cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τα πνεύματα του Ινισέριν
Παραγωγή
Τα κοστούμια επιμελήθηκε η Ιρλανδή ενδυματολόγος Eimer Ní Mhaoldomhnaigh, αφού μελέτησε τους τρόπους που ντύνονταν οι άνθρωποι στη δυτική Ιρλανδία κατά τη δεκαετία του 1920, βάση αρχειακών φωτογραφιών που απεικόνιζαν ψαράδες και ντόπιους της περιοχής. Όλα τα ρούχα φτιάχτηκαν από την ίδια την Eimer Ní Mhaoldomhnaigh και τους συνεργάτες της, με τη χρήση, όπου αυτό ήταν εφικτό, ιρλανδέζικων νημάτων. Όλες οι φούστες είναι από ιρλανδέζικο λινό ύφασμα. Το παλτό του Κολμ είναι από μαλλί της κομητείας του Ντόνεγκαλ, ενώ το κίτρινο παλτό της Σιομπάν είναι από ιρλανδέζικο μαλλί και λινό. Σε όλη την ταινία δε, κυριαρχούν τα μάλλινα πουλόβερ, χαρακτηριστικά των νησιών Άραν.
Το μοντάζ έγινε από τον Δανό Mikkel E.G. Nielsen και τη φωτογραφία επιμελήθηκε ο Ben Davis, που είχε εργαστεί και στην προηγούμενη βραβευμένη ταινία του ΜακΝτόνα, Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι του 2017.
Box office
Πέρα από τα καθαρά κέρδη που θα αποφέρει η ταινία στους παραγωγούς, τα μαγευτικά τοπία που συμπληρώνουν τη μακάβρια πλοκή, έχουν αρχίσει να λειτουργούν θετικά υπέρ του τουρισμού της δυτικής Ιρλανδίας, μάλιστα ο Ιρλανδικός Οργανισμός Τουρισμού κυκλοφόρησε σχετικό προωθητικό βίντεο, το οποίο έχει ήδη συγκεντρώσει σχεδόν 2 εκατομμύρια προβολές και η επίσημη ιστοσελίδα της νήσου Άκιλ προβάλει τα ακριβή σημεία που έγιναν τα γυρίσματα.
Κριτικές και ερμηνείες
Η ταινία διαδραματίζεται κατά το τέλος του Ιρλανδικού Εμφυλίου Πολέμου και μπορεί να ερμηνευτεί σαν μια μεταφορά του ίδιου του πολέμου. Όπως η κόντρα μεταξύ Κολμ και Πάτρικ, έτσι και ο πόλεμος ήταν μάταιος και άφησε πίσω του μόνο στάχτες και αίμα. Ο χαρακτήρας του Κόλιν Φάρελ είναι ένας απλός άνθρωπος με απλά θέλω. Δεν έχει άλλες φιλοδοξίες από το να ζήσει μια ήσυχη, ευτυχισμένη ζωή ανάμεσα σε φίλους και οικογένεια. Όταν αυτό ανατρέπεται, ο «καλός άνθρωπος» που πίστευε πως είναι θα αποκαλύψει έναν απεχθή εαυτό. Ο χαρακτήρας του Μπρένταν Γκλίσον αποφασίζει ότι αποζητά την αιωνιότητα και την υστεροφημία πάνω από όλα. Αυτό πιστεύει ότι θα το καταφέρει γράφοντας μουσική και νιώθει πως η παρέα με τον Πάτρικ αποτελεί τροχοπέδη. Το ειρωνικό είναι ότι, στην προσπάθειά να κρατήσει μακριά τον Πάτρικ, θα κόψει τα δάχτυλά του και δεν θα μπορεί πια να παίζει μουσική. Στην ιρλανδική (και γενικότερα στην κέλτικη) λαογραφία, ένα «banshee», όπως είναι στον πρωτότυπο τίτλο, είναι ένα θηλυκό υπερφυσικό ον που προμηνύει θάνατο με την απόκοσμη κραυγή του. Στην ταινία αυτό το πρόσωπο είναι η κυρία ΜακΚόρμικ, μια ζοφερή και εντελώς ανατριχιαστική ηλικιωμένη γυναίκα, που παίζει έναν συμβολικό ρόλο στην ταινία. Όπως και ένα μυθικό «banshee», είναι ένας ανεπιθύμητος προάγγελος του θανάτου, υπενθυμίζοντας στους θεατές ότι ο θάνατος είναι πάντα παρών — βλέποντας και περιμένοντας. Το τέλος της ταινίας συμβολίζει τις εντάσεις και το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ της Ιρλανδίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, που εκπροσωπούνται από τον Κολμ και τον Πάτρικ, και τα τραγικά αποτελέσματα της σύγκρουσης μεταξύ τους.
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος δημιούργησε μια σειρά από εξαιρετικά καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες, που κεντούν πάνω σε ένα άψογο σενάριο και διαλόγους που δεν χτυπούν ούτε μια λάθος νότα. Με φόντο τον Ιρλανδικό εμφύλιο πόλεμο που μαίνεται στην αντίπερα όχθη, το φιλμ, ακολουθεί τη σύγκρουση νοοτροπιών ανάμεσα στους δύο ήρωές του.
Ο ΜακΝτόνα ζωγραφίζει μια εικόνα της παλιάς Ιρλανδίας: ένα περίεργο αλλά συγκινητικό μέρος, γεμάτο με καταστροφικά αρσενικά, που παλεύουν με την αγροτική μοναξιά και την απομόνωση.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η ταινία έχει λάβει πάνω από 330 υποψηφιότητες και έχει κερδίσει περισσότερα από 130 βραβεία. Μερικά από αυτά έχουν ως εξής:
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιρλανδία Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Searchlight Pictures Κατηγορία:Ταινίες της TSG Entertainment
Διώρυγα Κωνσταντινούπολης
thumb|250px|Σχεδιασμένη πορεία της διώρυγας
H Διώρυγα της Κωνσταντινούπολης (τουρκικά: Kanal İstanbul) είναι έργο για την τεχνητή υδάτινη οδό, η οποία σχεδιάζεται από την Τουρκία στην Ανατολική Θράκη, συνδέοντας τη Μαύρη Θάλασσα με τη Θάλασσα του Μαρμαρά, και επομένως με τις θάλασσες του Αιγαίου και της Μεσογείου. H Διώρυγα της Κωνσταντινούπολης αν επιτευχθεί θα διχοτομήσει την τρέχουσα ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης και έτσι θα αποτελέσει ένα νησί μεταξύ της Ασίας και της Ευρώπης (το νησί θα έχει ακτογραμμή με τη Μαύρη Θάλασσα, τη Θάλασσα του Μαρμαρά, τη νέα διώρυγα και τον Βόσπορο). Η νέα πλωτή οδός θα παρακάμψει τον σημερινό Βόσπορο.
Η διώρυγα στοχεύει στην ελαχιστοποίηση της ναυτιλιακής κίνησης στο Βόσπορο. Προβλέπεται να έχει χωρητικότητα 160 πλοίων διέλευσης την ημέρα - παρόμοια με τον τρέχοντα όγκο κυκλοφορίας μέσω του Βοσπόρου, όπου η κυκλοφοριακή συμφόρηση αφήνει τα πλοία να περιμένουν στην ουρά για μέρες για να περάσουν από το στενό. Ορισμένοι αναλυτές έχουν υποθέσει ότι ο κύριος λόγος για την κατασκευή της διώρυγας είναι η παράκαμψη της Συνθήκης του Μοντρέ, η οποία περιορίζει τον αριθμό και την ποσότητα των πολεμικών πλοίων από δυνάμεις εκτός της Μαύρης Θαλάσσης που θα μπορούσαν να εισέλθουν στη θάλασσα μέσω του Βοσπόρου, καθώς και να απαγορεύσουν τα διόδια στην κυκλοφορία διαβαίνοντάς την. Τον Ιανουάριο του 2018, ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ ανακοίνωσε ότι η Διώρυγα της Κωνσταντινούπολης δεν θα υπόκειται στη Συνθήκη του Μοντρέ.
