cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανός Σταυροβουνιώτης
Προφορική Διαθήκη
Λίγο καιρό πρίν την μαρτυρική του κοίμηση, σε συνομιλία με κάποιους αδελφούς της Μονής, πνευματικά του τέκνα, ο Γέρων Γερμανός έδωσε τις ακόλουθες συμβουλές ως μια πνευματική διαθήκη:
«''Ποτέ σου μη ζήτησης αξιώματα. Ποτέ σου μη ζήτησης τιμές από τον κόσμο. Ποτέ σου μη ζήτησης να ακουστή το όνομά σου. Να 'σαι πάντα αφανής, άγνωστος στους πολλούς τόσο, ώστε, ει δυνατόν, να μη σε ξέρη κανένας. Και τότε θα σε ξέρη ο Θεός. Εάν ο Θεός θέλη να σε φανερώση, δεν ευθύνεσαι εσύ. Μόνο εσύ να μη φροντίζης να φανής ότι είσαι έτσι και έτσι, ότι τάχα δηλαδή έχεις αρετή, είσαι άξιος κ.λπ. Να ζης με αφάνεια, σαν ξένος και παρεπίδημος, 'ως ο αλλόγλωσσος εν ετερογλώσσοις εν γνώσει καθήμενος', όπως λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Να μη αποκτήσης ποτέ σου παρρησία, να μη θέλης να φαίνεσαι πως κάτι είσαι. Και τέλος, να μη έχης ποτέ, μα ποτέ σου μνησικακία, ούτε ακόμη με τον χειρότερό σου εχθρό. Αλλά αντίθετα να παρακαλής τον Θεό να τους συγχωρήση όλους, να συγχωρήση όλο τον κόσμο''».
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι μοναχοί Κατηγορία:Κύπριοι
Γκοτζίλα ΙΙ: Ο Βασιλιάς των Τεράτων
Το Γκοτζίλα ΙΙ: Ο βασιλιάς των τεράτων (αγγλικά: Godzilla: King of the Monsters) είναι μια κινηματογραφική ταινία του 2019 σε σκηνοθεσία του Μάικλ Ντόχερτι ενώ το σενάριο το έγραψε ο Μάικλ Ντόχερτι μαζί με τον Ζακ Σίλντς. Είναι μια συνέχεια του Godzilla (2014) καθώς και η 35η ταινία στο franchise του Godzilla. Επίσης, η συγκεκριμένη ταινία είναι το τρίτο έργο στο MonsterVerse της Legendary καθώς και η τρίτη ταινία Godzilla που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου από ένα στούντιο του Χόλιγουντ. Η ταινία είναι αφιερωμένη στον εκτελεστικό παραγωγό Yoshimitsu Banno και στον πρώτο ηθοποιό που υποδύθηκε τον Godzilla, τον Haruo Nakajima, οι οποίοι πέθαναν το 2017.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κάιλ Τσάντλερ, Βέρα Φαρμίγκα, Μίλι Μπόμπι Μπράουν, Μπράντλεϊ Γουίντφορντ, Σάλι Χόκινς, Τσαρλς Ντανς , Τόμας Μίντλντιτς , Αίσα Χίντς, Ο΄Σί Τζάκσον Τζ., Ντείβιντ Στραθαίρν ,Κεν Γουατανάμπι και Ζανγκ Ζιγί. Στην ταινία, οι άνθρωποι πρέπει να βασιστούν στον Godzilla και τη Mothra προκειμένου να νικήσουν τον βασιλιά Ghidorah, ο οποίος έχει ξυπνήσει άλλους Τιτάνες για να καταστρέψει τον κόσμο. Η συνέχεια πήρε το πράσινο φως κατά τη διάρκεια του πρώτου Σαββατοκύριακου προβολής της προηγούμενης ταινίας Godzilla, με τον Gareth Edwards να αναμενόταν να επιστρέψει για να σκηνοθετήσει μια κινηματογραφική τριλογία. Ωστόσο, τον Μάιο του 2016, ο Γκάρεθ Έντουαρντς εγκατέλειψε το έργο. Τον Οκτώβριο του 2016, οι Dougherty και Shields προσλήφθηκαν για να ξαναγράψουν το σενάριο και τον Ιανουάριο του 2017, ο Μάικλ Ντόχερτι ανακοινώθηκε ως σκηνοθέτης της ταινίας. Τα κύρια γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2017 στην Ατλάντα της Γεωργίας και ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2017.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 31 Μαΐου 2019. Έλαβε μικτές με αρνητικές κριτικές, με επαίνους για τα οπτικά εφέ, τις ακολουθίες δράσης, την κινηματογραφία και το μουσικό της σκορ, αλλά ο ρυθμός, ο τόνος, η πλοκή και οι χαρακτήρες της ταινίας επικρίθηκαν. Η ταινία δεν τα πήγε καλά στο box office, αφού απέφερε μόνο 386 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως σε σχέση με τον προϋπολογισμό παραγωγής της ταινίας, που ήταν μεταξύ 170-200 εκατομμυρίων $ και το κόστος μάρκετινγκ, που ήταν μεταξύ 100-150 εκατομμυρίων $. Μια συνέχεια, με τίτλο Godzilla vs. Kong, κυκλοφόρησε στις 31 Μαρτίου 2021.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Godzilla (ταινίες) Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Οικοτρομοκρατία στη μυθοπλασία Κατηγορία:MonsterVerse Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Σταύρος Ζαλμάς
Ο Σταύρος Ζαλμάς (Αθήνα, 30 Απριλίου 1958) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 30 Απριλίου του 1958 στην Αθήνα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε Οικονομικά ενώ μετά το τέλος των σπουδών του ξεκίνησε να εργάζεται στην Εθνική Τράπεζα. Παράλληλα, με την εργασία του ως τραπεζικός υπάλληλος ξεκίνησε τις σπουδές του στο αντικείμενο της υποκριτικής καθώς ήθελε να γίνει ηθοποιός. Μετά το τέλος του πρώτου έτους των θεατρικών του σπουδών έπαιξε στην Επίδαυρο στην παράσταση «Πέρσες» συνεργαζόμενος με τον Αλέξη Μινωτή. Ακολούθησε η θεατρική παράσταση «Παράξενο Ιντερμέδιο» τον χειμώνα του ίδιου έτους. Για κάποιο διάστημα εργαζόταν παράλληλα τόσο στην τράπεζα όσο και στο θέατρο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έλαβε μέρος στην κινηματογραφική παράγωγή «Τα μάρμαρα» ενώ λίγο καιρό μετά συμμετείχε στις ταινίες «Τρώες» και «Το φιλί».
Αργυρόκαστρο
Το Αργυρόκαστρο (Αλβανικά: Gjirokastër, Γκιροκάστερ, στην αγγλόφωνη περιηγητική και ιστορική βιβλ/φία: Argyrokastro(n), Argirokastro ή Argyrocastro ) είναι πόλη της Αλβανίας, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού και βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, με πληθυσμό 43.000 κατοίκων περίπου. Η παλιά της πόλη είναι εγγεγραμμένη (2005) στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς «ως σπάνιο παράδειγμα καλά διατηρημένης Οθωμανικής πόλης, χτισμένης από μεγαλογαιοκτήμονες». Το Αργυρόκαστρο βρίσκεται σε μια κοιλάδα ανάμεσα στο Πλατοβούνι και τον ποταμό Δρίνο, σε υψόμετρο 300 μ. Στην πόλη δεσπόζει το Φρούριο του Αργυρόκαστρου, όπου κάθε πέντε χρόνια διεξάγεται το Εθνικό Φολκλορικό Φεστιβάλ του Αργυρόκαστρου. Η πόλη είναι η γενέτειρα του πρώην Αλβανού κομμουνιστή ηγέτη Ενβέρ Χότζα και του σημαντικού συγγραφέα Ισμαήλ Κανταρέ. Φιλοξενεί το πανεπιστήμιο Εκρέμ Τσαμπέι.
