cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιερά Μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Γάμος
Ο γάμος δεν αποτελεί κατ’ αρχή επαναλαμβανόμενο μυστήριο, θεωρούμενος αδιάλυτος (Οὕς ὁ Θεός συνέζευξεν, ἄνθρωπος μή χωριζέτω). Κανονικά, δεύτερος γάμος δεν ευλογείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Εκκλησία, όμως, προκειμένου να διαφυλάξει τον άνθρωπο από χειρότερη διάπτωση και δρώντας κοινωνικά και «κατ’ οικονομίαν», θέσπισε τη λύση του γάμου, καθώς και ειδική τελετή για δεύτερο γάμο, τη γνωστή ως «ακολουθία είς δίγαμους», επιτρέποντας (υπό αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις) συνολικά την τέλεση μέχρι τριών γάμων για τα μέλη της. Ωστόσο, οι ιεροί κανόνες επιβάλουν περιορισμούς και αυστηρές εκκλησιαστικές ποινές (στέρηση της Θείας Κοινωνίας για 2 χρόνια) για τους δίγαμους και ακόμα αυστηρότερες για τους τρίγαμους (στέρηση της Θείας Κοινωνίας για 5 χρόνια). Έτσι, ο δεύτερος γάμος οποιουδήποτε συζύγου αποτελεί στο εξής κώλυμα ιεροσύνης του ανδρός και συνεκδοχικά της γυναικός αυτού. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι στην «ακολουθία είς δίγαμους» δεν υπάρχουν οι χαρμόσυνες ευχές του πρώτου γάμου, αλλά έντονα καταθλιπτικά στοιχεία μετάνοιας που θυμίζουν κυριολεκτικά κηδείες. Σήμερα όμως, αυτή η ακολουθία δεν συνηθίζεται πλέον.
Εκτός της συμπλήρωσης τριών γάμων, το μοναχικό σχήμα γενικώς, αλλά και η ιεροσύνη ενός άνδρα, αποτελεί επίσης στο εξής κώλυμα γάμου αυτού, ακόμη και αν αργότερα επανέλθει στην τάξη των λαϊκών.
Στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού εκλέγονταν και έγγαμοι Επίσκοποι, αλλά στη συνέχεια ο κανονισμός άλλαξε και σήμερα οι έγγαμοι κληρικοί δεν μπορούν να λάβουν τον τρίτο και τελικό βαθμό της ιεροσύνης, εκτός εάν ο πρεσβύτερος χηρεύσει ή επιλέξει τη μοναχική ζωή σε κοινή απόφαση με την πρεσβυτέρα του.
Ιεροσύνη
Η Ιεροσύνη ή Χειροτονία είναι το Μυστήριο, κατά το οποίο με την επίθεση των χεριών του επισκόπου στο χειροτονούμενο άρρενα μεταδίδεται η χάρη του Αγίου Πνεύματος σε αυτόν και του παρέχεται το δικαίωμα να ιερουργεί και να ποιμαίνει την Εκκλησία. Πέρα από τις πνευματικές προϋποθέσεις, μια βασική προϋπόθεση για τη λήψη της ιεροσύνης είναι η αγαμία των μη έγγαμων υποψηφίων, ενώ για τους έγγαμους είναι η αγαμία αμφότερων των συζύγων πριν και η μονογαμία μετά τον γάμο τους. Η αυστηρή επιλογή των υποψηφίων κληρικών είναι ανάλογη του υψηλού λειτουργήματος, που επιτελούν, λαμβάνοντας τη Χάρη και την Ευλογία να προσφέρουν τα ανάξια χέρια τους και να δανείζουν τη ρυπαρή γλώσσα τους στον Μεγάλο Αρχιερέα Ιησού Χριστό, το μόνο Αναμάρτητο, για την τέλεση όλων των μυστηρίων της Εκκλησίας.
Η προσωπική αρετή και αγιότητα του ιερέα που κατακτώνται με τον ασκητικό­ εκκλησιαστικό βίο του, αποτελούν την εγγύηση μιας ορθής και ουσιαστικής ποιμαντικής που δείχνει στο ποίμνιό του τον δρόμο προς τον Χριστό και την σωτηρία.
Υπάρχουν τρεις διαδοχικοί βαθμοί της ιεροσύνης και, συνεπώς, διακρίνονται τρεις τελετές χειροτονίας (προαγωγής) κατά τους βαθμούς ιεροσύνης:
Η προαγωγή σε κάθε βαθμό προϋποθέτει τη λήψη του προηγούμενου και έτσι αποκλείεται κάποιος να λάβει δύο ή περισσότερες χειροτονίες αυθημερόν. Οι ιεροί κανόνες θέτουν τους όρους και τις προϋποθέσεις τέλεσης του μυστηρίου, όπως τα κωλύματα ιεροσύνης (και αρχιεροσύνης), τα κατώτατα όρια ηλικίας, τη σωματική καταλληλότητα, το πνευματικό και θεολογικό επίπεδο των υποψηφίων κ.ά. Η χειροτονία διακόνου και πρεσβυτέρου τελείται υποχρεωτικά από έναν επίσκοπο, ενώ για τη χειροτονία επισκόπου απαιτούνται τουλάχιστον τρεις ή κατ' ανάγκη δύο επίσκοποι, καθώς και η σύμφωνη γνώμη των απόντων ιεραρχών μιας τοπικής συνόδου.
Εφόσον το μυστήριο τελείται από κανονικούς λειτουργούς και σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, θεωρείται έγκυρο και ανεξάλειπτο για όλο τον βίο του πιστού, ακόμη και εάν καθαιρεθεί (παυθεί από τα ιερατικά του καθήκοντα) και δεν επιτρέπεται αναχειροτονία του.
Μοναχική κουρά
Μοναχική κουρά αποκαλείται το μυστήριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας το οποίο εισάγει το βαπτισμένο μέλος του σώματος της εκκλησίας σε διαρκή μετάνοια και αδιάκοπη μνεία και μνήμη του Θεού. Θεωρείται ως βάπτισμα, όπου το μέλος της εκκλησίας ενδύεται με το αγγελικό σχήμα, συντελώντας ουσιαστικά μία αναγέννηση στον χώρο της θείας δόξας. Συχνά επιλέγεται διαζευκτικά με τον γάμο, οπότε ο κειρόμενος μοναχός (ή η μοναχή) εγκαταλείπει τα εγκόσμια και αφιερώνεται ολοκληρωτικά στην Εκκλησία και τον Χριστό, δίνοντας όρκους παρθενίας, εγκράτειας, ακτημοσύνης, υπακοής και διαρκούς προσευχής προς τον Θεό.
Κατά την κουρά ενός μοναχού ή μιας μοναχής αποδίδεται σε αυτόν/αυτήν το Μεγάλο και Αγγελικό Σχήμα του Μοναχού. Παρόλο, που διακεκριμένοι Πατέρες της Εκκλησίας κήρυτταν, ότι το αγγελικό σχήμα είναι μόνο ένα (εννοώντας το μεγάλο), τους τελευταίους αιώνες επικράτησε στην Ορθόδοξη μοναστική πρακτική η διάκριση τριών βαθμίδων του μοναχισμού. Οι δύο μικρότερες αποτελούν στάδια προετοιμασίας (στάδιο του "αρραβώνος") του μοναχού για το τρίτο και τελικό στάδιο (στάδιο του "γάμου"). Οι τρεις βαθμίδες του μοναχισμού (σύμφωνα με τις ακολουθίες κουράς, που περιέχονται στο Μεγάλο Ευχολόγιο) είναι οι εξής:
Ευχέλαιο
Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου εδράζεται σε δύο χωρία της Καινής Διαθήκης. Το πρώτο είναι από την επιστολή του Ιακώβου του Αδελφοθέου Ιακ.5.14 και το δεύτερο από το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο  Μαρκ.6.13. Όπως γίνεται φανερό από τα παραπάνω σκοπός του Ευχελαίου είναι η ίαση οποιασδήποτε ασθένειας, ως διαταραχή της αρμονικής λειτουργίας του σώματος, που κατά την ορθόδοξη θεολογία οφείλεται σε πνευματικά αίτια και κυρίως στη διαταραχή των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό.
