cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στυλιανός Κυριακίδης
Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης
Κατά τις 12:00, στις 20 Απριλίου 1946, δόθηκε η εκκίνηση του Μαραθωνίου της Βοστώνης. Οι κύριοι διεκδικητές της νίκης ήταν ο Αμερικανός Τζόνυ Κέλυ (2 νίκες, 7 δεύτερες θέσεις, 61 συμμετοχές) και ο Καναδός Ζεράρντ Κοτέ (4 νίκες). Πριν τον αγώνα κάποιος έδωσε στον Κυριακίδη ένα διπλωμένο χαρτάκι να το διαβάσει λίγο πριν από την έναρξη. Από την μια πλευρά έγραφε «Ή ταν ή επί τας» και από την άλλη «Νενικήκαμεν». Είχε ζητήσει από την επιτροπή να αγωνιστεί με τον αριθμό 7 (τυχερός αριθμός στην Αρχαία Ελλάδα) και έτσι του δόθηκε το 77 (δυο φορές τυχερός). Ακολουθώντας την τακτική που ακολουθούσε πάντα, δεν σπατάλησε δυνάμεις από την αρχή αλλά επιτάχυνε από το μέσον της διαδρομής (είχε βάλει σαν «σημάδια» διάφορα κτήρια, τοποθεσίες και τα παντελονάκια των συναγωνιστών του). Επίσης κοιτούσε μόνο μπροστά αναφέροντας: «Όταν ένας μαραθωνοδρόμος κοιτάζει πίσω του, δίνει φτερά στον αντίπαλο». Στα τελευταία χιλιόμετρα προπορευόταν μαζί με τον Τζόνυ Κέλυ. Τόσο ομογενείς όσο και Αμερικανοί τον ενθάρρυναν, ενώ ένας ομογενής θέλοντας να τον βοηθήσει, του προσέφερε ένα πορτοκάλι χτυπώντας τον ενθαρρυντικά στην πλάτη και μπερδεύτηκε στα πόδια του, κάνοντάς τον να χάσει ρυθμό και έδαφος. Κάποιος άλλος Έλληνας του φώναξε: «''Καλά πας, Στέλιο! Έστω δεύτερος''». Παρακάτω, ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που παρακολουθούσε τον αγώνα με αυτοκίνητο, τον πληροφόρησε: «ο Κέλυ « έσπασε », είναι ώρα να φύγεις». Τότε συνέβη κάτι, που ο Κυριακίδης θυμόταν με συγκίνηση: «''...ένας ηλικιωμένος Έλληνας να τραβάει τα μαλλιά του και να λέει: Για την Ελλάδα Στέλιο μου! Για τα παιδιά σου!''». Τότε ο Στέλιος Κυριακίδης έδωσε όλα τα σωματικά του αποθέματα κατακτώντας την νίκη, φωνάζοντας στον τερματισμό: «For Greece!» (Για την Ελλάδα).
Ο χρόνος του 2:29:27 αποτέλεσε τον καλύτερο στην Ευρώπη και για 22 χρόνια τον καλύτερο στην Ελλάδα.
Οι Αμερικανοί τον αποκάλεσαν «ο απόγονος του Φειδιππίδη» και σε ερώτηση που του τέθηκε: «Τι θα ήθελες να κάνουμε για σένα;», -ενώ του προσφέρθηκαν χρήματα για να γίνει επαγγελματίας αθλητής και είχε προτάσεις από το Χόλιγουντ για να γίνει ηθοποιός- απάντησε: «''Για μένα τίποτα. Μόνο για την Ελλάδα…», επιμένοντας: «Σας παρακαλώ, μην ξεχάσετε τη χώρα μου''». Ο Τζόνυ Κέλυ (ήταν ο επικρατέστερος για τη νίκη) όταν ρωτήθηκε γιατί δεν κατάφερε να κερδίσει τον αγώνα, απάντησε: «Πως θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα». Αργότερα, ο Κυριακίδης τηλεγράφησε στην Δ.Ε.Η.: «''Ενίκησα με δεύτερον τον Κέλυ και τρίτον τον Κοτέ. Αγών σκληρός. Ευτυχής διότι ενίκησα''». Την επομένη του αγώνα στην εφημερίδα της Βοστώνης (Boston Sunday Post), στο άρθρο «Η νίκη ανήκει σε δύο έθνη», ο δημοσιογράφος είχε γράψει: «''Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους είτε από λύπη για την ήττα τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του''».
Το «Πακέτο Κυριακίδη»
Ο Στέλιος Κυριακίδης, μετά τον αγώνα έμεινε για περίπου ένα μήνα στην Αμερική, αποσκοπώντας στην συγκέντρωση βοήθειας για την Ελλάδα, καθώς η νίκη του είχε προκαλέσει την συμπάθεια σε Αμερικανούς και κυρίως σε Έλληνες ομογενείς. Τελικά το ποσό που κατάφερε να συγκεντρώσει έφθασε τα 250.000 δολάρια ενώ η οικογένεια Λιβανού έστειλε δύο πλοία με είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα). Η βοήθεια αυτή ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη». Τον Μάιο του 1947, ως απόρροια της δημοσιότητας που είχε δοθεί στην κατάσταση της Ελλάδας λόγω του Μαραθωνίου της Βοστώνης, τέθηκε σε εφαρμογή εσπευσμένη οικονομική βοήθεια από την Αμερική (400.000 δολάρια), πριν το Σχέδιο Μάρσαλ. Στις 23 Μαΐου 1946 ο Κυριακίδης επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες τον υποδέχθηκαν με τιμές ήρωα. Έπειτα πραγματοποιήθηκε επίσημη τελετή στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, όπου ο λόγος του δακρυσμένου Κυριακίδη (δήλωνε: «Είμαι υπερήφανος που είμαι Έλλην») συγκίνησε το πλήθος. Η επιστροφή στο σπίτι του στην Φιλοθέη κράτησε 8 ώρες. Για πρώτη φορά μετά την Κατοχή, φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη προς τιμήν του.
Τιμές και Διακρίσεις
Συνολικά ο Στέλιος Κυριακίδης υπήρξε 14 φορές νικητής σε Παγκύπριους αγώνες (2 σε μαραθώνιο) και 11 φορές Πανελληνιονίκης (3 σε μαραθώνιο). Το 1933 στην πρώτη του συμμετοχή στους βαλκανικούς αγώνες τερμάτισε 2ος πίσω από τον Ρουμάνο Γκαλ. Το 1934 στο Ζάγκρεμπ κέρδισε το πρώτο του χρυσό βαλκανικό μετάλλιο από τα 6 συνολικά που κατέκτησε (4 σε μαραθώνιο). Με την ελληνική εθνική ομάδα σημείωσε συνολικά 36 καλύτερες εθνικές επιδόσεις και έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936 και του Λονδίνου το 1948 τερματίζοντας 11ος και 18ος αντίστοιχα. Επίσης έτρεξε στο μαραθώνιο της Βοστώνης και το 1947, τερματίζοντας 10ος.
Στον Στέλιο Κυριακίδη απονεμήθηκε ο "Μεγαλόσταυρος του Φοίνικος" από τον βασιλιά των Ελλήνων. Επίσης, έχει τιμηθεί για την προσφορά του από τους δήμους των Αθηναίων, του Πειραιώς, της Φιλοθέης, των Πατρών, από τον κυβερνήτη της πολιτείας της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α., από την Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων και άλλους. Στο Αθλητικό Μουσείο της Μασαχουσέτης υπάρχει μόνιμη έκθεση προς τιμήν του Στέλιου Κυριακίδη, με ονομασία "Στυλιανός Κυριακίδης – Τρέχοντας για την ανθρωπότητα". Το 2004, - ύστερα από ανάθεση της Αθλητικής Ομοσπονδίας του Χόπκιντον - ο δήμος του Χόπκιντον (Μασαχουσέτη) αποκάλυψε ένα άγαλμα με την ονομασία "Το Πνεύμα του Μαραθωνίου", στην διαδρομή του Μαραθωνίου της Βοστώνης, ένα μίλι από το σημείο εκκίνησης. Το γλυπτό παρουσιάζει τον Στέλιο Κυριακίδη να τρέχει και δίπλα του τον Σπύρο Λούη να του δείχνει τον δρόμο προς την νίκη. Το 2006 το άγαλμα αφιερώθηκε στα 60 χρόνια από την νίκη του Κυριακίδη. Ένα αντίγραφο του ίδιου γλυπτού έχει τοποθετηθεί και στον Δήμο Μαραθώνα.
Το στάδιο της Πάφου μετονομάστηκε το 2017 σε Στάδιο Στέλιος Κυριακίδης προς τιμήν του αθλητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Κύπριοι μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Τα καμάκια
Τα Καμάκια είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής κινηματογραφικής ταινίας του 1981, σε σκηνοθεσία Όμηρου Ευστρατιάδη και σενάριο Γιάννη Σκλάβου. Πρωταγωνιστούν οι Στάθης Ψάλτης, Κώστας Καρράς και Αντώνης Παπαδόπουλος.
Πλοκή
Όταν το μεγαλύτερο «καμάκι» της Αθήνας πηγαίνει στο Ναύπλιο για διακοπές, τα ντόπια «καμάκια» ανησυχούν και συνασπίζονται εναντίον του. Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο όταν το "καμάκι" της Αθήνας ερωτεύεται τη γλυκιά και χαμηλών τόνων αδερφή του αρχηγού των "καμακιών" του Ναυπλίου και υπάλληλο υποδοχής στο ξενοδοχείο που πάει για τις διακοπές του. Αποκρύπτει την αληθινή του ταυτότητα, όμως ο αδερφός της κοπέλας σε αντιπερισπασμό βγαίνει στην αντεπίθεση για να τον απομυθοποιήσει στα μάτια της. Ο έρωτας όμως υπερισχύει στο τέλος και όλα μπαίνουν στη θέση τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Γιώργος Κατσικογιάννης
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Ο Γιώργος Κατσικογιάννης
Ο Γιώργος Κατσικογιάννης (γεν. Αθήνα, 5 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη θέση του μέσου. Προέρχεται από γνωστή ποδοσφαιρική οικογένεια του Αιγάλεω, αφού είναι γιος του Γιάννη Κατσικογιάννη και ανηψιός του Παναγιώτη Κατσικογιάννη, οι οποίοι έκαναν μεγάλη καριέρα στο πρωτάθλημα της Α΄Εθνικής κατά τη δεκαετία του '80, με τα χρώματα του Εθνικού Πειραιά. Στο ξεκίνημά του θεωρήθηκε ως ένας από τους ταλαντούχους και ανερχόμενους νέους ποδοσφαιριστές.
Ξεκίνησε από τις "Ακαδημίες" του Ολυμπιακού Πειραιά σε ηλικία 12 ετών και το καλοκαίρι του 2007 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο, λαμβάνοντας μέρος στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας της ίδιας περιόδου (2007-2008), όταν οι Πειραιείς κατάκτησαν το νταμπλ. Την επόμενη διετία αγωνίσθηκε με την ομάδα του Λεβαδειακού επίσης στη Σούπερ Λίγκα, ενώ τον Ιανουάριο του 2010 παραχωρήθηκε σαν δανεικός στον ΟΦΗ όπου έμεινε για για μιάμιση χρονιά, κερδίζοντας την άνοδο στην Α΄ Εθνική μέσω της διαδικασίας των Πλέι-Οφ. Μετά τον ΟΦΗ επέστρεψε στη Σούπερ Λίγκα με τη φανέλα της Δόξα Δράμας (περίοδος 2011-12) και από το καλοκαίρι του 2012 αγωνίστηκε για λογαριασμό της Καλλιθέας, στη Football League. Το καλοκαίρι του 2019 υπέγραψε συμβόλαιο με το Αιγάλεω, την ομάδα που έπαιξε επί σειρά ετών ο θείος του. Το 2020 αγωνίζεται με τα χρώματα του Μαρκό.
Παραπομπές
Κατσικογιάννης Γιώργος Κατσικογιάννης Γιώργος Κατσικογιάννης Γιώργος Κατσικογιάννης Γιώργος Κ
Μέσο Γερακάρι
αριστερά|μικρογραφία|Η εκκλησία του χωριού Το Μέσο Γερακάρι είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα της Ζακύνθου σε υψόμετρο 170 μέτρα και διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αλυκών του Δήμου Ζακύνθου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 227 κατοίκους ενώ το 2001 ήταν 402.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Μπαφουσάμ
Η Μπαφουσάμ (αγγλικά : Bafoussam) είναι πόλη του Καμερούν πρωτεύουσα της Δυτικής Περιφέρειας στα όρη Μπαμπούτος. Η πόλη είχε πληθυσμό 239.287 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2005 κι είναι το εμπορικό κέντρο της περιοχής. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η καλλιέργεια καφέ, καπνού και τσάι. Στη πόλη υπάρχουν εγοστάσιο επεξεργασίας καφέ και ζυθοποιία. Η Μπαφουσάμ είναι η κύρια πόλη της φυλής Μπαμιλέκε όπου μιλούν τη γλώσσα Μπαμιλέκε, και εδώ βρίσκεται το σπίτι κι αρχηγείο του αρχηγού της φυλής.
Η Μπαφουσάμ έχει δύο κύριες αγορές, αρκετά ιντερνέτ καφέ, εστιατόρια, σούπερ μάρκετ και έναν κινηματογράφο. Επίσης πολλά κέντρα νυχτερινής διασκέδασης στην περιοχή που ονομάζεται Άκουα. Η Άκουα διαθέτει πολλά μπαρ, καταστήματα και ένα συναυλιακό χώρο, μαζί με τους συνήθεις προμηθευτές σόγιας (ψητά σουβλάκια κρέατος), ψητό ψάρι και άλλα τρόφιμα.
Αναφορές
Κατηγορία:Πόλεις του Καμερούν
Πρωτοαλβανική γλώσσα
Ως Πρωτοαλβανική γλώσσα θεωρείται από τους γλωσσολόγους η απιστοποίητη γλώσσα από την οποία η αλβανική αναπτύχθηκε αργότερα. Τα αλβανικά έχουν εξελιχθεί πιθανότατα από μία ή παραπάνω Παλαιοβαλκανικές γλώσσες, ενώ θεωρούνταν από τους κλασικούς ιστορικούς του 19ου αιώνα ότι προήλθαν από την ιλλυρική.
Ιστορία
Ο Βλαντιμίρ Ορέλ είναι ένας από τους κύριους σύγχρονους διεθνείς γλωσσολόγους που έχουν ασχοληθεί με το πέρασμα από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή στη πρωτοαλβανική στη Σύγχρονη αλβανική. Σύμφωνα με τον Ορέλ, η μελέτη του συντακτικού της πρωτοαλβανικής παραμένει σε εμβρυακό στάδιο, οπότε υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί για το έργο. Ωστόσο, έχουν υπάρξει εξελίξεις στην κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης της φωνητικής και του λεξιλογίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανική γλώσσα Κατηγορία:Πρωτογλώσσες
Διαμέρισμα Σαν Αντρές και Προβιδένσια
Το αρχιπέλαγος Σαν Αντρές και Προβιδένσια (ισπανικά: Αrchipiélago de San Andrés y Providencia, αγγλικά: Archipelagos of San Andrés and Providencia) είναι ένα διαμέρισμα της Κολομβίας. Eίναι ένα αρχιπέλαγος που βρίσκεται στη δυτική Καραϊβική Θάλασσα, 775 χιλιόμετρα από την Ατλαντική ακτή της Κολομβίας, και 220 μίλια από τις ακτές της Νικαράγουας. Αποτελείται από δυο μεγαλύτερα νησιά και οκτώ ακόμα υφάλους. Το μεγαλύτερο νησί, Σαν Αντρές, δίνει το όνομά του στο αρχιπέλαγος και φιλοξενεί και την ομώνυμη πρωτεύουσα. Η έκταση (ξηρά) είναι 52,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ ο πληθυσμός το 2005 ήταν 70.554 κάτοικοι, από τους οποίους 50.473 ζούσαν στην πρωτεύουσα. Το αρχιπέλαγος ήταν ειδικό έδαφος μέχρι που έγινε διαμέρισμα της χώρας από το Σύνταγμα του 1991. Εκτός από τις υπάρχουσες αυτόχθονες γλώσσες, οι επίσημες γλώσσες είναι τα ισπανικά και τα αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαν Αντρες και Προβιδενσια
Κένιον Τζόουνς
Ο Κένιον Τζόουνς (Kenyon Jones, 12 Οκτωβρίου 1977 - 18 Αυγούστου 2005 ) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, που είχε αγωνιστεί και σε ελληνικές ομάδες.
Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε φέρει το 2001 το νεαρό Τζόουνς στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα αγωνίστηκε με το Μαρούσι, τον Πανιώνιο και τον Παναθηναϊκό. Στην περίοδο 2002-2003 απέκτησε διαβατήριο της Βόρειας Μακεδονίας, και συμμετείχε ως κοινοτικός.
Αγωνίστηκε επίσης στη ρωσική Ντιναμό και τον Σεπτέμβριο του 2004 επέστρεψε στο Μαρούσι, όπου παρέμεινε ως το 2005. Ο Τζόουνς πέθανε ξαφνικά στην οικία του στην Ατλάντα, έπειτα από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 28 ετών, στις 18 Αυγούστου 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές από τη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων
Νταράκ
Η ονομασία Νταράκ χρησιμοποιείται για τις παρακάτω πόλεις κι οικισμούς :
Αρχειονόμος
thumb|200px|Αρχειονόμος Ο Αρχειονόμος είναι αρμόδιος για την συλλογή, οργάνωση, διαχείριση και διατήρηση του αρχειακού υλικού. Συνήθως, ο επαγγελματίας αρχειονόμος κατέχει πτυχίο ή μεταπτυχιακό τίτλο στην επιστήμη της αρχειονομίας ή βιβλιοθηκονομίας και οφείλει να είναι εκπαιδευμένος να καλύπτει της πληροφοριακές ανάγκες των χρηστών αναφορικά με τα αρχεία. Το αντικείμενο εργασίας του αφορά πρωτίστως στη χρήση των σχετικών απαραίτητων εγχειριδίων για τη διαμόρφωση πρότυπου σχήματος διαχείρισης τεκμηρίων και για την καθιέρωση ταξινομικού συστήματος και έπειτα στην παροχή των αναγκαίων εργαλείων έρευνας για πρόσβαση στην πληροφορία. Ο αρχειονόμος οφείλει επίσης να προβαίνει σε διάφορες αρχειακές εργασίες όπως: την πρόσκτηση, ταξινόμηση, περιγραφή, ευρετηρίαση, συντήρηση και τέλος στην προβολή των τεκμηρίων ώστε να επιτευχθεί πλήρως η άρτια αξιοποίηση του αρχειακού υλικού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Αρχειονομία
Φρανσίσκο (δορυφόρος)
Ο Φρανσίσκο (αγγλικά: Francisco) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από τον λόρδο Φρανσίσκο του σαιξπηρικού έργου «Η Τρικυμία». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XXII (Uranus XXII, δηλαδή ο εικοστός δεύτερος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2001 U 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Νταράκ (Καμερούν)
Η Νταράκ (αγγλικά : Darak) είναι πόλη του Καμερούν στην Ανατολική περιφέρεια της χώρας κοντά στη πόλη Μπερτουά. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι κυρίως μουσουλμάνοι. Η πόλη δεν πρέπει να συγχέεται με το χωριό Νταράκ στη Λίμνη Τσαντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καμερούν
Στρατώνι Χαλκιδικής
Το Στρατώνι είναι παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Χαλκιδικής. Το 2011 αριθμούσε 1.057 κατοίκους, που εργάζονται στα μεταλλωρυχεία αλλά και σε αλιευτικά επαγγέλματα. Αποτελεί επίσης ομώνυμο τοπική κοινότητα στον Δήμο Αριστοτέλη. Η απόστασή του από τη Θεσσαλονίκη είναι 98 χιλιόμετρα και από την Ιερισσό 17. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Βαρβάρα. Υπάρχουν επίσης δύο παρεκκλήσια, του Αγίου Νικολάου και των Αγίων Θεοδώρων. Στον οικισμό μεταξύ άλλων λειτουργούν ιατρείο, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο, και φαρμακείο, ΚΑΠΗ. Πολιτιστικά δραστηριοποιούνται ο Σύλλογος Γυναικών και ο Σύλλογος Πολιτισμού. Στα τέλη Αυγούστου διεξάγονται κάθε χρόνο τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις και επίσης στις 4 Δεκεμβρίου κορυφώνονται οι πενθήμερες εκδηλώσεις για την πολιούχο, Αγία Βαρβάρα. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης (Σ.Α. Στρατωνίου) έχει αγωνιστεί σε εθνικές κατηγορίες.
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή κατοικούνταν από τα αρχαιότατα χρόνια και η μεταλλευτική δραστηριότητα στο Στρατώνι και στα γύρω χωριά ανάγεται στο 3000 π.Χ.. Οι ανασκαφές του 1962 έδειξαν ότι το Στρατώνι κτίστηκε στη θέση της αρχαίας πόλης Στρατονίκης. Την πόλη αυτή την αναφέρει ο Πτολεμαίος Κλαύδιος, αλλά λανθασμένα στον Σιγγιτικό Κόλπο.
Έρευνες έγιναν τα τελευταία χρόνια σε ηρώο με δύο θαλάμους (ταφικό μνημείο) και επίσης βρέθηκαν τρία αγάλματα, μεταξύ των οποίων ένα γυναικείο, που φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου. Από τις επιγραφές κυρίως, που βρέθηκαν εκεί, το μνημείο χρονολογείται στα χρόνια του Χριστού (το ηρώο χρονολογείται περίπου στο τέλος του 1ου αιώνα π.Χ.).
Η ίδρυση του οικισμού και η αλματώδης αύξηση του πληθυσμού συντελέστηκε το 19ο αιώνα, καθώς συνέρρεαν πολλοί κάτοικοι από μακρινές περιοχές για να εργαστούν στα μεταλλεία. Τη δεκαετία του '50 ιδρύθηκε μουσικογυμναστικός όμιλος.
Ιππόκαμπος
Τον Νοέμβριο του 2007, κατά τη διάρκεια ελέγχου της επέκτασης του λιμένα των μεταλλευτικών εγκαταστάσεων από καταδυτικό κλιμάκιο της Εφορείας Ενάλιων Αρχαιοτήτων, ο δύτης Βασίλης Μεντόγιαννης ανακάλυψε μια ευμεγέθη αποικία ιππόκαμπου.
Τον Φεβρουάριο του 2010 παρατεταμένη βροχόπτωση προκάλεσε υπερχείλιση σε τοπικό φράγμα μεταλλευτικών αποβλήτων από το οποίο μεγάλες ποσόσητες ιζημάτων κατέληξαν στα παράλια του χωριού, με συνέπεια ο πληθυσμός του θαλάσσιου αυτού οργανισμού να μειωθεί σημαντικά.
Το 2015 ο κ. Μεντόγιαννης ανέλαβε τη δημιουργία τεχνητού υποβρυχίου περιβάλλοντος, λόγω του οποίου η αποικία άρχισε να επανακάμπτει. Έκτοτε η ομάδα του παρακολουθεί στενά το θέμα. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη
The Amazing Spider-Man 2
The Amazing Spider-Man 2 είναι κινηματογραφική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 2014, βασισμένη στον ομώνυμο ήρωα των κόμικς της Marvel. Είναι η συνέχεια της πρώτης ταινίας με τίτλο The Amazing Spider-Man με τον Μαρκ Γουέμπ να επιστρέφει ως σκηνοθέτης. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τους Ρομπέρτο Όρσι, Άλεξ Κέρτζμαν και Τζεφ Πίνκνερ, όπως και η ιστορία της ταινίας, μαζί με τον Τζέιμς Βάντερμπιλτ, ενώ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους το καστ της προηγούμενης ταινίας επιστρέφει και σε αυτήν, με τον Άντριου Γκάρφιλντ, την Έμμα Στόουν και την Σάλι Φιλντ να επαναλαμβάνουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους τους από την προηγούμενη ταινία. Επίσης, στο καστ προστίθενται ο Τζέιμι Φοξ στο ρόλο του Μαξ Ντίλον, ο Πολ Τζιαμάτι στο ρόλο του Αλέκσεϊ Σιτσέβιτς και ο Ντέιν ΝτιΧάαν στο ρόλο του Χάρι Όσμπορν.
Η ταινία εστιάζει στις περιπέτειες του Spider-Man μετά τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας και συγκεκριμένα στην προσπάθεια του να αντιμετωπίσει δυο νέους εχθρούς, τον Electro και τον Γκριν Γκόμπλιν. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των ΗΠΑ στις 2 Μαΐου 2014. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς και δεν ήταν μεγάλη εισπρακτική επιτυχία σε σύγκριση με τις προηγούμενες ταινίες, αφού είχε έσοδα $709 εκατομμύρια δολάρια. Ο Γκάρφιλντ και ο Φοξ επανέλαβαν τους ρόλους τους στην ταινία του MCU Spider-Man: No Way Home μέσω του πολυσύμπαντος.
Περίληψη
Ο Spider-Man συνεχίζει την καριέρα του ως υπερήρωας της Νέας Υόρκης. Ταυτόχρονα προσπαθεί να αντεπεξέλθει στα καθήκοντα του ως Πίτερ Πάρκερ. Όμως τα πράγματα θα δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο όταν θα εμφανιστεί ένας νέος εχθρός, ο Electro. Στην πορεία ένας παλιός του φίλος, ο Χάρι Όσμπορν θα εμφανιστεί ο οποίος θέλει το αίμα του Spider-Man. Κάποια στιγμή ο Electro και ο Χάρι Όσμπορν θα συνεργαστούν. Και εξαρτάται από τον Spider-Man να τους σταματήσει πριν καταστρέψει την πόλη που αγαπά τόσο πολύ.
Ανάπτυξη
Ήδη πριν από την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας είχε ανακοινωθεί από τον παραγωγό Μάθιου Τόλμαχ ότι θα γίνει μια δεύτερη ταινία με προτιθέμενη ημερομηνία κυκλοφορίας την 1η Μαΐου 2014. Τον Ιούνιο του 2012 ο Μαρκ Γουέμπ είχε δηλώσει ότι δεν ήταν σίγουρος το αν θα σκηνοθετούσε την συνέχεια της ταινίας, παρ'όλα αυτά στις 28 Σεπτεμβρίου 2012 επιβεβαιώθηκε ότι θα επιστρέψει για να σκηνοθετήσει τη συνέχεια. Μέχρι το τέλος της χρονιάς επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή των Ντέιν ΝτιΧάαν, Κρις Κούπερ, Πολ Τζιαμάτι και Φελίσιτι Τζόουνς. στην ταινία αντίστοιχα.
Τον Οκτώβριο του 2012 ανακοινώθηκε ότι η Σέιλιν Γούντλεϊ θα υποδυθεί την Μέρι Τζέιν Γουάτσον στην ταινία. Στις 14 Μαρτίου 2013 ανακοινώθηκε ότι η Σέιλιν Γούντλεϊ, της οποίας ο ρόλος της ήταν πολύ μικρός στην ταινία, είχε γυρίσει όλες τις σκηνές της στην ταινία. Ωστόσο, στα μέσα Ιουνίου ανακοινώθηκε ότι ο ρόλος της κόπηκε από την ταινία για να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στον Πίτερ Πάρκερ και στην Γκουέν Στέισι και στην σχέση τους.
Γυρίσματα
Στις 4 Φεβρουαρίου 2013 ο Μαρκ Γουέμπ ανακοίνωσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter ότι τα γυρίσματα είχαν ξεκινήσει. Η Sony ανακοίνωσε ότι αυτή η ταινία θα είναι η πρώτη ταινία Spider-Man η οποία θα γυριστεί εξ ολοκλήρου στη Νέα Υόρκη. Τελικά η ταινία κατέληξε να γίνει η μεγαλύτερη παραγωγή ταινίας στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Στις 25 Ιουνίου ο Μαρκ Γουέμπ ανακοίνωσε στο Twitter του ότι τα γυρίσματα είχαν ολοκληρωθεί.
Κριτικές
Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές από τους κριτικούς και τους φαν γενικά. ,Οι κύριες επικρίσεις της ταινίας ήταν για την χρονική της διάρκεια, για τους χαρακτήρες της καθώς και για το σενάριο. Παρόλα αυτά τα οπτικά εφέ, η ερωτική χημεία μεταξύ του Άντριου Γκάρφιλντ και της Έμμα Στόουν, η ερμηνεία του Ντέιν ΝτιΧάαν, οι σκηνές δράσης καθώς και το μουσικό σκορ του Χανς Ζίμμερ επαινέθηκαν πάρα πολύ γενικά.
Box office
Με προϋπολογισμό 255.000.000 δολάρια, η ταινία The Amazing Spider-Man 2 έκανε άνοιγμα σαββατοκύριακου στην 1η θέση με 91 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 202 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 506 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 708 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Spider-Man (ταινίες) Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Biopunk ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:The Amazing Spider-Man (σειρά ταινιών, 2012) Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άβι Άραντ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ματ Τόλμαχ Κατηγορία:Green Goblin Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Junkie XL
Λίμνη Τάουπο
Η λίμνη Τάουπο είναι ηφαιστειακή λίμνη στο Βόρειο Νησί στη Νέα Ζηλανδία. Με έκταση 616 χλμ² είναι η μεγαλύτερη λίμνη στη χώρα και η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού στην Ωκεανία, μετά την λίμνη Μάρει στην Παπούα Νέα Γουινέα. Το μέγιστο βάθος της λίμνης είναι 186 μέτρα. Η κύρια εκροή της λίμνης είναι ο ποταμός Γουαϊκάτο, ο μακρύτερος της Νέας Ζηλανδίας.
Η λίμνη βρίσκεται σε μια καλδέρα που σχηματίστηκε από μια έκρηξη υπερηφαιστείου πριν 26.500 χρόνια. Αυτή είναι η ισχυρότερη έκρηξη του ηφαιστείου Τάουπο, το οποίο έχει εκραγεί 28 φορές τα τελευταία 27.000 χρόνια. Τα ηφαιστειακά αναβλήματα είχαν όγκο 1.170 κυβικά χιλιόμετρα. Εξαιτίας της έκρηξης δημιουργήθηκε μια καλντέρα, η οποία στη συνέχεια γέμισε με νερό. Μια άλλη ισχυρή έκρηξη έλαβε χώρα στα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ. και επέκτεινε περαιτέρω τη λίμνη, καταστρέφοντας μεγάλο τμήμα του Βόρειου Νησιού.
Σήμερα η λίμνη είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός για όλες τις εποχές από μόνη της. Επίσης, βρίσκεται κοντά σε άλλους δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς, όπως το Εθνικό Πάρκο Τονγκαρίρο και οι καταρράκτες Χούκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Νέας Ζηλανδίας
Δημήτριος Κακλαμάνος
Ο Δημήτριος Κακλαμάνος (Ναύπλιο, 1867 – Λονδίνο, 1949) ήταν διπλωμάτης, δημοσιογράφος και συγγραφέας καθώς και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Ο Κακλαμάνος υπήρξε διευθυντής της εφημερίδας Άστυ το 1892 και κατόπιν εκδότης του Νέου Άστεως 1901-1907. Διετέλεσε, επίσης, πρόξενος στην Οδησσό το 1907. Υπήρξε, γραμματέας ωστόσο, της ελληνικής πρεσβείας στο Παρίσι από το 1910 έως το 1912, επιτετραμμένος στη Ρώμη από το 1912 έως το 1914 και στην Αγία Πετρούπολη από το 1915 έως το 1916, διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών από το 1914 έως το 1915, καθώς και πρεσβευτής στην Ουάσινγκτον, στην Αγία Πετρούπολη, στη Στοκχόλμη και στο Λονδίνο, αλλά και αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών (ΚΤΕ).
Στις 24 Ιουλίου 1923 υπέγραψε μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο την τελική πράξη της Συνθήκη της Λωζάνης (Συνθήκη της Λωζάνης/Τελική Πράξις).
Είχε λάβει την τιμητική διάκριση του Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος.
Εργογραφία
Ο Κακλαμάνος, μεταξύ άλλων, εξέδωσε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος
Μαραμπού
Το μαραμπού (Marabou) ή λεπτόπτιλος (Leptoptilos) είναι γένος μεγάλων τροπικών πτηνών που ανήκει στην τάξη πελαργόμορφα (Ciconiiformes) και στην οικογένεια πελαργίδες (Ciconiidae). Υπάρχουν τρία είδη, που ζουν στην Ινδία, την Αφρική και την Ινδοκίνα. Διαφέρει από τα περισσότερα είδη πελαργού στο ότι πετά με διπλωμένο τον λαιμό προς τα πίσω, όπως ο ερωδιός. Συνώνυμο όνομα του γένους είναι "Cryptociconia" (= «κρυπτοπελαργός»).
Το είδος λεπτόπτιλος ο διστακτικός (L. dubius) ζει από τη βόρεια Ινδία μέχρι τη νήσο Βόρνεο. Το ύψος του φθάνει το 1,5 μέτρο και διαθέτει μεγάλο ράμφος, μαυρόασπρο ως καφετί φτέρωμα και αεροφόρο θύλακα μήκους 40 εκατοστών στη βάση του λαιμού, που χρησιμεύει στην παραγωγή ήχου, καθώς το πουλί είναι άφωνο. Τρέφεται με βατράχους, ψάρια και μικρές σαύρες ή άλλα ερπετά, δεν περιφρονεί όμως και τα πτώματα ή τα σκουπίδια. Φτιάχνει τη φωλιά του σε δένδρα ή ψηλούς βράχους.
Το είδος λεπτόπτιλος ο ιαβανικός (L. javanicus) είναι μικρότερο σε μέγεθος και δεν φέρει αεροφόρο θύλακα. Το είδος λεπτόπτιλος ο βαλαντιοφόρος (L. crumeniferus), που ζει στη νοτίως της Σαχάρας Αφρική, είναι το κυρίως γνωστό με την κοινή ονομασία μαραμπού, που προέρχεται από την αραβική λέξη μαραμπούτ και οφείλεται στο υποτίθεται συλλογισμένο ύφος και τη σοβαρή στάση του. Η εμφάνισή του θυμίζει μεγάλο ασπρορόδινο πελαργό με μαύρα πόδια και φτερούγες (η αγγλική του ονομασία είναι "marabou stork" = πελαργός μαραμπού) με γυμνό κεφάλι και λαιμό, ενώ κατά τα άλλα μοιάζει πολύ με το ινδικό είδος. Ζυγίζει μέχρι και πάνω από 9 κιλά και έχει άνοιγμα πτερύγων 3,2 μέτρα, το μεγαλύτερο άνοιγμα για χερσαίο πτηνό μαζί με τον κόνδορα των Άνδεων. Τα νεαρά άτομα είναι πιο καφετιά και με μικρότερο ράμφος.
Τα δύο φύλα μοιάζουν μεταξύ τους και ενηλικιώνονται σε ηλικία 4 ετών. Είναι κοινωνικά πτηνά που ζουν σε δικές τους αποικίες. Το μαραμπού γεννά 2 ή 3 αυγά. Τρώει, εκτός από όσα προαναφέρθηκαν, μικρά τρωκτικά και έντομα, όπως τερμίτες, κάμπιες και ακρίδες, αυγά κροκοδείλου, νεοσσούς κορμοράνου και πελεκάνου, κλπ..
Υπάρχουν πολλά απολιθώματα του γένους. Ο L. titan, που θηρευόταν από τους προϊστορικούς ανθρώπους, ήταν τεράστιος, και ο L. falconeri ήταν πολύ διαδεδομένος σε όλο τον κόσμο κατά την Πλειόκαινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πελαργίδες
Γεωργία Κορώνη
Η  Γεωργία Κορώνη ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια (1929-2008). Ήταν προσφυγικής καταγωγής, από τον Εύξεινο Πόντο. Το πραγματικο επωνυμο της ηταν Κορωνιδου. Μεγάλωσε μέσα στο κλίμα αυτής της περιόδου και πέτυχε από μικρή ηλικία στο τραγούδι. Τραγούδησε κυρίως το ελαφρό ελληνικό τραγούδι, την περίοδο 1950-1980. Είναι περισσότερο γνωστή για την επανέκδοση τραγουδιών της περιόδου '35-'50, συνθετών οπως οι Σακελλάριος, Σουγιούλ, Μουζάκης, Μωράκης, Σπάρτακος, Κοφινιώτης, αλλα και μεταγενέστερων όπως ο Χιώτης ή ο Θεοδωράκης.
Ίτυλος
Στην ελληνική μυθολογία ο `Ιτυλος ήταν γιος του Ζήθου και της Αηδόνας, σύμφωνα με μία από τις εκδοχές του μύθου της τελευταίας. Η Αηδόνα είχε τον Ίτυλο μοναχοπαίδι, ενώ η νύφη του συζύγου της, η Νιόβη, είχε πολλά παιδιά και καυχιόταν τόσο πολύ ώστε γέννησε στην ψυχή της Αηδόνας τη ζήλεια. Κυριευμένη από το πάθος της, πήγε να σκοτώσει ένα από τα παιδιά της Νιόβης, αλλά από τραγικό λάθος σκότωσε τον γιο της τον Ίτυλο, που κοιμόταν μαζί με τα ανήψια της. Τότε μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο πουλί, το αηδόνι, και θρηνεί από τότε τον σκοτωμό του αγαπημένου της παιδιού. Ο μύθος είναι πολύ παλαιός, αφού αναφέρεται σε αυτόν η Πηνελόπη στην Οδύσσεια (τ 520-524).
Γεωργία Κορώνη
Έλαβε μέρος και σε διάφορες ταινίες της περιόδου, όπως στην Όταν η μοίρα προστάζει, του 1964, σε σκηνοθεσία Γ. Σταματόπουλου.
Ίτυλος
Πηγές
Ιτυλος Ιτυλος Ιτυλος
Γεωργία Κορώνη
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Ντάμες
Οι Ντάμες είναι ένας χορός συρτού που χορεύεται από ζευγάρια, και συναντάται κυρίως στο Νομό Ρεθύμνης.
Χορεύεται σε στιγμές χαράς και ευθυμίας, κυρίως τις απόκριες από άντρες και γυναίκες, με τη γυναίκα να κρατάει την άκρη ενός μαντηλιού με το αριστερό της χέρι και δίπλα της να πιάνει την άλλη άκρη ένας άντρας μέχρι τη στιγμή που ο λυράρης θα φωνάξει "ντάμα", οπότε κάθε άντρας αφήνει το μαντήλι της ντάμας του για να πιάσει δίπλα σε αυτήν που είναι μπροστά του. Ο χορευτής που βρίσκεται στο τέλος μένει συνήθως μόνο με τη συνοδεία μιας καρέκλας, γιατί οι γυναίκες είναι σκόπιμα κατά μία λιγότερες.
Ο χορός είναι διαδεδομένος στην Κρητική μουσική και αποτελεί παραλλαγή του χανιώτικου χορού, γι΄ αυτό στα Χανιά ονομάζεται και Πάσο.
Περικλής Μωραϊτίνης
Ο Περικλής Μωραϊτίνης (1837 – 1 Μαρτίου 1862) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και στασιαστής του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1837 και πατέρας του ήταν ο Αριστείδης Μωραϊτίνης, δύο φορές πρωθυπουργός της χώρας μετά το θάνατο του ίδιου. Εκπαιδεύτηκε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων την περίοδο που έδρευε στον Πειραιά, από την οποία εξήλθε το 1859 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του Μηχανικού. Φονεύθηκε στην Κύθνο από κυβερνητικό στρατιωτικό απόσπασμα, κατά την επαναστατική κίνηση εναντίον του Βασιλέα Όθωνα που έμεινε γνωστή ως Κυθνιακά.
Κυθνιακά και θάνατος
Συγκεκριμένα είχε αναμιχθεί σε στάση κατά του Όθωνα και λόγω της σπουδαίας θέσης του πατέρα του ως προέδρου τότε του Αρείου Πάγου παρέμενε στην υπηρεσία, πλην όμως τιθέμενος σε δυσμένεια τοποθετήθηκε στη Σύρο. Εκεί με το λοχαγό Νικόλαο Λεωτσάκο και τη βοήθεια ελάχιστων ανδρών (έως 30), οργανώνουν νέο επαναστατικό κίνημα στις 28 Φεβρουαρίου 1862 και καταλαμβάνουν το ελλιμενισμένο πλοίο "Καρτερία", έχοντας καταστρέψει προηγουμένως το τηλεγραφικό καλώδιο του νησιού. Στη συνέχεια αποπλέουν για την Κύθνο προκειμένου να απελευθερώσουν κάποιους εκεί πολιτικούς εκτοπισμένους και απώτερο σκοπό τη μετάβαση όλων μαζί στη Χαλκίδα, για την εξέγερση πολιτών και άλλων στρατιωτικών ώστε να κινηθούν κατά των Αθηνών.
Λίγο πριν το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, το "Αμαλία" εντοπίζει στο βόρειο ακρωτήριο του νησιού και κανονιοβολεί χωρίς αποτέλεσμα το "Καρτερία", που κατορθώνει να ελλιμενιστεί ταχύτατα στο μικρό κόλπο της Αγίας Ειρήνης. Οι Λεωτσάκος και Μωραϊτίνης καταλαμβάνουν δύο θέσεις εκεί κοντά, στήνοντας σε επίκαιρο σημείο ένα από τα τηλεβόλα τους, αλλά στο ίδιο διάστημα ο Τσίρος με 25 άνδρες έχει αποβιβασθεί στο βόρειο άκρο της Κύθνου. Οι στασιαστές μετακινούνται κατά τι προς ένα λοφίσκο στον όρμο των Λουτρών, όπου και υποδέχονται με ασταμάτητο πυρ τους αντιπάλους τους. Τελικά υποχρεώνονται να υποχωρήσουν ακόμη ψηλότερα, καθώς βάλλονται συνεχώς από τα εύστοχα πυρά του "Αμαλία" υπό τον Παλάσκα.
Αντιλαμβανόμενος ο Τσίρος πως οι κινηματίες θα κινηθούν προς το εσωτερικό του νησιού με σκοπό να ξεφύγουν, χωρίζει τις δυνάμεις του στα τρία και αρχίζει την επίθεση εναντίον τους, αφού επανειλημμένα έχει απορριφθεί η πρότασή του για παράδοση. Κατά την επί περισσότερο μίας ώρας ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε την ένοπλη στάση τους, απεβίωσαν οι Λεωτσάκος, Μωραϊτίνης και ο φοιτητής Σκρβέλης ή Σκαρβέλης, ενώ οι υπόλοιποι συνελήφθησαν.
Ο θάνατός τους και τα σκληρά κυβερνητικά μέτρα σε βάρος των επιζώντων, εξήγειραν την αθηναϊκή κοινή γνώμη υπέρ των στασιαστών, οι οποίοι τιμήθηκαν τότε ως ήρωες τόσο με πατριωτικά, όσο και με λαϊκά επαναστατικά τραγούδια. Μέχρι και σήμερα διασώζεται το χαρακτηριστικό κυθνιακό άσμα:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Ίνα Κούτουλα
Η Ίνα Κούτουλα (* 30 Οκτωβρίόυ 1965 στο Μαγδεβούργο, Γερμανία) είναι Γερμανίδα μεταφράστρια και συγγραφέας που ζει στο Βερολίνο.
Βιογραφία και έργο
Η Ίνα-Κάτριν Κούτουλας (Ina Kutulas) άρχισε να γράφει ποιήματα όταν πήγαινε ακόμα σχολείο. Ακολουθούν οι πρώτες δημοσιεύσεις (μέχρι το 1985 με το πατρικό της όνομα Ίνα-Κατρίν Σιλντχάουερ) και βραβεία. Το 1983 ανακάλυψε για πρώτη φορά το ενδιαφέρον της για την μεταποίηση και μετάφραση και από τότε έκανε, μαζί με τον Αστέρη Κούτουλα, πολλές μεταφράσεις σημαντικών Ελλήνων ποιητών (Κωνσταντίνος Καβάφης, Γιώργος Σεφέρης, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Ρίτσος, Οδυσσέας Ελύτης κ. α.). Κατά τη διάρκεια αυτών των εργασιών μπόρεσε να γνωρίσει και προσωπικά κάποιους από αυτούς τους καλλιτέχνες (Ρίτσος, Ελύτης, Θεοδωράκης).
Παράλληλα με τη μεταποιητική-μεταφραστική δραστηριότητα της, η Ίνα Κούτουλας διεύθυνε για αρκετά χρόνια προγράμματα τέχνης για παιδιά, εξακολουθούσε όμως να εργάζεται κυρίως ως συγγραφέας δοκιμιακών κειμένων. Από το 2005 μέχρι το 2006 έμεινε ξανά στην Αθήνα. Τα έτη 2009 και 2010 αφιερώθηκαν κυρίως στη συνεργασία για το βιβλίο-λεύκωμα «Μίκης Θεοδωράκης. Μια ζωή σε εικόνες» (Mikis Theodorakis. Ein Leben in Bildern), και στην ταινία «Μίκης Θεοδωράκης. Συνθέτης» (Mikis Theodorakis. Komponist) που προβλήθηκε στην ARTE. Το 2011 η Ίνα Κούτουλας έγραψε από κοινού με τον Αστέρη Κούτουλα το σενάριο για την ταινία «Ανακυκλώνοντας τη Μήδεια» (Recycling Medea) και συμμετείχε στην παραγωγή της μέχρι την ολοκλήρωσή της το Μάρτιο του 2013.
Ιωάννης Πύρλας
thumb|300 px|Γελοιογραφία που απεικονίζει τον Ιωάννη Πύρλα σε διάλογο με την [[Ανθούσα Ρουζού|Ανθούσα Ροζού.]] Ο Ιωάννης Πύρλας ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη Πελοποννήσου. Σπούδασε στο Παρίσι ιατρική. Επέστρεψε και εξάσκησε το επάγγελμα, ενώ ασχολήθηκε και με την δημοσιογραφία. Πρώτος ίδρυσε εφημερίδα στην Τρίπολη. Διετέλεσε πληρεξούσιος στην Β' Εθνοσυνέλευση. Δημοσίευσε διάφορα έργα, μεταξύ των οποίων και ένα βιβλίο Φυσικής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Στέφανος Παδοβάς
Ο Στέφανος Παδοβάς ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1807. Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία και αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Εξάσκησε το δικαστικό και δικηγορικό επάγγελμα. Στην πολιτική ήταν μέλος του Κόμματος των Ριζοσπαστών και εκλέχτηκε αντιπρόσωπος της Κέρκυρας για πολλά χρόνια. Διετέλεσε πρόεδρος της Η' Βουλής της Ιονίου πολιτείας, η οποία ψήφισε την ένωση των Επτανήσων με την κυρίως Ελλάδα. Διετέλεσε επίσης για σύντομο χρονικό διάστημα σύμβουλος της Επικρατείας. Το 1865 εξελέγη βουλευτής Κερκύρας. Απεβίωσε το 1872.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές της Ιονίου Βουλής Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Βαρνάβας Τζωρτζάτος
Ο Μητροπολίτης Κίτρους και Κατερίνης Βαρνάβας (κατά κόσμον Νικόλαος Τζωρτζάτος, 1918 - 19 Αυγούστου 1985) ήταν Μητροπολίτης Κίτρους και Κατερίνης από το 1954 ως το 1985.
Βιογραφικό σημείωμα
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1918. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια έγινε Διδάκτορας της εν λόγω σχολής. Με το Β. Διάταγμα της 12ης Ιουνίου 1940, επιστρατεύθηκε ως στρατιωτικός ιερέας, μαζί με πολλούς άλλους ιερείς.
Μετέφρασε έργα Άγγλων και Γάλλων εκκλησιαστικών συγγραφέων. Ήταν επίσης Καθηγητής της Ορθόδοξης Σχολής του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης.
Τιμήθηκε ως επίτιμος διδάκτορας από πολλές θεολογικές σχολές στην Ευρώπη και εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδας σε διασκέψεις στο εξωτερικό. Το 1950 ορίστηκε πρώτος Διευθυντής του πρώτου θεολογικού κολλεγίου και οικοτροφείου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Την 28η Μαΐου 1954 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος. Έγινε ακαδημαϊκός, Υφηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Επί Αρχιερατείας του η Μητρόπολη Κίτρους τιτλοφορήθηκε "Ιερά Μητρόπολις Κίτρους και Κατερίνης" (Καταστατικός Χάρτης 590/1977 της Εκκλησίας της Ελλάδος).
Πέθανε στις 19 Αυγούστου του 1985 στη Θεσσαλονίκη.
Το 1995 εγκαινιάστηκε βιβλιοθήκη στην Κατερίνη που φέρει το όνομά του ("Βαρνάβειος Βιβλιοθήκη"). Είναι αναγνωρισμένη από το Κράτος ως ΝΠΔΔ με περισσότερα από 8.000 βιβλία και περιοδικά.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Κίτρους και Κατερίνης Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Προεδρικές εκλογές των Σεϋχελλών (2015)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις Σεϋχέλλες τον Δεκέμβριο του 2015. Ο πρώτος γύρος έγινε στο διάστημα από τις 3 ως τις 5 Δεκεμβρίου 2015. Καθώς δεν υπήρχε υποψήφιος που να συμπληρώσει το απαιτούμενο ποσοστό (άνω του 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο), ο τελικός νικητής κρίθηκε σε δεύτερο γύρο. Ο δεύτερος γύρος οτο διάστημα έγινε από 16 ως τις 18 Δεκεμβρίου. Ο Τζέιμς Μισέλ επανεξελέγη στον δεύτερο γύρο, επικρατώντας του Γουάβελ Ραμκαλάουαν με διαφορά μόλις 193 ψήφων. Ο Ραμκαλάουαν κατήγγειλε ότι έγιναν πολλές παρατυπίες, συμπεριλαμβανομένης της εξαγοράς ψήφων.
Πλαίσιο
Οι εκλογές αρχικά προγραμματίστηκαν για την περίοδο ανάμεσα στις 19 και στις 21 Νοεμβρίου 2015, όμως μετατέθηκαν "με σκοπό να δοθεί περισσότερος χρόνος στα πολιτικά κόμματα για την προετοιμασία των εκλογών". Η επίσημη διαδικασία της υποβολής υποψηφιοτήτων ολοκληρώθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2015. Τον Οκτώβριο του 2015 ο πρόεδρος Τζέιμς Μισέλ από το Κόμμα του Λαού ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει την τρίτη και τελευταία του θητεία στο προεδρικό αξίωμα. Από το 1993, οπότε η χώρα έγινε ξανά δημοκρατία, όλες οι εκλογές (προεδρικές και βουλευτικές) έχουν κερδηθεί από υποψηφίους του Κόμματος του Λαού.
Αποτελέσματα
Ο σημερινός πρόεδρος Τζέιμς Μισέλ προηγήθηκε με ποσοστό 47,76% στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2015, που διεξήχθησαν στις 3-5 Δεκεμβρίου. Για πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία της χώρας θα χρειαστεί και δεύτερος γύρος, καθώς ο αντίπαλος του Μισέλ, Γουάβελ Ραμκαλάουαν, ήρθε 2ος με ποσοστό 33,93%. Ο δεύτερος γύρος στις 16-18 Δεκεμβρίου ανέδειξε νικητή τον Μισέλ με μικρή διαφορά από τον Ραμκαλάουαν.
Παραπομπές
2015
Αρχείο
thumb|180x180px|Αρχείο βιβλιοθήκης του [[Πανεπιστήμιο του Μπαθ|Πανεπιστημίου του Μπαθ]] Αρχείο θεωρείται μια συλλογή τεκμηρίων ιστορικής σημασίας, συνήθως ανεξαρτήτως μορφής, χρονολογίας και ύλης, που φυλάσσει ή παράγει οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, οποιοσδήποτε οργανισμός δημόσιος ή ιδιωτικός στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του. Ως αρχείο νοείται επίσης και ο φυσικός χώρος στον οποίο είναι τοποθετημένες οι αρχειακές συλλογές.
Ένα αρχείο διαμορφώνεται συνήθως από τεκμήρια που έχει συλλέξει και διαφυλάξει ένας οργανισμός ή ένα φυσικό πρόσωπο. Το αρχείο μπορεί να αποτελείται από επιστολές, φωτογραφίες, έγγραφα ηλεκτρονικού υπολογιστή, λευκώματα, οικονομικά έγγραφα, ημερολόγια, φακέλους διοίκησης, γραπτές αναφορές για μια επιχείρηση ή πρακτικά από τις συναντήσεις συμβουλίων ή και επιτροπών.
Στην επιστήμη υπολογιστών χρησιμοποιούνται οργανωμένες ομάδες ψηφιακών δεδομένων γνωστές ως αρχεία δεδομένων.
Σύμφωνα με το Διεθνές Πρότυπο Αρχειακής Περιγραφής του Διεθνούς Συμβουλίου Αρχείων, αρχείο είναι "το σύνολο των τεκμηρίων, ανεξάρτητα από το είδος ή το υπόστρωμά τους, τα οποία παράχθηκαν οργανικά και/ή συσσωρεύτηκαν και χρησιμοποιήθηκαν από ένα συγκεκριμένο φυσικό πρόσωπο, μια οικογένεια ή ένα νομικό πρόσωπο/φορέα στη διάρκεια των δραστηριοτήτων και λειτουργιών τους". μικρογραφία|Κτήριο των Εθνικών Αρχείων της Γαλλίας στο [[Παρίσι]] Η ελληνική νομοθεσία (ν. 1946/1991, άρθρο 1 παρ. 1), ορίζει ως αρχείο "το σύνολο των μαρτυριών και των εγγράφων, αδιακρίτως χρονολογίας, σχήματος και ύλης, που σχετίζονται με τη δραστηριότητα του Κράτους, δημόσιων ή ιδιωτικών οργανισμών ή νομικών ή φυσικών προσώπων ή ομάδων φυσικών προσώπων".
Στην Ελλάδα, με τον όρο αρχείο αναφερόμαστε σε όλο τον κύκλο ζωής των αρχειακών τεκμηρίων, και στις τρεις ηλικίες του αρχειακού υλικού: ενεργά / τρέχοντα, ημιενεργά / ενδιάμεσα, ανενεργά / ιστορικά – ιστορικά με την έννοια του ανενεργού και όχι της πληροφοριακής αξίας.
Ετυμολογία
Ο όρος αρχείο είναι παράγωγο της λέξης αρχή "δικαστήριο, κυβέρνηση", που με τη σειρά της είναι παράγωγο του ρήματος ἄρχω "κυβερνώ".
Η ελληνική λέξη ἀρχεῖον αναφέρεται στην κατοικία ή στο γραφείο του άρχοντα (που ήταν ένας από τους εννέα δικαστές στην αρχαία Ελλάδα), όπου τα σημαντικά επίσημα αρχεία του κράτους ταξινομούνταν και μεταφράζονταν υπό την επίβλεψη του άρχοντα. Το επίθετο που δημιουργήθηκε από την λέξη αρχείο είναι το αρχειακός.
Ιστορία
Η διαδικασία φύλαξης των επίσημων εγγράφων χρονολογείται από πολύ παλιά. Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει αρχεία εκατοντάδων πήλινων δίσκων που ανάγονται στην 2η και 3η χιλιετία π.Χ. σε περιοχές όπως Έμπλα, Μάρι, Αμάρνα, Χαττούσα, Ουγκαρίτ και Πύλος. Αυτές οι ανακαλύψεις υπήρξαν θεμελιώδεις για την απόκτηση γνώσεων όσον αφορά τα αρχαία αλφάβητα, τις αρχαίες γλώσσες, τη λογοτεχνία και την πολιτική των αρχαίων χρόνων.
Τα αρχεία αναπτύχθηκαν πλήρως από τους αρχαίους Κινέζους, τους αρχαίους Έλληνες και τους αρχαίους Ρωμαίους (οι οποίοι τα αποκαλούσαν tabularia). Ωστόσο, αυτά τα πρώτα αρχεία έχουν χαθεί, δεδομένου ότι τα κείμενα που γράφτηκαν σε υλικά όπως ο πάπυρος και το χαρτί καταστράφηκαν με γρηγορότερο ρυθμό, αντίθετα με όσα κείμενα γράφτηκαν σε πέτρα. Τα αρχεία των εκκλησιών, των βασιλείων και των πόλεων που χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα έχουν επιζήσει και διατηρούνται ατόφια έως σήμερα. Αποτελούν το βασικότερο εργαλείο για την ιστορική έρευνα εκείνης της εποχής.
Η σύγχρονη αρχειακή κριτική έχει ρίζες από την Γαλλική Επανάσταση. Τα Εθνικά Αρχεία της Γαλλίας, που κατέχουν ίσως την μεγαλύτερη αρχειακή συλλογή στον κόσμο, με αρχεία που ξεκινούν από το 625 π.Χ., δημιουργήθηκαν το 1790 κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης οπότε και συγκεντρώθηκαν ποικίλα κυβερνητικά, θρησκευτικά και ιδιωτικά αρχεία από τους επαναστάτες.
Τυποποίηση
Το Διεθνές Συμβούλιο Αρχείων έχει δημιουργήσει μια σειρά προτύπων όσον αφορά την αρχειακή περιγραφή, συμπεριλαμβανομένης της Διεθνούς Τυποποιημένης Αρχειονομικής Περιγραφής ISAD. Το ISAD χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με εθνικά πρότυπα αρχειακής περιγραφής ή ως βάση ώστε το κάθε έθνος ξεχωριστά να δημιουργήσει τα δικά του πρότυπα αρχειακής περιγραφής. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το ISAD υλοποιείται μέσω του προγράμματος Περιγράφοντας Αρχεία: Ένα Πρότυπο Περιεχομένου, ευρέως γνωστό ως DACS. Στον Καναδά, το ISAD υλοποιείται μέσω του Συμβουλίου Αρχείων και έχει τον τίτλο Κανόνες για την Περιγραφή των Αρχείων ("RAD").
Ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης ασχολείται με τη δημιουργία προτύπων για την περιγραφή και τον χαρακτηρισμό των αρχείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχειονομία
Yermolayev Yer-2
Το Yermolayev Yer-2 ήταν δικινητήριο μέσο βομβαρδιστικό μακράς ακτίνας δράσης που χρησιμοποιήθηκε από τη Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασίζονταν στο Bartini Stal-7, ένα επιβατηγό αεροσκάφος που είχε σχεδιαστεί πριν από την έναρξη του πολέμου αλλά δεν μπήκε στην παραγωγή. Yer-2 βομβάρδισαν το Βερολίνο ορμώμενα από αεροπορικές βάσεις στην Εσθονία στις αρχές της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Η παραγωγή του αεροσκάφους τερματίστηκε τον Αύγουστο του 1941 προκείμενου να επικεντρωθεί το εργοστάσιο που τα κατασκεύαζε στο σημαντικότερο Ilyushin Il-2. Στα τέλη του 1943 ξεκίνησε ξανά η παραγωγή του Yer-2, με νέους πιο αποδοτικούς κινητήρες diesel Charomskiy ACh-30.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Ο Ρομπέρτο Μπαρτίνι (ιταλ. Roberto Bartini) σχεδίασε το επιβατηγό αεροσκάφος Stal-7 όταν ήταν αρχισχεδιαστής στο ZOK NII GVF (Εργοστάσιο για Ειδικές Κατασκευές του Επιστημονικού Ινστιτούτου Δοκιμών για τον Πολιτικό Αεροπορικό Στόλο). Οι επιδόσεις του αεροσκάφους ήταν εξαιρετικές, ειδικά όσον αφορά το φορτίο που μπορούσε να μεταφέρει: με πλήρες βάρος πάνω από το 56% του συνόλου ήταν φορτίο. Στις αρχές του 1938, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη το πρόγραμμα δοκιμών, το πρωτότυπο συνετρίβη κατά την απογείωση με μέγιστο φορτίο. Ο Μπαρτίνι συνελήφθη μετά το ατύχημα και φυλακίστηκε σε Γκουλάγκ στη Σιβηρία. Η εξέλιξη του Stal-7 διεκόπη και το πρωτότυπο παρέμεινε κατεστραμμένο μέχρι που ο Βλαντίμιρ Γιερμολάεφ (ρωσ. Владимир Ермолаев, στα αγγλικά αποδίδεται Vladimir Yermolaev) ανέλαβε αρχισχεδιαστής του ομώνυμου σχεδιαστικού γραφείου (κωδικός: OKB-240) με αποστολή να μετατρέψει το Stal-7 σε βομβαρδιστικό μακράς ακτίνας δράσης. Το έργο του διευκολύνθηκε σημαντικά από το γεγονός ότι ο Μπαρτίνι είχε μεριμνήσει για τη διάθεση χώρου όπου θα μπορούσαν να μεταφερθούν βόμβες. Μετά την επισκευή του πρωτοτύπου συνεχίστηκε κανονικά το πρόγραμμα δοκιμών. Το αεροσκάφος έσπασε μάλιστα το παγκόσμιο ρεκόρ συνεχούς πτήσης στις 28 Αυγούστου 1939 πραγματοποιώντας την πτήση Μόσχα - Γεκατερίνμπουργκ (επί ΕΣΣΔ ονομάζονταν Σβερντλόφσκ) - Σεβαστούπολη - Μόσχα, καλύπτοντας απόσταση 5086 km με μέση ταχύτητα 405 km/h.
Ο προκαταρκτικός σχεδιασμός της έκδοσης βομβαρδιστικού του Stal-7, που ονομάζονταν DB-240 (βομβαρδιστικό μακράς ακτίνας δράσης 240), ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1939 και τον Ιούλιο ξεκίνησε η κατασκευή δύο πρωτοτύπων. Το DB-240 ήταν επί της ουσίας μια νέα σχεδίαση, που διατηρούσε απλώς το γενικό σχέδιο του Stal-7. Η θέση του πιλότου ήταν μετατοπισμένη σε σχέση με τον διαμήκη άξονα προκειμένου να έχει καλύτερη ορατότητα. Ο πλοηγός/βομβαρδιστής ήταν στο ρύγχος -που ήταν καλυμμένο με πλεξιγκλάς- και χειρίζονταν ένα πολυβόλο ShKAS των 7,62 mm και ο ασυρματιστής κάθονταν κάτω και δεξιά από τον πιλότο. Το αεροσκάφος διέθετε εν μέρει ανασυρόμενο πυργίσκο πολυβόλων στη ράχη, οπλισμένο με ένα βαρύ πολυβόλο Berezin UBT των 12,7 mm. Ένα ακόμα πολυβόλο ShKAS ήταν τοποθετημένο σε κοιλιακή καταπακτή. Το DB-240 μπορούσε να μεταφέρει οπλικό φορτίο 2000 kg εσωτερικά και δύο βόμβες των 500 kg εξωτερικά. Μετέφερε μέχρι 4600 kg καυσίμου. Χρησιμοποιούσε αρχικά τους πειραματικούς κινητήρες Klimov M-106 όμως τελικά αυτοί αντικαταστάθηκαν από τους Klimov M-105.
Το DB-240 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 14 Μαΐου 1940 και οι δοκιμές αποδοχής του από την αεροπορία ξεκίνησαν στις 27 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Το αεροσκάφος δεν είχε τις προβλεπόμενες επιδόσεις εξ' αιτίας της χρήσης των λιγότερο ισχυρών κινητήρων M-105. Είχε μέγιστη ταχύτητα 445 km/h σε ύψος 4250 m αντί της προβλεπόμενης των 500 km/h σε ύψος 6000 m. Αντιμετώπιζε προβλήματα με τους κινητήρες, χρειάζονταν υπερβολικά μεγάλου μήκους αεροδιάδρομους για να απογειωθεί και ο αμυντικός οπλισμός του κρίθηκε ανεπαρκής. Τα προβλήματα αυτά δεν αναιρούσαν το γεγονός ότι μπορούσε να μεταφέρει σημαντικό φορτίο βομβών σε πολύ μεγάλες αποστάσεις (1000 kg σε απόσταση 4100 km). Ο τύπος μπήκε σε παραγωγή τον Μάρτιο του 1941 με την ονομασία Yermolayev Yer-2 στο Εργοστάσιο Νο.18 στο Βορονέζ.
Περίπου 50 μονάδες ήταν διαθέσιμες στις 22 Ιουνίου 1941, ημέρα έναρξης της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Τα αεροσκάφη παραγωγής ήταν 5-8 km/h πιο αργά και κατά 1220 kg βαρύτερα σε σχέση με τα πρωτότυπα. Η παραγωγή διεκόπη τον Αύγουστο προκειμένου το εργοστάσιο να επικεντρωθεί στην παραγωγή του απολύτως αναγκαίου για την πολεμική προσπάθεια Ilyushin Il-2.