cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σβιατοσλάβ Ρίχτερ
Τα πρώτα χρόνια
Στις 19 Μαρτίου 1934 ο Ρίχτερ έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ στη Λέσχη Μηχανικών της Οδησσού. Τρία χρόνια αργότερα αποφάσισε να ξεκινήσει κανονικές σπουδές στο πιάνο στον διάσημο πιανίστα και δάσκαλο πιάνου, Χάινριχ Νόιχαους, στο Ωδείο της Μόσχας. Κατά τη διάρκεια της ακρόασης του Ρίχτερ από τον Νόιχαους, ο τελευταίος φέρεται να ψιθύρισε σε ένα μαθητή του: «ο άνθρωπος είναι ιδιοφυΐα». Παρόλο που ο Νόιχαους δίδαξε πολλούς μεγάλους πιανίστες, όπως ο Εμίλ Γκίλελς και ο Ράντου Λούπου, λέγεται ότι θεωρούσε τον Ρίχτερ ως «τον ιδιοφυή μαθητή, τον οποίο περίμενε όλη του τη ζωή», ενώ παράλληλα παραδεχόταν ότι δεν του δίδαξε σχεδόν «τίποτα».
Νωρίς στην καριέρα του, ο Ρίχτερ, προσπάθησε να επιδοθεί στη σύνθεση, και φαίνεται ότι έπαιξε και μερικές συνθέσεις του στην ακρόαση για τον Νόιχαους. Τα παράτησε όμως λίγο μετά την άφιξή του στη Μόσχα. Αρκετά χρόνια αργότερα, εξήγησε αυτή του την απόφαση λέγοντας ότι «ίσως ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να το εξηγήσω είναι ότι δεν έβλεπα κάποιο σκοπό στο να προσθέσω όλη αυτή την κακή μουσική στον κόσμο».
Στη Σοβιετική Ένωση
Ο Ρίχτερ ήταν ομοφυλόφιλος και, ενώ ο σεξουαλικός του προσανατολισμός ήταν κοινό μυστικό στον σοβιετικό μουσικό κόσμο, αυτή του η συμπεριφορά ήταν παράνομη και ποινικά κολάσιμη βάσει του σοβιετικού νόμου. Αυτό συνετέλεσε στην τάση του Ρίχτερ για απομόνωση. . Δεν έδινε ποτέ συνεντεύξεις και ποτέ δεν συζητούσε δημοσίως την προσωπική του ζωή.
Το 1945, ο Ρίχτερ γνώρισε και συνόδευσε σε ένα ρεσιτάλ τη σοπράνο Νίνα Ντόρλιακ, η οποία ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερή του. Από τότε παρέμειναν ζευγάρι μέχρι τον θάνατο, παρόλο που δεν παντρεύτηκαν ποτέ.
Το 1960, παρόλο που είχε τη φήμη ότι ήταν αδιάφορος για τα πολιτικά, αψήφισε τις αρχές και έπαιξε στην κηδεία του Μπορίς Παστερνάκ. (Είχε παίξει την πρώτη σονάτα για βιολί του Σεργκέι Προκόφιεφ μαζί με τον Νταβίντ Όιστραχ στην κηδεία του Στάλιν το 1953). Ο Σβιάτοσλαβ Ρίχτερ (ο οποίος είχε λάβει βραβεία Στάλιν και Λένιν και ήταν Καλλιτέχνης του Λαού της ΡΣΟΣΔ), έκανε την πρώτη του περιοδεία στις ΗΠΑ το 1960 και στην Αγγλία και τη Γαλλία το 1961.
Περιοδεία στη Δύση
Ο Ρίχτερ έγινε αρχικά γνωστός στη Δύση από ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 1950. Ένας από τους πρώτους υποστηρικτές του Ρίχτερ στη Δύση ήταν ο Εμίλ Γκιλέλς, ο οποίος κατά την πρώτη του περιοδεία στις ΗΠΑ, όπου έλαβε πολύ εγκωμιαστικές κριτικές, δήλωσε: «περιμένετε μέχρι να ακούσετε και τον Ρίχτερ».
Οι πρώτες συναυλίες του Ρίχτερ στη Δύση έγινα τον Μάιο του 1960, που του επιτράπηκε να παίξει στη Φινλανδία, και στις 15 Οκτωβρίου του 1960, που έπαιξε το δεύτερο κονσέρτο για πιάνο του Γιοχάνες Μπραμς συνοδευόμενος από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγο υπό τη διεύθυνση του Έριχ Λάινσντορφ με μεγάλη επιτυχία. Στην κριτική της, η διάσημη μουσικοκριτικός της Chicago Tribune, Κλώντια Κάσιντι (Claudia Cassidy), η οποία ήταν γνωστή για τις σκληρές κριτικές σε καθιερωμένους καλλιτέχνες, θυμόταν ότι ο Ρίχτερ ανέβηκε στη σκηνή διστακτικός, φαινόμενος ευάλωτος (σαν να επρόκειτο να τον καταβροχθίσουν), αλλά μετά κάθισε στο πιάνο εκτελώντας την «παράσταση της ζωής του». Η περιοδεία του στις Ηνωμένες Πολιτείες τέλειωσε με μία σειρά συναυλιών στο Κάρνεγκι Χωλ.
Εντούτοις ο Ρίχτερ ισχυρίστηκε ότι δεν του άρεσε να παίζει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά από ένα περιστατικό το 1970 στο Alice Tully Hall της Νέας Υόρκης, όπου η συναυλία του με τον Νταβίντ Όιστραχ διακόπηκε από αντισοβιετικές διαμαρτυρίες ορκίστηκε να μην επιστρέψει στις ΗΠΑ ξανά. Εμφανίστηκαν φήμες για σχεδιαζόμενη εμφάνισή του στο Κάρνεγκι Χωλ προς το τέλος της ζωής του, αλλά δεν είναι σίγουρο αν είχαν κάποια βάση.
Το 1961 ο Ρίχτερ έπαιξε για πρώτη φορά στο Λονδίνο. Το πρώτο του ρεσιτάλ με έργα του Χάυντν και του Προκόφιεφ δέχτηκε εχθρικές κριτικές από τους Βρετανούς κριτικούς. Αξιοσημείωτη είναι η κριτική του Νέβιλ Κάρντους, ο οποίος έκρινε ότι το παίξιμο του Ρίχτερ ήταν επαρχιακό, και απόρησε για ποιον λόγο τον είχαν καλέσει στο Λονδίνο, καθώς το Λονδίνο διέθετε αρκετούς πιανίστες δεύτερης κλάσης. Μετά τη συναυλία του στις 18 Ιουλίου 1961, όπου έπαιξε και τα δύο κονσέρτα για πιάνο του Φραντς Λιστ, οι κριτικές αντιστράφηκαν.
Τα τελευταία χρόνια
Παρόλο που στον Ρίχτερ άρεσε να παίζει για το κοινό, απεχθανόταν να προγραμματίζει τις συναυλίες της χρονιάς εξαρχής, και έτσι τα τελευταία χρόνια του έπαιζε σε μικρές, συχνά σκοτεινές αίθουσες, με μόνο μία μικρή λάμπα για να φωτίζεται η παρτιτούρα, ενώ η εμφάνιση ανακοινωνόταν λίγο διάστημα πριν. Ισχυριζόταν ότι αυτός ο τρόπος βοηθούσε το κοινό να επικεντρωθεί στη μουσική και όχι σε άσχετα θέματα όπως οι γκριμάτσες και οι χειρονομίες του πιανίστα.
Το 1986 ξεκίνησε μια εξάμηνη περιοδεία στη Σιβηρία, δίνοντας πιθανώς πάνω από 150 συναυλίες, ακόμα και σε μικρές πόλεις που δεν είχαν αίθουσα συναυλιών. Λέγεται ότι μετά από μια τέτοια συναυλία, μέρος του κοινού που δεν είχε ξανακούσει ποτέ κλασσική μουσική μαζεύτηκαν στο κέντρο της αίθουσας και άρχισαν να λικνίζονται για να τον τιμήσουν.
Ένα ανέκδοτο δείχνει τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε ο Ρίχτερ τις εμφανίσεις του την τελευταία δεκαετία της ζωής του. Αφού διάβασε μια βιογραφία του Καρλομάγνου, (ο Ρίχτερ ήταν μανιώδης αναγνώστης), έβαλε τη γραμματέα του στείλει τηλεγράφημα στο διευθυντή του θεάτρου του Άαχεν, που θεωρείται η γενέτειρα του Καρλομάγνου, δηλώνοντας «ο Μαέστρος διάβασε μια βιογραφία του Καρλομάγνου και θα επιθυμούσε να παίξει στο Ακυίσγρανο». Λίγο μετά, έπαιξε στην πόλη.
Ακόμα και το 1995, ο Ρίχτερ εξακολουθούσε να παίζει κάποια από τα πιο απαιτητικά κομμάτια του πιανιστικού ρεπερτορίου, όπως τον κύκλο Miroirs του Μωρίς Ραβέλ, την δεύτερη σονάτα για πιάνο του Σεργκέι Προκόφιεφ καθώς και τις σπουδές και την τέταρτη μπαλάντα του Σοπέν.
Το τελευταίο ρεσιτάλ του Ρίχτερ έγινε σε μία ιδιωτική συγκέντρωση στο Λύμπεκ της Γερμανίας στις 30 Μαρτίου 1995. Το πρόγραμμα αποτελούνταν από δύο σονάτες του Γιόζεφ Χάυντν και τις Παραλλαγές και φούγκα σε ένα θέμα του Μπετόβεν του Μαξ Ρέγκερ, κομμάτι για δύο πιάνα, που το έπαιξε μαζί με τον Αντρέας Λούτσεβιτς (Andreas Lucewicz).
Ο Ρίχτερ πέθανε στο Κεντρικό Κλινικό Νοσοκομείο της Μόσχας από ανακοπή καρδιάς, μετά από κατάθλιψη λόγω του ότι δεν μπορούσε να παίξει πλέον δημοσίως. Το καιρό που πέθανε μελετούσε το Σονάτα για πιάνο σε Μι μείζονα (Fünf Klavierstucke D. 459) του Σούμπερτ.
Ρεπερτόριο
Σύμφωνα με τον ίδιο τον Ρίχτερ το ρεπερτόριο του μπορούσε να συμπληρώσει ογδόντα διαφορετικά προγράμματα, χωρίς να υπολογίζεται η μουσική δωματίου. Και όντως το ρεπερτόριό του είχε εύρος από τον Μπαχ και τον Χαίντελ έως τους Κάρολ Σιμανόβσκι, Άλμπαν Μπεργκ, Άντον Βέμπερν, Ίγκορ Στραβίνσκι, Μπέλα Μπάρτοκ, Πάουλ Χίντεμιτ, Μπέντζαμιν Μπρίτεν και Τζορτζ Γκέρσουιν, παρόλο που παρέλειπε αρκετά έργα όπως τις Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ του Μπαχ, τις σονάτες Νο.21 και Νο.14 καθώς και το τέταρτο και πέμπτο κονσέρτο για πιάνο του Μπετόβεν, τη Σονάτα για πιάνο σε λα μείζονα D. 959 του Σούμπερτ, το τρίτο κονσέρτο για πιάνο του Προκόφιεφ και το τρίτο κονσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινοφ.
Ο Ρίχτερ δούλευε ακούραστα σε νέα κομμάτια. Για παράδειγμα στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έμαθε τις παραλλαγές Παγκανίνι και Χαίντελ του Μπραμς και τη δεκαετία του 1990 έμαθε μερικές από τις σπουδές του Κλωντ Ντεμπυσσύ, κάποια από τα κονσέρτα για πιάνο του Καμίγ Σαιν-Σανς, Τζορτζ Γκέρσουιν, καθώς και σονάτες του Μπαχ και του Μότσαρτ που προηγουμένως δεν συμπεριελάμβανε στο πρόγραμμά του.
Κεντρική θέση στο ρεπερτόριο του είχαν τα έργα του Σούμπερτ, του Ρόμπερτ Σούμαν, του Μπετόβεν, του Μπαχ, του Σοπέν, του Λιστ, του Προκόφιεφ, του Ντεμπυσσύ και πολλών άλλων. Λέγεται ότι είχε αποστηθήσει το δεύτερο βιβλίο του Καλώς συγκερασμένου κλειδοκύμβαλου του Μπαχ σε ένα μήνα.
Έπαιξε την πρεμιέρα της έβδομης σονάτας για πιάνο του Προκόφιεφ, την οποία έμαθε σε τέσσερεις μέρες, όπως και της ένατης του ιδίου, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Ρίχτερ. Εκτός από τη σόλο καριέρα του, έπαιζε και μουσική δωματίου μαζί με μουσικούς όπως ο Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, ο Ρούντολφ Μπαρσάι, ο Νταβίντ Όιστραχ, ο Ολέγκ Κόγκαν, η Ναταλία Γκούτμαν, ο Ζόλταν Κόκσιτς, η Ελίζαμπεθ Λεόνσκαγια, ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν και μέλη του Κουαρτέτου Εγχόρδων Μποροντίν. Συνόδευε ακόμα στο πιάνο τραγουδιστές όπως ο Ντίντριχ Φίσερ-Ντισκάου, ο Πέτερ Σράιερ, η Γκαλίνα Πισαρένκο και η σύντροφός του Νίνα Ντόρλιακ.
Προσέγγιση στην ερμηνεία
Η θέση του Ρίχτερ ότι οι μουσικοί θα έπρεπε να «αποδίδουν τις προθέσεις του συνθέτη κατά γράμμα», τον οδήγησε στο να είναι κριτικός απέναντι στους άλλους και ιδίως στον εαυτό του. Μετά από ένα ρεσιτάλ του Murray Perahia, όπου ο Perahia ερμήνευσε την τρίτη σονάτα για πιάνο του Σοπέν χωρίς να τηρήσει την επανάληψη του πρώτου μέρους, ο Ρίχτερ του ζήτησε στα παρασκήνια να του εξηγήσει αυτή την παράλειψη. Παρομοίως, όταν συνειδητοποίησε ότι έπαιζε μία νότα λάθος στο Ιταλικό Κονσέρτο του Μπαχ για δεκαετίες, επέμεινε ώστε η ακόλουθη αποποίηση/απολογία να τυπώνεται έκτοτε στο CD που περιείχε την ερμηνεία: ''«Μόλις τώρα, και με μεγάλη λύπη, ο Σβιάτοσλαβ Ρίχτερ συνειδητοποίησε, ότι πάντα έκανε λάθος στο τρίτο μέτρο από το τέλος του δευτέρου μέρους του Ιταλικού Κονσέρτου. Στην πραγματικότητα και για σαράντα χρόνια -- και κανείς μουσικός ή τεχνικός δεν του το υπέδειξε ποτέ -- έπαιζε Φα δίεση αντί για Φα. Το ίδιο λάθος υπάρχει και σε προηγούμενη ηχογράφηση του Μαέστρο Ρίχτερ της δεκαετίας του 1950.»''
Ηχογραφήσεις
Εντούτοις, παρά την απέχθειά του για το στούντιο, ο Ρίχτερ έπαιρνε τη διαδικασία της ηχογράφησης αρκετά σοβαρά. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια μιας ηχογράφησης της Φαντασίας σε Ντο μείζονα opus 15 του Σούμπερτ, για την οποία χρησιμοποιούσε ένα πιάνο Bösendorfer, αφού άκουσε τις ταινίες, μη όντας ικανοποιημένος από την εκτέλεσή του, είπε «Νομίζω ότι θα το ξανακάνουμε σε Steinway».
Σύμφωνα με το άρθρο «Sviatoslav Richter - A Discography» του 1983 των Falk Schwartz και John Berrie, ο Ρίχτερ είχε ανακοινώσει το 1970 την πρόθεσή του να ηχογραφήσει το σύνολο του ρεπερτορίου του σε «περίπου 50 δίσκους». Αυτό το εγχείρημα των «απάντων» του Ρίχτερ δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, εντούτοις κυκλοφόρησαν δώδεκα LP μεταξύ 1970 και 1973 τα οποία εν συνεχεία επανακυκλοφόρησαν σε CE από την Olympia (10 CD, διάφοροι συνθέτες) και την RCA (Καλώς συγκερασμένο κλειδοκύμβαλο του Μπαχ).
Το 1961, η ηχογράφηση του δεύτερου κονσέρτου για πιάνο του Μπραμς με σολίστ τον Ρίχτερ, και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγο υπό τη διεύθυνση του Έριχ Λάινσντορφ κέρδισε το Βραβείο Γράμι για την Καλύτερη Κλασσική Ερμηνεία - Κονσέρτο ή σόλο. Αυτή η εκτέλεση θεωρείται ακόμα ορόσημο (παρόλο που ο ίδιος ο Ρίχτερ ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν ικανοποιημένος) όπως άλλωστε και οι ηχογραφήσεις (σε στούντιο) της Φαντασίας σε ντο μείζονα opus 15 του Σούμπερτ, των δύο κονσέρτων για πιάνο του Φραντς Λιστ, του δεύτερου κονσέρτου για πιάνο του Σεργκέι Ραχμάνινοφ και της Τοκάτας του Ρόμπερτ Σούμαν, ανάμεσα σε πολλά άλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί πιανίστες Κατηγορία:Ρώσοι πιανίστες Κατηγορία:Σοβιετικοί μουσικοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Ρωσία Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
ΑΦΚ Λίβερπουλ
Ο ΠΠΣ Λίβερπουλ είναι ένας ημι-επαγγελματικός σύλλογος από το Λίβερπουλ της Αγγλίας. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2008 από 1000 οπαδούς της Λίβερπουλ ΦΚ που δημιούργησαν έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που λειτουργεί με το σύστημα ότι κάθε μέλος έχει και μια ψήφο. Η ομάδα αγωνίζεται στην Division One της North West Counties League και έχουν έδρα το Marine Travel Arena.
Αναφορές
https://eyap.gr/afc-liverpool-το-μικρό-ανεξάρτητο-αδελφάκι-της/
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2008
Νιψιστιάριος
Ο νιψιστιάριος ήταν βυζαντινός αυλικός τίτλος και θέση που προοριζόταν για ευνούχους.
Ο τίτλος μαρτυρείται για πρώτη φορά σε σφραγίδα του 7ου αιώνα, αλλά εγκαταλείφθηκε πολύ πριν τον 14ο αιώνα, καθώς δεν αναφέρεται στο Βιβλίο Αξιωμάτων του ψευδο-Κωδινού. Όπως δείχνει η ετυμολογία του (από το νίπτειν, «πλύσιμο χεριών»), ο νιψιστιάριος είχε την ευθύνη να κρατάει μία χρυσή, διακοσμημένη με πολύτιμους λίθους λεκάνη νερού και να βοηθά τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα να εκτελεί τις τελετουργικές νίψεις, πριν βγει από το Αυτοκρατορικό Παλάτι ή συμμετάσχει σε τελετές. Σύμφωνα με το Κλητορολόγιον του 899, το διακριτικό του αξιώματος ήταν ένα καμίσιον (χιτώνας) με κεντημένη πάνω του μια μωβ λεκάνη. Στο Κλητορολόγιον κατατάσσεται ως το χαμηλότερο στην ιεραρχία των ειδικών αξιωμάτων για ευνούχους, κάτω από τον κουβικουλάριο, αλλά τον 10ο αιώνα υπάρχει μια αναφορά στον ευνούχο Σαμωνά, που προάγεται από κουβικουλάριος σε νιψιστιάριος.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά αυλικά αξιώματα Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Γ.Σ. Χαρίλαος Τρικούπης Μεσολογγίου
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Χαρίλαος Τρικούπης Μεσολογγίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη του Μεσολογγίου, στην Αιτωλοακαρνανία. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1955 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε, το κόκκινο και το λευκό. Στο έμβλημά του απεικονίζεται η προτομή του Μεσολογγίτη διπλωμάτη, πολιτικού και Πρωθυπουργού της Ελλάδας, Χαρίλαου Τρικούπη.
Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων. Διαθέτει επίσης τμήματα υποδομών στίβου και ενόργανης γυμναστικής.
Ιστορική αναδρομή
Η ιστορία του συλλόγου ξεκινά από ανθρώπους που αποτύπωσαν τη θέλησή τους για προσφορά στα κοινωνικά δρώμενα με το καταστατικό της 12ης Νοεμβρίου 1955.
Αυτοί οι άνθρωποι ήταν ο Γεράσιμος Τζάνος, ο Χριστόφορος Σιάμος, ο Ζαφείρης Σταθής, ο Γιώργος Ρουκωτάς, ο Νικόλαος Βούλγαρης, ο Γιώργος Φραγκόπουλος, ο Φώτης Παπαθανασίου, ο Νικόλαος Δρακόπουλος, και ο Βασίλειος Παπαθεοδώρου. Καθοριστική και η συμβολή της Χρησυίδας Κίτσου που βοηθά οικονομικά το σύλλογο στα πρώτα του βήματα.
Μετά από 60 χρόνια ζωής διατηρεί 7 αγωνιστικά τμήματα στο μπάσκετ (Προ-Μίνι, Μίνι, Παιδικό, Κορασίδες, Εφηβικό, Αντρικό, Β’ Ομάδα Νέων) ενώ επιπλέον διαθέτει Ακαδημίες εκμάθησης του αθλήματος επανδρωμένες με 100 μικρούς αθλητές και αθλήτριες. Ταυτόχρονα, από τη φετινή χρονιά εγκαινίασε δυο νέα Τμήματα, αυτό της Ενόργανης και αυτό του Στίβου.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
μικρογραφία|2x2px Το τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε να λειτουργεί το 1959. Αγωνίζεται στην Α2 Εθνική Κατηγορία, στην οποία προήχθη από την Γ΄ Εθνική κατηγορία στη σεζόν 2017-18. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Μεσολογγίου, χωρητικότητας 600 θεατών.
Ο πρώτος αγώνας στην ιστορία του συλλόγου γίνεται στην πόλη του Μεσολογγίου το έτος 1959 με αντίπαλο τον Γ.Σ. Αστακού με τελικό σκορ 46-41 υπέρ του Τρικούπη. Από το 1959 έως το 1971 ο σύλλογός διοργανώνει τουρνουά και συμμετέχει σε φιλικές συναντήσεις. Το 1971 έως το 1982 συμμετέχει στο Περιφερειακό πρωτάθλημα. Το έτος 1982 ως ιδρυτικό μέλος της νεοσύστατης ΕΣΚΑΒΔΕ συμμετέχει στο Πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της. Το έτος 1993 προβιβάζεται στην Γ΄ Εθνική. Εκεί θα παραμείνει για 5 χρόνια (μέχρι το 1998) δίνοντας το στίγμα του ως σταθερή αξία του επαρχιακού μπάσκετ.
Μερικοί από τους σημαντικούς αθλητές του συλλόγου είναι ο διεθνής Δημήτρης Δημακόπουλος, ο Χρήστος Ασημακόπουλος, ο Κώστας Μιχαλόπουλος, ο Κώστας Παπούλιας, ο Σωτήρης Φαράντος, ο Σπύρος Δεράος, ο Γιώργος Δεράος, ο Χρήστος Θεολόγος, ο Θανάσης Κρεμπούνης, ο Κλεώπας Πετρονικολός, ο Μιχάλης Πετρονικολός.
Τμήμα στίβου
Ο σύλλογός αναλαμβάνει από ιδρύσεώς του τη διοργάνωση των Αγώνων Θυσίας και του δρόμου Θυσίας. Μάλιστα το 1960 ορίζεται μετά από γενική συνέλευση και επίσημη έγκριση από τον ΣΕΓΑΣ οι νικητές να χρίζονται Μεσολογγιτονίκες. Τα έπαθλα που έπαιρναν ήταν : α) ένα μετάλλιο που αναπαριστά την εικόνα της εξόδου και β) ένα δίπλωμα που αναπαριστά την ανατίναξη του Καψάλη. Για την κατασκευή των μεταλλίων η Χρησυίδα Κίτσου προκήρυξε διαγωνισμό, νικητής του οποίου ήταν Ιταλός χρυσοχόος από το Λιβόρνο.
Εκτός από τους Αγώνες Θυσίας και το Δρόμο Θυσίας (που πάγια διοργανώνει) αναλαμβάνει τη διοργάνωση αθλητικών συναντήσεων ευρύτερου ενδιαφέροντος που ονομάζονται Μεσολόγγεια και αργότερα Τρικούπεια. Συμμετέχει σε τοπικούς αλλά και Πανελλήνιους αγώνες με ιδιαίτερη επιτυχία καθώς είναι ο δεύτερος σε συγκομιδή μεταλλίων σύλλογος μετά την ΓΕΑ.
Την καλύτερη θέση της ιστορίας του (από τους επίσημους βαθμολογικούς πίνακες του ΣΕΓΑΣ) καταλαμβάνει το έτος 1987 όταν και βρίσκεται στην 53η θέση από 387 συλλόγους πανελληνίως.
