cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7752
Ο NGC 7752 είναι ακανόνιστος γαλαξίας τύπου SBm?/I0 pec? στον αστερισμό του Πηγάσου. Απέχει περίπου 210 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και διάμετρο 55.000 ετών φωτός. Αλληλεπιδρά με τον γαλαξία NGC 7753 και μαζί καταγράφονται ως Arp 86 στον "Άτλαντα των περίεργων γαλαξιών" (Atlas of Peculiar Galaxies). Ο R. J. Mitchell ανεκάλυψε τον NGC 7752 στις 22 Νοεμβρίου 1854.
Εδώμ
Η Ιδουμαία (εβραϊκά: אֱדוֹם, λατινικά: Idūmaea) ήταν ιστορική περιοχή κατοικημένη από Σημίτες, ευρισκόμενη νότια της Ιουδαίας και της Νεκράς Θάλασσας. Αναφέρεται στη Βίβλο ως Βασίλειο του Εδώμ, την 1η χιλιετία π.Χ. (Εποχή του Σιδήρου), ενώ στην Κλασική Αρχαιότητα, το όνομα «Ιδουμαία» χρησιμοποιείτο για μια μικρότερη έκταση γης στην ίδια περιοχή.
Οι κάτοικοί της, οι Εδωμίτες ή Ιδουμαίοι, ήταν αρχαίος σημιτικός λαός, νότιοι γείτονες των Μωαβιτών. Η χώρα τους, το Βασίλειο του Εδώμ, εκτεινόταν κυρίως ανατολικά της Αραβά. Σύμφωνα με τις Εβραϊκές Γραφές, ήταν απόγονοι του Ησαύ, ο οποίος ήταν αδελφός του Ιακώβ (Ισραήλ) και γιος του Ισαάκ. Το όνομα Εδώμ από το οποίο προέρχεται το όνομα «Ιδουμαία», σημαίνει κόκκινος στα Εβραϊκά, και ήταν το παρατσούκλι του Ησαύ, λόγω του κοκκινωπού του χρώματος.
Σχέσεις με τον λαό Ισραήλ
Οι Εδωμίτες, όπως οι Μωαβίτες, αρνήθηκαν το πέρασμα του λαού του Ισραήλ από τις περιοχές τους κατά την εποχή της εποίκησης - κατάκτησης, της υπό τον Γιαχβέ, όπως υποστήριζαν, «Υποσχεμένης Γης», στη Χαναάν. Έτσι, οι Εδωμίτες συνέχισαν να συμπεριφέρονται εχθρικά προς τους εισβολείς Ισραηλίτες.
Τον 6ο αιώνα π.Χ., μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ, πολλοί εξ αυτών μετανάστευσαν στη Νότια Ιουδαία και στους επόμενους αιώνες τούς ακολούθησαν και άλλοι, όταν τα εδάφη τους έγιναν τμήμα του Βασιλείου των Ναβαταίων. Έτσι, η νότια Ιουδαία κατέληξε να ονομάζεται Ιδουμαία (Α΄ Μακκαβαίων 4:29, 5:65) και οι κάτοικοι Ιδουμαίοι (Ευαγγέλιο Μάρκου 3:8).
Οι άρχοντες με το όνομα Ηρώδης που κυβερνούσαν την Παλαιστίνη στην εποχή της Καινής Διαθήκης ήταν Ιδουμαίοι.
Κουάτσα της Ζάμπιας
Το κουάτσα (kwacha) είναι το νόμισμα στη Ζάμπια. Ο κωδικός ISO 4217 είναι ZMW και υποδιαιρείται σε 100 νγκουί (ngwee). Το όνομα που σημαίνει "αυγή" στις δύο τοπικές γλώσσες Νιάντζα και Μπέμπα, κάνει μνεία στο εθνικιστικό σύνθημα της Ζάμπιας "η νέα αυγή της ελευθερίας". Το όνομα νγκουί (ngwee) σημαίνει "λαμπρός" στη γλώσσα Νιάντζα.
Ιστορία
Το 1968 το κουάτσα αντικατέστησε τη Λίρα της Ζάμπιας με ισοτιμά των 2 κουάτσα = 1 λίρα (10 σελλίνια = 1 κουάτσα). Το νόμισμα υποφέρει από τον υπερπληθωρισμό. Το 1968 το κουάτσα κόστιζε 1,2 αμερικανικά δολάρια, ωστόσο το 2006 το δολάριο ήταν ίσο με 3.000 κουάτσα.
Κέρματα
Το 1968 εισήχθησαν τα 1 και 2 νγκουί από χαλκό και τα χαλκονικέλινα κέρματα των 5, 10 και 20 νγκουί, που ακολούθήθηκαν από τα κέρματα των 50 νγκουί το 1969 (Ακολουθήστε το σύνδεσμο για να δείτε την εικόνα). Ως το 1983 κόπηκαν τα κέρματα των 1 και 2 νγκουί ενώ η παραγωγή των κερμάτων των 5, 10 και 20 νγκουί σταμάτησε το 1987 (των δύο πρώτων) και το 1988. Εισήχθησαν στη συνέχεια κέρματα από νικέλιο και σίδηρο του 1 κουάτσα το 1989. Νέες αλλαγές έγιναν το 1992 με την εισαγωγή νέων κερμάτων από επίσης νέα υλικά. (Ακολουθήστε σύνδεσμο για εικόνα)
Εξαιτίας του υπερπληθωρισμού, δύσκολα μπορεί να βρει κανείς κέρματα στη Ζάμπια με εξαίρεση αυτά που πωλούνται ως αναμνηστικά για τους τουρίστες.
Εδώμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Ισραήλ
Πύθια
thumb|334x334px|Το θέατρο των Δελφών, τόπος διεξαγωγής των μουσικών παραστάσεων των Πυθίων. thumb|333x333px|Το στάδιο των Δελφών, τόπος διεξαγωγής των αθλητικών αγωνισμάτων των Πυθίων. Τα Πύθια ήταν εορταστικά αγωνίσματα της αρχαίας Ελλάδας που γίνονταν στους Δελφούς και εν μέρει στο Κρισαίο πεδίο, προς τιμή του θεού Απόλλωνα. Είχαν πανελλήνια εμβέλεια και αποτελούσαν την πιο σημαντική εκδήλωση μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Περιελάμβαναν μουσικούς και αθλητικούς αγώνες.
Κουάτσα της Ζάμπιας
Τραπεζογραμμάτια
Το 1968 εισήχθησαν από την Τράπεζα της Ζάμπιας χαρτονομίσματα των 50 νγκουί, 1, 2, 10 και 20 κουάτσα. Αυτά των 5 κουάτσα εισήχθησαν το 1973, χρονιά που κυκλοφόρησαν για τελευταία φορά χαρτονομίσματα των 50 νγκουί. Τα χαρτονομίσματα των 50 κουάτσα εισήχθησαν το 1986 και το χαρτονόμισμα του 1 κουάτσα αντικαταστάθηκε από κέρμα το 1988. Το 1991 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια των 100 και 500 κουάτσα και ακολούθησαν τα 1000, 5.000 και 10.000 κουάτσα το 1992, οπότε τα χαρτονομίσματα των 5 και 10 κουάτσα αντικαταστάθηκαν από κέρματα. Το 2003 εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα των 20.000 και των 50.000 κουάτσα.
Ως το 1991, όλα τα χαρτονομίσματα της Ζάμπιας είχαν το πορτρέτο του Προέδρου Κένεθ Καούντα στην εμπρόσθια όψη. Από το 1992 όλα τα τραπεζογραμμάτια έχουν επάνω τους αντί το πορτρέτο του Καούντα έναν αφρικανικό ψαραετό (African Fish Eagle) στην εμπρόσθια όψη. Από το 1989 όλα τα χαρτονομίσματα στην πίσω όψη έχουν ζωγραφισμένο το άγαλμα με τον άνθρωπο που σπάει τα δεσμά του. Το 2003 η Ζάμπια έγινε η πρώτη αφρικανική χώρα που εισήγαγε πολυμερή χαρτονομίσματα. Τα χαρτονομίσματα των 500 και των 1000 κουάτσα είναι αμφότερα τυπωμένα με πολυμερή.
