cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
20 Μασσαλία
Η Μασσαλία (Massalia) είναι ένας μεγάλος και φωτεινός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,50. Ανακαλύφθηκε το 1852 από τον Ανιμπάλε ντε Γκάσπαρις, που παρατηρούσε από τη Νάπολη της Ιταλίας (επίσης ανεξάρτητα την επόμενη νύκτα από τον J. Chacornac), αλλά έλαβε το όνομα της πόλης από την οποία παρατηρούσε ο Chacornac.
Ο φασματικός τύπος της Μασσαλίας είναι S (λιθώδης), αλλά περιέχει και μέταλλα. Το άλβεδό της είναι 0,210 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 99 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, ενώ η απόλυτα μέγιστη σε -8 °C.
Η Μασσαλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 6 λεπτά. Είναι το μεγαλύτερο σώμα της ομώνυμης «Οικογένειας της Μασσαλίας», με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας να είναι απλώς θραύσματα από μεγάλη σύγκρουση της Μασσαλίας με άλλο αστεροειδή.
Παραπομπές
Μασσαλια
Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
Η Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου υπάγεται στη Μονή Ξενοφώντος του Αγίου Όρους και βρίσκεται μισή ώρα από αυτήν. Συγκροτήθηκε το 1755 από τον ιερομόναχο Σιλβέστρο και τους γέροντες Εφραίμ και Αγάπιο. Είναι σε μορφή οικισμού με Καλύβες. Στο Κυριακό φυλάσσονται σε λειψανοθήκες λείψανα αγίων μεταξύ των οποίων του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Μοδέστου.
Αποτελείται από είκοσι έξι καλύβες, από τις οποίες κατοικούνται οι πέντε.
Παραπομπές
Ευαγγελισμού Κατηγορία:Μονή Ξενοφώντος
Πονγκαλούρ (εκλογική περιφέρεια της πολιτειακής συνέλευσης)
Η Πονγκαλούρ είναι μια νομοθετική συνέλευση εκλογική περιφέρεια στην επαρχία Κοϊμπατόρ, η οποία περιλαμβάνει την πόλη Πονγκαλούρ. Προηγουμένως, η εκλογική περιφέρεια Πονγκαλούρ αποτελούσε μέρος της εκλογικής περιφέρειας Πολάτσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογικές περιφέρειες συνέλευσης του Ταμίλ Ναντού
Δημήτριος Ι. Κριεζής
Ο Δημήτριος Ιωάννου Κριεζής ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821, στρατιωτικός και πολιτικός της νεοσύστατης Ελλάδας, εκλεγεμένος πληρεξούσιος και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ύδρα.
Ήταν αγωνιστής στην επανάσταση του 1821 και πολέμησε εκτός των άλλων το 1822 εναντίον του Δράμαλη.
Το 1827 είχε πάρει μέρος στην Γ' Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης.
Αναφέρεται ότι στις 20 Μαρτίου 1854 είχε τοποθετηθεί ο συνταγματάρχης Δημ. Κριεζής ως Νομάρχης Εύβοιας.
Είχε εκλεγεί πληρεξούσιος στην Β' Εθνική Συνέλευση του 1862 και αρχικά είχε διατελέσει πρόεδρος της Συνέλευσης ως ο πρεσβύτερος σε ηλικία.
Το 1874 δημοσίευσε βιβλίο με απομνημονεύματα με το οποίο διόρθωνε γραφόμενα από τον Φωτάκο στο βιβλιο του «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως» που κυκλοφόρησε το 1858. Όταν συνέγραψε το βιβλίο αυτό, ο Κριεζής είχε το βαθμό του Αντιστρατήγου.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Νομάρχες Ευβοίας
Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος
μικρογραφία|Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος σε χειρόγραφο του 13ου αιώνα Ο Χάρολντ Α΄ της Αγγλίας ή Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος (Harold Harefoot, περί το 1016 - 17 Μαρτίου 1040) βασιλιάς της Αγγλίας (1035 - 1040) ήταν δεύτερος γιος και διάδοχος του Κνούτου του Μέγα και της Έλφγκιφου του Νορθάμπτον, ονομάστηκε "Λαγοπόδαρος" επειδή ήταν γρήγορος στο τρέξιμο. Αρχικά βασίλευσε στην Αγγλία στη θέση του ετεροθαλούς αδελφού του Αρθακανούτου ο οποίος βρισκόταν στη Δανία και ήταν απασχολημένος σε εξέγερση που είχε ξεσπάσει στη Νορβηγία μετά την ανατροπή του μεγαλύτερου αδελφού του Σβεν της Νορβηγίας. Ο Χάρολντ ήθελε να στεφτεί αμέσως βασιλιάς αλλά ο Έθελνοτ, Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι αρνήθηκε να το κάνει, πραγματοποιήθηκε τελικά το 1037 με την επέμβαση του κόμη Λέοφρικ. Την ίδια εποχή οι δυο ετεροθαλείς αδελφοί του Χάρολντ Εδουάρδος ο Ομολογητής και Άλφρεντ Έθελινγκ επέστρεψαν στην Αγγλία με μια ισχυρή στρατιωτική δύναμη. Ο Άλφρεντ συνελήφθη από τον κόμη Γκόντγουιν, παραδόθηκε στον Χάρολντ τον Λαγοπόδαρο, στη συνέχεια τυφλώθηκε και πέθανε από τα τραύματα του. Ο Χάρολντ πέθανε πρόωρα μετά από βασιλεία μόλις 5 ετών (1040), ο ετεροθαλής αδελφός του Αρθακανούτος επέστρεψε στην Αγγλία και ανέλαβε τη βασιλεία ειρηνικά, τάφηκε αρχικά στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Ο εκδικητικός Αρθακανούτος ξέθαψε το πτώμα του, το αποκεφάλισε και το έριξε στον Τάμεση, αργότερα συνέλεξε το πτώμα του ένας ψαράς και τάφηκε με τιμές στο Λονδίνο.
Οικογένεια
Ο συγγραφέας Ίαν Χάουαρντ (γεν. το 1939) αναφέρει ότι ο Κνούτος είχε τρεις γιους : Σβεν, Χάρολντ και Αρθακανούτο, αρχικά αναφέρονται σαν γιοι του Κνούτου ο Εδουάρδος ο Ομολογητής και ο Άλφρεντ Έθελινγκ αλλά μετέπειτα έρευνες απέδειξαν ότι ήταν θετοί γιοι του. Ο Χάραλντ μπορούσε να διεκδικήσει την αντιβασιλεία της Αγγλίας επειδή ήταν ο μοναδικός από τους γιους του Κνούτου ο οποίος ζούσε εκείνη την εποχή στη χώρα (1035). Ο Αρθακανούτος βασίλευσε στη Δανία, δέχτηκε τον ετεροθαλή αδελφό του Σβεν όταν ανατράπηκε από τους Νορβηγούς ενώ ο Εδουάρδος και ο Αλφρέδος βρίσκονταν στη Νορμανδία. Ο Χάρολντ πιθανότατα βασίλευε στο όνομα του ετεροθαλούς αδελφού του ενώ η μητριά του Έμμα της Νορμανδίας ήταν αντίπαλος για την αντιβασιλεία. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αγνοεί την ύπαρξη του Σβεν και τις απαιτήσεις του στον θρόνο, αυτό βρίσκει σαν πρόφαση ο Χάουαρντ για να δηλώσει ότι είναι αναξιόπιστο. Ο Σνόρρι Στούρλουσον από την άλλη πλευρά ισχυριζόμενος παλαιότερες πηγές αναφέρει ότι ο Σβεν και ο Αρθακανούτος είχαν συμφωνήσει μαζί να μοιράσουν το βασίλειο του πατέρα τους.
