cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιβάδια Κιλκίς
Τα Λιβάδια είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας. Είναι χτισμένα σε οροπέδιο του όρους Πάικο σε υψόμετρο 1.200 μέτρων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Μακεδονίας. Ανήκουν στο Δήμο Παιονίας και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι 123 κάτοικοι. Απέχουν 28 χιλιόμετρα από τη Γουμένισσα και 24 από τη Γρίβα.
Το χωριό είναι επίσης γνωστό απλά κι ως Μεγάλο Λιβάδι. Μέχρι το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θεωρούνταν από τα μεγαλύτερα βλαχοχώρια της Μακεδονίας. μικρογραφία|Σπίτι με [[Οξιά|οξιές στην αυλή, Μεγάλα Λιβάδια ]] Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού προέρχονται από τη Γράμμοστα, οι οποίοι εγκαθίστανται το 1760 στη μεταγενέστερη θέση Μικρά Λιβάδια. Πρόκειται και για κτηνοτρόφους από την Ήπειρο, οι οποίοι ήθελαν να γλιτώσουν από την τουρκική κατοχή και τους Τουρκαλβανούς ληστές. Βλάχοι συρρέουν στα Λιβάδια και από άλλες περιοχές της Πίνδου, όπως τη Σαμαρίνα και το Περιβόλι Γρεβενών, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας μεγαλύτερος οικισμός με το όνομα Λιβάδια.
Δήμος Ρήγα Φεραίου
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης, του Δήμου Ρήγα Φεραίου.Ο Δήμος Ρήγα Φεραίου είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, με έκταση 549.77 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.647 κάτοικους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του Δήμου είναι το Βελεστίνο. Συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων και Κοινοτήτων, του Δήμου Φερών, του Δήμου Κάρλας και της Κοινότητας Κεραμιδίου.
Δημοτικές Ενότητες και οικισμοί
thumb|300px|Χάρτης των Δημοτικών Ενοτήτων (πρώην Δήμων και Κοινοτήτων) του Δήμου Ρήγα Φεραίου. {{legend|red|1 - [[Δημοτική Ενότητα Φερών Μαγνησίας|Φερών}} {{legend|blue|2 - Κάρλας}} {{legend|lightgreen|3 - Κεραμιδίου}} ]]Ο Δήμος Ρήγα Φεραίου διαιρείται σε 3 Δημοτικές Ενότητες, οι οποίες αντιστοιχούν σε 2 καταργηθέντες Δήμους και 1 Κοινότητα. Κάθε Δημοτική Ενότητα διαιρείται σε Κοινότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στα Δημοτικά Διαμερίσματα των καταργηθέντων «Καποδιστριακών» Δήμων. Οι σημερινές Κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες Κοινότητες και Δήμοι, πριν την εφαρμογή του Σχεδίου «Καποδίστρια».
Λιβάδια Κιλκίς
Η ορεινή κοινότητα αναπτύχθηκε οικονομικά, κυρίως από την κτηνοτροφία, την καλλιέργεια πατάτας αλλά και το εμπόριο, ενώ οι κάτοικοί της κάποια στιγμή το 19ο αιώνα έφτασαν στους 5.000. Μάλιστα σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κατοίκων εκείνη την περίοδο πραγματοποιούνταν υπαίθριες αγορές (παζάρι) τρεις φορές την εβδομάδα, και περιλάμβανε όλα τα είδη ένδυσης (π.χ. μεταξένια υφάσματα) και διατροφής, άλλωστε και η παραδοσιακή ενδυμασία τους μαρτυρά τον τρόπο ζωής τους.
Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1878, οι Λιβαδιώτες συμμετείχαν ενεργά και αρκετοί πήραν τα όπλα και κινητοποιήθηκαν .Συμμετείχε ενεργά στο Μακεδονικό Αγώνα με σημαντικότερους οπλαρχηγούς τους Στέργιο Ναούμ, Νικόλαο Νέσιο, Αναστάσιο Μπέλλη Κουλίνα και Νικόλαο Νταβέλη, και στην Αντίσταση κατά των Γερμανών, οι οποίοι το 1944 κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό, με αποτέλεσμα να διασκορπιστεί ο πληθυσμός τους στις γύρω πεδινότερες περιοχές.
Ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο, στο χωριό γίνεται πανηγύρι και αναπαράσταση βλάχικου γάμου, αναβιώνοντας έτσι το έθιμο, κατά το οποίο την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου τελούνταν οι περισσότεροι γάμοι ετησίως, ενω όλο το χωριό συμμετείχε στις γαμήλιες γιορτές.
Δήμος Ρήγα Φεραίου
Δημοτική Ενότητα Φερών
Η Δημοτική Ενότητα Φερών (πρώην Δήμος Φερών), έχει πληθυσμό 5.611 κατοίκους και καταλαμβάνει έκταση 215,5 τ.χλμ. Ο πρώην Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα το Βελεστίνο.
Λιβάδια Κιλκίς
Πρόσβαση
Η πρόσβαση στα Μεγάλα λιβάδια γίνεται : Κατόπιν κατευθύνεστε Δυτικά προς Αξιούπολης, Γοργόπη, Στάθη, Γουμένισσα, Γρίβα και Καστανερή. Κατόπιν κατευθύνεστε Βορειο-Ανατολικά προς Γουμένισσα μέσω Δαμιανού, Λεπτοκαρυάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητα Λιβαδίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Δήμος Ρήγα Φεραίου
Δημοτική Ενότητα Φερών
Ιστορικά στην περιοχή βρίσκονται οι αρχαίες Φερές, ισχυρή πόλη κράτος, με έντονη δραστηριότητα για μεγάλη περίοδο πριν από 2500 χρόνια. Επίσης είναι η πατρίδα του εθνομάρτυρα Ρήγα Βελεστινλή.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω Κοινότητες και οικισμούς:
Δημοτική Ενότητα Κάρλας
Η Δημοτική Ενότητα Κάρλας (πρώην Δήμος Κάρλας), έχει πληθυσμό 4.603 κατοίκους και καταλαμβάνει έκταση 223,6 τ.χλμ.. Ο πρώην Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα το Στεφανοβίκειο.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω Κοινότητες και οικισμούς:
Δημοτική Ενότητα Κεραμιδίου
Η Δημοτική Ενότητα Κεραμιδίου (πρώην Κοινότητα Κεραμιδίου), έχει πληθυσμό 433 κατοίκους και καταλαμβάνει έκταση 111,5 τ.χλμ.. Η πρώην Κοινότητα είχε έδρα το Κεραμίδι.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω Κοινότητες και οικισμούς:
Διοικητικές μεταβολές
μικρογραφία|140x140εσ|[[Ρήγας Φεραίος]]
Δήμαρχοι Ρήγα Φεραίου
μικρογραφία|[[Δήμος Φερών Μαγνησίας|Δήμος Φερών]]
Δήμαρχοι Κάρλας
μικρογραφία|[[Κοινότητα Κεραμιδίου]]
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.387917" longitude="22.826843" zoom="11" width="1000" height="450" align="center" />
Παραπομπές
Ρήγα Φεραίου Κατηγορία:Δήμοι του νομού Μαγνησίας
Καρλόττα του Ντόνα-Λάιστεναου
Η Καρλόττα, (γερμ. Charlotte zu Dohna-Leistenau, 20 Μαΐου 1799 - 18 Αυγούστου 1850) από τον Οίκο του Ντόνα ήταν κόρη του κόμη του Ντόνα-Σλόντιεν στο Λάιστεναου και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και μετά κόμισσα του Μόλτκε.
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Καρλόττα Αντωνία ήταν κόρη του Αλβέρτου Χριστόφορου, βουργράβου του Ντόνα-Σλόντιεν στο Λάιστεναου και της τρίτης συζύγου του Σοφίας Ερριέττας, κόρης του Φρειδερίκου Λουδοβίκου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ.
Γεννήθηκε στην Καινιξβέργη της Ανατολικής Πρωσίας. Ήταν απόγονος του Οίκου των Ούξεχανα, ευγενών της Σουηδίας, ο οποίος συνδέεται με πολλές παλαιές ευγενείς οικογένειες της Σουηδίας και της Νορβηγίας, όπως ο Κάρολος Η΄ των Μπόντε, βασιλιάς της Σουηδίας & Νορβηγίας. Εϊναι προγιαγιά του Χριστιανού Θ΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ της Δανίας, προγόνου των βασιλέων της Δανίας, Νορβηγίας, Ελλάδας και Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο πρώτος σύζυγός της ήταν γιος του Πέτρου Αυγούστου, αδελφού της μητέρας της, Σοφίας Ερριέττας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1754 τον εξάδελφό της Κάρολο Αντώνιο Αύγουστο, πρίγκιπα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και είχε τέκνο:
Το 1759 ο Κάρολος Αντώνιος Αύγουστος στη μάχη του Κούνερσντορφ πληγώθηκε θανάσιμα. Το 1777 η Καρλόττα έκανε δεύτερο γάμο με τον Φρειδερίκο Ντέτλεφ, κόμη του Μόλτκε. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί ευγενείς Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Σουχάρτο
Ο Σουχάρτο (Soeharto, 8 Ιουνίου 1921 - 27 Ιανουαρίου 2008) ήταν Ινδονήσιος στρατιωτικός και πολιτικός, που διετέλεσε 2ος Πρόεδρος της ασιατικής χώρας από το 1967 ως την παραίτησή του, το 1998, έπειτα από λαϊκή εξέγερση.
Βιογραφία
Έλαβε μέρος στον πόλεμο για την ανεξαρτησία της Ινδονησίας από τους Ολλανδούς. Το 1960 έγινε αναπληρωτής αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Άνοδος στην εξουσία
Οργάνωσε πραξικόπημα το 1965 και με το στρατό περικύκλωσε την πρωτεύουσα, ενώ ανέλαβε την αρχηγία του Γενικού Επιτελείου και το υπουργείο Στρατιωτικών. Καταδίωξε τους κομμουνιστές σκοτώνοντας και κάνοντας εγκλήματα εναντίον τους την περίοδο 1965-66 και κήρυξε έκπτωτο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Σουκάρνο. Πάνω από 300.000 άνθρωποι υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν κατά τους διωγμούς του 1965.
Στις 18 Οκτωβρίου του 1965 κήρυξε εκτός νόμου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδονησίας. Ο στρατός εξαπέλυσε διωγμούς σε βάρος όχι μόνο των κομμουνιστών αλλά και των Κινέζων, όπως επίσης και εναντίον του έκπτωτου Προέδρου Σουκάρνο. . Στις 12 Μαρτίου του 1967 ανέλαβε την προεδρία και τη διακυβέρνηση της χώρας και εξελέγη επίσημα στις 21 Μαρτίου 1968 για την πρώτη μιας σειράς προεδρικών θητειών.
Επεδίωξε και πέτυχε την ειρήνευση με τη Μαλαισία, διέκοψε τις σχέσεις της χώρας του με τη Σοβιετική Ένωση και ανέπτυξε καλές σχέσεις με τα κράτη της Δύσης και τις ΗΠΑ. Από το 1968 κατείχε το αξίωμα του Προέδρου. Το 1975 η εισβολή της χώρας του στο Ανατολικό Τιμόρ και η παράνομη προσάρτηση και κατοχή του, που συνοδεύτηκε από καταγγελίες για γενοκτονία του εκεί πληθυσμού, αμαύρωσαν περαιτέρω την εικόνα του Σουχάρτο. Το 1987 διεξήχθησαν εκλογές και το κόμμα «Γκολκάρ», του οποίου ηγούνταν, κέρδισε την πλειοψηφία. Το κόμμα αυτό ήρθε πρώτο και στις εκλογές του 1992.
Παραίτηση
Ο Σουχάρτο επανεξελέγη το 1993 για την έκτη πενταετή θητεία του στην προεδρία της χώρας και το 1998 για έβδομη πενταετή θητεία. Η εφαρμογή, όμως, μέτρων λιτότητας από τον ίδιο ενδυνάμωσε τη δυσαρέσκεια του λαού προς το πρόσωπό του. Στις 21 Μαΐου 1998 παραιτήθηκε υπέρ του αντιπροέδρου Γιουσούφ Χαμπίμπι, έπειτα από εβδομάδες πολύνεκρων εκδηλώσεων διαμαρτυρίας στην Τζακάρτα. Τον Μάιο του 2000 τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό για λόγους ασφαλείας, λόγω των συνεχιζόμενων συγκρούσεων της αστυνομίας με τους φοιτητές, που ζητούσαν την άμεση προσαγωγή του σε δίκη για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας, στο κέντρο της Τζακάρτας. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου προσέφυγε στη δικαιοσύνη με αίτημα να παύσει η διεξαγωγή έρευνας σε βάρος του για διαφθορά και να αρθούν τα περιοριστικά μέτρα που του είχαν επιβληθεί. Μάλιστα, σύμφωνα με την Οργάνωση «Διεθνής Διαφάνεια», ο Σουχάρτο διασπάθισε δημόσιο χρήμα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ηγέτη στον κόσμο. Στη διάρκεια της 32ετούς κυριαρχίας του, διασπάθισε 15-35 δισ. δολάρια ΗΠΑ.
Θάνατος
Ο Σουχάρτο πέθανε σε ηλικία 86 ετών στις 27 Ιανουαρίου του 2008 και στη χώρα κηρύχθηκε εθνικό πένθος. Οι ΗΠΑ τον χαρακτήρισαν «ιστορική φυσιογνωμία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ινδονησίας Κατηγορία:Δικτάτορες
Σχέσεις Ελλάδας και Νεπάλ
Οι σχέσεις Ελλάδας και Νεπάλ είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας του Νεπάλ.
Επισκόπηση
Το Νεπάλ και η Ελλάδα καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις στις 2 Φεβρουαρίου 1960. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι φιλικές, ωστόσο οι επαφές και η αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο χωρών παραμένουν εντελώς αμελητέες. Σε πολιτικό επίπεδο, ο πρεσβευτής του Νεπάλ στη Βιέννη είναι εξουσιοδοτημένος να ενεργεί για θέματα που αφορούν την Ελλάδα, ενώ ο Έλληνας Πρέσβης στο Νέο Δελχί είναι εξουσιοδοτημένος να ενεργεί για θέματα σχετικά με το Νεπάλ.
Επισκέψεις
Το 1989 ο Μπιρέντρα, πρώην βασιλιάς του Νεπάλ, και η Αγιασουάρα, επισκέφθηκαν το νησί της Ρόδου για ιδιωτική επίσκεψη.
Τον Δεκέμβριο του 1993 ο πρωθυπουργός και αντιπολιτευόμενος ηγέτης του πρώην ελληνικού κοινοβουλίου Κωνσταντίνος Μητσοτάκης επισκέφθηκε το Νεπάλ.
Από τις 17 Δεκεμβρίου έως τις 19 Δεκεμβρίου 2000, μετά από πρόσκληση του τότε υπουργού Εξωτερικών του Νεπάλ Τσάκρα Πρασάντ Μπαστόλα, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Παπανδρέου επισκέφθηκε το Νεπάλ. Αυτή είναι η πρώτη επίσημη επίσκεψη ενός Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στο Νεπάλ.
Σεισμός
Η Ελλάδα δεν έχει αποστείλει αποστολές διάσωσης στο Νεπάλ μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2015.
Υποτροφίες σπουδών
Η ελληνική κυβέρνηση έχει προσφέρει στους νεπαλέζους υποτροφίες για σπουδές μεταπτυχιακού και μεταδιδακτορικού αρχίζοντας το 2012 - 2013. Στο παρελθόν η Ελλάδα έδινε υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές, κυρίως στους τομείς του αστικού και περιφερειακού σχεδιασμού, των περιβαλλοντικών επιστημών και πολλά άλλα.
Υποσημειώσεις
Νεπαλ Κατηγορία:Πολιτική του Νεπάλ
Κρύα Βρύση Μεσσηνίας
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Γ´ Μιθριδατικός πόλεμος
Ο Γ´ Μιθριδατικός πόλεμος (73–63 BC), ήταν ο τελευταίος και ο μεγαλύτερος από τους Μιθριδατικούς πολέμους, ανάμεσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, βασιλειά του Πόντου. Και τα δύο εμπλεκόμενα μέρη, είχαν μαζί τους μεγάλο αριθμό συμμάχων, μετατρέποντας ολόκληρη την Βορειοανατολική Μεσόγειο και μεγάλα μέρη της Ασίας (Μικρά Ασία, μεγαλύτερη Αρμενία, βόρεια Μεσοποταμία και βόρεια Μέση Ανατολή) σε εμπόλεμες ζώνες. Η διαμάχη τελείωσε με ήττα του Μιθριδάτη και των συμμάχων του, έχοντας ως αποτέλεσμα την υποταγή του βασιλείου του Πόντου και της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών στην Ρωμαϊκή Αυτοκρτορία καθώς επίσης και την εδραίωση ενός αρμένικου κράτους εξαρτημένου από την Ρώμη. Την ηγεσία του Ρωμαϊκού στρατού είχε ο Λεύκιος Λικίνιος Λούκουλος. Κατά τον πόλεμο αυτό ο βασιλιάς του Πόντου υπέστη διαδοχικές ήττες από τους Ρωμαίους, οι οποίοι κατέλαβαν τις σημαντικότερες πόλεις του κράτους του στην Ασία (71-70). Ο ίδιος ο Μιθριδάτης αναγκάστηκε να καταφύγει στο σύμμαχό του Τιγράνη, ενώ ο γιος του Μαχάρης, που είχε διοριστεί από τον πατέρα του βασιλιάς του κράτους του Κιμμερίου Βοσπόρου, προσχώρησε στους Ρωμαίους. Σημαντικές επιτυχίες είχε επίσης ο Λούκουλλος και στον πόλεμο κατά του Τιγράνη (68-67). Ωστόσο, οι αντίπαλοι του Ρωμαίου στρατηγού στη Ρώμη υπέσκαψαν το κύρος του στο στρατό, οι λεγεώνες του αρνήθηκαν να τον υπακούουν και ο ίδιος ανακλήθηκε στη Ρώμη.
Τότε ο Μιθριδάτης βρήκε την ευκαιρία ν΄ ανακαταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς του και ακόμη να εισβάλει στη Βιθυνία και την Καππαδοκία (67). Παρά τις επιτυχίες του αυτές, κατά τη δεύτερη φάση του τρίτου πολέμου, ο αντίπαλός του Γναίος Πομπήιος με το αναμφισβήτητο κύρος του στο στρατό, με στόλο που δέσποζε - μετά την εξόντωση των πειρατών από την Φοινίκη ως το Βόσπορο - και αφού είχε αναγκάσει τον Τιγράνη να δηλώσει υποταγή στη Ρώμη, ζήτησε από τον Μιθριδάτη να παραδοθεί άνευ όρων.
Πηγές
Κατηγορία:Μιθριδατικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πολέμιοι της Ρώμης Κατηγορία:Βασίλειο του Πόντου
Σχέσεις Ελλάδας και Σαμόα
Επισκόπηση
Οι σχέσεις μεταξύ Σαμόα και Ελλάδας δημιουργήθηκαν το 1984. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, «οι δύο χώρες έχουν φιλικές και καλές σχέσεις και η συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών είναι ικανοποιητική, είτε διμερώς είτε πολυμερώς». Οι πολίτες της Ελλάδας μπορούν ελεύθερα να εισέλθουν στη Σαμόα για περίοδο έως ενενήντα ημέρες. Οι πολίτες της Σαμόα μπορούν να εισέλθουν επ 'άπειρον στην Ελλάδα χωρίς βίζα εισόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαμοα Κατηγορία:Πολιτική των Σαμόα‎
1489 Αττίλας
Ο Αττίλας (Attila) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,616. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Ούγγρο αστρονόμο Γκιόργκι Κούλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κονκόλυ της Ουγγαρίας, και πήρε το όνομά του από το όνομα του Αττίλα, του ηγέτη των Ούννων τον 5ο αιώνα μ.Χ..
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αττίλα εκτιμάται σε 30,27 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,070. Ο Αττίλας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ώρες και 17 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αττιλας
Χρυσές Σφαίρες
Οι Χρυσές Σφαίρες (αγγλ. Golden Globe Awards) είναι κινηματογραφικά και τηλεοπτικά βραβεία που διοργανώνονται από το 1944 ετησίως στην Αμερική.
Ο φορέας που διοργανώνει την εκδήλωση είναι η Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (Hollywood Foreign Press Association) του Χόλυγουντ, η οποία αποτελείται από δημοσιογράφους που διαμένουν στο Χόλυγουντ και αρθρογραφούν σε εφημερίδες και περιοδικά εκτός των Η.Π.Α. Είναι τα βραβεία που μαζί με αυτά του Σωματείου των Ηθοποιών (Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών) κορυφώνουν το δρόμο προς τα Όσκαρ. Τα βραβεία ξεκίνησαν να μεταδίδονται από το τηλεοπτικό δίκτυο TBS και κατά καιρούς μεταδόθηκαν και από τα τρία μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα των Η.Π.Α. (ABC, CBS, NBC). Μετά το 1996 και την αποκλειστική συνεργασία με το τηλεοπτικό δίκτυο NBC η δημοφιλία τους αυξήθηκε με αποτέλεσμα να είναι αυτή τη στιγμή η τρίτη σε τηλεθέαση απονομή βραβείων πίσω από τα Όσκαρ και τα Γκράμι.
Οι Χρυσές Σφαίρες θεωρούνται από τα πιο σημαντικά κινηματογραφικά βραβεία και αποτελούν μεγάλη διάκριση για τους ηθοποιούς και τις ταινίες που κερδίζουν. Οι μεγάλες κινηματογραφικές εταιρείες παραγωγής χρησιμοποιούν τις υποψηφιότητες και τις διακρίσεις των ταινιών τους στις Χρυσές Σφαίρες στην εμπορική προώθηση των ταινιών.
Κατηγορίες
Κινηματογραφικά Βραβεία:
Τηλεοπτικά Βραβεία: (από το 1956 και μετά)
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Αλβανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Β΄ επιπέδου Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Ελεονώρα της Ακουιτανίας
Η Ελεονώρα της Ακουιτανίας (Aliénor d'Aquitaine, περ. 1122– 1 Απριλίου, 1204) ήταν λόγω των γάμων της πρώτα βασίλισσα της Γαλλίας (1137-1152) και μετά της Αγγλίας (1154-1189). Ως κληρονόμος του πατέρα της έγινε δούκισσα της Ακουιτανίας (1137-1204). Ήταν μία από τις πλουσιότερες και πιο ισχυρές γυναίκες στη Δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Υπήρξε σύζυγος διαδοχικά δύο βασιλέων, του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, μητέρα δύο Άγγλων βασιλέων, του Ριχάρδου Α΄ και του Ιωάννη.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|200px|H Ελεονώρα της Ακουιτανίας.
Ήταν κόρη του Γουλιέλμου Ι΄ δούκα της Ακουιτανίας και της Αενόρ, κόρης του Αιμερύ Α΄ υποκόμη του Σατελερώ. Ο πατέρας της τής έδωσε εξαιρετική εκπαίδευση: έμαθε λατινικά, μουσική, λογοτεχνία, ενώ παράλληλα εξασκήθηκε στην ιππασία και στο κυνήγι. Έγινε διάδοχος του δουκάτου της Ακουιτανίας, όταν ο αδελφός της απεβίωσε σε βρεφική ηλικία, ενώ είχε άλλη μία αδελφή, μικρότερη, την Πετρονίλλα της Ακουιτανίας.
Ο πατέρας της Γουλιέλμος Ι΄, σε εκστρατεία του το 1137 στην Ισπανία, άφησε τις κόρες του υπό την επίβλεψη του επισκόπου του Μπορντώ. Δεν επέστρεψε όμως, διότι απεβίωσε, πιθανότατα δηλητηριασμένος, ορίζοντας ως διάδοχο στο δουκάτο της Ακουιτανίας τη μεγαλύτερη κόρη του, Ελεονώρα. Παράλληλα, όρισε σαν προστάτη της μέχρι να ενηλικιωθεί τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ της Γαλλίας, ο οποίος θα είχε ο ίδιος την ψιλή επικυριαρχία της Ακουιτανίας, μέχρι να βρει σύζυγο της αρεσκείας του.
Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ όμως ήταν άρρωστος από δυσεντερία, αρρώστια ανίατη εκείνη την εποχή, που είχε προκληθεί από το υπερβολικό του πάχος, άρα το τέλος του ήταν βέβαιο. Σκέφτηκε να παντρέψει την Ελεονώρα με τον γιο και διάδοχό του, Λουδοβίκο (Ζ΄), προκειμένου να εξασφαλιστεί η ενότητα της Ακουιτανίας με το γαλλικό στέμμα. Ο διάδοχος Λουδοβίκος πήγε στο Μπορντό με μεγαλοπρεπή συνοδεία 500 ευγενών, όπου και πραγματοποιήθηκε ο γάμος υπό τον αρχιεπίσκοπο Γοδεφρείδο του Λωρού, με την Ελεονώρα να κάνει δώρο στον σύζυγο της ένα μοναδικό βάζο από χαλαζία, το οποίο εκτίθεται στο Λούβρο. Ο Λουδοβίκος έδωσε το βάζο στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου. Το βάζο αυτό είναι το μόνο αντικείμενο που διασώζεται, το οποίο σχετίζεται με την Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Σύντομα, η Ελεονώρα έγινε αντιπαθητική στη γαλλική κοινωνία λόγω της επαρχιακής της καταγωγής, ενώ η Εκκλησία κατέκρινε τη συμπεριφορά της. Ο Λουδοβίκος Ζ΄ την αγαπούσε έντονα στην αρχή και δεν της χάλαγε κανένα χατίρι, αλλά στο τέλος η Ελεονώρα έπεσε στη δυσμένειά του.
Βασίλισσα της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος Ζ΄ ενεπλάκη αμέσως σε πόλεμο με τον Θεοβάλδο Β΄ της Καμπανίας, επιτρέποντας στον σενεσάλη της Γαλλίας Ραούλ Α΄ του Βερμαντουά, να χωρίσει την ανιψιά τού Θεοβάλδου Β΄, Ελεονώρα, προκειμένου να νυμφευτεί την Πετρονίλλα της Ακουιτανίας, μικρότερη αδελφή της Ελεονώρας. Ο πόλεμος με την Καμπανία (1142–1144) κατέληξε στην καταστροφή της πόλης του Βιτρύ, όπου η πόλη παραδόθηκε στις φλόγες, ενώ σκοτώθηκαν 1.300 άνθρωποι. Ο βασιλιάς κατηγορήθηκε ότι επέτρεψε τη σφαγή, οπότε ως θεοσεβής, τρομοκρατημένος από την επερχόμενη θεία οργή, υποχώρησε σε όλες τις εναντίον του αιτήσεις. Άφησε την Καμπανία άθικτη στην εξουσία τού έκπληκτου Θεοβάλδου Β΄ χωρίς να διεκδικήσει τίποτα από τα εδάφη του, ενώ δέχθηκε τον Πιερ ντε λα Σατρ σαν αρχιεπίσκοπο της Μπουρζ.
Παράλληλα, για να ξεπλύνει τις αμαρτίες του από την καταστροφή του Βιτρύ, το 1145 προετοιμάστηκε για Σταυροφορία με τη σύζυγο του Ελεονώρα, κατόπιν αιτήματος του Πάπα Ευγένιου Γ΄. Με την Ελεονώρα της Ακουιτανίας είχε ήδη κάνει το πρώτο του παιδί, Μαρία (1145) και μετά έκανε και την Αλίκη (1150).
Συμμετοχή της με τον Λουδοβίκο Ζ΄ στην τρίτη Σταυροφορία, και διαζύγιο
thumb|right|250px|Η Ελεονώρα της Ακουιτανίας (δεξιά), με τον μικρότερο γιο της [[Ιωάννης της Αγγλίας|Ιωάννη τον Ακτήμονα (αριστερά).]]
Αναχώρησαν μαζί για τη Β΄ Σταυροφορία με 300 ευγενείς, ενώ αυτή ήταν μαζί με γυναίκες που -σύμφωνα με φήμες- ήταν ντυμένες σαν αμαζόνες. Ο Λουδοβίκος Ζ΄, που ήταν προσκολλημένος έντονα στον χριστιανισμό, δεν ήταν ικανός στρατιωτικός αρχηγός και το όραμα της αποτυχίας σε αυτή την αμφίβολη εκστρατεία ήταν πολύ πιθανό. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός δεν ήθελε να περάσουν από τα εδάφη του, γιατί φοβόταν την ασφάλεια της Αυτοκρατορίας του. Έμειναν τρεις εβδομάδες στην Κωνσταντινούπολη στα ανάκτορα του Φιλοπάτιου. Ο λαός της πόλης λάτρεψε την Ελεονώρα, ενώ ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης την παρομοίασε με τη μυθική βασίλισσα των Αμαζόνων Πενθεσίλεια.
Στη συνέχεια, στη Μικρά Ασία βρήκαν τα υπολείμματα του κατεστραμμένου γερμανικού στρατού, που διοικείτο από τον εξαντλημένο και άρρωστο Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας, ο οποίος ενώθηκε μαζί τους. Έξω από τη Λαοδίκεια, ο Λουδοβίκος Ζ΄ δέχθηκε επίθεση από Τούρκους, που του είχαν στήσει παγίδα, με ρίψεις από πέτρες και βέλη. Ωστόσο, ο βασιλιάς κατάφερε να διαφύγει στις απόκρημνες περιοχές και οι σταυροφόροι σώθηκαν με τις ασπίδες από τα τουρκικά βέλη.
Διαφεύγοντας έφτασε στους Αγίους Τόπους το 1148. Η Ελεονώρα είχε στο μυαλό της τον θείο της, Ραϋμόνδο πρίγκιπα της Αντιόχειας, που πολεμούσε ενάντια στο Αλέππο. Ο ίδιος ζητούσε την κατάληψη της Ιερουσαλήμ και γι' αυτό διέφυγε από την υπηρεσία του Ραϋμόνδου, συναντήθηκε με τον Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας και τον Βαλδουίνο Γ΄ της Ιερουσαλήμ και άρχισαν να πολιορκούν τη Δαμασκό. Η προσπάθεια απέτυχε και ο ΛουδοβίκοςΖ΄ τελικά επέστρεψε στη Γαλλία το 1149, παρά τις διαμαρτυρίες της Ελεονώρας να παραμείνει για να βοηθήσει τον θείο της. Σε λίγο, με δικαιολογία το συγκεκριμένο γεγονός, διέλυσαν τον γάμο τους, αλλά αυτό ήταν μόνο η πρόφαση. Η αληθινή αιτία ήταν η δυσαρέσκεια τού ενός προς τον άλλον, ο μεν Λουδοβίκος Ζ΄ διότι αυτή δεν του είχε κάνει γιο, η δε Ελεονώρα διότι αυτός δεν μπορούσε να υπομείνει τον καλογερικό τρόπο κατά τον οποίο εκείνη προτιμούσε να ζει.
Δεύτερος γάμος της με τον Ερρίκο Πλανταγενέτη του Ανζού
Μαζί της τα επόμενα 13 χρόνια έκανε οκτώ παιδιά:
Σύγκρουση με τον Ερρίκο Β΄ και αιχμαλωσία της
Ο Ερρίκος όμως δεν έμεινε πιστός στη γυναίκα του, ίσως λόγω της πολύ μεγαλύτερης ηλικίας της, ενώ αυτός είχε τάσεις ερωτοτροπίας, με αποτέλεσμα ο Ερρίκος να αποκτήσει πολλά εξώγαμα παιδιά. Στην περίοδο αυτή σημειώθηκαν πολλές ταραχές, αφού στην Ακουιτανία αρνήθηκαν να δεχτούν την κυριαρχία του νέου συζύγου της Ελεονώρας, ενώ απέτυχε στην προσπάθεια του να αποκτήσει την Τουλούζη.
Ο νέος γάμος του βασιλιά Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και ο αρραβώνας τού μεγαλύτερου γιου και διαδόχου τού Ερρίκου Β΄ με τη Μαργαρίτα της Γαλλίας το 1166, τον έφερε σε σύγκρουση, μέσα στην ίδια χρονιά, με τον αρχιεπίσκοπο Τόμας Μπέκετ, τον καγκελάριό του και αργότερα αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ. Η Ελεονώρα έμεινε έξω από τα γεγονότα αυτά, αλλά όταν παντρευόταν η κόρη της Ματθίλδη με τον Ερρίκο Γ΄ τον Λέοντα δούκα της Σαξονίας το 1167, ενώ ως τότε έμενε με τον σύζυγο της, μάζεψε όλα τα πράγματά της και πήγε να ζήσει ξεχωριστά στο Ανζού στη Βόρεια Γαλλία. Ήταν προδιαγεγραμμένο να ζήσουν σαν μία διαλυμένη οικογένεια και ο Ερρίκος όχι μόνο δεν αντέδρασε, αλλά τη συνόδευσε κιόλας.
Μετά τη δολοφονία του Τόμας Μπέκετ το 1170 και τη μεγάλη κατακραυγή, η Ελεονώρα άρχισε να υποτιμά έντονα, περισσότερο τον σύζυγο της. Το 1173 εκμεταλλεύτηκε τις αδυναμίες του Ερρίκου Β΄ και ξεσήκωσε τους τρεις μεγαλύτερους γιους της εναντίον του. Το κίνημα απέτυχε και η Ελεονώρα συνελήφθη και αιχμαλωτίστηκε στο κάστρο του Ουίντσεστερ για τα υπόλοιπα 15 χρόνια που έζησε ο σύζυγός της.
Η μεγάλη ερωμένη του Ερρίκου Β΄, Ρόζαμουντ Κλίφορντ, που αυτός σχεδίαζε να νυμφευτεί, αφού πρώτα θα έπαιρνε διαζύγιο από την Ελεονώρα, απεβίωσε το 1176. Πολλές φήμες κατηγόρησαν την Ελεονώρα ότι βρισκόταν πίσω από το τέλος της, ότι δηλαδή είχε σχεδιάσει τη δηλητηρίασή της. Το 1183 ο μεγαλύτερος γιος του, Ερρίκος, ενώθηκε ξανά με τους αδελφούς του, Ριχάρδο και Γοδεφρείδο, κατά του πατέρα του, αλλά έπαθε δυσεντερία και απεβίωσε. Το τραγικό γεγονός είχε προβλέψει η Ελεονώρα στο όνειρο της. Θεωρήθηκε από πολλούς σαν θεία τιμωρία, για τη στάση που κράτησε απέναντι στον πατέρα του.
Στη συνέχεια, ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας απαίτησε τη Νορμανδία και ο Ερρίκος Β΄ τη διεκδίκησε, λόγω του ότι ανήκε στη σύζυγό του, που την κάλεσε στη Νορμανδία το 1184. Η Ελεονώρα έμεινε στη Νορμανδία έξι μήνες. Από εκεί και πέρα, είχε μία σχετική ελευθερία, ενώ επισκέφτηκε πολλές φορές την Αγγλία, πάντα κάτω από επιτήρηση.
Τελευταία χρόνια
thumb|right|250px|Ο τάφος της Ελεονώρας και του Ερρίκου Β΄ στο Φοντεβρώ.
Το 1189, μόλις απεβίωσε ο Ερρίκος Β΄, ο διάδοχός του και γιος του, Ριχάρδος Α΄, την απελευθέρωσε και την επανέφερε αμέσως στη βασιλική Αυλή, δίνοντάς της απόλυτη εξουσία, ενώ ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για την Γ΄ Σταυροφορία. Υποστήριξε τον Ριχάρδο έναντι του αδελφού του Ιωάννη του Ακτήμονα και με πρωτοβουλία της συγκεντρώθηκε το ποσό που ζήτησε ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Γερμανίας για την απελευθέρωσή εκείνου. Επέζησε της βασιλείας τού γιου της Ριχάρδου και τού γιου της Ιωάννη. Ο Ιωάννης την έστειλε στην Καστίλη το 1199 να αντιπροσωπεύσει την αγγλική Αυλή στους γάμους της εγγονής της Λευκής της Καστίλης με τον 12χρονο διάδοχο του γαλλικού θρόνου Λουδοβίκο (μέλλοντα Λουδοβίκο Η΄). Μεταβαίνοντας τα Πυρηναία αιχμαλωτίστηκε από τον Ούγο Θ΄ κύριο του Λουζινιάν, αλλά ελευθερώθηκε γρήγορα, έφτασε στην Καστίλη και παραβρέθηκε στους γάμους το 1200.
Ηλικιωμένη και εξαντλημένη, δέχτηκε και το πλήγμα της δολοφονίας τού περίφημου πολεμιστή Μερκαντιέ, που ήταν και φρουρός της. Ήταν ανίκανη να επιστρέψει στην Αγγλία λόγω τής μεγάλης της ηλικίας και παρέμεινε στον πύργο του Φοντεβρώ. Στη διαμάχη τού γιου της Ιωάννη με τον εγγονό της Αρθούρο, υποστήριξε τον Ιωάννη, κάτι που έκανε τον Αρθούρο να κατέβει να την πολιορκήσει, ενώ είχε καταφύγει στο κάστρο του Μιραμπώ. Μόλις το έμαθε ο Ιωάννης, κατέβηκε εξοργισμένος με ισχυρό στρατό και συνέλαβε τον Αρθούρο. Η ηλικιωμένη Ελεονώρα κατέφυγε στο μοναστήρι του Μιραμπώ, όπου έζησε σαν μοναχή ως το τέλος της, ενώ τάφηκε στο αββαείο του Φοντεβρώ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού Κατηγορία:Δούκισσες της Νορμανδίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Κόμησσες του Μαιν
Θησέας
Ο Θησέας (αρχ. Θησεύς) ήταν Έλληνας βασιλιάς των Αθηνών, κατά την ελληνική μυθολογία, υιός του Αιγέα και της Αίθρας κι ο πιο δημοφιλής ήρωας στην αρχαία Ελλάδα μετά τον Ηρακλή.
Εισαγωγή
Κάποτε, ο Ηρακλής πέρασε από την Τροιζήνα της Αττικής όπου τον φιλοξένησε στο παλάτι του ο βασιλιάς Πιτθέας. Όταν κάθισαν να φάνε, ο Ηρακλής έβγαλε την λεοντή και την άφησε κάτω. Μια παρέα παιδιών, βλέποντας τη λεοντή, τρόμαξαν και το έβαλαν στα πόδια. Ένα όμως επτάχρονο παιδί, νομίζοντας πως έβλεπε αληθινό λιοντάρι άρπαξε ένα τσεκούρι κι όρμησε να το σκοτώσει. Ήταν ο Θησέας, ο εγγονός του βασιλιά Πιτθέα, ένας ακόμη ήρωας της ελληνικής μυθολογίας.
Η γέννηση του Θησέα
thumb|right|366x366px|Ο Θησέας και ο Μινώταυρος, απεικόνιση σε αμφορέα Επειδή ο Αιγέας δεν είχε τέκνα, παρά τις προσπάθειές του, πήγε στο Μαντείο των Δελφών και έλαβε ένα δυσνόητο χρησμό. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, σκέφθηκε να περάσει από τον φίλο του βασιλιά της Τροιζήνας, Πιτθέα, ο οποίος τον φιλοξένησε. Ο Αιγέας του ανέφερε τον χρησμό, οπότε ο Πιτθέας, κατανοώντας το νόημά του, μεθά τον Αιγέα και τον ρίχνει στο κρεβάτι της κόρης του Αίθρας, αποσκοπώντας έτσι να γίνει παππούς του διαδόχου του αθηναϊκού θρόνου. Το πρωί, όταν ο Αιγέας συνήλθε από το μεθύσι του δίπλα στην Αίθρα, την έπεισε να του υποσχεθεί ότι αν αποκτούσε απόγονό του θα τον μεγάλωνε κρυφά στην πόλη. Ακόμα, έκρυψε κάτω από μεγάλο βράχο τα σανδάλια και το σπαθί του, λέγοντας στην Αίθρα ότι όταν μεγαλώσει το παιδί του τόσο ώστε να μπορέσει να σηκώσει τον βράχο, να το προστάξει να πάει στην Αθήνα και να του δείξει τα αντικείμενα. Στο μεταξύ, τη νύκτα που κοιμήθηκε με τον Αιγέα, η Αίθρα είδε σε όνειρο την Αθηνά, η οποία την καθοδήγησε να περάσει περπατώντας πάνω σε υφάλους στη νησίδα Σφαιρία, που είναι τόσο κοντά στην ακτή της Τροιζήνας, ώστε να μπορεί κάποιος να πάει σε αυτή με τα πόδια. Καθώς περπατούσε μέσα στη θάλασσα, λέγεται ότι ο Ποσειδώνας τη γονιμοποίησε. Μετά, λοιπόν, από εννέα μήνες η Αίθρα γέννησε τον Θησέα πάνω στον δρόμο που πάει στο λιμάνι. Ο ήρωας, επομένως, είχε αβέβαιη πατρότητα, μοιρασμένη ανάμεσα στον Αθηναίο βασιλιά και στον θεό της θάλασσας.
Οδεύοντας προς την Αθήνα
Ως παιδαγωγός του Θησέα στην αυλή του βασιλιά Πιτθέα αναφέρεται ο Τροιζήνιος Κοννίδας. Στο τέλος της εφηβείας του, ο Θησέας έμαθε από τη μητέρα του, Αίθρα, για την καταγωγή του και μπόρεσε να σηκώσει τον βράχο και να βρει όσα είχε κρύψει ο Αιγέας. Αμέσως, ξεκίνησε να πάει στην Αθήνα για να γνωρίσει τον πατέρα του, αλλά όχι με πλοίο, όπως του συνέστησε η προσεκτική πριγκίπισσα. Θέλησε να πάει από την ξηρά, την οποία λυμαίνονταν διάφοροι ληστές, προκειμένου να μιμηθεί κατά κάποιο τρόπο τους άθλους του Ηρακλή, τον οποίο είχε ως πρότυπο, αλλά και να εκκαθαρίσει τον δρόμο ως την Αθήνα από τους εγκληματίες.
Όντως, κοντά στην Επίδαυρο συνάντησε τον Περιφήτη, γνωστό και ως «Κορυνήτη» από το σιδηρό ρόπαλο που χρησιμοποιούσε για να σκοτώνει τους διαβάτες. Ο Θησέας κατόρθωσε να του το αρπάξει και να τον σκοτώσει με αυτό. Στη συνέχεια, στον Ισθμό της Κορίνθου, συνάντησε τον Σίνη τον «Πιτυοκάμπτη» (= αυτόν που λυγίζει τα πεύκα), ο οποίος έσχιζε στα δύο τα θύματά του δένοντάς τα ανάμεσα σε δύο λυγισμένα πεύκα. Ο Θησέας τον θανάτωσε με τον ίδιο τρόπο.
