cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος Αινιάν
Σταδιοδρομία
Ίδρυσε την πρώτη παιδική χορωδία στον Πειραιά, το 1937, στην οποία συμμετείχαν ογδόντα παιδιά 7-14 ετών. Κατά την κατοχή μετέφερρε τη δραστηριότητά του στην Αθήνα, με την «Χορωδία Αινιάν», μια εικοσαμελή ομάδα παιδιών, και την κατοπινή «ορχήστρα πνευστών «Αινιάν Τζαζ», μέχρι το 1947. Το διάστημα 1947-1950 εργάζεται στο Παρίσι σαν ενορχηστρωτής σε μουσικό εκδοτικό οίκο. Από το 1953, με την «Εκκλησιαστική Χορωδία», εμφανίζεται επανειλημένα στο ραδιόφωνο, καθώς και με τη «Χορωδία Αινιάν» σε πολλές εκπομπές. Παράλληλα εργάσθηκε ως ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας στη ραδιοφωνία. Το 1959 προσκαλείται από το Δήμο Λαμιέων, όπου το 1960, ιδρύει τη «Δημοτική Χορωδία Λαμίας», καθώς και τη μοναδική στην Ελλάδα μουσική σχολή με οικοτροφείο και δωρεάν φοίτηση, για παιδιά φτωχών οικογενειών από όλη την Ελλάδα. Στις 20 Απριλίου 1964 εμφανίζεται με τη «Συμφωνική Ορχήστρα Πνευστών και Χορωδίας» του Δημοτικού Ωδείου Λαμίας στο Θέατρο Ακροπόλ. Λόγω αλλαγής της δημοτικής αρχής το 1964-1965, μεταφέρει τις δραστηριότητές του στον Πειραιά, όπου ιδρύει τη «Δημοτική Χορωδία Πειραιώς». Το σύνολο εμφανιζόταν ως ανεξάρτητος οργανισμός με πρωτοβουλία των μελών του ως «Αρμονία Αινιάν» (1966-1969). Υπήρξε διευθυντής του Ωδείου Ορφείον Αθηνών (1968-1969) και ιδρυτής του μη κερδοσκοπικού οργανισμού «Αρμονία Αινιάν» και της νέας ομώνυμης μικτής χορωδίας (1977).
Το αρχείο του βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Μεγάρου «Λίλιαν Βουδούρη» από το 2014.
Σύστημα Αινιάν
Ο Αινιάν ανέπτυξε ένα πρωτότυπο σύστημα διδασκαλίας της μουσικής, βασισμένο στην καλλιέργεια της μουσικότητας μέσα από την εμπειρία. Συχνά οι μαθητές του άλλαζαν ρόλους από τραγουδιστές σε μουσικοί. Η καθηγήτρια της μουσικής Λιλή Τσιτριμπίνη δίδαξε στο Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης επί χρόνια το σύστημα αυτό.
Στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Μηνάς Αλεξιάδης, Στέλλα Γαδέδη, Θεόδωρος Δημήτριεφ, Γιώργος Κακίτσης, Γιώργος Κοντογιώργος, Λευτέρης Μπινιάρης, Θύμιος Τζοβανάκης, Γιώργος Χουλιάρας, και πολλοί άλλοι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας
Σεδούλιος Καίλιος
Ο Σεδούλιος Καίλιος ήταν λατίνος εκκλησιαστικός ποιητής. Έζησε από τα τέλη του 4ου μέχρι το δεύτερο τέταρτο το 5ου αι. μ.Χ.
Βίος
Ο Σεδούλιος είχε λάβει επιμελημένη κλασική παιδεία. Σταδιοδρόμησε ως ρήτορας στην Ιταλία, ως δάσκαλος μετρικής και συντάκτης ποιημάτων στην Αχαΐα (Ελλάδα). Με τη βοήθεια ενός ιερέα, του Μακεδόνιου μεταστράφηκε στον χριστιανισμό. Ο Ισίδωρος Σεβίλλης τον ονομάζει πρεσβύτερο, κάτι πολύ πιθανό επειδή τα ποιήματά του εισήλθαν σε λειτουργική χρήση.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρωμαίοι ποιητές
Τάγμα του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Το Τάγμα του Λευκού Αετού (Order Orła Białego) είναι το ανώτατο τάγμα της Πολωνίας, το οποίο απονέμεται τόσο σε πολίτες όσο και σε στρατιωτικούς για τις υπηρεσίες τους. Καθιερώθηκε επίσημα την 1η Νοεμβρίου 1705 από τον Βασιλιά Αύγουστο Β΄ το Δυνατό της Πολωνίας και εκλέκτορα της Σαξονίας και απονεμήθηκε σε οκτώ από τους στενότερους διπλωματικούς και πολιτικούς υποστηρικτές του. Είναι μια από τα παλαιότερα τάγματα στον κόσμο που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Οικόσημο του [[Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι|Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι με το Τάγμα του Λευκού Αετού]] Το παράσημο του Τάγματος του Λευκού Αετού ήταν αρχικά ένα κόκκινο οβάλ χρυσό μετάλλιο από υαλώδες σμάλτο με μια εικόνα του πολωνικού λευκού αετού στην μπροστινή του πλευρά και έφερε το βασιλικό κρυπτογράφημα του Αυγούστου Β΄ πάνω από σταυρωτά ξίφη στην πίσω πλευρά του που φοριόταν σε μια γαλάζια κορδέλα. Αυτό αντικαταστάθηκε από έναν σταυρό της Μάλτας το 1709. Μέχρι το 1713 φοριόταν από το λαιμό, με ένα μπλε ζωνάρι και ένα αστέρι. Αν και ο Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός περιόρισε τον αριθμό των ιπποτών σε 72, απένειμε το Τάγμα μόνο 40 φορές πριν από το θάνατό του το 1733. Ο γιος του, Αύγουστος Γ΄, ωστόσο, απένειμε το Τάγμα περισσότερες από 300 φορές. Ο Αύγουστος μπορεί να εμπνεύστηκε την ίδρυση του Τάγματος από το παράδειγμα του τότε πρόσφατου ρωσικού Τάγματος του Αγίου Ανδρέα από τον Μέγα Πέτρο (ο οποίος ο ίδιος είχε γίνει ένας από τους πρώτους ιππότες από τον Ρώσο αυτοκράτορα) και κυρίως από το παράδειγμα του διάσημου γαλλικού Τάγματος του Αγίου Πνεύματος, με το οποίο η γαλάζια κορδέλα και το αστέρι με ένα πουλί, έχουν έντονη ομοιότητα, και το οποίο είχε επίσης εμπνεύσει το Τάγμα του Αγίου Ανδρέα του Μεγάλου Πέτρου.
Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1795, το Τάγμα καταργήθηκε, αν και επανήλθε το 1807 και έγινε το υψηλότερο βραβείο του Δουκάτου της Βαρσοβίας, και μετά το 1815 του Βασιλείου της Πολωνίας, ενός αυτόνομου τμήματος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν επίσης δημοφιλές μεταξύ των Ρώσων τσάρων, οι οποίοι επίσης απένειμαν το Τάγμα στους εαυτούς τους.
Αφού τα ρωσικά στρατεύματα κατέστειλαν την πολωνική εξέγερση του 1830-31, το Τάγμα του Λευκού Αετού «προσαρτήθηκε» επίσημα από τον Νικόλαο Α΄ στις 17 Νοεμβρίου 1831 και έγινε μέρος του ρωσικού αυτοκρατορικού συστήματος τιμών. Τα διακριτικά αυτού του νέου Τάγματος του Λευκού Αετού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τροποποιήθηκαν για να μοιάζουν περισσότερο με αυτά των ρωσικών ταγμάτων. Παρέμεινε σε αυτή τη μορφή μέχρι τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, στην οποία έπεσε η Ρωσική Αυτοκρατορία.
Το Τάγμα του Λευκού Αετού έγινε επίσημα το υψηλότερο παράσημο της Πολωνίας με πράξη του Κοινοβουλίου της 4ης Φεβρουαρίου 1921 και τα διακριτικά επανασχεδιάστηκαν. Στο μεσοπόλεμο, το παράσημο απονεμήθηκε σε 24 Πολωνούς πολίτες και 87 αλλοδαπούς, μεταξύ των οποίων ήταν 33 μονάρχες και αρχηγοί κράτους, 10 πρωθυπουργοί και 15 άλλοι υπουργοί κράτους και 12 μέλη βασιλικών οικογενειών.
Μετά το 1948, όταν δημιουργήθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, το Τάγμα του Λευκού Αετού δεν απονεμήθηκε πλέον, αλλά ποτέ δεν καταργήθηκε επίσημα. Χρησιμοποιήθηκε επίσης από την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, το Τάγμα αποκαταστάθηκε για άλλη μια φορά στις 26 Οκτωβρίου 1992, καθώς η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση είχε ήδη απονέμει τη σφραγίδα και τα αρχεία του Τάγματος στον Λεχ Βαλέσα. Το πρώτο άτομο που τιμήθηκε με τον Λευκό Αετό μετά την αποκατάστασή του ήταν ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄. Ο Πρόεδρος της Πολωνίας ως αρχηγός κράτους της χώρας είναι ο Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιπποτικά τάγματα της Πολωνίας Κατηγορία:Βραβεία που καθιερώθηκαν το 1705
Σαιν-Ρεμί-αν-Μπος
Το Σαιν-Ρεμί-αν-Μπος (γαλλικά: Saint-Rhémy-en-Bosses, βαλντοταίν: Sèn Rémi eun Boursa ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα, εντός του άνω τμήματος της κοιλάδας του Γκραν-Σαιν-Μπερνάρ.
Σαιν-Βενσάν (Κοιλάδα της Αόστα)
Το Σαιν-Βενσάν (γαλλικά: Saint-Vincent, βαλντοταίν: Sèn-Veuncein ή Sein Vinsein) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Τίμο Βέρνερ
Ο Τίμο Βέρνερ (γεν. 6 Μαρτίου 1996) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην και την εθνική ομάδα της Γερμανίας.
Σαιν-Βενσάν (Κοιλάδα της Αόστα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Τίμο Βέρνερ
Με το που πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο το 2013, ο Βέρνερ έγινε ο νεαρότερος παίκτης που αγωνίστηκε επαγγελματικά με την Στουτγκάρδη και έγινε και ο νεότερος σκόρερ της. Πραγματοποίησε πάνω από 100 εμφανίσεις με τη Στουτγκάρδη πριν αποκτηθεί από τη Λειψία το 2016 για δέκα εκατομμύρια ευρώ, το οποίο αποτελούσε ρεκόρ συλλόγου. Με τις δύο ομάδες, ο Βέρνερ έγινε ο νεαρότερος παίκτης ο οποίος έφτασε τις 50, 100, 150 και 200 εμφανίσεις στη Μπουντεσλίγκα, αν και τα δύο πρώτα ρεκόρ τα έχει σπάσει ο Κάι Χάβερτς, και είναι ο νεότερος παίκτης που σκόραρε δύο φορές σε αγώνα του γερμανικού πρωταθλήματος. Στον αγώνα κόντρα στη Μάιντς στις 24/5/2020, ο Βέρνερ έγινε πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Λειψίας και παράλληλα έγινε ο πρώτος παίκτης ο οποίος σημείωσε δύο χατ-τρικ εναντίον της ίδιας ομάδας σε μία σαιζόν από το 1989. Ολοκλήρωσε τη σαιζόν με 28 γκολ πρωταθλήματος. Τον Ιούνιο του 2020 αποκτήθηκε από την Τσέλσι, με την μεταγραφή να έχει ισχύ από το Ιούλιο.
Ο Βέρνερ ήταν παραγωγικός σκόρερ με τις νεανικές ομάδες, όπου σκόραρε 34 φορές σε 48 εμφανίσεις. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 2017 και την ίδια χρονιά βοήθησε τη Γερμανία να κατακτήσει το κύπελλο συνομοσπονδιών το 2017, όπου με τρια γκολ κατέκτησε το χρυσό παπούτσι του τουρνουά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΜ Λειψίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Caterina Albert
Η Caterina Albert i Paradís (L'Escala Ισπανίας 11 Σεπτεμβρίου 1869 - 27 Ιανουαρίου 1966), περισσότερο γνωστή με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Víctor Català, ήταν Καταλανή συγγραφέας της καταλανικής και ισπανικής γλώσσας και εκπρόσωπος του λογοτεχνικού ρεύματος του μοντερνισμού. Ήταν η συγγραφέας ενός από τα έργα κατατεθέν αυτού του είδους, Solitud (1905). Οι λογοτεχνικές δεξιότητές της αρχικά αναγνωρίστηκαν το 1898, όταν έλαβε το βραβείο Jocs Florals ; σύντομα ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Victor Català, το οποίο εμπνεύστηκε από τον πρωταγωνιστή ενός μυθιστορήματος που ποτέ δεν ολοκλήρωσε. Παρά την επιτυχία της ως δραματουργός και ποιήτρια, είναι περισσότερο γνωστή για τα έργα της στην αφηγηματική λογοτεχνία χάρη στην δύναμη του λογοτεχνικού ύφους της και τον πλούτο της φαντασίας της. Πέθανε στην πόλη καταγωγής της l’Escala της Καταλονίας το 1966 και κηδεύεται στο κοιμητήριο Vell de l’Escala.
Λογοτεχνικά έργα
Η λογοτεχνική καριέρα της Albert μπορεί να χωριστεί σε τρεις περιόδους :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγγραφείς
Φερνάν Γκονθάλεθ της Καστίλης
Ο Φερνάν Γκονθάλεθ, ισπαν.: Fernán González, (απεβ. το 970) ήταν ο πρώτος αυτόνομος κόμης της Καστίλης. Ο Ήταν μία δραστήρια μορφή με θρυλική θέση στην Ιβηρία και ιδρυτής της δυναστείας που θα κυβερνούσε μία ημιαυτόνομη Καστίλη, θέτοντας τα θεμέλια για την ιδιότητά της ως ανεξάρτητου βασιλείου. Το έτος 930, το όνομα του Φερνάν εμφανίζεται με τον τίτλο του κόμη μέσα στη διοικητική οργάνωση του ανατολικού βασιλείου του Λεόν.
Πρώιμη ζωή και καταγωγή
Ήταν γιος του Γκονθάλο Φερνάντεθ της Καστίλης, ο οποίος είχε ονομαστεί κόμης του Aρλάνθα και του Δούρου (Duero) γύρω στο 900, και κατά παράδοση ήταν απόγονος του ημι-θρυλικού δικαστή Nούνιο Ρασούρα. Τη μητέρα του, Μουνιαδόνα, τη θυμόταν όλοι τόσο καλά, που οι μεταγενέστεροι κόμητες της Καστίλης καταγράφονταν μερικές φορές από τους Ιβηρούς Μουσουλμάνους μελετητές ως Ibn Māma Duna (απόγονοι της Μουνιαδόνα).
