cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας (μυθιστόρημα)
Σε ένα βραδινό πάρτυ όπου παρευρισκόταν το ζευγάρι Ντίαρλι, η Κρουέλα Ντε Βιλ εκφράζει την απέχθειά της για τα ζώα. Έπειτα, τα κουτάβια Δαλματίας του ζευγαριού εξαφανίζονται. Οι σκύλοι των Ντίαρλι βρίσκονται τώρα αναμεταξύ 97 κουταβιών τα οποία έχουν απαχθεί ή αγοραστεί νόμιμα από διάφορους ιδιοκτήτες, με την πρόθεση να θανατωθούν για τη γούνα τους. Μέσω της συνεργαρίας των ζώων και του "γαβγίσματος του Λυκόφωτος", βρίσκουν τα κουτάβια στο Σάφολκ της Αγγλίας και τα διασώζουν.
Τρυπιώτης (συνοικία Λευκωσίας)
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τη συνοικία Ταμπακχανέ, τη Φανερωμένη και το Άγιο Σάββα, στα ανατολικά με τον Άγιο Αντώνιο, στα νότια με τους Άγιους Ομολογητές και στα δυτικά με τον Άγιο Ανδρέα.
Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας (μυθιστόρημα)
Πλοκή
Ο Πόνγκο και η Μίσις είναι ένα ζευγάρι σκυλιών Δαλματίας που ζουν με το νιόπαντρο ζευγάρι Ντίαρλι και τις δύο νταντάδες τους, τη νταντά Κουκ και τη νταντά Μπάτλερ. Ο κύριος Ντίαρλι είναι ένας "μάγος των οικονομικών" που του έχει δοθεί φορολογική απαλλαγή δια βίου εξαιτίας της βοήθειάς του για την εξαφάνιση του δημοσίου χρέους. Οι σκύλοι θεωρούν ότι οι άνθρωποι είναι τα κατοικίδιά τους αλλά τους επιτρέπουν να πιστεύουν ότι είναι εκείνοι οι ιδιοκτήτες.
Τρυπιώτης (συνοικία Λευκωσίας)
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Τρυπιώτη όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Στις απογραφές του 1931, του 1960, του 1973 και του 1976 δεν απογράφεται ξεχωριστά.
Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας (μυθιστόρημα)
Πλοκή
Η Μίσις γεννάει 15 κουτάβια και καθώς ανησυχούν ότι η Μίσις δεν θα μπορεί να τα ταΐσει όλα, προσπαθούν να τη βοηθήσουν. Η κυρία Ντίαρλι ψάχνει για μία σκύλο-παραμάνα και βρίσκει μία σκυλίτσα Δαλματίας, εγκαταλελειμμένη στη μέση του δρόμου. Την πηγαίνει σε έναν κτηνίατρο για να τον εξετάσει και την ονομάζει Περντίτα (που σημαίνει "χαμένη"). Η Περντίτα λέει αργότερα στον Πόνγκο για τη χαμένη της αγάπη, τον Πρινς, και για τα κουταβάκια της τα οποία πωλήθηκαν από τον ιδιοκτήτη της. Η ίδια, το έσκασε από το σπίτι για να τα βρει.
Τρυπιώτης (συνοικία Λευκωσίας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας (μυθιστόρημα)
Πλοκή
Κατά την άφιξή τους στο Λονδίνο, οι σκύλοι καταστρέφουν τη συλλογή της Κρουέλας από δέρματα ζώων και γούνες με τη βοήθεια της γάτας της Κρουέλας, η οποία είναι θυμωμένη και συντετριμμένη από την απώλεια των δικών της γατιών, τα οποία η Κρουέλα έπνιξε επειδή δεν τα ήθελε. Οι σκύλοι Δαλματίας επιστρέφουν σπίτι και μόλις τα σκυλιά αφαιρούν την καπνιά από πάνω τους, οι Ντίαρλι τα αναγνωρίζουν και τα ταΐζουν. Το κουτάβι που τραβούσε το καρότσι της Κάντπιγκ αποδεικνύεται ότι είναι ένα από τα παιδιά της Περντίτα και του Πρινς. Ο κύριος Ντίαρλι ανακαλύπτει πού βρίσκονταν τα κουτάβια διαβάζοντας την επιγραφή του καροτσιού. Στο σπίτι τώρα υπάρχουν 97 κουτάβια και τρεις ενήλικοι σκύλοι Δαλματίας, σύνολο 100.
Η γάτα της Κρουέλας τους επισκέπτεται για να τους ενημερώσει ότι η Κρουέλα το έσκασε από το Χελ Χολ. Το σπίτι είναι τώρα προς πώληση και ο κύριος Ντίαρλι το αγοράζει με τα λεφτά που του έδωσε η κυβέρνηση μετά την επίλυση ενός άλλου φορολογικού προβλήματος. Τελικά, η χαμένη αγάπη της Περντίτα, ο Πρινς, επιστρέφει. Οι ιδιοκτήτες του βλέπουν την αγάπη που έχει για την Περντίτα και του επιτρέπουν να μείνει με τους Ντίαρλι, κάνοντάς τον έτσι τον 101ο σκύλο της οικογένειας.
Διασκευές
Η Ντίσνεϋ διασκεύασε το μυθιστόρημα σε ταινία κινουμένων σχεδίων, η οποία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 25 Ιανουαρίου 1961 με τον τίτλο Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας. Απετέλεσε τη δέκατη ταινία με τη μεγαλύτερη εισπραξιμότητα του 1961,  και μια από τις πιο διάσημες ταινίες της δεκαετίας για την Ντίσνεϋ. Επαναπροβλήθηκε στις αίθουσες τέσσερις φορές, το 1969, το 1979, το 1985 και το 1991. Η προβολή του 1991 απετέλεσε την εικοστή καλύτερη ταινία με τις περισσότερες εγχώριες εισπράξεις της χρονιάς. Χρόνια αργότερα, διασκευάστηκε σε live-action ταινία.
Και στις δύο διασκευές, live-action και κινούμενα σχέδια, η Μίσις μετονομάστηκε σε Περντίτα και άλλοι χαρακτήρες όπως ο Πρινς, ο Τόμι, η γάτα της Κρουέλας και ο σύζυγος της Κρουέλας, αφαιρέθηκαν από την πλοκή. Στην ταινία κινουμένων σχεδίων, το επίθετο των ιδιοκτητών του Πόνγκο και της Μίσις άλλαξε σε Ράντκλιφ, ενώ στη live-action ταινία η Κρουέλα (ενσάρκωση από την Γκλεν Κλόουζ) παρουσιάζεται ως μια κακομαθημένη μεγιστάνας της υψηλής ραπτικής που κατέχει οίκο μόδας με το όνομα, "Το Σπίτι της Ντε Βιλ". Η Ντίσνεϋ κράτησε τους χαρακτήρες του βιβλίου, Χόρις και Τζάσπερ Μπαντούν, οι οποίοι παρουσιάζονται και στις δύο διασκευές ως οι κλέφτες που προσέλαβε η Κρουέλα για να κλέψουν τα κουτάβια του Πόνγκο και της Μίσις. Αργότερα, η Ντίσνεϋ δημιούργησε μια σειρά κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνιστές τρία από τα κουτάβια (Λάκι, Ρόλι και Κάντπιγκ) αλλά και συνέχειες για κάθε μία από τις ταινίες (Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας ΙΙ: Η περιπέτεια του Πάτσα και Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας). Το βιβλίο διασκευάστηκε επίσης σε μιούζικαλ.
Καππέλλα Ματζόρε
Η Καππέλλα Ματζόρε (ιταλικά: Cappella Maggiore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Σιλίστρα
Η Σιλίστρα είναι μεγάλο πολιτιστικό, βιομηχανικό, συγκοινωνιακό και εκπαιδευτικό κέντρο της βορειοανατολικής Βουλγαρίας. Υπάρχουν πολλά ιστορικά αξιοθέατα, μεταξύ αυτών ένας πλούσια διακοσμημένος υστερορωμαϊκός τάφος, υπολείμματα του Μεσαιωνικού φρουρίου, ένα Οθωμανικό φρούριο και μια πινακοθήκη.
Ετυμολογία
Το όνομα Σιλίστρα προέρχεται πιθανόν από τη ρίζα του παλιού Θρακικού ονόματος του κάτω τμήματος του Δούναβη ή αλλιώς Ίστρου. Κατα μιαν άλλη εκδοχή το όνομα της πόλης.