Αγιασμός
Αγιασμός αποκαλείται από την Ορθόδοξη Εκκλησία η ιερή τελετή του αγιασμού των υδάτων η οποία τηρήται εις ανάμνηση της βάπτισης του Χριστού. Ο Αγιασμός αποτελεί τη μετάδοση της αφθαρτοποιού Χάριτος στο νερό από το Άγιο Πνεύμα, ενώ στην εκκλησιαστική πράξη διαχωρίζεται σε δύο μορφές, τον Μεγάλο Αγιασμό που τελείται κατά τη δεσποτική εορτή των Θεοφανείων και τον Μικρό Αγιασμό, που δύναται να τελεσθεί όλες τις άλλες ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Χριστιανική λατρεία Κατηγορία:Τελετές
Γάτα ανάμεσα σε περιστέρια
Το βιβλίο αυτό γράφτηκε από την Άγκαθα Κρίστι το 1959. Διασκευάστηκε και μεταφέρθηκε το 2008 στην τηλεόραση στη σειρά "Agatha Christie's Poirot" με τον Ντέιβιντ Σουσέι στον ρόλο του Πουαρό.
Στο Ραμάτ (φανταστική χώρα στη Μέση Ανατολή) πρόκειται να ξεσπάσει επανάσταση. Ο πρίγκιπας του Ραμάτ, Αλί Γιουσούφ, εμπιστεύεται στον φίλο του, Μπομπ Ρόουλινγκσον, ένα πουγκί με πολύτιμους λίθους με σκοπό να τους βγάλει από τη χώρα. Για να το καταφέρει αυτό ο Μπομπ Ρόουλινγκσον κρύβει το πουγκί μέσα στις αποσκευές της αδερφής του, Τζόαν Σάτκλιφ, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, μπαίνοντας κρυφά στο δωμάτιό του ξενοδοχείου στο οποίο διέμενε. Όμως χωρίς να το καταλάβει ο Μπομπ, μια μυστήρια γυναίκα τον είδε καθώς έκρυβε το πουγκί και είδε που το έβαλε. Όταν η Τζόαν Σάτκλιφ επιστρέφει στην Αγγλία κουβαλώντας, χωρίς να το γνωρίζει, τους πολύτιμους λίθους μαθαίνει ότι ο πρίγκιπας και ο αδερφός της σκοτώθηκαν προσπαθώντας να το σκάσουν από το Ραμάτ με αεροπλάνο.
Εν τω μεταξύ, η Τζένιφερ Σάτκλιφ η δεκαπεντάχρονη κόρη της Τζόαν, ξεκινάει τη νέα σχολική της χρόνια στο διάσημο παρθεναγωγείο Μίντοουμπανκ, όπως και η Τζούλια Άπτζον, με την οποία γίνονται φίλες. Η μητέρα της Τζούλια Άπτζον παλιότερα εργαζόταν στις μυστικές υπηρεσίες.
Η σχολική χρονιά ξεκινάει ομαλά, όμως μια νύχτα δύο καθηγήτριες είδαν μια μυστηριώδη λάμψη από το αθλητικό περίπτερο της σχολής. Μέσα στο αθλητικό περίπτερο βρήκαν δολοφονημένη την καθηγήτρια της γυμναστικής. Είχε πυροβοληθεί εξ επαφής. Η σχολή βυθίζεται στο χάος. Οι καθηγήτριες ανακρίνονται αλλά καμία δεν δίνει κάποιο στοιχείο που βοηθάει στην λύση της υπόθεσης.
Η Τζούλια και η Τζένιφερ συχνά παίζουν μαζί τέννις. Όμως η Τζένιφερ παραπονιέται ότι η ρακέτα της δεν ισορροπεί καλά, οπότε η Τζούλια συμφώνησε να ανταλλάξουν ρακέτες γιατί ούτως ή άλλως το δίχτυ της δικής της ρακέτας είδε ξεχυλώσει. Λίγες μέρες αργότερα όμως, μια άγνωστη γυναίκα πλησίασε την Τζένιφερ και ισχυρίστηκε ότι έρχεται εκ μέρους της νονάς της για να της δώσει μια καινούργια ρακέτα. Είπε επίσης ότι η νονά της Τζένιφερ της ζήτησε να πάρει την παλιά ρακέτα για να της αλλάξουν το δίχτυ.
Αυτό το περιστατικό έβαλε τη Τζούλια σε σκέψεις. Πώς ήξερε η νονά της Τζένιφερ ότι το δίχτυ της ρακέτας χρειαζόταν αλλαγή αφού αυτή η ρακέτα ανήκε αρχικά σε εκείνη; Και γιατί έξω από τον τόπο του εγκλήματος οι ρακέτες του τέννις ήταν σκορπισμένες έξω από το κουτί τους; Για να ανακαλύψει τι συνέβαινε άνοιξε με ένα σουγιά τη ρακέτα και βρήκε μέσα στη χειρολαβή το θησαυρό που είχε κρύψει ο Μπομπ Ρόουλινγκσον μέσα! Τότε τρομοκρατήθηκε γιατί ήξερε ότι κινδύνευε από τον δολοφόνο έχοντας στην κατοχή της αυτόν τον θησαυρό. Έτσι έβαλε σε εφαρμογή ένα τολμηρό σχέδιο. Το έσκασε από το Μίντοουμπανκ και πήγε στο Λονδίνο όπου βρήκε τον διάσημο ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό και ζήτησε τη βοήθειά του για να ανακαλύψει τον δολοφόνο.
Ο Πουαρό δέχτηκε, πήγε μαζί της στο Μίντοουμπανκ και ξεκίνησε την έρευνα. Εν τω μεταξύ ένας ακόμα φόνος έλαβε χώρα. Η καθηγήτρια των γαλλικών γνώριζε κάτι και εκβίαζε τον δολοφόνο αλλά εκείνος την ξεγέλασε και τη σκότωσε.
Ο Πουαρό και οι συνεργάτες του ζήτησαν από την μητέρα της Τζούλια να γυρίσει από το ταξίδι της στην Τουρκία για να τους υποδείξει την Ανχέλικα μια επικίνδυνη τρομοκράτισσα την οποία κυνηγούσε όταν δούλευε στις μυστικές υπηρεσίες. Μπροστά στις συγκεντρωμένες καθηγήτριες η κυρία Άπτζον υπέδειξε την Ανν Σάπλαντ τη γραμματέα της διευθύντριας. Εκείνη ήταν που είδε τον Μπομπ Ρόουλινγκσον να κρύβει τους πολύτιμους λίθους μέσα στη ρακέτα της Τζένιφερ, σκότωσε τις δύο καθηγήτριες και μεταμφιέστηκε για να πάρει τη ρακέτα της Τζένιφερ. Αμέσως έβγαλε ένα πιστόλι και σημάδεψε την κυρία Άπτζον όμως την τελευταία στιγμή μια άλλη καθηγήτρια η δεσποινίς Τσάντγουικ μπήκε μπροστά, πυροβολήθηκε εκείνη και ξεψύχησε λίγο αργότερα στο νοσοκομείο.
Οι πολύτιμοι λίθοι επιστράφηκαν στον νόμιμο ιδιοκτήτη τους ο οποίος επέλεξε να χαρίσει ένα πετράδι στη Τζούλια Άπτζον για την πολύτιμη βοήθειά της στην υπόθεση.
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1959
Σεξουαλική συμπεριφορά των ζώων
Όταν η σεξουαλική συμπεριφορά των ζώων έχει αναπαραγωγικά κίνητρα, συχνά ονομάζεται ζευγάρωμα ή συνουσία· για τα περισσότερα μη ανθρώπινα θηλαστικά, το ζευγάρωμα και η συνουσία εμφανίζονται στον οίστρο (η πιο γόνιμη περίοδος στον αναπαραγωγικό κύκλο των θηλυκών θηλαστικών), γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχούς γονιμοποίησης. Ορισμένες σεξουαλικές συμπεριφορές των ζώων περιλαμβάνουν ανταγωνισμό, μερικές φορές μάχες, μεταξύ πολλαπλών αρσενικών. Τα θηλυκά συχνά επιλέγουν αρσενικά για ζευγάρωμα μόνο αν φαίνονται ισχυρά και που μπορούν να προστατεύουν τους εαυτούς τους. Το αρσενικό που κερδίζει μια μάχη μπορεί επίσης να έχει την ευκαιρία να ζευγαρώσει με μεγαλύτερο αριθμό θηλυκών και συνεπώς θα μεταδώσει τα γονίδιά του στους απογόνους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ηθολογία
Πτήση 262 της Malév
Η Πτήση 262 (ή Πτήση MA 262) της Malév Hungarian Airlines ήταν μια πτήση από το Διεθνή Αερολιμένα της Βουδαπέστης (Budapest Ferenc Liszt International Airport) με προορισμό το Διεθνή Κρατικό Αερολιμένα Θεσσαλονίκης «Μακεδονία». Στις 4 Ιουλίου 2000, το Tupolev Tu-154 κατά τη διάρκεια της προσγείωσής του στη Θεσσαλονίκη πραγματοποίησε προσγείωση χωρίς τη χρήση του συστήματος προσγείωσης (gear-up touchdown), με αποτέλεσμα να ολισθήσει στο διάδρομο προσγείωσης, αλλά ήταν σε θέση να απογειωθεί και να προσγειωθεί ομαλά μετά από μια επανακύκλωση (go-around). Δεν αναφέρθηκαν τραυματισμοί.
