cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασσύριοι στην Τουρκία
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασσύριοι στην Τουρκία
Million Reasons
Αναφορές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2016 Κατηγορία:Τραγούδια της Lady Gaga Κατηγορία:Singles του 2016
Αναβαθμίδες Ορυζώνων των Κορδιλιέρων των Φιλιππίνων
Οι Αναβαθμίδες Ορυζώνων των Κορδιλιέρων των Φιλιππίνων (φιλιππίνο : Mga Hagdan-Hagdang Palayan ng Kordilyera ng Pilipinas ; ιφουγκάο : Payyo) μπήκαν στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1995, η πρώτη ιδιοκτησία που συμπεριλήφθηκε στην κατηγορία του πολιτιστικού τοπίου στην λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Αυτή η περιοχή έχει πέντε τοπία : τις αναβαθμίδες ρυζιού της Batad Rice Terraces, της Bangaan (και τα δυο στο Μπανάουε), της Mayoyao (στο Μαγιογιάο), της Hungduan (στην Hungduan) και της Nagacadan (στην Κιανγκάν), όλα στην επαρχία Ιφουγκάο στις Φιλιππίνες. Οι αναβαθμίδες ορυζώνων του Ιφουγκάο βρίσκονται στο μεγαλύτερο υψόμετρο και χτίστηκαν στις πιο απότομες πλαγιές από οποιοδήποτε άλλο προϊόν. Το συγκρότημα τοίχων από πέτρα ή λάσπη του Ιφουγκάο και η φυσική χάραξη των λόφων και των βουνών δημιουργούν λιβάδια και χωράφια, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη περίπλοκων αρδευτικών συστημάτων, όπου το νερό συλλέγεται από τα δάση στις κορυφές των βουνών, και με την ανάπτυξη ενός περίπλοκου γεωργικού συστήματος.
Οι αναβαθμίδες ορυζώνων στο Ιφουγκάο απεικονίζουν την αξιοσημείωτη ικανότητα του ανθρώπινου πολιτισμού να προσαρμόζεται στις νέες κοινωνικές και κλιματικές πιέσεις αλλά και να αναπτύσσει και να εφαρμόζει νέες ιδέες και τεχνολογίες. Παρόλο που στην UNESCO αναφέρεται ως περιοχή παγκόσμιας κληρονομιάς καθώς πιστεύεται ότι χρονολογείται πριν από 2000 χρόνια, πρόσφατες μελέτες από το Αρχαιολογικό Κέντρο του Ιφουγκάο αναφέρεται ότι στην πραγματικότητα οι αναβαθμίδες αυτές κατασκευάστηκαν μετά την συνάντηση του λαού αυτού με τους Ισπανούς πριν από περίπου 400 χρόνια.
Πύλη των Λεόντων (Ιερουσαλήμ)
Η Πύλη των Λεόντων (שער האריות  Sha'ar ha-Arayot, باب الأسباط), επίσης Πύλη του Αγίου Στεφάνου ή Πύλη των Προβάτων, είναι μία από τις Πύλες της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ. Είναι η ανατολική πύλη από τις επτά ανοικτές πύλες στα τείχη της Παλαιάς Πόλης.
Ιστορία
Η έναρξη του παραδοσιακού χριστιανικού εορτασμού της τελευταίας πορείας του Ιησού από τη φυλακή στη σταύρωση, η Οδός του Μαρτυρίου (Via Dolorosa), ξεκινά από την Πύλη των Λεόντων. Στον τοίχο επάνω από την πύλη είναι σκαλισμένα τέσσερα λιοντάρια, δύο στα αριστερά και δύο στα δεξιά. Ο Σουλεϊμάν Α΄ ο μεγαλοπρεπής έφτιαξε το ανάγλυφο αυτό, για να εορτάσει τη νίκη των Οθωμανών επί των Μαμελούκων το 1517. Ο θρύλος λέει, ότι ο προκάτοχος τού Σουλεϊμάν Σελίμ Α', ο οποίος σχεδίαζε να ισοπεδώσει την πόλη, ονειρεύτηκε λιοντάρια που επρόκειτο να τον φάνε. Γλίτωσε, μόνο αφού υποσχέθηκε να προστατεύσει την πόλη κτίζοντας ένα τείχος γύρω της. Αυτό οδήγησε στο να γίνει το λιοντάρι το εραλδικό σύμβολο της Ιερουσαλήμ.
Ο ιστορικός Μοσέ Σαρόν σημειώνει την ομοιότητα των γλυπτών λιονταριών με παρόμοια ζεύγη στο Jisr Jindas και στο Κασρ αλ Μπάσα στη Γάζα. Αυτά τα ζεύγη αντιπροσωπεύουν τον ίδιο σουλτάνο: τον Μπαϊμπάρς. Ο Σαρόν εκτιμά, ότι όλα χρονολογούνται περίπου στο 1273
Η πύλη είναι μέρος των σωζόμενων τειχών της πόλης, που κτίστηκαν από τον Οθωμανό σουλτάνο Σουλεϊμάν Α΄ το 1538. Τα τείχη εκτείνονται για περίπου 4,5 χλμ. και ανεβαίνουν σε ύψος 5-15 μ., με πάχος 3 μ. Όλα μαζί τα τείχη της Παλαιάς Πόλης περιέχουν 43 πύργους επιτήρησης και 11 πύλες, επτά από τις οποίες είναι επί του παρόντος ανοιχτές.
Αποκλεισμός
thumb|right|300px|[[Ενέργεια της 5ης Νοεμβρίου 1813|Ενέργεια αποκλεισμού του λιμανιού της πόλης Τουλόν από τον Βρετανικό Στόλο, μεταξύ 1810 και το 1814, σε έργο του Τόμας Λούνι.]] thumb|right|300px|Εκφόρτωση αεροσκαφών [[C-47 στο Αεροδρόμιο Τέμπελχοφ του Βερολίνου, ως μέρος της αερομεταφοράς προμηθειών που έσπασε τον χερσαίο αποκλεισμό του δυτικού Βερολίνου από τη Σοβιετική Ένωση.]]
Ο αποκλεισμός είναι προσπάθεια αποκοπής των προμηθειών, του πολεμικού υλικού ή των επικοινωνιών σε μια συγκεκριμένη περιοχή με τη βία, είτε τμηματικά ή πλήρως. Ο αποκλεισμός δεν πρέπει να συγχέεται με το εμπάργκο ή τυχόν κυρώσεις, τα οποία είναι νομικά εμπόδια για το εμπόριο. Διαφέρει επίσης από μια πολιορκία μιας και ο αποκλεισμός απευθύνεται σε ολόκληρη χώρα ή περιοχή, αντί ενός κάστρου ή πόλης. Ενώ οι περισσότεροι αποκλεισμοί έλαβαν χώρα στη θάλασσα, ο αποκλεισμός εξακολουθεί να χρησιμοποιείται και στη στεριά για την αποτροπή της μετάβασης προσώπων σε μια συγκεκριμένη περιοχή.
Μια δύναμη αποκλεισμού μπορεί να αποκόψει όλες τις θαλάσσιες μεταφορές από και προς την αποκλεισμένη περιοχή, αν και η διακοπή όλων των χερσαίων μεταφορών από και προς την περιοχή μπορεί επίσης να θεωρηθεί αποκλεισμός. Οι αποκλεισμοί περιορίζουν τα εμπορικά δικαιώματα των ουδετέρων, που πρέπει να υποβληθούν σε έλεγχο για τυχόν παράνομη διακίνηση, η οποία μπορεί να καθοριστεί στενά ή ευρύτερα από τη δύναμη αποκλεισμού, συμπεριλαμβάνοντας μερικές φορές τα τρόφιμα και τα φάρμακα. Τον 20ό αιώνα, η αεροπορία έχει χρησιμοποιηθεί επίσης για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του αποκλεισμού μέσω της ανάσχεσης της εναέριας κυκλοφορίας εντός του αποκλεισμένου εναέριου χώρου.
Η στενή περιπολία των εχθρικών λιμένων, προκειμένου οι ναυτικές δυνάμεις να μην μπορούν να βγουν στα ανοιχτά, αναφέρεται ως αποκλεισμός. Όταν παράκτιες πόλεις ή φρούρια πολιορκούνταν από την πλευρά της στεριάς, οι πολιορκητές απόκλειαν συχνά την πλευρά της θάλασσας. Πιο πρόσφατα, στους αποκλεισμούς περιλαμβάνονται η διακοπή των ηλεκτρονικών επικοινωνιών μέσω παρεμβολών ραδιοφωνικών σημάτων και τομής των υποβρύχιων καλωδίων.
