cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ύπνια (πόλη Λοκρών)
Η Ύπνια ήταν αρχαία πόλη της Οζολίας Λοκρίδας (περιοχή ανάμεσα σε Δωρίδα, Φωκίδα και Αιτωλία). Σύμφωνα με το Θουκυδίδη, κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, η Ύπνια υποχρεώθηκε να παράσχει καταφύγιο στον Σπαρτιατικό στρατό υπό την αρχηγία του Ευρύλοχου (426 π.Χ.). Η τοποθεσία της βρισκόταν στην περιοχή κοντά στη σημερινή Τριταία Φωκίδας
Παραπομπές
Υπνια
Άγιος Ιωάννης ο καλός
Ο Ιωάννης ο επωνομαζόμενος καλός (ιταλικά :  Giovanni Bono ή Buono, λατινικά : Ioannes Bonus)  (... - Ρώμη 643) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων και εκ των γεγονότων επίσκοπος Γένοβας από το 640 ή 641 έως το 669. Τιμάται ως Άγιος από την Καθολική Εκκλησία και η γιορτή του είναι στις 2 Ιανουαρίου.
Βιογραφία
Η επισκοπικη θητεία του Ιωάννη του Καλού μνημονεύεται με ένα σημαντικό γεγονός στην επισκοπή του Μιλάνου, την επιστροφή του επισκόπου στην πόλη του Μιλάνου μετά από εξορία 70 και πλέον ετών. Το 569, οι Λομβαρδοί εισέβαλαν στη Βόρεια Ιταλία και κατέκτησαν το κέντρο της, το Μιλάνο, που ανέκαμπτε από τον φοβερό Γοτθικό Πόλεμο. Ο επίσκοπος του Μιλάνου Ονοράτος διέφυγε στη Γένοβα και οι διάδοχοι του Ονοράτου παρέμειναν στη Γένοβα. Η Γένοβα ήταν τότε επισκοπή που εκκλησιαστικά ανήκε σε αυτή του Μιλάνου αλλά ακόμα διοικητικά υπό τον έλεγχο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο Ιωάννης ο Καλός γεννήθηκε στην επισκοπή της Γένοβας στο χωριό Ρέτσο (επίσης η κοντινή πόλη Καμίγλι διεκδικεί τη γέννηση του Ιωάννη). Δεν είναι ακριβώς γνωστό πότε έγινε επίσκοπος του Μιλάνου, αλλά πιστεύεται ότι η εκλογή του ήταν συνέπεια της κατάκτησης της Γένοβας το 641 από τον βασιλιά των Λομβαρδών Ροθάριο Ο Ιωάννης ως επίσκοπος επέστρεψε για να μείνει στο Μιλάνο.
Το 649, ο Ιωάννης προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη Σύνοδο του Λατερανού, αλλά έφτασε στη Ρώμη όταν η σύνοδος είχε ήδη τελειώσει. Ωστόσο, προσυπέγραψε όλα τα έγγραφα που εξέδωσε το συμβούλιο.
Δύο είναι οι κύριες πηγές για τη ζωή του Ιωάννη: ο Κατάλογος των Επισκόπων του Μιλάνου (που χρονολογείται περίπου τον 10ο αιώνα) και μια ποίηση προς τιμήν του (στα ιταλικά: Carme) που μπορεί να χρονολογηθεί από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα. . Σύμφωνα με αυτό το carme, ο Ιωάννης διακρινόταν για τη γενναιοδωρία και τη φιλανθρωπία του, από την οποία του δόθηκε το το προσωνύμιο καλός (Λατινικά: Bonus). Επίσης, σύμφωνα με το carme, έκανε θαύματα, μετέφερε μερικά από τα λείψανα του Αγίου Σύρου από τη Γένοβα στο Δέσιο και πέθανε το 669 αφήνοντας όλη τη περιουσία του, συμπεριλαμβανομένων των κτημάτων στην περιοχή της Γένοβας, στην Εκκλησία του Μιλάνου. Το 669 ως ημερομηνία του θανάτου του, ωστόσο, δεν συνάδει με τον κατάλογο, ο οποίος υποδηλώνει δεκαετή θητεία, δηλαδή θάνατο το αργότερο το 659.
Ο Ιωάννης πέθανε στις 2 Ιανουαρίου σύμφωνα με τον κατάλογο ή στις 10 Ιανουαρίου σύμφωνα με το carme. Η τελευταία ημερομηνία έγινε η γιορτή του. Σήμερα, η εορτή του εορτάζεται στις 2 Ιανουαρίου (ή 15 Ιανουαρίου στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, μαζί με όλους τους αγίους επισκόπους του Μιλάνου στις 25 Σεπτεμβρίου).
Το σώμα του Ιωάννη ενταφιάστηκε αρχικά στο εκκλησάκι του Αγίου Μιχαήλ στο Ντόμο στο Μιλάνου. Στις 24 Μαΐου 1582, λίγο πριν από την κατεδάφιση της εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ, ο καρδινάλιος Κάρλο Μπορρομέο μετέφρασε το σώμα του Ιωάννη στο νότιο τμήμα του καθεδρικού ναού του Μιλάνου, όπου εξακολουθεί να βρίσκεται. Το σκήνωμα του αγίου έχει ύψος 1,90 μ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γένοβας Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μπετίνο Κράξι
Ο Κράξι συμμετείχε σε έρευνες που διεξήχθησαν από δικαστές κατά την διάρκεια της Επίχειρησης καθαρά χέρια (Mani Pulite) στο Μιλάνο, και τελικά καταδικάστηκε για πολιτική διαφθορά και παράνομη χρηματοδότηση του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Πάντα απέρριπτε τις κατηγορίες για διαφθορά που του αποδίδονταν ενώ παραδεχόταν την παράνομη χρηματοδότηση που επέτρεψαννα έχει μία δαπανηρή πολιτική δραστηριότητα, καθώς το Σοσιαλιστικό Κόμμα ήταν λιγότερο ισχυρό οικονομικά από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, τη Χριστιανική Δημοκρατία (DC) και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI). Η κυβέρνηση και το κόμμα του Κράξι υποστηρίχθηκαν επίσης από τον μελλοντικό πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης και προσωπικό φίλο του Κράξι. Διατήρησε ισχυρούς δεσμούς με πολλούς ηγέτες της ευρωπαϊκής αριστεράς, συμπεριλαμβανομένων των Φρανσουά Μιτεράν, Φελίπε Γκονζάλεθ, Ανδρέα Παπανδρέου και Μάριο Σοάρες, και ήταν ένας από τους κύριους εκπροσώπους του μεσογειακού ή νοτιοευρωπαϊκού σοσιαλισμού. Οι υποστηρικτές του Κράξι επαίνεσαν ιδιαίτερα την εξωτερική του πολιτική, η οποία ήταν δυναμική και συχνά οδηγούσε σε αντιπαραθέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε ζητήματα όπως το παλαιστινιακό ζήτημα, η τρομοκρατία και οι στενές σχέσεις του Κράξι με τις αραβικές σοσιαλιστικές κυβερνήσεις.
Ο Κράξι είχε συχνά το παρατσούκλι il Cinghialone ("Ο Μεγάλος Κάπρος") λόγω του σωματικού του μεγέθους. Αυτό το όνομα του δόθηκε από τον μακροχρόνιο σύμμαχό του και αντίπαλό του την ίδια εποχή, τον ηγέτη των Χριστανοδημοκρατών Τζούλιο Αντρεότι.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπετίνο Κράξι γεννήθηκε στο Μιλάνο στις 24 Φεβρουαρίου 1934. Ο πατέρας του Βιτόριο Κράξι ήταν Σικελός δικηγόρος και αντιφασίστας που διώχθηκε από το καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι, ενώ η μητέρα του Μαρία Φεράρι ήταν νοικοκυρά από το Σαν Άντζελο Λοντιτζιάνο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο νεαρός Κράξι στάλθηκε από τους γονείς του στο Καθολικό κολέγιο Εντμόντο Ντε Αμίτσις λόγω του απείθαρχου χαρακτήρα του και για να τον προστατεύσει από το φασιστικό καθεστώς αντίποινα για τις αντιφασιστικές δραστηριότητες του πατέρα του.