Όχι πολύ μακριά από τον Ισθμό, στην Κρομμυώνα (Άγιοι Θεόδωροι), ο Θησέας σκότωσε την αγριόχοιρο Φαία, η οποία έκανε μεγάλες καταστροφές στην περιοχή. Στις Σκιρωνίδες Πέτρες, τη σημερινή Κακιά Σκάλα, αντιμετώπισε τον ομώνυμο ληστή, τον Σκίρωνα, ο οποίος ανάγκαζε τους περαστικούς να του πλένουν τα πόδια, οπότε καθώς εκείνοι ήταν σκυμμένοι τους κλοτσούσε και τους έριχνε στον γκρεμό, όπου τους έτρωγε μία τεράστια χελώνα. Ο Θησέας που αντιλήφθηκε το σχέδιό του ληστή, τον έριξε στον γκρεμό και έπειτα σκότωσε τη χελώνα και μετέτρεψε το κέλυφός της σε ασπίδα. Προχωρώντας στην Ελευσίνα, ο ήρωας πάλεψε με τον Κερκύονα, που σκότωνε τους διαβάτες πνίγοντάς τους με ένα ισχυρό εναγκαλισμό και τον θανάτωσε χτυπώντας το κεφάλι του στη γη.
Τέλος, στον Κηφισό στην Ιερά Οδό (κοντά στο σημερινό Δαφνί), εξόντωσε και τον Πολυπήμονα, τον πατέρα του Σίνη, γνωστότερο ως «Προκρούστη» επειδή εξαπατούσε τους ταξιδιώτες και τους παρέσυρε στο σπίτι του, όπου τους εξάρθρωνε τα πόδια ή τους τα έκοβε με πριόνι για να τους «ταιριάξει» στο κρεβάτι του. Μετά από όλα αυτά, ο Θησέας δέχθηκε κάθαρση από τους υιούς του Φυτάλου, στα ύδατα του Κηφισού, για τις δολοφονίες όλων των ληστών, ώστε να αντικρίσει για πρώτη φορά τον πατέρα του ως εξαγνισμένος ήρωας.
Στην Αθήνα
Χωρίς να αποκαλύψει ποιος είναι, ο Θησέας εμφανίστηκε στον πατέρα του ως ξένος. Ωστόσο η Μήδεια κατάλαβε την ταυτότητά του και φοβήθηκε ότι θα πάρει τη διαδοχή από τον γιο που στο μεταξύ είχε αποκτήσει η ίδια με τον Αιγέα. Για τον λόγο αυτό έπεισε τον βασιλιά ότι έπρεπε να εξοντώσουν τον ξένο και έφτιαξε ένα δηλητήριο με βάση το «ακόνιτον», θανατηφόρο βότανο που προερχόταν από τα σάλια του Κέρβερου. Αλλά την ώρα του δείπνου ο Θησέας τράβηξε το σπαθί του για να κόψει το κρέας, οπότε ο πατέρας του αναγνώρισε το όπλο που είχε κρύψει στην Τροιζήνα, κληρονομιά του παππού του, του Κέκροπα. Τότε ο Αιγέας παρενέβη αμέσως και γλίτωσε τον γιο του από το δηλητηριασμένο φαγητό. Η Μήδεια έφυγε από την Αθήνα με τον γιο της Μήδο. Ο αδελφός του Αιγέα Πάλλαντας και οι 50 γιοι του, οι Παλλαντίδες προσπάθησαν να σφετερισθούν τον θρόνο, αλλά ο Θησέας τους απέτρεψε και επιβεβαίωσε την εξουσία του πατέρα του.
Ο ταύρος του Μαραθώνα
Ο άγριος ταύρος της Κρήτης, που συνέλαβε ο Ηρακλής κατά τον έβδομο άθλο του και τον οποίο ο δειλός Ευρυσθέας τον είχε αφήσει ελεύθερο, είχε καταφύγει στην ευρύτερη περιοχή του Μαραθώνα και επέφερε καταστροφές. Ο Θησέας πήγε να τον αναζητήσει (κάποιοι συγγραφείς εμφανίζουν την αιχμαλώτιση του «Μαραθώνιου Ταύρου» ως αποστολή που ανέθεσε ο Αιγέας στον ήρωα πριν τον αναγνωρίσει, πιστεύοντας ότι έτσι ο Θησέας θα σκοτωνόταν). Στον δρόμο τον έπιασε καταιγίδα και βρήκε καταφύγιο στην καλύβα μιας γριάς, της Εκάλης. Εκείνη, επιθυμώντας να τον ευχαριστήσει επειδή είχε σκοτώσει τον Κερκύονα, θύματα του οποίου ήταν και οι δύο γιοι της, τον φιλοξενεί και υπόσχεται θυσία στον Δία αν ο ήρωας επέστρεφε σώος από το κυνήγι. Κατά τον γυρισμό του Θησέως, η Εκάλη είχε ήδη πεθάνει, οπότε οι κάτοικοι της περιοχής ανέλαβαν να τελέσουν τη θυσία, προς τιμή του «Εκαλείου Διός». Στον Μαραθώνα, ο ήρωας κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει ζωντανό τον ταύρο. Τον οδήγησε στην Αθήνα δεμένο από τα κέρατα διασχίζοντας τους δρόμους της μπροστά στους έκπληκτους Αθηναίους, ανέβηκε στην Ακρόπολη και εκεί τον θυσίασε στους θεούς.
[[Αρχείο:Theseus Slaying Minotaur by Barye.jpg|thumb|left|414x414px|Ο Θησέας φονεύει τον Μινώταυρο (1843),
χάλκινο γλυπτό από τον Antoine-Louis Barye.]]
Η αποστολή για τον Μινώταυρο
Το γνωστότερο κατόρθωμα του Θησέα υπήρξε η θανάτωση του Μινώταυρου. Ο Μίνωας, για να τιμωρήσει τους Αθηναίους επειδή σκότωσαν τον γιο του Ανδρόγεω, κήρυξε πόλεμο στον οποίο νίκησε. Ως ποινή των Αθηναίων όρισε κάθε εννιά χρόνια εφτά νέοι Αθηναίοι και εφτά νέες Αθηναίες να στέλνονται στην Κρήτη και να κατασπαράζονται από τον Μινώταυρο μέσα στον Λαβύρινθο. Ο Θησέας αποφάσισε να σαλπάρει για την Κρήτη και να θέσει τέλος στη ντροπιαστική εισφορά σε αίμα. Πήρε τη θέση ενός από τους 7 νέους και απέπλευσε μαζί τους από το Φάληρο στις αρχές του μήνα Μουνιχιώνα. Στη Σαλαμίνα επέλεξε ως κυβερνήτη του πλοίου τον ικανότατο Ναυσίθοο και ως πρωρέα τον Φαίακα, αφού τότε οι Αθηναίοι δεν είχαν ακόμα ασχοληθεί με τη ναυτιλία. Καταπλέοντας στην Κρήτη γνώρισε την κόρη του Μίνωα, την Αριάδνη, και οι δύο νέοι ερωτεύτηκαν. Η Αριάδνη τον έβαλε να υποσχεθεί ότι θα την έπαιρνε στην πατρίδα του και θα την νυμφευόταν. Μετά, του έδωσε ένα κουβάρι κλωστή, τον «Μίτο της Αριάδνης», ώστε όταν ο Θησέας έμπαινε στον λαβύρινθο να το ξετυλίγει, για να μπορέσει έπειτα, αφού σκοτώσει τον Μινώταυρο, να βρει την έξοδο. Πράγματι, ο ήρωας στερέωσε τη μία άκρη στην είσοδο του δαιδαλώδους οικήματος, αναζήτησε, βρήκε και σκότωσε το τέρας, και ξανατυλίγοντας τον μίτο κατάφερε να βγει από τον Λαβύρινθο. Εκμεταλλευόμενοι το σκοτάδι της νύχτας, ο Θησέας, η Αριάδνη και οι υπόλοιποι νέοι δραπέτευσαν στο λιμάνι και πήραν με το πλοίο τους το ταξίδι της επιστροφής. Στο ταξίδι ωστόσο έκαναν μία στάση στη Νάξο. Εκεί, στο όνειρο του Θησέα εμφανίστηκε ο θεός Διόνυσος και του είπε ότι έπρεπε να φύγουν από το νησί χωρίς την Αριάδνη, αφού ήταν γραφτό να μείνει εκεί και να γίνει γυναίκα του. Η Αριάδνη έμεινε στη Νάξο και παντρεύτηκε τον θεό Διόνυσο κι έτσι αναπτύχθηκε και η λατρεία της σαν θεότητα στο νησί. Ο Διόνυσος (ή η Αφροδίτη ή οι Ώρες) της χάρισε χρυσό στεφάνι, έργο του Ηφαίστου, και την έφερε μαζί του στον Όλυμπο. Η θνητή Αριάδνη έφθασε έτσι να γίνει αθάνατη σύζυγος θεού. Απαραίτητη ήταν και μια στάση στο ιερό νησί της Δήλου για την προσφορά θυσίας στον Απόλλωνα.
Πριν την αναχώρηση, Αιγέας και Θησέας είχαν συμφωνήσει ότι ο δεύτερος θα σήκωνε τα λευκά πανιά αν ολοκλήρωνε με επιτυχία την αποστολή, αλλιώς οι σύντροφοί του θα άφηναν τα μαύρα, με τα οποία είχαν αναχωρήσει σε ένδειξη πένθους. Εξαιτίας όμως ίσως κάποιας κατάρας της Αριάδνης (την Αριάδνη την είχε εγκαταλείψει στη Νάξο) κανένας δεν θυμήθηκε να αλλάξει τα πανιά. Ο Αιγέας βλέποντας το πλοίο να φθάνει με μαύρα πανιά από το ακρωτήριο Σούνιο αυτοκτόνησε από την απελπισία του πέφτοντας κάτω από τον βράχο, δίνοντας έτσι στο Αιγαίο Πέλαγος το όνομά του. Βέβαια η λογικότερη εκδοχή τοποθετεί αλλού το σημείο παρατηρήσεως, αφού θα ήταν δύσκολο ο Αιγεύς να βρίσκεται συνεχώς επί εβδομάδες σε τόσο μακρινό (για την εποχή) σημείο όπως το Σούνιο έχοντας παρατήσει τα βασιλικά του καθήκοντα περιμένοντας τον Θησέα: έτσι λοιπόν, ο Αιγέας έβλεπε προς τη θάλασσα από τον ναό της Αθηνάς Νίκης στην Ακρόπολη, όπου υπήρχε πύργος. Βλέποντας το πλοίο να επιστρέφει με μαύρα πανιά, έπεσε από τον πύργο και σκοτώθηκε. Στη θέση που έπεσε οι Αθηναίοι ίδρυσαν ένα μικρό φερώνυμο ιερό, το Αιγείον, που το κατέγραψε ο Παυσανίας ανεβαίνοντας στην Ακρόπολη. Μόλις ο Θησέας επέστρεψε στην Αθήνα, οι Αθηναίοι εόρτασαν τον γυρισμό του και τη νίκη του, που τους λύτρωσε από τον τρομερό φόρο, και τον ανακήρυξαν αμέσως βασιλιά τους. αριστερά|μικρογραφία|585x585εσ
Ο Θησέας ως βασιλιάς
Ο Θησέας υπήρξε ένας από τους καλύτερους βασιλιάδες για την Αθήνα. Θεμελίωσε το μεγαλείο των Αθηνών ενώνοντας τους δήμους της Αττικής, γεγονός του οποίου την ανάμνηση εόρταζαν οι Αθηναίοι στις 16 Εκατομβαιώνος με τα «Συνοίκια» ή «Συνοικέσια». Ο Θησέας διαίρεσε τους πολίτες σε τρεις τάξεις: στους ευγενείς, στους κτηματίες και στους δημιουργούς (χειρώνακτες και τεχνίτες). Σημείωσε και πολεμικές επιτυχίες καταλαμβάνοντας τη Μεγαρίδα και στη συνέχεια νικώντας τις Αμαζόνες, οι οποίες είχαν εκστρατεύσει κατά της Αττικής για να απελευθερώσουν την Αντιόπη. Κυρίως όμως κατετρόπωσε τους Κενταύρους μαζί με τον φίλο του βασιλιά των Λαπίθων Πειρίθοο. Ο Πειρίθοος ήταν φίλος του Θησέα από τότε που πήγε να αρπάξει τα βόδια του. Ενώ κόντεψαν να αλληλοσκοτωθούν, οι θεοί τους ενέπνευσαν αμοιβαία συμπάθεια, ώστε μόλις κοίταξε ο ένας τον άλλο πέταξαν τα όπλα στην άκρη και από τότε έγιναν αχώριστοι. Μαζί απήγαγαν από τη Σπάρτη την Ωραία Ελένη όταν αυτή ήταν ακόμα 12 ετών και χόρευε γύρω από τον βωμό του ναού της Ορθίας Αρτέμιδος. Τότε είχαν ρίξει κλήρο και η Ελένη έπεσε στον Θησέα. Ο ήρωας την έφερε στην Αττική και την εμπιστεύθηκε στη μητέρα του, την Αίθρα.
Μαζί κατέβηκαν, αμέσως μετά, και στον κάτω κόσμο για να αρπάξουν την Περσεφόνη, την οποία είχε ερωτευθεί ο Πειρίθοος. Ο Πλούτωνας όμως τους αντιλήφθηκε και τους έβαλε να καθίσουν σε μια πέτρα από όπου δεν μπορούσαν να ξανασηκωθούν. Στο μεταξύ, οι αδελφοί της Ωραίας Ελένης (οι Διόσκουροι) πήγαν στην Αττική για να πάρουν πίσω την αδελφή τους. Δεν θα την εύρισκαν, όμως, αν ο Ακάδημος δεν τους έδειχνε το μέρος που την έκρυβαν. Εξαιτίας αυτής της μυθολογικής ευεργεσίας, όταν οι Σπαρτιάτες κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο κατέστρεψαν την Αττική, σεβάσθηκαν την Ακαδήμεια, το ιερό του Ακαδήμου. Οι Διόσκουροι πήραν την αδελφή τους και την Αίθρα (τη δεύτερη ως σκλάβα), και επέστρεψαν στη Σπάρτη, αφού πρώτα ανακήρυξαν βασιλιά των Αθηνών τον Μενεσθέα. Χρόνια μετά, ο Ηρακλής κατέβηκε στον Άδη και ελευθέρωσε τον Θησέα, που γύρισε στην Αθήνα. Επειδή βρήκε τους Αθηναίους εναντίον του, ο Θησέας τους καταράσθηκε. Ο τόπος όπου κατά τον μύθο εκστόμισε την κατάρα, υποτίθεται ότι σωζόταν στον αρχαίο δήμο του Γαργηττού και ονομαζόταν Αρατήριον.
Ο θάνατος του Θησέα
Στη συνέχεια, ο Θησέας έφυγε από την Αθήνα και πήγε στη νήσο Σκύρο. Ο βασιλιάς του νησιού, ο Λυκομήδης, αρχικά τον καλοδέχθηκε, αλλά μετά από κάποιο διάστημα τον πήγε δήθεν για περίπατο στο ψηλότερο σημείο και τον έσπρωξε στον γκρεμό. Ο Θησέας έπεσε και σκοτώθηκε. Σύμφωνα με άλλη μυθολογική παράδοση, επρόκειτο για αυτοκτονία. Οι Αθηναίοι τον θυμήθηκαν χρόνια μετά, όταν τα παιδιά του, ο Δημοφών και ο Ακάμας, πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο μαζί με τον Μενεσθέα.
Η μνήμη του ήρωα
μικρογραφία|602x602εσ Στους ιστορικούς χρόνους, ο πρώτος που υπενθύμισε στους Αθηναίους το χρέος τους προς τον ήρωα ήταν ο Πεισίστρατος. Το 475 π.Χ., όταν ο Κίμων εξεστράτευσε κατά της Σκύρου και την κατέλαβε, άρχισε να ψάχνει όλο το νησί για να βρει τον τάφο του Θησέα. Είχε πια απελπιστεί, όταν είδε ξαφνικά έναν αετό να προσγειώνεται σε ένα λόφο, να τον σκαλίζει με τα νύχια του και να τον κτυπά με το ράμφος του. Ο Κίμων το θεώρησε θεϊκό σημάδι, έσκαψε εκεί και ανακάλυψε μία παλιά μεγάλη σαρκοφάγο και κοντά της την αιχμή μιας λόγχης και ένα ξίφος. Πίστεψε ότι ανήκαν στον Θησέα και τα μετέφερε με την τριήρη του στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι τον υποδέχθηκαν με λαμπρές τελετές και εναπέθεσαν με ευλάβεια τα λείψανα στο «Θησείον», το ηρώο που έκτισαν για τον σκοπό αυτό «εν μέσει πόλει» (κατά τον Πλούταρχο, κοντά δηλαδή στον βωμό των 12 θεών). Ακόμα, όρισαν τις 8 Πυανεψιώνος ως ημερομηνία προσφοράς της μέγιστης θυσίας, επειδή η ημέρα εκείνη ήταν η επέτειος της επιστροφής του από την Κρήτη, και τις 8 του κάθε μήνα να τιμάται η μνήμη του (ιδιαίτερα στις 8 Εκατομβαιώνος, ημερομηνία που ο ήρωας πρωτοήλθε στην Αθήνα από την Τροιζήνα).
Μαρτυρίες από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία
Ο Παυσανίας περιγράφει εδώ ένα περιστατικό που έλαβε χώρα όταν ο Θησέας ήταν επτά χρονών.
---
Αυτούς τους ανθρώπους με αλαζονική συμπεριφορά που περιγράφει εδώ  ο Πλούταρχος  εκκαθάρισε ο Ηρακλής αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θησεας Θησεας Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Φανκ
Η Φανκ (αγγλ. funk) είναι ένα μουσικό είδος που προέρχεται από την δεκαετία του 1960 και τους Αφρο-αμερικάνους μουσικούς, οι οποίοι συνδυάζοντας τη σόουλ με την τζαζ και την R&B δημιούργησαν μια μουσική ρυθμική, που ήταν εύκολο να χορευτεί. Αποτραβώντας την έμφαση από την μελωδία και την αρμονία, έχει έντονο ρυθμό με το μπάσο και τα ντραμς στο προσκήνιο. Η ίδια η λέξη παραπέμπει σε κάτι δυνατό, ρυθμικό, και συνεπάγεται με ιδιότητες του σώματος. Όπως όλη η μουσική εμπνευσμένη από την Αφρική, η φανκ αποτελείται τυπικά από ένα περίπλοκο groove (ρυθμική «αίσθηση», ήχος που προτρέπει σε χορό) συνθεμένο από ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, ντραμς και όργανο Hammond. Επίσης, στην φανκ μπορούν να ακουστούν όργανα όπως το σαξόφωνο, τρομπέτες ή και τρομπόνι, τα οποία συνήθως έχουν δικά τους, ξεχωριστά μέρη μέσα στο ίδιο το μουσικό κομμάτι. Η μουσική είναι αργή, με αισθησιακό χαρακτήρα και ιδιαίτερα χορευτική.
Πολλά από τα συγκροτήματα που έπαιξαν φανκ είναι γνωστά και για την σταδιοδρομία τους στην ντίσκο και την soul. Η φανκ έχει επηρεάσει ιδιαίτερα μουσικές όπως η ντίσκο και η afrobeat, και έχει χρησιμοποιηθεί σε άλλα είδη όπως η χιπ χοπ, η house, και η drum and bass.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Τζαζ μουσική
Κωνσταντίνος Δημαράς
Ο Κωνσταντίνος Δημαράς του Θησέως (1904-1992), αναφερόμενος συχνότερα ως '''«Κ.Θ. Δημαράς»''', ήταν Έλληνας φιλόλογος, κριτικός και ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Βίος
Ο Κωνσταντίνος Δημαράς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 1904. Προερχόταν από εύπορη οικογένεια εμπόρων κι από την μεριά των δυο γονέων του. Αδελφός του πατέρα του, Θησέα, ήταν ο καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών, Νικόλαος Δημαράς, ενώ αδελφός της μητέρας του, Σμαράγδας, ήταν ο Κωνσταντίνος Ρακτιβάν από τη Βέροια. Φοιτά στο ''Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον Δ. Ν. Μακρή'' όπου μεταξύ άλλων έχει για καθηγητή του τον Γιάννη Αποστολάκη.
Οι πρώτες συγγραφικές-λογοτεχνικές απόπειρες, στίχοι, πρόζα, σύντομα αφηγήματα- πραγματοποιούνται γύρω στα 1912-1913 στην ηλικία των εννέα ή δέκα ετών περίπου, ενώ στην τρίτη τάξη του Ελληνικού Σχολείου, το 1917, εκδίδει ένα βραχύβιο νεανικό περιοδικό, τα Παραληρήματα.
Φοιτά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ανάμεσα στους καθηγητές που θα τον επηρεάσουν θα είναι ο Θεόφιλος Βορέας: αυτός τον παρωθεί να σπουδάσει, για δυο χρόνια στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιστρέφει για να συνεχίσει στη Φιλοσοφική Σχολή, όπου έχει για καθηγητή του τον Κωνσταντίνο Άμαντο. Θα καθυστερήσει να λάβει πτυχίο, ασχολούμενος κυρίως με τη συγγραφή επιφυλλίδων και λογοτεχνικών κριτικών στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο της εποχής: στα 1928 θα προσκληθεί από τους Δελμούζο και Αποστολάκη να συνεργασθεί με τα Ελληνικά Γράμματα του Κωστή Μπαστιά, ενώ χάρις στον Αρίστο Καμπάνη και τον Κωστή Παπαλεξάνδρου συνεργάζεται το 1931 με τις Πρωΐα, Πολιτεία και την Πειθαρχία του Γεράσιμου Λύχνου ο οποίος και ήταν βασικό στέλεχος του Ελεύθερου Βήματος. Το 1933 είναι επιμελητής συντάκτης στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του "Πυρσού" και συνεργάζεται με τα περιοδικά Νέα Εστία και Ιδέα. Πτυχίο φιλολογίας θα λάβει από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Παράλληλα από το 1928 έως το 1940 ασχολείται με εκδοτικές επιχειρήσεις: εργάστηκε και ως υπάλληλος στο βιβλιοπωλείο Κάουφμαν. Στις 15 Νοεμβρίου του 1940 υπογράφει μαζί με άλλους διανοούμενους ένα καταγγελτικό για τον Μουσολίνι μανιφέστο. Τον Ιανουάριο του 1942 συνεκδίδει την παράνομη εφημερίδα Ελευθερία Από το 1945 έως το 1946 υπήρξε επιθεωρητής προγράμματος στο Ε.Ι.Ρ., ενώ το 1946 μετέχει σε μια σειρά μαθημάτων που αφορούν τη νεοελληνική λογοτεχνία στο Μορφωτικό Ίδρυμα (Λαϊκό Πανεπιστήμιο) "Αθήναιον". Στις 15 Ιουνίου 1946 συνυπογράφει μαζί με άλλους διανοουμένους διαμαρτυρία στην Δ' Αναθεωρητική Βουλή για το υπό συζήτηση νομοσχέδιο περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευομένων την Δημόσιαν τάξιν και την ακεραιότητα της χώρας. Δίδαξε, από το 1941 και μέχρι το 1946 και από το 1950 μέχρι το 1954 στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Από το 1948 έως το 1951 υπηρέτησε στο Υπουργείο Συντονισμού. Δίδαξε επίσης στην Ανώτατη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς ιστορία του νεοελληνικού πολιτισμού.
Το 1966 θα προταθεί από τους Λίνο Πολίτη και Εμμανουήλ Κριαρά για τη νεοϊδρυμένη έδρα της συγκρητικής γραμματολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης, όμως η επιβολή της δικτατορίας ακύρωσε την εξέλιξη αυτή. Η Χούντα των Συνταγματαρχών και οι συνεχείς παρεμβάσεις της στα εσωτερικά του Ι.Κ.Υ. και του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών τον εξαναγκάζουν σε παραίτηση από τις θέσεις που είχε και στα δύο αυτά ιδρύματα. Προσκλήθηκε στη συνέχεια να διδάξει στην έδρα Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας της Σορβόνης και να αναλάβει τη διεύθυνση του Νεοελληνικού Ινστιτούτου του ίδιου πανεπιστημίου το 1971. Στις θέσεις αυτές παρέμεινε μέχρι το 1978. Πέθανε στο Παρίσι στις 18 Φεβρουαρίου 1992.
Ο Δημαράς υπήρξε μέλος της Επιτροπής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας, της Εθνικής Εταιρείας Λογοτεχνών, των συλλόγων Παρνασσός και Αθήναιον, του Ελληνογαλλικού και Ελληνοϊταλικού Συνδέσμου. Επίσης το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών έχει καθιερώσει από το 1996 κ.εξ. ετήσια διάλεξη στη μνήμη του.
Γιος του Κ. Θ. Δημαρά ήταν ο ιστορικός της εκπαίδευσης Αλέξης Δημαράς.
Η πνευματική πορεία του Κ.Θ.Δημαρά
Το οικογενειακό περιβάλλον των πρώτων παιδικών και εφηβικών χρόνων του υπήρξε πλούσιο σε πνευματικά ερεθίσματα: η πατρική βιβλιοθήκη όπως κι εκείνη του θείου του, στις οποίες πλεονάζουν τα γαλλικά και τα ιστορικά βιβλία, αλλά και οι λογοτέχνες που περνούν από το σπίτι της οικογένειάς του, όπως οι Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Πηνελόπη Δέλτα, Μανόλης Τριανταφυλλίδης, Δημήτρης Μπαλάνος. Ο πρώιμος Δημαράς επηρεάζεται από τους Μωρίς Μπαρές, Σαρλ Μωρράς και Αββά Πρεμόντ. Ο ίδιος στις συνεντεύξεις που έχει δώσει μιλά για τα παιδιόθεν και εφηβικά αναγνώσματά του: Ρενέ Γκενόν, Αντρέ Ζιντ, Καινή Διαθήκη, Μπαρούχ Σπινόζα, Μπλεζ Πασκάλ. Από τον δάσκαλό του Γιάννη Αποστολάκη δέχεται τον ιδανισμό του. Τα πρώτα του έργα είναι φιλοσοφικά και μαχητικά κείμενα διαποτισμένα από έντονη μυστική και θρησκευτική διάθεση.