cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανοραμίκ
Περιγραφή
center|thumb|700px|Πανοραμική φωτογραφία της [[Τιφλίδας τον 19ο αιώνα - ενώνοντας/κολλώντας μεμονωμένες φωτογραφίες.]] center|thumb|700px|Πανοραμική φωτογραφία της [[Κωνσταντινούπολης: Ο Κεράτιος κόλπος από το λόφο όπου βρίσκονται τα Καφέ Πιερ Λοτί. Το πανόραμα αυτό έχει δημιουργηθεί με το ελεύθερο λογισμικό Hugin ενώνοντας ψηφιακά μια σειρά από φωτογραφίες.]] center|thumb|500px|Πανοραμική εικόνα 360-μοιρών χρησιμοποιώντας στερεογραφική απεικόνιση. Η εικόνα έχει δημιουργηθεί από 9 φωτογραφίες και απεικονίζει μια παραλία στο [[Άγιος Μαρτίνος (Γαλλία)|Μαριγκό του Άγιου Μαρτίνου (Γαλλία).]]
Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ χρησιμοποιούσε αυτή την τεχνική αρκετά συχνά. Για παράδειγμα η πρώτη σκηνή της ταινίας Ψυχώ είναι ένα πανοραμικό πλάνο της πόλης του Φοίνιξ, διάρκειας περίπου δύο λεπτών. Στην ταινία του Τζων Φορντ «Ταχυδρομική άμαξα», η κάμερα παρακολουθεί αρχικά την άμαξα που διασχίζει την κοιλάδα. Με κίνηση πανοραμίκ στρέφεται δεξιά προς την κορυφή ενός βραχώδους λόφου, όπου στέκεται μια ομάδα ινδιάνων έτοιμοι να επιτεθούν.
Σημειώσεις
<references group ="Σημ."/>
Κατάλογος δημάρχων Θηβαίων
Η θέση του Δημάρχου του Δήμου Θηβαίων δημιουργήθηκε το 1833 ύστερα από την ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους μετά την τουρκική κυριαρχία στη χώρα. Παλαιότερα υπήρχε ο θεσμός των Δημογερόντων ο οποίος καταργήθηκε επί Αντιβασιλείας του Όθωνα το 1833 με την έκδοση του νόμου «περί των Δήμων» του κράτους. Ο Αθανάσιος Χατζηδούρος ήταν ο πρώτος δήμαρχος της Θήβας για ένα έτος ύστερα από τις πρώτες δημοτικές εκλογές για ανάδειξη Δημάρχου που διεξήχθησαν το ίδιο έτος.
Τριμελής Δημαρχιακή Επιτροπή (1830-1836)
Από το 1830 ως το 1836 δημοτικοί επίτροποι ήταν οι : Νικόλαος Αντωνάδος, Φραγκίσκος Βρυζάκης, Συλβέστρος Στεφανάκης, Σωτήριος Ιωάννου (1830), Βασίλειος Πρωτοπαππάς, Λάμπρος Δαγλαράς, Δ. Δαγλαράς, Μιχαήλ Σγούρδας, Λάμπρος Γεωργαντάς (1831-1832) Χατζηθανάσης Δούρος, Δήμος Κομίνης (1833-1836).
Κοινότητα Θήβας (1912-1934)
Πρόεδροι της Κοινότητας Θήβας διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα :
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:95%; -moz-column-count:2; -webkit-column-count:2; column-count:2;"> <references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δημαρχων Θηβας θηβαιων
Χρήστος Χαρίσης
Ο Χρήστος Χαρίσης, γεννημένος στις 9 Ιουλίου 1976, είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνίζεται στη θέση του πλέι μέικερ με ύψος 1,91.
Καριέρα
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον Αρίωνα και το 1997 αποκτήθηκε από το Ηράκλειο όπου είχε βασικό ρόλο για μια πενταετία. Στο τέλος του συμβολαίου του παραχωρήθηκε στην Ταουγκρές με την οποία ανακηρύχθηκε πρωταθλητής Ισπανίας. Τη διετία 2002-04 αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό στον οποίο αγωνίστηκε και τις σαιζόν 2005-06 και 2006-07.
Έχει αγωνιστεί ακόμα στον Απόλλωνα Πατρών, τη Σιένα και την πολωνική Προκόμ Τρεφλ του Σόποτ. Το καλοκαίρι του 2008 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ όπου παρέμεινε για μία σαιζόν. Κατόπιν αγωνίστηκε για μία σαιζόν στον Κολοσσό Ρόδου ενώ ολοκλήρωσε την καριέρα του αγνωνιζόμενος για δύο χρόνια με την ομάδα του Ηρακλείου.
Εθνική Ελλάδος
Με την Εθνική Ελλάδος έχει αγωνιστεί σε 26 αγώνες έχοντας σημειώσει 154 πόντους. Πήρε μέρος στο Ευρωμπάσκετ 2003 και έδωσε τη νίκη στην Ελλάδα στον αγώνα ενάντια στην Κροατία στο τελευταίο δευτερόλεπτο.
Χίρτα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιρτα
1830
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1830 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα
Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα (First Blood, γνωστό και ως Rambo: First Blood) είναι ο τίτλος αμερικανικής κινηματογραφικής ταινίας δράσης, σε σκηνοθεσία του Τεντ Κότσεφ, παραγωγή του 1982. Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Μορέλ από το 1972 και θεωρείται πρωτοποριακή και κλασική πλέον στο είδος. Η μεγάλη της επιτυχία ήταν η αρχή μιας σειράς επιτυχιών για τον πρωταγωνιστή Σιλβέστερ Σταλόνε στο ρόλο του ήρωα δράσης και οδήγησε σε τέσσερεις συνέχειες.
Περίληψη
Ο Τζον Ράμπο (Σιλβέστερ Σταλόνε), ένας παρασημοφορημένος ήρωας των Ειδικών Δυνάμεων και πρώην βετεράνος του Βιετνάμ με ταραγμένο ψυχικό κόσμο, είναι η τέλεια φονική μηχανή σε συνθήκες ανταρτοπολέμου: Έχει εκπαιδευτεί στα καμουφλάζ και στα ελαφριά όπλα.
Γυρίζοντας στις ΗΠΑ μετά από τρία χρόνια που υπηρέτησε στο Βιετνάμ, όπου ένιωθε χρήσιμος καθώς ήταν γεμάτος δράση και ευθύνες, αντιμετωπίζει έντονα το πρόβλημα της επιβίωσης και κυριεύεται από απογοήτευση. Όταν όμως ο σερίφης μιας μικρής πόλης της πολιτείας της Ουάσινγκτον αρχίζει να του φέρεται άσχημα και να τον καταδιώκει, ξυπνάει μέσα του ο πρασινοσκούφης κομμάντο και αντιδρά βίαια προκειμένου να επιβιώσει.
Στην αρχή της ταινίας γυρεύει τον Ντέλμαρ Μπάρυ, έναν φίλο από την παλιά του μονάδα. Φτάνοντας στο σπίτι του μαθαίνει από τη χήρα του Μπάρυ ότι πέθανε ένα χρόνο πριν από καρκίνο, τον οποίο «έφερε από το Βιετνάμ λόγω της πορτοκαλί σκόνης που έριχναν» (σημείωση: πρόκειται μάλλον για συνέπεια του «Agent Orange» και άλλων τοξικών αποψίλωσης των πυκνών δασών που έριχναν τα αμερικανικά στρατιωτικά αεροσκάφη πάνω από τη ζούγκλα του Βιετνάμ για να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις των Βιετκόνγκ). Ο Ράμπο συνειδητοποιεί ότι είναι πλέον ο τελευταίος της μονάδας του. Δίνει στη χήρα του φίλου του τη φωτογραφία της μονάδας του νεκρού της συζύγου που έχει μαζί του και φεύγει δίχως να έχει συγκεκριμένο στόχο. thumb|left|Γέφυρα που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία, η οποία κατεδαφίστηκε το 2011.
Στο δρόμο του συναντά τυχαία τον Γουίλ Τιζλ (Μπράιαν Ντένεχι), σερίφη της μικρής επαρχιακής πόλης Χόουπ. Ο σερίφης τον οδηγεί έξω από την πόλη λέγοντας του ότι οι κάτοικοί της δεν θέλουν ανθρώπους του είδους του («Περιπλανώμενους»). Όταν ο Ράμπο τον ρωτά για κοντινό εστιατόριο, του προτείνει ένα μέρος 30 μίλια μακριά από την πόλη. Βγαίνοντας από το περιπολικό, ο Ράμπο ξεκινά και πάλι με κατεύθυνση την πόλη αγνοώντας τον Τιζλ. Τότε αυτός τον συλλαμβάνει για αλητεία, αντίσταση κατά της αρχής και κατοχή όπλου (ένα βαρύ στρατιωτικό μαχαίρι) και τον πηγαίνει στο αστυνομικό τμήμα.
