cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέφτω στο πειρασμό
Υπόθεση
Η Ρακέλ εθελοντικά πληρώνει τις ζημίες, αλλά ο Σαντιάγο αρνείται. Η Ρακέλ επιμένει και πηγαίνει στο σπίτι του Σαντιάγο με τον Νταμιάν. Τα δύο ζευγάρια γίνονται φίλοι. Αλλά η επιθυμία μεταξύ του Νταμιάν και της Καρολίνα είναι ισχυρότερη από τη δέσμευση του γάμου τους και οι δύο αποφασίζουν να απατήσουν τους συζύγους τους.
Ο Νταμιάν και η Καρολίνα έχουν τρομερό αυτοκινητιστικό ατύχημα. Οι διασώστες βρίσκουν μόνο ένα σοβαρά τραυματισμένο, τον Νταμιάν και η Καρολίνα έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς από τον τόπο του ατυχήματος. Κατά τη διάρκεια της έρευνας από την αστυνομία, οι Ρακέλ και Σαντιάγο μαθαίνουν ότι οι σύζυγοι τους είναι εραστές.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Όρος Ισσά
Το Όρος Ισσά ή Τζεμπέλ Αϊσσά (جبل عيسى) είναι βουνό με υψόμετρο 2.236 μέτρων στη δυτική Αλγερία. Είναι το 4ο υψηλότερο στη χώρα και είναι μέρος της οροσειράς Κσουρ του Σαχαριανού Άτλαντα. Το όρος Ισσά βρίσκεται στην επαρχία Ναάμα και είναι μια από τις σημαντικότερες κορυφές του Σαχαριανού Άτλαντα.
Το Εθνικό Πάρκο Τζεμπέλ Αϊσσά είναι προστατευόμενη περιοχή από το 2003.
Παραπομπές
Ισσα
Βιμ Μέρτενς
Ο Βιμ Μέρτενς (φλαμανδικά: Wim Mertens, γενν. 14 Μαΐου 1953) είναι Βέλγος συνθέτης, κοντρα-τενόρος, πιανίστας, κιθαρίστας και μουσικολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μέρτενς γεννήθηκε στο Νέερπελτ του Βελγίου. Το 1975 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Λέβεν, όπου σπούδασε κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες. Επίσης, σπούδασε μουσικολογία στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης, καθώς και ανώτερα θεωρητικά και πιάνο στο Ωδείο της Γάνδης και στο Βασιλικό Ωδείο των Βρυξελλών.
Το 1978 χρημάτισε παραγωγός στην τότε Βελγική Ραδιοφωνία - Τηλεόραση (τώρα Vlaamse Radio- en Televisieomroep), για το δεύτερο πρόγραμμα της οποίας (Radio Brabant) έκανε παραγωγή συναυλιών των Φίλιπ Γκλας, Στηβ Ράιχ, Τέρυ Ράιλυ, Μέρεντιθ Μονκ και άλλων. Υπήρξε, ακόμη, συμπαραγωγός του ραδιοφωνικού προγράμματος Funky Town μαζί με τον Gust De Meyer, βασικό συνεργάτη στο πειραματικό άλμπουμ "For Amusement Only".
Τη φήμη του ως συνθέτης απέκτησε τη δεκαετία του 1980, κυρίως με το έργο "Struggle for Pleasure". Είναι επίσης γνωστός και για το κομμάτι "Maximizing the Audience", που έγραψε για το θεατρικό "The Power of Theatrical Madness" του Jan Fabre (Βενετία, 1984).
Το συνθετικό ύφος του Μέρτενς δείχνει μια διαρκή εξέλιξη, που έχει σαν αφετηρία τον πειραματισμό και την αβάν-γκαρντ σκηνή, πάντα με το κέντρο βάρους να ρέπει προς τον μινιμαλισμό. Η μουσική του συχνά δεν εντάσσεται σε κάποια κατηγορία, ενώ απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό, περιλαμβάνοντας ακούσματα κλασικής, ποπ, τζαζ και κυρίως άμπιεντ μουσικής. Διακρίνονται τρεις κυρίαρχες κατευθύνσεις στο έργο του: α) έργα για μικρά σύνολα - ίσως τα εμπορικότερα και πλέον προσιτά έργα του· β) μουσική για σόλο πιάνο και φωνή - τα πιο προσωπικά του έργα, στα οποία παίζει ο ίδιος και τραγουδά σε μια δικής του επινόησης γλώσσα· γ) πειραματικοί κύκλοι με βάση τον μινιμαλισμό, για ένα, δύο ή και περισσότερα όργανα.
Έχουν εκδοθεί πάνω από 50 άλμπουμ μέχρι στιγμής, η πλειονότητα των οποίων από την δισκογραφική εταιρεία Les Disques du Crépuscule. Για την ίδια εταιρεία ο Μέρτενς υπήρξε και παραγωγός - σύμβουλος σε δισκογραφικές δουλειές συνθετών όπως ο Μάικλ Νάυμαν, Γκάβιν Μπράυαρς και Γκλεν Μπράνκα. Επίσης, επιμελήθηκε μια σειρά δίσκων με τίτλο Lome Armé, παρουσιάζοντας μουσική από την εποχή του κλασικισμού μέχρι τη σύγχρονη τζαζ.
Το 1987 έγραψε μουσική για την κινηματογραφική ταινία The Belly of an Architect του Πήτερ Γκρίναγουεϊ (προβλήθηκε στην Ελλάδα με τίτλο "Η κοιλιά του αρχιτέκτονα"). Τον επόμενο χρόνο η μουσική του ακούγεται στην Ολλανδο-Βρετανικής παραγωγής ταινία Shadow Man· η σκηνοθεσία είναι του Πιοτρ Αντρέγιεβ, ενώ τη μουσική συνυπογράφει ο Γκλεν Μπράνκα.
Έργο του Μέρτενς είναι και το βιβλίο American Minimal Music ("Αμερικανική Μινιμαλιστική Μουσική"), σύγγραμμα-ορόσημο με αντικείμενο τη μουσική των Λαμόντ Γιάνγκ, Τέρυ Ράιλυ, Στηβ Ράιχ και Φίλιπ Γκλας.
Τον Μάρτη του 1998 ο Μέρτενς διετέλεσε Πολιτισμικός Ακόλουθος της Φλάνδρας.
Από τον Αύγουστο του 2007 ο Μέρτενς, σε συνεργασία με την δισκογραφική εταιρεία ΕΜΙ Classics, έχει αρχίσει την επανέκδοση όλων των έργων του. Έκδοση της ίδιας εταιρείας είναι και ο καινούριος του δίσκος Receptacle (Σεπτέμβριος 2007).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι συνθέτες Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Κόντρα-τενόροι Κατηγορία:Συνθέτες μουσικής ταινιών
Εγκυκλοπαίδεια WIEM
Η Εγκυκλοπαίδεια WIEM (πλήρες όνομα στα Wielka Interaktywna Encyklopedia Multimedialna, δηλ. «Μεγάλη Διαδραστική Εγκυκλοπαίδεια Πολυμέσων», «wiem» στα πολωνικά σημαίνει επίσης «ξέρω») είναι πολωνική διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια.
