cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών Volleyleague 2015-2016
Play off, θέσεις 1−4
Οι ομάδες που καταλαμβάνουν τις θέσεις 1 έως 4 στην κανονική περίοδο συμμετέχουν στα Play off για τις θέσεις 1−4. Στους ημιτελικούς ο 1ος και ο 2ος της κανονικής περιόδου αντιμετωπίζουν με πλεονέκτημα έδρας τον 4ο και τον 3ο αντίστοιχα. Οι σειρές κρίνονται στις 3 νίκες. Οι δύο πρώτοι αγώνες γίνονται στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη στην κανονική περίοδο, οι δύο επόμενοι (αν χρειαστεί 4ος) στην έδρα της ομάδας με την χαμηλότερη θέση, και ο 5ος (αν χρειαστεί) διεξάγεται ξανά στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη. Οι δύο νικητές προκρίνονται στον τελικό, ο οποίος κρίνεται στις 3 νίκες με τους αγώνες να διεξάγονται εναλλάξ στις έδρες των ομάδων, με τον πρώτο να διεξάγεται στην έδρα του βαθμολογικά ανώτερου. Οι δύο ηττημένοι δεν αγωνίζονται σε μικρό τελικό, αλλά θα καταταχθούν στην 3η και 4η θέση ανάλογα με τη θέση τους στην κανονική περίοδο.
Εξωτερικές Συνδέσεις
2015 2016 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2015 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2016
Αλκέτας Α΄ της Ηπείρου
Ο Αλκέτας Α΄ (... - 370 π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Μολοσσών στην Ήπειρο κατά την ύστερη κλασική εποχή. Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Θαρύπα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ενισχύθηκαν τα φιλοαθηναϊκά αισθήματα του κράτους του, ενώ ήταν ο πρώτος βασιλιάς που παρέδωσε το σκήπτρο του σε διπλή βασιλεία.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 385 π.Χ. ο Αλκέτας για άγνωστους λόγους βρέθηκε εξόριστος στην αυλή του Διονυσίου Α΄, τυράννου των Συρακουσών. Ο τελευταίος επιθυμούσε να διασφαλίσει την κυριαρχία του στην Αδριατική και στο Ιόνιο πέλαγος. Προκειμένου να καταστήσει την Ήπειρο ασφαλή για τα πλοία του, θεώρησε συμφέρον να τοποθετήσει στο θρόνο της χώρας κάποιο φιλικά προσκείμμενο σε αυτόν πρόσωπο. Ο Αλκέτας ήταν εκείνος που τον βοήθησε να έρθει σε συμφωνία με τους Ιλλυριούς. Ο Διονύσιος έστειλε τελικά 2.000 Έλληνες οπλίτες και 500 πανοπλίες στα στρατεύματα του ηγεμόνα των Ιλλυριών, Βαρδύλι, ώστε να επιτεθούν στους Μολοσσούς. Ολόκληρη η περιοχή λεηλατήθηκε, ενώ 15.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Τελικά επενέβη η Σπάρτη, υπό τις διαταγές του βασιλιά της, Αγησιλάου, και με τη βοήθεια των Θεσσαλών, των Μακεδόνων και των ίδιων των Μολοσσών, εκδιώχθηκαν οι Ιλλύριοι από την Ήπειρο. Ωστόσο ο Αλκέτας ανήλθε και πάλι στο θρόνο.
Ο Αλκέτας διατηρούσε φιλία με τον Αθηναίο πολιτικό και στρατιωτικό Τιμόθεο. Σαν αποτέλεσμα, μετά την προσχώρηση των Κερκυραίων, των Κεφαλληνών και των Ακαρνανών στη Δηλιακή Συμμαχία, οι Μολοσσοί δεν δίστασαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Έτσι ο Αλκέτας συνέχισε την φιλοαθηναϊκή πολιτική του πατέρα του. Όταν δε ο Τιμόθεος οδηγήθηκε σε μία περίσταση στα δικαστήρια, τόσο ο Αλκέτας όσο και ο Ιάσων ο Φεραίος, ηγεμόνας της Θεσσαλίας, έσπευσαν στην Αθήνα να υπερασπιστούν τις θέσεις του Τιμόθεου, συμβάλλοντας στην αθώωσή του.
Μετά το θάνατο του Αλκέτα ο νέος βασιλιάς επρόκειτο να επιλεγεί ανάμεσα στους δύο γιους του, Νεοπτόλεμο και Αρύββα. Μετά από σφοδρή διαμάχη δεν βρέθηκε λύση στο ζήτημα και κατ' επέκταση οι δυο τους συμφώνησαν να διαιρέσουν το βασίλειο και να συμβασιλέψουν. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που εγκαταστάθηκε διπλή βασιλεία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αιακιδών
Καρωτή Έβρου
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Καρωτή Ρεθύμνου
Η Καρωτή είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 70 μέτρα.
Γεωγραφία-ιστορία
Η Καρωτή βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, βόρεια του Ερυθροποτάμου και σε απόσταση 10,5 χλμ. βορειοδυτικά από το Διδυμότειχο. Το χωριό πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Είναι ο τόπος καταγωγής πολλών μουσικών της Θρακιώτικης παράδοσης όπως: του Χρόνη Αηδονίδη, του Καρυοφύλλη Δοϊτσίδη, των Θεοπούλας και Λαμπριάνας Δοϊτσίδη και του Βαγγέλη Δημούδη. Η παλιά του ονομασία ήταν "Γκουρουντζί" ή "Κουρτσί". Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ελληνοχωρίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Καρωτής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Διδυμοτείχου του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 271 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Κοστάνιτσα (Κότορ)
Η Κοστάνιτσα (σερβικά κυριλλικά: Костањица) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Αρζαντάν
Το Αρζαντάν (γαλλ. Argentan) είναι πόλη της περιοχής (Région) της Νορμανδίας στον νομό του Ορν (Orne). Έχει πληθυσμό 14.439 κατοίκων, οι οποίοι αποκαλούνται "Αρζαντανέ" (Argentanais).
Γεωγραφική θέση
Η πόλη βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής της Κάτω Νορμανδίας, στο βόρειο τμήμα του διαμερίσματος του Ορν και απέχει σε ευθεία γραμμή 55 χιλμ. από την Καν και 175 (191 οδικώς) χιλμ. από το Παρίσι. Αποτελεί το κέντρο της πεδιάδας του Αρζαντάν συνορεύοντας βόρεια με την αγροτική περιοχή της Φαλέζ και δυτικά με την περιοχή της Αλανσόν. Ανατολικά της βρίσκεται το δάσος της Γκουφέρν (forêt de Gouffern). Ο μεσημβρινός του Γκρίνουιτς περνά από την δυτική είσοδο της πόλης, όπου υπάρχει και η σχετική σήμανση.
Ιστορία
right|thumb|250px|Το ντονζόν του Αρζαντάν Η πόλη αποτέλεσε πρωτεύουσα της γαλατικής φυλής των Άρβων (Arvii) και κατά την ρωμαϊκή και μεσαιωνική περίοδο αναφερόταν ως "Argentomagum" ή "Argentagum", τοπωνύμιο μάλλον προερχόμενο από τις γαλατικές λέξεις argentos (άργυρος) and magos (αγορά) και αναφέρεται σε θρύλους από τον 5ο μ.Χ. αιώνα. Η πόλη γνώρισε προοδευτικά μεγάλη ανάπτυξη από τις αρχές του Μεσαίωνα. Κατά την περίοδο της Νορμανδικής κατάκτησης η πόλη δόθηκε ως επιβράβευση για την πίστη του σε έναν αξιωματούχο του από τον Ρόλλο της Νορμανδίας. Το 1035 η πόλη κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Αύγουστο και στις αρχές του 12ου αιώνα ο Δούκας της Νορμανδίας και βασιλέας της Αγγλίας Ανρί ο Α' Μποκλέρκ (Henri Ier Beauclerc) οχύρωσε την πόλη, κατασκευάζοντας ένα εξωτερικό τείχος με 16 πύργους και ένα εσωτερικό, που περιέβαλε το κάστρο, το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου και τον κεντρικό πύργο (Ντονζόν), που διακρίνονται και σήμερα. Λόγω της ασφάλειας που προσέφεραν αυτές οι οχυρώσεις, η πόλη προσείλκυσε διάσημες προσωπικότητες, όπως η Ματθίλδη η Α', θυγατέρα του Ερρίκου του Α' της Αγγλίας, η οποία παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη (Geoffroy Plantagenêt), που κατέφυγε σε αυτήν το 1135. Εκεί αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα η Ελεονώρα της Ακουϊτανίας το 1189, σύζυγος του βασιλέα Ερρίκου Β' της Αγγλίας και δέχθηκε στην πόλη και τους δύο γιους της, τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο και τον Ιωάννη τον Ακτήμονα.