Πέρκα (αποσαφήνιση)
Η Πέρκα μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα
Περίληψη
Εκεί ο σαδιστής αναπληρωτής σερίφης Αρτ Γκαλτ (Τζακ Στάριτ), τον κακομεταχειρίζεται και τον χτυπά. Ο νεαρός υπάλληλος Μιτς (Ντέιβιντ Καρούζο) ξεκινά μια προσπάθεια να βοηθήσει τον Ράμπο, τελικά όμως διστάζει και παραμένει άπραγος. Κατά τη διάρκεια της κακομεταχείρισης, ο Ράμπο ξαναβιώνει τραυματικές σκηνές από το Βιετνάμ. Έτσι, ένας από τους βοηθούς του σερίφη (που έχουν εντολή να το ξυρίσουν) τον πλησιάζει με ξυράφι, φέρνοντας στο μυαλό του τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη ως αιχμάλωτος των Βιετκόνγκ. Ο Ράμπο πανικοβάλλεται, αντιδρά βίαια και καταφέρνει να ελευθερωθεί και να δραπετεύσει από το αστυνομικό τμήμα παίρνοντας μαζί του το μαχαίρι του. Κλέβει μια μοτοσικλέτα και καταφεύγει στα κοντινά βουνά για να κρυφτεί. Ο σερίφης και οι άντρες του όμως βρίσκονται ήδη στα ίχνη του, χρησιμοποιώντας ανιχνευτικά σκυλιά ντόμπερμαν. Επειδή ο κυνηγημένος δεν βρίσκει άλλο τρόπο να αποφύγει την σύλληψή του, σκαρφαλώνει σε έναν απότομο βράχο ενός φαραγγιού. Ο Γκαλτ, αγνοώντας την διαταγή του Τιζλ να συλλάβει το πλέον παγιδευμένο Ράμπο ζωντανό, προσπαθεί να τον πυροβολήσει από ελικόπτερο. Απελπισμένος, αυτός δεν βλέπει άλλη έξοδο από το να πηδήξει στο ποτάμι που περνάει αρκετά μέτρα πιο κάτω, μέσα από το φαράγγι. Πέφτει όμως σε δέντρα, τα οποία του επιβραδύνουν την πτώση, αλλά τον τραυματίζουν άσχημα. Όταν το ελικόπτερο εμφανίζεται και πάλι, ο Ράμπο το χτυπάει με πέτρα που αιφνιδιάζει τον πιλότο ο οποίος χάνει για λίγο τον έλεγχο του ελικοπτέρου με αποτέλεσμα ο Γκαλτ να χάσει την ισορροπία του, να πέσει και να σκοτωθεί. Αφού ο Ράμπο ράβει την πληγή στο χέρι του, προσπαθεί να παραδοθεί ειρηνικά με τα λόγια ''«Ήδη είναι ένας νεκρός. Δεν φταίω εγώ. Δεν θέλω να πάθει κανείς τίποτα άλλο.»'' Ο Τιζλ όμως αντιδράει πυροβολώντας, καθώς είναι αποφασισμένος να εκδικηθεί το θάνατο του αναπληρωτή και μακροχρόνιου φίλου του, και ο Ράμπο διαφεύγει για να σωθεί.
Στο σημείο αυτό ο σερίφης και οι άντρες του παίρνουν σήμα και μαθαίνουν ότι ο Ράμπο είναι βετεράνος του Βιετνάμ, πρασινοσκούφης με μετάλλιο τιμής του Κογκρέσου: ήρωας πολέμου δηλαδή. Ο αναπληρωτής σερίφης Μιτς προτείνει στον Τιζλ να παρατήσουν τον Ράμπο στην πολιτειακή αστυνομία και να επιστρέψουν στην Χόουπ. Ο Τιζλ όμως δεν δέχεται και ξεκαθαρίζει ότι δεν τον ενδιαφέρουν τα μετάλλια του Ράμπο. Κατόπιν οδηγεί τους άντρες του στο δάσος όπου βρίσκεται ο Ράμπο, ο οποίος στο μεταξύ έχει αρχίσει να αυτοσχεδιάζει και να οργανώνεται ώστε να μπορέσει να αμυνθεί χρησιμοποιώντας ανταρτική πολεμική τακτική.
Οι άπειροι άντρες του Τιζλ αποτελούν εύκολο στόχο για τον πρώην πρασινοσκούφη. Ο Ράμπο σκοτώνει τα ντόμπερμαν και εξουδετερώνει τους άντρες του, αλλά δεν τους σκοτώνει. Έπειτα καταφέρνει να πλησιάσει τον Τιζλ και κρατώντας το μαχαίρι του στο λαιμό του τον προειδοποιεί και πάλι να σταματήσει: ''«Θα μπορούσα να τους σκοτώσω όλους. Θα μπορούσα να σκοτώσω εσένα. Εδώ, εγώ είμαι ο νόμος. Μη το παρατραβάς... γιατί θα σου στήσω πόλεμο που δεν θα τον πιστεύεις. Ξέχασε το.»'' Εξαφανίζεται και ο Τιζλ μένει πίσω σοκαρισμένος, αλλά αποφασισμένος να συνεχίσει στην πορεία του.
Στο μεταξύ τα γεγονότα μεταδίδονται στην τηλεόραση και τραβούν την προσοχή του συνταγματάρχη Σαμ Τράουτμαν (Ρίτσαρντ Κρένα), ο οποίος στρατολόγησε, εκπαίδευσε και τον διέταξε τον Ράμπο επί τρία χρόνια στο Βιετνάμ. Αμέσως προειδοποιεί τον σερίφη ότι η προσπάθειά τους να συλλάβουν το Ράμπο θα είναι αυτοκαταστροφική, επειδή η εκπαίδευση και η εμπειρία του πρώην πρασινοσκούφη τον κάνουν ανίκητο για οποιονδήποτε σερίφη. Προτείνει να αφεθεί ελεύθερος ώστε να μην τραυματιστεί κανείς σοβαρά. Ο Τιζλ όμως δεν δέχεται.
Μια μονάδα της Εθνοφρουράς ανακαλύπτει ότι ο Ράμπο κρύβεται σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο. Οι στρατιώτες διστάζουν όμως να μπουν και να το ακολουθήσουν και τελικά αποφασίζουν να ανατινάξουν την είσοδο του ορυχείου με ρουκετοβόλο.
Ενώ όλοι πιστεύουν ότι ο κυνηγημένος δεν επέζησε από την έκρηξη, αυτός ψάχνει στα τούνελ του ορυχείου να βρει άλλη έξοδο. Ο Τιζλ ομολογεί απέναντι στον Τράουτμαν ότι με την ανατίναξη του Ράμπο νιώθει σαν να του έκλεψαν την ευκαιρία του και ότι ήθελε «με ευχαρίστηση» να τον σκοτώσει ο ίδιος. Όταν ο Τράουτμαν του λέει ότι δεν ταιριάζει αυτό με το αστέρι του, ο Τιζλ απαντά ότι «καμία φορά μπερδεύεσαι»
Στο μεταξύ ο Ράμπο καταφέρνει και βγαίνει κοντά σε μια κεντρική οδό. Κλέβει ένα φορτηγό της Εθνοφρουράς με πολυβόλα Μ-60 και οπλισμένος επιστρέφει στην Χόουπ. Φτάνοντας στην «ήρεμη, μικρή πόλη» του σερίφη Τιζλ, ανατινάζει ένα βενζινάδικο και διάφορα καταστήματα.
Για τελευταία φορά ο Τράουτμαν μιλά με τον Τιζλ και τον συμβουλεύει και πάλι να παρατήσει την μανιώδη του προσπάθεια να συλλάβει τον Ράμπο, αλλά αυτός αρνείται και πάλι. Αντ' αυτού κρύβεται στην στέγη του τμήματος, περιμένοντας τον Ράμπο. Αυτός εμφανίζεται και καταφέρνει να τραυματίσει άσχημα το σερίφη. Πριν προλάβει όμως να τον σκοτώσει, ο Τράουτμαν μεσολαβεί και του λέει ότι δεν υπάρχει έξοδος, αφού 200 άνδρες της πολιτειακής αστυνομίας έχουν περικυκλώσει το κτήριο και ότι ο προσωπικός του πόλεμος τελείωσε.
Ο Ράμπο απαντά: ''«Τίποτα δεν τελείωσε! Τίποτα! Δεν τελειώνουν έτσι απλά. Δεν ήταν δικός μου πόλεμος. Εσείς με φωνάξατε, όχι εγώ εσάς! Έκανα ότι μπορούσα για να νικήσουμε αλλά μερικοί δεν μας άφηναν να νικήσουμε. Και γυρίζω πίσω στον κόσμο και τους βλέπω στο αεροδρόμιο. Διαδηλώσεις! Με λένε φονιά μωρών και μαλακίες! Ποιοι είναι αυτοί για να κάνουν διαδήλωση εναντίον μου;»''
Στο τέλος θυμάται τον φρικτό θάνατο του φίλου του Τζόυ Ντάνφορθ, που «σκορπίστηκε σε κομμάτια» μετά από έκρηξη σε ένα μπαρ του Σαϊγκόν, όπου είχε πάει μαζί με το Ράμπο, όταν ένα αγόρι τάχα θα του καθάριζε τα παπούτσια: ''«Πάνε εφτά χρόνια. Κάθε μέρα ξυπνάω και δεν ξέρω που είμαι. Δεν μιλάω σε κανένα. Για μέρες. Για εβδομάδες. Δεν μπορώ να το βγάλω απ' το μυαλό μου.»''
Δημιουργία
Το 1976 γίνεται η πρώτη συνεργασία μεταξύ του παραγωγού Τεντ Κότσεφ και των σεναριογράφων Μάικλ Κόζολ και Γουίλιαμ Σάκχαϊμ με σκοπό να κάνουν ταινία το μυθιστόρημα First Blood του Ντέιβιντ Μορέλ από το 1972. Τα σχέδια αυτά όμως δεν βρίσκουν υποστήριξη επειδή οι υπεύθυνοι της Warner Bros. πιστεύουν ότι το αμερικανικό κοινό δεν είναι έτοιμο ακόμη για ταινία μα θέμα τον πόλεμο του Βιετνάμ.
Λίγα χρόνια αργότερα ο Κότσεφ προτείνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Σιλβέστερ Σταλόνε, ο οποίος δέχεται, με τον όρο να επεξεργαστεί το σενάριο μαζί με τον Κότσεφ. Ο Κότσεφ κρίνει θετικά τις σχετικές προτάσεις του Σταλόνε, οι οποίες όμως απομακρύνουν την ταινία από το μυθιστόρημα του Μορέλ. Στον Σταλόνε για παράδειγμα οφείλεται το ότι ο Ράμπο της ταινίας δε χρησιμοποιεί πυροβόλα όπλα τόσο όσο στο βιβλίο αλλά βασίζεται περισσότερο σε διάφορες τεχνικές που έμαθε στο Βιετνάμ. Επίσης ήταν ιδέα του Σταλόνε ο Ράμπο να είναι λιγομίλητος. Μια άλλη διαφορά είναι ότι ο Ράμπο της ταινίας σκοτώνει πολύ λιγότερους ανθρώπους από ότι στο βιβλίο, όπου παρουσιάζεται σαν υπερβολικά αιμοβόρος κυνηγημένος. Το τέλος γυρίζεται αρχικά όπως το λέει το μυθιστόρημα, όπου ο συνταγματάρχης Τράουτμαν σκοτώνει τον Ράμπο. Ο Σταλόνε όμως επιμένει παρά τις αρχικές αντιρρήσεις των παραγωγών να γυριστεί εναλλακτικό τέλος, όπου ο Ράμπο δεν σκοτώνεται και το οποίο τελικά θα χρησιμοποιηθεί στην ταινία.
Τα γυρίσματα της ταινίας αρχίζουν το 1981 στο Χόουπ της Βρετανικής Κολομβίας, Καναδάς. Η προετοιμασία του Σταλόνε για τον ρόλο του συμπεριλαμβάνει εκπαίδευση στην μάχη σώμα με σώμα και σε τεχνικές επιβίωσης. Πολλά stunts τα κάνει ο ίδιος.
Επιτυχία
Τα κόστη παραγωγής έφτασαν κοντά στα 17 εκατομμύρια δολάρια ενώ αρχικά υπολογίστηκαν περίπου 11 εκατομμύρια δολάρια. Οι εισπράξεις της ταινίας ανήλθαν παγκοσμίως στα 125 περίπου εκατομμύρια δολάρια, εντάσσοντάς την στην κατηγορία των περισσότερο κερδοφόρων ταινιών της εποχής εκείνης. Για τον Σταλόνε, ο Ράμπο ήταν ο ρόλος που έσωσε την καριέρα του, καθώς μετά την επιτυχία των ταινιών Ρόκυ και Ρόκυ Νο 2 η μία εμπορική αποτυχία διαδεχόταν την άλλη.
Διαφορές μεταξύ ταινίας και μυθιστορήματος
Η κινηματογραφική ταινία αλλάζει σημαντικά το θέμα του μυθιστορήματος First Blood του Ντέιβιντ Μορέλ, κάνοντας τον Ράμπο πιο συμπονετικό (του δίνεται π.χ. το όνομα John) και δαιμονοποιώντας τους αστυνομικούς. Υπάρχει μια πλήρη αντιστροφή ρόλων που φαίνεται στο γεγονός ότι ο Ράμπο στην ταινία ποτέ δεν σκοτώνει άμεσα αστυνομικούς, ή μάλλον δεν σκοτώνει κανέναν. Στην ταινία σκοτώνονται συνολικά τέσσερα άτομα: ο Γκαλτ που πέφτει από το ελικόπτερο και τρεις αστυνομικοί που βρίσκουν το θάνατο σε τροχαίο ατύχημα. Όλοι οι άλλοι επιζούν, ακόμη και ο Τιζλ.
Με την αντιστροφή αυτή των ρόλων ο Ράμπο ωθείται από την θέση του ψυχρού και αιμοβόρου δολοφόνου (που κατέχει στο μυθιστόρημα) στη θέση του ήρωα. Ενώ στο βιβλίο βρίσκει τον θάνατο, στο τέλος της ταινίας παραδίδεται στον Τράουτμαν.
Οπισθόκλιση πτέρυγας
Διαμήκης σταθερότητα
Μια άλλη συνέπεια της οπισθόκλισης είναι η μετατόπιση του αεροδυναμικού κέντρου των πτερύγων προς τα όπισθεν, καθώς η επιφάνεια που παράγει άντωση βρίσκεται σε πιο μεγάλη απόσταση από το ρύγχος του αεροσκάφος. Αυτή η ιδιότητα έχει άμεση επίδραση στην σταθερότητα του αεροσκάφους και πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά τον σχεδιασμό.
Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα
Αντιδράσεις
Η ταινία πήρε κυρίως καλές κριτικές και θεωρείται πρωτοποριακή στο είδος της, την οποία ακολούθησαν όχι μόνο τρεις συνέχειες, αλλά και αρκετές κινηματογραφικές λογοκλοπές.
Οπισθόκλιση πτέρυγας
Απώλεια στήριξης
Με αύξηση της γωνία πρόσπτωσης του αεροσκάφους αυξάνεται και ο συντελεστής άντωσης που δημιουργεί η πτέρυγα. Όταν η τοπική γωνία πρόσπτωσης υπερβεί όμως ένα όριο (περίπου 10°-15°) τότε το οριακό στρώμα γύρω από την αεροτομή αρχίζει να αποκολλάται. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται απώλεια στήριξης, καθώς από αυτό το σημείο και έπειτα ο συντελεστής άντωσης μειώνεται απότομα. Η αποκόλληση του οριακού στρώματος δεν συμβαίνει ταυτόχρονα κατά μήκος ολόκληρης της πτέρυγας, αλλά αρχίζει είτε στο ακροπτερύγιο είτε στην ρίζα, ανάλογα με τον τύπο αεροτομής, την εκλέπτυνση της πτέρυγας, την οπισθόκλιση, καθώς και την συστροφή της πτέρυγας. Σε κάθε περίπτωση, με την αρχή της τοπικής απώλειας στήριξης, το αεροδυναμικό κέντρο μετατοπίζεται στον εγκάρσιο άξονα του αεροσκάφους. Λόγω της οπισθόκλισης μετατοπίζεται και στον διαμήκη άξονα του αεροσκάφους. Κατά συνέπεια παράγεται μια ροπή που μπορεί να δημιουργίσει την τάση για επιπλέον αύξηση της γωνίας πρόσπτωσης, κάτι που μπορεί να οδηγήσει τελικά στην οριστική αποκόλληση και στην περιδήνηση.
Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα
Αντιδράσεις
Από την άλλη πλευρά ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και βετεράνος του Βιετνάμ Γκούσταβ Χάσφορντ χαρακτήρισε την ταινία ως ένα ανέντιμο πορτρέτο του πολέμου και των βετεράνων του, ένα είδος «Θρίαμβο της θέλησης» για Αμερικανούς ναζιστές.
Οπισθόκλιση πτέρυγας
Οπισθέλκουσα τριβής
Σε γενικές γραμμές, στρωτή ροή πάνω από την πτέρυγα προτιμάται από την τυρβώδης ροή, καθώς η πρώτη παράγει λιγότερη οπισθέλκουσα τριβής. Η διατήρηση στρωτής ροής σε υψηλές ταχύτητες προϋποθέτει την χρήση κατάλληλων αεροτομών και την συχνή πλύση των πτερύγων. Ακόμα και τότε όμως, η στρωτή ροή είναι ευαίσθητη σε διαταραχές και μετατρέπεται εύκολα σε τυρβώδη ροή. Σε πτέρυγες με οπισθόκλιση, η ροή του αέρα αναλύεται σε δύο συνιστώσες, μία κάθετη στο χείλος προσβολής και μία παράλληλα πρός αυτό και με κατεύθυνση προς τα ακροπτερύγια. Αυτή η συνιστώσα εποδίζει την ανάπτυξη στρωτής ροής. Για αυτόν τον λόγο αεροσκάφη που σχεδιάζονται για συνθήκες στρωτής ροής (π.x. Piaggio Avanti) έχουν ευθείες πτέρυγες χωρίς οπισθόκλιση.
Δομικά χαρακτηριστικά
Με την μετατόπιση του αεροδυναμικού κέντρου των πτερύγων προς τα όπισθεν, όπως εξηγήθηκε στην παραπάνω παράγραφο, η δομή της πτέρυγας υποβάλλεται και σε στρεπτική φόρτιση, η οποία έρχεται να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα καμπτική φόρτιση. Για αυτόν τον λόγο η περιοχή της ρίζας πρέπει να ενισχυθεί δομικά προκειμένουν να μπορέσει να ανισταθμιστεί η επιπλέον καταπόνηση.
Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ράμπο 1 Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Orion Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε καναδικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διαταραχή μετατραυματικού στρες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέρι Γκόλντσμιθ Κατηγορία:Ράμπο (franchise)
Οπισθόκλιση πτέρυγας
Μεταβλητή οπισθόκλιση
Ορισμένα αεροσκάφη υψηλών επιδόσεων έχουν την ιδιότητα να μεταβάλλουν την οπισθόκλιση της πτέρυγας κατά την διάρκεια της πτήσης. Με αυτόν τον τρόπο, προσαρμόζουν την γεωμετρική κάτοψη της πτέρυγας στην εκάστοτε φάση, π.χ. προσγείωση, αναρρίχηση. Αξιοσημείωτα παραδείγματα για αυτού του τύπου αεροσκάφη αποτελούν το Grumman F-14 Tomcat, το Tupolev TU-160 και το Dassault Mirage G.
Πηγές
Κατηγορία:Αεροναυπηγική
Δημήτριος Λεοναρδόπουλος
Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 έλαβε μέρος σε πολλές μάχες μεταξύ των οποίων στη Τρίπολη, το Ναύπλιο, τα Δερβενάκια, την Πάτρα κ.ά. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τελούσε υπό τις διαταγές του Θ. Κολοκοτρώνη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Φωκικά του Παυσανία
Το δέκατο βιβλίο του έργο Ελλάδος περιήγησις του περιηγητή Παυσανία (2ος αι. μ.Χ.) είναι αφιερωμένο στη Φωκίδα και το μεγαλύτερο τμήμα του αποτελεί μια λεπτομερή περιγραφή των ιερών και των λοιπών κτιρίων των Δελφών. Το έργο του παρείχε πολύτιμη βοήθεια στους αρχαιολόγους οι οποίοι προσπαθούσαν για δεκαετίες να ταυτίσουν τα μνημεία που αποκάλυψαν οι ανασκαφές, αν και υπήρξαν περιπτώσεις που οι ερμηνείες του δεν ήταν ακριβείς.
Τα Φωκικά του Παυσανία
Περιηγητής και γεωγράφος του 2ου αι. μ.Χ., ο Παυσανίας γεννήθηκε το πιθανότερο στη μικρασιατική Λυδία και μας παρέδωσε ένα πολύ σημαντικό έργο για την αρχαιογνωστική έρευνα, το Ελλάδος περιήγησις. Πρόκειται για το λεπτομερές οδοιπορικό του το οποίο εκτείνεται σε δέκα βιβλία και περιγράφει τις σημαντικότερες τοποθεσίες της Πελοποννήσου, της Αττικής, της Βοιωτίας και της Φωκίδας. Κατά τον Frazer, τον κύριο μελετητή του, χωρίς τον Παυσανία τα ερείπια της Ελλάδας θα ήταν ως επί το πλείστον ‘ένας απρόσιτος λαβύρινθος και ένα αίνιγμα χωρίς απάντηση’. Το κύριο ενδιαφέρον του στη μάλλον εκλεκτική περιγραφή του ήταν τα μνημεία (ειδικά τα γλυπτά και η ζωγραφική) μαζί με τα ιστορικά πλαίσιά τους και το ιερό τους υπόβαθρο (λατρείες, τελετουργικά, πεποιθήσεις). Όπως και τα υπόλοιπα βιβλία του, έτσι και στους Δελφούς περιγράφει ιεροτελεστίες, δεισιδαιμονικά έθιμα και εισάγει συχνά αφηγήσεις με ιστορικό και λαογραφικό υπόβαθρο. Τους Δελφούς ο Παυσανίας τους περιγράφει σε 38 κεφάλαια στα Φωκικά, το δέκατο και τελευταίο βιβλίο του, όπου η περιγραφή του φτάνει μέχρι τους Οζόλες Λοκρούς. Το έργο φαίνεται να ολοκληρώθηκε μεταξύ του 143 και του 161 μ.Χ. Η διεξοδική περιγραφή του περιηγητή υπήρξε πολύτιμη για την έρευνα και την ανασύνθεση του χώρου. Αν και οι Δελφοί είχαν λεηλατηθεί από τους Φωκείς αρχικά και αργότερα από τους Ρωμαίους και ορισμένοι από τους τελευταίους Ρωμαίους αυτοκράτορες, όπως ο Νέρων, είχαν αρπάξει αρκετούς από τους θησαυρούς τους, υπήρχαν ακόμη αρκετά μνημεία που μπορούσε ο Παυσανίας να θαυμάσει από κοντά και να περιγράψει με λεπτομέρεια. Επιμένει, όπως είναι φυσικό, στην περιγραφή της θρησκευτικής τέχνης και της αρχιτεκτονικής των Δελφών. Ως σημεία ‘ιδιαίτερου ενδιαφέροντος’ αναφέρει την ιστορία του Οιδίποδα, την ίδρυση του μαντείου και του ναού του Απόλλωνα, τη διεξαγωγή των Πυθίων, και περιγράφει με λεπτομέρεια τα αναθήματα που θαυμάζει επί τόπου, καθώς και θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος για τους Δελφούς, όπως: την παράδοση του μαντείου αλλά και ‘μυθολογικά’ θέματα όπως τον αγώνα Ηρακλή και Απόλλωνα για τον ιερό τρίποδα, τον μύθο του ομφαλού των Δελφών, τους επτά σοφούς και τις ρήσεις τους, το Κωρύκειο άντρο κ.α. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ενδελεχής περιγραφή στο κεφάλαιο 25 της αναπαράστασης της Ιλίου Πέρσεως, έργο του Πολυγνώτου, την οποία είδε ως ζωγραφική αναπαράσταση στη Λέσχη των Κνιδίων. Περιγράφει με λεπτομέρεια τη σύνθεση της Άλωσης της Τροίας και της ετοιμασίας των Ελλήνων για τον απόπλου και πολλές αναπαραστάσεις της εν λόγω σύνθεσης έχουν βασιστεί στην περιγραφή του αυτή. Αναλυτικά, η αφήγησή του έχει την ακόλουθη δομή:
Ιερό Αθηνάς Προναίας
Στο Ιερό της Αθηνάς Προναίας ο Παυσανίας κάνει λόγο για τους τρεις ναούς (τους δύο αρχαϊκούς “άδειους” από αγάλματα και αναθήματα) καθώς και για έναν τέταρτο με λίγα αγάλματα ρωμαίων αυτοκρατόρων. Αναφέρει ακόμη τον Θησαυρό των Μασσαλιωτών, ενώ παραδόξως δεν αναφέρει τη Θόλο, η οποία είχε υποστεί καταστροφή από πυρκαγιά τον 1ο αι. π.Χ., ούτε και τον Δωρικό θησαυρό. Αναφέρει ακόμη ότι πλάι στο ιερό βρισκόταν ναός αφιερωμένος στον τοπικό ήρωα Φύλακο. Ωστόσο η εικόνα που αποκάλυψαν οι ανασκαφές στο ιερό, που ολοκληρώθηκαν κατά το 1900-1902, δεν συνάδουν με τη μαρτυρία του Παυσανία. Οι αποκλίσεις αυτές για χρόνια προβλημάτιζαν τους ερευνητές εωσότου το 1985 ο Didier Laroche πρότεινε μια νέα ανάγνωση του Παυσανία.4 Η νέα αυτή ερμηνεία βασιζόταν στο γεγονός ότι ο Παυσανίας ακολούθησε μια διαφορετική διαδρομή από τη συνηθισμένη, ενώ η Θόλος, που κανονικά απουσιάζει, θα μπορούσε να είναι ο “ναός που φιλοξενούσε μικρό αριθμό αγαλμάτων Ρωμαίων αυτοκρατόρων”. Γενικά, πάντως, η εικόνα που δίνει ο Παυσανίας είναι αυτή ενός ιερού που βρισκόταν πια σε παρακμή, με κτίρια που δεν συγκέντρωναν μεγάλο αριθμό επισκεπτών και που γενικά δεν τα συντηρούσαν αρκετά (γεγονός που συνάδει με τη μαρτυρία του Πλουτάρχου ότι γενικά στις μέρες του οι πόροι του ιερού ήταν περιορισμένοι και το ίδιο και οι εργασίες συντήρησής του).
Το Γυμνάσιο και η Κασταλία
Ο Παυσανίας αναφέρεται στο Γυμνάσιο, όμως φαίνεται να τον απασχολούν ιδιαίτερα οι τοπικοί μύθοι που συνδέονται με την Κασταλία και με τους υδάτινους πόρους της περιοχής γενικότερα.
Το ανάθημα των Κροτωνιατών
Το ανάθημα του Φάυλλου από τον Κρότωνα (ή βάση του αναθήματος των Κροτονιατών). Για χρόνια η σωζόμενη βάση με επιγραφή των Κροτωνιατών ταυτιζόταν με το μνημείο αυτό που αναφέρει ο Παυσανίας, ωσόσο σήμερα έχει αποδειχθεί ότι η υπάρχουσα βάση ανήκε σε ανάθημα των Κροτωνιατών για τη νίκη τους πεί των Συβαριτών (510 π.Χ.).
Ο Ταύρος των Κερκυραίων
Ο Ταύρος των Κερκυραίων ήταν μεγάλο χάλκινο ανάθημα των πολιτών της Κέρκυρας ως ευχαριστήριο προς τον θεό για μια μεγάλη ψαριά τόννων που κατόρθωσαν να πιάσουν εξαιτίας ενός ταύρου.
Το Ανάθημα των Αρκαδίων
Στη συνέχεια ο Παυσανίας περιγράφει το Ανάθημα των Αρκαδίων, τη βάση των Αρκαδίων και συγκεκριμένα των Τεγεατών για τη νίκη τους επί των Λακεδαιμονίων, το μνημείο του Λυσάνδρου, του Λακεδαιμονίου στρατηγού για τη νίκη της πατρίδας του κατά της Αθήνας, ένα εντυπωσιακό ανάθημα με τους Διόσκουρους, πλειάδα θεών, τον ίδιο τον Λύσανδρο, τον Αγία που τον συμβούλευε και ορισμένους από τους συμμάχους του.
Τα αναθήματα των Αθηναίων και των Αργείων
Ο Παυσανίας αναφέρει επίσης ότι οι Αθηναίοι είχαν αφιερώσει με τη δεκάτη της μάχης του Μαραθώνα ένα ανάθημα που περιλάμβανε το άγαλμα της Αθηνάς, του Απόλλωνα, του Μιλτιάδη και των μυθικών βασιλέων της Αθήνας. Αντίστοιχο ήταν και το ανάθημα των Αργείων, που περιλάμβανε τους αρχηγούς τους που είχαν ακολουθήσει τον Πολυνίκη στην εκστρατεία των “Επτά επί Θήβας”.
Το ανάθημα των Ταραντίνων
Στη συνέχεια κάνει λόγο για τη βάση των Ταραντίνων, που είχαν αφιερώσει χάλκινα άλογα και αγάλματα αιχμάλωτων γυναικών, για να θυμίζει τη νίκη τους επί των Μεσσαπίων.
Οι Θησαυροί
Περνάει μετά στην περιγραφή των Θησαυρών, ξεκινώντας από τον Θησαυρό των Σικυωνίων και συνεχίζοντας με τον Θησαυρό των Σιφνίων, των Θηβαίων, των Αθηναίων και των Κνιδίων. Περιγράφει ενδιαμέσως και τη βάση του γλυπτού αναθήματος των Κνιδίων καθώς και το ανάθημα των Λιπαραίων. Είναι προφανές από τις περιγραφές του ότι τον ενδιέφερε περισσότερο η γλυπτική και οι αφηγήσεις που μπορούσε να βασίσει σε αυτήν, παρά η αρχιτεκτονική.
Η Στοά των Αθηναίων
Περιγράφει ωστόσο αρκετά λεπτομερώς τη Στοά των Αθηναίων, ενώ στέκεται και στον Βράχο της Σίβυλλας. Στα κεφάλαια 14 και 15 επανέρχεται στα προσφιλή του γλυπτά, αναφέροντάς μας αρκετά που σήμερα δεν θα ήταν γνωστά αν δεν είχαμε τη μαρτυρία του. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Απόλλων της Σαλαμίνας αλλά και το άγαλμα της Φρύνης, φιλοτεχνημένο, σύμφωνα με τον περιηγητή, από τον Πραξιτέλη. Στη συνέχεια κάνει λόγο για τον ομφαλό, τον οποίο περιγράφει από λευκό μάρμαρο. Είναι ωστόσο ασαφές για ποιον ομφαλό μιλάει, και για μια σειρά μικρότερων αγαλμάτων και αναθημάτων, τα περισσότερα από τα οποία είναι χαμένα σήμερα.
Ο ναός του Απόλλωνα
Μετά από μια διεξοδική αναφορά στις επιδρομές των Γαλατών στους Δελφούς περνάει στην περιγραφή του ναού του Απόλλωνα. Περιγράφει διεξοδικά τις παραστάσεις των αετωμάτων και το εσωτερικό του ναού, κάνοντας λόγο και για τον βωμό του Ποσειδώνα.
Η Λέσχη των Κνιδίων, το Στάδιο και το Θέατρο
Λεπτομερής είναι επίσης η περιγραφή της Λέσχης των Κνιδίων, και ειδικά της ζωγραφικής παράστασης της Ιλίου Πέρσεως του Πολυγνώτου, που διαφορετικά θα μας ήταν τελείως άγνωστη. Στην περιγραφή του βασίστηκαν μεταγενέστερες προσπάθειες αποκατάστασης του έργου. Τέλος, ο Παυσανίας αναφέρεται στο Στάδιο και το Θέατρο των Δελφών, κλείνοντας την περιήγησή του στο ιερό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Δρόμοι του Παυσανία: https://web.archive.org/web/20160216121915/http://arcadia.ceid.upatras.gr/pausanias/book.php?id=4&lang=1&kef=1
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γραμματεία
Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας
Η ΙΑΕΑ ιδρύθηκε το 1957, έχει έδρα τη Βιέννη και το 2019 αριθμούσε 167 χώρες-μέλη. Το 1994 αποχώρησε η Βόρεια Κορέα, ενώ το 2003 η Καμπότζη. Το 2005 απενεμήθη τόσο στην ΙΑΕΑ όσο και στον τότε γενικό διευθυντή της, Δρα Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Από την 1η Δεκεμβρίου του 2009 ως τον θάνατό του, τον Ιούλιο του 2019 γενικός διευθυντής ήταν ο Ιάπωνας Γιουκίγια Αμάνο. Στις 3 Δεκεμβρίου 2019 ανέλαβε στη θέση ο Αργεντίνος Ραφαέλ Γκρόσι.
Όργανα ΙΑΕΑ
Κύρια όργανα της Διεθνούς οργάνωσης Ατομικής Ενέργειας είναι:
Διατελέσαντες Γενικοί Διευθυντές του ΙΑΑΑ
Όλες οι θητείες άρχισαν την 1η Δεκεμβρίου και ολοκληρώθηκαν στις 30 Νοεμβρίου των αντίστοιχων ετών.
Σκοπός της ΙΑΕΑ
thumb|right|200px|Τα μέλη της ΙΑΕΑ {{legend|#ff8040|Μέλη}} {{legend|#800080|Αποχωρήσαντα μέλη ([[Βόρεια Κορέα)}} {{legend|#b3b3b3|Μη μέλη}} {{legend|#cccccc|Μη αποδεκτά (Δημοκρατία της Κίνας και Δυτική Σαχάρα)}}]] Σκοποί της ΙΑΕΑ όπως αυτοί περιγράφονται στο καταστατικό της είναι εν περιλήψει αφενός η επιτάχυνση και η διεύρυνση της συμβολής της ατομικής ενέργειας στην παγκόσμια ειρήνη, υγεία και την ευημερία (modus vivendi), των λαών της Γης, και αφετέρου η διασφάλιση ότι κάθε παρεχόμενη βοήθεια την οποία μπορεί να παρέχει δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για πολεμικούς σκοπούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ατομική ενέργεια Ατομική ενέργεια Κατηγορία:Βιέννη Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Βελανίδια Λακωνίας
Τα Βελανίδια είναι οικισμός που βρίσκεται στο Νοτιοανατολικό άκρο της Πελοποννήσου, κοντά στο ακρωτήριο Μαλέα. Πιο συγκεκριμένα, είναι κτισμένο στο νοτιότερο άκρο του ορεινού όγκου του Πάρνωνα, στην ανατολική κλίτη του όρους Κρίθινα. μικρογραφία| Μέρος του οικισμού
Ιστορία
Τα Βελανίδια είναι οικισμός των Βυζαντινών χρόνων, κάτι που μαρτυρά το πλήθος των βυζαντινών ναών που είναι διάσπαρτοι σε όλη την έκταση. Πιθανότατα ο οικισμός που δημιουργήθηκε περί το 1718 στη θέση ‘Παλιοκαμάρες είναι συνένωση πολλών μικρότερων και παλαιοτέρων κάτι που εξηγείται από την ανάγκη των ανθρώπων εκείνης της εποχής για την δημιουργία πιο οργανωμένων οικισμών.
Όπως μαρτυρούν χαλάσματα κοντά στο ναό του Αγίου Παντελεήμονος ο οικισμός αυτός εγκαταλείφτηκε οριστικά από τους γηγενείς οι οποίοι μετακινήθηκαν στην σημερινή θέση του οικισμού, η οποία υποθέτουμε οτι κατοικήθηκε γύρω στα 1770, με την εγκατάσταση Σπετσιωτών φυγάδων μετά τα Ορλωφικά.
Έτσι πραγματοποιήθηκε η συνένωση των δυο οικισμών και η εξέλιξη του είναι τα σημερινά Βελανίδια που φέρουν ξεκάθαρες αρχιτεκτονικές επιρροές από νησιώτικους οικισμούς κάτι που δικαιολογεί και δικαιολογείται και από την τεράστια ανάπτυξη του ναυτικού επαγγέλματος σε αυτόν τον τόπο.
Κατά τον αρχαιολόγο Χάσλακ εδώ τοποθετείται η αρχαία πόλη Σίδη, και πιο συγκεκριμένα στο όρμο του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται ανατολικά του Κάβο Μαλέα.
Αρχαία πόλη Σίδης
Η πολίχνη Σίδη εικάζεται ότι πήρε το όνομά της από την κόρη του Δαναού ή κατ’ άλλους του Ζάρακα, βασιλιά της Καρύστου Ευβοίας που βρήκε καταφύγιο στη περιοχή του Μαλέα κυνηγημένη από τη θεά Ήρα. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι επί του ακρωτηρίου υπήρχαν δυο ιερά, του Ποσειδώνος δυτικά ,και του Απόλλωνος ανατολικά, έτσι μπορούμε να υποθέσουμε ότι στο σημείο που είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου(Βελανίδια) ίσως να βρισκόταν ο ναός του Απόλλωνα κάτι που ενισχύει την ύπαρξη της Σίδης σε αυτή την περιοχή, πρόσφατα ανακαλύφθηκε τυχαία ένα κτίριο πρωτοελλαδικής εποχής και άφθονα κεραμικά όστρακα σε μεγάλη έκταση.
Μικρό Άγιον όρος
Το μέρος αυτό επέλεξαν σημαντικές μορφές της εκκλησίας μας όπως ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Θωμάς ο εν Μαλεώ να ασκητέψουν και να θαυματουργήσουν.
Ο Γάλλος συνταγματάρχης Σεν Βενσάν, γυρνώντας στην πατρίδα του, Ιούνη του 1829, δημοσίευσε: "«Μου εφάνη σαν ζωγραφιά του Βαν Ντάικ. Πλημμυρισμένος από φως και πίσω του σύννεφα σκοτεινά. Ντυμένος στα κουρέλια και στο φως της ανατολής. Τον έβλεπα με τη διόπτρα να κοιτά τον ήλιο και να τον χαιρετά…»." Εξάλλου η περιοχή γνωστή και σαν μικρό Άγιο Όρος φιλοξενεί πλήθος από εκκλησάκια πολλά από αυτά κτισμένα τον 12ο με 13ο αιώνα.
Γερμανικό Παρατηρητήριο 2ου Παγκοσμίου Πολέμου
Πρόκειται για ένα συγκρότημα στρατιωτικών κτιρίων που κατασκευάστηκε το 1942 από τους Γερμανούς, η ανέγερση του οποίου συνδέεται με την πολιτική της Γερμανικής στρατιωτικής ηγεσίας για την οχύρωση των παραλίων των περιοχών τω Βαλκανίων και του Αιγαίου. Η θέση του παρατηρητηρίου είναι στρατηγική, δεδομένου ότι επιτρέπει τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας, τόσο προς την περιοχή του Αιγαίου όσο και των θαλάσςιων οδών προς τη νότια Πελοπόννησο (παράκαμψη Πελοποννήσου), την Κρήτη κτλ. Το συγκρότημα αποτελείται από το κυρίως κτίριο (Α), το δευτερεύον κτίριο (Β), που στέγαζε ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις (γεννήτριες ηλεκτρικού ρεύματος, επικοινωνίας κτλ.), το κτίριο (Γ) (κτίριο WC), μία μεγάλη υπαίθρια -ανοικτή υδατοδεξαμενή στα δυτικά του κτιρίου Α, ένα ασβεστοκάμινο, που πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή ασβέστη κατά τη Φάση ανέγερσης των κτιρίων και τέσσερις ορθογωνικές κατασκευές -"βάσεις" ανατολικά του κτιρίου Α, προς την πλευρά της θάλασσας, με άγνωστη χρήση. Δυτικά του συγκροτήματος διασώζονται δύο τουλάχιστον κυκλικές κατασκευές από ξερολιθιά, που ενδεχομένως να χρησιμοποιήθηκαν ως σκοπιές -φυλάκια, που εξασφάλιζαν τον έλεγχο της πρόσβασης στο συγκρότημα από την περιοχή της Νεάπολης. Το συγκρότημα κατασκευάστηκε με υλικά τόσο από την περιοχή όσο και με άλλα που μεταφέρθηκαν από τον Πειραιά με πλοίο, και με καταναγκαστική εργασία των κατοίκων των χωριών της περιοχής. Οι διαμορφώσεις αυτές δεν παραπέμπουν αποκλειστικά σε απλά στρατιωτικά κτίρια, αλλά η κατασκευή ουσιαστικά υποτάσσεται στις τεχνικές απαιτήσεις για τη λειτουργία του παρατηρητηρίου. Η διαπίστωση αυτή ενισχύεται από προφορικές μαρτυρίες των κατοίκων, που αναφέρουν τη μεταφορά από τον Πειραιά γεννητριών ρεύματος, χάλκινων καλωδίων μεγάλου μήκους, αλλά και τις τέσσερις "βάσεις" στην ανατολική πλευρά του κτιρίου Α (δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως βάσεις επάκτιων πυροβολείων). Οι λοιπές κατασκευές στον περιβάλλοντα χώρο ολοκληρώνουν την εικόνα ενός συγκροτήματος με ειδική στρατιωτική χρήση. Παράλληλα, το συγκρότημα του Γερμανικού ναυτικού παρατηρητηρίου αποτελεί ένα μοναδικό για την ευρύτερη περιοχή δείγμα στρατιωτικών τεχνικών έργων που κατασκευάσθηκαν από τους Γερμανούς, προκειμένου να καταστεί δυνατός ο έλεγχος της ναυσιπλοΐας στην ευαίσθητη αυτή περιοχή της Μεσογείου κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Γεωγραφία
Το τοπίο οφείλεται σε γεωλογικές δραστηριότητες από την αρχαιότητα, σε βραχώδη και υποβλητικό όγκο μέσα στο βράχο του Αγ. Ιωάννη. Σε μικρή απόσταση βρίσκονται ερείπια τμήματος τείχους μεσαιωνικών χρόνων, που χρησίμευε για προστασία των κατοίκων από επιδρομές.
Μια ρεματιά ξεκινά από το βουνό του Αγ. Γιάννη, προχωρεί μέσα σε πλούσια βλάστηση από ελαιόδενδρα και φτάνει μέχρι την θάλασσα, όπου υπάρχει παραλία. Στην κορυφή του βουνού υπάρχει κτίσμα των Γερμανών από την Κατοχή, με την ονομασία Έργο, το οποίο χρησίμευε ως παρατηρητήριο και σταθμός επαφής με τις θάλασσες της Ανατολικής Μεσογείου.
Ναοί και Παρεκκλήσια
Τα Βελανίδια διακρίνονται για τα βυζαντινά ναΐδριά τους. Ο μονόχωρος καμαρόσκεπαστος ναός του Αγ. Κωνσταντίνου και του Αγ. Παντελεήμονος και ο μονόχωρος του Αγ. Ιωάννη του Χρυσόστομου παρουσιάζουν πλούσια θεματογραφία τοιχογραφιών, στις οποίες διακρίνεται η παραστατικότητα των μορφών.
Παραλίες
Για φωτογραφίες πατήστε εδώ.
Ακρωτήριο Μαλέας
Από τα Βελανίδια μπορεί να επισκεφτεί κανείς τη βόρεια πλευρά του Ακτωτηρίου Μαλέα και το φάρο του, που χτίστηκε το 1860 και είναι ένας από τους παλαιότερους της Μεσογείου.
Για φωτογραφίες πατήστε εδώ.
Πηγή κειμένων
Βελανίδια - Βαλάντης
Λεπιδόπτερα
Τα λεπιδόπτερα αποτελούν μια πολυπληθή τάξη ολομετάβολων εντόμων. Με περίπου 200.000 καταγεγραμμένα είδη κατέχει τη δεύτερη ή τρίτη θέση στις μεγαλύτερες τάξεις εντόμων μετά τα κολεόπτερα και μαζί με τα δίπτερα. Οι πεταλούδες αποτελούν μόνο ένα μέρος των λεπιδόπτερων αλλά σε μερικές χώρες τα λεπιδόπτερα ονομάζονται γενικά πεταλούδες. Στα αγγλικά η τάξη λεπιδόπτερα συσσωρεύεται ως «πεταλούδες και σκόροι» (butterflies and moths).
Στην Ευρώπη τα λεπιδόπτερα εκπροσωπούνται με 34 υπεροικογένειες με περίπου 10.600 είδη, οι πεταλούδες με τη στενή έννοια κατατάσσονται στην πλειοψηφία στην υπεροικογένεια Papilionoidea. Τα πρωτόγονα λεπιδόπτερα μοιάζουν πολύ με τα τριχόπτερα και αποδεικνύουν τη στενή συγγένεια των δύο τάξεων.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά των ακμαίων
Τα λεπιδόπτερα οφείλουν το όνομά τους στα λέπια στις πτέρυγες (Εικ. 2). Ιδιαίτερα στις πεταλούδες των τροπικών ζωνών η δομή των λεπιών μπορεί να εμφανίζει ιριδίζοντα χρώματα (Εικ. 4). Σε μερικά είδη μεγάλες περιοχές των πτερύγων δεν έχουν λέπια και είναι διαφανείς. Αυτά τα έντομα πολλές φορές μοιάζουν με υμενόπτερα (Εικ. 5). Σε άλλα είδη τα λέπια έχουν τη μορφή τριχών (Εικ. 5). Κατά κανόνα τα λεπιδόπτερα έχουν δύο ζεύγη πτερύγων. Αυτές ποικίλλουν σε μέγεθος και σχήμα. Συνδέονται μεταξύ τους με ένα μηχανισμό, που αποτελείται από το φρένουλουμ (μια σειρά τρίχες) και ρετινάκουλουμ (ένα είδος αγκίστρου στην άλλη πτέρυγα), αλλά με βασικές παραλλαγές στις διάφορες ταξινομικές ομάδες ή μεταξύ θηλυκών και αρσενικών.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η δομή της προβοσκίδας (Εικ. 1). Συναντούμε προβοσκίδες και σε άλλες τάξεις εντόμων, αλλά σε καμία τάξη η δομή της προβοσκίδας δε μοιάζει με αυτήν των λεπιδόπτερων. Όπως δείχνει η Εικ. 3, η προβοσκίδα αποτελείται αποκλειστικά από τις κάτω γνάθους. Κάθε γνάθος διατρέχεται από μία τραχεία του αναπνευστικού συστήματος (γκρι), ένα νεύρο (μαύρο) και μυικές ίνες (ώχρα). Οι δύο γνάθοι ενώνονται με μια πτυχή σχηματίζοντας μεταξύ τους ένα τροφικό αγωγό (c στην Εικ. 3). Στη βάση της προβοσκίδας υπάρχουν υπόλοιπα του άνω χείλους (κόκκινο). Από τις άνω γνάθους μπορούν να παρατηρηθούν όχι περισσότερα από υπόλοιπα. Μόνο στην πολύ πρωτόγονη οικογένεια Micropterigidae οι άνω γνάθοι χρησιμοποιούνται ακόμα για δάγκωμα. Κατά κανόνα λείπουν τελείως. Το κάτω χείλος είναι αδύνατο (μπλε κεντρικό), αλλά οι αρκετά μεγάλες χειλικές προσακτρίδες (μπλε πλευρικό) παίζουν σημαντικό ρόλο ως αισθητικό όργανο. Στη στάση ηρεμίας η προβοσκίδα είναι τυλιγμένη ή στριφογυριστή όπως ένα ελατήριο σε ρολόι τσέπης (Εικ. 1). Ξετυλίγεται με την αύξηση της πίεσης του αίματος.
Στους μεγαλύτερους εκπροσώπους της τάξης των λεπιδόπτερων οι πτέρυγες ανοίγουν σε φάρδος 28 εκατοστόμετρων και σε πολλές πεταλούδες οι πτέρυγες είναι μεγάλες ή μέτριες. Αλλά όπως αποκαλύπτει το όνομα Μικρολεπιδόπτερα, τα μικρά είδη επίσης αφθονούν. Στα πιο μικρά λεπιδόπτερα οι πρόσθιες πτέρυγες έχουν μήκος περίπου τρία χιλιοστόμετρα. Όχι μόνο οι πτέρυγες, αλλά ολόκληρο το σώμα είναι σκεπασμένο με λέπια.
Οι κεραίες στις πεταλούδες είναι νηματοειδείς ή ροπαλοειδείς, σε άλλα λεπιδόπτερα μπορούν να είναι και κτενοειδείς ή αμφικτενοειδείς, πολλές φορές στα αρσενικά διαφορετικές σε σύγκριση με τα θηλυκά. Οι σύνθετοι οφθαλμοί κατά κανόνα είναι καλά αναπτυγμένοι. Παραπάνω συναντούμε δύο ή κανένα οφθαλμίδια (στα τριχόπτερα είναι τρία).
Ο προθώρακας είναι μικρός, ο μεταθώρακας μεγάλος και ο μεσοθώρακας ακόμα μεγαλύτερος. Κέρκοι, όπως τους συναντούμε στα τριχόπτερα, λείπουν.
Χαρακτηριστικά των προνυμφών
Οι προνύμφες των λεπιδόπτερων λέγονται κάμπιες. Είναι εμφανής και πάλι η συγγένεια με τα λεπιδόπτερα. Και στις δύο τάξεις οι προνύμφες έχουν κοιλιακούς πόδες (εδρικούς ψευδόποδες), παράγουν μετάξι με τους σιαλικές αδένες και μερικά είδη κατασκευάζουν κολεούς (Εικ. 7 και 8).
Τα τρία ζεύγη «γνήσια» πόδια στο θώρακα είναι πενταμερή. Μπορούν όμως να είναι υποτυπώδη ή να λείπουν τελείως. Μαζί με τους ψευδοπόδες οι κάμπιες έχουν μέχρι ένδεκα ζεύγη πόδια, κατά κανόνα οχτώ (ψευδοπόδες στο 3.4.5.6. και 10. κοιλιακό δακτύλιο). Τα τρία μέρη του θώρακα δεν διαφέρουν πολύ από τους κοιλιακούς δακτυλίους.
Μόνο το κεφάλι είναι σκληρυμένο με σκληρωτίνη, το υπόλοιπο σώμα είναι μαλακό και σαρκώδες. Τα στοματικά μόρια είναι μασητικού τύπου. Οι τριμερείς κεραίες είναι πολύ κοντές και δυσδιάκριτες. Κατά κανόνα οι κάμπιες έχουν έξι ομματίδια. Οι προνύμφες προστατεύονται από θηρευτές με τα χρώματα τους που τις κάνουν αδιάκριτες στους εχθρούς, ή τους ξαφνιάζουν. Άλλα είδη μιμούνται κλαδάκια ή φύλλα, μερικά κατασκευάζουν έναν προστατευτικό κολεό (Εικ. 7 και 8). Μερικά είδη είναι τόσο μικρά που μπορούν να ορύσσουν μέσα στα φύλλα. Σε αυτά λείπουν τα πόδια. Μια ιδέα για την ποικιλία μορφών των προνυμφών δίνουν οι εικόνες 9 μέχρι 19.
Βιολογία
Τα περισσότερα ακμαία τρέφονται από νέκταρ, ανάλογα με το είδος απορροφούν όμως και άλλους φυτικούς χυμούς (υπερώριμα φρούτα, εκκρίσεις του ξύλου, ...), ή τα υγρά από ψοφίμια και περιττώματα. Σε μερικά είδη τρέφονται με τα υγρά των δακρυγόνων αδένων ή και αίμα. Λίγα πρωτόγονα είδη καταναλώνουν και γύρη. Τα περισσότερα είδη τρέφονται μόνο από ένα ή λίγα είδη φυτών. Μερικά είδη δεν παίρνουν καμία τροφή.
Οι κάμπιες τρέφονται κατά κανόνα από φύλλα αγγειοσπερμάτων, οι πολύ μικρές ορύσσοντας μέσα στο φύλλο. Το ευρωπαϊκό είδος Nymphula nitidulata αναπτύσσεται στο νερό, καταναλώνοντας υδρόβια φυτά. Η προνύμφη του Cossus cossus (Εικ. 15), που συναντούμε και στην Ελλάδα, ορύσσεται στο ξύλο της ιτιάς. Και οι προνύμφες κατά κανόνα τρέφονται μόνο από ένα ή λίγα είδη φυτών, και παραπέρα μόνο από συγκεκριμένο μέρος των ξενιστών τους (φύλλα ή άνθη η γύρη ...). Ορισμένες προνύμφες τρέφονται από λειχήνες, άλλες από μύκητες, φύκια, φτέρες ή διάτομα. Μερικές ομάδες ειδών είναι σαρκοφάγα και τρέφονται από άλλα έντομα. Λίγα είδη συμβιώνουν με μυρμήγκια και τρέφονται από τα αυγά, τις προνύμφες και της νύμφες αυτών. Μερικά κλέβουν τη λεία από τους ιστούς αράχνης. Άλλα τρέφονται από μάλλινα ρούχα, γούνες, δέρμα, φτερά, χαρτί, περιττώματα πουλιών και θηλαστικών.
Για την πτήση τα λεπιδόπτερα χρειάζονται θερμοκρασία τουλάχιστον 25 βαθμούς Κελσίου. Στις Εύκρατες Ζώνες πολλές φορές παίρνουν συγκεκριμένη στάση για να αυξάνουν τη θερμοκρασία τους. Απλώνουν τις πτέρυγες κάθετα στις ακτίνες του ηλίου. Στα νυχτερινά είδη η θερμοκρασία αυξάνεται με τη δόνηση των μυών για την πτήση. Σε πολλά είδη υπάρχει μηχανισμό να ζεσταίνεται μόνο ο θώρακας με τους μύες, όχι η κοιλιά. Αντίθετα στις ζεστές ημέρες τα λεπιδόπτερα πετούν το πρωί, και το βράδυ και κρύβονται στις ζεστές ώρες στη σκιά.
Τα λεπιδόπτερα ζουν μόνα. Μόνο για διανυκτέρευση, διαχείμαση, σε απομονωμένες πηγές τροφής (βρεγμένο σημείο σε ξηρό έδαφος η το φυτό Liquidambar orientalis στην κοιλάδα των πεταλούδων στη Ρόδο) παρατηρούνται συγκεντρώσεις.
Οι τρόποι προξενιάς είναι μάλλον απλοί. Όλους τους τρόπους συμπεριφοράς για άμυνα, αναπαραγωγή (παρθενογένεση, ζωοτοκία ..), απόθεση αυγών (τρόπος, αριθμός αυγών), διαχείμαση, βιολογικό κύκλο και άλλα, που παρατηρούμε σε άλλα έντομα, συναντούμε και στα λεπιδόπτερα. Σημαντικό αλλά όχι αποκλειστικό ρόλο παίζουν οι φερομόνες. Ο πολυμορφισμός, εξαιρετικό φαινόμενο σε άλλα έντομα, δεν είναι σπάνιο στα λεπιδόπτερα: Πολλές φορές τα ακμαία παρουσιάζουν διαφορετική μορφή σε διάφορες εποχές ή γεωγραφικές περιοχές, σε μερικές περιπτώσεις και ανάλογα με την πυκνότητα του πληθυσμού.
Εξαιρετικά μεγάλες είναι οι αποστάσεις, που καλύπτουν μερικά είδη πετώντας. Ο πιο γνωστός ταξιδιώτης είναι ο Danaus plexippus που σε μια γενιά φτάνει από τα νότια του Καναδά μέχρι την Παραγουάη.
Σημασία για τον άνθρωπο
Ιδιαίτερα οι μεγάλες πεταλούδες πάντα προκαλούσαν το ενδιαφέρον των ανθρώπων. Αυτό καθρεφτίζεται και στην ανησυχία για απειλούμενα είδη. Από τα συνολικά 747 έντομα που καταγράφονται στην Κόκκινη Λίστα της IUCN, τα 284 ανήκουν στα λεπιδόπτερα. Από τα προστατευτικά μέτρα ωφελούνται και τα άλλα, όχι τόσο επιβλητικά έντομα και λοιπά ζώα, που όμως είναι το ίδιο σημαντικά για το οικοσύστημα. Παρά τα προστατευτικά μέτρα εξαφανίστηκαν μερικά είδη μέσα στα τελευταία χρόνια. Πολλά είδη είναι γνωστά μόνο από παλιές συλλογές γιατί εξαφανίστηκαν τελείως. Σπουδαίος παράγοντας στα μέτρα προστασίας είναι η καλλιέργεια του φυτού ξενιστή.
Ιδιαίτερα οι πεταλούδες πάντα και παντού χρησιμοποιήθηκαν στην ποίηση και ως διακοσμητικό μέσο στην τέχνη - είτε τα ίδια τα έντομα είτε απεικονίσεις αυτών. Συμβολίζουν χαρά ή θλίψη ή αιώνια ζωή. Η μεταμόρφωση της νύμφης σε ακμαίο συμβολίζει την υπερβατικότητα της ζωής και τα έντομα αυτά απλώς θεωρούνται ψυχές.
Ο μεταξοσκώληκας Bombyx mori, ακόμα και στις ημέρες της πλήρους επικράτησης των τεχνητών υφασμάτων, χρησιμοποιείται για την παρασκευή μεταξιού.
Τα λεπιδόπτερα παίζουν σημαντικό ρόλο στην επικονίαση και ως εκ τούτου στην αναπαραγωγή των αγγειόσπερμων. Οι κρεοφάγες προνύμφες μερικών ειδών χρησιμοποιούνται άμεσα στον έλεγχο παρασίτων. Άλλα χρησιμοποιούνται εμπορικά, έμμεσα ως ξενιστές, για την καλλιέργεια του Trichogramma, (υμενόπτερα) που μετά ως παράσιτο καταστρέφει άλλα βλαβερά λεπιδόπτερα. Στην Αυστραλία φυτοφάγες προνύμφες χρησιμοποιούνται στην καταπολέμηση του φυτού Opuntia cacti που εισβάλλει στη χώρα από το εξωτερικό.
Πολλά είδη είναι βλαβερά (Εικ. 6), μειώνοντας την ποιότητα ή καταστρέφοντας μαλλί και βαμβάκι, δέρματα, σπόρους, σιτάρια, φρούτα και καρπούς. Ροκανίζουν τις ρίζες, καταναλώνουν τη χλωροφύλλη και αποφυλλώνουν φυτείες ή ολόκληρα δάση.
Γεωγραφική εξάπλωση και βιότοποι
Τα τριχόπτερα εμφανίζουν σχεδόν παγκόσμια διασπορά, απουσιάζουν όμως στην Ανταρκτική. Ως είδος με την πιο βορεινή περιοχή κατανομής θεωρείται η Gynaephora groenlandica με αναφορές από ένα νησί 83,5 βαθμούς βορείου γεωγραφικού πλάτους. Τα περισσότερα είδη συναντούμε στις υγρές τροπικές ζώνες.
Παρατηρήσεις στην εξέλιξη και ταξινομία
Το πιο παλαιό εύρημα λεπιδόπτερων προέρχονται από την Κάτω Ιουρασική περίοδο στην Αγγλία και το είδος ονομάστηκε Archeolepis mane. Γενικά ο αριθμός απολιθωμάτων είναι καταπληκτικά σπάνια για μια τόσο μεγάλη τάξη εντόμων και περιορίζεται σε περίπου επτακόσια.
Η πιο συγγενής τάξη των λεπιδόπτερων είναι τα τριχόπτερα. Έχουν πάνω από είκοσι κοινά χαρακτηριστικά, που απουσιάζουν σε άλλες τάξεις (συναπομορφίες). Μεταξύ αυτών είναι το γεγονός, πως οι προνύμφες των δύο τάξεων παράγουν μετάξι με τις σιαλικές αδένες. Πρωτόγονα λεπιδόπτερα μοιάζουν αρκετά με τα τριχόπτερα και στην οικογένεια Micropterigidae οι άνω σιαγόνες ακόμα λειτουργούν. Σύμφωνα με μια θεωρία, υπήρχε κοινός πρόγονος στον Παλαιοζωικό αιώνα, με ακμαία όμοια με των τριχοπτέρων και προνύμφες όμοιες με των λεπιδόπτερων. Στη συνέχεια στα τριχόπτερα έγινε μια εξειδίκευση και προσαρμογή των προνυμφών στα υδρόβια ενδιαιτήματα που επέτρεψαν την ακτινωτή προσαρμοστική κλαδογένεση στην Κρητιδική. Τα ακμαία παρέμειναν σχετικά αρχέγονα. Αντίθετα στα λεπιδόπτερα οι προνύμφες παρέμειναν σχετικά πρωτόγονες και στα ακμαία τα στοματικά μόρια και οι πτέρυγες έχουν τροποποιηθεί σύμφωνα με την εξέλιξη των ανθοφόρων φυτών. Σήμερα τα λεπιδόπτερα χωρίζονται από τα τριχόπτερα με 27 χαρακτηριστικά.
Δεν υπάρχουν αμφιβολίες για τη στενή συγγένεια των λεπιδόπτερων με τα τριχόπτερα. Συνοψίζονται ως Αμφιεσμηνόπτερα. Άλλες τρεις τάξεις, τα δίπτερα, τα σιφωνάπτερα και τα μηκόπτερα σχηματίζουν τα αντλιοφόρα. Οι πέντε τάξεις αυτές έχουν κοινό πρόγονο και αποτελούν τις πανορποειδείς τάξεις. Η σημερινή ευρέως αποδεκτή άποψη για της ταξινομικές σχέσεις συγγενών τάξεων απεικονίζεται στον πίνακα:
Ιστοσελίδες
Φόρουμ για ευρωπαϊκά λεπιδόπτερα, Γερμανικά
Γλαύκη
Με την ονομασία Γλαύκη υπάρχουν:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ειμαρμένη
Ειμαρμένη (λατ. fatum, fortuna) είναι η τύχη, η μοίρα, το αναπόφευκτο, το πεπρωμένο, αυτό που προκαθορίζει υπό ποιους όρους πρόκειται να συμβεί ένα γεγονός. Κατά τους αρχαίους φιλοσόφους η ειμαρμένη δύναμη είναι η δύναμη που υποτάσσει στην θέληση τους όλους τους ανθρώπους και τους θεούς, ακόμη και τον Δία.
Ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα μείρομαι= παίρνω το μερίδιο που μου ανήκει. Ο Παρακείμενος του ρήματος είναι είμαρμαι, και η θηλυκή μετοχή του ειμαρμένη. Ειμαρμένος χρόνος είναι ο αυστηρά καθορισμένος χρόνος.