Πριν από το περιστατικό
Σε αυτή την πτήση, συνήθως ο τύπος του αεροσκάφους ο οποίος χρησιμοποιείτο, ήταν το Boeing 737-300. Ωστόσο, την ημέρα του συμβάντος, το προοριζόμενο αεροσκάφος (με στοιχεία νηολογίου HA-LES) παρουσίασε κάποιο πρόβλημα στον κινητήρα και αντικαταστάθηκε την τελευταία στιγμή, από το Tupolev Tu-154, με στοιχεία νηολογίου HA-LCR.
Μετά τη σύντομη πτήση από τη Βουδαπέστη, το Tupolev ξεκίνησε την κάθοδό του, μέσα σε πολύ καλές καιρικές συνθήκες. Ο αεροδιάδρομος ακολουθούσε τα όρη και υπήρξαν στιγμές όπου ήταν μόλις 100 μέτρα (330 πόδια) επάνω από τις κορυφές των λόφων. Το σύστημα προειδοποίησης προσέγγισης εδάφους (ground proximity warning system (GPWS)), ανιχνεύοντας τόσο χαμηλό ύψος, προειδοποιούσε συνεχώς το πλήρωμα, ώστε να χαμηλώσει το σύστημα προσγείωσης. Το πλήρωμα της πτήσης, ενοχλημένο από το συνεχές άκουσμα της σειρήνας, απενεργοποίησε το σύστημα.
Το αεροσκάφος πλησίαζε την Θεσσαλονίκη χωρίς εμφανή προβλήματα, αλλά πιο γρήγορα από ότι συνήθως. Ως εκ τούτου, ξεκίνησε τη διαδικασία της τελικής προσέγγισης νωρίτερα από το αναμενόμενο. Εκείνη τη στιγμή, ο διάδρομος προορισμού 28, ήταν κατειλημμένος από ένα Boeing 757 το οποίο είχε λάβει άδεια για απογείωση. Ο Κυβερνήτης της πτήσης, χειριστής του Tupolev, αποφάσισε να μη χαμηλώσει το σύστημα προσγείωσης και να εκτελέσει μια επανακύκλωση (go-around).
Παρ'όλα αυτά, καθώς το Β-757 ξεκινούσε την απογείωση, ο Κυβερνήτης αποφάσισε να προσγειωθεί. Λόγω των ακραίων χρονικών περιορισμών, το πλήρωμα δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο για την ανάγνωση της λίστας ελέγχου (checklist), πριν από την προσγείωση. Με το GPWS απενεργοποιημένο, μόνο ο Πύργος Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας θα μπορούσε να προειδοποιήσει το πλήρωμα ότι το σύστημα προσγείωσης δεν είχε κατέβει. Ωστόσο, δεδομένου ότι στο Tupolev είχε ήδη δοθεί η άδεια προσγείωσης, οι ελεγκτές του πύργου ελέγχου, ήταν απασχολημένοι με την αναχώρηση του Β-757.
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης
Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο, τον πολιούχο της πόλης. Βρίσκεται στην ομώνυμη οδό και είναι πεντάκλιτη βασιλική του «ελληνιστικού τύπου», αλλά με πολλά ιδιαίτερα και σπάνια χαρακτηριστικά σε σχέση με άλλους ναούς της ίδιας περιόδου στην Ελλάδα. Διαθέτει εγκάρσιο κλίτος και πλούσιο ζωγραφικό και μαρμάρινο διάκοσμο με περίτεχνα κιονόκρανα. Στο υπόγειο του ναού βρίσκεται ο χώρος μαρτυρίου του Αγίου. Από τα ψηφιδωτά του, ξεχωρίζει αυτό που απεικονίζει τον ίδιο τον Άγιο με δύο μικρά παιδιά και ένα άλλο, που απεικονίζει τον Άγιο ανάμεσα στον επίσκοπο και στον έπαρχο, οι οποίοι ανακαίνισαν το ναό τον 7ο αιώνα.
Πτήση 262 της Malév
Πρώτη απόπειρα προσγείωσης
Καθώς το Tupolev πλησίαζε, ο Κυβερνήτης Πίτερ Τρενκνερ, καθισμένος στο αεροσκάφος του που ήταν σταθμευμένο στην πίστα του αεροδρομίου, πρόσεξε από το πιλοτήριο ότι το Tupolev (το οποίο πλησίαζε για την προσγείωση) δεν είχε κατεβάσει το σύστημα προσγείωσής του. Άρπαξε λοιπόν το μικρόφωνο και φώναξε αρκετές φορές από τον ασύρματο: "Go around, Malev Go-around!" [Το οποίο μεταφραζόμενο είναι: Επανακύκλωσε, Malev Επανακύκλωσε!] (ηχητικά καταγεγραμμένο και στον ηχητικό καταγραφέα της πτήσης (Cockpit voice recorder (CVR)).
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης
Χρονολόγηση
Μετά το 313 μ.Χ. (Διάταγμα της Ανεξιθρησκίας) ιδρύθηκε το πρώτο προσευχητάριο στον τόπο μαρτυρίου του Αγίου, τον 5ο αι. μία τρίκλιτη βασιλική που κάηκε τον 7ο αιώνα και στη θέση της χτίστηκε η πεντάκλιτη βασιλική, που κάηκε σχεδόν ολοκληρωτικά το 1917 και αναστηλώθηκε μέχρι το 1948.
Ιστορία του ναού
Ο πρώτος ναός ήταν ένα μικρό προσευχητάριο που ιδρύθηκε μετά το 313 μ.Χ. (Διάταγμα των Μεδιολάνων περί ανεξιθρησκίας) στον τόπο μαρτυρίου του Αγίου Δημητρίου.
Το 412 - 413 μ.Χ., ο έπαρχος Ιλλυρικού Λεόντιος ίδρυσε στον ίδιο χώρο μια μεγάλη τρίκλιτη βασιλική, κάτω από το ιερό βήμα της οποίας διατήρησε τμήμα των θερμών όπου μαρτύρησε ο Άγιος Δημήτριος. Αυτή κάηκε το 629-634. Μετά την πυρκαγιά ο επίσκοπος Ιωάννης, με οικονομική ενίσχυση των πολιτών έχτισε μια μεγαλύτερη πεντάκλιτη βασιλική που αποτελούσε κατά τη βυζαντινή εποχή το κέντρο λατρείας του Αγίου.
Το 904 ο ναός λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς. Το 1185, κατά την άλωση της πόλης από τους Νορμανδούς, αφαίρεσαν το σκήνωμα του Αγίου Δημητρίου που φυλασσόταν σε κιβώριο στο κέντρο του ναού. Βρέθηκε στο μοναστήρι του Αγίου Λαυρεντίου του Κάμπο στη Βόρεια Ιταλία. Η κάρα και μέρος των λειψάνων του Αγίου επιστράφηκαν το 1978 και τοποθετήθηκαν στο βόρειο κλίτος σε αργυρή λειψανοθήκη κάτω από το ομοίωμα του παλιού κιβωρίου, έργο του γλυπτικού οίκου Φιλιππότης από την Τήνο.
Το 13ο αιώνα ο ναός επισκευάστηκε και ανακαινίστηκε. Την εποχή εκείνη χτίστηκε και το παρεκκλήσι του Αγίου Ευθυμίου στην νοτιοανατολική πλευρά του ναού του Αγίου Δημητρίου
Το 1492-93 ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί με το όνομα Κασιμιέ Τζαμί. Τότε η λατρεία του Αγίου άλλαξε τόπο. Ένας παραθαλάσσιος ναός, μία ξυλόγλυπτη τρίκλιτη βασιλική που χτίστηκε στα τέλη του 13ου-αρχές 14ου αι. στην θέση της σημερινής Μητρόπολης, τιμήθηκε στο όνομα του Αγίου Δημητρίου. Μεταφέρθηκαν εκεί η περίφημη εικόνα του Αγίου (είχε ζωγραφιστεί όσο ζούσε) και πολλά κειμήλια. Ο ναός εκείνος κάηκε το 1890.
Επί Βαλή Δεούφ Πασά έγιναν επισκευές στο ναό του Αγίου Δημητρίου και τότε αποκαλύφθηκαν τα μωσαϊκά του. Αποδόθηκε ξανά στη χριστιανική λατρεία το 1912.
