cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκτροχιασμός συρμού στη Δυτική Αυστραλία (2018)
Αφού έλαβε επιβεβαίωση από το σύστημα ελέγχου τρένων και οδηγίες σχετικά με τον αριθμό των χειρόφρενων που έπρεπε να ενεργοποιήσει, προκειμένου να ασφαλίσει τον συρμό στην κατηφορικά κλίνουσα γραμμή προς το Γκάρντεν, ο μηχανοδηγός κατέβηκε από τη μηχανή έλξης και άρχισε να ενεργποιεί τα χειρόφρενα στον συρμό, ξεκινώντας από το πρόσθιο τμήμα του. Ο ελεγκτής απέστειλε και μια ομάδα υποστήριξης, προκειμένου να βοηθήσει τον μηχανοδηγό να ενεργοποιήσει τα φρένα και να παρακολουθεί τον συρμό.
Περίπου μια ώρα μετά την απώλεια επικοινωνίας, ο μηχανοδηγός συνέχιζε να ενεργοποιεί τα χειρόφρενα στα βαγόνια της πρώτης ομάδας, όταν αιφνίδια ο συρμός άρχισε να κινείται προς τα εμπρός. Αμέσως μετά, το κέντρο ελέγχου συρμών έλαβε επείγουσα κλήση του μηχανοδηγού, ο οποίος ειδοποιούσε ότι τα φρένα είχαν υποστεί διαρροή, ο συρμός διέφυγε και ήταν, πλέον, "συρμός - φυγάς" και ανεξέλεγκτος.
Ο συρμός διήνυσε περίπου 92 χλμ. μέσα σε 50 λεπτά (ενδεικτικό του με ποιες ταχύτητες ο συρμός ταξίδευε ουσιαστικά ακυβέρνητος). Σύμφωνα με το Αυτραλιανό Γραφείο Ασφάλειας μεταφορών (Australian Transport Safety Bureau), ο συρμός έφθασε την ταχύτητα των 162 km/h πριν επιβαρδύνει κάπως λόγω της ανωφέρειας που υπάρχει κατά την προσέγγιση στην κωμόπολη Γούντστοκ, ανακτώντας ταχύτητα στην κατωφέρεεια προς Πορτ Χέντλαντ και φθάνοντας εκ νέου τα 130 km/h καθώς πλησίαζε την Άβυδο (Abydos). Παρατηρώντας αυτή την κατάσταση, οι υπεύθυνοι της ΒΗΡ αποφάσισαν να εκτροχιάσουν τον συρμό, θέλοντας να αποφύγουν πιθανό δυστύχημα. Ο εκτροχιασμός αποφασίστηκε στο Κέντρο Ολοκληρωμένων Δράσεων εξ Αποστάσεως (Integrated Remote Operations Centre) της ΒΗΡ στο Περθ, περίπου 1.500 χλμ. μακριά. Έτσι, στις 05:20 ο κεντρικός έλεγχος στο Χέντλαντ ρύθμισε τους διακόπτες (διακλαδώσεις) στο Τέρνερ Σάουθ και Τέρνερ Νορθ και, έξι λεπτά αργότερα, ο συρμός κατέφθασε στο σημείο με ταχύτητα 144 km/h και ενώ ο ένας διακόπτης εξέτρεπε τον συρμό προς τα δεξιά, ο άλλος τον εξέτρεπε αντίθετα, με συνέπεια τον εκτροχιασμό του. Οι μηχανές έλξης και το πρώτο βαγόνι αποσπάστηκαν από τον υπόλοιπο συρμό αλλά παρέμειναν συνδεδεμένα, διανύοντας 1,6 κλμ ακόμη πριν σταματήσουν. Ο εκτροχιασμός κατέστρεψε τις άλλες δύο μηχανές έλξης και 245 βαγόνια μεταφοράς μεταλλεύματος και προξένησε ζημιές σε μήκος γραμμής 2 χλμ. προς την κατεύθυνση του Τερνερ Σάουθ. Προς μεγάλη ανακούφιση των εμπλεκομένων, δεν σημειώθηκε καμία ανθρώπινη απώλεια ούτε τραυματισμός. Ο Γραμματέας της "Mining and Energy Western Australian" Γκρεκ Μπούσσον (Greg Busson) δήλωσε ότι προκάλεσε ανακούφιση το γεγονός ότι ο μηχανοδηγός ήταν ασφαλής και κανείς δεν τραυματίστηκε σε μια δυνητικά καταστροφική κατάσταση, κατά την οποία ο μηκους 3 χλμ. συρμός ταξίδευε με υψηλές ταχύτητες, διανύοντας 92 χλμ. σε 50 λεπτά, συμπληρώνοντας: "Είναι επίσης ευτύχημα που δεν υπήρχαν άλλοι συρμοί στη γραμμή και το συμβάν δεν έγινε πιο κοντά στο Πορτ Χέντλαντ, οπότε θα μπορούσαν να υπαρξουν τραγικές συνέπειες“. Κάλεσε το ATSB να εκκινήσει έρρευνα και όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές να συνεργαστούν σε αυτήν.
Η ΒΗΡ ανέστειλε τις σιδηροδρομικές της δραστηριότητες επί ένα διάστημα, ενώ η αποκατάσταση της γραμμής χρειάστηκε περίπου μια εβδομάδα. Ο πρωθυπουργός της Δυτικής Αυστραλίας Μαρκ Μαν Γκοουαν (Marc McGowan) είπε ότι "αν και δεν ενημερώθηκε για το συμβάν" θα είναι απαραίτητη η λήψη σημαντικών μέτρων ασφάλειας.
Έρευνα από το ATSB
Όπως ήταν λογικό, το ATSB ανέλαβε τη διεξαγωγή έρευνας για το ατύχημα. Διαπίστωσε ότι η απώλεια επικοινωνίας του ECPB στον συρμό επηρέασε και την παροχή ενέργειας στο μεγαλύτερο μέρος του και έτσι ενεργοποιήθηκε το αυτόματο σύστημα πέδησης ECP. Ο μηχανοδηγός ανταποκρίθηκε στη διαδικασία έκτακτης ανάγκης που υπαγόρευε το σύστημα, αλλά κατέβηκε από τη μηχανή έλξης χωρίς να θέσει τη λαβή αυτόματης πέδησης στη θέση "αυτόματη πέδηση μέσω πνευματικού συστήματος". Χωρίς αυτή την ενέργεια, η πίεση αέρα στο σύστημα πέδησης δεν διέφευγε στον ατμοσφαιρικό αέρα, ώστε να διατηρήσει την εφαρμογή πέδησης στα βαγόνια μέσω του πνευματικού συστήματος. Οι συσκευές ελέγχου σε κάθε βαγόνι (αποσυνδεδεμ΄νο πλέον από το υπόλοιπο σύστημα) και το σύστημα παρακολούθησης του οπίσθιου τμήματος του συρμού συνέχιζαν να λειτουργούν, χρησιμοποιώντα ενέργεια από την ενσωματωμένη μπαταρία τους, ώστε να διατηρηθεί η ισχύς πέδησης. Ωστόσο, σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του συστήματος, μετά την πάροδο 60 λεπτών, οι συσκευές ελέγχου απελευθέρωσαν την πέδηση ECP, ενώ ο μηχανοδηγός συνέχιζε να εφαρμόζει τα χειρόφρενα στα βαγόνια. Με αυτόν τον τρόπο, ο συρμός "ελευθερώθηκε" από την ισχύ πέδησης και άρχισε να κυλά ακυβέρνητος.
