cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρλ Μπαρκς
Ιστορίες
Οι ιστορίες του Μπαρκς είναι κυρίως κωμικές, ιδιαίτερα αυτές που έχουν ως ήρωες τον Ντόναλντ Ντακ και τα ανίψια του. Παρ' όλα αυτά, ο ίδιος ισχυριζόταν πως δεν τις έφτιαχνε "απλώς για να γελάσει" αλλά πως ήταν βασισμένες στις εμπειρίες του και σε μαθήματα ζωής. Επίσης δήλωνε πως ταύτιζε τον εαυτό του με τον Ντόναλντ, γι' αυτό αφιέρωσε τόσο πολύ χρόνο σε αυτόν τον χαρακτήρα, παρ' όλο που δεν τον είχε δημιουργήσει ο ίδιος, όπως άλλους ήρωες των ιστοριών του. Έχει φτιάξει πάρα πολλές ιστορίες που συμμετέχει και ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, που έχουν πιο "περιπετειώδη" χαρακτήρα παρά κωμικό. Οι ιστορίες του τυπώνονται συνεχώς σε περιοδικά σ' όλο τον κόσμο, ενώ ορισμένες απ' αυτές γίνονται αντικείμενα μελέτης σε πανεπιστήμια. Μερικές από αυτές κυκλοφορούν σε ακριβούς τόμους για συλλέκτες. Πολλές ιστορίες του είναι από τα πιο γνωστά και κλασσικά κόμικς. Παρακάτω αναφέρονται μερικές από αυτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Δημιουργοί κόμικς Disney Κατηγορία:Αγρότες Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award
Γεώργιος Σούλης
Ο Γεώργιος Σούλης (1927-1966), ήταν Έλληνας Βυζαντινολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βίος
Ο Γεώργιος Σούλης γεννήθηκε στα Ιωάννινα στις 4 Ιανουαρίου 1927. Ο πατέρας του, Χρήστος Σούλης, ήταν διευθυντής στην Ζωσιμαία Σχολή. Αφού ολοκλήρωσε την εγκύκλια μόρφωσή του στην γενέτειρά του, το 1946 εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών στο τμήμα Κλασικών Σπουδών, όπου όμως το όλο κλίμα τού ήταν δυσμενές. Λαμβάνοντας υποτροφία, μετά από λίγους μήνες σπουδών μετέβη για σπουδές στις Η.Π.Α. στο Πανεπιστήμιο Tufts. Θα λάβει το Bachelor of Arts το 1949. Θα συνεχίσει τις μεταπτυχιακές σπουδές του στα πανεπιστήμια Κολούμπια και Χάρβαρντ. Από το τελευταίο ο Σούλης θα λάβει το δίπλωμα Masters of Arts το 1950 καθώς και το διδακτορικό δίπλωμα το 1958. Θα εργαστεί παράλληλα στη βιβλιοθήκη του παραρτήματος Χάρβαρντ στο Dumbarton Oaks στην Ουάσινγκτον από το 1956 έως το 1957, της οποίας διετέλεσε διευθυντής από το 1957 μέχρι το 1961. Την τριετία 1959-1962 εργάστηκε ως λέκτωρ στο Χάρβαρντ, ενώ την περίοδο 1962-1965 ως αναπληρωτής καθηγητής της Σλαβικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα. Η ευρεία γλωσσομάθειά του, κυρίως των σλαβικών γλωσσών καθώς και η υποδειγματική επιστημονική του δραστηριότητα εκτιμήθηκαν και εκτός Η.Π.Α.. «Είναι χαρακτηριστικό ότι μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου ο Σούλης εξασφάλισε πρόσκληση συνεργασίας από το πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ του οποίου αναγορεύθηκε ξένος εταίρος μετά από ένα χρόνο παραμονής στη Σοβιετική Ένωση (1963-1964)» To 1965 εκλέχθηκε καθηγητής Βυζαντινής και Μεσαιωνικής Σλαβικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, όπου όμως δίδαξε για λίγους μόνο μήνες καθώς πέθανε αιφνίδια από καρδιακή προσβολή στις 18 Ιουνίου του 1966. Επηρεασμένος από τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ο οποίος είχε τονίσει πως δεν υφίσταται συστηματική και τεκμηριωμένη βιογραφία του Γεώργιου Καστριώτη/Σκεντέρμπεη, είχε αποδυθεί στη συλλογή του αναγκαίου υλικού - αλλά τον πρόλαβε ο θάνατος.
Εργογραφία
Τα δημοσιεύματά του αποτελούνται από σαράντα μελέτες, μεταφράσεις και βιβλιοκρισίες. Η θεματολογία τους καλύπτει ζητήματα ελληνικής μεσαιωνικής και νεώτερης ιστορίας, λογοτεχνίας και φιλολογίας και βυζαντινοσλαβικών σχέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Γεωγραφία του Αζερμπαϊτζάν
μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης του Αζερμπαϊτζάν σύμφωνα με την [[κλιματική ταξινόμηση Κέππεν.]] Το Αζερμπαϊτζάν είναι μια χώρα στην περιοχή του Καυκάσου, στη διασταύρωση της Ευρώπης και της Δυτικής Ασίας. Τρία φυσικά χαρακτηριστικά κυριαρχούν το Αζερμπαϊτζάν: η Κασπία Θάλασσα η οποία σχηματίζει ένα φυσικό σύνορο στα ανατολικά, ο Μεγάλος Καύκασος και οι εκτεταμένες επίπεδες εκτάσεις στα νότια της χώρας. Έχει περίπου το μέγεθος της Πορτογαλίας ή της αμερικανικής πολιτείας του Μέιν, με έκταση 86.600 τ.χλμ., καταλαμβάνοντας περίπου το 0.4% της έκτασης της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Από τα τρία κράτη της Υπερκαυκασίας τη μεγαλύτερη έκταση την έχει το Αζερμπαϊτζάν. Οι ειδικές διοικητικές διαιρέσεις της χώρας είναι η αυτόνομη δημοκρατία του Ναχιτσεβάν, το οποίο χωρίζεται από το υπόλοιπο αζερικό έδαφος από μια λωρίδα αρμενικής επικράτειας, και την αυτόνομη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ που ανήκει εξολοκλήρου στο Αζερμπαϊτζάν. Το καθεστώς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι αμφισβητούμενο με την Αρμενία.
Βρίσκεται στο νότιο Καύκασο. Συνορεύει με την Κασπία Θάλασσα στα ανατολικά, με τη Ρωσία και τη Γεωργία στα βόρεια, με τη Γεωργία στα βορειοδυτικά και την Αρμενία στα νότια-νοτιοδυτικά και με το Ιράν στα νότια. Ένα μικρό τμήμα του Ναχιτσεβάν έχει σύνορο με την Τουρκία. Η πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν είναι η αρχαία πόλη του Μπακού, η οποία έχει το μεγαλύτερο και το καλύτερο λιμάνι στη Κασπία Θάλασσα και αποτελεί εδώ και πολύ καιρό το κέντρο της πετρελαϊκής βιομηχανίας της χώρας.
Καθεδρικός της Λισαβόνας
Ο Καθεδρικός της Λισαβόνας (πορτογαλικά: Santa Maria Maior de Lisboa ή Sé de Lisboa) είναι η παλαιότερη εκκλησία της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Ανήκει στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και αποτελεί την έδρα της Αρχιεπισκοπής της Λισαβόνας.
Χτίστηκε το 1147. Από τότε μέχρι σήμερα πολλές φορές υπέστη μεγάλες ζημιές από σεισμούς και επανειλημμένα αναστυλώθηκε. Γι’ αυτό τον λόγο στον Καθεδρικό της Λισαβόνας υπάρχουν στοιχεία από διαφορετικές αρχιτεκτονικές τάσεις και ρυθμούς.
Το 1910 ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο της Πορτογαλίας.
Ιστορία του ναού
Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 1147, όταν ο χριστιανικός στρατός που αποτελούνταν από Πορτογάλους στρατιώτες και σταυροφόρους από χώρες της Βόρειας Ευρώπης, με επικεφαλής τον βασιλιά Αλφόνσο Α΄ της Πορτογαλίας, ανακατέλαβε τη Λισαβόνα, από τους Μαυριτανούς και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τις πρώτες δεκαετίες του 13ου μ.Χ. αιώνα. Ο ναός ήταν χτισμένος στον ύστερο ρωμανικό αρχιτεκτονικό ρυθμό.
