cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στήλη των Καμινίων
Η "μετάφραση" Αποστολίδη
Ο πρώτος που επιχείρησε να ερμηνεύσει τις δύο επιγραφές, όπως παραθέτει ο ίδιος ο Ιάκωβος Θωμόπουλος προς ενημέρωση, ήταν κάποιος αιγυπτιώτης γιατρός και ερασιτέχνης αρχαιολόγος, ο Βασίλειος Αποστολίδης, το 1887, ο οποίος διέκρινε σε αυτές λέξεις σημιτικής καταγωγής και θεωρούσε ότι η μία επιγραφή είναι σε φρυγική γλώσσα και η δεύτερη σε καρική. Κατά τον Αποστολίδη οι δύο επιγραφές στήθηκαν στη μνήμη:
''Ε Fισθο Ζερονάιθ ο κατακτητής της Ρόδου, Νάξου, Πάρου, Ανάφης, Αστυπάλαιας και Θήρας αποθανών τη 2α του μηνός Αλασιάλ. Ο αναφερόμενος Ζερονάιθ ήταν αρχιστράτηγος της πόλης της Μύρινας''.
''Ούτος εστίν ο τάφος του ηγεμόνα των Αμοραίων και κατακτητού των νήσων Θήρας, Αστυπάλαιας, Πάρου και Ανάφης, αποθανόντος την του Ελζίου δευτέρου μηνός του ενιαυτού. Ο αναφερόμενος Ζερονάιθ ΕFισθο ήταν μέγας Βασιλεύς της Λυδίας και της Αιολίδας
Η μετάφραση Θωμόπουλου
Ο Ιάκωβος Θωμόπουλος, ιατρός και ερασιτέχνης ιστορικός και γλωσσολόγος, υποστήριξε το 1912 ότι ερμήνευσε τις επιγραφές. Χαρακτήρισε τη γλώσσα τους αρχαία ελληνοπελασγική, από την οποία προήλθε η νεότερη ελληνοπελασγική, όπως αποκαλεί την αρβανίτικη διάλεκτο. Να σημειωθεί ότι από το 1912 ο Θωμόπουλος τοποθετούσε χρονικά την κατασκευή της στήλης γύρω στο 510 και όχι στον 7ο αιώνα όπως οι σύγχρονοί του, κάτι που μόλις το 1980 επιβεβαιώθηκε από τον Γάλλο Heurgon. Ο Θωμόπουλος ισχυρίστηκε ότι οι επιγραφές γράφτηκαν σε δύο δόσεις. Η πρώτη, πριν από το 510, αναφέρεται στον ήρωα Ταβάρζιο Χαράλη, ο οποίος έσωσε την πατρίδα του Μύρινα από εχθρικές επιδρομές των Θρακών και των Μαλιέων. Η δεύτερη επιγραφή συμπληρώθηκε μετά το θάνατο του ίδιου ήρωα, ο οποίος συνέβη αργότερα σε κάποια επιδρομή των Φωκέων και με αυτήν θρηνεί ο επιγραμματοποιός, διότι ο ήρωας δεν ζούσε πια για να τους προστατεύσει από τους Θράκες που εισέβαλαν και πάλι και κατέλαβαν τη Λήμνο.
Η ερμηνεία του ανά στίχο είναι η εξής:
Επιγραφή Α
(1) Οδοιπόρε, συ που γνωρίζεις τις δυστυχίες σας,
(2) λύπη να έχεις.
(3) Όταν επήλθε εκείνος που γειτονεύει,
(4) την πατρίδα του έσωσε αυτός.
(5) Ή όταν η Μαλίς γη επήρχετο, αυτός έσωσε τους Μυριναίους.
(6) Αλλά ω Ταβάρζιε,
(7) ας ζεις.
Επιγραφή Β
(1) Οδοιπόρε, όταν οι Φωκείς επιτέθηκαν, αυτός έσωσε την πατρίδα του αλλά χάθηκε.
(2) ''Να ζεις Χαράλη, ας ζεις. Ακολούθησε δυστυχία, διώχθηκαν οι Φωκεις''.
(3) ''Ας ζεις. Εμφανίσου. Επέπλευσε εκείνος, ο οποίος προς λύπη μου γειτονεύει. Αχ! εξέλιπε αυτός''.
Σύγχρονες προσπάθειες
Σήμερα είναι κοινή εκτίμηση ότι η γλώσσα των επιγραφών, δηλαδή η πελασγική (ή λημνιακή, όπως αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία) είναι συγγενής της ετρουσκικής, κάτι στο οποίο συμφωνούσαν οι επιστήμονες ετρουσκολόγοι Bugge, Pauli, Deecke, Moratti και Lattes από τις αρχές του 20ού αιώνα. Διαφωνούσαν όμως ως προς το βαθμό συγγένειας.
Ο Ρauli κατέληξε, και ο Αργύριος Μοσχίδης συμφωνούσε μαζί του, ότι υπάρχει μικρή συγγένεια ανάμεσα στις δύο γλώσσες και μόνο δύο λέξεις της στήλης έχουν τις αντίστοιχές τους στην ετρουσκική. Είναι οι λέξεις: "ΣΙΑΛΧFΕΙΖ ΑFΙΖ" (στίχ. Α3), τις οποίες ο Pauli ερμηνεύει "πενήντα ετών" και τις παρομοιάζει με τις ετρουσκικές "sealxls avils". Σήμερα θεωρείται ότι σημαίνουν "σαράντα ετών".
Οι σύγχρονοι ερευνητές με τη βοήθεια ανάλογων τύπων της ετρουσκικής έχουν αποκρυπτογραφήσει αρκετά σημεία της επιγραφής, τα οποία παρατίθενται.
Επιγραφή Α (μπροστινή όψη)
Οι λέξεις ΗΟΛΑΙΕΖ ή ΗΟΛΑΙΕΖΙ που υπάρχουν στην αρχή και των δύο επιγραφών (στίχ. Α1, Β1) αναφέρουν το όνομα του νεκρού, το οποίο διαβάζεται "ΟΥΛΑΙΕ" ή "ΥΛΑΙΕ" (το Η είναι η δασεία και το Ο απεικονίζει το φθόγγο U της ετρουσκικής, η οποία δεν είχε φθόγγο Ο). Η καταλήξεις -Ζ ή –ΖΙ είναι πτωτικές (γενική ή δοτική).
Το ΝΑΦΟΘ που ακολουθεί εκφράζει τη συγγένεια και σημαίνει "εγγονός" (ετρουσκικό napti).
Συνεπώς, ο στίχος Α1 μπορεί δοκιμαστικά να διαβαστεί: "Στον Ουλαιε εγγονό του Ζια".
Η λέξη ΜΑΡΑΖ (στίχ. Α2) δηλώνει την κοινωνική θέση του ΗΟΛΑΙΕ και μάλλον είναι τίτλος δικαστικού (ετρουσκικό maru).
Οι λέξεις ΣΙΑΛΧFEIZ:AFIZ (στιχ. Α3) θυμίζουν έντονα τις ετρουσκικές sealχls avils: "σαράντα έτη", όπως αναφέρθηκε.
Η λέξη EFIΣΘO (στιχ. Α4) αποτελεί μυστήριο για τους ειδικούς. Ενδεχομένως, αποδίδει το όνομα του Ηφαίστου ή της πόλης Ηφαιστίας (προφέρεται: εβίστου). Το ΖΕΡΟΝΑΙΘ (στίχ. Α4) και το ΖΕΡΟΝΑΙ (στίχ. Α7) μπορεί να σημαίνει "στον τύμβο" ή "στο ναό" (ΖΕΡ-: ιερός χώρος, ιερό αντικείμενο, –ΟΝΑ-: παραγωγική κατάληξη για τόπους, -Ι, -ΙΘ: ετρουσκικές τοπωνυμικές καταλήξεις).
Συνεπώς, ο στίχος Α4 προτείνεται να διαβαστεί: "Ηφαίστου ναός" ή "Ηφαιστίας ναός ή τύμβος".
Η λέξη ZIFAI (στίχ. Α5, Β3) θυμίζει την ετρουσκική ziva-: "νεκρός".
Το ΜΟΡΙΝΑΙΛ (στίχ. Α7) αναφέρεται στην πόλη της Λήμνου Μύρινα, η οποία ενδεχομένως προφερόταν Μούρινα από τους Πελασγούς (αρχαϊκή προφορά του Υ ως ΟΥ, υπενθυμίζεται ότι το Ο απεικονίζει το φθόγγο U στην ετρουσκική, -ΑΙΛ: συχνή ετρουσκική κατάληξη ονομάτων).