Τα ευρήματα αυτά, πλην του γεγονότος ότι προκάλεσαν την έκδοση νέων κανονισμών ασφαλείας, ήγειραν και νέα ερωτήματα: Επρόκειτο για ανθρώπινο λάθος ή σφάλμα του υπολογιστικού συστήματος; Αυτό ερώτημα δημιούργησε ζωηρό σχετικό ενδιαφέρον: Κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για συνδυασμό και των δύο. Ο μεν μηχανοδηγός δεν έθεσε τη λαβή του συστήματος πέδησης στη σωστή θέση πριν εγκαταλείψει τη θέση οδήγησης, αλλά, από την άλλη, τίθεται το ερώτημα αν είναι δυνατός ο έλεγχος συρμού από την αίθουσα ελέγχου, η οποία βρίσκεται 1.500 χλμ. μακριά: Υπήρξε σφάλμα στο υπολογιστικό σύστημα; Αυτό, όμως εγείρει ένα ακόμη αναπάντητο ερώτημα: Αν ο συρμός δεν ήταν πλέον υπότον έλεγχο της αίθουσας ελέγχου, πώς θα ήταν δυνατή η κατάστρση ελεγχόμενου εκτροχιασμού; Θα ήταν κάτι τόσο απλό, όσο να στελεί ένας εργαζόμενος να αλλάξει την κατάσταση ενός σήματος, ώστε να κατευθυνθεί ο συρμός σε παράκαμψη; Για τους υπέρμαχους της αυτόνομης "οδήγησης" συρμών και αυτοκινήτων, η περίπτωση αυτή αποτελεί υποχρεωτική μελέτη περίπτωσης (case srudy). Ο αρχιμηχανικός της "Rio Tinto", επικεφαλής του προγράμματος "Autohaul" (αυτόματη προώθηση) της εταιρείας, Λίντο Κόστα (Lido Costa) ανέφερε ότι τα αυτόματα συστήματα διαθέτουν πλέον πολλαπλά χαρακτηριστικά ασφαλειας για την προστασία ανθρώπων και εξοπλισμού, συμπλήρωσε όμως: "Μέχρις ότου όλα τα ζητήματα ασφάλειας επιλυθούν οριστικά, δεν θα είναι συνετό να στραφούμε σε συρμούς χωρίς οδηγό, καθώς οι κίνδυνοι παραμένουν ακόμη σε υψηλά επίπεδα".
Απολογισμός
Σύμφωνα με τον οικονομικό αναλυτή Τιμ Τρέντγκολντ (Tim Treadgold) ο εκτροχιασμός δεν είχε σημαντικό ανίκτυπο ούτε στην τιμή της μετοχής της ΒΗΡ ούτε στην εισροή μετρητών της εταιρείας: "Ακόμη και αν χρειαστούν τρεις ημέρες για την αποκατάσταση της γραμμής, δεν αποτελεί μείζον γεγονός για την εταιρεία: μιλούμε για εταιρεία που έχει όγκο συναλλαγών δισεκατομμυρίων δολαρίων και το γεγονός αυτό θα της στοιχίσει κάποια εκατομμύρια δολάρια, όχι όμως της τάξης των δεκάδων εκατομμυρίων".
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών ποδοσφαίρου 1996-97
Η διοργάνωση του Kυπέλλου ερασιτεχνών Ελλάδας 1996-97 ήταν η 26η στην ιστορία του θεσμού του Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών. Ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 1996 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1997. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ιωνία Χανίων η οποία επικράτησε στον τελικό της ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης με 1-0. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στο Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης.
Η διοργάνωση
Διεξήχθη σε δυο φάσεις. Η πρώτη περιλάμβανε τους αγώνες κυπέλλων των 51 Ενώσεων της χώρας, όπου δικαίωμα συμμετοχής είχε κάθε ερασιτεχνική ομάδα της Ελλάδας με εγγεγραμμένο μητρώο ΕΠΟ, αλλά και οι 108 σύλλογοι της Δ’ Εθνικής. Ολοκληρώθηκε με τη διεξαγωγή των τελικών, με τους νικητές να αποκτούν προαιρετικό δικαίωμα συμμετοχής στη δεύτερη και τελική φάση. Στη δεύτερη φάση συμμετείχαν οι κυπελλούχοι που αναμετρήθηκαν σε αγώνες ήταν νοκ-άουτ, με σκοπό την ανάδειξη του Κυπελλούχου Ελλάδας 1996-97.
Πολύ ενδιαφέρουσα υπήρξε η πρώτη φάση όπου αποκλείστηκαν νωρίς ιστορικοί σύλλογοι του ελληνικού ποδοσφαίρου όπως οι Αχαρναϊκός, Χαραυγιακός Ηλιούπολης και Φωστήρας Ταύρου στην ΕΠΣ Αθηνών, αλλά και οι Οδυσσέας Κορδελιού, Νέστος Χρυσούπολης και Κιλκισιακός. Τα μεγαλύτερα σκορ σε τελικούς σημειώθηκαν στην ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας με την Α.Ε. Μεσολογγίου να διασύρει με 8-1 τον Ακαρνανικό Φυτειών, στην ΕΠΣ Τρικάλων με τους ερασιτέχνες του ΑΟ Τρικαλα να συνθλίβουν την Αναγέννηση Παλιόπυργου με 12-1, αλλά και στην ΕΠΣ Θεσπρωτίας όπου ο Θεσπρωτός Ηγουμενίτσας νίκησε με 7-1 τον Αστέρα Παραποτάμου. Στον τελικό της ΕΠΣ Θράκης σημειώθηκαν 10 γκολ, με την Π.Α.Ε. Ποντίων-μετέπειτα Πανελλήνια φιναλίστ- να επικρατεί του Πανθρακικού, ομάδα Δ' Εθνικής, με 6-4 στην παράταση.
Στον πρώτο γύρο της Α' Φάσης σημειώθηκε ένα από τα αξιοσημείωτα ρεκόρ του ελληνικού ποδοσφαίρου όταν ο Ντίνος Ποντίκας σκόραρε χατ-τρικ σε ηλικία 14 ετών και 7 μηνών στην αναμέτρηση Αμπελοκήπων - Χαραυγής (4–3), της ΕΠΣ Λάρισας και έγινε ο νεότερος στη σχετική λίστα. Στον τελικό Ελλάδας, με την ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης αγωνίστηκε και ο Νίκος Σουλτανίδης, μετέπειτα παίκτης του Ηρακλής Θεσσαλονίκης και πρώτος σκόρερ στη Β΄ Εθνική το 2008-09.
Η ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης -μετά από συγχώνευση το 1996 ανάμεσα στην Δόξα Υφαντών και τον Πόντο Θρυλορίου που διήρκησε μέχρι το 1998- εκείνη τη σεζόν είχε ήδη κάνει το νταμπλ κατακτώντας το κύπελλο αλλά και το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Θράκης, με προπονητή τον Σωτήρη Ζαφειρίου. Ήταν η τρίτη φορά που ομάδα από την Θράκη έφτανε στον τελικό και η πρώτη που έχανε. Είχαν προηγηθεί από την ΕΠΣ Έβρου η Α.Ε. Διδυμοτείχου το 1980 και από την ΕΠΣ Ξάνθης η Ασπίς Ξάνθης το 1992. Από την άλλη, λίγες εβδομάδες μετά την κατάκτηση του κυπέλλου η Ιωνία συγχωνεύθηκε και δημιούργησε την Α.Ε. Χανίων, δημιουργώντας όμως θυγατρική με την ονομασία ΑΟ Ιωνία 2000.
Οι τελικοί των Ενώσεων
thumb|130px|Όρια των Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων
Η Α' φάση ολοκληρώθηκε στις 2 Απριλίου 1997. Οι νικητές προκρίθηκαν στην τελική πανελλαδική φάση.
Β’ Φάση
Στη δεύτερη πανελλαδική φάση οι κυπελλούχοι χωρίστηκαν σε 8 ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια και διεξήχθησαν μονοί αγώνες νοκ-άουτ. Οι νικητές των ομίλων προκρίθηκαν στα προημιτελικά.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη το Σάββατο 7 Ιουνίου 1997 στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας στην Αθήνα με αντιπάλους την ΠΑΕ Ποντίων Ροδόπης της ΕΠΣ Θράκης και την Ιωνία Χανίων από την ΕΠΣ Χανίων. Για την ομάδα της Ροδόπης είχαν ακυρωθεί δύο γκολ του Νίκου Σουλτανίδη. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η  Ιωνία Χανίων.
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1996-1997
Σεργκέι Σιρότκιν
Ο Σεργκέι Ολέγκοβιτς Σιρότκιν (ρωσ. Сергей Олегович Сироткин, γενν. 27 Αυγούστου 1995, Μόσχα) είναι Ρώσος οδηγός αγώνων.
Γεννήθηκε στη Μόσχα. Ο πατέρας του, Ολέγκ Σιρότκιν, είναι επικεφαλής του Διεθνούς Ινστιτούτου Αεροναυπηγικής της Ρωσίας. Ο Σεργκέι ξεκίνησε από τα καρτ. Το 2018 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 και θα αγωνίζεται με τα χρώματα της Γουίλιαμς όπου πήρε τη θέση του Βραζιλιάνου Φελίπε Μάσα ο οποίος αποσύρθηκε οριστικά.
Σιρότκιν Σεργκέι
Λιβαδοχώρι Σερρών
Το Λιβαδοχώρι  είναι χωριό του νομού Σερρών με πληθυσμό 420 κατοίκους. Ανήκει στον Δήμο Ηρακλείας.
