cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φτυάρι
Ιστορία
Το φτυάρι από την πρωτόγονη εποχή μέχρι σήμερα έχει υπάρξει ένα σημαντικό και εύκολο στη χρήση εργαλείο. Οι άνθρωποι στη Πρωτόγονη εποχή συνήθιζαν να δημιουργούν από τη φύση τους εργαλεία κατάλληλα για τις ανάγκες της εποχής. Το πρώτο φτυάρι δημιουργήθηκε με ένα χοντρό κομμάτι ξύλου και μια κατάλληλα σκαλιστή πέτρα. Έτσι το στέλεχος με ένα σχοινί ενώθηκε με την χειρολαβή. Το φτυάρι από τότε άρχισε να χρησιμοποιείται πολύ πιο συχνά και όχι μόνο για την ανακάλυψη πραγμάτων κάτω από το έδαφος. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε και για την βοήθεια του στην κατασκευή κτηρίων. Οι άνθρωποι εκείνη την εποχή συνήθιζαν να του δίνουν διαφορετικά μεγέθη και σχέδια για να ικανοποιήσουν την κάθε τους ανάγκη. Οι πρωτόγονοι άνθρωποι τον χειμώνα για να αποφύγουν το ανεπιθύμητο χιόνι συνήθιζαν να χρησιμοποιούν φτυάρια, κάπως έτσι δημιουργήθηκαν τα φτυάρια χιονιού. Αργότερα ο πρωτόγονος άνθρωπος ένοιωσε την ανάγκη να θάψει τους νεκρούς, και σε αυτή τη χρήση το φτυάρι τού ήταν αναγκαίο. Με την εξέλιξη των χρονών τα φτυαριά τελειοποιούνταν και εξελίσσονταν. Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να τα δημιουργήσουν όσο το δυνατότερο πιο πρακτικά και πιο κατάλληλα για τις ανάγκες τους. Με την πάροδο των χρονών αυτή η χρήση των φτυαριών συνεχιζόταν. Πολλές χιλιάδες χρόνια αργότερα στις περιόδους πολέμων περίπου το 1700 μ.Χ. οι κάτοικοι των χώρων που είχαν πόλεμο χρησιμοποιούσαν το φτυάρι ως μέσο για να καταφέρουν να ξεφύγουν. Έσκαβαν λάκκους και εκείνοι με τις οικογένειες τους κατέφευγαν μακριά η κρυβόντουσαν. Ακόμα και σήμερα δημιουργούνται νέες εφευρέσεις για ηλεκτρικά φτυάρια. Τα φτυάρια στις μέρες μας είναι παρά πολύ χρήσιμα και μας ικανοποιούν πολλές μας ανάγκες. Το φτυάρι είναι ένα εργαλείο το όποιο μας βοηθά να σκάβουμε. Αποτελείται από την χειρολαβή και το στέλεχος. Η χειρολαβή μας βοηθά στο να πιάνουμε το φτυάρι, έτσι ώστε να μένει σταθερό. Κινούμε τη χειρολαβή με την βοήθεια της βαρύτητας εφόσον τη γέρνουμε προς τα κάτω. Η χειρολαβή μας βοηθά ιδιαίτερα στην εύκολη χρήση και στήριξη του φτυαριού αφού η χειρολαβή είναι αρκετά μακριά ώστε να μην χρειάζεται να σκύβουμε. Το δε στέλεχος μας βοηθά στη συγκράτηση του υλικού που πρόκειται να ανασηκώσουμε με την βοήθεια της χειρολαβής και του νομού της βαρύτητας. Το στέλεχος έχει ως σκοπό να σηκώνει το υλικό που επιλέξαμε και σε συνδυασμό με τη χειρολαβή το ανασήκωμα γίνεται πολύ πιο εύκολα.
Κατηγορία:Μηχανικά εργαλεία χειρός
Strange Fruit
Το Strange Fruit είναι τραγούδι της Μπίλι Χόλιντεϊ. Κυκλοφόρησε ως Β' πλευρά σε δίσκο γραμμοφώνου, αφού λόγω των στίχων του θεωρείτο αδύνατο να αναφέρεται ως Α' πλευρά. Είναι το πρώτο τραγούδι για τα δικαιώματα του πολίτη που κυκλοφόρησε σε δίσκο. Οι στίχοι του καταγγέλλουν το λυντσάρισμα δυο μαύρων Αμερικάνων στον νότο των ΗΠΑ. Η ερμηνεία του από την Χόλιντεϊ συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο Grammy Hall of Fame το 1978. Συμπεριλαμβάνεται επίσης στον κατάλογο Songs of the Century.
Στίχοι
Οι στίχοι του τραγουδιού προέρχονται από το ποίημα Bitter Fruit του Άμπελ Μέροπολ, ενός καθηγητή γυμνασίου του Μπρονξ. Ο Μέροπολ ήταν εβραίος από τη Ρωσία και μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από φόβο για αντίποινα χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Λιούις Άλλαν (Lewis Allan).
Το ποίημα εκφράζει την φρίκη του Μέροπολ βλέποντας τη φωτογραφία του Λώρενς Μπέιτλερ (Lawrence Beitler) με τον Τόμας Σιπ (Thomas Shipp) και τον Άμπραμ Σμιθ (Abram Smith), δυο μαύρους που είχαν λιντσαριστεί και κατόπιν κρεμαστεί σε δέντρο στο Μάριον της Ιντιάνα. Κυκλοφόρησε τους στίχους το 1936 στο περιοδικό The New York Teacher, και το μελοποίησε μόνος του, αφού κανένας μουσικός δεν ήταν διατεθειμένος να τον βοηθήσει. Το τραγούδι αρχικά σημείωσε μικρή επιτυχία, και ο Μέροπολ μαζί με την γυναίκα του και μια μαύρη τραγουδίστρια, τη Λώρα Ντάνκαν, το ερμήνευσαν στο Madison Square Garden. right|365px Ο Μπάρνεϊ Τζόζεφσον, ιδρυτής του νυκτερινού κέντρου Cafe Society στη Νέα Υόρκη, γοητευμένος από το τραγούδι, το πρότεινε στην Μπίλι Χόλιντεϊ, η οποία και το ερμήνευσε στο κέντρο του. Παρόλο τον φόβο από αντίποινα που διέτρεχε, η Χόλιντεϊ το τραγουδούσε σε κάθε της παράσταση, και πρότεινε μάλιστα στη δισκογραφική της εταιρεία Κολούμπια να το ηχογραφήσει. Η Κολούμπια αρνήθηκε και η Χόλιντεϊ απευθύνθηκε στον φίλο της, τον Μιλτ Γκάμπλερ που είχε τη δισκογραφική εταιρεία Commodore Records και ηχογραφούσε κομμάτια εναλλακτικού ρεπερτορίου της τζαζ. Τελικά η ηχογράφηση έγινε, αφού προηγουμένως η Columbia έδωσε γραπτή άδεια μιας ημέρας στην Χόλιντεϊ για την ηχογράφηση σε ξένο στούντιο. Ο δίσκος έγινε η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της Χόλιντεϊ.
Επίδραση
Η Χόλιντεϊ δήλωσε χαρακτηριστικά: «Την πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμισα ότι κάναμε μεγάλο λάθος. Είχα τελειώσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Δεν ακουγόταν τίποτα. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί, και με μιας όλοι άρχισαν να χειροκροτούν από παντού και να ζητωκραυγάζουν.»
Ο Μπάρνει Τζόζεφσον αντιλήφθηκε τη δύναμη της επιρροής του τραγουδιού και πρότεινε στη Χόλιντεϊ να κλείνει με αυτό κάθε παράστασή της. Όταν έφτανε η ώρα για το strange fruit, οι σερβιτόροι σταματούσαν, τα φώτα έσβηναν, ενώ ένας προβολέας έμενε να φωτίζει την Χόλιντεϊ στη σκηνή. Εκείνη συνήθιζε να το τραγουδά με κλειστά μάτια και τα χέρια σε στάση προσευχής.
Το τραγούδι έγινε ο ύμνος του αντι-λυντσαριστικού κινήματος και επηρέασε το κίνημα των ανθρώπινων δικαιωμάτων της δεκαετίας του 1950 - 1960.
Το Δεκέμβριο του 1999, το περιοδικό Time το επέλεξε ως «τραγούδι του αιώνα». Το 2002 η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου το περιέλαβε στις 50 κυριότερες ηχογραφήσεις του καταλόγου National Recording Registry.