Συνεπώς, τα ΖΕΡΟΝΑΙ:ΜΟΡΙΝΑΙΛ του στίχου Α7 αναφέρονται σε ναό ή τύμβο της Μύρινας.
Σε γενικές γραμμές προκύπτει πως η Επιγραφή Α, στην μπροστινή όψη της στήλης, αναφέρεται:
Στον ΗΟΛΑΙΕ (Ουλαιε ή Υλαιε) εγγονό του Ζια (Δία;) που έφερε τον τίτλο του ΜΑΡΑΖ και πέθανε σαράντα ετών.
Επίσης, υπάρχει αναφορά σε ναούς ή τύμβους της Μύρινας και ενδεχομένως της Ηφαιστίας ή του Ηφαίστου.
Ο άγνωστος στίχος Α6 και η αδιάγνωστη λέξη FAΝAΛΑΣΙΑΛ (στίχ. 7) δυσκολεύουν την περαιτέρω ερμηνεία.
Επιγραφή Β (στο πλάι)
Στο στίχο Β1 υπάρχουν ξανά οι προαναφερθείσες λέξεις ΗΟΛΑΙΕΖΙ, ΖΕΡΟΝΑΙΘ και ΕFΙΣΘΟ. Το ΦΟΚΙΑΣΙΑΛΕ περιέχει τον ετρουσκικό ονοματολογικό τύπο -asial(e) και μπορεί να σημαίνει "από τη Φώκαια" (την πόλη της μικρασιατικής ακτής). Η άγνωστη λέξη ΤΟFΕΡΟΝΑ μάλλον περιέχει την παραγωγική κατάληξη -ona.
Συνεπώς, ο στίχος Β1 μπορεί να διαβαστεί ως: "Του Ουλαιε από τη Φώκαια τύμβος (ή ναός) Ηφαιστίας…."
Στο στίχο Β2 εκτός από το ΖΙFΑΙ: "νεκρός" και, ενδεχομένως, το ΦΟΚΕ "Φώκαια", δεν ανα-γνωρίζεται άλλη λέξη.
Ο στίχος Β3 ξεκινά με τη φράση ΖΙFAI:AFΙΖ:ΣIAΛΧFIZ, που θυμίζει τυπική ετρουσκική διατύπωση επιτύμβιων μνημείων. Εδώ σημαίνει "νεκρός ετών σαράντα". Συνεχίζει με δυο προαναφερθείσες λέξεις MAΡΑΖΜ:ΑFΙΖ και κλείνει με το άγνωστο ΑΟΜΑΙ.
Δηλαδή ο στίχος Β3, διαβάζεται "είχε τον τίτλο ΜΑΡΑΖ επί έτη…" (το εγκλιτικό Μ στο ΜΑΡΑΖΜ σημαίνει "και" στην ετρουσκική).
Από την Επιγραφή Β, που γράφτηκε στην πλαϊνή πλευρά της Στήλης, άγνωστο για ποιον λόγο, μαθαίνουμε ότι:
Ο ΗΟΛΑΙΕ (Ουλαιε ή Υλαιε) ήταν από την πόλη Φώκαια της μικρασιατικής ακτής, είχε τύμβο στην Ηφαιστία, ήταν σαράντα ετών και κατείχε το αξίωμα ΜΑΡΑΖ (δικαστικός;) για έτη ΑΟΜΑΙ .
Ενδεχομένως, ο επιφανής αυτός Λήμνιος αξιωματούχος της Ηφαιστίας, τιμήθηκε αργότερα με τύμβο στη Μύρινα και φτιάχτηκε προς τιμή του μια πιο καλή επιτύμβια στήλη. Οπωσδήποτε το θέμα αυτό παραμένει ανοικτό, από τη στιγμή που δεν έχουν βρεθεί άλλες επιγραφές της πελασγικής γλώσσας, ώστε να γίνουν συγκριτικές μελέτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Επιγραφές Κατηγορία:Αρχαία Λήμνος Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Στηλη Κατηγορία:Στήλες
Τζων Χολμς
Ο Τζων Χολμς (πλήρες όνομα: Τζων Κέρτις Χολμς, John Curtis Holmes, 8 Αυγούστου 1944 - 13 Μαρτίου 1988) ήταν Αμερικανός πορνογραφικός ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1944 σε επαρχιακή πόλη του Οχάιο. Η μητέρα του απέκτησε από δεύτερο γάμο άλλα 3 παιδιά.
Ο Χολμς πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, με τη μητέρα του να χωρίζει και να ξαναπαντρεύεται και σε συνδυασμό την προβληματική οικογενειακή ζωή, άφησαν έντονα τα σημάδια στη ψυχοσύνθεσή του ως παιδιού. Σε ηλικία 16 ετών εντάσσεται εθελοντικά στο Στρατό εγκαταλείποντας παράλληλα και το σπίτι του. Υπηρέτησε για 3 χρόνια στη Δυτική Γερμανία και επιστρέφοντας στην Αμερική μετακομίζει στο Λος Άντζελες και για να επιβιώσει κάνει διάφορες δουλειές. Το 1964, γνωρίζεται με τη νοσοκόμα Σάρον Γκεμπενίνι, την οποία παντρεύεται τον Αύγουστο του 1965.
Το 1968 γνωρίζεται με τον φωτογράφο και παραγωγό ερωτικών ταινιών Μπιλ Άμερσον και με αυτόν τον τρόπο, ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός σε ερωτικές ταινίες. Ως το 1971 καθιερώθηκε στο χώρο, καθώς την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία "Johny Wadd". Πρωταγωνίστησε επίσης και σε κλασικές ταινίες της αμερικανικής πορνογραφίας, όπως το "Βαθύ Λαρύγγι" (1972) και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70 ήταν ο κορυφαίος του χώρου. Στην ακμή της καριέρας του, αρχίζει να εθίζεται στην κοκαΐνη, επηρεάζοντας όχι μόνο την προσωπική του ζωή, αλλά και τις συμμετοχές του στις ταινίες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να τεθεί από τους παραγωγούς στο περιθώριο.
Ο Χολμς για να συντηρήσει τον εαυτό του μπλέκει με τον υπόκοσμο. Η παρακμή του συνοδεύτηκε από μικροκλοπές και προαγωγή του εαυτού του στην πορνεία όσο και της 16χρονης συντρόφου του για να εξασφαλίζει τη δόση του.
Το καλοκαίρι του 1981, καθότι μπλεγμένος με τη μαφία, συμμετείχε στη ληστεία του σπιτιού του αρχιμαφιόζου Έντι Νας, προσωπικού του φίλου, ο οποίος είχε στην κατοχή του μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών, κοσμημάτων και μετρητών. Η ληστεία πραγματοποιείται, αλλά ο Έντι Νας ανακαλύπτει τους δράστες, πιάνει όμηρο τον Χολμς αναγκάζοντάς τον να προδώσει την συμμορία. Η συμμορία ξεκληρίστηκε από τα πρωτοπαλίκαρα του Έντι Νας, δεν ξεκαθαρίστηκε όμως ποτέ κατά πόσο ο Τζων Χολμς συμμετείχε στο φονικό που συνέβη την 1η Ιουλίου 1981. Φεύγει για το Μαϊάμι καταφέρνοντας να διαφύγει τη σύλληψη για 5 μήνες, κάνοντας διάφορες δουλειές και εξωθούσε στην πορνεία την ανήλικη σύντροφό του για να εξασφαλίζει τη δόση του. Η σύντροφός του τον καταδίδει στην αστυνομία για ξυλοδαρμό σε καθημερινή βάση, ο Χολμς συλλαμβάνεται και κατηγορείται και για τις δολοφονίες των μελών της μαφίας. Αρχικά αθωώνεται για την υπόθεση, όμως αρνείται τη συνεργασία με τις Αρχές. Συνδυαστικά με την περιφρόνησή του προς το δικαστήριο, είχαν ως αποτέλεσμα φυλάκιση 3 χρόνων.