Το χωριό παλιότερα αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα που συστάθηκε στις 6/9/1927 με απόσπαση του οικισμού Λειβαδοχώρι από την Κοινότητα Βαμβακιάς και με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινότητες στον Δήμο Στρυμωνικού. Μετά το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Ηρακλείας. Στην τοπική κοινότητα Λιβαδοχωρίου ανήκει και το Βαρικό με 50 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Στρυμωνικό Σερρών
Το Στρυμωνικό ή Στρυμονικό (πρώην Όρλιακο) είναι χωριό του νομού Σερρών με πληθυσμό 1.645 κατοίκους. Ανήκει στον Δήμο Ηρακλείας. Προηγουμένως ήταν η έδρα του πρώην Δήμου Στρυμωνικού.
Στο χωριό έχει έδρα ο Πολιτιστικός Αθλητικός Σύλλογος Στρυμών. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου συμμετέχει στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Σερρών. Από την παιδική ομάδα του συλλόγου ξεκίνησε και ο Άγγελος Χαριστέας. Ο σύλλογος επίσης περιλαμβάνει χορευτικό και θεατρικό τμήμα. Επίσης υπάρχει και ο Σκοπευτικός Όμιλος Στρυμονικού Κένταυρος που στους πανελλήνιους αγώνες του 2010 ο όμιλος αναδείχθηκε πρώτος πολυνίκης σύλλογος στο double trap.
Το χωριό γιορτάζει με πανηγύρι τις γιορτές του Αγίου Αντωνίου στις 17 Ιανουαρίου προς τιμήν του πολιούχου Αγίου Αντωνίου,των Αγίων Μεθοδίου και Κυρίλλου στις 11 Μαΐου σε συνδυασμό με τον εορτασμό των εγκαινίων της εκκλησίας του πολιούχου. Γιορτάζει επίσης Τα ενοριακά παρεκκλήσια του Προφήτη Ηλία στο Κορφοβούνι 20 Ιουλίου, Της Αγίας Βαρβάρας στις 4 Δεκεμβρίου και του Αγίου Χαραλάμπους στις 10 Φεβρουαρίου. Στον ναό φυλάσσονται λείψανα, του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου, των Αγίων ισαποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου, και του Αγίου Ιωάννου εκ της Μονής του Ρίλα της Βουλγαρίας.
Πάρα πολλοί Στρυμονικιώτες ζουν ως μετανάστες σε πολλά μέρη του κόσμου. Κυρίως όμως στην περιοχή της πόλης Tübingen https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Tubingen_Neckar.jpg (Τύμπινγκεν ή Τυβίγγη) στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βάδης Βυρτεμβέργης Γερμανίας, όπου και δραστηριοποιούνται με επιτυχία. Το 1991 έχει ιδρυθεί και ο Σύλλογος Στρυμονικιωτών Τύμπινγκεν και Περιχώρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Φράνκο Αλφάνο
Ο Φράνκο Αλφάνο (Franco Alfano, Ποζίλιπο 8 Μαρτίου 1875 – Σαν Ρέμο 27 Οκτωβρίου 1954) ήταν Ιταλός συνθέτης και πιανίστας, ευρύτερα γνωστός για την αποπεράτωση της όπερας του Πουτσίνι, Τουραντό, αλλά και για διάφορες δικές του συνθέσεις, κυρίως του λυρικού ρεπερτορίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλφάνο γεννήθηκε στο Ποζίλιπο, προάστιο της Νάπολης, το 1875. Παρακολούθησε ιδιωτικά μαθήματα πιάνου με τον Α. Λόνγκο (Alessandro Longo), και αρμονία και σύνθεση, με τους Κ. ντε Ναρντίς (Camillo de Nardis, 1857-1951) και Π. Σεράο (Paolo Serrao), αντιστοίχως, στο Ωδείο San Pietro a Majella στη Νάπολη. Αργότερα, μετά την αποφοίτησή του, συνέχισε τις σπουδές σύνθεσης με τους Χ. Σιτ (Hans Sitt) και Σ. Γιάντασον (Salomon Jadassohn) στη Λειψία. Ενόσω εργαζόταν εκεί, συνάντησε το είδωλό του, Έντβαρντ Γκρηγκ και έγραψε πολυάριθμα κομμάτια για πιάνο και για ορχήστρα. Από το 1918 διετέλεσε Διευθυντής του Ωδείου της Μπολόνια, από το 1923 διευθυντής του Ωδείου του Τορίνο και, μεταξύ 1947 και 1950, διευθυντής του Ωδείου Ροσίνι στο Πέζαρο. Πέθανε στο Σαν Ρέμο το 1954.
Όπερες
Ο Αλφάνο ολοκλήρωσε την πρώτη του όπερα, Μιράντα -για την οποία έγραψε και το λιμπρέτο- πάνω σε ένα μυθιστόρημα του Α. Φογκατσάρο (Antonio Fogazzaro), το 1896. Το έργο του, Η Πηγή του Ενσίρ ( La Fonte Di Enschir) (λιμπρέτο από τον Luigi Illica) απορρίφθηκε από τον εκδοτικό οίκο Ricordi, αλλά παρουσιάστηκε στο Βρότσλαβ (τότε Breslau) το 1898, με μικρή επιτυχία. Ακολούθησε το γνωστότερο έργο του, Ανάσταση (Risurrezione), όπερα του 1904, βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του Τολστόι. Το έργο είχε τεράστια επιτυχία δεδομένου ότι, μέχρι το 1951, έφθασε τις 1000 παραστάσεις. Ακολούθησε το έργο Σιρανό ντε Μπερζεράκ, βασισμένο στο διάσημο έργο τού Εντμόν Ροστάν, σε γαλλικό λιμπρέτο από τον Henri Cain. Η ιταλική εκδοχή έκανε πρεμιέρα στη Ρώμη τον Ιανουάριο του 1936, και η γαλλική εκδοχή στο Παρίσι, τέσσερις μήνες αργότερα. Αναβίωσε, σχετικά πρόσφατα, από την Όπερα του Κιέλου στη Γερμανία, το Φεστιβάλ Ραδιοφώνου του Μονπελιέ στη Γαλλία και από τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης, με πρωταγωνιστή τον Πλάθιντο Ντομίνγκο.
Το 1921, παρουσιάστηκε η όπερα Ο Θρύλος της Σακούνταλα (La Leggenda di Sakùntala) που, περιγράφεται από κάποιους ως το πιο σημαντικό σκηνικό έργο του Αλφάνο, επηρεασμένο από τον ιμπρεσιονισμό. Το υλικό της όπερας θεωρήθηκε κατεστραμμένο, κατά τη διάρκεια μιας αεροπορικής επιδρομής, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Αλφάνο την αναδημιούργησε το 1952 ως Sakùntala, σύμφωνα με το σανσκριτικό Abhijñānaśākuntalam του Καλιντάσα. Ωστόσο, το αρχικό υλικό βρέθηκε το 2005, και με τις δύο εκδόσεις να διατίθενται για εκτέλεση σήμερα.
Η όπερα Τουραντό
Όταν ο Πουτσίνι πέθανε το 1924, άφησε μόνο προσχέδια/σκίτσα για το φινάλε της όπεράς του Τουραντό. Τότε, προτάθηκαν πολλοί, επιφανείς Ιταλοί συνθέτες για να αναλάβουν το δύσκολο έργο της αποπεράτωσης, πριν τον Αλφάνο, αν και δεν ήταν η πρώτη επιλογή. Βέβαια, βάρυνε πολύ η γνώμη του διάσημου μαέστρου Αρτούρο Τοσκανίνι, ο οποίος τον πρότεινε. Πάντως, το όλο θέμα δεν έμεινε χωρίς προβλήματα. Τον Σεπτέμβριο / Οκτώβριο του 1998 έως 1999 άρθρο στο Fanfare έλεγε ότι «η φήμη του Αλφάνο δεν πρέπει να δικαιολογείται τόσο. Πρώτον, διότι δεν θα πρέπει να κριθεί ως συνθέτης με βάση το ανολοκλήρωτο αυτό έργο που τού είχε δοθεί. Δεύτερον, ό,τι ακούμε στη συγκεκριμένη όπερα, είναι σε μεγάλο βαθμό η επεξεργασία του Αλφάνο και όχι του Πουτσίνι. Και, τρίτον, [...] δεν είναι ολότελα η δική του επεξεργασία αυτή που παρουσιάζεται στις παραγωγές της Τουραντό, αλλά αυτά που τελικά συμπεριέλαβε ο Αρτούρο Τοσκανίνι... ο Πουτσίνι είχε εργαστεί για εννέα μήνες στο τελικό ντουέτο και, κατά το θάνατό του, είχε αφήσει πίσω του μια ολόκληρη δέσμη από σκίτσα ... ο Αλφάνο έπρεπε να ανακατασκευάσει ... σύμφωνα με τη βέλτιστη εκτίμησή του ... και με τη φαντασία και τον μεγεθυντικό φακό του, καθώς το υλικό του Πουτσίνι δεν ήταν ευανάγνωστο».
