cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρούσσα Εκκλησία Λασιθίου
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Ρούσσα Εκκλησία βρίσκεται 9 χιλιόμετρα ανατολικά από τη Σητεία, κτισμένο σε υψόμετρο 340 μέτρα. Σύμφωνα με μία εκδοχή, το όνομα προέρχεται από τη ύπαρξη τρεχούμενου νερού κάτω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Ρέουσα Εκκλησία) ή από τα κόκκινα χώματα της περιοχής σε συνδυασμό με την εκκλησία. Στη θέση «Άνοιξη», κοντά στο ναό του Τιμίου Σταυρού, έχει ανασκαφεί μινωικό ιερό κορυφής. Επίσης, στη θέση Λογοκέφαλο βρέθηκαν ερείπια αρχαίου οικισμού και στη θέση Καστρί ερείπια ακρόπολης. Μέσα στο χωριό βρίσκεται κρήνη που κατασκευάστηκε το 1877 από τον διοικητή Λασιθίου Αξελό και έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης.
Αναφέρεται επίσημα το 1925, γραμμένη ως Ρούσα Εκκλησιά, στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σητείας και το 1926 να ορίζεται ως έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Ρούσσα Εκκλησία. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Διόνυσο αποτελούν την κοινότητα Ρούσσας Εκκλησίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 194 κατοίκους.
Βαγγέλης Αλεξανδρής (καλαθοσφαιριστής)
Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής προπονητής καλαθοσφαίρισης, γεννημένος στις 2 Φεβρουαρίου 1951.
Καριέρα Καλαθοσφαιριστή
Αγωνίστηκε στην Αναγέννηση Θεσσαλονίκης, στον Άρη (1971-1980) και στον ΠΑΟΚ. Αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος το 1979 με τον Άρη. Κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος με τον ΠΑΟΚ το 1984.
Με την Εθνική Εφήβων κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Εφήβων το 1970 και με την Εθνική Ανδρών συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1983.
Καριέρα Προπονητή
Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες προπονητές και έχει κατακτήσει 2 Ευρωπαϊκά τρόπαια.
Ο πρώτος Ευρωπαϊκός του τίτλος ήρθε το 2001 όταν ήταν προπονητής του Αμαρουσίου και κατέκτησε το Κύπελλο Σαπόρτα. Το 2003 στέφτηκε Κυπελλούχος Ευρώπης καθοδηγώντας την ομάδα του Άρη.
Επαμεινώνδας Σταματιάδης
Ο Επαμεινώνδας Σταματιάδης (1835–1901) ήταν Σάμιος δημοσιογράφος και λόγιος.
Βιογραφία
Ο Επαμεινώνδας Σταματιάδης του Ιωάννου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 17 Δεκεμβρίου 1835 από διακεκριμένη σαμιακή οικογένεια. Οκτώ ετών πήγε σχολείο στην Αθήνα. Στο γυμνάσιο είχε γυμνασιάρχη τον Γεώργιο Γεννάδιο. Μετά το πανεπιστήμιο, το 1851 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου δούλεψε στο εμπορικό του Κεφαλλονίτη παππού του Νικόλαου Μαντζαβίνου. Το 1853 έπιασε δουλειά στο ασφαλιστικό κατάστημα Ο Ερμής. Ύστερα δημοσιογράφησε στην εφημερίδα Βυζαντίς μέχρι το 1863, οπότε επέστρεψε στη Σάμο. Την περίοδο αυτή έγραψε τον πρώτο τόμο των Σαμιακών (1862). Με την αρθρογραφία του αντιτάχθηκε στην πολιτική του ηγεμόνα της Σάμου Μιλτιάδη Αριστάρχη (1859–1866), και το 1866 απελάθηκε μαζί με άλλους από τη Σάμο. Στην Αθήνα όπου κατέφυγε προσλήφθηκε στην εφημερίδα Μέλλον του Γ. Γλίνη.
Γύρισε στη Σάμο όταν ηγεμόνας ανέλαβε ο Παύλος Μουσούρος. Εκλέχτηκε πληρεξούσιος στο Βαθύ Σάμου το 1874 και διορίστηκε επόπτης της παιδείας, ενώ ανέλαβε και τη διεύθυνση της εφημερίδας Σάμος. Διετέλεσε έφορος του ηγεμονικού τυπογραφείου και από τον ηγεμόνα Ιωάννη Φωτιάδη διορίστηκε διευθυντής του ηγεμονικού διοικητικού γραφείου έως το 1882. Μετά διορίστηκε ξανά επόπτης της παιδείας έως το 1884, που ορίστηκε μέλος της αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρέμεινε ως διευθυντής του ηγεμονικού γραφείου έως τον Ιούλιο 1885. Επανήλθε στη Σάμο και ανέλαβε πάλι διευθυντής του ηγεμονικού διοικητικού γραφείου έως το 1899 που τον απέπεμψε ο ηγεμόνας Κωνσταντίνος Βαϊάνης. Το Νοέμβριο του 1900 ανέλαβε τη διεύθυνση του ηγεμονικού γραφείου Σμύρνης. Πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 1901 στη Σμύρνη.
Διακρίσεις
Μέλος αντεπιστέλλον «πολλών σοφών εταιριών και Ιππότης διαφόρων Ταγμάτων».
Βαθμοί και παράσημα
Τίτλος του Ουλά (τίτλος πολιτικός ισοδύναμος με το στρατιωτικό βαθμό του Υποστρατήγου)
Ανώτερος Ταξιάρχης του Μετζιτιέ
Ανώτερος Ταξιάρχης του τάγματος Ισαβέλλας της Καθολικής
Ταξιάρχης του Νισάν-Ιφτιχάρ της Τύνιδος
Ταξιάρχης του ρωσικού παρασήμου της αγίας Άννης
Ταξιάρχης του ισπανικού παρασήμου του Τάγματος Καρόλου του Τρίτου
Ταξιάρχης του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας
Ταξιάρχης του Τάγματος του αγίου Καρόλου του Μονοίκου
Σταυροφόρος των Ιπποτών του Αγίου Τάφου
Αξιωματικός του πρωσσικού Σταυρού του Στέμματος της Πρωσσίας
Αξιωματικός του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Σωτήρος
Αξιωματικός του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Ερνεστείου οίκου
Παράσημο της Βασιλικής Βαυαρικής Ακαδημίας του Μονάχου
Τίτλοι
Μέλος της Αρχαιολογικής Αυτοκρατορικής Εταιρείας με έδρα την Πετρούπολη
Μέλος αντεπιστέλλον του Αυτοκρατορικού Γερμανικού Ινστιτούτου με έδρα το Βερολίνο
Μέλος αντεπιστέλλον της Βασιλικής Ιστορικής Εταιρείας με έδρα τη Μαδρίτη
Μέλος αντεπιστέλλον της Βασιλικής Ακαδημίας των Γραμμάτων με έδρα τη Βαρκελώνη
Εταίρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών
Μέλος αντεπιστέλλον της Γεωγραφικής Εταιρείας Μεξικού
Μέλος αντεπιστέλλον του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου της Κωνσταντινούπολης
Μέλος αντεπιστέλλον του Συλλόγου των Μεσαιωνικών Σπουδών της Κωνσταντινούπολης
Μέλος αντεπιστέλλον του Μουσείου και της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης
Μέλος αντεπιστέλλον του Centre excursionata de Catatounya της Βαρκελώνης
Αξιωματικός της Γαλλικής Ακαδημίας (Officier de l’Academie)
Μέλος αντεπιστέλλον της Γεωγραφικής Εταιρείας με έδρα τη Λισσαβώνα
Μέλος αντεπιστέλλον του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Κωνσταντινούπολης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Σαμιώτες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Δημοτική ενότητα Βαλτετσίου
<mapframe latitude="37.396892" longitude="22.283020" zoom="12" width="500" height="700" align="right" /> Η Δημοτική ενότητα Βαλτετσίου ανήκει διοικητικά στο Δήμο Τρίπολης όπως αυτός συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Τα όριά της ταυτίζονται με αυτά του προϋπάρχοντος Δήμου Βαλτετσίου. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νομού νοτιοδυτικά της πόλης της Τρίπολης. Αποτελείται από 20 οικισμούς που ανήκουν σε 14 τοπικές κοινότητες.
Διοικητική διαίρεση
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Δημοτικής ενότητας Βαλτετσίου.
Γενικές πληροφορίες
Η δημοτική ενότητα περιλαμβάνει το ασεατικό πεδίο και τους οικισμούς περιμετρικά αυτού. Από Τρίπολη ακολουθώντας το δρόμο προς Μεγαλόπολη, ανεβαίνουμε τον αυχένα του Καλογερικού. Σε αυτό το σημείο υπάρχει διακλάδωση προς το Βαλτέτσι που είναι γνωστό για τη συμμετοχή των κατοίκων του στον Αγώνα του 1821. Έμεινε ιστορικό από τις δύο συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων που έγιναν στις 25 Απριλίου και στις 12-13 Μαΐου του 1821. Η νίκη των Ελλήνων προετοίμασε την άλωση της Τρίπολης.
Στη συνέχεια κατηφορίζοντας στο ασεατικό πεδίο, αριστερά της οδού υπάρχει διασταύρωση προς Δόριζα ενώ λίγο πιο κάτω υπάρχει διασταύρωση προς Μάναρη. Στο χωριό Μάναρη υπάρχουν πηγές του Αλφειού. Κοντά στο Μάναρη βρίσκεται η μεγαλύτερη τοξωτή γέφυρα στην Ελλάδα, υπόδειγμα αρχιτεκτονικής, κατασκευασμένη για το σιδηρόδρομο από γαλλική εταιρεία το 1897.
Συνεχίζοντας, πάνω στο δρόμο βρίσκεται η Κάτω Ασέα. Δεξιά θα δούμε τον αρχαιολογικό της χώρο. Φέρει το αρχαίο της όνομα, οφειλόμενο στον Ασεάτη-αρκάδα ήρωα της μυθικής εποχής. Ασεάτης, επίσης, ονομαζόταν ο ποταμός Αλφειός γιατί τα πλούσια νερά της περιοχής, σ`αυτόν διοχετεύονται. Λίγο έξω από την Ασέα, στη κορυφή του υψώματος του Προφήτη Ηλία βρίσκονται τα ερείπια αρχαίου ναού, ο οποίος πιθανολογείται ότι ήταν αφιερωμένος στον Ποσειδώνα. Κατά τις ανασκαφές που έγιναν το 1936 ανακαλύφθηκαν ερείπια κτισμάτων και κεραμικά ευρήματα νεολιθικής εποχής.
Στην Ασέα γεννήθηκε και αναπαύεται ο κατ`εξοχήν εκφραστής του ελληνικού ποιητικού υπερρεαλισμού και σημαντική μορφή του ελληνικού τραγουδιού ο Νίκος Γκάτσος. Στο τοπικό διαμέρισμα Πάπαρη υπάρχουν τα ερείπια πύργου από την εποχή της Φραγκοκρατίας. Στα όρια της δημοτικής ενότητας Βαλτετσίου με το Δήμο Μεγαλόπολης απλώνεται το φαράγγι του Ελισσώνα ποταμού. Λίγο πριν από το χωριό Αραχαμίτες βρίσκεται ο χώρος αναψυχής της Μεταμόρφωσης.
Από την Κάτω Ασέα προσεγγιζονται οι οικισμοι Λιανού, Αμπελάκι, Πάπαρης, Μανιάτης, Κουβέλια, Καλτεζές,  Μαυρόγιαννης, Δάφνη, Αγριακόνα καθώς και η Ιερά Μονή Καλτεζών.
Το στοιχείο της τοπικής παράδοσης είναι ιδιαίτερα έντονο στην περιοχή, ιδίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν οι πολιτιστικοί σύλλογοι και οι κοινότητες οργανώνουν εκδηλώσεις, γιορτές και πανηγύρια.
Οι κάτοικοι είναι κυρίως γεωργοί και κτηνοτρόφοι και τα παραγόμενα βασικά προϊόντα είναι κηπευτικά, μήλα, μέλι, κάστανα, γαλακτοκομικά κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Τρίπολη Αρκαδίας
Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης
Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης ή Αλφόνσος ο Αμείλικτος (Ισπανικά : Alfonso XI de Castilla, 13 Αυγούστου 1311 - 26 Μαρτίου 1350) μέλος του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέα ήταν Βασιλιάς της Καστίλης, Λεόν και Γαλικίας (1312 - 1350). Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης και της Κωνσταντίας της Πορτογαλίας κόρης του Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας. Με τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του (1312) ξέσπασαν πολλές διαφωνίες για την διαδοχή που ολοκληρώθηκαν την επόμενη χρονιά (1313). Όταν ενηλικιώθηκε ο Αλφόνσος ενίσχυσε σημαντικά την βασιλική εξουσία, τα μεγαλύτερα κατορθώματα του ήταν ότι έλυσε τα προβλήματα στο Στενό του Γιβραλτάρ και η κατάκτηση της Αλχεθίρας.
Κηδεμονία
Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Αλφόνσος ήταν μόλις ενός έτους και ένα μεγάλο συμβούλιο από τους πιο στενούς συγγενείς του ανέλαβε την αντιβασιλεία και την κηδεμονία του. Στο συμβούλιο συμμετείχαν η μάμμη του Μαρία της Μολίνα, η μητέρα του Κωνσταντία, ο μεγάλος θείος του ινφάντης Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια δε Κάμπος (μικρότερος γιος του προπάππου του Αλφόνσου του Σοφού) και ο θείος του ινφάντης Πέτρος του Καμέρος. Η μητέρα του όμως ετελεύτησε (18 Νοεμβρίου 1313), κατόπιν απεβίωσαν ο ινφάντης Ιωάννης και ο ινφάντης Πέτρος σε στρατιωτική εκστρατεία στη Γρανάδα (1319), έτσι η μάμμη του Μαρία παρέμεινε μοναδική κηδεμόνας μέχρι το δικό της τέλος (1 Ιουλίου 1321).
Μετά το τέλος του Πέτρου σε μάχη (1319), ο θείος του Φίλιππος της Καστίλης (1292-1327), ο δεύτερου βαθμού θείος του Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα (γιος του Εμμανουήλ της Καστίλης που ήταν μικρότερος αδελφός του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού) και ο Ιωάννης δε Καστίγια υ Άρο (γιος του Ιωάννη, κύριου της Βαλένθια δε Κάμπος) μοίρασαν το βασίλειο. Η διανομή εξασθένισε σημαντικά το Βασίλειο της Καστίλης, που λεηλατήθηκε από τους επαναστάτες και τους Μαυριτανούς. Μόλις ενηλικιώθηκε, ανέλαβε γρήγορα τον έλεγχο του βασιλείου και το ένωσε υπό την εξουσία του, εκτέλεσε επίσης όλους τους αντιπάλους του και διεκδικητές του θρόνου, ανάμεσα τους και τον θείο του Ιωάννη δε Καστίγια υ Άρο (1326).
Προσωπική εξουσία
Η προτεραιότητα του ήταν να επεκτείνει το βασίλειο μέχρι το Στενό του Γιβραλτάρ κάτι που κατόρθωσε να κάνει μετά τον θρίαμβο του στην μάχη του Ριο Σαλάντο εναντίον των Μαρινιδών (1340) και την κατάκτηση του βασιλείου του Αλχεθίρας (1344). Όταν οι προσπάθειες του ολοκληρώθηκαν ξεκίνησε την Ρεκονκίστα απέναντι στο Μουσουλμανικό βασίλειο της Γρανάδας. Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ κέρδισε τα προσωνυμία "Εκδικητής" και "Αδίστακτος" όπως και το "Ριο Σαλάντο". Τα δυο πρώτα τα κέρδισε λόγω της αγριότητας που αντιμετώπισε τους ευγενείς που σφετερίστηκαν την εξουσία του όταν ήταν ανήλικος και την εκτέλεση τους, το δεύτερο με την μεγάλη νίκη του στους Μαυριτανούς στην συγκεκριμένη περιοχή της Ιβηρικής Χερσονήσου (1340).
Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης δεν έφτασε ποτέ σε όρια βιαιότητας όπως ο γιος του Πέτρος αλλά στάθηκε εξίσου αιματηρός στις μεθόδους καταστολής που χρησιμοποιούσε. Απαρνήθηκε την νόμιμη σύζυγο του Μαρία της Πορτογαλίας και προχώρησε σε εξωσυζυγικές σχέσεις με την Ελεονόρα δε Γουθμάν με την οποία έκανε 10 παιδιά, αυτό ήταν ένα κακό παράδειγμα για τον γιο και διάδοχο του Πέτρο. Άν δεν ακολουθούσε ο πρόωρος θάνατος του στην μεγάλη Πανώλη του 1350 στην πέμπτη πολιορκία του Γιβραλτάρ ίσως η χώρα να είχε αποφύγει τους σκληρούς εμφύλιους πολέμους που ακολούθησαν στην συνέχεια αφού ο ίδιος ο Αλφόνσος ΙΑ΄ είχε αρχίσει να συμβιβάζεται και να κατανοεί τους υπηκόους του. Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ πέθανε την νύχτα της 25ης - 26ης Μαρτίου 1350, οι πηγές τοποθετούν το θάνατο του εσφαλμένα στις 27 Μαρτίου.
Οικογένεια
Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Κωνσταντία των Ιβρέα-Καστίλης, κόρη του Ιωάννη-Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα (1325), αλλά ακυρώθηκε δύο χρόνια αργότερα, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Με την ερωμένη του Ελεονώρα δε Γκουθμάν απέκτησε τέκνα:
Μετά το τέλος του Αλφόνσου ΙΑ΄, η χήρα του Μαρία της Πορτογαλίας συνέλαβε και θανάτωσε την ερωμένη του Ελεονώρα. Ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΑ΄ δεν περιγράφεται αρκετά ψηλός, αλλά είχε καλές αναλογίες, με γερό δέρμα και μαλλιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Μονάρχες του Λεόν Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλικίας Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Lapis Niger
μικρογραφία|250x250εσ| Σχέδιο (1906) του ανασκαμμένου Μέλανα Λίθου στην Αγορά της [[Ρώμη ς, στην Ιταλία. Ορατά είναι το μικρό ιερό (sacellum) (αριστερά), η περικομμένη στήλη τούφα (δεξιά) και η ορθογώνια στήλη με επιγραφές (πίσω από τη στήλη).]] Ο Μέλας Λίθος (Λατινικά: Lapis Niger) είναι ένα αρχαίο ιερό στην Αγορά της Ρώμης. Μαζί με το σχετικό Ηφαιστείο (Vulcanal, ιερό στο Vulcan) αποτελεί το μόνο σωζόμενο κατάλοιπο του παλαιού Comitium, πρώιμου χώρου Συνέλευσης, που προηγήθηκε της Αγοράς και πιστεύεται ότι προέρχεται από έναν αρχαϊκό λατρευτικό χώρο του 7ου ή 8ου αι. π.Χ.
Το μαύρο μαρμάρινο πλακόστρωτο (1ος αιώνας π.Χ.) και το σύγχρονο τσιμεντένιο περίβλημα (αρχές 20ού αι.) του Μέλανος Λίθου επικαλύπτουν έναν αρχαίο βωμό και έναν ορθογώνιο Λίθο με μία από τις παλαιότερες γνωστές παλαιές λατινικές επιγραφές (π. 570-550 π.Χ.). Το μνημείο και το ιερό της υπερκατασκευής μπορεί να κτίστηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα κατά την αναδιοργάνωση των χώρων της Αγοράς και της Συνέλευσης. Εναλλακτικά, αυτό μπορεί να είχε γίνει μία γενιά νωρίτερα από τον Λ. Κ. Σύλλα κατά τη διάρκεια ενός από τα κατασκευαστικά του έργα γύρω από την Παλαιά Σύγκλητο (Curia Hostilia). Ο χώρος ανακαλύφθηκε εκ νέου και ανασκάφθηκε από το 1899 έως το 1905 από τον Ιταλό αρχαιολόγο Τζιάκομο Μπόνι.
Αναφερόμενο σε πολλές αρχαίες περιγραφές της Αγοράς που χρονολογούνται από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και τις πρώτες ημέρες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η σημασία του ιερού του Μέλανος Λίθου ήταν σκοτεινή και μυστηριώδης για τους μεταγενέστερους Ρωμαίους, αλλά συζητιόταν πάντα ως τόπος μεγάλης ιερότητας και σημασίας. Είναι κτισμένος επάνω από ένα ιερό σημείο, που αποτελείται από πολύ παλαιότερα τεχνουργήματα, που βρέθηκαν περίπου 5 ft κάτω από το σημερινό επίπεδο του εδάφους. Το όνομα "Μέλας Λίθος" μπορεί να αναφερόταν αρχικά στοΛίθο της μαύρης πέτρας (με μία από τις πρώτες γνωστές λατινικές επιγραφές) ή μπορεί να αναφέρεται στο μεταγενέστερο πλακόστρωτο με μαύρο μάρμαρο στην επιφάνεια. Καθώς βρίσκεται στον χώρο Συνέλευσης (Comitium) μπροστά από τη Νέα Σύγκλητο (Curia Julia), αυτή η κατασκευή επέζησε για αιώνες, λόγω ενός συνδυασμού ευλαβικής μεταχείρισης και επικάλυψης κατά την εποχή της πρώιμης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ιστορία
Η τοποθεσία πιστεύεται ότι χρονολογείται από τη Ρωμαϊκή βασιλική περίοδο. Η επιγραφή περιλαμβάνει τη λέξη rex, η οποία πιθανόν να αναφέρεται είτε στον βασιλιά (rex), είτε στον rex sacrorum, υψηλό θρησκευτικό αξιωματούχο. Κάποια στιγμή οι Ρωμαίοι ξέχασαν την αρχική σημασία του ιερού. Αυτό οδήγησε σε πολλές αντικρουόμενες ιστορίες για την προέλευσή του. Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι ο Μέλας Λίθος σήμαινε είτε τον τάφο του πρώτου βασιλιά της Ρώμης, του Ρωμύλου, είτε το σημείο όπου δολοφονήθηκε από τη Σύγκλητο. ή τον τάφο του Όστου Οστίλιου, πάππου του βασιλιά Tύλλου Οστίλιου. ή τη θέση όπου έπεσε στη μάχη ο Φαύστος, ανάδοχος πατέρας του Ρωμύλου.
Ο Μέλας Λίθος αναφέρεται με αβέβαιο και διφορούμενο τρόπο από αρκετούς συγγραφείς της πρώτης Αυτοκρατορικής περιόδου: τον Διονύσιο Αλικαρνασσέα, τον Πλούταρχο και τον Φέστο. Δεν φαίνεται να γνωρίζουν, ποιες παλαιές ιστορίες για το ιερό πρέπει να πιστέψουν.
Τον Νοέμβριο του 2008 η έντονη βροχόπτωση προκάλεσε ζημιές στο τσιμεντένιο κάλυμμα, που προστατεύει το Ηφαιστείο (Vulcanal) και τα μνημεία του από τη δεκαετία του 1950. Αυτό περιλαμβάνει τον με την επιγραφή Λίθο με το όνομα ο Μέλας Λίθος (Lapis Niger). Η επένδυση από μάρμαρο και τσιμέντο είναι ένα μείγμα από το αρχικό μαύρο μάρμαρο, που λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη του χώρου από τον Σύλλα και σύγχρονου τσιμέντου, που χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία του καλύμματος και τη συγκράτηση του μαρμάρου στη θέση του. Μία τέντα προστατεύει τώρα τα αρχαία υπολείμματα, μέχρι να επισκευαστεί το κάλυμμα, επιτρέποντας στο κοινό να δει το αρχικό βήμα (suggestum) για πρώτη φορά μετά από 50 χρόνια. Δυστυχώς, η φύση των επικαλύψεων και οι συνεχείς επισκευές καθιστούν αδύνατο να δούμε τον Μέλανα Λίθο, που βρίσκεται αρκετά μέτρα υπόγεια.
Το ιερό
Ο Μέλας Λίθας πέρασε από διάφορες διαμορφώσεις. Οι αρχικές εκδοχές καταστράφηκαν από πυρκαγιά ή λεηλασία της πόλης. Θάφτηκαν κάτω από τις πλάκες από μαύρο μάρμαρο πιστεύεται ότι αυτό έγινε από τον Σύλλα. Ωστόσο έχει επίσης υποστηριχθεί, ότι ο Ιούλιος Καίσαρας ενδέχεται να κατάχωσε τον χώρο κατά τη διάρκεια της αναμόρφωσης του χώρου Συνέλευσης (Comitium). αριστερά|μικρογραφία| Αφιερωτικά αγάλματα που βρέθηκαν στην τοποθεσία του Μέλανος Λίθου. Η αρχική μορφή του χώρου, που ανασκάφηκε για πρώτη φορά το 1899, περιλάμβανε έναν κόλουρο κώνο τόφφου (πιθανώς μνημείο) και το κάτω τμήμα μίας τετράγωνης στήλης (cippus), η οποία ήταν γραμμένη με παλαιά λατινική επιγραφή, ίσως την παλαιότερη που υπάρχει (αν δεν είναι αρχαιότερες η επιγραφή Duenos ή αυτή στην περόνη της Πραινέστης). Ένας βωμός σε σχήμα U, του οποίου σώζεται μόνο η βάση, προστέθηκε λίγο αργότερα. Μπροστά από τον βωμό υπάρχουν δύο βάσεις, οι οποίες μπορεί επίσης να έχουν προστεθεί ξεχωριστά από τον κύριο βωμό. Ο αρχαιότατος Βέρριος Φλάκκος (το έργο του οποίου σώζεται μόνο στην επιτομή του Πομπηίου Φέστου), σύγχρονος του Αυγούστου, περιέγραψε το άγαλμα ενός λέοντος, που αναπαύεται τοποθετημένο σε κάθε βάση, «όπως ακριβώς φαίνονται σήμερα λέοντες να φυλάνε τάφους». Αυτό μερικές φορές αναφέρεται ως Ηφαιστείο (Vulcanal). Προστέθηκε επίσης σε μία άλλη περίοδο μία τιμητική στήλη, πιθανώς με ένα άγαλμα στην κορυφή της. δεξιά|μικρογραφία| Γραμμές 8 έως 16 της επιγραφής. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές (1899–1905) αποκάλυψαν διάφορα αφιερωτικά αντικείμενα από θραύσματα αγγείων, αγάλματα και κομμάτια από θυσίες ζώων γύρω από τον χώρο σε ένα στρώμα -σκόπιμα τοποθετημένου- χαλικιού. Όλα αυτά τα τεχνουργήματα χρονολογούνται από την πολύ αρχαία Ρώμη, μεταξύ του 5ου και του 7ου αι. π.Χ.
Η δεύτερη μορφή που τοποθετήθηκε, όταν η πρώτη μορφή κατεδαφίστηκε τον 1ο αι. π.Χ. για να δώσει περισσότερη ανάπτυξη στην Αγορά, είναι ένα πολύ απλούστερο ιερό. Ένα πλακόστρωτο από μαύρο μάρμαρο τοποθετήθηκε επάνω από τον αρχικό Λίθο και περιβαλλόταν από χαμηλό λευκό τοίχο ή στηθαίο. Το νέο ιερό βρισκόταν ακριβώς δίπλα στα Ρόστρα, το βήμα των αγορητών.
Η επιγραφή
Έχουν γίνει προσπάθειες να ερμηνευθεί η έννοια του σωζόμενου θραύσματος από τους Γιοχάνες Στρουξ, Ζωρζ Ντυμεζίλ και Ρόμπερτ Ε. Α. Πάλμερ.
Ακολουθεί η ανάγνωση της επιγραφής, όπως δόθηκε από τον Ντυμεζίλ (στα δεξιά η ανάγνωση του Άρθουρ Ε. Γκόρντον ):
μικρογραφία|Διάγραμμα του κειμένου μικρογραφία|Αναπαραγωγή του Μέλανος Λίθου (Lapis Niger) με την επιγραφή στα παλαιά λατινικά. Οι ρωμαϊκοί αριθμοί αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις όψεις της στήλης (βάθρου) συν την άκρη. Τα θραύσματα σε κάθε όψη σημειώνονται με γράμματα (a, b, c). Οι αραβικοί αριθμοί δηλώνουν γραμμές. Η κάθετος (/) σηματοδοτεί το τέλος μιας γραμμής.
Τα γράμματα των οποίων η ανάγνωση είναι αβέβαιη ή αμφισβητούμενη δίνονται με πλάγια γράμματα. Η έκταση του κενού είναι αβέβαιη: μπορεί να διαφέρει από1⁄2 έως2⁄3 ή και περισσότερο. Στην ανάγνωση του Γκόρντον το v του dvo στη γραμμή 11 διαβάζεται εγγεγραμμένο μέσα στο ο.
Ο Ντυμεζίλ αρνήθηκε να ερμηνεύσει τις πρώτες επτά γραμμές, με το σκεπτικό ότι η επιγραφή ήταν πολύ χαλασμένη, ενώ αναγνώρισε ότι αυτό μπορούσε να αρθεί.
Η απόπειρα του Ντυμεζίλ βασίζεται στην υπόθεση ενός παραλληλισμού ορισμένων σημείων του αποσπασματικού κειμένου, που είναι εγγεγραμμένο στο μνημείο, και ενός αποσπάσματος του Μ. Τ. Κικέρωνα στο έργου του Περί Μαντικής (De Divinatione II 36. 77). Σε αυτό το απόσπασμα ο Κικέρωνας, συζητώντας τις προφυλάξεις που λάμβαναν οι ιερείς (augurs) για να αποφύγουν τoυς ενοχλητικούς οιωνούς (auspices), δηλώνει: «Τούτο είναι παρόμοιο, με αυτό που ορίζουν οι ιερείς, για να αποφύγουν την εμφάνιση του iuges auspicium: εκείνοι διατάζουν να απαλλαγούν από τον ζυγό τα δύο ζώα". Εδώ το «εκείνοι» υποδηλώνει τους προπορευόμενους (calatores), δημόσιους υπαλλήλους τους οποίους είχαν στην υπηρεσία τους οι ιερείς και άλλοι ιεροσκόποι (sacerdotes) και οι οποίοι, στο αναφερόμενο απόσπασμα, θα εκτελούσαν εντολές, που αποσκοπούν στο να αποτρέψουν τη βλάβη των βέβηλων ανθρώπων, που με την ακούσια δράση τους καθιστούσαν άκυρη, την ιερή λειτουργία. Παρόλο που είναι αδύνατο να συνδεθεί ουσιαστικά με το υπόλοιπο κείμενο, η αναφορά του rex σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν σημαντική, καθώς την εποχή της Ρωμαϊκής μοναρχίας η ιεροσύνη θεωρείτο ότι προσιδίαζε στον βασιλιά: ο Κικέρων στην ίδια πραγματεία αναφέρει: "Η μαντεία, καθώς και η σοφία, θεωρούντο βασιλικά».
Το iuges auspicium ορίζεται έτσι από τον Παύλο τον Διάκονο: «Το iuges auspicium συμβαίνει όταν ένα ζώο κάτω από το ζυγό, κάνει τα περιττώματά του».
Προς υποστήριξη μιας τέτοιας ερμηνείας της επιγραφής, ο Ντυμεζίλ δίνει έμφαση στην εμφάνιση της λέξης recei (δοτική περίπτωση του rex). Οι γραμμές 8-9 θα μπορούσαν να διαβαστούν ως: (ο ιερέας ή ο βασιλιάς) [ ... iubet suu]m calatorem ha[ec *calare ], οι γραμμές 10-11 θα μπορούσαν να είναι [ ... iug ]ō (ή [ .. .subiugi ]ō ή [ ... iugari ]ō) iumenta capiat, δηλαδή: "ότι παίρνει υποζύγια από τον ζυγό" (με πρόθεμα διαχωρισμού ex ή de πριν την αφαιρετική πτώση, όπως στην Οδύσσεια ι 416: "από μεν λίθον είλε θυράων "= capere). Η γραμμή 12 θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως εξής: [ ... uti augur/ rex ad ...- ]m iter pe[rficiat ].
Οι υπόλοιπες γραμμές θα μπορούσαν επίσης να ερμηνευθεί ομοίως: κατά την άποψη του Ντυμεζίλ: iustum και liquidum είναι τεχνικοί όροι, που χρησιμοποιούνται για προσδιορισμό οιωνών και σημαίνουν "κανονικοί, που έχουν ληφθεί σωστά και είναι ευνοϊκοί". Επιπλέον, η αρχική μορφή του κλασικού λατινικού aluus, δηλ. της κοιλιάς και των κοπράνων, όπως εξακολουθεί να πιστοποιείται στο Κάτωνα τον Πρεσβύτερο ήταν *aulos, που ο Μαξ Μήντερμαν, επηρεασμένος από τα λιθουανικά, ανακατασκευάζει ως *au(e)los. Το h στο quoihauelod θα μπορούσε να δηλώσει μία παύση, όπως στο ahēn(e)us, huhuic (δηλ. δισύλλαβο huic). Έτσι ο Ντυμεζίλ προτείνει την ακόλουθη ερμηνεία για τις γραμμές 12-16: ... ne, descensa tunc iunctorum iumentoru]m cui aluo, nequ[eatur (θρησκευτική λειτουργία υπό πορεία, στο απαρέμφατο παθητικής φωνής) auspici]o iusto liquido. Η διακοπή που σημειώνεται με h στη γραμμή 13 θα απαιτούσε την ανάγνωση της προηγούμενης λέξης ως quoii, δοτική πτώση του quoi: quoiei είναι η αρχαία δοτική της τονισμένης σχετικής αντωνυμίας, αλλά θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι στην εγκλιτική αόριστη αντωνυμία η δοτική θα μπορούσε νωρίτερα να μειωθεί σε quoiī. Το e στο auelod μπορεί να είναι εμβόλιμο φωνήεν, όπως στο numerus από *nom-zo: βλ. Etruscan Avile. Όσον αφορά το loi(u)quod, μπορεί να είναι μία αρχαϊκή μορφή ενός τύπου, του οποίου μπορεί κανείς να αναφέρει άλλες περιπτώσεις, όπως lucidus και Lucius, fluuidus και flŭuius, liuidus και Līuius.
Ο Μάικλ Γκράντ, στο βιβλίο του Ρωμαϊκή Αγορά γράφει: «Η επιγραφή που βρέθηκε κάτω από το μαύρο μάρμαρο ... αντιπροσωπεύει σαφώς έναν τελετουργικό νόμο ... οι εναρκτήριες λέξεις μεταφράζονται ως προειδοποίηση, ότι ένας άνθρωπος που βλάπτει, μολύνει ή παραβιάζει το σημείο, θα καταραστεί. Μία αποκατάσταση του κειμένου το ερμηνεύει ως αναφορά στην ατυχία, που θα μπορούσε να προκληθεί, εάν συμβεί δύο σε ζυγό βόδια που περνούν, ρίξουν ταυτόχρονα περιττώματα. Η σύμπτωση θα ήταν επικίνδυνος οιωνός».
Το ότι η επιγραφή μπορεί να περιέχει ορισμένους νόμους πολύ πρώιμης περιόδου, αναγνωρίζεται επίσης από τον Άλεν Κ. Τζόνσομ.
Αντ' αυτού, ο Πάλμερ, με βάση μία λεπτομερή ανάλυση κάθε αναγνωρίσιμης λέξης, έδωσε την ακόλουθη ερμηνεία αυτής της επιγραφής, την οποία και αυτός θεωρεί ότι είναι νόμος:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκή θρησκεία
1852 Κάρπεντερ
Ο Κάρπεντερ (Carpenter) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,10. Ανακαλύφθηκε το 1955 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Έντγουιν Κάρπεντερ (Edwin Francis Carpenter, 1898-1963), δεύτερου ιστορικά διευθυντή του Αστεροσκοπείου Στιούαρτ στην Αριζόνα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κάρπεντερ εκτιμάται σε 22,89 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1224 ± 0,024.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρπεντερ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1955
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1955, διεξήχθη στις 6 Mαρτίου στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο εκεί Άλσος, σε απόσταση 1.500μ. Πρωταθλήτρια στο ομαδικό αναδείχθηκε η Γυμναστική Ακαδημία για δευτερη φορά στην ιστορία της.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1955 Κατηγορία:Δήμος Φιλαδελφείας-Χαλκηδόνος
Αντόνιο Ντοναρούμα
Ο Αντόνιο Ντοναρούμα (ιταλικά: Antonio Donnarumma, γεννημένος στις 7 Ιουλίου 1990) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τη Μίλαν.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Γεννημένος στη Καστελλαμμάρε ντι Στάμπια, ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία στην τοπική ομάδα Γιούβε Στάμπια, πριν από τη μετακίνηση του στη Μίλαν στην ηλικία των 15 ετών. Πέρασε πέντε σεζόν στο σύστημα της ακαδημίας νέων του συλλόγου και ήταν μέλος της ομάδας U17 που κέρδισε το Campionato Nazionale Allievi το 2007, καθώς και μέλος της ομάδας U20 που κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας Νέων το 2010 - 25 χρόνια μετά την τελευταία επιτυχία της ομάδας στη διοργάνωση -, αν και έχασε τον επαναληπτικό αγώνα του τελικού, λόγω τιμωρίας.
Επίσης, επιλέχθηκε πέντε φορές σε αγώνες της πρώτης ομάδας από το 2008, αλλά τελικά δεν είχε ποτέ επιλεγεί για το βασικό σχήμα, ούτε για τους αναπληρωματικούς. Παρ' όλα αυτά, ο προπονητής της ακαδημίας νέων Φίλιπο Γκάλι, υπαινίχθηκε ότι ο νεαρός τερματοφύλακας μπορεί να ήταν έτοιμος να γίνει μόνιμο μέλος της πρώτης ομάδας.
Πιατσέντζα
Τη σεζόν 2010-11, μετακινήθηκε ως δανεικός στη Πιατσέντζα της Σέριε Β, προκειμένου να αποκτήσει εμπειρία αγώνων πρώτης ομάδας. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για το σύλλογο στις 14 Αυγούστου 2010, στο δεύτερο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου Ιταλίας εναντίον της Βίρτους Λαντσιάνο, παίζοντας και στα, συνολικά, 120 λεπτά, καθώς η ομάδα του πήρε την πρόκριση, κερδίζοντας με 5-3 στην παράταση. Ωστόσο, την επόμενη εβδομάδα ο Μάριο Κασάνο, πήρε τη θέση του, στον πρώτο αγώνα πρωταθλήματος της σεζόν. Η δεύτερη εμφάνισή του ήρθε στις 27 Οκτωβρίου, στον τρίτο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου εναντίον της Κάλιαρι της Σέριε Α και παρά την ήττα με 3-0, η απόδοση του θεωρήθηκε καλή.
Συνέχισε τη σεζόν ως αναπληρωματικός του Κασάνο, αλλά δύο αγώνες πριν το τέλος της, ο Κασάνο τιμωρήθηκε με ποινή 3 αγωνιστικών για προσβολή ενός διαιτητή. Αυτό επέτρεψε στο Ντοναρούμα να κάνει το ντεμπούτο του στη Σέριε Β στις 21 Μαΐου 2011, σε έναν εντός έδρας αγώνα εναντίον της ΑλμπινοΛέφφε, όπου αν και έκανε κάποιες καλές αποκρούσεις στο πρώτο ημίχρονο, η Πιατσέντζα έχασε με 3-1. Την επόμενη εβδομάδα, ήταν επίσης στο βασικό σχήμα, καθώς η ομάδα του έχασε με 1-0 από τη Βαρέζε. Η Πιατσέντζα τελείωσε τη σεζόν στην 19η θέση και έπρεπε να αγωνιστεί στα πλέι οφ υποβιβασμού εναντίον της ΑλμπινοΛέφφε. Ο Ντοναρούμα αγωνίστηκε στον πρώτο αγώνα, κρατώντας ανέπαφη την εστία στην ισοπαλία 0-0, αλλά ήταν στον πάγκο στον δεύτερο αγώνα, στην επιστροφή του Κασάνο από την τιμωρία του, στην εκτός έδρας ισοπαλία με 2-2, που σήμαινε πως η Πιατσέντζα υποβιβαζόταν στην Lega Pro Prima Divisione.
Γκούμπιο
Τη σεζόν 2011-12, η Μίλαν τον έστειλε δανεικό, στην προβιβασμένη στην Σέριε Β, Γκούμπιο, με την τελευταία να έχει την επιλογή της μεταγραφής του την επόμενη σεζόν. Στις 15 Αυγούστου 2011, έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για το σύλλογο, στο δεύτερο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου εναντίον της Μπενεβέντο. παίζοντας και στα, συνολικά, 120 λεπτά της ισοπαλίας 2-2 στην παράταση και στη συνέχεια έσωσε δύο εκτελέσεις πέναλτι, βοηθώντας την ομάδα του να κερδίσει τη διαδικασία με 3-2. Την επόμενη εβδομάδα, έκανε μερικές κρίσιμες επεμβάσεις στη νική με 4-3 επί της Αταλάντα, για τον τρίτο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου. Στις 27 Αυγούστου, στην πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος, διατήρησε τη θέση του στο βασικό σχήμα, στην εκτός έδρας ήττα με 2-0 από τη Γκροσέτο. Ολοκλήρωσε τη σεζόν έχοντας 37 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, σε σύνολο 42 αγώνων, καθώς η Γκούμπιο τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στην Lega Pro Prima Divisione.
Στις 30 Μαΐου 2012, ενώ απαντούσε σε ερωτήσεις από οπαδούς κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής διαδικτυακής συνομιλίας, δήλωσε ότι ήταν "99,9% σίγουρος" ότι θα υπογράψει προέκταση του συμβολαίου του με τη Μίλαν, το οποίο επρόκειτο να λήξει το επόμενο έτος. Ωστόσο, τόνισε επίσης ότι «δεν πρόκειται να μείνει στη Μίλαν για να είναι ο τρίτος τερματοφύλακας» και θα προτιμούσε να παίξει για ακόμη μια σεζόν ως δανεικός, ώστε να έχει συχνό χρόνο συμμετοχής, κατά προτίμηση «σε μια ομάδα της Σέριε Β που παλεύει για την άνοδο".
Τζένοα
Παρά τις προηγούμενες δηλώσεις του, στις 31 Αυγούστου 2012 -τελευταία ημέρα μεταγραφών - μετακινήθηκε στην Τζένοα για 1,8 εκατομμύρια ευρώ, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο, ως μέρος μίας συμφωνίας που βρήκε τον ταλαντούχο νέο Johad Ferretti να πηγαίνει στη Μίλαν, επίσης για 1,8 εκατομμύρια ευρώ. Πέρασε τη σεζόν ως τρίτος τερματοφύλακας πίσω από τους Σεμπαστιάν Φρέι και Αλέξανδρο Τζόρβα, κάνοντας τη μοναδική του εμφάνιση και το ντεμπούτο του στη Σέριε Α, την τελευταία αγωνιστική, στην ισοπαλία 0-0 με τη Μπολόνια. Διατήρησε τον ίδιο ρόλο και την επόμενη σεζόν, πίσω από τους νέους του συμπαίκτες, Ματία Περίν και Αλμπάνο Μπιζάρι. Παρά το γεγονός ότι δεν είχε ούτε μία συμμετοχή σε όλη τη διάρκεια της σεζόν, το Φεβρουάριο υπέγραψε προέκταση του συμβολαίου του με την Τζένοα μέχρι το 2018.
Μπάρι
Την περίοδο 2014-15, αγωνίστηκε ως δανεικός στη Μπάρι της Σέριε Β. Ξεκίνησε τη σεζόν ως βασικός τερματοφύλακας, πριν χάσει τη θέση του από τον Ενρίκο Γκουάρνα στα μέσα Φεβρουαρίου.
Αστέρας Τρίπολης
Στις 27 Ιουλίου 2016, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Αστέρα Τρίπολης. Στις 30 Οκτωβρίου 2016, έκανε το ντεμπούτο του με τον σύλλογο, σε έναν αγώνα κυπέλλου εναντίον της Βέροιας.
Προσωπική ζωή
Έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Τζανλουίτζι, ο οποίος επίσης είναι τερματοφύλακας και αγωνίζεται στη Μίλαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Γκούμπιο 1910 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπάρι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Γιουντουνμιάν
μικρογραφία|Γιουντουνμιάν Το Γιουντουνμιάν (κινεζικά: 雲吞麵) είναι δημοφιλές και παραδοσιακό Κινέζικο πιάτο. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στο Χονγκ Κονγκ, το Κουανγκτούνγκ και ορισμένες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας όπως η Σιγκαπούρη. Το Γιουντουνμιάν παρασκευάζεται με νουντλ, και τα ζυμαρικά γιουντούν περιέχουν χοιρινό, μύκητες, κρεμμύδια και ούτω καθεξής.
Ιστορία
Το Γιουντουνμιάν προέρχεται από το Κουανγκτσόου και άκμασε στο Χονγκ Κονγκ κατά τη διάρκεια της περιόδου της δεκαετίας του 1950. Λέγεται ότι το φαγητό εισήχθη στο Κουανγκτούνγκ από τις δυναστείες Σονγκ και Τανγκ
Συνταγή
Τα κύρια συστατικά περιλαμβάνουν 500 γραμμάρια νουντλ αυγών, 6 με 8 ζυμαρικά γιουντούν και 200 γραμμάρια μαρουλιού.
Τα συμπληρωματικά υλικά περιλαμβάνουν τη σούπα (κοτόσουπα), φύκια, σχοινόπρασο και αλάτι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινεζική κουζίνα
Απλή πράσις
Απλή πράση (πολυτονικό: Ἁπλῆ πρᾶσις, λατινικά: venditio simplaria) ή "απλή πώληση", κατά το ρωμαϊκό δίκαιο, είναι η πώληση που περιλαμβάνει ιδιαίτερη συμφωνία μεταξύ πωλητή και αγοραστή, η οποία αποκλείει την ευθύνη του πωλητή για ελαττώματα του πράγματος , όχι όμως και για δόλο. Κατά την Εξάβιβλο του Αρμενόπουλου, στις απλές πωλήσεις ο αγοραστής δεν μπορούσε να ασκήσει την αγωγή αναστροφής της πωλήσεως, δηλαδή να επιστρέψει το πράγμα στον πωλητή λόγω ελαττωμάτων
Πηγές
Κατηγορία : Αρχαίο Δίκαιο Κατηγορία : Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο Κατηγορία : Νομικοί όροι
Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Μάρκος
Ο Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Μάρκος (κατά κόσμον Μάρκος Βασιλάκης, Βροντάδος, 26 Απριλίου 1965), είναι Έλληνας θεολόγος, φιλόλογος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διετέλεσε Γραμματέας-Πρακτικογράφος και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χίο το 1965 και φοίτησε στο Γ΄ Δημοτικό Σχολείο Αγ. Μάρκου Βροντάδου Χίου και στο Ανδρεάδειο Γυμνάσιο Βροντάδου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και αποφοίτησε από το Τμήμα Κλασικής Φιλολογίας το 1988. Μετά την αποφοίτησή του παρακολούθησε για τρία χρόνια το Μεταπτυχιακό Βυζαντινό Διεπιστημονικό Σεμινάριο και στη συνέχεια έλαβε έγκριση για διδακτορικό στην Βυζαντινή Φιλολογία. Την ίδια χρονική περίοδο εργάζεται για πέντε χρόνια ως φιλόλογος καθηγητής στον Πειραιά. Επίσης σπούδασε στο τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1998.
Το 1994 έγινε διάκονος και το 2000 πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Χίου κυρό Διονύσιο. Εργάστηκε στην Ιερά Σύνοδο ως γραμματέας - πρακτικογράφος της Ιεράς Συνόδου, παραμένοντας όμως κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου και φιλόλογος καθηγητής. Το 2010 ορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος αρχιγραμματέας της, θέση την οποία διατήρησε έως την επισκοπική του εκλογή.
Στις 7 Οκτωβρίου 2011 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Στην πρώτη ψηφοφορία έλαβε 78 ψήφους επί του συνόλου 79 ψηφισάντων, ενώ στην δεύτερη ψηφοφορία 75 ψήφους επί του συνόλου 79 ψηφισάντων. Η χειροτονία του πραγματοποιήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2011 στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου Αττικής, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου Β', συμπαραστατούμενου από πλειάδα επισκόπων.
Στις 10 Νοεμβρίου, παραμονή των Ελευθερίων της Νήσου από τον τουρκικό ζυγό, ο Μητροπολίτης έφθασε στο νησί της Χίου όπου μετά από τέλεση Τρισάγιου στο Κάστρο της πόλεως για τον Εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Χίου Πλάτωνα. Στην συνέχεια έγινε δεκτός από τον Δήμαρχο Χίου στην Κεντρική Πλατεία (Βουνάκι), ακολούθως με πομπή έφθασε στον Ιερό Μητροπολιτκό Ναό Χίου όπου ανάγνωσε τον ενθρονιστήριο λόγο του.
Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Φιλολόγων, της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων, του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός και της ΠΕΚΕΒ. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα παλαιογραφίας στο ΜΙΕΤ, έχει λάβει μέρος σε συνέδρια ως σύνεδρος και εισηγητής και σε εκκλησιαστικές αποστολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ακόμη πραγματοποιεί εκπομπές στο ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Χίου.
Δραστηριότητα και κριτική
Ο μητροπολίτης Μάρκος έχει επικριθεί από ορισμένους για τα σχόλια του για το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα και τη διαχείριση του από τους πολιτικούς. Έχει δηλώσει ότι «οι πολιτικοί μας έχουν κατεβάσει τα παντελόνια και προσκυνούν, έχουν παραδώσει τη χώρα» και ότι «δεν υπάρχουν πρόσφυγες, είναι όλοι λαθρομετανάστες», θέσεις που χαρακτηρίστηκαν από εφημερίδα ως «κήρυγμα μίσους». Για το ζήτημα η Γενική Γραμματεία Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ζήτησε από την εισαγγελέα κατά του ρατσισμού στην Αθήνα και από την Εισαγγελία Χίου τη διερεύνηση αν διαπράχθηκαν αξιόποινες πράξεις από τον μητροπολίτη.
Ο Μάρκος απάντησε στους επικριτές του ότι πρέπει να απενοχοποιηθεί η λέξη «λαθρομετανάστης». Κύκλοι της Μητρόπολης Χίου ανεφεραν ότι ο μητροπολίτης αναφέρονταν στο «πρόβλημα αλλοίωσης της πληθυσμιακής σύνθεσης του ανατολικού Αιγαίου» και επικαλέστηκαν στατιστικά του Λιμενικού που αποκαλύπτουν πως μόλις ένας στους τέσσερις από αυτούς που φθάνουν στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου είναι πρόσφυγας από τη Συρία, με τους υπόλοιπους να είναι οικονομικοί μετανάστες.
Αν και οι ενοριακές αίθουσες είχαν χρησιμοποιηθεί για την περίθαλψη μεταναστών, ο ίδιος έχει δηλώσει ότι θα σταθεί εμπόδιο στη δημιουργία νέας δομής φιλοξενίας αφού ο προτεινόμενος χώρος εν μέρει ανήκει στην Εκκλησία.
Σε παλαιότερο κήρυγμα έχει καταδικάσει τη γιόγκα επειδή σχετίζεται με τον Ινδουισμό και είναι αντίθετος στη δημιουργία ισλαμικού τεμένους στην Ελλάδα.
Τέλος, απαγόρευσε να τελείται γάμος και βάπτιση την ίδια μέρα στην ίδια εκκλησία.
Στις 25 Απριλίου 2018, εγκαινίασε την Βιβλιοθήκη της Ιεράς Μητρόπολης Χίου με την ονομασία «Άγιος Αγαπητός», η οποία αποπερατώθηκε χάρη στις δωρεές ιδιωτών (κυρίως της οικογένειας Προκοπίου) αλλά και στην χρηματική συμβολή του ίδιου του Μητροπολίτου.
Παραμονές των Χριστουγέννων του 2018 και πιο συγκεκριμένα στις 22 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η ετήσια Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του νησιού, με τη συμμετοχή των μαθητών του "Διονύσειου" Μουσικού Σχολείου Χίου, των μαθητών της Σχολής Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής και του Συλλόγου Ιεροψαλτών Χίου. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο Σύλλογος Ιεροψαλτών έψαλε τον ύμνο "Μακεδονία Ξακουστή", με τον Μητροπολίτη Μάρκο να ξεσπά σε κλάματα με λυγμούς για την Μακεδονία. Κατά τον χαιρετισμό του στην εκδήλωση, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι προσυπογράφει την ανοιχτή Επιστολή των 22 Αρχιερέων της Μακεδονίας, σχετικά με την Συμφωνία των Πρεσπών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Κατηγορία:Αρχιγραμματείς της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Κακοπετριά
Η Κακοπετριά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Βρίσκεται στην κοιλάδα της Σολέας, στις παρυφές της οροσειράς του Τροόδους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 667 μέτρων κατά μήκος του ποταμού Καρκώτη, 63 χιλιόμετρα από την πόλη της Λευκωσίας και 52 χιλιόμετρα από την πόλη της Λεμεσού.
1η εκδοχή
Λένε ότι ήταν ένα ανδρόγυνο το οποίο ήταν νιόπαντρο και περπατούσαν στο παλιό χωριό της Κακοπετριάς. Σε ένα σημείο ήταν μια μεγάλη πέτρα. Κύλησε και πλάκωσε το ζευγάρι. Την πέτρα την κόλλησαν και την έβγαλαν κακιά πέτρα. Σιγά σιγά βγήκε το Κακοπετριά (κακιά και πέτρα). Υπάρχει παραλλαγή της εκδοχής αυτής που λέει ότι πάνω σ’ αυτή την πέτρα έπρεπε να καθίσει το ανδρόγυνο μετά την τέλεση του γάμου. Σε μια περίπτωση η πέτρα κύλησε και πλάκωσε το ανδρόγυνο. Οι κάτοικοι την ονόμασαν Κακόπετρα και έτσι πήρε το χωριό το όνομα Κακοπετριά. Υπάρχει ακόμη μια παραλλαγή των εκδοχών αυτών που λέει πως κάθε ανδρόγυνο έπρεπε να καθίσει πάνω στην πέτρα για να προκόψει, να στεριώσει και να γίνει πέτρα.
2η εκδοχή
Ήταν ένας άντρας που είχε δυο παιδιά, τον Παναγιώτη και τον Πέτρο. Ο Παναγιώτης ήταν καλός και ο Πέτρος κακός. Ο Παναγιώτης πήγε σε μια περιοχή, αφού τσακώθηκε με τον αδελφό του, και το χωριό που έμεινε ονομάστηκε Καλοπαναγιώτης. Ο Πέτρος έμεινε στο χωριό, που ονομάστηκε Κακοπετριά επειδή έμεινε ο κακός Πέτρος. Υπάρχει μια παραλλαγή της εκδοχής αυτής που λέει ότι ήταν κάποιος άρχοντας της Μαραθάσας που είχε τρεις γιους, το Νίκο, τον Παναγιώτη και τον Πετρή. Ο Πετρής, ο πιο μικρός, ήταν πολύ ζωηρός, άτακτος, νευρικός και τόσο ανυπόφορος που τα άλλα αδέλφια του τον είχαν βαρεθεί. Έτσι ο πατέρας αναγκάστηκε να τον στείλει στην άλλη πλευρά του βουνού να ζήσει. Έφτασε ο Πετρής στην περιοχή του παλιού χωριού. Ήταν ο πρώτος οικιστής. Από το όνομα Πετρής και το κακός το χωριό πήρε το όνομα Κακοπετριά
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εκκλησία Αγίου Νικολάου της Στέγης
thumb|250px|Το εσωτερικό του ναού του Αγίου Νικολάου της Στέγης. Ο Εκκλησία Αγίου Νικολάου της Στέγης είναι μια από τις εννέα εκκλησίες του Τροόδους που αποτελούν παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της Unesco με τίτλο «Τοιχογραφημένοι ναοί στην περιοχή του όρους Τρόοδος». Ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, κυρίως για τις τοιχογραφίες που καλύπτουν το εσωτερικό της και οι οποίες αποτελούν εξαίρετα δείγματα βυζαντινής και μεταβυζαντινής μνημειακής ζωγραφικής. Κατά την περιγραφή του Μπάρσκι (Ιούλιος 1735), η μονή «έχει ένα πολύ παλαιόν ναόν ωραίας αρχιτεκτονικής μετά τρούλου, ο οποίος είναι αόρατος εκ των έξω, διότι ο όλος ναός είναι κεκαλυμμένος διά μεγάλης [δευτέρας] ξυλίνης στέγης μετά κεράμων, ένεκεν της χιόνος και των πάγων».
Ο ναός με κεραμοπλαστικό διάκοσμο, ανήκει στον τύπο του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο και χρονολογείται στο πρώτο μισό του 11ου αιώνα. Ο νάρθηκας προστέθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα, και η δίρριχτη στέγη, απ’ όπου και η προσωνυμία «της Στέγης», χρονολογείται στα τέλη του 12ου ή στις αρχές του 13ου αιώνα. Διασώζονται θαυμαστής τέχνης τοιχογραφίες. Οι αρχικές χρονολογούνται στον 11ο και στον 12ο αιώνα, επαναζωγραφίσεις και νέες ζωγραφίσεις έγιναν στον 13ο αιώνα και στον 14ο έγιναν δύο νέες ζωγραφίσεις. Το έτος 1633 ζωγραφίστηκαν οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος. Στον 17ο αιώνα χρονολογείται το εικονοστάσιο του ναού. Τα βημόθυρα και οι εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και του αγίου Νικολάου είναι έργα του ιερογράφου Παύλου. Δικά του έργα ίσως είναι ο σταυρός και τα λυπηρά. Επιγραφές του 17ου και του 19ου αιώνα αναφέρονται σε ανακαινιστικές εργασίες.
Τουρισμός
Ο τουρισμός στην Κακοπετριά άρχισε ν’ αναπτύσσεται μετά το 1918. Μέχρι τότε, η περιοχή του νέου χωριού αποτελείτο από περιβόλια, ελαιώνες και λίγα φυλλοβόλα δέντρα.
Πριν από πολλά χρόνια, η περιοχή της νέας Κακοπετριάς ανήκε στην Ιερή μονή του Αγίου Νικολάου της Στέγης. Ύστερα πέρασε στα χέρια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου. Το 1922, η Αρχιεπισκοπή διαχώρισε την έκταση αυτή σε 120 οικόπεδα, που μοιράστηκαν στους κατοίκους με κλήρο. Από τότε, άρχισε η δεντροφύτευση του νέου χωριού με πανύψηλα και δροσερά πλατάνια, καθώς επίσης και η δεντροφύτευση της μέχρι σήμερα φημισμένης «Πλατείας» του χωριού.
Το υγιεινό κλίμα της Κακοπετριάς, το θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον, το πλούσιο πράσινο, τα δροσερά και γάργαρα νερά, η αρχαία λαϊκή κληρονομιά που μπορεί να την θαυμάσει κάποιος αν επισκεφτεί την περιοχή της Παλιάς Κακοπετριάς, φυσικό ήταν να τραβήξουν την προσοχή αρκετών πλούσιων οικογενειών για παραθερισμό και εξοχή κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η προέλευση των ξένων αυτών οικογενειών στην κοινότητα, πρέπει να αναζητηθεί πολύ πίσω, γύρω στα 1918, όπου οι πρώτοι περιηγητές έφταναν στο χωριό μας με άμαξες και έμεναν στα σπίτια που νοίκιαζαν.
Ως βασικούς συντελεστές για την επιτυχία της τουριστικής κίνησης στην κοινότητα Κακοπετριάς, μεταξύ άλλων μπορούμε να θεωρήσουμε, τη ζεστή φιλοξενία που διακρίνει τους κατοίκους της, τη σωστή συμπεριφορά, την άμεμπτη εξυπηρέτηση, την συνειδητή προσπάθεια για καλή καθαριότητα, τη σωστή οικοδομική ανάπτυξη που γίνεται από πολλούς κατοίκους του χωριού και ένα σωρό άλλες ανέσεις με τα ξενοδοχεία και τα πολλαπλής χρήσης τουριστικά κέντρα.
Παρ’ όλο που μέσα στα εξήντα περίπου χρόνια τουριστικής ζωής οι κάτοικοι της κοινότητας, έχουν αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό την «τουριστική συνείδηση», σε αρκετά σημεία ακόμα θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση, για ένα υγιές τουριστικό κλίμα της κοινότητας.
Σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, τα αρμόδια γραφεία Τουρισμού και πάρα πολλά ιδιωτικά τουριστικά γραφεία, διαφημίζουν με τουριστικά φυλλάδια και χάρτες, τόσο τις φυσικές ομορφιές, όσο και τον ανεκτίμητο θησαυρό, που λέγεται «Παλιά Κακοπετριά»
Αθλητισμός
Στην Κακοπετριά υπάρχει μια ποδοσφαιρική ομάδα, ο ΠΑΟΚ Κακοπετριάς, που αγωνίζεται στο αγροτικό πρωτάθλημα. Έχει ως έδρα το Κοινοτικό Στάδιο Κακοπετριάς. Παλαιότερα υπήρχε και η ΑΕΚ Κακοπετριάς, η οποία διαλύθηκε αν και έφτασε μέχρι την Β΄ Κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
ΑΣ Γκούμπιο 1910
Η Ασοτσιαζιόνε Σπορτίβα Γκούμπιο 1910 (ιταλικά: Associazione Sportiva Gubbio 1910) είναι ιταλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Γκούμπιο της Ούμπρια. Συμμετέχει στη Σέριε Γ, την τρίτη κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Ιστορία
Ο αθλητικός σύλλογος ιδρύθηκε το 1908. Η ανεπίσημη ποδοσφαιρική δραστηριότητα άρχισε το 1910 και η ομάδα ποδοσφαίρου δημιουργήθηκε το 1913.
Τον Φεβρουάριο του 2009, ο σύλλογος γράφτηκε στα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων, προσλαμβάνοντας ως τεχνικό διευθυντή τον 70χρονο Λουίτζι Σιμόνι (νικητής του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ ως προπονητής), με τον πρώην προπονητή της ομάδας U19, Ρικάρντο Τουμιάτι, να προάγεται ως πρώτος προπονητής της ομάδας.
Την σεζόν 2010-2011, ο σύλλογος κέρδισε την άνοδο από τη Λέγκα Προ στη Σέριε Β μετά από 63 χρόνια, υπό την καθοδήγηση του Βιντσένζο Τορέντε (ο οποίος ήταν προσωπική επιλογή του Σιμόνι). Ωστόσο, η παραμονή της Γκούμπιο στη Σέριε Β διήρκεσε μόνο μία σεζόν, καθώς υποβιβάστηκε αμέσως στη Λέγκα Προ.
Χρώματα και γήπεδο
Τα χρώματα της ομάδας είναι το σκούρο μπλε και το κόκκινο.
Η έδρα του είναι το Στάδιο Πιέτρο Μπαρμπέτι, με χωρητικότητα 5.300 θέσεων.