Ο Φερνάν Γκονθάλεθ μεγάλωσε στο κάστρο της Λάρα, όπου ο πατέρας του είχε ξεκινήσει τη διαδικασία επανένωσης των διαλυμένων κομητειών της Παλαιάς Καστίλης. Αυτό που ήταν μία ενιαία κομητεία υπό τον Ροδρίγο της Καστίλης, είχε χωριστεί μετά το τέλος τού γιου τού τελευταίου, τού Ντιέγο Ροδρίγες Πορσέλος το 885. Περί το 899 ο Γκονθάλο ονομάστηκε κόμης του Μπούργος και γύρω στο 909 διαδέχθηκε τον συγγενή του Μούνιο Νούνιεθ ως κόμης της Καστίλης, αντιπροσωπεύοντας ένα κλάσμα της προηγούμενης κομητείας με αυτό το όνομα. Μετά το τέλος του Γκονθάλο το 915, οι κομητείες θα κρατούνταν από τον Φερνάντο Ανσούρεθ, τον αδελφό του Γκονθάλο Νούνιο Φερνάντεθ, τον Φερνάνδο Ανσούρεθ ξανά και τον Γκουτιέ Νούνιεθ. Ο Φερνάν Γκονθάλεθ έγινε κόμης της Καστίλης και του Μπούργος πριν από το 931. Την ίδια χρονιά, ο Άλβαρο Εραμέλιθ, κόμης των Άλαβα, Σερέθο και Λανταρόν απεβίωσε, και ο Φερνάν τον διαδέχθηκε επίσης, ενώνοντας έτσι την κομητεία του Ροδρίγοo. Νυμφεύτηκε επίσης τη χήρα του Άλβαρo, τη Σάντσα Σάντσεθ, την αδελφή του βασιλιά Γκαρσία Σάντσεθ Α΄ της Παμπλόνα. Μία από τις κόρες του Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα και της Tόδα της Ναβάρας, είχε μείνει δύο φορές χήρα, έχοντας για πρώτη φορά παντρευτεί τον βασιλιά Oρδόνιο Β΄ του León στα τέλη της ζωής του ως τρίτη σύζυγός του. Δύο από τις αδελφές της, η Ονέκα και η Ουρράκα, παντρεύτηκαν τους θετούς γιούς της Σάντσας, γιους του Oρδόνιo, τους Aλφόνσο Δ΄ τουΛεόν και Ραμίρο Β΄ του Λεόν. Μετά το τέλος του Oρδόνιo το 924, είχε παντρευτεί τον κόμη Άλβαρο Εραμέλιθ. Ο γάμος της με τον Φερνάν, όχι μόνο του επέτρεψε να ενώσει την Καστίλη, αλλά ενίσχυσε τις πολιτικές συμμαχίες σε ολόκληρο τον χριστιανικό βορρά.
Σταδιοδρομία
Ο Φερνάν συγκέντρωσε υπό τον έλεγχό του μία ισχυρή στρατιωτική δύναμη, αποτελούμενη από στρατεύματα από τις κομητείες Μπούργος, Αστούριας, Σαντιγιάνα, Λαντάρον, Άλαβα, Καστίλη και Λάρα. Η στρατιωτική του ανδρεία έγινε γνωστή στη μάχη του Σιμάνκας το 939 και στη συνέχεια στη Σεπουλβέδα, όπου απέσπασε την περιοχή από τους Μαυριτανούς και την επανοικοδόμησε. Όσο η δύναμή του αυξανόταν, τόσο αυξανόταν η ανεξαρτησία του από το Λεόν.
Αφού πολέμησε με τον Ραμίρο Β΄ του Λεόν εναντίον των Αράβων και μετά τη μάχη του Σιμάνκας και την υποχώρηση των Μουσουλμάνων, ο Φερνάν ήταν δυσαρεστημένος, επειδή ο βασιλιάς του Λεόν μοίρασε τα στρατεύματά του στις παραμεθόριες πόλεις, και ξεσηκώθηκε σε εξέγερση εναντίον του. Το 944 η κομητεία της Καστίλης αποσπάστηκε από αυτόν και απονεμήθηκε από τον βασιλιά στον γιο του Σάντσο (Α΄), με τον κόμη Ανσούρ Φερνάντεθ να υπηρετεί ως αντιβασιλιάς. Ο Φερνάν ηττήθηκε και κρατήθηκε αιχμάλωτος για 3 χρόνια, έως ότου συμφιλιώθηκε με τον ηγεμόνα του, δίνοντας την κόρη του Ουρράκα σε γάμο με τον διάδοχο του βασιλιά, τον Ορδόνιο, ο οποίος στη συνέχεια έγινε βασιλιάς ως Ορδόνιο Γ'.
Μετά το τέλος του Ραμίρο Β΄ του Λεόν το 951, το βασίλειο του Λεόν βίωσε μία δυναστική κρίση, που ο Φερνάν χρησιμοποίησε προς όφελός του. Αρχικά ο Φερνάν υποστήριξε τις απαιτήσεις του Σάντσο εναντίον του μεγαλύτερου, ετεροθαλούς αδελφού του Ορδόνιο Γ΄, γαμπρού του Φερνάν. Όταν ο Σάντσo απέτυχε, ο FΦερνάν αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον Oρδόνιo ως βασιλιά, παρόλο που ο τελευταίος απέρριψε την κόρη τού Φερνάν. Το πρόωρο τέλος του Oρδόνιo επέτρεψε στον Φερνάν να ανακτήσει την ικανότητα ελιγμών του, αν και εγκατέλειψε τον παλαιό του σύμμαχο, τώρα βασιλιά Σάντσο Α΄, υποστηρίζοντας τον αντίπαλό του Oρδόνιο Δ΄, γιο του Aλφόνσο Δ΄ και τον νέο σύζυγο της κόρης του Φερνάν, της Ουρράκας. Λίγο μετά τις 4 Σεπτεμβρίου 959, η σύζυγός του Σάντσα της Ναβάρρας απεβίωσε και το 960 ο Φερνάν ηττήθηκε μέσω της παρέμβασης της Ναβάρας για λογαριασμό του Σάντσο. Αιχμαλωτίστηκε από τον Γκαρσία Δάντσεθ Α΄ της Παμπλόνα, αλλά ανέκτησε την ελευθερία του, αφού έκανε διάφορες εδαφικές παραχωρήσεις και ορκίστηκε την υποστήριξή του στο Oρδόνιο Δ΄. Πριν από τις 5 Μαΐου 964 εδραίωσε μία νέα συμμαχία νυμφευόμενος την κόρη του Γκαρθία, την Ουρράκα, την ανιψιά της πρώτης του συζύγου, ενώ η ομώνυμη κόρη του Φερνάν, αυτή τη φορά διαζευγμένη από τον Oρδόνιο Δ΄, παντρεύτηκε τον κληρονόμο του Γκαρσία, τον μελλοντικό Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα. Με το βασίλειο του Λεόν να αποδυναμώνεται και να βρίσκεται σε αταξία, ο Φερνάν σταθεροποίησε σιγά σιγά μία θέση αυτονομίας ως κόμης της Καστίλης, με μόνο ονομαστική υποτέλεια στο Λεόν.
Το τέλος του
δεξιά|μικρογραφία| Τάφος του Φερνάν Γκονθάλεθ στο [[Covarrubias, Ισπανία|Κοβαρούβιας της Ισπανίας. Το σκέπασμα είναι του 19ου αι. και το φέρετρο του 5ου αι.]]
Μετά το τέλος του Φερνάν, η κομητεία αφέθηκε στον γιο του Γκαρσία Φερνάντεθ, ενώ η χήρα του Ουρράκα επέστρεψε στην αυλή της Παμπλόνα, πριν παντρευτεί τον Γουλιέλμο Β' Σάντσεθ της Γασκόνης. Τα λείψανά του θάφτηκαν στο μοναστήρι του Σαν Πέδρo της Aρλάνθα. Η ζωή και τα κατορθώματά του καταγράφονται σε ένα ανώνυμο ποίημα, Tο ποίημα του Φερνάν Γκονθάλεθ, που γράφτηκε μεταξύ 1250 και 1271 και διατηρήθηκε ως ημιτελές αντίγραφο του 15ου αι.
Οικογένεια
Από την πρώτη του σύζυγο Σάντσα Σάντσεθ από την Παμπλόνα, απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Μπένι Μαμαδούνα
Μαρία Ισαβέλλα της Βυρτεμβέργης
H Μαρία Ισαβέλλα (γερμ. Maria Isabella von Württemberg, 30 Αυγούστου 1871 - 24 Μαΐου 1904) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Σαξονίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Ισαβέλλα Φιλιππίνη Θηρεσία Ματθίλδη Ιωσηφίνα ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου της Βυρτεμβέργης και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Αλβέρτου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1894 τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Σαρ (Κοιλάδα της Αόστα)
Το Σαρ (γαλλικά: Sarre, βαλντοταίν: Saro) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Αρχαία Στάγειρα
thumb|270px|Στοά κλασικών χρόνων και λιθόστρωτη οδός. thumb|270px|Άποψη της Αγοράς και του Θεσμοφορίου. thumb|270px|Αρχαίο τείχος των Σταγείρων. Τα αρχαία Στάγειρα, πόλη όπου γεννήθηκε ο Αριστοτέλης το έτος 384 π.Χ., βρίσκονται περίπου 500 μ. νοτιοανατολικά του σύγχρονου οικισμού Ολυμπιάδας, επί μιας χερσονήσου, στη Χαλκιδική της Κεντρικής Μακεδονίας.