Επίσης, η φήμη του Αλφάνο «δεινοπαθούσε» λόγω του ότι (σύμφωνα με τον Μασκάνι) ο Αλφάνο θεωρείτο πρόθυμος να συνεργαστεί με τη φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί πιανίστες
Λεοπόλδος Α΄ της Αυστρίας
Ο Λεοπόλδος Α΄ (γερμ. Leopold I, 4 Αυγούστου 1290 - 28 Φεβρουαρίου 1326) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Αυστρίας & Στυρίας (1308-1326) ως συγκυβερνήτης του αδελφού του Φρειδερίκου Α΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρη του Μάινχαρντ δούκα της Καρινθίας. Μετά τον θάνατο του πρωτότοκου Ροδόλφου Γ΄ δούκα της Αυστρίας, έγινε δούκας ο δευτερότοκος Φρειδερίκος Α΄. Ο Λεοπόλδος Α΄ κυβέρνησε μαζί του.
Έκανε εκστρατεία αντιποίνων για τους συνεργούς της δολοφονίας του πατέρα του. Ο δραστήριος άνδρας ακολούθησε τον Ερρίκο Ζ΄ στην εκστρατεία του στην Ιταλία· το 1311 κατέστειλε μία εξέγερση των Γουέλφων (οπαδών του πάπα) στο Μιλάνο και πολιόρκησε τη Μπρέσια. Το 1313 απεβίωσε ο Ερρίκος Ζ΄ και στις εκλογές, που έγιναν το επόμενο έτος για τον Γερμανό βασιλιά, υποστήριξε τον αδελφό του Φρειδερίκο. Παρά τις προσπάθειες και δωροδοκίες από τους Αψβούργους, ο Φρειδερίκος πήρε τέσσερις ψήφους και εκλέχθηκε με πέντε ψήφους ο Λουδοβίκος Δ΄ Βίττελσμπαχ. Ο Φρειδερίκος αμφισβήτησε την εγκυρότητα της εκλογής και ο Λεοπόλδος Α΄ τον υποστήριξε με στρατό στις αντιπαραθέσεις που ακολούθησαν. Ηττήθηκε το 1315 από τους Ελβετούς στη μάχη του Μοργκάρτεν.
Όταν ο Φρειδερίκος αιχμαλωτίστηκε το 1322 στη μάχη του Μύλντοφ, ο Λεοπόλδος Α΄ συνέχισε τον ένοπλο αγώνα για την απελευθέρωσή του. Περικύκλωσε το κάστρο Κύμπουργκ του Λουδοβίκου Δ΄ όπου φυλασσόταν τα βασιλικά εμβλήματα, χωρίς επιτυχία. Το 1324 ο Λουδοβίκος Δ΄ πολιόρκησε ανεπιτυχώς το Μπουργκάου της Σουαβίας. Ο πάπας έθεσε υπό απαγόρευση τον Λουδοβίκο Δ΄, που αναγκάστηκε να ελευθερώσει τον Φρειδερίκο για να στεφθεί από τον πάπα. Ο Φρειδερίκος ορκίστηκε ότι θα έπειθε τον Λουδοβίκο Α΄ να ομολογήσει υποτέλεια στον Λουδοβίκο Δ΄, αλλιώς θα επέστρεφε στην αιχμαλωσία. Ο Λεοπόλδος Α΄ αρνήθηκε και ο Φρειδερίκος, κρατώντας τον λόγο του, επέστρεψε στον Λουδοβίκο Δ΄ που τον εκτίμησε και δέχθηκε να βασιλεύσουν μαζί.
Απεβίωσε στο Στρασβούργο το 1326 και τάφηκε στη μονή Κένιγκσφελντεν στην Ελβετική πόλη Βίνντις του Άαργκαου. Ο Φρειδερίκος έμεινε μόνος δούκας ως το 1330 που απεβίωσε. Τον διαδέχθηκαν τα μικρότερα αδέλφια του Αλβέρτος Β΄ και Όθων.
Γκαστόν της Βιάνα
Ο Γκαστόν, γαλλ. Gaston (1444 - 23 Νοεμβρίου 1470) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν πρίγκιπας της Βιάνα.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά και της Ελεονόρας των Ιβρέα-Τραστάμαρα της Ναβάρρας, κόρης του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας.
Ως γιος της βασίλισσας της Ναβάρρας, είχε τον τίτλο του πρίγκιπα της Βιάνα. Το 1470 έλαβε μέρος σε μία κονταρομαχία (tournoi de joute) στο Λίμπουρν της Ακουιτανίας και, από τα τραύματα που δέχτηκε, απεβίωσε πριν προλάβει να διαδεχθεί τη μητέρα του. Η μητέρα του απεβίωσε το 1479 και τη διαδέχθηκαν τα δύο τέκνα του, ο Φραγκίσκος-Φοίβος και μετά η Αικατερίνη των Φουά. Επειδή όταν ανέλαβαν την αρχή ήταν ο καθένας τους 13 ετών, την πραγματική εξουσία είχε η μητέρα τους Μαγδαληνή, ως το 1494 (όταν η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄) και το 1495 (που απεβίωσε η Μαγδαληνή).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1461 τη Μαγδαληνή των Βαλουά, κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Λεοπόλδος Α΄ της Αυστρίας
Οικογένεια
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας
Δημογραφία της Σερβίας
Το λήμμα αυτό αναφέρεται στα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της Σερβίας, συμπεριλαμβανομένων ζωτικών στατιστικών, των εθνικοτήτων, των θρησκευτικών πεποιθήσεων και άλλων πτυχών του πληθυσμού.
1950–2017
Στοιχεία για τη Σερβία, εξαιρουμένου του Κοσόβου.
p- προκαταρκτικά αποτελέσματα
Εθνικές ομάδες
Βρισκόμενη στη μέση των Βαλκανίων, η Σερβία φιλοξενεί πολλές διαφορετικές εθνικές ομάδες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι Σέρβοι είναι η μεγαλύτερη εθνική ομάδα στη χώρα και αποτελούν το 83,3% του πληθυσμού. Οι Ούγγροι είναι η μεγαλύτερη εθνική μειονότητα στη Σερβία, συγκεντρώνεται κυρίως στη βόρεια Βοϊβοντίνα και αντιπροσωπεύει το 3,5% του πληθυσμού της χώρας (13% στη Βοϊβοντίνα). Οι Ρομά αποτελούν το 2% του συνολικού πληθυσμού, αλλά ανεπίσημες εκτιμήσεις τους θέλουν τον πραγματικό τους αριθμό να είναι διπλάσιος ή τρεις φορές μεγαλύτερος. Οι Βόσνιοι είναι η τρίτη μεγαλύτερη εθνική μειονότητα, που κατοικεί κυρίως στη νοτιοδυτική περιοχή της Ράσκας. Άλλες μειονοτικές ομάδες περιλαμβάνουν Κροάτες (0,9%), Σλοβάκους (0,8%), Αλβανούς, Μαυροβούνιους (0,5%), Σλαβομακεδόνες (0,3%) και Βούλγαρους (0,3%). Κινέζοι και Άραβες αποτελούν δύο σημαντικές μειωνότητες μεταναστών στη χώρα.
Θρησκεία
Η Σερβία είναι κατά ένα μεγάλο μέρος της ένα ομογενές έθνος, που ασπάζεται την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, με μειονότητες Ρωμαιοκαθολικών και Μυσουλμάνων, μεταξύ άλλων δογμάτων και θρησκειών.
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αριθμούν 6.079.396 ή 84.5% του πληθυσμού της χώρας. Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μεγαλύτερη και πιο παραδοσιακή εκκλησία της χώρας, της οποίας οι υποστηρικτές είναι συντριπτικά Σέρβοι. Άλλες Ορθόδοξες χριστιανικές κοινότητες στη Σερβία περιλαμβάνουν τους Μαυροβούνιους, τους Ρουμάνους, τους Βλάχους, τους Σλαβομακεδόνες και τους Βούλγαρους.