Πύθια
Ιστορική αναδρομή
Σύμφωνα με την μυθολογία, ο θεσμός των Πυθίων ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Απόλλωνα, όταν αυτός νίκησε τον δράκο Πύθωνα. Στην αρχή διοργανώνονταν κάθε οκτώ χρόνια και περιλάμβαναν αποκλειστικά μουσικούς αγώνες. Με την πάροδο των ετών καθιερώθηκαν στο πρόγραμμα και αθλητικοί αγώνες ενώ μετά τον πρώτο Ιερό Πόλεμο (συγκεκριμένα από το 582 π.Χ. και έπειτα) διεξάγονταν κάθε τέσσερα χρόνια. Οι Ολυμπιακοί αγώνες διοργανώνονταν με την πρώτη πανσέληνο του θερινού ηλιοστασίου, ενώ τα Πύθια ακολουθούσαν το καλοκαίρι μετά από την πάροδο τριών ετών.
Κουάτσα της Ζάμπιας
Τραπεζογραμμάτια κουάτσα (σειρά του 2013)
Το 2013 κυκλοφόρησαν τα εξής χαρτονομίσματα κουάτσα:
Αναφορές
Κατηγορία:Ζάμπια Κατηγορία:Νομίσματα
Πύθια
Τελετουργικό της διοργάνωσης
Ο θεσμός των Πυθίων ήταν σεβαστός σε όλη την Ελλάδα, αφού από όλες τις πόλεις έφταναν αθλητές που εκπροσωπούσαν την πατρίδα τους, και θεατές που ήθελαν να θαυμάσουν τους αγώνες.Οι προετοιμασίες για τους αγώνες ξεκινούσαν έξι μήνες πριν. Εννέα πολίτες των Δελφών, οι Θεωροί, επισκέπτονταν τις ελληνικές πόλεις για να ανακοινώσουν την έναρξη των αγώνων, προσκαλώντας αθλητές, και για να κηρύξουν την Ιερομηνία, την περίοδο της Ιερής Εκεχειρίας που θα διαρκούσε τρεις μήνες. αριστερά|μικρογραφία|Αναθηματική επινίκια επιγραφή του [[Ταυρομένιο|Ταυρομένιου της Σικελίας προς τιμή του Ολύμπιου, νικητή του κέλη στα Πύθια|306x306εσ]] Σε περίπτωση που μια πόλη εμπλεκόταν σε πόλεμο ή βιαιοπραγίες κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας, της απαγορευόταν η είσοδος στο Ιερό και στο Μαντείο, αλλά και η συμμετοχή πολιτών της στους αγώνες. Την ευθύνη για την εποπτεία της οργάνωσης των αγώνων είχαν οι ιερομνήμονες. το ακριβές όμως πρόγραμμα αλλά και η διάρκεια των αγώνων δεν είναι γνωστά. Κατά την έναρξη πραγματοποιούνταν κάποιες ιεροτελεστίες, που ενδεχομένως διαρκούσαν τρεις μέρες, στη συνέχεια διεξάγονταν οι μουσικοί αγώνες και τέλος οι λεγόμενοι γυμνικοί αγώνες στους οποίους συμμετείχαν άνδρες αλλά και παιδιά. Πραγματοποιούνταν επίσης και ιππικοί αγώνες, αρχικά στο Κρισαίο πεδίο και από το 450 π.Χ. και έπειτα στο στάδιο, μαζί με τα υπόλοιπα αγωνίσματα. Δικαίωμα συμμετοχής είχε κάθε Έλληνας που είχε γεννηθεί ελεύθερος, ενώ οι «Βάρβαροι» και αυτοί που είχαν πέσει σε σοβαρό αμάρτημα ή είχαν χάσει τα πολιτικά τους δικαιώματα αποκλείονταν από τους αγώνες. Τα βραβεία ήταν τιμητικά, και συγκεκριμένα ένα στεφάνι φτιαγμένο από δάφνη ή φοίνικα. Παράλληλα, τα ονόματα των νικητών γράφονταν σε πίνακες. Ο βοιωτός ποιητής Πίνδαρος, γνωστός για τα Επινίκιά του, τους ύμνους δηλαδή προς τους νικητές των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων της ύστερης αρχαϊκής και της πρώιμης κλασικής εποχής, συνέθεσε 12 συνολικά Πυθιόνικους, που μας διαφωτίζουν κάπως για το περιεχόμενο και τις τελετουργίες των αγώνων.
Ο θεσμός των Πυθίων μετονομάστηκε κατά την ρωμαιοκρατία σε Πύθια-Ρωμαία ενώ καταργήθηκαν οριστικά το 394 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Μέγα Θεοδόσιο.
Πυθιόνικοι
Ο Πίνδαρος (522 π.Χ. - 443 π.Χ.) έγραψε επινίκιους ύμνους για τους νικητές των Ολυμπίων, των Νέμεων, των Ισθμίων και των Πυθίων. Οι Πυθιόνικοι αποτελούνται από 12 ωδές και δίνουν πληροφορίες για τους νικητές στα Πύθια της εποχής. Ο τόπος καταγωγής των αθλητών που αναφέρονται (Θεσσαλία, Ακράγαντας, Αθήνα, Συρακούσες, Θήβα, Κυρήνη, Αίτνα) δείχνουν τον πανεθνικό χαρακτήρα των αγώνων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Δελφοί
Γεώργιος Ραιδεστηνός Β΄
Ο Γεώργιος Ραιδεστηνός Β΄ (Ραιδεστός, 1833 - Κωνσταντινούπολη, 1889) υπηρέτησε την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία σαν Λαμπαδάριος, όταν ο Στέφανος ο Λαμπαδάριος ασθενούσε. Υπήρξε αμίμητος εκτελεστής της Ψαλτικής Τέχνης, και δεν υστερούσε από κανέναν των συγχρόνων του ψαλτών. Ήταν ιδιαίτερα φημισμένος για το αρχαΐζον Πατριαρχικό μουσικό του ύφος.
Βιογραφία
Διετέλεσε ιεροψάλτης σε διάφορες εκκλησίες τού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Το 1863, όταν ήταν Πατριάρχης ο Σωφρόνιος Γ´, αναδείχθηκε Λαμπαδάριος της Μεγάλης Εκκλησίας· ως Πρωτοψάλτης υπηρετούσε τότε ο Ιωάννης ο Βυζάντιος. Στις 2 Φεβρουαρίου 1871, με Πατριάρχη τον Γρηγόριο ΣΤ´ διαδέχθηκε τον Σταυράκη Γρηγοριάδη στη θέση του Πρωτοψάλτη, στην οποία και παρέμεινε μέχρι 4 Νοεμβρίου του 1875.
Αποσύρθηκε από το Πατριαρχείο κατά τον Οκτώβριο του 1876 και χοροστάτησε στον Γαλατά στις εκκλησίες του Αγίoυ Ιωάννου των Χίων, του Αγίoυ Νικολάου και του Σωτήρος Χριστού, στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος στο Πέραν και κατά το τέλος του βίου του στην εκκλησία του Αγίoυ Νικολάου στο Τσιβαλί.
Διετέλεσε για μια τετραετία (1880 - 1884) πρόεδρος του Ελληνικού Μουσικού Συλλόγου στον Γαλατά και διευθυντής και καθηγητής της Μουσικής Σχολής του Συλλόγου (1882). Ανέδειξε λίγους, αλλά αξιόλογους μαθητές. Απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη κατά τον Αύγουστο του 1889.
Έργα
Ο Γεώργιος Ραιδεστηνός Β΄ εργάστηκε και συνείσφερε σε όλα τα μαθήματα της ενιαυσίας ακολουθίας. Συνέθεσε αρκετούς ύμνους που ξεχωρίζουν για το μέλος και τη γλυκύτητά τους. Εξέδωσε δύο μουσικά βιβλία, σε ένα από αυτά βρίσκονται οι ασματικές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος και του Πεντηκοσταρίου μετὰ της τυπικής διατάξεως.
Θαυμάσια άσματά του εκδόθηκαν στο «Μουσικὸν Ἀπάνθισμα» του Δημητρίου Κυφιώτου (1894), στο «Ἕν ἄνθος τῆς καθ ἡμᾶς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς» του Αγαθαγγέλου Κυριαζίδου (1896) και στην «Φόρμιγγα» μια Αθηναϊκή μουσική εφημερίδα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι
Περίοδος (περιοδικού πίνακα)
Μία περίοδος του Περιοδικού Πίνακα είναι οποιαδήποτε οριζόντια σειρά στοιχείων. Τα στοιχεία είναι σε συγκεκριμένη περίοδο όλα κατά αύξοντα έναν προς ένα ατομικό αριθμό. Τα στοιχεία στην ίδια περίοδο είναι πολύ μεταλλικά στα αριστερά, και μη μεταλλικά προς τα δεξιά. Καθώς πηγαίνετε σε μια περίοδο προς τα δεξιά, το μέγεθος του ατόμου μεγαλώνει, επειδή τα πρωτόνια και τα ηλεκτρόνια αυξάνονται. Συνολικά υπάρχουν 7 περίοδοι στον περιοδικό πίνακα.