Συγκρούσεις για τη διαδοχή
Ο Χάραλντ αναζήτησε τη στέψη του από τις αρχές του 1035, ο Έθελνοθ αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι αρνήθηκε ωστόσο να την πραγματοποιήσει, τοποθέτησε το σκήπτρο και το στέμμα στο ιερό του καθεδρικού ναού του Καντέρμπερι αρνήθηκε σε οποιονδήποτε να τα πλησιάσει, επιπλέον απαγόρευσε σε όλους τους επισκόπους της χώρας να τον στέψουν βασιλιά. Οι δωροδοκίες και οι απειλές του Χάραλντ παρέμειναν αναποτελεσματικές, ο ίδιος διαμαρτυρόμενος απαρνήθηκε σαν αντίδραση τον χριστιανισμό, παρέμεινε με μοναδική ασχολία το κυνήγι και τα ασήμαντα πράγματα. Στη συνέχεια έγινε αποδεκτός σαν βασιλιάς στην Οξφόρδη με τη στήριξη του Λέοφρικ, κόμητος της Μερκίας ο οποίος είχε σαν βασικό αντίπαλο τον Γκόντγουιν, κόμη του Ουέσσεξ. Η Έλφγκιφου του Νορθάμπτον όπως αναφέρεται δωροδόκησε τους ευγενείς προκειμένου να δεχτούν τον γιο της βασιλιά. Η Γκουνχίλτα της Δανίας αδελφή του Αρθακανούτου και ετεροθαλής αδελφή του Χάραλντ παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την ίδια εποχή ο Ίμμο ένας ιερέας στην αυλή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έγραψε ένα γράμμα στον Αζέσο επίσκοπο του Βόρμς στο οποίο αναφέρει ότι η Έλφγκιφου δωροδόκησε τους Άγγλους αριστοκράτες και τους επέβαλλε όρκους προκειμένου να στηρίξουν τον γιο της. Το βασίλειο της Αγγλίας αρχικά διαιρέθηκε ανάμεσα στα ετεροθαλή αδέλφια, ο Χάρολντ κυβέρνησε στα βόρεια του Τάμεση με την υποστήριξη της τοπικής αριστοκρατίας, το νότιο τμήμα κυβερνήθηκε από τον Γκόντγουιν και την Έμμα της Νορμανδίας στο όνομα του απόντος Αρθακανούτου. Το Αγγλοσαξωνικό Χρονικό αναφέρει ότι ο Γκόντγουιν του Ουέσσεξ προσπάθησε να αντισταθεί στον Χάραλντ όσο περισσότερο μπορούσε. Η Έμμα εγκαταστάθηκε στο Ουίντσεστερ ενώ ο Χάραλντ κατόρθωσε να αρπάξει τους καλύτερους θησαυρούς του Κνούτου του Μέγα. Η κατάσταση αυτή δεν μπόρεσε να διατηρηθεί για πολύ, ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι αναφέρει ότι σύντομα ο Γκόντγουιν άλλαξε την υποστήριξη του και τάχθηκε στο πλευρό του Χάραλντ. Η Έμμα της Νορμανδίας δραπέτευσε στην Μπρυζ και ο Χάρολντ ανακηρύχτηκε βασιλιάς αλλά οι λεπτομέρειες είναι ασαφείς. Ο Ίαν Χάουαρντ αναφέρει ότι ο πρόωρος θάνατος του αδελφού του Σβεν Κνούτσον ενίσχυσε σημαντικά τη θέση του Χάραλντ αφού ήταν ο δεύτερος επιζήσας γιος του Κνούτου και με τον Αρθακανούτο απών είχε αποκτήσει όλα τα δικαιώματα στον θρόνο.
Βασιλιάς της Αγγλίας λόγω στρατιωτικής υπεροχής
thumb|right|250px|Νόμισμα του Χάρολντ του Λαγοπόδαρου Η κατάσταση σχετικά με τον Χάρολντ είναι ανακριβής, ο ιστορικός Φρανκ Στέντον (1880 - 1967) αναφέρει ότι η μητέρα του Έλφγκιφου ήταν η πραγματική κυβερνήτης της Αγγλίας για ολόκληρο το βασίλειο. Ο Κέλλι Ντεβρί τονίζει ότι στη βόρεια Ευρώπη η διαδοχή στον θρόνο γινόταν με βάση τη στρατιωτική δύναμη, ο μεγαλύτερος αδελφός μπορούσε να χάσει τα κληρονομικά του δικαιώματα στον θρόνο αν ο μικρότερος ήταν στρατιωτικά περισσότερο ισχυρός, ο Χάραλντ βασίστηκε στη μεγαλύτερη στρατιωτική του δύναμη σε σχέση με τον Αρθακανούτο. Τον 11ο αιώνα υπήρχαν πολλά παρόμοια παραδείγματα, ο Μάγκνους ο Καλός βασίλευσε περισσότερο από μια δεκαετία αλλά στη συνέχεια ο θείος του Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας κατόρθωσε να τον ανατρέψει επειδή ήταν ικανός στρατιωτικός αρχηγός. Ο Βαλδουίνος ΣΤ΄ της Φλάνδρας είχε σαν διάδοχο τον αδελφό του Ροβέρτο της Φριζίας ο οποίος κατάφερε να ανατρέψει τον ανιψιό του Αρνούλφο Γ΄ της Φλάνδρας επειδή ήταν στρατιωτικά ισχυρότερος. Ο Ροβέρτος Β΄ της Νορμανδίας έχασε τον θρόνο της Αγγλίας από τους νεώτερους αδελφούς του Γουλιέλμο Ρούφο και Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας. Με το βασίλειο της Αγγλίας να ανήκει στον Χάραλντ ο Αρθακανούτος δεν τολμούσε να διεκδικήσει το βασίλειο του χωρίς επαρκή στρατιωτική υποστήριξη, γι'αυτό παρέμεινε στη Δανία περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία ώστε να είναι ικανός στρατιωτικά να ανατρέψει τον ετεροθαλή αδελφό του. Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία σχετικά με την περίοδο της βασιλείας του παρά μονάχα θρησκευτικά θέματα όπως οι θάνατοι και οι διορισμοί των επισκόπων και των αρχιεπισκόπων. Αναφέρεται μια σύγκρουση ανάμεσα στους Αγγλοσάξονες και τους Ουαλούς (1039) με θύματα όπως ο Λέοφρικ, κόμης της Μερκίας αλλά δεν υπάρχουν λεπτομερείς καταγραφές γύρω από το συγκεκριμένο γεγονός. Το 1036 ο Άλφρεντ Έθελινγκ γιος της Έμμας της Νορμανδίας επέστρεψε από την εξορία του στη Νορμανδία μαζί με τον αδελφό του Εδουάρδο τον Ομολογητή. Ο Γουλιέλμος του Πουατιέ (1020 - 1090) αναφέρει ως λόγο της επιστροφής του τη διεκδίκηση του θρόνου της Αγγλίας, ο Φρανκ Μπάρλοου (1911 - 2009) αναφέρει αντίστοιχα ότι προσκλήθηκαν από τη μητέρα τους Έμμα για να αντιμετωπίσει τον Χάρολντ. Η συγκεκριμένη κίνηση της μητέρας τους πιθανότατα έγινε επειδή η ίδια είχε αναγνωρίσει ότι ο γιος της Αρθακανούτος ήταν ανίκανος να τον αντιμετωπίσει από μόνος του αφού είχε χάσει και την υποστήριξη του Γκόντγουιν.
