cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έρβιγ
Καταγωγή
Ο Ισπανός γενεαλόγος του 17ου αι. Λουίς Μπαρτολομέ δε Σαλαθάρ υ Κάστρο, δίνει ως πατέρα τού Αρδαβάστ τον Αθανάγιλνδ, γιο του Αγίου Ερμενέγιλδ και της Ινγούνδ, και ως μητέρα του τη Φλαβία Ιουλιανή, κόρη του Πέτρου Αυγούστου και ανιψιά του αυτοκράτορα Μαυρίκιου. Αυτή η αυτοκρατορική σύνδεση αμφισβητείται από τον Κριστιάν Σετιπάνι, ο οποίος λέει ότι η μόνη πηγή για τον γάμο του Aθανάγιλδ με τη Φλαβία Ιουλιανή είναι ο Χοσέ Πεγιθέρ, για τον οποίο ισχυρίζεται ότι είναι πλαστογράφος.
Διαδοχή
Αφού ο προκάτοχός του Βάμπα (βασ. 672-680) είχε λάβει τη μοναστική κουρά, ενώ βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου, αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τη βασιλεία στις 14 Οκτωβρίου 680: αν και ανέρρωσε, εισήλθε σε μοναστήρι. Διόρισε τον Έρβιγ ως διάδοχό του και ο τελευταίος χρίστηκε στο Τόληδο στις 31 Οκτωβρίου 680. Αργότερα, οι θρύλοι του 9ου αι. απέδωσαν στον Έρβιγ τη δηλητηρίαση τού βασιλιά Βάμπα, για τον οποίο μετάνιωσαν οι υποστηρικτές εκίνου, ενώ οι υποστηρικτές τού Έρβιγ τον ανέβασαν στον θρόνο. Οι επίσκοποι τής ΙΒ΄ Συνόδου τού Τολέδου, την οποία άνοιξε ο Έρβιγ στις 9 Ιανουαρίου 681, επιβεβαίωσαν ότι τα έγγραφα παραίτησης και επιβεβαίωσης του Έρβιγ από τον Βάμπα ήταν αυθεντικά, και περιείχαν τη δική του υπογραφή. Παρ' όλα αυτά, ορισμένοι ιστορικοί έχουν δει την ταχύτητα τού χρίσματος τού Έρβιγ -αφού ο βασιλιάς έλαβε τα αποδεικτικά στοιχεία τού μυστηρίου της μετάνοιας- ως ένα προσχεδιασμένο πραξικόπημα στο παλάτι.
Ο Έρβιγ ξεκίνησε τη βασιλεία του σε ένα κλίμα ανησυχίας, σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο έφτασε στον θρόνο. Μάλλον αισθανόμενος ανασφάλεια ο ίδιος, οι ευγενείς και οι επίσκοποι το εκμεταλλεύτηκαν. Ο Έρβιγ αποκαταστάθηκε, για να ευνοήσει όσους είχαν απομακρυνθεί από αυτήν την εποχή τού Βάμπα. Μετά τη ΙΒ΄ Σύνοδο, η ΙΓ΄ Σύνοδος (683) και η ΙΔ΄ Σύνοδος (684) ακολούθησαν γρήγορα διαδοχικά. Οι Σύνοδοι επιβεβαίωσαν τη νομιμότητα του Έρβιγ για δεύτερη φορά, και έγραψαν πολλούς νόμους για να προστατεύσουν τη ζωή και την κυριαρχία τού βασιλιά και τής οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένης τής συζύγου του, βασίλισσας Λιουβιγότo.
Αφού αρρώστησε βαριά, ο Έρβιγ ανακήρυξε τον γαμπρό του Eγίκα, σύζυγο της κόρης του Σιξίλo, ως κληρονόμο του στις 14 Νοεμβρίου 687 και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι ως μετανοημένος, την επόμενη ημέρα, αφού έδωσε άδεια στην Αυλή του να επιστρέψει στο Τόληδο με τον Εγίκα για το χρίσμα και τη στέψη.
Νομοθεσία
Ο Έρβιγ εξέδωσε 28 νόμους, που καταδίκαζαν τους Εβραίους με την υποστήριξη της ΙΒ΄ Συνόδου. Ο ίδιος δήλωσε στη Σύνοδο την επιθυμία του να επιστρέψει στη νομοθεσία της βασιλείας του Σισεμβούτ, αν και ήταν λίγο πιο επιεικής, καθώς αφαίρεσε τη θανατική ποινή. Αυτοί οι νόμοι ήταν μέρος μίας αναθεωρημένης και διευρυμένης έκδοσης του Βιβλίου Νομοθετημάτων (Liber Iudiciorum), που επισυνάπτεται στο όνομα του Έρβιγ. Όλοι οι νόμοι, που αφορούσαν τους Εβραίους, έχουν αποδοθεί στην επιρροή τού Ιουλιανού τού Τολέδου, του φανατικά αντι-εβραϊκού αρχιεπισκόπου του Τολέδο. Όταν ο Ερβιγιανός κώδικας τού δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 681, ο Έρβιγ είχε προσθέσει άλλους έξι νέους νόμους του και τρεις νόμους τού Βάμπα, καθώς και αναθεώρησε 80 νόμους του Ρεκέσβινθ. Ωστόσο δεν υπάρχουν ενδείξεις, ότι ο Ερβιγιανός κώδικας «αντικατέστησε» τον Ρεκεσβινθιανό και τα χειρόγραφα και των δύο συνέχισαν να παράγονται και να πωλούνται.
Δηλώνοντάς τους μάστιγα στο βασίλειο, ζήτησε την πλήρη απομάκρυνση των Εβραίων από το βασίλειο. Ένα τέτοιο διάταγμα είχε εκδοθεί από τον προκάτοχο του Έρβιγ, τον Βάμπα, και όπως και εκείνο, το διάταγμα τού Έρβιγ απέτυχε επίσης. Έτσι το 681 εξέδωσε ένα άλλο διάταγμα, αυτή τη φορά απαιτώντας όλοι οι Εβραίοι να γίνουν χριστιανοί ή να εγκαταλείψουν το βασίλειο. Οι Εβραίοι θα υφίσταντο επίσημα διακρίσεις από εδώ και πέρα, καθώς η μοναρχία προσπάθησε να περιορίσει τις εμπορικές δραστηριότητες των Εβραίων.
Ανάξαρχος ο Αβδηρίτης
Ο Ανάξαρχος ο Αβδηρίτης (380 – 320 π.Χ.), o επονομαζόμενος και Ευδαιμονικός, ήταν Έλληνας φιλόσοφος της σχολής του Δημόκριτου και μαζί με τον Πύρρωνα συμμετείχαν στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία. Διασώζονται πολύ λίγα στοιχεία σχετικά με την φιλοσοφία του, και θεωρείται πως αποτελεί συνδετικό κρίκο μεταξύ του ατομισμού του Δημόκριτου και τον πυρρωνικό σκεπτικισμό του Πύρρωνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης, και εκπαιδεύτηκε από τον Διογένη τον Σμυρναίο, ο οποίος με τη σειρά του είχε διδαχθεί από τον Μητρόδωρο τον Χίο, που σαν αξίωμα είχε πως δεν γνώριζε τίποτα, ούτε καν πως δεν γνωρίζει τίποτα. Κατά την περίοδο της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία, ο Ανάξαρχος υπήρξε φίλος του Αλεξάνδρου ο οποίος τον είχε σε ιδιαίτερη εκτίμηση. Ήταν επίσης γνωστός ως ο κόλακας του Αλεξάνδρου, ενώ είχε πρόσβαση στο αντίτυπο της Ιλιάδας το οποίο ο Αλέξανδρος είχε μαζί του κατά την διάρκεια των εκστρατειών του και διατηρούσε τις σημειώσεις του στο περιθώριο του παπύρου. Την επωνυμία του ως Ευδαιμονικός την απέκτησε από το γεγονός πως ήταν ευδαίμων (ευτυχισμένος) από την ζωή που διεξήγαγε, αδιαφορώντας για τα υλικά αγαθά, παραμένοντας ατάραχος, αλλά σε αντίθεση με τον Πύρρωνα διατηρώντας ενδιαφέρον για τις δημόσιες υποθέσεις.
