cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πυρηνική τρομοκρατία
Πεδίο εφαρμογής
Η πυρηνική τρομοκρατία, σύμφωνα με μια έκθεση του 2011 που δημοσιεύτηκε από το "Belfer Center for Science and International Affairs" στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, μπορεί να εκτελεστεί και να διακριθεί μέσω τεσσάρων τρόπων:
Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα χαρακτήρισε την πυρηνική τρομοκρατία ως «τη πιο σημαντική απειλή για την εθνική ασφάλεια που αντιμετωπίζουμε». Στην πρώτη του ομιλία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ο Ομπάμα ανέφερε ότι «Μόνο ένα πυρηνικό όπλο που εξερράγη σε μια πόλη — είτε είναι η Νέα Υόρκη είτε η Μόσχα, το Τόκιο ή το Πεκίνο, το Λονδίνο ή το Παρίσι— θα μπορούσε να σκοτώσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους» και το οποίο θα «αποσταθεροποιήσει την ασφάλειά μας, τις οικονομίες μας και τον ίδιο τον τρόπο ζωής μας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα
NGC 1259
Ο NGC 1259 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 243 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Γκιγιώμ Μπιγκουρντάν (Guillaume Bigourdan) την 21η Οκτωβρίου 1884 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Περσέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1259 12208 Κατηγορία:Περσεύς (αστερισμός) Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες
Τιλιτσίκι
Το Τιλιτσίκι (Тили́чики) είναι αγροτική περιοχή (σέλο) και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ολγιουτόρσκι του Κοριακικού Θύλακα στο Κράι Καμτσάτκα της Ρωσίας. Το συγκεκριμένο χωριό βρίσκεται στον Κόλπο Κόρφα της Χερσονήσου Καμτσάτκα. Απέχει 1.070 χιλιόμετρα από το Πετροπαβλόφσκ-Καμτσάτσκι και 370 χιλιόμετρα από την Παλάνα.
Ιστορία
Το Τιλίτσικι ιδρύθηκε το 1898, και το 1930 έγινε το διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Τον Απρίλιο του 2006, χτυπήθηκε από μια σειρά από σεισμών που προκάλεσαν σημαντικές ζημιές. Ο πρώτος σεισμός σημειώθηκε στις 21 Απριλίου με ένταση 7.6 Ρίχτερ. Το επίκεντρο βρισκόταν σχεδόν 90 χιλιόμετρα βορειοανατολικά, με βάθος 22 χιλιόμετρα κάτω από τις περισσότερες μη κατοικημένες περιοχές. Ακολούθησαν αρκετοί μετασεισμοί, ενώ ο ισχυρότερος καταγράφηκε στις 29 Απριλίου με ένταση 6.6 Ρίχτερ. Ήταν ο ισχυρότερος σεισμός στην περιοχή για πάνω από εκατό χρόνια, και παρόλο που δεν υπήρξαν θύματα, τρεις από τις μικρότερες κοινότητες καταστράφηκαν ολοσχερώς. Επίσης, το 2007 χτίστηκε το Βέρχνιε Τιλιτσίκι, το οποίο βρίσκεται σε λόφους, καθώς και σε περιοχή ασφαλή από σεισμούς.
Μετά τον σεισμό, το Τιλιτσίκι ανακατασκευάστηκε, ενώ σήμερα είναι το σημαντικότερο κατοικημένο σημείο μεταξύ του Ανάντιρ στα βόρεια και Ουστ-Καμτσάτσκ στο νότο.
Δημογραφική ιστορία
Ακολουθεί ένας πίνακας της δημογραφικής ιστορίας του χωριού από το 2002:
Γεωγραφία και κλίμα
Το Τιλίτσικι βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Χερσονήσου Καμτσάτκα, στις ακτές του Λιμανιού Σκρίταγια. Ένα στενό χωρίζει το λιμάνι από το βόρειο τμήμα του Κόλπου Κόρφα στη Βερίγγειο Θάλασσα.
Το 1995, δημιουργήθηκε ένα φυσικό καταφύγιο με έκταση 300,000 εκταρίων.
Το Κορφ και το Τιλιτσίκι έχουν υποαρκτικό κλίμα (Köppen Dfc), αν και λόγω της θαλάσσιας τοποθεσίας οι χειμώνες δεν είναι τόσο σοβαροί όσο σε περιοχές στην εσωτερική Σιβηρία με ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Για παράδειγμα, η μέση θερμοκρασία του κρύου μήνα στο Ολγιοκμίνσκ στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Λόγω της έντονης θαλάσσιας επιρροής, οι ετήσιοι μέσοι όροι βροχόπτωσης είναι τυπικοί με αυτούς της Καμτσάτκα. Επίσης, η μέση βροχόπτωση του Τιλίτσικι είναι γύρω στις τρεις με τέσσερις φορές μεγαλύτερη σε σύγκριση με μια περιοχή ίδιου γεωγραφικού πλάτους στην εσωτερική Σιβηρία. Η μέση θερμοκρασία του θερμότερου μήνα ανέρχεται στους +12.5 °C, παρά τις ηπιότερες χειμωνιάτικες θερμοκρασίες και την βαριά κάλυψη χιονιού. Το μόνιμο στρώμα πάγου είναι μόνο ασυνεχές. Ωστόσο, οι δυνατοί άνεμοι περιορίζουν σοβαρά την ανάπτυξη των δέντρων.
Οικονομία και υποδομές
Στις βιομηχανίες περιλαμβάνεται η αλιεία και η καλλιέργεια πατάτας και λαχανικών, μερικές φορές σε θερμοκήπια. Επίσης, το χωριό διαθέτει καταστήματα, βιβλιοθήκη, σχολείο, νοσοκομείο, ταχυδρομείο, κέντρο υγείας και λουτρό. Καθώς το Τιλιτσίκι είναι οικισμός αστικού τύπου, εκτός από τις διοικητικές αρχές, το χωριό διαθέτει εισαγγελία και αστυνομία.
Μεταφορά
Το Αεροδρόμιο του Τιλίτσικι βρίσκεται νότια του Τιλιτσίκι. Επίσης, συνδέεται μέσω πορθμείου με το Κορφ.
Δημοτικό καθεστώς
Το Τιλιτσίκι αποτελεί μέρος της Δημοτικής Επαρχίας Ολγιουτόρσκι. Επίσης, αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οικισμού Τιλιτσίκι, του οποίου είναι και διοικητικό κέντρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράι Καμτσάτκα
Ερίτς Μανκάντς
Το Ερίτς ή Γερίτς Μανκάντς (αρμενικά: Երից Մանկանց) είναι αρμενικό μοναστήρι του Άνω Καραμπάγ, ευρισκόμενο εντός της περιοχής του Μαρτακέρτ.
Ανεγέρθηκε το 1691 εντός του Μελικάτου του Τζραμπέρντ από τους τοπικούς μελίκους, τους Ισραελιάν, πιθανώς με στόχο τον ανταγωνισμό απέναντι στο Γκαντζασάρ.
Όπως και άλλα αρμενικά μοναστήρια του Άνω Καραμπάγ, αποτέλεσε αντικείμενο ερευνών και μελετών το 2004.
Βασιλική του Αγίου Δομήνικου (Σιένα)
Η Βασιλική του Αγίου Δομήνικου (ιταλ. Basilica di San Domenico), γνωστή και ως Αικατερινιανή Βασιλική (Basilica Cateriniana), είναι μεγάλος χριστιανικός ναός σε αρχιτεκτονικό τύπο βασιλικής, που βρίσκεται στην πόλη Σιένα της Ιταλίας και είναι ένας από τους σημαντικότερους στην πόλη.
Γενική περιγραφή
Η ανέγερση του ναού άρχισε το 1226 και ολοκληρώθηκε το 1265, αλλά ο ναός επεκτάθηκε τον επόμενο αιώνα, οπότε απέκτησε τη γοτθική σημερινή του εμφάνιση. Ωστόσο, τμήματα της γοτθικής κατασκευής καταστράφηκαν από πυρκαγιές το 1443, το 1456 και το 1531, ενώ περαιτέρω ζημιές έγιναν εξαιτίας στρατιωτικής κατοχής το 1548-1552.
Ο αρχικός ναός, όπως και πολλά κτίσματα της εποχής του που έγιναν από τα μοναστικά επαιτικά τάγματα, κτίσθηκε με τούβλα, με ένα ψηλό καμπαναριό στην αριστερή πλευρά του, του οποίου το ύψος μειώθηκε μετά από έναν σεισμό το 1798. Το εσωτερικό του έγινε σύμφωνα με το σχέδιο του αιγυπτιακού σταυρού, με πολύ μεγάλο κυρίως ναό με στέγη από ξύλινα δοκάρια, και με κάθετο κλίτος που διαθέτει υψηλές κόγχες με παράπλευρες Αγίες Τράπεζες.