Στη Σερβία υπάρχουν 356.957 Ρωμαιοκαθολικοί, περίπου το 5% του πληθυσμού, οι οποίοι τοποθετούνται κυρίως στη Βοϊβοντίνα (ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα της επαρχίας), η οποία είναι έδρα διάφορων μειονοτικών εθνικών ομάδων, όπως Ούγγρων, Κροατών, Βουνγέβτσι, Αλβανών, Σλοβάκων και Τσέχων. Ο Προτεσταντισμός αντιπροσωπεύει περίπου το 1% του πληθυσμού της χώρας, και ανιχνεύεται μεταξύ των Σλοβακών και των Ούγγρων.
Οι Μουσουλμάνοι, με 222.282 πιστούς ή το 3% του πληθυσμού, αποτελούν την τρίτη μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα. Το Ισλάμ έχει ένα ισχυρή ιστορική παρουσία στις νότιες περιοχές της Σερβίας, όπως στη νότια πόλη Ράσκα. Οι Βόσνιοι είναι η μεγαλύτερη ισλαμική κοινότητα στη Σερβία, ενώ εκτιμάται ότι περίπου το ένα τρίτο των Ρομά της χώρας είναι Μουσουλμάνοι.
Οι Άθεοι αριθμούς 80.053 άτομα ή το 1,1% του πληθυσμού. Υπάρχουν ακόμη 4.070 Αγνωστικιστές.
Γλώσσες
Η επίσημη γλώσσα της χώρας είναι η σερβική, μέρος της νοτιοσλαβικής ομάδας γλωσσών, που αποτελεί πρώτη γλώσσα για 6.330.919 πολίτες ή το 88% του πληθυσμού. Αναγνωρισμένες μειονοτικές γλώσσες είναι η ουγγρική (μητρική γλώσσα για 243.146 πολίτες ή το 3,4% του πληθυσμού), η σλοβακική, η αλβανική, η ρουμανική, η βουλγαρική, η ρουθηνική, βοσνιακή και η κροατική. Όλες αυτές οι γλώσσες είναι σε επίσημη χρήση σε δήμους ή πόλεις όπου το περισσότερο από 15% του πληθυσμού τους αποτελείται από εκείνη την εθνική μειονότητα. Στη Βοϊβοντίνα, η επαρχιακή διοίκηση χρησιμοποιεί, εκτός από τα σερβικά, πέντε άλλες γλώσσες ουγγρικά, σλοβακικά, κροατικά, ρουμανικά και ρουθηνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία της Σερβίας
Καρίνα Καπούρ
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 2000 στην πολεμική ταινία Refugee και έγινε γνωστή από την ιστορική δραματική ταινία Aśoka και την δραματική ταινία Kabhi Khushi Kabhie Gham (και οι δυο του 2001). Αυτήν την αρχική επιτυχία ακολούθησαν μια σειρά από εμπορικές αποτυχίες και επαναλαμβανόμενους ρόλους, που της χάρισαν αρνητικές κριτικές. Το 2004 υπήρξε μια σημαντική χρονιά για την Καπούρ καθώς ενσάρκωσε έναν κόντρα ρόλο στην δραματική ταινία Chameli. Έλαβε θετικά σχόλια για τον ρόλο της στην δραματική ταινία Dev (2004) και για τον ρόλο της στην ταινία Omkara (2006), ο οποίος βασίστηκε στην Δεισδαιμόνα του Σαίξπηρ. Έλαβε περαιτέρω θετικά σχόλια για την συμμετοχή της στην ρομαντική κωμωδία Jab We Met (2007), στα θρίλερ Kurbaan (2009) και Talaash: The Answer Lies Within (2012) και στις δραματικές ταινίες We Are Family (2010), Heroine (2012) και Udta Punjab (2016). Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της περιλαμβάνουν τις δραματικές ταινίες 3 Idiots (2009) και Bajrangi Bhaijaan (2015), τις ταινίες δράσης Bodyguard (2011) και Singham Returns (2014) και την κωμωδία Good Newwz (2019).
Είναι παντρεμένη με τον ηθοποίο Saif Ali Khan, με τον οποίο έχει αποκτήσει έναν γιο. Η καθημερινή ζωή της Καπούρ αποτελεί το κεντρικό θέμα των μέσων ενημέρωσης στην Ινδία. Έχει την φήμη του ειλικρινή και θετικού ανθρώπου και έχει αναγνωριστεί για την συνεισφορά της στην βιομηχανία του κινηματογράφου μέσω των ρόλων που ενσαρκώνει και της μόδας που προωθεί. Παράλληλα με την υποκριτική, η Καπούρ συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις, παρουσιάζει μια ραδιοφωνική εκπομπή και έχει συγγράψει τρία βιβλία : δυο οδηγούς διατροφής και μια αυτοβιογραφία. Σχεδιάζει την δική της σειρά ρούχων και κοσμημάτων για γυναίκες και συνεργάζεται με την UNICEF από το 2014 για να προωθηθεί η εκπαίδευση των κοριτσιών και να βελτιωθεί η ποιότητα της βασικής εκπαίδευσης στην Ινδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδές ηθοποιοί
Μεταδομισμός
Μεταδομισμός ή μεταστρουκτουραλισμός είναι μετανεωτερικό διανοητικό κίνημα το οποίο διαμορφώθηκε τη δεκαετία του 1960. Επέκρινε και απέρριψε τον δομισμό (στρουκτουραλισμό), καθώς επίσης αμφισβήτησε και την εγκυρότητα της γενικής θεώρησης της φαινομενολογίας.
Ο δομισμός προωθεί την αντίληψη ότι δύναται να κατανοηθεί ο ανθρώπινος πολιτισμός μέσω μιας δομής που βασίζεται στη γλώσσα και θέτει την έννοια της δυαδικής αντίθεσης, αντίθετων αλλά σχετικών λέξεων (έννοιες)  διατεταγμένα σε ιεραρχία, ως σημαίνον και σημαινόμενο.
Οι πρωτοπόροι μεταστρουκτουραλιστές εξέφρασαν την ιδέα ότι η στρουκτουραλιστική αντίληψη δεν εξηγεί ορθώς την πραγματικότητα και ότι μέσα από τις δυαδικές αντιθέσεις δύναται να εξαχθεί μια "τρίτη τάξη" ως "νέα αλήθεια" μεταξύ των δυαδικών αντίθετων.
Ο μεταδομισμός απορρίπτει την τάση να ερμηνεύει κανείς τον κόσμο και την πραγματικότητα με βάση την προκαθορισμένη γνώση και τις προϋπάρχουσες κοινωνικές δομές.
Ο μεταστρουκτουραλισμός απορρίπτει κατηγορηματικά την στρουκτουραλιστική άποψη ότι η κυρίαρχη λέξη σε ένα ζεύγος εξαρτάται από το υποκειμενικό αντισυμβαλλόμενο και υποστηρίζει αντ' αυτού ότι η θεμελιώδης γνώση που βασιζεται στην καθαρή εμπειρία, όπως θεωρεί η φαινομενολογία, ή στις συστηματικές δομές, είναι αδύνατη επειδή η ιστορία και ο πολιτισμός απ' οπου εξαρταται και η μελέτη των υποκείμενων δομών, υπόκεινται επισης σε προκαταλήψεις και παρερμηνείες. Η μετα-δομιστική θεώρηση υποστηρίζει ότι για να κατανοήσουμε ένα αντικείμενο, είναι απαραίτητο να μελετήσουμε τόσο το ίδιο το αντικείμενο όσο και τα συστήματα γνώσης που παρήγαγαν το αντικείμενο.
Μεταστρουκτουραλιστές θεωρούνται επίσης και ο Ζαν-Φρανσουά Λυοτάρ και ο Ζαν Μπωντριγιάρ και οι μετα-μαρξιστές, οι οποίοι άσκησαν κριτική και αποδόμησαν τα κείμενα του Μαρξ και τον κλασσικο μαρξισμό και εξέλιξαν τις μαρξιστικές ιδέες στα πλαίσια του μεταμοντερνισμου. Επίσης, ο μεταδομικός - μεταμοντέρνος αναρχισμός χαρακτηρίζεται ως μεταστρουκτουραλιστική ιδεολογική τάση.
Στην εξέλιξη της μεταστρουκτουραλιστικής διανόησης συνεισέφεραν η Τζούλια Κρίστεβα και η Τζούντιθ Μπάτλερ. Οι οποίες ως θεωρητικοί έχουν ασχοληθεί με τον μεταμοντέρνο φεμινισμό, το ιντερσεξ και την queer θεωρία έχοντας βασιστεί στις μεταστρουκτουραλιστικές αντιλήψεις.
Η πολιτική κριτική των δυαδικών αντιθέσεων είναι ένα σημαντικό μέρος του φεμινιστικού τρίτου κύματος, του μετα-αναρχισμού και της κριτικής εναντίον της φυλετικής θεωρίας, και υποστηρίζει ότι η δυαδική αντίθεση μεταξύ άνδρα και γυναίκας, πολιτισμένου και απολίτιστου, και μεταξύ λευκών και μαύρων, έχουν διαμορφώσει τις κοινωνικές δομές εξουσίας που, αδίκως, ευνοούν μια συγκεκριμένη πλειοψηφία. Στη νεότερη και σύγχρονη εποχή, πολλές κοινωνικές και ανθρωπολογικές προσεγγίσεις έχουν εστιάσει  στις διακρίσεις του φύλου, της τάξης, της σεξουαλικότητας, της φυλής και της εθνικότητας. Σε καθεμία από αυτές τις κατηγορίες υπάρχει συνήθως μια άνιση δυαδική αντίθεση: αστική τάξη / εργατική τάξη, λευκοί / μαύροι, άντρες / γυναίκες, ετεροφυλόφιλος / ομοφυλόφιλος.
Η σύγχρονη μεταδομιστική διανόηση δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις ταξικές, στις φυλετικές και εμφύλες διακρίσεις και θεωρεί άδικο τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη καταπίεση που βιώνουν οι ταξικές, οι φυλετικές και οι εμφύλες μειονότητες.
Κατηγορία:Μεταθεωρία Κατηγορία:Φιλοσοφικές σχολές και παραδόσεις Κατηγορία:Μεταμοντέρνα θεωρία
Άγιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης
Ο Άγιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης κατά κόσμον Αναστάσιος - Αθανάσιος Γραίκας, (Δρόβιανη Βόρεια Ήπειρος, 5 Σεπτεμβρίου 1903 - Άγιον Όρος, 7 Δεκεμβρίου 1991) ήταν μοναχός της Ορθόδοξης Εκκλησίας και σύγχρονος υμνογράφος. Η κατάταξή του ως Αγίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στις 10 Ιανουαρίου 2023. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Δεκεμβρίου.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Δρόβιανη της επαρχίας Δέλβινου Βορείου Ηπείρου το 1903. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του. Με το τέλος του δημοτικού σχολείου, εγκατέλειψε το χωριό του, όπου ζούσε η μητέρα του και ο μικρότερος αδελφός του. Ήδη ο πατέρας του είχε εγκατασταθεί στον Πειραιά, όπου εργαζόταν.
Αρχικά εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, κοντά στον πατέρα και την θεία του. Στην συνέχεια μετακόμισαν στην Αθήνα, όπου και φοίτησε στο γυμνάσιο. Μετά το γυμνάσιο συνέχισε τις σπουδές του σε ανώτερη σχολή και εκκλησιαζόταν τακτικά. Ο ίδιος ανέφερε αργότερα ότι η ενορία του ήταν ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ενώ συνήθως πήγαιναν στον Άγιο Γεώργιο της Ριζαρείου, στη Βασιλίσσης Σοφίας. «Εκεί κατ' επανάληψη λειτούργησε και ο Πενταπόλεως Νεκτάριος, τον οποίο είδα», πρόσθετε.
Στην Αθήνα καλλιέργησε την σκέψη να γίνει μοναχός. Στο Άγιο Όρος έφτασε στις 15 Αυγούστου 1923.
Στο Άγιο Όρος
Στο Άγιο Όρος εγκαταβίωνε ως δόκιμος στη Μικρά Αγία Άννα, στο κελλί του Τιμίου Προδρόμου, έχοντας ως γέροντα τον Mικρασιάτη ιερομόναχο Μελέτιο Ιωαννίδη. Στις 20 Οκτωβρίου του 1924 κατά την διάρκεια της αγρυπνίας στη μνήμη του Αγίου Γερασίμου έγινε η μοναχική κουρά του παίρνοντας το όνομα του αγίου.
Μετά την παρέλευση λίγων ετών ο γέροντας Μελέτιος έφυγε οριστικά για την Αθήνα, αφήνοντας μόνο του τον Γεράσιμο.
Κάτω από την καλύβη του Τιμίου Προδρόμου βρίσκεται η καλύβη Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπου εγκαταβιούσε ο ασκητής Γέροντας Αβιμέλεχ (1965). Το 1946 υποτάχθηκε σ' αυτόν ο μετέπειτα ιερομόναχος Διονύσιος. Με τον Διονύσιο συνδέθηκε ο Γεράσιμος και αργότερα, το 1966, ενώθηκαν σε μία συνοδεία. Ο μοναχός Γεράσιμος έγινε κτήτορας του ναού των αγίων Πατέρων Διονυσίου του ρήτορος και Μητροφάνους. Το 1956 στο σπήλαιο όπου ασκήτευσαν οι δύο όσιοι έκτισε μικρό ναΐδριο και το 1960 το συμπλήρωσε με την λιτή.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, διετέλεσε βιβλιοθηκάριος και τυπικάρης του Κυριακού της σκήτης Αγίας Άννης. Ως βιβλιοθηκάριος ασχολήθηκε με τη σύνταξη και δημοσίευση καταλόγου των χειρογράφων κωδίκων της βιβλιοθήκης του Κυριακού της σκήτης.
Ο μοναχός Γεράσιμος είναι μια από τις περιπτώσεις υμνογράφων, που το μεγαλύτερο μέρος του έργου του χρησιμοποιήθηκε αμέσως στην λειτουργική ζωή της Εκκλησίας.
Απεβίωσε στις 7 Δεκεμβρίου 1991. Το πλούσιο υμνογραφικό του έργο υπολογίζεται σε περισσότερες από 2000 ιερές ακολουθίες. Στις 28 Δεκεμβρίου 1968 τον τίμησε με αργυρό μετάλλιο η Ακαδημία Αθηνών.
Αγιοκατάταξη
Στις 10 Ιανουαρίου 2023 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε την κατάταξη του μοναχού Γερασίμου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Αγιορείτες
Ζευγολατιό Σερρών
Το χωριό παλιότερα αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα που συστάθηκε το 1920 με το όνομα Κοινότητα Δραγοσίου και μετονομάστηκε σε Κοινότητα Ζευγολατιού το 1927. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινότητες στον Δήμο Στρυμωνικού. Μετά το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Ηρακλείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Ούγκο των Έστε
Ο Ούγκο, ιταλ. Ugo, (1405 – 21 Μαΐου 1425) από τον Οίκο των Έστε κατηγορήθηκε για μοιχεία και εκτελέστηκε.
Βιογραφία
Ο Ούγκο-Αλντομπραντίνο ήταν ένας από τους νόθους γιους του Νικολό Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της ερωμένης του Στέλλα ντε' Τολομέι.
Ο πατέρας του προόριζε τον μεγαλύτερο από τους γιους του, τον Ούγκο ως διάδοχο, αν και αργότερα νυμφεύτηκε τη δεύτερη και κατά 20 έτη μικρότερή του σύζυγο Παριζίνα Μαλατέστα και απέκτησε νόμιμο γιο, τον Έρκολε Α΄. Ο Έρκολε Α΄ ήταν 26 έτη μικρότερος του νόθου Ούγκο. Στην αρχή ο Ούγκο συμπεριφερόταν ψυχρά στη μητριά του.
Το 1424, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με την σχεδόν συνομήλική του Παριζίνα, ανέπτυξαν σχέση ανάρμοστη. Όταν επέστρεψαν στη Φερράρα η σχέση προχώρησε. Άλλη πηγή αναφέρει ότι για να ξεφύγουν την επιδημία του 1423, έφυγαν από την πόλη και διέμεναν στο καστέλο ντι Φοσανταλμπέρτο. Εκεί στο μικρό κάστρο δημιουργήθηκε η σχέση τους .
Μία υπηρέτρια ανέφερε το γεγονός στον Νικολό, που έβαλε κατασκόπους στους εραστές. Τους φυλάκισε στο κάστρο και τους καταδίκασε σε αποκεφαλισμό.
Το 1441 απεβίωσε ο Νικολό Γ΄ και τον διαδέχθηκε πρώτα ο Λεονέλλο και μετά ο Μπόρσο, επίσης γιοί του από τη Στέλλα ντε' Τολομέι. Το 1471 έγινε δούκας της Φερράρα ο Έρκολε Α΄, γιος της Παριζίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Φορεσιά του Στεφανοβικείου
Ως γιορτινή φορεσιά του Στεφανοβικείου αναφέρεται η γυναικεία ενδυμασία που φοριόταν από τον γυναικείο πληθυσμό του Στεφανοβικείου της Μαγνησίας κατά τις επίσημες περιστάσεις (γιορτές, γάμοι κλπ). Η συγκεκριμένη φορεσιά κυριάρχησε, με διάφορες παραλλαγές, σε αρκετά χωριά της Ανατολικής Θεσσαλίας.
Περιγραφή
Για τον στολισμό του κεφαλιού χρησιμοποιούνται το φέσι, το καφάσι και ο κοσές. Το φέσι φοριέται στο κεφάλι όμως καλύπτεται από το κόσμημα του μετώπου (καφάσι) και το ασημένιο κόσμημα για τις κοτσίδες (κοσές).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Νομικιανά Χανίων
Τα Νομικιανά είναι οικισμός της κοινότητος Ασφένδου του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 68 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 180 μέτρων, στους νότιους πρόποδες των Λευκών Ορέων, σε μικρή απόσταση από τον Βουβά. Χρησιμοποιείται από τους κατοίκους του Ασφένδου ως χειμερινή κατοικία.
Αναφέρεται για πρώτη φορά στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία σε αυτό κατοικεί μία οικογένεια. Στην απογραφή του 1881, υπάγεται στο δήμο Νίμπρου και μαζί με τα χωριά Ασφένδου, Βουβάς και Κολοκάσια, έχει 430 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 απογράφεται μαζί με τον Βουβά. Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Στον βράχο πάνω από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι της Αγίας Ζώνης, το οποίο εορτάζει στις 31 Αυγούστου. Ανατολικά του χωριού βρίσκονται τα σφαγεία του δήμου Σφακίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Σφακιά
Γεώργιος Γ΄ του Μπζεγκ
Ο Γεώργιος Γ΄, πολων. Jerzy III Brzeski (4 Σεπτεμβρίου 1611 - 4 Ιουλίου 1664) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Μπζεγκ/Μπρηγκ (από το 1633 ως διοικητής· το 1639 ανέλαβε επίσημα, μαζί με τους αδελφούς του ως το 1654) και της Λεγκνίτσα-Βόλουφ (1653-54 μαζί με τους αδελφούς του).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Χριστιανού δούκα του Μπζεγκ, Λεγκνίτσα, Βόλουφ, Ολάβα και της Δωροθέας-Σίβυλλας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1638 τη Σοφία-Αικατερίνη των Ποντέμπραντυ, κόρη του Καρόλου Β΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και είχε τέκνα:
Το 1659 απεβίωσε η Σοφία-Αικατερίνη και ο Γεώργιος Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Μαρία-Καρλόττα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου-Φιλίππου δούκα του Παλατινάτου-Ζίμμερν-Κάιζερσλαουτερν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Τζοβάνι Αρτούζι
Ο Τζοβάνι Μαρία Αρτούζι (Giovanni Maria Artusi, Μπολόνια 1540; – Μπολόνια 18 Αυγούστου 1613) ήταν Ιταλός θεωρητικός της μουσικής, συνθέτης και συγγραφέας της προ-Μπαρόκ εποχής. Έμεινε στην ιστορία για την, περί μουσικών νεωτερισμών, διαμάχη του με τον Κλαούντιο Μοντεβέρντι.
Μουσικολογικά στοιχεία
Η σημαντικότερη συμβολή του Αρτούζι στη θεωρία της μουσικής ήταν το βιβλίο του για τις διαφωνίες στην αντίστιξη. Αναγνώρισε ότι θα μπορούσε να υπάρχουν περισσότερες διαφωνίες από συμφωνίες σε ένα αναπτυγμένο κομμάτι αντίστιξης και προσπάθησε να απαριθμήσει τους λόγους και τις χρήσεις γι’ αυτές τις διαφωνίες, για παράδειγμα, κατά τη χρήση λέξεων που εκφράζουν θλίψη, πόνο, λαχτάρα, τρόμο. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο Μοντεβέρντι στη seconda pratica συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό με το βιβλίο του, τουλάχιστον εννοιολογικά. Οι διαφορές μεταξύ της μουσικής του Μοντεβέρντι και της θεωρίας του Αρτούζι ήταν στη σημασία των διαφορετικών φωνών και στα ακριβή διαστήματα που χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση της μελωδικής γραμμής.
Οι συνθέσεις του Αρτούζι ήσαν ελάχιστες και σε συντηρητικό στυλ: ένα βιβλίο με καντσονέτες για τέσσερις φωνές (που δημοσιεύθηκε στη Βενετία το 1598) και ένα Cantate Domino, «Ψάλλατε εις τον Θεόν» για οκτώ φωνές (1599).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Κατάλογος με τις Αυγούστες
Η Αυγούστα, λατιν.: Augusta (πληθ.: Augustae) ήταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορική τιμητική προσφώνηση, με την οποία καλούντο οι Αυτοκράτειρες και οι τιμώμενες γυναίκες των αυτοκρατορικών οικογενειών. Είναι το θηλυκό τού Aυγούστου. Τον 3ο αι. η Aυγούστα μπορούσε να λάβει επίσης τους τίτλους της Μητέρας της Συγκλήτου (Mater Senatus) της Μητέρας του Στρατοπέδου (Mater Castrorum) και της Mητέρας της πατρίδας (Mater Patriae).
Ο τίτλος είχε πολύ μεγάλο κύρος. Μία Αυγούστα μπορούσε να κόβει δικά της νομίσματα, να φορεί αυτοκρατορικά διακριτικά και να διατηρεί τη δική τους Αυλή.
Η σύζυγος τού Κλαυδίου, η Ι. Αγριππίνα, ήταν η πρώτη σύζυγος Αυτοκράτορα στη ρωμαϊκή ιστορία, που είχε τον θρόνο της Αυγούστας, μία θέση που κράτησε για το υπόλοιπο της ζωής της, κυβερνώντας με τον σύζυγο και τον γιο της Νέρωνα.
Τον 3ο αι. η Ιουλία Δόμνα ήταν η πρώτη Αυτοκράτειρα, που έλαβε την προσφώνηση Ευσεβής Ευτυχής Αυγούστα (Pia Felix Augusta) μετά το τέλος τού συζύγου της Σεπτίμιου Σεβήρου, κάτι που μπορεί να υπονοούσε ότι της είχαν ανατεθεί μεγαλύτερες εξουσίες, από ό,τι ήταν συνηθισμένο για μία Ρωμαία μητέρα Αυτοκράτειρα και με αυτή την εξέχουσα επίσημη θέση και τιμή, συνόδευσε τον γιο της σε μία εκτεταμένη στρατιωτική εκστρατεία και επαρχιακή περιοδεία. .
Λαίικα Μεσσηνίας
Τα Λαίικα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 715 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Λαιίκων και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Τα Λαίικα βρίσκονται σε υψόμετρο 81 μέτρων, δίπλα στην Καλαμάτα και μέχρι το 1940, γράφονταν Λέϊκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ της Αυστρίας
Η Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ της Αυστρίας (20 Μαρτίου 1762 - 23 Ιανουαρίου 1770) ήταν κόρη του Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της πρώτης του συζύγου, Ισαβέλλας της Πάρμας.
Ζωή
Οι γονείς της Μαρίας Θηρεσίας παντρεύτηκαν στη Βιέννη στις 16 Οκτωβρίου 1760. Στα τέλη του 1761 η Ισαβέλλα έμεινε έγκυος και στις 20 Μαρτίου 1762 γέννησε μια κόρη που ονομάστηκε Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ Φιλιππίνη Λουίζα Ιωσηφίνα Ιωάννα κι έλαβε τον τίτλο της Αρχιδούκισσας της Αυστρίας. Όταν η μικρή Αρχιδούκισσα ήταν λίγο παραπάνω από ενός έτους, η μητέρα της πέθανε μια εβδομάδα μετά τη γέννηση της Αρχιδούκισσας Μαρίας Χριστίνας, η οποία πέθανε λίγα λεπτά μετά τη γέννησή της. Ο πατέρας της ήταν συντετριμμένος και βρήκε καταφύγιο στη μικρή κόρη του, την οποία χαρακτήρισε ως "δεύτερο εαυτό του". Η μικρή Θηρεσία ήταν επίσης κοντά στη νεότερη πατρική θεία της, Μαρία Αντουανέττα, που ήταν μόλις επτά χρόνια μεγαλύτερή της. Ήταν το πρώτο εγγόνι της Μαρίας Θηρεσίας.
Θάνατος
Μόλις λίγους μήνες μετά το όγδοο έτος της ηλικίας της, η Μαρία Θηρεσία αρρώστησε από πλευρίτιδα. Ο πατέρας της, τότε αυτοκράτορας, έκανε ό, τι ήταν στη διάθεσή του για να τη σώσει και καθόταν δίπλα στο κρεβάτι της ακόμα και τη νύχτα. Ωστόσο, το φάρμακο εκείνων των ημερών ήταν εξαιρετικά μη ανεπτυγμένο και η Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1770 από πολύ υψηλό πυρετό. Ο πατέρας της ήταν συντετριμμένος. Όταν ο Khevenhüller έπρεπε να ενοχλήσει τον Ιωσήφ για να κάνει τις ρυθμίσεις για την κηδεία, ο αυτοκράτορας, με δάκρυα στα μάτια του, του είπε "ότι έχει χάσει τη μόνη παρηγοριά και ευχαρίστησή του".
Παρακάτω υπάρχουν αποσπάσματα από μια επιστολή του Ιωσήφ στη Μαρκησία ντ' Ερζέλ, γκουβερνάντα της Μαρίας Θηρεσίας, γραμμένο λίγες ώρες μετά το θάνατο του παιδιού: "Εάν η ευπρέπεια μου το επιτρέπει, μόνο με σας θα μιλήσω για τη θλίψη που τρυπά την ψυχή μου. Έχω πάψει να είμαι πατέρας: είναι περισσότερο από ό, τι μπορώ να αντέξω. Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι και να λέω κάθε στιγμή: «Ω Θεέ μου, φέρε πίσω την κόρη μου, φέρε πίσω την κόρη μου». Ακούω τη φωνή της, τη βλέπω. Ήμουν ζαλισμένος όταν έπεσε το τρομερό χτύπημα. Μόνο μετά την επιστροφή στο δωμάτιό μου αισθανόμουν την πλήρη φρίκη και θα συνεχίσω να το αισθάνομαι όλη την υπόλοιπη ζωή μου, αφού μου λείπει φριχτά. Ως μοναδικός κληρονόμος της κόρης μου, μόλις έδωσα εντολές...πρέπει να κρατήσω μόνο τα διαμάντια της. Ένα πράγμα που θα σας ζητούσα να με αφήσετε να έχω είναι η λευκή σαμπρέλα της, η οποία είναι κεντημένη με λουλούδια και μερικά από τα γραπτά της..."
Ο θάνατος της μοναδικής και αγαπημένης κόρης του Ιωσήφ αύξησε την μισανθρωπία του και κάνοντάς τον έναν σκληρό ηγέτη.
Η νεαρή Αρχιδούκισσα ήταν το δεύτερο από τα εγγόνια της Μαρίας Θηρεσίας να πεθάνει, μετά την μικρότερη αδελφή της. Λέγεται ότι, ακόμη και μετά το θάνατό της, ο πατέρας της κράτησε τα φορέματα και τα παπούτσια της. Τότε θάφτηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Ο τάφος της αποτελείται από ένα ομοίωμα που αναπαριστά την νεαρή Αρχιδούκισσα να κοιμάται σε ένα κρεβάτι, σκεπασμένη με μια κουβέρτα, με τα χέρια προς τον ουρανό σε σημάδι προσευχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Παρενόχληση
μικρογραφία|Μια γυναίκα που στέκεται μπροστά σε μια κλινική αμβλώσεων κατέχει ένα αντιπαρενοχλητικό σημάδι Ο όρος  παρενόχληση καλύπτει ένα ευρύ φάσμα συμπεριφορών επιθετικής φύσης. Είναι κοινώς αντιληπτό ως συμπεριφορά που διαταράσσει ή αναστατώνει, και είναι χαρακτηριστικά επαναλαμβανόμενη. Με τη νομική έννοια, είναι μια συμπεριφορά η οποία είναι ενοχλητική ή απειλητική. Η σεξουαλική παρενόχληση αναφέρεται σε επίμονες και ανεπιθύμητες σεξουαλικές προτάσεις σε όποιον χώρο και αν βρίσκεσαι, όπου οι συνέπειες της άρνησης είναι δυνητικά πολύ επιζήμιες για το θύμα.
Ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από τα αγγλικά, περίπου στο 1618 ως δανεισμένη λέξη από τη γαλλική  harassement , η οποία με τη σειρά της ήδη βεβαιώνεται στις έννοιες από το 1572: μαρτύριο, ενόχληση, κόπος, προβλήματα και αργότερα από το 1609 αναφέρεται επίσης στο η κατάσταση του να είσαι εξαντλημένος, εξουθενωμένος. Από το γαλλικό ρήμα harasser η ίδια δεν είναι η πρώτη μεταφορά από τη λατινική στη γαλλική μετάφραση του 1527 του "Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου" του Θουκυδίδη, που ήταν μεταξύ των Πελοποννησίων και των Αθηναίων, τόσο στις χώρες των Ελλήνων και των Ρωμαίων και στα γειτονικά μέρη όπου ο μεταφραστής γράφει ότι το harasser σημαίνει harceler (εξαντλώ τον εχθρό με επανειλημμένες επιδρομές) και στο στρατιωτικό άσμα Chanson du franc archer του 1562, όπου ο όρος αναφέρεται σε ένα αποστεωμένο jument (de poil fauveau, tant maigre et harassée: οι χοντρότριχες ενός ελαφιού, είναι τόσο αραιές και,...), όπου υποτίθεται ότι το ρήμα συνήθως σημαίνει πολύ κουρασμένος.
Μια υπόθεση για την προέλευση του ρήματος harasser είναι η λέξη harace/harache, η οποία χρησιμοποιήθηκε κατά τον 14ο αιώνα σε εκφράσεις όπως courre à la harache (να συνεχίσει) και prendre aucun par la harache (να πάρεις κάποιον υπό την προστασία σου). Το Französisches Etymologisches Wörterbuch, ένα γερμανικό ετυμολογικό λεξικό της γαλλικής γλώσσας (1922-2002) συγκρίνει φωνητικά και συντακτικά και τα δύο harace και harache με το επιφώνημα hare και haro από όπου αντλείται από την υποτιμητική και αυξητική μορφή. Το τελευταίο ήταν ένα επιφώνημα που δηλώνει κίνδυνο και έκτακτη ανάγκη (καταγράφεται από το 1180), αλλά επίσης, αναφέρθηκε αργότερα το 1529 στην έκφραση crier haro sur (προκύπτει αγανάκτηση για κάποιον). Η χρήση του hare έχει ήδη αναφερθεί το 1204 με σκοπό να τελειώσει δημόσιες δραστηριότητες, όπως εκθέσεις ή αγορές και αργότερα (1377) ως εντολή, αλλά αναφέρεται στα σκυλιά. Αυτό το λεξικό προτείνει μια σχέση haro/hare με την παλιά υποβιβασμένη φραγκονιακή *hara (εδώ).
Ενώ η υποτίμηση ενός επιφωνήματος, και ιδίως αυτών θαυμαστικό είναι θεωρητικά δυνατό για την πρώτη λέξη (harace) και ίσως φωνητικά εύλογο για τη δεύτερη (harache), η σημασιολογική, συντακτική και φωνητική ομοιότητα του ρήματος harasser, όπως χρησιμοποιείται στη πρώτη δημοφιλής βεβαίωση (το άσμα που αναφέρθηκε παραπάνω) της λέξης haras που θα πρέπει να διατηρείται στο μυαλό: Ήδη από το 1160, η λέξη haras αναφέρεται σε μια ομάδα αλόγων που περιορίζεται από κοινού με σκοπό την αναπαραγωγή και από το 1280 αναφέρεται επίσης η περιφραγμένη εγκατάσταση, όπου τα άλογα είναι περιορισμένα. Η προέλευση της λέξης harass πιστεύεται ότι είναι η παλιά Σκανδιναβική λέξη hârr με τη ρωμαϊκή κατάληξη –ως. Αμφιλεγόμενη είναι η ετυμολογική σχέση με την αραβική λέξη για το άλογο, του οποίου η ρωμαϊκή μεταγραφή είναι faras.
Ηλεκτρονική
Η ηλεκτρονική παρενόχληση είναι η αναπόδεικτη πεποίθηση της χρήσης των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων για την παρενόχληση ενός θύματος. Οι ψυχολόγοι έχουν εντοπίσει στοιχεία ακουστικών ψευδαισθήσεων, παραληρητικών διαταραχών, ή άλλων ψυχικών ασθενειών, σε online κοινότητες που υποστηρίζουν εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι στοχευμένοι.