Η πρώτη έντυπη έκδοση κυκλοφόρησε στα μέσα της δεκαετίας του 1990, με τη δεύτερη το 1998, όπου περιείχε περίπου 66.000 καταχωρήσεις και διάφορα πρόσθετα πολυμέσων. Ανέβηκε διαδικτυακά το 2000 από την πολωνική διαδικτυακή πύλη Onet.pl με βάση την Popularna Encyklopedia Powszechna i Multimedialna («Δημοφιλής Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια Πολυμέσων»). Από το 2004 έως τις 2 Μαρτίου 2006 δεν ήταν δωρεάν, ωστόσο πριν και μετά είχε ελεύθερη πρόσβαση. Από την 9η ηλεκτρονική έκδοση το 2006, περιέχει 125.000 καταχωρήσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες
Ακολουθία (Χριστιανική λατρεία)
Ακολουθία στη χριστιανική λατρεία ονομάζεται κάθε σειρά-σύστημα αναγνωσμάτων, ευχών και ύμνων που αναγινώσκονται ή ψάλλονται με καθορισμένη αλληλουχία (τυπική διάταξη), και σε συγκεκριμένη ημέρα ή ημέρες και ώρες, μέσα στους χριστιανικούς ναούς ή και εκτός αυτών σε ειδικές περιπτώσεις. Το σύνολο των ακολουθιών συνιστά και το σύνολο των τυποποιημένων λατρευτικών εκδηλώσεων δια του λόγου που διαθέτει η Χριστιανική Εκκλησία. Όλα τα αναγνώσματα, ευχές και ύμνοι της οποιασδήποτε ακολουθίας, καθώς και η σειρά με την οποία εκτελούνται, είναι πάντοτε γραμμένα σε κάποιο εκκλησιαστικό βιβλίο ή βιβλία.
Ακολουθία και λειτουργία
Αρχικώς κάθε ιεροτελεστία, ως δημόσια θρησκευτική πράξη, λεγόταν λειτουργία (= «έργο του λαού»), οπότε και όλες οι ακολουθίες μπορούσαν να αποκαλούνται λειτουργίες. Επεκράτησε όμως να ονομάζεται Θεία Λειτουργία μόνο η ακολουθία που εμπεριέχει την τέλεση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας και ολοκληρώνεται με τη Αγία Κοινωνία (Θεία Μετάληψη). Αυτή η ακολουθία αποτελεί το κέντρο της όλης χριστιανικής λατρείας, τόσο για την Ορθόδοξη και τις Ανατολικές, όσο και για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (όλες δηλαδή τις Εκκλησίες που αναγνωρίζουν την ύπαρξη των Μυστηρίων). Με τον γενικότερο όρο «ακολουθίες» επεκράτησε έτσι να αποκαλούνται όλες οι άλλες ακολουθίες εκτός από τη Θεία Λειτουργία.
Ιστορία
Οι Απόστολοι του Χριστού και οι πρώτοι Χριστιανοί, όπως αναφέρει η Καινή Διαθήκη, σύμφωνα με την εντολή του Χριστού «δει πάντοτε προσεύχεσθαι» (Λουκ. ιη΄ 1) σύχναζαν τις ώρες της προσευχής στον Ναό του Σολομώντος για να δοξολογήσουν τον Θεό: «ήσαν διαπαντός εν τω ιερώ αινούντες και ευλογούντες τον Θεόν» (Λουκ. κδ΄ 53). Σύχναζαν επίσης στις συναγωγές των Ιουδαίων τις ώρες της προσευχής κατά την εβραϊκή παράδοση, όπου γινόταν ερμηνεία των Γραφών, ομιλία και προσευχή. Επιπλέον, τη νύχτα οι πρώτοι Χριστιανοί τελούσαν τη Θεία Ευχαριστία ως ανάμνηση του Μυστικού Δείπνου. Πολλές φορές η νυκτερινή αυτή προσευχή, με ανάγνωση από την Παλαιά Διαθήκη, κήρυγμα, προσευχές και ύμνους (κυρίως ωδές από την Παλαιά Διαθήκη), διαρκούσε όλη τη νύχτα (Πράξ. κ΄ 7-12).
Αργότερα, με την εξάπλωση του Χριστιανισμού, οι πιστοί τελούσαν τη λατρεία τους στους «ευκτηρίους οίκους», τις «κατ' οίκον εκκλησίες», πρωί και βράδυ, «αδιαλείπτως προσευχόμενοι» κατά το παράγγελμα των Αποστόλων και των Αποστολικών Πατέρων, ενώ τη Θεία Λειτουργία την τελούσαν κάθε Κυριακή πρωί, όπως αναφέρει ο Ιουστίνος.
Από τη Θεία Λειτουργία, «κατά τον τύπο» του πρώτου μέρους της, που ονομάζεται «Λειτουργία των κατηχουμένων», καθώς και από τις προαναφερθείσες παννυχίδες (ολονυκτίες), δημιουργήθηκαν οι δύο πρώτες ξεχωριστές ακολουθίες: η ακολουθία του Εσπερινού και η ακολουθία του Όρθρου. Πολύ αργότερα, οι Χριστιανοί, ακολουθώντας το χωρίο του Ψαλμού «επτάκις της ημέρας ήνεσά σε Κύριε» έκαναν επτά τις ώρες της προσευχής και δημιουργήθηκαν οι επτά ακολουθίες του κάθε ημερονυκτίου, οι «επτά αινέσεις».
Ταξινόμηση των ακολουθιών
Οι επτά παραπάνω καθημερινές ακολουθίες ονομάζονται τακτικές ή κοινές ακολουθίες και είναι οι εξής:
Εκτός από τις παραπάνω, όλες οι άλλες ακολουθίες, που τελούνται σε έκτακτες περιστάσεις, όταν παραστεί ανάγκη ή όταν ζητηθεί από τους πιστούς, ονομάζονται έκτακτες ακολουθίες και είναι πολλές: έκτακτες ακολουθίες είναι τα Μυστήρια της Εκκλησίας (π.χ. γάμος, βάπτιση, κλπ.) εκτός από εκείνο της Θείας Κοινωνίας, η νεκρώσιμη ακολουθία (κοινώς αναφερόμενη και ως «κηδεία», αλλά στην πραγματικότητα είναι μόνο το εντός του ναού μέρος της όλης τελετουργίας της κηδείας) όπως και ειδικότερες ακολουθίες, όπως:
Η ακολουθία των Χαιρετισμών, που περιλαμβάνει τον Ακάθιστο ύμνο, είναι στην πραγματικότητα μια εμπλουτισμένη ακολουθία του Αποδείπνου.
Υπάρχουν και πολλές άλλες ακολουθίες, που περιέχονται στο Ευχολόγιο και σε άλλα εκκλησιαστικά βιβλία.