Τεταμένες οικογενειακές σχέσεις
thumb|right|250px|Ασημένιο νόμισμα του Χάρολντ του Λαγοπόδαρου Τα Σάγκας της βασίλισσα Έμμας αναφέρουν ότι ο Χάρολντ δημιούργησε ένα πλαστό γράμμα το οποίο υποτίθεται ότι στάλθηκε από την Έμμα στους γιους της στο οποίο περιγράφει με μελανά λόγια τη συμπεριφορά του Χάρολντ απέναντι της προσκαλώντας τους γιους της να την προστατέψουν. Ο Μπάρλοου και άλλοι σύγχρονοι ιστορικοί υποπτεύονται ότι η πράξη αυτή είναι πραγματική. Ο Ίαν Χάουαρντ αποκλείει το γεγονός να έχει εμπλακεί η Έμμα σε μια παρόμοια πολιτική κίνηση επειδή ήταν αντίθετη στον χαρακτήρα της. Ο Γουλιέλμος του Γιουμιέγκ αναφέρει ότι στις αρχές του 1036 ο Εδουάρδος πραγματοποίησε μια επιδρομή στο Σαουθάμπτον με μεγάλη επιτυχία αλλά παρά το γεγονός αυτό αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Νορμανδία με πλήθος από λάφυρα και αιχμαλώτους, η επιστροφή στη Νορμανδία πιθανότατα να οφείλεται στο γεγονός ότι ο ίδιος αισθάνθηκε ανίκανος να διεκδικήσει τον θρόνο της Αγγλίας. Το Αγγλοσαξωνικό Χρονικό περιγράφει ότι ο Άλφρεντ με τον σωματοφύλακα του είχε σκοπό να επισκεφτεί τη μητέρα του Έμμα στο Ουίντσεστερ αλλά πιθανότατα το ταξίδι αυτό έγινε για διάφορους άλλους οικογενειακούς λόγους, ο Άλφρεντ συνελήφθη από τον στρατό του Γκόντγουιντ. Στη συνέχεια ο Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος τον οδήγησε στη νήσο του Έλις και τον τύφλωσε, ο Άλφρεντ πέθανε σύντομα από τα βαριά τραύματα. Το γεγονός αυτό επηρέασε έντονα τις σχέσεις ανάμεσα στον Γκόντγουιν και στον μετέπειτα βασιλιά Εδουάρδο τον Ομολογητή επειδή ο ίδιος τον κατηγόρησε αργότερα ως υπεύθυνο για τον θάνατο του αδελφού του. Η αποτυχημένη επίθεση αποδεικνύει ότι ο Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος σαν γιος του Κνούτου είχε κερδίσει την υποστήριξη της αριστοκρατίας της Αγγλίας η οποία είχε κηρύξει εκείνη την εποχή τον Οίκο του Ουέσσεξ ως ανεπιθύμητο, στάθηκε αυτό το βασικό σημείο πάνω στο οποίο κατόρθωσαν να στείλουν την Έμμα της Νορμανδίας στην εξορία.
Θάνατος
thumb|right|250px|Λιθόπλακα με αναφορές στον Χάρολντ τον Λαγοπόδαρο Ο Χάρολντ πέθανε αιφνίδια στις 17 Μαρτίου 1040 σε ηλικία 24 ετών την ίδια ώρα που ο Αρθακανούτος ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει επίθεση από τη Δανία, τάφηκε στο αβαείο του Ουέστμινστερ. Ο εκδικητικός Αρθακανούτος ξέθαψε το πτώμα του, το αποκεφάλισε και το έριξε στον Τάμεση, αργότερα το συνέλεξε ένας ψαράς και τάφηκε ξανά σε νέα μεγαλοπρεπή τελετή. Η νέα ταφή αναφέρεται ότι έγινε στην εκκλησία του Αγίου Κλήμεντα του Δανού στο Γουεστμίνστερ. Τα Σάγκας των Κνύτλινγκα τον 13ο αιώνα αναφέρουν ότι η νέα ταφή του Χάραλντ έγινε στην πόλη του Μόρστρ μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Αρθακανούτο και τον πατέρα τους Κνούτο, στο κείμενο αναφέρεται η πόλη του Μόρστρ σαν μεγάλη πόλη αλλά δεν υπάρχουν καθόλου πληροφορίες γι'αυτήν. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι η ταφή του έγινε στο Ουέστμινστερ μαζί με τον πατέρα του Κνούτο και τον ετεροθαλή αδελφό του Άρθρακνούτο.
Οι αιτίες του πρόωρου θανάτου του Χάρολντ είναι άγνωστες, η Κατερίνα Χόλμαν (γεν. 1970) αναφέρει ότι πέθανε από μια μυστηριώδη ασθένεια. Ένα Αγγλοσαξωνικό έγγραφο αναφέρει τον θάνατο του σαν θεία δίκη επειδή διεκδικούσε τη νήσο του Σάντουιτς από τους μοναχούς του Κράισττσερτς, ο Χάρολντ περιγράφεται σαν άρρωστος και απελπισμένος στην Οξφόρδη. Όταν οι μοναχοί ήρθαν να μιλήσουν μαζί του για να λύσουν τη διαφορά κατέρρευσε και έγινε μαύρος καθώς μιλούσαν. Η διαμάχη βρισκόταν ανάμεσα στους μοναχούς του Κράισττσερτς και στους μοναχούς του αβαείου του Αγίου Αυγουστίνου οι οποίοι ήταν οι εκπρόσωποι του βασιλιά. Οι Άγγλο-Σάξονες περιγράφουν σαν επίθεση - ξωτικών έναν μεγάλο αριθμό από επιδημίες που σάρωναν εκείνη την εποχή τον βασιλικό Οίκο με αποτέλεσμα τον πρόωρο θάνατο πολλών βασιλιάδων πριν τη Νορμανδική κατάκτηση μετά από σύντομο χρόνο βασιλείας. Μερικοί από τους βασιλείς αυτούς ήταν ο Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας (939 - 946), ο Έντρεντ της Αγγλίας (946 - 955), ο Έντουι της Αγγλίας (955 - 959), ο Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος (1016) και ο Αρθακανούτος (1040 - 1042), ο Έβανς τονίζει ξανά ότι η θέση των βασιλιάδων πριν τη Νορμανδική κατάκτηση ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη. Είναι ασαφές πότε επιτρεπόταν ένας βασιλιάς να ταφεί στο αβαείο, η Έμμα Μέισον (γεν. 1972) αναφέρει ότι ο Κνούτος είχε δημιουργήσει μια βασιλική διαμονή γύρω από το αβαείο αλλά ο Αρθακανούτος δεν επέτρεψε να ταφεί εκεί ο Χάρολντ επειδή τον θεωρούσε σφετεριστή. Το χρονικό αγνοεί την αιτία της εκταφής, επικεντρώνεται ιδιαίτερα στην πράξη. Η Χάρριετ Όμπριεν αναφέρει ότι πραγματοποιήθηκε για πολιτικούς λόγους λόγω του γεγονότος ότι η περιοχή του Ουέστμινστερ και τα περίχωρα του Λονδίνου ήταν η κύρια στρατιωτική βάση για τον Χάραλντ.
Αναφορές
Ο Ιωάννης ο Ουόρκεστερ τον 12ο αιώνα αναφέρει ότι ο Αρθακανούτος έδωσε στο γεγονός της εκταφής επίσημο χαρακτήρα χωρίς καμιά μυστικότητα, η Έμμα Μάνσον υποπτεύεται ότι ήθελε να τιμωρήσει τον Γκόντγουιν τον κύριο συνεργάτη του Χάραλντ ο οποίος ανέλαβε να κάνει την εργασία. Ο Χάρολντ με τη σύζυγο του Έλφγκιφου είχε αποκτήσει έναν γιο τον Έλφγουιν ο οποίος όταν ενηλικιώθηκε έγινε μοναχός με το όνομα Αλμπόιν, ο Αλμπόιν αναφέρεται σε καταστατικά ενός αβαείο στο Κονκέ σαν "γιος του Χάρολντ που έγινε βασιλεύς του Αγγλικού λαού". Τα ίχνη της μητέρας του εξαφανίστηκαν μετά τον θάνατο του, βασίλευσε 4 χρόνια και 16 εβδομάδες, η αρχή της βασιλείας του τοποθετείται 2 εβδομάδες μετά τον θάνατο του Κνούτου. Το Χρονικό του Βρούτου καλύπτει ολόκληρη την περίοδο των Άγγλων μοναρχών από την εποχή του Βρούτου του Τρώα μέχρι τον θάνατο του Ερρίκου Γ΄ (1272), γράφτηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Εδουάρδου Α΄ αλλά περιέχει σημαντικά λάθη. Ο συγγραφέας του χρονικού είναι άγνωστος αλλά τροποποιήθηκε αργότερα από διάφορους συγγραφείς επεκτείνοντας την ιστορία μέχρι τη μάχη του Χάλιντον Χίλλ (1333). Ο συγγραφέας του χρονικού αναφέρει τον Χάραλντ και τον Αρθακανούτο γιους του Κνούτου και της Έμμας της Νορμανδίας αναφέροντας για τον Χάραλντ ότι " ... έπεσε λόγω της συμπεριφοράς του πατέρα του που αγνόησε όλους τους κανόνες ιπποτισμού και ενδιαφερόταν μόνο για το συμφέρον του". Κατηγορεί τον Χάραλντ ότι έδιωξε τη μητέρα του Έμμα από τη χώρα προσπαθώντας έτσι να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά του αδελφού του Αρθακανούτου. Τα Σάγκα του Κνύτιγκλια τον 13ο αιώνα αναφέρουν ότι ο Χάρολντ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Κνούτου και της Έμμας της Νορμανδίας, ο Αρθακανούτος και η Γκουνχίλτα της Δανίας ήταν τα μικρότερα αδέλφια του. Αναφέρουν ότι πρόσφερε φιλοξενία στον ετεροθαλή αδελφό του Εδουάρδο τον Ομολογητή κάτι που στην πραγματικότητα δεν ισχύει επειδή ο Εδουάρδος επέστρεψε στην Αγγλία μετά τον θάνατο του Χάραλντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς του Ουέσσεξ Κατηγορία:Οίκος των Κνύτλινγκα Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Βίλλεμ φαν Ίνγκεν
Ο Βίλλεμ φαν Ίνγκεν (Willem van Ingen, ή Guilhelmo Den Eersten, 1651–1708), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής εποχής που δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, έμαθε να ζωγραφίζει στην Ουτρέχτη και τράβηξε την προσοχή του Γιοχάννες φαν Νεερκάσσελ (Johannes van Neercassel), που τον πήρε σε ταξίδι στη Ρώμη. Στη Ρώμη, εγγράφηκε στο Bentvueghels ως Guilhelmo den Eersten. Ο Χαουμπράκεν συνεχίζει ακι αναφέρει ότι εργάστηκε για ένα χρόνο στη Ρώμη υπό τον Κάρελ Μάρατ, ζωγραφίζοντας σε πολλές εκκλησίες και στη συνέχεια ταξίδεψε στη Βενετία όπου εργάστηκε για τον Βαλεντίν Λεφέμπρ σε χαλκό όπως ο Πάολο Βερονέζε. Στη συνέχεια ταξίδεψε στη Νάπολη πριν επιστρέψει στην Ολλανδία.
Είναι επίσης γνωστός ως Guillelmo van Ingen. Είναι γνωστός ως δάσκαλος του Άλμπερτ φαν Σπιρς (Albert van Spiers,1665-1718), που ήταν δάσκαλος του Γιάκομπ ντε Βιτ (Jacob de Wit), ζωγράφου διακοσμήσεων στο Άμστερνταμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Μοχάμεντ Αλ Χιλαϊουί
Ο Μοχάμεντ Σάλεχ Αλ Χιλαϊουί (αραβικά: محمد الخليوي (21 Αυγούστου 1971 - 13 Ιουνίου 2013) ήταν Σαουδάραβας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Βιογραφία
Ο Αλ Χιλαϊουί αγωνίστηκε ως επί το πλείστον για την Αλ Ιτιχάντ Τζέντα στην πατρίδα του. Προς το τέλος της καριέρας του έπαιξε για τις Αλ Αραμπί ΣΚ, Αλ Αχλί Σαουντί ΦΚ και Οχόντ Κλαμπ.
Μεταξύ 1992 και 2001, ο Αλ Χιλαϊουί έπαιξε σε 163 αγώνες  για την Εθνική Σαουδικής Αραβίας. Είναι ο δεύτερος συνολικά Σαουδάραβας ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες συμμετοχές. Το όνομά του περιλαμβάνεται επίσης στον κατάλογο ποδοσφαιριστών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές. Έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, όπου αποβλήθηκε κόντρα στη Γαλλία. Ο Ζινεντίν Ζιντάν αποβλήθηκε επίσης αργότερα στον ίδιο αγώνα. Έπαιξε επίσης στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 1992, στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 1995, στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 1997 και στο 1999 Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA.
Ο Αλ Χιλαϊουί πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια το βράδυ της Πέμπτης 13 Ιουνίου 2013, στο νοσοκομείο Αλ Σάλαμ της Τζέντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαουδάραβες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2000 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ιτιχάντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουδαραβικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αραμπί ΣΚ (Κατάρ) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αχλί ΣΚ (Τζέντα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Οχόντ Κλαμπ
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας (Ε.Π.Σ.Η.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Ηλείας. Εδρεύει στην πόλη του Πύργου και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Η Ε.Π.Σ. Ηλείας ιδρύθηκε επίσημα το 1969 με απόφαση του τότε Γενικού Γραμματέα αθλητισμού Κωνσταντίνου Ασλανίδη μετά από εισήγηση του Νομαρχιακού Επιθεωρητή Σωματικής Αγωγής (Ν.Ε.Σ.Α.) Ηλείας, Αθανασίου Κοντογούρη. Η νέα ένωση αμέσως δημιούργησε σχολή διαιτητών όπου δήλωσαν συμμετοχή 45 ενδιαφερόμενοι. Τα ιδρυτικά μέλη της ένωσης είναι τα εξής: «Πανηλειακός», «Αστέρας Αμαλιάδος», «Αίας Γαστούνης», «Ηλειακός Βαρθολομιού», «Δόξα Νέας Μανωλάδος», «Προοδευτική Παλαιάς Μανωλάδος», «Πέλοπας Πύργου», «Ηλειακός Λεχαινών», «Παμβουπρασιακός Βάρδας», «Ολυμπιάδα Πύργου».
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηλείας είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Citroën Saxo
Στην Ιαπωνία κυκλοφόρησε ως Citroën Chanson (στα γαλλικά σημαίνει «τραγούδι»), επειδή το όνομα Saxo είχε ήδη κατοχυρωθεί από την Honda.
Εξέλιξη
Αν και το AX εξ αρχής σημείωσε και συνέχιζε να επιτυγχάνει σταθερά υψηλές πωλήσεις, ωστόσο η Citroën αποφάσισε να ξεκινήσει την εξέλιξη του διαδόχου του σχετικά νωρίς, προτού ακόμα αρχίσει να δείχνει την ηλικία του. Χωρίς καθυστέρηση, ήδη από το 1990 ξεκίνησε το σχετικό «πρότζεκτ S8», το οποίο εξελίχθηκε στο Saxo μέσα σε 260 εβδομάδες, δηλαδή σε 5 ακριβώς έτη (5 x 52 εβδομάδες το έτος = 260). Χρησιμοποιώντας την πλατφόρμα του AX (αλλά με μακρύτερο μεταξόνιο) για την συγκράτηση του κόστους του έργου, δημιούργησε ένα αυτοκίνητο που αισθητικώς δεν θύμιζε σε καμία λεπτομέρεια το προηγούμενο και έδειχνε πολύ πιο σύγχρονο και ελκυστικό.
Παρουσίαση και εμπορική πορεία
Επισήμως, το Saxo παρουσιάστηκε στα τέλη του 1995 και μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Φεβρουάριο του 1996, στο Ωλνέ-σου-Μπουά (Aulnay-sous-Bois), προάστειο του Παρισιού, αν και κατασκευάστηκε επίσης και στο Μανγκουάλντε της Πορτογαλίας. Μέσα στον ίδιο μήνα, τον Φεβρουάριο του 1996, παρουσιάστηκε αρχικά μόνο σε 3-πορτη έκδοση, ενώ τον Ιούλιο του 1996 έφτασε στην αγορά και η 5-πορτη. Το νέο μοντέλο είχε σημαντικά μεγαλύτερες διαστάσεις από το ΑΧ και πρακτικώς είχε μετακινηθεί σε μια ελαφρώς ανώτερη τάξη μεγέθους, φτάνοντας πλέον στην κατηγορία Β των supermini αυτοκινήτων, αντί της κατηγορίας Α. Επίσης, ο εξοπλισμός του είχε αναβαθμιστεί σημαντικά και πλέον προσέφερε και έξτρα αυτόματο κιβώτιο, για πρώτη φορά σε αυτοκίνητο πόλης της Citroën, το οποίο συγκεκριμένα προσφερόταν στους 8-βάλβιδους κινητήρες βενζίνης 1.4 λίτρων και 1.6 λίτρων, αν και παραδόξως ήταν μόλις 3 ταχυτήτων.
Ωστόσο, το Citroën AX συνέχιζε ακόμα και τότε να έχει μεγάλη εμπορική απήχηση, ενώ το Saxo αρχικά δεν έτυχε θερμής υποδοχής από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό. Πράγματι, αν και το Saxo ήταν ένα τεράστιο βήμα μπροστά ως προς το ΑΧ, φαινόταν σαν ένα εμφανισιακό αντίγραφο του Peugeot 106, που είχε λανσαριστεί ήδη από το 1991, έχοντας βασιστεί επίσης στην πλατφόρμα του ΑΧ. Μολονότι το Saxo είχε εξελιχθεί από το ΑΧ και όχι από το 106 (και η ακόμα μεγαλύτερη ιστορική ειρωνεία είναι ότι το Peugeot 106 είχε προηγουμένως εξελιχθεί από το Citroën AX που είχε εισαχθεί ήδη από το 1986), εισέπραξε επικριτικά έως και άκρως αρνητικά σχόλια, όπως ότι «δεν μπήκαν ούτε καν στον κόπο να το διαφοροποιήσουν λίγο». Ως αποτέλεσμα, η Citroën αποφάσισε να συνεχίσει προσωρινά την παραγωγή του AX, παράλληλα με το Saxo. thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Citroën Saxo του 1996, στο Μπρίστολ, Ηνωμένο Βασίλειο. Ειδικά το πλαϊνό προφίλ και το πίσω μέρος των πρώτων Saxo, των ετών 1996 και 1997, έδειχναν σαν ένα αντίγραφο του Peugeot 106 και μόνο στα μεγαλύτερα μπροστινά φώτα του Saxo και στη μπροστινή γρίλια φαινόταν μια μικρή διαφορά. Ωστόσο, και τα δύο είχαν εξελιχθεί, ανεξάρτητα μεταξύ τους, από το παλαιότερο Citroën AX και μάλιστα τα Saxo και 106 δεν είχαν κοινά εξωτερικά πάνελ αμαξώματος.]]
Παρά την έντονη ομοιότητά του με το 106 και τα σχετικά επικριτικά σχόλια, ωστόσο, το Saxo κέρδισε τότε αναπάντεχα τον τίτλο του «Ομορφότερου Αυτοκινήτου» για το 1997.
Τελικώς και η εμπορική επιτυχία δεν άργησε πολύ: για την ακρίβεια, αρχικά η αγορά αντέδρασε κάπως διστακτικά, αλλά λίγους μήνες μετά οι πωλήσεις άρχισαν να ανεβαίνουν ραγδαία. Όπως συνέβη και με τον προκάτοχο AX, η επιτυχία του Citroën Saxo οφειλόταν στο χαμηλό κόστος συντήρησης και στην πολύ ανταγωνιστική τιμή του. Επίσης, όπως και το ΑΧ, το Saxo ήταν εξαιρετικά ευκίνητο και ευέλικτο στην οδήγηση μέσα στην πόλη και με ιδιαίτερα χαμηλή κατανάλωση καυσίμου.
Επιπλέον, η εισαγωγή του Saxo συνέπεσε με την έναρξη της δεύτερης σειράς του Peugeot 106, που μπήκε στην παραγωγή τον Μάιο του 1996, με την οποία μοιραζόταν σχεδόν όλα τα μηχανικά μέρη και τα ανταλλακτικά του αμαξώματος. Ως εκ τούτου, ένας άλλος λόγος για την μεγάλη επιτυχία του, ήταν η ευκολία στην εύρεση ανταλλακτικών, δεδομένου ότι πολλά από αυτά ήταν διαθέσιμα στα κέντρα εξυπηρέτησης και των δύο εταιρειών, τόσο της Citroën, όσο και της Peugeot.
Ο κύριος στόχος στον οποίο απευθυνόταν το Saxo ήταν προφανώς η νεολαία, η οποία γρήγορα εκτίμησε τις δυναμικές ιδιότητες του μικρού γαλλικού αυτοκινήτου. Τον Ιούλιο του 1996, με την έναρξη της σεζόν (model year) του 1997 και λίγους μήνες μετά την έναρξη των πωλήσεων, λανσαρίστηκαν στην αγορά δύο σπορ εκδόσεις του Saxo, το Saxo VTR, αρχικής ισχύος 90 hp, που αυξήθηκε στους 100 hp από τις Ιανουαρίου 2001, και το Saxo VTS, που απέδιδε 120 hp. Όπως συνέβη και με τον προκάτοχό τους, την έκδοση AX GTi, οι δύο αυτές εκδόσεις του Saxo γνώρισαν τεράστια επιτυχία και απήχηση στο νεανικό κοινό, το οποίο τα θεωρεί, ακόμα και σήμερα, ως τρία (μαζί με το AX GTi) από τα καλύτερα μικρά σπορ μοντέλα που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Αισθητικές βελτιώσεις
thumb|left|Citroën Saxo Σειράς 3 / πίσω.
Τον Δεκέμβριο του 1997, το Saxo υπέστη την πρώτη στη σειρά ανανέωση, που το διαφοροποίησε εμφανώς από το Peugeot 106. Συγκεκριμένα απέκτησε νέα γρίλια, πιο ανοιχτή και φαρδιά από την πρώτη, η οποία ήταν παρόμοια με τη γρίλια του νέου τότε Citroën Xsara Σειράς 1, για καλύτερη ψύξη του κινητήρα, ενώ απέκτησε και σαφέστερη διαφοροποίηση της εμφάνισης των πίσω φώτων. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις αφίξεις μέσα στο 1998 του Peugeot 206 (ο δημοφιλής διάδοχος του επίσης δημοφιλέστατου Peugeot 205) και του Clio δεύτερης γενιάς της αντίπαλης Renault, οδήγησε τη Citroën στην οριστική απόσυρση του προκατόχου AX από την παραγωγή τον Δεκέμβριο του 1998. thumb|right|Citroën Saxo Exclusive Σειράς 3 (1999 - 2003).
Ενώ οι πωλήσεις συνέχιζαν να αυξάνονται, τον Σεπτέμβριο του 1999, με την έναρξη της σεζόν (model year) του 2000, το Saxo υποβλήθηκε σε ένα ακόμα λίφτινγκ, αυτή τη φορά εντονότερο. Οι αρχικοί προβολείς, που έμοιαζαν κάπως με αυτούς του AX και του 106, αντικαταστάθηκαν από νέους αμυγδαλωτούς, παρόμοιους με αυτούς που τοποθετήθηκαν 1 χρόνο μετά και στο Citroën Xsara Σειράς 2. Επίσης και η γρίλια ανάμεσά τους επανασχεδιάστηκε. Τα πίσω φώτα έγιναν κόκκινα και λευκά (προηγουμένως ήταν κόκκινα και γκρι). Αντιθέτως, τα μηχανικά του μέρη παρέμειναν σχεδόν αμετάβλητα. Η πιο εμφανής διαφορά ήταν οι νέες ζάντες 15 ιντσών για την έκδοση VTS, αντί για 14 ιντσών προηγουμένως. Το σαλόνι του μοντέλου διατηρήθηκε σχεδόν αμετάβλητο, με μοναδική βελτίωση την εμφάνιση αερόσακου συνοδηγού ακόμα και στις βασικές εκδόσεις, καθώς τα παλαιότερα «εισαγωγικά» Saxo είχαν μόνο στάνταρ αερόσακο οδηγού και αρχικά μόνο οι κορυφαίες εκδόσεις είχαν 2 μπροστινούς αερόσακους.
Κινητήρες
thumb|right|Citroën Saxo VTS 1.6i 16V. thumb|right|Citroën Saxo VTS 1.6i 16V ράλλυ, εν δράσει, με οδηγό τον Carlo Cammarata.
Το Citroën Saxo προσφερόταν με μια μεγάλη ποικιλία κινητήρων, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4). Σχεδόν όλοι ήταν 8-βάλβιδοι, με εξαίρεση την 16-βάλβιδη κορυφαία έκδοση 1.6i VTS. Υπήρξε και μια περιορισμένης παραγωγής, αμιγώς ηλεκτροκίνητη έκδοση, το Saxo Électrique με τον ηλεκτροκινητήρα SA13, που κατασκευάστηκε και αυτή σε όλα τα έτη παραγωγής του συμβατικού Saxo, από το 1996 έως το 2003. Η αγοραστική ζήτηση για την ηλεκτροκίνητη έκδοση, ωστόσο, ήταν ελάχιστη και τελικώς παρήχθησαν μόλις 5.500 αντίτυπα, λόγω υψηλού κόστους, μικρής αυτονομίας, μόλις στα 120 χιλιόμετρα, και ανεπαρκών επιδόσεων, καθώς η μέγιστη ταχύτητα ήταν μόλις 95 km/h. Παρομοίως, το στενά συγγενικό Peugeot 106 Électrique, παραγωγής από το 1995 έως το 2003, που έφερε επίσης τον ηλεκτροκινητήρα SA13, παρήχθη σε μόλις 6.400 αντίτυπα, για τους ίδιους λόγους.
Αναλυτικά, τα μηχανικά σύνολα του Saxo ήταν τα εξής:
Αντικατάσταση του Saxo
thumb|right|Citroën Saxo έκδοσης panel van.
Ο αντικαταστάτης της 5-πορτης έκδοσης του Citroën Saxo, ήταν το Citroën C3 πρώτης γενιάς, που μπήκε στην παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2002, ενώ η 3-πορτη έκδοση του Saxo αντικαταστάθηκε από το Citroën C2, που μπήκε στην παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 2003. Η παραγωγή του Saxo έληξε τον Σεπτέμβριο του 2003.
Παραπομπέςς
Saxo Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Τόρου Τακεμίτσου
Ο Τόρου Τακεμίτσου (ιαπωνικά: 武満 徹, Χέπμπορν: Takemitsu Tōru, προφορά: takeꜜmitsɯ̥ toːɾɯ, 8 Οκτωβρίου 1930 - 20 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Ιάπωνας συνθέτης και συγγραφέας θεμάτων αισθητικής και μουσικής θεωρίας. Ο Τακεμίτσου ήταν ως επί το πλείστον ένας αυτοδίδακτος μουσικός, που κατείχε την οργανοπαιξία και αντιλαμβάνονταν την ορχηστρική χροιά. Είναι, επίσης, ιδιαίτερα γνωστός για τον συνδυασμό ανατολίτικων στοιχείων και δυτικής φιλοσοφίας, δημιουργώντας ένα ήχο εντελώς δικό του, μπλέκοντας ανόμοια πράγματα μεταξύ τους όπως η σιωπή και η παράδοση, καταλήγοντας στην καινοτομία. Στην πλούσια καριέρα του, συνέθεσε εκατοντάδες ανεξάρτητα κομμάτια, εκατό κινηματογραφικά soundtrack, ενώ εξέδωσε και είκοσι βιβλία.
Ο Τακεμίτσου, γεννήθηκε στο Τόκυο, όμως ένα μήνα μετά τη γέννησή του, η οικογένεια του, μετανάστευσε στην Κίνα, επιστρέφοντας στην πατρίδα του 8 χρόνια αργότερα. Κατόπιν, γράφτηκε σε ένα δημοτικό σχολείο, μα γρήγορα η εκπαίδευσή του σταμάτησε το 1944, λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων. Ο ίδιος αργότερα θα χαρακτηρίσει αυτήν την περίοδο της ζωής του ως «ιδιαίτερα πικρή». Ωστόσο, εκείνη την περίοδο ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη Δυτική κλασική μουσική. Σε ηλικία 16 ετών κι ενώ βρίσκεται στη μεταπολεμική Ιαπωνία, ο Τακεμίτσου προσπαθεί να συνθέσει (χωρίς να έχει λάβει την παραμικρή εκπαίδευση) μουσική. Πλήρως γοητευμένος από αυτήν, ένιωσε πως δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και, τελικά, βρήκε τον σκοπό της ύπαρξης του, ο οποίος δεν ήταν άλλος πέρα από τη μουσική, στάση που κράτησε μέχρι και το τέλος της ζωής του.
Το 1948, παρακολούθησε για λίγο μαθήματα σύνθεσης με τον Υασούτζι Κιγιόσε. Το 1951, ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Jikken Kobo μία πειραματική αβάν-γραντ ομάδα, η οποία είχε αποστασιοποιηθεί από την ακαδημία. Το 1957, ξεκίνησε να γίνεται δημοφιλής και πέρα από τη χώρα του. Το 1958, ο συναντά τον Ιγκόρ Στραβίνσκι, στιγμή που θα του μείνει «αξέχαστη». Κατά τη δεκαετία του 1960, έρχεται σε επαφή με τη μουσική του Τζων Κέιτζ, αναφέροντας χρόνια αργότερα πόσο πολύ εντυπωσιάστηκε από αυτήν. Την ίδια δεκαετία δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για την παραδοσιακή ιαπωνική μουσική. Ήδη από τη δεκαετία του 1970 θεωρούνταν ένας από τους σημαντικότερους της εποχής του. Ο Τακεμίτσου πλέον θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ιάπωνες μουσικούς του 20ου αιώνα, έχοντας λάβει πολυάριθμες βραβεύσεις, ενώ στη χώρα του υπάρχει και διαγωνισμός που πήρε το όνομά του.
1953 Ρούπερτβιλντ
Ο Ρούπερτβιλντ (Rupertwildt) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1951 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανοαμερικανού αστρονόμου Ρούπερτ Βιλντ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ρούπερτβιλντ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουπερτβιλντ
Ζάκρος
Η Ζάκρος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας (πρώην δήμου Ιτάνου) του νομού Λασιθίου στην ανατολική ακτή της Κρήτης.
Γενικά
Στην περιοχή βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Μινωικής πόλης της Ζάκρου και αποτελούν σήμερα σημαντικό αρχαιολογικό χώρο του Μινωικού πολιτισμού. Θεωρείται ότι υπήρξε ένα από τα τέσσερα κύρια διοικητικά κέντρα των Μινωιτών, ενώ το προστατευμένο λιμάνι της και η στρατηγική της θέση την κατέστησαν σημαντικό εμπορικό κέντρο για το εμπόριο προς τα ανατολικά.
Στην πόλη κυριαρχούσε το παλάτι της Ζάκρου, το οποίο κτίστηκε το 1900 π.Χ. περίπου, ξανακτίστηκε το 1600 π.Χ περίπου και καταστράφηκε το 1450 π.Χ μαζί με τα υπόλοιπα κύρια κέντρα του Μινωικού πολιτισμού. Σήμερα τα ερείπια του παλατιού, που βρίσκονται δίπλα στη θάλασσα, στην Κάτω Ζάκρο, είναι εμφανή και επισκέψιμα, καθιστώντας τη Ζάκρο δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Γεωγραφία
Η Ζάκρος μερικές φορές χωρίζεται Πάνω Ζάκρο, το τμήμα που βρίσκεται ψηλότερα στο λόφο, και Κάτω Ζάκρο, το τμήμα που είναι κοντά στη θάλασσα. Ένα φαράγγι, γνωστό ως το «Φαράγγι των νεκρών» διασχίζει τόσο το πάνω όσο και το κάτω τμήμα της αρχαίας πόλης και φέρει το όνομά του από τους πολυάριθμους τάφους της Μινωικής Εποχής, που βρέθηκαν στις σπηλιές κατά μήκος των πλευρών του.
Η Πάνω Ζάκρος απέχει 38 χιλιόμετρα από τη Σητεία. Ο δρόμος περνάει από το Παλαίκαστρο όπου και στη συνέχεια κατευθύνεται νότια. Το σημερινό δημοτικό διαμέρισμα της Ζάκρου περιλαμβάνει τους οικισμούς Κάτω Ζάκρος, Αδραβάστοι, Αζοκέραμος, Κελλάρια, Κλησίδιον, Άγιος Γεώργιος και Σφάκα.
thumb|left|330x360px|Το χωριό από τα ανατολικά
Διοικητικά
Δείτε: Κοινότητα Ζάκρου
Η Ζάκρος αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Ιτάνου και το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάσθηκε από το δήμο Ιτάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας και αποτελεί έδρα κοινότητος.
Αρχαιολογία
Η Ζάκρος ανασκάφηκε πρώτη φορά από τον ''Ντ. Χόγκαρθ'' της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών οπότε και αποκαλύφθηκαν δώδεκα σπίτια, όμως η ανασκαφή σταμάτησε. Το 1961 ο Νικόλαος Πλάτων ξεκίνησε εκ νέου την ανασκαφή και ανακάλυψε το Παλάτι της Ζάκρου. Στον χώρο ανακαλύφθηκαν επίσης αγγεία καθώς και αργιλικές πλάκες με επιγραφές σε Γραμμική Α .Τέλος ανακαλύφθηκε αρχαίος λαβύρινθος όμοιος με αυτούς της Κνωσού και της Φαιστού. Η αρχιτεκτονική δομή του ανακτόρου ακολουθεί εκείνη των άλλων μινωικών ανακτόρων του νησιού: γύρω από μία κεντρική αυλή αναπτύσσονται τα υπόλοιπα κτίρια (εργαστήρια, δωμάτια κατοικίας κ.ά.), υπάρχουν αίθουσες με πολύθυρα και δεξαμενές καθαρμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζ Ζ Ζ Κατηγορία:Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι Κατηγορία:Δήμος Σητείας
.ht
.ht είναι ο top-level domain κωδικός για την Αϊτή στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αϊτή Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Σαιν-Πιερ (Μαρτινίκα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πιεροταίν (γαλλικά: Pierrotains).
Το Σαιν-Πιέρ ήταν πρωτεύουσα της Μαρτινίκας από την ίδρυσή του το 1635 μέχρι και το 1902, όταν η πόλη καταστράφηκε μετά από έκρηξη του όρος Πελέ τις 8 Μαΐου 1902. Μια πυροκλαστική ροή κατέβηκε από το ηφαίστειο και κατευθύνθηκε προς την πόλη, την οποία κατέστρεψε ολοσχερώς. Μόνο δύο άτομα που βρίσκονταν στην πόλη επέζησαν. Ο συνολικός αριθμός των νεκρών έφτασε τους 28.000, με αποτέλεσμα η έκρηξη να κατατάσσεται ως η πιο θανατηφόρα του 20-ού αιώνα.
thumb|right|250px|Το Σαιν-Πιέρ
Γεωγραφία
Το Σαιν-Πιέρ βρίσκεται κεντρο-δυτικά της Μαρτινίκας και νοτιοδυτικά του Διαμερίσματος Σαιν-Πιέρ. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Λε Καρμπέ, του Φον-Σαιν-Ντενί και του Λε Μορν-Βερτ, νοτιοδυτικά της Σαμφλόρ και ανατολικά του Κόλπου του Ανζ Τουρίν. Βρίσκεται συντεταγμένες 14.74167°N, -61.17583°W.
Πολιτικά
Δήμαρχος του Σαιν-Πιέρ είναι ο Ραφαέλ Μαρτίν (Raphaël Martine). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Μαξ Στίρνερ
Ο Μαξ Στίρνερ ήταν Γερμανός φιλόσοφος (25 Οκτωβρίου 1806 - 25 Ιουνίου 1856). Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιόχαν Κάσπαρ Σμιντ.
Ασχολήθηκε, κυρίως, με τη χεγκελιανή έννοια της κοινωνικής αποξένωσης και αυτογνωσίας. Ο Στίρνερ θεωρείται ως ένας από τους πρωτοπόρους στοχαστές στα πεδία του μηδενισμού, υπαρξισμού, της ψυχανάλυσης, του ρεύματος του μεταμοντερνισμού και του αναρχικού ατομικισμού.
Βιογραφικά
Γεννήθηκε στο Μπαϊρόιτ (Bayreuth), της Βαυαρίας. Τα στοιχειώδη, που είναι γνωστά, για τη ζωή του, προέρχονται από το έργο του σκωτσέζικης καταγωγής, Γερμανού συγγραφέα John Henry Mackay (Max Stirner - sein Leben und sein Werk / Μαξ Στίρνερ - Η ζωή και το έργο του), το οποίο εκδόθηκε, πρώτη φορά, στα γερμανικά το 1898 και μεταφράστηκε στα αγγλικά το 2005. Ο Στίρνερ είναι το μοναδικό παιδί των, Λουθηρανών στο θρήσκευμα, Albert Christian Heinrich Schmidt (1769-1807) και Sophia Eleonora Reinlein (1778-1839).
Σπούδασε Φιλοσοφία, Θεολογία και κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Εκεί υπήρξε μαθητής του Χέγκελ. Εργάστηκε ως καθηγητής σε Λύκειο αλλά έκανε και άλλες απλές βιοποριστικές εργασίες λόγω οικονομικών προβλημάτων. Φιλοσοφικά επηρεάζεται αλλά και συμμετέχει στο χώρο των νέων εγελιανών (ή εγελιανών της αριστεράς) που προσπάθησαν να δώσουν τη δική τους ερμηνεία για τον άνθρωπο και τον κόσμο, όλοι τους βαθιά επηρεασμένοι από το Χέγκελ. Στην ίδια “φιλοσοφική παρέα” ανήκε ο Ένγκελς, ο Μαρξ, ο Μπρούνο Μπάουερ και άλλοι.
Δημοσιεύει δύο μικρής σημασίας έργα το 1842 και στη συνέχεια, το 1845, το βιβλίο Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του που πολλά χρόνια μετά το θάνατό του θα κάνει αίσθηση και θα προκαλέσει θετικές και αρνητικές κριτικές, από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και σήμερα.
Ατομικισμός
Ο Μαξ Στίρνερ σε αυτό το βιβλίο οριοθετεί φιλοσοφικά τον Ατομικισμό βάζοντας στο κέντρο του προβληματισμού του το Εγώ (το μεμονωμένο Εγώ που είναι η απόλυτη αρχή) το οποίο δεν πρέπει να υπόκειται σε καμιά κοινωνική, κρατική, εθνική, θεολογική, πολιτική αυθεντία-δικαιοδοσία αλλά ακόμα και κανένα ηθικό περιορισμό, παρά μόνο να λειτουργεί εντελώς ανεξάρτητα με σκοπό να ικανοποιήσει τα “μοναδικά” του συμφέροντα. Για τον Στίρνερ εξελικτικά όλες οι “κατασκευασμένες έννοιες” της ανθρώπινης διανόησης όπως για παράδειγμα του “γενικού καλού”, της οικογένειας, της πατρίδας, του Θεού, αυτονομούνται και πετυχαίνουν την αλλοτρίωση του Εγώ οδηγώντας το σε ανώφελες θυσίες και αυτοπεριορισμούς.
Άλλο κεντρικό σημείο στη φιλοσοφία του είναι η άρνηση της έννοιας της Ελευθερίας, αφού σημαίνει “ελευθερία από κάτι”, με αποτέλεσμα να ανακαλύπτει ο άνθρωπος περισσότερους καταναγκασμούς όσο περισσότερο ελεύθερος νομίζει ότι γίνεται. Η κοινωνική πρόταση του ατομικιστή Στίρνερ είναι η “Ένωση των Εγωιστών” που είναι η απάντηση σε κάθε είδους ομογενοποίηση που φυλακίζει το Εγώ. Η “Ένωση των Εγωιστών” αποτελείται από άτομα που έχουν συνειδητά και ολοκληρωτικά απεγκλωβιστεί από οτιδήποτε δεν εξυπηρετεί τα ατομικά τους συμφέροντα και παράλληλα εντός της "Ένωσης" συνεχίζουν να προσπαθούν να καλύψουν τις επιθυμίες τους, ενώ είναι ελεύθερα να αποχωρήσουν από την "Ένωση" οποιαδήποτε στιγμή η συνεχιζόμενη συμμετοχή τους δεν ικανοποιεί τα ατομικά τους συμφέροντα.
Στίρνερ και Αναρχισμός
Ο Στίρνερ συνδέθηκε με την Αναρχική φιλοσοφική παράδοση μέσω της κριτικής που του άσκησε ο Ένγκελς και αργότερα από τον βιογράφο του Μακάυ βασικά λόγω της θεμελιακής άρνησής του σε κάθε είδους αυθεντία και βέβαια στην άρνηση της κρατικής εξουσίας. Παρόλα αυτά το κοινωνικό και ουμανιστικό πρόταγμα του Αναρχισμού λείπει από την σκέψη του Γερμανού φιλοσόφου ο οποίος συνδέεται πιο άμεσα με τον Μηδενισμό και ακόμα με τον μεταγενέστερο Υπαρξισμό. Κατά μεταγενέστερες ερμηνείες τρίτων ο Στίρνερ οριοθέτησε τον Αναρχικό Ατομικισμό ή αναρχοατομικισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Άνθρωποι από τη Δυτική Πρωσία
.id
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδονησία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
EA
Η συντομογραφία λατινικών & ελληνικών χαρακτήρων και αριθμός EA ή Ea ή εα ή Ε.Α. (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-έι) μπορεί να αναφέρεται:
Λεόν (διαμέρισμα)
Το Λεόν (ισπαν.: León) είναι ένα από τα 17 διαμερίσματα της Νικαράγουα. Πρωτεύουσά του είναι το Λεόν.
Γεωγραφία
Το Λεόν βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Τσιναντέγα, στα βορειοανατολικά με το Εστελί, στα νοτιοανατολικα με τη Ματαγάλπα, στα νότια με τη Μανάγουα και βρέχεται στα νότια από τη λίμνη Μανάγουα και στα δυτικά από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Δήμοι
Το Λεόν διαιρείται σε 10 δήμους:
Γκούναρ Νίλσον
ενώ δεν εκκίνησε ούτε μια φορά απ' την Pole Position και δεν κατέκτησε κανένα απολύτως Πρωτάθλημα Οδηγών. Η ομάδα με την οποία έτρεξε κατά αυτή τη συμμετοχή του στη Φόρμουλα 1 ήταν η Lotus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί οδηγοί Φόρμουλα 1
28 Μπελλόνα
Η Μπελλόνα (Bellona) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 7,09. Ανακαλύφθηκε το 1854 από τον Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από τo Ντίσελντορφ, και έλαβε το όνομα της ρωμαϊκής θεάς του πολέμου, προς ανάμνηση της ενάρξεως του Πολέμου της Κριμαίας.
Η μέση διάμετρος της Μπελλόνας υπολογίσθηκε σε 120,9 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,9 τετράκις εκατομμύριο τόνους περίπου, με μέση υποτιθέμενη πυκνότητα 2 γραμμάρια ανά κυβικό cm. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μπελλόνας εκτιμάται σε 3,4 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 288 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 64 m/sec.
Ο φασματικός τύπος της Μπελλόνας είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,176 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Μπελλόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 42 λεπτά, μια μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπελλονα
Μόδι Εχινάδων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εχινάδες
1954 Κουκάρκιν
Ο Κουκάρκιν (Kukarkin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,319. Ανακαλύφθηκε το 1952 από τη Ρωσίδα-Σοβιετική αστρονόμο Πελαγία Σαζν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού αστρονόμου Μπαρίς Βασίλιεβιτς Κουκάρκιν (Борис Васильевич Кукаркин, 1909-1977).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κουκάρκιν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουκαρκιν
Βερνέιγ-συρ-Αβρ
thumb|Η εκκλησία της Μαγδαληνής (Eglise de la Madeleine) στο Βερνέιγ-συρ-Αβρ Το Βερνέιγ-συρ-Αβρ (γαλλ. Verneuil-sur-Avre) είναι πόλη της Γαλλίας, που βρίσκεται στον Νομό της Ερ (Eure) στην περιοχή της Νορμανδίας (Normandie).
Ονομασία
Την εποχή της βασιλείας, η πόλη ονομαζόταν Βερνέιγ-ο-Περς (Verneuil-au-Perche) ή απλά Βερνέιγ. Έγινε κοινότητα και σημαντική πόλη καντονιού υπό το όνομα Βερνέιγ, όνομα που χρησιμοποιείται ακόμη στην καθημερινή γλώσσα.
Η σημερινή ονομασία Βερνέιγ-συρ-Αβρ φαίνεται να καθιερώθηκε στα μισά του 19ου αιώνα.
Ιστορία
thumb|Το έμβλημα της πόλης του Βερνέιγ-συρ-Αβρ
Το κάστρο του Βερνέιγ είχε όπως και το σύνολο της περιοχής μια ταραχώδη ιστορία. Όπως και αυτά του Σενμπράν ή του Τιλιέρ, το κάστρο του Βερνέιγ αποτελούσε ένα από τα κομμάτια της άμυνας της Νορμανδίας. Απέναντί του τα κάστρα του Τυμεραί (Μπρεζόλ, Λα Φερτέ-Βιντάμ, Σενόνς και Σατονέφ) που ανήκαν στους ισχυρούς βαρόνους του Σατονέφ-αν-Τυμεραί που ήταν πιστοί στους βασιλιάδες της Γαλλίας, και που υπερασπίζονταν το Βασίλειο της Γαλλίας. Αυτή η κοντινή απόσταση είχε ως αποτέλεσμα πολλές συγκρούσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές:
Το Βερνέιγ υπήρξε πρωτεύουσα επαρχίας από το 1790 μέχρι και το 1801. Το 1844, η Γκοβίλ ενώνεται με το Βερνέιγ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας
Καμάρια Ευβοίας
Τα Καμάρια είναι πεδινό χωριό του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού. Έχει υψόμετρο 90 μέτρα και βρίσκεται 4 χιλιόμετρα νότια της Ιστιαίας. Πολιούχοι του χωριού είναι οι Άγιοι Ανάργυροι.
Ονομασία
Υπάρχουν τουλάχιστον δύο εκδοχές για την προέλευση του ονόματος «Καμάρια». Το όνομα πιθανά να προέρχεται από τη λέξη καμαρωτός, που αναφέρεται στους άντρες του χωριού που ήταν λεβέντες και για αυτό καμαρωτοί. Ίσως να προήλθε από τις θολωτές πετρόκτιστες γέφυρες (καμάρες) που υπήρχαν λόγω των χειμάρρων που συμβάλλουν εκεί.
Ιστορία
Ερείπια κάστρου που έχουν βρεθεί δίπλα στο χωριό δείχνουν ότι κατοικείται σίγουρα από την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Τελευταίος Οθωμανός ιδιοκτήτης του χωριού ήταν η Κιαμιλέ Χανούμ, κόρη του Χασεκί Μεχμέτ Αγά. Αυτή το 1831, όταν πλέον ήταν αναπότρεπτη η παράδοση της Εύβοιας, πούλησε το χωριό στην Αλεξάνδρα Σταματάκη του Αλεξάνδρου και στην Ασημίνα Σταματάκη του Παναγιώτη. Μετά το 1852 τα κτήματα πουλήθηκαν τμηματικώς από τους ιδιοκτήτες Σταματάκη, στους κατοίκους του χωριού.
Αναφέρεται επίσημα, μετά την επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Ιστιαίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως πληθυσμό έχει 381 κατοίκους.
Οικονομία
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Ξεχωριστή θέση έχει η αμπελουργία και η οινοποιεία. Επίσης στο χωριό υπάρχουν εγκαταστάσεις για την παραγωγή τσίπουρου.
Αξιοθέατα
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται το αναπαλαιωμένο αρχοντικό της οικογένειας Βλαχοθανάση, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης "γιατί παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον με την αυστηρά συμμετρική διάταξη των όψεων, καθώς και αξιόλογα επιμέρους μορφολογικά στοιχεία, όπως είναι τα πλαίσια των ανοιγμάτων, οι παραστάδες της εισόδου που φέρουν τοξωτό υπέρθυρο, τα περίτεχνα κιγκλιδώματα και τα σιδερένια φουρούσια των μπαλκονιών, η διακοσμητική κόγχη πάνω από το κεντρικό θύρωμα και το τριγωνικό αέτωμα της στέγης στον άξονα συμμετρίας". Η οικογένεια Βλαχοθανάση έχει αναδείξει δύο σημαντικούς πολιτικούς, τον Κωνσταντίνο και τον Αγγελή Βλαχοθανάση. Οι ρίζες της οικογένειας προέρχονται από το Μήτρο Βλαχοθανάση ο οποίος πολέμησε τους Τούρκους μαζί με τον πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ταχύτητα του ήχου
Η ταχύτητα του ήχου σε ατμοσφαιρικό ξηρό αέρα στους 20 °C είναι 343 m/sec ή 1.235 km/h.
Είναι σημαντική παράμετρος για ρευστομηχανικά συστήματα συμπιεστών ρευστών στα οποία η ταχύτητα της ροής πλησιάζει ή ξεπερνά το 0.8 Mach (πρακτικώς αεριοστρόβιλοι και υπερηχητικά αεροσκάφη), οπότε το ρευστό παύει να συμπεριφέρεται ως ασυμπίεστο και είναι πλέον συμπιεστό.
Στερεά
Η ταχύτητα με την οποία διαδίδεται ένα ηχητικό κύμα δια μέσω ενός οποιουδήποτε ελαστικού στερεού μέσου υπολογίζεται από τη σχέση
Αέρια
Η ταχύτητα του ήχου δια μέσω ιδανικού αερίου υπολογίζεται από τη σχέση
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυναμική ρευστών Κατηγορία:Μηχανική ρευστών Κατηγορία:Αεροδυναμική Κατηγορία:Ήχος
.il
.il είναι ο top-level domain κωδικός για το Ισραήλ στο διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Ι Κατηγορία:Top-level domains