Το 1447 ο Ζαν της Ορλεάνης κόμης του Ντυνουά (Jean d'Orléans, comte de Dunois) εκδίωξε τους Άγγλους από το Αρζαντάν. Κατά τον 16ο αιώνα την πόλη διεκδίκησαν τόσο οι καθολικοί όσο και οι Ουγενότοι κατά τους Γαλλικούς θρησκευτικούς πόλεμους, αλλά τελικά παραδόθηκε στον Ερρίκο Δ' χωρίς αντίσταση.
Την εποχή εκείνη το Αρζαντάν διέθετε "βιομηχανίες" και είχε ανεπτυγμένο εμπόριο. Η καλή ποιότητα των νερών του Ορν οδήγησε στην ανάπτυξη πολυάριθμων βυρσοδεψιών ενώ υπήρχε και εργαστήριο κατασκευής περγαμηνών. right|thumb|250px|Αρζαντάν: Ο ναός του Σεν Ζερμέν Το 1665 εγκαταστάθηκε εκεί μια Βασιλική μονάδα παραγωγής δαντελών και το 1671 επινοείται εκεί η γαλλική πλέξη, που ανταγωνιζόταν την διάσημη, εκείνη την εποχή, βενετσιάνικη πλέξη δαντέλας. Η παραγωγή δαντέλας αποδείχτηκε ιδιαίτερα προσοδοφόρος, με αποτέλεσμα να υπάρχουν εκεί, κατά τον 18ο αιώνα, τέσσερις βασιλικές μονάδες παραγωγής και περίπου μισή δωδεκάδα συμβατικών μονάδων. Όμως, πάνω απ' όλα, το Αρζαντάν παρέμενε διοικητικό κέντρο της περιοχής και πόλη στην οποία είχαν συσσωρευτεί πολλοί εκπρόσωποι της αριστοκρατίας. Διέμεναν εκεί μόνιμα περίπου πενήντα οικογένειες αριστοκρατών και περισσότεροι από 100 βασιλικοί αξιωματούχοι (δικαστικοί, βασιλικοί αποθηκάριοι, διαχειριστές υδάτινων πόρων, δεσπότες των δασών κτλ). Οι περισσότερο ευκατάστατοι διέθεταν ιδιάζουσες πολυτελείς κατοικίες, πολλές από τις οποίες σώζονται μέχρι σήμερα.
Η γεωγραφική θέση της πόλης την έκανε σημαντικό σιδηροδρομικό κόμβο, στον οποίο μπορούσαν να σταθμεύσουν μέχρι 120 ατμομηχανές. Λόγω και αυτού του χαρακτηριστικού της, στην πόλη εγκαταστάθηκαν στην αριστερή όχθη του Ορν κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα πολλές μεταλλουργικές και κατασκευαστικές βιομηχανίες, όπως η Moulinex, η Solex, η Motta κ.ά., καθώς και βιομηχανίες επεξεργασίας αγροτικών προϊόντων και τροφίμων. Ο πληθυσμός της πόλης τριπλασιάστηκε από τις 6.000 σε 18.000 κατοίκους.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς. Την παραμονή της Απόβασης της Νορμανδίας, στις 5 Ιουνίου 1944 υπέστη σοβαρές καταστροφές από αεροπορική επιδρομή, ενώ οι μάχες κατά τη διάρκεια του Αυγούστου για την κατάληψη της πόλης και του στόχου που αντιπροσώπευε ο σιδηροδρομικός της σταθμός ήταν ιδιαίτερα φονικές. Εκτός από το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, καταστράφηκε ολοσχερώς και ο σιδηροδρομικός της σταθμός. Όταν το 317ο Σύνταγμα Πεζικού του αμερικανικού στρατού μπήκε στο Αρζαντάν στις 20 Αυγούστου 1944 απελευθερώνοντάς το, συνάντησε μια πόλη σχεδόν ολοσχερώς κατεστραμμένη.
Σημερινή εικόνα
Η διέλευση του αυτοκινητοδρόμου Α88 από τις παρυφές της πόλης της προσέδωσε νέα ανάπτυξη. Παράλληλα ξεκίνησε και η εφαρμογή του προγράμματος "Au Fil de l'Orne", που στοχεύει στην αναμόρφωση των οχθών του Ορν. Καθώς πολλές από τις μεγάλες βιομηχανίες της έκλεισαν τα εκεί εργοστάσιά τους, η πόλη στράφηκε πλέον προς τον τουρισμό ως πηγή πλούτου, μολονότι παραμένουν ακόμη σε λειτουργία ορισμένες μεγάλες μονάδες, όπως αυτές της "Magnetti - Marelli" και της "Ségès Frigécrèmes" (παγωτά, κρέμες). Σε αυτό συνέβαλε και ο νυν δήμαρχός της, ο ο οποίος στοχεύει στην εκμετάλλευση του εθνικού πάρκου της Νορμανδίας - Μαιν (parc naturel régional Normandie-Maine) ως τουριστικού θελγήτρου, ώστε να μειώσει τα υψηλά ποσοστά ανεργίας. Παράλληλα δημιουργήθηκαν στην πόλη μια "Médiathèque", ένα ενυδρείο και, το 2008, ένα πολιτιστικό κέντρο και ο "Οίκος της Δαντέλας" (Maison des Dentelles) με σκοπό τόσο τη διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της όσο και της προσέλκυσης επισκεπτών, την οποία βοηθά και το ωκεάνιο κλίμα της πόλης.
Αξιοθέατα
right|thumb|200px|Ο Πύργος της Μαργαρίτας Αξιοθέατα αποτελούν ο πύργος της Μαργαρίτας (Tour de Marguerite) και ο κεντρικός πύργος του αρχικού κάστρου (Donjon), απομεινάρια της αρχικής οχύρωσης της πόλης και κτίσματα του 12ου αιώνα, από τους οποίους είναι πολύ όμορφη η θέα των στεγών της πόλης. Οι πύργοι είναι επισκέψιμοι μόνο κατά το χρονικό διάστημα από Ιούνιο ως Σεπτέμβριο. Σημαντικό, επίσης, κτίσμα για την πόλη είναι το παλαιό δουκικό κάστρο, του 14ου αιώνα, το οποίο βρίσκεται στην πλατεία της Αγοράς και σήμερα στεγάζει το Δικαστικό μέγαρο.
Στο Αρζαντάν ο επισκέπτης θα βρει δύο μεσαιωνικούς ναούς: Στο κέντρο της πόλης υπάρχει ο ναός του Σεν Ζερμέν (επίσης κοντά στην πλατεία της Αγοράς), ο οποίος χρονολογείται από τον 15ο αιώνα (με προσθήκες κατά τον 16ο) και στον οποίο συνδυάζονται αρμονικά αρκετά αρχιτεκτονικά στυλ. Εντυπωσιακή είναι η είσοδος του ναού, ο οποίος διαθέτει τετραγωνικού σχήματος κωδωνοστάσιο και έναν όχι και τόσο συνηθισμένο για εκκλησία πύργο, ο οποίος χρησιμοποιούνταν ως φάρος.
Ο ναός του Αγίου Μαρτίνου (Saint-Martin) χρονολογείται από την ίδια περίπου περίοδο και διαθέτει διακοσμημένο κωδωνοστάσιο και παράθυρα με υαλογραφήματα (βιτρώ) που προσδίδουν αίσθηση κατάνυξης στο εσωτερικό του ναού. Κτίσμα του 14ου αιώνα είναι, επίσης, και το παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου (Chapelle St Nicolas).