Σταύρος Ζαλμάς
Βιογραφικό
Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο στη δραματική σειρά «Άφρικα» στο Mega Channel τη σεζόν 1992-1993 υποδυόμενος τον Αλέξη Κουμενάκο. Τη σεζόν 1995-1996 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Ναταλία Δραγούμη στη δραματική σειρά «Πειρασμός». Ο ρόλος που τον έκανε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο στο ευρύ κοινό ήταν αυτός του πατέρα Ιωάννη στη δραματική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη «Άγγιγμα ψυχής» στον ANT1. Εκεί τη σεζόν 1998-1999 υποδύθηκε ένα παπά που ερωτεύεται την νεαρή φοιτήτρια αγιογραφίας Δέσποινα Απέργη(Θεοφανία Παπαθωμά) μπλέκοντας σε έναν απαγορευμένη έρωτα που συγκλονίζει την τοπική κοινωνία των Ιωαννίνων. Η σειρά σημείωσε τεράστια επιτυχία ξεπερνώντας σε κάποια επεισόδια τους 3 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Αργυρόκαστρο
Η πόλη εμφανίζεται καταγεγραμμένη στην ιστορία το 1336 με το ελληνικό της όνομα Αργυρόκαστρο ή Αργυρούπολη, ως τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Έγινε αργότερα κέντρο του τοπικού πριγκιπάτου, υπό τον Αλβανό άρχοντα Γκιον Ζενεμπίσι (1373–1417), πριν υποταχθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για τους πέντε επόμενους αιώνες. Αν και καταλήφθηκε από τον Ελληνικό Στρατό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους λόγω του μεγάλου Ελληνικού πληθυσμού του, τελικά προσαρτήθηκε στο νεοϊδρυμένο κράτος της Αλβανίας το 1913. Αυτό αποδείχθηκε εξαιρετικά αντιδημοφιλές για τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό, που εξεγέρθηκε και μετά από αρκετούς μήνες ανταρτοπολέμου ίδρυσε τη βραχύβια Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου με πρωτεύουσα το Αργυρόκαστρο το 1914. Αποδόθηκε τελικά στην Αλβανία το 1921. Τα τελευταία χρόνια η πόλη έζησε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, που οδήγησαν σε μείζονα πολιτική αστάθεια στην Αλβανία το 1997.
Σταύρος Ζαλμάς
Βιογραφικό
Μετά τη μεγάλη επιτυχία της σειράς επέστρεψε τηλεοπτικά τη σεζόν 2000-2001 συνεργαζόμενος και πάλι με τον Μανούσο Μανουσάκη στη σειρά «Έρωτας Κλέφτης» όπου υποδύθηκε τον Σταύρο έναν άνδρα που δουλεύει για ένα νονό της νύχτας και σε μία ληστεία σε ένα πλούσιο σπίτι γνωρίζει και ερωτεύεται την Ελένη(Βίκυ Βολιώτη). Την περίοδο 2003-2004 εντάχθηκε στο καστ του δεύτερου κύκλου της κοινωνικής σειράς «Φιλί ζωής» ενώ τη σεζόν 2004-2005 πρωταγωνίστησε μαζί με την Ελένη Ζιώγα, τον Στέλιο Μάινα και την Ελισάβετ Μουτάφη στη σειρά «Μετράω στιγμές». Την τηλεοπτική περίοδο 2006-2007 συνεργάστηκε με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV λαμβάνοντας μέρος στις δραματικές σειρές «Αν μ' αγαπάς» και «Μαργαρίτα». Από το 2007 μέχρι το 2009 έπαιξε μαζί με την Ναταλία Δραγούμη και τον Νίκο Σεργιανόπουλο στη σειρά μυστηρίου «Η Εξαφάνιση» σε σκηνοθεσία και παραγωγή Στράτου Μαρκίδη. Το 2010, συνεργάστηκε και πάλι με τον Μαρκίδη στην κινηματογραφική κωμωδία «I Love Karditsa». Τη σεζόν 2011-2012 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μπέσυ Μάλφα και τον Γιώργο Νινιό στην καθημερινή σειρά «Είναι Στιγμές» στον ANT1. Επέστρεψε τηλεοπτικά το 2019 λαμβάνοντας μέρος στην αμερικανική σειρά «Bulletproof».
Αργυρόκαστρο
Εκτός από τους Αλβανούς, στην πόλη ζει σημαντική ελληνική μειονότητα. Το Αργυρόκαστρο, μαζί με τους Άγιους Σαράντα, είναι ένα από τα κέντρα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στην Αλβανία και στην πόλη υπάρχει ελληνικό προξενείο.
Σταύρος Ζαλμάς
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αργυρόκαστρο
Ετυμολογία
Η πόλη εμφανίζεται καταγεγραμμένη στην ιστορία με το μεσαιωνικό Ελληνικό της όνομα Αργυρόκαστρον, όπως αναφέρεται από τον Ιωάννη ΣΤ´ Καντακουζηνό το 1336. Η θεωρία ότι η πόλη πήρε το όνομά της από την Πριγκίπισα Αργυρώ, μυθική μορφή για την οποία έγραψε ο λογοτέχνης Κώστας Κρυστάλλης έγραψε κατά τον 19ο αιώνα, καθώς και αργότερα ο Ισμαήλ Κανταρέ τη δεκαετία του 1960, είναι ψευδοετυμολογία καθώς η πριγκίπισα λέγεται ότι έζησε αργότερα, το 15ο αιώνα.
Ο οριστικός Αλβανικός τύπος του ονόματος της πόλης, που είναι Gjirokastra ενώ στην Γκεγκική Αλβανική διάλεκτο είναι γνωστή ως Gjinokastër, και τα δύο προερχόμενα από το Ελληνικό όνομα. . Άλλες μορφές που απαντώνται σε δυτικές πηγές είναι Girokaster και Girokastra. Στη Βλάχικη γλώσσα η πόλη είναι γνωστή ως Ljurocastru ενώ κατά την Οθωμανική εποχή η πόλη ήταν γνωστή στα Τουρκικά ως Εργκιρί.
Γεωγραφία
Το Αργυρόκαστρο βρίσκεται στα δυτικά της πεδιάδας του ποταμού Δρίνου και μεταξύ των ορεινών όγκων του Λόγγου και του Μακρύκαμπου. Επίσης περιστοιχίζεται από τέσσερις λόφους: Ασφάκα, Παλιορτό, Μανουλιάτι, Ντουναβάτι. Στο κέντρο της πόλης υψώνεται το βυζαντινό κάστρο το οποίο επέκτεινε ο Αλή Πασάς στις αρχές του 19ου αιώνα.
Αρχαιότητα
Την εποχή που είχε ακμάσει η Ελλαδική περίοδος (2100 π.Χ. - 1550 π.Χ.) βρέθηκε ένας Τύμβος στο Βοδίνο, ήταν ίδιος με τους κυκλικούς τάφους στις Μυκήνες την ίδια εποχή που είχε ακμάσει στην νότια Ελλάδα ο Μυκηναϊκός πολιτισμός. Οι Φρύγες εξαπλώθηκαν έντονα στην περιοχή την περίοδο 1150 π.Χ.- 850 π.Χ. Ο ιστορικός Χάμοντ ισχυρίζεται ότι η περιοχή του Αργυροκάστρου ήταν διάσπαρτη από Φρυγικά πριγκιπάτα με επίκεντρο το Βοδίνο, στα τέλη παρατηρήθηκε μιά αλλαγή δυναστείας. Οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι την Εποχή του Χαλκού οι κάτοικοι μιλούσαν μια βορειοδυτική Ελληνική διάλεκτο. Η κεραμεική που έχουν βρει οι αρχαιολόγοι στα τέλη της εποχής του χαλκού στο Ελμπασάν ήταν όμοια με αυτή που βρέθηκε όταν ξεκίνησε η Εποχή του σιδήρου, ήταν διάσπαρτη σε όλη την Αλβανία. Οι πρώτοι βέβαιοι Έλληνες κάτοικοι είναι οι Χάονες, ένα από τα Ηπειρώτικα φύλλα. Το τοπικό αστικό κέντρο του Αργυροκάστρου στην αρχαιότητα ήταν η Αντιγόνεια σε απόσταση περίπου 5 χιλιόμετρα από το Αργυρόκαστρο, στην απέναντι όχθη του ποταμού Δρίνου.
Μεσαίωνας
Τα τείχη της πόλης χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα, οι ψηλοί πέτρινοι τοίχοι της Ακρόπολης οικοδομήθηκαν από τον 6ο μέχρι τον 12ο αιώνα. Την περίοδο αυτή ο οικισμός εξελίχθηκε σε ισχυρό εμπορικό κέντρο που έμεινε γνωστό ως "Αργυρόπολις" ή "Αργυρόκαστρο" που σημαίνει "αργυρό κάστρο". Η πόλη ανήκε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, το καταγράφει για πρώτη φορά ως Αργυρόκαστρο ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός (1336). Την ίδια χρονιά το Αργυρόκαστρο ήταν μια από τις πόλεις του Δεσποτάτου που έμειναν πιστές στον Βυζαντινό αυτοκράτορα όταν συγκρούστηκε μαζί του ο Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι. Η πρώτη αναφορά για κάθοδο νομαδικών Αλβανικών φυλών αναφέρεται στις αρχές του 14ου αιώνα, έψαχναν νέα εδάφη για να εγκατασταθούν και λεηλάτησαν την περιοχή. Η μαύρη πανώλη είχε εξοντώσει τον γηγενή Ελληνικό πληθυσμό και οι Αλβανοί νομάδες μπόρεσαν εύκολα να πάρουν το πάνω χέρι. Την περίοδο 1386-1417 συγκρούστηκαν για την κατοχή της περιοχής ο Δεσπότης της Ηπείρου και ο Αλβανός φύλαρχος Τζον Ζενεβίσι. Οι Ελληνικοί πληθυσμοί πολέμησαν στο πλευρό του Δεσπότη Ησαύ Μπουοντελμόντι εναντίον των υπόλοιπων Αλβανικών και Βλάχικων φυλών. Το Αργυρόκαστρο κατακτήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία (1419) και εισήλθε στο "Σαντζάκι της Αλβανίας".
Κατά την Αλβανική Εξέγερση του 1432-1436 πολιορκήθηκε από δυνάμεις υπό τον Ντεπέ Ζενεμπίσι, αλλά οι εξεγερθέντες νικήθηκαν από τα Οθωμανικά στρατεύματα υπό τον Τουραχάν Μπέη. Την δεκαετία του 1570 οι τοπικοί ευγενείς Μάνθος Παπαγιάννης και Πάνος Κεστολίκος παρουσίασαν στον ηγέτη της Ιερής Λίγκας Δον Χουάν της Αυστρίας και σε άλλους Ευρωπαίους ηγέτες ένα σχέδιο Ιεράς Σταυροφορίας εναντίον των Οθωμανών αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο γνωστός Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή επισκέφτηκε την πόλη (1670), καταγράφει ότι βρίσκονταν 200 νοικοκυριά μέσα στο κάστρο, 200 νοικοκυριά στην "μικρή χριστιανική κοινότητα" εκτός του κάστρου και 150 νοικοκυριά στην "μεγάλη χριστιανική κοινότητα" εκτός του κάστρου, άλλοι 6 οικισμοί υπήρχαν σε 8 κοινότητες γύρω από το κάστρο. Η πόλη είχε 2.000 άλογα, 8 τζαμιά, 3 χριστιανικές εκκλησίες, 280 καταστήματα, 5 πηγές και 5 πανδοχεία. Ο πληθυσμός της πόλης που ήταν βασικά χριστιανικός τον 16ο αιώνα μετατράπηκε σταδιακά μέχρι τον 19ο αιώνα σε μουσουλμανικό, αιτία ο εξισλαμισμός των κατοίκων και η μεταφορά νέων μουσουλμάνων εποίκων.
Νεότερα χρόνια
Το 1811 το Αργυρόκαστρο αποτέλεσε τμήμα του Πασαλικίου των Ιωαννίνων, του οποίου τότε ηγείτο ο γεννημένος στην Αλβανία Αλή πασάς και μετατράπηκε σε ημιαυτόνομο φέουδο στα νοτιοδυτικά Βαλκάνια μέχρι το θάνατό του το 1822. Μετά την κατάργηση του πασαλικίου το 1868, η πόλη ήταν πρωτεύουσα του σαντζακίου του Εργκιρί (το Τουρκικό όνομα του Αργυρόκαστρου). Στις 23 Ιουλίου 1880 επιτροπές από τη νότια Αλβανία της Λίγκας του Πρίζρεν οργάνωσαν στην πόλη ένα συνέδριο, στο οποίο αποφασίστηκε ότι αν οι κατοικούμενες από Αλβανούς περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προσαρτηθούν στις γειτονικές χώρες, αυτοί θα επαναστατούσαν. Κατά την Αλβανική Εθνική Αφύπνιση (1831–1912) η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο του κινήματος και έχει αναφερθεί ότι ορισμένες ομάδες στην πόλη έφεραν πορτρέτα του Σκεντέρμπεη, του εθνικού ήρωα των Αλβανών εκείνη την περίοδο.
Δεδομένου του μεγάλου Ελληνικού πληθυσμού της, η πόλη διεκδικήθηκε και καταλήφθηκε από την Ελλάδα κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1912-1913, μετά την αποχώρηση των Οθωμανών από την περιοχή. Εντούτοις παραχωρήθηκε στην Αλβανία. σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκη του Λονδίνου του 1913 και του Πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας της 17 Δεκεμβρίου 1913.
Η τροπή αυτή των γεγονότων αποδείχθηκε εξαιρετικά αντιδημοφιλής για τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό και οι αντιπρόσωποί τους, υπό το Γεώργιο Χρηστάκη - Ζωγράφο, διαμαρτυρόμενοι σχημάτισαν στο Αργυρόκαστρο την Πανηπειρωτική Συνέλευση. Η Συνέλευση, αντί ενσωμάτωσης στην Ελλάδα ζήτησε τουλάχιστον είτε τοπική αυτονομία είτε κατοχή από δυνάμεις των Μεγάλων Δυνάμεων για τους νομούς Αργυροκάστρου, Αγίων Σαράντα και Κορυτσάς. Το Μάρτιο του 1914 ανακηρύχθηκε στο Αργυρόκαστρο η Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου, που αναγνωρίσθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας. Η Δημοκρατία αυτή ήταν όμως βραχύβια, καθώς η Αλβανία διαλύθηκε με την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου. Ο Ελληνικός στρατός επέστρεψε τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1914 και κατέλαβε πάλι το Αργυρόκαστρο, με τους Αγίους Σαράντα και την Κορυτσά. Τον Απρίλιο του 1916 η Βόρεια Ήπειρος, περιλαμβανομένου του Αργυρόκαστρου, προσαρτήθηκε στην Ελλάδα. Η Σύνοδος Ειρήνης του Παρισιού του 1919 επανέφερε το προπολεμικό καθεστώς, επικυρώνοντας ουσιαστικά τη συνοριακή γραμμή, που είχε αποφασιστεί με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας το 1913 και η πόλη πέρασε πάλι υπό Αλβανικό έλεγχο.
Το μεταπολεμικό Κομμουνιστικό καθεστώς ανέπτυξε την πόλη ως εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Αναβαθμίστηκε σε μουσειακή πόλη, καθώς ήταν η γενέτειρα του Κομμουνιστή ηγέτη της Αλβανίας Ενβέρ Χότζα, που γεννήθηκε εκεί το 1908. Το σπίτι του μετατράπηκε σε μουσείο.
Η κατεδάφιση του μεγάλων διαστάσεων αγάλματος του δικτάτορα Ενβέρ Χότζα στο Αργυρόκαστρο, από παράγοντες του τοπικού ελληνικού στοιχείου σήμανε και συμβολικά το τέλος της σοσιαλιστικής λαϊκής δημοκρατίας. Το Αργυρόκαστρο υπέφερε από πολλά οικονομικά προβλήματα, μετά τον τερματισμό της κομμουνιστικής εξουσίας το 1991. Την άνοιξη του 1993 η πόλη έγινε κέντρο ανοιχτών συγκρούσεων μεταξύ της Ελληνικής μειονότητας και της Αλβανικής αστυνομίας. Η πόλη επλήγη ιδιαίτερα από την κατάρρευση το 1997 μιας τεράστιας «οικονομικής πυραμίδας», που αποσταθεροποίησε το σύνολο της Αλβανικής οικονομίας. Η πόλη έγινε εστία μιας εξέγερσης κατά του Σαλί Μπερίσα. Εγιναν βίαιες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, που τελικά τον ανάγκασαν να παραιτηθεί. Στις 16 Δεκεμβρίου 1997 το σπίτι του Χότζα έπαθε ζημιές από επίθεση αγνώστων αλλά στη συνέχεια αποκαταστάθηκε.
