cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχεγονισμός
Ο αρχεγονισμός (αγγλ. Primordialism ή perennialism) είναι θεωρία περί εθνικισμού και εθνογένεσης που υποστηρίζει ότι τα έθνη είναι αρχαία και φυσικά κοινωνικά φαινόμενα. Οι αρχεγονικές θεωρίες περί εθνικισμού πιστεύουν ότι σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν ορισμένες αρχέγονες, μη ορθολογικές διασυνδέσεις μεταξύ ανθρώπων βασιζόμενες στην καταγωγή, τη φυλή, τη γλώσσα, τη θρησκεία, την εντοπιότητα κτλ. Οι αρχεγονιστές πιστεύουν ότι η εθνική ταυτότητα είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορική εμπειρία των ανθρώπων, σε βαθμό ώστε πρακτικά να θεωρείται δεδομένη. Συναφής είναι η κοινωνικοβιολογική (sociobiological) θεωρία, η οποία πιστεύει στον βιολογικό χαρακτήρα της εθνικότητας. Οι αρχεγονιστές (primordialists) πιστεύουν ότι οι εθνικοί δεσμοί είναι «φυσικοί», προσδιορισμένοι από τις βασικές εμπειρίες που ζουν οι άνθρωποι μέσα στις οικογένειες και άλλες πρωταρχικές ομάδες.
Ο αρχεγονισμός, σε σχέση με την εθνικότητα, υποστηρίζει ότι «οι εθνοτικές ομάδες και εθνικότητες υπάρχουν επειδή υπάρχουν παραδόσεις πίστης και δράσης έναντι αρχέγονων αντικειμένων, όπως βιολογικούς παράγοντες και εδαφική τοποθεσία. Αυτό το επιχείρημα βασίζεται σε μια έννοια της συγγένειας, όπου τα μέλη μιας εθνοτικής ομάδας αισθάνονται ότι μοιράζονται χαρακτηριστικά, προέλευση ή μερικές φορές και μια σχέση αίματος. "Ο αρχεγονισμός θεωρεί την εθνική ταυτότητα ως σταθερή αφού κατασκευαστεί". Σημαντικοί υποστηρικτές αυτών των θεωριών θεωρούνται οι C. Geertz (1973), Harold Isaacs με το βιβλίο του Idols of the Tribe (1975), οι Paul Shaw και Yuwa Wong με το βιβλίο τους Genetic Seeds of Warfare (1989) και στην κοινωνικοβιολογική θεωρία ο Pierre van den Berghe με το βιβλίο του The Ethnic Phenomenon (Elsevier, 1981). Σημαντικό έργο σ’ αυτόν τον τομέα θεωρείται και η συλλογή δημοσιεύσεων με τον τίτλο The Sociobiology of Ethnocentrism (Reynolds 1983).
Θεωρητικοί του αρχεγονισμού
Ο αρχεγονισμός μπορεί να ανιχνευθεί φιλοσοφικά στις ιδέες του Γερμανικού Ρομαντισμού, ιδιαίτερα στα έργα των Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε και Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ. Κατά τον Χέρντερ, το έθνος είναι συνώνυμο με τη γλωσσική ομάδα. Κατά την άποψή του η γλώσσα είναι συνώνυμη με τη σκέψη, και καθώς κάθε γλώσσα μαθαίνεται μέσα στην κοινότητα, τότε κάθε κοινότητα θα πρέπει να σκέφτεται διαφορετικά. Αυτό υποδηλώνει επίσης ότι η κοινότητα έχει μια σταθερή φύση με την πάροδο του χρόνου.
Ο όρος "αρχεγονισμός" οφείλεται στον κοινωνιολόγο Anthony Smith (1998) o οποίος πιστεύει ότι η προέλευση και η εξέλιξη της εθνικής ταυτότητας βρίσκεται σε μια περίπλοκη ένωση της μοντερνιστικής ιδεολογίας και αρχαίων εθνικών και κοινωνικών δεσμών. O Smith, διακεκριμένος κοινωνιολόγος και υπέρμαχος του αρχεγονισμού, δείχνει τις αποτυχημένες προσπάθειες που έκαναν οι κομμουνιστικές ελίτ να κατασκευάσουν εθνικές ταυτότητες, σαν ένα παράδειγμα των περιορισμών που θέτει ο πολιτισμός και ο αρχεγονισμός στις εργαλειακές (instrumentalist) προσπάθειες κατασκευής νέων εθνικών αναφορών.
Αναγνωρίζοντας ότι «ο αρχεγονισμός δεν είναι βεβαίως χωρίς τα δικά του ελαττώματα και προβλήματα», όπως όλες οι εννοιολογικές και θεωρητικές παραδόσεις στις κοινωνικές επιστήμες, ο πολιτικός επιστήμονας Khalil F. Osman υποστηρίζει ότι «ο αρχεγονισμός, ως μια προσέγγιση που τονίζει τη λειτουργία υπο-εθνικών πίστεων και αλληλεγγύης που λειτουργούν στη συλλογική συνείδηση των κοινοτήτων, εξακολουθεί να μπορεί να παρέχει ένα επιστημολογικό και εννοιολογικό εργαλείο που πληροφορεί και ανοίγει έναν μοναδικό χώρο για έρευνα και κοινωνική και πολιτική δράση».
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Πολιτική και φυλή Κατηγορία:Εθνικισμός
Μποτσενάγκο
Το Μποτσενάγκο (ιταλικά: Bocenago) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Γιόζεφ Χεπ
Ο Γιόζεφ Χεπ (ουγγρικά Hepp József, 1887 - 1968) ήταν Ούγγρος πρωτοπόρος κινηματογραφιστής, ηλεκτρολόγος και αυτοδίδακτος μηχανικός του κινηματογράφου, καθώς και οπερατέρ, που αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους πιονιέρους του ελληνικού κινηματογράφου. Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη και σπούδασε στο Πολυτεχνείο της Πέστης. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου εργάστηκε για τη γαλλική εταιρεία Pathé.
Εγκατάσταση στην Ελλάδα
To 1910 μέσω της Pathé ο Χεπ κατέβηκε ως τεχνικός του κινηματογράφου στην Αθήνα, σε μια εποχή που η πρωτεύουσα είχε ελάχιστες κινηματογραφικές αίθουσες, οι οποίες είχαν ξένους τεχνικούς: το Σινέ "Κόσμος" ("Θέατρον του κόσμου"/Theatre du monde) Νορβηγό, το "Σπλέντιτ" (μετά το 1911 "Ρουαγιάλ") τον Ιταλό Filippo Martelli και το "Πανελλήνιον" Ούγγρο. Το "Πανελλήνιον" ήταν ο μεγαλύτερος και πολυτελέστερος κινηματογράφος με χωρητικότητα 2.000 θεατών και ζωντανή ορχήστρα και εκεί ξεκίνησε ο Χεπ να εργάζεται. Εγκαθιστώμενος στην Αθήνα γνώρισε και αργότερα νυμφεύθηκε μια Ελληνίδα, γεγονός που τον "έδεσε" μόνιμα στη χώρα.
Πρώτες ταινίες (1912-1940)
Το 1911 ο Χεπ αγόρασε μια κινηματογραφική μηχανή 35 χιλ., με την οποία το 1912 γύρισε την πρώτη ταινία της ελληνικής κινηματογραφικής ιστορίας (αφού στο μεταξύ είχε πολιτογραφηθεί Έλληνας). Στην Ελλάδα είχαν ήδη γυριστεί ταινίες, με την πρώτη τεκμηριωμένη λήψη το 1906 στη Μεσολυμπιάδα, αλλά από ξένους κινηματογραφιστές. Η πρώτη αυτή ταινία του Χεπ ήταν ένα ντοκιμαντέρ για την καθημερινή ζωή των γαλαζοαίματων με τίτλο Μικροί πρίγκηπες στον κήπο των ανακτόρων, την οποία αργότερα προέβαλε σε αίθουσα των ανακτόρων παρουσία της βασιλικής οικογένειας και άλλων επισήμων (μάλιστα κινηματογράφησε την εκδήλωση της προβολής και αυτό αποτελεί τη δεύτερη ταινία του). Τον ίδιο χρόνο (1912) γύρισε την ιστορικής αξίας ταινία Είσοδος του Ελληνικού Στρατού στη Θεσσαλονίκη, αποτυπώνοντας σε φιλμ την απελευθέρωση της πόλης κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου.
