cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουχαρίτ Μπαγκντί
2022
Στις 23 Σεπτεμβρίου του 2022 επισκέφτηκε την Ελλάδα (μαζί με τον Γερμανό δικηγόρο Ράινερ Φούλμιχ), και συγκεκριμένα την Αθήνα (περιοχή Πάρκου Ελυθερίας). Στην ομιλία του απάντησε σε φλέγοντα ερωτήματα που αφορούν την πανδημία COVID-19 και τη νέα πραγματικότητα που προκύπτει μετά από τα μέτρα που εφάρμοσαν για τον έλεγχο της διασποράς οι κυβερνήσεις στους πολίτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροβιολόγοι
Σαιν-Ζερβαί-ντυ-Περόν
Το Σαιν-Ζερβαί-ντυ-Περόν (γαλλικά: Saint-Gervais-du-Perron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περοναί (γαλλικά: Perronnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Σοφία της Ουγγαρίας (μοναχή)
Η Σοφία, Zsófia Magyarországról Arpadról (α' ήμισυ 12ου αι.) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας. Μνηστεύθηκε με τον Ερρίκο-Βερεγγάριο των Χοενστάουφεν, γιο του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας. Απεβίωσε ως μοναχή στο αβαείο του Άντμοντ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε γύρω στο 1135 και ήταν η πρώτη κόρη του Μπέλα Β΄ και της Ελένης των Βουκάνοβιτς, κόρης του Ούρου Α΄ μεγάλου πρίγκιπα της Ράσκιας (Σερβίας). Αρχίζει να εμφανίζεται για πρώτη φορά στα γραπτά κείμενα το 1139, όταν ο πατέρας της την μνήστευσε με τον Ερρίκο-Βερεγγάριο, μεγαλύτερο γιο του Κορράδου Γ΄ (β. 1138–1152). Λίγο μετά η Σοφία ταξίδεψε δυτικά από το βασίλειο της Ουγγαρίας στη Γερμανία, όπου πιθανότατα μάθαινε τη γερμανική γλώσσα και τα Αυλικά έθιμα για την προετοιμασία του γάμου της.
Ωστόσο ο αρραβώνας της με τον νεαρό Ερρίκο-Βερεγγάριο χάλασε ως εξής: Ο πατέρας της απεβίωσε το 1141 και η σχέση μεταξύ τού διαδόχου του Γκέζα Β΄ και του Κορράδου Γ΄ αυξήθηκε όλο και περισσότερο τα επόμενα χρόνια. Σε ένα σημείο στα μέσα της δεκαετίας του 1140 ο Κορράδος Γ΄ υποστήριξε -αν και για λίγο- τον Μπόρις Καλαμάνο (εξάδελφο του Μπέλα Β΄), έναν αντίπαλο διεκδικητή για τον Ουγγρικό θρόνο. Σε αυτό το φορτισμένο περιβάλλον, τα σχέδια για έναν γάμο μεταξύ Σοφίας και Ερρίκου-Βερεγγάριου εγκαταλείφθηκαν. Ωστόσο η Σοφία ήταν ακόμη στο Γερμανικό βασίλειο, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια.
Μέσα σε ένα έτος έγινε μοναχή στο μοναστήρι του Άντμοντ (σήμερα στην Αυστρία): Σύμφωνα με την επιστολή του Χέρμπορντ του Mίχελσμπεργκ που γράφτηκε το 1159, η Σοφία κατοικούσε ήδη στο διπλό μοναστήρι στο Άντμοντ, όταν χάλασε η μνηστεία της. Ο Κορράδος Γ΄ την είχε στείλει εκεί αμέσως μετά την αναχώρησή της από την Ουγγαρία, γιατί ο Γερμανός βασιλιάς ήθελε η Σοφία να μεγαλώσει μέσα στο αβαείο έως ότου αυτή και ο Ερρίκος-Βερεγγάριος γίνουν αρκετά μεγάλοι για να παντρευτούν. Όταν έγινε σαφές ότι ο γάμος της δεν θα γινόταν ποτέ, ο αδελφός της Γκέζα Β΄ έστειλε αγγελιοφόρους στο Άντμοντ για να την φέρει πίσω στην Ουγγαρία. Ωστόσο η Σοφία δεν ήθελε να φύγει, επιμένοντας αντ' αυτού ότι ήθελε να παραμείνει στο μοναστήρι ως μοναχή. Στη συνέχεια ο Γκέζα Β΄ σκέφτηκε να οδηγήσει στρατό στην Αυστρία για να την πάρει πίσω με τη βία. Αργότερα όμως αποφάσισε να στείλει μία διπλωματική αποστολή, για να διαπραγματευτεί την επιστροφή της. Ο ηγούμενος του Άντμοντ έδωσε στη Σοφία την επιλογή να μείνει ή να φύγει. Για άλλη μία φορά, επιβεβαίωσε την επιθυμία της να γίνει μοναχή και ο Γκέζα Β΄ επέτρεψε τελικά να μείνει στο Άντμοντ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουγγρικά (hu)
Γιούντιτ Πόλγκαρ
Η Γιούντιτ Πόλγκαρ (γεννημένη στις 23 Ιουλίου 1976) είναι Ουγγαρέζα σκακίστρια grandmaster. Θεωρείται γενικά η ισχυρότερη γυναίκα σκακίστρια όλων των εποχών.Sources citing Polgár as by far the strongest female chess player of all time:
Κέρδισε ή συμμετείχε στα τουρνουά σκακιού Χέιστινγκς 1993, Μαδρίτη 1994, Λεόν 1996, U.S. Open 1998, Χόχεφεϊν 1999, Sigeman & Co 2000, Japfa 2000 και Najdorf Memorial 2000.
Η Πόλγκαρ είναι η μόνη γυναίκα που έχει κερδίσει παιχνίδι εναντίον ενός νούμερο ένα στην παγκόσμια κατάταξη παίκτη και έχει νικήσει έντεκα νυν ή πρώην παγκόσμιους πρωταθλητές είτε σε ράπιντ ή κλασσικό σκάκι: Μάγκνους Κάρλσεν, Ανατόλι Κάρποφ, Γκάρι Κασπάροφ, Βλαντίμιρ Κράμνικ, Μπορίς Σπάσκι, Βασίλι Σμισλόφ, Βεσελίν Τοπάλοφ, Βισβανάθαν Άναντ, Ρουσλάν Πονομαριόφ, Αλεξάντερ Χάλιφμαν και Ρουστάμ Κασιμτζάνοφ.
Στις 13 Αυγούστου 2014, ανακοίνωσε τη απόσυρσή της από την ενεργό δράση στο σκάκι. Τον Ιούνιο του 2015, η Πόλγκαρ εξελέγη νέα αρχηγός και προπονήτρια της ουγγρικής εθνικής ομάδας ανδρών. Στις 20 Αυγούστου 2015, έλαβε την υψηλότερη βραύευση της Ουγγαρίας, το Μεγάλο Σταυρό του Τάγματος του Αγίου Στεφάνου της Ουγγαρίας.
