cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλμπέρτο Μορένο (ποδοσφαιριστής)
Εθνική ανδρών
Ο Μορένο έλαβε κλήση στην εθνική ανδρών στις 4 Οκτωβρίου 2013 στα πλαίσια του αγώνα των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου απέναντι στην εθνική Γεωργίας, ενώ έκανε το ντεμπούτο του στις 15 Οκτωβρίου, παίζοντας για 90 λεπτά, στον αγώνα που έληξε με σκορ 2-0 υπέρ της Ισπανίας.
Ο Μορένο είχε συμπεριληφθεί στην αρχική σύνθεση της εθνικής Ισπανίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Βραζιλία, ωστόσο, ήταν από τους επτά ποδοσφαιριστές που δεν έλαβαν θέση στην τελική σύνθεση.
Ν.Ο. Παλαιό Φάληρο
thumb|150px|Ν.Ο. Παλαιό Φάληρο Ο Ναυτικός Όμιλος Παλαιού Φαλήρου ιδρύθηκε το 1937 και αρχικά ήταν εγκατεστημένος στην περιοχή Ξυροτάγαρου του Π. Φαλήρου, όπου διέθετε ιδιόκτητες κτιριακές εγκαταστάσεις και ασφαλισμένο λιμάνι. Τότε ήταν ενεργός τόσο στην ιστιοπλοΐα όσο και στη κωπηλασία. Το 1973, εν όψη της τουριστικής αξιοποίησης της περιοχής εκδιώχθηκε. Οι εγκαταστάσεις του ισοπεδώθηκαν και ο λιμενίσκος του εκχωματώθηκε. Ύστερα από αυτό, εγκαταστάθηκε προσωρινά στην περιοχή “Μπάτη” χωρίς χρηστικές εγκαταστάσεις επί 2 περίπου χρόνια. Τέλος, το 1975 εγκαταστάθηκε οριστικά στο χώρο που στεγάζεται τώρα, στη Μαρίνα Φλοίσβου και στον οποίο με την βοήθεια της Γ.Γ. Αθλητισμού έκτισε εγκαταστάσεις και διευθέτησε κατάλληλα τον υπαίθριο χώρο για την εναπόθεση των αθλητικών σκαφών. Παρ' όλες τις δυσκολίες το αθλητικό δυναμικό του ομίλου μεγαλώνει συνεχώς τόσο στο Τρίγωνο όσο και στην Ανοικτή Θάλασσα και προσπαθεί να φέρει τον κόσμο του Παλαιού Φαλήρου (και όχι μόνο) κοντά στην Ιστιοπλοΐα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1937 Κατηγορία:Ελληνικοί ναυτικοί όμιλοι Κατηγορία:Δήμος Παλαιού Φαλήρου
Μπερέζινα
Ο Μπερέζινα (ορθότερη προφορά Μπιαρέζινα, λευκορ. Бярэ́зіна) είναι ποταμός της Λευκορωσίας, ο μεγαλύτερος σε μήκος (613 χιλιόμετρα) από όσους βρίσκονται εξ ολοκλήρου μέσα στο λευκορωσικό έδαφος. Αποτελεί δεξιό παραπόταμο του ποταμού Δνείπερου. Οι πόλεις Μπαμπρούισκ, Μπαρύσαβ και Σβιετλαγόρσκ είναι κτισμένες στη δεξιά όχθη του Μπερέζινα. Επισης, το καταφύγιο άγριας ζωής «Μπερέζινα» δίπλα στον ποταμό συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο του Προγράμματος άνθρωπος και βιόσφαιρα της UNESCO.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η λεκάνη απορροής του Μπιαρέζινα ή Μπερέζινα έχει έκταση 24.500 τ.χλμ., ενώ η μέση παροχή του φθάνει τα 145 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Ιστορική σημασία
Μπερεζινα
Χοσρόης Δ΄ της Αρμενίας
Ο Χοσρόης Δ' της Αρμενίας ήταν βασιλιάς της Αρμενίας από την δυναστεία των Αρσακιδών υποτελής στους Σασσανίδες της Περσίας μεταξύ 387 και 389 και την δεύτερη περίοδο μεταξύ 417 και 418) γιος του βασιλιά της Αρμενίας Βαρασδάτη,. Όταν πέθανε ο βασιλιάς Αρσάκης Γ' πρώτος ξάδελφος του πατέρα του (387) η Αρμενία μοιράστηκε στην δυτική Ρωμαϊκή και στην ανατολική Περσική ύστερα από συμφωνία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Θεοδόσιου Α' του μέγα και του Πέρση βασιλιά Χοσρόη Σαπώρη Γ'. Οι Αρμένιοι προτιμώντας τους Πέρσες λόγω μεγαλύτερης θρησκευτικής ελευθερίας άρχισαν να μεταναστεύουν κατά τμήματα στο ανατολικό τμήμα παρακαλώντας τον Σαπώρη να τοποθετήσει βασιλιά κάποιον πρίγκιπα από την βασιλική δυναστεία των Αρσακιδών στον θρόνο της Αρμενίας σαν υποτελή του, ο Σαπώρης δέχθηκε να τοποθετήσει τον νεαρό Χοσρόη Δ' τοποθέτησε σε τελετή ο ίδιος ο Πέρσης βασιλιάς το στέμμα στο κεφάλι του νεαρού βασιλιά της Αρμενίας ενώ του έδωσε σύζυγο την αδελφή του με μεγάλη προίκα και στρατό για να προστατεύσει την Αρμενία. Το σημαντικότερο από τα γεγονότα της σύντομης περιόδου βασιλείας του Χοσρόη Δ' στην Αρμενία ήταν η τοποθέτηση στην θέση του εκκλησιαστικού ηγέτη της χώρας (Καθολικού) του Σαχάκ γιου του πρώην Καθολικού πατριάρχη Ναρσή ο οποίος ανήκε στην οικογένεια των Αρσακιδών και ήταν μακρινός ξάδελφος του. Οι καλές σχέσεις με την Περσία διεκόπησαν τον επόμενο χρόνο με τον θάνατο του Σαπώρη Γ' και την άνοδο στον θρόνο του γιου του Βαράμη Δ', ο νέος Πέρσης βασιλιάς εκθρόνισε τον Χοσρόη κατηγορώντας τον για ανυπακοή και έλλειψη συνεργασίας με την Περσική αυλή, μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην Περσική πρωτεύουσα Κτησιφώντα, στην θέση του βασιλιά της Αρμενίας τοποθετήθηκε ο αδελφός του Βραχμσαπώρ που κυβέρνησε ώς τον θάνατο του (417). Μετά τον θάνατο του Βραχμσαπώρ ο γιος και διάδοχος του Αρταξίας Δ΄ ήταν μόνο 12 ετών γι'αυτό ο νέος Πέρσης βασιλιάς Ισδιγέρδης Α΄ απελευθέρωσε τον Χοσρόη Δ' για να κυβερνήσει σαν συμβασιλέας στο πλευρό του ανήλικου ανιψιού του Αρταξία Δ΄, αλλά πέθανε σε έναν χρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Τάσος Καψιδέλης
Ο Τάσος Καψιδέλης (1913 - 25 Μαρτίου 1987) ήταν Έλληνας φιλόλογος και ιστορικός συγγραφέας από τη Λήμνο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τάσος Καψιδέλης γεννήθηκε το 1913 στην Ατσική της Λήμνου από γονείς αγρότες το Δημήτριο και τη Χαριστούλα. Ήταν γόνος φτωχής και πολύτεκνης οικογένειας -είχε άλλα τέσσερα αδέρφια- και επιπλέον ορφάνεψε μικρός από πατέρα, με συνέπεια να περάσει στερημένα παιδικά χρόνια.
Όμως, διακρινόταν στα γράμματα κι έτσι παρά τις οικονομικές δυσκολίες τέλειωσε το Γυμνάσιο Λήμνου και φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήρε το πτυχίο του το 1936 αλλά δεν κατάφερε να διοριστεί αμέσως. Στο δημόσιο διορίστηκε ως φιλόλογος μόλις το 1948. Διακρίθηκε ως καθηγητής για την ευσυνειδησία, το ήθος, τη συνέπεια και το πάθος για τη δουλειά του, με αποτέλεσμα να κερδίσει το σεβασμό και την εκτίμηση των συναδέλφων του και της τοπικής κοινωνίας.
Υπηρέτησε στα σχολεία:
Ο Τάσος Καψιδέλης πέθανε στις 25 Μαρτίου 1987.
