cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία του Γκαρ
16ος-19ος αιώνας
μικρογραφία|418x418εσ|Ζαν Καβαλιέ, αρχηγός των Καμισάρ Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, η περιοχή των Νιμ, Αλές και Υζέ αναστατώθηκαν από τους Θρησκευτικούς πολέμους. Παρά τις συνεχείς διώξεις, οι Ουγενότοι ήταν πολυάριθμοι στην περιοχή, όταν με την ανάκληση του Διατάγματος της Νάντης (18η Οκτωβρίου, 1685), το οποίο είχε προσφέρει κάποιες ελευθερίες στους Ουγενότους, υπέστησαν γενική προγραφή. Τότε εστάλησαν στην περιοχή ιεραπόστολοι και στρατιώτες, οι οποίοι μετέστρεψαν τμήμα του πληθυσμού, αλλά οι περισσότεροι προτίμησαν να εκπατρισθούν ή να υποφέρουν για τις πεποιθήσεις τους.
Απελπισμένοι, μερικοί χωρικοί πάνω στα όρη Σεβέν οπλίσθηκαν και από τα βουνά του Γκαρ, της Λοζέρ και του Βιβαραί η εξέγερση εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή της Αλές. Έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος των Καμισάρ (1702). Τους εξεγερμένους τους χαρακτήρισαν ληστές και ασεβείς ή ήρωες και ευσεβείς, ανάλογα με την παράταξη των κρινόντων, αλλά στην πραγματικότητα ήταν φτωχοί αγρότες οι οποίοι, κουρασμένοι από την καταδίωξη που υφίσταντο, απλά αγωνίστηκαν για να υπερασπιστούν την περιουσία τους, τις αξίες τους, την ελευθερία και τη ζωή τους. Ήταν ιδιαίτερα επιθετικοί προς τους ανθρώπους της Εκκλησίας, των οποίων η μισαλλοδοξία και ο φανατισμός απαιτούσαν συνεχώς νέους διωγμούς εναντίον τους. Ωμότητες διεπράχθησαν και από τις δύο πλευρές: Οι Ουγενότοι κατεδάφισαν εκκλησιαστικά οικοδομήματα, όπως τον καθεδρικό ναό της Υζέ το 1563, και κατέστρεψαν εκκλησίες. Οι Καθολικοί πυρπόλησαν την περιοχή και διέπραξαν βιαιότητες χωρίς να σεβαστούν ηλικία ή φύλο. Αναφέρονται χωριά όπου σφαγιάστηκαν αρκετές έγκυες γυναίκες και παιδιά.
Γνωρίζουμε ότι αυτός ο πόλεμος εξόντωσης διήρκεσε τρία χρόνια. Αλλά η καταστολή διήρκεσε μέχρι το 1744 ή 1787 (Έδικτο των Βερσαλλιών) και ακόμα και τη Γαλλική Επανάσταση (1789), με τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, συγκεκριμένα με το άρθρο σχετικά με την ελευθερία της θρησκείας.
Κατά τον 18ο και τον 19ο αιώνα, ο νομός βίωσε μια εντυπωσιακή άνοδο. Ειδικότερα, μεγάλες κλωστοϋφαντουργικές βιομηχανίες αναπτύχθηκαν ειδικά στην περιοχή των Σεβέν - και δεν είναι μύθος, το ύφασμα ντενίμ από το οποίο κατασκευάζονται τα τζιν ήταν ένα ανθεκτικό ύφασμα που κατασκευαζόταν στη Νιμ. Αρχικά σχεδιασμένο για τους βοσκούς των Σεβέν και για Γενουάτες ναύτες, στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε από τους αποίκους στην Αμερικανική Δύση, χρυσοθήρες και «καουμπόης». Ως εκ τούτου οι λέξεις «Jean (Gênes=Γένοβα) Denim (De Nimes=από τη Νιμ)». Η τέχνη της ύφανσης αυτού του υφάσματος παρουσιάζεται στο Μουσείο της Παλιάς Νιμ. Σύντομα η παραγωγή υφασμάτων και μεταξωτών άρχισε να εξάγεται στην Ευρώπη και την Αμερική. Τα δύο τρίτα του εργατικού δυναμικού της Νιμ απασχολούνταν στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας και η περιοχή ευημερούσε. Άρχισαν να κατασκευάζονται όμορφα αρχοντικά σε πόλεις και χωριά και αναπτύχθηκαν οι πόλεις.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάσταση ς, από το 1791 έως το 1793, ο νομός συγκρότησε 8 τάγματα εθελοντών για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της Γαλλίας.
Δημιουργία του νομού
Ο νομός Γκαρ δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790 (είναι ένας από τους αρχικά 83 γαλλικούς νομούς -πλέον 101-) με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών. Δημιουργήθηκε από το ανατολικό τμήμα της ιστορικής επαρχίας Λανγκεντόκ.
Από το 1960 έως το 2015, ανήκε στην περιοχή Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν. Μετά τη νέα εδαφική μεταρρύθμιση που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν, στην οποία ανήκε ο νομός, συνενώθηκε με την περιοχή Μιντί-Πυρηναία και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Τέλος του 19ου αιώνα
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ο ανταγωνισμός με τη Λυών ήταν δύσκολος. Σύντομα, τα κλωστοϋφαντουργικά κεφάλαια επενδύθηκαν σε αμπελώνες. Η αμπελοκαλλιέργεια διευκολύνθηκε από το Κανάλι του Μιντί, η μεταφορά του κρασιού και του άνθρακα των Σεβέν από τον σιδηρόδρομο, πολύ ανεπτυγμένο στο νομό Γκαρ από τα μέσα του 19ου αιώνα.
Από το 1863, οι αμπελώνες του νομού προσβλήθηκαν από φυλλοξήρα.
Μετά την κρίση της φυλλοξήρας, πρόβαλε μια νέα εποχή σχετικής ευημερίας. Στις πόλεις κατασκευάστηκαν αρχοντικά και μνημεία. Τέλος, ο κεντρικός σταθμός του νομού στη Νιμ έγινε το διαμετακομιστικό κέντρο του άνθρακα της οροσειράς Σεβέν προς την Μπωκαίρ, τον Ροδανό και τη Μασσαλία. Ο άνθρακας όμως γρήγορα αμφισβητήθηκε από τον άνθρακα από την Αγγλία και η περιοχή βίωσε νέα οικονομική κρίση το 1900.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστορία του Λανγκεντόκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Ακαδημία της Μπρέρα
Η Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μπρέρα (Accademia di Belle Arti di Brera), γνωστή και απλώς ως Ακαδημία (της) Μπρέρα (Accademia di Brera), είναι ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα διοικούμενο από το κράτος, που βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία, στο Μιλάνο της Ιταλίας. Μοιράζεται την ιστορία της, καθώς και το κυρίως κτήριό της, με την Πινακοθήκη Μπρέρα, το κυριότερο δημόσιο μουσείο τέχνης στο Μιλάνο.
Ιστορία
Η ακαδημία ιδρύθηκε το 1776 από την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας. Κατά τη συνήθεια της Εποχής του Διαφωτισμού, συστεγαζόταν με άλλα πνευματικά, πολιτιστικά και επιστημονικά ιδρύματα: το Αστεροσκοπείο της Μπρέρα, τον Βοτανικό Κήπο (Orto Botanico di Brera), τη Scuole Palatine (νομική και φιλοσοφική σχολή), το «Γυμνάσιον», εργαστήρια φυσικής και χημείας, τη Βιβλιοθήκη της Μπρέρα, τη γεωπονική εταιρεία και, από το 1806, την Πινακοθήκη της Μπρέρα. Τα περισσότερα στεγάζονταν στο Παλάτσο Μπρέρα (Palazzo Brera, οδός Μπρέρα αριθ. 28), που ανεγέρθηκε το 1615 σε σχέδια του Φραντσέσκο Μαρία Ρικίνι και μέχρι της απομακρύνσεως των Ιησουιτών το 1773 ήταν Κολέγιο των Ιησουιτών.