Τρόπος παιχνιδιού
Η Πόλγκαρ είναι ιδιαίτερα έμπειρη στους πιο γρήγορους χειρισμούς. Όταν ήταν ακόμα νέα, η Der Spiegel έγραψε για αυτήν: "οι τακτικές καταιγίδες της κατά τη διάρκεια παιχνιδιών μπλιτς έχουν προκαλέσει σύγχυση σε πολλούς αντιπάλους, οι οποίοι βρίσκονταν ψηλότερα στη βαθμολογία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα Κατηγορία:Σκάκι
Ελληνική Ομοσπονδία Μπριτζ
H Ελληνική Ομοσπονδία Μπριτζ (E.O.M.) είναι ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τo άθλημα του μπρίτζ στην Ελλάδα. Συστάθηκε το 1965 ενώ έλαβε ειδική αθλητική αναγνώριση από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού το 1975. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων, όπως και των πρωταθλημάτων στη χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπριτζ
Γλώσσα Νουοσού
Η Νουοσού ή Νουόσου ή Νοσού (ꆈꌠꉙ), επίσης γνωστή ως Βόρεια Γι, Λιανγκσάν Γι και Σιτσουάν Γι, είναι η κύρια γλώσσα του λαού Γι· έχει επιλεγεί από την κινεζική κυβέρνηση ως η πρότυπη γλώσσα Γι (στα μανδαρινικά: Yí yǔ, 彝語/彝语) και ως εκ τούτου είναι η μόνη που διδάσκεται στα σχολεία, τόσο στην προφορική όσο και στη γραπτή μορφή. Ομιλούταν από δύο εκατομμύρια ανθρώπους και αυξανόταν σύμφωνα με την κινεζική απογραφή· το 60% ήταν μονόγλωσσο (εκτίμηση του 1994). Νουοσού είναι η ιθαγενής ονομασία των Νουοσού/Γι για την ίδια τους τη γλώσσα και δεν χρησιμοποιείται στα μανδαρινικά κινέζικα· αν και μπορεί μερικές φορές να συλλαβιστεί για τη προφορά (nuòsū yǔ 诺苏语/諾蘇語), οι κινεζικοί χαρακτήρες για το nuòsū δεν έχουν κανένα νόημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας
Γλώσσα Μεϊτέι
Η Μεϊτέι (μεϊτέι: ꯃꯤꯇꯩꯂꯣꯟ, επίσης γνωστή ως Μανιπουρική ) είναι σινοθιβετιανή γλώσσα με περίπου 1.8 εκατομμύρια ομιλητές. Ομιλείται κυρίως στην ινδική πολιτεία Μανιπούρ της βορειοανατολικής Ινδίας. Στη Μανιπούρ η Μεϊτέι χρησιμοποιείται επίσης ως γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των κατοίκων. Είναι η επίσημη γλώσσα της ινδικής πολιτείας Μανιπούρ και χρησιμοποιείται ευρέως στις κυβερνητικές υπηρεσίες της Μανιπούρ. Ένας μικρότερος αριθμός ομιλητών της Μεϊτέι ζει σε γειτονικές ινδικές πολιτείες όπως στο Άσαμ και τη Τρίπουρα, αλλά και σε γειτονικές χώρες όπως το Μπανγκλαντές και η Μιανμάρ. Παρά τον σχετικά μεγάλο αριθμό ομιλητών, η ΟΥΝΕΣΚΟ θεωρεί την γλώσσα Μεϊτέι ως ευάλωτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Μιανμάρ Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Γλώσσες του Μπανγκλαντές
Σαιν-Ζιλ-ντε-Μαραί
Το Σαιν-Ζιλ-ντε-Μαραί (γαλλικά: Saint-Gilles-des-Marais) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζιλουά (γαλλικά: Saint-Gillois).
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1988
Τα 54α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 1988, απονεμήθηκαν στις 15 Ιανουαρίου 1989, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1988.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1988
Σαιντ-Ιλαίρ-ντε-Μπριούζ
Το Σαιντ-Ιλαίρ-ντε-Μπριούζ (γαλλικά: Saint-Hilaire-de-Briouze) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Ιλαιριέν (γαλλικά: Saint-Hilairiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ιάκωβος Β΄ της Βάδης
Ο Ιάκωβος (γερμ.: Jakob von Baden, 6 Ιουνίου 1471 - 27 Απριλίου 1511) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας του Τριρ (1503-1511).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστοφόρου Α΄, μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Οτιλίας, κόρης του Φίλιππου Β΄ διαδόχου του Κάτσενελνμπογκεν.
παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Ιβάν Σούμπασιτς
Ο Ιβάν Σούμπασιτς (Σερβο-Κροάτικα Κυριλλικά: Иван Шубашић; 7 Μαΐου 1892 – 22 Μαρτίου 1955) ήταν Γιουγκοσλάβος Κροάτης πολιτικός, περισσότερο γνωστός ως ο τελευταίος Μπάνος της Κροατίας και πρωθυπουργός της βασιλικής γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης στην εξορία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στη Βούκοβα Γκόριτσα και μετά έζησε στην Αυστροουγγαρία. Τελείωσε τη γραμματική και το γυμνάσιο στο Ζάγκρεμπ και γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, επιστρατεύτηκε στον Αυστροουγγρικό Στρατό όπου έλαβε μέρος στις μάχες κατά των Σερβικών δυνάμεων στον ποταμό Δρίνα. Αργότερα στάλθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο όπου χρησιμοποίησε την ευκαιρία να αυτομολήσει στους Ρώσους. Από εκεί εντάχθηκε στους Γιουγκοσλάβους εθελοντές, που πολεμούσαν στον σερβικό στρατό στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης.
Μετά τον πόλεμο, ο Σούμπασιτς απέκτησε το πτυχίο του στη Νομική στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, στη Νομική Σχολή, και μετά από αυτό, άνοιξε ένα δικηγορικό γραφείο στο Βρμπόβσκο. Εκεί γνώρισε τον Βλάντκο Μάτσεκ και εντάχθηκε στο Κροατικό Αγροτικό Κόμμα. Το 1938 εξελέγη μέλος της Γιουγκοσλαβικής Εθνοσυνέλευσης.
Πολιτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία| Με τον βασιλιά Πέτρο Β' στην Ιταλία μετά τη συνάντηση με τον Τίτο.
Μπάνος της Κροατίας
Τον Αύγουστο του 1939, ο Μάτσεκ και ο Γιουγκοσλάβος πρωθυπουργός Ντράγκισα Τσβέτκοβιτς κατέληξαν σε συμφωνία για τη συνταγματική ανασυγκρότηση της Γιουγκοσλαβίας και την αποκατάσταση του κροατικού κράτους με τη μορφή της Μπανόβινα της Κροατίας —μια αυτόνομη οντότητα που, μαζί με την ίδια την Κροατία, περιλάμβανε μεγάλα τμήματα της σημερινής Βοσνίας- Ερζεγοβίνης και ορισμένα τμήματα της σημερινής Βοϊβοντίνας, τα οποία περιείχαν μια εθνική Κροατική πλειοψηφία. Ο Σούμπασιτς διορίστηκε ως ο πρώτος μπάνος ή επίτιμος επικεφαλής αυτής της οντότητας, υπεύθυνος για την κυβέρνησή του.
Η Μπανοβίνα έφτασε στο τέλος της μαζί με το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, μετά την εισβολή των δυνάμεων του Άξονα τον Απρίλιο του 1941. Ο Σούμπασιτς ενώθηκε με τον Ντούσαν Σίμοβιτς και την εξόριστη γιουγκοσλαβική κυβέρνησή του.
Κυβέρνηση στην εξορία
Στη μετανάστευση, ο Σούμπασιτς εκπροσώπησε για πρώτη φορά τη γιουγκοσλαβική βασιλική κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σταδιακά, το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ της βασιλικής κυβέρνησης και του γιουγκοσλαβικού μεγάλου αντιστασιακού κινήματος που ενσωματώνεται στον Τίτο και των παρτιζάνων του, που κυριαρχούνταν από κομμουνιστές ανάγκασε τον Ουίνστον Τσόρτσιλ να μεσολαβήσει. Ο Σούμπασιτς, ένας μη κομμουνιστής Κροάτης, διορίστηκε ως νέος πρωθυπουργός προκειμένου να επιτευχθεί συμβιβασμός μεταξύ του Τίτο - οι δυνάμεις του οποίου αντιπροσώπευαν την de facto κυβέρνηση στα απελευθερωμένα εδάφη - και της μοναρχίας, η οποία προτιμούσε τον Ντράζα Μιχαήλοβιτς και τους Τσέτνικς, που κυριαρχούνταν από Σέρβους.
Αφού απέρριψε δημόσια τον Μιχαήλοβιτς, ο Σούμπασιτς συναντήθηκε με τον Tito στο νησί Βις και υπέγραψε τη συμφωνία Τίτο-Σούμπασιτς, η οποία αναγνώριζε τους Παρτιζάνους ως νόμιμες ένοπλες δυνάμεις της Γιουγκοσλαβίας με αντάλλαγμα οι Παρτιζάνοι να αναγνωρίσουν και να συμμετάσχουν επίσημα στη νέα κυβέρνηση. Ο Σούμπασιτς κράτησε τη θέση του μέχρι τις 7 Μαρτίου 1945, όταν ο Τίτο έγινε επίσημα πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας. Ο Σούμπασιτς ήταν υπουργός Εξωτερικών στο υπουργικό του συμβούλιο μέχρι τον Οκτώβριο, όταν παραιτήθηκε, διαφωνώντας με τις κομμουνιστικές πολιτικές της νέας κυβέρνησης.
Μετέπειτα ζωή και θάνατος
Ο Σούμπασιτς πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, πεθάνοντας το 1955 στο Ζάγκρεμπ. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν περίπου 10.000 άνθρωποι. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Μιρογκόζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γιουγκοσλαβίας
Φερεντσβάρος (αθλητικό σωματείο)
Η Φερεντσβάρος (ουγγρικά: Ferencvárosi TC, ) αποτελεί ουγγρικό αθλητικό σωματείο με έδρα το Φέρεντσβαρος της Βουδαπέστης. Ιδρύθηκε το 1899 από τον Φέρεντς Σπρίνγκερ και μια ομάδα κατοίκων της περιοχής του ένατου διαμερίσματος της Βουδαπέστης, του λεγόμενου Φέρεντσβαρος.