Το έργο της Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης περιλαμβάνει επίσης την κατασκευή λιμένων (έναν μεγάλο τερματικό σταθμό εμπορευματοκιβωτίων στη Μαύρη Θάλασσα, κοντά στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης), κέντρα υλικοτεχνικής υποστήριξης και τεχνητά νησιά που θα ενσωματωθούν στη διώρυγα, καθώς και την κατασκευή νέων περιοχών αντισεισμικών κατοικιών κατά μήκος της διώρυγας. Τα τεχνητά νησιά σχεδιάζονται να χτιστούν χρησιμοποιώντας το χώμα που σκάφτηκε για τη διώρυγα. Τα έργα μεταφορών που θα ενσωματωθούν στο έργο της διώρυγας περιλαμβάνουν το τρένο υψηλής ταχύτητας Χάλκαλη-Καπικούλε, το τρένο TCDD, το μετρό Γενικαπί-Σεφάκιοϊ-Μπεϋλίκντουζου και Μαχμούτμπεϋ-Εσενγιούρτ στην Κωνσταντινούπολη και τη διέλευση αυτοκινητόδρομου D-100, τον αυτοκινητόδρομο Τεμ και τον Αυτοκινητόδρομο Σαζλιμπόσνα. Η χρηματοδότηση της διώρυγας αναμένεται να γίνει μέσω ενός μοντέλου κατασκευής-λειτουργίας-μεταφοράς, αλλά θα μπορούσε επίσης να χρηματοδοτηθεί μέσω συμπράξεων δημόσιου-ιδιωτικού τομέα. Η κυβέρνηση αναμένει να αποφέρει έσοδα 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως από τη Διώρυγα της Κωνσταντινούπολης, χάρη εν μέρει σε χρέωση εξυπηρέτησης για τη διέλευση. Κριτικοί, όπως ο Δρ. Μπόραταβ, αμφισβήτησαν αυτόν τον αριθμό και δήλωσαν ότι τα καθαρά έσοδα θα μπορούσαν να είναι αρνητικά. Άλλες επικρίσεις περιλαμβάνουν την ανάγκη διοίκησης πόρων για την εστίαση στην ετοιμότητα σεισμού και την αντιμετώπιση οικονομικών θεμάτων, και πιθανές αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Κωνσταντινούπολης
Εθνωνύμιο
Το εθνωνύμιο ή εθνώνυμο (από το ελληνικό: ἔθνος και -ωνύμιο < ὄνυμα «ὄνομα») είναι το όνομα που χρησιμοποιείται ήδη από τον ύστερο 19ο αι. για να προσδιορίσει ένα έθνος ή μια εθνότητα. Τα εθνωνύμια χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τα εξωνύμια ή εξώνυμα (το όνομα της εθνοτικής ομάδας έχει δημιουργηθεί από άλλη ομάδα ανθρώπων) και αυτωνύμια ή αυτώνυμα και ενδώνυμα (αυτοπροσδιορισμοί που δημιουργούνται και χρησιμοποιούνται από την ίδια την εθνική ομάδα).
Ως παράδειγμα, το εθνωνύμιο για την εθνικά κυρίαρχη ομάδα στη Γερμανία είναι Γερμανοί. Πρόκειται για εθνικό εξωνύμιο που χρησιμοποιείται από τον αγγλόφωνο κόσμο, αν και ο ίδιος ο όρος προέρχεται από τη Λατινική. Αντίθετα, οι Γερμανοί χρησιμοποιούν το αυτωνύμιο Deutschen. Στο ίδιο παράδειγμα παρατηρούνται αρκετά εξωνύμια σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως στα Γαλλικά (Allemands), τα Ιταλικά (Tedeschi), τα Σουηδικά (tyskar) και τα Πολωνικά (Niemcy).
Ποικιλίες
Πολυάριθμα εθνωνύμια είναι δυνατόν χρησιμοποιούνται για την ίδια εθνοτική ή φυλετική ομάδα, σε διάφορα επίπεδα αναγνώρισης, αποδοχής και χρήσης. Η Κρατική Βιβλιοθήκη της Νότιας Αυστραλίας αντιμετώπισε το θέμα στην κατηγοριοποίηση της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου σχετικά με τη λογοτεχνία που αφορά σε Αβορίγινες και νησιώτες των Στενών Τόρες. Περίπου 20 διαφορετικά εθνωνύμια θεωρήθηκαν ως πιθανοί τίτλοι για τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, αλλά μόνο ένα μέρος τους είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς της καταλογογράφησης.
Περιπτώσεις μελέτης
Κατηγορία:Εθνοπολιτισμικοί προσδιορισμοί Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Τοπωνύμια Κατηγορία:Τύποι λέξεων
Αλκή
Αλκή στα αρχαία ελληνικά ονομαζόταν η αμυντική δύναμη που κρατά τον εχθρό σε απόσταση.
Με το όνομα αυτό υπάρχει και η:
Πεύκο Μεσσηνίας
Το Πεύκο (πρώην Μπάλα) είναι μικρό ορεινό χωριό (υψ.520μ) του Νομού Μεσσηνίας του Δήμου Οιχαλίας. Πρώτη επίσημη γραπτή μαρτυρία του ονόματος «Μπάλα» υπάρχει στα Οθωμανικά Αρχεία που βρίσκονται στα Πρωθυπουργικά Αρχεία της Κωνσταντινούπολης και εμφανίζουν το Μπάλα (Βala)το 1570 περίπου να έχει 3 σπίτια και να πληρώνει φόρο -χαράτσι- 801 άσπρα ( τούρκικο νόμισμα ). Επίσης αργότερα 200 περίπου χρόνια,  στην απογραφή των Ενετών στα 1700 μ.χ αναγράφεται ως Βalla με 13 οικογένειες και 53 κατοίκους, ανήκε δε τότε στην επαρχία Λεονταρίου. Στη Γαλλική απογραφή του 1829-30 αναγράφεται επίσης ως Βalla με 19 οικογένειες και 85 κατοίκους.
Η αναλυτική απογραφή του 1700 έχει ως εξής. Άνδρες: ηλικίας( 1-16 ετών ) 14, (16-30 ετών ) 3, ( 30-40 ετών ) 7, (40-50 ετών  ) 2,                (50-60 ετών ) 0 άνω των ( 60 ετών ) 1. Σύνολο ανδρών 27. Γυναίκες : ηλικίας ( 1-16 ετών ) 12, (16-30 ετών ) 7 ,(30-40 ετών) 3, (40-50 ετών ) 0,  άνω των( 50ετών) 4. Σύνολο γυναικών 26. Γενικό σύνολο 27+26=53 κάτοικοι .Από την αναλυτική απογραφή του 1700 προκύπτει ότι: 1) Το σύνολο των παιδιών ( αγόρια + κορίτσια ) ηλικίας ( 1- 16 ετών ) είναι 14+12=26, το50%του συνόλου, δηλαδή τα αντρόγυνα είναι νεαρής ηλικίας.  2) το σύνολο των ανδρών ηλικίας ( 16-40 ετών ) είναι 3+7=10 άνδρες, επίσης το σύνολο γυναικών  ηλικίας ( 16-40 ετών ) είναι επίσης 7+3=10 γυναίκες. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι έχουμε 10 οικογένειες αναπαραγωγικής ηλικίας και 3 οικογένειες μεγαλύτερης ηλικίας, δηλ. 13 οικογένειες σύνολο.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την περίοδο του 1821 αναφέρονται ως αγωνιστές-πολεμιστές καταγόμενοι από το Μπάλα (σημ. Πεύκο) οι: Νιάρχος Θεόδωρος, Τζώρτζης Ιωάννης, Περδίος Θεόδωρος και Τζώρτζης Γεώργιος. Οι Νιάρχος Θεόδωρος και Τζώρτζης Ιωάννης ενόρκως βεβαιώνουν ότι ο Περδίος Θεόδωρος ήταν συμπολεμιστής τους και μαζί πολέμησαν στο Βαλτέτσι, Καρύταινα, Τρίπολη, Δερβενάκια και στα Μεσσηνιακά φρούρια κατά των Αράβων. Οι παραπάνω αγωνιστές αρχικά ήταν υπό τις διαταγές του Αναγνωσταρά (εκ Πολιανής) και αργότερα εντάχθηκαν στο σώμα του Νικηταρά. Ο Νικηταράς είχε την αδελφή του Αναστασία παντρεμένη στο Μπάλα (σημ. Πεύκο) με τον Νιάρχο Αποστόλη του Κωσταντή. Οι Νιαρχαίοι αυτής της Οικογένειας (Αποστόλη Κ Νιάρχου) εγκαταστάθηκαν μετά την απελευθέρωση του 1821 στη Μερόπη Μεσσηνίας (Δήμου Οιχαλίας) περί το 1860. Στα 1841 στον τότε Δήμο Οιχαλίας στον οποίο ανήκε και το Μπάλα (Πεύκο) πάρεδρος ήταν ο Θεόδωρος Κ Νιάρχος ενώ το 1846 δημοτικός σύμβουλος ήταν ο Νικήτας Αποστόλη Νιάρχος.