Η Λισαβόνα ήταν έδρα επισκόπου ήδη από τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Μετά την επανάκτηση της από τους Πορτογάλους επίσκοπος Λισαβόνας έγινε ο Άγγλος σταυροφόρος Gilbert of Hastings. Όταν ο ναός ολοκληρώθηκε μεταφέρθηκαν εκεί από τη νότια Πορτογαλία τα λείψανα του Αγίου Βικεντίου της Σαραγόσα, που είναι ο προστάτης της Λισαβόνας. Στα τέλη του 13ου αιώνα κατασκευάστηκε από τον Βασιλιά Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας το γοτθικό περιστύλιο του ναού και ο διάδοχός του, Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας μετέτρεψε το κύριο παρεκκλήσι σε βασιλικό πάνθεον για τον ίδιο και την οικογένειά του. Το 1498 η βασίλισσα Ελεονώρα του Βιζέου ίδρυσε την Αδερφότητα της Παράκλησης της Παναγίας του Ελέους (Irmandade de Invocação a Nossa Senhora da Misericórdia de Lisboa) σε ένα από τα παρεκκλήσια του ναού. Η αδελφότητα αυτή εξελίχτηκε στη Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα της Καθολικής Εκκλησίας που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο σε ολόκληρη τη χώρα και στις αποικίες της.
Ο σεισμός του 1755, που κατέστρεψε σχεδόν όλη τη Λισαβόνα, προκάλεσε πολύ μεγάλες καταστροφές και στον Καθεδρικό της πόλης. Το κύριο παρεκκλήσι με το βασιλικό πάνθεον καθώς και τα περισσότερα παρεκκλήσια και το περιστύλιο καταστράφηκαν από τον σεισμό και τη φωτιά που επακολούθησε. Αργότερα ο ναός ξαναχτίστηκε εν μέρει και στις αρχές του 20ου αιώνα απέκτησε τη σημερινή του μορφή μετά από μια εκ βάθρων ανακαίνιση.
Παραπομπές
Κατηγορία: Χριστιανικοί ναοί στην Πορτογαλία Κατηγορία: Γοτθική αρχιτεκτονική Κατηγορία: Καθεδρικοί ναοί στην Πορτογαλία
Τουράν (περιοχή)
Οι αρχαίοι Πέρσες ονόμαζαν Τουράν την παλαιά λεγόμενη περιοχή του Τουρκεστάν καθώς και τη χώρα των Τατάρων. Στις περσικές μυθικές παραδόσεις πρώτος βασιλιάς του Τουράν ήταν ο Τουρ, γιος του Φεριντούν, απ΄ όπου και έλαβε το όνομα η περιοχή.
Από τους απογόνους του Τουρ σημαντικότερος ήταν ο Εφρασιάπ που πολέμησε κατά των Περσών όπου και ακολούθησε σειρά τέτοιων πολέμων μεταξύ Περσών (Ιρανών) και Τουρανών. Στους πολέμους εκείνους εκ μέρους των Περσών διακρίθηκαν ο Ρουστέμ Ζαλ κ.ά. από δε των Τουρανών ο Πεϋράν κ.ά. Αυτοί οι πόλεμοι επαναλήφθηκαν και επί βασιλείας των Περσών Κιουστάσπ (ίσως του Υστάσπη) που προσπάθησε να εδραιώσει τη θρησκεία του Ζωροαστρισμού στο Τουράν. Και ναι μεν στην αρχή νικούσαν οι Τουρανοί στη συνέχεια όμως τους κατέλαβε ο διάδοχος γιος του Κιουστάσπ, ο Ισφεντιάρ, που πολύ πιθανόν να πρόκειται για τον Δαρείο τον Α'.
Σήμερα δεν υπάρχει αυτή η περιοχή, ούτε το Τουρκεστάν ως χώρα, αντ' αυτών υφίσταται το Τουρκμενιστάν με διαφορετικά όρια. Σημειώνεται όμως ότι απαντώνται οι σύγχρονοι όροι: τουρανικοί λαοί, τουρανικές γλώσσες,  παντουρανισμός.
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Ιστορία της Ασίας
Δωδεκανησιακός Αθλητικός Ναυτικός Σύλλογος Δωριεύς
Ο Δωδεκανησιακός Αθλητικός Ναυτικός Σύλλογος Δωριεύς (Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς) έχει έδρα τη Ρόδο. Το όνομά του προέρχεται από το Δωριέα, γιο του Ροδίτη Ολυμπιονίκη Διαγόρα. Είναι ο αρχαιότερος ποδοσφαιρικός σύλλογος στα Δωδεκάνησα και αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά σωματεία. Ιδρύθηκε τη Κυριακή 24 Αυγούστου 1924 στη Ρόδο με πρόεδρο τον Γαβριήλ Μίσιο, ο οποίος στα χρόνια της Ιταλοκρατίας κάτω από αντίξοες συνθήκες, ίδρυσε αρχικά ποδοσφαιρικό τμήμα. Συγκεκριμένα στην αίθουσα της Αστικής Σχολής, με παρόντες τον αρχιμανδρίτη Γεράσιμο Σμυρνάκη, τον δικηγόρο Γιάννη Τσαβαρή καθώς και άλλους έγκριτους της εποχής.
Το 1929 με αφορμή το "κύπελλο της δημαρχίας" (αγώνας δρόμου γύρω από τα τείχη του κάστρου 4 χλμ.) μετά από επεισόδια ανάμεσα στον Δωριέα και τον Διαγόρα οι Ιταλοί αποφάσισαν την διάλυση των σωματείων. Ο Δωριέας είχε κερδίσει το 1927 και 1928. Είχε περισσότερους φιλάθλους σε σχέση με όλες τις ομάδες της Ρόδου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70.
Ο σύλλογος ανέπτυξε και λειτούργησε αθλήματα όπως:
Ιστορική αναδρομή
Ένας 22 χρονών κάτοικος Ρόδου και γεννημένος στη Σύμη, κρύβει μέσα του μια φλόγα. Αγαπάει τον αθλητισμό και τρέφει ιδιαίτερη αδυναμία στο άθλημα του ποδοσφαίρου που τότε γνωρίζει επιτυχίες στην ελεύθερη Ελλάδα και Ευρώπη. Ο Γαβριήλ Μίσιος έτρεξε στην αυλή της Αστικής Σχολής οπού 'έπαιζαν διάφορα παιδιά από τις γειτονιές, και ζήτησε να συγκροτήσουν μια ποδοσφαιρική ομάδα. Η απάντηση τους ήταν θετική και μάλιστα πλήρωσε ο καθένας από 2 ιταλικές λιρέτες (1.03€) για την αγορά της πρώτης μπάλας, τα αρχικά χρώματα της ομάδας ήταν τα ασπρόμαυρα. Η πρώτη ποδοσφαιρική αναμέτρηση έγινε 11 Ιανουαρίου 1925 ημέρα Κυριακή ήταν με το 9ο Τάγμα Πεζικού (Ιταλοί), την ομάδα του Δωριέα αποτελούσαν νέα παιδιά 15-17 χρονών κυρίως, εκτός των Κασαπίδη και Παπανικολάου έτσι έχασε με 5-0. Στην εφημερίδα Ροδιακή, στης 19 Ιουλίου 1928 αναφέρεται προκήρυξη διαγωνισμού για την σύνθεση του ύμνου της ομάδας με έπαθλο ένα χρυσό μετάλλιο για τον νικητή (ο διαγωνισμός δεν έγινε πότε). Το 1929 οι Ιταλοί διέλυσαν το σύλλογο με τους περισσότερους αθλητές να προσχωρούν σε άλλα σωματεία, από το 1931 άρχισαν να πλαισιώνουν τον ΑΡΣ που ίδρυσε ο Γαβριήλ Μισιος.
Κίνηση Συμπαράστασης
Ο Δωριέας το 1956 επέστρεψε την αγγλική σημαία. Επιτροπή του Δωριέα αποτελούμενη από τους Γαβριήλ Μίσιο, Άγγελο Καραγιαννίδη, Αποστόλη Μανωλακάκη, Δημήτρη Σαρρή, Αντώνη Οικονομάκη και Κ. Μελλίνη μετέβησαν και παρέδωσαν στον Άγγλο πρόξενο της Ρόδου Χέρστ την Πέμπτη 22 Μαρτίου 1956, ως απαράδεκτη μια Αγγλική σημαία του Βρετανικού πολεμικού <<Λόντον>>, που είχε δωρίσει στο σύλλογο, σε ανάμνηση του φιλικού αγώνα, τον Ιούλιο του 1950. Η πράξη αυτή έγινε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις βαναυσότητες που διαπράττουν οι Άγγλοι στη Κύπρο.
Αποκορύφωμα οι 3 παρουσίες τις περιόδους 1963-64, 1965-66, 1966-67 οπού αγωνίσθηκε στη Β' Εθνική. Το 1968 με εντολή του δικτατορικού καθεστώτος (χούντα) υποχρεώθηκε σε συγχώνευση με τον Διαγόρα και τον Ροδιακό για τη δημιουργία ενός νέου συλλόγου του Α.Σ. Ρόδος.
Το τμήμα αυτό είναι και το μοναδικό που παραμένει ενεργό μέχρι σήμερα.
Διακρίσεις Ποδοσφαίρου
Φιναλίστ Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου (?): 1949, 1950, 1951, 1952, 1954*, 1956, 1957*, 1959*
Φιναλίστ Κύπελλο Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου: (7): 1948, 1952, 1953, 1957, 1964, 1965, 1967
Πρωτάθλημα Β' Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου (2): 1991, 1996
Παραπομπές
Το βιβλίο "Η μεγάλη ιστορία της θρυλικής ομάδας ΔΑΝΣ Δωριεύς" του συγγραφέα Χονδρού Κυριάκου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρόδου Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Δωδεκανήσου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1924 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Σόνικ: Η Ταινία
To Σόνικ: Η Ταινία (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Sonic the Hedgehog) είναι μια κωμωδία δράσης-περιπέτειας του 2020 βασισμένη στην ομώνυμη σειρά βιντεοπαιχνιδιών που εκδόθηκε από τη Sega. Σε σκηνοθεσία Τζεφ Φάουλερ (στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο μεγάλου μήκους) και σε σενάριο από τον Πατ Κέισι και Τζος Μίλερ, πρωταγωνιστεί ο Μπεν Σβαρτζ ως η φωνή του Sonic, μαζί με τους Τζιμ Κάρεϊ και τον Τζέιμς Μάρσντεν, με δεύτερους ρόλους οι Τίκα Σάμπτερ, Νατάσα Ρόθγουελ, Άνταμ Πάλι, και Νιλ ΜακΝτόναφ. Η ταινία ακολουθεί τον Sonic (με τη φωνή του Σβαρτζ), έναν μπλε ανθρωπόμορφο σκαντζόχοιρο που μπορεί να τρέχει υπερηχητικές ταχύτητες. Συνεργάζεται με έναν σερίφη της πόλης, τον Τομ Γουατσόφσκι (Μάρσντεν), για να σταματήσει τον τρελό επιστήμονα Δρ. Ρομπότνικ (Κάρεϊ).
Το Sonic the Hedgehog έκανε πρεμιέρα στο στούντιο της Paramount Pictures στις 25 Ιανουαρίου 2020, πριν βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 14 Φεβρουαρίου. Έθεσε το ρεκόρ του μεγαλύτερου Σαββατοκύριακου έναρξης ταινίας βιντεοπαιχνιδιών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και απέφερε 320 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, έγινε η έκτη πιο κερδοφόρα ταινία του 2020 και ήταν η μεταφορά με τα υψηλότερα εισοδήματα ταινίας βιντεοπαιχνιδιών όλων των εποχών στη Βόρεια Αμερική μέχρι το 2022, οπότε και ξεπεράστηκε από τη συνέχειά του. Η ταινία εγκωμιάστηκε για τις σεκάνς δράσης της, τα γραφικά, το χιούμορ, τις ερμηνείες των Σβαρτς και Κάρεϊ και την πιστότητά της στο αρχικό υλικό, αν και το σενάριο και η τοποθέτηση προϊόντων επικρίθηκαν. Το Sonic: Η Ταινία 2 κυκλοφόρησε το 2022, ενώ το Sonic: Η Ταινία 3 έχει προγραμματιστεί για το 2024. Μια spin-off μίνι σειρά με πρωταγωνιστή τον Knuckles βρίσκεται σε εξέλιξη.
Πλοκή
Σε έναν μακρινό πλανήτη γνωστό ως Mobius, ο Σόνικ, ένας ανθρωπόμορφος μπλε σκαντζόχοιρος που μπορεί να τρέξει με υπερηχητική ταχύτητα, ακολουθείται απροσδόκητα από μια φυλή εχίδνων. Ο φύλακάς του, μια ανθρωπόμορφη θηλυκή κουκουβάγια που ονομάζεται Γαμψονύχη, του δίνει μια τσάντα με δαχτυλίδια στημονιού που ανοίγουν πύλες σε άλλους πλανήτες. Χρησιμοποιεί ένα για να τον στείλει σε έναν άλλο πλανήτη, τη Γη, ενώ μένει πίσω για να κρατήσει μακριά τις έχιδνες, αφήνοντας τον Σόνικ μόνο.
Δέκα χρόνια αργότερα, ο Sonic απολαμβάνει μια μυστική ζωή κάτω από την αγροτική πόλη Γκρίν Χίλς στην Μοντάνα, αλλά λαχταρά να κάνει φίλους. Λατρεύει τον τοπικό σερίφη Τομ Γουατσόφσκι και την κτηνίατρο σύζυγό του Μάντι χωρίς να γνωρίζει ότι το ζευγάρι πρόκειται να μετακομίσει στο Σαν Φρανσίσκο καθώς ο Τομ σχεδιάζει να δεχτεί μια θέση στο SFPD.
Ένα βράδυ, ο Sonic αναστατώνεται για τη μοναξιά του ενώ παίζει μπέιζμπολ μόνος και ενεργοποιεί κατά λάθος έναν ηλεκτρομαγνητικό παλμό που προκαλεί τεράστια διακοπή ρεύματος στον Βορειοδυτικό Ειρηνικό ενώ τρέχει με υψηλές ταχύτητες. Το Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών επιστρατεύει απρόθυμα τις υπηρεσίες του εκκεντρικού ρομποτικού και επιστημονικού ιδιοφυΐου Δρ. Ρομπότνικ για να προσδιορίσει την αιτία. Βλέποντας ότι τον κυνηγούν, ο Sonic σχεδιάζει να αφήσει τη Γη για έναν διαφορετικό πλανήτη. Είναι απρόθυμος να το κάνει καθώς ο πλανήτης αποτελείται μόνο από μύκητες. Ωστόσο, ο Τομ ανακαλύπτει τον Sonic στο υπόστεγο του και τον πυροβολεί με ένα βέλος ηρεμιστικού, αναγκάζοντας τον Sonic να δημιουργήσει κατά λάθος μια πύλη στην οροφή του πύργου της Transamerica Pyramid διαβάζοντας τη γραφή στο πουκάμισο του Τομ. Ο Sonic ρίχνει κατά λάθος την τσάντα του με τα δαχτυλίδια του στην οροφή του πύργου μέσα από τον δακτύλιο στημονιού πριν λιποθυμήσει. Ο Tom δέχεται διστακτικά να βοηθήσει τον Sonic και οι δυο τους να τραπούν σε φυγή όταν έρχονται αντιμέτωποι με τον Ρομπότνικ, ο οποίος ονομάζει ψευδώς τον Τομ ως εγχώριο τρομοκράτη. Οι δυο τους δένονται σιγά σιγά, με τον Τομ να σχετίζεται με την επιθυμία του Sonic για φίλους. Ο Sonic δημιουργεί μια λίστα για πράγματα που θέλει να κάνει και ο Tom τον βοηθά να ολοκληρώσει αρκετές καταχωρήσεις στο ταξίδι τους.
Εν τω μεταξύ, ο Ρομπότνικ, ανακαλύπτοντας ότι ένα από τα πτερύγια του Sonic έχει σχεδόν απεριόριστη ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας, σχεδιάζει να αιχμαλωτίσει τον Sonic για να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του για τις μηχανές του. Καθώς τους εντοπίζει, ο Sonic και ο Τομ καταφέρνουν να πολεμήσουν πολλά μηχανοποιημένα drones που ονομάζονται Badniks που στέλνει ο Ρομπότνικ, αλλά ο Sonic τραυματίζεται στη μάχη.