Κίνγκστον απόν Χαλ
Το Κίνγκστον απόν Χαλ (αγγλικά: Kingston upon Hull), συχνότερα αναφέρεται ως Χαλ, είναι πόλη της Αγγλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου στο Ανατολικό Γιόρκσαϊρ. Είναι χτισμένο στον ποταμόκολπο του ποταμού Χαλ, 40 περίπου χιλιόμετρα από τις εκβολές του στη Βόρεια Θάλασσα και βρίσκεται 250 χιλιόμετρα βορείως του Λονδίνου. Η πόλη έχει, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, πληθυσμό 256.000 κατοίκων και η μητροπολιτική της περιοχή 573.000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Παρθενοκισσός ο πεντάφυλλος
Ο Παρθενοκισσός ο πεντάφυλλος (διεθνής επιστημονική ονομασία: Parthenocissus quinquefolia) είναι είδος ανθοφόρου αναρριχώμενου φυτού της οικογένειας των σταφυλιών, τις Αμπελίδες. Είναι ιθαγενές στην ανατολική και κεντρική Βόρεια Αμερική, από τον νοτιοανατολικό Καναδά και τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες δυτικά μέχρι τη Μανιτόμπα και τη Γιούτα και νότια στο ανατολικό Μεξικό και τη Γουατεμάλα.
Ετυμολογία
Το όνομα «Παρθενοκισσός» προέρχεται από τα ελληνικά και σημαίνει «παρθένος κισσός». «Quinquefolia» σημαίνει «πεντάφυλλο». «Quinque» - «πέντε» και «folia» - «φύλλωμα», «φύλλα».
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Φύλλα Ο Παρθενοκισσός ο πεντάφυλλος είναι παραγωγικό φυλλοβόλο αναρριχώμενο φυτό, που φτάνει σε ύψος 20-30 μέτρων. Σκαρφαλώνει σε λείες επιφάνειες χρησιμοποιώντας μικρούς διχαλωτούς έλικες με μικρά ισχυρά αυτοκόλλητα μαξιλαράκια διαμέτρου 5 χιλιοστών.
Νικίας της Ινδίας
μικρογραφία|Νόμισμα του βασιλιά Νικία (περ. 90-85 π.Χ.) Εμπρόσθια όψη: Προτομή του Νικία με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΝΙΚΙΟΥ. Οπίσθια όψη: Ο βασιλιάς με πανοπλία, κρατά κλάδο φοίνικα (δηλωτικό νίκης) στο αριστερό του χέρι και κάνει μία χειρονομία ευλογίας με το δεξί του χέρι, παρόμοια με τη [[Βουδισμός|βουδιστική βιτάρκα μούντρα. Επιγραφή σε γλώσσα Kharoshti: MAHARAJA TRATARASA NIKIASA, δηλ. βασιλέως Σωτήρος Νικία.]]
Ο Νικίας ήταν Ινδο-Έλληνας βασιλιάς, που κυβέρνησε στην Παροπαμισάδα. Τα περισσότερα από τα σχετικά λίγα νομίσματά του έχουν βρεθεί στο βόρειο Πακιστάν, υποδεικνύοντας ότι κυβερνούσε μία μικρότερη επαρχία γύρω από την κοιλάδα της Καμπούλ. Ήταν πιθανώς συγγενής του Μενάνδρου Α΄.
Παρθενοκισσός ο πεντάφυλλος
Φύλλα
Τα φύλλα είναι παλαμικά σύνθετα, αποτελούνται από πέντε φυλλαράκια (σπάνια τρία φυλλαράκια, ιδιαίτερα σε νεότερα φυτά, και μερικές φορές επτά) ενωμένα από ένα κεντρικό σημείο στο στέλεχος των φύλλων και έχουν διάμετρο 3 με 20 εκατοστά (σπάνια έως 30 εκατοστά). Τα φυλλάδια έχουν οδοντωτό περιθώριο. Τα σπορόφυτα έχουν φύλλα σε σχήμα καρδιάς. Συχνά το είδος συγχέεται με το P. vitacea, το οποίο έχει τα ίδια φύλλα, αλλά δεν έχει τα αυτοκόλλητα μαξιλαράκια στο άκρο των ελίκων του.
Νικίας της Ινδίας
Η περίοδος της βασιλείας του
Ο νομισματολόγος Μποπεαράχχι προτείνει ότι ο Nicias κυβέρνησε π. 90-85 π.Χ. Η τελευταία ημερομηνία υποστηρίζεται από την απουσία νομισμάτων Αττικού τύπου (δείτε παρακάτω).
Από την άλλη πλευρά, ο R.C. Senior τον τοποθετεί ως διάδοχο του Μενάνδρου Α΄, π. 135–125 π.Χ., σύμφωνα με την ερμηνεία του σχετικά με τα ευρήματα συνόλων νομισμάτων ("θησαυρών").
Παρθενοκισσός ο πεντάφυλλος
Φύλλα
Μερικές φορές συγχέεται με τον δηλητηριώδη φυτό, παρόλο που έχει πέντε φυλλάδια (ο κισσός έχει τρία). Ενώ τα φύλλα του Π. του πεντάφυλλου δεν παράγουν ουρουσιόλη, ο χυμός μέσα στα φύλλα και το στέλεχος περιέχει ραφίδια (βελονοειδείς κρύσταλλοι οξαλικού ασβεστίου) που μπορούν να τρυπήσουν το δέρμα προκαλώντας ερεθισμό και φουσκάλες σε ευαίσθητα άτομα.
Νικίας της Ινδίας
Η περίοδος της βασιλείας του
Ανεξάρτητα από το ποια περίοδος είναι η σωστή, το γεγονός ότι ο Νικίας ηλικιώνεται ορατά στα νομίσματά του, φαίνεται να δείχνει κάποια μακρά διάρκεια στην εξουσία του.
Η νομισματοκοπία του Νικία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Νικίας με στρατιωτική στολή κάνει χειρονομία ευλογίας. μικρογραφία|Νόμισμα του Νικία, με τον βασιλιά να κάνει χειρονομία ευλογίας (στην πίσω όψη). Ο Νικίας έκοψε Ινδικές αργυρές δραχμές, όπου στην εμπρόσθια όψη τους φέρει διάδημα (ταινία νικητή) ή κράνος. Η πίσω όψη είναι τριών τύπων:
Παρθενοκισσός ο πεντάφυλλος
Ανθή και καρποί
Τα άνθη είναι μικρά και πρασινωπά, παράγονται σε δυσδιάκριτες συστάδες στα τέλη της άνοιξης και ωριμάζουν στα τέλη του καλοκαιριού ή στις αρχές του φθινοπώρου παράγοντας μικρά σκληρά μοβ-μαύρα μούρα διαμέτρου 5 με 7 χιλιοστά διάμετρος. Αυτά τα μούρα περιέχουν τοξικές ποσότητες οξαλικού οξέος και είναι γνωστό ότι προκαλούν νεφρική βλάβη και θάνατο σε ανθρώπους. Τα μούρα δεν είναι τοξικά για τα πουλιά και αποτελούν σημαντική πηγή χειμερινής τροφής για πολλά είδη πουλιών.
Νικίας της Ινδίας
Η νομισματοκοπία του Νικία
Τα χάλκινά του παριστούν Δία (ή δελφίνι) με τον βασιλιά σε άλογο που αναπηδά. Ορισμένες παραλλαγές είναι τραχιές, με ημισεληνοειδή σίγμα και τετράγωνα όμκρον. Παρόλο που ο Νικίας κυβέρνησε στα δυτικά της Ινδο-Ελληνικής σφαίρας, δεν βρέθηκαν νομίσματα Αττικού τύπου.
Τα μονογράμματά του γενικά ταιριάζουν με εκείνα των βασιλέων Θεοφίλου και Φιλοξένου. Τα ίδια μοιράζεται και με τον Θράσωνα, τον βραχύβιο γιο του Μενάνδρου Α΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Παρθενοκισσός ο πεντάφυλλος
Καλλιέργεια και χρήσεις
Συχνά καλύπτει τηλεφωνικούς στύλους ή δέντρα. Μπορεί να σκοτώσει άλλα φυτά που καλύπτει σκιάζοντάς τά και περιορίζοντας έτσι την ικανότητα φωτοσύνθεσής τους. Με την επιθετική ανάπτυξή του, μπορεί να επιβαρύνει με το βάρος του τα πιο αργά αναπτυσσόμενα δέντρα του κάτω ορόφου, καταστρέφοντάς τα. Η ικανότητά του να πολλαπλασιάζεται μέσω του εκτεταμένου ριζικού του συστήματος καθιστά δύσκολη την εξάλειψή του.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, αυτό το φυτό καταγράφεται στο Πρόγραμμα 9 του νόμου περί άγριας ζωής και εξοχής του 1981 ως χωροκατακτητικό μη αυτόχθονο είδος. Αν και αυτό δεν το εμποδίζει να πωλείται στο Ηνωμένο Βασίλειο ή να καλλιεργείται σε κήπους, η Βασιλική Ανθοκωμική Εταιρεία (RHS) ενθαρρύνει όσους το καλλιεργούν να προσέχουν πολύ τη διαχείρισή του και την απόρριψη ανεπιθύμητου υλικού. Η RHS ενθαρρύνει επίσης τους κηπουρούς να βρουν εναλλακτικά φυτά.
