cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιουδαϊκή εξέγερση του 614–628
Η Ιουδαϊκή εξέγερση του 614–628 ήταν εξέγερση των Ιουδαίων εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ανατολή κατά τη διάρκεια του Βυζαντινοπερσικού πολέμου του 602-628. Η εξέγερση ξεκίνησε με την Μάχη της Αντιόχειας (613) και κορυφώθηκε με την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ το 614 από τους Σασσανίδες και τις Ιουδαϊκές δυνάμεις και την ίδρυση του Ιουδαϊκού αυτόνομου κρατιδίου. Η εξέγερση έληξε με την αποχώρηση των περσικών στρατευμάτων και την ενδεχόμενη παράδοση των Ιουδαίων επαναστατών στους Βυζαντινούς κατά το έτος 625 (ή 628).
Μετά τη νίκη του στην Αντιόχεια ο περσικός στρατός έφτασε στην βυζαντινή επαρχία της Παλαιστίνης και κατέκτησε την Καισάρεια. Ο στρατός στη συνέχεια ενώνονται με τον Βενιαμίν της Τιβεριάδας με στρατό που συγκρότησε από την Τιβεριάδα, Ναζαρέτ και τις ορεινές πόλεις της Γαλιλαίας. Μαζί βάδισαν προς την Ιερουσαλήμ, αυτή η στρατιωτική δύναμη κατέκτησε την Ιερουσαλήμ τον Ιούλιο του 614.
Σύμφωνα με τις εβραϊκές πηγές, μετά την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ ο Νεεμίας διορίσθηκε κυβερνήτης της Ιερουσαλήμ. Αρκετούς μήνες μετά την περσική κατάκτηση, μια εξέγερση συνέβη στην Ιερουσαλήμ, στην οποίο ο Νεεμίας σκοτώθηκε από μια ομάδα νεαρών χριστιανών, μαζί με το "Συμβούλιο των δικαίων του". Σύντομα τα γεγονότα κλιμακώθηκαν σε χριστιανική εξέγερση με αποτέλεσμα μάχη Ιουδαίων και Χριστιανών μέσα στην Ιερουσαλήμ. Στον απόηχο πολλοί Ιουδαίοι σκοτώθηκαν και οι επιζώντες κατέφυγαν στην Καισάρεια, που εξακολουθούσε να κρατείται από τον περσικό στρατό. Ιουδαϊκά και περσικά στρατεύματα στρατοπέδευσαν γύρω από την Ιερουσαλήμ και την πολιόρκησαν για 19 ημέρες. Τελικά με υπόγειο λαγούμι κατέστρεψαν το τείχος και την 19η ημέρα της πολιορκίας, οι περσικές δυνάμεις πήραν την Ιερουσαλήμ. Για τρεις μέρες αναφέρεται ότι λεηλατούσαν την πόλη και έσφαξαν τους κατοίκους της.
Σύμφωνα με τον Αντίοχο τον Στρατηγό χιλιάδες χριστιανοί σφαγιάστηκαν κατά την κατάληψη της πόλης. Οι εκτιμήσεις ποικίλες που βασίζονται σε αντίγραφα χειρογράφων οι σφαγιασθέντες κυμαίνονται από 4.518 έως 66.509. Ο στρατηγός έγραψε ότι οι Ιουδαίοι προσφέρθηκαν να τους βοηθήσουν να ξεφύγουν από το θάνατο όσοι γίνονταν Ιουδαίοι και αρνούνταν τον χριστιανισμό. 37.000 απελάθηκαν και πολλές περισσότερες χιλιάδες πουλήθηκαν ως σκλάβοι από τους Ιουδαίοι. Όλα τα μοναστήρια και οι εκκλησίες πυρπολήθηκαν. Ένας μαζικός τάφος στο σπήλαιο Μαμίλλα ανακαλύφθηκε το 1989 από τον ισραηλινό αρχαιολόγο "Ronny Reich" κοντά στο σημείο που ο Αντίοχος ανέφερε ότι βρέθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός πτωμάτων. Τα ανθρώπινα λείψανα ήταν σε κακή κατάσταση και ήταν τουλάχιστον 526 άτομα. Η σύγχρονη αρχαιολογική εκτίμηση της Ιερουσαλήμ ωστόσο δεν βρει σημαντικά σημάδια της καταστροφής ούτε σε εκκλησίες ή σε περιοχές κατοίκησης.
Στους επόμενους μήνες οι Ιουδαίοι σάρωσαν τη "Γη του Ισραήλ", κατέστρεψαν τα μοναστήρια, και έδιωχναν ή σκότωναν τους μοναχούς. Σε πόλεις που ζούσαν εβραίοι όπως η Ιερουσαλήμ, η Χάιφα, η Δαμασκός, ακόμη και η Κύπρος προσκλήθηκαν για επιτεθούν μυστικά στην Τύρο, ο αριθμός τους έφτανε τους 4.000, το βράδυ του Πάσχα. Η αποστολή όμως απέτυχε, οι χριστιανοί της Τύρου έμαθαν για την επικείμενο κίνδυνο και συνέλαβαν τους 4000 Ιουδαίους ως ομήρους. Οι Ιουδαίοι επαναστάτες κατέστρεψαν τις εκκλησίες γύρω από την Τύρο, αλλά οι χριστιανοί τους εκδικήθηκαν σκοτώνοντας δύο χιλιάδες από τους κρατουμένων τους. Οι Ιουδαίοι πολιορκητές για να σώσουν τους υπόλοιπους κρατουμένους αποσύρθηκαν. Αν και υπάρχουν περιορισμένες πηγές για το τι συνέβη κατά τα επόμενα έτη, φαίνεται στους Ιουδαίοι δόθηκε μερική αυτονομία όπου κράτησε για τα επόμενα πέντε χρόνια.
Η Βυζαντινή απάντηση ήταν άμεση και για να αντιμετωπίσει την Ιουδαϊκή αυθάδεια αποφάσισαν ότι όλοι οι Ιουδαίοι που κατέχουν στρατιωτικές ή πολιτικές θέσεις πρέπει να δεχτούν το βάπτισμα, μαζί με τις οικογένειές τους. Μαζικές Ιουδαϊκές διώξεις άρχισαν να εμφανίζονται σε όλη την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Οι πηγές διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό από το τι συνέβη στον απόηχο της εξέγερσης. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, το 625 ο βυζαντινός στρατός ανακατέλαβε το έδαφος, και δόθηκε αμνηστία στον Βενιαμίν της Τιβεριάδας και στους Ιουδαίοι που είχαν προσχωρήσει στους Πέρσες. Σε 628, μετά την ήττα και τον θάνατο του Χοσρόη Β΄ ο Ηράκλειος εισήλθε ως νικητής στην Ιερουσαλήμ. Οι Ιουδαίοι της Τιβεριάδας και της Ναζαρέτ, υπό την ηγεσία του Βενιαμίν της Τιβεριάδας, άλλαξαν στρατόπεδο και τον ακολούθησαν. Σύμφωνα με κάποια εκδοχή ο Βενιαμίν συνοδεύεσαι τον Ηράκλειο ο ίδιος κατά την είσοδο του στην πόλη. Το 629, η κατάσταση κλιμακώθηκε, με αποτέλεσμα σε μια ευρεία κλίμακα σφαγή του Ιουδαικού πληθυσμού σε όλη την Ιερουσαλήμ και τη Γαλιλαία και πολλοί Ιουδαίοι εξορίστηκαν στην Αίγυπτο.
Το 617 ο Χοσρόης εξέδωσε διαταγή και χορήγησε αμνηστία στους βυζαντινούς κρατουμένους του ως χειρονομία καλής θέλησης .] Διέταξε επιπλέον τους Ιουδαίους στρατιώτες να εγκαταλείψουν την Ιερουσαλήμ και απαγόρευσε στους Ιουδαίους να εγκατασταθούν μέσα σε ακτίνα τριών χιλιομέτρων από την πόλη. Οι Πέρσες τοποθέτησαν έναν χριστιανό ιερέα ονόματι Μόδεστο στην πόλη ως κυβερνήτη. Παρά τις διαταγές του Χοσρόη οι Ιουδαίοι στρατιώτες συνέχισαν να στρατοπεδεύουν έξω από την χρυσή πύλη της Ιερουσαλήμ. Δύο χρόνια αργότερα ο Χοσρόης απέσυρε όλη την υποστήριξη του από τους Ιουδαίοι και τα βυζαντινά στρατεύματα τους επιτέθηκαν. Η επίθεση των Βυζαντινών έφερε συντριπτική νίκη με περίπου 20.000 Ιουδαίους στρατιώτες νεκρούς.
Τέλος ο Ηράκλειος είχε επανακτίση όλα τα εδάφη της Ιουδαίας που είχαν καταλάβει οι επαναστάτες και οι Πέρσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιουδαία Κατηγορία:Βυζαντινοπερσικός Πόλεμος 602-628 Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Τζόρτζια Ο'Κιφ
Η Τζόρτζια Ο'Κιφ (Georgia Totto O'Keeffe, 15 Νοεμβρίου 1887 - 6 Μαρτίου 1986) ήταν Αμερικανίδα ζωγράφος.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Σαν Πρέρι, Ουισκόνσιν. Είναι γνωστή για τα τοπία της και τους πίνακες λουλουδιών της ερήμου, που συχνά ερμηνεύονται σαν σύμβολα γιονί. Χαρακτηριστικά του ύφους της είναι τα τονισμένα περιγράμματα και οι λεπτές τονικές μεταβάσεις, που συχνά μετασχημάτιζαν το θέμα σε μια γεμάτη δυναμική αφηρημένη εικόνα.
Σπούδασε ζωγραφική στο Ίδρυμα Τέχνης του Σικάγου και στο Art Students League της Νέας Υόρκης. Στο 1914 άρχισε να διδάσκει σε δημόσια σχολεία στο Αμαρίλλο (Amarillo) του Τέξας. Στο 1916 ξεκίνησε να διδάσκει στο κολέγιο Κολούμπια της Νότιας Καρολίνας.
Ενώ ήταν στη Νότια Καρολίνα, ένας φίλος της έδειξε κάποια σχέδιά της στον φωτογράφο και γκαλερίστα Άλφρεντ Στίγκλιτς (Alfred Stieglitz). Εντυπωσιασμένος από τα σχέδια, ο Στίγκλιτς άρχισε τις διαπραγματεύσεις με την Ο'Κιφ για να διοργανώσει έκθεση των έργων της και τελικά εκείνη τού επέτρεψε να εκθέσει μερικά. Ο Στίγκλιτς εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα με τις αποδόσεις τοπίων της αμερικανικής Δύσης.
Η Ο'Κιφ πέρασε πολλά χρόνια στο Τάος (Taos) του Νέου Μεξικού, και από το 1946, την χρονιά που πέθανε ο Στίγκλιτς, μετακόμισε μόνιμα εκεί. Έζησε ανάμεσα στο Τάος και την Σάντα Φε μέχρι το τέλος της ζωής της το 1986. Το σπίτι της ήταν στο Αμπικούιου (Abiquiu) του Νέου Μεξικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ζωγράφοι
Παντελόνι
thumb|120px|Παντελόνι
Το παντελόνι είναι ένδυμα το οποίο φοριέται από τη μέση και κάτω, η περισκελίδα. Παντελόνια φτιάχνονται από διαφόρων ειδών υφάσματα, όπως το λινό, το τζιν, το κοτλέ, το βελούδο, η κασμιροφανέλα, το καμπαρντινέ και άλλα. Υπάρχουν τριών ειδών παντελόνια, τα κοντά ή σορτς, τα μακριά και οι βερμούδες. Τα τελευταία είναι λίγο πιο κοντά απ' τα σορτς.
Τα πιο αρχαία παντελόνια έχουν βρεθεί σε τάφους στο οροπέδιο του Ταρίμ στην βορειοδυτική Κίνα. Οι τάφοι αυτοί άνηκαν σε άντρες και γυναίκες πολεμιστές που ανήκαν σε νομαδικές φυλές και είχαν θαφτεί με τον πολεμικό τους εξοπλισμό και τα άλογά τους.
Σύμφωνα με έναν αρχαίο ελληνικό μύθο εφευρέτης του παντελονιού αλλά και των μακριών μανικιών ήταν η Μήδεια από την Κολχίδα. Η Κολχίδα ήταν πόλη αμαζόνων και για τους Έλληνες το ρούχο αυτό ήταν συνδεδεμένο με αυτές τις θρυλικές πολεμίστριες που απεικονίζονται συχνά στην ελληνική τέχνη να φορούν παντελόνια. Αργότερα, σύμφωνα πάντα με τους Έλληνες, υιοθέτησαν αυτό το τόσο βολικό για την ιππασία και το κυνήγι ρούχο και οι Μήδες και οι Πέρσες. Σύμφωνα με τον Ελλάνικο εφευρέτρια του παντελονιού ήταν η Ασσύρια ή Περσίδα βασίλισσα Ατόσσα που επέβαλλε στους υπηκόους της, άντρες και γυναίκες, να το φοράνε. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ήταν μια άλλη Πέρσα βασίλισσα που εφηύρε το παντελόνι, η Σεμίραμις.
Οικογένεια Καΐρη
Η οικογένεια Καΐρη είναι παλιά οικογένεια πολιτικών και εφοπλιστών της Άνδρου. Τα μέλη της προεπαναστατικά υπήρξαν πρόκριτοι του νησιού ενώ μετά την ανεξαρτησία εξελέγησαν δήμαρχοι, βουλευτές και γερουσιαστές.
Παντελόνι
Επειδή η χρήση του παντελονιού χάνεται στο παρελθόν δεν είναι εύκολο να αποφανθούμε σήμερα για το ποιος ακριβώς ήταν ο εφευρέτης του, όμως όλοι οι σχετικοί μύθοι της αρχαιότητας καθώς και οι ιστορικές καταγραφές κάνουν λόγο πάντα για μία γυναίκα. Το ότι, κατά πάσα πιθανότητα, το παντελόνι εφευρέθηκε από μία γυναίκα ενισχύεται από το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες το θεωρούσαν γυναικείο και βαρβαρικό ρούχο και αρνούνταν να το φορέσουν αποκαλώντας το περιφρονητικά "αναξυρίδα" παρά την πρακτικότητά του ενώ το θεωρούσαν συνδεδεμένο με τις θρυλικές Αμαζόνες. Ακόμα και ο Μέγας Αλέξανδρος, που προκαλούσε αντιδράσεις με την προθυμία με την οποία υιοθετούσε βαρβαρικά έθιμα, δεν φόρεσε ποτέ παντελόνι. Από ψυχολογικής πλευράς επίσης είναι το πιο πιθανό να ήταν μία γυναίκα που εφηύρε το παντελόνι καθώς το ένδυμα αυτό προσφέρει προστασία και ασφάλεια, όχι μόνο από τις καιρικές συνθήκες, αλλά και από όποιον θέλει να αποκτήσει οπτική η σεξουαλική πρόσβαση στο σώμα του ατόμου που το φοράει. μικρογραφία|Αμαζόνα που φορά παντελόνι σε αττικό αλάβαστρο. Ένα άλλο στοιχείο που ενισχύει την σχέση των γυναικών με το παντελόνι είναι ότι στους νομαδικούς λαούς της Ευρασίας, από όπου πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες ότι προέρχονταν οι Αμαζόνες, οι γυναίκες παραδοσιακά φορούσαν παντελόνια, το χρώμα των οποίων μάλιστα προσδιόριζε αν ήταν παντρεμένες ή όχι. Το 1857 η Ινδή βασίλισσα Λαξμιμπάι, μάζεψε το φόρεμά της και το πέρασε ανάμεσα από τα πόδια της και το συγκράτησε στη μέση της με τη ζώνη της δημιουργώντας ένα αυτοσχέδιο είδος παντελονιού που της επέτρεψε να ιππεύσει και να ορμήσει κατευθείαν στην μάχη. Αυτή δεν ήταν μια τυχαία κίνηση της στιγμής, αλλά μία μακραίωνη συνήθεια των Ινδών γυναικών που ήταν τόσο συνηθισμένη που είχε και όνομα. Ονομαζόταν "δίπλωμα του στρατιώτη" ή "ζώσιμο του ήρωα" γιατί επέτρεπε στις γυναίκες να μάχονται στο πεδίο της μάχης ενώ οι γυναίκες της φυλής Μαχράτα (ή Μαράθα) παραδοσιακά φορούσαν τα σαρί τους με έναν παρόμοιο τρόπο που τα έκανε να μοιάζουν με βράκες. Σύμφωνα με την παράδοση αυτής της φυλής, αυτός ο τρόπος ντυσίματος των γυναικών προέρχεται "από παλιά" όταν οι γυναίκες ήταν "άριστες ιππείς που πολεμούσαν στο πλευρό των ανδρών".
Σταδιακά, καθώς η χρήση αλόγων γινόταν όλο και πιο σημαντική στο πεδίο της μάχης, η χρήση του παντελονιού άρχισε να διευρύνεται και τελικά υιοθετήθηκε ακόμα και από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Το βολικό αυτό ένδυμα επικράτησε τόσο πολύ που κάποια στιγμή μάλιστα, ενώ ξεκίνησε ως κατά βάση γυναικείο ένδυμα, έφτασε να θεωρείται αποκλειστικά αντρικό.
Οικογένεια Καΐρη
Κύριος εκπρόσωπος της οικογένειας είναι ο λόγιος Θεόφιλος Καΐρης. Ως πρόκριτοι στο νησί είχαν υπηρετήσει οι Λορέντζος Καΐρης και Νικόλαος Καΐρης, πρώτος δήμαρχος της Άνδρου διετέλεσε ο Μιχαήλ Λορέντζου Καΐρης (1790 - 1880) ενώ στην ίδια θέση υπηρέτησαν και οι Μιχαήλ Δ. Καΐρης, Δημήτριος Μ. Καΐρης (1845 - 1899) και Λορέντζος Μιχαήλ Καΐρης. Στον δήμο Κορθίου ως δήμαρχοι υπηρέτησαν οι Νικόλαος Π. Καΐρης (1817 - 1897), Γεώργιος Ν. Καΐρης (1817 - 1887) και Περικλής Γ. Καΐρης, γιος του προηγούμενου. Γερουσιαστής υπήρξε ο Μιχαήλ Λ. Καΐρης ενώ στα τέλη του 18ου αιώνα Αρχιεπίσκοπος Άνδρου ήταν ο Διονύσιος Καΐρης Β΄, αδερφός του Λορέντζου Καΐρη. Αγωνιστής του 1821 ήταν ο Μιχαήλ Καΐρης. Στην Χώρα της Άνδρου υπάρχει η Καϊρειος Βιβλιοθήκη, η οποία διαθέτει 40.000 τόμους μεταξύ των οποίων και σχεδόν το σύνολο της βιβλιοθήκης του Θεόφιλου Καΐρη. Τα μέλη της οικογένειας Καΐρη έχουν πραγματοποιήσει αρκετές δωρεές στο νησί μεταξύ των οποίων στο Εμπειρίκειο Γηροκομείο κ.α. Ο Νικόλαος Αλ. Καΐρης είχε αφήσει κληροδότημα για ανέγερση και συντήρηση ορφανοτροφείου, το οποίο όμως διετέθη τελικά υπερ της ανέγερσης σχολής απορων κορασίδων Άνδρου, δωρεά του Αλκιβιάδη Εμπειρίκου.
Παντελόνι
Σήμερα παντελόνι φοράνε τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες.
Οικογένεια Καΐρη
Τα μέλη της συνδέθηκαν με επιγαμίες με τις οικογένειες Μπίστη, των πολιτικών του νησιού, Γουλανδρή και Εμπειρίκου.
Παντελόνι
Συγκεκριμένα, τα τζιν ξεπλένουν μια μεγάλη ποσότητα μικροϊνών που μολύνουν την Αρκτική του Καναδά και τις Μεγάλες Λίμνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένδυση
NBA 1956-57
H αγωνιστική περίοδος 1956-57 ήταν η 11η στην ιστορία του NBA. Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 8 ομάδες και έδωσαν 72 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μπόστον Σέλτικς κέρδισαν τους Σαιντ Λούις Χοκς με 4-3 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Αυτός ήταν ο πρώτος από τους πολλούς τίτλους που θα ακολουθούσαν για την ομάδα της Βοστώνης κατά τα επόμενα χρόνια.
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους, ριμπάουντ και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
Δήλεσι
Το Δήλεσι είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του Νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στα σύνορα της Βοιωτίας με την Αττική. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Τανάγρας. Κατά την απογραφή του 2011 είχε 1.976 κατοίκους. Το όνομά του προέρχεται από τον Απόλλωνα τον Δήλιο, που λατρευόταν στην περιοχή. Στο λιμάνι της πόλης υπάρχουν ερείπια αρχαίου μόλου. Ακόμη, αναφέρεται και σε γεγονότα της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, όπως στη Σφαγή του Δηλεσιού με πρωταγωνιστές Έλληνες λήσταρχους και αγγλική οικογένεια λόρδων.
Από το Δεκέμβρη του 2014 με το χωριό Πλάκα Δήλεσι συναποτελούν την Δημοτική Ενότητα Δηλίου (Δηλεσίου), με συνολικό πληθυσμό 4.672 κατοίκους. Μέχρι τότε ανήκε στη Δημοτική ενότητα Οινοφύτων, ενώ η Πλάκα ανήκε στη Δημοτική Ενότητα Σχηματαρίου.
Γενικά στοιχεία
Το Δήλεσι, στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας, απέχει 50 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 460 από τη Θεσσαλονίκη. Από τη μεγαλύτερη πόλη του νομού Βοιωτίας, τη Θήβα, απέχει 30 χιλιόμετρα, ενώ από την πρωτεύουσα, τη Λιβαδειά, απέχει 70 χιλιόμετρα. Επίσης, η πρωτεύουσα του νομού Εύβοιας, Χαλκίδα απέχει 30 χιλιόμετρα. Όλη η έκτασή του απλώνεται σε μήκος 5-6 χιλιομέτρων στο Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο και σε χερσαίο πλάτος 1,5 χιλιομέτρων στη βοιωτική ακτή. Είναι παραθεριστικό θέρετρο με εξοχικές κατοικίες, ενώ τα σπίτια των μόνιμων κατοίκων είναι λιγότερα από τα εξοχικά. Διαθέτει οργανωμένες παραλίες, εστιατόρια και διάφορα καταστήματα.
Συγκοινωνίες
Απέχει 5 χιλιόμετρα από την έξοδο Δηλεσίου-Οινοφύτων στο 50ό χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης(Ε-75). Εναλλακτικά, εξυπηρετείται από τον Προαστιακό Αθήνας-Χαλκίδας, μέσω των σταθμών Οινοφύτων και Οινόης ή όλων των εθνικών γραμμών, οι οποίοι συνήθως σταθμεύουν στο σταθμό της Οινόης. Και οι δύο σταθμοί απέχουν από το Δήλεσι 6-7 χιλιόμετρα, ενώ η σύνδεσή τους με το Δήλεσι γίνεται με τοπικά λεωφορεία. Τρίτος τρόπος μετάβασης στο Δήλεσι είναι το ΚΤΕΛ Αττικής, με σταθμό αφετηρίας το Πεδίον του Άρεως στο κέντρο της Αθήνας και ομώνυμο προορισμό, Δήλεσι.
Αθλητικά
Το Δήλεσι έχει ομάδα ποδοσφαίρου. Η ομάδα ονομάζεται Αθλητική Ένωση Δηλεσίου και δημιουργήθηκε μετά από συλλογική επιθυμία το 2005. Κατά τη δεύτερη χρονιά της παρουσίας της, η ΑΕΔ είχε ήδη ανεβεί στην πρώτη κατηγορία της Βοιωτίας από όπου, κατακτώντας το τοπικό πρωτάθλημα, ανέβηκε στην Δ΄ Εθνική. Η έδρα της είναι το γήπεδο των Οινοφύτων Βοιωτίας, αλλά καταβάλλονται προσπάθειες για δημιουργία ιδιόκτητου γηπέδου της ομάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Αλορραγοειδή
Τα αλορ(ρ)αγοειδή ή αλορ(ρ)αγίδες (επιστημονική-λατινική ονομασία Haloragaceae) είναι οικογένεια δικοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην τάξη σαξιφραγκώδη. Στο παλαιότερο ταξινομικό σύστημα Cronquist ωστόσο περιλαμβανόταν στη δική της, ομώνυμη τάξη, τα αλορραγώδη (Haloragales).
Περιγραφή
Τα αλορραγοειδή παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία στη μορφή, περιλαμβάνοντας μικρά δένδρα όσο και καθαρώς υδρόβια φυτά. Τα περισσότερα είδη αλορραγοειδών είναι πόες, η πλειονότητα των οποίων είναι με τη σειρά τους πολυετείς πολυετείς, με μερικά μόνο είδη να είναι μονοετή. Αντιθέτως, τα είδη του γένους αλορραγόδενδρο (Haloragodendron) είναι ξυλώδη φυτά. Τα περισσότερα είδη του μεγαλύτερου γένους της οικογένειας, του Myriophyllum, είναι μόνοικα και δικλινή, ενώ τα περισσότερα άλλα είδη της οικογένειας είναι και μονοκλινή. Τα άνθη είναι συνήθως μικρά και ταπεινά στην εμφάνιση, με την εξαίρεση των γενών αλορραγόδενδρο και γλισχροκάρυο(ν) (Glischrocaryon). Κατά κανόνα έχουν ακτινωτή συμμετρία. Τα πέταλά τους παρουσιάζουν συνήθως τρόπιδα ή κουκούλα. Στο Myriophyllum τα θηλυκά άνθη συνήθως δεν έχουν καν περιάνθιο.
Ιστορία
ΧΕΡΣΑΙΑ:
ΥΔΡΟΧΑΡΕΣ:
ΥΔΡΟΒΙΑ:
Μοριακή εποχή
Η δυάδα Glischrocaryon-Haloragodendron ταυτοποιείται ως η ρίζα του φυλογενετικού δένδρου της οικογένειας, «αδελφή ομάδα» ως προς την υπόλοιπη οικογένεια. Ωστόσο τα όρια λίγων γενών παραμένουν απροσδιόριστα.
Μια μεταγενέστερη, πιο λεπτομερής, μελέτη του γένους Myriophyllum κατέδειξε ότι το μονοτυπικό γένος Meziella ήταν ουσιαστικά μέρος του πρώτου, κάτι που οδήγησε στην ένταξή του σε αυτό ως υποείδους, γεγονός που μείωσε τον αριθμό των γενών των αλορραγοειδών σε εννέα.
Είδη
Σήμερα (από το 2014) γίνονται γενικώς αποδεκτά 138 είδη φυτών στην οικογένεια, που είναι κατανεμημένα σε εννέα γένη ως εξής:
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Η γεωγραφική κατανομή των φυτών της οικογένειας είναι σχεδόν παγκόσμια. Το κέντρο, όπου τα περισσότερα είδη, είναι η Αυστραλία, όπου συναντώνται τα επτά από τα εννέα γένη και το 70% των ειδών. Τα ενδιαιτήματα ποικίλλουν πολύ, από ξηρές ερημικές περιοχές μέχρι λίμνες γλυκού νερού (εντελώς υδρόβια είδη). Τα χερσαία γένη (Glischrocaryon, Gonocarpus, Haloragis, Haloragodendron και Trihaloragis ) περιορίζονται στο Νότιο Ημισφαίριο. Τα Meionectes, Meziella, Myriophyllum και Proserpinaca είναι υδρόβια με ευρύτερη κατανομή (το Myriophyllum συναντάται και στις λίμνες της Ελλάδας), ενώ τα Laurembergia είναι απλώς υδροχαρή φυτά. Τα γένη Glischrocaryon, Haloragodendron, Meionectes και Trihaloragis είναι ενδημικά της Αυστραλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλορραγοειδη
Λεωνίδας Σκούταρης
Καριέρα
Κατά την περίοδο 1996-97 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό και έγινε Κυπελλούχος Ηπείρων του 1996.Στο τρίτο ματς των τελικών,ο Σκούταρης σκόραρε 3 πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανερυθραϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερμή Περάματος Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλαιού Φαλήρου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Πεντέλης
Αλίσια Ματσάδο
Η Γιόσεφ Αλίσια Ματσάδο Φαχάρδο (Yoseph Alicia Machado Fajardo, 6 Δεκεμβρίου 1976) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός, τηλεπαρουσιάστρια, τραγουδίστρια και εστεμμένη Μις Υφήλιος 1996. Ήταν η τέταρτη γυναίκα από τη Βενεζουέλα που είχε κερδίσει το στέμμα της Μις Υφήλιος. Μεταγενέστερα, εγκαταστάθηκε στο Μεξικό παίρνοντας μεξικάνικη υπηκοότητα, ενώ τον Μάιο του 2016 απέκτησε την υπηκοότητα των ΗΠΑ και πλέον ζει στο Μαϊάμι.
Η Ματσάδο στέφθηκε Μις Βενεζουέλα 1995, αντιπροσωπεύοντας την πολιτεία Γιαρακούι και έπειτα στέφθηκε Μις Υφήλιος 1996 στο Λας Βέγκας. Η δεύτερη καλύτερη, Ζακελίν Αγκιλέρα, κέρδισε επίσης το στέμμα της Μις Κόσμος 1995, και έτσι για δεύτερη φορά δύο Βενεζουελάνες στον ίδιο διαγωνισμό κέρδισαν δύο παγκόσμιους τίτλους.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της ως Μις Υφήλιος, έγινε πρωτοσέλιδο όταν αναφέρθηκε ότι πήρε πολύ βάρος και ο οργανισμός Μις Υφήλιος εξέταζε την αντικατάσταση της. Το 1998, έκανε το ντεμπούτο της στη δημοφιλή Βενεζουελανή τηλενουβέλα «Σαμάνθα» με τον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μις Υφήλιος Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Βενεζουελάνοι μοντέλα
Sweet Emotion
To Sweet Emotion είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Aerosmith, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους Toys in the Attic, του 1975. Τον Μάιο του 1975 κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο και πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του σχήματος. Το κομμάτι γράφτηκε από τους Στίβεν Τάιλερ και Τομ Χάμιλτον. Για την προώθηση του κομματιού είχε γυριστεί και video clip. Το κομμάτι έως και σήμερα θεωρείται επιτυχημένο, καθώς έχει πουλήσει πάνω από 3 εκατομμύρια digital downloads. To περιοδικό Rolling Stone, το συμπεριέλαβε στον κατάλογο του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, κατατάσσοντας το στην 408η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1975 Κατηγορία:Singles του 1975 Κατηγορία:Singles του 1991 Κατηγορία:Τραγούδια των Aerosmith Κατηγορία:Singles της Columbia Records
Ποταμούλα Αιτωλοακαρνανίας
Με την ονομασία Ποταμούλα Αιτωλοακαρνανίας μπορεί να αναφέρονται οι οικισμοί:
Μεφίτης
Ο μεφίτης ή η μεφίτιδα (καθαρ. μεφίτις), (αγγλ.: striped skunk) είναι σαρκοβόρο θηλαστικό της οικογένειας των Μεφιτιδιδών (Mephitidae). Περιλαμβάνει δύο είδη μικρόσωμων ζώων της Αμερικής, όπου είναι γνωστά με την κοινή ονομασία «σκανκ».
Χαρακτηριστικά
Οι μεφίτες έχουν περίπου το μέγεθος μιας κατοικίδιας γάτας, με μικρό κεφάλι, μικρά αφτιά, κοντά πόδια και μακριά χνουδωτή ουρά. Το μήκος τους κυμαίνεται μεταξύ 60-80 εκ. μαζί με την ουρά, η οποία μπορεί να φτάσει τα 40 εκ. Η γούνα τους φέρει ασπρόμαυρο, απαλό και πυκνό τρίχωμα. Είναι παμφάγο ζώο και αναζητά την τροφή του στο έδαφος κατά τη διάρκεια της νύχτας. Διακρίνεται από τις πλατιές, λευκές ραχιαίες ταινίες του, οι οποίες ξεκινώντας από τον αυχένα και τους ώμους προχωρούν προς τα πλευρά μέχρι τη βάση της ουράς και είναι έντονα ευδιάκριτες επάνω στο μαύρο τρίχωμα· μία άλλη λευκή λωρίδα ξεκινάει από τη βάση του ρύγχους ανάμεσα στα μάτια και καταλήγει στο μέτωπο.
Ενδιαίτημα
thumb|left|180px|Η περιοχή του Μεφίτη στο χάρτη Το είδος Mephitis mephitis (Μεφίτις η γνήσια) είναι διαδεδομένο στη Βόρεια Αμερική, από τον Καναδά μέχρι το βόρειο Μεξικό, όπου ζεί σε ανοικτές περιοχές διαφόρων ενδιαιτημάτων, όπως δάση, λιβάδια ή γεωργικές περιοχές. Νυχτόβιο αρπακτικό, την ημέρα παραμένει συνήθως μέσα σε λαγούμια ή ανάμεσα στη βλάστηση και τρέφεται με έντομα, μικρά θηλαστικά, ψάρια, καρκονοειδή, φύλλα σπόρους και καρπούς, ωστόσο γενικά η διατροφή του ποικίλλει ανάλογα με την εποχή του χρόνου και τη διαθεσιμότητα της τροφής.