Φτάνοντας στο Σαν Φρανσίσκο, ο Τομ φέρνει τον Sonic στη Μάντι, η οποία τον περιθάλπει στο σπίτι της αδερφής της Ρέιτσελ. Ο Sonic λαμβάνει ένα νέο ζευγάρι κόκκινα αθλητικά παπούτσια για να αντικαταστήσει τα κατεστραμμένα του από την κόρη της Ρέιτσελ, Τζότζο. Η ομάδα κατευθύνεται στην οροφή του πύργου και ανακτά τα δαχτυλίδια καθώς ο Ρόμποτνικ φτάνει με ένα προηγμένο επιθετικό χόβερκραφτ που τροφοδοτείται από το πτερύγιο, τώρα στολισμένο με μια κόκκινη και κίτρινη στολή πτήσης και κόκκινα γυαλιά πτήσης (που υποδηλώνουν τη στολή του από τους αγώνες). Ο Sonic καταπολεμά τα Badniks του Ρόμποτνικ, χρησιμοποιώντας βιαστικά ένα από τα Warp Rings του για να στείλει τον Τομ και τη Μάντι πίσω στο Green Hills για να τους προστατεύσει αφού τους απωθήσει από τον πύργο. Ωστόσο, ο Ρόμποτνικ χρησιμοποιεί τη δύναμη του πτερυγίου για να ταιριάζει με την ταχύτητα του Sonic. Ο Sonic πολεμά τον Ρόμποτνικ σε μια καταδίωξη σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιώντας τα Warp Rings προτού ο Ρόμποτνικ υποτάξει τον Sonic στο Green Hills. Ο Τομ και οι κάτοικοι της πόλης παρεμβαίνουν και ο Τομ αναγνωρίζει τον Sonic ως φίλο του, αναγκάζοντας τον Sonic να ανακτήσει τη δύναμή του. Ο Sonic παίρνει πίσω τη δύναμη του καλουπιού του από τον Ρόμποτνικ, αποδυναμώνοντας το hovercraft του Robotnik. Ο Sonic υπόσχεται επίσης στον εαυτό του ότι θα χρησιμοποιεί πάντα τη δύναμή του για να προστατεύει τους φίλους του. Χρησιμοποιώντας την ισχυρή του επίθεση spin, ο Sonic εξαφανίζει το χόβερκραφτ του Ρόμποτνικ και τον νικάει διώχνοντάς τον σε μια πύλη warp rinh στον πλανήτη των μανιταριών.
Μετά το περιστατικό, ο Τομ και η Μάντι αποφασίζουν να μείνουν στο Green Hills και αφήνουν τον Sonic να ζήσει μαζί τους, αντιμετωπίζοντάς τον ως παρένθετο γιο. Η κυβέρνηση διαγράφει όλα τα στοιχεία των γεγονότων, συμπεριλαμβανομένων των αρχείων για την ύπαρξη του Ρόμποτνικ, επιβραβεύοντας τον Τομ και τη Μάντι με μια δωροκάρτα Olive Garden ως μικρό δείγμα ευγνωμοσύνης. Τρεις μήνες αργότερα, ο Ρομπότνικ εξακολουθεί να έχει στην κατοχή του το πτερύγιο του Sonic και τον χρησιμοποιήσιμο εξοπλισμό που διασώθηκε από τα υπολείμματα του χόβερκραφτ του. Ορκίζεται να επιστρέψει στη Γη και να πάρει εκδίκηση εναντίον του Sonic.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Paramount Pictures Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε φανταστικούς πλανήτες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Μοντάνα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 2020 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Junkie XL
C4H9N
Ο μοριακός τύπος C4H9N μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα 35 ισομερή:
950
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σίκαλη
Η Σίκαλη είναι αγγειόσπερμο, μονοκότυλο φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Ποοειδών (Poaceae) ή Αγρωστωδών (Gramineae). Είναι μονοετές, ποώδες φυτό με καταγωγή από τη νοτιανατολική Ευρώπη και την Ασία και το πιο σημαντικό είδος του η Σίκαλις η σιτηρά Secale cereale καλλιεργείται σήμερα ως σιτηρό για τον καρπό του. Οι πρώτες καλλιέργειες σίκαλης άρχισαν στην Ασία και στις νοτιοδυτικές περιοχές το 6500 π.Χ. Στη συνέχεια έφτασε στα Βαλκάνια και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Χαρακτηριστικά
Η σίκαλη μοιάζει πολύ με το σιτάρι και άλλα σιτηρά, έχει πολύ δυνατό ριζικό σύστημα αντέχει δε περισσότερο από αυτά ,σε φτωχά εδάφη και στην ξηρασία. Τα φύλλα της είναι στενόμακρα, τραχιά, χνουδωτά και έχουν ερυθρωπό χρώμα. Το κάθε στάχυ έχει σχήμα στρογγυλό και κυλινδρικό και φέρει πολύ μικρά στάχυα που έχουν τρία άνθη από τα οποία τα δύο είναι γόνιμα.
Ο καρπός της σίκαλης είναι πιο μακρύς και πιο μυτερός από αυτόν του σιταριού έχει δε χρώμα λαδί, σκούρο πράσινο, κίτρινο ή κυανοπράσινο. Η σίκαλη ευδοκιμεί περισσότερο σε ψυχρά κλίματα και είναι ανθεκτική σε δύσκολες συνθήκες, ενώ ταλαιπωρείται πολύ σε υψηλές θερμοκρασίες. Ποικιλίες που φυτεύονται τους φθινοπωρινούς μήνες μπορούν να αντέξουν και σε θερμοκρασίες 30 βαθμών υπό το μηδέν. Έτσι σίκαλη φυτεύεται σε βόρειες ψυχρές περιοχές, όπου άλλα σιτηρά δεν θα μπορούσαν να ευδοκιμήσουν.
Το σκληρό άχυρο του βλαστού της χρησιμοποιείται στην κατασκευή σκεπών σε πρόχειρα καταλύματα και καλύβες, στην κατασκευή ψάθινων καπέλων, χαρτιού και διαφόρων στρωμάτων.
Παγκόσμια παραγωγή
Ρωσία και Πολωνία είναι οι δύο μεγαλύτεροι παραγωγοί σίκαλης στον κόσμο. Άλλες σημαντικές χώρες είναι οι: Γερμανία, ΗΠΑ, Ουκρανία, Λευκορωσία και Αργεντινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυλούχοι καρποί Κατηγορία:Δημητριακά Κατηγορία:Ποοειδή Κατηγορία:Τρόφιμα πρώτης ανάγκης Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Πετροβάμβακας
Πετροβάμβακας ονομάζεται ένα ινώδες μονωτικό υλικό το οποίο χρησιμοποιείται στις κατασκευές αλλά και σε τεχνικές εφαρμογές. Ο πετροβάμβακας αποτελείται από ίνες οξειδίου πυριτίου - αλουμινίου και έχει θερμομονωτικές και ηχομονωτικές ιδιότητες. Είναι άκαυστος και παράγεται με τήξη πετρωμάτων στους 1550-1600 °C. Με τη βοήθεια ειδικών διατάξεων παίρνει τη μορφή ινών με διάμετρο 6-20 μm.
Τα υλικά με παρόμοια χαρακτηριστικά και ιδιότητες είναι οι ορυκτοβάμβακες υαλοβάμβακας και κεραμοβάμβακας, με τη διαφορά ότι ο υαλοβάμβακας αποτελείται από ίνες γυαλιού με πυριτική σύσταση και χαμηλότερη θερμοκρασία παραγωγής, ενώ ο κεραμοβάμβακας αποτελείται από κεραμικές ίνες με υψηλότερη θερμοκρασία παραγωγής και χρήσης και από τα δυο άλλα υλικά. Και τα τρία αυτά υλικά χαρακτηρίζονται με τους γενικούς όρους MMVF (Man made vitrous fibers - Ινώδη τεχνητά υαλώδη υλικά) ή τον παραπλήσιο όρο MMMF (Man made mineral fibers - Ινώδη τεχνητά υλικά από ορυκτά).
Ιδιότητες
Ο πετροβάμβακας έχει θερμομονωτικές, ηχομονωτικές ιδιότητες καθώς επίσης και αντοχή σε υψηλές θερμοκρασίες.
Αν και οι ίνες αυτές καθαυτές είναι αγωγοί της θερμότητας, ο συνδυασμός τους στον πετροβάμβακα περιέχει τόσο μεγάλο ποσοστό ελεύθερου χώρου (αέρα) που είτε σε μορφή ρολών ή πλακών, ο πετροβάμβακας έχει εξαιρετικές θερμομονωτικές ιδιότητες. Τα προϊόντα πετροβάμβακα έχουν συντελεστή θερμικής αγωγιμότητας (λ) μεταξύ 0,03 και 0,04 W/mK σε θερμοκρασία περιβάλλοντος καθώς επίσης και ηχομονωτικές ιδιότητες (σε αντίθεση με άλλα οικοδομικά θερμομονωτικά υλικά που δεν έχουν τόσο καλές ηχομονωτικές ιδιότητες όπως η εξηλασμένη και η διογκωμένη πολυστερίνη). Είναι άκαυστος και μπορεί να αντέξει σε θερμοκρασία μέχρι 1000 °C, ενώ για υψηλότερες θερμοκρασίες χρησιμοποιείται κεραμοβάμβακας. Λόγω της ιδιότητάς του αυτής ο πετροβάμβακας χρησιμοποιείται σε διατάξεις πυροπροστασίας. Αν υποβληθεί σε θερμοκρασίες υψηλότερες των 1000 °C δεν καίγεται, αλλά αρχίζει και λιώνει.
