cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αναγνώριση
Ψυχολογία
Ένας ανιχνευτής θα πρέπει να δίνει ιδιαίτερη προσοχή τόσο στο περιβάλλον όσο και στην ψυχολογία του εχθρού. Η γνώση της ανθρώπινης ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας και του πολιτιστικού παρασκηνίου είναι αναγκαία ώστε ο ανιχνευτης να γνωρίζει τις ενέργειες και τις κινήσεις του εχθρού. Ο φημισμένος επικεφαλής των Ιχνηλατών Φρέντερικ Ράσελ Μπέρναμ ανέφερε:
"Είναι επιτακτικό ένας ανιχνευτής να γνωρίζει την ιστορία, τις παραδόσεις, την θρησκεία τα κοινωνικά έθιμα και τις δεισιδαιμονίες οποιασδήποτε χώρας ή λαού πρέπει να αντιμετωπίσει. Είναι το ίδιο σημαντικό με το να γνωρίζει τον φυσικό χαρακτήρα της χώρας, το κλίμα της και τα προϊόντα της. Συγκεκριμένοι άνθρωποι θα κάνουν συγκεκριμένα πράγματα χωρίς σχεδόν καμία αποτυχία. Άλλα ορισμένα πράγματα, τελείως εφικτά, δεν θα γίνουν. Δεν υπάρχει κίνδυνος υπερβολικής γνώσης για τις πνευματικές συνήθειες ενός εχθρού. Ο εχθρός δεν θα έπρεπε να υποτιμηθεί ούτε να του πιστωθούν υπερδυνάμεις. Ο φόβος και το κουράγιο είναι κρυμμένα σε κάθε ανθρώπινο ον, αν και ξεκινούν από εντελώς διαφορετική δραστηριότητα."
Πειθαρχία
Τύποι αναγνώρισης :
Οι τεχνικές και οι στόχοι δεν αλληλοαναιρούνται. Εξαρτάται από τον διοικητή για το αν θα εκτελεστούν ξεχωριστά ή από την ίδια μονάδα.
Αναγνώριση σε δύναμη
Η Αναγνώριση σε δύναμη (Reconnaissance-in-force, RIF) είναι τύπος στρατιωτικής επιχείρησης ή στρατιωτικής τακτικής η οποία χρησιμοποιείται εξειδικευμένα για την ανίχνευση της παράταξης του εχθρού. Με την πραγματοποίηση επίθεσης με σημαντική (όχι αποφασιστική) δύναμη, ο διοικητής ελπίζει να εκμαιεύσει μια ισχυρή αντίδραση από τον εχθρό η οποία θα αποκαλύψει την δύναμη του, την παράταξη του και άλλα δεδομένα τακτικής. Ο διοικητής RIF διατηρεί την επιλογή να υποχωρήσει με τα δεδομένα ή να εντείνει την σύγκρουση σε πλήρη εμπλοκή.
Αναγνώριση μέσω πυρός
Η αναγνώριση μέσω πυρός (ή θεωρητικό πυρ) είναι η πράξη πυροδότητησης πιθανών θέσεων του εχθρού, ώστε αυτή να αναγκάσει τον εχθρό να αποκαλύψει την θέση του είτε μετακινούμενος είτε με την επιστροφή των πυρών.
Αναγνώριση έλξης
Η αναγνώριση έλξης είναι τακτική που εφαρμόζεται στο επίπεδο του συντάγματος σε επίπεδο διαίρεσης και ορίζεται ως ο εντοπισμός και η ταχεία εκμετάλλευση των αδυναμιών του εχθρού. Είναι η ικανότητα προσδιορισμού των θέσεων του εχθρού και η δημιουργία εκμεταλλεύσιμων κενών μέσω των οποίων μπορούν να περάσουν φιλικές δυνάμεις αποφεύγοντας ταυτόχρονα εμπόδια και δύσκολα σημεία.
Ένα παράδειγμα εγχειριδίου αναγνώρισης έλξης πραγματοποιήθηκε κατά την διάρκεια την απόβαση στο Τίνιαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία έγινε από το Αμερικανικό Τάγμα Ναυτικού Σώματος Αμφίβιας Αναγνώρισης και το Ε΄ Αμφίβιο Σώμα. Οι αεροφωτογραφίες και η επιβεβαίωση τους από τις διμοιρίες αμφίβιας αναγνώρισης διαπίστωσαν ότι οι Ιάπωνες είχαν παραμελήσει τις βόρειες παραλίες του νησιού, εστιάζοντας το μεγαλύτερο μέρος της αμυντικής τους προσπάθειας σε παραλίες στα νοτιοδυτικά, οι οποίες ήταν πιο ευνοϊκές για μια αμφίβια απόβαση. Οι αμερικανικές δυνάμεις άλλαξαν γρήγορα τη θέση απόβασης στις βόρειες παραλίες και σχεδίασαν μια μικρή και βιαστική επιχείρηση «εξαπάτησης» στη νότια παραλία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη έκπληξη για τις ιαπωνικές δυνάμεις. Ως αποτέλεσμα, οι αμερικανικές δυνάμεις ήταν σε θέση να πολεμήσουν την ιαπωνική δύναμη στη ξηρά, όπου είχαν το πλεονέκτημα που οδήγησε σε ελαφρές απώλειες και μια σχετικά σύντομη μάχη που κράτησε μόνο 9 ημέρες.
Τύποι
Όταν αναφερόμαστε στην αναγνώριση, η πλήρης πρόθεση ενός διοικητή είναι να έχει ζωντανή εικόνα του πεδίου μάχης του. Ο διοικητής διοργανώνει τη διμοιρία αναγνώρισης με βάση τα εξής:
Η ανάλυση αυτή καθορίζει εάν η διμοιρία χρησιμοποιεί ενιαία ή πολλαπλά στοιχεία για τη διεξαγωγή της αναγνώρισης, είτε πρόκειται για αναγνώριση περιοχής, ζώνης ή διαδρομής, μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι ακόλουθες τεχνικές εφόσον εφαρμόζονται οι βασικές αρχές της αναγνώρισης.
Οι ανιχνευτές μπορούν επίσης να έχουν διαφορετικές αποστολές να επιτελέσουν για τους ανώτερους αξιωματικούς τους, για παράδειγμα: τα αποσπάσματα αναγνώρισης μηχανικών θα προσπαθήσουν να εντοπίσουν το τραχύ έδαφος στην πορεία του σχηματισμού τους και να προσπαθήσουν να μειώσουν το χρόνο που απαιτείται για τη διέλευση του εδάφους χρησιμοποιώντας ειδικό μηχανικό εξοπλισμό όπως οι γέφυρρες διμοιρίες για τη διέλευση των εμποδίων στο νερό. Η υγειονομική επιδημιολογική αναγνώριση συνεπάγεται τη συλλογή και τη μεταφορά όλων των διαθέσιμων δεδομένων σχετικά με την υγειονομική και επιδημιολογική κατάσταση του χώρου της ενδεχόμενης εγκατάστασης και δράσης των ενόπλων δυνάμεων. Τα ίδια στοιχεία συλλέγονται για τις γειτονικές και τις εχθρικές ένοπλες δυνάμεις. Ο σκοπός της αναγνώρισης είναι να ξεκαθαρίσει τους λόγους της συγκεκριμένης προέλευσης μιας ασθένειας - τις πηγές της λοίμωξης σε διάφορες ακραίες καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων των τοπικών πολέμων και των ένοπλων συγκρούσεων, τους τρόπους μεταφοράς της μόλυνσης και όλους τους παράγοντες που προάγουν την προσβολή.
Αφού οι ένοπλες δυνάμεις έχουν στρατοπεδεύσει κατά τη διάρκεια πολέμου και έκτακτης ανάγκης ειρήνης, η υγειονομική επιδημιολογική αναγνώριση μετατρέπεται σε υγειονομική και επιδημιολογική παρακολούθηση και ιατρικό έλεγχο της ζωτικής και κοινοτικής δραστηριότητας των ενόπλων δυνάμεων.
