Ευρωπαϊκή_Ενιαία_Αγορά
Ποσοτικοί και ισοδύναμοι περιορισμοί
Γενικότερα, αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ότι τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να έχουν προτεραιότητα έναντι όλων των εμπορικών κανόνων. Έτσι, στην υπόθεση Schmidberger κατά Αυστρίας το Δικαστήριο έκρινε ότι η Αυστρία δεν παραβίασε το άρθρο 34 παραλείποντας να απαγορεύσει μια διαμαρτυρία που εμπόδιζε τη μεγάλη κυκλοφορία που διέρχεται πάνω από τον αυτοκινητόδρομο A13, Brenner Autobahn προς την Ιταλία. Παρά το γεγονός ότι πολλές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της γερμανικής επιχείρησης κ Schmidberger του, εμποδίστηκαν από το να πραγματοποιήσουν εμπορικές συναλλαγές, το Δικαστήριο υποστήριξε ότι η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι είναι ένα από τα «βασικά θεμέλια μιας δημοκρατικής κοινωνίας», κατά την οποία έπρεπε να εξισορροπηθεί η ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, και ήταν πιθανώς υποδεέστερος. Εάν ένα κράτος μέλος όντως προσφύγει στην αιτιολόγηση του άρθρου 36, τα μέτρα που λαμβάνει πρέπει να εφαρμόζονται αναλογικά. Αυτό σημαίνει ότι ο κανόνας πρέπει να επιδιώκει ένα νόμιμο στόχο και (1) να είναι κατάλληλος για την επίτευξη του στόχου, (2) να είναι απαραίτητος, έτσι ώστε ένα λιγότερο περιοριστικό μέτρο να μην μπορεί να επιτύχει το ίδιο αποτέλεσμα και (3) να είναι εύλογο για την εξισορρόπηση των συμφερόντων ελεύθερου εμπορίου με συμφέροντα στο άρθρο 36. αριστερά|μικρογραφία| Στην υπόθεση Schmidberger κατά Αυστρίας, διαδηλώσεις εμπόδισαν φορτηγά για εμπορεύματα μέσω των [[Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις|Αυστριακών Άλπεων στον αυτοκινητόδρομο Brenner. Το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι τα θεμελιώδη δικαιώματα έχουν προτεραιότητα έναντι του ελεύθερου εμπορίου. ]] Συχνά οι κανόνες ισχύουν για όλα τα αγαθά αδιακρίτως, αλλά μπορεί να έχουν μεγαλύτερη πρακτική επίδραση στις εισαγωγές από τα εγχώρια προϊόντα. Για τέτοια «έμμεσα» μέτρα που εισάγουν διακρίσεις (ή «αδιακρίτως εφαρμοστέα») το Δικαστήριο έχει αναπτύξει περισσότερες αιτιολογήσεις: είτε αυτές του άρθρου 36, είτε πρόσθετες «υποχρεωτικές» ή «επιτακτικές» απαιτήσεις όπως η προστασία των καταναλωτών, η βελτίωση των προτύπων εργασίας, προστασία του περιβάλλοντος, ποικιλομορφία τύπου, δικαιοσύνη στο εμπόριο, και άλλα: οι κατηγορίες δεν είναι κλειστές. Στην πιο διάσημη υπόθεση Rewe-Zentral AG κατά Bundesmonopol für Branntwein, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ένας γερμανικός νόμος που απαιτεί όλα τα οινοπνευματώδη και τα λικέρ (όχι μόνο τα εισαγόμενα) να έχουν ελάχιστη περιεκτικότητα σε αλκοόλ 25 τοις εκατό ήταν αντίθετη με άρθρο 34 της ΣΛΕΕ, γιατί είχε μεγαλύτερη αρνητική επίδραση στις εισαγωγές. Τα γερμανικά λικέρ ήταν περισσότερο από 25 τοις εκατό αλκοόλ, αλλά το Cassis de Dijon, το οποίο η Rewe-Zentrale AG ήθελε να εισάγει από τη Γαλλία, είχε μόνο 15 έως 20 τοις εκατό αλκοόλ. Το Δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα της γερμανικής κυβέρνησης ότι το μέτρο προστάτευε αναλογικά τη δημόσια υγεία σύμφωνα με το άρθρο 36 της ΣΛΕΕ επειδή ήταν διαθέσιμα πιο ισχυρά ποτά και η επαρκής επισήμανση θα ήταν αρκετή για να κατανοήσουν οι καταναλωτές τι αγόρασαν. Αυτός ο κανόνας ισχύει κυρίως για απαιτήσεις σχετικά με το περιεχόμενο ή τη συσκευασία ενός προϊόντος. Στην υπόθεση Walter Rau Lebensmittelwerke κατά De Smedt PVBΑ το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ένας βελγικός νόμος που απαιτεί όλη η μαργαρίνη να βρίσκεται σε συσκευασίες σε σχήμα κύβου παραβιάζει το άρθρο 34 και δεν δικαιολογείται από την επιδίωξη προστασίας του καταναλωτή. Το επιχείρημα ότι οι Βέλγοι θα πίστευαν ότι ήταν βούτυρο εάν δεν ήταν σε σχήμα κύβου ήταν δυσανάλογο: «θα υπερέβαινε σημαντικά τις απαιτήσεις του αντικειμένου που εξετάζουν» και η επισήμανση θα προστατεύει τους καταναλωτές «εξίσου αποτελεσματικά». Σε μια υπόθεση του 2003, Επιτροπή κατά Ιταλίας, ιταλική νομοθεσία απαιτούσε ότι τα προϊόντα κακάο που περιείχαν άλλα φυτικά λίπη δεν θα μπορούσαν να επισημαίνονται ως "σοκολάτα". Έπρεπε να είναι «υποκατάστατο σοκολάτας». Όλη η ιταλική σοκολάτα παρασκευαζόταν μόνο από βούτυρο κακάο, αλλά Βρετανοί, Δανοί και Ιρλανδοί κατασκευαστές χρησιμοποιούσαν άλλα φυτικά λίπη. Ισχυρίστηκαν ότι ο νόμος παραβίαζε το άρθρο 34. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η χαμηλή περιεκτικότητα σε φυτικό λίπος δεν δικαιολογεί την ετικέτα "υποκατάστατο σοκολάτας". Αυτό ήταν υποτιμητικό στα μάτια των καταναλωτών. Μια «ουδέτερη και αντικειμενική δήλωση» ήταν αρκετή για να προστατεύσει τους καταναλωτές. Εάν τα κράτη μέλη θέτουν σημαντικά εμπόδια στη χρήση ενός προϊόντος, αυτό μπορεί επίσης να παραβιάσει το άρθρο 34. Έτσι, σε μια υπόθεση του 2009, Επιτροπή κατά Ιταλίας, το Δικαστήριο έκρινε ότι ένας ιταλικός νόμος που απαγορεύει τις μοτοσικλέτες ή τα μοτοποδήλατα να έλκουν ρυμουλκούμενα παραβιάζει το άρθρο 34. Και πάλι, ο νόμος ίσχυε αδιακρίτως για όλους, αλλά επηρέασε δυσανάλογα τους εισαγωγείς, επειδή οι ιταλικές εταιρείες δεν κατασκεύαζαν ρυμουλκούμενα. Αυτό δεν ήταν απαίτηση προϊόντος, αλλά το Δικαστήριο υποστήριξε ότι η απαγόρευση θα απέτρεπε τους ανθρώπους από το να το αγοράσουν: θα είχε "σημαντική επιρροή στη συμπεριφορά των καταναλωτών" που "επηρεάζει την πρόσβαση αυτού του προϊόντος στην αγορά". Θα απαιτούσε αιτιολόγηση βάσει του άρθρου 36 ή ως υποχρεωτική απαίτηση.