cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
302 Κλαρίσα
Η Κλαρίσα (Clarissa) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,89. Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Κλαρίσας εκτιμάται σε 39 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 60 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι F ή C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,052. Η Κλαρίσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 23 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλαρισα
Εκχυλίσματα ξύλου
μικρογραφία|309x309εσ|Ελαιορητίνη πεύκου (κν. ρετσίνι), φυσικό εκχύλισμα αποτελούμενο από τερεβινθέλαιο και κολοφώνιο. Με τον όρο εκχυλίσματα ξύλου (αγγλ. wood extractives) νοούνται όλες οι οργανικές και ανόργανες χημικές ενώσεις (εξαιρουμένης της κυτταρίνης, της λιγνίνης και των ημικυτταρινών) που ανευρίσκονται στο ξύλωμα των δέντρων και φέρουν την ονομασία, συνοδές ουσίες. Ονομάζονται έτσι (εκχυλίσματα), διότι μπορούν να εκχυλιστούν (εκπλυθούν) με κοινούς οργανικούς διαλύτες (τολουόλιο, αιθανόλη, ακετόνη, μεθανόλη, διχλωρομεθάνιο κ.α.) και νερό και χημικώς είναι μονομερείς ή ολιγομερείς ενώσεις που δεν συγκροτούν τη δομή του ξύλου (μη δομικά συστατικά). Ορισμένες ενώσεις από τα εκχυλίσματα ανήκουν στους δευτερογενείς μεταβολίτες.
Γενικά
Εκτός από τα δομικά πολυμερή, δηλαδή την κυτταρίνη, τις ημικυτταρίνες και τη λιγνίνη, το ξύλο περιέχει μεγάλη ποικιλία μη δομικών συστατικών, που αποτελούνται από οργανικές ενώσεις χαμηλού μοριακού βάρους, που ονομάζονται εκχυλίσματα. Αυτές οι ενώσεις υπάρχουν στον εξωκυτταρικό χώρο και μπορούν να εκπλυθούν από το ξύλο χρησιμοποιώντας διαφορετικούς ουδέτερους διαλύτες, όπως π.χ. τολουόλιο, ακετόνη.
Ανάλογο περιεχόμενο υπάρχει στα λεγόμενα κόμμεα ή κομμεορητίνες που παράγονται από τα δέντρα ως απόκριση σε μηχανική βλάβη ή μετά από επίθεση από έντομα ή μύκητες.
Ρόλος
Αρκετά από τα εκχυλίσματα είναι δευτερογενείς μεταβολίτες και μερικά από αυτά χρησιμεύουν ως πρόδρομες ενώσεις για άλλες χημικές ουσίες. Τα εκχυλίσματα ξύλου παρουσιάζουν διαφορετικές δραστηριότητες, μερικά από αυτά παράγονται ως απόκριση σε πληγές (για επούλωση πληγών) και μερικά από αυτά συμμετέχουν στη φυσική άμυνα ενάντια στα βακτήρια, τα έντομα και τους μύκητες.
Αυτές οι ενώσεις συμβάλλουν σε διάφορες φυσικές και χημικές ιδιότητες του ξύλου, όπως το χρώμα, το άρωμα, η ανθεκτικότητα, η υγροσκοπικότητα, η συγκόλληση και η ξήρανση.
Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις επιπτώσεις, τα εκχυλίσματα ξύλου επηρεάζουν επίσης τις ιδιότητες του χαρτοπολτού και του χαρτιού και προκαλούν πολλά προβλήματα στη βιομηχανία χαρτιού. Ορισμένα εκχυλίσματα είναι επιφανειοδραστικές ουσίες και επηρεάζουν αναπόφευκτα τις επιφανειακές ιδιότητες του χαρτιού, όπως η προσρόφηση νερού, η τριβή και η αντοχή.
Τα λιπόφιλα εκχυλίσματα συχνά δημιουργούν κολλώδεις εναποθέσεις κατά την πολτοποίηση kraft και μπορεί να αφήσουν κηλίδες στο χαρτί. Τα εκχυλίσματα ευθύνονται επίσης για τη μυρωδιά του χαρτιού, η οποία είναι σημαντική όταν φτιάχνουμε υλικά που έρχονται σε επαφή με τρόφιμα.
Τα περισσότερα εκχυλίσματα ξύλου είναι λιπόφιλα και μόνο ένα μικρό μέρος είναι υδατοδιαλυτό, κυρίως οι υδατάνθρακες και μερικές από τις φαινολικές ενώσεις. Το λιπόφιλο τμήμα των εκχυλισμάτων, το οποίο συλλογικά αναφέρεται ως ρητίνη ξύλου, περιέχει λίπη και λιπαρά οξέα, στερόλες και στερυλεστέρες, τερπένια, τερπενοειδή, ρητινικά οξέα και κηροί. Η θέρμανση της ρητίνης, δηλαδή η απόσταξη, εξατμίζει τα πτητικά τερπένια και αφήνει το στερεό συστατικό – κολοφώνιο. Το συμπυκνωμένο υγρό των πτητικών ενώσεων που εκχυλίζεται κατά την απόσταξη με ατμό ονομάζεται αιθέριο έλαιο.
Κατηγορίες
Τα περισσότερα εκχυλίσματα μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις κατηγορίες: αλιφατικές ενώσεις, τερπένια & τερπενοειδή, και φαινολικές ενώσεις. Τα τελευταία είναι τα πιο υδατοδιαλυτά συστατικά, ενώ οι δύο πρώτες ομάδες εκχυλισμάτων δεν διαλύονται σε νερό.
Τα κύρια τερπένια που απαντώνται στα κωνοφόρα περιλαμβάνουν μονοτερπένια, σεσκιτερπένια και διτερπένια. Εν τω μεταξύ, η σύνθεση τερπενίων στα πλατύφυλλα είναι σημαντικά διαφορετική, αποτελούμενη από τριτερπενοειδή και άλλα ανώτερα τερπένια. Παραδείγματα μονο-, δι- και σεσκιτερπενίων είναι τα α- και β-πινένια, 3-καρένιο, β-μυρένιο, λεμονένιο, θουγιαπλικίνες, α- και β- φελλανδρένια, α-μουουρολένιο, δ-καδινένιο, α- και δ-καδινόλες, α- και β- σεδρένια, ιουνιπερόλη, λονγκιφολένιο, αβιενόλη, βορνεόλη, πινιφολικό οξύ, νοοτκατίνη, χανοτίνη, φυτόλη, β-επιμανόλη, μανοϋλοξείδιο, πιμαράλη και πιμαρόλη.
Τα ρητινικά οξέα είναι συνήθως τρικυκλικά τερπενοειδή, παραδείγματα των οποίων είναι το πιμαρικό οξύ, το σανδαρακοπιμαρικό οξύ, το ισοπιμαρικό οξύ, το αβιετικό οξύ, το λεβοπιμαρικό οξύ, το παλουστρικό οξύ, το νεοαβιετικό οξύ και το δεϋδροαβιετικό οξύ. Βρίσκονται επίσης δικυκλικά ρητινικά οξέα, όπως λαμπερτιανικό οξύ, κομμουνικό οξύ, μερκουζικό οξύ και δευτεροδεϋδροαβιετικό οξύ. Η κυκλοαρτενόλη, η μπετουλίνη και το σκουαλένιο είναι τριτερπενοειδή απαντώμενα σε είδη πλατύφυλλων.
Παραδείγματα πολυτερπενίων του ξύλου είναι το φυσικό καουτσούκ, η γουταπέρκα και πολλά άλλα Τα μονοτερπένια και τα σεσκιτερπένια είναι υπεύθυνα για την χαρακτηριστική μυρωδιά του πεύκου. Πολλά μονοτερπενοειδή, όπως το β-μυρσένιο, χρησιμοποιούνται στην παρασκευή γεύσεων και αρωμάτων. Τροπολόνες, όπως η ινοκιτιόλη και η α-τουγιαπλισίνη, υπάρχουν σε δέντρα ανθεκτικά στην αποσύνθεση (είδη κυπαρισσιού, άρκευθου, τούγιας) και εμφανίζουν έντονες μυκητοκτόνες και εντομοκτόνες ιδιότητες. Οι τροπολόνες δεσμεύουν ισχυρά μεταλλικά ιόντα και μπορούν να προκαλέσουν διάβρωση του χωνευτηρίου στη διαδικασία αλκαλικής πολτοποίησης. Λόγω των ιδιοτήτων τους που δεσμεύουν τα μέταλλα και τις ιονοφόρους ιδιότητές τους, ειδικά οι τουγιαπλικίνες χρησιμοποιούνται σε πειράματα φυσιολογίας. Έχουν μελετηθεί διάφορες άλλες in vitro βιολογικές δράσεις των, όπως εντομοκτόνες, αντι-ιικές, αντιβακτηριακές, αντιμυκητιακές και αντιοξειδωτικές.