Χρήσεις
Η κυριότερη χρήση του πετροβάμβακα είναι σαν μονωτικό υλικό στις οικοδομές, αλλά χρησιμοποιείται και σε βιομηχανικές εφαρμογές, ιδιαίτερα σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες μέχρι 1000 °C. Μια σημαντική εφαρμογή είναι στη ναυπηγική βιομηχανία. Χρησιμοποιείται επίσης ως υπόστρωμα σε υδροπονικές εφαρμογές.
Προϊόντα
Υπάρχει μια ποικιλία προϊόντων πετροβάμβακα σε ρολά -«παπλώματα»- (μαλακά προϊόντα) και πλάκες (μορφοποιημένα, σκληρότερα προϊόντα) σε διάφορες διαστάσεις και με διαφορετική πυκνότητα, κατάλληλα για διαφορετικές εφαρμογές.
Ανάλογα με τις ανάγκες, ο πετροβάμβακας μπορεί να παραχθεί είτε ως έχει, είτε με επικάλυψη με διάφορα υλικά όπως φύλλο αλουμινίου, ασφαλτικό υλικό ή υαλούφασμα. Για να μπορεί να εφαρμοστεί σε συγκεκριμένες θέσεις, χρησιμοποιούνται και ειδικά προϊόντα με ενσωματωμένο γαλβανισμένο πλέγμα.
Παραγωγή πετροβάμβακα
Ο πετροβάμβακας παράγεται σε καμίνους με τήξη πέτρας σε μια θερμοκρασία περίπου 1600 °C. Από την τηγμένη πέτρα παράγονται οι ίνες είτε με εμφύσηση αέρα ή ατμού, είτε με νεώτερες τεχνολογίες με περιστρεφόμενες διατάξεις υψηλής ταχύτητας που δημιουργούν φυγοκεντρικές δυνάμεις, μια μέθοδος παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιείται για την παραγωγή νημάτων ζάχαρης στο μαλλί της γριάς, αλλά προσαρμοσμένη στις ιδιαίτερα ψηλότερες θερμοκρασίες της παραγωγής των υλικών αυτών. Το τελικό προϊόν είναι μια μάζα από λεπτές, πλεγμένες ίνες με τυπική διάμετρο από 6 έως 10 μm (μικρόμετρα). Μέρος της παραγωγικής διαδικασίας είναι και η επικάλυψη των ινών με ένα συνδετικό υλικό το οποίο αφενός μειώνει την παραγωγή σκόνης και αφετέρου δίνει μηχανικές ιδιότητες στον πετροβάμβακα.
Ασφάλεια υλικού
Ο Διεθνής Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο ταξινομεί τον πετροβάμβακα στα υλικά κατηγορίας 3 (Μη ταξινομήσιμο σχετικά με καρκινογένεση για τον άνθρωπο). Ο πετροβάμβακας είναι υλικό το οποίο πρέπει να χειρίζεται με ιδιαίτερη προσοχή. Μπορεί να προκαλέσει ερεθισμούς στα μάτια στο δέρμα και στο αναπνευστικό σύστημα. Παρατεταμένη έκθεση μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνια προβλήματα υγείας και ορισμένα είδη πετροβαμβακα είναι καταχωρημένα σαν καρκινογόνες ουσίες προς τον άνθρωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονωτικά υλικά Κατηγορία:Ίνες
2-μεθυλοπεντάνιο
Το ισοεξάνιο ή 2-μεθυλοπεντάνιο είναι ένα αλκάνιο, δηλαδή άκυκλος κορεσμένος υδρογονάνθρακας, με χημικό τύπο C6H14 και σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH(CH3)2.
Δομή
Το μόριό του αποτελείται από έξι (6) άτομα άνθρακα (τρία (3) πρωτοταγή, δύο (2) δευτεροταγή ), ένα (1) τριτοταγές ) και δεκατέσσερα (14) άτομα υδρογόνου.
Παρασκευή με αντιδράσεις σύνθεσης: Από πρώτες ύλες με μικρότερη ανθρακική αλυσίδα
Δομικά το ισοεξάνιο αποτελείται από δυο μέρη: ισοπροπύλιο (CH3CHCH3) και προπύλιο (CH3CH2CH2). Επομένως, ο απλούστερος τρόπος παρασκευής καθαρού ισοεξανίου είναι η αντίδραση ζεύγους ισοπροπυλαλογονιδίου - προπυλολιθίου ή ισοπροπυλολιθίου - προπυλαλογονιδίου:
ή
Με αναγωγή αλογονούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή από «υδρογόνο εν τω γεννάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ, των κατάλληλων αλκυλαλογονιδίων:
ή
3. Με αναγωγή των αντίστοιχων αλκυλιωδιδίων από HI:
4. Με αναγωγή των κατάλληλων αλκυλαλογονιδίων από σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου παράγεται βουτάνιo:
5. Αναγωγή των κατάλληλων αλκυλαλογονιδίων από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ.:
6. Με αναγωγή από μέταλλα και στη συνέχεια υδρόλυση των παραγόμενων οργανομεταλλικών ενώσεων:
\
Με υδρογόνωση ακόρεστων υδρογονανθράκων
1. Από 2-μεθυλο-1-πεντένιο:
2. 2-μεθυλο-2-πεντένιο:
3. 4-μεθυλο-2-πεντένιο:
4. 4-μεθυλο-1-πεντένιο:
5. 4-μεθυλο-1,2-πενταδιένιο:
6. 2-μεθυλο-1,3-πενταδιένιο:
7. 4-μεθυλο-1,3-πενταδιένιο:
8. 2-μεθυλο-1,4-πενταδιένιο:
9. 4-μεθυλο-1-πεντίνιο:
10. 4-μεθυλο-2-πεντίνιο:
11. μεθυλο-1,2,3-πεντατριένιο:
12. 4-μεθυλο-1,2,4-πεντατριένιο:
13. 2-μεθυλο-4-πεντεν-2-ίνιο:
14. 2-μεθυλο-4-πεντεν-1-ίνιο:
15. 2-μεθυλο-3-πεντεν-1-ίνιο:
Με αναγωγή οξυγονούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή κατάλληλων αλδεϋδών - Αντίδραση Wolf-Kishner:
2. Με αναγωγή κατάλληλων κετονών - Αντίδραση Clemmensen:
Με αναγωγή θειούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή των κατάλληλων θειολών μπορεί να παραχθεί 2-μεθυλοπεντάνιο. Π.χ. από την αναγωγή της 2-μεθυλο-1-πεντανοθειόλης (μέθοδος Raney):
2. Με αναγωγή των κατάλληλων θειεστέρων μπορεί να παραχθεί 2-μεθυλοπεντάνιο. Π.χ. από την αναγωγή του δι(2-μεθυλοπεντυλο)θειαιθέρα (μέθοδος Raney):
Παρασκευή με αντιδράσεις αποσύνθεσης με μείωση του μήκους της ανθρακικής αλυσίδας
ή
Φυσικές ιδιότητες και ισομερή
Με βάση το χημικό τύπο του προκύπτει ότι η ένωση σχηματίζει τέσσερα (4) ισομερή και συγκεκριμένα τα ακόλουθα:
Οξείδωση
1. Όπως όλα τα αλκάνια, το ισοεξάνιο με περίσσεια οξυγόνου καίγεται προς διοξείδιο του άνθρακα και νερό ::
2. Παραγωγή υδραερίου:
3. Καταλυτική οξείδωση κυρίως προς 2-μεθυλοπεντανόλη-2:
4. Οξείδωση με υπερμαγγανικό κάλιο προς 2-μεθυλοπεντανόλη-2:
Προσθήκη σε πολλαπλούς δεσμούς
Το 2-μεθυλοπεντάνιο μπορεί να δώσει αντιδράσεις προσθήκης σε πολλαπλούς δεσμούς κατά την έννοια (CH3)2Cδ-(CH2CH2CH3)-Hδ+. Π.χ.:
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 3-μεθυλοεξάνιου (~43%), 2,2-διμεθυλοπεντάνιου (~7%), 2,3-διμεθυλοπεντάνιο (~14%), 2,4-διμεθυλοπεντάνιο (~14%) και 2-μεθυλοεξάνιου (-21%).
