cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπέντζαμιν Μπρίτεν
Τα πρώιμα χρόνια
Τον επόμενο χρόνο γράφει τη μουσική για το ντοκιμαντέρ The King's Stamp του σκηνοθέτη Αλμπέρτο Καβαλκάντι, ενώ στη συνέχεια αναλαμβάνει τη μουσική επένδυση των ποιημάτων του Ουίσταν Ώντεν (Wystan H. Auden) "Coal Face" και "Night Mail". Με τον εν λόγω ποιητή συνεργάστηκε και στον κύκλο τραγουδιών Our Hunting Fathers Op. 8, έργο ρηξικέλευθο τόσο από πολιτικής σκοπιάς, όσο και μουσικού μανιερισμού. Σημείο-σταθμός στη ζωή του Μπρίτεν αποτέλεσε η συνάντησή του με τον τενόρο Πήτερ Πήαρς το 1937, ο οποίος έμελε να γίνει συνεργάτης, «μούσα» και διά βίου σύντροφός του. Έργο αυτής της περιόδου είναι οι "Παραλλαγές σ' ένα θέμα του Φρανκ Μπριτζ για ορχήστρα εγχόρδων", op. 10, καθώς και ένα Ειρηνιστικό Εμβατήριο, το οποίο καθότι ανεπιτυχές το απέσυρε.
Το 1939 βρίσκει τον Μπρίτεν στην Αμερική, όπου μαζί με τον Πήαρς ακολουθεί τα βήματα του Ώντεν. Εκεί γράφει τον κύκλο τραγουδιών "Seven Sonnets of Michelangelo", έργο που αφιερώνει στον Πήαρς, ενώ γίνεται φίλος με τον συνθέτη Άαρον Κόπλαντ και επηρεάζεται από τη μουσική του. Επίσης γράφει το πρώτο του λυρικό θεατρικό έργο, την οπερέτα "Paul Bunyan" σε λιμπρέτο του 'Ωντεν, αλλά και το κοντσέρτο για βιολί (op. 15), καθώς και το "Συμφωνικό Ρέκβιεμ" ("Sinfonia da Requiem" Op. 20). Την ίδια εποχή πρωτοέρχεται σε επαφή με τη μουσική Γκαμελάν του Μπαλί, μέσω των μεταγραφών της για δύο πιάνα του Καναδού συνθέτη Κόλιν Μακφί. Η μουσική αυτή θα τον επηρεάσει βαθύτατα και το αποτέλεσμα θα φανεί χρόνια αργότερα, στα έργα "Ο Πρίγκηπας της Παγόδας", "Ο Κατακλυσμός του Νώε" και "Θάνατος στη Βενετία".
Η επιστροφή στην Αγγλία
Πριν ακόμη τελειώσει ο πόλεμος, το 1942 το ζεύγος Μπρίτεν - Πήαρς επιστρέφει στην Αγγλία· καθώς θεωρούνται λιποτάκτες, αιτούνται ασυλία ως αντιρρησίες συνείδησης, την οποία και λαμβάνουν κατόπιν έφεσης. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής του, ο Μπρίτεν ολοκληρώνει εν πλω τα χορωδιακά "Ύμνος στην Αγία Καικιλία" και "A Ceremony of Carols". Η όπερα "Peter Grimes" είναι ήδη στα σκαριά και σημειώνει τεράστια επιτυχία στην πρεμιέρα της το 1945. Βρίσκοντας αντίσταση από τη λονδρέζικη μουσική σκηνή, σταδιακά αποσύρεται από την αγγλική πρωτεύουσα, ιδρύοντας το 1947 το English Opera Group. Τον επόμενο χρόνο ιδρύει το Aldeburgh Festival, όπου και βρίσκει πρόσφορη στέγη για τα έργα του, αλλά και για πλήθος άλλους Βρετανούς συνθέτες της νέας γενιάς. Το φεστιβάλ λειτουργεί ακόμη, όπου παρουσιάζονται νέα έργα Βρετανών και μη συνθετών, καθώς επίσης αναβιώνονται έργα ξεχασμένων συνθετών
Η όπερα "Peter Grimes" αποτέλεσε την πρώτη από μια σειρά επιτυχιών. Ακολούθησαν οι "Billy Budd" (1951), "Το Στρίψιμο της Βίδας" (1954) και η σαιξπηρική του όπερα "Όνειρο Θερινής Νυκτός" (1960). Κοινό σημείο αυτών των έργων αποτελεί ο χαρακτήρας του "παρία", ενός ανθρώπου κοινωνικά εξόριστου και παρεξηγημένου, κάτι που είναι εμφανές ακόμη και στην κωμική του όπερα "Albert Herring" του 1947.
Στη δεκαετία του 1960 ο Μπρίτεν συνδέεται φιλικά με τον Ρώσσο τσελίστα Μστισλάβ Ροστροπόβιτς και τον συνθέτη Ντμίτρι Σοστακόβιτς· γράφει για τον πρώτο τις "Σουίτες για Βιολοντσέλο", τη "Σονάτα για τσέλο" και τη "Συμφωνία για τσέλο", ενώ διευθύνει την 14η Συμφωνία του Σοστακόβιτς, που παίζεται για πρώτη φορά εκτός Σοβιετικής Ένωσης. Χαίρει μεγάλης εκτίμησης του Ρώσσου συνθέτη, ο οποίος και του αφιερώνει το έργο αυτό· σε ανταπόδοση, ο Μπρίτεν του είχε ήδη αφιερώσει το έργο "The Prodigal Son". Το 1962 εγκαινιάζεται εκ νέου ο βομβαρδισμένος καθεδρικός ναός του Κόβεντρυ· ο Μπρίτεν γράφει τη μεγαλύτερη μέχρι τότε επιτυχία του, το Πολεμικό ρέκβιεμ, αποτείοντας παράλληλα φόρο τιμής στα θύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Την ίδια χρονιά τιμάται με το αξίωμα του Companion of Honour (CM), ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1965, λαμβάνει το αξίωμα του Order of Merit (OM).
Κατά την τελευταία δεκαετία της ζωής του, η κατάσταση της υγείας του χειροτέρεψε και τα έργα του αντανακλούν ακριβώς αυτό. Είναι η εποχή που γράφει την όπερα "Owen Wingrave" (1970), τον περίφημο "Θάνατο στη Βενετία" (1971–1973), τη "Σουίτα πάνω σε Παραδοσιακές Αγγλικές Μελωδίες A Time There Was" (1974), τη δραματική καντάτα "Φαίδρα" (1975) και το "Τρίτο Κουαρτέτο Εγχόρδων" (1975). Τα έργα αυτά αντλούν τη θεματολογία τους από τον "Θάνατο στη Βενετία", όπερα πάνω στην ομώνυμη νουβέλα του Τόμας Μαν, όπου βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η ορχηστρική απόδοση της μουσικής Γκαμελάν. Σημειωτέον ότι την ιδία εποχή γυρίστηκε η ομώνυμη ταινία του Λουκίνο Βισκόντι, την οποία ο Μπρίτεν απέφυγε να παρακολουθήσει ώστε να μην επηρεαστεί.
Έχοντας αρνηθεί τον τίτλο του ιππότη (Sir), ο Μπρίτεν έγινε εντούτοις Βαρώνος στις 2 Ιουλίου 1976. Λίγους μήνες αργότερα απεβίωσε από ανακοπή, στο σπίτι του στο Aldeburgh. Ετάφη στον περίβολο της Εκκλησίας των Αγ. Πέτρου και Παύλου της μικρής πόλης· στον διπλανό τάφο κείται ο σύντροφός του Σερ Πήτερ Πήαρς και κοντά βρίσκεται και ο τάφος της κοντινής φίλης τους Ίμοτζεν Χολστ, κόρης του Άγγλου συνθέτη Γκούσταβ Χολστ. Ένα αναθεματικό ανάγλυφο προς ανάμνησή του βρίσκεται στο Αβαείο Γουέστμινστερ, που τοποθετήθηκε το 1978. Το "Κόκκινο Σπίτι" στο Aldeburgh, όπου διέμεναν ο Μπρίτεν και ο Πήαρς για περίπου 30 χρόνια, στεγάζει πλέον το Ίδρυμα Μπρίτεν-Πήαρς, με σκοπό την προώθηση του μουσικού τους κληροδοτήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Άγγλοι πιανίστες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο
Μπούρος Εύβοιας
Ο Μπούρος είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της νότιας Εύβοιας και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, ο οποίος βρίσκεται στην ανατολική άκρη του όρμου Καρύστου σε υψόμετρο 5 μέτρα. Απέχει 128 χλμ. νοτιοανατολικά της Χαλκίδας και περίπου 9 χλμ. νοτιοανατολικά της Καρύστου. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αετού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Αετό, το Ακρωτήρι και το Μετόχι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αετού της δημοτικής ενότητας Kαρύστου που υπάγεται στο Δήμο Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 20 κατοίκους.
Καλντές
Το Καλντές (ιταλικά: Caldes) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Γυμναστικός Σύλλογος «Πράξανδρος»
Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Πράξανδρος» (ΓΣΠρ.,, διαβάζεται «ΓαΣιΠράξανδρος») είναι κυπριακός γυμναστικός σύλλογος με έδρα την Κερύνεια.
Ίδρυση
Η ίδρυση του Γυμναστικού Συλλόγου Πράξανδρος ήταν έμπνευση και πρωτοβουλία του μητροπολίτη και αργότερα αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Β΄. Συνοδοιπόροι του στην προσπάθεια ήταν οι εκπαιδευτικοί Γεώργιος Καραγιάννης και Κώστας Λάππας μαζί με τον γιατρό Σάββα Ζαβογιάννη. Πρώτος πρόεδρος του ΓΣΠρ. εξελέγη ο Σάββας Χρίστης.
Προσφυγοποίηση
Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και την κατάληψη της Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα, ο ΓΣΠρ. έγινε ένας προσφυγικός σύλλογος. Ο ΓΣΠρ. επαναδραστηριοποιήθηκε στην ελεύθερη Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Κερύνειας ΓΣΠρ. Κατηγορία:Σύλλογοι στίβου Κύπρου Κατηγορία:Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι
Λεωφόρος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ (Λευκωσία)
Η Λεωφόρος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ βρίσκεται στο κέντρο της  Λευκωσίας. Όταν η Κύπρος ήταν αποικία των Βρετανών ονομαζόταν οδός Πλούτο (Pluto Street) και ήταν ο βασικός δρόμος που οδηγούσε στη Λεμεσό.
Σήμερα η Λεωφόρος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ ξεκινά από τη Λεωφόρο Ευαγόρα και τελειώνει στη Λεωφόρο Αγλαντζιά ενώ παράλληλοί της δρόμοι είναι η οδός Στασικράτους και η Λεωφόρος Θεμιστοκλή Δέρβη. Έχει μήκος 2 χιλιόμετρα και στις δυο πλευρές της υπάρχουν εκατοντάδες μαγαζιά και διάφορα πολυκαταστήματα, μεταξύ των οποίων το City Plaza, που είναι το μεγαλύτερο πολυκατάστημα στο κέντρο της κυπριακής πρωτεύουσας. Στη Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ βρίσκεται επίσης η Έπαυλη Λυσσιώτη, που χτίστηκε το 1928, και στην οποία στεγάζεται η Τράπεζα της Ελλάδας, στην Κύπρο καθώς και το Μέγαρο Γαλαξίας, με μπαρ, εστιατόρια και άλλα καταστήματα.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Οδοί της Λευκωσίας
Μουσείο Σουκιενίτσε
Το Μουσείο Σουκιενίτσε ή Πινακοθήκη της Πολωνικής Τέχνης του 19ου αιώνα στο Σουκιενίτσε (πολωνικά: Galeria Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach), είναι τμήμα του Εθνικού Μουσείου της Κρακοβίας στην Πολωνία. Το μουσείο στεγάζεται στον επάνω όροφο της αναγεννησιακής Αγοράς Υφασμάτων Σουκιενίτσε στο κέντρο της Κεντρικής Πλατείας Αγοράς στην Παλιά Πόλη της Κρακοβίας.
Η Πινακοθήκη περιέχει τη μεγαλύτερη μόνιμη έκθεση της πολωνικής ζωγραφικής και γλυπτικής του 19ου αιώνα, σε τέσσερα μεγάλα δωμάτια. Η πλειοψηφία της σημερινής συλλογής στο Σουκιενίτσε περιλαμβάνει δωρεές από συλλέκτες, καλλιτέχνες και τις οικογένειές τους.
Ιστορία της συλλογής
δεξιά|μικρογραφία| Wschód księżyca (Ανατολή σελήνης) του [[Στανίσουαφ Μασουόφσκι, 1884]] δεξιά|μικρογραφία| Szał uniesień (Φρενίτιδα αγαλλιάσεων) του [[Βαντίσουαφ Ποντκοβίνσκι, 1894]] Το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας ιδρύθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1879 με το διάταγμα του Δημοτικού Συμβουλίου της Κρακοβίας μετά από διετή ανακαίνιση της Αγοράς Υφασμάτων Σουκιενίτσε, υπό την θητεία του Δημάρχου Μικοουάι Ζιμπλικιέβιτς. Σε μια τελετουργική εκδήλωση στις 3 Οκτωβρίου 1879, ανακοινώθηκε ότι ο καλλιτέχνης Χένρυκ Σιεμιράντζκι πρόσφερε τη μνημειακή ζωγραφική του που ονομάζεται Δαυλοί του Νέρονα (Pochodnie Nerona) ως δώρο στην πόλη, με σκοπό τη δημιουργία μιας ολοκαίνουργιας εθνικής πινακοθήκης στο κτίριο. Το νέο Μουσείο εξέλεξε τον Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς, Πρύτανη της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» ως τον πρώτο διευθυντή του. Ήταν ένας σημαντικός πολιτιστικός χώρος από τη στιγμή που άνοιξε. Η συλλογή αναπτύχθηκε ραγδαία υπό τους ξένους διαμελισμούς, με αυθόρμητες δωρεές από την ντόπια υψηλή κοινωνία, καθώς και από τους ίδιους τους καλλιτέχνες.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, οι συλλογές αποτελούνταν σχεδόν 300.000 αντικείμενα. Ο κατάλογος των μεγάλων ευεργετών μεγάλωσε εκθετικά, συμπεριλαμβανομένων πολλών οικογενειών ευγενών. Το 1920, το Μουσείο απέκτησε πάνω από 15.000 αντικείμενα που δωρίστηκαν από έναν μόνο συλλέκτη, τον Φέλιξ Μάνγκχα Γιασιένσκι, του οικοσήμου Ντόου Ντόγκα. Η κατασκευή του σύγχρονου Νέου Κεντρικού Κτιρίου του Μουσείου που βρίσκεται στην οδό Μάγια 3, ξεκίνησε το 1934. Όλα τα εκθέματα που κυμαίνονται από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή μεταφέρθηκαν εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Πολωνία Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Πολωνίας Κατηγορία:Μουσεία στην Κρακοβία
Καλντονάτσο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Καλλιάνο (Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε)
Το Καλλιάνο (ιταλικά: Calliano) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Καμπιτέλλο ντι Φάσσα
Το Καμπιτέλλο ντι Φάσσα (ιταλικά: Campitello di Fassa) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ceratocystis
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασκομύκητες
Καμποντέννο
Το Καμποντέννο (ιταλικά: Campodenno) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Λέιμα Γκμπόουι
Η Λέιμα Γκμπόουι (Leymah Roberta Gbowee) (γεν. 1 Φεβρουαρίου, 1972) είναι λιβεριανή ακτιβίστρια για την ειρήνη, υπεύθυνη για την καθοδήγηση του γυναικείου κινήματος Μαζική Δράση των Γυναικών της Λιβερίας για την Ειρήνη, που βοήθησε στον τερματισμό του δεύτερου λιβεριανού εμφύλιου πολέμου το 2003. Οι προσπάθειές της για τον τερματισμό του πολέμου, μαζί με τη συνεργάτη της Έλεν Τζόνσον Σίρλιφ, και ο αγώνας της κατά την περίοδο ειρήνης επέτρεψαν τις ελεύθερες εκλογές του 2005, που κέρδισε η Σίρλιφ. Στην Γκμπόουι, την Σίρλιφ και την Ταουακούλ Κάρμαν απονεμήθηκε το 2011 το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για τον ειρηνικό αγώνα τους για την ασφάλεια των γυναικών και για τα δικαιώματα των γυναικών, καθώς και για την πλήρη συμμετοχή τους στις εργασίες οικοδόμησης της ειρήνης»
Ντοκιμαντέρ
Η Λέιμα Γκμπόουι είναι ο αφηγητής και κεντρικός χαρακτήρας του 2008 ντοκιμαντέρ Προσευχήσου να γυρίσει ο διάβολος πίσω στην κόλαση, σύνθεση δεκάδων ταινιών και κλιπ ήχου από την περίοδο του πολέμου. Βραβεύτηκε ως καλύτερο Ντοκιμαντέρ στο Tribeca Film Festival του 2008 στη Νέα Υόρκη. Μεταδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως μέρος της σειράς «Γυναίκες, Πόλεμος & Ειρήνη», η οποία προβλήθηκε τον Οκτώβριο και στις αρχές Νοεμβρίου 2011 σε δημόσιους τηλεοπτικούς σταθμούς.
Κανάλ Σαν Μπόβο
Το Κανάλ Σαν Μπόβο (ιταλικά: Canal San Bovo) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Εθνική Βιβλιοθήκη της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Αντίγκουα είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Αντίγκουα και μπαρμπούντα, που βρίσκεται στον Σεντ Τζονς, της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.
Ιστορία
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1830 ως ιδιωτική επιχείρηση. Σύμφωνα με μια έκθεση του 1932, ο στόχος ήταν «η σταδιακή δημιουργία μιας μόνιμης βιβλιοθήκης γενικής λογοτεχνίας και ενός αναγνωστηρίου». Σύντομα ένας νόμος του Κοινοβουλίου δημιούργησε τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Αντίγκουα, αλλάζοντας το καθεστώς της βιβλιοθήκης σε Εταιρία. Το 1843, ένας σεισμός κατέστρεψε μερικώς τη βιβλιοθήκη και τις ιδιωτικές περιουσίες των ιδιοκτητών της, οδηγώντας στην καταστροφή τους. Η κυβέρνηση ανέλαβε την ιδιοκτησία το 1854, μεταβιβάζοντας τη διαχείριση σε τοπικούς διοικητές των οποίων οι εξουσίες αυξήθηκαν το 1871.
Παλιό κτίριο
Το 1974 ένας μεγάλος σεισμός προκάλεσε ζημιές στο κτίριο του οποίου κρίθηκε ακατάλληλο. Το 1975 η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε προσωρινά σε μια νέα τοποθεσία στον επάνω όροφο της Βιβλιοθήκης Silston και οι υπηρεσίες της περιορίστηκαν σε εκείνες που προσφέρονται σε παιδιά. Το 1978 μετακόμισε στο Lolita's Building on Market Street, τη δεύτερη τοποθεσία της. Εκεί άνοιξε τις πόρτες της η Βιβλιοθήκη Ενηλίκων. Δεν υπήρχε αρκετός χώρος για να φιλοξενήσει Παιδική Βιβλιοθήκη, η υπηρεσία αυτή  προστέθηκε μετά από ένα χρόνο, όταν ενοικιάστηκε επιπλέον χώρος για να στεγαστεί το Παιδικό Τμήμα.
Νέο κτίριο
Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στο Hailes Promenade κατά μήκος του κέντρου του St. Johns, δίπλα στο κτίριο των Εθνικών Αρχείων και των Βοτανικών Κήπων, απέναντι από τους χώρους αναψυχής και δίπλα στο σταθμό λεωφορείων east bus. Το οικόπεδο δωρίθηκε από την κυβέρνηση της Αντίγκουα και μπαρμπούντα. Το διώροφο κτίριο βρίσκεται δίπλα στα Εθνικά Αρχεία και έχει εναρμονιστεί με το περιβάλλον. Έχει εμβαδόν περίπου 12.500 τετραγωνικά πόδια και χωρητικότητα 75.000 τόμων. Υπάρχουν καθίσματα για περίπου 100 άτομα εκτός από χώρο του προσωπικού 1.100 τμ. Ο προσανατολισμός της συντονίζεται για να εκμεταλλευτεί το αεράκι της βορειοανατολικής πλευράς. Ο φυσικός αερισμός και η μέγιστη αξιοποίηση του φωτός της ημέρας διευκολύνεται από λωρίδες συνεχών ανοιγόμενων παραθύρων κατά μήκος της ανατολικής και δυτικής όψης. Όλες οι εξωτερικές γυάλινες επιφάνειες προστατεύονται από την άμεση ηλιακή ακτινοβολία..
Η κατασκευή της βιβλιοθήκης ξεκίνησε το 1987, αλλά δεν υλοποιήθηκε ποτέ μέχρι την ανάληψη του έργου από την Επιτροπή Κτιρίων της Δημόσιας Βιβλιοθήκης το 1989. Ωστόσο υπήρχαν διαφορά προβλήματα και το σημαντικότερο ήταν ο καταστροφικός τυφώνας Luis το 1995. Συνεχίστηκαν ουσιαστικές και δύσκολες προσπάθειες για την συγκέντρωση των απαραίτητων κεφαλαίων.
Το 2008 υπογράφηκε συμβόλαιο 6,45 εκατομμυρίων δολαρίων για την ολοκλήρωση του κτιρίου. Η κατασκευή παραδόθηκε στο Τμήμα Δημοσίων Έργων, ωστόσο, η σύμβαση αποσύρθηκε και τελικά οι Επιχειρήσεις Αναδόχων της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, μια τοπική επιχείρηση ανέλαβε την κατασκευή. Οι εργασίες συνεχίστηκαν από την εταιρεία, αλλά σταμάτησαν το 2011. Το 2013 οι εργασίες ξανάρχισαν και στις 2 Σεπτεμβρίου 2014 άνοιξε στο ευρύ κοινό.
Η Βιβλιοθήκη προσφέρει διαφόρους πόρους, όπως: Βιβλία,  DVD,  ηλεκτρονικά βιβλία, Δυτική Ινδική Συλλογή,  Αφρικανική Συλλογή,  Περιοδικά και εφημερίδες.
Άλλες υπηρεσίες που παρέχονται περιλαμβάνουν:
Δημόσιος υπολογιστής με δωρεάν ασύρματη πρόσβαση στο διαδίκτυο, αίθουσα συνεδριάσεων, δανεισμός,  Σύμβουλος ανάγνωσης, Υπηρεσίες αναφοράς και πληροφοριών,  Εκτύπωση, φωτοαντίγραφα, σάρωση, πλαστικοποίηση και δεσμευτική, δάνειο Laptop,  Ειδικά δάνεια, Έκθεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Die, Die My Darling
To "Die, Die My Darling" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού punk συγκροτήματος Misfits, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δεύτερο δίσκο τους, Earth A.D./Wolfs Blood, του 1983. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, από τη δισκογραφική του τραγουδιστή, Danzig, μερικούς μήνες πριν τη διάλυση του σχήματος.
Ο τίτλος του κομματιού πάρθηκε από την ταινία τρόμου Fanatic, του 1965, η οποία στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε κυκλοφορήσει ως ''Die! Die! My Darling!''. Το εξώφυλλο του single, πάρθηκε από εξώφυλλο του κόμικ Chamber of Chills, και συγκεκριμένα από ένα τεύχος του 1953. Το οπισθόφυλλο, από την άλλη, φτιάχτηκε από τον Pushead. Το κομμάτι κυκλοφόρησε άλλες τρεις φορές, σε δίσκους compilation του σχήματος.
Metallica έκδοση
Οι Metallica, το 1998, διασκεύασαν το "Die, Die My Darling" και το συμπεριέλαβαν στον όγδοο δίσκο τους Garage Inc., ο οποίος περιείχε μόνο διασκευές. Το 1999, ήτοι την επόμενη χρονιά από την κυκλοφορία του δίσκου, κυκλοφορούν το κομμάτι ως single, το οποίο έφτασε μέχρι και το νούμερο 26 των αμερικανικών Mainstream Rock του Billboard.
Η διασκευή αυτή άρεσε τόσο στον κιθαρίστα των Misfits, Doyle Wolfgang von Frankenstein, ο οποίος είχε χαρακτηριστικά: «Δεν μπορούσα να το πιστέψω, όταν το πρωτοάκουσα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Singles του 1999 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Πλατεία Αμπάι
Η πλατεία Αμπάι (Абай алаңы) είναι μια πλατεία της πόλης στο Αλμάτι, Καζακστάν. Έχει πάρει το όνομά της από τον ποιητή του Καζακστάν και διαφωτιστή Αμπάι Κουνανμπαγιουλί, του οποίου το μνημείο βρίσκεται στη μέση της πλατείας. Η πλατεία διαθέτει δημόσιο κήπο και μια σειρά από σιντριβάνια με γρανίτη. Η πλατεία βρίσκεται μπροστά από το Παλάτι της Δημοκρατίας και γύρω από αυτό είναι το Ξενοδοχείο Καζακστάν, ο κινηματογράφος Arman και ένας καλωδιακός σταθμός, που συνδέει με το Πάρκο Κοκ Τόμπε.
Η πλατεία Αμπάι είναι γνωστό ότι χρησιμοποιείται συχνά ως χώρος για δημόσιες συγκεντρώσεις, τελετές και συναυλίες.
Ιστορία
Αυτή η πλατεία δημιουργήθηκε αρχικά στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1960, στη γωνία των λεωφόρων Αμπάι και Λένιν, χτίστηκε ένα μνημείο για τον Αμπάι Κουνανμπαγιουλί, γύρω από το οποίο κτίστηκαν κτήρια τα επόμενα χρόνια με τον κινηματογράφο Arman και τον σταθμό τελεφερίκ στο Κοκ Τόμπε. Το 1970, κατασκευάστηκε το παλάτι Λένιν (τώρα Παλάτι της Δημοκρατίας) το οποίο στη συνέχεια κατασκευάστηκε το Ξενοδοχείο Καζακστάν και στο πλάι του μια μεγάλη πισίνα με σιντριβάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Καζακστάν
Αλέα Αρκαδίας
Η Αλέα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τεγέας, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μαντινείας του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αλέα είναι χωριό στην κεντρική Αρκαδία. Βρίσκεται δίπλα στην εθνική οδό Τρίπολης-Σπάρτης (ΕΟ 39), ανάμεσα στα χωριά Στάδιο και Κερασίτσα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 650. Απέχει, περίπου, 10 χμ. νότια της Τρίπολης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 4,531 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Πιαλί και ορίστηκε έδρα του δήμου Τεγέας του νομού Αρκαδίας. Το 1915 μετονομάστηκε σε Τεγέα και το 1940 σε Αλέα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Τεγέας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τεγέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρίπολης. Μέχρι το 1915 ο οικισμός ονομαζόταν Πιαλί και μέχρι το 1940 Τεγέα.
Γενικά στοιχεία
Στο χωριό λειτουργούν Γυμνάσιο, Λύκειο και Γεωργική Σχολή.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Τριανταφυλλούλα Αιτωλοακαρνανίας
Η Τριανταφυλλούλα είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 440 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα βόρεια όρια της Αιτωλοακαρνανίας με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. Είναι κτισμένο ανατολικά του Αμβρακικού κόλπου και σε απόσταση 19 χλμ. βόρεια από την Αμφιλοχία. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά με το όνομα Μπά το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πατιοπούλου ενώ το 1954 με το ΦΕΚ 101Α - 24/05/1954 μετονομάστηκε σε Τριανταφυλλούλα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ανοιξιάτικου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αμφιλοχίας του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 45 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Fine Line
Fine Line ονομάζεται το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του Χάρι Στάιλς, το οποίο κυκλοφόρησε στις 13 Δεκεμβρίου 2019. Το άλμπουμ θα προωθηθεί από την περιοδεία Love On Tour. Για περαιτέρω προώθηση, κυκλοφόρησαν τρία σινγκλς, "Lights Up", "Watermelon Sugar" και "Adore You".
Ιστορικό και κυκλοφορία
Στις 26 Αυγούστου 2019, αναφέρθηκε ότι ο τραγουδιστής έβαζε τις «τελευταίες πινελιές». Σχετικά με το άλμπουμ, ο Στάιλς εξήγησε ότι "όλα ήταν μεταξύ σεξ και θλίψης Επίσης παραδέχτηκε ότι έκανε χρήση ψυχεδελικών ναρκωτικών κατά τη διάρκεια της σύνθεσης.
Λίγο καιρό πριν από την κυκλοφορία του άλμπουμ, το πρώτο σινγκλ "Lights Up" προωθήθηκε με διαφημιστικές πινακίδες σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο, με τη λεζάντα "Do You Know Who You Are? (ελλ: Ξέρεις Ποιος Είσαι;)". Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 11 Οκτωβρίου 2019. Ο Στάιλς ανακοίνωσε επίσημα την κυκλοφορία του δίσκου από τα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του στις 4 Νοεμβρίου 2019. Επίσης, προώθησε το άλμπουμ στο Saturday Night Live του NBC, στις 16 Νοεμβρίου 2019. Συμμετείχε ως παρουσιαστής και ως γκεστ τραγουδιστής.
Στις 5 Νοεμβρίου 2019 ο Στάιλς ανακοίνωσε ένα σόου στο Λος Άντζελες για να γιορτάσει την κυκλοφορία του άλμπουμ. Οι φανς που είχαν προ-παραγγείλει το Fine Line είχαν πρόσβαση σε αποκλειστική προπώληση εισιτηρίων σε μικρότερη τιμή. Η προπώληση έγινε διαθέσιμη στις 7 Νοεμβρίου, ενώ τα εισιτήρια για το ευρύ κοινό ξεκίνησαν να πωλούνται στις 8 Νοεμβρίου Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει από την εταιρείες Columbia Records / Erskine Records σε CD, vinyl και σε μία ειδική έκδοση με ένα λεύκωμα με φωτογραφίες από τις ηχογραφήσεις στο στούντιο.
Κατάλογος δημάρχων Χίου
Ο Δήμαρχος Χίου είναι ο επικεφαλής του δήμου Χίου. Πρωθύστεροι του δημάρχου ήταν οι πρόκριτοι, όπως ο Ιωάννης Ζαννή Δαμαλάς, ο οποίος σκοτώθηκε από τους Τούρκους στη Σφαγή της Χίου το 1822. Πολλοί από τους δημάρχους υπηρέτησαν περισσότερες από μία θητεία. Ο πρώτος εκλεγμένος ήταν ο Στυλιανός Κανέλλος το 1922. Ο Παντελής Πατελίδας παραμένει ο δήμαρχος με την μεγαλύτερη σε διάρκεια (συνεχόμενη) θητεία, από το 1951 ως το 1964. Σημερινός κάτοχος της θέσης είναι ο Σταμάτης Κάρμαντζης.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος Χίου συστάθηκε στις 5 Μαΐου 1918 με έδρα τον οικισμό Χίος.
Παραπομπές
Χιου
Άνω Ποντολίβαδο Καβάλας
Το Άνω Ποντολίβαδο είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Ποντολίβαδου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Χρυσούπολης, του δήμου Νέστου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νέστου του νομού Καβάλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Το Άνω Ποντολίβαδο είναι πεδινό χωριό στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Καβάλας. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις της κορυφής «Κεστενές» (1.006 μ.), πάνω στην Εγνατία Οδό μεταξύ Νέας Καρβάλης και Χρυσούπολης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει 19 χλμ. περίπου Α. ΒΑ. της Καβάλας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέας Κώμης του νομού Καβάλας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ποντολίβαδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χρυσούπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Χρυσούπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Νέστου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Νέστου
Κανατσέι
Το Κανατσέι (ιταλικά: Canazei) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Γκαβρινίς
Το Γκαβρινίς (γαλλικά: Gavrinis, βρετονικά: Gavriniz) είναι μικρό νησί στον κόλπο του Μορμπιάν, στη Βρετάνη της Γαλλίας. Στο νησί υπάρχει προϊστορικός θαλαμωτός τύμβος που περιβάλλει μεγαλιθικό μνημείο, ένα από τα σημαντικότερα της μεγαλιθικής τέχνης της ευρωπαϊκής νεολιθικής περιόδου. Διοικητικά, αποτελεί τμήμα της κοινότητας Λαρμόρ-Μπαντέν.
Τοποθεσία
Το νησί βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το άνοιγμα του κόλπου του Μορμπιάν προς τον Ατλαντικό Ωκεανό, δέκα λεπτά με το πλοίο από το λιμάνι του Λαρμόρ-Μπαντέν. Είναι ένας ακατοίκητος γρανιτένιος βράχος μήκους 750 μέτρων και πλάτους 400 μέτρων. Το ψηλότερο σημείο του νησιού δεσπόζει στα περίχωρα.
Ο τύμβος του Γκαβρινίς
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Αεροφωτογραφία του τύμβου Το νησί είναι διάσημο για τον σημαντικό θαλαμωτό τύμβο του, ένα μεγαλιθικό μνημείο από τη νεολιθική περίοδο, που ανήκει στο ευρύτερο πλαίσιο των μεγαλιθικών μνημείων του Καρνάκ και του Λοκμαριακέ και συνδέεται στενά με παρόμοια μνημεία στην Ιρλανδία και στη Σκωτία, όπως τον τύμβο Μέισοου. Την εποχή της κατασκευής του,, η στάθμη της θάλασσας ήταν περίπου πέντε μέτρα χαμηλότερη, έτσι ώστε το Γκαβρινίς - όπως και το κοντινό νησί Ερ Λανίκ με τους πέτρινους κύκλους του (διπλό κρόμλεχ) - ήταν ακόμη συνδεδεμένα με την ηπειρωτική χώρα. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Είσοδος του θαλαμωτού τύμβου μικρογραφία|250x250εσ|Ανάγλυφα διακοσμητικά Ο τύμβος έχει ύψος 7 μέτρα και διάμετρο 50 μέτρα και καλύπτει ένα μεγαλιθικό μνημείο ντολμέν, το οποίο κατασκευάστηκε περίπου το 4250 έως 4000 π.Χ. και η χρήση του σταμάτησε γύρω στα 3300 - 3100 π.Χ., οπότε και καλύφθηκε.
Στο εσωτερικό, διάδρομος μήκους 1, 80 μέτρων οδηγεί σε έναν τετράγωνο ταφικό θάλαμο, που βρίσκεται στο κέντρο του τύμβου,  μήκους 2,60 μ., πλάτους 2,50 μ. και ύψους 1,80 μ. Ο θάλαμος είναι χτισμένος από περίπου 50 προσεκτικά τοποθετημένους μονόλιθους. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι ο λίθος της οροφής που ζυγίζει σχεδόν 17 τόνους. Όλοι οι μονόλιθοι του ταφικού θαλάμου, καθώς και πολλοί του διαδρόμου, είναι διακοσμημένοι με ανάγλυφα που φέρουν πληθώρα μοτίβων. Οι πλούσιες εσωτερικές διακοσμήσεις το καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους θησαυρούς της ευρωπαϊκής μεγαλιθικής τέχνης. Είναι επίσης αξιοσημείωτο για τη φροντίδα που δόθηκε στη συντήρηση και την καλή διατήρησή του.
Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1835, και τότε ανακαλύφθηκε ο εσωτερικός θάλαμος. Το μνημείο αποκαταστάθηκε και έγινε προσβάσιμο στο κοινό στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει χαρακτηριστεί ιστορικό μνημείο από το 1901.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Γαλλίας Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία Κατηγορία:Βρετάνη
Δεχουναίικα Αχαΐας
Τοποθεσία
Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 618 μέτρων, στον "Σκουπέικο Κάμπο", πολύ κοντά στην Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως. Eγγύς του βρίσκονται οι οικισμοί της Δημοτικής Κοινότητας Σειρών στην Δημοτική Ενότητα Αροανίας, τα χαλάσματα του Δεχουνίου, ο μικρός οικισμός Μπάφι και ο καινούριος οικισμός της Πάου (επίσημα: Παλαιός Πάος).
Διοικητική εξέλιξη
Πήρε το όνομά του από το χωριό Δεχούνι απ' όπου προήλθαν οι κάτοικοί του. Την 14/03/1971 αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία "Δεχουναίικα" και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δεχουνίου ενώ από την 05/04/1981 αποτελεί διοικητική συνέχεια του εγκαταλελειμμένου Δεχουνίου έχοντας ήδη υπαχθεί με το ΦΕΚ 71Α της 27/03/1973 στην τότε Κοινότητα Πάου.
Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πάου της Δημοτικής ενότητας Παΐων του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Πάου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Πάου του «Καποδιστριακού» Δήμου Παΐων.
Δημογραφικά στοιχεία
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Παΐων Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Καπριάνα
Η Καπριάνα (ιταλικά: Capriana) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Μάρκους Πάους
Ο Μάρκους Πάους (Marcus Paus, γεν. 14 Οκτωβρίου 1979) είναι Νορβηγός συνθέτης. Είναι ένας από τους πιο διάσημους σύγχρονους συνθέτες στη Σκανδιναβία. Είναι γνωστός για την εστίασή του στην παράδοση, τον τόνο και τη μελωδία. Γράφει μουσική δωματίου, χορωδιακά έργα, σόλο έργα, συναυλίες, ορχήστρα, όπερες, διασκευές και κινηματογραφική μουσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγοί συνθέτες Κατηγορία:Νορβηγοί καλλιτέχνες
Καριζόλο
Το Καριζόλο (ιταλικά: Carisolo) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Τετράστιχο
Ένα τετράστιχο είναι ένας τύπος στροφής, ή ένα πλήρες ποίημα , που αποτελείται από τέσσερις γραμμές.
Υπάρχει σε ποικίλες μορφές, το τετράστιχο εμφανίζεται σε ποιήματα από τις ποιητικές παραδόσεις διαφόρων αρχαίων πολιτισμών, συμπεριλαμβανομένης της Περσίας, της Αρχαίας Ινδίας , της Αρχαίας Ελλάδας , της Αρχαίας Ρώμης και της Κίνας , και συνεχίζεται στον 21ο αιώνα,  όπου φαίνεται στο έργα δημοσιευμένα σε πολλές γλώσσες.
Αυτή η μορφή ποίησης ήταν συνεχώς δημοφιλής στο Ιράν από τη μεσαιωνική περίοδο, καθώς οι Ρουμπάι αποτελούν μια σημαντική φατρία του τεράστιου ρεπερτορίου της περσικής ποίησης, με διάσημους ποιητές όπως ο Ομάρ Καγιάμ και ο Μαχσάτι Γκαντζάβι της Σελτζουκικής Περσίας να γράφουν ποίηση μόνο σε αυτή τη μορφή. .
Υπάρχουν δεκαπέντε πιθανά σχήματα ομοιοκαταληξίας, αλλά τα πιο παραδοσιακά και κοινά είναι τα ABAA , AAAA , ABAB και ABBA.
Κατηγορία:Μετρική
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1991-1992
Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1991−92 υπήρξε το 6ο από την καθιέρωση της Α1 εθνικής κατηγορίας και παράλληλα το τελευταίο που διοργανώθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, καθώς από την επόμενη χρονιά την διοργάνωσή του ανέλαβε ο ΕΣΑΚΕ (τότε ΕΣΑΚ). Ήταν η τελευταία χρονιά όπου στο πρωτάθλημα μετείχαν 12 ομάδες (από την επόμενη χρονιά ως σήμερα μετέχουν 14), αλλά και η τελευταία όπου στην διαδικασία των play off συνυπολογίζονταν και τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε μετά από 33 χρόνια ο ΠΑΟΚ, επικρατώντας στον τελικό των play off του Ολυμπιακού, ο οποίος με την σειρά του εξασφάλισε την συμμετοχή του στο επόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (μετέπειτα Ευρωλίγκα) και από τότε δεν απουσίασε ποτέ από την κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση (την περίοδο 2016−17 συμπλήρωσε 25 συνεχόμενες συμμετοχές).
Ο Παναθηναϊκός αντίθετα απέτυχε να βγει στην Ευρώπη, για πρώτη και μοναδική φορά κατά τα τελευταία 50 χρόνια (για τελευταία φορά είχε απουσιάσει την περίοδο 1966−67), λαμβάνοντας παράλληλα την χειρότερη θέση του από την καθιέρωση της Α' και Α1 εθνικής κατηγορίας το 1963−64 (όγδοος). Σ' αυτό συνέβαλε σ' εναν βαθμό ένας μηδενισμός που υπέστη στον εκτός έδρας αγώνα του με αντίπαλο τον Πανιώνιο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ο οποίος διακόπηκε λόγω επεισοδίων των οπαδών του σε βάρος του (σκορ κατά την διακοπή 84−71 περίπου 7' πριν τη λήξη, το οποίο παρέμεινε ως τελικό). Ο μηδενισμός αυτός (στην ουσία −1 βαθμός) μεταφέρθηκε και στην διαδικασία των play off, όπου όμως και πάλι θα μπορούσε να εξασφαλίσει την έξοδο στο Κύπελλο Κόρατς από το Περιστέρι, όμως υστέρησε στην ισοβαθμία για έναν πόντο (νίκησε εντός έδρας με 19 πόντους, 85−66 και έχασε εκτός με 20, 90−70).
Στα αξιοσημείωτα της χρονιάς ακόμα ήταν η αποχή που κήρυξαν οι επαγγελματίες καλαθοσφαιριστές του ΠΣΑΚ, με αποτέλεσμα κατά τα μέσα του Α' γύρου του πρωταθλήματος να διεξαχθούν τρεις αγωνιστικές με την συμμετοχή των εφήβων παικτών των ομάδων, αλλά και με την προσθήκη των ξένων επαγγελματιών, οι οποίοι δεν συμμετείχαν στην αποχή.
Κατάταξη
1 Ο Παναθηναϊκός έχει έναν μηδενισμό (–1 βαθμό).
Θέσεις 1 έως 4
Συμμετείχαν οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 1 έως 4, μεταφέροντας παράλληλα τα μεταξύ τους αποτελέσματα και την επιμέρους βαθμολογία από τους αγώνες της κανονικής περιόδου. Ακολούθησε ο τελικός των play off, ανάμεσα στις δύο πρώτες ομάδες της κατάταξης, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό. Ο πρωταθλητής αναδείχτηκε στις 4 νίκες, συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της κανονικής περιόδου (2–0 οι νίκες για τον ΠΑΟΚ) και των play off (1–1 οι νίκες). Στον πρώτο αγώνα της σειράς ο ΠΑΟΚ νίκησε τον Ολυμπιακό εκτός έδρας με σκορ 82–97 κι έτσι σημείωσε την τέταρτη νίκη που του έδωσε το πρωτάθλημα με συνολικό σκορ 4–1.
Θέσεις 5 έως 8
Συμμετείχαν οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 5 έως 8, μεταφέροντας παράλληλα τα μεταξύ τους αποτελέσματα και την επιμέρους βαθμολογία από τους αγώνες της κανονικής περιόδου. 1 Ο Παναθηναϊκός μετέφερε τον μηδενισμό (–1 βαθμό) από την κανονική περίοδο.
Θέσεις 9 έως 12
Συμμετείχαν οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 9 έως 12, μεταφέροντας παράλληλα τα μεταξύ τους αποτελέσματα και την επιμέρους βαθμολογία από τους αγώνες της κανονικής περιόδου.
Το ρόστερ του πρωταθλητή ΠΑΟΚ
Λόγω της αποχής των επαγγελματιών καλαθοσφαιριστών, αγωνίστηκαν από την εφηβική ομάδα και οι: Τσακίρης, Παλιούρας, Κωτσόπουλος, Παρισόπουλος, Μελετιάδης, Τσαφρακίδης, Καράπουρνος.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1991 1992 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1991 1992
Τρία Αλώνια Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Τρία Αλώνια Χανίων
Τα Τρία Αλώνια είναι χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 311 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια της Αιτωλοακαρνανίας, νότια του Αμβρακικού κόλπου και σε απόσταση 15,5 χλμ. δυτικά από την Αμφιλοχία. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τοπικό διαμέρισμα Σπάρτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Σπάρτο και το Πηγαδάκι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σπάρτου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αμφιλοχίας του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2 κατοίκους.
Ερημίτης Κέρκυρας
Ο Ερημίτης Κέρκυρας είναι ένα παρθένο οικοσύστημα συνολικού εμβαδού περίπου 2.000 στρεμμάτων στη βορειοανατολική Κέρκυρα, ανάμεσα στον Άγιο Στέφανο Σινιών και την παραλία Αυλάκι, ακριβώς απέναντι από τις Αλβανικές ακτές. Χρησιμοποιήθηκε στα χρόνια της Ενετοκρατίας για αμυντικούς λόγους και στη συνέχεια, κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας, κτίστηκε ο ύψους 9 μέτρων φάρος στη νησίδα Καπαρέλι με σκοπό την εξάλειψη κινδύνου από θαλάσσης.
Μέρος της έκτασης το οποίο ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο παραχωρήθηκε το 2013, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, στην εταιρεία NCH Capital, η οποία προτίθεται να προχωρήσει σε ανέγερση ξενοδοχείου, μαρίνας και επαύλεων. Τον Ιούνιο του 2020 ξεκίνησαν οι εργασίες κατεδάφισης των παλαιών κτισμάτων με σκοπό την έναρξη της ανέγερσης των νέων εγκαταστάσεων.
Περιγραφή
Ο Ερημίτης Κέρκυρας είναι ένα παρθένο οικοσύστημα πυκνής βλάστησης με πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Υπολογίζεται ότι καταλαμβάνει συνολική έκταση 2.000 περίπου στρεμμάτων. Βρίσκεται στη βορειοανατολική Κέρκυρα, σε μικρή απόσταση από τον παραθαλάσσιο οικισμό του Αγίου Στεφάνου Σινιών και την Κασσιώπη, και αποτελείται από παραλίες, ορμίσκους, ακρωτήρια, καθώς και και τρεις λίμνες, οι οποίες είναι γνωστές με τις ονομασίες: Άκολη, Βρωμολίμνη, Έλος Ερημίτη.
Οι τρεις αυτές λίμνες έχουν καταγραφεί από την οργάνωση WWF Hellas στον κατάλογο των προστατευόμενων μικρών νησιωτικών υγροτόπων.
Ιδιωτικοποίηση μέρους της έκτασης
Η συνολική έκταση του Ερημίτη υπολογίζεται σε 2.000 στρέμματα, από τα οποία τα 438,23 στρέμματα έχουν μεταβιβαστεί από το Ελληνικό Δημόσιο μέσω του ΤΑΙΠΕΔ σε ιδιωτική εταιρεία προς τουριστική επένδυση. Ο επενδυτής έχει δικαίωμα δόμησης 36.000 τετραγωνικών μέτρων περίπου.
Ιδιοκτησιακό καθεστώς
Το Ελληνικό Δημόσιο κατείχε έκταση 497 στρεμμάτων στην περιοχή και έχει παραχωρήσει το σύνολο σχεδόν της έκτασης που του ανήκε στο ΤΑΙΠΕΔ προς ιδιωτικοποίηση.
Βάσει του ιδρυτικού του Νόμου 3986/2011 το ΤΑΙΠΕΔ συστήθηκε με σκοπό να πουλήσει την ιδιωτική περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου, προωθώντας την υλοποίηση ιδιωτικοποιήσεων στη χώρα, με πώληση περιουσιακών στοιχείων που είχαν περιληφθεί στα Μεσοπρόθεσμα Προγράμματα, μεταξύ των οποίων και το παραθαλάσσιο οικόπεδο Ερημίτης στη βορειοανατολική Κέρκυρα.
Με δελτίο τύπου με ημερομηνία 31 Ιανουαρίου 2013, το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε ότι ενέκρινε την προσφορά που κατατέθηκε από την εταιρεία NCH Capital για το παραθαλάσσιο οικόπεδο Ερημίτης (Κασσιόπη) – θέση Αρταβάνη επιφάνειας 438,23 στρεμμάτων με ακτογραμμή 725 μέτρων. Η μεταβίβαση αφορούσε το δικαίωμα επιφάνειας για μια περίοδο 99 ετών. Το ύψος της επένδυσης υπολογίζεται περίπου σε 100 εκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων τα 23 εκατομμύρια δόθηκαν για την απόκτηση δικαιώματος  επιφανείας, άλλα 2,3 εκατομμύρια ως ρήτα τύπου earn-out και τα υπόλοιπα 75 εκατομμύρια περίπου αφορούν την επένδυση.
Με νεότερο διαγωνισμό το 2017 το ΤΑΙΠΕΔ προχώρησε σε νέα πρόσκληση για την απόκτηση δικαιώματος πλήρους κυριότητας του οικοδομήσιμου μέρους του οικοπέδου με μοναδικό πλειοδότη την NCH Capital και τίμημα εξαγοράς 2 εκατομμύρια ευρώ. H πλήρης επωνυμία της εταιρείας που ελέγχεται από την NCH Capital και διαχειρίζεται την επένδυση είναι η «Επενδύσεις Ακινήτων Νέας Κέρκυρας Α.Ε.»
Δικαίωμα επιφάνειας
Δικαίωμα επιφάνειας είναι το εμπράγματο δικαίωμα φυσικού ή νομικού προσώπου να κατασκευάζει κτίσμα σε έδαφος δημοσίου κτίσματος που δεν του ανήκει και να ασκεί στο κτίσμα τις εξουσίες που του παρέχει το δικαίωμα της κυριότητας (παρ.1, άρ. 18, ν.3986/2011).
Η επένδυση
Ο ανάδοχος προτίθεται να προχωρήσει σε ανέγερση ξενοδοχείου 5 αστέρων 180 κλινών, 40 ανεξάρτητων κατοικιών εμβαδού 250 τμ επί εκτάσεως ενός στρέμματος έκαστη, καθώς και μαρίνας 60 θέσεων.
Η διαχείριση του ξενοδοχείου Kassiopi Resort θα γίνει από διεθνή operator, ενώ μέσω της επένδυσης υπολογίζεται να δημιουργηθούν 1.000 θέσεις εργασίας κατά τη διάρκεια της κατασκευής και 500 μόνιμες θέσεις εργασίας κατά τη λειτουργία του ως τουριστικός προορισμός.
Αντιδράσεις
Ευρωπαίοι κάτοχοι ακινήτων στην ευρύτερη περιοχή που έχουν επενδύσει πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ σε αγορές ακινήτων στο νησί, αντιτίθενται στην επένδυση θεωρώντας ότι καταστρέφεται το οικοσύστημα, αλλά και η οικονομία της περιοχής.
Το Δημοτικό Συμβούλιο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων σε συνεδρίασή του στις 23 Φεβρουαρίου 2020 τάχθηκε κατά κάθε πράξης τσιμεντοποίησης της περιοχής και ζητά από την Κυβέρνηση να κηρυχτεί η περιοχή προστατευόμενος χώρος απείρου φυσικού κάλλους με απαγόρευση κάθε δόμησης και χρήση του ως οικολογικό πάρκο με δημόσια χρήση, ενώ μαζί με το Δήμο Βόρειας Κέρκυρας θα συνεχίσουν να κινούνται δικαστικά.
Το νέο Περιφερειακό Συμβούλιο με ψήφισμά του στις 15 Φεβρουαρίου 2020 άλλαξε πλεύση σε σχέση με παλιότερες αποφάσεις, στηρίζοντας επί της ουσίας τη συγκεκριμένη επένδυση υπό προϋποθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.erimitis.gr/
https://nchcapital.com/
https://ncisa.eu/
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στη διασταύρωση Κλάπχαμ
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στη διασταύρωση Κλάπχαμ συνέβη το πρωί της 12ης Δεκεμβρίου 1988, όταν μια κατάμεστη επιβατική αμαξοστοιχία των Βρετανικών Σιδηροδρόμων (British Rail, BR) έπεσε στο πίσω μέρος ενός άλλου συρμού που είχε σταματήσει σε σήμα ακριβώς νότια του σιδηροδρομικού σταθμού Clapham Junction στο Λονδίνο, Αγγλία, και στη συνέχεια παρέσυρε ένα άδειο τρένο που ταξίδευε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Από τη σύγκρουση έχασαν τη ζωή τους 35 άνθρωποι, ενώ τραυματίστηκαν 484.
Η σύγκρουση ήταν αποτέλεσμα βλάβης σήματος που προκλήθηκε από σφάλμα καλωδίωσης. Είχε εγκατασταθεί νέα καλωδίωση, αλλά η παλιά καλωδίωση είχε μείνει στη θέση της και δεν είχε ασφαλιστεί επαρκώς. Ανεξάρτητη έρευνα υπό την προεδρία του Άντονι Χίντεν (Anthony Hidden, QC) διαπίστωσε ότι ο υπεύθυνος τεχνικός σηματοδότησης δεν είχε ενημερωθεί ότι οι πρακτικές εργασίας του ήταν εσφαλμένες και ότι η εργασία του δεν είχε επιθεωρηθεί από ανεξάρτητο άτομο. Είχε επίσης εκτελέσει το έργο κατά τη διάρκεια της 13ης συνεχόμενης επταήμερης εβδομάδας εργασίας του. Ο Χίντεν ήταν επικριτικός για την κουλτούρα για την υγεία και την ασφάλεια των BR εκείνη την εποχή και οι συστάσεις του περιελάμβαναν τη διασφάλιση ότι η εργασία επιθεωρείται ανεξάρτητα και ότι ένας ανώτερος διευθυντής έργου θα είναι υπεύθυνος για όλες τις πτυχές οποιουδήποτε μεγάλου, κρίσιμου για την ασφάλεια έργου, όπως η εκ νέου εργασία σηματοδότησης.
Στους BR επιβλήθηκε πρόστιμο 250.000 λιρών για παραβιάσεις του νόμου για την υγεία και την ασφάλεια σε σχέση με το ατύχημα.
Συγκρούσεις
Στις 12 Δεκεμβρίου 1988, στις 07:18΄, ένα γεμάτο επιβάτες τρένο με 12 βαγόνια αποτελούμενο από ηλεκτρικές πολλαπλές μονάδες τεσσάρων βαγονιών 4VEP 3033, 3119 και 3005, από το Μπέιζινγκστοουκ (Basingstoke) με προορισμό τον σταθμό Ουότερλου στο Λονδίνο (London Waterloo) πλησίαζε στη διασταύρωση Κλάπχαμ, όταν ο οδηγός είδε το σήμα μπροστά του να αλλάζει. από πράσινο ("ελεύθερη διέλευση") σε κόκκινο ("κίνδυνος"). Μη μπορώντας να σταματήσει στο σήμα, σταμάτησε το τρένο του στο επόμενο σήμα και στη συνέχεια αναφέρθηκε στον σηματωρό μέσω τηλεφώνου στο πλάι της γραμμής. Του είπαν ότι δεν υπήρχε τίποτα λάθος με το σήμα. Λίγο μετά τις 08:10, το ο συρμός των 06:30΄, που ακολουθούσε από το Μπόρνμαουθ, που αποτελούνταν από μονάδες 4REP 2003 και 4TC μονάδες 8027 και 8015, συγκρούστηκε με το τρένο από το Μπέιζινγκστοουκ. Ένα τρίτο τρένο, που δεν μετέφερε επιβάτες και αποτελούνταν από μονάδες 4VEP 3004 και 3425, περνούσε στην παρακείμενη γραμμή προς την αντίθετη κατεύθυνση και συγκρούστηκε με τα συντρίμμια αμέσως μετά την αρχική πρόσκρουση. Ο μηχανοδηγός μιας τέταρτης αμαξοστοιχίας, που περνούσε χωρίς ρεύμα έλξης, είδε τα άλλα τρένα και κατάφερε να σταματήσει πίσω από τα άλλα δύο και το σήμα που θα έπρεπε να τα προστατεύει, το οποίο εμφάνιζε κίτρινο χρώμα, «προχωρήστε με προσοχή» αντί για κόκκινη ένδειξη «κίνδυνου».
Ως αποτέλεσμα των συγκρούσεων, 35 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και άλλοι 69 τραυματίστηκαν σοβαρά. Άλλοι 415 τραυματίστηκαν ελαφρά.
Ανταπόκριση έκτακτης ανάγκης
Ο οδηγός του τρένου του Μπέιζινγκστοουκ βγήκε από το τρένο του και στεκόταν δίπλα στο τηλέφωνο όταν το τρένο του ωθήθηκε αρκετά πόδια προς τα εμπρός ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης. Σήκωσε το ακουστικό και μίλησε με τον σηματωρό, ενημερώνοντάς τον για τη σύγκρουση και ζητώντας του να καλέσει τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Ο σηματωρός άλλαξε αμέσως όλα τα σήματα που μπορούσε σε «κίνδυνο» και έκανε σήμα στους γειτονικούς σηματωρούς ότι υπήρχε εμπόδιο στη γραμμή. Ωστόσο, δεν είχε κανέναν έλεγχο των αυτόματων σημάτων και δεν ήταν σε θέση να σταματήσει το τέταρτο τρένο. Στη συνέχεια κάλεσε τον διευθυντή του σταθμού της διασταύρωσης Κλάπχαμ και του ζήτησε να καλέσει τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Το ατύχημα είχε ενεργοποιήσει την τροφοδοσία υψηλής τάσης στο ρεύμα έλξης. Ο χειριστής στο κοντινό δωμάτιο ηλεκτρικού ελέγχου του Ρέινς Παρκ (Raynes Park) υποψιάστηκε ότι είχε σημειωθεί εκτροχιασμός και διαμόρφωσε εκ νέου την παροχή έτσι ώστε τα κοντινά τρένα της γραμμής του Γουίμπλεντον να μπορέσουν να συνεχίσουν να κινούνται.
Οι έρευνες
Η αρχική εσωτερική έρευνα έδειξε ότι ένα σφάλμα καλωδίωσης σήμαινε ότι το σήμα δεν θα έδειχνε μια κόκκινη ένδειξη κινδύνου όταν το κύκλωμα τροχιάς ακριβώς μπροστά από το σήμα ήταν κατειλημμένο. Κατά τις εργασίες που σχετίζονται με το Σχέδιο Επανασήμανσης Περιοχής Ουότερλου είχαν επισημάνει ότι είχε εγκατασταθεί νέα καλωδίωση,  αλλά η παλαιά καλωδίωση είχε παραμείνει συνδεδεμένη στο ένα άκρο, χαλαρή και μη μονωμένη στο άλλο.
Μια ανεξάρτητη έρευνα διεξήχθη από τον Άντονι Χίντεν για το Υπουργείο Μεταφορών. Η τελική έκθεσή του περιελάμβανε 93 συστάσεις, για αλλαγές στις πρακτικές εργασίας τόσο των Βρετανικών Σιδηροδρόμων όσο και των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης.
Μια έκθεση του 1978 σχετικά με το νότιο τμήμα των BR είχε συμπεράνει ότι λόγω της παλαιότητας του εξοπλισμού, χρειαζόταν εκ νέου σηματοδότηση μέχρι το 1986. Ωστόσο, η έγκριση δόθηκε το 1984, μετά από αναφορά τριών αστοχιών σήματος από λάθος πλευρά. Το έργο της εκ νέου σηματοδότησης είχε προγραμματιστεί υποθέτοντας ότι ήταν διαθέσιμοι περισσότεροι άνθρωποι, αλλά οι εργαζόμενοι θεώρησαν ότι το πρόγραμμα ήταν άκαμπτο και ότι βρίσκονταν υπό πίεση να ολοκληρώσουν τη δουλειά. Η εγκατάσταση και οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν το Σαββατοκύριακο κατά τη διάρκεια εθελοντικών υπερωριών, καθώς ο τεχνικός είχε εργαστεί επί επτά ημέρες ανά εβδομάδα για τις προηγούμενες 13 εβδομάδες. Η εκ νέου καλωδίωση είχε γίνει μερικές εβδομάδες νωρίτερα, αλλά το σφάλμα είχε εμφανισθεί μόνο την προηγούμενη ημέρα, όταν ο εξοπλισμός είχε μετακινηθεί και το χαλαρό και μη μονωμένο καλώδιο είχε δημιουργήσει ψευδή τροφοδοσία σε ένα ρελέ.