Οι φαινολικές ενώσεις βρίσκονται ιδιαίτερα στο ξύλο πλατυφύλλων και στους φλοιούς. Τα πιο γνωστά φαινολικά συστατικά του ξύλου είναι τα στιλβένια (π.χ. πινοσυλβίνη), οι λιγνάνες (π.χ. πινορεσινόλη, κωνιδενδρίνη, πλικατικό οξύ), οι ταννίνες και τα φλαβονοειδή (π.χ. χρυσίνη, ταξιφολίνη, κατεχίνη). Οι περισσότερες από τις φαινολικές ενώσεις έχουν μυκητοκτόνες ιδιότητες και προστατεύουν το ξύλο από την αποσύνθεση των μυκήτων και εντόμων. Οι φαινολικές ενώσεις επηρεάζουν το χρώμα του ξύλου κάνοντάς το σκουρότερο. Τα ρητινικά οξέα και οι φαινολικές ενώσεις είναι οι κύριοι τοξικοί παράγοντες που απομένουν στα μη επεξεργασμένα λύματα από την πολτοποίηση. Οι πολυφαινολικές ενώσεις είναι άφθονα βιομόρια που παράγονται από τα φυτά, όπως τα φλαβονοειδή και οι ταννίνες. Οι ταννίνες χρησιμοποιούνται στις βιοτεχνίες δέρματος και έχουν αποδειχθεί ότι παρουσιάζουν διαφορετικές βιολογικές δραστηριότητες. Τα φλαβονοειδή είναι πολύ διαφορετικά, είναι ευρέως διανεμημένα στο φυτικό βασίλειο και έχουν πολυάριθμες βιολογικές δραστηριότητες, κυρίως όμως προστατευτικές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικά υλικά Κατηγορία:Ξύλο
Θεόδωρος Βουχάλης
Ο Θεόδωρος Βουχάλης ήταν στρατηγός του Βυζαντίου του 15ου αιώνα.
Βιογραφία
Έζησε τον 15ο αιώνα. Υπηρέτησε ως διοικητής του τμήματος της Αχαΐας. Συνελήφθη από τον Ραούλ, άλλο στρατηγό του δεσπότη του Μωριά Θωμά Παλαιολόγου, και αφού τυφλώθηκε, φυλακίστηκε μέχρι να πεθάνει.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Παύλος Καλλιγάς
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 20 Σεπτεμβρίου 1814 και ήταν γιος του Παναγή Άννινου, Κεφαλλονίτη έμπορου και γόνου αρχοντικής οικογένειας από τα Καλλιγάτα της Κεφαλονιάς, και της Σοφίας Μαυρογορδάτου από τη Σμύρνη. Είχε μία αδελφή, τη Μαρία, σύζυγο του Νικολάου Κωστή, η οποία διατήρησε το επώνυμο Άννινος, ενώ ο Παύλος προτίμησε το προσωνύμιο Καλλιγάς. Μεγάλωσε στην Τεργέστη, όπου κατέφυγε η οικογένειά του, μετά το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821. Φοίτησε στην Φλαγγίνειο Σχολή της Βενετίας και στο Λύκειο Χέγιερ της Γενεύης και το 1834 εγκαταστάθηκε στο Μόναχο για να σπουδάσει νομική, φιλοσοφία και ιστορία στο τοπικό πανεπιστήμιο. Στη συνέχεια συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτωρ Νομικών Επιστημών.
Απεβίωσε στις 16 Σεπτεμβρίου 1896 στο Νέο Φάληρο και ενταφιάστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν νυμφευμένος με τη Μαρία Μανούση από τη Σιάτιστα, την οποία γνώρισε στην Τεργέστη, και είχαν αποκτήσει τρεις γιους: τον Πέτρο Καλλιγά, πολεοδόμο και πολιτικό, τον Γεώργιο Καλλιγά, δικηγόρο, και τον Αλέξανδρο Καλλιγά, αξιωματικό του Ιππικού. Εγγονοί του ήταν ο βυζαντινολόγος Μαρίνος Καλλιγάς και ο ζωγράφος Παύλος Π. Καλλιγάς και τρισεγγοννός του ο Παύλος Γερουλάνος.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Το 1838 εξελέγη υφηγητής του φυσικού δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1845, οπότε και απολύθηκε από τον Ιωάννη Κωλέττη. Κατά τη διάρκεια της μικρής αυτής θητείας δίδαξε διεθνές δίκαιο και το 1842 έγινε επίτιμος καθηγητής του ρωμαϊκού δικαίου. Μετά την απόλυσή του εισήλθε στον δικαστικό κλάδο, διατελώντας αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου (1851-1854). Το 1854 επανήλθε στη θέση του στο Πανεπιστήμιο και το 1862 διορίστηκε τακτικός καθηγητής. Το 1879 μετά τη συνταξιοδότησή του από το πανεπιστήμιο, η σύγκλητος τον αναγόρευσε επίτιμο καθηγητή. Χρημάτισε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών (1844-1845, 1865-1866, 1872-1873, 1877-1878) ενώ την περίοδο 1869-1870 χρημάτισε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως νομικός συμμετείχε στην επιτροπή σύνταξης του Αστικού Κώδικα (1849).
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του καριέρα άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα αναλαμβάνοντας σημαντικές υποθέσεις της εποχής. Υπήρξε νομικός σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.
Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο. Εξέδωσε μεταξύ άλλων το Σύστημα Ρωμαϊκού Δικαίου καθ' ά εν Ελλάδι πολιτεύεται (5 τόμοι, 1848-1855), τη Νεαρά περί εξυβρίσεων και περί τύπου, το Περί συντάξεως πολιτικού κώδικος εις την Ελλάδα και έγραψε ιστορικές και φιλοσοφικές μελέτες.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1843 εξελέγη πληρεξούσιος του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Εθνοσυνέλευση του 1843 και το 1862 πληρεξούσιος Αττικής στην Β΄ Εθνοσυνέλευση. Στις εκλογές του 1879 επανεξελέγη βουλευτής Αττικής, όπως και σε αυτές του 1881, απέτυχε όμως να εκλεγεί σε αυτές του 1885. Μετά την αποτυχία του στις εθνικές εκλογές αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας κλήθηκε να αναλάβει αρκετές φορές υπουργικά χαρτοφυλάκια. Διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης στις κυβερνήσεις Μαυροκορδάτου (1854) και Κουμουνδούρου (1865), υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις του 1862, Μπενιζέλου Ρούφου (1863) και Ζηνοβίου Βάλβη (1864) καθώς και υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Τρικούπη (1882). Υπήρξε από τους στενότερους συνεργάτες του Χαρίλαου Τρικούπη.
Τον Νοέμβριο του 1883 εξελέγη πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και επανεξελέγη το 1884 παραμένοντας μέχρι τη λήξη της θητείας του, το 1885. Ως πληρεξούσιος της Εθνοσυνέλευσης του 1862 συνέβαλε σημαντικά στην διαμόρφωση του Συντάγματος του 1864, ανήκε δε στην παράταξη των Πεδινών. Μετά την αποτυχία του στις εκλογές του 1885 διορίστηκε το ίδιο έτος υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος ανερχόμενος το 1890 στην θώκο του διοικητή, στον οποίο και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, το 1896.
Δραστηριότητες
Υπήρξε δραστήριο μέλος της αθηναϊκής κοινωνίας, συμμετέχοντας σε φιλολογικούς και επιστημονικούς συλλόγους. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος (1875 - 1881) της Αθηναϊκής Λέσχης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (1851 - 1885), αντεπιστέλλον μέλος της Εταιρείας των Φίλων της Επιστήμης (Κέρκυρα), πρόεδρος του σωματείου Εθνική Άμυνα καθώς και ιδρυτής, μαζί με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, του Συλλόγου προς διάδοσιν των ελληνικών γραμμάτων. Με τον τελευταίο διαφωνούσε ως προς την ενότητα του Μεσαιωνικού και του Νέου Ελληνισμού. Ο Καλλιγάς εμφορούμενος από πολιτειοκρατικές απόψεις σχετικά με τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, στη διαμάχη Θεόκλητου Φαρμακίδη και Κωνσταντίνου Οικονόμου υποστήριξε τον Φαρμακίδη. Μάλιστα στα προλεγόμενα της μετάφρασης του έργου του Φρειδερίκου Βίνερ (Wiener) Περί των συλλογών και κανόνων της Εκκλησίας, υποστήριξε την υπαγωγή της Εκκλησίας στην Πολιτεία, όπως ενός κοινού σωματείου. Δεχόταν ως θεμελιώδες αξίωμα το αυτοκέφαλο, αλλά και την μη ανάμιξη της θρησκείας και της πολιτικής.
Ο Παύλος Καλλιγάς παρ' όλη την πολιτική του δραστηριότητα, ανέπτυξε πλούσια συγγραφική δραστηριότητα στους τομείς της ιστορίας, του δικαίου και της λογοτεχνίας. Δημοσίευσε, μεταξύ άλλων, το «Οι τρεις ιερατικοί βαθμοί της Εκκλησίας» κ.ά. Στον τομέα της ιστορίας εξέδωσε το «Η εξάντλησις των κομμάτων, ήτοι ηθικά γεγονότα της κοινωνίας μας» (1842), «Μελέται βυζαντινής ιστορίας από της πρώτης μέχρις της τελευταίας αλώσεως 1204-1453» (1894), ενώ δημοσίευσε στο περιοδικό Πανδώρα το μυθιστόρημά του Θάνος Βλέκας, το οποίο θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της πεζογραφίας της περιόδου 1830-1880. Υπήρξε πάντοτε στη ζωή του Φιλελεύθερος και Ευρωπαϊστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Παυλος Καλλιγας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ηγεμόνας Τζιχανγκίρ
Ο Ηγεμόνας Τζιχανγκίρ (Şehzade Cihangir, 9 Δεκεμβρίου 1531 - 27 Νοεμβρίου 1553) ήταν το έκτο και μικρότερο παιδί της Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν και του Οθωμανού σουλτάνου Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς.
Βιογραφία
Ο Τζιχανγκίρ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1531. Από τη γέννησή του είχε πολλά προβλήματα υγείας και δυσμορφία. Από μικρός ήταν ένα έξυπνο παιδί αλλά οι περισσότεροι τον έλεγαν καμπούρη εξαιτίας της σπονδυλικής του στήλης. Κάποιοι ιστορικοί αναφέρουν ότι αγαπούσε πολύ τον αδερφό του Μουσταφά, επίσης αναφέρεται ότι ήταν πολύ καλός στην καλλιγραφία. Ο Τζιχανγκίρ δεν είχε κάποιο χαρέμι ή σύζυγο. Ήταν αδελφός του Ηγεμόνα Μαχμούτ, του Ηγεμόνα Μουράτ, του Ηγεμόνα Μουσταφά,της Ραζιγιέ Σουλτάν, της Φατμά Σουλτάν,του Ηγεμόνα Μεχμέτ, της Μιχριμάχ Σουλτάν, του Σελίμ Β', του Ηγεμόνα Μπεγιαζίτ και του Ηγεμόνα Αμπντουλάχ.
Στην Κωνσταντινούπολη,η γειτονιά Τζιχανγκίρ ονομάστηκε από τον Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ, αφού ο πατέρας του διέταξε τον αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν να χτίσει ένα ξύλινο Τζαμί με θέα στο Βόσπορο για να τιμήσουν τον θάνατό του Τζιχανγκίρ. Το όνομα της γειτονιάς προέρχεται από αυτό το τζαμί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί
Κολχίδα Κιλκίς
Η Κολχίδα, επίσημα Κολχίς, είναι πεδινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 170 μέτρων.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Ακτσέ-Κλισέ με το οποίο αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαρή Γκιόλ (Κρηστώνος) Θεσσαλονίκης. Η παλιά ονομασία σημαίνει στα τουρκικά "Λευκές Εκκλησίες" και προήλθε από τις παλαιοχριστιανικές εκκλησίες του οικισμού. Μετονομάστηκε σε Κολχίδα το 1927 και το 1934 αποσπάσθηκε από το νομό Θεσσαλονίκης και προσαρτήθηκε στο νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Κιλκίς, την Αργυρούπολη, το Ζαχαράτο, το Μεταλλικό, τη Ξυρόβρυση  και το Σεβαστό αποτελούν την δημοτική κοινότητα Κιλκίς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 81 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Κρατικό πλοίο
Σύνολο τέτοιων πλοίων αποτελούν "κρατικό εμπορικό στόλο" (State merchant fleet). Κρατικούς εμπορικούς στόλους΄διατηρούσαν και διατηρούν πολλά κράτη κυρίως λόγω του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος που εφαρμόζουν όπως π.χ. τα κράτη του πρώην ανατολικού συνασπισμού, είτε γιατί με αυτό τον τρόπο επιθυμούσαν να δώσουν περισσότερη ανάπτυξη στη ναυτιλία τους, είτε για περισσότερη οντότητα και κρατική στήριξη προς τις ίδιες οικονομικές μονάδες αυτές τα πλοία. Ακόμη και άλλες χώρες υπανάπτυκτες ή και αναπτυγμένες (Αραβικές Χώρες) διατηρούν τέτοιους στόλους μέσω κρατικών οργανισμών.
Ελληνική νομοθεσία
Τα εις την ιδιοκτησία του ελληνικού Κράτους ή εις νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ) ανήκοντα ή και περιερχόμενα πλοία, θεωρούνται πλοία μόνο και εφόσον χρησιμοποιούνται σε υπηρεσίες "μη κυβερνητικού χαρακτήρα". Όλα τα λοιπά κρατικά σκάφη πολεμικά πλοία και λοιπά (Λιμενικού, Πυροσβεστικής, Τελωνειακά, κλπ) που χρησιμοποιούνται καθαρά για κυβερνητικούς σκοπούς (εξυπηρέτηση ή θεραπεία γενικοτέρων κρατικών συμφερόντων) διέπονται από επιμέρους ειδικές διατάξεις και όχι από εκείνες του Κ.Ι.Ν.Δ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία
Αχιλλεύς Χοϊδάς
Ο Αχιλλέας Χοϊδάς, (Πάτρα - Πάτρα 15 Αυγούστου 1920) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός, είχε εκλεγεί πολλές φορές βουλευτής στην γενέτειρά του.
Καταγόταν από παλιά οικογένεια κληρικών νομικών και ιατρών, που μετανάστευσε από την Κρήτη στην Κεφαλλονιά τον 16ο αιώνα και έπειτα στην Πάτρα. Ήταν γιος του Παυσανία Χοϊδά, ο παππούς του Θεόδωρος και ο προπάππους του Δημήτριος ήταν πρόξενοι πολλών χωρών στην Θεσσαλονίκη. Ο Αχιλλέας σπούδασε νομικά και άσκησε την δικηγορία στην Πάτρα.
Είχε εκλεγεί βουλευτής Αχαϊο-Ήλιδος στις εκλογές του 1899 και στις βουλευτικές εκλογές του 1902. Το 1910 προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου.
Πέθανε στις 15 Αυγούστου 1920 μετά από ανίατη ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος
Νικόλα Ζέκοφ
Βιογραφικό
Ο Νικόλα Ζέκοφ γεννήθηκε το 1865 στο Σλίβεν. Έγινε δεκτός στη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας και υπηρέτησε ως εθελοντής σ' εφεδρικό σύνταγμα κατά τη διάρκεια του Σερβοβουλγαρικού Πολέμου το 1885. Το 1886 συμμετείχε στο στρατιωτικό πραξικόπημα έναντι του Πρίγκιπα Αλεξάντερ Μπάττενμπεργκ. Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος, ο Ζέκοφ υποβιβάστηκε σε δόκιμο και υπηρέτησε στο 12ο Σύνταγμα Πεζικού. Λίγο αργότερα έλαβε αμνηστία και αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή. Το 1887 προήχθη σε υπολοχαγό και υπηρέτησε στο 2ο Σύνταγμα Πυροβολικού στο Σούμεν. Το 1894 προήχθη σε λοχαγό και στάλθηκε στην Ιταλία και το 1898 αποφοίτησε από τη στρατιωτική ακαδημία του Τορίνο. Μετά την επιστροφή του στη Βουλγαρία, υπηρέτησε στο 3ο Σύνταγμα Πυροβολικού και σε επιτελείο στρατιάς. Το 1901 προήχθη σε ταγματάρχη και έγινε Διευθυντής της Στρατιωτικής Σχολής της Σόφιας. Την περίοδο 1910-1912, ο Ζέκοφ υπηρέτησε ως Διοικητής του 1ου Συντάγματος Πεζικού.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, ο συνταγματάρχης Ζέκοφ υπηρέτησε ως Αρχηγός Επιτελείου της 2ης Βουλγαρικής Στρατιάς που ανέλαβε την πολιορκία του οχυρού της Ανδριανούπολης. Μετά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, αρρώστησε σοβαρά και δεν μπόρεσε να λάβει μέρος στον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο, αν και αργότερα ανέλαβε τη διοίκηση των βουλγαρικών δυνάμεων στη Δυτική Θράκη.
Το 1913-1914, ο Ζέκοφ ήταν μέλος της βουλγαρικής διπλωματικής αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη που στόχευε στην υπογραφή πολεμικής σύμβασης μεταξύ της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά, υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Αρχιστράτηγος του Βουλγαρικού Στρατού και ως Διοικητής της 8ης Μεραρχίας Πεζικού Τούντζα. Τον Αύγουστο του 1915 προήχθη σε υποστράτηγο και ανέλαβε τα καθήκοντα του Υπουργού Πολέμου.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά την εμπειρία του στους Βαλκανικούς Πολέμους, ο Τσάρος Φερδινάνδος Α' της Βουλγαρίας αρνήθηκε να αναλάβει τη διοίκηση του Βουλγαρικού Στρατού ως Αρχιστράτηγος και διόρισε σ' αυτή τη θέση τον Ζέκοφ (στις 24 Σεπτεμβρίου 1915). Ο Ζέκοφ ήταν υποστηρικτής της εισόδου της Βουλγαρίας στον πόλεμο με το πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων και καθοδήγησε τον Βουλγαρικό Στρατό μέχρι το τέλος του πολέμου.
Η 1η Βουλγαρική Στρατιά, η οποία τέθηκε υπό τη διοίκηση της Ομάδας Στρατιών Μάκενσεν, σε συνεργασία με τις δυνάμεις της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας διέλυσε τις σερβικές δυνάμεις, ενώ η 2η Βουλγαρική Στρατιά (η οποία τέθηκε σε απόλυτο βουλγαρικό έλεγχο) κατέλαβε τη Μακεδονία και απώθησε τις συμμαχικές αντεπιθέσεις. Υπό τις διαταγές του Μάκενσεν, ο Βουλγαρικός Στρατός συμμετείχε στη ρουμανική εκστρατεία.
Ο Ζέκοφ προσπάθησε να απωθήσει τις συμμαχικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη το φθινόπωρο του 1916 και την άνοιξη του 1917 στις μάχες της Φλώρινας και της λίμνης Πρέσπα. Οι δυνάμεις του Ζέκοφ επίσης συμμετείχαν στην επιτυχημένη επίθεση κατά του λιμανιού της Καβάλας τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1916. Στις 6 Οκτωβρίου 1916 προήχθη σε αντιστράτηγο. Το καλοκαίρι του 1918, ωστόσο, αρρώστησε και στις 8 Σεπτεμβρίου αναγκάστηκε να επισκεφτεί τη Βιέννη για ιατρικές εξετάσεις, γι' αυτό και άφησε την ηγεσία στον Αναπληρωτή Αρχιστράτηγο Στρατηγό Γκεόργκι Τόντοροφ. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια της συμμαχικής επίθεσης στη Μακεδονία που έληξε με την ήττα των Βουλγάρων στη μάχη του Ντόμπρο Πόλε και την παράδοση της Βουλγαρίας. Στις 4 Νοεμβρίου 1918, ο Αντιστράτηγος Νίκολα Ζέκοβ απολύθηκε από τον τακτικό στρατό και μεταφέρθηκε στην εφεδρεία.
Μετέπειτα ζωή
Μετά τον πόλεμο, ο Ζέκοφ επέλεξε να αυτοεξοριστεί στη Γερμανία. Επέστρεψε το 1921 για να υπερασπιστεί τη φήμη του και καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης, ωστόσο, μετά από 3 χρόνια στη φυλακή έλαβε αμνηστία.
Τα επόμενα χρόνια, ο Ζέκοφ ήταν λέκτορας στη Στρατιωτική Ακαδημία και έγραψε αρκετά βιβλία για τη στρατιωτική επιστήμη καθώς και απομνημονεύματα. Στις 6 Μαΐου 1936 προήχθη σε Στρατηγό Πεζικού (ανώτατο αξίωμα του Βουλγαρικού Στρατού).
Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ζέκοφ έγινε φίλος με τον Αδόλφο Χίτλερ και μετά την ήττα της Γαλλίας το 1940 έλαβε πρόσκληση να επισκεφτεί το Παρίσι ως φιλοξενούμενος του Φύρερ. Μετά την αλλαγή της κυβέρνησης τον Σεπτέμβριο του 1944, φοβούμενος πολιτικές διώξεις, μετανάστευσε στη Γερμανία. Στις 1 Φεβρουαρίου 1945 καταδικάστηκε σε θάνατο
Ο Ζέκοφ απεβίωσε στις 1 Νοεμβρίου 1949 στη βαυαρική πόλη Φύσεν. Στις 7 Νοεμβρίου 1992, τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία και τάφηκαν στο Στρατιωτικό Μαυσωλείο της Σόφιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων κατηγορία:Βούλγαροι πρόσωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Υπουργοί της Βουλγαρίας
Ζυγιστικά συστήματα
Ζυγιστικά συστήματα ονομάζονται αυτά που χρησιμοποιούνται για την ακριβή ζύγιση αντικειμένων.
Αρχαιότητα
Τα πρώτα ζυγιστικά συστήματα γεννήθηκαν από την ανάγκη για μέτρηση των προς πώληση αγαθών. Εφευρέθηκαν λόγω της ραγδαίας ανάπτυξης του εμπορίου και των ανταλλαγών, καθώς οι έμποροι αναζήτησαν έναν καινούργιο τρόπο μέτρησης της αξίας των προϊόντων, εκτός από τη μέτρηση κατά κομμάτι. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στο εμπόριο ακανόνιστου σχήματος ψηγμάτων χρυσού, η μέτρηση με αυτή τη μονάδα ήταν δύσκολη. Τα αρχαιότερα ζυγιστικά ανακαλύφθηκαν από αρχαιολόγους στην πεδιάδα του Ινδού ποταμού κοντά στο σημερινό Πακιστάν και χρονολογούνται περίπου στο 2000 π.Χ. Αποτελούνταν από δυο δίσκους προσαρμοσμένους σε μια κάθετη ακτίνα/ βέργα. Το προς ζύγιση προϊόν τοποθετείται στον ένα δίσκο, ενώ στον άλλο τοποθετούνταν βαρίδια/ σταθμά με γνωστό και καθορισμένο βάρος, μέχρι να επιτευχθεί η ισορροπία, η οποία υποδήλωνε και το βάρος του προϊόντος. Το σύστημα αυτό ζύγισης ήταν απόλυτα ακριβές, αλλά και εύκολο στο να πειραχθεί. Το πιο γνωστό ιστορικό παράδειγμα αλλοίωσης αποτελέσματος ζύγισης είναι αυτό μετά την κατάληψη της Ρώμης το 390 π.Χ. από τον Γαλάτη αρχηγό Βρέννο. Ο Βρέννος απαίτησε από τους Ρωμαίους το ποσό των 1000 λιβρών ως λύτρα για να μην κάψει την πόλη της Ρώμης. Οι Ρωμαίοι, φοβούμενοι μήπως καταστραφεί η χρυσή τους πόλη, συγκέντρωσαν τον χρυσό, τον ζύγισαν και τον παρέδωσαν στον Βρέννο. Αυτός, όμως, τον ζύγισε με τα δικά του σταθμά, τα οποία ήταν διαφορετικά από αυτά των Ρωμαίων. Βρήκε ως εκ τούτου την ποσότητα του χρυσού που του προσφερόταν λειψή και απαίτησε το συμπλήρωμα. Όταν οι Ρωμαίοι -και με το δίκιο τους- παραπονέθηκαν ότι έχει «πειράξει» τη ζυγαριά και τα βαρίδια, ο Βρέννος πέταξε στο δίσκο με τα βαρίδια το σπαθί του (έτσι ώστε, για να ισορροπήσει τώρα η ζυγαριά θα χρειαζόταν ακόμη μεγαλύτερη ποσότητα χρυσού) και είπε την ιστορική πλέον φράση «Αλίμονο στους ηττημένους» (vae victis).
18ος - 20ος
Τα ζυγιστικά συστήματα δε γνώρισαν μεγάλη εξέλιξη μέχρι τη βιομηχανική επανάσταση. Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα για τη ζύγιση, χρησιμοποιούνταν οι ζυγοί με τα βαρίδια. Η ζυγαριά με ελατήρια εφευρέθηκε από τον Richard Salter γύρω στο 1770 και μετρούσε την πίεση ή την ένταση που ασκείται σε ένα ελατήριο για να εξαχθεί ως αποτέλεσμα το βάρος του αντικειμένου που ασκεί την πίεση. Τέτοιου είδους ζυγαριές χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα, παρά την εφεύρεση των ηλεκτρονικών ζυγών, κυρίως λόγω του χαμηλού κόστους τους. Οι ηλεκτρονικές ζυγαριές αποτελούν την πιο σύγχρονη μορφή ζυγού. Μετρώντας την ηλεκτρονική αντίσταση υπολογίζεται το βάρος του αντικειμένου, ενώ πλέον με την εξέλιξη της τεχνολογίας είναι δυνατόν να ληφθούν υπ’ όψιν και να αποκλειστούν αυτόματα από την τελική μέτρηση δυνάμεις που την καθορίζουν όπως η ατμοσφαιρική πίεση που ασκείται στο σώμα προς ζύγιση.
Τι μετρούν
Το βάρος είναι δύναμη και η μονάδα μέτρησης του στο διεθνές σύστημα είναι το Newton (N), ενώ αντίθετα οι ζυγαριές είναι βαθμονομημένες σε χιλιόγραμμα (κιλά δηλαδή) και τις υποδιαιρέσεις και τα πολλαπλάσιά τους. Όταν για παράδειγμα ζυγίζεται ένας άνθρωπος και πάρει ένδειξη 80Κg, αυτό δεν είναι το βάρος του, αλλά η μάζα του. Και μάλιστα αν χρησιμοποιηθεί ζυγαριά με ελατήρια και όχι κάποια που χρησιμοποιεί σταθμά, η ένδειξη θα είναι ακριβής μόνο αν ληφθεί στο ύψος της επιφάνειας της θάλασσας. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα το βάρος του θα είναι περίπου 784,5N. Η μάζα είναι κάτι που δεν αλλάζει με τις διακυμάνσεις της βαρύτητας και αυτό είναι που θέλουμε να μάθουμε από τη ζυγαριά. Σκεφτείτε απλώς ότι οι αστροναύτες, σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, δε ζυγίζουν ούτε γραμμάριο, αλλά αυτό δε σημαίνει πως έχουν εξαϋλωθεί. Το βάρος, λοιπόν, είναι η δύναμη που ασκείται στη ζυγαριά, αλλά η ζυγαριά το χρησιμοποιεί προκειμένου να μετρήσει μάζα.
Ζυγιστικά μηχανήματα και μηχανές συσκευασίας
Ο συνδυασμός των ζυγιστικών συστημάτων και των μηχανών συσκευασίας αποτελεί την αυτοματοποιημένη λύση που προσφέρουν οι κατασκευαστικές εταιρείες για την παρασκευή ελαιόλαδου, βρώσιμης ελιάς και πελτέ τομάτας.
Μηχανή παραγωγής και συσκευασίας ελαιόλαδου
Η γραμμή επεξεργασίας του ελαιοκάρπου για την παρασκευή ελαιολάδου ξεκινάει με τη μεταφορά των δοχείων ή των τσουβαλιών περισυλλογής από το χωράφι στο ελαιοτριβείο. Το πρώτο κομμάτι του εξειδικευμένου μηχανήματος είναι ένας ανατροπέας ελέγχου με ανοξείδωτο υδραυλικό έμβολο ανύψωσης. Οι ελιές ρίχνονται πάνω σε μια μεταλλική ταινία, η οποία οδηγεί και «ανεβάζει» τον ελαιόκαρπο σε ένα κόσκινο. Εκεί με δονητική κίνηση διαχωρίζεται ο καρπός από τα φύλλα και τα λοιπά ξένα στοιχεία. Ακολουθεί το αυτοματοποιημένο πλύσιμο, για να απομακρυνθούν τα όποια ξένα σώματα που μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα αλλά και τη γεύση του λαδιού. Στη συνέχεια, ο καθαρός καρπός σπάει μέσω ενός κοχλία σε μικρά κομμάτια και μετατρέπεται σε ελαιόπαστα, ώστε να μπορέσει να βγει το ελαιόλαδο από τα κύτταρα του μεσοκαρπίου. Η ελαιόπαστα συνεχίζει την πορεία της στον μαλακτήρα ώστε (με προσθήκη νερού, αν είναι απαραίτητο λόγω της στεγνότητάς της) και με τη διαδικασία της μάλαξης να παραχθεί το λάδι. Ακολούθως, το αποτέλεσμα της μάλαξης εισάγεται στο φυγοκεντρικό διαχωριστήρα οριζόντιας φυγοκέντρισης, όπου και απομακρύνονται μέσω της φυγόκεντρου δύναμης τα κουκούτσια, τυχόν στερεά απόβλητα και ο πολτός. Το παραχθέν λάδι περνάει πλέον σε ειδικά μηχανήματα για τον τελικό διαχωρισμό ελαίου-νερού και καταλήγει σε ειδικά μηχανήματα συσκευασίας, από όπου κρύβεται σε μπουκάλια ή δοχεία.
Μηχανή επεξεργασίας και συσκευασίας βρώσιμης ελιάς
Η επιτραπέζια ελιά αποτελεί ένα από τα κύρια εξαγώγιμα προϊόντα της Ελλάδας. Για την παραγωγή επιτραπέζιας ελιάς (καθώς μόνο ο καρπός της Θρουμπολιάς είναι βρώσιμος χωρίς περαιτέρω επεξεργασία) η διαδικασία είναι διαφορετική από αυτή του λαδιού. Μετά τη συγκομιδή τους, οι ελαιόκαρποι περνούν τη διαδικασία του ξεπικρίσματος, καθώς η ουσία ελευρωπαΐνη που βρίσκεται στη σάρκα έχει μια πικρή γεύση. Η ουσία αυτή δεν είναι επικίνδυνη για τον άνθρωπο, και μάλιστα μικρά ποσοστά της (π.χ. στις υπόπικρες ελιές) δρα ευεργετικά σε αρκετές παθήσεις του στομάχου. Έχει, όμως, πικρή γεύση, μη ευχάριστη στον ουρανίσκο. Το ξεπίκρισμα μπορεί να γίνει με δύο τρόπους, με βύθισμα των ελιών σε καθαρό νερό για μια περίοδο ημερών ή με την επεξεργασία τους για μερικές ώρες με διάλυμα NaOH (καυστικού νατρίου). Αμέσως μετά το ξεπίκρισμα, οι ελιές αποπλένονται. Ακολουθεί η διαδικασία της ζύμωσης, που αποσκοπεί κατά κύριο λόγο στη δημιουργία των καταλλήλων συνθηκών για τη συντήρησή τους. Η διαδικασία συνίσταται στην προσθήκη αλατιού και τη διεξαγωγή γαλακτικής ζύμωσης των ζυμώσιμων συστατικών της σάρκας του καρπού σε αναεροβιωτικό περιβάλλον. Τα ζυμώσιμα συστατικά δεν είναι άλλο από τα ζάχαρα που περιέχονται στη σάρκα της ελιάς σε ποσοστό που εξαρτάται από την ποικιλία αυτής. Τα ζάχαρα, περνώντας από τη σάρκα στο καθαρό νερό ή στην άλμη, δημιουργούν το υπόστρωμα στο οποίο αναπτύσσονται τα γαλακτοβακτηρίδια αρχίζοντας έτσι τη διαδικασία της ζύμωσης. Η ζύμωση των ζαχάρων προκαλεί την παραγωγή γαλακτικού οξέος και διοξειδίου του άνθρακα (CO2) που εκλύεται στο διάλυμα χωρίς να σχηματίζει φυσαλίδες (όπως τουναντίον γίνεται με τον μούστο όταν «βράζει»). Όταν το γαλακτικό οξύ φτάσει ένα ορισμένο ποσοστό στην άλμη (0.8-1 γρ.%, ph 3.6-4,0) η ζύμωση σταματάει. Οι ελιές οδηγούνται στο διαχωριστή ελιάς- άλμης και, μέσω μιας ανοξείδωτης αντλίας, η άλμη απομακρύνεται από τη θυρίδα καθαρισμού. Οι ελιές οδηγούνται σε μια τράπεζα οπτικής διαλογής όπου με ειδικά μηχανήματα και καλιμπράρισμα διαχωρίζονται σε κατηγορίες με βάση την εγκάρσια διάμετρο του καρπού (και όχι του βάρους). Η ταξινόμηση με βάση το μέγεθος βελτιστοποιεί την τελική εμφάνιση του προϊόντος, διευκολύνει την κοστολόγηση και έμμεσα υποδεικνύει το στάδιο ωρίμασης του καρπού (οι μεγαλύτεροι καρποί είναι πιο ώριμοι). Σειρά έχει το πέρασμά τους από το τσακιστικό/ χαρακτικό μηχάνημα, ενώ μετά από αυτή τη διαδικασία, επανατοποθετούνται σε άλμη και συσκευάζονται με τη βοήθεια των ειδικών μηχανημάτων.
Φρέντις Ρεφουνιόλ
Ο Φρέντις Ρεφουνιόλ (Fredis Refunjol) ήταν ο Κυβερνήτης της Αρούμπα από το 2004 ως το 2017.
Προφίλ
Γεννήθηκε στην Αρούμπα στις 19 Δεκεμβρίου 1950 και είναι παντρεμένος με την Κλάρετ Λόπες (Clarette Lopez). Έχουν δύο κόρες και έναν γιο.
Ανέλαβε Κυβερνήτης την 1η Μαΐου του 2004. Η υποψηφιότητά του υποστηρίχθηκε ομόφωνα από τη Βουλή. Προηγουμένως, ανέλαβε με επιτυχία αρκετά πολιτικά αξιώματα, με τελευταίο το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας και των Διοικητικών Θεμάτων. Υπήρξε επίσης αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και σύμβουλος του Πρωθυπουργού επί του υπουργικού συμβουλίου.
Την 1η Ιανουαρίου 2017 τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του κυβερνήτη ο Χουάν Αλφόνσο Μπέκχαουτ (Juan Alfonso Boekhoudt).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί της Αρούμπας
Δυναστεία των Λαζάρεβιτς
Η Δυναστεία των Λαζάρεβιτς, σερβ. Лазаревић ήταν μία βασιλική Οικογένεια της μεσαιωνικής Σερβίας, που κυβέρνησε τη Μοραβική Σερβία και το δεσποτάτο της Σερβίας.
Η δυναστεία ξεκίνησε από τον Λάζαρ Χρεμπελιάνοβιτς, γιο του Πρίμπατς Χρεμπελιάνοβιτς, ενός ευγενούς στην Αυλή του Στεφάνου Ούρου Δ΄ Δουσάν της Σερβίας, του Οίκου των Νέμανιτς. Ο Λάζαρ νυμφεύτηκε τη Μιλίτσα του ίδιου Οίκου και έλαβε τον τίτλο του knez (πρίγκιπα) από τον Στέφανο Ούρο Ε΄ τον Αδύναμο της Σερβίας. Απέκτησε γαίες στην Κεντρική Σερβία και δια μέσου των δεσμών του με τους Νέμανιτς έγινε αντιβασιλιάς της Μοραβικής Σερβίας. Στη Μάχη του Κοσόβου εναντίον των Οθωμανών, ο Λάζαρ σκοτώθηκε και η Σερβία έγινε ένα υποτελές κράτος· αυτό οδήγησε στο τέλος της Σερβικής ηγεμονίας.
Μονάρχες
Ηγεμόνες της Μοραβικής Σερβίας (1371-1427):
Πηγές
*
Τζοβάννι ντι σερ Τζοβάννι Γκουίντι
μικρογραφία|550x550εσ| Η Cassone Adimari, με το Ο Θρίμαβος της Αγάπης εμφανίζεται στην Piazza del Duomo της Φλωρεντίας μικρογραφία| Desco da parto, με ένα παιχνίδι Civettino, recto c. 1450, του Τζοβάννι ντι σερ μικρογραφία| Verso, όπως το τελευταίο. Δύο putti ασχολούνται με πάλη Ο Τζοβάννι ντι σερ Τζοβάννι Γκουίντι (Giovanni di Ser Giovanni, γνωστός ως Lo Scheggia, (σκλήθρα), 1406, Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο - 1486) ήταν Ιταλός ζωγράφος, αδελφός του διάσημου Μαζάτσο.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Σαν Τζοβάννι ιν Αλτούρα, το οποίο σήμερα ονομάζεται Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο, μετοίκησε με την οικογένειά του στη Φλωρεντία το 1417. Μεταξύ 1420 και 1421 σχετίστηκε με τον Λορέντσο Μπίτσι (Lorenzo Bicci), πιθανώς ως βοηθός στο εργαστήριό του. Το 1426 εγγράφηκε στην Πίζα ως εγγυητής για τον αδελφό του, Μαζάτσο, και αρνήθηκε την κληρονομιά του αδελφού του το 1428, ως ασυνέπεια. Το 1429 ο καλλιτέχνης είχε το δικό του εργαστήριο στη Φλωρεντία στην ενορία του Sant'Apollinare.
Το 1430 εντάχθηκε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Έγινε μέλος της Συντεχνίας των "Legnaioli" (ξυλουργών) ως "forzerinario" (δημιουργός κιβωτίων). Το 1433 φοίτησε στην Accademia delle Arti del Disegno (Ακαδημία Τεχνών του Σχεδίου) Μεταξύ 1436 και 1440 παρείχε τα καρτούν (χαρτόνια με σχέδια) για τις ταπισερί του Ιερού του Καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας.
Εκείνη την εποχή δημιούργησε έπιπλα πολυτελείας ειδικά για πελάτες στην πόλη και ζωγράφισε ρετάμπλ και τοιχογραφίες. Ένα υπογεγραμμένο θραύσμα τοιχογραφίας είναι το Μαρτύριο του Αγίου Λαυρεντίου στην εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου στο Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο. Το 1449, με την ευκαιρία της γέννησης του Λαυρεντίου των Μεδίκων, ο "Lo Scheggia" ζωγράφισε το Desco da parto με τον Θρίαμβο της Φήμης, που σήμερα βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Ο "Lo Scheggia" πέθανε το 1486 και τάφηκε στη Βασιλική της Σάντα Κρότσε.
Επίσης περιλαμβάνονται στον κατάλογο των έργων του: Μαντόνα και Βρέφος (1450), αρχικά στην εκκλησία του Σαν Λορέντζο στο Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο και πίνακας με τέμπερα σε πάνελ που απεικονίζει μια Χορωδία των Αγγέλων Μουσικών, μέρος της θύρας από το Ιερό του οργάνου στον Άγιο Λαυρέντιο. Στο πρώην Αβαείο του Τάγματος των Βαλλομπροσιανών (Vallumbrosan) στη Σοφφένα υπάρχει επίσης ένας θαυμάσιος Ευαγγελισμός, ενώ στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας στη Φλωρεντία βρίσκεται το λεγόμενο "Adimari Cassone", ένα πάνελ με σκηνή διασκέδασης, σε προοπτική με τοπίο της πόλης, στο οποίο  είναι αναγνωρίσιμο το Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας.
Βιβλιογραφία
Alessandro Delpriori, La giovinezza dello Scheggia και un Madonna col Bambino all'alba del Rinascimento, Firenze, Frascione Arte, 2011.ISBN 978-88-904451-1-8
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο
Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο (Ιταλικά : Citta metropolitana di Palermo) είναι Μητροπολιτική πόλη της Ιταλίας στην Περιφέρεια Σικελία, η πρωτεύουσα της είναι η πόλη της Παλέρμο. Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο, αποτελείται από την πρωτεύουσα Παλέρμο και άλλες 82 πόλεις και κοινότητες. Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο δημιουργήθηκε με διοικητική μεταρρύθμιση με την οποία αντικαταστάθηκαν πολλές παλιές Ιταλικές επαρχίες με Μητροπολιτικές πόλεις (15 Αυγούστου 2015).
Η συνολική έκταση της Μητροπολιτικής πόλης είναι 5,009.28 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την Απογραφή του 2017 1.260.193 κάτοικοι. Συνορεύει στα βόρεια με την Τυρρηνική θάλασσα, στα δυτικά με την Επαρχία του Τράπανι στα νότια με την Επαρχία του Αγκριτζέντο και με την Επαρχία της Καλτανισσέττα και στα ανατολικά με την Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας και με την Επαρχία της Έννα. Το νησί Ούστικα βρίσκεται μέσα στην Μητροπολιτική πόλη.
Κύριοι δήμοι
Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο έχει 82 Δήμους οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλερμο Κατηγορία:Επαρχία του Παλέρμο
Σούλης Παπαδόπουλος
Ο Σούλης Παπαδόπουλος (Νίκαια Αττικής, 19 Ιουλίου 1967) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Έχει εργαστεί μέχρι σήμερα ως προπονητής σε 21 διαφορετικούς συλλόγους, μετρώντας στο ενεργητικό του περισσότερες από 350 παρουσίες στους πάγκους.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις ακαδημίες της Προοδευτικής και το 1987 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα, όπου αγωνίστηκε μέχρι και το 1995 στην Γ' Εθνική και Β' Εθνική κατηγορία. Κατόπιν αγωνίστηκε από ένα χρόνο στον Ατρόμητο Αθηνών (1995-96) και στη Δόξα Βύρωνα (1996-97). Το 1997 επέστρεψε στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε στην Α' Εθνική μέχρι και το 1999. Το καλοκαίρι του 1999 μεταγράφηκε στον Α.Ο. Παραδείσου Αμαρουσίου, με τον οποίο αγωνίστηκε στην Α' Ε.Π.Σ. Αθηνών μέχρι και το Νοέμβριο του ίδιου έτους, όποτε και αποχώρησε από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής.
Προπονητική καριέρα
Με την αποχώρησή του από την ενεργό δράση σαν ποδοσφαιριστής, το Νοέμβριο του 1999 επέστρεψε στην Προοδευτική αρχικά σαν βοηθός του προπονητή της ομάδας, Νίκου Καρούλια και σαν γυμναστής της ομάδας. Στα τέλη Μαρτίου του 2000 ξεκίνησε η προπονητική του καριέρα, όποτε και ανέλαβε προπονητής της Προοδευτικής αντικαθιστώντας τον προπονητή Νίκο Καρούλια. Με τη λήξη της σεζόν 1999-00 και παρά τον υποβιβασμό, παρέμεινε και έπειτα από δύο σεζόν στη Β' Εθνική (2000-01 και 2001-02), επανέφερε την Προοδευτική στη μεγάλη κατηγορία. Στην Α' Εθνική την ανέλαβε για τις δύο επόμενες συνεχόμενες σεζόν (2002-03 και 2003-04), όταν με την λήξη της τελευταίας τον Μάιο του 2004, και έπειτα από ήττα από τον Πανιώνιο υποβιβάστηκε, με αποτέλεσμα την παραίτησή του ύστερα από 4 χρόνια παρουσίας στον πάγκο της Προοδευτικής.
Στη συνέχεια μετακόμισε στην Κύπρο για τον Απόλλων Λεμεσού. Στην ομάδα της Λεμεσού παρέμεινε ελάχιστα μέχρι την αρχή της σεζόν 2004-05, πιο συγκεκριμένα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2004, όταν μετά από μία ήττα με 6-1 από την Αλκή Λάρνακας, υπέβαλε την παραίτησή του, θεωρώντας το, ως το πιο σωστό για τον ίδιο και για την ομάδα. Στη συνέχεια, στις 31 Ιανουαρίου του 2005 ανέλαβε την Καστοριά και 2 μέρες μετά την έναρξη συνεργασίας του με την ομάδα της Καστοριάς, στις 2 Φεβρουαρίου, υπέβαλε την παραίτησή του για προσωπικούς λόγους. Ακολούθως ανέλαβε τον Πανηλειακό με τον οποίο και έκλεισε τη σεζόν 2004-05, ενώ αξιοσημείωτα με την ομάδα του Πύργου πανηγύρισε στα πλαίσια της Β' Εθνικής την εκτός έδρας νίκης με 2-3 επί της Προοδευτικής με την οποία συνέδεσε το όνομά του και τον κόσμο της Προοδευτικής να τον αποθεώνει.
Στο ξεκίνημα της επόμενης περιόδου, 2010-11, βρέθηκε στη Ρόδο για τον Διαγόρα, αλλά τρία παιχνίδια μετά παραιτήθηκε. Ακολούθως, τον Νοέμβριο του 2010 έπιασε δουλειά στη Βέροια, από την οποία όμως αποχώρησε τέλη Ιανουαρίου του 2011. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους επέστρεψε στον Πιερικό, με τον οποίο έκλεισε τη σεζόν. Στην ομάδα της Κατερίνης, παρέμεινε και την επόμενη σεζόν, 2011-12, και πιο συγκεκριμένα μέχρι τον Ιανουάριο του 2012. Κατόπιν, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ΑΕΠ Ηρακλής, όπου εργάστηκε μέχρι τον Απρίλιο. Τον Μάιο επέστρεψε στον Πιερικό, αντικαθιστώντας τον Γιώργο Χατζάρα, ωστόσο όμως απέτυχε να οδηγήσει σε τροχιά ανόδου τον σύλλογο.
Το καλοκαίρι του 2012 προσελήφθη στον πάγκο της Δόξας Δράμας, όπου παρέμεινε μέχρι τις αρχές της σεζόν 2012-13 και πιο συγκεκριμένα τον Οκτώβρη του 2012, καθώς μετά από συνεχόμενα ανεπιτυχή αποτελέσματα των πρώτων αγωνιστικών, παραιτήθηκε από την ομάδα της Δράμας. Κατόπιν, ανέλαβε τον Ολυμπιακό Βόλου, παραμένοντας μέχρι τον Ιανουάριο του 2013. Στις αρχές του Μαρτίου του ίδιου έτους ανέλαβε τον Άρη Θεσσαλονίκης, στον οποίο έκλεισε και τη σεζόν 2012-13 σχετικά με επιτυχία, καταφέρνοντας να τον κρατήσει στην Α' Εθνική και να γλιτώσει τον υποβιβασμό. Ωστόσο, τον Ιούνιο έλυσε την συνεργασία του με την ομάδα της Θεσσαλονίκης.
Την επόμενη σεζόν, 2013-14, και πιο συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 2013, ανέλαβε ξανά τον Άρη Θεσσαλονίκης, αντικαθιστώντας τον Ζόραν Μιλίνκοβιτς, όταν όμως τον Μάρτιο του 2014, έπειτα από ήττα που υπέστη από τον Εργοτέλη, η ομάδα υποβιβάστηκε και μαθηματικά στη Β' Εθνική, δήλωσε την παραίτησή του και κατόπιν λύθηκε η συνεργασία του. Τον Ιούλιο του 2014 ανέλαβε τον Α.Ο. Χανιά, στον οποίο εργάστηκε μέχρι τις αρχές της περιόδου 2014-15, πιο συγκεκριμένα μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου του 2014. Στην ομάδα των Χανίων επέστρεψε ξανά τον Ιανουάριο του 2015, παραμένοντας στον πάγκο της για ένα μήνα, μέχρι τον Φεβρουάριο. Τον Μάρτιο μετακόμισε στη Λάρισα και ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ΑΕΛ,  στην οποία έκλεισε τη σεζόν. Τον Αύγουστο ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Λαμίας, από την οποία αποχώρησε με την έναρξη της σεζόν 2015-16 και έπειτα την ήττα από την προηγούμενη ομάδα του ΑΕΛ στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος. Στη συνέχεια, τον Οκτώβριο του 2015, ανέλαβε τον Ολυμπιακό Βόλου, για τρίτη φορά στην προπονητική του καριέρα, από τον οποίο αποχώρησε το Δεκέμβριο.
