cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2 (2021)
Σύστημα βαθμολόγισης
Οι πόντοι απονέμονται στους πρώτους οκτώ καταταγμένους στους 2 αγώνες Sprint και στους δέκα πρώτους καταταγμένους στον Feature Race. Ο pole-sitter του Feature Race λαμβάνει επίσης τέσσερις πόντους και δύο πόντοι δίνονται στον οδηγό που θέτει τον ταχύτερο γύρο, τόσο στο Feature Race όσο και τους Sprint αν ο οδηγός τερματίσει εντός των πρώτων δέκα. Κανένας βαθμός δεν θα απονεμηθεί εάν ο ταχύτερος χρόνος γύρου επιτευχθεί από έναν οδηγό που ταξινομήθηκε εκτός των δέκα πρώτων. Δεν δίνονται επιπλέον πόντοι στον pole-sitter στους αγώνες σπριντ, καθώς το πλέγμα για τον πρώτο αγώνα σπριντ ρυθμίζεται αναστρέφοντας τους δέκα πρώτους από τις κατατακτήριες και το πλέγμα για τον δεύτερο αγώνα σπριντ βασίζεται στα αποτελέσματα του πρώτου αγώνα.
Οι πόντοι απονέμονται στους οκτώ πρώτους, εξαιρουμένων των ταχύτερων πόντων γύρου που δίνονται στους δέκα πρώτους.
Οι πόντοι απονέμονται στους οκτώ πρώτους. Πόντοι μπόνους απονέμονται στον pole-sitter και στον οδηγό που ορίζει τον ταχύτερο γύρο και τερματίζει στη πρώτη δεκάδα.
Πρωτάθλημα Οδηγών
Σημειώσεις:
Πρωτάθλημα Ομάδών
Σημειώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2021
Γένος Κλαυδίων
μικρογραφία| Ο [[Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος|Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος, δεύτερος Ρωμαίος Αυτοκράτορας]] Το γένος των Κλαυδίων, λατιν.: gens Claudia, που μερικές φορές γράφτηκε Clodia, ήταν ένας από τους πιο εξέχοντες Οίκους πατρικίων στην αρχαία Ρώμη. Το γένος εντοπίζει την καταγωγή του στις πρώτες ημέρες της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ο πρώτος από τους Κλαυδίους που έλαβε την υπατεία, ήταν ο Άππιος Κλαύδιος Σαβίνος Ρεγιλένσις, το 495 π.Χ., και από τότε τα μέλη του κατείχαν συχνά τα ανώτατα αξιώματα τού κράτους, τόσο υπό τη Δημοκρατία όσο και στους Αυτοκρατορικούς χρόνους.
Οι πληβείοι Κλαύδιοι βρίσκονται αρκετά νωρίς στην ιστορία της Ρώμης. Μερικοί μπορεί να κατάγονταν από μέλη της οικογένειας, που είχαν περάσει στους πληβείους, ενώ άλλοι πιθανότατα ήταν απόγονοι ελεύθερων τού γένους. Στην μετέπειτα Δημοκρατία, ένα από τα πατρίκια μέλη της μετατράπηκε οικειοθελώς σε πληβείο, και υιοθέτησε την ορθογραφία "Κλόδιος".
Στον Βίο τού Αυτοκράτορα Τιβέριου, που ήταν γόνος των Κλαυδίων, ο ιστορικός Σουητόνιος κάνει μία περίληψη τού γένους και λέει, ότι «καθώς περνούσε ο καιρός τιμήθηκε με είκοσι οκτώ υπατείες, πέντε δικτατορίες, επτά τιμητείες, έξι θριάμβους και δύο πανηγυρικές υποδοχές». Γράφοντας αρκετές δεκαετίες μετά την πτώση της λεγόμενης «δυναστείας των Ιουλιο-Κλαυδίων », ο Σουητόνιος φρόντισε να αναφέρει τόσο τις καλές, όσο και τις κακές πράξεις που αποδίδονταν στα μέλη της οικογένειας.
Οι πατρίκιοι Κλαύδιοι διακρίνονταν για την υπερηφάνεια και την αλαζονεία τους και το έντονο μίσος για τα κοινά. Στην Ιστορία της Ρώμης, ο Nήμπουρ γράφει,"Αυτός ο Οίκος κατά τη διάρκεια των αιώνων παρήγαγε αρκετούς πολύ επιφανείς, λίγους σπουδαίους άνδρες, σχεδόν ούτε έναν ευγενή. Σε όλες τις εποχές διακρίθηκε εξίσου από ένα πνεύμα αγέρωχης υπερηφάνειας, από περιφρόνηση για τους νόμους και σκληρότητα καρδιάς."Κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας, κανένας πατρίκιος Κλαύδιος δεν υιοθέτησε μέλος άλλου γένους. Ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος ήταν ο πρώτος, που έσπασε αυτή την κατάσταση, υιοθετώντας τον Λεύκιο Δομίτιο Αηνοβάρβο VIII, τον μετέπειτα Αυτοκράτορα Νέρωνα.
Προέλευση
Ο Κλαύσος, ο οποίος αντάλλαξε το σαβινικό όνομα του με το λατινικό Άππιος Κλαύδιος, εγγράφηκε μεταξύ των πατρικίων και τού δόθηκε μία θέση στη Σύγκλητο, και έγινε γρήγορα ένα από τα μέλη της με τη μεγαλύτερη επιρροή. Στους απογόνους του παραχωρήθηκε ένας τόπος ταφής, στους πρόποδες τού λόφου τού Καπιτωλίου και στους οπαδούς του παραχωρήθηκε γη στην άκρη τού Άνιο, όπου αποτέλεσαν τον πυρήνα αυτού, που έγινε η φυλή των Παλαιών Κλαυδίων.
Ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος λέγεται ότι αναφέρθηκε σε αυτές τις παραδόσεις, σε μία ομιλία που έγινε ενώπιον της Συγκλήτου, στην οποία υποστήριξε υπέρ της αποδοχής Γαλατών σε αυτό το σώμα. «Οι πρόγονοί μου, ο αρχαιότερος από τους οποίους έγινε ταυτόχρονα πολίτης και ευγενής της Ρώμης, με ενθαρρύνουν να κυβερνήσω με την ίδια πολιτική της μεταφοράς σε αυτή την πόλη όλων των αξιοσημείωτων αξιών, όπου και αν βρεθούν». Την εποχή της Αυτοκρατορίας, η επιρροή των Κλαυδιων ήταν τόσο μεγάλη, που ο ποιητής Βιργίλιος τους κολάκευε με έναν εσκεμμένο αναχρονισμό. Στην Αινειάδα του, κάνει τον Άττιο Κλαύσιο σύγχρονο τού Αινεία, στο πλευρό τού οποίου συσπειρώνεται με ένα πλήθος λογχοφόρων (quirites).
Το όνομα Claudius, αρχικά Clausus, συνήθως λέγεται ότι προέρχεται από το λατινικό επίθετο claudus, που σημαίνει "κουτσός". Ως γνωστόν, ο Claudus ως επίθετο βρίσκεται περιστασιακά σε άλλα γένη. Ωστόσο, δεδομένου ότι δεν υπάρχει παράδοση ότι κάποιοι από τους πρώτους Κλαυδίους ήταν κουτσοί, το όνομα μπορεί να αναφέρεται σε κάποιον πρόγονο τού Άττιου Κλαύσου. Θα μπορούσε επίσης να ήταν μεταφορικό ή ειρωνικό, αν και παραμένει η πιθανότητα αυτή η παραγωγή να είναι λανθασμένη. Η μετάθεση του Clausus σε Claudius, και η κοινή του παράπλευρη μορφή, Clodius, περιλαμβάνει την εναλλαγή των «au» και «o», που φαίνεται να ήταν συνηθισμένο σε λέξεις σαβινικής προέλευσης. Η εναλλαγή των 's' και 'd' εμφανίζεται σε λέξεις δανεισμένες από την ελληνική: λατινική rosa από την ελληνική rhodon, αλλά σε αυτήν την περίπτωση το clausus ή το *closus είναι μια σαβινική λέξη, που γίνεται clod- στα λατινικά. Το όνομα θα μπορούσε να προέρχεται από Έλληνες αποίκους στο Λάτιο, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία υπέρ αυτής της υπόθεσης.
