cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οσουί της Νορθουμβρίας
Άνοδος στον θρόνο
"Την εποχή που προετοίμαζαν οι δυο βασιλείς τον στρατό τους για πόλεμο ο Οσουίν αναγνώρισε ότι δεν ήταν ικανός να αντιμετωπίσει τον ισχυρό αντίπαλο του γι'αυτό άρχισε απεγνωσμένα να αναζητά ειρήνη. Διέταξε τους άντρες του να αποσυρθούν στον λόφο του Ουίλφαρ, σε μια περιοχή που απήχε περίπου 10 μίλια από το Κέττερινγκ στα βορειοδυτικά, μαζί με τους πιο πιστούς στρατιώτες του βρήκε καταφύγιο στο σπίτι του κόμη Χούμβαλντ τον οποίο θεωρούσε σαν τον πιο πιστό του φίλο. Ωστοσο ο πιστός κόμης πρόδωσε κρυφά τον Οσουίν στον Οσουί ο οποίος έστειλε τον αρχηγό του στρατού του Έθιλβιν και τον σκότωσε ... "
Κυρίαρχος στην Βρετανία
Ο Οσουί μετανιωμένος για τον φόνο του Οσουίν που αργότερα ανακηρύχτηκε Άγιος ίδρυσε το αβαείο του Γκίλλινγκ με προορισμό συνεχείς προσευχές για τον ίδιο και για την ψυχή του Οσουίν. Ο Οσουί τοποθέτησε διάδοχο του Οσουίν τον ανιψιό του Έθελβαλντ της Ντέιρα ο οποίος ήταν γιος του αδελφού του Όσβαλντ. Οι σχέσεις του Οσουί με τον Πέντα ήταν σχεδόν ειρηνικές την περίοδο 642 - 655, ο Βέδας αναφέρει μια αιματηρή επιδρομή του Πέντα στην Βερνικία, έφτασε μέχρι τις πύλες του Μπάμπουργκ λίγο πριν τον θάνατο του επισκόπου Αιντάν του Λίντισφαρν (651). Μια αναφορά στα "Ιρλανδικά χρονικά" γύρω στο 650 με την καταγραφή "η μάχη του Οσουί εναντίον του Πέντα" πιθανώς αναφέρεται σε αυτή την εκστρατεία. Ο Κίρμπι γράφει ότι η δολοφονία του Οσουίν βελτίωσε προσωρινά τις σχέσεις του Οσουί με τον Πέντα στις αρχές της δεκαετίας του 650 ο γιος του Οσουί Άλφριθ παντρεύτηκε την κόρη του Πέντα Κίνεμπουργκ και η κόρη του Οσουί Έλφλιντ παντρεύτηκε τον γιο του Πέντα Πεάντα της Μερκίας. Ο Πεάντα ύστερα από προτροπές της συζύγου του βαπτίστηκε χριστιανός και ανέλαβε μαζί της ιεραποστολές για την διάδοση του χριστιανισμού στην Βρετανία.
Η σύγκρουση με τον Πέντα επανήλθε δριμύτερη όταν επιτέθηκε στην Βερνικία με έναν επιβλητικό στρατό. Ο Βέδας αναφέρει ότι ο Οσουί έκανε "ελκυστικές προτάσεις ειρήνης στον Πέντα με πολλά δώρα" αλλά ο βασιλιάς της Μερκίας τις αρνήθηκε όλες. Ο Οσουί είδε ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή και έκανε τάμα στον θεό να αφιερώσει την κόρη του Έλφλιντ στον θεό και να ιδρύσει δωδεκάδες μοναστήρια σε περίπτωση που νικούσε τον Πέντα, είχε και την υποστήριξη του γιου του Άλφριθ. Ο στρατός του Πέντα αποδυναμώθηκε με την αποχώρηση του κυριότερου συμμάχου του Έθελβαλντ της Ντέιρα, στην μάχη του Βινβάεντ που ακολούθησε ο στρατός του Πέντα γνώρισε την συντριβή και ο ίδιος σκοτώθηκε με πολλούς από τους συμμάχους του όπως ο Έθελχιρ των Ανατολικών Άγγλων. Η "Βρεττανική Ιστορία" δίνει μια διαφορετική εξιστόρηση των γεγονότων αναφέρει ότι οι προτάσεις του Οσιού για ειρήνη έγιναν αποδεκτές, συσχετίζει την μάχη με την πολιορκία μιας πόλης με το όνομα Ιουδέ, ο Έγκφριθ της Νορθουμβρίας δόθηκε όμηρος υπό την επιτήρηση της συζύγου του Πέντα Κίνεγουαιζ. Η Βρετανική Ιστορία αναφέρει ότι ανάμεσα στους συμμάχους του Πέντα υπήρχαν επιφανείς βασιλείς της Βρεττανίας ενώ ο Έθεβαλντ που αρνήθηκε την τελευταία στιγμή να συμμετέχει στην μάχη κέρδισε το προσωνύμιο "λιποτάχτης". Η απρόσμενη ήττα της Μερκίας και ο θάνατος του Έθελχιρ της Ανατολικής Αγγλίας επέτρεψε στον Οσουί να παραμείνει κυρίαρχος σε ολόκληρη την Βρετανία. Ο Έθελβαλντ ο οποίος κράτησε αμφίρροπη στάση και λιποτάχτησε λίγο πρίν την μάχη εξαφανίστηκε από τις ιστορικές πηγές, ο Οσουί τοποθέτησε στην θέση του στον θρόνο της Ντέιρα τον μεγαλύτερο γιο του Έλφριθ. Ο γιος του Πέντα Πεάντα τοποθετήθηκε από τον πεθερό του Οσουί βασιλιάς της Μερκίας ως υποτελής του, ο Οσουί είχε υπό τον έλεγχο του ολόκληρη την Βρετανία τοποθετώντας υποτελείς του ως βασιλείς.
Απώλεια της Μερκίας
Στα νότια ο Έθελγουλντ της Ανατολικής Αγγλίας αδελφός του Έθελχιρ έγινε βασιλιάς με την υποστήριξη του Οσουί, στο Κεντ τοποθέτησε βασιλιά τον ευγενή του Έορκενμπερ του Κεντ. Ο Κενβάλ του Ουέσσεξ τον οποίο είχε στείλει ο Πέντα στην εξορία μετά από το διαζύγιο που έδωσε στην αδελφή του επέστρεψε με την υποστήριξη του Οσουί, ο ανιψιός του Οσουί και γιος του Έανφριθ της Βερνικίας Τάλορκαν έγινε την ίδια περίοδο υποτελής βασιλιάς στους Πίκτους. Η καθολική κυριαρχία του Οσουί στην Βρετανία δεν διατηρήθηκε περισσότερο από τρία χρόνια, ο θάνατος του Πεάντα ο οποίος δηλητηριάστηκε από την σύζυγο του και κόρη του Οσουί Έλφλιντ έφερε αντιδράσεις εναντίον του. Το Πάσχα του 656 ο Οσουί προσπάθησε να εγκαταστήσει νέους υποτελείς βασιλείς στην Μερκία αλλά στην συνέχεια η επανάσταση τριών επιφανών ευγενών τοποθέτησε στην Μερκία νέο βασιλιά τον αδελφό του Πεάντα Γούλφχερ της Μερκίας και έδιωξε από την χώρα όλους τους οπαδούς του Οσουί. Το γεγονός έφερε σημαντική πτώση στην εξουσία του Οσουί, ο Γούλφχερ επέκτεινε σημαντικά τα εδάφη του στην Μερκία αλλά εξακολουθούσε να αναγνωρίζει τον Οσουί σαν κυρίαρχο του.
Οι Ουαλικές πηγές αναφέρουν ότι ο Οσουί έκανε εκστρατεία στην Ουαλία στα τέλη της δεκαετίας του 650 επιβάλλοντας φόρο υποτέλειας στους Ουαλούς βασιλείς οι οποίοι ήταν πρώην σύμμαχοι του Πέντα όπως ο βασιλιάς του Γκουινέντ. Στα νότια ο σύμμαχος του Οσουί Σίγκεμπερ των Ανατολικών Σαξόνων σκοτώθηκε και αντικαταστάθηκε στον θρόνο από τον αδελφό του Σουίθχλμ που παρέμεινε χριστιανός αλλά απομακρύνθηκε από την υποτέλεια του Οσουί και έγινε υποτελής στους Ανατολικούς Άγγλους. Στην "Σύνοδο του Ουίτμπι" (664) ο Οσουί αναγκάστηκε να αποδεχτεί το τυπικό της Ρωμαικής εκκλησίας με αποτέλεσμα την φυγή του επισκόπου Κολμάν του Λίντισφαρν. Ο Βέδας αναφέρει ότι δημιουργήθηκαν έντονες διαφωνίες ανάμεσα στον Οσουί και στον γιο του Άλφριθ σχετικά με το τυπικό της εκκλησίας της Νορθουμβρίας υπό την επίδραση του Ουίλφριντ. Το Κέλτικο τυπικό που ακολουθούσε ο Οσουί, η εξορία του Αγίου Κάθμπερτ και του Εάτα έφεραν έντονη σύγκρουση μεταξύ τους. Ο Βέδας γράφει σχετικά με τα γεγονότα που πραγματοποιήθηκαν το 665 "το Πάσχα διατηρήθηκε δυο φορές σε έναν χρονο, ο ίδιος ο βασιλιάς όταν τελείωσε η Πεντηκοστή γιόρτασε το Πάσχα, η βασίλισσα αντίθετα και οι υπάλληλοι της συνέχισαν να νηστευουν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων". Το 660 ο Οσουί πάντρεψε τον γιο του Έκγκφριθ με την Έθελθριθ κόρη του Άννα της Ανατολικής Αγγλίας.
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Οσουί ήταν κυρίαρχη φυσιογνωμία στην Βρετανία, ο νέος αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι Θεόδωρος της Ταρσού ήρθε βόρεια να τον συναντήσει το 669. Ο Βέδας αναφέρει ότι ήταν έτοιμος να πραγματοποιήσει προσκύνημα στην Ρώμη υπό την συνοδεία του επισκόπου Ουίλφριντ αλλά αρρώστησε και πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 670 σε ηλικία 58 ετών. Ο μεγαλύτερος γιος του με την Έανφλεντ Έγκφριθ τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Βερνικίας ενώ ο νεώτερος γιος του Έλφγουιν της Ντέιρα διαδέχθηκε τον Έγκφριθ σαν βασιλιάς της Ντέιρα, η κόρη του Έλφλεντ έγινε αργότερα ηγουμένη του Ουίτμπι και τάφηκε εκεί. Ο Αλκουίνος της Υόρκης ο οποίος έγραψε περίπου έναν αιώνα μετά τον θάνατο του τον περιγράφει "πολύ δίκαιο, γενναίο στην μάχη, αξιόπιστο στην ειρήνη και γενναιόδωρο απέναντι σε όλους άθεους και ευσεβείς".
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βερνικίας Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Αίας Αθηνών
Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Αίας Αθηνών" υπήρξε βραχύβιο αθλητικό σωματείο, το οποίο ιδρύθηκε το 1924 και πήρε μέρος στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών ως το 1928. Είχε ως έδρα το γήπεδο του Π.Σ. Γουδί.
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1924
Έλατος Άρτας
Ο Έλατος είναι ένας οικισμός του Δήμου Αρταίων με 416 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 468 μέτρων και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 12 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, ο Έλατος υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Βλαχέρνας με έδρα την Γραμμενίτσα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Ο Έλατος μαζί με το Κορφοβούνι, τα Ρουμάνια, τη Δάφνη και τον Δρυώνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορφοβουνίου με συνολικό πληθυσμό 655 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και εντάχθηκε στην κοινότητα Κορφοβουνίου. Το 1997 εντάχθηκε στο Δήμο Βλαχέρνας και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 416 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 520 κατοίκους. Ο πληθυσμός του χωριού μετά από χρόνια συνεχούς αύξησης, σημείωσε μείωση στην απογραφή του 2001. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 400 κατοίκους ήταν το 1971 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 1991 με 584 κατοίκους. Με την απογραφή του 2011, το επίπεδο του πληθυσμού πλησίασε εκείνο του 1971. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Στον κύριό μας με αγάπη
Στον κύριό μας με αγάπη είναι ο τίτλος μιας βρετανικής δραματικής ταινίας του 1967 που πραγματεύεται κοινωνικά και φυλετικά ζητήματα σε ένα αστικό σχολείο. Πρωταγωνιστεί ο Σίντνεϊ Πουατιέ και οι Κρίστιαν Ρόμπερτς, Τζούντι Γκίζον, Σούζι Κένταλ και η τραγουδίστρια Λούλου σε πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση. Ο Τζέιμς Κλαβέλ σκηνοθέτησε το δικό του σενάριο, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα (1959) του Ε. Ρ. Μπρέιθγουεϊτ.
Το τραγούδι των τίτλων της ταινίας "To Sir with Love", που τραγούδησε η Λούλου, έμεινε στην κορυφή του Billboard Hot 100 στις Ηνωμένες Πολιτείες για πέντε εβδομάδες το φθινόπωρο του 1967 και τελικά ήταν το σινγκλ με τις περισσότερες πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες εκείνη τη χρονιά. Η ταινία κατέλαβε την 27η θέση στη λίστα του Entertainment Weekly για τις 50 καλύτερες γυμνασιακές ταινίες.
Ένα τηλεοπτικό σίκουελ, με τίτλο To Sir, with Love II (1996), κυκλοφόρησε σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, με τον Πουατιέ να επαναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο.
Πλοκή
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο Μαρκ Θάκερεϊ, μετανάστης στη Βρετανία από τη Βρετανική Γουιάνα, δεν καταφέρνει να αποκτήσει θέση μηχανικού παρά τη δεκαοκτάμηνη αναζήτηση εργασίας. Αποδέχεται μια θέση διδασκαλίας στο North Quay Secondary School στο σκληρό Ανατολικό Λονδίνο, ως προσωρινή θέση, παρόλο που δεν έχει εμπειρία.
Οι μαθητές εκεί έχουν αποβληθεί από άλλα σχολεία και ο Θάκερεϊ είναι ο αντικαταστάτης του αποθανόντος πρώην δασκάλου. Οι μαθητές, με επικεφαλής τον Μπερτ Ντέναμ και την Πάμελα Ντερ (η οποία αργότερα ερωτεύεται τον Θάκερεϊ), συμπεριφέρονται άσχημα: οι γελοιότητες τους ποικίλλουν από βανδαλισμό έως απεχθείς φάρσες. Ο Θάκερεϊ διατηρεί ήρεμη συμπεριφορά, αλλά χάνει την ψυχραιμία του όταν ανακαλύπτει ότι κάτι καίγεται στη σόμπα της τάξης, που αποδεικνύεται ότι είναι η σερβιέτα ενός κοριτσιού. Βγάζει τα αγόρια από την τάξη και μετά επιπλήττει όλα τα κορίτσια, είτε ότι είναι υπεύθυνα είτε ότι παρατηρούν παθητικά. Ο Θάκερεϊ θυμώνει με τον εαυτό του που επέτρεψε στους μαθητές του να του πάρουν τον αέρα. Αλλάζοντας την προσέγγισή του, ενημερώνει την τάξη ότι δεν θα μελετούν πλέον από τα σχολικά βιβλία. Μέχρι το τέλος της χρονιάς, θα τους αντιμετωπίζει ως ενήλικες και περιμένει να συμπεριφέρονται ανάλογα. Δηλώνει ότι θα τον προσφωνούν "κύριε" ή "κύριε Θάκερεϊ" τα κορίτσια θα αποκαλούνται "δεσποινίδες" και τα αγόρια με τα επώνυμά τους. Επιτρέπεται επίσης να συζητούν οποιοδήποτε θέμα επιθυμούν. Σταδιακά κερδίζει την τάξη, εκτός από τον Ντέναμ.
Ο Θάκερεϊ κανονίζει μια επίσκεψη με την τάξη στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Σάουθ Κένζινγκτον που πηγαίνει καλά. Το ταξίδι αναπαριστάται από μια σειρά φωτογραφιών καθώς η Λούλου τραγουδά το "To Sir with Love".
Ο Θάκερεϊ χάνει εν μέρει την εύνοια της τάξης όταν εκτονώνει μια δυνητικά βίαιη κατάσταση μεταξύ του μαθητή του Πότερ και του γυμναστή, κυρίου Μπελ. Απαιτεί από τον Πότερ να ζητήσει συγγνώμη απευθείας από τον Μπελ, ακόμα κι αν πιστεύει ότι ο Μπελ έκανε λάθος. Η ομάδα αργότερα αρνείται να καλέσει τον Θάκερεϊ στον χορό της τάξης. Όταν η λευκή μητέρα του μιγάδα μαθητή Σιλς πεθαίνει, η τάξη κάνει έρανο για στεφάνι αλλά αρνείται τα χρήματα του Θάκερεϊ. Οι μαθητές αρνούνται να παραδώσουν το στεφάνι αυτοπροσώπως στο σπίτι του Σιλς, φοβούμενοι τα κουτσομπολιά της γειτονιάς για επίσκεψη στο σπίτι ενός "έγχρωμου".
Ο διευθυντής λέει στον Θάκερεϊ ότι η «ενήλικη προσέγγιση» έχει αποτύχει και οι μελλοντικές εκδρομές και επισκέψεις ακυρώνονται. Ο Θάκερεϊ θα αναλάβει τα μαθήματα γυμναστικής των αγοριών μέχρι ο διευθυντής να βρει αντικαταστάτη. Εντωμεταξύ, ο Θάκερεϊ λαμβάνει μια προσφορά για θέση μηχανικού.
Η μητέρα της Πάμελα Ντερ ζητά από τον Θάκερεϊ να μιλήσει στην κόρη της για τη συμπεριφορά της στο σπίτι, αλλά αυτό ενοχλεί την Πάμελα, που ο Θάκερεϊ πιστεύει ότι είναι ερωτευμένη μαζί του. Κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος γυμναστικής, ο Ντάναμ προκαλεί τον Θάκερεϊ σε αγώνα πυγμαχίας. Ο Ντένχαμ ρίχνει πολλά χτυπήματα στο πρόσωπο του Θάκερεϊ, αλλά ο αγώνας τελειώνει απότομα όταν ο Θάκερεϊ δίνει γροθιά στο ηλιακό πλέγμα του Ντέναμ. Ο Θάκερεϊ επαινεί τις ικανότητες του Ντέναμ και του προτείνει να διδάξει πυγμαχία στους νεότερους μαθητές τον επόμενο χρόνο. Ο Ντέναμ, εντυπωσιασμένος τελικά από τον Θάκερεϊ, εκφράζει τον θαυμασμό του για αυτόν στους συμμαθητές του. Ο Θάκερεϊ ξανακερδίζει τον σεβασμό τους και προσκαλείται στον χορό της τάξης. Αργότερα, όταν ο Θάκερεϊ παρευρίσκεται στην κηδεία της μητέρας του Σιλς, συγκινείται όταν διαπιστώνει ότι οι διαλέξεις του περί προσωπικών επιλογών και ευθυνών έχουν αποτέλεσμα καθώς παρευρίσκεται όλη η τάξη.
Ένα θορυβώδες ζευγάρι μπαίνει απότομα στην τάξη. Χλευάζουν το δώρο του Θάκερεϊ που συνοδεύεται από μια κάρτα με την επιγραφή "Στον κύριό μας με αγάπη" υπογεγραμμένη από όλη την τάξη και λένε στον Θάκερεϊ ότι θα αυτοί είναι στην τάξη του την επόμενη χρονιά. Αφού φύγουν, ο Θάκερεϊ σηκώνεται και σκίζει την προσφορά εργασίας μηχανικού, συμφιλιωμένος με τη δουλειά που τον περιμένει. Στη συνέχεια παίρνει ένα λουλούδι από το βάζο στο γραφείο του, το τοποθετεί στο πέτο του και φεύγει.
Παραγωγή
Ο Σίντνεϊ Πουατιέ και ο Τζέιμς Κλαβέλ ήθελαν να γυρίσουν την ταινία, αλλά η Columbia Pictures ήταν απρόθυμη. Συμφώνησαν να παίξουν στην ταινία με μικρές αμοιβές, υπό την προϋπόθεση ότι ο Πουατιέ θα έπαιρνε το 10% του ακαθάριστου και ο Κλαβέλ το 30% των κερδών. «Όταν ήμασταν έτοιμοι να γυρίσουμε, η Κολούμπια ήθελε να προσθέσουμε είτε έναν βιασμό είτε μια μεγάλη μάχη», είπε ο Μάρτιν Μπάουμ. «Επιμείναμε, λέγοντας ότι ήταν μια ήπια ιστορία και κερδίσαμε».
Η ταινία γυρίστηκε στο Γουόπινγκ και στο Σάντουγουελ τουΑνατολικού Λονδίνου, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και στα στούντιο Pinewood.
Υποδοχή
Μετά την κυκλοφορία της στις ΗΠΑ, ο Μπόσλεϊ Κράουδερ ξεκίνησε την κριτική του αντιπαραβάλλοντας την ταινία με τον ρόλο και την ερμηνεία του Σίντνεϊ Πουατιέ στην ταινία του 1955 Η ζούγκλα του μαυροπίνακα. Σε αντίθεση με εκείνη την ταινία, ο Κρόουτερ λέει "ένας ωραίος αέρας ευγένειας πλημμυρίζει αυτήν την όμορφη έγχρωμη ταινία και ο κύριος Πουατιέ δίνει ένα παράδειγμα ότι είναι σωστός και γυρίζει το άλλο μάγουλο. Παρόλο που ελέγχει τον εαυτό του με δυσκολία σε ορισμένες από τις αντιπαραθέσεις του με την τάξη του, και μάλιστα ξεσπά σε μια περίπτωση, δεν συμπεριφέρεται ποτέ βαρετά, όπως κάνει ένας από τους συναδέλφους του δασκάλους".
Σάουντρακ
Το σάουντρακ της ταινίας περιλαμβάνει μουσική των Λούλου και The Mindbenders. Το αρχικό άλμπουμ κυκλοφόρησε από τη Fontana Records. Επανακυκλοφόρησε σε σιντί το 1995. Ο ιστότοπος AllMusic το βαθμολόγησε με τρία στα πέντε αστέρια.
Ο Τζέιμς Κλαβέλ και η ατζέντισσα της Λούλου θύμωσαν και απογοητεύτηκαν όταν το τραγούδι των τίτλων δεν συμπεριλήφθηκε στις υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού στα 40ά Όσκαρ το 1968. Υπέβαλαν επίσημη ένσταση για τον αποκλεισμό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στα Pinewood Studios Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Βρετανικές εφηβικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967
Μάρις
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Μάρις είναι γνωστός ένας γιος του Αμισοδάρου, αδελφός δηλαδή του Ατυμνίου. Ο Μάρις σκοτώθηκε από τον Θρασυμήδη, τον γιο του βασιλιά Νέστορα.
Πηγές
Μαρις
Ιδαίος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιδαίος είναι γνωστά τα ακόλουθα 4 πρόσωπα, όλα από την Τροία:
Πηγές
Ιδαιος Ιδαιος Ιδαιος
1039
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1039 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Φωτοχημεία
Η Φωτοχημεία είναι κλάδος της Φυσικοχημείας που ασχολείται κυρίως με τα φωτοφυσικά φαινόμενα και τις φωτοχημικές αντιδράσεις που προκαλούνται υπό την επίδραση ακτινοβολίας σ΄ ένα σύστημα.
Για την Φωτοχημεία ο όρος ακτινοβολία περιλαμβάνει, στη κυριολεξία, τις ηλεκτρομαγνητικές ταλαντώσεις που περιλαμβάνονται στα ηλεκτρικά κύματα χαμηλής συχνότητας, το υπέρυθρο, το ορατό και το υπεριώδες τμήμα του φάσματος καθώς και οι υψηλής συχνότητας ακτίνες Χ και ακτίνες γ.
Οι ακτινοβολίες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον στη φωτοχημεία βρίσκονται σχεδόν αποκλειστικά μεταξύ μήκους κύματος 2.000 - 8.000 μονάδων Ώνγκστρεμ, δηλαδή στην ορατή και υπεριώδη περιοχή του φάσματος. Συνεπώς η Φωτοχημεία εξετάζει τα φαινόμενα εκείνα που συμβαίνουν μέσα ακριβώς σ΄ αυτό το φάσμα.
Γενικά το φως ή ακριβέστερα μια φωτεινή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία είναι δυνατόν να προκαλέσει ή ακόμα και να επιταχύνει μεγάλο αριθμό χημικών αντιδράσεων, όπως για παράδειγμα: τη μετατροπή του λευκού φωσφόρου σε ερυθρό, ή την ένωση του χλωρίου με το υδρογόνο, τον γνωστό σχηματισμό του όζοντος (O3), από το οξυγόνο (O2), τη διάσπαση των αλογονούχων ενώσεων του αργύρου (βασική της κλασικής φωτογραφίας), αλλά ακόμα και στον άνθρωπο, όπως το μαύρισμα του δέρματος, μετά από παρατεταμένη έκθεση στον Ήλιο.
Κυρίαρχη όμως επίδραση του φωτός σε τέτοιες διεργασίες αποτελεί η διαδικασία της φωτοσύνθεσης που συμβαίνει στα πράσινα μέρη των φυτών με την μεσολάβηση βεβαίως της χλωροφύλλης.
Ροβέρτος Ρώμας
Ο Ροβέρτος Ρώμας ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα από τη Ζάκυνθο και υπουργός το 1885.
Φωτοχημεία
Δείτε επίσης
*
Ροβέρτος Ρώμας
Βιογραφικά στοιχεία
Ανήκε στην μεγάλη και ευγενή οικογένεια Ρώμα της Ζακύνθου με καταγωγή από την Κρήτη. Παππούς του ήταν ο Διονύσιος και πατέρας του ο Κανδιανός Ρώμας.
Ο Ροβέρτος Ρώμας διετέλεσε βουλευτής Ζακύνθου τέσσερις φορές (εκλέχθηκε στις εκλογές του 1881, του 1885, του 1892 και του 1915) και Υπουργός Ναυτικών στην Κυβέρνηση Δηλιγιάννη του 1885.
Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη, την Ανδριάννα Ρώμα, σύζυγο του Λάζαρου Βούλγαρη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Ροβερτος Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου
Ανδρέας Αυγερινός
Ο Ανδρέας Αυγερινός (1820 – 7 Φεβρουαρίου 1896) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε εν ενεργεία βουλευτής στις 7 Φεβρουαρίου 1896 στην Αθήνα. Είχε τιμηθεί με τον Σταυρό Ταξιαρχών του Σωτήρος και είχε λάβει τιμητικές διακρίσεις από τους Βασιλείς της Ιταλίας και της Ισπανίας καθώς και από τον Σουλτάνο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Σε νεαρή ηλικία διορίστηκε Νομάρχης Αττικής και Διευθυντής της αστυνομίας των Αθηνών. Εξελέγη βουλευτής Ηλείας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1850 και επανεξελέγη σε αυτές του 1853, του 1856, του 1859, του 1862, του 1868, του 1869, του 1872, του 1873, του 1874, του 1875, του 1879, του 1881, του 1887 (βουλευτής Αχαϊοήλιδος) και του 1895.
Χρημάτισε, επίσης, πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κατά τις περιόδους 1858 - 1859, 1877 - 1878, 1881 και 1887 - 1890. Διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη (1864), Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη (1869), Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης (1869 - 1870) και αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών στην Θρασύβουλου Ζαΐμη, Υπουργός Ναυτικών στις κυβερνήσεις Θρασύβουλου Ζαΐμη (1871) και Αλέξανδρου Κουμουνδούρου (1875 - 1876). Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Ζαΐμη έλαβε χώρα η Σφαγή στο Δήλεσι, γεγονός το οποίο τον ανάγκασε να παραιτηθεί στις 9 Ιουλίου 1870.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Οικογένεια Αυγερινού Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
Μπανγκλαντές
Το Μπανγκλαντές είναι ασιατική χώρα με έκταση 147.570 τ.χλμ. και πληθυσμό 170.260.000 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2021. Πρωτεύουσα είναι η Ντάκα. Αποτελεί το μεγαλύτερο και ανατολικό τμήμα της εθνογλωσσολογικής περιοχής της Βεγγάλης. Βρίσκεται στον κόλπο της Βεγγάλης. Είναι η 8η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου και 5η στην Ασία, παρά το γεγονός ότι η έκτασή της είναι λίγο μεγαλύτερη από αυτή της Ελλάδας. Επίσης, είναι η τρίτη πολυπληθέστερη χώρα στην οποία οι μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειοψηφία. Η επίσημη γλώσσα της χώρας είναι η βεγγαλική, η δέκατη πιο διαδεδομένη στον κόσμο. Το Μπαγκλαντές ιδρύθηκε το 1971, με την απόσχισή του από το Πακιστάν.
Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι αναγνώριζαν την περιοχή ως Γαγγαρίδαι, που ήταν ένα ισχυρό βασίλειο της ιστορικής υποηπείρου, τον 3ο αιώνα π.Χ. Οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν δείξει αρκετές αρχαίες πόλεις στο Μπανγκλαντές, που είχε διεθνείς εμπορικούς συνδέσμους για μια χιλιετία. Το Σουλτανάτο της Βεγγάλης και η Μογγολική Βεγγάλη μετέτρεψαν την περιοχή σε μια κοσμοπολιτική Ισλαμική αυτοκρατορική εξουσία ανάμεσα στον 14ο και 18ο αιώνα. Η περιοχή είχε πολλά πριγκιπάτα που είχαν ναυτική δύναμη. Ήταν αξιοσημείωτο κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου μουσελίνας και μεταξιού. Ως τμήμα της Βρετανικής Ινδίας, η περιοχή επηρεάστηκε από την Αναγέννηση της Βεγγάλης και έπαιξε σημαντικό ρόλο στα αντιαποικιακά κινήματα. Ο Διαμελισμός της Βρετανικής Ινδίας έκανε την Ανατολική Βεγγάλη τμήμα του Πακιστάν, με αποτέλεσμα η περιοχή να μετονομαστεί σε Ανατολικό Πακιστάν. Στην περιοχή της Βεγγάλης ξεκίνησε το Κίνημα της Βεγγαλικής Γλώσσας το 1952, ενώ στο Μπανγκλαντές ξεκίνησε ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας του Μπανγκλαντές το 1971. Μετά την ανεξαρτησία, το αρχικό πολίτευμα της χώρας ήταν η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Από το 1975 μέχρι το 1990 υπήρξε προεδρική κυβέρνηση, ακολουθούμενη από την επιστροφή στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η χώρα συνεχίζει να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της φτώχειας, της εκπαίδευσης, της υγειονομικής περίθαλψης και της διαφθοράς. Το Μπανγκλαντές είναι μια μέση δύναμη και αναπτυσσόμενο κράτος. Εντός της Νότιας Ασίας, η χώρα είναι πρώτη στην ισότητα των φύλων, δεύτερο στα κέρδη συναλλάγματος, και τρίτο στο προσδόκιμο ζωής και στην ειρήνη. Το Μπανγκλαντές είναι ένα από τα 11 κράτη που θεωρούνται ως οι Επόμενοι Έντεκα, και έχει το 46ο μεγαλύτερο ΑΕΠ σε ονομαστικούς όρους, ενώ έχει το 29ο μεγαλύτερο ΑΕΠ σε αξία αγοραστικής δύναμης. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς υφάσματος παγκοσμίως. Οι κύριοι εμπορικοί συνεργάτες της χώρας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία, η Μαλαισία και η Σιγκαπούρη. Καθώς η τοποθεσία του είναι ζωτικής σημασίας μεταξύ της Νότιας, της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ασίας, το Μπανγκλαντές είναι σημαντικός προωθητής της περιφερειακής συνδεσιμότητας και συνεργασίας. Είναι ιδρυτικό μέλος του SAARC, του BIMSTEC, του Φόρουμ Μπανγκλαντές-Κίνας-Ινδίας-Μιανμάρ για την Περιφερειακή Συνεργασία και της Πρωτοβουλίας Μπανγκλαντές Μπουτάν Ινδία Νεπάλ. Είναι μέλος της Κοινοπολιτείας των Εθνών, των Αναπτυσσόμενων 8 Χωρών, του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης, του Κινήματος των Αδέσμευτων, της Ομάδας των 77 και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Το Μπανγκλαντές είναι μια από τις χώρες με τη μεγαλύτερη συνεισφορά στις Ειρηνευτικές Δυνάμεις του ΟΗΕ.
Γεωγραφία
thumb|left|250px|Χάρτης του Μπαγκλαντές Το Μπαγκλαντές χωρίζεται σε τρεις περιοχές. Το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας βρίσκεται στο εύφορο δέλτα του Γάγγη. Τα βορειοδυτικά και κεντρικά τμήματα της χώρας βρίσκονται στα οροπέδια Μαντχουπούρ και Μπάριντ. Στα βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά βρίσκονται λοφώδεις εκτάσεις. Το δέλτα του Γάγγη από τη συμβολή των ποταμών Γάγγη και Βραχμαπούτρα και των παραποτάμων τους. Ο Γάγγης αρχικά συμβάλλει με τον Βραχμαπούτρα και αργότερα με τον Μέγκχνα, και εκβάλλει στον κόλπο της Βεγγάλης. Το ιζηματογενές χώμα το οποίο εναποτίθεται από τους ποταμούς όταν υπερχειλίζουν έχει δημιουργήσει μια από τις πιο εύφορες πεδιάδες της γης. Το Μπαγκλαντές έχει 57 διασυνοριακά ποτάμια, με αποτέλεσμα το νερό να αποτελεί περίπλοκο πολιτικό ζήτημα.
Το Μπαγκλαντές είναι κυρίως γόνιμη επίπεδη γη. Το 17% της χώρας καλύπτεται από δάση και το 12% από λόφους. Μεγάλα τμήματα του Μπαγκλαντές είναι λιγότερο από 12 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και εκτιμάται ότι το 10% της έκτασής του θα πλημμύριζε εάν η στάθμη της θάλασσας ανέβει κατά ένα μέτρο. Το Μπαγκλαντές θεωρείται μια από τις πιο ευάλωτες χώρες στην κλιματική αλλαγή. Φυσικοί κίνδυνοι όπως η αυξημένη βροχόπτωση, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και οι τροπικοί κυκλώνες αναμένονται να αυξηθούν με τις κλιματικές αλλαγές, επηρεάζοντας τη γεωργία, την παροχή νερού και τροφής, την ανθρώπινη υγεία και τους κατοικήσιμους χώρους. Θεωρείται ότι η άνοδος της στάθμης της θάλασσας τις επόμενες δεκαετίες θα δημιουργήσει από μόνη της πάνω από 20 εκατομμύρια κλιματικούς πρόσφυγες.
Ευρισκόμενο στο τροπικό του Καρκίνου, το Μπαγκλαντές έχει τροπικό κλίμα με ήπιο χειμώνα από τον Οκτώβρη μέχρι τον Μάρτιο, και ζεστό, υγρό καλοκαίρι από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο. Η χώρα δεν είχε ποτέ θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν, με τη ψυχρότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί να είναι 1,1°C στη βόρεια πόλη Ντινατζπούρ τις 3 Φεβρουαρίου 1905. Η ζεστή και υγρή εποχή των μουσώνων διαρκεί από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο και είναι η περίοδος στην οποία καταγράφονται τα μεγαλύτερα ύψη βροχής. Φυσικές καταστροφές όπως πλημμύρες, τροπικοί κυκλώνες, σιφώνες και παλιρροιακά κύματα συμβαίνουν κάθε χρόνο, σε συνδυασμό με την αποψίλωση, την υποβάθμιση του εδάφους και τη διάβρωση. Οι τυφώνες του 1970 και του 1991 ήταν ιδιαίτερα καταστροφικοί. Ένας κυκλώνας το 1991 προκάλεσε 140.000 θανάτους. Το Σεπτέμβριο του 1998, το Μπαγκλαντές βίωσε τη χειρότερη πλημμύρα στην ιστορία του.
Αρχαιότητα
thumb|250px|Τα ερείπια της [[Σομαπούρα Μαχαβιχάρα, από την εποχή της αυτοκρατορίας των Πάλα]] Εργαλεία της εποχής του λίθου που βρέθηκαν στη Μεγάλη Βεγγάλη υποδεικνύουν ότι η περιοχή κατοικείται για πάνω από 20.000 χρόνια. Στην αρχαία Βεγγάλη εγκαταστάθηκαν Αυστροασιάτες, Θιβετοβιρμανοί, Δραβιδιανοί και Ινδο-Άριοι σε διαδοχικά κύματα μετανάστευσης. Μεγάλοι αστικοί οικισμοί δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της εποχής του σιδήρου, στα μέσα της πρώτης χιλιετίας π.Χ.. Τα ερείπια Ουάρι-Μπατεσβάρ θεωρούνται ότι ανήκουν στην αρχαία Τζαναπάντα, μια από τις πρώτες πόλεις κράτη της ινδικής υποηπείρου. Αργυρά νομίσματα που έχουν βρεθεί στον χώρο χρονολογούνται από το 600 με 400 π.Χ..
Αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι καταγράφουν το αρχαίο βασίλειο των Γκανγκαριδών, το οποίο σύμφωνα με το θρύλο, σταμάτησε την εισβολή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και συνδέεται με την οχυρωμένη πόλη στο Ουάρι-Μπατεσβάρ. Ο χώρος ταυτοποιείται με τον ακμάζον εμπορικό κέντρο Σουαναγκούρα το οποίο αναφέρεται στον παγκόσμιο χάρτη του Κλαύδιου Πτολεμαίου. Οι Ρωμαίοι γεωγράφοι σημειώνουν την ύπαρξη ενός μεγάλου και σημαντικού λιμανιού στη νοτιοανατολική Βεγγάλη, στη θέση της σημερινής Τσιταγκόνγκ. Οι κάτοικοι της περιοχής ήταν επίσης θαλασσοπόροι, οργανώνοντας εξερευνήσεις και αποικίες στη Σρι Λάνκα, τη Μαλαισία και την Ινδονησία. Τον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ. η Βεγγάλη διοικούνταν από την Αυτοκρατορία των Μαουρύα, η οποία έφτασε στη μέγιστη ακμή της επί του Ασόκα. Τους διαδέχθηκε η Αυτοκρατορία των Γκούπτα τον 3ο αιώνα.
Στην κλασική αρχαιότητα, η Βεγγάλη διαιρούνταν σε διάφορα βασίλεια. Η αυτοκρατορία Πάλα ξεχωρίζει ως το μεγαλύτερο κράτος της Βεγγάλης το οποίο δημιουργήθηκε κατά την αρχαιότητα, και τον 9ο αιώνα στην επικράτειά της ανήκε το μεγαλύτερο τμήμα της βόρειας Ινδίας. Οι Πάλα ήταν βουδιστές και προστάτες των τεχνών. Τον 11ο αιώνα, η δυναστεία Σένα, η οποία υποστήριζε τον ινδουισμό, ανέβηκε στην εξουσία, βοήθησε και αυτή στην άνθηση των τεχνών.
Η Βεγγάλη ήταν κόμβος στον νοτιοδυτικό δρόμο του μεταξιού.
Μουσουλμανική Βεγγάλη
thumb|250px|Το τέμενος με τους εξήντα θόλους Το Ισλάμ έφτασε στις όχθες της Βεγγάλης στο τέλος της πρώτης χιλιετίας. Η ανακάλυψη νομισμάτων του χαλιφάτου των Αββασιδών στο Μπαγκλαντές υποδεικνύουν την παρουσία μεγάλου εμπορικού δικτύου. Την ίδια περίοδο, οι Άραβες μετέφεραν από τη Βεγγάλη το αριθμιτικό σύστημα. Το 1154, ο Αλ-Ιντρίσι σημειώνει την ύπαρξη πυκνής ναυτικής κίνησης ανάμεσα στην Τσιταγκόνγκ και τη Βασόρα. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους μουσουλμάνους, τα προϋπάρχοντα πολιτιστικά στοιχεία ενσωματώθηκαν στο νέο ισλαμικό κράτος. Οι μουσουλμάνοι κατασκεύασαν τζαμιά και μεντρεσέδες για να ενισχύσουν τον εξισλαμισμό.
Η κατάκτηση της Βεγγάλης άρχισε όταν ο Μπαχτιάρ Χιλτζί του σουλτανάτου Δελχί κατέκτησε τη βόρεια και δυτική Βεγγάλη του 1204 και μέσα στον επόμενο αιώνα, το σουλτανάτο κατέκτησε ολόκληρη τη Βεγγάλη. Μέχρι τον 14ο αιώνα, είχε δημιουργηθεί το ανεξάρτητο Σουλτανάτο της Βεγγάλης. Οι ηγέτες της τουρκικής  δυναστείας Ιλίας Σάχι έκτισαν τον μεγαλύτερο τζαμί στη Νότια Ασία, και δημιούργησαν ισχυρές διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις με τη δυναστεία Μινγκ στην Κίνα. Το Σουλτανάτο της Βεγγάλης χαρακτηρίζεται από τον πολιτιστικό πλουραρισμό του, καθώς οι πολιτικές και στρατιωτικές υπηρεσίες αποτελούνταν από μουσουλμάνους, ινδουιστές και βουδιστές. Οι σουλτάνοι Χουσέιν Σάχι προώθησαν τη λογοτεχνία, ενώ κατέλαβαν το βασίλειο του Αρακάν για 100 χρόνια.
Το σουλτανάτο επισκέφτηκαν πολλοί εξερευνητές, όπως ο Νικολό ντε Κόντι από τη Βενετία, ο Ιμπν Μπατούτα από το Μαρόκο και ναύαρχος Τσενκ Χι από την Κίνα. Όπως, μετά τον 16ο αιώνα, το Σουλτανάτο της Βεγγάλης άρχισε να αποσυντίθεται. Η αυτοκρατορία Σουρ κατέλαβε τη Βεγγάλη το 1532. Οι ινδουιστές μαχαραγιάδες και οι Μπάρο-Μπουγιάν κατέλαβαν μεγάλα τμήμα της περιοχής, ιδιαίτερα τη γόνιμη περιοχή Μπάτι.
Στο τέλος του 16ου αιώνα, η Αυτοκρατορία των Μουγκάλ, με αρχηγό τον Ακμπάρ τον Μέγα άρχισαν να κατακτούν τη Βεγγάλη μετά τη μάχη του Τουκαρόι, όπου νίκησε τους τελευταίους ηγέτες του σουλτανάτου της Βεγγάλης. Η Ντάκα δημιουργήθηκε το 1608 ως επαρχιακή πρωτεύουσα των Μουγκάλ. Υπό την εξουσία των Μουγκάλ αποκρυσταλλώθηκε η εθνική ταυτότητα των Βεγγαλέζων και είχαν αρκετή αυτονομία ώστε να αναπτύξουν τα δικά τους έθιμα και λογοτεχνία. Ολόκληρη η περιοχή ήταν υπό σταθερή διοίκηση.
Τον 18ο αιώνα, η Βεγγάλη ήταν το πλουσιότερο τμήμα της υποηπείρου και παρήγαγε σχεδόν το μισό από το ΑΕΠ των Μουγκάλ. Οι πόλεις της ήταν γεμάτες Ευρωπαίους και Ασιάτες εμπόρους. Η Ντάκα έγινε σημαντικό διοικητικό κέντρο. Οι Ναουάμπ της Βεγγάλης εγκαθίδρυσαν ανεξάρτητο πριγκιπάτο το 1717, με έδρα τη Μουρσινταμπάντ. Οι Ναουάμπ έδωσαν αυξημένα προνόμια στους Ευρωπαίους. Σε μια προσπάθεια να σταματήσουν την αυξημένη επιρροή της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, το 1757 ο Ναουάμπ Σιράτζ-ουντ-Νταουλάχ κατέκτησε τη βρετανική βάση στο Φορτ Γουίλιαμ. Όμως προδώθηκε από τον στρατηγό του, ο οποίος βοήθησε τον Ρόμπερτ Κλάιβ να νικήσει τον τελευταίο Ναουάμπ στη μάχη του Πλάσεϊ τις 23 Ιουνίου 1757.
Βρετανική κυριαρχία
Με την ήττα του κυβερνήτη της Βεγγάλης στο Πλάσει το 1757 άρχισε η κυριαρχία της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών στη Βεγγάλη, με τους Βρετανούς να αντικαθιστούν τους μουσουλμάνους ως η ηγετική ομάδα της Βεγγάλης. Η προεδρία της Βεγγάλης δημιουργήθηκε το 1765 και πρωτεύουσά της ορίστηκε η Καλκούτα. Το 1857 σημειώθηκε μεγάλη αποστασία, αρχίζοντας από τη Βεγγάλη, με εξεγέρσεις του στρατού στη Ντάκα, την Καλκούτα και την Τσιταγκόνγκ. Ακολούθησαν πολλές άλλες εξεγέρσεις.
Το 1905 οι Βρετανοί πείθονται από τους Μουσουλμάνους και διχοτομούν το κράτος της Βεγγάλης. Έτσι δημιουργούνται η Ανατολική Βεγγάλη (υπό τον έλεγχο των Μουσουλμάνων) και η Δυτική Βεγγάλη (υπό τον έλεγχο των Βρετανών). Το 1906 η έδρα της Μουσουλμανικής Ένωσης εγκαθίσταται στη Ντάκα. Η διχοτόμηση εξόργισε τους Ινδουιστές.
Η Μουσουλμανική Ένωση σχημάτισε κοινοβουλευτική κυβέρνηση στη Βεγγάλη το 1943. Στις τοπικές εκλογές της Ινδίας το 1946, η αποφασιστική νίκη της Μουσουλμανικής Ένωσης οδήγησε στον χωρισμό της Βρετανικής Ινδίας και τη δημιουργία του Πακιστάν τις 14 Αυγούστου 1947. Το Άσαμ χωρίστηκε στα δύο ώστε οι μπεγκάλι Σιλχέτ να γίνουν τμήμα της Ανατολικής Βεγγάλης. Υπήρξε ανεπιτυχής προσπάθεια να σχηματιστεί η Ενωμένη Βεγγάλη. Η γραμμή Ράντκλιφ χώρισε τη Βεγγάλη με βάση τη θρησκεία, με αποτέλεσμα οι περιοχές όπου κατοικούσαν κυρίως Ινδουιστές να γίνει τμήμα της Ινδίας και αυτές όπου κατοικούσαν μουσουλμάνοι να γίνει το ανατολικό τμήμα του Πακιστάν.
Τμήμα του Πακιστάν
Το 1947 οι Βρετανοί αποχωρούν από την Ινδία με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το καθαρά Μουσουλμανικό κράτος του Πακιστάν, το οποίο χωριζόταν σε Δυτικό και Ανατολικό τμήμα (το σημερινό Μπανγκλαντές), ανάμεσα στα οποία βρίσκονται 1.600 χλμ. ινδικού εδάφους. Η πρωτεύουσα του κράτους εγκαθίσταται στο Ισλαμαμπάντ του Δυτικού Πακιστάν. Η Ανατολική Βεγγάλη ήταν η πολυπληθέστερη επαρχία του Πακιστάν, με την Ντάκα επαρχιακή πρωτεύουσα.
Το 1949 ιδρύεται η ένωση Αούμι ως πολιτική φωνή των ομιλούντων μπενγκάλι, και την ιδέα της αυτονομίας από το Δυτικό Πακιστάν. Το επιτυχημένο κίνημα για τη Βεγγαλική γλώσσα το 1952 ήταν το πρώτο σημάδι τριβής με το δυτικό Πακιστάν. Το 1955, η επαρχία μετονομάστηκε σε Ανατολικό Πακιστάν. Ο ηγέτης της ένωσης Αούμι, Σουχραουάρντι έγινε πρωθυπουργός του Πακιστάν το 1956, αλλά εκδιώχθηκε μετά από ένα χρόνο, λόγω έντασης με το κατεστημένο του δυτικού Πακιστάν. Το σύνταγμα του 1956 τερμάτισε το καθεστώς υποταγής στη Βρετανική.
Η δυσαρέσκεια με την κεντρική κυβέρνηση αυξήθηκε όσον αφορά τα οικονομικά και πολιτιστικά θέματα. Η επαρχιακή κυβέρνηση του Φαζλούλ Χουκ απολύθηκε λόγω κατηγοριών για απόσχιση. Το 1962, η Ντάκα ορίστηκε νομοθετική πρωτεύουσα του Πακιστάν ώστε να καταλαγιάσει ο αυξανόμενος πολιτικός εθνικισμός. Σύμφωνα με γραφειοκράτες της Παγκόσμιας Τράπεζας, το Πακιστάν πραγματοποιούσε εκτεταμένο οικονομικό ρατσισμό ενάντια στο Ανατολικό Πακιστάν, όπως για παράδειγμα υψηλότερες κυβερνητικές δαπάνες στο δυτικό Πακιστάν και χρήση του εμπορικού πλεονάσματος του ανατολικού Πακιστάν για τη χρηματοδότηση των εισαγωγών στο δυτικό. Το ανατολικό Πακιστάν παρήγαγε περίπου του 70% των εξαγωγών του Πακιστάν. Ρατσισμός υπήρχε επίσης και στις πολιτικές και στρατιωτικές υπηρεσίες, αποτελώντας το 15% των κυβερνητικών υπαλλήλων και το 10% των ενόπλων δυνάμεων. Έντονος ήταν και ο πολιτιστικός ρατσισμός, με αποτέλεσμα το ανατολικό τμήμα να δημιουργήσει διακριτή πολιτική ταυτότητα. Η πακιστανική κυβέρνηση επέβαλε απαγορεύσεις στη βεγγαλική λογοτεχνία, ακόμη και στα έργα του βραβευμένου με Νόμπελ Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ. Στις 13 Νοεμβρίου του 1970, ένας τεράστιος κυκλώνας έπληξε τον κόλπο της Βεγγάλης, στο Ανατολικό Πακιστάν. Καταρρακτώδεις βροχές, άνεμοι ταχύτητας 220 χλμ./ώρα και τεράστια παλιρροϊκά κύματα με ύψος εννέα και πλέον μέτρων σάρωσαν ολόκληρη την πυκνοκατοικημένη παραλιακή ζώνη του Ανατολικού Πακιστάν και τα πολυάριθμα νησιά που είναι διεσπαρμένα κοντά στις ακτές. Μέσα σε μόλις έξι ώρες τα νερά σκέπασαν τα πάντα καθώς τα υποτυπώδη φράγματα και τα φτωχικά σπίτια από λάσπη και καλάμια δεν μπορούσαν να αντισταθούν. Ο αριθμός των νεκρών άγγιξε τα 300.000 άτομα, οι άστεγοι υπολογίστηκαν σε τρία και πλέον εκατομμύρια. Καθώς τα νερά αποσύρθηκαν σταδιακά στις εβδομάδες που ακολούθησαν, ανακαλύπτονταν συνεχώς νέοι σωροί πτωμάτων, συχνά κοντά στα φράγματα όπου συνέρρευσαν πολλοί ελπίζοντας ότι θα γλιτώσουν. Τις ημέρες εκείνες, περίπου 15.000 προσκυνητές είχαν συρρεύσει στο νησί Χάτια στον Γάγγη και σε άλλες νησίδες του κόλπου της Βεγγάλης. Νησίδες που κυριολεκτικά καταποντίστηκαν, γεμίζοντας το δέλτα του ποταμού με εκατοντάδες, χιλιάδες ίσως, πτώματα ανθρώπων και ζώων. Όσο για τους επιζώντες, για πολλούς ήταν ορατός ο κίνδυνος λιμού και, κυρίως, λοιμού. Χιλιάδες πλοιάρια έσπευσαν για να εκκενώσουν τις πλημμυρισμένες περιοχές και να επιταχύνουν την ταφή των νεκρών πριν ενσκήψουν οι επιδημίες. Παράλληλα άρχισε η διανομή τροφίμων στα εκατομμύρια των αστέγων που συνέρρεαν από στα σημεία όπου μοιράζονται εφόδια ως επί το πλείστον από το μόνο κατάλληλο για την περίσταση μέσο, τα ελικόπτερα του αμερικανικού στρατού. Η κεντρική κυβέρνηση κατηγορήθηκε για την ανεπαρκή αντίδρασή της. Μετά τις εκλογές του 1970, οι φωνές για ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές έγιναν ισχυρότερες.
Ανεξαρτησία
Οι εκλογές του 1970 δίνουν στον ηγέτη της ένωσης Αούμι, Σεΐχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν καθαρή πλειοψηφία, όμως δεν του επετράπηκε να αναλάβει τη θέση του. Ξεσπά εξέγερση και ανταρτοπόλεμος μετά την άρνηση του Γιαχία Χαν να συγκαλέσει εθνοσυνέλευση. Το 1971 η ένωση Αούμι κηρύττει μονομερώς ανεξαρτησία. Η σημαία του Μπαγκλαντές κυματίζει για πρώτη φορά τις 23 Μαρτίου 1971, ημέρα δημοκρατίας στο Πακιστάν.
Στις 26 Μαρτίου 1971, η στρατιωτική χούντα του Πακιστάν ξεκίνησε στρατιωτική επιχείρηση στο ανατολικό Πακιστάν και κρατούσε τον εκλεγμένο πρωθυπουργό  υπό στρατιωτική παρακολούθηση. Ο πακιστανικός στρατός, με τη βοήθεια άλλων οργανώσεων, προχώρησε σε σφαγή Βεγγαλέζων σε ένα γεγονός που έγινε γνωστό ως γενοκτονία του Μπαγκλαντές. Από τον πόλεμο 10.000.000 άνθρωποι μεταναστεύουν στην Ινδία. Οι νεκροί εκτιμούνται από 300.000 μέχρι 3 εκατομμύρια. Η παγκόσμια κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον του Πακιστάν καθώς τα νέα για τις φρικαλεότητες διαδόθηκαν και το κίνημα του Μπαγκλαντές υποστηρίχθηκε από επιφανές πολιτικές και καλλιτεχνικές μορφές της Δύσης.
Μετά από εννέα μήνες, ο πόλεμος έληξε με την παράδοση του στρατού του Πακιστάν στη συμμαχία Μπαγκλαντές-Ινδίας τις 16 Δεκεμβρίου 1971. Μετά από διεθνείς πιέσεις, το Πακιστάν απελευθέρωσε τον Μουτζίμπ τις 8 Ιανουαρίου 1972, και μεταφέρθηκε στην Ντάκα. Τα ινδικά στρατεύματα αποχώρησαν τις 12 Μαρτίου 1972, τρεις μήνες μετά τη λήξη του πολέμου. Όταν το Μπαγκλαντές έγινε μέλος του ΟΗΕ, αναγνωρίστηκε από 86 χώρες. Το Πακιστάν αναγνώρισε το Μπαγκλαντές το 1974, υπό τις πιέσεις του μουσουλμανικού κόσμου.
Μετά την ανεξαρτησία, το Μπαγκλαντές έγινε δημοκρατία. Η τότε 7η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου μαστιζόταν από τις καταστροφές του πολέμου, τη φτώχεια και τον λιμό και λάμβανε διεθνή βοήθεια. Το 1973, η Ινδία, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές υπέγραψαν τριμερή συμφωνία για ειρήνη και σταθερότητα στην υποήπειρο. Το 1991, το Μπαγκλαντές έγινε κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Κυβέρνηση
μικρογραφία|300x300εσ|Το Κτίριο του Εθνικού Κοινοβουλίου στην [[Ντάκα σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Λουίς Καν]] Η πολιτική του Μπανγκλαντές λαμβάνει μέρος στο πλαίσιο της πολυκομματικής βουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, χρησιμοποιώντας το σύστημα Ουεστμίνστερ της μονοθάλαμης βουλευτικής κυβέρνησης. Παραδοσιακά, το Μπανγκλαντές χρησιμοποιούσε το δικομματικό σύστημα, μέχρι την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1990. Ωστόσο, ανησυχίες σχετικά με τη δικαιότητα των εκλογών και της ακυρωσίας του κυβερνητικού συστήματος είχαν ως αποτέλεσμα το μποϊκοτάρισμα των εθνικών εκλογών του 2014 από τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Οι κριτικές έχουν κατηγορήσει τη κυβέρνηση για την προσπάθεια της μετατροπής του Μπανγκλαντές σε κράτος του κυρίαρχου κόμματος, κάτω από την κυβερνώσα Ομάδα Αουάμι.
Το Μπανγκλαντεσιανό κράτος έχει ενιαία δομή, με την κεντρική κυβέρνηση να βρίσκεται σε Ντάκα. Έχει τις ακόλουθες εξουσίες:
Στρατός
Το 2012, το στρατιωτικό προσωπικό ήταν γύρω στα 300.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένων των εφέδρων, των αεροπορικών δυνάμεων (22.000 άτομα), και του πολεμικού ναυτικού (24.000 άτομα). Εκτός από τον παραδοσιακό ρόλο της άμυνας, ο στρατός έχει παράσχει υποστήριξη στις πολιτικές αρχές για την ανακούφιση από καταστροφές. Επίσης, έχει αναλάβει την εσωτερική ασφάλεια σε περιόδους πολιτικής αναταραχής. Για πολλά χρόνια, το Μπανγκλαντές έχει σταθερά τη μεγαλύτερη συνεισφορά στις Ειρηνευτικές Δυνάμεις του ΟΗΕ. Τον Φεβρουάριο του 2015, το Μπανγκλαντές έκανε μεγάλες παρατάξεις στην Ακτή Ελεφαντοστού, στην Κύπρο, στο Νταρφούρ, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, στα Υψώματα Γκολάν, στην Αϊτή, στον Λίβανο, στη Λιβερία και το Νότιο Σουδάν.
Ανθρώπινα δικαιώματα
Τα δικαιώματα στο Μπαγκλαντές κατοχυρώνονται στο σύνταγμα της χώρας. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις και οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν παραβιάσει συνταγματικές αρχές και έχουν κατηγορηθεί για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το Μπαγκλαντές κατατάσσεται "εν μέρει ελεύθερο" στην έκθεση Freedom House για την ελευθερία του κόσμου, αλλά ο τύπος του κατατάσσεται ως "μη ελεύθερος". Σύμφωνα με τη Μονάδα Νοημοσύνης του Βρετανικού Economist, η χώρα έχει ένα υβριδικό καθεστώς: η τρίτη των τεσσάρων βαθμολογιών στον Δείκτη Δημοκρατικότητας. Το Μπαγκλαντές ήταν η τρίτη πιο ειρηνική χώρα της Νότιας Ασίας στον Παγκόσμιο Δείκτη Ειρήνης του 2015. Η κοινωνία των πολιτών και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στο Μπανγκλαντές έχουν δεχθεί επιθέσεις από το κυβερνών κόμμα, την Ομάδα Αουάμι, και από ισλαμιστές εξτρεμιστές. εναλλ.=Armed men in black uniforms on a street|μικρογραφία|Οι υπηρεσίες επιβολής του νόμου του Μπαγκλαντές, συμπεριλαμβανομένου του Τάγματος Ταχείας Δράσης (εικονιζόμενο), έχουν κατηγορηθεί για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μιζανούρ Ραχμάν, το 70% των υποτιθέμενων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων διαπράττονται από τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Οι στόχοι περιλαμβάνουν τον βραβευμένο με Νόμπελ Ειρήνης Μοχάμεντ Γιουνούς και τη Τράπεζα Γκράμιν, κοσμικιστές bloggers και ανεξάρτητες εφημερίδες και τηλεοπτικά δίκτυα που υποστηρίζουν την αντιπολίτευση. Τα Ηνωμένα Έθνη ανησυχούν για τα κυβερνητικά "μέτρα που περιορίζουν την ελευθερία της έκφρασης και το δημοκρατικό χώρο".
Οι δυνάμεις ασφαλείας του Μπαγκλαντές, και ειδικότερα το Τάγμα Ταχείας Δράσης (ΤΤΔ), έχουν καταδικαστεί για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (συμπεριλαμβανομένων των εξαναγκαστικών εξαφανίσεων, βασανιστηρίων και εξωδικαστικών δολοφονιών). Λέγεται ότι πάνω από 1.000 άτομα υπήρξαν θύματα εξωδικαστικών εκτελέσεων από την ΤΤΔ από την ίδρυσή της στο πλαίσιο της τελευταίας κυβέρνησης του Εθνικιστικού Κόμματος του Μπαγκλαντές. Το ΤΤΔ έχει ονομαστεί "ομάδα θανάτου" από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιώματων και τη Διεθνή Αμνηστία, και έχει ζητήσει την κατάργηση της συγκεκριμένης δύναμης. Οι βρετανικές και αμερικανικές κυβερνήσεις έχουν επικριθεί για τη χρηματοδότηση και ενθάρρυνση της συμμετοχής της δύναμης σε αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις.
Η κυβέρνηση του Μπαγκλαντές δεν έχει εφαρμόσει πλήρως την ειρηνευτική συμφωνία για τις Εκτάσεις Λόφων του Τσιταγκόνγκ. Η περιοχή των Εκτάσεων Λόφων παραμένει έντονα στρατιωτικοποιημένη, παρά τη συνθήκη ειρήνης με αυτόχθονες λαούς που κατοικούν στην περιοχή.
Ο κοσμικισμός προστατεύεται από το σύνταγμα του Μπαγκλαντές και τα θρησκευτικά κόμματα δεν μπορούν να συμμετάσχουν τις εκλογές. Ωστόσο, η κυβέρνηση κατηγορείται ότι συνεργάζεται με θρησκευτικές εξτρεμιστικές ομάδες. Η διφορούμενη θέση του Ισλάμ ως ντε φάκτο κρατική θρησκεία έχει επικριθεί από τα Ηνωμένα Έθνη. Παρά τη σχετική αρμονία, οι θρησκευτικές μειονότητες έχουν αντιμετωπίσει περιστασιακές διώξεις. Οι κοινότητες των Ινδουιστών και Βουδιστών έχουν βιώσει θρησκευτική βία από ισλαμικές ομάδες, κυρίως από το κόμμα Μπαγκλαντές Τζαμαάτ-ε-Ισλάμι και τη φοιτητική του πτέρυγα (Σιμπίρ). Οι ισλαμιστές ακροδεξιοί υποψήφιοι κορυφώθηκαν στο 12% των ψήφων το 2001, ενώ μειώθηκαν στο 4% το 2008. Σύμφωνα με το άρθρο 377 του ποινικού κώδικα της χώρας, η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη και η μέγιστη ποινή γι'αυτό είναι η ισόβια φυλάκιση.
Σύμφωνα με τον Δείκτη Παγκόσμιας Σκλαβιάς του 2016, περίπου 1.531.300 άνθρωποι είναι σκλάβοι στο σύγχρονο Μπαγκλαντές, αριθμός ο οποίος αντιστοιχεί στο 0.95% του πληθυσμού. Ένας αριθμός σκλάβων στο Μπαγκλαντές εργάζονται καταναγκαστικά στις βιομηχανίες ψαριών και γαρίδας.
Διοικητική διαίρεση
Το Μπανγκλαντές διαιρείται σε 8 ομώνυμες διαιρέσεις, οι οποίες υποδιαιρούνται σε 64 περιφέρειες.
Δεν υπάρχουν εκλεγμένοι αξιωματούχοι στα επίπεδα των διαιρέσεων ή των επαρχιών, αλλά η διοίκηση αποτελείται από κυβερνητικούς αξιωματούχους. Οι άμεσες εκλογές σε κάθε ένωση (ή περιφέρεια) πραγματοποιούνται για την εκλογή ενός προέδρου και ενός αριθμού μελών. Το 1997, περάστηκε ένας κοινοβουλευτικός νόμος για την εξασφάλιση τριών εδρών (από τις 12) σε κάθε ένωση για γυναίκες υποψήφιους. Οι διαιρέσεις είναι οι εξής:
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 74,3 χρόνια (73,0 χρόνια οι άνδρες και 75,6 οι γυναίκες).
Οι εκτιμήσεις του πληθυσμού του Μπανγκλαντές διαφέρουν, αλλά κυμαίνονται από τα 162 έως τα 168 εκατομμύρια άτομα (2015). Ωστόσο, η απογραφή του 2011 κατέγραψε 142,3 εκατομμύρια άτομα, πολύ λιγότερο από τις εκτιμήσεις των ετών 2007-2010, που έδειχναν ότι ο πληθυσμός του Μπανγκλαντές κυμαινόταν από τα 150 έως τα 170 εκατομμύρια. Το Μπανγκλαντές είναι η όγδοη πιο πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου. Το 1951, ο πληθυσμός ήταν μόνο 44 εκατομμύρια άτομα. Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη μεγάλη χώρα του κόσμου, ωστόσο είναι εντέκατη αν συμπεριληφθούν οι πολύ μικρές χώρες και οι πόλεις-κράτη.
Ο ρυθμός ανάπτυξης του πληθυσμού της χώρας ήταν ένας από τους μεγαλύτερους παγκοσμίως στη δεκαετία του 1960 και του 1970, όταν ο πληθυσμός του αυξήθηκε από τα 65 στα 110 εκατομμύρια. Με την προώθηση του ελέγχου των γεννήσεων τη δεκαετία του 1980, ο ρυθμός ανάπτυξης άρχισε να χαμηλώνει. Τώρα, η θνησιμότητα βρίσκεται στο 2,55, χαμηλότερη από την Ινδία (2,58) και το Πακιστάν (3,07). Ο πληθυσμός είναι σχετικά νέος, με το 34% να είναι μέχρι 15 ετών, ενώ μόλις το 5% είναι 65 ετών και άνω. Παρά τη γρήγορη οικονομική ανάπτυξη, το 43% του πληθυσμού ζει κάτω από το διεθνή όριο φτώχειας, δηλαδή ζει με λιγότερα από 1,25 δολάρια την ημέρα.
Οι Μπενγκάλι αποτελούν το 98% του πληθυσμού. Στις μειονότητες περιλαμβάνονται αυτόχθονες στην Περιφέρεια Τσιταγκόνγκ και σε τμήματα του βόρειου Μπανγκλαντές. Στις Λοφώδεις Εκτάσεις της Τσιταγκόνγκ ζουν 11 εθνικές ομάδες, όπως οι Τσάκμα, οι Μάρμα, οι Ταντσάνγκια, οι Τριπούρι, οι Κούκι, οι Χιάνγκ, οι Μουράνγκ, οι Μρου, οι Τσακ, οι Λουσέι και οι Μπάουμ. Η διοίκηση του Σιλέτ είναι η πατρίδα των φυλών Χάσι, Τζαΐντια και Μπισνουπρίγια Μανιπούρι. Η επαρχία Μύμενσινγκ έχει πληθυσμούς των Γκάρο. Το βόρειο Μπανγκλαντές είναι η πατρίδα των αυτοχθόνων φυλών Σαντάλ, Μούντα και Οράον. Το Μπανγκλαντές είναι το σπίτι μιας σημαντικής κοινότητας Ισμαηλιτών.
Η νοτιοανατολική περιοχή έχει δεχτεί εισροή προσφύγων Ροχίνγκια από τη Μιανμάρ, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των πραξικοπημάτων στη Βιρμανία το 1978 και το 1991. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στην πολιτεία Ραχίν το 2012, το Μπανγκλαντές έκλεισε τα σύνορα του εν μέσω φόβων για μια τρίτη μαζική έξοδο από τη Μιανμάρ. Οι αποκλεισμένοι Πακιστανοί ή Μπιχάρι είναι μια εριστική αμφισβήτιση μεταξύ του Μπανγκλαντές και του Πακιστάν. Το 2008, το Ανώτατο Δικαστήριο του Μπανγκλαντές χορήγησε πλήρη υπηκοότητα για όλους τους Αποκλεισμένους Πακιστανούς δεύτερης γενιάς, γεννημένους μετά το 1971. Η περιοχή των Λοφώδων Εκτάσεων υπέφεραν από αναταραχές και ανταρσία, την περίοδο 1975-1997, λόγω ενός κινήματος από αυτόχθονες για αυτονομία. Το 1997 υπεγράφη μια συμφωνία ειρήνης. Ωστόσο, η περιοχή είναι αρκετά στρατικοποιημένη.