cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χόζουφ
Γερμανική κατοχή κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945)
Υπήρχαν πολλά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στο Χόζουφ, συμπεριλαμβανομένου ενός Πόλενλαγκερ αποκλειστικά για Πολωνούς, δύο στρατοπέδων αποκλειστικά για Εβραίους, τα υποστρατόπεδα E246, E594 και E725 του στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου Stalag VIII-B/344 και, τα έτη 1944–1945, ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς, στο οποίο φυλακίστηκαν περίπου 200 Εβραίοι από τη γερμανοκρατούμενη Γαλλία, το Βέλγιο και την Τσεχοσλοβακία. Τον Ιανουάριο του 1945, οι κρατούμενοι του υποστρατοπέδου του Άουσβιτς εκκενώθηκαν με τα πόδια στο Γκλιβίτσε και στη συνέχεια απελάθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μίτελμπαου-Ντόρα. Το Χόζουφ καταλήφθηκε από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό τον Ιανουάριο του 1945, με τις επακόλουθες διώξεις πολλών Πολωνών Σιλέσιων και Γερμανών.
Μετά το 1945
μικρογραφία| Κεντρικό ταχυδρομείο Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Χόζουφ αποκαταστάθηκε στην Πολωνία. Γενικά, η βιομηχανία Χόζουφ υπέστη μικρή ζημιά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου λόγω της έλλειψης προσβασιμότητας της στους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, έναν ελιγμό του Σοβιετικού Στρατού τον Ιανουάριο του 1945, και ίσως της βραδύτητας ή της άρνησης του Άλμπερτ Σπέερ να εφαρμόσει την πολιτική της καμένης γης. Αυτή η ανέπαφη βιομηχανία έπαιξε τώρα κρίσιμο ρόλο στη μεταπολεμική ανοικοδόμηση και εκβιομηχάνιση της Πολωνίας. Μετά τον πόλεμο, οι επιχειρήσεις κρατικοποιήθηκαν και λειτούργησαν, με μικρές αλλαγές, μέχρι το 1989. Μερικές χρησιμοποιήθηκαν ως σοβιετικά στρατόπεδα εργασίας και συγκέντρωσης. Ορισμένο βιομηχανικό υλικό και τουλάχιστον 100.000 Πολωνοί Σιλέσιοι απελάθηκαν στην ουκρανική περιοχή Ντονμπάς. Κατά την «πτώση του κομμουνισμού» το 1989, η περιοχή ήταν σε παρακμή. Από το 1989, η περιοχή έχει περάσει από τη βαριά βιομηχανία σε μια πιο ποικιλόμορφη οικονομία.
Στις 28 Ιανουαρίου 2006, μια στέγη κατέρρευσε σε μια αίθουσα εκθέσεων, σκοτώνοντας 65 άτομα.
Το 2007, το Χόζουφ έγινε μέρος της Μητροπολιτικής Ένωσης Άνω Σιλεσίας, μιας εθελοντικής ένωσης μιας συνεχούς αλυσίδας πόλεων με στόχο την αύξηση της κακής ορατότητας της περιοχής, τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς της και τον εκσυγχρονισμό της υποδομής.
Η περιοχή γνώρισε πολλά κύματα μετανάστευσης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ξεκίνησαν το 1945 (προς τη Γερμανία και από Πολωνία και Ουκρανία), το 1971–1976 (στη Γερμανία), το 1982 (προς δυτικές χώρες) και από το 2003 (προς άλλες χώρες της ΕΕ).
Τοποθεσία
Το Χόζουφ βρίσκεται στη μέση του μεγαλύτερου αστικού κέντρου της Πολωνίας. Η συσταθείσα το 2007 Μητροπολιτική Ένωση Άνω Σιλεσίας είναι η μεγαλύτερη νομικά αναγνωρισμένη αστική οντότητα στην Πολωνία, με πληθυσμό 2 εκατομμυρίων κατοίκων.
9 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε ακτίνα 100 χιλομέτρων από το Στάδιο Σιλεσίας στο Χόζουφ. Έξι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες βρίσκονται σε απόσταση 600 χιλιομέτρων: Βερολίνο, Βιέννη, Πράγα, Μπρατισλάβα, Βουδαπέστη και Βαρσοβία.
Κλίμα
Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Χόζουφ είναι 7.9 °C. Η ετήσια βροχόπτωση είναι 723 mm. Επικρατούν ασθενείς δυτικοί άνεμοι (λιγότερο από 2 μ./δ).
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία| Το Χόζουφ εντός της Μητροπολιτικής Ένωσης Άνω Σιλεσίας μικρογραφία| Δημαρχείο του Χόζουφ Το Χόζουφ ήταν μια από τις πιο σημαντικές πόλεις στη μεγαλύτερη οικονομική περιοχή της Πολωνίας (η βιομηχανική περιοχή της Άνω Σιλεσίας) με εκτεταμένη βιομηχανία στους τομείς της εξόρυξης άνθρακα, του χάλυβα, της χημείας, της μεταποίησης και της ενέργειας. Πολλές εγκαταστάσεις βαριάς βιομηχανίας έκλεισαν ή μειώθηκαν τις τελευταίες δύο δεκαετίες λόγω περιβαλλοντικών ζητημάτων στο κέντρο μιας εξαιρετικά αστικοποιημένης περιοχής, καθώς και λόγω της επί δεκαετιών έλλειψης επενδύσεων. Άλλες αναδιαρθρώθηκαν και εκσυγχρονίστηκαν. Στριμωγμένος ανάμεσα σε μια ντουζίνα άλλες πόλεις, ο πληθυσμός μειώνεται. Ο χαρακτήρας της πόλης εξελίσσεται προς την οικονομία των υπηρεσιών, καθώς η νέα βιομηχανική ανάπτυξη λαμβάνει χώρα κυρίως στα σύνορα της Μητροπολιτικής Ένωσης Άνω Σιλεσίας. Το ποσοστό ανεργίας είναι υψηλό (12,6% το 2007), αλλά μειώνεται. Το εργατικό δυναμικό είναι γενικά υψηλά τεχνικά καταρτισμένο.
Αθλητισμός
μικρογραφία|270x270εσ| [[Στάδιο Σιλεσία|Στάδιο Σιλεσίας, το δεύτερο μεγαλύτερο στάδιο στην Πολωνία]]
Το Στάδιο Σιλεσίας είναι η προηγούμενη έδρα της Εθνικής Πολωνίας και χρησιμοποιείται για διεθνείς αγώνες ποδοσφαίρου και άλλες εκδηλώσεις (για παράδειγμα, έχει πραγματοποιήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Speedway τέσσερις φορές, με τον τελικό του 1973 να προσελκύει πάνω από 120.000 θεατές, το παγκόσμιο ρεκόρ παρουσίας για speedway). Το στάδιο φιλοξενεί επίσης μεγάλες μουσικές συναυλίες. Σε όλη την ιστορία του συμμετείχαν καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως οι: Rolling Stones, Metallica, Guns N' Roses, AC/DC, U2, Iron Maiden, Linkin Park, Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, Genesis και The Police.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Χόζουφ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις με δικαιώματα πόβιατ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1920-1939) Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Παλάτσο Φαρνέζε
Το παλάτσο Φαρνέζε (ιταλ. palazzo Farnese) είναι το πιο σημαντικό της ύστερης Αναγέννησης ανάκτορο της Ρώμης. Ανήκει στην Ιταλική Δημοκρατία και έχει δοθεί στη Γαλλική κυβέρνηση ως πρεσβεία της Γαλλίας στην Ιταλία (1936-2035).
Σχεδιάστηκε το 1517 για τον Οίκο των Φαρνέζε· όταν το 1534 ο καρδινάλιος Αλέξανδρος Φαρνέζε έγινε ο πάπας Παύλος Γ΄, επέκτεινε το κτήριο σε μέγεθος και σύλληψη σε σχέδια τού Αντόνιο ντα Σανγκάλλο τού Νεότερου. Η οικοδομική του ιστορία περιλαμβάνει μερικούς από τους πιο εξέχοντες αρχιτέκτονες τού 16ου αι., όπως ο Μικελάντζελο, ο Γιάκοπο Μπαρότσι ντα Βινιόλα και ο Τζάκομο ντελλα Πόρτα.