Ιστορικά στοιχεία
Μετά τους Περσικούς Πολέμους τα Στάγειρα έγιναν μέλος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας συνεισφέροντας στο κοινό ταμείο. Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και συγκεκριμένα το έτος 424 π.Χ., οι Σταγειρίτες αποστάτησαν από τους Αθηναίους και συμμάχησαν με τους Σπαρτιάτες. Το γεγονός εξόργισε τους Αθηναίους, οι οποίοι και έσπευσαν με επικεφαλής τον αμφιλεγόμενο στρατηγό Κλέωνα να πολιορκήσουν την πόλη, δίχως όμως αποτέλεσμα.
Ο Αριστοτέλης απεβίωσε μεταξύ πρώτης και εικοστής δευτέρας  Οκτωβρίου του έτους  322 π.Χ. στη Χαλκίδα από στομαχικό νόσημα, μέσα σε θλίψη και μελαγχολία. Το σώμα του μεταφέρθηκε στα Στάγειρα, όπου θάφτηκε με εξαιρετικές τιμές. Οι συμπολίτες του τον ανακήρυξαν "οικιστή" της πόλης και έχτισαν βωμό πάνω στον τάφο του. Στη μνήμη του καθιέρωσαν γιορτή, τα "Αριστοτέλεια", και ονόμασαν έναν από τους μήνες "Αριστοτέλειο". Η πλατεία όπου θάφτηκε ορίστηκε ως τόπος των συνεδρίων της βουλής.
Ανασκαφές
Οι προκαταρκτικές έρευνες στα αρχαία Στάγειρα ξεκίνησαν, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, από τον αρχαιολόγο Φ. Πέτσα, ενώ η συστηματική ανασκαφή, με επικεφαλής τον Κώστα Σισμανίδη και το προσωπικό της ΙΣΤ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων άρχισε το 1990 και συνεχίστηκε ως το 2000. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως σημαντικά ευρήματα και στοιχεία για τη γενέτειρα του Αριστοτέλη. Το 1995, έγιναν αναστηλωτικές επεμβάσεις στην οχύρωση και την Ακρόπολη της αρχαίας πόλης.
Τάφος – ηρώο του Αριστοτέλη
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Κώστα Σισμανίδη ("Ο τάφος του Αριστοτέλη στα Αρχαία Στάγειρα" - Aristotle's grave at Ancient Stageira),  η οποία έγινε στα πλαίσια του Παγκόσμιου Συνεδρίου “Αριστοτέλης 2400 Χρόνια”, το οποίο διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 2016 και με την ευκαιρία της διακήρυξης της UNESCO ως «Επετειακού Έτους Αριστοτέλη», ο αρχαιολόγος, μετά από εικοσαετή ανασκαφική έρευνα, ισχυρίζεται, ότι ο τάφος – ηρώο του Αριστοτέλη διασώζεται στα αρχαία Στάγειρα. Για το θέμα είχε γίνει πρώτη αναφορά, στη διάρκεια αρχαιολογικού συνεδρίου του 1996, η οποία τιτλοφορούνταν «Ένα προβληματικό κτίριο». 20 χρόνια μετά και αφού έχει πλέον διερευνήσει διάφορες άλλες πιθανότητες, θεωρεί ότι υπάρχουν πλέον «ισχυρές ενδείξεις», πως πρόκειται περί του τάφου του Αριστοτέλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Χαλκιδικής Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Χαλκιδική Κατηγορία:Αριστοτέλης
Νούνιο Φερνάντεθ
Ο Νούνιο Φερνάνδεθ, ισπαν.: Nuño Fernández (άκμασε 920–27) ήταν ευγενής του βασιλείου του Λεόν. Κατείχε και τις δύο κομητείες του Μπούργος (από το 920 περίπου) και της Καστίλης (πριν από το 926) στα ανατολικά του βασιλείου.
Βιογραφία
Ήταν πιθανώς ο αδελφός του Γκονθάλο Φερνάντεθ, ο οποίος ήταν κόμης του Μπούργος και της Καστίλης μέχρι τουλάχιστον το 915. Αν και τα αρχεία είναι πολύ σπάνια για να είμαστε σίγουροι, ο Nούνιo πιθανότατα διαδέχθηκε τον αδελφό του στο Μπούργος, αλλά όχι στην Καστίλη, όπου ένας κόμης ονόματι Φερνάνδο ήταν στην εξουσία το 917. Ένας κόμης ονόματι Ροδρίγο Φερνάντεθ, που αναφέρεται σε καταστατικό του 926, κατά τα άλλα άγνωστος, μπορεί να είναι μικρότερος αδελφός του Nούνιo.
Σύμφωνα με το Anales Castellanos Primeros, το 912 ο βασιλιάς Γκαρθία Α΄ του Λεόν έδωσε σε τρεις κόμητες την ευθύνη για την επανεποικισμό των εδαφών της νότιας Καστίλης μέχρι τον ποταμό Δούρο (Duero): τον κόμη Γκονθάλο Τέγιεθ του Λανταρόν, τον κόμη Mούνιο Νούνιεθ της Καστίλης και τον Γκονθάλο Φερνάντεθ. Είναι πιθανό ότι ο μικρότερος αδελφός του Γκονθάλo, Nούνιo, συμμετείχε επίσης σε αυτή τη σημαντική πράξη επανεγκατάστασης. Ο Γκονθάλo ήταν υπεύθυνος για την ίδρυση των πόλεων Άθα, Κλούνια και Σαν Εστεβάν. Έχει προταθεί ότι ο Γκονθάλο και ο Νούνιο είχαν σχεδιάσει το πραξικόπημα, που ανάγκασε τον Αλφόνσο Γ' να παραιτηθεί, και να βάλει τον Γκαρσία στο θρόνο το 910.
Το 920 ο Nούνιo και δύο άλλοι κόμητες, ο Φερνάνδο Ανσούρεθ και ο Aβολμόνδαρ Άλβo, μαζί με τον γιο του τελευταίου, Ντιέγo, αψήφησαν τον βασιλιά Oρδόνιο Β¨΄ και αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε έναν αμυντικό πόλεμο ενάντια στο χαλιφάτο της Κόρδοβα. Ο βασιλιάς τους κάλεσε στο Tεβούλαρ (μία άγνωστη τοποθεσία) στον ποταμό Σαριόν και τους έβαλε στη φυλακή.
Αν και ο Νούνιο ήταν κόμης την εποχή της φυλάκισής του, η κομητεία του δεν κατονομάζεται στις πηγές της εποχής. Μάλλον ήταν το Μπούργος. Το παλαιότερο σωζόμενο έγγραφο που τον ονομάζει κόμη του Μπούργος προέρχεται από τα αρχεία του μοναστηριού του Σαν Πέδρο δε Καρδένια και χρονολογείται στις 13 Σεπτεμβρίου 922, μετά την αποφυλάκισή του. Ένα άλλο έγγραφο από το Σαν Πέδρo με ημερομηνία 25 Φεβρουαρίου 926, στις αρχές της βασιλείας του Aλφόνσο Δ΄, δείχνει ότι ο Nούνιo είχε αποκτήσει την κομητεία της Καστίλης κάποια στιγμή μετά το 922. Ένα έγγραφο της 26ης Μαρτίου 927 που καταγράφει μία δικαστική υπόθεση, που αφορούσε το μοναστήρι της Σάντα Μαρία δελ Πουέρτo στο λιμάνι της Σαντόνια χρονολογείται στη βασιλεία του κόμη Nούνιo και του βασιλιά Aλφόνσο Φρόιλαθ. Αυτός ο Αλφόνσος, εξάδελφος του Αλφόνσο Δ', κυβερνούσε τα βόρεια του βασιλείου, προφανώς με την υποστήριξη του εξαδέλφου του.