Μεταφορές
Από τις παρυφές της πόλης διέρχεται ο αυτοκινητόδρομος Α88, ο οποίος την συνδέει με ολόκληρη την υπόλοιπη χώρα. Ο σιδηροδρομικός σταθμός, ο οποίος ανακαινίστηκε ριζικά το 2008, εξυπηρετεί δύο βασικές γραμμές:
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Αρζαντάν είναι αδελφοποιημένη πόλη με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας
Πελάγοντας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πελάγοντας (Πελάγων) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Πελαγοντας Πελαγοντας
Κοινωνικό φαντασιακό
Πρόκειται για μία σύλληψη του Κορνήλιου Καστοριάδη μέσω της οποίας ο Έλληνας στοχαστής αποπειράται να επικαιροποιήσει το αρχαιοελληνικό φιλοσοφικό σχήμα "φύσις-Λόγος-πόλις" με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτό να μπορεί να γίνει αποδεκτό και λειτουργικό μέσα στο Μετανεωτερικό διανοητικό-θεωρητικό περιβάλλον. Ο Καστοριάδης ορίζει το κοινωνικό φαντασιακό ως ένα πλέγμα (ο Καστοριάδης χρησιμοποιεί τον όρο μάγμα) κοινωνικών σημασιών που προέρχονται από τη φαντασία -η φαντασία είναι που δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να δημιουργεί εκ του μηδενός-, μέσω των οποίων νοηματοδοτείται ο κόσμος και η κοινωνία. Η κοινωνία προκειμένου να θεσμιστεί, αντλεί τα απαραίτητα για τη θέσμιση μάγματα σημασιών από τη ριζική φαντασία της ψυχής (σε επίπεδο ατόμου) και από την κοινή πηγή του κοινωνικού φαντασιακού (σε επίπεδο κοινωνίας). Στο καστοριαδικό σχήμα της κοινωνικής θέσμισης, ο όρος θεσμός δεν αφορά μόνον επί μέρους θεσμούς, φέρ' ειπείν τη νοσοκομειακή περίθαλψη, την ενημέρωση ή τον επαγγελματικό αθλητισμό, αλλά και όλα αυτά που δεν υπάρχουν εκ φύσεως, αλλά συνιστούν δημιουργήματα των ανθρωπίνων κοινωνιών.
Εισαγωγικά
Η καστοριαδική έννοια του κοινωνικού φαντασιακού είναι εντεταγμένη μέσα στη συνολικότερη σύλληψη της φαντασιακής θέσμισης της κοινωνίας, που με τη σειρά της είναι συνδεδεμένη με το πολιτικό πρόταγμα της αυτονομίας. Στο καστοριαδικό σχήμα η αυτονομία και η φαντασία είναι έννοιες συνυφασμένες μεταξύ τους, η δε σχετική συλλογιστική βασίζεται επάνω στη θεωρία περί μιας ουσίας του Είναι, την οποία ουσία ο διανοητής αποπειράται να συγκροτήσει ως έννοια μέσα στο έργο του. Πιο συγκεκριμένα, ο Καστοριάδης αντιλαμβάνεται την έννοια του Είναι ως δημιουργία και αλλοίωση νέων μορφών, κατανοεί δε την ικανότητα του ανθρώπου για δημιουργία ως μοναδική ιδιότητα του ανθρώπου σε σχέση με τα άλλα όντα. Στην καστοριαδική σκέψη το αυτόνομο υποκείμενο θεσπίζει τους νόμους, έχοντας περάσει μέσα από μια συνειδητή ψυχαναλυτική διαδικασία αναδιαμόρφωσης της σχέσης του με τον εαυτό του, η αυτόνομη δε κοινωνία αυτοθεσμίζεται, καθιστώντας εαυτόν πηγή της θέσμισής της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία
Μεταμαθηματικά
μικρογραφία|Το εξώφυλλο του βιβλίου "Principia Mathematica"(συντομευμένη έκδοση), ενός σημαντικού έργου για τα μεταμαθηματικά. Τα μεταμαθηματικά είναι η μελέτη των ίδιων των μαθηματικών με τη χρήση μαθηματικών μεθόδων. Η μελέτη αυτή παράγει μεταθεωρίες, οι οποίες είναι μαθηματικές θεωρίες για άλλες μαθηματικές θεωρίες. Η έμφαση στα μεταμαθηματικά (και ίσως η δημιουργία του ίδιου του όρου) οφείλεται στην προσπάθεια του Ντέιβιντ Χίλμπερτ να εξασφαλίσει τα θεμέλια των μαθηματικών στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα μεταμαθηματικά παρέχουν "μια αυστηρή μαθηματική τεχνική για τη μελέτη μιας μεγάλης ποικιλίας προβλημάτων θεμελίωσης των μαθηματικών και της λογικής" (Kleene 1952, σ. 59). Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των μεταμαθηματικών είναι η έμφαση που δίνει στη διάκριση μεταξύ συλλογισμού εντός ενός συστήματος και συλλογισμού εκτός ενός συστήματος. Μια άτυπη απεικόνιση αυτής της διάκρισης είναι να ταξινομηθεί η πρόταση "2+2=4" ως ανήκουσα στα μαθηματικά, ενώ η πρόταση "'2+2=4' είναι έγκυρη" ταξινομείται ως ανήκουσα στα μεταμαθηματικά.
Ιστορία
Τα μεταμαθηματικά μεταθεωρήματα που αφορούν τα ίδια τα μαθηματικά διαφοροποιήθηκαν αρχικά από τα συνηθισμένα μαθηματικά θεωρήματα τον 19ο αιώνα για να επικεντρωθούν σε αυτό που τότε ονομάστηκε κρίση των θεμελίων των μαθηματικών. Το παράδοξο του Ρίτσαρντ (Richard 1905) σχετικά με ορισμένους "ορισμούς" των πραγματικών αριθμών στην αγγλική γλώσσα είναι ένα παράδειγμα του είδους των αντιφάσεων που μπορούν εύκολα να προκύψουν αν δεν γίνει διάκριση μεταξύ μαθηματικών και μεταμαθηματικών. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το διάσημο παράδοξο του Ράσελ (το σύνολο όλων των συνόλων που δεν περιέχουν τον εαυτό τους περιέχει τον εαυτό τους;).
Η σοβαρή μεταμαθηματική σκέψη ξεκίνησε με το έργο του Γκότλομπ Φρέγκε, ιδίως με την Begriffsschrift του, που δημοσιεύτηκε το 1879.
Ο Ντέιβιντ Χίλμπερτ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τακτικά τον όρο "μεταμαθηματικά" (βλ. Πρόγραμμα του Χίλμπερτ), στις αρχές του 20ού αιώνα. Γι' αυτόν, ο όρος σχετιζόταν με τη σύγχρονη θεωρία αποδείξεων, στην οποία χρησιμοποιούνται πεπερασμένες μέθοδοι για τη μελέτη διαφόρων αξιωματικοποιημένων μαθηματικών θεωρημάτων (Kleene 1952, σ. 55).
Άλλες εξέχουσες προσωπικότητες στον τομέα αυτό είναι οι Μπερτράν Ράσελ, Θόραλφ Σκόλεμ, Εμίλ Ποστ, Αλόνζο Τσερτς, Άλαν Τούρινγκ, Στίβεν Κλέιν, Γουίλαρντ Κουίν, Πολ Μπενάκεραφ, Χίλαρι Πούτναμ, Γκρέγκορι Τσέιτιν, Άλφρεντ Τάρσκι και Κουρτ Γκέντελ.
Σήμερα, η μεταλογική και τα μεταμαθηματικά επικαλύπτονται σε μεγάλο βαθμό, και τα δύο έχουν σε μεγάλο βαθμό υποκατασταθεί από τη μαθηματική λογική στα πανεπιστήμια.
Η ανακάλυψη της υπερβολικής γεωμετρίας
Η ανακάλυψη της υπερβολικής γεωμετρίας είχε σημαντικές φιλοσοφικές συνέπειες για τα μεταμαθηματικά. Πριν από την ανακάλυψή της, υπήρχε μόνο μία γεωμετρία και ένα μαθηματικό σύστημα- η ιδέα ότι θα μπορούσε να υπάρξει άλλη γεωμετρία θεωρούνταν απίθανη.
Όταν ο Γκάους ανακάλυψε την υπερβολική γεωμετρία, λέγεται ότι δεν δημοσίευσε τίποτα γι' αυτήν από φόβο για την "αναταραχή των Βοιωτών", η οποία θα κατέστρεφε την ιδιότητά του ως princeps mathematicorum (στα λατινικά, "ο πρίγκιπας των μαθηματικών"). Η "αναταραχή των Βοιωτών" έλαβε χώρα και έδωσε ώθηση στα μεταμαθηματικά και σε μεγάλες βελτιώσεις στη μαθηματική αυστηρότητα, την αναλυτική φιλοσοφία και τη λογική.
Begriffsschrift
Η Begriffsschrift (γερμανικά για "έννοια-σχέδιο") είναι ένα βιβλίο λογικής του Γκότλομπ Φρέγκε, που δημοσιεύτηκε το 1879, και το τυπικό σύστημα που περιγράφεται σε αυτό.
Η Begriffsschrift μεταφράζεται συνήθως ως "εννοιολογική γραφή" ή "εννοιολογική σημειογραφία"- ο πλήρης τίτλος του βιβλίου την προσδιορίζει ως "μια γλώσσα τύπων, με πρότυπο εκείνη της αριθμητικής, της καθαρής σκέψης". Το κίνητρο του Φρέγκε για την ανάπτυξη της τυπικής του προσέγγισης στη λογική μοιάζει με εκείνο του Λάιμπνιτς για τον αναλογικό λογισμό του (αν και, στον πρόλογό του, ο Φρέγκε αρνείται σαφώς ότι έχει επιτύχει αυτόν τον στόχο, καθώς επίσης ότι ο κύριος στόχος του θα ήταν να κατασκευάσει μια ιδανική γλώσσα όπως αυτή του Λάιμπνιτς, κάτι που ο Φρέγκε δηλώνει ότι είναι ένα μάλλον δύσκολο και ιδεαλιστικό έργο, αλλά όχι αδύνατο). Στη συνέχεια, ο Φρέγκε χρησιμοποίησε τον λογικό του λογισμό στην έρευνά του για τα θεμέλια των μαθηματικών κατά το επόμενο τέταρτο του αιώνα.
Αρχές των Μαθηματικών (Principia Mathematica)
Οι Αρχές των Μαθηματικών (Principia Mathematica), ή "PM", όπως συχνά συντομογραφούνται, ήταν μια προσπάθεια να περιγραφεί ένα σύνολο αξιωμάτων και κανόνων συμπερασμού στη συμβολική λογική από τα οποία θα μπορούσαν κατ' αρχήν να αποδειχθούν όλες οι μαθηματικές αλήθειες. Ως εκ τούτου, το φιλόδοξο αυτό εγχείρημα έχει μεγάλη σημασία για την ιστορία των μαθηματικών και της φιλοσοφίας, καθώς αποτελεί ένα από τα κύρια προϊόντα της πεποίθησης ότι ένα τέτοιο εγχείρημα είναι εφικτό. Ωστόσο, το 1931, το θεώρημα της μη πληρότητας του Γκέντελ απέδειξε οριστικά ότι η ΜΡ, και μάλιστα οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια, δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτύχει αυτόν τον στόχο- δηλαδή, για οποιοδήποτε σύνολο αξιωμάτων και κανόνων συμπερασμού που προτείνονται για την ενθυλάκωση των μαθηματικών, θα υπήρχαν στην πραγματικότητα μαθηματικές αλήθειες που δεν θα μπορούσαν να συναχθούν από αυτά τα αξιώματα και τους κανόνες.
Μια από τις κύριες πηγές έμπνευσης και παρακίνησης για το MP ήταν το προηγούμενο έργο του Γκότλομπ Φρέγκε στη λογική, το οποίο ο Ράσελ ανακάλυψε ότι επέτρεπε την κατασκευή παράδοξων συνόλων. Το MP προσπάθησε να αποφύγει αυτό το πρόβλημα αποκλείοντας την απεριόριστη δημιουργία αυθαίρετων συνόλων. Για να γίνει αυτό, η έννοια του γενικού συνόλου αντικαταστάθηκε από την έννοια της ιεραρχίας συνόλων διαφορετικών "τύπων", σύμφωνα με την οποία ένα σύνολο ορισμένου τύπου μπορεί να περιέχει μόνο σύνολα αυστηρά κατώτερων τύπων. Ωστόσο, τα σύγχρονα μαθηματικά αποφεύγουν παράδοξα όπως αυτό του Ράσελ με λιγότερο περίπλοκα μέσα, όπως το σύστημα Ζερμέλο-Φράνκελ της θεωρίας συνόλων.
Το θεώρημα μη πληρότητας του Γκέντελ
Τα θεωρήματα μη πληρότητας του Γκέντελ είναι δύο θεωρήματα της μαθηματικής λογικής που καθορίζουν τα εγγενή όρια όλων των αξιωματικών συστημάτων, εκτός από τα πιο τετριμμένα, ικανά για αριθμητική. Τα θεωρήματα αυτά, που αποδείχθηκαν από τον Κουρτ Γκέντελ το 1931, είναι σημαντικά τόσο για τη μαθηματική λογική όσο και για τη φιλοσοφία των μαθηματικών. Και τα δύο αποτελέσματα ερμηνεύονται ευρέως, αλλά όχι καθολικά, ότι δείχνουν ότι το πρόγραμμα του Χίλμπερτ να βρει ένα πλήρες και συνεπές σύνολο αξιωμάτων για όλα τα μαθηματικά είναι αδύνατο, δίνοντας έτσι μια αρνητική απάντηση στο δεύτερο πρόβλημα του Χίλμπερτ.
Ο ορισμός του Τάρσκι ως προς τη μοντελοθεωρητική ικανοποίηση
Το σχήμα Τ ή σχήμα αλήθειας (που δεν πρέπει να συγχέεται με τη "Σύμβαση Τ") χρησιμοποιείται για να δώσει έναν επαγωγικό ορισμό της αλήθειας που βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε υλοποίησης της σημασιολογικής θεωρίας της αλήθειας του Άλφρεντ Τάρσκι. Ορισμένοι συγγραφείς το αποκαλούν "σχήμα ισοδυναμίας", ένα συνώνυμο που εισήγαγε ο Μάικλ Ντάμετ.
Το σχήμα Τ εκφράζεται συχνά σε φυσική γλώσσα, αλλά μπορεί να τυποποιηθεί σε πολυεπίπεδη ταξινομημένη προτασιακή λογική ή σε διατεταγμένη λογική- μια τέτοια τυποποίηση ονομάζεται θεωρία Τ. Οι Τ-θεωρίες αποτελούν τη βάση πολλών θεμελιωδών εργασιών στη φιλοσοφική λογική, όπου εφαρμόζονται σε αρκετές σημαντικές αντιπαραθέσεις στην αναλυτική φιλοσοφία.
Εκφρασμένη σε ημι-φυσική γλώσσα (όπου "S" είναι το όνομα της πρότασης που συντομογραφείται σε S): "S" είναι αληθής αν και μόνο αν S
Παράδειγμα: "το χιόνι είναι λευκό" είναι αληθές αν και μόνο αν το χιόνι είναι λευκό.
Η μη αποφασισιμότητα του προβλήματος Entscheidungs
Το πρόβλημα Entscheidungs (γερμανικά: "πρόβλημα απόφασης") είναι μια πρόκληση που έθεσε ο Ντέιβιντ Χίλμπερτ το 1928. Το πρόβλημα Entscheidungs απαιτεί έναν αλγόριθμο που δέχεται ως είσοδο μια δήλωση της λογικής πρώτης τάξης (ενδεχομένως με πεπερασμένο αριθμό αξιωμάτων πέρα από τα συνήθη αξιώματα της λογικής πρώτης τάξης) και απαντά "Ναι" ή "Όχι" ανάλογα με το αν η δήλωση είναι καθολικά έγκυρη, δηλαδή έγκυρη σε οποιαδήποτε δομή που ικανοποιεί τα αξιώματα. Βάσει του θεωρήματος πληρότητας της λογικής πρώτης τάξης, μια δήλωση είναι καθολικά έγκυρη εάν και μόνο εάν μπορεί να συναχθεί από τα αξιώματα, οπότε το Entscheidungsproblem μπορεί επίσης να θεωρηθεί ότι ζητά έναν αλγόριθμο που να αποφασίζει εάν μια δεδομένη δήλωση μπορεί να αποδειχθεί από τα αξιώματα χρησιμοποιώντας τους κανόνες της λογικής.
Το 1936, ο Αλόνζο Τσερτς και ο Άλαν Τιούρινγκ δημοσίευσαν ανεξάρτητες εργασίες που έδειχναν ότι μια γενική λύση στο Entscheidungsproblem είναι αδύνατη, υποθέτοντας ότι ο διαισθητικός συμβολισμός του "αποτελεσματικά υπολογίσιμου" αποτυπώνεται από συναρτήσεις υπολογίσιμες από μια μηχανή Τιούρινγκ (ή ισοδύναμα, από εκείνες που μπορούν να εκφραστούν στον λογισμό λάμδα). Αυτή η υπόθεση είναι πλέον γνωστή ως η θέση Τσερτς-Τιούρινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματική λογική Κατηγορία:Φιλοσοφία των μαθηματικών Κατηγορία:Ιστορία των Μαθηματικών
Εκμαγείο (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 609)
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθεται με αριθμό καταλόγου 609 το εξής αντικείμενο, που βρέθηκε σε άγνωστο τάφο.
Περιγραφή
Πρόκειται για το εν τρίτο λίθινου εκμαγείου, ίσως από στεατίτη. Χρησιμοποιείτο μάλλον στην χρυσοχοΐα για την κατασκευή δακτυλιδιών, χαρακτηριστικού μυκηναϊκού τύπου. Στο επάνω μέρος φέρει οπή για την έκχυση υγροποιημένου μετάλλου. Φέρει επίσης τέσσερις οπές, στις οποίες προσάρμοζαν αντίστοιχα τέσσερις εξοχές των αντίκρυ άλλων δύο τεμαχίων, τα οποία έκλειναν ερμητικά. Στο εσωτερικό διακρίνεται κοίλο ανάγλυφο, που αντιπροσώπευε λιονταροκεφαλή.