Η Ακαδημία στην εποχή μας
Η Ακαδημία έχει τρία τμήματα:
Σήμερα η Ακαδημία (της) Μπρέρα έχει περίπου 3.800 φοιτητές και φοιτήτριες, που περιλαμβάνουν περί τους χίλιους αλλοδαπούς (κυρίως στα μεταπτυχιακά). Συμμετέχει στο Πρόγραμμα Erasmus και ανταλλάσσει διδασκόμενους και καθηγητές με ιδρύματα άλλων χωρών της Ευρώπης.
Η Πινακοθήκη
Η πινακοθήκη της Ακαδημίας, που σήμερα είναι η ανεξάρτητη Πινακοθήκη της Μπρέρα, ιδρύθηκε το 1806, μετά την κατάληψη του Μιλάνου από τον Μέγα Ναπολέοντα. Μεγάλος αριθμός έργων ζωγραφικής είχαν τότε μεταφερθεί στην πόλη εξαιτίας του κλεισίματος πολλών θρησκευτικών ταγμάτων, με σχετικό διάταγμα του Ναπολέοντα. Η Πινακοθήκη ανεξαρτητοποιήθηκε από την Ακαδημία το 1882, παρότι αμφότερες συνεχίζουν να μοιράζονται το Παλάτσο Μπρέρα.
Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι και καθηγητές
Μεταξύ των αποφοίτων της Ακαδημίας της Μπρέρα συγκαταλέγονται και οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά):
Μεταξύ των όσων έχουν διδάξει στην Ακαδημία συγκαταλέγονται και οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά):
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ιταλία Κατηγορία:Σχολές καλών τεχνών Κατηγορία:Μιλάνο
Ανρί Μποσκό
Ο Ανρί Μποσκό (γαλλικά: Henri Bosco) (16 Νοεμβρίου 1888 – 4 Μαΐου 1976), ήταν Γάλλος συγγραφέας. Κεντρικό θέμα των έργων του είναι η εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής. Έγραψε μυθιστορήματα και βιβλία για παιδιά, τα τελευταία συγκαταλέγονται στα κλασικά του είδους στη Γαλλία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανρί Μποσκό γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1888 στην Αβινιόν, με όνομα γέννησης Φερνάν Μαριούς Μποσκό, σε οικογένεια με καταγωγή από την Προβηγκία, τη Λιγυρία και το Πεδεμόντιο. Μέσω του πατέρα του συνδέονταν με τον Άγιο Ιωάννη Μπόσκο, ιδρυτή της αδελφότητας των Σαλεσιανών στο Τορίνο, του οποίου έγραψε τη βιογραφία. Ο πατέρας του εργαζόταν ως λιθοξόος, επιδιορθωτής βιολιών και τενόρος. Όταν ήταν τριών ετών, η οικογένεια μετακόμισε στην αγροτική Λουρμαρέν στην Προβηγκία.
Σπούδασε κλασική φιλολογία και ιταλικές σπουδές στην Αβινιόν, ταυτόχρονα διδάχθηκε μουσική (αρμονία και μουσική σύνθεση) στο Ωδείο της Αβινιόν για οκτώ χρόνια και έκανε μαθήματα βιολιού. Συνέχισε τις κλασικές σπουδές του στη Γκρενόμπλ και στη Φλωρεντία. Ταλαντούχος μουσικός, του άρεσε να παίζει και να γράφει μουσική.
Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη με το 4ο Σύνταγμα Ζουάβων. Έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στα Δαρδανέλια, τη Σερβία, την Αλβανία, την Ουγγαρία και την Ελλάδα. αριστερά|μικρογραφία|Ο Ανρί Μποσκό Στο τέλος του πολέμου πήγε αρχικά στο Βελιγράδι, όπου δίδαξε γαλλικά στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, κατά το ακαδημαϊκό έτος 1919-1920. Αργότερα δίδαξε στη Γκρενόμπλ και τη Νάπολη, όπου έμεινε δέκα χρόνια και όπου το 1924 έγραψε το πρώτο του βιβλίο, Πιερ Λαμπεντούζ, στο οποίο διαφαίνεται ήδη όλη η ατμόσφαιρα των μελλοντικών μυθιστορημάτων του: μυστήριο που εμπλέκεται στην καθημερινή πραγματικότητα, ο αγροτικός κόσμος με τις προγονικές του πεποιθήσεις, η μαγευτική ατμόσφαιρα της Προβηγκίας. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Νάπολη, άρχισε να παθιάζεται με τις έρευνες στην Πομπηία και τη διάσημη Έπαυλη των Μυστηρίων, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Ορφισμό.
Από το 1931 έως το 1955 ο Μποσκό έζησε στο Ραμπάτ, όπου εργάστηκε ως καθηγητής σε γυμνάσιο και ήταν πρόεδρος του οργανισμού για την προώθηση της γαλλικής γλώσσας Alliance Française στο Μαρόκο. Το 1945 έγραψε το πιο διάσημο νεανικό βιβλίο του Το Παιδί Και Το Ποτάμι. Μετά τη συνταξιοδότησή του, έζησε στη Νίκαια και κατά διαστήματα στη Λουρμαρέν.
Πέθανε στις 4 Μαΐου 1976 σε ηλικία 87 ετών στη Νίκαια. Ο τάφος του βρίσκεται στο Λουρμαρτέν.
Έργο
Ο Ανρί Μποσκό έγραψε περίπου τριάντα μυθιστορήματα βασισμένα στα πρότυπα των Σαρλ Νοντιέ, Αλαίν-Φουρνιέ και Ζαν Ζιονό, συλλογές προσωπικών αναμνήσεων, καθώς και βιβλία για παιδιά. Στα έργα του εξέφρασε τη ρομαντική και μυστικιστική κοσμοθεωρία του, σύμφωνα με την οποία η Προβηγκία ήταν η Αρκαδία, ο χαμένος παράδεισος. Τα βιβλία του για παιδιά συγκαταλέγονται στα κλασικά του είδους στη Γαλλία.
Κεντρικό θέμα των έργων του είναι η εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής σε αναζήτηση του παραδείσου. Τα μυθιστορήματά του για ενήλικες και παιδιά αναφέρονται στην προβηγκιανή ζωή, με τα παιδιά να κατέχουν ιδιαίτερη θέση στο έργο του. Εκτός από ένα εύκολα κατανοητό επιφανειακό στρώμα και μια σαγηνευτική πλοκή, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ένα πυκνό δίκτυο συμβόλων και αναφορών «των οποίων μόνο η αποκωδικοποίηση αποκαλύπτει το βαθύτερο νόημα της ιστορίας». Συνδυάζοντας τα αντίθετα, επιχειρεί επίσης να κατανοήσει ψυχολογικά τις αποκλίνουσες κοσμοθεωρίες που είναι εγγενείς σε αυτά.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Ανρί Μποσκό τιμήθηκε με πολλά λογοτεχνικά βραβεία: Το 1945 απέσπασε το βραβείο Ρενωντό (Prix Renaudot) για το μυθιστόρημά του Le Mas Théotime (Το Αγρόκτημα Τεοτίμ). Άλλα βραβεία που έλαβε ήταν το Prix des Ambassadeurs το 1949, το Grand Prix National des Lettres το 1953, το βραβείο της Ακαδημίας του Βωκλύζ (Prix de l'Académie de Vaucluse) το 1966, το Grand prix de la Mediterranée το 1967 και το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας της Γαλλικής Ακαδημίας το 1968 για το σύνολο της προσφοράς του στη Γαλλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα. Προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας τέσσερις φορές.