Ο ναός στεγάζει αρκετά λείψανα της Αγίας Αικατερίνης της Σιένα, της οποίας το οικογενειακό σπίτι βρισκόταν κοντά στον ναό.
Εσωτερικό
thumb|Το εσωτερικό του ναού
Cappella delle Volte
Αυτό ήταν ένα παλαιό ιερό των Δομινικανών καλογραιών, συνδεδεμένο με πολυάριθμα περιστατικά αγιοσύνης από τον βίο της Αγίας Αικατερίνης της Σιένα. Σε αυτό βρίσκεται το έργο «Η αγιοποίησις της Αγίας Αικατερίνης» του Ματτία Πρέτι, πλαισιούμενο από δύο ζωγραφιές του 1602 φιλοτεχνημένες από τον Κρεστσέντσιο Γκαμπαρέλλι, του οποίου υπάρχουν και άλλα έργα. Ο βασικός τοίχος φέρει μια προσωπογραφία της Αγίας Αικατερίνης.
Αριστερή πλευρά του κυρίως ναού
Ο αριστερός τοίχος του κυρίως ναού διακοσμείται από μία «Παναγία με το Θείο Βρέφος», έργο του Φραντσέσκο ντι Βαννούτσιο (14ος αιώνας), πλαισιούμενο από έναν «Αιώνιο με άγιο», έργο του Ιλ Σοντόμα, και από μία βάση Αγίας Τράπεζας (predella) με 15 «Ιστορήσεις της Καινής Διαθήκης», έργο του Αντόνιο Μαγκάνια. Ο Ρουτίλιο Μανέττι ζωγράφισε έναν «Εξορκισμό του Αγίου Αντωνίου», ο Σεμπαστιάνο Φόλλι την Αγία Αικατερίνη της Αλεξανδρείας και ο Φραντσέσκο Βάννι το θέμα «Ο Άγιος Υάκινθος σώζων άγαλμα της Παρθένου από πυρκαγιά».
Δεξιά πλευρά του κυρίως ναού
thumb|Το Παρεκκλήσιο και η Αγία Τράπεζα της Αγίας Αικατερίνης της Σιένα Οι κόγχες με τις παράπλευρες Αγίες Τράπεζες στη δεξιά πλευρά είναι διακοσμημένες, αρχίζοντας από την είσοδο, με την «Εμφάνιση της Παρθένου» (1630) του Στέφανο Βόλπι, ένα «Γενέσιο της Θεοτόκου» του Αλεσσάντρο Καζολάνι (1585) και μία λειψανοθήκη με λείψανα της Αγίας Αικατερίνης της Σιένα.
Κάθετο κλίτος
Στο δεξιό τμήμα του κάθετου κλίτους υπάρχει βωμός (Αγία Τράπεζα) αφιερωμένη στον μακάριο Αμβρόσιο Σανσεντόνι, με εικόνα του σε καμβά, έργο (1611-1612) του Φραντσέσκο Ρουστίτσι.
Το κάθετο κλίτος έχει επίσης πλάγιες κόγχες με Αγίες Τράπεζες, με αξιοσημείωτη τη δεύτερη, που είναι αφιερωμένη στους μάρτυρες του γερμανικού έθνους, και την τρίτη, που διακοσμείται μεταξύ άλλων και από μία «Παρθένο με το Θείο Βρέφος και τους Αγίους Ιερώνυμο και Ιωάννη τον Βαπτιστή», έργο του Ματτέο ντι Τζοβάννι. Επίσης, η τέταρτη κόγχη έχει έναν ζωγραφικό πίνακα μπαρόκ σε καμβά του Ραφφαέλλο Βάννι (1649) και έναν άλλο με τον Άγιο Αντώνιο (1426). Στο κέντρο της 5ης κόγχης εντυπωσιάζει η βυζαντινής τεχνοτροπίας απεικόνιση του «Κυρίου εν τη Δόξη αυτού» από τον Γκουίντο ντα Σιένα, που χρονολογείται τυπικά στο έτος 1221, αλλά πιθανότατα έγινε την περίοδο 1265-1270 με προσθήκες από κάποιον μαθητή τού Ντούτσιο. Στην ίδια κόγχη υπάρχουν και έργα των Ματτέο ντι Τζοβάννι, Μπενβενούτο ντι Τζοβάννι και δύο νωπογραφίες του Τζουζέππε Νικόλα Ναζίνι. Στο τέλος του αριστερού κάθετου κλίτους βρίσκεται η Αγία Τράπεζα του Αγίου Δομήνικου.
Το ιερό και η κρύπτη
thumb|Η κυρίως Αγία Τράπεζα του ναού Το Ιερό του ναού διαθέτει κιβώριο της κύριας Αγίας Τράπεζας διακοσμημένο με δύο αγγέλους, έργα (1475-1480) του γλύπτη Μπενεντέττο ντα Μαϊάνο, ενώ στην Κόγχη του ιερού εικονίζονται «Ο θάνατος του Αγίου Πέτρου του μάρτυρα», έργο του Αρκάντζελο Σαλιμπένι (1579), και «Ο Άγιος Θωμάς και ο Πάπας», έργο του Γκαλγκάνο Περπινιάνι.
Η κρύπτη, σε γοτθικό ρυθμό, είναι ανοικτή στους επισκέπτες. Φιλοξενεί έναν Εσταυρωμένο του ζωγράφου Σάνο ντι Πιέτρο και μια «Σταύρωση» του Βεντούρα Σαλιμπένι (1600).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Σιένα Κατηγορία:Γοτθική αρχιτεκτονική στην Ιταλία
Αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας
Η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας είναι είδος διαταραχής προσωπικότητας. Η διαταραχή αυτή είναι η συγγενέστερη σε σχέση με την κοινωνιοπάθεια. Ο όρος είναι αρκετά πρόσφατος, καθώς διατυπώθηκε για πρώτη φορά στην δεκαετία του 1980. Η διαταραχή αυτή χαρακτηρίζεται από την περιφρόνηση των υποχρεώσεων που έχει ένα άτομο στην κοινωνία, καθώς και τα συναισθήματα που έχουν οι άλλοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχολογία
Ιγνάτιος Μωυσής Α΄ Νταούντ
Ο σεβασμιότατος Ιγνάτιος Μωυσής Α΄ Νταούντ (λατινικά: Ignatius Moses I Daoud) ήταν από τις 13 Οκτωβρίου 1998 ως τις 8 Ιανουαρίου 2001 ο επίτιμος πατριάρχης Αντιοχείας των Καθολικών Σύρων.
Εκλέχθηκε στον θρόνο της Εκκλησίας Καθολικών Σύρων στις 13 Οκτωβρίου 1998, έπειτα από παραίτηση του προκατόχου του Ιγνάτιος Αντόνιο ΙΙ Χάγεκ (Ignazio Antonio II Hayek).
Από το 2000 ονομάστηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, «επιμελητής» (prefect), στη Συνέλευση καρδιναλίων (Κονγκρεγκάτιο) για τις Ανατολικές Εκκλησίες (Congregation for the Oriental Churches). Από το 2001 ονομάστηκε καρδινάλιος.
Πηγές
Νταούντ, Ιγνάτιος Μωυσής Α΄ Νταούντ, Ιγνάτιος Μωυσής Α΄ Νταούντ, Ιγνάτιος Μωυσής Α΄ Νταούντ, Ιγνάτιος Μωυσής Α΄ Νταούντ, Ιγνάτιος Μωυσής Α΄
Κατοχή της Πολωνίας (1939-1945)
Η κατοχή της Πολωνίας από τη Ναζιστική Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1945) ξεκίνησε με τη γερμανική-σοβιετική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 και ολοκληρώθηκε επισήμως με την ήττα της Γερμανίας από τους Συμμάχους τον Μάιο του 1945. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της κατοχής, το έδαφος της Πολωνίας χωρίστηκε μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ), οι οποίες είχαν ως στόχο την εξάλειψη του πολιτισμού της Πολωνίας και την υποταγή του λαού της. Το καλοκαίρι-φθινόπωρο του 1941, τα εδάφη που προσαρτήθηκαν από τους Σοβιετικούς καταλήφθηκαν από τη Γερμανία κατά τη διάρκεια της αρχικά επιτυχημένης γερμανικής επίθεσης στην ΕΣΣΔ. Μετά από λίγα χρόνια μάχης, ο Κόκκινος Στρατός έδιωξε τις γερμανικές δυνάμεις από την ΕΣΣΔ και πέρασε στην Πολωνία από την υπόλοιπη Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Ο κοινωνιολόγος Ταντέους Πιοτρκόφσκι υποστηρίζει ότι και οι δύο δυνάμεις κατοχής ήταν εχθρικές για την ύπαρξη της κυριαρχίας, του λαού και του πολιτισμού της Πολωνίας και στόχευαν στην καταστροφή τους. Πριν από την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση συντόνισαν τις πολιτικές τους σχετικά με την Πολωνία, πιο εμφανώς στις τέσσερις συνεδριάσεις Γκεστάπο – Εν Κα Βε Ντε, όπου οι κατακτητές συζήτησαν τα σχέδιά τους για την αντιμετώπιση του πολωνικού κινήματος αντίστασης.
Υπολογίζεται ότι έξι εκατομμύρια Πολωνοί πολίτες - σχεδόν το 21,4% του πληθυσμού της Πολωνίας - πέθαναν μεταξύ 1939 και 1945 ως αποτέλεσμα της γερμανικής κατοχής, αλλά και της σοβιετικής κατοχής, μισοί από τους οποίους ήταν εθνοτικοί Πολωνοί και οι άλλοι μισοί ήταν Πολωνοεβραίοι. Πάνω από το 90% των θανάτων ήταν μη στρατιωτικές απώλειες, επειδή οι περισσότεροι πολίτες στοχοποιήθηκαν σκόπιμα σε διάφορες δράσεις που ξεκίνησαν από τους Γερμανούς και τους Σοβιετικούς. Συνολικά, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της προπολεμικής πολωνικής επικράτειας, την περίοδο 1939-1945, οι Γερμανοί δολοφόνησαν 5.470.000–5.670.000 Πολωνούς, συμπεριλαμβανομένων 3.000.000 Εβραίων, σε αυτό που χαρακτηρίστηκε ως σκόπιμη και συστηματική γενοκτονία κατά τη διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης.
Τον Αύγουστο του 2009, οι ερευνητές του Πολωνικού Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης (ΙΕΜ) υπολόγισαν ότι οι Πολωνοί νεκροί (συμπεριλαμβανομένων των Πολωνών Εβραίων) ήταν μεταξύ 5,47 και 5,67 εκατομμυρίων (λόγω γερμανικών ενεργειών) και 150.000 (λόγω σοβιετικών ενεργειών), ή συνολικά περίπου 5,62 και 5,82 εκατομμύρια.
Διοίκηση
Μια μικρή λωρίδα γης, περίπου 700 τετραγωνικών χιλιομέτρων με 200.000 κατοίκους, που ήταν τμήμα της Τσεχοσλοβακίας πριν από το 1938, επέστρεψε επίσης από τη Γερμανία στη σύμμαχό της, τη Σλοβακία.
Αφού η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση διαμέλισαν την Πολωνία το 1939, το μεγαλύτερο μέρος της εθνοτικά πολωνικής επικράτειας κατέληξε υπό τον έλεγχο της Γερμανίας, ενώ οι περιοχές που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση περιείχαν εθνοτικά διαφορετικούς λαούς, με το έδαφος να χωρίζεται σε δίγλωσσες επαρχίες, μερικές από τις οποίες είχε μεγάλες εθνικές μειονότητες Ουκρανών και Λευκορώσων. Πολλοί από αυτούς καλωσόρισαν τους Σοβιετικούς λόγω της εν μέρει κομμουνιστικής ανάδευσης από σοβιετικούς απεσταλμένους. Ωστόσο, οι Πολωνοί αποτελούσαν τη μεγαλύτερη ενιαία εθνοτική ομάδα σε όλες τις περιοχές που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση. μικρογραφία|260x260εσ| Γερμανοί και Σοβιετικοί στρατιώτες περπατούν γύρω από το Σαμπίρ μετά τη γερμανική-σοβιετική [[Γερμανική εισβολή στην Πολωνία|εισβολή στην Πολωνία. ]] Μέχρι το τέλος της εισβολής, η Σοβιετική Ένωση είχε καταλάβει το 51,6% του εδάφους της Πολωνίας (περίπου 201.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα), με πάνω από 13.200.000 κατοίκους. Η εθνοτική σύνθεση αυτών των περιοχών είχε ως εξής: 38% Πολωνοί (~ 5.1 εκατομμύρια άνθρωποι), 37% Ουκρανοί, 14,5% Λευκορώσοι, 8,4% Εβραίοι, 0,9% Ρώσοι και 0,6% Γερμανοί. Υπήρχαν επίσης 336.000 πρόσφυγες που έφυγαν από περιοχές που κατέλαβε η Γερμανία, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Εβραίοι (198.000). Όλα τα εδάφη που εισέβαλε ο Κόκκινος Στρατός προσαρτήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση (μετά από μια νοθευμένη εκλογή) και χωρίστηκαν μεταξύ της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, με εξαίρεση την περιοχή Βίλνο, η οποία μεταφέρθηκε στην κυρίαρχη Λιθουανία για αρκετούς μήνες και στη συνέχεια προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση με τη μορφή της Λιθουανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στις 3 Αυγούστου 1940. Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση το 1941, τα περισσότερα από τα πολωνικά εδάφη που προσαρτήθηκαν από τους Σοβιετικούς προσκολλήθηκαν στη διευρυμένο Γενικό Κυβερνείο. Μετά το τέλος του πολέμου, τα σύνορα της Πολωνίας μετατοπίστηκαν σημαντικά προς τα δυτικά.
Generalplan Ost, Lebensraum και απέλαση των Πολωνών
Για μήνες πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, γερμανικές εφημερίδες και ηγέτες διεξήγαγαν μια εθνική και διεθνή εκστρατεία προπαγάνδας κατηγορώντας τις πολωνικές αρχές ότι οργανώνουν ή ανέχονται τη βίαιη εθνοκάθαρση των εθνοτικών Γερμανών που ζουν στην Πολωνία. Ο Βρετανός πρέσβης Σερ Χάουαρντ Γουίλιαμ Κέναρντ έστειλε τέσσερις δηλώσεις τον Αύγουστο του 1939 στο Χάλιφαξ σχετικά με τους ισχυρισμούς του Χίτλερ για τη μεταχείριση των Γερμανών στην Πολωνία, όπου είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όλοι οι ισχυρισμοί του Χίτλερ και των Ναζί ήταν υπερβολές ή ψευδείς ισχυρισμοί.
Αφού η Γερμανία έχασε τον πόλεμο, το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο στη Δίκη της Νυρεμβέργης και το Ανώτατο Εθνικό Δικαστήριο της Πολωνίας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο στόχος των γερμανικών πολιτικών στην Πολωνία - η εξόντωση των Πολωνών και των Εβραίων - είχε «όλα τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας στο βιολογικό νόημα αυτού του όρου».
Κατάλογος Γερμανών
μικρογραφία|251x251εσ| Πινακίδα [[Nur für Deutsche («Μόνο για Γερμανούς»), στο τραμ της γραμμής 8 της Κρακοβίας.]] Ο Κατάλογος Γερμανών (Deutsche Volksliste) ταξινόμησε τους πρόθυμους Πολωνούς πολίτες σε τέσσερις ομάδες ατόμων με εθνοτική γερμανική κληρονομιά. Η ομάδα 1 περιελάμβανε τους λεγόμενους Γερμανούς που είχαν ενεργό ρόλο στον αγώνα για τη γερμανοποίηση της Πολωνίας. Η ομάδα 2 περιελάμβανε εκείνους τους Γερμανούς που δεν είχαν πάρει τόσο ενεργό ρόλο, αλλά είχαν «διατηρήσει» τα γερμανικά τους χαρακτηριστικά. Η ομάδα 3 περιλάμβανε άτομα φερόμενης γερμανικής καταγωγής που είχαν «πολωνοποιηθεί», αλλά τα οποία πίστευαν πως θα μπορούσαν να τα κερδίσουν πίσω στη Γερμανία. Αυτή η ομάδα περιελάμβανε επίσης άτομα μη γερμανικής καταγωγής παντρεμένα με Γερμανούς ή μέλη μη πολωνικών ομάδων που θεωρήθηκαν επιθυμητά για την πολιτική τους στάση και τα φυλετικά χαρακτηριστικά τους. Η ομάδα 4 αποτελούταν από άτομα γερμανικής καταγωγής που είχαν ενωθεί πολιτικά με τους Πολωνούς.
Μετά την εγγραφή στον Κατάλογο, άτομα από τις ομάδες 1 και 2 έγιναν αυτόματα Γερμανοί πολίτες. Τα άτομα από την Ομάδα 3 απέκτησαν γερμανική υπηκοότητα αν είχαν υποβληθεί σε ανάκληση. Τα άτομα από την Ομάδα 4 έλαβαν γερμανική ιθαγένεια μέσω διαδικασιών πολιτογράφησης. Η αντίσταση στη γερμανοποίηση αποτελούσε προδοσία επειδή «το γερμανικό αίμα δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί προς το συμφέρον ενός ξένου έθνους» και τέτοια άτομα στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα άτομα που δεν ήταν επιλέξιμα για τον Κατάλογο ταξινομήθηκαν ως ανιθαγενείς και όλοι οι Πολωνοί από την κατεχόμενη περιοχή, δηλαδή από το Γενικό Κυβερνείο της Πολωνίας, ως διακριτοί από το ενσωματωμένο έδαφος, ταξινομήθηκαν ως μη προστατευόμενοι.
Ενθάρρυνση των εθνοτικών διαμαχών
Σύμφωνα με την απογραφή της Πολωνίας του 1931, από έναν προπολεμικό πληθυσμό 35 εκατομμυρίων, το 66% μιλούσαν την πολωνική γλώσσα ως μητρική τους γλώσσα και οι περισσότεροι από τους Πολωνούς γηγενείς ομιλητές ήταν Ρωμαιοκαθολικοί. Όσον αφορά τον υπόλοιπο πληθυσμό, το 15% ήταν Ουκρανοί, το 8,5% Εβραίοι, το 4,7% Λευκορώσοι και το 2,2% Γερμανοί.. Οι Γερμανοί σκόπευαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι η Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία ήταν μια εθνοτικά ποικιλόμορφη επικράτεια και η πολιτική τους είχε ως στόχο να «διαιρέσει και να κατακτήσει» τον εθνοτικά ποικιλόμορφο πληθυσμό της κατεχόμενης πολωνικής επικράτειας, για να αποτρέψει τη δημιουργία μιας ενοποιημένης αντίστασης. Μία από τις προσπάθειες διχασμού του πολωνικού έθνους ήταν η δημιουργία μιας νέας εθνικότητας που ονομαζόταν «Γκοράλενφολκ» (Goralenvolk). Ορισμένες μειονότητες, όπως οι Κασούβιοι, εγγράφηκαν με τη βία στο Deutsche Volksliste, ως μέτρο για την αντιστάθμιση των απωλειών στη Βέρμαχτ (σε αντίθεση με τους Πολωνούς, τα μέλη της Deutsche Volksliste ήταν επιλέξιμα για στρατιωτική στρατολόγηση). μικρογραφία| Πολωνοί καθηγητές φυλάσσονται από μέλη της μεραρχίας εθνοτικών Γερμανών [[Selbstschutz πριν την εκτέλεση τους.]] Σε ένα απόρρητο υπόμνημα, «Η μεταχείριση των φυλετικών αλλοδαπών στην Ανατολή», με ημερομηνία 25 Μαΐου 1940, ο Χάινριχ Χίμλερ, επικεφαλής της Σούτσσταφφελ, έγραψε: «Πρέπει να χωρίσουμε τις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες της Ανατολής σε πολλά μέρη και κομματιάσουμε τις ομάδες όσο το δυνατόν περισσότερο».
Καταναγκαστική εργασία
Σχεδόν αμέσως μετά την εισβολή, οι Γερμανοί άρχισαν να στρατολογούν με τη βία τους εργάτες. Οι Εβραίοι επιλέχθηκαν για να επιδιορθώσουν τις καταστροφές του πολέμου ήδη από τον Οκτώβριο, με τις γυναίκες και τα παιδιά ηλικίας 12 ετών και άνω να χρειαστεί να δουλεύουν. Οι βάρδιες θα μπορούσαν να διαρκέσουν μισή ημέρα και με μικρή αποζημίωση. Οι εργάτες, Εβραίοι, Πολωνοί και άλλοι, απασχολούνταν σε επιχειρήσεις που ανήκαν στην Σούτσσταφφελ (όπως τα Γερμανικά Έργα Πολεμικού Εξοπλισμού, η Deutsche Ausrustungswerke, κ.α.), αλλά και σε πολλές ιδιωτικές γερμανικές εταιρείες - όπως οι Messerschmitt, Junkers, Siemens και IG Farben.
Οι καταναγκαστικοί εργάτες υπέστησαν αυστηρά μέτρα διακρίσεων. Στις 8 Μαρτίου 1940 ανακοινώθηκαν τα πολωνικά διατάγματα που χρησιμοποιήθηκαν ως νομική βάση για ξένους εργάτες στη Γερμανία. Τα διατάγματα απαιτούσαν από τους Πολωνούς να φορούν αναγνωριστικά μωβ «P» στα ρούχα τους, τους έθεσαν σε απαγόρευση κυκλοφορίας και τους απαγόρευαν να χρησιμοποιούν δημόσιες συγκοινωνίες, καθώς και πολλά γερμανικά κέντρα «πολιτιστικής ζωής» και «χώρους διασκέδασης» (συμπεριλαμβανομένων εκκλησιών και εστιατορίων).. Οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ Γερμανών και Πολωνών απαγορεύτηκαν ως Rassenschande (φυλετική μόλυνση) υπό ποινή θανάτου. Για να τους κρατήσουν διαχωρισμένους από τον γερμανικό πληθυσμό, συχνά στεγάζονταν σε χωριστούς στρατώνες πίσω από συρματοπλέγματα.
Η έλλειψη εργατών στη γερμανική πολεμική οικονομία έγινε κρίσιμη ειδικά μετά την ήττα της Γερμανίας στη μάχη του Στάλινγκραντ το 1942-1943. Αυτό οδήγησε στην αυξημένη χρήση των κρατουμένων ως καταναγκαστικών εργατών στις γερμανικές βιομηχανίες. Μετά τη γερμανική εισβολή και κατοχή στην πολωνική επικράτεια, τουλάχιστον 1,5 εκατομμύριο Πολωνοί πολίτες, συμπεριλαμβανομένων των εφήβων, έγιναν εργάτες στη Γερμανία, λίγοι κατ΄ επιλογή τους.. Ο ιστορικός Γιαν Τ. Γκρος εκτιμά ότι «όχι περισσότερο από το 15 τοις εκατό» των Πολωνών εργατών προσφέρθηκαν να εργαστούν στη Γερμανία. Συνολικά 2,3 εκατομμύρια Πολωνοί πολίτες, συμπεριλαμβανομένων 300.000 αιχμαλώτων πολέμου, απελάθηκαν στη Γερμανία ως καταναγκαστικοί εργάτες. Έτειναν να εργάζονται περισσότερες ώρες για χαμηλότερους μισθούς από τους Γερμανούς ομολόγους τους.
Στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης
αριστερά|μικρογραφία|194x194εσ| Ο Πολωνός Φραγκισκανός, Άγιος [[Μαξιμίλιαν Κόλμπε, στο Άουσβιτς, προσφέρθηκε να πεθάνει στη θέση ενός άλλου κρατουμένου.]] Ένα δίκτυο στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί δημιουργήθηκε σε γερμανικά ελεγχόμενα εδάφη, πολλά από αυτά στην κατεχόμενη Πολωνία, συμπεριλαμβανομένου ενός από τα μεγαλύτερα και πιο διαβόητα, του Άουσβιτς (Οσφιέντσιμ). Αυτά τα στρατόπεδα σχεδιάστηκαν επίσημα ως στρατόπεδα εργασίας και πολλά έφεραν το σύνθημα Arbeit macht frei («Η εργασία φέρνει ελευθερία»). Μόνο υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι γνώριζαν ότι ένας από τους σκοπούς ορισμένων εκ των στρατοπέδων, γνωστά ως στρατόπεδα εξόντωσης (ή στρατόπεδα θανάτου), ήταν η μαζική δολοφονία των ανεπιθύμητων μειονοτήτων. Επίσημα, οι κρατούμενοι χρησιμοποιήθηκαν σε επιχειρήσεις όπως η παραγωγή συνθετικού καουτσούκ, όπως στην περίπτωση ενός εργοστασίου που ανήκε στην IG Farben, της οποίας οι εργάτες προέρχονταν από το στρατόπεδο του Άουσβιτς ή του Μονόβιτς. Εργάτες από στρατόπεδα συγκέντρωσης εργάστηκαν κυριολεκτικά μέχρι θανάτου. σε αυτό που ήταν γνωστό ως εξόντωση μέσω εργασίας.
Το Άουσβιτς έλαβε την πρώτη ομάδα 728 Πολωνών στις 14 Ιουνίου 1940, που μεταφέρθηκε από μια υπερπλήρη φυλακή στο Τάρνουφ. Μέσα σε ένα χρόνο, ο πολωνικός φυλακισμένος πληθυσμός αριθμούσε χιλιάδες και άρχισε να εξοντώνεται, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου πειράματος αερίου τον Σεπτέμβριο του 1941.. Σύμφωνα με τον Πολωνό ιστορικό Φραντσίσεκ Πίπερ, περίπου 140.000-150.000 Πολωνοί πέρασαν από το Άουσβιτς, με περίπου τους μισούς να πεθαίνουν εκεί λόγω εκτελέσεων, ιατρικών πειραμάτων ή λόγω πείνας και ασθενειών. Περίπου 100.000 Πολωνοί φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης του Μαϊντάνεκ, με παρόμοιο ποσοστό θνησιμότητας. Περίπου 30.000 Πολωνοί πέθαναν στο Μαουτχάουζεν, από 20.000 στο Ζάξενχαουζεν και στο Γκρος-Ρόζεν, από 17.000 στο Νόιενγκαμμε και στο Ράβενσμπρικ, 10.000 στο Νταχάου και δεκάδες χιλιάδες πέθαναν σε άλλα στρατόπεδα και φυλακές.
Ολοκαύτωμα
μικρογραφία| Ανακοίνωση θανατικής ποινής το 1941 για Εβραίους που πιάστηκαν εκτός του Γκέτο και για τους Πολωνούς που βοήθησαν τους Εβραίους. Μετά την εισβολή στην Πολωνία το 1939, το μεγαλύτερο μέρος των 3,5 εκατομμυρίων Πολωνοεβραίων συγκεντρώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε νεοσύστατα γκέτο από τη Ναζιστική Γερμανία. Το σύστημα των γκέτο δεν ήταν βιώσιμο, καθώς στα τέλη του 1941 οι Εβραίοι δεν είχαν χρήματα για να πληρώσουν την Σούτσσταφφελ για παράδοση τροφίμων και δεν είχαν καμία ευκαιρία να διατηρήσουν τα κέρδη τους. Στις 20 Ιανουαρίου 1942, στη Διάσκεψη της Βάνζεε, που πραγματοποιήθηκε κοντά στο Βερολίνο, περιγράφηκαν νέα σχέδια για τη συνολική γενοκτονία των Εβραίων, γνωστή ως «Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος». Το πρόγραμμα εξολόθρευσης ονομάστηκε Επιχείρηση Ράινχαρντ. Τρία μυστικά στρατόπεδα εξόντωσης δημιουργήθηκαν ειδικά για την Επιχείρηση Ράινχαρντ - Τρεμπλίνκα, Μπέλζεκ και Σομπίμπουρ. Εκτός από τα στρατόπεδα της Επιχείρησης Ράινχαρντ, εγκαταστάσεις μαζικής θανάτωσης ,όπως θαλάμοι αερίου που χρησιμοποιούν το Zyklon B, προστέθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαϊντάνεκ τον Μάρτιο του 1942 και στη συνέχεια στο Άουσβιτς και στο Χέλμνο.
Πολιτιστική γενοκτονία
Η Ναζιστική Γερμανία ασχολήθηκε σε μια συγκεντρωμένη προσπάθεια να καταστρέψει τον πολωνικό πολιτισμό. Για το σκοπό αυτό, πολλά πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα έκλεισαν ή καταστράφηκαν, από σχολεία και πανεπιστήμια, μνημεία και βιβλιοθήκες μέχρι εργαστήρια και μουσεία. Πολλοί υπάλληλοι των εν λόγω ιδρυμάτων συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν ως μέρος ευρύτερων διώξεων της πολωνικής πνευματικής ελίτ. Η εκπαίδευση των παιδιών από την Πολωνία περιορίστηκε σε μερικά χρόνια στοιχειώδους εκπαίδευσης, όπως περιγράφεται στο υπόμνημα του Χίμλερ του Μαΐου του 1940: «Ο μοναδικός στόχος αυτής της σχολικής εκπαίδευσης είναι να τους διδάξει απλή αριθμητική, τίποτα πάνω από τον αριθμό 500, να γράφουν το όνομά τους και το δόγμα ότι είναι θεϊκός νόμος να υπακούς τους Γερμανούς... Δεν πιστεύω ότι η ανάγνωση είναι επιθυμητή»..
Εξόντωση της ελίτ
μικρογραφία| Φωτογραφίες από το [[Μαύρο Βιβλίο της Πολωνίας|Μαύρο Βιβλίο της Πολωνίας, που δημοσιεύθηκε στο Λονδίνο το 1942 από την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση.]] Οι κατάλογοι της προγραφής (Sonderfahndungsbuch Polen, «Ειδικό Βιβλίο Δίωξης»), που εκπονήθηκαν πριν από την έναρξη του πολέμου, εντόπισαν περισσότερα από 61.000 μέλη των Πολωνών ηγετών της ελίτ και της ιντελιγκέντσια που θεωρήθηκαν μη φιλικά προς τη Γερμανία. Ήδη κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής του 1939, οι ειδικές μονάδες της Σούτσσταφφελ και της αστυνομίας (Einsatzgruppen) είχαν επιφορτιστεί με τη σύλληψη ή τη δολοφονία όσων αντιστέκονταν στους Γερμανούς.. Βοηθήθηκαν από ορισμένες τακτικές γερμανικές στρατιωτικές μονάδες και δυνάμεις «αυτοάμυνας» αποτελούμενες από μέλη της γερμανικής μειονότητας στην Πολωνία, τους Φόλκσντοϊτσε (Volksdeutsche). Η πολιτική του ναζιστικού καθεστώτος για τη δολοφονία ή την καταστολή της εθνοτικής πολωνικής ελίτ ήταν γνωστή ως Επιχείρηση Τάννενμπεργκ. Αυτό περιελάμβανε όχι μόνο εκείνους που αντιστέκονταν ενεργά, αλλά και εκείνους που μπορούσαν απλά να το κάνουν λόγω της κοινωνικής θέσης τους. Ως αποτέλεσμα, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν «ένοχοι» ότι ήταν εκπαιδευμένοι (μέλη της ιντελιγκέντσια, από κληρικούς έως κυβερνητικούς αξιωματούχους, γιατρούς, δασκάλους και δημοσιογράφους) ή πλούσιοι (γαιοκτήμονες, ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, κ.ο.κ.) είτε εκτελέστηκαν επί τόπου, μερικές φορές σε μαζικές εκτελέσεις ή φυλακίστηκαν, ορισμένοι με προορισμό τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μερικές από τις μαζικές εκτελέσεις ήταν ενέργειες εκδίκησης για ενέργειες της πολωνικής αντίστασης, με τους Γερμανούς αξιωματούχους να τηρούν την αρχή της συλλογικής ενοχής και να θεωρούν ολόκληρες τις κοινότητες υπεύθυνες για τις ενέργειες των αγνώστων δραστών.
Μία από τις πιο διαβόητες γερμανικές επιχειρήσεις ήταν η Außerordentliche Befriedungsaktion (εν συντομία AB-Aktion, γερμανικά για Ειδική Ειρήνευση), μια γερμανική εκστρατεία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που στόχευε σε Πολωνούς ηγέτες και την ιντελιγκέντσια, συμπεριλαμβανομένων πολλών καθηγητών πανεπιστημίων, δασκάλων και ιερέων. Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1940, περισσότεροι από 30.000 Πολωνοί συνελήφθησαν από τις γερμανικές αρχές της γερμανοκρατούμενης Πολωνίας.. Αρκετές χιλιάδες εκτελέστηκαν έξω από τη Βαρσοβία, στο δάσος Καμπίνος δάσος κοντά στο Παλμίρι, και εντός πόλης στη φυλακή Πάβιακ. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους στάλθηκαν σε διάφορα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μαζικές συλλήψεις και πυροβολισμοί Πολωνών διανοουμένων και ακαδημαϊκών περιελάμβαναν την Επιχείρηση Κράκαου και τις εκτελέσεις καθηγητών και επιστημόνων στο Λβιβ. μικρογραφία| Δημόσια εκτέλεση Πολωνών ιερέων και αμάχων στην Πλατεία της Παλιάς Αγοράς του Μπίντγκος στις 9 Σεπτεμβρίου 1939. Οι Ναζί δίωξαν επίσης την Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία και άλλες μικρότερες θρησκείες.
Η ναζιστική πολιτική απέναντι στην Εκκλησία ήταν στα σκληρότερα της στα εδάφη που προσαρτήθηκαν στην Ευρύτερη Γερμανία, όπου ξεκίνησαν τη συστηματική διάλυση της Εκκλησίας - σύλληψη των ηγετών της, εξορία των κληρικών της, κλείσιμο των εκκλησιών, των μοναστηριών και των μονών της. Πολλοί κληρικοί και μοναχές δολοφονήθηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εργασίας.. Ήδη το 1939, το 80% των Καθολικών κληρικών της περιοχής Βάρτεγκαου είχε απελαθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Καρδινάλιος Αύγουστος Χλοντ, υπέβαλε στο Βατικανό επίσημη αναφορά για τις διώξεις της Πολωνικής Εκκλησίας. Στις τελευταίες του παρατηρήσεις για τον Πάπα Πίο ΙΒ΄, ο Χλοντ έγραψε: «Ο Χίτλερ στοχεύει στη συστηματική και ολική καταστροφή της Καθολικής Εκκλησίας στα ... εδάφη της Πολωνίας που έχουν ενσωματωθεί στο Ράιχ...». Οι μικρότερες Ευαγγελικές εκκλησίες της Πολωνίας υπέφεραν επίσης. Ολόκληρος ο προτεσταντικός κλήρος της Σιλεσίας του Τσιέσιν συνελήφθη και απελάθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Μαουτχάουζεν, στο Μπούχενβαλντ, στο Νταχάου και στο Οράνιεμπουργκ. Οι διαμαρτυρόμενοι ηγέτες του κλήρου που χάθηκαν σε αυτές τις εκκαθαρίσεις περιελάμβαναν τον ακτιβιστή φιλανθρωπίας Κάρολ Κούλις, τον καθηγητή θεολογίας Έντμουντ Μπούρσε και τον Επίσκοπο της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ομολογίας του Άουγκσμπουργκ στην Πολωνία, Γιούλιους Μπούρσε. αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ| Κάλεσμα αγοριών στο κύριο στρατόπεδο συγκέντρωσης των παιδιών στο [[Λοτζ (Kinder-KZ Litzmannstadt). Ένα υπο-στρατόπεδο ήταν το KZ Dzierżązna, για πολωνικά κορίτσια ηλικίας έως οκτώ ετών.]]
Γερμανοποίηση
Στα εδάφη που προσαρτήθηκαν από τη Ναζιστική Γερμανία, ιδίως όσον αφορά τα δυτικότερα ενσωματωμένα εδάφη - το λεγόμενο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ - οι Ναζί είχαν ως στόχο την πλήρη «γερμανοποίηση», δηλαδή την πλήρη πολιτιστική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική αφομοίωση. Η πολωνική γλώσσα απαγορεύτηκε να διδάσκεται ακόμη και σε δημοτικά σχολεία. Ορόσημα από δρόμους μέχρι πόλεις μετονομάστηκαν μαζικά (το Λοτζ έγινε Litzmannstadt και ούτω καθεξής). Αναλήφθηκαν όλοι οι τρόποι των πολωνικών επιχειρήσεων μέχρι τα πιο μικρά καταστήματα, με τους ιδιοκτήτες σπάνια να αποζημιώνονται.. Πινακίδες που αναρτόνταν σε δημόσιους χώρους απαγόρευαν στους μη Γερμανούς να εισέλθουν σε αυτά τα μέρη προειδοποιώντας: «Απαγορεύεται η είσοδος στους Πολωνούς, τους Εβραίους και τα σκυλιά», ή το Nur für Deutsche («Μόνο για Γερμανούς»), που βρίσκονταν συνήθως σε πολλές δημόσιες υπηρεσίες και σε χώρους όπως τραμ, πάρκα, καφετέριες, κινηματογράφοι, θέατρα και άλλα.
Οι Ναζί παρακολουθούσαν τα πολωνικά παιδιά που είχαν σκανδιναβικά φυλετικά χαρακτηριστικά. Υπολογίζεται ότι συνολικά 50.000 παιδιά, κατά πλειοψηφία προερχόμενα από ορφανοτροφεία και ανάδοχα σπίτια στις προσαρτημένες περιοχές, αλλά μερικά αρπαγμένα από τους γονείς τους, εντάχθηκαν σε ειδικό πρόγραμμα γερμανοποίησης.. Πολωνές γυναίκες απελάθηκαν στη Γερμανία ως καταναγκαστικές εργάτριες και οι οποίες ήταν έγκυες ήταν ένα κοινό θύμα αυτής της πολιτικής, με τα βρέφη τους να αρπάζονται τακτικά. Εάν το παιδί περνούσε τη σειρά φυλετικών, σωματικών και ψυχολογικών εξετάσεων, θα στέλνοταν στη Γερμανία για «γερμανοποίηση».
Τουλάχιστον 4.454 παιδιά έλαβαν νέα γερμανικά ονόματα, τους απαγορεύτηκε να χρησιμοποιούν την πολωνική γλώσσα και επανεκπαιδεύτηκαν σε ναζιστικά ιδρύματα.. Λίγα επανενώθηκαν ξανά με τις αρχικές τους οικογένειες. Εκείνοι που θεωρήθηκαν ακατάλληλοι για γερμανοποίηση επειδή «δεν ήταν αρκετά Άρειοι» στέλνονταν σε ορφανοτροφεία ή ακόμη και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Άουσβιτς, όπου πολλοί έχασαν τη ζωή τους, όπου συχνά σκοτώνονταν με ενδοκαρδιακές ενέσεις φαινόλης. Για τους Πολωνούς καταναγκαστικούς εργάτες, σε ορισμένες περιπτώσεις, εάν από την εξέταση των γονέων προέκυπτε ότι το παιδί μπορεί να μην είναι «φυλετικά πολύτιμο», η μητέρα εξαναγκαζόταν να κάνει άμβλωση. Τα βρέφη που δεν περνούσαν τα πρότυπα, μεταφέρονταν σε ένα κρατικό ορφανοτροφείο (Ausländerkinder-Pflegestätte), όπου πολλά πέθαναν από την έλλειψη τροφής.
Επίδραση στον πολωνικό πληθυσμό
Ο πολωνικός άμαχος πληθυσμός υπέφερε υπό τη γερμανική κατοχή με πολλούς τρόπους. Μεγάλοι αριθμοί εκδιώχθηκαν από τη γη που προοριζόταν για γερμανικό αποικισμό και αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην περιοχή του Γενικού Κυβερνείου. Εκατοντάδες χιλιάδες Πολωνοί απελάθηκαν στη Γερμανία για καταναγκαστική εργασία στη βιομηχανία και τη γεωργία, όπου πολλές χιλιάδες πέθαναν. Οι Πολωνοί στρατολογήθηκαν επίσης για εργασία στην Πολωνία και κρατήθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας σε όλη τη χώρα, και πάλι με υψηλό ποσοστό θανάτου. Υπήρχε μια γενική έλλειψη τροφής, καυσίμων για θέρμανση και ιατρικών προμηθειών, και ως εκ τούτου υπήρξε υψηλό ποσοστό θανάτων στον πολωνικό πληθυσμό. Τέλος, χιλιάδες Πολωνοί σκοτώθηκαν ως αντίποινα για αντιστασιακές επιθέσεις σε γερμανικές δυνάμεις ή για άλλους λόγους. Συνολικά, περίπου τρία εκατομμύρια Πολωνοί πέθαναν ως αποτέλεσμα της γερμανικής κατοχής, περισσότερο από το 10% του προπολεμικού πληθυσμού. Όταν αυτοί προστίθενται στα τρία εκατομμύρια Πολωνοεβραίους που σκοτώθηκαν ως θέμα πολιτικής από τους Γερμανούς, η Πολωνία έχασε περίπου το 22% του πληθυσμού της, το υψηλότερο ποσοστό οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. μικρογραφία|200x200εσ| Γκρέμισμα του τοίχου στην [[Οδός Σφιεντοκσίσκα (Βαρσοβία)|Οδό Σφιεντοκσίσκα όπως φαίνεται από την Οδό Μαρσαουκόφσκα στην «Άρεια πλευρά» του Γκέτο της Βαρσοβίας, 1940]] Η Πολωνία είχε μεγάλο εβραϊκό πληθυσμό και, σύμφωνα με το Νόρμαν Ντέιβις, περισσότεροι Εβραίοι σκοτώθηκαν και διασώθηκαν στην Πολωνία, από ότι σε οποιοδήποτε άλλο έθνος, με τον αριθμό διασώσεων συνήθως να κυμαίνεται μεταξύ 100.000 και 150.000. Χιλιάδες Πολωνοί έχουν τιμηθεί ως Δίκαιοι των Εθνών, οι οποίοι αποτελούν το μεγαλύτερο εθνικό σώμα. Όταν η Υπηρεσία Πληροφοριών του Εσωτερικού Στρατού ανακάλυψε την αληθινή μοίρα των ανθρώπων που μεταφέρονταν από το εβραϊκό γκέτο, το συμβούλιο για την ενίσχυση των Εβραίων (Ζεγκότα) ιδρύθηκε στα τέλη του 1942, σε συνεργασία με εκκλησιαστικές ομάδες. Ο οργανισμός έσωσε χιλιάδες Εβραίους. Δόθηκε έμφαση στην προστασία των παιδιών, καθώς ήταν σχεδόν αδύνατο να παρέμβουν άμεσα εναντίον των πολύ φρουρούμενων μεταφορών. Οι Γερμανοί εφάρμοσαν αρκετούς διαφορετικούς νόμους για να χωρίσουν τους Πολωνούς και τους Εβραίους στα γκέτο, με τους Πολωνούς να ζουν στην «Άρεια Πλευρά» και τους Εβραίους να ζουν στην «Εβραϊκή Πλευρά». Παρά τον κίνδυνο θανάτου πολλοί Πολωνοί διακινδύνευαν τη ζωή τους πλαστογραφώντας «Άρεια Χαρτιά» για τους Εβραίους, για να τους κάνουν να εμφανίζονται ως μη Εβραίοι Πολωνοί, ώστε να μπορούν να ζουν στην πλευρά των Άρειων και να αποφύγουν τη ναζιστική δίωξη. Ένας άλλος νόμος που εφαρμόστηκε από τους Γερμανούς ήταν ότι στους Πολωνούς απαγορεύονταν να αγοράζουν από εβραϊκά καταστήματα, όπου αν το έκαναν θα στέλνονταν για εκτέλεση. Τα εβραϊκά παιδιά κατανεμήθηκαν επίσης σε ασφαλή σπίτια και δίκτυα εκκλησιών. Τα εβραϊκά παιδιά συχνά τοποθετούνταν σε ορφανοτροφεία και μοναστήρια εκκλησιών.
Περίπου τρία εκατομμύρια εθνικοί Πολωνοί πολίτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του πολέμου, από τους οποίους περισσότεροι από δύο εκατομμύρια ήταν εθνοτικοί Πολωνοί (οι υπόλοιποι ήταν κυρίως Ουκρανοί και Λευκορώσοι). Η συντριπτική πλειονότητα αυτών που σκοτώθηκαν ήταν άμαχοι και σκοτώθηκαν κυρίως από τις ενέργειες της Ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης.
Εκτός από τη μεταφορά τους σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι περισσότεροι Πολωνοί πέθαναν μέσω εκστρατειών βομβαρδισμού, μαζικών εκτελέσεων, καταναγκαστικής πείνας, εκδικητικών δολοφονιών, κακής υγείας και δουλείας. Μαζί με το Άουσβιτς-Μπιρκενάου, τα κύρια έξι στρατόπεδα εξόντωσης στην κατεχόμενη Πολωνία χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για να εξοντώσουν τους Εβραίους. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Στούτχοφ χρησιμοποιήθηκε για μαζική εξόντωση των Πολωνών. Ένας αριθμός πολιτικών στρατοπέδων εργασίας (Gemeinschaftslager) για τους Πολωνούς (Polenlager) δημιουργήθηκε εντός της πολωνικής επικράτειας. Πολλοί Πολωνοί πέθαναν σε γερμανικά στρατόπεδα. Οι πρώτοι μη Γερμανοί κρατούμενοι στο Άουσβιτς ήταν Πολωνοί, οι οποίοι ήταν η πλειονότητα των κρατουμένων εκεί μέχρι το 1942 όταν άρχισε η συστηματική δολοφονία των Εβραίων. Η πρώτη δολοφονία με δηλητηριώδες αέριο στο Άουσβιτς περιελάμβανε 300 Πολωνούς και 700 Σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου. Πολλοί Πολωνοί και άλλοι Ευρωπαίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στάλθηκαν επίσης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία: πάνω από 35.000 στο Νταχάου, 33.000 στο στρατόπεδο για γυναίκες στο Ράβενσμπρικ, 30.000 στο Μαουτχάουζεν και 20.000 στο Ζάξενχαουζεν.
Ο πληθυσμός στην επικράτεια του Γενικού Κυβερνείου αρχικά ήταν περίπου 12 εκατομμύρια σε μια έκταση 94.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, αλλά αυτός αυξήθηκε καθώς περίπου 860.000 Πολωνοί και Εβραίοι εκδιώχθηκαν από τις προσαρτημένες γερμανικές περιοχές και «επανεγκαταστάθηκαν» στο Γενικό Κυβερνείο. Η αντιστάθμιση αυτή ήταν η γερμανική εκστρατεία εξόντωσης της πολωνικής ιντελιγκέντσια και άλλων στοιχείων που πίστευαν πως ενδεχομένως θα αντιστέκονταν (π.χ. Επιχείρηση Τάννενμπεργκ). Από το 1941, η ασθένειες και η πείνα άρχισαν επίσης να μειώνουν τον πληθυσμό. Πολωνοί απελάθηκαν σε μεγάλο αριθμό για να εργαστούν με καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία και τελικά περίπου ένα εκατομμύριο απελάθηκαν και πολλοί πέθαναν στη Γερμανία.
Μεταχείριση των Πολωνών πολιτών υπό τη σοβιετική κατοχή
μικρογραφία|260x260εσ| Αναγνώριση εθνοτικών Γερμανών κρατουμένων που σφαγιάστηκαν από τη Σοβιετική μυστική αστυνομία του [[Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων|ΛΚΕΥ κοντά στην Ταρνοπολ τον Ιούλιο του 1941.]] Μέχρι το τέλος του Πολωνικού Αμυντικού Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση κατέλαβε το 52,1% του εδάφους της Πολωνίας (~ 200.000) χλμ2), με πάνω από 13.700.000 κατοίκους. Οι εκτιμήσεις ποικίλλουν. Η Καθηγήτρια Ελζμπιέτα Τρέλα-Μάζουρ δίνει τους ακόλουθους αριθμούς σχετικά με την εθνοτική σύνθεση αυτών των περιοχών: 38% Πολωνοί (περ. 5,1 εκατομμύρια άνθρωποι), 37% Ουκρανοί, 14,5% Λευκορώσοι, 8,4% Εβραίοι, 0,9% Ρώσοι και 0,6% Γερμανοί. Υπήρχαν επίσης 336.000 πρόσφυγες από περιοχές που κατέλαβε η Γερμανία, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Εβραίοι (198.000). Οι περιοχές που καταλήφθηκαν από την ΕΣΣΔ προσαρτήθηκαν στην σοβιετική επικράτεια, με εξαίρεση την περιοχή Βίλνο, η οποία μεταφέρθηκε στη Λιθουανία, αν και σύντομα προσκολλήθηκε στην ΕΣΣΔ όταν η Λιθουανία έγινε σοβιετική δημοκρατία.
Αρχικά, η σοβιετική κατοχή κέρδισε υποστήριξη μεταξύ ορισμένων μελών των γλωσσικών μειονοτήτων που είχαν υποστεί τις εθνικιστικές πολιτικές της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Μεγάλο μέρος του ουκρανικού πληθυσμού χαιρέτισε αρχικά την ένωση με τη Σοβιετική Ουκρανία, διότι είκοσι χρόνια νωρίτερα η απόπειρα αυτοδιάθεσης τους απέτυχε τόσο κατά τη διάρκεια του Πολωνικού-Ουκρανικού Πολέμου όσο και του Σοβιετικού-Ουκρανικού Πολέμου.
Υπήρχαν μεγάλες ομάδες προπολεμικών Πολωνών πολιτών, ιδίως νέων Εβραίων και, σε μικρότερο βαθμό, Ουκρανών αγροτών, οι οποίοι είδαν τη σοβιετική δύναμη ως ευκαιρία να ξεκινήσουν πολιτική ή κοινωνική δραστηριότητα εκτός των παραδοσιακών εθνικών ή πολιτιστικών ομάδων τους. Ο ενθουσιασμός τους όμως εξασθένησε με τον καιρό, καθώς έγινε σαφές ότι οι σοβιετικές καταστολές στόχευαν εξίσου σε όλες τις ομάδες, ανεξάρτητα από την πολιτική τους στάση.
Ο Βρετανός ιστορικός Σιμόν Σεμπάγκ Μοντεφιόρε δηλώνει ότι η σοβιετική τρομοκρατία στα κατεχόμενα ανατολικά πολωνικά εδάφη ήταν τόσο σκληρή και τραγική όσο των Ναζί στα δυτικά. Οι Σοβιετικές αρχές αντιμετώπισαν βάναυσα εκείνους που υπήρχε ενδεχόμενο να αντιταχθούν στην κυριαρχία τους, εκτοπίζοντας μέχρι τις 10 Νοεμβρίου 1940 περίπου το 10% του συνολικού πληθυσμού του Κρέσι, ενώ το 30% αυτών απελάθηκαν νεκροί μέχρι το 1941. Συνέλαβαν και φυλάκισαν περίπου 500.000 Πολωνούς κατά τη διάρκεια του 1939-1941, συμπεριλαμβανομένων πρώην αξιωματούχων, αξιωματικών και φυσικών «εχθρών του λαού» όπως κληρικούς, αλλά και ευγενείς και διανοούμενους. Οι Σοβιετικοί εκτέλεσαν επίσης περίπου 65.000 Πολωνούς. Οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού και οι αξιωματικοί τους συμπεριφέρθηκαν σαν κατακτητές, λεηλατώντας και κλέβοντας πολωνικούς θησαυρούς. Όταν ο Στάλιν ενημερώθηκε για αυτό, απάντησε: «Εάν δεν υπάρχει κακή βούληση, αυτοί [οι στρατιώτες] μπορούν να συγχωρεθούν».
Σε μια διαβόητη σφαγή, το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (ΛΚΕΥ) - η σοβιετική μυστική αστυνομία - εκτέλεσε συστηματικά 21.768 Πολωνούς, μεταξύ των οποίων 14.471 πρώην Πολωνοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών ηγετών, κυβερνητικών αξιωματούχων και διανοούμενων. Περίπου 4.254 από αυτούς ανακαλύφθηκαν σε μαζικούς τάφους στο δάσος Κάτιν από τους Ναζί το 1943, οι οποίοι στη συνέχεια κάλεσαν μια διεθνή ομάδα ουδέτερων αντιπροσώπων και γιατρών να μελετήσουν τα πτώματα και να επιβεβαιώσουν τη σοβιετική ενοχή, αλλά τα ευρήματα από τη μελέτη καταγγέλθηκαν από τους Συμμάχους ως «Ναζιστική προπαγάνδα». μικρογραφία| Αφίσα προπαγάνδας [[Σοβιετικοποίηση|σοβιετικοποίησης που απευθύνεται στον πολωνικό ουκρανικό πληθυσμό. Το κείμενο έχει την ένδειξη «Εκλογείς των εργαζομένων! Ψηφίστε για ένταξη της Δυτικής Ουκρανίας στη Σοβιετική Ουκρανία».]] Η Σοβιετική Ένωση έπαψε να αναγνωρίζει το πολωνικό κράτος στην αρχή της εισβολής. Ως αποτέλεσμα, οι δύο κυβερνήσεις δεν κήρυξαν ποτέ επίσημα πόλεμο μεταξύ τους. Επομένως, οι Σοβιετικοί δεν χαρακτήρισαν τους Πολωνούς στρατιωτικούς κρατούμενους ως αιχμάλωτους πολέμου αλλά ως αντάρτες ενάντια στη νέα νόμιμη κυβέρνηση της Δυτικής Ουκρανίας και της Δυτικής Λευκορωσίας. Οι Σοβιετικοί σκότωσαν δεκάδες χιλιάδες Πολωνούς αιχμαλώτους πολέμου. Ορισμένοι, όπως ο στρατηγός Γιούζεφ Ολσίνα-Βιλτσίνσκι, ο οποίος συνελήφθη, ανακρίθηκε και πυροβολήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου, εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια της ίδιας της εκστρατείας. Στις 24 Σεπτεμβρίου, οι Σοβιετικοί σκότωσαν 42 υπαλλήλους και ασθενείς πολωνικού στρατιωτικού νοσοκομείου στο χωριό Γκραμπόβιετς, κοντά στο Ζάμοστς. Οι Σοβιετικοί εκτέλεσαν επίσης όλους τους Πολωνούς αξιωματικούς που αιχμαλώτισαν μετά τη Μάχη του Σατσκ, στις 28 Σεπτεμβρίου. Πάνω από 20.000 Πολωνοί στρατιωτικοί και πολίτες χάθηκαν στη Σφαγή του Κάτιν.
Οι Πολωνοί και οι Σοβιετικοί αποκατέστησαν τις διπλωματικές σχέσεις το 1941, μετά τη Συμφωνία Σικόρσκι-Μάισκι, αλλά οι Σοβιετικοί τις έσπασαν ξανά το 1943, αφού η πολωνική κυβέρνηση ζήτησε ανεξάρτητη εξέταση των τάφων του Κάτιν που είχαν ανακαλυφθεί πρόσφατα. Οι Σοβιετικοί στη συνέχεια άσκησαν πιέσεις στους Δυτικούς Συμμάχους για να αναγνωρίσουν την φιλοσοβιετική πολωνική κυβέρνηση μαριονέτα της Βάντα Βασιλέφσκα στη Μόσχα.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1939, η Σοβιετική Ένωση και η Γερμανία άλλαξαν τους μυστικούς όρους του Συμφώνου Μολότωφ - Ρίμπεντροπ. Μετέφεραν τη Λιθουανία στη σοβιετική σφαίρα επιρροής και μετατόπισαν τα σύνορα στην Πολωνία προς τα ανατολικά, δίνοντας στη Γερμανία περισσότερα εδάφη. Με αυτή τη ρύθμιση, που συχνά περιγράφεται ως ένας τέταρτος διαμελισμός της Πολωνίας, η Σοβιετική Ένωση εξασφάλισε σχεδόν όλη την πολωνική επικράτεια ανατολικά της γραμμής των ποταμών Πίσα, Νάρεφ, Δυτικού Μπουγκ και Σαν. Αυτό ανερχόταν σε περίπου 200.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης, που κατοικούταν από το 13,5 εκατομμύρια Πολωνούς πολίτες.
Ο Κόκκινος Στρατός είχε αρχικά σπείρει σύγχυση μεταξύ των ντόπιων, ισχυριζόμενος ότι έφτασαν για να σώσουν την Πολωνία από τους Ναζί. Η προέλασή τους εξέπληξε τις πολωνικές κοινότητες και τους ηγέτες τους, οι οποίοι δεν είχαν ενημερωθεί πώς να ανταποκριθούν σε μια εισβολή Μπολσεβίκων. Οι Πολωνοί και Εβραίοι πολίτες ίσως στην αρχή προτιμούσαν ένα σοβιετικό καθεστώς από ένα γερμανικό, αλλά οι Σοβιετικοί σύντομα αποδείχθηκαν εχθρικοί και καταστροφικοί απέναντι στον πολωνικό λαό και τον πολιτισμό τους, όπως οι Ναζί. Άρχισαν τη δήμευση, την κρατικοποίηση και την αναδιανομή όλων των ιδιωτικών και κρατικών πολωνικών περιουσιών. Κατά τη διάρκεια των δύο ετών μετά την προσάρτηση, συνέλαβαν περίπου 100.000 Πολωνούς πολίτες και απέλασαν μεταξύ 350.000 και 1.500.000, εκ των οποίων μεταξύ 150.000 και 1.000.000 πέθαναν, κυρίως πολίτες.
Αναδασμός γης και κολεκτιβοποίηση
Η σοβιετική βάση υποστήριξης ενισχύθηκε από ένα πρόγραμμα αναδασμού της γης που ξεκίνησε από τους Σοβιετικούς, στο οποίο οι περισσότεροι ιδιοκτήτες μεγάλων στρεμμάτων γης χαρακτηρίστηκαν «κουλάκοι» και έχασαν τη γη τους, η οποία στη συνέχεια διαιρέθηκε μεταξύ φτωχότερων αγροτών.
Ωστόσο, οι σοβιετικές αρχές ξεκίνησαν τότε μια εκστρατεία αναγκαστικής κολεκτιβοποίησης, η οποία ακύρωσε σε μεγάλο βαθμό τα προηγούμενα κέρδη από τον αναδασμό της γης, καθώς οι αγρότες γενικά δεν ήθελαν να ενταχθούν στις φάρμες Κολχός, ούτε να δώσουν τις καλλιέργειες τους δωρεάν για να εκπληρώσουν τα επιβαλλόμενα από το κράτος μερίδια.
Απομάκρυνση Πολωνών κυβερνητικών και κοινωνικών θεσμών
Ενώ οι Γερμανοί επέβαλαν τις πολιτικές τους με βάση τον ρατσισμό, η σοβιετική διοίκηση δικαιολόγησε τις σταλινικές πολιτικές της προσελκύοντας τη σοβιετική ιδεολογία, η οποία στην πραγματικότητα σήμαινε την πλήρη σοβιετικοποίηση της περιοχής. Αμέσως μετά την κατάκτησή της ανατολικής Πολωνίας, οι σοβιετικές αρχές ξεκίνησαν μια εκστρατεία σοβιετικοποίησης των νεοαποκτηθέντων περιοχών. Όχι αργότερα από αρκετές εβδομάδες μετά την παράδοση των τελευταίων πολωνικών μονάδων, στις 22 Οκτωβρίου 1939, οι Σοβιετικοί διοργάνωσαν εκλογές στο, υπό τον έλεγχο της Μόσχας, Ανώτατο Σοβιέτ (νομοθετικό σώμα) της Δυτικής Λευκορωσίας και της Δυτικής Ουκρανίας. Το αποτέλεσμα της στημένης ψηφοφορίας ήταν να γίνει νομιμοποίηση της σοβιετικής προσάρτησης της ανατολικής Πολωνίας.