Καταλυτική ισομερείωση
To 2-μεθυλοπεντάνιο μπορεί να υποστεί καταλυτική ισομερείωση προς εξάνιο, 3-μεθυλοπεντάνιο, νεοεξάνιο και 2,3-διμεθυλοβουτάνιο:
Ασούρ ριμ νισεσού
Ο Ασούρ-ριμ-νισεσού, ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (1409 π.Χ. - 1401 π.Χ.) μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ασούρ-μπεν-νισεσού.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Αιγίνιο
Το Αιγίνιο είναι κωμόπολη στην Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας με πληθυσμό 4.153 κατοίκους, βάσει της Απογραφής του 2011. Αποτελεί έδρα του δήμου Πύδνας - Αιγινιου. Στα βορειοανατολικά βρίσκεται ο ποταμός Αλιάκμονας, στα ανατολικά ο Θερμαϊκός κόλπος και στα νότια και νοτιοδυτικά του βρίσκονται ο Όλυμπος και τα Πιέρια Όρη. Οι κάτοικοί του είναι ντόπιοι, πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη (1923) και πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας (Καβακλιώτες και Ακμπουναριώτες, 1925). Απέχει οδικώς από την πρωτεύουσα του νομού, Κατερίνη, 32 χιλιόμετρα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Αιγινίου είναι ότι αποτελεί την κωμόπολη των πελαργών καθώς τα πουλιά αυτά χτίζουν τις φωλιές τους στην περιοχή.
Δημοτική Ενότητα Αιγινίου
Η ομώνυμη Δημοτική Ενότητα (με πληθυσμό 4.869 κατοίκους το 2011) αποτελείται από τους οικισμούς Αιγίνιο, που αποτελεί την έδρα της και Μεγάλη Γέφυρα, με πληθυσμό 192 κατοίκους, οι οποίοι συγκροτούν τη Δημοτική Κοινότητα Αιγινίου, καθώς και τον Καταχά, με πληθυσμό 524 κατοίκους, που αποτελεί ομώνυμη Τοπική Κοινότητα. Η Δημοτική Κοινότητα Αιγινίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 67,967 χμ² (2011).
Πληθυσμός
+(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)
Υποδομές
Στο Αιγίνιο υπάρχουν σήμερα τρία (3) νηπιαγωγεία, τρία (3) Δημοτικά Σχολεία (στο Αιγίνιο μεταφέρονται και πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο και παιδιά από τα γειτονικά χωριά Παλιάμπελα, Καταχά, Λιβάδι, Νέα Αγαθούπολη, Μεθώνη  και Μεγάλη Γέφυρα). Βρίσκεται επίσης ένα Γυμνάσιο με κλειστό γυμναστήριο, Λύκειο, ΤΕΕ, Αστυνομικό Τμήμα, Κέντρο Υγείας, υποκατάστημα της ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΚΕΠ, Γραφείο Αγροτικής Ανάπτυξης, Γραφείο Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και το Δημαρχείο. Υπάρχουν δύο ενορίες, της Παναγίας- Κοιμήσεως Θεοτόκου για τους γηγενείς Μακεδόνες, τους Θράκες και τους Ακμπουναριώτες και αυτή του Αγίου Ανδρέα για τους Καβακλιώτες. Έχει ακόμη δύο παλαιούς ναούς τους οποίους η Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει χαρακτηρίσει διατηρητέα ιστορικά μνημεία και έχει αναλάβει υπό την εποπτεία της. Πρόκειται για το ναό Πέτρου και Παύλου, χρονολογημένο στα 1400, και το ναό του Αγίου Αθανασίου στο συνοικισμό των Καβακλιωτών, που χρονολογείται στα 1600.
Ο οικισμός του Αιγινίου διασχίζεται από την Παλαιά εθνική οδό Αθηνών - Θεσσαλονίκης. Επίσης, από την κτηματική του περιοχή και σε απόσταση ενός (1) χιλιομέτρου από τον οικισμό διέρχεται και η Νέα Εθνική Οδός Αθηνών - Θεσσαλονίκης. Λειτουργεί ανισόπεδος κόμβος ο οποίος εξυπηρετεί χιλιάδες κατοίκων από και προς τη Θεσσαλονίκη, καθιστώντας το Αιγίνιο σχεδόν προάστιό της και αρκετά εύκολη την πρόσβαση των κατοίκων σε αυτή. Επίσης, σε επαφή με τον οικισμό διέρχεται η διπλή σιδηροδρομική γραμμή όπου βρίσκεται ο νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Αιγινίου, ο οποίος εξυπηρετεί τον Προαστιακό Θεσσαλονίκης-Λάρισας με δρομολόγια από και προς τη Θεσσαλονίκη κάθε ώρα περίπου.
Στο Αιγίνιο εκδίδεται η τοπική εφημερίδα "Αιγινιώτικος Τύπος".
Οικονομία
Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία (βαμβάκι, καπνά, σιτηρά, φρούτα) και το εμπόριο. Το Υπουργείο Γεωργίας χαρακτήρισε την περιοχή αυτή ως την καταλληλότερη σε όλη την Ελλάδα για πρότυπες πειραματικές αγροτικές καλλιέργειες.
Πολιτισμός και έθιμα
Ο μεταβυζαντινός ναός του Αγίου Αθανασίου μικρογραφία|Ιερός Ναός Αγίου ΑΘανασίου
Στο Αιγίνιο λειτουργούν δύο ιεροί ναοί. Ο ιερός ναός της Κοιμήσεως Θεοτόκου και ο Άγιος Αντρέας . Στο κέντρο του χωριού όμως, σε μια συστάδα με ψηλά κυπαρίσσια βρίσκεται ο μεταβυζαντινός ναός του Αγίου Αθανασίου. Η ίδρυση του ναού ανάγεται στον 15ο αι. Πρόκειται για μια δίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική. Το εσωτερικό κοσμείται με τοιχογραφίες που έχουν χρονολογηθεί στις πρώτες δεκαετίες του 16ου αιώνα, ολόσωμες μορφές αγίων στις παραστάδες και τα κατώτερα τμήματα των τοιχοποιιών και αφηγηματικές παραστάσεις από την Αγία Γραφή στα μέτωπα της τοξοστοιχίας διαμορφώνουν ένα ενδιαφέρον εικονογραφικό σύνολο, στο οποίο δεσπόζει η παράσταση ένθρονης Θεοτόκου. Με το πέρασμα των χρόνων ο ναός υπέστη σημαντικές φθορές. Το 2010 εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο εσωτερικό του μεταβυζαντινού ναού που επεκτάθηκε σε μεγάλο τμήμα της στέγης του γυναικωνίτη και τοπικά στη στέγη του κυρίως ναού και του νάρθηκα. Η αποκατάσταση και στερέωση του ναού του Αγίου Αθανασίου υλοποιήθηκε την περίοδο 2010-2014 από την 9η εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Σήμερα ο ναός αποκαταστημένος και επισκέψιμος αποτελεί κόσμημα τόσο για το εκκλησίασμα όσο και για τους επισκέπτες του Αιγινίου.
Πολιτιστικοί σύλλογοι
Δραστηριοποιούνται δυο πολιτιστικοί σύλλογοι. Ο ένας των γηγενών Μακεδόνων και Ανατολικοθρακών, που ονομάζεται η "Δήμητρα" (ιδρύθηκε το 1966) και ο άλλος των Βορειοθρακών "Ανατολικορωμυλιωτών" που ονομάζεται "Ανατολική Ρωμυλία" (ιδρύθηκε το 1927 αλλά λόγω των διαφόρων γεγονότων παρέμεινε σε αδράνεια). Επανιδρύθηκε το 1977. Υπάρχει επίσης ορειβατικός και αιμοδοτικός σύλλογος.
Αγιασμός αμπελώνων
Στις 1 Φεβρουαρίου εορτάζεται ο Άγιος Τρύφωνας και αναβιώνει από το σύλλογο "Ανατολική Ρωμυλία" η εορτή των αμπελουργών, με τον αγιασμό των αμπελώνων και κορυφώνεται με μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις στην πλατεία του Αγίου Ανδρέα. Στην ίδια πλατεία γίνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις από το σύλλογο "Ανατολική Ρωμυλία" κάθε Σεπτέμβριο.
Κουρμπάνι
Κάθε άνοιξη γίνεται πανηγυρικός εορτασμός στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου και βορειοδυτικά στο εξωκλήσι της Ανάληψης στο "Ξάπεφτο" όπου ο πολιτιστικός σύλλογος "Ανατολική Ρωμυλία" αναβιώνει το "κουρμπάνι" έθιμο που έφεραν οι Ανατολικορωμυλιώτες πρόσφυγες από την αλησμόνητη πατρίδα. Την ημέρα του εορτασμού  οι κτηνοτρόφοι σφάζουν ταμένα πρόβατα  και προσφέρουν σε κοινό τραπέζι το "κουρμπάνι" (φαγητό από τα σφάγια) στους προσκυνητές.
Θερινές εκδηλώσεις
Επίσης, στις 29 Ιουνίου αναβιώνει από το σύλλογο "Δήμητρα" η γιορτή των Αγίων Αποστόλων, στο χώρο του παλαιού Βυζαντινού Ναού. Στις 15 Αυγούστου εορτάζεται ο Πολιτιστικός Αύγουστος. Από το 2007 ξεκίνησε ως θεσμός το Φεστιβάλ Βόρειας Πιερίας. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ μουσικής (2007-2008 παραδοσιακής μουσικής) που πραγματοποιείται με πρωτοβουλία του Δήμου Πύδνας-Κολινδρού, στο χώρο του Αγίου Γεωργίου και συνήθως το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου.
Ιστορικά στοιχεία
Η πρώην ονομασία του Αιγινίου ήταν Λιμπάνοβο, ЛюбовНова που στα βουλγάρικα διαβάζεται "Λιούμποφ νόβα" και σημαίνει νέα αγάπη. Έπειτα από την εγκατάσταση και των προσφύγων το Υπουργείο Βορείου Ελλάδος μετονόμασε το Λιμπάνοβο  σε Αιγίνιον κατά τον συνταξιούχο καθηγητή του γυμνασίου Κατερίνης Π. Αναγνωστόπουλο και το ιστορικό του βιβλίο "Πιερία" από την ομώνυμη πολιτειούλα στη θέση που είναι σήμερα το χωριό Ρυάκια της Πιερίας και που κατά τον 4ο περίπου αιώνα θεωρούνταν ένα σχετικά σημαντικό αστικό κέντρο. Το Αιγίνιο έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και έδωσε θύματα απ’ όλους τους κατοίκους του. Ενώ οι Γερμανοί θεωρούσαν τον τόπο αυτό μεγάλης στρατηγικής σημασίας, καθώς η απόστασή του ήταν μόλις δύο χιλιόμετρα από τη μεγάλη σιδηροδρομική γέφυρα του Αλιάκμονα, έπειτα από πιέσεις που άσκησαν επάνω τους δεν προέβησαν σε εχθροπραξίες σε βάρος των κατοίκων, εκφοβισμούς και εκτελέσεις, όπως σε άλλα χωριά της Πιερίας.
Ο Ζώτος Μολοσσός αναφέρει το Λιμπάνοβο ότι είχε 200 οικογένειες.
Το Λιμπάνοβο σύμφωνα με πληροφορίες κατοίκων μεγάλων σε ηλικία σήμαινε "κρύα νερά". Ονομάστηκε έτσι κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Τίποτα ωστόσο δεν είναι επιβεβαιωμένο από έγκυρη πηγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Πιερίας
951
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 951 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νέδα (μυθολογία)
Η Νέδα ήταν νύμφη της Αρκαδίας, κόρη του Ωκεανού. Η Νέδα μαζί και με άλλες νύμφες (την Θεισόα και την Αγνώ) φέρεται ότι ανέθρεψαν τον Δία, όταν τον παρέλαβαν από τη Ρέα.  Σύμφωνα με το μύθο, επειδή εκείνη την εποχή η Αρκαδία ήταν άνυδρη και η Ρέα δεν έβρισκε νερό, χτύπησε με ένα ραβδί τη γη και έτσι δημιουργήθηκε το ποτάμι που ονομάστηκε Νέδα το οποίο όπως αναφέρει ο Παυσανίας από την αρχαιότητα όριζε τα σύνορα της Ηλείας από την Μεσσηνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Πηγαίες νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Νομισματική ένωση
Μια νομισματική ένωση είναι μια διακυβερνητική συμφωνία που περιλαμβάνει δύο ή περισσότερα κράτη που μοιράζονται το ίδιο νόμισμα. Αυτά τα κράτη ενδέχεται να μην έχουν κατ' ανάγκην περαιτέρω ολοκλήρωση (όπως μια Οικονομική και Νομισματική Ένωση, η οποία θα έχει επιπλέον μια [τελωνειακή ένωση] και μια [ενιαία αγορά]).
Υπάρχουν τρία είδη νομισματικών ενώσεων:
Η θεωρία της βέλτιστης νομισματικής περιοχής αντιμετωπίζει το ζήτημα του τρόπου προσδιορισμού των γεωγραφικών περιοχών που πρέπει να μοιράζονται ένα νόμισμα προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η οικονομική αποδοτικότητα.
Λαγκαδάς (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Επαρχία Τουτούμε
Η Επαρχία Τουτούμε (Tutume) είναι μια επαρχία της Κεντρικής Περιφέρειας στη Μποτσουάνα. Πρωτεύουσα είναι η Τουτούμε.
Ρωσική Άπω Ανατολή
upright=1.35|thumb|Το ρωσικό [[Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα της Άπω Ανατολής στον χάρτη της Ρωσίας (με κόκινο)]] thumb|Η όχθη του ποταμού [[Αμούρ (ποταμός)|Αμούρ στο Χαμπάροφσκ]] thumb|Το ηφαίστειο [[Κοριάκσκι στην Καμτσάτκα]] Η Ρωσική Άπω Ανατολή (ρωσ. Дальний Восток России) είναι μεγάλη περιοχή της βορειοανατολικής Ασίας. Αποτελεί το ανατολικότερο μέρος της Ρωσίας και της ασιατικής ηπείρου, ενώ διοικητικώς υπάγεται στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα της Άπω Ανατολής, που απλώνεται από τη λίμνη Βαϊκάλη στην ανατολική Σιβηρία μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό και ιδρύθηκε μόλις το έτος 2000. Η μεγαλύτερη πόλη είναι το Χαμπάροφσκ και ακολουθεί το Βλαδιβοστόκ. Η Ρωσική Άπω Ανατολή έχει εδαφικά σύνορα με τα κράτη Μογγολία, Κίνα και Βόρεια Κορέα στα νότια, καθώς και θαλάσσια σύνορα με την Ιαπωνία στα νοτιοανατολικά και με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κατά μήκος του Βερίγγειου πορθμού στα βορειοανατολικά.
Παρότι θεωρείται από πολλούς μη Ρώσους διεθνώς ως μέρος της Σιβηρίας, στα ρωσικά περιφερειακά σχήματα η Ρωσική Άπω Ανατολή ταξινομείτο ιστορικώς πάντοτε ως ξεχωριστή οντότητα από τη Σιβηρία (και κατά τη Σοβιετική εποχή, όταν αποκαλείτο «Σοβιετική Άπω Ανατολή»).
Ορολογία
Στη Ρωσία η περιοχή αναφέρεται συνήθως απλώς ως «Άπω Ανατολή» (ρωσ. Дальний Восток), ενώ αυτό που αποκαλείται στις περισσότερες χώρες Άπω Ανατολή στη Ρωσία αποκαλείται συνήθως «η Ασία του Ειρηνικού ωκεανού» (Азиатско-тихоокеанский регион) ή «Ανατολική Ασία» (Восточная Азия), ανάλογα με τα συμφραζόμενα.
Γεωγραφικά χαρακτηριστικά
Μερικά αξιοσημείωτα γεωγραφικά χαρακτηριστικά στη Ρωσική Άπω Ανατολή είναι μεταξύ άλλων τα εξής:
Πανίδα
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην πανίδα της Ρωσικής Άπω Ανατολής παρουσιάζουν ζώα από τρεις διαφορετικές τάξεις του ζωικού βασιλείου:
Τάξη αρτιοδάκτυλα
thumb|Πρόβατο του χιονιού
Τάξη σαρκοφάγα
thumb|Λεοπάρδαλη του Αμούρ (Panthera pardus orientalis)
Χλωρίδα
Τρία ενδεικτικά είδη φυτών της Ρωσικής Άπω Ανατολής είναι τα εξής:
Ασούρ μπεν νισεσού
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Ρωσική Άπω Ανατολή
Η ρωσική επέκταση
thumb|Το [[Βλαδιβοστόκ στις αρχές του 20ού αιώνα]] Οι Ρώσοι έφθασαν στην ακτή του Ειρηνικoύ Ωκεανού το 1647 με την ίδρυση του Οχότσκ. Η Ρωσική Αυτοκρατορία παγίωσε τον έλεγχο της Ρωσικής Άπω Ανατολής κατά τον 19ο αιώνα, μετά την προσάρτηση μέρους της κινεζικής Μαντσουρίας (1858-1860). Η Περιφέρεια Πριμόρσκαγια (= «παραθαλάσσια») ιδρύθηκε ως χωριστή διοικητική περιφέρεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1856, με διοικητικό κέντρο το Χαμπάροφσκ.