Γεωγραφία
Η Σιλίστρα είναι στο βορειοανατολικό τμήμα της Βούλγαρίας, στη νότια όχθη του ποταμού Δούναβη. Βρίσκεται στο Βουλγαρικό τμήμα της Δοβρουτσάς.
Ο Δήμος της Σιλίστρα καλύπτει έκταση 516 τ.χ. και περιλαμβάνει την πόλη και 18 χωριά. Η έκταση της κυρίως πόλης είναι 27,159 τ.χ.
Η Σιλίστρα είναι 431 χλμ. από τη Σόφια, πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, 141 χλμ. από τη Βάρνα και 119 χλμ. από το Ρούσε.
Ιστορία
Οι Ρωμαίοι έχτισαν ένα φρούριο το 29 μ.Χ. στη θέση παλαιότερου Θρακικού οικισμού και διατήρησαν το όνομά του Ντουροστόρουμ (ή Ντοροστόρουμ). Οι πρώτοι άγιοι της Βουλγαρίας είναι Ρωμαίοι στρατιώτες που θανατώθηκαν στο Ντουροστόρουμ κατά το Διωγμό του Διοκλητιανού (303–313), μεταξύ αυτών οι Αγιος Δάσιος και Αγιος Ιούλιος ο Βετεράνος. Το Ντουροστόρουμ έγινε σημαντικό στρατιωτικό κέντρο της Ρωμαϊκής επαρχίας της Μοισίας και αναβαθμίστηκε σε πόλη την εποχή του Μάρκου Αυρήλιου. Το 388 το Ντουροστόρουμ έγινε έδρα Χριστιανικής επισκοπής και κέντρο του Χριστιανισμού στην περιοχή. Στην πόλη γεννήθηκε το 396 ο Ρωμαίος στρατηγός Φλάβιος Αέτιος, που νίκησε τον Ούνο βασιλιά Αττίλα στη μεγάλη μάχη των Καταλαυνικών πεδίων, to 451 μ.Χ. Μετά τη διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Ανατολική και Δυτική η πόλη (γνωστή ως Δορύστολον ή Δουρόστολον στα Βυζαντινά Ελληνικά) αποτέλεσε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα οχυρά της τείχη, που είχαν καταστραφεί τον 4ο αιώνα, πιθανά από τους Βησιγότθους, τα ξαναέκτισαν οι Βυζαντινοί, ισχυρότερα αυτή τη φορά, τον 5ο ή τον 6ο αι. Κι αυτά με τη σειρά τους καταστράφηκαν και ξανακτίστηκαν από τους Βουλγάρους τον 9ο αι. Ως τμήμα της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας το Δορύστολον έγινε γνωστό ως Ντράσταρ τη Μεσαιωνική εποχή.
Γύρω στα τέλη του 7ου αιώνα η πόλη ενσωματώθηκε στην Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία και ο επίσκοπος του Ντράσταρ (Дръстър στα Βουλγαρικά) ανακηρύχτηκε πρώτος πατριάρχης της Βουλγαρίας. Το 895 (κατά το Βουλγαροουγγρικό Πόλεμο του 894-896) οι Ούγγροι, σύμμαχοι των Βυζαντινών, πολιόρκησαν το Βουλγαρικό στρατό υπό την προσωπική διοίκηση του Συμεών Α΄ του Μέγα στο φρούριο της πόλης αλλά αναχαιτίστηκαν. Τον επόμενο χρόνο οι Ούγγροι ηττήθηκαν οριστικά στη Μάχη του Νότιου Μπουγκ (στη σημερινή Ουκρανία).
Η πόλη καταλήφθηκε από τις δυνάμεις του Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου το 969 αλλά δύο χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιωάννης Τσιμισκής κατέλαβε την πόλη  μετά από τη Μάχη του Δορυστόλου. Μετονομάστηκε Θεοδωρόπολις, από το στρατιωτικό άγιο Θεόδωρο Στρατηλάτη, που λέγεται ότι προσέτρεξε να βοηθήσει τον αυτοκράτορα κατά τη μάχη. Το 976 ο Τσάρος Σαμουήλ επανέφερε τη Βουλγαρική κυριαρχία στην περιοχή μέχρι το 1001, οπότε περιήλθε πάλι στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Το 1186, μετά την Εξέγερση των Ασέν και Πέτρου η πόλη έγινε τμήμα της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και ξαναονομάστηκε Ντράσταρ.
Το 1279, υπό τον Αυτοκράτορα Ιβάιλο το Ντράσταρ δέχθηκε επίθεση των Μογγόλων, αλλά μετά από τρίμηνη πολιορκία οι Βούλγαροι κατάφεραν να τους αποκρούσουν. Η πόλη παρέμεινε τμήμα της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μέχρι την Οθωμανική κατάληψη των Βαλκανίων γύρω στα 1400. Καθόλο το Μεσαίωνα το Ντράσταρ (πιθανόν γνωστό επίσης με το όνομα Σιλίστρα) ήταν από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες πόλεις της Βουλγαρίας.
Κατά την Οθωμανική κυριαρχία η Σιλίστρα (Σιλίστρε στα Οθωμανικά Τουρκικά) ήταν τμήμα της Επαρχίας της Ρούμελης και διοκητικό κέντρο του ομώνυμου σαντζακίου. Αργότερα το σαντζάκι αυτό αναβαθμίστηκε και έγινε Επαρχία Σιλίστρας, εκτεινόμενη στο μεγαλύτερο μέρος των δυτικών ακτών της Μαύρης Θάλασσας.
Η πόλη καταλήφθηκε και ανακαταλήφθηκε πολλές φορές από Ρωσικές δυνάμεις στη διάρκεια πολλών Ρωσοτουρκικών Πολέμων και πολιορκήθηκε μεταξύ 14 Απριλίου και 23 Ιουνίου 1854 κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο. Ο Ναμίκ Κεμάλ (Τούρκος συγγραφέας, 1840-1888) έγραψε το γνωστότερο θεατρικό του έργο, Βατάν Γιαχούτ Σιλίστρε ("Πατρίδα ή Σιλίστρε") με θέμα την πολιορκία αυτή και στο οποίο ανέπτυξε τις ιδέες του πατριωτισμού και του φιλελευθερισμού. Το έργο πρωτοανέβηκε την 1 Απριλίου 1873 και κατέληξε στην εξορία του Αμμόχωστο.
Η Οθωμανική Επαρχία Σιλίστρας είχε περιοριστεί σε μέγεθος, καθώς οι περιοχές Οζί και Χοτσάμπεη και η Βεσσαραβία παραχωρήθηκαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία στο τέλος του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Το 1830 από τις νότιες περιοχές της δημιουργήθηκε η Επαρχία της Αδριανούπολης. Τελικά η Επαρχία της Σιλίστρας συγχωνεύτηκε με τις επαρχίες του Βίντιν και της Νις το 1864 για να σχηματίσουν την Επαρχία του Δούναβη. Την ίδια χρονιά η Σιλίστρα υποβαθμίστηκε σε κέντρο καζά του σαντζακίου του Ρούσε της επαρχίας αυτής.
Μεταξύ 1819 και 1826 ραββίνος της Εβραϊκής κοινότητας της Σιλίστρας ήταν ο Ελιέζερ Πάπο - διάσημος λόγιος - καθιστώντας διάσημη την πόλη μεταξύ των ορθόδοξων Εβραίων. Ακόμη και σήμερα ο τάφος του είναι εστία προσκυνήματος, με μερικούς προσκυνητές να φθάνουν από το Ισραήλ, ακόμη και από τη Λατινική Αμερική στη Βουλγαρία για το σκοπό αυτό.
Το 1878, μετά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του (1877-1878) η Σιλίστρα προσαρτήθηκε στη Βουλγαρία.