Το 1973 του απονεμήθηκε το παράσημο του Ταξιάρχη της Λεγεώνας της Τιμής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 20ού αιώνα
Λουί Βιέρν
Ο Λουί Βικτόρ Ζιλ Βιέρν (Louis Victor Jules Vierne, 8 Οκτωβρίου 1870 – 2 Ιουνίου 1937) ήταν Γάλλος οργανίστας και συνθέτης. Το 1900 διορίστηκε, κατόπιν διαγωνισμού, οργανίστας στον περίφημο καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων (Notre Dame), στο όργανο του οποίου και πέθανε, όπως ήταν η επιθυμία του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βιέρν έζησε μια ζωή, σωματικά και συναισθηματικά, πολύ δύσκολη, με σοβαρές πνευματικές δοκιμασίες που αντικατοπτρίζονται σε μεγάλο μέρος της μουσικής του (π.χ. στο έργο Κακή Διάθεση και Θλίψη, για σοπράνο και πιάνο/ορχήστρα, 1916). Η ασθένειά του δεν τον καθιστούσε εντελώς τυφλό, αλλά ήταν αυτό που θα ονομαζόταν σήμερα "νομικά" τυφλός. Νωρίς στην καριέρα του, συνέθετε σε υπερμέγεθες χαρτί, για να βλέπει καλύτερα, χρησιμοποιώντας ένα "μεγάλο μολύβι", όπως περιγράφει ο μαθητής και φίλος του, Μ. Ντιπρέ (Marcel Dupré). Αργότερα, καθώς η ήδη περιορισμένη του όραση συνέχισε να μειώνεται περαιτέρω, κατέφυγε στη μέθοδο Μπράιγ για να παραγάγει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Είχε επηρεαστεί βαθύτατα από τον χωρισμό με τη σύζυγό του, ενώ έχασε τόσο τον αδελφό του, Ρενέ, όσο και τον γιο του, Ζακ, στα πεδία μάχης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και κρατούσε μια από τις πιο διάσημες θέσεις οργανίστα στη Γαλλία, στην Παναγία των Παρισίων, το εκκλησιαστικό όργανο του ναού ήταν σε κακή κατάσταση καθ'όλη τη διάρκεια της θητείας του. Τελικά, πραγματοποίησε περιοδεία στη Βόρεια Αμερική για να συγκεντρώσει χρήματα για την αποκατάσταση του οργάνου. Η περιοδεία, η οποία περιελάμβανε σημαντικά ρεσιτάλ στο διάσημο όργανο «Wanamaker» στη Φιλαδέλφεια και στο μικρότερο αδελφικό-όργανο, «Wanamaker Auditorium Organ», στην πόλη της Νέας Υόρκης, ήταν πολύ επιτυχημένη, αν και το ταξίδι τον εξουθένωσε σωματικά.
Ένα οδικό ατύχημα στο Παρίσι είχε ως αποτέλεσμα να σπάσει άσχημα το πόδι του και, για λίγο, υπήρχε η γνωμάτευση ότι θα χρειαζόταν ακρωτηριασμό. Το πόδι του, τελικά, σώθηκε αλλά η αποκατάστασή του και το ότι, ο συνθέτης έπρεπε να ανακτήσει πλήρως την τεχνική στο πεντάλ, τού πήραν έναν ολόκληρο χρόνο, κατά τη διάρκεια μιας από τις πιο παραγωγικές περιόδους της ζωής του. Παρά τις δυσκολίες, όμως, οι μαθητές του τον περιέγραψαν ομόφωνα ως «καλό, υπομονετικό και ενθαρρυντικό δάσκαλο». Το 1931, η Γαλλική κυβέρνηση τού έδωσε το Εθνικό Παράσημο Τιμής.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Βιέρν, ως οργανίστας, διέθετε ένα κομψό, καθαρό στυλ γραφής που σεβόταν τη μουσική φόρμα, πάνω από όλα. Η αρμονική του γλώσσα ήταν ρομαντικά πλούσια, αλλά όχι τόσο συναισθηματική και θεατρική όπως εκείνη του Σ. Φρανκ. Όπως όλοι οι μεγάλοι γάλλοι οργανίστες του γυρίσματος στον 20ό αιώνα, ο Βιέρν είχε πολύ «ιδιωματικό» ήχο και είχε εμπνεύσει τους περισσότερους από τους σπουδαίους παριζιάνους οργανίστες-συνθέτες που τον ακολούθησαν. thumb|280px|right|Ο τάφος του Βιέρν στο Μονπαρνάς του Παρισιού Η παραγωγή του για το εκκλησιαστικό όργανο ήταν πολύ μεγάλη, με 6 συμφωνίες, 24 κομμάτια φαντασίας (που περιλαμβάνουν το διάσημο Carillon de Westminster) και 24 κομμάτια σε ελεύθερο στυλ, μεταξύ άλλων. Έγραψε, επίσης, πολλά έργα μουσικής δωματίου (σονάτες για βιολί και τσέλο, ένα κουιντέτο πιάνου και ένα κουαρτέτο εγχόρδων, για παράδειγμα), φωνητική και χορωδιακή μουσική και μια συμφωνία για ορχήστρα. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι, η μουσική του αντικατοπτρίζει την αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια και απεραντοσύνη της Παναγίας των Παρισίων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Εθνική Ακαδημία Ιατρικής (Γαλλία)
Η Εθνική Ακαδημία Ιατρικής της Γαλλίας ιδρύθηκε το 1820 και σήμερα τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Σύμφωνα με το καταστατικό της, η Ακαδημία απαρτίζεται από επιστήμονες αναγνωρισμένους για το επιστημονικό έργο τους και τις υπηρεσίες τους προς την δημόσια Υγεία. Από την ίδρυσή της έως σήμερα, μέλη της έχουν διατελέσει 11 νομπελίστες, συμπεριλαμβανομένης της Μαρίας Κιουρί.
Τα μέλη χωρίζονται σε τέσσερις τομείς: Ιατρικής & Ιατρικών Ειδικοτήτων (1ος Τομέας), Χειρουργικής & Χειρουργικών Ειδικοτήτων (2ος Τομέας), Βιολογικών Επιστημών & Φαρμακευτικής (3ος Τομέας) και Δημοσίας Υγείας (4ος Τομέας).
Κατηγορία:Ακαδημίες επιστημών
Ομπρόνε
Ο Ομπρόνε (Ombrone, λατιν. Umbro) είναι ποταμός της Τοσκάνης στην Ιταλία με μήκος 160 χιλιόμετρα. Διαρρέει τις επαρχίες Γκροσσέτο και Σιένα.
Η πηγή του Ομπρόνε βρίσκεται κοντά στην κωμόπολη Καστελνουόβο Μπεραρντένγκα, στην τοποθεσία Σαν Γκουσμέ, στη νοτιοανατολική πλευρά των ορέων του Κιάντι. Μετά από ρου προς διάφορες κατευθύνσεις, ο Ομπρόνε δέχεται τα νερά των παραποτάμων του Άρμπια, Μέρσε και Όρτσα. Στη συνέχεια εισέρχεται στην πεδιάδα, κοντά στο χωριό Ίστια ντ' Ομπρόνε. Κατόπιν περνά κοντά στην πόλη Γκροσσέτο και τέλος εκβάλλει στην Τυρρηνική θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομπρονε
Αρντές (νομός)
Ο νομός αντιστοιχεί στην πρώην επαρχία Βιβαραί η οποία υπάγονταν στην επαρχία Λανγκεντόκ.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 07.
Από το 1960 έως το 2015 ήταν νομός της περιοχής Ρον-Αλπ. Την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή Ρον-Αλπ συγχωνεύτηκε με την περιοχή Ωβέρνη και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Αρντεσουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Τα φαράγγια της Αρντές μικρογραφία|370x370εσ|Θέση του νομού Αρντές στην [[Ωβέρνη-Ρον-Αλπ]] Ο νομός Αρντές αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Έχει έκταση 5.529 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Διοικητικά αποτελείται από 3 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 335 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 325.157 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016).
Συνορεύει στα βόρεια με τους νομούς Λουάρ και Ιζέρ, στα ανατολικά με το νομό Ντρομ, στα νότια με τους νομούς Βωκλύζ και Γκαρ και στα δυτικά με τους νομούς Λοζέρ και Ωτ-Λουάρ.
Φυσικές περιοχές
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Πον ντ'Αρκ Το έδαφος, το κλίμα και η βλάστηση του νομού Αρντές είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ του βορρά και του νότου του νομού. Ο νομός χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλία φυσικών περιοχών και τοπίων, καθώς εκτείνεται σε εδάφη με περισσότερα από 1.000 μέτρα υψομετρική διαφορά μεταξύ τους, όπως τα όρη του Βιβαραί και οι Σεβέν σε αντίθεση με την κοιλάδα του Ροδανού.
Σε όλο το μήκος της διαδρομής του Ροδανού, τα όρη του Βιβαραί και οι Σεβέν δεσπόζουν επί του ποταμού στα δυτικά. Χάρτης του νομού.