Το 1916 ο Χεπ από κοινού με τον κινηματογραφιστή Δήμο Βρατσάνο ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής «Άστυ Φιλμ», αγοράζοντας το στούντιο της «Αθήνη Φιλμς», ιδιοκτησίας του πρώτου αξιόλογου Έλληνα παραγωγού ταινιών Κωνσταντίνου Μπαχατώρη, που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια των Νοεμβριανών του 1916, τα οποία μάλιστα οδήγησαν και στην αποχώρηση της οικογένειάς του από τη χώρα.
Το 1917 ο Χεπ ανακοίνωσε την έναρξη γυρισμάτων της ταινίας Ο ανήφορος του Γολγοθά, που αποτελούσε την πρώτη ελληνική ταινία θρησκευτικού περιεχομένου, η οποία όμως έμεινε ανολοκλήρωτη. Κατά μία εκδοχή αυτό οφειλόταν σε προβλήματα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ιδίως με τον ηθοποιό Γιώργο Πλουτή που υποδυόταν τον Χριστό. Μια άλλη εκδοχή θέλει πολιτικά αιτία να οδήγησαν στη διακοπή των γυρισμάτων, λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων του Χεπ. Γεγονός είναι πως ο φιλοβασιλικός Χεπ υπέστη εκείνη περίπου την εποχή του Εθνικού Διχασμού διετή στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων από τη βενιζελική κυβέρνηση, ενώ υποχρεώθηκε αυτή τη διετία σε εξορία, αρχικά στη Σκύρο και μετέπειτα στην Ικαρία. Παράλληλα κατασχέθηκαν οι ταινίες του, οπότε αναγκάστηκε, λόγω της μεγάλης οικονομικής ζημίας που υφίστατο, να πουλήσει περί το 1920 την Άστυ Φιλμ. Τελικά τα τμήματα που είχαν γυριστεί για τον Ανήφορο του Γολγοθά μονταρίστηκαν αργότερα σε μια επεξεργασμένη εκδοχή της ταινίας, που προβλήθηκε με τίτλο Τα πάθη του Χριστού.
Ο Γιόζεφ Χεπ κινηματογράφησε μερικές από τις πρώτες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως Η τσιγγάνα της Αθήνας (1922), Μαρία Πενταγιώτισσα (1929) και Ο μάγος της Αθήνας (1931) και τις τρεις σε σκηνοθεσία του καλτ ηθοποιού και ερασιτέχνη σκηνοθέτη της εποχής Αχιλλέα Μαδρά. Η πρώτη από αυτές δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα, με τη μία και μοναδική της προβολή να λαμβάνει χώρα -κατόπιν μερικής λογοκρισίας- στη Νέα Υόρκη στο Times Square Theatre (του ομίλου Μπρόντγουεϊ), ενώ η τρίτη αποτελεί σεναριακή μετεξέλιξη αυτής, που μάλιστα επαναχρησιμοποίησε αρκετά πλάνα της.
Το 1926 συνεργάστηκε με τον έτερο καλτ ηθοποιό της εποχής Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ, δημιουργώντας τέσσερις κωμωδίες.
Μια από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της εποχής και η παλαιότερη σωζόμενη ελληνική ταινία μυθοπλασίας είναι η κωμωδία Περιπέτειαι του Βιλλάρ (1924), που σκηνοθέτησε και κινηματογράφησε ο Χεπ, ενώ σεναριογράφος και πρωταγωνιστής ήταν ο Νίκος Σφακιανάκης, ονομαστός κωμικός ηθοποιός της εποχής με διεθνή καριέρα, πιο γνωστός με το ψευδώνυμο Βιλλάρ (Will-hard). Ένα χρόνο νωρίτερα (1923) είχε γυριστεί με τους ίδιους συντελεστές η ταινία Ο Βιλλάρ στα γυναικεία λουτρά του Νέου Φαλήρου, από την οποία σώζονται μόνο φωτογραφικά πλάνα.
Ο Χεπ εκείνη την περίοδο παρήγαγε επίσης πολλές ταινίες ιστορικές και επικαίρων, καλύπτοντας σημαντικά γεγονότα της εποχής. Το ντοκιμαντέρ Μετέωρα (1923) θεωρείται αριστουργηματικό για τα δεδομένα εκείνης της εποχής.
Ύστερη περίοδος (μετά το 1940)
Κατά τη δεκαετία του 1940 ο Χεπ συνέχισε στον ομιλούντα κινηματογράφο, συνεργαζόμενος και με τη Φίνος Φιλμ σε μερικές από τις πρώτες της και μεταξύ αυτών κάποιες από τις πιο σημαντικές ταινίες της, όπως Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948), Χαμένοι άγγελοι (1948) κι ένα από τα πιο επιτυχημένα έργα της εταιρείας, Ο μεθύστακας (1950). Συνολικά συμμετείχε -πέραν των ντοκιμαντέρ- ως διευθυντής φωτογραφίας σε 30 ταινίες (21 μεγάλου μήκους) του ελληνικού κινηματογράφου.
Η τελευταία συμμετοχή του καταγράφεται το 1961 στο πολυβραβευμένο (15 ελληνικές και διεθνείς διακρίσεις) ντοκυμαντέρ Τραγωδία του Αιγαίου, στο οποίο προβάλλεται σε 75 λεπτά η ιστορία της Ελλάδας κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Το ντοκιμαντέρ δημιούργησε ο Βασίλης Μάρος, συνθέτοντας λήψεις κατά κύριο λόγο του Γιώργου Προκοπίου (14.000 μέτρα φιλμ από τη μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή γυρισμένες στα μέτωπα των μαχών ), αλλά και του Χεπ, του Δημητρίου Γαζιάδη, του Φιλοποίμενος Φίνου και άλλων, καθώς και ταινίες επικαίρων. Με την κάμερά του κάλυψε όχι μόνο τη Μικρασιατική Εκστρατεία και τους Βαλκανικούς Πολέμους, αλλά και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, καθώς και τον Εμφύλιο Πόλεμο, προσφέροντας τεκμήρια ιστορικής αξίας.
Ο Χεπ υπήρξε ο κινηματογραφικός δάσκαλος του Γαβρίλη Λόγγου, που έγινε γνωστός για τα ντοκιμαντέρ που γύρισε με θεματολογία από την καθημερινότητα του κόσμου, αλλά και του υποκόσμου στους δρόμους της Αθήνας και είχε συμμετοχή στην Τραγωδία του Αιγαίου.
Άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης
Ο Άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης (κατά κόσμον Νικόλαος Τερζάκης) (Άγιος Πέτρος Αρκαδίας, 1601 - Άγιος Νείλος, Άγιο Όρος, 12 Νοεμβρίου 1651) ήταν Έλληνας Ορθόδοξος Μοναχός που έζησε στο Άγιο Όρος.
Παραπομπές
Νειλος Νειλος Νειλος Νειλος Νειλος
Μποντόνε
Το Μποντόνε (ιταλικά: Bondone) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Λίτσα Ψαραύτη
H Λίτσα Ψαραύτη είναι Ελληνίδα συγγραφέας.
Γεννήθηκε τo 1936 και μεγάλωσε στη Σάμο και αφού ολοκλήρωσε τη φοίτησή της στο Πυθαγόρειο Γυμνάσιο σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στην Αθήνα Στη συνέχεια, εργάστηκε στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών καθώς και στην Αμερικανική Πρεσβεία της Αθήνας.
Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 1980. Έχει τιμηθεί με πολλά ελληνικά αλλά και διεθνή βραβεία, ενώ έχει λάβει σημαντικές κριτικές για τα έργα της.
Είναι, επίσης, μέλος του πολιτιστικού σωματείου "Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου" καθώς και του σωματείου "Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά". Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του περιοδικού "Διαδρομές" αλλά και της Κριτικής Επιτροπής Κρατικού Βραβείου για την παιδική λογοτεχνία.