Κατά την διάρκεια δεξίωσης στην οποία μετείχε μαζί τον Αλέξανδρο, ο Ανάξαρχος φέρεται να πρόσβαλε και να απείλησε έμμεσα τον Νικοκρέοντα, ο οποίος ήταν ο σατράπης της Κύπρου, καθώς είπε στον Αλέξανδρο πως η δεξίωση ήταν πολύ καλή αλλά το μόνο που έλειπε από το τραπέζι ήταν το κεφάλι ενός σατράπη, εννοώντας τον Νικοκρέοντα. Το 320 π.Χ., λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., ο Ανάξαρχος βρέθηκε στην Κύπρο και συνελήφθη από τον Νικοκρέοντα, ο οποίος θυμόταν την προσβολή, και θανάτωσε τον Ανάξαρχο μέσω βασανιστηρίων, πολτοποιώντας τον μέσα σε ένα μεγάλο γουδί με την χρήση σιδερένιων ράβδων. Ο Κικέρωνας αναφέρει το ίδιο περιστατικό, αναφέροντας πως ο Ανάξαρχος υπέμεινε το μαρτύριο του στωικά, λέγοντας πως το σακίδιο (σώμα) του Αναξάνδρου μπορούν να το κοπανίσουν, τον ίδιο τον Ανάξανδρο όμως δεν μπορούν. Ο Νικοκρέων βλέποντας πως ο Ανάξαρχος τον αψηφούσε με αυτόν τον τρόπο, διέταξε να του κόψουν την γλώσσα, αλλά ο Ανάξαρχος τον πρόλαβε δαγκώνοντας την γλώσσα του και κόβοντας την μόνος του.
Ιστορικές αναφορές
Δευτερεύουσες πηγές αποτελούν ο Πλούταρχος (1ος αιώνας μ.Χ.), Αρριανός (2ος αιώνας μ.Χ.) και Σέξτος Εμπειρικός (2ος/3ος αιώνας μ.Χ.):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αβδηρίτες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Σκεπτικοί φιλόσοφοι
Αμπντούλ Αζίζ Χοτάκ
Ο Σάχης Αμπντούλ Αζίζ Χοτάκ (παστού: عبد العزیز هوتک, απεβ. 1717) ήταν ο δεύτερος ηγεμόνας της δυναστείας Χοτάκ των Γκιλτζί στην Κανταχάρ, στο σημερινό Αφγανιστάν. Στέφθηκε το 1715 μετά τον θάνατο του αδελφού του, Μίρβαϊς Χοτάκ. Είναι ο πατέρας του Ασράφ Χοτάκ, του τέταρτου ηγεμόνα της δυναστείας Χοτάκ. Ο Αμπντούλ Αζίζ σκοτώθηκε από τον ανιψιό του Μαχμούντ Χοτάκ.
Πρώιμος βίος
Ο Αμπντούλ Αζίζ γεννήθηκε σε μία γνωστή, πλούσια και ασχολούμενη με την πολιτική οικογένεια της περιοχής της Κανταχάρ. Η οικογένειά του ενεπλάκη στις κοινωνικές και κοινοτικές διεργασίες της περιοχής πολλά χρόνια πριν. Ήταν γιος των Σαλίμ Χαν και Νάζο Τόχι (γνωστή και ως «Νάζο Ανάα»), εμβληματικής ποιήτριας των Παστούν, εγγονός του Καρούμ Χαν και δισέγγονος του Ισμαΐλ Χαν, απόγονου του Μαλικυάρ, του αρχαίου επικεφαλής των Χοτάκων. Οι Χοτάκοι είναι ισχυρός κλάδος των Γκιλτζί, και μία από τις κύριες φυλές των Παστούν. Ο Χατζής Αμανουλάχ Χοτάκ αναφέρει στο βιβλίο του πως η φυλή Γκιλτζί είναι οι αρχικοί κάτοικοι του Γκοούρ ή Γκερτζ. Έπειτα η φυλή αυτή μετανάστευσε για να κατακτήσει εδάφη στο νοτιοανατολικό Αφγανιστάν τα οποία πολλαπλασίασε. thumb|left|Η περιοχή Μεγάλο Κανταχάρ κατά τη διάρκεια της δυναστείας των [[Σαφαβίδες|Σαφαβιδών και της αυτοκρατορίας Μουγκάλ.]]
Το 1707, η Κανταχάρ βρισκόταν σε κατάσταση χάους μιας και διεκδικούνταν από το σιιτικό κράτος των Περσών Σαφαβιδών και τη σουνιτική αυτοκρατορία Μουγκάλ της Ινδίας. Ο Μίρβαϊς Χαν, ένας σουνίτης φύλαρχος του οποίου η επιρροή στους συντοπίτες του τον κατέστησε ύποπτο, φυλακίστηκε ως πολιτικός κρατούμενος από τον κυβερνήτη των Σαφαβιδών στην περιοχή, Γκουργκίν Χαν, και στάλθηκε στο ανάκτορο των Σαφαβιδών στην Ισφαχάν. Στη συνέχεια αποδεσμεύθηκε και του επετράπη να έχει συναντήσεις με τον Σάχη, Σουλτάνο Χουσεΐν, σε τακτική βάση. Έχοντας καταφέρει να κερδίσει ψευδώς την εμπιστοσύνη της περσικής αυλής, ο Μίρβαϊς έλαβε την πολυπόθητη άδεια για να προσκυνήσει στη Μέκκα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είχε μελετήσει προσεκτικά τις στρατιωτικές αδυναμίες των φθίνοντων Σαφαβιδών ενώ βρισκόταν στο ανάκτορό τους.
Το 1709 ο Μίρβαϊς και ο Αμπντούλ Αζίζ άρχισαν να οργανώνουν τους συμπατριώτες τους σε εξέγερση, και όταν μεγάλο μέρος της περσικής φρουράς βρισκόταν σε εκστρατεία έξω από την πόλη, οι ακόλουθοι των Μίρβαϊς και Αμπντούλ Αζίζ επιτέθηκαν στο υπόλοιπο τμήμα της φρουράς, σκοτώνοντας του περισσότερους, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου του Γκουργκίν Χαν.
Οι φυλές των Παστούν ερεθίστηκαν ενώ βρισκόταν υπό την εξουσία των Σαφαβιδών λόγω των συνεχών προσπαθειών τους να τους μετατρέψουν από σουνίτες σε σιίτες. Αφότου ο Γκουργκί Χαν και οι συνοδοί του σκοτώθηκαν ενώ βρίσκονταν σε εκδρομή στην εξοχή τον Απρίλιο του 1709, η φυλή Χοτάκ ανέλαβε τον έλεγχο της πόλης και της επαρχίας. Στη συνέχεια οι επαναστατημένοι Παστούν νίκησαν μεγάλο στρατό Κιζιλμπάσηδων και Περσών, που είχαν αποσταλεί στην περιοχή για την ανάκτηση του ελέγχου της. "Αρκετές προσπάθειες που γινόταν με μισή καρδιά για την υποταγή της επαναστατημένης πόλης απέτυχαν, η Περσική Κυβέρνηση έστειλε τον Χοσρόη Χαν, ανιψιό του Γκουργκίν Χαν, με στρατό 30.000 ανδρών για να ανακτήσει τον έλεγχο, αλλά παρά την αρχική επιτυχία, η οποία οδήγησε στην παράδοση των Αφγανών υπό όρους, η ασυμβίβαστη στάση του τους έκανε να πραγματοποιήσουν νέα προσπάθεια, με αποτέλεσμα την ολοκοληρωτική ήττα του περσικού στρατού (εκ των οποίων μόνο 700 διασώθηκαν) και τον θάνατο του στρατηγού τους. Δύο χρόνια αργότερα, το 1713 μ.Χ. ακόμη ένας περσικός στρατός υπό την καθοδήγηση του Ρουστάμ Χαν ηττήθηκε από τους επαναστάτες, οι οποίοι εξασφάλισαν την κατοχή ολόκληρης της επαρχίας του Κανταχάρ."
- Edward G. Browne
Θάνατος
Ο Αμπντούλ Αζίζ επιθυμούσε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Πέρσες αλλά οι συμπατριώτες του ήταν αντίθετοι στην ιδέα αυτή και έτσι υποχρέωσαν τον Μαχμούντ Χοτάκ να τον δολοφονήσει το 1717. Ο Μαχμούντ Χοτάκ ήταν αυτός που τον διαδέχθηκε την ίδια χρονιά.