Ποταμοί
Στην περιοχή του νομού Αρντές βρίσκονται δύο από τις μεγαλύτερες λεκάνες απορροής ποταμών στη Γαλλία:
Η λεκάνη του Λίγηρα, ο οποίος πηγάζει από τους πρόποδες του όρους Ζερμπιέ ντε Ζον (1.551 μ.), βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού. Πολλοί άλλοι ποταμοί διαρρέουν το νομό, οι οποίοι συμβάλλουν απευθείας στον Ροδανό ή εξαρτώνται από την λεκάνη απορροής του ποταμού Αρντές και του Σασεζάκ, κύριου παραπόταμού του. Η πορεία του ποταμού Αλλιέ,  παραπόταμου του Λίγηρα, σηματοδοτεί τα όρια της Αρντές και του νομού Λοζέρ για περίπου 20 χιλιόμετρα, λίγο μετά τις πηγές του.
Ιστορία
μικρογραφία|Ρινόκερος, [[σπήλαιο Σωβέ]] μικρογραφία|Το θέατρο της Άλμπα-λα-Ρομαίν Η εγκατάσταση του προϊστορικού ανθρώπου στην περιοχή χρονολογείται από περίπου 150.000 χρόνια (προϊστορικά σπήλαια του Σουαγιόν ). Πολλά ίχνη εξακολουθούν να υπάρχουν, ειδικά στο νότο του νομού, όπως οι περίφημες ζωγραφιές στο σπήλαιο Σωβέ. Το οροπέδιο του ποταμού Αρντές έχει εκτεταμένους μεγάλιθους ( ντολμέν και μενίρ), που ανεγέρθηκαν πριν από χιλιάδες χρόνια. Ο ποταμός έχει το μεγαλύτερο φαράγγι στην Ευρώπη και τα σπήλαια στα βράχια - τα οποία φτάνουν τα 300 μέτρα ύψος - είναι γνωστά για τα ίχνη των προϊστορικών κατοίκων (βέλη και μαχαίρια βρίσκονται συχνά στις ανασκαφές).
Στην αρχαιότητα, η περιοχή είχε κατοικηθεί από τρεις γαλατικούς λαούς. Στο νότιο τμήμα του νομού κατοικούσαν οι Έλουοι, και η οχυρωμένη πόλη τους (oppidum) ήταν το Ζαστρ. Το μεγαλύτερο τμήμα των Μπουτιέρ (ανάμεσα στους ποταμούς Εριέ και Ντου) κατείχαν οι Σεγκουέλονες με κέντρο τη Βαλέντια (σημερινή Βαλάνς) και το βόρειο τμήμα, πέρα ​​από τον ποταμό Ντου, όριζαν οι Αλλόβρoγες.
Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, ιδρύθηκε η πόλη Άλμπα-λα-Ρομαίν. Οι Έλουοι είχαν αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με τους Έλληνες και τους εμπόρους της Ανατολής και η πόλη τους αναπτύχθηκε. Όμως, κατά τη διάρκεια των βαρβαρικών εισβολών η πόλη καταστράφηκε και εγκαταλείφθηκε και ο τοπικός επίσκοπος εγκαταστάθηκε στις όχθες του Ροδανού, στο Βιβιέ.
Η συνθήκη του Βερντέν (843), η οποία μοίρασε την Αυτοκρατορία των Καρολιδών, καταχώρισε το Βιβαραί στη Μέση Φραγκία (περιοχή του Λοθάριου Α΄). Η περιοχή του Βιβαραί υπέστη μεγάλες καταστροφές τον 9ο αιώνα από τις επιδρομές Ούγγρων από τα ανατολικά και Σαρακηνών που ανέβαιναν από τις ακτές της Προβηγκίας, με αποτέλεσμα τη συνολική ερήμωση της περιοχής.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, ο κόμης-επίσκοπος παρέμεινε υπό την επικυριαρχία του βασιλείου της Προβηγκίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1039 πριν η περιοχή περάσει στο Γαλλικό στέμμα το 1305, μετά το τέλος της Σταυροφορίας κατά των Αλβιγηνών και την εξάλειψη της αίρεσης από την περιοχή.
Τον 16ο αιώνα, μια μεγάλη πλειοψηφία του Βιβαραί προσχώρησε στον Προτεσταντισμό. Ακολούθησε ένας αιώνας θρησκευτικών πολέμων που προκάλεσαν λεηλασίες, σφαγές και ερήμωση της περιοχής. Η πολιορκία του Πριβά και η συνακόλουθη πτώση του έγινε από τον καρδινάλιο Ρισελιέ και τον Λουδοβίκο ΙΓ', στα πλαίσια της εξάλειψης της αντίστασης των Ουγενότων στη νότια Γαλλία, το 1629. Προς το τέλος του αιώνα, ο Λουδοβίκος ΙΔ', μετά την ανάκληση του διατάγματος της Νάντης, εγκαινίασε εκ νέου μια πολιτική καταστολής που προκάλεσε εξεγέρσεις στην περιοχή στις αρχές του 18ου αιώνα, όπως ο πόλεμος των Σεβέν (1702-1704), μέχρι την οριστική ειρήνευση το 1715.
Το 1670 στην περιοχή σημειώθηκε μια σημαντική εξέγερση αγροτών: η εξέγερση του Ρουρ που αιμορράγησε το νότο της περιοχής, με περισσότερους από 600 νεκρούς, 40 εκτελέσεις και 100 καταδίκες στα κάτεργα.
Η δημιουργία του νομού
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|150x150εσ|Η σημαία του νομού Αρντές Ο νομός Αρντές είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Ο νομός δημιουργήθηκε σχεδόν συνολικά από την πρώην κομητεία του Βιβαραί.
Από το 1960 έως το 2015 ήταν ένας από τους 8 νομούς (Αιν, Αρντές, Ντρομ, Ιζέρ, Λουάρ, Ρον, Σαβοΐα και Άνω Σαβοΐα) της περιοχής Ρον-Αλπ.. Την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή Ρον-Αλπ συγχωνεύτηκε με την περιοχή Ωβέρνη και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Γλώσσα
Σε ορισμένες κοινότητες στο βορρά του νομού (στην περιοχή Σεριέρ) παραδοσιακά ομιλούνταν τα γαλλοπροβηγκιανά. Στον υπόλοιπο νομό, κυριαρχούν διάλεκτοι της οξιτανικής γλώσσας:
Στην εποχή μας, η χρήση της οξιτανικής γλώσσας διατηρείται στις μεγαλύτερες ηλικίες. Φορείς διάδοσης της τοπικής γλώσσας είναι το Ινστιτούτο Οξιτανικών Σπουδών και το Parlarem en Vivarés.
Δημογραφία
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Χωρικοί και παραδοσιακή αγροικία του νομού Αρντές, αρχές του 20ού αιώνα Ο νομός Αρντές είναι ένας αραιοκατοικημένος νομός με μέση πυκνότητα 58 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο έναντι 117,9 για τη μητροπολιτική Γαλλία το 2015. Ο νομός εμφανίζει έντονες διαφορές των πληθυσμών μεταξύ της κοιλάδας του Ροδανού και των λεκανoπεδίων του Ανοναί ή του Ωμπενά, αφενός, και των ορεινών περιοχών. Ο πληθυσμός παραμένει μάλλον αγροτικός: το 2015, το 71% των κατοίκων ζούσε σε κοινότητες κάτω των 3.500 κατοίκων. Ορισμένες κοινότητες αναπτύσσονται χάρη στη γεωγραφική τους θέση, όπως οι Σαιν-Περαί, Γκιλεράν-Γκρανζ και Σουαγιόν, που ανήκουν στην ευρύτερη περιοχή της Βαλάνς (νομός Ντρομ). Γενικά, οι κοινότητες της κοιλάδας του Ροδανού, κατά μήκος του παλιού εθνικού δρόμου 86, αναπτύσσονται σταθερά. Οι περιοχές της ακραίας νοτιοανατολικής πλευράς του νομού επωφελούνται από την έλξη της περιοχής Τρικαστέν και την τουριστική δραστηριότητα της περιοχής Βαλλόν-Πον-ντ'Αρκ. Από την άλλη πλευρά, ορισμένες κοινότητες στο βόρειο, το κεντρικό και το δυτικό τμήμα του νομού εξακολουθούν να υφίστανται σοβαρές απώλειες πληθυσμού, που συχνά προκαλούνται από κακή οδική προσβασιμότητα και περιορισμένες ευκαιρίες απασχόλησης.