Ο Nούνιo δεν αναφέρεται μετά το 927. Αντικαταστάθηκε ως κόμης της Καστίλης από τον Φερνάνδο Ανσούρεθ, ο οποίος ήταν στην εξουσία το αργότερο την 1η Οκτωβρίου 929. Ο επόμενος γνωστός κόμης του Μπούργος ήταν ο Γκουτιέρ Νούνιεθ, που καταγράφτηκε την 1η Μαρτίου 931. Πιθανότατα ήταν γιος και διάδοχος του Nούνιo. Οι κομητείες, που διαιρέθηκαν μετά το τέλος του Γκονθάλο, ενώθηκαν ξανά υπό τον Νούνιο και διαιρέθηκαν ξανά μετά το τέλος του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπένι Μαμαδούνα
Συμμετρικός πίνακας
Στην γραμμική άλγεβρα, ένας συμμετρικός πίνακας είναι κάθε τετραγωνικός πίνακας A που είναι ίσος με τον ανάστροφό του A^T, A = A^T. Δηλαδή, ένας πίνακας διαστάσεων n \times n είναι συμμετρικός αν και μόνο αν για κάθε.
Η γενική μορφή ενός συμμετρικού πίνακα διαστάσεων n \times n για n = 2, 3, 4, είναι: όπου με ίδιο χρώμα (εκτός του μαύρου) είναι τα στοιχεία που πρέπει να είναι ίσα μεταξύ τους σε έναν συμμετρικό πίνακα. Τα στοιχεία αυτά είναι συμμετρικά ως προς την κύρια διαγώνιο, εξού και το όνομα του συμμετρικός πίνακας.
Ιδιότητες
Έστω \lambda μία ιδιοτιμή και v ένα ιδιοδιάνυσμα που αντιστοιχεί σε αυτή την ιδιοτιμή. Τότε, Πολλαπλασιάζοντας και τα δύο μέλη με v^{\dagger}, έχουμε ότι
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα
Μαρία Άννα Αικατερίνη Ρουτόβσκα
H Μαρία-Άννα-Αικατερίνη, γερμ. Maria-Anna-Katharina Rutowska (1706 - 1746) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν Πολωνή ευγενής, νόθη κόρη του βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας & εκλέκτορα της Σαξονίας. Με τους γάμους της έγινε κόμισσα Μπιελίνσκι και μετά κόμισσα Μπελγκάρντ & Αντρμόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1724 τον Μιχαήλ κόμη Μπιελίνσκι, Πολωνό ευγενή. Έπειτα από 8 έτη, διαζεύχθηκαν.
Το 1737 η Μαρία-Άννα-Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Κλωντ-Μαρί κόμη του Μπελγκάρντ ε Αντρμόν, ευγενή της Σαβοΐας στην υπηρεσία της Σαξονίας. Είχε τέκνα:
Τορνιόν
Το Τορνιόν (γαλλικά: Torgnon, βαλντοταίν: Torgnòn) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα, εντός του κάτω τμήματος της κοιλάδας του Βαλτουρνάνς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Μιλτιάδης Μπουφίδης
Ο Μιλτιάδης Μπουφίδης (1857 - 1927) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Αδερφός του ήταν ο Νικόλαος Μπουφίδης.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Νοεμβρίου 1910, του 1912 και του Μαΐου 1915. Ως βουλευτής είχε πρωτοστατήσει υπέρ της δίωξης του Αλέξανδρου Δελμούζου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1700)
Η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, που υπογράφηκε στις 13 Ιουλίου 1700 μεταξύ του Βασιλείου της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τερμάτισε τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1686-1700. Ο Ρώσος Τράρος Πέτρος ο Μέγας εξασφάλισε την κατοχή της περιοχής του Αζόφ και μετέπειτα ενέπλεξε τις στρατιωτικές του δυνάμεις στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Η συνθήκη αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη της Προύθου το 1711, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία ενεπλάκη σε αυτόν τον πόλεμο.
Υπόβαθρο
Ως μέλος της αντι-οθωμανικής συμμαχίας («Ιερός Συνασπισμός»), το Βασίλειο της Ρωσίας πολέμησε κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο ανατολικό θέατρο του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου (Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1686-1700)). Όταν τα άλλα μέλη του Συνασπισμού — η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Δημοκρατία της Βενετίας και η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία - είχαν επιτύχει τους πολεμικούς τους στόχους, συνάπτοντας ειρήνη με τον Οθωμανό σουλτάνο Μουσταφά Β΄ ́στο Κάρλοβιτς (1699), η οποία αγνοούσε εντελώς τα ρωσικά συμφέροντα. Οι ρωσο-οθωμανικές διαπραγματεύσεις είχαν αρχίσει το 1698, όταν η Ρωσία εξακολουθούσε την εκστρατεία της στην περιοχή του κάτω Δνείπερου και στον Πορθμό του Κερτς. Ο Ρώσος τσάρος Πέτρος ο Μέγας συμμετείχε αυτοπροσώπως στις διαπραγματεύσεις και σύναψε μία διετή ανακωχή με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Κάρλοβιτς στις 25 Δεκεμβρίου 1698 (παλαιό ημερολόγιο)/26 Ιανουαρίου 1699 (νέο ημερολόγιο). Σε αυτό το στάδιο, ένας ρωσο-οθωμανικός διακανονισμός ναυάγησε από την ασυμφωνία μεταξύ των αιτημάτων του Πέτρου, η οποία περιλάμβανε την προστασία των Χριστιανών στις οθωμανικές βαλκανικές επαρχίες, και λόγω της έλλειψης της υποστήριξης από τα άλλα μέλη του Ιερού Συνασπισμού.
Το φθινόπωρο, ο τσάρος έστειλε τον Γεμέλιαν Ουκραΐντσεφ στην αυλή του σουλτάνου, στην Κωνσταντινούπολη, για να διαπραγματευτεί τους όρους της ειρήνης. Οι κύριοι ρωσικοί στόχοι ήταν η οθωμανική αναγνώριση των ρωσικών εδαφικών κερδών γύρω από το Αζόφ και η ελεύθερη πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα για τα εμπορικά πλοία της Ρωσίας. Εξαιτίας του γεγονότος ότι οι διαπραγματεύσεις προχωρούσαν αργά και ο Πέτρος ο Μέγας πιεζόταν για να επιτεθεί στη Σουηδική Αυτοκρατορία, προέτρεψε τον Ουκραΐντσεφ να φτάσει σε συμφωνία σύντομα, με αποτέλεσμα ο στόχος της ρωσικής πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα να αφαιρεθεί.
Όροι
Η συνθήκη συνήφθη στις 3 Ιουλίου (παλαιό ημερολόγιο)/13 Ιουλίου 1700 (νέο ημερολόγιο) στην Κωνσταντινούπολη. Το Βασίλειο της Ρωσίας και η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμφώνησαν σε μια τριακονταετή ειρήνη. Ο σουλτάνος αναγνώρισε την ρωσική κυριαρχία στην περιοχή του Αζόφ, συμπεριλαμβανομένου του Ταϊγάνιου, του Παβλόφσκ και του Μίους. Η Ρωσία απέσυρε τις αξιώσεις της για το Στενό του Κερτς, αλλά απαλλάχθηκε από την καταβολή του ετήσιου φόρου προς το Χανάτο της Κριμαίας. Τα φρούρια κατά μήκος του ποταμού Δνείπερου, ισοπεδωμένα από τον πόλεμο, επιστράφηκαν στον έλεγχο των Οθωμανών. Η περιοχή του κάτω Δνείπερου, νότια του Ζαπορόζιαν Σιχ, και η περιοχή μεταξύ του Περεκόπ και του Μιούσκι Γκορόντοκ κηρύχτηκε αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη. Ο σουλτάνος ​​διαβεβαίωσε ότι οι υποτελείς σε αυτόν, Τάταροι της Κριμαίας, δεν θα επιτεθούν στη Ρωσία. Με τη σειρά του, ο τσάρος υποσχέθηκε ότι οι υποτελείς του, Κοζάκοι του Δον και οι Κοζάκοι του Ζαπορόζ, δεν θα επιτεθούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Και τα δύο μέρη υποσχέθηκαν να μην κατασκευάσουν καμία οχύρωση κατά μήκος των συνόρων τους. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία υποσχέθηκε επίσης να απελευθερώσει Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου. Ο σουλτάνος ​​επέτρεψε ακόμη την ελεύθερη διέλευση για τους Ρώσους προσκυνητές στους Αγίους Τόπους και τη δημιουργία μιας ρωσικής διπλωματικής αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη. Ο πρώτος Ρώσος πρέσβης που εγκαταστάθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ο Πιοτρ Αντρέγιεβιτς Τολστόι (1701).
Επιπτώσεις του Μεγάλου Βορείου Πολέμου
Η υπογραφή της συνθήκης και η αντικατάστασή της το 1710 ήταν στενά συνδεδεμένη με τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, ο οποίος είχε ξεκινήσει λίγο πριν από τη σύναψή της. Ο τσάρος Πέτρος είχε διαπραγματευτεί μια τριμέτωπη επίθεση κατά της Σουηδικής Αυτοκρατορίας με τους συμμάχους του τον Αύγουστο Β΄ τον Δυνατό και τον Φρειδερίκο Δ΄ της Δανίας-Νορβηγίας. Ωστόσο, η επίθεση του Πέτρου ξεκίνησε μετά τη σύναψη της ρωσο-οθωμανικής ειρήνης. Ως συνέπεια, η ρωσική επίθεση καθυστέρησε σε σημείο όπου η Δανία είχε ήδη ηττηθεί όταν ο Πέτρος ξεκίνησε με τον στρατό του από τη Μόσχα, επιτρέποντας στη Σουηδία να αντιμετωπίσει επιτυχώς τη ρωσική επίθεση στην Ιγγρία.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ενεπλάκη στον πόλεμο εννέα χρόνια αργότερα, όταν ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας είχε ηττηθεί από τον Πέτρο τον Μέγα στη Μάχη της Πολτάβας. Ο τσάρος που κινήθηκε στην περιοχή του οθωμανικού Μπεντέρι συγκρούστηκε με τα οθωμανικά στρατεύματα στην λεγόμενη Εκστρατεία του Προύθου. Ως αποτέλεσμα, η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη του Προύθου (1711), με την οποία η περιοχή του Αζόφ επεστράφη στον σουλτάνο και στη συνέχεια λεηλατήθηκε. Η Συνθήκη της Αδριανούπολης (1713) αποκατέστησε την ειρήνη μεταξύ των Ρώσων και Τούρκων, που διατηρήθηκε για είκοσι πέντε χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Ρωσίας
Νικόλαος Ζαρλής
Ο Νικόλαος Ζαρλής ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Είχε σπουδάσει νομικά και είχε διατελέσει πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Βόλου. Ασχολήθηκε με τα κοινά εκλεγόμενος δημοτικός σύμβουλος Βόλου καθώς και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Άννα Καρολίνα Οζέλσκα
H Άννα Καρολίνα Οζέλσκα (γερμ. Anna Karolina Orzelska, 23 Νοεμβρίου 1707 - 27 Σεπτεμβρίου 1769) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν νόθη κόρη του Βασιλιά της Πολωνίας & Εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ.
Βιογραφία
Ήταν νόθη κόρη του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας-Λιθουανίας (και, ως Φρειδερίκου Αυγούστου Α΄, Εκλέκτορα της Σαξονίας) και της ερωμένης του Ενριέτ Ρενάρ-Ντυβάλ, κόρης του Αντρέ Ρενάρ, εμπόρου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1730 τον Κάρολο Λουδοβίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ουρράκα του Κοβαρούβιας
μικρογραφία|300εσ|Το μοναστήρι και η κρήνη του Αβαείου του Σαν Κόσμε υ Σαν Νταμιάν στο Κοβαρούβιας, που κτίστηκε τον 15ο αι. στη θέση του αρχαίου μοναστηριού.
Η Ουρράκα Γκαρσία, ισπαν.: Urraca de Castille, (απεβ. μετά τον Ιανουάριο του 1038) ήταν συν-αντιβασιίλισσα της Καστίλης κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του ανιψιού της, Γκαρσία Σάντσεθ της Καστίλης, το 1017-28.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γκαρσία Φερνάνδεθ, κόμη της Καστίλλης, και της συζύγου του Άβα δε Ριβαγόρθα. Στις 24 Νοεμβρίου 978, οι γονείς της τής έδωσαν το μέρος γνωστό ως Κοβαρούβιας και πολλές άλλες βίλες και ακίνητα σε όλη την Καστίλη, καθώς και το αβαείο του Σαν Κόσμε υ Σαν Νταμιάν και άλλες βίλες και αλατωρυχεία στην Άλαβα. Όλες αυτές οι ιδιοκτησίες θα γίνονταν αυτό, που ήταν γνωστό ως πρόσοδος (infantado), το οποίο στο μέλλον θα εκχωρούνταν σε οποιοδήποτε πριγκίπισσα (infanta) ή κόρη ενός κόμη της Καστίλης, που παρέμενε άγαμη.
Στο θεμελιώδες καταστατικό του infantado και στο επάγγελμά της ως μοναχής στο μοναστήρι, έγιναν μάρτυρες οι γονείς της, τα αδέλφια της Σάντσo, Γκονθάλo, Tόδα, η θεία της Φρονίλδε Φερνάντεθ και ο βασιλιάς Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα και η σύζυγός του και η θεία της, Ουρράκα Φερνάντεθ. Οι άλλες αδελφές της Ουρράκας, η Mάγιος, η Eλβίρα Γκαρσία της Καστίλης, και Oνέκα πιθανότατα δεν είχαν γεννηθεί ακόμη ή ήταν πολύ μικρές, για να είναι παρούσες στην τελετή. Η Ουρράκα διοικούσε το μοναστήρι ως ηγουμένη του.
Αφού σκοτώθηκε ο αδελφός της Σάντσο, μοιράστηκε την αντιβασιλεία του Γκαρσία Σάντσεθ της Καστίλης μαζί με τη Χιμένα Φερνάντεθ, χήρα του βασιλιά Γκαρθία Σάντσεθ Β', για τον γιο του Χιμένα, τον βασιλιά Σάντσο Γ' της Παμπλόνα και από τη σύζυγο τού βασιλιά και την ανιψιά του Ουρράκα, βασίλισσα Μουνιαδόνα. Η Ουρράκα εμφανίζεται για τελευταία φορά σε μεσαιωνικούς χάρτες την 1η Ιανουαρίου 1038 στο μοναστήρι του Σαν Πέδρο δε Αρλάνθα.
Υστεροφημία
Ένας πύργος στο Κοβαρούβιας πήρε το όνομά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Μπένι Μαμαδούνα
Πρασονήσι Πάτμου
Για άλλες νησίδες με τη ίδια ονομασία δείτε το λήμμα: Πρασονήσι
Το Πρασονήσι είναι ακατοίκητη βραχονησίδα της Δωδεκανήσου πολύ κοντά στη νότια άκρη της Πάτμου και έχει έκταση 0,010 τ.χλμ.
Τομάσο Ντίνγκλι
μικρογραφία|Ροτόντα της Μόστα,Μάλτα Ο Τομάσο Ντίνγκλι ήταν γνωστός αρχιτέκτονας και κύριος τεχνίτης που γεννήθηκε στην πόλη Αττάρντ της Μάλτας στις 22 Δεκεμβρίου του 1951, Μια από τις πιο σημαντικές του κατασκευές είναι η ενοριακή εκκλησία στη γενέτειρα πόλη του,Αττάρντ χτισμένη το 1613 και πιθανώς μια από τις καλύτερες αναγεννησιακές εκκλησίες της χώρας. Σημαντική ήταν και η συμβολή του στην παλιά εκκλησία της Μπιρκιρκάρα, η οποία χτίστηκε από τον Βιτόριο Κασάρ.