Ο Παρθενοκισσός ο πεντάφυλλος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για σκίαση κτιρίων και τοίχων. Επειδή όπως και το συγγενικό του P. tricuspidata (Κισσός της Βοστώνης) προσκολλάται στην επιφάνεια με μαξιλαράκια αντί για ρίζες, δεν βλάπτει την τοιχοποιία, αλλά διατηρεί το κτήριο πιο δροσερό σκιάζοντας την επιφάνεια του τοίχου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Όπως και με τον κισσό, η βίαιη απομάκρυνση του φυτού από τον τοίχο θα αφήσει πίσω τις κολλητικές επιφάνειες. Εάν το φυτό προσκολλάται σε εύθραυστες επιφάνειες, μπορεί πρώτα να σκοτωθεί κόβοντας το αμπέλι από τη ρίζα. Τα αυτοκόλλητα μαξιλαράκια θα αλλοιωθούν τελικά και θα ξεκολλήσουν.
Το φυτό πρέπει να κόβεται τακτικά για να μην αναπτυχθεί σε περιοχές όπου δεν είναι επιθυμητό. Εάν αφεθεί να διεισδύσει στον τοίχο ενός σπιτιού, θα αναπτυχθεί προς τα πάνω μέσα στον τοίχο μέχρι να βρει ένα μέρος για να αναδυθεί. Οι ρίζες μπορούν να διεισδύσουν σε ένα βράχο και να αναπτυχθούν στο υπόγειο ενός παλιού σπιτιού, εκτείνοντας μεγάλες αποστάσεις αναζητώντας υγρασία και μεγαλώνοντας σε ρωγμές δαπέδου ή αποχετεύσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναρριχώμενα φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Αμπελοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Φαβίλα των Αστουριών
μικρογραφία|300x300εσ| Μικρογραφία της δεκαετίας του 1530, που απεικονίζει τον Φαβίλα να σκοτώνεται από μία αρκούδα. Ο Φαβίλα ή Φαφίλα, λατιν.: Favila, Fafila, (απεβ. το 739) ήταν ο δεύτερος βασιλιάς των Αστουριών από το 737 μέχρι το τέλος του. Ήταν ο μοναχογιός και διάδοχος του Πελάγιου, του πρώτου μονάρχη των Αστουριών.
Βιογραφία
Το 737 ίδρυσε την εκκλησία της Σάντα Κρουθ, στην πρωτεύουσά του, Κάνγας δε Ονίς, αλλά εκτός από αυτό, τίποτε άλλο για τη βασιλεία του δεν είναι γνωστό.
Η Φαβίλα σκοτώθηκε από μία αρκούδα, ενώ βρισκόταν σε κυνήγι το 739. Ως αποτέλεσμα, οι χρονογράφοι των Αστουριών ήταν επικριτικοί εναντίον του για την υπερβολική ελαφρότητά του. Ωστόσο, τα βασιλικά κυνήγια δεν ήταν μόνο για διασκέδαση, αλλά βοηθούσαν στην ενίσχυση της πολιτικής ενότητας μέσα στην αυλή.
Ο Φαβίλα τάφηκε με τη σύζυγό του Φροϊλούβα στην εκκλησία Σάντα Κρουθ δε Κάνγας δε Ονίς.
Τον διαδέχθηκε ο κουνιάδος του Αλφόνσος Α΄, σύζυγος της αδελφής του Ερμεσίνδας.
Καστριά Αχαΐας
μικρογραφία|[[Δημοτική Ενότητα Κλειτορίας                                                   Τα Καστριά και η Κοινότητα Καστριών, ανήκουν στη Δημοτική Ενότητα Κλειτορίας, του Δήμου Καλαβρύτων.                                  ]] Τα Καστριά είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην ομώνυμη Τοπική Κοινότητα, της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας, του Δήμου Καλαβρύτων και υπάγεται στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας - Ιονίου.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Τα Καστριά είναι ορεινό χωριό (υψόμετρο 794 μέτρα) της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων, του Νομού Αχαΐας. Από το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Καστριών και ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων. Τα Καστριά έχουν de facto πληθυσμό 91 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ενώ απογράφτηκαν 78 μόνιμοι κάτοικοι. Απέχουν 18 χλμ. από τα Καλάβρυτα, 92 χλμ. από την Πάτρα και 206 χλμ. από την Αθήνα.
Σπήλαιο των Λιμνών
Το 1964, κάτοικοι από τα Καστριά, ανέβηκαν για πρώτη φορά στο δεύτερο όροφο με ξυλόσκαλες από αναβαθμίδα 9 μέτρων. Στις 17 Ιανουαρίου 1965, μετά από πρόσκληση που έκαναν οι αδελφοί Κυριακόπουλοι, έμποροι καταγόμενοι από την Κλειτορία, οι οποίοι ήρθαν στα γραφεία του Ε.Ο.Σ. (Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος) και ζητούσαν ανθρώπους που να μπορούν να εξερευνήσουν τη σπηλιά, έγινε η πρώτη αναγνωριστική επίσκεψη, στην οποία έλαβαν μέρος, οι Π. Μπρούσαλης, Η. και Α. Νικόπουλοι, Ε. Ζαραχάνης, Ι. Μελέντης, Ι. Παπαναγιώτου και κάτοικοι του χωριού Καστριά.
Η πρώτη χαρτογράφηση έγινε από την παραπάνω ομάδα και στη συνέχεια από την Ε.Σ.Ε. (Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία), με την σπηλαιολόγο Άννα Πετροχείλου. Στον κάτω όροφο του σπηλαίου, βρέθηκαν απολιθωμένα οστά ανθρώπου και διαφόρων ζώων. Το τμήμα αυτό προορίζεται για βιοσπηλαιολογικό εργαστήριο διεθνούς προβολής.
Η τελική εξερεύνηση έγινε τη Μεγάλη Πέμπτη του 1965, από τους Α. Νικόπουλος, Π. Γιαννακόπουλος, Δ. Μαργαριτούλης και Ι. Παπαναγιώτου.
Κατά μήκος της διαδρομής των 2 χλμ. εντός του σπηλαίου, συναντά κανείς 13 αλλεπάλληλες λίμνες σε διαφορετικά υψόμετρα, που χωρίζονται μεταξύ τους με φράγματα από σταλακτιτική ύλη. Ο σταλακτιτικός διάκοσμος είναι απαράμιλλος. Η λεπτομερής περιγραφή της πρώτης εξερεύνησης, έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό «Το Βουνό», του Ε.Ο.Σ. Αθηνών.
Η αξιοποίησή του άρχισε το 1981 από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού. Σήμερα την ευθύνη της λειτουργίας του, την έχει ο Δήμος Καλαβρύτων.
Ιερός Ναός Αναλήψεως
Ο Σπηλαιώδης Ναός της Αναλήψεως είναι ίσως από τα διασημότερα γραφικά εκκλησάκια στα Καλάβρυτα. Ο ναός χτίστηκε απέναντι από το Σπήλαιο Καστριών το 1886. Εκεί λέγεται ότι είχε βρεθεί από Καστριώτες, πάνω σε έναν βράχο, αποτύπωμα της εικόνας της Αναλήψεως και θεώρησαν σωστό να χτιστεί εκεί ένας ναΐσκος. Λέγεται επίσης ότι στην Ανάληψη μόναζε ο γέροντας Ιερεμίας, ο οποίος κάηκε από φωτιά που είχε ανάψει. Εις μνήμην του κατασκευάστηκε η «Βρύση Ιερεμία» λίγο πιο δίπλα από το εκκλησάκι. Ο σημερινός ναός ανακατασκευάστηκε το 1908 ενώ έχει χαρακτηριστεί «Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο Βυζαντινής/Μεταβυζαντινής Περιόδου» από το Υπουργείο Πολιτισμού το 1997. Ο δρόμος που οδηγεί σε αυτό ανοίχτηκε το 1982 από τον πρώην Σύλλογο Καστριωτών Πάτρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Πινέζα
Η πινέζα είναι μια μικρή πρόκα με ιδιαιτερα μεγάλη κεφαλή. Σκοπός τις μεγάλης κεφαλής είναι η τοποθέτηση χωρίς σφυρί. Η ονομασία της στην ελληνική γλώσσα προέρχεται από την γαλλική λέξη "Punaise". Εφευρέθηκε από τον Έντουιν Μουρ (Edwin Moore) το 1900, ενώ μια άλλη πατέντα την τοποθετεί στη Γερμανία το 1903.
