cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισμαήλ Εvβέρ
Ανάρρηση στην εξουσία
Η κυβέρνηση κλονίστηκε από τις αλλεπάλληλες ήττες και αυτό έδωσε την ευκαιρία στον Ενβέρ Μπέη να βρεθεί στο ανώτερο σκαλοπάτι της εξουσίας. Με πραξικόπημα τον Ιανουάριο του 1913, οι Νεότουρκοι πήραν την εξουσία με τον Ενβέρ Μπέη να γίνεται υπουργός Στρατιωτικών (έγινε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της στρατιωτικής πτέρυγας της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου) και εγκατέλειψαν τις υπό εξέλιξη διαπραγματεύσεις ειρήνης του Λονδίνου. Ακολούθησαν νέες εχθροπραξίες οι οποίες χειροτέρευσαν περισσότερο τη θέση της Αυτοκρατορίας καθώς τα δύο τελευταία σημαντικά οχυρά που είχαν απομείνει έπεσαν στα χέρια των συμμάχων, η μεν Αδριανούπολη στα χέρια των Βουλγάρων, τα δε Ιωάννινα στα χέρια των Ελλήνων. Αποτέλεσμα όλων αυτών των ταπεινώσεων ήταν η συνθηκολόγηση των Οθωμανών με τη Συνθήκη του Λονδίνου του 1913.
Τον Ιούνιο όμως του 1913, ξεκίνησε ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος, μεταξύ των νικητών πρώην συμμάχων. Ο Ενβέρ Μπέης εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και οδήγησε μία τουρκική στρατιά στην Ανατολική Θράκη, ανακτώντας την Αδριανούπολη από τους Βούλγαρους, οι οποίοι είχαν συγκεντρώσει τις δυνάμεις τους με μέτωπο προς τους Σέρβους και τους Έλληνες. Μετά την επιτυχία του αυτή, ο Ενβέρ Μπέης πήρε τον τιμητικό τίτλο του Πασά. Εκμεταλλευόμενος την υψηλή δημοτικότητά του και το κύρος που απολάμβανε ηγήθηκε μία τριανδρίας η οποία επέβαλε «σκιώδη» στρατιωτική δικτατορία και ονομάστηκε Οι Τρεις Πασάδες (Ενβέρ Πασάς, Ταλαάτ Πασάς, Τζεμάλ Πασάς). Το 1914 ανέλαβε πάλι το Υπουργείο Στρατιωτικών στην κυβέρνηση του Σαΐτ Χαλίμ Πασά και παντρεύτηκε την οθωμανή πριγκίπισσα Εμινέ Νατζιγιέ Σουλτάν, κόρη του Πρίγκιπα Σουλεϊμάν, εισερχόμενος με αυτό τον τρόπο και στη βασιλική οικογένεια. Η δύναμή του διαρκώς αυξανόταν καθώς η Ευρώπη βάδιζε προς τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Συμμετοχή στο Μεγάλο Πόλεμο
Ο Εμβέρ Πασάς υπήρξε ο αρχιτέκτονας της οθωμανο-γερμανικής στρατιωτικής συμμαχίας, υποστηρίζοντας ενθέρμως τη συμμετοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον πόλεμο, στο πλευρό των Γερμανών. Ο ίδιος ανέμενε μία γρήγορη νίκη η οποία θα προσέδιδε οφέλη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Χωρίς να ενημερώσει τα άλλα μέλη της κυβέρνησης, επέτρεψε στα δύο γερμανικά πολεμικά σκάφη, το θωρηκτό Γκαίμπεν και το θωρηκτό Μπρεσλάου, υπό τη γενική διοίκηση του γερμανού ναυάρχου Βίλχελμ Σουσόν, να εισέλθουν στα Στενά των Δαρδανελλίων για να διαφύγουν της καταδίωξης του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού. Η επακόλουθη δωρεά των δύο πλοίων στους ουδέτερους μέχρι εκείνη τη στιγμή Οθωμανούς, εξασφάλισε σημαντικό όφελος στους Γερμανούς, παρά την εργώδη προσπάθεια της γαλλικής και ρωσικής διπλωματίας να πείσουν τους Τούρκους να τηρήσουν ουδετερότητα στην επερχόμενη σύρραξη.
Τελικά στις 29 Οκτωβρίου 1914 τα πράγματα πήραν το δρόμο χωρίς επιστροφή όταν ο Ναύαρχος Σουσόν, αρχηγός πλέον του Οθωμανικού Πολεμικού Ναυτικού, έκανε επιδρομή με το θωρηκτό Γκαίμπεν, το θωρηκτό Μπρεσλάου και μια μοίρα οθωμανικών πολεμικών πλοίων στα ρωσικά λιμάνια της Οδησσού, της Σεβαστούπολης και της Θεοδοσίας στη Μαύρη Θάλασσα κατόπιν εντολής του Εμβέρ Πασά. Η Ρωσία ακολούθως κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 2 Νοεμβρίου και ακολούθησε η Μεγάλη Βρετανία στις 5 Νοεμβρίου.
Τα περισσότερα μέλη της τουρκικής κυβέρνησης και των ηγετών του Κομιτάτου Ένωσης και Προόδου ήταν αντίθετα με τη βεβιασμένη είσοδο στον πόλεμο, ο Εμβέρ Πασάς όμως πίστευε ότι αυτό ήταν το σωστό να γίνει. Μόλις άρχισε ο πόλεμος, στις 31 Οκτωβρίου του 1914, ο Εμβέρ Πασάς διέταξε όλους τους άντρες σε ηλικία στράτευσης να παρουσιαστούν στα γραφεία στρατολόγησης. Τα στρατιωτικά γραφεία φάνηκαν αδύναμα να διαχειριστούν την τεράστια ροή αντρών και προέκυψαν μεγάλες καθυστερήσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν οι στρατιωτικοί στόχοι εκείνης της χρονιάς.
Υπουργός Στρατιωτικών
Ο Εμβέρ Πασάς αποδείχτηκε ανεπαρκής ως υπουργός των Στρατιωτικών, γεγονός που συνέτεινε στην γερμανική υποστήριξη προς τους Οθωμανούς στέλνοντας στην Αυτοκρατορία στρατηγούς όπως τον Λίμαν φον Σάντερς, τον Έριχ φον Φάλκενχαιν, τον Κόλμαρ Φράιχερ φον ντερ Γκολτς και τον Φρίντριχ Φράιχερ Κρες φον Κρέσενσταιν. Οι Γερμανοί προχώρησαν επίσης σε παροχές στρατιωτικών εφοδίων, στρατιωτών, όπλων και καυσίμων στους Οθωμανούς.
Το μήνυμα του Εμβέρ Πασά στον τουρκικό στρατό και λαό ήταν πόλεμος μέχρι την τελική νίκη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι συνθήκες ζωής των ανθρώπων χειροτέρευσαν και η εξέλιξη αυτή οδήγησε σε μεγαλύτερη απογοήτευση και αγανάκτηση του λαού. Η κυβέρνηση του κόμματος Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου σπατάλησε πολύ περισσότερα χρήματα από ότι έπαιρνε από τους συμμάχους της ή παρήγε η ίδια και ο ρυθμός αύξησης του πληθωρισμού τα τέσσερα χρόνια του πολέμου ήταν μεγαλύτερος από 1.600%.
Ήττα στο Σαρίκαμις
Ο Εμβέρ Πασάς ανέλαβε τη διοίκηση των οθωμανικών στρατιών στο Μέτωπο του Καυκάσου απέναντι στις ρωσικές αυτοκρατορικές δυνάμεις. Το σχέδιό του ήταν να περικυκλώσει τους Ρώσους, να τους εκδιώξει από την οθωμανική επικράτεια και να ανακαταλάβει το Καρς και το Μπατούμι, τα οποία είχαν εκχωρηθεί μετά τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο του 1877-78. Ο Εμβέρ θεωρούσε τον εαυτό του ως μεγάλη στρατιωτική ιδιοφυΐα, γεγονός που δεν συμμεριζόταν ο Γερμανός στρατιωτικός σύμβουλος, στρατηγός Λίμαν φον Σάντερς, ο οποίος τον θεωρούσε το λιγότερο ανίδεο.
Ο Εμβέρ κατήρτισε ένα πολύπλοκο και ασαφές σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο επιτέθηκε στους Ρώσους, επικεφαλής της 3ης Στρατιάς και ηττήθηκε ολοκληρωτικά στη μάχη του Σαρίκαμις, περιοχή της επαρχίας Καρς της Ανατολίας, τον Δεκέμβριο-Ιανουάριο του 1914-15. Το σχέδιό του είχε ξεχάσει να λάβει υπόψη τις εδαφικές και καιρικές συνθήκες. Η στρατιά του Εμβέρ Πασά (90.000 άντρες) ηττήθηκε από τη ρωσική δύναμη (100.000 άντρες) και στην υποχώρηση που ακολούθησε δεκάδες χιλιάδες Τούρκων στρατιωτών σκοτώθηκαν. Ήταν η χειρότερη ήττα των Οθωμανών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν γύρισε ο Εμβέρ Πασάς στην Κωνσταντινούπολη, προσπάθησε να ρίξει το βάρος στους Αρμένιους ( και σε άλλους λαούς) που κατοικούσαν στα εδάφη όπου διεξήχθησαν οι μάχες, γεγονός που οδήγησε στη λήψη καταπιεστικών μέτρων εναντίον τους τα οποία αποτέλεσαν προάγγελο της Αρμενικής Γενοκτονίας.