Βιογραφία
Ο Τόμας γεννήθηκε λίγο μετά το τέλος της Μεγάλης Πολιορκίας του 1565 όταν το νησί υπέφερε από έντονη ανάγκη οχύρωσης.Ο πατέρας του ήταν γλύπτης και λεγόταν Γκάμπγκου και η μητέρα του Κατερίνα Ντίνγκλι. Ο θείος του ήταν επίσης γνωστός αρχιτέκτονας, με το όνομα Αντρεά Ντίνγκλι. Οι οικογενειακές του ρίζες φαίνεται ότι τον επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα. Μετά τα χρόνια της διαμόρφωσης του,βοήθησε τον Τζιοβάνι Ατάρντ στην κατασκευή των υδραγωγείων Wignacourt(1610-14) και το σχεδιασμό του Porta Reale ως νέα πύλη εισόδου στη Βαλέτα, ο Ντίνγκλι έλαβε αρκετές προμήθειες για να σχεδιάσει μια σειρά ενοριακών εκκλησιών. Ο Μαλτέζος αρχιτέκτονας πέθανε στις 28 Ιανουαρίου του 1666 στην ηλικία των 74 χρονών και θάφτηκε στην εκκλησία της Αττάρντ που ο ίδιος σχεδίασε.
Εκκλησίες που αποδίδονται στον Ντίνγκλι
Μόνο η εκκλησία της Αττάρντ υπάρχει όπως ακριβώς τη σχεδίασε ο Τόμας. Οι υπόλοιπες έχουν κατεδαφιστεί- όπως η παλιά εκκλησία του Μόστα- ή έχουν αλλοιωθεί κατά κάποιον τρόπο. Οι εκκλησίες του Τομάσο Ντίνγκλι είναι ιδιαίτερα όμορφες για την ομορφια του σκαλίσματος της πέτρας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαλτέζοι Κατηγορία:Ευρωπαίοι αρχιτέκτονες
Δημήτριος Κουκιάδης
Ο Δημήτριος Κουκιάδης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Εκλεγόταν επί δεκαετίες δημοτικός σύμβουλος Βόλου ενώ ήταν ιδρυτής της φιλεκπαιδευτικής εταιρείας Μαγνησίας.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Ιωάννης Χρυσοβελώνης
Ο Ιωάννης Χρυσοβελώνης (1857 - 1922) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Κωνσταντίνος Ζησόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Ζησόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Ιωάννης Χρυσοβελώνης
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Νοεμβρίου 1910.
Κωνσταντίνος Ζησόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από τον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου και επιδόθηκε στο εμπόριο. Συμμετείχε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκε (1913).
Ιωάννης Χρυσοβελώνης
Βιογραφικά στοιχεία
Διορίστηκε ως Γενικός Διοικητής Λέσβου την 11η Σεπτεμβρίου 1918 και παρέμεινε στο αξίωμα εκείνο έως το 1920, με ταυτόχρονα να είναι νομάρχης ο Κωνσταντίνος Φιλιππίδης.
Κωνσταντίνος Ζησόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Ιωάννης Χρυσοβελώνης
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στον Βόλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Διοικητές Λέσβου
Εσωτερικό σπιτιού
Το Εσωτερικό σπιτιού είναι ένα ανολοκλήρωτο σχεδίασμα που ζωγράφισε ο Έλληνας καλλιτέχνης Νικηφόρος Λύτρας. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 59x49 εκ. και ολοκληρώθηκε το 1879. Απεικονίζει το εσωτερικό του οικήματος Μουσαφίρ Χανά, του Χεβίδη Ισμαήλ πασά και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου. Ο πίνακας αποτελεί δείγμα του ρεύματος του οριενταλισμού.
Ιστορικά στοιχεία και επιρροές
Ο Νικηφόρος Λύτρας, αφού σπούδασε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας, συνέχισε με υποτροφία τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου (1860-1865), όπου ήρθε σε επαφή και ενστερνίστηκε τις αρχές της Σχολής του Μονάχου και έγινε ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της στην Ελλάδα. Προϊόν των ταξιδιών που έκανε ο ζωγράφος στη συνέχεια είναι και ο πίνακας Εσωτερικό σπιτιού.
Τα ταξίδια
Το 1837 ο Λύτρας επισκέφθηκε τη Μικρά Ασία μαζί με τον στενό του φίλο Νικόλαο Γύζη, ακολουθώντας τα βήματα μιας ομάδας Γάλλων ζωγράφων που εκπροσωπούσαν έναν ακαδημαϊκό ρομαντισμό, και που είχαν οδηγήσει στη δημιουργία του ρεύματος του οριενταλισμού, που εξήγε θέματα εμπνευσμένα από την Εγγύς Ανατολή. Οι δύο ζωγράφοι ταξίδεψαν στην Ανατολή αναζητώντας καινούρια ερεθίσματα που όχι μόνο θα πλούτιζαν τη θεματογραφία των έργων τους, αλλά και θα προσέθεταν νέα εκφραστικά μέσα εμπνευσμένα από το πλούσιο χρώμα και τα διακοσμητικά στοιχεία. Ο Λύτρας βέβαια, όντας μέλος της Σχολής του Μονάχου ακολούθησε τον γερμανικό οριενταλισμό, τον οποίο δεν χαρακτήριζε η έξαρση που χαρακτήριζε τον γαλλικό. Αναφορικά με το συγκεκριμένο ταξίδι, ο Νικηφόρος Λύτρας συνιστούσε ότι οι ζωγράφοι όφειλαν να μελετούν και να απεικονίζουν τα ήθη του ελληνικού λαού. Σαν αποτέλεσμα το ταξίδι του αυτό στη Μικρά Ασία πήρε τη μορφή επιστροφής στις ρίζες, καθώς εκεί ζούσε ένα αρχαιότατο και αυθεντικό κομμάτι Ελληνισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Νικηφόρου Λύτρα Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Περιστερές Κέρκυρας
thumb|Ο Φάρος στην νησίδα Περιστέρες-Καπαρέλλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Κέρκυρα Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Βέρα Μίλλερ
Η Βέρα Μίλλερ - Λεμπέντεφ (1 Δεκεμβρίου 1880 - 12 Δεκεμβρίου 1970) ήταν Ρωσίδα μαθηματικός η οποία απέκτησε το διδακτορικό της στη Γερμανία υπό τον Ντάβιντ Χίλμπερτ (David Hilbert) και έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια πανεπιστημίου στη Ρουμανία.
Εκπαίδευση
Η Βέρα Λεμπέντεφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και εκπαιδεύτηκε στο Νόβγκοροντ. Από το 1897 έως το 1902 συμμετείχε στα μαθήματα Μπεστούζεφ στην Αγία Πετρούπολη. Στη συνέχεια πήγε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου ολοκλήρωσε το διδακτορικό της το 1906 υπό την επίβλεψη του Ντάβιντ Χίλμπερτ. Η διατριβή της είχε τίτλο Die Theorie der Integralgleichungen in Anwendungen auf einige Reihenentwickelungen και αφορούσε τις ολοκληρωτικές εξισώσεις.
Γάμος και καριέρα
Στο Γκέτινγκεν γνώρισε τον Ρουμάνο μαθηματικό Alexandru Myller. Τον παντρεύτηκε το 1907, επέστρεψε μαζί του στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου και το 1910 εντάχθηκε στη σχολή μαθηματικών εκεί. Το 1918 προήχθη σε πλήρη καθηγήτρια και έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια της Ρουμανίας.
Πέθανε στο Ιάσιο το 1970 και είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Eternitatea της πόλης.
Συνεισφορές
Έγραψε εγχειρίδια στη ρουμανική γλώσσα για την άλγεβρα (1942) και αλγεβρικές εφαρμογές της θεωρίας ομάδων (1945) και κέρδισε το ρουμανικό κρατικό βραβείο το 1953 για το κείμενο της άλγεβρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρουμανικά (ro) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 2014-2015
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2014-15 αποτέλεσε την 42η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 29 Απριλίου έως τις 3 Μαΐου 2015 στην Πτολεμαΐδα. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτό κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2014 2015 Πανελληνιο Εφηβων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κοζάνη
Σοφία Ελισάβετ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ
H Σοφία Ελισάβετ, δανικά: Sophie Elisabeth af Schleswig-Holstein-Sonderburg-Wiesenburg (4 Μαΐου 1653 - 19 Αυγούστου 1684) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν κόρη του δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Τσάιτς.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη (πρώτη από τον δεύτερο γάμο) του Φίλιππου-Λουδοβίκου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Άννας-Μαργαρίτας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ λαντγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1676 τον Μαυρίκιο των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Γεώργιος Τσαξίρης
Ο Γεώργιος Τσαξίρης (1887 - 1916) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πορταριά και σπούδασε στην Αίγυπτο και την Ευρώπη. Συμμετείχε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους κατά τη διάρκεια των οποίων ασθένησε σοβαρά με συνέπεια τον θάνατό του.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Νοεμβρίου 1910 και του 1912.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας
Ο Μπέλα Β΄ ο τυφλός, ουγγρικά: vak Béla (π. 1109 - 13 Φεβρουαρίου 1141) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας (1131-1141).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας και της Πρεντσλάβας των Ρουρικιδών, κόρης του Σβιατοπόλκ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του πατέρα του Κολομάν της Ουγγαρίας, όταν ο Άλμος εξεγέρθηκε, τον τύφλωσε μαζί με τον Μπέλα Β΄. Τον Κολομάν διαδέχθηκε ο γιος του Στέφανος Β΄, κατά τη βασιλεία του οποίου ο Μπέλα Β΄ μεγάλωσε σε μοναστήρια. Ο Στέφανος Β΄ μερίμνησε για τον γάμο του με την Ελένη των Βουκάνοβιτς, κόρη του Ούρος Α΄ μεγάλου πρίγκιπα της Ρασκίας.
Το 1131 απεβίωσε ο Στέφανος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο τυφλός Μπέλα Β΄ με τη βοήθεια της Ελένης. Αυτό έγινε δύο μήνες μετά, που δηλώνει ότι υπήρχαν αντιδράσεις. Ο νέος βασιλιάς έκανε δύο βίαιες εκκαθαρίσεις των οπαδών των προκατόχων του, για να ισχυροποιήσει την εξουσία του. Τότε εμφανίστηκε και ο Μπόρις Καλαμάνος, γιος της συζύγου του Στεφάνου Β΄, τον οποίο είχε αποκηρύξει ο Στέφανος Β΄ ως νόθο. Αυτός διεκδίκησε τον θρόνο, αλλά στη μάχη του 1132 ηττήθηκε. Κατά το δεύτερο ήμισυ της βασιλείας του υιοθέτησε ενεργή εξωτερική πολιτική και απέκτησε τη Βοσνία και το Σπλίτ το 1136.
Το 1141 απεβίωσε σε ηλικία 32 ετών και τάφηκε στη βασιλική Ζεκεσφέχερβαρ. Τον διαδέχθηκαν οι τρεις γιοί του με τη σειρά: Γκέζα Β΄, Λαδίσλαος Β΄ και Στέφανος Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1129 την Ελένη των Βουκάνοβιτς, κόρης του Ούρος Α΄ μεγάλου πρίγκιπα της Ρασκίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας
Γιόζεφ Μπίτσαν
Ο Γιόζεφ Μπίτσαν (αγγλικά-τσεχικά: Josef  Bican, 25 Σεπτεμβρίου 1913 –  12 Δεκεμβρίου 2001) ήταν Τσεχο-αυστριακός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Σύμφωνα με την RSSSF (Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation),  ο Μπίτσαν πέτυχε περισσότερα από 950 τέρματα σε επίσημους αγώνες και συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών τουλάχιστον 1.813, τα δεύτερα υψηλότερα σύνολα στην ποδοσφαιρική ιστορία. Το 2000 η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS) του απένειμε τη «Χρυσή Μπάλα» ως τον κορυφαίο σκόρερ του 20ού αιώνα με βάση τους 12 τίτλους πρώτου σκόρερ κορυφαίας κατηγορίας εθνικών πρωταθλημάτων.
Γεννημένος στην Αυστρία, ξεκίνησε την καριέρα του από ομάδες της χώρας, αλλά είχε εντυπωσιακή πορεία όταν μετακόμισε στην πατρίδα των γονιών του Τσεχοσλοβακία. Αγωνιζόμενος με τη φανέλα της Σλάβια Πράγας και σημειώνοντας πολυάριθμα γκολ απέσπασε ετεροχρονισμένα το χαρακτηρισμό (συμπεριλαμβανομένης της FIFA) ως του κορυφαίου σκόρερ όλων των εποχών. Ήταν μέλος της Αυστριακής Wunderteam («ομάδα-θαύμα») της δεκαετίας του 1930 και ο κορυφαίος σκόρερ της σεζόν σε ολόκληρο τον κόσμο σε πέντε διαδοχικές αγωνιστικές περιόδους (1939–1940 έως 1943–1944). Σύμφωνα με την RSSSF, ο Μπίτσαν σημείωσε τουλάχιστον 676 γκολ σε αγώνες πρωταθλήματος, από τα οποία τα 526 σε αγώνες πρωταθλήματος της πρώτης κατηγορίας που παραμένει ως ρεκόρ κόσμου. Ψηφίστηκε 34ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS και κορυφαίος της χώρας του.
Βιογραφία
Ο Μπίτσαν γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1913 στη Βιέννη, τότε πόλη της Αυστροουγγαρίας από Τσέχους γονείς. Ο πατέρας του Φράντισεκ με καταγωγή από τη Νότια Βοημία, ήταν ποδοσφαιριστής της Χέρτα Βιέννης (ASV Hertha Wien, ομάδα της πρώτης κατηγορίας) και η μητέρα του Λουντμίλα, δούλευε σε κουζίνα εστιατορίου. Το 1921, σε ηλικία 30 ετών ο Φράντισεκ Μπίτσαν απεβίωσε, με τον θάνατό του να οφείλεται σε τραυματισμό στο νεφρό κατά τη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Αυτό το γεγονός θα μπορούσε να λειτουργήσει ανασταλτικά στην επιθυμία του μικρού Γιόζεφ που ήθελε να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα του. Μετά το θάνατο του πατέρα τα οικονομικά της οικογένειας επιδεινώθηκαν. Όπως ο ίδιος θυμάμαι δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για μία μπάλα: «Ένα πανί από εφημερίδες και παλιές κάλτσες πρέπει να ήταν αρκετό για μένα. Το ποδόσφαιρο ήταν η μόνη διασκέδαση για τα αγόρια εκείνη την εποχή, σκάβαμε το δρόμο για το σχολείο το πρωί και μετά όλο το απόγευμα, ακόμη και έξι ώρες την ημέρα», θυμάται ο ίδιος από την παιδική του ηλικία. «Και αυτός ήταν ο λόγος που εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλοί εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές» τόνισε. Όμως, αφού από την ηλικία των 12 ετών άρχισε να παίζει στην ομάδα παίδων της Χέρτα Βιέννης ΙΙ και διαδοχικά σε δύο ομάδες γειτονικών εργοστασίων που δούλευε (Σούστεκ και Φάρμπενλουτζ) συνδυάζοντας δουλειά και ποδόσφαιρο, στα 18 του πραγματοποίησε την πρώτη του μεταγραφή. Έχοντας εντοπιστεί από τη Ραπίντ Βιέννης σε φιλικό αγώνα της εργοστασιακής ομάδας με το ερασιτεχνικό τμήμα του βιεννέζικου σωματείου σημείωσε επτά γκολ στο τελικό 7–5.