Κατηγορία:Εργαλεία
Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (Γερμανία)
thumb|Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, 2010 Η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας (Γερμανικά: Christlich Demokratische Union Deutschlands, CDU είναι ένα χριστιανοδημοκρατικό και συντηρητικό πολιτικό κόμμα στη Γερμανία.  Θεωρείται ότι βρίσκεται στην κεντροδεξιά του Γερμανικού πολιτικού φάσματος. Μαζί με το Βαυαρικό αδελφό κόμμα της, τη Χριστιανοκοινωνική Ένωση της Γερμανίας, η CDU δημιουργεί την ομάδα CDU/CSU, επίσης γνωστή ως η Ένωση, στο Μπούντεσταγκ.
Η CDU είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (EPP), και συμμετέχει στην ομάδα του κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Διεθνώς, η CDU είναι μέλος της Διεθνούς Κεντρώων Δημοκρατών και της Διεθνούς Δημοκρατικής Ένωσης. Η CDU είναι το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στη Γερμανία, ακολουθούμενη από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας.
Πλατφόρμα του κόμματος
Οι αντίπαλοι της CDU είναι το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD), το δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα Η Αριστερά και η Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι. Η CDU κυβέρνησε στον Μεγάλο Συνασπισμό με το SPD καθώς και σε διάφορους συνασπισμούς με την Συμμαχία '90/Ο Πράσινοι. Η CDU απορρίπτει συνασπισμούς με την Αριστερά και εξτρεμιστικά δεξιά κόμματα.
Το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP), ένα συντηρητικό φιλελεύθερο κόμμα, είναι ο προτιμώμενος εταίρος κάθε κυβέρνησης του CDU αφότου το CDU και το FDP έχουν παρόμοιες συμπεριφορές σχετικά με την δημοσιονομική πολιτική. Ως συντηρητικό κόμμα, η CDU υποστηρίζει ισχυρότερες τιμωρίες εγκλημάτων και υποστηρίζει την ανάμειξη της Bundeswehr σε περιπτώσεις εγχώριας αντιτρομοκρατικών επιθέσεων καθώς και εθνικών καταστροφών. Όσον αφορά τους μετανάστες, το CDU υποστηρίζει την ενσωμάτωση των μεταναστών μέσω γλωσσικών μαθημάτων, και στοχεύει σε περαιτέρω έλεγχο της μετανάστευσης. Η διπλή υπηκοότητα θα έπρεπε να επιτρέπεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις.
Ιστορία
thumb|Συνέδριο του κόμματος, Ντύσελντορφ 1965
Crunk&B
Το Crunk&B είναι ένα είδος μουσικής που συνδυάζει την κρανκ μουσική και το σύγχρονο R&B. Τόσο ο όρος όσο και η μουσική επινοήθηκαν από τον αφού παρήγαγε το "Yeah!" για τον Usher και το "Okay" για την Nivea το 2004.
Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (Γερμανία)
Ιστορία
left|thumb|Αφίσα για το CDU, 1957. "Όχι πειράματα". Τα ιδρυτικά μέλη του CDU αποτελούνταν κυρίως από πρώην μέλη του καθολικού Κόμματος του Κέντρου, του Γερμανικού Δημοκρατικού Κόμματος, του Γερμανικού Εθνικού Λαϊκού Κόμματος, και του Γερμανικού Λαϊκού Κόμματος. Πολλά από αυτά τα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή του CDU-Berlin Αντρέας Χέρμες και του μελλοντικού καγκελάριου της Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ, φυλακίσθηκαν για συμμετοχή στην Γερμανική Αντίσταση κατά την δικτατορία των Ναζί.
Crunk&B
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Μουσικό είδος-επέκταση
Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (Γερμανία)
Ιστορία
Η CDU ήταν το κυρίαρχο κόμμα τις πρώτες δεκαετίες μετά την εγκαθίδρυση της Δυτικής Γερμανίας το 1949. Ο Κόνραντ Αντενάουερ παρέμεινε ο ηγέτης του κόμματος μέχρι το 1963, οπότε τον αντικατέστησε ο πρώην υπουργός οικονομικών Λούντβιχ Έρχαρντ. Καθώς το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) αποσύρθηκε από τον κυβερνώντα συνασπισμό το 1966 εξαιτίας διαφωνιών στην οικονομική πολιτική, ο Έρχαρντ αναγκάσθηκε να παραιτηθεί. Συνεπώς, ένας μεγάλος συνασπισμός με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD) πήρε την εξουσία υπό τον Καγκελάριο της CDU Κουρτ Γκέοργκ Κίζινγκερ.
Το SPD γρήγορα κέρδισε δημοτικότητα και πέτυχε να δημιουργήσει έναν σοσιαλφιλελεύθερο συνασπισμό με το FDP μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 1969, αναγκάζοντας το CDU να αφήσει την εξουσία για πρώτη φορά στην ιστορία του. Το CDU συνέχισε στο ρόλο του ως αντιπολίτευση μέχρι το 1982, όταν η αποχώρηση του FDP από τον συνασπισμό με το SPD επέτρεψε στο CDU να επανακτήσει την εξουσία. Ο Πρόεδρος του CDU Χέλμουτ Κολ έγινε ο νέος Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας και ο συνασπισμός του επιβεβαιώθηκε στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1983. Η λαϊκή υποστήριξη για το έργο του συνασπισμού στην διαδικασία της Γερμανικής επανένωσης επαναλήφθηκε στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1990, στις οποίες ο κυβερνών συνασπισμός CDU-FDP βίωσε μια καθαρή νίκη.
Μετά την κατάρρευση της ανατολικογερμανικής κυβέρνησης το 1989, ο Κολ – υποστηριζόμενος από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, και των Ηνωμένων Πολιτειών – ζήτησαν την γερμανική επανένωση. Στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΛΔΓ) καταργήθηκε και το έδαφός της επαναπροσαρτήθηκε από τη Δυτική Γερμανία. Το Ανατολικογερμανικό CDU συγχωνεύθηκε με το Δυτικό του ομόλογο, και διεξήχθησαν εκλογές για την επανενωθείσα χώρα. Αν και ο Κολ επανεκλέχθηκε, το κόμμα άρχισε να χάνει πολλή από την δημοτικότητά του εξαιτίας μιας οικονομικής ύφεσης στην πρώην ΛΔΓ και αύξησε τους φόρους στα δυτικά. Το CDU, παρ'όλα αυτά, μπόρεσε να κερδίσει τις ομοσπονδιακές εκλογές του 1994 με μικρή διαφορά εξαιτίας της οικονομικής ανάκαμψης.
Ο Χέλμουτ Κολ υπηρέτησε ως πρόεδρος έως την εκλογική ήττα του κόμματος το 1998, όταν τον διαδέχθηκε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε· ο Σόιμπλε παραιτήθηκε στις αρχές του 2000 ως αποτέλεσμα του οικονομικού σκανδάλου του κόμματος και αντικαταστάθηκε από την Άνγκελα Μέρκελ, η οποία παραμένει ηγέτιδα του CDU έως σήμερα. Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1998, το CDU κέρδισε 28.4% και η CSU 6.7% των εθνικών ψήφων, που ήταν το χαμηλότερο αποτέλεσμα για το CDU/CSU από το 1949. Έτσι, ένας κοκκινοπράσινος συνασπισμός υπό την ηγεσία του Γκέρχαρντ Σρέντερ πήρε την εξουσία μέχρι το 2005. Το 2002, η CDU και η CSU πέτυχαν λίγο υψηλότερα ποσοστά – 29.5% και 9.0%, αντίστοιχα – αλλά ακόμη έλειπε η πλειοψηφία που χρειαζόταν για μια κυβέρνηση συνασπισμού CDU-FDP.