Το καλοκαίρι του 2019 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Διαγόρα Ρόδου, για δεύτερη φορά στην προπονητική του καριέρα. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους παραιτήθηκε από την ομάδα της Ρόδου, αναλαμβάνοντας ακολούθως την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού Βόλου για 4η φορά στην προπονητική του καριέρα. Τον Ιανουάριο του 2020 δήλωσε την παραίτησή του από Βολιώτικη ομάδα και τον Μάρτιο του 2021 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Τρίκαλα. Την 1η Δεκεμβρίου 2021 αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία της Παναχαϊκής στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής, με την οποία καταφέρνει και κερδίζει την πρωτιά στον όμιλο της αλλά και στο επακόλουθο μίνι πρωτάθλημα για την ανάδειξη του υπερ-πρωταθλητή της κατηγορίας και συνάμα την άνοδο για την Σούπερ Λιγκ 2.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Βύρωνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ιωάννης Γ΄ του Σαλόν-Αρλαί
Ο Ιωάννης Γ΄, γαλλ. Jean III (απεβ. 1418) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αρλαί.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Λουδοβίκου Α΄ κυρίου του Αργκέλ και της Μαργαρίτας των Βιεν, κόρης του Φιλίππου κυρίου του Πυμόν. Ο πατέρας του απεβίωσε στη Μεσημβρία, στη Σταυροφορία του Αμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας υπέρ του 2ου εξαδέλφου του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Το 1388 απεβίωσε ο Ούγος Β΄ κύριος του Αρλαί και επειδή ο νεότερος αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ είχε τελευτήσει από το 1366, τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Γ΄ ως κύριος του Αρλαί.
Με το γάμο του με τη Μαρία πριγκίπισσα της Οράγγης, έγινε πρίγκιπας της Οράγγης συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris) και το πριγκιπάτο περιήλθε στον Οίκο του. Το 1418 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Β΄ ως πρίγκιπας της Οράγγης.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε τη Μαρία των Μπω, κόρη και κληρονόμο του Ραϋμόνδου Ε΄ πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνο:
Καρκίνος του πέους
Ο καρκίνος του πέους, ή καρκίνωμα του πέους, είναι καρκίνος που αναπτύσσεται στο δέρμα ή στους ιστούς του πέους. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν ανώμαλη ανάπτυξη, έλκος ή πληγή στο δέρμα του πέους και αιμορραγία ή εκκρίσεις με δυσοσμία.
Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν φίμωση (αδυναμία συστολής της ακροποσθίας του πέους), χρόνια φλεγμονή, κάπνισμα, λοίμωξη από HPV, οξέα κονδυλώματα, πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους και πρώιμη ηλικία σεξουαλικής επαφής.
Περίπου το 95% των καρκίνων του πέους είναι ακανθοκυτταρικά καρκινώματα. Άλλοι τύποι καρκίνου του πέους όπως το καρκίνωμα κυττάρων Μέρκελ, το μικροκυτταρικό καρκίνωμα και το μελάνωμα είναι γενικά σπάνιοι. Το 2020, εμφανίστηκε σε 36.000 άνδρες και προκάλεσε 13.000 θανάτους.
Σημάδια και συμπτώματα
Ο καρκίνος του πέους μπορεί να παρουσιαστεί ως ερυθρότητα και ερεθισμός στο πέος, με πάχυνση του δέρματος στη βάλανο ή την εσωτερική ακροποσθία ή μια ελκώδη, προς τα έξω αναπτυσσόμενη ή «δακτυλική» (θηλώδης) ανάπτυξη. Ο καρκίνος του πέους μπορεί να συνοδεύεται από έκκριση από το πέος με ή χωρίς δυσκολία ή κάψιμο ή μυρμήγκιασμα κατά την ούρηση (δυσουρία) και αιμορραγία από το πέος.
Παθογένεση
Ο καρκίνος του πέους προκύπτει από πρόδρομες βλάβες, οι οποίες γενικά εξελίσσονται από χαμηλού βαθμού σε υψηλού βαθμού βλάβες. Για τους καρκίνους του πέους που σχετίζονται με τον HPV αυτή η αλληλουχία είναι η εξής:
Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις μη δυσπλαστικές ή ήπια δυσπλαστικές βλάβες μπορεί να εξελιχθούν απευθείας σε καρκίνο. Παραδείγματα περιλαμβάνουν επίπεδες βλάβες πέους (FPL) και κονδυλώματα πρωκτού.
Στους HPV αρνητικούς καρκίνους η πιο κοινή πρόδρομη βλάβη είναι ο σκληροατροφικός λειχήνας.
Διάγνωση
Η Διεθνής Εταιρεία Ουρολογικής Παθολογίας (ΔΕΟΠ) συνιστά τη χρήση της ανοσοχρώσης p16 για τη διάγνωση και την ταξινόμηση του καρκίνου του πέους που σχετίζεται με τον HPV.
Θεραπεία
Η θεραπεία του καρκίνου του πέους ποικίλλει ανάλογα με το κλινικό στάδιο του όγκου κατά τη στιγμή της διάγνωσης. Υπάρχουν διάφορες θεραπευτικές επιλογές για τον καρκίνο του πέους, ανάλογα με το στάδιο. Περιλαμβάνουν χειρουργική επέμβαση, ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία και ανοσοθεραπεία. Η πιο κοινή θεραπεία είναι ένας από τους πέντε τύπους χειρουργικής επέμβασης:
Ο ρόλος της ακτινοθεραπείας περιλαμβάνει μια οργανοσυντηρητική προσέγγιση για καρκίνο του πέους σε πρώιμο στάδιο σε εξειδικευμένα κέντρα. Επιπλέον, η επικουρική θεραπεία χρησιμοποιείται για ασθενείς με τοπικά προχωρημένη νόσο ή για τη διαχείριση των συμπτωμάτων.
Πρόγνωση
Η πρόγνωση μπορεί να κυμαίνεται σημαντικά για τους ασθενείς, ανάλογα με την κλίμακα που έχουν σταδιοποιηθεί. Σε γενικές γραμμές, όσο νωρίτερα διαγνωστεί ο καρκίνος, τόσο καλύτερη είναι η πρόγνωση. Το συνολικό ποσοστό 5ετούς επιβίωσης για όλα τα στάδια του καρκίνου του πέους είναι περίπου 50%.
Επιδημιολογία
Ο καρκίνος του πέους είναι ένας σπάνιος καρκίνος στις ανεπτυγμένες χώρες, με ετήσια επίπτωση που κυμαίνεται από 0,3 έως 1 ανά 100.000 ετησίως, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 0,4-0,6% όλων των κακοηθειών. Η ετήσια επίπτωση είναι περίπου 1 στους 100.000 άνδρες στις Ηνωμένες Πολιτείες, 1 στους 250.000 στην Αυστραλία και 0,82 ανά 100.000 στη Δανία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, λιγότεροι από 500 άνδρες διαγιγνώσκονται με καρκίνο του πέους κάθε χρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοπλασία ανδρικών γεννητικών οργάνων Πεος καρκινος Κατηγορία:Παθήσεις του πέους Κατηγορία:Ασθένειες που σχετίζονται με τον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων
GEA-GRAMMO, ΕΡΑΤΩ, ΑΠΟΛΛΩΝ
thumb|right|200px|GEA Logo Ο GEA - Αστικός Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός GRAMMO, ΕΡΑΤΩ, ΑΠΟΛΛΩΝ είναι ελληνικός οργανισμός συλλογικής διαχείρισης και είσπραξης συγγενικών δικαιωμάτων. Εισπράττει αμοιβές από χρήστες μουσικής και τις αποδίδει μέσω του οργανισμού GRAMMO σε παραγωγούς, μέσω του οργανισμού ΕΡΑΤΩ σε τραγουδιστές και μέσω του οργανισμού ΑΠΟΛΛΩΝ σε μουσικούς στην Ελλάδα.