cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φωνηεντική αρμονία
Χαρακτηριστικά
Επιπροσθέτως, σε γλώσσες οι οποίες έχουν τη φωνηεντική αρμονία, υπάρχουν περιπτώσεις όπου αυτή δεν εφαρμόζεται, φαινόμενο το οποίο είναι γνωστό ως δυσαρμονία. Πολλές λέξεις δάνεια από άλλες γλώσσες εμφανίζουν αυτήν τη δυσαρμονία, είτε στη ρίζα τους, παράδειγμα η λέξη τις τουρκικής γλώσσας vakit = χρόνος < αραβικό waqt (όπου θα αναμενόταν η ορθογράφηση °vakıt), είτε στις καταλήξεις, παράδειγμα η λέξη saat-ler = ώρες (ώρα-{ΠΛ}) < αραβικά sâ'a (όπου θα αναμενόταν η ορθογράφηση °saat-lar). Ειδικά στα τουρκικά αυτή η δυσαρμονία έχει την τάση να εξασθενεί μέσω της αναλογίας (Hüsnü = ανδρικό κύριο όνομα < Hüsni < αραβικά husnî· müslümân = μουσουλμάνος < °müslimân < αραβικά muslim.
Κατηγορία:Γλωσσολογικά φαινόμενα
Δυναστεία των Μακεδόνων
thumb|200px|right|Διάφορα νομίσματα της Μακεδονικής δυναστείας. Η Μακεδονική Δυναστεία ήταν αυτοκρατορική δυναστεία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (867-1057), που κράτησε 190 χρόνια.
Ιδρυτής και γενάρχης της δυναστείας ήταν ο αυτοκράτορας Βασίλειος Α΄.
Γενεαλογία της Μακεδονικής Δυναστείας
Ο Αυτοκράτορας Βασίλειος Α΄ ο Μακεδών γενν. το 812 στην Αδριανούπολη, πρωτεύουσα τότε τού θέματος της Μακεδονίας, εξ ου και το προσωνύμιο, και απεβ. στις 29 Αυγούστου 886. Σε 1ο γάμο, νυμφεύτηκε την επίσης Μακεδόνισσα Μαρία και σε 2ο γάμο την Ευδοκία Ιγγερίνα (απεβ. 882), ερωμένη του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ (του Μέθυσου), της Φρυγικής Δυναστείας (του Αμορίου). Από τον 1ο γάμο απέκτησε ένα γιο, τον Κωνσταντίνο και από τον 2ο γάμο τρεις γιους, τον Λέοντα, μετέπειτα αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄, τον Αλέξανδρο, μετέπειτα συναυτοκράτορα και αυτοκράτορα, και τον Στέφανο, μετέπειτα Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης.
Σημαντικότερα γεγονότα επί της Μακεδονικής Δυναστείας (867-1057)
Τη Μακεδονική Δυναστεία διαδέχθηκε η Δυναστεία των Δουκών.
Δείτε επίσης
Μακεδονική
Κοχύλι
Τα κελύφη αυτά έχουν μεγάλη ποικιλία χρωμάτων, σχεδίων, και μεγεθών, και ανά τους αιώνες έχουν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή κοσμημάτων και διακοσμητικών αντικειμένων. Κατά τους αρχαίους χρόνους μάλιστα, υπήρξαν περιοχές όπου χρησιμοποιούνταν επίσης και ως είδος χρήματος, και στην πρόσφατη εποχή η Παπούα Νέα Γουινέα τα χρησιμοποιούσε ως νόμισμα μέχρι το 1933.
Οι κοραλλιογενείς σχηματισμοί στον βραχώδη πυθμένα των θαλασσών, αποτελούν συγγενή παράδειγμα σχηματισμών στο βυθό της θάλασσας. Στα ασπόνδυλα της ξηράς, παράδειγμα αντίστοιχου κελύφους είναι αυτό των σαλιγκαριών.
Παραπομπές
Οστρακο Κατηγορία:Μαλάκια Κατηγορία:Ασπόνδυλα
Αγία Μαρίνα Λοκρίδος Φθιώτιδας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αγία Μαρίνα (αποσαφήνιση)
Για συνώνυμο οικισμό στη Φθιώτιδα δείτε το λήμμα: Αγία Μαρίνα Στυλίδος
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα βρίσκεται στο απώτατο νότιο άκρο του νομού Φθιώτιδας, κοντά στην Τιθορέα και λίγο πρίν από τα όρια με το νομό Βοιωτίας, στις βορειοανατολικές απολήξεις του Παρνασσού (κορυφή «Κοκκινόβραχος») και μέσο σταθμικό υψόμετρο 350. Aπέχει περίπου 68 χλμ. ΝΑ. της Λαμίας (μέσω Αμφίκλειας).
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγίας Μαρίνας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 24,827 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός είχε αναγνωριστεί από το 1835 και εντάχθηκε διαδοχικά στους τότε νομούς Αττικής και Βοιωτίας, Φωκίδος & Λοκρίδος, Φθιώτιδος & Φωκίδος, μέχρι το 1943, οπότε υπήχθη στον νομό Φθιώτιδας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Μαρίνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Τιθορέας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τιθορέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αμφίκλειας-Ελάτειας.
Προϊστορικός οικισμός
Στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας, στη θέση «Καλύβια», ανασκαφές που διεξήχθησαν από τον Γ. Σωτηριάδη μεταξύ 1910-11, έφεραν στο φώς τρία επάλληλα στρώματα από σημαντικότατα ευρήματα που ανήκαν σε προϊστορικό οικισμό (Πρακτικά Αρχαιολογικής Εταιρείας 1910, σ. 163, Revue des Etudes Grecques, 1912, σ. 253). Στο κατώτερο στρώμα αποκαλύφθηκαν ευρήματα της νεολιθικής εποχής (εργαλεία, αγγεία, εγχειρίδια, κ.α.), στο μεσαίο στρώμα αποκαλύφθηκαν αγγεία του του τύπου Urfirnis, (με πρωτόγονο γάνωμα), κιβωτιόσχημοι τάφοι και πολλά Μινύεια αγγεία. Τέλος στο ανώτερο στρώμα, βρέθηκαν κυρίως αγγεία της Μινωικής εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Αγια Μαρινα Λοκριδος
Ραμπάτ
Το Ραμπάτ (الرباط) είναι η πρωτεύουσα του βασιλείου του Μαρόκου, με πληθυσμό 1,6 εκατομμύρια κατοίκους (μητροπολιτική περιοχή 2004). Η πόλη βρίσκεται στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού, στο δέλτα του ποταμού Μπου Ρεγκρέγκ.
Το Ραμπάτ είναι η δεύτερη σημαντικότερη και μεγαλύτερη πόλη στη χώρα μετά την Καζαμπλάνκα, την καρδιά της μαροκινής οικονομίας.
Ιστορία και αξιοθέατα
thumb|273x273px|Άποψη του κέντρου του Ραμπάτ|αριστερά Η ιστορία της περιοχής ξεκινά από την πλευρά του Salé, όπου υπήρχε ένας αρχαίος ρωμαϊκός οικισμός. Το σημερινό Ραμπάτ ιδρύθηκε από τον πρώτο χαλίφη της δυναστείας των Almohad, Abd al-Mu'min, ως βάση για τις αποστολές του στην Ισπανία. Ο Abu Yusuf Ya'qub al-Mansur έδωσε στην πόλη το όνομα Ribāṭ al-Fatḥ, έκτισε το τείχος της πόλεως και ξεκίνησε την κατασκευή ενός τεράστιου τζαμιού. Αυτό που απομένει από το τζαμί είναι ένας εγκαταλελειμμένος μιναρές που ονομάζεται Πύργος Χασάν.
Πριν την ανεξαρτησία του Μαρόκου το 1956, το Ραμπάτ ήταν η πρωτεύουσα του γαλλομαροκινού προτεκτοράτου.
Το Ραμπάτ φιλοξενεί το βασιλικό παλάτι του βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄ του Μαρόκου και το μαυσωλείο των αρχαίων βασιλιάδων.
Το Ραμπάτ εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2012 για ιστορικούς και πολιτιστικούς λόγους.
Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Rabat-Salé και δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς. Η γραμμή του τραμ ολοκληρώθηκε το 2011.
Κλίμα
Το Ραμπάτ απολαμβάνει ένα μεσογειακό κλίμα (Csa) με ζεστά έως πολύ ζεστά ξηρά καλοκαίρια και ήπιους, υγρούς χειμώνες. Βρίσκεται κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού, και έχει ήπιο και εύκρατο κλίμα, που αλλάζει από δροσερές μέρες το χειμώνα σε ζεστές μέρες το καλοκαίρι. Οι νύχτες είναι πάντα δροσερές (ή κρύες το χειμώνα, μερικές φορές μπορεί να πέσει η θερμοκρασία κάτω από τους 0 °C (32 °F)), και κατά τη διάρκεια της ημέρας συνήθως να αυξάνονται κατά περίπου 7-8 °C (13-14 °F).
Οι χειμερινές υψηλές θερμοκρασίες συνήθως φτάνουν στους 17,2 °C (63,0 °F) τον Δεκέμβριο-Φεβρουάριο. Οι καλοκαιρινές υψηλές θερμοκρασίες της ημέρας κυμαίνονται συνήθως γύρω στους 25 °C (77,0 °F), αλλά μερικές φορές μπορεί να υπερβούν τους 30 °C (86,0 °F), ειδικά κατά τη διάρκεια του καύσωνα. Οι καλοκαιρινές νύχτες είναι γενικά ευχάριστες και δροσερές, κυμαίνονται μεταξύ 11 °C (51,8 °F) και 19 °C (66,2 °F) και σπάνια υπερβαίνουν τους 20 °C (68,0 °F).
Το Ραμπάτ ανήκει στην υπουγρή βιοκλιματική ζώνη με μέση ετήσια βροχόπτωση 560 mm (22 ίντσες).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μαρόκου Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Γεώργιος Ιωακείμογλου
Ο Γεώργιος Ιωακείμογλου (1887 – 1979) υπήρξε Έλληνας ιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κούλα (Αϊδινίου) στις 28 Δεκεμβρίου 1887. Πήγε γυμνάσιο στη Σμύρνη, και μετά γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου, από όπου και αποφοίτησε με διδακτορικό δίπλωμα. Συνέχισε τις σπουδές του παρακολουθώντας ειδικά μαθήματα Χημείας με τον νομπελίστα καθηγητή Emil Fischer. Το 1913 διορίστηκε βοηθός του Φαρμακολογικού Εργαστηρίου του Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Έκανε συστηματικές εργασίες για την καταπολέμηση του εξανθηματικού τύφου. Διορίστηκε Υφηγητής και εν συνεχεία Καθηγητής της Πειραματικής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου.
Έγινε καθηγητής της Πειραματικής φαρμακολογίας και διευθυντής του Φαρμακολογικού Ινστιτούτου του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1929 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών, και το 1935 πρόεδρος του Ανωτάτου υγειονομικού συμβουλίου.
Το πανεπιστήμιο του Αμβούργου τον τίμησε με το χρυσό μετάλλιο της Ιατρικής Σχολής του.
Ο Γεώργιος Ιωακείμογλου είναι από τους πρώτους ο οποίος συνέδεσε τη σύγχρονη ιατρική με την φαρμακολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες φαρμακολόγοι
Σελίμ Γ΄
Ο Σελίμ Γ΄ ο επονομαζόμενος Μεταρρυθμιστής και εμπνευστής (τουρκ.III. Selim, 24 Δεκεμβρίου 1761 - 28 Ιουλίου 1808) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με φιλελεύθερες αντιλήψεις.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Μουσταφά Γ΄ και της Μιχρισάχ Σουλτάν και διαδέχτηκε το 1789 τον θείο του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄. Ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος και υπήρξε ποιητής και μουσικός. Το όνομά του συνδέθηκε με την πλέον ταραγμένη περίοδο της Ευρωπαϊκής ιστορίας: αυτήν της Γαλλικής Επανάστασης. Η εξωτερική του πολιτική σημαδεύτηκε από τις συνεχείς καταστροφικές ήττες. Το 1792 υπέγραψε τη συνθήκη Ιασίου, με το οποίο παραχωρούσε προνόμια στους Ρώσους.
Το 1798 ξέσπασε πόλεμος μεταξύ της Γαλλίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν τα στρατεύματα του Ναπολέοντα έφτασαν στην Αίγυπτο, αναγκαζόμενος τελικά σε συμμαχία. Γενικά κατά τη διάρκεια της εξουσίας του υπήρξαν πολλές αποσχιστικές τάσεις, κυρίως από πασάδες στις ανατολικές περιοχές της Αυτοκρατορίας, ενώ ενισχύθηκε η αυτονομία των παραδουνάβιων περιοχών. Επίσης εγκαινίασε για πρώτη φορά στην ιστορία της Αυτοκρατορίας μόνιμες διπλωματικές αποστολές στις μεγάλες πρωτεύουσες της Δύσης (Βιέννη, Λονδίνο, Παρίσι, Βερολίνο).
Στον εσωτερικό τομέα
Στον εσωτερικό τομέα ο Σελίμ Γ΄ επιχείρησε πολλές ριζοσπαστικές αλλαγές, κυρίως στα στρατιωτικά ζητήματα. Συγκρότησε ειδικό συμβούλιο, στα μέλη του οποίου παραχώρησε πολλές αρμοδιότητες, ενώ περιόρισε σημαντικά αυτές του Μεγάλου Βεζίρη και των τοπικών αρχόντων. Από την αρχή της ανάρρησής του στο θρόνο έλαβε σειρά μέτρων που αφορούσαν φορολογία επί θεμάτων ιδιοκτησίας καθώς και σειρά μέτρων επί της εσωτερικής διοίκησης.
Προσπάθησε να περιορίσει την επιρροή των Γενιτσάρων και να δημιουργήσει τακτικό στρατό Ευρωπαϊκού τύπου. Οι συγκεκριμένες όμως μεταρρυθμίσεις που αποτέλεσαν την αρχή του λεγόμενου (Nizâm-i Cedid) Τανζιμάτ, προκάλεσαν την αντίδραση των Γενίτσαρων, οι οποίοι υποκινημένοι από κύκλους της Αυλής και θρησκευτικούς ηγέτες τον ανέτρεψαν με κίνημα και τον εκθρόνισαν το 1807 περιορίζοντάς τον στα ανάκτορα.
Το τέλος
Τελικά δολοφονήθηκε δια στραγγαλισμού κατά διαταγή του διαδόχου του στο θρόνο Μουσταφά Δ΄ μέσα στα ανάκτορα στις 28 Ιουλίου του 1808 στη Κωνσταντινούπολη και το σώμα του ρίφθηκε από τα τείχη της πόλης. Ένα χρόνο αργότερα την ίδια τύχη είχε και ο Μουσταφά Δ΄. Ο Σελίμ Γ' θεωρείται ο πρωτοπόρος του μεταρρυθμιστικού ρεύματος Νιζαμι Τζεντιντ (Nizâm-i Cedid).
Οικογένεια
Ο Σελίμ δεν απέκτησε παιδιά.
Σύζυγοι
Σημειώσεις
Υπέγραψε με τον τσάρο Παύλο Α', την 21η Μαρτίου 1800 στην Κωνσταντινούπολη, την ίδρυση του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους μετά την Άλωση (υπό οθωμανική επίβλεψη), την Επτάνησο Πολιτεία (βλέπε σχετικό λήμμα)
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι Κατηγορία:Πρόσωπα του 18ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα του 19ου αιώνα
Πέτρος Β΄ της Σικελίας
Ο Πέτρος Β΄ της Σικελίας, (ιταλ. Pietro II di Sicilia, 1304 – 15 Αυγούστου 1342) του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Βασιλιάς της Σικελίας (1337 - 1342).
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρη του Όθωνα Γ΄ δούκα της Καρινθίας απέκτησε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας
Κοβεντάρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης
Το 1688 ιδρύθηκε η Δημοτική Βιβλιοθήκη της Κοζάνης, η οποία θεωρείται ιστορική βιβλιοθήκη όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στα Βαλκάνια.
Σκοπός
Κύριος σκοπός της βιβλιοθήκης είναι, μέσα από υπηρεσίες και πολιτιστικά τεκμήρια που διαθέτει καθώς και χρήσιμες πηγές πληροφόρησης για την ιστορία της Κοζάνης, της Δυτικής Μακεδονίας και της Ελληνικής και Βαλκανικής διασποράς, να αποτελεί πολιτιστικό κέντρο για τα μέλη της και να προωθεί τη γνώση. Επιπλέον στόχοι της είναι, να διαθέτει και να διαχειρίζεται τη γνώση και το υλικό που χρειάζεται, να καλύπτει τις ανάγκες των χρηστών της και να τους εξυπηρετεί, να ενημερώνεται για τις εξελίξεις της Βιβλιοθηκονομίας και της Τεχνολογίας, να εφαρμόζει εθνικά και διεθνή πρότυπα, να συνεργάζεται με άλλες βιβλιοθήκες, να διαχειρίζεται τους οικονομικούς πόρους που διαθέτει και να απασχολεί εκπαιδευμένο προσωπικό το οποίο καθοδηγεί και πληροφορεί τον χρήστη.
Συλλογές
Το περιεχόμενο της συλλογής της καλύπτει όλο το φάσμα της γνώσης αλλά και ιστορικά θέματα που αφορούν τον τόπο και αποτελούν πολιτιστική κληρονομιά για την χώρα και μοναδικά τεκμήρια για έναν ερευνητή. Διαθέτει περισσότερους από 120.000 τόμους (8.500 τόμοι αφορούν εκδόσεις από το 1494-1912), 5.500 τόμους περιοδικών, 257 χειρόγραφα βυζαντινά - μεταβυζαντινά και ξενόγλωσσα, ελληνικά και οθωμανικά έγγραφα, ελληνικά και ξενόγλωσσα έντυπα, τουρκικά φιρμάνια, κώδικες, χάρτες (με σημαντικότερο τη «Χάρτα του Ρήγα Φεραίου»), εκδόσεις του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και εκδόσεις λογίων από τη Δυτική Μακεδονία. Παράλληλα, εμπλουτίζεται με δωρεές που δέχεται από ιδιώτες ή φορείς και με αγορά έντυπου υλικού που απασχολούν διάφορες επιστήμες με έμφαση, όμως, στη βιβλιογραφία της περιοχής. Το βιβλιοστάσιο, όπου φυλάσσει τη συλλογή της, είναι ανοιχτής πρόσβασης από τους χρήστες και μπορούν να αναζητήσουν μόνοι τους τα τεκμήρια εκτός από τα σπάνια ή πολύτιμα βιβλία τα οποία φυλάσσονται σε κλειστά βιβλιοστάσια και δεν επιτρέπεται η είσοδος στο κοινό. Για τη βιβλιογραφική επεξεργασία του υλικού της, το προσωπικό της χρησιμοποιεί τις Θεματικές Επικεφαλίδες της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας, για την καταλογογράφηση τους Αγγλοαμερικάνικους Κανόνες Καταλογογράφησης (AACR2) και για την ταξινόμησή το Διεθνές Δεκαδικό Σύστημα Ταξινόμησης Dewey (DDC).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κοζάνη Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
Δημήτριος Κελτεμλίδης
Ο '''Δημήτριος (Τάκης) Θ. Κελτεμλίδης''' (1916 - Φεβρουάριος 2001) ήταν Έλληνας γεωπόνος και αντιστασιακός, βουλευτής με την ΕΔΑ, μυκητολόγος και συγγραφέας 7 έργων για τα μανιτάρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη (γιος του Θεόδωρου Κελτεμλίδη) και σπούδασε γεωπονική στο πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με το ΕΑΜ και νωρίτερα πολέμησε στην Αλβανία με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Για την αντιστασιακή του δράση τιμωρήθηκε με εξορίες στον Άη Στράτη και στη Μακρόνησο. Παντρεύτηκε την Ελένη Μπενά (1920-2017), επίσης βουλευτή της ΕΔΑ και αντιστασιακή. Απέκτησαν 1 κόρη, τη Μαρία.
Πολιτικός
Εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ στο νομό Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1958. Συνολικά εξελέγη 3 φορές στη συμπρωτεύουσα (στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΜΕ) και επανεξελέγη στην περιφέρεια Π.Δ. Θεσσαλονίκης (πρώην Δήμου Θεσσαλονίκης) το 1963. Εξελέγη επίσης μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ από το 8ο συνέδριο του κόμματος το 1961.
Συγγραφέας
Ασχολήθηκε με τη μυκητολογία και τη συγγραφή έργων για τα είδη των μανιταριών. Ήταν μέλος της Διεθνούς Μυκητολογικής Εταιρείας του Λονδίνου και της Γαλλίας. Το 1982 δημοσίευσε το βιβλίο του "Τα φαρμακερά μανιτάρια του τόπου μας", όπου περιγράφονται διεξοδικά 32 τοξικά μανιτάρια, συνοδευόμενα από ασπρόμαυρα σκίτσα.
Τον Φεβρουάριο του 2001 σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Κηδεύτηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2001 από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Πειραιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Βουαντίσουαφ Κοζακιέβιτς
Ο Βουαντίσουαφ Κοζακιέβιτς (πολωνικά: Władysław Kozakiewicz, γεννήθηκε 8 Δεκεμβρίου 1953) είναι Πολωνός πρώην αθλητής του άλματος επί κοντώ. Είναι περισσότερο γνωστός για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα και τη χειρονομία του bras d'honneur που έδειξε στο εχθρικό σοβιετικό πλήθος. Στην Πολωνία, όπου η χειρονομία θεωρήθηκε ως σύμβολο αντίστασης κατά της σοβιετικής κυριαρχίας, έγινε γνωστή ως «χειρονομία του Κοζακιέβιτς» (gest Kozakiewicza). Επιπλέον, κέρδισε πολλά μετάλλια σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κέρδισε δύο θερινές Πανεπιστημιάδες και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ τρεις φορές, δύο στον ανοιχτό στίβο και μία σε κλειστό στίβο. Είναι επίσης δέκα φορές πρωταθλητής Πολωνίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Κοζακιέβιτς γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1953 σε πολωνική οικογένεια στο Σάλτσινινκαϊ της Λιθουανικής ΣΣΔ, κοντά στο Βίλνιους ως το τέταρτο και μικρότερο από τα τέσσερα αδέλφια. Ο πατέρας του, Στανίσουαφ, ήταν ράφτης και η μητέρα του, Φραντσίσκα, ήταν νοικοκυρά. Όπως αποκάλυψε στην αυτοβιογραφία του το 2013, κακοποιήθηκε σωματικά από τον πατέρα του κατά την παιδική του ηλικία, όπως και ολόκληρη η οικογένειά του. Η οικογένεια μετακόμισε στην Πολωνία το 1958 ως μέρος του τελευταίου κύματος μεταπολεμικών επαναπατρισμών των Πολωνών που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση, μένοντας πρώτα σε στρατόπεδο προσφύγων στο Γκριφίτσε πριν εγκατασταθεί στη Γκντίνια, όπου ο πατέρας του Βουαντίσουαφ βρήκε δουλειά ως λιμενεργάτης.
Καριέρα στίβου
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Βουαντίσουαφ, Έντβαρντ, ήταν επίδοξος άλτης του επί κοντώ (αργότερα μεταπήδησε στο δέκαθλο) στον τοπικό σύλλογο, Μπάουτικ Γκντίνια, και μια μέρα το 1966 ενθάρρυνε τον τότε 13χρονο αδελφό του να δοκιμάσει επίσης στον στίβο. Του έδειξε πως να κάνει το άλμα στο επί κοντώ και το ταλέντο του Βουαντίσουαφ έγινε σύντομα αντιληπτό από τον Βαλέντι Βέιμαν που έγινε ο πρώτος του προπονητής. Το 1972, ο Βουαντίσουαφ Κοζακιέβιτς κατέρριψε τα πολωνικά ρεκόρ νέων τόσο σε κλειστό όσο και σε ανοιχτό στίβο, ξεπερνώντας για πρώτη φορά το φράγμα των 5 μέτρων. Ένα χρόνο αργότερα, αφού άλλαξε προπονητή, Ρίσαρντ Τομασέφσκι, κατέρριψε το πολωνικό ρεκόρ ανδρών με 5,35 μέτρα και έκανε το μεγάλο διεθνές ντεμπούτο του κερδίζοντας το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1974 στη Ρώμη. Το 1975, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού στο Κατοβίτσε, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο και αργότερα στη σεζόν, στους αγώνες προς τιμή του Γιάνους Κουσοτσίνσκι πήδηξε 5,60 μέτρα σημειώνοντας νέο ευρωπαϊκό ρεκόρ.
Χρόνια κυριαρχίας
αριστερά|μικρογραφία| Ο Κοζακιέβιτς το 1980. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 του Μόντρεαλ, ο Κοζακιέβιτς ήταν ένα από τα φαβορί για το χρυσό, αλλά το ολυμπιακό ντεμπούτο του ολοκληρώθηκε με απογοήτευση. Κατά τη διάρκεια ενός άλματος προθέρμανσης πριν από τον τελικό, έσπασε τον αρθρικό θύλακο και αργότερα μπόρεσε να πηδήξει μόλις 5,25 μέτρα που του έδωσε την 11η θέση. Το αγώνισμα κέρδισε ο συμπατριώτης του, Ταντέους Σλουσάρσκι. Ο Κοζακιέβιτς μπόρεσε να επιστρέψει στον ανταγωνισμό τρεις εβδομάδες μετά το Μόντρεαλ. Αμέσως μετά, ωστόσο, αποκλείστηκε από την Πολωνική Ομοσπονδία Στίβου (ΠΟΣ), επειδή αγωνίστηκε με παπούτσια άλλης εταιρείας, με την οποίο είχε υπογράψει συμβόλαιο ένα χρόνο νωρίτερα, αντί αυτής που ήταν τότε ο επίσημος χορηγός της ομοσπονδίας. Αυτό οδήγησε στον αποκλεισμό του Κοζακιέβιτς από το να αγωνιστεί στο εξωτερικό για έξι μήνες και σηματοδότησε την αρχή μιας σειράς διαφορών με την εθνική ομοσπονδία και απαγορεύσεις για ανυποταξία.
Ο χρόνος αποκλεισμού του τελικά μειώθηκε για να μπορέσει ο Κοζακιέβιτς να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού του 1977 στο Σαν Σεμπαστιάν, το οποίο κέρδισε, θέτοντας νέο ρεκόρ διοργάνωσης με 5,51 μέτρα. Ξεκίνησε μία πολύ επιτυχημένη σεζόν στην οποία, μεταξύ άλλων, κέρδισε τη Θερινή Πανεπιστημιάδα στη Σόφια και έθεσε νέο ευρωπαϊκό ρεκόρ με 5,66 μέτρα στον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στη Βαρσοβία. Σε ολόκληρο το έτος υπέστη μόνο μία ήττα, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1977, όπου, εκπροσωπώντας την Ευρώπη, ήρθε δεύτερος, πίσω από τον Αμερικανό Μάικ Τάλι.
Την επόμενη σεζόν, ενώ ήταν και πάλι γεμάτη νίκες σε διάφορες διοργανώσεις, είδε τον Κοζακιέβιτς να χάνει μετάλλια σε δύο μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις. Πρώτα ήρθε πέμπτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού του 1978 στο Μιλάνο και στη συνέχεια, επηρεασμένος από ασθένεια, τέταρτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1978 στην Πράγα. Η τελευταία επίδοση θεωρήθηκε μεγάλη ήττα από την ομοσπονδία και του επιβλήθηκε άλλος ένας εξάμηνος αποκλεισμός.
Το 1979, ο Κοζακιέβιτς κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού στη Βιέννη, το δεύτερο χρυσό του σε αυτή τη διοργάνωση, βελτιώνοντας το ευρωπαϊκό ρεκόρ κλειστού στίβου στα 5,58 μέτρα. Αργότερα κέρδισε τη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1979 στην Πόλη του Μεξικού, όπου πήδηξε 5,60 μέτρα. Ήταν η τρίτη από τις τέσσερις χρονιές (1975, 1977, 1979, 1980) που έκλεισε με την καλύτερη επίδοση στον κόσμο.
Η σεζόν 1980 δεν ξεκίνησε πολύ καλά, καθώς τερμάτισε μόλις τέταρτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού του 1980 στο Ζίντελφινγκεν της Δυτικής Γερμανίας, στη διοργάνωση που κέρδισε ο Σοβιετικός Κονσταντίν Βόλκοφ, ο οποίος θα ήταν από τους σημαντικότερους αντίπαλους του Κοζακιέβιτς στους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας. Ωστόσο, τον Μάιο εκείνου του έτους σε μία διοργάνωση στο Μιλάνο, ο Κοζακιέβιτς για πρώτη φορά στην καριέρα του κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ με άλμα στα 5,72 μέτρα. Το ρεκόρ ξεπεράστηκε το ίδιο καλοκαίρι από δύο Γάλλους, πρώτα από τον Τιερί Βινιερόν, που πρόσθεσε τρία εκατοστά σε αυτό και στη συνέχεια από τον Φιλίπ Ουβιόν, που πρόσθεσε ακόμη δύο εκατοστά, στα 5,77 μέτρα.
Χρυσός Ολυμπιονίκης και η χειρονομία του Κοζακιέβιτς
Το επίπεδο των αθλητών στον τελικό του αγωνίσματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουλίου 1980 στο Κεντρικό Στάδιο Λένιν της Μόσχας, ήταν σημαντικά υψηλότερο από ότι τέσσερα χρόνια νωρίτερα, με τουλάχιστον έξι αθλητές να πηδούν υψηλότερα από το προηγούμενο ρεκόρ Ολυμπιακών Αγώνων. Η απουσία των Αμερικανών αθλητών δεν επηρέασε αξιοσημείωτα το αγώνισμα μιας και η κυριαρχία τους είχε υποχωρήσει υπέρ των Ευρωπαίων (Γάλλοι, Πολωνοί, Σοβιετικοί) και έτσι ο τελικός αναμένονταν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ωστόσο, η ατμόσφαιρα στο γήπεδο, όπως ήταν για όλους τους αγώνες, ήταν πολύ εχθρική, με το ντόπιο σοβιετικό πλήθος να γιουχάρει, να κάνει συριγμούς και να σφυρίζει σε κάθε απόπειρα μη Σοβιετικού αθλητή. Οι Σοβιετικοί αξιωματούχοι προσπάθησαν ακόμη και να επηρεάσουν τον Κοζακιέβιτς ανοίγοντας πόρτες στο στάδιο κατά τη διάρκεια των αλμάτων του, έτσι ώστε οι συνθήκες του ανέμου να τον ενοχλήσουν.
Αυτό εκνεύρισε τον Κοζακιέβιτς, ο οποίος αφού πήδηξε 5,70 μέτρα με την πρώτη προσπάθεια, ψηλότερα από οποιονδήποτε άλλο αγωνιζόμενο εκείνη την ημέρα (με δύο να αποτυγχάνουν σε αυτό το ύψος και να μένουν στο 5,65 μ., ενώ ο Κονσταντίν Βόλκοφ άφησε το ύψος για να επιχειρήσει στα 5,75 μ.), έδειξε τη χειρονομία Bras d'honneur αψηφώντας τους θεατές. Στη συνέχεια, επανέλαβε τη χειρονομία αφού πήδηξε τα 5,75 μέτρα (πάλι με την πρώτη προσπάθεια), που του εξασφάλισε τη νίκη επί του νεαρού Σοβιετικού που απέτυχε. Επιβεβαίωσε τελικά την κυριαρχία του καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ με 5,78 μέτρα. Ήταν η πρώτη φορά από το 1920 που καταρρίφθηκε το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, και έκτοτε δεν έχει ξανασυμβεί. Το ασημένιο μετάλλιο μοιράστηκαν οι Βόλκοφ και Σλουσάρσκι με 5,65 μέτρα. Ο τελικός χαρακτηρίστηκε ως «ο μεγαλύτερος αγώνας στην ιστορία» από τον Robert Parienté, ιστορικό των Ολυμπιακών Αγώνων.
Οι φωτογραφίες του περιστατικού έκαναν τον γύρο του κόσμου, με εξαίρεση τη Σοβιετική Ένωση και τα κράτη συμμάχους της, αν και το γεγονός μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση σε πολλές χώρες του ανατολικού μπλοκ. Ενώ οι διεθνείς παρατηρητές διέφεραν στην αντίδρασή τους στο περιστατικό, η χειρονομία του Κοζακιέβιτς έλαβε μεγάλη υποστήριξη στην πολωνική κοινωνία, η οποία είχε αγανακτήσει με τον σοβιετικό έλεγχο στην Ανατολική Ευρώπη (η Πολωνία βρισκόταν εν μέσω εργατικών απεργιών που οδήγησαν στη δημιουργία του εργατικού συνδικάτου Αλληλεγγύη λιγότερο από δύο μήνες αργότερα). Μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων του 1980, ο Σοβιετικός πρέσβης στην Πολωνία απαίτησε να αφαιρεθεί το μετάλλιο του Κοζακιέβιτς για «προσβολή του στον σοβιετικό λαό». Η επίσημη απάντηση της πολωνικής κυβέρνησης ήταν ότι η χειρονομία του Κοζακιέβιτς ήταν ένας ακούσιος μυϊκός σπασμός που προκλήθηκε από την προσπάθειά του. Ο Κοζακιέβιτς ψηφίστηκε αθλητής της χρονιάς στην Πολωνία.
Σε μία συνέντευξη χρόνια αργότερα, ο Κοζακιέβιτς ανάφερε τις σκέψεις του για το περιστατικό: Το ρωσικό πλήθος σφύριζε... σε οποιονδήποτε μη Ρώσο συμμετέχοντα. Σφύριζαν για να μας αποσπάσουν την προσοχή, μπορείτε να φανταστείτε μόνο τον θόρυβο: 70.000 άνθρωποι στο Στάδιο Λουζνίκι, πιθανότατα μόνο 10.000 από αυτούς ήταν τουρίστες.
Μου πέρασε από το μυαλό ότι είμαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που του σφύριξαν επειδή έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ. Όταν λοιπόν προσγειώθηκα, τους έδειξα αυτόν τον «πολωνικό κοντάρι», το ωραιότερο που μπορείτε να φανταστείτε. Εξέφρασα τον θυμό μου για το σοβιετικό κοινό που σφύριζε. Κανείς δεν σφυρίζει στο στίβο. Αν ρίξετε μια ματιά στις τηλεοπτικές εκπομπές, θα διαπιστώσετε ότι οι άνθρωποι είτε χειροκροτούν ρυθμικά όταν τους αρέσει, είτε απλά κάθονται ήσυχοι.
Αυτομόληση στη Δυτική Γερμανία
Ακόμα και μετά το τέλος του αποκλεισμού του το 1985, ο Κοζακιέβιτς δεν επιτρεπόταν να συμμετάσχει σε διοργανώσεις στο εξωτερικό, εκτός αν πηδούσε 5,70 μέτρα. Δεδομένου ότι ανάρρωνε από χειρουργική επέμβαση στο γόνατο, αυτό δεν φαινόταν ρεαλιστικό και επειδή δεν μπορούσε να συντηρήσει την οικογένειά του, αποφάσισε να φύγει από την Πολωνία. Αγωνίστηκε τελευταία φορά για την πατρίδα του τον Απρίλιο στο Σάο Πάολο και τον Ιούλιο του 1985 αυτομόλησε στη Δυτική Γερμανία. Μια κίνηση που προοριζόταν να είναι ένα προσωρινό μέσο για να κερδίσει κάποια χρήματα πριν αποχωρήσει, αποδείχθηκε αργότερα μόνιμη. Εδραιώθηκε στο Ανόβερο και εντάχθηκε σε έναν τοπικό σύλλογο, όπου έγινε επίσης προπονητής στίβου. Τον Μάιο του 1986, ο Κοζακιέβιτς απέκτησε τη δυτικογερμανική υπηκοότητα, καθώς οι παππούδες και οι γιαγιάδες της γυναίκας του γεννήθηκαν στη Γερμανία. Λίγο αργότερα έθεσε νέο ρεκόρ Δυτικής Γερμανίας με άλμα στα 5,70 μέτρα, που κράτησε μέχρι το 1994. Το 1988 ο Κοζακιέβιτς πήδηξε 5,62 μέτρα, το όριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ, ωστόσο, σύμφωνα με τους κανόνες, η Πολωνική Ομοσπονδία έπρεπε να του δώσει άδεια να αγωνιστεί για μία νέα χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κάτι που δεν το έκανε. Ο Κοζακιέβιτς αποσύρθηκε από τον επαγγελματικό στίβο το 1989.
Μετά τον στίβο
Στη δεκαετία του 1980 και του 1990 εκτός από την εκπαίδευση νέων ταλέντων, εργάστηκε επίσης ως μάνατζερ για πολλούς επαγγελματίες αθλητές, κυρίως από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Μεταξύ 1998 και 2002 ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου της Γκντίνια. Το 2011, κατέβηκε ανεπιτυχώς για το Κοινοβούλιο της Πολωνίας από τους καταλόγους του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|260x260εσ| Αντίγραφο του μεταλλίου του Κοζακιέβιτς και αυτόγραφο στο Aleja Gwiazd Sportu w Dziwnowie Από το 1977 είναι παντρεμένος με την Άννα Κοζακιέβιτς, πρώην κολυμβήτρια. Έχουν δύο κόρες, την Καταζίνα (γενν. 1979) και τη Μαουγκοζάτα (γενν. 1983). Το 1986, εγκαταστάθηκε στο Μπίσεντορφ της Κάτω Σαξονίας στη βορειοδυτική Γερμανία, όπου ζει μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Δυτικογερμανοί αθλητές του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1977 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1979 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Η άμυνα του Λούζιν
Η άμυνα του Λούζιν,  (ρωσ.Защита Лужина (=Zashchita Luzhina), αγγλ. The Defense), είναι το τρίτο κατά σειρά μυθιστόρημα που έγραψε ο Ρώσος συγγραφέας Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, και εκδόθηκε το 1930.
Όταν ο Ναμπόκοφ εγκαταστάθηκε μόνιμα στις ΗΠΑ, μετέφρασε σε συνεργασία με τον Michael Scammell το βιβλίο στα αγγλικά, και το οποίο κυκλοφόρησε από τον αγγλικό εκδοτικό οίκο "G. P. Putnam's Sons", το 1964.
Το έργο αφηγείται την ιστορία της ζωής του Ρώσου σκακιστή Λούζιν, του οποίου το πλήρες ονοματεπώνυμο δεν μαθαίνουμε παρά στην πρόταση του τέλους, που παιδί - θαύμα στο σκάκι, θα αναδειχτεί από τους καλύτερους σκακιστές παγκοσμίως. Ωστόσο, αυτή η επαγγελματική πορεία δεν είναι τίποτα άλλο, παρά άμυνα στην πραγματικότητα της ζωής, μια άμυνα που όταν καταπέσει θα φέρει το τραγικό τέλος του ήρωα.
Το βιβλίο έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο με τον τίτλο "The Luzhin Defence" (ελλ. τίτλος «Η άμυνα του Βασιλιά») από την Μαρλήν Γκόρις (Marleen Gorris) το 2000. Στα ελληνικά το βιβλίο έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» σε μετάφραση του Γιώργου - Ίκαρου Μπαμπασάκη, (α΄ έκδοση Νοέμβριος 2003, επανέκδοση 2016 (ISBN 978-618-03-0388-9), 352 σελ..
Περίληψη
Ο μικρός Λούζιν, ένα δεκάχρονο αγόρι μιας εύπορης οικογένειας γαιοκτημόνων της Αγίας Πετρούπολης, ζει χωρίς αδέρφια με τους υπερ-προστατευτικούς γονείς του και ένα πλήθος υπηρετών. Το αγόρι μεγαλώνει χωρίς συντρόφους, χωρίς ομαδικά παιχνίδια, κλεισμένο στον εαυτό του και απορρίπτοντας οποιαδήποτε ανθρώπινη επαφή. Όταν έρχεται ο καιρός να πάει σε σχολείο, στο Γυμνάσιο, η προσωπικότητά περνά τεράστια δοκιμασία, καθώς δεν μπορεί και δεν θέλει να ανταποκριθεί στις χαρές αλλά και στα προβλήματα της μαθητικής ζωής. Τότε περίπου γνωρίζει- από μια τυχαία αφορμή- και το σκάκι και το ερωτεύεται παράφορα. Κάνει απουσίες προκειμένου να πάει κρυφά από όλους να μάθει σκάκι στο σπίτι μιας θείας του. Όσο περισσότερο το μαθαίνει, τόσο γοητεύεται από την πολυπλοκότητα και τις δυνατότητες του παιχνιδιού έτσι που στο τέλος καταλαμβάνει όλο τον προσωπικό του, ψυχικό κόσμο. Αφήνει το σχολείο, και με τη βοήθεια ενός μάνατζερ που συναντά, τον Βαλεντίνοφ, αρχίζει να συμμετέχει σε σκακιστικά τουρνουά. Κερδίζει όλα τα παιχνίδια, η φήμη του μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, τον καλούν για τουρνουά ανά την Ευρώπη, γίνεται πλούσιος και διάσημος.
Ωστόσο λίγο πριν κλείσει τα τριάντα του χρόνια, συνειδητοποιεί σιγά σιγά, οτι η ιδιοφυία του, αυτό που τον έκανε παιδί - θαύμα, αρχίζει να υποχωρεί. Εξελίσσεται σε έναν πολύ αξιόλογο σκακιστή χωρίς όμως πια, τις εξάρσεις της εφηβικής του μεγαλοφυίας. Όλη η ζωή του πια είναι το σκάκι. Ο Βαλεντίνοφ τον εγκαταλείπει για πιο αξιόλογες επενδύσεις (ο ανερχόμενος κινηματογράφος τραβάει το ενδιαφέρον του) και ο Λούζιν συνεχίζει μόνος του, να περιφέρεται σε σκακιστικά καφενεία ανά την Ευρώπη, να συμμετέχει σε τουρνουά και να κατοικεί σε αδιάφορα δωμάτι ξενοδοχείων. Μέχρι που σε ένα από αυτά, θα συναντήσει μια Ρωσίδα νεαρή, εκπατρισμένη από την Σοβιετική Ένωση, που ζει στο Βερολίνο μόνιμα. Η κοπέλα (της οποίας το όνομα δεν θα μάθουμε ποτέ, σαν να είναι ένα σύμβολο περισσότερο παρά μια προσωπικότητα) θα ενδιαφερθεί για αυτόν και ο Λούζιν θα ανταποδώσει το ενδιαφέρον. Μάλιστα, προσπαθεί - για πρώτη φορά- να δημιουργήσει κάτι κοινό με έναν άνθρωπο και της ζητάει να τον παντρευτεί. Εκείνη, παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις των γονιών της δέχεται, αλλά λίγο πριν το γάμο και κατά τη διάρκεια ενός τουρνουά στο Βερολίνο, που ο Λούζιν θα αντιμετωπίσει τον μεγάλο του αντίπαλο, Ιταλό σκακιστή Τουράτι, έρχεται η πρώτη κρίση παραφροσύνης. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, ο Λούζιν χάνει την επαφή του με τον πραγματικό κόσμο (και μάλιστα στη μέση της παρτίδας με τον Τουράτι), τον οποίο αντικαθιστά αμέσως με τα πιόνια του σκακιού, με τη σκακιέρα και με σκακιστικές κινήσεις.
Θα ξαναβρεί τον εαυτό του ύστερα από αρκετές μέρες νοσηλευόμενος σε μια ψυχιατρική κλινική του Βερολίνου. Η αρραβωνιαστικιά του δεν τον εγκαταλείπει αλλά αντίθεται εντείνει τις φροντίδες της και την προσπάθειά της να τον κάνει καλά. Ύστερα από αυστηρή εντολή του γιατρού, ο Λούζιν πρέπει (για να σωθεί η ζωή του) να διακόψει κάθε σχέση, κάθε επαφή κάθε σκέψη για το σκάκι. Και στην αρχή τα καταφέρνει. Ο πρώτος χρόνος της έγγαμης ζωής θα τον βοηθήσει να απομακρυνθεί από τα διανοητικά προβλήματα του σκακιού, αλλά δυστυχώς δεν θα καταφέρει να γεμίσει με κάτι άλλο, τον χώρο που έπιανε στην ύπαρξή του το σκάκι. Επειδή δεν σκέφτεται πια το σκάκι, αρχίζει να θυμάται: την προηγούμενη ζωή του, την παιδική του ηλικία του, την ανυπαρξία της ζωής του χωρίς το σκάκι. Και αυτό δεν το αντέχει.
Αρχίζει και πάλι να κυλάει στην παραφροσύνη, η άμυνά του καταρρέει, και ο ίδιος θα δώσει την μόνη λύση που θεωρεί εφικτή. Θα πηδήξει στο κενό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ Κατηγορία:Σκάκι
Εσθονική κουζίνα
Η παραδοσιακή εσθονική κουζίνα βασίζεται στο κρέας και τις πατάτες. Στις παράκτιες και παραλίμνιες περιοχές τα ψάρια είναι σημαντικό στοιχείο διατροφής, ωστόσο στην σύγχρονη εποχή η εσθονική κουζίνα  έχει επιρροές από πολλές άλλες κουζίνες που πηγάζουν από παραδόσεις γειτονικών χωρών και από διεθνή πιάτα και φαγητά. Στην διαμόρφωση της σημερινής διατροφής στη χώρα έχουν συμβάλλει Σκανδιναβικές, γερμανικές, ρωσικές, λετονικές, λιθουανικές και άλλες επιρροές. Τα πιο χαρακτηριστικά τρόφιμα στην Εσθονία είναι το ψωμί σίκαλης, το χοιρινό, οι πατάτες και τα γαλακτοκομικά προϊόντα. Οι εσθονικές διατροφικές συνήθειες έχουν ιστορικά στενή σύνδεση με τις εποχές. Όσον αφορά τα κύρια προϊόντα στη διατροφή, η Εσθονία ανήκει σταθερά στην ζώνη μπύρας, βότκας, ψωμιού σίκαλης και χοιρινού της Ευρώπης.
Κρύα πιάτα
αριστερά|μικρογραφία|120x120εσ|Χειμάρα μικρογραφία|Λάχανο με μανιτάρια Τα ορεκτικά στην παραδοσιακή εσθονική κουζίνα βασίζονται σε κρύα πιάτα—ποικιλία από τουρσιά, αλλαντικά και λουκάνικα που σερβίρονται με πατατοσαλάτα (kartulisalat) ή το ροσόλιε, εσθονικό πιάτο σχεδόν πανομοιότυπο με το σουηδικό σιλσάλαντ, με βάση το παντζάρι, τις πατάτες και τη ρέγγα. Τα μικρά γλυκίσματα που ονομάζεται πιρουκάντ (πιρούκας στον ενικό)—συγγενής του πιρόζκι—γεμισμένο με κρέας, λάχανο, καρότα, ρύζι και άλλες γεμίσεις ή μείγματα. Συχνά σερβίρεται με ζωμό κρέατος. Η ρέγγα είναι κοινή μεταξύ των άλλων ψαριών, ως μέρος των εσθονικών κρύων πιάτων. Το καπνιστό και μαριναρισμένο χέλι, τα πιάτα καραβίδων και τα εισαγόμενα καβούρια και γαρίδες θεωρούνται λιχουδιές. Ένα από τα εσθονικά εθνικά πιάτα είναι το ράιμ (βαλτική ρέγγα νάνος), μαζί με σαρδελόρεγγες. Το Καλκάνι και η πέρκα είναι επίσης δημοφιλή.
Σούπες
Οι Σούπες μπορεί να φαγωθούν πριν από το κυρίως πιάτο, αλλά παραδοσιακά αποτελούν το κύριο γεύμα και πιο συχνά είναι κατασκευασμένα από απόθεμα κρέατος ή κοτόπουλο αναμεμιγμένο με μια ποικιλία από γλυκά λαχανικά. Οι σούπες είναι επίσης αναμεμειγμένες με ξινή κρέμα, γάλα και γιαούρτι. Μια μοναδική μορφή της εσθονικής σούπας είναι η λέιβασουπ ("σούπα ψωμιού"), η οποία είναι τύπος γλυκιάς σούπας που αποτελείται από μαύρο ψωμί και μήλα, συνήθως σερβιρισμένο με ξινή κρέμα ή κρέμα σαντιγί, συχνά καρυκευμένο με κανέλα και ζάχαρη.
Κυρίως πιάτο
Το μαύρο ψωμί σίκαλης (rukkileib) συνοδεύει σχεδόν κάθε αλμυρό τρόφιμο στην Εσθονία. Οι Εσθονοί συνεχίζουν να εκτιμούν τις ποικιλίες της μαύρης σίκαλης με βάση το ψωμί.
Επιδόρπια
μικρογραφία|Εσθονική κόκκινη σταφίδα κίσελ Τα επιδόρπια περιλαμβάνουν το κίσελ, το κάμα και άλλα. Άλλα κοινά εσθονικά επιδόρπια είναι το μάναβαχτ (μια κρέμα από σεμολίνα και χυμό ή φρούτα), η κοχουπιιμακρέεμ (πηγμένο γάλα για κρέμα τυριού) ή το κόμποτ. αριστερά|μικρογραφία|Τοπικά κρασιά και ποτά τα οποία είναι προϊόντα ζύμωσης από φρούτα.
Ποτά
Ένα παραδοσιακό ποτό στη χώρα είναι το κάλι (παρόμοιο με το κβας) το οποίο επανακτά τη δημοφιλία του. Το υδρόμελι ή μόντου ήταν πολύ δημοφιλές στην αρχαιότητα αλλά σήμερα έχει σχεδόν εντελώς εξαφανιστεί. Τα ποτά κάσεμαλ είναι επίσης αρκετά δημοφιλή. Σήμερα, η τοπική μπύρα είναι η δημοφιλέστερη επιλογή για να συνοδεύσει το φαγητό, ενώ οι κύριες μη αλκοολούχες επιλογές είναι το νερό και οι χυμοί. Το κρασί είναι δημοφιλές, αλλά η μπύρα είναι δημοφιλέστερη. Υπάρχουν επίσης εσθονικά ποτά φτιαγμένα από φρούτα (μήλα, μούρα). Οι Εσθονοί είναι υπερήφανοι για τη βότκα και άλλα οινοπνευματώδη ποτά, όπως το βοτανικό λικέρ Vana Tallinn. Δύο από τα παλαιότερα ζυθοποιεία της χώρας είναι το A. Le Coq που ιδρύθηκε το 1807 και το ζυθοποιείο Σάκου ιδρύθηκε το 1820.
Το Γάλα (piim) πίνεται ευρέως από παιδιά καθώς και ενήλικες. Άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα εκτός από το γάλα περιλαμβάνουν το κεφίρ και το χαπουπίιμ ("ξινό γάλα") και το πεττ. Το Άντρε είναι μια από τις σημαντικότερες πηγές παραγωγής γαλακτοκομικών προϊόντων στην Εσθονία.
Καλοκαίρι και άνοιξη
Παραδοσιακά, το καλοκαίρι και την άνοιξη, οι Εσθονοί προτιμούν να τρώνε φρέσκα μούρα, βότανα, λαχανικά και οτιδήποτε άλλο που έρχεται κατευθείαν από τον κήπο. Το κυνήγι και το ψάρεμα ήταν κοινά στην ιστορία. Σήμερα, παρέμειναν ως δημοφιλές χόμπι. Συχνά οι Εσθονοί διοργανώνουν μπάρμπεκιου το καλοκαίρι.
Χειμώνας και Χριστούγεννα
Κατά τους χειμερινούς μήνες, οι Εσθονοί καταναλώνουν μαρμελάδα, κομπόστες και τουρσιά. Κατά το παρελθόν, όταν η οικονομία ήταν κυρίως αγροτική, η συλλογή και διατήρηση τροφίμων για τον χειμώνα ήταν απαραίτητη. Σήμερα, η συλλογή και η διατήρηση είναι λιγότερο συχνή, επειδή σχεδόν τα πάντα μπορούν να αγοραστούν από τα καταστήματα. Ωστόσο η προετοιμασία των τροφίμων για το χειμώνα εξακολουθεί να είναι πολύ δημοφιλής ενασχόληση στην ύπαιθρο και συνεχίζει να διατηρεί τη γοητεία της σε πολλούς, σε αντίθεση με την εμπορευματοποίηση των διατροφικών συνηθειών.
Το λουκάνικο αίματος (εσθονικά: verivorst), το ψωμί σέπικ, το κεφαλότυρο (εσθονικά: sült) και το λάχανο τουρσί (εσθονικά: hapukapsas) με πατάτες ψητές στο φούρνο αποτελούν μέρος της παραδοσιακής εσθονικής διατροφής που καταναλώνεται κυρίως ως σπεσιαλιτέ για τα Χριστούγεννα. Επίσης, τα τυπικά Χριστουγεννιάτικα κεράσματα περιλαμβάνουν τα μήλα, μανταρίνια, ψωμί και μαρμελάδα κράνο.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Μιχαήλ Κατσαράς
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σύμη στις 5 Μαρτίου 1860. Σχολείο πήγε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, και μετά στον Πύργο και στην Αθήνα. Σπούδασε Ιατρική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και αποφοίτησε με διδακτορικό πτυχίο. Πήγε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε Νευρολογία και Ψυχιατρική, κλάδο τον οποίο πρώτος εισήγαγε στην Ελλάδα. Διορίστηκε Υφηγητής και αργότερα Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, και έγινε μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών το 1935. Απεβίωσε το 1939.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νευρολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ψυχίατροι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Αρίσταρχος Γκίλλας
Ο Αρίσταρχος Γκίλλας (και Γκίλας) του Χρήστου (1917 - 2003) ήταν Έλληνας δικηγόρος, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Πέλλας με την ΕΡΕ και με την Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Έδεσσα στις 11 Φεβρουαρίου 1917. Το όνομά του απαντάται και ως Αρίσταρχος-Τάκης Γκίλης. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Ήταν επίσης ταγματάρχης στρατιωτικής δικαιοσύνης.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1958 με την ΕΡΕ και επανεξελέγη στις εκλογές του 1961 και του 1964.
Μετά την πτώση της χούντας εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1977. Από το 1977 ως το 1981 ήταν τρίτος αντιπρόεδρος της Βουλής.
Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 86 ετών στις 29 Ιανουαρίου 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πέλλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Αρκαθίας
O Αρκαθίας ήταν πρίγκιπας του Πόντου, Περσικής και Ελληνικής (Μακεδονικής) καταγωγής, που έλαβε μέρος στους Μιθριδατικούς Πολέμους.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της αδελφής του Λαοδίκης.
Το 88 π.Χ. ο Αρκαθίας ακολούθησε τους αδελφούς Νεοπτόλεμο και Αρχέλαο, στρατηγούς τού πατέρα του με 1000 άλογα, που τα έφερε από τη Μικρή Αρμενία, κατά την έναρξη του πολέμου με τους Ρωμαίους. Ο Αρκαθίας έλαβε ενεργό μέρος στη μάχη πλησίον του ποταμού Αμνείου στην Παφλαγονία, στον οποίο ο Νικομήδης Δ΄ της Βιθυνίας νικήθηκε. Δύο έτη μετά, το 87 εισέβαλε στη Μακεδονία με έναν ξεχωριστό στρατό, στο πλευρό του στρατηγού Τάξιλα. Εκεί εξολόθρευσαν τις λεγεώνες του Σέντιου ή διαδοχικά τον εξέβαλαν από τη Μακεδονία. Ως το 86 είχε ολοκληρωτικά κυριεύσει τη χώρα. Έπειτα βάδισε εναντίον του Σύλα, αλλά απεβίωσε στη διαδρομή, στο Τιδίον (ή Ποτίδαια ή όρος Τισαίον).
Ο διοικητής του στρατού που εστάλη στη Μακεδονία καλείται Αριαράθης από τον Πλούταρχο, αλλά είναι γενικά αποδεκτό, ότι είναι ο ίδιος ο Αρκαθίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών
Δήμος Ξυλοκάστρου
Ο Δήμος Ξυλοκάστρου ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δήμος Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Είχε ως έδρα το Ξυλόκαστρο και πληθυσμό 15.273 κάτοικους (2001).
Διοικητική διαίρεση του δήμου
Ο δήμος περιλάμβανε 26 δημοτικά διαμερίσματα:
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1934
Οι Ε΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1934 διεξήχθησαν στο Ζάγκρεμπ, στις 26 Αυγούστου, 1 & 2 Σεπτεμβρίου 1934. Ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθησαν εκτός Ελλάδας, αφού οι προηγούμενες τέσσερις διοργανώσεις είχαν γίνει στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Νικήτρια αναδείχθηκε και πάλι η Ελλάδα. Συμμετείχαν και οι έξι βαλκανικές χώρες.
Χρονικό
Αρχικά, οι αγώνες είχε προγραμματιστεί να γίνουν ξανά στην Αθήνα αλλά η επίμονη πρόταση των Γιουγκοσλάβων να αναλάβουν τη διοργάνωση, την οποία έθεσε υπό την υψηλή προστασία του ο ίδιος ο βασιλιάς της χώρας, Αλέξανδρος, διαθέτωντας κεφάλαιο 900.000 δηναρίων στη διάθεση της οργανωτικής επιτροπής, έπεισε τον ΣΕΓΑΣ να αποδεχτεί την πρόταση. Η επιτυχία των αγώνων ήταν μεγάλη και η υποδοχή των αθλητών από τον κόσμο ενθουσιώδης. Στο σιδηροδρομικό σταθμό είχε στηθεί ειδική εξέδρα για την υποδοχή των αθλητικών αποστολών. Στα καταστήματα είχαν αναρτηθεί οι σημαίες των βαλκανικών κρατών και γενικά στην πόλη υπήρχε ένα πολύ φιλικό κλίμα. Εκδηλώσεις έγιναν και στο Βελιγράδι. Οι αγώνες είχαν πλέον πάρει διεθνή προβολή και τους παρακολούθησε εκπρόσωπος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ο αυστριακός Σμιντ.
Όμως, το πάθος των εντόπιων Κροατών για την κατάκτηση της πρωτιάς είχε ως αποτέλεσμα τη μεροληψία των κριτών, που ακύρωσαν την ελληνική ομάδα στη σκυταλοδρομία 4Χ400. Έπειτα από ένσταση που έκανε η ελληνική αποστολή, ο αγώνας επαναλήφθηκε την Τετάρτη 29 Αυγούστου, παρουσία χιλιάδων φανατισμένων φιλάθλων, οι οποίοι καταδίωξαν μέσα στο Στάδιο τον τελευταίο Έλληνα δρομέα Μάντικα, όταν προηγήθηκε. Ακόμα και ένας κριτής επιχείρησε να τον εμποδίσει, τελικά τερμάτισε αλλά η ομάδα ακυρώθηκε και πάλι. Η απειλή της Ελλάδας ότι θα αποχωρήσει μετρίασε κάπως τις αντιδράσεις.
Μια άλλη διαμάχη προέκυψε μετά τη νίκη του Στέλιου Κυριακίδη στο μαραθώνιο. Οι διοργανωτές υπέβαλαν ένσταση θεωρώντας πως δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής, λόγω του ότι ως Κύπριος είχε αγγλική υπηκοότητα. Ζητούσαν να ακυρωθούν οι νίκες του στο μαραθώνιο και στα 10 χλμ, οπότε με την αφαίρεση 12 β. από την Ελλάδα και το αντίστοιχο γιουγκοσλαβικό βαθμολογικό ώφελος θα κατακτούσαν την πρωτιά. Η ένσταση δεν έγινε δεκτή ως εκπρόθεσμη, αλλά αποτέλεσε το έναυσμα για να αμφισβητηθεί το δικαίωμα συμμετοχής του Κυριακίδη με την εθνική Ελλάδας. Το θέμα ανακίνησαν και την επόμενη χρονιά και αποκλείστηκε η συμμετοχή του στη βαλκανιάδα, αφού η Γιουγκοσλάβοι είχαν καταφύγει στην ΔΟΕ.
Παρά το φανατισμό γενικά εδραιώθηκε ένα κλίμα βαλκανικής φιλίας που έκανε αισιόδοξους τους αθλητικούς παράγοντες για την μακροημέρευση της διοργάνωσης. Οι αγώνες έγιναν την Κυριακή 26 Αυγούστου και το σαββατοκύριακο 1 και 2 Σεπτεμβρίου. Όπως τις προηγούμενες χρονιές, σε κάθε αγώνισμα μετείχαν δύο αθλητές από κάθε χώρα και από μία ομάδα σκυταλοδρομίας. Βαθμολογήθηκαν οι έξι πρώτοι με 6-5-4-3-2-1 βαθμούς αντίστοιχα. Στη γενική βαθμολογία πρώτευσε ξανά η Ελλάδα, παρά την αγωνιώδη προσπάθεια της Γιουγκοσλαβίας. Σημειώθηκαν πολλά νέα εθνικά και βαλκανικά ρεκόρ, από τα οποία ξεχώρισαν οι επιδόσεις του Μάντικα στα 110μ και 400μ εμπόδια που ήταν οι καλύτερες της χρονιάς στην Ευρώπη και το παγκόσμιο ρεκόρ στην ελληνική δισκοβολία του Σύλλα με 40,01μ.
Στους Έλληνες πρωταθλητές έγινε πανηγυρική υποδοχή στο σιδηροδρομικό Σταθμό Λαρίσης κατά την επιστροφή τους από μυριάδες λαού και πλήθος επισήμων.
Βαθμολογία
* Σημείωση: Βαθμολογήθηκαν με 6-5-4-3-2-1 β. οι έξι πρώτοι.
* Aρχικά νίκησε η ομάδα της Γιουγκοσλαβίας αλλά ο αγώνας ακυρώθηκε και επαναλήφθηκε την Τετάρτη 29 Αυγούστου. Νίκησε η Ελλάδα αλλά ακυρώθηκε και νικήτρια αναδείχθηκε πάλι η Γιουγκοσλαβία. Τελικά, ίσχυσε η νίκη της Ελλάδας. ** Έγινε στις 8-9 Ιουλίου στη Σόφια, εκτός βαθμολογίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1934 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γιουγκοσλαβία
Βαρθολομαίος Αβράμιος Κρης
Ο Βαρθολομαίος Αβράμιος Κρης ήταν Κρητικός λόγιος και μεταφραστής.
Πηγές
Βαρθολομαιος
Την παραμονή της αγίας Αγνής
Την παραμονή της αγίας Αγνής είναι αφηγηματικό ποίημα του Άγγλου ρομαντικού ποιητή Τζον Κητς που γράφτηκε το 1819 και δημοσιεύτηκε το 1820. Το ποίημα θεωρήθηκε από πολλούς συγχρόνους και μεταγενέστερους Βικτωριανούς κριτικούς ως ένα από τα καλύτερα του ποιητή και είχε μεγάλη επιρροή στη λογοτεχνία του 19ου αιώνα.
Το έργο διαδραματίζεται στον Μεσαίωνα και αφηγείται μια ερωτική απαγωγή, που βασίζεται σε βρετανική παράδοση για την παραμονή της γιορτής της αγίας.
Πλαίσιο
Ο Κητς βασίζει το ποίημά του στη λαϊκή παράδοση ότι μια νεαρή κοπέλα μπορεί να δει τον μελλοντικό της σύζυγο σε όνειρο αν ακολουθήσει ορισμένες τελετουργίες την παραμονή της αγίας Αγνής, στις 20 Ιανουαρίου: να πάει για ύπνο χωρίς δείπνο, να γδυθεί εντελώς και να ξαπλώσει στο κρεβάτι της χωρίς να κοιτάζει πίσω της. Τότε θα εμφανιζόταν στο όνειρό της ο μελλοντικός σύζυγος. Σύμφωνα με το σκωτσέζικο τελετουργικό, οι νεαρές γυναίκες συγκεντρώνονται την παραμονή της αγίας Αγνής τα μεσάνυχτα, πηγαίνουν μία-μία σε ένα μακρινό χωράφι και ρίχνουν σιτηρά και μετά προσεύχονται στην αγία.