cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Βιογραφία
Αν και ορισμένοι ιστορικοί πρότειναν ότι η μετανάστευση στα Μπαρμπάντος οφείλεται στο γεγονός ότι η μητέρα του Μαίρη είχε μετακομίσει εκεί (και ο πατέρας του Θεόδωρος είχε πεθάνει το 1636) αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια καθώς η Μαίρη είχε πεθάνει και θάφτηκε στο Landulph το 1631. Ανεξάρτητα από το λόγο, ο Φερδινάνδος είναι γνωστό ότι βρισκόταν στα Μπαρμπάντος το 1644, το ίδιο έτος που πέθανε ο αδελφός του Θεόδωρος. Επίσης μαζί του εκείνη την εποχή ήταν ο αδελφός του Ιωάννης Θεόδωρος, αν και εξαφανίστηκε από το νησί σύντομα μετά, και είναι άγνωστη η επόμενη ζωή του. Αν και η Μαίρη ήταν νεκρή, στα Μπαρμπάντος ήταν το σπίτι των ξαδέρφων της μητέρας του Φερδινάνδου και ο Φερδινάνδος είχε γίνει συνιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας (freeholder) μέχρι το 1649, ενδεχομένως υποστηριζόμενος από τους συγγενείς του. Ο Φερδινάνδος και ο Ιωάννης Θεόδωρος ήταν από τους πρώτους που μετανάστευσαν στο νησί, καθώς αυτό είχε ανακαλυφθεί πολύ πρόσφατα (το 1620).
Αντιναταλισμός
Αρνητικός ωφελιμισμός
Ο αρνητικός ωφελιμισμός υποστηρίζει ότι η ελαχιστοποίηση του πόνου έχει μεγαλύτερη ηθική σημασία από τη μεγιστοποίηση της ευτυχίας.
Ο Hermann Vetter συμφωνεί με τις υποθέσεις του Jan Narveson :
Ωστόσο, διαφωνεί με το συμπέρασμα που συνάγει ο Narveson:
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Βιογραφία
Σταδιακά αύξησε το μέγεθος του σπιτιού του και των εδαφών του, και καταγράφεται ότι αγόρασε περισσότερη γη τον Ιούλιο του 1662. Ένας από τους πρώτους χάρτες του Μπαρμπάντος, που χρονολογείται το 1685 (μετά το θάνατο του Φερδινάνδου), επισημαίνει μια φυτεία δυτικά της Ενορίας του Αγίου Ιωάννη ως φυτεία «Παλαιολόγου και Αγίου Ιωάννη». Η φυτεία επισημαίνεται στον χάρτη με έναν ανανά, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο Φερδινάνδος είχε επίσης καλλιέργεια ανανά.
Αντιναταλισμός
Αρνητικός ωφελιμισμός
3. Γενικώς - αν μπορεί να προβλεφθεί ότι το παιδί που θα γεννηθεί ούτε θα είναι δυστυχισμένο, ούτε θα προκαλέσει κακό στους άλλους - δεν υπάρχει υποχρέωση να γεννηθεί ή να μην γεννηθεί ένα παιδί.
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Βιογραφία
Τον Ιανουάριο του 1670, ο Φερδινάνδος ήταν άρρωστος και η κατάστασή του επιδεινώθηκε κατά τους τελευταίους μήνες του έτους. Η διαθήκη του έχει συνταχθεί στις 26 Σεπτεμβρίου και άφησε κληρονόμους τη σύζυγό του Ρεβέκκα και το γιο του Θεόδωρο (αναφέρεται στη διαθήκη με το περίεργο όνομα Theodorious ). Και οι δύο κληρονόμησαν τα μισά από τα υπάρχοντά του και το μισό του κτήματός του. Οι αδερφές του Φερδινάνδου Δωροθέα και Μαρία έλαβαν είκοσι σελίνια η καθεμία, και επιπλέον χρήματα και αντικείμενα αξίας κληροδοτήθηκαν στον βαφτιστικό του Ράλφ Χασσάλ του Φερδινάνδου και τον υποτιθέμενο φίλο του Έντουαρντ Βάλροντ. Το μνημείο κοντά στον τάφο του (που ανεγέρθηκε το 1906) δίνει λανθασμένα την ημερομηνία του θανάτου του Φερδινάνδου στις 3 Οκτωβρίου 1678. πέθανε στις 2 Οκτωβρίου 1670. Θάφτηκε στο νεκροταφείο της ενοριακής εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη στην ομώνυμη πόλη των Μπαρμπάντος.
Σε αντίθεση με το συνηθισμένο ταφικό έθιμο (τα πόδια στα δυτικά και το κεφάλι προς τα ανατολικά), ο Ferdinand θάφτηκε με τα πόδια του στραμμένα προς τα ανατολικά και το κεφάλι του στραμμένο προς τα δυτικά, προσανατολισμένο προς την Κωνσταντινούπολη. Ο χώρος της ταφής του Φερδινάνδου είναι γνωστός για την ομορφιά του και βρίσκεται σε μια πλαγιά ύψους 240 μέτρων με θέα στον Ατλαντικό Ωκεανό, και περιβάλλεται από φοίνικες και δέντρα Πλουμέρια. Το μνημείο του 1906 γράφει:
Αντιναταλισμός
Αρνητικός ωφελιμισμός
Αντ 'αυτού, παρουσιάζει το ακόλουθο θεωρητικό πλέγμα αποφάσεων: Με βάση αυτό, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να δημιουργούνται παιδιά:
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Απόγονοι
Η σήμανση "Paleologus and Beal" για τη φυτεία του Φερδινάνδου σε χάρτη του 1685 μάλλον αναφέρεται στον γιο του, τον Θεόδωρο, και στον νέο σύζυγο της χήρας του, τον καπετάνιο Alexander Beale. Η Rebecca είχε ξαναπαντρευτεί σε κάποιο σημείο πριν από τον Ιούλιο του 1672, όταν η διαθήκη του αδελφού της Abraham Pomfrett την αναφέρει ως "Rebecca Beale". Ο Alexander ανέλαβε μεγάλο μέρος του κτήματος του Φερδινάνδου και επίσης τις εκκλησιαστικές του δραστηριότητες, αναφερόμενος ως επιστάτης της ενορίας του Αγίου Ιωάννη το 1677.
Αντιναταλισμός
Αρνητικός ωφελιμισμός
"Γίνεται αμέσως φανερό ότι η πράξη "δεν γεννήθηκε το παιδί" υπερνικάει την πράξη "γεννήθηκε το παιδί" καθώς έχουν ίσες καλές πιθανότητες στην μία περίπτωση (να είναι ευτυχισμένο) αλλά κυριαρχεί στην άλλη (να είναι δυστυχισμένο). Επομένως, οφείλουμε να προτιμήσουμε την δεύτερη πράξη, να μην γεννηθεί το παιδί, μιας και δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο το παιδί να είναι δυστυχισμένο. Και ποτέ δεν πρόκειται να μπορούμε. Έτσι, αντί για την υπόθεση/συμπέρασμα (3), καταλήγουμε στο εξής: (3') Σε κάθε περίπτωση, είναι ηθικά προτιμότερο να μην γεννηθεί ένα παιδί."
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Απόγονοι
Ο Θεόδωρος Παλαιολόγος (που φέρει το ίδιο όνομα με τον πατέρα του Φερδινάνδου και τον μεγαλύτερο αδελφό του Φερδινάνδου και ως εκ τούτου, μερικές φορές στη σύγχρονη εποχή, που ονομάζεται Θεόδωρος ο 3ος ) ήταν το μόνο γνωστό παιδί του Φερδινάνδου και της Ρεβέκκας. Παντρεύτηκε μια γυναίκα από το Μπαρμπάντος που ονομάζεται Martha Bradbury κοντά στο Μπριτζτάουν στις 14 Οκτωβρίου 1684. Ο Θεόδωρος επέστρεψε στην Ευρώπη το ίδιο έτος και εργάστηκε ως ναυτικός στο πλοίο Charles II στην Αγγλία. Παρόλο που ορισμένοι ιστορικοί ισχυρίστηκαν ότι ο Θεόδωρος υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό, δεν υπάρχουν αρχειακά τεκμήρια για το Charles II στο ναυτικό. Είναι πιθανό ότι εργάστηκε ως πολίτης ή ακόμα και ως μαθητευόμενος ναυτικός σε πλοίο μεταφοράς σκλάβων. Ο Θεόδωρος τελικά έζησε στο Stepney του Λονδίνου και πέθανε στην Ισπανία στο A Coruña το 1693. Είναι γνωστό ότι είχε ένα γιο κατά τη διάρκεια της ζωής του, αν και αυτός ο γιος πιθανότατα πέθανε πριν από αυτόν. Αν ο γιος του ήταν ακόμα ζωντανός τη στιγμή που γράφτηκε η διαθήκη του, την 1 Αυγούστου 1693, δεν μνημονεύεται καθόλου, καθώς η διαθήκη  αφορούσε αποκλειστικά τη σύζυγο του Θεόδωρου Μάρθα.