Σήμερα, επειδή οι βιοτικές ανάγκες εμποδίζουν τη συχνή συμμετοχή των πιστών στις τακτικές ακολουθίες τις καθημερινές, η συμμετοχή τους έχει περιορισθεί κυρίως στα Σάββατα, τις Κυριακές και στους Εσπερινούς, τους Όρθρους και τις Θείες Λειτουργίες μεγάλων εορτών ή εορτών γνωστών αγίων ή της εορτής της ενορίας του πιστού. Ακόμα, στις ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανική λατρεία Κατηγορία:Λειτουργική
Καλυβάκια
Τα Καλυβάκια είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Καλαβάτς
Το Καλαβάτς είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Καλυβάκια. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Καταλιόντας
Ο Καταλιόντας είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αρχαία Μαγνησία
μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης της αρχαίας Θεσσαλίας. Η Μαγνησία βρίσκεται στα δεξιά. μικρογραφία|Παραλία στο [[Αρτεμίσιο Εύβοιας|Ακρωτήριο Αρτεμισίου Ευβοίας. Σε απόσταση φαίνονται βουνά της Μαγνησίας. ]] Στην Αρχαιότητα, η Μαγνησία (Μαγνησία) ήταν μια περιοχή της Αρχαίας Ελλάδας. Η αρχαία Μαγνησία ανήκει στην αρχαία Θεσσαλία. Οι πρώτοι κάτοικοι της αρχαίας Μαγνησίας ήταν οι Μάγνητες. Τα όρια της αρχαίας Μαγνησίας αντιστοιχούν περίπου στα σημερινά όρια του νομού Μαγνησίας. Οι Μάγνητες ήταν μέλη της Αμφικτυονίας και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή επί Ομηρικής εποχής. Επίσης, οι Μάγνητες αναφέρονται στην Ιλιάδα. Επίσης, λέγεται ότι οι Θεσσαλιοί Μάγνητες ίδρυσαν τις ασιατικές αποικίες Μαγνησία του Σιπύλου και Μαγνησία του Μαιάνδρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας *
Γιάννης Πετσανάς
Ο Γιάννης Πετσανάς (Βοτανικός, Αθήνα, 1921 ή 1922 – 24 Ιουνίου 1987  ) ήταν Έλληνας διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Έγινε γνωστός λόγω της 10ετούς θητείας του στον Παναθηναϊκό, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια (1943 – 1952) και του οποίου αποτέλεσε ικανότατο σκόρερ (54 αγώνες – 41 γκολ) Γιος του Παναγιώτη και της Δήμητρας Πετσανά, ξεκίνησε τον αθλητισμό από τον σύλλογο της Ιεράπολης Αιγάλεω στα τέλη της δεκαετίας του '30 (1937) και επί Κατοχής (1942) μετεγγράφηκε στον ΠΑΟ, μαζί με το συμπαίκτη του, τερματοφύλακα Ματθαίο Βιτάλη. Με την ομάδα του «τριφυλλιού» κατέκτησε δύο πρωταθλήματα κι ένα Κύπελλο Ελλάδας. Μετά τη λήξη της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας ανέλαβε προπονητής διαφόρων ομάδων, μεταξύ των οποίων ο ΑΠΟΕΛ, ο Ατρόμητος Αθηνών κ.α. Εργάσθηκε στην ΟΥΛΕΝ, απ’ την οποία συνταξιδοτήθηκε το 1984. Απεβίωσε πρόωρα, σε ηλικία 65 ετών, από καρδιακή ανακοπή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Λούκας Κοσάρεκ
Ο Λούκας Κοσάρεκ (πολωνικά:Łukasz Koszarek, ορθή ελλ. απόδοση:Γούκας Κοσάρεκ, 12 Ιανουαρίου 1984) είναι Πολωνός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τη Ζιελόνα Γκούρα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Κοσάρεκ έχει περάσει σχεδόν όλη τη σταδιοδρομία του στο Πρωτάθλημα Πολωνίας. Έκανε το ντεμπούτο του για την Πολόνια Βαρσοβίας τη σεζόν 2003-04, έχοντας μικρό χρόνο συμμετοχής. Ωστόσο, το επόμενο έτος, είδε σημαντικά μεγαλύτερη δράση, όπου είχε κατά μέσο όρο 11,6 πόντους και 4,8 ασίστ ανά αγώνα, οδηγώντας την ομάδα στην τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Την περίοδο 2008-09, είχε κατά μέσο όρο 13,9 πόντους και 6,1 ασίστ ανά αγώνα με την ΚΚ Βγουοτγουάβεκ. Το καλοκαίρι του 2013, υπέγραψε με τη Ζιελόνα Γκούρα.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει υπάρξει μέλος της Εθνικής Πολωνίας. Επιλέχθηκε στην εθνική ομάδα για πρώτη φορά για το Ευρωμπάσκετ 2007. Επίσης, είχε επιλεγεί για να παίξει για τη διοργανώτρια Πολωνία στο Ευρωμπάσκετ 2009, όπου κατετάγη πέμπτος στην ομάδα σε πόντους, τέταρτος σε ριμπάουντ και δεύτερος σε ασίστ.
Αγωνίστηκε επίσης στο Ευρωμπάσκετ 2011, στο Ευρωμπάσκετ 2013, στο Ευρωμπάσκετ 2015 και στο Ευρωμπάσκετ 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πολόνια Βαρσοβίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τούρουφ Ζγκοζέλετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Βλοτσλάβεκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεφλ Σόποτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Αββαείο του Άντμοντ
μικρογραφία|250x250εσ| Το εσωτερικό της βιβλιοθήκης της Μονής Άντμοντ Το Αββαείο του Άντμοντ (Stift Admont) είναι μοναστήρι Βενεδικτίνων που βρίσκεται στον ποταμό Ενς, στην πόλη Άντμοντ της Αυστρίας. Όντας το παλαιότερο μοναστήρι στη Στυρία που σώζεται μέχρι σήμερα, το Αββαείο του Άντμοντ περιέχει τη μεγαλύτερη μοναστική βιβλιοθήκη στον κόσμο, καθώς και μια εκτεταμένη επιστημονική συλλογή. Το μοναστήρι είναι γνωστό για την μπαρόκ αρχιτεκτονική του, τα έργα τέχνης και τα χειρόγραφά του.
Ιστορία
Αφιερωμένη στον Άγιο Βλάσιο, επίσκοπο Σεβαστείας, η μονή Άντμοντ ιδρύθηκε το 1074 από τον αρχιεπίσκοπο Γκρεμπάρντ του Σάλτσμπουργκ. Στη νεοϊδρυθείσα μονή εγκαταστάθηκαν μοναχοί από τη μονή του Αγίου Πέτρου στο Σάλτσμπουργκ. Ένας από τους πρώτους ηγουμένους της μονής Άντμοντ, ο Βόλφχολντ, ίδρυσε ένα μοναστήρι για την εκπαίδευση των κοριτσιών που προέρχονταν από οικογένειες ευγενών και η εκπαιδευτική παράδοση της μονής παραμένει ισχυρή από τότε. Το μοναστήρι γνώρισε μεγάλη ακμή κατά τον Μεσαίωνα. Ο ηγούμενος Ένγκελμπερτ του Άντμοντ (1297–1327) ήταν διάσημος λόγιος και συγγραφέας πολλών έργων. μικρογραφία| Μία από τις επτά τοιχογραφίες της οροφής της βιβλιοθήκης στη μονή Άντμοντ που φιλοτέχνησε ο Μπαρτολομέο Αλτομόντε στα 80 του χρόνια. Απεικονίζει μια [[αλληγορία του Διαφωτισμού.]] Οι πόλεμοι κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η Μεταρρύθμιση (ο ηγούμενος Βαλεντίνος αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω των μεταρρυθμιστικών απόψεών του) εγκαινίασαν μια μακρά περίοδο παρακμής, αλλά με την Αντιμεταρρύθμιση η μονή άρχισε και πάλι να ακμάζει. Εκτός από το σχολείο, το οποίο αργότερα μετακόμισε στο Γιούντενμπουγκ, λειτουργούσαν εκεί σχολές θεολογίας και φιλοσοφίας. Ο ηγούμενος της μονής Άλμπερτ φον Μουχάρ ήταν πολύ γνωστός ιστορικός και δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς.
Κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, η μονή έφτασε σε ένα υψηλό σημείο καλλιτεχνικής παραγωγικότητας, με τα έργα του παγκοσμίου φήμης εκκλησιαστικού καλλιτέχνη αδελφού Μπίνο Χαν (1631–1720) και του γλύπτη Γιόζεφ Στάμελ.
Στις 27 Απριλίου 1865, μια καταστροφική πυρκαγιά κατέστρεψε σχεδόν ολόκληρο το μοναστήρι. Ενώ τα μοναστηριακά αρχεία κάηκαν, η βιβλιοθήκη κατάφερε να διασωθεί. Η ανοικοδόμηση ξεκίνησε το επόμενο έτος, αλλά δεν είχε ολοκληρωθεί μέχρι το 1890.
Η οικονομική ύφεση της δεκαετίας του 1930 ανάγκασαν τη μονή Άντμοντ να πουλήσει πολλούς από τους θησαυρούς τέχνης της και, κατά την περίοδο της ναζιστικής διακυβέρνησης, το μοναστήρι διαλύθηκε και οι μοναχοί εκδιώχθηκαν. Κατάφεραν να επιστρέψουν το 1946 και η μονή σήμερα κατοικείται και πάλι μια ακμάζουσα κοινότητα Βενεδικτίνων.