Ιστορία
Αν και πρωτόγονοι ναυτικοί αποκλεισμοί πραγματοποιούνταν για χιλιετίες, οι πρώτες επιτυχημένες απόπειρες για τη θέσπιση πλήρους ναυτικού αποκλεισμού έγιναν από το Ναύαρχο του Στόλου Έντουαρντ Χωκ κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου (1754-1763). Μετά τη Βρετανική ναυτική επιτυχία στον Κόλπο του Κιμπερόν, η οποία τερμάτισε οποιαδήποτε ελπίδα για μεγάλη εισβολή στις Βρετανικές Νήσους, οι Βρετανοί εφάρμοσαν αυστηρό οικονομικό αποκλεισμό στις γαλλικές ακτές. Αυτό προκάλεσε την εμπορική «ασιτία» των γαλλικών λιμανιών και την περαιτέρω αποδυνάμωση της Γαλλικής οικονομίας. Ο Χωκ ανέλαβε τη διοίκηση του στόλου αποκλεισμού από τη Βρέστη και τον επέκτεινε από τη Δουνκέρκη έως τη Μασσαλία. Οι Βρετανοί ήταν σε θέση να επωφεληθούν από τη θέση του Ναυτικού και να αναπτύξουν σχέδια για αμφίβια απόβαση στην ακτή. Ωστόσο, τα σχέδια αυτά τελικά εγκαταλείφθηκαν, λόγω της τρομερής υλικοτεχνικής πρόκλησης που έπρεπε να αντιμετωπίσουν.
Η στρατηγική σημασία του αποκλεισμού εδραιώθηκε κατά τους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης και κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, όταν πραγματοποιήθηκαν επιτυχημένοι αποκλεισμοί στη Γαλλία από το Βασιλικό Ναυτικό, οι οποίοι οδήγησαν σε σοβαρές οικονομικές διαταραχές. Ο αποκλεισμός των Ενωτικών στα λιμάνια του νότου ήταν σημαντικός παράγοντας στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, όπως ήταν η αποτυχία του αποκλεισμού των πλοίων U στον Α΄ και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Τζούλιαν Κόρμπετ και ο Ναύαρχος Μάχαν τόνισαν ότι η επιτυχία των ναυτικών επιχειρήσεων βασιζόταν κυρίως σε αποφασιστικές μάχες και αποκλεισμούς.
Είδη αποκλεισμού
thumb|left|Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα [[Ναζιστική Γερμανία|γερμανικά πλοία-U επιχείρησαν να σταματήσουν πλοία που μετέφεραν τρόφιμα, προμήθειες και υλικά προς το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό αποτελεί παράδειγμα αποκλεισμού εξ απόστασης.]]
Στενός, μακρινός και χαλαρός αποκλεισμός
Ένας στενός αποκλεισμός συνεπάγεται την τοποθέτηση πολεμικών πλοίων εντός οπτικού πεδίου της ακτής ή του λιμένα που πρόκειται να αποκλειστεί, ώστε να εξασφαλιστεί η άμεση παρακολούθηση του κάθε πλοίου που κινείται στην περιοχή. Είναι η πιο αποτελεσματική και η πιο δύσκολη μορφή αποκλεισμού ως προς την εφαρμογή της. Οι δυσκολίες που προκύπτουν είναι πως τα πλοία πρέπει να παραμείνουν συνεχώς στη θάλασσα, και να εκτίθενται σε κακοκαιρία και κακουχίες, συνήθως χωρίς οποιαδήποτε υποστήριξη, και ευάλωτα σε ξαφνική επίθεση από την άλλη πλευρά.
Σε έναν εξ αποστάσεως αποκλεισμό, τα πλοία αποκλεισμού βρίσκονται μακριά από την αποκλεισμένη ακτή και επιχειρούν να εμποδίσουν οποιοδήποτε πλοίο. Αυτό μπορεί να απαιτήσει τη χρήση περισσότερων πλοίων, αλλά από την άλλη συνήθως μπορούν να επιχειρούν πιο κοντά στις βάσεις τους, και να διατρέχουν πολύ μικρότερο κίνδυνο από εχθρικές επιδρομές. Αυτό ήταν σχεδόν αδύνατο πριν από τον 16ο αιώνα, λόγω της φύσης των πλοίων που χρησιμοποιούνταν.
Ένας χαλαρός αποκλεισμός είναι στενός αποκλεισμός όπου τα πλοία αποκλεισμού αποσύρονται εκτός οπτικού πεδίου της ακτής (πίσω από τον ορίζοντα), αλλά όχι μακρύτερα. Το αντικείμενο του χαλαρού αποκλεισμού είναι ο δελεασμός του εχθρού σε ενέργειες αλλά σε κοντινή απόσταση ώστε να πραγματοποιηθεί χτύπημα.
Ο βρετανός ναύαρχος Οράτιος Νέλσον εφάρμοσε χαλαρό αποκλεισμό στο Κάδιθ, το 1805. Ο γαλλο-ισπανικός στόλος υπό τον Πιερ-Σαρλ Βιλνέβ στη συνέχεια βγήκε έξω από το λιμάνι, με αποτέλεσμα την πραγματοποίηση της Ναυμαχίας του Τραφάλγκαρ.
Ειρηνικός αποκλεισμός
Μέχρι το 1827, οι αποκλεισμοί, ως μέρος του οικονομικού πολέμου, ήταν πάντα μέρος του πολέμου. Αυτό άλλαξε όταν η Γαλλία, η Ρωσία και η Βρετανία έσπευσαν να υποστηρίξουν τους Έλληνες επαναστάτες κατά της Τουρκίας. Απέκλεισαν την υπό τουρκική κατοχή ακτή, και οδηγήθηκαν στη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Ο πόλεμος δεν ξέσπασε ποτέ, ωστόσο, θεωρείται ο πρώτος ειρηνικός αποκλεισμός. Ο πρώτος πραγματικά ειρηνικός αποκλεισμός, χωρίς τη χρήση οπλισμού, ήταν ο Βρετανικός αποκλεισμός της Δημοκρατίας της Νέας Γρανάδας, το 1837, ο οποίος ξεκίνησε ώστε η Νέα Γρανάδα να υποχρεωθεί να απελευθερώσει έναν φυλακισμένο Βρετανό πρόξενο.
Νομικό καθεστώς
thumb|right|Ο πρόεδρος [[Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι|Κένεντι και οι σύμβουλοί του συζητούν για την Κρίση των πυραύλων της Κούβας. Μέρος από την απάντηση των ΗΠΑ στους σοβιετικούς πυραύλους που τοποθετήθηκαν στην Κούβα ήταν ο ναυτικός αποκλεισμός του νησιού.]]
Η χώρα που πραγματοποιεί τον αποκλεισμό συνήθως καθορίζει την αποκλεισμένη περιοχή, και κάθε σκάφος μπορεί να ελεγχθεί αμέσως μόλις διαπιστωθεί ότι επιχειρεί να σπάσει τον αποκλεισμό. Η επιθεώρηση αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στην αποκλεισμένη περιοχή ή σε διεθνή ύδατα, αλλά ποτέ μέσα σε χωρικά ύδατα ενός ουδέτερου έθνους. Ένα ουδέτερο πλοίο πρέπει να υπακούσει σε αίτημα ελέγχου από τη χώρα που πραγματοποιεί τον αποκλεισμό. Αν η κατάσταση το απαιτεί, η χώρα που πραγματοποιεί τον αποκλεισμό μπορεί να ζητήσει από το πλοίο να αλλάξει πορεία προς μια συγκεκριμένη τοποθεσία ή λιμάνι για επιθεώρηση. Αν το πλοίο δεν σταματήσει, τότε υπόκειται σε σύλληψη. Αν οι άνθρωποι πάνω στο πλοίο αντισταθούν στη σύλληψη, μπορούν να διωχθούν νόμιμα.