Μετά τον πόλεμο, ο πατέρας του διατέλεσε αντινομάρχης στο Μιλάνο και στη συνέχεια του νομάρχης στο Κόμο, όπου μετακόμισε με την οικογένειά του το 1945. Λίγους μήνες αργότερα, ο Κράξι επέστρεψε στο κολέγιο, πρώτα στο Κόμο και μετά στο Καντού. Ο πατέρας του Κράξι ήταν υποψήφιος στις ιταλικές γενικές εκλογές του 1948 με το Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο, μια πολιτική συμμαχία μεταξύ του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI) και του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCI). Έκανε εκστρατεία για τον πατέρα του και αργότερα εντάχθηκε στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα σε ηλικία 17 ετών.
Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
thumb|left|240px|Ο Μπετίνο Κράξι κατά τη δεκαετία του 1960 στα πρώτα του χρόνια στη πολιτική. Ο Κράξι ανέβηκε σε πολλά επίπεδα δημόσιας θέσης σε νεαρή ηλικία. Εν τω μεταξύ, παρακολούθησε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μιλάνου και στη συνέχεια τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών στο Ουρμπίνο, όπου συνδέθηκε με μία φοιτητική ομάδα που υποστήριζε τις αριστερές δυνάμεις. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τα κοινά, οργανώνοντας συνέδρια, συζητήσεις, προβολές ταινιών και το 1956 έγινε μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στο Μιλάνο και ηγέτης της Ομοσπονδίας Σοσιαλιστικής Νεολαίας.
Το 1956, μετά τη σοβιετική εισβολή στην Ουγγαρία, ο Κράξι μαζί με μια ομάδα δεσμεύτηκε στην απόσπαση του Σοσιαλιστικού Κόμματος από την φιλοκομμουνιστική πολιτική του, αλλά απέτυχε καθώς η πρότασή του να συνδέσει το Σοσιαλιστικό Κίνημα Νεολαίας με τη Διεθνή Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας απορρίφθηκε.
Τον Νοέμβριο του 1956 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Σαν Άντζελο Λοντιτζιάνο (γενέτειρα της μητέρας του) και το 1957 εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος εκπροσωπώντας το αυτόνομο ρεύμα του Πιέτρο Νέμμι.
Το 1958 το κόμμα τον έστειλε στο Σέστο Σαν Τζοβάνι ως υπεύθυνο της οργάνωσης. Τον Νοέμβριο του 1960 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Μιλάνο με περισσότερες από 1.000 ψήφους και έγινε αξιολογητής στη παράταξη του Τζίνο Κασσίνη. Το 1961 αποκλείστηκε από την Κεντρική Επιτροπή του Σοσιαλιστικού Κόμματος από τον νέο γραμματέα Φραντσέσκο Ντε Μαρτίνο. Το 1963 διορίστηκε αρχηγός της Επαρχιακής Γραμματείας του Μιλάνου του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και το 1965 έγινε μέλος της Εθνικής Ηγεσίας. Εν τω μεταξύ, τον Νοέμβριο του 1964, επανεξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Μιλάνο, συνεχίζοντας τη δημόσια δέσμευσή του ως αξιολογητής για τη φιλανθρωπία και τη βοήθεια στο συμβούλιο του Πιέτρο Μπουκαλόσι.
Το 1966, με τον σχηματισμό του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος, μια συμμαχία μεταξύ του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ο Κράξι έγινε επαρχιακός γραμματέας στο Μιλάνο, μαζί με τον σοσιαλδημοκράτη Ενρίκο Ρίζι και τον Ρένζο Περουτσότι.
Στέλλα Kουκουλάκη
Η Στέλλα Κουκουλάκη είναι Ελληνίδα εικαστικός. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της  Κρήτης. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών – (Accademia di belle Arti στη Φλωρεντία (1981-1985) στο εργαστήριο του Φερνάντο Φαρούλι.  Παράλληλα σπούδασε Γραφικές Τέχνες  και Διαφήμιση  στην Accademia Cappiello.  Έπειτα (1986 – 87) ειδικεύτηκε στην μεταξοτυπία σε χαρτί και ύφασμα και στην τεχνική του μπατίκ, Accademia Italiana Moda. Το 1987 σπούδασε χαρακτική με την υποτροφία Angelo Badiani. Η διαμονή της στη Φλωρεντία  διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην καλλιτεχνική της ταυτότητα. Από το 1987 έως το 2005 εργάστηκε σαν καθηγήτρια εικαστικής παιδείας στη μέση εκπαίδευση.
Συνεργάστηκε με τη Βικελαία Βιβλιοθήκη Ηρακλείου σε εκδοτικά της προγράμματα. Έργα της έχουν εκτεθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει εκπροσωπήσει δύο φορές την Ελλάδα στην διεθνή μπιενάλε τέχνης του Πεκίνου με τα έργα της «η Πολλαπλή Ανάκλαση» και το «338-71-1305-354», το 2010 και το 2012.
Τα τελευταία χρόνια έχει εντάξει στην τέχνη της την τεχνολογία, που άλλαξε ριζικά τον τρόπο ζωής του ανθρώπου. Χρησιμοποιεί το βίντεο, τον ήχο, την εικόνα, σα συντελεστές του εικαστικού αποτελέσματος.
Τα barcodes, QR Codes και οι επιλογές υλικών και χρωμάτων έχουν μεγάλη σημασία για την τέχνη της, καθώς αποτελούν ξεχωριστά σύμβολα του σήμερα και λειτουργούν ως συνεκτικοί κρίκοι στην εποχή μας.
Το 2018 παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη, στην Artion Galleries, την έκθεση 'Art Code'. Το 2019 στη Βασιλική Αγίου Μάρκου, στο Ηράκλειο, παρουσίασε, έπειτα από μακρόχρονη έρευνα, την έκθεση 'Curriculum Chromae', μια εννοιακή ενότητα για το χρώμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Μπετίνο Κράξι
Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
Ως υπεύθυνος της εξωτερικής πολιτικής του Σοσιαλιστικού Κόμματος, υποστήριξε, επίσης οικονομικά, ορισμένα σοσιαλιστικά κόμματα που απαγορεύτηκαν από τις δικτατορίες των αντίστοιχων χωρών τους, συμπεριλαμβανομένου του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος και του Χιλιανού Σοσιαλιστικού Κόμματος του Σαλβαδόρ Αλιέντε, με τον οποίο ο Κράξι ήταν προσωπικός φίλος.
Γραμματέας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος
thumb|240px|Ο Κράξι μετά την εκλογή ως Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος το 1976. Το 1976 ο γραμματέας Φρανσέσκο Ντε Μαρτίνο έγραψε ένα άρθρο στη σοσιαλιστική εφημερίδα Avanti! που προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης του Άλντο Μόρο και τις επακόλουθες πρόωρες εκλογές, που σημείωσαν μια εντυπωσιακή ανάπτυξη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος υπό την ηγεσία ενός νεαρού ηγέτη, του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ενώ η Χριστιανοδημοκρατία κατάφερε να παραμείνει το κόμμα της πλειοψηφίας με λίγες μόνο ψήφους. Για το Σοσιαλιστικό Κόμμα, αυτές οι εκλογές ήταν μια συντριπτική ήττα: οι ψήφοι μειώθηκαν κάτω από το όριο του 10%. Ο Ντε Μαρτίνο, δείχνοντας μια νέα συμμαχία με τους κομμουνιστές, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και ξεκίνησε μια σοβαρή κρίση μέσα στο κόμμα.
Ο Κράξι διορίστηκε στην κενή θέση του Εθνικού Γραμματέα του κόμματος, δίνοντας τέλος σε πολυετείς διαμάχες στο PSI. Κατά ειρωνικό τρόπο, η «παλιά φρουρά» τον είδε ως προσωρινό ηγέτη, επιτρέποντας σε κάθε φατρία χρόνο να ανασυνταχθεί. Ωστόσο, μπόρεσε να εδραιώσει την εξουσία του και να εφαρμόσει τις πολιτικές του. Συγκεκριμένα, επιδίωξε και κατάφερε να απομακρύνει το κόμμα από τους κομμουνιστές, φέρνοντάς το σε συμμαχία με τη Χριστιανοδημοκρατία και σε άλλα κεντρώα κόμματα, διατηρώντας παράλληλα ένα αριστερό και μεταρρυθμιστικό προφίλ.