Παρεκκλήσι
Το σημερινό παρεκκλήσι της μονής Άντμοντ σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Βίλχελμ Μπούχερ για να αντικαταστήσει το αρχικό παρεκκλήσι που καταστράφηκε με την πυρκαγιά του 1865. Το παρεκκλήσι είναι εμπνευσμένο από τον καθεδρικό ναό του Ρέγκενσμπουργκ και αποτελεί το πρώτο ιερό κτίριο στην Αυστρία που είναι χτισμένο σε νεογοτθικό στιλ, ενώ ενσωματώνει πόρτες του 12ου αιώνα. Οι δύο δυτικοί πύργοι έχουν ύψος 67 μέτρα και η πρόσοψη περιέχει μορφές του Βενεδίκτου του εκ Νουρσίας και της δίδυμης αδελφής του, της Αγίας Σχολαστικής. Η φιγούρα του προστάτη της εκκλησίας, του αγίου Βλασίου, επισκόπου Σεβαστείας, βρίσκεται στην κορυφή της δυτικής πόρτας.
Το εσωτερικό της εκκλησίας αποτελείται από ένα κεντρικό και δύο πλευρικά κλίτη, στο καθένα από τα οποία υπάρχουν πέντε πλευρικά παρεκκλήσια.
Ένα άγαλμα του Αγίου Βλασίου δεσπόζει στην κορυφή του ψηλού ιερού από λευκό μάρμαρο Καρράρα. Ο χώρος της χορωδίας είναι διακοσμημένος με ταπετσαρίες των αρχών του 18ου αιώνα από τον Μπίνο Χαν.
Σύγχρονη εποχή
Η κοινότητα της μονής Άντμοντ αποτελείται από περισσότερους από 27 μοναχούς υπό τον ηγούμενο Μπρούνο Χαμπλ. Η μονή είναι υπεύθυνη για 27 ενορίες, διευθύνει ένα σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με περίπου 600 μαθητές και έναν οίκο ευγηρίας στο Φράουενμπεργκ. Οι διάφορες επιχειρήσεις της μονής απασχολούν 500 περίπου άτομα, ενώ έχει επίσης τη διαχείριση των μουσείων και των συλλογών που περιγράφονται παρακάτω.
Βιβλιοθήκη
μικρογραφία| Η βιβλιοθήκη της μονής Άντμοντ Η αίθουσα της βιβλιοθήκης, που χτίστηκε το 1776 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Γιόζεφ Χίμπερ, έχει μήκος 70 μέτρα, πλάτος 14 μέτρα και ύψος 13 μέτρα και είναι η μεγαλύτερη μοναστηριακή βιβλιοθήκη στον κόσμο. Περιέχει περίπου 70.000 τόμους βιβλίων σε σύνολο περίπου 200.000 τόμων που κατέχει συνολικά η μονή Άντμοντ. Η οροφή της βιβλιοθήκης αποτελείται από επτά τρούλους, διακοσμημένους με τοιχογραφίες του Μπαρτολομέο Αλτομόντε, που δείχνουν τα στάδια της ανθρώπινης γνώσης, η οποία φτάνει μέχρι το υψηλό σημείο της Θείας Αποκάλυψης. Το φως της βιβλιοθήκης παρέχεται από 48 παράθυρα και αντανακλάται από τον αρχικό χρωματικό συνδυασμό του χρυσού και του λευκού. Η αρχιτεκτονική και ο σχεδιασμός εκφράζουν τα ιδανικά του Διαφωτισμού, έναντι των οποίων τα γλυπτά του Γιόζεφ Στάμελ δημιουργούν μια εντυπωσιακή αντίθεση.
Μουσεία
μικρογραφία| Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Από την περίοδο του Μπαρόκ, οι ηγούμενοι είχαν συγκεντρώσει μια συλλογή από εκθέματα και επιστημονικά δείγματα διαφόρων ειδών, τα οποία καταστράφηκαν ολοσχερώς στην πυρκαγιά του 1865. Ως μέρος της ανοικοδόμησης, ο πατέρας Γκάμπριελ Στρομπλ αποφάσισε να αντικαταστήσει τις χαμένες συλλογές και έτσι αποτέλεσε τον πυρήνα των σύγχρονων μουσείων. Ο πατέρας Στρομπλ ήταν και βοτανολόγος, αλλά εργάστηκε και για τη δημιουργία της συλλογής εντόμων τόσο πολύ, ώστε έγινε ένας από τους μεγάλους εντομολόγους της εποχής του. Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας περιέχει σήμερα περισσότερα από 250.000 δείγματα εντόμων, μεταξύ των οποίων και μία από τις τρεις μεγαλύτερες συλλογές μυγών, ή διπτέρων, στην Ευρώπη. Άλλες συλλογές έχουν επίσης δημιουργηθεί, όπως για παράδειγμα, η συλλογή ορυκτών και πετρωμάτων.
Η μονή Άντμοντ στεγάζει επίσης δύο μεγάλες συλλογές Ιστορικής και Μοντέρνας Τέχνης. Η πρώτη ξεκίνησε το 1959 από τον πατέρα Άνταλμπερτ Κράουζε και έχει αυξηθεί σημαντικά από το 1980. Το σημερινό μουσείο άνοιξε το 2003.
Από το 1997, στη μονή Άντμοντ υπάρχει επίσης μια συλλογή μοντέρνας τέχνης, που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από έργα νέων Αυστριακών καλλιτεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αυστρία Κατηγορία:Βενεδικτινικά μοναστήρια στην Ευρώπη Κατηγορία:Μουσεία τέχνης
Μπαμπίμοστ
Το Μπαμπίμοστ (πολωνικά: Babimost, Bomst) είναι πόλη του Πόβιατ Ζιελόνα Γκούρα, στο Βοεβοδάτο Λούμπους της δυτικής Πολωνίας. Είναι η διοικητική έδρα της Γκμίνα Μπαμπίμοστ. Ο πληθυσμός του είναι 3.859 κάτοικοι (2020).
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Σουλέχουφ και περίπου 75 χιλιόμετρα δυτικά του Πόζναν. Αν και βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Λούμπους, το Μπαμπίμοστ είναι μέρος της ιστορικής περιοχής της Μείζονος Πολωνίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|301x301εσ| [[Μπαρόκ αρχιτεκτονική|Μπαρόκ Εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου]] Ο οικισμός πιθανότατα προέκυψε περίπου το 1000 μ.Χ. γύρω από ένα καστελανάτο που βρισκόταν σε μια διάβαση μέσω του βαλτώδη ποταμού Λενίβα Όμπρα (Leniwa Obra). Τα εδάφη κατείχε η πομερανική οικογένεια Σφιέντσα μέχρι το 1307. Μαζί με τον κοντινό Σουλέχουφ, αποκτήθηκαν από τον Μαργράβο Βάλντεμαρ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ το 1319, ο οποίος ωστόσο πέθανε την ίδια χρονιά. Μέχρι το 1329, ανήκε στον Σιλέσιο δούκα Ερρίκος Δ΄ τον Πιστό, τότε υποτελής της Βοημίας. Τελικά ενσωματώθηκε στο πολωνικό Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) το 1332 (το οποίο αργότερα ήταν επίσης μέρος της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος) και το Μπαμπίμοστ έλαβε προνόμια πόλης, σύμφωνα με τα Δικαιώματα του Μαγδεβούργου, από τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο το 1397. Ήταν μια βασιλική πόλη της Πολωνίας. Ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας επιβεβαίωσε τα δικαιώματα της πόλης το 1530.
Στα μέσα του 17ου αιώνα, ο σταρόστα του Μπαμπίμοστ ήταν ο Κσίστοφ Ζεγκότσκι, ο οποίος κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία ήταν ο πρώτος που οργάνωσε μια αντάρτικη μονάδα για να πολεμήσει τις δυνάμεις εισβολής και έγινε διάσημος στις μάχες του Κόστσιαν και της Γιάσνα Γκούρα, κερδίζοντας έτσι το τίτλος του «Πρώτου Παρτιζάνου της Κοινοπολιτείας». Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο οποίος ήταν μέρος του Δεύτερου Βόρειου Πολέμου, το Μπαμπίμοστ καταστράφηκε από τα σουηδικά στρατεύματα το 1656. Η ανοικοδόμηση μιας συναγωγής τεκμηριώνεται γύρω στο 1700 και μια προτεσταντική εκκλησία ανεγέρθηκε το 1782. Οι κάτοικοι ήταν κυρίως υποδηματοποιοί, λινοπαραγωγοί και παραγωγοί λυκίσκου (μπύρας) και κρασιού.
Μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, η πόλη έπεσε στο Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1807, ανακτήθηκε από τους Πολωνούς ως μέρος του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας. Στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815, πέρασε και πάλι στην Πρωσία και ενσωματώθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν. Οι Πρώσοι ακολούθησαν μια πολιτική γερμανοποίησης προς τον τοπικό πληθυσμό. Τα γερμανικά εισήχθησαν στα πολωνικά σχολεία και Γερμανοί άποικοι εγκαταστάθηκαν για να αλλάξουν την εθνική σύνθεση. Μεταξύ 1818 και 1938 ήταν μέρος της περιφέρειας Bomst εντός του πρωσικού Regierungsbezirk Posen, αν και η διοικητική έδρα ήταν στο Βόλσταϊν (Βόλστιν). Όταν η πόλη έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871, είχε 2272 κατοίκους, εκ των οποίων οι 1.042 ήταν Καθολικοί (κυρίως Πολωνοί), οι 1.070 ήταν Προτεστάντες (κυρίως Γερμανοί) και οι 160 Εβραίοι. Παρά τις προσπάθειες γερμανοποίησης, οι Πολωνοί ίδρυσαν νέες οργανώσεις στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου ενός αγροτικού συλλόγου (Kółko Rolnicze), της Λαϊκής Τράπεζας (Bank Ludowy) και της Καθολικής Ένωσης Πολωνικής Νεολαίας (Katolicki Związek Młodzieży Polskiej). μικρογραφία| Πέτρα μνήμης αφιερωμένη στους [[Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919)|εξεγερθέντες της Μεόιζονος Πολωνίας και στους ήρωες του αγώνα για την απελευθέρωση της γης του Μπαμπίμοστ μέχρι το 1945]] Μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας το 1918, Πολωνοί από την πόλη και τη γύρω περιοχή εντάχθηκαν ενεργά στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) για να επανενώσουν την περιοχή με την Πολωνία. Στις 24 Ιανουαρίου 1919, οι αντάρτες κατέλαβαν το Μπαμπίμοστ, αλλά σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών η πόλη παρέμεινε εντός της Γερμανίας. Στην περίοδο του μεσοπολέμου, η πόλη βρισκόταν στα σύνορα με τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία παραμένοντας στη γερμανική επαρχία Πόζεν-Δυτικής Πρωσίας και από το 1938 έως το 1945 ως τμήμα της επαρχίας του Βραδεμβούργου. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης ήταν γερμανόφωνη, ενώ μέχρι το ένα τρίτο των κατοίκων της ήταν Πολωνοί. Οι προσπάθειες για γερμανοποίηση εντάθηκαν και ως απάντηση οι Πολωνοί ίδρυσαν ιδιωτικά σχολεία, συγκεντρώθηκαν σε θεατρικές ομάδες και χορωδίες, ο πολωνικός τύπος εξαπλώθηκε και οι πολωνικές οργανώσεις ήταν ενεργές. Το 1939, 1.950 κάτοικοι εγγράφηκαν ως πολίτες της πόλης, εκ των οποίων οι 600 ήταν Πολωνοί. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, τον Σεπτέμβριο του 1939, οι Γερμανοί συνέλαβαν αρκετούς Πολωνούς ακτιβιστές (συμπεριλαμβανομένου του ντόπιου Πολωνού ηγέτη Γιαν Τσίχι), οι οποίοι στη συνέχεια απελάθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και αργότερα απέλασαν επίσης αρκετές πολωνικές οικογένειες από την κομητεία.
Μετά την Επίθεση Βιστούλα-Όντερ του Κόκκινου Στρατού στις τελευταίες ημέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μεγάλα τμήματα της πόλης έγινα ερείπια. Το 1945, το Μπαμπίμοστ επανενσωματώθηκε στην Πολωνία και οι Γερμανοί κάτοικοί του που επρόκειτο να απελαθούν από τη νέα διοίκηση. Ωστόσο, με την πολωνική και τη γερμανική εθνότητα να συνυπάρχουν στο πέρασμα των αιώνων, δεν θα μπορούσε να γίνει σαφής διαχωρισμός μεταξύ Πολωνών και Γερμανών, έτσι ώστε η πλειονότητα όσων επρόκειτο να απελαθούν, να μπορέσουν να μείνουν αποποιώντας οποιαδήποτε γερμανική γλώσσα και κουλτούρα.
Μεταφορές
μικρογραφία| Σιδηροδρομικός σταθμός Υπάρχει ένας σιδηροδρομικός σταθμός στο Μπαμπίμοστ και το Αεροδρόμιο Ζιελόνα Γκούρα-Μπαμπίμοστ βρίσκεται σε κοντινή απόσταση.
Αθλητισμός
Ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι η Κλον Μπαμπίμοστ. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπους Κατηγορία:Πόζεν-Δυτική Πρωσία Κατηγορία:Ιστορία της Μείζονος Πολωνίας
Ιμπερσάγκο
Το Ιμπερσάγκο (ιταλικά: Imbersago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Ιντρόμπιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Επίθεση Τσετσένων στο θέατρο της Μόσχας (2002)
Ως επίθεση Τσετσένων στο θέατρο της Μόσχας έχει καταγραφεί η κατάληψη του κατάμεστου θεάτρου Ντουμπρόβκα από 40 έως 50 ένοπλους Τσετσένους τρομοκράτες στις 23 Οκτωβρίου 2002, η οποία περιλάμβανε 850 ομήρους και έληξε με το θάνατο τουλάχιστον 170 ατόμων. Οι τρομοκράτες, με επικεφαλής τον Μόβσαρ Μπαραγιέφ, ισχυρίστηκαν πίστη στο ισλαμιστικό αυτονομιστικό κίνημα στην Τσετσενία και απαίτησαν την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από την Τσετσενία καθώς και τον τερματισμό του Δεύτερου Πολέμου της Τσετσενίας.
Λόγω της διάταξης του θεάτρου, στάθηκε αδύνατο στο να εισέλθουν εντός του χώρου οι ειδικές δυνάμεις μέσω ενός διαδρόμου μήκους 30 μέτρων και να προχωρήσουν σε μια καλά προστατευμένη σκάλα προτού φτάσουν στην αίθουσα στην οποία κρατούνταν οι όμηροι, καθώς οι τρομοκράτες είχαν πολυάριθμα εκρηκτικά, με τα πιο ισχυρά από αυτά να είναι στο κέντρο της αίθουσας. Ωστόσο οι άντρες της ειδικής μονάδας Σπέτσναζ της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας, με την υποστήριξη μιας μονάδας του ρωσικού Υπουργείου Εσωτερικών, διοχέτευσαν έναν άγνωστο χημικό αέριο στο σύστημα εξαερισμού του κτιρίου και ξεκίνησαν την επιχείρηση διάσωσης. Το αποτέλεσμα ήταν να πεθάνουν όλοι οι τρομοκράτες καθώς και επίσης και περίπου 130 όμηροι κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, συμπεριλαμβανομένων 9 αλλοδαπών, λόγω της τοξικής ουσίας που διοχετεύθηκε στο θέατρο. Η ταυτότητα του αερίου δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, αν και ορισμένοι πίστευαν ότι ήταν παράγωγο της φεντανύλης, όπως η καρφεντανίλη. Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2012 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν ένα μείγμα καρφεντανίλης και ρεμιφεντανύλης.