Πράξη πολέμου
Το κατά πόσον ή όχι ένας αποκλεισμός θεωρείται νόμιμος εξαρτάται από τους νόμους των εθνών, το εμπόριο των οποίων επηρεάζεται από τον αποκλεισμό. Ο αποκλεισμός της Βραζιλίας στο Ρίο ντε λα Πλάτα, το 1826, κατά τη διάρκεια του Πολέμου μεταξύ Αργεντινής και Βραζιλίας, για παράδειγμα, θεωρείται νόμιμος, σύμφωνα με τη βρετανική νομοθεσία, αλλά παράνομος σύμφωνα με τη γαλλική και την αμερικανική νομοθεσία. Οι δύο τελευταίες χώρες ανακοίνωσαν ότι θα υπερασπιζόταν τα πλοία τους εναντίον των πλοίων αποκλεισμού της Βραζιλίας, ενώ η Βρετανία αναγκάστηκε να κατευθύνει μια ειρηνική λύση μεταξύ της Βραζιλίας και της Αργεντινής.
Πολιτική ανυπακοή
thumb|120px|left|30.000 διαδηλωτές πραγματοποιώντας αποκλεισμό στο Greenham Common. Υπάρχουν μια σειρά από ενέργειες διαμαρτυρίας, με ειδικό σκοπό να αποκόψουν το υλικό, τους ανθρώπους ή την επικοινωνία από μια συγκεκριμένη περιοχή χωρίς τη χρήση βίας. Η αποτελεσματικότητα αυτών των αποκλεισμών βασίζονται στις αρχές της μη βίαιης αντίστασης και ιδιαίτερα τη συμμετοχή των ανθρώπων και τεχνικές «κλειδώματος».
Μια καθιστική διαμαρτυρία είναι μορφή πολιτικής ανυπακοής, με την οποία μία οργανωμένη ομάδα εργαζομένων, που συνήθως απασχολούνται σε ένα εργοστάσιο ή άλλη κεντρική θέση, καταλαμβάνουν τον χώρο εργασίας «καθήμενοι» στον χώρο, αποτρέποντας τους εργοδότες τους να χρησιμοποιήσουν απεργοσπαστικό προσωπικό.
Το κίνημα του Μάου ήταν μη βίαιο κίνημα για την ανεξαρτησία της Σαμόα από την αποικιακή κυριαρχία κατά τις αρχές του 1900. Μεταξύ άλλων δράσεων, οι συμμετέχοντες σχημάτισαν τη δική τους «αστυνομία», καταλαμβάνοντας καταστήματα στην Άπια ώστε να αποτρέψουν την πληρωμή των δασμών στις αρχές.
Σχεδιασμός του αποκλεισμού
thumb|right|400px|Σκιτσογράφος των Βορείων γελοιοποιεί τις αρχικές προσπάθειες αποκλεισμού [[Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής|Συνομοσπονδιακών λιμανιών από τους Ενωτικούς, στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.]] Οι αποκλεισμοί εξαρτώνται από τέσσερις γενικούς παράγοντες :
Σπάσιμο του αποκλεισμού
Το σπάσιμο του αποκλεισμού είναι στην πράξη η παράδοση φορτίου (τρόφιμα, για παράδειγμα) στην αποκλεισμένη περιοχή. Πραγματοποιούνταν κυρίως από πλοία σε λιμένες υπό ναυτικό αποκλεισμό. Τα πλοία δρομείς ήταν συνήθως τα πιο γρήγορα πλοία και συχνά ελαφρά οπλισμένα και τεθωρακισμένα.
Ωστόσο, πλέον πραγματοποιείται από αεροσκάφη, σχηματίζοντας αερογέφυρες, όπως στον αποκλεισμό του Βερολίνου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκαιο πολέμου Κατηγορία:Επιχειρήσεις Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Στρατιωτική τακτική
Άγιος Γαβριήλ ο Ιβηρίτης
Ο Άγιος Γαβριήλ ο Ιβηρίτης έζησε τον 11ο αιώνα.
Βίος
Ο Γαβριήλ ο Ιβηρίτης ήταν μοναχός στη Μονή Ιβήρων και ασκήθηκε κοντά σε μια σπηλιά. Σύμφωνα με την παράδοση η Παναγία του εμφανίστηκε ζητώντας του να κατεβει στην κοντινή παραλία προκειμένου να μαζέψει την εικόνα της την περίφημη Πορταΐτισσα,πράγμα που έκανε. Τιμάται στις 13 Μαΐου μαζί με τους άλλους Ιβηρίτες Όσιους Ευθύμιο, Ιωάννη και Γεώργιο.
Ντιναμό Τιφλίδας (καλαθοσφαίριση)
Η Ντιναμό Τιφλίδας (γεωργιανά: საკალათბურთო კლუბი, დინამო) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα την Τιφλίδα, η οποία αγωνίζεται στη γεωργιανή σούπερ λίγκα. Υπήρξε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1962, ενώ είχε φθάσει στον τελικό και δύο χρόνια νωρίτερα.
Ιστορία
Η Ντιναμό Τιφλίδας ιδρύθηκε το 1934, ως μέρος της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτέλεσε μία από τις πρωταγωνίστριες ομάδες καλαθοσφαίρισης της Σοβιετικής Ένωσης, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα και τρία κύπελλα, ενώ τέσσερις ακόμη φορές τερμάτισε δεύτερη στο σοβιετικό πρωτάθλημα.
Στην πρώτη της συμμετοχή στο κύπελλο πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης το 1960, η Ντιναμό έφθασε ως τον τελικό, όπου ηττήθηκε δύο φορές από την επίσης σοβιετική ομάδα τότε και δύο φορές συνεχόμενη πρωταθλήτρια Ευρώπης, την ΑΣΚ Ρίγα. Δύο χρόνια αργότερα το '62, κέρδισε σε μονό τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης με 90-83, στηΓενεύη, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά το '63 δεν κατάφερε να υπερασπιστεί το στέμμα της αφού αποκλείστηκε στον ημιτελικό της διοργάνωσης από τη ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στα τέλη της δεκαετίας ('69), έφθασε στον τελικό του κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου ηττήθηκε από τη Σλάβια Πράγας με 90-84 στη Βιέννη.
Στο νεοσύστατο πρωτάθλημα Γεωργίας του 1991, η Ντιναμό υπήρξε και πάλι πρωταγωνίστρια, κατακτώντας τους δύο πρώτους τίτλους, πριν επιστρέψει στις επιτυχίες το 2003 και το 2014. Μετά την τελευταία της επιτυχία, έφθασε δύο συνεχόμενες φορές στον τελικό του πρωταθλήματος, αλλά ηττήθηκε και στις δύο προσπάθειες της.
Εγχώριοι
1949-50, 1952-53, 1953-54, 1967-68
1948-49, 1949-50, 1968-69
1952-53, 1972-73
1990-91, 1991-92, 2002-03, 2013-14
1995-96, 1996-97, 2001-02, 2003-04, 2014-15, 2015-16
2003-04
Διεθνείς
1961-62
1959-60
1968-69
Πηγές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1934 Κατηγορία:Γεωργιανοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σοβιετικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Βερόνικα Χασπεάδο
H Βερόνικα Χασπεάδο (Verónica Jaspeado, γεννημένη ως Βερόνικα Αλεχάντρα Χασπεάδο Μαρτίνες Verónica Alejandra Jaspeado Martínez, 6 Σεπτεμβρίου 1976 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, τραγουδίστρια, μοντέλο και εστεμμένη στα καλλιστεία Nuestra Belleza Tlaxcala 1994.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Οίκος των Γουέλφων
Ο Οίκος των Γουέλφων (Welfen) είναι ένας δυναστικός Οίκος της Ευρώπης που εμφανίστηκε τον 11ο αιώνα. Στην Έριδα της Περιβολής οι Γουέλφοι στη βόρεια Ιταλία υποστήριζαν τον Πάπα, ενώ οι Γιβελλίνοι τον Γερμανό βασιλιά. Σε μέλη του Οίκου δινόταν από τον Γερμανό βασιλιά τα δουκάτα της Βαυαρίας και της Σαξονίας. Κληρονομικά κατείχαν μόνο το Μπράουνσβαϊγκ και το Λύνεμπουργκ. Ο Φρειδερίκος Α΄ τους αφαίρεσε τα δουκάτα, ο εγγονός του όμως τους απένειμε τον τίτλο του δούκα για τις κληρονομικές κτήσεις. Σημαίνοντα μέλη είναι ο Όθων Δ΄ της Γερμανίας, η (Αδελαΐδα) Ειρήνη του Μπράουνσβαϊγκ, σύζυγος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και ο Ιβάν Δ΄ τσάρος της Ρωσίας.