Ο νομός Αρντές χαρακτηρίζεται επίσης από τον χαμηλό πληθυσμό των κοινοτήτων του, μόνο τέσσερις κοινότητες ξεπερνούν τους 10.000 κατοίκους, ενώ η πιο πολυπληθής είναι η κοινότητα Ανοναί με 16.998 κατοίκους. Η πρωτεύουσα Πριβά, με 8.321 κατοίκους, είναι η νομαρχία με τον χαμηλότερο πληθυσμό της Γαλλίας και η Λαρζαντιέρ η δεύτερη υπονομαρχία με τον χαμηλότερο πληθυσμό με 1.724 κατοίκους.
Η μόνη αστική περιοχή που ξεπερνά τους 50.000 κατοίκους είναι αυτή του Ωμπενά με 61.374 κατοίκους το 2016.
Οικονομία
εναλλ.=|μικρογραφία|Πικοντόν, τυρί του νομού Αρντές μικρογραφία|Κάστανα, παραδοσιακό προϊόν της Αρντές Παραδοσιακά, η γεωργία και η κτηνοτροφία διαδραματίζουν τον σημαντικότερο ρόλο στην οικονομική ζωή της περιοχής. Η διατροφική βάση ήταν τα κάστανα, τα οποία τρώγονταν ψημένα, σαν ισοδύναμο της ελάχιστα γνωστής πατάτας στο παρελθόν, ή αποξηραμένα σε αλεύρι. Η καλλιέργειά τους έχει ενταθεί και πάλι σήμερα. Η περιοχή παράγει περίπου το 50% της γαλλικής παραγωγής κάστανων.
Η αμπελοκαλλιέργεια και η οινοπαραγωγή με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης κρασιά «Αρντές» παράγει κρασιά υψηλής ποιότητας από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η έκταση των αμπελώνων αυξάνεται συνεχώς.
Υπάρχουν οπωροφόρα δέντρα, κυρίως κερασιές, βερικοκιές και ροδακινιές, κατά μήκος της κοιλάδας του Ροδανού και στις πλαγιές των βουνών. Επίσης καλλιεργούνται δημητριακά και πατάτες.
Τον 18ο και 19ο αιώνα, στην περιοχή είχε αναπτυχθεί η καλλιέργεια του μεταξοσκώληκα και η κατασκευή μεταξωτών υφασμάτων, τα οποία, ωστόσο, δεν μπόρεσαν να ανταγωνιστούν την ποιότητα και την τιμή με τις εισαγωγές από την Ασία. Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, τα αγροκτήματα είχαν εργαστήρια αναπαραγωγής μεταξοσκωλήκων. Αλλά αυτή η δραστηριότητα κατέρρευσε στα τέλη του 19ου αιώνα, αν και εξακολουθούν να υπάρχουν αρκετές εταιρείες κλωστοϋφαντουργίας - και, στο νότο, πολλές μουριές.
Η κτηνοτροφία με βοοειδή, πρόβατα, αίγες, χοίρους και η τυροκομία (όπως το τυρί πικοντόν, από γάλα κατσίκας) είναι πολύ ανεπτυγμένες.
Η βιομηχανία αναπτύσσεται προς όφελος μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, ιδίως στον τομέα της μηχανικής, πλαστικά, βυρσοδεψία, χαρτικά, τρόφιμα και κοσμήματα. Ορισμένες βαριές βιομηχανίες έχουν επίσης εδραιωθεί (εργοστάσια τσιμέντου, εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας Cruas, γυαλικά), ιδίως κατά μήκος της κοιλάδας του Ροδανού.
Η βιομηχανία τροφίμων είναι επίσης παρούσα, με αλλαντικά, τυριά (Πικοντόν, Σαιν-Φελισιάν, Φουτζού κ.ά.), είδη ζαχαροπλαστικής (κρέμα κάστανου, ζαχαρωμένα κάστανα, μαντολάτα), μέλι, εκλεκτά ποτά, κ.α.
Από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα ο τουρισμός έχει γίνει ολοένα και περισσότερο σημαντικός οικονομικός παράγοντας.
Αξιοθέατα - Τουρισμός
1.Το νότιο τμήμα της Αρντές, που ονομάζεται επίσης Κάτω-Βιβαραί, που εκτείνεται από την κοιλάδα του Ροδανού μέχρι τους πρόποδες των Σεβέν. Αυτή η περιοχή είναι κατά πολύ η πιο τουριστική κατά τη θερινή περίοδο. Μερικά από τα αξιοθέατα είναι:
2. Η περιοχή των Σεβέν και τα βουνά της Αρντές, τραχύ οροπέδιο σε υψόμετρο πάνω από 1.000 μέτρα, αραιοκατοικημένο και άγριο
3. Η πράσινη Αρντές, στα βόρεια του νομού
4. Η περιοχή των Ωμπενά-Βαλ, κόμβος της Αρντές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ
Ναός του Αγίου Βαλεντίνου (Κίντριχ)
Ο Ναός του Αγίου Βαλεντίνου (πλήρης ονομασία Βασιλική των Αγίων Διονυσίου και Βαλεντίνου) είναι ναός γοτθικού ρυθμού, ο οποίος βρίσκεται στο Κίντριχ, στο κρατίδιο της Έσσης, στη Γερμανία. Το 2010 ονομάστηκε ελάσσονα βασιλική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Γερμανία
Παναγούλης
Το ελληνικό επώνυμο Παναγούλης μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ιωάννα του Μονφόρ-Καστρ
Η Ιωάννα του Μονφόρ του Σαμπερόν, γαλλ.: Jeanne de Montfort de Chambéon (1250 - 1300) ήταν Eλβετίδα ευγενής. Έγινε βαρόνη του Βω από τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Α΄ βαρόνο του Βω και επίτροπος κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της Ιωάννη Α΄ το 1278-1290.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ του Οίκου της Σαβοΐας βαρόνο του Βω και είχε τέκνο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Πανσόλειο Πρωτάθλημα 2021-22
Το Πανσόλειο Πρωτάθλημα 2021-22 αποτέλεσε το 52ο πρωτάθλημα του Πανσόλειου Πρωταθλήματος. Το πρωτάθλημα κέρδισε η για πέμπτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Πανσόλειο Πρωτάθλημα 2021-22 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2021-22. Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στην δεύτερη είχαν δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2022, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2022-23.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Ντέμπορα Φέλντμαν
Η Ντέμπορα Φέλντμαν (γεν. 17 Αυγούστου 1986 στη Νέα Υόρκη) είναι αμερικανο-γερμανίδα εβραία συγγραφέας. Στο αυτοβιογραφικό της μυθιστόρημα Unorthodox (2012) περιέγραψε τα βιώματά της ως παιδί και νέα γυναίκα μέλος μιας φονταμενταλιστικής υπερ-ορθόδοξης εβραϊκής κοινότητας στην περιοχή Williamsburg της Νέας Υόρκης. Το βιβλίο ήταν πολύ επιτυχημένο στις ΗΠΑ και πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα. Στα ελληνικά εκδόθηκε το 2020 με τον τίτλο "Unorthodox: το τίμημα της προσωπικής μου ελευθερίας". Το 2020 παρουσιάστηκε και στο Netflix μια μίνι σειρά βασισμένη στο βιβλίο. Η Feldman είναι επίσης μια από τις πέντε γυναίκες που παρουσιάζονται στο ελβετο-γερμανικό ντοκιμαντέρ του 2018 #Female Pleasure.
Πανσόλειο Πρωτάθλημα 2021-22
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πανσόλειο Πρωτάθλημα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2021–2022
Ντέμπορα Φέλντμαν
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ντέμπορα Φέλντμαν μεγάλωσε σε μια χασιδική κοινότητα στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις της, στην κοινότητα αυτή τον καθοριστικό ρόλο παίζει ο ραββίνος. Οι άντρες αφιερώνονται στην ανάγνωση και ερμηνεία του Ταλμούδ. Οι γάμοι κανονίζονται από την κοινότητα (κυρίως τον ραββίνο). Τα παιδιά διαπαιδαγωγούνται έτσι ώστε να αποφεύγουν τις επαφές με άλλες ομάδες, ακόμη και πολλές άλλες εβραϊκές ομάδες, που θεωρούνται "αμαρτωλές". Ιδίως η ομάδα στην οποία μεγάλωσε η Φέλντμαν, το ολοκαύτωμα θεωρείται τιμωρία από τον θεό και για τον λόγο αυτό επιβάλλεται στην κοινότητα ένας θρησκευτικός βίος εγκράτειας. Τα δικαιώματα της γυναίκας στην κοινότητα είναι εξαιρετικά περιορισμένα.
Η Φέλντμαν αφηγείται πως μεγάλωσε με τους παππούδες της, οι οποίοι επέζησαν του Ολοκαυτώματος της Ουγγαρίας. Άρχισε να διαβάζει το Ταλμούδ, κάτι που στην κοινότητά της απαγορεύεται για τις γυναίκες. Στα δεκαεφτά της παντρεύτηκε με κανονισμένο γάμο και στα δεκαεννιά της γέννησε τον γιό της. Καθότι δεν ήταν ικανοποιημένη με τις συνθήκες της ζωής της και δεν μπορούσε να φανταστεί το μέλλον του γιού της μέσα στην κοινότητα, αποφάσισε να την εγκαταλείψει. Με συνεχείς αγώνες κατάφερε να επιβιώσει και στη συνέχεια να εκδώσει το αυτοβιογραφικό της βιβλίο Unorthodox, όπου περιγράφει τη ζωή της στην κοινότητα. Το βιβλίο γνώρισε στις ΗΠΑ μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια μετακόμισε στη Γερμανία, κυρίως για να ζήσει από κοντά τον λαό που οδήγησε στο θάνατο πολλούς συγγενείς της, όπως περιγράφει στο τρίτο αυτοβιογραφικό της βιβλίο Überbitten.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Αμερικανοί Κατηγορία:Λογοτεχνία του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αμερικανική λογοτεχνία Κατηγορία:Αυτοβιογραφίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα
Μάλκολμ Άρμστεντ
Ο Μάλκολμ Ρέι Άρμστεντ (γεννήθηκε στις 1 Αυγούστου 1989) είναι Αμερικανός πολιτογραφημένος Κοσοβάρο-Ρουμάνος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την Καβάλα της Ελληνικής Α2 Κατηγορίας. Αφού έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Κολέγιο Τσιπόλα, το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον και το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Ουίτσιτα, ο Άρμστεντ μπήκε στο ντραφτ του NBA του 2013 αλλά δεν επιλέχθηκε στους δύο γύρους του ντραφτ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2013 του ΝΒΑ, ο Άρμστεντ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο τον Αύγουστο του 2013, με την Κρκα Νόβο Μέστο του Σλοβενικού Πρωταθλήματος για την περίοδο 2013–14. Στις 23 Ιουνίου 2014 υπέγραψε εκ νέου με τον σύλλογο για τη χρονιά 2014–15.
Στις 10 Ιουνίου 2015, υπέγραψε με την Άβτοντορ Σαράτοφ της Ρωσίας για την περίοδο 2014–15. Στις 16 Νοεμβρίου 2015, αποχώρησε από τον σύλλογο για να υπογράψει με την ΑΕΚ για το υπόλοιπο της περιόδου 2015–16 στο Ελληνικό Πρωτάθλημα. Στις 25 Δεκεμβρίου 2015 χώρισε με την ΑΕΚ και υπέγραψε με την Ιστανμπούλ ΜΜ της Τουρκίας για το υπόλοιπο της χρονιάς.
Στις 25 Αυγούστου 2016, ο Άρμστεντ υπέγραψε με την τουρκική ομάδα Γεσιλγκιρεσούν Μπελεντίγε για την περίοδο 2016–17 του Τουρκικού Πρωταθλήματος.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2017, ο Άρμστεντ υπέγραψε με τη Νεπτούνας Κλαϊπέντα. Στα τέλη Οκτωβρίου 2017, άφησε τη Νεπτούνας και υπέγραψε με το Ρέθυμνο.
Ο Άρμστεντ πέρασε την περίοδο 2020-21 με τη Φριμπούρ Ολυμπίκ τουΕλβετικού Πρωταθλήματος, έχοντας κατά μέσο όρο 6,2 πόντους, 4,7 ασίστ, 1,8 κλεψίματα και 1,7 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στις 28 Αυγούστου 2021 υπέγραψε με την Καβάλα της Ελληνικής Α2 Κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Κύμης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Κρκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπουγιουκτσεκμετσέ Μπάσκετμπολ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αβτοντόρ Σαράτοφ Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν (περσικά: فدراسیون فوتبال ایران, αγγλικά: Football Federation Islamic Republic of Iran, F.F.I.R.I.) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στο Ιράν. Η έδρα της βρίσκεται στην Τεχεράνη και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ερασιτεχνικών ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της χώρας, όπως και για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Ιράν.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από τον Οργανισμό Ποδοσφαιρικού Συνδέσμου Ιράν υπό την εποπτεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Ιστορία
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Ιράν ιδρύθηκε το 1920, ενώ το 1948 προσχώρησε στη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA). Το 1958 προσχώρησε στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC).
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιραν Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Ιράν
Νίκος Ασημακόπουλος
Ο Νίκος Ασημακόπουλος είναι δημοσιογράφος - αθλητικός συντάκτης. Υπήρξε για πολλά χρόνια -και μέχρι το 2011- ο βασικός σχολιαστής σε αθλητικά θέματα, με μόνιμη στήλη στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία". Από το 2012 ήταν επικεφαλής του αθλητικού ρεπορτάζ στην "Εφημερίδα των Συντακτών" και αργότερα στον "Φιλελεύθερο". Συνεργάστηκε επίσης κατά καιρούς με την "Αθλητική Ηχώ" απ όπου ξεκίνησε την σταδιοδρομία του, το "Φως των Σπορ", το "SporTime" και τα περιοδικά "Men", "Status", "Κλικ", "Playboy".
Σημαντικό κεφάλαιο στην πορεία του αποτελεί το ραδιόφωνο. Ξεκίνησε από τον πρώτο ελεύθερο ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό, το "Κανάλι 15" του Ρούσου Κούνδουρου, και αργότερα μετακόμισε στο δημοτικό "Κανάλι 1" του Πειραιά. Στη συνέχεια εργάστηκε στον "Planet 104,5". Από το 2001 συνέδεσε το όνομά του με την επταετία άνθησης της ΕΡΑ Σπορ, εκτοξεύοντας την ακροαματικότητά της στις πρώτες θέσεις της σχετικής λίστας. Εκπομπές έκανε και στον Sentra FM".
Ιδιαίτερος σταθμός, η εκπομπή της σειράς "Ντοκουμέντο" της ΕΡΤ με θέμα το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, τις στρεβλώσεις και τις παθογένειές του. Η έρευνα, μαζί τον δημοσιογράφο Κώστα Γεωργιάδη και με σκηνοθέτη τον Νίκο Παπαθανασίου, κράτησε έξι μήνες και συμπυκνώθηκε σε τέσσερα ωριαία επεισόδια. Η εκπομπή κόπηκε με "άνωθεν εντολή", μία μέρα πριν από την προγραμματισμένη προβολή του πρώτου επεισοδίου. Το περιεχόμενό της δημοσιεύτηκε σε συνέχειες και για ένα μήνα περίπου στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", αυξάνοντας τη κυκλοφορία της κατά 35% σ αυτό το διάστημα. Επίσης κυκλοφόρησε σε βιβλίο με τίτλο "Μυστική Επιχείρηση Ποδόσφαιρο" (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 1988) και έγινε μπεστσέλερ. Ο Νίκος Ασημακόπουλος έγραψε ένα ακόμη βιβλίο με τίτλο "Ζήτω το Ελληνικό Ποδόσφαιρο" (εκδόσεις Ταξιδευτής, 2014). Από το το 2020 διατηρεί ελεύθερη συνεργασία ως σχολιαστής με τη αθλητική εφημερίδα "Live Sport".
Λουογιάνγκ
Η Λουογιάνγκ (κινεζικά: 洛阳市; πινγίν: Luòyáng shì) είναι μια πόλη που βρίσκεται στην περιοχή της συμβολής των ποταμών Λουό και Κίτρινου Ποταμού στην Κεντρική Κίνα. Πρόκειται για μια πόλη σε επίπεδο νομού στη δυτική επαρχία Χονάν. Κοντινές πόλεις είναι η Τσεντσόου, πρωτεύουσα της επαρχίας, στα ανατολικά, η Πινγκντινγκσάν και η Νανγιάνγκ στα νότια, δυτικά η Σανμενσιά και στο βορά οι Τζιγιουάν και Τζιαοτσουό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Λουόγιανγκ είχε πληθυσμό 6.549.941 κατοίκων.
Βρίσκεται στην Κεντρική Πεδιάδα της Κίνας και είναι ένα από τα λίκνα του κινεζικού πολιτισμού και μία από τις Τέσσερις Μεγάλες Αρχαίες Πρωτεύουσες της Κίνας. Οι άλλες τρεις είναι το Πεκίνο, το Ναντζίνγκ και το σημερινό Σιάν.
Με περισσότερο από 5.000 χρόνια πολιτισμού, 4.000 χρόνια ιστορίας ως πόλη, υπήρξε η πρωτεύουσα για 13 δυναστείες και 105 περίπου αυτοκράτορες.
Ονομασία
Η ονομασία της Λουογιάνγκ προέρχεται από την τοποθεσία της. Καθώς βρίσκεται στα βόρεια του ποταμού Λουό, Λουογιάνγκ σημαίνει «η βόρεια όχθη του ποταμού». Η πόλη Λουογιάνγκ είχε διάφορες ονομασίες κατά τη διάρκεια των αιώνων, όπως Λουό Γι και Λουό Τζόου, Ντόνγκτου, που σημαίνει «Ανατολική Πρωτεύουσα», κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ, Σιτζίνγκ, που σημαίνει «Δυτική Πρωτεύουσα», κατά τη διάρκεια της δυναστείας Σονγκ, ή Τζινγκλουό, που σημαίνει γενικά η «Πρωτεύουσα Λουό».
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης μοναδικής αυτοκράτειρας της Κίνας, Γου Τζετιέν, η πόλη ήταν γνωστή ως «Θεϊκή Πρωτεύουσα».
Ιστορία
Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ανασκαφές, η ευρύτερη περιοχή της Λουογιάνγκ είχε κατοικηθεί από την νεολιθική εποχή (8500 – 2070 π.Κ.Ε.). Κατά την παραδοσιακή κινέζικη ιστορία, την περίοδο της πρώτης δυναστείας των Σιά, ο αυτοκράτορας Τάι Κανγκ μετέφερε την πρωτεύουσα της δυναστείας από την Γιαντσένγκ, τη σημερινή Ντενγκφένγκ, στη διασταύρωση των ποταμών Λουό και Γι, όπου θεωρείτο ιερός τόπος, και ονόμασε την πόλη Τζενσούν.
Το 1600 π.Κ.Ε., ο αυτοκράτορας Τανγκ, ο πρώτος αυτοκράτορας της δυναστείας των Σάνγκ, νίκησε τον 17ο και τελευταίο ηγεμόνα της δυναστείας των Σία, βασιλιά Τζιέ και έχτισε τη «Δυτική Πρωτεύουσα» της δυναστείας, στον ποταμό Λουό. Τα ερείπια της πόλης αυτής υπάρχουν ακόμα στον αρχαιολογικό χώρο στο Γιάνσι ανατολικά της Λουογιάνγκ. αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Οι διάφορες θέσεις της Λουογιάνγκ, κατά μήκος του ποταμού Λουό. Μετά την πτώση της δυναστείας των Σανγκ, το 1038 π.Κ.Ε., ο Δούκας του Τζόου έχτισε μια πόλη για τους εναπομείναντες ευγενείς της δυναστείας των Σανγκ, που τον ακολούθησαν και την ονόμασε Τσενγκτσόου. Το 1021 π.Κ.Ε., χτίστηκε μια δεύτερη πόλη 15 χλμ. δυτικά, στα πρότυπα της Τσενγκτσόου με την ονομασία Ουανγκτσένγκ. Το 771 π.Κ.Ε., η Ουανγκτσένγκ έγινε η πρωτεύουσα της δυναστείας των Ανατολικών Τζόου μέχρι το 510 π.Κ.Ε., που καταστράφηκε από τον εμφύλιο πόλεμο και η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Τσενγκτσόου. Τον επόμενο χρόνο ξαναχτίστηκε με απαίτηση του αυτοκράτορα. Η σύγχρονη Λουογιάνγκ είναι χτισμένη πάνω από τα ερείπια εκείνης της πόλης, τα οποία εξακολουθούν να είναι ορατά σήμερα στο πάρκο Ουανγκτσένγκ.
Το 25 Κ.Ε., η Λουογιάνγκ ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της δυναστείας των Ανατολικών Χαν, από τον αυτοκράτορα Γκουάνγκγου και για αρκετούς αιώνες, ήταν το επίκεντρο της Κίνας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των Τριών Βασιλείων, των Πέντε Δυναστειών και Δέκα Βασιλείων έως τις δυναστείες των Σουέι και των Τανγκ, η Λουόγιανγκ ήταν το κυρίαρχο πολιτικό κέντρο, με μεγάλη πρόοδο στο πολιτισμό.
Το 68 Κ.Ε., ο ναός του Λευκού Αλόγου, ο πρώτος βουδιστικός ναός στην Κίνα, ιδρύθηκε στη Λουογιάνγκ και υπάρχει ακόμα και σήμερα.
Την περίοδο της δυναστείας των Ανατολικών Χαν, ο πρεσβευτής Μπαντσάο αποκατέστησε τον Δρόμο του Μεταξιού, κάνοντας την πρωτεύουσα Λουογιάνγκ αφετηρία του.
Μπάνσεν το Τέρας
Το Μπάνσεν το Τέρας είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον Μπατς Χάρτμαν για το Nickelodeon. Εξιστορεί τη ζωή ενός μικρού εκκεντρικού τέρατος ονόματι Μπάνσεν που φοιτεί σε ένα γυμνάσιο που προηγουμένως αποδεχόταν μόνο ανθρώπους. Παρά τις προκαταλήψεις εναντίον τεράτων, ο Μπάνσεν κάνει παρέα με ένα ανθρώπινο αγόρι ονόματι Μάικι Μονρό και την κατ 'οίκον εκπαίδευσης σύντροφο του, την Νταρσί. Ο Μπάνσεν και οι φίλοι του προσπαθούν να περάσουν μαζί σχολική ζωή, ξεγελώντας παράλληλα μια μαθήτρια ονόματι Αμάντα που θέλει να ξεφορτωθεί τα πλάσματα του είδους του Μπάνσεν.
Λουογιάνγκ
Ιστορία
Το 166 Κ.Ε., η πρώτη ρωμαϊκή αποστολή, που έστειλε ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος, έφτασε στη Λουογιάνγκ, αφού έφθασε πρώτα μέσω θαλάσσης στο σημερινό κεντρικό Βιετνάμ. Την πρεσβεία υποδέχθηκε ο αυτοκράτορας Χουάν των Χαν.
Μπάνσεν το Τέρας
Η σειρά βασίζεται σε ένα σχέδιο ενός τέρατος και ενός αγοριού που δημιούργησε ο Χάρτμαν το 2009. Αρχικά σκέφτηκε να γράψει ένα βιβλίο με χαρακτήρες, αλλά αποφάσισε να μην προχωρήσει με την ιδέα έως ότου ένα στέλεχος από τον Nickelodeon είδε το σχέδιο και τον ενθάρρυνε να αναπτύξει την ιδέα σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα. Σημαντικά θέματα που τονίζονται στη σειρά περιλαμβάνουν τις θετικές πτυχές της κοινωνικής ενσωμάτωσης και τον εορτασμό διαφορετικών πολιτισμών. Το Μπάνσεν το Τέρας ήταν η τέταρτη και τελευταία σειρά κινουμένων σχεδίων του Χάρτμαν που παρήχθη για το Nickelodeon πριν ενταχθεί στη Sony Pictures Animation, μετά τις σειρές Δύο Φανταστικοί Γονείς (2001-2017), Ντάνι Φάντομ (2004-2007) και T.U.F.F. Puppy (2010-2015).
