cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έμιλ Τέοντορ Κόχερ
Η συνεισφορά του
Ο Κόχερ αναγνωρίσθηκε παγκοσμίως για πρώτη φορά εξαιτίας της τεχνικής που ανέπτυξε για την ανάταξη της εξαρθρώσεως του ώμου, που δημοσίευσε το 1870. Η νέα μέθοδος ήταν πολύ λιγότερο οδυνηρή και ασφαλέστερη από την παραδοσιακή, και μπορούσε να εκτελεσθεί από έναν μόνο ιατρό. Την ίδια εποχή ο Κόχερ μελέτησε τις πληγές και την πρόκληση καταγμάτων από σφαίρες. Από αυτές τις μελέτες προήλθε η δημόσια διάλεξη του Κόχερ Die Verbesserung der Geschosse vom Standpunkt der Humanitaet (= «Η βελτίωση των σφαιρών των όπλων από ανθρωπιστικής απόψεως», 1874) και το χειρόγραφο Ueber die Sprengwirkung der modernen Kriegsgewehrgeschosse (= «Επί του εκρηκτικού αποτελέσματος των σφαιρών των σύγχρονων πολεμικών τυφεκίων»). Συνέστησε τη χρήση σφαιρών που είχαν μικρότερη ταχύτητα.
Μεταστέγαση του Inselspital και κλήση στην Πράγα
Μόλις ο Κόχερ έγινε καθηγητής, θέλησε να εκσυγχρονίσει τις πρακτικές του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Inselspital της Βέρνης. Συνειδητοποίησε ότι το παλαιό κτήριο δεν μπορούσε να προσφέρει υπηρεσίες σύμφωνες με τα σύγχρονα πρότυπα και ότι ήταν πολύ μικρό (κατά μέσο όρο οι μισοί από τους ασθενείς που προσέρχονταν σε αυτό δεν γίνονταν δεκτοί εξαιτίας πληρότητας). Την άνοιξη του 1878 ο Κόχερ επισκέφθηκε αρκετά ιδρύματα ανά την Ευρώπη για να αποτιμήσει καινοτομίες και να τις εφαρμόσει, όσο αυτό ήταν δυνατό, στη Βέρνη. Κατέγραψε τις παρατηρήσεις του σε μία μακροσκελή αναφορά προς την τοπική κυβέρνηση του καντονίου, δίνοντας οδηγίες ακόμα και για αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες. Σε έναν λόγο που εκφώνησε στις 15 Νοεμβρίου 1878 ενημέρωσε το γενικό κοινό σχετικώς με την επείγουσα ανάγκη για ένα νέο κτήριο νοσοκομείου.
Εκείνη την εποχή η Πράγα είχε το τρίτο μεγαλύτερο πανεπιστημιακό νοσοκομείο σε όλο τον γερμανόφωνο κόσμο, οπότε ήταν μεγάλη τιμή για τον Κόχερ όταν έλαβε μια πρόσκληση για μετάκλησή του ως καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Πράγας, την άνοιξη του 1880. Πολλοί συνάδελφοί του, ιδίως από άλλες χώρες, προέτρεψαν τον Κόχερ να δεχθεί, ενώ οι γιατροί της Βέρνης τον ικέτευσαν να μείνει. Ο Κόχερ χρησιμοποίησε την πρόσκληση στην Πράγα για να πιέσει τις αρχές: Θα έμενε στη Βέρνη μόνο αν ανέγειραν νέο νοσοκομείο με τουλάχιστον 75 πανεπιστημιακές κλίνες ή εάν έδιναν χρήματα για την επέκταση του παλαιού. Στο τέλος, τον χειμώνα 1884-1885 ολλοκληρώθηκε ένα νέο κτήριο νοσοκομείου, στο οποίο μεταστεγάσθηκε το Inselspital. Εκτός αυτού, το κράτος αύξησε την πίστωση για χειρουργικό εξοπλισμό και βιβλία του τμήματος χειρουργικής σε χίλια φράγκα, αλλά και τις κλίνες της χειρουργικής κλινικής του νέου νοσοκομείου σε σχέση με το παλαιό. Κι έτσι ο Κόχερ παρέμεινε, δεχόμενος επιπλέον τις ευχαριστίες πολλών Ελβετών φοιτητών και ιατρών για την απόφασή του. Ο ίδιος ανέφερε την εκτίμηση των φοιτητών προς το πρόσωπό του ως έναν από τους κύριους λόγους για την παραμονή του. Οι φοιτητές της ιατρικής σχολής διοργάνωσαν μια πορεία με πυρσούς στις 8 Ιουνίου 1880 για να τον τιμήσουν.
Το ασηπτικό χειρουργείο
Δεν είναι σαφές το εάν ο Κόχερ γνώριζε για το ότι ο Τζόζεφ Λίστερ πρωτοπόρησε στην αντισηψία με χημικά μέσα στις χειρουργικές επεμβάσεις, ωστόσο αλληλογραφούσε μαζί του. Ο Κόχερ είχε συνειδητοποιήσει τη σημασία των ασηπτικών τεχνικών από ενωρίς και τις συνέστησε στους συναδέλφους του σε μια εποχή που θεωρούνταν επαναστατικές. Σε νοσοκομειακή αναφορά του 1868, απέδωσε τη μικρότερη θνησιμότητα απευθείας στη «μέθοδο της αντισηπτικής επιδέσεως πληγών του Λίστερ» και αργότερα, ως διευθυντής της χειρουργικής κλινικής, διέταξε την αυστηρή προσκόλληση στην αντισηπτική μέθοδο. Οι βοηθοί του ανησυχούσαν ιδιαιτέρως για τις μολύνσεις, καθώς έπρεπε να αιτιολογήσουν την αποτυχία τους στον ίδιο τον Κόχερ, ο οποίος το έθεσε ως «θέμα αρχής» να διερευνά το αίτιο για κάθε μόλυνση χειρουργικής τομής και να αφαιρεί κάθε δυνητική πηγή μολύνσεως, ενώ απαγόρευσε τους επισκέπτες στις επεμβάσεις του για τον ίδιο λόγο. Δημοσίευσε πολλές εργασίες με θέμα την ασηπτική περιποίηση και χειρουργική.
Συνεισφορές στη νευροχειρουργική
Ο Κόχερ συνεισέφερε σημαντικά στη νευροχειρουργική, αλλά και στη νευρολογία γενικότερα. Σε αυτό το πεδίο οι έρευνές του ήταν πρωτοποριακές και κάλυψαν θέματα όπως η εγκεφαλική διάσειση και η ενδοκρανιακή πίεση (ICP). Επιπλέον, διερεύνησε τη χειρουργική αντιμετώπιση της επιληψίας, καθώς και του τραύματος σπονδυλικής στήλης και κρανίου. Ανεκάλυψε ότι σε μερικές περιπτώσεις οι επιληπτικοί είχαν όγκο στον εγκέφαλο που μπορούσε να αφαιρεθεί χειρουργικώς. Υπέθεσε ότι η επιληψία προκαλείτο από αύξηση στην ICP και πίστευα ότι η αφαίρεση εγκεφαλονωτιαίου υγρού μπορούσε να τη θεραπεύσει.
Η νευροχειρουργική του Κόχερ προσέλκυε ερευνητές από όλο τον κόσμο: Ο Ιάπωνας χειρουργός Χαγιάζο Ίτο ήρθε στη Βέρνη το 1896 προκειμένου να ερευνήσει με κλινικά πειράματα ειδικώς την επιληψία, πραγματοποιώντας μετά την επιστροφή του στην Ιαπωνία περισσότερες από εκατό εγχειρήσεις σε ασθενείς με επιληψία. Ο Αμερικανός Χάρβεϋ Κάσινγκ πέρασε αρκετούς μήνες στο εργαστήριο του Κόχερ το έτος 1900, εκτελώντας εγχειρήσεις εγκεφάλου και στη Βέρνη ταυτοποίησε για πρώτη φορά το ομώνυμο ανακλαστικό Cushing, που περιγράφει τη σχέση ανάμεσα στην πίεση του αίματος και την ενδοκρανιακή πίεση. Ο Κόχερ ανεκάλυψε επίσης αργότερα ότι η αποσυμφορητική κρανιεκτομή ήταν αποτελεσματική μέθοδος για τη μείωση της ICP.
Στο σύγγραμμά του Chirurgische Operationslehre, ο Κόχερ αφιερώνει 141 από τις 1060 σελίδες στη χειρουργική του νευρικού συστήματος, περιλαμβάνοντας μεθόδους χειρουργικής διερευνήσεως και αποσυμπιέσεως του εγκεφάλου.
Συνεισφορές στη χειρουργική του θυρεοειδούς
Η χειρουργική του θυρεοειδούς αδένα, που συνήθως γινόταν για τη θεραπεία της βρογχοκήλης με πλήρη θυρεοειδεκτομή όταν αυτό ήταν δυνατό, θεωρείτο πριν τον Κόχερ επικίνδυνη επέμβαση. Κάποιες εκτιμήσεις ανέβαζαν τη θνησιμότητα της θυρεοειδεκτομής το έτος 1872 μέχρι και το 75%. Πράγματι, η εγχείρηση θεωρείτο τότε μία από τις πλέον επικίνδυνες και απαγορευόταν στη Γαλλία από την εκεί Ακαδημία Ιατρικής. Με την εφαρμογή σύγχρονων χειρουργικών μεθόδων, όπως την αντισηψία και την ελαχιστοποίηση της απώλειας αίματος, καθώς και με την αργή και λεπτή τεχνική του, ο Κόχερ κατόρθωσε να μειώσει το ποσοστό των θανάτων από αυτή την επέμβαση από το 18% σε λιγότερο από 0,5% μέχρι το 1912. Ο Κόχερ είχε πραγματοποιήσει έως τότε περισσότερες από 5 χιλιάδες αφαιρέσεις θυρεοειδούς. Η επιτυχία του ήταν εκπληκτική, ιδίως συγκρινόμενη με εκείνη των επεμβάσεων του ονομαστού χειρουργού Τέοντορ Μπίλροτ, που επίσης εκτελούσε θυρεοειδεκτομές εκείνη την περίοδο.
Αργότερα ο Κόχερ και άλλοι ανεκάλυψαν ότι η πλήρης αφαίρεση του θυρεοειδούς μπορούσε να προκαλέσει κρετινισμό (ονομασμένο από τον Κόχερ cachexia strumipriva), εξαιτίας της ελλείψεως των ορμονών του αδένα. Το φαινόμενο είχε πρωτοαναφερθεί στον Κόχερ το 1874 από τον παθολόγο Άουγκουστ Φετσέριν και μεταγενέστερα, το 1882, από τον Ζακ-Λουί Ρεβερντέν. Ο Ρεβερντέν συνάντησε τον Κόχερ στη Γενεύη κατά τη διάρκεια του διεθνούς συνεδρίου υγιεινής και τού εξέφρασε τις ανησυχίες του σχετικώς με την πλήρη αφαίρεση του θυρεοειδούς. Τότε ο Κόχερ κατόρθωσε να επικοινωνήσει με τους 77 από τους 102 πρώην ασθενείς του έως τότε και διεπίστωσε συμπτώματα σωματικής και διανοητικής «παρακμής» στις περιπτώσεις πλήρους αφαιρέσεως του αδένα. Συμπέρανε ότι η πλήρης αφαίρεση (όπως ήταν τότε ο κανόνας, καθώς η λειτουργία του θυρεοειδούς δεν ήταν ακόμα επαρκώς γνωστή) δεν έπρεπε να ενδείκνυται, κάτι που γνωστοποίησε στις 4 Απριλίου 1883, σε μια διάλεξή του στη Γερμανική Εταιρεία Χειρουργικής και δημοσίευσε το ίδιο έτος με τον τίτλο «Ueber Kropfexstirpation und ihre Folgen» (= «Περί των θυρεοειδεκτομών και των συνεπειών αυτών»). Ο Ρεβερντέν είχε ήδη δημοσιοποιήσει τα ευρήματά του από τον Σεπτέμβριο του 1882 και δημοσίευσε επιπλέον εργασίες του επί του θέματος το 1883. Ωστόσο ο Κόχερ δεν αναγνώρισε ποτέ την πρωτιά του Ρεβερντέν σε αυτή την ανακάλυψη. Οι τότε αντιδράσεις στις ανακοινώσεις του Κόχερ ήταν ανάμικτες, με κάποιους να ισχυρίζονται ότι η βρογχοκήλη και ο κρετινισμός ήταν διαφορετικά στάδια της ίδιας ασθένειας, και ότι ο κρετινισμός θα είχε εμφανισθεί ανεξαρτήτως της αφαιρέσεως ή μη του αδένα στις περιπτώσεις που είχε περιγράψει ο Κόχερ. Μακροπρόθεσμα ωστόσο αυτές οι παρατηρήσεις συνεισέφεραν σε μια πληρέστερη κατανόηση του ρόλου του θυρεοειδούς και υπήρξαν μία από τις πρώτες υπόνοιες για σύνδεσμο μεταξύ του αδένα και του συγγενούς κρετινισμού. Αυτά τα ευρήματα κατέστησαν τελικώς δυνατές θεραπείες αναπληρώσεως των ορμονών του θυρεοειδούς για μια ποικιλία σχετικών παθήσεων.
Περαιτέρω συνεισφορές
Ο Κόχερ δημοσίευσε έργα πάνω σε αρκετά άλλα διαφορετικά θέματα, όπως για την αιμόσταση, τις αντισηπτικές θεραπείες, τις χειρουργικώς μεταδιδόμενες μολυσματικές νόσους, τα τραύματα από σφαίρες πυροβόλου όπλου, την οξεία οστεομυελίτιδα, τη θεωρία της περιεσφιγμένης κήλης και τη χειρουργική της κοιλίας. Τα χρήματα εκ του Βραβείου Νόμπελ τα έδωσε όλα για την ίδρυση του Ινστιτούτου Κόχερ στη Βέρνη.
Μερικά εργαλεία (π.χ. το κρανιόμετρο ) και χειρουργικές τεχνικές (π.χ. ο «χειρισμός Kocher» και η τομή kocher) είναι γνωστά με το επώνυμό του, όπως και το σύνδρομο Kocher-Debre-Semelaigne. Ο χειρισμός Kocher παραμένει συνήθης πρακτική στην ορθοπεδική. Ο Κόχερ εφεύρε και την ομώνυμη χειρουργική λαβίδα, το 1882.
Το ένα από τα κυριότερα βιβλία του, το Chirurgische Operationslehre, γνώρισε 6 εκδόσεις και μεταφράσθηκε σε πολλές γλώσσες.
Συνολικώς ο Κόχερ δημοσίευσε 249 επιστημονικές εργασίες και βιβλία, ενώ επέβλεψε περισσότερους από 130 υποψήφιους διδάκτορες. Δύο φορές, το 1878 και το 1903, έγινε πρύτανης του πανεπιστημίου. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος των Ιατρικών Συλλόγων της Βέρνης και της Ελβετίας, ενώ υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Ελβετικής Εταιρείας Χειρουργικής το 1913 και ο πρώτος της πρόεδρος.
Το 1904 ή το 1905 ο Κόχερ ανήγειρε και μία μικρή ιδιωτική κλινική, την «Ulmenhof», με 25 κλίνες, για την περίθαλψη των πιο εύπορων ασθενών, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις ήταν αλλοδαποί. Φρόντισε και τη σύζυγο του Λένιν, τη Ναντέζντα Κρούπσκαγια, την οποία χειρούργησε στη Βέρνη το 1913.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ιατροί Κατηγορία:Χειρουργοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Ελβετοί νομπελίστες
Μαγνέντιος
Τα πρώτα χρόνια και σταδιοδρομία
Γεννημένος στη Σαμαρόμπριβα (Αμιένη) της Γαλατίας, ο Μαγνέντιος ήταν διοικητής των μονάδων της αυτοκρατορικής φρουράς. Όταν αυξήθηκε η δυσαρέσκεια του στρατού με τη συμπεριφορά του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κώνστα Α΄, ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Μαγνέντιο στις 18 Ιανουαρίου του 350. Ο Κώνστας Α΄ εγκαταλείφθηκε απ' όλους, εκτός από έναν μικρό αριθμό ακολούθων, και δολοφονήθηκε λίγο αργότερα από στρατιώτες του ιππικού κοντά στα Πυρηναία.
Σφετεριστής
Ο Μαγνέντιος πέτυχε γρήγορα την αφοσίωση των επαρχιών Βρετανίας, Γαλατίας και Ισπανίας στο πρόσωπό του. Ένας λόγος γι’ αυτό ήταν το γεγονός ότι υπήρξε πολύ πιο ανεκτικός έναντι τόσο των Χριστιανών όσο και των Παγανιστών. Έλεγξε επίσης τις επαρχίες της Ιταλίας και της Αφρικής μέσω της εκλογής ανθρώπων της εμπιστοσύνης του στα κορυφαία αξιώματα. Όμως, η σύντομη ανταρσία του Νεποτιανού που ήταν μέλος της Δυναστείας του Κωνσταντίνου, απέδειξε στο Μαγνέντιο ότι η νομιμότητά του ήταν αμφιλεγόμενη στα μάτια των μελών της δυναστείας. Ο αυτοαποκαλούμενος ηγέτης προσπάθησε να ενισχύσει τον έλεγχο των πρώην επαρχιών του Κώνστα κινούμενος προς το Δούναβη. Εν τω μεταξύ, ο Βετράνιος που ήταν διοικητής της στρατιάς Παννονίας είχε επίσης ανακηρυχθεί από το στρατό «Αύγουστος» στη Μούρσα, την 1η Μαρτίου. Η στάση αυτή είχε τη στήριξη της δυναστείας καθώς η Κωνσταντίνα (κόρη του Μεγάλου Κωνσταντίνου) και ο Κωνστάντιος Β΄ τον αναγνώρισαν στέλνοντάς του το αυτοκρατορικό στέμμα.
Η πτώση
Ως αποτέλεσμα της έκβασης της μάχης, η Ιταλία αποτίναξε τη φρουρά του και επανενώθηκε με τον νόμιμο Κωνστάντιο. Ο Μαγνέντιος έκανε την τελευταία του επίθεση το 353 στη Μάχη του Όρους Σέλευκος και, όταν έχασε, αυτοκτόνησε με το σπαθί του. Ο Κωνστάντιος διέταξε αμέσως έρευνα για να αποκαλύψει τους υποστηρικτές του νεκρού πλέον Μαγνέντιου. Ένας εκ των πριμμικήριων που ανέλαβαν την υπόθεση αυτή ήταν ο διάσημος για τη σκληρότητά του Παύλος Κατένα.
Βερνάρδος Α΄ του Βέρλε
Ο Βερνάρδος Α΄, γερμ. Bernard I (π. 1245 - π. 1286) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν συγκύριος του Βέρλε (1277-81) και μετά κύριος του Βέρλε-Πριζάννεβιτς (1281-86).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Νικολάου Α΄ κυρίου του Βέρλε και της Γιούττα των Ασκάνια, κόρης του Ερρίκου Α΄ κόμη του Άνχαλτ.
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Κοινότητα Ροδωπού
Η Κοινότητα Ροδωπού είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα ορίστηκε ο οικισμός Ροδοπός. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άσπρα Νερά και Αστράτηγος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Παπαδάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Πανινδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Πανινδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (αγγλικά: All India Football Federation, AIFF, χίντι: अखिल भारतीय फुटबॉल महासंघ) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην Ινδία. Η έδρα της βρίσκεται στο Νέο Δελχί και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των περισσότερων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της χώρας, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ινδίας.
Ιστορία
Η Πανινδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1937. Έπειτα από την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947, προσχώρησε στη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1948. Αποτέλεσε επίσεις ένα από τα ιδρυτικά μελη της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC).
Λογότυπο
Ένα νέο λογότυπο παρουσιάστηκε το 2016, σε εκδήλωση στην οποία παρεβρέθηκε και ο πρόεδρος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA), Τζιάνι Ινφαντίνο.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Ινδια Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ινδία
Επιλογή της διοργανώτριας χώρας των τελικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2024
Η επιλογή της διοργανώτριας χώρας για τους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2024 ξεκίνησε στις 9 Δεκεμβρίου 2016 και ολοκληρώθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2018,  όταν ανακοινώθηκε ότι η Γερμανία θα είναι η διοργανώτρια χώρα.
Ημερολόγιο
Το χρονοδιάγραμμα της διαδικασίας επιλογής έχει ως εξής:
Κασούν Τζαγιασούριγια
Ο Κασούν Τζαγιασούριγια  ( σιναλεζικά: කසුන් ජයසූරිය, γεννήθηκε 25 Μαρτίου 1980) είναι ποδοσφαιριστής από τη Σρι Λάνκα που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 27.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Σρι Λάνκα Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Θυλακοειδή
Τα θυλακοειδή αποτελούν το εσωτερικό σύστημα μεμβρανών των χλωροπλαστών, δηλαδή των φωτοσυνθετικών πλαστιδίων φυτών και φυκών. Τα θυλακοειδή είναι επίπεδοι σάκοι, που σχηματίζονται από κλειστές μεμβράνες. Οι σάκοι αυτοί βρίσκονται βυθισμένοι μέσα στο στρώμα (το «ρευστό» διαμέρισμα του χλωροπλάστη, όπου υπάρχουν διάφορα μόρια, όπως διάφορες φωτοσυνθετικές πρωτεΐνες). Στις μεμβράνες των θυλακοειδών εντοπίζονται διάφορες πρωτεΐνες και οι χρωστικές, που συμμετέχουν στις αντιδράσεις της φωτοσύνθεσης. Οι χρωστικές αυτές είναι οι χλωροφύλλες (a, b, c και d)  και τα καροτενοειδή.
Τα θυλακοειδή των φυτών
Τα θυλακοειδή του στρώματος είναι κοίλοι ελασματοειδείς σχηματισμοί, οι οποίοι ενώνουν σαν γέφυρες τα grana μεταξύ τους, δηλαδή ουσιαστικά αποτελούν την προέκταση του κάθε θυλακοειδούς ενός granum προς τα θυλακοειδή άλλων γειτονικών grana ή ακόμη και προς τα θυλακοειδή του ίδιου granum (με αναδίπλωση). Τα grana μαζί με τα θυλακοειδή του στρώματος  δημιουργούν ένα ενιαίο σύστημα. Τα γειτονικά θυλακοειδή συνδέονται μεταξύ τους με τη λεγόμενη ‘πλευρική ετερογένεια’, καθώς οι πρωτεΐνες που τα συνδέουν είναι πολλές και διαφορετικές.
Τα θυλακοειδή των κυανοβακτηρίων
Τα θυλακοειδή των κυανοβακτηρίων (που ανήκουν στα φύκη), κατά κανόνα, δεν συσσωρεύονται, όπως στα φυτικά κύτταρα, αλλά διατάσσονται το ένα δίπλα στο άλλο, σχηματίζοντας ομόκεντρους κύκλους κατά μήκος του κυττάρου. Τα θυλακοειδή αυτά διαφέρουν από των φυτών στη δομή και την σύσταση, αφού φέρουν στις επιφάνειες τους τα ημισφαιρικά φυκοβιλισώματα (σύμπλοκα που συλλέγουν φως και τα οποία περιέχουν συγκεκριμένες φωτοσυνθετικές χρωστικές,  που συνδέονται με πρωτεΐνες και βοηθούν στη διαδικασία της φωτοσύνθεσης). Τα γειτονικά, στους κύκλους αυτούς, θυλακοειδή των φυκών διαχωρίζονται πάντα από μια περιοχή κυτταροπλάσματος με φυκοβιλιπρωτεΐνες.
Λειτουργία των θυλακοειδών
Η λειτουργία των θυλακοειδών στα φυτά, αλλά και τα φύκη είναι η διαδικασία της φωτοσύνθεση ς, και πιο συγκεκριμένα το πρώτο στάδιο της, που είναι οι φωτεινές αντιδράσεις. Κατά τις φωτεινές αντιδράσεις, η φωτεινή ενέργεια, που συλλέγει το φυτό από τον ήλιο, απορροφάται από δύο ειδικά συστήματα φωτοσυνθετικών χρωστικών, που υπάρχουν στα θυλακοειδή, το φωτοσύστημα I και το φωτοσύστημα II. Το φωτοσύστημα I εντοπίζεται κυρίως στα θυλακοειδή του στρώματος, ενώ το φωτοσύστημα II στα θυλακοειδή των grana.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια Κατηγορία:Φωτοσύνθεση Κατηγορία:Ανατομία φυτών
Σιρακαβάν
Το Σιρακαβάν (αρμενικά: Շիրակաւան)· το οποίο ιδρύθηκε ως Γεραζγκαβόρς και αργότερα Γεραζγκαβόρκ, ήταν μεσαιωνική αρμενική πόλη και μία από τις 13 ιστορικές πρωτεύουσες της Αρμενίας, η οποία χρησίμευσε ως πρωτεύουσα μεταξύ 890 και 929 κατά τη διάρκεια του Βασιλείου των Βαγρατιδών της Αρμενίας.
Η πόλη βρισκόταν στη δεξιά όχθη του ποταμού Αχουριάν στα βορειοανατολικά του Ανίου, που αντιστοιχεί στο σημερινό χωριό Τσετιντουράκ του διαμερίσματος Ακγιάκα της επαρχίας Καρς, εντός της Δημοκρατίας της Τουρκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Επαρχίας του Καρς
Γκιέργκι Αριανίτι
Ο Γκιέργκι Αριανίτι, αλβαν.: Gjergj Arianiti (1383–1462) από την Οικογένεια Αριανίτη ήταν Αλβανός φεουδάρχης, που ηγήθηκε πολλών επιτυχημένων εκστρατειών κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν πατέρας της Nτονίκας, συζύγου του Γεωργίου Καστριώτη (Σκεντέρμπεη), καθώς και μεγάλος θείος τού Μοϊσί Αριανίτ Γκολέμι. Ο Γκιέργκι Αριανίτι ήταν σύμμαχος του Σκεντέρμπεη εντός της Ένωσης του Λέζε μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, επειδή εγκατέλειψε τη συμμαχία τους μετά την ήττα στο Βεράτιο το 1450, για να επιστρέψει μετά από λίγο. Ο Ρόμπερτ Έλσιε τονίζει, ότι ο Aριανίτι ήταν συχνά ο αντίπαλος του Σκεντέρμπεη, συμμάχου τού βασιλείου της Νάπολης το 1446, άφησε τη συμμαχία του με τον Σκεντέρμπεη μέχρι το 1449 και συμμάχησε με τη Βενετία το 1456. Ωστόσο, η κόρη του παντρεύτηκε τον Σκεντέρμπεη και παρέμεινε επίσημα ως μέλος της Κοινωνίας των Λέζε και συνέχισε να πολεμά με επιτυχία τους Οθωμανούς μέχρι το τέλος του το 1462.
Όνομα
Το όνομά του είναι πιο γνωστό στην αλβανική μορφή, Gjergj Arianiti. Στα ελληνικά συνήθως αποδίδεται ως Γεώργιος Αριανίτης. Το πλήρες όνομά του στα αγγλικά γράφεται George Arianiti Thopia Comneni στο μεταφρασμένο έργο του Φαν Νόλι.
Σε αντιστοιχία με τις σλαβικές καγκελαρίες, το όνομά του εμφανίζεται στη σλαβική μορφή ως "Golemi Arianit Komnenovic" (Golemi Arenit Cominovich), και ένα έγγραφο του 1452 τον αναφέρει ως "Golemi Arenit Comninovich de Albania". Η λέξη golem είναι σλαβική και σημαίνει «μεγάλος». Μία άλλη μορφή του επωνύμου του, Haryanites, χρησιμοποιήθηκε σε ένα γαλλικό έγγραφο της εποχής του Καρόλου Ζ΄.
Προέλευση και πρώιμη ζωή
δεξιά|μικρογραφία|301x301εσ| Ο επιτάφιος της Γκλαβενίτσα παραγγέλθηκε από τον [[Αλβανοί|Αλβανό ηγεμόνα Γκιέργκι Αριανίτι το 1373.]] Πατέρας του Γκιέργκι Αριανίτι ήταν ο Kόμνεν Αριανίτι, του οποίου οι περιοχές βρίσκοντο στην περιοχή του Δυρραχίου (in partibus Durrachii). Σύμφωνα με τον Φραντς Μπάμπινγκερ και τη Λίντσαϋ Λ. Μπρουκ, η μητέρα του Aριανίτι ήταν σίγουρα κόρη του Nικολό Σεβάτι, ενώ σύμφωνα με τον Ντιμίτερ Σουτερίκι ήταν κόρη του Nικόλα Ζαχαρία. Ο Γκιέργκι ήταν ο μεγαλύτερος από τρεις γιους: τα δύο αδέλφια του ήταν ο Mουζάκα και ο Βλάνταν.
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Μουζάκα και από αυτήν απέκτησε μία περιοχή από τη Μαλακάστρα στα νότια του Βλόρα (Αυλώνα). Τα εδάφη του έφτασαν τελικά προς τα βόρεια μέχρι το Ντέμπαρ και αργότερα επεκτάθηκαν στο Μοναστήρι. Το κέντρο των κτήσεών του βρισκόταν μεταξύ Λιμπράζντ και Eλμπασάν. Από το 1423 περιήλθε υπό οθωμανική πολιτική επιρροή και πιθανότατα διέμενε στο σουλτανικό παλάτι ως όμηρος, για να εξασφαλίσει την πίστη των μελών της φυλής του. Το 1427 επέστρεψε στην Αλβανία, για να κυβερνήσει τα εδάφη του.
Εξέγερση του 1432–36
αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης των στρατιωτικών δραστηριοτήτων κατά την Αλβανική Επανάσταση του 1432–6. Η οθωμανική κατάκτηση ορισμένων περιοχών της νότιας Αλβανίας έφερε οθωμανικά νομικά, πολιτικά και οικονομικά συστήματα στη χώρα, επηρεάζοντας όλους τους ευγενείς και απειλώντας να καταστρέψει το φεουδαρχικό σύστημα και την αυτονομία των ευγενών. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις αφαίρεσαν μεγάλο μέρος της εξουσίας του Γκιέργκι, αλλά παρέμεινε κυρίαρχος των εδαφών του, παρόλο που ήταν υποτελής τού σουλτάνου. Αυτές οι δραστικές αλλαγές ενθάρρυναν εξεγέρσεις κατά των Οθωμανών, των οποίων ο Γκιέργκι Αριανίτι ήταν ένας από τους κύριους ηγέτες.
Την άνοιξη του 1432, μετά το τέλος της πρώτης φάσης των μεταρρυθμίσεων, ξέσπασε μία Αλβανική εξέγερση, που εξαπλώθηκε σε μεγάλο μέρος της Αλβανίας. Οι πρώτες εξεγέρσεις άρχισαν στην κεντρική Αλβανία, όταν ο Aντρέα Τόπια επαναστάτησε κατά της οθωμανικής κυριαρχίας και νίκησε μία μικρή οθωμανική μονάδα στα βουνά της κεντρικής Αλβανίας. Η νίκη του ενέπνευσε άλλους οπλαρχηγούς να επαναστατήσουν, ιδιαίτερα τον Αριανίτι. Ο Γκιέργκι ήταν στην αρχή φοβισμένος, αλλά είδε την ευκαιρία να σώσει τις κυριαρχίες, που τού είχε αφήσει ο πατέρας του. Στο άκουσμα των εξεγέρσεων, πολλοί Αλβανοί πολιτικοί εχθροί του Γκιέργκι, που είχαν γίνει σπαχήδες (sipahi), επέστρεψαν από την Αδριανούπολη στην Αλβανία. Φτάνοντας στην Αλβανία, ο Γκιέρκι τους έδιωξε αμέσως. Επρόκειτο να ηγηθεί της ένοπλης εξέγερσης, που ξεκίνησε από τους αγρότες. Το Δυρράχιο, η περιοχή των Τιράνων και ο Νικόλας Ντουκαγκίνι στα βόρεια συμμετείχαν στην εξέγερση. Αν και ο Σκεντέρμπεης κλήθηκε στη χώρα του από τους συγγενείς του, όταν ο Γκιέργκι Αριανίτι και άλλοι οπλαρχηγοί από την περιοχή μεταξύ τού Αυλώνα και της Σκόδρας είχαν οργανώσει την εξέγερση, ο Σκεντέρμπεης δεν έκανε τίποτε, παραμένοντας πιστός στον σουλτάνο. Η Πύλη απάντησε στέλνοντας ένα σώμα νέων στρατευμάτων στην Αλβανία υπό έμπειρους διοικητές. Το Ντάγκνo στη βόρεια Αλβανία έπεσε, ενώ οι Tόπια επέστρεψαν στην παλαιά τους κατάσταση. Μετά από ισχυρή αντεπίθεση τού Αριανίτι, οι Οθωμανοί ηττήθηκαν σύντομα. Αυτή η νίκη ενίσχυσε την εξέγερση στη νότια Αλβανία, ιδιαίτερα στο Kουρβέλες. Ο Μουράτ Β΄ κατευθύνθηκε προς την Αλβανία και επέλεξε να κατασκηνώσει στο Σέρεζ  στη Μακεδονία, από όπου έστειλε μία δύναμη 10.000 στην Αλβανία υπό τον Αλί Μπέη. Ο στρατός του Aλί Μπέη, τον χειμώνα τού 1432–33, πέρασε από τις στενές κοιλάδες του Σκούμπιν, κοντά στο Μπουζουρσέκουτ (Bërzeshtës), όπου οι Αλβανοί έστησαν ενέδρα στον οθωμανικό στρατό. Ο Αριανίτι το παρατήρησε και έκανε ελιγμούς εναντίον των Οθωμανών, ενώ παράλληλα ενθάρρυνε τους άνδρες του, οδηγώντας τελικά σε μία οθωμανική καταστροφή. Αυτή η νίκη ενίσχυσε περαιτέρω την αλβανική υπόθεση και έδωσε ελπίδα στους Ευρωπαίους, που φοβούντο μία μεγάλη οθωμανική εισβολή. Ο Βυζαντινός χρονικογράφος Χαλκονδύλης έγραψε: «Σε αυτή τη μάχη ο Αριανίτης Κομνηνός κέρδισε μία ένδοξη νίκη». Με αυτές τις νίκες ο Γκιέργκι Αριανίτι επέκτεινε τις επικράτειές του μέχρι την πόλη του Mαναστίρ.
Ο Aριανίτ χρησιμοποίησε την κλασική τακτική του «Παράσυρε τον εχθρό μέσα, προετοίμασε την παγίδα και χτύπα ξαφνικά». Ο Aριανίτ κατέστρεψε επίσης έναν δεύτερο στρατό, που έστειλε ο Aλί Μπεγκ, αφήνοντας εκατοντάδες νεκρούς στις κοιλάδες τού Κουτς μέχρι το Μπορς. Η αποτυχία της δεύτερης οθωμανικής εκστρατείας έγινε γνωστή σε όλη την Ευρώπη, η οποία είχε συνηθίσει να ακούει για χριστιανικές ήττες στην Ανατολή. Τα κράτη της Ευρώπης, χαρούμενα, -ο πάπας Ευγένιος Δ΄, ο Αλφόνσος Ε΄, ο αυτοκράτορας Σιγισμούνδος, η Βενετία και η Ραγκούσα- υποσχέθηκαν βοήθεια. Στην τρίτη του μάχη (1434), για να ανακαταλάβει τον Αυλώνα και την Κανίνα, ο Αριανίτι χρησιμοποίησε αριθμούς, σκοπιμότητα και την τακτική του. Ο Αριανίτι ήταν γνωστός ως «ο προστάτης της ελευθερίας» σε όλα τα ευρωπαϊκά βασίλεια. Κατά τις εκστρατείες των Οθωμανών του 1435 και του 1436, ο Αλί Μπέη, μαζί με τον Tουραχάν Μπέη, πραγματοποίησαν μερική υποταγή των Αλβανών, ο Αριανίτι υποχώρησε στην περιοχή του Σκράπαρι και της Τομόριτσα, όπου συνέχισε τον πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Μουράτ Β' ένιωσε υποχρεωμένος να του παραχωρήσει σιωπηρά την περιοχή μεταξύ Σκούμπιν και νότια του ποταμού Βιόσα (Αώου) ως κυριαρχία του και να συνάψει ανακωχή μαζί του.
1443–44
Τον Αύγουστο του 1443 ο Αριανίτι επαναστάτησε ξανά κατά των Οθωμανών, πιθανώς παρακινούμενος από τον πάπα Ευγένιο Δ΄ ή υποκινούμενος από την είδηση της ήττας του Σιχάμπ εντ-Ντιν Πασά. Το φθινόπωρο του 1443 και τον χειμώνα του 1444 οδήγησε στρατό βαθιά στη Μακεδονία. Την ίδια περίοδο οι Οθωμανοί κατατροπώθηκαν στη Νις και ο Σκεντέρμπεης εγκατέλειψε τον οθωμανικό στρατό και ξεκίνησε μία άλλη εξέγερση. Ο Σκεντέρμπεης τελικά συμμάχησε με τον γκιέργκι Αριανίτι και μερικούς άλλους ευγενείς από την Αλβανία και τη Ζέτα μέσω της Ένωσης της Λέζα (Lezhë). Τον Μάιο-Ιούλιο του 1435 ο Φρουζίν των Σρατσιμίρ πρίγκιπας της Βουλγαρίας επισκέφτηκε την Αλβανία και συνάντησε τον Αριανίτη και τους ηγέτες της εξέγερσης, σε μυστική διπλωματική αποστολή του αυτοκράτορα Σιγισμούνδου.
1449–51
Στις αρχές του 1449, ο Σκεντέρμπεης και ο Αριανίτι πλησίασαν τους Βενετούς ζητώντας την προστασία τους από τους Οθωμανούς. Η Βενετία επέλεξε την ουδέτερη προσέγγιση, να μη θέσει σε κίνδυνο την ειρήνη με τους Οθωμανούς και αρνήθηκε το αίτημά τους. Το 1449 ο Γκιέργκι Αριανίτι εγκατέλειψε τη συμμαχία του με τον Σκεντέρμπεη.
Ο Aριανίτι υποστήριξε την ανακατάληψη του Σβέτιγκραντ με 4.000 άνδρες. Κατά τις δύο κύριες εμπλοκές της πολιορκίας, ο Αριανίτι έδειξε μεγάλη γενναιότητα. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας σκοτώθηκε ο αδελφός του. Η εμπειρία τού Αριανίτι έπεισε τον Σκεντέρμπεη να νυμφευτεί τη Ντονίκα, την κόρη του Αριανίτι. Οι ισχυροί δεσμοί μεταξύ των οικογενειών Καστριώτι και Αριανίτι ωφέλησαν πολύ την αλβανική υπόθεση.
Το 1451, αφού ο Αλφόνσος Ε΄ υπέγραψε τη Συνθήκη της Γκαέτα με τον Σκεντέρμπεη, υπέγραψε παρόμοιες συνθήκες με τον Γκιέργκι Αριανίτι και άλλους οπλαρχηγούς από την Αλβανία: γκιν Μουζάκι, Γεώργιος Στρεζ Μπάλσιτς, Πέτερ Σπάνι, Παλ Γ΄ Ντουκαγκίνι, Tόπια Μουζάκι, Πέτερ της Χειμάρρας, Σίμον, Zενεβίσι και Κάρλo Tόκκo.
1460–62
Συγκεντρώνει την τελευταία του δύναμη αντίστασης μεταξύ 1460 και 1462. Σε ένα ανοιχτό μέτωπο, ο Μωάμεθ Β΄ διέταξε κινήσεις προς την Αλβανία, για να συμπλακεί με μία ομάδα πολεμιστών του Αριανίτι. Στη συνέχεια περικύκλωσε τον Γκιέργκι Αριανίτι περνώντας μέσα από την κοιλάδα της Φούρκα μέχρι το Σουσίτσα. Άρχισαν σφοδρές εμπλοκές, αλλά η Σοπότι δεν καταλήφθηκε και η οθωμανική περικύκλωση απέτυχε. Ο κόσμος συνέκρινε τον γκιέργκι Αριανίτι με τον Σκεντέρμπεη. Για να εορτάσουν αυτή τη νίκη, ο στρατός μεταφέρθηκε στο Γκαλίγκτ, αφού οι Οθωμανοί είχαν εγκαταλείψει πλήρως την Αλβανία. Ωστόσο, όταν το άκουσαν οι Οθωμανοί, ταξίδεψαν πίσω στην Αλβανία τη νύχτα. Το φρούριο τού Σόποτ, που έμεινε με φρουρά που επέλεξε ο Αριανίτης, δεν μπόρεσε ακόμη να καταληφθεί. Μόνο με δωροδοκία και προδοσία κατέστη δυνατό να καταληφθεί το κάστρο. Ο Οθωμανός διοικητής εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Αριανίτι, εξαπολύοντας μεγάλη επίθεση με τον κύριο στρατό του. Οι Οθωμανοί μπήκαν σύντομα στο κάστρο και σε εκδίκηση για τις ήττες που είχαν υποστεί, ολόκληρος ο πληθυσμός σφαγιάστηκε.
Κατοχές
δεξιά|μικρογραφία|Το [[Κάστρο της Κανίνε|κάστρο Κανίνα χρησίμευε ως μία από τις πρωτεύουσες τού Γκιέργκι Αριανίτι.]]
Ο Αριανίτι ήταν ο μόνος Αλβανός ηγέτης, που είχε δύο πρωτεύουσες: μία κοντά στην ακτή στην Κανίνα, και μία άλλη κοντά στα ανατολικά βουνά στο Σόποτ. Οι κτήσεις του λειτούργησαν ως η πρώτη άμυνα ενάντια σε πολλές από τις οθωμανικές εκστρατείες και χρησίμευσαν ως ένα από τα κύρια κέντρα της Συμμαχίας της Λέζα. Η ένωση Καστριώτι και Αριανίτι δεν είχε μεγάλη επίδραση, λόγω των εκτεθειμένων περιοχών τού Αριανίτι.
Οικογένεια
Ο πρώτος του γάμος ήταν με τη Μαρία Μουζάκα, μία ευγενή από επιφανή αλβανική οικογένεια, με την οποία απέκτησε έξι κόρες: Μετά το τέλος της Μαρίας Μουζάκα, ο Γκιέργκι Αριανίτι έκανε δεύτερο γάμο, με την αρχόντισσα Πιετρίνα Φρανκόνε, κόρη του Ιταλού ευγενή Oλίβερ Φρανκόνε. Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερις κόρες και τρεις γιους:
Πηγές
Κατηγορία:Αλβανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία Κατηγορία:Αλβανοί Χριστιανοί Κατηγορία:Οθωμανοί αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Οικογένεια Αριανιτών
Ερρίκος Α΄ του Βέρλε
Ο Ερρίκος Α΄, γερμ. Heinrich I (απεβ. 8 Οκτωβρίου 1291) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν συγκύριος του Βέρλε (1277-81) και μετά κύριος του Βέρλε-Γκύστρο (1281-91).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Νικολάου Α΄ κυρίου του Βέρλε και της Γιούττα των Ασκάνια, κόρης του Ερρίκου Α΄ κόμη του Άνχαλτ.
Το 1291 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, αλλά οι γιοί του Ερρίκος Β΄ και Νικόλαος (από τον πρώτο του γάμο) δεν θέλησαν να χάσουν την κληρονομιά τον σκότωσαν και τον διαδέχθηκαν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1262 τη Ρίκισα των Μπγιέλμπο, κόρη του Μπίργιερ Μάγκνουσον αντιβασιλιά (jarl) της Σουηδίας και είχε τέκνα:
Το 1288 απεβίωσε η Ρίκισα και ο Ερρίκος Α΄ έκανε το 1291 δεύτερο γάμο με τη Ματθίλδη των Γουέλφων, κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Σάταλα
Τα Σάταλα (παλαιά αρμενικά: Սատաղ), σύμφωνα με τους αρχαίους γεωγράφους, βρίσκονταν σε μια κοιλάδα η οποία περιβάλλονταν από βουνά, λίγο βόρεια του Ευφράτη, όπου ο δρόμος από την Τραπεζούντα προς τα Σαμόσατα διέσχιζε τα σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν ήταν επισκοπή, η οποία παραμένει λατινική καθολική τιτουλάριος έδρα. Αργότερα συνδέθηκε με την Νικόπολη με δύο εθνικές οδούς. Τα Σάταλα αποκαλούνται σήμερα Σαντάκ, όντας ένα χωριό 500 κατοίκων, στην περιοχή Κελκίτ της επαρχίας Γκιουμούσχανε στη σημερινή Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καππαδοκίας Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Παντζάμποι
Οι Παντζάμποι (Παντζάμπ (Σαχμούχι):, Παντζάμπι (Γκουρμούχι): ਪੰਜਾਬੀ) ή ο λαός Παντζάμπ, αποτελούν Ινδοάρια εθνογλωσσική ομάδα που συνδέεται με την περιοχή Παντζάμπ στη Νότια Ασία, συγκεκριμένα στο βόρειο τμήμα της ινδικής ηπείρου η οποία επί του παρόντος χωρίζεται μεταξύ του Πακιστανικού Παντζάμπ και του Ινδικού Παντζάμπ. Ομιλούν τα Παντζάμπι, γλώσσα Ινδοάριας οικογένειας. Ο όρος Παντζάμπ σημαίνει κυριολεκτικά η γη πέντε υδάτων στα Περσικά: παντζ ("πέντε") ᾱμπ ("ύδατα"). Το όνομα της περιοχής εισήχθη από τους Τουρκοπέρσες κατακτητές της ινδικής ηπείρου. Οι Παντζάμποι αποτελούν την 7η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στον κόσμο σε συνολικό πληθυσμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές του Πακιστάν Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ινδία Κατηγορία:Πολιτισμός του Παντζάμπ Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Νότια Ασία Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Τέιτ ΜακΡέι
Η Τέιτ ΜακΡέι (Tate Rosner McRae, γεννημένη 1 Ιουλίου 2003) είναι Καναδή τραγουδίστρια και χορεύτρια. Σε ηλικία δεκατριών ετών, κέρδισε τη δημοσιότητα ως η πρώτη Καναδή φιναλίστ στο αμερικανικό τηλεοπτικό ριάλιτι So You Think You Can Dance. Η McRae τράβηξε την προσοχή της RCA Records το 2019 αφού το πρωτότυπο τραγούδι της "One Day" (2017) έγινε viral στο YouTube, στη συνέχεια κυκλοφόρησε το ντεμπούτο EP της, All the Things I Never Said (2020). Η McRae κέρδισε σύντομα ευρύτερη αναγνώριση αφού το τραγούδι της «You Broke Me First» έγινε διεθνής επιτυχία. Το 2021, η McRae έγινε η νεότερη μουσικός που συμπεριλήφθηκε στη λίστα 30 Under 30 του Forbes. Το δεύτερο EP της, Too Young to Be Sad (2021) ήταν το γυναικείο EP με τις περισσότερες ροές του 2021 στο Spotify. Το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ της, I Used to Think I Could Fly, κυκλοφόρησε στις 27 Μαΐου 2022. Το άλμπουμ απέκτησε θετικές κριτικές από τους κριτικούς και έφτασε στο τοπ 10 πολλών χωρών, ενώ μπήκε στο νούμερο δέκα τρία του αμερικανικού Billboard 200.
Επιρροές
Η McRae έχει ονομάσει τους Post Malone, The Weeknd, Khalid, Jessie Reyez και Jeremy Zucker ως τις μεγαλύτερες μουσικές της επιρροές. Αναφέρει τη Zendaya και τη Ντούα Λίπα ως επιρροές και έχει περιγράψει και τις δύο γυναίκες ως τα μεγαλύτερα είδωλά της, σημειώνοντας ότι τις προσέχει σε όλες τις πτυχές της ζωής. Έχει επίσης ονομάσει τους Μπρούνο Μαρς, Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Σιάρα, Τζένιφερ Λόπεζ και Τζάστιν Τίμπερλεϊκ ως εμπνεύσεις για να φέρει τον χορό στις παραστάσεις της, ενώ ονομάζει την Τέιλορ Σουίφτ, την Τζούλια Μάικλς και τον Άλεκ Μπέντζαμιν ως εμπνευστές της στις συνθέσεις τραγουδιών. Επιπλέον, η McRae έχει αποκαλέσει τον εαυτό της «τεράστια θαυμάστρια» της Taylor Swift και την περιέγραψε ως «μια από τις μεγαλύτερες τραγουδοποιούς». Ο McRae έχει εκφράσει επίσης θαυμασμό για την Μπίλλι Άιλις.
Περιοδείες
Ως στήριξη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Καναδοί χορευτές
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας (Ε.Π.Σ.Λ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Λακωνίας. Εδρεύει στη Σπάρτη και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Πρόεδρος από το 2006 Καρράς Παναγιώτης.
Ιστορία
Η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας» ιδρύθηκε το 1952, ενώ η επίσημη αναγνώρισή της από την ΕΠΟ έγινε το 1964. Πριν από την περίοδο 1967-68 οι ποδοσφαιρικές ομάδες της Λακωνίας συμμετείχαν στην ΕΠΣ Μεσσηνίας.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Λακωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Πέρσης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πέρσης είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα:
Ονομασίες της Πολωνίας
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ένας [[c:Atlas of Poland|χάρτης του 18ου αιώνα με την ένδειξη «Πολωνία»]] μικρογραφία|300x300εσ| Ένα [[δηνάριο από τον 11ο αιώνα με το λατινικό όνομα Polonie.]] μικρογραφία|300x300εσ| Πολωνία του 11ου αιώνα υπό τον [[Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος|Μπολέσλαφ Α΄ τον Γενναίο]] μικρογραφία|300x300εσ| Όνομα Polonia τον 11ο αιώνα στα [[Χρονικά του Κβέντλινμπουργκ]] μικρογραφία|300x300εσ| 11ος αιώνας, «[[Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum». Ο Αδάμ της Βρέμης σημειώνει τους Πολάνους «trans Oddaram sunt Polanos».]] Τα εθνωνύμια για τους Πολωνούς (πρόσωπα) και την Πολωνία (η χώρα τους) περιλαμβάνουν ενδώνυμα (τον τρόπο με τον οποίο ο πολωνικός λαός αναφέρεται στον εαυτό τους και τη χώρα τους) και εξώνυμα (τον τρόπο με τον οποίο άλλοι λαοί αναφέρονται στους Πολωνούς και τη χώρα τους). Τα ενδώνυμα και τα περισσότερα εξώνυμα για τους Πολωνούς και την Πολωνία συνδέονται συνήθως με την προέλευση από το όνομα της λεχιτικής φυλής των Δυτικών Πολάνων (Polanie), που αναφέρεται επίσης από ορισμένες πηγές ότι υπήρξε η ένωση σε ορισμένες γλώσσες για την προέλευση των εξωνύμων για την Πολωνία από την ονομασία μιας άλλης φυλής, των Λένδιων (Lędzianie).
Ενδώνυμα
Οι πολωνικές λέξεις για τον Πολωνό είναι Polak (Πόλακ, αρσενικό) και Polka (Πόλκα, θηλυκό), με το Polki (Πόλκι) να είναι ο πληθυντικός για δύο ή περισσότερες γυναίκες και Polacy (Πολάτσι) να είναι ο πληθυντικός για τους υπόλοιπους. Το επίθετο «πολωνικό» μεταφράζεται στα πολωνικά ως polski (πόλσκι, αρσενικό), polska (πόλσκα, θηλυκό) και polskie (πόλσκιε, ουδέτερο). Το κοινό πολωνικό όνομα για την Πολωνία είναι Polska (Πόλσκα). Η τελευταία λέξη είναι μια μορφή επιθέτου που έχει εξελιχθεί ως ουσιαστικό, όπου πιθανότατα προέρχεται από τη φράση ziemia polska, που σημαίνει «πολωνική γη».
Rzeczpospolita
Το πλήρες επίσημο όνομα του πολωνικού κράτους είναι Rzeczpospolita Polska (Ζετσποσπόλιτα Πόλσκα) που μεταφράζεται σε «Δημοκρατία της Πολωνίας». Η λέξη rzeczpospolita χρησιμοποιείται στην Πολωνία τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα και αρχικά ήταν ένας γενικός όρος για να δηλώσει οποιοδήποτε κράτος με μια δημοκρατική ή παρόμοια μορφή διακυβέρνησης. Σήμερα, ωστόσο, η λέξη χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για αναφορά στο πολωνικό κράτος. Οποιαδήποτε άλλη δημοκρατία αναφέρεται ως republika στα σύγχρονα πολωνικά.
Γλωσσικές ρίζες
Εικάζεται συχνά ότι όλα τα παραπάνω ονόματα προέρχονται από το όνομα των Πολάνων (Polanie), μιας δυτικής σλαβικής φυλής που κατοίκησε στα εδάφη της σημερινής Πολωνίας τον 9ο-10ο αιώνα. Η προέλευση του ονόματος Polanie θεωρείται ότι κατάγεται τελικά από τα πρωτοσλαβικά. Μπορεί να προέρχεται από τη λέξη pole, πολωνικά για το «χωράφι».
Πολλές αρχαίες φυλές στην Ευρώπη παρήγαγαν τα ονόματά τους από τη φύση της γης που κατοικούσαν. Ο Τζερβέις του Τίλμπουρι έγραψε στο Otia imperialia («Αναψυχή για τον αυτοκράτορα», 1211): Inter Alpes Huniae et Oceanum est Polonia, sic dicta in eorum idiomate quasi Campania (μετάφραση: «Ανάμεσα στα Καρπάθια Όρη και τον Ωκεανό εκεί είναι η Πολωνία, έτσι ονομάζεται "Εξοχή" στο ιδίωμα τους.»). Οι Πολάνοι μπορεί να είχαν χρησιμοποιήσει το Polska για να περιγράψουν τη δική τους περιοχή στη λεκάνη του ποταμού Βάρτα. Κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα, κατάφεραν να υποτάξουν και να ενώσουν τις σλαβικές φυλές μεταξύ των ποταμών Όντερ και Μπουγκ σε ένα ενιαίο φεουδαρχικό κράτος και στις αρχές του 11ου αιώνα, το όνομα Polska επεκτάθηκε σε ολόκληρη την εθνικά πολωνική επικράτεια. Τα εδάφη που αρχικά κατοικήθηκαν από τους Πολάνους έγιναν γνωστά ως Staropolska, ή «Παλαιά Πολωνία», και αργότερα ως Wielkopolska, ή «Μείζων Πολωνία», ενώ τα εδάφη που κατέκτησαν προς το τέλος του 10ου αιώνα, σπίτι των Βιστούλων (Wiślanie) και των Λένδιων, έγιναν γνωστά ως Małopolska, ή «Ελάσσων Πολωνία».
Στην πολωνική λογοτεχνία, η Πολωνία μερικές φορές αναφέρεται ως Λεχία, προερχόμενη από τον Lech (Λεχ), τον θρυλικό ιδρυτή της Πολωνίας. Τον 17ο-18ο αιώνα, το Sarmaci («Σαρμάτες») ήταν ένα δημοφιλές όνομα με το οποίο οι Πολωνοί ευγενείς αναφέρονταν στον εαυτό τους (βλ. Σαρματισμός).
«Πολωνία» σε ευρωπαϊκές λογοτεχνικές πηγές
Η πιο πρώιμη καταγεγραμμένη αναφορά για την «Πολωνία» βρίσκεται σε ένα λατινικό κείμενο που γράφτηκε το 1003 μ.Χ. και είχε τον τίτλο «Annales Hildesheimenses»: «Heinricus Berthaldi comitis filius, et Bruno frater regis, et ambo Bolizavones, Polianicus vide licet ac Boemicus, a rege infideliter maiestatis rei deficient». Σε μετάφραση: Ο Ερρίκος, γιος του Μπέρτολντ, και ο Μπρούνο, αδελφός του βασιλιά, και οι Μπολεσλάβοι, Πολωνοί και Τσέχοι, άφησαν τον κύκλο των φίλων του αυτοκράτορα.
Σε σλαβικές γλώσσες
Εξώνυμα για την Πολωνία σε σλαβικές γλώσσες. Οι δυτικές σλαβικές γλώσσες, όπως η τσεχική και η σλοβακική, έχουν ιδιαίτερη ομοιότητα με το πολωνικό ενδώνυμο:
Στις ρομανικές γλώσσες
Στα λατινικά, η οποία ήταν η κύρια γραπτή γλώσσα του Μεσαίωνα, το εξώνυμο για την Πολωνία έγινε Polonia. Αργότερα έγινε η βάση για το όνομα της Πολωνίας σε όλες τις ρομανικές γλώσσες:
Πολλές άλλες γλώσσες (π.χ. αλβανικά: Polonia, ελληνικά: Πολωνία και μαλτέζικα: Polonja) χρησιμοποιούν μια παραλλαγή του λατινικού ονόματος.
Σε γερμανικές γλώσσες
Οι Γερμανοί, οι δυτικοί γείτονες της Πολωνίας, την ονόμασαν Polen (Πόλεν). Άλλες γερμανικές γλώσσες χρησιμοποιούν σχετικά εξώνυμα:
Οι μη γερμανικές γλώσσες που δανείστηκαν τη λέξη τους για την Πολωνία από τα γερμανικά περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνική γλώσσα Κατηγορία:Ετυμολογία ονόματος χώρας
Δωροθέα του Βρανδεμβούργου, δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Η Δωροθέα, γερμ.: Dorothea von Brandenburg von Hohenzollern (1446 - Μάρτιος 1519) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Λάουεμπουργκ.
Βιογραφία
Η Δωροθέα ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Αικατερίνης των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας.
Παντρεύτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1464 στο Λύνεμπουργκ τον Ιωάννη Ε΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Καθώς ήταν το μεγαλύτερο τέκνο του Φρειδερίκου Β΄, ο οποίος δεν είχε επιζώντες γιους, η συμφωνία γάμου ήταν σημαντική. Εκτός από 10.000 φλωρίνια, ο Φρειδερίκος Β΄ υποσχέθηκε στον γαμπρό του όλα όσα μπορούσε να αφήσει νόμιμα στην κόρη του. Αργότερα ωστόσο ο Φρειδερίκος Β΄ παραιτήθηκε υπέρ του μικρότερου αδελφού του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα, προκειμένου να διατηρήσει τις ιδιοκτησίες του στον Οίκο του.
Ο Φρειδερίκος Β΄ απέτυχε επίσης να πληρώσει την προίκα στον γαμπρό του. Αυτό οδήγησε τον θείο της Δωροθέας, τον Ιωάννη τον Αλχημιστή να συγκρίνει τον εαυτό του με τον εκλέκτορα Φρειδερίκο το 1482.
Πλημμύρες στο Κράι Κρασνοντάρ (2012)
Οι πλημμύρες στο Κράι Κρασνοντάρ το 2012 συνέβησαν στη νοτιοδυτική Ρωσία στις αρχές του Ιουλίου, κυρίως στο Κράι Κρασνοντάρ κοντά στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Η ισοδύναμη με πέντε μήνες βροχόπτωση έπεσε σε μια νύχτα σε μερικά νότια τμήματα της χώρας σύμφωνα με το Υδρομετεωρολογικό Κέντρο της Ρωσίας. Εκατόν εβδομήντα ένα άνθρωποι πέθαναν κατά τη διάρκεια των πλημμύρων, και η Ρωσική αστυνομία είπε ότι οι πλημμύρες προκάλεσαν ζημιές στα σπίτια σχεδόν 13.000 ανθρώπων. Σύμφωνα με τον κυβερνήτη του Κράι Κρασνοντάρ, τον Αλεξάντρ Τκάτσιοφ, "δεν είχε συμβεί τίποτα στο είδος του στα τελευταία εβδομήντα χρόνια". Η πλημμύρα ήταν το επακόλουθο μιας έντονης καταιγίδας που χτύπησε το Κρασνοντάρ, με αποτέλεσμα να πέσει βροχόπτωση ισοδύναμη με 6 μήνες σε δύο μέρες. Περίπου 30,000 άνθρωποι επηρεάστηκαν από τις πλημμύρες.
Βροχόπτωση
Σύμφωνα με αναφορές, η βροχόπτωση έφτασε συνολικά τα 275 χιλιοστά (10.83 ίντσες), ισοδύναμη με τη βροχόπτωση τριών ή τεσσάρων μηνών σε ένα τυπικό έτος.
Απάντηση
Η Ρωσική κυβέρνηση ήταν ενημερωμένη για την αυξανόμενη στάθμη του νερού στις 10 το βράδυ, αλλά απέτυχε να προειδοποιήσει επαρκώς τους πολίτες του Κριμσκ για την επερχόμενη πλημμύρα, η οποία έφτασε στις 2 τα ξημερώματα. Ακούστηκαν σειρήνες και προειδοποιήσεις από ντουντούκες αλλά οι περισσότεροι κάτοικοι κοιμόντουσαν. Ο αρχηγός του επαρχιακού συμβουλίου του Κριμσκ, ο Βασίλι Κρούτκο, αποπέμφθηκε. Τον Αύγουστο του 2013, μια Ρωσική έρευνα καταδίκασε τον Κρούτκο ένοχο για αμέλεια.
Ο Ρώσος Πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ δημιούργησε μια επιτροπή για να βοηθήσει τα θύματα. Στις 7 Ιουλίου, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν έφτασε στην περιοχή και συναντήθηκε με αντιπροσώπους από όλες της υπηρεσίες που εμπλέχθηκαν σε αποστολές έρευνας και αντιμετώπισαν τις συνέπειες της καταστροφής. Μετά, ο Πούτιν έφυγε για το Γκελεντζίκ, το οποίο επίσης επηρεάστηκε σοβαρά. Νωρίτερα την ίδια μέρα, ο Ρώσος υπουργός Έκτακτων Καταστάσεων Βλαντιμίρ Πούτσκοφ ανακοίνωσε ότι οι άνθρωποι των οποίων τα σπίτια καταστράφηκαν ολοσχερώς θα λάμβαναν αποζημίωση 100,000 ρουβλιών (περίπου 2,700 ευρώ), ενώ όσοι άνθρωποι των οποίων τα σπίτια δέχτηκαν ζημιές θα λάμβαναν αποζημίωση 50,000 ρουβλίων (περίπου 1,400 ευρώ). Κατά προσέγγιση, 5.200 σπίτια επηρεάστηκαν από την καταστροφή.
Στις 8 Ιουλίου 2012, ο Πούτιν υπέγραψε προεδρικό διάταγμα ανακυρήσσοντας την 9 Ιουλίου 2012 ως ημέρα πένθους στη Ρωσία για τα θύματα ενός λεωφορειακού ατυχήματος στην Ουκρανία και των καταστροφικών πλημμυρών. Το γραφείο τύπου είπε σε μια ανακοίνωση ότι "Οι πολιτιστικοί οργανισμοί, καθώς και τα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια, προτείνεται να απέχουν από την προβολή ψυχαγωγικών προγραμμάτων". Υπό το προεδρικό διάταγμα, οι κρατικές σημαίες στη Ρωσία και στις υπερπόντιες αποστολές της θα πρέπει να κυματίζουν μεσίστιες στην Ημέρα Πένθους, στις 9 Ιουλίου.
Ο αρχηγός του φιλελεύθερου κόμματος της αντιπολίτευσης Γιάμπλοκο, ο Σεργκέι Μιτρόχιν, έγραψε στον λογαριασμό του στο Twitter ότι τοπικοί ακτιβιστές έχουν επικρίνει την αγριότητα της πλημμύρας στο άνοιγμα των πυλών υδροφράχτη σε ένα ταμιευτήρα αλλά η περιφερειακή διοίκηση του Κρασνοντάρ αγνόησε τον ισχυρισμό ως "απόλυτη ανοησία", σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti. Περαιτέρω, δεν υπάρχουν ελέγξιμες πύλες υδατοφραχτών στον κοντινό ταμιευτήρα Νεμπερντζαγιέφσκογιε, διαψεύδοντας τον ισχυρισμό.
Στις 14 Ιουλίου περίπου 2.000 τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας έφτασαν στο Κριμσκ, σύμφωνα με έναν ομιλητή για την τοπική διαχείριση εκτάκτων αναγκών. Η ανθρωπιστική βοήθεια περιείχε ασφαλή πόσιμο νερό, προμήθειες φαγητού, κλινοσκεπάσματα, είδη υγιεινής και παιδικά ρούχα. Η ανθρωπιστική βοήθεια έφτασε από το Αζερμπαϊτζάν, τη Λευκορωσία, τις δημοκρατίες της Αντιγκέας, της Καλμικίας, του Νταγκεστάν, της Ινγκουσετίας, της Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια, της Καρατσάι-Τσερκεσσίας και της Βόρειας Οσσετίας, και από τις περιφέρειες Αστραχάν, Βόλγκογκραντ, Ροστόφ, Μόσχας και Τούλα, καθώς και από την πόλη της Μόσχας.
Μια μέρα αργότερα η διοίκηση του Κράι Κρασνοντάρ ανακοίνωσε στην ιστοσελίδα της ότι οι περιφερειακές και ομοσπονδιακές κυβερνήσεις της Ρωσίας θα ξοδέψουν σχεδόν 9 δισεκατομμύρια ρούβλια (περίπου 255 εκατομμύρια ευρώ) για την αποκατάσταση του Κριμσκ.
Αποτελέσματα
Ο λειτουργός αγωγών πετρελαίου Transneft είπε ότι σταμάτησαν φορτία αργού πετρελαίου έξω από το Νοβοροσίσκ, αλλά οι υποδομή της στο λιμάνι ήταν ανεπηρέαστη από την κακοκαιρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταστροφές στη Ρωσία Κατηγορία:Κράι Κρασνοντάρ Κατηγορία:2012
Κουλίτς
right|thumb|Κουλίτς
Το Κουλίτς (ρωσ: кулич, από το ελληνικό κόλλιξ, που σημαίνει ρολό ή φραντζόλα ψωμί ) είναι είδος πασχαλινού ψωμιού, παραδοσιακό στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, της Βουλγαρίας και της Σερβίας.
Παραδοσιακά μετά την πασχαλινή λειτουργία, το κουλίτς, το οποίο βρίσκεται σε ένα καλάθι και διακοσμείται με λουλούδια, ευλογείται από τον ιερέα. Το κουλίτς που δεν ευλογείται τρώγεται μαζί με το φαγητό Πάσχα για επιδόρπιο. Το ευλογημένο κουλίτς τρώγεται κάθε μέρα πριν το πρωϊνό.
Το κουλίτς ψήνεται σε ψηλά και κυλινδρικά κουτιά (όπως ο καφές και οι χυμοί φρούτων), και όταν ψύχεται, είναι διακοσμημένο με άσπρο γλάσο, πολύχρωμα λουλούδια και τα ρωσικά γράμματα XB (συντομογραφία του Христос воскресе, ελλ. «Ο Χριστός Αναστήθηκε»).
Το κουλίτς τρώγεται από το Πάσχα έως τη Πεντηκοστή. Η συνταγή του μοιάζει με αυτή της ιταλικής πανεττόνε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικά επιδόρπια Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα Κατηγορία:Πασχαλινά εδέσματα
Ιωάννης Χατζηγιάννης
Ο Ιωάννης Χατζηγιάννης ήταν ένας σημαντικός Έλληνας πολιτικός η προέλευση του οποίου προέρχεται από το νησί της Σάμου. Η καταγωγή του είναι από το Καρλόβασι όπου και γεννήθηκε το 1832. Από το 1867 που εκλέγεται πληρεξούσιος ασχολείται με την πολιτική. Είναι από τους πιο ισχυρούς πολιτικούς άντρες του νησιού στο χρονικό διάστημα 1867-1904.