Βερόνικα Χασπεάδο
Φιλμογραφία
Θέατρο
Οίκος των Γουέλφων
Ένας κλάδος των δουκών του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ είναι αυτός των εκλεκτόρων του Αννόβερου, από τον οποίο προέρχονται οι βασιλείς της Βρετανίας από τον Γεώργιο Α΄ ως τη Βικτώρια.
Βερόνικα Χασπεάδο
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Οίκος των Γουέλφων
Καταγωγή
Ο Οίκος των Γουέλφων είναι συνέχεια του Οίκου των Ομπερτιδών, απογόνων του Ομπέρτο Α΄, κόμη του Μιλάνου. Ο δισεγγονός αυτού Αλβέρτος-Άτσο Β΄, μαργράβος του Μιλάνου, νυμφεύτηκε σε 1ο γάμο την Κουνιγούνδη. Ο Οίκος της Κουνιγούνδης, κόρης του Γουέλφου Β΄, κόμη της Σουαβίας, είναι ο Οίκος των Παλαιών Γουέλφων, του οποίου ο τελευταίος άρρην απόγονος ήταν ο Ρούντολφ Γ΄, βασιλιάς της Αρλ (απεβ. 1032). Ο Αλβέρτος Άτσο Β΄ νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Γκαρσέντε, κόρη του κόμη της Μαιν (Maine), περιοχής στη βορειοδυτική Γαλλία. Ο γιος του από τον πρώτο γάμο, Γουέλφος Α΄, κράτησε το επώνυμο της μητέρας του Κουνιγούνδης και είναι ο γενάρχης του Οίκου των Γουέλφων. Ο γιος του Αλβέρτου Άτσο Β΄ από τον δεύτερο γάμο του, ο Φούλκων Α΄ κράτησε την πατρική μαρκιωνία του Μιλάνου. Είναι ο γενάρχης του Οίκου των Έστε, μαρκησίων της Φερράρας.
Οι πρώτοι Γουέλφοι
Ο Γουέλφος Α΄ νυμφεύτηκε την κόρη του Όθωνα, δούκα της Βαυαρίας. Όταν ο Όθων έγινε εχθρός του Ερρίκου Δ΄, βασιλιά της Γερμανίας, ο Ερρίκος Δ΄ του πήρε το δουκάτο. Ο Γουέλφος Α΄ ήταν τόσο πιστός στον Ερρίκο Δ΄, που όταν ο βασιλιάς του ζήτησε να χωρίσει την κόρη του Όθωνα, το έκανε. Ο Ερρίκος Δ΄ τον αντάμειψε με το δουκάτο της Βαυαρίας. Το κληρονόμησε ο γιος του Γουέλφος Β΄, που νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη της Κανόσσα, μαρκησία της Τοσκάνης και υποστηρίκτρια του Πάπα. Με την επιρροή της οι συγγενείς του υποστήριζαν τον Πάπα, έτσι το Γουέλφοι έγινε συνώνυμο των οπαδών του Πάπα.
Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ και Λύνεμπουργκ
Ο Ερρίκος ο Λέων είχε γιο τον Όθωνα Δ΄, βασιλιά της Γερμανίας, τον μόνο από τον Οίκο των Γουέλφων. Αδελφός του Όθωνα Δ΄ ήταν ο Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος, στου οποίου το γιο Όθωνα τον Παίδα, κληρονόμο του Μπράουνσβαϊγκ και Λύνεμπουργκ, δόθηκε ο τίτλος του δούκα από τον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας. Από εδώ αρχίζουν οι πολλές διαιρέσεις του δουκάτου.
Δημοτική Πινακοθήκη της Κέρκυρας
Η Δημοτική Πινακοθήκη της Κέρκυρας ξεκίνησε την παρουσία της στεγαζόμενη στο κτήριο Δαλιέτου και ξεκίνησε επισήμως τη λειτουργία της το 1978 στο κτίριο του κληροδοτήματος Δαλιέτου. Το 1991 έγινε Ν.Π.Δ.Δ. και με περιοδικές εκθέσεις έκανε ευρύτερα γνωστή τις συλλογές της με έργα προερχόμενα κυρίως από δωρεές. Το 1995, απέκτησε τις δικές της αίθουσες. Σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και άλλων φορέων η πινακοθήκη απέκτησε τον δικό της λειτουργικό εκθεσιακό χώρο, στους χώρους του παλατιού των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου.
Φυσιογνωμία
Τα έργα των συλλογών λειτουργούν ως επιτομή της νεοελληνικής τέχνης του 19ου αιώνα και περιλαμβάνει έργα Κερκυραίων ζωγράφων του συγκεκριμένου αιώνα όπως ο Χαράλαμπος Παχής, ο Παύλος Προσαλέντης ο νεότερος, ο Άγγελος Γιαλλινάς, ο Βικέντιος Μποκατσιάμπης, ο Σ. Σκαρβέλης, ο Λ. Κογεβίνας, ο Γ. Σαμαρτζής, ο Σπ. Πιζάνης. Ο Ακαδημαϊσμός οι κυρίαρχες επιδράσεις της ιταλικής ζωγραφικής και η στροφή προς τον ιμπρεσιονισμό, είναι τα κυρίαρχα ρεύματα των συλλογών και λειτουργούν ως σημείο αναφοράς για την ελληνική τέχνη.
Δωρεές
Σημαντικότερες δωρεές είναι αυτές της συλλογής έργων Γεωργίου Σαμαρτζή (42 έργα), Αγλαίας Παππά (23 έργα), Φίλιππου Μάκοτσι (12 έργα) και ακόμη Νικολάου Βεντούρα (42 έργα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία στην Κέρκυρα
Γεώργιος Αλέξανδρος του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς
O Γεώργιος-Αλέξανδρος, γερμ. Georg-Alexander (6 Ιουνίου 1859 - 5 Δεκεμβρίου 1909) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Στρέλις.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου-Αυγούστου πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και της Αικατερίνης Μιχαήλοβνας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Μιχαήλ Παύλοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας.
Το 1909 απεβίωσε στην Αγ. Πετρούπολη σε ηλικία 50 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1890 τη Ναταλία Φεοντόροβνα Βανλζάρσκυα, κυρία των τιμών της μητέρας του. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και η Ναταλία έλαβε γι' αυτήν και τους απογόνους της τον τίτλο κόμης/κόμισσα φον Κάρλοβ, από την ιδιοκτησία Κάρλιβκα στην Πολτάβα, που κατείχε ο Γεώργιος-Αλέξανδρος. Είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Σαλτικλή Σερρών
Το Σαλτικλή είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Ηρακλείας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Πρόκειται για τον αρχικό οικισμό του σημερινού κατοικημένου χωριού Καλόκαστρο Σερρών και βρίσκεται σε απόσταση 3 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά αυτού, σε υψόμετρο 250 μέτρων, στις νότιες παρυφές των Κρουσσίων όρων.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Λαγκαδά του Σαντζακίου της Θεσσαλονίκης του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Στη στατιστική μελέτη «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική» του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, εκτιμάται ότι το 1900 ο οικισμός είχε 200 Τούρκους κατοίκους. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο οικισμός αναφέρεται ως αμιγώς μουσουλμανικός με πληθυσμό 219 κατοίκων. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 261 μουσουλμάνοι κάτοικοι, ενώ κατά τον Αύγουστο του 1915 αναφέρονται 200 μουσουλμάνοι.
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια. Το 1918 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Αϊβαλίκ Δερέ Μαχαλάδων (Κυδωνέας) και δύο χρόνια αργότερα στην κοινότητα Ορλιάκου (Στρυμωνικού), μαζί με τα χωριά Γενή-Μαχαλέ και Σιβρή (Κορφοβούνι) και το χωριό Τσακαρλή. Με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι Τούρκοι κάτοικοι αποχώρησαν. Οι εναπομείναντες κάτοικοι μετακόμισαν το 1926 σε νέο οικισμό, το σημερινό χωριό Καλόκαστρο, το οποίο έως το 1940 ονομαζόταν Καλό Κάστρο .
Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, η θέση του κατεστραμμένου οικισμού μετονομάστηκε σε «Έρημο Ρέμα».
Σήμερα, στην τοποθεσία του πρώην οικισμού υπάρχουν τα ερείπια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί. Κάτοψη των χαλασμάτων του οικισμού είναι, επίσης, ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Ε/Γ - Ο/Γ Cruise Europa
Χαρακτηριστικά
αριστερά|μικρογραφία|Ανοιχτό κατάστρωμα και φουσκωτές σωσίβιες σχεδίες (life rafts/"βαρελάκια") Το Cruise Europa χωράει μέχρι 2.850 επιβάτες και 250 οχήματα Ι.Χ., εκ των οποίων τα 185 είναι ρυμουλκούμενα, και φτάνει ταχύτητες μέχρι 27,5 κόμβους. Διαθέτει 413 καμπίνες, εξωτερικές, εσωτερικές, καθώς και σουίτες (Απλές και Junior), οι οποίες είναι εξοπλισμένες με κλιματισμό και λουτρό, ενώ μερικές φέρουν εξοπλισμό και για επιβάτες με μειωμένη κινητικότητα και κατοικίδια. Έχει μήκος 225 μέτρα, πλάτος 31 μέτρα, και ολική χωρητικότητα 55.000 τόνων. Τέλος, διαθέτει 542 ανακλινόμενα καθίσματα.
Προϊστορία και πρώτα χρόνια.
Το 2008, το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών των Μινωικών γραμμών εξαγοράστηκε από τον όμιλο Grimaldi, ο οποίος αποφάσισε να ανανεώσει το στόλο της νέας του θυγατρικής εταιρείας στα δρομολόγια μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας. Στη συνέχεια παραγγέλθηκαν δύο μεγάλου μεγέθους πλοία από τα ναυπηγεία της Fincantieri στο Castellammare di Stabia, τα οποία είχαν σχεδιαστεί ως αδελφά πλοία των προϋπάρχοντων Cruise Roma και Cruise Barcelona που λειτουργούσαν υπό την Grimaldi Lines μεταξύ Ιταλίας και Ισπανίας. Το πλοίο ολοκληρώθηκε το 2009, όταν και δρομολογήθηκε στην γραμμή Πάτρα - Ηγουμενίτσα - Ανκόνα, την οποία εξυπηρετούσε μέχρι το 2021.
Από το 2012, εξυπηρετούσε και την Τεργέστη.
Συμμετοχή στην διάσωση του Norman Atlantic
Στις 28 Δεκεμβρίου 2014, συμμετείχε στη διάσωση επιβατών και πληρώματος έπειτα από πυρκαγιά που ξέσπασε στο πλοίο Norman Atlantic. Έριξε συγκεκριμένα σωσίβιες λέμβους στην θάλασσα για τους ναυαγούς, αλλά δεν μπόρεσε να πλησιάσει το φλεγόμενο πλοίο λόγω των καιρικών συνθηκών, (Οι άνεμοι εκείνη την στιγμή έπνεαν περίπου 10 μποφόρ) ενώ οι ίδιες οι λέμβοι δεν κατάφεραν να ανέβουν στο πλοίο. Τελικά, κατάφερε να σώσει αρκετούς ναυαγούς και κατευθύνθηκε προς την Κέρκυρα και, κατόπιν, την Ηγουμενίτσα.
Προσθήκη scrubbers και μεταφορά στην Grimaldi Lines
Το 2019, τοποθετήθηκαν scrubbers (πλυντρίδες ή συσκευές κατάλυσης) στην τσιμινιέρα (φουγάρο), με σκοπό την μείωση ρύπων σύμφωνα με την νέα νομοθεσία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας (IMO). Η αλλαγή αυτή έγινε και σε άλλα πλοία της εταιρείας.
Τον Ιανουάριο του 2021, ανακοινώθηκε ότι το Cruise Europa και το αδελφό του πλοίο θα μεταφερθούν στο στόλο της Grimaldi Lines προκειμένου να ενισχυθούν τα δρομολόγια μεταξύ ηπειρωτικής Ιταλίας και Σαρδηνίας. Έτσι, το πλοίο εκτέλεσε το τελευταίο του δρομολόγιο για την Minoan Lines, βάφτηκε με τα χρώματα της Grimaldi Lines και δρομολογήθηκε μεταξύ Λιβόρνο και Όλμπια τον Φεβρουάριο του ιδίου έτους.
Διαδρομή
Υπό τις Μινωικές Γραμμές, εξυπηρετούσε την γραμμή Πάτρα - Ηγουμενίτσα - Ανκόνα και τούμπαλιν.
Υπό την Grimaldi Lines, εξυπηρετεί την γραμμή Λιβόρνο - Όλμπια και τούμπαλιν.
Βραβεύσεις
Το 2014, βραβεύτηκε από την ADAC (Γερμανική Λέσχη Αυτοκινητιστών) ως "Πολύ καλό", στα πλαίσια του προγράμματος EuroTest, το οποίο αφορούσε την ποιότητα των συστημάτων ασφαλείας 18 πλοίων που λειτουργούσαν στη Βόρεια Θάλασσα, τη Βαλτική Θάλασσα, τη Μεσόγειο και την Αδριατική.
Επικρίσεις
Λόγω του ότι έφερε Ιταλική σημαία και απασχολούσε ως επί το πλείστο Ιταλικά και αλλοδαπά πληρώματα, το πλοίο είχε επικριθεί έντονα, από τις πρώτες κιόλας ημέρες λειτουργίας του. Το 2009, ο τότε γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας, Γιάννης Χαλάς, ζήτησε την παρέμβασή του Ιταλού ομολόγου του, Ρέμο Ντι Φιόρε, προκειμένου να απασχοληθούν όσο δυνατόν περισσότεροι Έλληνες, ενώ δήλωσε πως "είναι ανάγκη διασφάλισης ίσων όρων ανταγωνισμού στη προκειμένη ενδοκοινοτική μεταφορά, ώστε να αποφευχθεί αθέμιτος ανταγωνισμός που είναι αποτέλεσμα social dumping". Στο πλοίο απασχολούνταν Ιταλοί, Ρουμάνοι και Βούλγαροι, αλλά απειροελάχιστοι Έλληνες ναυτικοί, σύμφωνα με επιστολή του Χαλά.
Αναφορές
Cruise
Αγνή του Πουατιέ (1052-1089)
H Αγνή, γαλλ. Agnes (π.1052 - μετά τις 18 Ιουνίου 1089) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη μάλλον του δούκα της Ακουιτανίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.
Βιογραφία
Ήταν η (δεύτερη) κόρη μάλλον του Γουλιέλμου Ζ΄ δούκα της Ακουιτανίας και της Ερμενσίντα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1064 τον Πέτρο Α΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα;
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Κόμισσες της Σαβοΐας
C2O2
Ο μοριακός τύπος C2O2, μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα δύο ισομερή θέσης:
Καλλίμαχος (ιατρός)
Ο Καλλίμαχος ήταν ιατρός που έζησε στην Αλεξάνδρεια το β’ μισό 3ου – α’ μισό 2ου αι. π.Χ.. Ανήκε στη σχολή του Ηρόφιλου και υποστήριζε ότι η στεφανηφορία ήταν βλαβερή για τα νεύρα του εγκεφάλου. Αναφέρονται τα έργα του: Λεξικόν Ιπποκράτους, Περί στεφάνων, Ερωτήματα ιατρικά.
C2O2
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Καλλίμαχος (ιατρός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
C2H2O2
[[Αρχείο:C2H202-isomers.svg|μικρογραφία|Γραμμικοί τύποι όλων των ισομερών ενώσεων με χημικό τύπο C2H2O2.
Πάνω: #2, #4 και #7 της λίστας.
Μέση: #3, #5 και #6 της λίστας.
Κάτω: #1 και #8 της λίστας. ]] Ο μοριακός τύπος C2H2O2 (με μοριακή μάζα 58,04 amu), που αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 2, μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα οκτώ (8) ισομερή θέσης:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Τρύφος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Τρύφος (ή η Τρυφού) είναι χωριό του δήμου Ακτίου - Βόνιτσας, στην Αιτωλοακαρνανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 635 κατοίκους και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική κοινότητα Τρύφου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μεδεώνος.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το χωριό είναι κτισμένο πάνω στα Ακαρνανικά όρη, σε υψόμετρο 520 μέτρων. Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα δυτικά της Κατούνας και απέχει 50 χιλιόμετρα από το Αγρίνιο και 90 από το Μεσολόγγι.