Κατά τη διάρκεια της μεγάλης πυρκαγιάς, η οποία κατέστρεψε τα 2/3 της πόλης τον Αύγουστο του 1917 , κάηκε σχεδόν ολοκληρωτικά και αναστηλώθηκε το 1948 διατηρώντας αρκετά από τα αρχιτεκτονικά του στοιχεία. Χάρη στον αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχο, που είχε κρατήσει σημειώσεις, σχέδια και φωτογραφίες, με τη συνεργασία των Γ. Σωτηρίου, E. Hebrard, Α. Ορλάνδου, Α. Ξυγγόπουλου, Σ. Πελεκανίδη, κ.ά., ο ναός αναστηλώθηκε «εκ βάθρων» για να δοθεί και πάλι στη λατρεία των πιστών στις 26 Οκτωβρίου του 1949, την ημέρα της γιορτής του άγιου. Στο παράθυρο της δυτικής όψης του ναού βρίσκεται λαξευμένο το μονόγραμμα του Αριστοτέλη Ζάχου με χρονολογία 1927. μικρογραφία|Ναός Αγίου Δημητρίου Λίγο αργότερα, το 1978, τα λείψανα του Αγίου επέστρεψαν από το αββαείο του Αγίου Λαυρεντίου στο Κάμπο της Ιταλίας και τοποθετήθηκαν σε μια αργυρή λάρνακα όπου φυλάσσονται ως σήμερα.
Το 1988 ο ναός ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Από το 1988 η κρύπτη του ναού λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος (μουσειακή έκθεση), όπου εκτίθενται συλλογή γλυπτών, κιονόκρανων, θωρακίων και αγγείων από τις διάφορες φάσεις της ιστορίας του ναού του Αγίου Δημητρίου.
Στο προαύλιο του ναού σώζεται η βυζαντινή μαρμάρινη στρογγυλή λεκάνη της φιάλης του αγιασμού.
Εντός του ναού φυλάσσονται επίσης τα λείψανα της Αγίας Ανυσίας και του Αγίου Γρηγορίου Καλλίδου.
Περιγραφή-Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Άποψη του εξωτερικού του Ναού|αριστεράΟ ναός είναι ένα ξυλόστεγο κτίσμα, χωρίς θόλο, με διαστάσεις κάτοψης 43,58 μ. μήκος και 33 μ. πλάτος.μικρογραφία|243x243εσ|Βασιλική Αγ. Δημητρίου και η βυζαντινή μαρμάρινη στρογγυλή λεκάνη της φιάλης του αγιασμούΗ ύπαρξη αιθρίου παραμένει άγνωστη. Η είσοδος στο νάρθηκα γίνεται από δύο θύρες στο δυτικό τοίχο του ναού, που αντιστοιχούν στα εσωτερικά πλάγια (βόρειο και νότιο κλίτος), ενώ θύρες εισόδου υπάρχουν και στο βόρειο και νότιο τοίχο της βασιλικής. Από το στενό νάρθηκα που είναι μικρότερος από το ναό (το νότιο κλίτος χρησιμεύει σαν κλιμακοστάσιο), περνώντας από το τρίβηλο μπαίνουμε στον κυρίως ναό. Το τρίβηλο είναι ένα άνοιγμα στο κέντρο του νάρθηκα και σχηματίζεται από δύο κίονες από πράσινο θεσσαλικό μάρμαρο.
Εσωτερικά χωρίζεται με τέσσερις σειρές μαρμάρινων κιονοστοιχιών σε πέντε κλίτη, ενώ ένα έκτο κλίτος διαμορφώνεται κάθετα στα προηγούμενα, όπου βρίσκονται η Αγία Τράπεζα και το Ιερό. Το μεσαίο κλίτος, πιο πλατύ από τα άλλα τέσσερα, υπερυψώνεται και κυριαρχεί σαν όγκος, ενώ τα πλάγια στεγάζονται κλιμακωτά με στέγες δίνοντας τη δυνατότητα να δημιουργηθούν πολύκλιτα παράθυρα στους πλάγιους τοίχους (μονόβολα, δίβολα και πολύβολα). Στο μεγαλύτερο μέρος του ναού, ιδιαίτερα στα κατώτατα τμήματα, διατηρείται η παλιά τοιχοποιία διαμορφωμένη από ανισόδομη αργολιθοδομή και πλινθοδομές που ακολουθούν τα τόξα των ανοιγμάτων, παραθύρων ή θυρών.
Γλυπτός διάκοσμος
αριστερά|μικρογραφία|Ο χώρος όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου|261x261px Ο μαρμάρινος διάκοσμος του ναού αποτελείται από την ορθομαρμάρωση, τα θωράκια, τους κίονες, τα κιονόκρανα, το κιβώριο, το τέμπλο, τους αμφικίονες των παραθύρων και τους κοσμήτες.
Πομόνα (μυθολογία)
thumb|left|Πομόνα, Nicolas Fouché, περ. 1700. thumb|left|300px|Βερτούμνους και Πομόνα του [[Λούκα Τζορντάνο (1682–1683), ιδιωτική συλλογή]] Στη Ρωμαϊκή μυθολογία η Πομόνα (Λατινικά:Pomona), ήταν η θεά των καρποφόρων δέντρων, των κήπων και των οπωρώνων. Περιφρόνησε την αγάπη του Σιλβάνους και του Πίκους αλλά παντρεύτηκε τον Βερτούμνους, που την εξαπάτησε μεταμφιεσμένος σε γριά γυναίκα. Ο ανώτατος ιερέας της αποκαλείτο φλάμεν Πομονάλις. Σύμβολό της ήταν το κλαδευτήρι. Είναι αποκλειστικά ρωμαϊκή θεότητα που δεν ταυτοποιήθηκε με κάποια ελληνική αντίστοιχη. Σχετιζόταν ιδιαίτερα με την άνθιση των δέντρων σε αντιπαράθεση με τον θερισμό.
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης
Κίονες
Οι κίονες επιστέφονται με θεοδοσιανά κιονόκρανα (προέρχονται από παλαιότερα ρωμαϊκά κτίσματα ή από τη βασιλική του 5ου αιώνα). Αποτελούνται από δύο σειρές άκανθας κι έχουν έλικες στις τέσσερις γωνίες.
Πομόνα (μυθολογία)
Η Πομόνα σχετίζεται συχνά με την αφθονία. Σε αγάλματα και κτιριακές διακοσμήσεις του 19ου αιώνα συχνά φέρει είτε μια μεγάλη πιατέλα απο φρούτα ή ένα κέρας αφθονίας. Αρκετές είναι οι παραστάσεις της -ιδιαίτερα μαζί με τον Βερτούμνους- στην ευρωπαϊκή ζωγραφική. Ένα γυμνό άγαλμά της βρίσκεται στο συντριβάνι του μικρού πάρκου έξω από το ξενοδοχείο Πλάζα στη Νέα Υόρκη.
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης
Κίονες
Δίζωνα κιονόκρανα: Η κάτω σειρά άκανθας έχει διατηρηθεί σε αυτό τον τύπο, ενώ η επάνω έχει αντικατασταθεί η κάτω σειρά με τέσσερις αετούς στις γωνίες ή τέσσερις κριούς.
Πομόνα (μυθολογία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης
Κίονες
Με ανεμιζόμενα φύλλα: Αποτελούνται από δύο σειρές άκανθας που γέρνουν προς τα πλάγια, σε αντίθετη κατεύθυνση η κάθε σειρά.
Πτυχωτά: Εδώ τα φύλλα της άκανθας απλώνονται σαν δαντέλα, με πτυχωτό τρόπο.
Πτήση 262 της Malév
Πρώτη απόπειρα προσγείωσης
Ο κυβερνήτης της Πτήσης 262 αμέσως αντιλήφθηκε το πρόβλημα και διέταξε επανακύκλωση (go around). Εφαρμόσθηκε η μεγίστη ισχύς, αλλά επειδή οι κινητήρες αεριώθησης αντιδρούν αργά, το αεροσκάφος συνέχισε την κάθοδό του και προσέκρουσε στον διάδρομο προσγείωσης με την ταχύτητα των 300 χλμ/ώρα. Το Tupolev ολίσθησε στο διάδρομο για τουλάχιστον 500 μέτρα. Καθώς οι κινητήρες περιστρέφονταν, το Tu-154 ανυψώθηκε από το έδαφος, κατέστη και πάλι αξιόπλοο και αναρριχήθηκε.
Η πτήση Malév 262 ανήλθε στα 1.000 μέτρα (3.300 πόδια) και επιχείρησε να προεκτείνει τον μοχλό προσγείωσης. Το αεροδρόμιο έκλεισε και το αεροσκάφος εκτέλεσε χαμηλή προσέγγιση επάνω από τον πύργο ελέγχου, με κατεβασμένο το σύστημα προσγείωσης, πριν από την απόπειρα της δεύτερης προσγείωσης. Μετά από την προσγείωσή του με την κοιλιά (belly landing), το Tupolev παρέμεινε στον αέρα για άλλα 16 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα.
