cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεύκιος Αρούντιος Κάμιλος Σκριβονιανός
Σταδιοδρομία
Όταν, τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Καλιγούλας έπεσε στα χέρια ενός δολοφόνου, ο Κάμιλος, τότε κυβερνήτης της Δαλματίας, ήταν ένας από αυτούς που θεωρούνταν πιθανός διάδοχος. Ωστόσο, πριν προλάβει να ενεργήσει η Σύγκλητος, η Πραιτωριανή φρουρά ανακήρυξε τον Κλαύδιο ως Αυτοκράτορα. Ο Κάμιλος, ο οποίος γνώριζε την υποστήριξή του από τη Σύγκλητο, άρχισε να σχεδιάζει να αμφισβητήσει τη διαδοχή με τη δύναμη των όπλων.
Επανάσταση
Το επόμενο έτος, 42 μ.Χ., ο Λεύκιος Άνιος Βινικιανός, ο οποίος είχε επίσης θεωρηθεί υποψήφιος για τον θρόνο, ζήτησε την υποστήριξη του Κάμιλου. Ο Κάμιλος συμφώνησε να ξεσηκωθεί εναντίον τού Κλαύδιου και πολλές λεγεώνες πήγαν κοντά του. Υποσχέθηκε να επαναφέρει τη Σύγκλητο στην προηγούμενη εξουσία της, η οποία τού έδωσε την υποστήριξη πολλών ιππέων και πολλών συγκλητικών. Ο Κλαύδιος σκέφτηκε να παραιτηθεί υπέρ τού Κάμιλου, αλλά αποθαρρύνθηκε, όταν ζήτησε τη συμβουλή ηγετικών ανδρών.
Αν και ο στρατός του Κάμιλου ήταν μεγάλος, περιείχε μεγάλο αριθμό επαρχιωτών και μη δοκιμασμένων στρατιωτών και σύντομα περιέπεσε σε αταξία. Ο Σουητώνιος περιγράφει έναν φόβο από προλήψεις, που είχε κυριεύσει τις λεγεώνες, οι οποίες είχαν πάρει το μέρος τού Κάμιλου, όταν δεν μπορούσαν να αποκτήσουν τις συνηθισμένες γιρλάντες και τα αρώματα για να στολίσουν τα λάβαρά τους και μετά διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να τα αφαιρέσουν από το έδαφος, ένας ιδιαίτερα κακός οιωνός. Μέσα σε πέντε ημέρες η εξέγερση τελείωσε, αν και δεν είναι σαφές, εάν οι δύο πλευρές ενεπλάκησαν ποτέ σε μάχη. Με τον στρατό του να αρνείται να υπακούσει στις εντολές του, ο Κάμιλος κατέφυγε στο νησί της Ίσσας, όπου χάθηκε από το ίδιο του το χέρι.
Συνέπεια
Μέσα σε λίγα χρόνια μετά την αποτυχημένη εξέγερση, ο γιος τού Κάμιλου διορίστηκε οιωνοσκόπος και στη συνέχεια έπαρχος της πόλης. Ωστόσο το 52 μ.Χ., αυτός και η μητέρα του εξορίστηκαν, με την κατηγορία ότι ζήτησαν από αστρολόγους να προβλέψουν την ώρα τού τέλους τού Αυτοκράτορα. Ο νεότερος Κάμιλλος απεβίωσε λίγο αργότερα, άλλοι είπαν από ασθένεια, άλλοι από δηλητήριο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Αγνή του Περιγκόρ
Η Αγνή, γαλλ. Agnes (1304/05 - 1345) από τον Οίκο του Περιγκόρ, γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Περιγκόρ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Γκραβίνας & δούκισσα του Δυρραχίου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ηλία Ζ΄ κόμη του Περιγκόρ (στην Ακουιτανία) και της 2ης συζύγου του Μπρυνισέντε, κόρης του Ρογήρου-Βερνάρδου Γ΄ κόμη της Φουά.
Ο Ροβέρτος της Νάπολης μάλλον κανόνισε τον γάμο, καθώς εκείνος ήταν ευνοϊκά διακείμενος στην παποσύνη της Αβινιόν. Ο βασιλιάς ήταν εναντίον των Γιβελίνων (οπαδών του βασιλιά της Γερμανίας) στη βόρειο Ιταλία και επιθυμούσε υποστήριξη από τον πάπα και τους Γάλλους. Η Ροζεμπούργκε, αδελφή της Αγνής, είχε παντρευτεί τον Ιάκωβο του Λαβί, μικρανιψιό του πάπα Ιωάννη ΙΒ΄. Όταν ο Ροβέρτος είχε επισκεφθεί την Αβινιόν, κανόνισε τον γάμο του αδελφού του Ιωάννη κόμη της Γκραβίνα με την Αγνή.
Όταν το 1343 απεβίωσε ο Ροβέρτος, η Αγνή κανόνισε τον γάμο του γιου της Καρόλου με τη Μαρία της Καλαβρίας, κόρη του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας (γιου του Ροβέρτου). Η Μαρία, ως 2ο τέκνο του Καρόλου, ήταν 2η στη διαδοχή του θρόνου της Νάπολης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1321 τον Ιωάννη των Καπετιδών-Ανζού κόμη της Γκραβίνα, δούκα του Δυρραχίου & διεκδικητή βασιλιά της Αλβανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Δυρραχίου
Μαρία του Λουζινιάν, βασίλισσα της Νάπολης
Η Μαρία, γαλλ. Marie (1381 - 4 Σεπτεμβρίου 1404) από τον Οίκο του Πουατιέ γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κύπρου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Νάπολης.
Βιογραφία
Ήταν η 3η κόρη του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και της Χέλβις των Γουέλφων, κόρης του Φιλίππου ευγενούς του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν, κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ.
Γεννήθηκε στη Γένουα. Ο Λαδίσλαος του Δυρραχίου, στον αγώνα του για τον θρόνο της Νάπολης εναντίον του Λουδοβίκου Β΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού, διαζεύχθηκε τη σύζυγό του Κωνσταντία Κιαραμόντε το 1392, από την οποία δεν είχε τέκνα, και νυμφεύτηκε ως 2η σύζυγο τη Μαρία. Αυτή απεβίωσε το επόμενο έτος, άτεκνη. Ο Λαδίσλαος νυμφεύτηκε για 3η φορά, τη Μαρία ντ'Ανγκιάν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1403 τον Λαδίσλαο των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης
Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος
Ο Λεύκιος Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος ή Λούκιος Ταρκύνιος Πρίσκος ήταν ο πέμπτος θρυλικός βασιλιάς της Αρχαίας Ρώμης και ο πρώτος βασιλιάς από τον Οίκο των Ταρκύνιων (617 π.Χ. - 579 π.Χ.). Σύζυγός του ήταν η Τανανκύλλα και ήταν Κορίνθιος στην καταγωγή, από την οικογένεια των Βακχιαδών. Ο Τίτος Λίβιος γράφει ότι ο Ταρκύνιος ήρθε στην Ρώμη από την Ετρουρία, και το βαπτιστικό του όνομα ήταν "Λούκουμος", που στην Ετρουσκική γλώσσα μεταφράζεται "βασιλιάς", αυτό οδηγεί σε σύγχυση.
Άνοδος
Ο Ταρκύνιος κληρονόμησε την τεράστια περιουσία τού πατέρα του, αλλά οι Ετρούσκοι του απαγόρευσαν να λάβει πολιτικά αξιώματα, επειδή ο πατέρας του Δημάρατος της Κορίνθου είχε έρθει μετανάστης από την Κόρινθο, απογοητευμένος έφυγε με την σύζυγο του Τανανκύλλα για την Ρώμη. Ο θρύλος περιγράφει ότι ένας αετός πλησίασε την άμαξα και άρπαξε το καπέλο από τον Ταρκύνιο, στην συνέχεια ο αετός έκανε μερικές στροφές στον ουρανό, επέστρεψε και άφησε πίσω το καπέλο στο κεφάλι του. Η Τανανκύλλα θεώρησε το περιστατικό αυτό σαν θεϊκό σημάδι ότι ο σύζυγος της θα έχει λαμπρή σταδιοδρομία. Όταν έφτασε στην Ρώμη έγινε δεκτός με ενθουσιασμό και του ανέθεσε ο βασιλιάς την κηδεμονία των γιων του.
Ο βασιλιάς Άνκος Μάρκιος ήταν εγγονός του δεύτερου βασιλιά του θρυλικού Νουμά Πομπίλιου αλλά η κληρονομική μοναρχία δεν υπήρχε στην Ρώμη, κανέναν από τους τρεις πρώτους βασιλείς δεν κληρονόμησε ο γιος του. Με τον θάνατο του Άνκος Μάρκιος διεκδίκησε την βασιλεία επειδή οι γιοι του ήταν πολύ μικροί και ανίκανοι να κυβερνήσουν. Μία άλλη παράδοση αναφέρει ότι την εποχή του θανάτου του Άνκος Μάρκιος οι γιοι του έλλειπαν σε κυνήγι, συνεπώς πήρε τον θρόνο χωρίς αντίσταση. Ο Ταρκύνιος ο πρεσβύτερος αύξησε σύμφωνα με τον Λίβιο τον αριθμό των μελών της Γερουσίας με 100 μέλη από κατώτερες οικογένειας, μία από αυτές ήταν η Οικογένεια των Οκταβίων από την οποία καταγόταν ο μετέπειτα αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος.
Στρατιωτικές επιτυχίες
Ο πρώτος πόλεμος του Ταρκύνιου ήταν εναντίον των Λατίνων, κατέλαβε την Λατινική πόλη Απιόλι πριν από το 588 π.Χ. σύμφωνα με τα Ρωμαϊκά ημερολόγια. Οι στρατιωτικές του ικανότητες δοκιμάστηκαν σκληρά με την επίθεση των Σαβίνων που τους υποστήριζαν όλες οι Ετρουσκικές πόλεις, ο Ταρκύνιος αναγκάστηκε να διπλασιάσει τον αριθμό των ανδρών στον στρατό του. Οι Σαβίνοι ηττήθηκαν ύστερα από σκληρές οδομαχίες μέσα στην πόλη της Ρώμης. Ακολούθησε ειρήνη με την οποία δέχτηκε την πόλη της Κολλατίας, διόρισε διοικητή της πόλης και αρχηγό της φρουράς τον ανεψιό του Αρούν Ταρκύνιο, γνωστό και σαν Εγέριο. Ο Ταρκύνιος ο πρεσβύτερος επέστρεψε στην Ρώμη και γιόρτασε την μεγάλη νίκη του με μία μεγαλοπρεπή τελετή (15 Σεπτεμβρίου 585 π.χ.). Ακολούθησε η κατάκτηση μίας μεγάλης σειράς από πόλεις στην Λατινική Κοιλάδα με πλούσια λάφυρα. Ο Ταρκύνιος φυλάκισε τους αιχμαλώτους από την Ετρουρία που είχαν βοηθήσει τους Σαβίνους, οι πέντε πόλεις της Ετρουρίας του κήρυξαν τον πόλεμο, ενώθηκαν αμέσως μαζί τους και άλλες επτά. Οι Ετρούσκοι κατέλαβαν την Ρωμαϊκή πόλη Φιδήναι που έγινε σύντομα το επίκεντρο του πολέμου, ο Ταρκύνιος ήταν για άλλη μια φορά ο μεγάλος νικητής με νέα πλούσια λάφυρα.
Ετρουσκικά έθιμα
thumb|250px|right|[[Ετρούσκοι|Ετρούσκος ιππέας (540 π.Χ. - 520 π.Χ.)]] Ο Ταρκύνιος οικοδόμησε σύμφωνα με την παράδοση τον Μέγα Ιππόδρομο, το αρχαιότερο και μεγαλύτερο στάδιο της Ρώμης, τα ανυψωμένα καθίσματα κατασκευάστηκαν με έξοδα της Γερουσίας, έδωσαν εισφορά και οι απλοί πολίτες. Ο βασιλιάς καθιέρωσε μια σειρά από ετήσια παιχνίδια, οι πρώτοι ιππείς και μποξέρ ήρθαν από την Ετρουρία. Μετά από μία μεγάλη πλημμύρα ο Ταρκύνιος αποστράγγισε τις πεδιάδες γύρω από την Ρώμη και κατασκεύασε τον μεγάλο αγωγό αποχέτευσης. Οικοδόμησε τείχος γύρω από την πόλη και τον Ναό του Καπιτωλινού Διός στον Καπιτωλινό λόφο με χρήματα από τα λάφυρα στην λεηλασία των Σαβίνων.
Ο Φλούρους γράφει ότι ο Ταρκύνιος γιόρτασε όλους τους θριάμβους με μεγαλοπρεπείς τελετές Ετρουσκικής μορφής, ίππευσε ένα χρυσό άρμα με τέσσερα άλογα, φορούσε μία Τόγκα και ένα χιτώνιο διακοσμημένο με φύλλα φοίνικα. Εισήγαγε σχεδόν όλα τα Ετρουσκικά έθιμα στην πολιτική και στρατιωτική διοίκηση : το Σκήπτρο του βασιλιά, η Τραβέα, ένα μοβ χιτώνιο που χρησιμοποιήθηκε σαν πανωφόρι και οι Φάσκες που τις μετέφεραν οι σωματοφύλακες. Η Τόγκα χρησιμοποιήθηκε στην συνέχεια από όλους τους αξιωματούχους, τα δακτυλίδια που φορούσαν τα μέλη της Ρωμαϊκής συγκλήτου και η φαλέρα, ένας μεταλλικός δίσκος που φορούσαν οι στρατιώτες στρατιώτες στις παρελάσεις. Ο Στράβων γράφει ότι ο Ταρκύνιος εισήγαγε όλες τις λατρευτικές τελετές των Ετρούσκων όπως η "τούμπα", ένα ευθύ κέρατο για στρατιωτική χρήση.
Δολοφονία και διαδοχή
thumb|250px|right|Ο Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος και ο αετός. Ο Ταρκύνιος ο πρεσβύτερος βασίλευσε 38 χρόνια, σύμφωνα με τον θρύλο οι γιοι του προκατόχου του Άνκος Μάρκιος διεκδίκησαν τον θρόνο και οργάνωσαν την δολοφονία του, μετά από συνωμοσία ο Ταρκύνιος δέχτηκε ένα θανάσιμο χτύπημα στο κεφάλι. Η σύζυγος του Τανανκύλλα προσπάθησε να καθησυχάσει τον κόσμο ότι υπήρξε μόνο ένας απλός τραυματισμός, ο Σέρβιος Τύλλιος ανακηρύχτηκε αντιβασιλιάς. Όταν ο θάνατος του Ταρκύνιου επιβεβαιώθηκε η Τανανκύλλα προτίμησε διάδοχο τον ίδιο τον Σέρβιο σε σχέση με τους γιους του γιου της Μάρκιου : Ταρκύνιο τον Υπερήφανο και Αρρούν. Ο Σέρβιος Τύλλιος είχε μεταφερθεί στα ανάκτορα σε βρεφική ηλικία με την μητέρα του Οκρησία που απέκτησε μεγάλη θέση στα ανάκτορα και έγινε μία από τις Εστιάδες Παρθένες. Ο Ταρκύνιος ανακάλυψε γρήγορα την θεϊκή του καταγωγή αφού ο πατέρας του συσχετιζόταν με τους Λάρητες, του έδωσε σύζυγο την κόρη του Γεγανία και τον κήρυξε διάδοχο του θρόνου παρακάμπτοντας τους εγγονούς του. Ο Σέρβιος Τύλλιος αργότερα πάντρεψε τις δύο κόρες του Τύλλια την πρεσβύτερη και Τύλλια την νεώτερη με τους δύο εγγονούς του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου για να ενισχύσει τα κληρονομικά του δικαιώματα.
Γνώμες
Πολλές αρχαίες πηγές καταγράφουν τον Ταρκύνιο τον υπερήφανο σαν γιο του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου, οι περισσότερες όμως τον καταγράφουν σαν εγγονό του κάτι που γίνεται περισσότερο αποδεκτό χρονολογικά. Ο μετέπειτα αυτοκράτορας Κλαύδιος σχετίζει τον Σέρβιο Τύλλιο με τον "Μακστάρνα" σύντροφο τον αδελφών Βιμπέννα που τους ελευθέρωσε από την αιχμαλωσία και τους βοήθησε να θανατώσουν τον εχθρό τους Γνάιο Ταρκύνιο. Η παράσταση απεικονίζεται σε μία τοιχογραφία ενός Γαλλικού τάφου στην Ετρουσκική πόλη Βούλτσι, καταγράφεται από τον Κλαύδιο στην "Πινακίδα της Λιόν". Η παράδοση αναφέρει τέλος ότι ο Σέρβιος συγκρούστηκε με τους εγγονούς του Ταρκύνιου για την διαδοχή αλλά τελικά τους νίκησε, νομιμοποίησε κατόπιν την άνοδο του αφού τους έδωσε συζύγους τις κόρες του αλλά τελικά θα δολοφονηθεί από την ίδια την κόρη και τον γαμπρό του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ρώμης Κατηγορία:Ταρκύνιοι
Παγκόσμια κοινά
O όρος "παγκόσμια κοινά" χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει διεθνείς, υπερεθνικούς και παγκόσμιους τομείς πόρων στους οποίους βρίσκονται οι πόροι κοινής δεξαμενής. Τα παγκόσμια κοινά συμπεριλαμβάνουν τους φυσικούς πόρους της γης, όπως τους ωκεανούς, την ατμόσφαιρα και το διάστημα καθώς και την Ανταρκτική. Ο κυβερνοχώρος μπορεί επίσης να εμφανίσει εκείνα τα χαρακτηριστικά ώστε να οριστεί ως παγκόσμιο κοινό.