Παουλίνο Φρίντμαν
Ο Παουλίνο (Παουλίν) Φρίντμαν (Paulin Frydman, γενν. 26 Μαΐου 1905, Βαρσοβία - 2 Φεβρουαρίου 1982, Μπουένος Άιρες) ήταν Πολωνός και Αργεντινός σκακιστής.
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Ο Π. Φρίντμαν εκπροσώπησε την Πολωνία σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Συνολικά, απέσπασε δέκα Ολυμπιακά μετάλλια, (έξι για την επίσημη ομάδα της Πολωνίας: ένα χρυσό στο Αμβούργο, δύο ασημένια, τρία χάλκινα, αλλά και τέσσερα ατομικά: δύο ασημένια το 1935 και το 1939, δύο χάλκινα το 1933 και το 1937). Ο Φρίντμαν οδήγησε την πολωνική ομάδα στη δεύτερη θέση στο Μόναχο, το 1936.
Τρύφος Αιτωλοακαρνανίας
Αξιοθέατα
Η περιοχή "Βάλτος Τρύφου/Κατούνας", δυτικά του χωριού, η οποία είναι "ένα ορεινό έλος γλυκού νερού με πυκνούς καλαμιώνες που περιβάλλεται από φυλλοβόλο δάσος" έχει χαρακτηριστεί Βιότοπος CORINE. Στα βορειοδυτικά, στην περιοχή γνωστή και ως Λουτρά Τρύφου, αναβλύζουν οι ιαματικές πηγές του Αγίου Βαρβάρου και λίγο πιο χαμηλά κατά μήκος του ποταμιού της Νήσσας μπορεί ο επισκέπτης να δει μικρούς καταρράκτες και λιμνούλες ανάμεσα σε περιοχή με πυκνή βλάστηση. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος.
Παουλίνο Φρίντμαν
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Κατά τη διάρκεια των αγώνων του στις σκακιστικές Ολυμπιάδες, κατάφερε να πραγματοποιήσει 53 νίκες, 42 ισοπαλίες και 16 ήττες, με ένα ποσοστό 67%.
Τρύφος Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Παουλίνο Φρίντμαν
Αποτελέσματα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Πολωνίας
Ο Π. Φρίντμαν συμμετείχε τρεις φορές στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Πολωνίας. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Αποτελέσματα Άλλων Σκακιστικών Τουρνουά
Το 1942, αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το επαγγελματικό σκάκι λόγω κακής υγείας.
Ο Φρίντμαν τιμήθηκε με τον τίτλο του Διεθνούς Μαιτρ, το 1955.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές Κατηγορία:Πολωνοί σκακιστές Κατηγορία:Σκάκι
Δορυφόροι του Άρη
Ο Άρης έχει δύο μικρούς δορυφόρους, τον Φόβο και τον Δείμο, οι οποίοι πιστεύεται ότι είναι αστεροειδείς που εγκλωβίστηκαν από το βαρυτικό πεδίο του πλανήτη.
Από την επιφάνεια του Άρη, κοντά στον ισημερινό του, ο Φόβος φαίνεται να έχει μέγεθος περίπου το ένα τρίτο της πανσελήνου όπως αυτή φαίνεται από την Γη. Ο Δείμος μοιάζει περισσότερο με φωτεινό άστρο ή πλανήτη για έναν παρατηρητή στην επιφάνεια του Άρη, ελάχιστα μεγαλύτερος από το φαινομενικό μέγεθος της Αφροδίτης για κάποιον παρατηρητή στη Γη. Γι' αυτό τον λόγο δεν υπάρχουν ολικές εκλείψεις στον Άρη, καθώς οι δορυφόροι του είναι πολύ μικροί για να καλύψουν τελείως τον Ήλιο.
Κατάλογος δορυφόρων
Ο Άρης έχει 2 μικρούς φυσικούς δορυφόρους, τον Φόβο και τον Δείμο.
*
Ιάκωβος Α΄ του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ
Ο Ιάκωβος Α΄, γερμ.: Jobst I graf von of Holstein-Schauenburg (1483 - 1531) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν Γερμανός ευγενής. Ήταν κόμης του Σάουενμπουργκ και του Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ από το 1527 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος γιος του Ιωάννη Δ΄ (1449-1527) και της Κόρντουλα του Γκέμεν (απεβ. 1528).
Γι Σο-γιόν
Η Γι Σο-Γιόν (Yi So-Yeon) (γεννημένη στις 2 Ιουνίου 1978) είναι μια αστροναύτης και βιοτεχνολόγος από τη Νότια Κορέα που έγινε η πρώτη Κορεάτισσα που πέταξε στο διάστημα. Μετά την επιστροφή της από την αποστολή της στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), η Yi συνέχισε ως ερευνητής της KARI στο International Space University πριν αποσυρθεί από το πρακτορείο για να σπουδάσει MBA στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Haas School of Business του Μπέρκλεϋ και να συμμετάσχει στο εμπορικό σώμα αστροναυτών της Ένωσης Επαγγελματιών Διαστημικών Πτήσεων.
Ιάκωβος Α΄ του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1506 τη Μαρία του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1491-1547), κόρη του Ιωάννη Ε΄ κόμη του Νάσσαου-Βίαντεν-Ντητς και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ
Γι Σο-γιόν
Πρόγραμμα κορεατικών αστροναυτών
εναλλ.=Yi So-yeon and Ko San participate in a space station hardware training session in the Space Vehicle Mockup Facility at the Johnson Space Center by Crew Systems instructor Glenn Johnson.|αριστερά|μικρογραφία| Οι Yi So-yeon και Ko San συμμετέχουν σε μια προπόνηση εξοπλισμού διαστημικού σταθμού στο Space Vehicle Mockup Facility στο [[Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον|Johnson Space Center από τον εκπαιδευτή Crew Systems Glenn Johnson.]] Η Γι ήταν ένας από τους δύο φιναλίστ που επιλέχθηκαν στις 25 Δεκεμβρίου 2006 μέσω του Κορεατικού Προγράμματος Αστροναύτων. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2007, το Υπουργείο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Νότιας Κορέας επέλεξε τον Ko San ως τον πρωταρχικό αστροναύτη και τη Γι Σ-Γιον ως εφεδρική, μετά από τις επιδόσεις τους και άλλες δοκιμασιες κατά τη διάρκεια της προπόνησής τους στη Ρωσία.
Ορολογία
Πετώντας ως επισκέπτης της ρωσικής κυβέρνησης μέσω μιας εμπορικής συμφωνίας με τη Νότια Κορέα, ο ρόλος της Γι στο Soyuz και το ISS αναφέρεται ως συμμετέχων στο διαστημόπλοιο ( uchastnik kosmicheskovo poleta ) στα έγγραφα και τις ενημερώσεις τυπού της ρωσική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαστήματος και της NASA.
Αποστολή
Κατά τη διάρκεια της αποστολής της, η Γι Σό-Γιον πραγματοποίησε δεκαοχτώ επιστημονικά πειράματα για το KARI και πραγματοποίησε συνεντεύξεις και συζητήσεις με τα μέσα ενημέρωσης. Συγκεκριμένα, πήρε μαζί της 1.000 μύγες φρούτων σε ειδικό κλιματιζόμενο κουτί εμπορευματοκιβωτίων (πείραμα Πανεπιστημίου Konkuk). Παρακολούθησε τον τρόπο με τον οποίο οι αλλαγές στη βαρύτητα και άλλες περιβαλλοντικές συνθήκες μεταβάλλουν τη συμπεριφορά των μυγών ή το γονιδίωμά τους. Άλλα πειράματα αφορούσαν την ανάπτυξη φυτών στο διάστημα, τη μελέτη της συμπεριφοράς της καρδιάς της και τις επιπτώσεις των αλλαγών βαρύτητας στην πίεση στο μάτι και στο σχήμα του προσώπου της. Με μια ειδικά σχεδιασμένη τρισδιάστατη κάμερα Samsung, η Γι τραβoύσε έξι λήψεις του προσώπου της κάθε μέρα για να δει πώς διογκώνεται στη διαφορετική βαρύτητα. Παρατήρησε επίσης τη Γη, και ιδίως την κίνηση των καταιγίδων σκόνης από την Κίνα στην Κορέα. Επίσης, μέτρησε τα επίπεδα θορύβου στο ISS. εναλλ.=Yi So-yeon with NASA astronaut Peggy Whitson (right), Expedition 16 commander, and Russian Federal Space Agency cosmonaut Yuri Malenchenko (middle), flight engineer, at the International Space Station.|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Γι Σό-Γιον με τον αστροναύτη της NASA Peggy Whitson (δεξιά), διοικητής της αποστολής 16 και τον κοσμοναύτη της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Διαστημικής Υπηρεσίας Yuri Malenchenko (μέση), μηχανικός πτήσης, στο [[Διεθνής Διαστημικός Σταθμός|Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.]] Οι επιστήμονες της Νότιας Κορέας δημιούργησαν μια ειδική έκδοση kimchi χαμηλών θερμίδων και πλούσιων σε βιταμίνες για τη Γι.
Πτήση επιστροφής
Στο τέλος της αποστολής, η Γι επέστρεψε στη Γη μαζί με τα μέλη του πληρώματος της ISS Peggy Whitson και Yuri Malenchenko στο Soyuz TMA-11, στις 19 Απριλίου 2008. Λόγω δυσλειτουργίας με το όχημα Soyuz, το σκάφος ακολούθησε μια βαλλιστική επανένταξη, η οποία υπέβαλλε το πλήρωμα σε σοβαρές βαρυτικές δυνάμεις έως και 10 φορές την ποσότητα που βιώνονται στη Γη. Ως αποτέλεσμα της επανένταξης, το σκάφος TMA-11 που χρησιμοποιήθηκε στην πτήση επιστροφής προσγειώθηκε 260 mi εκτός πορείας από τον στόχο του στο Καζακστάν. Και οι τρεις επέζησαν, αν και χρειάζονταν παρακολούθηση από ιατρικό προσωπικό.
Η Γι νοσηλεύτηκε μετά την επιστροφή της στην Κορέα λόγω σοβαρών πόνων στην πλάτη. Αν και πολλοί πίστευαν ότι αυτοί οι πόνοι ήταν αποτέλεσμα της σκληρής προσγείωσης, στην πραγματικότητα ήταν φυσιολογικοί και αναμενόμενοι. Ήταν το αποτέλεσμα της επανασυμπίεσης της σπονδυλικής στήλης.
Μετά την πτήση
Μετά την πτήση της, η Γι εργάστηκε ως ερευνητής στο KARI και ως πρεσβευτής του διαστήματος της Κορέας με τον Ko San. Θα λάβει εισόδημα από μελλοντικές τηλεοπτικές διαφημίσεις. Στις 4 Οκτωβρίου 2008, η Γι εγκαινίασε το Διεθνές Ινστιτούτο Διαστημικού Εμπορίου σε μια τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Ντάγκλας, Νήσος Μαν.
Το 2009, η Γι έγινε η πρώτη αστροναύτης που παρακολούθησε το Πρόγραμμα Διαστημικών Σπουδών (SSP) του Διεθνούς Διαστημικού Πανεπιστημίου (SSP) στο NASA Ames Research Center, που πραγματοποιήθηκε σε συνδυασμό με την εναρκτήρια τάξη του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (GSP) του Πανεπιστημίου Singularity (SU).
Με βάση το ιστορικό της, τόσο νωρίς στην καριέρα της, η Γι καταχωρίθηκε ως μία από τους δεκαπέντε ανερχόμενους ασιατικούς επιστήμονες από το περιοδικό Asian Scientist το Μάιο του 2011.
Παραίτηση
Στις 13 Αυγούστου 2014, το Κορεατικό Ινστιτούτο Αεροδιαστημικής Έρευνας ανακοίνωσε ότι ο Γι είχε παραιτηθεί για προσωπικούς λόγους, τερματίζοντας το διαστημικό πρόγραμμα της Νότιας Κορέας. Στη συνέντευξη, έδωσε δύο λόγους για τους οποίους παραιτήθηκε από το πρόγραμμα: πρώτον, ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν Κορεάτη-Αμερικανό άντρα. Δεύτερον, ήθελε να σπουδάσει για ένα MBA.
Ένωση επαγγελματιών του Spaceflight
Αφού έλαβε το MBA της στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ Haas School of Business, η Γι προσχώρησε στην Ένωση Επαγγελματιών Διαστημικών Πτήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες αστροναύτες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες επιστήμονες Κατηγορία:Βιοτεχνολόγοι
Κατάλογος αεροδρομίων με βάση τον κωδικό IATA: A
H
Τα στοιχεία του καταλόγου έχουν την εξής μορφή:
AC
*|* αεροδρομιων με βαση τον κωδικο IATA: A
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1970-71
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1970-71 διεξήχθη και πάλι σε τρεις ομίλους των 18 ομάδων, δηλαδή μετείχαν συνολικά 54 ομάδες. Οι νικητές των τριών ομίλων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία, αλλά υποβιβάστηκαν μόνο τρεις σύλλογοι.
Διοργάνωση
Το νέο στοιχείο στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1970-71 ήταν η μείωση του αριθμού των ομάδων που υποβιβάστηκαν από τρεις σε μία ανά όμιλο. Δηλαδή συνολικά έπεσαν τρεις αντί εννιά. Παράλληλα με την άνοδο εννέα ομάδων από τις τοπικές κατηγορίες, ο αριθμός των συλλόγων της επόμενης σεζόν αυξήθηκε κατά έξι. Έτσι την επόμενη σεζόν προέκυψαν τρεις όμιλοι των 20 ομάδων, σύνολο 60 ομάδες. Κατά τα άλλα στην Α΄ Εθνική κατηγορία ανέβηκαν και πάλι οι τρεις πρωταθλητές των ομίλων.
Πρώτοι σκόρερ
Οι πρώτοι σκόρερ των 3 ομίλων ήταν οι εξής :
Βαθμολογίες
{|
Α΄ όμιλος
1 Προέκυψε από μετονομασία της Α.Ε. Χανίων και πήρε τη θέση της στη Β΄ Εθνική.
Β΄ όμιλος
* Αγώνας κατάταξης στη Λαμία (7/6/1971): Α.Ο. Τρίκαλα – Πανελευσινιακός 1-0 (Σωτήρης Καλαντζής 91΄).
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1970-1971
Εκκλησία της Ανατολής
thumb| Καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή για την Εκκλησία της Ανατολής των Ασσυρίων στην Άνκαβα Η Εκκλησία της Ανατολής (κλασικά συριακά: ܥܕܬܐ ܕܡܕܢܚܐ‎), η οποία ονομάζεται επίσης Περσική Εκκλησία, Ανατολική Συριακή Εκκλησία, Εκκλησία της Βαβυλωνίας, Εκκλησία της Σελεύκειας, Εκκλησία της Εδέσσης ή ακόμα και Νεστοριανική Εκκλησία, ήταν Ανατολική Χριστιανική εκκλησία ανατολικοσυριακού λατρευτικού τύπου, με έδρα τη Μεσοποταμία. Ήταν ένας από τους τρεις κύριους κλάδους του Ανατολικού Χριστιανισμού που προέκυψαν από τις χριστολογικές αντιπαραθέσεις του 5ου και 6ου αιώνα, παράλληλα με τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες και τη Χαλκηδονική Εκκλησία. Κατά την πρώιμη νεότερη περίοδο, μια σειρά από σχίσματα οδήγησαν σε αντίπαλα πατριαρχεία, άλλοτε δύο, άλλοτε τρία. Από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, τρεις εκκλησίες στο Ιράκ διεκδικούν την κληρονομιά της Εκκλησίας της Ανατολής. Εν τω μεταξύ, οι ανατολικοσυριακές εκκλησίες στην Ινδία διεκδικούν την κληρονομιά της Εκκλησίας της Ανατολής εν Ινδία.
Η Εκκλησία της Ανατολής, η οποία ήταν μέρος της Μεγάλης Εκκλησίας, κοινωνούσε άτομα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έως ότου η Σύνοδος της Εφέσου καταδίκασε τον Νεστόριο το 431. Οι υποστηρικτές του Νεστορίου κατέφυγαν στην Περσία των Σασσανιδών, όπου η Εκκλησία αρνήθηκε να καταδικάσει τον Νεστόριο και κατηγορήθηκε για Νεστοριανισμό, μια αίρεση που αποδίδεται στον Νεστόριο. Ονομάστηκε λοιπόν Νεστοριανική Εκκλησία από όλες τις άλλες Ανατολικές Εκκλησίες, Χαλκηδονικές και μη, και από τη Δυτική Εκκλησία. Πολιτικά, η περσική και η ρωμαϊκή αυτοκρατορία βρίσκονταν σε πόλεμο μεταξύ τους, γεγονός που ανάγκασε την Εκκλησία της Ανατολής να αποστασιοποιηθεί από τις εκκλησίες εντός της ρωμαϊκής επικράτειας. Πιο πρόσφατα, ο τίτλος «Νεστοριανική» έχει χαρακτηριστεί ως «μια οικτρή εσφαλμένη ονομασία», και θεολογικά λανθασμένη από τους μελετητές. Η ίδια η Εκκλησία της Ανατολής άρχισε να αυτοαποκαλείται Νεστοριανική, αναθεμάτισε τη Σύνοδο της Εφέσου και στη λειτουργία της ο Νεστόριος αναφέρθηκε ως άγιος Ωστόσο, η χριστολογία της Εκκλησίας της Ανατολής τελικά συγκεντρώθηκε για να επικυρώσει τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος στη Σύνοδο του Μαρ Αββά Α’ το 544.
Συνεχίζοντας ως κοινότητα ζιμμήδων υπό το Σουνιτικό Χαλιφάτο μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας (633–654), η Εκκλησία της Ανατολής έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Χριστιανισμού στην Ασία. Μεταξύ του 9ου και του 14ου αιώνα, αντιπροσώπευε τη μεγαλύτερη χριστιανική ομολογία στον κόσμο από άποψη γεωγραφικής έκτασης. Ίδρυσε επισκοπές και κοινότητες που εκτείνονταν από τη Μεσόγειο Θάλασσα και το σημερινό Ιράκ και Ιράν, μέχρι την Ινδία (τους Θωμαϊστές της Κεράλας), τα Μογγολικά βασίλεια στην Κεντρική Ασία και την Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ (7ος–9ος αι.). Τον 13ο και 14ο αιώνα, η εκκλησία γνώρισε μια τελική περίοδο επέκτασης υπό τη Μογγολική Αυτοκρατορία, όπου το ιερατείο της Εκκλησίας της Ανατολής που ασκούσε μεγάλη επιρροή βρέθηκε στο Μογγολικό δικαστήριο.
Ακόμη και πριν η Εκκλησία της Ανατολής υποστεί ραγδαία παρακμή στο πεδίο επέκτασής της στην κεντρική Ασία τον 14ο αιώνα, είχε ήδη χάσει έδαφος στην πατρίδα της. Την παρακμή υποδεικνύει ο συρρικνούμενος κατάλογος των ενεργών επισκοπών. Γύρω στο έτος 1000, υπήρχαν περισσότερες από εξήντα επισκοπές σε όλη την Εγγύς Ανατολή, αλλά στα μέσα του 13ου αιώνα υπήρχαν περίπου είκοσι, και μετά τον Ταμερλάνο ο αριθμός μειώθηκε περαιτέρω σε μονάχα επτά. Στον απόηχο του κατακερματισμού της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, οι ανερχόμενες κινεζικές και ισλαμικές ηγεσίες των Μογγόλων απώθησαν και παραλίγο να εξολοθρεύσουν την Εκκλησία της Ανατολής και τους οπαδούς της. Στη συνέχεια, οι επισκοπές της Εκκλησίας της Ανατολής παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό περιορισμένες στην Άνω Μεσοποταμία και στους Θωμαϊστές στη μαλαβαρική ακτή (σημερινή Κεράλα, Ινδία).
Έγιναν διαιρέσεις μέσα στην ίδια την εκκλησία, αλλά μέχρι το 1830 παρέμειναν δύο ενιαία πατριαρχεία και ξεχωριστές εκκλησίες: η Εκκλησία της Ανατολής των Ασσυρίων και η Καθολική Εκκλησία των Χαλδαίων (μια Ανατολική Καθολική Εκκλησία σε κοινωνία με την Αγία Έδρα). Η Αρχαία Εκκλησία της Ανατολής χωρίστηκε από την Εκκλησία της Ανατολής των Ασσυρίων το 1968. Το 2017, η Καθολική Εκκλησία των Χαλδαίων είχε περίπου 628.405 μέλη και η Εκκλησία της Ανατολής των Ασσυρίων 323.300, ενώ η Αρχαία Εκκλησία της Ανατολής είχε 100.000. Αυτό δεν λαμβάνει υπόψη τους Θωμαϊστές, οι οποίοι έχουν επίσης διαιρεθεί σε πολλά διαφορετικά δόγματα, συμπεριλαμβανομένων δύο καθολικών της Ανατολικής Συρίας και αρκετών άλλων Συριακών Ορθοδόξων κλάδων.
Περικλής Κοροβέσης
Ο Περικλής Κοροβέσης (Αργοστόλι, 20 Ιουλίου 1941 - Αθήνα, 11 Απριλίου 2020) ήταν Έλληνας συγγραφέας, λογοτέχνης, ποιητής, ακτιβιστής και πολιτικός της Αριστεράς. Επέδειξε σημαντική αντιδικτατορική δράση και υπέστη βασανιστήρια και φυλακίσεις επί Χούντας.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε Θέατρο με τον Δημήτρη Ροντήρη, σημειολογία με τον Ρολάν Μπαρτ και παρακολούθησε μαθήματα των Πιερ Βιντάλ-Νακέ, Μαρσέλ Ντετιέν, Κορνήλιου Καστοριάδη και άλλων στο Παρίσι. Από μικρή ηλικία μετείχε στο μαχητικό δημοκρατικό κίνημα της αριστεράς. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε επί Χούντας.
Ο Κοροβέσης κατέγραψε στο βιβλίο του «Ανθρωποφύλακες» τα βασανιστήρια και τις φυλακίσεις επί Χούντας στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρώτα το 1969 σε λίγα αντίτυπα στη Γενεύη κι έπειτα, μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες, φανέρωσε σε ολόκληρο τον κόσμο το πραγματικό πρόσωπο της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Βαρύνουσας σημασίας ήταν η κατάθεση του Κοροβέση στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Η Χούντα, βέβαιη για την καταδίκη της, έσπευσε να αποχωρήσει από το Συμβούλιο, παραδεχόμενη εμμέσως τις καταθέσεις του Κοροβέση και των άλλων θυμάτων της που κατόρθωσαν και έφθασαν στο βήμα του Στρασβούργου. Ουσιαστικά επρόκειτο για αποπομπή της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη από την οργάνωση 17Ν, το 1989, η εφημερίδα Έθνος δημοσίευσε συκοφαντικό άρθρο με υπογραφή της Αγγελικής Νικολούλη, το οποίο προσπαθούσε να εμπλέξει τον Περικλή Κοροβέση. Η κατηγορία αποδείχθηκε ανυπόστατη και η εφημερίδα αναγκάστηκε να απολογηθεί.
Πέθανε στις 11 Απριλίου του 2020 στην Αθήνα.
Λογοτεχνία
Το πρώτο και πιο γνωστό του βιβλίο είναι οι Ανθρωποφύλακες (1969), όπου περιγράφονται τα βασανιστήρια στα οποία προέβαινε η Χούντα των Συνταγματαρχών και η προσωπική του εμπειρία. Αρχικά κυκλοφόρησε κρυφά, αλλά αργότερα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.
Έκτοτε έχει δημοσιεύσει και άλλα βιβλία, όπως Αριστερή Ανακύκλωση, Παράπλευρες καθημερινές απώλειες, Γυναίκες ευσεβείς του πάθους, Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, Στο κέντρο του περιθωρίου, κλπ.
Εκτός από πεζά, έχει συγγράψει και θεατρικά (π.χ. Tango Bar), αλλά και παιδικά έργα.
Αρθρογραφία
Έχει εργαστεί ως αρθρογράφος στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία, Η Εποχή και στην Εφημερίδα των Συντακτών. Επίσης, έχει συνεργαστεί με διάφορα περιοδικά, πολιτικά ή λογοτεχνικά, όπως η Γαλέρα.