Οι πρόωρες εκλογές του 2005 αποφασίσθηκαν αφότου το CDU κατάφερε στο κυβερνών SPD ένα καίριο πλήγμα, κερδίζοντας περισσότερες από δέκα εκλογές στα κρατίδια, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν σαρωτικές. Ο προκύψας μεγάλος συνασπισμός μεταξύ του CDU/CSU και του SDP αντιμετώπισε μια σοβαρή πρόκληση που προερχόταν από την απαίτηση αμφότερων των κομμάτων για την καγκελαρία. Μετά από τρεις εβδομάδες διαπραγματεύσεων, όμως, τα δύο κόμματα έφθασαν σε συμφωνία οπότε το CDU έλαβε την καγκελαρία ενώ SPD διατήρησε 8 από τις 16 έδρες στην κυβέρνηση και μια πλειοψηφία των πιο σημαντικών κυβερνητικών θέσεων. Η συμφωνία συνασπισμού εγκρίθηκε κι από τα δύο κόμματα σε κομματικά συνέδρια στις 14 Νοεμβρίου. Η Μέρκελ ορίστηκε ως η πρώτη γυναίκα Καγκελάριος από την πλειοψηφία των αντιπροσώπων.(397 έναντι 217) στη νεοσυσταθείσα γερμανική Βουλή στις 22 Νοεμβρίου.
Αν και το CDU/CSU έχασε ψήφους στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2009, το FDP έζησε το καλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία του, επιτρέποντας έκτοτε έναν συνασπισμό CDU/CSU-FDP. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη αλλαγή του εταίρου του συνασπισμού από έναν Καγκελάριο στη γερμανική ιστορία.
Μέλη
Μια έρευνα του Μαΐου 2011 από το Ίδρυμα Κόνραντ Αντενάουερ κατέληξε ότι το CDU τρεχόντως έχει 499.646 μέλη. Από αυτά τα περίπου μισό εκατομμύριο μέλη, το 25.4 % των μελών είναι γυναίκες και το 74.6 % άνδρες. Οι γυναίκες συμμετέχουν περισσότερο στα πρώην Ανατολικογερμανικά κρατίδια με 29.2 % σε σύγκριση με 24.8% στα πρώην Δυτικογερμανικά κρατίδια.
Πριν το 1966, το σύνολο των μελών στην οργάνωση του CDU είχε μόνον εκτμηθεί. Οι αριθμοί μετά το 1966 βασίζονται στο σύνολο από τις 31 Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους.
Κείμενο με μικρούς χαρακτήρες
Προπύργια του κόμματος
Τα παραδοσιακά προπύργια του κόμματος συγκεντρώνονται σε αγροτικές και Καθολικές περιοχές όπως το Άιφελ, το Μύνστερλαντ, το Ζάουερλαντ, την περιφέρεια της Φούλντα, το Έμσλαντ, το Όλτενμπούργκερ Μύνστερλαντ, την Θουριγγία, το Άιχσφελντ καθώς και περιοχές στην Νορντφρίσλαντ,  την Σαξονία, την Σουηβία, την Δυτική Πομερανία, Τάουνους, και μικρότερες πόλεις όπως το Μπάντεν Μπάντεν, την Κοστάντζα, και το Πφόρτσχαϊμ. Υπάρχει μικρότερη υποστήριξη στη Βρέμη, το Βραδεμβούργο, και το Ανατολικό Βερολίνο.
Ειδικές οργανώσεις
Σημαντικές υποργανώσεις του CDU είναι:
Μαγκούστα του βάλτου
Γούνα
Η σκούρα καστανή γούνα της μαγκούστας του βάλτου (ανοιχτότερο στο κάτω μέρος), με εξωτερικό τρίχωμα μαύρο στις άκρες, είναι μακριά και χοντρή στο σώμα και κοντή στα χέρια και τα πόδια. Οι πατούσες, χωρίς μεμβράνη με υπανάπτυκτα μαξιλαράκια, είναι μαλακές και ευαίσθητες, παρουσιάζοντας ομοιότητες με αυτές ενός ρακούν, με τον αντίχειρα να ενισχύει παθητικά το κράτημα σε ολισθερές επιφάνειας. Τα νύχια είναι κοντά και αμβλεία και χρησιμοποιούνται για σκάψιμο. Υπάρχουν λίγες τρίχες γύρω από τον πρωκτό και στο άνω χείλος. Συνήθως, υπάρχουν δύο ζεύγη θηλών. Οι κάτω κυνόδοντες είναι καλά σχηματισμένοι, ενώ οι προγόμφιοι είναι παχείς και χρησιμοποιούνται για τη σύνθλιψη σκληρών τροφών. Η φουντωτή ουρά στενεύει λίγο σε ένα σημείο.
Συμπεριφορά
Η μαγκούστα του βάλτου είναι ένα αδηφάγο σαρκοφάγο, που καταβροχθίζει οποιαδήποτε μορφή κρέατος μπορεί να πιάσει, καθώς και μια ευρεία ποικιλία φρούτων. Συχνά κολυμπάει στις όχθες των ποταμών, με το κεφάλι της έξω από το νερό, εξετάζοντας υπομονετικά και μεθοδικά υποβρύχιες τρύπες και ρωγμές για να βρει υδρόβια ζώα να φάει. Ένα έξυπνο πλάσμα, η μαγκούστα του βάλτου έχει παρατηρηθεί να χτυπά κάβουρες και σαλιγκάρια σε πέτρες για να σπάσει τα κελύφη. Κάποιες εικασίες ισχυρίζονται ότι η μαγκούστα του βάλτου σηκώνει την ουρά της και σ΄αυτήν την θέση, η ροζ περιοχή του πρωκτού κάνει αντίθεση με την σκούρα γούνα της, παρακινώντας τα πουλιά να πλησιάσουν και να την τσιμπήσουν με το ράμφος τους· μόλις πλησιάσουν, τα σκοτώνει και τα καταβροχθίζει.
Η μαγκούστα του βάλτου είναι μοναχική, δρώντας κυρίως την νύχτα και το λυκόφως, αν και έχουν παρατηρηθεί δραστηριότητές της κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αν και είναι εξαιρετικός κολυμβητής, η μαγκούστα του βάλτου προτιμά να κρατάει το κεφάλι της έξω από το νερό, και συχνά στηρίζεται σε τεμάχια χλόης και επιπλέουσα βλάστηση. Κανονικά συνηθίζει να ακολουθεί ομαλές και καλά καθορισμένες διαδρομές κοντά σε ακτές και άλλα υδατικά συστήματα, συχνά κρυμμένη από τη βλάστηση. Οι περιοχές της μαγκούστας του βάλτου επιβάλλονται αυστηρά και συνήθως κατανέμονται κατά μήκος των υδάτων γύρω από τα οποία κατοικούν. Όταν απειλείται, εκπέμπει ένα σιγανό γρύλισμα, το οποίο μπορεί να γίνει δυνατότερο, ακόμα και γάβγισμα αν βρεθεί σε κίνδυνο. Εάν εγκλωβιστεί ή φοβηθεί πολύ, εκτοξεύει ένα βρόμικο, καφέ υγρό από τους πρωκτικούς σάκους. Όταν ενθουσιάζεται, βγάζει μία λεπτή κραυγή ή ένα βέλασμα με ανοιχτό στόμα.
Ανθρώπινη αλληλεπίδραση
Σε κάποιες περιοχές της Αφρικής, η μαγκούστα του βάλτου χρησιμοποιείται ως κατοικίδιο ζώο, και θεωρείται ήμερο και πολύ καθαρό ζώο, εάν εξημερωθεί από νεαρή ηλικία. Σε αιχμαλωσία, έχει καταγραφεί μαγκούστα του βάλτου ου έζησε 17 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερπηστίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Σάουθ Γκέιτ
Το Σάουθ Γκέιτ ή Σάουθγκεϊτ (South Gate ή Southgate) μπορεί να αναφέρεται:
Τοπωνύμια
Στο Ηνωμένο Βασίλειο:
Στις Ηνωμένες Πολιτείες: Υπάρχουν επίσης τα παρόμοια :
Στον Καναδά:
Στην Αυστραλία:
Στη Νέα Ζηλανδία:
Στη Νότια Αφρική:
Επώνυμο
Southgate είναι και επώνυμο που μπορεί να αναφέρεται στους:
Southgate
Φόγκο (Πράσινο Ακρωτήριο)
Το Φόγκο (πορτογαλικά: Fogo, φωτιά) είναι νησί του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι το ψηλότερο του νησιωτικού συμπλέγματος του Πράσινου Ακρωτηρίου, αφού η ψηλότερη κορυφή του, το Πίκο ντε Φόγκο, ένα περιοδικά ενεργό ηφαίστειο που έχει ύψος 2.829 μέτρα. Βρίσκεται κοντά στο δυτικό άκρο των νησιών Σοταβέντο. Μεγαλύτερη πόλη είναι η Σάο Φιλίπε στο δυτικό άκρο του νησιού και διαθέτει ένα αεροδρόμιο.