Το πιο γνωστό τμήμα του συλλόγου αποτελεί η ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών, η πιο δημοφιλής ομάδα της χώρας. Άλλα τμήματα περιλαμβάνουν ποδόσφαιρο γυναικών, χειροσφάιριση ανδρών και γυναικών, ποδόσφαιρο σάλας ανδρών, χόκεϊ επί πάγου ανδρών, υδατοσφάιριση ανδρών, ποδηλασία, γυμναστική, στίβο, πάλη, κέρλινγκ και κολύμβηση, μερικά από τα οποία είναι άκρως επιτυχημένα.
Ιστορία
Στις 3 Μαΐου του 1899 ιδρύθηκε η Φερεντσβάρος από κατοίκους της ένατης συνοικία της Βουδαπέστης. Ο Φέρεντς Σπρίνγκερ, ένας δικηγόρος από την ίδια περιοχή, ορίστηκε ως ο πρώτος πρόεδρος του συλλόγου. Ο προϋπολογισμός του συλλόγου αυξήθηκε από μια μπάλα που κρατήθηκε για τον εορτασμό της ίδρυσης του συλλόγου. Το πρώτο γήπεδο του συλλόγου χτίστηκε στη λεωφόρο Soroksári στο ένατο διαμέρισμα.
Στις 3 Δεκεμβρίου του 1900 ιδρύθηκε επίσημα το ποδοσφαιρικό τμήμα της Φερεντσβάρος. Δύο μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο, έπαιξε τον πρώτο της αγώνα στο ουγγρικό πρωτάθλημα εναντίον της Μπουτναπέστι ΤΚ. Δεδομένου ότι ο αγώνας δεν είχε ανακοινωθεί στην Ουγγρική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (MLSZ), δεν θεωρείται ως ο πρώτος επίσημος αγώνας του συλλόγου.
Στις 21 Απριλίου του 1900 η ομάδα έπαιξε τον πρώτο επίσημο αγώνα της ενάντια στη Μούεγκετεμι ΑΦΚ στον οποίο και ηττήθηκε με σκορ 5-3. Το πρώτο γκολ για τον σύλλογο πέτυχε ο Γκάσπαρ Μπόρμπας.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου άλλαξε το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1899
Μάικ Χόθορν
Ο Τζον Μάικλ Χόθορν (10 Απριλίου 1929 - 22 Ιανουαρίου 1959) ήταν βρετανός οδηγός αγώνων. Έγινε ο πρώτος Βρετανός οδηγός που κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 1958 όπου ανακοίνωσε τη απόσυρση του, έχοντας επηρεαστεί βαθιά από το θάνατο του συμπαίκτη του και του φίλου του Πίτερ Κόλινς δύο μήνες νωρίτερα στο γερμανικό Γκραν Πρι του 1958. Ο Χόθορν κέρδισε επίσης τις 24 ώρες του Λε Μαν του 1955, αλλά στοιχειώθηκε από τη συμμετοχή του στο καταστροφικό δυστύχημα που έπληξε τον αγώνα. Ο Χόθορν πέθανε σε τροχαίο ατύχημα τρεις μήνες μετά τη απόσυρση και φέρεται να υπέφερε από μια ασθένεια κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.
Παιδική Ηλικία
Ο Χόθορν γεννήθηκε στο Μέξμπορο στο Γιορκσάιρ της Αγγλίας, από τη Leslie και τον Winifred Hawthorn, και σπούδασε στο Ardingly College Δυτικά του Σάσεξ, ακολουθούμενη από σπουδές στο Chelsea Technical College και μαθητεία στην κατασκευή εμπορικών οχημάτων. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης του Tourist Trophy Garage στο Farnham, με προνόμιο να παρέχει και να εξυπηρετεί αρκετές μάρκες υψηλής απόδοσης, συμπεριλαμβανομένων των Jaguar και Ferrari. Ο πατέρας του έτρεξε μοτοσικλέτες και υποστήριξε την καριέρα του γιου του. όταν πέθανε σε τροχαίο ατύχημα, το 1954, ο Χόθορν κληρονόμησε την επιχείρηση.
Αγωνιστική καριέρα
Ο Χόθορν έκανε το ντεμπούτο του στους αγώνες μηχανών στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 με το δικό του 1934 Riley Ulster Imp, κερδίζοντας την κατηγορία σπορ αυτοκινήτου 1.100 cc στο Brighton Speed Trials. Το 1951, οδηγώντας ένα 1 1⁄2-λίτρο T.T. Riley, μπήκε στο Motor Sport Brooklands Memorial Trophy, έναν διαγωνισμό διάρκειας μιας χρονιάς στο Goodwood, κερδίζοντας το πρωτάθλημα για έναν πόντο. Κέρδισε επίσης το Ulster Trophy Handicap στο Dundrod και το Leinster Trophy στο Wicklow εκείνη τη χρονιά.
1952
Από το 1952, ο Χόθορν είχε αλλάξει σε μονοθέσια και κατά τη διάρκεια αυτής της σεζόν κέρδισε τον πρώτο του αγώνα σε μια Formula Two Cooper-Bristol T20 στο Goodwood. Ακολούθησαν περαιτέρω επιτυχίες που τον έφεραν στην προσοχή του Έντσο Φερράρι, ο οποίος του πρόσφερε μια θέση στην ομάδα. Έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 στο Grote Prijs van Belgie το 1952 στο θρυλικό Circuit de Spa-Francorchamps, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση. Μέχρι το τέλος της σεζόν, είχε ήδη εξασφαλίσει το πρώτο του βάθρο, με μια τρίτη θέση στο βρετανικό Γκραν Πρι και πολλές τέταρτες θέσεις οδηγώντας με μια Cooper.
1953
Στη Scuderia Ferrari για τη σεζόν του 1953, έδειξε αμέσως την αξία του με τη νίκη, στην ένατη προσπάθειά του, στο Γαλλικό Grand Prix στο Ρενς, υπερτερώντας επί του Χουάν Μανουέλ Φάντζιο σε έναν αγώνα που πολλοί ονομάσανε τον "αγώνα του αιώνα" με τους τέσσερις κορυφαίους οδηγούς να τερματίζουν εντός πέντε δευτερολέπτων το ένα μετά το άλλο μετά από 60 γύρους. Αυτό και άλλους δύο τερματισμούς στο βάθρο τον βοήθησαν να τερματίσει τέταρτος συνολικά στο πρωτάθλημα. Κέρδισε επίσης το BRDC International Trophy, το Ulster Trophy καθώς και τις 24 ώρες του Σπα με τον συμπαίκτη του στη Ferrari Τζουζέπε Φαρίνα.
1954
Η ευθύνη του Χόθορν για στρατολόγηση αναφέρθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων. Σε μια συντριβή κατά τη διάρκεια του Gran Premio di Siracusa υπέστη σοβαρά εγκαύματα, αλλά ολοκλήρωσε τη χρονιά με τρία δευτερόλεπτα και στη συνέχεια νίκη στον τελικό αγώνα της σεζόν στην Ισπανία, τοποθετώντας τον τρίτο στο Πρωτάθλημα Οδηγών. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Χόθορν έφυγε από τη Ferrari για να αγωνιστεί για την ομάδα της Vanwall του Tony Vandervell, καθώς έπρεπε να περάσει περισσότερο χρόνο στο οικογενειακό γκαράζ που είχε κληρονομήσει, αλλά μετά από δύο αγώνες επέστρεψε στη Ferrari.
24 Ώρες του Λε Μαν
Τον Ιανουάριο του 1955, ο Χόθορν εντάχθηκε στην αγωνιστική ομάδα της Jaguar, αντικαθιστώντας τον Στέρλινγκ Μος, ο οποίος είχε φύγει για τη Mercedes. Το 1955 κέρδισε τις 24 ώρες του Λε Μαν ακολουθώντας αυτό που έχει χαρακτηριστεί ως μια εκπληκτική οδήγηση στην οποία κατέγραψε ένα ρεκόρ 4 λεπτών και 6,6 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια μιας τρίωρης μάχης με τον Φάντζιο στα πρώτα στάδια του αγώνα. Ωστόσο, ο αγώνας σηματοδοτήθηκε από τη χειρότερη καταστροφή στην ιστορία των αγώνων, μια σύγκρουση που σκότωσε 84 θεατές και τον οδηγό της Mercedes, Πιέρ Λεβέ.
