cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ροδόνερο
Εδώδιμο
Η Κυπριακή έκδοση του μαχαλεπί (mahallepi), χρησιμοποιεί ροδόνερο. Στο Ιράν, επίσης, προστίθεται στο τσάι, παγωτό, μπισκότα καθώς και σε άλλα γλυκά σε μικρές ποσότητες και στον Αραβικό κόσμο, το Πακιστάν και την Ινδία χρησιμοποιείται για τη γεύση του γάλακτος και των γαλακτοκομικών πιάτων όπως το ρυζόγαλο. Είναι, επίσης, ένα βασικό συστατικό στη γλυκιά λάσση, ένα ποτό που φτιάχνεται από γιαούρτι, ζάχαρη και διάφορους χυμούς φρούτων και επίσης χρησιμοποιείται για την παρασκευή του jallab. Στη Μαλαισία και Σιγκαπούρη, το γλυκό ελαφρώς χρωματισμένο νερό κόκκινου τριαντάφυλλου αναμειγνύεται με γάλα, το οποίο στη συνέχεια γίνεται ροζ για να κάνει ένα γλυκό μη οινοπνευματώδες ποτό, που ονομάζεται bandung. 250px|thumbnail|left|Μια μικρή βιοτεχνία ροδόνερου στο Kashan του [[Ιράν.]] Το ροδόνερο χρησιμοποιείται συχνά ως υποκατάστατο χαλάλ (halal) για το κόκκινο κρασί και άλλα αλκοολούχα ποτά στο μαγείρεμα. Η Πρέμιερ Λιγκ προσφέρει ένα μη οινοπνευματώδες ποτό με βάση το ροδόνερο, ως εναλλακτική λύση για την σαμπάνια όταν επιβραβεύονται Μουσουλμάνοι παίκτες.
Η αμυγδαλόπαστα έχει από καιρό αρωματιστεί με ροδόνερο. Η αμυγδαλόπαστα προέρχεται από τη Μέση Ανατολή και έφτασε στη Δυτική Ευρώπη από το Μεσαίωνα, όπου και συνεχίζει να σερβίρεται ως μεταγευματικό σνακ. Το ροδόνερο επίσης χρησιμοποιείται για την παρασκευή κυματιστών Jumbles. Στους Αμερικανούς και Ευρωπαίους αρτοποιούς άρεσε ο αρωματισμός των με ροδόνερο, όταν τα έψηναν στο σπίτι τους, έως και τον 19ο αιώνα, όταν έγινε δημοφιλής ο αρωματισμός με τη βανίλια.
Σε μέρη της Μέσης Ανατολής, το ροδόνερο συνήθως προστίθεται στη λεμονάδα ή το γάλα.
Στην ιστορική Αγγλική κομητεία του Γιόρκσαϊρ (Yorkshire), το ροδόνερο χρησιμοποιείται από καιρό ως καρύκευμα σε ένα από τα αγαπημένα πιάτα της περιοχής· τάρτα πηγμένου γάλακτος (curd) Γιόρκσαϊρ.
Κοσμητική και ιατρική χρήση
thumb|right|250px|Αιθέριο Έλαιο ρόδου (Rosa Damascena), σε διαφανές γυάλινο φιαλίδιο. Το ροδόνερο είναι συνηθισμένο συστατικό στα αρώματα. Η αλοιφή του ροδόνερου, χρησιμοποιείται περιστασιακά ως μαλακτικό και το ροδόνερο ορισμένες φορές χρησιμοποιείται στα καλλυντικά όπως τις κρύες κρέμες.
Στις μεθόδους της παραδοσιακής ιατρικής Αγιουρβέδα της Ινδία, το ροδόνερο χρησιμοποιείται ως οφθαλμικές σταγόνες, για τον καθαρισμό των οφθαλμών. Επίσης, ορισμένοι άνθρωποι στην Ινδία, χρησιμοποιούν το ροδόνερο, ως σπρέι που εφαρμόζεται απευθείας στο πρόσωπο ως φυσικό άρωμα και ενυδάτωση, ειδικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Χρησιμοποιείται επίσης, στα Ινδικά γλυκά καθώς και άλλα παρασκευάσματα διατροφής (ιδιαίτερα το gulab jamun). Με ροδόνερο συχνά ραντίζονται για το καλωσόρισμα, στους Ινδικούς γάμους, οι επισκέπτες.
Θρησκευτικές χρήσεις
thumb|left|250px|Άνθος Rosa × damascena. thumb|right|250px|Τετραμερές άνθος (Ludwigia octovalvis) όπου φαίνονται τα πέταλα και τα σέπαλα. Το ροδόνερο χρησιμοποιείται ως άρωμα σε θρησκευτικές τελετές (Μουσουλμάνων, Ινδουιστών και Ζωροαστριστών). Το νερό που χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό της Κάαμπα, η Qibla για τους Μουσουλμάνους που βρίσκεται στη Μέκκα, συνδυάζει το νερό από την Πηγή Ζάμζαμ (Zamzam Well) με το ροδόνερο ως πρόσθετο. Στην Ινδική υποήπειρο, κατά τη διάρκεια των Μουσουλμανικών ταφών, συχνά σκορπίζεται ροδόνερο, πριν από την τοποθέτηση του σώματος μέσα στον τάφο. Ροδόνερο χρησιμοποιείται επίσης και σε ορισμένες τελετές των Ινδουιστών (Hindu). Τέλος, το ροδόνερο, εμφανίζεται στον Χριστιανισμό, ιδιαιτέρως στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Σύνθεση
Ανάλογα με την προέλευση και το είδος της μεθόδου παρασκευής του ροδόνερου, που λαμβάνεται από τα σέπαλα (sepals) και τα πέταλα (petals) της Rosa × damascena από το Κεντρικό Ιράν μέσω της απόσταξης με ατμό, τα ακόλουθα monoterpenoid και αλκάνια συστατικά μπόρεσαν να εντοπιστούν με τον GC-MS: ως επί το πλείστον, κιτρονελλόλη, nonadecane, γερανιόλη και φαινυλ-αιθυλική αλκοόλη και επίσης henicosane, 9-nonadecen, eicosane, λιναλόλη, οξικό κιτρονελλύλιο, μεθυλένιο, heptadecane, πενταδεκάνιο, docosane, νέρολι, disiloxane, octadecane και pentacosane. Συνήθως, η phenylethyl alcohol είναι υπεύθυνη για την χαρακτηριστική οσμή του ροδόνερου, αλλά δεν είναι πάντα παρούσα σε προϊόντα ροδόνερου.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουζίνα της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Συστατικά τροφίμων Κατηγορία:Κουζίνα της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Ιρανική κουζίνα Κατηγορία:Εβραϊκή κουζίνα Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Αζερική κουζίνα
Δράκος Ηλείας
O Δράκος είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 235 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερεική Ενότητα Μεσσηνίας. Απέχει 13,5 χλμ. ΝΑ. από τη Ζαχάρω (οδηγικά - μέσω Θολού), 46 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο και 25,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κυπαρισσία. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λεπρέου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Παναγιές, τον Σκουπά, την Αγραπιδιά, τα Ρεβελαίικα και το Λέπρεο αποτελούν την τοπική κοινότητα Λεπρέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 64 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Λεχ, Τσεχ και Ρους
μικρογραφία| Λεχ, Τσεχ και Ρους και ο [[Εθνόσημο της Πολωνίας|Λευκός Αετός, πίνακας του Βαλέρι Έλιας Ραντζικόφσκι (1841-1905)]] Οι Λεχ, Τσεχ και Ρους αναφέρονται στον μύθο καταγωγής τριών Σλάβων αδελφών: των Πολωνών (ή Λεχιτών), των Τσέχων και των Ρουθήνιων (ή Ρως). Τα τρία θρυλικά αδέλφια εμφανίζονται μαζί στο Χρονικό της Μείζονος Πολωνίας (Kronika wielkopolska), το οποίο συντάχθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο θρύλος δηλώνει ότι τα αδέρφια, σε ένα ταξίδι κυνηγιού, ακολούθησαν διαφορετικό θήραμα και έτσι ταξίδεψαν (και εγκαταστάθηκαν) σε διαφορετικές κατευθύνσεις: ο Λεχ στο βορρά, ο Τσεχ στη δύση και ο Ρους στην ανατολή. Υπάρχουν πολλές εκδόσεις του θρύλου, συμπεριλαμβανομένων αρκετών τοπικών παραλλαγών σε στις δυτικές σλαβικές και, σε μικρότερο βαθμό, σε άλλες σλαβικές χώρες, που αναφέρουν μόνο έναν ή δύο αδέλφια. Οι τρεις επίσης αποτελούν τον μύθο καταγωγής των νότιων σλαβικών λαών σε μερικούς θρύλους. Οι ιστορίες τους συχνά, σε κάποιο βαθμό, χρησιμοποιούνται ως μύθος για να κατανοήσουν τα τελικά θεμέλια της Πολωνίας, της Τσεχίας και της Ουκρανίας (στο παρελθόν Ρως του Κιέβου), σύμφωνα με το μύθο.