Στο τέλος τού 16ου αι. ο ζωγράφος από τη Μπολόνια Αννίμπαλε Καρράτσι εκτέλεσε τον σημαντικό κύκλο των νωπογραφιών Οι έρωτες των Θεών στην αίθουσα της Πινακοθήκης. Το έργο έγινε η απαρχή των δύο επόμενων ρυθμών στη ζωγραφική τού 17ου, τού ύστερου Μπαρόκ της Ρώμης και τού Κλασικισμού. Η διάσημη συλλογή Φαρνέζε από αρχαία γλυπτά που τώρα βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης, μαζί με άλλες συλλογές των Φαρνέζε που βρίσκονται στο Μουσείο Καποντιμόντε της Νάπολης, στεγαζόταν στο παλάτσο.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον σερ Μπάνιστερ Φλέτσερ είναι "το πιο επιβλητικό Ιταλικό παλάτσο". Σχεδιάστηκε από τον Αντόνιο ντα Σαγκάλλο τον Νεότερο, έναν βοηθό τού Μπραμάντε στη σχεδίαση τού Αγ. Πέτρου· ο Σαγκάλλο από μόνος του ήταν ένας σημαντικός αρχιτέκτονας της Αναγέννησης. Η κατασκευή τού κτηρίου ξεκίνησε το 1515, έπειτα από δύο έτη προετοιμασίας, με εντολή τού Αλεξάνδρου Φαρνέζε, που είχε γίνει καρδινάλιος το 1493 σε ηλικία 25 ετών και ζούσε ως πρίγκιπας. Η εργασίες σταμάτησαν κατά τη λεηλασία της Ρώμης το 1527.
Το 1534 ο Αλέξανδρος έγινε ο πάπας Παύλος Γ΄ και το μέγεθος τού παλάτσο αυξήθηκε σημαντικά· ο πάπας ανέθεσε το έργο στον Μικελάντζελο, ο οποίος ολοκλήρωσε τον επανασχεδιασμό τού δεύτερου ορόφου με το προτεταμένο γείσο και επίσης επανασχεδίασε την αυλή. Οι βελτιώσεις μετά το 1534 αντανακλούν την ανέλιξη τού Αλεξάνδρου· ο νέος πάπας χρησιμοποίησε την αρχιτεκτονική για να εκφράσει τη δύναμη τού Οίκου των Φαρνέζε, με το παλάτσο όπως και με τη βίλα τού Οίκου στην Καπραρόλα. Το μεγάλο οικοδομικό τετράγωνο τού παλάτσο και η πρόσοψή του κυριαρχεί στην πιάτσα Φαρνέζε.
Αρχιτεκτονικά στοιχεία της πρόσοψης είναι η εναλλαγή τριγωνικών και τοξοτών αετωμάτων, στην κορυφή των παραθύρων τού πρώτου, επίσημου ορόφου (piano nobile)· η ρουστίκ κεντρική πύλη με το μπαλκόνι επάνω της· και το προεξέχον γείσο τού Μικελάντζελο, που ρίχνει σκιά στην πρόσοψη. Ο Μικελάντζελο επανασχεδίασε την κορυφή τού κεντρικού παραθύρου το 1541 για να φτιάξει ένα κεντρικό σημείο στην πρόσοψη· αντί τού τριγωνικού αετώματος έφτιαξε τον μεγαλύτερο θυρεό που είδε ποτέ η Ρώμη με την παπική τιάρα, έτσι όταν ο Παύλος Γ΄ εμφανίστηκε στο μπαλκόνι, όλη η πρόσοψη έγινε μία σύνθεση γύρω από το πρόσωπό του. Το οικοδόμημα έχει τέσσερις πτέρυγες που σχηματίζουν τετράγωνο και δημιουργούν μία εσωτερική αυλή (αίθριο)· το κτήριο, όπως φαίνεται από την αυλή αυτή, έχει αψιδωτή στοά στο ισόγειο με δωρικούς κίονες, ιωνικούς στον πρώτο όροφο και κορινθιακούς στον δεύτερο. Στον πρώτο όροφο ο Μικελάντζελο πρόσθεσε γιρλάντες στον θριγκό, επάνω από τους ιωνικούς κίονες.
Το παλάτσο περιήλθε στον ανιψιό του Ρανούτσο Φαρνέζε, που έκανε τροποποιήσεις στο κτήριο με τον Γιάκοπο Μπαρότσι ντα Βίνολα. Ο εγγονός τού Παύλου Γ΄, ο καρδινάλιος Αλέξανδρος, συλλέκτης αρχαίων γλυπτών, νομισμάτων, κ.ά., πρόσθεσε μία πρόσοψη στην πτέρυγα προς τον Τίβερη, που ολοκληρώθηκε το 1589. Ο μικρανιψιός του Αλεξάνδρου, ο καρδινάλιος Οδοάρδος απεβίωσε το 1626 και το παλάτσο έμεινε ακατοίκητο για 20 έτη. Με τη λήξη των Πολέμων τού Κάστρο, ο ομώνυμος ανιψιός τού τελευταίου Οδοάρδος δούκας της Πάρμας κατάφερε να ανακτήσει τις ιδιοκτησίες τού Οίκου του, που είχαν απομονωθεί. Τότε έγινε απογραφή της συλλογής. Το 1646 απεβίωσε ο δούκας και ο Πάπας Αλέξανδρος Ζ΄ επέτρεψε στη Χριστίνα της Σουηδίας να εγκατασταθεί στο παλάτσο, αλλά αποδείχθηκε "η ένοικος της καταστροφής": όταν έπειτα από αρκετούς μήνες αναχώρησε για το Παρίσι, ανακαλύφθηκε ότι οι απείθαρχοι υπηρέτες της είχαν κλέψει τα ασημικά, τις ταπετσαρίες, τα έργα ζωγραφικής· έσπαγαν τις πόρτες για καυσόξυλα και αφαιρούσαν τμήματα των σωλήνων για τον χαλκό τους.
Το κτήριο κληροδοτήθηκε στους Βουρβώνους βασιλείς της Νάπολης, από τους οποίους το αγόρασε η Γαλλική κυβέρνηση το 1874. Αν και ο Μουσσολίνι το εξαγόρασε το 1936, η Γαλλική Πρεσβεία παραμένει εκεί έχοντας ενοικιάσει το κτήριο για 99 έτη με το συμβολικό ενοίκιο τού 1 ευρώ τον μήνα.
Εσωτερική διακόσμηση
Πολλές αίθουσες έχουν νωπογραφίες με αλληγορικούς κύκλους, όπως αυτός τού Ηρακλή στη σάλα ντ' Έρκολε (αίθουσα τού Ηρακλή), τη σάλα της Υδρογείου (αίθουσα των Χαρτών) και τον γνωστό κύκλο των Ερώτων των Θεών (1597-1608) στην αίθουσα της Πινακοθήκης. Οι δύο κύκλοι έγιναν από τον ζωγράφο Αννίμπαλε Καρράτσι από τη Μπολόνια. Άλλα δωμάτια έχουν νωπογραφίες τού Ντανιέλε ντα Βολτέρρα και άλλων καλλιτεχνών.
Για γενεές η αίθουσα τού Ηρακλή στέγαζε διάσημα Ελληνορωμαϊκά γλυπτά, όπως τον Ηρακλή Φαρνέζε. Άλλα έργα από τη Συλλογή τού Οίκου κλασικών γλυπτών υπήρχαν επίσης στο παλάτσο.
Έργα που εμπνεύστηκαν από το παλάτσο
Στην όπερα Τόσκα (1900) τού Πουτσίνι, που διαδραματίζεται στη Ρώμη τού Ναπολέοντα Α΄, η αντιπαράθεση της ηρωίδας με τον κακόβουλο αρχηγό της αστυνομίας, τον Σκάρπια, γίνεται στο παλάτσο Φαρνέζε. Το 2013 ο Τζούλιαν Φέλλοουες γύρισε την ταινία "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" με πρωταγωνιστή τον Ντάγκλας Μπουθ στο παλάτσο Φαρνέζε.
Η βιβλιοθήκη τού παλάτσο Φαρνέζε
Το παλάτσο στεγάζει τη μεγάλη λόγια βιβλιοθήκη που συγκέντρωσε η Γαλλική Σχολή της Ρώμης, με βιβλία κυρίως αρχαιολογίας της Ιταλίας και μεσαιωνικής παπικής ιστορίας. Η Σχολή έχει ξεκινήσει ένα τεράστιο έργο έκδοσης των εγγράφων της κατασκευής τού κτηρίου, των νωπογραφιών και των επίπλων του, της βιβλιοθήκης και των έργων τέχνης, πλήρως σχολιασμένα.
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στη Ρώμη
Walking in the Shadows
Το Walking in the Shadows είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Grim Reaper, το οποίο κυκλοφόρησε στις 23 Σεπτεμβρίου 2016 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Dissonance Productions.
Οι ηχογραφήσεις του πραγματοποιήθηκαν στο Samurai Studio του Γκρέιτφιλντ, στο Σουίντον της Αγγλίας, με παραγωγό τον Ίαν Νας και τον Πιτ Νιούντεκ στην μίξη του ήχου.
Για την προώθηση του γυρίστηκε βίντεο για το ομώνυμο κομμάτι, αλλά κατά την διάρκεια της περιοδείας, ο τραγουδιστής Στιβ Γκρίμετ υπέστη μόλυνση στο δεξί του πόδι, με αποτέλεσμα να ακρωτηριαστεί ένα μέρος του και να αναβληθούν οι υπόλοιπες συναυλίες.
Τα μέλη των Grim Reaper
Το Walking in the Shadows ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Grim Reaper Κατηγορία:Άλμπουμ του 2016
Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Η Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1956, ενώ η επιτραπέζια αντισφαίριση στην Ελλάδα άρχισε να καλλιεργείται επίσημα τη δεκαετία του 1930 με ευθύνη του ΣΕΓΑΣ. Είναι μέλος της Διεθνής Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ITTF), της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ETTU) και της Βαλκανικής Ένωσης Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (BTTU). Διοργανώνει εθνικές διοργανώσεις ανδρών, γυναικών και νέων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ελλάδας. Η έδρα της βρίσκεται στην Αθήνα και ο πρόεδρός της είναι ο Κωνσταντινος Παπαγεωργιου.
Τοπικές Επιτροπές
Η Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης διαιρείται σε τρεις τοπικές επιτροπές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλάδα Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στην Ελλάδα Ελλάδα
Σπυρίδων Τσιτσάρας
Ο Σπυρίδων Τσιτσάρας ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Γεωργίου Τσιτσάρα. Αδελφός του ήταν ο Δημήτριος Τσιτσάρας.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Ευρυτανίας στις εκλογές του 1895.
Παιδιά του ήταν οι Κλεομένης Τσιτσάρας και Γεώργιος Σ. Τσιτσάρας, νομάρχης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας
Παρατηρητήριο της Βαρσοβίας
Το Παρατηρητήριο της Βαρσοβίας (barbakan warszawski) είναι παρατηρητήριο (ημικυκλικό οχυρό φυλάκιο) στη Βαρσοβία της Πολωνίας και ένα από τα λίγα εναπομείναντα λείψανα του πολύπλοκου δικτύου ιστορικών οχυρώσεων που κάποτε περικύκλωνε τη Βαρσοβία. Βρίσκεται μεταξύ της Παλιάς και της Νέας Πόλης και αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο.
Ιστορία
Το παρατηρητήριο ανεγέρθηκε το 1540 στη θέση μιας παλαιότερης πύλης για την προστασία της οδού Νοβομιέσκα. Σχεδιάστηκε από τον Ιωάννη Βαπτιστή τον Ενετό, έναν Ιταλό αρχιτέκτονα της Αναγέννησης που έζησε και εργάστηκε στην περιοχή της Μασοβίας τον 16ο αιώνα και συνέβαλε στον επανασχεδιασμό των αμυντικών τειχών της πόλης του 14ου αιώνα, τα οποία μέχρι εκείνη την εποχή είχαν καταστραφεί. Το παρατηρητήριο είχε τη μορφή ενός ημικυκλικού προμαχώνα τριών επιπέδων επανδρωμένο από τυφεκιοφόρους. Είχε πλάτος 14 μέτρα και ύψος 15 μέτρα από τον πυθμένα της τάφρου, που περιέβαλλε τα τείχη της πόλης, και εκτεινόταν 30 μέτρα από τα εξωτερικά τείχη.
Σχεδόν αμέσως μετά την κατασκευή του, το παρατηρητήριο με 4 πύργους έγινε αναχρονιστικό, καθώς που δεν εξυπηρετούσε ουσιαστικά κανένα πρακτικό σκοπό. Αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της ταχείας προόδου στην ισχύ του πυροβολικού. Χρησιμοποιήθηκε για την άμυνα της πόλης μόνο μία φορά, κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία, στις 30 Ιουνίου 1656, όταν έπρεπε να ανακαταληφθεί από τον Πολωνικό Στρατό του Πολωνού Βασιλιά Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ, από τους Σουηδούς.
Τον 18ο αιώνα, το παρατηρητήριο διαλύθηκε μερικώς καθώς η αμυντική του αξία ήταν αμελητέα και η πόλη ωφελήθηκε περισσότερο από μια μεγαλύτερη πύλη που διευκόλυνε τη μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών μέσα και έξω από την πόλη. Τον 19ο αιώνα τα απομεινάρια του ενσωματώθηκαν σε νεόδμητες πολυκατοικίες (kamienica). Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, το 1937–1938, ο Γιαν Ζαχφατόβιτς ανακατασκεύασε μέρος των τειχών και το δυτικό τμήμα της γέφυρας, κατεδαφίζοντας ένα από τα νεότερα κτίρια στη διαδικασία ανοικοδόμησης. Ωστόσο, η έλλειψη κεφαλαίων καθυστέρησε την προγραμματισμένη πλήρη ανοικοδόμηση του παρατηρητηρίου και η εισβολή στην Πολωνία το 1939 από τη Ναζιστική Γερμανία έβαλε τα σχέδια σε αναμονή.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ιδιαίτερα της Πολιορκίας της Βαρσοβίας (1939) και της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944, το παρατηρητήριο καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό, όπως και τα περισσότερα από τα κτίρια της Παλιάς Πόλης. Ξαναχτίστηκε μετά τον πόλεμο, κατά τη διάρκεια του 1952–1954, με βάση τη γραμμική οξυγραφία του 17ου αιώνα, καθώς η νέα κυβέρνηση αποφάσισε ότι θα ήταν φθηνότερο να ξαναχτίσει το παρατηρητήριο και τα τείχη της κοντινής πόλης ως τουριστικό αξιοθέατο παρά να ξαναχτίσει τις κατοικίες. Στην ανακατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν τούβλα από ιστορικά κτίρια που κατεδαφίστηκαν στις πόλεις Νίσα και Βρότσουαφ. Το μεγαλύτερο μέρος του παρατηρητηρίου ξαναχτίστηκε, εκτός από δύο εξωτερικές πύλες και τον παλαιότερο πύργο στην πλευρά της Παλιάς Πόλης. Αυτή τη στιγμή είναι ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία Βαρσοβια
Ιωάννης Βατάτζης, μέγας στρατοπεδάρχης
Ο Ιωάννης Βατάτζης (απεβ. 1345) ήταν Ρωμαίος αξιωματούχος και μεγιστάνας κατά το 2ο τέταρτο του 14ου αι.. Έπαιξε σημαίνοντα ρόλο κατά τον δεύτερο εμφύλιο (1341-1347).
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε μία χαμηλή οικογένεια, αλλά κατάφερε να συσσωρεύσει μεγάλα πλούτη από τη θέση του απογραφέως (υπεύθυνου των φόρων) στη Θεσσαλονίκη και ανατολική Μακεδονία, δηλ. Σέρρες, Βολερό, Στρυμώνα και Μοσυνόπολη. Το διάστημα 1333-41 πολλές επίσημες πράξεις εκεί φέρουν το όνομά του και τον αναφέρουν με τον τίτλο του πρωτοκυνηγού. Ο πλούτος τον έκανε να αποκτήσει επιγαμίες με εξέχουσες Οικογένειες της Ρωμανίας: ο γιος του νυμφεύτηκε την κόρη του Πατριάρχη Ιωάννη ΙΔ΄ και η κόρη του παντρεύτηκε τον γιο του ναυάρχου Απόκαυκου.
Με το ξεκίνημα του εμφυλίου το 1341 αρχικά έλαβε το μέρος του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού και διοίκησε στρατό περί το Διδυμότειχο. Όμως το 1342 πήγε με το μέρος την αντιβασίλισσας Άννας της Σαβοΐας, της χήρας Αυτοκράτειρας. Έτσι διορίστηκε στη θέση του μεγάλου χαρτουλαρίου το 1342 και για ένα σύντομο διάστημα κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης (το 1343). Επειδή είχε οικογενειακούς δεσμούς με τον Καλέκα και τον Απόκαυκο, τους αρχηγούς των Καντακουζηνικών, άλλαξε συμμαχία και επέστρεψε στον Ιωάννη ΣΤ΄. Του παρέδωσε αρκετά φρούρια και ο Καντακουζηνός τον αντάμειψε με το αξίωμα του μεγάλου στρατοπεδάρχη.
Έπειτα ο Ιωάννης νίκησε στρατό των νομιμόφρονων υπό τον Απλησφάρη. Πάντρεψε μία κόρη του με τον εμίρη του Καράσι, σύμμαχο του Ιωάννη ΣΤ΄. Το 1345 απεβίωσε ο Απόκαυκος και ο Βατάτζης πλησίασε τη μεριά της αντιβασίλισσας, υποσχόμενος να στρέψει τους Τούρκους εναντίον του Καντακουζηνού. Αυτός στην Ιστορία του γράφει, ότι έστειλε δύο φορές απεσταλμένους, ζητώντας από τον Ιωάννη να εγκαταλείψει τα προδοτικά του σχέδια και προσφέροντάς του συγχώρεση και περισσότερες διακρίσεις. Όμως ο Βατάτζης αρνήθηκε και πέρασε στη Θράκη με Τουρκικό στρατό, που τον έστειλε να επιτεθούν στις πόλεις του Καντακουζηνού. Τότε αυτοί αρνήθηκαν και αφού τον σκότωσαν στη Γαρέλλα, πήραν τον γιο του και τους άλλους της ακολουθίας του ως σκλάβους.
Οικογένεια
Από τη σύζυγό του είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία των Βατάτζηδων Κατηγορία:Βυζαντινοί Στρατοπεδάρχες
Κιτσούνε
Κιτσούνε (Ιαπωνικα: 狐) είναι η ιαπωνική λέξη για την αλεπού. Οι αλεπούδες είναι ένα κοινό θέμα της ιαπωνικής λαογραφίας· στα αγγλικά, τα κιτσούνε αναφέρονται σε αυτές στο πλαίσιο αυτό. Ιστορίες τις απεικονίζουν ως νοήμονα όντα που διαθέτουν μαγικές ικανότητες οι οποίες αυξάνονται με την ηλικία και τη σοφία τους. Σύμφωνα με τη λαογραφία των Γιοκάι, όλες οι αλεπούδες έχουν την ικανότητα να αλλάξουν τη μορφή τους σε ανθρώπινη.Ενώ ορισμένα παραμύθια μιλούν για τα κιτσούνε να χρησιμοποιούν αυτή την ικανότητα για να εξαπατούν τους άλλους —όπως κάνουν συχνά οι αλεπούδες στη λαογραφία.Άλλες ιστορίες τα παρουσιάζουν ως πιστούς φύλακες, φίλους, εραστές και συζύγους.
Οι αλεπούδες και οι άνθρωποι ζούσαν κοντά στην αρχαία Ιαπωνία. αυτή η συντροφιά γέννησε θρύλους για τα πλάσματα. Οι Kitsune έχουν συνδεθεί στενά με τον Inari, έναν Σιντοϊσμό κάμι ή πνεύμα, και χρησιμεύουν ως αγγελιοφόροι του.Αυτός ο ρόλος έχει ενισχύσει την υπερφυσική σημασία της αλεπούς. Αντίθετα, οι αλεπούδες θεωρούνταν συχνά ως "ζώα των μαγισσών", ειδικά κατά την προληπτική περίοδο Έντο (1603-1867), και θεωρούνταν καλικάντζαροι που δεν μπορούσαν να τους εμπιστευτούν (παρόμοια με ορισμένους ασβούς και γάτες).
Προέλευση
Οι λαϊκές ιστορίες από την Κίνα λένε για πνεύματα αλεπούς που ονομάζονται húli jīng και μπορεί να έχουν έως και εννέα ουρές. Αυτά τα πνεύματα αλεπούς υιοθετήθηκαν στην ιαπωνική κουλτούρα μέσω εμπόρων ως kyūbi no kitsune («αλεπού με εννέα ουρές»). Πολλές από τις πρώτες ιστορίες που έχουν διασωθεί καταγράφονται στο Konjaku Monogatarishū, μια ιαπωνική συλλογή του 11ου αιώνα ιαπωνικής, κινέζικης και ινδικής λογοτεχνίας. Η σύνδεση των μύθων της αλεπούς με τον βουδισμό εισήχθησαν στην ιαπωνική λαογραφία μέσω παρόμοιων κινεζικών ιστοριών, αλλά υποστηρίζει ότι ορισμένες ιστορίες αλεπούδων περιέχουν στοιχεία μοναδικά στην Ιαπωνία.
Χαρακτηριστικά
Το Kitsune πιστεύεται ότι διαθέτει ανώτερη ευφυΐα, μεγάλη διάρκεια ζωής και μαγικές δυνάμεις. Είναι ένα είδος yōkai. Η λέξη kitsune μεταφράζεται μερικές φορές ως «πνεύμα αλεπούς», που είναι στην πραγματικότητα μια ευρύτερη φολκλορική κατηγορία.Αυτό δεν σημαίνει ότι τα kitsune είναι φαντάσματα, ούτε ότι διαφέρουν θεμελιωδώς από τις κανονικές αλεπούδες. Επειδή η λέξη πνεύμα χρησιμοποιείται για να αντικατοπτρίζει μια κατάσταση γνώσης ή φώτισης, πιστεύεται ότι όλες οι μακρόβιες αλεπούδες αποκτούν υπερφυσικές ικανότητες.
Υπάρχουν δύο κοινές ταξινομήσεις του kitsune: Οι ζένκο (καλές αλεπούδες») είναι καλοπροαίρετες, ουράνιες αλεπούδες που σχετίζονται με το Inari. Μερικές φορές ονομάζονται απλά αλεπούδες Inari στα αγγλικά. Από την άλλη πλευρά, το yako («αλεπούδες του αγρού», που ονομάζεται επίσης nogitsune) τείνουν να είναι άτακτα ή ακόμα και κακόβουλα.Οι τοπικές παραδόσεις προσθέτουν άλλους τύπους.Για παράδειγμα, ένα ninko είναι ένα αόρατο πνεύμα αλεπούς που τα ανθρώπινα όντα μπορούν να αντιληφθούν μόνο όταν τα κατέχει.
Το Kitsune έχει έως και εννέα ουρές.Γενικά, ένας μεγαλύτερος αριθμός ουρών υποδηλώνει ένα παλαιότερο και πιο ισχυρό Kitsune. Στην πραγματικότητα, μερικά παραμύθια λένε ότι μια αλεπού θα αναπτύξει επιπλέον ουρές μόνο αφού ζήσει 100 χρόνια (στην άγρια φύση, η τυπική διάρκεια ζωής μιας πραγματικής αλεπούς είναι ένα έως τρία χρόνια, αν και τα άτομα μπορεί να ζήσουν έως και δέκα χρόνια σε αιχμαλωσία.)Αυτές οι αλεπούδες με εννέα ουρές (kyūbi no kitsune ) αποκτούν την ικανότητα να βλέπουν και να ακούν οτιδήποτε συμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο. Άλλες ιστορίες τους αποδίδουν άπειρη σοφία (παντογνωσία). Αφού φτάσει τα 1.000 χρόνια και αποκτήσει την ένατη ουρά του, ένα κιτσούν αποκτά λευκό ή χρυσό χρώμα, γίνεται τένκο («ουράνια/ουράνια αλεπού»), η πιο ισχυρή μορφή του kitsune, και στη συνέχεια ανεβαίνει στους ουρανούς.
Μεταμόρφωση
Ένα kitsune μπορεί να πάρει ανθρώπινη μορφή, μια ικανότητα που μαθαίνεται όταν φτάσει σε μια ορισμένη ηλικία συνήθως 100 χρόνια, αν και μερικές ιστορίες λένε 50.Ως κοινή προϋπόθεση για τη μεταμόρφωση, η αλεπού πρέπει να τοποθετήσει καλάμια, ένα φύλλο ή ένα κρανίο πάνω από το κεφάλι της.Οι κοινές μορφές που παίρνει το kitsune περιλαμβάνουν όμορφες γυναίκες, νεαρά κορίτσια, ηλικιωμένους άνδρες και λιγότερο συχνά νεαρά αγόρια.Αυτά τα σχήματα δεν περιορίζονται από την ηλικία ή το φύλο της ίδιας της αλεπούς, ένα kitsune μπορεί να αντιγράψει την εμφάνιση ενός συγκεκριμένου ατόμου.Το Kitsune είναι ιδιαίτερα γνωστή για το ότι υποδύεται όμορφες γυναίκες. Η κοινή πεποίθηση στη μεσαιωνική Ιαπωνία ήταν ότι οποιαδήποτε γυναίκα συναντούσε μόνη της, ειδικά το σούρουπο ή τη νύχτα, θα μπορούσε να είναι kitsune.Το Kitsune-gao («με το πρόσωπο της αλεπούς») αναφέρεται σε ανθρώπινα θηλυκά που έχουν στενό πρόσωπο με κλειστά μάτια, λεπτά φρύδια και ψηλά ζυγωματικά. Παραδοσιακά, αυτή η δομή του προσώπου θεωρείται ελκυστική και ορισμένες ιστορίες την αποδίδουν σε αλεπούδες με ανθρώπινη μορφή.Οι παραλλαγές του θέματος έχουν το kitsune να διατηρεί άλλα αλεπούσια χαρακτηριστικά, όπως μια επίστρωση από λεπτά μαλλιά, μια σκιά σε σχήμα αλεπούς ή μια αντανάκλαση που δείχνει την πραγματική του μορφή.Σε ορισμένες ιστορίες, τα kitsuneδυσκολεύονται να κρύψουν τις ουρές τους όταν παίρνουν ανθρώπινη μορφή. Όταν η αλεπού μεθύσει ή είναι απρόσεχτη, είναι μια συνηθισμένη μέθοδος διάκρισης της αληθινής φύσης του πλάσματος.Ένα ιδιαίτερα ευσεβές άτομο μπορεί ακόμη και να είναι σε θέση να δει μέσα από τη μεταμφίεση μιας αλεπούς απλώς και μόνο με το να την αντιληφθεί.Το Kitsune μπορεί επίσης να εκτεθεί ενώ είναι σε ανθρώπινη μορφή από το φόβο και το μίσος τους για τα σκυλιά, και μερικοί ταράζονται τόσο πολύ από την παρουσία τους που ξαναβρίσκονται σε μορφή αλεπούς και τρέπονται σε φυγή.
Άλλες υπερφυσικές ικανότητες που αποδίδονται συνήθως στο kitsune περιλαμβάνουν την κατοχή, τη δημιουργία πυρκαγιάς ή κεραυνού, την εκούσια εκδήλωση στα όνειρα των άλλων, τη φυγή, την αορατότητα και τη δημιουργία ψευδαισθήσεων τόσο περίτεχνων που σχεδόν δεν διακρίνονται από την πραγματικότητα.Ορισμένες ιστορίες μιλούν για το kitsune με ακόμη μεγαλύτερες δυνάμεις, ικανό να λυγίσει τον χρόνο και τον χώρο, να τρελάνει τους ανθρώπους ή να πάρει φανταστικά σχήματα όπως ένα απίστευτα ψηλό δέντρο ή ένα δεύτερο φεγγάρι στον ουρανό.Άλλα kitsune έχουν χαρακτηριστικά που θυμίζουν βαμπίρ ή succubi και τρέφονται με τη ζωή ή το πνεύμα των ανθρώπων, γενικά μέσω της σεξουαλικής επαφής.
Kitsunetsuki
Kitsunetsuki κυριολεκτικά σημαίνει «η κατάσταση του κυριευμένου από αλεπού». Το θύμα λέγεται συνήθως ότι είναι μια νεαρή γυναίκα, στην οποία η αλεπού μπαίνει κάτω από τα νύχια της ή από το στήθος της.Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εκφράσεις του προσώπου των θυμάτων λέγεται ότι αλλάζουν με τέτοιο τρόπο ώστε να μοιάζουν με αυτές μιας αλεπούς. Η ιαπωνική παράδοση υποστηρίζει ότι η κατοχή αλεπούδων μπορεί να κάνει τα αναλφάβητα θύματα να αποκτήσουν προσωρινά την ικανότητα ανάγνωσης.Αν και οι αλεπούδες στη λαογραφία μπορούν να κατέχουν ένα άτομο με τη θέλησή τους, το kitsunetsuki αποδίδεται συχνά στις κακόβουλες προθέσεις των εργοδοτών.Στη λαϊκή θρησκεία, ιστορίες κατοχής αλεπούδων μπορούν να βρεθούν σε όλες τις χώρες της Ιαπωνίας. Όσοι κυριεύονται από αλεπού πιστεύεται ότι πάσχουν από ψυχική ασθένεια ή παρόμοια πάθηση.
Λαογραφία
Υπάρχουν οικογένειες που λένε για προστατευτικά πνεύματα αλεπούδων, και σε ορισμένες περιοχές, η κατοχή από ένα kuda-gitsune,osaki,yakoκαι hito-gitsune ονομάζονται επίσης κιτσουνετσούκι.Αυτές οι οικογένειες λέγεται ότι μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την αλεπού τους για να κερδίσουν περιουσία, αλλά ο γάμος σε μια τέτοια οικογένεια θεωρήθηκε απαγορευμένος, καθώς θα διεύρυνε την οικογένεια.[Λέγεται επίσης ότι μπορούν να προκαλέσουν ασθένειες και να καταριούνται τα υπάρχοντα, οι καλλιέργειες και τα ζώα αυτών που μισούν, και ως αποτέλεσμα του να θεωρούνται ταμπού από τις άλλες οικογένειες, έχει οδηγήσει σε κοινωνικά προβλήματα.
Η μεγάλη ποσότητα πίστης που δόθηκε στις αλεπούδες φαίνεται ως αποτέλεσμα της πεποίθησης Inari, όπου οι αλεπούδες πιστεύεται ότι ήταν Inari no Kami ή ο υπηρέτης του, χρησιμοποιήθηκαν σε πρακτικές dakini-ten από τους ασκούμενους του mikkyō και του shugendō και στο οι χρησμοι του Miko. Τα έθιμα που σχετίζονται με το κιτσουνετσούκι μπορούν να θεωρηθούν ότι έχουν αναπτυχθεί σε ένα τέτοιο θρησκευτικό υπόβαθρο.
Έμπνευση
Μέσα από τις σειρές ή ταινίες των anime ορισμένα όντα ή χαρακτήρες έχουν τα χαρακτηριστικά ενός kitsune. Μερικά από αυτά είναι:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ιαπωνική μυθολογία Κατηγορία:Μυθολογικά όντα Κατηγορία:Τέρατα Κατηγορία:Μυθολογικά κυνοειδή Κατηγορία:Μυθολογικές αλεπούδες
Κριστίνα Ντομπρόβσκα
Σπούδασε στην Εθνική Καλλιτεχνική Σχολή στο Πόζναν (1925–1930), στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Βαρσοβία (1933–1935) και στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης. Ήταν μέλος της Πολωνικής Ένωσης Καλλιτεχνών - «The Capitol». Τα περισσότερα έργα της καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πέθανε στην Εξέγερση της Βαρσοβίας.
Κριστίνα Ντάνκο
Η Κριστίνα Ντάνκο (πολωνικά: Krystyna Dańko), το γένος Χουόντ (Chłond) (9 Ιουλίου 1917 – 6 Αυγούστου 2019 ), ήταν ορφανή Πολωνή από την πόλη Ότφοτσκ, κόρη του Κάρολ Χουόντ – σεβαστού αξιωματούχου της πόλης στην προπολεμική Πολωνία –, στην οποία απονεμήθηκε ο τίτλος της Δίκαιης των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ το 1998, επειδή έσωσε τις ζωές Πολωνοεβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, ενώ διακινδύνευσε τη ζωή της την εποχή της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας.
Η Κριστίνα Ντάνκο έλαβε το μετάλλιό της μετά από αίτημα της Μαρίνα (Μάρια) Μπάρτον, το γένος Κοκόσκο, την οποία «μετέφερε λαθραία» από το Ότφοτσκ σε ένα ασφαλέστερο μέρος στη Βαρσοβία, όπου η ευρύτερη οικογένεια της Μαρίνα θα μπορούσε να τη φροντίσει. Χωρίς να φοβάται να θέσει σε κίνδυνο την ίδια της τη ζωή, η Κριστίνα βοήθησε τους Εβραίους φίλους της δίνοντάς τους τρόφιμα που αγόραζε, ρούχα καθώς και χρήματα και εκπληρώνοντας τα εγκάρδια αιτήματά τους.
Αρκετά χρόνια πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ντάνκο δημιούργησε στενή φιλία με τη Λούσια, τη μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας Κοκόσκο, η οποία ήταν συμμαθήτριά της στο λύκειο. Η Ντάνκο πέρασε πολύ χρόνο στο σπίτι τους. Μόλις ξεκίνησε το Ολοκαύτωμα, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να βοηθήσει την οικογένεια να επιβιώσει από τους Ναζί. «Εγώ ποτέ δεν φοβήθηκε τίποτα», είπε.