Αναγνώριση περιοχής
thumb|5 Μαρτίου 1968. Επιχείρηση αναγνώρισης στην Επαρχία Κουανγκ Τρι του Βιετνάμ Η αναγνώριση περιοχής αφορά την παρατήρηση και τις πληροφορίες που λαμβάνονται, σχετικά με μια συγκεκριμένη τοποθεσία και την περιοχή γύρω από αυτήν. Μπορεί να είναι προσανατολισμένη στο έδαφος και/ή να προσανατολίζεται στη δύναμη. Στην ιδανική περίπτωση, μια αναγνωριστική διμοιρία ή ομάδα θα χρησιμοποιούσε επιτηρητικά ή επιθετικά (στατικά) σημεία γύρω από τον στόχο που πρέπει να αναγνωρίσει και την περιοχή γύρω του. Αυτή η μεθοδολογία επικεντρώνεται κυρίως στην κίνηση δυνάμεων σε συγκεκριμένη περιοχή ή κοντά της. Ο στρατιωτικός διοικητής μπορεί να χρησιμοποιήσει τα αναγνωριστικά περιουσιακά του στοιχεία για να διεξαγάγει αναγνώριση περιοχής και να αποφύγει εκπλήξεις λόγω ακατάλληλων συνθηκών εδάφους ή, κυρίως, απροσδόκητων εχθρικών δυνάμεων. Η περιοχή θα μπορούσε να είναι μια πόλη, μια κορυφογραμμή, ένα δάσος ή άλλο χαρακτηριστικό που οι φιλικές δυνάμεις σκοπεύουν να καταλάβουν, να περάσουν ή να αποφύγουν.
Σε μια περιοχή επιχείρησης (AO), η αναγνώριση περιοχής μπορεί να εστιάσει σε αναγνώριση στην συγκεκριμένη περιοχή που είναι κρίσιμη για τον διοικητή. Αυτή η τεχνική εστίασης της αναγνώρισης επιτρέπει επίσης την επίτευξη της αποστολής πιο γρήγορα. Επομένως, η αναγνώριση περιοχής μπορεί να είναι μια αυτόνομη αποστολή ή έργο ενός τμήματος ή διμοιρίας. Ο διοικητής αναλύει την αποστολή για να καθορίσει εάν η διμοιρία θα διεξάγει αυτά τα είδη αναγνώρισης ξεχωριστά ή σε συνδυασμό μεταξύ τους.
Πολιτική αναγνώριση
Η πολιτική αναγνώριση είναι η διαδικασία συλλογής ευρέος φάσματος πολιτικών πληροφοριών για συγκεκριμένο πληθυσμό με σκοπό την υποστήριξη στρατιωτικών επιχειρήσεων. Συσχετίζεται και συχνά εκτελείται σε συνδυασμό με την αναγνώριση υποδομών (αξιολόγηση και έρευνα). Κανονικά, η συγκέντρωση στον επιχειρησιακό τομέα για την πολιτική αναγνώριση συγκεντρώνει πληροφορίες πολιτικού χαρακτήρα σχετικά με την καθημερινή αλληλεπίδραση μεταξύ αμάχων και στρατιωτικών δυνάμεων. Οι πολιτικές πληροφορίες περιλαμβάνουν σχεσιακές, χρονικές, γεωχωρικές και συμπεριφορικές πληροφορίες που συλλαμβάνονται από ένα κοινωνικοπολιτιστικό υπόβαθρο. Είναι αυτή η πληροφορία που αναπτύσσεται από δεδομένα που σχετίζονται με πολιτικές περιοχές, δομές, ικανότητες, οργανώσεις, ανθρώπους και γεγονότα, στο πλαίσιο της πολιτικής συνιστώσας του επιχειρησιακού περιβάλλοντος του διοικητή η οποία μπορεί να επεξεργαστεί για να αυξήσει την επίγνωση της κατάστασης και την κατανόηση της. Ο τύπος των πολιτικών πληροφοριών που απαιτούνται για την υποστήριξη στρατιωτικών επιχειρήσεων ποικίλλει ανάλογα με το περιβάλλον και την κατάσταση.
Αναγνώριση διαδρομής
thumb|Τμήμα Μηχανικών Αναγνώρισης του Ναυτικού των ΗΠΑ σε αποστολή για να διαπιστωθεί αν μια γέφυρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την υποστήριξη κίνησης στρατευμάτων και φαλαγγών.
Η αναγνώριση διαδρομής είναι προσανατολισμένη σε μια συγκεκριμένη διαδρομή: π.χ. έναν δρόμο, έναν σιδηρόδρομο, μία πλωτή οδό. Πρόκειται για έναν στενό άξονα ή μια γενική κατεύθυνση επίθεσης, και παρέχει πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες διαδρομής ή τις δραστηριότητες κατά μήκος της διαδρομής. Ο διοικητής βασίζεται σε πληροφορίες σχετικά με τοποθεσίες κατά μήκος της καθορισμένης διαδρομής του: ποιες είναι εκείνες που θα παρέχουν την καλύτερη κάλυψη και απόκρυψη, γέφυρες ανά τύπο κατασκευής, διαστάσεις και ταξινόμηση, ή ζώνες απόβασης ή παραλαβής, αν προκύψει ανάγκη.
Ακόμη είναι σημαντική η απόκτηση πληροφοριών σχετικά με το διαθέσιμο χώρο στον οποίο μπορεί να ελιχθεί μια δύναμη χωρίς να αναγκαστεί να συσσωρευτεί λόγω εμποδίων. Η αναγνώριση διαδρομής προσανατολισμένη στο έδαφος επιτρέπει στον διοικητή να λαμβάνει πληροφορίες και δυνατότητες σχετικά με το γειτονικό έδαφος για ελιγμούς των δυνάμεων του, ώστε να συμπεριλαμβάνει τυχόν εμπόδια (ναρκοπέδια, εμπόδια, απότομες χαράδρες, ελώδεις περιοχές ή χημική, βιολογική, ακτινολογική και πυρηνική μόλυνση) τα οποία μπορούν να παρεμποδίσουν την κίνηση των οχημάτων—σε διαδρομές προς και εντός του τομέα δραστηριοτήτων του. Σε αυτή την θεώρηση περιλαμβάνεται το μέγεθος των δέντρων και η πυκνότητα των δασών λόγω των επιπτώσεών τους στην κίνηση των οχημάτων. Η αναγνώριση της διαδρομής επιτρέπει επίσης την παρατήρηση πεδίψν πυρός κατά μήκος της διαδρομής και του παρακείμενου εδάφους. Αυτές οι πληροφορίες βοηθούν τους υπεύθυνους σχεδιασμού ως συμπλήρωμα στις πληροφορίες που τους παρέχουν οι χάρτες.
Αναγνώριση ζώνης
Η αναγνώριση ζώνης επικεντρώνεται στην απόκτηση λεπτομερών πληροφοριών πριν από την ελιγμό των δυνάμεων μέσα σε συγκεκριμένες, καθορισμένες θέσεις. Μπορεί να είναι προσανατολισμένη στο έδαφος, προσανατολισμένη στη δύναμη, ή και τα δύο, καθώς αποκτά αυτές τις πληροφορίες μέσω της αναγνώρισης—και διατήρησης—διαδρομών, εμποδίων (συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής-ραδιολογικής, βιολογικής και χημικής μόλυνσης) και πόρων εντός μιας καθορισμένης θέσης.
Καθώς η διμοιρία διεξάγει αυτό το είδος αναγνώρισης ζώνης, η έμφαση δίνεται στον προσδιορισμό των θέσεων, των δυνατών σημείων και των αδυναμιών του εχθρού. Αυτή είναι η πιο εμπεριστατωμένη και πλήρης αποστολή αναγνώρισης και ως εκ τούτου είναι πολύ χρονοβόρα.
Περαιτέρω βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτική τακτική
Μαργαριταρένιες πύλες
δεξιά|μικρογραφία|408x408εσ| Ο ευλογημένος στην πύλη του ουρανού με τον Άγιο Πέτρο (1467-1471) του [[Χανς Μέμλινγκ]] Στον Χριστιανισμό, οι μαργαριταρένιες πύλες είναι μια άτυπη ονομασία για τις πύλες που οδηγούν στον Παράδεισο. Είναι εμπνευσμένες από την περιγραφή της Νέα Ιερουσαλήμ στην Αποκάλυψη: «Οι δώδεκα πύλες ήταν δώδεκα μαργαριτάρια, κάθε πύλη ήταν φτιαγμένη από ένα μόνο μαργαριτάρι» (21:21-31)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποκάλυψη του Ιωάννη Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Χριστιανική μυθολογία
Ιωάννης του Γκλώστερ
Ο Ιωάννης του Γκλόστερ ή του Πόντεφρακτ, αγγλ.: John of Gloucester / of Pontefract, (π. 1468 - π. 1499 βάσει ιστορικής υπόθεσης) από τον Οίκο της Υόρκης ήταν νόθος γιος του βασιλιά Ριχάρδου Γ' της Αγγλίας. Ο Iωάννης ονομάζεται έτσι, επειδή ο πατέρας του ήταν δούκας του Γκλώστερ τη στιγμή της γέννησής του. Ο πατέρας του τον διόρισε λοχαγό του Καλαί, θέση που έχασε μετά το τέλος τού πατέρα του. Φαίνεται ότι κρατήθηκε υπό κράτηση κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Ζ΄ και μπορεί να εκτελέστηκε γύρω στο 1499.
Πρώιμη ζωή
Η ταυτότητα της μητέρας του Ιωάννη δεν είναι γνωστή, ούτε η ημερομηνία γέννησής του. Ωστόσο αφού η Αικατερίνη, το άλλο νόθο τέκνο τού Ριχάρδου Γ΄, ήταν αρκετά μεγάλη για να παντρευτεί το 1484 και αφού ο Ιωάννης ήταν αρκετά μεγάλος για να ονομαστεί ιππότης τον Σεπτέμβριο του 1483 στο Γιορκ Μίνστερ (όταν ο ετεροθαλής αδελφός του Εδουάρδος, ο μοναδικός νόμιμος κληρονόμος του Ριχάρδου Γ΄, έγινε πρίγκιπας της Ουαλίας) και για να γίνει λοχαγός του Καλαί τον Μάρτιο του 1485, οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι αυτά τα δύο παιδιά γεννήθηκαν κατά την εφηβεία του Ριχάρδου Γ΄. Δεν υπάρχει ίχνος απιστίας από την πλευρά του Ριχάρδου Γ΄ μετά τον γάμο του το 1472, όταν ήταν γύρω στα 20
Ο δρ. Άσντοουν Χιλ προτείνει ότι ο Ιωάννης ως νεογνό συνελήφθη κατά τη διάρκεια της πρώτης ατομικής αποστολής του Ριχάρδου στις ανατολικές κομητείες το καλοκαίρι του 1467, μετά από πρόσκληση του Ιωάννη Χάουαρντ και ότι το αγόρι γεννήθηκε το 1468 και πήρε το όνομά του από τον φίλο και υποστηρικτή του. Ο ίδιος ο Ριχάρδος σημειώνει ότι ο Ιωάννης ήταν ακόμη ανήλικος (δεν ήταν ακόμη 21 ετών), όταν εξέδωσε το βασιλικό δίπλωμα ανάθεσης, διορίζοντάς τον λοχαγό του Καλαί στις 11 Μαρτίου 1485, πιθανώς στα 17α γενέθλιά του.
Μία διαταγή που αναφέρεται στον διορισμό του ως λοχαγού τού Καλαί τον αποκαλεί «Ιωάννη ντε Πάουντφρεϊτ Νόθο». Εξαιτίας αυτού, έχει προταθεί ότι γεννήθηκε στο Πόντεφρακτ. Ο Mάικλ Χικς έχει προτείνει ότι η μητέρα του Ιωάννη ήταν η Aλίκη Μπουργκ, στην οποία χορηγήθηκε πρόσοδος 20 λιρών, όταν ο Ριχάρδος Γ΄ ήταν στο Πόντεφρακτ την 1η Μαρτίου 1474. Η επιχορήγηση αναφέρεται ότι έγινε για «ορισμένους ειδικούς λόγους και αιτίες». Μία άλλη υποψήφια είναι η Κάθριν Χάουτ, την οποία είχε προτείνει η Ρόζμαρυ Χόροξ, που ήταν ερωμένη του Rιχάρδου Γ΄ και πιθανώς μητέρα της νόθης κόρης του Ριχάρδου Γ΄ Αικατερίνης, η οποία παντρεύτηκε τον Γουίλιαμ Χέρμπερτ, 2ο κόμη του Πέμπροκ. Η Χόροξ σημειώνει ότι ο Ριχάρδος Γ΄ χορήγησε στην Κάθριν Χάουτ πρόσοδο πέντε λιρών το 1477. Άγνωστο ωστόσο, αν η Αικατερίνη και ο Ιωάννης είχαν την ίδια μητέρα. Ήταν και οι δύο ετεροθαλή αδέλφια του Εδουάρδου του Μίντλενχαμ πρίγκιπα της Ουαλίας.
Σταδιοδρομία
Ο Ιωάννης ήταν ένα από τα δύο πρόσωπα που ανακηρύχθηκαν ιππότες στις 8 Σεπτεμβρίου 1483 στην Υόρκη κατά τη διάρκεια των εορτασμών, κατά τις οποίες ο ετεροθαλής αδελφός του Εδουάρδος του Mίντλχαμ έγινε πρίγκιπας της Ουαλίας.
Ο Ιωάννης είναι γνωστό ότι βρισκόταν στο Καλαί τον Νοέμβριο του 1484 και διορίστηκε επίσημα λοχαγός του Καλαί από τον πατέρα του στις 11 Μαρτίου 1485. Στην επιστολή διορισμού του, ο Ριχάρδος τον αναφέρει ως «αγαπητό μας νόθο γιο». Το δίπλωμα που διόριζε τον Ιωάννη, του έδινε όλες τις απαραίτητες εξουσίες για τη θέση του, εκτός από το διορισμό αξιωματικών, τον οποίο επιφύλασσε όταν θα έκλεινε τα 21. Δεν δείχνει πόσο κοντά στα 21 ήταν. Ένα ένταλμα με ημερομηνία 9 Μαρτίου 1485 για παράδοση ρούχων στον «λόρδο Νόθο» πιθανώς αναφέρεται στον Ιωάννη.
Υπό τον Ερρίκο Ζ'
Αφού ο Ριχάρδος σκοτώθηκε στη μάχη του Μπόσγουορθ Φιλντ (22 Αυγούστου 1485), ο Ερρίκος Ζ' απομάκρυνε τον Ιωάννη από τη θέση του λοχαγού του Καλαί, αλλά δεν τον καταδίωξε περαιτέρω και την 1η Μαρτίου 1486 του χορήγησε ετήσιο εισόδημα 20 λιρών στερλινών.
Στην ομολογία του ο Πέρκιν Γουόρμπεκ δήλωσε, ότι όταν άρχισε να υποδύεται τον Ριχάρδο, δούκα της Υόρκης, το 1491, «ο νόθος γιος του βασιλιά Ριχάρδου βρισκόταν στα χέρια του βασιλιά της Αγγλίας». Τον 17ο αι. ένας πρώιμος υπερασπιστής του Ριχάρδου Γ', ο Τζορτζ Μπακ, ισχυρίστηκε ότι περίπου την εποχή των εκτελέσεων του Γουόρμπεκ και του Εδουάρδου κόμη του Γουόργουικ, το 1499, «υπήρχε ένας γιός του βασιλιά Ριχάρδου Γ' που τον ξέκαναν κρυφά, αφού είχε κρατηθεί πολύ πριν στη φυλακή». Ο Μπακ, ο οποίος δεν προσδιορίζει τον Ιωάννη με το όνομά του, ισχυρίζεται ότι εκείνος εκτελέστηκε, για να τον αποτρέψουν από το να πέσει στα χέρια ορισμένων Ιρλανδών, που ήθελαν να τον κάνουν αρχηγό ή πρίγκιπά τους. Δεν υπάρχουν άλλες πηγές για την εκτέλεση του Ιωάννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης
Φολίτσο
Το Φολίτσο (ιταλικά: Foglizzo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Παντάνασσα Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Παντάνασσα (αποσαφήνιση)
Η Παντάνασσα είναι πεδινός οικισμός της Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 50 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παντάνασσα βρίσκεται στις βόρειες όχθες της λίμνης Τριχωνίδας και απέχει 14,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Αγρίνιο και 15 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Θέρμο. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Θέρμου και είναι ανάμεσα στη Δόγρη (Α.) και τον Πλατανιά (ΒΔ.), από τον οποίο χωρίζεται με τον χείμαρρο Κουφόρεμα. Η παλιά ονομασία της είναι Μανδάνισα και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1897 στο ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 να προσαρτάται στο δήμο Θέρμου. Το 1912 ιδρύθηκε η ομώνυμη κοινότητα με έδρα τον οικισμό. Μετονομάστηκε σε Παντάνασσα το 1953 με το ΦΕΚ 86Α - 11/04/1953. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Παντανάσσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παραβόλας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 531 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Περλεγκιάνικα Κυθήρων
Τα Περλεγκιάνικα είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Φόρνο Καναβέζε
Το Φόρνο Καναβέζε (ιταλικά: Forno Canavese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Παλαιόπολη Κυθήρων
Η Παλαιόπολη είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Φρασσινέττο
Το Φρασσινέττο (ιταλικά: Frassinetto) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Κοσμάς Τσιλιανίδης
Ο Κοσμάς Τσιλιανίδης (9 Μαΐου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον ΟΦΗ.
Πρώτα χρόνια
Ο Τσιλιανίδης άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στον Αχιλλέα Τριανδρίας. Μετά από ένα χρόνο, έχοντας σημειώσει έναν ικανοποιητικό αριθμό γκολ, ο Τσιλιανίδης εντοπίστηκε από τον Ηρακλή και τον Απρίλιο του 2005 εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων του συλλόγου. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία Πολυτιμότερου Παίκτη σε διάφορα τουρνουά. Το 2011, πέρασε από δοκιμαστικά στη Φούλαμ.
Αιγινιακός (δανεισμός)
Ο Τσιλιανίδης δανείστηκε στον Αιγινιάκο κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του 2013. Έκανε το ντεμπούτο του για τον Αιγινιακό σε μία εκτός έδρας ισοπαλία εναντίον της Κασσιόπης και σημείωσε το πρώτο του γκολ σε μία ισοπαλία εναντίον του Οδυσσέα Κορδελιού. Ο Τσιλιανίδης επέστρεψε στον Ηρακλή μετά την λήξη του δανεισμού του.
Για τις επιδόσεις του τη σεζόν 2013-14, ονομάστηκε ως ο καλύτερος νέος παίκτης της Φούτμπολ Λιγκ.
Αστέρας Τρίπολης
Στις 28 Ιουλίου 2016, ο Τσιλιανίδης υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Αστέρα Τρίπολης. Στις 3 Φεβρουαρίου 2018, άνοιξε το σκορ σε μία ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Ξάνθης. Ήταν το πρώτο γκολ του με την ομάδα στη Σούπερλιγκ. Στις 22 Απριλίου 2018, σκόραρε στην κρίσιμη εκτός έδρας νίκη με 3-1 εναντίον της Κέρκυρα, κρατώντας την ομάδα του ζωντανή στη μάχη για ένα εισιτήριο για το Γιουρόπα Λιγκ.
Στις 2 Αυγούστου 2018, σημείωσε το πρώτο του γκολ σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, ισοφαρίζοντας το σκορ στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Χιμπέρνιαν. Αυτός το γκολ, όμως, δεν ήταν αρκετό για να βοηθήσει την ομάδα να προκριθεί στον επόμενο γύρο των προκριματικών του Γιουρόπα Λιγκ 2018-19, καθώς η ομάδα έχασε με 4-3 στο συνολικό σκορ. Στις 18 Δεκεμβρίου 2018, σκόραρε στην εκτός έδρας νίκη με 4-0 εναντίον του Απόλλωνα Παραλιμνίου για το Κύπελλο Ελλάδας.
Στις 9 Ιανουαρίου 2019, σκόραρε με ένα εκπληκτικό ελεύθερο λάκτισμα, στην εκτός έδρας ήττα με 3-2 εναντίον της ΑΕΛ για τον γύρο των 16 του Κυπέλλου. Στις 21 Απριλίου 2019, σκόραρε με μία κοντινή κεφαλιά σε μία σημαντική εκτός έδρας ισοπαλία με 1-1 εναντίον του ΟΦΗ, στη μάχη για την αποφυγή του υποβιβασμού. Αυτό ήταν και το πρώτος του γκολ στο πρωτάθλημα για τη σεζόν 2018-19.
ΟΦΗ
Στις 19 Ιουνίου 2019, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον ΟΦΗ, με ελεύθερη μεταγραφή. Στις 31 Αυγούστου 2019, σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα, σε μία εμφατική εκτός έδρας νίκη με 3-1 επί του Παναθηναϊού. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2019, σκόραρε στην εντός έδρας νίκη με 3-1 επί του Παναιτώλικού.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Τσιλιανίδης έχει αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδας U17. Στις 29 Μαρτίου 2015, έκανε ντεμπούτο στην Εθνική Ελλάδας U21, σε μία εντός έδρας ήττα με 0-2 εναντίον της Κροατίας U21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Α.Σ. Αιγινιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Γραφικά
Είδη γραφικών
Τα γραφικά αποτελούνται από εικόνες και κείμενο και μπορούν να χωριστούν σε δισδιάστατα (2D) και τρισδιάστατα (3D). Τα δισδιάστατα γραφικά χρησιμοποιούνται κυρίως για την απεικόνιση των μενού λειτουργίας και του γενικού περιβάλλοντος χρήσης ενός λειτουργικού, καθώς και για την απόδοση φωτογραφιών και κειμένου. Τα δισδιάστατα γραφικά χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, στα διανυσματικά (vector) και στα γραφικά ψηφίδων (bitmap). Η διαφορά ανάμεσα στις δύο κατηγορίες είναι το χαρακτηριστικό της ανάλυσης. Τα διανυσματικά γραφικά αποδίδουν μια εικόνα κάνοντας χρήση της αναλυτικής γεωμετρίας με τη βοήθεια εξισώσεων. Τα γραφικά ψηφίδων λειτουργούν με τη λογική του ψηφιδωτού, κάτι που σημαίνει πως όσο μικρότερες είναι οι ψηφίδες που το αποτελούν τόσο καλύτερο είναι και το τελικό αποτέλεσμα.
Στον τομέα των γραφικών σημαντικό ρόλο παιζει και το "βάθος" των χρωμάτων, δηλαδή η λεπτομέρεια στην απόδοση καθενός στην οθόνη. Για την απόδοση κάθε χρώματος χρησιμοποιείται ένα σύστημα δυαδικών ψηφίων (bit) που μπορούν να περιγράψουν κάθε ψηφίδα ξεχωριστά. Οι σύγχρονες οθόνες υπολογιστών υποστηρίζουν 24 και 32 bit. Τα τρισδιάστατα γραφικά αποτελούν την προσπάθεια απεικόνισης ενός αντικειμένου σε όλες τις υπάρχουσες διαστάσεις (πλάτος, βάθος, ύψος). Η χρήση των τρισδιάστατων γραφικών γίνεται κυρίως σε βιντεοπαιχνίδια, όπου και απαιτείται η πιο ρεαλιστική απόδοση κάθε αντικειμένου ή χαρακτήρα/ήρωα.