Πηγές
Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Τέχνεργα Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ελλάδα
Ιωάννης Β΄ του Σαλόν-Αρλαί
Ο Ιωάννης Β΄, γαλλ. Jean ΙΙ (1312 - 25 Φεβρουαρίου 1362) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Αρλαί.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ούγου Α΄ κυρίου του Αρλαί και της Βεατρίκης, κόρης του Ουμβέρτου Α΄ κυρίου του Λα Τουρ-ντυ-Πεν.
Το 1322 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Η Βεατρίκη ήταν κόρη της Άννας κόμισσας του Βιενουά (περιοχής με έμβλημα το δελφίνι).
Απεβίωσε το 1362 σε ηλικία 50 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα πριν το 1332 τη Μαργαρίτα των Μέλλο, κόρη του Ντρε Δ΄ κυρίου του Σατώ-Σινόν & του Σαιντ-Ερμίν και είχε τέκνα:
Έπειτα το 1361 έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία, κόρη τού Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Γενεύης.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Σχολικό συγκρότημα Αγίου Δημητρίου
Το δημόσιο σχολείο του Αγίου Δημητρίου (Μπραχάμι), (γνωστό και ως Στρογγυλό λόγω του σχήματός του), σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Τάκη χ. Ζενέτο την περίοδο 1969-1972, ενώ η κατασκευή του ξεκίνησε το 1972 και ολοκληρώθηκε το 1974. Το κτήριο αυτό έχει σχολιαστεί για το ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα σχήμα του και για τις μπετονένιες περσίδες ηλιοπροστασίας, ενώ έχουν δημιουργηθεί αρκετές ιστορίες για το Στρογγυλό από κατοίκους της περιοχής και μαθητές.
Ο σχεδιασμός του συγκεκριμένου κτηρίου δεν αντιμετωπίσθηκε από τον Ζενέτο απλά ως μία κτηριολογική επίλυση σύμφωνα με της ανάγκες εκείνης της εποχής. Η σημαντικότερη επιδίωξή του ήταν η διατύπωση και η μακροπρόθεσμη εφαρμογή της προβληματικής του όσον αφορά το εκπαιδευτικό σύστημα, ύστερα από μία σημαντική προσωπική έρευνα διάρκειας 6 μηνών της διεθνούς εκπαίδευσης, τόσο με τη μορφή που είχε τότε όσο και με τις μεταβολές που θα υποστεί κυρίως με την εφαρμογή των νέων τεχνολογικών μέσων.
Ο Ζενέτος αντιλήφθηκε ότι το μοντέλο της γραμμικής διάταξης των αιθουσών, που συνδέονται με έναν εξωτερικό διάδρομο, «συμβατικό σύστημα που μένει αναλλοίωτο επί 150 χρόνια», είναι το μοναδικό αποδεκτό σύστημα από τον ΟΣΚ σε αντίθεση με μία ρηξικέλευθη πρόταση σχεδιασμού του κτηριολογικού προγράμματος η οποία πολύ δύσκολα θα γινόταν δεκτή, όπως και έγινε, καθώς οι αρμόδιοι του οργανισμού δέχθηκαν τη λύση του αφού μπορούσε να φιλοξενήσει και ένα παραδοσιακό σχολείο. Έτσι, διατηρεί αυτή την αρχή την οποία προσπαθεί να προσαρμόσει στην προβληματική του, χρησιμοποιώντας και ως δεδομένο ότι το κτήριο είναι ένα «εργαλείο μετάβασης» από το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα σε ένα μελλοντικό. Ως εκ τούτου, το κτήριο θα έχει την απαραίτητη ευελιξία να προσαρμόζεται στις εκάστοτε αλλαγές και ανάγκες της εκπαίδευσης, κυρίως αλλαγές οι οποίες θα επηρεάζονται από την εξέλιξη της τεχνολογίας, όπως είχε ήδη προβλέψει ο Ζενέτος από εκείνη την εποχή.
Η κτηριολογική διάταξη υπαγορεύθηκε σύμφωνα με τον Ζενέτο από τα εξής 4 δεδομένα:
α)τις υπάρχουσες συνθήκες της χώρας, όσον αφορά τα τεχνο-οικονομικά μέσα για μελέτες και κατασκευές κτηρίων
β)τις μεθόδους διδασκαλίας της εποχής
γ)τις προβλεπόμενες αλλαγές των μεθόδων, των μέσων διδασκαλίας αλλά και του αριθμού των μαθητών ανά ομάδα
Σάπες
μικρογραφία|ΔΟΥ ΣΑΠΩΝ
Σχολικό συγκρότημα Αγίου Δημητρίου
δ)την υψηλή διάρκεια ζωής των κατασκευών με τα υπάρχοντα μέσα
Σάπες
Το χωριό Σάπες βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Ροδόπης. Ο De Facto (εκ των πραγμάτων) πληθυσμός της Δημοτικής ενότητας Σαπών με γεωγραφικό κωδικό Καλλικράτη ″010401″ (ΦΕΚ B 697 - 20.03.2014) σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού – Κατοικιών 2011 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΦΕΚ B 699 - 20.03.2014) ανήλθε σε 8289 άτομα ενώ τα 3287 άτομα του προαναφερθέν συνόλου ανήκουν στον πληθυσμό της κωμόπολης (Σάπαι,οι).Σήμερα στις Σάπες διαμένουν 4.500 άτομα(2023). μικρογραφία|Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας κατά το κτίσιμο μικρογραφία|Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας μετά την αποπεράτωση
Σύντομη ιστορία του τόπου μετά το έτος 1923 (βασισμένη σε ΦΕΚ)
Ο συνοικισμός Σάππαι συστάθηκε με την παράγραφό 18 του Α’ μέρους του Διατάγματος υπ’ αριθμό 2 τις 30/07/1924 (ΦΕΚ A 177 - 31.07.1924 και ΦΕΚ Α 194 - 14.08.1924 – αναδημοσίευση) σε κοινότητα Σαππῶν με έδρα τον ομώνυμο συνοικισμό (Σάππαι). Ύστερα από χρόνια, με την παράγραφο 39 του άρθρου 9 του Νομοθετικού Διατάγματος υπ’ αριθμό 107 τις 26/09/1946 (ΦΕΚ Α 290 - 26.09.1946) η κοινότητα Σαππῶν αναγνωρίστηκε σε Δῆμο Σαππῶν με έδρα την ομώνυμη πόλη (Σάππαι). Την 1η Ιανουαρίου 2011 με την παράγραφο 42 του άρθρου 1 του νόμου υπ’ αριθμό 3852 (ΦΕΚ A 87 - 07.06.2010) συστάθηκε με έδρα την κωμόπολη Σάπες (Σάπαι,οι) ο Δήμος Μαρωνείας – Σαπών αποτελούμενος από τον Δήμο Μαρωνείας και τον Δήμο Σαπών, οι οποίοι καταργήθηκαν.
Ιστορία
Οι Σάπες πήραν το όνομα τους από τους Σαππαίους, το Θρακικό φύλλο που αναφέρουν στα κείμενά τους ο Ηρόδοτος και ο Παυσανίας. Κατά μια άλλη εκδοχή η ονομασία προήλθε από το "Σαπ" που σημαίνει "στύψη" και είναι το θειικό νάτριο του αργιλίου που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι στην βυρσοδεψία. Κατά τον 19ο αιώνα, σύμφωνα με τον Πουκεβίλ, στις Σάπες λειτουργούσε ορυχείο στύψης. Η περιοχή των Σαπών, γνώρισε πολλούς κατακτητές: Ρωμαίους, Οθωμανούς Τούρκους και Βούλγαρους. Η κωμόπολη αυτή είναι πρωτεύουσα του Δήμου Μαρωνείας & Σαπών, προπολεμικά της κοινότητας, καθώς και ολόκληρης της Επαρχίας Σαπών. Τον 17ο αιώνα θα περάσει από τις Σάπες και θα τις περιγράψει ο Οθωμανός περιηγητής Evliya Celebi. Επί τουρκοκρατίας ήταν το κεντρικότερο και το εμπορικότερο χωριό. Είχε 2 τζαμιά. Ονομαζόταν Σιαπτσί (Σαψί) ή Σαπ Χανέ.
Σχολικό συγκρότημα Αγίου Δημητρίου
Σύμφωνα με τον Ζενέτο η μετάβαση από το ισχύον σύστημα εκπαίδευσης στο μελλοντικό πρόκειται να πραγματοποιηθεί στο συγκεκριμένο σχολείο σε 3 φάσεις. Στην 1η φάση τοποθετούνται 3 αυτόνομες μονάδες των 160 ατόμων (40 ανά τάξη) γύρω από τον πυρήνα των μελλοντικών οπτικοακουστικών χρήσεων. Η κτηριολογική οργάνωση εξυπηρετεί τις ανάγκες του συμβατικού προγράμματος διδασκαλίας. Στη 2η φάση διατηρούνται οι 3 μονάδες με 120 άτομα (30 ανά τάξη), και προβλέπεται πειραματική λειτουργία των ψηφιακών μέσων στη διδασκαλία, ενώ στην 3η φάση υπάρχουν 2 μονάδες των 120 ατόμων (20 ανά τάξη) με πλήρη λειτουργία των νέων τεχνολογικών μέσων στη διδασκαλία.
Σάπες
Ιστορία
1. Σιαπτσί (Σαψί): Ονομαζόταν έτσι γιατί στην περιφέρεια της κωμόπολης και σε διάφορα σημεία, κατά παραδοσιακή αφήγηση, υπήρχε μεταλλείο πετρωμάτων, που περιείχε στύψη (Σιάπ=τουρκικά), την οποία είχαν ανάγκη τα τότε βυρσοδεψεία των Σαπών, αλλά και άλλων περιοχών. (1920-1950). Μετά το 1950 απαγορεύτηκε η χρήση της.
Μαρτυρίες από το παρελθόν
Η πιο παλιά μαρτυρία για τις Σάπες προέρχεται από τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή: " Εκτισμένη εις τους πρόποδας όρους αυτή έχει εν τζαμίον, εν χανίον και 200 κεραμοσκεπείς οικίας. Όλοι οι κάτοικοι της πόλης, Μωαμεθανοί τε και μη, είναι ασύδοτοι από φόρους στρατιωτικής καταστάσεως., υποχρεωμένοι να μετέχουν μόνον εις πολέμους. Οι μη μουσουλμάνοι κάτοικοι, όλοι ασχολούνται με την εκσκαφήν στυπτηρίας του Δημοσίου και παράδοσιν ταύτης εις τον Εμίνην των φόρων. Το ποσόν της εργολαβικής αναλήψεως της εκσκαφής της στυπτηρίας του Δημοσίου και παράδοσιν ταύτης εις τον Εμίνην των φόρων. Το ποσόν είναι μέγα ανερχόμενον εις το ποσόν των οκτακοσίων χιλιάδων γροσίων."
Σχολικό συγκρότημα Αγίου Δημητρίου
Εκτός από τα σχέδια τα οποία ήταν απαραίτητα για την κατασκευή του σχολείου, ο Ζενέτος παράλληλα με τη μελέτη για τη μετάβαση στις διαφορετικές φάσεις εκπαίδευσης πραγματοποίησε και ένα σχέδιο στο οποίο δείχνει τις μελλοντικές πληρώσεις του ψηφιακού πυρήνα του σχολείου με χώρους κυκλωμάτων τηλεόρασης, εγκαταστάσεις ολογραφικών προπλασμάτων, χώρους τεχνικού προσωπικού κ.ά. Βέβαια, το σχέδιο αυτό είναι αντιπροσωπευτικό, αν και αρκετά επεξεργασμένο, δεν περιμένει ο Ζενέτος την πλήρη υλοποίηση του, αλλά εκφράζει τις συνθήκες και τη λογική που θεωρεί ο ίδιος πως θα υπάρχουν στην τελική φάση υλοποίησης.
Το σχολείου του Αγίου Δημητρίου σταδιακά άρχισε να αποκτά σημαντικές φθορές εξαιτίας της κακής κατασκευής και της ευτέλειας των υλικών. Τελικά ο ΟΣΚ αποφάσισε την ανακαίνισή του. Η μελέτη διήρκεσε από το 1999 ως το 2003 με συντονιστές τους Ι. Παπαιωάννου και Δ. Παπαλεξόπουλο, ενώ σημαντική ήταν η βοήθεια του πολιτικού μηχανικού Μ. Χριστοφίδη, συνεργάτη του Τάκη Ζενέτου στη μελέτη και κατασκευή του έργου.
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα
Σάπες
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Σαπών Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου
thumb|300px|right|Η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου, [[Φρανσουά Ντυμπουά.]]
Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (γαλλικά: Massacre de la Saint-Barthélemy = Σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου) αναφέρεται στη σφαγή των Γάλλων προτεσταντών (Ουγενότων) από τους Καθολικούς στο Παρίσι στις 24 Αυγούστου 1572, ανήμερα του Αγίου Βαρθολομαίου. Η σφαγή αυτή διήρκεσε δύο τουλάχιστον μέρες στην πρωτεύουσα και επεκτάθηκε στην επαρχία.
Το τραγικό αυτό επεισόδιο των Θρησκευτικών Πολέμων της Γαλλίας, ήταν αποτέλεσμα τόσο θρησκευτικών, όσο και πολιτικών και κοινωνικών αιτίων. Ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς διαίρεσης όλων των στρωμάτων του γαλλικού λαού, του ανταγωνισμού των οικογενειών Γκιζ και Βουρβόνων για τη διαδοχή της ετοιμοθάνατης βασιλεύουσας δυναστείας των Βαλουά και αντικατόπτριζε επίσης τις εντάσεις μεταξύ της Γαλλίας και της Ισπανίας, οι οποίες τροφοδοτούνταν από τις εξεγέρσεις στις Κάτω Χώρες.
Η ιστοριογραφική παράδοση θέλει ως κύριους υπαίτιους της σφαγής τον βασιλιά Κάρολο Θ΄ και τη μητέρα του, Αικατερίνη των Μεδίκων. Ελλείψει πηγών, οι ιστορικοί ακόμα και σήμερα διαφωνούν για τον ακριβή ρόλο του στέμματος στο γεγονός αυτό. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι υπήρξε βασιλική έγκριση για το μακελειό. Το πρωινό της 24ης Αυγούστου, ο Κάρολος Θ΄ είχε διατάξει τη διακοπή των δολοφονιών, αλλά δεν μπόρεσε να ανακόψει την οργή και το ζήλο του λαού.
Η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους Γαλλικούς Θρησκευτικούς Πολέμους. Το κίνημα των Ουγενότων τραυματίστηκε από το χαμό πολλών επιφανών αριστοκρατών ηγετών του, αλλά και από τις εσωτερικές ανακατατάξεις και τη ριζοσπαστική αλλαγή των πεποιθήσεων τους: οι Γάλλοι προτεστάντες πλέον βρίσκονταν σε ανοιχτό πόλεμο με το στέμμα. Σε αντίθεση με τους τρεις προηγούμενους εμφύλιους πολέμους, δεν επρόκειτο για έναν πόλεμο ενάντια στην πολιτική του στέμματος, αλλά ενάντια στην ίδια την ύπαρξη της Γαλλικής μοναρχίας. Ήταν μια «από τις χειρότερες θρησκευτικές σφαγές του 16ου αιώνα». Σε όλη την Ευρώπη, ως γεγονός χάραξε στο μυαλό των Προτεσταντών ότι «ο Ρωμαιοκαθολικισμός ήταν μια αιματοβαμμένη και δόλια θρησκεία».
Μια αντιδημοφιλής ειρήνη και ένας αντιδημοφιλής γάμος
Τον Αύγουστο του 1570 και ενώ τα προτεσταντικά στρατεύματα υπό τον ναύαρχο Γκασπάρ ντε Κολινύ (Coligny) βάδιζαν κατά του Παρισιού, ο νεαρός βασιλιάς Κάρολος Θ΄, που σπανίως εξέφραζε γνώμη, υπέγραψε απροσδόκητα την Ειρήνη του Σαιν-Ζερμαίν. Με τη συνθήκη αυτή παραχωρούσε στους Ουγενότους ισοπολιτεία και σχεδόν απεριόριστη ελευθερία λατρείας. Αυτό εξόργισε τους καθολικούς για τον επιπρόσθετο λόγο ότι, παρά την προέλαση του Κολινύ, τα προτεσταντικά στρατεύματα προέρχονταν από σειρά ηττών στο πεδίο της μάχης.
Η μητέρα του Ερρίκου, η βασίλισσα της Ναβάρρας Ιωάννα ντ’ Αλμπρέ, είδε να ανοίγονται μεγάλες προοπτικές για τον γιο της, που ήταν άλλωστε κι αυτός απόγονος του Αγίου Λουδοβίκου: μόνο οι δύο αδελφοί του Καρόλου Θ΄ θα τον χώριζαν από τον θρόνο της Γαλλίας. Συμφώνησε, θέτοντας όμως τους όρους της : ο γάμος δεν θα γινόταν κατά το καθολικό τυπικό και οπωσδήποτε ο Ερρίκος δεν θα παρακολουθούσε την εν συνεχεία λειτουργία. Η Αικατερίνη δέχθηκε, παρά τις παπικές αντιδράσεις.