Το νήσι ήταν το δεύτερο νησί του αρχιπελάγους που κατοικήθηκε μετά από το Σαντιάγο. Στο νησί ανθούσε η καλλιέργεια βαμβακιού. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εγκατέληψε το νησί το 1688, εξαιτίας μιας ισχυρής έκρηξης του ηφαιστείου, η οποία έδωσε στο νησί το όνομα Φόγκο. Σήμερα, η οικονομία του νησίου βασίζεται σε αγροτικά προϊόντα, κυρίως το κρασί και τον καφέ.
Γεωγραφία
thumb|220px|left|Η καλντέρα και το Πίκο ντε Φόγκο Το Φόγκο βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Μπράβα και Σαντιάγο, στο δυτικό άκρο του συμπλέγματος Σοταβέντο, στα νότια της χώρας. Το νησί Φόγκο αποτελείται από ένα τεράστιο στρωματοηφαίστειο και είναι το πιο εξέχον από τα νησιά της χώρας. Έχει σχεδόν κυκλικό σχήμα, διάμετρο 25 χιλιόμετρα. Το ηφαίστειο είναι ενεργό ανά περιόδους, με την τελευταία έκρηξη τον 20ό να συνέβη το 1995. Το ηφαίστειο εξερράγη στις 23 Νοεμβρίου 2014 και η περιοχή γύρω του εκκενώθηκε.
Στην κορυφή του ηφαιστείου βρίσκεται μια μεγάλη καλντέρα με διάμετρο 9 χιλιόμετρα, η οποία περιτειχίζεται από κάθετα βράχια ύψους ενός χιλιομέτρου. Η καλντέρα δε βρίσκεται στο κέντρο του νησιού αλλά νοτιοανατολικά από αυτό. Μέσα στην καλντέρα βρίσκεται ένας οικισμός, ο Τσα ντας Καλντέιρας (Chã das Caldeiras). Η καλντέρα σχηματίστηκε από την κατάρρευση του αρχικού βουνού, του ηφαιστειακού οικοδομήματος Αρμαρέλο. Στο κέντρο την βρίσκεται ένας μικρής ηλικίας ηφαιστειακός κώνος, το Πίκο, ο οποίος εξέχει ένα χιλιόμετρο πάνω από την καλντέρα. Το Πίκο είναι η ψηλότερη κορυφή του νησιού, περίπου 100 μέτρα ψηλότερο από τα τοιχώματα της καλντέρας. Στην κορυφή του βρίσκεται ένας κρατήρας με διάμετρο 500 μέτρα και βάθος 150 μέτρα.
Η νοτιοδυτική πλαγιά του Φόγκο έχει γόνιμο έδαφος και κλίση 10 με 15 μοίρες. Οι βόρειες και ανατολικές πλαγιές είναι απότομες και καλυμμένες με γρασίδι, ενώ το υπόλοιπο νησί είναι ξερό. Το νησί υψώνεται απότομα από τον ωκεάνιο πυθμένα που έχει βάθος κοντά στο νησί 4 χιλιόμετρα, ενώ προς τα δυτικά συνδέετε με μια ράχη με το νησί Μπράβα.
Διοικητική διαίρεση
Το νησί Φόγκο χωρίζεται σε τρεις δήμους:
^a: Μέχρι το 2005 ήταν μέρος του δήμου Σάο Φελίπε
^b: Περιλαμβάνει και το δήμο Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο
Ενορίες
Το Νησί Φόγκο συμπεριλαμβάνει τις τέσσερις από τις 32 ενορίες του Πράσινου Ακρωτηρίου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φογκο
Τζόζεφ Καμπούι
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1954. Ήταν διοικητής του Επαναστατικού Στρατού του Μπουγκαινβίλ, στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στο νησί τη δεκαετία του 1990. Τον Ιούνιο του 2005 έπειτα από την παραχώρηση καθεστώτος αυτονομίας στο νησί εντός της Παπούα-Νέας Γουινέας, εξελέγη πρόεδρος με μεγάλη πλειοψηφία, κερδίζοντας 38.000 επί συνόλου 69.385 ψήφων.
Ασθένεια και θάνατος
Ο ασθενής Καμπούι μετέβη στο Μπρισμπέιν για θεραπεία. Πέθανε ξαφνικά, στις 7 Ιουνίου του 2008, σε νοσοκομείο στην Μπούκα της Παπούα-Νέας Γουινέας. Στο άκουσμα του θανάτου του, τα Ηνωμένα Έθνη και η Αυστραλία έκαναν αναφορά στις ειρηνευτικές προσπάθειες του Καμπούι. Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στις 10 Ιουνίου του 2008, στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωσήφ στο Πορτ Μόρεσμπι, με τιμές αρχηγού Κράτους. Η σορός του επέστρεψε στην Μπούκα στις 11 Ιουνίου και η κηδεία του έγινε εκεί την επόμενη ημέρα. Η κυβέρνηση του Μπουγκαινβίλ κήρυξε πένθος και η ημέρα της κηδείας του ήταν αργία στο νησί.
Ο Καμπούι πιστεύεται ότι απεβίωσε έπειτα από καρδιακή προσβολή. Σε συνέντευξή του στην Port-Courier, εφημερίδα της Παπούα-Νέας Γουινέας, 12 ώρες πριν το θάνατό του, ο Καμπούι είχε αναφέρει ότι είχε σταματήσει να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή για την καρδιά του 4 μήνες πριν, επειδή το φάρμακό του ήταν πολύ ακριβό. Αντί αυτού έπαιρνε τόνικ. Για οικονομικούς λόγους είχε αναβάλει και το προγραμματισμένο του ιατρικό τσεκ απ, στην Αυστραλία.
Διαδοχή
Ο αντιπρόεδρος Τζον Ταμπινάμαν έγινε προσωρινός πρόεδρος μετά τον ξαφνικό θάνατο του Καμπούι. Παράλληλα, έγινε γνωστή η πιθανότητα να αλλάξει το σύστημα διαδοχής με συνταγματική τροποποίηση, με βάση την οποία ο πρόεδρος θα εκλέγεται από το Κοινοβούλιο μεταξύ των μελών του και όχι με λαϊκή ψηφοφορία, όπως ισχύει. Τον Ιούλιο ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την εκλογή νέου προέδρου. Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν την περίοδο 8-20 Δεκεμβρίου του 2008, ο Τζέιμς Τάνις εξελέγη πρόεδρος επικρατώντας του Σαμ Ακοϊτάι και 12 ακόμα υποψηφίων. Ο Τάνις ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Δεκεμβρίου για την πλήρωση του υπολοίπου της θητείας του Καμπούι (ως το 2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί της Παπούα Νέας Γουινέας
Μάχη της Δοϊράνης (1917)
Η Μάχη της Δοϊράνης είναι πολεμικό επεισόδιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που διεξήχθη το 1917 μεταξύ δυνάμεων της Βρετανίας και της Βουλγαρίας με επιτυχή έκβαση για τις βουλγαρικές δυνάμεις.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης συνέλευσης του Στρατιωτικού Συμβουλίου της Αντάντ αποφασίστηκε συμμαχική επίθεση στο Μακεδονικό Μέτωπο με σκοπό την ήττα του βουλγαρικού στρατού σε μικρό χρονικό διάστημα. Η συμμαχική διοίκηση που ανέμενε ενισχύσεις σχεδίαζε μια μεγάλη επίθεση στην κατεύθυνση Βαρδάρης-Δοϊράνη. Το 1917, η 2η Θρακική Μεραρχία Πεζικού των Βουλγάρων αντικαταστάθηκε στη Δοϊράνη από την 9η Μεραρχία Πεζικού Πλέβεν υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη Βλαντίμιρ Βάζοβ.
Αρχικές επιθέσεις
Στις 9 και στις 10 Φεβρουαρίου, οι Σύμμαχοι επιτέθηκαν στο 33ο Σύνταγμα Σίστοβ και στο 34ο Τρωικό Σύνταγμα, αλλά αναχαιτίστηκαν από την αντεπίθεση του Τρωικού Συντάγματος. Η βρετανική προώθηση στις 21 Φεβρουαρίου αναχαιτίστηκε από το βουλγαρικό πυροβολικό μετά από διήμερη μάχη.
Η συμμαχική διοίκηση έμαθε πως οι βουλγαρικές θέσεις ήταν καλύτερα οχυρωμένες σε σχέση με το προηγούμενο έτος, γι' αυτό και διέταξε ένα συστηματικό κανονιοβολισμό αυτών των θέσεων. Εν τω μεταξύ, η συμμαχική διοίκηση προχώρησε στη βελτίωση των θέσεων της 800-1.500 μέτρα από τις θέσεις της Μεραρχίας Πλέβεν. Για να πετύχουν ρήγμα στη βουλγαρική άμυνα, οι Βρετανοί συγκέντρωσαν 3 μεραρχίες (22η, 26η και 60η) με πυροβολικό - περισσότερους από 43.000 άνδρες, 160 πυροβόλα, 110 ολμοβόλα και 440 πολυβόλα. Ο στόχος δεν διέφερε πολύ απ' αυτόν της προηγούμενης μάχης στη Δοϊράνη και οι Βρετανοί θα επιχειρούσαν την κύρια επίθεση τους σε ένα μέτωπο 5-6 χιλιομέτρων προς το Καλατέπε.
Η πρόγνωση της βουλγαρικής διοίκησης για μια σημαντική συμμαχική επίθεση επιβεβαιώθηκε από μια υπηρεσία πληροφορίων (κατάσκοποι). Η 9η Μεραρχία Πεζικού Πλέβεν ενισχύθηκε και αποτελείτο από 30.000 άνδρες, 147 πυροβόλα, 35 ολμοβόλα και 130 πολυβόλα.
Σύμφωνα με τις διαταγές του Γενικού Επιτελείου, το μέτωπο χωρίστηκε σε 3 ζώνες με διαφορετικά πλάτη: η δεξιά από τον ποταμό Βαρδάρη μέχρι τα υψώματα Βαροβίτα με πλάτος 13 χιλιόμετρα, την οποία υπερασπιζόταν η 1η ταξιαρχία (6 μονάδες με 48 πυροβόλα, 12 ολμοβόλα και 56 πολυβόλα), η κεντρική από τα υψώματα Βαροβίτα μέχρι τα υψώματα Καρακόντζο με πλάτος 4 χιλιόμετρα, την οποία υπερασπιζόταν το 57ο Σύνταγμα (3 μονάδες) και η αριστερή από τα υψώματα Καρακόντζο μέχρι τη λίμνη Δοϊράνη με πλάτος 9 χιλιόμετρα, την οποία υπερασπιζόταν η 2η ταξιαρχία (6 μονάδες, 76 πυροβόλα, 19 ολμοβόλα και 52 πολυβόλα).
Αμυντικές θέσεις
Το 1917, οι βουλγαρικές αμυντικές θέσεις και οι οχυρώσεις τους είχαν βελτιωθεί. Περιλάμβαναν 2 κύριες θέσεις με 2 σειρές χαρακωμάτων βάθους 1.5-2 μέτρων και μήκους 200-1000 μέτρων που συνδέονταν με διόδους επικοινωνίας. Μπροστά απ' αυτές τις θέσεις υπήρχε ένα δίγραμμο σύρμα εμπλοκής. Μεταξύ των χαρακωμάτων είχαν κατασκευαστεί σημεία παρακολούθησης, καταφύγια, φωλιές πολυβόλων και βυθισμένες μπαταρίες. Πίσω από τις αμυντικές θέσεις είχαν κατασκευαστεί 5 θέσεις για το πυροβολικό και πλατφόρμες για πυρομαχικά. Μπροστά από την κύρια θέση υπήρχαν μικρότερες οχυρώσεις, με μια εν μέρει δευτερεύουσα θέση 2-5 χιλιόμετρα από πίσω.
Η μάχη
Η μάχη ξεκίνησε στις 22 Απριλίου και συνεχίστηκε μέχρι τις 9 Μαΐου 1917. Η επίθεση ξεκίνησε με ένα τετραήμερο κανονιοβολισμό των βουλγαρικών θέσεων, κατά τη διάρκεια του οποίου οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν 100.000 οβίδες. Ως αποτέλεσμα, κάποιες ξύλινες κατασκευές στις εμπρόσθιες θέσεις των Βουλγάρων καταστράφηκαν. Οι Βούλγαροι επίσης άνοιξαν πυρ από τις πυροβολαρχίες μεταξύ των ποταμών Βαρδάρη και Δοϊράνη. Ο Βλαντίμιρ Βάζοβ διέταξε ημερίσιο και νυχτερινό κανονιοβολισμό των συμμαχικών θέσεων. Η αρχική σύγκρουση του βρετανικού και του βουλγαρικού πυροβολικού συνεχίστηκε με ένα μονόωρο αντικανονιοβολισμό των Βουλγάρων, κατά τη διάρκεια του οποίου χρησιμοποίησαν 10.000 οβίδες.
Το βρετανικό πεζικό ξεκίνησε την επίθεση τη νύχτα της 24ης προς 25η Απριλίου - 12 μονάδες επιτέθηκαν στη 2η ταξιαρχία των Βουλγάρων και μετά από αιματηρή μάχη προσπάθησαν να καταλάβουν τις θέσεις «Νερέζοβ», «Κνιάζ Μπόρις» και «Παζάρντζικ». Μετά από μια βουλγαρική αντεπίθεση, οι Βρετανοί αναχαιτίστηκαν με βαριές απώλειες και μέχρι τις 8 μ.μ είχαν υποχωρήσει. Οι βρετανικές επιθέσεις στο δεξί και στο κεντρικό μέτωπο αναχαιτίστηκαν επίσης χάρη στη δράση του βουλγαρικού πυροβολικού.
Οι βρετανικές επιθέσεις που σημειώθηκαν κατά τις επόμενες 2 μέρες αναχαιτίστηκαν από τα συνεχόμενα βουλγαρικά πυρά και τις βουλγαρικές αντεπιθέσεις. Αφού ανάγκασαν τους Βρετανούς να υποχωρήσουν στις αρχικές τους θέσεις, στις 27 Απριλίου, οι Βούλγαροι ξεκίνησαν αμέσως την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων οχυρώσεων.
Στις 8 Μαΐου, μετά από μακρύ κανονιοβολισμό, οι Βρετανοί προχώρησαν σε νέα επίθεση. Η κύρια επίθεση ξεκίνησε στις 9 μ.μ με 5 κύματα των βρετανικών δυνάμεων να επιτίθενται στις βουλγαρικές θέσεις. Μετά από 4 επιθέσεις, κατά τη διάρκεια της νύχτας της 8ης προς 9η Μαΐου, οι Βρετανοί ηττήθηκαν και υπέστησαν τεράστιες απώλειες. Ένας ανταποκριτής της Times έγραψε πως οι Βρετανοί ονόμασαν τη θέση «Κνιάζ Μπόρις» «κοιλάδα του θανάτου».
Η σύγκρουση των πυροβολικών συνεχίστηκε μέχρι τις 9 Μαΐου, αλλά οι Βρετανοί σταμάτησαν όλες τις επιθέσεις τους λόγω των σοβαρών απώλειων που υπέστησαν. Οι Βρετανοί έχασαν 12.000 άνδρες που είχαν σκοτωθεί ή είχαν τραυματιστεί και 2.250 απ' αυτούς είχαν ταφεί από τους Βούλγαρους υπερασπιστές. Από την πλευρά της, η 9η Μεραρχία Πεζικού Πλέβεν έχασε 2.000 άνδρες, από τους οποίους οι 900 σκοτώθηκαν λόγω ασθένειας ή τραυματισμού.
Μετά τη μάχη, ο Βλαντίμιρ Βάζοβ έλαβε τον βαθμό του Υποστράτηγου.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1951
Οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1951 έγιναν στις 9 Σεπτεμβρίου 1951 από την κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου. Ακολουθήθηκε το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής. Έτσι σε αυτές τις εκλογές μετείχαν 4 συνασπισμοί και 12 μεμονωμένα κόμματα.
Μάχη της Δοϊράνης (1917)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1951
Από το εκλογικό σύστημα ευνοούνται οι τρεις πρώτοι συνασπισμοί, που είναι ο Ελληνικός Συναγερμός, η νεοσύστατη τότε Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά και τα Κόμμα Φιλελευθέρων και Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου που τηρούν μεταξύ τους υπόσχεση. Αξιοσημείωτο είναι πως το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου εξαφανίζεται από το κοινοβούλιο, αποσπώντας ποσοστό μόλις 2,10%. Επίσης, το Λαϊκόν Κόμμα απέτυχε να μπει στη Βουλή, μιας και γνώρισε συντριπτική ήττα από τον Ελληνικό Συναγερμό. Έκτοτε περιορίζεται σε μικρά ποσοστά, ώσπου διαλύεται στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Σε αυτές τις εκλογές κατέρχεται για πρώτη φορά υποψήφιος ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος ως επικεφαλής του νεοσύστατου Ελληνικού Συναγερμού και παίρνει τις περισσότερες ψήφους, αν και δεν αποκτά αυτοδυναμία στη Βουλή. Και τούτο διότι με την συμφωνημένη συμμαχία του Κόμματος των Φιλελευθέρων και της ΕΠΕΚ του Πλαστήρα σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού εξ αυτών όπου μαζί είχαν την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή (131 από 258 έδρες).
Στις 27 Οκτωβρίου 1951, ο Νικόλαος Πλαστήρας ανέλαβε Πρωθυπουργός.
Παρατηρήσεις
Άξιο ιδιαίτερης προσοχής υπήρξε το γεγονός ότι ενώ η Κυβέρνηση Πλαστήρα - Βενιζέλου ορκίσθηκε στις 27 Οκτωβρίου του 1951 μόλις οκτώ ημέρες πριν, στις 19 Οκτωβρίου αιφνίδια αρχίζει στο έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών η δίκη του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Επιγένης ο Σικυώνιος
Ο Επιγένης ο Σικυώνιος υπήρξε, σύμφωνα με την Σούδα, ο παλαιότερος "τραγωδιοποιός" - αρχαιότερος ακόμη και από τον Θέσπη (Θέσπις) που κατά κανόνα αναφέρεται ως ο εφευρέτης της τραγωδίας (6ος π.Χ. αί.).
Από το έργο του Επιγένους δεν διασώθηκε κανένα απόσπασμα. Παλαιότερα ορισμένοι τον είχαν ταυτίσει με τον συνονόματο του Επιγένη, τον ποιητή της μέσης κωμωδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Αντωνιάδης (Σελήνη)
Ο Αντωνιάδης (Antoniadi) είναι ένας μεγάλος κρατήρας στη Σελήνη. Η διάμετρός του είναι 143 χιλιόμετρα, αλλά βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο και στην αόρατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 69,7° βόρειο πλάτος και 172,0° δυτικό μήκος. Πήρε το όνομά του προς τιμή του ελληνικής καταγωγής αστρονόμου Ευγένιου Αντωνιάδη.
Ο κρατήρας Αντωνιάδης διακόπτει το νοτιοανατολικό χείλος του κρατήρα Μιναέρτ (Minnaert), ενός λίγο μικρότερου και αρχαιότερου κρατήρα. Στο ανατολικό χείλος του Αντωνιάδη, εξάλλου, εφάπτεται ο κρατήρας Νουμέροφ, ενώ νότια βρίσκεται ο μικρός κρατήρας Μπρασίαρ (Brashear).
Το τοίχωμα του Αντωνιάδη είναι ελαφρώς μόνο διαβρωμένο. Ο κρατήρας είναι ένας από τους λίγους κρατήρες στη Σελήνη που διαθέτουν τόσο δεύτερο εσωτερικό δακτύλιο, όσο και κεντρική κορυφή. Ο εσωτερικός δακτύλιος έχει περίπου τη μισή διάμετρο του εξωτερικού τοιχώματος και σώζονται σε αρκετό βαθμό μόνο τα ακανόνιστα βόρειο και νότιο μέρος του. Το βάθος του κρατήρα σε σχέση με το χείλος των τοιχωμάτων του είναι άγνωστο. Ο πυθμένας του είναι ασυνήθιστα επίπεδος και ομαλός.
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Αρίσταρχος (Σελήνη)
Ο Αρίσταρχος είναι ένας εύκολα εντοπιζόμενος κρατήρας στη Σελήνη. Η διάμετρός του είναι 40 χιλιόμετρα και βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο και στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 23,7° βόρειο πλάτος και 47,4° δυτικό μήκος. Πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Έλληνα αστρονόμου Αριστάρχου.
Ο κρατήρας Αρίσταρχος θεωρείται ο φωτεινότερος από τους εκτεταμένους σχηματισμούς της σεληνιακής επιφάνειας, με άλβεδο σχεδόν διπλάσιο από εκείνο των περισσότερων χαρακτηριστικών. Το βάθος του κρατήρα σε σχέση με το χείλος των τοιχωμάτων του είναι 3,7 χλμ.
Ο κρατήρας βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο μιας υπερυψωμένης περιοχής με ηφαιστειογενή χαρακτηριστικά, γνωστής επίσης ως το «Υψίπεδο του Αριστάρχου», στο μέσο του Ωκεανού των Καταιγίδων (μέγιστο υψόμετρο 2 χλμ. από την επιφάνεια του Ωκεανού). Η περιοχή αυτή είναι γνωστή για τα παροδικά σεληνιακά φαινόμενα που έχουν σημειωθεί εκεί, καθώς και από πρόσφατες εκπομπές ραδονίου που μετρήθηκαν από την αποστολή Lunar Prospector. Ο Αρίσταρχος βρίσκεται ανατολικά και δίπλα από τον κρατήρα Ηρόδοτο. Το φωτεινότερο χαρακτηριστικό του κρατήρα είναι η απόκρημνη κεντρική κορυφή του. Αν κρίνουμε από τις φωτεινές «ακτίνες» συντριμμάτων που απλώνονται προς τα νότια και νοτιοανατολικά του Αριστάρχου, ο κρατήρας θα πρέπει να δημιουργήθηκε από μια πλάγια πρόσκρουση αστεροειδούς από τα βορειοανατολικά. Η ηλικία του, με βάση τη μεγάλη του φωτεινότητα, πρέπει να είναι σχετικώς μικρή, περί τα 450 εκατομμύρια χρόνια.
Το όνομα «Αρίσταρχος» δόθηκε από τα πρώτα, από τον Ιταλό αστρονόμο και πρωτοπόρο σεληνογράφο Τζιοβάνι Ριτσιόλι, στο έργο του Almagestum novum («Νέα Αλμαγέστη», 1651).
Στα βόρεια του κρατήρα υπάρχει ένα σύστημα στενών κυματιστών αυλάκων, που φέρει το όνομα Rimae Aristarchus, εκτεινόμενο για μία απόσταση 121 χλμ.
Δευτερεύοντες κρατήρες
thumb|250px|Οι κρατήρες Αρίσταρχος (κέντρο) και Ηρόδοτος, όπως φωτογραφήθηκαν από την αποστολή [[Απόλλων 15.]] Ο Αρίσταρχος περιβάλλεται από αρκετούς μικρότερους κρατήρες, πολλοί από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:
Οι παρακάτω κρατήρες μετονομάσθηκαν αργότερα από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση:
Αρισταρχος
Πελάγιος των Αστουριών
Ο Πελάγιος, λατιν.: Pelagius, (π. 685 – 737) ήταν Βησιγότθος ευγενής της Ιβηρικής, που ίδρυσε το Βασίλειο των Αστουριών το 718 Ο Πελάγιος πιστώνεται με την έναρξη της Reconquista, τη χριστιανική ανακατάληψη της Ιβηρικής Χερσονήσου από τους Μαυριτανούς και την εγκαθίδρυση της μοναρχίας των Αστουριών, καθιστώντας τον τον πρόγονο όλων των μελλοντικών ιβηρικών μοναρχιών, συμπεριλαμβανομένων των βασιλέων της Καστίλης, των βασιλέων του Λεόν και των βασιλέων της Πορτογαλίας.
Πρώιμη ζωή
Ο Πελάγιος ήταν Βησιγότθος ευγενής, γιος του Φαφίλα. Τα Chronica Albeldense λέει ότι αυτός ο Φαφίλα ήταν δούκας της Γαλαισίας, που σκοτώθηκε από τον Βιτίζα. Το Χρονικό του Αλφόνσου Γ΄ προσδιορίζει τον Πελάγιο ως εγγονό του Χινδάσβινθ, και λέει ότι ο πατέρας του τυφλώθηκε στην Κόρδοβα, με την προτροπή του Βιτίζα. Λέγεται επίσης ότι ο Βιτίζα εξόρισε τον Πελάγιο από το Τολέδο, όταν ανέλαβε το στέμμα το 702. Κατά τη γνώμη του Ρότζερ Κόλινς, αυτή είναι μία ύστερη παράδοση, και η αφήγηση του Albeldense, που εντοπίζει την καταγωγή του Πελάγιου στα βόρεια της χερσονήσου, είναι πιο αξιόπιστη. Ωστόσο και τα δύο χρονικά συμφωνούν ότι ήταν Βησιγότθος, που εξορίστηκε από το Τολέδο από τον Βιτίζα.