Εχθροί και άμυνα
Εχθρούς τους, εκτός από τον άνθρωπο, είναι οι λύγκες και διάφορα αρπακτικά πουλιά. Για να προστατεύονται εκκρίνουν ένα δύσοσμο υγρό. Το έκκριμα αυτό προέρχεται από αδένες που βρίσκονται κοντά στο πρωκτό και η χαρακτηριστική οσμή του είναι τόσο δυσάρεστη ώστε να απομακρύνει τους εχθρούς τους οι οποίοι επιτίθενται μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη λύση για εξεύρεση τροφής. Ο Μεφίτης ο γνήσιος εξακοντίζει το υγρό με απλό ανασήκωμα της ουράς, ενώ άλλα είδη, όπως η σπιλογαλή, σηκώνονται στα μπροστινά τους πόδια. Άλλο μέσο άμυνας είναι η φυγή. Οι Μεφίτες πάντως δεν παύουν να αποτελούν καλή λεία για τους εχθρούς τους και η μείωση του πληθυσμού τους εξισορροπείται από τη γρήγορη αναπαραγωγή τους. Έτσι ο αριθμός τους παραμένει σε ικανοποιητικά επίπεδα.
Εκτροφή
Είναι ωφέλιμα ζώα, όχι μόνο γιατί τρώνε βλαβερά έντομα, αλλά και για τη γούνα τους. Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται συστηματική εκτροφή Μεφιτών. Η δυσάρεστη οσμή που τα περιβάλλει αποφεύγεται με την αφαίρεση των πρωκτικών αδένων σε νεαρή ηλικία. Στα άτομα που συλλαμβάνονται σε άγρια κατάσταση η δυσοσμία αυτή εξαλείφεται με ειδική κατεργασία. Το θηλυκό ζώο γεννάει, ύστερα από μια περίοδο κύησης 60-77 ημερών, 5-6 μικρά, τα οποία κατά τη γέννησή τους είναι τυφλά και κουφά.
Συγγενικά είδη
Το είδος Mephitis macroura συναντάται κυρίως στις ερημικές περιοχές του Μεξικού. Διακρίνεται από το προηγούμενο από μια ευδιάκριτη περιοχή με μακριές τρίχες στο σβέρκο και έχει μακρύτερη ουρά. Εμφανίζεται σε δύο χρωματικές παραλλαγές, μία με κατάλευκη πλάτη και μία με μαύρη πλάτη και στενές, λευκές ρίγες στα πλευρά.
Εξημέρωση
Ο μεφίτης είναι εύκολα εξημερωμένος και συχνά φυλασσόταν σε αχυρώνες για να σκοτώνει ποντίκια και αρουραίους κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Ως κατοικίδια
μικρογραφία|158x158εσ|Ένας κατοικίδιος μεφίτης Αν και μπορούν να ζουν σε εσωτερικούς χώρους με ανθρώπους όπως οι γάτες και οι σκύλοι, οι μεφίτες ως κατοικίδια ζώα είναι σχετικά σπάνια, εν μέρει λόγω των περιοριστικών νόμων και της πολυπλοκότητας της φροντίδας τους. Οι μεφίτες ως κατοικίδια ζώα υπάρχουν κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, την Πολωνία και την Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουστελίδες
Επιτροπή Γουώρεν
Η '''Προεδρική Επιτροπή για την Δολοφονία του Προέδρου Τζον Φ. Κένεντι, ανεπίσημα γνωστή ως Επιτροπή Γουώρεν''', συστήθηκε από τον αμερικανό πρόεδρο Λίντον Τζόνσον, με το Προεδρικό διάταγμα 11130 στις 29 Νοεμβρίου 1963, με σκοπό να ερευνήσει την δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι που πραγματοποιήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1963, στο Ντάλας του Τέξας.
312px| thumb | Η Επιτροπή Γουώρεν παραδίδει το πόρισμα της στον Προέδρο Λίντον Τζόνσον Το τελικό πόρισμα έκτασης 888 σελίδων της Επιτροπής Γουώρεν παρουσιάστηκε στον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον στις 24 Σεπτεμβρίου 1964 και δόθηκε στην δημοσιότητα τρεις μέρες αργότερα. Το συμπέρασμα της Επιτροπής, βάσει των στοιχείων που βρέθηκαν, αλλά και όλων των αυτοπτών μαρτύρων που εξετάστηκαν, ήταν ότι ο δολοφόνος του Τζον Φ. Κένεντι, Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ, έδρασε μόνος του, χωρίς να υπάρχει κάποιο αποδεικτικό στοιχείο που να αποδεικνύει την ύπαρξη κάποιου συνεργού στην δολοφονία του προέδρου. Επίσης το πόρισμα της Επιτροπής συμπέρανε ότι και ο Τζακ Ρούμπι έδρασε και αυτός μόνος του όταν δολοφόνησε τον Όσβαλντ δύο μέρες αργότερα, στις 24 Νοεμβρίου.
Το έργο της Επιτροπής τελείωσε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1964.
Σύσταση της Επιτροπής
Ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Λύντον Τζόνσον, που ανέλαβε τα καθήκοντά του δυο ώρες μετά το θάνατο του Τζων Κέννεντυ, στις 22 Νοεμβρίου του 1963, εξέδωσε στις 29 Νοεμβρίου, το Εκτελεστικό Διάταγμα υπ' αριθμόν 11130 με το οποίο σχημάτιζε Προεδρική Επιτροπή προκειμένου να διαπιστώσει, να αξιολογήσει και να αναφέρει σε αυτόν, τα γεγονότα που σχετίζονταν τόσο με τη δολοφονία του πρώην Προέδρου όσο και με τις συνθήκες θανάτου του κατηγορούμενου για τον θάνατό του (Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ).
Η Επιτροπή αναλάμβανε να αξιολογήσει τα αποτελέσματα των ερευνών όλων των κρατικών αρχών ασφαλείας είτε ομοσπονδιακών (FBI, CIA, Μυστική Υπηρεσία) είτε πολιτειακών (Αστυνομία). Επίσης, μπορούσε να διατάξει περαιτέρω έρευνες για οποιοδήποτε θέμα έκρινε αναγκαίο ενώ μπορούσε να προσλάβει όποιους βοηθούς έκρινε αναγκαίο.
Την Επιτροπή απάρτιζαν οι :
Ο σχηματισμός της Επιτροπής, προτάθηκε στο νέο Πρόεδρο από τον τότε Γενικό Εισαγγελέα των ΗΠΑ, Νίκολας Κάτζενμπαχ, αλλά και από άλλους προεδρικούς συμβούλους. Σύμφωνα με τον Κάτζενμπαχ, η Επιτροπή αν στελεχωνόταν από άτομα με αξιοπιστία, θα μπορούσε να δώσει μια οριστική, αναμφισβήτητη απάντηση σχετικά με τα περιστατικά, μειώνοντας έτσι ή και εξαφανίζοντας την διασπορά φημών, που θα προκαλούσαν ανησυχία τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό. Ο Κάτζενμπαχ έγραψε σχετικά: «Οι εικασίες σχετικά με τα κίνητρα του Όσβαλντ πρέπει να σταματήσουν και θα πρέπει να έχουμε κάποια βάση για να αντικρούσουμε τη σκέψη ότι αυτή ήταν μια κομμουνιστική συνωμοσία (όπως ο τύπος λέει το Σιδηρούν Παραπέτασμα) ή μια συνωμοσία της δεξιάς για να κατηγορηθούν οι κομμουνιστές.»  Έγραψε επίσης: «Το κοινό πρέπει να μείνει ικανοποιημένο από το γεγονός ότι ο Όσβαλντ ήταν ο δολοφόνος και ότι δεν είχε συμμάχους που εξακολουθούν να είναι ελεύθεροι, επίσης ότι τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν τέτοια που θα είχε καταδικαστεί σε μια δίκη».
Ο Λύντον Τζόνσον θεωρώντας σωστό το σκεπτικό του Γενικού Εισαγγελέα και φοβούμενος και αυτός ότι αφήνοντας τις φήμες περί οργάνωσης της δολοφονίας του Κένεντι από σοβιετικούς (Νικίτα Χρουστσόφ) ή κουβανούς (Φιντέλ Κάστρο)πράκτορες, θα μπορούσαν να βρεθούν από τη μια στιγμή στην άλλη, ενώπιον «ενός πολέμου που θα σκότωνε 40 εκατομμύρια Αμερικανούς σε ένα λεπτό», αποφάσισε να εκδώσει την προεδρική οδηγία.
Συνεδριάσεις
Η Επιτροπή Γουώρεν συνεδρίασε επίσημα για πρώτη φορά στις 5 Δεκεμβρίου 1963 στον δεύτερο όροφο του κτιρίου των Εθνικών Αρχείων της Ουάσιγκτον και διεξήγαγε τις δραστηριότητές της κυρίως σε κλειστές αλλά όχι μυστικές συνεδριάσεις : ''« (...)Υπάρχουν δύο παρανοήσεις σχετικά με τις ακροάσεις της Επιτροπής Γουώρεν που πρέπει να διευκρινιστούν. Πρώτον, ότι οι ακροάσεις ήταν κλειστές για το κοινό, εκτός εάν ο μάρτυρας που εμφανίζονταν ενώπιον της Επιτροπής ζητούσε δημόσια ακρόαση. Κανένας μάρτυρας εκτός από έναν δεν ζήτησε δημόσια ακρόαση. Και δεύτερον, ότι αν και οι ακροάσεις (εκτός από μία) διεξήχθησαν ιδιωτικά, δεν ήταν μυστικές. Σε μια μυστική συνεδρίαση, ο μάρτυρας έχει εντολή να μην αποκαλύψει την κατάθεσή του σε οποιοδήποτε τρίτο μέρος, και η μαρτυρία του δεν δημοσιεύεται για δημόσια κατανάλωση. Οι μάρτυρες που εμφανίστηκαν ενώπιον της Επιτροπής ήταν ελεύθεροι να επαναλάβουν αυτά που είπαν σε όποιον ήθελαν, και το σύνολο των καταθέσεών τους στη συνέχεια δημοσιεύθηκαν στον πρώτο από τους δεκαπέντε τόμους που δημοσιεύτηκαν από την Επιτροπή Γουώρεν.(...)''»
Το πόρισμα
Οι θέσεις της Επιτροπής Γουώρεν μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω σημεία:
Απόψεις για το έργο της Επιτροπής
Ο συγγραφέας και ερευνητής Μάικλ Μπένσον έγραψε ότι η Επιτροπή Γουόρεν έλαβε μόνο τις πληροφορίες που της παρείχε το FBI και ότι ο σκοπός της ήταν να σφραγίσει τη θεωρία του μοναχικού ένοπλου. Ο Γουόλτερ Κρόνκαϊτ, παρουσιαστής του CBS News, είπε: «Παρόλο που η Επιτροπή Γουώρεν είχε πλήρη εξουσία να διεξάγει τη δική της ανεξάρτητη έρευνα, επέτρεψε στο FBI και τη CIA να ερευνήσουν τον εαυτό τους – και έτσι άφησε μια μόνιμη σκιά στις απαντήσεις».
Ο γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών, Ρίτσαρντ Σβάικερ, δήλωσε: «Το μοιραίο λάθος που έκανε η Επιτροπή Γουώρεν ήταν ότι δεν χρησιμοποίησε τους δικούς της ερευνητές, αλλά αντ' αυτού βασίστηκε στο προσωπικό της CIA και του FBI, το οποίο έδινε απευθείας αναφορά στους ανώτερους αξιωματούχους πληροφοριών που διηύθυναν τη συγκάλυψη». Ο Σβάικερ εξάλλου δήλωσε το 1978 ότι «πιστεύει ότι η Επιτροπή Γουώρεν δημιουργήθηκε εκείνη την εποχή για να τροφοδοτήσει το αμερικανικό κοινό για λόγους που δεν είναι ακόμη γνωστοί και ότι μια από τις μεγαλύτερες συγκαλύψεις στην ιστορία της χώρας μας συνέβη εκείνη την εποχή».
Αμφισβήτηση των στοιχείων του πορίσματος
Πολλοί δημοσιογράφοι, συγγραφείς, ερευνητές έχουν κατά καιρούς αμφισβητήσει όχι μόνο το τελικό πόρισμα της Επιτροπής αλλά και τους τρόπους και τι μεθόδους με το οποίο συντάχτηκε. Παρακάτω, καταγράφονται οι κυριώτερες ενστάσεις, αμφισβητήσεις και κατηγορίες κατά του έργου της Επιτροπής.
εκφοβισμοί μαρτύρων
Ο Ρίτσαρντ Μπάγερ συγγραφέας του βιβλίου "Why the JFK Assassination Still Matters" έγραψε ότι πολλοί μάρτυρες των οποίων οι δηλώσεις έδειχναν μια συνωμοσία είτε αγνοήθηκαν είτε εκφοβίστηκαν από την Επιτροπή Γουώρεν. Το ίδιο αναφέρει στο βιβλίο του, "JFK: The Last Dissenting Witness"" ο στρατιωτικός ιστορικός Μπιλ Σλόαν. Στο βιβλίο, που είναι η βιογραφία της Τζιν Χιλ - αυτόπτης μάρτυς της δολοφονίας, γνωστή ως η κυρία με το κόκκινο παλτό στο φιλμ του Ζαπρούντερ, ο Σλόαν γράφει ότι σύμφωνα με τα λεγόμενα της Χιλ, ο βοηθός σύμβουλος της «Επιτροπής Γουώρεν», Άρλεν Σπέκτερ,  προσπάθησε να ταπεινώσει, να δυσφημήσει και να εκφοβίσει την Χιλ προκειμένου να αλλάξει την ιστορία της. Η Χιλ διηγήθηκε στον Σλόαν  ότι κακοποιήθηκε από πράκτορες της Μυστικής Υπηρεσίας, παρενοχλήθηκε από το FBI και δέχθηκε απειλές κατά της ζωής της. Σε μεταγενέστερο βιβλίο του, με τίτλο "JFK: Breaking the Silence", ο Μπιλ Σλόαν αναφέρει ότι αρκετοί αυτόπτες μάρτυρες διαπίστωσαν ότι η «Επιτροπή Γουώρεν» διέγραψε τμήματα των καταθέσεών τους και σχόλιά τους που αμφισβητούσαν το συμπέρασμα ότι ο Όσβαλντ είχε ενεργήσει μόνος.
Καταγγελίες για πολλούς δολοφόνους
Η Επιτροπή Γουώρεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «τρεις σφαίρες προήλθαν από το αποθετήριο σχολικών βιβλίων του Τέξας σε μια χρονική περίοδο που κυμαινόταν από περίπου 4,8 έως πάνω από 7 δευτερόλεπτα». Ορισμένοι ερευνητές της δολοφονίας, συμπεριλαμβανομένων των Τζόσαΐα Τόμσον και Άντονι Σάμερς, αμφισβητούν τα ευρήματα της Επιτροπής. Επισημαίνουν στοιχεία που αμφισβητούν τον αριθμό των πυροβολισμών, την προέλευση τους και την ικανότητα του Όσβαλντ να πυροβολήσει με ακρίβεια τρεις φορές σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από ένα τέτοιο τουφέκι. Αυτοί οι ερευνητές προτείνουν ότι εμπλέκονται πολλοί ένοπλοι.
Προέλευση των πυροβολισμών
Η Επιτροπή Γουώρεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όλοι οι σφαίρες που χτύπησαν τον Πρόεδρο Κένεντι προέρχονταν από το παράθυρο του έκτου ορόφου στη νοτιοανατολική γωνία του Αποθετηρίου Σχολικών Βιβλίων του Τέξας. Η Επιτροπή στήριξε το συμπέρασμά της στα «σωρευτικά στοιχεία αυτοπτών μαρτύρων, πυροβόλων όπλων και βαλλιστικών εμπειρογνωμόνων και ιατρικών αρχών», συμπεριλαμβανομένων επιτόπιων δοκιμών, καθώς και ανάλυση ταινιών και φωτογραφιών που πραγματοποιήθηκαν από το FBI και τη μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ.
Το 1979, η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις Δολοφονίες συμφώνησε να δημοσιεύσει μια έκθεση από τον δικαστή της Επιτροπής Γουώρεν, Ρόμπερτ Γκρόντεν, στην οποία κατονόμασε «σχεδόν δύο ντουζίνες ύποπτα σημεία πυροδότησης στην πλατεία Ντίλι». Αυτές οι τοποθεσίες περιελάμβαναν πολλαπλές τοποθεσίες μέσα ή στην οροφή του Αποθετηρίου Σχολικών Βιβλίων, το κτήριο Dal-Tex, το κτήριο Αρχείων της κομητείας Ντάλας, μια αποχέτευση νερών που βρίσκεται κατά μήκος του βόρειου κράσπεδου της οδού Ελμ και το φράχτη. Ο Τζόσαΐα Τόμσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πυροβολισμοί στην αυτοκινητοπομπή προέρχονταν από τρεις τοποθεσίες: το Αποθετήριο Σχολικών Βιβλίων του Τέξας, τον φράχτη και το κτήριο Dal-Tex.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι
Μιχάλης Κλοκίδης
Ο Μιχάλης Κλοκίδης (γεν. 23 Δεκεμβρίου 1971) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο κορυφαίος σκόρερ της Δ΄Εθνικής κατηγορίας όλων των εποχών.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο με τη φανέλα του Νέστου Χρυσούπολης και το καλοκαίρι του 1995 πήρε μεταγραφή στον Λεβαδειακό, με τα χρώματα του οποίου ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στο πρωτάθλημα Β΄Εθνικής με τα χρώματα του Λεβαδειακού από το 1996 έως το 1998, επιτυγχάνοντας 29 τέρματα σε αυτή τη διοργάνωση.
Ακολούθως, αγωνίσθηκε στους Λύκους Θεσσαλονίκης έως τον Ιανουάριο του 2000, οπότε μετεγγράφηκε στο Αγερσανί Νάξου.
Την περίοδο 2000–01 ήταν παίκτης της ομάδας του Λεωνίδιου, πετυχαίνοντας 21 τέρματα στο πρωτάθλημα της Γ΄Εθνικής. Συνέχισε κατά σειρά στις ομάδες Α.Ο. Κέρκυρα (19 γκολ στη Γ΄Εθνική), του Θρασύβουλου Φυλής (2003-04, 18 γκολ) και της Ρόδου (πρώτος σκόρερ της Γ΄Εθνικής με 29 γκολ).
Το καλοκαίρι του 2004 υπέγραψε στον Αστέρα Τρίπολης, με τον οποίο κατέκτησε τρεις συνεχείς ανόδους, από τη Δ΄Εθνική έως την Σούπερ Λίγκα, το 2007. Την περίοδο 2004-05 ήταν πρώτος σκόρερ στη Δ΄Εθνική, με 39 τέρματα. Μέχρι το 2007 που αποχώρησε από την ομάδα της Τρίπολης είχε φτάσει με αυτό το σύλλογο τα 62 γκολ και συνολικά στη μέχρι τότε καριέρα του τα 298 γκολ.
Το 2007-08 έπαιξε στην Κόρινθο, το 2008-09 ήταν στον Μακεδονικό Θεσσαλονίκης και από το 2009-10 ξανά στο Νέστο Χρυσούπολης ο οποίος αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του, αγωνιζόμενος στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Καβάλας
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θρασύβουλου Φυλής
Το νησί (μυθιστόρημα)
Το νησί είναι μια ιστορική νουβέλα από τη Βρετανίδα συγγραφέα Βικτόρια Χίσλοπ. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και αυτού του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, στα βρετανικά βραβεία βιβλίου το 2007. Το βιβλίο ήταν επίσης υποψήφιο για το βραβείο «Το βιβλίο της χρονιάς», στην ίδια διοργάνωση.
Πλοκή
Με τοποθεσία τη Σπιναλόγκα, κοντά στην ακτή της Κρήτης και το χωριό Πλάκα, το οποίο βρίσκεται σε τόσο κοντινή απόσταση που μπορεί να καλυφθεί με κολύμπι, Το νησί διηγείται την ιστορία της Αλέξις Φίλντινγκ, μια έφηβης που είναι έτοιμη να πάρει μια απόφαση που μπορεί να αλλάξει την ζωή της για πάντα. Γνωρίζει μετά βίας ελάχιστα πράγματα για το παρελθόν της οικογένειάς της και πάντα αγανακτούσε με την μητέρα της, η οποία αρνούνταν να το συζητήσει. Γνωρίζει μόνο ότι η μητέρα της, Σοφία, μεγάλωσε στην Πλάκα, ένα μικρό χωριό της Κρήτης, πριν μετακομίσει στο Λονδίνο.
Κάνοντας την πρώτη της επίσκεψη στην Κρήτη για να δει το χωριό όπου γεννήθηκε η μητέρα της, η Αλέξις ανακαλύπτει ότι η Πλάκα βρίσκεται απέναντι από ένα έρημο νησί, την Σπιναλόγκα. Σοκάρεται και εντυπωσιάζεται όταν μαθαίνει ότι αυτή ηταν η αποικία λεπρών της Ελλάδας για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα. Σε αυτό το σημείο, η Αλέξις, συναντά μια παλιά φίλη της μητέρας της, τη Φωτεινή, που είναι διατεθειμένη να της διηγηθεί όλη την τραγική ιστορία της οικογενείας της. Αυτό που της λέει είναι τραγικά σοκαριστικό: η ιστορία που η Σοφία η μητέρα της προσπαθεί όλα αυτά τα χρόνια να αποκρύψει. Πρόκειται για την ιστορία της Ελένης, της γιαγιάς της, και μιας οικογένειας διαλυμένης από πόλεμο, τραγωδία και πάθος. Ανακαλύπτει πόσο στενά συνδεδεμένη είναι με το νησί και με τον τρόμο και την κατάντια της αποικίας των λεπρών που βρισκόταν εκεί κάποτε, και μαθαίνει επίσης ότι τα μυστικά του παρελθόντος έχουν τη δύναμη να αλλάξουν το μέλλον.
Τηλεοπτική μεταφορά
Στην Ελλάδα ο τηλεοπτικός σταθμός Mega Channel παρήγαγε τηλεοπτική σειρά 26 επεισοδίων Το νησί, βασισμένη στο βιβλίο. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 11 Οκτωβρίου 2010. Η σειρά είναι η ακριβότερη στην ελληνική τηλεοπτική ιστορία, με προϋπολογισμό 4 εκατομμυρίων ευρώ. Κατά τη διάρκεια μιας προβολής που έγινε για τα ΜΜΕ πριν την πρεμιέρα, η σειρά έλαβε θετική υποδοχή και ήταν σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες υποψήφιο για αγορά από τα ξένα δίκτυα. Αρχικές σκέψεις από το κανάλι ήταν να γίνει το μυθιστόρημα ταινία, αλλά αποφάσισαν τελικά για τηλεοπτική σειρά 26 επεισοδίων αντ' αυτού.
Η Μιρέλλα Παπαοικονόμου ανέλαβε αρχικά την προσαρμογή του χειρογράφου, και με την άδεια της συγγραφέως Βικτόρια Χίσλοπ πρόσθεσε ιστορίες και χαρακτήρες που δεν υπάρχουν στο μυθιστόρημα για να συμπληρώσουν το χρονικό διάστημα μιας ολόκληρης τηλεοπτικής σεζόν, καθώς επίσης και να εμπλουτίσουν το βιβλίο. Η συγγραφέας Βικτόρια Χίσλοπ συμμετείχε ενεργά σε ολόκληρη διαδικασία με ιδέες, προτάσεις και παρατηρήσεις. Τα γυρίσματα άρχισαν τον Δεκέμβριο του 2009 στο νησί της Κρήτης.
Επιπλέον υλικό
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2005
Αντεμάρ Ροντρίγκεζ
Το όνομά του συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων σκόρερ της Β΄Εθνικής όλων των εποχών, με 91 τέρματα.
Αγωνίσθηκε, μεταξύ άλλων σε Καλαμάτα, Πανσερραϊκό, Χαραυγιακό, Παναιτωλικό, Αναγέννηση Καρδίτσας, Αθηναϊκό, Νίκη Βόλου και Ολυμπιακό Βόλου.
Είναι από τους μεγαλύτερους σκόρερ της ομάδας των Σερρών, με 42 γκολ σε 2,5 αγωνιστικές σεζόν.
Θεωρείται ιδιαίτερος χαρακτήρας ενώ σήμερα απασχολείται ως ατζέντης ποδοσφαιριστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Γιάννης Λάλας
Ο Γιάννης Λάλας γεννήθηκε το 1959 και είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού και του μέσου και νυν προπονητής. Αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής και κυριότερα στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής και Γ' Εθνικής κατηγορίας κατά τη δεκαετία του '80.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Α.Ο. Βουλιαγμένης και κατόπιν αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, όπου εντάχθηκε στις υποδομές του. Το 1980 πρωτοεμφανίζεται σαν δανεικός στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας έκανε ντεμπούτο και αγωνίστηκε με επιτυχία στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής για 3 χρόνια με αποκορύφωμα τη σεζόν 1982-83, όποτε και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του με σύνολο 17 τερμάτων, από τα οποία, αξιοσημείωτα πέτυχε 12 τέρματα αγωνιζόμενος σαν αμυντικός. Με αφορμή τις πολύ καλές του εμφανίσεις στους βυσσινί, το καλοκαίρι του 1983 επέστρεψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τη φανέλα του οποίου έκανε ντεμπούτο και αγωνίστηκε στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας για 1,5 χρόνο κάνοντας συνολικά 8 συμμετοχές.
Τον Δεκέμβριο του 1984, μεσούσης της χρονιάς 1984-85, πήρε μεταγραφή στον Α.Ο. Αιγάλεω και με τη φανέλα της ομάδας του Αιγάλεω συνέχισε για τον υπόλοιπο μισό χρόνο στην Α' Εθνική κάνοντας συνολικά 7 συμμετοχές και ντεμπούτο στις 9 Δεκεμβρίου του 1984 με αντίπαλο τον Πανιώνιο εντός έδρας. Ακολούθως και έπειτα τον υποβιβασμό, αγωνίστηκε με τα χρώματα του Αιγάλεω για 1 ακόμα χρονιά στην Β' Εθνική. Το καλοκαίρι του 1986 μεταγράφηκε στον Γ.Σ. Ηλιούπολης, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 1 χρόνο. Το καλοκαίρι του 1987 πήρε μεταγραφή στον Α.Ο. Κέρκυρα, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 2 χρονιές στην Γ' Εθνική και αξιοσημείωτα αγωνίστηκε στον ιστορικό αγώνα για το κύπελλο Ελλάδας με αντίπαλο την Παναχαϊκή στις 25 Οκτωβρίου 1987 και επικρατώντας με 1-0 έκανε την έκπληξη και απέκλεισε ομάδα Α' Εθνικής. Ακολούθως αγωνίστηκε με τη φανέλα του Εθνικού Αστέρα Καισαριανής επίσης στην Γ' Εθνική, όποτε και στις αρχές της δεκαετίας του '90 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Μετά το ποδόσφαιρο
Έπειτα την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής διετέλεσε προπονητής και βοηθός προπονητή σε διάφορες ομάδες, μεταξύ των οποίων οι Α.Γ.Σ. Νέας Περάμου, Π.Α.Ν.Ο. Μαλίων, Α.Ο. Βουλιαγμένης, Μάχη Μαραθώνα, Α.Π.Ο. Νέας Σμύρνης, Α.Ο. Καλαμακίου κ.α. Το 2018 ανέλαβε βοηθός προπονητή στην ομάδα του Ασπροπύργου. Επίσης διετέλεσε Τεχνικός Διευθυντής στην Προοδευτική.
Δραστηριοποιείται ως βετεράνος με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού μετέχοντας σε όλες τις δραστηριότητες του και έχει αγωνιστεί πολλάκις στον ιστορικό αγώνα Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός. Επίσης, έχει υπάρξει και μέλος του Δ.Σ., ενώ έχει διατελέσει έφορος Δημόσιων Σχέσεων του Συλλόγου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Ολυμπιακού.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Ηλιούπολης Αττικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα
Υπεροξειδιόσωμα
μικρογραφία|Η βασική δομή ενός υπεροξεισώματος Τα υπεροξειδιοσώματα ή υπεροξεισώματα είναι μονομεμβρανικά οργανίδια (προηγουμένως γνωστά και ως μικροσωμάτια), που βρίσκονται στο κυτταρόπλασμα σχεδόν όλων                                                                                                                                                             των ευκαρυωτικών κυττάρων. Τα υπεροξεισώματα είναι οξειδωτικά οργανίδια. Συχνά, παρατηρείται η χρήση του μοριακού οξυγόνου σαν υπόστρωμα για τη δημιουργία                                                                                                                                                         υπεροξειδίου του υδρογόνου (H2O2), από το οποίο τα συγκεκριμένα οργανίδια έχουν πάρει το όνομά τους. Εκτελούν σημαντικούς ρόλους στο μεταβολισμό των λιπιδίων και στη μετατροπή δραστικών μορφών οξυγόνου. Συμμετέχουν στον καταβολισμό λιπαρών οξέων πολύ μακράς αλύσου, λιπαρών οξέων διακλαδισμένης αλύσου, ενδιαμέσων χολικού οξέος (στο συκώτι), D-αμινοξέων, πολυαμινών, στην αναγωγή δραστικών μορφών οξυγόνου, ειδικά υπεροξειδίου του υδρογόνου και στη βιοσύνθεση πλασμαλογόνων, π.χ αιθερικών φωσφολιπιδίων σημαντικών                                                                                                                          για τη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου και των πνευμόνων των θηλαστικών. Επίσης, στα υπεροξεισώματα επιτελείται περίπου το 10% της συνολικής δραστηριότητας                                                                                  δύο ενζύμων, της αφυδρογονάσης της 6-φωσφορικής γλυκόζης και της αφυδρογονάσης του 6-φωσφογλυκονικού, στο μονοπάτι φωσφορικών πεντοζών,                                                                                                                      το οποίο είναι απαραίτητο για τον ενεργειακό μεταβολισμό. Ακόμη, εξετάζεται έντονα το κατά πόσο τα υπεροξεισώματα εμπλέκονται στη σύνθεση ισοπρενοειδών                                                                                                                     και χοληστερόλης στα ζώα. Άλλες γνωστές λειτουργίες των υπεροξεισωμάτων περιλαμβάνουν τον γλυοξυλικό κύκλο σε βλαστάνοντες σπόρους ("γλυοξυσώματα"),                                                                                                                         τη φωτοαναπνοή στα φύλλα, τη γλυκόλυση στα τρυπανοσώματα ("γλυκοσώματα"), την οξείδωση μεθανόλης ή/και αμινών και την αφομοίωση θρεπτικών                                                                                                                                                                                                       σε συγκεκριμένους ζυμομύκητες.
Ιστορία
Τα υπεροξεισώματα (μικροσωμάτια) χαρακτηρίστικαν για πρώτη φορά από έναν Σουηδό διδακτορικό μαθητή, τον Γ. Ρόντιν, το 1954. Ταυτοποιήθηκαν ως οργανίδια από το Βέλγο κυτταρολόγο Κριστιάν ντε Ντυβ το 1967. Ο ντε Ντυβ και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν ότι τα υπεροξεισώματα περιέχουν οξειδάσες, οι οποίες συμμετέχουν στην παραγωγή υπεροξειδίου του υδρογόνου (H2O2), καθώς και καταλάσες που το διασπούν σε οξυγόνο και νερό. Λόγω του ρόλου τους στο μεταβολισμό των υπεροξειδίων, ο ντε Ντυβ τα ονόμασε "υπεροξεισώματα", αντικαθιστώντας τον όρο "μικροσωμάτια" που τα χαρακτήριζε μορφολογικά μέχρι τότε. Αργότερα, αποδείχθηκε ότι η λουσιφεράση της πυγολαμπίδας εισέρχεται στα υπεροξεισώματα των κυττάρων των θηλαστικών, οδηγώντας έτσι στην ανακάλυψη του σήματος εισαγωγής στα υπεροξεισώματα και, κατ'επέκταση, στον εμπλουτισμό των γνώσεων πάνω στο πεδίο της βιογένεσης των υπεροξεισωμάτων.
Δομή
Τα υπεροξεισώματα είναι μικρά (0.1-1μm διάμετρο) υποκυτταρικά οργανίδια με λεπτή, κοκκιώδη μήτρα. Περιβάλλονται από μονοστιβάδα λιπιδικής μεμβράνης και βρίσκονται στο κυτταρόπλασμα ενός κυττάρου. Η διαμερισματοποίηση δημιουργεί ένα βέλτιστο περιβάλλον, το οποίο προάγει ποικίλες μεταβολικές αντιδράσεις που επιτελούνται στα υπεροξεισώματα και απαιτούνται για τη διατήρηση λειτουργιών ζωτικών για την επιβίωση του κυττάρου και, κατ΄επέκταση, του οργανισμού.
Ο αριθμός, το μέγεθος και η πρωτεινική σύσταση των υπεροξεισωμάτων διαφέρουν ανάλογα με τον κυτταρικό τύπο, αλλά και τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Για παράδειγμα, στο ζυμομύκητα που είναι γνωστός και ως μαγιά αρτοποιίας (S. cerevisiae),υπό συνθήκες γλυκόζης ως θρεπτικό μέσο, παρατηρούνται μόνο ελάχιστα, μικρά υπεροξεισώματα στα κύτταρα. Αντίθετα, υπό συνθήκες λιπαρών οξέων μακράς αλύσου σαν μοναδική πηγή άνθρακα, μπορούν να παρατηρηθούν έως και 20-25 υπεροξεισώματα μεγάλου μεγέθους.