Ολοκληρώνοντας την ποινή του, η δημοτικότητά του από την διαβόητη αυτή υπόθεση ήταν στα ύψη και επιστρέφει στα στούντιο των αισθησιακών ταινιών. Γυρίζει τη μία ταινία πίσω από την άλλη, συνεργαζόμενος παράλληλα και με την αστυνομία του Λος Άντζελες ως πληροφοριοδότης. Το Φεβρουάριο του 1986 διαγνώνεται ότι είναι θετικός στον ιό του AIDS. Ο Χολμς όμως έκρυψε τη θανάσιμη πάθησή του, λέγοντας ότι έπασχε από καρκίνο του παχέος εντέρου, αρνούμενος πεισματικά να φορέσει προφυλακτικό. Η επιδείνωση της υγείας του δεν μπορούσε πλέον να κρυφτεί και οι παραγωγοί του πορνό τον απέκλεισαν δια παντός. Πέφτει στις καταχρήσεις καταδικάζοντας τον εαυτό του.
Πέθανε στις 13 Μαρτίου 1988 σε ηλικία 43 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Θεόδωρος Τουρκοβασίλης
Ο Θεόδωρος Τουρκοβασίλης (Αλωνίσταινα Αρκαδίας, 17 Ιουλίου 1891 - Παλαιό Φάληρο, 3 Μαρτίου 1975) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός εθνικιστικών και ακροδεξιών πεποιθήσεων. Διατέλεσε βουλευτής, υπουργός, γερουσιαστής, αρχηγός πολιτικού κόμματος και διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Στην μακρόχρονη πολιτική του σταδιοδρομία συνεργάστηκε με διάφορους πολιτικούς ηγέτες, από τον Ιωάννη Μεταξά μέχρι τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1891 στην Αλωνίσταινα της Αρκαδίας. Ήταν απόγονος οικογένειας οπλαρχηγών της Επανάστασης του 1821, η οποία έφερε αρχικά το επώνυμο Δημητρακόπουλος. Σύμφωνα με τον γνωστό ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ο Βασίλειος Δημητρακόπουλος, οπλαρχηγός υπό τις διαταγές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη συνήθιζε να τιμωρεί άγρια τους Έλληνες που συνεργάζονταν με τους Οθωμανούς, προκαλώντας το σχόλιο του Κολοκοτρώνη «Τούρκος είσαι ρε Βασίλη και τους τιμωρείς έτσι;», απ' όπου προέκυψε το προσωνύμιο, μετέπειτα επώνυμο, Τουρκοβασίλης.
Στις 29 Αυγούστου του 1940 ο Ιωάννης Μεταξάς διέταξε τη σύλληψη και την εξορία του Θ. Τουρκοβασίλη, όταν διαπιστώθηκε η συμμετοχή του σε συνωμοτική κίνηση ανατροπής του καθεστώτος. Το 1943, επί κατοχικής κυβέρνησης του Ιωάννη Ράλλη, ανέλαβε την διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος, αλλά ύστερα από τρεις μήνες συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε επί τετράμηνο.
Μετά την απελευθέρωση, ίδρυσε το Κόμμα Εθνικοφρόνων, ενώ στις εκλογές των ετών 1950 και 1951 συνεργαζόμενος με τον πρώην υπουργό του Μεταξά Κωνσταντίνο Μανιαδάκη δημιούργησαν την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη. Στις εκλογές του 1956, έλαβε μέρος ως αρχηγός του Κόμματος των Εθνικοφρόνων.
Το 1961 συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου (όπως και αρκετοί άλλοι αντικαραμανλικοί δεξιοί) και συμμετείχε στην ίδρυση της Ενώσεως Κέντρου, αλλά απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Αρκαδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Τ
Μέγκαν Ντοντς
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1970 στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια, ενώ σήμερα ζει μόνιμα στην Αγγλία με την οικογένειά της. Τελειώνοντας το λύκειο, η Μέγκαν Ντοντς δεν είχε συγκεκριμένα επαγγελματικά σχέδια κι έτσι συμμετείχε στο θεατρικό ενός τοπικού κολέγιου, το “The House of Blue Leaves”, του Τζον Γκουάρε. Ο ρόλος την ενέπνευσε αρκετά ώστε να κάνει μια επιτυχημένη αίτηση στη φημισμένη σχολή Τζούλιαρντ, όπου και σπούδασε για τέσσερα χρόνια.
Μετά την αποφοίτηση, η Ντοντς πέρασε δύο χρόνια σε παραστάσεις του Οφ Μπρόντγουεϊ και του Μπρόντγουεϊ, προτού την ξεχωρίσει ο Άγγλος κωμικός Μπεν Έλτον, και έρθει στο Λονδίνο το 1997 να παίξει ένα “κουνελάκι” στο θεατρικό έργο του Έλτον με τίτλο “Popcorn”. Γνωρίζοντας εκεί το σύζυγο της, φωτογράφο στο επάγγελμα, Όλιβερ Πιρς, έγινε μόνιμη κάτοικος Λονδίνου: “Λατρεύω αυτό το μέρος, νιώθω πως πράγματι μαθαίνω πολλά πράγματα. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία σε ό,τι αφορά τη δουλειά”.
Εκεί εμφανίστηκε σε ποικίλους τηλεοπτικούς ρόλους, ανάμεσα στους οποίους βρίσκουμε αυτόν της Κριστίν Ντέιλ στο “Love in a Cold Climate”, αυτόν του συνδέσμου της CIA στη σειρά του BBC One με τίτλο “Spooks” και αυτόν της Κίττυ ντεΛούξ στο “Viva Blackpool”.
Ωστόσο, τις μεγαλύτερες επιτυχίες φαίνεται να τις της έχει προσφέρει το θεατρικό σανίδι: έχοντας παίξει με την Γκούινεθ Πάλτροου το 1999 στο “As You Like It”, και έχοντας φιλήσει τη Μαντόνα στο “Up For Grabs”, το 2006 κέρδισε το London Theatregoers' Choice Award για την παράσταση “My Name is Rachel Corrie”. Πρόκειται για ένα έργο που σκηνοθέτησε ο ηθοποιός Άλαν Ρίκμαν και που πραγματεύεται τη ζωή της Ρέιτσελ Κόρι, μιας ακτιβίστριας που σκοτώθηκε στη Γάζα ενώ διαδήλωνε κατά της βιας εκεί. Είναι βασισμένο στα προσωπικά της ημερολόγια και στα e-mails που έστελνε σε φίλους και οικογένεια. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο Royal Court Theatre του Λονδίνου, μα η προγραμματισμένη μετακόμισή του στη Νέα Υόρκη ακυρώθηκε, καθώς, σύμφωνα με φήμες, το θέατρο φοβήθηκε το πολιτικό περιεχόμενο του έργου σχετικά με τη Λωρίδα της Γάζας. Η Ντοντς αγωνίστηκε κατά της αναβολής επ’ αόριστον του ανεβάσματος του έργου και το ζήτημα της λογοκρισίας σε ένα τόσο λεπτό θέμα, σε μια εποχή αμέσως μετά τον Πόλεμο του Ιράκ, έφτασε μέχρι τις σελίδες των New York Times. Μετά από μια ιδιαίτερα επιτυχημένη περίοδο στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου, η παράσταση ανέβηκε στο Minetta Lane Theatre στις αρχές του 2006, με τα εισιτήρια να έχουν εξαφανιστεί.
Προσωπική ζωή
Το 1997, η Μέγκαν Ντοντς γνώρισε στο Ηνωμένο Βασίλειο το φωτογράφο μόδας και διαφήμισης Όλιβερ Πιρς. Το ζευγάρι ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου και απέκτησε μια κόρη, την Ιζαμπέλα. Σήμερα ζουν στο Μπάτερσι του Νότιου Λονδίνου. Η Ντοντς είναι αγαπά το τένις και στους προσωπικούς της φίλους περιλαμβάνεται η ηθοποιός Ρέιτσελ Φέινσταιν. Όπως παραδέχεται, η πιο ένοχη απόλαυσή της είναι το κάπνισμα.
Θέατρο
Κατάλογος συμμετοχών στο θέατρο:
Ντομπρτς
Το Ντομπρτς (κυριλλικά: Добрч) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 45 κατοίκους.
Μέγκαν Ντοντς
Βραβεύσεις
London Theatregoers' Choice Award Βράβευση:
Ντομπρτς
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Μέγκαν Ντοντς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Θέμα Πελαγονίας
Το Θέμα Πελαγονίας, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν και στρατηγίδες.
Το θέμα περιελάμβανε την περιοχή του σημερινού Μοναστηρίου που λεγόταν Πελαγονία από την αρχαιότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Δημήτρης Γ. Σταμάτης
Ο Δημήτρης Γ. Σταμάτης, είναι Έλληνας πολιτικός, νομικός, πρώην βουλευτής και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της Νέας ΜΕΡΑς.
Βιογραφικά Στοιχεία
Το 1998, εξελέγη για πρώτη φορά Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας, θέση την οποία διατήρησε για δυο τετραετίες, δηλαδή κατά την περίοδο 1998 - 2006. Το 2006, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την Νέα Δημοκρατία, μέχρι το 2009. Από το 2009 έως το 2012, διατέλεσε Τομεάρχης Περιφερειακής Ανάπτυξης της ΝΔ, αλλά και Αναπληρωτής Γραμματέας προγράμματος του κόμματος.
Τον Απρίλιο του 2012, εντάσσεται στο κόμμα του Πάνου Καμμένου, τους Ανεξάρτητους Έλληνες, με τους οποίους εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Μαΐου 2012. Ωστόσο δεν κατάφερε να επανεκλέγει στις Εκλογές του Ιουνίου 2012. Στις 11 Δεκεμβρίου 2012, μαζί με τον Χρήστο Ζώη και τον Γιάννη Μανώλη, αποχώρησαν από του ΑΝ.ΕΛ.
Τον Φεβρουάριο του 2013 πρωτοστατεί στην ίδρυση του φόρουμ «Ελλήνων Πρωτοβουλία» και την μετεξέλιξή του σε κόμμα, συμμετέχοντας ενεργά στην ίδρυση της Νέας ΜΕΡΑς.
Έχει ένα γιο, ο οποίος εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και μία κόρη απόφοιτος της Νομικής του Α.Π.Θ. Μιλάει Αγγλικά και Ιταλικά.
Αργύριος Μοσχίδης
thumb|225 px|right|Το μοναδικό βιβλίο του Μοσχίδη. Ο Αργύριος Μοσχίδης (1865 - 1912) ήταν Έλληνας ιστορικός και μία από τις κορυφαίες πνευματικές φυσιογνωμίες της Λήμνου των νεοτέρων χρόνων. Οι έρευνες και το πάθος του για την ιστορία απέφεραν το μοναδικό έργο Η Λήμνος, το οποίο αποτελεί τη βάση των ερευνών όλων των μεταγενέστερων ιστορικών και ιστοριογράφων του νησιού.
Ο βίος του
Ο Μοσχίδης γεννήθηκε στα Καμίνια το 1865 και το αρχικό του επώνυμο ήταν Κωνστάντιος. Το επώνυμο «Μοσχίδης» προήλθε από το όνομα του πατέρα του, που λεγόταν Μόσχος. Οι γονείς του ήταν αγρότες και κατοικούσαν σε μια μάντρα έξω από τον οικισμό, στο λόφο Σώκαστρο. Από νωρίς έδειξε το ενδιαφέρον του για τα γράμματα και αποφοίτησε από το τοπικό τριτάξιο σχολείο με άριστα. Στη συνέχεια έμεινε στα Καμίνια μέχρι την ηλικία των 17 ετών βοηθώντας τον πατέρα του στις αγροτικές δουλειές, στις οποίες τον προόριζε για διάδοχο, μιας κι ήταν μοναχοπαίδι.
Όμως η φιλομάθεια του Μοσχίδη και οι πιέσεις του δασκάλου του χωριού ανάγκασαν τον πατέρα του να τον στείλει στο Σχολαρχείο του Κάστρου (σημερινή Μύρινα), την πρωτεύουσα του νησιού, από όπου αποφοίτησε σε ηλικία 20 ετών με άριστα. Εκείνη την περίοδο στα Καμίνια συνέβη μια σημαντική ανακάλυψη, γεγονός που σφράγισε το Μοσχίδη και τον οδήγησε στην απόφαση να ασχοληθεί με την ιστορία της πατρίδας του. Γύρω στα 1885 βρέθηκε στο Σώκαστρο από τον πατέρα του και έναν άλλο γεωργό της περιοχής η περίφημη Στήλη των Καμινίων, ένα μοναδικό μνημείο της πελασγικής γλώσσας.
Το 1885 ο Μοσχίδης γράφτηκε στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης και στη συνέχεια στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1894, σε ηλικία 29 ετών. Αμέσως, ζήτησε να διοριστεί ως διευθυντής στην Αστική Σχολή Κάστρου (Μύρινας), θέση που του αρνήθηκαν οι τότε υπεύθυνοι για κομματικούς λόγους. Έτσι διορίστηκε διευθυντής στην Αναξαγόρειο Σχολή Βούρλων.
Το 1898 έφυγε για παιδαγωγικές σπουδές στα πανεπιστήμια Μονάχου και του Βερολίνου, όπου εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή με θέμα Rerum lemniacarum mythica tempora. Επέστρεψε στα Καμίνια την άνοιξη του 1901 με πολύ υλικό από τις έρευνές του, το οποίο κατασχέθηκε από τον Τούρκο αστυνομικό διευθυντή του Μούδρου. Όμως, με τη βοήθεια της ελληνικής κοινότητας του Μούδρου το υλικό φυγαδεύτηκε στο Κάστρο και ο Μοσχίδης εγκατέλειψε τη Λήμνο. Εγκαταστάθηκε στο Αϊβαλί ως διευθυντής στο Γυμνάσιο Κυδωνιών.
Το 1905 νυμφεύθηκε τη Φιλίτσα Τενεκίδου από τα Βούρλα, η οποία ήταν πρώτη εξαδέλφη της μητέρας του ποιητή Γιώργου Σεφέρη. Το ίδιο έτος μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, για να εργαστεί στο Αβερώφειο Γυμνάσιο. Το 1908 ανέλαβε διευθυντής της Αμπετείου Σχολής του Καΐρου. Στο Κάιρο πέθανε ξαφνικά το 1912, μετά από μία κρίση σκωληκοειδίτιδας και μια αποτυχημένη επέμβαση.
Το έργο του
Από το 1900 ο Μοσχίδης άρχισε να δημοσιεύει ιστορικά άρθρα, τα οποία αφορούσαν κυρίως στη Λήμνο, αλλά και στους τόπους όπου κατά καιρούς εργάστηκε. Τα άρθρα αυτά έκαναν μεγάλη εντύπωση, διότι κανείς ως τότε δεν είχε ασχοληθεί τόσο συστηματικά με την ιστορία του νησιού. Η μεγάλη αξία των άρθρων έγκειται στο γεγονός ότι εκτός από τις ιστορικές αναφορές, έκανε υποδείξεις σχετικά με πιθανούς αρχαιολογικούς χώρους στη Λήμνο. Οι υποδείξεις αυτές οδήγησαν, μετά το 1920, τους αρχαιολόγους στην διενέργεια ανασκαφών, από τις οποίες αναδείχθηκε η τεράστια σημασία της Λήμνου κατά την προϊστορική περίοδο. Γι' αυτό ο Μοσχίδης θεωρείται ο πρόδρομος των αρχαιολογικών ευρημάτων του νησιού.
Το 1907 εξέδοσε στην Αλεξάνδρεια το μοναδικό του βιβλίο: Η Λήμνος - Ιστορικόν δοκίμιον της νήσου ταύτης, τεύχος Α΄, με χορηγία του προέδρου της «Λημνιακής Αδελφότητας», Νικολάου Ντάλλη. Σε αυτό αναπτύσσει την ιστορία του νησιού από την προϊστορική εποχή ως το 1770. Τη νεότερη ιστορία, μαζί με λαογραφικό και άλλο υλικό σκόπευε να συμπεριλάβει στο τεύχος Β΄, το οποίο δεν πρόλαβε να εκδώσει πριν από τον πρόωρο θάνατό του και τελικά το έργο χάθηκε στην καταστροφή της Σμύρνης, όπου είχε καταφύγει η απορφανισμένη οικογένειά του.
Η μνήμη του
thumb|225 px|right|Η προτομή του Μοσχίδη στα Καμίνια. Προς τιμή του Μοσχίδη έχουν γίνει οι εξής εκδηλώσεις ή ενέργειες στη Λήμνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολόκληρο το βιβλίο του Αργύριου Μοσχίδη Η Λήμνος, για ανάγνωση ή κατέβασμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Λήμνος
Διαμέρισμα Ιουδαίας και Σαμάρειας
Το Διαμέρισμα Ιουδαίας και Σαμάρειας (מחוז יהודה ושומרון) είναι ένα από τα επτά διαμερίσματα του Ισραήλ. Περιλαμβάνει την κατεχόμενη από το Ισραήλ Δυτική Όχθη εκτός της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Καλύπτει έκταση 5.878 χλμ² και πρωτεύουσά του είναι η Αριέλ.
Το διαμέρισμα διαιρείται περαιτέρω σε 8 στρατιωτικές διοικητικές περιοχές: Μενασέ (περιοχή Τζενίν), Χα Μπικά (κοιλάδα του Ιορδάνη), Σομρόν (περιοχή Σετσέμ, γνωστή στα αραβικά ως Ναμπλούς), Εφραγίμ (περιοχή Τουλκάρμ), Μπινιαμίν (περιοχή αλ-Μπιρέχ/Ραμάλα), Μακαμπίμ (περιοχή Μακαμπίμ), Ετσιόν (περιοχή Βηθλεέμ) και Ιουδαία (περιοχή Χεβρώνας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραήλ
Αμφιτρίτη VI (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Αμφιτρίτη VI ήταν του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού με το χαρακτηρισμό Υ-11. Επρόκειτο για το έκτο σκάφος του πολεμικού ναυτικού με το ίδιο όνομα. Το υποβρύχιο ήταν τύπου "U" όμοιο με το Ξιφίας ΙΙ που επίσης αποτέλεσε μέρος του στόλου (το δεύτερο επί δανεισμό). Το Αμφιτρίτη VI ναυπηγήθηκε το 1944 στα ναυπηγεία Vickers–Armstrongs Ltd. της Βρετανίας και ενετάχθη στη δύναμη του βασιλικού ναυτικού της ίδιας χώρας με το όνομα HMS Upstart. Στο Ελληνικό πολεμικό ναυτικό παραχωρήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1945 και επεστράφη στο Βρετανικό ναυτικό στις 25 Μαΐου 1958 στη Μάλτα.
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Εθνικό Αρχείο (Βραζιλία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλία
Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄
Ο Αλέξανδρος ΣΤ΄ (Papa Alessandro VI, γεννημένος ως Ροντερίκ Λιανσόλ ντε Μπόρζα, καταλανικά: Roderic Llançol de Borja, 1 Ιανουαρίου 1431 – 18 Αυγούστου 1503) ήταν Πάπας από τις 11 Αυγούστου του 1492 έως το θάνατό του. Είναι ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους Πάπες της Αναγέννησης, εν μέρει επειδή αναγνώρισε την πατρότητα πολλών παιδιών που απέκτησε από τις ερωμένες του.
Στις 25 Ιουλίου 1492 πεθαίνει ο Ιννοκέντιος Η΄, άνθρωπος που αγαπούσε τα εγκόσμια (πατέρας πολλών παιδιών, για τα οποία ήταν περήφανος) αλλά και τα χρήματα, και που είχε κατηγορηθεί για νεποτισμό, για σιμωνία, και για κακή διαχείριση της ήδη αποδιοργανωμένης οικονομίας της Καθολικής Εκκλησίας.
Το ιστορικό πλαίσιο συμπληρώνεται από τη Reconquista (ξανακατάκτηση) της Ιβηρικής χερσονήσου από τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα της Καστίλης, ενώ η ανακάλυψη της Αμερικής (12 Οκτώβρη) έγινε λίγους μήνες μετά την εκλογή του πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄, αν και για άγνωστους λόγους στον τάφο του προκατόχου του Ιννοκέντιου Η΄ ο επιτάφιος αναφέρει πως η ανακάλυψη του Νέου Κόσμου έγινε κατά τη διάρκεια που ήταν αυτός πάπας.
Κονκλάβιο
Τη νύχτα μεταξύ 10 και 11 Αυγούστου το Συμβούλιο των Καρδιναλίων εξέλεξε για τον παπικό θρόνο τον καρδινάλιο Ροντρίγκο Βοργία από τη Βαλένθια. Η στέψη του έγινε στον Άγιο Πέτρο την 26 Αυγούστου με το όνομα Αλέξανδρος Στ΄, ήταν 61 ετών.
Η ζωή του
Ανηψιός του Πάπα Καλλίστου Γ΄ (κοσμικό όνομα Alonso de Borja) μεταφέρθηκε ήδη νέος από την Καταλωνία στη Ρώμη, μαθήτευσε με τον Γκασπάρε ντα Βερόνα και αργότερα σπούδασε νομική στη Μπολόνια.
Ο Roderic ήταν ένας άνθρωπος αμετανόητα διεφθαρμένος και ακόλαστος και ως τέτοιος ενέργησε σε όλη του τη ζωή, την κοσμική και την εκκλησιαστική, ενώ ως πάπας ακόμη εντονότερα χωρίς να τον ενδιαφέρει να αποκρύψει από τους άλλους τον σκανδαλώδη τρόπο με τον οποίο ζούσε.
Η ιστοριογραφία σήμερα σχεδόν ομόφωνα θεωρεί ότι η σκανδαλώδης ζωή του Βοργία, χαρακτηρισμένη από υπερβολικό ερωτισμό και από τη συνεχή αναζήτηση των φυσικών απολαύσεων, θα πρέπει να αποδοθεί σε μία παθολογική ψυχολογική μορφή
Εάν η εκλογή του Ιννοκέντιου Η΄, προκατόχου του, είχε στιγματιστεί από σιμωνιακές διαπραγματεύσεις κατευθυνόμενες από τον καρδινάλιο Τζουλιάνο Ντέλλα Ρόβερε (μελλοντικός πάπας με το όνομα Ιούλιος Β΄) και από τον ίδιο το Βοργία, άλλο τόσο σημαδεύτηκε η εκλογή του Βοργία, τόσο πολύ ώστε αμέσως μόλις έγινε πάπας βιάστηκε να κρατήσει τις υποσχέσεις που συμφωνήθηκαν κατά τη διάρκεια του κονκλάβιου. Ο σημαντικότερός του υποστηρικτής, ο καρδινάλιος Ασκάνιο Σφόρτσα, ανταμείφθηκε με την ανακήρυξή του σε αναπληρωτή καγκελάριο και με την εκχώρηση σε αυτόν του ιδιωτικού παλατιού της οικογένειας Βοργία. Στην οικογένεια Κολόννα παραχώρησε την πόλη Σουμπιάκο και τα κοντινά σε αυτήν κάστρα. Ο καρδινάλιος Ορσίνι πήρε εκτάσεις στο Σοριάνο νελ Τσιμίνο και στο Ποντιτσέλλι, ενώ στον καρδινάλιο Σαβέλλι δόθηκε η Τσίβιτα Καστελλάνα.
Ως πάπας, τουλάχιστον αρχικά, έφερε σημαντικές αλλαγές στην ακατάστατη Ρώμη. Επανέφερε την τάξη στην αιώνια πόλη, στην οποία επικρατούσε χάος κατά τη διάρκεια της Κενής Έδρας (Sede Vacante) και υιοθέτησε σημαντικά μέτρα οικονομικής πολιτικής για την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών.
Καίσαρας και Λουκρητία
Από τα πολλά παιδιά που είχε μόνο δύο κατέκτησαν την καρδιά του και την προσοχή του, και σε αυτά παρείχε για όλη του τη ζωή αγάπη, αλλά και πολλά πλούτη: στον Καίσαρα και στη Λουκρητία.
Ο Καίσαρας, γιος της Βανότσα Κατανέι, είχε ανακηρυχθεί ήδη πρωτοπρεσβύτερος του πάπα στην τρυφερή ηλικία των 6 ετών από τον Πάπα Σίξτο Δ΄. Ο Ιννοκέντιος Η΄ τον ανακήρυξε επίσκοπο της Παμπλόνα, και ο πατέρας του αρχιεπίσκοπο στη Βαλένθια, απονέμοντας του την πορφύρα των καρδιναλίων το 1493 σε ηλικία μόλις 25 ετών (επίσκοπος είχε ανακηρυχθεί στα 19 του). Πέντε χρόνια μετά έβγαλε την πορφύρα και παντρεύτηκε με μία ξαδέρφη του βασιλιά Καρόλου Η΄της Γαλλίας, και από αυτούς ανακηρύχθηκε δούκας του Βαλεντινουά (απ' όπου αποκαλείται και ως Valentino) και αφοσιώνεται σε στρατιωτικές δραστηριότητες, οι οποίες θα τον οδηγήσουν στην κατάκτηση μεγάλων εκτάσεων. Με σπάνια ευστροφία και οξυδέρκεια ο Καίσαρας κατάφερε να καταλάβει πολλά εδάφη κοντά στην Αδριατική, δημιουργώντας έτσι ένα σημαντικό άνοιγμα απ' την ανατολή για την καθολική εκκλησία. Ο θάνατος του πατέρα του σήμανε την πτώση των στρατιωτικών επιτυχιών του Καίσαρα, ο οποίος με τη σειρά του πέθανε λίγο αργότερα. Η Λουκρητία, κόρη και αυτή της Βανότσα Κατανέι, έμεινε στην ιστορία ως ένα πρόσωπο ιδιαίτερα συζητήσιμο, γυναίκα διεφθαρμένη και αιμομικτική και με τον αδελφό της αλλά και με τον πατέρα της. Αυτή η άποψη υπήρχε τουλάχιστον μέχρι πριν λίγα χρόνια.