Το έργο του
Εκτός από την εκπαιδευτική του ιδιότητα ο Καψιδέλης είχε μεγάλο πάθος με την ιστορική έρευνα και ειδικότερα με τη νεότερη ιστορία. Ερευνούσε τις πηγές και τα τοπικά αρχεία της Λήμνου και συχνά δημοσίευε άρθρα στον τοπικό τύπο. Προσπάθησε να συνεχίσει το έργο που άφησε ημιτελές ο αείμνηστος Αργύριος Μοσχίδης και ως ένα βαθμό τα κατάφερε.
Πολύ σημαντική θεωρείται η έρευνά του στα Γενικά Αρχεία του Κράτους σχετικά με τη συμμετοχή Λημνίων στον αγώνα του εικοσιένα και με την ιστορία του νησιού κατά το 19ο αιώνα. Επίσης, συνέβαλε στη διευκρίνιση στοιχείων της μεσαιωνικής ιστορίας της Λήμνου και ειδικότερα της περιόδου λίγο πριν την οθωμανική κατάκτηση καθώς και των γεγονότων που οδήγησαν στην απελευθέρωση του νησιού το 1912.
Μπο (επαρχία)
Γεωγραφία
Η Μπο βρίσκεται κεντρικά της χώρας και βορειοανατολικά της Νότιας περ.. Συνορεύει στα βόρεια με το Τονκολίλι, στα δυτικά με τη Μογιάμπα, στα νότια με την Πουτζεχούν, στα ανατολικά με την Κενέμα και στα νοτιοδυτικά με την Μπόντε.
Τάσος Καψιδέλης
Τα βιβλία του
Ο Καψιδέλης εξέδωσε τέσσερα βιβλία, στα οποία συγκέντρωσε τα πορίσματα των ερευνών του. Επίσης, άφησε ανέκδοτο υλικό ενώ δώρισε στην Καρατζάδειο Βιβλιοθήκη Λήμνου αρχειακό υλικό και παλιά βιβλία που είχε στην κατοχή του.
Μπο (επαρχία)
Παραπομπές
Μ
Τάσος Καψιδέλης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Λήμνος
Άγιος Αναστάσιος ο Ναυπλιεύς
Ο Αναστάσιος εργαζόταν σαν ζωγράφος στην πόλη του Ναυπλίου. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν αναγκάστηκε για ηθικούς λόγους να διαλύσει τον αρραβώνα του με μια κοπέλα, οι συγγενείς της για να τον εκδικηθούν του έκαναν μάγια. Κατά τη διάρκεια της επίρροιάς τους, ο Αναστάσιος απώλεσε τη λογική του, γυρνώντας εδώ κι εκεί, οπότε κάποιοι τούρκοι επωφελήθηκαν και τον υποχρέωσαν να αλλαξοπιστήσει. Ωστόσο, όταν μετά από λίγες ημέρες συνήλθε, πέταξε από το κεφάλι του το λευκό σαρίκι που φορούσε και παρουσία πλήθους στην Αγορά, αναφώνησε: "Εγώ χριστιανός ήμουν, και χριστιανός είμαι, και χριστιανός θέλω να είμαι". Αμέσως, οδηγήθηκε στον δικαστή που επιχείρησε να τον μεταπείσει, αλλά ο Αναστάσιος διεκήρυξε με περισσότερη θέρμη την πίστη του, λέγοντας: "Δεν αρνούμαι εγώ τον κύριόν μου, Ιησούν Χριστόν, τον αληθινόν Θεόν, αλλά πιστεύω και προσκυνώ αυτόν, ως ποιητήν, και σωτήρα μου, την δε ειδικήν σας πίστιν, ουδέ ποσώς χρειάζομαι, αλλ' αποστρέφομαι, και εσάς, και τον προφήτην σας" Κατόπιν αυτού, ο δικαστής διέταξε τη θανάτωσή του. Ο Αναστάσιος οδηγήθηκε στον τόπο του μαρτυρίου του, δίπλα σε μια εληά, όπου οι δήμιοί του τον κατακρεούργησαν. Σήμερα, στο σημείο υπάρχειο μνημείο του, δίπλα στον Ιερό Ναό που είναι αφιερωμένος στον ίδιο τον Άγιο αλλά και στο Γεννέσιο της Θεοτόκου.
Λέιτον Όριεντ
Η Λέιτον Όριεντ είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα από την περιοχή του Λέιτον στο Λονδίνο. Συμμετέχει στην Φούτμπολ Λιγκ Του, την τέταρτη κατηγορία της Αγγλίας. Έχοντας ιδρυθεί το 1881 ως Eagle Cricket Club, αποτελεί την δεύτερη παλαιότερη ποδοσφαιρική ομάδα του Λονδίνου, μετά την Φούλαμ. Έδρα της ομάδας είναι το Matchroom Stadium, χωρητικότητας 9.271 θεατών. Έχει κερδίσει ένα πρωτάθλημα στην Division Three South την περίοδο 1955–56 και ένα πρωτάθλημα στην Division Three την περίοδο 1969–70.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λέιτον Όριεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1881
Ντράγκαν Τζίλας
Ο Ντράγκαν Τζίλας (σερβικά : Драган Ђилас), (Βελιγράδι 22 Φεβρουαρίου 1967) είναι Σέρβος πολιτικός και επιχειρηματίας. Είναι πρώην πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος και πρώην δήμαρχος του Βελιγραδίου.
Ο Ντράγκαν Τζίλας τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο στο Βελιγράδι και στη συνέχεια σπούδασε στο τμήμα μηχανολόγων μηχανικών, του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου στο τμήμα της πολεμικής αεροπορίας. Είναι ένας από τους ιδρυτές του "Radio B92" το 1989, όπου εργάστηκε για ένα διάστημα ως συντάκτης ειδήσεων. Μιλάει αγγλικά και είναι πατέρας τριών θυγατέρων και ενός γιου.
Ο Τζίλας ήταν ακόμα στα νιάτα του όταν άρχισε να ασχολείται με την πολιτική, ως μέλος της αντιπολίτευσης του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ήταν ένας από τους ηγέτες των φοιτητικών διαδηλώσεων κατά του καθεστώτος του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το 1991 και 1992. Από το 2004 ο Τζίλας ήταν μέλος του Δημοκρατικού κόμματος, και αργότερα μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και ο αρχηγός του κόμματος. Στην δεύτερη κυβέρνηση του Βόισλαβ Κοστούνιτσα από τον Μάιο του 2007 μέχρι τον Ιούλιο του 2008 ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου, αρμόδιος για την εφαρμογή του εθνικού σχεδίου επενδύσεων Στη συνέλευση του Δημοκρατικού κόμματος στις 18 Φεβρουαρίου 2006 εξελέγη στην προεδρία του για την περιοχή του Βελιγραδίου. Στις 19 Αυγούστου 2008 εξελέγη δήμαρχος του Βελιγραδίου. Το 2010 εξελέγη αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος, και στις 25 Νοέμβριου 2012 εξελέγη πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος. Στις 31 Μαΐου 2014 έχασε την προεδρία από τον Μπόιαν Παΐτιτς.
Είναι ιδιοκτήτης της μειοψηφίας της εταιρείας "Multicom" που είναι μία από τις κορυφαίες στον χώρο των επιχειρήσεων μέσων ενημέρωσης στην επικράτεια της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Συνιδιοκτήτης της ομάδας Multikom είναι και η πρώην σύζυγός του Μίλιτσα Ντέλεβιτς με 25% της ιδιοκτησίας.
Είναι επίσης ένας ιδιοκτήτης μειοψηφίας της εταιρείας "Dajrekt media", η οποία ασχολείται με την πώληση του συνόλου διαφημιστικού χώρου στα μέσα ενημέρωσης και σε μεγάλα αθλητικά γεγονότα όπως το Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Ο Ντράγκαν Τζίλας είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος της μη κυβερνητικής οργάνωσης "Η Σερβία μας", η οποία ασχολείται με τη φροντίδα των παιδιών που έχουν χάσει τον ένα ή και τους δύο γονείς στους πρόσφατους πολέμους στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Στις 18 Απρίλιος 2011 εκλέγεται Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Σερβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Υπουργοί άνευ χαρτοφυλακίου της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι επιχειρηματίες
Γιάννης Φωτιάδης
Ο Γιάννης Φωτιάδης υπήρξε δεινός γλύπτης της πέτρας και του μάρμαρου. Είχε μικρασιατική καταγωγή αλλά εργάστηκε κυρίως στη Λήμνο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάννης Φωτιάδης γεννήθηκε στη Σαμψούντα της Μικρασίας το 1880. Από μικρός ασχολήθηκε με την τέχνη της μαρμαρογλυπτικής και της λιθογλυπτικής. Για τη ζωή και το έργο του πριν έρθει στη Λήμνο δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα. Πάντως, δεν ήταν απλός εμπειροτέχνης, διότι γνώριζε σχέδιο καθώς και τις τεχνικές της γλυπτικής με χρήση πηλού και γύψου. Προφανώς, είχε λάβει κάποια σχετική παιδεία αλλά είναι άγνωστο πότε και πού συνέβη αυτό.