Διοικητική ιστορία
Αρκετές διοικητικές οντότητες με την ονομασία «Άπω Ανατολή» υπήρξαν κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, όλες με διαφορετικά σύνορα:
Μέχρι το έτος 2000 η Ρωσική Άπω Ανατολή δεν είχε επισήμως ορισμένα σύνορα. Ο όρος «Σιβηρία και η Άπω Ανατολή» (Сибирь и Дальний Восток) αναφερόταν συχνά στις περιοχές της Ρωσίας ανατολικά από τα Urals χωρίς καθαρό διαχωρισμό ανάμεσα στη «Σιβηρία» και την «Άπω Ανατολή».
Το 2000 οι Ομόσπονδες ενότητες της Ρωσίας ομαδοποιήθηκαν σε μεγαλύτερα Ομοσπονδιακά Διαμερίσματα της Ρωσίας, ένα εκ των οποίων, το Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα της Άπω Ανατολής, αποτελείται από την Περιφέρεια (όμπλαστ) Αμούρ, τον Αυτόνομο θύλακα Τσουκότκα, το Εβραϊκό Αυτόνομο Όμπλαστ, την Περιφέρεια Καμτσάτκα με τον Αυτόνομο θύλακα της Κοριακίας, το Κράι Χαμπάροφσκ, το Όμπλαστ του Μαγκαντάν, το Κράι του Πριμόριε, τη Δημοκρατία των Σαχά (Γιακουτία και το Όμπλαστ της Σαχαλίνης. Τον Νοέμβριο του 2018 προστέθηκαν το Κράι Υπερβαϊκάλης και η Δημοκρατία της Μπουργιατίας, που μέχρι τότε αποτελούσαν μέρος του Σιβηρικού Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος.
Αν την ορίσουμε ταυτόσημη με τα σύνορα του ομώνυμου ομοσπονδιακού Διαμερίσματος, η Ρωσική Άπω Ανατολή έχει έκταση 6,2 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περισσότερο από το ένα τρίτο της συνολικής εκτάσεως της Ρωσίας.
Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος
Στις αρχές του 20ού αιώνα η Ρωσία επεδίωκε επίμονα να αποκτήσει ένα λιμάνι σε θερμή θάλασσα (δηλαδή που δεν θα παγώνει καθόλου τον χειμώνα) στον Ειρηνικό Ωκεανό για το πολεμικό ναυτικό της, αλλά και για τη διευκόλυνση του θαλάσσιου εμπορίου. Το λιμάνι του Βλαδιβοστόκ (που είχε ιδρυθεί το 1860) ήταν λειτουργικό μόνο κατά τους θερινούς μήνες, ενώ το Πορτ Άρθουρ (που ενοικίαζε η Ρωσία από την Κίνα από το 1896 και μετά) στη Μαντσουρία μπορούσε να λειτουργεί όλο το έτος. Μετά τον Α΄ Σινοϊαπωνικό Πόλεμο (1894-1895) και την αποτυχία των διαπραγματεύσεων του 1903 μεταξύ Ιαπωνικής και Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η Ιαπωνία επέλεξε τον πόλεμο προκειμένου να προστατεύσει την κυριαρχία της στην Κορέα και τα γειτονικά εδάφη. Η Ρωσία επίσης είδε τον πόλεμο ως ένα μέσο να αποσπάσει την προσοχή του λαού της από τα εσωτερικά θέματα, μετά από πολλές γενικές απεργίες. Η Ιαπωνία κήρυξε τον πόλεμο στις 8 Φεβρουαρίου 1904 και το ιαπωνικό ναυτικό επιτέθηκε αμέσως στον ρωσικό στόλο του Ειρηνικού.
Ο πόλεμος έληξε τον Σεπτέμβριο του 1905 με νίκη της Ιαπωνίας μετά την πτώση του Πορτ Άρθουρ και την αποτυχία της ρωσικής εισβολής στην Ιαπωνία δια της κορεατικής χερσονήσου και της βορειοανατολικής Κίνας. Επίσης η Ιαπωνία είχε απειλήσει να εισβάλει στο Κράι του Πριμόριε δια της Κορέας. Τα αντίπαλα μέρη υπέγραψαν τη Συνθήκη του Πόρτσμουθ στις 5 Σεπτεμβρίου και συμφώνησαν να εκκενώσουν τη Μαντσουρία και να την επιστρέψουν στην Κίνα, αλλά επιτράπηκε στην Ιαπωνία να ενοικιάσει τη Χερσόνησο Λιαοντόνγκ (όπου το Πορτ Άρθουρ και το Νταλιάν) και το ρωσικό σιδηροδρομικό σύστημα της νότιας Μαντσουρίας με την πρόσβασή του σε στρατηγικούς φυσικούς πόρους. Η Ιαπωνία κράτησε επίσης το νότιο μισό της νήσου Σαχαλίνης (Νομός Καράφουτο).
Σοβιετική εποχή
Από το 1937 έως το 1939 η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν απέλασε πάνω από 200.000 Κορεάτες στο Ουζμπεκιστάν και στο Καζακστάν, από φόβο ότι οι Κορεάτας ίσως να δρούσαν ως κατάσκοποι της Ιαπωνίας. Πολλοί από αυτούς πέθαναν στη διαδρομή εξαιτίας της πείνας, ασθενειών, ή και από το κρύο. Οι σοβιετικές αρχές εκκαθάρισαν και εκτέλεσαν πολλά ηγετικά πρόσωπα της μειονότητας αυτής, γνωστής ως «Κόργιο-σαράμ», τα μέλη της οποίας δεν επιτρεπόταν να ταξιδέψουν εκτός Κεντρικής Ασίας την επόμενη 15ετία. Επίσης δεν τους επιτρεπόταν να μιλούν στη γλώσσα τους, η οποία άρχισε να χάνεται με την επικράτηση της διαλέκτου κόργιο-μαρ και τη χρήση της ρωσικής.
Σοβιετο-ιαπωνικές συγκρούσεις
Κατά την Ιαπωνική εισβολή στη Μαντσουρία το 1931, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν τα νησιά Μπαλσόι Ουσουρίσκι, Γινλόνγκ και αρκετές παρακείμενες νησίδες, ώστε να αποκόψει την πόλη Χαμπάροφσκ από εδάφη ελεγχόμενα από μία δυνητικά εχθρική δύναμη.
Πράγματι, η Ιαπωνία έστρεψε τη στρατιωτική προσοχή της προς σοβιετικά εδάφη. Συγκρούσεις μεταξύ Ιαπώνων και Σοβιετικών συνέβαιναν συχνά στα σύνορα της Μαντσουρίας από το 1938 μέχρι το 1945. Η πρώτη αντιπαράθεση συνέβη στο Κράι του Πριμόριε και ήταν η Μάχη της λίμνης Χασάν (Ιούλιος–Αύγουστος 1938): άρχισε με στρατιωτική εισβολή του ελεγχόμενου από τους Ιάπωνες Μαντσουκούο σε έδαφος διεκδικούμενο από τη Σοβιετική Ένωση. Η ιαπωνική πλευρά είχε τη γνώμη ότι η Σοβιετική Ένωση είχε παρανοήσει τον ορισμό των συνόρων με βάση τη Σύμβαση του Πεκίνου (1860) ανάμεσα στην Αυτοκρατορική Ρωσία και την Αυτοκρατορική Κίνα. Το Κράι του Πριμόριε είχε συνεχώς την απειλή ιαπωνικής εισβολής, παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες από τις υπόλοιπες συγκρούσεις συνέβησαν στο έδαφος του Μαντσουκούο.
Οι συγκρούσεις έληξαν λίγο πριν και μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, όταν η εξασθενημένη από τον πόλεμο με τις ΗΠΑ Ιαπωνία είδε τα εδάφη της στο Μαντσουκούο, το Μενγκγιάνγκ, την Κορέα και τη νότια Σαχαλίνη να κατακτώνται από σοβιετικά και μογγολικά στρατεύματα.