Τρομοκρατική επίθεση
Η τρομοκρατική επίθεση ξεκίνησε στις 23 Οκτωβρίου στο Σπίτι Πολιτισμού στην περιοχή Ντουμπρόβκα περίπου τέσσερα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Κρεμλίνου της Μόσχας. [8] Κατά τη διάρκεια της 2ης Πράξης μιας παράστασης του λίγο μετά τις 9:00 μ.μ., 40–50 βαριά οπλισμένοι και μασκοφόροι άνδρες και γυναίκες εμφανίστηκαν με ένα λεωφορείο έξω από το θέατρο και μπήκαν στην κύρια αίθουσα πυροβολώντας με καλάσνικοφ στον αέρα.
Οι μαυροφορεμένοι Τσετσένοι πήραν ομήρους περίπου 850–900 άτομα, συμπεριλαμβανομένων μελών του κοινού και των συντελεστών, ανάμεσά τους και ένος στρατηγού του Ρωσικού στρατού. Η αντίδραση των θεατών εντός του θεάτρου στην είδηση ​​ότι το θέατρο δέχτηκε τρομοκρατική επίθεση δεν ήταν ομοιόμορφη: κάποιοι παρέμειναν ήρεμοι, άλλοι αντέδρασαν υστερικά και άλλοι λιποθύμησαν. Μερικοί καλλιτέχνες που ξεκουράζονταν στα παρασκήνια κατάφεραν και διέφυγαν από ένα ανοιχτό παράθυρο και κάλεσαν την αστυνομία. Συνολικά, περίπου 90 άτομα κατάφεραν να φύγουν από το κτίριο ή να κρυφτούν.
Επικεφαλής των ενόπλων τσετσένων ήταν ο Μοβσάρ Μπαράγιεφ, ανιψιός του δολοφονηθέντος διοικητή της πολιτοφυλακής των Τσετσένων ανταρτών Άρμπι Μπαράγιεφ, ο οποίος νέφερε στους ομήρους ότι η ομάδα του (οι οποίοι αυτοπροσδιορίστηκαν ως ομάδα αυτοκτονίας από την "29η Μεραρχία" δεν είχαν σκοπό να βλάψουν ξένους υπηκόους (περίπου 75 στον αριθμό από 14 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Ουκρανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών) και υποσχέθηκαν να απελευθερώσουν όποιον έδειχνε ότι κατείχε ξένο διαβατήριο.
Αιτήματα
Οι ενόπλοι τσετσένοι απείλησαν να σκοτώσουν τους ομήρους, εκτός εάν οι ρωσικές δυνάμεις αποσυρθούν αμέσως και άνευ όρων από την Τσετσενία. Είπαν ότι η προθεσμία ήταν μία εβδομάδα, μετά την οποία θα άρχιζαν να σκοτώνουν τους ομήρους.
Μια μαγνητοσκοπημένη δήλωση δώθηκε στα μέσα ενημέρωσης στην οποία οι ένοπλοι τσετσένοι δήλωσαν ότι ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν για τον σκοπό τους. Η δήλωση περιείχε το ακόλουθο κείμενο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα Κατηγορία:Τρομοκρατία στη Ρωσία
Τζάκοπο Ακόντσιο
Ο Τζάκοπο Ακόντσιο ή εξελληνισμένα Ιάκωβος Ακόντιος (ιταλ. Jacopo Aconcio ή Aconzio, λατ. Iacobus Acontius, περ. 1520 – περ. 1566) ήταν Ιταλός, θεολόγος, φιλόσοφος, νομικός και μηχανικός, και γενικότερα ένας πολυμαθής εκπρόσωπος του αναγεννησιακού ουμανισμού. Σήμερα αναφέρεται κυρίως για τη συνεισφορά του στην ανεξιθρησκία.
Βίος
Αργότερα ο Ακόντσιο έγραψε ότι ελκύσθηκε από τις ιδέες της θρησκευτικής προτεσταντικής Μεταρρυθμίσεως την εποχή που βρισκόταν στην υπηρεσία του Κόμη Λαντριάνο. Γνώριζε ότι θα ήταν επικίνδυνο να εκφράσει τέτοιες απόψεις ανοικτά όσο ζούσε στην Ιταλία και απεφάσισε να επιδιώξει μια σταδιοδρομία στρατιωτικού μηχανικού, η οποία θα του επέτρεπε να ζήσει με ασφάλεια ως αυτοεξόριστος. Διδάχθηκε από μόνος του τα βασικά της μηχανικής, μέσα από συζητήσεις με στρατιωτικούς όπως τον Λαντριάνο και τον Τζοβάννι Μάριο Ολτζιάτι (Olgiati). Επίσης κράτησε προσεκτικές σημειώσεις σχετικώς με οχυρώσεις που είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί όταν ταξίδευε ανά την Ευρώπη.
Στην Ελβετία ο Ακόντσιο γνώρισε και κάποιους από τους λεγόμενους «Μαριανούς εξορίστους» (Marian exiles), δηλαδή Άγγλους Προτεστάντες που είχαν αυτοεξορισθεί εξαιτίας διώξεων επί βασιλείας της Ρωμαιοκαθολικής Βασίλισσας Μαρίας. Το 1558 ο Ακόντσιο μετακόμισε στο Στρασβούργο και μετά σκέφθηκε να εγκατασταθεί στην Αγγλία, όταν τη Μαρία διαδέχθηκε η Ελισάβετ Α΄. Επιπλέον, ο σερ Γουίλιαμ Σέσιλ, ο Άγγλος υπουργός Εξωτερικών, προσελάμβανε Ιταλούς μηχανικούς προκειμένου να βελτιώσουν τα αγγλικά οχυρά και έτσι τον Σεπτέμβριο του 1559 ο Ακόντσιο μετανάστευσε στην Αγγλία.
Τον Δεκέμβριο του 1559 ο Ακόντσιο υπέβαλε αίτηση για διπλώματα ευρεσιτεχνίας που αφορούσαν μια ποικιλία μηχανών που κινούνταν από νεροτροχούς. Η αίτηση αυτή έγινε τελικώς αποδεκτή μόλις το 1565. Αλλά πολύ ενωρίτερα, το 1560, του δόθηκε ετήσια βασιλική επιδότηση 60 λιρών και το 1561 έγινε Άγγλος υπήκοος. Το 1563 πρότεινε ένα σχέδιο για την αποστράγγιση οκτώ χιλιάδων στρεμμάτων έλους στη νότια όχθη του Τάμεση. Το εγχείρημα αναλήφθηκε και αρχικώς στέφθηκε από επιτυχία, αλλά η κακοκαιρία πλημμύρισε το τμήμα που είχε ανακτηθεί, και ο Ακόντσιο υποχρεώθηκε να παραδώσει τη διεύθυνση του έργου στον συνεταίρο του, τον Τζοβάννι Μπαττίστα Καστιλιόνε, και σε άλλους επενδυτές. Το 1564 προσλήφθηκε ως στρατιωτικός μηχανικός, ώστε να συμμετάσχει σε μια επισκόπηση των υπό ανάπτυξη οχυρωματικών έργων στο Κάστρο του Μπέργουικ, ένα από τα σημαντικότερα προπύργια κατά μήκος των συνόρων Αγγλίας-Σκωτίας. Οι εργασίες που είχε πραγματοποιήσει ο μηχανικός Ρίτσαρντ Λη είχε επικριθεί από τον επικεφαλής ειδικό της κυβερνήσεως, τον ιταλικής καταγωγής Τζοβάννι Πορτινάρι, και ο Ακόντσιο επισκέφθηκε το Μπέργουικ προκειμένου να καταθέσει και τη δική του άποψη. Πράγματι, υπέβαλε τις δικές του σχεδιαστικές προτάσεις, μερικές εκ των οποίων εφαρμόσθηκαν.
Μετά την άφιξή του στο Λονδίνο, ο Ακόντσιο είχε γίνει μέλος της Ολλανδικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας, αλλά κρίθηκε ότι είχε «μολυνθεί από αναβαπτιστικές και αρειανιστικές απόψεις» και αποκλείστηκε από την κοινωνία υπό του επισκόπου του Λονδίνου Έντμουντ Γκρίνταλ.
Το έργο και οι ιδέες του
Προτού εγκατασταθεί στην Αγγλία, ο Ακόντιος είχε δημοσιεύσει μια πραγματεία επί των μεθόδων της έρευνας, με τίτλο De Methodo, hoc est, de recte investigandarum tradendarumque Scientiarum ratione (Βασιλεία 1558), που δίνει μια προσέγγιση της διανοητικής διερευνήσεως που δίνει έμφαση στην ορθολογική, σχεδόν μαθηματική, μέθοδο, που προχωρεί εκκινώντας από καθαρές και στέρεες πρώτες αρχές. Τούτο το κριτικό πνεύμα του συγγραφέα τον έθεσε εκτός όλων των ανεγνωρισμένων οργανωμένων θρησκειών της εποχής του. Το αιρετικό των ιδεών του αποκαλύπτεται στο Stratagematum Satanae libri octo, ή απλώς Stratagemata Satanae (= «Τα στρατηγήματα του Σατανά», 1565), έργο που μεταφράσθηκε σε διάφορες γλώσσες. Αυτά τα «στρατηγήματα» κατά τον Ακόντσι είναι τα δόγματα που καθορίζουν τη χριστιανική Εκκλησία. Ο συγγραφέας αναζητεί τον κοινό παρονομαστή των διάφορων δογμάτων. Προκειμένου να φθάσει σε αυτή την κοινή βάση έπρεπε να αναγάγει το δόγμα σε ένα βασικό επίπεδο και το συμπέρασμά του αποδοκιμάσθηκε εν γένει. Το Stratagemata Satanae μεταφράσθηκε από το αρχικό λατινικό κείμενο στην αγγλική γλώσσα μόλις το 1647, αρκετές δεκαετίες μετά τον θάνατο του Ακόντσι, αλλά στη συνέχεια άσκησε μεγάλη επίδραση στους κύκλους των Άγγλων φιλελεύθερων θεολόγων. Η αφιέρωση ενός τέτοιου έργου στην ίδια τη Βασίλισσα Ελισάβετ αποδεικνύει την ανοχή και τη θρησκευτική ελευθεριότητα κατά την πρώτη εποχή της βασιλείας της. Αργότερα ο Ακόντσιο βρήκε έναν άλλον υποστηρικτή στο πρόσωπο του Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, 1ου Κόμη του Λέστερ.
Ο Τζων Σέλντεν απέδωσε στον Ακόντσιο το σχόλιο ''ubi bene, nil melius. Ubi male, nemo pejus.'' (= «`Οπου καλό, τίποτα καλύτερο. `Οπου κακό, τίποτα χειρότερο.»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί θεολόγοι
Καρίμ Μπαγκερί
Ο Καρίμ Μπαγκερί (αραβικά: كريم باقري, γεννήθηκε 20 Φεβρουαρίου 1974) είναι Ιρανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Ένας από τους καλύτερους μέσους της εποχής του, ψηφίστηκε 10ος καλύτερος Ασιάτης παίκτης του 20ού αιώνα από την IFFHS.
Καριέρα
Ο Μπαγκερί αγωνίστηκε αρχικά σε δύο μικρές ομάδες του Ιράν και το 1996 ξεκίνησε το σημαντικότερο κομμάτι της σταδιοδρομίας του στην Περσέπολις της Τεχεράνης με την οποία στέφθηκε πρωταθλητής με την πρώτη του χρονιά. Εκεί έγινε γρήγορα αγαπημένος των οπαδών του συλλόγου και τράβηξε την προσοχή με τον αξιοσημείωτο τρόπο παιχνιδιού του: αγωνιζόταν ως μέσος αλλά οι επιθετικές του ικανότητες με τα μακρινά σουτ του και οι εύστοχες κεφαλιές του δεν πέρασαν απαρατήρητες και το 1997 μεταγράφηκε στην Αρμίνια Μπίλεφελντ της Μπουντεσλίγκα. Σημείωσε τρία γκολ σε 18 αγώνες στην πρώτη του σεζόν στο γερμανικό πρωτάθλημα, αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει τον υποβιβασμό της Αρμίνια στη δεύτερη κατηγορία. Ενώ ο συμπαίκτης του στην ομάδα και την εθνική Αλί Νταεΐ μετακόμισε στη Μπάγερν Μονάχου μετά από αυτή τη χρονιά, ο Μπαγκερί έμεινε στο Μπίλεφελντ. Την αγωνιστική περίοδο 1998–99 συμμετείχε με τα δύο του γκολ σε 22 αγώνες πρωταθλήματος στην άνοδο του Μπίλεφελντ στο τέλος της σεζόν.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο επέστρεψε εντός της σεζόν στη Περσέπολις, από όπου μεταγράφηκε απευθείας στην Αλ Νασρ στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ως δανεικός. Οι λόγοι αυτής της μεταγραφής από τη Γερμανία ήταν, αφενός, στις προσωπικές διαφορές μεταξύ του υψηλόμισθου παίκτη και του συλλόγου. Οι αγγλικοί ποδοσφαιρικοί σύλλογοι τον είχαν αντιληφθεί από την γερμανική περίοδο της καριέρας του και έτσι ο Μπαγκερί μετακόμισε στον σύλλογο της Πρέμιερ Λιγκ Τσάρλτον Αθλέτικ λίγο μετά τη μετακόμισή του στην Αλ-Νασρ. Έπαιξε μόνο 15 λεπτά σε μια ολόκληρη σεζόν εξαιτίας αλλεπάλληλων τραυματισμών από την αρχή της χρονιάς και έτσι μετακόμισε στην Αλ Σαντ στο Κατάρ το 2001. Και πάλι μετά από μία μόνο σεζόν, επέστρεψε στην πατρίδα του και στην Πέρσεπολις Τεχεράνης. Εκεί έπαιξε μέχρι την αποχώρησή του το 2011. Το 2008 κατέκτησε το δεύτερο του πρωτάθλημα.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ξεκίνησε προπονητική καριέρα, αρχικά ως βοηθός προπονητή στην Περσέπολις και από το 2021 ως βοηθός προπονητή στην εθνική ομάδα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Περσέπολις Αρμίνια Μπίλεφελντ Αλ Σαντ Ιράν Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιράν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Περσέπολις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάρλτον Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αρμίνια Μπίλεφελντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Σαντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Νασρ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ ΗΑΕ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Ιράν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιρανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Κωνσταντίνος Λ. Γεωργόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος (1913-2004) του Λεωνίδα, ήταν Έλληνας νομομαθής, δημοσιογράφος και συγγραφέας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολήθηκε με το συνταγματικό δίκαιο. Το 1934 εξέδωσε τη διδακτορική διατριβη "Χάρις και Αμνηστία". Συνέγραψε πολλά βιβλία, όπως το "Επίτιμο Συνταγματικό Δίκαιο".
