cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπιεστσάντι
Ιστορία
Κατοικημένη κατά τους προϊστορικούς χρόνους, η περιοχή της νοτιοανατολικής Πολωνίας που είναι σήμερα το Μπιεστσάντι κατακλύστηκε στους προρωμαϊκούς χρόνους από διάφορες φυλές, συμπεριλαμβανομένων των Κελτών, των Γότθων και των Βανδάλων (πολιτισμός Πσέβορσκ και πολιτισμός Πούχοβ). Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος της νοτιοανατολικής Πολωνίας ήταν μέρος (όλα τα μέρη κάτω από τον Σαν),  Ούγγροι και Δυτικοί Σλάβοι εισέβαλαν στην περιοχή.
Στη συνέχεια, η περιοχή έγινε μέρος του κράτους της Μεγάλης Μοραβίας. Με την εισβολή των ουγγρικών φυλών στην καρδιά της Μεγάλης Αυτοκρατορίας της Μοραβίας γύρω στο 899, οι Λένδιοι της περιοχής δήλωσαν την πίστη τους στους Ούγγρους. Στη συνέχεια, η περιοχή έγινε τόπος διαμάχης μεταξύ Πολωνίας, Ρως του Κιέβου και Ουγγαρίας ξεκινώντας τουλάχιστον τον 9ο αιώνα. Αυτή η περιοχή αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 981, όταν ο Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου κατέλαβε την περιοχή στη διαδρομή του προς την Πολωνία. Το 1018 επέστρεψε στην Πολωνία, το 1031 πίσω στο Ρως και το 1340 ο Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας την ανέκτησε.
Τα Μπιεστσάντι ήταν μια από τις στρατηγικά σημαντικές περιοχές των Καρπαθίων που διεκδικήθηκαν έντονα σε μάχες στο Ανατολικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον χειμώνα του 1914/1915.
Μέχρι το 1947, το 84% του πληθυσμού του πολωνικού τμήματος των Μπιεστσάντι ήταν Μποΐκοι. Η δολοφονία του Πολωνού Στρατηγού Κάρολ Σφιερτσέφσκι στο Γιαμπουόνκι από τον Ουκρανικό Επαναστατικό Στρατό το 1947 ήταν η άμεση αιτία της αντικατάστασης των Μποΐκων, στη λεγόμενη Επιχείρηση Βιστούλας. Η περιοχή ήταν ως επί το πλείστον ακατοίκητη μετά. Το 2002, ο τότε Πρόεδρος Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι ζήτησε συγγνώμη για αυτήν την επιχείρηση.
Το 1991, δημιουργήθηκε το Καταφύγιο Βιόσφαιρας Ανατολικών Καρπαθίων της UNESCO που περικλείει ένα μεγάλο μέρος της περιοχής και συνεχίζει στη Σλοβακία και την Ουκρανία. Περιλαμβάνει το Εθνικό Πάρκο Μπιεστσάντι (Πολωνία), το Εθνικό Πάρκο Πολονίνι (Σλοβακία) και το Εθνικό Φυσικό Πάρκο Ουζάνσκι (Ουκρανία). Τα ζώα που ζουν σε αυτό το καταφύγιο περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, μαυροπελαργούς, καφέ αρκούδες, λύκους και βίσονες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές των Ανατολικών Καρπαθίων Κατηγορία:Οροσειρές της Πολωνίας Κατηγορία:Βουνά της Σλοβακίας Κατηγορία:Βουνά της Ουκρανίας
Κώστας Μαρτάκης
μικρογραφία|Ο Μαρτάκης στη [[Μόσχα]] Ο Κώστας Μαρτάκης (Κορυδαλλός Αττικής, 25 Μαΐου 1984) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Κορυδαλλό Αττικής και μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο. Έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό το 2006 με την συμμετοχή του στο μουσικό reality Dream Show. Το καλοκαίρι του 2006 κυκλοφόρησε το πρώτο δείγμα δισκογραφικής του δουλειάς του με τίτλο Πάντα Μαζί από την Sony Music Entertainment. Τον Ιούνιο του 2007 κυκλοφόρησε η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με τίτλο Ανατροπή. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε το Φίλα με προάγγελος του δίσκου Πιο κοντά.
Το 2014 ο δίσκος Αν κάπου κάποτε έγινε πλατινένιος. Την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε με τον Γιάννη Πλούταρχο και τον Παντελή Παντελίδη. Το 2016 κυκλοφόρησε ο δίσκος Σύνορα που έγινε χρυσός και πλατινένιος. Το 2021 συμμετείχε μαζί με κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς και τραγουδιστές (Γρηγόρης Βαλτινός, Βασίλης Λέκκας, Ρένος Χαραλαμπίδης, Μπέσυ Μάλφα κ.α.) στο album "Christmas Magic " σε ενορχήστρωση και καλλιτεχνική επιμέλεια των διεθνώς διακεκριμένων και πολυβραβευμένων μουσικοσυνθετριών Αρετής & Ιωάννας Σπανομάρκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ
Αχιλλέας Γραμματικόπουλος
Ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος (16 Μαΐου 1908 - 30 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Πειραιώς και από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του συλλόγου. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα και έμεινε γνωστός ως "Θαμόρα" από το διάσημο Ισπανό ομόλογό του της ίδιας -περίπου- εποχής.
Ποδοσφαιρική πορεία
Σε ηλικία 8 χρονών εντάχθηκε στον Πειραϊκό Σύνδεσμο ως αθλητής της αναρρίχησης επί κάλω. Με το ποδόσφαιρο ασχολήθηκε στο ανεπίσημο σωματείο Αήττητος Πειραιώς (που αργότερα απορροφήθηκε ενδεχομένως από τον τοπικό Άρη) με έδρα την πλατεία Αλεξάνδρας στο λιμάνι.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Μετακινήθηκε στον Ολυμπιακό το 1926, για να υπερασπίσει πρώτη φορά την εστία του το 1928. Έπειτα 18ετίας στο σύλλογο, αποσύρθηκε το 1944 από την ενεργό δράση κατόπιν μίας φιλικής συνάντησης με τον ΑΠΟ Γουδή. Μετείχε σε 58 επίσημους αγώνες (δεν συμπεριλαμβάνεται ένα άγνωστο πλήθος στο πειραϊκό πρωτάθλημα), αναλυτικά ως εξής:
Μικροσωληνίσκος
Οι μικροσωληνίσκοι είναι οι μεγαλύτερες δομές του κυτταρικού σκελετού. Υπάρχουν σε όλα τα είδη των ευκαρυωτικών κυττάρων και εμφανίζονται με τη μορφή κοίλων κυλίνδρων. Εντοπίστηκαν το 1963 από τους Πόρτερ και Λεντμπέτερ. Είναι σωληνοειδείς δομές με διάμετρο 250 Å, οι οποίες συγκρατούνται από υπομονάδες σωληνίνης (αγγλ.: tubulin). Οι μικροσωληνίσκοι είναι πολωμένοι, με αποτέλεσμα το ένα άκρο (+) να πολυμερίζεται και να αποπολυμερίζεται ταχύτερα, παρουσιάζοντας δυναμική αστάθεια.
Οι μικροσωληνίσκοι διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στη μορφογένεση και στην ανάπτυξη των ανώτερων φυτών, καθώς ρυθμίζουν το πρότυπο ανάπτυξης του κυτταρικού τοιχώματος, τον προσανατολισμό των μικροϊνιδίων κυτταρίνης και συντονίζουν την εξέλιξη της διαίρεσης των κυττάρων. Ταυτόχρονα, αντιπροσωπεύουν έναν από τους ενδοκυτταρικούς στόχους ιόντων μετάλλων. Πιθανές διαταραχές που προκαλούνται από διάφορα μεταλλικά στοιχεία στον κυτταρικό σκελετό των θαλάσσιων αγγειόσπερμων, μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως «βιομάρτυρες», για την αξιολόγηση της ρύπανσης παράκτιων περιβαλλόντων από μέταλλα και να δώσουν πληροφορία σχετικά με αίτια που προκαλούν τη μείωση των λειμώνων τους.
Αχιλλέας Γραμματικόπουλος
Ολυμπιακός Πειραιώς
Υπήρξε θεαματικός και οξυδερκής, σε σημείο να του αποδοθεί το προσωνύμιο "Θαμόρα" που παρέπεμπε στο σύγχρονό του και θεωρούμενο ως τον κορυφαίο τερματοφύλακα προπολεμικά, το Ρικάρντο Θαμόρα των Εσπανιόλ, Μπαρτσελόνα, Ρεάλ Μαδρίτης και εθνικής Ισπανίας.
Μικροσωληνίσκος
Δομή
Ο μικροσωληνίσκος αποτελείται από 13 παράλληλα πρωτοϊνίδια με εναλλασσόμενα μόρια α και β σωληνίνης που απέχουν 80 Å μεταξύ τους τα οποία συνδέονται με μη ομοιοπολικούς δεσμούς. Δημιουργείται από το κεντροσωμάτιο (MTOC) και συγκεκριμένα από τον περικεντριδιακό χώρο με τη βοήθεια της γ-σωληνίνης. Έχουν βρεθεί επίσης η δ και η ε-σωληνίνη, όμως δεν έχουν εντοπιστεί ακόμη σε κύτταρο. Ο πολωμένος σωληνίσκος διαθέτει ένα (+) και ένα (-) άκρο. Το (+) άκρο πολυμερίζεται και αποπολυμερίζεται ταχύτερα απ' ότι το (-) άκρο.
Δυναμική αστάθεια
Μόλις ο μικροσωληνίσκος εμπυρηνωθεί, το συν άκρο αρχίζει να πολυμερίζεται ταχύτατα με προσθήκη υπομονάδων. Μετά, ξαφνικά, ο μικροσωληνίσκος υφίσταται μια αλλαγή που προκαλεί τη γρήγορη συρρίκνωσή του και την απώλεια πολλών υπομονάδων από το συν άκρο. Στη συνέχεια, το ίδιο ξαφνικά μπορεί να αρχίσει ξανά ο πολυμερισμός. Αυτή η αξιοσημείωτη συμπεριφορά, γνωστή ως «δυναμική αστάθεια», είναι αποτέλεσμα της εγγενούς ικανότητας της σωληνίνης να υδρολύει GTP. Κάθε διμερές σωληνίνης είναι συνδεδεμένο με GTP και συνδέεται ισχυρά με τα άλλα μόρια σωληνίνης, ενώ όσα έχουν υδρολύσει το GTP σε GDP έχουν διαφορετική διαμόρφωση και συνδέονται λιγότερο σταθερά. Αν ο πολυμερισμός γίνει γρήγορα τότε τα διμερή με GTP που προστίθεται σχηματίζουν ένα κάλυμμα στο άκρο του μικροσωληνίσκου, γνωστό ως κάλυμμα GTP. Αν όμως τα διμερή σε αυτό το άκρο υδρολύσουν το GTP σε GDP προτού προστεθούν καινούργια διμερή θα αρχίσει η αποσυναρμολόγηση των διμερών και η συρρίκνωση του μικροσωληνίσκου.
Αχιλλέας Γραμματικόπουλος
Εθνική Ελλάδας
Χρίστηκε 5 φορές διεθνής με την ομάδα των Ανδρών και συγκεκριμένα:
Μετέπειτα πορεία
Με το τέλος της σταδιοδρομίας του, διετέλεσε διαιτητής στο ανώτατο επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το 1967 ήταν από τους ιδρυτές της ποδοσφαιρικής ακαδημίας του Ολυμπιακού, στον οποίο παρέμεινε ενεργό μέλος έως το τέλος της ζωής του. Για σειρά ετών αποτελούσε το ζωντανό προπολεμικό θρύλο του συλλόγου, από κοινού με τον Λεωνίδα Ανδριανόπουλο (απεβίωσε 3 χρόνια μετά τον ίδιο, επίσης υπεραιωνόβιος). Κατά τον εορτασμό των 99ων γενεθλίων του τo Μάιο του 2007, είχε δηλώσει: "'Ολη μου η ζωή είναι ο Ολυμπιακός και όταν θα κλείσω τα μάτια μου, θέλω να λένε όλοι ο κυρ Αχιλλέας, η Ολυμπιακάρα. Αυτά που πέρασα όλα αυτά τα χρόνια στο σύλλογο με κρατάνε στη ζωή και μου δίνουν αναπνοή.'"
Μικροσωληνίσκος
Δυναμική αστάθεια
Αυτή η ιδιότητα είναι σημαντική για τη λειτουργία τους και αποτελεί στόχο για πολλά φάρμακα, εξαιτίας της σημασίας που έχουν οι μικροσωληνίσκοι για το σχηματισμό της μιτωτικής ατράκτου, το δίκτυο μικροσωληνίσκων που καθοδηγεί τα χρωμοσώματα κατά τη διάρκεια της μίτωσης. Για παράδειγμα η κολχικίνη προσδένεται ισχυρά στην ελεύθερη σωληνίνη και εμποδίζει τον πολυμερισμό των μικροσωληνίσκων με αποτέλεσμα η μιτωτική άτρακτος να καταστρέφεται και η μίτωση να σταματά. Ένα άλλο φάρμακο, η ταξόλη, η οποία απομονώνεται από το δέντρο τάξος, έχει αντίθετη δράση, εμποδίζοντας των αποπολυμερισμό των μικροσωληνίσκων, με αποτέλεσμα η μίτωση επίσης να σταματά στο διαιρούμενο κύτταρο. Αυτά τα αντιμιτωτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση του καρκίνου.
Λειτουργία
thumb|right|Διαπαράσταση κίνησης δυνεΐνης και κινησίνης πάνω στον μικροσωληνίσκο Με τη βοήθεια των μικροσωληνίσκων πραγματοποιούνται διάφορες κυτταρικές κινήσεις όπως π.χ. η κίνηση διάφορων οργανιδίων ή μεταφορά κυστιδίων. Αυτές οι μεταφορές γίνονται με ειδικές πρωτεΐνες που ονομάζονται MAP's (Microtubule Associated Proteins). Οι πιο σημαντικές σχετιζόμενες με τους σωληνίσκους πρωτεϊνες, είναι η δυνεΐνη και η κινησίνη. Οι πρωτεΐνες αρχικά προσδένονται, με τις δύο βαριές αλυσίδες που διαθέτουν, πάνω στον μικροσωληνίσκο και στη συνέχεια "περπατούν" αλματωδώς προς την αντίστοιχη κατεύθυνση. Στο άλλο άκρο της δυνεΐνης ή της κινησίνης, προσδένεται το κυστίδιο ή το οργανίδιο και έτσι μεταφέρεται κατά μήκος των ΜΣ σε επιθυμητά μέρη.
Οι μικροσωληνίσκοι έχουν την ικανότητα να απο-/πολυμερίζονται, με προσθήκες/αφαιρέσεις υπομονάδων, α και β σωληνίνης. Κάποιες άλλες πρωτεϊνες καλύπτουν τα (+) ή (-) άκρα με σκοπό να αποτρέψουν τον πολυμερισμό (κάλυψη/κερματισμός) όπως είναι η CapZ και η τροπομοντουλίνη (διεθν. όρος: tropomodulin).
Αχιλλέας Γραμματικόπουλος
Μετέπειτα πορεία
Έδινε συχνά το παρόν στον ετήσιο αγώνα παλαιμάχων Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός, πραγματοποιώντας δε το εναρκτήριο λάκτισμα το 2008 μόλις τρεις εβδομάδες πριν τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής του, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ ηλικίας για ποδοσφαιριστή.
Απεβίωσε στις 30 Δεκεμβρίου 2008, έχοντας υπερβεί την ηλικία των 100 ετών και 7 μηνών.
Τίτλοι - διακρίσεις
5 πρωταθλήματα Ελλάδας:
6 πρωταθλήματα ΕΠΣ Πειραιώς:
Όντας στέλεχος του Συνδέσμου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Ολυμπιακού Πειραιώς, βραβεύθηκε από τον Κάρολο Παπούλια στις 19 Νοεμβρίου 2008, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναφέρει μεταξύ άλλων: "'Ήταν για μένα μια μεγάλη συγκίνηση. Είστε ονόματα που πέρασαν στην ψυχή της νεολαίας και στη δικιά μου ψυχή. Και δώσατε το παράδειγμα αυτού του αθλητισμού, που όλοι θέλουμε και επιδιώκουμε να είναι: ένας αθλητισμός για τον αθλητισμό, ένας αθλητισμός για ένα στεφάνι δάφνης. Σας εύχομαι να τα χιλιάσετε στα χρόνια, να σας έχουμε πάντοτε εδώ, να βλεπόμαστε, να συγκινούμαστε και να σας ευχαριστήσω θερμότατα για τη σημερινή συγκινητική μέρα.'"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Έλληνες αιωνόβιοι
Μακένζι Ντέιβις
Η Μακένζι Ρίο Ντέιβις (Mackenzie Rio Davis, 1 Απριλίου 1987) είναι Καναδή ηθοποιός.
Έκανε το ντεμπούτο της στην ταινία μεγάλου μήκους Smashed (2012) και αργότερα εμφανίστηκε στο Breathe In (2013) και στο The F Word (2013), για το οποίο έλαβε υποψηφιότητα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στα Canadian Screen Awards. Έχει εμφανιστεί, επίσης, στις ταινίες Η Διάσωση (2015), Blade Runner 2049 (2017) και Happiest Season (2020).
Από το 2014 έως το 2017 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά Halt and Catch Fire του AMC. Πρωταγωνίστησε, επίσης, στο επεισόδιο «Σαν Τζουνιπέρο» της σειράς Black Mirror και επαινέθηκε από τους κριτικούς για την ερμηνεία της. Το 2019 εμφανίστηκε ως Γκρέις στο Εξολοθρευτής: Σκοτεινό Πεπρωμένο, δίπλα στον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και τη Λίντα Χάμιλτον. Το 2021 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη μίνι σειρά Station Eleven και έλαβε το Critics' Choice Super Award για την Καλύτερη Ηθοποιό σε Σειρά Επιστημονικής Φαντασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Άλβαρο Κολόμ
Ο Άλβαρο Κολόμ (Álvaro Colom Caballeros 15 Ιουνίου 1951- 23 Ιανουαρίου 2023 ) ήταν ο πρόεδρος της Γουατεμάλας από το 2008 ως το 2012.
Πρώτα χρόνια
Σπούδασε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και πήρε Πτυχίο Μηχανικού από το Πανεπιστήμιο του Σαν Κάρλος. Στη συνέχεια ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα και ανέλαβε διάφορες θέσεις σε κυβερνήσεις.
Απεβίωσε στις 23 Ιανουαρίου 2023 σε ηλικία 71 ετών
Πρώτη συμμετοχή σε εκλογές
Με το κόμμα UNE (Unidad Nacional de la Esperanza, δηλαδή Εθνική Ένωση για την Ελπίδα) κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2003 και ήρθε δεύτερος στο δεύτερο γύρο, χάνοντας από τον Όσκαρ Μπέρχερ στις 28 Δεκεμβρίου.
Εκλογική νίκη
Ο Κολόμ, μέλος του κεντροαριστερού κόμματος "Εθνική Ένωση για την Ελπίδα" προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών από τον α΄ γύρο στις 9 Σεπτεμβρίου του 2007 μαζί με τον υποψήφιο του Πατριωτικού Κόμματος, Ότο Πέρες Μολίνα. Στον τελικό γύρο, ο οποίος διεξήχθη στις 4 Νοεμβρίου, ο Κολόμ κέρδισε τις εκλογές. . Ο Κολόμ ανακηρύχθηκε νικητής κερδίζοντας 52,7% των ψήφων έναντι 47,3%, στο 96% των εκλογικών τμημάτων. . Ο Κολόμ είναι αποφασισμένος, όπως έχει δηλώσει, να πατάξει την εγκληματικότητα με το να καταπολεμήσει τη φτώχεια στη Γουατεμάλα.
Υπόθεση Ρόσενμπεργκ
Ανεξάρτητη έρευνα του ΟΗΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ρόσενμπεργκ, ο οποίος έπασχε από κατάθλιψη έπειτα από το χωρισμό με τη σύζυγό του και τη δολοφονία της ερωμένης του, σχεδίασε την αυτοκτονία του και προσπάθησε να ενοχοποιήσει την κυβέρνηση, για λόγους εκδίκησης.
Τον Μάρτιο του 2011 ο Κολόμ και η σύζυγός του Σάντρα Τόρρες κατέθεσαν αίτηση για διαζύγιο έτσι ώστε να λάβουν μέρος στις γενικές εκλογές εκείνης της χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουατεμάλας
Απολλωνίδης (ποιητής)
Ο Απολλωνίδης (αρχ. Ελλ. ) ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής της Τραγωδίας. Αποσπάσματά του διέσωσαν οι Κλήμης Αλεξανδρείας και Ιωάννης Στοβαίος. Δεν είναι τίποτε γνωστό για το πρόσωπό του, αν και κατά μία άποψη, είναι πιθανό να αποτελεί το δημιουργό κάποιων από τα αποσπάσματα που εμπεριέχονται στην Ελληνική Ανθολογία υπό το όνομά του, των οποίων ο αριθμός ξεπερνά τα τριάντα.
Παραπομπές
Απολλωνιδης
Γιάννης Σταμούλης
Ο Ιωάννης Σταμούλης (Θήβα, 12 Σεπτεμβρίου 1930 - Αθήνα, 3 Δεκεμβρίου 2007 ) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε ευρωβουλευτής από το 1989 έως το 1994, ενώ στη συνέχεια έγινε ο πρώτος εκλεγμένος νομάρχης Βοιωτίας (1994 - 1998).
Πρωταγωνίστησε στο ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το Σεπτέμβριο του 1930 στη Θήβα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήρε το πτυχίο του το 1952. Εργάστηκε ως δικηγόρος, αρχικά στη Λιβαδειά και στη συνέχεια στην Αθήνα, αναλαμβάνοντας πολύ σημαντικές υποθέσεις στα ανώτατα δικαστήρια της χώρας.
Έδειξε τις μεγάλες νομικές του ικανότητες ως δικηγόρος της εφημερίδας Αυριανή στο απόγειο της κυκλοφορίας και επιρροής της τη δεκαετία του 1980, όταν δεχόταν καταιγισμό μηνύσεων και αγωγών από τα πρόσωπα που επέκρινε. Ο Σταμούλης στην πλειονότητα των περιπτώσεων κατάφερνε να αθωώνει την εφημερίδα και τον εκδότη της Γιώργο Κουρή. Επίσης, υπερασπίστηκε με επιτυχία τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ήταν διοικητές διάφορων ΔΕΚΟ την περίοδο του σκανδάλου Κοσκωτά, ενώ υπήρξε και ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης των μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη.
Η εφημερίδα Το Βήμα σκιαγράφησε το δικηγορικό προφίλ του την περίοδο της δίκης του αιώνα της 17 Νοέμβρη, που έγινε το 2003:
«''Πρώην ευρωβουλευτής του ΠαΣοΚ και πρώην νομάρχης Βοιωτίας. Ανακίνησε την υπόθεση των γερμανικών αποζημιώσεων. Η ευγενής φυσιογνωμία του δεν προδίδει τη δυναμικότητα που επιδεικνύει στις δικαστικές αίθουσες. Μια φορά μάλιστα, στη δίκη των ΔΕΚΟ, ως συνήγορος του πρώην γενικού διευθυντή των ΕΛΤΑ Παναγιώτη Βουρνά, διεκδικώντας τον λόγο δεν δίστασε να χτυπήσει το χέρι του στην έδρα του προέδρου. Αριστος γνώστης της δικονομίας, χαρακτηρίζεται ως «ο δικηγόρος των ενστάσεων», τακτικής που, όπως φαίνεται, θα ακολουθήσει και σε αυτή την υπόθεση. Ηδη και κατά το στάδιο της ανάκρισης υπέδειξε στους πελάτες του να μην απολογηθούν επειδή θεώρησε αναρμόδια τη δικαστική λειτουργό που τη διενεργούσε. Στη συνέχεια επανήλθε ζητώντας την ακυρότητα της προδικασίας αλλά και την εξαίρεση του εποπτεύοντος την ανάκριση εισαγγελέα εφετών''»
Στις ευρωεκλογές του 1989 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε από το 1989 έως το 1994. Στη συνέχεια, στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994 εξελέγη ο πρώτος αιρετός νομάρχης Βοιωτίας και υπηρέτησε στη θέση αυτή μέχρι το 1998. Ως νομάρχης Βοιωτίας, είχε κατά καιρούς εσωκομματικά προβλήματα με τις τοπικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ.
Ήταν πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Θυμάτων Ναζιστικής Κατοχής και πρωταγωνιστής στο νομικό αγώνα διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων για τα θύματα της περιόδου,ενώ ανέδειξε διεθνώς τη Σφαγή στο Δίστομο.
Νέος Νότος
Ο Νέος Νότος ή το Δόγμα του Νέου Νότου είναι μια φράση που έχει χρησιμοποιηθεί περιοδικά από την εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου για να περιγράψει τον Αμερικανικό Νότο, σε σύνολο ή μέρος του. Ο όρος "Νέος Νότος" χρησιμοποιείται σε σύγκριση με τον Παλαιό Νότο του συστήματος των φυτειών της προπολεμικής περιόδου.
Γιάννης Σταμούλης
Σταδιοδρομία
Απεβίωσε από καρκίνο το Δεκέμβριο του 2007 σε ηλικία 77 ετών, και κηδεύτηκε από τον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου στην Αθήνα, ενώ τάφηκε στη γενέτειρά του.
Νέος Νότος
Προέλευση
Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί με διαφορετικές σημασίες κατά νου. Η αυθεντική χρήση του όρου "Νέος Νότος" ήταν μια προσπάθεια να περιγραφεί η άνοδος ενός Νότου μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο που δεν θα ήταν πια εξαρτημένος από την -παράνομη μετά τον Εμφύλιο- εργασία δούλων ή από τις καλλιέργειες, κυρίως του βαμβακιού, αλλά μάλλον ένας Νότος που ήταν επίσης εκβιομηχανισμένος και μέρος μιας σύγχρονης εθνικής οικονομίας.
Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Γιάννης Σταμούλης
Σταδιοδρομία
Κόρη του είναι η δικηγόρος Κέλλυ Σταμούλη, που ασχολείται με το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Νομάρχες Βοιωτίας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994
Θεώρημα τομής του Θαλή
560px|μικρογραφία|δεξιά|Το θεώρημα τομής του Θαλή Στην γεωμετρία, το θεώρημα τομής, που παραδοσιακά αποδίδεται στον Έλληνα μαθηματικό Θαλή, είναι ένα σημαντικό θεώρημα στη στοιχειώδη γεωμετρία που αφορά τις αναλογίες των διαφόρων ευθυγράμμων τμημάτων, τα οποία δημιουργούνται όταν δύο τεμνόμενες μεταξύ τους γραμμές τέμνονται και από ένα ζεύγος παραλλήλων γραμμών. Είναι ισοδύναμο με το θεώρημα περί των αναλογιών σε όμοια τρίγωνα.
Διατύπωση
Όταν δύο τουλάχιστον παράλληλες ευθείες τέμνουν δύο άλλες ευθείες, τότε τα τμήματα που ορίζουν στη μία ευθεία είναι ανάλογα προς τα αντίστοιχα τμήματα της άλλης ευθείας.
Παράλληλες γραμμές σε τρίγωνα και τραπέζια
Το θεώρημα τομής μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποδείξει ότι μια συγκεκριμένη κατασκευή αποδίδει παράλληλα ευθύγραμμα τμήματα.
Εφαρμογές
Το θεώρημα τομής του Θαλή χρησιμοποιείται στην απόδειξη των πολλών θεωρημάτων στην γεωμετρία, συμπεριλαμβανομένων των εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευκλείδεια Γεωμετρία Κατηγορία:Θεωρήματα στη Γεωμετρία
Δημήτριος Καταρτζής
Ο Δημήτριος Φωτιάδης-Καταρτζής (περ. 1730 – 1807) ήταν Έλληνας συγγραφέας και δικαστής, μία από τις σημαντικότερες μορφές του νεοελληνικού διαφωτισμού. Είχε μεγάλο ενδιαφέρον και άποψη για την ελληνική γλώσσα, καθώς και για τη μόρφωση και την εκπαίδευση των νέων παιδιών. Αυτά τα δύο ενδιαφέροντα κυριαρχούν στο έργο του: Συνέταξε μία από τις πρώτες γραμματικές της σύγχρονης ελληνικής, ενώ τα κυριότερα έργα του έχουν παιδαγωγικούς στόχους. Επηρεάσθηκε σε κάποιο βαθμό από τον γαλλικό διαφωτισμό αλλά από την άλλη, επιτιθέμενος στη δεισιδαιμονία την ταυτίζει με την αθεΐα και εξυμνεί την Ορθοδοξία (δηλαδή το παλιό, το παραδοσιακό), ενώ αντίθετα ο γαλλικός διαφωτισμός ταύτισε τη δεισιδαιμονία με τον μεσαιωνικό σκοταδισμό της Εκκλησίας και με τον ορθό λόγο και την Επιστήμη ευνόησε την αθεΐα. Οι φιλοσοφικές του αντιλήψεις βρίσκονται μέσα στο δοκίμιό του «Γνώθι σαυτόν».
Βιογραφικά στοιχεία
Λίγα δεδομένα για τη ζωή του είναι γνωστά. Το πιθανότερο είναι ότι γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1730 ή το 1720-1725. Η σύζυγός του, κόρη αρχοντικής οικογένειας της Βλαχίας, είχε το επώνυμο Καταρτζή, και με αυτό το επώνυμο έμεινε γνωστός στα γράμματα ο Δημήτριος, αλλά έτσι τον αποκαλούσαν και οι σύγχρονοί του. Το δικό του οικογενειακό όνομα ήταν πιθανώς Παναγιωτάκης, αναφέρεται όμως και ως Φωτιάδης ή Φωτάκης, ως γιος δηλαδή του Φωτίου, που ήταν το βαπτιστικό του πατέρα του. Σε συλλογή εκπαιδευτικών ποιημάτων προς τιμή του ηγεμόνα Αλεξάνδρου Υψηλάντη, που τυπώθηκε το 1777, περιέχεται επίγραμμα ενός «Δημητράκη Παναγιωτάκη». Αν πρόκειται για τον Καταρτζή, τότε αυτό είναι το έτος της πρώτης γνωστής δημοσιεύσεως έργου του.
Δάσκαλοι του Καταρτζή υπήρξαν οι Νικόλαος Βελαράς, Αλέξανδρος Τυρναβίτης, Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης, Ανανίας ο Αντιπάριος, και ο ιατρός Θεόδωρος. Εκτός από τη μητρική, του ο Δημήτριος έμαθε αρκετές γλώσσες: την αραβική, τη ρουμανική και τη γαλλική. Τα γαλλικά ειδικότερα τα διδάχθηκε από ένα ξένο τυχοδιώκτη, τον Κάρολο Μποσάμ, που βρέθηκε τότε στην Πόλη και χρησιμοποίησε ως διδακτικό βιβλίο το Elements de la philosophie moderne (1752) του Pierre Massuet. Από μικρός ο Καταρτζής αγαπούσε τα βιβλία και σώζονται πολλά από τα νιάτα του με αυτόγραφο το όνομά του, ένα με χρονολογία το 1753, ενώ το 1755 φέρεται ως κάτοχος της χειρόγραφης θεματολογίας του Δωροθέου του Λεσβίου. Το 1789 γράφει στον Λ. Φωτιάδη: «εσυγκάλεσα τριγύρου μου όσους γραμματικούς μπόρεσα το γε νυν έχον»
Το 1779 ο Αλέξανδρος Ι. Υψηλάντης απονέμει στον Καταρτζή τον τίτλο του «Μέγα Κλουτζιάρη». Από τότε ο Δημήτριος ασκεί το επάγγελμα του δικαστή, μία ιδιότητα που τον ώθησε στη συγγραφή της Δικανικής Τέχνης, ενός έργου που αργότερα επεξεργάσθηκε και αναθεώρησε αρκετές φορές. Αλλά το 1792 αναφέρεται ως «πρώην» Μέγας Κλουτζιάρης. Αργότερα του απονέμεται ένας σπουδαιότερος τίτλος, αυτός του «Μέγα Λογοθέτη», για τον οποίο, πέρα από διάφορες μαρτυρίες, βεβαιώνει το χειρόγραφο έργου του, στο εξώφυλλο του οποίου αναγράφεται αυτός ο τίτλος.
<poem style="margin-left: 5em"> Εκεί νομικός τις γέρων, δίκαιος, σοφός ανήρ, κριτής είναι επιστήμων, μόνος της Βλαχιάς φωστήρ. Πλην τοιούτοι στην Βλαχίαν να λαλήσουν δεν μπορούν, εκεί προσωποληψίαν και χατήρια θεωρούν. Συ δε απ' αυτόν ν' ακούης ωφελίμους συμβουλάς.
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο Δημήτριος Φωτιάδης-Καταρτζής το πέρασε στο Βουκουρέστι, όπου και πέθανε περί το 1807.
Το έργο του
Το συγγραφικό έργο του Καταρτζή ήταν όψιμο και χρονικά εκτείνεται από τον Ιανουάριο του 1783 μέχρι τον Οκτώβριο του 1796. Είναι κυρίως διδακτικό, παιδαγωγικό και νομικό. Κατά τη συνήθεια της εποχής (και χαρακτηριστικό του νεοελληνικού διαφωτισμού), να γράφουν οι λόγιοι κυρίως με διδακτικό στόχο, αποσκοπώντας στην πνευματική άνοδο του Γένους, ο Καταρτζής γράφει γραμματική, στιχουργική και ασχολείται με το γλωσσικό ζήτημα. Το έργο του τον αναδεικνύει και ως πρωτοπόρο αυτού που μετέπειτα θα ονομαζόταν «δημοτικισμός», αλλά οι αντιδράσεις που συνάντησε τον απογοήτευσαν τόσο, ώστε στα τελευταία χρόνια της ζωής του εγκατέλειψε και ο ίδιος τις γλωσσικές του θεωρίες και τάχθηκε υπέρ μιας τεχνητής γλώσσας, που ταυτιζόταν περίπου με την απλή καθαρεύουσα.
Το σύνολο του έργου του Καταρτζή «αναστηλώθηκε» χάρη στις φροντίδες του μελετητή και ερευνητή Κ.Θ. Δημαρά, ο οποίος εισήγαγε άλλωστε και τον όρο «Νεοελληνικός Διαφωτισμός». Ο Δημαράς εξέδωσε «Τα Ευρισκόμενα» του Καταρτζή (ΟΜΕΔ, ΝΕΚ, επιστασία Κ.Θ. Δημαρά, εκδ. «Ερμής», πρώτη έκδοση το 1970), όπου παρουσιάζονται τα παρακάτω έργα του:
Με το δοκίμιο αυτό ο Καταρτζής αποσκοπεί στη βελτίωση της ελληνικής παιδείας, κατανοώντας ότι μόνο με τη δημοτική (τη «φυσική γλώσσα» όπως την ονομάζει) είναι δυνατο να διαδοθεί η παιδεία, καθώς οι μαθητές δεν θα ήταν υποχρεωμένοι να δαπανούν πολύτιμο χρόνο για μάθουν τη λόγια γλώσσα. Ο ίδιος βέβαια γράφει σε μία δημοτική «λόγια», δηλαδή με ύφος και καλολογικά στοιχεία, την οποία θεωρεί ισάξια προς την ελληνική, την αρχαία δηλαδή. Εδώ παρέχει και κανόνες για τη συγγραφή στη φυσική γλώσσα. Αναμενόμενο ήταν το γλωσσικό αυτό κήρυγμα να συναντήσει την αντίδραση των αρχαϊστών, που τον κατηγόρησαν ότι από την Κωνσταντινούπολη πήρε «τον των εκείσε γραϊδίων βατταρισμόν» και πως το ύφος του ήταν «κερατζίστικον», καθώς για πρότυπό του είχε το λεξιλόγιο και το ιδίωμα της Πόλης. Το «σχέδιο» καταλήγει με την εξής προτροπή: "«Ας επιμεληθούμε λοιπόν ομοφώνως όλοι μας, για ν' απολαύσουμε και κοινώς το καλό μας, το οποίο είναι και πρέπει να είναι το μέγα κινούν εις όλους μας, που να γένουμ' άλλη μια φορά έθνος πεπολιτευμένο και ζηλωτό, καθ' όσον μπορούμε να πλησιάσουμε στην παιδεία των προγόνων μας.»"
Κατά τον Ι.Μ. Χατζηφώτη το δοκίμιο αυτό «αποτελεί μεγάλο σταθμό στην ιστορία του δημοτικισμού και της παιδείας μας γενικότερα».
Με τον όρο «σπητικά σκολειά» ο Καταρτζής εννοεί την «κατ' οίκον» διδασκαλία που παρεχόταν στα τέκνα των εύπορων οικογενειών, αντίθετα με τα «κοινά σκολειά», όπου διδάσκονταν τα φτωχόπαιδα. Αναπτύσσει εδώ, έχοντας υπόψη του τις ιδέες του Λοκ και του Ρουσσώ, απόψεις για την ανατροφή και αγωγή των νέων με σαφήνεια, μεθοδικότητα και προοδευτικό πνεύμα. Είναι αντίθετος με τη λεγόμενη «ψυχαγωγική μέθοδο» (= ερμηνεία με τα συνώνυμα) και με τη λεγόμενη «τεχνολογία» (= γραμματική ανάλυση των λέξεων), αλλά και με την αποστήθιση.
Το έργο αυτό συγγράφηκε μεταξύ του 1783 και του 1786, μετά τα προηγούμενα, και παραδίδεται από τον αθωνικό κώδικα 2319 (Εσφιγμένου 306). Το έργο συμπληρώνει το Σχέδιο της αγωγής και περιέχει τη θεωρία του Καταρτζή για το γένος. Ο νέος, κατά την άποψή του, πρέπει «πάντα να γνωρίζει ότι είναι ρωμηός χριστιανός», αλλά παρατηρεί: «Δεν είμαστε έθνος που να φορμάρουμε καθ' αυτό πολιτεία», παρότι οι Ρωμιοί, είτε στο Φανάρι, είτε αλλού, είτε ως ιεράρχες, παίρνουν μέρος ενεργά στη διοίκηση. Ο ελληνικός εθνισμός είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος στη σκέψη του συγγραφέα: Οι Ρωμιοί Χριστιανοί κατάγονται «από τον Περικλέα, Θεμιστοκλέα, και άλλους παρόμοιους `Ελληνες, ή από τους συγγενείς του Θεοδοσίου, του Βελισσαρίου, του Ναρσή, του Βουλγαροκτόνου, του Τσιμισκή». Οι νέοι πρέπει να μελετούν, εκτός από τη δική τους γλώσσα, και τις ξένες, με αποκλειστικό σκοπό να μορφώσουν το γένος τους. Τα βιβλία των νεότερων επιστημών, που λείπουν, πρέπει να μεταφρασθούν στη νεοελληνική γλώσσα, έτσι θα «παιδευθεί» και θα «προαχθεί» το νεοελληνικό γένος. Οι μεταφράσεις είναι χρήσιμες έως ότου το έθνος αποκτήσει δικά του γράμματα.
Το ρητορικό αυτό έργο παραδίδεται από τον πατμιακό κώδικα ΧΝΔ΄. Επίσης, ο κώδικας m.g. 1162 της Ρουμανικής Ακαδημίας μας προσφέρει μία άλλη μορφή του κειμένου, του 1792, σε «αιρετή» πια γλώσσα, μετά την εγκατάλειψη της γλωσσικής προσπάθειας του συγγραφέα. Το έργο αυτό εκδόθηκε το 1830 στην Κωνσταντινούπολη παραφρασμένο σε αρχαΐζουσα γλώσσα από τον Ν. Λογάδη, μία μορφή που επανεκδόθηκε το 1869 στην Ερμούπολη.
Στο έργο αυτό ο Καταρτζής επιτίθεται στη δεισιδαιμονία, που ήταν στόχος και των Γάλλων εγκυκλοπαιδιστών. Την παραλληλίζει με την αθεΐα, ενώ εξαίρει την Ορθοδοξία, που επάγεται την τέλεια μακαριότητα.
Ολοκληρωμένη σύνθεση, αποτελεί το πλέον «διδασκαλικό» έργο του, το οποίο ο Καταρτζής αναθεώρησε αργότερα και προσέφερε το 1796 στον ηγεμόνα Αλέξανδρο Ι. Υψηλάντη. Στον κυρίως λόγο, τον πρώτο, περιγράφει τους χαρακτήρες του σοφού, του ημιμαθούς και του αμαθούς, και περιγράφει ένα γενικό σύστημα μορφώσεως. Συνοδεύει τον λόγο με μεθοδικό διάγραμμα του επιστητού, που αναλύει διεξοδικά. Το διάγραμμα αυτό θυμίζει έντονα τον προοιμιακό λόγο της γαλλικής Εγκυκλοπαίδειας, ο οποίος είχε συνταχθεί από τον ντ' Αλαμπέρ. Η περισσότερη ανάλυση του μεθοδικού διαγράμματος είναι κατά λέξη μετάφραση από τον λόγο του ντ' Αλαμπέρ. Φαίνεται ότι ο Καταρτζής προόριζε την όλη εργασία ως εισαγωγή σε ελληνικό σύγγραμμα που θα γραφόταν κατά το πρότυπο της γαλλικής Εγκυκλοπαίδειας. Αν αυτό αληθεύει, ο Καταρτζής είναι ο πρώτος που συνειδητοποίησε την ανάγκη για ένα εγκύκλιο παιδαγωγικό έργο, χαράζοντας τον δρόμο για τη σύνταξη μιας εθνικής ελληνικής εγκυκλοπαίδειας. Ο Φαναριώτης σοφός υπήρξε πρωτοπόρος και στον τομέα της βιβλιογραφίας, αφού στη συνέχεια του έργου παραθέτει 600 και πλέον τίτλους ελληνικών διδακτικών έργων, χειρόγραφων ή έντυπων, στην αρχαία ή τη νέα γλώσσα, καθιστώντας εμφανέστερες τις ανάγκες της ελληνικής γραμματείας και δίνοντας την πρώτη συστηματική ελληνική βιβλιογραφία. Στα δύο τελευταία τμήματα του έργου επανέρχεται στο θέμα των μεταφράσεων, εκθέτει τον τρόπο με τον οποίο θα ήταν εφικτή η σύνταξη μιας ελληνικής μεθοδικής εγκυκλοπαίδειας και υπογραμμίζει και πάλι τη σημασία της δημοτικής ως γενικού οργάνου παιδείας.
Το έργο αυτό παραδίδεται από τον κώδικα 191 του Βυζαντινού Μουσείου, ένα κολοβό χειρόγραφο γραμμένο από τον Διονύσιο Παπαρρούση. Το περιεχόμενο συντάχθηκε με τον τύπο της γραμματικής διδασκαλίας της αρχαίας γλώσσας, όπως αυτή διδασκόταν κατά την εποχή του. Πρόκειται για το τελευταίο έργο του Καταρτζή που είναι γραμμένο στη δημοτική, καθώς μετά εγκατέλειψε το ιδίωμα αυτό και άρχισε να γράφει στην καθαρεύουσα, την «αιρετή» (τεχνητή), όπως την έλεγε, γλώσσα.
Από αναφορές που βρίσκονται μέσα στα παραπάνω έργα, μαθαίνουμε ότι ο Καταρτζής είχε γράψει ακόμα μία γραμματική, της αρχαίας, ένα Σχέδιο ποιητικής, που ίσως ταυτίζεται με μία Νεοελληνική στιχουργία ή μία Θεωρία προφοράς, που επίσης αναφέρονται. Στην καθαρεύουσα συνέγραψε, εκτός από τις διασκευές παλαιότερων έργων του, τη Δικανική Τέχνη. Ο Καταρτζής ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση του έργου του Γάλλου νομικού Gaspard de Réal de Curban (1682-1752) La science du gouvernement, ιδίως των δύο πρώτων από τους 8 μικρούς τόμους του έργου αυτού, που στη γαλλική πρωτοδημοσιεύθηκε το 1762-64, οι οποίοι περιλαμβάνουν την παγκόσμια ιστορία. Επίσης, με τη μετάφραση του Λεξικού της Γαλλικής Ακαδημίας, την οποία του ανέθεσε ο ηγεμόνας Μιχαήλ Σούτσος «με ηγεμονικά σιτηρέσια» και με δύο βοηθούς αντιγραφείς.
Η γλωσσική μεταστροφή και η κληρονομιά του
Το 1791 ο Δημήτριος Καταρτζής εγκατέλειψε το δημοτικό ιδίωμα και άρχισε να γράφει στην καθαρεύουσα. Δεν είναι με βεβαιότητα γνωστό ποιοι λόγοι τον οδήγησαν σε αυτή τη μεταστροφή, και μάλιστα σε μεγάλη ηλικία. Κατά τον Νεόφυτο Δούκα τον μετέπεισε ο Λάμπρος Φωτιάδης, με τον οποίο είχε σχετική αλληλογραφία. Αντιθέτως, κατά τον Παναγιώτη Κοδρικά απογοητεύθηκε από την έκδοση της Νεωτερικής Γεωγραφίας (Βιέννη 1791), η οποία είχε συνταχθεί σύμφωνα με τις αρχές του. «Υπογράφω», γράφει ότι του είπε ο Καταρτζής, ''«εις το σύστημα του κοινού ύφους οπού γράφεται, καθώς ευκολότερα συνηθίζεται. Ο πρώτος μαθητής μού εχάλασε την γλώσσα μου, άρα δεν είναι κοινή.»'' Ως πρώτο μαθητή εννοούσε, γράφει ο Κοδρικάς, τον Δανιήλ Φιλιππίδη. Ο ίδιος όμως ο Καταρτζής γράφει σε πρόλογό του το 1796 στη διασκευή του Γνώθι σαυτόν στην καθαρεύουσα, ότι πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τη δημοτική παρά την επιδοκιμασία της γλωσσικής θεωρίας του από τους «προύχοντες και βελτίονες» επειδή «ύστερον εβγήκαν πολλοί άλλοι να εναντιώνουνται εις αυτό». Ωστόσο δεν απαρνήθηκε και τη θεωρία του, καθώς στο ίδιο κείμενο λέει ότι άρχισε να γράφει «από το 1791 κατά το ύφος των σπουδαίων, αδιαφορώντας με ό,τι τρόπον και αν είναι, μόνον να ωφελήσω το γένος μου» και υπεραμύνεται της θεωρίας του για τη δημοτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καταρτζης Καταρτζης Καταρτζης
Μιχαήλ Σαλβάγος
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος Κωνσταντίνου Σαλβάγου και της Ζηνοβίας Πασπάτη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από τις χιώτικες οικογένειες Σαλβάγου, Ροδοκανάκη και Πετροκόκκινου ενώ από την πλευρά της μητέρας του από τις επίσης χιώτικες οικογένειας Πασπάτη, Σκυλίτση και Βούρου. Ήταν έμπορος στο επάγγελμα που δραστηριοποιήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου. Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος πληρεξούσιος Σύρου στην Β' Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση. Με πρωτοβουλία του κατασκευάστηκε το Δημοτικό Θέατρο Σύρου.
Ήταν παντρεμένος με την μακρινή ξαδέλφη του Αιμιλία Σαλβάγου και είχαν αποκτήσει πέντε τέκνα: την Ιουλία, σύζυγο Παντία Ράλλη, τον Νικόλαο, την Ζηνοβία, σύζυγο Γεωργίου Ψύχα, τον Κωνσταντίνο, επιχειρηματία, και τον Παντελή, σύζυγο της Ελένη Αντωνιάδου, κόρης του Τζον Αντωνιάδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Σύρου
Ιγνάτιος Αλεξίου
Ο Ιγνάτιος Αλεξίου (Κάπη Λέσβου, 1957 - Αθήνα, 2010) ήταν ποιητής, κριτικός και πεζογράφος. Έγραψε ποίηση, κριτικές μελέτες, φιλοσοφικά δοκίμια και πεζά, και συνεργάστηκε με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Ήταν μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Κάπη της Λέσβου από γονείς Μικρασιάτες. Σε ηλικία 12 ετών έμεινε ορφανός από μητέρα. Λίγα χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1973, εγκαταστάθηκε με τον πατέρα του στην Αθήνα. Από μικρός είχε αρχίσει να γράφει έμμετρα τις σκέψεις του, κλίση που τον οδήγησε στη συστηματική ενασχόληση με την ποίηση.
Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1986 στη συλλογική δουλειά του Κώστα Γ. Μίσσιου 56 ποιητικές φωνές από τη Λέσβο με 6 ποιήματά του. Έκτοτε έργα του συμπεριλήφθηκαν σε διάφορα ποιητικά ανθολόγια. Το 1991 εξέδωσε την πρώτη από τις εννέα προσωπικές του ποιητικές συλλογές. Συνέγραψε ακόμα κριτικές μελέτες, φιλοσοφικά δοκίμια και πεζά, και συνεργάστηκε με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Για το ποιητικό του έργο τιμήθηκε με αρκετές τιμητικές διακρίσεις.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2010 βρέθηκε δολοφονημένος στο διαμέρισμά του. Κηδεύτηκε την 1η Οκτωβρίου του 2010 στο Γ' Νεκροταφείο Αθηνών.
Ποιητικές Ανθολογίες
Ποιήματά του έχουν παρουσιαστεί:
Ποιητικές Συλλογές
Έχει εκδώσει τις ακόλουθες ποιητικές συλλογές:
Δοκίμια και μελέτες
Έχει δημοσιεύσει:
Τέλος, ξεχωρίζει η ιστορική μελέτη του για τη Λέσβο της εποχής της επανάστασης κατά των Τούρκων το 1821.
Τιμητικές διακρίσεις
Κατά καιρούς το ποιητικό του έργο τιμήθηκε με τις ακόλουθες διακρίσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Ευρυσθένης
Ο Ευρυσθένης ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης. Χρονικά κατατάσσεται στον 12ο αι. π.Χ., ενώ η γέννησή του χρονολογείται το 1104 π.Χ.
Ήταν γιος του Αριστόδημου, ο οποίος κατά την κάθοδο των Δωριέων στην Πελοπόννησο κατέλαβε τη Λακωνία, και της Αργείας, κόρης του Αυτεσίωνα. Είχε ένα δίδυμο αδελφό, τον Προκλή.
Παρόλο που ο Ευρυσθένης ήταν ο μεγαλύτερος από τους δυο, μετά την ενηλικίωση τους οι αδελφοί συμβασίλευσαν, όπως όριζε ο χρησμός της Πυθίας. Σύμφωνα με την παράδοση, αυτή η συμβασιλεία καθιέρωσε το θεσμό της διπλής βασιλείας των Λακεδαιμονίων.
Γιος και διάδοχος του Ευρυσθένη ήταν ο Άγις Α΄, από τον οποίο πήρε και το όνομα της το γένος των Αγιαδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ
Ο Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ (Santiago Ramón y Cajal, 1 Μαΐου 1852 – 17 Οκτωβρίου 1934) ήταν Ισπανός παθολογοανατόμος, ιστολόγος και νευροεπιστήμονας. Η πρωτοπόρα του διερεύνηση της μικροσκοπικής δομής του εγκεφάλου είχε ως αποτέλεσμα να θεωρείται από πολλούς ως ο πατέρας της σύγχρονης νευροεπιστήμης. Οι ιατρικές απεικονίσεις που σχεδίασε θεωρούνται άριστες και πολλές από τις απεικονίσεις του δέντρου επικοινωνίας των κυττάρων του εγκεφάλου εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Ο Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ βραβεύθηκε από κοινού με τον Καμίλλο Γκόλτζι με το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1906 για το έργο τους στη διερεύνηση της δομής του νευρικού συστήματος.
Βιογραφία
Γιος του λέκτορα ιατρικής και ανατομίας Χούστο Ραμόν και της Αντόνια Καχάλ, οι οποίοι κατάγονταν από την Αραγωνία, ο Ραμόν ι Καχάλ γεννήθηκε στην Πετίγια ντε Αραγόν, στη Ναβάρρα, Ισπανία.
Σαν παιδί μετακινούνται από σχολείο σε σχολείο, λόγω της κακής συμπεριφοράς του και της αντι-απολυταρχικής στάσης του. Ένα ακραίο παράδειγμα της πρωιμότητας και της επαναστατικότητάς του είναι η φυλάκισή του στην ηλικία των έντεκα για την καταστροφή της πόρτας της αυλής του γείτονά του με ένα κανόνι που έφτιαξε. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1868, ο πατέρας του Καχάλ, ελπίζοντας να κεντρίσει το ενδιαφέρον του γιου για μια ιατρική σταδιοδρομία, τον πήρε στα νεκροταφεία για να βρει ανθρώπινα λείψανα για ανατομική μελέτη. Η σχεδίαση των οστών ήταν σημείο καμπής για τον Καχάλ και όντως στη συνέχεια σπούδασε ιατρική.
Μετά την επιστροφή του στην Ισπανία νυμφεύθηκε τη Σιλβέρια Φανιανάς Γκαρσία το 1879, με την οποία απέκτησαν 4 κόρες και τρεις γιους. Το 1877 έλαβε το διδακτορικό του στην Ιατρική στη Μαδρίτη και έλαβε τη θέση καθηγητή ανατομίας του Πανεπιστημίου της Βαλένθια το 1883. Αργότερα διετέλεσε καθηγητής στη Βαρκελώνη (1887) και στη Μαδρίτη (1892) και ήταν επίσης ο διευθυντής του Μουσείου της Σαραγόσας (1879), διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Υγιεινής (Instituto Nacional de Higiene) (1899) και ιδρυτής του Εργαστηρίου Βιολογικών Ερευνών (Laboratorio de Investigaciones biológicas) (1922), το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Ινστιτούτο Καχάλ. Πέθανε στη Μαδρίτη το 1934, σε ηλικία 82 ετών.
Έργο και θεωρίες
Όταν ο Ραμόν ι Καχάλ βρισκόταν στα Πανεπιστήμια της Σαραγόσας και της Βαλένθια, ασχολήθηκε με την παθολογία της φλεγμονής, τη μικροβιολογία της χολέρας, καθώς και τη δομή των επιθηλιακών κυττάρων και ιστών. Το 1887, όταν μετακινήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, έμαθε την προετοιμασία των ιστών με νιτρικό άργυρο του Γκόλτζι και έστρεψε την προσοχή του στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έκανε εκτεταμένες έρευνες σε νευρικό υλικό από πολλά είδη και τις περισσότερες μεγάλες περιοχές του εγκεφάλου.
Ο Ραμόν ι Καχάλ έκανε αρκετές σημαντικές συνεισφορές στη νευροανατομία. Ανακάλυψε τον αξονικό αυξητικό κώνο και πειραματικά απέδειξε ότι τα νευρικά κύτταρα δεν ήταν συνεχή αλλά σε στενή επαφή. Αυτό παρείχε την οριστική απόδειξη για αυτό που αργότερα θα γίνει γνωστό ως «νευρωνικό δόγμα», το οποίο σήμερα θεωρείται ως το θεμέλιο της σύγχρονης νευροεπιστήμης. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης ανάμεσα στις θεωρίες των νευρικών δικτύων (π.χ. θεωρία νευρώνα, θεωρία δικτύου), ο Ραμόν ι Καχάλ ήταν υπερασπιστής της θεωρίας του νευρώνα.
Έδωσε λεπτομερείς περιγραφές των τύπων κυττάρων που σχετίζονται με νευρικές δομές και παρήγαγε εξαιρετικές απεικονίσεις δομών και της συνδεσμολογίας τους.
Ανακάλυψε έναν νέο τύπο κυττάρων, ο οποίος πήρε το όνομά του, τα διάμεσα κύτταρα του Καχάλ. Αυτά τα κύτταρα είναι νευρώνες οι οποίοι βρίσκονται μέσα στους λείους μυς των σπλάχνων, ενεργώντας ως βηματοδότες για την παραγωγή των βραδέων συσταλτικών κυμάτων κατά μήκος του γαστρεντερικού, μεσολαβώντας ανάμεσα στη νευροδιαβίβαση από τους κινητικούς νευρώνες και στα κύτταρα των λείων μυών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ιατροί Κατηγορία:Νευροεπιστήμονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Ισπανοί νομπελίστες Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας
Σταυροδρόμι Αρκαδίας
Το Σταυροδρόμι είναι χωριό της Αρκαδίας. Ανήκει με την Διοικητική μεταρρύθμιση Καλλικράτης (2011) στο Δήμο Γορτυνίας, ενώ προηγουμένως άνηκε στο Δήμο Τροπαίων. Μέχρι τις 20/8/1927 το χωριό ονομαζόταν «Αλβάνιτσα».
Οικισμός Μαυράδας
Από το Σταυροδρόμι παίρνουμε τον δρόμο προς Αετορράχη (10Χλμ.). Ο δρόμος κατεβαίνει φιδωτά,στην ρεματιά της Μαυράδας (περιπου 6Χλμ.).Εδώ ήταν ο μεγαλύτερος μυλότοπος της περιοχής (μετά το γεφυράκι θα βρούμε έναν ερειπομένο νερόμυλο, με την μυλόπετρά του). Στο σημείο αυτό βρίσκεται και η παλιά βρύση η οποία χρησίμευε στη ύδρευση αλλά και την άδρευση του χώριου
Τοποθεσία
Το Σταυροδρόμι έχει υψόμετρο 621 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,703136053 και γεωγραφικό μήκος 21,9487907906. Επίσης βρίσκεται στη διασταύρωση της εθνικής οδού Τρίπολης-Ολυμπίας και της επαρχιακής οδού Κοντοβάζαινας-Τροπαίων.
Σημαντικά κτίσματα
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του χωριού είναι ο μεγάλος λόγος εκκλησιών-κατοίκων που φανερώνει το έντονο θρησκευτικό στοιχείο της περιοχής. Σε προεξέχουσα θέση στην είσοδο του χωριού βρίσκεται και ένας σταυρός δέκα μέτρων που πέρα από την θεολογική, έχει και ετυμολογική σημασία αφού το χωριό αποτελεί διασταύρωση των δύο μεγαλύτερων δρόμων της περιοχής. Σε περίοπτη θέση, στην καρδιά του χωριού, είναι ο κεντρικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου (1910) που διαθέτει εντυπωσιακές αγιογραφίες επιμελημένες από μοναχούς από το Άγιο Όρος. Από τα υπόλοιπα κτίρια ξεχωρίζει το παλιό δημοτικό σχολείο (1909) που πλέον λειτουργεί σαν μουσείο λαϊκής τέχνης. Ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, από τους πιο ωραίους πετρόχτιστους ναούς της Γορτυνίας. 1896-1910 η αρχική κατασκευή του. Ο αρχιτέκτονας είναι ο ίδιος που σχεδίασε τους Ναούς Αγίου Γεωργίου Τροπαίων, Αγίου Νικολάου Δόξας, Αγίας Παρασκευής Τρίπολης. Μεγάλο τόλμημα του Αρχιτέκτονα να στήσει έναν τόσο μεγάλο τρούλο για τα μηδαμινά της εποχής μηχανικά μέσα.
Γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά
Το χωριό έχει αρκετά μεγάλο ποσοστό επίπεδων αγροτεμαχίων δεδομένης της μορφολογίας του αναγλύφου της ευρύτερης περιοχής. Η ρεματιά της Μαυράδας, βασική πηγή νερού για τους κατοίκους του χωριού μέχρι πρότινος, βρίσκεται σε αρκετά μεγάλη απόσταση από το κέντρο του χωριού, γεγονός που αναδεικνύει το πόσο ευνοϊκή ως προς τα άλλα χαρακτηριστικά, όπως η καλλιεργησιμότητα, είναι η θέση που έχει δημιουργηθεί το χωριό.
Γιορτή κρασιού
Από το 1989 είχε καθιερωθεί στο Σταυροδρόμι η «Γιορτή του Κρασιού». Πρόκειται για μια γιορτή, ένα πανηγύρι, με το οποίο οι άνθρωποι έχουν την ευκαιρία να ευχαριστήσουν τη φύση για όσα τους προσφέρει. Παράλληλα στόχος είναι η αναβίωση και η διατήρηση παραδόσεων, που κινδυνεύουν να χαθούν. Η εκδήλωση προσέλκυε κάθε χρόνο πολλούς κάτοικους αλλά και ξένους επισκέπτες, που όλοι μαζί συμμετείχαν στο παραδοσιακό γλέντι που ακολουθούσε. Την ευθύνη διοργάνωσης είχε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σταυροδομιτών Τρίπολης. Τα τελευταία χρόνια, δυστυχώς, η γιορτή αυτή δεν πραγματοποιείται. Η διάρκεια της ήταν από τις 1 μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Λάρισα Αραβίας
Η Λάρισα ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αραβία.
Η πόλη αναφέρεται μονάχα από τον Πλίνιο στην Historia Naturalis του (βιβλίο 6, 159). Πολύ πιθανόν να βρισκόταν (κατά τα λεγόμενα του Πλινίου) στην βορειοδυτική αραβική χερσόνησο. Θεωρείται ότι κτίστηκε από τον επίτροπο του Αντιόχου Δ΄, Νουμήνιο, όταν μέσα σε μια ημέρα κατατρόπωσε σε ναυμαχία και μάχη τους αποστατήσαντες Πέρσες, στο ακρωτήριο των Ναυμαχιών (λατ. Naumachaeorum promontorium), στο στενό του Ορμούζ. Λογικά θα μετέφερε αποίκους από την συριακή Λάρισα. Ωστόσο ο ερευνητής Kiepert υποθέτει ότι ο Πλίνιος στο εδάφιό του θα ανέφερε συγκεχυμένα τις ομώνυμες πόλεις της Συρίας στην κοιλάδα του Ορόντη (Αρέθουσα, Λάρισα, Χαλκίς). Η Λάρισα αυτή -κατά τον Πλίνιο- καταστράφηκε νωρίς από πολέμους.
Στην Γεωγραφική Υφήγησι του Κλαυδίου Πτολεμαίου, αναφέρεται στην ανατολική Αραβία ποταμός με το όνομα Λαρ που εκβάλλει στον Περσικό Κόλπο. Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβία
Φίλιππος Β΄ του Τάραντα
Ο Φίλιππος Β΄ (1329 - 1374) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν Πρίγκιπας του Τάραντα (1362 - 1374), πρίγκιπας της Αχαΐας και Τιτλούχος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης ως "Φίλιππος Γ΄" (1364 - 1374).
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος υιός του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και της (δεύτερης) συζύγου του Αικατερίνης Β΄ των Βαλουά τιτουλάριας Λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Ο πατέρας του ήταν υιός του Καρόλου Β΄ βασιλιά της Νάπολης και της Μαρίας των Άρπαντ. Η μητέρα του ήταν κόρη του Καρόλου των Καπετιδών κόμη του Βαλουά και της Αικατερίνης Α΄ του Κουρτεναί τιτουλάριας Λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης.
Όταν το 1348 εκτελέστηκε ο εξάδελφός του Κάρολος των Καπετιδών-Ανζού δούκας του Δυρραχίου, τον διαδέχθηκε στο βασίλειο της Αλβανίας. Ο τέταρτος αδελφός του Λουδοβίκος είχε νυμφευτεί την Ιωάννα Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Νάπολης και ο Φίλιππος Β΄ το 1355 νυμφεύτηκε την αδελφή της Μαρία· οι δύο αδελφές ήταν κόρες του εξαδέλφου του.
Όταν το 1364 απεβίωσε ο τρίτος αδελφός του Ροβέρτος, πρίγκιπας του Τάραντα, τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας του Τάραντα και της Αχαΐας και ως τιτουλάριος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης. Έκτοτε βρισκόταν σε συνεχή διαμάχη με την Μαρία των Βουρβόνων (σύζυγο του Ροβέτρου) και τον γιο της Ούγο, από προηγούμενο γάμο, για το πριγκιπάτο της Αχαΐας. Το 1370, όταν πλέον ο γιος της Μαρίας είχε φύγει από την Ελλάδα για να διεκδικήσει το Στέμμα της Κύπρου, ήλθαν σε συμφωνία με τον Φίλιππο να εγκαταλείψουν την Αχαΐα, εκτός από την Καλαμάτα, έναντι ετήσιου εισοδήματος 6.000 φλωρινίων.
Το 1366 απεβίωσε η σύζυγός του Μαρία και έπειτα από 4 έτη νυμφεύτηκε την εγγονή του εξαδέλφου του Ελισάβετ των Καπετιδών-Ανζού Ουγγαρίας.
Το 1373 παραχώρησε τα δικαιώματά που είχε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας στην Ιωάννα Α΄ της Νάπολης. Απεβίωσε το 1374 (ή 1373 ). Κληρονόμο του έθεσε τον γιο της πρεσβύτερης αδελφής του Μαργαρίτας, Ιάκωβο των Μπω.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1355 τη Μαρία των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του εξαδέλφου του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας και έκανε πέντε παιδιά.
Όλα τα τέκνα του απεβίωσαν μικρά.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Τάραντα Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας
Αλ Πατσίνο
Ο Αλφρέντο Τζέημς «Αλ» Πατσίνο (αγγλ.: Alfredo James "Al" Pacino), (γενν. 25 Απριλίου 1940) είναι Αμερικανός ηθοποιός ,σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς όλων των εποχών. Ερμήνευσε μερικούς από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου, ενώ η τεχνική του έχει γίνει αντικείμενο μελέτης από τους νεότερους ηθοποιούς.
Έχει προταθεί εννέα φορές για βραβείο Όσκαρ, έχοντας κερδίσει τελικά το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Άρωμα Γυναίκας (1992). Επίσης έχει βραβευτεί με τέσσερις Χρυσές Σφαίρες, δυο Βραβεία Έμμυ, ένα Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, δύο SAG και δυο θεατρικά Βραβεία Tony.