Το Μάιο του 1913, μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τις ανεπιτυχείς Βουλγαρορουμανικές διαπραγματεύσεις στο Λονδίνο, οι δύο χώρες δέχθηκαν τη μεσολάβηση των Μεγάλων Δυνάμεων, που πσαραχώρησαν τη Σιλίστρα και τη γύρω περιοχή της σε ακτίνα 3 χλμ. στο Βασίλειο της Ρουμανίας στη Συνδιάσκεψη της Αγίας Πετρούπολης. Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1913 παραχώρησε τη Σιλίστρα και όλη τη Νότια Δοβρουτσά στη Ρουμανία. Η Σιλίστρα μετονομάστηκε από τους Ρουμάνους Ντίρστορ. Η Βουλγαρία ανέκτησε την πόλη μεταξύ 1916 και 1918 κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1918), με την οποία η Ρουμανία παραδόθηκε στις Κεντρικές Δυνάμεις (όπου ανήκε και η Βουλγαρία). Η Συνθήκη του Νεϊγύ (1919) μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο την επέστρεψε στη Ρουμανία. Η Σιλίστρα παρέμεινε τμήμα της Ρουμανίας μέχρι τη Συνθήκη της Κραϊόβα το 1940, οπότε η πόλη έγινε πάλι τμήμα της Βουλγαρίας, μεταβίβαση που επικυρώθηκε με τις Συνθήκες Ειρήνης των Παρισίων το 1947. Μεταξύ 1913 και 1938 ήταν πρωτεύουσα του Νομού Ντούροστορ (πλην του διαστήματος Βουλγαρικής κυριαρχίας) και τμήμα της Περιφέρειας Μίριι  1938-1940. Μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας η Σιλίστρα αναπτύχθηκε ως βιομηχανικό και γεωργικό κέντρο της περιοχής, συγκρίσιμο με το Ρούσε (λόγω της στρατηγικής της θέσης στο Δούναβη) και το Ντόμπριτς (λόγω της άφθονης εύφορης γης). Αυτό οδήγησε σε μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση που συνεχίστηκε μέχρι το 1985. Στη συνέχεια ο πληθυσμός σιγά-σιγά άρχισε να μειώνεται. Μετά την κατάρρευση της Λαϊκής Δημοκρατίας το 1989 πολλοί από τους κατοίκους της μετανάστευσαν σε άλλα μέρη της χώρας ή στο εξωτερικό.
Κλίμα
Η Σιλίστρα έχει εύκρατο κλίμα με χειμώνες κρύους με χιόνι και ζεστά καλοκαίρια.
Πληθυσμός
Τον Ιανουάριο του 2012 η Σιλίστρα είχε 35,230 κατοίκους μέσα στα όρια της πόλης, ενώ ο ομώνυμος δήμος, μαζί με τα ανήκοντα σε αυτόν χωριά 50.780. Ο αριθμός των κατοίκων της πόλης (όχι του δήμου) κορυφώθηκε την περίοδο 1986-1991, οπότε ξεπέρασε τις 70.000.
Εθνική σύνθεση
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής : Σύνολο: 35.607
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοισία Κατηγορία:Εβραϊκοί τόποι προσκυνήματος
Μεσομήδης
thumb| Ύμνος στην [[Καλλιόπη (μυθολογία)|Καλλιόπη, Ύμνος στον Ήλιο (σύνθεση του 130 περίπου) και Ύμνος στην Νέμεση, που συνέθεσε ο Μεσομήδης ο Κρης]] Ο Μεσομήδης ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής και μουσικός από την Κρήτη, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και ευνοήθηκε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αδριανό.
Σώθηκαν δύο επιγράμματα του Μεσομήδη, στην Ανθολογία του Πλανούδη (XIV 63 και XVI 323 στην Ελληνική Ανθολογία), και ένας ωραιότατος «`Υμνος εις Νέμεσιν», σημαντικός για τη μελέτη της Ιστορίας της Μουσικής γιατί διασώθηκαν με αυτόν αρχαία μουσικά σημεία. Επίσης συνέγραψε το «Εγκώμιον Αντινόου» και άλλα έργα.
Έργα του που έχουν σωθεί
Έχουν σωθεί τα εξής έργα του, ποιήματα αλλά και μουσικά μέλη (κείμενο και μουσική) :
Στην Παλατινή Ανθολογία, τα ποιήματα:
Στον κώδικα Vaticanus Ottobonianus gr. 59:
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι
World Athletics Indoor Tour
εναλλ.=|μικρογραφία|223x223εσ|Το πρώην λογότυπο του θεσμού. Το World Athletics Indoor Tour είναι μια σειρά από μίτινγκ κλειστού στίβου που διοργανώνεται από την World Athletics. Ο θεσμός ξεκίνησε το 2016 ως IAAF World Indoor Tour (πρώην ονομασία) με 4 μίτινγκ. Σχεδιάστηκε για να δημιουργήσει μια σειρά από μίτινγκ σε στυλ Diamond League, για ανεβάσει το προφίλ του κλειστού στίβου, αντικαθιστώντας τη σειρά IAAF Indoor Permit Meetings.
Μίτινγκ
Το 2016 ήταν 4 τα μίτινγκ, το 2017 αφαιρέθηκε το Globen Galan και προστέθηκαν το Copernicus Cup και το PSD Bank Meeting, ενώ το 2018 προστέθηκε το Villa de Madrid Indoor Meeting. Το 2020 προστέθηκε το Lievin Meeting.
Κονστάνς Μόνεϊ
Η Κονστάνς Μόνεϊ (Constance Money, αληθινό όνομα: Susan Jensen, 30 Νοεμβρίου 1955) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός πορνογραφικών ταινιών.
Βιογραφία-Καριέρα
Η Κοντστάνς ξεκίνησε να εμφανίζεται σε ταινίες πορνό σε ηλικία 19 ετών. Υπήρξε μια από τις πρώτες μεγάλες σταρ χάρις στον πρωταγωνιστικό της ρόλο σε μια από τις κλασσικότερες ταινίες του είδους, το The Opening of Misty Beethoven. Η ταινία αυτή της πρώιμης εποχής του πορνό υπήρξε μια από τις καλύτερες διαχρονικά και ένας από του βασικούς λόγους ήταν η ερμηνεία της νεαρής, όμορφης, καστανομάλας ηθοποιού.
Ακολούθησαν και άλλες ταινίες και κάποια στιγμή εξέφρασε την επιθυμία να μεταπηδήσει σε κανονικές ταινίες (εμφανίστηκε μάλιστα στο 10 του Μπλέηκ Έντουαρντς) μολονότι έφερε το στίγμα της πορνοστάρ. Υπήρξε μάλιστα η πρώτη ηθοποιός του είδους της που φωτογραφήθηκε για το περιοδικο Πλέιμποϊ (Ιούλιος 1978) όπου και αποκάλυψε το πραγματικό της όνομα. Όταν η προσπάθεια της για μια καριέρα στο Hollywood απέτυχε, εμφανίστηκε σε μερικά ακόμη πορνογραφικά φιλμ και σύντομα αποσύρθηκε (μέσα δεκαετίας '80). Μετακόμισε στην Αλάσκα και δεν απασχόλησε έκτοτε τη δημοσιότητα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Άνου
αριστερά|μικρογραφία|Το σύμβολο DINGIR της [[Σφηνοειδής γραφή|σφηνοειδούς γραφής που σημαίνει θεός/ θέα ή ουρανός, με το οποίο απέδιδαν το όνομα του θεού Άνου.]] Ο Άνου (στα ακκαδικά: 𒀭𒀭, μεταγραφή: DAN) ή Αν (στα σουμεριακά: 𒀭, μεταγραφή: AN) στη μεσοποταμιακή μυθολογία, ήταν ο θεός του ουρανού και πρώτος ανάμεσα σε όλους τους θεούς, ώστε να θεωρείται "πατέρας" τους. Για τον λόγο αυτό στη σφηνοειδή γραφή το σύμβολο που χρησιμοποιούσαν για να αποδώσουν το όνομά του ήταν το συνώνυμο της έννοιας "ουρανός" (Dingir en). Το σύμβολο αυτό το χρησιμοποιούσαν στη σουμεριακή, ακκαδική και χεττιτική γραφή μπροστά από το όνομα των θεοτήτων ως προσδιοριστικό που σήμαινε θεός ή θεά, (π.χ. το όνομα του θεού Ένκι γραφόταν στα σουμεριακά ως: 𒀭𒂗𒆠, όπου βλέπουμε πως προηγείται το σύμβολο DINGIR και ακουλουθούν τα σύμβολα του ονόματός του).