Καραθώνα Αργολίδας
Η Καραθώνα ή το Ποντικονήσι είναι βραχονησίδα του Αργοσαρωνικού στον Αργολικό κόλπο η οποία βρίσκεται βόρεια από το ακρωτήριο Χονδρός, στα νότια του όρμου Καραθώνα και πολύ κοντά στην ομώνυμη παραλία. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ναυπλιέων.
Κωνσταντίνος Λ. Γεωργόπουλος
Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών τον Ιούνιο του 2004 και κηδεύτηκε στις 25 Ιουνίου 2004 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Καραθώνα Αργολίδας
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κωνσταντίνος Λ. Γεωργόπουλος
Παραπομπές
Γεωργοπουλος
Λα Βαλλέττα Μπριάντσα
Η Λα Βαλλέττα Μπριάντσα (ιταλικά: La Valletta Brianza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
FIFA (σειρά βιντεοπαιχνιδιών)
Το EA Sports FC (πρώην FIFA, FIFA Football και FIFA Soccer) είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών ποδοσφαίρου που κυκλοφορεί κάθε χρόνο από την θυγατρική της Electronic Arts, EA Sports. Αν και δεν υπήρχαν μεγάλοι ανταγωνιστές όταν η EA κυκλοφόρησε τα πρώτα παιχνίδια στις σειρές Madden NFL και NHL, βιντεοπαιχνίδια ποδοσφαίρου όπως το Sensible Soccer, Kick Off και Match Day είχαν αναπτυχθεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, και είχαν ήδη ανταγωνιστεί στην αγορά παιχνιδιών όταν η EA Sports ανακοίνωσε ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου ως την επόμενη προσθήκη στην EA Sports.
Το πρώτο παιχνίδι της σειράς κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1993 και ήταν γνωστό ως το πρώτο παιχνίδι ποδοσφαίρου που είχε επίσημη άδεια από τη διεθνή ποδοσφαιρική ομοσπονδία, FIFA. Μέχρι τα τέλη του 2022, τα παιχνίδια της σειράς περιείχαν αποκλειστικής άδειας πρωταθλήματα, συμπεριλαμβανομένων πρωταθλημάτων και ομάδες από όλο τον κόσμο, επιτρέποντας τη χρήση πραγματικών πρωταθλημάτων, κλαμπ και ονόματα των παικτών και ομοιότητες στα παιχνίδια, καθώς και διεθνώς δημοφιλείς λέσχες από όλο τον κόσμο, χωρίς τα ολόκληρα πρωταθλήματα αυτών των εθνών.
Από το 2011, το franchise έχει μεταφραστεί σε 18 γλώσσες και είναι διαθέσιμο σε 51 χώρες. Η σειρά έχει πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, καθιστώντας το ως το best-seller σπορ βιντεοπαιχνιδιών στον κόσμο, και ένα από τα franchises βιντεοπαιχνιδιών με τις περισσότερες πωλήσεις. Επίσης, το FIFA 12 κατέχει το ρεκόρ για την "ταχύτερη πώληση αθλητικού παιχνιδιού όλων των εποχών" με πάνω από 3,2 εκατομμύρια παιχνίδια να έχουν πωληθεί, και πάνω από 186 εκατομμύρια δολάρια να έχουν δημιουργηθεί στη λιανική την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του.
Το συμβόλαιο της EA με την ομοσπονδία FIFA έληξε από τις αρχές του 2023 και για να ανανεωθεί, η ομοσπονδία ζήτησε $1 δισεκατομμύριο από την EA. Η EA αρνήθηκε και αποφάσισε να αλλάξει την ονομασία των μετέπειτα παιχνιδιών της σεράς σε EA Sports FC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Electronic Arts
Ασάγκι Μποστάνσι
Το Άσαγι Μποσταντζί είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κάτω Ζώδεια. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Γκαλατίνα
Η Γκαλατίνα (ιταλικά: Galatina, γκρίκο: Ας Πέτρο, τοπική διάλεκτος: San Pietru) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Λέτσε, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 25.854 κατοίκους. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα νότια του Λέτσε.
Έμβλημα
Το έμβλημα της πόλης εμφανίζει τα παπικά κλειδιά, ένα στέμμα και μια κουκουβάγια. Τα παπικά κλειδιά αφορούν στη διάδοση του καθολικισμού από τον πάπα, το στέμμα δόθηκε στην πόλη μετά την απώθηση εχθρικών δυνάμεων το 1484 από τον Αλφόνσο Β΄ και η κουκουβάγια τοποθετήθηκε ως σύμβολο της θεάς Αθηνάς και αποτελεί αναφορά στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά της πόλης.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο απόστολος Πέτρος πέρασε από την πόλη όταν ταξίδεψε από την Αντιόχεια στη Ρώμη και έτσι ήταν γνωστή μέχρι το 1861 ως Σαν Πιέτρο ιν Γκαλατίνα (San Pietro in Galatina).
Η χερσόνησος του Σαλέντο κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς τον 11ο αιώνα. Η παλαιότερη γραπτή μνεία στη Γκαλατίνα γίνεται το 1188. Περί το 1300 πέρασε στην κατοχή του οίκου των Μπο (ντε Μπάλτσο), αλλαγή που σηματοδοτεί και την ανάπτυξη της πόλης. Η πόλη περιτειχίστηκε το 1355. Λίγο αργότερα ξεκίνησε και η κατασκευή του ναού της Αγίας Αικατερίνης, σημείο αναφοράς στη θρησκευτική και αρχιτεκτονική ιστορία της περιοχής. Απέκτησε καθεστώς πόλης με βασιλικό διάταγμα τις 20 Ιουλίου 1793.
Αξιοθέατα
Ο ρωμανικός ναός της Αγίας Αικατερίνης κτίστηκε το 1390 από τον Ραϊμόνδο ντελ Μπάλτσο Ορσίνι, κόμη του Σολέτο. Ο ναός διαθέτει χαρακτηριστικό θύρωμα και παράθυρο ρόδακα. Το εσωτερικό του ναού έχει τοιχογραφίες του Φραντσέσκο ντ' Αρέτσο (1435). Στο ιερό βρίσκεται το μαυσωλείο του γιού του κτήτορα. Έχει τη μορφή θόλου που στηρίζεται από τέσσερις κίονες, με το άγαλμά του από κάτω του.
Ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Χρονολογείται από το 1335, ανακατασκευάστηκε το 1633 και ολοκληρώθηκε το 1770. Διαθέτει μπαρόκ πρόσοψη. Από τα τείχη του κάστρου σώζονται τρεις από τις πύλες.
Στην πόλη σώζονται επίσης μπαρόκ μέγαρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Κάτω Ζώδεια
Η Κάτω Ζώδεια (προφορά: [z'oðja]) είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Πάνω Ζώδεια
Η Πάνω Ζώδεια (προφορά: [z'oðja]) είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Γιουκάρι Μποστάνσι
Το Γιουκαρί Μποσταντζί είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Πάνω Ζώδεια. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Στέφανο Σκούλκο
Βιογραφία
Χειροτονήθηκε ιερέας σε άγνωστη ημερομηνία, ενώ, στις 22 Δεκεμβρίου 1670, ορίστηκε επίσκοπος του Γερακίου από τον Πάπα Κλήμη Ι΄.
Στις 20 Απριλίου 1686, ο Σκούλκο, μετά από περίπου 15 χρόνια επισκοπής θητείας, υποχρεώθηκε σε παραίτηση από το αξίωμά του, λόγω σοβαρών κατηγοριών σε βάρος του, μεταξύ των οποίων και για φόνο, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν απτά στοιχεία για την ενοχή του. Παρόλα αυτά, ωστόσο, θα αποφασίσει να εγκαταλείψει την Καλαβρία και να καταφύγει στη Ρώμη, όπου θα παραμείνει εκεί μέχρι το θάνατό του, στις 9 Νοεμβρίου 1703.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι Γερακίου Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα