cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Παπαγιαννούσης
Ο Δημήτριος Παπαγιαννούσης (1750 - 1828) υπήρξε Μητροπολίτης Βελιγραδίου και Βουδαπέστης. Γεννήθηκε στα Σέρβια και ήταν γνωστός επίσης ως Πόποβιτς ή Ποποβίκης (το όνομα Πόποβιτς ήταν το πλέον συνηθισμένο «επίθεμα» των Ελλήνων μεταναστών στην Ουγγαρία). Εκπαιδεύτηκε στην Κοζάνη από τον Κύριλλο τον εξ Αγράφων και στη συνέχεια από τον Καλλίνικο Μπαρκόση τον οποίο και διαδέχθηκε στη Σχολή της Κοζάνης το 1777. Διεύθυνε τη Σχολή και δίδασκε ιδιωτικώς παιδιά ευπόρων οικογενειών. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κοζάνη χήρεψε και αφήνοντας το διδασκαλικό του έργο ασχολήθηκε με τη θεολογία και ως ιερέας μετονομάσθηκε σε Διονύσιο. Το 1783 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Βελιγραδίου.
Στα 1789 και ενώ ο Αυστριακός στρατός υπο τον αρχηγό Λάουντον πολιορκούσε το Βελιγράδι, το οποίο κατείχαν οι Οθωμανοί, ο Παπαγανούσης «δια κατασκευασθεισών κλειδών των Πυλών και τη συνεργεία δέκα και επτά Κοζανιτών, μεθυσάντων τους φύλακας», παρέδωσε το Βελιγράδι στους Αυστριακούς. Με την πράξη του αυτή προσέλκυσε την εύνοια του αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας Ιωσήφ του Β΄ και ανεδείχθη ο πρώτος Έλλην Ορθόδοξος Επίσκοπος Βούδας το 1790.
Στο τέλος του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα αρχίζουν στην Ουγγαρία την εγκατάστασή τους Έλληνες έμποροι από τη Μακεδονία, ειδικότερα την Κοζάνη, τα Σέρβια και τη Σιάτιστα. Ο Μητροπολίτης Διονύσιος εγκαινιάζει το 1790 την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Πέστη και κατόπιν παροτρύνσεώς του κτίζεται το 1789 στο Κάρκαγκ (Karcag) Ορθόδοξη εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο (το τέμπλο της τελείωσε το 1811).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Σεκόια (γένος)
Η Σεκόια ή Σεκόγια (Sequoia) είναι γένος κωνοφόρων δέντρων, της οικογένειας των Κυπαρισσοειδών. Το μόνο εν ζωή μέλος του γένους Σεκόια είναι το είδος της Σεκόγιας της αειθαλούς (Sequoia sempervirens), το οποίο είναι ενδημικό της περιοχής της Βόρειας Καλιφόρνιας και του Νότιου Όρεγκον. Διάφορα είδη του γένους έχουν βρεθεί ως απολιθώματα, στην Αμερική και την Ασία.
Η ονομασία του γένους, «Σεκόια», δόθηκε από τον Αυστριακό βοτανολόγο Stephan Endlicher το 1847. Το γένος της Σεκόια, μαζί με τα συγγενικά γένη της Μετασεκόια (Metasequoia) και του Σεκοϊάδενδρου (Sequoiadendron) σχηματίζουν την υποοικογένεια των Σεκοϊομόρφων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Κυπαρισσοειδή
Μαυρόπουλο Εύβοιας
Το Μαυρόπουλο είναι ημιορεινό χωριό στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Μαυρόπουλο βρίσκεται στους νότιους πρόποδες της Δίρφυς σε υψόμετρο 313 μέτρα σε απόσταση περίπου 3 χλμ. ΝΑ. από τον Μίστρο, 31 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου) και 30 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Χαλκίδα. Το χωριό είναι κτισμένο σε κατάφυτο περιβάλλον, με άφθονα τρεχούμενα νερά, πλατάνια και έχει παλιά πετρόχτιστα σπίτια. Μέσα από την ανατολική πλευρά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Κούμαρη, στη δυτική πλευρά είναι το ξωκλήσι της Παναγίας Βροντά ενώ νοτιοανατολικά προς τον Μίστρο έχουν γίνει αρχαιολογικές ανασκαφές και κοντά στους Αγίους Αναργύρους υπάρχουν υπολείμματα ενετικού κάστρου.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ληλαντίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Μίστρο, τον Άνω Μίστρο και το Κλιμάκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μίστρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 80κατοίκους.
Ελεύθερη αγάπη
Η ελεύθερη αγάπη είναι ένα κοινωνικό κίνημα που δέχεται όλες τις μορφές αγάπης. Ο αρχικός στόχος του κινήματος της ελεύθερης αγάπης ήταν ο διαχωρισμός του κράτους από σεξουαλικά ζητήματα όπως ο γάμος, ο έλεγχος των γεννήσεων και η μοιχεία. Δήλωσε ότι τέτοια ζητήματα αφορούσαν τα εμπλεκόμενα άτομα και κανέναν άλλο.
Αρχές
Μεγάλο μέρος της παράδοσης της ελεύθερης αγάπης αντικατοπτρίζει μια φιλελεύθερη φιλοσοφία που επιδιώκει την ελευθερία από την κρατική ρύθμιση και την εκκλησιαστική παρέμβαση στις προσωπικές σχέσεις. Σύμφωνα με αυτήν την έννοια, οι ελεύθερες ενώσεις ενηλίκων (ή ατόμων ηλικίας ή άνω της συγκατάθεσης) είναι νόμιμες σχέσεις που πρέπει να τηρούνται από όλα τα τρίτα μέρη, είτε πρόκειται για συναισθηματικές είτε σεξουαλικές σχέσεις. Επιπλέον, κάποιες γραφές ελεύθερης αγάπης υποστηρίζουν ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα σεξουαλικής ευχαρίστησης χωρίς κοινωνικούς ή νομικούς περιορισμούς. Στη βικτοριανή εποχή, αυτή ήταν μια ριζοσπαστική έννοια. Αργότερα, αναπτύχθηκε ένα νέο θέμα, που συνδέει την ελεύθερη αγάπη με ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή και την απεικονίζει ως προάγγελο μιας νέας αντι-αυταρχικής, αντι-κατασταλτικής ευαισθησίας.
Σύμφωνα με το σημερινό στερεότυπο, οι πρώην Αμερικανοί της μεσαίας τάξης ήθελαν το σπίτι να είναι ένα μέρος σταθερότητας σε έναν αβέβαιο κόσμο. Σε αυτήν τη νοοτροπία αποδίδονται έντονα καθορισμένοι ρόλοι φύλου, οι οποίοι οδήγησαν σε μια μειονοτική αντίδραση με τη μορφή του κινήματος της ελεύθερης αγάπης.
Ενώ η φράση ελεύθερη αγάπη συχνά συνδέεται με ασυμφωνία στη δημοφιλή φαντασία, ειδικά σε σχέση με την αντικουλτούρα της δεκαετίας του 1960 και του 1970, ιστορικά το κίνημα της ελεύθερης αγάπης δεν έχει υποστηρίξει πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους ή βραχυπρόθεσμες σεξουαλικές σχέσεις. Αντίθετα, υποστήριξε ότι οι σεξουαλικές σχέσεις που συνάπτονται ελεύθερα δεν θα πρέπει να ρυθμίζονται από το νόμο και ενδέχεται να ξεκινήσουν ή να τερματιστούν από τα εμπλεκόμενα μέρη κατά βούληση.
Ο όρος «σεξουαλική ρίζα» χρησιμοποιείται συχνά εναλλακτικά με τον όρο «ελεύθερος εραστής». Με οποιοδήποτε όνομα, οι υποστηρικτές είχαν δύο ισχυρές πεποιθήσεις: αντίθεση στην ιδέα της αναγκαστικής σεξουαλικής δραστηριότητας σε μια σχέση και συνηγορία για μια γυναίκα να χρησιμοποιεί το σώμα της με οποιονδήποτε τρόπο επιθυμεί.
Οι νόμοι που αφορούν ιδιαίτερα τα κινήματα ελεύθερης αγάπης έχουν συμπεριλάβει εκείνους που εμποδίζουν το ζεύγος ενός παντρεμένου ζευγαριού, και εκείνους που ρυθμίζουν τη μοιχεία και το διαζύγιο, καθώς και την ηλικία συναίνεσης, τον έλεγχο των γεννήσεων, την ομοφυλοφιλία, την άμβλωση και μερικές φορές την πορνεία. αν και δεν συμφωνούν όλοι οι υποστηρικτές της ελεύθερης αγάπης σε αυτά τα θέματα. Η κατάργηση των ατομικών δικαιωμάτων στο γάμο είναι επίσης μια ανησυχία - για παράδειγμα, ορισμένες δικαιοδοσίες δεν αναγνωρίζουν τον συζυγικό βιασμό ή την αντιμετωπίζουν λιγότερο σοβαρά από ότι ο μη συζυγικός βιασμός. Τα κινήματα της ελεύθερης αγάπης από τον 19ο αιώνα υπερασπίστηκαν επίσης το δικαίωμα δημόσιας συζήτησης για τη σεξουαλικότητα και έχουν πολεμήσει τους νόμους περί άσεμνων.
Στα τέλη του 20ου αιώνα, ορισμένοι υποστηρικτές της ελεύθερης αγάπης επέκτειναν την κριτική του γάμου για να υποστηρίξουν ότι ο γάμος ως κοινωνικός θεσμός ενθαρρύνει τη συναισθηματική κατοχή και την ψυχολογική σκλαβιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλική επανάσταση Κατηγορία:Αγάπη
Κάρολος Α΄ της Αγγλίας
Ο Κάρολος Α΄ (Charles I of England, 19 Νοεμβρίου 1600 – 30 Ιανουαρίου 1649) ήταν μονάρχης των τριών βασιλείων της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας από τις 27 Μαρτίου του 1625 έως τη δημόσια εκτέλεσή του το 1649.
Ο Κάρολος ήταν δευτερότοκος γιος του Ιακώβου ΣΤ΄ της Σκωτίας & Α΄ της Αγγλίας και έγινε διάδοχός μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Ερρίκου Φρειδερίκου το 1612. Μετά από μία αντιδημοφιλή και αποτυχημένη προσπάθεια να νυμφευθεί με μια πριγκίπισσα των Αψβούργων της Ισπανίας, νυμφεύθηκε την Ερριέττα Μαρία της Γαλλίας.
Μετά την άνοδο του στον θρόνο, ο Κάρολος ήλθε σε σύγκρουση με το Κοινοβούλιο της Αγγλίας, το οποίο προσπαθούσε να περιστείλει τα βασιλικά του προνόμια. Ο Κάρολος πίστευε στο "θείο δικαίωμα των βασιλέων" και νόμιζε ότι μπορούσε να κυβερνά σύμφωνα με τη δική του συνείδηση. Πολλοί υπήκοοί του αντιτέθηκαν στις πολιτικές του, ειδικά στην επιβολή φόρων χωρίς κοινοβουλευτική συναίνεση, και θεώρησαν τις πράξεις του τυραννικές. Η θρησκευτική του πολιτική σε συνδυασμό με τον γάμο του με μια Ρωμαιοκαθολική, γέννησε την αντιπάθεια και τη δυσπιστία μεταρρυθμιστικών ομάδων όπως οι Πουριτανοί και οι Σκώτοι Πρεσβυτεριανοί, οι οποίοι θεωρούσαν τις απόψεις του πολύ Καθολικές. Υποστήριξε τους ιερωμένους της Άνω Εκκλησίας, όπως ο Ρίτσαρντ Μόνταγκιου και ο Ουίλλιαμ Λωντ, και απέτυχε να βοηθήσει επιτυχώς τις Προτεσταντικές δυνάμεις κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Οι προσπάθειές του να επιβάλει στην Εκκλησία της Σκωτίας Αγγλικανικές πρακτικές οδήγησε στους Πολέμους των Επισκόπων, που ενίσχυσαν τη θέση του Αγγλικού και του Σκωτικού κοινοβουλίου και βοήθησαν στην προετοιμασία της δικής του πτώσης.
Από το 1642 ο Κάρολος πολεμούσε τους στρατούς του Αγγλικού και του Σκωτικού κοινοβουλίου στον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο. Μετά την ήττα του το 1645, παραδόθηκε σε μια Σκωτική δύναμη η οποία τελικά τον παρέδωσε στο Αγγλικό Κοινοβούλιο. Ο Κάρολος αρνήθηκε να δεχθεί τους όρους αυτών που τον αιχμαλώτισαν για τη δημιουργία μιας συνταγματικής μοναρχίας, και δραπέτευσε τον Νοέμβριο του 1647. Όντας πάλι φυλακισμένος στη Νήσο Ουάιτ, ο Κάρολος δημιούργησε μια συμμαχία με τη Σκωτία, αλλά περί το τέλος του 1648 ο στρατός που συγκρότησε ο Όλιβερ Κρόμγουελ (New Model Army) είχε εδραιώσει τον έλεγχο του στην Αγγλία. Ο Κάρολος δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε για έσχατη προδοσία τον Ιανουάριο του 1649. Η μοναρχία καταργήθηκε και ανακηρύχθηκε δημοκρατία με το όνομα Κοινοπολιτεία της Αγγλίας, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1660 οπότε η μοναρχία αποκαταστάθηκε ("Παλινόρθωση") με τον γιο του Καρόλου, Κάρολο Β΄ της Αγγλίας.
Νεανικά χρόνια
thumb|left|upright|Σιμόν ντε Πας: Χαρακτικό του Καρόλου και των γονέων του, βασιλιά Ιακώβου και βασίλισσας Άννας, περ. 1612. Δευτερότοκος γιος του Ιακώβου ΣΤ΄ της Σκωτίας και της Άννας της Δανίας, ο Κάρολος γεννήθηκε στο Παλάτι Ντανφέρμλιν, στο Φάιφ, στις 19 Νοεμβρίου 1600. Σε μια Προτεσταντική τελετή στο βασιλικό παρεκκλήσι του Ανακτόρου Χόλυρουντ στο Εδιμβούργο στις 23 Δεκεμβρίου 1600, βαπτίσθηκε από τον Ντέιβιντ Λίντσεϋ, Επίσκοπο του Ρος, και πήρε τον τίτλο του δούκα του Ώλμπανυ, που απονεμόταν στον δευτερότοκο του βασιλιά της Σκωτίας, καθώς επίσης και τους τίτλους του μαρκησίου του Όρμοντ, του κόμητα του Ρος και του λόρδου Άρντμαννοχ.
Ο Ιάκωβος ΣΤ΄ ήταν μικρανεψιός της Ελισάβετ Α' της Αγγλίας και, όταν εκείνη πέθανε άτεκνη τον Μάρτιο του 1603, έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ως Ιάκωβος Α΄. Ο Κάρολος ήταν ένα αδύναμο και φιλάσθενο βρέφος και ενώ οι γονείς του και τα μεγαλύτερα αδέλφια του έφυγαν για την Αγγλία τον Απρίλιο και στις αρχές Ιουνίου εκείνου του έτους, εκείνος λόγω της εύθραυστης υγείας του παρέμεινε στη Σκωτία, στην επιμέλεια του φίλου του πατέρα του, Αλεξάντερ Σήτον, Λόρδου Φάιβυ.
Το 1604 ο Κάρολος ήταν τριάμισι ετών και καθώς μπορούσε να περπατήσει όλο το μήκος του μεγάλου διαδρόμου στο Παλάτι Ντανφέρμλιν χωρίς βοήθεια, αποφασίστηκε ότι ήταν αρκετά δυνατός για να κάνει το ταξίδι στην Αγγλία και να ενωθεί με την οικογένειά του. Στα μέσα Ιουλίου 1604, ο Κάρολος άφησε το Ντανφέρμλιν για την Αγγλία όπου επρόκειτο να περάσει σχεδόν όλη την υπόλοιπη ζωή του. Στην Αγγλία ο Κάρολος τέθηκε υπό την επιμέλεια της Λαίδης Ελίζαμπεθ Κάρεϋ, συζύγου του αυλικού Σερ Ρόμπερτ Κάρεϋ, Κόμη του Μόνμουθ, ο οποίος του φόρεσε μπότες από ισπανικό δέρμα και ορείχαλκο για να τον βοηθήσει να ενισχύσει τα αδύναμα γόνατά του. Η ανάπτυξη του λόγου του ήταν επίσης αργή και διατήρησε ένα τραύλισμα και μια διστακτική ομιλία για το υπόλοιπο της ζωής του.
Τον Ιανουάριο του 1605, ο Κάρολος έγινε δούκας της Υόρκης, όπως συνηθίζεται για τον δεύτερο γιο του Άγγλου ηγεμόνα, και ιππότης του Μπαθ. Ο Τόμας Μάρρεϋ, ένας Πρεσβυτεριανός Σκώτος, διορίστηκε παιδαγωγός του. Ο Κάρολος απέκτησε τις καθιερωμένες γνώσεις κλασσικών σπουδών, γλωσσών, μαθηματικών και θρησκευτικών. Το 1611, χρίστηκε ιππότης της Περικνημίδας.
thumb|right|upright|Πορτραίτο του Καρόλου ως δούκα της Υόρκης και του Ώλμπανυ από τον Ρόμπερτ Πηκ του Πρεσβύτερου, περ. 1610. Τελικά, ο Κάρολος φάνηκε πως νίκησε τη σωματική του αδυναμία, η οποία ίσως προκλήθηκε από ραχίτιδα. Έγινε έμπειρος ιππέας και σκοπευτής, και άρχισε να ασκείται στην ξιφασκία. Παρ' όλα αυτά όμως, η δημόσια εικόνα του παρέμενε επισκιασμένη από αυτήν του σωματικά δυνατότερου και ψηλότερου μεγαλύτερου αδελφού του, Ερρίκου Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, τον οποίο ο Κάρολος λάτρευε και προσπαθούσε να μιμηθεί. Όμως στις αρχές Νοεμβρίου 1612, ο Ερρίκος πέθανε σε ηλικία 18 ετών πιθανότατα από τυφοειδή πυρετό (ή ίσως πορφυρία). Ο Κάρολος, που συμπλήρωσε τα 12 του χρόνια δύο εβδομάδες μετά, έγινε ο διάδοχος του θρόνου. Ως ο πρεσβύτερος εν ζωή γιος του ηγεμόνα, ο Κάρολος αυτόματα απέκτησε αρκετούς τίτλους (περιλαμβανομένου του δούκα της Κορνουάλης και του δούκα του Ρόθσυ). Τέσσερα χρόνια μετά, τον Νοέμβριο του 1616, έγινε Πρίγκιπας της Ουαλίας και κόμης του Τσέστερ.
Διάδοχος
Το 1613, η αδελφή του Καρόλου Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ε΄ του Παλατινάτου και πήγε στη Χαϊδελβέργη.. Το 1618 οι Βοημοί εξεγέρθηκαν, εκπαραθυρώνοντας τους Καθολικούς κυβερνήτες. Τον Αύγουστο 1619, η Βοημική δίαιτα καθαίρεσε τον Αψβούργο αυτοκράτορα Φερδινάνδο Β΄, ένθερμο Καθολικό, και επέλεξε για μονάρχη τον Φρειδερίκο Ε΄, ο οποίος ήταν ηγέτης της Προτεσταντικής Ένωσης. Η αποδοχή από τον Φρειδερίκο του Βοημικού στέμματος ήταν πρωτίστως θρησκευτική πρόκληση και σήμανε την έναρξη του Τριακονταετούς Πολέμου. Η σύγκρουση, αρχικά περιορισμένη στη Βοημία, εξελίχθηκε τελικά σε έναν ευρύτερο Ευρωπαϊκό πόλεμο, τον οποίον το Αγγλικό Κοινοβούλιο και η κοινή γνώμη της Αγγλίας έφτασαν να θεωρούν ως μια πολωτική ηπειρωτική διαμάχη μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών. Το 1620, ο γαμπρός του Καρόλου, Φρειδερίκος του Παλατινάτου, ηττήθηκε στη Μάχη του Λευκού Όρους κοντά στην Πράγα και στα εδάφη του Παλατινάτου εισέβαλαν δυνάμεις των Αψβούργων από τις Ισπανικές Κάτω Χώρες. Ο Ιάκωβος, όμως, στόχευε σε έναν γάμο μεταξύ του Καρόλου και της ανιψιάς του αυτοκράτορα Φερδινάνδου, της Μαρίας Άννας της Ισπανίας, και άρχισε να βλέπει το ισπανικό συνοικέσιο ως ένα πιθανό διπλωματικό μέσο επίτευξης ειρήνης στην Ευρώπη.
Δυστυχώς για τον Ιάκωβο, η διαπραγμάτευση με την Ισπανία αποδείχτηκε γενικά αντιδημοφιλής, τόσο στην αυλή όσο και στον λαό. Το Αγγλικό Κοινοβούλιο ήταν ενεργά εχθρικό προς την Ισπανία και τον Καθολικισμό, και έτσι, όταν συγκλήθηκε από τον Ιάκωβο το 1621, τα μέλη του έλπιζαν σε μια εφαρμογή των αντικαθολικών νόμων, σε μια ναυτική εκστρατεία εναντίον της Ισπανίας και σε έναν Προτεσταντικό γάμο για τον Πρίγκιπα της Ουαλίας. Ο Λόρδος Καγκελάριος του Ιακώβου, ο περίφημος λόγιος Φράνσις Μπέικον, παραπέμφθηκε στη Βουλή των Λόρδων για διαφθορά. Η παραπομπή ήταν η πρώτη από το 1459 χωρίς την επίσημη έγκριση του βασιλιά. Το περιστατικό αυτό καθιέρωσε ένα σημαντικό προηγούμενο καθώς η διαδικασία παραπομπής θα χρησιμοποιούνταν αργότερα ενάντια στον Κάρολο και τους υποστηρικτές του: τον Τζορτζ Βίλλερς, Δούκα του Μπάκιγχαμ, τον Αρχιεπίσκοπο Ουίλλιαμ Λωντ, και τον Τόμας Ουέντγουορθ, Κόμη του Στράφορντ. Ο Ιάκωβος επέμεινε η Βουλή των Κοινοτήτων να ασχολείται μόνο με εσωτερικά ζητήματα, ενώ τα μέλη διαμαρτύρονταν ότι είχαν το προνόμιο του ελεύθερου λόγου εντός του Κοινοβουλίου, απαιτώντας πόλεμο με την Ισπανία και μια Προτεστάντισσα πριγκίπισσα για τον Κάρολο. Ο Κάρολος, όπως ο πατέρας του, θεωρούσε τη συζήτηση του γάμου του στο Κοινοβούλιο ως αυθάδεια και παραβίαση του βασιλικού προνομίου του πατέρα του. Τον Ιανουάριο του 1622, ο Ιάκωβος διέλυσε το Κοινοβούλιο, οργισμένος με ό,τι θεωρούσε ως αναίδεια και αδιαλλαξία των μελών του.
thumb|left|upright|[[Ντανιίλ Μάιτενς: Ο Κάρολος ως πρίγκιπας της Ουαλίας, περ. 1623.]]
Ο Κάρολος και ο Δούκας του Μπάκιγχαμ, ευνοούμενος του Ιακώβου και άνθρωπος με μεγάλη επιρροή στον Πρίγκιπα, ταξίδεψαν ινκόγκνιτο στην Ισπανία τον Φεβρουάριο του 1623 για να προσπαθήσουν να ολοκληρώσουν το χρονίως εκκρεμές Ισπανικό συνοικέσιο. Αλλά το ταξίδι απέτυχε οικτρά Η Ινφάντα θεωρούσε τον Κάρολο σχεδόν άπιστο, και οι Ισπανοί κατ' αρχάς απαίτησαν να μεταστραφεί στον Ρωμαιοκαθολικισμό ως προϋπόθεση για το συνοικέσιο. Οι Ισπανοί επέμεναν για ανεκτικότητα προς τους Καθολικούς στην Αγγλία και την ανάκληση των ποινικών νόμων, κάτι που ο Κάρολος ήξερε ότι ουδέποτε θα αποδεχόταν το Κοινοβούλιο, και για την παραμονή της Ινφάντας στην Ισπανία επί ένα χρόνο μετά τον γάμο ώστε να διασφαλιστεί η εφαρμογή των όρων του συμφώνου από την Αγγλία. Μια προσωπική διαμάχη ξέσπασε μεταξύ του Μπάκιγχαμ και του Κόμη-Δούκα του Ολιβάρες, του κορυφαίου Ισπανού υπουργού, και έτσι ο Κάρολος διεξήγαγε τις τελικά μάταιες διαπραγματεύσεις προσωπικά. Όταν ο Κάρολος επέστρεψε στο Λονδίνο τον Οκτώβριο, χωρίς νύφη και μέσα σε ένα εκστατικό και ανακουφισμένο δημόσιο καλωσόρισμα, εκείνος και ο Μπάκιγχαμ πίεσαν τον διστακτικό βασιλιά Ιάκωβο να κηρύξει πόλεμο στην Ισπανία.
Με τη ενθάρρυνση των Προτεσταντών συμβούλων του, ο Ιάκωβος συγκάλεσε το Κοινοβούλιο για να ζητήσει κεφάλαια για έναν πόλεμο. Ο Κάρολος και ο Μπάκιγχαμ υποστήριζαν την παραπομπή του Λόρδου Θησαυροφύλακα, Λάιονελ Κράνφιλντ, 1ου κόμη του Μίντλσεξ]], ο οποίος αντιτίθετο στον πόλεμο λόγω του υπέρογκου κόστους και ο οποίος έπεσε σύντομα με τον ίδιο τρόπο σχεδόν που είχε πέσει και ο Μπέικον. Ο Ιάκωβος είπε στον Μπάκιγχαμ ότι ήταν ανόητος, και προειδοποίησε εκ των προτέρων τον γιο του ότι θα μετάνιωνε για την αναβίωση της παραπομπής ως κοινοβουλευτικού εργαλείου. Ένας ελλιπώς χρηματοδοτούμενος πρόχειρος στρατός υπό τον Ερνστ φον Μάνσφελντ ξεκίνησε για να ανακτήσει το Παλατινάτο, αλλά ήταν τόσο άσχημα τροφοδοτούμενος που ποτέ δεν προχώρησε πέραν της Ολλανδικής ακτής.
Από το 1624, οπότε η κατάσταση της υγείας του Ιακώβου άρχισε να επιδεινώνεται, ο Κάρολος και ο Μπάκιγχαμ ασκούσαν de facto τη βασιλική εξουσία μέχρι τον θάνατο του Ιακώβου (Μάρτιος του 1625) οπότε ο Κάρολος έγινε βασιλιάς.
Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας
Με την αποτυχία του ισπανικού συνοικεσίου, ο Κάρολος και ο Μπάκινγκχαμ έστρεψαν την προσοχή τους στη Γαλλία. Την 1η Μαΐου 1625 ο Κάρολος παντρεύτηκε δι' αντιπροσώπου τη δεκαπεντάχρονη Ερριέττα Μαρία της Γαλλίας μπροστά στην είσοδο της Παναγίας των Παρισίων. Ο Κάρολος είχε δει την Ερριέττα Μαρία στο Παρίσι καθ' οδόν προς την Ισπανία. Το ζευγάρι παντρεύτηκε κανονικά στις 13 Ιουνίου 1625 στο Κάντερμπερυ.
Ο Κάρολος ανέβαλε την έναρξη του πρώτου του Κοινοβουλίου μέχρι μετά τη δεύτερη τελετή, για να προλάβει οποιαδήποτε αντίθεση στον γάμο. Πολλά μέλη της Βουλής των Κοινοτήτων αντιτίθεντο στον γάμο του Βασιλιά με μια Ρωμαιοκαθολική, φοβούμενοι ότι ο Κάρολος θα ήρε τους περιορισμούς κατά των Καθολικών και θα υπονόμευε την επίσημα εγκαθιδρυμένη μεταρρυθμισμένη Εκκλησίας της Αγγλίας. Παρότι δήλωσε στο Κοινοβούλιο ότι δεν θα χαλάρωνε τους θρησκευτικούς περιορισμούς, υποσχέθηκε ακριβώς το αντίθετο σε ένα μυστικό γαμήλιο σύμφωνο που συνήψε με τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ της Γαλλίας. Επιπλέον, το σύμφωνο δάνειζε στους Γάλλους μια Αγγλική ναυτική δύναμη η οποία θα χρησιμοποιούνταν εναντίον των Ουγενότων στη Λα Ροσέλ. Ο Κάρολος στέφθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1626 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, αλλά χωρίς τη σύζυγό του στο πλευρό του επειδή εκείνη αρνήθηκε να συμμετάσχει σε μια Προτεσταντική θρησκευτική τελετή.
Η δυσπιστία προς τη θρησκευτική πολιτική του Καρόλου αυξήθηκε λόγω της υποστήριξής του προς τον αμφιλεγόμενο αντικαλβινιστή ιερωμένο, τον Ρίτσαρντ Μόνταγκιου, προς τον οποίο έτρεφαν μεγάλη αντιπάθεια οι Πουριτανοί. Στο φυλλάδιο του A New Gag for an Old Goose (1624), που ήταν απάντηση στο Καθολικό φυλλάδιο A New Gag for the New Gospel, ο Μόνταγκιου επιχειρηματολόγησε εναντίον του Καλβινιστικού Προκαθορισμού, του δόγματος ότι η σωτηρία και η τιμωρία ήταν προαποφασισμένες από τον Θεό. Οι αντικαλβινιστές – γνωστοί ως Αρμινιανοί – πίστευαν ότι τα ανθρώπινα όντα μπορούσαν να επηρεάσουν τη μοίρα τους με την ελεύθερη θέλησή τους. Οι Αρμινιανοί ιερωμένοι ήταν από τους λίγους που υποστήριξαν το ισπανικό συνοικέσιο του Καρόλου. Με την υποστήριξη του βασιλιά Ιακώβου, ο Μόνταγκιου εξέδωσε άλλο ένα φυλλάδιο, με τίτλο Appello Caesarem, το 1625 λίγο μετά τον θάνατο του παλαιού βασιλιά και την άνοδο του Καρόλου. Για να προστατεύσει τον Μόνταγκιου από την επίθεση των Πουριτανών του Κοινοβουλίου, ο Κάρολος έκανε τον κληρικό βασιλικό εφημέριο, αυξάνοντας τις υποψίες πολλών Πουριτανών ότι ευνοούσε τον Αρμινιανισμό ως μία εκ του πονηρού προσπάθεια επαναφοράς του Καθολικισμού.
Αντί της άμεσης εμπλοκής στον Ευρωπαϊκό χερσαίο πόλεμο, το Αγγλικό Κοινοβούλιο προτίμησε μια σχετικά μη δαπανηρή ναυτική επίθεση στις Ισπανικές αποικίες στον Νέο Κόσμο, επιδιώκοντας τη διαρπαγή των θησαυρών που μεταφέρονταν στην Ισπανία. Το Κοινοβούλιο ψήφισε χρηματοδότηση 140.000 λιρών, που ήταν ποσό ανεπαρκές για τα πολεμικά σχέδια του Καρόλου. Επιπλέον, η Βουλή των Κοινοτήτων περιόρισε την εξουσιοδότηση της για την είσπραξη από τον Βασιλιά των εισαγωγικών και εξαγωγικών δασμών σε ένα μόνο έτος, αν και οι προηγούμενοι ηγεμόνες μετά τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας είχαν λάβει αυτό το δικαίωμα ισοβίως. Το νομοσχέδιο δεν προχώρησε στη Βουλή των Λόρδων μετά την πρώτη του ανάγνωση. Αν και δεν ελήφθη καμία Κοινοβουλευτική Πράξη για την επιβολή των εισαγωγικών και εξαγωγικών δασμών, ο Κάρολος συνέχισε να συλλέγει τους φόρους. thumb|left|Πορτρέτο από τον Γκέρριτ βαν Χόντχορστ, 1628. Μια επιπόλαια σχεδιασμένη και εκτελεσμένη ναυτική εκστρατεία εναντίον του Κάδιθ της Ισπανίας υπό την ηγεσία του Μπάκιγχαμ κατέληξε άσχημα και η Βουλή των Κοινοτήτων άρχισε τις διαδικασίες παραπομπής του Δούκα. Τον Μάιο του 1626 ο Κάρολος πρότεινε τον Μπάκιγχαμ για καγκελάριο του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ σε μια επίδειξη υποστήριξης, και συνέλαβε δύο μέλη της Βουλής που είχαν καταφερθεί εναντίον του Μπάκιγχαμ – τον Ντάντλεϋ Ντιγκς και τον Σερ Τζον Έλιοτ – στην είσοδο της Βουλής. Η Βουλή των Κοινοτήτων εξοργίστηκε από τη φυλάκιση των δύο μελών της και μετά από μια εβδομάδα σε αστυνομική επιτήρηση, αμφότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι. Στις 12 Ιουνίου 1626, οι Κοινότητες ξεκίνησαν μια απ' ευθείας διακήρυξη εναντίον του Μπάκιγχαμ που ανέφερε: "Διαμαρτυρόμαστε ενώπιον της Μεγαλειότητάς σας και όλου του κόσμου ότι μέχρι τη στιγμή που αυτό το υψηλό πρόσωπο παύσει να αναμειγνύεται με τα μεγάλα ζητήματα του κράτους, δεν έχουμε καμιάν ελπίδα για οποιαδήποτε επιτυχία· και να φοβάστε ότι όσα χρήματα δώσουμε ή μπορούμε να δώσουμε, εξ αιτίας της κακοδιαχείρισής του, θα μετατραπούν μάλλον σε πλήγμα και ζημία του βασιλείου σας αντί για κάτι άλλο, όπως έχουμε από οδυνηρή πείρα διαπιστώσει για εκείνες τις μεγάλες προμήθειες που δόθηκαν προηγουμένως και προσφάτως". Παρά τις διαμαρτυρίες του Κοινοβουλίου, όμως, ο Κάρολος αρνήθηκε να απομακρύνει τον φίλο του. Αντ' αυτού διέλυσε το Κοινοβούλιο.
Εν τω μεταξύ, οικογενειακές διαμάχες μεταξύ του Καρόλου και της Ερριέττας Μαρίας σκίαζαν τα πρώτα χρόνια του γάμου τους. Ήταν διαμάχες σχετικά με το τι θα της αναλογούσε σε περίπτωση θανάτου του Καρόλου, με τους ανθρώπους που την περιστοίχιζαν και με την άσκηση της λατρείας της. Οι διαμάχες αυτές κορυφώθηκαν με την εκδίωξη από τον Βασιλιά των περισσότερων Γάλλων αυλικών της τον Αύγουστο του 1626. Παρά τη συμφωνία του Καρόλου να προμηθεύσει τους Γάλλους με Αγγλικά πλοία προς εκπλήρωση των γαμήλιων όρων, το 1627 οργάνωσε μια επίθεση στη Γαλλική ακτή για να υπερασπιστεί τους Ουγενότους στη Λα Ροσέλ. Η πράξη αυτή, με αρχηγό τον Μπάκιγχαμ, ήταν τελικά ανεπιτυχής. Η αποτυχία του Μπάκιγχαμ να προστατεύσει τους Ουγενότους- και η αποχώρησή του από το Σεντ-Μαρτέν-ντε-Ρε – οδήγησε στην Πολιορκία της Λα Ροσέλ από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ και αύξησε την αποστροφή του λαού και του Αγγλικού Κοινοβουλίου προς τον Δούκα.
Ο Κάρολος προκάλεσε περαιτέρω αναταραχή προσπαθώντας να συγκεντρώσει χρήματα για τον πόλεμο μέσω ενός "αναγκαστικού δανείου": ενός φόρου επιβεβλημένου χωρίς κοινοβουλευτική συναίνεση. Τον Νοέμβριο του 1627, ανώτατο δικαστήριο στο οποίο εκδικαζόταν η "υπόθεση των Πέντε Ιπποτών", απεφάνθη ότι ο βασιλιάς είχε προνομιακό δικαίωμα να φυλακίσει χωρίς δίκη εκείνους που αρνούνταν να πληρώσουν το αναγκαστικό δάνειο. Όταν συγκλήθηκε και πάλι τον Μάρτιο του 1628 το Κοινοβούλιο, υιοθέτησε στις 26 Μαΐου το Υπόμνημα Δικαίου, με το οποίο καλούσε τον βασιλιά να αναγνωρίσει ότι δεν μπορούσε να επιβάλλει φόρους χωρίς τη συναίνεση του Κοινοβουλίου, να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο σε πολίτες, να τους φυλακίζει χωρίς νόμιμη διαδικασία και να εγκαθιστά στρατεύματα στις περιοχές τους. Ο Κάρολος συγκατένευσε στο υπόμνημα στις 7 Ιουνίου, αλλά μέχρι το τέλος του μήνα είχε αναστείλει τη λειτουργία του το Κοινοβουλίου και επιβεβαίωσε το δικαίωμά του να συλλέγει δασμούς χωρίς την εξουσιοδότηση του Κοινοβουλίου.
Στις 23 Αυγούστου 1628 ο Μπάκιγχαμ δολοφονήθηκε. Ο Κάρολος ήταν συντετριμμένος. Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Χάυντ, Κόμη του Κλάρεντον, έπεσε πάνω στο κρεβάτι του, θρηνώντας με πολύ πάθος και με αφθονία δακρύων. Παρέμεινε θρηνώντας στο δωμάτιό του για δύο ημέρες. Αντίθετα, ο λαός χάρηκε με τον θάνατο του Μπάκιγχαμ, ο οποίος μεγάλωσε την απόσταση μεταξύ της αυλής και του έθνους, και μεταξύ του Στέμματος και των Κοινοτήτων. Αν και ο θάνατος του Μπάκιγχαμ ουσιαστικά τερμάτισε τον πόλεμο με την Ισπανία και εξαφάνισε τα προβλήματα που γεννούσε η εξουσία του, δεν τερμάτισε τις συγκρούσεις ανάμεσα στον Κάρολο και το Κοινοβούλιο. Συνέπεσε όμως (αν δεν συνέβαλε) με μια βελτίωση των σχέσεων του Καρόλου με τη σύζυγό του, και μέχρι τον Νοέμβριο του 1628 οι παλιές τους διαφορές επιλύθηκαν. Ίσως οι συναισθηματικοί δεσμοί του Καρόλου μεταφέρθηκαν από τον Μπάκιγχαμ στην Ερριέττα Μαρία. Εκείνη έμεινε έγκυος για πρώτη φορά, και ο δεσμός μεταξύ τους έγινε ακόμα ισχυρότερος. Μαζί, ενσάρκωναν μια εικόνα αρετής και οικογενειακής ζωής, και η αυλή τους έγινε υπόδειγμα τυπικότητας και ηθικής.
Το διακεκομμένο Κοινοβούλιο
thumb|Ο Κάρολος εικονιζόμενος ως νικηφόρος και ιπποτικός [[Άγιος Γεώργιος στην αγγλική ύπαιθρο από τον Ρούμπενς, 1629–30.]] Τον Ιανουάριο του 1629 ο Κάρολος κήρυξε την έναρξη της δεύτερης συνόδου του Αγγλικού Κοινοβουλίου (οι εργασίες του οποίου είχαν ανασταλεί τον Ιούνιο του 1628), με έναν μετριοπαθή λόγο για τα θέματα εισαγωγικών και εξαγωγικών δασμών. Μέλη της Βουλής των Κοινοτήτων εκδήλωσαν την αντίθεσή προς τις ενέργειες του Καρόλου σχετικά με την υπόθεση του Τζων Ρολ, μέλους του Κοινοβουλίου, του οποίου τα αγαθά είχαν κατασχεθεί επειδή δεν είχε πληρώσει τους δασμούς. Πολλά μέλη του Κοινοβουλίου εξέλαβαν την εφαρμογή του φόρου ως καταπάτηση του Υπομνήματος του Μαΐου 1628. Όταν ο Κάρολος διέταξε μια κοινοβουλευτική παύση στις 2 Μαρτίου, τα μέλη κράτησαν τον πρόεδρο του Σώματος Σερ Τζον Φιντς, καθηλωμένο στη θέση του μέχρις ότου αναγνωστούν και εγκριθούν ψηφίσματα κατά του Καθολικισμού, τον Αρμινιανισμού και των δασμών. Η πρόκληση ήταν υπερβολική για τον Κάρολο, ο οποίος διέλυσε το Κοινοβούλιο και φυλάκισε εννέα κοινοβουλευτικούς ηγέτες, περιλαμβανομένου του Σερ Τζων Έλιοτ, μετατρέποντας αυτούς τους άνδρες σε μάρτυρες, και λαϊκούς ήρωες.
Λίγο μετά την αναβολή των συνεδριάσεων, χωρίς ορατές προοπτικές εξεύρεσης πόρων για έναν Ευρωπαϊκό πόλεμο και χωρίς τον Μπάκιγνκχαμ δίπλα του, ο Κάρολος συνήψε ειρήνη με τη Γαλλία και την Ισπανία. Τα επόμενα έντεκα χρόνια, κατά τα οποία ο Κάρλος κυβέρνησε την Αγγλία χωρίς Κοινοβούλιο, αναφέρονται ως Προσωπική Διακυβέρνηση ή "Τυραννία των ένδεκα χρόνων". Η διακυβέρνηση χωρίς Κοινοβούλιο δεν ήταν εξαίρεση και είχε προηγούμενο. Μόνο το Κοινοβούλιο, όμως, μπορούσε νόμιμα να αυξήσει τους φόρους και χωρίς αυτό η δυνατότητα του Καρόλου να αποκτήσει χρήματα για το θησαυροφυλάκιό του περιοριζόταν στα συνήθη δικαιώματα και προνόμιά του.
Οικονομικά
thumb|Έξι αργυρές πένες του Καρόλου Α΄. Επιγρ.: VI - CAROLUS D. G. MAG. BRIT., FR., ET HIB. REX / CHRISTO AUSPICE REGNO (με τον Χριστό προστάτη μου κυβερνώ). 2,96 γραμ., 1638-39. Ένα μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα είχε δημιουργηθεί στις βασιλείες της Ελισάβετ Α' και του Ιακώβου Α'. Αν και ο Μπάκιγχαμ πραγματοποίησε σύντομες εκστρατείες εναντίον της Ισπανίας και της Γαλλίας, υπήρχε μικρή οικονομική δυνατότητα για τον Κάρολο να διεξάγει υπερπόντιους πολέμους. Καθ'όλη τη βασιλεία του ο Κάρολος αναγκαζόταν να βασίζεται κυρίως σε εθελοντικές δυνάμεις για την άμυνα και σε διπλωματικές προσπάθειες για να υποστηρίξει την παλινόρθωση της αδελφής του Ελισάβετ στον θρόνο του Παλατινάτου. Η Αγγλία εξακολουθούσε να είναι η λιγότερο φορολογούμενη χώρα στην Ευρώπη, χωρίς επίσημο φόρο κατανάλωσης και χωρίς τακτική άμεση φορολογία. Για να αποκτήσει έσοδα χωρίς να επανασυγκαλέσει το Κοινοβούλιο, ο Κάρολος «ανέστησε» έναν σχεδόν ξεχασμένο νόμο ονόματι «Distraint of Knighthood», σε αχρηστία για περισσότερο από έναν αιώνα, ο οποίος απαιτούσε κάθε άντρας που κέρδιζε £40 ή περισσότερο κάθε χρόνο από τα κτήματά του, να παρίσταται στη στέψη του βασιλιά για να χριστεί ιππότης. Βασιζόμενος σε αυτό το νομοθέτημα, ο Κάρολος έβαλε πρόστιμο σε άτομα που δεν προσήλθαν στη στέψη του το 1626.
Θρησκευτικές συγκρούσεις
thumb|left|Ο Κάρολος Α΄ με τον κο Ντε Σαιντ Αντουάν, του [[Άντονι βαν Ντάικ|Άντονυ βαν Ντάικ, 1633, Κάστρο Ουίνδσορ.]] Καθ' όλη την περίοδο της ηγεμονίας του Καρόλου, η Αγγλική Μεταρρύθμιση ήταν μονίμως στο προσκήνιο του πολιτικού διαλόγου. Η Αρμινιανή θεολογία έδινε έμφαση στην εξουσία των κληρικών και την ατομική ικανότητα της απόρριψης ή της αποδοχής της σωτηρίας, και επομένως θεωρείτο αιρετική και ως πιθανό όχημα για την επανεγκαθίδρυση του Ρωμαιοκαθολικισμού από τους Καλβινιστές αντιπάλους της. Η συμπάθεια του Καρόλου προς τις διδασκαλίες του Αρμινιανισμού, και ειδικά η επιθυμία του να απομακρύνει την Εκκλησία της Αγγλίας από τον Καλβινισμό προς μια πιο παραδοσιακή και μυστηριακή κατεύθυνση εξελήφθησαν από τους Πουριτανούς ως τάσεις προς την αθρησκεία. Επιπλέον, οι υπήκοοι του πληροφορούνταν τα νέα του Ευρωπαϊκού πολέμου τακτικά και δυσαρεστούντο όλο και περισσότερο από τις διπλωματικές επαφές του Καρόλου με την Ισπανία και την αποτυχία του να υποστηρίξει τους Προτεστάντες ζήτημα στο εξωτερικό αποτελεσματικά.
Το 1633 ο Κάρολος όρισε τον Ουίλλιαμ Λωντ, Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ. Μαζί ξεκίνησαν μια σειρά αντικαλβινιστικών μεταρρυθμίσεων με τις οποίες αποπειράθηκαν να διασφαλίσουν τη θρησκευτική ομοιομορφία περιορίζοντας τους αντισυμβατικούς ιεροκήρυκες, επιμένοντας η λειτουργία να τελείται όπως περιγράφεται στο Βιβλίο της Κοινής Προσευχής (Book of Comon Prayer), οργανώνοντας την εσωτερική αρχιτεκτονική των Αγγλικών εκκλησιών ώστε να δοθεί έμφαση στο μυστήριο της Ευχαριστίας και να επανεκδοθεί η "Διακήρυξη των Αθλημάτων" (Declaration of Sports) του βασιλιά Ιακώβου, η οποία επέτρεπε κοσμικές δραστηριότητες την ημέρα αργίας. Μια οργάνωση (Feoffees for Impropriations) που αγόραζε εκκλησιαστικές θέσεις για τους Πουριτανούς διαλύθηκε. Για να διώξει εκείνους που αντιτίθεντο στις μεταρρυθμίσεις του, ο Λωντ χρησιμοποίησε τα δυο ισχυρότερα δικαστήρια στη χώρα, το Εκκλησιαστικό Δικαστήριο (Court of High Commission) και το Δικαστήριο της Αστεροειδούς Αίθουσας (Star Chamber). Τα δικαστήρια αυτά λογόκριναν τις αντίθετες θρησκευτικές απόψεις, και έγιναν λαομίσητα στις τάξεις των κατόχων ιδιοκτησίας γιατί επέβαλλαν ατιμωτικές ποινές σε αριστοκράτες. Το 1637 ο Ουίλλιαμ Πρυν, ο Χένρι Μπέρτον και ο Τζον Μπάστγουικ, τοποθετήθηκαν στον κύφωνα, μαστιγώθηκαν, ακρωτηριάστηκαν και φυλακίστηκαν επ' αόριστον γιατί δημοσίευσαν λίβελους εναντίον της επισκοπικής διοίκησης. thumb|Τριπλή προσωπογραφία του Καρόλου Α΄, Άντονυ βαν Ντάυκ, 1635–36, Βασιλική Συλλογή, Κάστρο Ουίνδσορ. Όταν ο Κάρολος προσπάθησε να επιβάλει τη θρησκευτική του πολιτική στη Σκωτία αντιμετώπισε πολυάριθμες δυσκολίες. Παρ' ότι γεννημένος στη Σκωτία, ο Κάρολος είχε αποξενωθεί από το βόρειο βασίλειό του· η πρώτη του επίσκεψη μετά την παιδική του ηλικία εκεί έγινε λόγω της Σκωτικής του στέψης το 1633. Προς απογοήτευση των Σκώτων, οι οποίοι είχαν αφαιρέσει πολλές παραδοσιακές τελετουργίες από τη λειτουργική τους πρακτική, ο Κάρολος επέμεινε η στέψη να πραγματοποιηθεί σύμφωνα με το αγγλικανικό τυπικό. Το 1637 ο Βασιλιάς διέταξε τη χρήση ενός νέου βιβλίου προσευχής στη Σκωτία το οποίο ήταν σχεδόν πανομοιότυπο με το αγγλικό Βιβλίο της Κοινής Προσευχής, χωρίς να συμβουλευτεί το Σκωτικό Κοινοβούλιο ή την Εκκλησία της Σκωτίας. Παρότι γράφηκε, καθ' υπόδειξη του Καρόλου, από Σκώτους επισκόπους, πολλοί Σκώτοι την αντιστρατεύονταν, βλέποντας το νέο βιβλίο προσευχής ως μέσον εισαγωγής του Αγγλικανισμού στη Σκωτία. Στις 23 Ιουλίου, ξέσπασαν ταραχές στο Εδιμβούργο την πρώτη Κυριακή της χρήσης του βιβλίου προσευχής, και η αναταραχή εξαπλώθηκε σε όλη την Εκκλησία της Σκωτίας. Ο λαός άρχισε να κινητοποιείται γύρω από μια επαναβεβαίωση της πρεσβυτεριανής ομολογίας (National Covenant), οι υπογράψαντες την οποία είχαν υποσχεθεί να στηρίζουν τη μεταρρυθμισμένη θρησκεία της Σκωτίας και να απορρίψουν οιεσδήποτε καινοτομίες οι οποίες δεν εξουσιοδοτούνταν από την Εκκλησία και το Κοινοβούλιο. Όταν η Γενική Συνέλευση της Εκκλησίας της Σκωτίας συνήλθε τον Νοέμβριο 1638, καταδίκασε το νέο βιβλίο προσευχής, κατήργησε την επισκοπική διοίκηση της εκκλησίας, και υιοθέτησε Πρεσβυτεριανή διοίκηση από πρεσβύτερους και διακόνους.
Πόλεμοι των Επισκόπων
Ο Κάρολος εξέλαβε την αναταραχή στη Σκωτία ως εξέγερση εναντίον της εξουσίας του και προκάλεσε με τις ενέργειές του τον Πρώτο Πόλεμο των Επισκόπων το 1639. Ο Κάρολος δεν ζήτησε χρηματοδότηση από το Κοινοβούλιο για να διεξαγάγει τον πόλεμο, αλλά αντίθετα συγκέντρωσε έναν στρατό χωρίς κοινοβουλευτική βοήθεια και βάδισε στο Μπέρικ-απόν-Τουίντ, στο σύνορο της Σκωτίας. Ο στρατός του Καρόλου δεν ενεπλάκη με τους Σκωτσέζους Πρεσβυτεριανούς καθώς ο Βασιλιάς θεωρούσε τις δυνάμεις του πολύ κατώτερες αριθμητικά από αυτές των Σκωτσέζων. Με τη Συνθήκη του Μπέρικ το 1639, ο Κάρολος κέρδισε ξανά τα Σκωτικά του φρούρια και πέτυχε τη διάλυση της προσωρινής κυβέρνησης των Πρεσβυτεριανών, αλλά με τη σημαντική υποχώρηση ότι θα συγκαλούνταν το Σκωτικό Κοινοβούλιο αλλά και η Γενική Συνέλευση της Σκωτικής Εκκλησίας.
Η στρατιωτική αποτυχία του Καρόλου στον Πρώτο Πόλεμο των Επισκόπων του στοίχισε μια οικονομική και διπλωματική κρίση η οποία επιδεινώθηκε όταν οι προσπάθειές του να χρηματοδοτηθεί από την Ισπανία, ενώ ταυτόχρονα συνέχιζε να υποστηρίζει τους συγγενείς του στο Παλατινάτο, οδήγησαν στη δημόσια ταπείνωση της ναυμαχίας των Στενών του Κεντ (Battle of the Downs). Στις 21 Οκτωβρίου 1639 οι Ολλανδοί κατέστρεψαν έναν Ισπανικό στόλο με φορτίο χρυσού ανοιχτά του Κεντ υπό τα βλέμματα του ανήμπορου να δράσει αγγλικού στόλου, δώδεκα μεταγωγικά του οποίου μετέφεραν τον ισπανικό στρατό στις Κάτω Χώρες.
Ο Κάρολος συνέχισε τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους Σκώτους σε μια απόπειρα να κερδίσει χρόνο προτού ξεκινήσει μια νέα στρατιωτική επιχείρηση. Λόγω της οικονομικής του αδυναμίας, αναγκάστηκε να συγκαλέσει το Κοινοβούλιο. Το Αγγλικό και το Ιρλανδικό κοινοβούλιο]] συνήλθαν τους πρώτους μήνες του 1640. Τον Μάρτιο του 1640, το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο ψήφισε μια χρηματοδότηση £180.000 με την υπόσχεση να συγκεντρωθεί ένας ισχυρός στρατός 9.000 μέχρι το τέλος Μαΐου. Στις αγγλικές γενικές εκλογές τον Μάρτιο, όμως, οι υποψήφιοι της αυλής απέτυχαν και οι σχέσεις του Καρόλου με το Κοινοβούλιο τον Απρίλιο έφτασαν γρήγορα σε αδιέξοδο. Ο Άλτζερνον Πέρσυ, Κόμης του Νορθάμπερλαντ, και ο Τόμας Ουέντγουορθ, Κόμης του Στράφφορντ, προσπάθησαν να μεσολαβήσουν για έναν συμβιβασμό σύμφωνα με τον οποίο ο Βασιλιάς θα συμφωνούσε να παραιτηθεί του ship money έναντι £650.000 (αν και το κόστος του επερχόμενου πολέμου υπολογιζόταν σε περίπου £1.000.000). Η προσπάθεια αυτή δεν είχε επιτυχία. Οι αιτήσεις των Κοινοβουλευτικών για περαιτέρω μεταρρυθμίσεις αγνοήθηκαν από τον Κάρολο, ο οποίος διατηρούσε ακόμα την υποστήριξη της Βουλής των Λόρδων. Παρά τις διαμαρτυρίες του Νορθάμπερλαντ, το Βραχύ Κοινοβούλιο (όπως έμεινε γνωστό) διαλύθηκε τον Μάιο του 1640, λιγότερο από ένα μήνα μετά τη σύγκλησή του.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Στράφφορντ, Λόρδος Αντιπρόσωπος της Ιρλανδίας από το 1632, είχε αναδειχθεί σε δεξί χέρι του Καρόλου και μαζί με τον Λοντ, προσπαθούσε να επιβάλει τη βασιλική εξουσία επί των τοπικών ή αντιπολιτευτικών συμφερόντων. Παρότι αρχικά κριτικός προς τον Βασιλιά, ο Στράφφορντ μεταστράφηκε το 1628 (λόγω εν μέρει της πειθούς του Μπάκιγχαμ), και έκτοτε αναδείχθηκε, μαζί με τον Λωντ, ως ο ισχυρότερος από τους επιτελείς του Καρόλου.
Αναθαρρημένο από την αποτυχία του Αγγλικού Βραχέος Κοινοβουλίου, το Σκωτικό Κοινοβούλιο αυτοανακηρύχθηκε ικανό να κυβερνά χωρίς τη συναίνεση του βασιλιά και, τον Αύγουστο 1640, ο στρατός των Πρεσβυτεριανών εισήλθε στην Αγγλική κομητεία του Νορθάμπερλαντ. Μετά την ασθένεια του Κόμη του Νορθάμπερλαντ, ο οποίος ήταν αρχιστράτηγος του Βασιλιά, ο Κάρολος και ο Στράφφορντ κινήθηκαν βόρεια για να διοικήσουν τις Αγγλικές δυνάμεις, παρότι ο Στράφφορντ ήταν ο ίδιος άρρωστος με ποδάγρα και δυσεντερία. Ο Σκωτικός στρατός, μεγάλο μέρος του οποίου ήταν βετεράνοι του Τριακονταετούς Πολέμου, είχε μακράν υψηλότερο ηθικό και εκπαίδευση συγκριτικά με τον Αγγλικό, και δεν συνάντησε ουσιαστικά αντίσταση μέχρι το Νιούκασλ απόν Τάιν όπου, στη Μάχη του Νιούμπερν, νίκησε τις Αγγλικές δυνάμεις και κατέλαβε την πόλη, καθώς και τη γειτονική κομητεία του Ντάραμ.
Καθώς οι φωνές για ένα κοινοβούλιο δυνάμωναν, Ο Κάρολος προχώρησε στην ασυνήθιστη πράξη της σύγκλησης του Μεγάλου Συμβουλίου των Ομοτίμων, θεσμού σε αχρηστία για πάνω από έναν αιώνα. Κατά τη σύνοδό του στο Γιορκ στις 24 Σεπτεμβρίου 1640, ο Κάρολος αποφάσισε να υποταχθεί στην καθολική απαίτηση για σύγκληση Κοινοβουλίου. Αφού ενημέρωσε τους ευγενείς ότι το κοινοβούλιο θα συγκαλούνταν τον Νοέμβριο, τους ζήτησε να σκεφτούν πώς θα χρηματοδοτούσαν τον πόλεμο κατά των Σκωτσέζων. Αυτοί τον συμβούλευσαν κα κάνει ειρήνη. Μια παύση των εχθροπραξιών, αν και όχι τελική συμφωνία, επήλθε με την ταπεινωτική Συνθήκη του Ripon, η οποία υπογράφηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1640. Με τη συνθήκη αυτή οι Σκώτοι θα συνέχιζαν να κατέχουν το Νορθάμπερλαντ και το Ντάραμ και να πληρώνονται £850 καθημερινά, μέχρι την αποκατάσταση της ειρήνης και την επανασύγκληση του Αγγλικού Κοινοβουλίου, το οποίο θα έπρεπε να συγκεντρώσει επαρκή ποσά για να πληρώσει τις Σκωτικές δυνάμεις.
Ακολούθως, τον Νοέμβριο, ο Κάρολος συγκάλεσε αυτό που έμεινε γνωστό ως Μακρύ Κοινοβούλιο. Ακόμη μια φορά, οι υποστηρικτές του Καρόλου απέτυχαν στις εκλογές. Από τα 493 μέλη της Βουλής των Κοινοτήτων, πάνω από 350 αντιτίθεντο στον Βασιλιά.
Κλιμάκωση των εντάσεων
Το Μακρύ Κοινοβούλιο αποδείχτηκε τόσο εχθρικό για τον Κάρολο όσο και το Βραχύ Κοινοβούλιο. Συνήλθε στις 3 Νοεμβρίου 1640 και σύντομα ξεκίνησε διαδικασίες για να παραπέμψει τους κυριότερους συμβούλους του Βασιλιά για εσχάτη προδοσία. Ο Στράφφορντ τέθηκε υπό επιτήρηση στις 10 Νοεμβρίου· ο Λωντ παραπέμφθηκε στις 18 Δεκεμβρίου· ο Λόρδος Σφραγιδοφύλακας Φιντς παραπέμφθηκε την επόμενη ημέρα, και ακολούθως διέφυγε στη Χάγη με την άδεια του Καρόλου στις 21 Δεκεμβρίου. Για να εμποδίσει τον Βασιλιά από το να το διαλύει κατά βούληση, το Κοινοβούλιο πέρασε την Πράξη Τριετίας (Triennial Act), η οποία απαιτούσε το Κοινοβούλιο να συγκαλείται τουλάχιστον κάθε τρία χρόνια, και επέτρεπε στον Λόρδο Σφραγιδοφύλακα και 12 ομοτίμους να συγκαλούν το Κοινοβούλιο αν ο βασιλιάς δεν το έκανε. Η Πράξη συνοδευόταν από ένα νομοσχέδιο επιχορήγησης, και για να διασφαλίσει το τελευταίο, ο Κάρολος έδωσε απρόθυμα τη βασιλική συγκατάθεση τον Φεβρουάριο του 1641.
Ο Στράφφορντ είχε γίνει ο βασικός στόχος των Κοινοβουλευτικών, ειδικά του Τζον Πυμ, και προσήχθη σε δίκη για εσχάτη προδοσία στις 22 Μαρτίου 1641. Όμως, ο κρίσιμος ισχυρισμός του Σερ Χένρυ Βέην ότι ο Στράφφορντ είχε απειλήσει να χρησιμοποιήσει τον ιρλανδικό στρατό για να υποτάξει την Αγγλία δεν επιβεβαιώθηκε και στις 10 Απριλίου η υπόθεση του Πυμ κατέρρευσε. ο Πυμ και οι σύμμαχοί του άμεσα συνέταξαν ένα ένταλμα εξωδικαστικής καταδίκης (Bill of attainder), το οποίο απλά κήρυξε τον Στράφφορντ ένοχο και επέβαλε την ποινή του θανάτου.
Ο Κάρολος διαβεβαίωσε τον Στράφφορντ ότι "με τον λόγο ενός βασιλιά δεν θα υποφέρει η ζωή, η τιμή ή η περιουσία σου", και η δίωξη δεν θα πετύχαινε αν ο Κάρολος απέσυρε την έγκρισή της Τριετούς Πράξης. Επιπλέον, πολλά μέλη και οι περισσότεροι ευγενείς αντιτίθεντο στη δίωξη, μη επιθυμώντας, σύμφωνα με έναν από αυτούς, να "διαπράξουν φόνο με το ξίφος της δικαιοσύνης". Όμως, οι αυξανόμενες εντάσεις και μια απόπειρα πραξικοπήματος από φιλομοναρχικούς αξιωματικούς του στρατού προς υποστήριξη του Στράφφορντ και στην οποία ο Κάρολος είχε αναμειχθεί άρχισε να γέρνει την πλάστιγγα. Η Βουλή των Κοινοτήτων πέρασε το Bill of attainder στις 20 Απριλίου με μεγάλη διαφορά (204 υπέρ, 59 κατά, και 230 απέχοντες), και οι Λόρδοι συναίνεσαν (με 26 ψήφους έναντι 19, και 79 απόντες) τον Μάιο. Στις 3 Μαΐου, μια Διαμαρτυρία του Κοινοβουλίου είχε επιτεθεί στους "κακόβουλους συμβούλους" της "αυθαίρετης και τυραννικής κυβέρνησης" του Καρόλου· ενώ εκείνοι που υπέγραψαν το υπόμνημα ανέλαβαν να υπερασπιστούν το "πρόσωπο, την τιμή και τη περιουσία" του βασιλιά, αλλά επίσης και να διατηρήσουν "την αληθινή μεταρρυθμισμένη θρησκεία", το κοινοβούλιο και τα "δικαιώματα και τις ελευθερίες των υπηκόων". Ο Κάρολος, φοβούμενος για την ασφάλεια της οικογενείας του εν όψει αναταραχής, συγκατένευσε απρόθυμα στην καταδίκη του Στράφορντ στις 9 Μαΐου αφού συμβουλεύτηκε τους δικαστές του και τους επισκόπους του. Ο Στράφφορντ αποκεφαλίστηκε τρεις ημέρες αργότερα.
Επί πλέον, στις αρχές Μαΐου ο Κάρολος είχε εγκρίνει μια άνευ προηγουμένου πράξη, η οποία απαγόρευε τη διάλυση του Αγγλικού Κοινοβουλίου χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου. Τους επόμενους μήνες, το ship money, τα πρόστιμα για το "Distraint of Knighthood" και οι φόροι κατανάλωσης χωρίς κοινοβουλευτική συναίνεση κηρύχθηκαν παράνομα και τα ανώτατα δικαστήρια Courts of Star Chamber και High Commission καταργήθηκαν. Όλες οι εναπομείνασες μορφές φορολόγησης νομιμοποιήθηκαν και ρυθμίστηκαν από την Πράξη των Δασμών (Tonnage and Poundage Act). Η Βουλή των Κοινοτήτων επίσης ετοίμασε νομοσχέδια που επετίθεντο εναντίον των επισκόπων και της επισκοπικής οργάνωσης της Εκκλησίας, αλλά απορρίφθηκαν αυτά στη Βουλή των Λόρδων.
Ο Κάρολος είχε κάνει σημαντικές παραχωρήσεις στην Αγγλία, και προσωρινά βελτίωσε τη θέση του στη Σκωτία εξασφαλίζοντας την εύνοια των Σκώτων σε μια επίσκεψη από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο του 1641 κατά την οποία αποδέχτηκε την επίσημη εγκαθίδρυση του Πρεσβυτεριανισμού. Παρ' ολα αυτά, μετά από μια απόπειρα πραξικοπήματος βασιλοφρόνων στη Σκωτία, γνωστή ως "το Περιστατικό" (The Incident), η αξιοπιστία του μειώθηκε σημαντικά.
Ιρλανδική εξέγερση
Στην Ιρλανδία ο πληθυσμός ήταν χωρισμένος σε τρεις κύριες κοινωνικοπολιτικές ομάδες: τους παλιούς κελτικής καταγωγής κατοίκους, οι οποίοι ήταν Καθολικοί, τους Παλαιούς Άγγλους (Old English), οι οποίοι κατάγονταν από τους Νορμανδούς που εισέβαλαν στην Ιρλανδία κατά τον Μεσαίωνα και ήταν επίσης ως επί το πλείστον Καθολικοί, και τους Νέους Άγγλους (New English), οι οποίοι ήταν προτεστάντες έποικοι από την Αγγλία και τη Σκωτία ευθυγραμμισμένοι με το Αγγλικό Κοινοβούλιο και τους Πρεσβυτεριανούς. Η διοίκηση του Στράφφορντ είχε βελτιώσει την ιρλανδική οικονομία και αύξησε θεαματικά τα φορολογικά έσοδα, αλλά το είχε επιτύχει με σιδηρά πυγμή. Είχε εκγυμνάσει έναν μεγάλο Καθολικό στρατό προς υποστήριξη του Βασιλιά και είχε εξασθενήσει την εξουσία του Ιρλανδικού Κοινοβουλίου, ενώ συνέχιζε τις δημεύσεις γαιών των καθολικών προς όφελος των προτεσταντών εποίκων, προωθώντας ταυτόχρονα τον αγγλικανισμό του Λωντ, ο οποίος ήταν απεχθής στους πρεσβυτεριανούς. Αποτέλεσμα ήταν να δυσαρεστήσει και τις τρεις ομάδες. Η παραπομπή του Στράφφορντ δημιούργησε μια νέα αφετηρία για τα πολιτικά πράγματα της Ιρλανδίας όπου όλες ο πλευρές ενώθηκαν για να παρουσιάσουν στοιχεία εναντίον του. Με τρόπο παρόμοιο με αυτόν του Αγγλικού Κοινοβουλίου, οι Παλαιοί Άγγλοι μέλη του Ιρλανδικού Κοινοβουλίου ισχυρίζονταν ότι παρότι αντετίθεντο στον Στράφφορντ, παρέμεναν πιστοί στον Κάρολο. Ισχυρίστηκαν ότι ο Βασιλιάς είχε παρασυρθεί από κακεντρεχείς συμβούλους, και ότι, επιπλέον, ένας αντιβασιλέας όπως ο Στράφφορντ μπορούσε να αναδυθεί ως δεσποτική φιγούρα αντί να αφήσει τον Βασιλιά να ασχοληθεί άμεσα με τη διακυβέρνηση. Η πτώση του Στράφφορντ μείωσε την επιρροή του Καρόλου στην Ιρλανδία. Η διάλυση του ιρλανδικού στρατού απαιτήθηκε χωρίς αποτέλεσμα τρεις φορές από τη Βουλή των Κοινοτήτων κατά την περίοδο της φυλάκισης του Στράφφορντ, μέχρις ότου ο Κάρολος τελικά αναγκαστεί να διαλύσει τον στρατό λόγω έλλειψης χρημάτων στο τέλος της δίκης. Αντιδικίες σχετικά με τη μεταφορά γης από τους ιθαγενείς Καθολικούς σε Προτεστάντες εποίκους, (ιδιαίτερα για τον εποικισμό του Ώλστερ, καθώς και δυσαρέσκεια για την υποταγή του Ιρλανδικού Κοινοβουλίου στο Κοινοβούλιο της Αγγλίας, υπήρξαν τα αίτια της ανταρσίας. Όταν ξέσπασε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των παλιών Ιρλανδών και των Νέων Άγγλων, στα τέλη Οκτωβρίου 1641, οι Παλαιοί Άγγλοι τάχθηκαν με τους παλιούς Ιρλανδούς ενώ ταυτόχρονα δήλωσαν την πίστη τους στον Βασιλιά.
Τον Νοέμβριο 1641, η Βουλή των Κοινοτήτων ψήφισε τη Μεγάλη Διαμαρτυρία (Grand Remonstrance), μια μακρά λίστα παραπόνων ενάντια σε πράξεις των υπουργών του Καρόλου που διαπράχθηκαν από την αρχή της βασιλείας του (οι οποίες χαρακτηρίζονταν μέρος μιας μεγάλης Καθολικής συνωμοσίας με τον Κάρολο ακούσιο μέλος), αλλά ήταν εν πολλοίς ένα πολύ προχωρημένο βήμα του Πυμ και πέρασε με μόνο 11 ψήφους – 159 προς 148. Επιπλέον, η Διαμαρτυρία είχε πολύ μικρή υποστήριξη στη Βουλή των Λόρδων, στην οποία μάλιστα επετίθετο. Η ένταση κορυφώθηκε με τις ειδήσεις της Ιρλανδικής εξέγερσης, σε συνδυασμό με ανακριβείς φήμες περί συνενοχής του Καρόλου. Όλο τον Νοέμβριο, εμπρηστικά φυλλάδια διέδιδαν ιστορίες για ωμότητες στην Ιρλανδία και σφαγές των Νέων Άγγλων εποίκων από τους παλιούς Ιρλανδούς οι οποίοι δεν μπορούσαν να ελεγχθούν από τους Παλαιούς Άγγλους λόρδους. Φήμες για "παπικές" συνωμοσίες κυκλοφορούσαν στην Αγγλία, και οι αντικαθολικές πεποιθήσεις ενισχύθηκαν, πλήττοντας τη φήμη και την εξουσία του Καρόλου. thumb|upright|Η Ερριέττα Μαρία από τον Σερ Άντονυ βαν Ντάυκ, 1632. Το Αγγλικό Κοινοβούλιο δυσπιστούσε στα κίνητρα του Καρόλου όταν εκείνος ζήτησε χρήματα για να καταστείλει την Ιρλανδική εξέγερση· πολλά μέλη των Κοινοτήτων υποπτεύονταν ότι οι δυνάμεις που θα συγκέντρωνε ο Κάρολος μπορούσαν αργότερα να χρησιμοποιηθούν εναντίον του ίδιου του Κοινοβουλίου. Ο Πυμ εισήγαγε ένα νομοσχέδιο με σκοπό να αποσπάσει τον έλεγχο του στρατού από τον Βασιλιά, αλλά δεν είχε τη στήριξη των λόρδων, και βέβαια ούτε του Καρόλου. Αντί των εγκρίσεων αυτών, οι Κοινότητες πέρασαν το νομοσχέδιο ως διάταξη (Ordinance), η οποία -ισχυρίζονταν- δεν χρειαζόταν βασιλική συγκατάθεση. Αυτή η Στρατιωτική Διάταξη (Militia Ordinance) φαίνεται ότι εξώθησε πολλούς λόρδους να ταχθούν στο πλευρό του Βασιλιά. Σε μια απόπειρα να ενισχύσει τη θέση του, ο Κάρολος δημιούργησε μεγάλη αντιπάθεια στο Λονδίνο, το οποίο βυθιζόταν στην αναρχία, όταν έθεσε τον Πύργο του Λονδίνου υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Τόμας Λάνσφορντ, ενός διαβόητου, αλλά αποτελεσματικού, αξιωματικού καριέρας. Όταν έφτασαν στον Κάρολο φήμες ότι το Κοινοβούλιο σκόπευε να παραπέμψει τη σύζυγό του για συνωμοσία με τους Ιρλανδούς εξεγερθέντες, ο Βασιλιάς αποφάσισε να προβεί σε δραστικές ενέργειες.