Μικρό όνομα (Praenomina)
Οι πρώτοι Κλαύδιοι προτιμούσαν τα praenomina Άππιος, Γάιος και Πόπλιος. Αυτά τα ονόματα χρησιμοποιήθηκαν από τους πατρίκιους Κλαυδίους σε όλη την ιστορία τους. Το Τιβέριος χρησιμοποιήθηκε από τον κλάδο των Κλαυδίων Νερόνων, ενώ το Mάρκος, αν και χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά από τους παλαιότερους πατρίκους Κλαυδίους, προτιμήθηκε από τους πληβείους κλάδους της οικογένειας. Σύμφωνα με τον Σουητόνιο, το γένος απέφευγε το praenomen Λεύκιος, επειδή δύο πρώιμα μέλη με αυτό το όνομα είχαν ατιμάσει τον Οίκο: το ένα είχε καταδικαστεί για ληστεία σε μεγάλο δρόμο και το άλλο για φόνο. Ωστόσο, το όνομα χρησιμοποιήθηκε από τουλάχιστον έναν κλάδο των Κλαυδίων τον τελευταίο αιώνα της Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου ενός που, ως Rex Sacrorum, ήταν σίγουρα πατρίκιος. Σε αυτά τα ονόματα, οι πληβείοι Κλαύδιοι πρόσθεσαν το Κόιντος και το Σέξτος.
Το praenomen Άππιος (Appius) λέγεται συχνά ότι ήταν μόνο στους Κλαυδίους, και τίποτε περισσότερο από μία λατινοποίηση τού σαβινικού Attius. Αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν και άλλες μορφές στη ρωμαϊκή ιστορία με το όνομα "Appius", και σε μεταγενέστερους χρόνους το όνομα χρησιμοποιήθηκε από οικογένειες πληβείων, όπως οι Ιούνιοι και οι Άννιοι. Έτσι, φαίνεται πιο ακριβές να πούμε ότι οι Κλαύδιοι ήταν η μόνη οικογένεια πατρικίων στη Ρώμη, που ήταν γνωστό ότι χρησιμοποιούσε το Άππιος. Όσο για το αντίστοιχο σαβινικό, το Attius έχει γίνει αντικείμενο πολλών συζητήσεων από φιλολόγους. Η μορφή Attus αναφέρεται από τον Βαλέριο Μάξιμο, ο οποίος το συνέδεσε με το βουκολικό ελληνικό όνομα Άτυς. Ο Braasch το μετέφρασε ως Väterchen, «μικρός πατέρας» και το συνέδεσε με μία σειρά από ονόματα απόδοσης τού πατέρα από τα βρέφη: «atta, tata, acca» και τα παρόμοια, και έγιναν ονόματα όπως Tatius (επίσης σαβινικό) και Atilius.
Κατά τη διάρκεια της ύστερης Δημοκρατίας και της πρώιμης Αυτοκρατορίας, οι Κλαύδιοι Νέρωνες, οι οποίοι δημιούργησαν την Αυτοκρατορική οικογένεια, υιοθέτησαν το praenomen Δέκιμος, που σπάνια χρησιμοποιήθηκε από οποιοδήποτε γένος πατρικίων. Στη συνέχεια άρχισαν να ανταλλάσσουν τα παραδοσιακά μικρά ονόματα (praenomina) με ονόματα, που μπήκαν για πρώτη φορά στην οικογένεια ως επίθετα (cognomina), όπως Nέρων, Δρούσος και Γερμανικός.
Κλάδοι και επίθετα (cognomina)
Οι πατρίκιοι Κλαύδιοι έφεραν διάφορα επίθετα, όπως Caecus, Caudex, Centho, Crassus, Nero, Pulcher, Regillensis και Sabinus. Τα δύο τελευταία, αν και ίσχυαν για όλα τα γένη, χρησιμοποιήθηκαν σπάνια, καθώς υπήρχε ένα πιο συγκεκριμένο επίθετο (cognomen). Μερικοί από τους πατρίκιους Κλαυδίους αναφέρονται χωρίς κανένα επίθετο. Τα επίθετα των πληβείων Κλαυδίων ήταν Asellus, Canina, Centumalus, Cicero, Flamen, Glaber και Marcellus.
Οι παλαιότεροι Κλαύδιοι έφεραν το επίθετο Sabinus, ένα κοινό επίθετο που συνήθως αναφέρεται σε έναν Σαβίνο, ή σε κάποιον Σαβινικής καταγωγής, που σύμφωνα με την παράδοση ήταν οι Κλαύδιοι. Αυτό το cognomen υιοθετήθηκε για πρώτη φορά από τον Άππιο Κλαύδιο, τον ιδρυτή τού γένους, και διατηρήθηκε από τους απογόνους του, έως ότου αντικαταστάθηκε από το Crassus.
Το Regillensis ή Inregillensis, ένα επίθετο των παλαιότερων Κλαυδίων, λέγεται ότι προέρχεται από την πόλη Regillum, έναν οικισμό των Σαβίνων, όπου ο Άππιος Κλαύδιος έζησε με την οικογένειά του και τους ακολούθους του πριν έρθει στη Ρώμη. Η ακριβής τοποθεσία του είναι άγνωστη, αλλά πρέπει να βρισκόταν κοντά στη λίμνη Regillus, όπου δόθηκε μία από τις σημαντικότερες μάχες στην πρώιμη ιστορία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Το ίδιο επίθετο έφερε μία οικογένεια των Postumii, αν και σε αυτήν την περίπτωση το επίθετο υποτίθεται ότι προήλθε από τη μάχη της λίμνης Regillus, στην οποία ο νικητής Ρωμαίος στρατηγός ήταν ο δικτάτορας Aύλος Πόστουμος Άλβος.
Το Crassus, που μερικές φορές δίνεται ως το υποκοριστικό Crassinus, ήταν ένα κοινό επίθετο, που συνήθως μεταφράζεται ως "χοντρό, συμπαγές" ή "θαμπό". Αυτό το επίθετο (cognomen) διαδέχθηκε αυτό του Sabinus ως το επίθετο της κύριας οικογένειας τού γένους των Κλαυδίων. Το έφεραν μέλη της οικογένειας από τον 5ο έως τον 3ο αι. π.Χ. Οι άλλες κύριες οικογένειες των πατρίκιων Κλαυδίων κατάγονταν από τον Άππιο Κλαύδιο Καίκο, το τελευταίο καταγεγραμμένο μέλος των Κλαυδίων Κράσσων, ο οποίος έδωσε διαφορετικό όνομα σε καθέναν από τους τέσσερις γιους του: Russus (ή Rufus), Pulcher, Cento ή Centho και Nero.
Το Pulcher, το επίθετο τού επόμενου μεγάλου κλάδου τού γένους των Κλαυδίων, σημαίνει όμορφος, αν και μπορεί να δόθηκε ειρωνικά. Οι Claudii Pulchri ήταν μία εκτεταμένη οικογένεια, η οποία προμήθευε τη Δημοκρατία με αρκετούς υπάτους και επέζησε μέχρι τους Αυτοκρατορικούς χρόνους. μικρογραφία| Ο [[Κλαύδιος ήταν ο τέταρτος Ρωμαίος Αυτοκράτορας.]] Ο άλλος κύριος κλάδος των πατρίκιων Κλαυδίων έφερε το επώνυμο Nero, αρχικά ένας Σαβινικό μικρό όνομα (praenomen), που σημαίνει fortis ac strenuus, το οποίο χονδρικά μεταφράζεται σε "δυνατός και στιβαρός". Μπορεί να είναι το ίδιο με τον Ουμβριανό μικρό όνομα Nerius. Αυτή η οικογένεια διακρίθηκε σε όλη την τελευταία Δημοκρατία και έδωσε αρκετούς από τους πρώτους Αυτοκράτορες, συμπεριλαμβανομένου τού Τιβέριου, τού Κλαύδιου και τού Νέρωνα. Ένα παράξενο από τα ονόματα με τα οποία είναι γνωστοί αυτοί οι Αυτοκράτορες σήμερα είναι, ότι αρκετοί από τους προγόνους τους έφεραν το όνομα Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων: από τρεις Αυτοκράτορες που ανήκουν στην ίδια οικογένεια, ο ένας είναι γνωστός με το μικρό όνομα, ένας με το όνομα (nomen) και ο άλλος με το επίθετο.
Η πιο επιφανής οικογένεια των πληβείων Κλαυδίων έφερε το επώνυμο Marcellus, το οποίο είναι υποκοριστικό τού praenomen Marcus. Απέκτησαν αιώνια φήμη από τα κατορθώματα τού Μάρκου Κλαύδιου Μάρκελλου, ενός από τους καλύτερους στρατηγούς της Ρώμης, και μία πανύψηλη μορφή τού Β' Καρχηδονιακού Πολέμου, ο οποίος ήταν πέντε φορές ύπατος, και κέρδισε το spolia opima, νικώντας και σκοτώνοντας τον Γάλλο βασιλιά, Βιριδόμαρο σε μονομαχία.
Οι περισσότεροι από εκείνους που χρησιμοποίησαν την ορθογραφία Clodius προέρχονταν από πληβεία μέλη τού γένους, αλλά μία οικογένεια με αυτό το όνομα ήταν κλάδος των πατρικίων Κλαυδίων Πούλχερι, ο οποίος πήγε οικειοθελώς στους πληβείους και χρησιμοποίησε την ορθογραφία Clodius, για να διαφοροποιηθεί από τους πατρίκιους συγγενείς του.
Το Caecus (= τυφλός), το επώνυμο ενός από τους Κλαυδίους Κράσσους, αναφέρεται στην κατάσταση της τύφλωσής του, η οποία είναι καλά αποδεδειγμένη, αν και φαίνεται ότι δεν είχε τυφλωθεί μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Το αρχικό όνομα τού Καίκου ήταν Κράσσος. Σύμφωνα με έναν μύθο, τυφλώθηκε από τους θεούς κατά τη διάρκεια της τιμητείας του, αφού παρότρυνε την αρχαία οικογένεια των Ποτιτίων να διδάξει τις ιερές τελετές τού Ηρακλή στους δημόσιους σκλάβους. Οι ίδιοι οι Ποτίτιοι λέγεται ότι χάθηκαν, ως αποτέλεσμα αυτής της ιεροσυλίας. Ωστόσο, ο Κλαύδιος ήταν σχετικά νέος την εποχή που ήταν τιμητής το 312 π.Χ., και εξελέγη ύπατος δεκαέξι χρόνια αργότερα, το 296.
Ο αδελφός τού Καίκου, ο οποίος μοιραζόταν το ίδιο μικρό όνομα (praenomen), διακρίθηκε με το επίθετο (ognomen) Caudex, που κυριολεκτικά σημαίνει «κορμός δέντρου», αν και μεταφορικά σημαίνει «δουλάκι», που ήταν υποτιμητικό. Σύμφωνα με τον Σενέκα, πήρε το επώνυμο από την προσοχή του στις ναυτικές υποθέσεις.
Μέλη
Δείτε επίσης Κλόδιος για τα μέλη τού γένους, που χρησιμοποιούσαν την εναλλακτική ορθογραφία τού ονόματος κυρίως ή αποκλειστικά. Παρακάτω χρησιμοποιούνται οι συνήθεις ρωμαϊκές συντομογραφίες για το μικρό όνομα (praenomen): Ap Appius, C (ή G) Gaius, D Decimus, L Lucius, Μ Marcus, P Publius, Ti Tiberius, f filius (γιος), n neptis (εγγονός).
5. Κλαύδιοι Μάρκελλοι
μικρογραφία|250x250εσ| Δηνάριο τού Πόπλιου Κορνήλιου Λέντουλου Μαρκελίνου (MARCELLINUS), 50 π.Χ. Το [[Τρισκέλιον|τρισκελές πίσω από το κεφάλι του παραπέμπουν στην Τρινακρία (Σικελία) και στην κατάληψη των Συρακουσών το 212 π.Χ. Η πίσω όψη τιμά τον πρόγονό του Κλαύδιο Μάρκελλο: τον δείχνει να θέτει τα spolia opima του σε έναν ναό. Η επιγραφή MARCELLUS CO[N]S[UL] QUINQ αναφέρεται στις πέντε υπατείες του. ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκά γένη
Λεύκιππος Ξάνθης (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Αθλητικός Όμιλος Λεύκιππος Ξάνθης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται με έδρα την πόλη της Ξάνθης. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2016 και οι αθλητές του διαγωνίζονται με χρώματα το κόκκινο, το μαύρο και το λευκό. Έδρα όλων των τμημάτων του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο «Φίλιππος Αμοιρίδης», χωρητικότητας 3.957 καθήμενων θεατών.
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με την ίδρυση του. Νομικά αποτελεί τμήμα ερασιτεχνικής άθλησης. Καλλιεργεί τμήματα καλαθοσφαίρισης τόσο ενηλίκων ανδρών όσο και ακαδημίες νεαρότερων ηλικιακά αθλητών.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Α.Ο. Λεύκιππος Ξάνθης λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στο 2ο Όμιλο Βορρά, τον οποίο συνθέτουν 16 σύλλογοι. Στο πλαίσιο αυτό συγκέντρωσε 19 νίκες και 7 ήττες, ολοκληρώνοντας τη χρονιά στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Ισοβάθμισε με τους Μαχητές-Πειραματικό Συκεών, ωστόσο υπερίσχυσε στα μεταξύ τους αποτελέσματα. Καθώς τη χρονιά αυτή η Β' Εθνική οργανώθηκε με τέσσερις Ομίλους αντί για δύο, δεν προβλεπόταν αγώνας κατάταξης μεταξύ των τρίτων καθενός Ομίλου. Χορηγός ονόματος της ομάδας είναι το Φροντιστήριο «Ορόσημο» της Ξάνθης.
Την ίδια χρονιά ο Λεύκιππος έλαβε μέρος και στο Κύπελλο Ανδρών «Τάσος Χαραλαμπίδης» που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ. Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Στον Ημιτελικό ξεπέρασε επιτυχώς τα εμπόδια που του έθεσε η Αγία Βαρβάρα Καβάλας, με τον αγώνα στο Κλειστό Ποταμουδίων να ολοκληρώνεται με σκορ 52-76. Στον Μεγάλο Τελικό που διεξήχθη στο Δ.Α.Κ. Ξάνθης ο Λεύκιππος αναμετρήθηκε με τη συντοπίτισσά του Ασπίδα Ξάνθης. Σε ενα αμφίρροπο παιχνίδι ο Λεύκιππος κατάφερε τελικά να επικρατήσει με σκορ 72-78, κερδίζοντας τον τίτλο του Κυπελλούχου για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Έδρα του Λεύκιππου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο «Φίλιππος Αμοιρίδης», χωρητικότητας 3.957 καθήμενων θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Ματθαίος Σαββίδης και γενικός αρχηγός ο Πέτρος Τσίλογλου. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρούσε στην αρχή της περιόδου ο Nεοκλής Λεμονίδης, ωστόσο αντικαταστάθηκε το Δεκέμβριο από το Στέφανο Πέρκο. Ωστόσο η συνεργασία αυτή δεν μακροημέρευσε, με τον παλαίμαχο παίκτη της ομάδας Νίκο Δώδο να προβιβάζεται από βοηθός σε πρώτος προπονητής. Ο τελευταίος αξιοσημείωτα ψηφίστηκε - παρά τη σύντομη θητεία του - ως κορυφαίος προπονητής του Πρωταθλήματος σε ψηφοφορία που διεξήγαγε ο ιστότοπος BasketBlog.gr.
Τμήματα υποδομής
Ο Λεύκιππος Ξάνθης ως φυτώριο νεαρών αθλητών έχει σημειώσει επιτυχίες σε τοπικό επίπεδο. Ειδικότερα στο παρελθόν έχει κατακτήσει:
Την αγωνιστική περίοδο 2020-21 ο Λεύκιππος Ξάνθης, με προπονητή το Λεωνίδα Μαγιάννη, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Εφήβων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Στον Μεγάλο Τελικό της διοργάνωσης σημείωσε νικηφόρο αποτέλεσμα απέναντι στον Αστέρα Καβάλας με σκορ 52-65. Στη συνέχεια ο σύλλογος της Ξάνθης πέρασε επιτυχώς από την Προκριματική Φάση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Εφήβων με τέσσερις νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Η Τελική Φάση έλαβε χώρα στο Κλειστό Γυμναστήριο της Χ.Α.Ν.Θ. στη Θεσσαλονίκη και συμμετείχαν επίσης οι σύλλογοι: Ολυμπιακός Πειραιώς (Νότια Αττική), Περιστέρι (Αττική), Προμηθέας Πατρών (Αχαΐα-Ηλεία), ΔΕΚΑ (Θεσσαλονίκη) και Φανάρια Νάξου (Κυκλάδες). Ο Λεύκιππος συγκέντρωσε μία νίκη σε πέντε παιχνίδια, με αποτέλεσμα να καταταγεί στην 5η και προτελευταία θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α.Ο. Λεύκιππος Ξάνθης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2016 Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ.
Παναγιώτης Σούτσος
Ο Παναγιώτης Σούτσος (Κωνσταντινούπολη 1806- Αθήνα 1868) ήταν φαναριώτης ρομαντικός πεζογράφος και ποιητής της Α’ Αθηναϊκής Σχολής. Το εκτενές ποίημά του Ο Οδοιπόρος (1831) είναι το πρώτο ποιητικό έργο του αθηναϊκού ρομαντισμού και το μυθιστόρημά του Ο Λέανδρος (1834) είναι το πρώτο νεοελληνικό μυθιστόρημα. Ήταν αδελφός του σατιρικού συγγραφέα Αλέξανδρου Σούτσου και ξάδερφος του συγγραφέα και διπλωμάτη Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή.
Βίος
Η οικογένεια του Σούτσου ήταν επιφανής φαναριώτικη οικογένεια της Κωνσταντινούπολης και πολλοί συγγενείς τους ασχολήθηκαν με τα γράμματα: αδελφός της μητέρας του ήταν ο ποιητής Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, ενώ και η αδελφή του, Αικατερίνη Σούτσου, ήταν ποιήτρια. Στην Κωνσταντινούπολη έκανε κατ’ οίκον μαθήματα με αξιόλογους λόγιους της εποχής, ενώ το από 1818 ως το 1820 ο Παναγιώτης και ο Αλέξανδρος Σούτσος φοίτησαν στην Σχολή της Χίου, όπου είχαν φημισμένους δασκάλους όπως ο Νεόφυτος Βάμβας και ο Κωνσταντίνος Βαρδαλάχος. Το 1820, εξ αιτίας του θανάτου του πατέρα τους, Κωνσταντίνου Σούτσου, ο Αλέξανδρος και ο Παναγιώτης μετέβησαν στο Βουκουρέστι, όπου παρέμειναν για σύντομο χρονικό διάστημα κοντά στον θείο τους, Αλέξανδρο Σούτσο, ηγεμόνα της Βλαχίας. Τον Απρίλιο του 1820 αναχώρησαν για το Παρίσι, με συστατική επιστολή του θείου τους, για να συναντήσουν τον Κοραή. Στο Παρίσι τα δύο αδέλφια έμειναν περίπου για δύο χρόνια και πέρασαν άλλα τρία χρόνια στην Ιταλία, μέχρι την αναχώρησή τους για την Ελλάδα το 1825.
Μετά την άφιξή του στην Ελλάδα ο Παναγιώτης Σούτσος εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Εκεί ανέπτυξε πολιτική δράση, ενώ παράλληλα έγραφε και τα πρώτα του ποιήματα. Το 1830 διορίστηκε από τον Καποδίστρια Γραμματέας της Γερουσίας, αλλά σύντομα εναντιώθηκε στην πολιτική του κυβερνήτη και έχασε την θέση του. Χαιρέτησε με ενθουσιασμό τον ερχομό του Όθωνα, υποστήριξε το έργο της αντιβασιλείας στην εφημερίδα Ήλιος που εξέδιδε και ανέλαβε σημαντικές διοικητικές θέσεις, τις οποίες όμως έχασε το 1843 όταν ψηφίστηκε ο νόμος περί ετεροχθόνων, σύμφωνα με τον οποίον όσοι είχαν γεννηθεί σε υπόδουλες περιοχές θεωρούνταν ετερόχθονες και δεν είχαν δικαίωμα να διορίζονται στο δημόσιο. Από τότε οι πολιτικές του ιδέες μεταστράφηκαν σε ακραίο συντηρητισμό, κάτι που αντικατοπτρίζεται και στις γλωσσικές του απόψεις τις οποίες διατύπωσε στο δοκίμιό του Νέα σχολή του γραφομένου λόγου, το 1853.
Παράλληλα η ζωή του σημαδεύτηκε τα χρόνια εκείνα από αρκετά δυσάρεστα γεγονότα: η πρώτη σύζυγός του Φλωρεντία Κοπανίτσα πέθανε το 1841 σε ηλικία 25 ετών και η δεύτερη, Σεβαστή ή Σμαράγδα Σούτσου το 1845, ενώ η τρίτη σύζυγός του Μαρίνα Λογοθέτη τον εγκατέλειψε το 1861. Στο ίδιο διάστημα ο αδελφός του Αλέξανδρος αντιμετώπιζε διαρκείς διώξεις για τα αντικυβερνητικά του αισθήματα.
Έργο
Ο Παναγιώτης Σούτσος είναι ο εισηγητής του ρομαντισμού στην ποίηση και την πεζογραφία της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής με το ποίημα Οδοιπόρος (1831) και το μυθιστόρημα Λέανδρος (1834). Ο Οδοιπόρος είναι ένα διαλογικό ποίημα, με δραματική μορφή αλλά χωρίς σκηνική πρόθεση. Κεντρικό θέμα είναι ο έρωτας δύο νέων, του Οδοιπόρου και της Ραλλούς, ο οποίος παρουσιάζεται σύμφωνα με τα ρομαντικά μοτίβα, ένας έρωτας που συναντά εμπόδια, τελικά μένει ανεκπλήρωτος και οδηγεί τους δύο ήρωες στον θάνατο. Στο ποίημα υπάρχουν όλα τα μοτίβα της ρομαντικής λογοτεχνίας, όπως το μοτίβο της φυγής και της περιπλάνησης, η θρησκεία, η ερωτική απογοήτευση. Ο Σούτσος επεξεργαζόταν το ποίημα σε όλη την διάρκεια της ζωής του και σε κάθε τις επανεκδόσεις (1842, 1851, 1864) η γλώσσα του γινόταν όλο και πιο συντηρητική, ενώ η πρώτη μορφή ήταν αρκετά απλουστευμένη καθαρεύουσα, καθώς προσαρμοζόταν στην σταδιακή διαμόρφωση των γλωσσικών απόψεών του προς ακραίες αρχαϊστικές τάσεις. Στο σύνολο των ποιημάτων του Σούτσου δεσπόζει ο λυρικός και ελεγειακός τόνος, με κυρίαρχα θέματα την θρησκεία, τον έρωτα και την ελευθερία και με φανερή την επίδραση του γαλλικού ρομαντισμού, ιδίως της ποίησης του Λαμαρτίνου, ενώ υπάρχουν και κάποια σατιρικά, χωρίς όμως την δύναμη των σατιρικών έργων του αδελφού του.
Ο Λέανδρος, το πρώτο μυθιστόρημα του απελευθερωμένου ελληνικού κράτους, είναι ένα επιστολικό μυθιστόρημα, με έντονη επίδραση από τα αντίστοιχα έργα Ultime lettere di Jacopo Ortis του Ούγκο Φόσκολο και Die Leiden des jungen Werthers του Γκαίτε. Το δεύτερο μυθιστόρημα|μυθιστόρημά του, Χαριτίνη ή το κάλλος της χριστιανικής θρησκείας, το οποίο σύμφωνα με τον υπότιτλό του («» έχει στόχο να ανατρέψει τις ιδέες του Ερνέστου Ρενάν, είναι λιγότερο επιτυχημένο καθώς υπερτερεί η διδακτική πρόθεση του συγγραφέα. Αξιοσημείωτα είναι και δύο διηγήματα του Σούτσου, τα οποία δημοσιεύτηκαν ανώνυμα στην εφημερίδα του Ήλιος, το σατιρικό Απονημονεύματα ενός ψιττακού, ένα έργο που ακολουθεί το συνηθισμένο μοτίβο ενός ομιλούντος ζώου που σχολιάζει και επικρίνει την συμπεριφορά των ανθρώπων, και το ημιτελές Τρισχιλιόπηχος, διήγημα επιστημονικής φαντασίας.
Οι γλωσσικές απόψεις του Παναγιώτη Σούτσου διατυπώθηκαν στο δοκίμιό του Νέα Σχολή του γραφομένου λόγου ή ανάστασις της αρχαίας ελληνική γλώσσης εννοουμένης υπό πάντων, το 1853. Ο Σούτσος ήταν αντίθετος στην «μέση οδό» που πρέσβευε ο Κοραής, την οποία χαρακτήριζε «Φραγκικόν και πτωχόν οικοδόμημα» και στο κείμενό του υποστήριζε την επιστροφή στην αρχαία ελληνική γλώσσα, αφού μόνο αυτή ήταν ενιαία και κατανοητή από όλους τους Έλληνες, σε αντίθεση με την δημοτική, η οποία είχε πολλές διαλέκτους που δεν ήταν πάντα κατανοητές. Τις γλωσσικές αντιλήψεις του Σούτσου αντέκρουσε ο Κωνσταντίνος Ασώπιος με το κείμενό του Τα Σούτσεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Α' Αθηναϊκή Σχολή Παναγιωτης
Γεωγραφία του Ιράν
thumb|285px|Τοπογραφικός χάρτης του Ιράν Το Ιράν είναι γεωγραφικώς χώρα της Δυτικής/Νοτιοδυτικής Ασίας. Συνορεύει με την Κασπία Θάλασσα, τον Περσικό Κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν. Τα βουνά της έχουν συμβάλει στην διαμόρφωση τόσο της πολιτικής, όσο και της οικονομικής ιστορίας της χώρας επί πολλούς αιώνες. Τα βουνά αυτά περιβάλλουν αρκετές ευρείες λεκάνες, στις οποίες ευημέρησαν αρκετές μεγάλες πόλεις. Μέχρι τον 20ό αιώνα, οπότε σιδηρόδρομοι και αυτοκινητόδρομοι κατασκευάσθηκαν διασχίζοντας τα βουνά και συνδέοντας μεταξύ τους τα πληθυσμιακά κέντρα, αυτές οι λεκάνες ήταν σχετικώς απομονωμένες η μία από την άλλη.
Τυπικά, μία μεγάλη πόλη κυριαρχούσε στην κάθε λεκάνη και υπήρχαν σύνθετες οικονομικές σχέσεις ανάμεσα σε αυτή και τις εκατοντάδες χωριά που την περιέβαλλαν. Σε μεγαλύτερα υψόμετρα στα βουνά, φυλετικές ομάδες κινούνταν με τα κοπάδια τους από αιγοπρόβατα ανάμεσα στα παρχάρια και στα χειμαδιά. Δεν υπάρχουν πολύ μεγάλα ποτάμια στη χώρα και έτσι ιστορικά οι μεταφορές γίνονταν με καραβάνια, που ακολουθούσαν συγκεκριμένες διαδρομές, μέσα και από ορεινά περάσματα. Τα βουνά παρεμπόδιζαν επίσης την ευχερή πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο και στην Κασπία.
Τοπογραφία
Η τοπογραφία του Ιράν χαρακτηρίζεται από τραχιά βουνά, που περιβάλλουν ψηλές εσωτερικές λεκάνες. Η βασική οροσειρά είναι τα Όρη του Ζάγκρου, μια σειρά από παράλληλες ράχες με διάσπαρτες μικρές πεδιάδες που διχοτομούν τη χώρα από τα βορειοδυτικά ως τα νοτιοανατολικά. Πολλές κορυφές στα όρη Ζάγκρου υπερβαίνουν σε υψόμετρο τις τρεις χιλιάδες μέτρα και στο νοτιοκεντρικό μέρος της χώρας υπάρχουν τουλάχιστον 5 κορυφές που υπερβαίνουν τις 4.000 μέτρα.
Προς τα νοτιοανατολικά τα ύψη των Ορέων του Ζάγκρου μειώνονται εντυπωσιακά, σε κάτω από 1.500 μέτρα. Οι ακτές της Κασπίας Θάλασσας πλαισιώνονται από μια άλλη οροσειρά, τα στενά αλλά υψηλά όρη Ελμπούρζ ή Αλμπόρζ (δεν πρέπει να συγχέονται με το υψηλότερο όρος του Καυκάσου, το Ελμπρούς, μόλις 30 μέτρα χαμηλότερο): Το ηφαιστειακό όρος Νταμαβάντ στο κέντρο τους, που έχει υψόμετρο κορυφής 5.670 μέτρα, δεν είναι μόνο το υψηλότερο σημείο όλης της χώρας, αλλά και το υψηλότερο ολόκληρης της Ευρασίας δυτικώς του Ινδοκούχου.
Το κέντρο του Ιράν αποτελείται από αρκετές κλειστές λεκάνες, που αναφέρονται ως το Κεντρικό Υψίπεδο. Το μέσο υψόμετρο αυτού του υψιπέδου είναι περί τα 900 μέτρα, αλλά αρκετά από τα γύρω του βουνά υπερβαίνουν σε ύψος τα 3.000 μέτρα. Το ανατολικό μέρος του Κεντρικού Υψιπέδου καλύπτεται από δύο αλμυρές ερήμους, την Νταστ-ε Καβίρ (= Μεγάλη Αλμυρή Έρημος) και την Νταστ-ε Λουτ. Εκτός από μερικές διάσπαρτες οάσεις, αυτές οι έρημοι είναι ακατοίκητες.
Τμήμα του βορειοδυτικού Ιράν αποτελεί μέρος των Αρμενικών Υψιπέδων, τα οποία ενώνουν τοπογραφικώς τη χώρα με μέρη της γειτονικής Τουρκίας, της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν και της Γεωργίας.
Το Ιράν έχει δύο μόνο εκτεταμένες πεδινές περιοχές: την Πεδιάδα του Χουζεστάν στα νοτιοδυτικά και την παραλιακή έκταση στις όχθες της Κασπίας Θάλασσας στα βόρεια. Η πρώτη είναι μια χονδρικά τριγωνική επέκταση της μεγάλης πεδιάδας της Μεσοποταμίας, με πλάτος περίπου 160 χιλιόμετρα. Εκτείνεται από τη θάλασσα μέχρι και 120 χιλιόμετρα στο εσωτερικό χωρίς να υψωθεί πάνω από μερικά μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας, ώσπου συναντά απότομα τους πρόποδες των Ορέων του Ζάγκρου. Μεγάλο μέρος της Πεδιάδας του Χουζεστάν καλύπτεται από βάλτους.
Η πεδινή παραλιακή έκταση στις όχθες της Κασπίας είναι πολύ πιο στενόμακρη: Εκτείνεται για κάπου 640 χιλιόμετρα κατά μήκος της όχθης, αλλά στο πλατύτερο μέρος της δεν φθάνει τα 50 χιλιόμετρα σε πλάτος, ενώ σε κάποια μέρη η ακτή της Κασπίας χωρίζεται από λιγότερο από δύο χιλιόμετρα από τους πρόποδες των βουνών Ελμπούρζ.
Δεν υπάρχουν μεγάλοι ποταμοί στη χώρα. Από τους ποταμούς του Ιράν, ο μοναδικός που είναι πλωτός είναι ο Καρούν, τον οποίο σκάφη με το μικρότερο βύθισμα μπορούν να ανεβούν από το Χοραμσάρ μέχρι το Αχβάζ, μια απόσταση περίπου 180 χιλιομέτρων.
1271
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1271 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αμαρτωλή πόλη (ταινία)
Η Αμαρτωλή Πόλη (αγγλικά: Sin City) είναι ταινία του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, και βασίζεται στις τρεις από τις εφτά ιστορίες του ομώνυμου κόμικ του Φρανκ Μίλλερ. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2005 και είχε μεγάλη επιτυχία αποφέροντας εισπράξεις 160εκ δολαρίων παγκοσμίως. Στο imdb καταλαμβάνει την 63η θέση στις 250 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών και σε αυτό έχει συμβάλει το νουάρ στυλ του, οι ηθοποιοί που είναι πολύ πειστικοί ως ήρωες κόμικς καθώς και η πιστή αντιγραφή με το κόμικς.
Ο Φρανκ Μίλλερ δεν ήθελε να παραχωρήσει τα δικαιώματα του κόμικ για να γίνει ταινία. Το 2004 ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, ο οποίος είναι λάτρης των κόμικς του, συγκέντρωσε μερικούς ηθοποιούς και γύρισαν μια σεκάνς με τους ηθοποιούς Τζος Χάρτνετ και Μάρλεϊ Σέλτον, την οποία αργότερα έστειλαν στον Μίλλερ. Όταν ο Ροντρίγκεζ την παρουσίασε στον Μίλλερ του είπε: "Αν σου αρέσει αυτό, θα είναι το άνοιγμα της ταινίας. Αν δεν σου αρέσει, έχεις μια ταινία μικρού μήκους να δείχνεις στους φίλους σου". Στο Μίλλερ άρεσε πάρα πολύ και έτσι ένα χρόνο μετά πραγματοποιήθηκε η ταινία. Οι ιστορίες που βασίστηκε η ταινία είναι: The Hard Goodbye, The Big Fat Kill, That Yellow Bastard ενώ η πρώτη σκηνή είναι από το The Customer is Always Right.
Υπόθεση
left|thumb|250px|Ο [[Μίκι Ρούρκ και η Τζέιμι Κινγκ]]
Η Sin City είναι μια πόλη που βασιλεύει η αμαρτία. Νόμοι που δεν έχουν ισχύ, υπερβολική βία, μαφία, πορνεία και διεφθαρμένοι αστυνομικοί είναι τα στοιχεία πoυ συγκροτούν την πόλη. Η ταινία ξεκινάει με την σκηνή που έδωσε ο Ροντρίγκεζ στο Μίλλερ και αποτελείται από τρεις διαφορετικές ιστορίες.
Ο Τζον (Μπρους Γουίλις), ένας έντιμος αστυνομικός, την τελευταία μέρα καταφέρνει να σώσει ένα 11χρονο κοριτσάκι από τον παιδεραστή Roark Junior. Μετά από πολλά χρόνια στην απομόνωση βγαίνει με σκοπό να βρει το κοριτσάκι που είχε σώσει, την Νάνσυ (Τζέσικα Άλμπα). Ο Μαρβ (Μίκι Ρούρκ) προσπαθεί να βρει το δολοφόνο (Ελάιτζα Γουντ) της μοναδικής κοπέλας που αγάπησε, την Γκόλντι (Τζέιμι Κινγκ). Ο Ντουάιτ (Κλάιβ Όουεν) θα προσπαθήσει να σώσει τις φίλες του από ένα μοιραίο λάθος βάζοντας τα με την αστυνομία.
Μέθοδος γυρισμάτων
Η ταινία είναι εξολοκλήρου σκηνοθετημένη με μια Sony HDC-950 ψηφιακή κάμερα. Οι ηθοποιοί δουλεύουν μπροστά από ένα πράσινο φόντο και ύστερα με την βοήθεια υπολογιστών προστίθεται το κατάλληλο φόντο. Λίγα πράγματα τα οποία δεν προστέθηκαν ψηφιακά, όπως ένα αυτοκίνητο, το μπαρ, μια κουζίνα και το νοσοκομείο στον επίλογο.
Η τεχνική αυτή χρησιμοποιήθηκε και στην ταινία 300, επίσης βασισμένη σε κόμικ του Φρανκ Μίλλερ.
Ηθοποιοί
right|thumb|300px|Κάτω: Σκηνή από τα γυρίσματα. Πάνω: μετά την επεξεργασία
Διάφορες πληροφορίες
left|thumb|200px|Η [[Τζέσικα Άλμπα ως Νάνσυ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την παιδοφιλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Αρμοστικότητα
Αρμοστικότητα στην Βιολογία είναι ένας όρος που περιγράφει την ικανότητα ενός πληθυσμού, που χαρακτηρίζεται από έναν συγκεκριμένο γονότυπο, να αναπαράγεται και να κληροδοτεί στην επόμενη γενεά τα γενετικά χαρακτηριστικά του γονότυπου αυτού. Με άλλα λόγια, αναφέρεται στον ρυθμό με τον οποίο ο πληθυσμός ενός είδους με έναν συγκεκριμένο γονότυπο, αυξάνεται ή μειώνεται, συγκρινόμενος πολλές φορές με πληθυσμούς του ίδιου είδους, που έχουν διαφορετικό γοντότυπο. Για παράδειγμα, πληθυσμοί οργανισμών με υψηλή αρμοστικότητα τείνουν να να έχουν υψηλά ποσοστά επιβίωσης, μιας και ο πληθυσμός τους με τον συγκεκριμένο γονότυπο αυξάνεται από γενεά σε γενεά. Αντίθετα, πληθυσμοί με χαμηλή αρμοστικότητα, τείνουν να μην επιβιώνουν σε κάποιο περιβάλλον, με αποτέλεσμα να εξαφανίζονται. Πολλές φορές η αρμοστικότητα αναφέρεται συγκεκριμένα στον φαινότυπο και όχι στον γονότυπο ενός πληθυσμού.
Ριολ
Το Ριολ (γαλλικά: Riols, οξιτανικά: Riòls) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ριολαί (γαλλικά: Riolais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αθανάσιος της Αττάλειας
Μαρτυρία
Μια μέρα εμπλακεί σε μια θρησκευτική διαμάχη με έναν Τούρκο. Ο Τούρκος ήταν μορφωμένος και επιθετικός στα λόγια, αλλά ο Αθανάσιος προσπάθησε με όλη του τη δύναμη να υποστηρίξει την αλήθεια της χριστιανικής πίστης και την ανωτερότητα του πάνω στο Ισλάμ. Τέλος, χωρίστηκαν.
Την επόμενη μέρα, ο Αθανάσιος κλήθηκε σε δίκη και συναντήθηκε με τον Τούρκο ως τον κατηγορούμενο του. Ο δικαστής κάλεσε τον Αθανάσιο να απαρνηθεί την Ορθοδοξία και να αποδεχθεί το Ισλάμ, καθώς είχε δώσει την εντύπωση ότι δήλωσε στον σύντροφό του την προηγούμενη ημέρα ότι ο Αθανάσιος είπε: «Θα πεθάνω χίλιους θανάτους προτού να αρνηθώ την πίστη του Χριστού!»
Για αυτό καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε το έτος 1700. Τα ιερά του λείψανα είχαν ταφεί στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στη Σμύρνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 17ου αιώνα
Αρχαία Ιερά Οδός
308x308px|thumb|Αχνάρι της αρχαίας Ιεράς Οδού, στην περιοχή [[Σκαραμαγκάς Αττικής|Σκαραμαγκάς, πλησίον της Λίμνης Ρειτών]] thumb|400x400px|Πλάκα που ορίζει τα όρια της Ιεράς Οδού. Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού|εναλλ.= Η Ιερά οδός ήταν κατά την αρχαιότητα ο δρόμος που ένωνε την πόλη των Αθηνών με την Ελευσίνα και το Θριάσιο Πεδίο, στο οποίο μία φορά το χρόνο τελούνταν τα περίφημα (αλλά και έως σήμερα ανεξήγητα σχετικά με τον ακριβή χαρακτήρα τους) Ελευσίνια μυστήρια.
Περιγραφή
Η Ιερά οδός είχε μήκος 22 χιλιόμετρα, ξεκινώντας από την Ιερά Πύλη στην περιοχή του Κεραμεικού, κοντά στο Δίπυλο. Στο μεγαλύτερο τμήμα της ακολουθούσε την πορεία της σημερινής Ιεράς Οδού, διέσχιζε η περιοχή μεταξύ του Όρους Αιγάλεω και του Ποικίλου Όρους, καταλήγοντας στο Ιερό της Δήμητρας στην Ελευσίνα. Στην αρχαιότητα οποιοσδήποτε δρόμος που ένωνε το άστυ με κάποιο περιφερειακό ιερό, συνήθιζε να αποκαλείται «Ιερά Οδός». Η αθηναϊκή αρχαία Ιερά Οδός φέρεται να είχε την ονομασία «Ελευσινιακή».
Σύμφωνα με τα ευρήματα των ανασκαφών, κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου μεταξύ των Κλασσικών έως και των Ρωμαϊκών χρόνων στην Ιερά Οδό κατασκευάσθηκαν τουλάχιστον οκτώ επάλληλα οδοστρώματα και η πορεία της σχεδόν ταυτίζεται με τη σύγχρονη οδική αρτηρία (που εκτείνεται από την Οδό Πειραιώς έως την Ελευσίνα), έχοντας κάποιες μικρές παρεκκλίσεις.
Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι η Ιερά Οδός (διάσπαρτη από Ιερά και εργαστήρια, ενώ έχουν ανακαλυφθεί και παρόδια νεκροταφεία) αποτελούσε χώρο συγκέντρωσης πεζοπόρων προσκυνητών (αποκλειστικά άνδρες σύμφωνα με την παράδοση) που κατά την μετάβασή τους προς την περιοχή της Ελευσίνας αντάλλασσαν σκωπτικά πειράγματα, γνωστά και ως «γεφυρισμοί».
Χρήση της Ιεράς οδού
Βασιζόμενοι σε ιστορικά στοιχεία θεωρείται ότι οι κάτοικοι της Αθήνας, διέσχισαν την πορεία αυτή για πρώτη φορά κατά την υστεροελλαδική περίοδο (1600-1100 π.Χ.) προκειμένου να προσεγγίσουν τον οικισμό της Ελευσίνας. Αργότερα, η λατρεία της θεάς Δήμητρας στους χώρους της Ελευσίνας, που χρονολογείται ότι ξεκίνησε περίπου τον 11ο π.Χ. αιώνα και από τον 8ο αιώνα π.Χ. και έπειτα που καθιερώθηκαν επίσημα τα Μεγάλα Μυστήρια (Ελευσίνια μυστήρια), η αρχαία Ιερά οδός, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, με τις λατρευτικές πομπές να ακολουθούν αυτή τη διαδρομή. Κατά το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα, επί του τυράννου Πεισίστρατου και των γιων του, η Ελευσίνα ενσωματώθηκε στο αθηναϊκό κράτος, το ιερό της έγινε ευρέως γνωστό σε πανελλήνιο επίπεδο και ολοκληρώθηκε η διαμόρφωση της Ιεράς Οδού. Κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ., με τη επικράτηση του χριστιανισμού, τα Ιερά της Ελευσίνας παρήκμασαν και το 395 μ.Χ. λεηλατήθηκαν από τους Βησιγότθους του Αλάριχου. Η χρήση της Ιεράς Οδού όμως συνεχίστηκε επί πολλούς αιώνες αργότερα, καθώς ο δρόμος εξυπηρετούσε τη σύνδεση του οικισμού της Ελευσίνας και των γύρω χωριών με την Αθήνα.
Το αρχαίο Χαϊδάρι, αναπτύχθηκε κατά μήκος της Ιεράς οδού και ήταν γνωστό κατά τους κλασσικούς και ελληνιστικούς χρόνους ως Έρμος. Μετά τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., με την κλεισθένεια μεταρρύθμιση, ο Έρμος αποτέλεσε έναν από τους πιο σημαντικούς δήμους της Ακαμαντίδου φυλής. Η περιοχή του Χαϊδαρίου, με το χαρακτηριστικό Λόφο του Προφήτη Ηλία, ήταν το σημείο αναφοράς για την άφιξη των επισκεπτών, αφού αποτελούσε το δυτικότατο άκρο της περιοχής των Αθηνών και η θέα από το λόφο πρόσφερε στους ταξιδευτές την ευκαιρία να θαυμάσουν τη λαμπρή Αθηναϊκή πολιτεία.
Κατασκευή
Τα αναλήμματα του δρόμου είναι κατασκευασμένα από κροκαλοπαγείς λίθους μεγάλου μεγέθους ή ασβεστολιθικές πέτρες και εδράζονται στον φυσικό βράχο (κιμηλιά) σε βάθος που κατά τόπους φτάνει τα 1,48 μ. Μπορεί κανείς να διακρίνει τρία οδοστρώματα: Το κατώτερο αποτελείται από τη λειασμένη επιφάνεια του φυσικού βράχου, όπου οι μικρές λακκούβες έχουν γεμιστεί με πατημένο κιμηλόχωμα. To μεσαίο οδόστρωμα αποτελείται από παχύ στρώμα πατημένου κιμηλοχώματος με μικρές πέτρες. To ανώτερο είναι λιθόστρωτο πλάτους 0,20 μ. Μεταξύ των τριών οδοστρωμάτων μεσολαβούν λεπτότερα στρώματα από άμμο εμπλουτισμένη με ψιλό χαλίκι. Το πλάτος του αρχαίου δρόμου ποικίλει κατά μήκος της οδού. Ο ανασκαφέας Ιωάννης Τραυλός περιγράφει τα κατασκευαστικά χαρακτηριστικά της Ιεράς Οδού: "«Το πλάτος της (...) περιορίζεται εκατέρωθεν διά λίθων επίτηδες τοποθετημένων, οι οποίοι εξείχον κατά τό ήμισυ υπέρ τό έδαφος. Όπου τό έδαφος ήτο μαλακόν αντικατεστάθη δι' επιχώσεως μικρών λίθων και χώματος, επί τής επιφανείας δε τής επιχώσεως ταύτης φαίνεται ότι ετέθησαν πλακοειδείς λίθοι μετρίου μεγέθους, οί όποίοι απετέλεσαν τό έδαφος τής οδού»."Σε βραχώδεις πλαγιές, όπως ο λόφος της Ηχούς (λόφος Καψαλώνας, βορειοανατολικές υπώρειες του Ποικίλου όρους δυτικά του Άνω Δάσους Χαϊδαρίου και βόρεια της συνοικίας του Δαφνιού) υπήρχαν λαξεύσεις ή εκβραχισμοί, προκειμένου να χαραχθεί η πορεία της οδού, ενώ στις κατηφοριές ο δρόμος υποστηριζόταν από χτιστά αναλημματικά τοιχάρια. Σε αμμώδεις περιοχές, όπως γύρω από τη λίμνη Κουμουνδούρου, το υπόστρωμα αποτελούνταν από μικρές πέτρες και χώμα.
Διασωθέντα Τμήματα
Ένα εξαιρετικά καλοδιατηρημένο μέρος της Ιεράς Οδού, περίπου 200 μέτρων, έχει ανασκαφεί κοντά στο ιερό της Αφροδίτης στην Αφαία Σκαραμαγκά, όπου έχουν διατηρηθεί μέχρι και σήμερα αυλακιές-αποτυπώματα από τις ρόδες των διερχόμενων αρμάτων και αμαξιών. Από το σημείο αυτό έως την Ελευσίνα έχουν αποκαλυφθεί πολλαπλά μικρότερα τμήματα.
Τμήματα της οδού έχουν αποκαλυφθεί επίσης, στον Αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού αλλά και στην περιοχή δυτικά του. Ακόμη, το αρχαίο οδόστρωμα έχει εντοπιστεί σε πολλά σημεία της πεδιάδας του αθηναϊκού Κηφισού. Τμήμα της οδού, μήκους 44 μ., έχει ανασκαφεί μπροστά από το 9ο Δημοτικό Σχολείο Χαϊδαρίου, στη συμβολή της σημερινής Ιεράς Οδού με την οδό Κολοκοτρώνη και προς τα δυτικά. Γύρω στα 47 μ. δυτικότερα, έχει ανασκαφεί τμήμα της Ιεράς Οδού μήκους 23,5 μ., από το οποίο σώζεται μόνο το βόρειο ανάλημμα του δρόμου. Μικρότερα τμήματα του αρχαίου δρόμου έχουν εντοπιστεί και προς τα ανατολικά, εντός των ορίων του σύγχρονου Δήμου Χαϊδαρίου.
Η διαδρομή από την περιήγηση του Παυσανία
Καθ’ όλο το μήκος της Ιεράς Οδού μπορούσε κανείς να διακρίνει ταφικά μνημεία διακεκριμένων και ευκατάστατων πολιτών αλλά και αρκετά νεκροταφεία με ταπεινότερους τάφους. Ήταν πολύ σύνηθες σε όλες τις ελληνικές πόλεις να χρησιμοποιούνται οι παρόδιες περιοχές για τάφους, ώστε οι νεκροί να βρίσκονται εκτός των τειχών αλλά σε σημεία προσιτά, για να είναι οι τάφοι ορατοί από όλους. Κατά μήκος της οδού υπήρχαν μικρά ιερά και ναοί, όπου γινόταν στάσεις για τελετουργίες κατά την ελευσινιακή πορεία από του πιστούς αλλά παράλληλα εξασφάλιζαν και την ξεκούραση των ταξιδευτών.
Αναχώρηση από την Αθήνα
Συνεχίζοντας την πορεία υπήρχε ο τάφος του Ηλιόδωρου Αλι και του Θεμιστοκλή, γιου του Πολιάρχου, τρίτου απόγονου του Θεμιστοκλή, ο οποίος έκανε τη ναυμαχία κατά του Ξέρξη και των Μήδων. Προχωρώντας λίγο συναντά κανείς το τέμενος του ήρωα Λακίου, από τον οποίο έχει το όνομα ο δήμος Λακιάδες, και το μνημείο του Νικοκλή από τον Τάραντα. Αυτά τα ταφικά μνημεία δεν έχουν εντοπιστεί, αλλά ο μεγάλος δήμος των Λακιαδών έχει ταυτιστεί με βεβαιότητα με την περιοχή του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ακολουθώντας τη διαδρομή, υπήρχε ο βωμός του Ζεφύρου και ιερό της Δήμητρας και της Κόρης, όπου τιμώνται μαζί και η Αθηνά και ο Ποσειδών. To αναφερόμενο ιερό δεν έχει εντοπιστεί, αλλά θα πρέπει να βρισκόταν στον χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το εργοστασίο Αθηναϊκής Χαρτοποιίας, αμέσως στα δυτικά της Γεωπονικής Σχολής. Στο σημείο αυτό η ελευσινιακή πομπή έκανε στάση κατά την επάνοδό της στην Αθήνα, προκειμένου να ανασυγκροτηθεί για την είσοδό της στην πόλη.
Περνώντας από το Χαϊδάρι
Στη συνέχεια της διαδρομής, ο Παυσανίας κάνει αναφορά στο Μνημείο της Πυθιονίκης, που βρισκόταν στον λόφο του Προφήτη Ηλία στο Χαϊδάρι. Κατά μήκος της Ιεράς Οδού, εκτός από τα επώνυμα μνημεία που αναφέρει ο Παυσανίας, έχουν ανασκαφεί πολυάριθμοι τάφοι, που χρονολογούνται από τον 8ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια. Μάλιστα, στο τμήμα της Ιεράς Οδού απέναντι από την είσοδο του Δρομοκαΐτειου ψυχιατρείου ανασκάφηκε ταφικός περίβολος με επτά λακκοειδείς τάφους. Κοντά στο σημείο έχει ανασκαφεί και δεύτερος μικρότερος ταφικός περίβολος και οι δύο ανάγονται στον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ.. Μεταξύ του ταφικού περίβολου και της Ιεράς Οδού αποκαλύφθηκε βάθρο ταφικού μνημείου μεγάλου μεγέθους χτισμένο από κροκαλοπαγείς ορθογώνιους ογκόλιθους. Στον ίδιο χώρο εντοπίστηκε και μαρμάρινο χέρι αγάλματος υπερφυσικού μεγέθους, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα στεκόταν πάνω στο βάθρο. Επίσης, έχουν αναφερθεί μεμονωμένοι τάφοι εντός του περιβόλου του Δρομοκαΐτειου νοσοκομείου, αλλά και γύρω από αυτόν, που χρονολογούνται στην ίδια εποχή ιστορικά.