Το 1918 έφτασε στη Λήμνο επικεφαλής ενός συνεργείου μαρμαροτεχνιτών για να επιμεληθεί την κατασκευή των συμμαχικών νεκροταφείων του Μούδρου και του Πορτιανού, στα οποία είχαν ταφεί οι πολυπληθείς πεσόντες στρατιώτες της εκστρατείας της Καλλίπολης. Η ανάθεση του έργου αυτού στο Φωτιάδη από τον υπεύθυνο Άγγλο αρχιτέκτονα σημαίνει ότι ήταν ήδη καταξιωμένος γλύπτης και είχε δημιουργήσει γνωστό έργο εκτός Λήμνου. Όμως, οι ρίζες και το προηγούμενο έργο του λησμονήθηκαν μετά το 1922.
Την περίοδο που εργάστηκε στη Λήμνο γνώρισε τη σύζυγό του, Ελισάβετ Κούβαρου, από την Ατσική και αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα σε αυτό το χωριό. Στη συνέχεια εργάστηκε στη Λήμνο αναλαμβάνοντας πολλά έργα: μνημεία, σχολεία, ναούς, καμπαναριά, πλατείες, λιμάνια σε όλο το νησί. Στην τοπική κοινωνία έγινε γνωστός με την επωνυμία "μάστρο-Γιάννης". Εργαζόταν με μεράκι και συχνά δεν υπολόγιζε σωστά το κόστος των έργων που αναλάμβανε, με αποτέλεσμα να πληρώνει κι από την τσέπη του τους εργάτες. Συχνά στα ηρώα πληρωνόταν μόνο για τα υλικά και πρόσφερε την εργασία του δωρεάν.
Εργαζόταν συνεχώς ως τα βαθιά του γεράματα και πέθανε το 1965 σε ηλικία 85 ετών όντας ενεργός γλύπτης.
Το έργο του
Από το έργο του ξεχωρίζει το καμπαναριό του Αγίου Γεωργίου Ατσικής, το οποίο είναι το πιο εντυπωσιακό της Λήμνου. Από τα γλυπτά του μεγάλη επιτυχία είχαν οι γλυπτές γυναικείες μορφές, οι άγγελοι, οι γλαύκες στις προσόψεις σχολικών κτιρίων, οι αμφορείς σε εισόδους οικιών, οι δράκοντες και οι λεοντοκεφαλές σε γωνιές σπιτιών, τα κιονόκρανα κλπ.
Χαρακτηριστικά έργα του είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Πομπηία
Η Πομπηία ήταν πόλη της νότιας Ιταλίας, στην πλευρά της Τυρρηνικής θάλασσας, κοντά στη σημερινή Νάπολη. Χτίστηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Όσκους στις ακτές της Καμπανίας στους πρόποδες του Βεζούβιου. Η Πομπηία έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων και είχε επηρεαστεί πολύ από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Η τοποθεσία της και το κλίμα της ήταν περίφημα, πράγμα που την έκανε το καλύτερο θέρετρο της αρχαίας Ρώμης. Πολλοί πλούσιοι Ρωμαίοι είχαν χτίσει πάνω στους σκεπασμένους με αμπέλια λόφους της, όμορφες εξοχικές επαύλεις, τις οποίες στόλιζαν με διάφορα έργα τέχνης.
Η Πομπηία ήταν πόλη ανθηρή, με πληθυσμό 20.000-30.000 κατοίκους. Το 62 μ.Χ. έγινε ένας σφοδρότατος σεισμός, που συντάραξε την ωραία και πλούσια αυτή πόλη. Αλλά ο σεισμός αυτός δεν ήταν παρά το προμήνυμα για την ολοσχερή καταστροφή της. Πράγματι λίγα χρόνια αργότερα, στις 24 Αυγούστου του 79 μ.Χ., μετά από μια φοβερή έκρηξη του Βεζούβιου, ένα τεράστιο κύμα από στάχτη έθαψε, μέσα σε λίγες ώρες, την εύθυμη, σπάταλη και πανέμορφη ρωμαϊκή πόλη. Στην αρχή σηκώθηκε ένα φοβερό σύννεφο από στάχτη, το οποίο σκέπασε την πόλη σε ύψος ενός μέτρου. Μόλις αντιλήφθηκαν οι κάτοικοι της Πομπηίας τη θεομηνία, άρχισαν να τρέπονται σε φυγή, παίρνοντας ο καθένας ό,τι μπορούσε να προφτάσει τις συνταρακτικές εκείνες στιγμές. Πολλοί όμως άλλαξαν γνώμη και ξαναγύριζαν αλλά τους έπιανε παραλυσία από τον πανικό. αριστερά|μικρογραφία|Η καταστροφή της Πομπηίας / [[Τζον Μάρτιν, 1821]] Ύστερα από το σύννεφο της στάχτης, κατέκλυσε την πόλη μία αφάνταστη καταιγίδα από ηφαιστειακά αναβλήματα και κίσσηρι (ελαφρόπετρα), που την σκέπασαν σε ύψος 3 και περισσότερα μέτρα, πάνω δε σ' αυτές επικάθησε νέο στρώμα από στάχτη και πέτρες, ώστε η σημερινή επίχωση φτάνει τα 6-7 μέτρα. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 2.000 άτομα τάφηκαν ζωντανά και πέθαναν έτσι από ασφυξία.
Η παλαιά πόλη είχε ξεχαστεί και κανείς δεν ήξερε την ύπαρξή της. Πρώτη ανακάλυψη τμήματος της Πομπηίας έγινε το 1592, τυχαία, κατά τις εργασίες για την κατασκευή του υπόγειου υδραγωγείου της πόλης Τόρε Ανουντσιάτα που βρίσκεται εκεί κοντά. Τότε βρέθηκαν πολλά σημαντικά αντικείμενα, που μαζί με όσα ανακάλυψαν σε κατοπινές ανασκαφές αποτελούν σήμερα έναν πραγματικό θησαυρό τέχνης. Οι ανασκαφές έφεραν την Πομπηία ζωντανή στα μάτια μας, αποκαλύπτοντας πολλές λεπτομέρειες της καθημερινότητας των κατοίκων της. Διασώθηκαν, προστατευμένες απ' τη φθορά του χρόνου, όλες οι πλούσιες επαύλεις, με τις πολυάριθμες τοιχογραφίες τους, η αγορά, οι πολυάριθμοι ναοί, το μικρό και το μεγάλο θέατρο, οι αψίδες, οι κρήνες, τα καταστήματα, τα ιδιωτικά σπίτια. Διασώθηκαν και λεπτομέρειες που μας δείχνουν τον ξαφνικό θάνατο της πόλης, από την καθημερινή ζωή που διακόπηκε απότομα. Άνθρωποι που έτρωγαν ξαπλωμένοι στα ανάκλιντρα, άνθρωποι που πνίγηκαν απ' τις αναθυμιάσεις προσπαθώντας να ξεφύγουν απ' το φριχτό θάνατο. Στα τραπέζια των πανδοχείων βρέθηκαν παρατημένα τα κύπελλα και τα πιάτα, σ' ένα δωμάτιο βρέθηκαν τα σώματα επτά παιδιών που ο θάνατος τα είχε προλάβει ενώ έπαιζαν.
Ασύγκριτα μεγάλη είναι η αξία των ερειπίων της Πομπηίας, γιατί μας έδωσε μια ιδέα ρωμαϊκής πόλης στο σύνολό της, μέσα στην άνθηση της ακμής και του πλούτου της. Οι ανακαλύψεις αυτές τράβηξαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον, Ποιητές, πεζογράφοι, καλλιτέχνες και γενικά ολόκληρος ο διανοούμενος κόσμος στράφηκε προς την Πομπηία. Ο Φρίντριχ Σίλερ αφιέρωσε ωραιότατα ποιήματα στη νεκρή πολιτεία, ο δε Έντουαρντ Μπούλβερ-Λύττον εμπνεύστηκε το μυθιστόρημα Οι Τελευταίες Ημέρες της Πομπηίας.