Δεύτερη απόπειρα προσγείωσης
Οι πιλότοι προσγείωσαν το αεροσκάφος πολύ ομαλά, αλλά φοβόντουσαν ότι το σύστημα προσγείωσης θα κατέρρεε και ότι το αεροπλάνο θα περιστρεφόταν και θα εκρήγνυτο. Το Tupolev είχε καύσιμα για την πτήση της επιστροφής στη Βουδαπέστη, οπότε υπήρχαν πέραν των 30 τόνων καυσίμου επί του σκάφους. Ωστόσο, η διαδρομή προσγείωσης (landing roll) πραγματοποιήθηκε ασφαλώς. Οι χαρακτηριστικά μεγάλοι, λοβοί προσγείωσης του Tupolev, στους οποίους οι τροχοί ανασύρονται κατά τη διάρκεια της πτήσης, χρησιμοποιήθηκαν ως έλκηθρα και θωράκισαν το σύστημα προσγείωσης, τα πτέρυγα και τα πτερύγια καμπυλότητας (flaps).
Την περίοδο του συμβάντος, ο Ουγγρικός εθνικός αερομεταφορέας, Malév, καταργούσε σταδιακά τα παλαιά του Tupolev. Η Malév επιθεώρησε τις ορατές και αόρατες φθορές του εμπλεκόμενου αεροσκάφους και συνειδητοποίησε ότι θα ήταν οικονομικά ασύμφορη η επισκευή του. Η Malév, δώρησε το κατεστραμμένο σκάφος στην Πυροσβεστική Υπηρεσία του αεροδρομίου. Τώρα, οι πυροσβέστες της Θεσσαλονίκης εκπαιδεύονται στο πρώην HA-LCR της Malév.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα στην Ελλάδα
Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία
Το ιδεολογικό και ιστορικό πλαίσιο ίδρυσης
Οι διεθνείς τάσεις της επιστήμης είχαν άμεση επίδραση στην πορεία των βυζαντινών σπουδών στην Ελλάδα. Το αίτημα για την προστασία των μεσαιωνικών μνημείων –άρα και των εκκλησιαστικών- είχε αρχίσει να διατυπώνεται σποραδικά από τα μέσα του 19ου αιώνα και συμβάδιζε με την ιδέα αποκατάστασης του Βυζαντίου, που είχε καταδικάσει ο Διαφωτισμός, και συνδεόταν ιδεολογικά με την ανάγκη ενίσχυσης την κοινής εθνικής συνείδησης  ώστε να αντιμετωπιστεί το ακόμα ανοικτό εθνικό ζήτημα που ήταν η ενσωμάτωση στον κρατικό κορμό και των λοιπών αλύτρωτων περιοχών. Από τα τέλη του 19ου αιώνα εκδηλώνεται ζωηρό ενδιαφέρον όχι μόνο για τις αρχαιότητες αλλά και για τα νεώτερα μνημεία, τόσο από το κράτος όσο και από ιδιώτες. Έτσι την ίδια περίοδο ιδρύεται η Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος (1882)η οποία ήθελε την ίδρυση μουσείου για να συγκεντρώσει κειμήλια της μεσαιωνικής ελληνικής ιστορίας και της νεώτερης.
Η ιστορία της ίδρυσης της Εταιρείας
Στη δημιουργία της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας καίριο ρόλο είχε ο Γεώργιος Λαμπάκης, με σπουδές θεολογίας στην Αθήνα και Χριστιανικής Αρχαιολογίας  στη Γερμανία. Προηγούνται χρονικά της ίδρυσης της Εταιρείας οι αρχαιολογικές περιοδείες του σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας: καταγράφει, φωτογραφίζει, σχεδιάζει  μνημεία, περισυλλέγει  άμφια, χριστιανικές εικόνες και άλλα χριστιανικά σκεύη. Στη συνέχεια δημοσιεύει άρθρο στην εφημερίδα ‘’Αιών’’ (30  Σεπτεμβρίου 1883), με τίτλο ‘’Η κατάστασις των παρ΄ ημίν χριστιανικών αρχαιοτήτων ‘’  Στις 23 Δεκεμβρίου 1884 στην οικία του Τιμολέοντος Βισβίζη συγκεντρώθηκαν οι Α. Βαρούχας, Δημήτριος Καμπούρογλου, Γεώργιος Λαμπάκης, Γεώργιος Βρούτος, Τ. Βισβίζης, Γ. Ζέζος και Ιωάννης Δαμβέργης, Τίμος Μαράτος, Κ.Πρινόπουλος, Γ. Τσίμας, Π. Κονδύλης, Τ. Δαμβέργης, Κωνσταντίνος Σέκερης, Ευάγγελος Νάνος και Σ. Χατζηγιαννόπουλος και σύστησαν την Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία. Ουσιαστικά ήταν προϊόν ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Στις 6 Μαρτίου 1884 υπογράφηκε το Βασιλικό Διάταγμα περί την αναγνώριση της ιδρύσεως της Εταιρείας. Σύμφωνα με το Καταστατικό της, αποστολή της Εταιρείας ήταν «[…]να περισυνάγη και διαφυλάξη τα εν Ελλάδι ή αλλαχού ευρισκόμενα έτι λείψανα της χριστιανικής αρχαιότητος, ων η διάσωσις και η μελέτη συμβάλλουσι προς διαφώτισιν της πατρώας ημών ιστορίας και τέχνης». Μπορεί να μην στόχευε η ίδρυσή της στην αποκλειστική μελέτη του Βυζαντίου, όμως όπως ο Σπυρίδων Λάμπρος  επεσήμαινε, προετοίμαζε  «νέον έδαφος εις τας βυζαντιακάς έρευνας». Το 1886 εκλέγεται επίτιμο μέλος ο Χαρίλαος Τρικούπης. Η Εταιρεία τίθεται υπό την ‘’προστασία’’ της Βασίλισσας Όλγας το 1890. Από τους πρώτους στόχους της Εταιρείας ήταν η δημιουργία Μουσείου Χριστιανικής Αρχαιολογίας. Η πλούσια συλλογή της Εταιρείας ενσωματώθηκε το 1923 στο Βυζαντινό Μουσείο, όπου είναι και η έδρα της Εταιρείας.
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης
Κίονες
Ανάμεσα στα κιονόκρανα και τα τοξωτά επιστύλια παρεμβάλονται τα επιθήματα, απλά και ακόσμητα. Η μόνη διακόσμηση είναι ένας ρόδακας, στη στενή προς το κεντρικό κλίτος επιφάνεια, και ένας σταυρός στην προς τα πλάγια κλίτη όψη τους.
Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία
Η ονομασία: Βυζαντινή, μεσαιωνική, χριστιανική
Για την εποχή του Γεώργιου Λαμπάκη, η Χριστιανική Αρχαιολογία ήταν η αρχαιολογία της περιόδου μέχρι και πριν από το 800 μ.Χ. Ο Λαμπάκης επιθυμούσε να επεκτείνει τα όρια της χριστιανικής αρχαιολογίας σε κάθε τεκμήριο της Εκκλησιαστικής ζωής, παλιότερης και σύγχρονης. Τους όρους ‘’Βυζάντιο’’ και ‘’βυζαντινός’’ τους απέρριπτε ως ξενόφερτους, ενώ στον όρο ‘’Μεσαιωνικός’’ έβλεπε χρονικούς περιορισμούς σε σχέση με τα δικά του ενδιαφέροντα που υπερέβαιναν εκείνα του ‘’μεσαίωνα’’. Μάλιστα ο Λαμπάκης θεωρούσε πως όποιος μιλούσε για ‘’μεσαιωνικά μνημεία’’ τα αποχριστιανοποιούσε. Έτσι ο αρχικά έντονος θρησκευτικός χαρακτήρας των προσπαθειών του Λαμπάκη και της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας «δείχνει ακριβώς πόσο μεγάλη απήχηση είχε ακόμα η Εκκλησία»
Απήχηση
Προκειμένου να καταρτίσει την πρώτη συλλογή της η Εταιρεία, προκάλεσε μια σειρά εγκυκλίους προς εκπαιδευτικούς, ιερείς  και ηγούμενους μοναστηριών με τις οποίες ζητούσε την έμπρακτη συνδρομή τους μέσω της παραχώρησης κειμηλίων. Το γεγονός ότι ένας εκ των ιδρυτών της ήταν ο γλύπτης Γεώργιος Βρούτος αποδείκνυε πως και οι κοσμικοί καλλιτέχνες δεν περιφρονούσαν την βυζαντινή τέχνη. Το ότι επίσης μια εφημερίδα της εποχής, η ‘’Παλιγγενεσία’’ με άρθρο της (8/1/1885) χαιρέτησε την ίδρυση της δείχνει τη θετική ανταπόκριση που συνάντησε σε σημαντικό κομμάτι της κοινής γνώμης
Έργο
Εκδίδει από το 1892 την περιοδική έκδοση ‘’Δελτίον της Αρχαιολογικής Εταιρείας’’. Η έκδοσή του διακρίνεται σε τέσσερις  περιόδους : στην α΄: 1892-1911-εδώ συντάχθηκαν οι τόμοι από τον Γεώργιο Λαμπάκη αλλά μετά το θάνατό του το 1914 η έκδοση σταμάτησε. Ακολούθησε η β΄ περίοδος: 1924-1927,στην γ΄:1932-1936/1938: μετά το1932 ονομάστηκε ‘’Πρακτικά της εν Αθήναις Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας ‘’ και εκδιδόταν  ως παράρτημα του περιοδικού ‘’Byzantinish-neugriechisch Jahrbucher’’  του Νικόλαου Βέη. Τέλος στην δ΄ : 1959 έως σήμερα. Εκδίδεται ανά ένα ή δύο έτη και περιλαμβάνει εργασίες αναφερόμενες στη χριστιανική και βυζαντινή αρχαιολογία. Ακόμα εκδίδει τη σειρά ‘’Τετράδια Χριστιανικής Αρχαιολογίας και Τέχνης’’, οργανώνει Συμπόσια Ελλήνων επιστημόνων αφιερωμένα στην Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή αρχαιολογία και τέχνη, με πρώτο εκείνο που έγινε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1981. Επίσης τα μέλη της παρουσιάζουν επιστημονικές ανακοινώσεις και διαλέξεις.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογία στην Ελλάδα Κατηγορία:Βυζαντινολογία
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης
Επίκρανα
Στις παραστάδες του τριβήλου και στην παραστάδα της κιονοστοιχίας του κεντρικού κλίτους διατηρήθηκαν επίκρανα του 5ου αιώνα. Τα επίκρανα του τριβήλου διακοσμούνται με φύλλα πριονωτής άκανθας και προτομές ζώων. Στην παραστάδα της νότιας κιονοστοιχίας εικονίζονται φύλλα προιονωτής άκανθας, κλιματίδες, πουλιά (βόρεια όψη), παγόνια, κάνθαροι (ανατολική όψη), κλιματίδες και άκανθες (νότια όψη).
Κοσμήτες
Ο κύριος κοσμήτης του μνημείου είναι λοξότμητος και περιτρέχει το κεντρικό κλίτος στο ύψος του δαπέδου του υπερώου. Δύο άλλα είδη κοσμητών υπάρχουν στην κόγχη του ιερού βήματος, ένα στη γέννηση του τεταρτοσφαιρίου της κόγχης κι ένα άλλο κάτω από το πεντάλοβο παράθυρο.
Ιερό βήμα
Φωτίζεται από ένα μεγάλο πεντάλοβο παράθυρο και χωρίζεται από το ναό με ψηλό τέμπλο. Στο κέντρο βρίσκεται η Αγία Τράπεζα κάτω από την οποία υπάρχει σταυρικό σκάμμα (εγκαίνιο) με μια μαρμάρινη θήκη σε μορφή σαρκοφάγου. Μέσα σε αυτήν βρέθηκε γυάλινο φιαλίδιο με στερεοποιημένο αίμα. Το εγκαίνιο περιέχει λείψανα Αγίων και είναι απαραίτητο για τον καθαγιασμό του ναού. Στην κόγχη υπάρχει σύνθρονο, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ο θρόνος του επισκόπου.
Ψηφιδωτά
Από την πυρκαγιά του 1917 σώθηκαν μόνο έντεκα ψηφιδωτά, από τον 5ο ως τον 9ο αιώνα. Βρίσκονται στην ανατολική όψη του τοίχου που χωρίζει το νάρθηκα από τον κυρίως ναό και στους δύο μεγάλους πεσσούς του ιερού βήματος.
Στο επάνω μέρος του δυτικού τοίχου του νότιου εσωτερικού κλίτους, εικονίζεται σε βάθρο ο Άγιος Δημήτριος, όρθιος σε στάση δέησης. Από δεξιά μια γυναίκα φέρνει το παιδί της στον Άγιο, ενώ αριστερά διασώζονται τα πόδια ενός δεύτερου παιδιού. Η σκηνή παριστάνει αφιέρωση παιδιών στον Άγιο και είναι ψηφιδωτό του 5ου αιώνα.
Στην αντίθετη θέση, στο βόρειο εσωτερικό κλίτος, υπάρχει ψηφιδωτό που εικονίζει έναν άγγελο με σάλπιγγες να σκύβει προς τον Άγιο. Η παράσταση αυτή του 5ου αιώνα δε διασώζεται ακέραια. Δίπλα στον άγγελο διασώζονται τα φτερά ενός δεύτερου αγγέλου.
Δίπλα στον τάφο του Λουκά Σπαντούνη, στο δυτικό τοίχο του εσωτερικού κλίτους, υπάρχει ψηφιδωτό του 7ου αιώνα με τον Άγιο Δημήτριο ανάμεσα σε τέσσερις κληρικούς μπροστά στις επάλξεις των τειχών της πόλης.
Στο νοτιοανατολικό πεσσό: Στη βόρεια πλευρά του εικονίζεται ο Άγιος ανάμεσα σε έναν επίσκοπο κι έναν έπαρχο, μπροστά στα τείχη της πόλης. Πρόκειται για την τρίτη πολιορκία από τους Σλάβους στις αρχές του 7ου αιώνα. Το ψηφιδωτό στην ανατολική πλευρά του παριστάνει τον Άγιο κι ένα διάκονο τον οποίο ο Άγιος περιβάλλει με τα δυο του χέρια. Ο ιερωμένος που εικονίζεται είναι ο διάκονος που φρόντισε για την ανοικοδόμηση του ναού μετά την καταστροφή του το 629-634. Στη δυτική πλευρά του εικονίζεται μπροστά από τοίχο ο Άγιος Σέργιος σε στάση δέησης.
Στο βορειοανατολικό πεσσό: Στη δυτική πλευρά του πάνω από το πηγάδι του αγιάσματος, υπάρχει ψηφιδωτό του Αγίου Γεωργίου με δύο παιδιά που έχουν τα χέρια τους σε στάση προσφοράς (5ος-6ος μ.Χ.). Σύμφωνα με γραπτή επιγραφή στο άνω μέρος του ψηφιδωτού απεικονίζεται ο  Άγιος Γεώργιος. Τα παιδιά, ντυμένα με χλαμύδα που δείχνει αρχοντική καταγωγή, απλώνουν σε ικεσία τα χέρια τους. Στην ανατολική του πλευρά εικονίζεται ο Άγιος Δημήτριος δεόμενος. Το κεντρικό τμήμα της παράστασης είναι κατεστραμμένο. Στη νότια πλευρά του εικονίζεται η Παναγία σε στάση δέησης με στρατιωτικό Άγιο (Άγιος Θεόδωρος). Στο επάνω τμήμα υπάρχει προτομή του Χριστού που ευλογεί (9ος αιώνας).
Εντοίχια ψηφιδωτά του ναού που κάηκε το 1917, βρίσκονται στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Σε ψηφιδωτό της βόρειας κιονοστοιχίας ο Άγιος εικονίζεται σε στάση δέησης, ενώ αριστερά και δεξιά διασώθηκαν δύο μορφές που δέονται μαζί του. Επίσης βρέθηκε στα ερείπια της εκκλησίας ψηφιδωτό με παγόνι. Χρονολογούνται και τα δύο στον 5ο και 6ο αιώνα. Στο μουσείο βρίσκεται ακόμη τμήμα από τη διακόσμηση των εσωτερικών τοίχων με μαρμάρινες πλάκες του 7ου αιώνα (μία σύνθεση με πολύχρωμα μάρμαρα που δημιουργούσαν γεωμετρικά και φυτικά σχέδια. μικρογραφία|Το εσωτερικό του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου|296x296εσ
Τοιχογραφίες
Η σημαντικότερη και παλαιότερη αγιογραφία του Αγίου βρίσκεται στο νότιο τοίχο του ναού και είναι κατεστραμμένη από μεγάλο τοξωτό άνοιγμα. Στο αριστερό της τμήμα εικονίζεται ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έφιππος με στρατιωτική ακολουθία (685-695 και 705-711). Η τοιχογραφία αυτή ιστορικού περιεχομένου είναι του 8ου αιώνα.
Στον πρώτο από τα δυτικά πεσσό της νότιας κιονοστοιχίας του κεντρικού κλίτους και στη δυτική του όψη εικονίζεται ο αρχιεπίσκοπος Γρηγόριος Παλαμάς με τον Ιωάννη τον ΣΤ΄ Κατακουζηνό που είχε γίνει μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ.
Στο δεύτερο πεσσό από δυτικά της ίδιας κιονοστοιχίας στη νότια όψη του ναού, υπάρχει η παράσταση του Οσίου Λουκά του Στειριώτη (11ος αιώνας).
Στη νότια παραστάδα του τριβήλου διακρίνει κανείς την αλληγορική σκηνή του ανθρώπου που κυνηγιέται από ένα μονόκερω, ενώ στη βόρεια τα πασχάλια των ετών 1474-1493.
Τοιχογραφίες που μιμούνται ορθομαρμάρωση διατηρούνται στους τοίχους των πλαγίων κλιτών της εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης Δημητριος Κατηγορία:Βασιλικές Κατηγορία:Θρησκευτικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Θεσσαλονίκη Θεσσαλονικη
Κόκκινος Κύκλος
Κόκκινος Κύκλος είναι ο τίτλος μιας ελληνικής αστυνομικής-θρίλερ τηλεοπτικής σειράς αυτοτελών επεισοδίων που δημιουργήθηκε από τον Πάνο Κοκκινόπουλο και τη Μπέσυ Βουδούρη, και προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του Alpha τις σεζόν 2000-2002. Σε κάθε επεισόδιο της σειράς παρουσιάζονται διάφορες αστυνομικές υποθέσεις και ιστορίες φόνων που απασχόλησαν τη κοινή γνώμη και βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Κύριο θέμα της σειράς είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες ένας άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί στον φόνο συνδυάζοντας στοιχεία δράματος, θρίλερ και μαύρης κωμωδίας.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους του κάθε επεισοδίου οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες και οι σεναριογράφοι διαφέρουν. Τη σκηνοθετική επιμέλεια της σειράς και τη σκηνοθεσία αρκετών επεισοδίων ανέλαβε ο Πάνος Κοκκινόπουλος, ενώ σκηνοθέτες επεισοδίων της σειράς υπήρξαν ο Μπάμπης Σπανός, ο Χρήστος Δήμας, η Μαρία Ζαμπέπλη, ο Αλέξης Καρδαράς, και ο Παναγιώτης Κραββάς. Η συγγραφική ομάδα αποτελείται από τον Χρήστος Δήμα, τον Αλέξανδρο Κακαβά, τον Πάνο Κοκκινόπουλο και τον Αποστόλη Τσαούσογλου. Η παραγωγή της σειράς έγινε από την εταιρία Frenzy Films της Μπέσυς Βουδούρη, ενώ τη δημοσιογραφική έρευνα ανέλαβε ο Γιάννης Ράγκος. Στους τίτλους αρχής ακούγεται η φωνή του Μηνά Χατζησάββα και η μουσική σύνθεση είναι του Χρήστου Μπιλιούλη.
Η σειρά ξεκίνησε τη προετοιμασία της στις αρχές του 2000 και προοριζόταν για το πρόγραμμα του τηλεοπτικού σταθμού Star, τη σεζόν 2000-2001. Τελικά, η σειρά αγοράστηκε από τον Alpha ξεκινώντας τη προβολή της τον Οκτώβριο του 2000. Το καλοκαίρι του 2001, η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο επεισοδίων για τη σεζόν 2001-2002, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της τον Ιούνιο του 2002. Τον Ιούλιο του 2003, το κανάλι έδωσε έγκριση για τη παραγωγή έξι νέων επεισοδίων, που θα αποτελούσαν τον τρίτο κύκλο της σειράς για τη σεζόν 2003-2004 από τη συχνότητα του Alpha. Τελικά, τα γυρίσματα ματαιώθηκαν και ο τρίτος κύκλος δεν προβλήθηκε ποτέ.
Η σειρά συνεχίζει να προβάλλεται σε επανάληψη από το ίδιο κανάλι μέχρι σήμερα στη μεταμεσονύχτια ζώνη του σταθμού.
Ηθοποιοί
Η σκηνοθεσία της σειράς έγινε από τον Πάνο Κοκκινόπουλο, ενώ σεναριογράφοι ήταν οι Αλέξανδρος Κακαβάς και Χρήστος Δούμας, και παραγωγός είναι η Μπέσυ Βουρδούρη και η Frenzy Films. Πέρασμα στον Κόκκινο Κύκλο έκαναν πάρα πολλοί γνωστοί Έλληνες ηθοποιοί, μεταξύ των οποίων ο Αλέκος Αλεξανδράκης στο πρώτο επεισόδιο της σειράς και η Τασσώ Καββαδία στο δέκατο τρίτο. Πολλοί από τους ηθοποιούς πρωταγωνίστησαν σε πολλαπλά επεισόδια της σειρά, όπως ο Μηνάς Χατζησάββας, ο Αντώνης Αντωνίου, ο Χάρης Ασημακόπουλος, η Ελένη Ράντου, η Μαρία Καβογιάννη, η Θέμις Μπαζάκα, η Έρση Μαλικένζου, η Σμαράγδα Καρύδη, ο Ντίνος Καρύδης, η Παναγιώτα Βλαντή, η Ευτυχία Γιακουμή, ο Άκης Σακελλαρίου, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, ο Στέλιος Μάινας, η Άννα Κουρή, η Νένα Μεντή, η Κατερίνα Παπουτσάκη, η Λίνα Σακκά, η Ναταλία Δραγούμη, ο Κωνσταντίνος Μάνος, η Τάνια Τρύπη, η Νάντια Δεληγιάννη, η Πέγκυ Τρικαλιώτη, η Χρυσούλα Διαβάτη, ο Γιάννης Στάνκογλου, ο Γιώργος Καραμίχος, ο Αίας Μανθόπουλος, η Θεοδώρα Τζήμου, ο Κωνστανίνος Καζάκος, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ο Δημήτρης Λιγνάδης, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, η Καλλιόπη Ταχτσόγλου, ο Χάρης Μαυρουδής και ο Γιώργος Γιαννόπουλος.
ΑΚ Αζαξιό
Η Ατλετίκ Κλεμπ Αζαξιό, πιο γνωστή ως ΑΚ Αζαξιό ή απλά Αζαξιό είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη της Αζαξιό στη νήσο της Κορσικής. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1910 και αυτό τον καιρό αγωνίζεται στην Λιγκ 1, την πρώτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου, έχοντας τερματίσει δεύτερη την σεζόν 2010-11 στην Λιγκ 2. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Αλάν Ορσονί και προπονητής της πρώτης ομάδας ο Ολιβιέ Πανταλονί. Η Αζαξιό παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Στάδιο Φρανσουά Κοτί και έχει μεγάλη αντιπαλότητα με την έτερη ομάδα του νησιού την ΣΚ Μπαστιά, με την οποία παίζουν το ντέρμπι της Κορσικής.
Ιστορία
Με βάση διάφορες πηγές, είναι σίγουρο ότι η Αζαξιό ξεκίνησε να αγωνίζεται την σεζόν 1909–10. Τα χρώματα της ομάδας ήταν άσπρες και κόκκινες ρίγες. Αν και ξεκίνησε να παίζει σε αγωνιστικό χώρο καλυμμένο με άμμο, αποφάσισε να μετακομίσει σε ένα, καθαρότερο, ασφαλέστερο στάδιο έπειτα από την επιμονή του Ζαν Λουίς, θετού πατέρα του προέδρου της ομάδας Λουί Μπαρεττί. Το νέο γήπεδο που επιλέχθηκε χωρούσε 5,000 θεατές και χρησιμοποιούταν μέχρι και το 1969.
Η ΑΚ Αζαξιό αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Κορσικής δέκα φορές, το 1920, 1921, 1934, 1939, 1948, 1950, 1955, 1964, 1994 και 2008, και είναι μία από τις τρεις μεγάλες ομάδες του νησιού, μαζί με τις Γκαζελέκ Αζαξιό και ΣΚ Μπαστιά, με τον ανταγωνισμό μεταξύ τους να μην αποτελεί μυστικό. Οι θεατές του τελικού του Κυπέλλου Κορσικής το 1946, ανάμεσα στην Αζαξιό και την Σπορτίνγκ Μπαστιά κρατούσαν ομπρέλες για να προστατευτούν από την βία. Μετά από την ακύρωση ενός πέναλτι που θα δινόταν στην Αζαξιό, ξέσπασαν βίαια επεισόδια ανάμεσα στους οπαδούς, οι οποίοι και από τις δύο πλευρές χρησιμοποιούσαν ομπρέλες αυξάνοντας την βία. Αυτός ο τελικός διακόπηκε οριστικά και επαναλήφθηκε πολύ αργότερα.
Η Αζαξιό έγινε επαγγελματική ομάδα το 1965 χάρη στην ενθουσιώδη διοικούσα επιτροπή του συλλόγου. Αρχικά υιοθέτησε για έμβλημα μια πολική αρκούδα, αλλά εγκαταλείφθηκε για χάρη ενός πιο σύγχρονου εμβλήματος.
Ρουζεμόν (Ντου)
Το Ρουζεμόν (γαλλικά: Rougemont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
ΑΚ Αζαξιό
Τωρινή Ομάδα
Ως τις 31 Αυγούστου 2018.
Ρουζεμόν (Ντου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
ΑΚ Αζαξιό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1910 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910
Μαχιμόσαυρος ρεξ
Ο Μαχιμόσαυρος ρεξ (λατινικά: Machimosaurus rex) είναι ένας προϊστορικός κροκόδειλος που ανήκει στο γένος Μαχιμόσαυρος και ανακαλύφθηκε σε μια περιοχή της ερήμου Σαχάρα στην Τυνησία το 2016. Το απολίθωμα του ανακαλύφθηκε από τους παλαιοντολόγους. Ο Μαχιμόσαυρος ρεξ θα ζύγιζε τουλάχιστον τρεις τόνους και ήταν μακρύς περίπου 10 μέτρα. Ο ''Μ. ρεξ'' ήταν "απολυτά ικανός" θηρευτής στο νερό και θα μπορούσε να ήταν θηρευτής ενέδρας. Ο ''Μ. ρεξ πιστεύεται ότι είναι το μεγαλύτερο θαλάσσιο μέλος του οικογενειακού δέντρου των κροκόδειλων, παρόλο που ο κροκόδειλος του γλυκού νερού Sarcosuchus Imperator είναι μεγαλύτερος από ότι ο Μαχιμόσαυρος ρεξ''.
«Ο Μαχιμόσαυρος βρισκόταν στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας μιας αχανούς λιμνοθάλασσα που εκτεινόταν ανάμεσα στη Σαχάρας και τον ωκεανό της Τηθύος που κάποτε χώριζε την Ευρώπη από την Αφρική» αναφέρει η ερευνητική ομάδα του National Geographic.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προϊστορικά ερπετά
Ρουζμοντό
Το Ρουζμοντό (γαλλικά: Rougemontot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γεώργιος Αλεξανδρής
Ο Γεώργιος Αλεξανδρής (Κύμη, 1900 - Αθήνα, 1987) του Αποστόλου, ήταν Έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και υπουργός.
Σταδιοδρομία
Υπηρέτησε ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ) από τις 14 Ιουνίου ως τις 20 Οκτωβρίου 1945 και από 25 Νοεμβρίου 1945 έως 7 Απριλίου 1946.
Στην κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη χρημάτισε πρώτα υφυπουργός Αεροπορίας, από τις 11 Απριλίου ως τις 19 Οκτωβρίου 1945 και έπειτα υπουργός Αεροπορίας στην κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, από 19 Οκτωβρίου ως την 1η Νοεμβρίου 1945. Έπειτα από την αποστρατεία του, ανέλαβε γενικός διευθυντής στα Ναυπηγεία Βασιλειάδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (Ελλάδα)
Σούπερμαν 4: Η Αναζήτηση για την Ειρήνη
Η ταινία ήταν εισπρακτική και κριτική αποτυχία, με μεγάλες επικρίσεις για το σενάριο και τα οπτικά της εφέ, ενώ εισπρακτικά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τις τρεις προηγούμενες ταινίες της σειράς. Αυτό είχε ως συνέπεια η σειρά να μπει σε παύση μέχρι και το 2006, όταν η ταινία Superman: Η Επιστροφή κυκλοφόρησε, η οποία χρησιμοποιεί τις δύο πρώτες ταινίες ως προϊστορία, αγνοώντας όμως ταυτόχρονα τα γεγονότα αυτής της ταινίας και της προηγούμενης ταινίας.
Πλοκή
Ο Σούπερμαν σώζει ένα διαστημόπλοιο από κοσμοναύτες των οποίων το πλοίο πετάχτηκε από τα συντρίμμια και στη συνέχεια επισκέπτεται την πατρίδα του Σμόλβιλ ως Κλαρκ. Τώρα που οι υιοθετούμενοι γονείς του έχουν πεθάνει, ο Κλαρκ έχει κληρονομήσει το αγρόκτημα που τώρα δεν έχει παρακολουθήσει. Σε ένα άδειο αχυρώνα, αποκαλύπτει την κάψουλα που τον έφερε στη γη και αφαιρεί μια φωτεινή πράσινη μονάδα κρυπτονιανής ενέργειας. Μια ηχογράφηση που άφησε η μητέρα του, η Λάρα, δηλώνει ότι η δύναμή της μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο μία φορά. Ανυπομονώντας να πουλήσει το αγρόκτημα σε έναν υπεύθυνο ανάπτυξης εμπορικών καταστημάτων, ο Σούπερμαν επιστρέφει στη Μητρόπολη, όπου σταματάει ένα τρενάκι τρένου του μετρό μετά την κατάρρευση του αγωγού στα χειριστήρια.
Μετά την επιστροφή στον Ημερήσιο Πλανήτη, ο Κλαρκ μαθαίνει ότι η εφημερίδα χρεοκόπησε και αναλήφθηκε από τον Ντέιβιντ Γουόρφιλντ, έναν μεγιστάνα ταμπλό που πυρπολώνει τον Πέρι Γουάιτ και προσλαμβάνει τη δική του κόρη Λέισι ως νέο συντάκτη. Η Λέισι προτιμάει τον Κλαρκ και προσπαθεί να τον αποπλανήσει. Η Κλαρκ συμφωνεί να πάει μαζί της. Μετά από την είδηση ​​ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση μπορούν να συμμετάσχουν σε έναν αγώνα πυρηνικών εξοπλισμών, ο Κλαρκ διαφωνεί σχετικά με το πόσο θα πρέπει να παρεμβαίνει ο Σούπερμαν. Αφού λάβει μια επιστολή από έναν ενδιαφερόμενο μαθητή, ο Σούπερμαν ταξιδεύει στο Φρούριο της Μοναξιάς για να ζητήσει συμβουλές από τα πνεύματα των Κρυπτονίων προγόνων του. Συνιστούν να αφήσει τη Γη να λύσει τα δικά της προβλήματα ή να αναζητήσει νέους κόσμους όπου ο πόλεμος έχει απαγορευτεί. Αφού ζήτησε τη συμβουλή της Λόις Λέιν, ο Σούπερμαν παρευρίσκεται σε μια συνάντηση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, ανακοινώνοντας στη συνέλευση ότι θα απελευθερώσει τον πλανήτη των πυρηνικών όπλων. Διάφορα έθνη πυρπολούν τις πυρηνικές κεφαλές τους στο διάστημα, οι οποίες συλλέγονται από τον Σούπερμαν σε ένα γιγαντιαίο δίχτυ και στη συνέχεια ρίχνονται στον ήλιο.
Εν τω μεταξύ, ο νεαρός Λένι Λούθορ παραβιάζει τον θείο του Λεξ Λούθορ από τη φυλακή. Επιστρέφοντας στη Μητρόπολη, ο Λεξ και ο Λένι κλέβουν ένα σκέλος της τρίχας του Σούπερμαν από ένα μουσείο και δημιουργούν έναν γενετικό πίνακα, τον οποίο η Λένι προσδίδει σε πυρηνικό πυραύλων των Η.Π.Α. Μετά την εκτόξευση του πυραύλου, ο Σούπερμαν το παρακολουθεί και το ρίχνει στον ήλιο. Εκκενώνεται μια λαμπερή σφαίρα ενέργειας, η οποία εξελίσσεται σε ένα υπεράνθρωπο. Αυτός ο «Πυρηνικός Άνθρωπος» επιστρέφει στη Γη για να βρει τον "πατέρα του" Λεξ, ο οποίος διαπιστώνει ότι ενώ η δημιουργία του είναι ισχυρή, θα απενεργοποιηθεί χωρίς έκθεση στο ηλιακό φως.
Ο πανούργος εγκληματίας Λεξ Λούθορ κατασκευάζει την πιο μεγάλη πρόκληση για τον Ατσάλινο Ήρωα: τον Πυρηνικό άνθρωπο, ένα βιο-οργανισμό που κινείται με ραδιενέργεια. Η σύγκρουση ανάμεσα στους δύο αντιπάλους είναι αναπόφευκτη και είναι πέρα από κάθε φαντασία, καθώς ο Σούπερμαν σώζει το άγαλμα της Ελευθερίας, ματαιώνει μια έκρηξη του ηφαιστείου της Αίτνας και ανοικοδομεί το κατεστραμμένο Σινικό Τείχος.