Τα επίθετα των οικογενειών που υπήρχαν το 1800 ,( όπως προκύπτει από τους εκλογικούς καταλόγους του 1865 και 1874, συλλογή Γιάννη Βλαχογιάννη ,ΓΑΚ  οπου αναγράφεται εκτός από το ονοματεπώνυμο του ψηφοφόρου, το όνομα πατρός και η ηλικία του)  είναι ίδια με τα σημερινά ( 2021 ), δηλαδή : Καρούτας, Κουρκουλής  Νιάρχος, Περδίος, Τζώρτζης.                               Από την οικ. Καρούτας προέκυψαν οι οικ. Γιαννέλης, Καμαρινόπουλος και  Μαλεύρης.                                                                                                                                                                  Από την οικ. Νιάρχος προέκυψαν οι οικ. Γεωργιόπουλος, Δημόπουλος, Κωτσιάκης και Νικολόπουλος. Η  σημερινή οικ. Γιόκας προέκυψε απο άλλη οικ. <Νικολόπουλος> ανεξάρτητη από την προηγούμενη και στη συνέχεια  μετά το 1880 έγινε Γιόκας Οι μεταβολές των οικογενειών αυτών εμφανίζονται στους εκλ. καταλόγους του 1865 πράγμα που σημαίνει ότι έγιναν γύρω στο 1860 περίπου.
Στα μέσα του 18 ου αιώνα (περίπου 1750 ) έφυγε από το Πεύκο ( Μπάλα ) ένας τουλάχιστον Νιάρχος και εγκαταστάθηκε πίσω από το βουνό Ιθώμη της Μεσσηνίας στο χωριό Μαυρομάτι- σημερινό Αρχαία Μεσσήνη, μετονομάσθηκε δε σε Μπαλόπουλος. Στους εκλ. καταλόγους του 1865 εμφανίζονται ψηφοφόροι με το επίθετο Μπαλόπουλος. Ένας δε εξ αυτών ο Μπαλόπουλος Γεώργιος του Δημητρίου υπηρέτησε ως Δήμαρχος ( Ιθώμης ) το 1841-44-46. Δύο άλλοι Νιαρχαίοι έφυγαν την ίδια περίπου χρονολογία από το Πεύκο(Μπάλα ) και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Επικούρειου Απόλλωνα ( Λύκαιον όρος). Ένας στο χωριό Αμπελιώνα και ο άλλος κοντά στα Κρέστενα Ηλείας, πιθανόν στο χωριό Βρίνα. Εμφανίζονται δε αρκετοί ψηφοφόροι το 1865 στη Βρίνα με το επίθετο Νιάρχος.
Διοικητικές μεταβολές
Αρχική αναγνώριση ως Κοινότητα Μπάλα έγινε το 1912 με το Β.Δ 31/8/1912 Φ.Ε.Κ Α 262/1912. Η μετονομασία από Μπάλα σε Πεύκο (ατυχής) έγινε το 1958 με το Β.Δ 8-5-1958 /Φ.Ε.Κ Α 84/1958 και η αλλαγή της σφραγίδας από Μπάλα σε Πεύκο έγινε με την υπ. αριθ. 12/24-7-1958 απόφαση του κοινοτικού συμβουλίου Πεύκου χωρίς να αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους προχώρησαν στην διαδικασία της μετονομασίας. Αναγνώριση του οικισμού Αγριλιές: ΦΕΚ - 17/03/1991 και προσάρτησή του στην κοινότητα Πεύκου. ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός Πεύκο αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στο δήμο Οιχαλίας Ο οικισμός Αγριλιές αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στο δήμο Οιχαλίας. Η κοινότητα καταργείται. Ο Βασιλεύς των Ελλήνων ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄ με βασιλικό του διάταγμα στις 28 Φεβρουαρίου 1912 κατόπιν πρότασης του Νομάρχη Μεσσηνίας και συμβουλευτικής γνωμοδότησης του Σεβ. Επισκόπου Μεσσηνίας καθορίζει ως ενορία του χωριού Μπάλα Μεσσηνίας (σημ. Πεύκο ) την του Αγίου Κωνσταντίνου. Τα πληθυσμιακά στοιχεία του χωριού έχουν ως εξής:
Αξιοθέατα
Νεραϊδόκηπος Είναι ένα βύθισμα (μεγάλη τρύπα) κυλινδρικού σχήματος διαμέτρου κατ’ εκτίμηση 70 Μ και βάθους επίσης περί τα 60-70 Μ. Βρίσκεται νότια του χωριού Πεύκου(Μπάλα) 2.5ΚΜ(περίπου)στην ανατολική προέκταση του όρους Γουβάλα. Το πως και πότε δημιουργήθηκε μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Ήταν οροφή σπηλαίου η οποία κατέπεσε; Έγινε σύγκρουση με μετεωρίτη; Είναι κρατήρας προϊστορικού ηφαιστείου; Μόνο οι ειδικοί επιστήμονες μπορούν να μας δώσουν απάντηση. Μέχρι τότε θα ζούμε με το  'θρύλο –μύθο' που θέλει στο εσωτερικό του να κατοικούν Νεράιδες (Νεραϊδόκηπος=κήπος με Νεράιδες). Οι Νεράιδες είναι πανέμορφες κοπέλες, λεπτές, ψιλές, με μακριά μαλλιά, ξανθά, πράσινα. Φοράνε λεπτά μακριά ρούχα πολύχρωμα, μερικές φορές και μαύρα( ρούχα). Βγαίνουν από την κατοικία τους συνήθως το μεσημέρι με την μεγάλη ζέστη (καλοκαίρι),αλλά και το βράδι, μεσάνυχτα. Χορεύουν με εντυπωσιακούς ρυθμούς (σαγηνευτικά), με τα νάζια δε και τα κάλλη τους προσπαθούν να ελκύσουν τους (νέους) άνδρες να κατέβουν στο βάθος της κατοικίας τους (Νεραϊδόκηπο) και να μείνουν για πάντα κοντά τους. '''Γι’ αυτό και ο θρύλος καταλήγει. Όποιος εισέρχεται και δε συνέρχεται ( δεν προσέχει), δεν εξέρχεται.''' Μέχρι το 1950 περίπου υπήρχε τρόπος (επικίνδυνος)και οι τολμηροί χωρικοί κατέβαιναν (με προσοχή) στον πυθμένα του, ο οποίος είχε και έχει πλούσια βλάστηση με πανύψηλα δένδρα (βίδια). Ένα τέτοιο δενδράκι (βίδι) έβγαλε το 1920 περίπου ένας χωρικός(Νιάρχος) ,το φύτεψε στην αυλή του σπιτιού του και είναι πολύ μεγάλο.
Ιεροί Ναοί
Άγιος Κωνσταντίνος : Βρίσκεται στο Ν.Α άκρο του χωριού, είναι η εκκλησία του κοιμητηρίου και η κατασκευή της ταυτίζεται με αυτήν του κοιμητηρίου και την οργανωμένη ύπαρξη του χωριού. Επομένως είναι η πιο παλιά εκκλησία. Όπως προαναφέρεται αναγνωρίστηκε το 1912 ως ενοριακός Ναός παρά το ότι είχε κτισθεί η σημερινή κεντρική εκκλησία Άγιος Δημήτριος. Είναι γνωστό ότι στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας είχε επιτραπεί στους Έλληνες Ορθοδόξους η κατασκευή και λειτουργία κοιμητηρίων με την αντίστοιχη εκκλησία τους. Η εκκλησία αυτή κάλυπτε όλες τις θρησκευτικές ανάγκες των τότε κατοίκων και το χωριό πανηγύριζε στη μνήμη της μοναδικής αυτής εκκλησίας ( 21 Μαΐου ).
Άγιος Δημήτριος: Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού, κατασκευάσθηκε στη δεκαετία 1865 ταυτόχρονα με τα επιβλητικά πέτρινα σπίτια, από Λαγκαδιανούς κτίστες. Παρ' όλα αυτά αναγνωρίστηκε ως Ενοριακός Ναός περί το 1922 πού έγιναν και τα εγκαίνια - θυρανοίξια. Οι εικόνες που υπάρχουν αριστερά και δεξιά της Ωραίας Πύλης έχουν έτος  δωρεάς  1922  κατασκευασμένες από τον  Ιερομόναχο του Αγίου Όρους  Κάρτσωνα, εξ' Αρφαρών, αναγράφονται δε και  τα ονόματα των δωρητών κατοίκων του χωριού. Ιερέας την περίοδο αυτή που έγινε η κατά κάποιο τρόπο εσωτερική ανακαίνιση του ναού ήταν ο Νιάρχος (Κωτσιάκης ) Γεώργιος του Κων/νου ( Παπακωτσιάκης) ο οποίος είχε γίνει ιερέας αρχάς του 1922 ,και αντικατέστησε τον Γιαννέλη Αθανάσιο του Καμαρινού (Παπαγιαννέλη). Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας είχε ωστόσο επιτρέψει να γίνονται τελετές-μυστήρια ( γάμοι, βαπτίσεις, κλπ) στον Άγιο Δημήτριο και τούτο αποδεικνύεται από το βιβλίο γάμων που υπάρχει από το1914 και " ανήκει" στον   Άγιο Δημήτριο.
Εξωκλήσια
Μεταμόρφωση του Σωτήρος (Αγία Σωτήρα) : Βρίσκετε ΒΔ του χωριού (Πεύκο-Μπάλα) στον οικισμό Αγριλιές, πάνω στον κεντρικό δρόμο που συνδέει τα χωριά Κατσαρού-Σιάμου-Πεύκο. Απέχει περίπου 3,5 ΚΜ από το Πεύκο και 2,5 ΚΜ από τα χωριά Κατσαρού,Σιάμου. Κτίστηκε τη δεκαετία 1880-1890 με έξοδα του Σωτηρίου Θεοδώρου Νιάρχου (γεννήθηκε το 1826), παρέμεινε μέχρι το 1925 περίπου ως ιδιωτικό εκκλησάκι και ανήκε στους απογόνους του κτήτορα (Σωτήρης-Σωτήρος) ονομαζόταν δε και ως Σωτηραίικη Εκκλησία. Κατά το 1925 παραχωρήθηκε στην Μητρόπολη Μεσσηνίας ,ανακαινίσθηκε από τον τότε Ιερέα Νιάρχο Γεώργιο του Κωνσταντίνου (Παπακωτσιάκης)και έγιναν τα εγκαίνια - θυρανοίξια .Από το 1992 και μετά ο περιβάλλον χώρος διαμορφώθηκε σταδιακά από την Κοινότητα και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πεύκου ο οποίος πραγματοποιεί από τότε στη μνήμη της                                      ( 6 Αυγούστου ) πανηγυρική βραδιά ( πανηγύρι - εκτός του 2020 και 2021 λόγω πανδημίας COVID) με μεγάλη επιτυχία.
Πηγάδια
Το 1830-35 ο πληθυσμός του χωριού (Μπάλα) ήταν 85 κάτοικοι ενώ το 1860-70 ήταν 270 κάτοικοι. Ο πληθυσμός δηλαδή του χωριού σε 30-40 περίπου χρόνια υπερτριπλασιάσθηκε. Ταυτόχρονα με την αύξηση των ανθρώπων αυξήθηκαν –πολλαπλασιάσθηκαν-και τα ζώα τους, κοπάδια ( γίδια, πρόβατα), οικόσιτα ζώα (γίδες, προβατίνες, κότες, γουρούνια, μουλάρια). Οι ανάγκες για νερό  αυξήθηκαν ακόμα περισσότερο και από το γεγονός ότι την περίοδο αυτή 1860-1870 άρχισαν να κτίζουν τα σπίτια τους .Οι λιγοστές βρυσούλες – με μικρή παροχή νερού-που υπήρχαν στα δύο άκρα του χωριού δεν κάλυπταν τις αυξημένες ανάγκες( το καλοκαίρι στέρευαν ). Η λύση άρχισε να δίνεται  :  Α) με την διάνοιξη πηγαδιών και Β) με την μετακίνηση κάποιων οικογενειών  προς τα γειτονικά χωριά( Κατσαρού-Σιάμου ) ή κοντά σε αυτά, εάν υπήρχε νερό ( τοποθεσία Τράιζα). Επέλεξαν κυρίως την Ανατολική άκρη του χωριού, πριν το κοιμητήριο, για το άνοιγμα των πηγαδιών γιατί : Α) Ήταν κοντά στο χωριό Β) Υπήρχαν εκεί οι προαναφερόμενες βρυσούλες (είχαν επομένως ελπίδα πως θα βρουν έστω και μικρή ποσότητα νερού ). Γ )  Ο χώρος ήταν  (και είναι ) κοινόχρηστος, επομένως μπορούσαν και όσοι δεν είχαν ιδιοκτησία εκεί  να τολμήσουν στο άνοιγμα πηγαδιού.  Δ) Ο τόπος εκεί  έχει υποστεί προσχώσεις από το υπερκείμενο βουνό με αργιλοχώματα (γλίνα) και ήλπιζαν πως σκάβοντας δεν θα βρουν βράχο. Συνολικά υπάρχουν στον ευρύτερο αυτό χώρο  14 πηγάδια. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην άλλη (βορειοδυτική ) άκρη του χωριού αλλά σε πολύ μικρή κλίμακα, ανοίχτηκαν 3 πηγάδια. Το βάθος σχεδόν όλων των πηγαδιών είναι γύρω στα 11Μ  με μία εξαίρεση που φτάνει τα 15Μ( περίπου) Η παροχή τους είναι  μικρή ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, και Σεπτέμβριο-Οκτώβριο στέρευαν. Στο κάθε πηγάδι δικαίωμα χρήσης είχαν αρχικά τα άτομα της οικογένειας όσων τα άνοιξαν. Αργότερα το δικαίωμα πέρασε στους κληρονόμους ή πουλήθηκε το μερίδιο σε κάποιον. Αν υπολογίσουμε και τους γάμους που γίνονταν με άτομα μεταξύ των διαφορετικών οικογενειών εντός του χωριού τότε τελικά εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων  έχουν δικαίωμα χρήσης όλοι σε όλα. Το κάθε πηγάδι πήρε το όνομά του από την οικογένεια που το άνοιξε ή από τον (ένα) ιδιοκτήτη αυτού. Έτσι έχουμε τα οικογενειακά < Γιαννελαίικο, Τζωρτζαίικο, Κουρκουλαίικο- Καρουταίικο, Περδικαίικο (έχει βυθιστεί) ,Κωτσιακαίικο, Δημοπουλαίικο, Νικολοπουλαίικο Καμαρινοπουλαίικο > και <Σωτηραίικο, Σταθαίικο, Παναγαίικο, τα οποία αρχικά ανήκαν στους αδελφούς< Σωτήρη,Στάθη,και Παναγιώτη Θεοδώρου Νιάρχο>. Τέλος έχουμε  το <Παππαδαίικο> το οποίο αρχικά ήταν της οικ. < Γεωργιόπουλου>, το αγόρασε ο παππάς του χωριού( Νιάρχος-Κωτσιάκης- Γεώργιος του Κων/νου ) και έκτοτε λέγεται <Παππαδαίικο>. Περίπου το 1955-60 ανοίχτηκε και το κοινοτικό-δημόσιο- πηγάδι. Η  χρήση των πηγαδιών έδωσε ζωή στο χωριό για 140 περίπου χρόνια ,από το 1860 περίπου μέχρι το 1996 που ήρθε η ύδρευση στο χωριό και « μπήκε» το νερό στα σπίτια. Κάπου εδώ τελειώνει η Ιστορική τους χρήση και μένει μόνο η Ιστορία τους για να θυμίζει σε όλους εμάς τον αγώνα για επιβίωση των προγόνων μας  αλλά και την αξία του φυσικού αυτού αγαθού και πόσο πολύ πρέπει να το εκτιμάμε και να το σεβόμαστε.
Πηγές
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Γλώσσα Βαάγκρι Μπούλι
Η Βαάγκρι Μπούλι είναι αταξινόμητη φυλετική Ινδοάρια γλώσσα της νότιας Ινδίας. Δεν συγγενεύει στενά με τα Χίντι ή τα Μαράθι. Το Χακκιπίκκι και άλλα τοπικά ονόματα για το λαό σημαίνει "αυτοί που πιάνουν πουλιά".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Νταβίντ Μπεν Γκουριόν
Ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν (πραγματικό επώνυμο Γκρυν, γερμ. Grün, 16 Οκτωβρίου 1886 - 1 Δεκεμβρίου 1973) ήταν Ισραηλινός πολιτικός, ο κύριος ιδρυτής και ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ.
Η Ομοσπονδία και το Μαπάι
Στις 2 Νοεμβρίου 1917, ο Άγγλος υπουργός Εξωτερικών έστειλε στο Λόρδο Ρότσιλντ (κορυφαίος ηγέτης σιωνισμού) επιστολή με την οποία τον πληροφορούσε ότι μετά τη λήξη του πολέμου (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), η αγγλική κυβέρνηση θα ευνοούσε την ίδρυση του Εβραϊκού κράτους, στην Παλαιστίνη. Έτσι, ο Μπεν-Γκουριόν κατατάχθηκε στην Εβραϊκή λεγεώνα του αγγλικού στρατού και πολέμησε για την απελευθέρωσή της Παλαιστίνης από τους Τούρκους.
Αφού τελείωσε ο πόλεμος (1918) και όσο η Παλαιστίνη διοικούνταν από τους Άγγλους, ο Μπεν-Γκουριόν, προετοίμασε το έδαφος για την ίδρυση του νέου κράτους. Ενθάρρυνε τη μαζική μετανάστευση Εβραίων στην Παλαιστίνη και αφού αγωνίστηκε για την ίδρυση της πρώτης Εβραϊκής ομοσπονδίας, εκλέχθηκε γενικός γραμματέας της το 1921 μέχρι και το 1935.
Το 1930 μετά τη συνένωση μικρών ομάδων Εβραίων μεταναστών, προέκυψε το σοσιαλ-σιωνιστικό κόμμα Μαπάι, του οποίου την ηγεσία ανέλαβε ο Μπεν-Γκουριόν. Το 1935 ο προαναφερόμενος εκλέχθηκε πρόεδρος του διεθνούς οργανισμού που χειριζόταν τα θέματα εγκατάστασης Εβραίων στην Παλαιστίνη.
Το ψήφισμα 181 του ΟΗΕ
Το διογκούμενο μεταναστευτικό ρεύμα των Εβραίων ανησύχησε τους Άραβες της Παλαιστίνης, με αποτέλεσμα να προκληθούν συγκρούσεις ανάμεσα στις δύο κοινότητες και αλλαγή της αγγλικής πολιτικής: το 1939 η αγγλική κυβέρνηση επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στη μετανάστευση των Εβραίων και στο δικαίωμά τους να αγοράζουν γη στην Παλαιστίνη. Ο Μπεν-Γκουριόν θεώρησε το μέτρο κατάφωρη παραβίαση της Διακήρυξης Μπάλφουρ. Αλλά η έκρηξη του B´ Παγκοσμίου Πολέμου τον ίδιο χρόνο τον οδήγησε σε πολιτική συμπαράταξης με την Αγγλία, χωρίς όμως εγκατάλειψη της τελικής επιδίωξης. Έτσι δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι της Παλαιστίνης κατατάχθηκαν εθελοντές στις αγγλικές ένοπλες δυνάμεις, ενώ από την άλλη η μετανάστευση και η εγκατάσταση στην Παλαιστίνη συνεχίζονταν παρά τα απαγορευτικά μέτρα.
Το 1942 ο Μπεν-Γκουριόν διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή πλεύσης του σιωνιστικού κινήματος: τότε για πρώτη φορά διακηρύχθηκε δημοσία ότι επιδίωξη του σιωνισμού ήταν πλέον όχι η δημιουργία «πατρίδας» στην Παλαιστίνη αλλά η ίδρυση εβραϊκού κράτους.
Όταν μετά τη λήξη του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου η αγγλική κυβέρνηση αρνήθηκε να ανακαλέσει τα περιοριστικά μέτρα, παρ' ότι η τραγωδία του Ολοκαυτώματος, που είχε γίνει γνωστή, είχε προκαλέσει την παγκόσμια συμπάθεια για τον εβραϊκό λαό, ο Μπεν-Γκουριόν κήρυξε και οργάνωσε την αντίσταση κατά των Άγγλων και την εντατικοποίηση της μετανάστευσης. Η κατάσταση στην Παλαιστίνη επιδεινώθηκε και η Αγγλία έφερε το ζήτημα στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Στις 29 Νοεμβρίου 1947 το ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, με 33 ψήφους υπέρ (μεταξύ των οποίων της Σοβιετικής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών), 13 κατά, 10 αποχές και μία απουσία, διαιρούσε την Παλαιστίνη σε δύο κράτη, ένα αραβικό και ένα εβραϊκό. Οι Εβραίοι της Παλαιστίνης δέχτηκαν την απόφαση. Οι Άραβες της Παλαιστίνης και τα αραβικά κράτη την απέρριψαν.
Πρωθυπουργία και πόλεμοι
Στις 14 Μαΐου 1948 ο Μπεν-Γκουριόν ως πρώτος, προσωρινός, πρωθυπουργός ανακήρυξε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Ο Μπεν-Γκουριόν διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός του Ισραήλ: το 1948-1953 και το 1955-1963. Οι πρωθυπουργικές θητείες του σκιάστηκαν και οι δύο από τις πολεμικές συρράξεις του Ισραήλ με τα γειτονικά του αραβικά κράτη, που δεν εννοούσαν να αναγνωρίσουν την ύπαρξή του και επεδίωκαν τον αφανισμό του. Οι πόλεμοι αυτοί έληξαν νικηφόρα για το Ισραήλ, το οποίο όμως κατέβαλε βαρύ φόρο αίματος. Το ίδιο συνέβη και με τους αντιπάλους του, οι οποίοι γνώρισαν επίσης την ισραηλινή κατοχή και τον ξεριζωμό από τις πατρογονικές τους εστίες από όπου τους εξέβαλαν οι Ισραηλινοί. Παρά τους πολέμους ο Μπεν-Γκουριόν ως πρωθυπουργός κατόρθωσε να εφαρμόσει στη βιομηχανία και στη γεωργία πολλά από τα μεταρρυθμιστικά προγράμματα που είχε προτείνει πριν από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Τον Ιούνιο του 1963 επικαλούμενος αδιευκρίνιστους «προσωπικούς λόγους», που είχαν πιθανώς σχέση με εσωκομματικές διαμάχες εξαιτίας Αγγλοαμερικανικών παραπόνων, ο Μπεν-Γκουριόν παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία. Το 1965 αποχώρησε από το Μαπάι και ίδρυσε νέο κόμμα, το Ράφι, το οποίο όμως δεν ευδοκίμησε ιδιαίτερα.
Μετά την πρωθυπουργία
Ο Μπεν-Γκουριόν συνέχισε να είναι παρών στην πολιτική ζωή του Ισραήλ ως το 1970, όταν παραιτήθηκε από τη Βουλή, το Κνεσέτ, και αποσύρθηκε σε ένα κιμπούτς για να ασχοληθεί με τη συγγραφή των απομνημονευμάτων του. Για την προσωπικότητα του Μπεν-Γκουριόν ο συμπατριώτης του συγγραφέα Άμος Οζ έχει γράψει τα ακόλουθα: «Κατά τα πλέον δραματικά χρόνια της ηγετικής του πορείας ο Μπεν-Γκουριόν κατάπινε φιλοσοφικά βιβλία, έγραφε σχόλια στη Βίβλο, ερωτοτροπούσε με τον βουδισμό, έμαθε ακόμη και αρχαία ελληνικά για να διαβάσει Πλάτωνα στο πρωτότυπο. Είχε ακόρεστη περιέργεια για τις φυσικές επιστήμες (αλλά δεν συμπαθούσε τη λογοτεχνία ούτε τις τέχνες). Ανέφερε κάτι από τον Σπινόζα σαν να πετούσε πέτρες σε έναν αντίπαλο. Η λεκτική μάχη και όχι ο διάλογος ήταν ο συνήθης τρόπος του να επικοινωνεί. Περισσότερο από φιλόσοφος ήταν ένα περιφερόμενο θαυμαστικό, ένας σφιχτός, τραχύς άνθρωπος με έναν φωτοστέφανο από ασημένια μαλλιά και ένα σαγόνι που έδειχνε τρομερή δύναμη θέλησης και ηφαιστειώδη ιδιοσυγκρασία».
Παραπομπές
Γκουριον Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Έβαν Τζέιμς
Ο Έβαν Τζέιμς (Evan James, ουαλικά: Ieuan ap Iago Ιέιαν απ Ιάγκο) ήταν ένας Ουαλός ποιητής, που γεννήθηκε το 1809.
Το επάγγελμα του ήταν υφαντής και έμπορος υφασμάτων, ενώ διατηρούσε και πανδοχείο.
Μαζί με το γιο του, Τζέιμς Τζέιμς, συνέθεσαν τον εθνικό ύμνο της Ουαλίας :  «Η γη των προγόνων μου» (“Wlad fy Nhadau”  ή “Land of my Fathers”). Στον Έβαν, λόγω της ιδιότητας του ως ποιητή αποδίδονται οι στίχοι, ενώ στον Τζέημς η μουσική. Πέθανε το 1893, ενώ το 1930 αφιερώθηκε μνημείο σε αυτόν και το γιο του στην πόλη Ποντιπρίδ (Pontypridd), όπου πέρασε τη μισή και πλέον ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλοί ποιητές
Λεόν-Ζαν-Ζοζέφ Ντυμπουά
Ο Λεόν-Ζαν-Ζοζέφ Ντυμπουά (γαλλικά: Léon-Jean-Joseph Dubois) ήταν Γάλλος αρχαιολόγος, λιθογράφος και επιμελητής στο μουσείο του Λούβρου. Γεννήθηκε το 1780 και πέθανε το 1846.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|206x206px|Εικονογράφηση του αιγυπτιακού Θεού Ώρου από τον Ντυμπουά (στο Αιγυπτιακό Πάνθεον) Ο Λεόν-Ζαν-Ζοζέφ Ντυμπουά ήταν μαθητής των ζωγράφων Antoine-Jean Gros και Ζακ-Λουί Νταβίντ (Jacques-Louis David) στο Παρίσι. Έτσι έγινε σχεδιαστής και λιθογράφος.
Το 1823 συνδέθηκε με τον διάσημο Αιγυπτιολόγο Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν (Jean-François Champollion), ο οποίος τον εισήγαγε στην αιγυπτιακή τέχνη και μετά τον επέλεξε να απεικονίσει το έργο του, το Αιγυπτιακό Πάνθεον.
Το 1826, ο Ντυμπουά συμμετείχε σε ένα ταξίδι στην Ιταλία, συνοδευόμενο από τους Σαμπολιόν και Ιππόλυτο Ροσελίνι (Ippolito Rosellini). Την ίδια χρονιά, μετά τη δημιουργία με το «διάταγμα της 15ης Μαΐου» της Συντήρησης των Αρχαιοτήτων (γνωστό ως Μουσείο του βασιλιά Κάρολο Ι΄ της Γαλλίας) του μουσείου του Λούβρου, ο Σαμπολιόν διορίστηκε επιμελητής του αιγυπτιακού και ανατολικού τμήματος του Λούβρου και ο Ντυμπουά, βοηθός-επιμελητής.
Το 1829, διορίστηκε από το Ινστιτούτο της Γαλλίας (Γαλλική Ακαδημία) διευθυντής του Τμήματος Αρχαιολογίας της Επιστημονικής Αποστολής του Μοριά. Συμμετείχε με αυτή την ιδιότητα, και μαζί με τον συνάδελφο του Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ (Guillaume Abel Blouet, από το τμήμα Αρχιτεκτονικής και Γλυπτικής), στις πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν ποτέ στην αρχαία Μεσσήνη (που ιδρύθηκε το 369 π.Χ. από τον Επαμεινώνδα), όπου πέρασε ένα ολόκληρο μήνα από τις 10 Απριλίου 1829.
Στη συνέχεια ο Ντυμπουά πέρασε έξι εβδομάδες στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας, από τις 10 Μαΐου 1829. Και εκεί, έκανε τις πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Του οφείλουμε εκεί την ανακάλυψη του Ναόυ του Δία στην Ολυμπία. Ο Ντυμπουά και ο Μπλουέ συνοδεύονται από τους ζωγράφους Frédéric de Gournay, Pierre Achille Poirot, Πιερ Φέλιξ Τρέζελ (Pierre Félix Trézel) και Εζέν Εμανυέλ Αμωρύ Ντυβάλ (Amaury-Duval), καθώς και ένα στράτευμα πάνω από εκατό εργαζόμενους, ενώ ο διάσημος ιστορικός, διανοούμενος και πολιτικός Εντγκάρ Κινέ (Edgar Quinet), είχε ήδη εγκαταλείψει το τμήμα Αρχαιολογίας για να συνεχίσει την ατομική του εξερεύνηση της Ελλάδος.
Ο ζωγράφος Αμωρύ-Ντυβάλ έδωσε στα αναμνηστικά του, Souvenirs (1829-1830), μια σύντομη περιγραφή του Ντυμπουά κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας του Μοριά. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Plain_d'Olympie._Partie_des_ruines_(d%C3%A9tail).jpg|εναλλ.=|μικρογραφία|322x322εσ|Χάρτης των πρώτων αρχαιολογικών ανασκαφών στην [[Ολυμπία|αρχαία Ολυμπία από την Επιστημονική Εκστρατεία του Μοριά τον Μάιο του 1829, με το Ναό του Δία στην Ολυμπία (από τον Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ και τον Pierre Achille Poirot)|αριστερά]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία
Δαμασίθυμος
Ο Δαμασίθυμος ήταν βασιλέας της Καλύνδου, μιας πόλης της αρχαίας Καρίας, γιος του Κανδαύλη.
Ο Ηρόδοτος τον αναφέρει στα βιβλία «Πολύμνια» και «Ουρανία» της συλλογής «Ιστορίαι», ενώ αναφέρεται και από τον Πολύαινο στα «Στρατηγήματα».
Ο Δαμασίθυμος ήταν σύμμαχος του Ξέρξη κατά τη διάρκεια της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα. Πολέμησε στη ναυμαχία του Αρτεμισίου και στη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ, στην οποία σκοτώθηκε. Ήταν διοικητής του μοναδικού πλοίου των Καλυνδέων.
Το πλοίο του, μαζί με τα πλοία από την Αλικαρνασσό, την Κω και τη Νίσυρο, ήταν υπό τις διαταγές της Αρτεμισίας. Ο στόλος της Αρτεμισίας έλαβε την καλύτερη φήμη, μετά από τον στόλο της Σιδώνας, ενώ ο Δαμασίθυμος ήταν από τους πιο γνωστούς διοικητές του περσικού στόλου.
Σκοτώθηκε στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, όταν η Αρτεμισία βύθισε το πλοίο του, αν και ήσαν σύμμαχοι, καθώς ήθελε να ξεφύγει από μια αθηναϊκή τριηρή υπό τις διαταγές του Αμεινία που την καταδίωκε. Το πλοίο του Δαμασιθύμου βυθίστηκε και όλο το πλήρωμα του σκοτώθηκε Όταν ο Ξέρξης είδε την Αρτεμισία να βυθίζει το πλοίο του Δαμασιθύμου, νόμιζε πως η Αρτεμισία βύθισε μια ελληνική τριήρη και φαίνεται να είπε το εξής: «Οι άνδρες μου έγιναν γυναίκες και οι γυναίκες μου άνδρες». Αλλά, σύμφωνα με τον Πολύαινο, είπε: «Ω Δία, έφτιαξες τις γυναίκες από υλικό ανδρών και τους άνδρες από υλικό γυναικών».
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, η Αρτεμισία είχε νωρίτερα διαφωνήσει με τον Δαμασίθυμο όταν βρίσκονταν στον Ελλήσποντο: «Σήμερα, αν και γνωρίζω πως είχε κάποιες διαφορές μαζί του στο παρελθόν, ενώ βρίσκονταν ακόμα στον Ελλήσποντο, δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως ότι συνέβη ήταν εκδίκηση ή αν το πλοίο των Καλυνδέων βρέθηκε τυχαίως στον δρόμο της».
Παραπομπές
κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2012
Οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2012 έγιναν στην πόλη Εσκισεχίρ της Τουρκίας στις 21 & 22 Ιουλίου. Μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από δέκα βαλκανικές χώρες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία στους άνδρες και στις γυναίκες. Διεξήχθησαν ξεχωριστά τα βαλκανικά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην, τα οποία ήταν εκτός γενικής βαθμολογίας. Συνολικά, διεξήχθησαν τα ακόλουθα βαλκανικά πρωταθλήματα:
Ανδρών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα.
** Η ομαδική βαθμολογία του βάδην προκύπτει από τα αποτελέσματα τριών αγωνισμάτων: 20χλμ ανδρών, 10χλμ νέων, 5χλμ εφήβων.
Γυναικών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα.
** Η Γκιουλού ήταν η μοναδική που μετείχε επίσημα.
*** Η ομαδική βαθμολογία του βάδην προκύπτει από τα αποτελέσματα τριών αγωνισμάτων: 20χλμ γυναικών, 10χλμ νέων γυναικών, 5χλμ νεανίδων.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 2012 Κατηγορία:Εσκισεχίρ
Μεταλλικό βαρόμετρο
Το Μεταλλικό βαρόμετρο, λεγόμενο και ανηροειδές βαρόμετρο είναι μετεωρολογικό όργανο μέτρησης της ατμοσφαιρικής πίεσης.
Περιγραφή
Το όργανο αυτό αποτελείται από ένα θάλαμο μορφής μεταλλικού τυμπάνου που βρίσκεται  σχεδόν σε «κενό αέρος», και που είναι ερμητικά κλειστό. Ο θάλαμος του βαρομέτρου αυτού ονομάζεται θάλαμος ή κυτίο "Vidi". Ο θάλαμος Vidi είναι ευπαθής και στις πλέον μικρές ακόμη μεταβολές της εξωτερικής πίεσης. Η ανώτερη επιφάνεια του θαλάμου συνδέεται μέσω συστήματος μοχλών και ελατηρίων με δείκτη - βελόνη. Έτσι κάθε κίνηση της ανώτερης επιφάνειας μεγεθυνομένη μέσω των μοχλών δεικνύεται από τη βελόνη που κινείται αντίστοιχα πάνω σε βαθμονομημένο σε μονάδες βαρομετρικής πίεσης κυκλικό δίσκο (άντυγα).
Πλεονεκτήματα
Τα πλεονεκτήματα ενός μεταλλικού βαρομέτρου έναντι του υδραργυρικού είναι:
Ανάγνωση βαρομέτρου
Πρό της ανάγνωσης της ένδειξης του μεταλλικού βαρομέτρου συνιστάται να κρούεται τούτο ελαφρώς δια του δακτύλου του παρατηρητή. Τα πλοία κατά κανόνα εφοδιάζονται με μεταλλικά βαρόμετρα βαθμονομημένα σε ίντσες (in) και μιλιμπάρς (mb), ή μόνο σε mb.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετεωρολογικά όργανα
Κοινότητα Ζενίων
Συνολικά η κοινότητα έχει 67 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιος Φιορέντζη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Μπεν Ντόλιτς
Ο Μπέντζαμιν Ντόλιτς (γεννημένος ως Benjamin Dolić στις 4 Μαΐου 1997), γνωστός ως Μπεν Ντόλιτς, είναι Σλοβένος τραγουδιστής. Έγινε γνωστός μετά τη συμμετοχή του στην όγδοη σεζόν του The Voice of Germany. Ο Ντόλιτς θα εκπροσωπήσει τη Γερμανία στο Διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας με το τραγούδι "Violent Thing".
2020: Eurovision
Στις 27 Φεβρουαρίου 2020, ο γερμανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ARD ανακοίνωσε ότι ο Dolić είχε επιλεγεί εσωτερικά για να εκπροσωπήσει τη Γερμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 που θα γίνει στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας με το τραγούδι "Violent Thing".
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβένοι τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020
Αμπντάλα μπιν Νασέρ μπιν Χαλίφα Αλ Θανί
Ο Αμπντάλα μπιν Νασέρ αλ Χαλίφα Αλ Θανί (Sheikh Abdullah bin Nasser bin Khalifa Al Thani, αραβικά: سعادة الشيخ عبدالله بن ناصر بن خليفة آل ثاني) είναι μέλος της Βασιλικής Δυναστείας του Κατάρ και ήταν πρωθυπουργός από τις 26 Ιουνίου 2013 ως τις 28 Ιανουαρίου 2020, οπότε και παραιτήθηκε. Προηγουμένως ήταν υπουργός Προεδρίας επί των Εσωτερικών από το 2005 ως το 2013. Είναι παντρεμένος με 6 παιδιά.
Προφίλ
Αποφοίτησε από το Ντέραμ (Ηνωμένο Βασίλειο), από όπου απέκτησε μπάτσελορ στις πολιτικές επιστήμες. Το 1995 απέκτησε τίτλο μπάτσελορ στη νομοθεσία από το Αραβικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού.
Καριέρα
Ο Αλ Θανί διορίστηκε αξιωματικός περιπολίας στο τμήμα της Αστυνομικής Ομάδας Διάσωσης το 1985. Το 1989 διορίστηκε υπεύθυνος ασφαλείας για τα γήπεδα στο Τμήμα Υψίστης Ασφαλείας. Εν συνεχεία ανέλαβε σε άλλες παρόμοιες θέσεις.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2005 διορίστηκε υπουργός Προεδρίας για εσωτερικά θέματα. Διορίστηκε πρωθυπουργός του Κατάρ στις 26 Ιουνίου 2013, στη θέση του Χαμάντ ιμπν Τζαμπρ αλ Θανί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Κατάρ
Καβάδι
thumb|Νυφικό "καβάι" από την Κάρπαθο. Τέλη 19ου αι. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Το καβάδι είναι μακρύ ένδυμα το οποίο είναι ανοικτό κατακόρυφα ή σταυρωτό. Τα μανίκια του ποικίλλουν, άλλοτε είναι στενά και άλλοτε πλατιά. Φοριόταν κατά τα παλιότερα χρόνια, συνήθως πάνω από τη βράκα και το πουκάμισο και ήταν φτιαγμένο από ριγωτό βαμβακερό ή στολισμένο με χρυσάφι ύφασμα. Συνοδευόταν από ένα εξωτερικό ύφασμα το οποίο διέφερε ανάλογα με το μέρος ( π.χ. συνοδευόταν από τζουμπέ στην Αθήνα, πιρπιρί στα Ιωάννινα, γιλέκο στην Κερασούντα του Πόντου, τσόχα στη Λιούντζη της Βόρειας Ηπείρου, σαγιά στους Σοφάδες της Θεσσαλίας κλπ ).
Το καβάδι, αν και ανατολίτικης προέλευσης, εισήχθη στον ελλαδικό και μικρασιατικό χώρο από τη βυζαντινή περίοδο και κατά το παρελθόν ενσωματώθηκε στις παραδοσιακές ενδυμασίες αρκετών περιοχών, όπως στα Δωδεκάνησα, στην Αττική, στη Μακεδονία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία κλπ. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις όπως στην Κάλυμνο, η τοπική παραδοσιακή ενδυμασία έπαιρνε το όνομά της από τον συγκεκριμένο επενδύτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Κόρη της Ωσέρ (Μουσείο Λούβρου)
Η Κόρη της Ωσέρ (γαλλ. Dame d'Auxerre) που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι αρχαιολογικό εύρημα άγνωστης προέλευσης που βρέθηκε από τον Μαξίμ Κολλινιόν στις αποθήκες του Μουσείου της Οσέρ. Πιστεύεται ότι είναι εύρημα των πρώιμων αρχαιολογικών ανασκαφών στην Κρήτη στις αρχές του 19ου αιώνα.
Περιγραφή
Το μικρό αγαλμάτιο είναι από ασβεστόλιθο. Αναπαριστά μια κόρη αρχαϊκού τύπου, ιστάμενη με την δεξιά παλάμη στο στήθος και το αριστερό χέρι στον αριστερό μηρό. Η παλάμη και ο πήχης είναι συνδεδεμένοι με το πόδι, ενώ ο βραχίονας αφήνει κενό λόγω της στενής μέσης. Ίχνη χρωμάτων υποδεικνύουν ότι στους αρχαίους χρόνους ήταν ζωγραφισμένη με έντονα χρώματα και πολύχρωμο διάκοσμο.
Ερμηνεία
Ίσως να είναι ανάθημα σε θεά ή να αναπαριστάνει την Περσεφόνη.
Ιστορική τοποθέτηση
Καλλιτεχνικά ανήκει στον δαιδαλικό ρυθμό της κρητικής τέχνης. Είναι έργο του Μινωικού ή Μυκηναϊκού πολιτισμού, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που συναντάμε στη Γόρτυνα. Χρονολογείται στο 650-625 π.Χ. μικρογραφία|Ένα γύψινο αντίγραφο που δείχνει πιθανό χρωματισμό στο τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόρες Κατηγορία:Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου
Μπεζεστένι Γιαμπόλ
Το Μπεζεστένι Γιαμπόλ είναι οθωμανικό κτήριο σκεπαστής αγοράς (μπεζεστένι) το οποίο χρονολογείται από τις αρχές του 16ου αιώνα και βρίσκεται στην πόλη Γιαμπόλ της Βουλγαρίας. Το μπεζεστένι χτίστηκε ως βακούφι του Μεγάλου Βαζίρη Χαντίμ Αλί Πασά (1501-1503 και 1506-1511).
Ανατόλι Ριάμποφ
Ο Ανατόλι Πάβλοβιτς Ριάμποφ (ρωσικά: Рябов, Анатолий Павлович, έρζυα: Рябовонь, Анатолий Павлович) ( 16 Απριλίου 1894, Επαρχία Ιτσάλκι στο Λομπάσκι – 23η Μαΐου 1938, Σαράνσκ ) ήταν γλωσσολόγος, εκπαιδευτικός και σοσιαλιστής της Έρζυα. Μελέτησε τη λογοτεχνική γλώσσα και σύγγραψε πολλά δοκίμια για θέματα συλλαβισμού, ορολογίας και μορφοποίησης για τη γλώσσα Έρζυα.
Μπεζεστένι Γιαμπόλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική Βουλγαρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βουλγαρία Γιαμπολ
Ανατόλι Ριάμποφ
Το 1916 αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Ίδρυμα Νίζονι και στη συνέχεια εργάστηκε ως λέκτορας στα Εκπαιδευτικά Σεμινάρια του Όμσκ. Το 1924 - 1930 εργάστηκε ως μεθοδολόγος στο γραφείο Μορδοβίας του Ρωσικού Εθνικού Συμβουλίου για τις Εθνικές Μειονότητες, και το 1934 - 1937 ήταν επικεφαλής του Τμήματος Μορδοβιδικών Γλωσσών του Ινστιτούτου Αγρονομικής Εκπαίδευσης του Σαράνσκ. Συνεργάστηκε με τον Ντμίτρι Μπουμπρί και τον Γεβγένι Πολιβανοβιγκα.
Ο Ανατόλι Ριάμποφ είναι συγγραφέας πολλών σχολικών βιβλίων και λεξικών. Ήταν ένας από τους διοργανωτές των Μορδοβιανών Συνεδρίων των Καθηγητών του 1924 και του 1925.
Από το 1993 η 16η Απριλίου, η ημέρα των γενεθλίων του Ανατόλι Ριάμποφ, εορτάζεται ως Ημέρα της Έρζυα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι γλωσσολόγοι
Δημήτριος Σπαντίδος
'''Ο Δημήτριος Α. Σπαντίδος (BSc, PhD, FRCPath, DSc, FRSH, FASA, MAE)''' είναι Έλληνας ιολόγος και ερευνητής καρκίνου. Είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης όπου διετέλεσε καθηγητής ιολογίας από το 1989 έως το 2015. Είναι επίσης ο ιδρυτής των Εκδόσεων Σπαντίδος και ο αρχισυντάκτης και των δώδεκα περιοδικών τους.
Ο Σπαντίδος έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 1971, το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο McGill το 1976 και το DSc από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης το 1989.
Καριέρα
Από το 1976 έως το 1978, ο Σπαντίδος εργάστηκε ως μεταδιδακτορικός υπότροφος στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, εργαζόμενος στο εργαστήριο του Louis Siminovitch.
Το 1978, ο Σπαντίδος παρουσίασε σε ένα σεμινάριο του Ινστιτούτου Καρκίνου Dana Farber. Σε αυτή την παρουσίαση, ο Σπαντίδος ισχυρίστηκε ότι απέδειξε ότι τα ογκογονίδια ήταν η βασική αιτία όλων των καρκίνων. Ο Robert Weinberg, καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, ήταν στο ακροατήριο όταν ο Σπαντίδος έκανε αυτή την ομιλία και αργότερα θυμήθηκε ότι είχε επινοήσει αυτό που ονόμασε «ακριβώς την ίδια» στρατηγική για τον εντοπισμό ογκογονιδίων σε ανθρώπινους όγκους λίγο πριν από την ομιλία του Σπαντίδος. Ο Σπαντίδος είχε δημοσιεύσει αυτά τα ευρήματα στο Cell ένα μήνα πριν ο Weinberg είχε την ιδέα του, η οποία, όπως και η εργασία του Σπαντίδος, αφορούσε τα διαμολυνόμενα ογκογονίδια.
Ο Σπαντίδος αναγκάστηκε να τερματίσει τη θέση του στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο στο εργαστήριο του Siminovitch λόγω των κατηγοριών για απάτη. Δύο μεταδιδάκτορες στο εργαστήριο Siminovitch δεν μπόρεσαν να αναπαράγουν τα ευρήματα του Σπαντίδου και ο Σπαντίδος δεν παρουσίασε τα ακατέργαστα δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι ήταν αθώος. Ωστόσο, ο Siminovitch δεν ξεκίνησε μια ανεξάρτητη έρευνα και οι κατηγορίες δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ επίσημα.
Από το 1978 έως το 1979, ο Σπαντίδος ήταν επίκουρος καθηγητής στο Ελληνικό Αντικαρκινικό Ινστιτούτο στην Αθήνα. Από το 1979 έως το 1989, ο Σπαντίδος εργάστηκε στο Beatson Institute for Cancer Research, όπου μελέτησε το ογκογονίδιο Ras.
2021
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ - Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΚΥΤΤΑΡΙΚΩΝ ΟΓΚΟΓΟΝΩΝ - Έκδοση Εκδόσεις Σπαντίδος Οκτώβριος 2021
Εκδόσεις Σπαντίδος
Το 1992, ο Δημήτριος Σπαντίδος ίδρυσε τις Εκδόσεις Σπαντίδος, έκδοση επιστημονικών περιοδικών. Αυτή τη στιγμή δημοσιεύει δώδεκα περιοδικά: International Journal of Molecular Medicine, International Journal of Oncology, Molecular Medicine Reports, Oncology Reports, Experimental and Therapeutic Medicine, Oncology Letters, Biomedical Reports, Molecular and Clinical Oncology, World Academy of Sciences Journal, Nutrition, International Journal of Epigenetics and Medicine International Journal. Ο Σπαντίδος είναι ο αρχισυντάκτης όλων αυτών.
Smile TV
Το Smile TV είναι ελληνικός ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός περιφερειακής εμβέλειας. Η έδρα του σταθμού είναι στην περιοχή της Ριζούπολης, εντός της Αθήνας. Εκπέμπει επίγεια ψηφιακά από 14 κέντρα εκπομπής τα οποία καλύπτουν την Περιφερειακή Ζώνη 9 (Αττική, Αργοσαρωνικός, Κεντρική και Νότια Εύβοια), μέσω της Digea και δορυφορικά, μέσω των συνδρομητικών παρόχων της NOVA και της COSMOTE TV. Το πρόγραμμα του είναι παιδικό ενώ τις βραδινές ώρες προβάλλει ενημερωτικές εκπομπές και τηλεπωλήσεις.
Δημήτριος Σπαντίδος
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Smile TV
Ιστορικό
Ο σταθμός ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1999 ως 0-6 παίρνοντας τις αναλογικές τότε συχνότητες (60 και 39 UHF με παρεμβολή στην ΕΡΤ) του πάλαι ποτέ πρωτοπόρου Junior's TV το οποίο σταμάτησε τη λειτουργία του, με αποφάσεις του Υπουργείου Τύπου επικαλούμενο συνεχείς παραβάσεις της νομοθεσίας περί πνευματικής ιδιοκτησίας, και λόγω παρεμβολών κατ' εξακολούθηση στις προαναφερθείσες συχνότητες της ΕΡΤ.
Δημήτριος Σπαντίδος
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Articles with hCards Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Smile TV
Ιστορικό
Στις 14 Φεβρουαρίου 2013 μετονομάστηκε σε Smile TV και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να μεταδίδει παιδικά προγράμματα.
Σειρές και κινούμενα σχέδια
Στο πρόγραμμα του σταθμού έχουν ενταχθεί κατά καιρούς σειρές κινουμένων σχεδίων της WildBrain (Σόνικ ο Σταντζόχοιρος, Σαμπρίνα η Μικρή Μάγισσα, Super Mario, Ντένις ο Τρομερός), της BKN International (Το μυστηριώδες νησί Κονγκ, Pocket Dragon Adventures, Extreme Dinosaurs), της Xilam (Oggy and the Cockroaches και Zig and Sharko), της Imira (Η Μίμη και η παρέα της, Ονειροπαρμένοι, Vitaminix και Συννεφοταξιδευτές), της KungFu Animation Group (Μαγικά Τουβλάκια, Τάτα ο Εξωγήινος, Τα Τρία Σκιουράκια, Super Detectives, Super Yizai και Οι Μαχητές των Ονείρων) και άλλων. Αξιοσημείωτες σειρές που προβάλλει, είναι σειρές των Power Rangers και Dragon Ball, το Μαρσουπιλαμί, το Ben 10 και το Rabbids Invasion.
Μέρος των ιταλικών σειρών, καθώς και Κινέζικα κινούμενα σχέδια, παραγωγής της Κεντρικής Δημόσιας Τηλεόρασης CCTV (Οι Θρύλοι του Βασιλιά Πιθήκου, Οι Θρύλοι του Νεζά, Το Γαλάζιο Ποντίκι και ο Σούπερ Γάτος, Ο Χονδροκέφαλος και Οι Γενναίοι του Βορρά) που μεταγλωττίστηκαν από την Empire Video Production στη Ρουμανία, επικρίθηκε για τη μεταγλώττιση τους. Η εταιρεία προέβαλλε επίσης ταινίες της Mondo TV που διένειμε η Fiction Pictures (μέρος των οποίων αρχικά κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Modern Times συμφερόντων Κώστα Γιαννίκου) επακόλουθο της μετονομασίας, ενώ σύναψε συμφωνίες για, μεταξύ άλλων, τις σειρές Gormiti: Η Φύση Αντεπιτίθεται, Dinofroz, Sissi the Young Empress και Bat Pat.
Άλλα Προγράμματα
Το Smile TV από τις 11 το βράδυ έως τις 1 τα μεσάνυχτα προβάλλει εκπομπές τηλεπωλήσεων. Παλιά προέβαλε ελληνικές ταινίες και παιδικές σειρές που προβάλλονται από τις 1 τα μεσάνυχτα έως τις 11 το βράδυ (ισχύει μόνο για την επίγεια συχνότητα μιας και στη συνδρομητική τηλεόραση προβάλλονται παιδικές σειρές όλο το 24ωρο). Από τον Νοέμβριο του 2022 προβάλλει επίσης την ενημερωτική εκπομπή Σχολιάζοντας την Επικαιρότητα που παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Στέργιος Καλόγηρος αλλά και άλλες ενημερωτικές εκπομπές.
Φυσιογνωμία
Το Smile TV, κατέθεσε στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, να αλλάξει άπαξ το χαρακτήρα του προγράμματός τους, από μη ενημερωτικό γενικής στόχευσης (που είναι μέχρι στιγμής), σε γενικού ενημερωτικού χαρακτήρα, με υπεύθυνη δήλωση του νομίμου εκπροσώπου της εταιρείας του σταθμού. Το κανάλι περιμένει έγκριση, σχετικά με την αλλαγή φυσιογνωμίας του προγράμματος του.