Ο Κολινύ εν τω μεταξύ ήρθε στην αυλή και κατέκτησε τον βασιλιά. Ο Κάρολος τον γέμισε τιμές και χρήματα κι ο ναύαρχος έκανε το παν για να τον εξωθήσει σε έναν πόλεμο με την Ισπανία, που θα απέφερε στη Γαλλία μεγάλο μέρος των ισπανοκρατούμενων Κάτω Χωρών (6-9 Αυγούστου 1572). Η Αικατερίνη όμως κατόρθωσε να ματαιώσει αυτήν την προσπάθεια.
Ένταση στο Παρίσι
Ο γάμος ορίστηκε για τις 18 Αυγούστου 1572. Στις 19 Ιουνίου η Ιωάννα ντ’ Αλμπρέ πέθανε από πλευρίτιδα στο Παρίσι, όπου είχε πάει για αγορές. Οι Ουγενότοι υποπτεύθηκαν ότι δηλητηριάστηκε. Ο Ερρίκος ήρθε στο Παρίσι τον Αύγουστο συνοδευόμενος από τον ναύαρχο Κολινύ και οκτακόσιους Ουγενότους. Άλλες τέσσερις χιλιάδες ένοπλοι τους ακολούθησαν τις επόμενες μέρες. Τα πνεύματα στο καθολικό Παρίσι ήταν εξαιρετικά οξυμένα. Οι καθολικοί κατηγορούσαν την ηγεσία του κράτους ότι παραδόθηκε στους Ουγενότους. Οι κάτοικοι του Παρισιού, φανατικοί Καθολικοί, δεν επιθυμούσαν την παρουσία τους. Σύμφωνα με τα κηρύγματα των ιεροκηρύκων, κυρίως Καπουτσίνων μοναχών, «προκαλούσε τρόμο» ο γάμος μιας Γαλλίδας πριγκίπισσας με ένα προτεστάντη. Ακόμα και το Παρλαμέντο του Παρισιού ήταν αντίθετο στο γάμο. Επιπλέον, η πολυτέλεια και τα έξοδα για τους βασιλικούς γάμους, καθώς και η ακρίβεια, που πήγαζε από την αύξηση της φορολογίας και τη φτωχή σοδειά εκείνου του χρόνου, προκάλεσαν την οργή του λαού.
Ακόμα και η βασιλική αυλή βρισκόταν σε ένταση. Η Αικατερίνη των Μεδίκων δεν είχε αποσπάσει τη συγκατάθεση του Πάπα για τον ξεχωριστό αυτό γάμο και κατά συνέπεια οι Γάλλοι ιεράρχες δίσταζαν να πάρουν θέση. Χρειάστηκε πολύς κόπος από την Αικατερίνη για να καταφέρει να πείσει τον Καρδινάλιο ντε Μπουρμπόν να τελέσει το γάμο.
Ο γάμος έγινε στις 18 Αυγούστου όπως προέβλεπαν οι όροι της συμφωνίας των βασιλισσών, και ενώ η Αικατερίνη είχε λάβει τα μέτρα της ώστε να μη φτάσει στο Παρίσι παπική απαγόρευση. Ο Κολινύ εν τω μεταξύ συνέχισε να πιέζει τον βασιλιά για βοήθεια προς τις επαναστατημένες Κάτω Χώρες και λεγόταν ότι ήταν έτοιμος να αναχωρήσει για το μέτωπο. Η Αικατερίνη ειδοποιήθηκε ότι σχεδιαζόταν απαγωγή αυτής και του βασιλιά. Σε όλη την πόλη ακούγονταν τα σφυροκοπήματα των σιδηρουργείων.
Απόπειρα δολοφονίας του Κολινί
thumb|200px|right|Γκραβούρα που απεικονίζει την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του [[Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινί|Γκασπάρ ντε Κολινί.]]
Στις 22 Αυγούστου 1572, έγινε απόπειρα δολοφονίας του ναυάρχου Κολινί, ο οποίος τραυματίστηκε στον αριστερό βραχίονα. Μεταφέρθηκε στο ξενοδοχείο του Μπετισί, όπου ο χειρουργός κατόρθωσε να του αφαιρέσει τις σφαίρες από τον αγκώνα και ακρωτηρίασε το ένα δάκτυλό του. Ο βασιλιάς εξοργίστηκε. Έστειλε τον προσωπικό του γιατρό στον Κολινύ, τον περίφημο Αμβρόσιο Παρέ, Ουγενότο, και διέταξε να εγκατασταθεί βασιλική φρουρά στο σπίτι του ναυάρχου. Η βασιλική οικογένεια επισκέφθηκε τον τραυματία κι ο Κάρολος ορκίστηκε να τιμωρήσει τους δράστες της απόπειρας. Ο Κολινύ επανέλαβε τις παραινέσεις του για πόλεμο με έπαθλο τη Φλάνδρα.
Ο Ερρίκος της Ναβάρρας επισκέφθηκε κι αυτός τον Κολινύ για να συζητήσουν περί του πρακτέου. Ο ναύαρχος απαγόρευσε κάθε βιαιοπραγία αλλά οι Ουγενότοι είχαν εξαγριωθεί. Όλη τη μέρα της 22ας Αυγούστου περιφέρονταν γύρω από το Λούβρο κραυγάζοντας ότι θα έπαιρναν τον νόμο στα χέρια τους. Πέρασαν επανειλημμένα έξω από το μέγαρο των Γκυζ απειλώντας με θάνατο. Ο βασιλιάς υποπτευόμενος τους Γκυζ συνέλαβε αρκετούς ανθρώπους τους κι ο δούκας με τον αδελφό του ζήτησαν άδεια να εγκαταλείψουν το Παρίσι. Τους δόθηκε, αυτοί έφτασαν μέχρι την πύλη του Αγίου Αντωνίου και μετά γύρισαν κρυφά στο μέγαρό τους.
Η απόφαση
Στις 23 Αυγούστου το συμβούλιο του βασιλιά συνήλθε για να εξετάσει σχετικά με την απόπειρα, παρουσία της Αικατερίνης. Τα στοιχεία βάρυναν την οικογένεια ντε Γκυζ. Το σπίτι απ’ όπου ρίχτηκαν οι πυροβολισμοί κατά του Κολινύ ανήκε (αν και δεν κατοικούσε σ’ αυτό) στη μητέρα ντε Γκυζ που είχε ορκιστεί τον θάνατο του ναυάρχου τον οποίο θεωρούσε υπεύθυνο της δολοφονίας του συζύγου της προ δεκαετίας. Ο δράστης είχε διαφύγει με άλογο που είχε πάρει από τους σταύλους των Γκυζ. Ο αδελφός του βασιλιά, ο δούκας ντ’ Ανζού, φαινόταν αναμεμειγμένος (το όπλο ανήκε σε έναν από τους φρουρούς του), πίεζε μάλιστα για την εξόντωση των Ουγενότων αρχηγών. Ένας πράκτοράς του κατέφτασε με την πληροφορία ότι οι Ουγενότοι ετοίμαζαν εξέγερση για την άλλη μέρα. Προ των, αληθών ή υποτιθεμένων, κινδύνων να χάσει την επιρροή της στον βασιλιά γιο της, να κηρυχθεί πόλεμος με την Ισπανία και να κινδυνεύσει η ζωή της, η Αικατερίνη αποφάσισε τον όλεθρο των Ουγενότων.
Αλλά έπρεπε να συμφωνήσει και ο βασιλιάς, ο οποίος επέμενε να τιμωρηθούν οι φυσικοί και προ πάντων οι ηθικοί αυτουργοί της απόπειρας. Στις δέκα το βράδυ της 23ης, η Αικατερίνη και οι σύμβουλοι περιστοίχισαν τον Κάρολο και τον πληροφόρησαν ότι επίκειται ανταρσία. Τριάντα χιλιάδες Ουγενότοι σχεδίαζαν να τον συλλάβουν και να τον κλείσουν σε προτεσταντικό φρούριο, όπως είχαν αποπειραθεί και στο παρελθόν. Μπορεί και να τον σκότωναν θεωρώντας τον υπεύθυνο της απόπειρας. Δεν υπήρχε οδός διαφυγής για τον βασιλιά : αν νικούσαν οι Ουγενότοι ήταν χαμένος. Αν νικούσαν οι καθολικοί ερήμην του, πάλι χαμένος ήταν. Ο Κάρολος, σε κατάσταση φοβερής ταραχής, αντιστεκόταν ακόμη : δεν θα ήταν αρκετό να συλληφθούν και να δικαστούν οι ενεχόμενοι στην ανταρσία ; Του απάντησαν ότι ήταν πια πολύ αργά για τέτοιες ενέργειες, ο έλεγχος είχε χαθεί. Η Αικατερίνη απείλησε ότι θα φύγει στην Ιταλία. Τα μεσάνυχτα ο Κάρολος, που ούτως ή άλλως δεν διακρινόταν για την ψυχική του ισορροπία και είχε φτάσει σε κατάσταση παραφροσύνης από την πίεση, έδωσε την έγκρισή για τη θανάτωση του ναυάρχου : «Στο διάβολο! Αφού το αποφασίσατε, σκοτώστε τον. Αλλά πρέπει να σκοτώσετε όλους του Ουγενότους για να μη μείνει κανείς να με κατηγορεί. Σκοτώστε τους όλους !» Εκτοξεύοντας βλαστήμιες και κατάρες κλείστηκε στο δωμάτιό του.
Η απόφαση είχε ληφθεί, και μάλιστα η παραφορά του βασιλιά έδωσε μεγάλο εύρος στην εφαρμογή της. Η Αικατερίνη απαίτησε να εξαιρεθούν ο πρίγκιπας του Κοντέ και οι Μονμορανσύ, καθώς και ο γαμπρός της Ερρίκος της Ναβάρρας, που τον ήθελε ως αντίβαρο στην αναμενόμενη παντοδυναμία των Γκυζ μετά την εξόντωση των Ουγενότων. Εξαιρέθηκε επίσης ο γιατρός του βασιλιά Αμβρόσιος Παρέ.
Λίγο μετά την απόφαση αυτή, οι δημοτικές αρχές του Παρισιού διατάχθηκαν να εξοπλίσουν τους κατοίκους και να κλείσουν τις πύλες της πόλης για να αποτραπεί κάθε προσπάθεια διαφυγής. Η δράση θα άρχιζε στις 3 το πρωί, όταν θα χτυπούσαν οι καμπάνες των εκκλησιών. Στους Γκυζ δόθηκε πλήρης ελευθερία κινήσεων.
Η σφαγή
thumb|Πρωινό στις πύλες του Λούβρου, πίνακας του 19ου αιώνα. Διακρίνεται στα μαύρα η [[Αικατερίνη των Μεδίκων.]]
Εκείνη την ώρα ήρθε μήνυμα της Αικατερίνης στους Γκυζ ότι η απόφαση ανακαλούταν. Της απάντησαν ότι ήταν αργά, ο Κολινύ ήταν νεκρός. Η Αικατερίνη βρέθηκε προ του αδιεξόδου στο οποίο είχε βρεθεί τα μεσάνυχτα ο γιος της : δεν μπορούσε να κάνει πίσω. Διέταξε να χτυπήσουν οι καμπάνες.
Ακολούθησε ανελέητη σφαγή. Υπολογίζεται ότι δύο ως πέντε χιλιάδες άνθρωποι θανατώθηκαν στο Παρίσι. Τα σπίτια παραβιάζονταν και οι Ουγενότοι σέρνονταν έξω και σφάζονταν οικογενειακά. Οι Ουγενότοι ευγενείς της ακολουθίας του Ερρίκου της Ναβάρρας που είχαν εγκατασταθεί στο Λούβρο, καλούνταν στα βασιλικά διαμερίσματα και εκτελούνταν ένας ένας καθώς έμπαιναν. Ο δούκας ντε λα Ροσεφουκώ, που είχε παίξει τένις με τον βασιλιά την προηγουμένη, θανατώθηκε στο σπίτι του από μασκοφόρους που είχαν έλθει, όπως νόμισε, να τον καλέσουν σε χορό μεταμφιεσμένων της αυλής.
Οι νεκροί δεν ήταν όλοι Ουγενότοι. Κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία ν΄απαλλαγούν από ανεπιθύμητους συζύγους, από οικονομικούς ανταγωνιστές, από πλούσιους συγγενείς που καθυστερούσαν να πεθάνουν ακόμη και από ακαδημαϊκούς αντιπάλους. Αρκούσε η πληροφόρηση των ενόπλων στον δρόμο ότι στο συγκεκριμένο σπίτι κατοικούσε Ουγενότος. Η σφαγή συνοδευόταν από λεηλασία στην οποία επιδόθηκαν και μέλη της αυλής.
Ο Ερρίκος της Ναβάρρας και ο εξάδελφός του πρίγκιπας ντε Κοντέ κλήθηκαν από τον βασιλιά και τους ζητήθηκε να διαλέξουν μεταξύ «λειτουργίας ή θανάτου». Ο Ερρίκος υποσχέθηκε μεταστροφή, ο Κοντέ αρνήθηκε, αλλά σώθηκε από την Αικατερίνη.
Το μεσημέρι της 24ης Αυγούστου ο βασιλιάς, ύστερα από έκκληση ορισμένων πολιτών, διέταξε να σταματήσει η σφαγή και έδωσε εντολή στην αστυνομία να φυλακίζει προτεστάντες προκειμένου αυτοί να προστατευθούν. Έσωσε κάποιους έτσι, αλλά τελείως αλλοπρόσαλλος ων, διέταξε κάποιοι άλλοι να ριχτούν στον Σηκουάνα. Για λίγο η σφαγή κόπασε. Αλλά τη Δευτέρα 26 του μηνός, ένα λουλούδι άνθισε εκτός εποχής. Οι καμπάνες χτύπησαν πάλι για να πανηγυρίσουν το θαύμα και ο όχλος θεώρησε ότι αυτό ήταν ένα σύνθημα για να επαναλάβει τη σφαγή.
Ορισμένοι προτεστάντες γλίτωσαν τη σφαγή, καθώς κρύφτηκαν από φίλους τους Καθολικούς, ενώ άλλοι βρήκαν καταφύγιο στην οικία του πρέσβη της Αγγλίας Φράνσις Γουόλσιγκχαμ, προστατευόμενου από βασιλική φρουρά, ή ακόμα και στις οικίες των Γκιζ και Νεμούρ, όπου κατέφυγε η δούκισσα της Φερράρας, Ειρήνη της Γαλλίας, με τη συνοδεία της. Τέλος, Προτεστάντες οικείοι και συγγενείς της βασιλικής οικογένειας, όπως η δούκισσα Λουίζα του Κλερμόν, φίλη της Αικατερίνης των Μεδίκων, και πρίγκιπες και πριγκίπισσες του οίκου των Βουρβόνων και οι συνοδείες τους βρήκαν καταφύγιο πίσω από τα τείχη του Λούβρου.
Στις 26 του μηνός ο βασιλιάς διέσχισε εν πομπή τους γεμάτους πτώματα δρόμους και βεβαίωσε το Παρλαμέντο του Παρισιού ότι αυτός είχε διατάξει την εξολόθρευση των Ουγενότων. Στις 28, με τη βασιλομήτορα και την αυλή, περιήλθε πολλές εκκλησίες ευχαριστώντας τον Θεό για την εξάλειψη της αίρεσης και τη σωτηρία της βασιλικής οικογένειας.
Στην επαρχία
thumb|250px|right|Αναμνηστικό νόμισμα με τη φιγούρα του Πάπα Γρηγορίου ΙΓ'
Η ένταση σύντομα επεκτάθηκε και στις πόλεις της γαλλικής επαρχίας, συνήθως υπό την καθοδήγηση συγκεκριμένων προσώπων ή ομάδων, όπως ο κόμης του Μονσορώ στην κοιλάδα του Λίγηρα. Στις 25 Αυγούστου, έγινε σφαγή στην Ορλεάνη, στις 31 Αυγούστου στη Λυών, στις 11 Σεπτεμβρίου στην Μπουρζ, στις 3 Οκτωβρίου στο Μπορντώ και στις 4 Οκτωβρίου στις πόλεις Τρουά, Ρουέν και Τουλούζη, καθώς και σε άλλες πόλεις.
Συνολικά, ο αριθμός των νεκρών δεν έχει υπολογιστεί με ακρίβεια, καθώς οι πηγές είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά υπερέβαλαν ή υποβάθμιζαν το γεγονός. Στην τελευταία πλευρά, ορισμένες πηγές αναφέρουν 2.000 στο Παρίσι και σε 3.000 στην επαρχία. Άλλες αναφέρουν 3.000 στο Παρίσι και 7.000 σε όλη τη γαλλική επαρχία. Από την άλλη, γίνεται λόγος για 20.000 ή 30.000 στο σύνολο. Για το Παρίσι, η μόνη απτή απόδειξη είναι μια απόδειξη για εργάτες του δήμου για τη «συλλογή και ταφή 1.100 πτωμάτων που ξεβράστηκαν στις ακτές του Σηκουάνα».