Τα πρώτα σύμβολα της σφηνοειδούς γραφής ήταν εικονογράμματα και το σύμβολο αυτό έμοιαζε ακόμη περισσότερο με αστέρι κατά την πρώιμη φάση της σουμεριακής γραφής. Σταδιακά, τα εικονογράμματα αντικαταστάθηκαν από πιο απλά σύμβολα. Έτσι, στην τελική του μορφή απλοποιήθηκε και το σύμβολο για τη λέξη DINGIR (βλ. εικόνα). αριστερά|μικρογραφία|158x158εσ|Το σύμβολο DINGIR στην τελική φάση εξέλιξης της σφηνοειδούς γραφής. Γονείς του Άνου ήταν ο Ανσσάρ και η Κισσάρ. Σύμφωνα με τον βαβυλωνιακό μύθο της δημιουργίας οι δύο αυτές θεότητες αντιπροσώπευαν τις δύο όψεις του ορίζοντα, την ανατολή και τη δύση. Εκτός από πατέρας των θεών ο Άνου ήταν και δημιουργός των δαιμόνων. Σύμφωνα με τη μεσοποταμιακή μυθολογία, οι δαίμονες ήταν η προσωποίηση των κακοτυχιών και των ασθενειών των ανθρώπων. Υπήρχαν θηλυκοί και αρσενικοί δαίμονες, όπως η Λαμάστου και ο Παζούζου. Βρισκόταν ιεραρχικά σε ένα ενδιάμεσο επίπεδο, μεταξύ των θεών και των ανθρώπων. Ήταν αντιπρόσωποι των θεών και εκτελούσαν τιμωρίες που οι θεοί επέβαλαν στους ανθρώπους για τις αμαρτίες τους. Συνήθως η τιμωρία αυτή είχε τη μορφή κάποιας ασθένειας, αλλά αυτό δεν σήμαινε πως όλες οι ασθένειες των ανθρώπων οφείλονταν σε θεϊκή τιμωρία. Μία ομάδα επτά δαιμόνων (ονομάζεται sebitu στα ακκαδικά και iminbi στα σουμεριακά) δημιούργησε ο θεός Άνου με την Κι.
Παλαιοχώρι Γρεβενών
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα: Παλαιοχώρι (αποσαφήνιση)
Άνου
Ο Άνου θεωρείτο ότι είχε την ύψιστη εξουσία και όριζε τα καθήκοντα που είχαν οι άλλοι θεοί. Μόνο με τη δική του έγκριση μπορούσε κάποιος θεός να ανέβει ιεραρχικά.
Βασικό σύμβολο του Άνου είναι το στέμμα με κέρατα. Δεν είναι εντελώς βέβαιη η εικονογραφία του θεού, αλλά είχε ανθρώπινη μορφή. Το ζώο που τον αντιπροσώπευε ήταν ο ταύρος που αποτελεί σύμβολο γονιμότητας, όπως είναι και ο ουρανός, ως πηγή της βροχής που κάνει τη γη εύφορη. Ο θεός του ουρανού, Άνου, ήταν επίσης ο "οικοδεσπότης" των αστερισμών και των πλανητών και οι Μεσοποτάμιοι, όπως και άλλοι αρχαίοι πολιτισμοί, είχαν ιδιαίτερα ασχοληθεί με την παρατήρηση των ουράνιων σωμάτων. Οι Βαβυλώνιοι πίστευαν ότι ο ανατολικός ορίζοντας ήταν χωρισμένος σε τρεις κατακόρυφες ζώνες που ονομάζονταν "δρόμοι" και ο κάθε ένας από αυτούς αντιστοιχούσε στον Άνου, τον Ενλίλ και τον Ένκι. Αυτός ο διαχωρισμός χρησίμευε στους αστρονόμους της εποχής για εντοπισμό της θέσης των αστερισμών.
Ο Άνου ήταν ο γηραιότερος θεός στο πάνθεον της σουμεριακής μυθολογίας. Πίστευαν ότι από τα τρία επίπεδα του ουρανού κατοικούσε στο ψηλότερο που λεγόταν πως ήταν φτιαγμένο από το πιο σπάνιο και πολύτιμο είδος λάπις λάζουλι. αριστερά|μικρογραφία|307x307εσ|Άγαλμα του [[Ενλίλ, από το Εθνικό Μουσείο Ιράκ στη Βαγδάτη.]] μικρογραφία|Άγαλμα του [[Ένκι (Εά) από το Εθνικό Μουσείο Ιράκ στη Βαγδάτη.]] Ο Ενλίλ (ή Ελλίλ), θεός των ανέμων και των θυελλών, ήταν ο πρωτότοκος γιος του, και ο Ένκι (ή Εά), θεός των υδάτων, θεωρείται επίσης ότι ήταν ένας από τους γιους του, τον οποίο απέκτησε με τη Νάμμου. Η Νάμμου (ή Νιμμάχ) ήταν μία Μητέρα-θεά. Στις πήλινες πινακίδες αναφέρονταν διάφορες θεότητες ως σύντροφοι του Άνου, όπως η Ουράς που ήταν η θεά-Γη. Με την Ουράς ο Άνου απέκτησε μία κόρη, τη Νισάμπα, που ήταν η προστάτιδα της γραφής και της καλλιέργειας των σιτηρών (αυτό υποστηρίζει μία εκδοχή του μύθου, καθώς αλλού υποστηρίζεται πως η Νισάμπα ήταν κόρη του Ενλίλ ). Η Αντούμ ήταν ακόμη μία θεά-σύντροφος του Άνου, η οποία αντιπροσώπευε τη θηλυκή πλευρά του ουρανού (κατά μία εκδοχή του μύθου, με την Αντούμ ο Άνου απέκτησε τους Ανουνάκι). Σε διάφορα βασιλικά κείμενα της εποχής του Σαργών περιγράφεται η ανύψωση της Ινάννα στην ιεραρχία των θεών με τη συμπερίληψή της στο επίπεδο των θηλυκών θεοτήτων που θεωρούνταν σύντροφοι του Άνου.
Παλαιοχώρι Γρεβενών
Το Παλαιοχώρι είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 800 μέτρα.
Άνου
Ο Άνου σχετίζεται με την πόλη Ουρούκ, την αντίστοιχη βιβλική Ερέχ. Από την 3η π.Χ. χιλιετία και έπειτα λατρευόταν εκεί όπως και η θεά Ινάννα (Ιστάρ) που σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν μία από τις κόρες του. Ναοί και ιερά του Άνου υπήρχαν, εκτός από την Ούρουκ, σε διάφορες περιοχές της Μεσοποταμίας, όπως στις πόλεις Ντερ, Λαγκάς και Ουρ. Λατρευόταν επίσης στη Βαβυλώνα και στις πόλεις Νίπουρ, Σιπάρ και Κις. Στην Ασσούρ υπήρχε διπλός ναός αφιερωμένος στον Άνου και στον Αντάτ.
Παλαιοχώρι Γρεβενών
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Παλαιοχώρι βρίσκεται στην περιοχή των Βέντζιων του νομού Γρεβενών σε απόσταση 34 χλμ. Δ. από την πόλη των Γρεβενών και 45,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη της Κοζάνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεντζίου του Δήμου Γρεβενών και με την απογραφή του 2011 έχει 237 κατοίκους. Πρόκειται για ένα πολύ παλιό χωριό που επί τουρκοκρατίας διετέλεσε κεφαλοχώρι. Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται πολλοί κάτοικοί του ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή). Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Παλαιότερα αρκετοί εργάζονταν και στα μεταλλεία Ξερολιβάδου, 7 χλμ. από το κέντρο του χωριού.
Αξιοθέατα
Στην πλατεία του χωριού στέκει επιβλητικά ο ιερός ναός της Αγίας Παρασκευής, κτίσμα του 1873 με ανεξάρτητο κωδωνοστάσιο του 1897, ο οποίος από το 1995 έχει χαρακτηριστεί ως "ως μνημείο χρήζον ειδικής κρατικής προστασίας. Πρόκειται για τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με στοά στη δυτική και σε τμήματα της νότιας πλευράς, που κτίστηκε το 1873. Το μνημείο είναι κατάγραφο με τοιχογραφίες του 1874". Αξίζει κανείς να επισκεφθεί το "Χάβο", μια περιοχή φυσικού κάλλους με απότομα βράχια, μικρή λίμνη και καταρράκτη, το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία με το υπαίθριο θέατρο, την κορυφή Ανάληψη (1.125μ.), την κορυφή Φακιόλι (1.110μ.) και την περιοχή του Μελιάτσκο.
Άνου
Σύμφωνα με μία διαφορετική εκδοχή του μύθου του Άνου, που σώζεται από την εποχή που η Ούρουκ βρισκόταν εντός των ορίων της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, ο θεός του ουρανού ταυτίζεται από τους θεολόγους με χθόνιες θεότητες, όπως ο Εμμεσάρρα και ο Ντουμούζι. Αυτή η εκδοχή του μύθου είναι αποτέλεσμα του σταδιακού υποβιβασμού του θεού Άνου στην ιδεολογία των Μεσοποτάμιων, που από κορυφαίος θεός είχε μετατραπεί σε Deus otiosus (θεός απράγμων, από τις λατινικές λέξεις deus = θεός και otiosus = απράγμων) που δεν ενέπνεε πια τον ίδιο σεβασμό. Για αυτό και είναι εξαιρετικά σπάνιοι οι Βαβυλωνιακοί και Ασσυριακοί ύμνοι και προσευχές προς τον θεό Άνου.
