cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νήσος Κλίπερτον
Εξόρυξη Γκουανό και η τραγωδία του 1917
Μέχρι το 1917, όλοι πλην ενός οι άνδρες στο νησί είχαν πεθάνει, κάποιοι σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να φτάσουν στην ενδοχώρα και να φέρουν βοήθεια. Ο φαροφύλακας, Βικτοριάνο Άλβαρες, ήταν ο τελευταίος άνδρας στο Νησί Κλίππερτον, μαζί με 15 γυναίκες και παιδιά. Ο Άλβαρες γρήγορα ανακήρυξε εαυτόν βασιλιά και άρχισε μια κτηνωδία από βιασμούς και φόνους, προτού σκοτωθεί και αυτός από ένα από τα θύματα των ορέξεων του, τη χήρα του διοικητή της φρουράς Καπετάνιου Ραμόν Αρναούντ. Στις 18 Ιουλίου 1917, σχεδόν αμέσως μετά τον θάνατο του Άλβαρες, 4 γυναίκες και 6 παιδιά, οι τελευταίοι επιζώντες, παραλήφθηκαν από το Πολεμικό πλοίο Γιορκτάουν του Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κατάληξη της διαμάχης για την ιδιοκτησία
Η ιδιοκτησία του Κλίππερτον τότε αμφισβητήθηκε μεταξύ Γαλλίας και Μεξικού. Η Γαλλία πλησίασε το Βατικανό για να βγάλει μια απόφαση για την ιδιοκτησία και το 1930 το Βατικανό ανέθεσε τη διαιτησία στον Βασιλιά της Ιταλίας, Βίκτορ Εμμανουήλ, που στις 28 Ιανουαρίου 1931, ανακήρυξε το Κλίππερτον Γαλλική κτήση. Οι Γάλλοι ξαναέκτισαν τον φάρο και εγκατέστησαν ένα στρατιωτικό φυλάκιο στο νησί, που παρέμεινε για επτά χρόνια προτού εγκαταλειφθεί. Το 1935 η Γαλλία προσάρτησε το νησί, από τότε διοικείται από τον Γάλλο επίτροπο της αποικίας της Γαλλικής Πολυνησίας.
Αρχιεπισκοπικό Παρεκκλήσιο (Ραβέννα)
Περιγραφή
Το ιερό είναι σταυροειδές: η ανατολική αψίδα έχει έναν σταυρό, με έναν ουρανό από λευκά και χρυσά άστρα στο βάθος. Η έμπνευση γι' αυτό πρέπει να είναι από το μαυσωλείο της Γάλλας Πλακιδίας. Στην οροφή τέσσερεις Άγγελοι κρατούν το μονόγραμμα ΙΧ (Ιησούς Χριστός), ενώ μεταξύ τους υπάρχουν τα σύμβολα των Ευαγγελιστών. Στο ανατολικό τόξο υπάρχουν στηθάρια 6 Αποστόλων (Πέτρου, Παύλου, Φιλίππου, Ανδρέα, Ιακώβου και Ιωάννη) και του νεαρού Χριστού. Στο βόρειο τόξο έξι στηθάρια με Αγίες (Περπέτουα, Ευφημία, Καικιλία, Φελίσιτας, Δαρία) και το μονόγραμμα ΙΧ ΑΩ και στο εδώ τύμπανο η αναγεννησιακή νωπογραφία του Λόνγκι με την Αποκαθήλωση. Στο νότιο τόξο άλλοι 6 απόστολοι (Βαρολομαίος, Ματθαίος, Θωμάς, κ.ά.) και στο τύμπανο η Ανάσταση του Λόνγκι. Στο δυτικό άγιοι (Κοσμάς, Δαμιανός, Χρύσανθος, κ.ά.) και στο τύμπανο μία επιγραφή.
Νήσος Κλίπερτον
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, το Κλίππερτον το επισκέφτηκε δύο φορές ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ, που ήθελε να το κάνει κτήση των ΗΠΑ και να το χρησιμοποιήσει ως αεροπορική βάση για επιχειρήσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό. Το 1944, διέταξε το Πολεμικό Ναυτικό να καταλάβει το νησί (μέχρι το 1945) σε μια από τις πιο μυστικές επιχειρήσεις των Η.Π.Α. στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Υποναύαρχος Μπυρντ ανέλαβε αρκετές αποστολές στο νησί για να αξιολογήσει τις δυνατότητες του ως αεροπορική βάση.
Μεταπολεμικά χρόνια
Το νησί εγκαταλείφθηκε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έκτοτε το επισκέπτονται μόνο ερασιτέχνες ψαράδες, τακτικές προγραμματισμένες περιπολίες του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού και Μεξικάνοι ψαράδες τόνου και καρχαρία. Έχουν υπάρξει μη συχνές επιστημονικές και ερασιτεχνών ραδιοεκπομπέων αποστολές, και, σε μια περίπτωση, ο Ζακ Υβ Κουστώ το επισκέφτηκε με την ομάδα δυτών του και έναν επιζώντα από την εκκένωση του 1917.
Αρχιεπισκοπικό Παρεκκλήσιο (Ραβέννα)
Σημασία
Σύμφωνα με την αξιολόγηση του ICοMοS (Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων & Τόπων) γι' αυτό το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, «η σημασία αυτού του κτηρίου είναι το γεγονός, ότι είναι το μόνο ιδιωτικό ιερό των παλαιοχριστιανικών χρόνων, που έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα. Η εικονογραφία του είναι επίσης σημαντική, λόγω του έντονα αντι-Αρειανού της συμβολισμού".
Νήσος Κλίπερτον
Μεταπολεμικά χρόνια
Το 1962, η ανεξαρτησία της Αλγερίας απείλησε περαιτέρω Γαλλικές πυρηνικές δοκιμές σε αλγερινές τοποθεσίες. Το Γαλλικό Υπουργείο Άμυνας θεώρησε το Κλίππερτον σαν πιθανή τοποθεσία αντικατάστασης των δοκιμών, όμως, λόγω του εχθρικού κλίματος του νησιού και της απομονωμένης θέσης του, σταδιακά εγκαταλείφθηκε αυτή η σκέψη.
Το 1981, η Ακαδημία Επιστημών για τα Υπερπόντια Εδάφη συνέστησε ότι το νησί έχει τις δικές του οικονομικές υποδομές, με έναν αεροδιάδρομο και ένα αλιευτικό λιμάνι στη λιμνοθάλασσα. Αυτό σήμαινε το άνοιγμα της λιμνοθάλασσας δημιουργώντας ένα πέρασμα στον δακτύλιο της ατόλλης. Γι’ αυτόν τον σκοπό, μια συμφωνία με την οποία το νησί έγινε περιουσία του κράτους υπογράφτηκε με τη Γαλλική κυβέρνηση, που αντιπροσωπευόταν από τον Υψηλό Επίτροπο για τη Γαλλική Πολυνησία.
Ναυαγοί
Το 1988, πέντε Μεξικανοί ψαράδες χάθηκαν στη θάλασσα μετά μια καταιγίδα που ξέσπασε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού κατά μήκος της ακτής της Κόστα Ρίκα. Παρασύρθηκαν τόσο μακριά που έβλεπαν το Κλίππερτον, αλλά δεν ήταν δυνατόν να το προσεγγίσουν.
Σύγχρονη ιστορία
Το 2005, το οικοσύστημα του Κλίππερτον μελετήθηκε εκτενώς για 4 μήνες από μια επιστημονική αποστολή που οργανώθηκε από τον Ζαν Λουί Ετιέν, που έπρεπε να κάνει έναν πλήρη κατάλογο ορυκτών, φυτικών, και ζωικών ειδών που βρίσκονται στην ατόλλη, να μελετήσει τα άλγη έως και 100 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, να μελετήσει τη ρύπανση, κ.ά.
Το Κλίππερτον συχνά χρησιμοποιείται από τους Γάλλους ως μια αυτό-αποδοκιμαστική αναφορά στη σπουδαιότητα για τις Γαλλικές υπερπόντιες κτήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερπόντια Γαλλία Κατηγορία:Ατόλλες
Άντριαν Σμιθ
Ο Άντριαν Σμιθ (Adrian Frederick Η Smith, 27 Φεβρουαρίου 1957) είναι Άγγλος κιθαρίστας, γνωστός ως μέλος του χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, ενώ έχει συνεργαστεί και με το προσωπικό σχήμα του τραγουδιστή Μπρους Ντίκινσον.
Πρώιμα χρόνια
Ο Άντριαν Σμιθ γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 1957 στην περιοχή Χάκνεϊ του Λονδίνου. Κατά την εφηβική του ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται με τη ροκ μουσική, με εντονότερη επιρροή του τους Deep Purple, των οποίων το Machine Head ήταν ο πρώτος δίσκος τον οποίο αγόρασε, ενώ έντονα επιδραστικά συγκροτήματα για τον Σμιθ ήταν οι Black Sabbath, οι Free και άλλοι.
Στα 16 του χρόνια άφησε το σχολείο για να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα στη μουσική. Μαζί με τον Ντέιβ Μάρεϊ σχημάτισαν τους Evil Ways, οι οποίοι αργότερα μετονομάστηκαν σε Urchin. Το συγκεκριμένο συγκρότημα κυκλοφόρησε τα σινγκλ Black Leather Fantasy και She's a Roller, με τον Σμιθ να έχει αναλάβει τα φωνητικά. Ο Μάρεϊ αποχώρησε για να ενταχθεί στους Iron Maiden το 1980, ενώ έγινε πρόταση και στον Σμιθ, ο οποίος αρνήθηκε. Παρ' όλα αυτά, μετά τη διάλυση των Urchin το 1981, έγινε μέλος των Iron Maiden αντικαθιστώντας τον Ντένις Στράτον, μετά από οντισιόν όπου έπαιξαν το Wrathchild.
Iron Maiden
Στους Iron Maiden, ο Σμιθ και ο Μάρεϊ αποτέλεσαν το δίδυμο στην κιθάρα καθ' όλη τη δεκαετία του '80 και έχουν χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο επιτυχημένα του είδους, ενώ εκτός της κιθάρας, ο Σμιθ έκανε και δεύτερα φωνητικά. Ο πρώτος δίσκος του με το συγκρότημα ήταν το Killers το 1981, ενώ συμμετείχε στη συγγραφή και σύνθεση νέων κομματιών από το The Number of the Beast και έπειτα.
Ο Σμιθ αποφάσισε να αποχωρήσει από το συγκρότημα πριν ξεκινήσουν οι ηχογραφήσεις για το άλμπουμ No Prayer for the Dying, λόγω της διαφωνίας του με την μουσική κατεύθυνση που έπαιρναν οι Iron Maiden, δίνοντας τη θέση του στον Τζάνικ Γκερς.
Μέχρι τότε το συγκρότημα είχε φθάσει δύο φορές στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ και είχε κυκλοφορήσει δεκάδες σινγκλ επιτυχίες. Όλα τα άλμπουμ των Iron Maiden εκείνης της περιόδου θεωρούνται κλασικά για το χέβι μέταλ, έχοντας πλέον βραβευθεί σαν χρυσά ή πλατινένια. Κατά τη διάρκεια των περιοδειών τους, μεγάλα στάδια με χωρητικότητα δεκάδες χιλιάδες θεατές κατακλύζονταν από τους οπαδούς τους, με αποκορύφωμα την εμφάνιση τους ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ Monsters of Rock του 1988.
Στις αρχές του 1999 επέστρεψε στο συγκρότημα, με τον Γκερς και τον Μάρεϊ να παραμένουν και τους Iron Maiden να έχουν πλέον τρεις κιθαρίστες. Μετά από μία σύντομη περιοδεία, ηχογράφησαν το άλμπουμ Brave New World το 2000, για να ακολουθήσουν τα Dance of Death (2003), A Matter of Life and Death (2006), The Final Frontier (2010) και The Book of Souls (2015).
Σόλο καριέρα και συνεργασία με τον Ντίκινσον
Το 1989, ο Σμιθ πραγματοποίησε την πρώτη του προσπάθεια για σόλο καριέρα με τίτλο ASAP (Adrian Smith And Project), κυκλοφορώντας το δίσκο Silver and Gold. Μετά την αποχώρηση του από τους Iron Maiden το 1990, επανήλθε στη μουσική σκηνή όταν έπαιξε ζωντανά με το συγκρότημα κατά την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ Monsters of Rock του 1992, παίζοντας το τραγούδι Running Free.
Στη συνέχεια δημιούργησε τους The Untouchables, οι οποίοι άλλαξαν το όνομα τους σε Skeleton Cew και τελικά σε Psycho Motel, κυκλοφορώντας τα State of Mind το 1995 και Welcome to the World το 1997. Ενδιάμεσα, συμμετείχε στο άλμπουμ Instant Clarity του πρώην τραγουδιστή των Helloween, Μίκαελ Κίσκε.
Το 1997, ο Μπρους Ντίκινσον, ο οποίος είχε αποχωρήσει από τους Iron Maiden τέσσερα χρόνια νωρίτερα, του πρότεινε να συμμετάσχει στο προσωπικό του συγκρότημα. Ο Σμιθ συμφώνησε και το συγκρότημα κυκλοφόρησε τα Accident of Birth (1997) και The Chemical Wedding (1998), ενώ περιόδευσε σε όλο τον κόσμο.
Το 2010, τραγούδησε στα τραγούδια Reach Out και Make Up Your Mind από το άλμπουμ Guitars, Beers & Tears του Ντέιβ Κόλγουελ, ενώ δύο χρόνια αργότερα έκανε την παραγωγή για το δίσκο Awoken Broken των Primal Rock Rebellion.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος για πάνω από είκοσι χρόνια με την καναδικής καταγωγής Νάταλι Ντουφρένς-Σμιθ και έχουν τρία παιδιά, τον Ντίλαν, τη Νατάσα και τη Μπρίτανι. Είναι οπαδός της ποδοσφαιρικής ομάδας Γουότφορντ ΦΚ, αν και κατά την παιδική του ηλικία υποστήριζε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Βερριάσιο
Στο γεωλογικό χρονοδιάγραμμα, Βερριάσιο ονομάζεται η πρώτη από τις έξι γεωλογικές βαθμίδες στις οποίες υποδιαιρείται η κατωτέρα κρητιδική σειρά στρωμάτων (Πρώιμη κρητιδική). Περιλαμβάνει τη χρονική περίοδο 145 με 139,8 εκατομμύρια χρόνια πριν. Πριν από αυτήν είναι το Τιθώνιο (μέρος του Ιουράσιου) και ακολουθείται από το Βαλανζίνιο.
Το Βερριάσιο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην επιστημονική βιβλιογραφία από τον Ενρί Κοκάν (Henri Coquand) το 1869. Ονομάστηκε έτσι από το χωριό Βερριά (Berrias) στον νομό Αρντές της Γαλλίας. Ο επί το πλείστον μη θαλάσσιος αγγλικός σχηματισμός Purbeck ανήκει εν μέρει σε αυτή την εποχή.
Αναστάσιος Β΄ Σιναΐτης
Ο Αναστάσιος (ο λεγόμενος Σιναΐτης) ήταν σημαντικός εκκλησιαστικός συγγραφέας του 7ου αιώνα. Ήταν μοναχός στην Ιεράς Μονής Όρους Σινά και διετέλεσε και ηγούμενός της, αλλά και επίσκοπος Αντιοχείας κατά τα έτη 599-610.
Βερριάσιο
Βιβλιογραφία
Βερριασιο
Αναστάσιος Β΄ Σιναΐτης
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και ανήκε σε ευκατάστατη οικογένεια. Σε μικρή ηλικία εκάρη μοναχός, και αφού ταξίδεψε στη Συρία, την Αίγυπτο και τα Ιεροσόλυμα, κατέληξε στη Μονή Σινά. Παρέμεινε εκεί και αργότερα έγινε και ηγούμενός της. Αγωνίστηκε κατά του Μονοφυσιτισμού, γι' αυτό ονομάστηκε και Ομολογητής, ενώ οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν και «νέο Μωυσή».