Αφού προσπέρασε την Healey του Λανς Μακλιν, ο Χόθορν ξαφνικά φρέναρε μπροστά του όταν παρατήρησε μια εντολή να εισέλθει στα πιτ για ανεφοδιασμό αναγκάζοντας τον Μακλίν να περάσει στο μονοπάτι της Mercedes του Λεβέ. Αφού συγκρούστηκε με την Healey, η Mercedes παράκαμψε το χωμάτινο ανάχωμα που χωρίζει την περιοχή των θεατών από την πίστα, αναπήδησε μέσω περιβλήματος των θεατών και έπειτα χτύπησε ένα στηθαίο σκυροδέματος. Η πρόσκρουση κατέστρεψε το μπροστινό άκρο του αυτοκινήτου, ρίχνοντας συντρίμμια στους θεατές, πριν προσγειωθεί πάνω στο χωμάτινο ανάχωμα. Τα συντρίμμια, συμπεριλαμβανομένου του καπό, του κινητήρα και του μπροστινού άξονα, που διαχωρίστηκαν από το πλαίσιο, πεταχτήκαν μέσα στο πλήθος.
Οκτώ ώρες αργότερα, ενώ προηγούταν τον αγώνα 1,5 γύρους μπροστά από την ομάδα Jaguar, η ομάδα της Mercedes αποχώρησε από τον αγώνα, φαινομενικά ως ένδειξη σεβασμού για εκείνους που είχαν χαθεί στο ατύχημα. η ομάδα της Jaguar κλήθηκε να συμμετάσχει μαζί τους, αλλά αρνήθηκε. Ο γαλλικός τύπος μετέφερε φωτογραφίες των Χόθορν και Ιβόρ Μπούεμπ που γιορτάζουν τη νίκη τους με τη συνήθη σαμπάνια, αλλά τους αντιμετώπισαν με περιφρόνηση.
1956-1957
Μια άλλη αλλαγή ομάδας για το 1956 - αυτή τη φορά στη BRM - ήταν μια αποτυχία, και το μοναδικό βάθρο του Χόθορν ήρθε στην Αργεντινή όπου η μη εμφάνιση της BRM του επέτρεψε να οδηγήσει μια Maserati 250F. Ωστόσο, όταν εμφανιζόταν, συνήθως μόνο σε βρετανικούς αγώνες, το νέο 2.5 BRM ήταν πολύ γρήγορο και επέτρεψε τον Χόθορν να κρατήσει τον Φάντζιο, στους πρώτους 25 γύρους στο Σίλβερστοουν, πριν αποσυρθεί από πρόβλημα του χειρισμού των φρένων. Βαθιά δυσαρεστημένος με τη διαχείριση της ομάδας της BRM και την προετοιμασία των αυτοκινήτων της, ο Χόθορν αποχώρησε από την ομάδα. Ο Χόθορν είχε φύγει από τη Ferrari επειδή η οδήγηση για την Jaguar ήταν η πρώτη του προτεραιότητα. Ήταν φαβορί για να κερδίσει ξανά στο Λε Μαν, αλλά έχασε δέκα γύρους στα πιτ στις αρχές του αγώνα, και ενώ τα αυτοκίνητα τύπου D έθεταν επανειλημμένα ταχύτερους γύρους, οι κανόνες κατανάλωσης των καυσίμων σήμαναν ότι θα μπορούσε να τερματίσει μόνο στον έκτη θέση.
Αγωνίζοντας αμάξια τύπου D στην Ιταλία, ο Χόθορν τράκαρε και υπέστη πολύ σοβαρά εγκαύματα, το δεύτερο κακό ατύχημα της χρονιάς, αφήνοντας τον μακριά από τους αγώνες. Ωστόσο, πίστευε ότι η επιστροφή στη Ferrari θα μπορούσε να του δώσει το πρωτάθλημα με την ανώτερη Lancia Ferrari D50. Είχε βάλει την αρχική έκδοση του αυτοκινήτου Jano στην πρώτη σειρά στο ντεμπούτο του στον τελικό αγώνα του 1955 στο Oulton Park. Ωστόσο, η τροποποιημένη έκδοση του σχεδιασμού της Ferrari για το 1957 ήταν πιο αργή από την κυρίαρχη Lancia Ferrari του 1956 των Φάντζιο και Κόλλινς. Η έκδοση του 1957, με την αφαίρεση των πολικών κεντραρισμένων δεξαμενών pannier, χειριζόταν καλά αλλά δεν είχε σχεδιαστεί σαν το αριστούργημα του Jano. Δεν είχε ταχύτητα στις ευθείες και δεν ήταν ανταγωνιστική στα μέσα του 1957, σαφώς κατώτερη από τη νέες Vanwalls.
Ο Χόθορν επανήλθε στην εργοστασιακή ομάδα της Ferrari το 1957 και σύντομα έγινε φίλος με τον Πίτερ Κόλλινς, έναν συνάδελφο Άγγλο και οδηγό της Ferrari. Κατά τη διάρκεια των αγώνων του 1957 και του 1958, οι δύο Άγγλοι συμμετείχαν σε μια έντονη αντιπαλότητα με τον Λουίτζι Μούσσό, έναν άλλο οδηγό της Ferrari, για χρηματικά έπαθλα.
Κατάκτηση Πρωταθλήματος το 1958
Ο Χόθορν κέρδισε το Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 για το 1958 παρά το ότι πέτυχε μόνο μία νίκη, έναντι τεσσάρων από τον Μος. Ο Χόθορν κέρδισε το Γαλλικό Γκραν Πρι στο Ρενς, στο οποίο ο Μούσσο τραυματίστηκε θανάσιμα ενώ έτρεχε στη δεύτερη θέση. Οδηγώντας εύκολα τον αγώνα στο Μονακό, ο κινητήρας του 246 τον άφησε, ενώ στη Μόντσα ήταν ένα λεπτό μπροστά από τον Τόνι Μπρούκς όταν ο συμπλέκτης του τον ανάγκασε να επιβραδύνει στη δεύτερη θέση.
Ο Χόθορν επωφελήθηκε πολύ από την ευγένεια του Μος, όπως αποδεικνύεται στο Πορτογαλικό Γκραν Πρι στο Πόρτο. Αποκλείστηκε προσπαθώντας να ξαναβάλει το αμάξι του μπροστά σπρώχνοντας το προς τα κάτω προς την αντίθετη κατεύθυνση, στο δρόμο προς τη δεύτερη θέση. Ο Μος μεσολάβησε εκ μέρους του Χόθορν και η απόφαση αντιστράφηκε. Μετά από ένα pit stop στα μέσα του αγώνα, ο Χόθορν πήρε τον ταχύτερο γύρο του αγώνα που έδινε έναν επιπλέον βαθμό στο πρωτάθλημα. Ο Μος απέτυχε ανταποκριθεί, πιθανότατα αμφιβαλώντας ότι ο Χόθορν θα μπορούσε να κάνει τόσο γρήγορο γύρο με χαλασμένα φρένα. Αυτός ο επιπλέον βαθμός συν οι πόντοι της δεύτερης θέσης συνέβαλαν στο ότι ο Χόθορν κατέκτησε το πρωτάθλημα με 42 πόντους μόλις ένα περισσότερο από τον Μος.
Στον τελικό αγώνα, στο Μαρόκο, ο Χόθορν οδήγησε έναν συντηρητικό τακτικό αγώνα με στόχο να παραμείνει μπροστά από τους συμπαίκτες του Μος. Το αυτοκίνητο του Μπρούκς έσπασε ενώ προηγούταν στενά επί του Χόθορν, και ο Στιούαρτ Λούις-Έβανς στη τρίτη Vanwall τράκαρε μετά από μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κερδίσει θέσεις. Ο Έβανς πέθανε αργότερα από εγκαύματα. Στους τελευταίους γύρους, ο Φιλ Χιλ της δεύτερης θέσης επιβραδύνε και άφησε τον Χόθορν για να κερδίσει αρκετούς πόντους για να πάρει το Πρωτάθλημα, το πρώτο που κέρδισε ποτέ ένας Άγγλος οδηγός.
Αφού κέρδισε τον τίτλο, ανακοίνωσε αμέσως την αποχώρησή του από τη Φόρμουλα 1.
Ο Χόθορν φημίστηκε για το ότι φοράει Παπιγιόν όταν αγωνιζόταν στους Γάλλους, έγινε γνωστός ως «Le Papillon» (Η πεταλούδα).
Θάνατος
Στις 22 Ιανουαρίου 1959, μόλις τρεις μήνες μετά τη αποχώριση του, ο Χόθορν πέθανε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στην παράκαμψη A3 Guildford, ενώ οδηγούσε την πλήρως τροποποιημένη Jaguar 3,2 λίτρων του 1958 (τώρα γνωστή ως 3,4 Mk 1) στο Λονδίνο. Ενώ οι περιστάσεις του ατυχήματος είναι καλά τεκμηριωμένες, η ακριβής αιτία παραμένει άγνωστη.
Το ατύχημα συνέβη σε ένα διαβόητα επικίνδυνο τμήμα του δρόμου, τη σκηνή 15 σοβαρών ατυχημάτων (δύο θανατηφόρα) τα δύο προηγούμενα χρόνια, ο δρόμος ήταν επίσης υγρός εκείνη την ημέρα. Οδηγώντας με ταχύτητα (ένας μάρτυρας εκτιμάται 80 mph.), ο Χόθορν προσπέρασε μια Mercedes-Benz 300SL, το οποίο οδηγούσε ένας ο γνωστός ο διευθυντής της ομάδας αγωνιστικών των αυτοκινήτων τους, Ρόμπ Γουάλκερ. Όταν μπήκε στη δεξιά στροφή λίγο μετά τη διέλευση της Mercedes, ο Χόθορν χτύπησε σε μια πινακίδα που τον έλεγε να πάει αριστερά προκαλώντας τον να χάσει τον έλεγχο. Η Jaguar  κοίταξε  ένα επερχόμενο φορτηγό προτού επιστρέψει πίσω από την ανατολική κατεύθυνση πλαγίως σε ένα δέντρο δίπλα στο δρόμο, ξεριζώνοντας το. Η σύγκρουση προκάλεσε θανατηφόρο τραυματισμό στο κεφάλι. Υπήρχε αναπόφευκτη εικασία ότι ο Χόθορν και ο Γουάλκερ έτρεχαν μεταξύ τους, τροφοδοτούμενοι από την επίμονη άρνηση του Walker στο αίτημα του ιατροδικαστή να εκτιμήσει την ταχύτητα του δικού του αυτοκινήτου εκείνη τη στιγμή. Σε μια συνέντευξη με τον δημοσιογράφο Eoin Young και τον συγγραφέα Eric Dymock το 1988, ο Walker παραδέχτηκε ότι όντως αγωνιζόταν με τον Χόθορν, αλλά είχε ενημερωθεί από έναν αστυνομικό που διερεύνησε το ατύχημα για να μην αναφέρει περαιτέρω αυτό, μήπως ενοχοποιηθεί.
Πιθανές αιτίες του ατυχήματος περιλαμβάνουν σφάλμα οδηγού, λιποθυμία ή μηχανική βλάβη, αν και η εξέταση του δυστυχήματος δεν αποκάλυψε προφανές σφάλμα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Χόθορν υπέστη πρόσφατα λιποθυμίες, ίσως λόγω νεφρικής ανεπάρκειας. Μέχρι το 1955, είχε ήδη χάσει έναν νεφρό από μόλυνση και είχε αρχίσει να υποφέρει προβλήματα με τον άλλο. αναμενόταν τότε να ζήσει μόνο τρία ακόμη χρόνια.
Κατά την έρευνα του ιατροδικαστή στις 26 Ιανουαρίου, η κριτική επιτροπή επέστρεψε την απόφαση για τυχαίο θάνατο. Ο Χόθορν θάφτηκε στο νεκροταφείο West Street στο Φάρνχαμ.
Κληρονομιά
Στο Φάρνχαμ, την πόλη όπου έζησε μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, υπάρχει ένας δρόμος με το όνομα Mike Hawthorn Drive. Ήταν σε αυτήν την πόλη που ο Χόθορν διοικούσε το Tourist Trophy Garage που πούλησε Jaguars, Rileys, Fiats και Ferraris. Υπάρχει ένας λόφος και μια γωνία που πήρε το όνομά του στο Μπράντς Χάτς και μια γωνία στο Croft Circuit στο Βόρειο Γιορκσάιρ, ενώ στο Τάουτσεστερ στο κτήμα Σαίρς, τρία μίλια από την πίστα του Σίλβερστόουν, το Hawthorn Drive πήρε το όνομά του. Υπάρχει ένα άγαλμα στην πίστα του Γκούντγουντ που τον τιμά ως τον πρώτο παγκόσμιο πρωταθλητή της Φόρμουλα 1 του Ηνωμένου Βασιλείου.
Hawthorn Memorial Trophy
Το Hawthorn Memorial Trophy έχει απονεμηθεί στον πιο επιτυχημένο οδηγό της Φόρμουλα 1 της Βρετανίας ή της Κοινοπολιτείας κάθε χρόνο από το 1959. Ο Λιούις Χάμιλτον έχει κερδίσει το βραβείο τις περισσότερες φορές, παίρνοντας το τρόπαιο σε έντεκα περιπτώσεις και είναι ο σημερινός κάτοχος του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Σαιντ-Ιλαίρ-λε-Σατέλ
Το Σαιντ-Ιλαίρ-λε-Σατέλ (γαλλικά: Saint-Hilaire-le-Châtel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Ιλαιριέν (γαλλικά: Saint-Hilairiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ζόλα Μπαντ
Η Ζόλα Πίτερζε, πρώην Ζόλα Μπαντ (Zola Pieterse-Budd, γενν. 26 Μαΐου 1966) είναι δρομέας μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Συμμετέσχε, τρέχοντας στον δρόμο των 3000 μέτρων, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 εκπροσωπώντας τη Μεγάλη Βρετανία και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 εκπροσωπώντας τη Νότια Αφρική. Παρότι δεν κέρδισε ποτέ σε μεγάλη διοργάνωση στίβου εκτός από το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου («Μπρούνο Ζάουλι») του 1985, ήταν δύο φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια ανώμαλου δρόμου, ενώ κατέρριψε δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στον δρόμο των 5000 μέτρων (το 1984 χωρίς να της αναγνωρισθεί και το 1985). Μετά τη Νότια Αφρική και τη Μ. Βρετανία, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στις ΗΠΑ το 2008, και τρέχει ακόμη σε μαραθωνίους και υπερμαραθωνίους. Ο καλύτερος χρόνος της στον δρόμο του ενός μιλίου (4.17,57 το 1985) αποτελεί ακόμα το ρεκόρ Μεγάλης Βρετανίας. Η Μπαντ ξεχώριζε επίσης από το ότι συνήθως αγωνιζόταν (και προπονιόταν) ξυπόλητη.
Στη Νότια Αφρική
Η Μπαντ γεννήθηκε στο Μπλουμφοντέιν της Νότιας Αφρικής και έγινε γνωστή για πρώτη φορά σε ηλικία μόλις 17 ετών, όταν κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στον δρόμο των 5000 μέτρων με χρόνο 15 λεπτά και 1,83 δευτερόλεπτο. Επειδή όμως η επίδοση αυτή επιτεύχθηκε στη Ν. Αφρική, που τότε ήταν αποκλεισμένη από διεθνείς αγώνες εξαιτίας της πολιτικής της των φυλετικών διακρίσεων (απαρτχάιντ), η Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) αρνήθηκε να την επικυρώσει ως νέο επίσημο παγκόσμιο ρεκόρ.
Το 1985 η Μπαντ κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ των 5000 μ. επισήμως, με 14.48,07, έχοντας πλέον τη βρετανική υπηκοότητα.
Στη Μεγάλη Βρετανία
Η λαϊκή βρετανική εφημερίδα Daily Mail έπεισε τον πατέρα της Μπαντ να την πιέσει να κάνει αίτηση για την απόκτηση της βρετανικής υπηκοότητας, με αιτιολογικό ότι ο παππούς της ήταν Βρετανός. Θα απέφευγε έτσι τον διεθνή αθλητικό αποκλεισμό της Ν. Αφρικής, ώστε να μπορέσει να αγωνισθεί στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λος Άντζελες το 1984. Με ισχυρές πιέσεις από την εφημερίδα, η βρετανική υπηκοότητα της δόθηκε σχεδόν αμέσως και η αθλήτρια μετακόμισε στο Γκίλντφορντ της νότιας Αγγλίας. Τα παραπάνω προκάλεσαν συζητήσεις εξαιτίας της αποκτήσεως της υπηκοότητας υπό συνθήκες ειδικής εύνοιας. Ομάδες κατά του απαρτχάιντ διαδήλωσαν δυναμικά και κατάφεραν να αναδείξουν την ειδική μεταχείριση της αθλήτριας, καθώς άλλοι αιτούντες ανέμεναν κάποτε επί χρόνια για να τους δοθεί η υπηκοότητα.
Λίγο μετά η Μπαντ υποχρεώθηκε να αποσυρθεί από έναν αγώνα 1500 μέτρων στην κοντινή στο σπίτι της πόλη Κρώλεϋ, όταν το δημοτικό συμβούλιο απέσυρε την πρόσκλησή του ελάχιστα πριν τον αγώνα.
Η Μπαντ έτρεξε την πρώτη της κούρσα στη Μ. Βρετανία στο Σέντραλ Παρκ του Ντάρτφορντ, στο Κεντ, διανύοντας τα 3000 μέτρα σε 9 λεπτά και 2,6 δευτερόλεπτα, με ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη του BBC. Πρόλαβε και έτρεξε και σε άλλους βρετανικούς αγώνες πριν τους Ολυμπιακούς, κερδίζοντας το βρετανικό πρωτάθλημα στα 1500 μέτρα και τους προκριματικούς για συμμετοχή στους Ολυμπιακούς στα 3000 μ. (με χρόνο 8.40), κερδίζοντας έτσι μια θέση στη βρετανική ολυμπιακή ομάδα. Πρόλαβε να σημειώσει και ένα παγκόσμιο ρεκόρ στο μη ολυμπιακό αγώνισμα του δρόμου των 2000 μέτρων, τον Ιούλιο του 1984, με χρόνο 5.33,15. Σχολιάζοντας τον αγώνα για το BBC, ο Ντέιβιντ Κόλμαν αναφώνησε: «Το μήνυμα τώρα θ' αστράψει σε όλο τον κόσμο: η Ζόλα Μπαντ δεν είναι παραμύθι».
Οι Ολυμπιακοί του 1984 και η συνέχεια
Η Ντέκερ επέβαλε γρήγορο ρυθμό από την αφετηρία του τελικού αγώνα, με τη Μπαντ να ακολουθεί πολύ κοντά της. Ο ρυθμός έγινε λίγο αργότερος αμέσως μετά τα μισά της διαδρομής, οπότε η Μπαντ ανέλαβε να οδηγήσει την κούρσα, τραβώντας την Ντέκερ, την Πούικα και τη Βρετανίδα Γουέντυ Σμιθ-Σλάυ από την προπορευόμενη ομάδα.
Στα 1700 μ. συνέβη η πρώτη σύγκρουση: η Ντέκερ άγγιξε το πόδι της Μπαντ, κάνοντάς τη να χάσει ελαφρώς την ισορροπία της, ωστόσο αμφότερες διατήρησαν την πρωτοπορία τους. Δύο δευτερόλεπτα πριν συμπληρωθεί το πρώτο πεντάλεπτο, το αριστερό πόδι της Μπαντ έσπρωξε τον μηρό της Ντέκερ, με αποτέλεσμα η Μπαντ να χάσει την ισορροπία της και να βρεθεί στον δρόμο της Ντέκερ. Το παπούτσι της Ντέκερ χτύπησε τότε με δύναμη τον αστράγαλο της Μπαντ και τον μάτωσε. Σε βιντεοταινίες που εξετάσθηκαν αργότερα έδειξαν ότι η Μπαντ φαινόταν να πονά, ωστόσο διατήρησε την ισορροπία της και συνέχισε τον αγώνα.
Αντιθέτως, η Ντέκερ έχασε την ισορροπία της και έπεσε κάτω προς τα εμπρός, αφού προσπάθησε να κρατηθεί από τον αριθμό στην πλάτη της Μπαντ, τον οποίο και ξήλωσε. Η Ντέκερ δεν μπόρεσε να τερματίσει εξαιτίας τραυματισμού στον μηρό της.
Η Μπαντ, σαφώς επηρεασμένη από το περιστατικό, συνέχισε να οδηγεί για λίγο ακόμα τον αγώνα, αλλά τελικώς έμεινε πίσω, τερματίζοντας έβδομη μέσα σε δυνατό ήχο αποδοκιμασιών. Ο χρόνος της ήταν 8.48, ενώ το ατομικό ρεκόρ της στην απόσταση ήταν 8.37. Η Πούικα κέρδισε τον αγώνα με επίδοση 8.35,96. Στην αυτοβιογραφία της μετά από χρόνια, η Μπαντ έγραψε ότι επίτηδες επεβράδυνε λίγο ώστε να μείνει έξω από τα μετάλλια, επειδή δεν θα άντεχε να αντιμετωπίσει την τελετή απονομής ενός μεταλλίου ενώπιον ενός εχθρικού κοινού, το οποίο θα υπερασπιζόταν την ομοεθνή του. Αναφέρει ακόμα πως επεχείρησε να ζητήσει συγγνώμη από την Ντέκερ στην έξοδο μετά τον αγώνα, αλλά η Ντέκερ ήταν αναστατωμένη και της αποκρίθηκε "Don’t bother!". Μετά την Πούικα, δεύτερη στον αγώνα ήρθε η Σλάυ και τρίτη η Καναδέζα Λυν Κανούκα-Γουίλιαμς (καμιά από τις δύο δεν κατέκτησε άλλο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες σε όλη τη σταδιοδρομία τους).
Παρά το ότι η Μπαντ αποδοκιμάσθηκε έντονα από τους Αμερικανούς θεατές, η εξεταστική επιτροπή που συνέστησε η IAAF έκρινε πως δεν ευθυνόταν για τη σύγκρουση. Η Ντέκερ δήλωσε πολλά χρόνια αργότερα: «Ο λόγος που έπεσα δεν ήταν καθόλου, όπως πιστεύουν μερικοί, η εσκεμμένη από μέρους της σύγκρουση με τη Μπαντ. Ο λόγος που έπεσα ήταν ότι δεν είχα καθόλου εμπειρία στο να τρέχω μέσα σε ένα πυκνό γκρουπ αθλητών.» Γενικώς πάντως είναι ευθύνη του ακολουθούντος δρομέα να αποφύγει την επαφή με τον προπορευόμενό του. Αρχικώς τα αμερικανικά ΜΜΕ πήραν το μέρος της Ντέκερ, ενώ τα βρετανικά υποστήριζαν τη Μπαντ.
Το 2002 το περιστατικό συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στις «100 κορυφαίες στιγμές του αθλητισμού» του Channel 4.
Η Μπαντ αγωνίσθηκε σε διεθνείς διοργανώσεις εκπροσωπώντας το Ηνωμένο Βασίλειο (Μεγάλη Βρετανία) το 1985 και το 1986. Τον Φεβρουάριο του 1985 έγινε παγκόσμια πρωταθλήτρια ανώμαλου δρόμου, αλλά στη συνέχεια ηττήθηκε πολλές φορές σε αγωνίσματα στίβου.
Πολύ καλύτερα τα κατάφερε με τις επιδόσεις: κατέρριψε τα ρεκόρ Ηνωμένου Βασιλείου και ολόκληρης της Βρετανικής Κοινοπολιτείας στα 1500 μ. (με χρόνο 3.59,96), στο 1 μίλι (με 4.17,57), στα 3000 μ. (με 8.28,83) και στα 5000 μ. (με 14.48,07). Στην τελευταία απόσταση μάλιστα κατέρριψε με αυτή την επίδοση και το παγκόσμιο ρεκόρ με διαφορά 10 δευτερολέπτων. Νίκησε επίσης στα 3000 μ. στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου («Μπρούνο Ζάουλι») του 1985. Οι καλύτεροι χρόνοι της στα 1500 μ. το 1 μίλι και τα 3000 μ. σημειώθηκαν σε αγώνες με την Ντέκερ και την Πούικα. Η Μπαντ τερμάτισε τρίτη και στις τρεις αυτές κούρσες, πίσω από την Ντέκερ και την Πούικα.
Το 1986 άρχισε με την Μπαντ να υπερασπίζεται επιτυχώς τον παγκόσμιο τίτλο της στον ανώμαλο δρόμο στην Ελβετία και να επιτυγχάνει παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου στα 3000 μ. με 8.39,79. Ωστόσο, μετά από δυο-τρεις νίκες με καλούς χρόνους στην αρχή της καλοκαιρινής περιόδου στα 1500 και στα 3000 μ., ηττήθηκε επανειλημμένα από αθλήτριες τις οποίες θα έπρεπε να είχε νικήσει εύκολα. Αγωνίσθηκε στα 1500 και στα 3000 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, αλλά τερμάτισε 9η και 4η αντιστοίχως. Αργότερα έγινε γνωστό ότι υπέφερε από οδυνηρό τραυματισμό στο πόδι για μεγάλο μέρος της περιόδου, και για τον ίδιο λόγο δεν συμμετείχε σε αγώνες το 1987.
Αντιδικίες, γάμος και επιστροφή στη Ν. Αφρική
Στις αρχές του 1988 η Μπαντ άρχισε να αγωνίζεται και πάλι με μερικούς αγώνες ανώμαλου δρόμου. Ωστόσο τότε αρκετά αφρικανικά κράτη ισχυρίσθηκαν ότι είχε συμμετάσχει σε κάποιον αγώνα στη Νότια Αφρική και για τον λόγο αυτό επέμειναν ότι θα έπρεπε να αποκλεισθεί από κάθε διεθνή αγώνα. Η Μπαντ ισχυρίσθηκε ότι είχε απλώς παρακολουθήσει ως θεατής τον συγκεκριμένο αγώνα. Η IAAF όμως δέχθηκε την κατηγορία και απαγόρευσε στην Μπαντ να συμμετέχει σε διεθνείς διοργανώσεις, οπότε η αθλήτρια επέστρεψε στη Νότια Αφρική. Αποσύρθηκε από κάθε αγώνα στο εξωτερικό για αρκετά χρόνια, και μόνο μετά τον τερματισμό του καθεστώτος φυλετικών διακρίσεων, οπότε η Νότιος Αφρική έγινε και πάλι δεκτή από τη διεθνή αθλητική κοινότητα, εκπροσώπησε τη Ν. Αφρική στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης το 1992, τρέχοντας στα 3000 μέτρα, όπου όμως δεν κατόρθωσε να προκριθεί στον τελικό.