Επιπλέον, έχει ασχοληθεί και με τις μεταφράσεις ξένων λογοτεχνικών έργων στα ελληνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Το ατλαζένιο γοβάκι
Το ατλαζένιο γοβάκι (γαλλικός τίτλος: Le Soulier de satin), με υπότιτλο «Το χειρότερο δεν είναι πάντα βέβαιο», είναι θεατρικό έργο του Πωλ Κλωντέλ, η πλήρης παράσταση του οποίου διαρκεί περίπου έντεκα ώρες. Εκδόθηκε το 1929. Η πρώτη παράσταση ανέβηκε το 1943 στην Κομεντί Φρανσαίζ στο Παρίσι, μέσα στη γερμανική κατοχή, από τον διάσημο Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Λουί Μπαρώ. Στην πλήρη μορφή του έχει ανεβεί στη σκηνή σπάνια λόγω της διάρκειάς του και των εφέ που απαιτεί η σκηνοθεσία, παρουσιάζεται όμως σε συντομευμένες σκηνικές εκδοχές.
Η εφημερίδα Le Monde έχει κατατάξει το έργο στη θέση 52 στα 100 σπουδαιότερα βιβλία του 20ου αιώνα.
Σύνοψη
Η δράση, μακρά και πολύπλοκη, διαδραματίζεται σε περίπου 20 χρόνια, στην Ισπανία της Αναγέννησης και σε διάφορες χώρες. Η σκηνή ξεκινά από την Αυλή της Ισπανίας: Η δόνα Προυέζ είναι παντρεμένη με τον γέρο δον Πελάγιο αλλά ερωτεύεται τον δον Ροντρίγκο. Προσπαθεί να φύγει για να τον συναντήσει, αλλά ο άντρας της το μαθαίνει και τη στέλνει στην Αφρική στο κάστρο του Μογκαδόρ στο Μαρόκο, που απειλείται από ισλαμική εισβολή και που το υπερασπίζεται ένας τυχοδιώκτης, ο δον Καμίλλο. Πριν φύγει, κυριευμένη από τύψεις, είχε αφιερώσει το ατλαζένιο γοβάκι της στο άγαλμα της Παναγίας, λέγοντας: «Όταν προσπαθώ να ορμήσω προς το κακό, ας είναι με κουτσό πόδι». Όσο για τον δον Ροντρίγκο, έφυγε για την Αμερική, όπου οι νικηφόρες κατακτήσεις του έφεραν δόξα και φήμη, έγινε αντιβασιλιάς των Ινδιών.
Ο δον Πελάγιο πεθαίνει. Η Προυέζ στέλνει μια επιστολή στον δον Ροντρίγκο για να έρθει να τη συναντήσει αλλά η επιστολή αυτή φτάνει στα χέρια του 10 χρόνια αργότερα. Ο δον Καμίλλο, που έχει ασπαστεί το Ισλάμ, θέλει να παντρευτεί τη δόνα Προυέζ και απειλεί να προδώσει τον βασιλιά της Ισπανίας και να παραδώσει το Μογκαδόρ στους Μουσουλμάνους, εάν τον αρνηθεί. Έτσι, η Προυέζ τον παντρεύεται για να σώσει την ψυχή της. Όταν έλαβε την επιστολή, ο δον Ροντρίγκο επιστρέφει. Ο δον Καμίλλο, ο οποίος πιστεύει ότι δέχεται επίθεση, προσφέρεται να παραδώσει τη γυναίκα του με αντάλλαγμα την αποχώρηση των εχθρών.
Οι δύο ερωτευμένοι συναντιούνται, η Προυέζ παροτρύνει τον αγαπημένο της να φύγει, καθώς η θυσία τους θα εξυψώσει την αγάπη τους, θα τους ανεβάσει στον Θεό και θα ανοίξει το δρόμο προς τη σωτηρία. Ο ισπανικός στόλος βομβαρδίζει το Μογκαδόρ. Η Προυέζ πεθαίνει κατά τη διάρκεια της μάχης.
Μετά τον θάνατό της, ο δον Ροντρίγκο επιζητά την ειρήνη και απαρνιέται το βίαιο παρελθόν του και τον βασιλιά. Τιμωρείται για εσχάτη προδοσία, τραυματίζεται, γίνεται σκλάβος σε καράβι και αργότερα σώζεται από μια καλόγρια. Δεν μιλά πια και δεν καταλαβαίνει πλέον τη γλώσσα των ανθρώπων. Απογύμνωσε τον εαυτό του από κάθε ανθρώπινη επιθυμία, απελευθερώθηκε από κάθε δεσμό με τη γη και δόθηκε στον Θεό.
Το έργο
Το ατλαζένιο γοβάκι είναι ένα μυστικιστικό ερωτικό δράμα που αφηγείται τον αδύνατο έρωτα μεταξύ της δόνας Προυέζ και του δον Ροντρίγκο. Η δράση, που εκτείνεται σε 20 περίπου χρόνια, διαδραματίζεται στην Αναγέννηση, την εποχή των Κονκισταδόρ και των μεγάλων κατακτήσεων. Χωρίζεται από τον συγγραφέα, σύμφωνα με τα πρότυπα του κλασικού ισπανικού θεάτρου, σε τέσσερις Ημέρες που δεν αναφέρονται σε 24ωρα αλλά αντιπροσωπεύουν στάδια στην εξελισσόμενη δράση. Παρουσιάζει πολλούς χαρακτήρες, σε διάφορες χώρες, στην Ευρώπη, την Αφρική, τον Νέο Κόσμο και μέχρι την Άπω Ανατολή, στη στεριά και τη θάλασσα. Αναμειγνύοντας λυρικά και επικά στοιχεία σε ελεύθερο στίχο, συνδυάζει το δραματικό και το κωμικό, την ειρωνεία, τον λυρισμό και την ειρωνεία, σε μια ατμόσφαιρα μπαρόκ. Με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, το έργο είναι μια ιστορία έρωτα που αναλύει τη σύγκρουση μεταξύ επιθυμίας και ηθικής.
Αναβιώνοντας το ρομαντικό δράμα του 19ου αιώνα, το έργο περιλαμβάνει επίσης αρκετά ιστορικά στοιχεία όπως: στην Ισπανία τις μάχες των ισπανικών καθολικών στρατευμάτων ενάντια στις αιρέσεις, στην Αμερική όπου ο δον Ροντρίγκο διαπράττει αγριότητες και κατακτά τους αυτόχθονες, στο Μογκαδόρ όπου η Προυέζ επιβάλλει την εξουσία, στη Βοημία όπου οι Προτεστάντες ηττούνται στο Λευκό Όρος, στη Φλάνδρα, όπου ετοιμάζεται η καταστροφική αποστολή της Ισπανικής Αρμάδας κατά της Αγγλίας και η προετοιμασία του Δον Χουάν της Αυστρίας για τη νικηφόρα ναυμαχία της Ναυπάκτου.Το έργο εμφανίζεται έτσι, παρά μερικούς σκόπιμους αναχρονισμούς, ως μια «τεράστια νωπογραφία» και μια ιστορική παραβολή που απεικονίζει το πνεύμα μιας εποχής και ενός πολιτισμού που εμψυχώνεται από την κατακτητική πίστη.
Ο ίδιος ο Πωλ Κλωντέλ σχολίασε: «Η σκηνή αυτού του δράματος είναι ο κόσμος». Για το έργο του έγραψε επίσης: «Το θέμα του έργου είναι, εν ολίγοις, αυτό του κινέζικου θρύλου, των δύο αστρικών εραστών που κάθε χρόνο μετά από μακροχρόνιες περιπλανήσεις καταφέρνουν να συναντηθούν, χωρίς ποτέ να μπορέσουν να ενωθούν».
Η πολλαπλότητα των τόπων, των χαρακτήρων και η εξαιρετική έκταση του έργου έκαναν τη σκηνοθεσία του δύσκολη, παρά το ενδιαφέρον του. Παρουσιάζεται συνήθως σε περιορισμένης διάρκειας σκηνικές εκδοχές. Ολόκληρη η παραγωγή ανέβηκε στο Παρίσι το 1980, στο Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2003 και πιο πρόσφατα από τον Ολιβιέ Πι στο Παρίσι το 2009.
Ελληνικές μεταφράσεις
Το ατλαζένιο γοβάκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Πόθος Αργυρός (κατεπάνω)
Ο Πόθος Αργυρός ήταν Βυζαντινός στρατηγός, μέλος της οικογένειας των Αργυρών.
Ήταν αρχικά Δομέστικος των εξκουβιτόρων, έπειτα δούξ της Αντιόχειας το 1029 κι έπειτα Κατεπάνω της Ιταλίας κατά τα περιπετειώδη χρόνια από το 1029 έως το 1031. Ο Πόθος αντικατέστησε τον Χριστόφορο Βούλγαρη ως κατεπάνω και αμέσως έπρεπε να ασχοληθεί με τις επιθέσεις των Σαρακηνών. Το 1031, νικήθηκε στο Καζάνο αλλό Ιόνιο και αντικαταστάθηκε από τον Μιχαήλ τον πρωτοσπαθάριο.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Ποθος Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη
Περιφέρεια Τάνγκα
Η Περιφέρεια Τάνγκα (Αγγλικά: Tanga Region, Σουαχίλι: Mkoa wa Tanga), είναι μια από τις τριάντα διοικητικές περιφέρειες της Τανζανίας. Από το Βορρά συνορεύει με την Κένυα και την Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region), στα Δυτικά με την Περιφέρεια  Μανυάρα (Manyara Region), στα Νότια με τις Περιφέρειες Μορογκόρο (Morogoro Region)  και Πουάνι (Pwani Region) και στα Ανατολικά τα σύνορά της σχηματίζονται από τον Ινδικό Ωκεανό. Έχει πληθυσμό περίπου δύο εκατομμύρια άτομα.
Ιστορία
Η περιοχή ήταν παλαιότερα γνωστή ως Επαρχία Τάνγκα (Tanga District) και περιελάμβανε τις Περιοχές Σάμε (Same District) και Μουάνγκα (Mwanga District), οι οποίες σήμερα βρίσκονται να ανήκουν διοικητικά, στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region).
Περιοχές (ή Επαρχίες)
Η Περιφέρεια, διοικητικά χωρίζεται σε οκτώ Περιοχές (ή Επαρχίες):
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, έχει ένα πληθυσμό 2.045.205 ατόμων. Οι φυλές που μετανάστευσαν στην περιοχή είναι η Πάρε (Pare), Ουαταΐτα (Wataita), Ουασάμπαα (Wasambaa), Ουαμπούγκου (Wambugu), Σεγκέτζου (Segeju), Ουαντίγκο (Wadigo), Ουανάγκο (Wanago) και Ουαζιγκούα (Wazigua).
Απαρίθμηση των Ελλήνων στην Περιφέρεια Τάνγκα (κατά το 1950)
Το ενδιαφέρον είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου οι περισσότεροι Έλληνες στη διασπορά, δημιούργησαν την καριέρα τους στο εμπόριο και στις επιχειρήσεις εστίασης (ξενοδοχεία και εστιατόρια). Στην Τανγκανίκα όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων έγιναν κατασκευαστές σιδηροδρόμων και αργότερα διευθυντές φυτειών, ιδιοκτήτες φυτειών σε σχοινοκτήματα στην Τάνγκα (Tanga) και στο Μορογκόρο (Morogoro), ξεκίνησαν τις φυτείες του καφέ και τις μικτές φυτείες πέριξ του Μόσι (Moshi) και της Αρούσα (Arusha) ή την καλλιέργεια του καπνού στην Ιρίνγκα (Iringa). Αυτοί οι Έλληνες διεκδικούν τη δική τους θέση στην αποικιακή κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι τη ρευστότητα και την ασάφεια των αποικιακών ιεραρχιών, οι οποίες διαδραματίζουν διαφορετικές αξιώσεις ότι είναι είτε Ευρωπαίοι, είτε Έλληνες είτε άνθρωποι που είναι ικανότεροι να κατανοήσουν και να συνεργαστούν με τους Αφρικανούς απ' ότι οι Γερμανοί, οι Άγγλοι και οι Ινδοί, λόγω της έλλειψης των φυλετικών διακρίσεων και της κατανόησής των στην εκτεταμένη οικογενειακή ζωή.
Εις την Τάνγκα και την γύρω περιφέρειά της, ζουν 310 περίπου οικογένειες επιδιδόμενοι σε διάφορες εργασίες, κυρίως γεωργικές. Παρακάτω απαριθμούνται ορισμένοι από αυτούς: • 3 Οι Έλληνες της Τάνγκα, είναι από πολλών ετών οργανωμένοι σε κοινότητα. Στην Τάνγκα επίσης, λειτουργούν τέσσερα ελληνικά ξενοδοχεία: • 2
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Παραπομπές σημειώσεων
<references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι (στα Αγγλικά)
Τανγκα
Ρέζοβο
Το Ρέζοβο (βουλγαρικά: Резово) είναι χωριό και παραθαλάσσιο θέρετρο στη νοτιοανατολική Βουλγαρία, μέρος του δήμου Τσάρεβο, στην επαρχία Μπουργκάς, στην παράκτια γεωγραφική περιοχή Στράντζα.
Βρίσκεται στις εκβολές του ομώνυμου ποταμού στη Μαύρη Θάλασσα, το Ρέζοβο είναι το νοτιότερο σημείο της βουλγαρικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας και το νοτιοανατολικότερο κατοικημένο μέρος στη Βουλγαρία και την ηπειρωτική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ονομασία
Οι ερευνητές προσπάθησαν να συνδέσουν το όνομα του χωριού με αυτό του Ρήσου της Θράκης, ενός Θράκα βασιλιά της Ιλιάδας, και παρόλο που έχει αποδειχθεί η ύπαρξη αρχαίου οικισμού στη θέση του σύγχρονου χωριού (με τα παλαιότερα τεχνουργήματα να χρονολογούνται στον 4ο αι. π.Χ.), είναι δύσκολο να καθιερωθεί οποιαδήποτε σχέση με την προσωπικότητα του Ρήσου.
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1943
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Ρέζοβο
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Μπουργκάς
Παντόλφο Γ΄ Μαλατέστα
Ο Παντόλφο Γ΄, ιταλ.: Pandolfo III Malatesta (π. 1369 - 3 Οκτωβρίου 1427) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος και κύριος του Φάνο.
Βιογραφία
μικρογραφία|Τάφος του Παντόλφο Γ΄ στην εκκλησία του Σαν Φραντσέσκo στο Φάνo. Φωτογραφία του Πάολο Μόντι, 1972.
Ήταν ο δεύτερος γιος του Γκαλεότο Α΄ Μαλατέστα. Μετά το τέλος του τελευταίου, τα εδάφη των Μαλατέστα διαιρέθηκαν: έλαβε το Φάνο, ενώ τα αδέλφια του Κάρλο Α΄, Ανδρέας και Γκαλεότο Νοβέλλο κληρονόμησαν το Ρίμινι, την Τσεζένα και τη Σέρβια, αντίστοιχα. Οι γιοι του Γκαλεότο Α΄ εκπαιδεύτηκαν από ανθρωπιστές, όπως ο Τζιάκομο Αλεγκρέτι και ο διάσημος Φραντσέσκο Φίλελφο.
Ο Παντόλφο ξεκίνησε την καριέρα του ως κοντοτιέρου σε ηλικία 18 ετών, οδηγώντας μία ομάδα τραμπούκων (masnadieri) που λεηλάτησε την Τοσκάνη. Το 1388 ανέλαβε μία κοντότα από τη Βενετία εναντίον της οικογένειας Καραρέζι της Πάντοβας. Το 1393 πολέμησε με τον Ανδρέα ενάντια στους Ορντελάφι του Φορλί, αλλά η κατάληψη του Τόντι και του Νάρνι, που τότε ήταν μέρος των γειτονικών Παπικών Κρατών, προκάλεσε τον αφορισμό του από τον πάπα Βονιφάτιο Θ΄. Αργότερα του δόθηκε άφεση (χάρη), και πολέμησε εναντίον των Βισκόντι του Μιλάνου σε μία Ένωση (Lega) υποστηρίζοντας τον Φραντσέσκο Α΄ Γκονζάγκα κυβερνήτη της Μάντοβα.
Στη συνέχεια ο Παντόλφο Γ΄ πήγε για σταυροφορία στους Αγίους Τόπους, επιστρέφοντας το 1402. Προσλήφθηκε από τον Τζιαν-Γκαλεάτσο Βισκόντι μαζί με τον αδελφό του Aνδρέα, πολέμησε στη νικηφόρα μάχη του Καζαλέκιο εναντίον της Μπολόνια και στη συνέχεια ονομάστηκε κυβερνήτης αυτής της πόλης. Μετά το τέλος του Τζιαν-Γκαλεάτσο ενήργησε ως σύμβουλος της χήρας του Αικατερίνης Βισκόντι. Εκμεταλλεύτηκε αυτή τη θέση, καθώς και άλλες κοντότες από τα Ιταλικά κράτη, για να διευρύνει τη μικρή του κυριότητα και να λεηλατήσει γειτονικά κράτη και πόλεις (όπως το Τρέτσο και το Κόμο το 1403, ακολουθούμενο από την Μπρέσια το 1404, την οποία έλαβε από τους Βισκόντι αντί της οφειλόμενης από αυτούς πληρωμής του των 200.000 δουκάτων και το Μπέργκαμο το 1407).
Το 1413 έγινε αρχιστράτηγος (capitano generale) των Βενετικών στρατευμάτων και πολέμησε εναντίον του βασιλιά Σιγισμούνδου της Ουγγαρίας. Μία νίκη στο Ούντινε και μία επιδέξια υποχώρηση, του έδωσαν ένα παλάτσο στη Βενετία και τον τίτλο του δούκα της Κρήτης, τον οποίο αρνήθηκε. Ωστόσο τα εδάφη του στη Λομβαρδία δέχθηκαν σύντομα επίθεση από τον Φραντσέσκο Μπουσόνε, κοντοτιέρο του νέου δούκα των Βισκόντι, Φιλίππο-Μαρία και του δόθηκε ένας ισχυρός στρατός. Ο Παντόλφο Γ΄ έχασε το Μπέργκαμο και την Μπρέσια το 1421. Το 1424 κατά τη διάρκεια του Α΄ Πολέμου στη Λομβαρδία, ο στρατός της Φλωρεντίας με επικεφαλής τους αδελφούς Μαλατέστα (με 10.000 ιππείς και 3.000 πεζούς) ηττήθηκε σοβαρά στη μάχη της Ζαγονάρα. Ο Κάρλο Α΄ αιχμαλωτίστηκε και ο Παντόλφο κατέφυγε στην Τσεζένα με μερικούς άνδρες στα όπλα. Ως εκ τούτου, έχασε την Ίμολα και τη Φαέντσα από τους Βισκόντι, αλλά κατάφερε να κρατήσει το Φάνο χάρη στη μεσολάβηση του πάπα Mαρτίνου Ε΄.
Τα επόμενα χρόνια ο Παντόλφο Γ΄ αφιερώθηκε στις ανθρωπιστικές σπουδές και στον εξωραϊσμό της πόλης του.
Ο Παντόλφο Γ΄ απεβίωσε στο Φάνo το 1427 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου στο Φάνο. Ο τάφος κτίστηκε από τον νόθο γιο του, Σιγισμόνδο-Παντόλφο, έναν από τους πιο εξαιρετικούς κοντοτιέρους του 15ου αι. Ο άλλος γιος του Ντομένικο Νοβέλο ήταν κύριος της Τσεζένα από το 1429 έως το 1456.
Oικογένεια
Είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Πατρίθια Κόντε
Η Πατρίθια Κόντε (Patricia Conde) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [paˈtɾiθja konde], γεννημένη στις 5 Οκτωβρίου 1979 στο Βαγιαδολίδ, είναι ισπανίδα ηθοποιός, κωμικός, παρουσιάστρια της τηλεόρασης και μοντέλο.
Είναι η δεύτερη από τρεις αδελφούς (Νάτσο και Ρουμπέν Κόντε) και άρχισε να εργάζεται ως μοντέλο όταν ήταν 14 ετών. Το 1999 έλαβε μέρος στο Μις Ισπανία ως Μις Παλένθια και αμέσως μετά, άρχισε να εργάζεται στην τηλεόραση ως δημοσιογράφος. Από τότε έχει εργαστεί σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Κωμικοί Κατηγορία:Ισπανοί μοντέλα Κατηγορία:Ισπανοί παρουσιαστές Κατηγορία:Τηλεπαρουσιαστές
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Σερβίας
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Σερβική πινακίδα κυκλοφορίας οχημάτων, που εκδίδεται από το 2011 Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Σερβίας εκδίδονται με κωδικό περιοχής δύο χαρακτήρων, ακολουθούμενη από έναν τριψήφιο ή τετραψήφιο αριθμό και κωδικό άδειας δύο γραμμάτων, χωρισμένη με παύλα (π.χ., BG 123-AA ή BG 1233-AA).
Επισκόπηση
Ο περιφερειακός κώδικας και ο κωδικός άδειας διαχωρίζονται από τη Σερβική ασπίδα και έναν συνδυασμό κυριλλικών γραμμάτων για την περιοχή που ακολουθεί. Ένα μπλε πεδίο τοποθετείται κατά μήκος της αριστερής πλευράς, όπως γίνεται και στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που φέρει τον κωδικό χώρας ISO 3166-1 άλφα-3 για τη Σερβία (SRB).
Ο αριθμητικός κωδικός άδειας χρήσης περιέχει συνδυασμό τριών ψηφίων (0-9), ενώ ο αλφαβητικός χαρακτήρας δύο χαρακτήρων αποτελείται από συνδυασμό γραμμάτων με τη αλφαβητική σειρά του Σερβικού λατινικού αλφαβήτου, με την προσθήκη των γραμμάτων X, Y και W.
Οι τυπικές διαστάσεις των σερβικών πινακίδων κυκλοφορίας είναι 520,5 × 112,9 χιλιοστά.
Η έκδοση των σημερινών πινακίδων κυκλοφορίας ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2011 και θα χρησιμοποιηθεί παράλληλα με τα παλαιά κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου μέχρι το τέλος του 2011.
Τακτικές πινακίδες κυκλοφορίας
δεξιά|μικρογραφία|358x358εσ|Γεωγραφική κατανομή των κωδικών πινακίδων κυκλοφορίας στη Σερβία δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Παλιά πινακίδα κυκλοφορίας, που εκδιδόταν μέχρι το 2011 Ακολουθούν οι κωδικοί των πινακίδων κυκλοφορίας ανά περιοχή με αλφαβητική σειρά, με βάση το κυριλλικό αλφάβητο:
Ειδικές πινακίδες κυκλοφορίας
μικρογραφία|250x250εσ|Γεωργική πινακίδα οχήματος μικρογραφία|257x257εσ|Πινακίδα κυκλοφορίας μοτοποδηλάτου μικρογραφία|250x250εσ|Πινακίδα κυκλοφορίας αστυνομικών και πυροσβεστικών οχημάτων μικρογραφία|250x250εσ|Πινακίδα κυκλοφορίας ρυμουλκούμενου δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Πινακίδα κυκλοφορίας ταξί Η Σερβία διαθέτει πολλές ειδικές πινακίδες κυκλοφορίας.
Διπλωματικές πινακίδες
μικρογραφία|250x250εσ|Διπλωματική πινακίδα κυκλοφορίας (40-Γερμανία) Στα οχήματα που λειτουργούνται από ξένες πρεσβείες, προξενεία, προξενικό και διπλωματικό προσωπικό και διάφορους διεθνείς οργανισμούς έχουν δοθεί πίνακες με διακριτικό σχήμα δύο (ή τριών) αριθμών, ενός γράμματος και τριών αριθμών, π.χ. 12 (3) -L-456. Το όχημα που ανήκει σε διπλωμάτη ή διαπιστευμένο μη διπλωματικό προσωπικό φέρει μια πινακίδα με χαρακτήρες τυπωμένους με κίτρινο χρώμα σε μαύρο φόντο, ενώ όταν το όχημα ανήκει σε ξένο πρακτορείο τύπου, ξένο πολιτιστικό εκπρόσωπο ή σε γραφείο αλλοδαπής εταιρείας ή/και το προσωπικό της, έχει πινακίδες με χαρακτήρες τυπωμένους με μαύρο χρώμα σε κίτρινο φόντο
Η πρώτη ομάδα τριών αριθμών (123) προσδιορίζει τη χώρα ή τον οργανισμό στον οποίο έχει εκδοθεί η πινακίδα, ενώ η δεύτερη ομάδα τριών αριθμών (456) είναι ένας αύξων αριθμός. Το γράμμα στη μέση (L) δηλώνει την κατάσταση του ιδιοκτήτη. Επιπλέον, οι πινακίδες έχουν κάθετα προσανατολισμένα αρχικά δύο γραμμάτων σε μικρά γράμματα στην αριστερή πλευρά (μετά τη μπλε λωρίδα) που δείχνει την πόλη στην οποία εκδόθηκαν (BG για το Βελιγράδι) και δύο αριθμούς στη δεξιά πλευρά που υποδεικνύουν το έτος για το οποίο ισχύουν (π.χ. 12 για το 2012).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερβια Κατηγορία:Μεταφορές στη Σερβία
Μπόργκο Κιέζε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Το Πρωτάθλημα Ρωσικής Αυτοκρατορίας στο ποδόσφαιρο (ρωσικά: Чемпионат Российской империи по футболу) ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Διήρκησε μόλις δύο αγωνιστηκές περιόδους υπό την αιγίδα της Πανρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (ВФС).
Ιστορία
Επισήμως θεωρείται ότι διεξήχθη μόνο το πρωτάθλημα του 1912. Το πρωτάθλημα του 1913, σύμφωνα με την απόφαση της Πανρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης, θεωρήθηκε ανεπίσημο.
Τρόπος διεξαγωγής
Τα πρωταθλήματα διεξάγονταν ετησίως στο φθινοπορινό τμήμα της αγωνιστικής περιόδου, ενώ όλοι οι αγώνες ήταν νοκ-άουτ. Στη διοργάνωση συμμετείχαν επίλεκτες ομάδες πόλεων.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
DuckDuckGo
Η DuckDuckGo (DDG) είναι διαδικτυακή μηχανή αναζήτησης που δίνει έμφαση στην προστασία της ιδιωτικής ζωής των χρηστών της και στην αποφυγή του “φίλτρου φυσαλίδας” (filter bubble) των εξατομικευμένων αποτελεσμάτων αναζήτησης. Το DuckDuckGo ξεχωρίζει από τις άλλες μηχανές αναζήτησης, μη δημιουργώντας το προφίλ των χρηστών του και εκθέτοντας σκόπιμα σε όλους τους χρήστες τα ίδια αποτελέσματα αναζήτησης για ένα δεδομένο όρο αναζήτησης. Το DuckDuckGo δίνει έμφαση στην επιστροφή των καλύτερων, και όχι απλά των περισσότερων, αποτελεσμάτων. Τα αποτελέσματα αυτά τα παράγει μέσα από περισσότερες από 400 μεμονωμένες πηγές, συμπεριλαμβανομένων γνωστών πληθοπορισμικών (crowdsoursed) σελίδων όπως το Wikipedia και άλλων μηχανών αναζήτησης όπως το Bing, το Yahoo!, το Yandex και το Yummly.
Η εταιρεία έχει την έδρα της στο 20 Paoli Pike, Paoli, Pennsylvania, στην Greater Philadelphia και στελεχώνεται από 21 υπαλλήλους. Το όνομα της εταιρείας προέρχεται από το παιδικό παιχνίδι  duck, duck, goose.
Ένα μέρος από τον πηγαίο κώδικα του DuckDuckGo αποτελεί ελεύθερο λογισμικό που φιλοξενείται στο GitHub υπό την άδεια Apache 2.0 , αλλά ο πυρήνας του είναι ιδιωτικός. Στις 21 Μαΐου του 2014, το DuckDuckGo εξέδωσε μια επανασχεδιασμένη έκδοση που επικεντρώθηκε σε πιο έξυπνες απαντήσεις και σε μια πιο εκλεπτυσμένη εμφάνιση. Η νέα έκδοση πρόσθεσε βασικές λειτουργίες όπως εικόνες, τοπική αναζήτηση, αυτόματη συμπλήρωση (υποβολή) προτάσεων και πολλά άλλα.
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2014, η Apple συμπεριέλαβε το DuckDuckGo στο πρόγραμμα περιήγησης Safari ως προαιρετική μηχανή αναζήτησης. Στις 10 Νοεμβρίου του 2014, το Mozilla πρόσθεσε το DuckDuckGo ως επιλογή αναζήτησης στο Firefox 33.1.
Επισκόπηση
Τα αποτελέσματα του DuckDuckGo είναι μια συλλογή από "πάνω από 400" πηγές, συμπεριλαμβανομένου του Yahoo!, Search BOSS, Wikipedia, Wolfram Alpha, Bing, του δικού του crawler Ιστού (το DuckDuckBot) και άλλα. Χρησιμοποιεί επίσης δεδομένα από πληθοπορισμικές ιστοσελίδες, συμπεριλαμβανομένης της Wikipedia, για να δημιουργήσει τα πλαίσια "Zero-click Info" ("Μηδενικά κλικ") - γκρι πλαίσια πάνω από τα αποτελέσματα που εμφανίζουν περιλήψεις θεμάτων και συναφή θέματα.
Το DuckDuckGo αυτοπροσδιορίζεται ως μία μηχανή αναζήτησης που θέτει πρώτα την προστασία της ιδιωτικής ζωής (ιδιωτικότητας) και ως εκ τούτου δεν αποθηκεύει διευθύνσεις IP, δεν καταγράφει πληροφορίες χρήστη και χρησιμοποιεί cookies μόνο όταν χρειάζεται. Ο Weinberg αναφέρει: "Από προεπιλογή, το DuckDuckGo δεν συλλέγει και δεν μοιράζεται προσωπικές πληροφορίες. Αυτή είναι η πολιτική μας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής με λίγα λόγια." Ωστόσο, διατηρούν αρχεία καταγραφής όλων των όρων αναζήτησης που χρησιμοποιούνται.
Ο Weinberg έχει βελτιώσει την ποιότητα των αποτελεσμάτων της μηχανής αναζήτησης διαγράφοντας τα αποτελέσματα αναζήτησης για τις εταιρείες που πιστεύει ότι είναι content mills (εργοστάσια περιεχομένου), όπως το eHow της Demand Media, το οποίο δημοσιεύει 4000 άρθρα ημερησίως τα οποία παράγονται από ανεξάρτητους συγγραφείς, κάτι για το οποίο ο Weinberg λέει ότι είναι: “...χαμηλής ποιότητας περιεχόμενο ειδικά σχεδιασμένο για να κατατάσσεται σε υψηλό βαθμό στο ευρετήριο αναζήτησης της Google." Το DuckDuckGo φιλτράρει επίσης σελίδες με σημαντική διαφήμιση.
Άμεσες Απαντήσεις (Instant Answers)
Εκτός από τα καταχωρημένα αποτελέσματα αναζήτησης, το DuckDuckGo εμφανίζει σχετικά αποτελέσματα, που ονομάζονται Άμεσες Απαντήσεις (Instant Answers), στην κορυφή της σελίδας αναζήτησης. Αυτές οι άμεσες απαντήσεις συλλέγονται είτε από API τρίτων μερών είτε από πηγές στατικών δεδομένων όπως αρχεία κειμένου. Τα Instant Answers ονομάζονται zeroclickinfo επειδή η ιδέα πίσω από αυτές είναι να παράσχουν αυτό που ο χρήστης αναζητά στη σελίδα αποτελεσμάτων αναζήτησης, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να κάνει κλικ σε κανένα αποτέλεσμα για να βρει αυτό που ψάχνει. Από τις 20 Αυγούστου του 2016, υπάρχουν 989 Στιγμιαίες απαντήσεις ενεργές.
Οι Άμεσες Απαντήσεις είναι ανοιχτού κώδικα. Διατηρούνται στο Github και ο καθένας μπορεί να χτίσει ή να εργαστεί σε αυτές.
Tor hidden service
Τον Αύγουστο του 2010, το DuckDuckGo εισήγαγε ανώνυμη αναζήτηση, συμπεριλαμβανομένου και ενός θύλακα εξόδου (exit enclave), για την κίνηση των δεδομένων της μηχανής αναζήτησης, χρησιμοποιώντας το δίκτυο Tor και παρέχοντας πρόσβαση μέσω μιας κρυφής υπηρεσίας Tor (Tor hidden service). Αυτό επιτρέπει την ανωνυμία δρομολογώντας την κίνηση μέσω μιας σειράς κρυπτογραφημένων ρελέ. Ο Weinberg δήλωσε: "Πιστεύω ότι αυτό συμβαδίζει με την πολιτική μας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής (ιδιωτικότητας). Χρησιμοποιώντας Tor και DDG, μπορείτε τώρα να είστε end to end ανώνυμοι με την αναζήτησή σας και αν χρησιμοποιείτε την κρυπτογραφημένη σελίδα μας, μπορείτε να είστε end to end κρυπτογραφημένοι επίσης."
Φωνητική αναζήτηση
Το 2011, το DuckDuckGo εισήγαγε φωνητική αναζήτηση για τους χρήστες της επέκτασης φωνητικής αναζήτησης του Google Chrome.
Το επιχειρηματικό μοντέλο
Το DuckDuckGo κερδίζει έσοδα με δύο τρόπους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανές αναζήτησης Κατηγορία:Λογισμικό Android Κατηγορία:Λογισμικό IOS
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1948
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που προβλήθηκαν το 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Βλαχερνίτισσα
Η Βλαχερνίτισσα είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας, στην οποία η Θεοτόκος εικονίζεται μετωπικά, στηθαία ή ολόσωμη, με τα χέρια εκατέρωθεν υψωμένα σε στάση δέησης. Το βρέφος Ιησούς παριστάνεται μέσα σε μετάλλιο μπροστά στο στήθος της. Είναι τύπος Πλατυτέρας και όχι Βρεφοκρατούσας.
Διάδοση και παραλλαγές
Η αναπαράσταση πρωτοεντοπίζεται στα τέλη του 9ου αι. Ο Φώτιος περιέγραφε μια τέτοια στη Νέα Εκκλησία του Παλατίου στην Κωνσταντινούπολη. Εντοπίζεται και στην κόγχη του Βήματος του ναού της Αγίας Σοφίας (11ος αιώνας), όπως και στα νομίσματα των αυτοκτατόρων Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου, Μιχαήλ ΣΤ΄, Κωνσταντίνου Δούκα και σε μολυβδόβουλα.
Αρχικά αναπαρίστατο δεομένη χωρίς το παιδί Ιησού και στη συνέχεια προστέθηκε το Θείο Βρέφος, οπότε έχουμε τον επικρατούντα τύπο της Βλαχερνίτισσας. Με την τελευταία παραλλαγή την βρίσκουμε σε Κομνηνάτα (11ος αι), σφραγίδες, γλυπτά (Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους, εκκλησία Santa Maria Mater Domini της Βενετίας) και στη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Δεν πρόκειται για βρεφοκρατούσα Παναγία, αφού το παιδί Ιησούς βρίσκεται σε μετάλλιο και πάνω από το στήθος της Παναγίας, η οποία δεν το κρατά και δείχνει τον ευρισκόμενο ακόμα στην κοιλιά της Θείο Λόγο. Πρόκειται για την Παρθένο της συλλήψεως ή Κυοφορούσα Παναγία.
Πηγές
Βλαχερνιτισσα
Μπόργκο ντ'Αναούνια
Το Μπόργκο ντ'Αναούνια (ιταλικά: Borgo d'Anaunia) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Ζήνων»
Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Ζήνων» (ΓΣΖ,, διαβάζεται «ΓαΣιΖί») είναι κυπριακός γυμναστικός σύλλογος με έδρα τη Λάρνακα.
Ίδρυση
Το Μάιο του 1896 η εφημερίδα το «Νέον Έθνος» διερμήνευσε τα αισθήματα απογοήτευση των κατοίκων της Λάρνακας για το γεγονός ότι οι υπεύθυνοι δεν προχωρούσαν αποφασιστικά στη δημιουργία Γυμναστικού Συλλόγου. Είχε προηγηθεί η ίδρυση Γυμναστικών Συλλόγων σε Λεμεσό (ΓΣΟ) και Λευκωσία (ΓΣΠ). Το δημοσίευμα έφερε άμεσα αποτελέσματα. Στις 16 Μαΐου πραγματοποιήθηκε η ίδρυση συλλόγου με το όνομα Γυμναστικός Σύλλογος «Το Στάδιον», ο οποίος αποτέλεσε τη μετεξέλιξη του αναγνωστηρίου «Κιτιακός Σύλλογος». Ωστόσο, υπήρξε μεγάλη αδιαφορία στην πόλη και για το λόγο αυτό χρειάστηκαν ακόμη δύο χρόνια για να καλεστούν τα μέλη να εγκρίνουν τον κανονισμό για την εξέλιξη του σε συλλόγου σε Γυμναστικό Σύλλογο «Ο Ζήνων». Παράλληλα ανευρέθη και χώρος για γυμναστήριο στη Λεωφόρο Αρτέμιδος. Πρώτος πρόεδρος του ΓΣΖ ήταν ο δήμαρχος της πόλης Φίλιος Ζαννέτος.
Ο ΓΣΖ ανέλαβε τη διοργάνωση των Δ΄ Παγκύπριων Αγώνων Στίβου το 1900. Αυτό που ώθησε τις αθλητικές και πολιτικές αρχές της Λάρνακας να αναλάβουν αυτή τη διοργάνωση ήταν ο ενθουσιασμός που δημιούργησε στην πόλη η μοναδική νίκη αθλητή του ΓΣΖ στους Γ΄ Παγκύπριους Αγώνες Στίβου, τον Απρίλιο του 1899 όταν κέρδισε τον μαραθώνιο.
Παλιό Στάδιο ΓΣΖ
Το 1928 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Παλαιού Σταδίου ΓΣΖ. Το στάδιο ανήκε στον ΓΣΖ και για το λόγο αυτό ονομαζόταν «Στάδιο ΓΣΖ». Το στάδιο χρησιμοποιήθηκε ως το 1989.
Νέο ΓΣΖ
Το 1983 ολοκληρώθηκε το Νέο ΓΣΖ. Το στάδιο διαχειρίζεται ο ΓΣΖ.
Πρόεδροι ΓΣΖ
Πρόεδροι του ΓΣΖ διετέλεσαν οι:
Εωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας ΓΣΖ Κατηγορία:Σύλλογοι στίβου Κύπρου Κατηγορία:Δήμος Λάρνακας
Φεραντίνο Μαλατέστα
Ο Φεραντίνο, ιταλ.: Ferrantino Malatesta (1258 – 12 Νοεμβρίου 1353) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κύριος του Ρίμινι και πολλών άλλων εδαφών στη βόρεια Ιταλία.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Mαλατέστα Β΄ (Μαλατεστίνο) του Ματιού, που έγινε κύριος στο Ρίμινι μετά το τέλος του θείου του Παντόλφο Α΄. Ο Φεραντίνο ήταν προηγουμένως διοικητης (podestà) της Μπολόνια, της Φλωρεντίας, της Πάντοβας, του Φορλί, της Τσεζένα και άλλων πόλεων.
Το 1330 αποκλείστηκε από το Ρίμινι από τον παπικό απεσταλμένο (legatus), μέσω των δολοπλοκιών του εξαδέλφου του Μαλατέστα Γ΄ του Καταστροφέα, κυρίου του Πέζαρο. Ο Φεραντίνο κυβέρνησε ξανά για λίγο από το 1334 έως το 1335, όταν φυλακίστηκε από τον Μαλατέστα Γ΄.
Απεβίωσε στο Ρίμινι το 1353.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Άγιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης
Ο Άγιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης ή Ακάκιος ο Νέος, ο Καυσοκαλυβίτης (κατά κόσμον Αναστάσιος) (c. 1630 - Καυσοκαλύβια, Άγιο Όρος, 12 Απριλίου 1730) ήταν Έλληνας Ορθόδοξος Μοναχός που έζησε στο Άγιο Όρος.
Παραπομπές
Ακακιος Ακακιος Ακακιος Ακακιος Ακακιος
Παπαμιχαήλ
Το ελληνικό επίθετο Παπαμιχαήλ μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Με το ανδρικό επώνυμο Παπαμιχαήλ:
Με το γυναικείο επώνυμο Παπαμιχαήλ:
Εταιρεία παροχής ηλεκτρισμού Thomson-Houston
δεξιά|μικρογραφία| Dynamo κατασκευάστηκε από τον Cie. Française Thomson Houston Η Thomson-Houston Electric Company ήταν κατασκευαστική εταιρεία, ένας από τους πρόδρομους της General Electric.
Ιστορία
Η Thomson-Houston Electric Company ιδρύθηκε το 1882 στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν μια ομάδα επενδυτών της Lynn της Μασαχουσέτης με επικεφαλής τον Charles A. Coffin αγόρασε την American Electric Company του Elihu Thomson και του Edwin Houston από τη Νέα Βρετανία, το Κονέκτικατ. Η εταιρεία μετέφερε τις δραστηριότητές της σε ένα νέο κτίριο στη Western Ave. στο Lynn της Μασαχουσέτης, επειδή πολλοί από τους επενδυτές ήταν κατασκευαστές υποδημάτων από τη Lynn.
αριστερά|μικρογραφία| Μπροσούρα για την Thomson-Houston Electric Company Ο Charles A. Coffin ηγήθηκε της εταιρείας και οργάνωσε τα οικονομικά, το μάρκετινγκ και τις πωλήσεις της. Ο Elwin W. Rice οργάνωσε τις εγκαταστάσεις παραγωγής και ο Elihu Thomson διηύθυνε το Model Room που ήταν προάγγελος του εργαστηρίου βιομηχανικής έρευνας. Με την ηγεσία τους, η εταιρεία εξελίχθηκε σε μια επιχείρηση 10 εκατομμυρίων δολαρίων σε πωλήσεις και 4000 υπαλλήλων μέχρι το 1892.
Το 1885 το Lynn GAR Hall κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας ηλεκτρικό φωτισμό πυρακτώσεως από την Thomson-Houston.
Το 1889 η Thomson-Houston εξαγόρασε την Brush Company (που ιδρύθηκε από τον Charles F. Brush ) η οποία έλυσε τις διαφορές μεταξύ τους για το λαμπτήρα τόξου και το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας δυναμό.
Η Thomson-Houston συγχωνεύτηκε αργότερα με την Edison General Electric Company of Schenectady, Νέα Υόρκη (με την οργάνωση της JP Morgan ), για να σχηματιστεί η General Electric Company το 1892, με εργοστάσια στο Lynn και στο Schenectady, τα οποία παραμένουν μέχρι σήμερα ως τα δύο αυθεντικά εργοστάσια GE.
δεξιά|μικρογραφία|170px|Κρυστάλλινος δέκτης "Bijou", κατασκευάστηκε το 1923 από την "British Thomson-Houston Co. Ltd."
Βρετανική Thomson-Houston
Η British Thomson-Houston (BTH) δημιουργήθηκε ως θυγατρική της (American) General Electric τον Μάιο του 1896. Ήταν παλαιότερα γνωστό ως Laing, Wharton και Down που ιδρύθηκε το 1886.
Η BTH έγινε μέρος της Associated Electrical Industries (AEI) το 1928, όπου η BTH συγχωνεύθηκε με τον αντίπαλό της Metropolitan-Vickers. Αυτή η συμφωνία έκανε την AEI τον μεγαλύτερο στρατιωτικό ανάδοχο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '30 και του '40, έτσι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η AEI θα εξαγοραζόταν από την General Electric Company plc ή GEC το 1967. Η GEC διέλυσε τις αμυντικές της επιχειρήσεις το 1999 σε Marconi plc και Marconi Corporation plc, τώρα Telent plc.
Compagnie Française Thomson-Houston
Το 1893, ιδρύθηκε στο Παρίσι η Compagnie Française Thomson-Houston (CFTH), μια αδελφή εταιρεία της GE στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από αυτή την εταιρεία θα εξελισσόταν η Alstom. Μια διάσπαση το 1999 σχημάτισε τη σημερινή Technicolor SA και Thomson-CSF (τώρα Thales Group).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Αγλαΐα Κυρίτση
Η Αγλαΐα Κυρίτση είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος, πολιτικός και πρώην βουλευτής.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, από Χιώτισσα μητέρα, την Υπατία Μαυρώνη από τα Νένητα και Ηπειρώτη πατέρα, τον αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης δικηγόρο Λάζαρο Κυρίτση, ο οποίος κατά την περίοδο της Χούντας, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση έξι ετών για τη αντιδικτατορική του δράση. Είναι παντρεμένη με τον Αριστοτέλη Διλιντά κι έχουν δύο παιδιά, τον Ορέστη και τον Οδυσσέα.
Σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
Σχετικό λήμμα: Κλείσιμο της ΕΡΤ
Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, κάτοχος μεταπτυχιακών σπουδών D.E.A. στο Πανεπιστήμιο Aix-en-Provence (Γαλλία), με εξειδικευμένα μαθήματα "δημοσιογραφίας Stage" στο παν/μιο του Aix-en-Provence. Εκτός από Ελληνικά, μιλάει Γαλλικά και Αγγλικά.
Άρχισε τη δημοσιογραφία το 1982 στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, συνεχίστηκε στο ραδιόφωνο 902 Αριστερά FM και το 1991 μπήκε στο χώρο της τηλεόρασης με πρώτο σταθμό τον ΑΝΤ-1 και μετά την ΕΡΤ, από το 1994, ως παρουσιάστρια και αρχισυντάκτρια δελτίων ειδήσεων τηλεόρασης. Μετά την επέμβαση των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στις 7 Νοεμβρίου 2013 παρουσίαζε (για μερικές ημέρες) το δελτία ειδήσεων της ΝΕΤ, τα οποία και έβγαιναν στον τηλεοπτικό αέρα έξω από το κτίριο.
Πολιτική δραστηριότητα
Ήταν υποψήφια Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου στις Περιφερειακές εκλογές της 25ης Μαΐου 2014, επικεφαλής του συνδυασμού «Γόνιμη Γραμμή», με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη βουλευτής επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Στις 21 Αυγούστου 2015 εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με άλλους 24 βουλευτές, συγκροτώντας τη Λαϊκή Ενότητα. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφια με το ΚΚΕ στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106
Γκότφριντ Λίνκε
Ο Γκότφριντ Λίνκε (γεννήθηκε το 1792, πέθανε το 1867 στο Βρότσουαφ) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας, συνιδρυτής του μεγάλου εργοστασίου βαγονιών και ατμομηχανών Linke-Hofmann-Werke (αργότερα Pafawag).
Ο Λίνκε διηύθυνε αρχικά ένα εργαστήριο χειροτεχνίας στη Leśnica που ειδικεύεται στην παραγωγή σελών και αμαξών αλόγων. Καθώς ο σιδηρόδρομος αναπτύχθηκε στη Σιλεσία, άρχισε να κατασκευάζει εξοπλισμό για σιδηροδρομικές εταιρείες. Αρχικά ξεκίνησε με ένα ενιαίο βαγόνι άνθρακα που κατασκευάστηκε για το τμήμα Βρότσουαφ - Leśnica το 1839 και ήταν μια μεγάλη παρτίδα τροχοφόρων για εργάτες που κατασκεύαζαν τις γραμμές του σιδηροδρόμου της Άνω Σιλεσίας. Στο μεταξύ, μετέφερε την παραγωγή από τη Leśnica στην οδό Rzeznicza στο κέντρο του Βρότσουαφ. Σύντομα συνένωσε το εργοστάσιό του με το εργοστάσιο των αδελφών Hofmann, ξεκινώντας την εταιρεία Linke-Hofmann-Busch-Werke, παράγοντας κυρίως βαγόνια και ατμομηχανές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί επιχειρηματίες
Φρούριο του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ
Το φρούριο του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ (Крепость Святого Димитрия Ростовского) ήταν μια οχυρωματική δομή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στα μέσα του 18ου αιώνα είχε μεγάλη στρατιωτική και στρατηγική σημασία και ήταν επίσης το ισχυρότερο μεταξύ των νότιων φρουρίων της Ρωσίας. Η πόλη Ροστόφ επί του Ντον πήρε το όνομά της από το φρούριο.
Το φρούριο δεν ήταν ποτέ άμεσος τόπος στρατιωτικών επιχειρήσεων. Στο τέλος του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768-1774, έχασε τη σημασία της οχύρωσης των συνόρων. Από ένα από τα πρώην προάστιά της ιδρύθηκε το 1811 η πόλη Ροστόφ επί του Ντον του Κυβερνείου Εκατερίνοσλαβ. Το 1835 η φρουρά και η στρατιωτική περιουσία του φρουρίου του Ροστόφ μεταφέρθηκαν στην Ανάπα. Οι επάλξεις και οι προμαχώνες κατεδαφίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα.