cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2492 Κουτούζοφ
Ο Κουτούζοφ (Kutuzov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,30. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου στρατηγού των Ναπολεόντειων Πολέμων Μιχαήλ Ιλλαριόνοβιτς Κουτούζοφ.
Rockstar Games
Κριτική
Η εταιρία Rockstar έχει οδηγηθεί για πολλά χρόνια σε διάφορες δίκες, οι οποίες είχαν να κάνουν με πνευματικά δικαιώματα, ενώ παράλληλα έχει δυσφημιστεί απο πολλούς εξωτερικούς παράγοντες λόγω της ασύστολης βίας που μεταδίδει στο υλικό της. Μεγάλη έκταση σε θέματα αναφοράς έχει λάβει κυρίως για την πολύ γνωστή σειρά Grand Theft Auto, λόγω της ρεαλιστικότητας που παρουσιάζει στα βιντεοπαιχνίδια οδηγώντας έτσι στο ανήλικο κοινό της τον μιμητισμό για διάφορες πράξεις. Η εταιρία φυσικά τηρεί τα πρότυπα που έχουν ζητηθεί απο τις υπεύθυνες Αρχές (PEGI) οπότε και δεν έχει φέρει καμία ευθύνη για αυτό. Τον Ιανουάριο του 2016, ο πρόεδρος της Rockstar North και σημαντικό πρόσωπο της εταιρίας απο την ίδρυση της Λέσλι Μπένζις παραιτείται έπειτα απο ασυνεννοησία μεταξύ των κεντρικών με τον ίδιο, λόγω παρακολούθησης σεμιναρίου διαρκείας 17 μηνών ζητώντας η εταιρία να δεχτεί ο ίδιος το σφάλμα της, κάτι που αυτός αρνείται. Τον Απρίλιο του 2016, ο Μπένζις μηνύει τον όμιλο Take Two και την Rockstar Games για μη καταβληθέντα δικαιώματα ζητώντας την πληρωμή 150 εκατομμυρίων δολλαρίων προς τον ίδιο. Η Rockstar απο την άλλη αρνήθηκε την αγωγή και δεν έχει ξαναγίνει κάποια ένσταση απο τότε.
2492 Κουτούζοφ
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Κουτούζοφ ως προς την εκλειπτική, μόλις 49΄50΄΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κουτούζοφ εκτιμάται σε 23,4 ± 3,8 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,098 ± 0,041.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κουτουζοφ
Συνθήκη Σόφιας (1904)
Η Συνθήκη Σόφιας (1904) συνάφθηκε μεταξύ Βουλγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Σόφια στις 8 Απριλίου του 1904.
Κύριος στόχος της συνθήκης αυτής, όπως υποστηρίζουν πολλοί ιστορικοί, ήταν η προσπάθεια της Βουλγαρίας ν΄ αναβιώσει την πολιτική του Στέφαν Σταμπολόφ (προηγούμενου πρωθυπουργού Βουλγαρίας, που είχε δολοφονηθεί από τους πολιτικούς του αντιπάλους) σε μια νέα προσέγγιση με τον Σουλτάνο.
Κύρια θέματα
Σύμφωνα μ΄ αυτή τη συνθήκη συνομολογήθηκε εκ μέρους της Βουλγαρίας η απαγόρευση σχηματισμών και διάλυση υφισταμένων ομάδων κομιτατζήδων που δρούσαν επί βουλγαρικού εδάφους με ενδεχόμενη τιμωρία τους καθώς και απαγόρευση αποστολής πολεμοφοδίων από τη Βουλγαρία σε άλλες ομάδες που κινούνταν στον ευρωπαϊκό χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επίσης εκ μέρους της Οθωμ. Αυτοκρατορίας αναλήφθηκε η υποχρέωση της πιστής εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων που προβλέπονταν στο Πρόγραμμα Μυρστέγκ (3 Οκτωβρίου 1903), τη χορήγηση αμνηστείας στους Βουλγάρους κρατούμενους με την κατηγορία της συμμετοχής σε επαναστατικό κίνημα του θέρους του 1903, καθώς επίσης την από ξηράς και θαλάσσης "διευκόλυνση" των βουλγαρικών εισαγωγών, όπως και τη δυνατότητα διορισμού Βουλγάρων σε διοικητικές θέσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Παρατηρήσεις
Η συμφωνία αυτή εμφανίσθηκε τότε ως "αμφοτεροβαρής" με εξασφάλιση ίσου κέρδους των συμβαλλομένων μερών. Στην πραγματικότητα όμως και επί της ουσίας ήταν ετεροβαρής εξασφαλίζοντας στη βουλγαρική Ηγεμονία περισσότερο κέρδος παρά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Συγκεκριμένα στη διάρκεια της προθεσμίας που προβλέπονταν η οθωμανική κυβέρνηση να εκτελέσει τις υποχρεώσεις της δεν υπήρχε αμφιβολία ότι η βουλγαρική κυβέρνηση ίσως και ν΄ απείχε από κάθε ενίσχυση ή ενθάρρυνση εθνικιστικών οργανώσεων της Σόφιας, και να τηρούσε έτσι τη νόμιμη στάση έναντι της άλλης πλευράς. Από της εκτέλεσης όμως των όρων εκ μέρους της Πύλης δεν προβλέπονταν καμία κύρωση που να δεσμεύει στη συνέχεια τη βουλγαρική κυβέρνηση στην τήρηση των υποχρεώσεων που είχε αναλάβει. Έτσι μετά την κάρπωση και την εξασφάλιση των συνομολογημένων πλεονεκτημάτων της συμφωνίας, θα μπορούσε η Βουλγαρία να συνεχίσει με τα ίδια μέσα του παρελθόντος την προαγωγή των συμφερόντων της στα Βιλαέτια της Μακεδονίας και του Κοσσυφοπεδίου.
Γεγονός πάντως ήταν πως σχεδόν αμέσως μετά την υπογραφή της, η συνθήκη αυτή αθετείται και η δράση των βουλγαρικών συμμοριών εντάθηκε ακόμη περισσότερο στα παραπάνω βιλαέτια στη διάρκεια του θέρους του ίδιου έτους.
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Σοφιας 1904 Σοφια 1904
Λαρόκ-ντεζ-Αλμπέρ
Το Λαρόκ-ντεζ-Αλμπέρ (γαλλικά: Laroque-des-Albères, καταλανικά: La Roca d'Albera) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροκατέν (γαλλικά: Rocatins).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Ιφιγένεια (επτανησιακό θέατρο)
Η «Ιφιγένεια» του Πέτρου Κατσαΐτη είναι πιθανώς το πρώτο και πλέον αντιπροσωπευτικό έργο, με το οποίο η Commedia dell' arte κάνει εμφανή την παρουσία της στο επτανησιακό θέατρο και ακολουθεί πιστά, ως ένα σημείο, το ομώνυμο ιταλικό πρότυπο του Λοντοβίκο Ντόλτσε.
Το έργο
Είναι ένα έργο με 3.858 ομοιοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους, με πέντε πράξεις -πιθανή επίδραση της commedia erudita- έναν πρόλογο, όπως και ένα σύντομο επίλογο. Οι εξαρτήσεις από την κρητική δραματουργία είναι τόσο γλωσσικές όσο και φραστικές, όσο και σε σχέση με τη δραματική τεχνοτροπία και τη σκηνική οικονομία. Η υπόθεση ακολουθεί τον μύθο της θυσίας της κόρης Ιφιγένειας, αλλά στην εξέλιξη του δράματος πολλά σημεία συμμορφώνονται -όπως προαναφέρθηκε- με τη χριστιανική διάθεση και παιδεία του συγγραφέα. Τα χορικά και τα ιντερμέδια απουσιάζουν από το έργο, καθώς την εποχή που διαμορφώθηκε το συγκεκριμένο δράμα, τα ιντερμέδια ανεξαρτητοποιήθηκαν ως είδος και ακολούθησαν μια αυτόνομη εξέλιξη. Η παρατήρηση των τριών κωμικών σκηνών κατά το τέλος του έργου, μαρτυρούν την ύπαρξη της κωμωδίας στο έργο του Κατσαΐτη. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σπ. Ευαγγελάτος, «το έργο διανύει ένας υπολανθάνων τόνος κωμωδίας», κάτι που θεωρήθηκε από μια άποψη τεχνική αδυναμία του συγγραφέα, ενώ από μια άλλη ως τεχνοτροπία ή τρόπος έκφρασής του. Οι γνώσεις του γύρω από την κρητική δραματουργία αλλά και το κοινωνικό του περιβάλλον αποτέλεσαν κατάλληλο έδαφος για να μπορέσει να αυτοσχεδιάσει και να αποκτήσει προσωπικό ύφος στη θεατρική τέχνη. Παράλληλα γίνεται χρήση χαρακτήρων όπως ο κακοπεθερός, το παλιοθήλυκο, που χαρακτηρίζονται μια «λαϊκίζουσα» ηθικολογία και διδαχή. Τούτη η διδαχή προβάλλει με τη σειρά της την κοινωνική όψη της εποχής, που θα μπορούσε να αποτελεί εικόνα μιας μικροαστικής οικογένειας και όχι τους ήρωες μιας κλασικής τραγωδίας που θέλει τους χαρακτήρες ακέραιους και ενίοτε υπερανθρώπινους. Τα νοήματα που θέλησε να περάσει ο συγγραφέας στο κοινό που τον παρακολουθούσε, προφανώς κινούνταν στο επίπεδο της χριστιανικής διδαχής και των αναγνωσμάτων που προσφέρουν απλά ηθικά διδάγματα μέσα από την καθημερινότητα.