Το 1989 η Μπαντ παντρεύτηκε τον Μάικ Πίτερζε (Mike Pieterse) και απέκτησαν μαζί μία κόρη, τη Λάιζα, και δύο δίδυμα (Αζέλ και Μάικ). Το ίδιο έτος εκδόθηκε η αυτοβιογραφία της με τον σύντομο τίτλο Zola (με τη βοήθεια του συγγραφέα Hugh Eley). Η Μπαντ παραμένει ακόμα και σήμερα κάτοχος αρκετών εθνικών ρεκόρ Ηνωμένου Βασιλείου και Νότιας Αφρικής (νεανίδων και γυναικών), ενώ κατέχει ακόμη δύο παγκόσμια ρεκόρ νεανίδων: στο 1 μίλι και στα 3000 μέτρα.
Εγκατάσταση στις ΗΠΑ
thumb|right|Η Μπαντ-Πίτερζε στον υπερμαραθώνιο [[Comrades Marathon του 2012]] Μετά από φήμες ότι ο σύζυγός της είχε ερωτικό δεσμό με την πρώην Μις Νότια Αφρική Άγκαθα «Πίνκι» Πέλσερ, η Μπαντ εξασφάλισε νομική εντολή περιορισμού κατά της Πέλσερ, όταν η τελευταία την απείλησε με όπλο και πολιόρκησε την Μπαντ και τα παιδιά της επί επτάωρο. Με τα τρία της παιδιά, η Μπαντ-Πίτερζε εγκαταστάθηκαν στη Μυρτλ Μπητς της Νότιας Καρολίνας των ΗΠΑ τον Αύγουστο του 2008 και αργότερα ενώθηκε μαζί τους εκεί και ο σύζυγός της Μάικ. Αρχικώς είχε βίζα δύο ετών, που της επέτρεπε να αγωνίζεται σε αγώνες βετεράνων αθλητών στις ΗΠΑ. Επιπλέον, είναι εθελόντρια προπονήτρια στην ομάδα στίβου του «Παραλιακού Πανεπιστημίου της Καρολίνας» (Coastal Carolina University), ενώ συνεχίζει να αγωνίζεται ακόμα και σήμερα, και μάλιστα σε μαραθωνίους και υπερμαραθωνίους, δείχνοντας δείγματα σπάνιας ευελιξίας στις αποστάσεις και διάρκειας αθλητικής σταδιοδρομίας.
Τα τέκνα της αγωνίζονται επίσης σε δρόμους αντοχής: Στις 2 Μαΐου 2009, σε τοπικό αγώνα στο Όραντζμπεργκ (Νότια Καρολίνα), αφού κέρδισε τον αγώνα 12 χιλιομέτρων γυναικών, είδε την κόρη της Λάιζα (17 ετών) να νικά στον αγώνα της κατηγορίας 12-19 ετών με χρόνο 30.17.
Πολιτιστικές επιδράσεις
Σήμερα στη Νότια Αφρική τα δημοτικά μίνι-λεωφορεία/ταξί που μοιράζονται περισσότεροι του ενός πελάτες, αποκαλούνται με το παρατσούκλι «Ζόλα Μπαντ» για την ταχύτητά τους. Η τραγουδίστρια Μπρέντα Φάσι είχε ένα τραγούδι-επιτυχία κατά τη δεκαετία του 1980 με τίτλο «Zola Budd». Τον Σεπτέμβριο του 2004 η Μπαντ κατέλαβε την 66η θέση στις ψήφους για τους «Μεγάλους Νοτιοαφρικανούς» όλων των εποχών (για το αντίστοιχο πρόγραμμα του ελληνικού «Μεγάλοι Έλληνες»). Τέλος, στις 20 Ιουλίου 2012 ο σταθμός BBC Radio 4 μετέδωσε ένα ραδιοφωνικό θεατρικό έργο του Ρίτσαρντ Μονκς με θέμα τις πολιτικές και μιντιακές ενέργειες για τη μεταφορά της Μπαντ στη Βρετανία σε ηλικία 17 ετών, με τον πατέρα της, με το κείμενο να υπονοεί ότι ήταν απρόθυμη και νοσταλγούσε την πατρίδα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί αυτοβιογράφοι
Σύνδρομο Γιάκομπς
Το σύνδρομο Γιάκομπς ή αλλιώς σύνδρομο ΧΥΥ ή σύνδρομο ΥΥ είναι μία μετάλλαξη και συγκεκριμένα αριθμητική χρωμοσωμική ανωμαλία. Πρόκειται για μία τρισωμία που παρατηρείται στα φυλετικά χρωμοσώματα του ανθρώπου και εμφανίζεται σχετικά σπάνια σε σχέση με άλλες τρισωμίες (σύνδρομο Κλαϊνφέλτερ, σύνδρομο Ντάουν, σύνδρομο Έντουαρντς, σύνδρομο Πατάου), με συχνότητα 1:1000 γεννήσεις αγοριών. Τα άτομα με σύνδρομο ΧΥΥ διαθέτουν συνήθως φυσιολογικό φαινότυπο, έχουν πολύ υψηλό ανάστημα (στο χρωμόσωμα Υ εδράζονται γονίδια που σχετίζονται με το ύψος), παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες, εμφανίζουν υπερδραστηριότητα και έχουν έφεση στον αθλητισμό.
Αιτιολογία
Το φυσιολογικό σωματικό κύτταρο έχει 46 χρωμοσώματα (σε 23 ζεύγη), ενώ το γεννητικό κύτταρο (γαμέτης) έχει 23 (ένα από κάθε ζεύγος των σωματικών). Ο σχηματισμός των γεννητικών κυττάρων γίνεται με μια διαδικασία κυτταρικής διαίρεσης, που λέγεται μείωση.
Ιβάν Σιμόνοβιτς
Ο Ιβάν Σιμόνοβιτς (γεννημένος στις 2 Μαΐου 1959) είναι Κροάτης διπλωμάτης, πολιτικός και νομικός. Τον Οκτώβριο του 2008 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης της Κροατίας. Στις 3 Μαΐου 2010, ο Σιμόνοβιτς διορίστηκε Βοηθός Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Εκπαίδευση και καριέρα
Ο Σιμόνοβιτς αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ το 1982. Έχει κάνει μεταπτυχιακά στη δημόσια διοίκηση και πολιτική. Ήταν επισκέπτης υπότροφος στα Πανεπιστήμια του Γκρατς και του Γέιλ. Απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα το 1990, σε ηλικία 31 ετών. Ο Σιμόνοβιτς εντάχθηκε στο κροατικό διπλωματικό σώμα μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Υπήρξε βοηθός του Υπουργού Εξωτερικών Μάτε Γκράνιτς κατά τη δεκαετία του 1990, αν και δεν εντάχθηκε ποτέ στο κυβερνών κόμμα, την Κροατική Δημοκρατική Ένωση (HDZ).
Σαιντ-Ιλαίρ-συρ-Ριλ
Το Σαιντ-Ιλαίρ-συρ-Ριλ (γαλλικά: Saint-Hilaire-sur-Risle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Ιβάν Σιμόνοβιτς
Εκπαίδευση και καριέρα
Το 1997, ο πρόεδρος της Κροατίας Φράνιο Τούτζμαν τον διόρισε πρεσβευτή στα Ηνωμένα Έθνη. Ο Σιμόνοβιτς υπηρέτησε εκεί μέχρι το 2002. Ενώ υπηρετούσε εκεί, ο Σιμόνοβιτς προήδρευσε του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών.
Σαιντ-Ιλαίρ-συρ-Ριλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Ιλαιριέν (γαλλικά: Saint-Hilairiens).
Ιβάν Σιμόνοβιτς
Εκπαίδευση και καριέρα
Τον Μάιο του 2000 διορίστηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Δικαιοσύνης Αντιπρόσωπος της κυβέρνησης της Κροατίας κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, για την υπόθεσή της πιθανής γενοκτονίας.
Σαιντ-Ιλαίρ-συρ-Ριλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Νησί Πιττ
Το νησί Πιττ είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στο Αρχιπέλαγος του Τσάταμ, εδαφική περιοχή της Νέας Ζηλανδίας. Ονομάζεται Ρανγκιαούρια (Rangiauria) στα Μαορί και Ρανγκιαοτέρα (Rangiaotera) στη γλώσσα μοριόρι.