Χέιλι Ουίλιαμς
Η Χέιλι Ουίλιαμς (Hayley Nichole Williams, 27 Δεκεμβρίου 1988) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και στιχουργός, περισσότερο γνωστή ως η τραγουδίστρια του ροκ συγκροτήματος Paramore.
Παγκόσμια κοινά
Ορισμός και χρήση
Τα "παγκόσμια κοινά" είναι ένας όρος που συνήθως χρησιμοποιείται για την περιγραφή διεθνών, υπερεθνικών και παγκόσμιων τομέων πόρων, στους οποίους βρίσκονται πόροι κοινής δεξαμενής. Στα οικονομικά, τα κοινά αγαθά είναι ανταγωνιστικά και μη αποκλειστικά, αποτελώντας έναν από τους τέσσερις κύριους τύπους αγαθών. Ένας πόρος κοινής δεξαμενής, που ονομάζεται επίσης κοινός πόρος ιδιοκτησίας, είναι μια ειδική περίπτωση ενός κοινού αγαθού (ή δημόσιου αγαθού) του οποίου το μέγεθος ή τα χαρακτηριστικά το καθιστούν δαπανηρό αλλά όχι τόσο απρόσιτο ώστε να αποκλείστουν πιθανοί χρήστες. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται τόσο οι φυσικοί όσο και οι ανθρωπογενείς τομείς πόρων (π.χ. "τρύπα αλιείας" ή ένα σύστημα άρδευσης). Σε αντίθεση με τα παγκόσμια δημόσια αγαθά, οι παγκόσμιοι πόροι κοινής δεξαμενής αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της συμφόρησης, της υπερβολικής χρήσης ή της υποβάθμισης επειδή είναι αφαιρετοί (γεγονός που τους καθιστά ανταγωνιστικούς).
Χέιλι Ουίλιαμς
Γεννήθηκε και μεγαλωμένη στο Μισισίπι και μετακόμισε στο Τενεσί σε ηλικία 13 ετών αμέσως μετά το διαζύγιο των γονιών της το 2002. Το 2004, δημιούργησε τους Paramore μαζί με τους Τζος Φάρο, Ζακ Φάρο και Τζέρεμι Ντέιβις. Σήμερα το συγκρότημα αποτελείται από τους Χέιλι Ουίλιαμς, Ζακ Φάρο και Τέιλορ Γιορκ και έχει κυκλοφορήσει πέντε δίσκους : All We Know Is Falling (2005), Riot! (2007), Brand New Eyes (2009), Paramore (2013) και After Laughter (2017).
Παγκόσμια κοινά
Ορισμός και χρήση
Ο όρος "κοινά" (commons) προέρχεται από τον όρο "κοινή γη" στα βρετανικά νησιά. Τα δικαιώματα των "κοινών ανθρώπων" (commoners) αναφέρονται στα παραδοσιακά δικαιώματα που κατέχουν οι κοινοί άνθρωποι, όπως τη βοσκή των ζώων σε κοινόχρηστη γη, που υπήρχαν στο παλιό αγγλικό εθιμικό δίκαιο. Η αρχή του τέλος, αυτων των δικαιώμάτων, ήταν η εισαγωσή των περιφράξεων η οποία μετέτρεψε την κοινόχρηστη γη σε ιδιωτική ιδιοκτησία. Σήμερα, πολλά κοινά εξακολουθούν να υπάρχουν στην Αγγλία, την Ουαλία, τη Σκωτία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και η έκτασή τους είναι πολύ μικρότερη από τα εκατομμύρια στρέμματα που υπήρχαν μέχρι τον 17ο αιώνα.
Χέιλι Ουίλιαμς
Πριν τους Paramore, η Ουίλιαμς έκανε σόλο καριέρα κατά την οποία ηχογράφησε το τραγούδι "Teenagers" για την ταινία Jennifer's Body (2009) ενώ έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι October Fall, The Chariot, Set Your Goals, Zedd και New Found Glory. Το 2010 συμμετείχε στο single "Airplanes" του B.o.B. το οποίο κατέκτησε την δεύτερη θέση στο Billboard Hot 100 των ΗΠΑ. Η συνέχεια αυτού του τραγουδιού, "Airplanes, Part II", είναι σε στίχους του B.o.B. και του Έμινεμ ενώ τα φωνητικά της Γουίλιαμς παραμένουν τα ίδια. Αυτή η συνεργασία κατέληξε σε υποψηφιότητα για Γκράμμυ Καλύτερης Ποπ Συνεργασίας.
Παγκόσμια κοινά
Ορισμός και χρήση
Ο όρος "παγκόσμια κοινά" χρησιμοποιείται συνήθως για να δηλώσει τους κοινόχρηστους φυσικούς πόρους της γης, όπως οι ωκεανο ί, η ατμόσφαιρα, το διάστημα και οι Βόρειες και Νότιες πολικές περιοχές του πλανήτη, ιδιαίτερα η Ανταρκτική.
Χέιλι Ουίλιαμς
Η Ουίλιαμς κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο single, με τίτλο "Simmer", στις 22 Ιανουαρίου 2020. Την ίδια ημέρα ανακοίνωσε ότι ο πρώτος δίσκος, Petals for Armor, θα κυκλοφορούσε στις 8 Μαΐου 2020. Πριν την κυκλοφορία του δίσκου, κυκλοφόρησαν δυο τραγούδια με τίτλο Petals for Armor I και II που αποτελούν τα πρώτα 2/3 του δίσκου.
Παγκόσμια κοινά
Ορισμός και χρήση
Σήμερα, το Διαδίκτυο, ο Παγκόσμιος Ιστός και ο κυβερνοχώρος αναφέρονται συχνά ως παγκόσμια κοινά. Άλλες χρήσεις περιλαμβάνουν μερικές φορές αναφορές σε πληροφορίες ανοιχτής πρόσβασης όλων των ειδών, συμπεριλαμβανομένων των τεχνών και του πολιτισμού, της γλώσσας και της επιστήμης, αν και αυτές αναφέρονται πιο επισήμως ως κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Χέιλι Ουίλιαμς
Άλλες συμμετοχές της Γουίλιαμς περιλαμβάνουν την διαδικτυακή σειρά Kiss-Off, με θέμα την μουσική και την ομορφιά, στο Popular TV που ξεκίνησε το 2015 και την εταιρεία με βαφές μαλλιών Good Dye Young, που ξεκίνησε το 2016.
Παγκόσμια κοινά
Διαχείριση παγκόσμιων κοινών
Η βασική πρόκληση για τα παγκόσμια κοινα είναι ο σχεδιασμός δομών διακυβέρνησης και συστημάτων διαχείρισης ικανών να αντιμετωπίσουν την πολυπλοκότητα πολλών δημόσιων και ιδιωτικών συμφερόντων, υπό την επιφύλαξη συχνά απρόβλεπτων αλλαγών, που κυμαίνονται από τοπικό σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως συμβαίνει με τα παγκόσμια δημόσια αγαθά, η διαχείριση των παγκόσμιων κοινών απαιτεί πλουραλιστικές νομικές οντότητες, συνήθως διεθνείς και υπερεθνικές, δημόσιες και ιδιωτικές, διαρθρωμένες ώστε να ταιριάζουν με την ποικιλία των συμφερόντων και τον τύπο πόρων που πρέπει να διαχειρίζονται και αρκετά αυστηρές, με επαρκή κίνητρα, ώστε να διασφαλίζεται η συμμόρφωση. Τέτοια συστήματα διαχείρισης είναι απαραίτητα για να αποφευχθεί, σε παγκόσμιο επίπεδο, η κλασική τραγωδία των κοινών, στην οποία οι κοινοί πόροι καθίστανται υπερεκμεταλλευόμενοι.
