώσεις. Το δε πολιτικό αφορούσε το θέμα διαδοχής του στην πρωθυπουργία. Αναμενόταν ότι στην ηγεσία του Ελληνικού Συναγερμού και, κατά φυσικό επακόλουθο, στην πρωθυπουργία θα επιλεγόταν ένας από τους δύο αντιπροέδρους της τελευταίας κυβερνήσεώς του, Στ. Στεφανόπουλο και Π. Κανελλόπουλο. Ωστόσο, χωρίς να περιμένει την επιλογή της κοινοβουλευτικής ομάδας του -ακέφαλου πλέον- Ελληνικού Συναγερμού, ο Βασιλιάς Παύλος διόρισε πρωθυπουργό τον Κ. Καραμανλή. Το έτος 1958 δημοσίευμα στην εφημερίδα "Νεολόγος Πατρών" φ.21.12.1958 ανέφερε ότι, πριν από την επιλογή του, ο Κ. Καραμανλής είχε υπογράψει ειδικό μυστικό μνημόνιο δεσμεύσεων, με το οποίο δεσμευόταν έναντι των Άγγλων και των Αμερικανών για την πολιτική που θα ακολουθούσε στο Κυπριακό.
Κληρονομιά
Στην Αθήνα μια περιοχή φέρει το όνομά του (Παπάγου). Το έτος 2000, επί δημαρχίας Δήμου Παπάγου Βασιλείου Ξύδη (υποναυάρχου ΠΝ εα), τοποθετήθηκε ανδριάντας του Α. Παπάγου έφιππου, στην πλατεία Ενόπλων Δυνάμεων, έναντι του ΥΠΕΘΑ, επί της λεωφόρου Μεσογείων, έργο του γλύπτη Ηρακλή Ξανθόπουλου. Τα αποκαλυπτήρια έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Στρατάρχες της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Μέλη της οργάνωσης «Στρατιωτική Ιεραρχία» Κατηγορία:Οικογένεια Αβέρωφ Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Χρυσό Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Μεταξισμός Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Twitch
Το Twitch ειναι μία υπηρεσία ζωντανής μετάδοσης βίντεο που ανήκει στην Twitch Interactive, θυγατρικής της Amazon. Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2011 ως παρακλάδι της πλατφόρμας ζωντανής μετάδοσης γενικού περιεχομένου Justin.tv. Η ιστοσελίδα επικεντρώνεται σε ζωντανή μετάδοση βιντεοπαιχνιδιών. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται οι ζωντανές αναμεταδόσεις διαγωνισμών ηλεκτρονικών αθλημάτων (esport), μαζί με μουσικές μεταδόσεις, δημιουργικό περιεχόμενο και πιο πρόσφατα μεταδόσεις του τύπου "στην πραγματική ζωή". Το περιεχόμενο της σελίδας μπορεί να προβληθεί ζωντανά ή μέσω κατ'απαίτησης βίντεο.
Το 2015 η υπηρεσία είχε πάνω από 100 εκατομμύρια τηλεθεατές ανά μήνα. Το 2017 ήταν η κορυφαία πλατφόρμα ζωντανής αναμετάδοσης για βιντεοπαιχνίδια στις ΗΠΑ και είχε πλεονέκτημα απέναντι στο YouTube Gaming. Τον Φεβρουάριο του 2020 είχε 3 εκατομμύρια χρήστες που έκαναν μεταδόσεις ανά μήνα και 15 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες την ημέρα. Τον Μάιο του 2018 η Twitch είχε πάνω από 27.000 συνεργαζόμενα κανάλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστοσελίδες Κατηγορία:Εξαγορές της Amazon (εταιρία) Κατηγορία:Υπηρεσίες Video on Demand
Ινδοκίνα (ταινία)
Η Ινδοκίνα (Indochine) είναι δραματική αισθηματική ταινία γαλλικής παραγωγής 1992 που αναφέρεται στην αποικιακή γαλλική Ινδοκίνα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 έως 1950 και στην ιστορία της Ελιάν Ντεβρίς, μιας Γαλλίδας ιδιοκτήτριας φυτείας και της υιοθετημένης Βιετναμέζας κόρης της, Καμίλ, με το ανερχόμενο βιετναμέζικο εθνικιστικό κίνημα να έχει ως σκηνικό. Το σενάριο γράφτηκε από τον μυθιστοριογράφο Ερίκ Ορσενά μαζί με τους σεναριογράφους Λούι Γαρδέλ, Κάθριν Κοέν και Ρεζί Βαρνιέ, ο οποίος επίσης σκηνοθέτησε την ταινία. Πρωταγωνιστούν οι Κατρίν Ντενέβ, Βενσάν Περέζ, Λιν-Νταν Φαμ και η Ντομινίκ Μπλανκ.
Η ταινία βραβεύτηκε με πέντε Βραβεία Σεζάρ μεταξύ άλλων, αυτού του Α' Γυναικείου Ρόλου για την Ντενέβ, καθώς και Όσκαρ και Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1992.
Πλοκή
Το 1930, σε μια αυξανόμενη αντιποικιακή αναταραχή, η Ελιάν Ντεβρίς, μια ανύπαντρη γυναίκα, γεννημένη από Γάλλους γονείς στην αποικιακή Ινδοκίνα, διοικεί τη μεγάλη φυτεία της από καουτσούκ με πολλούς εργάτες. Η Ελιάν περνά τις μέρες της ανάμεσα στα σπίτια της στη φυτεία και έξω από τη Σαϊγκόν. Όταν οι καλύτεροι της φίλοι προερχόμενοι από τη δυναστεία Nguyễn χάνουν την ζωή τους σε αεροπορικό δυστύχημα, η Ελιάν υιοθετεί την 5χρονη κόρη τους Καμίλ.
Η Ελιάν σε μια δημοπρασία ενός πίνακα θα γνωρίσει τον νεαρό υποπλοίαρχο Ζαν Μπατίστ, ο οποίος θα την προκαλέσει δημοσίως με αποτέλεσμα η Ελιάν να αναστατωθεί. Λίγες μέρες αργότερα ο Ζαν Μπατίστ θα κάνει την εμφάνιση του στη φυτεία της Ελιάν αναζητώντας ένα αγόρι, το οποίο υποψιάζεται ότι κάνει λαθρεμπορίου οπίου. Σύντομα μεταξύ του Ζαν Μπατίστ και της Ελιάν θα ξεκινήσει ένα ρομαντικό ειδύλλιο. Έξω και γύρω στην πόλη, ο Ζαν-Μπατίστ παρακολουθεί την απόδραση και τον πυροβολισμό ενός Βιετναμέζου κρατουμένου από έναν Γάλλο αστυνομικό. Η θετή κόρη της Ελιάν, Καμίλ και οι συμμαθητές της περπατούν κοντά, και καθώς ο κρατούμενος πέφτει, την χτυπάει και αυτή μένει αναίσθητη, αφήνοντας την καλυμμένη με το αίμα του. Οταν η Καμίλ ξυπνά στην αγκαλιά του Ζαν-Μπατίστ, τον ερωτεύεται με την πρώτη ματιά, πιστεύοντας ότι της έχει σώσει τη ζωή. Μέσω των σχέσεών της με υψηλόβαθμα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού, η Ελιάν μετέφερει τον Ζαν-Μπατίστ στο Χαϊφόνγκ για να προστατέψει την Καμίλ. Ο Ζαν-Μπατίστ αντιμετωπίζει την Ελιάν για αυτό το γεγονός σε ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι και ακολουθεί μια δυνατή φασαρία στην οποία την χαστουκίζει στο πρόσωπο. Ως αποτέλεσμα, αντί του Χαϊφόνγκ, ο Ζαν-Μπατίστ στέλνεται σε μια απομακρυσμένη γαλλική στρατιωτική βάση στο περιβόητο νησί του Δράκου στη βόρεια Ινδοκίνα.
Στη συνέχεια η Ελιάν αποφασίζει να αρραβωνιάσει την Καμίλ με τον Θαν, έναν νεαρό κομμουνιστή Βιετναμέζο που εκδιώχθηκε ως φοιτητής από τη Γαλλία λόγω της υποστήριξής του στην ανταρσία του Γεν Μπάι του 1930. Την επόμενη μέρα του αρραβώνα όμως, ο Θαν βοηθάει την Καμίλ να φύγει για να αναζητήσει τον Ζαν-Μπατίστ στα βόρεια σύνορα της χώρας. Η Καμίλ ταξιδεύει και φτάνει στο Νησί του Δράκοντα με μια Βιετναμέζικη οικογένεια, αλλά αυτοί σκοτώνονται από έναν Γάλλο αξιωματικό του ναυτικού. Όταν ο Ζαν-Μπατίστ φτάνει εκεί και ζητά από τον αξιωματικό να του πει τι συνέβη, αυτός του λέει ότι η οικογένεια αρνήθηκε να χωριστεί και άρχισε να προκαλεί ταραχές. Ο Ζαν-Μπατίστ βάζει την Καμίλ ανάμεσα στους εργάτες και την οδηγεί μακριά. Οι Γάλλοι ναυτικοί δεν αντιτίθενται σε αυτό νομίζοντας ότι ο ανώτερός τους παίρνει μια βιετναμέζικη ερωμένη. Καθώς η Καμίλ βλέπει τους συντρόφους της νεκρούς, επιτίθεται στον Γάλλο αξιωματικό και τον πυροβολεί.