Κάρολος Η΄ της Γαλλίας
thumb|right|350px|Η γιορτή του Ροζάριο, πίνακας του [[Άλμπρεχτ Ντύρερ. Στα πόδια της Παναγίας βρίσκονται γονατισμένοι στα δεξιά ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός και στα αριστερά ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄.]] Το πρώτο πολιτικό συμβάν που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄, ήταν μια αντιπαράθεση με τον Κάρολο Η΄ της Γαλλίας, όταν το 1493 μέσω μιας σειράς συνθηκών με τον Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας, με τον Φερδινάνδο και την Ισαβέλλα της Ισπανίας, και με τον Μαξιμιλιανό Α΄ των Αψβούργων, είχε σιγουρέψει μία βοήθεια για την κατάκτηση του βασίλειου της Νάπολης, σαν κληρονομιά των Ανδεγαυών, μα που ήταν στα χέρια των Αραγωνέζων.
Ο Αλέξανδρος ΣΤ΄ δεν συμμεριζόταν τις βλέψεις του βασιλιά Καρόλου Η΄ κυρίως γιατί ο Λουδοβίκος Σφόρτσα, Δούκας του Μιλάνου, είχε συμμαχήσει με τον Γάλλο βασιλιά. Αυτό σήμαινε ότι αν η εκ νέου κατάκτηση της Νάπολης απ' την πλευρά του Καρόλου Η΄ επιτυγχάνονταν, το Παπικό Κράτος θα βρισκόταν στη μέγγενη των Γάλλων και θα έπρεπε να υποστεί αναπόφευκτα την επικυριαρχία τους.
Θέλοντας να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο, ο πάπας Αλέξανδρος επιτάχυνε την επίτευξη μιας συμμαχίας με τους αραγωνέζους της Νάπολης επικυρωμένη ακόμη κι από ένα γάμο του γιου του Ζοφρέ με τη Σάντσα, κόρη του Αλφόνσου Β΄ της Νάπολης και άρα εγγονή του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης. Σε μία προσπάθεια να ελέγξει το Κολλέγιο των Καρδιναλίων ο Αλέξανδρος ΣΤ΄, με μία κίνηση που δημιούργησε πολλά σκάνδαλα, έκανε δώδεκα νέους καρδινάλιους, ένας εκ των οποίων ήταν ο γιος του Καίσαρας (τότε ήταν μόνο 18 ετών), κι ένας άλλος ο Αλεσσάντρο Φαρνέζε (αδελφός της ερωμένης του πάπα Αλέξανδρου, Τζούλια Φαρνέζε, που αργότερα έγινε πάπας με το όνομα Παύλος Γ΄).
Ο βασιλιάς Κάρολος κρίνοντας ως υβριστικές τις πρωτοβουλίες του πάπα κατέβηκε επικεφαλής του στρατού του στην Ιταλία. Ο βασιλιάς Αλφόνσο Β΄ της Νάπολης βλέποντας μια κατάσταση επικίνδυνη για τον ίδιο, αποφάσισε να παραδώσει την κορώνα στο γιο του Φερδινάνδο Β΄ της Νάπολης ενώ ο ίδιος κατευθύνθηκε στη Σικελία. Ο ίδιος ο πάπας βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση όταν στο εσωτερικό του Παπικού Κράτους υπήρξε ένα ξεσήκωμα προκαλούμενο από τους Κολόννα και από πολλές ρωμαϊκές οικογένειες ευγενών.
Όταν την 31 Οκτώβρη ο Κάρολος Η΄της Γαλλίας μπήκε στη Ρώμη δε βρήκε καμία αντίσταση, ενώ ο πάπας είχε κλειστεί στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Ύστερα από διαπραγματεύσεις ο πάπας άφησε το γαλλικό στρατό να κατευθυνθεί στη Νάπολη μέσα από τα εδάφη του παπικού κράτους και διέθεσε το γιο του Καίσαρα ως οδηγό των στρατευμάτων μέχρι τα όρια με το Βασίλειο της Νάπολης, με αντάλλαγμα τον όρκο υπακοής του βασιλιά προς τον πάπα. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια ενός δημόσιου συμβουλίου. Έπειτα ο Γάλλος βασιλιάς αναχώρησε για τη Νάπολη, την οποία κατέλαβε χωρίς να χυθεί αίμα. Ήταν 22 Νοεμβρίου 1495.
Η ευκολία με την οποία ο Κάρολος Η΄ κατάφερε να κατακτήσει τη Νάπολη άρχισε να ανησυχεί όλους τους υπόλοιπους άρχοντες της Ευρώπης, οι οποίοι δημιούργησαν μια νέα αντιγαλλική συμμαχία, την Ιερή Συμμαχία, η οποία περιελάμβανε τον Πάπα, την Ισπανία, τον Μαξιμιλιανό των Αψβούργων, αλλά ακόμη και το Μιλάνο και τη Βενετία. Έτσι, όταν οι Ισπανοί αποβιβάστηκαν στην Καλαβρία ο Κάρολος Η΄ κατάλαβε πως τα πράγματα δεν θα ήταν καλά για τον ίδιο, και γι' αυτό βιάστηκε να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής.
Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας
Ο Κάρολος Η΄ πέθανε το 1498 χωρίς να έχει διαδόχους  και ανέβηκε στο θρόνο της Γαλλίας ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας. Από τις πρώτες ενέργειες του νέου βασιλιά ήταν να διώξει τον Λουδοβίκο Μόρο από το Μιλάνο, θεωρώντας τον εαυτό του τον νόμιμο διάδοχο του δουκάτου, στηριζόμενος στη γνωστή διαθήκη των Βισκόντι σύμφωνα με την οποία το δουκάτο παραχωρούνταν στους απογόνους της Βαλεντίνας Βισκόντι σε περίπτωση εξάλειψης της δυναστείας. Εφόσον λοιπόν η δυναστεία των Βισκόντι είχε εξαλειφθεί ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ προωθούσε αξιώσεις κληρονομικότητας, όντας ο ίδιος απόγονος της Βαλεντίνας. Ο Πάπας σε όλα αυτά έβλεπε μεγάλες ευκαιρίες για το γιο του Καίσαρα, και βιάστηκε να κάνει μία συμμαχία με το Γάλλο βασιλιά. Ο Λουδοβίκος όμως ερμήνευσε αυτή τη συμμαχία με τελείως διαφορετικό τρόπο. Την είδε δηλαδή ως μία άδεια προς την κατάκτηση του βασιλείου της Νάπολης, ως κληρονομιά των Ανδεγαυών προγόνων του.
Επομένως για να εμβαθύνει τις σχέσεις του με τον Πάπα ο Λουδοβίκος έδωσε σαν σύζυγο του Καίσαρα Βοργία την πριγκήπισσα Καρλόττα Ντ' Αλμπρέ, αδερφή του βασιλιά της Ναβάρρα, και ακόμη του έδωσε το δουκάτο του Valentinois, θελκτικό στον Καίσαρα γιατί μπορούσε να ξαναχρησιμοποιήσει το επίθετο Valentino, με το οποίο ήταν γνωστός όταν ήταν αρχιεπίσκοπος στη Βαλένθια. Ο Λουδοβίκος του υποσχέθηκε επίσης να τον υποστηρίξει στην κατάκτηση της Ρομάνια, την οποία και επιθυμούσε ο Καίσαρας.
Τα επακόλουθα αυτής της συμμαχίας φάνηκαν αμέσως. Ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ ξεκίνησε κατευθείαν την εκστρατεία του στην Ιταλία και κατέκτησε αμέσως το Μιλάνο με τη βοήθεια των Ελβετών, που εκείνη την εποχή είχαν τον καλύτερα επανδρωμένο και οργανωμένο στρατό σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σε αντάλλαγμα οι Ελβετοί πήραν από το Λουδοβίκο τη Νοβάρα, την Αρόνα, τη Μπελιντζόνα και το Καντόν Τιτσίνο.