Αντιναταλισμός
Αρνητικός ωφελιμισμός
Ο Karim Akerma υποστηρίζει ότι ο ωφελιμισμός απαιτεί τις λιγότερο μεταφυσικές υποθέσεις και, ως εκ τούτου, είναι η πιο πειστική ηθική θεωρία. Πιστεύει ότι ο αρνητικός ωφελιμισμός είναι η σωστή θεωρία, γιατί τα καλά πράγματα στη ζωή δεν αντισταθμίζουν τα κακά πράγματα. Πρώτα απ 'όλα, τα καλύτερα πράγματα δεν αντισταθμίζουν τα χειρότερα πράγματα, όπως, για παράδειγμα, οι εμπειρίες του τρομερού πόνου, η οδύνη που προκαλούν τα τραύματα, οι ασθένειες ή ο θάνατος. Κατά τη γνώμη του, σπάνια ξέρουμε τι να κάνουμε για να κάνουμε τους ανθρώπους ευτυχισμένους, αλλά ξέρουμε τι να κάνουμε ώστε οι άνθρωποι να μην υποφέρουν: αρκεί να μην δημιουργούνται. Αυτό που είναι σημαντικό για τον Akerma στην ηθική είναι η προσπάθεια να υπάρχουν λιγότεροι άνθρωποι που υποφέρουν (ώστε τελικά να μην υπάρχει κανένας), και όχι η προσπάθεια να υπάρχουν πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι, η οποία προσπάθεια, σύμφωνα με τον ίδιο, πραγματοποιείται εις βάρος των αμέτρητων δεινών.
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Απόγονοι
Ο Θεόδωρος είχε μια κόρη που γεννήθηκε μετά το θάνατό του από τη Μάρθα στις 12 Ιανουαρίου 1694 και καταγράφηκε ως βαπτισμένη στις 24 Ιανουαρίου του ίδιου έτους. Το κορίτσι έλαβε το όνομα Godscall Paleologue (που θεωρείται ότι είναι η μεταφορά στα αγγλικά του ελληνικού Θεοκλητιανή Παλαιολογίνα ). Λίγα είναι γνωστά για την Godscall Paleologue μετά από αυτό. Για τελευταία φορά αναφέρεται ως ορφανό κορίτσι στο Wapping ή Stepney στο Λονδίνο το 1695. Ο John Hall, συγγραφέας μιας βιογραφίας στον πατέρα του Φερδινάνδου Θεόδωρου, πιστεύει ότι η κοπέλα πέθανε ως βρέφος το ίδιο έτος της γέννησής της, αν και δεν παρέχει κανένα στοιχείο για τον υποτιθέμενο θάνατό της. Ο συγγραφέας τελειώνει τη βιογραφία του για τον πατέρα του Φερδινάνδου συζητώντας τους διάφορους θρύλους και μύθους που σχετίζονται με την οικογένεια.
Αντιναταλισμός
Αρνητικός ωφελιμισμός
Ο Bruno Contestabile αναφέρει την ιστορία «The Ones Who Walk Away from Omelas» της Ουρσούλα Λε Γκουίν. Σε αυτήν την ιστορία, η ύπαρξη της ουτοπικής πόλης Ομέλας και η καλή τύχη των κατοίκων της εξαρτώνται από την ταλαιπωρία ενός παιδιού που βασανίζεται σε κάποιο απομονωμένο μέρος και που δεν μπορεί να βοηθηθεί. Η πλειοψηφία αποδέχεται αυτήν την κατάσταση και μένει στην πόλη, αλλά υπάρχουν εκείνοι που δεν συμφωνούν με αυτό, που δεν θέλουν να συμμετάσχουν σε κάτι τέτοιο και έτσι "απομακρύνονται από την Ομέλας". Ο Contestabile κάνει έναν παραλληλισμό εδώ: για να υπάρχει η Omelas, το παιδί πρέπει να βασανίζεται, και με την ίδια έννοια, η ύπαρξη του κόσμου μας βασίζεται στο γεγονός ότι κάποιος βλάπτεται συνεχώς. Σύμφωνα με τον Contestabile, οι αντιναταλιστές μπορούν να θεωρηθούν ως "αυτοί που απομακρύνονται από τον Ομέλα (the ones who walk away from Omelas)", που δεν αποδέχονται έναν τέτοιο κόσμο, και που δεν εγκρίνουν τη διαιώνιση του. Θέτει το ερώτημα: είναι όλη αυτή η ευτυχία ικανή να αντισταθμίσει τα ακραία δεινά ενός ατόμου;
Ιμπαράκι (πόλη)
Το Ιμπαράκι (茨城町, Ibaraki-machi) είναι μία πόλη της Ιαπωνίας, που βρίσκεται στο νομαρχιακό διαμέρισμα Ιμπαράκι. Το Ιμπαράκι υπολογίζεται ότι το 2020 είχε πληθυσμό 31596 κατοίκους και η πυκνότητα του πληθυσμού ανέρχεται σε 260 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Καλύπτει μία έκταση 122 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το ποσοστό των κατοίκων άνω των 65 ετών ήταν 34,9%.
Αντιναταλισμός
Ασυμμετρία μεταξύ ευχαρίστησης και πόνου
Ο David Benatar υποστηρίζει ότι υπάρχει μια κρίσιμη ασυμμετρία μεταξύ των καλών και των κακών πραγμάτων, όπως η ευχαρίστηση και ο πόνος:
Όσον αφορά την αναπαραγωγή, το οδηγούμαστε στον συλλογισμό ότι η ύπαρξη, το να ξεκινήσει κάποιος να υπάρχει, δημιουργεί και καλές και κακές εμπειρίες, και πόνο και ευχαρίστηση, ενώ η μη ύπαρξη δεν συνεπάγεται ούτε πόνο ούτε ευχαρίστηση. Η απουσία πόνου είναι καλή, η απουσία απόλαυσης δεν είναι κακή. Επομένως, η ηθική επιλογή σταθμίζεται υπέρ της μη δημιουργίας.
Ιμπαράκι (πόλη)
Γεωργία
Η ευρύτερη περιοχή Ιμπαράκι με την εύφορη γη και το ήπιο κλίμα παράγει μεγάλες ποσότητες αγροτικών προϊόντων, που τροφοδοτούν την μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο.
Φερδινάνδος Παλαιολόγος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφετεριστές του ονόματος των Παλαιολόγων Κατηγορία:Άγγλοι ελληνικής καταγωγής
Ιμπαράκι (πόλη)
Κλίμα
Το κλίμα στο Ιμπαράκι είναι ζεστό και εύκρατο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανέρχεται σε 14,4 °C. Ο Αύγουστος είναι ο πιο θερμός μήνας του έτους ενώ ο πιο ψυχρός μήνας είναι ο Ιανουάριος. Το πιο μεγάλο ποσοστό βροχοπτώσεων σημειώνεται κατά το μήνα Οκτώβριο με 209 χιλιοστά βροχής κατά μέσο όρο.
Παραπομπές
Κατηγορία: Πόλεις της Ιαπωνίας
Αντιναταλισμός
Ασυμμετρία μεταξύ ευχαρίστησης και πόνου
Ο Benatar εξηγεί την παραπάνω ασυμμετρία χρησιμοποιώντας τέσσερις άλλες ασυμμετρίες που θεωρεί αρκετά εύλογες:
Τα δεινά που βιώνουν οι απόγονοι
Σύμφωνα με τον Benatar, δημιουργώντας ένα παιδί, όχι μόνο είμαστε υπεύθυνοι για τα βάσανα αυτού του παιδιού, αλλά και συνυπεύθυνοι για την ταλαιπωρία των απογόνων του παιδιού αυτού.
"Υποθέτοντας ότι κάθε ζευγάρι έχει τρία παιδιά, τότε οι απόγονοι δέκα γενεών ενός αρχικού ζευγαριού αθροιστικά ανέρχονται σε 88.572 ανθρώπους. Αυτό πολλαπλασιάζει σημαντικά την άσκοπη, αναπόφευκτη οδύνη. Βέβαια, η πλήρης ευθύνη για όλο αυτό δεν αποδίδεται στο αρχικό ζευγάρι, καθώς κάθε γενιά αποφασίζει εκ νέου αν θα συνεχίσει την δημιουργία απογόνων. Εντούτοις, φέρουν κάποια ευθύνη για τις γενιές που ακολουθούν. Αν κάποιος δεν αρνηθεί να κάνει παιδιά, τότε δύσκολα μπορεί να αναμένει ότι οι απογονοί του δεν θα κάνουν το ίδιο.