Πολωνική έκδοση
δεξιά|μικρογραφία|208x208εσ| Οι αδελφοί Λεχ και Τσεχ, ιδρυτές των [[Δυτικοί Σλάβοι|δυτικών σλαβικών εδαφών της Λεχίας (Πολωνία) και της Βοημίας (τώρα στην Τσεχία) στα «Χρονικά της Πολωνίας» (1506)]] Στην πολωνική εκδοχή του θρύλου, τρία αδέλφια πήγαν για κυνήγι μαζί, αλλά καθένας από αυτούς ακολούθησε ένα διαφορετικό θήραμα και τελικά ταξίδεψαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο Ρους πήγε προς τα ανατολικά, ο Τσεχ κατευθύνθηκε προς τα δυτικά για να εγκατασταθεί στο Όρος Ριπ στη Βοημία, ενώ ο Λεχ ταξίδεψε βόρεια. Εκεί, ενώ κυνηγούσε, ακολούθησε το βέλος του και ξαφνικά βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με έναν άγριο, λευκό αετό που φρουρούσε τη φωλιά του από τους εισβολείς. Βλέποντας τον αετό ενάντια στο κόκκινο της δύσης του ήλιου, ο Λεχ το έλαβε ως καλό οιωνό και αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί. Ονόμασε τον οικισμό του Γκνιέζνο (από το gniazdo, που σημαίνει «φωλιά») και υιοθέτησε τον Λευκό Αετό ως εθνόσημο του. Ο λευκός αετός παραμένει σύμβολο της Πολωνίας μέχρι σήμερα και τα χρώματα του αετού και του ήλιου που απεικονίζονται στο οικόσημο της Πολωνίας, καθώς και στη σημαία της, με μια άσπρη λωρίδα στην κορυφή για τον αετό και μια κόκκινη λωρίδα στο κάτω μέρος για το ηλιοβασίλεμα.
Σύμφωνα με το Χρονικό της Μείζονος Πολωνίας (13ος αιώνας), οι Σλάβοι είναι απόγονοι του Παν, ενός πρίγκιπα της Παννονίας. Είχε τρεις γιους - τον Λεχ (ο νεότερος), τον Ρους και τον Τσεχ (ο μεγαλύτερος), που αποφάσισαν να εγκατασταθούν δυτικά, βόρεια και ανατολικά.
Τσεχική έκδοση
Η έκδοση του Βεντσέσλαους Χάγεκ του 1541 προσθέτει πολλές (πιθανώς φανταστικές) λεπτομέρειες που δεν βρέθηκαν σε άλλες πηγές. Σύμφωνα με τον Χάγεκ, τα αδέρφια ήταν δούκες που είχαν ήδη κάστρα στην πατρίδα τους πριν από την άφιξή τους στην περιοχή και χρονολογεί την άφιξή τους το έτος 644.
Άλλες παραλλαγές
Ένας παρόμοιος θρύλος (με μερικώς αλλαγμένα ονόματα) καταγράφηκε επίσης σε λαϊκές ιστορίες σε δύο ευρέως διαχωρισμένες τοποθεσίες στην Κροατία: στην καϊκαβική διάλεκτο της Κράπινα στο Χρβάτσκο Ζαγκόριε (βόρεια Κροατία) και στην τσακαβική διάλεκτο της Πολίγιτσα στην Αδριατική Θάλασσα (κεντρική Δαλματία). Η κροατική παραλλαγή περιγράφηκε και αναλύθηκε λεπτομερώς από τον Σ. Σάκατς το 1940.
Θρύλος εναντίον πραγματικότητας
Στα χρονικά της Βοημίας, ο Τσεχ εμφανίζεται μόνος του ή μόνο με τον Λεχ. Ο Τσεχ αναφέρεται για πρώτη φορά στα λατινικά ως Bohemus στο χρονικό του Κοσμά της Πράγας του 1125. Η πρώτη πολωνική αναφορά των Λεχ, Τσεχ και Ρους βρίσκεται στο Χρονικό της Μείζονος Πολωνίας που γράφτηκε στα τέλη του 13ου ή στις αρχές του 14ου αιώνα. μικρογραφία| Περιοχή βαλτο-σλαβικού διαλεκτικού συνεχούς (μωβ) με προτεινόμενες καλλιέργειες υλικών της Εποχής του Χαλκού σε λευκό. Οι κόκκινες κουκκίδες υποδηλώνουν αρχαϊκά σλαβικά υδρώνυμα Ο θρύλος υποδηλώνει μια κοινή καταγωγή των Πολωνών, των Τσέχων και πιθανώς των Ρουθήνιων, και δείχνει το γεγονός ότι ήδη από τον 13ο αιώνα τουλάχιστον τρεις διαφορετικοί σλαβικοί λαοί γνώριζαν ότι ήταν εθνικά και γλωσσικά αλληλένδετοι. Οι θρύλοι συμφωνούν επίσης για τη θέση της πατρίδας των πρώιμων σλαβικών λαών στην Ανατολική Ευρώπη. Αυτή η περιοχή επικαλύπτει την περιοχή που θεωρείται από την κύρια ακαδημαϊκή γνώση ως πρωτοϊνδοευρωπαϊκή πατρίδα στη γενική περιοχή της στέπας Εύξεινου Πόντου-Κασπίας. Στο πλαίσιο της υπόθεσης Κούργκαν, «οι Ινδοευρωπαίοι που παρέμειναν μετά τις μεταναστεύσεις έγιναν ομιλητές της βαλτοσλαβικής».
Η πιο γνωστή εκδοχή του θρύλου φαίνεται να είναι κάπως πολωνοκεντρική, καθώς αναφέρει ένα εθνικό σύμβολο (τον λευκό αετό) μόνο για τον Λεχ και το πολωνικό έθνος, ενώ υποβιβάζει τους δύο άλλους αδελφούς, Τσεχ και Ρους, σε δευτερεύοντες χαρακτήρες. Επιπλέον, αυτή η συγκεκριμένη έκδοση δεν αφορά την προέλευση των νότιων σλαβικών λαών.
Ο θρύλος προσπαθεί επίσης να εξηγήσει την ετυμολογία των εθνωνύμιων: τη Λεχία (άλλο όνομα για την Πολωνία συμπεριλαμβανομένης της Σιλεσίας), τα τσεχικά εδάφη (συμπεριλαμβανομένων της Βοημίας, της Μοραβίας και επίσης της Σιλεσίας) και του Ρως του Κιέβου. Ο Γιαν Κοχανόφσκι, ένας διακεκριμένος αναγεννησιακός Πολωνός διανοούμενος, στο δοκίμιο του για την καταγωγή των Σλάβων, δεν αναφέρει τον τρίτο «αδελφό», τον Ρους. Επιπλέον, απορρίπτει εντελώς το θρύλο, δηλώνοντας ότι «κανένας ιστορικός που έχει αναλάβει το θέμα του σλαβικού έθνους [...] δεν αναφέρει κανέναν από αυτούς τους δύο Σλάβους ηγέτες, τον Λεχ και τον Τσεχ». Συνεχίζει και υποθέτει ότι τα «Czechy» και «Lechy» είναι πιθανότατα τα αρχικά ονόματα για τα δύο έθνη, αν και δεν απορρίπτει την πιθανότητα να υπήρχε ένας μεγάλος ηγέτης με το όνομα Λεχ, του οποίου το όνομα αντικατέστησε το πρωτότυπο και αργότερα ξεχασμένο όνομα για το πολωνικό έθνος.
Βελανιδιές του Ρογκάλιν
δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| Βελανιδιές των Λεχ, Τσεχ και Ρους στο [[Ρογκάλιν της Πολωνίας]] Τρεις μεγάλες βελανιδιές στον κήπο που βρίσκεται δίπλα στο παλάτι του 18ου αιώνα στο Ρογκάλιν της Μείζονος Πολωνίας, πήραν το όνομά τους από τους αδελφούς (Λεχ, Τσεχ και Ρους) και είναι ηλικίας αρκετών εκατοντάδων ετών. Ποικίλλουν μεταξύ 670 και 930 εκατοστόμετρων σε περιφέρεια. Είναι μέρος του Πάρκου Τοπίου Ρογκάλιν και μαζί με άλλα έχουν κηρυχθεί φυσικά μνημεία και έχουν τεθεί υπό προστασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρυλικοί Πολωνοί μονάρχες Κατηγορία:Ιστορία του λαού των Ρως Κατηγορία:Μυθικοί βοημικοί πρίγκιπες Κατηγορία:Μύθος καταβολών Κατηγορία:Θρύλοι της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία των Δυτικών Σλάβων Κατηγορία:Θρυλικοί προγεννήτορες
Καγκελαρία Ναζιστικού Κόμματος
Καγκελαρία του Κόμματος (γερμανικά: Parteikanzlei) ήταν το όνομα του κεντρικού γραφείου του Γερμανικού Ναζιστικού Κόμματος (NSDAP) που ιδρύθηκε στις 12 Μαΐου 1941. Το γραφείο υπήρχε και προηγουμένως με το όνομα Προσωπικό του Αναπληρωτή Φύρερ (Stab des Stellvertreters des Führers), αλλά μετονομάστηκε μετά τη φυγή από αέρος του Ρούντολφ Ες στην Σκωτία σε μία προσπάθεια να διαπραγματευτεί συμφωνία ειρήνης χωρίς τη συγκατάθεση του Χίτλερ. Ο Ες καταγγέλθηκε δημοσίως από τον Χίτλερ, το πρώην γραφείο του διαλύθηκε και στη θέση του ιδρύθηκε η Καγκελαρία του Κόμματος υπό τη ηγεσία του πρώην αναπληρωτή του Ες, Μάρτιν Μπόρμαν.
Ιστορία
Ξεκινώντας το 1933, το γραφείο του κόμματος είχε την έδρα του στο Μόναχο υπό την ηγεσία του Αναπληρωτή Φύρερ του Αδόλφου Χίτλερ, Ρούντολφ Ες, ο οποίος κατείχε τον βαθμό του Υπουργού Ράιχ στην κυβέρνηση του Χίτλερ. Το τμήμα του Ες ήταν υπεύθυνο για τον χειρισμό των υποθέσεων του κόμματος· επίλυε τις διαφορές που υπήρχαν εντός του κόμματος και ενεργούσε ως μεσάζων ανάμεσα στο κόμμα και το κράτος όσον αφορούσε πολιτικές αποφάσεις και νομοθεσίες. Ο οργανισμός συναγωνιζόταν σε επιρροή όχι μόνο την Καγκελαρία Ράιχ υπό τον Χανς Λάμερς, αλλά επίσης και την Καγκελαρία του Χίτλερ και τους επικεφαλής διοικητικών περιοχών (Gauleiter) και ηγέτη του Ράιχ (Reichsleiter). Χαρακτηριστικό του Ναζιστικού καθεστώτος από πολλές απόψεις, η Καγκελαρία του Κόμματος ανταγωνιζόταν για κύκλους ενδιαφέροντος με τις άλλες δύο καγκελαρίες, δημιουργώντας αρκετές περιοχές λειτουργικής επικάλυψης, περιπλέκοντας επιπλέον «τη σχέση μεταξύ κόμματος και κράτους».
Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπισε η Καγκελαρία του Χίτλερ ήταν η διοικητική σύγχυση που προέκυψε από όλα τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των διαφόρων μειονεκτούντων οργανώσεων του κόμματος όπως οι SA, SS, Νεολαία του Χίτλερ και Εργατικό Μέτωπο ανάμεσα σε άλλες. Υπήρχε μία φαινομενική έλλειψη μιας κεντρικής διοικητικής αρχής στο Ναζιστικό κόμμα, κι έτσι οι επικεφαλής διοικητικών περιφερειών (Gauleiters) παρέκαμπταν το γραφείο του Ες καθώς πίστευαν πως είχαν ευθύνη μόνο απέναντι στον Χίτλερ. Αν και ο Ες ήταν Αναπληρωτής Φύρερ, το γραφείο του δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί τα διοικητικά καθήκοντα μέχρι τη στιγμή που ο Μάρτιν Μπόρμαν διορίστηκε ως Επικεφαλής Προσωπικού τον Ιούλιο του 1933.
Ο Μπόρμαν, προσωπικός γραμματέας κι επικεφαλής προσωπικού του Ες, ήταν ο άντρας που βρισκόταν στο παρασκήνιο και διαχειριζόταν μέρα με τη μέρα δουλειές της Καγκελαρίας του Κόμματος. Ο Μπόρμαν χρησιμοποίησε τη θέση του για να δημιουργήσει μία εκτενή γραφειοκρατία και συμμετείχε όσο το δυνατόν περισσότερο στη λήψη αποφάσεων. Σύντομα έγινε ένας αποτελεσματικός και απαραίτητος εκπρόσωπος των συμφερόντων του κόμματος, αποδυναμώνοντας τους περιφερειακούς ηγέτες κι επεκτείνοντας την εμπλοκή της Καγκελαρίας του Κόμματος σε κρατικά θέματα, μέσω θέσπισης νόμων και διαταγμάτων του Φύρερ. Το 1935, ο Μπόρμαν άρχισε να διαχειρίζεται το «αγροτικό αρχηγείο» του Χίτλερ στην Ομπερζάλτσμπεργκ στη Βαυαρία. Επίσης το 1935, του δόθηκε ο έλεγχος των προσωπικών οικονομικών του Χίτλερ και χρησιμοποίησε την εγγύτητά του για να αυξήσει την εξουσία του γραφείου σε σχέση με τους πολυάριθμους οργανισμούς του Κόμματος. Παρά την εξέλιξη αυτή, οι συνεχείς αγώνες δικαιοδοσίας συνέχισαν να χαρακτηρίζουν το Ναζιστικό κράτος. Ο Μπόρμαν δημιούργησε το Ταμείο Γερμανικού Εμπορίου και Βιομηχανίας Αδόλφος Χίτλερ, το οποίο συνέλεγε χρήματα από τους Γερμανούς βιομηχάνους εκ μέρους του Χίτλερ. Κάποια από τα χρήματα που μαζεύτηκαν μέσω αυτού του προγράμματος εκταμιεύτηκαν σε διάφορους ηγέτες του κόμματος, αλλά ο Μπόρμαν διατήρησε το μεγαλύτερο μέρος για προσωπική χρήση του Χίτλερ. Μέχρι το 1936, ο Μπόρμαν έδινε εντολές απευθείας από τον Χίτλερ σε υπουργούς του Ράιχ και αξιωματούχους του Κόμματος.
Μετά τη φυγή από αέρος του Ες προς το Ηνωμένο Βασίλειο για να επιζητήσει διαπραγματεύσεις ειρήνης με τη Βρετανική κυβέρνηση στις 10 Μαΐου 1941, ο Χίτλερ κατάργησε τη θέση του Αναπληρωτή Φύρερ στις 12 Μαΐου 1941. Ο Χίτλερ ανέθεσε τα πρώην καθήκοντα του Ες στον Μπόρμαν, δίνοντάς του τον τίτλο του Επικεφαλής της Parteikanzlei (Καγκελαρία του Κόμματος). Από αυτή τη θέση, ο Μπόρμαν ήταν υπεύθυνος για όλα τα ραντεβού του NSDAP και ήταν υπόλογος μόνο στον Χίτλερ. Η Καγκελαρία του Κόμματος ήταν επίσης μυημένη στην ακραία βία που έλαβε χώρα στο ανατολικό θέατρο από το Ειδικό Απόσπασμα SS κατά το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1941, καθώς ο επικεφαλής της Γκεστάπο, Χάινριχ Μίλερ, διένειμε αναφορές οι οποίες ήταν υπογεγραμμένες από ανώτερους αξιωματούχους από ολόκληρο το Ράιχ. Νομικά και διοικητικά ζητήματα που διέπουν θέματα δικαιοδοσίας σχετιζόμενα με τη Διάσκεψη της Βάνζεε κοινοποιήθηκαν από τον Χάινριχ στις οργανώσεις του Κόμματος, συμπεριλαμβανομένης και της Καγκελαρίας του Κόμματος στα τέλη Ιανουαρίου του 1942, καθιστώντας τους όλους συνένοχους για την ενορχήστρωση της Τελικής Λύσης.
Ο Μπόρμαν χρησιμοποίησε τη θέση του για να περιορίσει την πρόσβαση στον Χίτλερ προς όφελός του και, στηριζόμενος από αξιωματούχους όπως οι Άμπερτ Χόφμαν, Γκέρχαρτ Κλόφερ και Χέλμουθ Φρίντριχς, να ασκήσει περαιτέρω επιρροή σε τομείς όπως ο εξοπλισμός και το ανθρώπινο δυναμικό. Ο Υπουργός Εξοπλισμού, Άλμπερτ Σπέερ, παραπονέθηκε για τις παρεμβάσεις του Μπόρμαν με αυτό τον τρόπο στο προσωπικό του. Στις 12 Απριλίου 1943, ο Μπόρμαν διορίστηκε επίσημα ως ο Ιδιωτικός Γραμματέας του Φύρερ, φτάνοντας σε μία μοναδική θέση δύναμης και εμπιστοσύνης από τον Χίτλερ. Κάποια στιγμή το φθινόπωρο του 1943, ο Γκαίμπελς εξέφρασε αμφιβολίες για την εξάρτηση που είχε ο Χίτλερ από τον Μπόρμαν σχετικά με εσωτερικές υποθέσεις, την εστίασή του σε στρατιωτικά θέματα και τη φαινομενική παραμέλησή του για την πολιτική—ο Γκαίμπελς κατέγραψε αυτή τη στιγμή στο ημερολόγιό του ως «κρίση ηγεσίας». Ο Γκαίμπελς πίστευε ακόμα πως «η Καγκελαρία του Κόμματος χειριζόταν τον Χίτλερ». Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Μπόρμαν είχε τον ντε φάκτο έλεγχο όλων των εσωτερικών υποθέσεων. Διατήρησε τη θέση του επικεφαλής της Καγκελαρίας του Κόμματος μέχρι τις 30 Απριλίου 1945. Κατά τους τελευταίους φθίνοντες μήνες του πολέμου, ο Μπόρμαν εξακολουθούσε να «εργάζεται πυρετωδώς» για την αναδιάρθρωση του Ναζιστικού Κόμματος για μία μεταπολεμική Γερμανία. Μοιραζόμενος τις αυταπάτες του Χίτλερ, ο Μπόρμαν άσκησε την εξουσία που είχε στο Κόμμα εκδίδοντας διατάγματα και οδηγίες για έναν ευρύ κύκλο θεμάτων ακόμα και στο τέλος, ενώ ο Χίτλερ μετέφερε «ανύπαρκτα στρατεύματα» πάνω σε έναν χάρτη βαθιά μέσα στο κρησφύγετό του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ναζιστικό Κόμμα Κατηγορία:Οργανώσεις του Ναζιστικού Κόμματος
I Want It All (τραγούδι, Queen)
Το κομμάτι πρώτη φορά παίχτηκε ζωντανά στις 20 Απριλίου του 1992, ήτοι τρία χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία, στο The Freddie Mercury Tribute Concert, το οποίο ερμηνεύθηκε από τα τρία εναπομείναντα μέλη των Queen συν τον κιθαρίστα Τόνι Αϊόμι στα ρυθμικά και με τραγουδιστή τον Ρότζερ Ντάλτρι. Το τραγούδι δεν ερμηνεύθηκε ποτέ ζωντανά από τον ίδιο τον Μέρκιουρι, καθώς απεβίωσε ήδη από τον Νοέμβριο του 1991, σε ηλικία 45 ετών. Η τελευταία του περιοδεία ήταν η Magic Tour, το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1989 Κατηγορία:Τραγούδια των Queen Κατηγορία:Singles του 1989 Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας Κατηγορία:Singles της Parlophone Κατηγορία:Singles της Hollywood Records
Ούζχοροντ
Το Ούζχοροντ έχει πληθυσμό 116.349 κατοίκων.
Ονομασία
Η πόλη έχει πάρει το όνομα της από τον ποταμό Ουζ, που χωρίζει την πόλη σε δύο μέρη: την παλιά πόλη και τη σύγχρονη πόλη. Η ονομασία της πόλης ήταν γνωστή παλαιότερα ως Ουνγκβάρ, που προέρχεται από την ουγγρική διάλεκτο. Επίσης η πόλη είναι γνωστή και σε άλλες γλώσσες όπως: στα τσέχικα και σλοβακικά ως Užhorod, στα γερμανικά ως Ungwar, Ungarisch Burg, στα πολωνικά ως Użhorod και στα ρουμανικά ως Ujgorod.
Ιστορία
Ιδρυτές της πόλης θεωρούνται οι Σλάβοι, όταν μια από τις φυλές τους, οι ονομαζόμενοι Λευκοκροάτες, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Ούζχοροντ στο δεύτερο μισό της χιλιετίας μ.Χ. Κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα, ένα οχυρωμένο κάστρο μετατράπηκε σε μία οχυρωμένη πόλη με σύστημα διακυβέρνησης το φεουδαρχικό σύστημα. Η πόλη έγινε το κέντρο του Σλαβικού Πριγκιπάτου, όπου επικεφαλής ήταν ο θρυλικός Λάμπορετς, ο οποίος ήταν υποτελής από την περιοχή της Μεγάλης Μοραβίας. Το 895 μ.Χ, ουγγρικές φυλές, έχοντας ως επικεφαλής τον Άρπαντ, εισέβαλαν στο φρούριο. Ο Λάμπορετς νικήθηκε και αποκεφαλίστηκε στις όχθες του ποταμού, που φέρει το όνομά του ακόμα και σήμερα.
Μετά την άφιξη των ουγγρικών φυλών, η μικροσκοπική πόλη σιγά-σιγά επεκτείνει τα σύνορα της. Τα δύο έτη 1241-1242, Μογγόλοι υποστηρικτές του Μπατού έκαψαν τον οικισμό. Στις αρχές του 14ου αιώνα, το Ούζχοροντ έδειξε ισχυρή αντίσταση στις νέες ουγγρικές επιθέσεις της δυναστείας των Ανζού. Από το 1318 και για 360 χρόνια, οι Δρουγέτ (Drugeth) και ο αρχηγός του Φίλιππος έχτισε το κάστρο του Ούζχοροντ, αφού κατέκτησε την πόλη. Μαζί με το κάστρο και η πόλη αναπτύχθηκε σε πολλά επίπεδα.
Κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα υπήρχαν πάρα πολλές επιχειρήσεις χειροτεχνίας στην πόλη. Η πόλη εκείνη την εποχή είχε να αντιμετωπίσει πολλές θρησκευτικές διαμάχες μεταξύ των προτεσταντών της Τρανσυλβανίας και των καθολικών της Αυστρίας.Το 1646, η 'Ένωση του Ούζχοροντ ανακήρυξε την Ελληνική-Καθολική εκκλησία. Το 1707, κάτοικος της πόλης ήταν ο Φέρεντς Ράκοτσι Β', αρχηγός στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο εναντίον της Βιέννης. Η αρχή του 19ου αιώνα σήμαινε σαρωτικές αλλαγές στην οικονομία της πόλης, αφού δημιουργήθηκαν τα πρώτα εργοστάσια.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ούζχοροντ έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Αγαθοκλής ο Ατράκιος
Ο Αγαθοκλής ο Ατράκιος ή ο εξ Άτρακος (από την Άτρακα, πόλη της Θεσσαλίας) ήταν Έλληνας συγγραφέας ο οποίος αναφέρεται στο λεξικό Σούδα ως ένας από τους συγγραφείς οι οποίοι είχαν γράψει ξεχωριστά έργα με τον τίτλο Ἀλιευτικά, πραγματεία σχετικά με την αλιεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Διογενιανός
Ο Διογενιανός (λατινικά: Diogenianus, 1ος αιώνας) ήταν Έλληνας γραμματικός και παροιμιογράφος με καταγωγή από την Ηράκλεια του Πόντου (ή από την Καρία), ο οποίος έζησε κατά την περίοδο του αυτοκράτορα Αδριανού.
Δημιούργησε το λεξικό ποιητικών όρων με τον τίτλο Περιεργοπένητες (για τους περίεργους φτωχούς), στηρίζοντας τις καταχωρήσεις του λεξικού του στο Περὶ γλωσσῶν του Πάμφυλου του Αλεξανδρινού και άλλα παρόμοια λεξικογραφικά έργα. Το λεξικό του Διογενιανού με την σειρά του αποτέλεσε την βάση του λεξικού του Ησύχιου του Αλεξανδρινού ο οποίος το περιέγραψε στην εισαγωγή του έργου ως την νέα έκδοση του λεξικού του Διογενιανού. Διασώζονται ακόμα αρκετές από τις καταχωρήσεις του λεξικού του, και κατά τον 16ο αιώνα ο Έρασμος σχολίασε στα γραπτά του πως η λατινική φράση piscem nature doces ([θα μάθεις] στα ψάρια πως να κολυμπάνε [;]) προέρχεται από τον Διογενιανό.
Υπήρξε επίσης ο συγγραφέας ενός ανθολογίου επιγραμμάτων με τίτλο Επιγραμμάτων ανθολόγιον περί ποταμών, λιμνών, κρηνών, ορών, ακρωρειών σχετικά με τα στοιχεία της φύσης, καθώς και δημιουργός καταλόγου, συνοδευόμενου από χάρτη, με όλες τις πόλεις του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες παροιμιογράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Σημαία της Αργεντινής
200px|thumb|right|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23x15px Λόγος σημαίας: 9:14]] Η σημαία της Αργεντινής αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες ίδιων διαστάσεων: πάνω και κάτω γαλανές και στη μέση μια λευκή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αργεντινή Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αργεντινής
Κάστρο του Κομερσί
Το κάστρο του Κομερσί (Γαλλικά: Château de Commercy) βρίσκεται στην κοινότητα Κομερσί στο νομό Μεζ, κάποτε πρωτεύουσα ενός κυρίαρχου πριγκιπάτου που ανήκε στον Κάρολο Ερρίκο του Βωντεμόν, νόθο γιο του Καρόλου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης.
Το κάστρο έχει χαρακτηριστεί ως Ιστορικό Μνημείο από το 1960, ενώ τα κτίσματα έχουν χαρακτηριστεί από τον Ιούνιο του 1972.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο του Κομερσί, πίνακας ανωνύμου του 18ου αιώνα αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η εσωτερική αυλή Το σημερινό κάστρο καταλαμβάνει τη θέση ενός οχυρωμένου κάστρου που χτίστηκε τον 13ο αιώνα σε έναν μικρό λόφο με θέα στον ποταμό Μεύση. Ανακατασκευάστηκε εν μέρει τον 15ο αιώνα για τον Ρομπέρ Β', κύριο του Κομερσί.
Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο καρδινάλιος του Ρετς, ο οποίος είχε κληρονομήσει το κάστρο από τη μητέρα του, το ανακατασκεύασε διατηρώντας τα μεσαιωνικά θεμέλια και το έκανε κατοικία του.
μικρογραφία|250x250εσ|Η πίσω πλευρά του κάστρου μικρογραφία|264x264εσ|Πίνακας ανωνύμου, Μουσείο της [[Λυνεβίλ]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στο Γκραντ Εστ
Οργανική ένωση
130px|right|thumb| Το [[μεθάνιο, η απλούστερη οργανική ένωση ]]
Οργανική ένωση (αγγλικά: organic compound) ονομάζεται κάθε μέλος μιας μεγάλης κατηγορίας αερίων, υγρών και στερεών χημικών ενώσεων, που περιέχουν άνθρακα. Η ύπαρξη του χημικού στοιχείου άνθρακα, όμως, σε μια χημική ένωση είναι αναγκαία προϋπόθεση για να χαρακτηριστεί αυτή ως οργανική, αλλά όχι και ικανή, γιατί υπάρχουν και (σχετικά) λίγοι τύποι ανθρακούχων ενώσεων, που μελετώνται από την ανόργανη χημεία, για ιστορικούς λόγους (αλλά και πρακτικούς λόγους, που όλοι θα αναπτυχθούν παρακάτω). Οι κυριότερες ανόργανες ανθρακούχες ενώσεις είναι οι ακόλουθες :
Η διάκριση ανάμεσα στις ανόργανες και στις οργανικές ενώσεις του άνθρακα, αν και ''«...είναι χρήσιμη για την οργάνωση ενός απέραντου θέματος (όπως) της χημείας... είναι κάπως αυθαίρετη.»''
Η οργανική χημεία είναι ο κλάδος της χημείας που ασχολείται με τις οργανικές ενώσεις. Η οργανική σύνθεση είναι η μεθοδολογία της παραγωγής τους.
Οι ενώσεις του άνθρακα που έχουν απομονωθεί, παρασκευαστεί, μελετηθεί και έχουν βρει τουλάχιστον μία εφαρμογή είναι σήμερα πάνω από 10 εκατομμύρια και άρα είναι περισσότερες ακόμη και από όλες τις άλλες ενώσεις όλων των άλλων χημικών στοιχείων μαζί. Αυτό συμβαίνει επειδή τα άτομα του άνθρακα παρουσιάζουν μια μοναδική ευκολία στο σχηματισμό αλυσίδων ή και δακτυλίων σύνδεσης. Σε αυτές τις συνδέσεις μορφής αλυσίδων ή δακτυλίων του άνθρακα συνδέονται ενδεχομένως επίσης με άτομα αζώτου (N), οξυγόνου (O), υδρογόνου (H) ή και άλλων στοιχείων ., δημιουργώντας μια τεράστια ποικιλία μορίων.
Οργανικές ενώσεις είναι, μεταξύ άλλων, και ουσίες καθημερινής χρήσης, όπως η αιθανόλη, το προπάνιο και το βουτάνιο (που χρησιμοποιούνται ως καύσιμο στα γκαζάκια υγραερίου), τα πλαστικά, το καουτσούκ κ.λ.π. Επίσης, το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, το υγραέριο, η βενζίνη, η κηροζίνη και άλλα ευρύτατα χρησιμοποιούμενα προϊόντα είναι μίγματα πολλών οργανικών ουσιών. Στις οργανικές ενώσεις (DNA, αμινοξέα, πρωτεΐνες κλπ.) στηρίζεται και το φαινόμενο της ζωής, τουλάχιστον όπως το γνωρίζουμε στη Γη, σε τέτοιο βαθμό που δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι (σχεδόν) τα πάντα στηρίζονται στις οργανικές ενώσεις.
Ιστορικά στοιχεία
200px|right|thumb|Φρίντριχ Βέλερ (1800-1882)
Βιταλισμός
thumb|right|250px|Η ιστορική αντίδραση παραγωγής ουρίας από κυανικό αμμώνιο
Η ονομασία οργανική χρονολογείται (τουλάχιστον) από τον 1ο αιώνα. Για πολλούς αιώνες, οι δυτικοί αλχημιστές πίστευαν στο Βιταλισμό. Αυτή είναι η θεωρία, σύμφωνα με την οποία ορισμένες χημικές ενώσεις μπορούσαν να συντεθούν μόνο από τα κλασικά «Αριστοτέλεια» 4 «στοιχεία», γη, νερό, αέρα και φωτιά, με την επενέργεια της ζωικής δύναμης (vis vitalis), που μόνο οι ζωντανοί οργανισμοί (υποτίθεται ότι) κατέχουν. Ο βιταλισμός δίδασκε ότι αυτές οι «οργανικές» ενώσεις είναι θεμελιωδώς διαφορετικά από τις ανόργανες ενώσεις, που μπορούσαν να ληφθούν από τα χημικά στοιχεία και με ανθρωπογενή χημικό χειρισμό.
Ο Βιταλισμός επιβίωσε για λίγο, ακόμη και μετά τη γέννηση της σύγχρονης ατομικής θεωρίας, με την αντικατάσταση των Αριστοτελείων στοιχείων από αυτά που θεωρούσαμε (πλέον) ως πραγματικά, για την ακρίβεια αυτά που είχαν ανακαλυφθεί ως τότε, βέβαια. Για πρώτη φορά τέθηκε υπό αμφισβήτηση το 1804, όταν ο Φρίντριχ Βέλερ (Friedrich Wöhler) σύνθεσε για πρώτη φορά οξαλικό οξύ (HOOCCOOH), μια ένωση που ήταν γνωστό ότι υπάρχει μόνο σε ζωντανούς οργανισμούς, από το ανόργανο δικυάνιο [(CN)2). Ένα πιο αποφασιστικό (και πιο γνωστό) πείραμα έγινε επίσης από τον Βέλερ το 1828. Πρόκειται για τη σύνθεση της ουρίας (Η2NCONΗ2) από τα ανόργανα άλατα κυανικό κάλιο (KCNO) και θειικό αμμώνιο [(NH4)2SO4]. Η ουρία για μια μακρά χρονική περίοδο θεωρούνταν (κατ' εξοχήν) «οργανική ένωση», καθώς ήταν γνωστό ότι υπήρχε μόνο στα ούρα των ζώων. Τα πειράματα του Βέλερ ακολουθήθηκαν από πολλά άλλα, όπου παράγονταν «οργανικές ενώσεις» από ανόργανες ενώσεις, και μάλιστα σταδιακά αυξανόμενης πολυπλοκότητας, χωρίς τη μεσολάβηση κανενός ζωντανού οργανισμού, παρά μόνο ανθρωπογενών χειρισμών, δηλαδή πραγματοποιούσαν ακριβώς αυτό που ο Βιταλισμός θεωρούσε ως αδύνατο.
Σύγχρονος διαχωρισμός ανόργανων και οργανικών ενώσεων
Αλλά ακόμη και αφού ο βιταλισμός διαψεύστηκε (πανηγυρικά), η επιστημονική ονοματολογία διατήρησε το διαχωρισμό μεταξύ οργανικών και ανόργανων ενώσεων. Η σύγχρονη σημασία της ονομασίας «οργανική ένωση» περιλαμβάνει κάθε χημική ένωση που περιέχει άνθρακα (εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, που όμως διαφέρουν σε διαφορετικά εγχειρίδια), ακόμη και αν πολλές από τις σήμερα αποκαλούμενες «οργανικές ενώσεις» δεν έχουν καμιά σχέση με τους ζωντανούς οργανισμούς και τις ενώσεις που βρέθηκαν σε αυτούς.
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας απλός και επίσημος ορισμός για τον όρο «οργανική ένωση». Κάποια εγχειρίδια ορίζουν ότι οργανική ένωση είναι κάθε χημική ένωση που περιέχει έναν ή περισσότερους δεσμούς C-H. Άλλα συμπεριλαμβάνουν και τους δεσμούς C-C. Άλλα δηλώνουν ότι αν μια ένωση περιέχει άνθρακα, τότε η ένωση είναι οργανική.
Ακόμη και ο ευρύτερος ορισμός των ανθρακούχων χημικών ειδών απαιτεί την εξαίρεση των ανθρακούχων κραμάτων, όπως του χάλυβα, καθώς και ενός σχετικά μικρό αριθμό ανθρακούχων ενώσεων, όπως τα ανθρακικά, τα κυανιούχα άλατα, τα θειοκυανιούχα, τα καρβίδια, τα σύμπλοκα με καρβονύλιο ή και κυάνιο, τα απλά οξείδια του άνθρακα, καθώς και οι αλλομορφές του άνθρακα, τα τετραλογονίδια και τα σουλφίδια του άνθρακα, που θεωρούνται συνήθως ανόργανες ενώσεις.
Ο ορισμός που απαιτεί δεσμό C-Η για την ένταξη στις οργανικές ενώσεις, αποκλείει ενώσεις που ιστορικά και πρακτικά θεωρήθηκαν οργανικές, αφού ούτε το οξαλικό οξύ, ούτε και η ουρία περιέχουν δεσμούς C-H, αν και οι ενώσεις αυτές ήταν ζωτικές για τη διάψευση του Βιταλισμού. Το Μπλε Βιβλίο της IUPAC πάνω στην οργανική ονοματολογία ειδικά αναφέρει την ουρία και το οξαλικό οξύ. Άλλες ενώσεις, που δεν περιέχουν δεσμούς C-H, αλλά θεωρούνται παραδοσιακά οργανικές, περιλαμβάνουν (για παράδειγμα) τη βενζενεξόλη, το μεσοξαλικό οξύ και ο τετραχλωράνθρακας. Το μηλιτικό οξύ, που (επίσης) δεν περιέχει δεσμούς C-H, θεωρείται μια πιθανή οργανική ουσία στο έδαφος του πλανήτη Άρη. Όλες οι παραπάνω, ωστόσο (εκτός της ουρίας και του τετραχλωράνθρακα), περιέχουν δεσμούς C-C. Επίσης ο κανόνας σύμφωνα με τον οποίο «οι οργανικές ενώσεις πρέπει να περιέχουν τουλάχιστον ένα δεσμό C-Η», οδηγεί επίσης σε κάποιους αυθαίρετους διαχωρισμούς στο σύνολο των ενώσεων άνθρακα - φθορίου. Για παράδειγμα, το τεφλόν θεωρείται ανόργανη ένωση σύμφωνα αυτόν τον κανόνα (που απαιτεί έναν τουλάχιστον δεσμό C-Η για την κατάταξη στις οργανικές ενώσεις), ενώ το τεφζέλ οργανική. Ομοίως, πολλά αλαλκάνια (και συγκεκριμένα όλοι οι αλάνθρακες) θεωρούνται ανόργανες ενώσεις, ενώ τα υπόλοιπα θεωρούνται οργανικά. Επίσης, ο διθειάνθρακας αναφέρεται συχνά ως παράδειγμα οργανικού διαλύτη. Για όλους τους παραπάνω και άλλους λόγους, οι περισσότερες πηγές πιστεύουν ότι ενώσεις με δεσμούς C-Η είναι απλά ένα γνήσιο υποσύνολο των οργανικών ενώσεων.
Συνοπτικά, το συμπέρασμα των παραπάνω είναι ότι οι περισσότερες ανθρακούχες ενώσεις είναι οργανικές και σχεδόν όλες οι οργανικές ενώσεις περιέχουν τουλάχιστον ένα δεσμό C-Η ή και C-C. Ωστόσο η ουρία (και όχι μόνο) περιλαμβάνεται στις οργανικές ενώσεις χωρίς να περιέχει ούτε C-H, ούτε C-C δεσμούς.
Διαχωρισμός και καθαρισμός οργανικών ενώσεων
Για την ορθή μελέτη κάθε χημικής ουσίας απαιτείται αυτή να βρίσκεται στη χημικά καθαρότερη δυνατή κατάσταση. Οι μέθοδοι καθαρισμού των οργανικών ενώσεων, αν και δεν διαφέρει ουσιαστικά από τον καθαρισμό των χημικών ουσιών, γενικά, παρουσιάζει, ωστόσο, ορισμένες ιδιαιτερότητες:
Οι κυριότερες μέθοδοι καθαρισμού των οργανικών ενώσεων είναι οι ακόλουθες:
Η πιστοποίηση της καθαρότητας μιας «γνωστής» χημικής ουσίας, δηλαδή μιας ουσίας για την οποία είναι γνωστά αρκετά δεδομένα από διάφορες έντυπες ή ηλεκτρονικές πηγές, γίνεται με μέτρηση της υπό εξέτασης ουσίας και σύγκριση με τα γνωστά από τις πηγές κάποιων από αυτά τα δεδομένα. Συνήθως επιλέγονται η θερμοκρασία τήξης, η θερμοκρασία βρασμού, ή και ο δείκτης διάθλασης. Αξιοποιούνται επίσης η φασματοσκοπία κάθε είδους και η χρωματογραφία, που δείχνουν αν έχουμε μια ένωση ή μίγμα που περιέχει προσμίξεις. Υπενθυμίζεται ότι δεν είναι πάντα εφικτή ο πλήρης καθαρισμός μιας χημικής ένωσης, ιδιαίτερα αν αυτή έχει περιορισμένη σταθερότητα, δηλαδή έχει τάσεις για αυτοδιάσπαση, αυτοπολυμερισμό, αυτοϊσομερείωση κ.τ.λ., παρουσιάζει το φαινόμενο της ταυτομέρειας ή άλλα αντικειμενικά εμπόδια πλήρους καθαρότητας.
Ταξινόμηση οργανικών ενώσεων
Οι οργανικές ουσίες μπορεί να ταξινομηθούν με βάση διάφορα κριτήρια:
1. Ανάλογα με το είδος του δεσμού των ατόμων του άνθρακα. Αρχικά, διακρίνονται σε κορεσμένες ή ακόρεστες, ανάλογα με το αν τα άτομα του άνθρακα μεταξύ τους, ενώνονται με απλούς ή πολλαπλούς (διπλούς ή τριπλούς) δεσμούς αντίστοιχα.
2. Ανάλογα με τη μορφή της ανθρακικής αλυσίδας. Μια άλλη διάκριση χωρίζει τις οργανικές ενώσεις σε ευθύγραμμες ή άκυκλες ή αλειφατικές και σε κυκλικές. Οι κυκλικές χωρίζονται περαιτέρω σε ισοκυκλικές και ετεροκυκλικές, αλλά και σε αλεικυκλικές, αρωματικές και αντιαρωματικές.
3. Ανάλογα με το είδος της χαρακτηριστικής ομάδας οι οργανικές ενώσεις διακρίνονται σε χημικές τάξεις, όπως υδρογονάνθρακες, αλυδρογονάνθρακες, αλκοόλες, κ.τ.λ.. και αυτές με τη σειρά τους σε ομόλογες σειρές, όπως είναι τα αλκάνια, τα αλαλκάνια, οι αλκανόλες, κ.τ.λ..
4. Ανάλογα με την παρουσία συγκεκριμένων στοιχείων ή ομάδων στοιχείων οι οργανικές ενώσεις διακρίνονται σε υδρογονάνθρακες, που περιέχουν μόνο άνθρακα και υδρογόνο, σε αλυδρογονάνθρακες, που περιέχουν άνθρακα, ένα τουλάχιστον αλογόνο και πιθανότατα και υδρογόνο, σε οργανομεταλλικές ενώσεις, αν περιέχουν ένα τουλάχιστον μέταλλο (κάποιοι συγγραφείς κατατάσσουν σε αυτές και ενώσεις που περιέχουν κάποιο μεταλλοειδές, αντί για μέταλλο), οργανοθειικές ενώσεις, αν περιέχουν θείο, οργανοφωσφορικές ενώσεις, αν περιέχουν φωσφόρο, οργανοπυριτικές ενώσεις, αν περιέχουν πυρίτιο, κ.τ.λ..
5. Ανάλογα με το αν μια ένωση μπορεί να δώσει πολυμερισμό ή αν προέρχεται από αυτόν οι οργανικές ενώσεις διακρίνονται σε μονομερείς και πολυμερείς.
Οι απλούστερες οργανικές ενώσεις είναι οι υδρογονάνθρακες που αποτελούνται μόνο από άνθρακα και υδρογόνο. Με αντικατάσταση ατόμων υδρογόνου ενός υδρογονάνθρακα από άτομα ή ομάδων ατόμων άλλων στοιχείων που λέγονται υποκαταστάτες προκύπτουν (θεωρητικά) άλλες οργανικές ενώσεις. Όταν αυτές οι ενώσεις περιέχουν στο μόριό τους μια χαρακτηριστική ομάδα τότε καλούνται μονοπαράγωγα υδρογονανθράκων, ενώ αν περιέχουν δύο ή περισσότερες, ίδιες ή ακόμη και διαφορετικές, καλούνται πολυπαράγωγα υδρογονανθράκων.
Φυσικές ενώσεις
Φυσικές ενώσεις ονομάζονται αυτές που παράγονται στη φύση. Οι οργανικές φυσικές ενώσεις συνήθως προέρχονται από φυτά ή ζώα. Πολλές από αυτές παράγονται βιομηχανικά από φυσικές πηγές, όταν αυτό είναι πιο οικονομικό από το να παραχθούν τεχνητά. Παραδείγματα αποτελούν τα περισσότερα σάκχαρα, κάποια αλκαλοειδή και τερπενοειδή, κάποια θρεπτικά συστατικά, ιδιαίτερα δε όταν αυτά αφορούν συγκεκριμένα στερεοϊσομερή που παράγονται σε αξιόλογες συγκεντρώσεις σε ορισμένους ζωντανούς οργανισμούς. Γενικότερα, ενώσεις με μεγάλη σημασία για τη βιοχημεία είναι τα αντιγόνα, οι υδατάνθρακες, τα ένζυμα, οι ορμόνες, τα λιπαρά οξέα, οι νευροδιαβιβαστές, τα νουκλεϊκά οξέα, τα αμινοξέα, τα πεπτίδια, οι πρωτεΐνες, οι λεκτίνες, οι βιταμίνες, τα λίπη και τα έλαια. Κάποιες από τις ενώσεις αυτές παράγονται και ή μόνο με τεχνητό τρόπο, όποτε αυτό θεωρείται πιο οικονομικό.
Βιοσυνθετικές ενώσεις
Πολλές ενώσεις παράγονται βιομηχανικά με την εφαρμογή βιοχημικών μεθόδων, συνήθως με τη χρήση βακτηρίων ή και ζυμών. Δυο τέτοια παραδείγματα αποτελούν η βιοαιθανόλη και η ινσουλίνη. Συχνά το DNA κάποιων οργανισμών μεταλλάσσεται για να καθοδηγήσει τη σύνθεση των επιθυμητών ενώσεων, που είναι πιθανό να μην παράγονταν πριν από τους οργανισμούς αυτούς. Μερικές φορές η βιοτεχνολογική μηχανική μπορεί και να παράγει μη φυσικές ενώσεις, δηλαδή ενώσεις που δεν παράγονταν αρχικά από ζωντανούς οργανισμούς στη Γη.
Ονοματολογία οργανικών ενώσεων
Λόγω του τεράστιου πλήθους και της σημασίας των οργανικών ενώσεων, η IUPAC έχει καθορίσει συγκεκριμένους κανόνες και για την ονοματολογία τους, ενώ υπάρχουν και κωδικοποιημένες ονομασίες, όπως για παράδειγμα ο αριθμός CAS (Chemical Abstracts Service → CAS), και η ονομασία συστήματος απλοποιημένης μοριακής γραμμικής γραφής (Simplified Μolecular-Ιnput Line-Entry System, SMILE).
Βάσεις δεδομένων οργανικών χημικών ενώσεων
Υπάρχει, ακόμη, ένας μεγάλος αριθμός πιο εξειδικευμένων βάσεων δεδομένων για διάφορους κλάδους της οργανικής χημείας.
Καθορισμός της δομής
Η δομή των οργανικών ενώσεων καθορίζεται κυρίως με φασματοσκοπία NMR (πρωτονίου και άνθρακα-13) και με κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
*
Μαλαγασική Βικιπαίδεια
Η Μαλαγασική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη μαλαγασική γλώσσα. Ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2004 και σήμερα έχει περισσότερα από 88.800 λήμματα (είναι η 66η μεγαλύτερη Βικιπαίδεια σε αριθμό λημμάτων). Έχει τρεις διαχειριστές, 13.671 εγγεγραμμένους χρήστες και 25 ενεργούς χρήστες.
Έντομο Φάσμα
Το έντομο φάσμα είναι ένα σπάνιο έντομο το οποίο μοιάζει με κλαδάκι δέντρου και έχει τη δυνατότητα και την ικανότητα να μετατρέπεται σε αόρατο.
Στην Ελλάδα έχει εντοπιστεί στην παραλία Καραθώνας στο Ναύπλιο, εχει παρατηρηθεί στη Σητεία νότια της Κρήτης, στην Παραλία Σαράντη στη Βοιωτία, καθώς έχει βρεθεί και στο Βαρνάβα Αττικής. Μια άλλη ονομασία που το χαρακτηρίζει είναι το έντομο-κλαδί (stick insect ή caraousius morosus) και ανήκει στην κατηγορία των εντόμων Phasmatodea. μικρογραφία|173x173εσ|Έντομο φάσμα Το έντομο αυτό είναι ικανό να μιμείται το περιβάλλον με μεγάλη αποτελεσματικότητα έτσι ώστε να είναι δύσκολος ο εντοπισμός του. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αόρατο είναι με το τέντωμα των δύο μπροστινών του ποδιών για να δείχνει μακρύτερο και κινείται με τέτοιο τρόπο σαν να το κουνάει ο αέρας καθώς το καφετί του χρώμα το κάνει αόρατο ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων.
Το μέγιστο μήκος του μπορεί να φτάσει έως και τα 18 εκατοστά καθώς έχει και κρυφά φτερά.Επιπλέον τα θυληκά είναι συνήθως μεγαλύτερα από τα αρσενικά καθώς έχουν την δυνατότητα σε περίπτωση απουσίας των αρσενικών να πολλαπλασιάζονται παρθενογενετικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://en.wikipedia.org/wiki/Phasmatodea
Κατηγορία:Πανίδα της Ελλάδας
Κώστας Παρορίτης
Ο Κώστας Παρορίτης (πραγματικό ονοματεπώνυμο: Λεωνίδας Σουρέας, 1 Ιουνίου 1878 - 10 Νοεμβρίου 1931) ήταν Έλληνας δημοτικιστής πεζογράφος και συγγραφέας.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στο χωριό Παρόρι ή Παρόρειο Λακωνίας. Εμφανίστηκε στα γράμματα ως ποιητής από τις στήλες του περιοδικού Νουμάς. Σπούδασε φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1896 και αναγορεύτηκε διδάκτωρ του πανεπιστημίου το 1898. Έπειτα εργάστηκε ως σχολάρχης στο σχολαρχείο στην Ύδρα από το 1907 μέχρι και το 1916 αλλά και ένα χωριό του Ταΰγετου στην Σπάρτη ως ελληνοδιδάσκαλος μετά την αποφοιτησή του.Κατά την περίοδο της παραμονής του στην Ύδρα έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του γλωσσικού του προσανατολισμού υπέρ του δημοτικισμού του Ψυχάρη και στη στροφή του προς το σοσιαλισμό, που αποκρυσταλλώθηκε μέσω της αλληλογραφίας του για κοινωνικά θέματα και θέματα αισθητικής και της γνωριμίας του με τον Κωνσταντίνο Χατζόπουλο που τότε έμενε στο Μόναχο και ή οποία και στάθηκε καθοριστική την ίδια περίοδο. Από την Ύδρα πραγματοποίησε και την πρώτη του επίσημη εμφάνιση (είχαν προηγηθεί δημοσιεύματά του στην εφημερίδα Σπάρτη και το Σπαρτιατικόν Ημερολόγιον του Μ.Ι.Θεοδωρόπουλου το 1903) στη λογοτεχνία με την έκδοση της συλλογής διηγημάτων Οι νεκροί της ζωής, η ιδεολογική στράτευση της οποίας οδήγησε στην παύση του για ένα μήνα από το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο το 1908. Ενδεικτική είναι η αιτιολόγηση της απόφασης από το Ανώτατο εκπαιδευτικό Συμβούλιο:
«(…) εξέδωκε τόμον διηγημάτων, εν οις παρουσιάζει πρόσωπα της κατωτέρας κοινωνικής ιεραρχίας προερχόμενα, ως αδικούμενα… Εάν εις την εύπλαστον ελληνικήν κοινωνίαν παρουσιάσωμεν τοιούτου είδους ήρωας είναι λίαν επικίνδυνον, διότι δημιουργώμεν αυταπάτας και θίγομεν τας πατροπαραδότους ελληνικάς συνθήκας (…)Η ελληνική κοινωνία ενδέχεται να παρασυρθεί εις αγώνας οίτινες θα καταλήξωσιν εις συμφοράς. Τα εκ της Ευρώπης διδάγματα πρέπει να μας εμβάλωσιν εις σκέψεις. Οι εκπαιδευτικοίλειτουργοί οφείλωσιν να διδάσκωσιν πάντοτε τας χριστιανικάς ηθικάς αρχάς και να πρωτοστατήσωσιν εις την καταπολέμησιν των νέων κοινωνικών ιδεών, αι οποίαι συνταράσσουσιν τας κοινωνίας της Δύσεως και προ ολίγου εβύθισαν εις το χάος την μεγάλην Αυτοκρατορία της Ρωσίας (…)».Στη συγγραφική του παρουσία κορυφαίο μυθιστόρημα Ο Κόκκινος Τράγος (1924). Διηγήματα και άρθρα δημοσίευσε κυρίως στο Νουμά, αλλά και σε έντυπα όπως το Εθνικόν Ημερολόγιον του Σκόκου, οι Νέοι Βωμοί, η Μούσα, ο Πυρσός, το Μικρασιατικό Ημερολόγιο, τα Γράμματα Αλεξανδρείας και αργότερα (μετά το 1920) στις εφημερίδες Ελεύθερος Λόγος, Δημοκρατία, Ελεύθερος Λόγος και Ριζοσπάστης, ενώ υπήρξε επίσης μέλος της Καλλιτεχνικής Συντροφιάς του καφενείου Μαύρος Γάτος και της Σοσιαλιστικής Δημοτικιστικής Ένωσης (ήδη από το 1909).
Το 1909 γίνεται μέλος της Σοσιαλιστικής Δημοτικιστικής Ενωσης και από τη εποχή αυτή αρχίζει να διαβάζει και σοσιαλιστική φιλολογία και φιλοδοξεί να γίνει ο εισηγητής του κοινωνικού διηγήματος. Και στη συνέχεια η Οχτωβριανή Επανάσταση τον ενθουσιάζει και από τότε αρχίζει να παρακολουθεί από πολύ κοντά τους πολιτικούς και οργανωτικούς αγώνες της ελληνικής εργατικής τάξης.Ο Κ. Παρορίτης ανήκει στο στενό πυρήνα των συνεργατών του «Νουμά».Ό Παρορίτης είναι από τους αρχαιότερους και πιστότερους συνεργάτες και πρωτεργάτης του ‘’Νουμά’ ακόμα και όταν ήτανε καθηγητής σε Γυμνάσιο στην Αθήνα.’ Με τον Κώστα Παρορίτη καθιερώθηκε στο «Ριζοσπάστη» το χρονογράφημα και πολεμήθηκε από τους εκπροσώπους της εργατικής τάξης όσο κανείς άλλος λογοτέχνης. Έφτασαν να του αμφισβητήσουν κάθε λογοτεχνική αξία. Ξεκίνησε τον Ιούνη του 1921 όταν ο «Ριζοσπάστης» έγινε επίσημο όργανο του ΚΚΕ και διευθυντής του ήταν ο Γιάνης Κορδάτος.Η ατμόσφαιρα του «Νουμά» ήταν δημοκρατική, προοδευτική, επαναστατική στην εποχή της. Αυτή την ατμόσφαιρα εισέπνευσε ο Παρορίτης και λίγο αργότερα η επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες, όταν ξεκίνησε στο «Νουμά» η συζήτηση με αφορμή το βιβλίο του Γ. Σκληρού «Το κοινωνικό μας ζήτημα». Επηρεάστηκε από τις σοσιαλιστικές ιδέες μόλις αυτές άρχισαν να συζητιούνται στην Ελλάδα.
Ο Κώστας Παρορίτης πέθανε στην Αθήνα το 1931.
Κριτική Έργου
Ο Κώστας Παρορίτης είναι ο πρώτος Έλληνας, όχι σοσιαλιστής, μα κομμουνιστής. Είναι ο πρώτος που έγραψε με ξεκάθαρο κομμουνιστικό προσανατολισμό, έργα εμπνευσμένα από τη ζωή του λαού και της εργατικής τάξης. Τα έργα του διαβάστηκαν και επηρέασαν τους εργάτες και βοήθησαν το κομμουνιστικό κίνημα στα πρώτα του βήματα πιο κοντά στο κόμμα της εργατικής τάξης. Ό Κώστας Παρορίτης έμεινε συνεπής στην ιδεολογία του, παρότι στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε μια πίκρα για την κριτική που του ασκούσε ο «Ριζοσπάστης».Με αφετηρία το χώρο του ηθογραφικού διηγήματος και το ρομαντισμό του Γκαίτε, ο Κώστας Παρορίτης οδηγήθηκε στη συνέχεια στη μυθιστορηματική απεικόνιση της ζωής των εσωτερικών μεταναστών και των περιθωριακών τύπων της Αθήνας, με επιρροές από τη γαλλική και ρωσική λογοτεχνική παραγωγή του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και κινούμενος στο πλαίσιο της κοινωνικά στρατευμένης δημοτικιστικής λογοτεχνίας συγγραφέων όπως ο Δημοσθένης Βουτυράς και ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης. Διαχωρίστηκε ωστόσο από τους πρώτους Έλληνες σοσιαλιστές συγγραφείς (Χατζόπουλο, Ταγκόπουλο κ.α.), καθώς παρέκκλινε από τη θεωρία του νατουραλισμού για τον κυρίαρχο ρόλο του περιβάλλοντος στην ανθρώπινη μοίρα και υποστήριξε τον οραματισμό μιας νέας κοινωνικής πραγματικότητας με απαραίτητη προϋπόθεση τη δραστηριοποίηση των εργατικών και γενικότερα των λαϊκών στρωμάτων.
Λόγια άλλων για τον Παρορίτη
Ο Κ. Παρορίτης ανήκει στο στενό πυρήνα των συνεργατών του «Νουμά». Γράφει ο εκδότης του περιοδικού Δ. Ταγκόπουλος το 1921:
«Ο Παρορίτης είναι τόσο στενά δεμένος, ψυχικά, με το ‘’Νουμά’’, ώστε ο ‘’Νουμάς’’ νάναι τόσο δικός του, όσο είναι και δικός μου (…).είναι από τους αρχαιότερους και πιστότερους συνεργάτες του ‘’Νουμά’’. Ελληνοδιδάσκαλος ακόμα σ’ ένα χωριό του Ταΰγετου, ήρθε στα 1903, την πρώτη χρονιά, μ’ ένα θερμό γράμμα, να με συγχαρεί για τον αγώνα μου και να μου δηλώσει πως είναι κι αυτός οπαδός της δημοτικιστικής ιδεολογίας. Από τη Σπάρτη, που πήγε κατόπι ως σχολάρχης κι από την Υδρα αργότερα, έστελνε ταχτικά άρθρα και διηγήματά του στο ‘’Νουμά’’ κι όταν καταστάλαξε τελευταία εδώ, χρόνια τώρα, καθηγητής σε γυμνάσιο, έγινε αναπόσπαστος από τη στενή συντροφιά μας, έγινε ένας από τους πρωτεργάτες του ‘’Νουμά’’». Πιο φανατικός οπαδός και θαυμαστής του Ψυχάρη. Αδιάλλακτος στο γλωσσικό ζήτημα: «Γι’ αυτό την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση την έκρινε με ψυχαρικά κριτήρια και ως ένα σημείο την πολέμησε. Πρώτ’ απ’ όλα και πάνω απ’ όλα έβαλε δογματικά το γλωσσικό κήρυγμα του Ψυχάρη. Πίστευε στο αλάθητό του. Έβλεπε το δημοτικισμό σαν ένα προοδευτικό κίνημα, αλλά την παραπέρα εξέλιξη και γενικά τον πλουτισμό της λαϊκής μας γλώσσας τον έβλεπε μέσα στα στενά καλούπια του Ψυχαρισμού. Δεν αναγνώριζε τις επιδράσεις του σχολείου, του Τύπου και ακόμα δεν παραδεχόταν πως η δημοτική μας γλώσσα θα πλουτισθεί και θα εξελιχθεί μέσα στα μεγάλα αστικά (βιομηχανικά) κέντρα. Με δυο λόγια ο ‘’ορθόδοξος’’ δημοτικισμός του ήταν στατικός, αντιδιακλεχτικός. Όταν όμως ο Ψυχάρης κήρυξε φανερά τις αντικοινωνικές και αντιδημοκρατικές ιδέες του, ο Παρορίτης κατάλαβε πως είχε πέσει έξω στο γλωσσικό ιδεολογικό προσανατολισμό του και πλησίασε πιο πολύ το εργατικό κίνημα και τους πολιτικούς εκπροσώπους του. Ήταν όμως αργά γιατί βαριά αρρώστια τον έριξε στο κρεβάτι».