Οι Έλληνες
Τα αρχαιότερα ευρήματα χρονολογούνται το 79 μ.Χ., η πρώτη πόλη ιδρύθηκε σε πολύ παλιότερη περίοδο που χάνεται στην προϊστορία, η πρώτη επέκταση της αρχαίας πόλης έγινε μετά την νίκη των Ελλήνων στην Ναυμαχία της Κύμης (450 π.Χ.). Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Όσκοι τον 8ο αιώνα π.Χ. που ίδρυσαν στην κεντρική Ιταλία πέντε πόλεις. Όταν η Μεγάλη Ελλάδα επεκτάθηκε στην Ιταλική Καμπανία (740 π.Χ.) η Πομπηία εισήλθε στην Ελληνιστική εποχή. Την ίδια εποχή οικοδομήθηκε ένας μεγαλοπρεπής ναός Δωρικού ρυθμού στην περιοχή που έγινε αργότερα το "Τριγωνικό Φόρουμ", εισήλθε και η λατρεία του Απόλλωνος. Οι Έλληνες και οι Φοίνικες χρησιμοποιούσαν την Πομπηία ως ασφαλές λιμάνι. Τον 6ο αιώνα π.Χ. ο οικισμός επεκτάθηκε σε μια σημαντική κοιλάδα που βρισκόταν στο σταυροδρόμι ανάμεσα στην Ιταλική Κύμη, την Νώρα και τις Σταβίαι, περικυκλώθηκε από ένα τείχος. Το πρώτο τείχος ακολούθησε ένα μεγαλύτερο με περισσότερη αγροτική έκταση. Τα τείχη δείχνουν ότι ο οικισμός ήταν σημαντικός και πλούσιος χάρη στο εμπόριο, το λιμάνι βρισκόταν στο στόμιο του ποταμού. Ο πρώτος οικισμός στα στρώματα Ζ΄ και Η΄ της παλαιάς πόλης αναγνωρίζεται στους Σαμνίτες και Ρωμαικά σχέδια διαφορετικού ρυθμού.
Οι Ετρούσκοι
Στην περιοχή της Πομπηίας εγκαταστάθηκαν οι Ετρούσκοι (524 π.Χ.), ο ποταμός Σάρνο ήταν σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος ανάμεσα στην θάλασσα και το εσωτερικό της χερσονήσου. Οι Ετρούσκοι όπως και οι Έλληνες δεν κατέλαβαν την πόλη στρατιωτικά, εξακολουθούσε να διατηρεί την αυτονομία της. Η Πομπηία έγινε ωστόσο μέλος της Ετρουσκικής Ομοσπονδίας, οι ανασκαφές (1980) βρήκαν επιγραφές και μια Νεκρόπολη του 6ου αιώνα π.Χ. Με τους Ετρούσκους οικοδομήθηκαν στην πόλη ένα Φόρουμ, μια πλατεία για αγορές και ο Ναός του Απόλλωνα, βρέθηκαν και δείγματα της κεραμικής τους, υπήρχαν και πολλά κτίσματα με τον ρυθμό τους. Η Ελληνική Κύμη συμμάχησε με τις Συρακούσες, νίκησε τους Ετρούσκους στην Μάχη της Κύμης και κατέλαβε την περιοχή (474 π.Χ.). Την περίοδο 450 π.Χ.-375 π.Χ. εμφανίζονται πολλές αλλαγές στην ζωή των κατοίκων, πολλές συνοικίες ερημώθηκαν από πληθυσμό και οι προσφορές στον ναό του Απόλλωνα ελαττώθηκαν σημαντικά. Οι Σαμνίτες ένας λαός Σαβινικής καταγωγής, σύμμαχοι των Ρωμαίων ήρθαν από το Αμπρούτσο και το Μολίζε και κατέλαβαν την Ελληνική Κύμη (423 π.Χ.-420 π.Χ.). Η Πομπηία πιθανότατα κατακτήθηκε μαζί με τις γύρω περιοχές (424 π.Χ.), οι νέοι κυρίαρχοι επέβαλαν τον ρυθμό τους και επέκτειναν την πόλη.
Οι Καρχηδονιακοί Πόλεμοι
Οι Ρωμαίοι ήρθαν σε σύγκρουση με τους Σαμνίτες (343 π.Χ.-341 π.Χ.) με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν οι "Σαμνίτικοι Πόλεμοι", οι Ρωμαίοι εισέβαλαν και κατέκτησαν την πεδιάδα της Καμπανίας. Οι κάτοικοι της Πομπηίας παρέμεναν πιστοί στους Ρωμαίους παρά το ότι κυβερνήθηκαν από τους Σαμνίτες, τους υποστήριξαν στους Α΄, Β΄, Γ΄ Σαμνίτικους πολέμους και στον πόλεμο με τον Πύρρο. Από τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. η Πομπηία άρχισε να επεκτείνεται από τον αρχικό πυρήνα με πρόσθετες εξωτερικές συνοικίες ή προάστεια με σύγχρονα για την εποχή οικιστικά συστήματα όπως το Ιπποδάμειο. Στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ. τα τείχη ενισχύθηκαν σημαντικά με ασβεστολιθική πέτρα από το Σάρνο. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκαν τα ισχυρά τείχη που είναι ορατά και σήμερα, με τετράγωνες ασβεστολιθικές πέτρες, στηρίχτηκε σε ένα μεγάλο χωμάτινο ανάχωμα. Μετά τους Σαμνίτικους Πολέμους (290 π.Χ.) η Πομπηία δέχτηκε την διοικητική κυριαρχία της Ρώμης. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος (218 π.Χ.-201 π.Χ.), ο Αννίβας απείλησε πολλές πόλεις αλλά η Πομπηία εξακολουθούσε να είναι πιστή στην Ρώμη σε αντίθεση με τις υπόλοιπες πόλεις της νότιας Ιταλίας που αποστάτησαν. Το αποτέλεσμα ήταν να ενισχυθεί το εξωτερικότερο τείχος με ένα εσωτερικό, τα δύο τείχη ανυψώθηκαν και τα χώριζε ένας διάδρομος στον οποίο ένας άνθρωπος θα μπορούσε να κινηθεί. Παρά την μεγάλη αβεβαιότητα στην οποία πολλοί κάτοικοι της νότιας Ιταλίας μετανάστευσαν η Πομπηία εξακολουθούσε να ευημερεί χάρη στην αγροτική παραγωγή σε κρασί και λάδι και στο εμπόριο με την Ισπανία και την Προβηγκία.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Τον 2ο αιώνα π.Χ. κορυφώθηκε η ανάπτυξη στην Πομπηία χάρη στα λάφυρα που έφεραν οι Ρωμαίοι από τις κατακτήσεις τους στην Ανατολή, ιδιαίτερα από την καταστροφή της Κορίνθου. Την ίδια εποχή έγιναν σημαντικά έργα όπως το Μεγάλο Θέατρο, ο ναός του Γιούπιτερ, η Βασιλική και τα Λουτρά. Η Πομπηία βρισκόταν ανάμεσα στις πόλεις της Καμπανίας που επαναστάτησαν εναντίον των Ρωμαίων (89 π.Χ.) όταν ξέσπασαν οι Κοινωνικοί Πόλεμοι. Ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας ξεκίνησε σκληρούς βομβαρδισμούς στα τείχη της πόλης με χιλιάδες ρουκέτες, πολλά από τα τείχη στο εσωτερικό τους καταστράφηκαν. Παρά την σκληρή αντίσταση μετά την κατάκτηση της Νώρας αναγκάστηκαν και οι κάτοικοι της Πομπηίας να παραδοθούν. Ο Σύλλας μοίρασε την γη της Πομπηίας στους Βετεράνους στρατιώτες του, σε όσους αντιστάθηκαν έγινε κατάσχεση της περιουσίας τους. Η Πομπηία έγινε Ρωμαϊκή επαρχεία, οι κάτοικοι Ρωμαίοι πολίτες και υιοθέτησαν την Λατινική γλώσσα, οι αριστοκρατικές οικογένειες της πόλης αναδείχθηκαν στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η γη της Πομπηίας ήταν πολύ εύφορη και η γειτνίαση με τον Κόλπο της Νεαπόλεως έφερε μεγάλη εμπορική ανάπτυξη. Πολλές νέες μεγαλοπρεπείς βίλες οικοδομήθηκαν όπως η Έπαυλη του Διομήδη και η Βίλα των Μυστηρίων. Η πόλη επεκτεινόταν συνεχώς με την κατασκευή νέων κτιρίων όπως το Αμφιθέατρο του Πομπήιου (70 π.Χ.), τα Ρωμαϊκά Λουτρά και το Ωδείο. Τα κτίσματα αυτά επέτρεψαν στην Πομπηία να γίνει το σημαντικότερο κέντρο εξουσίας σε ολόκληρη την νότια Ιταλία. Μια σκληρή εμφύλια σύγκρουση που οδήγησε σε αιματοχυσία (59 μ.Χ.) ανάγκασε την Ρωμαϊκή Σύγκλητο να στείλει στρατό να αποκαταστήσει την τάξη και να απαγορεύσει περισσότερες διαδηλώσεις για 10 χρόνια.