Χέιλι Ουίλιαμς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί
Παγκόσμια κοινά
Διαχείριση παγκόσμιων κοινών
Υπάρχουν πολλές βασικές διαφορές στη διαχείριση των πόρων των παγκόσμιων κοινών από εκέινη των κοινών γενικά. Υπάρχουν προφανείς διαφορές στην κλίμακα τόσο των πόρων όσο και του αριθμού των χρηστών σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Επίσης, υπάρχουν διαφορές στην κοινή κουλτούρα και στις προσδοκίες των χρηστών των πόρων. Υπάρχει μεγαλυτερη ομοιογενέια όσο εγγυτερα βρίσκονται, εδαφικά, οι χρήστες των πόρων. Πολλά από τα παγκόσμια κοινά είναι μη ανανεώσιμα σε κλίμακα ανρώπινων ετών. Έτσι, η υποβάθμιση των πόρων είναι πιο πιθανό να είναι αποτέλεσμα ακούσιων συνεπειών που είναι απρόβλεπτες, δεν είναι άμεσα παρατηρήσιμες ή δεν είναι εύκολα κατανοητές. Για παράδειγμα, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα που προκαλούν την αλλαγή του κλίματος θα συνεχίζουν να το κάνουν για μια τουλάχιστον χιλιετία μετά την είσοδό τους στην ατμόσφαιρα και η εξαφάνιση των ειδών δεν αντιστρέφεται.
Ο ωκεανός
Ο παγκόσμιος ωκεανός ή ωκεανός, ως το διασυνδεδεμένο σύστημα των ωκεάνιων (ή θαλάσσιων) υδάτων της Γης που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της υδροσφαίρας, είναι ένα κλασικό παγκόσμιο κοινό. Είναι χωρισμένος σε μια σειρά κύριων ωκεάνιων περιοχών που οριοθετούνται από τις ηπείρους και από διάφορα ωκεανογραφικά χαρακτηριστικά. Με τη σειρά τους, τα ωκεάνια ύδατα διασκορπίζονται από πολλές μικρότερες θάλασσες, κόλπους και κολπίσκους. Επιπλέον, τα περισσότερα σώματα γλυκού νερού εκκενώνονται τελικά στον ωκεανό και προέρχονται από τον κύκλο του νερού της Γης από τα ύδατα των ωκεανών. Το Δίκαιο της Θάλασσας είναι ένα σώμα δημοσίου διεθνούς δικαίου που διέπει τις σχέσεις μεταξύ των εθνών όσον αφορά τα δικαιώματα ναυσιπλοΐας, τα ορυκτά δικαιώματα και τη δικαιοδοσία επί των παράκτιων υδάτων. Ο ναυτιλιακός νόμος, που ονομάζεται επίσης νόμος περί ναυτικών, είναι ένα όργανο τόσο του εσωτερικού δικαίου που διέπει τις θαλάσσιες δραστηριότητες όσο και του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που διέπει τις σχέσεις μεταξύ ιδιωτικών φορέων που εκμεταλλεύονται πλοία στους ωκεανούς. Ασχολείται με θέματα όπως το θαλάσσιο εμπόριο, η θαλάσσια ναυσιπλοΐα, η ναυτιλία, οι ναύτες και η θαλάσσια μεταφορά επιβατών και εμπορευμάτων. Ωστόσο, αυτά τα νομικά σώματα δεν κάνουν τίποτα για να προστατεύσουν τους ωκεανούς από τις ανθρώπινες απειλές.
Εκτός από την παροχή σημαντικών μέσων μεταφοράς, μεγάλο μέρος της ύπαρξης ζωής στη Γη κατοικεί μέσα στον ωκεανό, ο οποίος περιέχει περίπου 300 φορές τον κατοικήσιμο όγκο των χερσαίων οικοτόπων. Οι συγκεκριμένοι θαλάσσιοι βιότοποι περιλαμβάνουν τους κοραλλιογενείς υφάλους, τα λιβάδια της θάλασσας, τον πυθμένα και την ανοιχτή ωκεάνια (πελαγική) ζώνη όπου η επιφάνεια του νερού είναι το μόνο ορατό όριο. Οι οργανισμοί που μελετήθηκαν κυμαίνονται από το μικροσκοπικό φυτοπλαγκτόν και το ζωοπλαγκτόν σε τεράστια κητώδη εως και 30 μέτρων σε μήκος.
Ατμόσφαιρα
Η ατμόσφαιρα είναι ένα σύνθετο δυναμικό φυσικό σύστημα αερίων που είναι απαραίτητο για τη υποστήριξη της ζωής στον πλανήτη. Μια πρωταρχική μέριμνα για τη διαχείριση της παγκόσμιας ατμόσφαιρας είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση, η εισαγωγή στην ατμόσφαιρα χημικών ουσιών, σωματιδίων ή βιολογικών υλικών που προκαλούν δυσφορία, ασθένεια ή θάνατο στους ανθρώπους, βλάπτουν άλλους ζώντες οργανισμούς όπως τις καλλιέργειες τροφίμων ή βλάπτουν το φυσικό περιβάλλον ή το τεχνητο περιβάλλον. Η καταστροφή του στρατοσφαιρικού όζοντος λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης έχει αναγνωριστεί από καιρό ως απειλή για την ανθρώπινη υγεία καθώς και για τα οικοσυστήματα της Γης.
Η υπερθέρμανση του πλανήτη και η αλλαγή του κλίματος γενικά αποτελούν βασικό μέλημα της παγκόσμιας διαχείρισης των κοινών αγαθών. Η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC), η οποία συστάθηκε το 1988 για να αναπτύξει μια επιστημονική συναίνεση, κατέληξε, με μια σειρά αναφορών, ότι η μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ήταν απαραίτητη για την πρόληψη καταστροφικών βλαβών. Εν τω μεταξύ, η Σύμβαση για την Αλλαγή του Κλίματος των Ηνωμένων Εθνών (FCCC), του 1992, δεσμεύθηκε να εργαστεί για τη "σταθεροποίηση των συγκεντρώσεων αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα σε επίπεδο που θα αποτρέψει την επικίνδυνη ανθρωπογενή [προκαλούμενη από τον άνθρωπο] παρέμβαση στο κλιματικό σύστημα" (το 2019 υπήρχαν 197 συμβαλλόμενα μέρη στη Συνέλευση, αν και δεν το είχαν επικυρώσει όλοι). Το Πρωτόκολλο του Κιότο του 1997 καθόρισε δεσμευτικές υποχρεώσεις στις βιομηχανικές χώρες για τη μείωση των εκπομπών. Αυτές έγιναν δεκτές από πολλές χώρες, αλλά όχι από όλες, και πολλές απέτυχαν να τις εκπληρώσουν. Το πρωτόκολλο έληξε το 2012 και ακολούθησε η Συμφωνία του Παρισιού του 2015, στην οποία τα κράτη έδωσαν ατομικές υποσχέσεις για μειώσεις. Ωστόσο, σε μια έκθεση του 2018, η IPCC κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επικίνδυνη αλλαγή του κλίματος είναι αναπόφευκτη, εκτός εάν πραγματοποιηθούν πολύ μεγαλύτερες μειώσεις.
Πολικές περιοχές
Τα οκτώ Αρκτικά έθνη: ο Καναδά ς, η Δανία (με τη Γροιλανδία και τις Νήσους Φερόε), η Νορβηγία, οι Ηνωμένες Πολιτείες (Αλάσκα), η Σουηδία, η Φινλανδία, η Ισλανδία και η Ρωσία, είναι όλα τα μέλη της της συνθήκης που απαρτίζει το Συμβούλιο της Αρκτικής, όπως και οι οργανώσεις που εκπροσωπούν έξι ιθαγενείς πληθυσμούς. Το Συμβούλιο ασχολείται κυρίως με τις περιβαλλοντικές συνθήκες και δεν διευθετεί διαφορές για τα συνόρα ή τους πόρους. Επί του παρόντος, η Συνθήκη της Ανταρκτικής και οι συναφείς συμφωνίες, που ονομάζονται συλλογικά Σύστημα Συνθηκών της Ανταρκτικής (Antarctic Treaty System/ATS), ρυθμίζουν τις διεθνείς σχέσεις όσον αφορά την Ανταρκτική, τη μόνη ήπειρο της Γης χωρίς φυσικό πληθυσμό. Η συνθήκη, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1961 και σήμερα έχει υπογραφεί από 50 χώρες, διαχωρίζει το χαρακτήρα της Ανταρκτικής ως επιστημονικό καταφύγιο, καθιερώνει την ελευθερία της επιστημονικής έρευνας και απαγορεύει τη στρατιωτική δραστηριότητα στην εν λόγω ήπειρο.