Σαβοναρόλα
Ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ ήταν ακόμη ο υπεύθυνος για το θάνατο του δομηνικανού μοναχού Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα, που καταδικάστηκε σε θάνατο κατηγορούμενος ως αιρετικός το 1498, και κάηκε στην Πιάτσα ντελλα Σινιορία της Φλωρεντίας και η στάχτη του σκορπίστηκε στον Άρνο μαζί με αυτές των ακολούθων του. Ο Σαβοναρόλα ήταν θύμα των ίδιων του των κηρυγμάτων αλλά και των πολιτικών περιστάσεων της περιόδου εκείνης, που ήταν δυνατότερες από έναν άνθρωπο που για «αγάπη στο Θεό» έγινε πρωταγωνιστής ιδιαίτερα συζητημένος, και όχι πάντα με θετικό τρόπο, στη πολιτική ζωή της Φλωρεντίας.
Ο Valentino και οι κατακτήσεις των Βοργία
Ακόμη κι αν ο βασιλιάς της Γαλλίας τού διασφάλιζε την πολιτική στήριξη, ο Valentino είχε ανάγκη από πολλά χρήματα για το στρατό του. Σ' αυτό του το πρόβλημα τον βοήθησε ο πατέρας του μέσω μίας ακόμη επέμβασης σιμωνίας. Ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ πούλησε δώδεκα τίτλους καρδιναλίων. Η τιμή στην οποία πληρώθηκαν ήταν αρκετά ψηλή έτσι ώστε να επιτρέψει το ξεκίνημα της στρατιωτικής επιχείρησης του γιου του.
Με αξιοπρόσεκτη τόλμη και θράσος ο νέος Καίσαρας κατέλαβε πρώτα το Πέζαρο, την Τσέζενα και το Ρίμινι, και αργότερα τη Φαέντσα, το Ουρμπίνο και τη Σενιγκάλια. Την 12 Ιανουαρίου 1500 υποτάχθηκε το Φορλί (πρωτεύσουσα της Ρομάνια όπου από το 1488 κυβερνούσε η Κατερίνα Σφόρτσα, μητέρα του Τζοβάνι ντάλε Μπάντε Νέρε), παραδίδοντας το οχυρό του Ραβαλντίνο. Ύστερα από όλες αυτές τις πολεμικές επιχειρήσεις έλαβε από τον πάπα-πατέρα του τον τίτλο του «Δούκα της Ρομάνια». Με αυτό τον τρόπο το Παπικό Κράτος έχανε ένα αξιόλογο μέρος της επικράτειάς του, το οποίο περνούσε στα άπληστα χέρια της οικογένειας Βοργία.
Το τελικό ζητούμενο των Βοργία ήταν να μεταβάλουν το Παπικό Κράτος σε ένα κράτος λαϊκό κάτω από τη δική τους επιρροή, αποσπώντας το από τη νόμιμη δικαιοδοσία του πάπα και αρχίζοντας μια δυναστεία. Με άλλα λόγια προσέβλεπαν στην απόδοση κοσμικού χαρακτήρα στο Παπικό Κράτος.
Για να το καταφέρουν ήταν αναγκαίο να εξαλείψουν όλα τα εμπόδια, τα οποία ήταν οι ισχυρές ρωμαϊκές οικογένειες που απάρτιζαν τη ρωμαϊκή αριστοκρατία. Έτσι κατασχέθηκαν εκτάσεις των οικογενειών Σαβέλλι, Καετάνι, Ορσίνι και Κολόννα και έγινε η αναδιανομή τους μεταξύ των μελών της οικογένειας Βοργία. Ο Τζοβάννι, μόλις δύο ετών, γιος του ίδιου του πάπα, έγινε «Δούκας του Νέπι», ενώ ο Ροντέρικο, γιος της Λουκρητίας, έγινε «Δούκας της Σερμονέτα». Ο ίδιος Καίσαρας ανακηρύχθηκε Δούκας του Ουρμπίνο.
Αργότερα οι Βοργία στόχευαν στην κατάκτηση της Τοσκάνης, για την οποία ήταν αναγκαία ακόμη περισσότερα χρήματα, τα οποία και αποκτήθηκαν πάλι από τον Αλέξανδρο ΣΤ΄ με την πώληση νέων θέσεων στην Κουρία και νέες ανακηρύξεις καρδιναλίων.
Όλες αυτές οι ενέργειες δημιούργησαν κλίμα τρόμου στο Παπικό Κράτος.
Ο θάνατος του Πάπα
Επισήμως πέθανε από ελονοσία. Σύμφωνα με μία άλλη όμως εκδοχή ο πάπας πέθανε από δηλητηριασμό αλλά κατά λάθος. Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια μίας φιλικής συνάθροισης στην κατοικία του καρδιναλίου Adriano Castellesi στο Corneto, έβαλαν δηλητήριο στο κρασί που προοριζόταν για τον καρδινάλιο, αλλά κατά λάθος το ήπιε ο πάπας. Άλλα χρονικά αναφέρουν ότι και ο καρδινάλιος αλλά και το υπηρετικό προσωπικό προσβλήθηκαν από την αρρώστια, ενισχύοντας έτσι τη θέση της ακούσιας δηλητηρίασης, ίσως από το φαγητό.
Το πτώμα του Αλεξάνδρου ΣΤ΄ υποβλήθηκε σε μια σειρά από σκληρά περιστατικά. Σχεδόν κρυφά εγκαταλείφθηκε στον Άγιο Πέτρο εξαιτίας των ταραχών που ξέσπασαν την επομένη του θανάτου του. Αργότερα μετακινήθηκε στα υπόγεια του Βατικανού. Μετέπειτα μεταφέρθηκε ξανά και αυτήν τη φορά θάφτηκε στην εκκλησία Santa Maria di Monserrato, την εκκλησία των Ισπανών της Ρώμης, όπου ξεχάστηκε για αιώνες μέχρι να τακτοποιηθεί κατά το τέλος του 19ου αιώνα.
Επίλογος
Ένα από τα λίγα θετικά χαρακτηριστικά που αποδίδονται στην περίοδο της παποσύνης του ήταν η χορηγία των τεχνών και των γραμμάτων: για παράδειγμα σ' αυτή την περίοδο ο καρδινάλιος Jean Bilhères de Lagraulas, πρέσβης του Καρόλου Η΄ στην Αγία Έδρα, παρήγγειλε την περίφημη Πιετά στον Μιχαήλ Άγγελο. Τα διαμερίσματα του Βοργία στο Βατικανό διακοσμήθηκαν από τον Πιντουρίκιο, ο οποίος έφτιαξε τον γνωστό κύκλο τοιχογραφιών (στην τωρινή πτέρυγα μοντέρνας τέχνης των Μουσείων του Βατικανού).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ισπανοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 15ου αιώνα Κατηγορία:Βοργίες
Γκόρσιουμ - Ηράκλεια
Η πόλη Γκόρσιουμ ή, αργότερα, Ηράκλεια (λατ.: Gorsium / Herculia) ήταν ρωμαϊκή αποικία στην αρχαία Παννονία. Βρίσκεται 16 χλμ νοτίως της πόλης Σεκεσφεχερβάρ (Székesfehérvár), μεταξύ της Βουδαπέστης και της λίμνης Μπάλατον, κοντά στο χωριό Tác της σημερινής Ουγγαρίας.
Ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους, αρχικά με το όνομα Γκόρσιουμ, στη θέση στρατιωτικής τους βάσης, κάπου στο δεύτερο μισό του 1ου αι. μ.Χ. Καταστράφηκε από τους Σαρμάτες, το 178 και ανοικοδομήθηκε αργότερα, επί αυτοκράτορα Σεπτιμίου Σεβήρου, ο οποίος παρέστη προσωπικά στην τελετή αφιέρωσης του ναού της πόλης. Καταστράφηκε από τους Ροξολάνους, το 260, για να ανοικοδομηθεί εκ νέου από τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό. Ο τελευταίος της έδωσε το όνομα Herculia (Ηράκλεια), προς τιμήν του συναυτοκράτορα Μαξιμιανού ο οποίος είχε προσλάβει την επωνυμία Herculius. Η αρχαία πόλη συνέχισε να υπάρχει, έστω και παρακμασμένη, μέχρι τον 5ο αιώνα.
Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει σημαντικά ερείπια τα οποία είναι προσβάσιμα στο κοινό, καθώς ο χώρος έχει μετατραπεί σε αρχαιολογικό πάρκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ουγγαρίας Κατηγορία:Παννονία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Ουγγαρία
Παλάτι των Αρχιεπισκόπων της Ναρμπόν
Το Παλάτι των Αρχιεπισκόπων είναι ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό συγκρότημα το οποίο βρίσκεται στη Ναρμπόν της Γαλλίας.
Τοποθεσία
thumb|left|Το Επισκοπικό Παλάτι
Το παλάτι βρίσκεται στην καρδιά της πόλης της Ναρμπόν, στον γαλλικό νομό της Ωντ.
Περιγραφή
Το Παλάτι των Αρχιεπισκόπων της Ναρμπόν αποτελείται από το παλιό παλάτι με ρομανικές καταβολές και το νέο σε γοτθικό ρυθμό. Η πρόσοψή του περιλαμβάνει τρεις τετράγωνους πύργους που χρονολογούνται στον 13ο και 14ο αιώνα. Φιλοξενεί από τον 19ο αιώνα το δημαρχείο, το μουσείο τέχνης και ιστορίας και το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης.
Ιστορικό
thumb|left|Η Αίθουσα Συνεδριάσεων
Το σύνολο του Παλατιού των Αρχιεπισκόπων της Ναρμπόν και ο περίβολός του έχουν κατηγοριοποιηθεί ως ιστορικά μνημεία το 1840.
Πάπας Παύλος Α΄
Ο Πάπας Παύλος Α΄ διετέλσε Πάπας Ρώμης από τις 29 Μαΐου του 757 έως τις 28 Ιουνίου του 767. Ήταν Ρωμαίος διάκονος και συχνά εμπλεκόταν από τον αδελφό του, Πάπα Στέφανο Β΄, στις διαπραγματεύσεις με τους Λομβαρδούς βασιλιάδες.
Μετά τον θάνατο του Στεφάνου στις 26 Απριλίου του 757 ο Παύλος επικράτησε έναντι μίας φατρίας που ήθελε να εκλέξει Πάπα τον αρχιδιάκονο Θεοφύλακτο και εκλέχτηκε ως διάδοχος του αδελφού του στην Αγία Έδρα από την πλειοψηφία, η οποία επιθυμούσε τη συνέχιση της πολιτικής του Πάπα Στεφάνου. Η περίοδος της παποσύνης του στιγματίστηκε από τις σχέσεις με τους Φράγκους και τους Λομβαρδούς βασιλιάδες και με τον βυζαντινό αυτοκράτορα. Ο Παύλος υιοθέτησε μία ουδέτερη στάση ενημερώνοντας τον αυτοκρατορικό έξαρχο της Ραβέννα για την εκλογή του, αλλά έγραψε στον Πεπίνο ότι η συμμαχία με τους Φράγκους έπρεπε να παραμείνει αναλλοίωτη. Στην ενέργεια του αυτή εξαναγκάστηκε πιθανότατα από τον βασιλιά των Λομβαρδών Δεζιδέριο. Οι Λομβαρδοί κατείχαν τις πόλεις Ίμολα, Όσιμο, Μπολόνια, και Ανκόνα, οι οποίες διεκδκούνταν από τη Ρώμη, και το 758 κατέλαβαν τα δουκάτα του Σπολέτο και του Μπενεβέντο.
Την ίδια χρόνια, ο Δεζιδέριος επισκέφτηκε τη Ρώμη και ζήτησε από τον Παύλο να γράψει στον Πεπίνο ζητώντας του να παραχωρήσει όλες τις αξιώσεις των Λομβαρδών, εκτός από την Ίμολα. Ωστόσο μία ακόμη αποστολή με το ακριβώς αντίθετο περιεχόμενο στάλθηκε από τον ίδιο αποστολές. Ο Πεππίνος θεώρησε σκόπιμο να διατηρήσει τις καλές του σχέσεις με τον Δεζιδέριο και έτσι ο Παύλος πέτυχε λιγοστά με το «διπλό παιχνίδι» που έπαιξε. Αργότερα, ωστόσο, ο Πεπίνος στήριξε τον Πάπα και λειτούργησε ως διαμεσολαβητής μεταξύ των Ρωμαίων και των Λομβαρδών.
Το 765, τα παπικά προνόμια αποκαταστάθηκαν στο Μπενεβέντο και την Τοσκάνη και μερικώς στο Σπολέτο. Παράλληλα, η αποξένωση από την Κωνσταντινούπολη μεγάλωνε συνεχώς. Αρκετές φορές, ιδιαίτερα το 759, ο Παύλος φοβήθηκε ότι ο αυτοκράτορας θα έστελνε στρατό εναντίον της Ρώμης. Ζούσε διαρκώς με το φόβο ότι οι φιλοδοξίες των Ανατολικών θα έστεφαν την επιρροή των Φράγκων υπέρ των Λομβαρδών. Αυτό επιχειρήθηκε όντως, αλλά ο Πεπίνος διατήρησε την αρχική εξωτερική πολιτική του σχετικά με την Ιταλία.
Ο Πάπας Παύλος πέθανε στις 28 Ιουνίου του 767.
Macron (εταιρεία αθλητικής ένδυσης)
Η Macron S.p.Α. είναι ιταλική εταιρεία αθλητικής ένδυσης, με έδρα το Κρεσπελάνο της Μπολόνια. Θεωρείται ο ευρωπαϊκός ηγέτης στην παραγωγή προϊόντων αθλητικής ένδυσης.
Η Macron δραστηριοποιείται σε τρεις βασικούς τομείς επιχειρηματικότητας:
Ιστορία
μικρογραφία| Η πρώτη εμφάνιση της [[Περσέπολις Τεχεράνης (ποδόσφαιρο ανδρών)|Περσέπολις τη σεζόν 2014-15. ]] Η Macron ιδρύθηκε το 1971 ως διανομέας εμπορικών αθλητικών ειδών αμερικανικού σήματος στην Ιταλία. Μια σημαντική επέκταση της οργάνωσης πραγματοποιήθηκε το 1994, που συνέπεσε με τη μετεγκατάσταση και εδραίωση στο Κρεσπελάνο.
Η Macron άρχισε να παρέχει ενδύματα ομάδων σε επαγγελματικές ομάδες ποδοσφαίρου το 2001, με το πρώτο της συμβόλαιο να είναι με τη Μπολόνια. Η επέκταση πέρα από την εγχώρια ιταλική αγορά ξεκίνησε το 2005.
Το 2014, η Macron εξασφάλισε τετραετή συμφωνία με την Μπόλτον Γουόντερερς για τα δικαιώματα ονοματοδοσίας του σταδίου της, με αποτέλεσμα να μετονομαστεί τον Ιούλιο του 2014 σε Στάδιο Μακρόν. Η Macron αντικατέστησε τη Reebok στην ονομασία του σταδίου και παρείχε τις εμφανίσεις του συλλόγου.
Εταιρική διακυβέρνηση
Μέχρι το 2014, ο διεθύνων σύμβουλος (CEO) της Macron ήταν ο Τζιανλούκα Παβανέλο. Μέχρι το 2014, ο πρόεδρος ήταν ο Φραντσέσκο Μπρομιόλι.
Χορηγίες και πελάτες
Η Macron χορηγεί ή συγχορηγεί ποικιλία οργανώσεων, ομάδων και εκδηλώσεων. Σε πολλές περιπτώσεις, η διατύπωση των δημοσιευμένων λογαριασμών δεν κάνει σαφή διαχωρισμό μεταξύ μίας περίπτωσης όπου μια ομάδα αγόρασε τον εξοπλισμό (γνωστό και ως εμφανίσεις) έναντι εκείνων των οποίων το πακέτο έχει παρασχεθεί ως θέμα χορηγίας. Παρακάτω, είναι μερικές από τις ομάδες που χορηγεί η εταιρεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστές αθλητικών ενδυμάτων Κατηγορία:Εταιρείες ένδυσης της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
Θέμα Οχρίδας
Το Θέμα Οχρίδας ή Αχρίδας, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν και στρατηγίδες.
Το θέμα περιελάμβανε την περιοχή της σημερινής Οχρίδας και διοικητικά ο στρατηγός της ήταν υφιστάμενος του Δούξ του Θέματος Βουλγαρίας.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Εδμόνδος Φυρστ
Ο Εδμόνδος Φυρστ (1863 ή 1867-1947) ήταν Έλληνας δραματικός ηθοποιός βαυαρικής καταγωγής.