Κατηγορία:Περιοδικός πίνακας
Αμάτα Καμπούα
Ο Αμάτα Καμπούα (Amata Kambua, 1928-1996) ήταν ο πρώτος πρόεδρος των ανεξάρτητων Νησιών Μάρσαλ και η θητεία του διήρκεσε από το 1979 ως το 1996 (υπηρέτησε πέντε συναπτές θητείες).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο νησί Τζαμπόρ της ατόλης Τζαλουίτ στις 17 Νοεμβρίου του 1928. Ξεκίνησε την καριέρα του ως εκπαιδευτικός και έγινε αρχηγός (φύλαρχος) στο Ματζούρο. Εξελέγη μέλος του Κογκρέσου το 1958 και το 1963 εξελέγη στο τότε Κογκρέσο της Μικρονησίας. Πριν ακόμα γίνει Πρόεδρος, ηγήθηκε των συνομιλιών για πλήρη ανεξαρτησία της χώρας του, κάτι που επιτεύχθηκε το 1979.
Το 1996 υπήρξε βασικός ομιλητής και διοργάνωσε στη χώρα του το Φόρουμ των Νησιών του Νοτίου Ειρηνικού στο Ματζούρο.
Επανεξελέγη πρόεδρος για 5η συνεχή φορά τον Ιανουάριο του 1996. Πέθανε εν ενεργεία, έπειτα από μακρά ασθένεια, στη Χαβάη, στις 20 Δεκεμβρίου του 1996. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο εξάδερφός του, Ιμάτα Καμπούα. Το όνομά του δόθηκε στο Διεθνές αεροδρόμιο των νησιών Μάρσαλ.
Έγραψε τους στίχους και τη μουσική για τον εθνικό ύμνο της χώρας του, που έχει τον τίτλο Forever Marshall Islands.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των Νήσων Μάρσαλ
Αφοί Λαμπρόπουλοι
Η Αφοί Λαμπρόπουλοι ήταν ελληνική εταιρεία στον τομέα των πολυκαταστημάτων. Ιδρύθηκε το 1901 στην Αθήνα από τους Ξενοφώντα και Θεμιστοκλή Λαμπρόπουλο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 η εταιρεία μετονομάστηκε σε Notos Galleries.
Περίοδος της Κατοχής
Την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής η εταιρεία αποφασίζει την στήριξη της δημοσιοϋπαλληλικής της πελατείας με πωλήσεις προϊόντων σε προπολεμικές τιμές και την στήριξη των υπαλλήλων της και με επισιτιστικές διευκολύνσεις.
Δεκαετία 1960
Η δεκαετία του 1960 ήταν αυτή που απογείωσε την Αφοί Λαμπρόπουλοι, καθώς ο πληθυσμός της Αθήνας από 1,4 εκατομμύρια που ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1950 έφτασε στα 2,5 εκατομμύρια. Το 1960, η εταιρεία εστιάζει την καμπάνια της στην γυναίκα, καθώς θεωρεί ότι εκείνη είναι που αγοράζει για όλη την οικογένεια, ενώ το εμπορικό της πρόγραμμα στηρίζεται στο: «Τιμαί απολύτως ορισμέναι – Μικρόν Κέρδος – Μεγάλη Κατανάλωσις».
Η μεγάλη αλλαγή ήρθε τον Δεκέμβριο του 1965 όταν εγκαινιάζεται το νέο κτήριο στην οδό Λυκούργου 6, με ωφέλιμη έκταση 6.500 τ.μ. σε σχεδιασμό και αρχιτεκτονική μελέτη του Σόλωνα Κυδωνιάτη. Πρόκειται για ένα κτίριο που έφερε αρκετές καινοτομίες στην Ελλάδα, όπως το φράγμα θερμού ή ψυχρού αέρα που αντικατέστησε τις πόρτες εισόδου, ο κλιματισμός και η αυτόματη πυρόσβεση.
Δεκαετία 1970
Ένα σημαντικό πρόβλημα λύθηκε με την επιστροφή των «χρυσών εφεδριών» τη δεκαετία του 1970, καθώς στα καταστήματα της εταιρείας παρατηρήθηκε αύξηση των κλοπών το 1978, προσλήφθηκαν παλαιές και έμπειρες πωλήτριες, που είχαν αποχωρήσει από την εταιρεία, οι οποίες κατά την ώρα αιχμής της εργασίας περιφέρονταν ως πελάτισσες προκειμένου να εντοπίσουν κλέφτες.
Τα προβλήματα δεν φαίνεται να λύθηκαν, καθώς το 1979 τα προβλήματα που είχαν απασχολήσει εντονότερα την εταιρεία κατά την χρήση εκείνου του έτους ήταν ότι ο καταναλωτής δαπανούσε λιγότερα στα εμπορικά καταστήματα και περισσότερα για την ψυχαγωγία του, το ωράριο εξακολουθούσε να μένει εκτός ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πραγματικότητας και δεν εξυπηρετούσε το καταναλωτικό κοινό, οι ζημίες από τις κλοπές εξακολουθούν να είναι υψηλές και η δικονομία να αποτελεί τροχοπέδη στην αντιμετώπιση των κλεπτών.
Οι εμπρησμοί και οι συνέπειες
Τον Οκτώβριο του 1979 λειτούργησε το νέο κατάστημα στον Πειραιά, με 100 υπαλλήλους. Ένα και μισό χρόνο μετά, θα ήταν το μερτικό της Αφοί Λαμπρόπουλοι στο σκηνικό τρόμου που δημιούργησαν οι απανωτοί εμπρησμοί στα πολυκαταστήματα της Αθήνας. Στις 19 Δεκεμβρίου 1980 είχαν παραδοθεί στις φλόγες το "Μινιόν" και ο "Κατράτζος" ενώ στις 3 και Ιουλίου του 1981 πυρπολύθηκαν τα πολυκαταστήματα "Κλαουδάτος", "Δραγώνα" και "ΑΤΕΝΕ". Η Αφοί Λαμπρόπουλοι μπορεί να είχε προχωρήσει σε αυξημένες δαπάνες πυρασφάλειας και ασφάλισης κατά εμπρησμού, όμως στις 7 Ιουλίου 1981 είδε και το δικό της κατάστημα στον Πειραιά να γίνεται παρανάλωμα του πυρός.
Οι 100 υπάλληλοι του Πειραιά μεταφέρθηκαν και εργάζονταν πλέον στο κατάστημα της Αθήνας, στο οποίο τοποθετήθηκαν φύλακες και στις ώρες που παρέμενε κλειστό.
Τα επόμενα χρόνια η Λαμπρόπουλοι είχαν να ανταγωνιστούν το ΜΙΝΙΟΝ που μετά την καταστροφή του, λόγω υπερβολικών χρεών, κρατικοποιήθηκε (βλέπε: Ο.Α.Ε.) και πλέον λειτουργούσε εκτός ιδιωτικοοικονομικών όρων (σ.σ. υπερβολική διαφημιστική δαπάνη και ανορθόδοξη εμπορική πολιτική), την επιβολή του ΦΠΑ από την 1η Ιανουαρίου 1987 και την συνεχιζόμενη αγοραστική δύναμη των καταναλωτών. Παρόλα αυτά συνέχισε να επεκτείνεται με νέα καταστήματα, τα οποία αποτέλεσαν την μαγιά για τα Notos Galleries την αλυσίδα λιανικής της Notos Com, της εταιρείας που δημιούργησαν ισχυροί όμιλοι του λιανεμπόριου και της εισαγωγής ενδυμάτων και καλλυντικών. Από το όμιλο αυτό αποχώρησε λίγα χρόνια αργότερα, λόγω επιχειρηματικών διαφωνιών η οικογένεια Λαμπρόπουλου η οποία ουσιαστικά αποσύρθηκε και από τον χώρο. Ο τελευταίος που παραμένει ενεργός, ο Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος ο νεότερος έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο ανταγωνιστικό Attica. Όπως και να έχει, ακόμη και με άλλο όνομα και ιδιοκτήτες, το κατάστημα στα Χαυτεία είναι το μακροβιότερο μεγάλο πολυκατάστημα στην ιστορία της χώρας.
Τα Notos
Το πνεύμα της οικογένειας Λαμπρόπουλου παραμένει όμως σήμερα ακόμη ζωντανό και χάρη στο Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Δημητρίου & Μπλανς Λαμπροπούλου, το οποίο από το 1977 έχει να παρουσιάσει έντονο έργο βοηθώντας χιλιάδες συνανθρώπους μας και ιδρύματα και συλλόγους με διαπιστωμένη ευεργετική δράση σε στοχευμένους τομείς σωματικής και ψυχικής υγείας, τοπικής η πανελλήνιας εμβέλειας. Μέχρι σήμερα έχει προσφερθεί -για φιλανθρωπικούς σκοπούς- ποσό αρκετών εκατομμυρίων ευρώ και έχει παρασχεθεί βοήθεια σε πάνω από 3.500 οικογένειες και 100 φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Πηγές
Λαμπροπουλοι
Ελενόπολις (Βιθυνία)
Η Ελενόπολις ήταν αρχαία ρωμαϊκή και βυζαντινή πόλη της Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία, στο νότιο τμήμα του Κόλπου του Αστακού. Aρχικά ονομαζόταν Δρέπανον, αλλά μετονομάστηκε σε Ελενόπολις από τον Μέγα Κωνσταντίνο προς τιμήν της μητέρας του, Αγίας Ελένης. Έχει ταυτοποιηθεί με το σημερινό χωριό Χερσέκ, στην περιφέρεια της Αλτίνοβα της Επαρχίας Γιάλοβας.
Ιστορία
Η πόλη παραδοσιακά θεωρείται ως η γενέτειρα της Αγίας Ελένης. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 6ου αιώνα Προκόπιο, ο Κωνσταντίνος ο Μέγας μετονόμασε το Δρέπανον σε Ελενόπολιν, για να τιμήσει τη γενέτειρα της μητέρας του Ελένης. Ωστόσο, θεωρείται πιθανό η συγκεκριμένη ονομασία να τιμούσε απλώς την ίδια, χωρίς να έχει κάποια σχέση με την γενέτειρά της. Ο Κωνσταντίνος ανήγειρε, επίσης, εκκλησία εντός της πόλης προς τιμήν του μάρτυρα Αγίου Λουκιανού. Σύντομα, η σημασία της μεγάλωσε, ενώ ο Κωνσταντίνος έζησε για αρκετό καιρό εκεί, προς το τέλος της ζωής του.
Κοντά σε αυτήν βρίσκονταν ιαματικές πηγές, ιδιαιτέρως γνωστές, που πιθανώς να ήταν εκείνες του Τερμάλ, κοντά στην Γιάλοβα. Ο Ιουστινιανός Α΄ ανήγειρε εκεί υδραγωγείο, λουτρά, καθώς και άλλα μνημεία.
Εκκλησιαστική ιστορία
Η επισκοπική έδρα της Ελενόπολης Βιθυνίας υπαγόταν στη Μητρόπολη Νικομηδείας.
Ο Λεκιέν αναφέρει εννέα εκ των επισκόπων της. Ο Μακρίνος, ο πρώτος εξ'αυτών, φέρεται να μετείχε στην Σύνοδο της Νίκαιας (325), ωστόσο το όνομά του δεν αναφέρεται στον αυθεντικό κατάλογο των συμμετεχόντων της συνόδου. Περί το 400, η επισκοπή της Ελενόπολης είχε ως επικεφαλής τον Παλλάδιο Γαλατίας, φίλο και υπερασπιστή του Ιωάννη Χρυσοστόμου, και συγγραφέα της Historia Lausiaca. Ο τελευταίος γνωστός επίσκοπός της μετείχε στην Φωτιανή Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (879). Η Ελενόπολις αναφέρεται στις Notitiae Episcopatuum έως τον δωδέκατο και δέκατο τρίτο αιώνα.
Η Ελενόπολις Βιθυνίας περιλαμβάνεται στον κατάλογο των τιτουλάριων επισκοπών της Καθολικής Εκκλησίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Βιθυνίας Ελενοπολις Βιθυνιας Κατηγορία:Επαρχία Γιάλοβας Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Look Away (τραγούδι του Darude)
To Look Away είναι τραγούδι του Darude και του Σεμπάστιαν Ρέιμαν. Θα εκπροσωπήσει τη στον  στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Σερκλ Ολιμπίκ ντε Μπαμακό
Η Σερκλ Ολιμπίκ ντε Μπαμακό είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπαμακό, Μάλι. Συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορίας της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Stade 26 Mars χωρητικότητας 5000 θεατών. Έχει κατακτήσει 3 φορές το κύπελλο της χώρας (2000, 2002, 2011) και μια φορά το Σούπερ Καπ (2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μάλι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960
Κοινότητα Χουδετσίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Φρύνιχος (τραγικός ποιητής)
Ο Φρύνιχος υπήρξε τραγικός ποιητής της αρχαιότητας. Έμεινε στην ιστορία για το πρόστιμο ύψους χιλίων δραχμών που του επέβαλαν οι Αθηναίοι ως τιμωρία εξαιτίας της παράστασης «Μιλήτου Άλωσις».
Η συνδρομή του στο Ελληνικό θέατρο
Ο Φρύνιχος και ο Αισχύλος ήταν οι προπάτορες του ελληνικού τραγικού θεάτρου, εγκαταλείποντας την κωμωδία. Το έργο του «Μιλήτου Άλωσις» απαγορεύτηκε ακριβώς γιατί θεωρήθηκε ότι προξενούσε λύπη και προσέβαλλε την ευαισθησία των Αθηναίων υπενθυμίζοντάς τους τα δεινά που υπέφερε η Μίλητος όταν την κατέκτησαν. Η πρόθεση του Φρύνιχου προφανώς δεν ήταν απλώς και μόνο να σοκάρει το κοινό του, το οποίο σύμφωνα με τον Ηρόδοτο κατά την διάρκεια της παράστασης ξέσπασε σε γοερούς θρήνους. Ο Φρύνιχος καταδικάστηκε σε πρόστιμο και το έργο του απαγορεύτηκε, ενώ απαγορεύτηκε και η οποιαδήποτε μελλοντική θεατρική διασκευή του ιδίου θέματος. Πιστεύεται ότι ο χορός στο έργο αυτό αποτελείτο από γυναίκες που είχαν αιχμαλωτιστεί στην άλωση. Το ίδιο δραματικό στοιχείο είχε χρησιμοποιήσει μάλλον και το έργο του Φοίνισαι, όπου ο χορός πιθανόν να αποτελείτο από τις συζύγους των Φοινίκων πολεμιστών που αιχμαλωτίστηκαν από τον Ξέρξη μετά την μάχη της Σαλαμίνας και εν συνεχεία απαγχονίστηκαν.
Ο Φρύνιχος πήρε μέρος με το έργο του Φοίνισαι στην 71η Ολυμπιάδα και βραβεύτηκε με την πρώτη θέση για την κατηγορία της τραγωδίας.
Έργα του
Ως έργα του αναφέρονται :
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές
Κρεατίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της κρεατίνης Η κρεατίνη είναι αζωτούχο οργανικό οξύ που διαθέτουν τα σπονδυλωτά. Ο βασικός της ρόλος είναι η διευκόλυνση της ανακύκλωσης της τριφωσφορικής αδενοσίνης (ATP), την ποσότητα ενέργειας του κυττάρου που βρίσκεται κυρίως στους μύες και τον ιστό του εγκεφάλου. Αυτό επιτυγχάνεται με την ανακύκλωση της διφωσφορικής αδενοσίνης (ADP) στο ATP μέσω φωσφορικών ομάδων. Επίσης, η κρεατίνη δρα ως του pH στους ιστούς.
Η σύνθεση της κρεατίνης πραγματοποιείται στο πάγκρεας και τα νεφρά. Το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής αποθηκευμένης κρεατίνης και της φωσφοκρεατίνης του ανθρώπινου σώματος βρίσκεται στον σκελετικό μυ, ενώ το υπόλοιπο διανέμεται στο αίμα, τον εγκέφαλο, και άλλους ιστούς.
Η κρεατίνη ανακαλύφθηκε το 1832, όταν ο Μισέλ Εζέν Σεβρέλ την απομόνωσε από το βασικοποιημένο απόσταγμα νερού ενός σκελετικού ιστού. Έπειτα, στο κρυσταλλοποιημένο ίζημα που προέκυψε έδωσε το όνομα "κρεατίνη", από την ελληνική λέξη "κρέας". Ως διάλυμα, η κρεατίνη βρίσκεται σε ισορροπία με την κρεατινίνη. Η κρεατίνη είναι παράγωγο του κατιόντος της γουανιδίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμινοξέα Κατηγορία:Συμπληρώματα διατροφής Κατηγορία:Γουανιδίνες
Στοιχείο Περιόδου 2
Ένα στοιχείο περιόδου 2 είναι στοιχείο στη δεύτερη περίοδο (σειρά) του περιοδικού πίνακα. Έχει οκτώ στοιχεία: λίθιο, βηρύλλιο, βόριο, άνθρακας, άζωτο, οξυγόνο, φθόριο και νέον.
Κατηγορία:Περιοδικός πίνακας
Κολωνιάτι Ιωαννίνων
Το Κολωνιάτι είναι χωριό στον νομό Ιωαννίνων. Διοικητικά υπάγεται στη τοπική κοινότητα Μπιζανίου της δημοτικής κοινότητας Μπιζανίου του Δήμου Ιωαννιτών.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 77 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Έντσο Τραβέρσο
Ο Έντσο Τραβέρσο (1957-) είναι Ιταλός ιστορικός και φιλόσοφος. Κύρια ενδιαφέροντά του είναι ο μαρξισμός, η εβραϊκή ιστορία, η Κριτική θεωρία και ο ολοκληρωτισμός. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί
Κοράτο
Το Κοράτο απέχει περίπου 43 χιλιόμετρα από το Μπάρι, ενώ έχει γύρω στους 48.000 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Ανταληγείς άνεμοι
Ως ανταληγείς άνεμοι χαρακτηρίζονται οι άνεμοι που πνέουν πάνω από τους αληγείς ανέμους. Η ονομασία τους προέρχεται από το γεγονός ότι πνεύουν κατ΄ αντίθετη διεύθυνση από εκείνη των αληγών.
Οι ανταληγείς άνεμοι στο βόρειο ημισφαίριο έχουν διεύθυνση νοτιοδυτική (ΝΔ.), και στο νότιο ημισφαίριο βορειοδυτική και που ενισχυόμενοι έντονα εκχύνονται στις Ζώνες επικρατούντων δυτικών ανέμων, δηλαδή στα γεωγραφικά πλάτη από 35° μέχρι 60° Βορείου και Νοτίου ημισφαιρίου.
Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Άνεμοι
Κοινότητα Μυρτιάς
Η Κοινότητα Μυρτιάς είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Χουδέτσι. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 560 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ζαχαρία Τσακουντάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Ακαρασσός
Η Ακαρασσός ήταν πόλη της αρχαίας Λυκίας.
Η πόλη, κατά πάσα πιθανότητα, βρισκόταν στη θέση του σημερινού Έλμαλι, στην επαρχία Αττάλειας, στην Τουρκία.
Επισκοπή
Δεδομένου ότι βρισκόταν στη ρωμαϊκή επαρχία της Λυκίας, η επισκοπή Ακαρασσού αποτελούσε έδρα βοηθού επισκόπου της μητροπολιτικής έδρας των Μύρων, της πρωτεύουσας της επαρχίας. Καταγράφεται σε όλα τα Notitiae Episcopatuum από τα μέσα του 7ου αιώνα έως περίπου το 1300. Το όνομα ενός μόνο από τους επισκόπους της είναι γνωστό με βεβαιότητα: ο Νικόλαος συμμετείχε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 και ήταν ένας από τους υπογράφοντες την επιστολή, που οι Λύκιοι επίσκοποι έστειλαν το 458 στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα Α' τον Θράκα, για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Προτέριου Αλεξανδρείας. Λόγω της ομοιότητας των ονομάτων της Ακαρασσού στη Λυκία και της Ακράσσου στη Λυδία, δεν είναι σαφές σε ποιον από αυτούς τους δύο ανήκαν άλλοι δύο επίσκοποι, ο ένας από τους οποίους ήταν στη Β' Σύνοδο της Νίκαιας το 787, ο άλλος στη Φωτιακή Σύνοδο του Κωνσταντινούπολη (879) : Οι Le Quien, οι Pétridès και οι Darrouzès διαφέρουν στις ερμηνείες τους.
Δεν έχει πλέον ποίμνιο η επισκοπή αυτή. Η Ακαρασσός καταγράφεται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Γεωγραφία της Επαρχίας Αττάλειας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Αυτογκόλ
Η λέξη χρησιμοποιείται μεταφορικά για κάθε ενέργεια κάποιου που προκαλεί ζημιά στον εαυτό του ή τον κύκλο του (οικογένεια, επιχείρηση κλπ).
Κανονισμοί
Το αυτογκόλ μετρά υπέρ της αντίπαλης ομάδας, ανεξάρτητα από την πρόθεση του σκόρερ. Δεν κατακυρώνεται, όμως, αυτογκόλ μέσω της εκτέλεσης από αυτόν πλαγίου άουτ, κόρνερ, φάουλ ή άουτ, δηλαδή απευθείας (χωρίς την παρέμβαση αντιπάλου) από τις λεγόμενες «στημένες» φάσεις. Στις περιπτώσεις αυτές ο διαιτητής ακυρώνει το τέρμα και υποδεικνύει εκτέλεση κόρνερ υπέρ των επιτιθέμενων.
Δεν έχει σημασία εάν ο ποδοσφαιριστής που σημείωσε το αυτογκόλ, έχει προηγουμένως παραβιάσει κάποιο κανονισμό, π.χ. εάν άγγιξε τη μπάλα με το χέρι ή έσπρωξε αντίπαλο. Ο διαιτητής κατακυρώνει το τέρμα, θεωρώντας ότι υφίσταται πλεονέκτημα υπέρ της επιτιθέμενης ομάδας (ενώ εάν το ακύρωνε για να τιμωρήσει την προηγηθείσα παράβαση, θα ευνοούσε τον παίκτη που υπέπεσε τόσο σε αυτή, όσο και στο αυτογκόλ).
Σύμφωνα με την τελευταία αναθεώρηση των Κανονισμών Ποδοσφαίρου, δεν λογίζεται αυτογκόλ όταν σε ενέργεια επιτιθεμένου η μπάλα καταλήγει στο τέρμα μέσω αλλαγής πορείας σε σώμα αμυνόμενου ή τερματοφύλακα. Το τέρμα πιστώνεται στον παίκτη που επιχείρησε την αρχική ενέργεια.
Αξιοσημείωτα
Ελληνικό ρεκόρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Άγγελος Φραντζής
Ο Άγγελος Φραντζής (Αθήνα, 1970) είναι Έλληνας σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα και σπούδασε σκηνοθεσία στο Ανώτατο Ινστιτούτο Τεχνών των Βρυξελλών. To 1990 σκηνοθέτησε την πρώτη μικρού μήκους ταινία του, την Μικρές ιστορίες γι' ανθρώπους και πορτοκάλια. Ακολούθησαν άλλες τρεις ταινίες μικρού μήκους, οι Who's afraid of the big bad wolf? (1992), Δεκαεννιά (1995) και Τρύπιος κόσμος (1997). Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε ταινία μεγάλου μήκους ήταν η Polaroid, το 2000. Οι επόμενες ταινίες του ήταν οι Το Όνειρο του Σκύλου (2005), Μέσα στο Δάσος (2010) και Σύμπτωμα (2015).
Το 2018 ολοκληρώθηκε η ταινία του Ακίνητο Ποτάμι, η οποία διαδραματίζεται στη Σιβηρία. Για τη δουλειά του στη ταινία ο Άγγελος Φραντζής έλαβε το βραβείο σκηνοθεσίας στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το 2019. Λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα του Ακίνητου Ποταμιού, ο Άγγελος Φραντζής σκηνοθέτησε την επόμενη ταινία του, την Ευτυχία, η οποία είναι βασισμένη στη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.
Παραπομπές
κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Γιώργος Ιωάννου (λογοτέχνης)
Ο Γιώργος Ιωάννου (20 Νοεμβρίου 1927 - 16 Φεβρουαρίου 1985) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Σορολόπης.