Μάχη του Κρεσί
Η μάχη του Κρεσί (26 Αυγούστου 1346) διεξήχθη κοντά στο Κρεσί-αν-Ποντιέ, στον σημερινό νομό Σομ στη Βόρεια Γαλλία, ανάμεσα στον στρατό του βασιλείου της Γαλλίας και τον στρατό του βασιλείου της Αγγλίας, που είχε εκστρατεύσει για να λεηλατήσει και να καταλάβει γαλλικά εδάφη κοντά στις ακτές της Μάγχης. Αυτή η βίαιη και αιματηρή μάχη στην οποία ήταν παρόντες οι αντίστοιχοι μονάρχες, ο Φίλιππος Β ' και ο Εδουάρδος Γ', κατέληξε σε μια συντριπτική νίκη του αγγλικού στρατού έναντι του πολυαριθμότερου γαλλικού και των συμμάχων τους.
Η μάχη αδρανοποίησε την ικανότητα του γαλλικού στρατού να έρθει προς υπεράσπιση του Καλαί, το οποίο κατελήφθη από τους Άγγλους το επόμενο έτος και παρέμεινε υπό αγγλική κυριαρχία για πάνω από δύο αιώνες, έως το 1558.
Ιστορικό πλαίσιο
Η μάχη του Κρεσί είναι μια από τις πρώτες μάχες του Εκατονταετούς πολέμου (1337-1453). Από το 1337 ο Άγγλος βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄ διεκδικούσε το θρόνο της Γαλλίας, ως εγγονός του Φιλίππου του Ωραίου, και ελλείψει αρρένων απογόνων συνεχιστών της δυναστείας των Καπετιδών, καθώς ο τελευταίος βασιλιάς είχε πεθάνει άτεκνος και στο θρόνο είχε ανεβεί, με αλλαγή δυναστείας, ο εξάδελφός του Φίλιππος ΣΤ΄ Βαλουά. Το βασικό όμως πρόβλημα της σύγκρουσης ήταν η απαίτησή των Άγγλων για πλήρη κυριαρχία στη γαλλική επαρχία Γουιένη, με το δυναστικό θέμα να είναι απλά η αφορμή του προβλήματος.
Τον Οκτώβριο 1337, στο Aβαείο του Ουέστμινστερ, ο Eδουάρδος Γ΄ προκάλεσε δημόσια τον ξάδερφό του, τον βασιλιά της Γαλλίας. Αμφισβήτησε τη νομιμότητα του Φιλίππου ΣΤ 'του Βαλουά και διεκδίκησε το στέμμα της Γαλλίας για τον εαυτό του. Αυτή η απαίτηση πυροδότησε τον Εκατονταετή πόλεμο.
Η πρώτη εκστρατεία του Εδουάρδου Γ΄κατά της Γαλλίας έγινε το 1339. Προσέλκυσε επιδέξια την υποστήριξη των φλαμανδικών πόλεων, με τις οποίες η Αγγλία είχε πολλές εμπορικές σχέσεις. Μια αγγλική ηγεμονία απειλούσε τα βόρεια του βασιλείου της Γαλλίας.
Το 1346, ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Γ΄ ανέλαβε μια τρίτη εκστρατεία με στόχο να λεηλατήσει τις γαλλικές επαρχίες κοντά στη Μάγχη. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας διεξήχθη η μάχη του Κρεσί.
Η εκστρατεία
Στα μέσα Ιουλίου 1346, ο αγγλικός στόλος αποβίβασε 15.000 άνδρες στη χερσόνησο Κονταντέν και επιτέθηκε στη Νορμανδία. Έκπληκτοι και τρομοκρατημένοι οι Νορμανδοί παρέδωσαν τις πόλεις τους, των οποίων οι άμυνες δεν θα μπορούσαν να αντισταθούν σε επίθεση. Αφού λεηλάτησαν τη χερσόνησο Κονταντέν, τα στρατεύματα Εδουάρδου Γ΄ πολιόρκησαν και κατέλαβαν την οχυρωμένη πόλη Καν, παρά τη σθεναρή της αντίσταση. Ο στόλος που έστειλαν πίσω στην Αγγλία ήταν γεμάτος λεία από την περιοχή.
Τα αγγλικά στρατεύματα κινήθηκαν στη συνέχεια βόρεια για να συνενωθούν με τους Φλαμανδούς συμμάχους τους. Αλλά έπρεπε πρώτα να ξεπεράσουν τα φυσικά εμπόδια που αποτελούσαν οι ποταμοί Σηκουάνας και Σομ. Βρίσκοντας τις γέφυρες καταστραμμένες, κατευθύνθηκαν νότια, ώσπου στο Πουασί, λίγο πάνω από το Παρίσι, επισκεύασαν μια μισοκατεστραμμένη γέφυρα πάνω στο Σηκουάνα και τον διέσχισαν στις 15 Αυγούστου, αρχίζοντας πορεία προς βορρά. Σε όλο αυτό το διάστημα ο γαλλικός στρατός, μη γνωρίζοντας ποια κατεύθυνση σκόπευε να ακολουθήσει τελικά ο Εδουάρδος, παρακολουθούσε τις κινήσεις τους και επεδίωκε σύρραξη αλλά οι Άγγλοι συνέχιζαν την πορεία τους αποφεύγοντας την μετωπική μάχη. Αλλά έπρεπε ακόμη να διασχίσουν τον Σομ, που το κατάφεραν σε μια χαμηλή διάβασή του κοντά στην Αμπεβίλ.
Ο Φίλιππος ΣΤ΄, εν τω μεταξύ, συγκέντρωνε όλο και περισσότερα στρατεύματα: 12.000 έφιπποι πολεμιστές, 20.000 πεζοί στρατιώτες, εκ των οποίων το ¼ μισθοφόροι Γενοβέζοι τοξότες οπλισμένοι με βαλλιστρίδες. Οι Γάλλοι παρέκαμψαν τα αγγλικά στρατεύματα και ήταν ήδη στην Αμιένη όταν οι Άγγλοι κατάφεραν να διασχίσουν τον Σομ,
Ο Εδουάρδος, έχοντας εξασφαλίσει τη γραμμή πιθανής υποχώρησης, αφού είχε πίσω του τη φιλική Φλάνδρα, ετοιμάστηκε για την αναπόφευκτη μάχη. Το βράδυ της 25ης, εγκαταστάθηκε σε ένα ύψωμα, στην άκρη ενός δάσους κοντά στο χωριό Κρεσί-αν-Ποντιέ, στον σημερινό νομό Σομ στην περιοχή  Ω-ντε-Φραν ς, και έστειλε τους βαρόνους του για αναγνώριση εδάφους. Το πρωί της 26ης, αποφάσισε ότι αυτό ήταν το σωστό μέρος για να περιμένει τα γαλλικά στρατεύματα.
Η μάχη
μικρογραφία|420x420εσ|Χάρτης της εκστρατείας του Εδουάρδου Γ' το 1346 Το απόγευμα της 26ης Αυγούστου, ο στρατός του βασιλιά της Γαλλίας ξεπρόβαλε άτακτα από το δρόμο της Αμπεβίλ. Ήταν τρεις το απόγευμα και μια καταιγίδα ξέσπασε αλλά οι στρατιώτες, ενθουσιασμένοι από την προσέγγιση και ανυπόμονοι να αρχίσουν τη μάχη, έσπευσαν στο ύψωμα όπου στρατοπέδευαν οι προσεκτικοί Άγγλοι.
Ο βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ ' σκόπευε να αναβάλει τη μάχη για την επόμενη μέρα ώστε να ξεκουραστεί ο στρατός από τη μακρά πορεία και να κατοπτεύσει με άνεση τις αγγλικές θέσεις αλλά δεν κατάφερε να επιβληθεί. Οι πρώτες ομάδες υπάκουσαν στις διαταγές του και σταμάτησαν εγκαίρως. Αλλά από εκείνη κιόλας τη στιγμή η μάχη μετατράπηκε σε σύγχυση. Οι ομάδες που ακολουθούσαν, βλέποντας τους άλλους στρατιώτες να σταματούν, συνεπαρμένοι, άρχισαν να φωνάζουν και να επιταχύνουν τον ρυθμό για να φτάσουν πρώτοι στους Άγγλους. Κανείς δεν υπάκουε στις επανειλημμένες διαταγές του βασιλιά της Γαλλίας και οι σταματημένοι στρατιώτες παρασύρθηκαν από τους άλλους σε ένα είδος γενικής τρέλας. Ο ίδιος ο Φίλιππος ΣΤ΄, παρασυρμένος από τον μεταδοτικό παραλογισμό, ανέμισε το σπαθί του στον αέρα και φώναξε, «Βλέπω τον εχθρό μου, και με την ψυχή μου, θέλω να τον αντιμετωπίσω!».