Συνέπειες της αναπαραγωγής
Ο Benatar αναφέρει στατιστικά στοιχεία που δείχνουν πού οδηγεί η δημιουργία ανθρώπων Εκτιμάται ότι:
Μισανθρωπία
Εκτός από τα φιλανθρωπικά επιχειρήματα, τα οποία βασίζονται σε μια ανησυχία για τους ανθρώπους που θα τεθεί σε ύπαρξη, o Benatar επίσης επισημαίνει ότι μια άλλη διαδρομή για τον αντιναταλισμό είναι το μισανθρωπιστικό επιχείρημα που μπορεί να συνοψιστεί κατά τη γνώμη του ως εξής :
''Μία άλλη οδός για τον αντιναταλισμό, είναι μέσω αυτού που αποκαλώ "μισανθρωπιστικό" επιχείρημα. Σύμφωνα με αυτό, οι άνθρωποι είναι ένα βαθιά ελλατωματικό και καταστροφικό είδος που είναι υπεύθυνο για τα βάσανα και τον θάνατο δισεκατομμυρίων άλλων ανθρώπων και ζώων. Αν προκαλείτο τέτοιου μεγέθους καταστροφή από οποιοδήποτε άλλο είδος, θα συνιστούσαμε αμέσως την αποχή από την αναπαραγωγή του είδους αυτού.''
Πρόκληση βλάβης σε ζώα εκτός του ανθρώπου
Ο David Benatar, ο Gunter Bleibohm, ο Gerald Harrison, η Julia Tanner, και η Patricia MacCormack εστιάζουν στη ζημία που προκαλείται σε άλλα αισθανόμενα όντα. Θα έλεγαν ότι δισεκατομμύρια ζώα εκτός του ανθρώπου κακοποιούνται και σφάζονται κάθε χρόνο από το είδος μας είτε για την παραγωγή ζωικών προϊόντων, είτε για πειραματισμούς (και θανάτωσή τους μετά τα πειράματα, όταν δεν χρειάζονται πλέον), είτε ως αποτέλεσμα της καταστροφής των οικοτόπων τους ή άλλων περιβαλλοντικών ζημιών, είτε για σαδιστική ευχαρίστηση. Τείνουν να συμφωνούν με τους στοχαστές για τα δικαιώματα των ζώων ότι η βλάβη που τους κάνουμε είναι ανήθικη. Θεωρούν το ανθρώπινο είδος το πιο καταστροφικό στον πλανήτη και ότι, χωρίς νέους ανθρώπους, δεν θα υπάρξει άλλη ζημιά στα υπόλοιπα αισθανόμενα όντα από τους νέους ανθρώπους.
Ορισμένοι αντιναταλιστές είναι επίσης χορτοφάγοι ή vegans για ηθικούς λόγους, και υποστηρίζουν ότι τέτοιες απόψεις πρέπει να αλληλοσυμπληρώνονται, καθώς έχουν έναν κοινό παρονομαστή: να μην προκαλείται βλάβη σε άλλα αισθανόμενα όντα. Αυτή η στάση υπήρχε ήδη στον Μανιχαϊσμό και στον Γνωστικισμό-Καθαρισμό.
Περιβαλλοντικές επιπτώσεις
Οι εθελοντές του Voluntary Human Extinction Movement (Κίνημα Εθελοντικής Ανθρώπινης Εξάλειψης) υποστηρίζουν ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα είναι η κύρια αιτία της περιβαλλοντικής υποβάθμισης και, επομένως, η αποφυγή της αναπαραγωγής είναι «η ανθρωπιστική εναλλακτική λύση έναντι των ανθρώπινων καταστροφών». Άλλοι, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες, ανησυχούν εξίσου για τη συμβολή στην κλιματική αλλαγή και σε άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα που προκύπτουν από την δημιουργία νέων παιδιών.
Ο Herman Vetter, ο Théophile de Giraud, ο Travis N. Rieder, η Tina Rulli, ο Karim Akerma και ο Julio Cabrera υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε κανείς να κάνει καλό υιοθετώντας ήδη υπάρχοντα παιδιά, παρά να εμπλακεί  στην ηθικά προβληματική πράξη της αναπαραγωγής. Ο De Giraud τονίζει ότι, σε όλο τον κόσμο, υπάρχουν εκατομμύρια υπάρχοντα παιδιά που χρειάζονται φροντίδα.
Ανακούφιση από την πείνα
Ο Stuart Rachels και ο David Benatar υποστηρίζουν ότι, προς το παρόν, σε μια κατάσταση όπου ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων ζουν σε φτώχεια, θα πρέπει να σταματήσουμε την αναπαραγωγή και να εκτρέψουμε αυτούς τους πόρους, που θα χρησιμοποιούνταν για να μεγαλώσουν τα παιδιά μας, στους ήδη υπάρχοντες φτωχούς.
Ρεαλισμός
Ορισμένοι αντιναταλιστές πιστεύουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα με ακρίβεια, γεγονός που επηρεάζει την επιθυμία να αποκτήσουν παιδιά.
Ο Peter Wessel Zapffe προσδιορίζει τέσσερις κατασταλτικούς μηχανισμούς που χρησιμοποιούμε, συνειδητά ή μή, για να περιορίσουμε τη συνείδησή μας για τη ζωή και τον κόσμο:
Σύμφωνα με τον Zapffe, οι καταθλιπτικές διαταραχές είναι συχνά «μηνύματα από μια βαθύτερη, πιο άμεση αίσθηση της ζωής, πικροί καρποί μιας πολυπλοκότητα της σκέψης». Μερικές μελέτες φαίνεται να το επιβεβαιώνουν, γίνεται αναφορά στο φαινόμενο του καταθλιπτικού ρεαλισμού και ο Colin Feltham γράφει για τον αντιναταλισμό ως μία από τις πιθανές συνέπειές του.
Ο Ντέιβιντ Μπενάταρ, αναφερόμενος σε πολλές μελέτες, απαριθμεί τρία φαινόμενα που περιγράφονται από τους ψυχολόγους, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι υπεύθυνα που οι αυτοαξιολογήσεις μας για την ποιότητα της ζωής μας καθίστανται αναξιόπιστες:
"Τα παραπάνω ψυχολογικά φαινόμενα, από μία εξελικτική σκοπιά, είναι αναμενόμενα. Προφυλάσσουν από την αυτοκτονία και ευνοούν την αναπαραγωγή. Αν οι ζωές μας ήταν τόσο κακές όσο υποστηρίζω ότι είναι, και αν οι άνθρωποι ήταν ικανοί να δουν την πραγματική ποιότητα της ζωής τους ως αυτό που πραγματικά είναι, τότε ίσως να έκλιναν περισσότερο προς το να αυτοκτονήσουν, ή έστω να σταματήσουν να δημιουργούν νέες ζώες. Επομένως, η απαισιοδοξία δεν είναι συνήθως η πιο φυσική επιλογή του ανθρώπου."
- David Benatar
Ο Thomas Ligotti εφιστά την προσοχή στην ομοιότητα μεταξύ της φιλοσοφίας του Zapffe και της θεωρίας διαχείρισης του τρόμου (terror management theory). Η θεωρία διαχείρισης του τρόμου υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι είναι εξοπλισμένοι με μοναδικές διανοητικές ικανότητες, πέρα αυτών που είναι απαραίτητες για την επιβίωση, το οποίο περιλαμβάνει συμβολική σκέψη, εκτεταμένη αυτοσυνείδηση και αντίληψη του εαυτού τους ως χρονικό ον που γνωρίζει την περατότητα της ύπαρξής του. Η επιθυμία να ζήσουμε, παράλληλα με την επίγνωσή μας για το αναπόφευκτο του θανάτου, προκαλεί τρόμο σε εμάς. Η αντίθεση σε αυτόν τον φόβο είναι ένα από τα πρωταρχικά κίνητρά μας. Για να ξεφύγουμε από αυτόν, χτίζουμε αμυντικές δομές γύρω μας ώστε να διασφαλίσουμε τη συμβολική ή κυριολεκτική αθανασία μας, να νιώσουμε σαν πολύτιμα μέλη ενός γεμάτου νόημα σύμπαντος και να επικεντρωθούμε στην προστασία μας από άμεσες εξωτερικές απειλές.
Άμβλωση
Ο αντιναταλισμός μπορεί να οδηγήσει σε μια συγκεκριμένη θέση σχετικά με την ηθική της άμβλωσης.