Αναφέρεται ότι βρήκε μαρτυρικό τέλος το 610, όταν όχλος Εβραίων τον έκαψε ζωντανό. Παρά ταύτα, λόγω της σύγχυσης που υπήρχε και υπάρχει με τον προκάτοχό του, αυτό δεν μπορεί να είναι σίγουρο. Για παράδειγμα, άλλη πηγή αποδίδει αυτόν ακριβώς το μαρτυρικό θάνατο στον προκάτοχό του, αν και στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει λογική συνέχεια με το ότι ο Αυτοκράτορας Φωκάς διέταξε αντίποινα (η βασιλεία του Φωκά ξεκίνησε το 602). Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 21 Απριλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Επίσκοποι Αντιοχείας Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 7ου αιώνα
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2006
Ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2006 ήταν η τέταρτη έκδοση του Παιδικού Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision για νέους τραγουδιστές ηλικίας 8 έως 15. Στις 2 Δεκεμβρίου 2006, ο διαγωνισμός μεταδόθηκε ζωντανά από το Βουκουρέστι, οπότε η Ρουμανία έκανε τη δεύτερη φορά που ο διαγωνισμός διεξήχθη σε ένα πρωτεύουσα. Διοργανώθηκε από τον ρουμανικό εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα, τη Ρουμανική Τηλεόραση (TVR), σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοφωνίας (EBU). Η TVR κέρδισε τα δικαιώματα φιλοξενίας του διαγωνισμού για την AVRO της Ολλανδίας (που φιλοξένησε τον επόμενο διαγωνισμό). Η Κροατία εξέφρασε επίσης ενδιαφέρον για τη διοργάνωση αυτού του διαγωνισμού.
Η εκπομπή μεταδόθηκε ζωντανά στις ανταγωνιστικές χώρες, καθώς και στην Ανδόρα, στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και στην αυστραλιανή τηλεοπτική υπηρεσία Special Broadcasting Service (SBS) που απέκτησε τα δικαιώματα μετάδοσης της εκπομπής, η οποία μεταδόθηκε την 1η Ιανουαρίου 2007. Η πρώτη ήταν η Σερβία Η εκδήλωση της Eurovision ως ανεξάρτητο έθνος. Ο διαγωνισμός κέρδισε το The Tolmachevy Twins από τη Ρωσία με το τραγούδι "Vesenniy Jazz".
Τοποθεσία
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την οικοδέσποινα πόλη, δείτε Βουκουρέστι Το Polyvalent Hall από το Βουκουρέστι (Ρουμανικά: Sala Polivalentă din Bucureşti) είναι μια αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, που βρίσκεται στο πάρκο Tineretului. Χρησιμοποιείται για συναυλίες, εσωτερικά αθλήματα, όπως τένις, γυμναστική, χορός, χάντμπολ, βόλεϊ, μπάσκετ, άρση βαρών, αγωνιστικά αθλήματα και επαγγελματική πάλη. Η αίθουσα άνοιξε το 1974 αλλά έκτοτε ανακαινίστηκε. Έχει μέγιστη χωρητικότητα 12.000 θέσεων για συναυλίες και 6.000 για χάντμπολ.
Συμμετοχή
Αρχικά, 16 χώρες είχαν αρχικά υπογράψει το διαγωνισμό, αλλά μία χώρα που δεν καθορίστηκε αργότερα εγκατέλειψε. Η ραδιοτηλεόραση της γαλλόφωνης Βαλλονίας στο Βέλγιο έφυγε από τον διαγωνισμό αυτό το έτος μετά από τη συγχώνευση της προηγούμενης έκδοσης με τη φλαμανδική ραδιοτηλεόραση Vlaamse Radio- en Televisieomroep (VRT). Ισχυρίστηκαν ότι η συνέχιση του διαγωνισμού δεν ήταν προς το συμφέρον τους οικονομικά. Τα ποσοστά προβολής για το διαγωνισμό για το RTBF του 2005 ήταν επίσης χαμηλά. Το Βέλγιο συνέχισε να εκπροσωπείται στο διαγωνισμό από την VRT.
Η Hrvatska radiotelevizija (HRT) της Κροατίας ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί από την έκδοση του 2007 και μελλοντικούς διαγωνισμούς, διότι διαφορετικά θα είχαν αντιμετωπίσει πρόστιμο από την EBU, καθώς δεν παρουσίαζαν ζωντανά τη φετινή εκδήλωση και δεν τη μεταδίδουν σε εθνικό δίκτυο. Οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έπρεπε προηγουμένως να παρακολουθήσουν ζωντανά την εκδήλωση και σε ένα κανάλι διαθέσιμο για το μεγαλύτερο μέρος του κοινού, ωστόσο αυτός ο κανόνας διαγράφηκε το 2007. Η Κροατία αποσύρθηκε το επόμενο έτος και δεν θα συμμετάσχει επτά χρόνια μέχρι να επιστρέψει το 2014.
Χώρες που αποχώρησαν
Οι σκανδιναβικοί ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί. DR της Δανίας, Norsk rikskringkasting (NRK) της Νορβηγίας και της Sveriges Television (SVT) της Σουηδίας · αποφάσισε να αποσυρθεί από τον διαγωνισμό για διάφορους λόγους, ένα από το οποίο ήταν ότι το περιεχόμενο άσκησε υπερβολική πίεση στα συμμετέχοντα παιδιά. Αντ 'αυτού, πραγματοποίησαν ένα μοναδικό σκανδιναβικό διαγωνισμό με τίτλο Melodi Grand Prix Nordic στη Στοκχόλμη, όπως το έκαναν το 2002. Ωστόσο, η Σουηδία συμμετείχε, κάτι που ήταν πολύ απροσδόκητο από τότε που βρισκόταν το 15ο όλων των προηγούμενων ετών, με τον εμπορικό τηλεοπτικό σταθμό TV4 που προμηθεύει την είσοδο της Σουηδίας. Αυτό σήμαινε ότι η Σουηδία συμμετείχε και στους δύο διαγωνισμούς.
Η ITV, ο βρετανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός του διαγωνισμού από το 2003 έως και το 2005, αποσύρθηκε από τον διαγωνισμό, αφού είχαν αρχικά τα δικαιώματα να το μεταδίδουν όταν το BBC αρνήθηκε την προσφορά. Το 2003, μεταδίδουν το διαγωνισμό στο κύριο κανάλι ITV, υποβιβάζοντάς το στο ITV2 για τα επόμενα δύο χρόνια λόγω κακών βαθμολογήσεων θεατών, πριν από την πλήρη απομάκρυνσή τους το 2006.
Η Σερβία και Μαυροβούνιο συμμετείχαν στον διαγωνισμό του 2005, αλλά έκτοτε το Μαυροβούνιο ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας. Η EBU έδωσε στον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Radio TV, Crne Gore (RTCG), επιπλέον χρόνο για να αποφασίσει αν θα συμμετάσχει ή όχι, αλλά τελικά απέρριψε την πρόσκληση. Μόνο μετά το 2014 θα ξεκινούσαν να συμμετέχουν στην Junior Eurovision.
Αποτελέσματα
Σημειώσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Eurovision
Μαρκιανός (σφετεριστής)
Ο Μαρκιανός, λατιν. Marcianus (άκμασε 469-484), από τη Δυναστεία του Λέοντος, ήταν σφετεριστής εναντίον του Ζήνωνα το 479.
Βιογραφία
Γιος του Ανθεμίου (467-472) αυτοκράτορα της Δύσης (β. 467-472) και της Μαρκίας Ευφημίας, κόρης του Μαρκιανού Αυτοκράτορα της Ανατολής (β. 450-457). Ο πατέρας του ήταν από τον επιφανή Οίκο των Προκοπίων, δισέγγονος του Προκοπίου σφετεριστή το 365-6 εναντίον του αυτοκράτορα Ουάλη και συγγενής του Ιουλιανού. Αδέλφια του ήταν ο Ανθεμίολος, ο Προκόπιος Ανθέμιος, ο Ρωμύλος και η Αλυπία, σύζυγος του Ρικίμερ μάγιστρος militum.
Για να ενδυναμωθούν οι δεσμοί της Δυτικής με την Ανατολική Αυτοκρατορία, ο Μαρκιανός νυμφεύτηκε τη Λεοντία, κόρη του Λέοντος Α΄ του Θράκα, Αυτοκράτορα της Ανατολής, και της Βηρίνας. Η μεγαλύτερη αδελφή της Αριάδνη είχε παντρευτεί πρώτα τον ισχυρό Ζήνωνα. Ο Μαρκιανός εξελέγη ύπατος (χωρίς δεύτερο ύπατο) τα έτη 469 και 472.
Ντεϊά
Ντεϊά (καταλ. Deià) είναι ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό στο νησί της Μαγιόρκας, το μεγαλύτερο νησί (όπως λέει τό όνομά της στα λατινικά) των Βαλεαρίδων, στην Ισπανία.
Μαρκιανός (σφετεριστής)
Επικράτηση του Ζήνωνα
Τον Ιανουάριο του 474 απεβίωσε ο Λέων Α΄ και τον διαδέχθηκε ο Λέων Β΄, γιος του Ζήνωνα και της Αριάδνης αλλά απεβίωσε τον Νοέμβριο του 474 σε ηλικία μόλις 7 χρονών. Ο Ζήνωνας ήταν συμβασιλιάς του, έτσι τώρα έμεινε μόνος Αυτοκράτορας της Ανατολής. Αυτό όμως δεν το αποδεχόταν όλοι. Ο Ζήνωνας ήταν από την Ισαυρία της Συρίας και εθεωρείτο βάρβαρος· είχε αλλάξει το αρχικό του όνομα Ταρασικόδισσας στο Ελληνικό Ζήνων. Μερικοί προτιμούσαν τον Μαρκιανό, ως σύζυγο της πορφυρογέννητης Λεοντίας, ενώ η Αριάδνη είχε γεννηθεί, όταν ακόμη ο Λέων Α΄ ήταν αφανής στρατιωτικός. Τη δύναμη του Ζήνωνα αμφισβήτησε ο Βασιλίσκος, αδελφός της Βηρίνας, που το 475 τον εκτόπισε, αλλά έπειτα από ένα έτος ο Ζήνωνας τον έδιωξε και επέστρεψε στον θρόνο το 476.
Ντεϊά
Το ιδανικό και ειδυλλιακό τοπίο του έχει γοητεύσει και προσελκύσει όχι μόνο απλούς τουρίστες αλλά και μερικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς, όπως τον καταλανό Σαντιάγο Ρουσινιόλ, τον ισπανό συνθέτη Μανουέλ ντε Φάγια, τον άγγλο συγγραφέα Ρόμπερτ Γκρέιβς και την ηθοποιό Άβα Γκάρντνερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλεαρίδες Νήσοι Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Μαρκιανός (σφετεριστής)
Επικράτηση του Ζήνωνα
Εν τω μεταξύ τον Ρωμύλο Αυγουστύλο αυτοκράτορα της Δύσης εκτόπισε ο Οδόακρος, στρατηγός του Ρωμαϊκού στρατού ο οποίος όμως δεν αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας και μάλιστα έστειλε τα αυτοκρατορικά εμβλήματα στο Ζήνωνα απο τον οποίο αναγνωρίστηκε ως πατρίκιος της Δυτικής Αυτοκρατορίας.
Ο Μαρκιανός σφετερίζεται τον θρόνο
Το 479 ο Μαρκιανός προσπάθησε να εκτοπίσει τον Ζήνωνα: με τη βοήθεια των αδελφών του Προκοπίου Ανθεμίου και Ρωμύλου μάζεψε στρατό στην Κωνσταντινούπολη, πολίτες και ξένους, στην οικία του Καισάριου νότια της Αγοράς του Θεοδοσίου και από εκεί βάδισαν ταυτόχρονα εναντίον του παλατιού και της οικίας του Ίλλου, στρατηγού από την Ισαυρία, υποστηρικτή του Ζήνωνος. Ο Αυτοκράτορας σχεδόν έπεσε στα χέρια των ανταρτών, που υπερκέρασαν τη Φρουρά του, την οποία επίσης χτυπούσαν οι πολίτες από τις στέγες τους. Όμως κατά τη νύχτα ο Ίλλος επέτυχε να περάσει από τη Χαλκηδόνα μία μονάδα Ισαύρων στρατιωτών μέσα στην Κωνσταντινούπολη και δωροδόκησε τους φύλακες του Ζήνωνα, ώστε να τον αφήσουν να φύγει. Το επόμενο πρωί ο Μαρκιανός, βλέποντας πως οι ενισχύσεις του Γότθου στρατηγού Θεοδώριχου Στράβωνα δεν είχαν φθάσει ακόμη και κρίνοντας απελπιστικές τις εξελίξεις, κατέφυγε στο ναό των Αγ. Αποστόλων μαζί με τους αδελφούς του, όμως συνελήφθησαν.
Ο Ίλλος διώκει τον Μαρκιανό, έπειτα τον επαναφέρει
Το 484 ο Ίλλος οργάνωσε εξέγερση κατά του Ζήνωνα. Δεν ήθελε να φορέσει την πορφύρα ο ίδιος, αλλά ελευθέρωσε τον Μαρκιανό και τον ανακήρυξε Αυτοκράτορα. Επίσης άφησε ελεύθερη τη Βηρίνα, που ο Ζήνων την είχε εξορίσει. Έπειτα αποφάσισε να εκτοπίσει τον Μαρκιανό και να ανεβάσει τον Λεόντιο. Ο Μαρκιανός μετέβη στη Δύση για να ζητήσει τη συνδρομή του Οδόακρου. Τελικά επικράτησε ο Αναστάσιος Α΄ ο Δίκορος, δεύτερος σύζυγος της Αριάδνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος Προκοπίου Κατηγορία:Δυναστεία του Λέοντος Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
Χαϊλεμαριάμ Ντεσαλέν
Ο Χαϊλεμαριάμ Ντεσαλέν (Hailemariam Desalegn Boshe, αμχαρικά:  ኃይለማሪያም ደሳለኝ, 1965-) είναι πολιτικός από την Αιθιοπία, πρωθυπουργός από τις 20 Αυγούστου 2012 ως την αναπάντεχη παραίτησή του, στις 15 Φεβρουαρίου 2018. Διαδέχθηκε, αρχικά υπηρεσιακά, τον αποβιώσαντα Μέλες Ζενάουι. . Είναι ο πρώτος Χριστιανός Προτεστάντης πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας και κατάγεται από τη φυλή Wolayta.
Σπουδές
Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1965 στο Μπολόσο Σόρε. Το 1988 απέκτησε μπάτσελορ πολιτικού μηχανικού και μετά μάστερ (με υποτροφία) από το πανεπιστήμιο της Τάμπερε. Επέστρεψε στη χώρα του αργότερα και επιδόθηκε στην πολιτική.
Όνομα
Το όνομα του πατέρα του είναι Ντεσαλέν που σημαίνει στα αμχαρικά "Είμαι χαρούμενος".
Καριέρα
Χρημάτισε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών από το 2010 ως το 2012. Εν συνεχεία εξελέγη πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος EPRDF (Επαναστατικό Δημοκρατικό Μέτωπο του Αιθιοπικού Λαού) στις 15 Σεπτεμβρίου 2012. Εξελέγη πρόεδρος της Αφρικανικής Ένωσης στην 20ή σύνοδο, που συνήλθε στις 27 Ιανουαρίου 2013.
Πρωθυπουργός
Ανέλαβε υπηρεσιακός πρωθυπουργός όταν πέθανε ο πρόεδρος Ζενάουι τον Αύγουστο του 2012. Επίσημα ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 21 Σεπτεμβρίου 2012.
Ο Ντεσαλέν υπέβαλε ξαφνικά την παραίτησή του από την πρωθυπουργία και την αρχηγία του EPRDF στις 15 Φεβρουαρίου 2018 εξαιτίας των μαζικών διαδηλώσεων και ταραχών, που ξεκίνησαν το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αιθιοπίας
Φαρνάκης Α΄ του Πόντου
Ο Φαρνάκης Α' (β' μισό 3ου αιώνα π.Χ., πιθανόν Αμάσεια - α' μισό 2ου αιώνα π.Χ., Πόντος) ήταν ηγεμόνας του Βασιλείου του Πόντου κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Μιθριδατιδών. Παραδοσιακά θεωρείται γιος και διάδοχος του βασιλιά Μιθριδάτη Γ', αν και οι πληροφορίες μας για την ποντική ιστορία πριν από την έναρξη της βασιλείας του είναι περιορισμένες με αποτέλεσμα η πατρότητά του να στηρίζεται σε υποθέσεις. Ο ιστορικός Πολύβιος εκφράζει την άποψη πως ήταν ο βασιλιάς που ξεπέρασε όλους τους παλαιότερους βασιλείς στην περιφρόνηση προς τους νόμους. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του άσκησε έντονη επεκτατική πολιτική σε στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο, διεξάγοντας τετραετή πόλεμο με την Πέργαμο και την Καππαδοκία. Παράλληλα, προχώρησε σε μέτρα ώστε να προχωρήσει σε εξελληνισμό του κράτους του, το οποίο είχε μέχρι τότε περσικές καταβολές.
Ανέλιξη προς την εξουσία
Πιθανός τόπος γέννησής του είναι η πόλη Αμάσεια, η οποία μέχρι τότε αποτελούσε το κέντρο του ποντικού κράτους και βασιλική κατοικία. Η πολιτική που αργότερα άσκησε με στόχο τον εξελληνισμό του κράτους του, που είχε περσικές καταβολές, μας επιτρέπει να υποθέσουμε πως είχε λάβει την ελληνική παιδεία.
Δεν έχει σταθεί δυνατό να προσδιοριστεί χρονικά η άνοδός του στο θρόνο. Η πρώτη αναφορά στο πρόσωπό του με την ιδιότητα του βασιλιά συνδέεται με την κατάκτηση της ελληνικής πόλης της Σινώπης το 183 π.Χ., κάτι που είχαν επιδιώξει ανεπιτυχώς να πράξουν και οι προκάτοχοί του. Με τον τρόπο αυτό πραγματοποίησε εμφατική είσοδο στο στρατιωτικό και διπλωματικό ορίζοντα της Μικράς Ασίας, διακηρύσσοντας την αυξανόμενη δύναμη της Μιθριδατικής Δυναστείας.
Επεκτατικοί πόλεμοι
Ο Φαρνάκης άσκησε έντονη επεκτατική πολιτική επιθυμώντας να επεκτείνει το κράτος του σε βάρος της Περγάμου, της Βιθυνίας και της Καππαδοκίας, γειτονικών βασιλείων που βρίσκονταν υπό την «εποπτεία» της Ρώμης. Όπως ήταν λογικό, αυτό δυσαρέστησε έντονα τους βασιλείς των κρατών αυτών που ήρθαν σε πόλεμο μαζί του (183 – 179 π.Χ.). Πρωταρχικός εχθρός του στάθηκε ο βασιλιάς Ευμένης Β' της Περγάμου τόσο σε στρατιωτικό όσο και διπλωματικό επίπεδο. Τόσο ο Τίτος Λίβιος όσο και ο Πολύβιος αναφέρονται σε διπλωματικές αποστολές που κατεύθασαν στη Ρώμη αναφορικά με τις διενέξεις αυτές, προερχόμενες από την Πέργαμο, τον Πόντο και τη Ρόδο. Η τελευταία συγκεκριμένα είχε την αποστολή να εκφράσει παράπονα αναφορικά με την κατάληψη της Σινώπης.
Ο Φαρνάκης αψηφώντας τους Ρωμαίους, οι οποίοι επρόκειτο να εξετάσουν το ζήτημα, έστειλε το στρατηγό του, Λεώκριτο, να λεηλατήσει τη μικρασιατική Γαλατία με 10.000 άνδρες. Την επόμενη άνοιξη ηγήθηκε ο ίδιος ενός στρατού που εισέβαλε στην Καππαδοκία, την επικράτεια των Αριαραθιδών. Ο Ευμένης Β' και ο αδερφός του Άτταλος, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από τη Ρώμη, έσπευσαν με στρατό στη Γαλατία, μόνο για να ανακαλύψουν πως ο Λεώκριτος είχε πλεόν αποχωρήσει. Στον Παρνασσό ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον Αριαράθη Δ' της Καππαδοκίας. Είχαν πλέον φτάσει στον Μόκισσο, όταν έλαβαν νέα πως οι Ρωμαίοι είχαν καταφθάσει ώστε να αξιολογήσουν την κατάσταση. Οι Ρωμαίοι δέχτηκαν το αίτημα των βασιλέων να μεσολαβήσουν ώστε να διεξαχθούν δίκαιες διαπραγματεύσεις, συνιστώντας ωστόσο στον Ευμένη και τον Αριαράθη να αποσύρουν τα στρατεύματά τους ώστε να μην γίνει η συνάντηση υπό την απειλή όπλων. Αρχικά ο Φαρνάκης αρνήθηκε να διαπραγματευτεί κάτι που δημιούργησε στους Ρωμαίους την εντύπωση πως δεν είχε να παρουσιάσει ισχυρά επιχειρήματα υπέρ της θέσης του. Τελικά δέχτηκε να συναντηθεί με τον Ευμένη στην Πέργαμο. Παρόλο που τόσο η μία όσο και η άλλη πλευρά παρουσιάστηκε διατεθειμένη να σταματήσει τον πόλεμο, δεν κατάφεραν τελικά να συμφωνήσουν σε τίποτα προβάλλοντας συνεχώς νέες απαιτήσεις. Οι Ρωμαίοι αντιλήφθηκαν πως οι διαπραγματεύσεις οδηγούνταν σε ναυάγιο και αποχώρησαν. Ομοίως και οι απεσταλμένοι του Φαρνάκη, κι έτσι ο πόλεμος μονιμοποιήθηκε.
Ο Διόδωρος αφηγείται πως σε κάποια ακαθόριστη στιγμή ο Λεώκριτος πραγματοποίησε επίθεση στην πόλη Τιείον. Τελικά συνθηκολόγησε με τους μισθοφόρους που την υπεράσπιζαν: εκείνοι θα εγκατέλειπαν την πόλη με την προϋπόθεση να τους επιτρέψει να φύγουν με ασφάλεια. Ωστόσο ο Λεώκριτος δεν τήρησε την υπόσχεση αυτή: υπό τις διαταγές του Φαρνάκη τους έστησε ενέδρα και τους θανάτωσε έναν προς έναν.
Ο πόλεμος κράτησε 4 χρόνία μέχρι το 179 π.Χ. όταν ο Φαρνάκης αποφάσισε πως δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει πια τις συνδυασμένες δυνάμεις των αντιπάλων του. Ξεκίνησε νέος κύκλος διαπραγματεύσεων μέχρι να καταλήξουν σε αμοιβαία συμφωνία. Οι όροι της συνθηκολόγησης υπήρξαν δυσμενείς για το Φαρνάκη, ο οποίος αναγκάστηκε να επιστρέψει τα περισσότερα από τα εδαφη που είχε κατακτήσει, με εξαίρεση την πόλη της Συνώπης και τις αποικίες της. Συγκεκριμένα κλήθηκε να αποσυρθεί από την Παφλαγονία και την πόλη Τιείον, επιτρέποντας στους κατοίκους που είχαν εκπατριστεί να επιστρέψουν. Επιπλέον να επιστρέψει τις πόλεις που πήρε από τον Αριαράθη στην κατάσταση που τις βρήκε, απελευθερώνοντας παράλληλα τους ομήρους και λιποτάκτες που είχε στη διάθεσή του. Τέλος κλήθηκε να καταβάλει υψηλή πολεμική αποζημίωση.
Διπλωματία
thumb|right|250px|Μπρούτζινη ασπίδα αφιερωμένη στο όνομα του Βασιλιά Φαρνάκη, Getty Villa, Καλιφόρνια, Η.Π.Α. (Πόντος, 185–160 π.Χ.) Το τέλος του πολέμου βρήκε τον Πόντο εξασθενημένο οικονομικά, κατάσταση από την οποία κατάφερε ωστόσο να ανακάμψει. Έκτοτε ο Φαρνάκης δεν πραγματοποίησε περαιτέρω κατακτητικούς πολέμους, ωστόσο αύξησε την επιρροή του στην ευρύτερη περιοχή του Πόντου μέσω διπλωματικών ελιγμών. Σε προχωρημένη ηλικία πατρεύτηκε τη Νύσσα, εγγονή του Αντίοχου Γ' του Μέγα, αναθερμαίνοντας τις σχέσεις του κράτους του με τους Σελευκίδες. Για όλα τα παραπάνω είναι γενικά αποδεκτό πως προετοίμασε το δρόμο του εγγονού του, Μιθριδάτη Στ' του Ευπάτορα, του επονομαζόμενου «Μέγα».
Αποτίμηση της βασιλείας
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Φαρνάκης κατέβαλε προσπάθειες ώστε να επεκτείνει και να ενδυναμώσει το κράτος του, κάνοντας για πρώτη φορά ανοίγματα στη διεθνή πολιτική, στρατιωτική και διπλωματική σκηνή. Σχεδόν ολόκληρη η νότια ακτή της Μαύρης Θάλασσας ενσωματώθηκε στο βασίλειό του. Μετέφερε, επίσης, την πρωτεύουσά του από την Αμάσεια στη Σινώπη, καθιστώντας την πόλη αυτή κέντρο του βασιλείου. Παράλληλα ίδρυσε τουλάχιστον μία νέα πόλη, τη Φαρνάκεια, την οποία εποίκησαν (ή αναγκάστηκαν να το κάνουν) οι κάτοικοι της Κερασούντας και των Κοτυώρων.
Αν και Πέρσης στην καταγωγή, ο Φαρνάκης φαίνεται να επιθυμούσε το γρήγορο εξελληνισμό του βασιλείου και της μιθριδατικής δυναστείας. Μια επιγραφή από τη Δήλο μαρτυρά ότι ο Φαρνάκης Α' πραγματοποίησε το 180 π.Χ. μεγάλη δωρεά στην πόλη των Αθηνών, χάρις στην οποία κατασκευάστηκε η Μέση Στοά στη νότια πλευρά της Αρχαίας Αγοράς. Παράλληλα η πόλη τίμησε την αδερφή του βασιλιά κατασκευάζοντας άγαλμα προς τιμήν της.
Νομισματικά πορτρέτα παρουσιάζουν το Φαρνάκη Α' με ρυτιδιασμένη όψη και μικρή γενειάδα τονίζοντας τα ανατολίτικα χαρακτηριστικά του. Αξιοσημείωτα δεν καταβάλλεται καμία προσπάθεια εξωραϊσμού του προσώπου του, αντίθετα με τη συνήθεια της εποχής. Ο έντονος προγναθισμός και ο τρόπος της χάραξης αποδίδουν με τρόπο πειστικό μια άξεστη και χοντροκομμένη μορφή, ενισχύοντας την άποψη που εκφράζει ο γενικά ουδέτερος ιστορικός Πολύβιος, ότι ο Φαρνάκης υπήρξε άξεστος και πλεονέκτης.
Θάνατος και διαδοχή
Από την επιγραφή της Δήλου αφήνεται να εννοοηθεί ότι προς το τέλος της ζωής του ο Φαρνάκης συμβασίλευσε με το ένα ή και με τα δύο αδέρφια του, το Μιθριδάτη και τη Λαοδίκη. Ο προσδιορισμός του ακριβούς έτους θανάτου του είναι δύσκολος. Αναφορές στο διάδοχό και αδερφό του, Μιθριδάτη Δ', υποδηλώνουν ότι πέθανε λίγο μετά το 172/171 π.Χ.
Βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαρνακης 1
Φωτοβολία φάρων
Γενικά ο κάθε ναυτιλλόμενος επιθυμεί να γνωρίζει όχι μόνο την ταυτότητα ενός Φάρου, αλλά και την απόσταση εμφάνισης αυτού. Η πορεία που χαράζει στο χάρτη τον οδηγεί στην περιοχή ορατότητας του υπ΄ όψη κάθε φορά φάρου, γεγονός ιδιαίτερα χρήσιμο κατά την νύκτα, αφού η μη εμφάνισή του, εντός του υπολογισμένου χρόνου, θα πρέπει να εγείρει ανησυχία για τυχόν επικίνδυνη θέση του πλοίου.
Η απόσταση εμφάνισης των Φάρων εξαρτάται από τρεις κυρίως παράγοντες:
Μηχανική φωτοβολία φανών
Ως μηχανική φωτοβολία (Luminous range) των φανών χαρακτηρίζεται η μέγιστη απόσταση σε ναυτικά μίλια στην οποία διακρίνεται το φως από παρατηρητή μέσης οπτικής οξύτητας υπό ομαλές καιρικές συνθήκες, μη επηρεαζόμενης της απόστασης αυτής από την καμπυλότητα της Γης αλλά μόνο από την ισχύ του φωτός που εκπέμπεται. Στους Φαροδείκτες και Πλοηγούς η "μηχανική φωτοβολία" δίνεται μόνο για τους φανούς, δηλαδή για τους φάρους εκείνους ασθενούς φωτός, που εξαρτάται πάντοτε από την ισχύ του μηχανήματός των. Η μηχανική φωτοβολία υπολογίζεται από ειδικά διαγράμματα που φέρονται στους Φαροδείκτες σε συνάρτηση ισχύος σε κηρία (candle power CP) και των συνθηκών ορατότητας, υπό τον γενικό αυτών τίτλο "Luminous range table"
Γεωγραφική φωτοβολία Φάρων
Ως γεωγραφική φωτοβολία (geographic range) των Φάρων χαρακτηρίζεται η μέγιστη απόσταση σε ναυτικά μίλια στην οποία διακρίνεται το εστιακό φως των Φάρων από παρατηρητή επίσης μέσης οπτικής οξύτητας και υπό ομαλές καιρικές συνθήκες μη επηρεαζόμενης της απόστασης και της έντασης του φωτός θεωρώντας αυτό ισχυρό. Είναι φανερό ότι η "γεωγραφική φωτοβολία" εξαρτάται από τον ορατό ορίζοντα που και αυτός είναι ανάλογος από το ύψος του παρατηρητή (από την επιφάνεια της θάλασσας) ή του ύψους του Φάρου.
Η απόσταση του ορατού ορίζοντα δίνεται από την σχέση: d = 1,15√Uo Την σχέση αυτή επιλύει ειδικό πινακίδιο των ναυτικών πινάκων των γνωστών Νόρις (Norie's).
Κατηγορία:Φάροι
Πολυφείδης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πολυφείδης είναι γνωστός ο πρωτότοκος από τους δύο γιους που είχε ο Μάντιος (ο άλλος ήταν ο Κλείτος). Ο Πολυφείδης ήταν επομένως εγγονός του μάντη Μελάμποδα και της Ιφιάνασσας, και ανεψιός του Αντιφάτη. Σύμφωνα με την Οδύσσεια (ο 252-255): ''«Μάντη κι ο Φοίβος έκανε τον Πολυφείδη, πρώτο / στον κόσμο, αφότου ο θάνατος τον Αμφιάραο πήρε. / Με το γονιό του μάλωσε και στην Υπερησία / πήγε κι εκεί προφήτευε στους άλλους τους ανθρώπους»''. Ο γιος του Πολυφείδη, ο Θεοκλύμενος, διαδραματίζει ρόλο, επίσης ως μάντης, στην Οδύσσεια, καθώς γνωρίζεται με τον Τηλέμαχο στην Πύλο και τον ακολουθεί στην Ιθάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Οδύσσεια
ΦΚ Σρεμ Σρέμσκα Μιτρόβιτσα
Η ΦΚ Σρεμ Σρέμσκα Μιτρόβιτσα είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα της Σερβίας.
Το 2002 η ομάδα συγχωνεύτηκε με την FK Zvezdara η οποία υποβιβάστηκε από την ανώτατη κατηγορία. Παράλληλα η ΦΚ Σρεμ είχε υποβιαστεί από το τρίτο επίπεδο. Από τη σεζόν 2002-03 η ομάδα αγωνίζεται στη Serbian First League, το δεύτερο εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1919 σαν SK Građanski. Η πρώτη ομάδα ήταν: Gena Gecinger, Sepika Kin, Sergije Vetvinski Rus, Pera Petrović, Voja Srnić, Aleksije Petrović, Boža Repanić, Ozren Popović, Lajos Horváth, Heinrich Weiss, Victor Weiss, Dragutin Vasilić με αναπληρωματικό τον Vlada Tepšić. Πρώτος προπονητής ήταν ο Heinrich Weiss, ο οποίος παράλληλα ήταν ποδοσφαιριστής και πρώτος σκόρερ της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:ΦΚ Σρεμ Σρέμσκα Μιτρόβιτσα
Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο
Το Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο είναι ιδιωτικό νοσοκομείο στην Θεσσαλονίκη, το οποίο ιδρύθηκε το 2000 και βρίσκεται κοντά στην περιοχή του Αεροδρομίου «Μακεδονία».
Είναι από τα πλέον σύγχρονα νοσοκομεία στην Ελλάδα, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης, ενώ παράλληλα είναι από τα πρωτοπόρα νοσοκομειακά ιδρύματα ως προς την υιοθέτηση νέων τεχνολογιών, όπως τα συστήματα ρομποτικής χειρουργικής τα οποία παρέχουν ακριβείς και λεπτομερείς εξετάσεις. Επίσης στους χώρους του διοργανώνονται ιατρικά συνέδρια και σεμινάρια, ενώ αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές επενδύσεις που έγιναν στη Θεσσαλονίκη στα τέλη του 20ου αιώνα. Διαθέτει 50.000 τ.μ. στεγασμένο χώρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοσοκομεία στη Θεσσαλονίκη
Πορφυρίων (μυθολογία)
thumb|355px|Ο Δίας εναντίον του Πορφυρίωνος (δεξιά). «[[Μουσείο της Περγάμου», Βερολίνο.]] Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πορφυρίων (Πορφυρίωνας) είναι γνωστοί:
Πηγές
Κατηγορία:Γίγαντες Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αττικής
Κοντοδεσπότι Εύβοιας
Το Κοντοδεσπότι είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 251 κατοίκους. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 310 μέτρα. στον λόφο του Προφήτη Ηλία. Απέχει 23 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και 7 χιλιόμετρα από τα Ψαχνά.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Kodespot. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 4 σπίτια. Κατά τη διάρκεια των οθωμανικών χρόνων το χωριό ήταν τσιφλίκι. Μετά την επανάσταση αγοράστηκε από τον Νικόλαο Κριεζώτη και το έδωσε ως προίκα. Το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821. Ο οικισμός συνοικίστηκε αργότερα από Βλάχους οι οποίοι ήρθαν από τα γειτονικά χωριά Αγία Σοφία, Κατούνια, Κοτσίκια και Τσέργιες.
Το 1835 το Κοντοδεσπότι προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσαπίων. Από το 1841 μέχρι το 1866 υπαγόταν στον Δήμο Χαλκιδέων, αλλά με το ΦΕΚ 69Α - 03/11/1866 προσαρτήθηκε πάλι στον δήμο Μεσσαπίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε αρχικά στην κοινότητα Βερούρων αλλά το 1930 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσαπίων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Στον λόφο πάνω από το χωριό βρίσκεται ο ναός του Προφήτη Ηλία. Στο χωριό λειτουργεί το Ιστορικό - Εθνικό Μουσείο «Αναστασίου Λιάσκου», το οποίο στεγάζει την ιδιωτική συλλογή του Αναστασίου Λιάσκου. Περιλαμβάνει εκθέματα από την πολεμική ιστορία της Ελλάδας από το 1770 μέχρι το 1944, όπως όπλα, στολές, παράσημα, εφημερίδες και μετάλλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως
Το 1688 με την κατάκτηση της Πελοποννήσου να έχει ολοκληρωθεί, η Δημοκρατία της Βενετίας στην νέα, πια, κτίση της, το Βασίλειο του Μορέως, ξεκίνησε ενέργειες για την καλύτερη δυνατή διοίκηση των νέων εδαφών. Η νέα κτίση εντάχτηκε στο Κράτος της θάλασσας μία από τις τρεις υποδιαιρέσεις της Ενετικής δημοκρατίας.
Η Ενετική γερουσία έστειλε στον Μοριά τρεις «σύνδικους καταστιχωτών» (sindici catasticatori) να οργανώσουν την διοίκηση της κτίσης, αυτοί ήταν: ο Ιωάννης Ρενιέρ, ο Μαρίνο Μικιέλ, και ο Δομίνικος Γρίττη. Σκοπός τους ήταν η διοικητική διαίρεση του Μορέα, η δημιουργία κτηματολογίου και καταγραφή όλων των κτημάτων, νοσοκομείων, αποθηκών, ιχθυοτροφείων αλλά και τα σπίτια που είχαν εγκαταλείψει οι Οθωμανοί. Επίσης είχαν αρμοδιότητα για να παραχωρήσουν εδάφη σε νέους κατοίκους που έρχονταν από Οθωμανικά εδάφη, καταγραφή των φόρων που πλήρωναν οι παλιοί κάτοικοι στους Οθωμανούς, απογραφή του πληθυσμού, κι η διευκόλυνση εγκατάστασης των νέων αρχών αλλά και καθολικών ιερωμένων ή μοναχών. Η τριμελή αυτή επιτροπή ολοκλήρωσε την αποστολή και συνέταξε την αναφορά της το καλοκαίρι του 1688.
Διαίρεση του 1689
Η αρχική διαίρεση περιελάμβανε τις εξής επαρχίες :
Διαίρεση σύμφωνα με την απογραφή του 1704
Η διαίρεση του το 1704 ήταν η εξής :
Άλλες διαιρέσεις
Από άλλες πηγές και άλλες χρονικές περιόδους αναφέρονται και τα εξής τερριτόρια :
Πηγές
Κατηγορία:Παλιότερες διοικητικές διαιρέσεις της Ελλάδας
Μάρεκ Μπέλκα
Ο Μάρεκ Μάριαν Μπέλκα (πολωνικά: Marek Marian Belka) (9 Ιανουαρίου 1952) είναι Πολωνός καθηγητής οικονομικών και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Πολωνίας και Υπουργός Οικονομικών της Πολωνίας σε δύο κυβερνήσεις. Πρώην διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και πρώην επικεφαλής της Narodowy Bank Polski (Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας). Διατελεί ευρωβουλευτής από τον Ιούλιο του 2019.
Το 1978-1979 και το 1985-1986 έκανε επιστημονική πρακτική άσκηση στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και το 1990 στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Από το 1986, σχετίστηκε με το Ινστιτούτο Οικονομικών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Δημοσίευσε πάνω από 100 επιστημονικές εργασίες που αφορούσαν κυρίως τη θεωρία του χρήματος και την πολιτική κατά του πληθωρισμού στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ειδικεύεται στα εφαρμοσμένα οικονομικά και στη σύγχρονη οικονομική σκέψη. Είναι επίσης μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Επιστημών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Κατείχε πολλές σημαντικές δημόσιες λειτουργίες στη χώρα και στο εξωτερικό. Το 1990 έγινε σύμβουλος στο Υπουργείο Οικονομικών, ακολουθούμενο από το Υπουργείο Ιδιοκτησιακών Μετασχηματισμών και το Κεντρικό Γραφείο Σχεδιασμού. Κατά τα έτη 1994-1996 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Κοινωνικοοικονομικής Στρατηγικής στο Υπουργικό Συμβούλιο και στη συνέχεια οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου της Δημοκρατίας της Πολωνίας, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι. Το 1996 έγινε σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Διετέλεσε δύο φορές Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Πολωνίας και Υπουργός Οικονομικών: το 1997 στο Υπουργικό Συμβούλιο του Βουοντζίμιες Τσιμοσέβιτς και το 2001-2002 στο Υπουργικό Συμβούλιο του Λέσεκ Μίλερ. Το 2004–2005 ήταν Πρωθυπουργός και πρόεδρος της Επιτροπής για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, και το 2005 Υπουργός Αθλητισμού στη δική του κυβέρνηση.
Από το 2006 είναι εκτελεστικός γραμματέας της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη και από τον Νοέμβριο του 2008 διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Προηγουμένως, ήταν επίσης επικεφαλής του Συμβουλίου Συμμαχίας για τον Διεθνή Συντονισμό στο Ιράκ (2003), και τότε διευθυντής της οικονομικής πολιτικής στην Προσωρινή Αρχή Συνασπισμού στο Ιράκ, όπου απάντησε, μεταξύ άλλων για τη νομισματική μεταρρύθμιση, τη δημιουργία ενός νέου τραπεζικού συστήματος και εποπτείας της οικονομίας (2003-2004).
Διορίστηκε πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας. Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 11 Ιουνίου 2010 και ολοκλήρωσε τη θητεία του στις 21 Ιουνίου 2016. Τον Ιανουάριο του 2011, εξελέγη για τριετή θητεία (παρατάθηκε για άλλα τρία χρόνια το 2014) στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικού Κινδύνου της Διευθύνουσας Επιτροπής. Ο Μπέλκα ήταν υποψήφιος και εξελέγη βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Ευρωεκλογές του 2019. Έχει οριστεί αντιπρόεδρος της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Μπέλκα αποφοίτησε από το Κοινωνικοοικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Λοτζ το 1972 και αργότερα σπούδασε με υποτροφίες στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στα οικονομικά του εξωτερικού εμπορίου και κατέχει διδακτορικό τίτλο στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Λοτζ Η διατριβή του αφορούσε την αντιπληθωριστική πολιτική των ΗΠΑ. Έγινε καθηγητής το 1994.
Πρώιμη καριέρα
Από το 1990 έως το 1996, ο Μπέλκα εργάστηκε ως σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών της Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Διετέλεσε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός και Υπουργός Οικονομικών το 1997 και από το 2001 έως το 2002 και ταυτόχρονα και ως οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Διετέλεσε επίσης Σύμβουλος των τριών διαδοχικών Πρωθυπουργών της Αλβανίας - Φατός Νάνο, Παντελί Μάικο και Ιλίρ Μέτα - από το 1997 έως το 2001.
Αργότερα, ο Μπέλκα εργάστηκε ως σύμβουλος της JP Morgan για την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη από το 2002 έως το 2003. Το 2003 ήταν υπεύθυνος για την οικονομική πολιτική στην προσωρινή προσωρινή αρχή συνασπισμού του Ιράκ.
Καριέρα στην εθνική πολιτική
Ο Μπέλκα δραστηριοποιήθηκε στην Πολωνική Ένωση Φοιτητών και στην Πολωνική Ένωση Νεολαίας Σοσιαλιστών. Από το 1973 έως το 1990 ήταν μέλος του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών. Στη δεκαετία του 1980 ήταν ο πρώτος γραμματέας του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών στο Πανεπιστήμιο του Λοτζ.
Ο Μπέλκα εντάχθηκε στο νέο φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα - demokraci.pl τον Μάιο του 2005, αλλά απέτυχε να κερδίσει έδρα στο Λοτζ στις εκλογές του 2005. Επίσης το 2005, ήταν υποψήφιος για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, αλλά έχασε από τον Χοσέ Άνγκελ Γκουρία.
Καριέρα σε διεθνείς οργανισμούς
Από το 2006 έως το 2008, ο Μπέλκα διετέλεσε Εκτελεστικός Γραμματέας της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη.
Το 2007, ο Μπέλκα προτάθηκε από την Πολωνία ως διευθύνων σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αποφάσισε τελικά να προωθήσει την υποψηφιότητα του Γάλλου πρώην υπουργού Ντομινίκ Στρος-Καν.
Στις 15 Ιουλίου 2008, ο Στρος-Καν όρισε τον Μπέλκα ως Διευθυντή του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ, μια θέση που ανέλαβε ο Μπέλκα την 1η Νοεμβρίου 2008. Υπό αυτήν την ιδιότητα, ηγήθηκε της αντίδρασης του ταμείου στην παγκόσμια οικονομική κρίση στην Ευρώπη.
Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας, 2010-2016
Στις 27 Μαΐου 2010, ο Μπέλκα διορίστηκε ως επόμενος Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας από τον Αναπληρωτή Πρόεδρο Μπρονίσλαφ Κομορόφσκι. Στις 10 Ιουνίου 2010, εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο (253 ψήφοι υπέρ, 184 κατά) ως επικεφαλής της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας.
Το 2016, τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο Μπέλκα σκέφτηκε να αναλάβει το ρόλο του επικεφαλούς της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (ΕΤΑΑ). Ήταν επίσης μέλος της Ομάδας Διακεκριμένων Προσώπων για την Παγκόσμια Χρηματοοικονομική Διακυβέρνηση, η οποία ιδρύθηκε από τους Υπουργούς Οικονομικών της G20 και τους Διοικητές της Κεντρικής Τράπεζας για την περίοδο 2017 έως 2018.
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 2019-σήμερα
Στις ευρωεκλογές του 2019, ο Μπέλκα εξελέγη ως ευρωβουλευτής για την εκλογική περιφέρεια του Λοτζ. Στο Κοινοβούλιο, έκτοτε υπηρετεί στην Επιτροπή Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής. Το 2020, προσχώρησε επίσης στην υποεπιτροπή φορολογικών θεμάτων.
Εκτός από τις αναθέσεις της επιτροπής του, ο Μπέλκα είναι μέλος της αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι επίσης μέλος της URBAN Intergroup.
Αναγνώριση
Ο Μπέλκα έλαβε Επίτιμο Διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Χέριοτ-Βατ το 2006.
Ο Μπέλκα είναι Επίτιμο Μέλος του Διεθνούς Ιδρύματος Ραούλ Βάλενμπεργκ. Τον Οκτώβριο του 2013 εξελέγη στο Πολωνικό Οικονομικό Hall of Fame.
Προσωπική ζωή
Ο Μπέλκα είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Η οικογένεια ζει στο Λοτζ.
51 (αριθμός)
Το 51 (πενήντα ένα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 50 και πριν από το 52. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 51 συμβολίζεται ως LI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΝΑ΄ ή να΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Άρσης Βαρών Νίκαιας
Το Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Άρσης Βαρών Νίκαιας (ή «Σπίτι της Άρσης Βαρών») είναι κλειστό γυμναστήριο στη Νίκαια, κοντά στον Πειραιά. Φιλοξένησε τους αγώνες άρσης βαρών κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 στην Αθήνα. Το κτίριο έχει χωρητικότητα 5.100 θέσεων, όμως 3.500 από αυτές διατέθηκαν στο κοινό για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ιστορικό
Το 1999, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, ένα τμήμα του λόφου Σελεπίτσαρι, δίπλα από το Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας, παραχωρείται για την ανέγερση του Ολυμπιακού Κλειστού Γυμναστηρίου Άρσης Βαρών Νίκαιας. Η κατασκευή του ξεκίνησε στα τέλη του 2001 και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2003. Το νεόκτιστο πλέον «Σπίτι της Άρσης Βαρών», εγκαινιάστηκε τον Δεκέμβριο του 2003, με τη διεξαγωγή του Διεθνές Τουρνουά Άρσης Βαρών «Τόφαλος - Κακούσης».
Μετά την Ολυμπιάδα, στο χώρο διεξήχθησαν διοργανώσεις ξιφασκίας, αλλά τον Απρίλιο του 2007, ο χώρος παραχωρήθηκε στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, για χρήση ακαδημαϊκών διαλέξεων και ως συνεδριακού χώρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004