Ιβάν Σιμόνοβιτς
Εκπαίδευση και καριέρα
Το 2002, ο Σιμόνοβιτς διορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Ίβιτσα Ράτσαν. Παρέμεινε ανεξάρτητος και δεν προσχώρησε στο κυβερνών SDP. Όταν το HDZ επανήλθε στην εξουσία το 2003, στον Σιμόνοβιτς δεν προσφέρθηκαν καθήκοντα στη νέα κυβέρνηση. Το 2004 έγινε καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ, όπου διετέλεσε Προϊστάμενος του Τμήματος Νομικής Θεωρίας, Αντιπρόεδρος και Αντιπρύτανης Διεθνούς Συνεργασίας και όπου διδάσκει γενική θεωρία του δικαίου και κρατικές και διεθνείς σχέσεις. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και εργασίες πάνω σε θέματα των διεθνών σχέσεων, του δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανάπτυξης των εθνικών θεσμών.
Ο Σιμόνοβιτς διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης της Κροατίας από τον πρωθυπουργό Ίβο Σανάντερ στις 6 Οκτωβρίου 2008. Η προκάτοχός του, Άνα Λόβριν, είχε παραιτηθεί την ίδια μέρα μετά από μια σειρά ανεξιχνίαστων επιθέσεων και δολοφονιών, που συνδέονται με το κροατικό οργανωμένο έγκλημα που κορυφώθηκε με τη δολοφονία της Ιβάνα Χόντακ, κόρης του αμφιλεγόμενου Κροάτη δικηγόρου Ζβόνιμιρ Χόντακ. Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι τη σκότωσε ένας άστεγος, σε κάποια προφανή πράξη αντιποίνων εναντίον του πατέρα της.
Νησί Πιττ
Το νησί Πιττ έχει 65 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρίσκεται 770 χιλιόμετρα ανατολικά από τα κυρίως νησιά της Νέας Ζηλανδίας και είναι 20 χιλιόμετρα από το νησί Τσάταμ, με το οποίο χωρίζεται με το στενό του Πιττ. Το νησί είναι πολύ λοφώδες. Το υψηλότερο σημείο του υψώνεται 231 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Το 2011 το νησί του Πιττ έχει πληθυσμό 38 άτομα. Το νησί αυτό είναι η πρώτη κατοικημένη περιοχή στη Γη που παρακολουθεί την ανατολή του ηλίου κάθε Πρωτοχρονιά με βάση την τοπική ζώνη ώρας.
Ιβάν Σιμόνοβιτς
Εκπαίδευση και καριέρα
Τον Μάιο του 2010 ο Σιμόνοβιτς διορίστηκε από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι-μουν ως Βοηθός Γενικός Γραμματέας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Νησί Πιττ
Ιστορία
Το νησί Πιττ αρχικά είχε κατοικηθεί από τους Μοριόρι, ιθαγενείς των νησιών Τσάταμ. Τα αρχαιολογικά τους απομεινάρια υπάρχουν παντού στο νησί. Μεγάλες ποσότητες τεχνουργημάτων συνεχώς έρχονται στο φως. Κανένα απομεινάρι από το σκάλισμα στο δέντρο (τέχνη των Μοριόρι που ονομάζεται μομόρι ρακάου) δεν είναι ορατό στο νησί αλλά υπάρχουν αρχεία που λένε ότι κάποτε υπήρχαν.
Ιβάν Σιμόνοβιτς
Προσωπική ζωή
Ο Σιμόνοβιτς είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Νησί Πιττ
Ιστορία
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που είδαν το νησί ήταν το πλήρωμα του πλοίου Τσάταμ ( η πλήρης αγγλική ονομασία είναι HMS Chatham) του Γουίλιαμ Μπρόουτον το 1791. Το νησί ονομάστηκε από τον Γουίλιαμ Πιττ, πρώτο κόμη του Τσάταμ. Πενήντα χρόνια μετά, η ονομασία του νησιού απλοποιήθηκε σε Πιττ.
Ιβάν Σιμόνοβιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες πολιτικοί Κατηγορία:Κροάτες νομικοί
Νησί Πιττ
Ιστορία
Κατηγορία:Νησιά της Νέας Ζηλανδίας
Σαιντ-Ιλαίρ-συρ-Ερ
Το Σαιντ-Ιλαίρ-συρ-Ερ (γαλλικά: Saint-Hilaire-sur-Erre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Αμάδο Καρίγιο Φουέντες
Ο Αμάδο Καρίγιο Φουέντες (17 Δεκεμβρίου 1956 - 7 Ιουλίου 1997) ήταν Μεξικάνος ναρκέμπορας που ανέλαβε τον ελέγχο του Καρτελ του Χουάρεζ αφού δολοφόνησε το αφεντικό του Ραφαέλ Αγκιλάρ Γκουαχάρδο. Έγινε γνωστός με το προσωνύμιο "Ο κύριος των ουρανών" εξαιτίας του μεγάλου στόλου αεροπλάνων που διέθετε και χρησιμοποιούσε για να μεταφέρει ναρκωτικά.
Πέθανε τον Ιούλιο του 1997 σε νοσοκομείο της πόλης του Μεξικού και αφού είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες πλαστικές εγχειρήσεις για να αλλάξει την εμφάνισή του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ναβολάτο της Σιναλόα του Μεξικού και ήταν ανηψιός του Ερνέστο Φονσένκα Καρίγιο, γνωστού και ως "Δον Νιέτο" και αρχηγού του Καρτέλ της Γουαδαλαχάρα, απ' όπου ξεκίνησε και την σταδιοδρομία του.
Συνεργάστηκε κατά καιρούς με τον Πάμπλο Εσκομπάρ, τον Ελ Τσάπο και με το Καρτέλ του Κάλι εισάγοντας παράνομα ναρκωτικά από την Κολομβία προς το Μεξικό και τις ΗΠΑ. Κατόρθωσε να χτίσει μια αυτοκρατορία δισεκατομμυρίων. Υπολογίζεται ότι το εμπόριο των ναρκωτικών του είχε αποφέρει πάνω από 25 δισεκατομμύρια δολάρια.
Υπήρξε ιδιαίτερα διακριτικός ως προς την προσωπική του ζωή και ελάχιστες πληροφορίες ήταν δημοσίως γνωστές για τον ίδιο πριν τον θάνατό του.
Θάνατος
Ήδη τον τελευταίο χρόνο πριν τον θάνατό του και λόγω των έντονων πιέσεων από τις αμερικανικές και μεξικάνικες αρχές, ο Φουέντες είχε αρχίσει να διερευνά την πιθανότητα μεταφοράς των παράνομων δραστηριοτήτων του στη Χιλή. Στο πλαίσιο αυτό πιστεύεται ότι αποφάσισε να πραγματοποιήσει πλαστική εγχείρηση έτσι ώστε να μην αναγνωρίζεται. Κατέληξε σε ιδιωτική κλινική στην πόλη του Μεξικού στις 7 Ιουλίου 1997.
Μόλις ο θάνατός του έγινε γνωστός, και πριν οι συγγενείς του προλάβουν να θάψουν την σορό του, οι μεξικανικές αρχές την κατέσχεσαν προκειμένου να επιβεβαιώσουν ότι ήταν ο ίδιος. Αν και οι αμερικανικές αρχές επιβεβαίωσαν την ταυτότητα του Φουέντες μέχρι και σήμερα πιστεύεται ευρέως ότι ο Φουέντες κατόρθωσε να δραπετεύσει. Στην άποψη αυτή συνέβαλε σημαντικά και η δημοσίευση από τις αρχές φωτογραφίας της παραμορφωμένης σορού του καθώς και η δολοφονία μερικούς μήνες αργότερα των ιατρών που πραγματοποίησαν την χειρουργική επέμβαση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί εγκληματίες
Δάφνη Ανδραβίδας
Ο Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Δάφνη Ανδραβίδας είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην Ανδραβίδα στο νομό Ηλείας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1967 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου.
Ιστορικό
Ξεκίνησε την πορεία της από το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πατρών και τη σεζόν 1969-70 εντάχθηκε στη νεοσύστατη τότε Ε.Π.Σ. Ηλείας και το πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας. Κέρδισε αμέσως την άνοδο και την επόμενη χρονιά αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στη Β΄ Κατηγορία, κερδίζοντας την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία στην οποία έκτοτε αγωνίστηκε ανελλιπώς με εξαίρεση μόνο τις χρονιές 2001-02 και 2002-03 που αγωνίστηκε στη δεύτερη κατηγορία, αποτελώντας ήδη από τότε μια από τις ισχυρότερες ομάδες του τοπικού ποδοσφαίρου της Ηλείας.