Διάσωση των Κοκόσκο
Μετά την επιτυχημένη απόδραση των Κοκόσκο από το γκέτο, η Κριστίνα τους βοήθησε να κρυφτούν, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα, της μητέρας και της Χελένα (Λουσία), σε μια μυστική τοποθεσία σε ένα κοντινό χωριό. Πήρε τη μικρότερη κόρη, 11 ετών, με ένα τρένο στην πρωτεύουσα, όπου το κορίτσι μεταφέρθηκε σε ένα πολωνικό ορφανοτροφείο στη Βαρσοβία με ψεύτικο όνομα. αριστερά|μικρογραφία|360x360εσ| Αυλή αναμονής στο Ότφοτσκ, 19 Σεπτεμβρίου 1942. Στο βάθος, οι Εβραίοι κάθονται στο έδαφος όλη τη νύχτα, ενώ περιμένουν τη μεταφορά στο [[Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης|στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. Λαθραία φωτογραφία]] Η Κριστίνα έγινε ο σύνδεσμος μεταξύ της οικογένειας και του μικρότερου παιδιού τους, παρέχοντας μηνύματα και πληροφορίες πέρα δώθε. Η Κριστίνα δεν ζήτησε τίποτα ως αντάλλαγμα για την ηρωική της προσπάθεια, δηλώνοντας ότι το να βοηθάει τους άλλους ήταν ηθική της υποχρέωση ως άνθρωπος. Το Γκέτο του Ότφοτσκ εκκαθαρίστηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1942, όταν το 75% του εβραϊκού πληθυσμού του, που αριθμούσε περίπου 8.000 άτομα, συγκεντρώθηκε σε μια αυλή στο Ότφοτσκ (στη φωτογραφία) και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. Στη συνέχεια, οι Εβραίοι που παρέμειναν πυροβολήθηκαν στην οδό Ρεϊμόντα.
Το 1951, η Κριστίνα, το γένος Χουόντ, παντρεύτηκε τον Μιετσίσουαφ Ντάνκο, έναν κοινωνικό ακτιβιστή από το Ότφοτσκ που διωκόταν από το σταλινικό καθεστώς. Πέθανε το 1982. Η Κριστίνα έκλεισε τα 100 έτη τον Ιούλιο του 2017. Τιμήθηκε στην Ιερουσαλήμ ως Δίκαιη των Εθνών στις 13 Δεκεμβρίου 1998 για τη βοήθειά της να σωθούν οι ζωές της Εουγκένια, της Χελένα, της Μάρια και του Δρ. Μίχαου Κοκόσκο, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Βαρσοβία μετά τον πόλεμο. Η μαρτυρία αυτόπτη μάρτυρα προήλθε από τη μικρότερη κόρη της οικογένειας Κοκόσκο, Μάρια Κοκόσκο-Μπάρτον, η οποία υπέβαλε την κατάθεσή της στο Γιαντ Βασσέμ.
Σε δύο άλλα μέλη της οικογένειας Ντάνκο απονεμήθηκαν τα μετάλλιά τους μετά θάνατον στις 16 Δεκεμβρίου 2008: στη Γιαντβίγκα Ντάνκο, το γένος Βοϊτσεχόφσκα (1904–1968) και στο σύζυγός της, Μιετσίσουαφ Ντάνκο (1905–1982), οι οποίοι έσωσαν χωριστά την οικογένεια Βέτσερ (Weczer) στο Ότφοτσκ. Όταν τα μέλη της οικογένειας Βέτσερ έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το γραφείο μετανάστευσης έγραψε το επώνυμο ως Wecer στα έγγραφα εισόδου. Έτσι, το Weczer που προφερόταν (Wɛčər), τότε άρχισε να προφέρεται ως (Wɛsər).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολωνοί αιωνόβιοι Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Γεώργιος Τσιτσάρας
Ο Γεώργιος Τσιτσάρας ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Σπυρίδωνος Τσιτσάρα και αδελφός του Δημητρίου Τσιτσάρα. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Ευρυτανίας στις εκλογές του 1885. Διετέλεσε ο πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος του Καρπενησίου.
Παιδιά του ήταν οι Σπυρίδων Τσιτσάρας και Δημήτριος Τσιτσάρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας
Δημήτριος Σ. Τσιτσάρας
Ο Δημήτριος Τσιτσάρας ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Σπυρίδωνος Τσιτσάρα και αδελφός του Γεωργίου Τσιτσάρα. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Ευρυτανίας στις εκλογές του 1865 και επανεξελέγη σε αυτές του 1868, του 1869, του 1872 και του 1874.
Υπήρξε, επίσης, πρεσβευτής της Ελλάδας στη Ρώμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας
Μαρίν Λε Πεν
Η Μαριόν Άνν Περρίν Λε Πεν (Marion Anne Perrine Le Pen, 5 Αυγούστου 1968), γνωστή απλά ως Μαρίν Λε Πεν (Marine Le Pen), είναι Γαλλίδα πολιτικός, υποψήφια του γαλλικού ακροδεξιού κόμματος Εθνική Συσπείρωση στις εκλογές του 2017 και στις εκλογές του 2022.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νεϊγί-συρ-Σεν στις 5 Αυγούστου 1968. Είναι η μικρότερη κόρη του ακροδεξιού εθνικιστή πολιτικού Ζαν-Μαρί Λε Πεν.
Σπούδασε Ποινικό Δίκαιο στο Παρί-Παντεόν-Ασσάς. Είναι δικηγόρος και υπήρξε μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Παρισιού από το 1992 ως το 1998. Υπήρξε, μεταξύ άλλων, συνήγορος αλλοδαπών.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν ευρωβουλευτής από το 2004 μέχρι το 2017 και Πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου από τις 16 Ιανουαρίου 2011 μέχρι και την παραίτηση της από την ηγεσία του κόμματος στις 5 Νοεμβρίου 2022 προκειμένου να επικεντρωθεί στην πιθανή υποψηφιότητα της στις προεδρικές εκλογές του 2027 για πρώτη φορά χωρίς αντίπαλο τον Εμανουέλ Μακρόν λόγω των ορίων θητείας.
Ο πατέρας της, Ζαν-Μαρί Λε Πεν, ήταν ηγέτης του Εθνικού Μετώπου από το 1972 εως το 2011. Είναι μέλος του κόμματος αυτού από το 1986.
Ήταν υποψήφια του Εθνικού Μετώπου και στις εκλογές του 2012 στις οποίες δεν μπόρεσε να διεκδικήσει θέση στον δεύτερο γύρο.
Το πρόγραμμά της περιελάμβανε την αποχώρηση της Γαλλίας από την ΕΕ, οικονομικό προστατευτισμό, κράτος προνοίας μόνο για τους Γάλλους πολίτες, αντιμονοπωλιακά μέτρα, περικοπή των περιττών εξόδων του κρατικού μηχανισμού, καλύτερη αστυνόμευση, δημοψήφισμα για την αποκατάσταση της θανατικής ποινής ως μέτρο παραδειγματισμού. Η Μαρίν Λε Πεν θεωρεί τον εαυτό της συνεχιστή της πολιτικής του Ντε Γκωλ. Έχει διαρρήξει τις σχέσεις της με τον Ζαν-Μαρί Λε Πεν ο οποίος, αν και επίτιμος πρόεδρος του Κόμματος, διεγράφη.
Τον Ιούλιο του 2013, αποφασίστηκε άρση της ασυλίας της ως ευρωβουλευτού από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το αίτιο της απόφασης αυτής ήταν να ανοίξει ο δρόμος για τη δίωξή της από τις γαλλικές αρχές, για ρατσιστικές δηλώσεις της εναντίον των μουσουλμάνων το 2010. Το δικαστήριο την αθώωσε διότι έκρινε ότι κινήθηκε μέσα στα πλαίσια της ελευθερίας του λόγου.
Στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών του 2015, το Εθνικό Μέτωπο ήρθε πρώτο στις 6 από τις 13 περιφέρειες, αλλά στον δεύτερο γύρο ο συσχετισμός των δυνάμεων ανετράπη.
Μετανάστευση και πολυπολιτισμικότητα
Η Λεπέν και η Εθνική Συσπείρωση τάσσονται υπέρ μιας σκληρής γραμμής απέναντι στη μετανάστευση, θεωρώντας ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει αποτύχει και υποστηρίζοντας τον «αποϊσλαμισμό» της γαλλικής κοινωνίας. Η Λε Πεν έχει ζητήσει ποσόστωση στον αριθμό των νόμιμων μεταναστών, ενώ είναι υπέρ της κατάργησης της νομοθεσίας που επιτρέπει στους παράνομους μετανάστες να νομιμοποιούνται και να λαμβάνουν ειδικά επιδόματα. Μετά την έναρξη της «Αραβικής Άνοιξης» και της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης, η Λε Πεν κάλεσε τη γαλλική κυβέρνηση να αποσυρθεί από τον Ζώνη Σένγκεν και να επαναφέρει τους συνοριακούς ελέγχους.
Αντιτίθεται στην τελετουργική σφαγή των ζώων (χαλάλ) και στην περιτομή των ανδρών.
Οικονομική πολιτική
Όσον αφορά την ενέργεια, η Λε Πεν υποστηρίζει μια πολιτική ενεργειακής ανεξαρτησίας για τη Γαλλία, δίνοντας έμφαση στην πυρηνική και υδροηλεκτρική ενέργεια. Αντιτίθεται σθεναρά στην αιολική ενέργεια, προτείνοντας αναστολή στην ανάπτυξη νέων αιολικών πάρκων τόσο στη θάλασσα όσο και στη στεριά και την σταδιακή αποσυναρμολόγηση όλων των υφιστάμενων ανεμογεννητριών. Η Λε Πεν ευνοεί τον οικονομικό προστατευτισμό έναντι του ελεύθερου εμπορίου. Υποστηρίζει τον οικονομικό εθνικισμό και τον διαχωρισμό της επενδυτικής από τη λιανική τραπεζική. Είναι αντίθετη στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων οργανισμών και της κοινωνικής ασφάλισης, στην κερδοσκοπία των διεθνών χρηματιστηριακών αγορών και στην Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Λε Πεν είναι αντίθετη στην παγκοσμιοποίηση, την οποία κατηγορεί για διάφορες αρνητικές οικονομικές τάσεις, και αντιτίθεται στον υπερεθνικισμό και τον φεντεραλισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προτιμώντας μια χαλαρή συνομοσπονδιακή «Ευρώπη των Εθνών». Στο παρελθόν είχε ζητήσει την έξοδο της Γαλλίας από την Ευρωζώνη και τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την έξοδο της Γαλλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, από το 2019, δεν υποστηρίζει πλέον την έξοδο της Γαλλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή το νόμισμα του ευρώ. Υπήρξε ένθερμη αντίπαλος της Συνθήκης της Λισαβόνας και αντιτίθεται στην ένταξη της Τουρκίας και της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει δεσμευτεί να βγάλει τη Γαλλία από το ΝΑΤΟ και τη σφαίρα επιρροής των Ηνωμένων Πολιτειών. Προτείνει την αντικατάσταση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και την κατάργηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Εξωτερική πολιτική
Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, η Λε Πεν έχει κατηγορήσει τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν ότι επιθυμεί να εξισλαμίσει την Ευρώπη. Έχει επίσης κατακρίνει τις προνομιακές σχέσεις που διατηρεί η Γαλλία με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, οι οποίες, όπως ανέφερε, βοηθούν στη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό των φονταμενταλιστών Ισλαμιστών. Έχει υποστηρίξει τη δημιουργία μιας προνομιακής συνεργασίας με τη Ρωσία, ενώ θεωρεί ότι η Ουκρανία έχει υποταχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει υπάρξει ιδιαίτερα επικριτική για την πολιτική του ΝΑΤΟ στην περιοχή, τα αντιρωσικά αισθήματα των χωρών της ανατολικής Ευρώπης και τις απειλές για οικονομικές κυρώσεις σε βάρος της Μόσχας. Ως απάντηση στην ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η Λε Πεν επέκρινε τη δράση της Ρωσίας παρά την προηγούμενη φιλορωσική της στάση. Παράλληλα, υποστήριξε την υποδοχή Ουκρανών προσφύγων που αναζητούν προστασία στη Γαλλία.
Αλλα θέματα
Σε ζητήματα, όπως ο φεμινισμός, η Λε Πεν αναφέρει συχνά ότι προσδιορίζεται ως φεμινίστρια στο πλαίσιο της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των γυναικών και της βελτίωσης της ζωής των γυναικών, αν και είναι επικριτική σε αυτό που αποκαλείται «νεοφεμινισμός», ο οποίος χαρακτηρίζει τις γυναίκες που χρησιμοποιούν πολεμική ρητορική κατά των ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δικηγόροι Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Γαλλίας
Τζέιμς Ε. Γουέμπ
Ο Τζέιμς Έντουιν Γουέμπ (αγγλικά: James Edwin Webb, 7 Οκτωβρίου 1906 – 27 Μαρτίου 1992) ήταν Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος, ο οποίος υπηρέτησε ως υφυπουργός Εξωτερικών από το 1949 έως το 1952. Ήταν επίσης ο δεύτερος διορισμένος διοικητής της NASA από τις 14 Φεβρουαρίου 1961 έως τις 7 Οκτωβρίου 1968. Ο Γουέμπ επέβλεψε τη NASA από την αρχή της διοίκησης Κένεντι έως το τέλος της διοίκησης Τζόνσον, επιβλέποντας έτσι κάθε μία από τις κρίσιμες πρώτες επανδρωμένες αποστολές σε όλα τα προγράμματα Μέρκιουρι και Τζέμινι, μέχρι τις ημέρες πριν από την εκτόξευση της πρώτης αποστολής Απόλλων. Ασχολήθηκε και με τη φωτιά του "Απόλλων 1".
Το 2002, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Επόμενης Γενιάς (NGST) μετονομάστηκε σε διαστημικό τηλεσκόπιο Τζέιμς Γουέμπ ως φόρο τιμής στον Γουέμπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:NASA (πρόσωπα)
Σύμβαση των Καρπαθίων
μικρογραφία|Άποψη της κορυφής του [[Κέσμαρκ (κορυφή)|Κέσμαρκ, στην οροσειρά των Τάτρα, στα Δυτικά Καρπάθια, στη Σλοβακία.]] Η Σύμβαση των Καρπαθίων, επισήμως γνωστή ως Σύμβαση-Πλαίσιο για την Προστασία και την Αειφόρο Ανάπτυξη των Καρπαθίων, είναι πολυμερής συμφωνία για τον διασυνοριακό συντονισμό των μέτρων διατήρησης στην ευρύτερη περιοχή των Καρπαθίων. Πέραν των στόχων προστασίας του περιβάλλοντος και προστασίας της φύσης και διατήρησης της φύσης η συγκεκριμένη σύμβαση αποσκοπεί, επίσης, στην επίτευξη βιώσιμης ανάπτυξης της περιφερειακής οικονομίας και, ως εκ τούτου, στη βελτίωση της ποιότητας ζωής στην ευρύτερη περιοχή των Καρπαθίων. Η σύμβαση υπεγράφη στο Κίεβο, ενώ έκτοτε, πέραν της Ουκρανίας, έχει υπογραφεί από την Τσεχία, την Ουγγαρία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Σερβία, καθώς και τη Σλοβακία. Η Σύμβαση των Καρπαθίων τέθηκε επισήμως σε ισχύ στις 4 Ιανουαρίου 2006.
Ιστορία
Το 2001, η Κυβέρνηση της Ουκρανίας προσέγγισε το Ευρωπαϊκό Περιφερειακό Γραφείο του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών, αιτούμενη συμφωνία με απώτερο σκοπό την προστασία των Καρπαθίων. Στη συνέχεια, πιο συγκεκριμένα το 2002, ξεκίνησε συνεργασία μεταξύ των κρατών των Άλπεων και των Καρπαθίων, υπό την αιγίδα του Ιταλού Υπουργού Περιβάλλοντος και τότε προέδρου της Συμβάσεως των Άλπεων. Με σημείο εκκίνησης το συγκεκριμένο εγχείρημα, αριθμός διασκέψεων οργανώθηκαν σε υπουργικό επίπεδο. Κατά τη διάρκεια της πέμπτης εκ των συγκεκριμένων υπουργικών διασκέψεων, η οποία διεξήχθη στο Κίεβο τον Μάιο του 2003, τα συμμετέχοντα κράτη υιοθέτησαν από κοινού συμφωνία-πλαίσιο με απώτερο σκοπό την προστασία και την αειφόρο ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής των Καρπαθίων. Καθώς το σύνολο των συμμετεχόντων κρατών, πέραν της Πολωνίας, υπέγραψαν τη σύμβαση κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης διάσκεψης, η σύμβαση επικυρώθηκε από τα επιμέρους κράτη κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ετών. Με σημείο εκκίνησης τις 4 Ιανουαρίου, σταδιακά, η σύμβαση τέθηκε επισήμως σε ισχύ εντός του συνόλου των συμμετεχόντων κρατών.