Η αλλαγή του κλίματος στην περιοχή της Αρκτικής οδηγεί σε ευρεία αναδιάρθρωση των οικοσυστημάτων. Η κατανομή των ειδών αλλάζει μαζί με τη δομή των ιστών τροφής. Οι μεταβολές στην κυκλοφορία των ωκεανών είναι υπεύθυνες για τις πρώτες ανταλλαγές ζωοπλαγκτόν μεταξύ των περιφερειών του Βορείου Ειρηνικού και του Βόρειου Ατλαντικού, ίσως εδω και 800.000 χρόνια. Αυτές οι αλλαγές μπορούν να επιτρέψουν τη μετάδοση ασθενειών από τα υποαρκτικά ζώα στα αρκτικά και αντιστρόφως.
Διάστημα
Η διαχείριση των παγκόσμιων κοινών του διαστήματος έχει αμφισβητηθεί από την επιτυχή απγείωση του δορυφόρου Sputnik από την πρώην Σοβιετική Ένωση στις 4 Οκτωβρίου 1957. Δεν υπάρχει σαφές όριο μεταξύ της ατμόσφαιρας της Γης και του διαστήματος, αν και υπάρχουν αρκετοί τυπικοί προσδιορισμοί ορίων: ένας που σχετίζεται με την ταχύτητα της τροχιάς (η γραμμή Kármán ), η οποία εξαρτάται από την ταχύτητα των φορτισμένων σωματιδίων στο διάστημα και ορισμένοι που καθορίζονται από ανθρώπινους παράγοντες όπως το ύψος στο οποίο το ανθρώπινο αίμα αρχίζει να βράζει στην απουσία περιβάλλοντος υπό πίεση (τη γραμμή Armstrong).
Η Συνθήκη για το Διάστημα παρέχει ένα βασικό πλαίσιο για το διεθνές δίκαιο του διαστήματος. Καλύπτει τη νόμιμη χρήση του εξωτερικού χώρου από τα έθνη. Η συνθήκη αναφέρει ότι το διάστημα είναι ελεύθερο για όλα τα έθνη ώστε να το διερευνήσουν και δεν υπόκεινται σε εθνική κυριαρχία. Απαγορεύει επίσης την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων στο διάστημα. Η συνθήκη εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 1963 και υπογράφηκε το 1967 από την ΕΣΣΔ, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και το Ηνωμένο Βασίλειο. Από τα μέσα του έτους 2013 η συνθήκη έχει κυρωθεί από 102 κράτη και έχει υπογραφεί από 27 επιπλέον κράτη.
Διαδίκτυο
Ως ένα παγκόσμιο σύστημα υπολογιστών διασυνδεδεμένων με τεχνολογίες τηλεπικοινωνιών που αποτελείται από εκατομμύρια ιδιωτικών, δημόσιων, ακαδημαϊκών, επιχειρηματικών και κυβερνητικών πόρων, είναι δύσκολο να συζητηθεί εάν το Διαδίκτυο αποτελεί παγκόσμιο κοινό. Αυτοί οι υπολογιστικοί πόροι ανήκουν σε μεγάλο βαθμό στην ιδιωτική ιδιοκτησία και υπόκεινται στο δίκαιο ιδιωτικής ιδιοκτησίας, αν και πολλοί είναι δημόσιοι και υπόκεινται στο δημόσιο δίκαιο. Ο Παγκόσμιος Ιστός, ως ένα σύστημα αλληλένδετων εγγράφων υπερκειμένου, είτε δημόσιου πεδίου (όπως η ίδια η Βικιπαίδεια), είτε υποκέιμενων στο νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων, είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένα μικτό αγαθό.
Ο εικονικός χώρος ή ο κυβερνοχώρος που προκύπτει, ωστόσο, συχνά θεωρείται ως ένα ηλεκτρονικό παγκόσμιο κοινό που επιτρέπει όσο περισσότερη ελευθερία έκφρασης όσο και ο κάθε δημόσιος χώρο ς. Η πρόσβαση σε αυτά τα ψηφιακά κοινά και η πραγματική ελευθερία έκφρασης που επιτρέπεται ποικίλλει ευρέως ανά γεωγραφική περιοχή. Η διαχείριση του ηλεκτρονικού παγκόσμιου κοινού παρουσιάζει αρκετά θέματα όπως τα υπόλοιπα κοινά. Εκτός από τα θέματα που σχετίζονται με την ανισότητα στην πρόσβαση, προκύπτουν θέματα όπως η ουδετερότητα του δικτύου, η λογοκρισία στο Διαδίκτυο, η ιδιωτικότητα στο Διαδίκτυο και η ηλεκτρονική επιτήρηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόσμος Κατηγορία:Παγκοσμιοποίηση Κατηγορία:Αγαθά
Σάντρα Μίλο
Η Σάντρα Μίλο (ιταλικά: Sandra Milo), (Τύνιδα, 11 Μαρτίου 1933), είναι Ιταλίδα ηθοποιός. Κέρδισε το βραβείο Νάστρο ντ' Αρτζέντο καλύτερης ηθοποιού για κάθε έναν από τους ρόλους της στο 8½ και στην Ιουλιέτα των πνευμάτων του Φεντερίκο Φελίνι.
Καριέρα
Έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της το 1955 μαζί με τον Αλμπέρτο Σόρντι στη ταινία "The Bachelor". Ο πρώτος σημαντικός ρόλος της ήταν το 1959 χάρη στον παραγωγό Μόρις Έργκας, στο "General della Rovere", σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Ροσελίνι. Εμφανίστηκε επίσης και στην ταινία του "Vanina Vanini", αλλά η καριέρα του Ροσελίνι σταμάτησε σύντομα αφού η  ταινία έλαβε σκληρή κριτική στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Μέχρι να ανακαλυφθεί από τον Φελίνι, η Μίλο έπαιζε ως επί το πλείστον σε κωμωδίες και μελωδράματα. Ο Φελίνι ήταν αυτός που την έπεισε να πάρει το ρόλο της σέξις, ερωμένης απέναντι από τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, στο 8½. Η ταινία κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση, αλλά απέτυχε να αλλάξει την αντίληψη της κοινής γνώμης για την Μίλο και παρόλο που πρωταγωνιστήσε μετά στην "Ιουλιέτα των πνευμάτων", οι περισσότεροι ρόλοι της μετά ήταν σε ταινίες δευτέρου επιπέδου.
Απεχώρησε από την ηθοποία το 1968, μόνο για να κάνει μια δεύτερη επιστροφή το 1979. Οι ρόλοι της μετατοπίστηκαν από εκείνους του ερωτισμού σε πιο μεσήλικη  γυναίκα. Το 2006-07 περιόδευσε στην Ιταλία με τη θεατρική προσαρμογή του 8½.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νάστρο ντ' Αρτζέντο
Genie in a Bottle
Το "Genie in a Bottle" είναι τραγούδι της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Κριστίνα Αγκιλέρα από το ομώνυμο ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ της (1999). Το σενάριο γράφτηκε από τους Pam Sheyne, Steve Kipner και David Frank, ενώ την παραγωγή έκαναν οι Kipner και Frank. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 11 Μαΐου 1999 από την RCA Records ως το πρώτο single του άλμπουμ. Πρόκειται για ένα εφηβικό ποπ και χορευτικό ποπ τραγούδι που ενσωματώνει στοιχεία από την R&B. Στιχουργικά, το "Genie in a Bottle" χρησιμοποιεί σεξουαλικές αναφορές για να μιλήσει για το θέμα του αυτοσεβασμού.
Το "Genie in a Bottle" έλαβε γενικά ευνοϊκές κριτικές από τους σύγχρονους μουσικοκριτικούς, οι περισσότεροι από τους οποίους εξήραν τους στίχους του τραγουδιού και τα φωνητικά της Aguilera στο κομμάτι. Ήταν υποψήφιο για το βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ποπ Φωνητικής Ερμηνείας στα 42α Ετήσια Βραβεία Grammy. Το single σημείωσε εμπορική επιτυχία, φτάνοντας στην κορυφή των ρεκόρ 21 χωρών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το τραγούδι έφτασε στην κορυφή του Billboard Hot 100 και πιστοποιήθηκε διπλά πλατινένιο από την Recording Industry Association of America (RIAA), έχοντας πουλήσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια αντίγραφα στη χώρα.
Το μουσικό βίντεο για το "Genie in a Bottle" σκηνοθετήθηκε από την Diane Martel και γυρίστηκε στο Μαλιμπού της Καλιφόρνια. Το βίντεο έτυχε καλής υποδοχής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και έπαιξε πολύ στα μουσικά κανάλια, συμπεριλαμβανομένων των VH1, BET και παρουσιάστηκε έντονα στο πρόγραμμα Total Request Live του MTV. το "Genie in a Bottle" έχει αναγνωριστεί ευρέως ως ένα από τα τραγούδια με την υπογραφή της Aguilera, και πιστώθηκε με την καθιέρωση του ονόματός της στη μουσική βιομηχανία, καθώς και με τον τεράστιο ρόλο που έπαιξε στην εφηβική ποπ κουλτούρα. Μια ισπανική εκδοχή του τραγουδιού με τίτλο "Genio Atrapado" συμπεριλήφθηκε στο Mi Reflejo (2000), και το electropop remake "Genie 2. 0" συμπεριλήφθηκε στο Keeps Gettin' Better: A Decade of Hits (2008).
Ιστορικό
Αφού έλαβε την ειδοποίηση ότι η τελευταία σεζόν του The New Mickey Mouse Club (1993-94) θα μεταδιδόταν στον αέρα, το μέλος του καστ Aguilera ήταν αποφασισμένη να κυκλοφορήσει το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ της κατά τη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς της στο λύκειο. Ξεκίνησε ηχογραφήσεις με τους παραγωγούς Roberts Alleca και Michael Brown, αλλά δεν ήταν ευχαριστημένη με το ρυθμό της καριέρας της. Παρά το γεγονός ότι της προσφέρθηκε δωρεάν χρόνος στο στούντιο με τους Alleca και Brown, η Aguilera πήγε στην Ιαπωνία σε μια προσπάθεια να ενισχύσει την καριέρα της. Ενώ βρισκόταν εκεί, το ζευγάρι της πρόσφερε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον Ιάπωνα ποπ σταρ Keizo Nakanishi στο κομμάτι "All I Wanna Do" (1994), αν και το εγχείρημα δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία. Καθώς οι διεθνείς επιτυχίες της διευρύνονταν, η Aguilera τράβηξε την προσοχή του μελλοντικού μάνατζερ Steve Kurtz- είχε προηγουμένως μια προφορική συμφωνία με τη Ruth Inniss, η οποία δεν επισημοποιήθηκε ποτέ αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια της Κριστίνα Αγκιλέρα
Ερυθρά τρομοκρατία
Ο όρος Ερυθρά τρομοκρατία, ανάλογα την ιστορική περίοδο και τη χώρα, μπορεί να αναφέρεται σε:
Κωνσταντία Κιαραμόντε
Η Κωνσταντία, ιταλ. Constanza, γαλλ. Constance από τον Οίκο του Κλερμόν/Κιαραμόντε γεννήθηκε ως κόρη του κόμη της Μόντικα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Καλαβρίας & πριγκίπισσα της Αχαΐας. Όταν διαζεύχθηκε, ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Νάπολης.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Μανφρέντι Κιαραμόντε κόμη της Μόντικα & Μάλτας και κυρίου αρκετών περιοχών στη Σικελία. Ήταν ισχυρός άνδρας στο Παλέρμο.
Ο γάμος της σχεδιάστηκε για να φέρει οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη στην οικογένειά της. Η Κωνσταντία παντρεύτηκε στη Γκαέτα όταν ήταν 13 ετών τον συνομήλικο Λαδίσλαο, τότε δούκα του Δυρραχίου. Όμως ο πατέρας της απεβίωσε το 1391 και το επόμενο έτος ο αδελφός της Ανδρέας κυβερνήτης του Παλέρμου συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε από τον Αραγωνικό στρατό του Μαρτίνου, που ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Σικελίας. Με την τροπή αυτή της τύχης ο Λαδίσλαος έλαβε ακύρωση του γάμου του με απόφαση τού πάπα Βονιφατίου Θ΄. Το 1392 ο επίσκοπος της Γκαέτα και ο καρδινάλιος Ατσιαϊουόλι ανακήρυξαν τη λύση του γάμου στην εκκλησία και έλαβαν το δακτυλίδι του γάμου πίσω. Η υποτιθέμενη αιτία ήταν η μικρή ηλικία του ζεύγους ή η κατηγορία ότι η μητέρα της Κωνσταντίας ζούσε άσωτα, ως παλλακίδα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1390 τον Λαδίσλαο των Καπετιδών-Ανζού τότε δούκα του Δυρραχίου & πρίγκιπα της Αχαϊας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο γάμος ακυρώθηκε το 1392. Ο Λαδίσλαος έγινε μετά βασιλιάς της Νάπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης
Ολορόν-Σαιντ-Μαρί
Η Ολορόν-Σαιντ-Μαρί (γαλλικά: Oloron-Sainte-Marie, στα μπεαρναί Auloron-Senta-Maria ή Aulouroû-Sénte-Marie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Ατλαντικά Πυρηναία, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Είναι υπονομαρχία των Ατλαντικών Πυρηναίων και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Ολορόν, που καλύπτει το ορεινό έδαφος του νομού που σχηματίζεται από τις κοιλάδες του Μπεάρν και της Σουλ.
Η πόλη ανήκει στο δίκτυο «Πόλεων Τέχνης και Ιστορίας» από το Νοέμβριο του 2006.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ολοροναί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Η συμβολή που σχηματίζει τον Γκαβ ντ' Ολορόν μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης των Ατλαντικών Πυρηναίων Η Ολορόν-Σαιντ-Μαρί βρίσκεται στα νότια του νομού Ατλαντικά Πυρηναία, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας
Βρίσκεται στους πρόποδες των Πυρηναίων, σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από τα ισπανικά σύνορα και 100 χιλιομέτρων από τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Είναι υπονομαρχία του νομού, με πληθυσμό 10.791 (2016). Η έκτασή της είναι 68,31 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Μέσα από την πόλη διέρχεται η ρωμαϊκή οδός Via Tolosana, μία από τις προσκυνηματικές διαδρομές του Αγίου Ιακώβου, που οδηγεί στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα, έναν σημαντικό τόπο προσκυνήματος από την εποχή του Μεσαίωνα. Στρέφεται νότια στα Πυρηναία και οδηγεί κατά μήκος του Γκαβ ντ'Ασπ μέχρι την ορεινή διάβαση του Σομπόρ, όπου βρίσκονται τα σύνορα με την Ισπανία.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός Σαιντ-Μαρί Η πόλη ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους τον 1ο αιώνα, τότε γνωστή ως Illoronensium, πάνω στη ρωμαϊκή οδό μεταξύ των σημαντικών πόλεων Νταξ και Σαραγόσα και η θέση της ήταν στρατηγικής σημασίας. Ο Γκρά του Ολορόν, πολιούχος άγιος του οποίου η μνήμη γιορτάζεται στις 11 Οκτωβρίου, έγινε το 506 ο πρώτος γνωστός αρχιεπίσκοπος της Παλαιάς Επισκοπής του Ολορόν, γνωστό τότε ως Iluro. Η ιστορία της πόλης κατά τη διάρκεια των μεταναστευτικών επιδρομών είναι ελάχιστα γνωστή.
Το 1080, ο Σεντύλ, υποκόμης του Μπεάρν, έχτισε στα ερείπια της παλιάς, τη νέα πόλη του Ολορόν (μεσαιωνική απόδοση του ρωμαϊκού ονόματος Iluro) στην απέναντι πλευρά του ποταμού από το μητροπολιτικό κέντρο. Αποκατέστησε τα ρωμαϊκά τείχη και ίδρυσε την ισχυρή πόλη του Ολορόν που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ως βάση για να ανακαταλάβει την Αραγονία που κατείχαν τότε οι Μαυριτανοί. Ο καθεδρικός ναός Σαιντ-Μαρί χτίστηκε στις αρχές του 12ου αιώνα. Ο υποκόμης προσέφερε στην πόλη πολλά προνόμια, ειδικά εμπορικά και στρατιωτικά. Η πόλη έγινε σημαντική και αναπτύχθηκε καθώς συνέρρεαν όλο και περισσότεροι προσκυνητές για το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα. Πολλά ίχνη μαρτυρούν αυτό το πλούσιο μεσαιωνικό παρελθόν, όπως τα σπίτια με ξυλοδεσιές που στέγαζαν ένα μέρος της αγοράς, το Δημαρχείο και τη φυλακή του κ.α.
Οι απόγονοι του υποκόμη ενδιαφέρθηκαν και συνέβαλαν και αυτοί στην κατασκευή οικοδομημάτων και μνημείων κατά την επιστροφή τους από την Ρεκονκίστα και τις Σταυροφορίες. Ωστόσο, το 1214, ο Γκαστόν ΣΤ' Μονκάντ αναγκάστηκε να παραδώσει τα εδάφη της Σαιντ-Μαρί και αργότερα εκείνα των γύρω χωριών στους επισκόπους, λόγω της ανάμειξής του κατά την σταυροφορία των Αλβιγηνών στο πλευρό των αιρετικών.
Το 1385, το Ολορόν περιλάμβανε 366 νοικοκυριά και η Σαιντ-Μαρί 85.
Το Ολορόν και η επισκοπική πόλη Σαιντ-Μαρί ήταν για αιώνες αντίπαλοι. Η ανάπτυξη της κλωστοϋφαντουργίας και το εμπόριο με τη γειτονική Ισπανία που ανέπτυξε το Ολορόν το έφερε σε πλεονεκτική θέση με αποτέλεσμα η Σαιντ-Μαρί να γίνει οικονομικά εξαρτώμενή του.
Οι Θρησκευτικοί πόλεμοι και η Γαλλική επανάσταση ανέστειλαν δύο φορές την ευημερία των δύο μικρών πόλεων. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους έληξε μόνο με τη συνένωση της Σαιντ-Μαρί με το Ολορόν, το 1858 κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Η περιοχή ευνοήθηκε με την άφιξη του σιδηρόδρομου το 1883 και την υποκατάσταση της βιοτεχνίας με τη βιομηχανίας.
Οικονομία
Η οικονομία της πόλης κυριαρχείται από δύο γνωστές επιχειρήσεις:
μικρογραφία|200x200εσ|Παραδοσιακός μπερές Η Ολορόν-Σαιντ-Μαρί είναι επίσης γνωστή ως η πρωτεύουσα του μπερέ. Μετά από εποχές μεγάλης άνθησης, αυτή η δραστηριότητα έχει πληγεί από την κρίση της κλωστοϋφαντουργίας. Σήμερα, υπάρχουν μόνο δύο εταιρείες κατασκευής μπερέ: Laulhère και από το 2011, η βιοτεχνία Boneteria auloronesa.
Πολιτισμός και παράδοση
Η παραδοσιακή γλώσσα της πόλης είναι τα μπεαρναί, μια διάλεκτος της γασκωνικής- οξιτανικής γλώσσας.
Την 1η Μαΐου διεξάγεται παραδοσιακό πανηγύρι που χρονολογείται από τον 14ο αιώνα με διαγωνισμό τυροκομικών προϊόντων από τις κοιλάδες των Πυρηναίων, εμπορική αγορά, τοπικές σπεσιαλιτέ, αγορά λουλουδιών.
Η ένωση Jazz Oloron διοργανώνει κάθε χρόνο το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου, φεστιβάλ, το Festival Des Rives & Notes, προκειμένου να προωθήσει όλες τις μορφές μουσικής, όπως τζαζ και σύγχρονη μουσική. Μια σκηνή για νέα συγκροτήματα, δωρεάν συναυλίες και εκδηλώσεις στο χώρο του φεστιβάλ ολοκληρώνουν αυτό το καλοκαιρινό μουσικό γεγονός στις όχθες του ποταμού.
Το φεστιβάλ ερασιτεχνικών ταινιών web λαμβάνει χώρα επίσης κάθε άνοιξη στο Ολορόν-Σαιντ-Μαρί. Στόχος του είναι να αναδείξει στη μεγάλη οθόνη τις καλύτερες ερασιτεχνικές ταινίες μικρού μήκους του διαδικτύου και να ανταμείψει το ταλέντο και την εφευρετικότητα των νέων σκηνοθετών τους.
Το δεύτερο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου, η έκθεση «Βιβλίο χωρίς σύνορα» παρουσιάζει τις νέες λογοτεχνικές τάσεις.
Η πόλη διαθέτει θέατρο /αίθουσα θεαμάτων (πολιτιστικός χώρος Pierre-Jéliote).
Οι τραγουδιστές του Faget d'Oloron υπό τη διεύθυνση του Jean Abadie αναδεικνύουν τη μουσική κληρονομιά του Μπεάρν. Με τη συνεργασία του Lades Neffous δημοσίευσαν ένα βιβλίο με 210 σελίδες με τραγούδια του Μπεάρν «Sounque tau plase de canta» το 2014.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο πύργος Γκρεντ Στην πόλη απονεμήθηκε η ετικέτα της «Πόλης Τέχνης και Ιστορίας» το Νοέμβριο του 2006.
Τα αρχιτεκτονικά και ιστορικά ορόσημα της πόλης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Ατλαντικά Πυρηναία
Γενικές εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου (2019)
Οι Γενικές εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου (2019) πραγματοποιήθηκαν την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2019 σύμφωνα με τις διατάξεις της «Κοινοβουλευτικής Πράξης για τις Γενικές Εκλογές», δυόμισι χρόνια μετά τις προηγούμενες γενικές εκλογές του 2017.
Το Συντηρητικό Κόμμα, έχοντας αποτύχει να αποκτήσει την πλειοψηφία στις γενικές εκλογές 2017, είχε αντιμετωπίσει ένα μακροπρόθεσμο κοινοβουλευτικό αδιέξοδο πάνω στο ζήτημα του Brexit ενώ παράλληλα κυβερνούσε με μειοψηφία εδρών αλλά με την υποστήριξη του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κόμματος.
Τον Ιούλιο 2019 ο Μπόρις Τζόνσον εξελέγη ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος και έγινε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση της Τερέζα Μέι. Ο Τζόνσον δεν κατάφερε να πείσει το Κοινοβούλιο ώστε να εγκριθεί μια αναθεωρημένη συμφωνία αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου 2019 και επέλεξε να προκηρύξει εκλογές. Η Βουλή των Κοινοτήτων ψήφισε 438-20 υπέρ αυτής της πρότασης του Τζόνσον και η Κοινοβουλευτική Πράξη για τις Γενικές Εκλογές έγινε νόμος του κράτους στις 31 Οκτωβρίου 2019. Ο Τζόνσον χρειαζόταν να αποκτήσει μια πλειοψηφία στις εκλογές ώστε να πετύχει τον βασικό στόχο του και να βγάλει το Ηνωμένο Βασίλειο από την ΕΕ μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου 2020. Οι δημοσκοπήσεις έδιναν ένα σταθερό προβάδισμα στο Συντηρητικό Κόμμα έναντι του Εργατικού Κόμματος κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.
Κατά την διάρκεια των εκλογών, το Συντηρητικό Κόμμα κέρδισε 48 έδρες, κάτι που θεωρήθηκε ως μια σαρωτική νίκη στις εκλογικές περιφέρειες της Αγγλίας όπου το ίδιο κόμμα κέρδισε το 43,6% των συνολικών ψήφων (το μεγαλύτερο ποσοστό που έλαβε κόμμα από το 1979) και 365 έδρες (ο μεγαλύτερος αριθμός εδρών που έλαβε κόμμα από το 1987). Εκτός από την κατοχύρωση της πλειοψηφίας με 345 έδρες από όλη την Αγγλία, το Συντηρητικό Κόμμα κέρδισε 14 έδρες στην Ουαλία. Το Εργατικό Κόμμα είχε μια απώλεια 60 εδρών, χάνοντας σε αρκετές εκλογικές περιφέρειες της Βόρειας Αγγλίας και σε όλη την περιοχή του Μίντλαντς. Οι απώλειες σε έδρες του Εργατικού Κόμματος οδήγησαν τον ηγέτη του Τζέρεμι Κόρμπιν να ανακοινώσει την πρόθεσή του να παραιτηθεί από την ηγεσία του κόμματος. Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα έλαβε το 11,6% των ψήφων ενώ η ηγέτης του Τζο Σουίνσον υποχρεώθηκε σύμφωνα με τους κανόνες του κόμματος να ανακοινώσει την παραίτησή της εφόσον έχασε την έδρα στο East Dunbartonshire και άφησε το κόμμα μόνο με 11 έδρες. Το Κόμμα των Πράσινων κατέλαβε μια έδρα και είδε μια αύξηση στο ποσοστό των ψήφων. Όπως το 2015 και το 2017, έτσι και τώρα τέσσερα διαφορετικά κόμματα κέρδισαν τις περισσότερες έδρες στις τέσσερις χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας έλαβε 13 έδρες και το 45% την συνολικής ψηφοφορίας στην Σκωτία ενώ στην Ουαλία το σοσιαλ-δημοκρατικό κόμμα Plaid Cymru διατήρησε τις τέσσερις έδρες του χωρίς κάποια σημαντική αλλαγή στο ποσοστό των ψήφων. Στην Βόρεια Ιρλανδία, για πρώτη φορά εκλέχθηκαν περισσότεροι Ιρλανδοό εθνικιστές βουλευτές αντί για Βρετανούς συνδικαλιστές, παρόλο που τα συνδικαλιστικά κόμματα κέρδισαν πάλι τις περισσότερες ψήφους. Το ρεπουμπλικανικό κόμμα της αριστεράς Sinn Féin απέκτησε ξανα τις δυο έδρες που είχε χάσει στις προηγούμενες εκλογές και το Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κόμμα έχασε δυο έδρες ενώ το Σοσιαλ-Δημοκρατικό και το Εργατικό Κόμμα έλαβαν έκαστο τις δυο έδρες που είχαν χάσει στις προηγούμενες εκλογές. Το Κόμμα της Εθνικής Συμμαχίας έλαβε την μια έδρα που είχε χάσει στις προηγούμενες εκλογές και πρόσφερε στα δυο τελευταία κόμματα μια παρουσία στην Βουλή των Αντιπροσώπων.
Ιστορικό
Λόγω του αδιεξόδου που υπήρχε σχετικά με την πραγματοποίηση της συμφωνίας του Brexit μέχρι το 2019, μερικοί πολιτικοί σχολιαστές θεώρησαν ότι ήταν πολύ πιθανό να γίνουν πρόωρες εκλογές ώστε να ξεπεραστεί το αδιέξοδο. Τον Ιανουάριο 2019, το Εργατικό Κόμμα ζήτησε να πραγματοποιηθεί μια ψηφοφορία μη εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Μέι. Η πρότασή του, όμως, δεν έλαβε την πλειοψηφία. Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2019 και την παραίτηση της Μέι, κατά την πρώτη παράταση που δόθηκε για τις διαπραγματεύσεις σχετικά με την συμφωνία αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου, το Συντηρητικό Κόμμα εισήλθε σε μια περίοδο συζητήσεων για την ηγεσία του κόμματος με τον Μπόρις Τζόνσον να γίνεται ο νέος πρωθυπουργός στις 23 Ιουλίου 2019. Παράλληλα με την προσπάθειά του να ξεπεράσει το αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί μέσω της αναθεώρησης της συμφωνίας αποχώρησης που είχε συμφωνηθεί κατά τις διαπραγματεύσεις του προκατόχου του, ο Τζόνσον έκανε τρεις προσπάθειες για προκήρυξη πρόωρων εκλογών με την διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, η οποία απαιτούσε μια πλειοψηφία των 2/3 της Βουλής των Κοινοτήτων που θα υποστήριζε την πρότασή του.
Και οι τρεις απόπειρες για πρόωρες εκλογές δεν κέρδισαν την πλειοψηφία των βουλευτών ενώ ο Τζόνσον αντιμετώπισε αυξανόμενες πιέσεις για την σύναψη μιας συμφωνίας για το Ηνωμένο Βασίλειο, μετά την ψήφιση της Πράξης 2019 από την ΕΕ που απέτρεπε τον Τζόνσον να βγάλει την χώρα του από την ΕΕ χωρίς συμφωνία. Μετά την αποτυχία του να περάσει από την Βουλή των Κοινοτήτων μια αναθεωρημένη συμφωνία πριν την λήξη της πρώτης παράτασης στις 31 Οκτωβρίου 2019, ο Τζόνσον αναγκάστηκε να ζητήσει δεύτερη παράταση από την ΕΕ για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων και συμφώνησε να διεξαγάγει ψηφοφορία στην Βουλή των Κοινοτήτων για πρόωρες εκλογές μέσω μιας πρότασης που διαβιβάστηκε στον ίδιο από το Κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατών και τα κόμματα της Σκωτίας στις 28 Οκτωβρίου 2019. Η πρόταση αυτή εξασφάλισε την πλειοψηφία στην Βουλή των Κοινοτήτων με 438-20 ψήφους ; μια προσπάθεια του Τζόνσον να περάσει μια τροπολογία για εκλογές στις 9 Δεκεμβρίου 2019, την οποία είχαν ζητήσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης, καταψηφίστηκε με 315-295 ψήφους. Η Βουλή των Λόρδων ακολούθησε το ίδιο παράδειγμα στις 30 Οκτωβρίου, με την σύμφωνη γνώμη της βασίλισσας μια μέρα μετά την επικύρωση της τροπολογίας της αντιπολίτευσης.
Αδηφαγία
Στην ελληνική μυθολογία, η Αδηφαγία (Ἀδηφαγία) ήταν η θεά και προσωποποίηση της λαιμαργίας. Αναφέρεται μόνο σε μία πηγή, η οποία αναφέρει ότι υπήρχε ένας ναός αφιερωμένος προς αυτή στη Σικελία, στον οποίον λατρευόταν μαζί με τη Δήμητρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αεροδρόμιο Ζυρίχης
Το Αεροδρόμιο της Ζυρίχης (Flughafen Zürich) είναι το μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο της Ελβετίας και ο κύριος κόμβος της Swiss International Air Lines. Εξυπηρετεί τη Ζυρίχη, τη μεγαλύτερη πόλη της Ελβετίας, και, με τις εγχώριες συγκοινωνιακές συνδέσεις, μεγάλο μέρος της υπόλοιπης χώρας. Το αεροδρόμιο βρίσκεται 13 χιλιόμετρα βόρεια της κεντρικής Ζυρίχης.
Στατιστικά
μικρογραφία| Στατιστικά στοιχεία του αεροδρομίου της Ζυρίχης από το 1982 έως το 2014. μικρογραφία| Το Αεροδρόμιο της Ζυρίχης το 1956 μικρογραφία| Η [[Swiss International Air Lines διατηρεί τον κόμβο της στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης.]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ελβετία
Πόντα ντο Σολ
Το πορτογαλικό τοπωνύμιο Πόντα ντο Σολ μπορεί να αναφέρεται σε:
Μπότης Θαλασσινός
Ο Μπότης Θαλασσινός (1926 – 2017) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τύλισο, στο Ηράκλειο Κρήτης. Στην τρίτη Δημοτικού βραβεύτηκε από το Υπουργείο Παιδείας για το πορτραίτο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Η διάκριση του αυτή ήταν η αφορμή για να ασχοληθεί από τα εφηβικά του χρόνια με τη ζωγραφική, την αγιογραφία και την αγγειοπλαστική.
Παρακολούθησε μαθήματα αγιογραφίας πλάι σε δύο σπουδαίους δασκάλους στην Κρήτη. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εργάστηκε ως σκηνογράφος στα θέατρα 'Ρεξ' και 'Κοτοπούλη'. Το 1956 έφυγε και σπούδασε στη Βραζιλία, στο Σάο Πάολο, πεντέμισι χρόνια, στη Σχολή Καλών Τεχνών, Associacao Paulista De Belas Artes.
Στη συνέχεια βρέθηκε στις ΗΠΑ, έπειτα από πρόσκληση του Αρχιεπίσκοπου Αμερικής, Ιάκωβου. Εκεί αγιογράφησε την εκκλησία 'Η Κοίμιση της Θεοτόκου' στο Μπρούκλιν. Γνώρισε πολλές γνωστές προσωπικότητες όπως τον Τέλι Σαβάλας, το Σπύρο Σκούρα, το Σαλβαντόρ Νταλί και τη Τζάκι Κένεντι. Έζησε εκεί σαράντα χρόνια και παρουσίασε τη δουλειά του σε πάνω από σαράντα εκθέσεις. Εκθέσεις παρουσίασε επίσης σε Λονδίνο, Παρίσι, Μαδρίτη και Ελλάδα. Στη συλλογή του βρίσκονται περίπου 150 διεθνή βραβεία.
Είχε ζωγραφίσει πορτρέτα  της Τζάκι Κένεντι, του Τζον Γουέιν, της Μπάρμπρα Στρέιζαντ, της βασίλισσα της Ισπανίας Άννα Μαρία, του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Νίκου Ξυλούρη, του Λυκούργου Καλέργη και άλλων διάσημων προσώπων. Σειρά έργων του απεικονίζουν στιγμές από τη Μάχη της Κρήτης, γεγονός που τον σημάδεψε ως πατριώτη και ως άνθρωπο που βίωσε την απώλεια σε προσωπικό επίπεδο. Άλλα έργα του παρουσιάζουν νεκρές φύσεις, θαλασσογραφίες και την κρητική φύση. Δημιούργησε και σουρεαλιστικά έργα με μια δική του τεχνοτροπία που ονόμασε 'φωτοκυλινδρισμό'. Σε πολλά από τα έργα του χρησιμοποίησε ως υλικό το παστέλ.
Στην Αθήνα διατηρούσε για χρόνια γκαλερί και σχολή. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του επέστρεψε στο Ηράκλειο.
Μετά το θάνατό του, το 2017, λειτούργησε η Δημοτική Πινακοθήκη Μαλεβιζίου 'Μπότης Θαλασσινός', όνειρο ζωής του. Στην πινακοθήκη φιλοξενείται μόνιμη έκθεση με 148 έργα, που ο ζωγράφος δώρισε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τα έργα του Μπότη Θαλασσινού
Τα έργα του διάσημου ζωγράφου Μπότη Θαλασσινού
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι