cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμεδαίος του Σαλούτσο
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Φρειδερίκου Β΄ μαρκήσιου τού Σαλούτσου και της Βεατρίκης, κόρης τού Ούγου κόμη της Γενεύης.
Από τη μεριά της μητέρας του ήταν ανιψιός τού Κλήμη Ζ΄, πάπα στην Αβινιόν. Έτσι στις 4 Νοεμβρίου 1383 τοποθετήθηκε επίσκοπος τού Βαλένς & Ντη και σε λιγότερο από δύο μήνες προήχθη στη θέση τού καρδινάλιου-ανιψιού τού Κλήμη Ζ΄, ως καρδινάλιος-διάκονος της Σάντα Μαρία Νουόβα. Το 1403 διορίστηκε καμεράριος (αρχιθαλαμηπόλος, camerlengo) τού ιερού Συλλόγου των καρδιναλίων. Όταν ο Αντίπαπας Βενέδικτος ΙΓ΄ τον εκτόπισε στις 21 Οκτωβρίου 1408, ο Αμεδαίος τον εγκατέλειψε. Έπειτα ο καρδινάλιος συμμετείχε στη Σύνοδο της Πίζας, η οποία εξέλεξε τον Αλέξανδρο Ε΄ Φιλάργη από την Κρήτη ως νέο πάπα. Επίσης ταξίδευσε στην Κωνστάντσα για τη Σύνοδο στην πόλη αυτή και εκεί συμμετείχε στον Σύλλογο των καρδιναλίων, που εξέλεξε τον πάπα Μαρτίνο Ε΄.
Έπειτα από το τέλος τού Δυτικού Σχίσματος, ο Αμεδαίος κράτησε τη θέση τού καμεράριου ως το τέλος του το 1419.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί Επίσκοποι
Δήμος Μεδεώνος
Ο Δήμος Μεδεώνος ήταν δήμος του Νομού Αιτωλοακαρνανίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ακτίου-Βόνιτσας. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νομού και καταλάμβανε μία περιοχή ανάμεσα στην λίμνη Αμβρακία και στον Αμβρακικό κόλπο. Ο δήμος αποτελούταν από πέντε δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 5.050 κατοίκους. Η έκταση του ήταν 213,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Κατούνα.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Αξιοθέατα
Βορειοδυτικά του δήμου, στο δρόμο προς Τρύφου βρίσκεται το μικρό μοναστήρι με την προσωνυμία :"Αγία Δευτέρα" ή "Παναγία Αγίας Δευτέρας", οφειλόμενη στη νικηφόρα μάχη κατά των Τούρκων. Κτίσμα του 18ου αιώνα, σωζονται ερείπια και το νεώτερο Καθολικό.Σημαντικό ρόλο διεδραμάτησε κατά την Τουρκοκρατία και την επανάσταση του του '21.Σήμερα πανηγυρίζει την 8η Σεπτεμβρίου και τη Δευτέρα του Πάσχα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μ
1019 Στρακέα
Η Στρακέα (Strackea) είναι ένας μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται στα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,296. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο του Γερμανού αστρονόμου Γκούσταφ Στράκε (Gustav Stracke, 1887-1943), παρά την επιθυμία του ίδιου να μην τιμηθεί με αυτό τον τρόπο. Η Στρακέα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ουγγαρίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Στρακέα εκτιμάται σε 8,36 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,224. Η Στρακέα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 50 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στρακεα
Επαρχία του Καχραμάνμαρας
Η Επαρχία Καχραμάνμαρας ή απλά Μαράς (τουρκικά: Kahramanmaraş ili, Μaraş) είναι επαρχία της νότιας Τουρκίας με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη Καχραμάνμαρας. Το νούμερο των πινακίδων είναι το 46 και ο ταχυδρομικός κώδικας είναι 0344.
Παραπομπές
Καχραμανμαρας
Αλμογάβαροι
Οι Αλμογάβαροι ή Αμογάβαροι -κατά τον Γεώργιο Παχυμέρη- ήσαν επίλεκτα τμήματα στρατού στην υπηρεσία του στέμματος της Αραγώνας. Έδρασαν στην περιοχή της Μεσογείου κατά τους 13ο και 14ο αιώνες.
Ετυμολογία της λέξης
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την προέλευση της λέξης: από το αραβικό αλ μουγαβάρ (al-mugavar) που σημαίνει «αυτοί που προκαλούν ταραχές» ή το αλ μουκαβίρ (al-mukhavir) που σημαίνει «αυτός που φέρνει νέα». Μία τρίτη θεωρία την ετυμολογεί από τη λέξη γαμπάρ (gabar) που σημαίνει «περήφανος» ή «ακατάδεχτος» ενώ κατ' άλλους σημαίνει στα αραβικά «αυτοί που φέρουν όπλα».
Προέλευση των Αλμογάβαρων
Τις πρώτες αναφορές για τους Αλμογάβαρους τις έχουμε από τον 13ο αιώνα, όταν αρχίζουν να κάνουν επιδρομές μικρής διάρκειας στο μουσουλμανικό έδαφος της Ισπανίας, σε σχηματισμούς των δώδεκα ατόμων, με επικεφαλής τον almugaten (από τα αραβικά al-mucaddem (αλ-μουκαντέμ), που σημαίνει «ο αρχηγός ή ο καπετάνιος», «αυτός που διευθύνει»). Αν επρόκειτο για επιχείρηση μεγαλύτερης ολκής, ο αρχηγός ονομάζονταν adali (αντάλι) από το αραβικό al-dalla (αλ-ντάλλα), «αυτός που δείχνει το δρόμο», ο «οδηγός», που οριζόταν από τον βασιλιά.
Με το τέλος της Ανακατάληψης της Ιβηρικής Χερσονήσου, αλλά και της Σικελίας, έδρασαν στην Ανατολή, κυρίως στο Βυζάντιο του 14ου αιώνα. Η δράση των Αλμογάβαρων στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν αποτέλεσμα τριών παραγόντων:
Το εκστρατευτικό σώμα των Αλμογάβαρων που συστήθηκε για να παρέχει τις έμμισθες υπηρεσίες του στον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου, υπό την ηγεσία του Ροζέ ντε Φλoρ, ονομάστηκε Καταλανική Εταιρεία (Companyia Catalana d'Orient - Καταλανική Κομπανία της Ανατολής).
Επιρροές στη σύγχρονη κουλτούρα
Η ονομασία χρησιμοποιείται σήμερα από ένα σωματείο οπαδών - υποστηρικτών της Μπαρτσελόνα ονόματι «Penya Almogàvers».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ισπανία Κατηγορία:Μισθοφορικοί σχηματισμοί Κατηγορία:Καταλανική Εταιρεία Κατηγορία:Βυζαντινοί μισθοφόροι
Οσμανίγιε
Το Οσμανίγιε (τουρκικά: Osmaniye) είναι πόλη στην πεδιάδα της Κιλικίας της νότιας Τουρκίας. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης Επαρχίας. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Κιλικίας σε υψόμετρο 125 μέτρων και ο πληθυσμός της το 2012 ήταν 209.255 κάτοικοι. Το κλίμα της είναι μεσογειακό, ενώ απέχει μόνο 25 χιλιόμετρα από τη θάλασσα και το λιμάνι Ντερτιόλ.
Η πόλη βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της πεδιάδας της Κιλικίας, στους πρόποδες της οροσειράς του Αμανού, και αποτελεί πύλη μεταξύ της Ανατολίας και της Μέσης Ανατολής. Η στρατηγική της αυτή θέση προσέλκυσε πολλούς πολιτισμούς που την κατοίκησαν, όπως οι Χετταίοι, οι Πέρσες και οι Ρωμαίοι. Αργότερα το Οσμανίγιε αποτέλεσε πέρασμα του Δρόμου του Μεταξιού.