Παλαιοχώρι Γρεβενών
Αξιοθέατα
Στο υπαίθριο θέατρο Παλαιοχωρίου έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς αξιόλογοι καλλιτέχνες.
Άνου
Δικτυογραφία
Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία Κατηγορία:Χαλδαίοι Κατηγορία:Μεσοποταμία Κατηγορία:Θεότητες της Μεσοποταμίας
Ζούπα (Ντανίλοβγκραντ)
Η Ζούπα (σερβικά κυριλλικά: Жупа) είναι χωριό στο κέντρο του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Ντανίλοβγκραντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Ντανίλοβγκραντ
Μπέρχτεσγκαντεν
thumb|right|200px|Άποψη του Μπέρχτεσγκαντεν. Το Μπέρχτεσγκαντεν είναι ένας δήμος στις Βαυαρικές Άλπεις. Βρίσκεται στα νότια της επαρχίας Μπέρχτεσγκαντενερ Λαντ στη Βαυαρία, κοντά στα σύνορα με την Αυστρία, περίπου 30 χλμ. νότια του Σάλτσμπουργκ και 180 χλμ. νοτιανατολικά του Μονάχου.
Το Μπέρχτεσγκαντεν συχνά συνδέεται με το Βάτσμαν, την τρίτη ψηλότερη κορυφή της Γερμανίας με υψόμετρο 2.713μ., φημισμένη στους ορειβάτες για την Όστβαντ (ανατολική πλευρά), και την βαθιά λίμνη Κένιγκσζεε (5,2χλμ²). Άλλη αξιοσημείωτη κορυφή είναι η Κέλσταϊν (1.835μ.) με το Κέλσταϊνχαους (φωλιά του αετού), που προσφέρει εξαιρετική θέα στους επισκέπτες της.
Σμόλιαν
Το Σμόλιαν (βουλγαρικά: Смолян) είναι πόλη και χιονοδρομικό κέντρο στο νότιο άκρο της Βουλγαρίας κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα. Είναι διοικητικό και οικονομικό κέντρο της ομώνυμης επαρχίας.Η πόλη βρίσκεται στην κοιλάδα των Ποταμών Τσέρνα ("Μαύρος") και Μπιάλα ("Ασπρος") στην κεντρική Ροδόπη, στους πρόποδες του υψηλότερου τμήματος της οροσειράς, νότια των δημοφιλών χιονοδρομικών κέντρων Παμπόροβο και Τσεπέλαρε. Έχει πληθυσμό 30.642 κατοίκους (2012).
Ονομα
Το όνομα προέρχεται από την τοπική Σλαβική φυλή των Σμολιάνι, πιθανόν συγγενή με τη Σλαβική λέξη σμόλα (ρετσίνι).
Ιστορία
Σύμφωνα με αρχαιολογικές μαρτυρίες η περιοχή γύρω από το Σμόλιαν πρωτοκατοικήθηκε τη 2η-1η χιλιετία π.Χ. Το Μεσαίωνα πήρε το όνομά του από τη Σλαβική φυλή των Σμολιάνι, που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή τον 7ο αιώνα, και κυβερνήθηκε από τη Βυζαντινή και τη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Για ένα διάστημα το 14ο αιώνα περιήλθε υπό τον έλεγχο του Βούλγαρου φεουδάρχη Μομτζίλο, μαζί με όλη τη Ροδόπη, πριν υποταχθεί τελικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, υπό την οποία παρέμεινε επί πέντε αιώνες, δήμος του Οθωμανικού Σαντζακίου της Γκιουμουλτζίνας του Βιλαετίου της Αδριανούπολης μεταξύ 1867 και 1912. Στα Οθωμανικά Τουρκικά ήταν γνωστό ως Πασμακλί ή Αχιτσελεμπί.
Η περιοχή απελευθερώθηκε από το 21ο Απόσπασμα της Σρέντνα Γκόρα υπό το Βλαντιμίρ Σεραφίμοφ το 1912, κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Η σύγχρονη πόλη του Σμόλιαν δημιουργήθηκε από τη συνένωση τριών υπαρχόντων χωριών - Ούστοβο, Ραϊκοβο και Εζέροβο - το 1960.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Σμόλιαν αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν περίπου 5.000. Από τότε άρχισε να αυξάνεται σταδιακά, κυρίως λόγω των μεταναστών από τις αγροτικές περιοχές και τις γύρω μικρότερες πόλεις, φτάνοντας το μέγιστό του στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ξεπερνώντας τις 34.000.
Εθνική και θρησκευτική σύνθεση
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής : Σύνολο: 30.642
Στο Δήμο του Σμόλιαν 32.708 δήλωσαν Βούλγαροι, 301 Ρομά, 170 Τούρκοι και 9.000 δε δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα.
Το 1912 ο Αχά Τσελεμπί ανέφερε ότι ζούσαν 8.252 οικογένειες, από αυτές 2.815 Βουλγάρων Εξαρχικών, 140 Βουλγάρων Πατριαρχικών και 5.297 Βουλγάρων Μουσουλμάνων ή Πομάκων (Λιούμπομιρ Μίλετιτς (Βούλγαρος ακαδημαϊκός, 1863-1937), "Ο αφανισμός των Βουλγάρων της Θράκης το 1913"). Στην πόλη ζούσαν 320 οικογένειες Βουλγάρων Μουσουλμάνων, 80 Βούλγαρων Εξαρχικών και 40 Πατριαρχικών, στο Ούστοβο 420 οικογένειες Βουλγάρων Εξαρχικών και στο Ραΐκοβο 700 οικογένειες Βουλγάρων Εξαρχικών, 100 Βουλγάρων Πατριαρχικών και 70 Βουλγάρων Μουσουλμάνων. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, οι υπόλοιποι είναι κυρίως η Μουσουλμανική μειονότητα.
Πολιτισμός
Κοντά στην πόλη, στην κορυφή του Ορους Ρόζεν, βρίσκεται το Βουλγαρικό Εθνικό Αστεροσκοπείο, και ένα πλανητάριο στην πόλη. Υπάρχει ένα θέατρο, το Δραματικό Θέατρο της Ροδόπης, και κάθε καλοκαίρι πραγματοποιείται μια συνάντηση επαγγελματιών και μελετητών του θεάτρου γνωστή ως Διεθνές Θεατρικό Εργαστήρι Ροδόπης. Υπάρχει επίσης ένα επαρχιακό ιστορικό μουσείο, που ιδρύθηκε το 1935.
Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου (1888)
εναλλ.=Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου απο το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου του 1888. Ένας νόμος για την περαιτέρω προώθηση της αναθεώρησης του καταστατικού νόμου με την κατάργηση των περιττών εκφράσεων του νόμου και των διατάξεων που έχουν παύσει να ισχύουν ή έχουν καταστεί περιττές.|μικρογραφία|200x200εσ|Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου απο το [[Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου του 1888. Ένας νόμος για την περαιτέρω προώθηση της αναθεώρησης του καταστατικού νόμου με την κατάργηση των περιττών εκφράσεων του νόμου και των διατάξεων που έχουν παύσει να ισχύουν ή έχουν καταστεί περιττές.]] Η Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου του 1888 είναι ένας νόμος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου, για την περαιτέρω προώθηση της αναθεώρησης του καταστατικού νόμου με την κατάργηση των περιττών εκφράσεων και διατάξεων που είχαν παύσει να ισχύουν ή είχαν καταστεί περιττές.
Καρκίνος (αστρολογία)
Ο Καρκίνος (♋) είναι αστρολογικό ζώδιο που συνδέεται με τον αστερισμό του Καρκίνου. Σύμφωνα με τον τροπικό ζωδιακό, ο Καρκίνος καταλαμβάνεται από τον Ήλιο από 21 Ιουνίου μέχρι 23 Ιουλίου (οι ημερομηνίες μπορεί να διαφέρουν κατά μία ημέρα, ανάλογα με τη χρονιά). Στον αστρικό ζωδιακό, ο αστερισμός καταλαμβάνεται κατά την περίοδο από 16 Ιουλίου έως 15 Αυγούστου. Το ζώδιο απέναντι από τον Καρκίνο είναι ο Αιγόκερως.
Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου (1888)
Κατάργηση
Αυτός ο νόμος καταργήθηκε από το άρθρο 1 παράγραφος 1 και το μέρος XI (11) του παραρτήματος 1 του Νόμο περί Καταστατικού (Νόμος Καταργήσεων) του 1989.
