cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δομοκός
Ιστορικά στοιχεία
Ο Δομοκός πήρε το όνομα του από την αρχαία πόλη Θαυμακό (αρχ. Θαυμακοί) που ήταν κτισμένη στην ίδια θέση. Σύμφωνα με την επικρατέστερη ετυμολογία το όνομα προέρχεται από τη «θαυμάσια» θέα που είχε η θέση προς τον θεσσαλικό κάμπο που απλώνεται εμπρός και στα βορειοδυτικά της. Κατά τον Μεσαίωνα παρουσίασε μεγάλη ακμή και ήταν μια από τις πόλεις που ανήκαν στη γυναίκα του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄, αυτοκράτειρα Ευφροσύνη. Μετά την κατάληψη του Βυζαντίου από τους Φράγκους και τη διανομή του, ο Δομοκός περιήλθε στην εξουσία του βασιλιά της Θεσσαλονίκης Βονιφατίου. Το 1493 ο Δομοκός καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Ελευθερώθηκε το 1881 αλλά τον κατέλαβαν και πάλι, προσωρινά, ύστερα από σφοδρή μάχη στις 17 Μαϊου 1897, κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Αρχικά, εντάχθηκε στον Νομό Λαρίσης, ως Επαρχία Δομοκού. Όμως, με τον Νόμο ΒΧΔ΄ του 1899 προσαρτήθηκε στον Νομό Φθιώτιδας και έκτοτε αποτελεί μέρος αυτού και επομένως της Στερεάς Ελλάδας.
Στην τέως επαρχία Δομοκού υπάγονταν τα χωριά Άγιος Στέφανος (πρώην Νεζερός), Περιβόλι (πρώην Δεριλί), Μακρυρράχη (πρώην Καΐτσα),, Ομβριακή, Ξυνιάδα, Πετρωτό, Πολυδένδρι, Κορομηλιά, Παλαμάς, Μαντασιά, Βούζι, Παναγιά, και άλλα.
Αξιοθέατα - μνημεία
Η πόλη αλλά και η γύρω της περιοχή έχει αξιόλογα αξιοθέατα και μνημεία.
Υπηρεσίες και υποδομές
Ο Δομοκός είναι το κέντρο της εμπορικής ζωής της ευρύτερης περιοχής. Υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες όπως Ειρηνοδικείο, Αστυνομία, Ταχυδρομείο, κ.α., καθώς επίσης τράπεζες και καταστήματα πάσης φύσεως που καλύπτουν τις ανάγκες των κατοίκων και των διερχομένων. Στον Δομοκό και στα νοτιοανατολικά του βρίσκεται το Γενικό Κατάστημα Κράτησης Στερεάς Ελλάδας.
Οδικές μεταφορές
Η Εθνική Οδός 3 διέρχεται πλησίον της πόλης συνδέοντάς την με τη Λαμία, τη Λάρισα και άλλες πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Στο Δομοκό υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός της γραμμής Αθήνας - Θεσσαλονίκης, ο οποίος βρίσκεται 5 χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη και δίπλα στην ΕΟ Λαμίας - Λάρισας, ο οποίος εξυπηρετεί και την γύρω περιοχή.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την πρώτη απελευθέρωση, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να ορίζεται έδρα του τότε νεοϊδρυθέντα δήμου Θαυμακών. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Δομοκού. Το 1947 με το ΦΕΚ 32Α - 27/02/1947 η κοινότητα αναγνωρίστηκε στο δήμο Δομοκού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πετρωτού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως δημοτική ενότητα έχει πληθυσμό 4.633 κατοίκους ενώ ως οικισμός 1.531.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Αρχαία Φθιώτιδα Κατηγορία:Δήμος Δομοκού
Μπάλισανον
Με πληθισμό 2.299 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή το 2016) είναι σημαντική κωμόπολη της περιοχής. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι του βορείου άκρου του αυτοκινητοδρόμου Ν3 (ο οποίος ξεκινά από το Δουβλίνο) και του Ν15 (ο οποίος διασχίζει τον ποταμό Έρνε. Ιδρυμένη το 1613, αποτελεί μια από τις παλαιότερες πόλεις της Ιρλανδίας.
Τοποθεσία
Το όνομα της πόλης σημαίνει "το στόμιο του περάσματος του Σέανακ", από την ονομασία ενός πολεμιστή του πέμπτου αιώνα μ.Χ. που σκοτώθηκε εκεί, στο στόμιο του ποταμού Έρνε. Λίγο δυτικά της πόλης ο Έρνε πλατύνεται. Η βόρεια όχθη του ποταμού ανεβαίνει γρήγορα μακριά ανά την όχθη του ποταμού ενώ η νότια όχθη είναι επίπεδη με ένα μικρό λόφο που τρέχει παράλληλα με τον ποταμό. Χάρη στην ειδυλλιακή θέση του το Μπαλισάνον προσφέρει πανοραμικές θέες στους ποταμούς, λίμνες και βουνά της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας
Σκουραίικα Σάμου
Τα Σκουραίικα είναι μικρό χωριό που βρίσκεται στα Νότια της Σάμου στους πρόποδες του όρους Μπουρνιά, παρακλάδι του όρους Καρβούνι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 181 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα βόρεια με το Νεοχώρι, ανατολικά με τους Σπαθαραίους και δυτικά με τα Κουμαίικα.
Γεωμορφολογία- Βλάστηση
Τα Σκουραίικα είναι χτισμένα σε ένα βαθούλωμα στην πλαγία του όρους Μπουρνιά παρακλάδι του όρους Καρβούνι και ανάμεσα σε δύο χείμαρρους: ανατολικά με το ρέμα της «Μουριάς» και δυτικά με το ρέμα «Ξο υδμέϊκα». Το έδαφος είναι ημιορεινό και κατά το ήμισυ βραχώδης με έντονη δασική βλάστηση που εναλλάσσεται με ελαιώνες. Οι αρκετές πηγές στη γύρω περιοχή και το γειτόνεμα της περιφέρειας με το ρέμα του Πύργου «Αμφίλυσο», που είναι το πιο πλούσιο σε νερό σε όλο το νησί όλο το χρόνο, έκανε την περιοχή εύφορη με αρκετά ποτιστικά. Όσο κατεβαίνουμε χαμηλότερα προς τις παραθαλάσσιες περιοχές, το έδαφος γίνεται πιο ομαλό έως και πεδινό αλλά ταυτόχρονα πιο άνυνδρο.
Η βλάστηση που κυριαρχεί στην περιφέρεια Σκουραιίκων αποτελείται από παραλιακή, λοφώδη και υποορεινή περιοχή με ευμεσογειακή ζώνη βλάστησης (Quercetalia ilicis), διακρινόμενη στην (Oleo-Ceratonion) υποζώνη της ελιάς και της χαρουπιάς, με κύριο χαρακτηριστικό τα μεσογειακά δάση Τραχείας Πεύκης (Pinus brutia), τις συστάδες Χνοώδους δρυός (Quercus pubescens anatolica) και εναλλάσσονται με άλλα είδη της ζωνης αυτής, όπως: Αριά (Quercus ilex), Κυπάρισσος η αειθαλής (Cupressus sempervirens), Ελαία η αγρία (Olea sylvestris), Χαρουπιά (Ceratonia siliqua), Σπάρτο (Spartium junceum), Πλάτανος (Platanus orientalis), Kουμαριά (Arbutus unedo), Aγριοκουμαριά (Arbutus andrachne), Λυγαριά (Agnus vitex castus), Τερέβινθος (Pistacia terebinthus), Σχίνος (Pistacia lentiscus), Κουτσουπιά (Cercis siliquastrum), Πουρνάρι (Quercus coccifera), Γκορτσιά-Αγριοαχλαδιά (Pyrus spinosa), Αγριοκυδωνιά (Sorbus domestica), Λαδανιά ή Αξίστης (Cistus creticus), Ρείκι δενδρώδες (Erica arborea), Δάφνη του Απόλλωνα ή Βάγια (Laurus nobilis), Μυρτιά (Myrtus communis), Πικροδάφνη (Nerium oleander) κ.ά.
Κλίμα
Τα Σκουραίικα έχουν υποτροπικό μεσογειακό κλίμα και χαρακτηρίζεται από ξηρά δροσερά καλοκαίρια και ήπιους υγρούς χειμώνες. Οι μεταβολές της θερμοκρασίας τόσο μέσα στο έτος όσο και μέσα στο εικοσιτετράωρο είναι πολύ περιορισμένες και οι ελάχιστες θερμοκρασίες σπάνια πέφτουν κάτω από το μηδέν. Η απολύτως μέγιστη και η απολύτως ελάχιστη θερμοκρασία που σημειώθηκαν στον Μετεωρολογικό σταθμό Σάμου ήταν 38,2 C και - 4,3 C αντίστοιχα. Η πιο βροχερή εποχή είναι ο χειμώνας, που πέφτει το 60,1% της βροχής, ενώ το καλοκαίρι είναι σχεδόν άβροχο με 4,1% των βροχοπτώσεων. Οι υπόλοιπες βροχές πέφτουν νωρίς την άνοιξη και αργά το φθινόπωρο. Απ' τα μέσα Απριλίου μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου οι βροχοπτώσεις είναι ελάχιστες και πολλές φορές επιζήμιες, ιδίως την άνοιξη. Η χιονόπτωση είναι σπάνια, 1 με 2 ημέρες το χρόνο. Οι άνεμοι που επικρατούν στα Σκουραίικα είναι οι βοριάδες που τους θερινούς μήνες πνέουν σχεδόν συνέχεια. Οι νοτιάδες που φυσούν φέρνουν τις περισσότερες βροχές και φυσούν κυρίως την χειμερινή περίοδο.
Ιστορία
Το χωριό πήρε το όνομά του από τον πιο πλούσιο κάτοικο εκ των πρώτων οικιστών, τον Γεώργιο Σκούρα. Πρώτος κάτοικος θεωρείται ο γερο-Κοντογιάννης, ονομάσθηκε όμως Σκουραίικα και όχι Κοντογιαννέϊκα, γιατί ο Σκούρας που  ακολούθησε τον γερο-Κοντογιάννη ήταν πιο δυναμικός και κάτοχος της μεγαλύτερης περιφέρειας του χωριού. Άρχισε να κατοικείται στις αρχές του 17ου αιώνα σύμφωνα με ένα έγγραφο που σώζεται και αποδεικνύει την αγορά της έκτασης του από τον Γ. Σκούρα έναντι 40 γροσιών. Άλλη μαρτυρία που σώζεται είναι η εικόνα του Αγίου Γεωργίου στην οποία είναι χαραγμένη η φράση "Δέησης του δούλου του Θεού Γ. Σκούρα 1718" η οποία βρίσκεται και φυλάσσεται στον ναό του χωριού.
Στην αρχαιότητα πιθανόν να υπήρχε κάποια μικρή πόλη γιατί βρέθηκαν κιονόκρανα και αρχαία ερείπια. Στη θέση Δριτζαρέικα φαίνονται ακόμα τα ίχνη από αρχαίες οικοδομές και λίγο παραπάνω από ένα τεχνητό λιμάνι υπήρχε ένα πελεκητό σπήλαιο μέσα στο οποίο βρέθηκαν δύο σκαλιστοί τάφοι.
Το χωριό σήμερα
Τα Σκουραίικα έχουν 105 σπίτια και είχαν 600 κατοίκους που ασχολούνταν με τη γεωργία, την αλιεία και το εμπόριο. Σήμερα έχουν 120 κατοίκους, στην πλειοψηφία τους γεωργοί και συνταξιούχοι.
Το χωριό Σκουραίικα παράγει ελαιόλαδο εξαιρετικής ποιότητας, οπωροκηπευτικά, κουκιά που έχουν πανσαμιακό χαρακτήρα διότι είναι γλυκά και γρήγορα στο βράσιμο, αμύγδαλα και κρασί στις παραθαλάσσιες περιοχές.
Ενοριακός Ιερός ναός Σκουραιίκων
Ο Ενοριακός Ιερός ναός Σκουραιίκων είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Είναι ένας μεγαλόπρεπος λιθόχτιστος ναός, βυζαντινού ρυθμού (μονόκλιτος εγγεγραμμένος σταυροειδής μετά τρούλου). Άρχισε να χτίζεται από τους κατοίκους το 1920 και τελείωσε το 1922. Είναι σχέδιο του γάλλου μηχανικού Ντιμπρέ. Η πρώτη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου βρίσκονταν στο σημείο του σημερινού κοινοτικού καταστήματος, όπου εξυπηρετούσε τους κατοίκους από το 1800 μέχρι το 1920. Η πρώτη ιεροτελεστία στον καινούριο ναό ήταν τη Μεγάλη Τετάρτη η ακολουθία του ιερού ευχελαίου το 1922 ενώ τα εγκαίνια του ναού έγιναν στις 23 Απριλίου 1933 από τον τότε Μητροπολίτη Σάμου Ειρηναίον.
Από την πρώτη εκκλησία του χωριού αφαιρέθηκαν τα ξυλόγλυπτα της και αρκετά από αυτά τοποθετήθηκαν στον καινούριο ναό (Δεσποτικός Θρόνος, ο άμβωνας και δύο παλιά εικονοστάσια) ενώ το ξυλόγλυπτο τέμπλο έγινε δωρεά στην Ιερά Μονή Τίμιου Σταυρού. Επίσης από τον παλιό διάκοσμο, διακοσμούν τον νέο ναό δύο μεγάλα μπρούτζινα φανάρια, τα αργυρά εξαπτέρυγα, δύο μπρούτζινοι πολυέλαιοι, ο Τίμιος Σταυρός και οι εικόνες του παλιού ναού. Οι πιο παλιές εικόνες είναι του Αγίου Γεωργίου, όπου η πρώτη βρίσκεται κάτω από τον άμβωνα στην οποία είναι χαραγμένη η φράση "Δέησης του δούλου του Θεού Γ. Σκούρα 1718", και η δεύτερη είναι η εφέστιος επαργυρωμένη και περίτεχνα σκαλισμένη εικόνα του Αγίου δίχως χρονολογία που βρίσκεται στο εικονοστάσι δεξιά στην είσοδο της εκκλησίας. Την ημέρα της εορτής του Αγίου Γεωργίου τελείται το έθιμο της «γιορτής- κεσκέκι», όπου είναι μια από τις παλιότερες συνήθειες που αναβιώνουν στα Σκουραίικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Φλάμπουρα
Με την ονομασία Φλάμπουρα αναφέρονται:
Κατάλογος διπλωματικών αποστολών της Βόρειας Κορέας
μικρογραφία|400x400εσ|Διπλωματικές αποστολές της Βόρειας Κορέας (μπλε) και η Βόρεια Κορέα (πορτοκαλί) Αυτός είναι ένας κατάλογος των διπλωματικών αποστολών της ΛΔ Κορέας. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας είναι μια από τις πιο απομονωμένες χώρες στον κόσμο, με περιορισμένους δεσμούς με τη διεθνή κοινότητα.
Κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, η εξωτερική της πολιτική επικεντρώθηκε στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ, ενώ παράλληλα ενθάρρυνε ενεργά τους συμμάχους στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Αυτό ήταν περισσότερο από πολιτική αναγκαιότητα, καθώς η ΛΔΚ ανταγωνιζόταν με τη Δημοκρατία της Κορέας για διπλωματική αναγνώριση. Τελικά οι χώρες άρχισαν να αναγνωρίζουν και τις δύο κυβερνήσεις στην Κορεατική Χερσόνησο και οι αποστολές της ΛΔΚ στον αναπτυσσόμενο κόσμο ασχολούνται περισσότερο με τα προγράμματα παροχής βοήθειας και τη διατήρηση των πολιτικών αποστάσεων από ό, τι για την απόκτηση οικονομικών οφελών.
Η Βόρεια Κορέα (ΛΔ Κορέας) ήταν πολύ αργή στο άνοιγμα πρεσβειών στη Δυτική Ευρώπη. Για κάποιο διάστημα, η Σουηδία ήταν η μόνη χώρα της Δύσης όπου η χώρα είχε παρουσία.
Αφρική
δεξιά|μικρογραφία|[[ethiopia|🇪🇹 Πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στην Αντίς Αμπέμπα, Αιθιοπία]]
Ασία
δεξιά|μικρογραφία| Πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στο [[Πεκίνο, Κίνα]] δεξιά|μικρογραφία|[[viet nam|🇻🇳 Πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στο Ανόι, Βιετνάμ]] δεξιά|μικρογραφία|[[nepal|🇳🇵 Πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στη Κατμαντού, Νεπάλ]] δεξιά|μικρογραφία|[[cambodia|🇰🇭 Πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στη Πνομ Πεν, Καμπότζη]] μικρογραφία|[[singapore|🇸🇬 Πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στη Σιγκαπούρη, στον όγδοο όροφο του κτιρίου στο Συγκρότημα Γκόλντεν Μάιλ. ,]] δεξιά|μικρογραφία|[[lao people's democratic republic|🇱🇦 Πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στην Βιεντιάν, Λάος]] δεξιά|μικρογραφία|[[japan|🇯🇵 Γενικός Σύλλογος Κορεατών Κατοίκων στην Ιαπωνία (Τσονγκριόν) στο Τόκιο]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Διπλωματία στη Βόρεια Κορέα
Ουσάμπτι
Το ουσάμπτι (ή επίσης και ουσσάμπτι, ουσάπτι, σάμπτι, με διάφορες παραλλαγές), ήταν ταφικό ομοίωμα που χρησιμοποιούταν στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Ο όρος προέρχεται από τα αρχαία αιγυπτιακά wšbtj, που αντικατέστησε τον παλιότερο šwbtj, ίσως ο όρος γλώσσα νίσμπα για το šwꜣb δέντρο "Persea".
Τα ουσάμπτι τοποθετούνταν στους τάφους μαζί με τα άλλα κτερίσματα και είχαν σκοπό να λειτουργήσουν ως υπηρέτες ή υποτακτικοί του νεκρού, για να επιτελέσουν τις εργασίες που αναλογούσαν σε αυτόν στον άλλο κόσμο. Ήταν συνήθως επιγεγραμμένα με ιερογλυφικά στα πόδια. Αυτές οι επιγραφές βεβαίωναν την ετοιμότητα τους να απαντήσουν το κάλεσμα τους για την εργασία που είχαν να επιτελέσουν.
Η πρακτική της χρήσης των ουσάμπτι άρχισε κατά το Παλαιό Βασίλειο (περ.2600 με 2100 π.Χ.), με κεφάλια σε φυσικό μέγεθος από ασβεστόλιθο, τα οποία θάβονταν μαζί με τη μούμια. Τα περισσότερα ουσάμπτι ήτνα μικρού μεγέθους, και πολλά ήταν κατασκευασμένα μαζικά. Κάποιες φορές κάλυπταν το έδαφος γύρω από τη σαρκοφάγο. Ουσάμπτι μεγάλου μεγέθους αποτελούν εξαίρεση, ή έχουν κατασκευαστεί ως ιδιέταιρο έργο τέχνης.
Λόγω που τα ουσάμπτι είναι συνηθισμένα σε όλες τις περιόδους της αιγυπτιακής ιστορίας, και της επιθυμίας των μουσείων να εκθέτουν αντικείμενα της αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης, τα ουσάμπτι είναι τα αντικείμενα που απαντώνται πιο συχνά στις προθήκες των μουσείων. Έχοντας παραχθεί σε τεράστιους αριθμούς, τα ουσάμπτι μαζί με τους σκαραβαίους είναι οι αρχαιότητες από την αρχαία Αίγυπτο που έχουν σωθεί σε περισσότερο αριθμό από όλες τις άλλες.
Ετυμολογία και χρήση του όρου
Ο όρος The term ουσάμπτι έχει χρήση για τα ομοιώματα πριν την Εικοστή πρώτης Δυναστεία, αλλά μόνο μετά το τέλος της Πρώτης μεταβατικής περιόδου (περ. 2181–2055 π.Χ.), και μόνο για τα ομοιώματα που είναι επιγεγραμμένα με το έκτο κεφάλαιο του βιβλίου των Νεκρών. Σε διαφορετική περίπτωση, αυτά τα αντικείμενα μπορεί καλύτερα να περιγραφούν ως "ταφικά ομοιώματα".
Πιστεύεται ότι ο όρος σήμαινε "ακόλουθος" ή "αυτός που απαντάει" στα αρχαία Αιγυπτιακά, γιατί το ομοίωμα «απαντούσε» εκ μέρος του νεκρού στις ανάγκες για την τέλεση των καθημερινών εργασιών και θελημάτων που αναλογούσαν σε αυτόνin, αν και αυτή η ετυμολογία δεν είναι εύκολο να ταιριάσει με τον όρο σαουάμπτι, που ήταν μια ειδική κατηγορία ταφικών ομοιωμάτων στην περιοχή των Θηβών κατά το Νέο Βασίλειο.
Επιγραφές
Οι επιγραφές των ουσάμπτι περιέχουν συχνά το έκτο κεφάλαιο του Βιβλίου των Νεκρών:
«Φώτισε τον Όσιρι [όνομα του νεκρού], που η φωνή του λέει την αλήθεια. Χαίρε, ομοίωμα Σάμπτι! Αν ο Όσιρις [όνομα του νεκρού] οριστεί να κάνει οποιαδήποτε εργασία στο Κχερτ-Νετέρ, ας παραμεριστεί καθετί που τον εμποδίζει, είτε είναι να οργώσει τα χωράφια, είτε να γεμίσει τα κανάλια με νερό, είτε να μεταφέρει άμμο από την Ανατολή στη Δύση. Το Ομοίωμα Σάμπτι απάντησε: «Θα το κάνω, αλήθεια είμαι εδώ όταν με καλέσεις».
(παράδειγμα, ο νεκρός με το όνομα Ακενατόν θα περιγραφόταν ως Όσιρις Ακενατόν)
Πριν να γράφεται σε ταφικά ομοιώματα, το ξόρκι είχε βρεθεί γραμμένο σε κάποια φέρετρα της Εικοστής Δυναστείας από το Ντέιρ ελ Μέρσα (περίπου 1850 π.Χ.) και είναι γνωστό ως ξόρκι 472 των Κειμένων των Σαρκοφάγων
Ιστορία χρήσης
Αναφερόμενα πρώτη φορά στο ξόρκι 472 των Κειμένων των Σαρκοφάγων, τα ουσάμπτι περιλαμβάνονται στα ταφικά αγαθά για τον νεκρό ως μικρά ομοιώματα από τη βασιλεία του Μεντουχοτέπ Β΄ της Ενδέκατη Δυναστεία. Κάποιοι πιστεύουν ότι αρχικά μπορεί να αντικαθιστούσαν συμβολικά ταφές ανθρωποθυσιών, μάλλον μη πιθανή θεωρία, καθώς είχαν περάσει αιώνες μεταξύ της τελευταίας γνωστής ταφής ανθρωποθυσίας και της πρώτης εμφάνισης των ουσάμπτι. Γενικά διαφοροποιούνταν από άλλα αγαλματίδια από το γεγονός ότι είχαν επιγραφές με το όνομα του νεκρού, τους τίτλου του, και συχνά με το ξόρκι 472 των Κειμένων των Σαρκοφάγων ή τα λόγια που λέει το ουσάμπτι που βρίσκεται στο έκτο κεφάλαιο του Βιβλίου των Νεκρών. Στην 18η Δυναστεία κατά τη βασιλεία του Ακενατόν, τα ουσάμπτι επιγράφονταν με προσφορά προς το ηλιακό δίσκο Ατέν, αντί με τον παραδοσιακό λόγο των ουσάμπτι. Το ουσάμπτι πιστευόταν ότι ζωντάνευε μετά την κρίση του νεκρού, και δούλευε στη θέση του νεκρού στα «Ηλύσια Πεδία» του Όσιρι. Από το Νέο Βασίλειο και μετά, συχνά αναφερόταν ως «υπηρέτης».
Ο τάφος του Τουταγχαμών περιείχε μεγάλο αριθμό ουσάμπτι. Όμως, αυτά ήταν διαφορετικών μεγεθών, και τα περισσότερα ήταν διακοσμητικά, με διατυπώσεις σε ιερογλυφικά. Ήταν χωρισμένα σε ομάδες: κάποια τιμούσαν θεούς με τη μορφή Όσιρι και επιχρυσωμένα, ενώ άλλα ήταν πιο απλά από ξύλο ή φαγεντιανή.
Σχήμα και υλικό
Τα ουσάμπτι είχαν κυρίως κατά κύριο λόγο σχήμα μούμιας αλλά κατά τη Δέκατη όγδοη Δυναστεία στη βασιλεία του Τούθμωσι Δ΄, άρχισαν να έχουν μορφή υπηρετών με καλάθια, σάκους, και άλλα εργαλεία. Κάποια είχαν πολύ όμορφη μορφή και χρώμα, ειδικά όταν ήταν επισμαλτωμένα. Φτιάχνονταν από πυλό, ξύλο ή πέτρα, ενώ τα πρώτα κάποιες φορές φτιάχνονταν από κερί. Τα ουσάμπτι των τελευταίων περιόδων ήταν φτιαγμένα από λιγότερο φθαρτά υλικά, όπως πέτρα, τερακότα, μέταλλο, γυαλί, και, συχνότερα, στιλβωμένος πυλός (Αιγυπτιακή φαγεντιανή). Ενώ τα ουσάμπτι που κατασκευάζονταν για τους πλούσιους ήταν συχνά μικρά έργα τέχνης, το στάνταρτ ήταν μαζικά παραγόμενα φθηνά ουσάμπτι με καλούπι, με λίγες λεπτομέρειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταφικά γλυπτά Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Αλί Σισοκό
Ο Αλί Σισοκό (γαλλικά: Aly Cissokho, προφορά: ali sisɔko, 15 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην Γενί Μαλάτιασπορ. Η θέση του είναι αυτή του αριστερού μπακ, και έχει χαρακτηριστεί κατά το παρελθόν «ένας κινητικός αριστερός μπακ με ταχύτητα και αντοχή». Τον Νοέμβριο του 2009 τον κάλεσαν για πρώτη φορά στην Εθνική Γαλλίας, κάνοντας το ντεμπούτο του σε έναν αγώνα με τη Νορβηγία.
Ο Σισοκό ξεκίνησε την καριέρα του στην πόλη του, και στην ομάδα, ενώ το 2004, υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την ΦΚ Γκενιόν, στην οποία παρέμεινε στο σύστημα ακαδημιών της για 3 χρόνια, ωστόσο, τη σεζόν 2006-07 έκανε και το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα, ενώ την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε κανονικά στην πρώτη ομάδα. Αργότερα πέρασε μία σεζόν στη Βιτόρια Σετούμπαλ, όπου στο τέλος αυτής τον απέκτησε η Πόρτο, στην οποία έκατσε λίγο καθώς τις σεζόν 2009-2012 αγωνιζόταν στη Λυών, η οποία τον πήρε έναντι 15 εκατομμυρίων ευρώ. Ωστόσο, στη μικρή παραμονή του στην Πόρτο πανηγύρισε το νταμπλ, κάνοντας και ντεμπούτο στο Τσάμπιονς Λιγκ. Τις σεζόν 2012-2014 ανήκε στη Βαλένθια, ενώ τη σεζόν 2013-2014, είχε δοθεί δανεικός στη Λίβερπουλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Γκενιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Βαρβάρα (όνομα)
Βαρβάρα είναι ελληνικό γυναικείο βαφτιστικό όνομα (προσώπου).
Ετυμολογία
Το μεσαιωνικό όνομα Βαρβάρα προέρχεται από το αρχαιοελληνικό επίθετο βάρβαρος «ο μη ελληνόφωνος, ο ξένος», ονοματοποιημένη λέξη από τον βαρ-βαρ, ήχο με τον οποίον απέδιδαν οι αρχαίοι Έλληνες το ακατανόητο γι’ αυτούς άκουσμα από τις γλώσσες άλλων λαών. Αργότερα το βάρβαρος προσέλαβε τη σημερινή υποτιμητική σημασία του.
Διάδοση του ονόματος
Το αγιωνύμιο οφείλει τη διάδοσή του στη θρυλική μορφή της αγίας Βαρβάρας της Νικομήδειας. Σύμφωνα με την παράδοση, η αγία Βαρβάρα σκοτώθηκε το 306 από τον ίδιο της τον πατέρα Διόσκορο για την πίστη της. Η αγιοποίησή της διέδωσε το όνομα, αλλά η αίγλη της αγίας και του ονόματός της φαίνεται ότι απλώθηκε σε όλη την Ευρώπη μετά τον 7ο αιώνα. Η αγία Βαρβάρα είναι πολιούχος της Δράμας και του Ρεθύμνου Κρήτης, και όπως είναι φυσικό η συχνότητά του σε αυτές τις περιοχές είναι αυξημένη. Η διάδοσή του όμως είναι πανελλαδική, όπως δείχνουν τα τοπωνύμια και οι ναοί της αγίας Βαρβάρας που είναι διάσπαρτοι σε όλη την ελληνική χώρα. Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το Βαρβάρα παρουσιάζεται ως 80ο πιο συχνό όνομα (53ο ανάμεσα στα γυναικεία).
Αντρικός τύπος του ονόματος
Βάρβαρος > από Βαρβάρα, παλαιότερο όνομα, που δεν χρησιμοποιείται πια λόγω της σημασίας της λέξης σήμερα.
Τύποι του ονόματος Βαρβάρα και υποκοριστικά
Αρκετές φορές το όνομα αντικαθίσταται από άλλα ονόματα ή υποκοριστικά άλλων ονομάτων
Το όνομα Βαρβάρα στη λαϊκή παράδοση
Φράση: Τα Νικολοβάρβαρα, οι πρώτες κακοκαιρίες του χειμώνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεσαιωνικά ονόματα
Αλέκος Λεώνης
Ο Αλέκος Λεώνης (γεννημένος στις 17 Μαρτίου του 1960) είναι Έλληνας προπονητής πετοσφαίρισης. Από τον Μάιο του 2016 είναι τεχνικός διευθυντής των τμημάτων πετοσφαίρισης του Σ.Α Πειραματικού Σ.Π.Θ.
Καριέρα
Αποφοίτησε από τα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης το 1982. Την περίοδο 1986 -1996 δίδαξε ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής στην ειδικότητα της Πετοσφαίρισης στα ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής. Από το 1993 έως και το καλοκαίρι του 2007 ήταν προπονητής του Ηρακλή με διάλειμμα δέκα μηνών (2002-03). Κατέκτησε 3 πρωταθλήματα (2002, 2005, 2007), 5 κύπελλα (2000, 2002, 2004, 2005, 2006) και 2 σούπερ καπ (2004, 2005). Παράλληλα ως προπονητής του Ηρακλή τον οδήγησε τέσσερις φορές στο φάιναλ φορ του Τσάμπιονς Λιγκ κατακτώντας δύο φορές τη δεύτερη θέση (2005, 2006). To καλοκαίρι του 2007 ανέλαβε προπονητής της Εθνικής ανδρών μέχρι και το 2008 όπου συνέχισε στον Παναθηναϊκό, επέστρεψε στον Ηρακλή και ξαναγύρισε στην Εθνική Ελλάδας μέχρι και το 2013. Τελευταίος σταθμός στην προπονητική του καριέρα ήταν ο ΠΑΟΚ το Νοέμβριο του 2013. Τον Μάιο του 2016 ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή των τμημάτων πετοσφαίρισης του Σ.Α Πειραματικού Σ.Π.Θ.
Πόρτα Καρμεντάλις
μικρογραφία|300px|Χάρτης της αρχαίας Ρώμης με τους λόφους και τα Τείχη του Σέρβου.
Η Πόρτα Καρμεντάλις, λατιν.: Porta Carmentalis ήταν μία διπλή πύλη στα δυτικά των Σερβίων Τειχών της αρχαίας Ρώμης. Πήρε το όνομά της από ένα κοντινό ιερό της νύμφης Καρμέντα, θεάς, της οποίας η σημασία στην πρώιμη ρωμαϊκή θρησκεία υποδεικνύεται από την ανάθεση ενός από τους δεκαπέντε ιερείς (flamens)]] στη λατρεία της και από την αρχαϊκή εορτή προς τιμήν της, τα Καρμεντάλια. Το ιερό ήταν στα δεξιά, καθώς έβγαινε κανείς από την πύλη.
Τα δύο τόξα της πύλης φαίνεται ότι ήταν τοποθετημένα υπό γωνία και ήταν γνωστά με ξεχωριστά ονόματα. Ήταν ατυχία να εγκαταλείψεις την πόλη μέσω του τόξου, που ονομαζόταν Πόρτα Σκελεράτα (Porta Scelerata, Καταραμένη Πύλη), η οποία υποτίθεται ότι ονομάστηκε ένεκα της στρατιωτικής καταστροφής στην Κρέμερα το 479 ή 478 π.Χ., καθώς επίσης οι Φάβιοι το 306 που απεβίωσαν, είχαν φύγει από αυτήν. Τα Σέρβια Τείχη όμως δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή. Το στοιχείο ατυχίας της πύλης πιθανότατα προέρχεται από τη μεταφορά πτωμάτων από αυτήν έξω από την πόλη σε νεκρικές πυρές στο Άρεως Πεδίον. Ο οικογενειακός τάφος των Κλαυδίων βρισκόταν έξω από την Πόρτα Καρμεντάλις.
Η άλλη πύλη ήταν η Πόρτα Τριουμφάλις (Porta Triumphalis, Θριαμβική Πύλη). Ένας έπαρχος που επέστρεφε από την επαρχία του, δεν μπορούσε να εισέλθει μέσω αυτής της πύλης, αν δεν του είχε απονεμηθεί δικαίωμα να τελέσει θρίαμβο. Επομένως, πρέπει να ήταν σύνηθες η χρήση της Πόρτα Σκελεράτα για την είσοδο και της Tριουμφάλις για την έξοδο. Οι νεκρικές πομπές αντέστρεφαν την κανονική κατεύθυνση της ροής της κυκλοφορίας για τη Σκελεράτα, όπως έκανε η θριαμβευτική πομπή για την Τριουμφάλις. Ο Αύγουστος είχε την ιδιαίτερη τιμή να περάσει η νεκρική πομπή του από την Τριουμφάλις.
Οι ναοί της Αυγής (Mater Matuta, Μητέρας του Πρωινού) και της Τύχης (Fortuna) ήταν κοντά. Η Καρμεντάλις ξανακτίστηκε από τον Δομιτιανό και στην κορυφή της κατασκευάστηκε μία ομάδα γλυπτών, με ένα θριαμβευτικό άρμα που το έσερναν ελέφαντες. Η πύλη απεικονίζεται σε ανάγλυφο, που χρονολογείται από τη βασιλεία του Μάρκου Αυρήλιου.
H Oδός των Ζυγοποιών (Vicus Iugarius) σχημάτιζε διχάλα λίγο πριν φτάσει στην Πόρτα Καρμεντάλις, με τον ένα κλάδο να περνά μέσα από την Αγορά των Κηπευτικών (Forum Holitirum) κάνοντας μία δεξιά καμπύλη γύρω από τους πρόποδες του Καπιτωλίνου λόφου και το άλλο περνώντας μέσα από την Αγορά Βοοειδών (Forum Boarium) στο στόμιο της Μέγιστης Αποχέτευσης στον Τίβερη. Η ακριβής τοποθεσία της ίδιας της Πόρτα Καρμεντάλις παραμένει ασαφής, παρά τις ανασκαφές στην περιοχή από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 και μετά. Ο Τ. Λίβιος αναφέρει την Πόρτα Καρμεντάλις ως το σημείο εισόδου για μία τελετουργική πομπή, που πραγματοποιήθηκε το 207 π.Χ. ως μέρος μίας εξιλαστήριας θυσίας για την Ήρα (Juno): δύο λευκές αγελάδες οδηγήθηκαν από τον ναό του Απόλλωνα μέσω της Καρμεντάλις και κατά μήκος της Οδού των Ζυγοποιών στην Αγορά (Forum).
Βότανο
Στην αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα, βότανα αποκαλούσαν όλα τα φαρμακευτικά φυτά που κατά τη μάσηση παρουσίαζαν πικράδα, γλυκάδα ή και αρωματική γεύση. Τις ιδιότητες αυτές οι πρώτοι άνθρωποι τις απέδιδαν σε μαγικές ικανότητες που είχαν τη δύναμη, όταν εισέλθουν στον οργανισμό ενός πάσχοντος, να τον ανακουφίσουν η και να τον θεραπεύσουν από οποιαδήποτε αρρώστια. Σε μερικές περιπτώσεις ο λαός μεταχειρίζεται για τα βότανα ειδικές λέξεις ή φράσεις, όπως «δεν βρίσκω βοτάνι για να γιάνω τις πληγές μου», που δείχνει τη σπουδαιότητα που τους αποδιδόταν.
Αλλού πάλι συναντάμε την ονομασία των βοτάνων με τις σύνθετες λέξεις: θερμοβότανο, που χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις που ο ασθενής έχει πυρετό, μυρμηγκοβότανο, που χρησιμοποιείται για τις διάφορες δερματικές εκβλαστήσεις, σερνικοβότανο, που το λαμβάνουν οι εγκυμονούσες γυναίκες που επιθυμούν να κάνουν αγόρι, χελωνοβότανο, που το χρησιμοποιούν στη χοιράδωση (φυματίωση των λεμφαδένων) και άλλες. Βότανο επίσης θεωρεί ο λαός κάθε φυτό στο οποίο από πρόληψη αποδίδονται μαγικές δυνάμεις, όπως λ.χ. το Βοτάνι της Αγάπης, το Βοτάνι για το μάτι. Στα αρχεία των διαφόρων φαρμακευτικών εγκυκλοπαιδειών πολλοί συλλέκτες βοτάνων προσπάθησαν να περιβάλουν τη συλλογή των βοτάνων με μυστήρια, καθώς και με μέσα και συνήθειες γεμάτες από μία αποπνικτική μαγεία, γι’ αυτό και απομάκρυναν με πειστικότητα κάθε ακατατόπιστο από την πραγματικότητα και του ενέπνεαν μαζί με την έγνοια και τον φόβο. Λ.χ. διέδιδαν πως για να έχουν δύναμη τα βότανα, πρέπει να συλλέγονται τη νύχτα και μάλιστα τα μεσάνυχτα, τις σκοτεινές βραδιές, με άδειο η γεμάτο φεγγάρι, κάνοντας έτσι τους αφελείς να πιστεύουν πως η συγκομιδή τους πρέπει να γίνει στα σταυροδρόμια η σε πυκνές δασώδεις περιοχές, γιατί τότε θα ήταν δραστικά.
Άλλες φορές πάλι οι βοτανοσυλλέκτες προσπαθούσαν να διασπείρουν στον κόσμο τον φόβο, λέγοντας πως εκείνος που θα τολμούσε, χωρίς να γνωρίζει ορισμένα μυστικά, να μαζέψει θεραπευτικά βότανα, θα τιμωρούταν από τις κακές δυνάμεις με θάνατο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τρόπος που έβγαζαν τον Μανδραγόρα. Για να βγάλουν τη ρίζα του οι συλλέκτες πήγαιναν νύχτα με φεγγάρι και αφού έβρισκαν το μέρος όπου ήταν το φυτό, έδεναν στην ουρά ενός σκύλου τη ρίζα του, αφού προηγουμένως είχαν παραμερίσει τα γύρω χώματα και εν συνεχεία χτυπούσαν τον σκύλο, ο οποίος φεύγοντας τραβούσε, φυσικά, και τη δεμένη ρίζα του μανδραγόρα. Ο μανδραγόρας, φυτό με ανθρωπόμορφη ρίζα και θρυλικές ιδιότητες που φτάνουν μέχρι τη σφαίρα του μύθου, εικάζεται ότι προκαλούσε κατάσταση ύπνου παρόμοια με κώμα, εξ ου και η αρχαία ελληνική φράση «υπό μανδραγόρα καθεύδειν». (Η Ελληνική Εταιρεία Αναισθησιολόγων εξακολουθεί να έχει σαν έμβλημά της τον μανδραγόρα.)
Ιστορία
Τα φυτά αποτέλεσαν, μαζί με άλλες οργανικές και ανόργανες ουσίες, τη βάση της θεραπευτικής, η οποία, στηριζόμενη στη μακρόχρονη εμπειρία, δρούσε με αντικειμενική επίδραση στη νόσο, χωρίς να αποκλείεται και η αυθυποβολή της προσωπικότητας του θεραπευτή, κάτι που συμβαίνει ακόμα και στις μέρες μας. Πασίγνωστα ήταν τα μεγάλα μαντεία – θεραπευτήρια της αρχαιότητας στον Ελλαδικό χώρο, με προεξάρχοντα τα Ασκληπιεία. Αναφορές σε φυτό με θεραπευτική χρήση δίδονται αρχικά από τη Rigveda (4500-1600 π.Χ.) όπου ο «θεραπευτής» Characa αναφέρει 50 ομάδες φυτών, και ο Sushraia 750 φυτά σε 37 ομάδες. Στην Κίνα, το 2953 π.Χ., ο Fu ilsi θεωρείται πρωτοπόρος.
Στην Ελλάδα
Ο πατέρας της Ιατρικής Ιπποκράτης ο Κώος (460 - 377 π.Χ.) στα συγγράμματα του, που αποδίδονται στην εμπειρία του, αναφέρει 400 δείγματα φαρμακευτικών ουσιών από φυτά. Ο Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης (384 - 322 π.Χ.) αναφέρει 500 περίπου φάρμακα στο σύγγραμμα του «Ιστορία των Φυτών». Μετά είναι ο Θεόφραστος (372 - 287 π.Χ.). Στο βιβλίο του «Περί Φυτών Ιστορίαι», που σώζεται, θεμελιώνονται οι βάσεις της βοτανικής. Μάζευε από παντού πληροφορίες και στα 450 φυτά που περιγράφει, αναφέρει και τις φαρμακευτικές τους εφαρμογές. Ο Διοσκουρίδης (Κιλικία 1ος μ.Χ. αι.) θεωρείται ο «θεμελιωτής της φαρμακολογίας». Οι γνώσεις του για τη θεραπευτική δράση των φυτών δεν ξεπεράστηκαν για αιώνες. Ο άλλος μεγάλος γιατρός της αρχαιότητας, ο Γαληνός (129 - 199 μ.Χ.), παρασκεύασε τα φυσικά θεραπευτικά σχήματα, που ονομάστηκαν «Γαληνικά σκευάσματα», τα οποία ίσχυαν έως τον 18ο αιώνα. Συνέγραψε 300 περίπου βιβλία, σε ένα από τα οποία αναφέρεται στα φυτά με αλφαβητική σειρά.
Στην Κίνα και στους Άραβες
Η κινεζική φαρμακοποιία Pen Tsao περιλαμβάνει χιλιάδες συνταγές με βότανα. Ο Shen Nong Ben Cao Jin (250 μ.Χ.) έχει γράψει 40 τόμους Κινεζικής Ιατρικής. Ο Li Shizen έγραψε τη φαρμακοποιία Ben Ca Cang Mu, στα 1596, με 1894 συνταγές. Η Αραβική Ιατρική, συνέχεια της Αρχαίας Ελληνικής, έχει τον Ali Ibu Rabban al Tabri (782-855 μ.Χ.) που έγραψε το Firdous al Hikman σε 7 μέρη με φάρμακα και τοξικές ουσίες. Ο χειρουργός Ibne Zakarya (835-932 μ.Χ.) έγραψε 250 βιβλία. Στον Kitab al Hawi, περιλαμβάνονται αρκετά φυτά και η χρήση τους από την Ελληνική-Αραβική ιατρική. Τέλος έχουμε τον Abu Ali-Hussain Ibn Slna, τον πασίγνωστο Αβικέννα, της Ελληνο-Αραβικής ιατρικής σχολής. Το βιβλίο του "Κανών" περιέχει 1000 περίπου φυτά, ενώ έχει γράψει και άλλα βιβλία σχετικά με φαρμακευτικά φυτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δίκταμος ο Έρωντας της Κρήτης.
Μέγαρο Καντακουζηνού
Το Μέγαρο Καντακουζηνού, κτίσμα της οθωνικής εποχής, που οικοδομήθηκε στα 1833-35 και διατηρείται μέχρι σήμερα στη συνοικία του Μεταξουργείου στην Αθήνα, ανήκε στο Φαναριώτη πρίγκιπα Γεώργιο Καντακουζηνό.
Με την προοπτική ότι η ανάπτυξη του κέντρου της Αθήνας θα γινόταν γύρω από την περιοχή του Κεραμεικού, όπου ο διάσημος Βαυαρός αρχιτέκτων Λέο φον Κλέντσε, τροποποιώντας τα αρχικά σχέδια των Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρντ Σάουμπερτ, σχεδίαζε να γίνουν τα βασιλικά ανάκτορα και το διοικητικό κέντρο της πόλης, ο πρίγκιπας Καντακουζηνός αγόρασε στην περιοχή που λεγόταν Χρισμένο Λιθάρι ή Χεζολίθαρο, το σημερινό Μεταξουργείο, ένα μεγάλο οικόπεδο, όπου θα έχτιζε ένα συγκρότημα που θα περιελάμβανε την κατοικία του και ένα μεγάλο γωνιακό κτίριο με εμπορικά καταστήματα στο ισόγειο, κατά τα πρότυπα των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης.
Την οικοδόμηση του Μεγάρου Καντακουζηνού ανέλαβε ο Δανός αρχιτέκτονας Κρίστιαν Χάνσεν (Christian Hansen, 1803 - 1883). Ο Χάνσεν είχε φθάσει στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1833 με υποτροφία από την πατρίδα του και αναζητώντας δουλειά ανέλαβε την ανέγερση του οικοδομικού συγκροτήματος του πρίγκιπα Καντακουζηνού.
Σε ένα γράμμα που έστειλε ο Χάνσεν από την Αθήνα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας στις 8 Ιουλίου 1834, γράφει για το οικοδόμημα του Καντακουζηνού:
Μετά την παραίτηση του Χάνσεν, η οικοδόμηση του κτηρίου εγκαταλείφθηκε. Το 1840, το μισοτελειωμένο μέγαρο-εμπορικό κέντρο του Καντακουζηνού αγοράστηκε από την αγγλική εταιρεία «Αύγουστος Μπρούμε και Σία», με σκοπό να λειτουργήσει ως εργοστάσιο κατασκευής μεταξωτών υφασμάτων. Το εργοστάσιο εξοπλίστηκε με τα αναγκαία μηχανήματα, αλλά σύντομα σταμάτησε τη λειτουργία του, αφού η αγγλική εταιρεία κήρυξε πτώχευση.
Στα 1854, το συγκρότημα Καντακουζηνού, που περικλειόταν από τις οδούς Μεγάλου Αλεξάνδρου, Μυλλέρου και Γιατράκου, αγοράστηκε από τη «Σηρική Εταιρεία της Ελλάδος», που ανήκε στον Αθανάσιο Δουρούτη (1816 - 1901), Ηπειρώτη στην καταγωγή και διακεκριμένη προσωπικότητα της κοινωνίας της Αθήνας. Εκεί λειτούργησε μέχρι το 1875 το πρώτο ατμοκίνητο «μεταξοκλωστήριο» στην Ελλάδα.
Από το εργοστάσιο αυτό, ένα από τα πρώτα δείγματα της δουλειάς του Χάνσεν στην Ελλάδα, πήρε το όνομά της και η σημερινή συνοικία του Μεταξουργείου.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας *
Πάπας Ιννοκέντιος ΙΓ΄
Ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΓ' (13 Μαΐου, 1655 – 7 Μαρτίου, 1724) ήταν πάπας από το 1721 ως το θάνατο του.
Γεννήθηκε ως Μικελάντζελο Κόντι στο Πόλι, κοντά στη Ρώμη. Όπως ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ' (1198–1216), ο Πάπας Γρηγόριος (1227–1241) και ο Πάπας Αλέξανδρος Δ' (1254-1261), ήταν μέλος της οικογένειας των Κόντι, κομήτων και δουκών του Σένι. Περιέλαβε το οικόσημο της οικογένειας του στο Παπικό του έμβλημα.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 18ου αιώνα
Τεμούκο
thumb|Το Τεμούκο τη νύχτα. Το Τεμούκο (ισπανικά: Temuco) είναι πόλη της Χιλής με πληθυσμό 260.878 κατοίκων (2002) και πρωτεύουσα της διοικητικής περιφέρειας της Αραουκανίας. Βρίσκεται 670 χλμ. νότια του Σαντιάγο, περίπου στη μέση της απόστασης ανάμεσα στον Ειρηνικό και τις Άνδεις. Το Τεμούκο έχει βαθιά παράδοση στην χιλιανή ποίηση καθώς δύο νομπελίστες ποιητές έζησαν εκεί: ο Πάμπλο Νερούδα και η Γκαμπριέλα Μιστράλ.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1881, από Χιλιανούς εποίκους κατά τον αποικισμό της Αραουκανίας, και αναπτύχθηκε χάρις στην κτηνοτροφία, την υλοτομία και η καλλίεργεια σιταριού. Πριν στη περιοχή ζούσαν οι Μαπούτσε. Σήμερα διαμένει εκεί σημαντική γερμανική παροικία. Είναι σημαντικό εμπορικό κέντρο λόγω της θέσης του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Βιβλικός κανόνας
Βιβλικός κανόνας ονομάζεται η συλλογή των βιβλίων που ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός θεωρούν ιερά και θεόπνευστα.
Ο όρος κανόνας
Η αρχαία ελληνική λέξη κανών δηλώνει κάθε ευθεία ράβδο που χρησιμεύει για ευθυγράμμιση, το όργανο που χρησιμοποιείται για τη χάραξη ευθειών γραμμών (χάρακας) και μεταφορικά καθετί που χρησιμεύει ως μέτρο, πρότυπο, κριτήριο ή μια γενική αρχή. Έτσι, τα βιβλία του Κανόνα, εφόσον πιστεύεται ότι περιέχουν τον αποκεκαλυμμένο θείο λόγο, αποτελούν το μέτρο της πίστεως και της ζωής του θρησκεύοντος ανθρώπου και τον γνώμονα για την ευθυγράμμιση του θρησκευτικού του φρονήματος.
Οι διάφοροι κανόνες
Υπάρχουν διαφορές μεταξύ του κανόνα των Ιουδαίων και του κανόνα των Χριστιανών αλλά και διαφορές μεταξύ των χριστιανικών δογμάτων όσον αφορά τα βιβλία που ανταποκρίνονται στα πρότυπα της κανονικοποίησης. Τα διαφορετικά κριτήρια και η διαδικασία κανονικοποίησης για καθεμία από τις θρησκευτικές κοινότητες ορίζει το τι θεωρούν τα μέλη της κοινότητάς τους ως Αγία Γραφή.
Ο κάθε κανόνας ακολούθησε μια μακροχρόνια και πολύπλοκη πορεία, η οποία, ιδιαίτερα για τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, δεν είναι σε όλες τις φάσεις της με βεβαιότητα γνωστή. Στην Καινή Διαθήκη αλλά και στην εκκλησιαστική γραμματεία του 3ου αιώνα μ.Χ., ο όρος κανών δηλώνει την επίσημη παράδοση, διδασκαλία, κ.λπ., η οποία ρυθμίζει την πίστη και τη ζωή των χριστιανών. Από τον 4ο αιώνα ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται και για τη δήλωση της Αγίας Γραφής ως μέτρου και κριτηρίου της χριστιανικής πίστης και ζωής. Αργότερα η λέξη κανών πήρε τη σημασία της συλλογής, του καταλόγου των βιβλίων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.
Όπως τονίζει ο δογματολόγος Ν. Ματσούκας, ειδικά για τους Ορθοδόξους:
Ο Ιουδαϊκός ή Παλαιστινιακός κανόνας
Ο κανόνας αυτός ονομάζεται και παλαιστινιακός (παλαιστίνος) από τον τόπο προέλευσης του, την Παλαιστίνη. Πληροφορίες σχετικές με τον κανόνα αυτόν έχουμε από την Παλαιά Διαθήκη, από την Καινή Διαθήκη και τα συγγράμματα των πατέρων και εκκλησιαστικών συγγραφέων, καθώς επίσης από τα έργα των ιουδαίων λογίων Φίλωνα και Ιωσήπου και από την αποκαλυπτική και ταλμουδική γραμματεία.
Ο ιουδαϊκός ή παλαιστίνος κανόνας κλείνει για τον Ιουδαϊσμό το 90 μ.Χ., κατά τη ραββινική σύνοδο της Ιάμνειας της Παλαιστίνης και οριστικοποιείται με 24 κανονικά βιβλία (όπως μνημονεύονται στο Ταλμούδ), και επικρατεί έκτοτε μεταξύ των ιουδαίων.
Τα βιβλία αυτά είναι τα εξής:
Στις νεώτερες έντυπες εκδόσεις του εβραϊκού κειμένου, τα βιβλία έχουν διαφορετική αρίθμηση και αναλύονται περαιτέρω σε 39, ενώ παρουσιάζουν την παρακάτω τριμερή διαίρεση (ήδη γνωστή από τα μέσα περίπου του 2ου αι. π.Χ.):
Μέρος 1ο – Πεντάτευχος ή Νόμος (Torah). Η ονομασία «Νόμος» για τα 5 βιβλία του πρώτου μέρους του κανόνα, γνωστά ως Πεντάτευχος, σχετίζεται με τη διδασκαλία, που δόθηκε από τον Θεό στους ανθρώπους για να ρυθμίζει τη διαγωγή τους.
Μέρος 2ο – Προφήτες (Nebi'im). Οι Προφήτες διακρίνονται σε προγενέστερους και μεταγενέστερους, δύο συλλογές βιβλίων με περιεχόμενο ιστορικό και προφητικό αντίστοιχα. Η ονομασία «Προφήτες», ανταποκρίνεται ακριβέστερα στο περιεχόμενο των μεταγενέστερων προφητών, εκτείνεται όμως και σ' εκείνο των προγενέστερων, επειδή αντανακλά την παράδοση της προφητικής αυθεντίας.
Μέρος 3ο – Αγιόγραφα (Kethubim). Ο όρος «Αγιόγραφα» είναι κάπως ακαθόριστος και δεν είναι γνωστό αν πρέπει να εξηγηθεί με την έννοια ότι τα βιβλία που απαρτίζουν το τρίτο μέρος του κανόνα διαφοροποιούνται από τα βιβλία του Νόμου και των Προφητών, επειδή κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, "εγράφονταν" μόνο, αντίθετα μ' εκείνα που διαβάζονταν στη Συναγωγή. Τα Αγιόγραφα αποτελούνται από έναν αριθμό ανεξάρτητων βιβλίων, που αντιπροσωπεύουν μια ποικιλία φιλολογικών ειδών (λυρική ποίηση, γνωμικός λόγος, αφήγηση, ιστορία, αποκάλυψη) με διάφορα θρησκευτικά ενδιαφέροντα (λατρεία, σοφία, θεοδικία, ηθικολογία, παρηγοριά κλπ.).
Ο Ελληνικός ή Αλεξανδρινός Κανόνας
Ο κανόνας αυτός ονομάζεται «ελληνικός» από τη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένος και «αλεξανδρινός» από τον τόπο προέλευσης του. Η ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο') σημείωσε την εμφάνιση του κανόνα αυτού, η οποία μεταφράστηκε με βάση το πρωτότυπο εβραϊκό κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης στην Αλεξάνδρεια για να καλύψει τις θρησκευτικές ανάγκες των ελληνιστών Ιουδαίων. Η μετάφραση αυτή συνθέτει τον ομώνυμο «κανόνα των Ο'», που δεν είναι άλλος από τον ελληνικό ή αλεξανδρινό. Περιλαμβάνει επιπρόσθετα βιβλία πέρα από εκείνα του Ιουδαϊκού Κανόνα —τα περιεχόμενα του οποίου ήταν τα μόνα αποδεκτά ως θεόπνευστα από την αρχαιότερη Ιουδαϊκή κοινότητα της Παλαιστίνης και χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τον Ιησού Χριστό και τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης.
Ο ελληνικός ή αλεξανδρινός κανόνας είναι κι αυτός τριμερής και οι τρεις συλλογές βιβλίων, κατανέμονται με βάση το φιλολογικό χαρακτήρα και το περιεχόμενο τους:
Μέρος 1ο – Ιστορικά (βιβλία 23)
Μέρος 2ο – Ποιητικά - Διδακτικά (βιβλία 7)
Μέρος 3ο – Προφητικά (βιβλία 19) Τα 10 βιβλία του ελληνικού ή αλεξανδρινού κανόνα που ονομάζονται δευτεροκανονικά είναι τα ακόλουθα:
Η σημασία του
Ο πρώιμος Χριστιανισμός είχε στη διάθεσή του τις Γραφές, δηλαδή των σύνολο των βιβλίων των Ιουδαϊκών/Εβραϊκών Γραφών που αργότερα ονομάστηκαν «Παλαιά Διαθήκη». Η κατανόησή τους όσον αφορά τον Ιησού Χριστό βασίζονταν στο κήρυγμα των Αποστόλων και τις Γραφές. Τα κείμενα που συνέγραψαν οι Απόστολοι ήδη από τον πρώτο αιώνα έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στη λειτουργία των χριστιανικών εκκλησιών. Αν και η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρεται επίσημα σε μια συγκεκριμένη μορφή κανόνα, το γεγονός ότι οι συγγραφείς της Κ.Δ. παρέθεταν και χωρία από τα δευτεροκανονικά βιβλία, δείχνει ότι πολύ νωρίς η Εκκλησία καθιέρωσε δικά της κριτήρια για τον Κανόνα της Π.Δ. ανεξάρτητα από το Ιουδαϊσμό. Ο Ιησούς και οι απόστολοι, που γνώριζαν και μεταχειρίζονταν ως θεόπνευστες, στο σύνολο τους σχεδόν, τις ιερές γραφές της Π. Διαθήκης, δεν άφησαν καμιά σχετική με την έκταση του Κανόνα ή τον περιορισμό του, μαρτυρία.
Ήδη στα τέλη του 1ου αιώνα συγγράμματα όπως τα Ευαγγέλια και οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είχαν ευρεία κυκλοφορίας και αποτελούσαν το κεντρικό σημείο αναφοράς της χριστιανικής πίστης. Ως τα τέλη του 2ου αιώνα είχε παγιωθεί ένα σύνολο ιερών γραφών οι οποίες κατείχαν αξιωματικό κύρος —το μεγαλύτερο μέρος εκείνων που θεωρούνται σήμερα δεκτά στον κανόνα της «Καινής Διαθήκης». Σταδιακά πλήθαιναν οι αναφορές σε αυτά τα συγγράμματα, τα οποία θεωρούνταν όλο και περισσότερο ως χριστιανικές Γραφές.
Η εμφάνιση του κανόνα σε μεγάλο βαθμό προήλθε από την προσπάθεια να διαχωριστούν οι γνήσιες από τις ψευδείς διδασκαλίες. Ήδη, κατά τον 2ο αιώνα, ο Ειρηναίος, ανέφερε ότι ομάδες Γνωστικών είχαν πλάσει και χρησιμοποιούσαν « ἀμύθητον πλῆθος ἀποκρύφων καὶ νόθων γραφῶν ». Ταυτόχρονα, πρωτο-ορθόδοξοι χριστιανοί συγγραφείς παρέθεταν από ένα πλήθος πηγών πέρα από βιβλία που περιλήφθηκαν στον Βιβλικό κανόνα, και τα οποία αργότερα χαρακτηρίστηκαν ως «νόθα» ή «απόκρυφα».
Όσον αφορά τον χειρισμό των «δευτεροκανονικών» βιβλίων της Π.Δ που δεν περιλαμβάνονταν στην Ιουδαϊκή Βίβλου, δεν υπήρξε ομοφωνία. Οι επίσημες εκκλησιαστικές αποφάσεις δεν έδωσαν τελικά λύση στο θέμα. Η σύνοδος της Λαοδικείας (365) δέχεται το στενό «Ιουδαϊκό» κανόνα ενώ αντίθετα η σύνοδος της Ιππώνος (393) και οι δύο της Καρθαγένης (397 και 418), που την επικυρώνουν, προτιμούν τον ευρύτερο. Έτσι, το θέμα του κανόνα της Π. Διαθήκης, στην αδιαίρετη εκκλησία δεν θα βρει τελικά τη λύση του.
Η διαμόρφωσή του
Οι κανόνες βέβαια για να οργανωθούν φαίνεται ότι έθεταν κάποια κριτήρια, όπως α) να είναι αποδεδειγμένα αποστολικά κείμενα, β) το περιεχόμενό των βιβλίων να μην αντιτίθεται στις αποστολικές διδαχές και γ) να χρησιμοποιούνται στην τακτική λατρεία από μεγάλο μέρος των κατά τόπους εκκλησιών.
Τρεις σύνοδοι ασχολήθηκαν με το ζήτημα του Κανόνα της Καινής Διαθήκης, της Λαοδίκειας, της Ρώμης και Γ΄ Καρθαγένης, ενώ η πρώτη γνωστή αναφορά του πλήρη κανόνα της Καινής Διαθήκης εμφανίζεται σε μια επιστολή του Αγίου Αθανασίου προς τις τοπικές εκκλησίες προς τα τέλη του 4ου αιώνα. Η καταγραφή και η συνεπής αναπαραγωγή των αποδεκτών χριστιανικών συγγραμμάτων δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ο πρώτος γνωστός μεγάλος κανόνας ήταν ο Μουρατόρειος κανόνας που συντάχθηκε κατά το τέλος του 2ου αιώνα και περιείχε όλα τα κανονικά και μη κανονικά βιβλία. Κανόνες που καταγράφονται από τον Ειρηναίο και τον Τερτυλλιανό, ενώ ο δεύτερος κάνει διάκριση μεταξύ κανονικών και νόθων (De pudicita 10). Ο Ευσέβιος Καισαρείας στο Βίο του Μεγάλου Κωνσταντίνου αναφέρει τον γενικώς αναγνωριζόμενο κανόνα της Καινής Διαθήκης.
Κανόνες κατά θρήσκευμα
Παρατίθενται στη συνέχεια οι βασικοί Κανόνες κατά θρήσκευμα.
Καινή Διαθήκη: Ο κοινός Χριστιανικός Κανόνας
Η Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία περιλαμβάνει μερικά πρόσθετα βιβλία στο δικό της κανόνα της Καινής Διαθήκης: τα Ιωβηλαία, το Βιβλίο του Ενώχ, τον Ποιμένα του Ερμά, την 1 Κλήμη, τις Πράξεις του Παύλου και κάποια ακόμη ιδιαίτερα Αιθιοπικά βιβλία. Υπάρχει αντιλογία ως προς το τι αποτελεί τον «κανόνα» σε αυτό το θρησκευτικό σώμα. Βλέπε εδώ και εδώ (στην αγγλική) για περισσότερες πληροφορίες (οι ιστοσελίδες αυτές αποτελούν Μουσουλμανικές πηγές αντι-ιεραποστολικού χαρακτήρα).
Υποσημειώσεις Πίνακα
1 Αυτό το βιβλίο δεν περιλαμβάνεται στην Προτεσταντική Παλαιά Διαθήκη. 2 Η Καθολική και η Ορθόδοξη έκδοση του βιβλίου της Εσθήρ περιλαμβάνει 103 επιπρόσθετα εδάφια τα οποία δεν βρίσκονται στο αντίστοιχο βιβλίο του Προτεσταντικού κανόνα. 3 Στις Καθολικές Βίβλους, το βιβλίο του Βαρούχ περιλαμβάνεται ένα επιπρόσθετο έκτο κεφάλαιο που ονομάζεται Επιστολή Ιερεμία. Το βιβλίο του Βαρούχ δεν περιλαμβάνεται στον Προτεσταντικό κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης. 4 Στις Καθολικές και τις Ορθόδοξες Βίβλους, το βιβλίο του Δανιήλ περιλαμβάνει τρία επιπρόσθετα τμήματα που δεν περιέχονται στις Προτεσταντικές Βίβλους. Η Προσευχή του Αζαρία και ο Ύμνος των Τριών Παίδων περιλαμβάνεται μεταξύ των εδαφίων Δανιήλ 3:23 και 24. Η Σωσάννα περιλαμβάνεται ως το 13ο κεφάλαιο του βιβλίου Δανιήλ. Ο Βήλ και ο Δράκων περιλαμβάνεται ως το 14ο κεφάλαιο του βιβλίου. Όλα αυτά δεν περιλαμβάνονται στην Προτεσταντική Παλαιά Διαθήκη. 5 Η Λατινική Βουλγάτα και η Καθολική Μετάφραση Ντουαί-Ρέιμς (Douay-Rheims) τοποθετούν το 1ο και 2ο Μακκαβαίων μετά από το βιβλίο του Μαλαχία αντί μετά από το βιβλίο της Εσθήρ. 6 Αυτό το βιβλίο δεν περιλαμβάνεται στην Προτεσταντική αλλά ούτε και στην Καθολική Παλαιά Διαθήκη. 8 Η Ανατολική Ορθόδοξη Βίβλος περιέχει ως ξεχωριστά τα βιβλία Βαρούχ και Επιστολή Ιερεμία. 10Αυτά τα βιβλία βρίσκονται μεταξύ των βιβλίων που οι Χριστιανικοί κανόνες θεωρούν ιστορικά ή βιβλία σοφίας. 11Ο θρησκευτικός ηγέτης Μαρτίνος Λούθηρος ήθελε να αφαιρέσει αυτά τα βιβλία από τον κανόνα, αλλά αυτό δεν συνέβη τελικά. Παρόλα αυτά, στις γερμανικές εκδόσεις της Βίβλου του Λούθηρου, αυτά τα βιβλία εμφανίζονται στο τέλος της Καινής Διαθήκης αντί στη σειρά που φαίνεται παραπάνω.
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Βίβλος
Περιοχή Λιουάλε
Η Περιοχή Λιουάλε (Αγγλικά: Liwale District, Σουαχίλι: Wilaya ya Liwale), είναι μία από τις 6 περιοχές στην Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region) της Τανζανίας. Στα Βόρεια συνορεύει με την Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region), στα Ανατολικά με την Περιοχή Κίλουα (Kilwa District), στα Νότια από την Περιοχή Ρουάνγκουα (Ruangwa District) και Δυτικά με την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region).
Προφορά
Η πλησιέστερη ορθογραφική αποτύπωση της ονομασίας Liwale στα Ελληνικά είναι Λι-ου-άλε όπου το ου είναι σύντομο, σαν να λέγαμε Λιβάλε (αλλά χωρίς το σύμφωνο «β»).
Στατιστικά στοιχεία
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας το 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Λιουάλε (Liwale District), ήταν 91.380 άτομα.
Εξεγέρσεις
Τον Απρίλιο του 2013, υπήρξαν εξεγέρσεις στη Λιουάλε (Liwale) αναφορικά με τα επίπεδα των τιμών για τα κάσιους. Η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα και ένα ελικόπτερο για να ελέγξει τις ταραχές. Κάηκαν είκοσι περίπου οικίες.
Τμήματα
Η Επαρχία Λιουάλε (Liwale District), διαιρείται διοικητικά σε 16 Τμήματα: • 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Λίντι Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ζεφ Κολ Ντόκα
Ο Ζεφ Κολ Ντόκα (αλβανικά: Zef Kol Ndoka, 1883–1924), επίσης γνωστός μεταξύ των Αλβανών ως Ζέφι ι Βογκέλ ("Μικρός Ζεφ"), ήταν Αλβανός μαχητής και διοικητής από την οικογένεια Σένγκτζι από τον σύγχρονο Φαν, στο Μιρντιτέ στη βόρεια Αλβανία.
Ζωή
Γεννημένος το 1883, κάπου γύρω από την Γκιάκοβα, μεγάλωσε πολεμώντας κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την Αλβανική Εθνική Αφύπνιση το 1912 και συνέχισε να αγωνίζεται για την απελευθέρωση του Κοσσυφοπεδίου ενάντια στις σερβομαυροβουνιακές δυνάμεις στη δεκαετία του 1920. Ο Ντόκα πολέμησε με τους Ίσα Μπολετίνι, Μπαϊράμ Τζούρρι, Χασάν Πρίστινα και άλλους που μαζί με αυτούς ήταν επικεφαλής της Αλβανικής εξέγερσης του 1912 που κατέλαβε το Ουσκούμπ (σύγχρονα Σκόπια). Ο Ντόκα μαζί με τους Μεχμέτ Σπέντι και Μπαϊράμ Ντακλάνι έθεσαν την αλβανική σημαία στα Σκόπια στις 12 Αυγούστου 1912. Μετά την αλβανική ανεξαρτησία του 1912 η ομάδα του άρχισε αμέσως να πολεμά με το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας μαζί με τον Μπαϊράμ Τζούρρι προκειμένου να ενώσει το Κοσσυφοπέδιο με την Αλβανία. Ο Ζέφι πέθανε το 1924, πολεμώντας τις γιουγκοσλαβικές δυνάμεις.