Η ισλαμική παρουσία στην περιοχή ξεκίνησε με τον χαλίφη των Αββασιδών Χαρούν αλ Ρασίντ, που κατέφθασε στην περιοχή με στρατιωτικά τμήματα Τούρκων, τα πρώτα που πολέμησαν στην Ανατολία. Την περιοχή κυβέρνησαν για αιώνες οι Τουρκομάνοι Ουλασλί, μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα οπότε εκδιώχθηκαν από τις δυνάμεις της Αυτοκρατορίας. Το Οσμανίγιε αποτέλεσε πρωτεύουσα της επαρχίας των Αδάνων από το 1933 έως και το 1996.
Σήμερα το Οσμανίγιε είναι μια αγροτούπολη που φημίζεται για την καλλιέργεια φιστικιών. Κοντά στην πόλη υπάρχουν τα ερείπια του κάστρου Καρατεπέ των Χετταίων.
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Μπωσαλό
Το Μπωσαλό (γαλλικά: Beauchalot, οξιτανικά: Vauchalòt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωσαλοτουά (γαλλικά: Beauchalotois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
1020 Αρκαδία
Η Αρκαδία (Arcadia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,099. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη περιοχή της αρχαίας Ελλάδας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Αρκαδίας είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρκαδια
Βέσσα Χίου
thumb|right|250px|Άποψη της Βέσσας Χίου thumb|right|250px|Η πλατεία του χωριού έχει το όνομα του [[Πατριάρχης Κωνσταντίνος Ε΄|Πατριάρχη Κωνσταντίνου Ε΄, τέκνου του χωριού]] Η Βέσσα είναι ημιορεινό χωριό και Μαστιχοχώρι της Χίου και ανήκει στο Δήμο Μαστιχοχωρίων.
Το 1346, κατακτήθηκε από τους Γενοβέζους, που ενδιαφέρονταν για τα μαστιχόδεντρά της.
Έχει παραδοσιακή αρχιτεκτονική με στενούς δρόμους. Είναι παλαιός, μεσαιωνικός οικισμός του 10ου αιώνα, χαρακτηριστικό χωριό-κάστρο («καστροχώρι»). Ενδιαφέρων είναι και ο Ναός του Αγίου Δημητρίου. Ο ενοριακός ναός ωστόσο τιμάται στο όνομα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και εορτάζει στις 15 Αυγούστου.
Η Βέσσα είναι η γενέτειρα του Κωνσταντίνου Βαλιάδη (Κωνσταντίνου Ε΄), Οικουμενικού Πατριάρχη μεταξύ των ετών 1897 και 1901, προτομή του οποίου ανεγέρθηκε το 2015 στο χωριό.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Βέσσας στις επίσημες απογραφές έχει ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βεσσα Κατηγορία:Δήμος Χίου
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1966
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1966 ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.). Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκιτ πραγματοποιήθηκε μεταξύ 11 και 12 Ιουνίου του 1966. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παπαμάρκου με 132 επιτυχίες.
Το 39ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα τραπ έλαβε χώρα μεταξύ 18 και 19 Ιουνίου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γεώργιος Πάγκαλος του Ο.Φ.Κ.Ο. με 187 επιτυχίες.
Σκιτ
Παρακάτω αναφέρονται οι τέσσερις πρώτοι αθλητές. ¹Ο Κύπριος Μ. Μιχαηλίδης ήταν εκτός συναγωνισμού.
Τραπ
Παρακάτω αναφέρονται οι τέσσερις πρώτοι αθλητές.
Παραπομπές
1966 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1966
Χάρη
Η χάρη, στην καθαρεύουσα χάρις (λατ. Gratia, αγγλ. remission ή Pardon) είναι ιδιότυπος συνταγματικός θεσμός με τον οποίο, με απόφαση της εκτελεστικής εξουσίας αφήνεται (χαρίζεται) ή μετριάζεται ποινή που έχει επιβληθεί με αμετάκλητη δικαστική απόφαση.
Ο θεσμός της χάριτος στην Ελλάδα
Ο θεσμός της χάριτος προβλέπεται στο (άρθρο 47.1) του ελληνικού Συντάγματος (1975/1986/2001/2008), το οποίο ορίζει πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει το δικαίωμα, ύστερα από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης και τη γνώμη συμβουλίου που συγκροτείται κατά πλειοψηφία από δικαστές (Συμβούλιο Χαρίτων), να χαρίζει, να μετατρέπει ή να μετριάζει τις ποινές που επιβάλλουν τα δικαστήρια, καθώς και και να αίρει τις κάθε είδους νόμιμες συνέπειες ποινών που έχουν επιβληθεί ή εκτισθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο
Άαρον Άπελφελντ
Ο Άαρον Άπελφελντ (1932-2018) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους Ισραηλινούς συγγραφείς.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1932 στο χωριό Zhadova κοντά στο Τσέρνοβιτς, το οποίο ανήκε τότε στην αυστροουγγρική αυτοκρατορία ενώ σήμερα ανήκει στην Ουκρανία. Το 1940 οι Ναζί κατέλαβαν την περιοχή και εκτέλεσαν πολλούς Εβραίους κατοίκους, μεταξύ των οποίων και την μητέρα του. Στο αυτοβιογραφικό έργο του Ιστορία μιας ζωής ο Άπελφελντ αναφέρει ότι το τελευταίο πράγμα που θυμάται από τη μητέρα του ήταν την κραυγή της, τη στιγμή που την εκτελούσαν. Ο ίδιος και ο πατέρας του, στάλθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ουκρανία. Λίγους μήνες αργότερα ο Άπελφελντ κατάφερε να δραπετεύσει και αφού περιπλανήθηκε για τρία χρόνια στα δάση της Ουκρανίας, τρώγοντας ότι έβρισκε, κατέληξε μάγειρας στον Κόκκινο Στρατό. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έζησε ένα διάστημα σε στρατόπεδο εκτοπισμένων στην Ιταλία και τελικά εγκαταστάθηκε στην Παλαιστίνη το 1946. Εκεί, στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα, βρήκε τον πατέρα του, για τον οποίο πίστευε ότι ήταν νεκρός, σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στο Be'er Tuvia. Η συνάντηση ήταν τόσο πολύ συναισθηματικά φορτισμένη, που ο Απελφελντ δεν τόλμησε ποτέ να αναφερθεί σε αυτή στο έργο του.
Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Εβραϊκό πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Ξεκίνησε να γράφει μικρές ιστορίες, σταδιακά όμως πέρασε στο μυθιστόρημα. Όλα τα έργα του είναι γραμμένα στα Εβραϊκά μολονότι όταν μετανάστευε στην Παλαιστίνη δε γνώριζε την εβραϊκή γλώσσα. Επειδή όμως δεν ήθελε να γράφει στα γερμανικά, που ήταν η γλώσσα των δολοφόνων της μητέρας του ούτε στα γίντις που θεωρούνταν υποτιμητικό τότε να τα μιλάει κάποιος, έμαθε τα Εβραϊκά. Εκτός από τα Εβραϊκά ο Άαρον Άπελφελντ μιλούσε Γίντις, Γερμανικά, Ουκρανικά, Ρωσικά, Αγγλικά και Ιταλικά.
Το έργο του
Σε αντίθεση με άλλους συγγραφείς που επέζησαν του Ολοκαυτώματος, ο Άπελφελντ στα έργα του δεν καταγράφει τις προσωπικές του εμπειρίες από το Ολοκαύτωμα αλλά αναφέρεται σε αυτό με ένα τρόπο έμμεσο.
Μερικά από τα έργα του που έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά είναι:
Άλλα έργα του:
The Immortal Bartfuss(Εθνικό βραβείο εβραϊκού βιβλίου-1989), The Age of Wonders, Tzili, To the Land of the Cattails, Katerina, Iron Tracks, The Conversion.
Το 1979, έλαβε (μαζί με τον Avot Yeshurun) το βραβείο Bialik για τη λογοτεχνία και το 1983 του απονεμήθηκε το βραβείο Ισραήλ για την λογοτεχνία.
Η πόλη του Ντόρτμουντ απένειμε στον Άπελφελντ το Nelly Sachs Prize το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί συγγραφείς Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες
2303 Ρετσίνα
Το όνομα του αστεροειδούς προέρχεται από το ομώνυμο ελληνικό κρασί. Ο Βιλντ ονόμασε έτσι τον αστεροειδή επειδή, με την ευκαιρία της 28ης Γενικής Συνέλευσης της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης το 1982 στην Πάτρα έκανε τον γύρο της Πελοποννήσου πίνοντας ρετσίνα.
Παραπομπές
Ρετσινα
399
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 399 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 399 (CCCXCIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ευτροπίου και Θεοδώρου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1152 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 399 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μέισι Γουίλιαμς
Το ντεμπούτο της σε μεγάλου μήκους ταινία το έκανε στο The Falling, το 2014, το οποίο της χάρισε βραβείο από το London Film Critics' Circle Καλύτερου Νέου Ηθοποιού. Ενώ από το 2015 συμπεριλήφθηκε στο κάστινγκ της τηλεοπτικής σειράς Doctor Who ως Ashildr.
Μπωφόρ (Ωτ-Γκαρόν)
Το Μπωφόρ (γαλλικά: Beaufort, οξιτανικά: Bèuhòrt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωφορταί (γαλλικά: Beaufortais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Διοκαισάρεια Φρυγίας
Η Διοκαισάρεια ή  Κερέταπα ή Χαιρέταπα ήταν αρχαιοελληνική κι έπειτα Ρωμαίική πόλη της Φρυγίας. Βρισκόταν στην νότια Φρυγία ανατολικά της Λαοδίκειας, 20 μίλια νοτιοανατολικά των Κολλοσών και 20 μίλια προς τα βόρεια από την Απάμεια, χτισμένη στις όχθες μικρής λίμνης. Η τοποθεσία της σήμερα έχει ταυτιστεί κοντά στο Καγιάντιμπι (Kayadibi) της Τουρκίας στο Βιλαέτι του Ικονίου.
Η πόλη αναφέρεται με το όνομα Κερέταπα αλλά και Διοκαισάρεια της επαρχίας Φρυγίας Πακατιανής. Έκοψε νομίσματα που έφεραν στην μία όψη το όνομα Διοκαισαρεῖς ή Κερεταπεύς. Τα νομίσματα δείχνουν ότι κοντά στην πόλη υπήρχε ποτάμι ή κρήνη Αυλινδένος.
Κατά τους Ρωμαίικούς και Βυζαντινούς χρόνους για την πόλη επικράτησε το όνομα Διοκαισάρεια, είχε και επισκοπή, εκκλησιαστική επαρχία, με την ονομασία Επισκοπή Χαιρετόπων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Φρυγία
Ακέρ
Όντας ένας από τους πρωιμότερους θεούς στο αιγυπτιακό μυθολογικό corpus λατρευόταν επίσης ως προσωποποίηση του ορίζοντα. Αρχαιότερος από τον Γκεμπ, επίσης γήινο θεό, αναφέρεται στα Κείμενα των Πυραμίδων με το όνομα Ακερού σε σχέση με τον Φαραώ. Το Ακέρ μεταφράζεται ως εκείνος που σκύβει ή κυρτώνεται και το Ακερού ως σκυμμένοι, αν και δεν είναι πλήρως αντιληπτό τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο.
Ως ορίζοντας, ο Ακέρ συμβολίζει τα όρια κάθε ημέρας και αρχικά απεικονιζόταν ως στενή λωρίδα γης με κεφαλές στα δύο άκρα της που ατένιζαν η μία την άλλη σύμβολο, ορίων. Μεταγενέστερα οι κεφαλές έγιναν πλήρεις απεικονίσεις λεόντων που ατένιζαν σε εκ διαμέτρου αντίθετες κατευθύνσεις, συμβολίζοντας το χθες (Σεφ στην αρχαία Αιγυπτιακή), και το σήμερα (Ντουάου στην αρχαία Αιγυπτιακή).
Τούτη η απεικόνιση απέδωσε στον Ακέρ το συνοδευτικό Ρούτι, που σημαίνει δύο λιοντάρια, φύλακες της εισόδου και της εξόδου από τον Κάτω Κόσμο. Με αυτή την ιδιότητα ο Ακέρ είναι ο αρχαιότερος φύλακας και σε αυτόν απευθύνονταν οι νεκροί για να ανοίξει τις πύλες του Κάτω Κόσμου. Από την ίδια εικονοπλασία προέρχεται και η συνήθεια της τοποθέτησης λεοντόμορφων ειδωλίων ή αγαλμάτων στις πύλες των ανακτόρων, των τάφων και των κατοικιών. Την συνήθεια υιοθέτησε και ο ελληνορωμαϊκός κόσμος, καθώς η λατρεία του Ακέρ παρέμεινε δημοφιλής και στην ύστερη ρωμαϊκή περίοδο. Δεν αναφέρονται ναοί αφιερωμένοι στον Ακέρ, πιθανώς επειδή συνδέεται με τις αρχέγονες έννοιες των δυνάμεων της γης, αλλά είναι αρκετά τα κείμενα που έχουν διασωθεί για τη σχέση του με το ηλιακό ταξίδι.
Ένα άλλος ρόλος του στην αιγυπτιακή μυθολογία είναι το ασφαλές ταξίδι του θεού Ήλιου. Φυλακίζοντας τις σπείρες του Άποφη τεμαχισμένες από την ίδια την Ίσιδα διασφαλίζει το ασφαλές πέρασμα της βάρκας του Ηλίου από το υπόγειο πέρασμα κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Οττάβα
Η Οττάβα ή Οτάβα (Ottawa, αγγλική προφορά: Όταουα ή Άτουα ή Άρουα, Γαλλική προφορά: Οταουά) είναι η πρωτεύουσα του Καναδά. Η Οττάβα είναι κτισμένη στην κοιλάδα του ποταμού Οττάβα, που ρέει στα όρια των επαρχιών του Κεμπέκ και του Οντάριο. Η πόλη βρίσκεται 400 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Τορόντο και 190 χιλιόμ. δυτικά από το Μόντρεαλ. Η Οττάβα έχει πληθυσμό 934.243 κατοίκους (στοιχεία απογραφής 2016), ενώ σην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Οττάβας κατοικούν 1.323.783 άτομα (απογραφή 2016) , η Οττάβα κατατάσσεται ως η τέταρτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας και η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της επαρχίας του Οντάριο. Δήμαρχος της πόλης είναι ο Μαρκ Σάτκλιφ από τις 15 Νοεμβρίου 2022.
Ιστορία
thumb|225px|right|Οττάβα: Τα ιστορικά κτίρια της οδού Έλγκιν με θέα τον λόφο του Κοινοβουλίου Η περιοχή της Οττάβας κατοικούνταν μέχρι το πρώτο μισό του 19ου αι. σχεδόν αποκλειστικά από αυτόχθονες Αλγκόνκιν ή Αλγκονκέν (Algonquin). Οι πρώτοι ευρωπαίοι έποικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 1800 και ασχολήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά με την υλοτομία και την εμπορία ξυλείας, την οποία μετάφεραν μέσω του ποταμού Οττάβα.
Το χωριό άρχισε να μεγαλώνει και ονομάστηκε Μπαϊτάουν (Bytown) προς τιμή του Bρετανού συνταγματάρχη Τζον Μπάι (John By), ο οποίος επέβλεψε την κατασκευή της διώρυγας Ριντώ. Το 1855, η Μπαϊταουν ανακηρύχθηκε ανεξάρτητος δήμος και το όνομά της άλλαξε σε Οττάβα. (Η ονομασία Οττάβα προέρχεται από ομώνυμη φυλή αυτοχθόνων που κατοικούσαν και ήλεγχαν το εμπόριο στην περιοχή. Στην γλώσσα των αυτοχθόνων Αλγκόνκιν, το ρήμα adawe σημαίνει εμπορεύομαι. Στα γαλλικά, η φυλή Οττάβα ονομάζεται Outaouais.)
thumb|right|225px|Το Εθνικό Πολεμικό Μνημείο (National War Memorial) στην Πλατεία Συνομοσπονδίας (Confederation Square) της Οττάβας Στις 31 Δεκεμβρίου του 1857, η Βασίλισσα Βικτωρία επέλεξε την Οττάβα ως νέα πρωτεύουσα της τότε αποικίας του Καναδά. Ανεκδοτολογικά αναφέρεται ότι η Βασίλισσα Βικτωρία διάλεξε την Οττάβα για νέα πρωτεύουσα του Καναδά καρφώνοντας το βέλο της σε έναν χάρτη του Καναδά, σε ένα τυχαίο σημείο ανάμεσα στο Μόντρεαλ και το Τορόντο. Στην πραγματικότητα, η επιλογή της Οττάβας δεν ήταν τυχαία. Οι Βρετανοί επέλεξαν την Οττάβα για νέα πρωτεύουσα της τότε αποικίας τους για τρεις σοβαρούς λόγους:
Το 1945, η Οττάβα έγινε ο τόπος του πρώτου επεισοδίου του Ψυχρού Πολέμου: Ένας υπάλληλος της Σοβιετικής Πρεσβείας, ο Ιγκόρ Γκουζένκο, διέφυγε από την Πρεσβεία και ζήτησε άσυλο από την καναδική κυβέρνηση. Ο Γκουζένκο παρέδωσε στους Καναδούς περισσότερα από εκατό απόρρητα έγγραφα τα οποία έδειχναν ότι εκτεταμένο σοβιετικό δίκτυο κατασκόπων δρούσε σε διάφορες δυτικές χώρες. Η αποκάλυψη του σοβιετικού δικτύου κατασκοπίας οδήγησε τελικά τους Αμερικανούς στην ανακάλυψη ότι οι Σοβιετικοί ετοίμαζαν ατομική βόμβα.
Το 2001, ο δήμος της παλιάς πόλης της Οττάβας συνενώθηκε με άλλους περιφερειακούς δήμους και έτσι ο πληθυσμός του Δήμου της Οττάβας υπερδιπλασιάστηκε.
Η σημερινή πόλη
Στον σημερινό Δήμο της Οττάβας ανήκουν οι πρώην δήμοι του Γκλούσεστερ (Gloucester), του Νεπήαν (Nepean), του Βανιέ (Vanier), κ.ά.. Ο Δήμος της Οττάβας (860.000 κάτοικοι, 2001) και ο Δήμος του Γκατινώ (290.000 κάτοικοι, 2001) αποτελούν την (αγγλ.: National Capital Region, γαλλ.: Région de capitale nationale) του Καναδά, με συνολικό πληθυσμό που φτάνει τους 1.150.000 κατοίκους.
Η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων της Περιφέρειας της Εθνικής Πρωτεύουσας είναι αγγλόφωνοι βρετανικής καταγωγής (Άγγλοι, Σκώτοι, Ιρλανδοί), αλλά υπάρχει και μια μεγάλη μειονότητα (~26%) γαλλόφωνων, που κατοικούν κυρίως στο Γκατινώ. Στην Οττάβα, υπάρχει και σημαντική ελληνική παροικία που αριθμεί περίπου 2.500 άτομα (ελληνόφωνοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Οι αυτόχθονες αποτελούν λιγότερο από 1,5% του πληθυσμού της ευρύτερης περιοχής της Οττάβας.
Η οικονομία της Οττάβας στηρίζεται κυρίως στις δημόσιες (ομοσπονδιακές) υπηρεσίες. Τα τελευταία χρόνια, στην περιοχή έχουν εγκατασταθεί και πολλές εταιρείες που ασχολούνται με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (δημιουργία λογισμικού, κ.λπ.) και την τηλεφωνία.
Συγκοινωνίες
Η Οττάβα συνδέεται με το Τορόντο και το Μόντρεαλ με τα τρένα της VIA Rail, καθώς και με τα υπεραστικά λεωφορεία της εταιρείας Greyhound. Ο αυτοκινητόδρομος 417 (Highway 417), που συνδέει την Οττάβα με το υπόλοιπο οδικό δίκτυο του Οντάριο, αποτελεί τμήμα του Υπερκαναδικού Αυτοκινητοδρόμου.
Μέσα στην πόλη, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες εξυπηρετούνται με αστικά λεωφορεία και ένα μικρό δίκτυο ελαφρών τρένων.
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μακντόναλντ-Καρτιέ της Οττάβας (αγγλ.: Ottawa Macdonald–Cartier International Airport, γαλλ.: Aéroport international Macdonald–Cartier d'Ottawa) συνδέει την πόλη με άλλες πόλεις του Καναδά, της Βορείου Αμερικής και της Ευρώπης.
Αξιοθέατα
thumb|right|225px|Το ξενοδοχείο Château Laurier στο κέντρο της Οττάβας Η Οττάβα είναι πλούσια σε μνημεία και μουσεία. Μεταξύ άλλων, ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει από κοντά και από μέσα:
left|thumb|225px|Η διώρυγα Ριντώ γίνεται ένα μεγάλο παγοδρόμιο κατά τους χειμερινούς μήνες. Τον χειμώνα, ο επισκέπτης μπορεί να κάνει παγοδρομίες στη διώρυγα Ριντώ, που γίνεται το μεγαλύτερο «φυσικό» παγοδρόμιο με μήκος 7,8 χιλιομέτρων. Στην Οττάβα έχει την έδρα της η επαγγελματική ομάδα χόκεϋ Οττάβα Σενέιτορς.
Κάθε Μάιο, στην Οττάβα γίνεται το Φεστιβάλ της Τουλίπας, με χιλιάδες λουλούδια που στέλνει η βασιλική οικογένεια της Ολλανδίας ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τους Καναδούς που θυσιάστηκαν για την απελευθέρωση της Ολλανδίας από τους Ναζί. Επίσης κάθε 1η Ιουλίου, εθνική εορτή του Καναδά, στην πόλη γίνεται μεγάλη παρέλαση και συναυλία.
Τέλος, η Οττάβα διαθέτει τρία σημαντικά πανεπιστήμια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Οντάριο
Αναπνευστικό σύστημα
Όργανα της αναπνοής
Τα όργανα που σχηματίζουν το αναπνευστικό σύστημα του ανθρώπου είναι η μύτη (ή ρίνα, από το αρχαίο ρίς-ρινός), ο ρινοφάρυγγας, ο λάρυγγας, η τραχεία, οι βρόγχοι και οι πνεύμονες. Τα όργανα του αναπνευστικού υπάρχουν στο κεφάλι, στο λαιμό και στο θώρακα. Οι ανατομικοί αυτοί σχηματισμοί συμμετέχουν επίσης στη λειτουργία του αναπνευστικού συστήματος.
Η μύτη, ο ρινοφάρυγγας και ο λάρυγγας αποτελούν την ανώτερη αναπνευστική οδό ή ανώτερο αναπνευστικό σύστημα, ενώ η τραχεία και οι βρόγχοι την κατώτερη αναπνευστική οδό. Οι πνεύμονες είναι το κατ' εξοχήν όργανο της ανταλλαγής των αερίων, όπου ο αέρας έρχεται σε άμεση επαφή με το αίμα, ενώ τα υπόλοιπα όργανα απαρτίζουν τους αεραγωγούς.
Η λειτουργία της αναπνοής
Η λειτουργία της αναπνοής διακρίνεται σε δύο φάσεις, την εισπνοή και την εκπνοή. Κατά την εισπνοή ο αέρας περνά από τη μύτη στο ρινοφάρυγγα, θερμαίνεται και καθαρίζεται, στη συνέχεια περνά από τη σχισμή του λάρυγγα στην τραχεία, από εκεί στους βρόγχους που διακλαδιζόμενοι (εξ ου και βρογχικό δένδρο) καταλήγουν στα αεροθυλάκια, τα οποία φέρουν σταφυλοειδείς προσεκβολές, τις αναπνευστικές κυψελίδες, όπου καταλήγει ο εισπνεόμενος αέρας. Οι κυψελίδες αποτελούνται από ένα λεπτό τοίχωμα, που σχηματίζει την αναπνευστική μεμβράνη και γύρω από αυτές υπάρχει ένα δίκτυο μικρών αγγείων, των πνευμονικών τριχοειδών, στα οποία κυκλοφορεί αίμα που επιστρέφει από τους ιστούς, μεταφερόμενο με την κυκλοφορία. Έτσι, ανάμεσα στον αέρα και το αίμα μεσολαβούν δύο πολύ λεπτές μεμβράνες, το τοίχωμα της κυψελίδας και το τοίχωμα του πνευμονικού τριχοειδούς, οι οποίες μαζί αποτελούν την προαναφερθείσα αναπνευστική μεμβράνη.
Μεταφορά οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα
Στις κυψελίδες ο φρέσκος εισπνεόμενος αέρας είναι πλούσιος σε οξυγόνο και το αίμα που επιστρέφει από τους ιστούς, έχει δώσει το οξυγόνο στα κύτταρα και έχει πάρει από αυτά το διοξείδιο του άνθρακα (δείτε την κυτταρική αναπνοή). Το αέριο οξυγόνο έχει την ιδιότητα να προσκολλάται στα ερυθρά αιμοσφαίρια που υπάρχουν στο αίμα, ενώ το αέριο διοξείδιο του άνθρακα αποβάλλεται από αυτά και περνά στον αέρα των κυψελίδων. Η σύσταση του αέρα έχει πλέον μεταβληθεί: Είναι πτωχός σε οξυγόνο και πλούσιος σε διοξείδιο του άνθρακα, είναι δηλαδή έτοιμος για αποβολή, που γίνεται με την εκπνοή. Ο πλούσιος σε διοξείδιο του άνθρακα αέρας οδηγείται μέσω της αεροφόρου οδού στη μύτη και αποβάλλεται. Ακολουθεί νέα εισπνοή, που θα φέρει νέο καθαρό αέρα στις κυψελίδες. Αυτός ο αναπνευστικός κύκλος, που επαναλαμβάνεται διαρκώς, επιτυγχάνεται με τις αναπνευστικές κινήσεις του θώρακα που ρυθμίζονται από ένα ειδικό κέντρο στον εγκέφαλο, το αναπνευστικό κέντρο του εγκεφάλου και τη βοήθεια μυών (αναπνευστικοί μύες, κυριότερος των οποίων είναι το διάφραγμα).
Έτσι, το όλο σύστημα είναι ένα μικρό εργαστήριο που μετρά συνεχώς την πυκνότητα του διοξειδίου του άνθρακα στο αίμα και, όποτε χρειάζεται, αυξομειώνει τον αριθμό των αναπνευστικών κινήσεων, ανάλογα με τις ανάγκες του οργανισμού. Ο συνήθης αριθμός αναπνευστικών κινήσεων σε κατάσταση ηρεμίας είναι περίπου 24 κινήσεις ανά λεπτό. Ο αριθμός αυτός, όμως, δεν είναι σταθερός, γιατί πρώτον, η αναπνοή δεν είναι απόλυτα αυτόματη λειτουργία (μπορούμε δηλαδή να την ελέγξουμε ως ένα βαθμό με τη θέλησή μας), δεύτερον, η όποια προσπάθεια αυξάνει τις ανάγκες σε οξυγόνο και έτσι αυξάνονται και οι αναπνευστικές κινήσεις (λαχάνιασμα και "κοντανάσα"), και τρίτον, ορισμένες λειτουργίες του σώματος, οι ποικίλες δραστηριότητες αλλά και ορισμένες ψυχικές καταστάσεις (π.χ. η πέψη, η μυϊκή άσκηση, η αγωνία κ.ά.) αυξάνουν τον αναπνευστικό ρυθμό.
Ρυθμιστικοί μηχανισμοί της αναπνοής
Η αναπνοή, όπως αναφέρθηκε, δεν είναι μία απόλυτα αυτόματη λειτουργία, όπως η λειτουργία της καρδιάς. Επειδή οι αναπνευστικοί μύες είναι σκελετικοί, η σύσπαση τους εξαρτάται από κινητικούς νευρώνες. Η αναπνοή αρχίζει αυτόματα από νευρικά κύτταρα του προμήκους μυελού, τα οποία όμως ελέγχονται και τροποποιούνται από κινητικούς νευρώνες. Οι κινητικοί νευρώνες των αναπνευστικών μυών βρίσκονται κάτω από συνειδητό έλεγχο, γι' αυτό υπάρχει η δυνατότητα να μεταβάλλουμε ή να αναστείλουμε προσωρινά τον ρυθμό της αναπνοής, όπως για παράδειγμα κατά την διάρκεια μίας ομιλίας ή κατά την διάρκεια μιας βουτιάς στην θάλασσα.
Αθανάσιος Β΄ της Νάπολης
Σε αυτόν τον σφετερισμό, ο Αθανάσιος υποστηρίχθηκε αρχικά (οικονομικά) από τον Πάπα Ιωάννη Η΄, ο οποίος ήθελε να σπάσει τη ναπολιτάνικη φιλία με τους Σαρακηνούς.
Το 879, ο Ιωάννης αφόρισε τον Αθανάσιο, γιατί ο τελευταίος δεν είχε ακόμη σπάσει τη συμμαχία με τους Μουσουλμάνους. Αντί αυτού συμμετείχε στους πολέμους κατά της Κάπουα. Βοήθησε τον Λομβαρδό Ατενούφ εναντίον των αδελφών και των ξαδέλφων του. Με τα βυζαντινά στρατεύματα, πολιόρκησε την ίδιο τον Κάπουα. Από το 881, ο ίδιος κυβερνούσε την Κάπουα, τεχνικά υποτελής του πρίγκιπα Γκουαϊμάρ Α΄ του Σαλέρνο. Πολέμησε με τον Γκουαϊμάρ κατά των Σαρακηνών. Το 886 ο Αθανάσιος από τότε που απελευθερώθηκε από τον αφορισμό, συμμάχησε ξανά με τους Σαρακηνούς και έλαβε απειλή από τον Πάπα Στέφανο Ε΄ για αποκλεισμό της Νάπολης.
Το 888, ο Αθανάσιος και ο Ατενούλφ αμφισβήτησαν την περιοχή της "Λιβύρης" και πήγαν σε πόλεμο. Το 895, ο Αθανάσιος πυροδότησε μια εξέγερση των Ναπολιτάνων στην πόλη του Σαλέρνο. Ωστόσο μικρός γιος του Γκουαϊμάρ, ο Γκουαϊμάρ Β΄την κατέστειλε.
Εσωτερικά, ο Αθανάσιος αύξησε τη δύναμη και το κύρος της Νάπολης. Ήταν ελληνόφιλος που εργάστηκε για να συντηρήσει πολλά ελληνικά χειρόγραφα και να διατηρήσει καλές σχέσεις με το Βυζάντιο. Είχε μια κόρη, τη Γκέμμα, που παντρεύτηκε τον Λαντούλφο Α΄ του Μπενεβέντο, γιο του πρώην συμμάχου του Ατενούλφου.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Μαρτυριάρα καρδιά (Πόε)
Μαρτυριάρα καρδιά (πρωτότυπος τίτλος:The Tell-Tale Heart) είναι διήγημα τρόμου του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Άλαν Πόε, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό της Βοστώνης The Pioneer τον Ιανουάριο του 1843.
Την ιστορία αφηγείται ένας ανώνυμος αφηγητής που προσπαθεί να πείσει τον αναγνώστη για τη λογική του ενώ ταυτόχρονα περιγράφει έναν φόνο που διέπραξε. Το θύμα ήταν ένας ηλικιωμένος άνδρας με τον οποίο ζούσε κάτω από την ίδια στέγη. Ο αφηγητής περιγράφει πώς οδηγήθηκε στον φόνο και πιστεύει ότι διέπραξε το τέλειο έγκλημα, με τον τεμαχισμό του πτώματος και την απόκρυψή του κάτω από τις σανίδες του δαπέδου. Όμως, ομολογεί το έγκλημα όταν ακούει έναν θόρυβο που ερμηνεύει ως χτύπους της καρδιάς του νεκρού.
Όπως και στο διήγημα Ο μαύρος γάτος (1843), ο δολοφόνος καλύπτει προσεκτικά τα ίχνη του εγκλήματός του και πιστεύει ότι έχει διαφύγει τη σύλληψη, αλλά τελικά καταρρέει και αποκαλύπτεται μόνος του. Είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερα διαταραγμένη προσωπικότητα, παρά το γεγονός ότι φαίνεται να παρουσιάζει την ιστορία του με μεγάλη συνοχή.
Το διήγημα είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του Πόε, αναγνωρίζεται ως κλασική ιστορία τρόμου και έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο.
Υπόθεση
μικρογραφία|Εικονογράφηση του Άρθρουρ Ράκχαμ (1935) μικρογραφία|Η δημοσίευση του 1843 Η ιστορία είναι γραμμένη σε πρώτο πρόσωπο από τον ανώνυμο αφηγητή, ο οποίος προσπαθεί να πείσει τον αναγνώστη για τη διαύγεια και τον ορθολογισμό του, αλλά που παραδέχεται ότι πάσχει από μια ασθένεια (νευρικότητα) που του προκαλεί «υπερευαισθησία των αισθήσεων» την οποία θεωρεί όμως ως απόδειξη της λογικής του και όχι ως σύμπτωμα τρέλας.
Ο ηλικιωμένος, με τον οποίο ζει ο αφηγητής, έχει ένα θολό, χλωμό, μπλε μάτι που μοιάζει με με μάτι γύπα, το οποίο τρομάζει και χειραγωγεί τον αφηγητή τόσο πολύ που σχεδιάζει να τον δολοφονήσει, παρόλο που αναφέρει ότι τον αγαπάει και δεν ένιωσε ποτέ αδικημένος από αυτόν. Ο αφηγητής επιμένει ότι αυτή η προσεκτική ακρίβεια στη διάπραξη του φόνου αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να είναι παράφρονας. Για επτά νύχτες, ο αφηγητής ανοίγει την πόρτα του δωματίου του γέρου γύρω στα μεσάνυχτα και ρίχνει με το φανάρι μια λεπτή δέσμη φωτός στο «κακό μάτι». Ωστόσο, το μάτι-γύπας του γέρου είναι πάντα κλειστό, καθιστώντας αδύνατο να «κάνει τη δουλειά», κάνοντας έτσι τον αφηγητή περισσότερο νευρικό.
Την όγδοη νύχτα, ο γέρος ξυπνά τρομαγμένος και κάθεται στο κρεβάτι του ενώ ο αφηγητής εκτελεί τη νυχτερινή του τελετουργία. Αντί να φύγει, μισανοίγει το φανάρι του και μια ακτίνα φωτός λάμπει ακριβώς στο μάτι του γέρου, αποκαλύπτοντας ότι είναι ορθάνοιχτο. Ο αφηγητής ακούει την καρδιά του γέρου να χτυπά, ολοένα και πιο δυνατά. Αυτό αυξάνει το άγχος και τον τρόμο του σε σημείο που αποφασίζει να τον χτυπήσει: πηδά πάνω στον γέρο, τον ρίχνει στο πάτωμα και αναποδογυρίζει το κρεβάτι πάνω του. Στη συνέχεια διαμελίζει το θύμα του, κρύβει τα κομμάτια κάτω από τις σανίδες του δαπέδου και εξαφανίζει όλα τα ίχνη του εγκλήματος.
Ωστόσο, ένας γείτονας, έχοντας ακούσει κραυγές, ειδοποίησε την αστυνομία. Ο αφηγητής καλεί τους τρεις αστυνομικούς που εμφανίζονται στην πόρτα του στις 4 το πρωί να ψάξουν, πεπεισμένος ότι δεν θα βρουν τίποτα. Τους λέει ότι οι κραυγές που ακούστηκαν ήταν δικές του μέσα σε έναν εφιάλτη και ότι ο γέρος λείπει σε ταξίδι. Δείχνει και τα χρήματα του γέρου, που είναι στη θέση τους. Βέβαιος ότι δεν θα βρουν κανένα στοιχείο του φόνου, τους φέρνει καρέκλες, και κάθονται στο δωμάτιο του γέρου, ακριβώς πάνω από το μέρος όπου θάφτηκε το πτώμα. Οι αστυνομικοί δεν υποψιάζονται τίποτε.
Καθώς αισθάνεται όλο και πιο άνετα, ο αφηγητής ξαφνικά αρχίζει να νιώθει άβολα και παρατηρεί έναν χαμηλό, αχνό χτύπο, ο οποίος γίνεται όλο και πιο δυνατός. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι ο χτύπος της καρδιάς του γέρου, κάτω από τις σανίδες. Ο ήχος αυξάνεται σταθερά, αν και οι αξιωματικοί δεν φαίνεται να τον ακούνε. Ωστόσο, τρομοκρατημένος από τους συνεχείς χτύπους και πεπεισμένος ότι οι αστυνομικοί έχουν επίγνωση όχι μόνο των καρδιακών παλμών αλλά και της ενοχής του, ο αφηγητής καταρρακώνεται και τελικά ομολογεί τον φόνο και τους εξηγεί πού είναι κρυμμένα τα μέλη του πτώματος.
Σχολιασμός
μικρογραφία|Εικονογράφηση του [[Οντιλόν Ρεντόν (1883)]]
Ο αφηγητής δολοφόνος
Ο αφηγητής που διηγείται το έγκλημά του είναι συχνή τεχνική στα διηγήματα του Πόε. Στο διήγημα Μαρτυριάρα καρδιά ο ήρωας είναι ξεκάθαρα τρελός και τα κίνητρα για το έγκλημά του είναι απολύτως παράλογα, στο επόμενο διήγημα - Ο μαύρος γάτος (1843) - ο αφηγητής είναι επιρρεπής σε εκρήξεις οργής, που προκαλούνται από μια πολύ πραγματική και όχι φανταστική αιτία, από την οποία υπέφερε ο ίδιος ο Πόε για πολλά χρόνια - τον αλκοολισμό. Στο Ο Δαίμονας της διαστροφής (1845) ο αφηγητής αφού διέπραξε έναν «τέλειο» φόνο και για πολλά χρόνια έμεινε ατιμώρητος, ομολογεί το έγκλημά του επίσης υπό την πίεση των αυτοκαταστροφικών παρορμήσεών του. Στο Βαρέλι του Αμοντιλάδο (1846) ο δολοφόνος παραμένει ατιμώρητος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Συνεβρό των Καλαβρύτων το 1826 και βαφτίστηκε στο όνομα Ανδρέας. Εκάρη μοναχός στη Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας. Αφού σπούδασε θεολογία στην Αθήνα, άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος. Πήγε στη Λειψία το 1858, όπου εφημέρευσε στην ελληνική εκκλησία. Έκανε βυζαντινολογικές έρευνες στη Λειψία, Μόσχα, Κίεβο και στο Άγιο Όρος. Επέστρεψε στη Λειψία και απεβίωσε εκεί το 1872. Συγκέντρωσε σημαντική βιβλιοθήκη, η οποία μεταφέρθηκε μετά τον θάνατό του στη Μονή των Ταξιαρχών, αλλά καταστράφηκε σχεδόν ολόκληρη κατά την πυρπόληση της μονής κατά την γερμανική κατοχή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι
Βαγγέλης Μουρίκης
Ο Βαγγέλης Μουρίκης είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε υποκριτική, κινηματογράφο και ιστορία της τέχνης στην Αυστραλία. Έχει συμμετάσχει σε ταινίες του Τζώρτζη Γρηγοράκη (Digger), του Γιάννη Οικονομίδη, του Νίκου Γραμματικού, του Παντελή Βούλγαρη, του Θεόδωρου Μαραγκού, του Σωτήρη Γκορίτσα και της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη.
Βραβεία
Έχει τιμηθεί με 4 βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα, στο 37ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1996 κέρδισε (μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του) το βραβείο Β' ανδρικού ρόλου για την ταινία Απόντες. Στο 43ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2003 κέρδισε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για την ταινία Ο Βασιλιάς και στο 44ο (2004) το βραβείο Β' ανδρικού ρόλου για την ταινία Rakushka.
Στο 46ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2006 κέρδισε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για την ταινία Αγρύπνια.
Το 2015 έλαβε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για την ταινία Το μικρό ψάρι από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Συνολικά στα βραβεία Ίρις έχει λάβει 6 ερμηνευτικές υποψηφιότητες.
Το 2020 απέσπασε το βραβείο για τον καλύτερο ηθοποιό στο Φεστιβάλ κινηματογράφου του Σαράγεβο για την ερμηνεία του στην ταινία Digger του Τζώρτζη Γρηγοράκη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπωμόν-συρ-Λεζ
Το Μπωμόν-συρ-Λεζ (γαλλικά: Beaumont-sur-Lèze, οξιτανικά: Bèumont de Lesat) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωμονταί (γαλλικά: Beaumontais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Πολιτική του Μαυροβουνίου
Το πολίτευμα του Μαυροβουνίου είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, όπου Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Αρχηγός Κυβερνήσεως είναι ο εκάστοτε Πρωθυπουργός. Υπάρχει πολυκομματικό σύστημα. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση, η νομοθετική από την κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο, ενώ η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη τόσο από την εκτελεστική όσο και από τη νομοθετική εξουσία.
Σύνταγμα
Το ισχύον Σύνταγμα του Μαυροβουνίου επικυρώθηκε και υιοθετήθηκε από το Συνταγματικό Κοινοβούλιο στις 19 Οκτωβρίου του 2007. Το Σύνταγμα επισημοποιήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 2007 και αντικατέστησε το Σύνταγμα του 1992.
Το νέο Σύνταγμα ορίζει ότι το Μαυροβούνιο αποτελεί πολιτικό, δημοκρατικό και φιλικό προς το περιβάλλον κράτος, με κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία διασφαλίζεται με βάση τα κυρίαρχα δικαιώματα της κυβέρνησης.
Εκτελεστική εξουσία
Πρόεδρος της χώρας είναι ο Φίλιπ Βουγιάνοβιτς, από το Δημοκρατικό Κόμμα Σοσιαλιστών του Μαυροβουνίου (DPS CG), ο οποίος εξελέγη για πρώτη φορά το 2003 και επανεξελέγη το 2008. Είναι στην εξουσία από τις 22 Μαρτίου του 2003. Πρωθυπουργός είναι ο Μίλο Τζουκάνοβιτς από το κόμμα DPS CG, που ανέλαβε καθήκοντα στις 29 Φεβρουαρίου του 2008.
Η σημερινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου (Влада Републике Црне Горе, Vlada Republike Crne Gore) αποτελείται από τον πρωθυπουργό, τους αντιπροέδρους της κυβέρνησης και τους υπουργούς. Αρχηγός Κυβερνήσεως είναι ο πρωθυπουργός.
Το κυβερνών κόμμα είναι συνασπισμός του Δημοκρατικού Κόμματος Σοσιαλιστών του Μαυροβουνίου (DPS) (Демократска Партија Социјалиста Црне Горе, Demokratska Partija Socijalista Crna Gore) και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος του Μαυροβουνίου (SDP) (Социјалдемократска партија Црне Горе, Socijaldemokratska Partija Crne Gore).
Πρόεδρος
Ο Πρόεδρος εκλέγεται για πενταετή θητεία με άμεση και μυστική ψηφοφορία από το λαό.
Κυβέρνηση
Η κυβέρνηση διορίζεται από το Κοινοβούλιο, με βάση την απόφαση της πλειοψηφίας. Καθήκοντά της είναι να:
Πρωθυπουργός
Το έργο της κυβέρνησης συντονίζεται από τον πρωθυπουργό, ο οποίος καταθέτει στο Κοινοβούλιο το κυβερνητικό πρόγραμμα συμπεριλαμβανομένου του καταλόγου με τους προτεινόμενους υπουργούς. Αν παραιτηθεί ο πρωθυπουργός, αυτό σημαίνει την πτώση της κυβέρνησης.
Νομοθετική εξουσία
Η Βουλή του Μαυροβουνίου (Скупштина Републике Црне Горе, Skupština Republike Crne Gore) απαρτίζεται από 77 μέλη τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. Το σύστημα είναι πολυκομματικό. Κανένα κόμμα δεν έχει συχνά την ευκαιρία να σχηματίσει μόνο του κυβέρνηση, έτσι ενθαρρύνονται οι κυβερνήσεις συνασπισμού.
Όλοι οι νόμοι της χώρας εγκρίνονται από το Κοινοβούλιο, το οποίο επικυρώνει επίσης τις διεθνείς συνθήκες, διορίζει τον πρωθυπουργό, τους υπουργούς και τους δικαστές όλων των δικαστηρίων, υιοθετεί τον προϋπολογισμό και ασκεί διάφορα άλλα καθήκοντα, όπως ορίζονται από το Σύνταγμα. Η Βουλή μπορεί να ψηφίσει υπέρ ή κατά της υιοθέτησης πρότασης μομφής εναντίον της κυβέρνησης. Ένας εκλεγμένος βουλευτής αντιστοιχεί σε 6.000 ψηφοφόρους.
Κοινοβούλιο
Η σημερινή σύνθεση του Κοινοβουλίου.
Εκλογές
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 κέρδισε το κόμμα του Μίλο Τζουκάνοβιτς. Το 2008 και το 2013 νικητής των προεδρικών εκλογών αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχή φορά ο Φίλιπ Βουγιάνοβιτς.
Δικαστική εξουσία
Η δικαστική εξουσία είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων θα πρέπει να συνάδουν με το Σύνταγμα και με τους νόμους του Μαυροβουνίου. Ο διορισμός σε θέση δικαστικού είναι μόνιμος.
Διοικητική διαίρεση
Το Μαυροβούνιο υποδιαιρείται σε 21 δήμους.
Σύμβολα
Η νέα επίσημη σημαία του Μαυροβουνίου καθιερώθηκε στις 12 Ιουλίου του 2004 και εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο της βαλκανικής χώρας. Βασίζεται στο προσωπικό έμβλημα του Βασιλιά Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου. Η σημαία αυτή ήταν όλη κόκκινη με χρυσές άκρες και με ένα χρυσό οικόσημο, με τα αρχικά "НИ" σε κυριλλική γραφή (αντιστοιχούν σε NI σε λατινική γραφή) εκπροσωπώντας το Βασιλέα Νικόλαο. Τα αρχικά αυτά παραλείφθηκαν στη νέα σημαία.
Εθνική εορτή είναι η 13η Ιουλίου, οπότε το Συνέδριο του Βερολίνου το  1878 αναγνώρισε το Μαυροβούνιο ως το 27ο ανεξάρτητο κράτος στον κόσμο και την ίδια ημερομηνία το 1941 άρχισε η πρώτη λαϊκή εξέγερση  στην Ευρώπη εναντίον των Δυνάμεων του Άξονα, στο Μαυροβούνιο.
Το 2004 το Κοινοβούλιο της χώρας επέλεξε το δημοφιλές τραγούδι "Oj, svijetla majska zoro" (Ω, Φωτεινή Αυγή του Μαΐου), ως τον εθνικό ύμνο. Στη διάρκεια της βασιλείας του Νικολάου Α΄, ύμνος ήταν το Ubavoj nam Crnoj Gori] (Στο όμορφό μας Μαυροβούνιο). Συνθέτης ήταν ο γιος του Βασιλέα, Κνιάζ Μίρκο. Δημοφιλής ύμνος στο Μαυροβούνιο ήταν το Onamo, 'namo! Από τότε που τον έγραψε ο Βασιλιάς Νικόλαος Α΄, στη δεκαετία του 1860.