Συνεχίζοντας την πορεία προς τα δυτικά επί της Ιεράς Οδού, ο Παυσανίας συνάντησε στα αριστερά του, στη νότια πλευρά της Ιεράς Οδού, το Ιερό του Απόλλωνα στο Δαφνί. Εκεί ήταν μία από τις πιο σημαντικές στάσεις της ελευσινιακής πομπής. Το ιερό αυτό έχει εντοπιστεί στα όρια που καταλαμβάνει σήμερα η βυζαντινή Μονή Δαφνίου.
Στην απότομη πλαγιά του Ποικίλου όρους που υψώνεται πίσω από το μοναστήρι του Δαφνιού, έχει εντοπιστεί σημαντικό λατρευτικό σπήλαιο. Το Σπήλαιο του Πανός στο Δαφνί, όπως είναι γνωστό σήμερα, φαίνεται πως αγνοούσαν τόσο ο Παυσανίας όσο και όλοι οι περιηγητές των νεότερων χρόνων.
Αμέσως μετά το Ιερό του Απόλλωνα, ο Παυσανίας αναφέρει το Ιερό της Αφροδίτης, ο οποίος έχει εντοπιστεί στη συνοικία του Δήμου Χαϊδαρίου Αφαία Σκαραμαγκά, βόρεια της Ιεράς Οδού και γύρω στο 1,5 χλμ. δυτικά της μονής Δαφνίου. Ο χώρος έχει ονομαστεί στις μέρες μας από τους κατοίκους «ντουλαπάκια», λόγω των εσοχών για τα αναθήματα στο ανάγλυφο του βράχου.
Στη συνέχεια, η Ιερά Οδός διακλαδιζόταν. To ένα σκέλος είχε κατεύθυνση από ανατολή προς δύση, διερχόταν από το στενό πέρασμα μεταξύ του Αιγάλεω και του Ποικίλου όρους, έβαινε γύρω από τους πρόποδες του λόφου της Ηχούς (λόφος Καψαλώνας και έστρεφε προς Βορρά, όπου βρίσκονταν οι δύο λίμνες των Ρειτών. To άλλο σκέλος ανηφόριζε προς τα βόρεια, διερχόταν από την κορυφή του λόφου της Ηχούς και από εκεί κατηφόριζε, συνεχίζοντας τη βορεινή κατεύθυνση, προκειμένου να συναντήσει το άλλο σκέλος της Ιεράς Οδού στο ύψος της Λίμνης Κουμουνδούρου. Σε πολλά σημεία του σκέλους αυτού έχουν διατηρηθεί χαραγμένες στον βράχο τροχιές από τις ρόδες των αρμάτων. Στην κορυφή του λόφου της Ηχούς εντοπίστηκε από τον Ιωάννη Τραυλό μεγάλος τετράγωνος ασβεστόλιθος πλευράς 1,18 μέτρων και ύψους 0,47 μέτρων με ορθογωνικό τόρμο στην άνω επιφάνειά του, ο οποίος πιθανόν χρησίμευε για να διαχωρίσει τις περιοχές Αθήνα και Ελευσίνα.
Η πορεία μετά τους Ρειτούς προς τα δυτικά οδήγησε τον Παυσανία στην όχθη του ελευσινιακού Κηφισού. Κοντά σε αυτόν τον Κηφισό ο Θησέας σκότωσε το ληστή που ονομάζονταν Πολυπήμων, επικαλούνταν όμως Προκρούστης. Ο ποταμός που αναφέρει ο περιηγητής δεν είναι σήμερα τίποτα περισσότερο από έναν ξεροπόταμο, ο οποίος είναι γνωστός ως Σαρανταπόταμος. Στην αρχαιότητα όμως ήταν ορμητικός, καθώς σχηματιζόταν από τα πολλαπλά ρέματα της δυτικής Πάρνηθας και του ανατολικού Κιθαιρώνα. Περνούσε μέσα από το Θριάσιο πεδίο και τους χειμερινούς μήνες πλημμύριζε τη νοτιοδυτική περιοχή της πεδιάδας καταστρέφοντας καλλιέργειες αλλά και τις ανατολικές παρυφές της αρχαίας πόλης της Ελευσίνας. Ο Παυσανίας πέρασε τον Ελευσινιακό Κηφισό από μεγάλη λίθινη γέφυρα, η οποία είχε κατασκευαστεί από τον αυτοκράτορα Αδριανό στο σημείο συνάντησης του ποταμού με την Ιερά οδό. Η γέφυρα, μήκους γύρω στα 50 μ. και πλάτους 5,5 μ., σώζεται σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση δίπλα στη σύγχρονη γέφυρα. Είναι κατασκευασμένη από καλολαξευμένους πειραϊκούς πωρόλιθους, συναρμοσμένους με εξαιρετική ακρίβεια, και αποτελείται από τέσσερα τόξα. Πριν από αυτήν θα υπήρχε κάποια άλλη ξύλινη ή λίθινη κατασκευή.
Φρούριο Ούστρα
Το Φρούριο Ούστρα (βουλγαρικά: Крепост Устра) είναι, ερειπωμένο σήμερα, βυζαντινό κάστρο στη Βουλγαρία κοντά στις πόλεις Ζλάτογκραντ και Μομτσίλγκραντ κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα στην οροσειρά της Ροδόπης.
Είναι χτισμένο στη κορυφή βραχώδη λόφου, καταλαμβάνει έκταση 1,300 τετραγωνικά μέτρα, σήμερα διασώζονται 113 μέτρα του τείχους και σε μερικά σημεία έως 2 μέτρα πάχος. Το κάστρο είχε τρεις πύργους, ο ένας τριώροφος με υπόγεια δεξαμενή νερού, η κεντρική πύλη ήταν στα ανατολικά και η πρόσβαση γινόταν με σκαλοπάτια σκαλισμένα στο βράχο.
Χτίστηκε τον 10ο αιώνα επί βασιλείας του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου για την προστασία των εμπορικών δρόμων της περιοχής. Πιστεύεται ότι κατακτήθηκε από τον Ιβάν Ασέν Β΄ και πέρασε στην κατοχή των Βουλγάρων. Από το 1968 είναι προστατευόμενο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας
Αρχαία Ιερά Οδός
Άφιξη στην Ελευσίνα
Γύρω στο 1 χλμ. μετά τη γέφυρα του Κηφισού, ο Παυσανίας έφτασε στον προορισμό του, για τον οποίο, όμως, δεν μας δίνει πολλές πληροφορίες. Όντας μυημένος στη μυστηριακή λατρεία της Δήμητρας, ήταν δεσμευμένος να μην κοινολογήσει τίποτε σχετικά με τις τελετουργίες αλλά και τα ιερά κτίσματα. Έτσι περιορίστηκε στην αναφορά των μνημείων εκτός του περιβόλου του ιερού.
Εκεί αναφέρει το ναό του Τριπτόλεμου, της προπύλαιας Άρτεμης, του πατρός Ποσειδώνος, καθώς και ένα φρέαρ που λέγεται Καλλίχορο, όπου οι γυναίκες των ελευσινίων έστησαν χορό και έψαλαν για τη θεά. Το Ράριον πεδίον λένε πως είναι το πρώτο που σπάρθηκε και παρήγαγε (δημητριακούς) καρπούς. Εκεί υπήρχε και ένα αλώνι (του Τριπτολέμου) και ένας βωμός.
Ένα μέρος του κενού που αφήνουν οι γραπτές πηγές έχει καλυφθεί από τις ανασκαφές στον χώρο της Ελευσίνας, οι οποίες αποκάλυψαν τα διάφορα κτίσματα που απέφυγε να μας περιγράψει ο Παυσανίας. To ιερότερο και πιο σημαντικό από αυτά ήταν το Τελεστήριο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας Ιερά Οδός Κατηγορία:Ελευσίνια Μυστήρια
Λε Ριβ
Το Λε Ριβ (γαλλικά: Les Rives, οξιτανικά: Las Ribas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ριβουά (γαλλικά: Rivois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