Ο Αμπντούλ Αζίζ έχει ταφεί σε μαυσωλείο δίπλα στον αδερφό του στην περιοχή Κοκαράν της Κανταχάρ στο Αφγανιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Βλάντιμιρ Βελίτσκοβιτς
Βιογραφία
Ο Βελίτσκοβιτς αποφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Από το 1963 έως το 1966, ήταν βοηθός στο κύριο εργαστήριο του Κρστο Χεγκεντούσιτς στο Ζάγκρεμπ. Το 1965, τιμήθηκε με ένα βραβείο στη Μπιενάλε του Παρισιού, όπου μετακόμισε στην επόμενη χρονιά. Ο Βελίτσκοβιτς κέρδισε την προσοχή του κοινού το 1967 με μια έκθεση στο Galerie du Dragon στο Παρίσι, η οποία τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους καλλιτέχνες του κινήματος τέχνης της αφηγηματικής διαμόρφωσης. Το 1983 εξελέγη καθηγητής στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι, και δίδαξε εκεί μέχρι το 2000. Το 1985 εξελέγη μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (SANU) και αξιότιμος γιατρός επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς. Τιμήθηκε με το υψηλότερο γαλλικό βραβείο στον τομέα του πολιτισμού και των τεχνών, του Διοικητή του Τάγματος των τεχνών και των γραμμάτων. Τα έργα του εκτέθηκαν σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής από το 1951.
Από τις 7 Δεκεμβρίου 2005 ήταν μέλος της Ακαδημίας των Καλών Τεχνών της Γαλλίας, τμήμα I, έδρα αριθμός 7.
Το 2017 υπέγραψε τη Διακήρυξη για την Κοινή Γλώσσα των Κροατών, των Σέρβων, των Βοσνίων και των Μαυροβουνίου.
Επιλεγμένες εκθέσεις
Ο Βλάντιμιρ Βελίτσκοβιτς είχε πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αμερική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Ultra music festival
Κατηγορία:Μουσική στη Φλόριντα Κατηγορία:Πολιτισμός του Μαϊάμι
Χημική μηχανική
Η χημική μηχανική αποτελεί διακριτό, τεχνολογικό και επιστημονικό κλάδο της επιστήμης μηχανικών, που ασχολείται με τον σχεδιασμό, τη μελέτη και τη λειτουργία των χημικών εγκαταστάσεων και την ανάπτυξη μεθόδων βελτίωσης της παραγωγής. Η χημική μηχανική χρησιμοποιεί τις αρχές της χημείας, της φυσικής, των μαθηματικών, της βιολογίας και της οικονομίας για την αποτελεσματική χρήση, παραγωγή, σχεδιασμό, μεταφορά και μετατροπή της ενέργειας και της ύλης. Ο ανάλογα καταρτισμένος επαγγελματίας και επιστήμονας ονομάζεται χημικός μηχανικός. Το έργο του κυμαίνεται από την αξιοποίηση της νανοτεχνολογίας και των νανοϋλικών στο εργαστήριο έως τις βιομηχανικές διεργασίες μεγάλης κλίμακας που μετατρέπουν χημικές ουσίες, πρώτες ύλες, ζωντανά κύτταρα, μικροοργανισμούς και ενέργεια σε χρήσιμες μορφές και προϊόντα.
Η χημική μηχανική περιλαμβάνει έξι κύριους τομείς δραστηριοτήτων επί των αντικειμένων της: την έρευνα, τη μελέτη, την κατασκευή, την παραγωγή, την εκμετάλλευση - εμπορία και τη διοίκηση - διεύθυνση.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με την εξέλιξη της χημικής βιομηχανίας ο γνωστικός αυτός κλάδος διαμορφώθηκε ως ξεχωριστός, σημειώνοντας αλματώδη ανάπτυξη. Εφαρμογή της χημικής μηχανικής απαντάται κυρίως στην πετρελαϊκή βιομηχανία, στη βιομηχανία χημικών και χρωμάτων, στη βιοτεχνολογία, στη βιομηχανία τροφίμων, στη χαρτοποιία, μέχρι και στην πυρηνική βιομηχανία.
Πηγές
Κατηγορία:Επιστήμες Μηχανικών Κατηγορία:Χημική Μηχανική Κατηγορία:Μηχανική διεργασιών
Άγιος Ιωάννης Σουλίου Αχαΐας
Γεωγραφία - Τοποθεσία
Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της δυτικής πλευράς του Παναχαϊκού σε υψόμετρο περίπου 460 μέτρων. Ο οικισμός είναι χτισμένος πλησίον του σημείου συμβολής του κύριου ρου του ποταμού Γλαύκου και του παραποτάμου του Βερβενίκου, καθώς και των δύο κοιλάδων όπου ρέουν, ενώ επεκτείνεται και προς τα νοτιοανατολικά κατά μήκος της βορινής πλαγιάς της κοιλάδας του Γλαύκου.
Χωροθετείται στα νοτιοανατολικά της Πάτρας, σε απόσταση περίπου 14 χιλιομέτρων από το κέντρο της, ενώ απέχει επίσης περίπου 7 χιλιόμετρα από το Νέο Σούλι, την έδρα της τοπικής κοινότητας Σουλίου του Δήμου Πατρέων όπου υπάγεται διοικητικά.
Δημογραφική εξέλιξη
Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ο οικισμός του Αγίου Ιωάννη έχει πληθυσμό 37 κατοίκους. Παλαιότερα, κατά την Απογραφή του 2001, είχε πληθυσμό που είχε ανέλθει σε 98 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Σούλι Αχαΐας
Αλυκές στην Ελλάδα
Οι αλυκές στην Ελλάδα είναι οι τόποι παραγωγής αλατιού από αρχαιοτάτων χρόνων.
Οι αλατοπηγικές δραστηριότητες ήταν ήδη από την Τουρκοκρατία κρατικές δραστηριότητες ή φορολογητέες. Στην Ελλάδα, οι αλυκές ανήκαν στο κράτος. Ακόμη και κατά το χρόνο συγγραφής του άρθρου, το μεγαλύτερο ποσοστό της επιχείρησης Ελληνικές Αλυκές ΑΕ ανήκει στο κράτος.
Στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1840 λειτουργούσαν 8 αλυκές, ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχαν 16 και στα χρόνια του Μεσοπολέμου 25. Από το 1996 λειτουργούν οκτώ οι οποίες ανήκουν στην εταιρεία Ελληνικές Αλυκές ΑΕ, με δυναμικότητα 260.000 ΜΤ, με την μισή δυναμικότητα (130.000 ΜΤ) να προέρχεται από τις αλυκές Μεσολογγίου.
Οι αλυκές από το 1918 ανήκαν στο κράτος, που παρακολουθούσε τη λειτουργία τους με ειδικό προσωπικό και τις νοίκιαζε σε εργολάβους.
Από το 1996 λειτουργούν οκτώ:
Οι αλυκές αυτές όπως και οι κλειστές αλυκές της Μήλου 36.7°N, 24.47333°W ανήκουν στην εταιρεία Ελληνικές Αλυκές ΑΕ.
Η δυναμικότητά τους ανέρχεται στους 260.000 ΜΤ, με την μισή δυναμικότητα (130.000 ΜΤ) να προέρχεται από τις αλυκές Μεσολογγίου. Η συνολική ετήσια παραγωγή κυμαίνεται από 120.000 έως 200.000 τόνους. , ενώ αλλού αναφέρεται κατανάλωση στην Ελλάδα 350.000 ΜΤ. Κατά τη δεκαετία του 1920-1930 η παραγωγή των ελληνικών αλυκών αναφέρεται σε 100.000 τόνους ετησίως.
Οι κυριότερες από τις κλειστές αλυκές ήταν στην Ανάβυσσο της Αττικής (έκλεισαν το 1969), στη Λευκάδα (κλειστές από το 1948 οι παλιές και το 1990 οι νέες), στη Μήλο , στη Ζάκυνθο, στο Πυθαγόρειο της Σάμου (κλειστές από το 1964), στο Τιγκάκι της Κω (κλειστές από το 1989) , στην Λευκίμμη της Κέρκυρας και στην Πάρο.
Αναφορές
Κατηγορία:Περιβάλλον της Ελλάδας Κατηγορία:Αλυκές
Μπαλτάσαρ ντε Σόρμπα
Ο Μπαλτάσαρ ή Βαλτάσαρ ντε Σόρμπα (Baltassare de Sorba) ήταν Γενοβέζος "κόμης της Αλμίσσα" (comte d'Almissa) (σημερινό Omiš της Κροατίας) και βάιλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.
Ο ντε Σόρμπα διορίστηκε βάιλος από τον πρίγκιπα της Αχαΐας Φίλιππο του Τάραντα την περίοδο 1370-1373 αντικαθιστώντας τον Κάρολο Ζένο. Κατά την θητεία του λόγω της αντιπαλότητας και των πολέμων μεταξύ της Γένοβας και Βενετίας δημιουργούσε προβλήματα στα Ενετικά λιμάνια στο Πριγκιπάτο. Επανειλημμένα επιτέθηκε και λεηλάτησε την εκκλησιαστική Βαρωνία της Πάτρας που είχε αφήσει ελεύθερο το λιμάνι της Πάτρας στο ενετικό εμπόριο. Παρόλα αυτά παρέμεινε στην θέση του για τρία χρόνια, μέχρι θάνατο του Φίλιππου.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Δημοκρατίας της Γένοβας Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Αντίοχος (στρατηγός Σικελίας)
Ο Αντίοχος ήταν βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας που συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε (741-775).
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και την καριέρα του εκτός από τη συμμετοχή του στη συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα, η οποία ήρθε στο φως το καλοκαίρι του 766. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη τον Ομολογητή, ο Αντίοχος ήταν πρώην λογοθέτης του Δρόμου και εκείνη τη στιγμή υπηρετούσε ως στρατιωτικός κυβερνήτης (στρατηγός) του θέματος της Σικελίας. Η συνωμοσία περιελάμβανε δεκαεννέα από τους ανώτερους κρατικούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων πολλών άλλων στρατηγών, και επικεφαλής ο Κωνσταντίνος Ποδοπάγουρος. Μετά την ανακάλυψη της συνωμοσίας, οι συνωμότες συνελήφθησαν, παρέλασαν δημόσια και ταπεινώθηκαν στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης στις 25 Αυγούστου 766, μετά από αυτό οι στρατηγοί, άλλοι αποκεφαλίστηκαν, ενώ άλλοι τυφλώθηκαν και εξορίστηκαν. Ο Θεοφάνης αναφέρει επίσης ότι μια φορά κάθε χρόνο, οι πράκτορες αποστέλλονταν από τον αυτοκράτορα για να παραδώσουν εκατό μαστίγια στους εξόριστους συνωμότες.
Στο χρονικό του, ο Θεοφάνης απεικονίζει τη συνωμοσία ως μέρος μιας αντίδρασης ενάντια στις εικονοκλαστικές πολιτικές του Κωνσταντίνου Ε΄, δηλώνοντας ότι ορισμένοι από τους συνωμότες ήταν οπαδοί του εικονόφιλου ερημίτη Στέφανου του νεότερου του όρους Αυξέντιου, τον οποίο ο αυτοκράτορας είχε ταπεινώσει δημοσίως και εκτέλεσε τον προηγούμενο Νοέμβριο. Η σύγχρονη ιστοριογραφία από την άλλη πλευρά δεν είναι τόσο ξεκάθαρη για τα κίνητρα του αυτοκράτορα, δηλαδή εάν ο θάνατος του Στεφάνου, η εκτέλεση των δεκαεννέα αξιωματούχων και άλλες πράξεις δίωξης οφειλόταν στη σκληρή στάση του έναντι του εικονοφιλικού συναισθήματος ή είχε πολιτικά κίνητρα, ως αντίδραση σε συνωμοσίες ενάντια στη ζωή του (στην οποία ο Στέφανος μπορεί να είχε εμπλακεί).
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Λογοθέτες του δρόμου
Νόβα Σουλ
Η Νόβα Σουλ (πολωνικά: Nowa Sól, σιλεσικά: Nowŏ Sōl, γερμανικά: Neusalz an der Oder) είναι πόλη δίπλα στον ποταμό Όντερ, στο Βοεβοδάτο Λούμπους της δυτικής Πολωνίας. Είναι η πρωτεύουσα του Πόβιατ Νόβα Σουλ και είχε πληθυσμό 38.763 κατοίκων (2019).
Ιστορία
Ο πρώτος οικισμός στην περιοχή της σύγχρονης Νόβα Σουλ χρονολογείται στον 14ο αιώνα, όταν το έδαφος ήταν υπό την κυριαρχία του Βασιλείου της Βοημίας ως μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Προκειμένου να σταματήσει η εξάρτηση της Σιλεσίας από το αλάτι από την Πολωνία, ο Αυτοκράτορας Φερδινάνδος Α΄ απέκτησε την κυριότητα της γης demesne Zum Neuen Saltze το 1563. Το θαλασσινό αλάτι, αρχικά από τη Λα Ροσέλ και την ακτή της Ιβηρικής, μεταφέρθηκε από το Αμβούργο και το Στέτιν (Στσέτσιν) κατά μήκος του πλεύσιμου Όντερ. Μια πλημμύρα το 1573 οδήγησε στη μετεγκατάσταση του διυλιστηρίου αλατιού στο κοντινό χωριό Μόντριτς (Μοντζίτσα). Το γραφείο του διαχειριστή είναι τώρα το δημαρχείο. Ο οικισμός τεκμηριώθηκε ως Neusalzburg (Νόιζαλτσμπουργκ, «Νέο Σάλτσμπουργκ») το 1585 και αργότερα ως Neusalz (Νόιζαλτς ,«Νέο Αλάτι»). Ένα εμπορικό λιμάνι χτίστηκε στον Όντερ το 1592. Η Προτεσταντική Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ, που χτίστηκε από τα έτη 1591-97, μετατράπηκε σε Ρωμαιοκαθολική το 1654. αριστερά|μικρογραφία| Το Νόιζαλτς τον 18ο αιώνα αριστερά|μικρογραφία| Καθολική Εκκλησία του Αγίου Αντωνίου Η είσοδος Ολλανδών και Άγγλων εμπόρων στη Βαλτική Θάλασσα στα τέλη του 16ου αιώνα οδήγησε σε δυσκολίες στην προμήθεια ακατέργαστου αλατιού. Η μη κερδοφόρα επιχείρηση παρεμποδίστηκε επίσης από τα διόδια στον Όντερ που επέβαλε το Μαργραβάτο του Βραδεμβούργου. Η διύλιση αλατιού στο Νόιζαλτς σχεδόν κατέρρευσε κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-48), ενώ η ανάκαμψη παρεμποδίστηκε από το μετέπειτα εμπόριο αλατιού του Βρανδεμβούργου και της Πολωνίας. Ως ηγεμόνας της Σουηδικής Πομερανίας, η Σουηδία εμπόδισε το αλάτι να φτάσει στην πόλη από το Στέτιν το 1710. Τρία χρόνια αργότερα, το Νόιζαλτς έγινε φυλάκιο αλατιού από το Μαγδεβούργο και το Χάλλε.
Το Νόιζαλτς διοικούταν εντός της Επαρχίας της Σιλεσίας μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Η σύγχρονη βιομηχανική ανάπτυξη ξεκίνησε τον 19ο αιώνα όταν άνοιξαν νέα εργοστάσια, ιδίως εργοστάσια λινού και χαλυβουργεία. Το Νόιζαλτς συνδέθηκε για πρώτη φορά με τον σιλεσικό σιδηρόδρομο το 1871, την ίδια χρονιά η πόλη έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την ενοποίηση της Γερμανίας. Η επέκταση και ο εκσυγχρονισμός του λιμανιού άρχισαν στις 11 Οκτωβρίου 1897. Το Νόιζαλτς έγινε μέρος της Πρωσικής Επαρχίας της Κάτω Σιλεσίας το 1919. Μια ξύλινη γέφυρα απέναντι από τον Όντερ, αρχικά χτίστηκε το 1870, ξαναχτίστηκε με οπλισμένο σκυρόδεμα το 1932.
Η Νόβα Σουλ ξαναχτίστηκε ως βιομηχανικό και διοικητικό κέντρο, αντικαθιστώντας το κοντινό Κοζούχουφ. Τα έτη 1975-98 ανήκε στο Βοεβοδάτο Ζιελόνα Γκούρα, μετά το οποίο οποία έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Λούμπους. Η πόλη εμφανίζεται στο ντοκιμαντέρ 5000 Miles, για μια οικογένεια από το Ουισκόνσιν στις Ηνωμένες Πολιτείες που επιθυμεί να υιοθετήσει ένα παιδί από την Πολωνία. κέντρο|μικρογραφία|400x400εσ| Πανοραμική θέα της Νόβα Σουλ από τον Όντερ
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Νόβα Σουλ είναι αδελφοποιημένη με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπους Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Νόβα Σουλ
Χαριούπολη
Η Χαριούπολη (τουρκικά: Hayrabolu) είναι πόλη της ανατολικής Θράκης στην Τουρκία. Βρίσκεται σε απόσταση 52 χιλιομέτρων βόρεια από τη Ραιδεστό και σε κοντινή απόσταση από την Αδριανούπολη και τις Σαράντα Εκκλησιές. Η πόλη έχει πληθυσμό 18.708 και διοικητικά ανήκει στην επαρχία Ραιδεστού στο Διαμέρισμα του Μαρμαρά.
Ιστορία
Στη Χαριούπολη γεννήθηκε το 811 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας και ιδρυτής της Μακεδονικής δυναστείας  Βασίλειος Α΄. Στις 10 Ιουλίου του 1920 ο Ελληνικός Στρατός, με τάγμα του συντάγματος Κονδύλη, ελευθερώνει την πόλη από τους Οθωμανούς και  όπως όλη η Ανατολική Θράκη ενσωματώνεται στην Ελλάδα με την Συνθήκη των Σεβρών. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή περιήλθε στην κατοχή της Τουρκίας.
Σήμερα
Σήμερα η Χαριούπολη είναι μια μικρή εμπορική πόλη που εξυπηρετεί την γύρω περιοχή. Στην πόλη υπάρχει μακρόχρονα εγκατεστημένη κοινότητα Τσιγγάνων.
Κλίμα
Το κλίμα της Χαριούπολης είναι το τυπικό της Θράκης. Οι Χειμώνες είναι πολύ βροχεροί και πολύ κρύοι, τα Καλοκαίρια είναι βροχερά και ζεστά. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 600mm.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Ανατολική Θράκη Κατηγορία:Ραιδεστός
Σήμα
Επίσης η λέξη σήμα μπορεί να αναφέρεται στις παρακάτω ειδικότερες έννοιες:
Διαμόρφωση σήματος
Στον τομέα των ηλεκτρονικών διαμόρφωση είναι η διαδικασία της αλλαγής ενός ή περισσότερων χαρακτηριστικών μιας περιοδικής κυματομορφής υψηλής συχνότητας, οριζόμενο ως φέρον σήμα , βάσει ενός άλλου αυξομειούμενου σήματος. Για παράδειγμα ο μουσικός ο οποίος μπορεί να κλιμακώσει τον ήχο σε ένα μουσικό όργανο μεταβάλοντας την ένταση τον χρονισμό και τον τόνο του. Οι τρεις βασικές παραμέτροι της περιοδικής κυματομορφής είναι το πλάτος («ενταση»), η φάση («χρονισμός») και η συχνότητά της («τόνος»),που μπορούν να αλλάξουν από ένα σήμα αποτελούμενο από χαμηλές συχνότητες ώστε να προκύψει το διαμορφωμένο σήμα. Η υψηλής συχνότητας διαμορφωμένη κυματομορφή χρησιμοποιείται ως μεταφορέας του αρχικού σήματος.
Στις τηλεπικοινωνίες διαμόρφωση ονομάζεται η διαδικασία μεταβολής ενός περιοδικού σήματος, συνήθως υψίσυχνου, με στόχο την κωδικοποίηση σε αυτό ενός σήματος χαμηλής συχνότητας το οποίο μεταφέρει κωδικοποιημένη πληροφορία. Το υψίσυχνο σήμα τότε καλείται φέρον και συνήθως είναι σήμα απλής συχνότητα (π.χ. μία ημιτονοειδής κυματομορφή). Η διαμόρφωση απαιτείται για να μπορέσει να διέλθει ένα σήμα από κάποιο τηλεπικοινωνιακό κανάλι (ένα καλώδιο, στις ενσύρματες επικοινωνίες, ή ο ελεύθερος χώρος, στις ασύρματες επικοινωνίες) το εύρος ζώνης του οποίου δεν επικαλύπτεται με το εύρος ζώνης του σήματος. Διαμορφωτής ονομάζεται η συσκευή η οποία δέχεται σαν είσοδο μια ακολουθία δυαδικών ψηφίων και την μετατρέπει σε κυματομορφή (αναλογική η ψηφιακή) κατάλληλη για μετάδοση. Στο άλλο άκρο της επικοινωνίας, στον παραλήπτη, λαμβάνει χώρα η ανάστροφη διαδικασία προκειμένου να ανακτηθεί το αρχικό σήμα, η αποδιαμόρφωση με την ανάλογη συσκευή, τον αποδιαμορφωτή. Μία συσκευή η οποία μπορεί να επιτελεί και τις δύο διεργασίες, έτσι ώστε να λειτουργεί και ως αποστολέας και ως παραλήπτης, ονομάζεται μόντεμ (modem, εκ των αγγλικών λέξεων Modulator-Demodulator).
Αναλογικές Διαμορφώσεις
Στις αναλογικές διαμορφώσεις το σήμα πληροφορίας που διαμορφώνεται είναι σε αναλογική μορφή. Οι κυριότερες μέθοδοι των αναλογικών διαμορφώσεων είναι οι:
Ψηφιακές Διαμορφώσεις
Στις ψηφιακές διαμορφώσεις το σήμα πληροφορίας που διαμορφώνεται είναι σε ψηφιακή μορφή. Οι κυριότερες μέθοδοι των ψηφιακών διαμορφώσεων είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων
More Veneto
Η λατινική φράση More Veneto (Ενετικόν Έθος), συνήθως σε σύντμηση M.V., που σημαίνει «κατά τα βενετσιάνικα ειωθότα» χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τον περίεργο τρόπο χρονολόγησης στη Δημοκρατία της Βενετίας, ο οποίος προέκυψε από την καθυστερημένη υιοθέτηση του Γρηγοριανού ημερολογίου.
Συνεχίζοντας το αρχαίο ρωμαϊκό έθιμο, η ενετική χρονιά ξεκινούσε την 1η Μαρτίου, η οποία γιορταζόταν ως Πρωτοχρονιά (Capodanno). Αν και το Γρηγοριανό ημερολόγιο δημιουργήθηκε το 1582 και ήταν γνωστό στον χώρο της Βενετίας, δεν τέθηκε ποτέ σε επίσημη χρήση. Το More Veneto συνέχισε να ισχύει στα μέρη που τελούσαν υπό την Ενετική Διοίκηση μέχρι την πτώση της Ενετικής Δημοκρατίας, το 1797. Ως αποτέλεσμα, οι μήνες Ιανουάριος και Φεβρουάριος υπολογίζονταν ως ανήκοντες στο προηγούμενο έτος από το Γρηγοριανό ημερολόγιο (για παράδειγμα, ο Φεβρουάριος του 1700 μ.Χ θα ήταν Φεβρουάριος του 1699 κατά το More Veneto).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βενετία Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Λατινικά συνθήματα Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Ζαχαρίας Κουλίας
Ο Ζαχαρίας Κουλίας (Ριζοκάρπασο, 7 Δεκεμβρίου 1950) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 1999 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το Δημοκρατικό Κόμμα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαχαρίας Κουλίας γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο στις 7 Δεκεμβρίου 1950. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάζεται ως δικηγόρος.
Είναι νυμφευμένος με την Ανδριανή Παναγή και έχει 1 υιό και 1 κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Ο Ζαχαρίας Κουλίας έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ το 1985, θέσεις που είχε ως το 2011. Από το 2016 βρίσκεται ξανά στις θέσεις αυτές. Επιπλέον, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Λιμένων Κύπρου την περίοδο 1994-1999.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΔΗΚΟ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, το 1999, μετά την παραίτηση του βουλευτή Εκλογικής Περιφέρειας Αμμοχώστου του ΔΗΚΟ, Αλέξη Γαλανού, καθήκοντα βουλευτή ανέλαβε στις 7 Οκτωβρίου 1999 ο Ζαχαρίας Κουλίας, ως πρώτος επιλαχών, για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Αμέσως μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2011 διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ αλλά και από το ίδιο το κόμμα καθώς στη ψηφοφορία για ανάδειξη Προέδρου της Βουλής δεν ψήφισε τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, Μάριο Κάρογιαν, αλλά τον βασικό αντίπαλο του, Γιαννάκη Ομήρου, με αποτέλεσμα ο πρώτος να μην επανεκλεγεί στη θέση του Προέδρου της Βουλής. Ο Ζαχαρίας Κουλίας συνέχισε τη θητεία του ως ανεξάρτητος βουλευτής. Λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2016, και αφότου είχε προηγηθεί αλλαγή στην ηγεσία του ΔΗΚΟ (ανέλαβε πρόεδρος ο Νικόλας Παπαδόπουλος), έγινε συμφωνία επιστροφής του στο κόμμα, με το οποίο διεκδίκησε επανεκλογή.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού και πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων. Σήμερα είναι πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας και την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας.
Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κρασνοντάρ
Το Κρασνοντάρ (ρωσικά: Краснода́р, Κρασναντάρ) είναι πόλη της νότιας Ρωσίας, πρωτεύουσα του Κράι Κρασνοντάρ (γνωστό επίσης και ως Κουμπάν). Έχει 744.995 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 1.3 εκατομμύρια κατοίκους και είναι πρωτεύουσα της περιοχής του Κρασνοντάρ.
Η πόλη του Κρασνοντάρ έχει τη μικρότερη ανεργία στη Ρωσία με 1,5%. Η οικονομία της βασίζεται στη παραγωγή αγροτικών, γεωργικών προϊόντων, στον τουρισμό που δέχεται η περιοχή του Κρασνοντάρ εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο, την επεξεργασία πετρελαίου, μεταλλουργί και άλλες βιομηχανίες. Ο μέσος μισθός στην πόλη είναι 48.000₽ (περίπου 600€)
Τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι πολύ αναπτυγμένα, έχει τραμ, τρόλεϊ, λεωφορεία, μικρά λεωφορεία(Mini Bus) και κάθε χρόνο αναπτύσσεται λόγω της έντονης μετακόμισης από άλλες περιοχές της Ρωσίας και την επιστροφή Ρώσων από το εξωτερικό.
Ονομασία
Το αρχικό όνομα της πόλης ήταν Γιεκατερινοντάρ ή Αικατερινοντάρ (ρωσ. Екатеринода́р) και σήμαινε το «Δώρο της Αικατερίνης» ως αναγνώριση της παροχής γης από τη Μεγάλη Αικατερίνη στην περιοχή του Κουμπάν στους Κοζάκους της Μαύρης Θάλασσας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, το Γιεκατερινοντάρ μετονομάστηκε σε Κράσνονταρ (Δεκέμβριος, 1920). Υπάρχουν δύο εκδοχές για το νέο όνομα της πόλης: Κράσνο- (Красно-), που σημαίνει ή «όμορφο» (μια παλιότερη ρίζα) ή «κόκκινο» (πολύ σχετικό αν σκεφθεί κανείς την πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής) και -ντάρ (-дар), που σημαίνει «δώρο». Έτσι, το όνομα της πόλης μπορεί να σημαίνει είτε όμορφο δώρο ή κόκκινο δώρο (ή αλλιώς «δώρο των κόκκινων»).
Ιστορία
thumb|left|Το Αικατερινοντάρ στις αρχές του 20ου αιώνα. Ιδρύθηκε το 1793 και η ανάπτυξη της πόλης ξεκίνησε με την κατασκευή του σιδηροδρόμου τον δέκατο ένατο αιώνα. Έως το 1920 ονομαζόταν Γιεκατερινοντάρ, προς τιμήν της Αγίας Αικατερίνης, προστάτιδας της πόλης.
Η καταγωγή της πόλης ξεκινά με το χτίσιμο ενός κάστρου από τους Κοζάκους, προκειμένου να υπερασπιστούν τα αυτοκρατορικά σύνορα και να διεκδικήσουν εδαφικές αξιώσεις της Ρωσίας επάνω στην Κιρκασία ή Τσερκεσία, η οποία διεκδικούνταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα το Γιεκατερινοντάρ μετατράπηκε σε μεγάλο κέντρο από τους Κοζάκους του Κουμπάν. Γύρω στο 1888 περί τους 45.000 κάτοικοι ζούσαν στην πόλη, η οποία έγινε ζωτικό εμπορικό κέντρο στη νότια Ρωσία. Το 1897, ένας οβελίσκος που μαρτυρούσε τα 200 χρόνια ιστορίας των Κοζάκων του Κουμπάν κτίστηκε στο Γιεκατερινοντάρ.
Στη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου η πόλη άλλαξε χέρια πολλές φορές ανάμεσα στον Κόκκινο Στρατό και τον Στρατό των Εθελοντών, καθώς πολλοί Κοζάκοι του Κουμπάν ήταν αφοσιωμένοι αντιμπολσεβίκοι που υποστήριζαν τον Λευκό Στρατό.
Στη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου καταλήφθηκε από τους Γερμανούς. Από τον Αύγουστο του 1942 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943 η πόλη ήταν υπό κατοχή της Βέρμαχτ. Η πόλη υπέστη μεγάλες ζημιές στη διάρκεια των μαχών, αλλά ανοικοδομήθηκε και ανακαινίστηκε μετά τον πόλεμο.
Κύρια αξιοθέατα
Νέο αξιοθέατο θεωρείται το γήπεδο της Κρασνονταρ και το πάρκο Γκαλιτσκιι το οποίο θεωρείται και από τα πιο όμορφα στο κόσμο και κάθε 2 χρόνια το πάρκο αναβαθμίζεται και μεγαλώνει. Στο συγκεκριμένο πάρκο άνοιξε το μεγαλύτερο ιαπωνικό κέντρο(πάρκο) εκτός της Ιαπωνίας.
Το Κρασνοντάρ είναι έδρα του ατσάλινου καφασωτού υπερβολοειδούς (hyperboloid) Πύργου που χτίστηκε από τον Ρώσο μηχανικό και επιστήμονα Βλαντίμιρ Σούχοφ (Vladimir Shukhov) το 1928. Βρίσκεται κοντά στο τσίρκο του Κρασνοντάρ.
Άλλα αξιοθέατα είναι ο Καθεδρικός Ναό της Αγίας Αικατερίνης, του κρατικό Μουσείο Τεχνών, ένα πάρκο και ένα θέατρο που πήρε το όνομα του Μαξίμ Γκόρκι, η όμορφη αίθουσα συναυλιών της Φιλαρμονικής Ένωσης του Κρασνοντάρ, που θεωρείται ότι έχει την καλύτερη ακουστική στη νότια Ρωσία, και τέλος το Τσίρκο του Κρασνοντάρ.
Το πιο ενδιαφέρον σημείο του Κρανοντάρ είναι η οδός Κράσναγια, που είναι και η κύρια οδός στην πόλη μήκους περίπου 5χλμ. Εκεί βρίσκονται πολλά από τα αξιοθέατα του Κρασνοντάρ. Στην αρχή αυτού του δρόμου μπορεί κανείς να δει την Κεντρική Αίθουσα Συναυλιών, και στο τέλος μπορούμε να δούμε το κινηματογραφικό κέντρο Αβρόρα με το μοντέρνο συντριβάνι. Εκεί βρίσκεται και η αψίδα του Θριάμβου κάπου στη μέση της οδού Κράσναγια. Επίσης θα βρείτε και το νέο Food Court με αρκετά καταστήματα φαγητού από όλο τον κόσμο και όμορφη διακόσμηση.
Στην πόλη υπάρχουν λίμνες, ποτάμια, πάρκα και σε απόσταση 100χλμ ειναι η μαύρη θάλασσα & 120χλμ η Αζοφική θάλασσα. Σε απόσταση 70χλμ ξεκινάνε τα βουνά του Καυκάσου και εκεί υπάρχουν αρκετές δραστηριότητες και ομορφιές της φυσης.
Μεταφορές
Η κύρια αεροπορική εταιρεία είναι η Kuban Airlines με βάση της το Διεθνές Αεροδρόμιο Πασκόφσκι στο Κρασνοντάρ. Η ηλεκτρική παροχή είναι στα 220 V/50 Hz όπως και στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες.
Οι δημόσιες μεταφορές εντός του Κρασνοντάρ γίνονται με αστικά λεωφορεία, τρόλεϋ, τραμ, και μαρσρούτκες. Τα τρόλεϋ και τα τραμ κινούνται με ενέργεια από τα υπερυψωμένα ηλεκτροφόρα καλώδια και είναι η κύρια μορφή συγκοινωνίας στο Κρασνοντάρ. Σε αντίθεση με τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, το Κρασνοντάρ δεν έχει μετρό.
Εκπαίδευση
Στο Κρασνοντάρ εδρεύουν και από τα καλύτερα πανεπιστήμια στη Ρωσία. Με κορυφαία το κρατικό ιατρικό πανεπιστημίου του Κουμπάν και κρατικό πανεπιστήμιο του Κουμπάν. Το Κρασνοντάρ θεωρείται φοιτητική πόλη με περίπου 110.000 φοιτητές.
Πληθυσμός
Το 90% στην πόλη είναι Ρώσοι. Οι υπόλοιποι είναι Ουκρανοί, Αρμένιοι, Γεωργιανοί, και υπάρχουν αρκετοί Έλληνες στην πόλη, περίπου 3.000.
Ο Θυρεός
Ο θυρεός του Γιεκατερινοντάρ εισήχθη το 1841 από τον Κοζάκο γιεσάουλ Ιβάν Τσέρνικ (Ivan Chernik). Το βασιλικό γράμμα «E» στη μέση είναι για την Αικατερίνη Β΄ (τη Μεγάλη). Απεικονίζει επίσης την ημερομηνία της ίδρυσης της πόλης, και τον αυτοκρατορικό δικέφαλο αετό (που συμβολίζει την προστασία του Τσάρου στους Κοζάκους της Μαύρης Θάλασσας), μια μπουλαβά του Κοζάκου αταμάνου, το κάστρο του Γιεκατερινοντάρ, και σημαίες με τα γράμματα «E», «P», «A» και «N» που αντιπροσώπευαν την τσαρίνα Αικατερίνη Β΄, τον τσάρο Παύλο Α΄, τον τσάρο Αλέξανδρο Α΄ και τον Νικόλαο Α΄. Τα κίτρινα αστέρια γύρω από την ασπίδα συμβόλιζαν τις 59 μονάδες του στρατού των Κοζάκων της Μαύρης Θάλασσας γύρω από την πόλη.
Κλίμα
Στην πόλη, παρότι υπάρχουν θάλασσα κοντά, λίμνες εντός και μεγάλων διαστάσεων φράγμα εκτός της, δεν σημειώνεται υψηλού βαθμού υγρασία.
Η μικρή απόσταση από τη θάλασσα την καθιστά την πλέον ανεπτυσσόμενη πληθυσμιακά πόλη της Ρωσίας. Κάθε χρόνο περί τα 60-70.000 άτομα από όλη τη χώρα εγκαθίστανται μόνιμα στο Κρασνοντάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Κράι Κρασνοντάρ
Μιντζαίικα Αχαΐας
Τα Μιντζαίικα είναι ορεινός οικισμός της περιοχής -και άλλοτε ανεξάρτητης κοινότητας- Σουλίου στην Αχαΐα. Αποτελεί έναν από τους οικισμούς του Παλαιού Σουλίου.
Τοποθεσία
Χωροθετείται στα νοτιοανατολικά της Πάτρας, σε απόσταση περίπου 17 χιλιομέτρων από το κέντρο της, ενώ απέχει επίσης περίπου 9 χιλιόμετρα από το Νέο Σούλι, την έδρα της τοπικής κοινότητας όπου υπάγεται.
Δημογραφικά
Ο οικισμός των Μιντζαίικων έχει πληθυσμό 13 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Παλαιότερα, κατά την Απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό που είχε ανέλθει σε 31 κατοίκους.
Διοικητική εξέλιξη
Τα Μιντζαίικα αναγνωρίστηκαν επισήμως ως οικισμός στις 05/04/1981 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Σουλίου. Στις 04/12/1997 (ΦΕΚ 244Α) σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», η Κοινότητα Σουλίου συγχωνεύτηκε με τον Δήμο Πατρέων και τα Μιντζαίικα προσαρτήθηκαν σε αυτόν. Με το Σχέδιο «Καλλικράτης» (1/1/2011), ο οικισμός συνέχισε να αποτελεί μέρος του, ευρύτερου όμως πλέον, Δήμου Πατρέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Σούλι Αχαΐας
Συνάρτηση κατακερματισμού
Η συνάρτηση κατακερματισμού, γνωστή και ως συνάρτηση κατατεμαχισμού, είναι μια μαθηματική συνάρτηση που δέχεται ως είσοδο κάποιο δεδομένο τυχαίου μεγέθους και επιστρέφει ένα ακέραιο σταθερού μεγέθους αναπαράστασης. Το μέγεθος αυτό μπορεί να είναι από 32bit μέχρι 256bit ή περισσότερα, ανάλογα με το λόγο χρήσης της συνάρτησης. Οι τιμές που επιστρέφει η συνάρτηση κατατεμαχισμού ονομάζονται τιμές κατατεμαχισμού (hash values), κώδικες κατατεμαχισμού (hash codes), αθροίσματα κατατεμαχισμού (hash sums) ή απλά τιμές κατατεμαχισμού (hashes).
Οι τιμές αυτές θα πρέπει να είναι διαφορετικές για διαφορετική είσοδο, καθώς η κύρια χρησιμότητα αυτών των συναρτήσεων είναι να ταυτοποιούν τα δεδομένα. Μια εφαρμογή αυτή της ιδιότητας είναι στην υλοποίηση της δομής δεδομένων σύνολο όπου θα πρέπει να αποτρέπεται η προσθήκη στοιχείου που το σύνολο ήδη περιέχει. Σε αυτή την περίπτωση τιμές 32bit αρκούν, εκτός αν το σύνολο μπορεί να φτάσει υπερβολικά μεγάλο μέγεθος. Μια άλλη εφαρμογή είναι στη δημιουργία ψηφιακών υπογραφών όπου χρησιμοποιούνται τιμές κατατεμαχισμού μεγάλου μεγέθους για να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος πλαστογράφησής τους.
Μια συνάρτηση κατατεμαχισμού μπορεί να αντιστοιχίζει δύο ή περισσότερες εισόδους στην ίδια τιμή κατατεμαχισμού. Στις περισσότερες εφαρμογές είναι επιθυμητή η ελαχιστοποίηση αυτών των συγκρούσεων. Αυτό σημαίνει ότι η συνάρτηση κατατεμαχισμού θα πρέπει να αντιστοιχίζει κάθε είσοδο σε διαφορετική τιμή κατατεμαχισμού. Ανάλογα με την εφαρμογή χρήσης, η συνάρτηση κατατεμαχισμού σχεδιάζεται με διαφορετικές προδιαγραφές. Η ιδέα αυτών των συναρτήσεων εμφανίστηκε το 1950 αλλά ακόμη και σήμερα ο σχεδιασμός μιας καλής συνάρτησης κατατεμαχισμού είναι αντικείμενο έρευνας.
Οι συναρτήσεις κατατεμαχισμού συσχετίζονται (αν και πολλές φορές μπερδεύονται ως έννοιες) με τις συναρτήσεις αθροίσματος ελέγχου (π.χ. ο Κυκλικός Έλεγχος Πλεονασμού), τον υπολογισμό ψηφίου ελέγχου (check digit), δακτυλικά αποτυπώματα (fingerprints) και τους κώδικες ελέγχου λαθών (error correcting codes)..
Πίνακες κατατεμαχισμού
thumb|300px|right|Παράδειγμα πίνακα κατατεμαχισμού. Το κάθε όνομα (key) αντιστοιχίζεται σε την βοήθεια της συνάρτησης κατατεμαχισμού (hash function) σε ένα πίνακα κατατεμαχισμού (hash table) που δημιουργεί αντιστοιχίσεις σε αριθμούς τηλεφώνων (ευρετήριο κατατεμαχισμού). Οι συναρτήσεις κατατεμαχισμού κυρίως χρησιμοποιούνται σε πίνακες κατατεμαχισμού (hash tables), για γρήγορη εύρεση εγγραφών σε βάσεις δεδομένων. Για παράδειγμα σε ένα λεξικό έχουμε τις λέξεις-κλειδιά και τους αντίστοιχους ορισμούς-περιγραφές. Η συνάρτηση κατατεμαχισμού μπορεί να εξυπηρετήσει αντιστοιχώντας τις λέξεις-κλειδιά με τις αντίστοιχες τιμές κατατεμαχισμού (ονομάζεται πίνακας κατατεμαχισμού - hash table, στην ελληνική βιβλιογραφία αναφέρεται και ως πίνακας κατακερματισμού).
Σε γενικές γραμμές μια συνάρτηση κατατεμαχισμού μπορεί να αντιστοιχίζει διαφορετικά κλειδιά στην ίδια τιμή κατατεμαχισμού. Τότε η τιμή κατατεμαχισμού αντιστοιχίζει σε ένα σύνολο από εγγραφές, αντί για μια μόνο εγγραφή. Σε αυτήν την περίπτωση η/οι εγγραφή/ές που αντιστοιχίζει μια τιμή κατατεμαχισμού ονομάζεται bucket (μεταφράζεται ως κουβάς ή κάδος και σημαίνει μονάδα αποθήκευσης). Ο πίνακας κατατεμαχισμού τότε ονομάζεται ευρετήριο κατατεμαχισμού (hash indices ή bucket indices).
Γενικότερα στην τεχνική του ευρετηρίου κατατεμαχισμού, η συνάρτηση κατατεμαχισμού μας δείχνει σε ποιο σημείο μέσα στην βάση βρίσκεται η εγγραφή. Στην πράξη μας δείχνει σε ποιο σημείο θα πρέπει να ξεκινήσουμε για την αναζήτηση.
Συναρτήσεις αθροισμάτων ελέγχου
Έλεγχος ακεραιότητας κατεβασμένων αρχείων π.χ. από το Διαδίκτυο: Σε μεγάλα downloads, μπορούμε συνήθως να κατεβάσουμε και ένα αρχείο αθροίσματος ελέγχου (checksum) που περιέχει μέσα τις τιμές κατατεμαχισμού του μεγάλου αρχείου. Εκτελώντας τη συνάρτηση κατατεμαχισμού στο δικό μας μηχάνημα, μπορούμε να συγκρίνουμε τις συνόψεις: αν είναι ίδιες το αρχείο έχει κατέβει σωστά.
Κρυπτογραφικές συναρτήσεις κατατεμαχισμού
300px|right|thumb|Η κρυπτογραφική συνάρτηση κατατεμαχισμού [[SHA-1. Εδώ φαίνονται μόνο τα 4 πρώτα bytes (4*8=32bits) σε δεκαεξαδική μορφή της συνάρτησης SHA-1 (η έξοδος της SHA-1 είναι 160bits ή 20bytes).]] Οι κρυπτογραφικές συναρτήσεις όπως η SHA-1 παρέχουν εγγύηση ότι η έξοδος για κάθε διαφορετική είσοδο είναι μοναδική σε σύγκριση με τις "χαλαρότερες" συναρτήσεις αθροίσματος ελέγχου ή τις συναρτήσεις δακτυλικών αποτυπωμάτων (fingerprints). Επειδή η έξοδος είναι αυστηρότερα μοναδική, αυτές οι συναρτήσεις πολλές φορές χρησιμοποιούνται και ως γενικής χρήσεως συναρτήσεις κατατεμαχισμού.
Κατηγορία:Συναρτήσεις Κατατεμαχισμού Κατηγορία:Αποσφαλμάτωση
Λιρόι Καρ
Ο Λιρόι Καρ (Leroy Carr, 27 Μαρτίου 1905 – 29 Απριλίου 1935) ήταν Αμερικανός μπλουζ τραγουδιστής, πιανίστας και συνθέτης. Διακρίθηκε κυρίως μέσα από τη συνεργασία του με τον μπλουζ κιθαρίστα Σκράπερ Μπλάκγουελ, κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1920.
Γεννημένος στο Νάσβιλ, μετακόμισε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ινδιανάπολη. Σε εφηβική ηλικία υπήρξε αυτοδίδακτος στο πιάνο και εγκατέλειψε το σχολείο. Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε ως μουσικός σε περιοχές της δυτικής και νότιας Αμερικής, ακολουθώντας παράλληλα και πλήθος άλλων επαγγελμάτων, μεταξύ άλλων ως υπάλληλος σε τσίρκο και υπηρετώντας στο στρατό.
Το 1928 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Σκράπερ Μπλάκγουελ, και ως μουσικό δίδυμο άρχισαν να πραγματοποιούν εμφανίσεις που οδήγησαν στην ηχογράφηση του How Long, How Long Blues στα τέλη του ίδιου έτους, τραγούδι που σημείωσε σημαντική εμπορική επιτυχία. Ο Καρ αναλάμβανε κυρίως τα φωνητικά των τραγουδιών, παίζοντας παράλληλα πιάνο, σε ύφος επηρεασμένο από το boogie-woogie. Οι στίχοι τους, ποιητικού χαρακτήρα, ήταν προϊόν συνεργασίας των δύο μουσικών καθώς και της αδελφής του Μπλάκγουελ, Μέι Μαλόουν.
Κατά τη δεκαετία του 1930, ο Καρ αναγνωρίζεται ως ένας από τους διασημότερους μπλουζ μουσικούς της Αμερικής. Μαζί με τον Μπλάκγουελ, κληροδότησε κλασικές συνθέσεις όπως τα Prison Bound (1928), Midnight Hour Blues (1932) και Hurry down sunshine (1934). Μετά το θάνατό του, ο οποίος υπήρξε απόρροια του αλκοολισμού του, αρκετές συνθέσεις αφιερώθηκαν σε εκείνον, ενώ ο Μπλάκγουελ σχεδόν εγκατέλειψε την κιθάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες
Φ.Σ. Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας
Το Φίλαθλο Σωματείο Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας Ακαδημία Ποδοσφαίρου είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο το οποίο εδρεύει στην Πτολεμαΐδα. Τα χρώματα του είναι το πράσινο και το κίτρινο. Χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Στάδιο Πτολεμαΐδας «Αιμίλιος Θεοφανίδης», το οποίο έχει χωρητικότητα 4.000 θέσεων. Είναι σημαντική ομάδα της Δυτικής Μακεδονίας καθώς διέπρεψε στη Β΄ Εθνική και στη Γ΄ Εθνική από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έως και τα μέσα της δεκαετίας του 1990.
1978–1996: Α.Γ.Σ. Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας
Το 1978 οι δυο ομάδες της Πτολεμαΐδας, ο ιστορικός «Άρης Πτολεμαΐδας» (έτος ίδρυσης 1928 ) με μεγάλες επιτυχίες και πολλές παρουσίες στη Β΄ Εθνική και ο «Πτολεμαίος Πτολεμαΐδας» (έτος ίδρυσης 1926 ) αποφάσισαν να συγχωνευτούν και από τη συγχώνευση προέκυψε ο «Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας» (Α.Γ.Σ. Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας) ως μετονομασία του Άρη και η Αναγέννηση Πτολεμαΐδας ως μετονομασία του Πτολεμαίου, που θα αποτελούσε θυγατρική του Εορδαϊκού. Οι πρόεδροι του Άρη και του Πτολεμαίου που διαπραγματεύτηκαν τη συγχώνευση ήταν οι Γιώργος Γάκης και Δημήτρης Ξυνός ή Ξενόπουλος, αντίστοιχα. Η πρώτη διοίκηση του Εορδαϊκού αποτελούνταν από τον πρόεδρο Δαβάκο Χρήστο και τους Γάκη Γιώργο, Εσπερίδη Στέλιο, Γιαννακίδη Φίλιππα, Τσαχουρίδη Αλέκο, Βουδαντά Χρήστο, Κούση Παναγιώτη και Πουλασουχίδη Στέλιο.
Ο Εορδαϊκός έδωσε μια νέα πνοή στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της ευρύτερης περιοχής του νομού Κοζάνης. Η ομάδα είχε εδραιώσει την παρουσία της στη Β΄ και Γ΄ Εθνική και πάλευε για την άνοδο της στην Α΄ Εθνική, ενώ παράλληλα συμμετείχε με αξιώσεις στο Κύπελλο Ελλάδας. Τα χρώματα με τα οποία αγωνιζόταν ήταν πράσινο και κίτρινο, ένας συνδυασμός πρωτότυπος για ομάδες της Ελλάδας.
1999–2007: Α.Σ. Πτολεμαΐδα
Κατόπιν, το 1999 ο Π.Α.Σ. Πτολεμαΐδα συγχωνεύτηκε με την Αναγέννηση Πτολεμαΐδας και δημιούργησαν τον «Α.Σ. Πτολεμαΐδα», που τη διετία 2004–2006 ίδρυσε Π.Α.Ε. και αγωνίστηκε στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία ως «Πτολεμαΐδα Λιγνιτωρύχοι Π.Α.Ε.».
2007–2017: Α.Σ. Εορδαϊκός 2007
Τον Αύγουστο του 2007 κι ενώ ο σύλλογος είχε κερδίσει την επάνοδο στη Γ΄ Εθνική αποφασίστηκε η μετονομασία του Α.Σ. Πτολεμαΐδα σε «Αθλητικός Σύλλογος Εορδαϊκός 2007» (Α.Σ. Εορδαϊκός 2007), επαναφέροντας εκτός από την ονομασία και τα ιδιαίτερα χρώματα του Εορδαϊκού, το πράσινο και το κίτρινο.