cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζυλ Βαλές
Βιογραφικά στοιχεία
Η Γαλλική επανάσταση του 1848 τον βρήκε, μαθητή ακόμη, να πρωτοστατεί σε διαδηλώσεις στη Νάντη όπου είχε μετατεθεί ο πατέρας του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε να ευαισθητοποιείται πολιτικά. μικρογραφία|Καρικατούρα του Ζυλ Βαλές, 1867 Το 1849, σε ηλικία 18 ετών, πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει νομικά αλλά παραμέλησε τις σπουδές του εντελώς. Άρχισε να συχνάζει στο περιβάλλον του Καρτιέ Λατέν και των μυστικών ομίλων, έλαβε μέρος σε διαδηλώσεις και συνωμοσίες και κατέληξε να συλληφθεί στα οδοφράγματα κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του Ναπολέοντα Γ'. Με καταγγελία του πατέρα του θεωρήθηκε τρελός και τον έκλεισαν στο ψυχιατρικό άσυλο της Νάντης στις 31 Δεκεμβρίου 1851, από το οποίο μπόρεσε να φύγει μετά από δύο μήνες χάρη στην παρέμβαση φίλων του. Εγκαταστάθηκε οριστικά στο Παρίσι, έζησε μποέμικη ζωή εργαζόμενος ως δημοσιογράφος και διακρίθηκε για τη μαχητικότητά του.
Το 1857 δημοσίευσε ένα φυλλάδιο κατά του τραπεζίτη Ζυλ Μιρέ, με τίτλο Χρήματα, που μπορεί να θεωρηθεί το πρώτο του βιβλίο. Σταδιακά, ανέπτυξε το πολιτικό-δημοσιογραφικό του έργο σε εφημερίδες, με άρθρα που σε αρκετές περιπτώσεις τον οδήγησαν στη φυλακή. Έτσι, το 1868 καταδικάστηκε δύο φορές για εγκλήματα στον Τύπο: ένα μήνα φυλάκιση για κριτική στην αστυνομία, δύο μήνες για κριτική στην Αυτοκρατορία. Παρά την αρθρογραφία του, ζούσε στην ένδεια. Για να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση εργάστηκε ως δημοτικός υπάλληλος δύο φορές και ως επιστάτης σε σχολείο στην Καν, θέσεις από τις οποίες εκδιώχθηκε λόγω των ριζοσπαστικών ιδεών του, και ως συνεργάτης στο λεξικό Λαρούς. Περίπου αυτή την εποχή γνωρίστηκε με τον Εκτόρ Μαλό και άρχισε να συζεί με τη Ζοζεφίν Λαπουάντ. Το 1867, εξέδωσε την πρώτη του μεγάλη εφημερίδα La Rue (Ο Δρόμος) και το 1869 κυκλοφόρησε την Le Peuple (Ο λαός), σύντομα η κυβέρνηση τις έκλεισε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν αναγνωρισμένος ηγέτης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης κατά της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. αριστερά|μικρογραφία|Ο Ζυλ Βαλές, φωτογραφία του [[Ναντάρ]] Συνέχισε τη δραστηριότητα στην πολιτική, στις εκλογές του 1869 ήταν υποψήφιος με την αριστερά απέναντι στον μετριοπαθή Ζυλ Σιμόν. Έχασε τις εκλογές και εργάστηκε πάλι ως δημοσιογράφος.
Έρικ Σάαντε
2010: Melodifestivalen
Τον Φεβρουάριο του 2010 ο Σάαντε τραγούδησε το "Manboy", σε στίχους του Fredrik Kempe και του Peter Boström, στον δεύτερο ημιτελικό του Melodifestivalen 2010 (ο σουηδικός εθνικός τελικός για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision). Έλαβε την πρώτη θέση στον ημιτελικό και την τρίτη θέση στη γενική κατάταξη. Το "Manboy" κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2010 στη Σουηδία, κατακτώντας την πρώτη θέση στα ringtone charts ; το βίντεοκλιπ του τραγουδιού έκανε πρεμιέρα τον ίδιο μήνα. Η ακουστική έκδοση του τραγουδιού κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2010 στη Σουηδία, και τον Ιούνιο το single έγινε πλατινένιο στη χώρα.
Ζυλ Βαλές
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1870 ορίσθηκε διοικητής σε τάγμα της Εθνικής Φρουράς και συμμετείχε στην απόπειρα ανακήρυξης της Κομμούνας. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε μισό χρόνο φυλάκιση, κατάφερε όμως να δραπετεύσει. Λίγο αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1871, εξέδωσε την εφημερίδα Le Cri du Peuple (Η κραυγή του λαού) όπου υποστήριζε φλογερά τα αιτήματα του παρισινού λαού και στις 26 Μαρτίου εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή. Όταν η εξέγερση απέτυχε με την είσοδο των στρατευμάτων των Βερσαλλιών στο Παρίσι, κατάφερε να κρυφτεί στο σπίτι μερικών φίλων, από όπου διέφυγε στο Βέλγιο πριν καταφύγει σε εξορία στο Λονδίνο. Το 1872 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από το έκτο Πολεμικό Συμβούλιο. Στο Λονδίνο, το 1875 ο Βαλές απέκτησε μια κόρη του από μια σχέση του, αλλά όταν το κορίτσι πέθανε σε ηλικία 10 μηνών, το ζευγάρι χώρισε. Η περίοδος του 1876 σηματοδότησε την πλήρη εξαθλίωση του. Ο φίλος του Εκτόρ Μαλό διαπραγματεύτηκε τη δημοσίευση του μυθιστορήματός του Το παιδί σε συνέχειες (με ψευδώνυμο) σε εφημερίδα (Ιούνιος-Αύγουστος 1878), όμως ο ακραίος ρεαλισμός του σε συνδυασμό με τη διαβρωτική ειρωνεία του οδήγησαν σε αρνητική αντίδραση του κοινού και διακοπή του έργου.
Έρικ Σάαντε
2011: Melodifestivalen / Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision
Τον Φεβρουάριο του 2011 ο Σάαντε συμμετείχε για δεύτερη φορά στο Melodifestivalen. Αυτή τη φορά έφτασε στον τελικό, όπου κατέκτησε την πρώτη θέση με το τραγούδι "Popular" (σε στίχους του Fredrik Kempe και παραγωγή του Peter Boström). Το βίντεοκλιπ του τραγουδιού έκανε πρεμιέρα τον Απρίλιο του 2011.
Ζυλ Βαλές
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά την αμνηστία του 1880, εγκαταστάθηκε πάλι στο Παρίσι και συνέχισε το δημοσιογραφικό του έργο εκφράζοντας τα ίδια επαναστατικά ιδανικά, επανέκδωσε την Κραυγή του λαού και συνεργάστηκε με άλλες εφημερίδες.
Υπέφερε από διαβήτη, πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 1885, στο Παρίσι στο σπίτι της φίλης του αναρχικής δημοσιογράφου και φεμινίστριας Σεβερίν, που φιλοξενούσε τον συγγραφέα και συναγωνιστή της στο οικογενειακό της διαμέρισμα. Στην κηδεία του, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, συμμετείχαν περισσότεροι από εξήντα χιλιάδες εργάτες, οι οποίοι τον συνόδευσαν στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ. Ένας δρόμος είναι αφιερωμένος σ' αυτόν στο 11ο διαμέρισμα της γαλλικής πρωτεύουσας.
Έρικ Σάαντε
2011: Melodifestivalen / Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision
Τον Μάιο του 2011 ο Σάαντε συμμετείχε στον δεύτερο ημιτελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Γιουροβίζιον 2011 και προκρίθηκε στον τελικό. Κατέκτησε την τρίτη θέση στον διαγωνισμό και έγινε η καλύτερη θέση που έλαβε η Σουηδία μέχρι τότε από τη νίκη της Charlotte Perrelli το 1999 με το "Take Me to Your Heaven". Αυτή ήταν η πέμπτη φορά που η Σουηδία κατέκτησε την τρίτη θέση στη Eurovision. Το "Popular" κυκλοφόρησε στη Σουηδία τον Φεβρουάριο του 2011 και κατέκτησε την πρώτη θέση στα σουηδικά charts. Μέχρι τον Ιούλιο του 2011 ο δίσκος πούλησε πάνω από 40,000 αντίτυπα στη Σουηδία και έγινε διπλά πλατινένιος. Το βίντεοκλιπ του τραγουδιού έκανε πρεμιέρα τον Απρίλιο του 2011, όταν το τραγούδι κυκλοφόρησε και στη Φινλανδία. Το single κυκλοφόρησε στη Νορβηγία στις 6 Μαΐου 2011, στις Αυστραλία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Ιαπωνία, Λιθουανία, Μεξικό, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες στις 12 Μαΐου, στις Αυστρία, Γερμανία και Ελβετία στις 18 Μαΐου και στο Βέλγιο στις 20 Μαΐου. Το "Popular" κατέκτησε την τέταρτη θέση στα Ultratip Charts του Βελγίου, τη δέκατη έβδομη θέση στη Φινλανδία, την εικοστή ένατη θέση στην Αυστρία, την εικοστή έβδομη θέση στην Ιρλανδία, την τεσσαρακοστή όγδοη θέση στη Γερμανία και την εβδομηκοστή έκτη θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το τραγούδι κατέκτησε την τρίτη θέση στη λίστα του popjustice.com με τα 45 Καλύτερα Singles του 2011. Το remix του τραγουδιού κυκλοφόρησε στη Σουηδία τον Μάρτιο του 2011.
2015: Melodifestivalen
Ο Σάαντε συμμετείχε στο Melodifestivalen το 2015 με το τραγούδι "Sting" σε μια προσπάθεια να εκπροσωπήσει τη Σουηδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στη Βιέννη της Αυστρίας. Οι στίχοι του τραγουδιού γράφτηκαν από τους Sam Arash Fahmi, Fredrik Kempe, Hamed "K-one" Pirouzpanah και David Kreuger. Παρουσίασε το τραγούδι στον πρώτο ημιτελικό του Melodifestivalen στις 7 Φεβρουαρίου 2015 στο στάδιο Gothenburg's Scandinavium. Κατέλαβε την πρώτη θέση εκείνη την ημέρα και προκρίθηκε για τον τελικό στις 14 Μαρτίου 2015 στη Στοκχόλμη. Στον τελικό ο Σάαντε κατέλαβε την πέμπτη θέση μετά την ψηφοφορία του κοινού και της επιτροπής. Στις 22 Μαΐου 2015 ο Σάαντε κυκλοφόρησε το νέο του single, "Girl From Sweden".
Ζυλ Βαλές
Έργο
Το λογοτεχνικό έργο του Ζυλ Βαλές αναγνώρισε ο Εμίλ Ζολά, ο Ανρί Λεφέβρ τον ανέφερε μαζί με τους Λωτρεαμόν και Ρεμπώ. Το ύφος του είχε επιρροή σε άλλους Γάλλους συγγραφείς όπως ο Ζυλ Ρενάρ.
Μουρόβνταγ
Το Μουρόβνταγ (αζερικά: Murovdağ) ή Μραβ (αρμενικά: Մռավի լեռնաշղթա - Μραβί Λερνασ’γτά) είναι η υψηλότερη οροσειρά στο Μικρό Καύκασο. Η οροσειρά εκτείνεται περίπου στα 70 χλμ. και το Όρος Γκαμίς είναι η υψηλότερη κορυφή της στα 3.724 μέτρα. Αποτελείται κυρίως από Ιουρασικούς, Κρητιδικούς και Παλαιογενείς βράχους.
Ζυλ Βαλές
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι σοσιαλιστές
Έρικ Σάαντε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Σουηδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Μουρόβνταγ
Η κορυφογραμμή Μουρόβνταγ εκτείνεται βόρεια από την Κορυφή Χίναλνταγ, μέσω του Όρους Γκαμίς (ή Γκομσασάρ). Η βορειοανατολική πλαγιά παρουσιάζει μια ομάδα γραφικών λιμνών, συμπεριλαμβανομένης της Γκιοϊγκιόλ κοντά στη βόρεια πλαγιά. Το οροπέδιο Καραμπάχ εκτείνεται νοτίως του Μουρόβνταγ. Τα δάση από έλατα και πικέες εκτείνονται όσο πιο νοτιοανατολικά του Μουρόβνταγ. Τα καλοκαιρινά ορεινά βοσκοτόπια του Μουρόβνταγ χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά από τους Αζέρους και τους Αρμένιους βοσκούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Βουργούνδιος της Πίζας
Ο Βουργούνδιος της Πίζας ή Μπουργκούντιο Πιζάνο ή και Μπουργκουντιόνε (Burgundio Pisano / Burgundione da Pisa, 1110-1193) ήταν Ιταλός λόγιος φιλόσοφος, νομικός και μεταφραστής του Μεσαίωνα, που γεννήθηκε και πέθανε στην Πίζα. Σε νεαρή ηλικία, το 1136, διετέλεσε πρεσβευτής της Πίζας στην Κωνσταντινούπολη. Αργότερα έγινε καθηγητής στο Παρίσι και βοήθησε στην Τρίτη Σύνοδο του Λατερανού in 1179.
Ο Βουργούνδιος ήταν διακεκριμένος λόγιος και άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας. Πιστεύεται ότι μετέφρασε στη λατινική τα ελληνικά αποσπάσματα των Πανδεκτών λίγο μετά τη μεταφορά τους στην Μπολόνια, με την εξαίρεση των αποσπασμάτων στο 27ο βιβλίο, η μετάφραση των οποίων έχει αποδοθεί στον Μοδεστίνο. Οι λατινικές μεταφράσεις του Βουργούνδιο έγιναν δεκτές στην Μπολόνια ως ενσωματωμένο μέρος του κειμένου των Πανδεκτών.
Επιπροσθέτως, ο Βουργούνδιος της Πίζας μετέφρασε από την ελληνική στη λατινική την `Εκδοσιν ακριβή της Ορθοδόξου πίστεως του Ιωάννου του Δαμασκηνού, το Περί της ανθρωπίνης φύσεως του Νεμεσίου, το Περί κράσεων του Γαληνού , τα Βιβλία 6 έως 8 (περί οινοποιίας) των Γεωπονικών και λόγους του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στα Κατά Ματθαίον και Κατά Ιωάννην Ευαγγέλια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί μεταφραστές Κατηγορία:Συγγραφείς του 12ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Διπλωμάτες της Μεσαιωνικής Ιταλίας
Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Πάφου
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Πάφου ή ο ΑΠΟΠ Πάφου (διαβάζεται «απόπ») ήταν μία κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Πάφο. Το σωματείο του ΑΠΟΠ ιδρύθηκε το 1953 ως Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Πάφου (γνωστός ως ΑΠΟΠ Πάφου), έχοντας μόνο ποδοσφαιρική ομάδα. Η ομάδα συμμετείχε στα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας και Β΄ κατηγορίας. Έδρα της ομάδας ήταν το Παφιακό Στάδιο. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο.
Ιστορία
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Πάφου ιδρύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1953. Την ίδια χρονιά εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο. Μέχρι το 1982 έδρα της ομάδας ήταν το στάδιο ΓΣ Κόροιβος. Από το 1982 έως το 2000 έδρα της ομάδας ήταν το Παφιακό Στάδιο.
Περίοδο 1953-1969
Από το 1953 έως το 1965 ο ΑΠΟΠ δεν κατάφερε να κατακτήσει την πρωτιά του ομίλου του (την τότε εποχή η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε γεωγραφικούς ομίλους) ώστε να διεκδικήσει το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Α΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1965-66 τερμάτισε στην πρώτη θέση του ομίλου του και συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με τον πρωταθλητή του άλλου ομίλου της Β΄ κατηγορίας, Κεραυνό Στροβόλου. Ο νικητής τον μπαράζ αναδεικνυόταν πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας και προβιβαζόταν στην Α΄ κατηγορία. Ο ΑΠΟΠ κέρδισε και τους δύο αγώνες, αναδείχθηκε πρωταθλητής και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία. Στην πρώτη του συμμετοχή στην ανώτατη κατηγορία, την περίοδο 1966-67 τερμάτισε στην τελευταία θέση. Ωστόσο δεν υποβιβάστηκε γιατί αποφασίστηκε η συμμετοχή της πρωταθλήτριας Κύπρου στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής Ελλάδας.
Την περίοδο 1967-68 τερμάτισε και πάλι στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.
1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Ο ΑΠΟΠ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Ο ΑΠΟΠ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Ο ΑΠΟΠ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακα-Πάφου.
Δεκαετία 1970-1979
Την περίοδο 1970-71 ο ΑΠΟΠ κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας για δεύτερη φορά στην ιστορία του και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1971-72 τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την επόμενη περίοδο κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας για τρίτη φορά στην ιστορία του και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1973-74 τερμάτισε στην 14η θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1976-77 κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. 1 Την περίοδο 1974-75 διοργανώθηκε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 χωρισμένο σε δύο ομίλους και με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων των δύο κατηγοριών. Ο ΑΠΟΠ συμμετείχε στον Β΄ όμιλο. Σε αγώνες μπαράζ νίκησε τον πρώτο του Α΄ ομίλου, Εθνικό Άσσιας, και αναδείχθηκε πρωταθλητής.
Δεκαετία 1980-1989
Στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1979-80 τερμάτισε στη 14η θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1980-81 τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Παρέμεινε στην ανώτατη κατηγορία για δύο περιόδους. Στο κύπελλο Κύπρου 1981-82 έφτασε για πρώτη φορά στα ημιτελικά της διοργάνωσης, όπου αποκλείστηκε από τον Απόλλωνα.
Περίοδος 1990-2000
Την περίοδο 1990-91 τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1991-92 τερμάτισε στη 2η θέση και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 1992-93 τερμάτισε στη 14η θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1995-96 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Παρέμεινε στην ανώτατη κατηγορία για τρεις συνεχόμενες περιόδους. Την περίοδο 1997-98 τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Στο κύπελλο Κύπρου 1997-98 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε από τον Απόλλωνα. Την περίοδο 1998-99 τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1999-00 τερμάτισε στην ενδέκατη θέση και παρέμεινε στην Α΄ κατηγορία.
Διάλυση ποδοσφαιρικού τμήματος
Το καλοκαίρι του 2000 έγινε η ενοποίηση με τον Ευαγόρα Πάφου (ο οποίος αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία), δημιουργώντας την Αθλητική Ένωση Πάφου, η οποία πήρε τη θέση του ΑΠΟΠ στην Α΄ κατηγορία. Με την ενοποίηση τα δύο σωματεία ήθελαν να σταματήσει η συνεχής πτώση του ΑΠΟΠ και του Ευαγόρα στη Β’ Κατηγορία, αλλά και να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα.
Συνολικά στατιστικά στην Α΄ κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τη συνολική πορεία του ΑΠΟΠ στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας από το 1966 έως και το 2000. Η βαθμολογία είναι το άθροισμα της πραγματικής βαθμολογίας κάθε περιόδου, ανεξάρτητα από το σύστημα βαθμολόγησης. Χρησιμοποιώντας το σύγχρονο σύστημα βαθμολόγησης (Νίκη=3 Βαθμοί, Ισοπαλία=1 Βαθμός, Ήττα:0 βαθμοί) οι βαθμοί που εξασφαλίζει είναι 441.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)  Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1953  Κατηγορία:Δήμος Πάφου
Λεονάρντο Φέα
Ο Λεονάρντο Φέα (Leonardo Fea, 24 Ιουλίου 1852 – 27 Απριλίου 1903) ήταν Ιταλός εξερευνητής, ζωολόγος, φυσιοδίφης και ζωγράφος, που γεννήθηκε και πέθανε στο Τορίνο.
Ερμενγκόλ Ζ΄ του Ουρζέλ
Ο Ερμενγκόλ Ζ΄ ο της Βαλένθια, (καταλανικά: Ermengol VII el de València (απεβ. 1184) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Ουρζέλ (1154 - 1184).
Λεονάρντο Φέα
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λεονάρντο Φέα ήταν γιος του Πάολο Φέα, καθηγητή της ζωγραφικής στην Ακαδημία Αλμπερτίνα, και της Άννας Ρόντα. Το 1872 ο Λεονάρντο έγινε βοηθός στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας. Πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια σε μακρινές χώρες προκειμένου να συλλέξει δείγματα, επισκεπτόμενος μεταξύ άλλων τη Βιρμανία (1885-1889), τις νήσους του Πράσινου Ακρωτηρίου (1898), τις νήσους του Κόλπου της Γουινέας (Σάο Τομέ, Πρίνσιπε, Μπιόκο, Αννομπόν, 1900-1902) και το τότε Γαλλικό Κονγκό (1902). Παρέμεινε στη Βιρμανία επί τετραετία, συσσωρεύοντας μεγάλες συλλογές εντόμων και πτηνών. Κατόπιν σχεδίασε μια αποστολή στη Μαλαισία, αλλά η κακή υγεία του επέβαλε την επιλογή ενός τόπου με πιο ξηρό κλίμα, οπότε επισκέφθηκε τις νήσους του Πράσινου Ακρωτηρίου. Απογοητεύθηκε από την ποσότητα της άγριας ζωής που βρήκε εκεί, αλλά ακόμα και έτσι μπόρεσε να συλλέξει 47 δείγματα πτηνών, ένδεκα από τα οποία δεν είχαν ξαναπαρατηρηθεί στα συγκεκριμένα νησιά. Οι συλλογές του βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας.
Ερμενγκόλ Ζ΄ του Ουρζέλ
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Ερμενγκόλ ΣΤ΄ κόμη του Ορζέλ και της Αρσένδα δε Καβρέρα, κόρης τού Γκουεράου Β΄ υποκόμη τού Άζερ. Ο πατέρας του ήταν γιος της Μαρία Πέρεθ, κόρη τού κυρίου της Βαγιαδολίδ στην Καστίλη.
Λεονάρντο Φέα
Είδη που πήραν το όνομά του
Αρκετά είδη οργανισμών έχουν ονομασθεί προς τιμή του Φέα :
Ερμενγκόλ Ζ΄ του Ουρζέλ
Βιογραφία
Κατά τις απουσίες του στην Καστίλη, άφηνε τη διακυβέρνηση στη σύζυγό του Φούλτσε. Δεν υπήρχε πιθανότητα επέκτασης της επικράτειάς του στις γύρω περιοχές, έτσι τον έλκυσαν οι ιδιοκτησίες του, που είχε κληρονομήσει από τη μάμμη του στην Καστίλη. Έτσι ένα μεγάλο μέρος της εξουσίας του το πέρασε ως υποτελής τού Φερδινάνδου Β΄ του Λεόν (από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα), τού οποίου ήταν ο μαγιορδόμος και ο ενοικιαστής πολλών κάστρων στην Εξτρεμαδούρα.
Λεονάρντο Φέα
Είδη που πήραν το όνομά του
Επίσης το γένος χερσαίων μαλακόστρακων Feadillo, Schmalfuss & Ferrara, 1983
Ερμενγκόλ Ζ΄ του Ουρζέλ
Βιογραφία
Περί το 1166 ίδρυσε τη μονή Μπελπούτς δε λες Αβελιάνες των κανονικών ιερέων τού Πρεμοντρέ. Το 1163 χορήγησε ένα καταστατικό στον λαό τού Αγραμούντ και το 1174 στο Βαλγουέρ. Το 1164 έκοψε τα δικά του νομίσματα στο Αγραμούντ. Απεβίωσε στη Ρεκένα και άφησε το Ουρζέλ στον μόνο γιο του Ερμενγκόλ Η΄.
Λεονάρντο Φέα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ζωολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί εξερευνητές Κατηγορία:Ορνιθολόγοι Κατηγορία:Εντομολόγοι Κατηγορία:Φυσιοδίφες
Ερμενγκόλ Ζ΄ του Ουρζέλ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1157 την Δούλτσε, κόρη τού Ρογήρου Γ΄ κόμη της Φουά και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Tyrrell Racing
Η Tyrrell Racing ήταν Βρετανική ομάδα η οποία ξεκίνησε πρώτη φορά στην Φόρμουλα 1 το 1971 όπου και πηρε το πρώτο της πρωτάθλημα κατασκευαστών και οδηγών. Ο πρώτος της αγώνας ήταν το Γκραν Πρι της Νότιας Αφρικής όπου και και ο Jackie Stewart τερμάτισε 2ος και ο Francois Cevert όπου δεν κατάφερε να τερματίσει τον αγώνα του καθώς είχε μηχανική βλάβη. Ο τελευταίος αγώνας της Tyrrell ήταν το Γκραν Πρι της Ευρώπης το 1997 με τον τότε οδηγό τον Φινλανδό Μίκα Σάλο όπου δεν κατάφερε να τερματίσει τον αγώνα του. Η Tyrrell μετράει 23 νίκες σε αυτά τα 25 χρόνια στην φορμουλα 1
Σύντομο ιστορικό σημείωμα
Η ομάδα ιδρύθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1966 απ' τον Κεν Τίρελ και στη Φόρμουλα 1 μπήκε 2 χρόνια μετά την ίδρυσή της. Η μοναδική φορά που κατέκτησε Πρωτάθλημα Κατασκευαστών ήταν το 1971. Σημαντικοί οδηγοί που πέρασαν απ' αυτήν ήταν οι ακόλουθοι:
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Ερρίκος Β΄ του Κάλενμπεργκ
Ο Ερρίκος Β΄ (Erich II., 10 Αυγούστου 1528 - 17 Νοεμβρίου 1584) ήταν δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και κυβερνήτης του πριγκιπάτου του Κάλενμπεργκ από το 1545 έως το 1584. Από το 1495 το πριγκιπάτο του Γκέτινγκεν ήταν ενσωματωμένο στο Κάλενμπεργκ.
Ο Ερρίκος προερχόταν από τον Οίκο των Γουέλφων. Κατηγόρησε την πρώτη σύζυγό του για δηλητηρίαση και μαγεία και την είχε περιορίσει στο κάστρο. Όταν αυτή επικαλέστηκε εξέταση της υπόθεσής της, αθωώθηκε και έζησε σε γυναικεία μονή για το υπόλοιπο της ζωής της.
Βιογραφία
Ήταν ο γιος του Ερρίκου Α΄, πρίγκιπα του Κάλενμπεργκ και της δεύτερης συζύγου του, Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωακείμ Α΄ Νέστορα, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Κληρονόμησε τον πατέρα του 12ετής, όταν εκείνος απεβίωσε το 1540. Η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος και διέδωσε τη Μεταρρύθμιση, όμως αφού ο Ερρίκος Β΄ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε την αρχή, δήλωσε την επιστροφή του στον Καθολικισμό, προς δυσαρέσκεια της Ελισάβετ.
Αρχικά αρραβωνιάστηκε την Αγνή της Έσσης, κόρη του Φιλίππου Α΄, μαρκήσιου της Έσσης. Εκεί στην Αυλή του Κάσσελ, γνώρισε την κατά 10 έτη μεγαλύτερή του Σιδωνία των Βέττιν και την ερωτεύτηκε. Ακύρωσε τον αρραβώνα και νυμφεύτηκε τη Σιδωνία το 1545 στο Μύντεν του Αννόβερου, κάνοντας έναν απλό γάμο. Το 1547 ο Ερρίκος Β΄ μεταστράφηκε στον Καθολικισμό, ωστόσο η σύζυγός του, παρά τις παρακλήσεις του, έμεινε λουθηρανή. Επίσης ο γάμος ήταν χωρίς απογόνους και ο ίδιος είχε οικονομικά προβλήματα, έτσι ενώ αρχικά η σχέση τους ήταν αγαπημένη, μετά έγινε δύσκολη. Η Σιδωνία έμαθε ότι ο σύζυγός της αγόρασε από έναν Γενουάτη έμπορο δηλητήριο γι' αυτήν· επιπλέον ο Ερρίκος Β΄ στράφηκε σε μία ερωμένη, την Αικατερίνη του Βέλνταμ, με την οποία από το 1563 ζούσε στο κάστρο Κάλενμπεργκ και είχε δύο παιδιά. Η είσοδος της Σιδωνίας αποκλείστηκε εκεί από τον Ερρίκο Β΄, που είπε πως αν έλθει "θα της κόψει τη μύτη και θα της βγάλει ένα μάτι".
Η Σιδωνία από τη Βιέννη μετέβη στον αδελφό της στη Δρέσδη. Ο σύζυγός της, που της είχε κατακρατήσει τον άργυρο που είχε εκείνη, μετά από διακανονισμούς συμφώνησε σε αποζημίωση και σύνταξη γι' αυτήν και της παραχώρησε τη μονή της Αγ. Κλάρας στο Βάισενφελς με τα εισοδήματά της. Έζησε εκεί ως που απεβίωσε το 1575.
Το ίδιο έτος ο Ερρίκος Β΄ νυμφεύτηκε την Δωροθέα, κόρη του Φραγκίσκου Α΄, δούκα της Λωρραίνης, χωρίς να αποκτήσει απογόνους. Απεβίωσε το 1584 και τον κληρονόμησε ο Ιούλιος, πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1545 τη Σιδωνία των Βέττιν κόρη του Ερρίκου Δ΄, δούκα της Σαξονίας, αλλά δεν απέκτησε τέκνα.
Το 1575 απεβίωσε η Σιδωνία και νυμφεύτηκε τη Δωροθέα, κόρη του Φραγκίσκου Α΄, δούκα της Λωρραίνης, αλλά πάλι δεν απέκτησε τέκνα.
Από την ερωμένη του, Ακατερίνη του Βέλνταμ είχε δύο φυσικά τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Κάλενμπεργκ
Γιάννης Μπαλάφας (ποδοσφαιριστής)
Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη και τον Πανιώνιο κατά την δεκαετία του '70.
Καριέρα
Ο Μπαλάφας ξεκίνησε την καριέρα του από τον Πανιώνιο και αγωνίστηκε τέσσερις φορές με την ελληνική εθνική ομάδα ελπίδων.
Το καλοκαίρι του 1970 μεταπήδησε στον Άρη, στον οποίο παρέμεινε για έξι σεζόν. Αγωνίστηκε στον αγώνα με την Τσέλσι στο Στάμφορντ Μπριτζ στις 30 Σεπτεμβρίου 1970, όπως και στους δύο αγώνες εναντίον της Ραπίντ Βιέννης στις 18 Σεπτεμβρίου και 2 Οκτωβρίου 1974.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε όλες τις θέσεις της άμυνας, όπως και σε θέση εξτρέμ όταν χρειάστηκε. Το καλοκαίρι του 1976 επέστρεψε στην ομάδα που τον ανέδειξε, τον Πανιώνιο, αγωνιζόμενος ως το 1980. Κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας το 1979, αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό εναντίον της ΑΕΚ.
Εφωτίων ο Μαινάλιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Τζοβάννι Φραντσέσκο Τζεμέλλι Καρέρι
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τζεμέλλι Καρέρι γεννήθηκε στην Ταουριανόβα της Καλαβρίας και πέθανε στη Νάπολη. Πήρε διδακτορικό στη νομική από το Κολέγιο των Ιησουιτών στη Νάπολη. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, μπήκε για λίγο στο δικαστικό σώμα. Το 1685 πήρε άδεια για ταξίδια στην Ευρώπη (Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία και Ουγγαρία). Στην Ουγγαρία τραυματίσθηκε κατά την πολιορκία της Βούδας.
Το 1687 επέστρεψε στη Νάπολη και στην απασχόλησή του στο δικαστικό σώμα. Ξεκίνησε επίσης να δουλεύει στα δύο πρώτα του βιβλία, το Relazione delle Campagne d'Ungheria (1689) με τον συν-συγγραφέα Ματτέο Εγκίτσιο και το Viaggi in Europa (1693). Εκείνη την περίοδο ο Gemelli αντιμετώπισε απογοητεύσεις από το νομικό του επάγγελμα. Του αρνήθηκαν ορισμένες ευκαιρίες επειδή δεν είχε βεβαιωμένη αριστοκρατική καταγωγή. Τελικώς απεφάσισε να αναστείλει τη σταδιοδρομία του για ένα ταξίδι γύρου του κόσμου. Αυτό το πενταετές ταξίδι θα οδηγούσε στο πιο γνωστό βιβλίο του, το εξάτομο Giro Del Mondo (= «Γύρος του Κόσμου», 1699).
Το ταξίδι του γύρου της Γης
thumb|Εικόνα τίτλου από τη γαλλική μετάφραση του βιβλίου Giro Del Mondo Ο Τζεμέλλι αντιλήφθηκε ότι θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει το ταξίδι του αγοράζοντας προσεκτικά αγαθά σε κάθε στάδιο, τα οποία θα είχαν μεγαλύτερη αξία στο επόμενο σταθμό του ταξιδιού: στο Μπαντάρ Αμπάς στον Περσικό Κόλπο, ισχυρίζεται, ο ταξιδιώτης πρέπει να αγοράσει «χουρμάδες, κρασί, οινοπνευματώδη ποτά, και όλους τους καρπούς της Περσίας, και να τους μεταφέρει στην Ινδία, είτε αποξηραμένους, είτε τουρσί, και να έχει καλό κέρδος».
Ο Τζεμέλλι Καρέρι ξεκίνησε το παγκόσμιο ταξίδι του το 1693, με μια επίσκεψη στην Αίγυπτο, την Κωνσταντινούπολη και τους Αγίους Τόπους. Εκείνη την εποχή, αυτή η διαδρομή της Μέσης Ανατολής είχε ήδη γίνει βασικό συστατικό κάθε εκδρομής στο εξωτερικό, μια πεζοπορία που δεν άξιζε σχεδόν να γράψει κάποιος για αυτή. Ωστόσο, από εκεί και μετά ο Ιταλός «τουρίστας» θα ακολουθούσε λιγότερο συνηθισμένα δρομολόγια. Αφού διέσχισε την Αρμενία και την Περσία, επισκέφθηκε τη νότια Ινδία και μπήκε στην Κίνα, όπου οι Ιησουίτες ιεραπόστολοι υπέθεσαν ότι ένας τόσο ασυνήθιστος Ιταλός επισκέπτης θα μπορούσε να είναι ένας κατάσκοπος που εργάζεται για τον Πάπα. Αυτή η τυχαία παρεξήγηση άνοιξε για τον Τζεμέλλι πολλές από τις πιο ερμητικά κλειστές πόρτες της χώρας. Επισκέφθηκε τον αυτοκράτορα στο Πεκίνο, παρακολούθησε τους εορτασμούς της Γιορτής των Φαναριών και περιόδευσε το Μέγα Σινικό Τείχος:
''«Το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευής, όπως ειπώθηκε, είναι από τούβλα, τόσο καλά κατασκευασμένο που δεν διαρκεί μόνο, αλλά φαίνεται καινούργιο μετά από αρκετούς αιώνες. Είναι πάνω από 1800 χρόνια από τότε που ο Αυτοκράτορας Χσι-χόαμ-τι το έχτισε ενάντια στις επιδρομές των Τατάρων. Αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα, και τα πιο πολυέξοδα έργα που πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Με σύνεση, οι Κινέζοι έπρεπε να είχαν εξασφαλίσει τα πιο επικίνδυνα περάσματα: Αλλά αυτό που θεώρησα πιο γελοίο ήταν να βλέπω το τείχος να ανεβαίνει στην κορυφή ενός απέραντου ψηλού και απότομου βουνού, όπου τα πουλιά δύσκολα θα έκτιζαν φωλιά, πολύ λιγότερο τα άλογα των Τατάρων... Και αν είχαν αυτούς τους ανθρώπους ικανούς να ανεβούν στους γκρεμούς και τα βράχια, ήταν σίγουρα μεγάλη τρέλα να πιστεύουν ότι η οργή τους θα μπορούσε να σταματήσει από ένα τόσο χαμηλό τείχος.»''
Από το Μακάου ο Τζεμέλλι Καρέρι έπλευσε στις Φιλιππίνες, όπου έμεινε δύο μήνες περιμένοντας να αναχωρήσει ένα γαλιόνι, με το οποίο μετέφερε υδράργυρο με κέρδος 300% στο Μεξικό. Στο μεταξύ, όπως περιέγραψε ο Τζεμέλλι στο ημερολόγιό του, το εξάμηνο ταξίδι διασχίσεως ολόκληρου του Ειρηνικού Ωκεανού, ως το Ακαπούλκο, ήταν ένας εφιάλτης, με κακή διατροφή, νοσήματα και περιστασιακές καταιγίδες. Στο Μεξικό έγινε φίλος με τον Μεξικανό κρεολό και σοφό δον Κάρλος δε Σιγκουένσα υ Γκόνγκορα, ο οποίος ξενάγησε τον Ιταλό ταξιδιώτη στα μεγάλα ερείπια του Τεοτιουακάν. Ο δε Σιγκουένσα μίλησε με τον Τζεμέλλι σχετικά με τις θεωρίες του για τους αρχαίους Μεξικανούς και του εμπιστεύθηκε πληροφορίες σχετικά με το μεξικανικό ημερολόγιο Εκτός από την επίσκεψή του στις πυραμίδες στο Τεοτιουακάν, ο Τζεμέλλι επισκέφθηκε επίσης διάφορες πόλεις ορυχείων. Αφού έφυγε από την Πόλη του Μεξικού, επισκέφθηκε την πόλη Πουέμπλα δε Λος Άνχελες και αρκετές άλλες μικρότερες, στον δρόμο για το λιμάνι της Βερακρούς, όπου εντάχθηκε σε έναν ισπανικό στόλο με κατεύθυνση προς την Κούβα. Μετά από σχεδόν πέντε χρόνια περιπλανήσεως σε όλο τον κόσμο, ο Τζεμέλλι επέστρεψε τελικά στην Ευρώπη από την Κούβα με τον ισπανικό εμπορικό στόλο των Δυτικών Ινδιών.
Εργογραφία
thumb|right|Εικονογράφηση από την ιταλική έκδοση του βιβλίου Giro Del Mondo
Αποτίμηση του Giro Del Mondo
Ο σκοπός του Giro Del Mondo (μια πιστή περιγραφή των επισκεπτόμενων τόπων) τονίζεται από τον Τζοζέφ Αντόνιο Γκουερριέρι στον πρόλογο του έργου. Ο Γκουερριέρι επαινεί τον Τζεμέλλι Καρέρι για την αξιόπιστη μεταφορά των εμπειριών του και επικρίνει όσους είχαν την τάση να φαντασιώνονται πάνω από γεωγραφικούς χάρτες.
Για πολλά χρόνια οι μελετητές και οι ειδικοί δεν θεωρούσαν αυθεντικό το περιπετειώδες ταξίδι του Τζεμέλλι Καρέρι. Με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο, αποδείχθηκε η φιλαλήθειά του, και επιβεβαιώθηκε επίσης ότι συνέλεξε σημαντικά ιστορικά έγγραφα, ώστε να γνωρίζει αυτές τις εξωτικές πραγματικότητες με μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Πράγματι, ο έκτος τόμος του Giro Del Mondo, που καλύπτει μόνο το Μεξικό, περιέχει πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από κώδικες που υπήρχαν πριν από την ισπανική κατάκτηση, στους οποίους είχε πρόσβαση μέσω του Κάρλος δε Σιγκουένσα υ Γκόνγκορα. Περιέχει επίσης πολλές απεικονίσεις των Αζτέκων πολεμιστών που συγκεντρώθηκαν από αυτά τα χειρόγραφα. Στη Νέα Ισπανία ο Τζεμέλλι Καρέρι είχε την ευκαιρία να μελετήσει προσεκτικά τις πυραμίδες (η συγγένειά τους με τις αιγυπτιακές πυραμίδες τον οδήγησε να πιστέψει ότι τόσο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, όσο και οι Ινδιάνοι της Αμερικής κατάγονταν από τους κατοίκους της Ατλαντίδας). Εξαιτίας της ελλείψεως χρημάτων, ο ίδιος ο δε Σιγκουένσα υ Γκόνγκορα δεν μπόρεσε να δημοσιεύσει πολλά για τους αρχαίους Μεξικανούς, αλλά μέσω του έργου του Τζεμέλλι Καρέρι κατάφερε να διαδώσει τις ιδέες του, ακόμη και σχέδια από τα αρχαία μεξικανικά χειρόγραφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί περιηγητές Κατηγορία:Ιταλοί δικαστικοί
Κατασκευή
μικρογραφία|Σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα όπως αυτός ο ουρανοξύστης στην [[Μελβούρνη, οι γερανοί είναι ζωτικής σημασίας. ]] μικρογραφία|Εργοτάξιο και εξοπλισμός έτοιμος για την αρχή του έργου στην [[Κολωνία, της Γερμανίας (2017)]] Η κατασκευή είναι η διαδικασία κατασκευής μιας δομής ή υποδομής. Η κατασκευή διαφέρει από την παραγωγή, η οποία περιλαμβάνει μαζική παραγωγή παρόμοιων αντικειμένων χωρίς ορισμένο αγοραστή, ενώ η κατασκευή συνήθως λαμβάνει χώρα σε γνωστή τοποθεσία και πελάτη. Η κατασκευή ως βιομηχανία συνεισφέρει το 6-9% του ΑΕΠ των ανεπτυγμένων κρατών. Η κατασκευή ξεκινά με τον σχεδιασμό και τη χρηματοδότηση του έργου, συνεχίζοντας μέχρι την ολοκλήρωση και την παράδοση του κτιρίου.
Η κατασκευή μεγάλης κλίμακας απαιτεί συνεργασία σε πολλές παραμέτρους. Ένας διαχειριστής έργου διαχειρίζεται τον προϋπολογισμό του έργου, ενώ ένας διαχειριστής κατασκευής, σχεδιαστής, κατασκευαστικός μηχανικός ή αρχιτέκτονας το επιβλέπει. Αυτοί που αναμειγνύονται με τον σχεδιασμό και την κατασκευή πρέπει να λάβουν υπόψη παράγοντες όπως οι διάφορες απαιτήσεις που τίθονται, το περιβαλλοντικό αντίκτυπο της κατασκευής, τον σχεδιασμό, τη χρηματοδότηση, την ασφάλεια του κατασκευαστικού χώρου, την διαθεσιμότητα-μεταφορά κατασκευαστικών υλικών, λογιστικά θέματα και δημόσια αναστάτωση που προκαλούν οι καθυστερήσεις και η δημοπρασία του έργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατασκευή
Πανδημία COVID-19 στην Τουρκία
Ιανουάριος 2020
Στις 10 Ιανουαρίου, το Υπουργείο Υγείας αποφάσισε να δημιουργήσει μια Επιστημονική Συμβουλευτική Επιτροπή για τον κορονοϊό, αποτελούμενη από 26 ιατρούς που ειδικεύονται στον τομέα των ασθενειών του στήθους, των λοιμώξεων και της κλινικής μικροβιολογίας. Ο αριθμός των ιατρών αργότερα αυξήθηκε στους 31, που ειδικεύονται στην ιολογία, την εσωτερική παθολογία και την παθολογία εντατικής θεραπείας.
Στις 24 Ιανουαρίου, το Υπουργείο Υγείας εγκατέστησε θερμοκάμερες στα αεροδρόμια. Αποφάσισε επίσης να υποβάλει κάθε επιβάτη που έρχεται από την Κίνα σε έλεγχο και μετέπειτα σε 14ήμερη απομόνωση εάν ο επιβάτης βρεθεί θετικός στα συμπτώματα του κορονοϊού. Οι έλεγχοι με τον καιρό εξαπλώθηκαν και σε επιβάτες που έρχονταν από άλλες χώρες που εμφάνιζαν έξαρση του ιού.
Στις 31 Ιανουαρίου, η Τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει αεροπλάνο για να μεταφέρει αεροπορικώς 34 τούρκους υπήκοους, επτά Αζέρους, επτά Γεωργιανούς και έναν Αλβανό από την Γουχάν της Κίνας. Η Κίνα παρήγγειλε 200 εκατομμύρια μάσκες από την Τουρκία, επιπλέον και την Τουρκική ετήσια παραγωγή των 150 εκατομμυρίων μασκών.
Φεβρουάριος 2020
Στις 1 Φεβρουαρίου 2020, η Τουρκία ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει όλες τις πτήσεις προς Κίνα. Επίσης, έκλεισε τα σύνορά της με το Ιράν, επειδή δεν ακολούθησε τη συμβουλή της Τουρκίας να βάλει σε καραντίνα την πόλη Κομ. Αργότερα την ίδια ημέρα, αποφάσισε να σταματήσει όλες τις πτήσεις της προς Ιράν.
Στις 29 Φεβρουαρίου, η Τουρκία ανακοίνωσε τη διακοπή όλων των πτήσεων από και προς Ιράκ, Ιταλία και Νότια Κορέα. Λίγο αργότερα, έκλεισε και τα σύνορα της με το Ιράκ.
Μάρτιος 2020
Οι τουρκικές πόλεις διεξήγαγαν μαζικές απολυμάνσεις σε δημόσιους χώρους και σε μέσα μαζικής μεταφοράς. Στην Κωνσταντινούπολη, αποφασίστηκε να εγκατασταθούν αντισηπτικά στους σταθμούς του μετρό.
Το χάραμα της 11ης Μαρτίου (UTC+03:00) ανακοινώθηκε από τον Υπουργό Υγείας Φαχρετίν Κοτζά ότι ένας Τούρκος πολίτης που ταξίδευε στην Ευρώπη κόλλησε τον ιό. Έτσι, έγινε το πρώτο κρούσμα της χώρας. Ο ασθενής απομονώθηκε μέσα σε νοσοκομείο, και τα μέλη της οικογένειάς του έμειναν υπό παρακολούθηση.
Στις 13 Μαρτίου, ο Κοτζά δημοσίευσε στον λογαριασμό του στο Twitter ότι συγγενής του πρώτου κρούσματος αρρώστησε από τον ιό και λήφθηκαν μέτρα ασφαλείας. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, και άλλοι συγγενείς κόλλησαν τον ιό, και τα κρούσματα ανέβηκαν στα 6.
Λόγω της μη λήψης των κατάλληλων μέτρων, ο ιός εξαπλώθηκε ραγδαία και σε περισσότερους ανθρώπους, αυξάνοντας τα κρούσματα, φτάνοντας σε σημείο ο αριθμός τους να διπλασιάζεται κάθε τρεις ημέρες. Στις 31 Μαρτίου, ο αριθμός των κρουσμάτων έφτασε πάνω από τα 13.500.
Απρίλιος 2020
Στις 10 Απριλίου, ο αριθμός των κρουσμάτων έφτασε τις 47.000, ενώ οι νεκροί ξεπερνούσαν τους 1.000.
Στις 14 Απριλίου, ο αρχηγός του κόμματος της Ανεξάρτητης Τουρκίας, Χαϊντάρ Μπας, υπέκυψε από τον COVID-19, σε ηλικία 73 ετών.
Στις 19 Απριλίου, ο αριθμός των κρουσμάτων της Τουρκίας ξεπέρασε αυτών του Ιράν, κάνοντάς την την πιο προσβεβλημένη χώρα στη Μέση Ανατολή, ενώ στις 20 Απριλίου ξεπέρασε και τα κρούσματα της ηπειρωτικής Κίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρκία
Τσακάδες Ικαρίας
Οι Τσακάδες είναι μικρός οικισμός της Ικαρίας και της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας, ο οποίος βρίσκεται προς δυτικό τμήμα του νησιού και τα βόρεια παράλιά του. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 66 μέτρα σε απόσταση περίπου 19 χλμ. δυτικά από τον Εύδηλο, ανάμεσα στις Κάτω Ράχες (Β.-ΒΑ.) και τα Προεσπέρα (Ν.-ΝΔ). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ραχών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Ραχών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ραχών του Δήμου Ευδήλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 29 κάτοικοι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Στέφαν Μπέλοφ
Ο Στέφαν Μπέλοφ (Γκίζεν τέως Δυτικής Γερμανίας 20 Νοεμβρίου 1957 - Σπα Βελγίου 1η Σεπτεμβρίου 1985) ήταν τέως Δυτικογερμανός οδηγός αγώνων. Το πέρασμά του απ' τη Φόρμουλα 1 ήταν πολύ σύντομο. Συγκεκριμένα μετείχε εκεί τα έτη 1984 και 1985 με την ομάδα Tyrrell. Συνολικά πήρε μέρος σε 22 Γκραν Πρι απ' τα οποία εκκίνησε στα 20. Το 1ο απ' αυτά ήταν το Βραζιλιάνικο Γκραν Πρι του 1984 και το τελευταίο το Ολλανδικό Γκραν Πρι του 1985. Δεν μπόρεσε να σημειώσει κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Βραβείο Καλύτερου Μοντάζ της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Τιμόδημος ο Αχαρνέας
Ο Τιμόδημος ο Αχαρνέας (αρχ.ελληνικά: Αχαρνεύς, γιος του Τιμόνου, 5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τις Αχαρνές της Αθήνας ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου στους 80ους (460 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Είχε υπάρξει νικητής και στα Νέμεα, και ο Πίνδαρος αφιέρωσε στον Τιμόδημο τον 2ο Νεμεόνικο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Νασρίν Σοτουντέ
Η Νασρίν Σοτουντέ είναι ιρανή δικηγόρος ειδικευμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα, από τους λίγους που υπερασπίστηκαν με θάρρος τους αντιφρονούντες που είχαν συλληφθεί στις μαζικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του 2009 για τις εκλογές που θεωρούσαν νόθες, πριν να συλληφθεί και η ίδια το 2010.
Όταν της απονεμήθηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2012, εξέτιε ποινή εξαετούς κάθειρξης με την κατηγορία της διακύβευσης της ασφάλειας του Ιράν και βρισκόταν στην έβδομη εβδομάδα απεργίας πείνας σε απομόνωση στη διαβόητη φυλακή Evin του Ιράν, διαμαρτυρόμενη για δικαστικές πιέσεις που ασκούνταν στον σύζυγο και τη νεαρή κόρη της.
Σε κατάσταση αδυναμίας, βρήκε το σθένος να συντάξει μια αξιομνημόνευτη επιστολή προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την οποία διάβασε για λογαριασμό της στην τελετή απονομής η φίλη, συνάδελφος και πελάτισσά της Σιρίν Εμπάντι, κάτοχος Βραβείου Νόμπελ. «Η ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι μηχανισμοί που εγγυώνται τον σεβασμό τους έχουν βοηθήσει πολύ, ωστόσο η εκπλήρωσή τους εξαρτάται ακόμα σε μεγάλο βαθμό από τις προθέσεις των κυβερνήσεων, που είναι οι μεγαλύτεροι καταπατητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» έγραφε. Απευθυνόμενη στους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τους πολιτικούς κρατουμένους, η Σοτουντέσημείωνε: «Όπως εσείς, έτσι και εγώ γνωρίζω ότι η δημοκρατία έχει μπροστά της μακρύ και δύσκολο δρόμο».
Οι ιρανικές αρχές την απελευθέρωσαν απρόσμενα τον Σεπτέμβριο του 2013 για λόγους που δεν αποκάλυψαν, χωρίς ωστόσο να άρουν την καταδίκη που της είχαν επιβάλει, επομένως δεν μπορεί ακόμη να εξέλθει από το Ιράν και να παραλάβει το Βραβείο Ζαχάρωφ. Ωστόσο, η Σοτουντέ συναντήθηκε, τον Δεκέμβριο του 2013, με την πρώτη αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που επισκέφθηκε το Ιράν μέσα σε έξι χρόνια. Η συνάντηση αυτή, στην οποία η Σοτουντέ επικεντρώθηκε στην κατάσταση των πολιτικών κρατουμένων, καταγγέλλοντας ως αδιαφανείς τις δίκες που διεξάγονταν σε επαναστατικά αντί για ποινικά δικαστήρια, προκάλεσε την οργή των σκληροπυρηνικών του Ιράν, οι οποίοι κατηγόρησαν τη Σοτουντέ και τον Τζαφάρ Παναχί ως ανατρεπτικά στοιχεία. Όταν αφέθηκε ελεύθερη, η Σοτουντέ επέστρεψε στις ακτιβιστικές δραστηριότητές της και συνέχισε να υποστηρίζει τις γυναίκες που είχαν δεχτεί επιθέσεις με οξύ, τις θρησκευτικές μειονότητες και τις εκστρατείες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως, για παράδειγμα, την εκστρατεία για την κατάργηση της θανατικής ποινής. Οι ιρανικές αρχές την έχουν θέσει πολλές φορές υπό προσωρινή κράτηση. Η Σοτουντέ κατάφερε να επιστρέψει για μικρό χρονικό διάστημα στη δικηγορική της καριέρα, για το δικαίωμα στην οποία είχε αγωνιστεί επί χρόνια και την οποία είχε ξεκινήσει με υποθέσεις υπεράσπισης ανηλίκων που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Εκτός από την εξαετή ποινή κάθειρξης, της είχε επιβληθεί και δεκαετής απαγόρευση ταξιδιών και άσκησης της δικηγορίας. Η Σοτουντέ άσκησε ένσταση κατά της απόφασης του επαναστατικού δικαστηρίου που της στερούσε το δικαίωμα να δικηγορεί. Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 2014, της επιβλήθηκε τριετής αναστολή άσκησης της δικηγορίας από τον δικηγορικό σύλλογο του Ιράν, κάτι που η ίδια θεωρεί ότι υποκινήθηκε από το ισχυρό Υπουργείο Πληροφοριών.
Η Σοτουντέ άρχισε να διαμαρτύρεται για το «δικαίωμα στη διαφωνία» και το «δικαίωμα στην εργασία» κάθε εργάσιμη ημέρα μπροστά από τα γραφεία του δικηγορικού συλλόγου στην Τεχεράνη. Τα επίσημα ιρανικά μέσα ενημέρωσης δεν παρείχαν καμία κάλυψη στη διαμαρτυρία της, η οποία όμως υποστηρίχθηκε από πολλούς άλλους ακτιβιστές και θύματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τελικά, τον Ιούνιο του 2015 ο δικηγορικός σύλλογος μείωσε τη διάρκεια της αναστολής σε εννέα μήνες και η Σοτουντέ διέκοψε τη διαμαρτυρία της· ωστόσο, εκείνη και οι υποστηρικτές της επανέλαβαν το αίτημά τους για πλήρη άρση της αναστολής. Η Σοτουντέ απέδωσε τη μείωση της ποινής στην υποστήριξη που έλαβε —μεταξύ άλλων και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι βουλευτές του οποίου διαμαρτυρήθηκαν έντονα κατά της απαγόρευσης που της επιβλήθηκε— και αιτήθηκε αμέσως να της επιτραπεί ξανά να ασκήσει τη δικηγορία.
Η Σοτουντέ προτίθεται να μείνει στο Ιράν και να παλέψει για μεταρρυθμίσεις όντας εκεί.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιρανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Ναπολέων Σωτήλης
Ο Ναπολέων Σωτήλης (1860-1953), ήταν Έλληνας αντιστράτηγος.
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1860. Εξήλθε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1881 με τον βαθμό του ανθυπασπιστού του μηχανικού. Στη συνέχεια συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία. Μετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους ως συνταγματάρχης διοικητής της 7ης Μεραρχίας, με την οποία και έλαβε μέρος στις κυριότερες μάχες των πολέμων αυτών, και ειδικότερα στις σκληρές μάχες που δόθηκαν ανατολικά του Στρυμόνα τον Ιούλιο του 1913, στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο.
Μετά τους πολέμους αυτούς προάχθηκε στο βαθμό του υποστρατήγου και ακολούθως στο βαθμό του αντιστράτηγου. Διοίκησε διαδοχικά το Ε΄ και Β΄ Σώμα Στρατού. Τελικά τοποθετήθηκε ανώτερος στρατιωτικός διοικητής της Δυτικής Μακεδονίας.
Αποστρατεύθηκε κατόπιν αιτήσεώς του τον Δεκέμβριο του 1932. Πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1953.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι
Ο Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι (πολωνικά: Jacek Malczewski) (15 Ιουλίου 1854 – 8 Οκτωβρίου 1929) ήταν Πολωνός ζωγράφος του συμβολισμού, ο οποίος είναι ένας από τους πιο σεβαστούς ζωγράφους της Πολωνίας, συνδεδεμένος με το πατριωτικό κίνημα της Νέας Πολωνίας μετά από έναν αιώνα διαμελισμών. Θεωρείται ο πατέρας του πολωνικού συμβολισμού. Η δημιουργική του παραγωγή συνδύαζε το κυρίαρχο στυλ της εποχής του, με ιστορικά μοτίβα του πολωνικού μαρτυρίου, τα ρομαντικά ιδεώδη της ανεξαρτησίας, τη χριστιανική και ελληνική μυθολογία, τις λαϊκές ιστορίες, καθώς και την αγάπη του για τον φυσικό κόσμο. Ήταν πατέρας του ζωγράφου Ράφαου Μαλτσέφσκι.
Παιδική ηλικία
Ο Μαλτσέφσκι γεννήθηκε στο Radom, στην Πολωνία του Συνεδρίου, η οποία βρισκόταν υπό την κατοχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας και της πρώιμης νεότητας επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον πατέρα του, Γιούλιαν, έναν Πολωνό πατριώτη και κοινωνικό ακτιβιστή που τον μύησε στον κόσμο της ρομαντικής λογοτεχνίας εμπνευσμένη από τη Νοεμβριανή Εξέγερση. Από την πλευρά της μητέρας του, είχε σχέση με την οικογένειά Σιμανόφσκι, τους οποίους επισκέπτονταν συχνά στο κτήμα τους στο Τσίγκουφ της Μασοβίας. Η ελκυστικότητα του πολωνικού τοπίου και της σχετικής λαογραφίας είχε ξυπνήσει μέσα του από τον Φέλιξ Καρτσέφσκι, τον θείο του και επί χρόνια προστάτη του, ο οποίος είχε προσκαλέσει τον μελλοντικό μυθιστοριογράφο Άντολφ Ντιγκασίνσκι στο κτήμα του, για να λειτουργήσει ως δάσκαλος στο σπίτι του Γιάτσεκ.
Καριέρα
μικρογραφία|320x320εσ| Μελαγχολία (1894), [[Εθνικό Μουσείο του Πόζναν]] Ο Μαλτσέφσκι μετακόμισε στην Κρακοβία σε ηλικία 17 ετών και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του εκπαίδευση το 1872, υπό το άγρυπνο βλέμμα του Πολωνού ζωγράφου και σχεδιαστή Λέον Πίκαρντ και παρακολούθησε τα πρώτα του μαθήματα τέχνης στο εργαστήριο του Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς στη Ακαδημία Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο». Ένα χρόνο αργότερα, το 1873, αξιολογημένος από τον ίδιο τον Γιαν Ματέικο, ο Μαλτσέφσκι εγγράφηκε επίσημα στην Ακαδημία και σπούδασε υπό τους Γουστσκιέβιτς, Φέλιξ Σιναλέφσκι και Φλόριαν Τσινκ. Το 1876 πήγε στο Παρίσι και σπούδασε για ένα χρόνο στην École des Beaux-Arts, στο στούντιο του Ανρί Λεμάν. Στη συνέχεια μετακινήθηκε στην Ακαδημία Σουίς (Académie Suisse).
Ο Μαλτσέφσκι είχε ήδη ξεκινήσει μαθήματα εξειδίκευσης με τον Γιαν Ματέικο το 1875 πριν ξεκινήσει το ταξίδι στη Γαλλία και τα ολοκλήρωσε το 1879 μετά την επιστροφή του από το εξωτερικό. Παρά τις σημαντικές στιλιστικές διαφορές μεταξύ τους, ο Μαλτσέφσκι επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την ιστορική ζωγραφική του Ματέικο γεμάτη με νεορομαντική μεταφορά και πατριωτικά θέματα. Το 1879, ο Μαλτσέφσκι ολοκλήρωσε ένα μάθημα σύνθεσης υπό τον Ματέικο. Ήταν εξίσου εντυπωσιασμένος με τη δραματική τέχνη του πρώιμου Πολωνού ρομαντικού ζωγράφου Άρτουρ Γκρότγκερ. Η ζωγραφική του περιστρεφόταν γύρω από μερικά προσεκτικά επιλεγμένα μοτίβα, επαναλαμβανόταν συνεχώς και επεκτεινόταν σύμφωνα με τη μυθολογία και γεμάτη με εθνικά σύμβολα. Η δική του φαντασία έδωσε τη δυνατότητα στον Μαλτσέφσκι να διοχετεύσει τη δημιουργικότητά του και να αφήσει να αναδυθούν νέες αισθητικές ιδέες που προκάλεσαν αυτό που έγινε η Σχολή Συμβολισμού της Πολωνίας.
Έμπνευση
Το 1897-1900 και το 1912-1921, ο Μαλτσέφσκι ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο». Εκλέχθηκε Πρύτανης της Ακαδημίας το 1912. Η τέχνη του έχει συγκριθεί με αυτή του Γάλλου Γκυστάβ Μορώ, του Ελβετού Άρνολντ Μπέκλιν, ακόμη και του Ισπανού Σαλβαδόρ Νταλί. Οι πίνακές του κέρδισαν πολλά βραβεία σε διεθνείς εκθέσεις, όπως στο Βερολίνο το 1891, στο Μόναχο το 1892 και στο Παρίσι το 1900.
Προσωπική ζωή
Ο Μαλτσέφσκι ήταν παντρεμένος με την Μάρια, το γένος Γκαρλέφκσα (Garlewska) και απέκτησαν δύο παιδιά, την Γιούλια (γενν. 1888) και τον Ράφαου (γενν. 1892), επίσης ζωγράφος. Ο γιος του πούλησε αργότερα όλα τα έργα του πατέρα του που του είχαν απομείνει, στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου έφυγε από την Πολωνία και μετά από ταξίδια στη Νότια Ευρώπη και τη Βραζιλία, τελικά εγκαταστάθηκε στο Μόντρεαλ.
Πιστεύεται ότι το αντικείμενο πολυάριθμων γυμνών μελετών στους πίνακες του Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι, η Μάρια Μπαλ (Μπαλόβα) το γένος Μπρουνίτσκα, ήταν επίσης η επί χρόνια ερωμένη του. Έχασε την όρασή του προς το τέλος της ζωής του και πέθανε στην Κρακοβία στις 8 Οκτωβρίου 1929. Ενταφιάστηκε στη Σκάουκα, το εθνικό Πάνθεον της Πολωνίας.
Στέλλα Κονιτοπούλου
Η Στέλλα Κονιτοπούλου (Νάξος, 17 Σεπτεμβρίου 1965) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια του παραδοσιακού νησιώτικου είδους.
Έχει βραβευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για την προσφορά της στην παράδοση και στο νησιώτικο τραγούδι. Έχει κυκλοφορήσει 30 προσωπικούς δίσκους και έχει συμμετάσχει σε πολλούς δίσκους άλλων καλλιτεχνών.
Βιογραφία
H Στέλλα Κονιτοπούλου γεννήθηκε και έζησε στη Νάξο μέχρι τα έξι της χρόνια. Κατάγεται από την οικογένεια των Κονιτοπουλέων. Η μητέρα της είναι η, επίσης τραγουδίστρια του νησιώτικου τραγουδιού, Αγγελική Κονιτοπούλου. Δίπλα της, η Στέλλα, γνώρισε και αγάπησε το ελληνικό τραγούδι, γεγονός που την οδήγησε σε ηλικία οκτώ ετών στην εγγραφή της στο Εθνικό Ωδείο. Στα 16 της αποφοίτησε, αφού σπούδασε ορθοφωνία, σολφέζ και τραγούδι.