Στον τομέα των γραφικών στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές παίζει πλέον μεγάλο ρόλο και η ανάλυση που υποστηρίζει τόσο από το κατάλληλο λογισμικό όσο και από την οθόνη προβολής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραφικά υπολογιστών Κατηγορία:Γραφιστική
Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας (1588-1624)
Ο Εμμανουήλ Φιλιβέρτος (16 Απριλίου 1588 - 4 Αυγούστου 1624) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν αντιβασιλιάς της Σικελίας (1622-1624).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τορίνο και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου-Εμμανουήλ Α΄ δούκα της Σαβοΐας και της Αικατερίνης-Μιχαέλας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Β΄ βασιλιά της Ισπανίας. Αρχικά προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και στα 12 έτη του έγινε ιππότης στο Τάγμα των Ιωαννιτών, αλλά αργότερα ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Το 1603 ταξίδεψε στην Ισπανία μαζί με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς του για να συμπληρώσουν την εκπαίδευσή τους. Εκεί όμως απεβίωσε το 1604 ο πρωτότοκος και έτσι επέστρεψε με τον δεύτερο αδελφό του το 1606 στη Σαβοΐα, όπου ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Α΄ ανέλαβε διάδοχος.
Το 1610 ξαναπήγε στην Ισπανία και εισήλθε στην υπηρεσία του βασιλιά Φιλίππου Γ΄, που τον έκανε μέγα ναύαρχο της χώρας. Ο επόμενος ηγεμόνας Φίλιππος Δ΄ τον όρισε το 1622 αντιβασιλιά της Σικελίας, αλλά έπειτα από δύο έτη ασθένησε από επιδημία πανώλης και απεβίωσε 36 ετών. Τάφηκε στη βασιλική κρύπτη του ανακτόρου Εσκοριάλ.
Το 1623 είχε καλέσει στο Παλέρμο τον Άντονι βαν Ντάικ, όπου ο ζωγράφος του έκανε το πορτρέτο. Η προσωπογραφία αυτή σήμερα βρίσκεται στη Γκαλερί Ζωγραφικής Ντάλιτς του νοτίου Λονδίνου.
Λουί Ζουβέ
Ο Ιούλιος Ευγένιος Λουί Ζουβέ (24 Δεκεμβρίου 1887 – 16 Αυγούστου 1951) ήταν Γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης θεάτρου και καθηγητής στο εθνικό κονσερβατόριο ανώτατης δραματικής τέχνης στο Παρίσι.
Πρώιμα χρόνια
Ο Ζουβέ γεννήθηκε στην Κροζόν, κωμόπολη βορειοδυτικά της Γαλλίας. Έπασχε από τραυλισμό ως νέος. Ορφανός από πατέρα σε ηλικία 14 ετών, έμενε με τη μητέρα του και τον θείο του, ο οποίος ήταν φαρμακοποιός. Επηρεασμένος από την οικογένειά του, εγγράφεται στο τμήμα των φαρμακευτικών σπουδών. Έλαβε το πτυχίο του στη φαρμακευτική το 1913 σε ηλικία 26 ετών, ωστόσο, δεν εργάστηκε ποτέ σε αυτό τον τομέα και προτίμησε να περνά το χρόνο του συμμετέχοντας σε ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες.
Καριέρα
Έδωσε τρείς φορές εξετάσεις για να εισαχθεί στο κονσερβατόριο ανώτατων δραματικών σπουδών του Παρισιού αλλά απέτυχε. Εντέλει έγινε δεκτός στο θέατρο Vieux-Colombier του Ζακ Κοπώ. Η εκπαίδευσή του περιλάμβανε ένα απαιτητικό και πλούσιο πρόγραμμα με καθημερινές ασκήσεις ευκινησίας και αντοχής. Ο Κοπώ τους ενθάρρυνε ν' ανακαλύψουν θεατρικά εφέ σε ένα πλήρως άδειο σκηνικό. Εκεί o Ζουβέ ανέπτυξε τις σκηνογραφικές δεξιότητές του, με έμφαση στο μέικ απ και το φωτισμό. Μάλιστα, ενα είδος φωτισμού που ο ίδιος επινόησε το ονόμασε ζουβέ. Στα πλαίσια της εκπαίδευσής του δίπλα στον Κοπώ του δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσει διάφορα θεατρικά πόστα ως σκηνογράφος, ως σκηνοθέτης, άλλοτε ως βοηθός σκηνοθέτη και τέλος ως ηθοποιός.
Το 1914, ξεσπά ο πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίο συμμετέχει ως εθελοντής (αρχικά ως διασώστης και ύστερα ως νοσηλευτής). Το 1917 αποστρατεύται και επιστρέφει στην ομάδα του Vieux-Colombier․
Τον Νοέμβριο του 1917, η ομάδα του Vieux-Colombier εγκαθίσταται για δύο σεζόν στο Garrick Theater της Νέας Υόρκης. Οι εμφανίσεις τους δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες με αποτέλεσμα οι σχέσεις ανάμεσα στον Κοπώ και στον Ζουβέ να χειροτερέψουν.
Το 1920 επιστρέφει στο Παρίσι, όπου το Vieux-Colombier ανοίγει ξανά τις πόρτες του. Παρόλο που είχε ιδιαίτερη επιρροή δεν ήταν μια επικερδής επιχείρηση.
Έτσι, το 1922, εντέλει, χωρίζουν οριστικά οι δρόμοι του Κοπώ και του Ζουβέ. Προσλαμβάνεται από τον Ζακ Εμπερτό, διευθυντή του θεάτρου των Ηλυσίων Πεδίων, ως τεχνικός διευθυντής των δύο θεατρικών σκηνών της (théâtre des Champs-Élysées και Comédie des Champs-Élysées). Παράλληλα, αναλαμβάνει ως σκηνογράφος την τρίτη σκηνή (Studio des Champs-Élysées) ενώ του ανατίθεται και η σκηνοθεσία διάφορων έργων εναλλάξ με τον Ζώρζ Πιτοέφ.
Την επόμενη χρονιά, τον Δεκέμβριο του 1923 ανεβάζει την πιο επιτυχημένη παραγωγή του, "Κνοκ ή ο θρίαμβος της ιατρικής" (Knock ou le Triomphe de la médecine), του Ζυλ Ρομαίν που θα παιχτεί πάνω από 1500 φορές. Ο χαρακτήρας του μανιακού γιατρού εμπλουτίζεται από την προσωπική του εμπειρία την περίοδο των φαρμακευτικών σπουδών του. Το έργο αυτό έγινε η υπογραφή του και το αποκούμπι του. Το ανέβαζε σχεδόν κάθε χρόνο μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1927 σχηματίζει ένα σωματείο αλληλοβοήθειας ονόματι Το Καρτέλ των Τεσσάρων (Le Cartel des Quatre) μαζί με τους Σάρλ Ντουλάν, Γκαστόν Μπατί και Ζώρζ Πιτοέφ που θα κρατήσει μέχρι το 1940. Το Καρτέλ ήταν μια καλλιτεχνική και οικονομική συμμαχία ενάντια στο ακαδημαϊκό και εμπορικό θέατρο, και οι διευθυντές του δεν ανήκαν σε ένα συγκεκριμένο αισθητικό κίνημα. Στόχος τους ήταν το θέατρο να δημιουργήσει τη δική του ποίηση και ν'ανεβάζουν έργα σύγχρονων συγγραφέων.
Το 1928 συναντά τον Ζαν Ζιρωντού και σκηνοθετεί και ερμηνεύει τα σπουδαιότερα έργα του. Ξεκινά με έναν ριζικό εξορθολογισμό του μυθιστορήματός του "Ο Ζήγκφρηντ και ο Λιμουζέν" (Siegfried et le Limousin). Στη συνεργασία τους περιλαμβάνεται και το πρώτο ανέβασμα του έργου "Η τρελή του Σαγιό" (La Folle de Chaillot) το 1945 με την Μαργκερίτ Μορενό. Το έργο ήταν αφιερωμένο στον ίδιο τον Ζιρωντού ως φόρο τιμής, ο οποίος είχε αποβιώσει την προηγούμενη χρονιά.
Αναλαμβάνει για δύο χρόνια το θέατρο Πιγκάλ (Théâtre Pigalle) όπου παρουσιάζει με επιτυχία το έργο Donogoo Tonka του Ζυλ Ρομαίν στις 8 Οκτωβρίου του 1930, και έπειτα το 1931 το έργο "Ιουδήθ" (Judith) του Ζιρωντού.
Το 1934, λόγω των υψηλών εξόδων λειτουργίας του θιάσου στο Comédie, μετακομίζει στο Théâtre de l'Athénée, όπου και θα παραμείνει μέχρι και το θάνατό του το 1951. Εκεί θα κάνει πρεμιέρα το έργο "Ο πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει" (La guerre de Troie n'aura pas lieu) το 1935 και το 1939 το έργο "Οντίν" (Ondine) και τα δύο γραμμένα από τον Ζιρωντού.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, θα πραγματοποιήσει μια περιοδεία στη Λατινική Αμερική μετά τη γερμανική κατοχή. Μεταξύ 1941 και 1945, κάνει εμφανίσεις στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, όπου έχει εγκατασταθεί ο ξάδερφός του Μορίς Ζουβέ που είναι επίσης ηθοποιός. Ανεβάζει την "Οντίν" του φίλου του, Ζαν Ζιρωντού, ένα έργο που είχε ετοιμάσει δύο χρόνια νωρίτερα στο Παρίσι. Περιοδεύει με το συγκεκριμένο έργο στο Μοντεβιδέο, στο Σάο Πάολο και στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Σ'αυτή την πόλη ανεβάζει το έργο "Ο Ευαγγελισμός" (L'Annonce faite à Marie) του Πωλ Κλωντέλ, στην οποία παίζει η Βελγίδα ηθοποιός Μαντλέν Οζερέ, μέλος του θίασού του η οποία γίνεται σύντροφός του.
Μετά το τέλος του πολέμου, αναλαμβάνει ξανά το ρόλο του διευθυντή στο Théâtre de l'Athénée, που αργότερα θα μετονομαστεί σε Théâtre de l'Athénée-Louis-Jouvet.
Στις 30 Ιουλίου του 1950 του απονέμεται το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Στις 7 Φεβρουαρίου του 1951, διαβάζει την προσευχή του Willette στη λειτουργία της Τετάρτης των Τεφρών που τελέστηκε στην εκκλησία Saint-Germain-l'Auxerrois παρουσία του αποστολικού πρεσβευτή Ρονκάλλι (μελλοντικός Πάπας Ιωάννης ΚΓ'), του καρδινάλιου Μορίς Φελτάν και πλήθος καλλιτεχνών. Αυτή η λειτουργία και η προσευχή της απευθύνονται σε όσους θα πεθάνουν κατά τη διάρκεια του έτους. Ο θάνατός του έξι μήνες αργότερα τους σημάδεψε σε τέτοιο βαθμό που την επόμενη χρονιά η προσευχή απαγγέλθηκε από τρεία διαφορετικά άτομα. Ο Ζουβέ υποστήριξε τις νέες φιγούρες του θεάτρου και της θεατρικής αποκέντρωσης, ειδικότερα τους Μορίς Σαραζάν, Αντρέ Μπαρσάκ, Ζαν Λουί Μπαρό και Ζαν Βιλάρ. Το 1951 ανέβασε στο θέατρο Théâtre Antoine του Παρισιού το έργο "Ο Διάβολος και ο Θεός" (Le Diable et le Bon Dieu) του Ζαν-Πολ Σαρτρ. Το βράδυ της πρεμιέρας του έργου θα βρεθεί στην Τουλούζη για να δώσει συμβουλές στον καινούργιο και νεαρό διευθυντή του Κέντρου Δραματικής Τέχνης, κύριο Σαραζάν.
Ο Ζουβέ στο σινεμά
Στο σινεμά έπαιξε σε τριάντα δύο ταινίες, συμπεριλαμβανομέων πολλών αριστουργημάτων: "Στις όχθες του Σηκουάνα" (Quai des Orfèvres) του Ανρί-Ζωρζ Κλουζό, όπου υποδύθηκε, όπως έχουν υποστηρίξει πολλοί, έναν από τους καλύτερους ρόλους του. Στο "Ξενοδοχείο του βορρά" (Hôtel du Nord) έπαιξε στο πλευρό της Αρλετί, και στο "Αστείο δράμα" (Drôle de drame) δίπλα στον Μισέλ Σιμόν. Το "Κνοκ ή ο θρίαμβος της ιατρικής" μεταφέρθηκε από τον ίδιο στην οθόνη (μαζί με τον Ροζέ Γκουπιλιέρ) το 1933. Ο Ζουβέ ερμηνεύει ξανά τον χαρακτήρα στην εκδοχή του Γκι Λεφράνκ το 1951, λίγο πρίν το θάνατό του. Έπαιξε σε δύο ταινίες σε σκηνοθεσία του Ζαν Ρενουάρ: "Τα χαμηλά βάθη" (Les bas-fonds) το 1936, με τον Ζαν Γκαμπέν και "Η Μασσαλιώτιδα" (La Marseillaise) το 1937. "Στο άλλοθι" (L'Alibi), υπό τη σκηνοθεσία του Πιέρ Σενάλ, διασταυρώθηκαν οι δρόμοι του με τον Έριχ φον Στρόχαϊμ. Στο "Γνήσιο αντίγραφο" (Copie conforme), υποδύεται τον αρχηγό μιας συμμορίας κλεφτών ο οποίος προσλαμβάνει έναν σωσία του και τον χρησιμοποιεί για να τη βγάζει ο ίδιος καθαρή. Δίπλα στην Σουζί Ντελέρ, ο Ζουβέ παίζει έναν διπλό ρόλο. Το 1948, ερμηνεύει τον ρόλο του επιθεωρητή Καρέλ, που ερευνά το θάνατο του μαφιόζου Βιντομπάν, που επίσης είναι σωσίας του, στο "Μεταξύ έντεκα η ώρα και μεσάνυχτα" (Entre onze heures et minuit) του Ανρί Ντεκουέν. Ο φίλος του και αγαπημένος σεναριογράφος Ανρί Ζανσόν γυρίζει την "Κυρία Πανάμ" (Lady Paname) και επανενώνει το δίδυμο Ζουβέ - Ντελέρ.
Ο Ζουβέ αγαπούσε το θέατρο περισσότερο από το σινεμά. "Στο θέατρο παίζουμε, στο σινεμά έχουμε παίξει", έλεγε. Αυτό δεν τον εμπόδισε να παίξει, στο σινεμά, κινηματογραφικές διασκευές θεατρικών έργων που είχαν καταξιωθεί από τους κριτικούς και εκτιμηθεί πολύ από το κοινό: όπως το "Βολπόνε" (Volpone), με τους Χάρι Μπόρ και τον Σάρλ Ντουλάν, ή όπως οι δύο εκδοχές του Κνοκ. Πιστός στις φιλίες του, δεχόταν αυθόρμητα να παίξει σε μια ταινία το σενάριο της οποίας είχε υπογράψει ο Ζανσόν, είτε ζητούσε ακόμη και κάποιον ρόλο για τους φίλους του στις ταινίες που έπαιζε ο ίδιος (όπως συνέβει με τον Σάρλ Ντουλάν στις ταινίες "Βολπόνε" και "Στις όχθες του Σηκουάνα"). Το πάθος του για το θέατρο τον ώθησε να παίξει στην ταινία "Η είσοδος των καλλιτεχνών" (Entrée des artistes) του Μάρκ Αλεγκρέ, όπου έπαιζε τον εαυτό του, δηλαδή τον καθηγητή θεάτρου στο κονσερβατόριο και που σε ένα βαθμό αποτέλεσε μια αναφορά στην τέχνη του ίδιου του Ζουβέ. Στην ταινία "Το λυκόφως της δόξας" (La Fin du jour) του Ζυλιέν Ντυβιβιέ ενσαρκώνει έναν ηθοποιό του θεάτρου που έχει κυριευτεί από τους χαρακτήρες που υποδύεται, και χαμένος ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, βυθίζεται στην τρέλα. Τέλος "Η Μικέτ και η μητέρα της" (Miquette et sa mère), όπου ο Κλουζό του εμπιστεύτηκε το ρόλο του γραφικού Μονσαμπλόν, "μεγάλου πρωταγωνιστή κάθε είδους" και σκηνοθέτη ενός περιοδεύοντος θεατρικού θιάσου.
"Όσο μαύρη είναι η κοσμηματοθήκη, τόσο περισσότερο λάμπει το μαργαριτάρι".
Η απάντηση που έδωσε στον κριτικό θεάτρου Πολ Γκορντό στην ερώτηση "Γιατί παίζεις με ηθοποιούς τρίτης κατηγορίας".
Προσωπική ζωή
Ο Λουί Ζουβέ παντρεύτηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1912 την Έλς Κολάν, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: την Άννα - Μαρία (1914 - 1998), τον Ζαν Πολ (1917 - 1978) και τη Λίζα (1924 - 2004).
Στη συνέχεια θα διατηρήσει σχέση για πολλά χρόνια με την ηθοποιό Μονίκ Μελινάν.
Θάνατος
Όντας καρδιοπαθής, πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 16 Αυγούστου του 1951, μέσα στο θέατρό του ενώ σκηνοθετούσε μια πρόβα της παράστασης "Η δύναμις και η δόξα" (The Power and the Glory) του Γκράχαμ Γκρήν. Αναπαύεται στο κοιμητήριο της Μονμάρτρης στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Φροντ
Το Φροντ (ιταλικά: Front) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Πετρούνι Κυθήρων
Το Πετρούνι είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 18 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Μέδικοι, οι άρχοντες της Φλωρεντίας
Οι Μέδικοι, οι άρχοντες της Φλωρεντίας (αγγλικά: Medici: Masters of Florence) είναι τηλεοπτική σειρά αγγλο-ιταλικής παραγωγής, η προβολή της οποίας ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2016 στην Ιταλία και λίγο αργότερα στις υπόλοιπες χώρες. Το σίριαλ επικεντρώνεται στην άνοδο στην εξουσία της οικογένειας των Μεδίκων την περίοδο της Αναγέννησης στη Φλωρεντία.
Πλοκή
Η σειρά διαδραματίζεται τον 15ο αιώνα και επικεντρώνεται στην ιστορία της ισχυρής οικογένειας των Μεδίκων. Πρωταγωνιστής είναι ο Κόζιμο ο Πρεσβύτερος, ο οποίος μετά το θάνατο του πατέρα του το 1429, πρέπει, ως αρχηγός πλέον της οικογένειας, να φροντίσει τα συμφέροντα του οίκου των Μεδίκων (που είχαν στην κατοχή τους μια από τις πιο ισχυρές τράπεζες της εποχής ) και να ακολουθήσει τις πολιτικές του φιλοδοξίες, που θα τον φέρουν σε οξεία αντιπαράθεση με άλλες ισχυρές οικογένειες της πόλης και κυρίως με τον Ρινάλντο ντέλι Αλμπίτσι, ο οποίος εναντιώνεται στην άνοδο της μεσαίας τάξης, που αντιπροσωπεύουν οι Μέδικοι, αλλά και στα σχέδια του Κόζιμο για την αρχιτεκτονική στη Φλωρεντία.
Και στο εσωτερικό του οίκου των Μεδίκων δεν βασιλεύει η αρμονία. Ο Κόζιμο έχει έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα από τον αδελφό του Λαυρέντιο, πράγμα το οποίο δημιουργεί τριβές και εντάσεις. Η σύμπνοια που υπάρχει στην αρχή της σχέσης με τη σύζυγό του θα διαταραχθεί όταν ο Κόζιμο εξορίζεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους και στη Βενετία γνωρίζει μια πανέμορφη σκλάβα, τη Μανταλένα, που θα γίνει ερωμένη του και θα του χαρίσει έναν γιο.
Έχει ανακοινωθεί από τον δημιουργό της σειράς η προετοιμασία για τον δεύτερο κύκλο της σειράς, που θα επικεντρώνεται στον εγγονό του Κόζιμο, τον Λαυρέντιο τον Μεγαλοπρεπή.
Γυρίσματα
Εκτός από τα γυρίσματα που έγιναν σε στούντιο, πολλές σκηνές της σειράς τραβήχτηκαν σε διάφορα ιστορικά μέρη της Τοσκάνης και του Λάτιου. Διάφορα εξωτερικά γυρίσματα έγιναν στο Μοντεπουλτσιάνο, στο Σαν Κουίρικο ντ' Όρτσια, στη Ρότα, στην Πιστόια και φυσικά στη Φλωρεντία. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν από τη Φλωρεντία στις 30 Σεπτεμβρίου 2015 και διήρκεσαν 18 εβδομάδες.
Καστ
Κυριότεροι χαρακτήρες:
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ιταλικές τηλεοπτικές σειρές
Ιδάλις Ορτίς
Η Idalys Ortiz Bocourt Pinar del Río, 27 Σεπτεμβρίου 1989 ) είναι αθλητής της Κούβας που αγωνίζεται στο τζούντο.
Συμμετείχε σε τρεις θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες μεταξύ 2008 και 2016, κερδίζοντας τρία μετάλλια: χάλκινο στο Πεκίνο το 2008, χρυσό στο Λονδίνο το 2012 και ασημένιο στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 2016. Στους Παναμερικανικούς Αγώνες κέρδισε τρία μετάλλια μεταξύ 2011 και 2019.
Κέρδισε οκτώ μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τζούντο μεταξύ 2009 και 2019 και δεκατέσσερα μετάλλια στο Παναμερικανικό Πρωτάθλημα Τζούντο μεταξύ 2007 και 2019.
Θειανισόλη
H θειανισόλη  (αγγλικά thioanisole) είναι αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C7H8S, αν και χρησιμοποιούνται περισσότερο οι πιο αναλυτικοί τύποι C6H5SCH3, PhSCH3 και PhSMe. Η χημικά καθαρή θειανισόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό, διαλυτό σε οργανικούς διαλύτες. Πιο συγκεκριμένα, είναι ο απλούστερος αλκυλαρυλοθειαιθέρας. Το όνομά της υποδηλώνει ότι αυτή η ένωση αποτελεί το θειούχο ανάλογο της ανισόλης. Μπορεί να παρασκευαστεί με μεθυλίωση της θειοφαινόλης.
Αντιδράσεις
Η θειανισόλη δίνει αποπρωτονίωση με αλκυλολίθια αντιδραστήρια, δίνοντας PhSCH2Li, που μπορεί να αλκυλιωθεί. Ο παραγώμενος θειαιθέρας μπορεί να ταυτοποιηθεί και να χρησιμοποιηθεί  με διάφορους τρόπους:
Όπου τα αναφερόμενα υδροκαρβύλια (R) δεν είναι απαραίτητα ίδια.
Αν οξειδωθεί η θειανισόλη δίνει το αντίστοιχο χειρόμορφο σουλφιοξείδιο:
Αναφορές
Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Θειαιθέρες Κατηγορία:C7
Πίσω Πηγάδι Κυθήρων
Το Πίσω Πηγάδι είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Αβραάμ ο εκ Καισαρείας
Τα βιβλία αυτά, που τυπώθηκαν στο πατριαρχικό τυπογραφείο της Κωνσταντινούπολης, ανήκουν στα λεγόμενα «καραμανλήδικα», δηλαδή σε αυτά που γράφονταν στην τουρκική γλώσσα, αλλά με γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου.
Πηγές
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Μεταφραστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες
Αφούρτσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Ελευθερία Αιτωλοακαρνανίας
Η Ελευθερία είναι πεδινός οικισμός του Αγρινίου στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 100 μέτρων.
Γεωγραφία - ιστορία
Η Ελευθερία βρίσκεται στον κάμπο του Αγρινίου σε απόσταση 3 χλμ. νοτιοανατολικά από το κέντρο της πόλης. Ανατολικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Ερμίτσα και στα νότια συνορεύει με τον Άγιο Ιωάννη Ρηγανά. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός για πρώτη φορά το 1971 στο ΦΕΚ 53Α - 16/03/1971 με την ονομασία Δημήτριος Πατίλης. Το 1984 με το ΦΕΚ 45Α - 16/04/1984 μετονομάστηκε σε Ελευθερία. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αγρινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 147 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Νέος Ζυγός Ξάνθης
Ο Νέος Ζυγός είναι ένα χωριό του Δήμου Αβδήρων με 395 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει από την πόλη της Ξάνθης περίπου 3 χιλιόμετρα.
Διοικητικές μεταβολές
Το χωριό αναγνωρίστηκε το 1928 και εντάχθηκε στην κοινότητα Χιονίστρας του νομού Ροδόπης ενώ το 1944 εντάχθηκε στο νομό Ξάνθης. Το 1997 εντάχθηκε στο δήμο Βιστωνίδος και το 2010 στο Δήμο Αβδήρων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Ο Νέος Ζυγός γειτνιάζει με τους οικισμούς της δημοτικής κοινότητας Διομήδειας και με την πόλη της Ξάνθης.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 395 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 497 κατοίκους. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Αθλητισμός
Ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Ηρακλής Νέου Ζυγού ιδρύθηκε επίσημα το 1952 και εκπροσωπεί το χωριό στο ποδόσφαιρο, μετέχοντας στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ξάνθης.
Το 2011 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ξάνθης, ωστόσο όμως δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. 8 χρόνια αργότερα, το 2019, αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ξάνθης και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική, συμμετέχοντας για πρώτη φορά σε εθνικό πρωτάθλημα.
Χιοβσάν
Το Χοβσάν (επίσης, Γκουσάν, Γκουσάνι, Γκουσσάν, και Γκοβσάν) είναι ένας δήμος στο Μπακού του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 38,257 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπακού Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπακού
Ανάξαδρος ο Λακεδαιμόνιος
Ο Ανάξαδρος ο Λακεδαιμόνιος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του τέθριππου στους 88ους (428 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας, ανέφερε πως είχε δει τον ανδριάντα του Αναξάνδρου στην Ολυμπία, στον οποίο υπήρχε επιγραφή για τη νίκη του αλλά και αφιέρωση προς τον παππού του -χωρίς να υπάρχουν στοιχεία για το όνομα του- ο οποίος είχε υπάρξει ολυμπιονίκης του πεντάθλου. Ο μοναδικός γνωστός Σπαρτιάτης ολυμπιονίκης του 5ου και 6ου αιώνα π.Χ. στο αγώνισμα αυτό, ήταν ο Ακματίδας (το 500 π.Χ.), ο οποίος θεωρείται ως ο παππούς του Αναξάδρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Πιτσινάδες Κυθήρων
Οι Πιτσινάδες είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 20 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Ανώμαλος δρόμος
Οι αγώνες δρομικών αποστάσεων σε ανώμαλο δρόμο είναι ένα άθλημα στο οποίο οι ομάδες και τα άτομα  τρέχουν στην ύπαιθρο σε φυσικό έδαφος (χώμα, γρασίδι ή ακόμα και σε πέτρινο έδαφος). Οι απόστάσεις συνήθως είναι 4 έως 12 χιλιόμετρα, ή ακόμα και περισσότερα τα τελευταία χρόνια. Οι διαδρομές μπορεί να διασχίζουν δάση, να περιλαμβάνει λόφους, επίπεδο έδαφος και μερικές φορές δρόμο με χαλίκι και πέτρες. Είναι ατομικό καθώς και ομαδικό άθλημα. Στους αγώνες συμμετέχουν άνδρες όσο και γυναίκες όλων των ηλικιών. Κυρίως λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα καθώς και το καλοκαίρι για τους πιο απαιτητικούς αθλητές.
Οι αγώνες ανωμάλου δρόμου ξεκίνησαν από την Βρετανία. Το πρώτο αγγλικό πρωτάθλημα έλαβε χώρα το 1876. Άμεσα επεκτάθηκε και σε  διεθνές επίπεδο με τους πρώτους αγώνες να πραγματοποιούνται το 1903.
Δρομικοί αγώνες ανωμάλου δρόμου στην Ελλάδα
Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Στυλάρι Ροδόπης
Το Στυλάρι ή Στυλάριο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Στυλάρι βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Κομοτηνής σε υψόμετρο 130 μέτρα και απέχει 10 χλμ. Α.-ΒΑ. από το κέντρο της πόλης. Βορειοδυτικά και δίπλα είναι οι Σιδηράδες, βορειοανατολικά η τεχνητή λίμνη Γρατινής, ανατολικά η Γρατινή ενώ μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Κομοτηνής - Βουλγαρικά σύνορα. Στην βυζαντινή περίοδο και στα 1344, αναφέρεται ότι όταν ο Ματθαίος Καντακουζηνός πήρε στην κυριαρχία του για λογαριασμό του πατέρα του τα Κουμουτζηνά, του παραδόθηκε επίσης και το κοντινό "φρούριον" Στυλάριον (όπως και τα Παραδημώ, Ασώματος και Κρανοβούνιον). Παρόλες τις αναφορές όμως δεν σώζονται ή έχουν βρεθεί λείψανα οχύρωσης.
Διοικητικά
Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία, είναι Μπαρακλί ενώ μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Στυλάριον στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γρατινής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κομοτηνής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 300 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Λακιάδες
Οι Λακιάδες ή η Λακία ή η Λακιάδα (Λακιάδαι), (ο δήμος: Λακίας ή Λακιάδας ή Δήμος Λακιαδών) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Οινηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Λακιάδες) ονομάζονταν και οι δημότες του δήμου αυτού.
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Λάκιο και την αρχαία αττική οικογένεια ευγενών, που κατάγονταν από αυτόν. Το ηρώο του Λάκιου βρισκόταν επί της Ιεράς Οδού, προς την Ελευσίνα, κοντά στον ποταμό Κηφισό. Το ίδιο όνομα, εκτός από το δήμο, έφερε και η τριττύα του Άστεως της Οινηίδας φυλής.
Τοποθεσία των αρχαίων Λακιαδών
Ο δήμος των Λακιαδών, ήταν μικρός δήμος, του άστεως. Βρισκόταν κατά μήκος της Ιεράς Οδού, μεταξύ του Σκίρου και του δήμου της Κηφισιάς, κοντά σε μια ιερή συκιά. Ο αρχαίος δήμος Λακιαδών τοποθετείται, σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες, στην περιοχή του σύγχρονου Βοτανικού, από τη διασταύρωση της σημερινής Ιεράς Οδού με τη λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως, έως τη Γεωπονική Σχολή, όπου έχουν εντοπιστεί τμήματα της αρχαίας οδού και εκτεταμένες νεκροπόλεις, οι οποίες χρονολογούνται από τις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ. ως τη ρωμαϊκή εποχή. Σύμφωνα με τον John S. Traill το κέντρο του δήμου βρισκόταν στην Ιερά Οδό, ανατολικά του ποταμού Κηφισού.
Οι ερευνητές του 19ου αιώνα Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής και Διονύσιος Σουρμελής, επιβεβαιώνουν τη διαχρονική ύπαρξη του δήμου στην περιοχή της Ιεράς οδού, ο δε δεύτερος τοποθετεί μάλιστα το τέμενος του ήρωα Λακίου εκεί όπου φτάχθηκε αργότερα ο ναός του αγίου Σάββα.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.) στην αρχαία Βουλή των 500. Τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ. και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), συμμετείχε με 3 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Λακιαδών
Ο δημότης των αρχαίων Λακιαδών ονομαζόταν Λακιάδης ή Λακιεύς. Στο δήμο είχε ισχυρή παρουσία η οικογένεια των Φιλαϊδών, από την οποία κατάγονταν ο Μιλτιάδης και ο Κίμωνας.