Σύμφωνα με τον David Benatar, κάποιος ξεκινάει να υπάρχει, με την ηθικά σχετική έννοια, όταν προκύπτει η συνείδηση, όταν ένα έμβρυο γίνεται αισθανόμενο ον, και μέχρι εκείνη τη στιγμή μια άμβλωση είναι ηθική, ενώ η συνεχιζόμενη εγκυμοσύνη θα ήταν ανήθικη. Ο Benatar αναφέρεται σε ηλεκτροεγκεφαλογραφικές μελέτες (ΗΕΓ) και σε μελέτες σχετικά με την αντίληψη του πόνου στο έμβρυο, η οποία δηλώνει ότι η συνείδηση του εμβρύου δεν εμφανίζεται νωρίτερα από το διαστημα είκοσι οκτώ με τριάντα εβδομάδων εγκυμοσύνης, πριν από το οποίο είναι ανίκανο να αισθανθεί πόνο. Σε αντίθεση με αυτό, η τελευταία επίσημη αναφορά από το Royal College of Obstetricians and Gynecologists έδειξε ότι το έμβρυο αποκτά συνείδηση το νωρίτερο την εικοστή τέταρτη εβδομάδα της εγκυμοσύνης. Ορισμένες υποθέσεις αυτής της αναφοράς σχετικά με την αίσθηση του εμβρύου μετά το δεύτερο τρίμηνο επικρίθηκαν. Αντίστοιχα, ο Karim Akerma διαχωρίζει τους οργανισμούς που δεν έχουν διανοητικές ιδιότητες και τα ζωντανά όντα που έχουν ψυχικές ιδιότητες. Σύμφωνα με την άποψή του, την οποία αποκαλεί πνευματιστική άποψη (mentalistic), ένα ζωντανό ον αρχίζει να υπάρχει όταν ένας οργανισμός (ή κάποια άλλη οντότητα) παράγει μια απλή μορφή συνείδησης για πρώτη φορά.
Ο Julio Cabrera πιστεύει ότι το ηθικό πρόβλημα της άμβλωσης είναι εντελώς διαφορετικό από το πρόβλημα της αποχής της αναπαραγωγής, επειδή στην περίπτωση της άμβλωσης, δεν υπάρχει πλέον ένα μη-ον, αλλά ένα ήδη υπάρχον πλάσμα - το πιο αβοήθητο και ανυπεράσπιστο των εμπλεκόμενων πλευρών, που κάποια μέρα θα έχει την αυτονομία να παίρνει αποφάσεις και δεν μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς γι 'αυτό. Από την άποψη της αρνητικής ηθικής του Cabrera, η άμβλωση είναι ανήθικη για παρόμοιους λόγους όπως η αναπαραγωγή. Για τον Cabrera, η εξαίρεση στην οποία η άμβλωση δικαιολογείται από ηθική άποψη είναι περιπτώσεις μη αναστρέψιμης ασθένειας του εμβρύου (ή κάποιων σοβαρών «κοινωνικών ασθενειών» όπως η αμερικανική κατάκτηση ή ο ναζισμός ), σύμφωνα με αυτόν σε τέτοιες περιπτώσεις σκεφτόμαστε ξεκάθαρα για τα αγέννητα και όχι απλά για τα δικά μας συμφέροντα. Επιπλέον, η Cabrera πιστεύει ότι υπό ορισμένες συνθήκες, είναι νόμιμο και κατανοητό να διαπράττονται ανήθικες ενέργειες, για παράδειγμα, η άμβλωση είναι νόμιμη και κατανοητή όταν κινδυνεύει η ζωή της μητέρας.
Ζώα εκτός του ανθρώπου
Μερικοί αντιναταλιστές αναγνωρίζουν την αναπαραγωγή των μη ανθρώπινων αισθανόμενων όντων ως ηθικά κακή και την στείρωσή τους ως ηθικά καλή στην περίπτωσή τους. Ο Karim Akerma ορίζει τον αντιναταλισμό, που περιλαμβάνει ζώα που δεν έχουν ανθρώπινα αισθήματα, ως καθολικό αντιναταλισμό και ο ίδιος έχει την εξής θέση:
Ο David Benatar τονίζει ότι η ασυμμετρία του ισχύει για όλα τα αισθανόμενα όντα και αναφέρει ότι οι άνθρωποι διαδραματίζουν ρόλο στην απόφαση για το πόσα ζώα θα υπάρξουν: οι άνθρωποι αναπαράγουν άλλα είδη ζώων και είναι σε θέση να αποστειρώνουν άλλα είδη ζώων.
Ο Magnus Vinding υποστηρίζει ότι η ζωή των άγριων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον είναι γενικά πολύ κακή. Εφιστά την προσοχή σε φαινόμενα όπως ο θάνατος πριν από την ενηλικίωση, η πείνα, οι ασθένειες, ο παρασιτισμός, η βρεφοκτονία, η αρπαγή και ο κίνδυνος να φαγωθούν ζωντανά. Παραθέτει έρευνα για το πώς μοιάζει η ζωή των ζώων στην άγρια φύση. Μόνο ένα στα οκτώ αρσενικά λιοντάρια επιβιώνει μέχρι την ενηλικίωση. Άλλοι πεθαίνουν ως αποτέλεσμα της πείνας, της ασθένειας και συχνά πέφτουν θύματα στα δόντια και τα νύχια άλλων λιονταριών. Η επίτευξη ενηλικίωσης είναι πολύ πιο σπάνια για τα ψάρια. Μόνο ένας στους εκατό αρσενικούς σολομούς Chinook επιβιώνει έως την ενηλικίωση.
Ο Vinding είναι της άποψης ότι εάν οι ανθρώπινες ζωές και η επιβίωση των ανθρώπινων παιδιών έμοιαζαν με τις παραπάνω, οι τρέχουσες ανθρώπινες αξίες θα απαγόρευαν την αναπαραγωγή. Ωστόσο, αυτό δεν είναι δυνατό όταν πρόκειται για ζώα εκτός του ανθρώπου, τα οποία καθοδηγούνται από το ένστικτο. Πιστεύει ότι, ακόμη και αν κάποιος δεν συμφωνεί ότι η αναπαραγωγή είναι πάντα ηθικά κακή, πρέπει τουλάχιστον να παραδεχθεί οτί η αναπαραγωγή στην άγρια φύση είναι ηθικά κακή και κάτι που πρέπει να αποφευχθεί (τουλάχιστον στη θεωρία, όχι απαραίτητα στην πράξη). Υποστηρίζει ότι η μη επέμβαση δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί εάν απορρίψουμε το σπισισμό και ότι πρέπει να απορρίψουμε το αδικαιολόγητο δόγμα που υπαγορεύει ότι αυτό που συμβαίνει στη φύση είναι αυτό που πρέπει να συμβαίνει στη φύση.
Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να εξορθολογίσουν ψευδώς τα δεινά που λαμβλάνουν χώρα στην φύση και να ξεχάσουν τα θύματα της φρίκης της φύσης απλά και μόνο επειδή δεν εξυπηρετούν τις βολικές ηθικές θεωρίες μας, θεωρίες που εν τέλει χρησιμεύουν στο να μας κάνουν να νιώθουμε συνεπείς και καλά με τους εαυτούς μας απέναντι σε μια ακατανόητα κακή πραγματικότητα.
Κριτική
Η κριτική του αντιναλισμού προέρχεται από πολλές απόψεις που προσδίδουν θετική αξία στην ύπαρξη του ανθρώπου. Ο David Wasserman στην κριτική του για τον αντιναταλισμό, επικρίνει το επιχείρημα ασυμμετρίας του David Benatar και το επιχείρημα της συναίνεσης.
Μάχη της Μυκάλης
Το 480 π.Χ, οι Πέρσες πέτυχαν νίκες στις Θερμοπύλες και στο Αρτεμίσιο, έχοντας καταστρέψει τη Βοιωτία, τη Θεσσαλία και την Αττική - ωστόσο, οι Έλληνες πέτυχαν αποφασιστική νίκη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και εμπόδισαν την προώθηση των Περσών. Τον Αύγουστο του 479 π.Χ, οι Έλληνες συγκέντρωσαν στρατό για να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στις Πλαταιές, όπου οι Έλληνες πέτυχαν αποφασιστική νίκη - παράλληλα, ο Λεωτυχίδας, διοικητής του ελληνικού στόλου, επιτέθηκε στους Πέρσες και κατέστρεψε τον στόλο τους και, αργότερα, το πεζικό τους.
Πηγές
Κύρια πηγή για τους Περσικούς πολέμους αποτελεί ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος. Ο Ηρόδοτος, γνωστός ως «Πατέρας της Ιστορίας», γεννήθηκε το 484 π.Χ. στην Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας, η οποία εκείνη την περίοδο βρισκόταν υπό περσική κατοχή. Έγραψε το έργο «Ιστορίαι» γύρω στα 440-430 π.Χ, προσπαθώντας να ανακαλύψει τις πραγματικές αιτίες των Περσικών πολέμων, οι οποίοι ολοκληρώθηκαν το 450 π.Χ. Η μέθοδος του Ηρόδοτου αποτελούσε καινοτομία και σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς, ο Ηρόδοτος έχει εφεύρει την ιστορία που ξέρουμε. Κατά τον Παπαρρηγόπουλο: «Ο Ηρόδοτος είναι ο δημιουργός της αληθούς ιστορικής τέχνης...πρώτος ενόησεν ότι η ιστορία δεν είναι απλούς πραγμάτων κατάλογος, αλλά και η τεχνική των πραγμάτων τούτων συναρμολογία και η εξήγησις του χαρακτήρος αυτών». Κατά τον Τομ Χόλλαντ: «Για πρώτη φορά, ένας ιστορικός αποφάσισε να αποκαλύψει τα αίτια ενός πολέμου, ο οποίος έληξε πρόσφατα, χωρίς να καταγράφει μύθους, αλλά αιτίες, τις οποίες θα μπορούσαμε να ελέγξουμε προσωπικά»
Ο Θουκυδίδης είχε αμφισβητήσει το έργο του Ηροδότου, καθώς η προσωπική άποψη του τελευταίου εμφανιζόταν συχνά στο έργο του. Παρ' όλ' αυτά, ο Θουκυδίδης αποφάσισε να ξεκινήσει το έργο του εκεί όπου ο Ηρόδοτος σταμάτησε (στην πολιορκία της Σηστού) αλλά σταμάτησε την προσπάθεια, επειδή πίστευε ότι το έργο του Ηροδότου δεν χρειαζόταν επαναγραφή ή διορθώσεις, γιατί ήταν ακριβές. Η αξιοπιστία του Ηροδότου έχει αμφισβητηθεί και από άλλους ιστορικούς. Ο Παυσανίας, στα Φωκικά, αναφέρεται στην περιγραφή του Ηροδότου για τη μάχη των Θερμοπυλών, όπου ο δεύτερος καταγράφει ότι οι Θηβαίοι παραδόθηκαν, όπως και 80 Μυκηναίοι. Ο Πλούταρχος, στο έργο Περί της Ηροδότου κακοήθειας (αν όντως το έγραψε αυτός), κατηγορεί τον Ηρόδοτο επειδή ο τελευταίος ζήτησε χρήματα από τους Θηβαίους, και επειδή δεν τα έλαβε, έγραψε ότι οι Θηβαίοι δείλιασαν και παραδόθηκαν. Οπωσδήποτε οι κατηγορίες που εκτοξεύει το σύγγραμμα αυτό κατά του Ηρόδοτου κάθε άλλο παρά σοβαρές είναι. Την περίοδο της Αναγέννησης, παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι συνέχιζαν να διαβάζουν το έργο του Ηροδότου, ο ιστορικός είχε κακή φήμη. Παρ' όλ' αυτά, τα αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαίωσαν τα γραφόμενα του Ηροδότου και αποκατέστησαν τη φήμη και την αξιοπιστία του, ειδικά ως προς τα γεγονότα που εξέτασε αυτοπροσώπως. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν το έργο του αξιόπιστο, αλλά έχουν αμφιβολίες για τους αριθμούς των νεκρών και τις ημερομηνίες των μαχών.
Ο ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης έγραψε τον 1ο αιώνα π.Χ. τη Βιβλιοθήκη Ιστορική. Θεωρείται ότι ο Ηρόδοτος και ο Έφορος ο Κυμαίος αποτελούν τις πηγές του Διόδωρου. Η μάχη περιγράφεται με λιγότερες λεπτομέρειες από σειρά αρχαίων ιστορικών, όπως ο Πλούταρχος και ο Κτησίας. Αρχαιολογικά ευρήματα, όπως η δελφική Στήλη των Όφεων, υποστηρίζουν τα αναφερόμενα από τον Ηροδότο.
Υπόβαθρο
Η Αθήνα και η Ερέτρια υποστήριξαν τους Ίωνες στον αγώνα τους κατά των Περσών (499-494 π.Χ). Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ο Δαρείος ήταν σφετεριστής, και πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στους πολέμους εναντίον των εξεγερμένων υποτελών του. Η εξέγερση αυτή απείλησε τη σταθερότητα της αυτοκρατορίας του Δαρείου, γι' αυτό και ορκίστηκε να εκδικηθεί όσες πόλεις συμμετείχαν - έβλεπε επίσης την ευκαιρία να επεκταθεί στη Δύση. Το 492 π.Χ, οι Πέρσες, με αρχηγό τον Μαρδόνιο, ανακατέλαβαν τη Θράκη και ανάγκασαν τους Μακεδόνες να συμμαχήσουν μαζί τους. Τότε, το 490 π.Χ, ο Δαρείος ξεκίνησε νέα εκστρατεία, με αρχηγούς τον Δάτη και τον Αρταφέρνη, οι οποίοι κατάφεραν να καταλάβουν τη Νάξο, τις Κυκλάδες και την Ερέτρια. Αλλά, η επέκτασή τους σταμάτησε και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Ασία χάρη στη νίκη των Αθηναίων και των Πλαταιέων στον Μαραθώνα.
thumb|left|300px|Ένας χάρτης, ο οποίος δείχνει τον ελληνικό κόσμο κατά τη διάρκεια της μάχης
Ο Δαρείος άρχισε να συγκεντρώνει μεγάλο στρατό για να επιτεθεί ξανά στην Ελλάδα, αλλά τα σχέδια του αναβλήθηκαν λόγω της εξέγερσης στην Αίγυπτο. Ένα χρόνο μετά ο Δαρείος πέθανε και στον θρόνο ανέβηκε ο γιος του Ξέρξης Α'. Ο Ξέρξης ανακατέλαβε την Αίγυπτο και άρχισε ξανά τις προετοιμασίες για εισβολή στην Ελλάδα. Το 481 π.Χ, ο Ξέρξης έστειλε πρεσβευτές σε όλες τις ελληνικές πόλεις-κράτη, με εξαίρεση την Αθήνα και τη Σπάρτη, ζητώντας γη και ύδωρ. Η Σπάρτη και Αθήνα έλαβαν την υποστήριξη μερικών ελληνικών πόλεων, και το ίδιο έτος, στην Κόρινθο, συγκλήθηκε συνέδριο, όπου και δημιουργήθηκε η ελληνική συμμαχία. Το κάθε μέλος της συμμαχίας είχε την δυνατότητα να στέλνει αγγελιαφόρους στις υπόλοιπες πόλεις-μέλη, ζητώντας στρατό για αμυντικούς σκοπούς. Σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, αυτό αποτελεί αξιοσημείωτο, καθώς οι εμφύλιες συρράξεις μεταξύ των Ελλήνων, εκείνη την περίοδο, συνεχίζονταν.
Οι Έλληνες, με κύρια τακτική τους το κλείσιμο στενών χώρων, αντιμετώπισαν τους Πέρσες στις Θερμοπύλες και στο Αρτεμίσιο. Στις Θερμοπύλες, οι Πέρσες κατάφεραν να περικυκλώσουν τους Έλληνες και να σφάξουν όσους απέμειναν στο πεδίο της μάχης. Όσον αφορά το Αρτεμίσιο, οι συγκρούσεις Ελλήνων και Περσών οδήγησαν σε αδιέξοδο και όταν οι Έλληνες έμαθαν το αποτέλεσμα των Θερμοπυλών, αποφάσισαν να υποχωρήσουν. Μετά τη νίκη τους στις Θερμοπύλες, οι Πέρσες κατέστρεψαν τη Βοιωτία, τις Πλαταιές και τις Θεσπιές, ενώ αργότερα κινήθηκαν για να καταλάβουν την άδεια Αθήνα. Στη Σαλαμίνα, ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Ευρυβιάδης και οι υπόλοιποι Πελοποννήσιοι επέμεναν να προστατεύσουν τον Ισθμό της Κορίνθου, καταστρέφοντας τον μοναδικό δρόμο που οδηγούσε εκεί και χτίζοντας τείχος γύρω από αυτό Ο Θεμιστοκλής, όμως, έπεισε τους Έλληνες να μείνουν στη Σαλαμίνα, όπου πέτυχαν αποφασιστική νίκη.
right|thumb|300px|Οι κινήσεις των Περσών και των Ελλήνων από το 480 π.Χ μέχρι το 479 π.Χ
Ο Ξέρξης, φοβούμενος ότι οι Έλληνες μετά τη νίκη τους στη Σαλαμίνα θα κατέστρεφαν τη γέφυρα του Ελλησπόντου, αποφάσισε να υποχωρήσει με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του. Ο Μαρδόνιος έμεινε με τους στρατιώτες που διάλεξε. Πέρασε τον χειμώνα στη Βοιωτία και στη Θεσσαλία, ενώ οι Αθηναίοι επέστρεψαν στην πόλη τους. Παρ' ολ' αυτά, οι σχέσεις μεταξύ των Ελλήνων χάλασαν, καθώς οι Πελοποννήσιοι αρνήθηκαν να στείλουν στρατό στα βόρεια για να βοηθήσουν τους Αθηναίους - οι Αθηναίοι απέσυραν τον στόλο τους και την ηγεσία του ελληνικού στόλου ανέλαβε ο Λεωτυχίδας.
Ο Μαρδόνιος, με τη βοήθεια του Αλέξανδρου Α', προσπάθησε να πείσει τους Αθηναίους να δεκτούν ειρήνη, αλλά οι τελευταίοι, αφού εξασφάλισαν την παρουσία των Σπαρτιατών στην Αθήνα, αρνήθηκαν - κατά τον Ηρόδοτο, απάντησαν τα εξής: ''καὶ αὐτοὶ τοῦτό γε ἐπιστάμεθα ὅτι πολλαπλησίη ἐστὶ τῷ Μήδῳ δύναμις ἤ περ ἡμῖν, ὥστε οὐδὲν δέει τοῦτό γε ὀνειδίζειν. ἀλλ᾽ ὅμως ἐλευθερίης γλιχόμενοι ἀμυνεύμεθα οὕτω ὅκως ἂν καὶ δυνώμεθα'' (μετ. αν και ξέρουμε ότι οι Μήδοι είναι περισσότεροι από εμάς, εμείς όμως θα αμυνθούμε καθώς αγαπούμε την ελευθερία μας). Οι Αθηναίοι εκκένωσαν την πόλη τους, την οποία κατέλαβε ο Μαρδόνιος, ο οποίος επανάλαβε την προσφορά του στη Σαλαμίνα. Οι Αθηναίοι ζήτησαν τη βοήθεια της Σπάρτης, αλλά η τελευταία γιόρταζε τα Υακίνθια και άργησε να δώσει απάντηση. Ωστόσο, ο Τεγεάτης Χίλεος έπεισε τους Σπαρτιάτες να στείλουν στρατό, αφού τόνισε τα αποτελέσματα που θα' χε η παράδοση της Αθήνας στους Πέρσες.
Ο αθηναϊκός στόλος, υπό την ηγεσία του Ξάνθιππου, κινήθηκε στη Δήλο και ενώθηκε με τα υπόλοιπα σώματα του ελληνικού στόλου. Απ' τη Σάμο στάλθηκε πρεσβεία που δήλωσε στους Έλληνες ότι οι Ίωνες θα επαναστατούσαν αν ο ελληνικός στόλος κατέστρεφε τον περσικό, γι' αυτό και οι Έλληνες έπλευσαν στη Σάμο.
Γεγονότα πριν από τη μάχη
thumb|left|300px|Χάρτης, ο οποίος δείχνει τη θέση της Μυκάλης σε σχέση με τη Λάδη, τη Σάμο και τη [[Μίλητος|Μίλητο]]
Όταν οι Πέρσες έμαθαν για την παρουσία ελληνικού στόλου απομακρύνθηκαν απ' τη Σάμο και σταμάτησαν στην Ιωνία - αποφάσισαν να μην μπλέξουν σε ναυμαχία με τους Έλληνες, καθώς πίστευαν ότι θα έχαναν. Παράλληλα, έστειλαν τους Φοίνικες μακριά και έπλευσαν στη Μυκάλη, όπου ο Ξέρξης άφησε στρατό υπό την ηγεσία του Τιγράνη. Αφού έβαλαν τα πλοία τους στη θάλασσα, οι Πέρσες έχτισαν ένα περίβολο από ξύλα και πέτρες για να τα προστατεύσουν. Όταν οι Έλληνες έμαθαν για την υποχώρηση των Περσών αποφάσισαν να βαδίσουν στην ενδοχώρα και ν' αρχίσουν τις ετοιμασίες για μια ναυμαχία. Όταν οι Έλληνες έφθασαν στη Μυκάλη, ο Λεωτυχίδας έστειλε μήνυμα στους Ίωνες, λέγοντας τα εξής:
Οι Έλληνες ετοιμάστηκαν για επίθεση, αλλά οι Πέρσες υποχώρησαν, καθώς κατάλαβαν ότι οι Σάμιοι θα πολεμούσαν στο πλευρό των Ελλήνων - επίσης έστειλαν τους Μιλήσιους μακριά, ώστε να μην ενωθούν κι' αυτοί με τους Έλληνες. Με αυτό τον τρόπο, οι Πέρσες απαλλάχθηκαν από εσωτερικά προβλήματα, άφησαν το στρατόπεδο τους και ξεκίνησαν τις ετοιμασίες για μάχη. Όταν οι Έλληνες πλησίασαν το περσικό στρατόπεδο διαδόθηκε το νέο για τη νίκη των Ελλήνων στις Πλαταιές, κάτι που ανύψωσε το ηθικό των Ελλήνων.
Πέρσες
thumb|right|220px|Έλληνας [[οπλίτης μονομαχεί με Πέρση στρατιώτη, 5ος αιώνας π.Χ]]
Όσον αφορά τους Πέρσες, αυτοί είχαν στη διάθεση τους περίπου τριακόσια πλοία επειδή ο στόλος τους φαίνεται να ήταν μικρότερος ή ισάριθμος με τον ελληνικό, ο οποίος πριν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας αριθμούσε 378 πλοία (λόγω των απώλειων τους, ο αριθμός έφθασε στα 300 πλοία). Επίσης, οι Πέρσες έδιωξαν τους Φοίνικες και μ' αυτό τον τρόπο μείωσαν και άλλο τη ναυτική τους δύναμη. Κατά τον Διόδωρο, οι Πέρσες συγκέντρωσαν εκατόν χιλιάδες άνδρες για να προστατεύσουν το στρατόπεδο και τα πλοία τους, με τον Ηρόδοτο να αναφέρει την παρουσία εξήντα χιλιάδων ανδρών, υπό την ηγεσία του Τιγράνη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι Πέρσες είχαν σαφώς περισσότερους άνδρες απ' ό,τι οι Έλληνες.
Έλληνες
Κατά τον Ηρόδοτο, ο Λεωτυχίδας είχε στην κατοχή του 110 τριήρεις - το 480 π.Χ, ο ελληνικός στόλος αριθμούσε 271 τριήρεις στο Αρτεμίσιο και 378 στη Σαλαμίνα. Ο ελληνικός στόλος είχε την υπεροχή στη θάλασσα και ισάριθμος με τον περσικό και κατά τον Διόδωρο, οι Έλληνες είχαν στη διάθεση τους 250 πλοία. Αν και οι Αθηναίοι έστειλαν 8.000 άνδρες στις Πλαταιές, διέθεταν πολλούς θήτες, οι οποίοι θα συμμετείχαν ως κωπηλάτες. Κατά τον Ηρόδοτο, κάθε πλοίο είχε τριάντα στρατιώτες, δηλ. οι Έλληνες διέθεταν 3.300 οπλίτες.
Στρατηγική και τακτική
Η διεξαγωγή μάχης στη Μυκάλη δεν είχε κάποια στρατηγική χρησιμότητα, καθώς μπορούσε να προκαλέσει την καταστροφή ολάκερου του στόλου των ηττημένων. Οι Πέρσες ήταν διστακτικοί και αποφάσισαν να αποφύγουν θαλάσσια σύγκρουση  , ενώ οι Έλληνες, αν και ήταν διστακτικοί, αποφάσισαν να επιτεθούν όταν έμαθαν την κατάσταση του περσικού στόλου. Οι Πέρσες έπρεπε να είχαν το πλεονέκτημα, καθώς ο στόλος των Ελλήνων δεν είχε μεγάλη πείρα, αλλά αυτοί επέλεξαν να παρατάξουν τον στρατό, υπό την ηγεσία του Τιγράνη, οχυρώνοντας την περιοχή. Παρ' ολ' αυτά, οι Έλληνες θέλησαν να πολεμήσουν σε ξηρά, κάτι που αμέσως έδωσε το πλεονέκτημα στους Έλληνες, οι οποίοι είχαν καλύτερο εξοπλισμό.
Μάχη
300px|thumb|left|Σχηματικό διάγραμμα της μάχης της Μυκάλης
Στα δεξιά της ελληνικής παράταξης ήταν οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι, οι Σικυώνιοι και οι Τροιζήνιοι και στα αριστερά οι Σπαρτιάτες και οι υπόλοιποι Έλληνες. Στην αρχή, οι Αθηναίοι και οι στρατιώτες στα δεξιά επιτέθηκαν στο περσικό στρατόπεδο, με τους Σπαρτιάτες να προσπαθούν να υπερφαλαγγίσουν τους Πέρσες σε στενό χώρο. Αν και οι Πέρσες απώθησαν τους Έλληνες, οι Αθηναίοι συνέχιζαν να πιέζουν την περσική παράταξη. Οι Πέρσες, μετά από λίγη ώρα, υποχώρησαν - οι Έλληνες εισέβαλλαν στο στρατόπεδο, αλλά τα εθνικά περσικά στρατεύματα παρέμειναν στο πεδίο της μάχης. Ωστόσο, οι Σπαρτιάτες είχαν υπερφαλαγγίσει τους Πέρσες και κατατρόπωσαν τους Πέρσες.