Ο Κράξι ήταν πάντα αντίθετος στον Ιστορικό Συμβιβασμό του Μόρο και του Μπερλίνγκουερ, μια πολιτική συμμαχία και μια συμφωνία μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών και των Κομμουνιστών. Η συμμαχία αυτή θα έβαζε αναπόφευκτα τους Σοσιαλιστές στο περιθώριο. Γι' αυτό ο Κράξι σκιαγράφησε μια γραμμή εναλλαγής μεταξύ τη Χριστιανοδημοκρατία και της αριστεράς, που εκπροσωπείται από το κόμμα του, λόγω των στενών σχέσεων μεταξύ του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης.
Το πρωί της 16ης Μαρτίου 1978, την ημέρα κατά την οποία το νέο υπουργικό συμβούλιο με επικεφαλής τον Τζούλιο Αντρεότι ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης από το ιταλικό κοινοβούλιο, το αυτοκίνητο του Άλντο Μόρο, του πρώην πρωθυπουργού και τότε προέδρου της Χριστιανοδημοκρατίας δέχτηκε ένοπλη επίθεση από μία ομάδα τρομοκρατών των Ερυθρών Ταξιαρχιών στη Βία Φάνι στη Ρώμη. Πυροβολώντας με αυτόματα όπλα, οι τρομοκράτες σκότωσαν τους σωματοφύλακες του Μόρο και τον απήγαγαν. Ο Κράξι ήταν ο μόνος πολιτικός ηγέτης, μαζί με τον Αμιντόρε Φανφάνι και τον Μάρκο Πανέλλα, που δήλωσαν ότι είναι διαθέσιμοι σε μια «ανθρωπιστική λύση» που θα επέτρεπε την απελευθέρωση του χριστιανοδημοκράτη πολιτικού, ασκώντας έντονη κριτική στο λεγόμενο «κόμμα της σταθερότητας», που κυριαρχούνταν κυρίως από τους κομμουνιστές. Στις 9 Μαΐου 1978 η σορός του Μόρο βρέθηκε στο πορτμπαγκάζ ενός Renault στη Βία Γκαετάνι μετά από 55 ημέρες ομηρίας, κατά τις οποίες ο Μόρο υποβλήθηκε σε πολιτική δίκη από το λεγόμενο «λαϊκό δικαστήριο» που είχαν συστήσει οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και ζητήθηκε από την ιταλική κυβέρνηση η ανταλλαγή αιχμαλώτων.
Το 1978 ο Κράξι αποφάσισε να αλλάξει το λογότυπο του κόμματος. Επέλεξε ένα κόκκινο γαρύφαλλο για να αντιπροσωπεύσει τη νέα πορεία του κόμματος, προς τιμήν της Επανάστασης του Γαρύφαλλου στην Πορτογαλία. Το κόμμα μίκρυνε το μέγεθος του παλιού σφυροδρέπανου στο κάτω μέρος του συμβόλου. Τελικά εξαλείφθηκε εντελώς το 1985.
thumb|left|240px|Ο Κράξι κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης του PSI. Τον Ιούλιο του 1978, μετά την παραίτηση του Προέδρου Τζοβάνι Λεόνε, μετά από μια μακρά κοινοβουλευτική μάχη, ο Κράξι κατάφερε να συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό ψήφων, εκλέγοντας τον Σάντρο Περτίνι ως νέο Πρόεδρο. Ο Μπερτίνι ήταν ο πρώτος σοσιαλιστής που κατείχε αυτή τη θέση και υποστηρίχθηκε επίσης από τους κομμουνιστές, οι οποίοι θεωρούσαν ότι ως παλιός σοσιαλιστής δεν θα ευνοούσε τη «νέα πορεία» του Κράξι. Ο Κράξι, αφενός, αποστασιοποιήθηκε από τον λενινισμό αναφερόμενος σε μορφές αυταρχικού σοσιαλισμού, και αφετέρου έδειξε υποστήριξη στα κινήματα της κοινωνίας των πολιτών και στις μάχες για τα πολιτικά δικαιώματα, που πρότεινε κυρίως το Ριζοσπαστικό Κόμμα, όπου επέβλεπε την εικόνα του μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Ως ηγέτης του PSI, προσπάθησε να υπονομεύσει το Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο μέχρι τότε αύξανε συνεχώς τα ποσοστά του στις εκλογές, και να εδραιώσει το PSI ως ένα σύγχρονο, έντονα φιλοευρωπαϊκό μεταρρυθμιστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, με βαθιές ρίζες στην δημοκρατικό αριστερή πτέρυγα. Αυτή η στρατηγική απαιτούσε τον τερματισμό των περισσότερων ιστορικών παραδόσεων του κόμματος που βασίζονταν στην εργατική συνδικαλιστική τάξη και προσπάθησε να κερδίσει μία νέα υποστήριξη μεταξύ των υψηλοβάθμων υπαλλήλων και του δημόσιου τομέα. Ταυτόχρονα, το PSI αύξησε την παρουσία του στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις και ενεπλάκη σε μεγάλο βαθμό στη διαφθορά και στην παράνομη πολιτική χρηματοδότηση που τελικά θα κατέληγε στις δικαστικές έρευνες.
Ακόμα κι αν το PSI δεν αμφισβήτησε ποτέ την πολιτική είτε του Κομμουνιστικού Κόμματος είτε των Χριστιανοδημοκρατών, η κομβική του θέση στη πολιτική σκηνή του επέτρεψε να διεκδικήσει τη θέση του πρωθυπουργού για τον Κράξι μετά τις γενικές εκλογές του 1983. Η εκλογική υποστήριξη προς τους Χριστιανοδημοκράτες αποδυναμώθηκε σημαντικά, αφήνοντάς τους με 32,9% των ψήφων, σε σύγκριση με το 38,3% που κέρδισε το 1979. Το PSI, που είχε συγκεντρώσει μόνο 11%, απείλησε να αποχωρήσει από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία αν ο Κράξι δεν γινόταν πρωθυπουργός. Οι Χριστιανοδημοκράτες αποδέχθηκαν αυτόν τον συμβιβασμό για να αποφύγουν νέες εκλογές. Έτσι ο Κράξι έγινε ο πρώτος Σοσιαλιστής Πρωθυπουργός στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Πρωθυπουργός της Ιταλίας
thumb|240px|Ο Κράξι το 1987. Ο Κράξι ηγήθηκε της τρίτης μακροβιότερης κυβέρνησης της Ιταλίας κατά τη διάρκεια της δημοκρατικής εποχής (μετά τις δύο κυβερνήσεις του Σίλβιο Μπερλουσκόνι) και είχε ισχυρή επιρροή στην ιταλική πολιτική καθ' όλη τη δεκαετία του 1980. Για ένα διάστημα, ήταν στενός σύμμαχος δύο βασικών προσωπικοτήτων της Χριστιανοδημοκρατίας, του Τζούλιο Αντρεότι και του Αρνάλντο Φορλάνι, σε μια χαλαρή διακομματική συμμαχία που συχνά ονομαζόταν "ΚΑΦ" (από το πρώτο γράμμα των επωνύμου του Κράξι, του Αντρεότι και του Φορλάνι). Ο Κράξι είχε μια σταθερή αντίληψη για το κόμμα του που προηγουμένως ταλανιζόταν από τον φραξιονισμό, και προσπάθησε να το απομακρύνει από τους κομμουνιστές και να το φέρει πιο κοντά στους Χριστιανοδημοκράτες και σε άλλα κόμματα. Ο στόχος του ήταν να δημιουργήσει μια ιταλική εκδοχή των ευρωπαϊκών μεταρρυθμιστικών σοσιαλιστικών κομμάτων, όπως το γερμανικό SPD ή το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα έφτασε στο μεταπολεμικό του αποκορύφωμα όταν αύξησε το μερίδιό του στις ψήφους του στις γενικές εκλογές του 1987. Ωστόσο, το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν ξεπέρασε ποτέ το πολύ μεγαλύτερο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου ο εξαιρετικά χαρισματικός ηγέτης, ο Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, ήταν ένας σκληρός αντίπαλος των πολιτικών του Κράξι όλα αυτά τα χρόνια.