Συγκρίσεις και ιδιοτυπίες
Οι δραματουργικές μετριότητες του Κατσαΐτη σε σχέση με την κρητική δραματουργία είναι δυνατόν να εντοπιστούν, καθώς η χρήση τεράστιων ρήσεων προβάλλει αδεξιότητα στην καταγραφή απόψεων και πιθανώς εκφραστική αδυναμία του συγγραφέα. Η απομυθοποίηση ωστόσο του Τρωικού πολέμου, η διαμόρφωση των άγριων εγκλημάτων σε μια φόρμα λαϊκής εγκληματολογίας, μπορούν να ιδωθούν ως μια αρκετά εκμοντερνισμένη παρουσίαση τραγωδίας. Από την άλλη πλευρά το έργο του αποτελεί ιδιαίτερο παράδειγμα της επτανησιακής δραματογραφίας του 18ου αι. και διαθέτει αρκετά λαϊκά διδακτικά στοιχεία, στοιχεία από την commedia del' arte, αλλά και του εγχώριου λαϊκού θεάτρου των «ομιλιών», που μας δίνουν σημαντικές πληροφορίες για τις καλλιτεχνικές τάσεις της εποχής. Κρίνει την εποχή και την κοινωνία που βιώνει, για αυτό και στο πρόσωπο του Αγαμέμνωνα, ίσως να έβλεπε κάποιον τοπικό άρχοντα της εποχής του ή στον Σκαπίνο, το βοηθό του Αχιλλέα, τον αρλεκίνο της commedia dell’ arte ή κάποιον υπηρέτη σε ταβέρνα της εποχής. Μαζί με τη θεατρική φόρμα, ο συγγραφέας παρουσιάζει με πρωτοποριακό τρόπο την άποψή του για την πολιτιστική και ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού. Μέσα από το συγκεκριμένο έργο και τους θεατρικούς πειραματισμούς του, αναζητά να αναδείξει τη σύνδεση μεταξύ του αρχαίου και του νέου ελληνικού πολιτισμού.
Σύγχρονη κριτική
Σύμφωνα με την κριτική του Κ. Γεωργουσόπουλου για την Ιφιγένεια του Κατσαΐτη, σε σχέση με τη μεταφορά του έργου από τον Σπ. Ευαγγελάτο είναι: «''Ένα φιλολογικό κείμενο με έκδηλα τα σημάδια της εποχής του. Φλυαρία, αφέλεια, σκηνική ακαμψία, αισθητική ανισορροπία από τη μία και από την άλλη δροσιά, γλωσσική ευφράδεια, λαϊκή αυθορμησία, χειμαρρώδες μειχτό ύφος, ευτραπελία, ευθυβολία και αφοπλιστική αυθάδεια''».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επτανησιακό θέατρο
Alfa Romeo RZ
Η Alfa Romeo RZ (Roadster Zagato) ήταν ένα περιορισμένης παραγωγής roadster αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo τα έτη 1992 και 1993, σε μόλις 278 αντίτυπα. . Το μοντέλο ήταν ουσιαστικά η καμπριολέ εκδοχή της Alfa Romeo SZ (Sprint Zagato), που είχε κατασκευαστεί μεταξύ του 1989 και του 1991, σε μόλις 1.036 αντίτυπα. Όπως είχε συμβεί και με την SZ, έτσι και η RZ ήταν προϊόν συνεργασίας της Alfa Romeo με τον σχεδιαστικό οίκο Zagato, ο οποίος ανέλαβε και την κατασκευή του μοντέλου.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Το πίσω μέρος της Alfa Romeo RZ.
Σε σύγκριση με την έκδοση κουπέ, η RZ είχε μειωμένο ύψος, καθώς ήταν 11 χιλιοστά χαμηλότερη. Επίσης και το βάρος της RZ είχε αυξηθεί στα 1.380 κιλά, έναντι 1.256 στην SZ, προκειμένου να ενισχυθεί η ακαμψία του καμπριολέ αμαξώματος.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η RZ, μαζί και με την SZ, θεωρήθηκαν εξ αρχής ως κλασικά αυτοκίνητα, ενώ ήταν ακόμα στην παραγωγή, και σήμερα είναι πλέον και τα δύο άκρως συλλεκτικά. Φυσικά η RZ έχει αποκτήσει διαχρονικά ακόμα υψηλότερη συλλεκτική αξία, λόγω του μικρότερου αριθμού αντιτύπων της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Alfa Romeo Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Μαριάμνη (κόρη του Ηρώδη Αγρίππα Α΄)
Η Μαριάμνη ΣΤ΄ (γενν. 34/35 μ.Χ.) από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν πριγκίπισσα της Ιουδαίας, που παντρεύτηκε πρώτα έναν αξιωματούχο της Ιουδαίας και μετά έναν των Αλαβάρχων.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ της Ιουδαίας και της συζύγου του Κύπρου. Αδέλφια της ήταν ο Ηρώδης Αγρίππας Β΄, η Βερενίκη και η Δρουσίλλα.
Ο πατέρας της τη μνήστευσε με τον Ιούλιο Αρχέλαο, γιο του Χελκία (μάλλον Χιλκίγια στα Εβραϊκά, που ήταν φίλος και αξιωματούχος στην Αυλή). Ο γάμος δεν είχε γίνει ως το 44 που απεβίωσε ο πατέρας της. Όταν ο αδελφός της Ηρώδης Αγρίππας Β΄ έγινε τετράρχης της Ιουδαίας το 49/50, επιτέλεσε τον γάμο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Ιούλιο Αρχέλαο, γιο του Χελκία (αξιωματούχου στην Αυλή της Ιουδαίας) και είχε τέκνο:
Περί το 65 η Μαριάμνη άφησε τον Ιούλιο Αρχέλαο και παντρεύτηκε τον Δημήτριο της Αλεξάνδρειας, από το γένος των Αλαβάρχων και είχε τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Paris Match
Το Paris Match είναι ένα από τα δημοφιλέστερα σήμερα διεθνή περιοδικά επικαιρότητας.
Είναι γαλλικό εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό που καλύπτει κυρίως γεγονότα και θέματα της διεθνούς επικαιρότητας. Ιδρύθηκε το 1949 στο Παρίσι από τον εκδότη της εφημερίδας "Φιγκαρό", τον Ζ. Πουβόστ. Κατά το αντικείμενο των θεμάτων του θεωρείται εκδοτικός διάδοχος των παλαιοτέρων εικονογραφημένων περιοδικών Ματς (Match) και "Λ' Ιλουστρασιόν" (L' Ilustration) των οποίων η κυκλοφορία είχε σταματήσει.
Εκτός της εβδομαδιαίας έκδοσης περιλαμβάνονται τακτικά και έκτακτες εκδόσεις (εκτός σειράς) ή ειδικές εκδόσεις με περισσότερο ιστορικό και αναμνηστικό (souvenir) αφιέρωμα όπως π.χ. το Νο 2916, (2005), με 100 ειδικές σελίδες αφιερωμένες στον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄.
Το Paris Match κυκλοφορεί ευρύτατα σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Λατινική Αμερική και στις πρώην γαλλικές αποικίες. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί σε όλα τα περίπτερα και καταστήματα διάθεσης ξένου τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Παρίσι Κατηγορία:Περιοδικά στη γαλλική γλώσσα
Πασκάλ Ντυπρά
Ο Πασκάλ Ντυπράζ είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου 1962 στην Ανμάς.
Αγωνιζόταν ως παίκτης στη θέση του επιθετικού, ενώ επέστρεψε στον χώρο του ποδοσφαίρου από την θέση του προπονητή μόλις αποχώρησε από την ενεργό δράση.
Αρχικά αθλητικός διευθυντής της Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ, στις 3 Σεπτεμβρίου 2012, ανέλαβε χρέη προπονητή του συλλόγου στην θέση του Πάμπλο Κορρέα, ο οποίος απολύθηκε.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Μπρεστουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μυλούζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Τουλόν Βαρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Γκενιόν Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κόρκυρα
Κόρκυρα ονομαζόταν στην ελληνική μυθολογία η κόρη του Ασωπού ποταμού και της Νύμφης Μετώπης. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ποσειδώνας ερωτεύθηκε την όμορφη νύμφη, την απήγαγε και την έφερε σε ένα νησί, στη σημερινή Κέρκυρα, που μέχρι τότε δεν είχε όνομα, και έδωσε στο νησί το όνομά της, «Κόρκυρα». Έκαναν ένα παιδί, τον Φαίακα, από τον οποίο πήραν στη συνέχεια το όνομά τους οι κάτοικοι του νησιού, Φαίακες.
Παραπομπές
Κορκυ Κορκυ
Κεφαλόποδα
thumb|right|Το [[χταπόδι, ένα από τα πιο γνωστά κεφαλόποδα.|339x339εσ]] Τα κεφαλόποδα (Cephalopoda) είναι ομοταξία θαλάσσιων οργανισμών που ανήκουν στη συνομοταξία των υδρόβιων μαλακίων, αποτελούν το πιο εξελιγμένο είδος τους και ονομάστηκαν έτσι επειδή τα πλοκάμια τους εκφύονται από το κεφάλι τους. Στην ομοταξία τους περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα θράψαλα, τα καλαμάρια, οι μοσκιοί, οι σουπιές και τα χταπόδια, όπως και είδη που φαινομενικά δεν μοιάζουν ιδιαίτερα στα προηγούμενα, ανάμεσα στα οποία και ο ναυτίλος.
Εξέλιξη και υποδιαιρέσεις
Τα κεφαλόποδα σύμφωνα με το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν παρουσιάστηκαν πριν από 500 εκατομμύρια χρόνια, στην κάμβριο γεωλογική περίοδο και άρχισαν σχετικά σύντομα να διαφοροποιούνται σημαντικά. Οι χωριστοί εξελικτικοί δρόμοι που ακολούθησαν τα διάφορα κεφαλόποδα έκτοτε, αλλά και η απουσία επαρκών απολιθωμάτων για τις ενδιάμεσες μορφές που πιθανόν υπήρξαν σε αυτό το διάστημα, είναι και ο λόγος που σήμερα είναι δύσκολο να αναγνωρίσει κάποιος με μια πρώτη ματιά τις ομοιότητες και την κοινή καταγωγή όλων των εκπροσώπων τους.
Στα κεφαλόποδα κατατάσσονται όσα είδη έχουν σήμερα (ή είχαν στο παρελθόν μέχρις ότου εκλείψουν), τα εξής κοινά χαρακτηριστικά:
Τα κεφαλόποδα, παρότι έχουν χάσει στην πορεία της εξέλιξης πολλούς εκπροσώπους τους, συνεχίζουν να αποτελούν μια μεγάλη ομοταξία που περιλαμβάνει περίπου επτακόσια είδη. Η μεγαλυτερη ποικιλία τους παρατηρείται στον Ισημερινό και μειώνεται προς τους πόλους. Η ομοταξία τους χωρίζεται με τη σειρά της σε διάφορες υποκατηγορίες (υφομοταξίες).
Από τις συνολικά επτά υφομοταξίες, οι πέντε έχουν εξαφανιστεί –τις γνωρίζουμε κυρίως από απολιθώματα– και αναφέρονται για λόγους ταξινομίας. Αυτές είναι οι υφομοταξίες των ορθοκερατιδών (orthoceratoidea), των ακτινοκερατιδών (actinoceratoidea),των ενδοκερατιδών (endoceratoidea), τα οποία μάλιστα έφταναν σε μήκος τα 9 μέτρα, των bactritoidea και των αμμωνιτών (ammonoidea).
Οι δύο υφομοταξίες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα είναι των κολεοειδών (coleoidea) και των ναυτιλοειδών ή ναυτιλιδών (nautiloidea). Από τα ναυτιλοειδή κεφαλόποδα συγκεκριμένα επιβιώνουν μόνον 5 είδη ναυτίλου (nautilus) κυρίως στον Ειρηνικό ωκεανό, κοντά στην Αυστραλία. Ο ναυτίλοι διαθέτουν ένα εξαιρετικά λεπτό όστρακο και 4 βράγχια, ενώ όλα τα άλλα κεφαλόποδα έχουν 2 βράγχια και το όστρακό τους είτε δεν υπάρχει καθόλου είτε είναι εσωτερικό και υποτυπώδες.
Η πολυπληθέστερη υφομοταξία σήμερα κατά συνέπεια είναι των κολεοειδών. Αυτά με τη σειρά τους χωρίζονται σε οκτάποδα και δεκάποδα. Τα οκτάποδα, π.χ. το χταπόδι δεν έχουν όστρακο. Μόνον ένα είδος τους, ο αργοναύτης, και συγκεκριμένα το θηλυκό του, σχηματίζει ένα είδος κελύφους για να αποθέτει τα αυγά του. Ουσιαστικά, όμως, δεν πρόκειται για αληθινό όστρακο και για αυτό θεωρείται ότι τα οκτάποδα κεφαλόποδα δεν διαθέτουν όστρακο. Τα δεκάποδα διαθέτουν εσωτερικό όστρακο (π.χ. η σουπιά) ή υποτυπώδες ζελατινώδες όστρακο (όπως το καλαμάρι). Κάποια από τα πλοκάμια τους τους είναι μακρύτερα από τα άλλα για να συλλαμβάνουν τροφή. Στα δεκάποδα περιλαμβάνονται οι σουπιές (sepia του είδους sepioidea) και τα καλαμάρια (lolingo του είδους teuthoidea) όπως και οι βελεμνίτες (belemnoidea) - οι τελευταίοι έχουν εξαφανιστεί.
Γενικά χαρακτηριστικά
Τα κεφαλόποδα διαθέτουν άκρα που χρησιμεύουν στη μετακίνηση, αλλά και στη σύλληψη τροφής και στους χειρισμούς. Είναι μαλάκια σαρκοφάγα και θεωρούνται κυνηγοί.
Σήμερα το μέγεθος των περισσότερων κεφαλόποδων κυμαίνεται από λίγα εκατοστά έως μερικά μέτρα, με θεαματικότερη εξαίρεση το γιγαντιαίο καλαμάρι (γένος Architeuthis) που φτάνει σε μήκος τα 15 μέτρα και που φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά το 2006.
Έχουν το στόμα τους στο κέντρο του σώματός τους και ανάμεσα στις εκφύσεις των πλοκαμιών. Αυτό μοιάζει με κάπως στρογγυλό ράμφος πουλιού και έχει σαγόνια από χιτίνη, μια ουσία που μοιάζει με την κερατίνη, ώστε το κεφαλόποδο να μπορεί να μασήσει την τροφή του.
Τα βράγχιά τους περιβάλλονται από έναν προστατευτικό μανδύα. Μέσα σε αυτό τον μανδύα (μανδυακή κοιλότητα) βρίσκεται και ο σωλήνας (χοάνη ή υπόνομος) από τον οποίο, με απότομες συσπάσεις, το κεφαλόποδο μπορεί να εκτοξεύσει δυναμικά νερό και να προωθηθεί "όπισθεν" με ταχύτητα, ώστε είτε να ξεφύγει από έναν εχθρό ή να συλλάβει ένα θήραμα.
Τα πλοκάμια των κεφαλοπόδων φέρουν απομυζητικούς μηχανισμούς (βεντούζες). Ορισμένα από αυτά διαθέτουν επίσης νύχια ή άγκιστρα. Ο αριθμός των πλοκαμιών διαφέρει από είδος σε είδος: το χταπόδι έχει 8, η σουπιά και το καλαμάρι 10, αλλά ο ναυτίλος 38.
Άκρα
Όσον αφορά στα πλοκάμια, οι ζωολόγοι τα διακρίνουν συνήθως από τα υπόλοιπα άκρα. Αναφέρουν, για παράδειγμα, ότι το χταπόδι έχει οκτώ πόδια ή οκτώ χέρια, όμως όταν αναφέρονται στα δέκα άκρα του καλαμαριού λένε ότι αυτό το ζώο έχει «οκτώ πόδια και δύο πλοκάμια». Ο λόγος είναι ότι, από τεχνική άποψη, κάποια άκρα των κεφαλόποδων διαφέρουν σε λειτουργικότητα αλλά και σε μορφή από τα άλλα. Για παράδειγμα, τα δύο πλοκάμια του καλαμαριού είναι πιο μακριά από τα υπόλοιπα 8 πόδια του. Αυτά τα δύο πλοκάμια είναι, επιπλέον, συσταλτά και μπορούν να επιμηκυνθούν εντυπωσιακά ώστε με μια απότομη μυική ενέργεια, το καλαμάρι να διπλασιάζει το μήκος του πλοκαμιού του, καθιστώντας το ακόμα πιο λεπτό και πιο στενόμακρο. Όταν χαλαρώνει, το πλοκάμι επανέρχεται στο αρχικό του μήκος και γίνεται λίγο πιο κοντόχοντρο αλλά και πάλι πιο μακρύ από τα υπόλοιπα 8 πόδια. Τα τελευταία είναι μεν ελαστικά και εκτατά, δεν έχουν όμως την εντυπωσιακή ικανότητα επιμήκυνσης των πλοκαμιών. Με αυτήν τη διαχωριστική ταξινόμηση, το χταπόδι δεν έχει οκτώ πλοκάμια, αλλά οκτώ πόδια.
Μήκος
Οι ζωολόγοι μετρούν με ειδικό τρόπο το μήκος των κεφαλόποδων. Μετρούν π.χ. ως "arm lenght" αυτό που ουσιαστικά θα μπορούσε να ονομαστεί μήκος βραχίονα, γιατί δείχνει την απόσταση που χωρίζει το στόμα του ζώου από την έκφυση του πλοκαμιού. Αυτό το μέγεθος είναι ουσιαστικά ποσοστό του μήκους του κορμού του ζώου και όχι του πλοκαμιού του. Επίσης έχουν άλλη μέτρηση για το πλοκάμι (που είναι μακρύτερο) και άλλη για τα άκρα που θεωρούν χέρια ή πόδια. Μετρούν πάντως και το συνολικό μήκος του ζώου, όχι όμως όπως ίσως φανταζόταν κάποιος, δηλαδή με ανοιχτά και τεντωμένα τα πλοκάμια αντιδιαμετρικά και γύρω από τον κορμό. Το μήκος των κεφαλόποδων μετριέται όταν είναι νεκρά και με τα πλοκάμια συγκεντρωμένα σαν "τούφα". Υπολογίζεται δε ως μήκος η απόσταση της κεφαλής από το άκρο των πλοκαμιών αν το ζώο έχει πλοκάμια ή από το άκρο των ποδιών αν το κεφαλόποδο έχει μόνον πόδια.
Νευρικό σύστημα
Τα κεφαλόποδα διαθέτουν το πιο ανεπτυγμένο νευρικό σύστημα από όλα τα ασπόνδυλα. Διαθέτουν εγκέφαλο και επίσης σχετικά καλή όραση, με εξαίρεση τον ναυτίλο, που για την επιβίωσή του στηρίζεται πιθανόν στην όσφρηση. Τα κεφαλόποδα επίσης παρουσιάζουν αχρωματοψία. Εντούτοις, το μάτι τους δεν παρουσιάζει τυφλό σημείο ή σκότωμα, χαρακτηριστικό που θεωρείται από κάποιους ατέλεια του ματιού των σπονδυλωτών. Τα σπονδυλωτά έχουν όλα τους ένα τυφλό σημείο στο οπτικό τους πεδίο, εκεί όπου το οπτικό νεύρο προσφύεται στον οπτικό δίσκο. Στα κεφαλόποδα, οι φωτοϋποδοχείς βρίσκονται στην εξωτερική πλευρά του αμφιβληστροειδή και έτσι η ένωση του νεύρου με τον οπτικό δίσκο δεν δημιουργεί τυφλό σημείο. Τέλος, τα κεφαλόποδα είναι τα μόνα μαλάκια με κλειστό κυκλοφορικό σύστημα.
Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης
Το Στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» είναι σύγχρονο ελληνικό στάδιο ποδοσφαίρου και βρίσκεται στο Νέο Φάληρο στον Πειραιά. Ονομάστηκε στη μνήμη του αρχιστράτηγου της Επανάστασης του 1821, Γεωργίου Καραϊσκάκη (1782-1827), που σκοτώθηκε σε παρακείμενη τοποθεσία, μετά από μία συμπλοκή που συνέβη πριν τη Μάχη του Αναλάτου. Επί της ουσίας, στην αθλητική βιβλιογραφία απαντούν με την ίδια ονομασία και οι τρεις αθλητικοί χώροι που σε βάθος χρόνου κατασκευάστηκαν στο ίδιο ακριβώς σημείο, το 1895 ως Ποδηλατοδρόμιο, το 1964 ως Στάδιο Καραϊσκάκη και το 2004 ως νέο Στάδιο Καραϊσκάκη, σε αντιδιαστολή με το προηγούμενο που είχε ανακατεσκευαστεί το 1964.
Το Στάδιο έχει χωρητικότητα 32.115 θέσεων, και αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο γήπεδο της χώρας μετά το Ολυμπιακό Στάδιο Αθηνών (ΟΑΚΑ).
Ιδιοκτησία
Ανήκει στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ), η οποία το 2003 μέσω Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και διατηρώντας την κυριότητα, παραχώρησε τον χώρο στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο οποίος ανέλαβε την υποχρέωση να κατασκευάσει το καινούργιο γήπεδο με δικά του έξοδα, να έχει τη χρήση του για 49 έτη και να πληρώνει ενοίκιο 15% επί των εισπράξεων μετά την παρέλευση 15ετίας.
Έδρα συλλόγων
Αποτελεί έδρα του Ολυμπιακού Πειραιώς, των συμπολιτών του, Εθνικού και Ατρομήτου, που διατηρούν δικαίωμα να αγωνίζονται, εφόσον βρίσκονται σε επαγγελματικές κατηγορίες. Αποτελεί επίσης κατά περίσταση την έδρα των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου ανδρών και γυναικών. Παλαιότερα σε αυτό το γήπεδο έδρευαν επίσης ανά διαστήματα η Προοδευτική και άλλοι σύλλογοι της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς (ΕΠΣΠ).
Τοποθεσία - Πρόσβαση
Το στάδιο απέχει 2 χλμ από το κέντρο της πόλης του Πειραιά, 10 από το κέντρο της Αθήνας και 32 από το διεθνές αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» και δίνει την επιλογή διαφόρων μεταφορικών μέσων για την προσέγγισή του.
Την πρόσβαση με τα μέσα σταθερής τροχιάς εξυπηρετούν το Μετρό (γραμμή 1 - Σταθμός Φάληρο (από τον οποίο υπάρχει ειδική ράμπα που τον συνδέει απευθείας το στάδιο) και το Τραμ (Στάση «Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ΣΕΦ»).
Με αστικό λεωφορείο το στάδιο προσεγγίζεται μέσω όλων των γραμμών που συνδέουν την Αθήνα με τον Πειραιά και κάνουν στάση είτε στην παραλιακή λεωφόρο («Σταθμός ΗΣΑΠ») είτε στην οδό Πειραιώς («Ελαΐς»).
Σε μικρή απόσταση στην απέναντι πλευρά της παραλιακής λεωφόρου, βρίσκεται και το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
1896-1953
Κατασκευάστηκε το 1895 ως ποδηλατοδρόμιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, τους πρώτους της σύγχρονης εποχής, που διεξάχθηκαν την επόμενη χρονιά (1896). Αρχικά ονομαζόταν Ποδηλατοδρόμιον ή Γήπεδον Νέου Φαλήρου. Αγοράστηκε από την Εταιρεία Σιδηροδρόμων αντί 104.000 δραχμών και η κατασκευή του, ολοκληρώθηκε υπό την επίβλεψη του πρίγκιπα Γεωργίου. Βρισκόταν δίπλα στο εργοστάσιο της ΔΕΗ, το πρώτο εργοστάσιο ηλεκτρισμού στη χώρα. Ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας που φιλοξενήθηκε στο γήπεδο είναι καταγραμμένος το 1898 ανάμεσα στον Πανελλήνιο ΓΣ και τον Ποδηλατικό Όμιλο Αθηνών και έληξε ισόπαλος 4-4. Μέχρι τότε το ποδόσφαιρο δεν είχε κάνει επίσημα την εμφάνισή του στην Ελλάδα. Αργότερα η Εταιρεία Σιδηροδρόμων παραχώρησε το γήπεδο ως δωρεά στην Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων.
Υπήρξε η έδρα των δημοφιλέστερων πειραϊκών συλλόγων Εθνικού και Ολυμπιακού ήδη από την ίδρυσή τους, και έτσι έχει μείνει στην ιστορία αμφοτέρων, καθώς προσεγγίζουν τον έναν αιώνα αθλητικής δράσης. Εκτός από πολλές και κρίσιμες συναντήσεις τοπικών και πανελλήνιων διοργανώσεων, αποτέλεσε τόπο διεξαγωγής και άλλων αξιόλογων αναμετρήσεων μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50, όπως του Κυπέλλου πόλεων, ως το μεγαλύτερο γήπεδο στις περιοχές αρμοδιότητας της ΕΠΣΠ και άρα έδρα της μεικτής Πειραιώς. Την επωνυμία –αρχικά γήπεδο– Γ. Καραϊσκάκης απέκτησε επί καθεστώτος 4ης Αυγούστου, συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 1938.
Έργα 1953-1956
Παρά τη σπουδαιότητα των εγκαταστάσεων για το ποδόσφαιρο του Πειραιά, του λεκανοπεδίου Αττικής συνολικά αλλά και της χώρας, η ΕΟΕ (τότε Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων: ΕΟΑ) δεν προχώρησε σε ουσιαστική αναβάθμισή του, παρά μόνο έπειτα από 60 χρόνια λειτουργίας τους. Ως τότε το γήπεδο συντηρούσαν από κοινού με δικά τους έξοδα οι δύο μεγάλοι σύλλογοι του Πειραιά, ο Ολυμπιακός και ο Εθνικός. Τα έργα ξεκίνησαν στις αρχές του 1953 και διήρκεσαν περισσότερο από μία τριετία. Το γήπεδο στη νέα του μορφή περιλάμβανε αγωνιστικό χώρο κανονικών πλέον διαστάσεων, διέθετε πολλαπλάσια χωρητικότητα 22.000 θεατών (καθημένων και ορθίων), και χρησιμοποιήθηκε από την έναρξη της ποδοσφαιρικής περιόδου 1956-57. Ενδιάμεσα, οι πειραϊκοί σύλλογοι φιλοξενήθηκαν από μικρότερες έδρες στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά και της Αθήνας.
1964-2003
Το 1964 ανακατασκευάστηκε για να μετατραπεί σε ένα σύγχρονο στάδιο για την εποχή, με το κόστος να ανέρχεται σε 20 εκατομμύρια δραχμές και τα εγκαίνια να πραγματοποιούνται στις 11 Μαρτίου 1964. Φιλοξένησε τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης 1970-71 μεταξύ της Τσέλσι και της Ρεάλ Μαδρίτης, ο οποίος ήταν και ο πρώτος ευρωπαϊκός τελικός που διεξήχθη στην Ελλάδα. Το παιχνίδι έληξε ισόπαλο 1-1, ενώ στον επαναληπτικό (τότε δεν υπήρχε παράταση και πέναλτι) οι Λονδρέζοι επικράτησαν με 2-1 και κατέκτησαν το τρόπαιο. Επίσης στο ίδιο γήπεδο στις 15 Δεκεμβρίου 1971 διεξήχθη ο πρώτος από τους δύο τελικούς για το Διηπειρωτικό Κύπελλο ανάμεσα στον Παναθηναϊκό, φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης 1970-71 και την Νασιονάλ Μοντεβιδέο, κάτοχο του Κόπα Λιμπερταδόρες, με σκορ 1-1.
Από το 2004
Το νέο στάδιο Καραΐσκάκη άρχισε να κατασκευάζεται τον Ιούνιο του 2003 και παραδόθηκε την 30ή του ίδιου μήνα το 2004, σε διάστημα ρεκόρ 14 μηνών (428 ημέρες) από την έναρξη της κατεδάφισης του προηγουμένου (είχε ολοκληρωθεί στις 31 Μαΐου 2003 παρουσία 5.000 φίλων του Ολυμπιακού). Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας ως τόπος διεξαγωγής αναμετρήσεων στο πλαίσιο του ποδοσφαιρικού τουρνουά.
Στα 60 χρόνια Α' Εθνικής κατηγορίας είναι το γήπεδο στο οποίο έχουν γίνει οι περισσότεροι αγώνες πρωταθλήματος από οποιοδήποτε άλλο στη χώρα (1512 συνολικά).
Στο στάδιο επίσης έχουν πραγματοποιηθεί σημαντικά μουσικά δρώμενα, όπως οι συναυλίες των Evanescence, Aerosmith καθώς και το φεστιβάλ που διοργάνωσαν οι Scorpions για πρώτη φορά, το καλοκαίρι του 2012.
Χωρητικότητα και διευκολύνσεις
Έχει χωρητικότητα 32.115 θεατών. Διαθέτει επίσης 40 σουίτες επισήμων χωρητικότητας 474 θέσεων, που ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό θεατών σε 32.589, 200 θέσεις δημοσιογράφων, αίθουσα Τύπου 130 θέσεων, 4 αποδυτήρια, προθερμαντήριο, αίθουσες για τηλεοπτικά στούντιο, αίθουσα ελέγχου ντόπινγκ, μουσείο του Ολυμπιακού, εστιατόρια, καφέ, γυμναστήριο, 34 θύρες με 82 περιστροφικές εισόδους, ενσωματωμένο ανιχνευτή μετάλλων, εκδοτήρια εισιτηρίων, κυκλικές ράμπες και ανελκυστήρες, υπερυψωμένο επίπεδο προσπέλασης στις κερκίδες, στέγαστρο σε όλο το εύρος των κερκίδων αποτελούμενο από 75 λευκά πλαίσια και με ενσωματωμένο φωτισμό προδιαγραφών UEFA, πρόσβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες (στη δυτική εξέδρα υπάρχουν 50 θέσεις για άτομα μειωμένης κινητικότητας), σύνδεση με ράμπα μήκους 60 μ. με τον σταθμό Νέου Φαλήρου του Μετρό, διάφορα καταστήματα έκτασης 6.500 τ.μ, 2 VIP εστιατόρια 1.000 τ.μ κάτω από τις σουίτες, σαλόνι-μπαρ VIP, Champions Club, 11 αναψυκτήρια, χώρο στάθμευσης για πάνω από 1.100 αυτοκίνητα, 24 μονάδες υγιεινής (και για άτομα με αναπηρίες), ενώ ο χρόνος εκκένωσης των κερκίδων υπολογίζεται στα 7 λεπτά. Επίσης σύμφωνα με την UEFA το γήπεδο μπορεί να χωράει ακόμα και 33.334 θέσεις.
Ρεκόρ
Στα μέσα της δεκαετίας του '60 και συγκεκριμένα στις 7 Απριλίου του 1965 στον αγώνα ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ πραγματοποιήθηκε το ρεκόρ προσέλευσης στο γήπεδο, με 42.445 θεατές να παρακολουθούν το παιχνίδι.
Ανάμνηση της τραγωδίας της Θύρας 7
Στην εξέδρα της πλευράς προς την οδό Πειραιώς (πέταλο κερκίδας) και με τη χρήση μαύρων καθισμάτων αντί ερυθρών σχηματίζεται μόνιμα σαν ψηφιδωτό ο αριθμός 7 σε ανάμνηση του τραγικού περιστατικού της Θύρας 7 που συνέβη στις 8 Φεβρουαρίου 1981. Για τον ίδιο λόγο στην ανατολική πλευρά του γηπέδου έχει ανεγερθεί νέο μνημείο με χαραγμένα σε μαρμάρινη πλάκα τα ονόματα των 21 θυμάτων, ενώ το παλαιό διατηρείται επί της ομώνυμης πλατείας στη βόρεια πλευρά.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στον Πειραιά Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικός Πειραιώς (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο)
Σούβαρδο Αχαΐας
Το Σούβαρδο είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.155 μέτρων, στο όρος Χελμός και απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα. Στην απογραφή του 2011 είχε 38 κατοίκους.
Ονομασία
Για την ονομασία Σούβαρδο υπάρχουν πολλές εκδοχές, πιστεύεται ότι είναι βυζαντινής προελεύσεως από το "Έσω Βάρδα" = "Σουβάρδα" = "Σούβαρδο". Έσω Βάρδα σημαίνει κτήματα κοντά στο χωριό. Άλλη εκδοχή, ότι προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή με το όνομα Βάρδας που από παραφθορά του "στου Βάρδα" έγινε "Σουβάρδα" = "Σούβαρδο". Το όνομα Βάρδας διασώζεται στο γειτονικό Βραχνί σε χρυσόβουλο του 1348. Άλλες εκδοχές το φέρουν Αρβανίτικο ή Σλαβικό και μια άλλη Τούρκικης προέλευσης.
Ιστορία
Η περιοχή που βρίσκεται το Σούβαρδο όπως και το γειτονικό Βραχνί κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. πιστεύεται ότι ανήκε στη Μονή Μεγάλου Σπηλαίου ή σε κάποιον γαιοκτήμονα. Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν εργάτες ή βοσκοί σε αυτά τα κτήματα κι διέμεναν εκεί σε πρόχειρες καλύβες. Αργότερα έγινε μικρή εγκατάσταση Σλάβων. Μέχρι τον 10ο αιώνα, σύμφωνα με τον ιστορικό Γ. Παπανδρέου στο βιβλίο του "Αζανιάς", στο Σούβαρδο, όπως και στο Βραχνί, εγκαταστάθηκαν ποιμένες από την Ήπειρο διωγμένοι από επιδρομές Ιλλυρικών φύλλων. Διασώζονται γενεαλογικά δέντρα πολλών οικογενειών, όπως της οικογένειας Ρένεση που έχει διασωθεί έως το 1650 και της οικογένειας Παπανικολόπουλου έως το 1685. Η άποψη ότι το χωριό οικίστηκε τον 10ο αιώνα ενισχύεται από την ανεύρεση από αρχαιολόγους αρχιτεκτονικών μελών αυτής της εποχής στη θέση "Παλαιο-Σούβαρδο".
Το 1821 και κατά την Επανάσταση ο Καραχάλιος από το Σούβαρδο ήταν αυτός που ειδοποίησε τους αρχιερείς για τις προθέσεις των Οθωμανών και να μην μεταβούν στην Τριπολιτσά. Τον Μάιο του 1826 το χωριό κάηκε από τον Ιμπραήμ ενώ οι κάτοικοι του είχαν καταφύγει στο Μέγα Σπήλαιο όπου πολιορκήθηκαν από τον Οθωμανικό στρατό. Στη Μονή αναφέρεται ότι ήταν 5.500 κάτοικοι του Βραχνίου και του Σούβαρδου κυρίως, μετά από σκληρή μάχη σκοτώθηκαν πάνω από 200 Σουβαρδιώτες ενώ αιχμαλωτίστηκαν πολλοί. Τον Ιούνιο του 1826 ο Ιμπραήμ καίει για δεύτερη φορά το χωριό.
Σε απογραφή του Μαιζόν το 1830 είχε 321 κατοίκους. Μετά την Επανάσταση Σουβαρδιώτες άρχισαν να κατεβαίνουν στα πεδινά για να εργαστούν στις σταφίδες κυρίως και στην περιοχή του χωριού Τσουκαλά. Από το 1830 αναφέρεται μόνιμη εγκατάσταση και μετακίνηση των κατοίκων ανάλογα την εποχή στη θερινή ή χειμερινή κατοικία. Εγκατάσταση οικογενειών από το Σούβαρδο έγινε και στα χωριά Λάππα και Κουρτέσι. Τα Τσουκαλαίικα και το Κουρτέσι αρχικά ονομάζονταν "Σουβαρδαίικα" και "Σουβαρδίτικα" αντίστοιχα. Σταδιακά οι κάτοικοι του Σούβαρδου εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα πεδινά στα σημερινά Τσουκαλαίικα κυρίως και το χωριό στην απογραφή του 1889 αναφέρεται με 3 κατοίκους. Ο Γεώργιος Παπανδρέου στο βιβλίο του "Επετηρίς Καλαβρύτων" το 1906 αναφέρει 177 κατοίκους 100 οικογένειες και 180 ψηφοφόρους.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1943 ο Γερμανικός στρατός έκαψε το χωριό και εκτέλεσε πολλούς κατοίκους, αναφέρεται ότι διασώθηκαν από τη φωτιά μόνο 2 κατοικίες και η εκκλησία. Τα περισσότερα σπίτια του χωριού ξαναχτίστηκαν μετά το 1949 και το τέλος του εμφυλίου πολέμου.
Σουβαρδιώτες ήταν ο Βουλευτής Δημήτριος Παπαθανασόπουλος και ο Δήμαρχος Καλαβρύτων (1871 - 1875) Σωτήρης Παπανικολόπουλος.
Διοικητική εξέλιξη
Από το 1833 έως το 1912 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Καλαβρύτων. Όταν το 1912 καταργήθηκε ο Δήμος Καλαβρύτων, αποτέλεσε οικισμό της Κοινότητας Καλαβρύτων. Από το 1944 που ο Δήμος Καλαβρύτων ανασυστάθηκε και έως το 1997 το Σούβαρδο δεν έπαψε να αποτελεί τμήμα του. Στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Καλαβρύτων, του νέου Δήμου Καλαβρύτων βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας». Από το 2011 αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων.
Λοιπά στοιχεία
Από το 2018 δραστηριοποιείται στο χωριό πολιτιστικός και εξωραϊστικός σύλλογος των κατοίκων του με την επωνυμία «Προφήτης Ηλίας» στόχοι του οποίου αποτελούν συν τοις άλλοις «η ανάπτυξη των δεσμών, η διάδοση του πνεύματος εθελοντισμού, της αλληλεγγύης η καλλιέργεια των σχέσεων ανάμεσα στα μέλη του και σε όλους τους κατοίκους του Σούβαρδου».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων Κατηγορία:Δήμος Βραχναίικων
Στέφαν Σταμπολόφ
Ο Στέφαν Νικόλοφ Σταμπολόφ (''Стефан Николов Стамболов, 1854-1895) ήταν Βούλγαρος πολιτικός που διετέλεσε και Πρωθυπουργός.
Μετά την παραίτηση του Αλέξανδρου Βάτεμπεργκ, ηγήθηκε της αντιρωσικής πολιτικής μερίδας και το 1887 σχημάτισε κυβέρνηση. Εργάσθηκε ιδιαίτερα στην ανάδειξη και εκλογή του Βασιλέως Φερδινάνδου, του Οίκου Σαξονίας-Κόμπουργκ, ως ηγεμόνα της Βουλγαρίας. Ο Σταμπολόφ κυβέρνησε επί οκτώ συνεχή έτη, όπου το 1895, δολοφονήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Σχέσεις με την Ελλάδα
Ο πρώτος που οραματίστηκε μια συμμαχία των χριστιανικών κρατών του Αίμου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν ο Έλληνας πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης (1890), ο οποίος επισκέφτηκε γι' αυτόν ακριβώς το λόγο τον Σταμπολόφ το 1891 στη Σόφια. Μόλις την επομένη όμως της αναχώρησης του Έλληνα πρωθυπουργού, ο Σταμπολόφ έσπευσε στη Κωνσταντινούπολη, ζητώντας ακρόαση από τον Σουλτάνο, προκειμένου να του μεταφέρει την ελληνική πρόταση ως «μεγάλη είδηση». Έτσι θα τύχαινε ευμενέστερες παροχές, με συνέπεια να δημιουργηθεί έντονο διπλωματικό θέμα κατά της Ελλάδος.
Αργότερα, το όραμα εκείνο το πέτυχε ο Ε. Βενιζέλος, μετά και από τη διπλωματική παρουσία του τότε διαδόχου Κωνσταντίνου στη Σόφια, εκπροσωπώντας επίσημα την Ελλάδα, στις εορτές προς τιμή του διαδόχου της Βουλγαρίας Μπόρις (Φεβρουάριος του 1912).
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βουλγαρίας σταμπολοφ στεφαν Κατηγορία:Βούλγαροι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βούλγαροι ποιητές
Ασκάρ Ακάγιεφ
Ο Ασκάρ Ακάγιεβιτς Ακάγιεφ (κιργ. Аскар Акаевич Акаев, γενν. 10 Νοεμβρίου 1944) είναι Κιργίσιος πολιτικός, που διετέλεσε Πρόεδρος της Κιργισίας από το 1990 μέχρι που ανατράπηκε τον Μάρτιο του 2005.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Ακάγιεφ γεννήθηκε στο χωριό Κιζίλ Μπαϊράκ της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κιργισίας, ως ο μεγαλύτερος από πέντε γιους μιας οικογένειας αγροτών κολλεκτίβας. Ο Ασκάρ έγινε μεταλλουργός σε τοπικό εργοστάσιο το 1961. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Λένινγκραντ, όπου σπούδασε φυσικός και απεφοίτησε από το «Ινστιτούτο Μηχανικής και Οπτικής Ακριβείας» (το σημερινό Πανεπιστήμιο ITMO) του Λένινγκραντ το 1967, με πτυχίο στα μαθηματικά, τη μηχανική και την πληροφορική. Παρέμεινε στο Ινστιτούτο μέχρι το 1976, εργαζόμενος ως ερευνητής και δάσκαλος. Στο Λένινγκραντ συνάντησε και το 1970 νυμφεύθηκε τη Μαϊράμ (γενν. 1947), με την οποία απέκτησαν δύο γιους και δύο κόρες. Επέστρεψαν στην Κιργισία το 1977 και ο Ακάγιεφ έγινε καθηγητής στο Πολυτεχνείο του Φρούνζε. Μερικά από τα μετέπειτα μέλη του υπουργικού συμβουλίου της χώρας ήταν πρώην συμφοιτητές και φίλοι από τα φοιτητικά του χρόνια. Απέκτησε διδακτορικό το 1981 από το Ινστιτούτο Μηχανικής και Φυσικής της Μόσχας, έχοντας συγγράψει τη διατριβή του για ολογραφικά συστήματα αποθηκεύσεως και μετατροπής πληροφοριών. Το 1984 έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Κιργισίας, ανέλαβε αντιπρόεδρος της Ακαδημίας το 1987 και πρόεδρος της Ακαδημίας το 1989. Το ίδιο έτος εκλέχθηκε ως αναπληρωματικό μέλος στο Ανώτατο Σοβιετ της ΕΣΣΔ τον ίδιο χρόνο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 25 Οκτωβρίου 1990 το Ανώτατο Σοβιέτ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κιργισίας (ΣΣΔΚ) πραγματοποίησε εκλογές για τη νεοσύστατη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Δύο υποψήφιοι διεξεδίκησαν την προεδρία, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της ΣΣΔΚ Απάς Τζουμαγκούλοφ και ο Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΣΣΔΚ Αμπσαμάτ Μασαλίγιεφ. Ωστόσο, ούτε ο Τζουμαγκούλοφ, ούτε ο Μασαλίγιεφ έλαβε την πλειοψηφία των ψηφισάντων. Σύμφωνα με το σύνταγμα της ΣΣΔΚ του 1978, και οι δύο υποψήφιοι αποκλείστηκαν και κανένας τους δεν μπορούσε να συμμετάσχει στον δεύτερο γύρο ψηφοφορίας. Δύο ημέρες αργότερα, στις 27 Οκτωβρίου, το Ανώτατο Σοβιετ επέλεξε τον Ακάγιεφ, που ήταν ουσιαστικά ένας υποψήφιος συμβιβασμού, για να υπηρετήσει ως πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Το 1991 του προσφέρθηκε η θέση του Αντιπροέδρου της ίδιας της Σοβιετικής Ενώσεως από τον Πρόεδρο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Ο Ακάγιεφ εξελέγη πρόεδρος της μετονομασμένης Δημοκρατίας της Κιργισίας σε μια προεδρική εκλογή χωρίς αντίπαλο στις 12 Οκτωβρίου 1991. Επανεξελέγη δύο φορές, εν μέσω ισχυρισμών για νοθεία, στις 24 Δεκεμβρίου 1995 και στις 29 Οκτωβρίου 2000.
Ο Ακάγιεφ θεωρήθηκε αρχικώς ως οικονομικά δεξιός φιλελεύθερος ηγέτης. Σχολίασε σε συνέντευξη το 1991 ότι «Αν και είμαι κομμουνιστής, η βασική μου στάση απέναντι στην ιδιωτική ιδιοκτησία είναι ευνοϊκή. Πιστεύω ότι η επανάσταση στον τομέα της οικονομίας δεν έγινε από τον Καρλ Μαρξ, αλλά από τον Άνταμ Σμιθ». Μέχρι και το 1993 οι πολιτικοί αναλυτές έβλεπαν τον Ακάγιεφ ως «υπέρ της δημοκρατίας». Προώθησε ενεργά την ιδιωτικοποίηση γης και άλλων οικονομικών πόρων, ενώ διατηρούσε ένα σχετικά φιλελεύθερο καθεστώς σε σύγκριση με τις κυβερνήσεις των άλλων πρώην σοβιετικών κρατών της Κεντρικής Ασίας. Του χορηγήθηκε ισόβια ασυλία από τη δίωξη από την Κάτω Βουλή του Κοινοβουλίου το 2003. Στον τομέα της θρησκείας, ο Ακάγιεφ ήταν υποστηρικτικός του κιργισιανού «νεο-τενγκριστικού» κινήματος (ο τενγκρισμός είναι η αρχαία θρησκεία των Μογγόλων και των τουρκικών λαών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κιργιζίας Κατηγορία:Κιργίζιοι επιστήμονες Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί
Τούνδρα
thumb|right|270px|Τούνδρα στην [[Αλάσκα]]
Η Τούνδρα είναι τύπος χερσαίου οικοσυστήματος της Αρκτικής. Στη φυσική γεωγραφία η τούνδρα (επίσης Τούντρα) είναι περιοχή όπου η ανάπτυξη δέντρων εμποδίζεται από τις χαμηλές θερμοκρασίες, ένα όριο που χαρακτηρίζει και την ομώνυμη κλιματική κατηγορία. Ο όρος τούντρα προέρχεται από την γλώσσα των Σάμι (μέσω των Ρώσικων) και σημαίνει πεδιάδα χωρίς δέντρα.
Τύποι τούνδρας
Υφίστανται τρεις τύποι τούνδρας: η αρκτική τούνδρα, η ανταρκτική τούνδρα και η αλπική τούνδρα. Και στους τρεις αυτούς τύπους η κυρίαρχη βλάστηση αποτελείται από χόρτα, βρύα και λειχήνες. Σε μερικά μέρη της τούνδρας αναπτύσσονται και δέντρα. Ένα κοινό που έχουν και τα τρία είδη τούνδρας είναι ότι καλύπτονται από το ισόθερμο των 10 βαθμών Κελσίου.
Η αρκτική τούνδρα
thumb|right|200px|Η χιονόλευκη κουκουβάγια (Myctea scandiaca) [[αγγλικά (Snowy Owl) είναι είδος πτηνού που ζει στη τούνδρα]] Η αρκτική τούνδρα βρίσκεται βόρεια της τάιγκα και νότια της ζώνης των μόνιμων πάγων του υπεδάφους (permafrost) και του Αρκτικού ωκεανού. Ο όρος «τούνδρα» συνήθως αναφέρεται μόνο σε περιοχές όπου το υπέδαφος είναι μονίμως παγωμένο και περιέχει μονίμως παγωμένο νερό. (Μπορεί επίσης να αναφέρεται και σε μια άδεντρη πεδιάδα γενικά, οπότε συμπεριλαμβάνει και τη βόρεια Λαπωνία.) Η μονίμως παγωμένη τούνδρα περιλαμβάνει μεγάλες περιοχές της βόρειας Ρωσίας και του Καναδά. Η αρκτική τούνδρα κατοικείται από κυρίως ομάδες νομάδων βοσκών ταράνδων όπως οι Νγκανάσαν και οι Νένετς στη μονίμως παγωμένη περιοχή (και οι Σαάμι στη Λαπωνία).
Η βιοποικιλότητα της τούνδρας είναι χαμηλή: υπάρχουν λίγα είδη με μεγάλους πληθυσμούς. Βασικά ζώα της αρκτικής τούνδρας είναι τα: καριμπού ή τάρανδοι, βόδια, τρωκτικά γένους lemmus, και πολικές αρκούδες (μόνο στον ακραίο βορρά).
Εξαιτίας του σκληρού κλίματος της αρκτικής τούνδρας αυτές οι περιοχές δεν έχουν γνωρίσει μεγάλη εκμετάλλευση αν και μερικές είναι πλούσιες σε φυσικές πηγές όπως πετρέλαιο και ουράνιο. Πρόσφατα αυτό έχει αλλάξει και έτσι στην Αλάσκα, τη Ρωσία και κάποια άλλα μέρη η τούνδρα υφίσταται όλο και αυξανόμενη ανθρώπινη εκμετάλλευση.
Η παγκόσμια υπερθέρμανση αποτελεί σοβαρή απειλή στην αρκτική τούνδρα εξαιτίας της μονίμως παγωμένης φύσης της. Ουσιαστικά, το μονίμως παγωμένο υπέδαφος είναι παγωμένος βάλτος. Κατά το καλοκαίρι μόνο το επιφανειακό του στρώμα λιώνει. Σε περίπτωση που λιώσει εντελώς, ολόκληρο το οικοσύστημα θα καταστραφεί, ενώ τα αρκτικά είδη δεν θα μπορούσαν να προσαρμοστούν σε τόσο ξαφνική αλλαγή. Μια άλλη απειλή είναι πως το 1/3 του εδαφικού άνθρακα βρίσκεται στις περιοχές της τάιγκας και της τούνδρας. Όταν το παγωμένο έδαφος λιώνει αποδεσμεύει περισσότερο άνθρακα από αυτόν που μπορεί να δεσμεύσει. Το αποτέλεσμα έχει παρατηρηθεί στην Αλάσκα: τη δεκαετία του ’70 η τούνδρα αποτελούσε λεκάνη-δεξαμενή άνθρακα, ενώ σήμερα αποτελεί πηγή άνθρακα. Αυτό επιβαρύνει το πρόβλημα της παγκόσμιας υπερθέρμανσης περαιτέρω.
Ανταρκτική τούνδρα
thumb|left|250px|Παράκτια βλάστηση τούνδρας στην Αλάσκα, κατά το καλοκαίρι Η Ανταρκτική τούνδρα συναντάται στην Ανταρκτική και σε μερικά ανταρκτικά και υποανταρκτικά νησιά, συμπεριλαμβανομένων των Νήσων Νότια Γεωργία και Νότιες Σάντουιτς καθώς και των Νήσων Κεργκελέν. Η Ανταρκτική είναι βασικά πολύ κρύα και στεγνή για να υποστηρίξει βλάστηση και το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου καλύπτεται από περιοχές πάγου. Ωστόσο, κάποια μέρη της ηπείρου, ιδιαίτερα η Γη Γκράχαμ, διαθέτουν περιοχές βραχώδους εδάφους ικανών να υποστηρίξουν την ύπαρξη τούνδρας. Η χλωρίδα της αποτελείται από περίπου 250 λειχήνες, 100 βρύα, 25-30 βότανα και περίπου 700 χερσαία και θαλάσσια είδη φυκιών, που ζουν στις περιοχές με εκτεθειμένους βράχους και έδαφος γύρω από τις ακτές της ηπείρου.
Σε αντίθεση με την αρκτική τούνδρα, η ανταρκτική τούνδρα δεν διαθέτει μεγάλη θηλαστική πανίδα, κυρίως εξαιτίας στη φυσική της απομόνωση από τις άλλες ηπείρους. Θαλάσσια θηλαστικά και θαλασσοπούλια, στα οποία περιλαμβάνονται φώκιες και πιγκουίνοι, κατοικούν περιοχές κοντά στην ακτή και μερικά μικρά θηλαστικά όπως λαγοί και γάτες έχουν εισαχθεί από ανθρώπους σε μερικά από τα υποανταρκτικά νησιά.
Η χλωρίδα και πανίδα της Ανταρκτικής και των Ανταρκτικών Νησιών προστατεύονται από την Συνθήκη της Ανταρκτικής.
Αλπική τούνδρα
Η αλπική τούνδρα συναντάται σε αρκετά μεγάλα ύψη σε οποιοδήποτε γεωγραφικό πλάτος της Γης. Η αλπική τούνδρα δεν διαθέτει δέντρα, αλλά συνήθως δεν έχει μονίμως παγωμένο υπέδαφος και τα αλπικά εδάφη είναι γενικότερα καλύτερα αποξηραμένα από τα μονίμως παγωμένα εδάφη.
Βασικά ζώα στην αλπική τούνδρα είναι η μαρμότα, η ορεινή αίγα κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουνδρα Κατηγορία:Ζώνες βλάστησης Κατηγορία:Παλαιαρκτικές οικοπεριοχές
Τσετσενική Βικιπαίδεια
Η Τσετσενική Βικιπαίδεια (Нохчийн Википеди) είναι η Βικιπαίδεια στην τσετσενική γλώσσα. Η Τσετσενική Βικιπαίδεια δημιουργήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2005. Η δραστηριότητα ήταν πολύ μικρή στο παρελθόν, με τις πιο πολλές αλλαγές γινόντουσαν από μποτ. Μετά από συζήτηση τον Δεκέμβριο του 2006 αποφασίστηκε να διατηρηθεί η τσετσενική Βικιπαίδεια.
Στις 16 Φεβρουαρίου του 2013 υπήρχαν 1604 άρθρα. Μετά την αλλαγή των διαχειριστών, οι νέοι ήταν πιο δραστήριοι. Σήμερα έχει 161.136 λήμματα, 13.291 εγγεγραμμένους χρήστες και 42 από αυτούς είναι ενεργοί.
Αξιοσημείωτα γεγονότα
μικρογραφία|Κύρια σελίδα της Τσετσενικής Βικιπαίδειας, 1 Αυγούστου 2013
Κλοντ Ζαντ
Η Κλοντ Ζαντ (Claude Jade, 8 Οκτωβρίου 1948 - 1 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός, η οποία εργάστηκε στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ίσως κάποιοι να την γνωρίζουν από τους πρωταγωνιστικούς της ρόλους στις τρεις ταινίες του Φρανσουά Τρυφώ, το Κλεμμένα φιλιά (1968), το Παράνομο κρεβάτι (1970) και το Η αγάπη το βάζει στα πόδια (1979). Ακόμα, συμμετείχε σε ταινίες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας.
thumb|200px|left|Ο Φρανσουά Τρυφώ και ο [[Κλοντ Ζαντ στην πρεμιέρα της τρίτης κοινής τους ταινίας Η αγάπη το βάζει στα πόδια, 1979]]
Μέσα από μία θεατρική της ερμηνεία στο έργο Ερρίκος Δ'  του Λουίτζι Πιραντέλλο, την ανακάλυψε ο Φρανσουά Τριφό και στη συνέχεια εμφανίστηκε σε μία σειρά ταινιών του (Κλεμμένα φιλιά, Παράνομο κρεβάτι, Η αγάπη το βάζει στα πόδια). Έχει παίξει επίσης σε αμερικανικές (Τοπάζ, του Άλφρεντ Χίτσκοκ), ιταλικές, ρωσικές και ιαπωνικές ταινίες. Στην τηλεόραση είχε την μεγαλύτερη της επιτυχία, στη σειρά «Το νησί 30 φέρετρων».
Είναι γεγονός ότι η ηθοποιός είχε προσφέρει αρκετά στον γαλλικό κινηματογράφο με το υποκριτικό της ταλέντο. Έτσι, το 1970 κέρδισε το βραβείο για το Révelation de la Nuit du cinéma και το 1975 έλαβε το Prix d’ Orange στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 1998, ορίστηκε ιππότης στο Légion d’honneur και το 2000 κέρδισε το βραβείο New Wave στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του West Palm Beach. Τέλος, τo 2004, η ηθοποιός δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι αυτοβιογράφοι
Μαρίτσα Ροδρίγκες
Η Μαρίτσα Ροδρίγκες (Maritza Rodríguez Gómez, 1 Σεπτεμβρίου 1977 -) είναι Κολομβιανή ηθοποιός, μοντέλο, παρουσιάστρια, επιχειρηματίας και blogger.
Γεννήθηκε στην Μπαρρανκίγια της Κολομβία, και έχει τρία αδέλφια. Έγινε γνωστή από την τηλενουβέλα Amantes del desierto το 2001. Εκτός από τη μητρική της γλώσσα μιλάει και Αγγλικά. Τον Ιούνιο του 2005 παντρεύτηκε τον Εβραιο-Μεξικανό τηλεοπτικό παραγωγό Τζόσουα Μίντς. Στις 11 Νοεμβρίου 2013 ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος σε δίδυμα παιδιά και στις 13 Απριλίου 2014 γέννησε δίδυμα αγόρια.
Το 2018 αποφάσισε να αλλάξει το όνομά της σε Σάρα Μίντς αφού επιβεβαίωσε ότι μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό, θρησκεία του συζύγου της και ότι αποσύρεται από την ηθοποιία.
Τονικότητα
Ο μουσικολογικός όρος Τονικότητα υποδηλώνει τη χαρακτηριστική τάση της μουσικής γλώσσας να οργανώνεται στη βάση ενός ηχητικού πόλου έλξης, το επονομαζόμενο τονικό κέντρο. Ο όρος αυτός βρήκε εφαρμογή στην κλασική μουσική παραγωγή της δυτικής Ευρώπης από το 17ο μέχρι τον 19ο αιώνα, αλλά και σήμερα από την (τονική) τζαζ μουσική μέχρι τις εμπορικές δημιουργίες της ποπ και ροκ μουσικής.