Επισκόπηση της υπογραφής και της κατάστασης επικύρωσης της Σύμβασης των Καρπαθίων:
Στόχοι
μικρογραφία|Άποψη των ορέων [[Μπιεστσάντι, πολόνινα των Ανατολικών Καρπαθίων, στην Πολωνία.]] Οι στόχοι της Συμβάσεως των Καρπαθίων περιλαμβάνουν την προστασία και τη βιώσιμη χρήση του τοπίου και της βιολογικής ποικιλομορφίας, το συντονισμένο χωροταξικό σχεδιασμό στις παραμεθόριες περιοχές, την ολοκληρωμένη διαχείριση των υδάτινων πόρων και της κοίτης των ποταμών, την προώθηση της βιώσιμης γεωργίας και δασοκομίας, την ανάπτυξη βιώσιμων υποδομών μεταφορών, την προώθηση του βιώσιμου τουρισμού, την αύξηση της περιβαλλοντικής συνείδησης στη βιομηχανία και τον ενεργειακό τομέα, τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και των παραδοσιακών γνώσεων, την περιβαλλοντική παρακολούθηση και έρευνα, καθώς και προγράμματα για την προώθηση της ευαισθητοποίησης και της γνώσης των οικολογικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ του πληθυσμού.
Θεσμοί και χρηματοδότηση
Η εφαρμογή της Συμβάσεως των Καρπαθίων τελεί υπό την εποπτεία της Γραμματείας της Συμβάσεως. Επί του παρόντος, το συγκεκριμένο έργο επιτελείται από προσωρινή Γραμματεία του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών με έδρα τη Βιέννη, γνωστής ως «Προσωρινή Γραμματεία της Συμβάσεως των Καρπαθίων» (αγγλικά: Interim Secretariat of the Carpathian Convention (ISCC)). Η σύμβαση χρηματοδοτείται μέσω των οικονομικών συνεισφορών των υπογραφόντων κρατών. Το 2011, η Σλοβακία ανέλαβε την προεδρία των συγκεκριμένης διακρατικής συμφωνίας για χρονικό διάστημα τριών ετών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Καρπάθια
Αγία Ξανθίππη
Η Αγία Ξανθίππη είναι αγία της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας. Συνεορτάζεται με την αδελφή της Αγία Πολυξένη στις 23 Σεπτεμβρίου και από τις δύο Εκκλησίες.
Ήταν Ισπανικής καταγωγής και έζησε στα μέσα του πρώτου αιώνα μετά Χριστόν όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κλαύδιος ο Α' (41-54 μ.Χ.). Η Ξανθίππη ήταν σύζυγος του Πρόβου, άρχοντος της χώρας, και οδηγήθηκε στην πίστη του Χριστού από τον απόστολο Παύλο, όταν αυτός ενδημούσε στην πατρίδα της (Ρωμ. 15, 28).
Μαζί με την αδελφή της Πολυξένη εργάστηκαν για τη χριστιανική πίστη βοηθώντας πολλούς ανθρώπους. Ολοκλήρωσαν τον βίο τους και οι δύο ειρηνικά σε προχωρημένη ηλικία.
Απολυτίκιο
Ἀποστόλων ταῖς τρίβοις ἀκολουθήσασαι, ὑμῶν τὸν βίον ἐν ἔργοις, φιλαδελφείας καλῶς, καὶ ἀγάπης ἀκραιφνοῦς ἐδαπανήσατε, σῶφρον Ξανθίππη θαυμαστή, καὶ ὁσίων παμφαὲς, ὡράϊσμα Πολυξένη· καὶ νῦν Χριστὸν δυσωπεῖτε, ὑπὲρ ἡμῶν σεμναὶ αὐτάδελφοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ζακ Μαρτσέλις
Ο Zach (όνομα γέννησης Žilvinas) Mecelis (Zach Mecelis, γεννημένος στις 4 Φεβρουαρίου 1980) είναι Λιθουανός οικονομολόγος, επενδυτής και φιλάνθρωπος.
Βιογραφία
Ο Mecelis γεννήθηκε στην Palanga της Λιθουανίας και ξεκίνησε πανεπιστημιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Vytautas Magnus (VMU) στο Kaunas. Το 1999 μετακόμισε στις ΗΠΑ και σπούδασε στη Βόρεια Καρολίνα και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Pace της Νέας Υόρκης.
Σταδιοδρομία
Η χρηματοοικονομική καριέρα του Mecelis ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη, στη Wall Street, με το Zimmer Lucas and Partners, ένα σημαντικό fund που ειδικεύεται στον τομέα της ενέργειας. O Mecelis ξεκίνησε από μια χαμηλή θέση λειτουργίας υποστήριξης γραφείου και ανέβηκε στην κορυφή. Σε μόλις 4 χρόνια, προήχθη σε διευθυντή έρευνας με ευθύνη μιας ομάδας οκτώ αναλυτών που εργάζονταν σε ερευνητικές και επενδυτικές στρατηγικές στον ενεργειακό τομέα των ΗΠΑ. Αργότερα στην καριέρα του, εντάχθηκε στην GLG Partners LP στο Λονδίνο, όπου ήταν υπεύθυνος για τις παγκόσμιες επενδύσεις κοινής ωφέλειας στον ενεργειακό τομέα με έμφαση στη Δυτική Ευρώπη. Το 2006 και το 2007, ψηφίστηκε από τα ευρωπαϊκά στελέχη ενέργειας ως κορυφαίος αναλυτής στη δημοσκόπηση της Thomson Reuters Extel. Το 2009, ο Mecelis μετακόμισε με την ομάδα του στην Noble Group, μια εταιρεία Fortune 500, όπου ίδρυσε την Arc Asset Management. Το 2012, ο Mecelis ίδρυσε τη δική του εταιρεία διαχείρισης επενδύσεων, Covalis Capital. Μαζί με τους συνδιαχειριστές του, ο Mecelis ηγείται της παγκόσμιας στρατηγικής της εταιρείας και μιας μεγάλης ομάδας αναλυτών παγκοσμίως στα γραφεία του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης, διαχειριζόμενος πολλά δισεκατομμύρια ευρώ από το 2020.
Υπό την ηγεσία του Mecelis, η Covalis Capital επιτυχία νέα κεφάλαια. Το 2020 o Mecelis ανακοίνωσε ένα νέο fund 500 εκατομμυρίων ευρώ για να επωφεληθεί από τις απότομες κινήσεις της χρηματιστηριακής αγοράς κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Ομοίως, το 2021, o Mecelis ξεκίνησε ένα fund για να επωφεληθεί από τις τάσεις στις επενδύσεις ESG, αξιοποιώντας την επιτυχία του προηγούμενου fund, το οποίο είχε απόδοση 32% σε ετήσια βάση.
Ο Mecelis είναι επίσης ο ιδρυτής της Nature Infrastructure Capital, μιας εταιρείας ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων για την ενεργειακή μετάβαση και ειδικών καταστάσεων. Η Nature Infrastructure Capital ξεκίνησε και εκτέλεσε την εξαγορά ύψους 2,5 δισ. ευρώ της NorteGas, του δεύτερου μεγαλύτερου δικτύου διανομής φυσικού αερίου στην Ισπανία μαζί με τις J.P. Morgan Asset Management, Swiss Life και ADIC. Επιπλέον, τα κεφάλαια που διαχειρίζεται η Nature Infrastructure Capital απέκτησαν και συνεχίζουν να κατέχουν πλειοψηφικό μερίδιο στην Max Solar GMBH, έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές ηλιακής ενέργειας εδάφους και οροφής και EPC στη Γερμανία.
Φιλανθρωπία
Ο Mecelis είναι γνωστός για το φιλανθρωπικό του έργο, το οποίο περιλαμβάνει ιδίως πρόσφατες συνεισφορές για την υποστήριξη της καταπολέμησης της επιδημίας του ιού COVID-19. Έχει δωρίσει το ποσό των 250.000 ευρώ σε ιατρικά ιδρύματα και πρωτοβουλίες στη Λιθουανία. Από το 2018, είναι ένας από τους κύριους χορηγούς του Μουσείου MO του Βίλνιους. Από το 2023, ο Mecelis είναι επίσης ένας από τους κύριους χορηγούς του Arvydas Sabonis Basketball House, ενός πολιτιστικού και αθλητικού κέντρου στη Λιθουανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί
Γιώργος Κασαπίδης
Ο Γιώργος Κασαπίδης (γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1971 στην Κοζάνη) είναι Έλληνας πολιτικός.