Η κύρια δυναμική της ιταλικής μεταπολεμικής πολιτικής ήταν να βρει έναν τρόπο να κρατήσει το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα εκτός εξουσίας. Αυτό οδήγησε στον συνεχή σχηματισμό πολιτικών συμμαχιών μεταξύ κομμάτων που επιθυμούσαν να κρατήσουν μακριά τους κομμουνιστές. Τα πράγματα περιπλέκονταν περαιτέρω από το γεγονός ότι πολλά κόμματα είχαν εσωτερικά ρεύματα που θα υποδεχόνταν τους κομμουνιστές στον κυβερνητικό συνασπισμό, ιδιαίτερα στο εσωτερικό της Χριστιανοδημοκρατίας, του μεγαλύτερου κόμματος στην Ιταλία από το 1945 έως το τέλος της Πρώτης Δημοκρατίας.
Εσωτερική πολιτική
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Κράξι ως Πρωθυπουργού, η Ιταλία έγινε το πέμπτο μεγαλύτερο βιομηχανικό έθνος και μπήκε στην ομάδα G7 των πιο βιομηχανοποιημένων εθνών. Ωστόσο, ο πληθωρισμός ήταν συχνά διψήφιος. Ενάντια στην αντίσταση των συνδικάτων, η κυβέρνηση Κράξι αντέδρασε καταργώντας την τιμαριθμική αναπροσαρμογή μισθών-τιμών, σύμφωνα με τον οποίο οι μισθοί αυξάνονταν αυτόματα ανάλογα με τον πληθωρισμό. Η κατάργηση αυτού του συστήματος όντως βοήθησε στη μείωση του πληθωρισμού, ο οποίος επίσης έπεφτε σε άλλες μεγάλες χώρες, αλλά μακροπρόθεσμα αύξησε αναπόφευκτα τις βιομηχανικές απεργίες καθώς οι εργαζόμενοι έπρεπε να διαπραγματεύονται για καλύτερους μισθούς. Σε κάθε περίπτωση, η νίκη της εκστρατείας του «Όχι» στο δημοψήφισμα που προκήρυξε το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν μια σημαντική νίκη για τον Κράξι. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε δημοτικότητα. Αύξησε με επιτυχία το ΑΕΠ της χώρας και έλεγξε τον πληθωρισμό.
thumb|240px|Ο Κράξι με τον υπουργό Εξωτερικών και ηγέτη της Χριστιανοδημοκρατίας, Τζούλιο Αντρεότι. Στην εσωτερική πολιτική, μια σειρά από μεταρρυθμίσεις ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια της θητείας του Κράξι. Το 1984 καθιερώθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις αλληλεγγύης (ρυθμίσεις επιμερισμού εργασίας για την αποφυγή απολύσεων), ενώ χαλωρώσαν οι περιορισμοί στη μερική απασχόληση. Στον τομέα της οικογενειακής πολιτικής, θεσπίστηκαν νόμοι το 1984 και το 1986 που άλλαξαν το σύστημα οικογενειακών επιδομάτων έτσι ώστε τα άτομα που είχαν μεγαλύτερη ανάγκη να λάμβαναν μεγαλύτερα ποσά και η κάλυψη μειώθηκε σταδιακά μέχρι το σημείο τερματισμού όταν ξεπερνούσαν ορισμένα εισοδηματικά επίπεδα.
Εξωτερική πολιτική
thumb|220px|Ο Κράξι με τον Ρουμάνο Πρόεδρο [[Νικολάε Τσαουσέσκου.]] Στη διεθνή σκηνή, ο Κράξι βοήθησε αντιφρονούντες και σοσιαλιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο να οργανωθούν και να γίνουν ανεξάρτητα. Αξιοσημείωτοι αποδέκτες της υλικοτεχνικής του βοήθειας ήταν το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (PSOE) κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φρανσίσκο Φράνκο και ο Τζίρι Πέλικαν, στην πρώην Τσεχοσλοβακία. Σπάνιο υλικό του Κράξι να προσπαθεί να βάλει λουλούδια στον τάφο του Σαλβαντόρ Αλιέντε ανακαλύφθηκε από τα αρχεία της ιταλικής δημόσιας τηλεόρασης RAI.
Υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι μέρος των παράνομα κερδισμένων χρημάτων του Κράξι δόθηκαν κρυφά στην αριστερή πολιτική αντιπολίτευση στην Ουρουγουάη κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, στο σωματείο Αλληλεγγύη του Λεχ Βαλέσα κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία, και στον Γιάσερ Αραφάτ και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης λόγω της συμπάθειας του Κράξι για το παλαιστινιακό ζήτημα. Έπαιξε επίσης έναν σημαντικό ρόλο στην κατάληψη της εξουσίας στην Τυνησία το 1987 από τον Zine el Abidine Ben Ali.
Μετά την πρωθυπουργία
Στις γενικές εκλογές του 1987 το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε το 14,3% των ψήφων, ένα καλό αποτέλεσμα αλλά λιγότερο καλό από αυτό που ήλπιζε ο Κράξι, και αυτή τη φορά ήταν η σειρά των Χριστιανοδημοκρατών να κυβερνήσουν. Από το 1987 έως το 1992 το Σοσιαλιστικό Κόμμα συμμετείχε σε τέσσερις κυβερνήσεις, επιτρέποντας στον Τζούλιο Αντρεότι να πάρει την πρωθυπουργία το 1989 και να κυβερνήσει μέχρι το 1992. Ωστόσο οι Σοσιαλιστές είχαν ισχυρή ισορροπία δυνάμεων, γεγονός που τους έκανε πιο ισχυρούς από τους Χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι έπρεπε να εξαρτώνται από αυτούς για να σχηματίσουν την πλειοψηφία στη Βουλή. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα διατήρησε αυστηρό έλεγχο αυτού του πλεονεκτήματος.
Η εναλλακτική που τόσο πολύ ήθελε ο Κράξι διαμορφωνόταν ως ιδέα μιας «Κοινωνικής Ενότητας» με τα άλλα αριστερά πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του Σοσιαλιστικού Κόμματος, που πρότεινε ο Κράξι το 1989 μετά την πτώση του κομμουνισμού. Πίστευε ότι η κατάρρευση του κομμουνισμού στην ανατολική Ευρώπη είχε υπονομεύσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα και είχε κάνει την Κοινωνική Ενότητα αναπόφευκτη. Στην πραγματικότητα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα επρόκειτο να γίνει το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της Ιταλίας και να γίνει η κυρίαρχη δύναμη ενός νέου αριστερού συνασπισμού σε αντίθεση με αυτό υπό την ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών. Αυτό στην πραγματικότητα δεν συνέβη λόγω της ανόδου της Λέγκας του Βορρά και των σκανδάλων διαφθοράς.
Εμπλοκή σε σκάνδαλο διαφθοράς
Η τελευταία μεγάλη καμπή της καριέρας του Κράξι ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1992, όταν ο σοσιαλιστής βουλευτής Μάριο Κιέζα συνελήφθη από την αστυνομία με την κατηγορία της δωροδοκίας ύψους 7 εκατομμυρίων λιρών από μια εταιρεία καθαρισμού. Ο Κιέζα ζητούσε την προστασία του Κράξι για σχεδόν ένα μήνα, αλλά ο Κράξι την αρνήθηκε κατηγορώντας τον, ότι λέρωσε το «πιο έντιμο κόμμα της Ιταλίας». Νιώθοντας περιθωριοποιημένος, ο Κιέζα αποκάλυψε όλα όσα γνώριζε στους εισαγγελείς. Οι αποκαλύψεις του έφεραν τους μισούς Σοσιαλιστές και βιομήχανους του Μιλάνου υπό δικαστική έρευνα, ακόμη και ο Πάολο Πιλιτιέρι, κουνιάδος του Κράξι και δήμαρχος του Μιλάνου, ερευνήθηκε παρά τη βουλευτική του ασυλία. Ως αποτέλεσμα, μια ομάδα Μιλανέζων δικαστών άρχισε να ερευνά συγκεκριμένα το σύστημα χρηματοδότησης του κόμματος.
Τον Ιούλιο του 1992, ο Κράξι συνειδητοποίησε τελικά ότι η κατάσταση ήταν σοβαρή και ότι ο ίδιος επρόκειτο να πληγεί από το σκάνδαλο που εκτυλίσσονταν. Προχώρησε σε προσφυγή ενώπιον της Βουλής στην οποία ισχυρίστηκε ότι όλοι γνώριζαν για τις εκτεταμένες παρατυπίες στη δημόσια χρηματοδότηση των ιταλικών κομμάτων, όπου κατηγόρησε τους βουλευτές για υποκρισία και δειλία και κάλεσε όλους τους βουλευτές να προστατεύσουν τους Σοσιαλιστές από τη δίωξη ως επίδειξη της αλληλεγγύης. Ωστόσο, η έκκληση του αγνοήθηκε.
Ο Κράξι έλαβε την πρώτη του κλήτευση της ποινικής δίωξης τον Δεκέμβριο του 1992. Ακολούθησαν περισσότερες τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, οπότε το Δικαστήριο του Μιλάνου ζήτησε ρητά από το Κοινοβούλιο να προχωρήσει σε άρση ασυλίας για τη δίωξη του Κράξι για δωροδοκία και διαφθορά (τότε, οι Ιταλοί βουλευτές είχαν ασυλία από την δίωξη εκτός εάν την ενέκρινε το Κοινοβούλιο). Η άρση ασυλίας απορρίφθηκε στις 29 Απριλίου 1993 μετά από μια συναισθηματική ομιλία του Κράξι. Ωστόσο, όταν βγήκε από το ξενοδοχείο Raphael, όπου έμενε, έλαβε ένα σάκο με νομίσματα από μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς και του δεξιού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος που του πέταξαν ως ένδειξη της απέχθειας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα
Σερ Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 4ος Βαρονέτος
O Σερ Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 4ος Βαρονέτος (1877-1944), ήταν ο γιός του Άστον Ουέντγουερθ Ντιλκ, ενός Βρετανού Φιλελεύθερου πολιτικού του 18ου αιώνα με έδρα στο Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου, και της συζύγου του Μάργκαρετ Σμιθ. Το 1918 κληρονόμησε τον τίτλο του Βαρονέτου και την οικία της οικογένειας των Ντιλκ στην οδό Sloane 76 του Λονδίνου, μετά τον θάνατο του ξαδέλφου του, Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 3ου Βαρονέτου.
Σπουδές
Σπούδασε στο Τρίνιτι Χωλ του Κέιμπριτζ της Αγγλίας απο όπου και αποφοίτησε έχοντας Μπάτσελορ Τεχνών.
Τίτλος και κληρονομιά
εναλλ.=Το σπίτι του Σερ Τσαρλς Ντιλκ στην οδό Sloane του Λονδίνου|αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Το σπίτι των Ντιλκ Βαρονέτων στην οδό Sloane 76 του [[Λονδίνο|Λονδίνου.]] Ο Σερ Φίσερ Ντιλκ, απέκτησε τον τίτλο του Βαρονέτου το 1918 σε ηλικία 41 ετών. Ο τίτλος του Βαρονέτου κατά κανόνα κληροδοτείται στον μεγαλύτερο γιο του απελθόντος Βαρονέτου. Για παράδειγμα, ο παππούς του Φίσερ ήταν ο Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 1ος Βαρονέτος και όταν πέθανε, ο τίτλος και η περιουσία του μεταφέρθηκαν στον μεγάλο γιο του και αδελφό του Άστον, Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 2ο Βαρονέτο. Ο τίτλος μετά τον θάνατο του 2ου Βαρονέτου κληροδοτήθηκε στον γιο του, Σερ Τσαρλς Ουεντγουερθ Ντιλκ, 3ο Βαρονέτο. Ο ίδιος πέθανε το 1918 πριν αποκτήσει απογόνους και έτσι τον τίτλο αλλά και την περιουσία των Ντιλκ Βαρονέτων της Οδού Sloane τον κληρονόμησε ο ξάδελφός του, Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ γίνοντας έτσι ο 4ος Βαρονέτος της οικογένειας.
Οικογένεια
Ήταν γιος του Άστον Ουέντγουερθ Ντιλκ και της Μάργκαρετ Μέρι Σμιθ. Είχε έναν αδελφό, Κλίμεντ Ουέντγουερθ Ντιλκ, και μία αδελφή, Σύμπιλ Μέρι Ουέντγουερθ Ντιλκ. Θείος του (αδελφός του πατέρα του) ήταν ο Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 2ος Βαρονέτος. Ο παππούς του ήταν ο Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 1ος Βαρονέτος και ο προπάππους του ήταν ο Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ.
Πηγές
Κατηγορία:Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Βρετανοί Κατηγορία:Βρετανοί καλλιτέχνες
Ανουρανταπούρα
thumb|right|350px|Άποψη της Αμπαγιαγκίρι Νταγκόμπα (Abhayagiri Dagoba) στην Ανουρανταπούρα, Σρι Λάνκα Η Ανουρανταπούρα (σιναλέζικα: අනුරාධපුරය, ταμίλ: அனுராதபுரம்) είναι μεγάλη πόλη στη Σρι Λάνκα. Είναι πρωτεύουσα της Βορειοκεντρικής Περιφέρειας, και πρωτεύουσα της Επαρχίας Ανουρανταπούρα. Η Ανουρανταπούρα είναι μια από τις αρχαίες πρωτεύουσες της Σρι Λάνκα, διάσημη για τα καλά διατηρημένα ερείπια ενός αρχαίου πολιτισμού της Σρι Λάνκα. Ήταν η τρίτη πρωτεύουσα του βασιλείου Ρατζαράτα, μετά τα βασίλεια του Ταμπαπάνι και της Ουπάτισα Νίβαρα (Upatissa Nuwara).
Η πόλη, που σήμερα είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, ήταν το κέντρο του βουδισμού Τεραβάντα για πολλούς αιώνες. Η πόλη βρίσκεται 205 χλμ. βόρεια της τρέχουσας πρωτεύουσας του Κότε στη Βορειοκεντρική Περιφέρεια, στις όχθες του ιστορικού ποταμού Μάλβαθου. Είναι μια από τις παλαιότερες κατοικούμενες πόλεις στον κόσμο και μία από τις οκτώ τοποθεσίες παγκόσμιας κληρονομιάς της Σρι Λάνκα.
Λαμπινή Ρεθύμνης
Η Λαμπινή (ή Λαμπηνή) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 27 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 4 από το Σπήλι και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 460 μ.
Ανουρανταπούρα
Η Ανουρανταπούρα ήταν ένα σημαντικό πνευματικό κέντρο για τον πρώιμο βουδισμό Τεραβάντα, και φιλοξένησε σεβαστούς βουδιστές φιλόσοφους, συμπεριλαμβανομένου του Μπουνταγκόσα (Buddhaghosa).
Λαμπινή Ρεθύμνης
Ετυμολογία
Το όνομα προέρχεται από το Λαμπηνή, επίθετο που δείχνει συσχέτιση με την αρχαία πόλη Λάππα ή Λάμπη. Η παλιά εκκλησία του χωριού είναι γνωστή ως Παναγία Λαμπηνή, και μπορεί η ονομασία του χωριού να προέρχεται από εκεί. Ήταν στο παρελθόν έδρα της επισκοπής Λάμπης, όταν αυτή επανασυστάθηκε κατά την οθωμανική περίοδο. Η Όλγα Γκράτσιου έχει επισημάνει ότι η ονομασία Παναγία Λαμπηνή μπορεί να οφείλεται σε κάποια χαμένη πλέον βυζαντινή εικόνα με το ίδιο όνομα, η οποία προερχόταν από την βυζαντινή Λάμπη.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί κατάλοιπα οικιών της ρωμαϊκής εποχής. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Lambini στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lambini με 74 κατοίκους, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Lambini. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 καταγράφονται 15 σπίτια.
Το 1829 ένας γενίτσαρος από τη Λαμπινή γνωστός ως Αλμπάνης πυροβολήθηκε από ένα συγχωριανό του, αλλά χωρίς να σκοτωθεί. Ο Αλμπάνης ορκίστηκε εκδίκηση και στις 20 Ιανουαρίου 1829 περικύκλωσε το ναό της Παναγίας Λαμπηνής, όπου εκείνη την ώρα εκκλησιάζονταν οι χριστιανοί. Κάποιοι από τους χριστιανούς, οι οποίοι ήταν οπλισμένοι λόγω της επανάστασης έκλεισαν τις πόρτες ώστε να αμυνθούν. Τότε ο Αλμπάνης και οι άλλοι Τούρκοι άρχισαν να πετάνε καιόμενα κουρέλια μέσα στην εκκλησία και έκαψαν τη πόρτα του ναού και έπειτα πρότεινε σε όσους ήταν μέσα πως αν παραδοθούν δεν θα τους πειράξει. Οι πολιορκημένοι αν και αρχικά δεν τον πίστεψαν, τελικά πέταξαν τα όπλα απ'έξω. Τότε οι Τούρκοι εισέβαλαν στον ναό, σκότωσαν όλους άντρες και πήραν τα γυναικόπαιδα και τα πούλησαν σε σκλαβοπάζαρο στο Ρέθυμνο. Την ιστορία αυτή διηγήθηκε μια από τις γυναίκες στον Ρόμπερτ Πάσλεϊ, ο οποίος και την κατέγραψε.
Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, απογράφεται μαζί με άλλα δέκα χωριά της περιοχής. Στην απογραφή του 1881 υπαγόταν στο δήμο Λάμπης και είχε 136 χριστιανούς και 51 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 154 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως υπαγόμενη στον αγροτικό δήμο Δαριβιανών. Η Λαμπινή το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μυξόρρουμα, αλλά το 1931 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λάμπης.
Δείτε: Κοινότητα Λαμπινής
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκεται ο βυζαντινός ναός της Παναγίας. Ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς με τρούλο. Τόσο οι εξωτερικοί τοίχοι όσο και ο κυλινδρικός τρούλος φέρουν τυφλά αψιδώματα. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες σε πλαστικό στυλ, το οποίο εμφανίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες σε μεγάλο βαθμό είναι φθαρμένες και τα χρώματά τους έχουν ξεθωριάσει.
Επίσης βορειοδυτικά της Λαμπινής βρίσκεται ο εγκαταλελειμμένος οικισμός Λοφιά, από τον οποίο σώζονται μόνο δύο ναοί, ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και ο ναός του Αγίου Γεωργίου, με τον δεύτερο να είναι τοιχογραφημένος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Μάχη του Δυρραχίου (1081)
Η Μάχη του Δυρραχίου του 1081 έγινε στις 18 Οκτωβρίου 1081 μεταξύ των Ρωμαίων, με Αυτοκράτορα τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (βασ. 1081-1118) και τους Νορμανδούς της Νότιας Ιταλίας υπό τον Ροβέρτο Γυισκάρδο (Πονηρό) αυτοαποκαλούμενο δούκα της Απουλίας & Καλαβρίας. Η μάχη έλαβε χώρα έξω από το Δυρράχιο/Ντούρες, το κυριότερο Ρωμαϊκό φρούριο στα Δυτικά Βαλκάνια, και έληξε σε νίκη των Νορμανδών.
Έπειτα από τη νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας, η οποία ως τότε ανήκε στους Ρωμαίους και τους Σαρακηνούς, ο Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας (βασ. 1071-1078) μνήστευσε τον γιο του με την κόρη τού Ροβέρτου Γυισκάρδου. Όταν ο Μιχαήλ Ζ΄ εκτοπίστηκε, ο Ροβέρτος έλαβε αυτό ως αφορμή για να ειβάλει στη Ρωμανία το 1081. Ο στρατός του πολιόρκησε το Δυρράχιο, αλλά ο στόλος του νικήθηκε από τους Βενετούς. Στις 18 Οκτωβρίου ου Νορμανδοί συνεπλάκησαν με έναν Ρωμαϊκό στρατό υπό τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, έξω από το Δυρράχιο. Η μάχη ξεκίνησε με τη δεξιά πτέρυγα των Ρωμαίων να επιτίθεται στην αριστερή των Νορμανδών, η οποία έσπασε και διέφυγε. Οι Βαράγγοι μισθοφόροι τους ακολούθησαν, αποσπάστηκαν όμως από την κύρια δύναμη και σφαγιάστηκαν. Τότε οι Νορμανδοί ιππότες του κέντρου επιτέθηκαν στο Ρωμαϊκό κέντρο και το έθραυσαν, προκαλώντας την ανατροπή του όγκου του Ρωμαϊκού στρατού.
Έπειτα από τη νίκη, οι Νορμανδοί κατέλαβαν το Δυρράχιο τον Φεβρουάριο του 1082 και προωθήθηκαν στα ενδότερα, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Ο Ροβέρτος όμως υποχώρησε αφήνοντας την Ελλάδα, για να προστατέψει τον σύμμαχό του πάπα Γρηγόριο Ζ΄, ο οποίος είχε δεχθεί επίθεση από τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας (βασ. 1084-1105). Ο Ροβέρτος άφησε τον γιο του Βοημούνδο Α΄ υπεύθυνο του στρατού στην Ελλάδα. Ο Βοημούνδος είχε στην αρχή επιτυχίες και νίκησε τον Αλέξιο Α΄ σε μερικές μάχες, ωστόσο νικήθηκε από αυτόν έξω από τη Λάρισσα το 1083. Αναγκαζόμενος να αποσυρθεί στην Ιταλία, ο Βοημούνδος Α΄ έχασε όλα τα εδάφη που είχαν καταλάβει οι Νορμανδοί. Οι Ρωμαϊκή ανάκτηση ξεκίνησε την Κομνήνεια αποκατάσταση.
Πηγές
Anna Comnena (translated by E. R. A. Sewter). The Alexiad. London: Penguin Books, 1996, ISBN 0-14-044215-4.
Κατηγορία:Δυρράχιο
Μπερτσιά Αρκαδίας
Η Μπερτσιά  είναι πεδινός οικισμός στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Μπερτσιά βρίσκεται βορειοδυτικά από την Τρίπολη, στις δυτικές όχθες του ποταμού Λάδωνα σε υψόμετρο 160 μέτρα. Δίπλα από το χωριό διέρχεται η Εθνική οδός Τρίπολης-Βυτίνας-Ολυμπίας ενώ απέχει από την Τρίπολη 99 χλμ. Η πρόσβαση στο χωριό είναι εύκολη και το οδικό δίκτυο βρίσκεται σε άριστη κατάσταση. Το χωριό διαθέτει πέτρινη παλιά βρύση (Τουρκόβρυση), ενώ υπάρχουν και αιωνόβια πλατάνια. Στο χωριό λειτουργεί και ψητοπωλείο.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη γεωργία, τη μελισσοκομία και την ελαιοκομία. Ο ιερός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος. Δίπλα από το κοιμητήριο του ναού υπάρχουν τμήματα του παλαιού ναού από την εποχή της Τουρκοκρατίας, ενώ στην αρχαία εποχή υπήρχε και ένας ναός αφιερωμένος στον Θεό Ασκληπιό και το μνήμα της Τρυγόνος. Σύμφωνα με τον Παυσανία στα Αρκαδικά στο 25.11-12, απέναντι από την συμβολή του ποταμού Τουθόα με τον Λάδωνα βρίσκεται ο ναός του Ασκληπιού Παίδος. Τα αγάλματα που έχουν βρεθεί στο χωριό φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο της Ολυμπίας.
Πληθυσμός
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Νεοχωρίου.
Γουλιέλμος Δ΄ του Νεβέρ
Ο Γουλιέλμος Δ΄, κόμης του Νέβερ, (Γαλλική γλώσσα : Guillaume IV, περί το 1130 - 24 Οκτωβρίου 1168) αό τον Οίκο του Νεβέρ ήταν κόμης του Νεβέρ, του Ωσέρ & του Τοννέρ (1161 - 1168). Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Γ΄, κόμη του Νεβέρ και της Ίντας του Σπόνχαϊμ, κόρης του Ένγκελμπερτ δούκα της Καρινθίας. Νεότερα αδέλφια του ήταν ο Γκυ, που τον διαδέχθηκε, ο Ρενώ που συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία και απεβίωσε στην Άκρα (5 Αυγούστου 1191), η Αδελαΐδα που παντρεύτηκε τον Ρενώ Δ΄ κόμη του Ζουανύ και η Ερμενγάρδη, που αναφέρεται μόνο σε έγγραφα δωρεών της στη μονή Βενεδικτίνων του Μολέμ. Οι πατρικοί του παππούδες ήταν ο Γουλιέλμος Β΄ του Νεβέρ και η σύζυγος του Αδελαΐδα, οι μητρικοί του παππούδες ήταν ο Ένγκελμπερτ, δούκας της Καρινθίας και η σύζυγος του Ούτα του Πασσάου.
Μπερτσιά Αρκαδίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Τροπαίων
Γουλιέλμος Δ΄ του Νεβέρ
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Δ΄ νυμφεύτηκε την Ελεονώρα, κόμισσα του Βερμαντουά (1164) κόρη του Ραούλ Α΄ του Βερμαντουά και της δεύτερης συζύγου του Πετρονίλλας της Ακουιτανίας. Οι γονείς της Πετρονίλλας ήταν ο Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας και η Άενορ του Σατελλερώ, η Ελεονώρα της Ακουιτανίας ήταν συνεπώς θεία της Ελεονώρας του Βερμαντουά. Η σύζυγός του είχε παντρευτεί πριν (1162) τον έφηβο Γοδεφρείδο του Αινώ, κόμη του Όστερβαντ, δεύτερο γιο του κόμη του Αινώ Βαλδουίνου του Κτίστη και της συζύγου του Αλίκης του Ναμύρ, ο οποίος πέθανε πολύ πρόωρα (7 Απριλίου 1163) ενώ προετοίμαζε ταξίδι στην Παλαιστίνη. Οι επόμενοι σύζυγοι της Ελεονώρας ήταν ο Ματθαίος της Αλσατίας, ο Ματθαίος Γ΄ κόμη του Μπωμόν και πιθανότατα ο Ετιέν Β΄ του Μπλουά.
Δεν απέκτησε παιδί με κανέναν γάμο, την κληρονόμησε ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας που ήταν δεύτερος ξάδελφος της από πατέρα. Ο Γουλιέλμος Δ΄ στέφτηκε ιππότης μόλις δυο χρόνια πριν από τον θάνατο του πατέρα του (1159), ο ίδιος και οι αδελφοί του ήταν μικροί ακόμα σε ηλικία όταν πέθανε ο Γουλιέλμος Γ΄, ο μικρότερος Γκυ του Νεβέρ καταγράφεται σαν έφηβος (1164). Ο Γουλιέλμος Δ΄ διέμενε στους πύργους του Νέβερ και του Κλαμεσί που βρίσκεται στο σημερινό διαμέρισμα του Νιέβρ στην Βουργουνδία. Η πιο κοντινή πόλη στα ανατολικά του Κλαμεσί ήταν το Βεζλαί το οποίο σε ολόκληρο τον Μεσαίωνα ήταν στρατηγικό σημείο συγκέντρωσης στρατού για την αναχώρηση σε Σταυροφορία. Σύμφωνα με την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια το αββαείο του Βεζελαί ήταν συχνά σε σύγκρουση με τους κόμητες του Νεβέρ. Ο Γουλιέλμος Δ΄ έβαλε τον κοσμήτορα Λετάρ να πιέσει τους μοναχούς να φύγουν, εγκαταλείποντας το αββαείο. Το 1166 ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας κανόνισε τη συμφιλίωση του κόμη με τον ηγούμενο του Βεζελαί, Γκυγιώμ ντε Μελό. Την ημέρα των Θεοφανίων του 1167 ο βασιλιάς παρακολούθησε την εορτή της συμφιλίωσης. Για να εξιλεωθεί από το υποτιθέμενο κρίμα του εναντίον της Εκκλησίας, ο Γουλιέλμος Δ΄ ξεκίνησε για τα Σταυροφορικά κράτη. Το 1168 ο Γουλιέλμος της Τύρου καταγράφει την άφιξη του κόμη στην Ιερουσαλήμ, όμως ο κόμης απεβίωσε σύντομα μετά και τάφηκε στη Βηθλεέμ. Το 1168, πριν το τέλος του, υποσχέθηκε στον επίσκοπο της Βηθλεέμ, ότι αν η πόλη έπεφτε ποτέ στα χέρια των Μουσουλμάνων, θα τον περίμενε στο Κλαμεσί. Το 1187 η Βηθλεέμ κατελήφθη από τον Σαλαντίν και ο επίσκοπός της -κατά την υπόσχεση του αποβιώσαντος κόμη- μετέβη στο Κλαμεσί, όπου εγκαταστάθηκε στο νοσοκομείο του Παντενόρ. Ο επίσκοπος έμεινε εκεί ως τιτουλάριος (in partibus infidelium) επίσκοπος της Βηθλεέμ συνεχώς ως τη Γαλλική Επανάσταση (1789).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νεβέρ
Λάβδας (εταιρεία)
Πορεία
Η εταιρεία διαθέτει τις παραγωγικές της μονάδες στον Ασπρόπυργο Αττικής και ένα μεγάλο ποσοστό του τζίρου της προέρχεται από εξαγωγές σε χώρες της Ευρώπης, της Ασίας και των αραβικών κρατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες
Ευαγόρας Λανίτης
Ο Ευαγόρας Λανίτης ήταν Ελληνοκύπριος επιχειρηματίας και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων και Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας. Επιπλέον, ήταν πρόεδρος του Ομίλου Λανίτη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν νυμφευμένος με την Κάθλην Λανίτη και είχε 4 παιδιά. Απεβίωσε στις 7 Νοεμβρίου 1992.
Πολιτική διαδρομή
Στις 8 Αυγούστου 1974 ανέλαβε Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων και Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας για σύντομο χρονικό διάστημα, μετά από πρόταση του Γλαύκου Κληρίδη, προεδρεύοντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην προσπάθεια του για σχηματισμό ουδέτερης κυβέρνησης μετά το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974. Στη διάρκεια της θητείας του βοήθησε στην καλύτερη οργάνωση της παραγωγής, μετά την απώλεια του 40% του ελέγχου των εδαφών του κράτους.
Διακρίσεις
Για τα επιτεύγματα του τιμήθηκε:
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας και Φυσικών Πόρων (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Εμπορίου και Βιομηχανίας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες
Πολιορκία του Δυρραχίου (1107-1108)
Η Πολιορκία του Δυρραχίου έγινε από τον Νοέμβριο του 1107 ως τον Σεπτέμβριο του 1108, όταν οι Νορμανδοί υπό τον Βοημούνδο Α΄ πολιόρκησαν το Δυρράχιο, σημαντικό λιμάνι της Αδριατικής. Σε αυτό ήταν κυβερνήτης (δούκας) ο Αλέξιος Κομνηνός, ανιψιός του Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1081-1118).
Η πολιορκία περιγράφεται εκτενώς στην Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής, κόρης του Αλεξίου Α΄. Ο Αυτοκράτορας, που είχε ηττηθεί βαριά προσπαθώντας να ανακουφίσει μία προηγούμενη πολιορκία των Νορμανδών στην πόλη το 1081, τώρα απέφυγε να τους πλήξει άμεσα και άφησε την πολιορκία να συνεχίζεται. Έστειλε αποσπάσματα του στρατού του να αποκλείσουν τα περάσματα στα όπισθεν των Νορμανδών και έτσι τους εμπόδιζε από την αναζήτηση τροφής. Από τη μία οι πολιορκητικές μηχανές του Βοημούνδου Α΄ καταστρεφόταν από το ελληνικό πυρ των πολιορκουμένων και από την άλλη ο στρατός του, όσο περνούσαν οι μήνες, υπέφερε από λιμό, ασθένειες και λιποταξίες.
Τέλος ο Βοημούνδος Α΄ ζήτησε διαπραγματεύσεις. Αυτές κατέληξαν στη Συνθήκη της Δεάβολης/Ντεβόλ, όπου ο Βοημούνδος Α΄ πρίγκιπας της Αντιόχειας έγινε υποτελής του Αλεξίου Α΄ και αναγνώρισε την επικυριαρχία του Αυτοκράτορα.
Πηγές
Κατηγορία:Δυρράχιο
Πλατεία Ελευθερίας (Καβάλα)
250px|μικρογραφία|Η Πλατεία Ελευθερίας (2021) Η Πλατεία Ελευθερίας, γνωστή απλώς ως Κεντρική Πλατεία, είναι η κεντρική πλατεία της Καβάλας. Η πλατεία έχει σχήμα ορθογωνίου παραλληλογράμμου και περιβάλλεται βορείως από την Οδό Ομονοίας, Βενιζέλου στα νότια, Δοϊράνης ανατολικά και Ίωνος Δραγούμη δυτικά. Το άνω μέρος της πλατείας διαθέτει σκηνή σκεπασμένη με τέντα και περιβάλλεται από τσιμεντένια καθίσματα αμφιθεατρικού χαρακτήρα ενώ στην κάτω πλατεία υπάρχουν δύο σιντριβάνια και μνημείο για την Μακεδονική φάλαγγα. Η πλατεία χρησιμοποιείται ως χώρος πολιτισμού και εκδηλώσεων.
Ονομασία
Στη δεκαετία του 1920 οι βασιλικοί ήθελαν την μετονομασία της πλατείας σε πλατεία βασιλέως Γεωργίου Α΄ ενώ οι βενιζελικοί ήθελαν να την μετονομάσουν σε πλατεία Ελληνικής Δημοκρατίας. Το 1924 ονομάστηκε πλατεία Ομονοίας, όπως και η γειτονική οδός Ομονοίας χάρη της επίτευξης Ομόνοιας μεταξύ των δύο παρατάξεων. Αργότερα για να προστατευτούν τα συμφέροντα των Ελλήνων που ζούσαν στην Αίγυπτο, μετονομάστηκε σε πλατεία Φουάτ, από το όνομα του βασιλιά της Αιγύπτου Φουάτ του Α΄ (1868-1936) που ήταν δισέγγονος του Μεχμέτ Αλή. Για τον ίδιο λόγο τοποθετήθηκε το άγαλμα του Μεχμέτ Αλή στη συνοικία της Παναγίας το 1936. Το 1938 η πλατεία πήρε το όνομα του Στυλιανού Μαυρομιχάλη ο οποίος υπήρξε οργανωτής του Εθνικού Κέντρου Καβάλας στα χρόνια του Μακεδονικού αγώνα. Η ονομασία όμως αυτή δεν επικράτησε και στα επόμενα χρόνια η κεντρική πλατεία της Καβάλας εξακολουθούσε να αναφέρεται ως πλατεία Φουάτ. Το 1967 ο τότε δήμαρχος Ευάγγελος Ευαγγελίου θεωρώντας απαράδεκτο η κεντρική πλατεία της Καβάλας να φέρει αιγυπτιακή ονομασία και συγχρόνως να διατηρεί στο κέντρο της το μνήμα της μητέρας του Μεχμέτ Αλή, όπως τότε λεγόταν, κατεδάφισε το μνημείο και μετονόμασε την μέχρι τότε πλατεία Φουάτ σε πλατεία Ελευθερίας, προφανώς γιατί αφενός ο χώρος απαλλάχτηκε από τον τουρκικό και αιγυπτιακό του χαρακτήρα, αφετέρου πραγματοποίησε ριζική ανάπλαση του χώρου.
Τα πρώτα χρόνια
Η πλατεία ήταν ο χώρος του καραβαν σεράι της περιοχής επί Τουρκοκρατίας. Στην πλατεία υπήρχαν και μικρότερα χάνια, μικρά μαγαζιά και σπίτια, το ξενοδοχείο «Καβάλα», μουσουλμανικά νεκροταφεία και τον υποτιθέμενο τάφο της μητέρας του Μεχμέτ Αλή.
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, υπήρξε μεγάλη εισροή προσφύγων στην Καβάλα. Στην περιοχή της πλατείας στήθηκαν παράγκες οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν ως χώρος κατοικίας και όχι μόνο.
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα τον χώρο της σημερινής πλατείας κύκλωνε ένα σχεδόν μισογκρεμισμένο τείχος με δύο πολύ μεγάλες εισόδους. Μέσα στον χώρο αυτό υπήρχε το χάνι του Τζώρκα. Η πλατεία περιείχε και μικρότερα χάνια, μικρά μαγαζιά και σπίτια, το ξενοδοχείο «Καβάλα», μουσουλμανικά νεκροταφεία και τον υποτιθέμενο τάφο της μητέρας του Μεχμέτ Αλή. Στην περιοχή έρρεε και ένα ξερό ρέμα, στην οδό Δοϊράνης.
20ος Αιώνας
Το 1928 ο δήμος Καβάλας αποφάσισε την προκήρυξη διαγωνισμού για την μετατροπή της πλατείας σε δημοτική αγορά. Αργότερα αποφασίστηκε η μετατροπή της περιοχής σε πλατεία, ενώ το 1936 έγινε προσπάθεια εξωραϊσμού του χώρου προκαλώντας αντιδράσεις. Το 1947 ο Δήμαρχος Μιχαήλ Λολίδης προσπάθησε να τροποποιήσει την πλατεία. Έτσι η πλατεία υδροδοτήθηκε για πρώτη φορά και τοποθετήθηκε η πρώτη βρύση, ενώ τα πρώτα ταξί της πόλης άρχισαν να χρησιμοποιούν μέρη της πλατείας για στάθμευση.
300px|μικρογραφία|Το μέρος που το ξενοδοχείο "Αστήρ" βρισκόταν στην [[Καβάλα, δίπλα στην πλατεία]]
Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 και κατά τη διάρκεια του αντιπραξικοπήματος, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος κατέβηκε στην Καβάλα στηριζόμενος στην βοήθεια μονάδων της Βορείου Ελλάδος. Κατέβηκε με ελικόπτερο στην πλατεία, όπου υπήρξε λαοσύναξη και διανυκτέρευσε στο ξενοδοχείο «Αστήρ» όπου τώρα στεγάζεται η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.
Σήμερα
Η πλατεία απέκτησε την τελική της μορφή όταν το 1998 ο τότε Δήμαρχος Λευτέρης Αθανασιάδης πραγματοποίησε ανάπλαση του χώρου. Ο επόμενος Δήμαρχος Ευστάθιος Εριφυλλίδης πραγματοποίησε επίσης αλλαγές, κυρίως στον φωτισμό της πλατείας.
Βιβλιογραφία
Καβάλα 2010 της Θάσου'' και το Αιγαίο, επιμέλεια Νικολάου Ρουδομέτωφ'' του Βασιλάκη'' Καβάλας'', Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας, Καβάλα 2009
Κατηγορία:Πλατείες στην Ελλάδα Κατηγορία:Καβάλα
Ναρβάλ
Το ναρβάλ ή φάλαινα μονόκερος ή μονόδοντας μονόκερος (και μονόδων μονόκερως) (λατ.: Monodon monoceros), είναι θαλάσσιο θηλαστικό που ανήκει στην οικογένεια Μονοδοντίδες και στην τάξη των κητωδών.
Το μήκος του σώματος του ναρβάλ κυμαίνεται από 3,5 μέχρι 5 μέτρα και έχει ανοιχτό γκρίζο χρώμα. Δεν έχουν ραχιαίο πτερύγιο, ενώ το πτερύγιο της ουράς τους έχει πλάτος ενός μέτρου περίπου, είναι οριζόντιο και αποτελείται από δύο λοβούς. Το ναρβάλ ζει σε ομάδες των 5 με 20 ατόμων, τρέφεται με διάφορα καρκινοειδή, ψάρια και μαλάκια. Ζευγαρώνουν την άνοιξη και το θηλυκό γεννά ένα μικρό έπειτα από περίοδο κύησης 15 μηνών. Αρκετές φορές μεταναστεύουν από την αρκτική ζώνη προς τις βόρειες ακτές της Ευρώπης σε αναζήτηση τροφής.
Παλαιότερα, οι αυτόχθονες ιθαγενείς των αρκτικών περιοχών κυνηγούσαν το ναρβάλ. Χρησιμοποιούσαν το δέρμα και τα δόντια του για την κατασκευή αντικειμένων, και το κρέας και το λίπος του για διατροφή. Σήμερα οι πληθυσμοί του απειλούνται, γιατί το ναρβάλ είναι πολύ ευαίσθητο στις κλιματικές αλλαγές. Στα χρόνια του Μεσαίωνα απέδιδαν μαγικές ιδιότητες στο κέρατό του, το οποίο είχε πολύ μεγάλη αξία. Αναφορές για τον θαλάσσιο μονόκερο υπάρχουν στους μύθους των Ινουίτ, αλλά και σε λογοτεχνικά έργα.
Κατάλογος αστέρων των Ιχθύων
Ο παρών κατάλογος αστέρων των Ιχθύων παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ιχθύες κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Γκουλντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Ι *
Καμπί Ζακύνθου
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Καμπί βρίσκεται προς τα δυτικά παράλια του νησιού και το Ιόνιο Πέλγος σε υψόμετρο 178 μέτρα και σε απόσταση 26 χλμ. δυτικά από την πόλη της Ζάκυνθου.