Κατά τον Ηρόδοτο, οι Σάμιοι ενώθηκαν με τους Έλληνες (σε άγνωστο σημείο της μάχης) και έκαναν ότι μπορούσαν, καθώς δεν ήταν οπλισμένοι. Το παράδειγμα τους ακολούθησαν και οι υπόλοιποι Ίωνες. Οι Μιλήσιοι, οι οποίοι φρουρούσαν τις ακτές της Μυκάλης, ενώθηκαν με τους Έλληνες όταν κατάλαβαν ότι οι τελευταίοι θα νικούσαν. Όσον αφορά τις απώλειες, αυτές δεν αναφέρονται στον Ηρόδοτο - ο τελευταίος αναφέρει ότι και οι δύο πλευρές είχαν ίσες απώλειες. Στη μάχη σκοτώθηκε ο Περίλαος (Περίλεως), στρατηγός των Σικυώνιων - ενώ απ' την πλευρά των Περσών, σκοτώθηκαν ο ναύαρχος Μαρδόντης και ο στρατηγός Τιγράνης, ενώ ο Αρταΰντης δραπέτευσε. Κατά τον Ηρόδοτο και τον Διόδωρο Σικελιώτη, όσοι επέζησαν τη σφαγή, κατευθύνθηκαν στις Σάρδεις.
Αποτελέσματα
Οι Έλληνες λεηλάτησαν το περσικό στρατόπεδο και κατέστρεψαν τα περσικά πλοία. Στη Σάμο συζητήθηκαν οι επόμενες κινήσεις. Ο Λεωτυχίδας πρότεινε τη μετακίνηση των κατοίκων της Ιωνίας στην Ελλάδα, καθώς πίστευε ότι δεν θα άντεχαν τις μετέπειτα περσικές επιθέσεις. Ωστόσο, ο Ξάνθιππος αρνήθηκε, λέγοντας πως η Ιωνία αποτελεί ελληνική αποικία - οι Ίωνες έγιναν αργότερα μέλη της Δηλιακής Συμμαχίας.
Μετά τις μάχες στη Μυκάλη και στις Πλαταιές, η εισβολή των Περσών στην Ελλάδα έληξε - οι Έλληνες ωστόσο πίστευαν ότι ο Ξέρξης θα ξαναεπιτεθεί, αλλά αργότερα κατάλαβαν ότι οι Πέρσες δεν επιθυμούσαν άλλες συγκρούσεις με τους Έλληνες. Οι Έλληνες επιτέθηκαν στον Ελλήσποντο για να καταστρέψουν τις περσικές γέφυρες, αλλά όταν έφτασαν εκεί οι γέφυρες είχαν ήδη λυθεί. Οι Πελοποννήσιοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους, αλλά οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στη Θρακική Χερσόνησο. Οι Πέρσες, μαζί με τους συμμάχους τους, υποχώρησαν στη Σηστό, αλλά οι Αθηναίοι την πολιόρκησαν με επιτυχία. Εκεί τελειώνει το έργο του ο Ηρόδοτος. Οι συγκρούσεις Ελλήνων και Περσών συνεχίστηκαν μέχρι την υπογραφή της Ειρήνης του Καλλία.
Σημασία
thumb|right|200px|Ο [[Ξενοφών]]
Οι μάχες στις Πλαταιές και στη Μυκάλη ήταν οι τελευταίες της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα, αλλά δεν θεωρούνται θρυλικές όπως αυτές στις Θερμοπύλες, στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα - αυτό οφείλεται στην κατάσταση του ελληνικού στρατού πριν τη μάχη και στις στρατηγικές τους. Οι Πλαταιές και η Μυκάλη έχουν μεγάλη στρατηγική σημασία, καθώς απέδειξαν γι' άλλη μια φορά την υπεροχή του οπλίτη. Οι Πέρσες ξεκίνησαν να προσλαμβάνουν Έλληνες μισθοφόρους, κάτι που περιγράφεται στην «Κύρου Ανάβαση» του Ξενοφώντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυμαχίες των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Μάχες αθηναϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες κορινθιακού στρατού Κατηγορία:Μάχες περσικού στρατού Κατηγορία:Μάχες σπαρτιατικού στρατού Κατηγορία:Μάχες κλασικής εποχής 479 π.Χ.
Λούντβικ Σβομπόντα
Ο Λούντβικ Σβομπόντα (Ludvik Svoboda, Χροζνατίν, Μοραβία, Αυστροουγγαρία, 25 Νοεμβρίου 1895 – Πράγα, Τσεχοσλοβακία, 20 Σεπτεμβρίου 1979 ) ήταν Τσέχος στρατιωτικός και κομμουνιστής πολιτικός της Τσεχοσλοβακίας και εθνικός ήρωας. Πήρε μέρος στους δύο παγκοσμίους πολέμους και διετέλεσε πρόεδρος της χώρας του από το 1968 κατά τη διάρκεια της Άνοιξης της Πράγας έως το 1975
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστές Κατηγορία:Πρόεδροι της Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Περιθώριο TED
Το περιθώριο TED (αγγλικά: TED Spread, από το Treasury Bills και ΕuroDollar) ονομάζεται η διαφορά μεταξύ του επιτοκίου των δανείων της διατραπεζικής αγοράς και του βραχυπρόθεσμου επιτοκίου των ομολόγων αμερικανικού δημοσίου T-bills. Υπολογίζεται ως η διαφορά του τριμηνιαίου επιτοκίου των T-bills και του τριμηνιαίου επιτοκίου LIBOR.
Κατηγορία:Τραπεζική Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά
Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Το Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best Foreign Picture) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει μια ξενόγλωσση ταινία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Αυστραλιανή Αβοριγιανή Σημαία
Η Αυστραλιανή Αβοριγιανή Σημαία σχεδιάστηκε το 1971 από τον αυτόχθονο καλλιτέχνη Χάρολντ Τόμας, ο οποίος κατάγεται από τη φυλή Λουρίτζα της Κεντρικής Αυστραλίας και κατέχει δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στο σχέδιο της σημαίας. Η σημαία σχεδιάστηκε αρχικά για το κίνημα για τα δικαιώματα της γης και έγινε σύμβολο των Αβορίγινων της Αυστραλίας.
Η σημαία χωρίζεται οριζόντια και ισότιμα σε μία μαύρη περιοχή (πάνω) και μία κόκκινη περιοχή (κάτω) και ένας κίτρινος δίσκος τοποθετείται πάνω από το κέντρο της σημαίας. Οι συνολικές αναλογίες της σημαίας, όπως διακηρύσσονται, είναι 2:3. Ωστόσο, η σημαία αναπαράγεται συχνά στις αναλογίες 1:2 όπως με την Εθνική σημαία της Αυστραλίας.
Καθεστώς
Η κυβέρνηση της Αυστραλίας της απένειμε το καθεστώς "Σημαία της Αυστραλίας", βάσει του νόμου περί σημαιών 1953, με διακήρυξη στις 14 Ιουλίου 1995.
Λόγω μίας «διοικητικής παράλειψης», η διακήρυξη του 1995 δεν κατατέθηκε επισήμως, ώστε να συνεχίσει να ισχύει επ' αόριστον. Ως εκ τούτου, έληξε αυτόματα την 1η Ιανουαρίου 2008. Ως εκ τούτου, αντικαταστάθηκε σχεδόν ταυτόσημα, στις 25 Ιανουαρίου 2008, με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του ίδιου έτους.
Συμβολική έννοια
Η συμβολική έννοια των χρωμάτων της σημαίας (όπως δήλωσε ο Χάρολντ Τόμας) είναι:
Χρώματα
Οι επίσημες προδιαγραφές χρώματος της Αυστραλιανής Αβοριγιανής Σημαίας είναι: Στις περισσότερες περιπτώσεις, στην οθόνη ή στην ψηφιακή αναπαραγωγή της σημαίας πρέπει να χρησιμοποιούνται τα χρώματα RGB όπως στον παραπάνω πίνακα. Κατά την εμφάνιση σε φυσικές μορφές υφάσματος, προτιμάται περισσότερο η χρήση των προδιαγραφών Pantone, ενώ κατά την εκτύπωση σε χαρτί, τα χρώματα CMYK είναι ανώτερα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Αυτόχθονες σημαίες που φέρουν στην πλατεία Βικτώρια, Αδελαΐδα (2008)· κοντά στο σημείο όπου κυμάνθηκε για πρώτη φορά η σημαία Η σημαία πρωτοεμφανίστηκε την Εθνική Ημέρα των Αβοριγίνων στην πλατεία Βικτώριας στην Αδελαΐδα στις 12 Ιουλίου 1971. Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, στην Καμπέρα στην Πρεσβεία των Αβορίγινων Σκηνών από τα τέλη του 1972. Στους πρώτους μήνες της πρεσβείας - η οποία ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους - χρησιμοποιήθηκαν άλλα σχέδια, συμπεριλαμβανομένης μίας μαύρης, πράσινης και κόκκινης σημαία από υποστηρικτές της ομάδας της ράγκμπι λιγκ Σάουθ Σίδνεϊ Ράμπιτος και μίας σημαίας με ένα κόκκινο-μαύρο πεδίο που περιείχε ένα δόρυ και τέσσερις ημισέληνους σε κίτρινο χρώμα.
Την 30η επέτειο της σημαίας το 2001, χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν σε μια τελετή όπου η σημαία μεταφέρθηκε από το Κοινοβούλιο της Νότιας Αυστραλίας στην πλατεία Βικτώριας. Από τις 8 Ιουλίου 2002, ύστερα από συστάσεις της Επιτροπής Συμφιλίωσης του Συμβουλίου, η Αβορίγινη Σημαία κυναίνεται μόνιμα στην πλατεία Βικτώριας και μπροστά από το Δημαρχείο της Αδελαϊδας.
Χρήση
Η σημαία των Αβορίγινων αντικαθίσταται μερικές φορές από τη σημαία της Ένωσης στο καντόνι της σημαίας της Αυστραλίας σε προτεινόμενα νέα σχέδια για την αυστραλιανή σημαία. Τέτοιες σημαίες έχουν παρουσιαστεί στην επιστημονική φαντασία ως φουτουριστικές αυστραλιανές σημαίες, όπως στην ταινία Event Horizon, όπου τη φορούσε ο Σαμ Νιλ. Πολλοί Αβορίγινες αντιτίθενται σε αυτήν τη χρήση, συμπεριλαμβανομένου του Χάρολντ Τόμας, ο οποίος είπε: "Η σημαία μας δεν είναι δευτερεύον πράγμα. Στέκεται από μόνη της και δεν πρέπει να τοποθετείται ως συμπλήρωμα σε οποιοδήποτε άλλο πράγμα. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο."
Η Αυστραλιανή Αβορίγιανή Σημαία γιορτάζεται στον πίνακα, Το Πρώτο Δείπνο (1988) της Σούζαν Ντοροθέα Γουάιτ, όπου η κεντρική φιγούρα είναι μία αυτόχθον η οποία φέρει τη σημαία στο μπλουζάκι της.
Η Αυστραλιανή Αβορογιανή Σημαία είναι η προεπιλεγμένη σημαία στο διαδικτυακό παιχνίδι NationStates.
Η πώληση προφυλακτικών στα χρώματα της Αβορίγινης σημαίας κέρδισε ένα βραβείο δημόσιας υγείας το 2005 για την επιτυχία της πρωτοβουλίας για τη βελτίωση των πρακτικών ασφαλούς σεξουαλικής επαφής μεταξύ των νέων αυτόχθονων ανθρώπων.
Η σημαία επρόκειτο να είναι μέρος του λογότυπου στην αρχική σελίδα της Google Αυστραλίας για την Ημέρα της Αυστραλίας 2010, αλλά η εταιρεία αναγκάστηκε να τροποποιήσει το σχέδιο λόγω του ότι ο Χάρολντ Τόμας απαιτούσε πληρωμή, εάν η Google επρόκειτο να τη χρησιμοποιήσει.
Η αντι-ισλαμική ομάδα Ανακτήστε την Αυστραλία χρησιμοποίησε τη σημαία στις διαμαρτυρίες της, γεγονός που καταδικάστηκε ανοιχτά από τον συγγραφέα Χάρολντ Τόμας. Είπε για τη χρήση:
Θα έπρεπε να πάρουν την άδεια των Αυτόχθονων κοινοτήτων γενικώς. Η σημαία είναι η ταυτότητα μας και η έκφραση της ύπαρης μας. Είναι ξεκάθαρο ότι την χρησιμοποιούμε ελεύθερα και οικειοθελώς και η κυβέρνηση αναγνωρίζει τη σημαία. Έχει τη θέση της. Αλλά να τη χρησιμοποιούν ως λάβαρο για θυμό ή για άλλον στρεβλό λόγο είναι ανόητο.
Εμότζι με τη σημαία σχεδιασμένα από Αβορίγινες θα κυκλοφορήσουν μέσω μιας εφαρμογής, με την άδεια του Χάρολντ Τόμας.
Πνευματική ιδιοκτησία
Τα πνευματικά δικαιώματα για τη σημαία έχουν αποτελέσει αντικείμενο διαφωνίας τόσο ως προς την αρχική ιδιοκτησία των πνευματικών δικαιωμάτων όσο και ως προς την τρέχουσα ιδιοκτησία.
Το 1997, στην περίπτωση των Thomas v Brown και Tennant, το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Αυστραλίας δήλωσε ότι ο Χάρολντ Τόμας ήταν ο κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων στο σχέδιο της Αυστραλιανής Αβοργινής Σημαίας και ως εκ τούτου η σημαία προστατεύεται βάσει του αυστραλιανού νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων.  Ο Τόμας είχε ζητήσει νομική αναγνώριση της ιδιοκτησίας και της αποζημίωσής του μετά την ανακήρυξη του σχεδίου από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 1995. Ο ισχυρισμός του αμφισβητήθηκε από δύο άλλους, τον Τζορτζ Μπράουν και τον Τζέιμς Τέναντ. Ο Τόμας έδωσε δικαιώματα αποκλειστικά στις εταιρείες Carroll & Richardson - Flagworld Pty Ltd και την Birubi Art Pty Ltd για την κατασκευή και εμπορία της σημαίας και προϊόντων με την εικόνα της σημαίας.
Τον Ιούνιο του 2019, στην Birubi Art επιβλήθηκε πρόστιμο
A$2.3 million για την πώληση προϊόντων που κατασκευάζονται στην Ινδονησία ως "αυτόχθονη τέχνη". Η εταιρεία είχε ήδη ξεκινήσει διαδικασίες εκκαθάρισης.
Τον Νοέμβριο του 2018, η εταιρεία WAM Clothing έλαβε άδεια για τη χρήση της σημαίας σε ρούχα και τον Ιούνιο του 2019 αναφέρθηκε ότι είχαν απαιτήσει από επιχειρήσεις Αβορίγινης ιδιοκτησίας να σταματήσουν να πωλούν ρούχα που φέρουν τη σημαία. Έστειλαν επίσης ειδοποιήσεις στο NRL και το AFL σχετικά με τη χρήση της σημαίας σε φανέλες στο Αυστραλιανό ποδόσφαιρο.
Τον Ιούνιο του 2020, αφού ένας εξέχον Αβορίγινας ποδοσφαιριστής άρχισε να πωλάει μπλουζάκια με τη σημαία με άδεια από την WAM μέσω της δικής του ιστοσελίδας, ο πρώην γερουσιαστής των Αβορίγινων, Νόβα Περίς, ηγέτης μιας εκστρατείας «απελευθερώστε τη σημαία», έγραψε στον Γενικό Κυβερνήτη, ζητώντας την υποστήριξή του για εκποίηση της WAM από τα πνευματικά δικαιώματα.
Μετά από διαβούλευση με το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο των Αυτόχθονων και των Νήσων του Στενού Torres, η AFL δεν σύναψε εμπορική συμφωνία με την WAM το 2020 ακολουθώντας τη γραμμή των γενικών απόψεων των αυτόχθονων για το θέμα. Τον Αύγουστο του 2020, ο Κεν Γουάιτ, υπουργός αυτόχθονων Αυστραλών, δήλωσε ότι θα ήθελε να δει τη σημαία να χρησιμοποιείται ελεύθερα σε ολόκληρη την Αυστραλία και ο πρώην παίκτης του AFL Μάικλ Λονγκ είπε ότι η απουσία της θα είχε αρνητική επίδραση στους παίκτες του Sir Doug Nicholls Indigenous Round. Ο Γουάιτ ενθάρρυνε τους θεατές να φέρουν σημαίες στα παιχνίδια, ξεκινώντας από το Ντάργουιν στις 22 Αυγούστου 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σημαίες της Αυστραλίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2021 ήταν η 65η έκδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, μετά τη νίκη της χώρας στον διαγωνισμό 2019, με τον Ντάνκαν Λόρενς και το τραγούδι "Arcade". Η Ολλανδία είχε προγραμματιστεί να φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού 2020, προτού ακυρωθεί λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Αυτή ήταν η πέμπτη φορά που ο διαγωνισμός διεξήχθη στην Ολλανδία μετά το 1958, 1970, 1976 και 1980.
Υπό την διοργάνωση της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) και των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών Nederlandse Publieke Omroep (NPO), Nederlandse Omroep Stichting (NOS) και AVROTROS, ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Rotterdam Ahoy και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς στις 18 και 20 Μαΐου και τον τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Η EBU συζήτησε κάποιες εκδηλώσεις ανάμεσα στους διαγωνισμούς του 2020 και του 2021, και αρκετές συμμετέχουσες χώρες επέλεξαν τους ίδιους καλλιτέχνες που θα τις εκπροσωπούσαν το 2020. Τα τρία ζωντανά σόου παρουσίασαν οι Σαντάλ Γιάνσεν, Εντσίλια Ρόμπλεϊ, Γιαν Σμιτ και Νίκι ντε Γιάγκερ.