Λουογιάνγκ
Ιστορία
Στα τέλη του 2ου αιώνα, η Κίνα παρήκμασε και έπεσε σε αναρχία. Η παρακμή επιταχύνθηκε από την εξέγερση των Κίτρινων Κεφαλόδεσμων (σαρίκια), οι οποίοι, αν και νικήθηκαν από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα το 184 Κ.Ε., αποδυνάμωσαν το κράτος σε τέτοιο σημείο όπου υπήρξε μια συνεχής σειρά εξεγέρσεων που εκφυλίζονταν σε εμφύλιο πόλεμο, με αποκορύφωμα την πυρπόληση το 189 Κ.Ε., της πρωτεύουσας των Χαν, Λουογιάνγκ. Ακολούθησε μια κατάσταση συνεχών αναταραχών και πολέμων στην Κίνα, μέχρις ότου επέστρεψε μια μικρή σταθερότητα στη δεκαετία του 220, αλλά με την ίδρυση τριών ξεχωριστών βασιλείων αντί μιας ενοποιημένης αυτοκρατορίας, γνωστή ως η περίοδος των Τριών Βασιλείων.αριστερά|μικρογραφία|Ο Αυτοκράτορας Κουάνγκγου των ΧανΤο 190 Κ.Ε., ο Υπουργός Ντονγκ Τζουό διέταξε τους στρατιώτες του να καταστρέψουν, να λεηλατήσουν και να κάψουν την πόλη, όταν κυνηγήθηκε από έναν συνασπισμό περιφερειακών αξιωματούχων και πολέμαρχων, με αποτέλεσμα η αυτοκρατορική αυλή να μεταφερθεί στην Τσανγκ Αν.
Το 220 Κ.Ε., η Λουογιάνγκ αποκαταστάθηκε και πάλι, όταν ο Τσάο Πι ως αυτοκράτορας Ουέν της δυναστείας Ουέι την ανακήρυξε πρωτεύουσά του. Η επόμενη δυναστεία των Τζιν ιδρύθηκε επίσης στη Λουογιάνγκ. Όταν οι Τζιν κατακτήθηκαν από τους Ούνους το 311 Κ.Ε., αναγκάστηκαν να μεταφέρουν την πρωτεύουσα στο Τζιανκάνγκ, τη σύγχρονη Ναντζίνγκ, αφού οι Ούνοι την λεηλάτησαν και την κατέστρεψαν σχεδόν ολοσχερώς.
Μπάνσεν το Τέρας
Ο ηθοποιός φωνής Τζέρεμι Ρόουλε ήταν υποψήφιος για βραβείο Annie για το ρόλο του ως Μπάνσεν.
Υπόθεση
Το Μπάνσεν το Τέρας εξιστορεί τη ζωή ενός μπλε τέρατος ονόματι Μπάνσεν, του πρώτου του είδους του που φοιτεί στο Γυμνάσιο του Μάκλντανκ. Ο Μάικι Μονρό, ο ανθρώπινος φίλος του, τον βοηθά στη ζωή του στο σχολείο, καθώς αισθάνεται πως πρέπει να αποδείξει ότι τα τέρατα μπορούν να συνυπάρχουν ειρηνικά χωρίς να τρώνε και να βλάπτουν τους άλλους. Τα επεισόδια συνήθως εστιάζουν στο Μπάνσεν να μαθαίνει πώς να εκτελεί ανθρώπινα καθήκοντα και να ανακαλύπτει μια ανθρώπινη παράδοση. Ο Μάικι μαθαίνει επίσης περισσότερα για τον κόσμο των τεράτων, συναντώντας νέα πλάσματα κάθε φορά που επισκέπτεται το σπίτι του Μπάνσεν. Ωστόσο, ένα κορίτσι που ονομάζεται Αμάντα Κίλμαν, πιστεύει ότι ο Μπάνσεν είναι επικίνδυνος και θέλει να τον καταστρέψει έτσι ώστε το είδος του να υποφέρει από εξαφάνιση. Οι Μπάνσεν και Μάικι εμποδίζουν τα σχέδια της Αμάντα, περιστασιακά με τη βοήθεια του φίλου τους, της Νταρσί.
Αναμετάδοση
Ένα ενδεικτικό βίντεο της σειράς Μπάνσεν το Τέρας έκανε ντεμπούτο στο Comic-Con το 2016. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στο YTV στον Καναδά στις 3 Ιουνίου 2017. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στο Ισραήλ στις 4 Ιουνίου 2017, και στο Nickelodeon για την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία στις 5 Ιουνίου 2017. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 15 Ιουλίου 2017 και στο Nicktoons για το Ηνωμένο Βασίλειο στις 4 Σεπτεμβρίου 2017. Έκανε ντεμπούτο στο Αμερικανικό Nickelodeon στις 16 Ιανουαρίου του ίδιου έτους.
Λουογιάνγκ
Ιστορία
Όταν ο αυτοκράτορας Γιάνγκ των Σουέι ανέλαβε την εξουσία το 604 Κ.Ε., ίδρυσε την νέα Λουογιάνγκ πάνω στην υπάρχουσα πόλη, χρησιμοποιώντας μια διαρρύθμιση εμπνευσμένη από το έργο του πατέρα του, αυτοκράτορα Ουέν των Σουέι από την πρόσφατα ανακατασκευασμένη Τσανγκάν.
Μπάνσεν το Τέρας
Κριτική
Η σειρά έλαβε συνολικά θετικές κριτικές από κριτικούς. Ο Ρόμπερτ Λόιντ του Los Angeles Times επαίνεσε το Μπάνσεν το Τέρας, παρομοιάζοντάς το με "πρώιμο καρτούν των Hanna Barbera με στοιχεία Τεξ Άβερι" και επικρότησε το μήνυμά ενθάρρυνσης των ξένων ως "ιδιαίτερα επίκαιρο".
Λουογιάνγκ
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ, η Λουογιάνγκ ήταν η «Ανατολική πρωτεύουσα», με πληθυσμό περίπου ένα εκατομμύριο, αμέσως μετά την Τσανγκάν, που τότε ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην Κόσμο. Στη διάρκεια των Τανγκ, η αυτοκράτειρα Γου Τζετιέν μετέφερε την πρωτεύουσα στη Λουογιάνγκ και την ονόμασε «Θεϊκή Πρωτεύουσα», όπου κατασκεύασε το ψηλότερο παλάτι στην κινεζική ιστορία.
Μπάνσεν το Τέρας
Κριτική
Η Έμιλι Άσμπι του Common Sense Media έδωσε στη σειρά 3 από 5 αστέρια. λέγοντας ότι "αυτή η σειρά έχει μια αξιοθαύμαστη υπόθεσηπου απεικονίζεται από μια εκπληκτική φιλία, αλλά τα πιο ενοχλητικά στοιχεία της επίδειξης μπορούν να επισκιάσουν τα καλύτερα της." Αλλά πρόσθεσε ότι "στα παιδιά θα αρέσουν οι υπερβολικές καταστάσεις της σειράς και οι περίεργες αντιδράσεις του Μπάνσεν σε αυτές. " Η σειρά έχει μέχρι στιγμής βαθμολογία 4.9/10 στο IMDb και 5.9/10 στο TV.com, υποδεικνύοντας μικτές κριτικές.
Λουογιάνγκ
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της Βόρειας Δυναστείας των Σονγκ, ήταν η «Δυτική Πρωτεύουσα» Σιτζίνγκ και γενέτειρα του Τζάο Κουανγκγίν, ιδρυτή της Δυναστείας των Σονγκ. Ήταν εξέχον κέντρο πολιτισμού, φιλοξενώντας μερικούς από τους σημαντικότερους φιλοσόφους.
Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τζιν, η Λουογιάνγκ ήταν η «Κεντρική Πρωτεύουσα» την περίοδο 1153 - 1214 Κ.Ε.