Γιώργος Κούσας
Ο Γιώργος Κούσας είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού για λογαριασμό του Ηρακλή.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε επαγγελματικό επίπεδο το 2000. Την περίοδο 2004-05 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Απόλλωνα Καλαμαριάς, ενώ για την επόμενη πενταετία (2005-2010) υπήρξε ποδοσφαιριστής του ΠΑΣ Γιάννινα. Από το 2010 μέχρι το 2017 φόρεσε τη φανέλα του Παναιτωλικού. Τον Ιούλιο του 2017 υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΕ Λάρισας. Έπειτα από μικρή παραμονή στην ΑΕΛ το 2017, ο Κούσας μεταγράφηκε στον Άρη Λεμεσού. Στις 7 Αυγούστου του 2018 μεταγράφηκε στον Ηρακλή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ιστορία της Μαδαγασκάρης
Η γραπτή ιστορία της Μαδαγασκάρης ξεκίνησε τον 7ο αιώνα, όταν οι Άραβες ίδρυσαν εμπορικούς οικισμούς στις νοτιοδυτικές ακτές του νησιού. Όμως, η προϊστορία της χώρας ξεκίνησε με την άφιξη των πρώτων ανθρώπων, πιθανότατα από τη νοτιοανατολική Ασία. Αυτό εξηγεί την ποικιλομορφία στα χαρακτηριστικά των κατοίκων του νησιού, που συνδυάζουν γονότυπους τόσο από Αυστραλομαλαισιανούς όσο και από Αφρικανούς. Παλαιότερα, υποστηρίχθηκε από ειδικούς ότι οι πρώτοι κάτοικοί της πρέπει να είχαν αφρικανική καταγωγή και να μετανάστευσαν εκεί κατά τα τέλη της Παλαιολιθικής Εποχής. Στην πρώτη χιλιετία π.Χ. ξεκίνησε ο εποικισμός κατά κύματα από ινδομελανησιακά φύλα (Μαλαγάσους), με προέλευση από την Ινδονησία, που αφομοίωσαν τους Αφρικανούς και επέβαλαν τη δική τους εθνοφυλετική και γλωσσική ταυτότητα. Απόγονοι αυτών είναι οι σημερινοί κάτοικοι της χώρας.
Στους Ευρωπαίους το νησί έγινε γνωστό μετά την Εποχή των Ανακαλύψεων. Από το 17ο αιώνα, η Αγγλία και η Γαλλία άρχισαν να ερίζουν για την επικυριαρχία στο νησί και έπειτα από μία ντε φάκτο περίοδο κατά την οποία έγινε προτεκτοράτο, το 1890 έγινε πλήρως προτεκτοράτο της Γαλλίας και το 1896 αποικία. Το 1960, στα πλαίσια της απαποικιοποίησης, η Μαδαγασκάρη έγινε ανεξάρτητο κράτος και στη συνέχεια μέλος του ΟΗΕ.
Προϊστορία
Η μυθολογία των Μαλαγάσιων αναφέρει μια φυλή κίτρινων νανοειδών ανθρώπων, που λέγονται Vazimba και αυτοί φέρονται ως οι αρχαιότατοι κάτοικοι. Μερικοί Μαλαγάσιοι πιστεύουν ότι αυτοί οι νάνοι ζουν ακόμα στα βάθη των δασών. Σε ένα νησί που οι κάτοικοί του υιοθετούν πρακτικές του να λατρεύουν τους αρχαίους προγόνους, οι κάτοικοι θεωρούν τους Vazimba ως τους αρχαιότερους προγόνους τους. Οι βασιλείς μερικών φυλών θεωρούσαν ότι είχαν συγγένεια εξ αίματος με τους Vazimba.
Harper's Dictionary of Classical Antiquities
Με τον τίτλο Harper's Dictionary of Classical Literature and Antiquities (μτφ. λεξικό Χάρπερ της κλασικής λογοτεχνίας και κλασικών αρχαιοτήτων) είναι γνωστό το αγγλικό εγκυκλοπαιδικό λεξικό με θεματολογία σχετικά με την κλασική αρχαιότητα. Εκδόθηκε το 1898 από τον εκδοτικό οίκο Harper & Brothers στη Νέα Υόρκη, και επανεκδόθηκε το 1965 αποτελούμενο από 1.750 σελίδες. Τα περιεχόμενα του λεξικού της 1ης έκδοσης αποτελούν πλέον κοινό κτήμα και είναι ελεύθερα πνευματικών δικαιωμάτων.
Ιστορία της Μαδαγασκάρης
Προϊστορία
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς αρχαιολόγων, η ανθρώπινη παρουσία ανάγεται στην περίοδο από το 200 ως το 500 μ. Χ., ενώ θαλασσοπόροι από τη νοτιοανατολική Ασία (πιθανότατα από τη Βόρνεο ή τη νότια Κελέβη) έφτασαν με κανό. Οι αρχικοί Μαλαγάσιοι ήρθαν στο νησί ως μέρος της προέλασης των Αυστραλομαλαισιανών, ανθρώπων δηλαδή που κατώκησαν τη Χερσόνησο της Μαλαίας, την Ιάβα, τη Σουμάτρα, τη Μικρονησία και όλη την Πολυνησία, συμπεριλαμβανομένης της Νέας Ζηλανδίας, της Χαβάης και του Νησιού του Πάσχα. Ποτέ δεν υπήρξε μαρτυρία ότι οι Ινδονήσιοι αποίκισαν την ανατολική ακτή της Αφρικής. Ο ανθρωπολόγος Τζάρεντ Ντάιαμοντ έγραψε για τη αυστραλομαλαισιανή επέκταση στη Μαδαγασκάρη, τονίζοντας τις ομοιότητες των Μαλαγάσιων με τους Ινδονήσιους, όπως π.χ. στη χρήση των κανό και στην καλλιέργεια ρυζιού. Επίσης, τόνισε ότι οι κάτοικοι της Μαδαγασκάρης διαφέρουν από τους υπόλοιπους Αφρικανούς, καθώς οι καλύβες τους δεν είναι στρόγγυλες αλλά ορθογώνιες και τα ρούχα τους είναι φτιαγμένα από φυτικές ίνες και όχι από δέρματα ζώων, όπως των Αφρικανών.
Μετανάστευση Αράβων και Μπαντού
Πιθανότατα γνώριζαν για τη Μαδαγασκάρη οι Άραβες θαλασσοπόροι και γεωγράφοι. Αρκετοί από αυτούς αναφέρουν διάφορα ονόματα για το νησί στα ανοικτά των νότιων ακτών του Οφίρ, όπως έλεγαν την Αφρική: Phebol, Cernea, Menuthias, Medruthis, Sherbezat, Camarcada και το Νησί του Φεγγαριού.
Η Μαδαγασκάρη έλαβε τη σημερινή της ονομασία από το Βενετό εξερευνητή Μάρκο Πόλο, (1254 — 1324), ο οποίος περιέγραψε το αφρικανικό νησί που έκρυβε ανείπωτο πλούτο με το όνομα Madeigascar στα Απομνημονεύματά του (1298 - 1320). Ο Πόλο είχε ακούσει νωρίτερα για το νησί στη διάρκεια των ταξιδιών του στην Ασία (1271 - 1295). Οι περισσότεροι λόγιοι πιστεύουν ότι έκανε περιγραφή του λιμανιού Μογκαντίσου, σημερινής πρωτεύουσας της Σομαλίας. Παρ’ ολ’ αυτά, οι Ιταλοί χαρτογράφοι έδωσαν το όνομα «Μαδαγασκάρη» στο νησί την περίοδο της Αναγεννήσεως.
Έποικοι Μπαντού πιθανότατα διέσχισαν τον Πορθμό της Μοζαμβίκης και πήγαν στη Μαδαγασκάρη την ίδια περίπου περίοδο ή και λίγο μετά.
Παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες λέξεις στη μαλαγασική γλώσσα έχουν μαλαισιακές-πολυνησιακές καταλήξεις, μερικές λέξεις των Μπαντού — omby (βόδι), ondry (πρόβατο) και άλλες— απαντώνται επίσης. Με βάση αυτές τις μαρτυρίες, πολλοί ανθρωπολόγοι πιστεύουν ότι έποικοι Ινδονήσιοι και Μπαντού έκαναν την εμφάνισή τους και αφομοιώθηκαν νωρίς στην ιστορία του νησιού.