Ο Εδουάρδος Γ΄είχε τοποθετήσει τους πεζούς οπλίτες του στο κέντρο με ιππικό τόσο στα δεξιά τους, με επί κεφαλής τον γιο του Εδουάρδο τον Μαύρο Πρίγκιπα, όσο και στα αριστερά τους υπό τους κόμητες του Άρουντελ και του Νορθάμπτον, πλαισιωμένους με τοξότες και από τις δύο πλευρές.
Ο Φίλιππος έστειλε πρώτα τους Γενοβέζους τοξότες για να αρχίσουν τη μάχη, αλλά οι βαλιστρίδες τους είχαν βραχεί και ήταν αναποτελεσματικές, τα βέλη τους δεν έφταναν στις θέσεις του εχθρού. Βαδίζοντας πιο κοντά και πριν προλάβουν να επαναλάβουν τη βολή, χτυπήθηκαν από μια θύελλα αγγλικών βελών. Επί πλέον, από το λόφο ακούγονταν οι εκκωφαντικές εκρήξεις των (πρωτοεμφανιζόμενων) κανονιών που έφεραν οι Άγγλοι μαζί τους και που εκτόξευαν πέτρινες μπάλες εναντίον τους. Όλα αυτά πανικόβαλαν τους Γενοβέζους, που μέσα στη βιασύνη της μάχης δεν είχαν καν προλάβει να πάρουν μαζί τους τις ασπίδες τους, και έτσι, υποχώρησαν. Ερμηνεύοντας την υποχώρησή τους για προδοσία, ο δούκας του Αλανσόν διέταξε τους Γάλλους ιππότες να σκοτώσουν τους υποχωρούντες μισθοφόρους και αυτοί τους ποδοπάτησαν. Συνέχισαν την επίθεση στις αγγλικές γραμμές, αλλά τα αγγλικά τόξα τους αποδεκάτισαν καθώς οι Γάλλοι μπερδεύτηκαν στις παγίδες που είχαν τοποθετήσει οι Άγγλοι μπροστά από τις γραμμές τους την προηγούμενη μέρα. αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Άγγλοι τοξότες εκπαιδεύονται στη χρήση του μακρού τόξου,1325 Παρά τη σφαγή που έβλεπαν να εξελίσσεται μπροστά τους, οι Γάλλοι, αφού αποτραβιόνταν για λίγο, ανασυντάσσονταν και συνέχιζαν κατά κύματα να πραγματοποιούν ανώφελες και απερίσκεπτες επελάσεις κατά του αγγλικού κέντρου, η σθεναρή άμυνα του οποίου επέτρεψε στους Άγγλους τοξότες να βάλουν συνεχώς εναντίον τους. Μέχρι αργά το βράδυ, οι Γάλλοι έκαναν ανεπιτυχώς δεκαπέντε επιθέσεις, που όλες αποκρούστηκαν από τους Άγγλους και Ουαλούς τοξότες. Αυτοί, γύρω στις 6000, με τα αγγλικά τόξα τους - τα οποία κάλυπταν απόσταση μέχρι και 250 μέτρα, πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι το συνηθισμένο τόξο και διαπερνούσαν τις χοντρές πανοπλίες των ιπποτών - ενώ ένας καλός τοξότης μπορούσε να εκτοξεύσει και 12 βέλη το λεπτό - σφυροκοπούσαν ασταμάτητα και αποδεκάτιζαν τους Γάλλους και τα απροστάτευτα άλογά τους.
Απώλειες
μικρογραφία|Ο [[Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας|Εδουάρδος Γ΄ μετράει τους νεκρούς μετά τη μάχη του Κρεσί]] Οι απώλειες των Γάλλων ήταν τρομακτικές. Την επόμενη μέρα οι Άγγλοι έκαναν καταμέτρηση νεκρών και κατέγραψαν 11 πρίγκιπες, 1300 ιππότες και 16.000 πεζικάριους.
Σύμφωνα με τον Φρουασάρ, ήταν 30.000, αριθμός υπερβολικός: η μάχη άρχισε περίπου στις 5 το απόγευμα και οι Άγγλοι δεν καταδίωξαν τους Γάλλους. Ένας πιο ρεαλιστικός υπολογισμός δίνει περίπου 4000 θανάτους: 1.542 ιππότες και 2.300 Γενοβέζους τοξότες, αλλά ο αριθμός των νεκρών πεζικάριων είναι άγνωστος.
Οι αγγλικές απώλειες ήταν, σύμφωνα με όλες τις πηγές, πολύ μικρές: 100 έως 300 νεκροί.
Αποτίμηση και συνέπειες
Σε όλη την Ευρώπη, τα νέα εξαπλώθηκαν και έκαναν τεράστια εντύπωση: η πιο ένδοξη ιππική δύναμη της Ευρώπης κατατροπώθηκε από τοξότες και πεζικάριους. Αυτό που είχε συμβεί ήταν ότι η τακτική ευελιξία, η αξιοποίηση του εδάφους και η χρήση του τόξου από πλευράς των Άγγλων υπερίσχυσε της χρήσης παλαιών πολεμικών τεχνικών, της απειθαρχίας και της έλλειψης συντονισμού των Γάλλων.
Ιστορικά, η μάχη του Κρεσί σήμανε την αρχή του τέλους της ιπποσύνης ως ανώτερης στρατιωτικής τάξης. Η ανωτερότητα ενός επαγγελματικού, τακτικού και καλά οργανωμένου στρατού έναντι ενός φεουδαρχικού όχλου, αναμφισβήτητα γενναίου αλλά μιας άλλης εποχής, αποτέλεσε το αγγλικό πλεονέκτημα και στις επόμενες αγγλικές νίκες του Εκατονταετούς Πολέμου.
Οι νικητές Άγγλοι συνέχισαν το δρόμο τους προς το Καλαί, το οποίο πολιόρκησαν για ένα χρόνο. Ο βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ ', φανερώνοντας ότι δεν ήταν ούτε καλός πολιτικός ούτε καλός στρατιωτικός, δεν μπόρεσε να το διασώσει, και η πόλη παραδόθηκε στις 4 Αυγούστου 1347, με έξι αστούς να παραδίδουν επισήμως στον Εδουάρδο Γ΄ τα κλειδιά της πόλης τους, ανοίγοντας έτσι διάπλατα τις οδούς ανεφοδιασμού των αγγλικών στρατευμάτων. Το Καλαί παρέμεινε υπό αγγλική κυριαρχία για πάνω από δύο αιώνες, έως το 1558.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Γαλλία Κατηγορία:Εκατονταετής Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Selena
Η Σελίνα Κιντανίγια Πέρεζ (Selena Quintanilla-Pérez, Λίμνη Τζάκσον, Τέξας, 16 Απριλίου 1971 - Κόρπους Κρίστι, Τέξας, 31 Μαρτίου 1995) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια μεξικανικής καταγωγής που διέπρεψε στα μουσικά είδη tex-mex και ranchera. Γνωστή παγκοσμίως ως Selena (προφέρεται Σελίνα), θεωρείται μία από τις σημαντικότερες Λατίνες τραγουδίστριες με πωλήσεις πάνω από 40 εκατομμύρια αντίτυπα.
Ξεκίνησε την καριέρα της 9 ετών και ηχογράφησε τον πρώτο της δίσκο στην ηλικία των 12. Η φήμη της εκτοξεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής σε όλη την Λατινική Αμερική για το "πάντρεμα" που έκανε στην μουσική tejano με την pop, κάτι που θεωρήθηκε πρωτοπορία για τα μουσικά δεδομένα της εποχής. Το 1994, το άλμπουμ της Selena Live! κέρδισε βραβείο Grammy, ενώ προτάθηκε για Grammy και ο επόμενος δίσκος της Amor prohibido την επόμενη χρονιά. Το πιο εμπορικό άλμπουμ της καριέρας της είναι το "Dreaming of you" του 1995 το οποίο πούλησε πάνω από 12 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και έγινε 35 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ.
Η Σελίνα δολοφονήθηκε σε ηλικία 23 ετών από την Yolanda Saldivar, την πρόεδρο του φαν κλαμπ της. Στις 12 Απριλίου του 1995, δύο εβδομάδες από την γέννησή της, ο Τζορτζ Μπους, κυβερνήτης του Τέξας, ανακήρυξε την ημέρα των γενεθλίων της "Μέρα της Σελίνα". Η ζωή της μεταφέρθηκε στο κινηματογράφο το 1997 στη ταινία "Selena" με πρωταγωνίστρια την Τζένιφερ Λόπεζ. Το 1998 εγκαινιάστηκε μουσείο στο Τέξας στη μνήμη της το οποίο επισκέπτονται ετησίως χιλιάδες θαυμαστές.
Παιδικά Χρόνια
Οι προσπάθειες της μπάντας απέδωσαν καρπούς το 1985 όταν η Σελίνα ήταν δεκατεσσάρων χρονών. Τότε έκανε το πρώτο της άλμπουμ  από μια δισκογραφική εταιρία. Ο πατέρας της πήρε όλα τα πρώτα αντίγραφα. Επανακυκλοφόρησε το 1995 ως Mis Primeras Grabaciones (μτφρ. Οι πρώτες μου ηχογραφήσεις). Μετά από λίγα χρόνια κυκλοφόρησαν άλλα έξι άλμπουμ.
Επιτυχίες
Το 1987 στις απονομές βραβείων των "Tejano Music Awards" η Σελίνα νίκησε το βραβείο της Καλύτερης Γυναίκας Τραγουδίστριας. Αυτό το βραβείο ήταν το αποκορύφωμα της καριέρας της. Το 1989, ο José Behar, ο επικεφαλής της Informer Sony Music Latin, έδωσε στη Σελίνα τα βραβεία Capitol και EMI. Μετά από λίγο καιρό ο Bahar είπε πως της έδωσε τα βραβεία γιατί πίστευε ότι ήταν η επόμενη Gloria Estefan. Το 1988 γνώρισε τον Chris Pérez, που είχε δικό του συγκρότημα. Δύο χρόνια μετά, η οικογένεια Quintanilla τον προσέλαβε στο συγκρότημα της Σελίνα και έτσι άρχισαν να βγαίνουν ραντεβού. Στην αρχή, ο πατέρας της ήταν αντίθετος με αυτόν τον δεσμό και απέλυσε τον Perez, αλλά στο τέλος τον αποδέχτηκε. Στις 2 Απριλίου του 1992, η Σελίνα και ο Κρις παντρεύτηκαν στη Nueces County του Texas.
Τον Ιούλιο του 2006 κατασκευάστηκε χάλκινο άγαλμά της στο Corpus Christi του Τέξας το οποίο έχει το ίδιο ύψος με την τραγουδίστρια. Είναι γνωστό ως «Mirador de la Flor» καθώς λίγο πιο πέρα υπάρχει και το μουσείο της. Η Σελίνα έχει πουλήσει παγκοσμίως 60 εκατομμύρια άλμπουμ με αποτέλεσμα να είναι μια από της πιο δημοφιλής καλλιτέχνιδες όλων των εποχών. Επίσης είναι η μόνη καλλιτέχνιδα η οποία έχει κάνει 5 άλμπουμ στο USA Billboard 200 την ίδια χρονική στιγμή. Η Albany Times Unionτην ενέταξε ως μια από τις"100 Καλύτερες Αμερικανίδες στην Ιστορία"
Δολοφονία
Στις αρχές του 1995, οι Κιντανίγια (Quintanilla) ανακάλυψαν πως η Γιολάντα Σαλντίβαρ (Yolanda Saldívar) έκλεβε χρήματα από το fan club της Σελίνα και έτσι, μιας και εκείνη το διαχειρίζονταν, αποφάσισαν να την απολύσουν. Τρεις εβδομάδες αργότερα η Σελίνα και η Σαλντίβαρ κανόνισαν να συναντηθούν στο ξενοδοχείο Days Inn στο Corpus Christi για να πάρει τα οικονομικά αρχεία τα οποία η Σαλντίβαρ είχε αρνηθεί ότι είχε. Όμως, η Γιολάντα δεν τα έφερε γιατί -όπως ισχυρίστηκε- την βίασαν στο Μεξικό. Έτσι η Σελίνα την πήγε σε ένα τοπικό νοσοκομείο όπου κανένας γιατρός δεν βρήκε αποδείξεις βιασμού. Όταν επέστρεψαν στο ξενοδοχείο, η Σελίνα απαίτησε ξανά τα οικονομικά αρχεία. Τότε η Σάλντιβαρ έβγαλε ένα όπλο από τη τσάντα της και σημάδεψε την Σελίνα. Η Σελίνα προσπάθησε να ξεφύγει αλλά δεν πρόλαβε γιατί η Γιολάντα την πυροβόλησε στον δεξί της ώμο και έτσι αποκόπηκε μια αρτηρία. Σοβαρά τραυματισμένη, η Σελίνα έτρεξε προς το λόμπι για βοήθεια. Κατέρρευσε στο πάτωμα και έτσι ένας υπάλληλος κάλεσε την αστυνομία. Παράλληλα, η Σάλντιβαρ την έψαχνε και την αποκαλούσε "σκύλα". Η Σελίνα πέθανε στο νοσοκομείο που μεταφέρθηκε λόγω μεγάλης απώλειας αίματος στη 01:05 στις 31 Μαρτίου του 1995, δεκαέξι μέρες πριν τα 24α γενέθλιά της.
Επιπτώσεις
Εκείνη την περίοδο οι άνθρωποι μιλούσαν πολύ για το συμβάν. Πολλά, σημαντικά δίκτυα ενημέρωσης διέκοπταν το κανονικό τους πρόγραμμα για να μιλήσουν για τη δολοφονία και γενικότερα για την διάσημη τραγουδίστρια (ο Tom Brokaw την χαρακτήρισε ως "Μεξικανή Μαντόνα"). Η New York Times είχε για δύο συνεχόμενες ημέρες μετά το θάνατό της πρωτοσέλιδο τη δολοφονία της. Έγιναν πολλές αγρυπνίες και μνημεία προς τιμήν της και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί του Τέξας έπαιζαν συνέχεια τη μουσική της. Στην κηδεία της παραβρέθηκαν 60.000 άτομα για να την θρηνήσουν καθώς και πολλοί που ήρθαν εκτός Ηνωμένων Πολιτειών. Επίσης, πολλές διάσημες προσωπικότητες τηλεφώνησαν στην οικογένεια Κιντανίλλα για να εκφράσουν τα συλλυπητήριά τους, συμπεριλαμβανομένων των Γκλόρια Εστέφαν, Ταλία, Celia Cruz, Χούλιο Ιγκλέσιας και Μαντόνα. Το περιοδικό People αφιέρωσε στη μνήμη τής ένα άρθρο που λεγόταν Selena 1971-1995, η Ζωή της μέσα από Εικόνες. Λόγω του αφιερώματος πουλήθηκαν σχεδόν 450.000 αντίτυπα. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η εταιρία έβγαλε ένα ολόκληρο περιοδικό μόνο για την Σελίνα, έτσι πουλήθηκαν πάνω από 600.000 αντίτυπα. Λίγες μέρες αργότερα ο Howard Stern χλεύασε την δολοφονία, την ταφή της, τους πενθούντες και έκρινε το γούστο τους στη μουσική. Ο Stern είπε: "Αυτή η μουσική είναι απολύτως τίποτα για εμένα. Το παιδικό 'Alvin and the Chipmunks' είναι πιο ωραίοι από αυτήν... οι Ισπανικοί λαοί έχουν το χειρότερο γούστο στη μουσική". Αυτά τα σχόλια εξόργισαν τον ισπανόφωνο λαό στο Τέξας. Μετά από αυτή τη δήλωση εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης στο όνομά του. Όμως ο Stern ομολόγησε στα ΜΜΕ ότι δεν είχε καμία προδιάθεση να προκαλέσει περισσότερο άγχος στην οικογένειά της, στους φίλους της και σε όσους αγαπούσε. Στις 12 Απριλίου του 1995, ο Τζορτζ Μπους, ο τότε κυβερνήτης του Τέξας, δήλωσε η ημέρα των γενεθλίων της να γιορτάζεται ως 'η μέρα της Σελίνα' στο Τέξας. Την ίδια χρονιά εντάχθηκε στο 'Latin Music Hall of Fame'.
Εκείνο το καλοκαίρι, το άλμπουμ της 'Dreaming of You', ένας συνδυασμός Ισπανικής και Αγγλικής γλώσσας, έκανε το ντεμπούτο του ως νούμερο ένα στο U.S. Billboard 200, έτσι μπήκε στη κατάταξη ως η νούμερο ένα Ισπανόφωνη τραγουδίστρια και σε δεύτερη κατάταξη ήταν το HIStory του Μάικλ Τζάκσον. Κατά την ημερομηνία κυκλοφορίας του, το άλμπουμ πούλησε πάνω από 175.000 αντίτυπα, που σημείωσε ρεκόρ για μια τραγουδίστρια της pop κατά τον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας του πούλησε δύο εκατομμύρια αντίτυπα. Το Dreaming of You πούλησε πάνω από 330.000 αντίτυπα από την πρώτη εβδομάδα μετά τον θάνατό της. Το άλμπουμ έγινε το νούμερο 75 στο List of BMG Music Club's top selling albums in the United States. Τραγούδια της όπως το "I Could Fall in Love" και το "Dreaming of You" παίχτηκε ευρέως από το mainstream στο αγγλόφωνο ραδιόφωνο, με αποτέλεσμα να φτάσει στο νούμερο 21 στο BillboardHot 100. Εν τω μεταξύ, το τραγούδι "I Could Fall in Love" έφτασε το νούμερο 8 στα Hot 100 Airplay και το νούμερο 10 στο Adult Contemporary Chart. <references group="Patoski pg. 199" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Δολοφονηθέντες μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
How to Get Away with Murder (2ος κύκλος)
Η σειρά συνέχισε να λαμβάνει διακρίσεις και για τον δεύτερο κύκλο της. Ο δεύτερος κύκλος ήταν υποψήφιος στην κατηγορία της Καλύτερης Δραματικής Σειράς στα βραβεία NAACP Image και στα βραβεία GLAAD Media. Η Βαϊόλα Ντέβις κέρδισε το βραβείο του Σωματίου των Ηθοποιών για την ερμηνεία της στην κατηγορία του Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά, ενώ υπήρξε υποψήφια στην ίδια κατηγορία στα βραβεία Έμμυ, στα βραβεία NAACP Image, στα τηλεοπτικά βραβεία Critics' Choice και στις Χρυσές Σφαίρες.
Πλοκή
Η Αναλίζ Κίτινγκ, καθηγήτρια νομικής και συνήγορος υπεράσπισης στο Πανεπιστήμιο του Μίντλτον, επιλέγει πέντε φοιτητές για να δουλέψουν μαζί της στο δικηγορικό της γραφείο· τους Γουές Γκίμπινς, Κόνορ Γουόλς, Μικαέλα Πρατ, Άσερ Μίλστοουν και Λόρελ Καστίγιο. Στο δικηγορικό γραφείο εργάζονται επίσης ο Φρανκ Ντελφίνο και η Μπόνι Γουίντερμποτομ, δικηγόρος και συνεργάτιδα της Αναλίζ.
Το δεύτερο μέρος του κύκλου επικεντρώνεται στην έρευνα του Γουές γύρω από την αυτοκτονία της μητέρας του, η οποία έγινε δέκα χρόνια πριν, και αποκαλύπτεται μέσω αναδρομών στο παρελθόν το πώς εμπλέκεται σε αυτήν η Αναλίζ. Ο κύκλος τελειώνει με την Αναλίζ να ανακαλύπτει πως ο Φρανκ ήταν ο υπεύθυνος για το ατύχημά της πριν χρόνια, στο οποίο έχασε το μωρό της, και τον διώχνει. Η Μικαέλα και ο Άσερ κάνουν σεξ και ο Γουές συναντά τον βιολογικό του πατέρα, αμέσως πριν κάποιος ελεύθερος σκοπευτής τον πυροβολήσει στο κεφάλι και τον σκοτώσει μπροστά στα μάτια του έκπληκτου Γουές.
Ανάπτυξη
Η σειρά ανανεώθηκε από το ABC για δεύτερο κύκλο επεισοδίων στις 7 Μαΐου 2015, αν κι αυτό είχε επιβεβαιωθεί μέσω ενός προωθητικού βίντεο που ακολούθησε το τέλος του πρώτου κύκλου και μίας νωρίτερης δήλωσης της Βαϊόλα Ντέιβις, η οποία επιβεβαίωσε την ανανέωση στα τελευταία γυρίσματα του πρώτου κύκλου. Ο κύκλος θα αποτελείτο από 15 επεισόδια, όπως ακριβώς και ο προηγούμενος. Στις 23 Ιουλίου 2015, το Entertainment Weekly ανέφερε πως η ταυτότητα του δολοφόνου της Ρεμπέκα θα αποκαλυπτόταν στο πρώτο κιόλας επεισόδιο. Στις 17 Αυγούστου 2015, κυκλοφόρησε μια προωθητική αφίσα για τον δεύτερο κύκλο.
Ο δεύτερος κύκλος ξεκίνησε να προβάλλεται στις 24 Σεπτεμβρίου 2015, με εννέα επεισόδια να προβάλλονται στο πρώτο μισό της σεζόν και τα οποία ολοκλήρωσαν την προβολή τους στις 19 Νοεμβρίου 2015. Το υπόλοιπο πρόγραμμα του καναλιού ανακοινώθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2015, όπου ανακοινώθηκε επίσης πως τα υπόλοιπα έξι επεισόδια της σειράς θα ξεκινούσαν να προβάλλονται στις 11 Φεβρουαρίου 2016. Το φινάλε του δεύτερου κύκλου προβλήθηκε στις 17 Μαρτίου 2016, με τη σειρά The Catch να παίρνει τη θέση του για το υπόλοιπο της τηλεοπτικής σεζόν 2015-16. Στις 3 Μαρτίου 2016, ανακοινώθηκε από το ABC πως το How to Get Away with Murder ανανεώθηκε για τρίτο κύκλο επεισοδίων.
Η παραγωγή για τον δεύτερο κύκλο ξεκίνησε στις 21 Μαΐου 2015, με τη Σόντα Ράιμς να ανακοινώνει στον προσωπικό της λογαριασμό στο Twitter πως ο Πίτερ Νόγουολκ και οι σεναριογράφοι του εργάζονταν πυρετωδώς για τη χαρτογράφηση του δεύτερου κύκλου. Το πρώτο διάβασμα για την πρεμιέρα έγινε στις 14 Ιουλίου 2015, με τον τίτλο του επεισοδίου να αποκαλύπτεται επίσης.
Κάστινγκ
Στις 11 Αυγούστου 2015, ανακοινώθηκε πως ο Ματ Κόεν θα είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στον δεύτερο κύκλο της σειράς, με τον χαρακτήρα του να ονομάζεται Λίβαϊ και να περιγράφεται ως ένας σέξι τύπος που δουλεύει στα άκρα. Εμφανίστηκε συνολικά σε τρία επεισόδια με την πρώτη του εμφάνιση να γίνεται στο δεύτερο επεισόδιο του κύκλου. Στις 31 Αυγούστου 2015, το Variety ανέφερε πως η Έιμι Οκούντα θα υποδυόταν έναν επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα, αλλά δεν αποκαλύφθηκαν περισσότερες λεπτομέρειες για αυτόν. Η Σέρι Σάουμ ανακοινώθηκε ως guest στις 30 Σεπτεμβρίου 2015. Στις 14 Ιανουαρίου 2016, ανακοινώθηκε πως οι Γουίλσον Μπέθελ, Άνταμ Άρκιν και Ροξάν Χαρτ θα εμφανίζονταν επίσης στη σειρά ως η οικογένεια Μαχόνεϊ. Ο Μπέθελ υποδύθηκε τον Τσαρλς Μαχόνεϊ, με τους Άρκιν και Χαρτ να υποδύονται τους γονείς του, Γουάλας και Σύλβια αντίστοιχα.
Κριτικές
Ο δεύτερος κύκλος της σειράς έλαβε θετικές κριτικές. Η σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στον κύκλο ποσοστό αποδοχής 93%, βασισμένο σε 87 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας αναφέρεται: «Αναπτύσσοντας μια πιο δυνατή αφήγηση σε αυτόν τον κύκλο, το How to Get Away with Murder πετάει μέσα στο μείγμα περισσότερα απίθανα σοκ και υψηλές προσδοκίες, προσθέτοντας εξωφρενικά καύσιμα σε μια εθιστική φωτιά.»
Η Λέσλεϊ Μπροκ από το Paste Magazine, επαίνεσε τον δεύτερο κύκλο βαθμολογώντας τον με 9/10 και γράφοντας: «Δεν του το είχα του How to Get Away with Murder, το οποίο έχει φέρει τα πάνω κάτω στις πλοκές όλων των άλλων σειρών του ABC δείχνοντάς τους πως τίποτα δεν είναι αδύνατον, να πετάξει την αιμομιξία μέσα σε ένα ήδη τυχαίο μείγμα». Ο Κάιλ Άντερσον από το περιοδικό Entertainment Weekly, έγραψε πως με την Ντέιβις στην πρώτη γραμμή, η σειρά δεν μπορεί να ξεφύγει με τίποτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Έντουιν της Νορθουμβρίας
Ο Έντουιν της Νορθουμβρίας (Eadwine, περί το 586 - 12 Οκτωβρίου 632/633), βασιλιάς της Ντέιρα και της Βερνικίας (616 - 633), δύο βασιλείων τα οποία έμειναν αργότερα γνωστά ως Νορθουμβρία, ήταν γιος του Αέλα της Ντέιρα. Προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό και βαπτίστηκε χριστιανός (527), ενώ μετά την πτώση του στην μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ και τον μαρτυρικό του θάνατο τιμήθηκε ως άγιος. Ο Έντουιν είχε τουλάχιστον άλλα δυο αδέλφια. Η αδελφή του Άχα παντρεύτηκε τον Έθελφριθ της Βερνικίας και ένας άλλος ανιψιός του, ο Ερετίκ, ήταν πατέρας της Αγίας Χίλντα του Γουίτμπι και της Έρεσγουιθ. Η τελευταία υπήρξε σύζυγος του Έθελρικ, αδελφού του Άννα της Ανατολικής Αγγλίας.
Άνοδος στον θρόνο
Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι μετά τον θάνατο του Αέλα ένας άντρας ο Έθελρικ της Ντέιρα απέκτησε σημαντική δύναμη. Η ταυτότητα του άντρα είναι άγνωστη, ίσως ήταν αδελφός του Αέλα ή μεγαλύτερος αδελφός του Έντουιν ή κάποιος άλλος ευγενής της Ντέιρα ή ο πατέρας του Έθελφριθ. Ο Έθελφριθ της Βερνικίας εμφανίζεται σαν βασιλιάς της Βερνικίας και της Ντέιρα δύο βασιλείων τα οποία πριν το 604 ονομάστηκαν ενωμένα Νορθουμβρία. Την περίοδο της βασιλείας του Έθελφριθ ο Έντουιν βρισκόταν στην εξορία, δεν είναι γνωστή η τοποθεσία που εξορίστηκε στην παιδική του ηλικία σύμφωνα με τον Ρέτζιναλντ του Νταρχάμ και τον Γοδεφρείδο του Μονμάουθ εξορίστηκε στην αυλή του Καντφάν-απ-Ίαγκο βασιλιά της Γκουινέντ. Την δεκαετία του 610 ο Έντουιν βρισκόταν στην αυλή της Μερκίας υπό την προστασία του Κερλ της Μερκίας, παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο την κόρη του Κουένμπουρ. To 616 ο Έντουιν κατέφυγε στην αυλή του Ράεντβαλντ της Ανατολικής Αγγλίας, ο Βέδας αναφέρει ότι ο Έθελφριθ ζητούσε επίμμονα από τον Ράεντβαλντ να σκοτώσει τον Έντουιν για να απαλλαγεί οριστικά από τις διεκδικήσεις του στον θρόνο. Την ώρα που αποφάσισε τελικά ο Ράεντβαλντ να τον σκοτώσει άλλαξε γνώμη με την έντονη επίδραση της θεοσεβούμενης συζύγου του με αποτέλεσμα ο Έθελφριθ να του κηρύξει τον πόλεμο. Στην μάχη του ποταμού Ίντλ που ακολούθησε (616) ο Έθελφριθ ηττήθηκε και έπεσε από τον στρατό του Ράεντβαλντ, στην ίδια μάχη έπεσε και ο γιος του Ράεντβαλντ, ο Ράεντβαλντ τοποθέτησε στην συνέχεια τον Έντουιν βασιλιά της Νορθουμβρίας. Η ημερομηνία που πέθανε ο Ράεντβαλντ είναι άγνωστη οι πηγές την τοποθετούν το διάστημα 616 - 627, το βέβαιο είναι ότι ο Έντουιν στήριξε την εξουσία του στις σχέσεις εμπιστοσύνης με τον Ράεντβαλντ. Οι γιοι του Έθελφριθ εξορίστηκαν στα Ιρλανδικά βασίλεια του Νταλ Ριάτα και του Πίκτλαντ, ο Έντουιν ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ντέιρα που κυβέρνησε και στην Βερνικία δηλαδή σε ολόκληρη την Νορθουμβρία κάτι που δεν είχε ξαναγίνει χάρη στην βοήθεια του Ράεντβαλντ.
Μετά τον θάνατο του Έθελφριθ και του ισχυρότατου Έθελμπερχτ του Κεντ την ίδια χρονιά ο Ράεντβαλντ και ο συνεργάτης του Έντουιν απέκτησαν την εξουσία σε ολόκληρη την Αγγλία, η κυριαρχία ολοκληρώθηκε με τον θάνατο του Ράεντβαλντ περίπου μια δεκαετία αργότερα. Ο Έντουιν εξόρυξε τον Κερετίκ από το Βρετανικό βασίλειο του Ελμέτ την περίοδο 616 - 626, το Ελμέτ υποτάχθηκε αρχικά στην Μερκία και στην συνέχεια στον Έντουιν. Το μεγαλύτερο βασίλειο του Λίντσεϊ υποτάχθηκε στον Έντουιν περί το 625, μετά τον θάνατο του Ράεντβαλντ.
Ισχυρός βασιλιάς της Βρετανίας
H βασιλική κατοικία μετακινήθηκε τακτικά από τη μια πόλη στην άλλη, καταναλώνοντας τα προϊόντα παραγωγής των βασιλικών κτημάτων και εξασφαλίζοντας την κυριαρχία της βασιλικής εξουσίας σε όλα τα εδάφη. Η κυριότερη θέση της βασιλικής κατοικίας ήταν το Γιάβερικ, στη Βερνικία, στο οποίο βρέθηκαν ίχνη ενός ξύλινου αμφιθεάτρου. Σε αυτό το Ρωμαϊκό χαρακτηριστικό βασίζεται ο ισχυρισμός του Βέδα ότι ο Έντουιν ήταν ένας άντρας που έφερε ένα σύμβολο μιας σφαιρωτής σφαίρες, αν και τέτοιας μορφής συμβολισμοί ήταν άγνωστοι τόσο στους Ρωμαίους όσο και στους Φράγκους. Διάφορες άλλες γνωστές βασιλικές τοποθεσίες ήταν το Μπάργουικ στο Ελμέτ, το Σάνκτον στη Ντέιρα και το Γκούντμανχαμ, στο οποίο σύμφωνα με τον Βέδα ο ιερέας Κόιφι κατέστρεψε τα παγανιστικά είδωλα. Το βασίλειο του Έντουιν περιείχε τις πρώην Ρωμαϊκές πόλεις Γιορκ και Καρλάιλ, οι οποίες είχαν αποκτήσει μεγάλη δημοφιλία κατά την διάρκεια του 7ου αιώνα, αν και δεν είναι γνωστή η θέση στην οποία ξεκίνησε η αστική ζωή εκείνη την περίοδο.
Χριστιανική βάπτιση
Η μεταστροφή του Έντουιν στον χριστιανισμό οφείλεται σε δυο πιθανά γεγονότα. Ως πρώτο γεγονός θεωρείται ότι ο ιερέας Παυλίνους της Γιορκ του έσωσε την ζωή την εποχή που ήταν εξόριστος, ενώ το δεύτερο απετέλεσε η απόπειρα δολοφονίας του στην Γιορκ, αμέσως μετά τον γάμο του με την Έθελμπουργκ, από έναν πράκτορα του Κουίκχελμ του Ουέσσεξ. Ο Έντουιν αποφάσισε να βαπτίσει την κόρη του Έανφλεντ χριστιανή και να ασπαστεί και ο ίδιος τον χριστιανισμό, αν η εκστρατεία του εναντίον του Κουίκχελμ απέβαινε νικηφόρα. Πέραν αυτών, ο Έντουιν περιγράφεται από τον Βέδα σαν ανίκανος, άτολμος βασιλιάς και πολύ δύσκολος στις αποφάσεις του. Τις αποφάσεις του Έντουιν επηρέασαν έντονα και οι επιθυμίες της πρώτης συζύγου του, η οποία ήταν κατά το ήμισυ Μεροβίγγεια, όπως και τα γράμματα προτροπής του Πάπα Βονιφάτιου Ε΄. Επιπλεόν, ο Έντουιν βρισκόταν υπό Φραγκική επιρροή, οι Φράγκοι είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό και ήθελαν έντονα να διαδώσουν τον χριστιανισμό στους ομόφυλους Σάξονες, ώστε να μπορούν να ασκήσουν εύκολα επάνω τους εξουσία και επιρροή. Ο Βέδας αναφέρει ότι η βάπτιση του Έντουιν πραγματοποιήθηκε στις 12 Απριλίου 627, ενώ ο ζήλος που επέδειξε ήταν τόσο ισχυρός που οδήγησε τον Έορπβαλντ, γιο του Ράεντβαλντ, να βαπτιστεί και εκείνος χριστιανός.
Αναλυτικότερα και σύμφωνα με τον Βέδα, ο Παυλίνους εξήγησε στον βασιλιά τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να ασπαστεί τον χριστιανισμό και εν συνεχεία ο Έντουιν ρώτησε τους συμβούλους του τη γνώμη τους επί του ζητήματος. Ο ιερέας του Έντουιν Κόιφι έλαβε πρώτος τον λόγο, εξηγώντας στον βασιλιά ότι θα γίνει διάσημος, θα αποκτήσει τον σεβασμό όλων και θα έχει την βοήθεια του θεού. Στη συνέχεια, ένας ενώνυμος σύμβουλος που έλαβε τον λόγο εξήγησε στον βασιλιά ότι θα πρέπει να γίνει χριστιανός για τους ίδιους λόγους. Ο Κόιφι πήρε για δεύτερη φορά τον λόγο, εξηγώντας στον βασιλιά ότι θα έπρεπε να καταστρέψει όλους τους αρχαίους ναούς και τα αρχαία είδωλα. Ο βασιλιάς συμφώνησε και ο ίδιος ο Κόιφι ανέλαβε προσωπικά να κάψει όλα τα παγανιστικά είδωλα. Ο Κόιφι δήλωσε "θα κάνω αυτό που νομίζω καλύτερο επειδή έχω την φώτιση του πραγματικού θεού και θα καταστρέψω όλα τα αρχαία είδωλα τα οποία ο λαός λατρεύει εν άγνοια του". Ο Βέδας περιγράφει την σκηνή στην οποία το πλήθος είχε συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει τη βάπτιση του Έντουιν, με τον Κόιφι έφιππο και οπλισμένο με δόρυ να πραγματοποιεί την διαδρομή στο ναό, στον οποίο φτάνοντας "ρίχνει το δόρυ και τον βεβηλώνει".
Αναφορές για την βάπτιση
thumb|right|250px|Απεικόνιση του Έντουιν της Νορθουμβρίας στο βιβλίο του Τζών Σπίντ "Σαξονική Επταρχία" (1611) Σε άρθρο με τίτλο "Πώς ο Κόφι διαπέρασε τα πλευρά του Χριστού", η συγγραφέας Τζούλια Μπάρροου (γεν. 1956) αναλύει προσεκτικά την επίθεση του Κόιφι στον παγανιστικό ναό. Η συγγραφέας ισχυρίζεται ότι η λόγχη συμβολίζει, κατά τον Βέδα, το μαρτύριο της σταύρωσης του Ιησού και "το τρύπημα στο πλευρό του σώματος του". Η συγκεκριμένη λεπτομέρεια αποδεικνύει τον "τεράστιο θαυμασμό και θέρμη" που χρησιμοποιούσε ο Βέδας στις περιγραφές του για τον βασιλιά Έντουιν. Η σύντομη ομιλία του ανώνυμου συμβούλου υποδηλώνει τη "σοφία και την ελπίδα ενός χριστιανικού μηνύματος", ενώ έχει εμπνεύσει σύγχρονους ποιητές όπως ο Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ να δηλώσουν ότι πρόκειται για "την πιο διάσημη ποιητική ομολογία του Βέδα". Στο ποίημα του χαρακτηριστικά αναφέρει :
"Ο άνθρωπος αυτός, ο βασιλιάς, εκείνη την εποχή που είναι άγνωστη σε μας συμβολίζεται με ένα σπουργίτι μέσα σε ένα βραδινό χειμωνιάτικο δωμάτιο που πετάει ανάμεσα στους συμβούλους και τους αξιωματούχους του με μια θερμή φωτιά στην μέσο, ενώ έξω από το δωμάτιο θερίζουν οι καταιγίδες και η χιονοθύελλα. Το σπουργίτι σε λίγο βγαίνει έξω από το παράθυρο και εξαφανίζεται στον σκοτεινό χειμώνα, δεν το ξαναβλέπει κανένας η τύχη του είναι άγνωστη. Η ζωή του ανθρώπου με παρόμοιο τρόπο είναι πολύ σύντομη, όπως το πέταγμα του σπουργιτιού, και στη συνέχεια η τύχη του παραμένει άγνωστη. Γι΄αυτό αξίζει να γνωρίσουμε μια νέα διδασκαλία η οποία θα μας δώσει ελπίδες ότι θα εξακολουθήσουμε να υπάρχουμε στην συνέχεια".
Ο Βέδας συνοψίζοντας την κατάσταση την οποία επικρατούσε την εποχή του Έντουιν, αναφέρει :
"Ακούγεται ότι την εποχή του Έντουιν επικρατούσε απόλυτη ειρήνη σε ολόκληρη την Βρετανία σε τόσο μεγάλο βαθμό που μια γυναίκα με νεογέννητο παιδί θα μπορούσε να κάνει τον γύρο των ακτών σε ολόκληρο το νησί". Ο Κέρσοου ωστόσο αναφέρει "οι προσπάθειες του Βέδα να αγιοποιήσει την περίοδο της βασιλείας του Έντουιν τον οδηγεί σε μια πολύ ψυχρή αντιμετώπιση των παρανομιών εκείνης της εποχής όπως οι ληστείες και οι βιασμοί, που ήταν πάντοτε σε έξαρση".
Ο προσηλυτισμός στον χριστιανισμό τόσο του Έντουιν όσο και του Έορπβαλντ διεκόπη από τους διαδόχους τους. Ειδικά στη Νορθουμβρία, ο Παυλίνους είχε ελάχιστη δημοφιλία και φαίνεται περισσότερο να εξασθένησε την χριστιανική θρησκεία παρά να την ενίσχυσε. Ελάχιστοι Ρωμαίοι κληρικοί ήταν παρόντες στη Νορθουμβρία την εποχή του Παυλίνου και ο μοναδικός γνωστός ήταν ο Ιωάννης ο Διάκονος. Ο χριστιανισμός είχε διεισδύσει μονάχα στον στενό κύκλο του βασιλιά και της αυλής του. Ο Παυλίνους αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Νορθουμβρία μετά τον θάνατο του Έντουιν, ενώ ο Ιωάννης ο Διάκονος έμεινε μέχρι τον θάνατο του. Η απόφαση του Παυλίνου αποδεικνύει ότι ο προσηλυτισμός στον χριστιανισμό είχε αποτύχει και ότι ο Ρωμαϊκός κλήρος ήταν ανεπιθύμητος.
Θάνατος
Η πρώτη πρόκληση για τον Έντουιν προήλθε μετά από τον γάμο με την πριγκίπισσα του Κεντ, πραγματοποιήθηκε στο Καντέρμπερι το καλοκαίρι του 625, με την προστασία που πρόσφερε σε μικρότερους βασιλείς ο Κουίκχελμ του Ουέσσεξ είδε τις εξουσίες του εξασθενημένες στη Βρετανία. Ο Κουίκχελμ έστειλε έναν πληρωμένο δολοφόνο που τελικά απέτυχε να σκοτώσει τον Έντουιν, ύστερα από την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας ο Έντουιν υποσχέθηκε να βαπτιστεί χριστιανός μόνο μετά από νίκη του σε μάχη εναντίον του Κουίκχελμ. Από το 627 ο Έντουιν έγινε ο ισχυρότερος βασιλιάς των Αγγλοσαξόνων, είχε υπό τη εξουσία του την Βερνικία, την Ντέιρα, την ανατολική Μερκία, την Νήσο του Μαν και την Άνγκλεσι. Η συμμαχία του με το Κεντ, η υποταγή του Ουέσσεξ και οι μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες του έδωσαν δύναμη και εξουσία, ο Βέδας τον κατατάσσει στους αυτοκρατορικούς βασιλείς οι οποίοι θα καταγραφούν τον 9ο αιώνα με τον όρο "Βρετβάλντα". Ο υποτιθέμενος αδελφός του Έντουιν Καντβαλλόν-απ-Καντφάν εξεγέρθηκε εναντίον του (629) αλλά ο Έντουιν τον νίκησε και τον οδήγησε στην εξορία, από τότε η εξουσία του Έντουιν ήταν αναμφισβήτητη, ήταν κυρίαρχος μέχρι την εποχή που ο Καντβαλλόν με την βοήθεια του Πέντα της Μερκίας εξεγέρθηκε ξανά εναντίον του (632/633). Ο Έντουιν αντιμετώπισε τον Πέντα και τον Καντβαλλόν στην μάχη του Χάτφιλντ το φθινόπωρο του 632 ή του 633, εκεί ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Το σώμα του το έκρυψαν για κάποιο χρονικό διάστημα στα δάση του Σέργουντ σε ένα χωριό που έγινε αργότερα γνωστό ως Έντουινστοου, το κεφάλι του τάφηκε στην Γιορκ και το υπόλοιπο σώμα του στο Γουίτμπι. Από τους δυο γιους του με την Κουένμπουρ της Μερκίας ο Όσφριθ έπεσε μαζί του στο Χάτφιλντ, ο άλλος του γιος Έαντφριθ συνελήφθη από τον Πέντα και δολοφονήθηκε λίγο καιρό αργότερα.
Διαδοχή
Μετά τον θάνατο του η βασίλισσα Έθελμπουργκ επέστρεψε στο Κεντ μαζί με τον ιερέα Παυλίνους, τον γιο της Ούσκφρεα, την κόρη της Έανφλεντ και τον γιο του Όσφριθ Ίφφι. Ο Ούσκφρεα και ο Ίφφι στάλθηκαν στην αυλή του βασιλιά των Φράγκων Δαγοβέρτου Α΄ αλλά πέθαναν πολύ γρήγορα, η Έανφλεντ επέζησε και παντρεύτηκε τον πρώτο της ξάδελφο Οσουί της Νορθουμβρίας γιο του Έθελφριθ της Βερνικίας και της Άχα της Ντέιρα. Το βασίλειο της Νορθουμβρίας διασπάστηκε ξανά μετά τον θάνατο του Έντουιν στα βασίλεια της Βερνικίας και της Ντέιρα, ο ξάδελφος του Όσρικ τον διαδέχθηκε στην Ντέιρα και ο γιος του Έθελφριθ της Βερνικίας και της αδελφής του Άχα Έανφριθ της Βερνικίας στην Βερνικία. Οι διάδοχοι του επέστρεψαν στον παγανισμό αλλά σκοτώθηκαν και οι δυο από τον Καντβαλλόν, ο μικρότερος αδελφός του Έανφριθ Άγιος Όσβαλντ νίκησε, σκότωσε το Καντβαλλόν ενώνοντας οριστικά την Νορθουμβρία σε ένα ενιαίο βασίλειο. Μετά το γεγονός αυτό οι απόγονοι του Ίδα της Βερνικίας βασίλευσαν στην Νορθουμβρία μέχρι τα τέλη του 8ου αιώνα με μοναδική εξαίρεση την βασιλεία του Οσουί γιου του Οσρίκ.
Αποτυχία αγιοποίησης
Μετά τον θάνατο του Έντουιν έγιναν προτάσεις για την αγιοποίησή του, αλλά η λατρεία του επισκιάστηκε από την λατρεία του Αγίου Όσβαλντ, που έπεσε και εκείνος λίγα χρόνια αργότερα σε μάχη εναντίον των παγανιστών (642). Ο Βέδας αναφέρει ότι ανακηρύχτηκαν και οι δυο χριστιανοί μάρτυρες επειδή πέθαναν με τον ίδιο τρόπο, αλλά ο τίτλος του Αγίου δόθηκε τελικά μονάχα στον Όσβαλντ. Η δημοφιλία του Έντουιν προέρχεται περισσότερο από τα θερμά λόγια τα οποία είχε αναφέρει ο Βέδας για το πρόσωπο του σχετικά με τον τρόπο που ασπάστηκε τον χριστιανισμό, αλλά δεν κατόρθωσε τελικά να τον διαδώσει στον λαό του και οι διάδοχοι του επέστρεψαν στον παγανισμό. Η αποτυχία αυτή, η άνοδος στην εξουσία του Πέντα και η επιστροφή των εξόριστων στην Ιρλανδία γιων του Έθελφριθ υποτίμησαν σημαντικά τη φήμη του Έντουιν στη  Βρετανία τον 7ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Βερνικίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ντέιρα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 7ου αιώνα
Ιντρίδες
Οι Ιντρίδες ή Ιντριίδες είναι οικογένεια μεσαίων προς μεγάλους σε μέγεθος λεμούριων. Είναι ενδημικές, όπως όλοι οι λεμούριοι, στο νησί της Μαδαγασκάρης. Περιλαμβάνει 19 είδη σε 3 γένη (Indri, Avahi, Προπίθηκος)
Χαρακτηριστικά
Τα 19 υφιστάμενα είδη Ιντρίδων είναι πολύ ποικιλόμορφα ως προς το μέγεθος. Η ουρά των σιφάκων και των μαλλιαρών λεμούριων είναι τόσο μακριά όσο και το σώμα τους, αλλά αυτή των Ιντρίδων (είδος) είναι μόλις λίγα εκατοστά. Τα πρόσωπά τους είναι μαύρα και άτριχα. Τα πόδια τους είναι πιο μακριά από τα χέρια τους και οι αντίχειρές τους δεν είναι αντιτακτοί.
Συμπεριφορά
Όλα τα είδη Ιντρίδων είναι δενδρόβια, αλλά ενίοτε κατεβαίνουν στο έδαφος. Όταν βρεθούν στο έδαφος, στέκονται όρθιοι και μετακινούνται με πλάγια άλματα, με τους βραχίονες σε έκταση. Στα δέντρα, ωστόσο, μπορούν να κάνουν τεράστια άλματα και είναι εξαιρετικά ευέλικτες· είναι σε θέση να αλλάζουν κατεύθυνση καθώς πηδούν από δέντρο σε δέντρο. Όπως τα περισσότερα φυλλοφάγα εξαιτίας της χαμηλής διατροφικής αξίας της τροφής τους περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας τους σε αδράνεια. Μπορούν συχνά να παρατηρηθούν να λιάζονται στα κλαδιά των δέντρων. Ζουν σε οικογενειακές ομάδες μέχρι και 15 ατόμων και επικοινωνούν με κραυγές και εκφράσεις του προσώπου.
Πρόκειται για μονογαμικά ζώα. Η περίοδος κύησης διαρκεί 4-5 μήνες και τελειώνει την περίοδο της ξηρασίας με τη γέννηση ενός μόνο μικρού.
Φυσιολογία
Οι Ιντρίδες είναι φυτοφάγα, που τρέφονται κυρίως με φύλλα, φρούτα και άνθη. Όπως και άλλα φυτοφάγα, έχουν διευρυμένο περιτόναιο που περιέχει βακτήρια που προκαλούν ζύμωση της κυτταρίνης των φύλλων, επιτρέποντας την πιο αποτελεσματική χώνεψη της φυτικής ύλης. Διαθέτουν λιγότερους κοπτήρες σε σχέση με τους υπόλοιπους λεμούριους, με οδοντική διάταξη 2.1.2.3/2.1.2.3.
Κατηγορία:Λεμουρίδες
Θεόδωρος Σβετοσλάβ
Ο Θεόδωρος-Σβετοσλάβ (Теодор Светосла̀в Тѐртер, 1270 - 1322) από τον Οίκο των Τέρτερ ήταν τσάρος της Βουλγαρίας από το 1300 έως το 1321. Η ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη. Ήταν γιος του τσάρου Γεωργίου Τέρτερ Α΄ και της πρώτης συζύγου του Μαρίας· μικρός είχε αρραβωνιαστεί για διπλωματική συμμαχία τη μικρή κόρη του Ιωάννη Α΄ Αγγέλου της Θεσσαλίας. Η νύφη έφτασε στο Τάρνοβο, αρραβωνιάστηκαν, αλλά δεν πρόλαβε να γίνει ο γάμος, καθώς στάλθηκε με τη μητέρα του Μαρία ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1284 θα επέστρεφε στο Τάρνοβο μετά από συνθήκη του πατέρα του με τον Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο. Η ίδια συνθήκη απαιτούσε να λυθεί ο αρραβώνας του με τη μικρή Θεσσαλή πριγκίπισσα, η οποία στάλθηκε όμηρος στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατριάρχης της Βουλγαρίας Ιννοκέντιος Γ' έφτασε στη Βασιλεύουσα να ρυθμίσει το θέμα της απελευθέρωσής του, την εποχή που εικάζεται ότι είχε δεσμό με την κόρη του Θεόδωρου Συναδηνού. Στάλθηκε πίσω στον πατέρα του, που τον κήρυξε συγκυβερνήτη κόβοντας νομίσματα.
Φράξος Άρτας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Φράξος (αποσαφήνιση)
Θεόδωρος Σβετοσλάβ
Αμέσως μετά την επιδρομή του Νογκάι Χαν κατέληξε όμηρος των Μογγόλων, ενώ η αδελφή του Έλενα παντρεύτηκε τον Τσάκα, γιο του Μογγόλου ηγέτη. Βρισκόταν στην αφάνεια ως το 1299, όταν συνόδευσε τον Χάκα στην επίθεσή του εναντίον της Βουλγαρίας. Ο Ιβάν Ασέν Γ΄ δραπέτευσε από το Τάρνοβο και ο Θεόδωρος Σβετοσλάβ προσπάθησε να πείσει τη Βουλγαρική αριστοκρατία να δεχτεί για βασιλιά τον Χάκα. Τότε έφτασαν οι ορδές του επικίνδυνου Μογγόλου ηγέτη Τόκτα, που είχε βάλει στόχο την εξουδετέρωση του Χάκα. Ο Θεόδωρος-Σβετοσλάβ αμέσως οργάνωσε σκευωρία που ανέτρεψε, φυλάκισε, και αποκεφάλισε τον Χάκα στέλνοντας την κεφαλή του σαν έπαθλο στον Τόκτα (1300). Ο Θεόδωρος-Σβετοσλάβ έγινε αμέσως βασιλιάς, ενώ ο Μογγόλος ηγέτης απέσυρε τα στρατεύματά του από τα Βουλγαρικά εδάφη.
Πολεμικά γεγονότα με Βυζάντιο
Η βασιλεία του Θεόδωρου-Σβετοσλάβ είναι συνδεδεμένη με προσωρινή ανάκαμψη της Βουλγαρικής παρακμής, ανάκτηση των Θρακικών περιοχών από το Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από την εποχή του Ιβάιλο, άνθιση του πληθυσμού των επαρχιών, ενώ επίσης τερματίστηκαν και οι Μογγολικές επιδρομές.
Ταυτόχρονα ήταν σκληρός και βίαιος, επηρεασμένος εμφανώς από την περιπετειώδη νεανική ζωή του. Καταδίωξε τους αντιπάλους του με συνεχείς εκτελέσεις και έφτασε μάλιστα σε σημείο να κατηγορηθεί για προδοσία και να εκτελεστεί ο ίδιος ο σωτήρας του, ο πατριάρχης της Βουλγαρίας Ιννοκέντιος Γ΄. Οι ευγενείς ξεσηκώθηκαν και ζητούσαν πρόσωπα να τον αντικαταστήσουν, όπως ο σεβαστοκράτορας Ραδοσλάβ, αδελφός του Σμίλετς της Βουλγαρίας, που ηττήθηκε από τον Αλντιμίρ (1301), θείο του βασιλιά, στο Κραν και τον πρώην τσάρο Μιχαήλ Ασέν Β΄ (1302) που ανεπιτυχώς προσπάθησε να εισβάλλει στη Βουλγαρία με τη βοήθεια Βυζαντινού στρατού.
Φράξος Άρτας
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, ο Φράξος υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο Φράξος εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Ο Φράξος μαζί με τη Σκούπα, τον Κάμπο, τον Κάρδαμο, το Παλαιοχώρι, τα Πλατανάκια και τα Τσιαπαλαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σκούπας με συνολικό πληθυσμό 143 κατοίκους.