Τμήμα πετοσφαίρισης
μικρογραφία|173x173px Πρώτος αγώνας του συλλόγου το έτος 1961 με αντίπαλο τη ΓΕΑ. Από ιδρύσεως μέχρι και το έτος 1974 διοργανώνει αγώνες και συμμετέχει σε φιλικά τουρνουά. Από το 1974 έως και το 1982 συμμετέχει στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα Δυτικής Ελλάδος. Το 1982 έως το 1985 το τμήμα είναι σε αδράνεια, ενώ το 1985-1986 επαναδραστηριοποιείται. Την αγωνιστική περίοδο 1993-1994 είναι στη Γ' Εθνική. Από το 1994 έως το 1999 επιστρέφει στο Περιφερειακό. Το έτος 1999-2000 διαλύεται και συγχωνεύεται με το νεοσύστατο ΑΠΣ Κ. Παλαμά.
Σημαντικοί αθλητές Δημήτρης Παπαθέου, Κώστας Κούστας, Κώστας Σαλούρος, Ρουπάκης Σπύρος, Γιώτης Μάκης.
Από την περίοδο 2017-2018 ο Σύλλογος δημιούργησε ακαδημία πετοσφαίρισης και γυναικείο αγωνιστικό τμήμα. Την σεζόν 2019-2020 το γυναικείο τμήμα θα αγωνιστεί στην Β' Εθνική κατηγορία.
Τμήμα υδατοσφαίρισης
Το 1969 φτιάχνεται γήπεδο στην αλατιέρα (βοήθησε και η ΑΕΜ σε αυτό αφού προσέφερε δοκάρια και δίχτυα) και συμμετέχει στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία μέχρι το 1971. Το έτος 1971 προβιβάζεται στην Γ εθνική ενώ από το έτος 1972 έως το έτος 1975 συμμετέχει στο Πρωτάθλημα της Β εθνικής με καλύτερη θέση την 2η το έτος 1972.
Αθλητές που συμμετείχαν σε αυτές τις ομάδες : Τσούτσος Κώστας, Παπαδημητρίου Τάκης, Παπαδημητρίου Γιώργος, Ατσαλάκης Γιάννης, Μούρκας Γιάννης, Ζαρκάδας Κώστας, Σούφρας Γιώργος.
Από το 1975 τα τμήματα κολύμβησης, υδατοσφαίρισης και κωπηλασίας παραχωρούνται στον νεοσύστατο ΝΟΜ.
Τμήμα κολύμβησης
Σημαντικοί άνθρωποι που έγραψαν ιστορία με τις επιδόσεις τους στο Κολυμβητικό τμήμα είναι οι : Κώστας Κοντοκράς, Στάθης Τσούκαλος, Γιώργος Πασίσης, Νίκος Μανθάτης.
Τμήμα κωπηλασίας
Ο σύλλογος διοργανώνει αγώνες τοπικού ενδιαφέροντος από την ίδρυση του αλλά το τμήμα γνωρίζει μεγάλες δόξες την 5ετία 1970-1975 οπότε και τα πληρώματα του διακρίνονται σε όλες σχεδόν τις Πανελλήνιες διοργανώσεις που συμμετέχουν.
Σημαντικοί άνθρωποι που έγραψαν ιστορία με τις επιδόσεις τους στο κωπηλατικό Τμήμ: Κανελέτης Αντώνης, Φωκάς Λουκάς, Ηρακλής Παγούρας, Μοσχανδρέου Τάκης, Πεταλιός Γιώργος, Πασίσης Γιώργος, Κανελέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κωπηλασίας Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Ε. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1955 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1959
Ωμόμετρο
thumb|right|150px|Τα περισσότερα ηλεκτρονικά πολύμετρα διαθέτουν ωμόμετρο.
Το Ωμόμετρο (Αγγλ. Ohmmeter) είναι μια ηλεκτρική συσκευή που μετρά την ροή του ηλεκτρικού ρεύματος που περνάει μέσα από μία ηλεκτρική αντίσταση. Συνήθως εμπεριέχεται σε ένα πολύμετρο και δε συναντάται ως ξεχωριστό όργανο μέτρησης.
Το αρχικό σχέδιο ενός ωμόμετρου παρείχε μια μικρή μπαταρία εφαρμόζοντας μια τάση σε μια αντίσταση. Ένας ακριβέστερος τύπος ωμόμετρου έχει ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα από το οποίο περνά σταθερό ρεύμα (Ι) μέσω της αντίστασης, και ένα άλλο κύκλωμα που μετρά την τάση (V) πέρα από την αντίσταση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης
Τζον Μαγκουφούλι
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1995, υπηρετώντας ως αναπληρωτής υπουργός Έργων από το 1995 ως το 2000, υπουργός Έργων από το 2000 ως το 2006, υπουργός Γαιών και Ανθρώπινων Οικισμών από το 2006 ως το 2008, υπουργός Κτηνοτροφίας και Αλιείας από το 2008 ως το 2010 και ως υπουργός Έργων για 2η φορά από το 2010 ως το 2015.
Κατήλθε υποψήφιος με το κυβερνών κόμμα CCM, κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές τον Οκτώβριο του 2015. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 5 Νοεμβρίου 2015. Επανεξελέγη το 2020, επικρατώντας στις εκλογές εκείνης της χρονιάς.
Εκπαίδευση
Μετά τη βασική εκπαίδευση στο Δημοτικό Σχολείο Τσάτο (1967-74) και στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Κατόκε του Μπιχαραμούλο (1975-77) και στο Λύκειο Λέικ (1977-78), εγγράφηκε στο Λύκειο Μκουάουα (1979) και το 1981 φοίτησε στο κολέγιο της Εκπαίδευσης από όπου απέκτησε δίπλωμα εκπαιδευτικού στη Χημεία, τα Μαθηματικά και την Εκπαίδευση.
Ακολούθησε το μπάτσελορ στην εκπαίδευση από το Πανεπιστήμιο του Νταρ Ες Σαλαάμ (1988) και το μάστερ και ντοκτορά στη Χημεία από το ίδιο πανεπιστήμιο, το 1994 και το 2009, αντίστοιχα.
Πρώτα χρόνια και πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μαγκουφούλι εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως καθηγητής Χημείας και Μαθηματικών στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Σενγκέρεμα (1982-83). Αργότερα σταμάτησε να εργάζεται ως εκπαιδευτικός και απασχολήθηκε από τη γιγάντια εταιρεία Nyanza Cooperative Union Ltd ως βιομηχανικός χημικός. Εκεί παρέμεινε από το 1989 ως το 1995, χρονιά κατά την οποία εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Τσάτο. Διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Έργων και επανεξελέγη το 2000 στη Βουλή. Μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Τζακάια Κικουέτε, ο Μαγκουφούλι μετακινήθηκε στο Υπουργείο Γαιών και Ανθρώπινου Οικισμού στις 4 Ιανουαρίου 2006. Συνακόλουθα υπηρέτησε ξανά ως υπουργός Έργων από το 2010 ως το 2015.
Προεδρικές εκλογές 2015
Στις 12 Ιουλίου 2015 ο Μαγκουφούλι έλαβε το χρίσμα από το CCM ώστε να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς.
Παρότι αντιμετώπισε σκληρό συναγωνισμό από τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης και αποσκιρτήσαντα από το CCM Έντουαρντ Λοουάσα στις εκλογές, που διεξήχθησαν στις 25 Οκτωβρίου 2015, ο Μαγκουφούλι, έχοντας συγκεντρώσει ποσοστό 58% του συνόλου των ψήφων, ανακηρύχτηκε νικητής από την Εθνική Εκλογική Επιτροπή στις 29 Οκτωβρίου. Ο συνυποψήφιός του για την αντιπροεδρία, Σάμια Σουλούχου, εξελέγη αντιπρόεδρος και η ορκωμοσία έγινε στις 5 Νοεμβρίου 2015.
Προεδρία
Ανάμεσα στις πρώτες μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε ήταν η κατάργηση των εορτασμών για την Ημέρα της Ανεξαρτησίας, όπου παραδοσιακά δαπανούνταν μεγάλα ποσά από την κυβέρνηση, προκειμένου να γίνει δημόσια επίδειξη του εθνικισμού. Ο χρόνος για τους εορτασμούς αποφασίστηκε να διατίθεται πλέον στον καθαρισμό των δρόμων, στη βελτίωση της υγιεινής και στην αντιμετώπιση της επιδημίας χολέρας. Επίσης, ο νέος πρόεδρος μείωσε σε ποσοστό άνω του 90% τις δαπάνες του προϋπολογισμού για το κρατικό δείπνο, που κατά συνήθεια δίνεται με αφορμή την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου. Τα χρήματα αυτά θα δαπανώνται πλέον για νοσοκομειακές κλίνες και οδικά έργα. Έγινε επίσης η ακύρωση των ταξιδιών στο εξωτερικό που έκαναν αξιωματούχοι και απαγορεύτηκε η αγορά αεροπορικών εισιτηρίων πρώτης τάξης (αν και ο ίδιος, ο αντιπρόεδρος και ο πρωθυπουργός εξαιρέθηκαν από το μέτρο). Διέταξε επίσης να γίνονται οι κυβερνητικές συναντήσεις και τα εργαστήρια σε δημόσια κτήρια της κυβέρνησης και όχι σε πανάκριβα ξενοδοχεία. Στην πρώτη του ομιλία μετά την ορκωμοσία του, ο πρόεδρος Μαγκουφούλι τόνισε ότι δεν θα ανεχόταν κανέναν κυβερνητικό αξιωματούχο να είναι διεφθαρμένος.
Ανακοίνωσε τη σύνθεση της κυβέρνησής του στις 10 Δεκεμβρίου 2015. Η νέα κυβέρνηση περιλαμβάνει 19 υπουργεία, κατά 11 λιγότερα από την προηγούμενη. Για την εξοικονόμηση χρημάτων πολλά υπουργεία συγχωνεύτηκαν.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος με την Τζάνετ Μαγκουφούλι και είχε 3 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Τανζανίας
Δείκτης Ελευθερίας του Τύπου
σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους χωρίς Σύνορα {{Legend|#265c9d|Καλή κατάσταση}} {{Legend|#96afd8|Ικανοποιητική κατάσταση}} {{Legend|#ffb400|Ευδιάκριτα προβλήματα}} {{Legend|#ff4100|Δύσκολη κατάσταση}} {{Legend|#820000|Πολύ σοβαρή κατάσταση}}]] Ο Δείκτης Ελευθερίας του Τύπου είναι μια ετήσια κατάταξη των χωρών που συντάσσεται και δημοσιεύεται από τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα (RSF) με βάση την αξιολόγηση από τον οργανισμό των στοιχείων για την ελευθερία του τύπου στις χώρες αυτές κατά το προηγούμενο έτος. Αντικατοπτρίζει το βαθμό ελευθερίας που έχουν οι δημοσιογράφοι, τα πρακτορεία ειδήσεων, και χρήστες του Διαδικτύου σε κάθε χώρα, και οι προσπάθειες που έγιναν από τις αρχές για να σέβονται και να διασφαλίζουν το σεβασμό για την ελευθερία αυτή. Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα επισημαίνουν ότι ο δείκτης ασχολείται μόνο με την ελευθερία του Τύπου και δεν μετρά την ποιότητα της δημοσιογραφίας ούτε κοιτάζει παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικά.
Μεθοδολογία
Η έκθεση βασίζεται εν μέρει σε ένα ερωτηματολόγιο που αποστέλλεται σε οργανισμούς-εταίρους των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (18 μη-κυβερνητικές οργανώσεις για την ελευθερία της έκφρασης, που βρίσκονται σε όλες τις πέντε ηπείρους) και 150 ανταποκριτές τους σε όλο τον κόσμο, καθώς και σε δημοσιογράφους, ερευνητές, νομικούς και ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το ερωτηματολόγιο θέτει ερωτήματα σχετικά με τον πλουραλισμό, την ανεξαρτησία των μέσων ενημέρωσης, το περιβάλλον και την αυτολογοκρισία, το νομοθετικό πλαίσιο, τη διαφάνεια, και τις υποδομές. Το ερωτηματολόγιο λαμβάνει υπόψη το νομικό πλαίσιο για τα μέσα ενημέρωσης (συμπεριλαμβανομένων των κυρώσεων για τα αδικήματα του Τύπου, την ύπαρξη κρατικού μονοπωλίου για ορισμένα είδη μέσων μαζικής ενημέρωσης και πώς ρυθμίζονται τα Μέσα) και το επίπεδο ανεξαρτησίας των δημόσιων μέσων ενημέρωσης. Αντικατοπτρίζει επίσης παραβιάσεις της ελεύθερης ροής πληροφοριών στο Διαδίκτυο. Η βία κατά των δημοσιογράφων, χρηστών διαδικτύου, και βοηθών των μέσων ενημέρωσης, όπως η καταχρηστική συμπεριφορά που αποδίδεται στο κράτος, ένοπλες πολιτοφυλακές, μυστικές οργανώσεις και ομάδες πίεσης, παρακολουθούνται από το προσωπικό των RSF κατά τη διάρκεια του έτους και αποτελούν επίσης μέρος της τελικής βαθμολογίας. Ένα μικρότερο σκορ αντιστοιχεί σε μεγαλύτερη ελευθερία του Τύπου.
Με βάση τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν, ένα σκορ και μία θέση ή βαθμός, συμπληρωματικοί δείκτες που μαζί αξιολογούν την κατάσταση της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης, αποδίδονται σε κάθε χώρα στην τελική έκθεση. Ορισμένες χώρες εξαιρούνται από την έκθεση λόγω της έλλειψης αξιόπιστων, επιβεβαιωμένων πληροφοριών. Επειδή οι ερωτήσεις και οι υπολογισμοί βάσει των οποίων βγαίνουν οι βαθμολογίες έχουν αλλάξει με την πάροδο των ετών, οι βαθμολογίες θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο για συγκρίσεις μεταξύ χωρών μέσα σε ένα δεδομένο έτος. Για την παρακολούθηση της εξέλιξη μιας χώρας από το ένα έτος στο άλλο, συγκρίνετε την κατάταξη της στο δείκτη παρά τη βαθμολογίας της.
Αμπερόμετρο
thumb|right|250px|Αναλογικό μιλιαμπερόμετρο κινητού πηνίου (ντ'Αρσονβάλ) Το αμπερόμετρο είναι ένα όργανο μέτρησης της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος σε έναν αγωγό και τοποθετείται πάντα σε σειρά με αυτόν. Αμπερόμετρα που χρησιμοποιούνται για μέτρηση χαμηλών ρευμάτων ονομάζονται συνήθως μιλιαμπερόμετρα ή μικροαμπερόμετρα.
Δείκτης Ελευθερίας του Τύπου
Μεθοδολογία
Κάθε έκθεση αντικατοπτρίζει την κατάσταση κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου. Το έτος της έκθεσης είναι το έτος που η έκθεση κυκλοφόρησε και αντανακλά τα γεγονότα κατά το προηγούμενο έτος. Έτσι, για παράδειγμα, η έκθεση για το 2009 δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2009 και αντανακλά τα γεγονότα από την 1η Σεπτεμβρίου 2008 έως και 31 Αυγούστου 2009. Δεν κυκλοφόρησε έκθεση το 2011. Η έκθεση 2011-2012, με την επισήμανση 2012 στον πίνακα που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2012 και αντικατοπτρίζει τα γεγονότα μεταξύ 1ης Δεκεμβρίου 2010 και 30 Νοεμβρίου 2011. Ο Παγκόσμιος Δείκτης Ελευθερίας του Τύπου 2013, δόθηκε στη δημοσιότητα στις 30 Ιανουαρίου 2013 και αντικατοπτρίζει τα γεγονότα μεταξύ 1ης Δεκεμβρίου 2011 και 30ης Νοεμβρίου 2012.
Αμπερόμετρο
Οι συνηθέστεροι τύποι ηλεκτρομηχανικών αμπερομέτρων είναι:
Δείκτης Ελευθερίας του Τύπου
Κατάταξη και βαθμολογία ανά χώρα
Τα δεδομένα για κάθε έτος παρουσιάζεται ως η κατάταξη μιας χώρας δίνοντας τη θέση της σε σχέση με άλλες χώρες για τη βαθμολογίας της.
Αμπερόμετρο
Η τυπική πτώση τάσεως σε ένα ηλεκτρομηχανικό αμπερόμετρο είναι της τάξης των 50 mV στο μέγιστο ρεύμα.
Δείκτης Ελευθερίας του Τύπου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Αμπερόμετρο
Σήμερα διατίθενται και ψηφιακά αμπερόμετρα τα οποία χρησιμοποιούν ένα μετατροπέα αναλογικού σήματος σε ψηφιακό (ADC) για να μετρήσουν την πτώση τάσεως πάνω σε μια αντίσταση ακριβείας μικρής τιμής που παρεμβάλλεται στο κύκλωμα. thumb|right|Θερμικό αμπερόμετρο DC-60 MHz, 0-3A, με συνδέσμους SO239 για μέτρηση υψισίχνων ρευμάτων. Τα θερμικά αμπερόμετρα αποτελούνται από αντίσταση ακριβείας, συνήθως 0.1Ω, μέσα από την οποία διέρχεται το μετρούμενο ρεύμα, από θερμοστοιχείο και από μικροαμπερόμετρο κινητού πηνίου. Το θερμοστοιχείο αναπτύσσει ηλεκτρική τάση 0-10 mV, ανάλογη με την θερμοκρασία της αντίστασης, η οποία προκαλεί διέλευση ρεύματος μέσα από το μικροαμπερόμετρο. Τα θερμικά αμπερόμετρα λειτουργούν σε ευρεία περιοχή συχνοτήτων από συνεχές ρεύμα (DC) έως άνω των 50 MHz.
Ένα πρόβλημα κατά τη χρήση του αμπερόμετρου είναι η ανάγκη να παρεμβάλλεται στο κύκλωμα. Σε κυκλώματα εναλλασσόμενου ρεύματος αυτό μπορεί να αποφευχθεί με την χρήση ενός μετασχηματιστή ρεύματος, ο οποίος μετατρέπει το μαγνητικό πεδίο γύρω από έναν αγωγό σε ένα μικρό ρεύμα, το οποίο μπορεί να μετρηθεί εύκολα με ένα συνηθισμένο αμπερόμετρο σε αρκετή απόσταση από τον αγωγό ενώ παράλληλα εξασφαλίζεται ηλεκτρική απομόνωση. Με παρόμοιο τρόπο, αμπερόμετρα χωρίς επαφή, κατάλληλα για συνεχές και για εναλλασσόμενο ρεύμα, κατασκευάζονται χρησιμοποιώντας αισθητήρες μαγνητικού πεδίου (Χαλλ).
Ιστορία
Η σχέση μεταξύ του ηλεκτρικού ρεύματος, του μαγνητικού πεδίου και των δυνάμεων γύρω από αυτό διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Χανς Κρίστιαν Έρστεντ, ο οποίος, το 1820, παρατήρησε ότι η βελόνα μίας πυξίδας απέκλινε από τον βορρά (που έπρεπε να δείχνει κανονικά) όταν τοποθετούταν δίπλα σε κάποιο καλώδιο που διαρρέονταν από ηλεκτρικό ρεύμα. Το γαλβανόμετρο χρησιμοποιούταν για τη μέτρηση του ρεύματος χρησιμοποιώντας την παραπάνω παρατήρηση, ενώ η απαραίτητη δύναμη επαναφοράς για την αποκατάσταση του δείκτη στο μηδέν προερχόταν από το μαγνητικό πεδίο της Γης. Έτσι όμως τα όργανα μέτρησης μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο όταν ευθυγραμμίζονταν με το μαγνητικό πεδίο της Γης. Η ευαισθησία του οργάνου αυξήθηκε όταν προστέθηκαν ελατήρια στον μηχανισμό ώστε να δημιουργούν δυνάμεις επαναφοράς ανεξαρτήτως της θέσης του οργάνου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης
Αρμάν Λιμπερατί
Ο Αρμάν Λιμπερατί, γεννημένος στις 27 Ιανουαρίου 1923 στην Μπλιντά (Γαλλική Αλγερία) και αποβιώσας στις 2 Ιανουαρίου 2016 στην Λουΐν, ήταν Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα.
Αναδείχτηκε πρωταθλητής Γαλλίας το 1948 με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Αιξουάζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΜ Μπλιντά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρενόμπλ Φουτ 38
Τζάκομο ντα Λεντίνι
Ο Τζάκομο ντα Λεντίνι (Giacomo da Lentini), γνωστός και ως Τζάκοπο (ιλ) Νοτάρο (Jacopo il Notaro), ήταν Ιταλός ποιητής που έζησε τον 13ο αιώνα. Υπήρξε ένας από τους κυριότερους ποιητές της λεγόμενης σικελικής σχολής. Διετέλεσε γραμματικός («νοτάριος») στην αυλή του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού `Εθνους και βασιλιά της Σικελίας.
Ο Τζάκομο ντα Λεντίνι είναι κυρίως γνωστός ως ο άνθρωπος στον οποίο αποδίδεται η εφεύρεση ενός νέου ποιητικού είδους, του σονέτου.
Η ποίησή του γράφηκε στη λογοτεχνική σικελική γλώσσα, αλλά διασώζεται μόνο στη μετάφρασή της στην τοσκανική γλώσσα. Αποτελεί μία προσαρμογή στην ιταλική των ποιημάτων των μεσαιωνικών τροβαδούρων και έχει ως θέμα της τον ευγενή, ιπποτικό έρωτα. Ο ντα Λεντίνι, όπως και άλλοι ποιητές της εποχής του, αλληλογραφούσε συχνά με άλλους ποιητές, κυκλοφορώντας ποιήματα σε χειρόγραφα και σχολιάζοντας άλλα. Από τους κυριότερους αλληλογράφους του ήταν ο Πιέτρο ντε λα Βίνια. Κάποια από τα σονέτα του παράχθηκαν σε tenzone, μία συνεργατική μορφής ποιητικής δημιουργίας, στην οποία ένας ποιητής έγραφε ένα σονέτο και ένας άλλος του απαντούσε με ένα άλλο σονέτο. Ο ντα Λεντίνι συνεργαζόταν με αυτό τον τρόπο με τον Αββά του Τίβολι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Σικελοί
Σημαία του Μπαχρέιν
thumb|208px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 3:5]] Η εθνική σημαία του Μπαχρέιν (αραβικά: علم البحرين) αποτελείται από μια άσπρη λωρίδα στα αριστερά, η οποία χωρίζεται από μία κόκκινη περιοχή στα δεξιά με πέντε τρίγωνα που σχηματίζουν μια τεθλασμένη γραμμή. Τα πέντε αυτά σχήματα συμβολίζουν τους Πέντε Στύλους του Ισλάμ. Το ερυθρό είναι το παραδοσιακό χρώμα των χωρών του Κόλπου. Μέχρι το 2002 η σημαία της χώρας είχε περισσότερα από πέντε τρίγωνα. Οι αρχαιότερες σημαίες του κρατιδίου ήταν απλώς κόκκινες.
Μπρεντ Πέτγουεϊ
Ο Μπρέντον Λα Τζέιμς Πέτγουεϊ ή απλά Μπρεντ Πέτγουεϊ (γεννημένος στις 12 Μαΐου 1985) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν παίκτης στην ομάδα e-sports του Παναθηναϊκού. Έχει ύψος 2,05 μ. και αγωνιζόταν στη θέση πάουερ φόργουορντ.
Σημαία του Μπαχρέιν
Ιστορία
Οι αρχαιότερες γνωστές σημαίες του Μπαχρέιν ήταν απλώς κόκκινες. Το 1820 το κράτος υπέγραψε συνθήκη με το Ηνωμένο Βασίλειο και στη σημαία προστέθηκε μια λευκή λωρίδα, ώστε να δείχνει αυτήν τη συμφωνία. Το 1932 προστέθηκε μια οδοντωτή άκρη, για να ξεχωρίζει η σημαία από εκείνη των όμορων χωρών της.
Μπρεντ Πέτγουεϊ
Κολλεγιακή καριέρα
Ο Μπρεντ Πέτγουεϊ θήτευσε στο Λύκειο Γκρίφιν, το οποίο βρίσκεται στη γενέτειρά του, τη Τζώρτζια. Το 2003 εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και έπαιξε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα με τους Μίσιγκαν Γούλβερινς, τη μπασκετική ομάδα του Πανεπιστημίου από το 2003 μέχρι το 2007, όταν και αποφοίτησε. Με την ομάδα του Μίσιγκαν, ο Πέτγουεϊ κατέκτησε το 2004 το National Invitation Tournament και είχε κατά μέσο όρο στη συνολική παρουσία του στους Μίσιγκαν Γούλβερινς 5.8 πόντους ανά παιχνίδι.
Σημαία του Μπαχρέιν
Ιστορία
Αρχικά η σημαία είχε 28 λευκά σημεία, τα οποία μειώθηκαν σε 8 το 1972.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαχρειν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μπαχρέιν Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Μπρεντ Πέτγουεϊ
Επαγγελματική καριέρα
Στη συνέχεια, ο Μπρεντ Πέτγουεϊ άφησε για πρώτη φορά στη μέχρι τότε καριέρα του την Αμερική και ταξίδεψε με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ηλυσιακό, στον οποίο αγωνίστηκε για περίπου ένα χρόνο. Το 2010 μεταπήδησε στη Γαλλία και τη Ζαν Βισί, στην οποία ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες καθώς στη συνέχεια επέστρεψε στις ΗΠΑ για λογαριασμό των Χάρλεμ Γκλομπτρότερς, στους οποίους παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11. Το καλοκαίρι του 2011 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ρεθύμνου, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-2013.
Το καλοκαίρι του 2013, ο τότε back to back πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός προχώρησε στην απόκτηση του Μπρεντ Πέτγουεϊ, με τον Αμερικανό πάουερ φόργουορντ να υπογράφει συμβόλαιο διαρκείας δύο ετών. Ο Πέτγουεϊ κατέκτησε με τον Ολυμπιακό λίγο καιρό μετά την υπογραφή του συμβολαίου του τον πρώτο του διεθνή τίτλο. Ο λόγος για το Διηπειρωτικό Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης, το οποίο κατέκτησε ο πειραϊκός σύλλογος μετά από τους δύο νικηφόρους αγώνες των ερυθρόλευκων με αντίπαλο την Πινιέιρος Σκάι. Ο Μπρεντ Πέτγουεϊ παρέμεινε στην ομάδα του Πειραιά για δύο σαιζόν.
Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την πρωταθλήτρια Ιταλίας 2014-2015, τη Ντιναμό Σάσαρι.
Στις 18 Αυγούστου 2016, ο Petway υπέγραψε συμβόλαιο 1 + 1 με τον τουρκικό σύλλογο Pınar Karşıyaka όπου σε 49 αγώνες είχε 4.0 πόντους και 2.8 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Στις 18 Αυγούστου 2017, ο Μπρεντ Πέτγουεϊ, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Άρη. Στις 7 Δεκεμβρίου ωστόσο το συμβόλαιό του διεκόπη, έπειτα από καυγά με μερίδα οπαδών του Αρη.
Στις 15 Ιανουαρίου του 2018 υπέγραψε στην τσέχικη Σβιταβί, μέχρι το τέλος της σεζόν.
Άλλες δραστηριότητες
Στις 27 Δεκεμβρίου 2018, το Ρέθυμνο ανακοίνωσε τον Πέτγουεϊ, ως επαγγελματία παίκτη ηλεκτρονικών παιχνιδιών και οργανωτή του τμήματος gaming στον κρητικό σύλλογο.
Στις 2 Απριλίου 2020, εντάχθηκε στο τμήμα e-sports του Παναθηναϊκού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άινταχο Σταμπίντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντίναμο Σάσαρι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζα Βισί
Βολτόμετρο
Το βολτόμετρο (Αγγλ. voltmeter) είναι ένα όργανο που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση της διαφοράς δυναμικού (ηλεκτρικής τάσης) μεταξύ δύο σημείων ενός ηλεκτρικού κυκλώματος. Το βολτόμετρο λειτουργεί με βάση τα μαγνητικά ή τα θερμικά αποτελέσματα του ηλεκτρικού ρεύματος. Αποτελείται από δύο ακροδέκτες Κ και Λ, οι οποίοι συνδέονται με τα σημεία του κυκλώματος μεταξύ των οποίων θέλουμε να μετρήσουμε τη διαφορά δυναμικού. Τα βολτόμετρα συνδέονται πάντα παράλληλα (σε διακλάδωση) σε ένα κύκλωμα και για τον λόγο αυτό έχουν μεγάλη εσωτερική αντίσταση σε σχέση με τά άλλα στοιχεία του κυκλώματος, ώστε να μην επηρεάζουν τα χαρακτηριστικά του.
Ιδανικό ονομάζεται το βολτόμετρο το οποίο έχει άπειρη εσωτερική αντίσταση και η σύνδεσή του δεν επηρεάζει καθόλου το κύκλωμα.
Υπάρχουν αναλογικά (ηλεκτρομηχανικά) βολτόμετρα κινητού πηνίου (D'Arsonval) και ψηφιακά βολτόμετρα. Ειδικός τύπος είναι τα ηλεκτροστατικά βολτόμετρα για υψηλές τάσεις.
Σε κυκλώματα εναλλασσόμενου ρεύματος μέσης και υψηλής τάσεως τα βολτόμετρα συνδέονται μέσω μετασχηματιστή τάσεως.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης Κατηγορία:Συσκευές εργαστηρίου
Εθνόσημο του Μπαχρέιν
right|200px|thumb|Το εθνόσημο του Μπαχρέιν. Το έμβλημα του Μπαχρέιν (αραβικά شعار البحرين) σχεδιάστηκε στη δεκαετία του 1930 από τον Βρετανό Τσαρλς Μπέλγκρεϊβ, σύμβουλο του τότε Εμίρη του Μπαχρέιν. Στο έμβλημα περιέχεται το ίδιο σχέδιο με αυτό που εικονίζεται στη Σημαία του Μπαχρέιν, μέσα σε έναν θυρεό στο κέντρο, με το θυρεό να περιβάλλεται από ερυθρές και λευκές γιρλάντες που το τυλίγουν. Τα πέντε λευκά οδοντωτά σχήματα συμβολίζουν τους Πέντε Στύλους του Ισλάμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαχρειν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μπαχρέιν
DisneyToon Studios
Τα DisneyToon Studios (DTS), αρχικές ονομασίες Disney MovieToons και Disney Video Premieres, ήταν Αμερικανικά στούντιο κινουμένων σχεδίων τα οποία δημιουργούσαν ταινίες μεγάλου μήκους που κυκλοφορούσαν κατά κύριο λόγο απευθείας σε βίντεο και περιστασιακά στις κινηματογραφικές αίθουσες. Τα στούντιο αποτελούσαν τμήμα των Walt Disney Animation Studios, και με τα δύο να αποτελούν μέρος των Walt Disney Studios, τα οποία με τη σειρά τους αποτελούσαν τμήμα της The Walt Disney Company.
Τα στούντιο δημιούργησαν συνολικά 47 ταινίες μεγάλου μήκους, με την πρώτη από αυτές να είναι η ταινία Ιστορίες για Πάπιες η Ταινία: Ο Θησαυρός του Χαμένου Λυχναριού το 1990. Η τελευταία ταινία των στούντιο ήταν Η Τίνκερμπελ και το Τέρας του Ποτέ το 2015.
Disney MovieToons
Η πρώτη παραγωγή των Disney MovieToons ήταν η ταινία Ιστορίες για Πάπιες η Ταινία: Ο Θησαυρός του Χαμένου Λυχναριού το 1990, με την εικονογράφηση να γίνεται από το στούντιο της Walt Disney Animation της Γαλλίας. Η Disney Television Animation προσέλαβε τη σκηνοθέτη ειδικών αφιερωμάτων, Σάρον Μόριλ, το 1993.
Η Disney ξεκίνησε την παραγωγή συνεχειών ταινιών των Walt Disney Feature Animation, οι οποίες κυκλοφορούσαν απευθείας σε βίντεο, με τη συνέχεια της ταινίας Αλαντίν (1992), Η Επιστροφή του Τζαφάρ (1994). Όταν ο Αλαντίν επιλέχθηκε ως πιθανός υποψήφιος για τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων (πριν την κυκλοφορία της ταινίας), μαζί με αρκετές άλλες σειρές κινουμένων σχεδίων, τα πρώτα τρία επεισόδια αποτελούσαν μία ιστορία πολλών μερών τα οποία η Disney χρησιμοποίησε ως μία πιθανή «ειδική οικογενειακή ταινία» για το βράδυ της Παρασκευής πριν την πρεμιέρα της σειράς. Αντί αυτού, η εισαγωγική ιστορία πήρε το πράσινο φως για μία απευθείας σε βίντεο κυκλοφορία. Έτσι, με την Επιστροφή του Τζαφάρ και την επιτυχία που είχε, ξεκίνησε το τμήμα παραγωγής ταινιών για κυκλοφορία απευθείας σε βίντεο. Έπειτα, μία δεύτερη συνέχεια με τίτλο Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών (1996), ανατέθηκε στα δύο στούντιο της Walt Disney Company σε Αυστραλία και Ιαπωνία.
Τον Αύγουστο του 1994 με την αποχώρηση του προέδρου των Walt Disney Studios, Τζέφρι Κάτζενμπεργκ, η κινηματογραφική ψυχαγωγική επιχείρηση μοιράστηκε στα δύο, με αυτό το τμήμα να μετακινείται ως μέρος της Disney Television Animation στο πρόσφατα δημιουργημένο τμήμα της Walt Disney Television and Telecommunications, υπό την προεδρεία του Ρίτσαρντ Χ. Φρανκ.
Η Μόριλ ήταν επικεφαλής για την πρώτη απευθείας σε βίντεο (DTV) ταινία του Αλαντίν, ιδρύοντας το Disney Video Premiere. Η Μόριλ επέκτεινε την DVT αγορά κάνοντάς την πιο σημαντική για την Disney, με αποτέλεσμα την αύξηση των στούντιο της Disney στο εξωτερικό και την ανάθεση σε αυτά της δημιουργίας αυτών των προϊόντων. Μέχρι τον Νοέμβριο του 1997, η Μόριλ προάχθηκε σε αντιπρόεδρο του τμήματος παραγωγής προϊόντων απευθείας σε βίντεο.
Ο όμιλος Walt Disney Television, μετά την αποχώρηση του προέδρου του Ντιν Βάλενταϊν τον Σεπτέμβριο του 1997, χωρίστηκε σε δύο τμήματα, το Walt Disney Television (WDT) και το Walt Disney Network Television (WDNT), τα οποία έδιναν αναφορά στον επικεφαλής των Walt Disney Studios, Τζο Ροθ. Επικεφαλής, ως πρόεδρος, του WDT ήταν ο Τσαρλς Χίρσχορν και το τμήμα αποτελείτο από τα Disney Telefilms και Walt Disney Television Animation, τα οποία με τη σειρά τους συμπεριλάμβαναν τα Disney MovieToons και Disney Video Premiere.
Το τμήμα, υπό το όνομα WDTA, κυκλοφόρησε το 1997 μία ταινία μικρού μήκους με τίτλο Redux Riding Hood, η οποία προτάθηκε το 1998 για Όσκαρ. Ακολούθησαν περισσότερες συνέχειες ταινιών με απευθείας σε βίντεο κυκλοφορία, ανάμεσά τους οι Η Πεντάμορφη και το Τέρας 2: Τα μαγεμένα Χριστούγεννα (1997), Ποκαχόντας ΙΙ: Ταξίδι σε ένα Νέο Κόσμο (1998), Ο Βασιλιάς των Λιονταριών II: Το Βασίλειο του Σίμπα (1998) και Σταχτοπούτα ΙΙ: Τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα (2002). Μέχρι τον Απρίλιο του 1998, το MovieToons συγχωνεύθηκε με τα τμήματα των απευθείας σε βίντεο ταινιών και των ειδικών τηλεοπτικών προγραμμάτων, καθώς η Μόριλ προάχθηκε σε εκτελεστική αντιπρόεδρο του ήδη υπάρχοντος τμήματος των απευθείας σε βίντεο ταινιών, ειδικών τηλεοπτικών προγραμμάτων και κινηματογραφικών ταινιών. Τον Απρίλιο του 1999, η Έλεν Γκούρνεϊ προάχθηκε από διευθύντρια σε αντιπρόεδρο των αντίστοιχων τμημάτων.
DisneyToon Studios
Κατά τη διάρκεια μίας αναδιοργάνωσης της Disney τον Ιανουάριο του 2003, το τμήμα Disney MovieToons/Disney Video Premieres μεταφέρθηκε από την Disney Television Animation στη Walt Disney Animation Studios, ενώ τον Ιούνιο μετονομάστηκε σε DisneyToon Studios (DTS). Η Μόριλ εξακολούθησε να είναι επικεφαλής του τμήματος ως εκτελεστική αντιπρόεδρος. Μετά τον διαχωρισμό, τόσο τα DisneyToon Studios όσο και η Disney Television Animation, παρήγαγαν προϊόντα για απευθείας σε βίντεο κυκλοφορία.
Τον Ιούλιο του 2004, η Disney έκλεισε το στούντιο της Ιαπωνίας, ένα από τα δύο εναπομείναντα εσωτερικά στούντιο του εξωτερικού με τα οποία συνεργάζονταν τα DisneyToon Studios, με την ταινία Το Φελαντάκι και η Μεγάλη Παρέα του Γουίνι (2005) να αποτελεί την τελευταία τους δουλειά. Μέχρι τον Μάρτιο του 2005, η Μόριλ προάχθηκε σε πρόεδρο των DisneyToon Studios. Στις 25 Ιουλίου 2005, η Disney ανακοίνωσε πως τον Οκτώβριο του 2006, έπειτα από 17 χρόνια λειτουργίας, θα έκλεινε και τα στούντιο στην Αυστραλία, με τελευταία τους δουλειά να αποτελεί η ταινία Σταχτοπούτα ΙΙΙ: Στροφή στον χρόνο (2007).
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, τα DisneyToon Studios εντάχθηκαν στο τμήμα Disney Consumer Products (DCP) ως εσωτερικός συνεργάτης βίντεο μέσα στον όμιλο Disney για την ανάπτυξη νέων franchises της Disney, τα οποία μέχρι τότε αποτελούνταν από τις Πριγκίπισσες της Disney και τις Νεράιδες της Disney. Έως το 2005, ενώ το DCP έψαχνε πιθανά άλλα franchises, τα DisneyToon Studios έψαχναν ένα αντρο-κεντρικό franchise γύρω από τους Εφτά Νάνους ως αντίβαρο στο γυναικο-κεντρικό franchise των νεράιδων.
Με την αγορά της Pixar το 2006, ο Τζον Λάσιτερ εντάχθηκε στη Disney και το έκανε ξεκάθαρο πως δεν του άρεσαν οι φθηνότερες παραγωγές ταινιών κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους συνεχειών και πρίκουελ που γίνονταν από τα DisneyToon Studios. Οι επιπλοκές που παρουσιάστηκαν και αφορούσαν την παραγωγή της ταινίας Τίνκερμπελ (2008), την πρώτη ταινία του DCP από το franchise των νεράιδων, οδήγησαν σε συζητήσεις για το πού έπρεπε να επικεντρωθεί το τμήμα. Έτσι, η Σάρον Μόριλ, πρόεδρος των στούντιο, μετακινήθηκε σε νέα θέση στην εταιρία. Στις 22 Ιουνίου 2007, η διοίκηση των DisneyToon Studios παραδόθηκε στον έλεγχο του Άλαν Μπέργκμαν, τον πρόεδρο των Walt Disney Studios, και οι Εντ Κάτμουλ και Λάσιτερ συνέβαλλαν στη λήψη αποφάσεων. Ως διευθυντής δημιουργικού τμήματος, ο Λάσιτερ αποφάσισε την ακύρωση όλων των μελλοντικών ταινιών που βρίσκονταν στο στάδιο της παραγωγής ή της ανάπτυξης από τα DisneyToon Studios. Ως αποτέλεσμα, οι προγραμματισμένες συνέχειες ή αυτές που βρίσκονταν σε εξέλιξη για τις ταινίες Το Κοτοπουλάκι (2005), Γνωρίστε τους Ρόμπινσον (2007), Πινόκιο (1940) και Οι Αριστόγατες (1970) ακυρώθηκαν, μαζί με άλλα πρότζεκτ. Η εικονογράφηση της Τίνκερμπελ απορρίφθηκε και ξανάρχισε από την αρχή, ενώ δύο πρότζεκτ τα οποία το DCP διαμόρφωνε ως franchise πρότζεκτ ακυρώθηκαν επίσης. Αυτά ήταν «Οι Νάνοι της Disney» και η σειρά Disney Princess Enchanted Tales, μετά το πρώτο DVD της τελευταίας. Η κυκλοφορία της Μικρής Γοργόνας 3 τέθηκε σε αναμονή. Ο Μπέργκμαν πήγε στα DisneyToon Studios για να επιβλέπει τις καθημερινές επιχειρήσεις που γίνονταν εκεί. Έτσι, τα DisneyToon Studios σταμάτησαν την παραγωγή συνεχειών και πρίκουελ και αρχικά αναφέρθηκε πως το τμήμα θα στρεφόταν στην υποστήριξη διαφόρων Playhouse Disney franchises με απευθείας σε βίντεο προϊόντα.
Τον Ιανουάριο του 2008, η Μέρεντιθ Ρόμπερτς μεταφέρθηκε από το τμήμα της Disney Television Animation στα DisneyToon Studios για τη θέση της αντιπροέδρου και της γενικής διευθύντριας των στούντιο. Κατά την αποκάλυψη των μελλοντικών σχεδίων της Disney τον Απρίλιο, ανακοινώθηκε πως τα DisneyToon Studios δεν θα παρήγαγαν πλέον συνέχειες των ταινιών κινουμένων σχεδίων της Disney, αλλά αντί αυτού θα επικεντρώνονταν σε spin-offs. Επίσης, το τμήμα βρισκόταν υπό τη σημαία των Walt Disney Feature Animation Studios, τα οποία σήμερα φέρουν το όνομα Walt Disney Animation Studios, και των οποίων ηγούνταν οι Κάτμουλ και Λάσιτερ.