Σμόλιαν
Πολιτισμός
Η μεγαλύτερη εκκλησία της νότιας Βουλγαρίας, ο Καθεδρικός του Αγίου Βησσαρίωνα του Σμολιάν, εγκαινιάστηκε στην πόλη τον Ιούλιο του 2006.
Καρκίνος (αστρολογία)
Μυθολογία
Κατά την Ελληνική Μυθολογία, ο Καρκίνος είχε σταλεί από τη θεά Ήρα στην προστατευόμενή της Λερναία Ύδρα, ως βοηθός της εναντίον του Ηρακλή. Έτσι, ο παμμεγέθης Καρκίνος παρενοχλούσε τον Ηρακλή κατά τη φοβερή του μάχη εναντίον της Ύδρας.
Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου (1888)
Κατάργηση
Αυτός ο νόμος διατηρήθηκε για τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας από το άρθρο 2 παράγραφος 2 στοιχείο Α και το μέρος 4 του παραρτήματος 1 στην Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου του 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νόμοι στο Ηνωμένο Βασίλειο
Σμόλιαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Καρκίνος (αστρολογία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρολογία
Θέμης Μουμουλίδης
Ο Θέμης Μουμουλίδης είναι Έλληνας σκηνοθέτης, συγγραφέας και σκηνογράφος. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 εξελέγη βουλευτής Κοζάνης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Σπούδασε οικονομικά, κινηματογράφο, θέατρο (Αθήνα, Παρίσι, Σόφια) και παρακολούθησε τον ετήσιο κύκλο μαθημάτων με θέμα: «Διεύθυνση πολιτιστικών υποθέσεων» (Βρυξέλλες).
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1982, ως βοηθός του σκηνοθέτη Αλέξη Δαμιανού (Ματωμένος Γάμος).
Έχει σκηνοθετήσει περισσότερες από 100 παραστάσεις (Φεστιβάλ Αθηνών, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. διαφόρων ελληνικών πόλεων κ.ά.). Επίσης, έχει σκηνοθετήσει δυο ταινίες μικρού μήκους και μια τηλεταινία. Έχει συγγράψει ή έχει συνεργαστεί στη συγγραφή σεναρίων για κινηματογραφικές ταινίες και έχει μεταφράσει θεατρικά κείμενα.
Το Σεπτέμβριο του 2007 δημιούργησε τον οργανισμό «5η Εποχή Τέχνης», ο οποίος δραστηριοποιείται στο χώρο της θεατρικής παραγωγής (Θέατρο Κάππα), του κινηματογράφου, των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και των εκδόσεων. Με την ΕΛΣ συνεργάστηκε άπαξ, ως σκηνοθέτης του έργου «Η Όπερα της πεντάρας» (Die Dreigroschenoper) που παρουσιάστηκε ως συμπαραγωγή του Κέντρο Μουσικού Θεάτρου Βόλου και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βόλου (1998-99).
Στις Βουλευτικές Εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015 κατέβηκε ως υποψήφιος και τελικά εξελέγη Βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Κοζάνης με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ενώ στις εκλογές 2019 πάλι στην εκλογική περιφέρεια Κοζάνης με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έλαβε 5.033 ψήφους και απέτυχε να επανεκλεγεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Καρμπονέρα
Η Καρμπονέρα (ιταλικά: Carbonera, βενετικά: Carbonèra) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Νιλώτες
Οι Νιλώτες αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού στο Νότιο Σουδάν, περιοχή που πιστεύεται ότι είναι το αρχικό σημείο διασποράς τους. Μετά τους Μαντού, αποτελούν τη δεύτερη πολυπληθέστερη ομάδα λαών που κατοικούν στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών της Αφρικής γύρω από το Ανατολικό Μεγάλο Ρήγμα. Αποτελούν επίσης ένα αξιοσημείωτο τμήμα του πληθυσμού της νοτιοδυτικής Αιθιοπίας.
Οι Νιλώτες προσκολλώνται κυρίως στον Χριστιανισμό και τις παραδοσιακές θρησκείες, συμπεριλαμβανομένης της θρησκείας Ντίνκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Κένυα Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στο Νότιο Σουδάν Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Ουγκάντα
Γεώργιος Γρυπάρης
Ο Γεώργιος Γρυπάρης (1801 - 1888) υπήρξε Έλληνας δικαστικός και πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μύκονο το 1801. Πατέρας του ήταν ο μέγας λόγιος Ιωάννης Γρυπάρης.
Χρημάτισε δικαστικός λειτουργός, παραιτήθηκε όμως αντιδρώντας στην παρέμβαση του Υπουργού Δικαιοσύνης σε αθωωτική απόφαση κάποιας δίκης της οποίος προΐστατο ο Γρυπάρης.
Η μεταπολίτευση του 1862 βρίσκει τον Γρυπάρη αντιεισαγγελέα στο Εφετείο Αθηνών.
Απεβίωσε το 1888.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Πρόκληση σεισμών
Μη εφαρμοσμένες ή θεωρητικές μέθοδοι πρόκλησης
Ο συντονισμός ενός ρήγματος από εξωτερικό διεγέρτη μπορεί να συμβεί και με άλλες μεθόδους ή φυσικές διαδικασίες. Οι πλήρους φάσματος συχνότητες της θραύσης από ένα πολύ κοντινό σεισμό μπορούν να συντονίσουν στιγμιαία το ρήγμα. Στο ίδιο αποτέλεσμα μπορούμε θεωρητικά να καταλήξουμε με σταδιακή μεταφορά ενέργειας στο ρήγμα αν η διέγερση γίνεται σύμφωνα με την ιδιοσυχνότητα ταλάντωσής του, όπως να ανυψώνουμε και να αφήνουμε να πέφτει ρυθμικά στο έδαφος κοντά στο ρήγμα ένα μεγάλο βάρος. Λόγω της έντονης αλληλεπίδρασης του φλοιού με την ιονόσφαιρα στο εύρος των χαμηλών συχνοτήτων (βλ. πρόγνωση σεισμών) και τις δοκιμές που γίνονται με το HAARP στις ίδιες χαμηλές συχνότητες θεωρείται πιθανή αν και δεν έχει γίνει δημόσια παραδεκτή η δυνατότητα επιλεκτικής πρόκλησης σεισμών και με τον τρόπο αυτό.
Συμπεράσματα
Τα θετικά αποτελέσματα της ικανότητας πρόκλησης σεισμών θα μπορούσαν να είναι ενθαρρυντικά καθώς αν έχουμε πρόγνωση ενός γεγονότος, ακόμη και μακράς διάρκειας με τις στατιστικές μεθόδους των σεισμολόγων, μπορούμε να σκανδαλίσουμε τη διαδικασία της γένεσης του σεισμού ώστε να συμβεί σε ελεγχόμενο παράθυρο χρόνου. Σε βραχείας πρόγνωσης σεισμό η εφαρμογή μιας μεθόδου πρόκλησης θα μπορούσε να περιορίσει πολύ περισσότερο το παράθυρο χρόνου εκδήλωσης του σεισμού. Αυτό θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο σε κάποιον οργανισμό προληπτικής αντισεισμικής προστασίας που θα μπορούσε να προγραμματίσει εκκενώσεις και να εκτονώσει ελεγχόμενα τις συσσωρευμένες τάσεις στο φλοιό. Βέβαια μην έχοντας κατανοήσει ακόμη πλήρως τους μηχανισμούς γένεσης και πρόκλησης σεισμών, το πειραματικό σφάλμα σε μια πρώιμη προσπάθεια ίσως είναι τέτοιο που να γίνει λάθος και να σκανδαλιστεί γεγονός που θα είναι πέρα από κάθε έλεγχο. Τα αποτελέσματα των πειραμάτων αυτών θα μπορούσαν να αποδειχθούν επίσης καταστροφικά αν γινόταν εφαρμογή της γνώσης αυτής ως όπλο μαζικής κλίμακας.
Αναφορές
Κατηγορία:Γεωφυσική Κατηγορία:Σεισμολογία
1899
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Μητροπολίτης Θηβών, Λεβαδείας και Αυλίδος Γεώργιος
Ο Μητροπολίτης Θηβών, Λεβαδείας και Αυλίδος Γεώργιος (Μαντζουράνης) είναι Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νάξο το 1952. Φοίτησε στις Εκκλησιαστικές σχολές Κορίνθου και Τήνου καθώς και στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών.
Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό από τον Ιανουάριο του 1973 μέχρι τον Ιούλιο του 1975. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1976 από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Νικαίας Γεώργιο (Παυλίδη), υπηρέτησε επί εξαετία στην Ενορία του Αγίου Λουκά Πατησίων και παράλληλα παρακολούθησε προγράμματα ποιμαντικής εξασκήσεως για δύο έτη στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου και ειδικεύθηκε στην ποιμαντική των ασθενών. Συμμετείχε σε αντιαιρετικά σεμινάρια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας, και από το 1983 εως το 1987 ως Αρχιερατικός Επίτροπος Αλιάρτου και παράλληλα Ηγουμενοσύμβουλος στην Ιερά Μονή Οσίου Λουκά.
Από το 1986 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ιερά Μονή Οσίου Λουκά Βοιωτίας και από τον Οκτώβριο του 1987 διετελέσε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής έως και την εκλογή του.
Στις 24 Ιουνίου 2008 εξελέγη από το Σεπτό Σώμα της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας. Η χειροτονία του τελέσθηκε στις 28 Ιουνίου 2008, στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Οσίου Λουκά Στειρίου Βοιωτίας. Ενθρονίστηκε στις 12 Ιουλίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λιβαδειάς.
Πηγές
Γεωργιος Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πολιόχνη
thumb|right|200px|Η αποχέτευση (κίτρινη περίοδος) και στο βάθος το δημόσιο πηγάδι. Η Πολιόχνη είναι ένας αρχαιολογικός τόπος στην ανατολική ακτή της Λήμνου, κοντά στο χωριό Καμίνια, που χτίστηκε στη αυγή της νεολιθικής περιόδου για το Αιγαίο, την 4η ή 5η χιλιετία π.Χ. Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Τροία αλλά η Τροία θα χτιστεί χίλια χρόνια αργότερα, όταν πια η Πολιόχνη θα έχει εξελιχθεί σε έναν αστικό οικισμό με 1.500 κατοίκους με ορθογώνιες πέτρινες κατοικίες, προστατευτικό τείχος, πλατείες, πηγάδια, δρόμους, δημόσια κτίρια και πιθανώς Βουλευτήριο.
Οι ανασκαφές
Περιβάλλεται από τείχη, που έχουν επιβλητική μορφή μόνο στη δυτική πλευρά, όπου ήταν μεγαλύτερη η ανάγκη προστασίας των θεμελίων από τη διάβρωση του κοντινού ποταμού. Φαίνεται πράγματι ότι η Πολιόχνη, τουλάχιστον στην αρχή, δε χρειαζόταν στρατιωτική άμυνα. Στην πόλη ανθούσε ένας ειρηνικός πληθυσμός χιλίων περίπου κατοίκων, που ασχολιόταν κατά τη διάρκεια της μέρας με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ το βράδυ επέστρεφε στον οικισμό, πράγμα που κάνουν ακόμη και σήμερα οι αγρότες της περιοχής. Αυτή η συνήθεια πρέπει να ήταν που δημιούργησε μεταξύ τους μιά μορφή στοιχειώδους κοινωνικής οργάνωσης, τη διατύπωση, δηλαδή, κοινών κανόνων που έπρεπε να είναι σεβαστοί μέσα στην πόλη, αλλά και έξω από αυτήν, στους κοινούς αγρούς ή σε αυτούς που ίσως είχαν παραχωρηθεί από την κοινότητα σε κάθε οικογενειακό πυρήνα.
Χαρη στην κατεργασία και τη διακίνηση των μετάλλων η Πολιόχνη, κτισμένη ακριβώς απέναντι από τα στενά του Ελλησπόντου, αναδείχθηκε στο αρχαιότερο αστικό κέντρο, στο πρώτο εμπορικό λιμάνι της Ευρώπης. Απετέλεσε το επίκεντρο της ευρύτερης περιοχής του Β. Αιγαίου.
Τα ευρήματα της Πολιόχνης αποδεικνύουν ότι στα νησιά του Β.Α. Αιγαίου αναπτύχθηκε ένας προϊστορικός πολιτισμός τελείως αυτόνομος από τους μέχρι τώρα γνωστούς (Κυκλαδικό, Μινωικό, Μυκηναϊκό).
Το "Βουλευτήριο"
thumb|right|250px|Πολιόχνη - Το "Βουλευτήριο" thumb|right|250px|Η κεντρική Σιταποθήκη της κυανής περιόδου. Αμέσως μετά την κύρια είσοδο, στη δυτική πλευρά του τείχους που περιβάλλει την πόλη, βρέθηκε μια μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων με τα πέτρινα έδρανα σε όλο το μήκος της και το βήμα του λόγου στο κέντρο, που αποτελεί πιθανώς την ισχυρότερη ένδειξη πως υπήρχε δημοκρατική οργάνωση της τότε κοινωνίας.
Ο καθηγητής Σάντο Τίνε (Santo Tine) που είναι ο διευθυντής των ανασκαφών στην Πολιόχνη γράφει:
"Ονομάστηκε αμέσως βουλευτήριο με βάση το παράδειγμα των κτιρίων της κλασικής εποχής που είχαν και αυτά βαθμίδες στις οποίες, σε αντίθεση με τα θέατρα και τα αμφιθέατρα, μπορούσε να πάρει θέση ένας περιορισμένος αριθμός ατόμων: οι αντιπρόσωποι της κοινότητας των πολιτών."
Το Βουλευτήριο της Πολιόχνης εκτός του ότι προηγείται σχεδόν 2000 χρόνια από τα αντίστοιχα της κλασικής εποχής, αντιπροσωπεύει επίσης την αρχαιότερη μαρτυρία στην Ευρώπη και στον κόσμο, μιας κατασκευής κατάλληλης για να φιλοξενήσει άτομα που είχαν κληθεί να συζητήσουν τα προβλήματα του συνόλου και να καθορίσουν τους κοινούς πολιτιστικούς και θρησκευτικούς κανόνες. Κατ' αυτό τον τρόπο μπορεί να θεωρηθεί ο πρόδρομος της Βουλής της εποχής μας.
Το Μέγαρο
Το μέγαρο 605 κατασκευάστηκε γύρω στο 2000 π.Χ. Βλέπει στην κεντρική πλατεία και ήταν το σπίτι του πλουσιότερου και ισχυρότερου σε σχέση με όλους τους άλλους κοινούς πολίτες που συνέχιζαν να διαμένουν σε οικίες πολύ απλές και με περιορισμένη διάρθρωση.
Το Βουλευτήριο είχε χάσει πιά την αρχική του λειτουργία τόσο που τα ανατολικά έδρανα είχαν εξαφανιστεί με την κατασκευή ενός τοίχου. Όλα αυτά είναι σημάδια που κάνουν φανερό το γεγονός ότι στην Πολιόχνη η δημοκρατική εξουσία αντικαταστάθηκε από μία αυταρχική.
Ο Θησαυρός της Πολιόχνης
thumb|right|250px|Ο χρυσός θησαυρός της Πολιόχνης στο [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.]] Μεταξύ άλλων στην Πολιόχνη βρέθηκε ένας θησαυρός από χρυσά κοσμήματα, που αποτελεί ένα εξαίσιο δείγμα εξελιγμένης χρυσοχοΐας αλλά και συσσώρευσης δύναμης και πλούτου στο νησί. Ο θησαυρός μοιάζει πολύ με τον περίφημο "Θησαυρό του Πριάμου" που βρήκε στην Τροία ο Σλήμαν και φαίνεται ότι φτιάχτηκε από το ίδιο εργαστήριο. Σήμερα ο θησαυρός της Πολιόχνης βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.
Το τέλος της πόλης μετά από διαδοχικές σεισμικές καταστροφές θα έρθει 400 χρόνια πριν την καταστροφή της Τροίας του Πριάμου, γύρω στα 1600 π.Χ.
Οι περίοδοι της πόλης
Η Πολιόχνη ονομάστηκε "επτάπολις" γιατί ανασκάφθηκαν επτά διαδοχικές πόλεις σε επτά αλλεπάλληλα στρώματα. Καθεμιά είναι πιο εξελιγμένη τεχνολογικά από την προηγούμενη και αυτό φαίνεται κυρίως στην κατασκευή των αγγείων. Γι’ αυτό ο Bernabo Brea τις ονόμασε ανάλογα με το χρώμα τους, που προδίδει και την τελειότητά τους: Μελανή, Κυανή, Πράσινη, Ερυθρή, Κίτρινη, Καστανή (ή Φαιά) και Ιώδη.
Κάποιες από αυτές αντιστοιχούν σε περιόδους του πολιτισμού της Τροίας. Από ό,τι φαίνεται, οι δύο γειτονικοί πολιτισμοί είχαν μεγάλη σχέση και παράλληλη εξέλιξη. Όμως, η πρώτη περίοδος της Πολιόχνης δεν έχει το αντίστοιχό της στην Τροία, αλλά είναι αρχαιότερη από αυτήν. Και καθώς εξελίσσονται και οι δύο η Πολιόχνη παραμένει διαρκώς πιο ακμαία και πιο πλούσια από την αντίστοιχη σύγχρονή της Τροία.
Βλέπε επίσης
Στη Λήμνο:
Αλλού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιόχνη Κατηγορία:Αρχαία Λήμνος
Καθεδρικός Ναός του Σωτήρος (Ισφαχάν)
Ο Καθεδρικός του Σωτήρος (στην αρμενική γλώσσα: Սուրբ Ամենափրկիչ Վանք –Surb Amenaprkich Vank; στη περσική γλώσσα: کلیسای آمناپرکیچ‎ – Kelisā ye Āmenāperkič) είναι αρμενικός ναός, που βρίσκεται στην New Julfa, την αρμενική γειτονιά του Ισφαχάν, στο Ιράν. Συνήθως αναφέρεται ως Vank (Վանք; وانک), που στα αρμενικά σημαίνει μοναστήρι ενώ είναι γνωστός και ως Εκκλησία των Αγίων Αδερφών (Church of the Saintly Sisters).
Στις αρχές του 17ου αιώνα έλαβαν χώρα δύο πόλεμοι μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Σαφαβίδων. Στο πλαίσιο αυτών των πολέμων ο Σάχης Αμπάς Α’ χρησιμοποίησε στην Αρμενία (που ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) την τακτική της καμένης γης και υποχρέωσε χιλιάδες Αρμενίους να μετεγκατασταθούν στο Ισφαχάν, το οποίο είχε κάνει τη νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του. Οι Αρμένιοι αυτοί ξεκίνησαν το 1606 την κατασκευή του Καθεδρικού του Σωτήρος. Ο ναός ολοκληρώθηκε, μετά από μεγάλες αλλαγές στα σχέδια μεταξύ του 1655 και του 1664, υπό την επίβλεψη του Αρχιεπισκόπου Δαβίδ.
Ο ναός συνδυάζει διαφορετικά αρχιτεκτονικά στοιχεία. Έχει ένα τρούλο, που θυμίζει τα τζαμιά στο Ιράν και ημιοκτάγωνη αψίδα. Το εσωτερικό του είναι πλούσια διακοσμημένο με κομψές τοιχογραφίες ενώ αντίθετα το εξωτερικό του είναι ιδιαίτερα λιτό. Στην αυλή του καθεδρικού υπάρχουν τάφοι Ορθοδόξων και Προτεσταντών, μεταξύ των οποίων οι τάφοι του Άγγλου αξιωματικού Sir George Malcolm, του Ρώσου πρέσβη και τραπεζίτη Αλεξάντερ Ντέκοβερ (Alexander Decover) και το Βρετανού χειρούργου και εκπροσώπου της Βρετανικής κυβέρνησης, Andrew Jukes. Σε μια γωνία της αυλής υπάρχει μνημείο για την Αρμενική γενοκτονία.
Δίπλα στο ναό βρίσκεται η βιβλιοθήκη και το μουσείο. Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει περισσότερα από 700 χειρόγραφα βιβλία ενώ στο μουσείο βρίσκονται μεταξύ άλλων: α) το διάταγμα του 1606 του Σάχη Αμπάς Α’, με το οποίο ιδρύθηκε η New Julfa, β) διάφορα διατάγματα του Αμπάς Α’ και των διδαδόχων του με τα οποία απαγορεύονταν οι παρεμβάσεις εις βάρος της αρμενικής κοινότητας και οι διώξεις των μελών της, γ) το πρώτο βιβλίο, που τυπώθηκε στο Ιράν, δ) στολές των Σαφαβίδων ε) άμφια, δισκοπότηρα και αρτοφόρια, στ) ταπισερί και πίνακες Ευρωπαίων ζωγράφων, που έφεραν στο Ισφαχάν οι Αρμένιοι έμποροι η) έκθεση με φωτογραφίες, χάρτες και τουρκικά έγγραφα σχετικά με τη Γενοκτονία των Αρμενίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ασία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ιράν Κατηγορία:Αρμενικές Αποστολικές εκκλησίες
Νικόλαος Καραστογιάννης
Ο Νικόλαος Καραστογιάννης, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τον Άγιο Πέτρο Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Καραστογιάννης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στον Άγιο Πέτρο Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς. Υπήρξε αρχικά οπλίτης σε Ελληνικά αντάρτικα σώματα στη Μακεδονία και στη συνέχεια, μαζί με τον Ιωάννη Ήλκο ίδρυσαν την πολιτοφυλακή Αγίου Πέτρου που έδρασε ως ένοπλο σώμα. Ο στόχος του σώματος της πολιτοφυλακής ήταν η απώθηση των Βουλγαρικών επιθέσεων στην περιοχή, που είχαν ενταθεί κατά την περίοδο του Μακεδονικού αγώνα. Ο Νικόλαος Καραστογιάννης συντόνιζε τις επιχειρήσεις του σώματος πολιτοφυλακής ενώ διατέλεσε και αρχηγός του σώματος. Έδρασε στην ευρύτερη περιοχή της Νότιας Παιονίας.
Ιρανικό τομάν
Νομίσματα
Τα ιρανικά χρυσά νομίσματα αντιστοιχούσαν σε τομάν, ενώ τα χάλκινα και τα αργυρά νομίσματα αντιστοιχούσαν σε δηνάρια, ριάλ ή κιράν. Κατά την περίοδο της σφυρήλατης νομισματοκοπίας, τα χρυσά τομάν νομίσματα κόβονταν σε υποδιαιρέσεις των ¼, ½, 1, 2 και 10 τομάν, και αργότερα 1/5, 3 και 6 τομάν. Με την εισαγωγή της μηχανικής νομισματοκοπίας, περιελάμβαναν υποδιαιρέσεις 1/5, ½, 1, 2, 5, 10 και 25 τομάν. Το τελευταίο χρυσό τομάν εκδόθηκε το 1965. Αργότερα έπαψε να είναι επίσημο ιρανικό νόμισμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νομίσματα του Ιράν
Ώτος ο Κυλλήνιος
Συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο και ήταν αρχηγός των Επειών της Ηλείας. Σύμφωνα με τον Όμηρο, σε μια έξοδο του Έκτορα από τα τείχη της Τροίας ενεπλάκη μαζί του σε φονική μάχη. Εκεί ο Έκτορας σκότωσε τον Σχεδίο, αρχηγό των Φωκέων, και ο Πολυδάμας τον Ώτο, «αρχηγό γενναίων Επειών», όπως ακριβώς μας λέει ο Όμηρος. Βλέποντας νεκρό τον Ώτο, ο φίλος του Μέγης, αρχηγός αυτών που ήρθαν από το Δουλίχιο, όρμησε στον Πολυδάμα ο οποίος κατάφερε να ξεφύγει με θεϊκή βοήθεια (επέμβαση του Απόλλωνα). Ο Μέγης τότε σκότωσε τον Κροίσμο.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι
Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1970-1979)
Τη δεκαετία του 1970 η παρουσία των ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις συνεχίστηκε με σημαντικές διακρίσεις. Την αγωνιστική περίοδο 1970-71 ο Παναθηναϊκός κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών, ενώ η ΑΕΚ έφτασε στα ημιτελικά του κυπέλλου UEFA την περίοδο 1976-77.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες στην Ευρώπη
Διάσκεψη της Γιάλτας
thumb|Ομαδικό πορτραίτο κατά τη διάσκεψη της Γιάλτας: Από αριστερά: Τσώρτσιλ, Ρούσβελτ, Στάλιν Κατά το χρονικό διάστημα από 4 έως 11 Φεβρουαρίου του 1945 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούζβελτ, ο ηγέτης της ΕΣΣΔ Ιωσήφ Στάλιν και ο Βρετανός Πρωθυπουργός Σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ, οι τρεις νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συναντήθηκαν στην Γιάλτα της Ουκρανίας για την πραγματοποίηση της δεύτερης συνόδου κορυφής (είχε προηγηθεί ανάλογη διάσκεψη στην Τεχεράνη από τις 28 Νοεμβρίου έως την 1η Δεκεμβρίου του 1943).