Θρησκεία και πολιτισμός
Το 1925 η Αλβανία έγινε η έδρα της Μουσουλμανικής σέκτας των Μπεκτασήδων δερβίσηδων. Η σέκτα είχε την έδρα της στα Τίρανα και το Αργυρόκαστρο ήταν μία από τις έξι περιφέρειές της στην Αλβανία, με κέντρο τον τεκέ του Ασίμ Μπαμπά. Η πόλη διατηρεί σημαντικό αριθμό Μπεκτασήδων και Σουνιτών Μουσουλμάνων. Στο παρελθόν υπήρχαν 15 τεκέδες και τζαμιά, από τα οποία το 1945 λειτουργούσαν 13. Εχει απομείνει μόνο ένα τζαμί. Τα υπόλοιπα 12 καταστράφηκαν ή έκλεισαν κατά την Πολιτιστική Επανάσταση της κομμουνιστικής κυβέρνησης το 1967.
Η πόλη είναι έδρα μιας Ορθόδοξης επισκοπής, που υπάγεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας.
Ο Οθωμανός περιηγητής του 17ου αιώνα Εβλιγιά Τσελεμπί, που επισκέφθηκε την πόλη το 1670, την περιέγραψε με λεπτομέρεια. Μια Κυριακή ακουσε ένα «βαϊτίμ», το παραδοσιακό Αλβανικό μοιρολόι για το νεκρό, από επαγγελματία θρηνωδό. Ο περιηγητής βρήκε την πόλη τόσο θορυβώδη, που τη βάφτισε «πόλη των θρήνων».
Το μυθιστόρημα Το χρονικό της πέτρινης πόλης του Αλβανού συγγραφέα Ισμαήλ Κανταρέ αφηγείται την ιστορία της πόλης κατά την Ελληνική και Ιταλική κατοχή στον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και επεκτείνεται στα έθιμα των κατοίκων του Αργυρόκαστρου. Σε ηλικία είκοσι τεσσάρων ετών η Αλβανή συγγραφέας Μουσίνε Κοκαλάρι (1917-1983) έγραψε μια 80σέλιδη συλλογή νεανικών διηγημάτων στη μητρική της διάλεκτο του Αργυρόκαστρου : Οπως μου λέει η γιαγιά μου (Αλβανικά : Siç me thotë nënua plakë), Τίρανα, 1941. Το βιβλίο αφηγείται τον καθημερινό αγώνα των γυναικών του Αργυρόκαστρου και περιγράφει τα επικρατούντα ήθη στην περιοχή.
Στο Αργυρόκαστρο, κοιτίδα τόσο Αλβανικών όσο και Ελληνικών πολυφωνικών τραγουδιών, διεξάγεται επίσης το Εθνικό Φολκλορικό Φεστιβάλ (Αλβανικά : Festivali Folklorik Kombëtar), κάθε πέντε χρόνια. Το φεστιβάλ ξεκίνησε το 1968 και γίνεται στο χώρο του Κάστρου του Αργυρόκαστρου. Στην πόλη εκδίδεται επίσης η Ελληνόφωνη εφημερίδα Λαϊκό Βήμα. Πρωτοεκδοθείσα το 1945, ήταν το μόνο Ελληνόφωνο έντυπο μέσο που επιτρεπόταν στη Σοσιαλιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας.
Αξιοθέατα
Η πόλη είναι κτισμένη στην πλαγιά που περιβάλλει την ακρόπολη, σε ένα οροπέδιο. Αν και τα τείχη της πόλης χτίστηκαν τον τρίτο αιώνα και η ίδια η πόλη μνημονεύεται για πρώτη φορά το 12ο αιώνα, το μεγαλύτερο μέρος των υπαρχόντων κτιρίων χρονολογείται από το 17ο και το 18ο αιώνα. Ο χαρακτηριστικός τύπος κατοικίας είναι κατασκευή από ογκόλιθους, ψηλή μέχρι πέντε πατώματα. Υπάρχουν σκάλες εσωτερικές και εξωτερικές, που περιβάλλουν την κατοικία. Πιστεύεται ότι αυτός ο σχεδιασμός προέρχεται από οχυρωμένες αγροικίες, χαρακτηριστικές της νότιας Αλβανίας. Το χαμηλότερο πάτωμα του κτιρίου περιλαμβάνει δεξαμενή και στάβλο. Το επόμενο πάτωμα αποτελείται από ένα δωμάτιο υποδοχής και ένα δωμάτιο για την οικογένεια με τζάκι. Τα παραπάνω πατώματα είναι για πολυμελείς οικογένειες και συνδέονται με εσωτερικές σκάλες. Μετά την ένταξη του Αργυρόκαστρου στην UNESCO αρκετές κατοικίες έχουν αναστηλωθεί, όμως άλλες συνεχίζουν να ερειπώνονται.
Πολλά σπίτια στο Αργυρόκαστρο έχουν ένα ξεχωριστό τοπικό στυλ, που έχει χαρίσει στην πόλη το προσωνύμιο "Πόλη της Πέτρας", γιατί τα περισσότερα παλιά σπίτια έχουν στέγες καλυμμένες με πέτρινες λαξευτές πλάκες. Ενα σχεδόν ταυτόσημο στυλ βλέπουμε στην περιοχή του Πηλίου και στα Ζαγοροχώρια. Η πόλη, μαζί με το Μπεράτ, ήταν από τις λίγες Αλβανικές πόλεις που διασώθηκαν τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 από εκσυγχρονιστικά προγράμματα ανοικοδόμησης. Και οι δύο πόλεις απέκτησαν το καθεστώς της "πόλης-μουσείου" και είναι Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
To Kάστρο του Αργυρόκαστρου δεσπόζει πάνω από την πόλη και ελέγχει το σημαντικό στρατηγικά δρόμο κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού. Είναι ανοιχτό για τους επισκέπτες και περιλαμβάνει ένα στρατιωτικό μουσείο και διαθέτει κατειλημμένα πυροβόλα και ενθύμια της Κομμουνιστικής αντίστασης κατά της Γερμανικής κατοχής, καθώς και κατειλημμένο αεροσκάφος της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, για να θυμίζει τον αγώνα του Κομμουνιστικού καθεστώτος κατά των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Προσθήκες στο κάστρο έγιναν το 19ο και τον 20ό αιώνα από τον Αλή Πασά του Τεπελενίου και την Κυβέρνηση του Βασιλιά Ζόγου. Σήμερα έχει πέντε πύργους, ένα πύργο ρολογιού, μια εκκλησία, υδατοπηγές, σταύλους αλόγων και πολλά άλλα. Το βόρειο τμήμα του κάστρου μετατράπηκε σε φυλακή από την κυβέρνηση του Ζόγου, όπου ήταν έγκλειστοι πολιτικοί κρατούμενοι κατά το κομμουνιστικό καθεστώς.
Το Αργυρόκαστρο διαθέτει μια παλιά Οθωμανική (κλειστή) αγορά, που κατασκευάσθηκε αρχικά το 17ο αιώνα και ανακατασκευάσυηκε το 19ο, μετά από πυρκαγιά. Υπάρχουν σήμερα στο Αργυρόκαστρο πάνω από 200 κατοικίες, διατηρούμενες ως "πολιτιστικά μνημεία". Το Τζαμί του Αργυρόκαστρου, χτισμένο το 1757, δεσπόζει στην αγορά.
Οταν η πόλη προτάθηκε για πρώτη φορά να περιληφθεί στον κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1988, οι ειδικοί του Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων βρέθηκαν σε αμηχανία λόγω αρκετών νεότερων κατασκευών που επηρέαζαν αρνητικά την εικόνα της παλιάς πόλης. Ο ιστορικός πυρήνας του Αργυρόκαστρου ενεγράφη τελικά το 2005, 15 χρόνια μετά την αρχική του υποψηφιότητα.
Οικονομία
Το Αργυρόκαστρο είναι κυρίως εμπορικό κέντρο με μερικές βιομηχανίες παραγωγής κυρίως τροφίμων, δερμάτων και υφασμάτων. Πρόσφατα έχει ανεγερθεί στην πόλη μια περιφερειακή αγορά, που εμπορεύεται τοπικά παραγόμενα τρόφιμα. Δεδομένης της δυνατότητας της νότιας Αλβανίας να προμηθεύει βιολογικά προϊόντα και της σχέσης της με την αντίστοιχη γειτονική πόλης των Ιωαννίνων είναι πιθανόν η αγορά να επικεντρωθεί στο μέλλον σε βιλογικά τρόφιμα. Ομως, προς το παρόν η εμπορία τέτοιων προϊόντων απέχει πολύ από τις Ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Το Εμπορικό Επιμελητήριο της πόλης, που ιδρύθηκε το 1988, προωθεί το εμπόριο με τις Ελληνικές μεθοριακές περιοχές. Στο πλαίσιο της βοήθειας της Ελλάδας προς την Αλβανία, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις κατασκεύασαν στην πόλη ένα νοσοκομείο. μικρογραφία|Άποψη της πόλης του Αργυρόκαστρου από το Κάστρο Τα τελευταία χρόνια πολλές παραδοσιακές κατοικίες ανακατασκευάζονται και παρέχονται κίνητρα στους ιδιοκτήτες τους να επιστρέψουν, αναζωογονώντας έτσι τον τουρισμό ως δυνητική πηγή εισοδήματος για την τοπική οικονομία. Εντούτοις πολλές κατοικίες συνεχίζουν να ερειπώνονται λόγω έλλειψης επενδύσεων, εγκατάλειψης ή ακατάλληλων ανακαινίσεων, καθώς οι ντόπιοι τεχνίτες δεν είναι ενταγμένοι σε αυτά τα προγράμματα. Το 2010, μετά την Ελληνική οικονομική κρίση, η πόλη ήταν μία από τις πρώτες περιοχές της Αλβανίας που επλήγη, καθώς πολλοί Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα μένουν άνεργοι και έτσι επιστρέφουν στην πατρίδα τους.
Εκπαίδευση
Το πρώτο σχολείο της πόλης, Ελληνόγλωσσο, κατασκευάσθηκε το 1663. Χρηματοδοτήθηκε από ντόπιους εμπόρους και λειτούργησε υπό την επίβλεψη του τοπικού επισκόπου. Το 1821, όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση, καταστράφηκε αλλά άνοιξε πάλι το 1830. Το 1727 άρχισε να λειτουργεί στην πόλη ένας μεντρεσές, που συνέχισε να λειτουργεί αδιάλειπτα επί 240 χρόνια, οπότε έκλεισε λόγω της Πολιτιστικής Επανάστασης που αφαρμόσθηκε στην κομμουνιστική Αλβανία. Το 1861-62 ιδρύθηκε ένα Ελληνόγλωσσο σχολείο θηλέων, υποστηριζόμενο οικονομικά από το ντόπιο Ελληνα ευεργέτη Χρηστάκη Ζωγράφο. Το πρώτο Αλβανόγλωσσο σχολείο στο Αργυρόκαστρο άνοιξε το 1886. Σήμερα το Αργυρόκαστρο έχει επτά γυμνάσια, δύο γενικά λύκεια και δύο επαγγελματικά.
Στην πόλη βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Εκερέμ Τσαμπέι, που άνοιξε το 1968. Το 2006, μετά από συζητήσεις μεταξύ της Ελληνικής και της Αλβανικής κυβέρνησης, συμφωνήθηκε η ίδρυση ενός δεύτερου, Ελληνόγλωσσου, πανεπιστημίου στο Αργυρόκαστρο. Το πρόγραμμα παρακολούθησαν 35 φοιτητές το 2010, αλλά η λειτουργία ανεστάλη ξαφνικά, όταν το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων αρνήθηκε να παρέχει καθηγητές για το επόμενο σχολικό έτος και η Ελληνική κυβέρνηση και το Ιδρυμα Λάτση απέσυραν τη χρηματοδότηση.
Δημογραφικά
Η πόλη έχει 43.000 κατοίκους. Το Αργυρόκαστρο έχει μια Ελληνική μειονότητα, που σύμφωνα με μια πηγή αριθμούσε 4.000 το 1989, επί συνολικού πληθυσμού 30.000, αν και Ελληνες εκπρόσωποι έχουν υποστηρίξει ότι 34% της πόλης είναι Έλληνες. Το Αργυρόκαστρο θεωρείται το κέντρο της Ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας. Δεδομένου του μεγάλου Ελληνικού πληθυσμού στην πόλη και τη γύρω περιοχή, υπάρχει εκεί Ελληνικό προξενείο.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηπείρου Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αλβανία
Δυναστεία Σανγκ
300px|right|thumb|Η δυναστεία Σανγκ H Δυναστεία Σανγκ (Chinese: 商朝; pinyin: Shāng cháo) ή δυναστεία Γιν (殷代; Yīn dài) (1600-1046 π.Χ.), σύμφωνα με την παραδοσιακή ιστοριογραφία ήταν κινεζική δυναστεία που βασίλεψε στην κοιλάδα του Κίτρινου Ποταμού τη δεύτερη χιλιετία π.Χ., διαδεχόμενη τη δυναστεία Χσιά, και πριν από τη δυναστεία Τσόου. Η ιστορία των Σανγκ προέρχεται από κείμενα όπως το "Βιβλίο των Εγγράφων", "Χρονικά Μπαμπού" και "Τα Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού". Σύμφωνα με την παραδοσιακή χρονολογία βασισμένη σε υπολογισμούς που έγιναν ακριβώς 2.000 χρόνια πριν από τον Λιου Σιν, οι Σανγκ βασίλεψαν την περίοδο 1766-1122 π.Χ. (644 έτη), αλλά σύμφωνα με τη χρονολογία που βασίζεται στο κείμενο στα "Χρονικά του Μπαμπού", βασίλεψαν την περίοδο 1566-1046 π.Χ.
Οι Σανγκ αποτελούν την πρώτη δυναστεία της παραδοσιακής κινεζικής ιστορίας που η ύπαρξή της στηρίζεται σε αρχαιολογικές αποδείξεις. Ανασκαφές στα Ερείπια του Γιν (σημερινή Ανγιάνγκ), που ταυτοποιήθηκε ως η τελευταία πρωτεύουσα των Σανγκ, αποκάλυψαν έντεκα μεγάλους βασιλικούς τάφουυς και τα θεμέλια του παλατιού και λατρευτικών χώρων, ενώ περιείχαν όπλα και υπολείμματα από θυσίες ανθρώπων και ζώων. Δεκάδες χιλιάδες αντικείμενα μπρούντζινα, πέτρινα, οστέινα, κεραμικά, καθώς και από νεφρίτη, βρέθηκαν επίσης στις ανασκαφές αυτές.
Οι ανασκαφές στην Ανγιάνγκ έφεραν επίσης στο φως το πρωιμότερο δείγμα κινεζικής γραφής, κυρίως χρησμούς χαραγμένους σε οστά που χρησιμοποιούνταν σε μαντικές τελετές, καύκαλα χελωνών, σφάγια αγελάδων, και άλλα οστά. Περισσότερα από 20.000 τέτοια κομμάτια ανακαλύφθηκαν στις αρχικές επιστημονικές ανασκαφές κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και 1930, ενώ από τότε έχουν βρεθεί τέσσερεις φορές περισσότερα. Οι επιγραφές παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για πολλά ζητήματα της πολιτικής, οικονομίας, καθώς και των θρησκευτικών πρακτικών στην τέχνη και την ιατρική εκείνης της εποχής της κινέζικης ιστορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σανγκ Σανγκ Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Αντώνιος Μιχελιδάκης
Ο Αντώνιος Μιχελιδάκης (Ηράκλειο, 1844 - Ηράκλειο, 1923), ήταν Έλληνας, σπουδαίος Κρητικός οπλαρχηγός, και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1844. Όταν ξέσπασε η Κρητική Επανάσταση (1866-1869) διέκοψε τις φιλολογικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών προκειμένου να γυρίσει στην πατρίδα του και να συμμετάσχει ενεργά στην επανάσταση. Έτσι επιστρέφοντας ανέλαβε ως πληρεξούσιος της Γενικής Επαναστατικής Συνέλευσης, την οργάνωση και τον συντονισμό της επαναστατικής δράσης στις ανατολικές επαρχίες της Κρήτης. Δέκα χρόνια αργότερα, όταν ξέσπασε η νέα Κρητική Επανάσταση του 1878, συμμετείχε από τους πρώτους, αναλαμβάνοντας αυτή τη φορά πρόεδρος της Επαναστατικής Συνέλευσης όπου με την ιδιότητα αυτή υπέβαλε στο Συνέδριο του Βερολίνου που συνήλθε τον Ιούνιο του έτους εκείνου σχετικό υπόμνημα, ζητώντας την προσάρτηση της νήσου με το Βασίλειο της Ελλάδος, διαπραγματευόμενος μαζί με άλλα μέλη της Επαναστατικής Συνέλευσης τον καταστατικό χάρτη της Κρήτης, που έμεινε γνωστός στην ιστορία με την ονομασία "Σύμβαση της Χαλέπας".
Μετά από τα γεγονότα αυτά, το 1879 εξελέγη πληρεξούσιος του Ηρακλείου στη Γενική Συνέλευση και ακολούθως εξελέγη αρχηγός του Εθνικού Κόμματος της Κρήτης, αναλαμβάνοντας πρόεδρος της Κρητικής Βουλής, τα έτη 1901, 1903, 1905 και της Β΄ Συντακτικής Συνέλευσης του 1906, καθώς και της Βουλής το 1907. Αργότερα το 1910, εξελέγη "τιμής ένεκεν", μαζί με άλλους 4 Κρητικούς βουλευτής του ελληνικού χώρου. Ο ίδιος εξελέγη τότε βουλευτής Αττικοβοιωτίας. Οι υπόλοιποι 4 ήταν οι Ελευθέριος Βενιζέλος, Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης, Μανούσος Κούνδουρος και Χαράλαμπος Πολογεώργης. Τότε παρενέβη η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ζητώντας την ακύρωση της εκλογής των Κρητικών, με το αιτιολογικό ότι ήταν Οθωμανοί υπήκοοι. Η Ελληνική Κυβέρνηση υπαναχώρησε. Τον επόμενο χρόνο που άρχισε πάλι επαναστατική δραστηριότητα στη Κρήτη, επανεκλέχθηκε για ακόμα μια φορά πρόεδρος της επαναστατικής συνέλευσης. Το 1912, όταν διορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση διοικητής της Κρήτης ο Στέφανος Δραγούμης, ο Αντώνιος Μιχελιδάκης ήταν αυτός που του παρέδωσε, ως πρόεδρος της Προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης, τη διοίκηση της νήσου. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την Ένωση της Κρήτης με το Βασίλειο της Ελλάδος, διορίστηκε στη κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη 1915 υπουργός των Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης. Το 1916, όταν η Αντάντ επέβαλε στην Ελλάδα δικό της Αρμοστή, καθιστώντας δηλαδή τη χώρα προτεκτοράτο κατάσχοντας ταυτόχρονα και τον ελληνικό στόλο, ο Μιχελιδάκης συνελήφθη ως βασιλόφρονας και καταδικάστηκε από ειδικό δικαστήριο μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης Σκουλούδη σε εκτοπισμό στη Μυτιλήνη. Απελευθερώθηκε αμέσως μετά τις εκλογές του 1920, όταν καταψηφίστηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος από τις ενωμένες δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Παρά ταύτα, διάγοντας ήδη το 76 έτος της ηλικίας του, δεν αναμίχθηκε ξανά στην πολιτική. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα στη γενέτειρά του, το 1923.
Ράιμοντς Βίλντε
Ο Ράιμοντς Βίλντε (γεννημένος στις 19 Αυγούστου 1962) είναι Λετονός παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής και νυν προπονητής πετοσφαίρισης.
Καριέρα
Γεννημένος στην πόλη Ρηγα, της σημερινής Λετονίας, ο Ράιμοντς Βίλντε έκανε τα πρώτα του βήματα σε ομάδες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, με σημαντικότερη όλων τη Ραδιοτεκνίκ Ρηγας, με την οποία μάλιστα κατέκτησε το το πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας το 1984, μετά απο 14 συνεχόμενες κατακτήσεις της ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Με την Ραδιοτεκνίν Ρίγας, ο Βίλντε κατέκτησε επισης στο Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας δύο φορές το ασημένιο μετάλλιο (1986, 1987) και δύο φορές το χάλκινο μετάλλιο (1990, 1991). Επίσης, έχει φτάσει με την ομάδα της Ρηγα και μέχρι τον τελικό του CEV Cup του 1991.
Από το 1991 και μετά αγωνίστηκε σε ομάδες της υπόλοιπης Ευρώπης, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Ολυμπιακός Πειραιώς. Η σεζόν 1991-92 ήταν άκρως επιτυχημένη για τον Βίλντε καθώς κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας, ενώ παράλληλα έφτασε και μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ωστόσο, στον τελικό της διοργάνωσης εκείνης στάθηκε ιδιαίτερα άτυχος καθώς τραυματίστηκε λίγα λεπτά πριν από την έναρξη του παιχνιδιού, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να βοηθήσει την ομάδα του.
Το 1992 κατέκτησε με τον Ολυμπιακό Πειραιώς την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της καριέρας του ως πετοσφαιριστής, αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από άλλο πόστο, και συγκεκριμένα από αυτό του προπονητή.
Σήμερα, είναι προπονητής της εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης της Λετονίας.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ράιμοντς Βίλντε έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα βόλλευ της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Λετονοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Λετονοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Volkswagen Tiguan
Το Volkswagen Tiguan είναι ένα μικρομεσαίο SUV αυτοκίνητο, που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen, από τον Αύγουστο του 2007. Παράγεται κυρίως στο κεντρικό εργοστάσιο της εταιρείας στο Βόλφσμπουργκ της Γερμανίας, αλλά και σε άλλα κράτη άλλων ηπείρων. Η δεύτερη γενιά του μοντέλου, παρουσιάστηκε στις αρχές του 2016.
Πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά του Tiguan παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ως σχεδιαστική σπουδή στα τέλη του 2006, με σκοπό την προσφορά από την εταιρεία και ενός μικρότερου SUV, που θα ήταν πιο συμπαγές και εμπορικώς προσιτό στο ευρύ κοινό από το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο Volkswagen Touareg. Η ανάγκη αυτή είχε γίνει πλέον επιτακτική, λόγω της ολοένα και αυξανόμενης απήχησης των SUV και των crossover SUV στο αγοραστικό κοινό.
Τελικώς, μπήκε στην παραγωγή τον Αύγουστο του 2007 και παρουσιάστηκε διεθνώς στα τέλη του έτους, δηλαδή στα 5 χρόνια μετά την εισαγωγή του Touareg πρώτης γενιάς. Τον Ιούλιο του 2011, το Tiguan υπέστη μια ελαφριά ανανέωση, τόσο στην εξωτερική εμφάνιση, όσο και στους κινητήρες, και διατηρήθηκε στην ευρωπαϊκή παραγωγή έως τον Ιανουάριο του 2016, αν και συνέχισε να κατασκευάζεται μέχρι το έτος 2020 στην Κίνα.
Δεύτερη γενιά
Η δεύτερη γενιά του Tiguan αποκαλύφθηκε επίσημα στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2015 και μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Ιανουάριο του 2016, δηλαδή τον ίδιο μήνα που διακόπηκε η παραγωγή της προηγούμενης γενιάς.
Βασίζεται στην πλατφόρμα Volkswagen Group MQB platform και (αντίθετα με την πρώτη γενιά) παράγεται σε εκδοχές με κοντό μεταξόνιο (Short Wheel Base / SWB), ως 5-θέσιο, και με μακρύ μεταξόνιο (Long Wheelbase / LWB), ως 7-θέσιο. Ειδικότερα η εκδοχή με το μακρύτερο μεταξόνιο μπήκε στην παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 2017 και μάλιστα σε κάποιες χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, διατίθεται με την ονομασία Volkswagen Tiguan Allspace.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Επίσης, οι πωλήσεις στην Κίνα αφορούν τα αντίτυπα τοπικής παραγωγής και δεν αναφέρονται στα εισαγόμενα μοντέλα από παράλληλες εισαγωγές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
tiguan Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Γουαδαλαχάρας
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γουαδαλαχάρα (Festival Internacional de Cine en Guadalajara) είναι ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ διάρκειας μιας εβδομάδας που πραγματοποιείται κάθε τον Μάρτιο στην πόλη Γουαδαλαχάρα του Μεξικού από το 1986. Το φεστιβάλ θεωρείται το πιο διάσημο φεστιβάλ ταινιών στη Λατινική Αμερική και μεταξύ των πιο σημαντικά ισπανόφωνα φεστιβάλ στον κόσμο.
Η παρουσία στη Γουαδαλαχάρα εκπροσώπων από άλλα σημαντικά φεστιβάλ από όλο τον κόσμο βοήθησε τον μεξικάνικο κινηματογράφο να έχει ισχυρή διεθνή παρουσία τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το φεστιβάλ βοήθησε επίσης στην αναζωογόνηση της σταδιοδρομίας μερικών παλαιότερων και καθιερωμένων μεξικανών και αγγλόφωνων καλλιτεχνών όπως οι Αρτούρο Ριπστάιν, Γκαμπριέλ Φιγκουέροα, Μαρία Φέλιξ, Χάιμε Χερμοσίλο, Σίλβια Πίναλ, Ιγκνάσιο Λόπεζ Τάρσο, Φελίπε Κάζαλς, Χόρχε Φονς, Κάτυ Χουράντο, Ισμάελ Ροντρίγκεζ καθώς και πολλοί άλλοι.
Το φεστιβάλ διαθέτει επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα, παρόμοιο με άλλα φεστιβάλ όπως αυτό των Καννών και μια διεθνής κριτική επιτροπή που απονέμει βραβεία σε διάφορες κατηγορίες στο τέλος κάθε φεστιβάλ, πολλά από τα οποία συνοδεύονται με χρηματικά έπαθλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου Κατηγορία:Πολιτισμός του Μεξικού
Λουίζα του Μονπανσιέ
Η Λουίζα (Louise de Montpensier, 1482 - 15 Ιουλίου 1561) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκισσα του Μονπανσιέ (1538 - 1561). Ήταν κόρη του κόμη του Μονπανσιέ και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα του Ντεόλ και μετά πριγκίπισσα του Λα Ρος-συρ-Ιόν.
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γιλβέρτου κόμη του Μονπανσιέ και της Κλάρας Γκοντζάγκα.
Οι 5 μικρότεροι αδελφοί της πέθαναν όλοι άτεκνοι, συμπεριλαμβανόμενου και του Καρόλου Γ΄ κόμη του Μονπανσιέ, δούκα του Μπουρμπόν, Ωβέρν, Σατελερώ, που σκοτώθηκε τον Μάιο του 1527 ως επικεφαλής του αυτοκρατορικού στρατού του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ εναντίον του πάπα Κλήμη Ζ΄.
Μετά τον θάνατο των αδελφών της έγινε η ίδια η νόμιμη κληρονόμος του Καρόλου Γ΄, αλλά οι εκτάσεις του κατασχέθηκαν από τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας, όταν ο αδελφός της συμμάχησε με τον εχθρό του Κάρολο Ε΄. Οι τίτλοι της κατασχέθηκαν επίσης από τον βασιλιά (1532), αλλά αργότερα ο ίδιος βασιλιάς επέτρεψε την επιστροφή πολλών από των τίτλων της, όπως αυτού της δούκισσας του Μονπανσιέ (1538).
Οικογένεια
Το 1499 η Λουίζα παντρεύτηκε τον Ανδρέα Γ΄ του Σοβινί, πρίγκιπα του Ντεόλς, που απεβίωσε το 1503 χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Στον δεύτερο γάμο της με τον εξάδελφό της Λουδοβίκο πρίγκιπα του Λα-Ρος-συρ-Υον παιδιά τους ήταν:
2982 Μάριελ
Η Μάριελ (Muriel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1981 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Καρολίν Σουμέικερ σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ από τους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας. Η Σουμέικερ του έδωσε το όνομά της πεθεράς της, Μάριελ Μέι Σκοτ-Σουμέικερ (Muriel May Scott Shoemaker).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Μάριελ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μαριελ
Μαζαράκι Ιωαννίνων
Το Μαζαράκι είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων. Απέχει 45 χλμ. ΒΔ. των Ιωαννίνων και βρίσκεται σε υψόμετρο 410 μέτρων περίπου. Είναι κτισμένο ανάμεσα στο λόφο Βίκο και στη δυτική όχθη του ποταμού Καλαμά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μαζαρακίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Καλαμά του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 196 κατοίκους, με κύρια ασχολία τους την κτηνοτροφία και την γεωργία.
Λεύκιππος (γιος του Περιήρη)
δεξιά|μικρογραφία| «[[Η αρπαγή των θυγατέρων του Λευκίππου (Ρούμπενς)|Η αρπαγή των θυγατέρων του Λεύκιππου» του Ρούμπενς.]]
Μαζαράκι Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Λεύκιππος (γιος του Περιήρη)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Λεύκιππος (λατιν.: Leukippos) ήταν Μεσσήνιος πρίγκιπας. Η Βοιωτική πόλη Λεύκτρα λέγεται ότι πήρε το όνομά της από αυτόν.
δεξιά|μικρογραφία| Ρωμαϊκή σαρκοφάγος, με τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη να αρπάζουν τις κόρες του Λεύκιππου, π. 160 μ.Χ.
Οικογένεια
Ο Λεύκιππος ήταν γιος της Γοργοφόνης και του Περιήρη και αδελφός του Αφαρέα. Ήταν πατέρας των Λευκιππίδων: της Φοίβης και της Ιλάειρας, καθώς και της Αρσινόης, μητέρας δύο τέκνων, του Ασκληπιού και της Εριόπης, που γεννήθηκαν από τον θεό Απόλλωνα. Αυτές οι τρεις κόρες γεννήθηκαν από τη σύζυγό του Φιλοδίκη, κόρη του Ίναχου.
Μυθολογία
Λέγεται ότι ο Λεύκιππος μαζί με τον αδελφό του Αφαρέα κληρονόμησαν το βασίλειο τού πατέρα τους μετά το τέλος του, αλλά ο δεύτερος κράτησε τη μεγαλύτερη εξουσία από τον πρώτο.
Ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης απήγαγαν και νυμφεύτηκαν τις κόρες του Λεύκιππου, Φοίβη και Ιλαέρα. Σε αντάλλαγμα, ο Ίδας και ο Λύγκας, ανιψιοί του Λεύκιππου και αντίπαλοι μνηστήρες, σκότωσαν τον Κάστορα. Όταν ο Πολυδεύκης έλαβε την αθανασία από τον Δία, έπεισε τον Δία να μοιραστεί το δώρο του με τον Κάστορα.
Μπρυσέ
Το Μπρυσέ (γαλλικά: Brussey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
ΟΣ Ιβρί
Η πρώτη ομάδα της ΟΣ Ιβρί Φουτμπόλ θεωρείται ως μία εκ των σημαντικότερων ομάδων ποδοσφαίρου της περιοχής της Ιλ-ντε-Φρανς, εδώ και διάστημα δώδεκα ετών, καθώς, αφού προηγουμένως ήταν εκ των εμπνευστών του C.F.A 2, αγωνίζεται εδώ και δύο σεζόν στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας (C.F.A.).
Η πρώτη ομάδα της ΟΣ Ιβρί Φουτμπόλ αγωνίζεται στο Σταντ Κλερβίλ, το οποίο έχει πάρει την ονομασία του από τον Εντουάρ Κλερβίλ (1898-1944), ο οποίος συμμετείχε στην ίδρυση της USTI (Ουνιόν Σπορτίβ ντυ Τραβάιγ ντ'Ιβρί), ενώ υπήρξε μέλος των FTPF από το 1943, για λογαριασμό των οποίων και στην διάρκεια αποστολής σκοτώθηκε το 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γαλλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1919
Φιλοδίκη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, Φιλοδίκη (λατιν.: Philodice/Philodike) ήταν το όνομα των ακόλουθων μορφών:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αργολίδας Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Νύμφες Κατηγορία:Ναϊάδες
Λα Μπρυγιέρ (Ωτ-Σον)
Το Λα Μπρυγιέρ (γαλλικά: La Bruyère) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Χενκ Γιαν Χελντ
Ο Χενκ Γιαν Χέλντ (γεννημένος στις 12 Νοεμβρίου 1967) είναι Ολλανδός παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 200εκ και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Ο Χενκ Γιαν Χέλντ αγωνίστηκε επαγγελματικά στην Ολλανδία μέχρι την ηλικία των 25 ετών, όταν και αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του εκτός της χώρας του.
Το 1992 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ιταλική Γαλιλαίο Τζιοβόλλευ και δύο χρόνια μετά μετεγγράφη στη Ζινέλα Μπολόνια, ομάδα επίσης της Ιταλίας.
Το 1995 μεταπήδησε στην Παγιαβόλο Μοντένα και ένα χρόνο αργότερα ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 1997.
Από το 1997, μέχρι και το 2008, αγωνίστηκε σε πολλές ιταλικές ομάδες και συγκεκριμένα στις Ματσεράτα (1997-98), Παλέρμο (1998-00), Βόλλευ Μιλάνο (2000-03), Παγιαβόλο Πάρμα (2003-04), Περούτζια (2004-05), Λούπι Σάντα Κρος (2005-06) και Ρέιμα Κρέμα (2006-08).
Το 2008 αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Χενκ Γιαν Χέλντ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ολλανδίας.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 καθώς και στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα του 1997, στο οποίο μάλιστα κατέκτησε την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Πρώτος προγόμφιος άνω γνάθου
Ο μόνιμος πρώτος προγόμφιος άνω γνάθου είναι οπίσθιο δόντι και ανήκει στην ομάδα των προγομφίων. Είναι το τέταρτο δόντι του οδοντικού φραγμού εκατέρωθεν της μέσης γραμμής του προσώπου, τοποθετημένο ανάμεσα στον κυνόδοντα προς την εγγύς όμορη επιφάνειά του και στον δεύτερο προγόμφιο προς την άπω όμορη επιφάνειά του. Ο προγόμφιος βοηθά στην άλεση της τροφής. Ανατέλλει κατά το δέκατο έτος. Ο νεογιλός φραγμός δεν έχει προγόμφιους.
Γενικά χαρακτηριστικά
Ο πρώτος προγόμφιος άνω γνάθου παρειακά μοιάζει με τον κυνόδοντα αν και είναι πιο κοντό δόντι. Παρειακά έχει κωδωνοειδές σχήμα ενώ η μασητική του επιφάνεια τραπεζοειδές. Το παρειακό έπαρμά του ξεκινά από μασητικά και φτάνει μέχρι τον αυχένα. Στον αυχένα παρουσιάζει δύο με τρεις επάλληλες γραμμώσεις. Η υπερώια επιφάνεια είναι μικρότερη και μοιάζει με σφαίρα λόγω της κυρτότητας που παρουσιάζει. Είναι πολύριζο δόντι καθώς έχει δύο ρίζες όπου το ακρορρίζιό τους συχνά εμφανίζει κλίση προς τα άπω.
Οι επιφάνειες του δοντιού διακρίνονται σε:
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Είναι ο μόνος απ' όλους τους προγόμφιους που το εγγύς παρειακό χείλος του έχει μεγαλύτερο μήκος από το άπω και αυτό γιατί η κορυφή του παρειακού φύματος βρίσκεται περισσότερο προς τα άπω. Έχει σχεδόν πάντα αύλακα στην εγγύς όμορη ακρολοφία του.
Πρώτου και δεύτερου προγόμφιου άνω γνάθου
Ο πρώτος προγόμφιος έχει δύο ρίζες ενώ ο δεύτερος μία. Το γλωσσικό φύμα του είναι πιο κοντό έναντι του παρειακού. Το παρειακό φύμα του είναι πιο οξύαιχμο και ο μέσος λοβός της παρειακής επιφάνειας πιο έντονος. Στον δεύτερο προγόμφιο και τα δύο φύματα έχουν το ίδιο ύψος και σπάνια υπάρχει αύλακα στην εγγύς όμορη ακρολοφία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δόντια
Μιλτιάδης (κορβέτα)
Το 1830 αναφέρεται στη δύναμη του στόλου. Ο οπλισμός ήταν 60 πυροβόλα και το πλήρωμα ήταν 140 άνδρες.
Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες
Λευτέρης Αεράκης
Ο Λευτέρης Αεράκης (Ανώγεια, 1920 - 2013) γνωστός και ως Νταρολευτέρης, ήταν Έλληνας αντιστασιακός.
Γεννήθηκε στα Ανώγεια της Κρήτης το 1920. Ήταν εγγονός του Γιώργη Ιωάννου Αεράκη-Νταρογιώργη (1840-1911) που διακρίθηκε στις επαναστάσεις του 1866, 1878 και 1897 και τιμήθηκε με τον βαθμό του διακοσίαρχου. Ήταν γιος του Μανόλη Αεράκη (1880-1944) που έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και της Ελένης Αεράκη το γένος Σκανδάλη που τιμήθηκε με το Μετάλλιο της τιμής για την προσφορά της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, προμηθεύοντας με κίνδυνο της ζωής της καθώς και της οικογένειάς της, τις ανταρτικές Ομάδες των Ανωγείων στον Ψηλορείτη με ψωμί από τον φούρνο της και μεταφέροντας όπλα και πυρομαχικά.
Ο Λευτέρης Αεράκης μπήκε από τους πρώτους στην αντίσταση εναντίων των Γερμανών κατακτητών. Ορμητήριο της ομάδας στην οποία συμμετείχε ήταν η απρόσιτη κορυφή Τσουνιά του Ψηλορείτη. Κορυφαία θεωρείται η συμμετοχή του στη Μάχη στο Σφακάκι (περιοχή κοντά στα Ανώγεια) στις 7 Αυγούστου 1944 όπου ο ολιγομελής εφεδρικός ΕΛΑΣ απελευθέρωσε από τα χέρια μικτής ομάδας Γερμανών και Ιταλών 98 γυναικόπαιδα που είχαν συλληφθεί όμηροι, χωρίς να τραυματιστεί κανείς από τους αιχμαλώτους και τους αντάρτες. Άπαντες οι Γερμανοί και οι Ιταλοί σκοτώθηκαν ή συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Λίγες μέρες αργότερα επικεφαλής των Γερμανών λοχίας – Φρούραρχος του Γενί – Γκαβέ Γιόζεφ Ολενχάουερ γνωστός σαν «Σήφης», αφού ανακρίθηκε από τους Βρετανούς αντιστασιακούς, εκτελέστηκε.
Η Μάχη στο Σφακάκι ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις στην διάρκεια της Κατοχής και είναι το δεύτερο από τα πέντε «επειδή» που αναγράφεται στην απόφαση του Γερμανού Διοικητή Κρήτης για την ισοπέδωση των Ανωγείων: ”Επειδή η πόλις των Ανωγείων είναι κέντρο της αγγλικής κατασκοπείας εν Κρήτη και επειδή οι ανωγειανοί εξετέλεσαν τον φόνο του λοχίου φρουράρχου Γενί-Γκαβέ και της υπ’ αυτών φρουράς και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το σαμποτάζ της Δαμάστας, επειδή εις Ανώγεια ευρίσκουν άσυλον και προστασίαν οι αντάρται των διαφόρων ομάδων αντιστάσεως και επειδή εκ των Ανωγείων διήλθον και οι απαγωγείς με τον Στρατηγόν Φον Κράιπερ χρησιμοποιήσαντες ως σταθμόν διαμετακομιδής τα Ανώγεια, διατάσσωμεν την ΙΣΟΠΕΔΩΣΙΝ τούτων και την εκτέλεσιν παντός άρρενος Ανωγειανού όστις ήθελεν ευρεθεί εντός του χωρίου και πέριξ αυτού εις απόστασιν ενός χιλιομέτρου…” Χανιά 13 Αυγούστου 1944 Ο Στρατηγός Διοικητής Φρουρίου Κρήτης Χ.Μίλλερ
Συμμετείχε επίσης στις μάχες για την απελευθέρωση του Ηρακλείου από τους Γερμανούς τον Σεπτέμβρη - Οκτώβρη 1944, και εισήλθε την 11η Οκτωβρίου στο απελευθερωμένο Ηράκλειο με την Ομάδα του Γιάννη Ποδιά. Παντρεύτηκε την Φερενίκη Μανουρά το 1951 και μαζί απόκτησαν τρεις γιούς και έξι εγγόνια. Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 2013. Την κηδεία του παρακολούθησαν σύσσωμοι οι συγχωριανοί του καθώς και οι επίσημες αρχές από το Ηράκλειο και το Ρέθυμνο. Ο Νταρολευτέρης για την συμμετοχή του στην αντίσταση κατά των Ναζί τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με το Μετάλλιο της Τιμής. Επ’ ευκαιρία δε του θανάτου του ο Δήμος Ανωγείων εξέδωσε ψήφισμα.
Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