cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άστεγοι ερωτευμένοι
Πληροφορίες παραγωγής
Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν "Merry-Go-Round" και τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1942 και ολοκληρώθηκαν τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ο Τζόελ ΜακΚρέι που ανέλαβε το ρόλο του Τζο πίστευε ότι ο Κάρι Γκραντ θα ήταν καταλληλότερος για εκείνον. Ο ΜακΚρέι ανέλαβε το ρόλο ενώ ο Γκραντ πρωταγωνίστησε στην επανεκτέλεση της της ταινίας "Περπάτα...μην τρέχεις (Walk Don't Run, 1966), αλλά στο ρόλο του Τσαρλς Κόμπερν. Η Τζιν Άρθουρ είχε προβλήματα με τον Χάρι Κον, που ήταν διευθυντής της Columbia, εφόσον ανήκε στο δυναμικό της εταιρίας και απέρριπτε όλους τους ρόλους που της είχαν αναθέσει. Προκειμένου να αναθερμάνει τις σχέσεις της με την εταιρία εκείνη κι ο σύζυγός της Φρανκ Ρος απευθύνθηκαν στον καλό φίλο τους Γκάρσον Κέινιν . Ο Κέινιν έγραψε ένα μικρό διήγημα και το έδωσε στην Άρθουρ να το πάει στην Columbia. Ο Κον ενθουσιάστηκε με την υπόθεση κι ανέθεσε στον Τζορτζ Στίβενς τη σκηνοθεσία καθώς και στην Τζιν Άρθουρ τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Βραβεία
Η Τζιν Άρθουρ τιμήθηκε με την ερμηνεία της στην ταινία με τη μοναδική της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, το οποίο έχασε από την Τζένιφερ Τζόουνς.
Η ταινία έλαβε 6 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και Καλύτερης Ταινίας και Όσκαρ Σκηνοθεσίας (τα οποία κέρδισε η ταινία του Μάικλ Κερτίζ "Καζαμπλάνκα"). Μοναδικό βραβείο που κέρδισε η ταινία ήταν το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την σπαρταριστή ερμηνεία του Τσαρλς Κόμπερν.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1943 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς
Σημαία της Σερβίας
right|thumb|250px|Κρατική Σημαία της Σερβίας, Λόγος: 2:3 right|thumb|250px| Εθνική σημαία της Σερβίας Η σημαία της Σερβίας είναι τρίχρωμη και έχει την καταγωγή της από την σημαία του Βασιλιά Στέφανου Βλάντισλαβ η οποία ήταν κόκκινη και μπλε και από την σημαία του Τσάρου Στέφανου Ντουσάν η οποία ήταν λευκή και στο κέντρο της έφερε τον αετό της Ζουπανικής Νεμανικής Δυναστείας σε χρώμα κόκκινο. Αποτελείται από τρεις ίσους οριζόντιους τομείς, κόκκινους στην κορυφή, μπλε στη μέση και λευκούς στο κατώτατο σημείο. Η σημαία έχει στο κέντρο της το μικρό Εθνόσημο της Σερβίας και είναι ένα από τα Εθνικά σύμβολα της Σερβίας.
Μια παρόμοια σημαία χρησιμοποιήθηκε επίσης στα 1882, όταν πιστοποιήθηκε η Σερβία ως ένα βασίλειο, και εγκαταλείφθηκε το 1918, όταν ενώθηκαν τα βασίλεια Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Το 1945, η Σερβία έγινε δημοκρατία στα πλαίσια της σοσιαλιστικής ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και ένα κομμουνιστικό αστέρι προστέθηκε στη μέση, που αφαιρέθηκε το 1991. Η τρέχουσα μορφή της σημαίας καθιερώθηκε επίσημα στις 17 Αυγούστου 2004 με μορφή επίσημης διαταγής που εκδόθηκε από το Κοινοβούλιο. Από την υιοθέτηση του νέου Συντάγματος της Σερβίας στις 8 Νοεμβρίου 2006, η χρήση της σημαίας έγινε σύμφωνα προς το Σύνταγμα και επίσημη (μαζί με το εθνόσημο και τον ύμνο), Τόσο η κρατική όσο και η εθνική (πολιτική) σημαία εξισώθηκαν (η έκδοση χωρίς το εθνόσημο χρησιμοποιήθηκε ως εθνική σημαία στο μεταξύ).
Άλλες επίσημες σημαίες
left|thumb|150px|Σημαία του Προέδρου της Σερβίας. left|thumb|130px|Σημαία του Προέδρου της Βουλής της Σερβίας.
Μεσαιωνικές σημαίες
right|thumb|[[Αρχείο:FIAV reconstructed.svg|23px Αναδημιουργία της σερβικής σημαίας κατά την περιγραφή του 1281]]
Η αρχαιότερη γνωστή περιγραφή της σερβικής σημαίας είναι αυτή του 1281, κατά την περιγραφή του θησαυρού του Στέφανου Βλαντισλάβ, η οποία έλεγε vexillum unum de zendato rubeo et blavo - σημαία κόκκινου και γαλάζιου υφάσματος.
right|thumb|Σημαία της Σερβικής Αυτοκρατορίας Το αρχαιότερο γνωστό σχέδιο με τη σημαία της Σερβίας χρονολογείται από έναν χάρτη του 1339 του Angelino Dulcert. Ο χάρτης απεικονίζει πολλές σημαίες και η Σερβία αναφέρεται ως Seruja. Η σημαία είναι ένας κόκκινος δικέφαλος αετός σε κίτρινο ή λευκό φόντο.
Σύγχρονες σημαίες
Στη διάρκεια της πρώτης εξέγερσης της Σερβίας, η σπουδαιότερη σημαία ήταν μια λευκή- ερυθρή- μπλε, με τρεις σταυρούς. Υπήρχαν επίσης και σημαίες με άλλα χρώματα.
Το 1835 με το Σύνταγμα εκείνης της χρονιάς η σημαία απέκτησε τρεις οριζόντιες λωρίδες διά νόμου, χρώματος κόκκινου, λευκού και μπλε. Η σημαία αυτή παρομοιάστηκε με τη σημαία της Γαλλικής Επανάστασης. Ως προς τα χρώματα είναι αντεστραμμένα τα χρώματα της ρωσικής σημαίας.
1882-1918
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση της σημαίας απαγορευόταν. Έπειτα από τον πόλεμο, δημιουργήθηκε η Γιουγκοσλαβία. Η τότε Σερβία δεν είχε δική της σημαία.
1945-1991
Σημαία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας στη Γιουγκοσλαβία, 1945-1991.|right|thumb
Όταν τέλειωσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Κομμουνιστικός Σύνδεσμος της Γιουγκοσλαβίας ανέλαβε την εξουσία και τη διαίρεσε σε έξι δημοκρατίες, μία εκ των οποίων ήταν η Σερβία. Στο μέσο της νέας σημαίας προστέθηκε ο ερυθρός αστέρας και η ίδια σημαία χρησιμοποιήθηκε τότε και στο Μαυροβούνιο.
1991-2004
Σημαία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας και της Σερβίας και Μαυροβούνιου, 1991-2004.|right|thumb
Έπειτα από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το κόκκινο αστέρι αφαιρέθηκε από τη σημαία και οι επίσημες διαστάσεις ήταν 2:1.
Κέιμπριτζ
thumb|250px|right|Το κέντρο της πόλης thumb|250px|right|Πρόσωψη του κολεγίου King's thumb|250px|right|Η στρογγυλή εκκλησία στο κέντρο του Κέιμπριτζ.
Η πόλη του Κέιμπριτζ (αγγλικά: Cambridge,, παλιά ελληνική ονομασία: Κανταβριγία ) είναι παλιά αγγλική πανεπιστημιούπολη και διοικητικό κέντρο της επαρχίας του Κέιμπριτζσαϊρ (Cambridgeshire). Βρίσκεται περίπου 50 μίλια (80 χλμ) βόρεια του Λονδίνου και περιβάλλεται από πολλά μικρότερα χωριά και μικρές πόλεις. Βρίσκεται επίσης στην καρδιά του κέντρου υψηλής τεχνολογίας που είναι γνωστό ως Σίλικον Φεν (Silicon Fen) και αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα τμήματα του τόξου Οξφόρδης-Κέιμπριτζ.
Το Κέιμπριτζ είναι γνωστό κυρίως λόγω του Πανεπιστημίου του, το οποίο περιλαμβάνει το γνωστό εργαστήριο Κάβεντις (Cavendish), το παρεκκλήσιο του κολεγίου King's, και τη βιβλιοθήκη Cambridge University Library. Στον ορίζοντα του Κέιμπριτζ δεσπόζουν τα δυο τελευταία, όπως και η καμινάδα του νοσοκομείου του Άντενμπρουκ (Addenbrooke) στο νότιο άκρο της πόλης, καθώς και ο πύργος του παρεκκλήσιου του κολεγίου St John's στα βόρεια.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός ήταν 108.863 (μεταξύ των οποίων 22.153 φοιτητές). Τα 31 κολέγια της πόλης λειτουργούν αυτόνομα και αναλαμβάνουν την εστίαση καθώς και την μαθητική παρακολούθηση των φοιτητών, ενώ το Πανεπιστήμιο αναλαμβάνει το διδακτικό μέρος των σπουδών.
Προϊστορία και Ρωμαϊκή εποχή
Οικισμοί υπήρχαν γύρω από την περιοχή του Κέιμπριτζ πριν από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η πρώτη σαφής ένδειξη κατοίκησης είναι τα ερείπια μιας αγροικίας 3.500 ετών που ανακαλύφθηκε στον χώρο του κολεγίου Φιτζγουίλλιαμ (Fitzwilliam). Υπάρχουν περαιτέρω αρχαιολογικές ενδείξεις πως, κατά την Εποχή του Σιδήρου, μια φυλή από το Βέλγιο εγκαταστάθηκε στο λόφο Καστλ Χιλ (Castle Hill), κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. Τέλος, έχουν ανακαλυφθεί ενδείξεις εκτεταμένης ρωμαϊκής αποικίας, όπως πολυάριθμες αγροικίες καθώς και ένα χωριό στην περιοχή του Κέιμπριτζ Νιούναμ (Newnham).
Μεσαίωνας
thumb| Το κολέγιο [[Peterhouse ήταν το πρώτο που χτίστηκε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.]]
Οι Σάξωνες, αφότου κατέλαβαν από τους Ρωμαίους τη περιοχή γύρω από το Καστλ Χιλ, το μετονόμασαν σε Grantabrycge - «Γέφυρα του ποταμού Γκράντα». Με την πάροδο του χρόνου ο ποταμός Γκράντα (Granta) θα αλλάξει όνομα για να γίνει Καμ (Cam), ενώ το όνομα της πόλης θα εξελιχθεί σε Κέιμπριτζ. Στα Αγγλο-Σαξωνικά χρόνια, το Κέιμπριτζ επωφελήθηκε από τη τοποθεσία του στις εμπορικές συναλλαγές στα Φένλαντς, όπου τα οδικά ταξίδια ήταν δύσκολα,και έτσι προωθήθηκε το ναυτικό εμπόριο μέσω των ποταμών. Τον 7ο αιώνα η πόλη είχε παρακμάσει, και περιγράφεται από τον Βέδα ως «κατεστραμμένη μικρή πόλη" όπου έχει ταφεί η Αγία Etheldreda.
Η άφιξη των Βίκινγκς στο Κέιμπριτζ καταγράφηκε από το Αγγλοσαξωνικό χρονικό το 875 μ.Χ, και η εφαρμογή των νόμων της Danelaw επιβλήθηκε από το 878 μ.Χ. Οι έντονες εμπορικές συναλλαγές των Βίκινγκς είχαν ως αποτέλεσμα την ταχεία ανάπτυξη της πόλης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το κέντρο της πόλης μεταφέρθηκε από το Καστλ Χιλ, στην αριστερή όχθη του ποταμού, στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Quayside στη δεξιά όχθη. Μετά την περίοδο των Βίκινγκς, οι Σάξωνες επέστρεψαν στην εξουσία, και άρχισαν την οικοδόμηση εκκλησιών, αποβαθρών, εμπορικών οίκων, και έκοβαν νομίσματα με το όνομα της πόλης συντομογραφημένο ως "Γκραντ" (Grant).
Το 1068, δύο χρόνια μετά την κατάκτηση της Αγγλίας, ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής έχτισε ένα κάστρο στο Καστλ Χιλ, βάζοντας το Κέιμπριτζ κάτω από τον έλεγχο του βασιλιά και των αναπληρωτών του. Η γνωστή Στρογγυλή Εκκλησία που δεσπόζει στο κέντρο της πόλης χρονολογείται από την περίοδο αυτή.
Το 1382 αποφασίζεται η «μείωση των ελευθεριών που η κοινότητα είχε απολαύσει", λόγω της συμμετοχής του Κέιμπριτζ στην εξέγερση των χωρικών του 1381. Η απόφαση προέβλεπε να μεταφερθεί από την πόλη στο Πανεπιστήμιο, η εποπτεία της αρτοποιίας και της ζυθοποιίας, του μετρήματος και του ζυγίσματος, καθώς και η ρύθμιση της αγοράς αγαθών της πόλης.
Ένα από τα πιο γνωστά κτίρια στο Κέιμπριτζ, το Παρεκκλήσι του κολεγίου King's, ξεκίνησε να χτίζεται το 1446 υπό τον βασιλιά Ερρίκο ΣΤ΄. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1515, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Η΄.
Νεότερη εποχή
Το Κέιμπριτζ έπαιξε σημαντικό ρόλο στα πρώτα χρόνια του Αγγλικού εμφυλίου πολέμου (1642–1651), καθώς ήταν η έδρα του Συνδέσμου Ανατολικών Νομών (Eastern Association of counties), οργάνωσης που διαχειριζόταν ένα μέρος του στρατού της Περιφέρειας Ανατολικής Αγγλίας (East Anglia) και η οποία στήριξε τη στρατιωτική προσπάθεια των Κοινοβουλευτικών εναντίον των Βασιλοφρόνων, πριν τον σχηματισμό του New Model Army (Νέας Πρότυπης Στρατιάς). Το 1643 το Κοινοβούλιο έδωσε τον έλεγχο της πόλης στον Όλιβερ Κρόμγουελ, ο οποίος είχε σπουδάσει (χωρίς να αποφοιτήσει) στο κολέγιο Sidney Sussex του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Για να ενισχυθούν οι αμυντικές ικανότητες της πόλης, το κάστρο οχυρώθηκε με επιπλέον φρουρά και ορισμένες γέφυρες καταστράφηκαν. Παρόλο που οι βασιλικές δυνάμεις έφτασαν σε απόσταση 2 χλμ από την πόλη το 1644, οι άμυνες αυτές δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ και η φρουρά εγκατέλειψε το κάστρο το έτος που ακολούθησε.
Τον 19ο αιώνα, όπως και πολλές άλλες αγγλικές πόλεις, το Κέιμπριτζ επεκτάθηκε γρήγορα. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής και στη βελτίωση της αγροτικής παραγωγής που οδήγησε σε αύξηση του εμπορίου στις αγορές της πόλης.
Οι Πράξεις Περίφραξης (Enclosure Acts) του 1801 και 1807 επέτρεψαν την επέκταση της πόλης στους γύρω αγρούς και τελικά το 1935 τα όρια της πόλης είχαν επεκταθεί ως το Τσέστερτον (Chesterton), Τσέρυ Χίντον (Cherry Hinton), Φεν Ντίτον (Fen Ditton), Τράμπικτον (Trumpington) και Γκράντσεστερ (Grantchester).
Ο σιδηρόδρομος έφτασε στο Κέιμπριτζ το 1845 με τη δημιουργία της γραμμής Λονδίνο-Νόργουιτς, ύστερα από μεγάλη αντίσταση του Πανεπιστημίου. Ύστερα από πιέσεις του τελευταίου, ο σταθμός τοποθετήθηκε έξω από το κέντρο της πόλης, έτσι ώστε να περιοριστούν τα ταξίδια των προπτυχιακών φοιτητών. Η σύνδεση με τρένο προς το Λονδίνο έφερε βαρύτερες βιομηχανίες στην πόλη, όπως η παραγωγή τούβλων, τσιμέντου και βύνης, και συνέβαλε στην περαιτέρω ανάπτυξη του Κέιμπριτζ.
20ος αιώνας
Από τη δεκαετία του 1930 ως τη δεκαετία του 1980 η πόλη επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο, κυριώς προς τον Βορρά.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το Κέιμπριτζ ήταν σημαντικό για την υπεράσπιση της αγγλικής ανατολικής ακτής. Στην πόλη εγκαταστάθηκε στρατιωτικό κέντρο, με στόχο την κατάρτιση της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας (R.A.F.). Επίσης, την ίδια περίοδο το Κέιμπριτζ έγινε η περιφερειακή στρατιωτική έδρα του Norfolk, Suffolk, Essex, Cambridgeshire, Huntingdonshire, Hertfordshire και Bedfordshire. Η ίδια η πόλη γλίτωσε, σχετικά, από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς, οι οποίοι στόχευσαν κυρίως τον σιδηρόδρομο. 29 άνθρωποι σκοτώθηκαν, χωρίς ωστόσο να έχουν χτυπηθεί ιστορικά κτίρια. Το 1944, μια μυστική συνάντηση των στρατιωτικών ηγετών που πραγματοποιήθηκε μέσα στο Trinity College έθεσε τα θεμέλια για τη συμμαχική εισβολή της Ευρώπης. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Κέιμπριτζ χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο εκκένωσης για πάνω από 7.000 άτομα από το Λονδίνο, καθώς και για τμήματα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Το Κέιμπριτζ αναγορεύτηκε επίσημα πόλη το 1951, σε αναγνώριση της ιστορίας του, της διοικητικής σημασίας και της οικονομικής επιτυχίας του. Αξίζει να σημειωθεί πως το Κέιμπριτζ δεν έχει καθεδρικό ναό, πράγμα που στην Αγγλία είναι, παραδοσιακά, προϋπόθεση για τη μετονομασία σε πόλη, αντί αυτού όμως, η πόλη υπάγεται στην Εκκλησία του Έλυ.
Σέρρες
μικρογραφία|Εσωτερικό Δημοτικής Πινακοθήκης Σερρών " Κωνσταντίνος Ξενάκης" μικρογραφία|Η κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων μικρογραφία|3ο Γυμνάσιο Σερρών Οι Σέρρες (αρχαία ελληνικά: Σίρις ή Σίρρα, μεσαιωνικά ελλ.: Σέρραι) είναι η πρωτεύουσα της Π.Ε Σερρών. Ανήκουν στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αποτελώντας την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της, και την δεύτερη μεγαλύτερη στη Μακεδονία με 59.260 κατοίκους στην απογραφή του 2021. Επιπλέον είναι η έδρα του δήμου Σερρών, καθώς και της Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης.
Απέχουν 83 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη και 581 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Η απόσταση δε των Σερρών από το αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης είναι 107 χιλιόμετρα.
Όνομα
Οι Σέρρες αναφέρονται πάντα στον πληθυντικό. Όταν αναφέρονται στην αιτιατική, αρκετοί από τους ντόπιους χρησιμοποιούν τον τύπο: «τας Σέρρας» (της Καθαρεύουσας), αντίθετα με τη χρήση στη Δημοτική (τις Σέρρες). Παράδειγμα χρήσης: «Είμαι από τας Σέρρας». Υποστηρίζεται επίσης και η άποψη πως το όνομα της πόλης δεν είναι «οι Σέρρες» αλλά «τα Σέρρας».
Στα τουρκικά η πόλη ονομάζεται Σέρεζ (Serez) ή Σιρόζ (Siroz) ενώ στις σλαβικές γλώσσες (βουλγαρικά - σερβικά - σλαβομακεδονικά) αναφέρεται ως Σιάρ (Сяр) ή Σερ (Сер).
Αρχαία εποχή
Έχει εκφραστεί η εικασία ότι, κατά την ελληνιστική εποχή, οι Σερραίοι ίδρυσαν τη Σερραίπολιν στη νότια Μικρά Ασία και τη Σέρρη στις όχθες του Ευφράτη, στη Συρία.
Ρωμαϊκή εποχή
Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η Σίρρα ακολούθησε τη μοίρα των υπόλοιπων πόλεων της ρωμαϊκής επαρχίας Μακεδονίας. Έτσι, κατά τη λεγόμενη δημοκρατική περίοδο, γνώρισε παρακμή, ως συνέπεια των βαρβαρικών επιδρομών και αναταραχών, καθώς και της κατάχρησης εξουσίας από τους Ρωμαίους διοικητές της επαρχίας. Αντίθετα, κατά την αυτοκρατορική περίοδο και ως τις αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα, χάρη στη ρωμαϊκή ειρήνη (pax Romana), γνώρισε ιδιαίτερη ακμή (οικονομική, κοινωνική, δημογραφική, πολιτιστική κλπ). Στη συνέχεια, κατά τη μεγάλη κρίση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (235-284 μ.Χ.), η πόλη παρακμάζει και μόνο στα χρόνια του Διοκλητιανού, με τις διοικητικές του μεταρρυθμίσεις (σύστημα Τετραρχίας), κατάφερε πάλι να ορθοποδήσει.
Η Σίρρα ήταν αξιόλογη πόλη της Μακεδονίας, η οποία είχε το καθεστώς της civitas stipendiaria, δηλαδή της «υπήκοης» και (βαριά) φορολογούμενης πόλης. Υπήρξε έδρα «ομοσπονδίας» πέντε πόλεων ("Πεντάπολις"), όπως μαρτυρεί επιγραφή (ψήφισμα) της Γαζώρου (του 158 μ.Χ.), και συμμετείχε ενεργά στην επαρχιακή οργάνωση του «Κοινού των Μακεδόνων», όπου μάλιστα είχε αναδείξει και δικούς της ανώτατους άρχοντες («μακεδονιάρχες»). Στο πλαίσιο της πολιτογραφικής πολιτικής των Ρωμαίων και των «πελατειακών» τους σχέσεων, είχε χορηγηθεί ατομικά σε αρκετούς κατοίκους της, κυρίως μέλη της τοπικής αριστοκρατίας, το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη (civitas Romana), πριν ακόμη από τη μαζική χορήγησή του επί αυτοκράτορα Καρακάλλα (212 μ.Χ.), και ορισμένοι από αυτούς είχαν προωθηθεί στη συνέχεια σε ανώτερα επαρχιακά αξιώματα. Από επιγραφικές μαρτυρίες πληροφορούμαστε ότι η Σίρρα είχε τη γνωστή αστική δομή των ελληνικών πόλεων με την αγορά της, το βουλευτήριο, το θέατρο, τους ναούς της και το γυμνάσιο, το οποίο θα βρισκόταν έξω από την πόλη, πιθανώς στην κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων, όπου και οι σημερινές αθλητικές εγκαταστάσεις.
Χάρη στη ρωμαϊκή αστική πολιτική, που είχε ευνοήσει την τοπική αυτοδιοίκηση, η Σίρρα λειτουργούσε ως «αυτοδιοικούμενη πόλη» με βάση τους γνωστούς (παραδοσιακούς) ελληνικούς θεσμούς, που ήταν η Βουλή, η Εκκλησία του δήμου και οι άρχοντες (πολιτάρχες, αγορανόμοι, γυμνασίαρχοι, αγωνοθέτες, επιμελητές μνημείων, αρχιερείς κ.ά.). Κι αυτό, γιατί ο θεσμός της «πόλης» γενικά διευκόλυνε, όπως είναι γνωστό, τη διοίκηση της αυτοκρατορίας (ιδιαίτερα στους τομείς της στρατολόγησης και της είσπραξης των φόρων). Η κεντρική βέβαια ρωμαϊκή εξουσία φρόντιζε πάντα να έχει εξασφαλισμένο τον έλεγχο των πόλεων προωθώντας στα τοπικά αξιώματα μέλη της τοπικής αριστοκρατίας αφοσιωμένα στο ρωμαϊκό καθεστώς που είχαν επιπλέον λάβει και το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη.
Όσον αφορά την εθνοδημογραφική δομή του πληθυσμού της, με βάση τα ανθρωπονύμια αναγνωρίζονται ορισμένα πληθυσμιακά υποστρώματα των προϊστορικών και αρχαϊκών χρόνων (φρυγικά και θρακικά) αλλά τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού της αποτελούσε το ελληνικό στοιχείο. Σχετικά πάλι με την κοινωνική διαστρωμάτωση της πόλης, κύριο χαρακτηριστικό της ήταν, όπως και σε άλλες ελληνικές πόλεις, η διάκριση των πολιτών σε ανώτερα και κατώτερα κοινωνικά στρώματα, δηλαδή σε πλούσιους (honestiores) και φτωχούς (humiliores, αντίστοιχους με τη λεγόμενη plebs rustica της αγροτικής κοινωνίας). Δεν υπάρχουν μαρτυρίες σχετικά με την καθημερινή ζωή και τις μεταξύ τους σχέσεις των κατοίκων της Σίρρας. Φαίνεται όμως ότι η Ρωμαιοκρατία είχε οξύνει ακόμη περισσότερο τις κοινωνικές αντιθέσεις, τις προσωπικές έριδες και διαμάχες και γενικότερα τα ανθρώπινα μίση και πάθη.
Ως «πόλις» η Σίρρα διέθετε τη δική της επικράτεια («χώρα»), που η οργάνωσή της βασιζόταν στις «κώμες», δηλαδή στην κοινοτική διοίκηση με επικεφαλής τους «κωμάρχες». Μέσα στα όρια της σιρραϊκής «χώρας», η οποία εκτεινόταν περίπου στο έδαφος της πρώην επαρχίας Σερρών, έχουν εντοπιστεί ίχνη από αρκετές αρχαίες κώμες (πεδινές, ημιορεινές και ορεινές) και κάστρα (υστερορωμαϊκών χρόνων) σε διάφορες τοποθεσίες κοντά στα σημερινά χωριά Λευκώνας, Ορεινή, Άνω Βροντού, Νέο Σούλι, Άγιο Πνεύμα, Χρυσό, Δαφνούδι, Παραλίμνιο, Ψυχικό κ.ά. Η κοντινότερη αρχαία κώμη της Σίρρας είναι αυτή που ίχνη της έχουν επισημανθεί στο λόφο «Μπεσίκ-τεπέ» (=λόφος του λίκνου), που υψώνεται πλάι στον χείμαρρο της Αγίας Βαρβάρας («Τσάι»), στο δυτικό άκρο της συνοικίας Άνω Καμενίκια, εκεί όπου βρισκόταν στα βυζαντινά χρόνια η «Μονή του Αγίου Νικολάου Καμενικαίας». Αξιοσημείωτο είναι το συμπέρασμα που έχει προκύψει από την έρευνα της ιστορικής γεωγραφίας, ότι δηλαδή πολλοί αρχαίοι και ρωμαϊκοί οικισμοί παρουσιάζουν εντυπωσιακά μακραίωνη διάρκεια ζωής επιβιώνοντας ως τα βυζαντινά και τα νεότερα ακόμη χρόνια είτε ακριβώς στην ίδια είτε σε κάποια κοντινή θέση. Τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το χωριό Άγιο Πνεύμα, με συνεχή ζωή από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια ως τα σημερινά.
Στην επικράτεια της Σίρρας ανακαλύφθηκαν ίχνη από λατομεία μαρμάρου και μεταλλεία (μεταλλουργείο) σιδήρου (αυτοκρατορικών χρόνων) κοντά στα χωριά Άγιο Πνεύμα και Ορεινή, τα οποία μαρτυρούν συστηματική εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής. Οι κάτοικοι μάλιστα της περιοχής αυτής (όπως π.χ. της Βροντούς που υπάρχουν σχετικές μαρτυρίες) συνέχισαν την εκμετάλλευση του ορυκτού σιδήρου τόσο στα βυζαντινά όσο και στα νεότερα (κατά την οθωμανική κυριαρχία) χρόνια συνεχίζοντας μια μακραίωνη τοπική επαγγελματική παράδοση. Βέβαια η οικονομία της δεν έπαψε σε όλη την αρχαιότητα να έχει αγροτικό κυρίως χαρακτήρα και να στηρίζεται στη γεωργία και την κτηνοτροφία, που την ανάπτυξή τους ευνοούσε ιδιαίτερα η μορφολογία του εδάφους της με τις απέραντες καλλιεργήσιμες εκτάσεις και τα πλούσια βοσκοτόπια της.
Τέλος, όσον αφορά τις λατρείες των κατοίκων της, από τις επιγραφές και τα θεοφόρα ονόματα μαρτυρούνται διάφορες τοπικές και θρακικές λατρείες, όπως του «Θράκα ιππέα» (ή «Ήρωα»), ορισμένες ρωμαϊκές (Ρώμης και αυτοκρατόρων), και πολλές πανελλήνιες λατρείες, όπως του Διόνυσου, του Δία, των Διοσκούρων, της Άρτεμης, του Ασκληπιού, του Ερμή, του Ποσειδώνα, της Ίσιδας και του Απόλλωνα, ο οποίος είχε πιθανώς ταυτιστεί με τον παιονικό θεό Ήλιο.
Στην πόλη των Σερρών (και στη γύρω περιοχή παλιότερα, δηλαδή ως τις αρχές της δεκαετίας του '60), έχουν βρεθεί 55 ελληνικές επιγραφές ρωμαϊκών (αυτοκρατορικών) χρόνων (1ου - 3ου μ.Χ. αιώνα). Από αυτές οι οκτώ (8) είναι αναθηματικές και τιμητικές και όλες οι υπόλοιπες επιτύμβιες.
Σερβοκρατία
Το 1345 στις Σέρρες (Σιερ στα σερβικά) ο Σέρβος Στέφανος Δουσάν ανακήρυξε τον εαυτό του "Τσάρο" ("Καίσαρα"). Περί τα Χριστούγεννα του 1345 ο Στέφανος Δουσάν σε συμβούλιο στις Σέρρες, που τις είχε καταλάβει στις 25 Σεπτεμβρίου 1345, αυτοανακηρύχθηκε "Τσάρος των Σέρβων και των Ρωμαίων" (Ρωμαίοι είναι ισοδύναμο με Έλληνες στις Σερβικές πηγές). Η πόλη επέστρεψε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως τις 19 Σεπτεμβρίου 1383, οπότε ο διοικητής της Ιωάννης Μελάς, μετά από πολύμηνη πολιορκία, την παρέδωσε στους Οθωμανούς.
Τουρκοκρατία
thumb|Το κτήριο της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών thumb|left|Σώμα Σερραίων Μακεδονομάχων υπό τoν Δούκα Γαϊτατζή Από το 1383 έως το 1913 η πόλη ήταν κάτω από την εξουσία των Οθωμανών. Το 1530 η πόλη είχε 343 χριστιανικά και 387 μουσουλμανικά νοικοκυριά.
thumb|upright|Άγαλμα του [[Εμμανουήλ Παππάς|Εμμανουήλ Παππά.]] Σερραίος ήταν ο Φίλιππος Πέτροβιτς, ο νεαρότερος οπαδός του Ρήγα Φεραίου, που συνελήφθη το 1798 στη Βιέννη.
Ο Νικόλαος Κασομούλης μετέφερε στις Σέρρες το μήνυμα ότι στις 25 Μαρτίου του 1821 θα εκδηλωθεί σε όλη την Ελλάδα επανάσταση κατά των Τούρκων και ότι θα πρέπει να είναι έτοιμοι αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση. Επίσης, ο Εμμανουήλ Παπάς έφυγε από την Κωνσταντινούπολη για το Άγιο Όρος και από εκεί ειδοποίησε το κέντρο των Σερρών και τους παρακίνησε να ξεσηκωθούν. Όμως οι Σερραίοι δεν ανταποκρίθηκαν και δεν επαναστάτησαν.
Οι Σερραίοι δίστασαν και δεν ξεσηκώθηκαν κατά την Επανάσταση. Ο θάνατος του Πατριάρχου Γρηγορίου δείλιασε τον Μητροπολίτη και όλους τους Έλληνες επισήμους των Σερρών. Οι χωρικοί των Σερρών προδιατεθειμένοι έβλεπαν την αδράνεια του κέντρου και σιωπούσαν. Την εποχή εκείνη οι Σέρρες είχαν πληθυσμό 25.000-30.000 κατοίκων, από τους οποίους οι 12.000-15.000 ήταν Τούρκοι καλά εξοπλισμένοι από το Μπέη των Σερρών, ο οποίος διατηρούσε ισχυρό και καλά εξοπλισμένο στρατό, αποτελούμενο από Τουρκοαλβανούς. Καθώς οι Σερραίοι δεν συμμετείχαν στην Επανάσταση η πόλη δεν υπέστη αντίποινα και οι Οθωμανοί δεν προχώρησαν σε καταστροφές όπως έκαναν στις επαναστατημένες περιοχές. Ήταν η ημέρα εορτής του Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου, ο οποίος θεωρήθηκε ο σωτήρας της πόλης. Το 1835 οι Σερραίοι έχτισαν προς τιμή του τον ομώνυμο ναό στη συνοικία των Άνω Καμενικίων.
Στην Επανάσταση του 1821 πολέμησαν οι εγκατεστημένοι στην Αίγυπτο Ζαχαρίας Αθανασίου, Πολυχρόνης Αδάμ, και Δημήτριος Αδάμης. Από τις Σέρρες ήταν ο πυροβολητής Κωνσταντίνος Μπαλτάς, ο πρώτος νεκρός στην πολιορκία του Μεσολογγίου.
Μακεδονικός Αγώνας
Από το 1894 έως το 1901 διετέλεσε καθηγητής του Γυμνασίου Σερρών και ιεροκήρυκας της πόλης ο Γρηγόριος Ωρολογάς, ο μετέπειτα άγιος και εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Κυδωνιών Μικράς Ασίας όπου και μαρτύρησε. Διακόνησε μάλιστα και ως επίσημος εκπρόσωπος της Μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών
Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, οι Σερραίοι αγωνίστηκαν κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων και των Οθωμανών τοπικών αρχόντων με κυριότερους οπλαρχηγούς, τους Δούκα Γαϊτατζή (καπετάν Ζέρβα), Ιωάννη Δεμερτζή και Θεόδωρο Μπουλασίκη. Σημαντικοί Μακεδονομάχοι της πόλης των Σερρών ήταν ο Στέφανος Αναστασίου, ο Αναστάσιος Χρυσάφης και ο Νάκης Κούλας. Επίσης, στον οργανωτικό τομέα πρωτοστάτησαν ο Θωμάς Αβραμιάδης, ο Οδυσσέας Αργυριάδης, ο Θεόδωρος Ιωαννίδης, ο Δημοσθένης Μέλφος, ο Ιωάννης Παπάζογλου, ο Μιλτιάδης Σκόρδας και ο μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου Θεοδώρητος. Ο Καπετάν Μητρούσης (1882-1907),το πρώτο αστέρι του Μακεδονικού αγώνα στην περιοχή των Σερρών είναι ο Μητρούσης Γκογκολάκης από το χωριό Χομόνδρος (σημερινό Μητρούση).
Α΄ Βουλγαρική Κατοχή 1912-1913
Το 1912, η πόλη καταλήφθηκε από τους Βούλγαρους και γνώρισε επώδυνη κατοχή. Στις 28 Ιουνίου 1913 η πόλη πυρπολήθηκε άγρια από τους Βουλγάρους, καθώς αυτοί οπισθοχωρούσαν προβλέποντας την ήττα τους από τον Ελληνικό Στρατό που προήλαυνε. Στις 29 Ιουνίου του 1913 η πόλη απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό.
Εγκατάσταση προσφύγων 1913-1914
Έλληνες της βόρειας Μακεδονίας, από πόλεις όπως η Στρώμνιτσα, το Μελένικο και το Πετρίτσι, μετακινήθηκαν προς τις ελληνικές περιοχές ύστερα από εντολή του ελληνικού στρατού, τον Αύγουστο του 1913. Το έτος 1914, μετά τις πρώτες συστηματικές διώξεις των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Θράκης, πολλοί πρόσφυγες κατέφυγαν στη Μακεδονία. Τον Ιούνιο του 1915 κατέφθασαν στη Μακεδονία πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία (που ανήκει σήμερα στη Βουλγαρία), την Ανατολική Θράκη, τη Μικρά Ασία, τον Καύκασο.
Β΄ Βουλγαρική Κατοχή 1916-1918
Στις 4/17 Αυγούστου 1916 μονάδες της 7ης Βουλγαρικής Μεραρχίας κατέλαβαν τις Σέρρες όπως και άλλες πόλεις της Ανατολικής Μακεδονίας. Η εισβολή αυτή είχε ως αποτέλεσμα να πεθάνουν 3.000 περίπου άτομα λόγω των κακουχιών, της πείνας και γενικά της κακομεταχείρισης του ελληνικού πληθυσμού. Ο βουλγαρικός κατοχικός στρατός προέβαινε σε φυλακίσεις, βιαιοπραγίες και βασανισμούς των κατοίκων της πόλης και των χωριών.
Μετά τον Ιούνιο του 1917 συνελήφθησαν 3.000 περίπου άνδρες από την πόλη των Σερρών και τα χωριά και εκτοπίστηκαν σε διάφορα μέρη της Βουλγαρίας ως όμηροι για καταναγκαστική εργασία. Το καλοκαίρι του 1918 (τρεις μήνες περίπου προ της ανακωχής) συνελήφθησαν άλλοι 5.000 περίπου άνδρες και εκτοπίστηκαν στη Βουλγαρία και αυτοί ως όμηροι στα Ντουρντουβάκια. Μετά την ήττα του βουλγαρικού στρατού και την επακόλουθη ανακωχή, τον Σεπτέμβριο του 1918, όσοι όμηροι επέζησαν από τις κακουχίες και τα καταναγκαστικά έργα επέστρεψαν σε άσχημη ψυχολογική και σωματική κατάσταση.
Στη διάρκεια της Β' Βουλγαρικής Κατοχής (1916-1918) κλάπηκαν από τον κατοχικό βουλγαρικό στρατό, και κρατούνται έως σήμερα στη Βουλγαρία, τα κειμήλια και οι θησαυροί της Μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών και άλλα ελληνικά κειμήλια της Μακεδονίας, όπως της Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου της Μητροπόλεως Δράμας, των μονών Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας και Παναγίας Καλαμούς Ξάνθης και τα εκ Μελενίκου ελληνικά κειμήλια της μητρόπολης Σιδηροκάστρου. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι Ιερές Μητροπόλεις καθώς και οι αρχές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν διατυπώσει επισήμως αίτημα για την επιστροφή των κλαπέντων ελληνικών κειμηλίων.
Εγκατάσταση προσφύγων 1919-1924
thumb|upright|Η ιστορική εικόνα της Παναγίας Ρόδον το Αμάραντον, από την [[Προύσα της Μικράς Ασίας, κειμήλιο των Μικρασιατών προσφύγων, που φυλάσσεται στον Ι.Ν. Εισοδίων Θεοτόκου Σερρών. ]] Με τη Συνθήκη του Νεϊγύ τον Νοέμβριο του 1919 και τη σύμβαση μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας περί ανταλλαγής πληθυσμών, μετακινήθηκαν από τη Βουλγαρία προς τη Μακεδονία και άλλοι ελληνικοί πληθυσμοί. Μετά τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής με το αποκορύφωμά της, τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, και με τη συνακόλουθη Συνθήκη της Λωζάνης, στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία και τη Μικρά Ασία.
Έτσι, ο πληθυσμός αυξήθηκε και η πόλη εμπλουτίσθηκε πολιτιστικά, οικονομικά και κοινωνικά. Πολλές οδοί αλλά και συνοικίες της πόλης φέρουν ονόματα από τις περιοχές της Μικράς Ασίας από όπου προήλθαν οι οικογένειες των Μικρασιατών. Οι Μικρασιατικές συνοικίες φέρουν τα ονόματα Νέα Ιωνία, Πισιδία, Βυζάντιο, Νέα Σιγή, Κιουπλιά. Επίσης από τους Μικρασιάτες δημιουργήθηκαν νέες ενορίες και ανεγέρθηκαν ναοί όπως της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσα των Μικρασιατών), του Αγίου Θεράποντος (1935), των Εισοδίων της Θεοτόκου κ.ά. Στον Ι.Ν. Εισοδίων Θεοτόκου Σερρών φυλάσσεται η ιστορική εικόνα της Παναγίας Ρόδον το Αμάραντον, από την Προύσα της Μικράς Ασίας, κειμήλιο των Μικρασιατών.
Σύμφωνα με τη Γενική Διεύθυνση Εποικισμού η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων ως τα τέλη του 1928 είχε εγκαταστήσει στην πόλη των Σερρών 13.538 πρόσφυγες και στην ύπαιθρο του νομού 56.884. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 η πόλη των Σερρών συγκαταλέγονταν στους δέκα δήμους της χώρας με τη μεγαλύτερη αναλογία προσφύγων στο συνολικό πληθυσμό τους (50, 4%).
Γ' Βουλγαρική Κατοχή 1941-1944
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα οχυρά της Γραμμής Μεταξά αντιστάθηκαν στους Γερμανους αλλά τελικά παραδόθηκαν καθώς οι γερμανικές δυνάμεις παρακάμπτοντας τα οχυρά μπήκαν στη Θεσσαλονίκη. Οι Γερμανοί δεν έμειναν στην πόλη ως στρατός κατοχής, αλλά την παρέδωσαν στους Βουλγάρους συμμάχους τους. Οι τελευταίοι, έχοντας και τα προηγούμενα των παλαιοτέρων κατοχών της πόλης, ήταν πολύ σκληροί, προσπάθησαν άλλη μια φορά να εξαλείψουν τα εθνικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού, επιβάλλοντας μέχρι και εκβουλγαρισμό των ελληνικών ονομάτων στους πολίτες και σε όσους δέχτηκαν αυτή την αλλαγή έδωσαν ειδικά προνόμια, κυρίως διπλή μερίδα τροφίμων. Σε όσους Έλληνες το φάσμα της πείνας και η ανάγκη οικογενειακής επιβίωσης ανάγκασε να βουλγαρογραφηθούν (αυθεντικός όρος της εποχής, που δείχνει ότι οι περισσότεροι απλώς «ενεγράφησαν» ως δήθεν «Βούλγαροι»), οι υπόλοιποι Σερραίοι τους έδωσαν τον υποτιμητικό προσδιορισμό «Λαδοβούλγαροι», αφού λάμβαναν διπλό κουπόνι τροφίμων έχοντας βουλγαρογραφεί. Το πόσο σκληρότερη ήταν η βουλγαρική κατοχή φαίνεται και από το γεγονός ότι πολλοί Σερραίοι δραπέτευαν (με κίνδυνο της ζωής τους) στην περιφέρεια Θεσσαλονίκης που την κατείχαν οι Γερμανοί με πολύ πιο ήπια συμπεριφορά προς τον ελληνικό πληθυσμό, αλλά κυρίως θα ζούσαν στη γερμανοκρατούμενη μεν, αλλά τουλάχιστον Ελλάδα. Από τον Στρυμόνα μέχρι σχεδόν τις όχθες του Έβρου ήταν πλέον «Βουλγαρία» και παρέμεινε έτσι μέχρι τον Οκτώβριο του 1944. Μετά την ήττα των Δυνάμεων του Άξονα και την επερχόμενη απελευθέρωση, οι Βούλγαροι εγκαταλείποντας την πόλη, την πυρπόλησαν σε ένα τμήμα της για δεύτερη φορά.
Μετανάστευση 1960 και άναρχη δόμηση
Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο Νομός και η πόλη δεν αναπτύχθηκαν. Οι χαμηλές τιμές των αγροτικών προϊόντων οδήγησαν τον κάμπο σε μαρασμό και τους κατοίκους σε μετανάστευση, εσωτερική και εξωτερική, με πολλούς μετανάστες στην τότε Δυτική Γερμανία. Λόγω των πυρκαγιών, η σημερινή πόλη είναι νεόκτιστη με ελάχιστα παλαιά κτίρια να σώζονται. Αλλά και κτίρια που διασώθηκαν από τους εμπρησμούς κατεδαφίστηκαν τη δεκαετία του '60 κι έπειτα και στη θέση τους χτίστηκαν νέα, μέσω του συστήματος της αντιπαροχής. Μερικά ιστορικά κτίρια που είχαν απομείνει, επειδή δεν υπήρξαν ποτέ σχέδιο και βούληση διατήρησης του χρώματος της πόλης, επιτράπηκε να κατεδαφιστούν, είτε από τους ιδιοκτήτες τους, αφού η πολιτεία δεν είχε φροντίσει να τα διασώσει χαρακτηρίζοντάς τα ως διατηρητέα, είτε από τις δημοτικές αρχές της πόλης, παρά την αντίδραση μεγάλης μερίδας των κατοίκων. Σήμερα στην πόλη λειτουργεί Δομή Φιλοξενίας και Προσωρινής Υποδοχής προσφύγων και μεταναστών στις εγκαταστάσεις της πρώην γεωργικής σχολής. Σήμερα οι Σέρρες είναι η ελληνική πόλη με τη μεγαλύτερη επιβάρυνση του δείκτη θνησιμότητας από τα μικροσωματίδια ατμοσφαιρικής ρύπανσης.
Βυζαντινά μνημεία
right|thumb|Ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα Στο παρελθόν, υπήρχαν στις Σέρρες πολλοί βυζαντινοί ναοί ο οποίοι κάηκαν το 1913. Στη θέση τους υπάρχουν σήμερα προσκυνητάρια όπως η Παναγία των Βλαχερνών, η Αγία Βαρβάρα, ο Άγιος Βλάσιος, η Αγία Επίσκεψη, ο Άγιος Αθανάσιος, οι Δώδεκα Απόστολοι, η Αγία Ελεούσα, ο Άγιοι Αθανάσιος και Κύριλλος, οι Τρεις Παίδες και το Ταξιαρχούδι. Κάποιοι άλλοι ναοί ξανακτίστηκαν-αναστηλώθηκαν πρόχειρα χωρίς να διατηρηθεί η αρχιτεκτονική όπως η Παναγία Λιόκαλη, η Αγία Παρασκευή, ο Άγιος Συμεών, η Αγία Κυριακή, η Αγία Φωτεινή, οι Μεγάλοι Ταξιάρχες και ο Άγιος Παντελεήμονας. Στον λόφο Κουλά υπάρχει η Βυζαντινή Ακρόπολη Σερρών. μικρογραφία|upright|Η πόλη των Σερρών από την ακρόπολη
Ακρόπολη (Κουλάς)
thumb|upright|Ακρόπολη Σερρών - Ο Πύργος του Ορέστη Η Ακρόπολη Σερρών κατά τη Βυζαντινή περίοδο, σε χρυσόβουλα αυτοκρατόρων, αναφέρεται ως «Κάστρο». Είναι σημαντικός πύργος που υψώνεται στο δυτικό άκρο ενός πευκόφυτου λόφου στις Σέρρες. Χρονολογείται από τον Ζ' και ΣΤ' π.Χ. αιώνα και ήταν αρχαίο οχυρωματικό φρούριο που υπεράσπιζε την πόλη. Η ίδρυση της Ακρόπολης ανάγεται στον 9ο μ.Χ. αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς κατασκεύασε οχυρωματικά έργα στην πόλη των Σερρών.
Στον λόφο του Κουλά σήμερα σώζεται ο «Πύργος του Ορέστη», γνωστός και ως ο «Πύργος του Βασιλέως». Είναι το καλύτερα διατηρημένο τμήμα και συγχρόνως το γνωστότερο τμήμα της βυζαντινής οχύρωσης των Σερρών. Η πρώτη ονομασία οφείλεται στο όνομα του κατασκευαστή του. Σήμερα το ύψος του είναι περίπου 18 μέτρα αλλά υπολογίζεται ότι αρχικά, συνυπολογίζοντας και τις επάλξεις του, έφτανε τα 20 μέτρα. Αυτός ο πύργος ήταν το τελευταίο σημείο άμυνας σε περίπτωση που ο εχθρός καταλάμβανε την Ακρόπολη. Είναι γνωστός για τις δυο κεραμικές επιγραφές που υπάρχουν στη δυτική του πλευρά οι οποίες όμως με το πέρασμα των αιώνων έγιναν δυσανάγνωστες. Περισσότερο ενδιαφέρον έχει η επιγραφή στο δεξιό άκρο η οποία κατά την επικρατέστερη άποψη γράφει: "ΠΥΡΓΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΟΝ ΕΚΤΙΣΕΝ ΟΡΕΣΤΗΣ".
Ναός Αγίου Γεωργίου του Κρυονερίτου
thumb|right|Άγιος Γεώργιος Κρυονερίτης Ο ναός του Αγίου Γεωργίου του Κρυονερίτου βρίσκεται στη συνοικία των Αγίων Αναργύρων και αποτελείται από δύο ναούς. Αναφορά στο ναό υπάρχει στα χρυσόβουλα του αυτοκράτορα Ανδρόνικου το 1298 μ.Χ. Το 1384 μ.Χ. δωρήθηκε στη Μονή του Τίμιου Προδρόμου όπου υπάγεται μέχρι και σήμερα. Στη θέση του ναού υπήρχε πηγή κρύου νερού στην οποία οφείλεται το όνομα "Κρυονερίτης". Επί Τουρκοκρατίας, το 1572, υπέστη ζημιές και κατέπεσε ο τρούλος. Ο τρούλος αντικαταστάθηκε με ημισφαιρική οροφή, πιθανόν το 1864.
Οθωμανικά μνημεία
Στο κέντρο της πόλης υπήρχε το τέμενος Έσκι («παλαιό») το οποίο ήταν το αρχαιότερο οθωμανικό μνημείο της πόλης. Χτίστηκε το 1385 και βρισκόταν δίπλα στο Μπεζεστένι. Στις αρχές του 20ου αιώνα βρισκόταν σε κακή κατάσταση και τελικά κατεδαφίστηκε το 1937 για να ανεγερθεί στη θέση του σειρά εμπορικών καταστημάτων. Σήμερα στη θέση του μνημείου αυτού υπάρχει μια πολυώροφη οικοδομή με γραφεία.
Τέμενος Μεχμέτ Μπέη (ή Αχμέτ Πασά)
thumb|right|Το τέμενος Μεχμέτ Μπέη
Το τέμενος Μεχμέτ Μπέη ή Αχμέτ Πασά, γνωστό στους κατοίκους των Σερρών ως Αγιά Σοφία, χτίστηκε το 1492-1493 και είναι το μεγαλύτερο και αρχαιότερο από τα σωζόμενα τεμένη των Σερρών. Βρίσκεται δίπλα στο ρέμα των Αγίων Αναργύρων, νοτιοανατολικά στις Σέρρες. Ανοικοδομήθηκε από τον Μεχμέτ Μπέη ο οποίος ήταν σύζυγος της πριγκίπισσας Σελτζούκ Χατούν (κόρης του Βαγιαζίτ Β΄). Τα υλικά με τα οποία κτίστηκε το μνημείο είναι ο κίτρινος πωρόλιθος ενώ οι θόλοι του είναι κτισμένοι με πλίνθους και ήταν σκεπασμένοι από μόλυβδο. Ο κεντρικός θόλος έχει διάμετρο 14,58 μέτρα. Οι τοίχοι στο εσωτερικό ήταν επιχρυσωμένοι και σύμφωνα με περιηγητές ένας κήπος περιέβαλε όλο το μνημείο. Δεν είναι γνωστό πότε σταμάτησε να λειτουργεί το μνημείο ως ισλαμικό τέμενος. Στα τέλη του 19ου αιώνα οι πλημμύρες του γειτονικού χειμάρρου προκάλεσαν ζημιές στο μνημείο. Ήταν διάσημο τέμενος κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου και, σύμφωνα με τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή, το τέμενος αυτό ήταν το καλύτερο της Ρούμελης και της Περσίας.
Τέμενος Μουστάφα Μπέη
Το τέμενος Μουστάφα Μπέη χτίστηκε το 1519 και βρίσκεται στην περιοχή Καμενίκια (η περιοχή κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ονομαζόταν με το παρόμοιο όνομα Kamenica). Στην ίδια περιοχή με το μνημείο υπάρχουν και τα Οθωμανικά Λουτρά. Το τέμενος αυτό κινδυνεύει από τη φθορά του χρόνου.
Μπεζεστένι
thumb|upright|Το Μπεζεστένι Πρόκειται για κλειστή στεγασμένη αγορά του β΄ μισού του 15ου αιώνα (εκτιμάται ότι χτίστηκε το 1485 από τον Τσανταρλί Ιμπραχήμ Πασά ) που βρίσκεται στο σημερινό κέντρο της πόλης. Είναι μνημείο της οθωμανικής περιόδου και χτίστηκε κατά το πρότυπο των βυζαντινών αγορών. Το όνομα Μπεζεστένι προέρχεται από τα τουρκικά και τα περσικά και μεταφράζεται ως «αγορά υφασμάτων». Το μνημείο αυτό το 1968 γλίτωσε την κατεδάφιση όταν αποφασίστηκε να στεγάσει το Αρχαιολογικό Μουσείο Σερρών. Το κτήριο έχει ορθογώνια κάτοψη 20,5 X 31,45 μέτρα και είναι εξάτρουλο θολωτό οικοδόμημα. Στο παρελθόν οι θόλοι του ήταν μολυβδοσκέπαστοι και αργότερα αντικαταστάθηκαν με κεραμίδια. Ο καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών Αναστάσιος Ορλάνδος μελέτησε το μνημείο και με βάση τις μελέτες αυτές το Υπουργείο Παιδείας διέθεσε χρήματα για την ανακαίνισή του. Ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή αναφέρεται στο Μπεζεστένι των Σερρών: «Στις Σέρρες, εκτός από τα 2.000 μαγαζιά, μέσα στο Μπεζεστένι του με τους έξι μολυβδοσκέπαστους τρούλους και τις τέσσερις θύρες του αγοράζονταν και πουλιούνταν πλούσια και πολύτιμα εμπορεύματα». Οι τέσσερις θύρες στις οποίες αναφέρεται ο Τσελεμπή διατηρούνται σήμερα.
Μεταφορές
Πλησίον της πόλης διέρχεται ο αυτοκινητόδρομος 25 συνδέοντας την πόλη με τη Θεσσαλονίκη και τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα του Προμαχώνα. Το Αστικό ΚΤΕΛ Σερρών (έχει αναλάβει τις συγκοινωνίες εντός πόλεως, ενώ το Υπεραστικό ΚΤΕΛ Σερρών συνδέει την πόλη με άλλες πόλεις της Μακεδονίας και της υπόλοιπης Ελλάδας. Το υπεραστικό ΚΤΕΛ Σερρών έχει πλέον μεταφερθεί λίγο έξω από την πόλη για την καλύτερη εξυπηρέτηση των επιβατών.
Έξω από την πόλη των Σερρών βρίσκεται και ο σιδηροδρομικός σταθμός Σερρών, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης. Καθημερινά εκτελούνται δρομολόγια για Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη.
Σημαντικά κτήρια
thumb|right|Πανοραμική άποψη του κτηρίου του Διοικητηρίου Σερρών στο ηλιοβασίλεμα. thumb|Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Ακρόπολης κτισμένη το 1937.
Μηχανοκίνητος αθλητισμός
Στην πόλη λειτουργεί το Αυτοκινητοδρόμιο Σερρών. Κατασκευάστηκε το 1998 με προδιαγραφές ασφαλείας μέχρι και για αγώνες επιπέδου Formula 3. Είναι η μεγαλύτερη πίστα στην Ελλάδα και η μοναδική στη χώρα που πληροί τις κατασκευαστικές προδιαγραφές της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου (FIA) και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Μοτοσυκλετισμού (FIM). Είναι δημοτική επιχείρηση με πλειοψηφικό μέτοχο τον Δήμο Σερρών.
Εκπαίδευση
Τον Ιούλιο του 2022 επισημοποιείται και η λειτουργία δύο προγραμμάτων της Ανώτατης Σχολής Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης ΑΣΠΑΙΤΕ στην πόλη των Σερρών.
Κεντρική Βιβλιοθήκη
Το 1952, ιδρύθηκε η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών η οποία είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) και υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.
Ο πυρήνας της πρώτης συλλογής της δημιουργήθηκε με δωρεές από διάφορους φορείς όπως το Υπουργείο Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, το Γαλλικό Προξενείο, το Υπουργείο Εξωτερικών , καθώς και από μεμονωμένους δωρητές φίλους της. Πλέον, ο εμπλουτισμός της γίνεται με αγορές έντυπου και οπτικοακουστικού υλικού και αριθμεί 90.000 τόμους βιβλίων και 200 περίπου τίτλους περιοδικών. Η συλλογή της αποτελείται από βιβλία γενικού ενδιαφέροντος, πληροφοριακό υλικό (εγκυκλοπαίδειες, λεξικά κ.λπ.), τοπική συλλογή με Σερραϊκά έντυπα, σπάνια βιβλία, βιβλία και περιοδικά που τυπώθηκαν το 19ο αιώνα, τοπικές εφημερίδες από το 1945 μέχρι σήμερα, την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Φ.Ε.Κ.) από το 1952 μέχρι σήμερα.
Γλώσσα
Στην πόλη των Σερρών αναφέρεται η ύπαρξη της Σερραϊκής διαλέκτου, ενός ξεχωριστού ιδιώματος. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τη σημερινή κατάσταση του ιδιώματος.
Αρχείο ΕΡΤ
* Κατηγορία:Νομός Σερρών Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Σερρες
Ολίβια (όνομα)
Ολίβια, γυναικείο κύριο όνομα.
Δημοτικότητα
Το όνομα Ολίβια ήταν το δεύτερο πιο δημοφιλές όνομα στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2018. Από το 2014, η Ολίβια ήταν το πιο δημοφιλές όνομα στα  κορίτσια στο Ηνωμένο Βασίλειο για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Κάτω Χώρα Μεσσηνίας
Η Κάτω Χώρα είναι ένας από τους οικισμούς της Μηλιάς. Η Μηλέα έχει πέντε οικισμούς
Η Κάτω Χώρα αποτελεί έναν από τους οικισμούς της Μηλέας Μεσσηνίας, με πληθυσμό 84 άτομα (απογραφή 2001).
Άλλοι οικισμοί είναι τα Φαγριάνικα, Ξανθιάνικα, Σεκουριάνικα και Κυβέλεια (Γαρμπελιά).
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Σφραγίδα
thumb|right|250px|Μινωική σφραγίδα Σφραγίδα είναι αποτύπωση, που εκτυπώθηκε, δημιουργήθηκε ανάγλυφα, ή προσαρτήθηκε σε έγγραφο (ή οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο) με σκοπό να το πιστοποιήσει, αντί ή μαζί με την υπογραφή.
Η λέξη επίσης χρησιμοποιείται για να περιγράψει την συσκευή που χρησιμοποιείται για να κατασκευάσει αυτή την αποτύπωση. Η σφραγίδα είναι συσκευή με μία τουλάχιστον ανάγλυφη επιφάνεια, η οποία με την εφαρμογή πίεσης αποτυπώνεται πάνω σε ένα αντικείμενο.
Η αποτύπωση της σφραγίδας πάνω σε ένα αντικείμενο δείχνει την συσχέτιση του ιδιοκτήτη της συσκευής σφραγίδας με το αντικείμενο στο οποίο αποτυπώθηκε.
Η αποτύπωση της σφαγίδας εξαρτάται από την σχεδίαση της, το υλικό κατασκευής της, το υλικό στο οποίο αποτυπώνεται (χαρτί, κερί) και από τον τρόπο με τον οποίο αποτυπώνεται. Επειδή είναι δύσκολο να αντιγραφούν όλες οι προηγούμενες συνθήκες, θεωρείται ότι μπορεί να διαπιστωθεί αν μία σφραγίδα είναι γνήσια ή πλαστή.
Ιστορικά η πλειοψηφία των σφραγίδων είναι στρόγγυλες αν και πολλές φορές εμφανίζονται με διαφορετικά σχήματα. Το σχέδιο γενικά αποτελείται από ένα έμβλημα το οποίο περιβάλλεται από κείμενο γραμμένο περιμετρικά της σφραγίδας.
Οι σφραγίδες έχουν ακόμη και σήμερα σημαντικό ρόλο στην Κίνα.
Κατηγορία:Γραφιστική Κατηγορία:Δαχτυλίδια
Άρμιν Γιόζεφ Ντόιτς
Ο Άρμιν Γιόσεφ Ντόιτς (Armin Joseph Deutsch, 1918–1969) ήταν Αμερικανός αστρονόμος και συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας.
Έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα το 1940 και το ντοκτορά του στην Αστρονομία από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1946. Είναι γνωστός για την τομογραφία Ντόπλερ, την οποία παρουσίασε σε συμπόσιο στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον το 1958. Πριν το 1966 ήταν συνεργαζόμενος συντάκτης (associate editor) στο Annual Review of Astronomy and Astrophysics, ενώ την περίοδο 1964-1967 διετέλεσε σύμβουλος της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας (American Astronomical Society).
Ανάθημα των Ατταλιδών (Δελφοί)
Στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς ανέθεσαν μνημεία πολλοί ελληνιστικοί βασιλείς, θέλοντας να ενισχύσουν το κύρος και την αίγλη τους. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν οι Ατταλίδες της Περγάμου, που κατέλαβαν με τα αναθήματά τους μια περίοπτη θέση στο ψηλότερο σημείο της Ιεράς Οδού, κοντά στον ναό του Απόλλωνα.
Άρμιν Γιόζεφ Ντόιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας
Ανάθημα των Ατταλιδών (Δελφοί)
Περιγραφή
Το ψηλότερο σημείο της Ιεράς Οδού στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς καθώς και η περιοχή γύρω από τον ίδιο τον ναό του Απόλλωνα ήταν από τις πιο περίοπτες θέσεις και από αυτές που οικοδομήθηκαν σχετικά όψιμα. Στα δεξιά, συναντά κανείς μία πλατεία που βρίσκεται σε ύψος 2,5 μ. ψηλότερα από την πλατεία του ναού, επάνω σε ειδικό ανάλημμα, που κατασκευάστηκε από τον βασιλιά Άτταλο Α' της Περγάμου (240-197 π.Χ.). Η πλατεία περικλείει έκταση 1000 τ.μ. περίπου (διαστάσεις 41 Χ 23 μ.) και αποτελούσε μια προσθήκη που επεξέτεινε τον χώρο του ιερού προς τα ανατολικά. Το δυτικό άκρο οριζόταν από έναν ύστερο αρχαϊκό θησαυρό δωρικού ρυθμού, αταύτιστο ακόμη ως προς την ονομασία. Αρχικά εκεί υπήρχαν τέσσερα μνημεία, που θεωρείται ότι είναι σύγχρονα μεταξύ τους, και συγκεκριμένα μία δωρική στοά που καταλάμβανε το βόρειο τμήμα της πλατείας, και αργότερα μετατράπηκε σε δεξαμενή, ένας οίκος στη νοτιοανατολική γωνία, η βάση ενός κίονα στη νοτιοδυτική γωνία, όπου βρισκόταν το άγαλμα του Αττάλου Α’ και ένα ορθογώνιο βάθρο από πωρόλιθο, άγνωστης χρήσης. Η είσοδος στην πλατεία γίνονταν είτε από τα ανατολικά, για όποιον ερχόταν έξω από το ιερό, είτε μέσω μίας κλίμακας που η βάση της ήταν κοντά στο αφιέρωμα των Ροδίων. Λίγο αργότερα, το 182 π.Χ., ο διάδοχος του Αττάλου, ο Ευμένης Β΄ ανήγειρε έφιππο χάλκινο ανδριάντα του, η βάση του οποίου σώζεται σήμερα, ακριβώς δίπλα στο μνημείο του Αττάλου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αναθήματα
Lupang Hinirang
Lupang Hinirang είναι ο εθνικός ύμνος των Φιλιππινών. Η μουσική γράφτηκε το 1898 από το Julian Felipe στα ισπανικά, ενώ οι στίχοι προέρχονται από διασκευή του ποιήματος Filipinas του νεαρού στρατιώτη Jose Palma το 1899.
Αρχικά, δεν είχε στίχους, όταν υιοθετήθηκε ως Εθνικός Ύμνος των Φιλιππίνων και πραγματοποιήθηκε η πρώτη εκτέλεσή του κατά τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της χώρας στις 12 Ιουνίου 1898. Κατά την αμερικανική κατοχή της χώρας, οι στίχοι μεταφράστηκαν στα αγγλικά, ενώ στην τοπική γλώσσα από το 1940 και μετά.
Ο εθνικός ύμνος είναι γνωστός κι ως Bayang Magiliw («αγαπημένη χώρα»), από τον πρώτο στίχο του ύμνου.
Στίχοι
Lupang Hinirang σημαίνει «Εκλεκτή Γη» στη γλώσσα των Φιλιππίνων. Το ποίημα του Jose Palma Filipinas μεταφράστηκε από τα ισπανικά από τους: Julian Cruz Balmaceda, Ildefonso Santos και Francisco Caballo. Πραγματοποιήθηκαν μικρές αλλαγές το 1962 κι οι στίχοι χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα.
Το αρχικό ποίημα Filipinas του Χοσέ Πάλμα
<i>Tierra adorada
Hija del sol de Oriente,
Su fuego ardiente,
<i>¡Tierra de amores!
Del heroísmo cuna,
Los invasores
No te hollarán jamás.</i>
<i>En tu azul cielo, en tus auras,
En tus montes y en tu mar
Esplende y late el poema
De tu amada libertad.</i>
<i>Tu pabellón, que en las lides
La victoria iluminó,
No verá nunca apagados
Sus estrellas ni su sol.</i>
<i>Tierra de dichas, del sol y de amores,
En tu regazo dulce es vivir.
Es una gloria para tus hijos,
Cuando te ofenden, por ti morir.</i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Φιλιππίνων
Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Πρεσβύτερος
Βιογραφία
Ο Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος ήταν Καππαδόκης προύχοντας ο οποίος πιθανολογείται πως ανήκε σε αίρεση Υψιστάριων - θρησκευτικής ομάδας η οποία συνδύαζε ιουδαϊστικά, χριστιανικά και ζωροαστρικά στοιχεία - προτού μεταστραφεί στον Χριστιανισμό και, στην συνέχεια, βαπτιστεί το έτος 325, έτος διεξαγωγής της Πρώτης Συνόδου της Νίκαιας. Η παράδοση αναφέρει πως ο Γρηγόριος έγινε μάρτυρας εμφάνισης κατά την διάρκεια της βάπτισής του.
Χειροτονήθηκε επίσκοπος, το 329, στη Ναζιανζό, πόλη της οποίας και παρέμεινε επίσκοπος για το υπόλοιπο της ζωής του. Παντρεύτηκε τη Νόννα. Διέθετε οικία στην Καρβάλι, ενώ ο ίδιος ήταν εύπορος γαιοκτήμονας. Ο Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος μελέτησε και υπερασπίστηκε την αντίληψη της Εκκλησίας η οποία υποστηρίχθηκε από την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας. Προχώρησε στην ανέγερση εκκλησίας στη Ναζιανζό με χρηματοδότηση από την προσωπική του περιουσία. Ο επικήδειος λόγος του Γρηγορίου Ναζιανζηνού τον περιγράφει ως δυναμικό.