cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαρδηνία
Ο πολιτισμός των Νουράγκι
Την περίοδο 1900 π.Χ. - 730 π.Χ. εμφανίστηκε στη Σαρδηνία ο "Πολιτισμός των Νουράγκι" και οι κάτοικοι του νησιού ονομάστηκαν την ίδια εποχή "Νουράγκι". Οι οικισμοί άρχισαν να οικοδομούνται την περίοδο του πολιτισμού των Νουράγκι γύρω από πύργους - κάστρα που ονομάστηκαν "Νουράγκι" και ενισχύθηκαν σε ισχυρό βαθμό με επάλξεις, μικρότερα "Νουράγκι" οικοδομήθηκαν σε θέσεις με μεγάλη θέα για τη φύλαξη των οικισμών. Στη Σαρδηνία έχουν βρεθεί σήμερα περίπου 7.000 "Νουράγκι" από την εποχή του "Πολιτισμού των Νουράγκι" ενώ σύμφωνα με υπολογισμούς οικοδομήθηκαν 30.000 Νουράγκι, στην αρχή ήταν απλά αλλά σταδιακά έγιναν τεράστια και περίπλοκα. Η πολυπλοκότητα και το υψηλό επίπεδο διακόσμησης των "Νουράγκι" δείχνει ότι οι κάτοικοι είχαν υψηλό τεχνολογικό επίπεδο και μεγάλη ποικιλία από επαγγέλματα με αποκλειστικό στόχο την ανέγερση και φύλαξη των μνημείων. Τα "Νουράγκι" δεν ήταν τα μοναδικά κτίσματα του Πολιτισμού των Νουράγκι, κατασκευάστηκαν πολλά πέτρινα πηγάδια, ο περίφημος "Τάφος των γιγάντων" και πολλοί ναοί για προσκύνημα και θρησκευτική λατρεία. Τα πρώτα χρόνια του πολιτισμού των Νουράγκι (1900 π.Χ.) ο χαλκός που εξαγόταν από τα ορυχεία του νησιού χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή όπλων και πολλών άλλων αντικειμένων. Η εξαγωγή χαλκού και μολύβδου λίγο αργότερα είχε σαν αποτέλεσμα να γεμίσει το νησί χυτήρια για την κατασκευή Μπρούτζου, η εξαγωγή και το εμπόριο του μπρούτζου γινόταν με πλοία σε όλες τις ακτές της Μεσογείου. Η Σαρδηνία δεν καταγράφεται στις ελάχιστες πηγές κασσιτέρου της αρχαιότητας αλλά βρέθηκε Κασσίτερος λόγω των εμπορικών σχέσεων με την Ιβηρία, απέκτησε τεράστια δύναμη και πλούτο κάτι που φαίνεται στα "Νουράγκι" και τα υπόλοιπα κτίσματα του πολιτισμού τους.
Μερικοί ιστορικοί σχετίζουν τον Πολιτισμό των Νουράγκι με τους "Σερντέν", έναν από τους Λαούς της Θάλασσας που έφεραν τον 13ο αιώνα την καταστροφή στους Μυκηναίους και τους Χετταίους, ενώ αποπειράθηκαν να καταλάβουν και την Αίγυπτο. Ο Σιμωνίδης ο Κείος σε ένα χαμένο έργο του που αναφέρει ο Ζηνόβιος έκανε λόγο για επιδρομές Σαρδηνών στην Κρήτη την εποχή της εισβολής των Λαών τής Θάλασσας στην Αίγυπτο, έχουν βρεθεί αγγεία των Νουράγκι του 13ου αιώνα στην Τίρυνθα και το Αγκριτζέντο. Ο "Πολιτισμός των Νουράγκι" συνδέθηκε με Μεγαλιθικούς οικισμούς στη δυτική Μεσόγειο όπως στις Βαλεαρίδες και στη νότια Κορσική. Τα ίχνη με το εμπόριο που έκανε η Σαρδηνία με τους άλλους πολιτισμούς και οι επαφές με τον Μυκηναϊκό πολιτισμό φαίνονται σε δοχεία που βρέθηκαν στην Κύπρο, την Κρήτη, την Ισπανία και την Ιταλία.
Φοίνικες
Οι Φοίνικες έκαναν τον 9ο αιώνα π.Χ. πολλές επισκέψεις στην Κορσική και χρησιμοποίησαν τους οικισμούς της σαν εμπορικούς σταθμούς για τα ταξίδια τους στην Αφρική και τις Ατλαντικές ακτές. Οι πιο γνωστοί εμπορικοί σταθμοί των Φοινίκων στη Σαρδηνία ήταν η Κάλιαρι, η Νώρα και η Θάρρος. Ο Λατίνος ποιητής του 4ου αιώνα Κλαύδιος Κλαυδιανός γράφει ότι η Κάλιαρι που ονομαζόταν στην αρχαιότητα "Κάραλις" πολύ πιθανό ιδρύθηκε από κατοίκους της Τύρου την ίδια εποχή που ιδρύθηκε και η Καρχηδόνα τον 9ο - 8ο αιώνα π.Χ. Οι Καρχηδόνιοι κατέκτησαν τον 6ο αιώνα π.Χ. τη δυτική Σικελία και στη συνέχεια επιτέθηκαν στη Σαρδηνία. Η πρώτη επίθεση αποκρούστηκε επιτυχώς από την ισχυρή αμυντική διάταξη των πύργων Νουράγκι, στη δεύτερη επίθεση όμως ολόκληρο το δυτικό τμήμα του νησιού κατακτήθηκε από τους Καρχηδόνιους.
Ρωμαϊκή κατάκτηση
Οι Βάνδαλοι μία Ανατολική Γερμανική φυλή κατέκτησαν τη Σαρδηνία (456) και τη διατήρησαν 78 χρόνια, στη συνέχεια η Βυζαντινή αυτοκρατορία ανακατέλαβε το νησί (534). Οι Βάνδαλοι κυβέρνησαν στα Ρωμαϊκά πρότυπα με την ίδια νομοθεσία στο εμπόριο και τον στρατό, ο μόνος κυβερνήτης των Βανδάλων που είναι γνωστός στη Σαρδηνία ήταν ο Γόδας ένας Βησιγότθος ευγενής. Σε πραξικόπημα στην Καρχηδόνα ανατράπηκε ο βασιλιάς Χιλντέρικ που είχε ασπαστεί την Καθολική εκκλησία από τον Αρειανιστή ξάδελφο του Γελίμερ (530), Αρειανιστές ήταν και η αριστοκρατία των Βανδάλων. Ο Γόδας κλήθηκε από τον Γελίμερ να έρθει στην Καρχηδόνα να δηλώσει την υποταγή του αλλά εκείνος κήρυξε την ανεξαρτησία του νησιού και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Ο Γελίμερ με 5.000 άντρες και 120 πλοία έκανε μεγάλη εκστρατεία να υποτάξει τη Σαρδηνία αλλά οι Βυζαντινοί εκμεταλλεύτηκαν την απουσία τους από την Καρχηδόνα, ο στρατηγός του Ιουστινιανού Βελισάριος διέλυσε το βασίλειο των Βανδάλων. Η Σαρδηνία επέστρεψε στη Βυζαντινή κυριαρχία (533), ο Βελισάριος έστειλε τον στρατηγό Κύριλλο και την ανακατέλαβε. Η Σαρδηνία παρέμεινε σε Βυζαντινά χέρια άλλα 300 χρόνια εκτός από μια σύντομη περίοδο που της επιτέθηκαν οι Οστρογότθοι (551).
Βυζάντιο
Με τη Βυζαντινή κυριαρχία το νησί χωρίστηκε σε διοικητικές περιφέρειες της "Μερείαι", κυβερνήθηκαν όλες από έναν "Δικαστή"με έδρα την Κάραλις. Η άμυνα του νησιού ανατέθηκε σε ένα στρατιωτικό σώμα που έμενε στο Τραϊανί υπό τις διαταγές ενός "Δούκα". Ο Χριστιανισμός έγινε η κυρίαρχη θρησκεία στο νησί αλλά ο Παγανισμός επιβίωσε στους "λαούς των Βαρβάρων" στα βουνά μέχρι το τέλος. Οι Βάρβαροι ανακήρυξαν τελικά την ανεξαρτησία τους από την υπόλοιπη Σαρδηνία, ίδρυσαν το δικό τους βασίλειο και ανακήρυξαν βασιλιά τον Όσπιτο που είχε βαπτιστεί ο ίδιος χριστιανός. Ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ έστειλε επιστολή στον Όσπιτο με την προσφώνηση "Δούκα της Μπαρμπαρίας", στην επιστολή υμνούσε προσωπικά τον Όσπιτο σαν χριστιανό και τον άριστο του λαού του. Ο πάπας ζήτησε από τον Όσπιτο να εκχριστιανίσει τον λαό του ώστε "να σταματήσουν να ζουν σαν τα ζώα αγνοώντας τον αληθινό Θεό και λατρεύοντας τις πέτρες και τα ξύλα". Οι ημερομηνίες που ολοκληρώθηκε η Βυζαντινή κυριαρχία στο νησί είναι άγνωστη, είχαν τον πλήρη έλεγχο μέχρι την εποχή που επαναστάτησε ο Έξαρχος της Αφρικής Γρηγόριος ο Πατρίκιος και οι Άραβες έκαναν την πρώτη μεγάλη κατάκτηση στο Μαγκρέμπ (650).
Οι Βυζαντινοί όταν έμαθαν ότι οι Άραβες κατέλαβαν την Καρχηδόνα (697) οπισθοχώρησαν στην Κάραλις. Η απώλεια του αυτοκρατορικού ελέγχου στην Αφρική ήταν μεγάλο πλήγμα, οι Μαυριτανοί και οι Άραβες ξεκίνησαν σκληρές επιδρομές στο νησί, η πρώτη καταγράφεται σε έγγραφο (705) και ανάγκασε τον αυτοκρατορικό στρατό να ενισχύσει την άμυνα της. Η Βυζαντινή εξουσία κατέρρευσε όταν οι Μουσουλμάνοι κατέλαβαν την περίοδο 827 - 902 τη Σικελία. Ο Πάπας Νικόλαος Α΄ αναφέρει σε μία επιστολή τους "Σαρδηνούς δικαστές" αλλά χωρίς καμία αναφορά στον αυτοκράτορα (864), ο Πάπας Ιωάννης Η΄ με τη σειρά του καταγράφει τους Δικαστές σαν "Πρίγκιπες". Οι Βυζαντινοί την ίδια εποχή δεν καταγράφουν τη Σαρδηνία σαν αυτοκρατορική επαρχία (952), αυτό δείχνει ότι μάλλον είχε χαθεί. Μια τοπική οικογένεια ευγενών κυβέρνησε το νησί με τον Βυζαντινό τίτλο του "Άρχοντα", ήταν επίσημα υποτελείς στη Βυζαντινή αυτοκρατορία αλλά κυβερνούσαν σαν ανεξάρτητοι αφού η επικοινωνία με την Κωνσταντινούπολη ήταν αδύνατη. Έχουν διασωθεί μονάχα δύο ονόματα από τους "Άρχοντες", τα ονόματα τους όπως φαίνεται σε δύο επιγραφές ήταν "Σαλούσιος" και "Τουρκοτούριος", κυβέρνησαν τη Σαρδηνία τον 10ο και τον 11ο αιώνα. Οι κυβερνήτες αυτοί ήταν συνδεδεμένοι με τους Βυζαντινούς με μία μορφή υποτέλειας αφού μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα και χρησιμοποιούσαν την Ελληνική τέχνη.
Ανεξαρτησία από το Βυζάντιο
Οι Μαυριτανοί που είχαν εγκατασταθεί στην Ιβηρική Χερσόνησο έκαναν απόπειρα τον 11ο αιώνα να κατακτήσουν το νησί, οι μόνες πηγές όμως σχετικά με την εκστρατεία αυτή υπάρχουν στα Χρονικά της Πίζας και της Γένοβας. Οι χριστιανοί όμως της Σαρδηνίας αντιστάθηκαν επιτυχώς, από τότε φαίνεται χωρίστηκε το νησί σε μικρότερα κράτη που έμειναν γνωστά με ονόματα όπως Κάλιαρι, Αρμπορέα, Γκαλούρα και Τόρρες. Η διανομή σε μικρότερα κράτη συμπίπτει με την ολοκληρωτική απεξάρτηση του νησιού από τους Βυζαντινούς, ο Βυζαντινός τίτλος του "Δικαστή" μετασχηματίστηκε σε Σαρδηνιακή προφορά και τα κράτη ονομάστηκαν "Δικαιοδοσίες". Μία επιστολή που έγραψε ο Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας στον πάπα Ιωάννη ΙΕ΄ αποδεικνύει ότι οι "Δικαιοδοσίες" ήταν γνωστές εκείνη την εποχή στην Πολωνία και είχαν παίξει σημαντικό ρόλο τον Μεσαίωνα. Την εποχή που ολοκληρώθηκε η χιλιετία οι θεσμοί στη Σαρδηνία φαίνεται ότι είχαν υποστεί Γερμανική επίδραση σε ελαφρό βαθμό. Οι "Δικαιοδοσίες" έγιναν κληρονομικές ηγεμονίες αλλά η παλιά Βυζαντινή αντίληψη ότι ο τίτλος είναι ανεξάρτητος από το κράτος διατηρήθηκε, η "Δικαιοδοσία" δεν ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας του βασιλιά σε αντίθεση με τα υπόλοιπα φεουδαρχικά κράτη εκείνη την εποχή. Διατήρησαν έναν ήμι-δημοκρατικό χαρακτήρα με λαϊκές συνελεύσεις που πήραν τον τίτλο "Συμβούλιο του Στέμματος", κάθε "Δικαιοδοσία" είχε δική της άμυνα, κοινοβούλιο, νόμους, εξωτερική πολιτική και εμπόριο. Η πορεία των "Δικαιοδοσιών" θα επηρεάσει σημαντικά τους κατακτητές του νησιού που ήταν η Πίζα, η Δημοκρατία της Γένοβας και αργότερα το Βασίλειο της Αραγωνίας.
Η "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι" την εποχή που κυβερνήθηκε από τον Τορχιτόριο Ε΄ και τον διάδοχο του Γουλιέλμο Γ΄ συμμάχησε με τη Γένοβα, η πρωτεύουσα του Σάντα Ιγκία καταστράφηκε από τους Πιζανούς και τους Σαρδηνούς συμμάχους τους (1258). Η περιοχή μοιράστηκε ανάμεσα στη Δημοκρατία της Πίζας, την Ιταλική οικογένεια Ντέλλα Γκεραρντέσκα και τις Δικαιοδοσίες της Αρμπορέα και της Γκαλούρα. Η Πίζα διατήρησε τον έλεγχο στο κάστρο του Κάλιαρι που ιδρύθηκε από τους μηχανικούς της ανατολικά από το Σάντα Ιγκία (1217). Ο κόμης Ουγολίνο ντελλα Γκεραρντέσκα ίδρυσε στα νοτιοδυτικά την πόλη Ιγκλέσιας στη σημερινή επαρχία Καρμπόνια-Ιγκλέσιας για να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα αργύρου στην περιοχή. Η "Δικαιοδοσία του Τόρρες" που συμμάχησε με τη Δημοκρατία της Γένοβας διαλύθηκε με τον θάνατο της τελευταίας δικαστίνας Αδελασίας (1259). Η περιοχή μοιράστηκε ανάμεσα στους Οίκους του Ντόρια και του Μαλασπίνα από τη Γένοβα ενώ η Σάσσαρι έγινε Δημοκρατία στα πρότυπα της Ιταλικής πόλης κράτους και συμμάχησε πρώτα με την Πίζα και στη συνέχεια με τη Γένοβα. Η "Δικαιοδοσία της Γκαλούρα" διαλύθηκε (1288) και ο τελευταίος Δικαστής Νίνο Βισκόντι φίλος του Δάντη εξορίστηκε από τους Πιζανούς που κατέλαβαν την περιοχή. Η "Δικαιοδοσία της Αρμπορέα" με την πρωτεύουσα της Οριστάνο είχε τη μεγαλύτερη επιβίωση από όλες τις υπόλοιπες Δικαιοδοσίες, έμεινε γνωστή τα επόμενα χρόνια με τις προσπάθειες της να ενώσει ολόκληρη τη Σαρδηνία σε ένα κράτος και ήρθε σε σύγκρουση με τους πρώην συμμάχους της από την Αραγωνία.
Το Βασίλειο της Σαρδηνίας και της Κορσικής
Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ ίδρυσε το "Βασίλειο της Σαρδηνίας και της Κορσικής" και το παραχώρησε στον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας με αντάλλαγμα να επιστρέψει το Βασίλειο της Σικελίας στον Κάρολο τον Χωλό (1297). Ο στόχος ήταν να συμφιλιωθεί ο Οίκος της Βαρκελώνης και ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού, οι δύο οικογένειες ήταν σε σκληρό πόλεμο από τότε που ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός και ανατράπηκε ο πατέρας του Καρόλου του Χωλού Κάρολος ο Ανδεγαυός (1282). Ο διάδοχος του θρόνου της Αραγωνίας, ο μετέπειτα Αλφόνσος Δ΄ της Αραγωνίας συμμάχησε με τη Δικαιοδοσία της Αρμπορέα (1324), κυρίευσαν την Κάλιαρι και την Γκαλούρα μαζί με τη Σάσσαρι που ανήκαν στην Πίζα και ίδρυσαν επίσημα το "Βασίλειο της Σαρδηνίας και της Κορσικής". Το βασίλειο παρέμεινε σαν ένα από τα συστατικά κράτη στο Στέμμα της Αραγωνίας μέχρι τη Συνθήκη της Ουτρέχτης. Την ίδια εποχή η Δικαιοδοσία της Αρμπορέα διατύπωσε τον νομικό κώδικα του βασιλείου, ο κώδικας συντάχθηκε από τον Μαριάνο Δ΄ και ολοκληρώθηκε από την κόρη του Ελεονώρα της Αρμπορέα. Ο κώδικας ήταν γραμμένος στα Σαρδηνιακά και καθόριζε τα δικαιώματα όλων των πολιτών, ένας από τους κανόνες εξασφάλιζε τα δικαιώματα των γυναικών ώστε να μπορούν να αρνηθούν τον γάμο που τους επιβάλουν να γίνει παρά τη θέληση τους. Οι νόμοι αυτοί μετέτρεψαν τη Σαρδηνία σε μία από τις πιο πρωτοπόρες κοινωνίες του 14ου αιώνα στην Ευρώπη.
Ο Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας ακολουθώντας τα Αραγωνέζικα έθιμα παραχώρησε ένα κοινοβούλιο στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και της Κορσικής" με μια αυτόνομη κυβέρνηση, έναν αντιβασιλιά και δικαστική ανεξαρτησία. Το κοινοβούλιο είχε περιορισμένη εξουσία, μέλη του ήταν υψηλόβαθμοι ευγενείς και κληρικοί, ο Πέτρος Δ΄ προσπάθησε να εισαγάγει στη Σαρδηνία το φεουδαρχικό σύστημα. Οι Δικαιοδοσίες της Σαρδηνίας δεν δέχτηκαν με κανέναν τρόπο το φεουδαρχικό σύστημα και δημιούργησαν ένα κοινοβούλιο με το όνομα "Συμβούλιο του Στέμματος", το Συμβούλιο είχε εξουσία ακόμα και απέναντι στον βασιλιά, μπορούσε να τον καθαιρέσει αν έκανε παράβαση των κανόνων. Την περίοδο 1353 - 1409 οι βασιλείς της Αρμπορέα Μαρίανος Δ΄, Ούγος Γ΄ και Μπρανκαλεόνε Ντόρια σύζυγος της Ελεονώρας της Αρμπορέα βρέθηκαν σε σύγκρουση με το Στέμμα της Αραγωνίας. Οι βασιλείς της Αρμπορέα ανακατέλαβαν σχεδόν όλο το νησί από τους Αραγωνέζους με εξαίρεση το Κάλιαρι και την Αλγκέρο, οι δύο πόλεις παρέμειναν πολλά χρόνια τα μοναδικά εδάφη που κατείχε το Βασίλειο της Αραγωνίας στη Σαρδηνία. Ο Μαρτίνος Α΄ της Σικελίας, διάδοχος του Στέμματος της Αραγωνίας συνέτριψε τους Σαρδηνούς στη "μάχη του Σανλουρί" παρά το γεγονός ότι είχαν αριθμητικό πλεονέκτημα. Στη μάχη συμμετείχαν περίπου 20.000 Σαρδηνοί, Πιζανοί και Γάλλοι, την ίδια εποχή είχε θερίσει το νησί η Μαύρη πανώλη.
Το βασίλειο της Ισπανίας
Η "Δικαιοδοσία της Αρμπορέα" χάθηκε οριστικά όταν πουλήθηκαν και τα τελευταία κληρονομικά της δικαιώματα στο Στέμμα της Αραγωνίας με 100.000 χρυσά φιορίνια. Την υποταγή της Σαρδηνίας ακολούθησε περίοδος με παραχώρηση προνομίων, ο διεκδικητής του στέμματος της Αρμπορέα πήρε τον τίτλο του μαρκήσιου του Οριστάνο και πήρε περισσότερα εδάφη σαν ανταμοιβή για την υποταγή του. Η οριστική κατάκτηση της Σαρδηνίας είχε σαν αποτέλεσμα την ταχύτατη εισαγωγή της φεουδαρχίας στο νησί, ήταν από τις πρώτες περιοχές στην Ευρώπη που εισήχθη η φεουδαρχία στα τέλη του μεσαίωνα, την ίδια εποχή είχε αρχίσει να καταργείται στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο διάδοχος του βασιλείου Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας παντρεύτηκε τη διάδοχο του Βασιλείου της Καστίλης Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης (1469), τα δύο στέμματα ενώθηκαν στη Μοναρχία της Ισπανίας, κληρονόμος ήταν ο εγγονός τους Κάρολος Κουίντος από τον Οίκο των Αψβούργων. Ο Κάρολος Κουίντος έβαλε στόχο να υπερασπίσει τις περιοχές του από τις επιδρομές των Μαυριτανών, έκτισε μια σειρά από οχυρώσεις και πύργους στις ακτές της Σαρδηνίας και επέτρεψε στον πληθυσμό να εγκατασταθεί στις περιοχές. Το Βασίλειο της Σαρδηνίας έμεινε υπό Ισπανική κυριαρχία περίπου 400 χρόνια (1323 - 1708), μετά την Ισπανική ένωση έχασε την Κορσική.
Οι τέσσερις αιώνες Ισπανικής κατοχής άφησαν πολλά κατάλοιπα στο νησί στα έθιμα και την προφορά όπως οι παρελάσεις του Αγίου Εφεσίου στο Κάλιαρι κάθε 1η Μαΐου και τα Καταλανικά που ομιλούνται στα βορειοδυτικά της Αλγκέρο. Την Ισπανική περίοδο ακολούθησαν πολλοί θανατηφόροι λιμοί, οι ιστορικοί Στίφεν Λ. Ντύσον (γεν. το 1937) και Ρόμπερτ Ρόουλαντ (1938 - 2007) γράφουν : Οι Ιησουίτες του Κάλιαρι κατέγραψαν τόσο μεγάλη πείνα τον 16ο αιώνα που οι κάτοικοι τρέφονταν μόνο με σπόρους και έντομα." "Η μεγάλη πείνα του 1680 θανάτωσε 80.000 κατοίκους από τον συνολικό πληθυσμό των 250.000 κατοίκων του νησιού, ολόκληρα χωριά εξαφανίστηκαν". Όταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής οι Αυστριακοί κατέλαβαν τη Σαρδηνία από τον Φίλιππο του Ανζού, η Συνθήκη της Ουτρέχτης την παραχώρησε στους Αυστριακούς αλλά ο υπουργός του Φιλίππου Ε΄ Τζούλιο Αλμπερόνο την ανακατέλαβε σύντομα (1717). Με τη "Συνθήκη του Λονδίνου" (1718) η Σαρδηνία πέρασε στον Οίκο της Σαβοΐας, μέχρι το 1760 είχε επιβληθεί πλήρως η Ιταλική γλώσσα.
Ναπολεόντειοι πόλεμοι
Όταν ξέσπασαν οι Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης οι Σαρδηνοί απέκρουσαν επιτυχώς τον στόλο της Α΄ Γαλλικής Δημοκρατίας με αρχηγό τον Ναπολέων Βοναπάρτη, ηττήθηκαν από τον αρχηγό του στόλου των Σαρδηνών Ντομένικο Μιλλελίρ. Ο Μιλλελίρ επιβραβεύτηκε με το χρυσό στρατιωτικό μετάλλιο από τις Ιταλικές Ένοπλες Δυνάμεις, τον ίδιο μήνα οι Σαρδηνοί απέκρουσαν ξανά τον Γαλλικό στόλο κοντά στο Κάλιαρι. Οι εκπρόσωποι της αριστοκρατίας και του κλήρου έστειλαν πέντε αιτήματα στον Βίκτωρ Αμεδαίο Γ΄ της Σαρδηνίας που τα απέρριψε, το αποτέλεσμα ήταν εξέγερση στο Κάλιαρι με αποτέλεσμα δύο αξιωματούχοι από τη Σαβοΐα να θανατωθούν (28 Απριλίου 1794). Ακολούθησε γενικευμένη εξέγερση με αποτέλεσμα όλοι οι αξιωματούχοι από το Πεδεμόντιο στην πρωτεύουσα Κάλιαρι να θανατωθούν.
Οι αντάρτες στη Σάσσαρι επαναστάτησαν και κατέλαβαν την περιοχή του Τόρρες από τους φεουδάρχες (28 Δεκεμβρίου 1795). Ο αντιβασιλιάς Φίλιππος Βιβάλντα στις προσπάθειες του να προστατεύσει το νησί από επαναστάσεις έδωσε στον μεγιστάνα Τζιοβάννι Μαρία Ανγκιόι τον τίτλο του "Αλτερνός" που ισοδυναμούσε με αυτόν του αντιβασιλιά. Ο Ανγκόι το αρνήθηκε, μετακινήθηκε στο Σάσσαρι και ξεσήκωσε όλα τα χωριά σε επανάσταση, οι αντάρτες απαιτούσαν να καταργηθεί η φεουδαρχία και να ανακηρυχτεί το νησί ανεξάρτητη δημοκρατία. Οι επαναστάτες ηττήθηκαν από τον βασιλικό στρατό της Σαβοΐας, ο Ανγκόι δραπέτευσε στο Παρίσι και δήλωση την υποταγή του στις Γαλλικές δυνάμεις με την προσάρτηση της Σαρδηνίας στη Γαλλία. Το νησάκι κοντά στη Σαρδηνία δέχτηκε επίθεση από την Τυνησία (1798), περισσότεροι από 900 κατοίκους αιχμαλωτίστηκαν σαν σκλάβοι. Η τελευταία μουσουλμανική επίθεση στο νησί έγινε περισσότερο από μία χιλιετία μετά την πρώτη (16 Οκτωβρίου 1815). Όταν ξέσπασαν στην Ιταλία οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι η βασιλική οικογένεια της Σαβοΐας εγκατέλειψε το Τορίνο και βρήκε καταφύγιο στο Κάλιαρι όπου έζησε περισσότερο από 15 χρόνια.
Το βασίλειο της Ιταλίας
Το Κοινοβούλιο της Σαρδηνίας που είχε στόχο να αποκτήσει τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις του Τορίνο αποκήρυξε την ανεξαρτησία του νησιού και δήλωσε την ένωση του με το Πεδεμόντιο, τη Σαβοΐα, τη Νίκαια και τη Λιγυρία σε ένα κοινοβούλιο με μία κυβέρνηση στο Τορίνο. Το γεγονός αυτό είχε σαν συνέπεια την ταχύτατη παρακμή του νησιού με αποτέλεσμα πολλοί οπαδοί της ένωσης να το μετανιώσουν αργότερα. Η κεντρική κυβέρνηση της Σαβοΐας επέβαλε την αλλαγή χρήσεων γης στο νησί από τη συλλογική ιδιοκτησία που υπήρχε από την εποχή των Νουράγκι στην ατομική ιδιοκτησία. Η αλλαγή ωφέλησε έντονα τους μεγάλους γαιοκτήμονες με αποτέλεσμα η συντριπτική πλειοψηφία από τους φτωχούς αγρότες να επαναστατήσουν πιέζοντας τον βασιλιά να τους επιστρέψει τη γη (1868). Μεγάλες εκτάσεις γής εξακολουθούσαν να βρίσκονται ωστόσο στο καθεστώς της κοινής ιδιοκτησίας που διατηρήθηκε μέχρι σήμερα, το 1/5 των εδαφών περισσότερα από 500.000 εκτάρια καταγράφηκαν στο καθεστώς της κοινής ιδιοκτησίας (1956) από τα οποία τα 345.000 εκτάρια ήταν δάση.
Φασιστική περίοδος
Στη Φασιστική Ιταλία (1922 - 1943) πολλές ελώδεις περιοχές στη Σαρδηνία μετατράπηκαν με την πολιτική της Αυτάρκειας σε κατοικήσιμα χωριά, οι μετανάστες ήρθαν από πολλές περιοχές της Ιταλικής χερσονήσου. Οι σημαντικότερες νέες κοινότητες ήταν τα Μουσολίνια με εποίκους από το Βένετο και το Φρίουλι, η περιοχή του Οριστάνο και της Φερτίλια με εποίκους από τη Φερράρα. Όταν έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μεγάλος αριθμός Ιταλών από την Ίστρια και τη Δαλματία που προσαρτήθηκαν στη Γιουγκοσλαβία μεταφέρθηκαν στο Αλγκέρο. Τη φασιστική περίοδο ιδρύθηκε η πόλη της Καρμπονίας (1938), απασχολούσε στην εξόρυξη άνθρακα με χιλιάδες εργάτες που ήρθαν από την Ιταλική χερσόνησο. Η Σαρδηνή συγγραφέας Γκράτσια Ντελέντα κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1926)
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Σαρδηνία ήταν σημαντική ναυτική βάση και δέχτηκε σκληρούς βομβαρδισμούς από τους Συμμάχους. Τα Γερμανικά στρατεύματα μετά από ειρηνική συμφωνία εγκατέλειψαν το νησί για την Κορσική χωρίς μάχες ή αιματοχυσία (8 Σεπτεμβρίου 1843). Με τη λήξη του πολέμου καταργήθηκε με δημοψήφισμα η μοναρχία και ανακηρύχτηκε η Ιταλική Δημοκρατία (1946), η Σαρδηνία εξακολουθούσε όμως να βρίσκεται σε καθεστώς αυτονομίας. Η Ελονοσία στο νησί καταπολεμήθηκε αποτελεσματικά με βοήθεια από το Ίδρυμα Ροκφέλερ και το νησί μετατράπηκε σε μεγάλο τουριστικό προορισμό ακολουθώντας το Ιταλικό θαύμα.
Τελευταία χρόνια
Τη δεκαετία του 1960 ξεκίνησε η εκβιομηχάνιση στη Σαρδηνία με την κατασκευή σημαντικών έργων υποδομής όπως φράγματα, δρόμοι, αναδάσωση και μεγάλα βιομηχανικά συγκροτήματα πετροχημικών που απασχολούσαν πολλές χιλιάδες εργάτες. Η πετρελαϊκή κρίση του 1973 έκανε πιο έντονη τη μετανάστευση που είχε ξεκινήσει τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Στη Σαρδηνία εγκαταστάθηκαν τις δεκαετίες αυτές οι μεγαλύτερες στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρη την Ιταλία. Οι εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ στη Σαρδηνία αποτελούσαν το 60% του συνόλου των αντίστοιχων βάσεων στην Ιταλία, το νησί κάλυπτε λιγότερο από το 10% του συνολικού εδάφους και ο πληθυσμός βρισκόταν μόλις στο 2.5% του συνολικού πληθυσμού. Τα 35.000 εκτάρια της Σαρδηνίας χρησιμοποιήθηκαν για πυρηνικές δοκιμές και εγκαταστάθηκαν το 80% των πυρηνικών της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ο εθνικισμός των Σαρδηνών έγινε πολύ πιο έντονος μετά τη δεκαετία του 1970, ακολούθησαν μέχρι τη δεκαετία του 1990 αμέτρητα επαναστατικά κινήματα. Ταυτόχρονα ιδρύθηκαν και άλλα κινήματα για να αντιμετωπίσουν την εξτρεμιστική δραστηριότητα των επαναστατών, τη διετία 1987 - 1988 καταγράφηκαν 224 βομβιστικές επιθέσεις. Ο πρόεδρος του κινήματος της ανεξαρτησίας της Σαρδηνίας εξελέγη στο τοπικό Κοινοβούλιο (1983), τη δεκαετία του 1980 είχαν έντονη δράση πολλά κινήματα ανεξαρτησίας τα οποία έγιναν στη συνέχεια πολιτικά κόμματα. Οι τοπικές διάλεκτοι στη Σαρδηνία αναγνωρίστηκαν σαν επίσημες γλώσσες ανεξάρτητα από την Ιταλική (1999). Ο πρωθυπουργός Ρομάνο Πρόντι σχεδίαζε να μεταφέρει την 35η Σύνοδος Κορυφής των G8" από τη Λ' Άκουιλα στο σεισμόπληκτο νησάκι Λα Μανταλένα δίπλα από τη Σαρδηνία (2007). Ο πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποφάσισε να κάνει τη μεταφορά χωρίς να συγκαλέσει το Κοινοβούλιο (2009), αυτό προκάλεσε πλήθος αντιδράσεις από τους κατοίκους της Λ' Άκουιλα. Το "Κέντρο Προηγμένων Μελετών, Έρευνας και Ανάπτυξης στη Σαρδηνία" γνωστό σαν "CRS4" βοήθησε σημαντικά τη Σαρδηνία στο θέμα του διαδικτύου και των τηλεπικοινωνιών.
Νησιά Σαρδηνίας
Γύρω από τη Σαρδηνία υπάρχουν μικρότερες νήσοι σπουδαιότερες των οποίων είναι προς Β. η Λα Μανταλένα και Καπρέρα και η Αζινάρα προς ΒΔ., ενώ στα ΝΔ. υπάρχουν οι νήσοι Σαν Πιέντρο και Σαντ Αντίοκο. Η περιφερειακή πρωτεύουσα είναι το Κάλιαρι. Προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Ιταλίας το 1861.
Επαρχίες
Το νησί της Σαρδηνίας περιέχει 8 από τις 110 Ιταλικές επαρχίες, οι σημαντικότερες πόλεις είναι το Κάλιαρι και το Σάσσαρι. Η Μητροπολιτική πόλη του Κάλιαρι περιέχει 431.302 κατοίκους, το 1/4 του πληθυσμού ολόκληρου του νησιού. Η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία έχει αναγνωρίσει στη Σαρδηνία δύο Ευρύτερες αστικές περιοχές : Κάλιαρι με 477.000 κατοίκους και Σάσσαρι με 222.000 κατοίκους.
Περιφερειακές εκλογές
Στις πιο πρόσφατες εκλογές στη Σαρδηνία, στις 24 Φεβρουαρίου 2019, πρόεδρος εξελέγη ο Κριστιάν Σολίνας από το Κόμμα Δράσης της Σαρδηνίας. Εξελέγησαν όλες οι 59 έδρες του Περιφερειακού Συμβουλίου της Σαρδηνίας. Ο νέος πρόεδρος ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Μαρτίου 2019.
Πηγές
Dyson, Stephen L. and Robert J. Rowland, ed. Archaeology and History in Sardinia from the Stone Age to the Middle Ages: Shepherds, Sailors, and Conquerors (2007)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας
Χένρι Γκάνθερ
Ο 'Χένρι Νίκολας Τζον Γκάνθερ (αγγλικά: Henry Nicholas John Gunther, 6 Ιουνίου 1895 - 11 Νοεμβρίου 1918) ήταν Αμερικανός στρατιώτης, που θεωρείται ο τελευταίος στρατιώτης που σκοτώθηκε κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σκοτώθηκε στις 10:59 π.μ., περίπου ένα λεπτό πριν την έναρξη ισχύος της Ανακωχής.
Πρώιμα χρόνια
Ο Χένρι Γκάνθερ γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1895 στην ανατολική Βαλτιμόρη του Μέριλαντ. Καταγόταν από μία γερμανοαμερικανική οικογένεια, καθώς και οι δύο γονείς του, Τζορτζ Γκάνθερ (1869–1919) και Λίνα Ροθ (1866–1938), ήταν παιδιά Γερμανών μεταναστών. Μεγάλωσε στην Χάιλαντ Τάουν, μία γειτονιά της ανατολικής Βαλτιμόρης, στην οποία υπήρχε έντονο το γερμανικό στοιχείο, ενώ η οικογένειά του ανήκε στην Ρωμαιοκαθολική ενορία της Ιεράς Καρδίας του Ιησού. Ο Χένρι Γκάνθερ εργάστηκε ως λογιστής και υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα της Βαλτιμόρης. Το 1915 εντάχθηκε στο Καθολικό τάγμα των Ιπποτών του Κολόμβου.
Στρατιωτική καριέρα
Εξαιτίας της γερμανικής του καταγωγής, ο Χένρι Γκάνθερ δεν κατατάχθηκε άμεσα στις ένοπλες δυνάμεις, όπως πολλοί άλλοι νέοι, αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου στη Γερμανία από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Απρίλιο του 1917. Τον Σεπτέμβριο του 1917 επιστρατεύτηκε και κατατάχθηκε γρήγορα στο 313ο Σύνταγμα της 79ης Μεραρχίας Πεζικού. Έχοντας το βαθμό του λοχία, ορίστηκε ως υπεύθυνος στη στρατιωτική του μονάδα για την ένδυση. Έφτασε στη Γαλλία τον Ιούλιο του 1918, ως μέλος των Αμερικανικών Εκστρατευτικών Δυνάμεων. Σε επιστολή προς τους οικείους του ανέφερε για τις «άθλιες συνθήκες» στο μέτωπο και συμβούλευε έναν φίλο του να προσπαθήσει το οτιδήποτε για να αποφύγει την επιστράτευση. Η επιστολή αυτή κατασχέθηκε από τον ταχυδρομικό λογοκριτή του Στρατού Ξηράς. Εξαιτίας της, υποβιβάστηκε από λοχίας σε στρατιώτης.
Η μονάδα του Γκάνθερ, «Ομάδα Α΄», έφτασε στο Δυτικό Μέτωπο στις 12 Σεπτεμβρίου του 1918. Όπως όλες οι μονάδες των Συμμάχων στο μέτωπο της Επιχείρησης του Μεύση-Αργκόν, ήταν ακόμα εξουσιοδότηση να μάχονται το πρωί της 11ης Νοεμβρίου. Η Ανακωχή με τη Γερμανία υπογράφηκε στις 5:00 π.μ. (τοπική ώρα), αλλά αναμενόταν να τεθεί σε ισχύ από τις 11:00 π.μ. Η ομάδα του Γκάνθερ πλησίασε ένα οδόφραγμα δύο γερμανικών πολυβόλων στο χωριό Σομόν ντεβάν Νταμβιγιέρ, κοντά στον ποταμό Μεύση στη Λωρραίνη. Ο Γκάνθερ κινήθηκε, ενάντια στις εντολές του στενού του φίλου λοχία Έρνεστ Πάουελ, φέροντας το όπλο του. Οι Γερμανοί στρατιώτες, γνωρίζοντας ήδη για την Ανακωχή που θα ίσχυε σε ένα λεπτό, προσπάθησαν να απομακρύνουν τον Γκάνθερ. Εκείνος όμως συνέχισε ρίχνοντας μία ή δύο βολές. Όταν βρέθηκε σε κοντινή απόσταση με τα πολυβόλα, δέχτηκε πυρά αυτόματου όπλου και σκοτώθηκε ακαριαία. Αργότερα, ο συγγραφέας Τζέιμς Μ. Κέιν, τότε δημοσιογράφος στην τοπική καθημερινή εφημερίδα, The Sun, πήρε συνέντευξη από τους συναδέλφους του Γκάνθερ. Έγραψε κατόπιν ότι «ο Γκάνθερ έλαβε σοβαρά την πρόσφατη μείωση του βαθμού του και με μία εμμονική αποφασιστικότητα θέλησε να κάνει κάτι καλό μπροστά στους αξιωματικούς και στους συναδέλφους του στρατιώτες».
Ο στρατηγός Τζον Τζόζεφ Πέρσινγκ, διοικητής των Αμερικανικών Εκστρατευτικών Δυνάμεων, στην Ημερήσια Διαταγή του, την επόμενη ημέρα, ανέφερε ότι ο Γκάνθερ ήταν ο τελευταίος Αμερικανός που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Ο Αμερικανικός Στρατός αποκατέστησε, μετά θάνατον, τον Χένρι Γκάνθερ στον βαθμό του λοχία και του απένειμε μία Εύφημη Μνεία για εκδήλωση Γενναιότητας εν Δράση και τον Σταυρό Διακεκριμένης Υπηρεσίας. Αρκετά χρόνια αργότερα, μια θέση με αριθμό 1858 των Βετεράνων Πολέμων στο Εξωτερικό, στην ανατολική Βαλτιμόρη, πήρε το όνομά του.
Τα λείψανα του Γκάνθερ επιστράφηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1923, μετά την εκταφή τους από ένα στρατιωτικό νεκροταφείο στη Γαλλία, και ενταφιάστηκαν στο Κοιμητήριο του Υπεραγίου Λυτρωτή στη Βαλτιμόρη. Μεταγενέστερες έρευνες αποκάλυψαν ότι την τελευταία ημέρα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την σύναψη της ανακωχής στα σιδηροδρομικά βαγόνια στο Δάσος Κομπιέν, ο Γάλλος αρχιστράτηγος Φερντινάν Φος αρνήθηκε να ικανοποιήσει το γερμανικό αίτημα για κήρυξη άμεσης κατάπαυσης του πυρός ή εκεχειρίας, ώστε να μην υπάρχει επιπλέον αιματοχυσία μεταξύ των απλών στρατιωτών. Η αποτυχία της κήρυξης της άμεσης εκεχειρίας, είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση επιπλέον περίπου 11.000 νεκρών ή τραυματιών ανδρών, μέχρι την έναρξη ισχύος της ανακωχής.
Μνημεία
Την Ημέρα των Βετεράνων (στη Γαλλία γνωστή ως Ημέρα της Ανακωχής), στις 11 Νοεμβρίου του 2008, αποκαλύφθηκε ένα μνημείο κοντά στο σημείο όπου σκοτώθηκε ο Χένρι Γκάνθερ στο χωριό Σομόν ντεβάν Νταμβιγιέρ. Δύο χρόνια αργότερα, με αφορμή την ίδια ημέρα μνήμης, αποκαλύφθηκε μία αναμνηστική πλάκα στο σημείο του τάφου του στην Βαλτιμόρη από την Γερμανική Εταιρεία του Μέριλαντ. Η αποκάλυψη έγινε στις 10:59 π.μ. της 11ης Νοεμβρίου του 2011.
Χάτσουνε Μίκου
Hatsune Miku (初 音 ミ ク), με την κωδική ονομασία CV01, ήταν η πρώτη ιαπωνική Vocaloid, η οποία αναπτύχθηκε και διανεμήθηκε από την Crypton Future Media Inc.
Αρχικά κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2007 για το λογισμικό VOCALOID2 και ήταν το πρώτο μέλος της Character Vocal Series. Ήταν το έβδομο λογισμικό VOCALOID που έχει κυκλοφορήσει καθώς και η δεύτερη VOCALOID για τη Vocaloid 2. Η φωνή της Μίκου είναι συνεισφορά της Σάκι Φουτζίτα (藤田 咲). Εκεί αφού υπήρξαν πολλές δόσεις, όπως πρόσθετες βιβλιοθήκες φωνής που ονομάστηκαν "Προσάρτηση", καθώς και μια αναβάθμιση συμβατότητας για το συνθεσάιζερ VOCALOID3, όταν και κυκλοφόρησε στα αγγλικά. Έλαβε μια ενημερωμένη έκδοση για κα είναι συμβατή με το συνθεσάιζερ VOCALOID4 στις υπάρχουσες ιαπωνόγλωσσες και αγγλόγλωσσες εκδόσεις τον Αύγουστο το 2016.
Τον Δεκέμβριο του 2016 ανακοινώθηκε ότι ήταν στα σκαριά μια έκδοση του λογισμικού στα κινεζικά η οποία και κυκλοφόρησε τελικά τον Σεπτέμβριο του 2017.
Έννοια
Η Crypton είχε την ιδέα να εκδώσει την Μίκου ως «Ανδροεϊδής ντίβα στο εγγύς μελλοντικό κόσμο όπου τα τραγούδια της χάνονταν.»
Αρχικά κυκλοφόρησε με την φωνή της Φουτζίτα να εφαρμόζεται στις εκδόσεις στα Ιαπωνικά και στα Αγγλικά, αλλά για τα αγγλικά αργότερα αντικαταστάθηκε από τη φωνή της Μέγκουριν Λούκα.
Ετυμολογία
Το όνομα επιλέχθηκε από το συνδυασμό Hatsu (初, "πρώτη"), ne (音, "ακούγεται"), και Miku (未来, ένα προσωπικό όνομα που μοιράζεται την ορθογραφία με τη λέξη «μέλλον»). Με τον τρόπο αυτό σημαίνει "ο πρώτος ήχος από το μέλλον."
Η κωδική ονομασία του "CV01" σημαίνει "Character Voice 01".
Το όνομά της στα κινέζικα είναι «初 音 未来" (Chūyīn Weilai).
Εμφάνιση
Η Miku είχε αρχικά προοριστεί να έχει διαφορετικό χτένισμα, αλλά μετά τη δοκιμή των πλεξούδων, ο KEI νόμιζε ότι ήταν πιο κατάλληλο. Οι πλεξίδες της τής έχουν γίνει από τότε ένα εικονικό μέρος του σχεδιασμού της. Στις 22 Ιουνίου,του 2012, Τα κοτσιδάκια της Hatsune Miku κέρδισαν ακόμα και τον τίτλο των κοτσιδιών που αντιπροσώπευε καλύτερα της δεκαετίας του 2000, σηματοδοτώντας την το καλύτερο σύνολο κοτσιδιών από την αυγή του 21ου αιώνα. Μοιράζεται τώρα κοτσιδάκια με άλλους χαρακτήρες, όπως η Sailor Moon (η οποία κέρδισε το βραβείο των καλύτερων κοτσιδιών για την περίοδο της δεκαετίας του '90).
Η ψηφιακή σχεδίαση της φούστας και των μποτών της Miku βασίζεται στα ανοικτά χρώματα του προγράμματος συνθεσάιζερ, και οι μπάρες αντιπροσωπεύουν βασικές μπάρες στο πλαίσιο του προγράμματος, μετά από τις ιδέες της Crypton. Ένα μέρος του σχεδιασμού της βασίζεται σε ορισμένα από τα μοντέλα πληκτρολογίου της YAMAHA, ιδιαίτερα το DX-100 και το DX-7. Τα λεπτά τετράγωνα γύρω από πλεξίδες της είναι φουτουριστικές κορδέλες κατασκευασμένες από ένα ειδικό υλικό που επιπλέει στο χώρο. Όπως φαίνεται στην τέχνη του KEI για την Miku, είναι σε θέση να κρατήσει τις πλεξίδες της Miku στη θέση τους χωρίς να χρειάζεται να αγγίξει φυσικά τα μαλλιά. Οι κορδέλες επίσης αναφέρονται από τον ΚΕΙ να είναι το πιο δύσκολο στοιχείο για το σχεδιασμό του χαρακτήρα για τους cosplayers να αναδημιουργήσουν.
Μετά από ένα meme στο διαδίκτυο που αφορά την Hachune Miku, η Miku σχετίστηκε με ένα φρέσκο κρεμμυδάκι (συχνά συγχέεται με ένα πράσο, λόγω της παρόμοιας εμφάνισης). Αυτό, μαζί με την ένωση του Kaito με παγωτό, ξεκίνησε μια συζήτηση που ονομάζεται "Ο Πόλεμος των Στοιχείων" κατά το VOCALOID fandom, όπου έγινε παραδοσιακό για νέα Vocaloids να έχουν ένα αντικείμενο που τους έχουν ανατεθεί και τα στοιχεία που συζητήθηκαν μέχρι να κολλήσει μέσω του meme στο Διαδίκτυο. Αυτό το φαινόμενο έχει πεθάνει.
Η προσάρτηση του σχεδιασμού της σε VOCALOID2 είναι συχνά σε θέμα λογοκρισίας.
Κατηγορία:Vocaloid
Χαρταετοί πάνω από την πόλη
Χαρταετοί πάνω από την πόλη (πρωτότυπος τίτλος The Kite Runner) του Αφγανικού - Αμερικάνου συγγραφέα Καλέντ ΧοσεΪνί που εμφανίστηκε το 2003. Η ιστορία μίας παιδικής ηλικίας τυπώθηκε πάνω από οχτώ εκατομμύρια φορές και πουλήθηκε σε πάνω από 34 χώρες. Το 2004 ο Μάρκ Φόστερ γύρισε το μυθιστόρημα σε ταινία.
Πλοκή
Ο Αμίρ και Ο Χασσάν, δύο φίλοι από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις μεγαλώνουν στο Καμπούλ την δεκαετία του '70. Ο Αμίρ ιός ενός ανωτέρου της μεσαίας τάξης Παστούν, αισθάνεται υπεύθυνος για τον θάνατο της μητέρας του, η οποία απεβίωσε κατά την γέννα. Ο Χασσάν ιός του υπηρέτη του σπιτιού Αλί, υπήκοοι της φυλής Χάζαροι (μίας περιθωριοποιημένης εθνικότητας), αρέσκεται στο να του διαβάζει ο φίλος του Αμίρ ιστορίες. Ο Χασσάν δεν ξέρει να διαβάζει και να γράφει είναι παρόλα αυτά όμως ένας ορθολογικός χαρακτήρας τον οποίο θαυμάζει ο Αμίρ. Οι δύο φίλοι απολαμβάνουν την ζωή τους στην αστική κοινωνία του Καμπούλ.
Μία μέρα ο γεροδεμένος Ασσέφ προσπαθεί να ξυλοκοπήσει τους δύο φίλους, αλλά ο Χασσάν καταφέρνει να διώξει τον Ασσέφ και τους φίλους του με μία σφεντόνα. Αργότερα την ίδια μέρα τα δύο αγόρια συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό με χαρταετούς ο οποίος δυστυχώς δεν λαμβάνει ευχάριστο τέλος. Ο Ασσέφ βρίσκει τον Χασσάν, τον ξυλοκοπεί και τον βιάζει. Ο Αμίρ ο οποίος παρακολουθεί κρυφά όλο το συμβάν αλλά είναι αρκετά άνανδρος ώστε να κάνει κάτι για αυτό, νιώθει τύψεις με αποτέλεσμα να προσπαθεί να απομακρύνει τον Χασσάν από την καθημερινότητά του. Από ντροπή για την πράξη του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον Χασσάν και του ρίχνει τις ευθύνες για μία πλασματική κλοπή, ώστε να διωχθεί από το σπίτι. Ο Χασσάν παρόλο που δεν πραγματοποίησε την κλοπή, την παραδέχεται και ο πατέρας του Αμίρ παραδόξως τον συγχωρεί. Από ντροπή ο πατέρας του Χασσάν παίρνει τον ιό του και φεύγει παρόλα αυτά από το σπίτι.
Μετά από την Σοβιετική εισβολή στο Καμπούλ ο πατέρας του Αμίρ παίρνει τον ιό του και διαφεύγουν στο Πακιστάν. Αργότερα μετακομίζουν στην Καλιφόρνια, όπου ο Αμίρ αποφοιτά από το Πανεπιστήμιο. Ο Αμίρ γνωρίζει την μέλλουσα γυναίκα του Σοράγια, κόρη ενός αναγνωρισμένου στρατηγού, της οποίας η καταγωγή είναι επίσης από το Αφγανιστάν. Λίγο μετά τον γάμο αποβιώνει ο πατέρας του Αμίρ και εμφανίζει το πρώτο του βιβλίο. Το 2001 ο Αμίρ καλείτε από έναν φίλο του πατέρα του τον Ραχίμ Καάν να επιστρέψει στο Πακιστάν. Καταφθάνοντας στο Πακιστάν μαθαίνει από αυτόν, πως ο παλιός του φίλος Χασσάν ήταν ιός του πατέρα του και της κάποτε υπηρέτριας Σαναουμπάρ. Ο Χασσάν και η γυναίκα του δολοφονήθηκαν από τους Ταλιμπάν και άφησαν πίσω τους έναν ιό, τον Σουχράμπ. Ο Ραχίμ Καάν παρακαλεί τον Αμίρ, να επιστρέψει στο Καμπούλ και να βγάλει τον Σουχράμπ από το ορφανοτροφείο.
Στο Καμπούλ, που χαρακτηρίζεται από τις φρικαλεότητες της κυριαρχίας των Ταλιμπάν, ο Αμίρ μαθαίνει ότι ο Σουχράμπ δεν είναι πλέον στο ορφανοτροφείο, αλλά απήχθη από έναν με μεγάλη επιρροή Ταλιμπάν. Αποδεικνύεται ότι αυτός ο αξιωματούχος των Ταλιμπάν είναι ο Ασσέφ και κακοποιεί τον Σουχράμπ. Ο Αμίρ ζητά την απελευθέρωση του Σουχράμπ, αλλά προκαλείται από τον Ασσέφ σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου κατά τον οποίο ξυλοκοπείται άγρια. Ο Σουχράμπ τον διασώζει με ένα χτύπημα από σφεντόνα στο μάτι του Ασσέφ - μπορεί να το κάνει τόσο καλά όσο και ο πατέρας του. Με τη βοήθεια ενός οδηγού, οι δύο διαφεύγουν πίσω στο Πακιστάν. Ο Αμίρ θέλει να υιοθετήσει το αγόρι και να τον πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αποδεικνύεται ότι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Στο Ισλαμαμπάντ, ο Σουχράμπ μαθαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί να πάει ξανά σε ένα ορφανοτροφείο και κάνει μια απόπειρα αυτοκτονίας. Ο Αμίρ παίρνει το αγόρι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σουχράμπ απομακρύνεται και δεν μιλά πλέον. Μόνο όταν ο αετός πετάει στην ακτή της Καλιφόρνιας, ο πάγος λιώνει ανάμεσα σε αυτόν και τον Αμίρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα
Τσαρλς Μπόικοτ
Ο Τσαρλς Μπόικοτ (Charles Boycott Cunningham) (12 Μαρτίου 1832 - 19 Ιουνίου 1897) ήταν Άγγλος κτηματομεσίτης, του οποίου ο εξοστρακισμός από την τοπική κοινωνία στην Ιρλανδία, ως μέρος μιας εκστρατείας για τα δικαιώματα των αγροτικών ενοικιαστών το 1880, έδωσε στην Αγγλική γλώσσα το ρήμα «μποϋκοτάρω», από όπου προέκυψε η κοινά χρησιμοποιούμενη σήμερα λέξη μποϊκοτάζ.
Ο Μπόικοτ γεννήθηκε στο Νόρφολκ της Αγγλίας. Αφού υπηρέτησε στον Βρετανικό στρατό, ήρθε στην Ιρλανδία για να εργαστεί ως πράκτορας γης για τον Λόρδο Erne (John Crichton, 3ος κόμης του Erne), τον τοπικό γαιοκτήμονα της Lough Mask, περιοχής της Κομητείας Mayo.
Το 1880, ως μέρος της εκστρατείας για τα τρία "F" (fair rent, fixity of tenure and free sale = λογικό ενοίκιο, σταθερότητα της διάρκειας της θητείας και ελεύθερη πώληση) για την προστασία των ενοικιαστών από την εκμετάλλευση, η Irish Land League (ιρλανδική πολιτική οργάνωση για την προστασία των κτηματιών) υπό τον Μάικλ Ντάβιτ απέσυρε την τοπική εργασία που ήταν αναγκαία για να σώσει τη συγκομιδή στο κτήμα του Λόρδου Erne. Όταν ο Μπόικοτ προσπάθησε να υπονομεύσει την εκστρατεία, η οργάνωση ξεκίνησε εκστρατεία απομόνωσης εναντίον του στην τοπική κοινότητα. Οι γείτονες δεν του μιλούσαν. Τα καταστήματα δεν τον εξυπηρετούσαν. Οι τοπικοί εργάτες αρνήθηκαν να φροντίσουν το σπίτι του και ο ταχυδρόμος να παραδώσει την αλληλογραφία του.
Η εκστρατεία κατά του Μπόικοτ έγινε αιτία συναγερμού στον βρετανικό Τύπο, με τις εφημερίδες να στέλνουν ανταποκριτές στα δυτικά της Ιρλανδίας να υπερτονίσουν αυτό που θεωρούσαν ως την θυματοποίηση και εξαπάτηση του υπαλλήλου του ομότιμου λόρδου, από Ιρλανδούς εθνικιστές. Πενήντα "Orangemen" (Ιρλανδοί προτεστάντες του Όλστερ) από την Κομητεία Κάβαν ταξίδεψαν στο κτήμα του κυρίου Erne για να σώσουν τη συγκομιδή, ενώ παράλληλα ένα σύνταγμα στρατιωτών και πάνω από 1.000 άνδρες της ιρλανδικής στρατιωτικής αστυνομίας παρατάχθηκαν για να προστατέψουν τις θεριστικές μηχανές.
Ολόκληρο το επεισόδιο εκτιμάται πως κόστισε στη Βρετανική κυβέρνηση και σε άλλες πάνω από 10.000 λίρες, για να μαζευτεί σοδειά πατάτας αξίας περίπου 350 λιρών, σύμφωνα με εκτίμηση του ίδιου του Μπόικοτ για την αξία της συγκομιδής.
Ο Μπόικοτ άφησε την Ιρλανδία την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Πέθανε το 1897 σε ηλικία 65 ετών. Το όνομά του, ωστόσο, έγινε αθάνατο και έμεινε στη ιστορία αφού στάθηκε αφορμή να δημιουργηθεί το ρήμα "boycott", «μποϊκοτάρω».
Η ιστορία του Μπόικοτ απεικονίζεται στην ταινία του 1947 Captain Boycott. Μποικοτ Τσαρλς
Scream 2
Το Scream 2 είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 1997 σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν και σε σενάριο του Κέβιν Γουίλιαμσον. Αποτελεί συνέχεια του Scream (1996) και είναι η δεύτερη προσθήκη της σειράς ταινιών. Πρωταγωνιστούν οι Νιβ Κάμπελ, Κόρτνεϊ Κοξ, Ντέιβιντ Αρκέτ, Τζέιμι Κένεντι και Λιβ Σράιμπερ επαναλαμβάνοντας τους ρόλους τους από τις προηγούμενες ταινίες ενώ στο καστ προστίθενται οι Σάρα Μισέλ Γκέλαρ, Τίμοθι Όλιφαντ, Λόρι Μέτκαλφ, Τζέρι Ο' Κόνελ, Ελίζ Νιλ και Τζέιντα Πίνκετ. Η ταινία διαδραματίζεται δύο χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας και ακολουθεί το χαρακτήρα της Σίντνεϊ Πρέσκοτ, τώρα φοιτήτρια στο κολέγιο Γουίντσορ, όπου θα βρεθεί πάλι αντιμέτωπη με έναν νέο δολοφόνο, ο οποίος μιμείται τους φόνους της πρώτης ταινίας. Γρήγορα θα βρεθούν στο πλάι της για βοήθεια η Γκέιλ Γουέδερς και ο Ντιούι Ράιλι. Το Scream 2, όπως ο προκάτοχός του, συνδυάζει με έξυπνο τρόπο τη βία και τον τρόμο των σλάσερ ταινιών με στοιχεία κωμωδίας, σάτιρας και μυστηρίου σατιρίζοντας ταυτόχρονα τα κλισέ του τρόμου και ειδικά σε αυτήν την περίπτωση τις συνέχειες ταινιών τρόμου.
Όταν το σενάριο του Scream βγήκε στην αγορά, ο Γουίλιαμσον είχε ήδη γράψει δύο προσχέδια πέντε σελίδων για πιθανές συνέχειες, ελπίζοντας να δελεάσει τους αγοραστές του σεναρίου για μία πιθανή σειρά ταινιών. Μετά τις επιτυχημένες δοκιμαστικές προβολές και την εισπρακτική επιτυχία του Scream, η Dimension Films προχώρησε γρήγορα στην παραγωγή του Scream 2 ενώ το Scream παιζόταν ακόμα στους κινηματογράφους, με το αρχικό καστ να επαναλαμβάνει τους ρόλους τους, τον Κρέιβεν στη σκηνοθεσία, τον Γουίλιαμσον στο σενάριο και τον Μάρκο Μπελτράμι στη μουσική. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν μόλις έξι μήνες μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας και διήρκεσαν εννέα εβδομάδες, από τις 6 Ιουνίου ως τις 28 Αυγούστου 1997. Η ταινία αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων με πληροφορίες της πλοκής και της ταυτότητας των δολοφόνων να διαρρέουν στο διαδίκτυο. Σε συνδυασμό με το γρήγορο χρονοδιάγραμμα της παραγωγής, το σενάριο υπέστη αρκετές αλλαγές, συχνά με σελίδες να ολοκληρώνονται την ημέρα των γυρισμάτων.
Το Scream 2 κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 12 Δεκεμβρίου 1997, λιγότερο από ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας. Απέσπασε εξαιρετικές κριτικές ενώ κινήθηκε εξίσου εντυπωσιακά στο box office με 172,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε πολλά βραβεία και υποψηφιότητες ενώ αρκετή μερίδα των κριτικών θεωρούν το Scream 2 καλύτερο από το πρωτότυπο.
Την ταινία ακολούθησαν τέσσερις συνέχειες, το Scream 3 το 2000, Scream 4 το 2011, Scream το 2022 και Scream VI το 2023.
Πλοκή
Έχουν περάσει δύο χρόνια από τη σφαγή στο Γούντσμπορο. Στον κινηματογράφο γίνεται η πρεμιέρα της ταινίας Stab, η οποία είναι βασισμένη σε αυτά τα γεγονότα. Ένα νεαρό ζευγάρι, η Μορίν Έβανς και ο Φιλ Στίβενς, πηγαίνουν να δουν την ταινία. Ο Φιλ πηγαίνει στην τουαλέτα και δέχεται επίθεση από τον Ghostface και πεθαίνει. Ο δολοφόνος φοράει το σακάκι του Φιλ και επιστρέφει στο σινεμά. Κάθεται δίπλα στη Μορίν και τη μαχαιρώνει στο στομάχι. Η Μορίν προσπαθεί να δραπετεύσει φοβισμένη, αλλά ο δολοφόνος την προλαβαίνει και τη μαχαιρώνει κι άλλες φορές μέσα στην κατάμεστη αίθουσα. Το κοινό το αντιλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά το κορίτσι, αιμόφυρτο, σηκώνεται μπροστά στην οθόνη, ουρλιάζει με όλη της τη δύναμη και πεθαίνει.
Η Σίντνεϊ Πρέσκοτ είναι πλέον φοιτήτρια στο κολέγιο Γουίντσορ και προσπαθεί να ξεχάσει τη φρίκη που της συνέβη όσο ζούσε στο Γούντσμπορο. Το πρωί μετά την πρεμιέρα του Stab, μαθαίνει από τις ειδήσεις για τα όσα συνέβησαν στον κινηματογράφο, καθώς και για το γεγονός ότι ο Κότον Γουίρι, ο άνθρωπος που άδικα είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία της μητέρας της, αποφυλακίστηκε. Ο Ντιούι Ράιλι φτάνει στην πανεπιστημιούπολη για να προστατεύσει τη Σίντνεϊ, με αποτέλεσμα όλοι μαζί να έχουν μια ανεπιθύμητη επανένωση με την Γκέιλ Γουέδερς.
Η φίλη και συγκάτοικος της Σίντνεϊ, η Χέιλι, την πείθει να πάνε σε ένα πάρτι του Πανεπιστημίου. Εκεί ο δολοφόνος θα επιτεθεί σε μια φοιτήτρια, τη Σίσι Κούπερ. Όλοι τρέχουν στον τόπο του εγκλήματος και η Σίντνεϊ μένει μόνη. Ο Ghostface θα της τηλεφωνήσει και στη συνέχεια θα της επιτεθεί. Στην προσπάθειά της να ξεφύγει πέφτει πάνω στο αγόρι της, τον Ντέρεκ. Αυτός ορμάει να βρει το δολοφόνο, ο Ghostface τον μαχαιρώνει στο χέρι και εξαφανίζεται. Την επόμενη μέρα, ο Ντιούι, η Γκέιλ και ο Ράντι συζητούν τους φόνους καθώς προσπαθούν να καταλάβουν ποιος κρύβεται πίσω από τη μάσκα. Ξαφνικά, ο Ghostface τους τηλεφωνεί και αποδεικνύεται ότι τους παρακολουθεί. Η Γκέιλ και ο Ντιούι αρχίζουν να τον αναζητούν, ενώ ο Ράντι συνομιλεί μαζί του στο τηλέφωνο. Πλησιάζει το βαν της Γκέιλ και κατά τη διάρκεια της συζήτησης αρχίζει να προσβάλλει τον Μπίλι Λούμις. Η πόρτα του βαν ανοίγει ξαφνικά και ο Ράντι σύρεται απότομα μέσα από τον δολοφόνο. Αφού τον έχει μαχαιρώσει πολλαπλές φορές, αφήνει το κοστούμι και τη μάσκα στο φορτηγάκι και φεύγει. Ο Ντιούι και η Γκέιλ φτάνουν και βρίσκουν το ματωμένο πτώμα του Ράντι.
Την ίδια στιγμή η Σίντνεϊ βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του κολεγίου. Λαμβάνει ένα απειλητικό email από τον δολοφόνο. Τρέχει στο χολ και πέφτει πάνω στον Κότον. Ζητά από τη Σίντνεϊ να δώσουν μια κοινή συνέντευξη σε ένα τηλεοπτικό κανάλι, αλλά αυτή αρνείται και αυτός αρχίζει να της μιλάει απότομα. Η αστυνομία που φρουρεί τη Σίντνεϊ τον συλλαμβάνει, αλλά μετά από ανάκριση στο αστυνομικό τμήμα, αφήνεται ελεύθερος. Ο Σερίφης αποφασίζει να μεταφέρει τη Σίντνεϊ και τη Χέιλι σε ασφαλές μέρος. Το βράδυ τα δύο κορίτσια, υπό τη συνοδεία δύο ντετέκτιβ, φεύγουν από τη φοιτητική εστία. Όταν το αυτοκίνητο σταματά σε ένα φανάρι, εμφανίζεται ο δολοφόνος. Σπάει ακαριαία το τζάμι, κόβει το λαιμό ενός από τους αστυνομικούς, σκαρφαλώνει στο αυτοκίνητο και χτυπάει τον δεύτερο. Αφού σκοτώνει και τους δύο κλέβει το αστυνομικό αυτοκίνητο, αλλά τρακάρει και ο δολοφόνος χάνει τις αισθήσεις του ενώ η Σίντνεϊ και η Χέιλι, παγιδεύονται στο πίσω κάθισμα. Τα κορίτσια προσπαθούν να βγουν από το αυτοκίνητο από ένα σπασμένο παράθυρο. Την ώρα που είναι έτοιμα να τρέξουν και να ζητήσουν βοήθεια, η Σίντνεϊ λέει στη Χέιλι ότι πρέπει να μάθει ποιος κρύβεται κάτω από τη μάσκα. Η Σίντνεϊ πλησιάζει το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος δεν είναι πια εκεί. Εμφανίζεται πίσω από τη Χέιλι και τη σκοτώνει και η Σίντνεϊ τρέχει να σωθεί.
Μέλη της φοιτητικής αδελφότητας, στην οποία ανήκει ο Ντέρεκ, αποφασίζουν να τον τιμωρήσουν επειδή έδωσε στη Σίντνεϊ ένα μενταγιόν με τα γράμματα της αδελφότητας μπροστά σε όλους. Πιάνουν τον Ντέρεκ και τον δένουν στη θεατρική αίθουσα. Εν τω μεταξύ, ο Ντιούι και η Γκέιλ αποφασίζουν να ψάξουν τις κασέτες του οπερατέρ της με την ελπίδα να βρουν τον δολοφόνο στο κάδρο. Η Γκέιλ παρατηρεί ότι το υλικό δεν είναι από τις κασέτες της. Τότε ακριβώς εμφανίζεται ο δολοφόνος και ο Ντιούι με τη Γκέιλ χωρίζονται. Η Γκέιλ μπαίνει σε ένα δωμάτιο με πολύ χοντρό γυαλί, σύντομα ο Ντιούι εμφανίζεται από την άλλη πλευρά. Τότε πετάγεται από πίσω του ο δολοφόνος και τον μαχαιρώνει πολλές φορές. Ο Ghostface τότε προσπαθεί να πιάσει τη Γκέιλ, αλλά αυτή καταφέρνει να του ξεφύγει. Στο δρόμο συναντά τη δημοσιογράφο Ντέμπι Σολτ, η οποία την ταλαιπωρούσε όλο αυτό το διάστημα.
Η Σίντνεϊ τρέχει στο φοιτητικό θέατρο. Εκεί βλέπει τον Ντέρεκ δεμένο στη σκηνή. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο δολοφόνος και τελικά βγάζει τη μάσκα του, δείχνοντας το πρόσωπό του. Αποδεικνύεται ότι είναι ο Μίκι, ο συμφοιτητής της Σίντνεϊ. Της λέει ότι ο Ντέρεκ είναι συνεργός του. Δεν ξέρει ποιον να εμπιστευτεί και ο Ντέρεκ της ζητά να τον λύσει. Ξαφνικά, ο Μίκι τον πυροβολεί. Τότε μπαίνει στη σκηνή η Γκέιλ, υπό την απειλή του όπλου. Πίσω της ακολουθεί η Ντέμπι. Αποδεικνύεται ότι είναι η μητέρα του Μπίλι Λούμις και σκοπεύει να εκδικηθεί τη Σίντνεϊ επειδή σκότωσε τον γιο της. Αυτή και ο Μίκι γνωρίστηκαν σε ένα φόρουμ για δολοφόνους. Η Ντέμπι σκοτώνει τον Μίκι, θέλοντας να τον κατηγορήσει για όλους τους φόνους στο κολέγιο, και εκείνος καταφέρνει να πυροβολήσει τη Γκέιλ την τελευταία στιγμή. Η Σίντνεϊ και η κυρία Λούμις μένουν μόνες και αρχίζουν να παλεύουν. Στη μέση της πάλης τους, εμφανίζεται ο Κότον. Η Σίντνεϊ του υπόσχεται να του δώσει τη μεγάλη τηλεοπτική συνέντευξη που ζήτησε και τότε αυτός σκοτώνει την κυρία Λούμις. Τότε η Γκέιλ συνέρχεται και η Σίντνεϊ με τον Κότον τη βοηθούν να σηκωθεί. Ξαφνικά, πετάγεται ο Μίκι, τον οποίο όλοι νόμιζαν για νεκρό. Προσπαθεί να τους επιτεθεί, αλλά η Σίντνεϊ και η Γκέιλ τον πυροβολούν. Η Σίντνεϊ πλησιάζει τότε την κυρία Λούμις και την πυροβολεί στο κεφάλι.
Στο τέλος, καταφτάνει η ομάδα διάσωσης και αποδεικνύεται ότι ο Ντιούι είναι ζωντανός. Μαζί με τη Γκέιλ μεταφέρονται στο νοσοκομείο. Η Σίντνεϊ δίνει στον Κότον τη δόξα που τόσο ήθελε, αποκαλώντας τον ήρωα, όταν ένα πλήθος ενθουσιασμένων δημοσιογράφων τρέχει προς το μέρος της.
Ανάπτυξη
Ο Κέβιν Γουίλιαμσον αφού πούλησε το σενάριο της πρώτης ταινίας, υπέγραψε συμβόλαιο για δύο συνέχειες, παρέχοντας δύο προσχέδια πέντε σελίδων για πιθανές συνέχειες με την ελπίδα να δελεάσει τους αγοραστές του σεναρίου για μία πιθανή σειρά ταινιών. Μετά την επιτυχημένη δοκιμαστική προβολή της ταινίας η Miramax Films προσέφερε συμβόλαιο για δύο ταινίες και στον Γουές Κρέιβεν. , σχεδόν διπλάσιο από αυτόν της πρώτης ταινίας με 15 εκατομμύρια δολάρια. Ο Γουίλιαμσον είχε από την αρχή στο μυαλό του ως βασικό στόρι τη Σίντνεϊ να πηγαίνει στο κολέγιο και ένας νέος Ghostface να αρχίζει να μιμείται τους φόνους της πρώτης ταινίας. Σύμφωνα με τον ίδιο πολλά άλλαξαν στην πορεία αλλά αυτό το στόρι παρέμεινε άθικτο.
Όταν ξεκίνησε η παραγωγή του Scream 2, ο Γουίλιαμσον είχε μόλις ολοκληρώσει τα γυρίσματα της ταινίας Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι (I Know What You Did Last Summer, 1997), είχε αναλάβει να διορθώσει το σενάριο της ταινίας Η Εισβολή (The Faculty, 1998) και ετοιμαζόταν να κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία Πως Να Σκοτώσετε Τον Καθηγητή Σας (Teaching Mrs. Tingle, 1999). Επίσης είχε να ασχοληθεί με τις υποχρεώσεις του στην τηλεοπτική σειρά Νεανικές Ανησυχίες (Dawson's Creek, 1998-2003). Άρχισε να γράφει το σενάριο του Scream 2 ενώ ήταν ακόμα στη Βόρεια Καρολίνα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Scream. Μέχρι το Μάρτιο του 1997 και ενώ η παραγωγή ήταν πολύ κοντά στην έναρξη των γυρισμάτων, ο Γουίλιαμσον είχε ήδη γράψει σαράντα δύο σελίδες του σεναρίου που αφορούσε τέσσερις διαφορετικούς δολοφόνους, τον Ντέρεκ, τη Χέιλι, την κυρία Λούμις και τον Κότον Γουίρι.