Ο μεγάλος σεισμός
Οι κάτοικοι της Πομπηίας είχαν συνηθίσει σε πολλούς μικρότερους σεισμούς αλλά ένας ισχυρότατος σεισμός της τάξης των 6 Ρίχτερ προκάλεσε σημαντικές ζημιές στην πόλη (5 Φεβρουαρίου 62). Την ίδια μέρα η Πομπηία ετοιμαζόταν για σημαντικές τελετές όπως τα γενέθλια για την ανάδειξη του Αυγούστου σε "Πατέρα της χώρας", οι φωτιές που ακολούθησαν όταν έπεσαν τα καντήλια από τον σεισμό δημιούργησαν στους κατοίκους μεγάλο πανικό. Την περίοδο (62 μ.Χ.-79 μ.Χ.) οι κάτοικοι ασχολήθηκαν με την αποκατάσταση των ζημιών που προήλθαν από τον σεισμό, σε μεγάλο βαθμό τα είχαν καταφέρει. Ένα σημαντικό πεδίο έρευνας των αρχαιολόγων επικεντρώθηκε στην αποκατάσταση των κτιρίων από τις φθορές στον μεγάλο σεισμό (62 μ.Χ.). Οι έρευνες έχουν αποδείξει ότι δεν αποκαταστάθηκαν πλήρως αλλά δεν έχουν υπολογιστεί οι πολλαπλές κλοπές από τις αρχαιοκαπηλείες. Τα δημόσια κτίρια ωστόσο είχαν αποκατασταθεί πλήρως. Μερικά κτίρια οικοδομήθηκαν μετά τον μεγάλο σεισμό, τα νέα δημόσια λουτρά δημιουργήθηκαν σε μια νησίδα, σε αυτήν κατεδαφίστηκαν τα προηγούμενα κτίσματα που ήταν κατεστραμμένα από τον σεισμό. Η κατασκευή αυτή δείχνει ότι η πόλη εξακολουθούσε να βρίσκεται σε ακμή και είχε ανακάμψει πλήρως. Ο αυτοκράτορας Νέρων και η σύζυγος του Ποππαία Σαβίνα επισκέφτηκαν την Πομπηία (64 μ.Χ.), πρόσφεραν μερικά δώρα στον ναό της Βένους, διαμόρφωσε και το θέατρο της Νεαπόλεως. Την εποχή της έκρηξης (79 π.Χ.) κατοικούσαν στην Πομπηία 20.000 κάτοικοι αν και ο αριθμός που είναι επιβεβαιωμένος με βάση τις κατοικίες ήταν 11.500 κάτοικοι.
Η έκρηξη του Βεζούβιου
Η Πομπηία μαζί με πολλές άλλες πόλεις επλήγη σε ισοπεδωτικό βαθμό από την έκρηξη του ηφαιστείου του Όρους Βεζούβιος, κράτησε δύο ολόκληρες μέρες. Ξεκίνησε με την βροχή ελαφρόπετρας διάρκειας περίπου 18 ωρών, επιτρέποντας στους περισσότερους κατοίκους να διαφύγουν. Μόνο 1.150 πτώματα έχουν βρεθεί μέχρι τώρα στο χώρο, επιβεβαιώνοντας πως αρκετοί ήταν οι κάτοικοι που δραπέτευσαν. Κάποια στιγμή τη νύχτα ή νωρίς την επόμενη μέρα, άρχισαν πυροκλαστικές ροές κοντά στο ηφαίστειο, που αποτελούνταν από σύννεφα πυκνής και πολύ καυτής τέφρας, αποτεφρώνοντας ή πνίγοντας τον υπόλοιπο πληθυσμό. Το βράδυ της δεύτερης ημέρας, η έκρηξη είχε τελειώσει, αφήνοντας μόνο ομίχλη στην ατμόσφαιρα μέσω της οποίας ο ήλιος έλαμπε ελάχιστα. Μια σύγχρονη ηφαιστειολογική και ανθρωπολογική μελέτη έδειξε ότι ο θάνατος των κατοίκων προήλθε όχι από την ίδια την τέφρα αλλά από την τεράστια αύξηση της θερμοκρασίας που έφτασε ακόμα και τους 250 βαθμούς Κελσίου. Οι διαρροές της τέφρας σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από τον κρατήρα ήταν επαρκείς να προκαλέσουν τον ακαριαίο θάνατο των ανθρώπων που δεν είχαν διαφύγει, ολόκληρη η πόλη καλύφτηκε από τέφρα ύψους 6 μέτρων. Ο Πλίνιος ο Νεότερος είχε περιγράψει το περιστατικό με επίκεντρο τον κόλπο της Νάπολης αλλά η περιγραφή έγινε 25 χρόνια μετά το περιστατικό. Στην έκρηξη βρήκε τον θάνατο και ο θείος του Πλίνιος ο Πρεσβύτερος όπου είχε αποσταλεί από την Ρωμαϊκή Σύγκλητο ως εθελοντής, κατά μερικούς από τα αέρια των ηφαιστείων, άλλοι το αμφισβητούν επειδή βρισκόταν 16 χιλιόμετρα από την εστία. Η έκρηξη προσδιορίστηκε αρχικά σύμφωνα με ένα έγγραφο τον Αύγουστο, σύντομα αμφισβητήθηκε και μετατέθηκε (23 Νοεμβρίου 72). Σε έγγραφο που βρέθηκε αργότερα (2018) καθορίζεται η ακριβής ημερομηνία (17 Οκτωβρίου 72). Η λεπτομερής μελέτη που ακολούθησε κατοχύρωσε την τελική ημερομηνία στις 24/25 Οκτωβρίου. Το γεγονός ότι η έκρηξη έγινε το φθινόπωρο επιβεβαιώνεται από πολλά ευρήματα όπως τα ρούχα που φορούσαν οι άνθρωποι βαρύτερα από τα καλοκαιρινά και το γεγονός ότι τα καλοκαιρινά φρούτα βρίσκονταν στην αγορά αποξηραμένα.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Κατεστραμμένες πόλεις
Σνέζανα Σάμαρτζιτς Μάρκοβιτς
Η Σνέζανα Σάμαρτζιτς Μάρκοβιτς (σερβικά: Снежана Самарџић-Марковић) γεννημένη στις 10 Μαρτίου 1966, στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας, ήταν υπουργός νεολαίας και αθλητισμού στην κυβέρνηση της Σερβίας. Παντρεμένη με δύο παιδιά, μιλάει άπταιστα αγγλικά και νορβηγικά.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και το τμήμα φιλολογίας. Το 2005 διορίσθηκε στο υπουργείο άμυνας υπεύθυνη για τον στρατηγικό σχεδιασμό, τη διεθνή στρατιωτική συνεργασία και το κέντρο ελέγχου.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί νεολαίας και αθλητισμού της Σερβίας
Προβατώνας Έβρου
Ο Προβατώνας είναι χωριό του νομού Έβρου και ανήκει στο Δήμο Σουφλίου. Έχει 967 κατοίκους.
Οι πρώτοι πρόσφυγες, στον Προβατώνα, αυτοί που βίωσαν τον ξεριζωμό και χώρεσαν στο κάρο της προσφυγιάς μια ολόκληρη ζωή, ήρθαν απ' το Ουζούν Κιοπρού (Μακρά Γέφυρα) της Ανατολικής Θράκης και συγκεκριμένα απ' το χωριό Μαλκότς (Γραβιά), με την ανταλλαγή των πληθυσμών, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, το 1922.
Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Κουγιούνγερι (Τουρκικά koyun=πρόβατο, yer=τόπος), εξού και Προβατώνας.
Αργότερα ήρθαν πρόσφυγες και απ' την Ανατολική Ρωμυλία και συγκεκριμένα απ' το Μουραντανλί, με την "εκούσια" ανταλλαγή πληθυσμών και περιουσιών, που πραγματοποιήθηκε απ' το 1922 έως το 1932.
Κι ενώ, απ' την Ανατολική Ρωμυλία, η ανταλλαγή πληθυσμών και περιουσιών ήταν "εκούσια" και ολοκληρώθηκε σε βάθος χρόνου (1922-1932), η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που συμφωνήθηκε στη Λωζάννη, ήταν υποχρεωτική και ο ξεριζωμός τους ήταν οριστικός και αμετάκλητος, έστω και αν οι ίδιοι άργησαν να το παραδεχθούν και ζούσαν με την ελπίδα και την πίστη ότι θα επιστρέψουν και πάλι στις πατρογονικές τους εστίες...
Τέλος, στη δεκαετία του '60, ήρθαν οικογένειες Σαρακατσάνων και εγκαταστάθηκαν στον Προβατώνα...
Βρίσκεται στο κεντρικό σταυροδρόμι που ενώνει τον Βόρειο με τον Νότιο Έβρο και το Τυχερό με τη Λευκίμη. Απέχει 45 περίπου χλμ. από την Αλεξανδρούπολη, 6 απ' τη Λευκίμη και 3 απ' το Τυχερό. Στον Προβατώνα βρίσκεται ο "ΑΚΡΙΤΑΣ", ένα μεγάλο εργοστάσιο ξυλείας και το εκκοκκιστήριο βαμβακιού των Ενώσεων Γεωργικών Συνεταιρισμών 'Eβρου.
Ιστορία
Το Μαλκότς, το χωριό της Μακράς Γέφυρας, απ' όπου κατάγονταν οι πρόσφυγες, που ήρθαν απ' την Ανατολική Θράκη, είχε 200-300 σπίτια και βρίσκονταν νότια απ’ τον Εργίνη ποταμό. Οι κάτοικοι ήταν γεωργοί και είχαν αμπέλια.
Το Μαλκότς είχε δύο καφενεία και δύο μπακάλικα. Η εκκλησία τους ήταν ο Άη Γιώργης. Είχε σχολείο, αλλά ήταν προαιρετικό.
Χόρευαν ζωναράδικο, καλαματιανό, συγκαθιστό, στα τρία, όχι όμως μπαϊντούσκα. Τα μουσικά τους όργανα ήταν η γκάιντα κι η καβάλα, φλογέρα με τρία κομμάτια.
Στον χορό, πρώτοι χόρευαν οι άντρες και, πίσω απ’ αυτούς, ακολουθούσαν οι γυναίκες.
Οι φορεσιές τους αποτελούνταν απ' το πουκάμισο, τη στάνα, του τιρλίκ’ (χειμωνιάτικο πανωφόρι), του μαλλίσιου ζουνάρ’ κι την πουδιά.
Κουρμπάν’ έκαναν τον Άη Γιώργη.
Το Μουραντανλί, το χωριό απ' όπου κατάγονταν οι πρόσφυγες, που ήρθαν απ' την Ανατολική Ρωμυλία, είχε 700 περίπου κατοίκους και βρισκόταν περίπου 7 χιλιόμετρα βορειότερα απ' το Μεγάλο Μπογιαλίκι και 6 χιλιόμετρα δυτικά απ' το Μικρό Μπογιαλίκι.
Είχε πολύ εύφορα χωράφια και βοσκοτόπια στα δυτικά, βόρεια και βορειοανατολικά του χωριού και στις άλλες πλευρές, λόφους κατάφυτους από δάση βελανιδιάς.
Οι κάτοικοι του χωριού ήταν κι αυτοί απόγονοι των Μπογιαλικιωτών, που το αποίκησαν στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν οι Τούρκοι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία.
Το Μουραντανλί είχε μια εκκλησία με έναν ιερέα και 4/τάξιο Δημοτικό Σχολείο με έναν δάσκαλο και 50 μαθητές.
Φωτογραφίες
μικρογραφία|Προβατώνας|αριστερά
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου
Φάνε (νησί)
Το Φάνε (δανικά: Fanø) είναι νησί της Δανίας. Έχει έκταση 55,78 χλμ² και πληθυσμό 3.251 κατοίκους (2012). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Νόρμπιου με 2.620 κατοίκους (2011). Το Φάνε ανήκει γεωγραφικά στο σύμπλεγμα των Νησιών της βόρειας Φρισίας και ανήκει διοικητικά στην περιοχή της Νότιας Δανίας.
Κατηγορία:Νησιά της Δανίας
13P/Όλμπερς
Ο Κομήτης Όλμπερς (13P/Olbers) είναι περιοδικός κομήτης με σημερινή περίοδο περιφοράς γύρω από τον Ήλιο 69 γήινα έτη. Ταιριάζει με τον κλασικό ορισμό ενός κομήτη του τύπου του Χάλλεϋ (με περίοδο μεταξύ 20 και 200 ετών).
Ο κομήτης ανιχνεύθηκε για τελευταία φορά το 1956, όταν έγινε ορατός και με κιάλια. Θα περάσει και πάλι από το περιήλιο της τροχιάς του στις 30 Ιουνίου 2024 κατά τους καλύτερους υπολογισμούς. Θα περάσει όμως πιο κοντά από τη Γη κοντά στο μεθεπόμενο περιήλιό του, σε απόσταση 0,756 AU από αυτή στις 10 Ιανουαρίου 2094.
Υπάρχουν ορισμένες εικασίες ότι ο 13P/Όλμπερς είναι υπεύθυνος για μία βροχή διαττόντων που πέφτουν όχι στη Γη, αλλά στον Άρη, με ακτινοβόλο σημείο στον αστερισμό Μέγα Κύνα.
Πουτζεχούν
Η Πουτζεχούν (Pujehun) είναι μια από τις 4 επαρχίες της Νότιας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Πουτζεχούν. Έχει έκταση 4.105 τ.χλμ. (τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Ν. περιφέρειας), πληθυσμό 292.543 κατοίκων (δεύτερη μεγαλύτερη) και πυκνότητα 71,27 κατοίκων ανά τ.χλμ. (δεύτερη μεγαλύτερη).
Γεωγραφία
Η Πουτζεχούν βρίσκεται νότια της χώρας και της Νότιας περ.. Συνορεύει στα βόρεια με τη Μπο, στα βορειοανατολικά με την Κενέμα, στα βορειοδυτικά με την Μπόντε, στα νοτιοανατολικά με τη Λιβερία και στα νοτιοδυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό.
Δείτε επίσης
Π
Ριούρικ Ροκ
Ο Ριούρικ Γιούριεβιτς Ροκ (Рюрик Юрьевич Рок, γεννηθείς Έμιλ-Εντουάρντ Μαξιμιλιάνοβιτς Γκέρινγκ, Эмиль-Эдуард Максимилианович Геринг, 1898, Βαρσοβία, Ρωσική Αυτοκρατορία - 21 Νοεμβρίου 1962, Ελβετία) ήταν Ρώσος ποιητής, αρχηγός της λογοτεχνικής ομάδας των Νιτσεβόκων. Μετά τη μετανάστευση του έγινε θεατρικός παραγωγός στη Γαλλία και τις ΗΠΑ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, στην οικογένεια των Μαξιμιλιάν Γκέρινγκ και Μαρίας Γκλιούξμπεργκ. Από το 1900, η οικογένεια ζούσε στο Ροστόφ επί του Ντον, από όπου ο Ροκ μετακόμισε στη Μόσχα το 1919.
Το 1919 εξελέγη στο Προεδρείο της Πανρωσικής Ένωσης Ποιητών μαζί με τους Σ. Α. Γιεσένιν, Γ. Κ. Μπαλτρουσάιτις, Α. Μπέλιι, Π. Σ. Κόγκαν, Α. Μ. Κούσικοφ, Β. Γ. Σερσενέβιτς και άλλους.
Το 1919-1920, ο Ροκ συνδέθηκε με την ομάδα των Ιμαζινιστών της Μόσχας. Εντάχθηκε στο Τάγμα των Ιμαζινιστών και συμπεριλήφθηκε στους «ανώτατους συμβούλους» του τάγματος. Το 1920 εργάστηκε στο Κρατικό Θέατρο ον. Β. Ε. Μέιερχολντ. Αποφοίτησε από το στούντιο του Μέιερχολντ το 1925.
Μέλος της λογοτεχνικής ομάδας "Νιτσεβόκοι", που δημιουργήθηκε στη Μόσχα στις αρχές του 1920 και έλαβε τον τελικό της σχηματισμό τον Αύγουστο του 1920 υπό την Ένωση Ποιητών στο Ροστόφ επί του Ντον.
Ο Ριούρικ Ροκ έζησε στο Ροστόφ το 1920-21. Μαζί του ήταν επίσης ο Ιλιά Μπερεζάρκ, ο Ολέγκ Έρμπεργκ και η Σουσάννα Μαρ, η σύζυγος του Ροκ. Μετά τη μετάβαση το 1920 της Μαρ στο στρατόπεδο των Ιμαζινιστών, ο Ριούρικ Ροκ ανακοίνωσε δημόσια την διάλυση του γάμου του με την "προδότρια", δημοσιεύοντας αυτή του τη δήλωση στη νέα του συλλογή "Σκυλίσιο κουτί".
Το 1926 έφυγε για τη Δυτική Ευρώπη. Από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1920 έζησε στη Γερμανία, όπου δημοσίευσε μια μονογραφία για το θέατρο του XV-XVI αιώνα «υπό το φως της επιστήμης του πνεύματος». Το 1931-1934 ήταν ιδιοκτήτης θεάτρου στη Γαλλία. Από το 1934 ζούσε στις ΗΠΑ. Από το 1937 ήταν ιδιοκτήτης και σκηνοθέτης του θεάτρου Modern Stage School στην Καλιφόρνια.
Πέθανε στην Ελβετία το 1962.
Αδελφός του ήταν ο Αμερικανός παραγωγός θεάτρου και σκηνοθέτης Μάριον Γκέρινγκ (1901-1977).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Νίκος Κατσουρίδης
Ο Νίκος Κατσουρίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1991-2016.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Κατσουρίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 14 Δεκεμβρίου 1951. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη βουλγαρική γλώσσα. Σπούδασε οικονομικά (διδακτορικό δίπλωμα) στη Βουλγαρί α στον τομέα σχεδιοποίησης και διοίκησης της εθνικής οικονομίας, με ειδίκευση σε θέματα ιδεολογίας και προπαγάνδας.
Είναι νυμφευμένος με την Κατερίνα Αναστασίου. Έχει δύο υιούς από προηγούμενο γάμο με την Ανδρούλα Φιλίππου.
Πολιτική διαδρομή
Στη διάρκεια των σπουδών του υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Φοιτητών και Νέων Επιστημόνων (ΠΟΦΝΕ). Διετέλεσε μέλος του μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013 και επικεφαλής της Επιτροπής Μελέτης του Κυπριακού προβλήματος του κόμματος μέχρι τον Ιανουάριο του 2014. Επιπλέον, διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας Χαραυγής.
Εκλέχτηκε βουλευτής βουλευτικές εκλογές του 1991 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο,, στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.
Ως βουλευτής, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ την περίοδο 2003-2013, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, πρώτος αντιπρόεδρος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Μικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ευρωπαϊκής Ένωσης-Κύπρου, αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Ευρωμεσογειακή Κοινοβουλευτική Συνέλευση και της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και τακτικό μέλος της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας και την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Τόκεν
Ο Μπέντζαμιν Ντέιβιντ Γκόλντμπεργκ (αγγλικά: Benjamin David Goldberg) γεννημένος στις 24 Σεπτεμβρίου 1998, γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα ως Τόκεν, είναι Αμερικανός ράπερ και στιχουργός.
Καριέρα
Ο Τόκεν μεγάλωσε στο Μάρμπλχεντ της Μασαχουσέτης. Άρχισε να ασχολείται με την ραπ σε νεαρή ηλικία και συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό θαυμαστών μέσω μουσικών βίντεο στο YouTube. Ήταν 10 ετών όταν έγραψε το πρώτο του τραγούδι. Άρχισε να αποκτάει θαυμαστές όταν έφτασε στα 14 του όταν δημιούργησε το κανάλι του στο YouTube στις 26 Αυγούστου 2012. Το κανάλι έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 180 εκατομμύρια προβολές συνολικά.
Στις αρχές του 2019 ο Τόκεν συνεργάστηκε με τον Tech N9ne για την δημιουργία ενός μουσικού βίντεο κλιπ πάνω στο ραπ τραγούδι τους "YouTube Rappers". Στα μέσα του 2019, ο Τόκεν ήταν καλεσμένος στον μουσικό Χιπ Χοπ σταθμό του Έμινεμ Shade 45 στην εκπομπή Sway in the morning ενώ έκανε freestyle πάνω σε ραπ μουσική του 50 Cent. Ο λόγος που κάλεσαν τον Τόκεν στον Shade 45 ήταν επειδή εντυπωσιάστηκαν από το τραγούδι του "No Sucka MCs".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ράπερ Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Hip hop μουσικοί ανά εθνικότητα
Βικτόρια Βουκουρεστίου
Η Βικτόρια Βουκουρεστίου ήταν ρουμανική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1935 και διαλύθηκε το 1990. Χρησιμοποιούσε ως έδρα το Stadionul Victoria, χωρητικότητας 1.500 θεατών. Καλύτερη θέση που κατέκτησε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας ήταν η 3η (1986-87, 1987-88, 1988-89).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1935 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας
Μπόντε (Σιέρρα Λεόνε)
Η Μπόντε (Bonthe) είναι μια από τις 4 επαρχίες της Νότιας περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Μπόντε. Έχει έκταση 3.468 τ.χλμ. (μικρότερη επαρχία της Ν. περιφέρειας), πληθυσμό 140.845 κατοίκων (μικρότερη) και πυκνότητα 40,61 κατοίκων ανά τ.χλμ. (τρίτη μεγαλύτερη).
Γεωγραφία
Η επαρχία περιλαμβάνει το νησί Σέρμπρο, του οποίου πρωτεύουσα είναι η Μπόντε.
Δείτε επίσης
Μποντ
Βαλματζιόρε
260px|thumb|right|Αυστροουγγαρικά θωρηκτά στον αυλώνα Βαλματζιόρε, προ του ναυστάθμου Πόλα. Με την ονομασία Βαλματζιόρε (Valmaggiore) φέρεται ο ιστορικός αυλώνας (= στενός πορθμίζων κόλπος) της χερσονήσου της Ιστρίας που εκτείνεται από Δ.προς Α. στον μυχό του οποίου βρίσκεται ο λιμένας της Πόλα, σημερινής Πούλα, στην Κροατία.
Όταν το 1813, όλη η Ιστρία πέρασε στην αυστριακή αυτοκρατορία (αργότερα Αυστρο-ουγγρική αυτοκρατορία), η τότε Πόλα ανέκτησε ευημερία αναπτύσσοντας σπουδαίο λιμένα. Από το 1859 εξελίχθηκε σε κύρια ναυτική βάση της Αυστρίας και σημαντικό ναυπηγικό και βιομηχανικό κέντρο. Η δε νήσος Μπριτζούνι στην έξοδο του αυλώνα αυτού, στα νότια της Πόλα, έγινε το θέρετρο καλοκαιρινών διακοπών της βασιλική οικογένειας των Αψβούργων.
Εκείνη την εποχή όλος ο αυλώνας Βαλματζιόρε παρέμενε κλειστός στην ναυτιλία ως εγγύτατος χώρος του αυστρο-ουγγρικού ναυστάθμου και ελλιμενισμού των θωρηκτών της Αυτοκρατορίας, αλλά και ως πεδίο βολών και γυμνασίων του αυτοκρατορικού ναυτικού. Η δε προσέγγιση πλοίου επιτρεπόταν μετά από νηοψία και έκδοση σχετικής άδειας. Ο δε χαρακτήρας αυτός παρέμεινε μέχρι τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας, όπου η περιοχή περιήλθε στην Ιταλία σύμφωνα με τη συνθήκη ειρήνης που συνομολογήθηκε.
Στον Β' Π.Π. μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, ο αυλώνας Βαλματζιόρε, μεταβλήθηκε και πάλι στρατιωτική ζώνη, αυτή τη φορά της γερμανικής διοίκησης του "Küstenland", σε βάση υποβρυχίων, κατά την περίοδο 1943 - 1945, όπου και δέχθηκε πολλές συμμαχικές αεροπορικές επιθέσεις. Μετά τον πόλεμο ακολούθησε την ιστορία της Πούλα και της ευρύτερης περιοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κροατίας
Αρταξίας Δ΄ της Αρμενίας
Ο Αρταξίας Δ' της Αρμενίας (405 - ;) ήταν ο τελευταίος των Αρσακιδών βασιλέων της Αρμενίας (422 - 428) και ο τελευταίος βασιλιάς που διατήρησε το στέμμα του αρχαίου Αρμενικού βασιλείου. Ήταν εγγονός του Βαρασδάτη, γιος του Βραχμσαπώρ και ανιψιός του Χοσρόη Δ'. Τα γεγονότα της ζωής του είναι άγνωστα μέχρι την εποχή που έγινε βασιλιάς. Όταν πέθανε ο πατέρας του (417) ο Αρταξίας ήταν μόλις 12 ετών και αδύνατο να κυβερνήσει γι'αυτό ο πατριάρχης της Αρμενίας (καθολικός) που ήταν μακρινός συγγενής της Αρμενικής δυναστείας επισκέφτηκε τον βασιλιά των Σασσανιδών της Περσίας Ισδιγέρδη Α' για να τον παρακαλέσει να ελευθερώσει τον Χοσρόη Δ'. Ο Ισδιγέρδης συμφώνησε, ο Χοσρόης εγκαταστάθηκε ξανά στον θρόνο της Αρμενίας αλλά σε έναν χρόνο πέθανε (418). Στη συνέχεια η Αρμενία τέθηκε απ'ευθείας υπό την επίβλεψη των Σασσανιδών της Περσίας μέχρι την χρονιά που ο Αρταξίας ενηλικιώθηκε και τοποθετήθηκε υποτελής βασιλιάς (422). Είχε την υποστήριξη του επισκόπου αλλά οι Αρμένιοι ευγενείς ήταν αρκετά υποτιμητικοί μαζί του χωρίς να δείχνουν τον παραμικρό σεβασμό για τον βασιλιά τους, ο ίδιος πολύ αδύναμος χαρακτήρας δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει. Οι ευγενείς της Αρμενίας τελικά βλέποντας ότι ο βασιλιάς τους δεν έχει καμιά πραγματική εξουσία κάλεσαν τον βασιλιά των Σασσανιδών της Περσίας Βαράμη Ε' να κυβερνήσει ο ίδιος την Αρμενία με την ενσωμάτωση της στην αυτοκρατορία του, ο Βαράμης Ε' ανταποκρίθηκε θετικά ο Αρταξίας εκθρονίστηκε και από τότε η τύχη του αγνοείται ενώ το στέμμα της Αρμενίας πέρασε στην Περσία.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Νουμιδικός
Ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Νουμιδικός, λατιν.: Quintus Caecilius Metellus Numidicus, (π. 155 π.Χ. – 91 π.Χ.) ήταν αρχαίος Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός, ηγέτης των Αρίστων (Optimates), της συντηρητικής φατρίας της Ρωμαϊκής Συγκλήτου. Ήταν σκληρός πολιτικός αντίπαλος τού Γάιου Μάριου. Υπήρξε ύπατος το 109 π.Χ. και με την ιδιότητα αυτή διοικούσε τις ρωμαϊκές δυνάμεις στην Αφρική κατά τη διάρκεια τού Πολέμου τού Ιουγκούρθα. Το 107 π.Χ. εκτοπίστηκε από τη διοίκησή του από τον Γ. Μάριο. Κατά την επιστροφή του δόθηκε ένας θρίαμβος, και το προσωνύμιο (agnomen) Noυμιδικός. Αργότερα έγινε τιμητής, μπαίνοντας στην εξορία σε αντίθεση με τον Μάριο. Ο Κόιντος Κ. Μ. Νουμιδικός απολάμβανε τη φήμη της ακεραιότητάς του, σε μία εποχή που η ρωμαϊκή πολιτική ήταν όλο και πιο διεφθαρμένη.
Νεότητα και σειρά αξιωμάτων (cursus honorum)
Γιος τού Λεύκιου Κ. Μ. Κάλβου, στη νεότητά του στάλθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε κοντά στον Καρνεάδη, φημισμένο φιλόσοφο και μεγάλο δεξιοτέχνη της ρητορικής. Επέστρεψε φαινομενικά καλλιεργημένος και με λαμπρές ρητορικές ικανότητες.
Ήταν ταμίας (quaestor) το 126 π.Χ., τριβούνος των πληβείων (tribunus plebis) το 121 π.Χ., αγορανόμος (aedile) το 118 π.Χ., πραίτορας το 115 π.Χ., κυβερνήτης της Σικελίας το 114 π.Χ., και εξελέγη ύπατος το 109 π.Χ. Κατηγορούμενος για εκβιασμό όταν εγκατέλειψε την κυβερνήτη του, οι δικαστές ήταν τόσο πεπεισμένοι για τον καλό του χαρακτήρα, που απέρριψαν την υπόθεση εναντίον του ανεξέταστη.
Ο Κόιντος Νουμιδιανός ήταν γενναιόδωρος στην υποστήριξή του στις τέχνες, χορηγώντας τον φίλο του ποιητή Αρχία. Ο Κικέρων μίλησε ιδιαίτερα για τις ρητορικές ικανότητες τού Μέτελλου.
Πόλεμος του Ιουγούρθα και αριστοκρατική πολιτική
Όταν ο Μέτελλος ήταν ύπατος (το 109 με τον Μάρκο Ιούνιο Σιλανό ), ανέλαβε τη διοίκηση τού πολέμου στη Νουμιδία κατά τού Ιουγούρθα. Ο πόλεμος παρέμεινε σε μία μακρά και φαινομενικά ατελείωτη εκστρατεία, καθώς οι Ρωμαίοι προσπάθησαν να προκαλέσουν μία αποφασιστική ήττα στον Ιουγούρθα. Ο Mέτελλος κέρδισε μόνο μία σημαντική νίκη επί τού Ιουγούρθα στη μάχη τού Mούθουλ. Ο Μέτελλος, έχοντας διακόψει τη διοίκησή του, έμεινε στη Νουμιδία για έναν ακόμη χρόνο (108), πολιορκώντας τα καταφύγια τού Ιουγούρθα. Ο δεύτερος υπό τις διαταγές του, Γ. Mάριος, σχεδιάζοντας να εκτοπίσει τον Mέτελλο ως διοικητή στη Nουμιδία, διέδωσε φήμες ότι ο Mέτελλος έσερνε τον πόλεμο τού Ιουγούρθα, προκειμένου να διατηρήσει την εντολή του. Ο Μάριος επέστρεψε στη Ρώμη για να εκλεγεί ως ύπατος (για το έτος 107). Κερδίζοντας τις εκλογές, επέστρεψε στη Νουμιδία για να αναλάβει τον έλεγχο τού πολέμου. Κατά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Μέτελλος εξεπλάγη από τις εκδηλώσεις ενθουσιασμού και αναγνώρισης, που έλαβε από μία φατρία συγκλητικών και τον κόσμο που δεν υποστήριζε τον Μάριο. Εόρτασε έναν θρίαμβο, αποκτώντας το όνομα Nουμιδικός, προς εκνευρισμό τού Μάριου.
Ο Μέτελλος Νουμιδικός έγινε ο κύριος ηγέτης της αριστοκρατικής μερίδας, αντιτιθέμενος στην ταχεία πολιτική άνοδο τού λαϊκιστή Mάριου, ο οποίος ευνοήθηκε από τον κόσμο, επειδή τελείωσε τον πόλεμο στη Νουμιδία με τη φυλάκιση και τη δολοφονία τού Ιουγούρθα (χάρη σε ένα τέχνασμα τού Σύλλα). Οι μεταρρυθμίσεις από τον Μάριο τού Ρωμαϊκού Στρατού, όπου στρατολόγησε Ρωμαίους χωρίς περιουσία και πιστούς στον στρατηγό τους, ήταν ένα σημείο καμπής στη ρωμαϊκή ιστορία, και στις μεταρρυθμίσεις αντιτάχθηκε σφοδρά η συντηρητική παράταξη του Νουμιδικού.
Ο Mέτελλος Νουμιδικός εξελέγη τιμητής το 102 π.Χ. μαζί με τον εξάδελφό του Γάιο Κ. Μ. Καπράριο. Κατά τη διάρκεια της τιμητείας, προσπάθησε να εκδιώξει τον σύμμαχο τού Μάριου Λεύκιο Απουλήιο Σατουρνίνο από τη Σύγκλητο, αλλά χωρίς επιτυχία. Στη συνέχεια, ο Σατουρνίνος πήρε την εκδίκησή του όταν, έχοντας εκλεγεί τριβούνος των πληβείων, αυτός και ο Mάριος πρότειναν έναν αγροτικό νόμο, που παραχωρούσε γη σε Ρωμαίους βετεράνους, με μία πρόσθετη ρήτρα που υποχρέωνε κάθε συγκλητικό να ορκιστεί πίστη στον αγροτικό νόμο, με ποινή αποβολής από τη Σύγκλητο και βαρύ πρόστιμο. Στη Σύγκλητο ο Μάριος δήλωσε αρχικά, ότι δεν θα δώσει ποτέ τον όρκο, στον οποίο ο Μέτελλος τον αποσπούσε. Στην περίπτωση, ωστόσο, ο Μάριος και όλοι οι άλλοι συγκλητικοί εκτός από τον Μέτελλο, ορκίστηκαν. Αντί να ορκιστεί υπακοή σε έναν νόμο στον οποίο αντιτάχθηκε, ο Mέτελλος Νουμιδικός παραιτήθηκε από τη θέση του στη Σύγκλητο και πλήρωσε το αντίστοιχο πρόστιμο. Αφού έφυγε από την Αγορά, είπε στους φίλους του:
Εξορία και μετέπειτα ζωή
Ο τριβούνος Σατουρνίνος πρότεινε νόμο για την εξορία τού Κόιντου Νουμιδικού. Αντί να αντιμετωπίσει μία αντιπαράθεση μεταξύ τού Σατουρνίνου και των υποστηρικτών του, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να τον υπερασπιστούν με τη βία, ο Κόιντος Νουμιδικός έφυγε οικειοθελώς στην εξορία, περνώντας έναν χρόνο στη Ρόδο. Τον συνόδευσε στην εξορία ένας ρήτορας, ο LΛεύκιος Αίλιος Πραικονίνος ή Στίλων, και συνέχισε τη μελέτη της φιλοσοφίας ενώ βρισκόταν στη Ρόδο.