Η ζωή του
Ο Γιώργος Ιωάννου μεγάλωσε στο κέντρο της πόλης της Θεσσαλονίκης και σπούδασε με λαμπρούς δασκάλους στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στο Α.Π.Θ. μάλιστα υπηρέτησε για ένα διάστημα ως βοηθός στην έδρα της Αρχαίας Ιστορίας. Από το 1960 εργάστηκε ως φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση στην Αθήνα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Από το 1962 και για δύο χρόνια δίδαξε στο Ελληνικό Γυμνάσιο στη Βεγγάζη της Λιβύης. Το 1974 ορίστηκε μέλος της Επιτροπής για τη συγκρότηση ανθολογίου κειμένων λογοτεχνίας για το Δημοτικό σχολείο, καθώς και για την ανανέωση των Νεοελληνικών Αναγνωσμάτων του Γυμνασίου. Υπήρξε σύμβουλος έκδοσης του σημαντικού περιοδικού Ελεύθερη γενιά (μηνιαίο περιοδικό για τις μαθητικές κοινότητες), που εξέδιδε το Υπουργείο Παιδείας. Πέθανε το 1985 στα 58 του χρόνια, από νοσοκομειακή λοίμωξη που επήλθε μετά από μια απλή επέμβαση στον προστάτη.
Το έργο του
Το 1954 εξέδωσε με δικά του έξοδα την πρώτη ποιητική του συλλογή "Ηλιοτρόπια" και το 1963 τη δεύτερη "Τα χίλια δέντρα". Κύρια λογοτεχνική του ενασχόληση όμως υπήρξε η πεζογραφία, προς την οποία στράφηκε οριστικά από το 1964 με την έκδοση μιας συλλογής 22 πεζογραφημάτων με τίτλο "Για ένα φιλότιμο", όπου καθιέρωσε ένα εντελώς προσωπικό ύφος και τρόπο γραφής, από το οποίο επηρεάστηκαν αρκετοί μεταγενέστεροι πεζογράφοι.
Τα κυριότερα βιβλία του με πεζά είναι:
Το 1981 εξέδωσε το θεατρικό έργο για παιδιά "Το αυγό της κότας". Μετά το θάνατό του εκδόθηκε το παιδικό ανάγνωσμα του "Ο Πίκος και η Πίκα" (1986).
Επιπλέον ασχολήθηκε εντατικά και συστηματικά με τη νεοελληνική παράδοση, καταγράφοντας και εκδίδοντας δημοτικά τραγούδια, παραμύθια και έργα του θεάτρου σκιών.
Εξέδωσε το περιοδικό Φυλλάδιο (1978-1985), που το έγραφε ολόκληρο μόνος του (κυκλοφόρησαν συνολικά 8 τεύχη, τα δύο τελευταία μετά το θάνατό του).
Επιμελήθηκε και σχολίασε την έκδοση του Ημερολογίου του Φίλιππου Σ. Δραγούμη (1984).
Το 1982 κυκλοφόρησε από την εταιρεία LYRA ο δίσκος βινυλίου "Κέντρο διερχομένων", με έντεκα τραγούδια σε στίχους Γιώργου Ιωάννου και μουσική Νίκου Μαμαγκάκη.
Οι πολύτιμες και πολύχυμες συνεντεύξεις του συγκεντρώθηκαν στον τόμο "Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής" (Αθήνα, Κέδρος 1996, επιμέλεια Γιώργος Αναστασιάδης).
Γνωρίσματα της γραφής του
Η λογοτεχνική παραγωγή του Γιώργου Ιωάννου μπορεί σχηματικά να διαιρεθεί σε δύο περιόδους: στις συλλογές του μέχρι "Το δικό μας αίμα" ο Ιωάννου γράφει ρεαλιστικότερα και με τρόπο εντονότερα συσπειρωμένο γύρω από τις ιστορικές εμπειρίες του νεότερου ελληνισμού (από τη Μικρασιατική Καταστροφή και μέχρι τα μετεμφυλιακά χρόνια), ενώ στις κατοπινές το ύφος γίνεται στοχαστικότερο και πιο υποβλητικό, εμφανώς πιο τολμηρό και τείνει συχνά προς την ονειροπόληση.
Για τη βιωματικότητα στο έργο του, ο Ιωάννου είπε: "«Λέγοντας λοιπόν βιωματική, εννοώ τη λογοτεχνία εκείνη που αντλείται από προσωπικά βιώματα του συγγραφέα [...]. Τα βιώματα πάλι δεν είναι μονάχα εκείνα που προέρχονται από την εμπειρία, αλλά και οι φαντασιώσεις και οι ισχυρές πνευματικές καταστάσεις που έχει ζήσει ο άνθρωπος [...]. Ανακουφίζομαι γράφοντας σε πρώτο πρόσωπο. Είναι για μένα κάτι σαν ψυχολογική ανάγκη. Ωστόσο τα περισσότερα από αυτά που γράφω δεν είναι βιογραφικά και δεν συνέβησαν ακριβώς έτσι, όπως μεταφέρονται στο χαρτί. Άλλωστε, στα πεζογραφήματά μου υποδύομαι και πολλά πρόσωπα που θα ήθελα να είμαι.»"Στοιχεία τεχνικής που χαρακτηρίζουν το έργο του Ιωάννου είναι η μονοεστιακότητα στην αφήγηση, ο κατακερματισμός του θέματος και η ιδιαίτερη μεταχείριση του αφηγηματικού χρόνου. Η μονοεστιακή αφήγηση δημιουργεί έναν πεζογραφικό λόγο στον οποίο τα πάντα μας δίνονται από την οπτική γωνία ενός μόνο προσώπου, το οποίο άλλοτε μετέχει σε αυτά που εξιστορούνται και άλλοτε μένει θεατής και τα αφηγείται (η αφήγηση αυτή δεν γίνεται απαραίτητα σε πρώτο πρόσωπο, αν και είναι το συνηθέστερο). Ως προς το χειρισμό της πλοκής, η κλασική μορφή διηγήματος με αρχή, μέση και τέλος απουσιάζει σχεδόν πλήρως, ενώ τα γεγονότα αποτελούν ψηφίδες που συνθέτουν το αφήγημα, διανθισμένες από σκέψεις και συναισθήματα του συγγραφέα. Τέλος, ως προς την παράμετρο του αφηγηματικού χρόνου, η αφήγηση με παρόμοια λογική εγκαταλείπει τη γραμμική προώθηση, μπορεί δηλαδή να ξεκινά αδιαφόρετα από το παρόν ή το παρελθόν και δεν προχωρεί γραμμικά προς μεταγενέστερες στιγμές, αφού η μετάβαση από το παρόν στο παρελθόν και αντίστροφα είναι συνεχής. Τα γνωρίσματα αυτά της γραφής του Ιωάννου συνοψίζονται σχηματικά στην ιδέα του πεζογραφήματος, του ιδιαίτερου δηλαδή λογοτεχνικού είδους που ο ίδιος ευαγγελιζόταν πως εισηγήθηκε και καλλιέργησε συνδυάζοντας στοιχεία παραδοσιακών ειδών πεζογραφίας μικρής φόρμας, όπως το διήγημα και το δοκίμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Γκιγιώμ Γκραντιντιέ
Ο Γκιγιώμ Γκραντιντιέ (γαλλικά: Guillaume Grandidier, 1873 – 1957) ήταν Γάλλος γεωγράφος, εθνολόγος και ζωολόγος, ο οποίος μελέτησε το νησί της Μαδαγασκάρης.
Ήταν γιος του πλούσιου βιομηχάνου Alfred Grandidier, ο οποίος ήταν επίσης ζωολόγος και ειδικός σε θέματα της Μαδαγασκάρης. Ο Γκιγιώμ Γκραντιντιέ ήταν Γραμματέας της Γεωγραφικής Εταιρείας του Παρισιού (Société de Géographie) και παραγωγικός συγγραφέας.
Συνέγραψε τα έργα Atlas des Colonies Françaises, Protectorats et Territoires sous Mandat de la France (1934), Zoologie de Madagascar (1932) ενώ σε συνεργασία με τον πατέρα του συνέταξε το Collection des Ouvrages Anciens Concernant Madagascar καθώς και πολλά άλλα έργα σχετικά με τη Μαδαγασκάρη. Το γνωστότερο έργο του είναι το μνημειώδες Madagascar L'Histoire politique, physique et naturelle de Madagascar, το οποίο συνέγραψε σε συνεργασία με τον πατέρα του και άλλους όπως ο Alphonse Milne-Edwards και ο Leon Vaillant.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι γεωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι εθνολόγοι Κατηγορία:Ζωολόγοι
Παγωτατζής
Ο παγωτατζής ή παγωτάς ήταν πλανόδιος πωλητής παγωτών & υπήρχε ως τη δεκαετία του 1970 κυρίως σε αστικά κέντρα. Αυτό το επάγγελμα ακόμα υπάρχει, απλά έχει αλλάξει λίγο.
Περιγραφή
Ο παγωτατζής (παγωτάς) πουλούσε παγωτό στεκόμενος σε πολυσύχναστα σημεία ή περιφερόμενος στις γειτονιές, καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν καταψύκτες στα περίπτερα, όπως σήμερα. Ήταν από τους «γραφικούς» πλανόδιους πωλητές. Για να ξεχωρίζει και να διακρίνεται στο πλήθος προκειμένου να έλκει πελατεία, φορούσε χαρακτηριστική άσπρη μπλούζα και καπέλο πολλές φορές παρόμοιο με του μάγειρα, για τον ίδιο λόγο (να μην πέφτουν τρίχες απ΄ το μαλλί του στο παγωτό). Το παγωτό που πουλούσε ήταν το πλέον γνωστό παγωτό-χωνί, ή αλλιώς χωνάκι. Σαν γεύση, επικρατούσε αρχικά το καϊμάκι. Χρησιμοποιούσε για την δημιουργία, την διατήρηση και την μεταφορά του παγωτού τροχήλατη προθήκη με ψύξη, χειροκίνητη ή συνδυασμένη με τρίκυκλο ποδήλατο. Εμφανιζόταν προς το τέλος της άνοιξης, κατά το καλοκαίρι, ενώ από το φθινόπωρο και μετά ασκούσε άλλο επάγγελμα.
Σήμερα
Σήμερα, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, ο παγωτάς έχει σχεδόν εκλείψει και στη θέση του πλέον βρίσκονται οι καταψύκτες των περιπτέρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδοσιακά επαγγέλματα Κατηγορία:Πλανόδιοι μικροπωλητές Κατηγορία:Υπαίθριοι μικροπωλητές
Μίλοβαν Τσίριτς
Ο Μίλοβαν Τσίριτς (Σερβικά: Милован Ћирић; 12 Φεβρουαρίου 1918 – 14 Οκτωβρίου 1986) υπήρξε Σέρβος προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής. Διετέλεσε τελευταίος αρχηγός της ΣΚ Γιουγκοσλάβια, πρώτος αρχηγός του νεοσύστατου τότε Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου (1945–47) ενώ παράλληλα ηγήθηκε της Σερβικής ομάδας (πρoκατόχου της Εθνική Σερβίας) που αγωνίστηκε στο τουρνουά του Γιουγκοσλαβικού ποδοσφαίρου του 1945. Αν και αρχηγός του Ερυθρού Αστέρα, δεν δίστασε, τον Ιούνιο του 1947, να μετακομίσει στην άλλη μεγάλη ομάδα της πόλης, την Παρτιζάν (1947–48) με τα χρώματα της οποίας πανηγύρισε το κύπελλο του 1947.
Προπονητική καριέρα
Ευθύς αμέσως, μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ξεκίνησε προπονητική καριέρα με πρώτο σταθμό του, την ομάδα Νέων της Παρτιζάν (1948–51). Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης καριέρας του προπόνησε διαδοχικά: την ΟΦΚ Βελιγραδίου (1951–53),, την Παρτιζάν (1953/54), την Εθνική Γιουγκοσλαβίας (από το Μάιο εως τον Οκτώβριο του 1954 υπήρξε μέλος της πενταμελούς επιτροπής εκλεκτόρων μαζί με τους Μπράνκο Πέσιτς, Αλεξάνταρ Τίρνανιτς, Λέο Λέμεσιτς και Φράνιο Βολφλ, καθώς και από το Δεκέμβριο του 1973 εως τον Ιούλιο του 1974 ως μέλος της πενταμελούς επιτροπής εκλεκτόρων μαζί με τους Μίλαν Μίλιανιτς, Μίλαν Ρίμπαρ, Σουλειμάν Ρέμπατς και Τόμισλαβ Ίβιτς), τον Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου (1954–57, 1975/76), τη Λάτσιο (1957/58), τη Χάιντουκ Σπλιτ (1958–61, 1963/64), ξανά την  ΟΦΚ Βελιγραδίου (1961–63, 1964/65), την Εθνική Ισραήλ (1965–68), την  Μπεσίκτας (1968/69), τον Άρης Θεσσαλονίκης (1969–71, 1977/78), τη Βαλένθια (1974/75), τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης (1976) , την ΑΠΣ Κόρινθο, (1980-81), την Εθνική Αλγερίας  και την Εθνική Ινδίας  (1984–85).
Θεωρείται ο αρχιτέκτονας της πρώτης μεγάλης ομάδας του Ερυθρού Αστέρα στη δεκαετία του 50 με τον οποίο κατέκτησε δυο πρωταθλήματα (1955/56 και 1956/57) και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1956/57). Αργότερα, κατέκτησε κι ένα Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας με την ΟΦΚ Βελιγραδίου (1961/62).
Χαρακτηριστικό της εκτίμησης που έτρεφαν οι δυο μεγάλες ομάδες του Βελιγραδίου (Ερυθρός Αστέρας και Παρτιζάν) για τις ικανότητές του είναι το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα αποτελεί τον μοναδικό άτομο που μεταπήδησε απευθείας από τον ένα σύλλογο στον άλλο, τόσο ως παίκτης όσο κι ως προπονητής.
Εθνική Γιουγκοσλαβίας
Το 1956 έφτασε ως πρώτος προπονητής της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων της Μελβούρνης, όπου ηττήθηκε 1-0 από τη Σοβιετική Ένωση ενώ, υπήρξε μέλος του τεχνικού επιτελείου στη χρυσή Ολυμπιάδα του 1960 στη Ρώμη καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής το 1962, όταν η Γιουγκοσλαβία κατέλαβε την 4η θέση.
Λάτσιο
Η πρώτη του εμπειρία ως προπονητής εκτός Γιουγκοσλαβίας ήταν το 1957 στην Ιταλία, στη Λάτσιο, αλλά σύντομα απολύθηκε λόγω κακών αποτελεσμάτων (στις 3 Φεβρουαρίου 1958). Η Λάτσιο στο πρωτάθλημα της Σέριε A της σεζόν 1957-1958 τερμάτισε μόλις στη δωδέκατη θέση με 30 βαθμούς, ισοβαθμώντας με την Αλεσάντρια, τη Τζένοα, τη Σαμπντόρια και τη ΣΠΑΛ.
Μπεσίκτας
Το καλοκαίρι του 1968 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Μπεσίκτας και παρέμεινε στον πάγκο της ομάδας για μια σεζόν. Η ομάδα πραγματοποίησε μέχρι πορεία και τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος με 38 βαθμούς (14 νίκες, δέκα ισοπαλίες και έξι ήττες), οκτώ λιγότερους από την πρωταθλήτρια Γαλατά Σαράι.
Άρης Θεσσαλονίκης
Το καλοκαίρι του 1969 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Άρη και συνέδεσε το όνομά του με την κατάκτηση του πρώτου και μοναδικού Κυπέλλου Ελλάδας στην ιστορία του συλλόγου (28 Ιουνίου του 1970) και μάλιστα εναντίον του αιώνιου αντιπάλου, του ΠΑΟΚ. Παρά όμως τη τεράστια δημοφιλία του στις τάξεις των οπαδών της ομάδας, το Γενάρη του 1971, η διοίκηση του συλλόγου τον απέλυσε με πρόσχημα τα τελευταία ανεπιτυχή αποτελέσματα της ομάδας, αν και η πραγματική αιτία ήταν οι προστριβές που είχε, για αγωνιστικά ζητήματα, με ορισμένους παλαιούς παίκτες της ομάδας και ειδικότερα με τον επιθετικό της ομάδας, Συρόπουλο, ο οποίος αισθάνονταν ότι παραγκωνίζεται διαρκώς από το Τσίριτς.
Στον Άρη επέστρεψε το 1977-78 αντικαθιστώντας τον Γερμανό Καρλ Χάινς Ρουλ, την 10η αγωνιστική (15 Νοεμβρίου 1977). Ωστόσο η σεζόν δεν κρίθηκε ως πετυχημένη αφού ο Άρης τερμάτισε στην 6η θέση και αποκλείστηκε στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδος.
Ηρακλής
Μεταξύ των άλλων, ο Τσίριτς διετέλεσε προπονητής του Ηρακλή από τις 5 Σεπτεμβρίου 1976 έως τις 18 Σεπτεμβρίου 1976. Κάθισε στον πάγκο της ομάδας, μόνο στον αγώνα στο Καυτανζόγλειο στις 15 Σεπτεμβρίου 1976 με αντίπαλο το ΑΠΟΕΛ και τελικό σκορ 0 - 0.
Κόρινθος
Επέστρεψε ξανά στην Ελλάδα τη σεζόν 1980-81, κι ανέλαβε την ΑΠΣ Κόρινθο χωρίς όμως να επιδείξει σημαντικά επιτεύγματα.
External links
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Πρόεδρος της Ζάμπιας
Ο Πρόεδρος της Ζάμπιας (President of Zambia) είναι ο αρχηγός κράτους και από τις 31 Αυγούστου 1991 ο αρχηγός κυβέρνησης της Ζάμπια. Ο πρώτος που υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας ήταν ο Κένεθ Καούντα έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας, το 1964.
Το αξίωμα του Πρωθυπουργού καταργήθηκε το 1991, με αποτέλεσμα από τότε να είναι αρχηγός κυβέρνησης ο Πρόεδρος. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για πενταετή θητεία και ανάμεσα στα άλλα, διορίζει τον αντιπρόεδρο.
Παραπομπές
Προεδρος
2-μεθυλοκυκλοπροπανόλη
Η 2-μεθυλοκυκλοπροπανόλη είναι ονομασία δύο γεωμετρικά ισομερών κυκλοαλκανολών, δηλαδή κορεσμένων μονοκυκλικών μονοσθενών αλκοολών. Συνήθως αντιπροσωπεύονται από τον τύπο: 100 px. Με βάση το χημικό της τύπο, C4H8Ο έχουν τα ακόλουθα εικοσιπέντε (25) ισομερή:
Κυκλοπροπάνια
«Κυκλοπροπάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με τριμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μοριακής δομής τους είναι η εμφάνιση γωνίας δεσμού  που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού sp3-sp3 που αντιστοιχεί σε κορεσμένο. Ύστερα από ενεργειακή ανάλυση των πιθανών δομών - μοριακών μοντέλων με κβαντομηχανικές μεθόδους προέκυψε ως πιθανότερη η εκδοχή του sp2 υβριδισμού και της δημιουργίας δύο μοριακών τροχιακών τριών κέντρων (των τριών ατόμων C), σ (2sp2-2sp2-2sp2) και π (2p-2p-2p), με 3 ηλεκτρόνια ανά μοριακό τροχιακό, ώστε να χρησιμοποιηθούν τα 6 διαθέσιμα ηλεκτρόνια των 3 ατόμων C (τα άλλα 6 χρησιμοποούνται για τους 6 σ δεσμούς με τα 6 άτομα υδρογόνου ή και τα αλκύλια). Αντί δηλαδή των κλασσικών 3 ομοιοπολικών δεσμών δύο κέντρων μεταξύ των ατόμων C, υπάρχουν 2 ομοιοπολικοί δεσμοί τριών κέντρων. 300 px Εξαιτίας αυτού του γεγονότος προκύπτει η λεγόμενη «ενέργεια τάσης δεσμών» που συνυπολογίζει την ενέργεια παραμόρφωσης δεσμικής γωνίας (κατά Baeyer), που οφείλεται στη διαφορά γωνίας από την κανονική, και την ενέργεια στρέψης (κατά Piltzer), που οφείλεται στην αδυναμία του συστήματος να στρέψει τους δεσμούς του και να πάρει διαμόρρφωση αποφυγής των απώσεων τύπου Van der Waals, που αναπτύσσονται από την προσέγγιση αλληλοαπωθούμενων ατόμων και ομάδων αυτών. Ενώ λοιπόν το ισομερές προπένιο έχει θερμότητα ολικής καύσης 1.971 kcal/mole το κυκλοπροπάνιο έχει 2.088 kcal/mole. Το ΔQ = 117 kJ/mole αντιστοιχεί ακριβώς στην επιπλέον ενέργεια που παγιδεύει η ιδιάζουσα δομή του τριμελή δακτυλίου. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοπροπάνια να δείνουν αντιδράσεις προσθηκοδιάσπασης-1,3.
Σε σύγκριση με το κυκλοπροπάνιο, η 2-μεθυλοκυκλοπροπανόλη έχει ένα μεθύλιο (CH3) και ένα υδροξύλιο (OH), αντί δύο ατόμων υδρογόνου, ενωμένα στο άτομα άνθρακα #2 και #1, αντίστοιχα.
Από 1,3-διαλοβουτανόλη-2
Με επίδραση ψευδαργύρου σε 1,3-διαλοβουτανόλη-2 παράγεται 2-μεθυλοκυκλοπροπανόλη, με ενδομοριακή αντίδραση Wurtz : 100 px
Από 1-αλο-2-μεθυλοκυκλοπροπάνιο
1. Με επίδραση διαλύματος υδροξειδίου του αργύρου σε 1-αλο-2-μεθυλοκυκλοπροπάνιο παράγεται 2-μεθυλοκυκλοπροπανόλη : 50 px 100 px
2. Με επίδραση διαλύματος αιθανικού νατρίου σε 1-αλο-1-μεθυλοκυκλοπροπάνιο παράγεται αρχικά αιθανικός 1'-μεθυλοκυκλοπροπυλεστέρας, που στη συνέχεια υδρολύεται σχηματίζοντας 1-μεθυλοκυκλοπροπανόλη : 50 px 100 px
100 px 100 px
Από 2-μεθυλοκυκλοπροπανόνη
Με αναγωγή 2-μεθυλοκυκλοπροπανόνης:
100 px
2. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) : 100 px
Από 2-μεθυλοκυκλοπροπαναμίνη
Με επίδραση νιτρώδους οξέος σε 2-μεθυλοκυκλοπροπαναμίνη παράγεται 2-μεθυλοκυκλοπροπανόλη : 80 px 100 px
Από 2-μεθυλοκυκλοπροπυλομεθανόλη
100 px
80 px
Αλκοολικά άλατα
1. Αντίδραση με αλκαλιμέταλλα : 100 px 100 px 2. Αντίδραση με αμίδια μετάλλων : 100 px 100 px 3. Αντίδραση με αιθινικά μέταλλα : 100 px 100 px 4. Αντίδραση με αντιδραστήρια Grignard : 100 px 120 px
Υποκατάσταση από αλογόνα
1. Αντίδραση με υδροϊώδιο : 100 px 100 px 2. Αντίδραση με άλλα υδραλογόνα (X: F, Cl, Br) : 100 px 50 px 3. Αντίδραση με ισχυρά χλωριωτικά μέσα : 100 px 50 px 100 px 50 px 100 px 50 px
Δι(2-μεθυλοκυκλοπροπυλ)αιθέρας
Παραγωγή δι(2-μεθυλοκυκλοβουτυλ)αιθέρα : 100 px 100 px
Καρβοξυλικοί εστέρες
Αντίδραση με ακυλιωτικά μέσα:
1. Εστεροποίηση με καρβοξυλικό οξύ : 100 px 100 px 2. Εστεροποίηση με ανυδρίτη καρβοξυλικού οξέος : 100 px 100 px 3. Εστεροποίηση με ακυλαλογονίδιο : 100 px 100 px
Οξείδωση
Με υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4). Παράγεται 2-μεθυλοκυκλοπροπανόνη : 100 px
100 px
Ανοικοδόμηση προς 2-μεθυλοκυκλοπροπυλομεθανόλη
Υπάρχουν αρκετές δύο (2) μέθοδοι για ανοικοδόμηση 2-μεθυλοκυκλοπροπανόλης προς 2-μεθυλοκυκλοπροπυλομεθανόλη :
Αρχίζουν και οι δύο με την παραγωγή 1-ιωδο-2-μεθυλοκυκλοπροπάνιο και μετά 2-μεθυλοκυκλοπροπυλομεθανονιτρίλιου: 100 px
100 px
100 px 1. Υδρόλυση 2-μεθυλοκυκλοπροπυλομεθανονιτρίλιου προς 2-μεθυλοκυκλοπροπυλομεθανικό οξύ και μετά αναγωγή προς 2-μεθυλοκυκλοπροπυλομεθανόλη: 100 px
100 px 2. Αναγωγή προς 2-μεθυλοκυκλοπροπυλομεθαναμίνη και μετατροπή της τελευταίας σε 2-μεθυλοκυκλοπροπυλομεθανόλη: 100 px