cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουαλεντινιανός Α΄
Άνοδος στον θρόνο
Στην διάρκεια της βασιλείας του Ιοβιανού ο Ουαλεντινιανός διορίστηκε Τριβούνος πεζικού και απεστάλη στην Άγκυρα, αλλά η βασιλείου του Ιοβιανόύ θα είναι πολύ σύντομη, θα κρατήσει μόνο 8 μήνες. Ο νεαρός αυτοκράτορας πέθανε στον δρόμο από την Άγκυρα στην Νίκαια της Βιθυνίας από Δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα, έμεινε γνωστός για την επαναφορά του χριστιανισμού μετά το διάλειμμα του Ιουλιανού. Με την άφιξη του στρατού στην Άγκυρα δημιουργήθηκε η ανάγκη για εκλογή νέου αυτοκράτορα, ο Σαλούτιος για άλλη μια φορά αρνήθηκε. Μετά από δύο υποψηφιότητες που απορρίφθηκαν εξελέγη νέος αυτοκράτορας ο Ουαλεντινιανός Α΄, ο ίδιος αποδέχτηκε την εκλογή (26 Φεβρουαρίου 364). Οι στρατιώτες ήταν έτοιμοι να προχωρήσουν σε εξέγερση επειδή δεν γνώριζαν τις προθέσεις του αλλά ο ίδιος τους καθησύχασε και τους διαβεβαίωσε ότι προτεραιότητα του είναι ο στρατός. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος γράφει ότι οι στρατιώτες έμειναν έκπληκτοι από το θάρρος του Ουαλεντινιανού και την ετοιμότητα του να αναλάβει την αυτοκρατορική εξουσία. Για να μπορέσει να αποφύγει περισσότερες εντάσεις ειδικά στην ανατολή που δεν μπορούσε να ελέγξει όρισε έναν Συναυτοκράτορα, τον αδελφό του Ουάλη, ορκίστηκε στην Κωνσταντινούπολη (28 Μαρτίου 364). Ο Αμμιανός ξεκαθαρίζει ότι ο Ουάλης ήταν πιόνι του αδελφού του, την επόμενη χρονιά ο Ουαλεντινιανός Α΄ διένειμε στρατιωτικά και διοικητικά καθήκοντα. Ο ιστορικός Ζώσιμος που ήταν ακόμα παγανιστής γράφει ότι το πρωταρχικό θρησκευτικό καθήκον του ήταν η πλήρη επαναφορά του χριστιανισμού, απέλυσε όλους τους υπουργούς και τους συμβούλους του Ιουλιανού του Παραβάτη. Οι Σοφιστές και οι φιλόσοφοι οι οποίοι την εποχή του Ιουλιανού πολλαπλασιάστηκαν με τεράστια κέρδη επανήλθαν στο παλιό καθεστώς. Ο Εκουίτιος διορίστηκε κόμης του Ιλλυρικού, τα δύο αδέλφια ανέλαβαν τον έλεγχο σε Ιταλία, Γαλατία και Ιλλυρία, ο Ουαλλαντιανός Α΄ είχε έδρα το Μιλάνο και ο Ουάλης την Κωνσταντινούπολη.
Κάτω Αραχωβίτικα Αχαΐας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Ουαλεντινιανός Α΄
Εκστρατείες στην Γαλατία
Οι Αλαμαννοί διέσχισαν τον Ρήνο και επιτέθηκαν στην Γαλατία, την ίδια εποχή ο Προκόπιος τελευταίος γόνος της δυναστείας του Μεγάλου Κωνσταντίνου επαναστάτησε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ουαλεντινιανός έμαθε τα νέα ενώ βρισκόταν στο Παρίσι (1 Νοεμβρίου 365), αποφάσισε να στείλει τον στρατηγό Δαγαλάιφο κατά των Αλαμαννών ενώ ο ίδιος θα πήγαινε στην Κωνσταντινούπολη να βοηθήσει τον αδελφό του Ουάλη. Μετά από πολλές πιέσεις και με τον κίνδυνο των Αλαμαννών να πολλαπλασιάζεται αποφάσισε να παραμείνει ο ίδιος στην δύση για να αντιμετωπίσει τους Αλαμαννούς. Αρχικά έστειλε δύο στρατηγούς εναντίον των Αλαμαννών, ηττήθηκαν και σκοτώθηκαν. Στην συνέχεια απεστάλη ο ίδιος ο Δαγαλάιφος κατά των Αλαμαννών αλλά ήταν εξίσου αναποτελεσματικός. Ο Ιοβίνος αντικατέστησε τον Δαγαλάιφο, διέσχισε τον Μεύση και συνέτριψε τους Αλαμαννούς κοντά στο Σαλόν. Ο αυτοκράτορας αντάμειψε τον Ιοβιανό για το κατόρθωμα του αυτό με το αξίωμα του Υπάτου. Στις αρχές του 367 ο Ουαλεντινιανός Α΄ αποφάσισε να προχωρήσει σε μια μεγάλη εκστρατεία εναντίον των Αλαμαννών που διέσχισαν ξανά τον Ρήνο και λεηλάτησαν το Μάιντς. Μετά την δολοφονία του αρχηγού τους αναγνώρισε ότι η εκστρατεία είχε μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας και συγκέντωσε το φθινόπωρο του 367 έναν μεγάλο στρατό. Την άνοιξη του 368 ο Ουαλεντινιανός Α΄, ο οχτάχρονος γιος του Γρατιανός μαζί με ολόκληρο τον στρατό διέσχισαν τον Ρήνο, τον Μάιν και έφτασαν στην περιοχή των Αλαμαννών. Δεν συνάντησαν καμιά αντίσταση, έκαιγαν κατοικίες και αποθήκες τροφίμων, στην "μάχη του Σολικίνινου" που ακολούθησε οι Ρωμαίοι ήταν νικητές με βαριές απώλειες. Μια προσωρινή ειρήνη κλείστηκε μεταξύ τους και ο αυτοκράτορας αποσύρθηκε στο Τριρ για να περάσει τον χειμώνα.
Ο αυτοκράτορας αποφάσισε να ασχοληθεί με την κατασκευή φρουρίων στις περιοχές των Αλαμαννών, με τόλμη αποφάσισε την κατασκευή ενός μεγάλου κάστρου κοντά στην σημερινή Χαϊδελβέργη. Οι Αλαμαννοί ενοχλήθηκαν έντονα για την πράξη αυτή, επιτέθηκαν και το κατέστρεψαν ενώ βρισκόταν ακόμα υπό κατασκευή. Οι Σάξονες ξεκίνησαν νέες επιθέσεις (370), έκλεισαν τελικά ειρήνη με την συμφωνία να ενισχυθεί ο Ρωμαϊκός στρατός με νεαρούς Σάξονες άντρες και οι ίδιοι να διαφύγουν ανενόχλητοι. Οι Ρωμαίοι δεν κράτησαν τελικά την συμφωνία τους, έστησαν παγίδα στον Σαξονικό στρατό ενώ διέφευγε και τον εξόντωσαν. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ προσπάθησε να πείσει την πανίσχυρη Γερμανική φυλή των Βουργουνδών που ήταν παραδοσιακοί εχθροί των Αλαμαννών να συμμαχήσουν απέναντι στον Αλαμαννό στρατάρχη Μακριανό. Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν επειδή ο Ουαλεντινιανός λόγω της υπεροψίας του αρνήθηκε να συναντήσει τους απεσταλμένους των Βουργουνδών. Οι φήμες ωστόσο για την συμμαχία των Ρωμαίων με τους Βουργουνδούς έφεραν μεγάλο πανικό στους Αλαμαννούς. Οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν και συνέλαβαν πολλούς αιχμαλώτους, τους μετέφεραν στην κοιλάδα του Πάδου, βρισκόντουσαν εκεί ακόμα και τότε που ο Αμμιανός έγραφε την ιστορία του. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ συνέχιζε για πολλά χρόνια τις προσπάθειες εναντίον του Μακριανού που μόλις γλύτωσε την σύλληψη (372) αλλά χωρίς ουσιαστική επιτυχία. Οι νέες ταραχές που ξέσπασαν στην αρχή στην Αφρική και κατόπιν στον Δούναβη τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει τις προσπάθειες και να κλείσει ειρήνη μαζί του όταν οι Κουαντί και οι Σαρμάτες επιτέθηκαν στην Επαρχία του Ιλλυρικού (374)
Ανάκτηση της Βρετανίας
Ο Ουαλεντινιανός Α΄ έμαθε ότι Πίκτοι και Σκωτσέζοι επιτέθηκαν και δολοφόνησαν τους διοικητές στην Ρωμαική Βρεττανία, την ίδια εποχή Φράγκοι και Σάξονες λεηλατούσαν τα παράλια της βόρειας Γαλατίας. Η αυτοκρατορία βρέθηκε σε μεγάλο κίνδυνο, ο Σέβερους απεστάλλη, δεν μπόρεσε να διορθώσει την κατάσταση, επανήλθε και συνάντησε τον αυτοκράτορα στην Αμιένη. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ κατόπιν αρρώστησε αλλά σύντομα ανάρρωσε και ανακήρυξε τον γιο του Γρατιανό Συναυτοκράτορα στην δύση. Ο Ιοβίνος που είχε αποσταλεί στην Βρετανία επέστρεψε και ζήτησε από τον αυτοκράτορα ενισχύσεις, ο Ουαλεντινιανός όρισε διοικητή της Ρωμαϊκής Βρετανίας τον στρατηγό Θεοδόσιο τον Πρεσβύτερο με εντολή να την επαναφέρει υπό την Ρωμαϊκή κυριαρχία. Ο Σεβήρος και ο Ιοβίνος ωστόσο σύντομα κλήθηκαν ξανά από τον αυτοκράτορα να τον συνοδεύσουν στην νέα του εκστρατεία εναντίον των Αλαμαννών. Ο Θεοδόσιος έφτασε με τις λεγεώνες του, προσέγγισε το Λονδίνο και επανέφερε την νότια Βρετανία υπό Ρωμαϊκή κυριαρχία, αναδιοργάνωσε κατόπιν τα διαλυμένα Ρωμαϊκά στρατεύματα στην Βρετανία, διόρισε τον Δουλκίτιο νέο στρατιωτικό αρχηγό. Από το 369 ο Θεοδόσιος βάδισε βόρεια του Λονδίνου, κατέπνιξε την εξέγερση του Βαλεντίνου, γαμπρού του βικάριου Μαξιμίνου και αποκατέστησε ολόκληρη την Βρετανία ξανά υπό την Ρωμαϊκή κυριαρχία με το όνομα "Βαλεντία" προς τιμή του αυτοκράτορα Ουάλη. Με την επιστροφή του ο Ουαλεντινιανός Α΄ αντάμειψε τον στρατηγό Θεοδόσιο για τις πολύτιμες υπηρεσίες του, τον διόρισε αρχηγό του Ιππικού στην θέση του Ιοβίνου. Στις επαρχίες της Αφρικής ξέσπασε η επανάσταση του Βερβέρου Φίρμους (367) με αφορμή την διεφθαρμένη συμπεριφορά του τοπικού κόμη Ρωμανού, είχε αναμειχθεί σε θανατηφόρες οικογενειακές συγκρούσεις Μαυριτανών και σπαταλούσε άσκοπα τους κρατικούς πόρους. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ έστειλε τον στρατηγό Θεοδόσιο να αποκαταστήσει τον αυτοκρατορικό έλεγχο, τα επόμενα δύο χρόνια ανακάλυψε τα εγκλήματα του Ρωμανού, τον συνέλαβε, υπέταξε και την εξέγερση του Φίρμους.
Κρίση στον Δούναβη και θάνατος
Οι Κουαντί μια άλλη Γερμανόφωνη φυλή στον βόρειο Δούναβη ξεκίνησε εχθρότητες (373), η αιτία ήταν η ανέγερση κάστρων στην περιοχή τους με τον ίδιο τρόπο που έκαναν οι Ρωμαίοι με τους Αλαμαννούς. Οι Κουαντί διαμαρτυρήθηκαν στον Εκουίτιο που υποσχέθηκε να μεταβιβάσει το αίτημα στον αυτοκράτορα, ο πανίσχυρος υπουργός ωστόσο Μαξιμίνος κατηγόρησε τον Εκουίτιο στον αυτοκράτορα και κατόρθωσε να τον αντικαταστήσει με τον γιο του Μαρκελλιανό. Οι αρχηγοί των Κουαντί συναντήθηκαν με τον Μαρκελλιανό αλλά εκείνος τους έριξε στην παγίδα και τους δολοφόνησε σε ένα γεύμα. Η πράξη αυτή εξόργισε τόσο πολύ τους Κουαντί που αποφάσισαν μαζί με τους συμμάχους τους Σαρμάτες να ξεκινήσουν ανοιχτό πόλεμο με τους Ρωμαίους. Οι επιδρομείς δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τις οχυρωμένες πόλεις αλλά λεηλάτησαν άγρια την ύπαιθρο, οι Ρωμαίοι απέστειλαν δύο λεγεώνες αλλά οι Σαρμάτες τους συνέτριψαν. Μια άλλη ομάδα από Σαρμάτες επιτέθηκε στην Μοισία αλλά τους απέκρουσε με επιτυχία ο γιος του στρατηγού Θεοδόσιου, μετέπειτα αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄.
Ο Ουαλεντινιανός Α΄ δεν έμαθε τίποτα για την κρίση αυτή μέχρι τα τέλη του 374, την επόμενη χρονιά έφτασαν απεσταλμένοι των Κουαντί και τον παρακάλεσαν να τους συγχωρέσει. Ο ίδιος τους υποσχέθηκε να εξετάσει το θέμα και να τους απαντήσει αλλά ο αυτοκράτορας τελικά αγνόησε τα εγκλήματα του Μαρκελλιανού και αποφάσισε να τιμωρήσει τους Κουαντί με πόλεμο. Ο Ρωμαϊκός στρατός πέρασε τον Δούναβη, έφτασε στο Ακουίνκουμ και άρχισε να λεηλατεί περιοχές των Κουαντί χωρίς αντίσταση, στην συνέχεια αποσύρθηκε στην Σαβαρία για να περάσει τον χειμώνα. Όταν έφτασε η άνοιξη ο αυτοκράτορας αποφάσισε να συνεχίσει την εκστρατεία, από την Σαβαρία έφτασε στο Μπριγκέτιο (17 Νοεμβρίου 375) όπου συνάντησε μια αποστολή των Κουαντί. Η αποστολή ζήτησε από τον Ουαλεντινιανό Α΄ ειρήνη με αντάλλαγμα να υπηρετήσουν Κουαντί τον Ρωμαϊκό στρατό, ο αυτοκράτορας συμφώνησε αλλά πριν αποφασίσει ζήτησε να του δώσουν ακρόαση. Οι Κουαντί κατηγόρησαν τους Ρωμαίους στον αυτοκράτορα τους για τα παράνομα κάστρα στην περιοχή τους, είπαν τέλος ότι υπάρχουν ομάδες Κουαντί που δεν ελέγχονται από τους ίδιους και μπορεί να κάνουν στους Ρωμαίους ζημιά. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ οργίστηκε τόσο πολύ πάνω στην ακρόαση που άρχισε να ουρλιάζει με κραυγές, τον οδήγησαν σε εγκεφαλικό επεισόδιο και στον θάνατο την ίδια μέρα. Ετάφη στον ναό των Αγίων Αποστόλων, σύμφωνα με το Ρωμαϊκό έθιμο ο Ουαλεντινιανός Α΄ αγιοποιήθηκε ως "Άγιος Ουαλεντινιανός ο πρεσβύτερος".
Κρίσεις
Ο σύγχρονος ιστορικός Τζόουνς γράφει ότι αν και ο Ουαλεντινιανός ήταν "λιγότερο βαρετός" ήταν ωστόσο "βίαιος και σκληρός χαρακτήρας, αρκετά εχθρικός σε καλλιεργημένα άτομα". Ο Αμμιανός έγραψε ότι ο Ουαλεντινιανός Α΄ "μισούσε τους καλοντυμένους, τους πλούσιους και τους μορφωμένους". Σε θέματα οργάνωσης και διοίκησης ήταν άριστος, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στις κατώτερες τάξεις αλλά με επίμονο τρόπο δεν ήθελε να αναγνωρίσει τα ελαττώματα και την ανικανότητα των υπουργών του "παρά το γεγονός ότι είχαν αποδειχτεί αναμφισβήτητα". Φρόντισε έντονα την μόρφωση των φτωχών και την ιατρική τους περίθαλψη, διόρισε από έναν γιατρό σε κάθε μια από τις 14 συνοικίες της πόλης. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ επανέκδωσε τέλος ένα διάταγμα του Μέγα Κωνσταντίνου στο οποίο η βρεφοκτονία γίνεται θανάσιμο έγκλημα. Στις ιδιωτικές του σχέσεις η συμπεριφορά του χαρακτηρίστηκε από απίστευτη σκληρότητα, εκτέλεσε πολλούς υπηρέτες και φίλους για ασήμαντους λόγους. Χρησιμοποιούσε συχνά δυο αρκούδες μέσα σε ένα χρυσό κλουβί για την εκτέλεση των ποινών, όταν ολοκληρωνόταν η αποστολή τους τις άφηνε ελεύθερες στα άγρια δάση. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ ήταν πιστός χριστιανός, επέτρεψε ελεύθερα ωστόσο την λατρεία άλλων θρησκειών με την εξαίρεση κάποιων πανάρχαιων τελετουργικών και της μαγείας, στάθηκε αντιμέτωπος στον πλούτο των κληρικών. Ο Πάπας Δάμασος Α΄ εξέδωσε διάταγμα με το οποίο οι κληρικοί έπρεπε να εκτελούν κανονικά τα καθήκοντα που είχαν σχέση με την περιουσία τους αλλιώς να την απαρνηθούν. Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός κάνει μια περίεργη αναφορά σχετικά με την σχέση του αυτοκράτορα με την σύζυγο του και την ερωμένη του Ιουστίνα.
"σύζυγος του αυτοκράτορα Ουαλεντινιανού Μαρία Σερένα, η σχέση μεταξύ τους έγινε τόσο στενή που έφτασαν σε σημείο να κάνουν μαζί μπάνιο. Μια μέρα η Μαρία Σερένα είδε την παρθένα Ιουστίνα, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ με την ομορφιά της που είπε στον σύζυγο της ότι την θαύμασε ακόμα και η ίδια που είναι γυναίκα. Ο Ουαλεντινιανός το θεώρησε αυτό σαν μήνυμα ότι η αυτοκράτειρα του επέτρεπε να την χρησιμοποιούσε σαν ερωμένη, θέσπισε αμέσως νέο νόμο με τον οποίο επιτρέπονται οι δύο σύζυγοι ταυτόχρονα. Με τον νέο νόμο δεν χώρισε την Μαρία Σερένα με την οποία είχε αποκτήσει μόλις τον Γρατιανό, παντρεύτηκε ταυτόχρονα και την Ιουστίνα με την οποία γέννησε τον Ουαλεντινιανό τον νεότερο".
Η ιστορία αυτή είναι γνωστή μόνο από τον Σωκράτη επειδή δεν υπάρχει καμία πηγή ότι ανατολικός Ρωμαίος αυτοκράτορας επέτρεψε ποτέ την διγαμία, απαραίτητη προϋπόθεση για τον δεύτερο γάμο ήταν πάντοτε το διαζύγιο με την πρώτη σύζυγο. Ο Σωκράτης πιθανότατα ήθελε να κατηγορήσει την Ιουστίνα λόγω προσωπικής του αντιπάθειας επειδή ήταν Αρειανή. Ο Ιωάννης Μαλάλας, ο Πασχάλιο χρονικό και ο Ιωάννης Νικίου γράφουν ότι χώρισε πρώτα την Μαρία Σερένα και μετά παντρεύτηκε την Ιουστίνα. Σαν πιο πιθανή εξήγηση φαίνεται ότι ο Σωκράτης ήθελε να δικαιολογήσει το διαζύγιο του Ουαλεντινιανού χωρίς να κατηγορήσει την αυτοκράτειρα. Απολογιστικά το έργο του ήταν θετικό για την αυτοκρατορία. Ήταν ικανός και ανεκτικός ως προς τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των υπηκόων του, αλλά η αυστηρότητά του τον είχε καταστήσει ελάχιστα δημοφιλή. Πριν πεθάνει, όρισε ως διάδοχο τον γιο του Γρατιανό και αργότερα τον γιο του από άλλο γάμο, επίσης Ουαλεντινιανό (μετέπειτα αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Β΄). Ο Ουάλης κυβέρνησε από κοινού με τον Γρατιανό, μέχρι το θάνατό του σε μάχη κατά των Γότθων στην Αδριανούπολη, το 378.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Βαλεντινιανού Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Ιλλυριοί
Ρουσενάκ
Το Ρουσενάκ (γαλλικά: Roussennac, οξιτανικά: Rocennac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρουσενακουά (γαλλικά: Roussennacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Βουζύγης
Κατά την ίδια εκείνη παράδοση το άροτρο ήταν δώρο της θεάς Αθηνάς το οποίο στη συνέχεια έγινε αφιέρωμα στον ναό της. Στον Βουζύγη δόθηκαν από τη θεά και οι πρώτες οδηγίες της καλλιέργειας των δημητριακών στην Αθήνα σε ανάμνηση των οποίων γίνονταν οι τελετές οι λεγόμενες «Βουζύγειαι αραί».
Το προσωνύμιο Βουζύγης είχε επίσης ως επίθετο και ο Τριπτόλεμος, ή ο Επιμενίδης ο Κρης, και ο Ηρακλής, κατά παραλλαγές του ίδιου μύθου, της πρώτης ζεύξης βοδιών σε άροτρο, καθώς και ο επιμελούμενος τα ιερά βόδια στην Ελευσίνα.
Στους μετακλασικούς χρόνους το όνομα Βουζύγης αποτελούσε κύριο όνομα Αθηναίων πολιτών.
Πηγές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Μάχη του Βαφέως
Η Μάχη του Βαφέως διεξήχθη στις 27 Ιουλίου 1302 μεταξύ του στρατού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τη διοίκηση του Οσμάν Α' και του στρατού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπό τη διοίκηση του Γεωργίου Μουζάλωνα. Η μάχη έληξε με νίκη των Οθωμανών, με αποτέλεσμα οι Οθωμανοί να εγκαθιδρύσουν το κράτος τους και να καταλάβουν τελικά τη Βιθυνία από τους Βυζαντινούς.
Στρατηγικό πλαίσιο
Την άνοιξη του 1302, ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Θ' Παλαιολόγος (βασ. 1294-1320) εξεστράτευσε κατά της Μαγνησίας. Οι Τούρκοι, φοβούμενοι τον μεγάλο στρατό του, απέφυγαν τη μάχη. Ο Μιχαήλ προσπάθησε να τους αντιμετωπίσει, αλλά οι στρατηγοί τον απέτρεψαν. Οι Τούρκοι πήραν θάρρος και προχώρησαν σε επιθέσεις, με αποτέλεσμα να απομονώσουν την πόλη από τον αυτοκράτορα. Ο στρατός του διαλύθηκε χωρίς μάχη, καθώς οι τοπικές δυνάμεις έφυγαν για να υπερασπιστούν τα σπίτια τους, ενώ οι Αλανοί έφυγαν για να ενωθούν με τις οικογένειες τους στη Θράκη. Ο Μιχαήλ αναγκάστηκε να υποχωρήσει προς τη θάλασσα, ακολουθούμενος από ένα κύμα προσφύγων.
Μάχη
Για να αντιμετωπίσει την απειλή για τη Νικομήδεια, ο πατέρας του Μιχαήλ, Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος (βασ. 1282-1328), έστειλε μια βυζαντινή δύναμη από 2.000 άνδρες (οι μισοί απ' αυτούς ήταν Αλανοί μισθοφόροι), υπό τις διαταγές του Μέγα Εταιρειάρχη Γεώργιου Μουζάλωνα, με σκοπό να διασχίσει τον Βόσπορο και να βοηθήσει την πόλη.
Στο πεδίο του Βαφέως (πιθανώς στα ανατολικά της Νικομηδείας) στις 27 Ιουλίου 1302, οι Βυζαντινοί συνάντησαν 5.000 ιππείς του ελαφρού ιππικού υπό τη διοίκηση του Οσμάν Α', καθώς επίσης και συμμαχικές δυνάμεις από τις τουρκικές φυλές της Παφλαγονίας και του ποταμού Μαίανδρου. Το τουρκικό ιππικό επιτέθηκε στους Βυζαντινούς, με το απόσπασμα των Αλανών να μη συμμετέχει στη μάχη. Οι Τούρκοι έσπασαν τη γραμμή των Βυζαντινών, αναγκάζοντας τον Μουζάλωνα να υποχωρήσει στη Νικομήδεια υπό την κάλυψη της δύναμης των Αλανών.
Επακόλουθα
Ο Βαφεύς ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μελλοντική επέκταση της: οι Βυζαντικοί έχαναν τον έλεγχο της Βιθυνίας, υποχωρούσαν στα οχυρά τους, τα οποία απομονώθηκαν και καταλήφθηκαν. Η ήττα των Βυζαντινών σήμανε την μαζική απομάκρυνση χριστιανικού πληθυσμού από την περιοχή προς το ευρωπαϊκό μέρος της αυτοκρατορίας, προκαλώντας αλλαγές στη δημογραφική ισορροπία της περιοχής. Σε συνδυασμό με την ήττα στη Μαγνησία, η οποία επέτρεψε στους Τούρκους να φθάσουν και να σταθεροποιηθούν στις ακτές του Αιγαίου, ο Βαφεύς σήμανε την οριστική απώλεια της Μικράς Ασίας για τους Βυζαντινούς. Σύμφωνα με τον Έλληνα ιστορικό Γ. Γεωργιάδη Αρνάκη και τον Τούρκο ιστορικό Χαλίλ Ινάλτσικ, η μάχη επέτρεψε στους Οθωμανούς να ιδρύσουν το κράτος τους. Η κατάληψη της Βιθυνίας από τους Οθωμανούς ήταν ωστόσο σταδιακή, καθώς το τελευταίο βυζαντινό οχυρό στην περιοχή, η Νικομήδεια, έπεσε μονάχα το 1337.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Ερνέστος Φρειδερίκος της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ
Ο Ερνέστος Φρειδερίκος (γερμ. Ernst Friedrich, Ζάαλφελντ, 8 Μαρτίου 1724 - Κόμπουργκ, 8 Σεπτεμβρίου 1800) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Ιωσία της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Άννας Σοφίας, κόρης του Λουδοβίκου Φρειδερίκου Α΄ του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ.
Το 1764 διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Κόμπουργκ & Ζάαλφελντ και μετακίνησε την έδρα του στο Κόμπουργκ. Το δουκάτο ήταν υπερχρεωμένο και το 1773 ο Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον ανάγκασε να συνεργαστεί με Επιτροπή Χρέους, η οποία διαχειρίστηκε υποχρεωτικά το χρέος για περισσότερο από 30 έτη.
Το 1800 απεβίωσε στο Κόμπουργκ σε ηλικία 76 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1723 τη Σοφία Αντουανέττα των Γουέλφων, κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Διαιτητής (ποδόσφαιρο)
right|thumb|150px|Ο Χάουαρντ Γουέμπ ως διαιτητής ποδοσφαίρου, διευθύνει αγώνα.
Ο διαιτητής επιβλέπει τους ποδοσφαιρικούς αγώνες και έχει την πλήρη εξουσία εφαρμογής των Κανόνων του Παιχνιδιού.
Οι αποφάσεις του είναι οριστικές και δεν αλλάζουν μετά από διαμαρτυρίες. Έχει υποστήριξη από 2 βοηθούς διαιτητές (παλαιότερα γνωστοί ως επόπτες), και από τον τέταρτο διαιτητή που ενημερώνει τους φιλάθλους με έναν ηλεκτρονικό πίνακα τις αλλαγές.
Τα τελευταία χρόνια, η UEFA χρησιμοποιεί πρόσθετους διαιτητές στις γραμμές τερμάτων, για να διευκολύνουν το διαιτητή αν επιτεύχθηκε γκολ.
Εξουσίες και καθήκοντα
Ο διαιτητής έχει τις παρακάτω εξουσίες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου Κατηγορία:Κανόνες Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας
Κιονοστοιχία
thumb|250px|Κιονοστοιχία στη [[Στοά Αττάλου.]] Κιονοστοιχία λέγεται η σειρά κιόνων που τοποθετούνται γύρω και μέσα σε οικοδομήματα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Οι κιονοστοιχίες κατά την αρχαία αρχιτεκτονική τοποθετούνταν κυρίως σε ναούς, για σχηματισμό στοών, για υποστήριξη στέγης καθώς και για τη διαίρεση ενός οικοδομήματος σε κλίτη. Η εξωτερική περιμετρική κιονοστοιχία λεγόταν "περίστασις" ή "πτερόν".
Οι κιονοστοιχίες σχηματίζονταν με βάση ειδικών κανόνων αναλογιών, του αριθμού των κιόνων, της μεταξύ τους απόστασης, (με βάση τη διάμετρο του κίονα), καθώς επίσης και από το ρυθμό αυτών. Έτσι οι αναλογίες καθορίζονταν ακριβώς κατά το πλάτος μόνο του οικοδομήματος και ποτέ κατά το ύψος.
Διακρίσεις
Α. Η κιονοστοιχία ανάλογα του αριθμού των κιόνων ήταν τετράστυλη, εξάστυλη, οκτάστυλη, δεκάστυλη, δωδεκάστυλη όταν η πρόσοψη του οικοδομήματος είχε 4, 6, 8, 10, ή 12 κίονες αντίστοιχα. Εκ του αριθμού δε των κιονοστοιχιών πέριξ του οικοδομήματος, συνηθέστερα ναού, αυτός λεγόταν:
Β. Επίσης ανάλογα της μεταξύ των κιόνων απόστασης η κιονοστοιχία χαρακτηρίζεται με βάση τη διάμετρο του κίονα σε:
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή ναοδομία
Στρογγυλό Σάμου
Το Στρογγυλό είναι βραχονησίδα του Βορειοανατολικού Αιγαίου πελάγους, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της νήσου Σάμου ανάμεσα στην ακτή του νησιού (ΝΔ.) και τη νησίδα Μακρόνησο (ΒΑ.). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Σαμίων του δήμου Βαθέος. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Στρογγυλό κατηγορία:νομός Σάμου Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Κομήτης Γουέστ
Ιστορία
Ο κομήτης ανιχνεύτηκε φωτογραφικά από τον Ρίτσαρντ Μ. Γουέστ, του Ευρωπαϊκού Νότιου Παρατηρητηρίου, στις 5 Νοεμβρίου 1975 σε φωτογραφίες με διάρκεια έκθεσης 60 λεπτων που είχαν τραβηχθεί στις 24 Σεπτεμβρίου 1975 από το Γκούιντο Πιζάρρο προς τον αστερισμό του Μικρόσκοπιου. Οι φωτογραφίες αυτές ήταν μέρος του προγράμματος το νότιου Ουράνιου Άτλαντα και λήφθηκαν από το παρατηρήτηριο Λα Σίγια στη Χιλή μέσω του τηλεσκόπιου Σμιντ των 100 εκατοστών. Οι φωτογραφίες στη συνέχεια στέλνονταν στη Γενεύη όπου εξετάζονταν. Στις φωτογραφίες τις 24ης Σεπτεμβρίου ο κομήτης υπολογίστηκε ότι είχε μέγεθος περίπου 14 με 15, με κεφαλή διαμέτρου 2-3 δευτέρων της μοίρας και ουρά μήκους 10 δευτέρων με κατεύθυνση προς το βορρά. Αργότερα υπολογίστηκε ότι βρισκόταν 2,36 ΑΜ από τη Γη και 2,98 ΑΜ από τον Ήλιο.
Ο Γουέστ στη συνέχεια βρήκε το κομήτη σε φωτογραφίες που λήφθηκαν τις 10 και 13 Αυγούστου 1975 στον αστερισμό του Γερανού, στις οποίες υπολόγισε ότι είχε μέγεθος 16-17 και 16 αντίστοιχα. Αφού κατέγραψε τη θέση του κομήτη και την ώρα που λήφθηκαν οι φωτογραφίες, έστειλε τα δεδομένα στον Μπράιαν Μάρσντεν, ο οποίος αρχικά πίστευε ότι δεν ήταν ο ίδιος κομήτης στις φωτογραφίες αλλά στη συνέχεια βρήκε ότι αντιστοιχούσαν σε ένα κομήτη με παραβολική τροχιά και περιήλιο περίπου στις 25 Φεβρουαρίου 1976, 0,2 ΑΜ από τον Ήλιο. Υπολόγισε ότι θα βρίσκεται σε κάλη θέση για να παρατηρηθεί στις αρχές του Μαρτίου 1976 από το βόρειο ημισφαίριο στον πρωϊνό ουρανό, όταν θα είχε φαινόμενο μέγεθος περίπου 5, δηλαδή αχνά ορατός με γυμνό οφθαλμό σε καλές συνθήκες παρατηρήσης. Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε στο δελτίο Νο. 2860 της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως τις 6 Νοεμβρίου 1975.
Τις 22 Φεβρουαρίου 1976 ο κομήτης παρατηρήθηκε για πρώτη φορά με γυμνό οφθαλμό, όταν είχε μέγεθος περίπου πρώτου αστέρα, με αναφορές για ακόμη και αρνητικό μέγεθος. Την επόμενη μέρα ο κομήτης παρατηρήθηκε αμέσως μετά τη δύση του Ηλίου με κιάλια, 12 μοίρες μακριά από αυτόν, και υπολογίστηκε ότι είχε μέγεθος περίπου -1,6. Τη μέρα του περιηλίου, τις 25 Φεβρουαρίου 1976, ο κομήτης έγινε ο πρώτος μετά τον κομήτη Ικέγια-Σέκι που παρατηρήθηκε τη μέρα, όταν είχε μέγεθος περίπου -2, ενώ περίπου 17 ώρες μετά το περίηλιο, ο Τζον Μπορτλ κατάφερε να εντοπίσει τον κομήτη με γυμνό οφθαλμό περίπου 7 λεπτά πριν ο Ήλιος δύσει και υπολόγισε ότι είχε μέγεθος περίπου -3. Ο Τζον Μπορτλ ανάφερε ότι μέσω κιαλιών, ο κομήτης έμοιαζε με την Αφροδίτη, αλλά είχε μια ουρά μήκους 15 λεπτών της μοιράς.
Ο κομήτης έγινε ορατός στον πρωινό ουρανό τις 29 Φεβρουαρίου, όταν υπολογίστηκε ότι είχε μέγεθος -1,3 με -1,8. Με το πέρασμα των ημερών ο κομήτης γινόταν πιο αχνός, αλλά επειδή απομακρυνόταν από τον Ήλιο η ουρά φαινόταν όλο και μεγαλύτερη και έφτασε στο μέγιστο μήκος της (όπως φαινόταν από τη Γη) στις 7 Μαρτίου, με μήκος για την ουρά σκόνης 25 μοιρών και για την ουρά πλάσματος περίπου 6 μοίρες. Το φαινόμενο μέγεθος του κομήτη είχε πέσει σε +2 στις 9 Μαρτίου και συνέχισε να εξασθενεί και στις 13 Απριλίου είχε μέγεθος +6. Η τελευταία παρατηρήση του κομήτη έγινε στις 25 Σεπτεμβρίου 1976, όταν ο κομήτης απείχε από τον Ήλιο 3,74 ΑΜ.
Διάσπαση
Καθώς ο κομήτης πέρασε από το περιήλιό του, περίπου 30 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Ήλιο, παρατηρήθηκε ότι διασπάστηκε σε τέσσερα θραύσματα. Η πρώτη αναφορά της διάσπασης έλαβε χώρα περίπου τις 7 Μαρτίου 1976, στις 12:30 UT, όταν αναφέρθηκε ο κομήτης είχε διασπαστεί σε δύο κομμάτια. Μέχρι τις 9 Μαρτίου αναφέρθηκε η παρουσία δύο επιπλέον θραυσμάτων. Τα θραύσματα ονομάστηκαν Α, Β, C και D. Τα θραύσματα αρχικά σχημάτισαν ένα τραπεζοειδή σχηματισμό και τα τρία λαμπρότερα (Α, Β και D) είχαν σχεδόν το ίδιο φαινόμενο μέγεθος και σχημάτιζαν μια γραμμή. Το C δεν παρατηρήθηκε μετά τις 27 Μαρτίου, αλλά τα υπόλοιπα ήταν ορατά μέχρι το τέλος των παρατηρήσεων.
Η διάσπαση του πυρήνα ήταν μια από τις λίγες που είχαν παρατηρηθεί σε κομήτες, με πιο αξιοσημείωτο παράδειγμα τον Μέγα Κομήτη του 1882, ένα μέλος της οικογένειας κομητών Κρόιτζ. Μετά τον κομήτη Γουέστ άλλοι κομήτες που παρατηρήθηκαν να διασπόνται κατά το πέρασμά τους κοντά στον Ήλιο να διασπώνται είναι οι 73P/Σβάσμαν-Βάτσμαν, C/1999 S4 LINEAR και 57/P du Toit-Neujmin-Delporte.
Τροχιά
Η τροχιά του κομήτη ήταν σχεδόν παραβολική, με εκκεντρότητα 0,99997, το οποίο είναι πολύ κοντά στο 1. Πριν το περιήλιο του 1976 η περίοδος περιφοράς υπολογίστηκε σε 254 χιλιάδες χρόνια. Συνυπολογίζοντας τις βαρυτικές επιδράσεις των πλανητών στην τροχιά του κομήτη υπολόγιστηκε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που ο κομήτης ερχόταν από το νέφος του Όορτ, από όπου θεωρείται οτι προέρχονται οι κομήτες. Μετά το περιήλιο υπολογίστηκε ότι η περίοδος περιφοράςς μεγάλωσε με εκτιμήσεις για τη νέα τιμή της από 558 χιλιάδες χρόνια μέχρι 6,5 εκατομμύρια χρόνια. Ο υπολογισμός της τροχιάς γίνεται ακόμη πιο δύσκολος λόγω της διάσπασης του κομήτη που δημιούργησε μια μη-βαρυτική αλλαγή της τροχιάς.
Παραπομπές
Γουεστ
Πρόεδρος της Πορτογαλίας
Ο Πρόεδρος της Πορτογαλικής Δημοκρατίας ( Presidente da República Portuguesa ,  ) είναι ο εκτελεστικός αρχηγός του κράτους της Πορτογαλίας. Οι εξουσίες, τα καθήκοντα και τα καθήκοντα των προηγούμενων προεδρικών αξιωμάτων και η σχέση τους με τον πρωθυπουργό και τις κυβερνήσεις διέφεραν με την πάροδο του χρόνου με τα διάφορα πορτογαλικά συντάγματα.
Ο σημερινός πρόεδρος της Πορτογαλίας είναι ο Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 9 Μαρτίου 2016.
Ρόλος
Η Πορτογαλική Τρίτη Δημοκρατία είναι ένα ημιπροεδρικό σύστημα. Σε αντίθεση με τους περισσότερους Ευρωπαίους προέδρους, που είναι σε μεγάλο βαθμό τελετουργικά πρόσωπα, ο Πορτογάλος πρόεδρος έχει επενδυθεί με αρκετά εκτεταμένες εξουσίες. Αν και ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας και το κοινοβούλιο που επιβλέπει μεγάλο μέρος των πραγματικών καθημερινών υποθέσεων του κράτους, ο Πορτογάλος πρόεδρος ασκεί σημαντική επιρροή και εξουσία, ειδικά στους τομείς της εθνικής ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής (αλλά λιγότερο από άλλα "ισχυρά" ημιπροεδρικά συστήματα, όπως η Γαλλία ή η Ρουμανία). Ο πρόεδρος είναι ο ανώτατος διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων, κατέχει το ανώτερο αξίωμα του έθνους και υπερέχει όλων των άλλων πολιτικών.
Η μεγαλύτερη δύναμη του προέδρου είναι η ικανότητά του να επιλέγει τον πρωθυπουργό. Ωστόσο, δεδομένου ότι η Συνέλευση της Δημοκρατίας έχει την αποκλειστική εξουσία να απολύσει την κυβέρνηση του πρωθυπουργού, ο πρωθυπουργός που ορίζεται από τον πρόεδρο πρέπει να έχει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των αντιπροσώπων στη συνέλευση, διαφορετικά μπορεί να αντιμετωπίσει πρόταση μομφής. Ο πρόεδρος έχει τη διακριτική ευχέρεια να διαλύσει το κοινοβούλιο όταν κρίνει σκόπιμο (γνωστό ως «ατομική βόμβα» στην Πορτογαλία) και ο πρόεδρος Σαμπάιο έκανε χρήση αυτού του δικαιώματος στα τέλη του 2004 για να απομακρύνει την αμφιλεγόμενη κυβέρνηση του Πέντρο Σαντάνα Λόπες, παρά την απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών που υποστήριζαν την κυβέρνηση. Το 2003 ο πρόεδρος Ζόρζε Σαμπάιο παρενέβη επίσης για να περιορίσει τη συμμετοχή των Πορτογάλων στον πόλεμο του Ιράκ - ως Ανώτατος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων απαγόρευσε την ανάπτυξη του πορτογαλικού στρατού σε έναν πόλεμο με τον οποίο διαφωνούσε προσωπικά, ερχόμενος σε σύγκρουση με τον τότε πρωθυπουργό Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (128 Εθνικοί Ρεπουμπλικανικοί Φρουροί παρατάχθηκαν τελικά από το 2003 έως το 2005)
Πριν την Επανάσταση των Γαριφάλων, οι εξουσίες της προεδρίας διέφεραν ευρέως. Μερικοί πρόεδροι ήταν εικονικοί δικτάτορες (όπως ο Παΐς και ο Καρμόνα στα πρώτα του χρόνια), ενώ άλλοι ήταν λίγο περισσότερο από μαριονέτες (όπως ο Καρμόνα στα τελευταία του χρόνια, ο Κραβέιρο Λόπες και ο Αμέρικο Τομάς . κατά τη διάρκεια της διοίκησής τους,  υπέρτατη εξουσία ασκούσε ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ).
Εξουσίες
Το σύνταγμα παρέχει στον Πρόεδρο τις ακόλουθες εξουσίες:
Εκλογή
Ο πρόεδρος εκλέγεται με το σύστημα των δύο γύρων : εάν κανένας υποψήφιος δεν φτάσει το 50% των ψήφων κατά τον πρώτο γύρο, οι δύο υποψήφιοι με τις περισσότερες ψήφους αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον σε έναν δεύτερο γύρο που πραγματοποιήθηκε δύο εβδομάδες αργότερα. Ωστόσο, ο δεύτερος γύρος ήταν απαραίτητος μόνο μία φορά, κατά τις προεδρικές εκλογές του 1986. Μέχρι σήμερα, όλοι οι εκλεγμένοι πρόεδροι από την Επανάσταση των Γαριφάλων έχουν υπηρετήσει για δύο συνεχόμενες θητείες, και οι πρόεδροι κατατάσσονται σταθερά ως η πιο δημοφιλής πολιτική προσωπικότητα της χώρας. Πρόσφατα, ωστόσο, η δημοτικότητα του πρώην προέδρου Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα σημείωσε πτώση, καθιστώντας τον τη δεύτερη λιγότερο δημοφιλή πολιτική προσωπικότητα στη χώρα, ακριβώς πάνω από τον πρωθυπουργό και τον πρώτο Πορτογάλο πρόεδρο μετά το 1974 που είχε αρνητική δημοτικότητα.
Εάν ο πρόεδρος πεθάνει ή καταστεί ανίκανος κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο πρόεδρος της Συνέλευσης αναλαμβάνει το αξίωμα με περιορισμένες εξουσίες έως ότου μπορεί να διοριστεί νέος πρόεδρος μετά από νέες εκλογές.
Διάγραμμα χρόνου (από το 1910)
<
Κρατικές επισκέψεις
Ο πρόεδρος της Πορτογαλίας πραγματοποιεί συχνά επίσημες κρατικές επισκέψεις σε άλλες ξένες χώρες
Εν ζωή πρώην πρόεδροι
Υπάρχουν τρεις εν ζωή πρώην πρόεδροι της Πορτογαλίας:
Σάντα Κρους ντελ Ισλότε
Η Σάντα Κρους ντελ Ισλότε (Santa Cruz del Islote) είναι μικρό νησί κοντά στις ακτές της Κολομβίας. Έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή καθώς θεωρείται το πιο πυκνοκατοικημένο νησί του κόσμου, αφού έχει έκταση μόλις 0,012 τετραγωνικά χιλιόμετρα (12 στρέμματα), ενώ ο πληθυσμός του φτάνει σχεδόν τους 1.250 κατοίκους. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 104.200 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (104 κατοίκους ανά στρέμμα).
Γεωγραφία
Το νησί ανήκει στο αρχιπέλαγος του Σαν Μπερνάρδο, το οποίο βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα και πολύ κοντά στις βόρειες ακτές της Κολομβίας. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα νησιά Τιντιπάν και Μούκουρα, τα οποία είναι πολύ μεγαλύτερα σε έκταση (γίνεται εύκολα αντιληπτό στον παρακάτω χάρτη) αλλά διαθέτουν λιγότερο πληθυσμό.
Γενικές πληροφορίες
Η πρόσβαση στο νησί γίνεται με πλοίο από το λιμάνι της πόλης Τολού. Η μετακίνηση από το ένα σημείο του νησιού στο άλλο γίνεται με τα πόδια αλλά και με βάρκες μέσω θαλάσσης.
Το νησί διαθέτει μόνο ένα ξενοδοχείο για τους επισκέπτες που συγκεντρώνονται τους καλοκαιρινούς μήνες εκεί, καθώς και ένα κέντρο υγείας και ελάχιστα μικρά μαγαζιά. Δεν λειτουργούν υπηρεσίες και καταστήματα, κάτι που αναγκάζει αρκετούς από τους ντόπιους να μετακινούνται στην ηπειρωτική χώρα για να εργαστούν. Σε παρόμοια κατάσταση βρίσκονται και οι μαθητές, οι οποίοι, λόγω έλλειψης σχολείου, επισκέπτονται κοντινές περιοχές για ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους.
Επιπλέον, το νησί δεν διαθέτει κοιμητήριο ή χώρους αναψυχής και έτσι η μετακίνηση σε γειτονικά νησιά κρίνεται πολλές φορές αναγκαία.
Φωτογραφικό υλικό
Κατηγορία:Νησιά της Κολομβίας
Φρέντελ Στούαρτ
Ο Φρέντελ Στούαρτ (Freundel Stuart, 27 Απριλίου 1951-) είναι πολιτικός από το Μπαρμπάντος, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 7ος πρωθυπουργός της χώρας από το 2010 ως το 2018. Ανέλαβε πρωθυπουργός έπειτα από τον θάνατο του Ντέιβιντ Τόμσον.
Εκπαίδευση
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών και κατέχει πτυχία στις πολιτικές επιστήμες και στην νομική. Έγινε μέλος του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος.
Πρωθυπουργός
Την περίοδο ανάληψης της πρωθυπουργίας ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Ντέιβιντ Τόμσον. Στις 23 Οκτωβρίου 2010 ο Τόμσον απεβίωσε από καρκίνο του παγκρέατος και νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Στούαρτ. Μετά την νίκη του Εργατικού Κόμματος στις εκλογές του 2018, κατά τις οποίες οι Εργατικοί κέρδισαν όλες τις 30 έδρες της βουλής, ο Στούαρτ αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από την Μία Μότλεϊ, η οποία ανέλαβε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας στις 25 Μαΐου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μπαρμπάντος
Αλαντίν
Ο τίτλος Αλαντίν μπορεί να αναφέρεται:
Ζάρακας (βουνό)
Ζάρακας ονομάζεται βουνό της Ελλάδας, το οποίο βρίσκεται κοντά στο χωριό Ζάρακες της νότιας Εύβοιας. Το όνομα του προέρχεται από το ήρωα Ζάρακα, ο οποίος ήταν γιος του βασιλιά της Καρύστου Πετραίου. Στους πρόποδες του βρίσκεται ο παραδοσιακός οικισμός Μαχαλάς, που ήταν η παλιά τοποθεσία του χωριού Ζάρακες. Η σημερινή ονομασία του όρους είναι Βεΐζι ή Καθούμενος. Από τον Ζάρακα μπορεί κανείς να δει το Αιγαίο Πέλαγος και τον νότιο Ευβοϊκό κόλπο. Στο όρος σήμερα βρίσκεται ένα μεγάλο αιολικό πάρκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα του χωριού Ζάρακες
Ζαρακας
Mercedes-Benz W204
Το Mercedes-Benz W204, γνωστό και ως Mercedes C-Class W204, ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Μάρτιο του 2007 έως τον Φεβρουάριο του 2014, αν και ειδικότερα η εκδοχή κουπέ μπήκε στην παραγωγή μόλις το 2011 και παρήχθη έως το 2015. Το W204 αντικατέστησε το Mercedes-Benz W203 και έφερε μεγαλύτερο μεταξόνιο και γενικότερα μεγαλύτερες εξωτερικές διαστάσεις από τον προκάτοχό του. Αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2014 από το Mercedes-Benz W205.
Όπως και οι παλαιότερες γενιές της C-Class, το W204 κατατάχθηκε εμπορικά στη μεσαία κατηγορία D, αν και θεωρήθηκε παράλληλα και ως compact αυτοκίνητο πολυτελείας. Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του, ήταν το Audi A4, η BMW Σειρά 3 E90 και μεταγενέστερα η BMW Σειρά 3 F30, και το Lexus IS.
Εισαγωγή
Η επίσημη παρουσίαση της C-Class W204 έγινε πρώτα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 18 Ιανουαρίου 2007, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Ντιτρόιτ, ενώ στην Ευρώπη έγινε τον Μάρτιο του 2007 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης. Η έναρξη των πωλήσεων της C-Class W204 στην ευρωπαϊκή αγορά έλαβε χώρα στις 31 Μαρτίου 2007 και μάλιστα έγινε ταυτόχρονα σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης.
Η αισθητική του μοντέλου θύμιζε εμφανώς την κορυφαία Mercedes-Benz S-Class W221, ενώ είχε και κάποιες επιδράσεις και από την CLS-Class C219. Μεγάλη έμφαση είχε δοθεί και στη βελτίωση της αξιοπιστίας του μοντέλου, καθώς τα 10 προηγούμενα χρόνια η εταιρεία είχε κατρακυλήσει επικίνδυνα στον τομέα αυτό, με αποτέλεσμα να χάσει την πρώτη θέση διεθνώς στις πωλήσεις των πολυτελών αυτοκινήτων, θέση που είχε διατηρήσει έως και το 2004.
Εκδοχές αμαξώματος
thumb|left|Ο πίνακας οργάνων μιας Mercedes-Benz W204 C250 Sport του 2011 - 2014, σε μίλια την ώρα.
Το μοντέλο κατασκευάστηκε σε τρεις τύπους αμαξωμάτων: σεντάν, στέισον βάγκον (T-Modell) και κουπέ. Όπως προαναφέρθηκε, είχε μακρύτερο μεταξόνιο και γενικότερα εξωτερικές διαστάσεις από τον προκάτοχό του (W203), βελτιώνοντας έτσι εμφανώς τους εσωτερικούς χώρους, καθώς και ισχυρότερο σασί.
Ειδικότερα το W204 coupé αντικατέστησε την σειρά CLC, που αναφερόταν ως ξεχωριστή σειρά, αλλά βασιζόταν στον προκάτοχο Mercedes-Benz W203. Σε αντίθεση με το W203 station wagon, η έκδοση station wagon του W204 δεν είχε εξαχθεί ποτέ στη Βόρεια Αμερική, πιθανότατα λόγω της κακής εμπορικής πορείας του W203 station wagon. Κατά την εισαγωγή της, ωστόσο, στις αρχές του 2008, η W204 station wagon προσέφερε τον μεγαλύτερο χώρο αποσκευών ανάμεσα σε όλα τα πολυτελή station wagon της τότε εποχής.
Για την ιστορία, το W204 μοιραζόταν την πλατφόρμα με την Mercedes-Benz E-Class C207, δηλαδή την 2-πορτη κουπέ εκδοχή της Mercedes-Benz E-Class W212.
Μετάδοση της κίνησης
Η μεγάλη πλειοψηφία των C-Class W204 διατέθηκε με την κίνηση στους πίσω τροχούς, αλλά υπήρξαν και εκδόσεις που διατέθηκαν ως τετρακίνητες, με το σύστημα 4MATIC της εταιρείας. Είναι αξιοσημείωτο ότι ειδικότερα στις ΗΠΑ τα περισσότερα W204 πωλήθηκαν ως 4MATIC.
Ανανέωση του 2011
thumb|right|Το ταμπλό μιας [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονης Mercedes-Benz C-Class W204 του 2007 - 2011 στην Ιαπωνία.]]
Τον Μάρτιο του 2011, για τη σεζόν (model year) του 2012, η C-Class W204 υπέστη μια ανανέωση, με λίγο διαφορετική γρίλια και μπροστινά φώτα, με πίσω φώτα που έγιναν τεχνολογίας LED, καθώς και με ένα βελτιωμένο ταμπλό και κάποιες διαφορές στον πίνακα οργάνων.
Επίπεδα εξοπλισμού
Το W204 προσφέρθηκε σε τέσσερα επίπεδα εξοπλισμού:
Τεχνικά χαρακτηριστικά
1 Διαθέσιμο και σε τετρακίνητη έκδοση 4MATIC.
2 Ηλεκτρονικά περιορισμένη.
3 Κατόπιν παραγγελίας.
4 Μόνο για την αγορά της Ολλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W204 Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Ρυλάκ-Σαιν-Σιρκ
Το Ρυλάκ-Σαιν-Σιρκ (γαλλικά: Rullac-Saint-Cirq, οξιτανικά: Rutlac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρυλακουά (γαλλικά: Rullaquois).
Λουσικά Αχαΐας
Τα Λουσικά είναι χωριό της Αχαΐας. Αποτελεί Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του δήμου Δυτικής Αχαΐας. Απέχει 23 χιλιόμετρα από την Πάτρα και βρίσκεται σε υψόμετρο 40 μέτρων. Δυτικά του χωριού περνάει το ποτάμι Σερδινή που εκβάλει στον Πείρο.
Το χωριό αποτελεί ιδιαίτερη οικιστική περίπτωση. Δεν έχει δηλαδή πυκνό οικιστικό πυρήνα αλλά μακρόστενο οικιστικό σχηματισμό όντας κτισμένο επί 2 χιλιόμετρα κατά μήκος της επαρχιακής οδού που συνδέει τη διασταύρωση των Χαρμπιλεΐκων με την περιοχή του Αλισσού και την Ε.Ο. Πατρών-Πύργου με τις περισσότερες οικίες του να βρίσκονται εκατέρωθεν της οδού. .
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού εμφανίσθηκαν στην περιοχή γύρω στα 1870 και είχαν έλθει από τα χωριά Άνω και Κάτω Σουδενά των Καλαβρύτων. Η κύρια ενασχόληση των τότε κατοίκων ήταν η καλλιέργεια της σταφίδας, του αμπελιού και της ελιάς, ενώ ακόμα και σήμερα αυτές οι καλλιέργειες είναι οι βασικές της μικροοικονομίας του χωριού. Παλαιότερα οι κάτοικοί του καλλιεργούσαν σιτάρι, βρώμη κ.λπ. αλλά πλέον έχει σταματήσει η καλλιέργειά τους. Το πρώτο όνομα του χωριού ήταν Σουδεναίικα μέχρι την 19/07/1928 που άλλαξε σε Λουσικά.
Η καταγωγή των Σουδενιωτών (Λουσικιωτών) εικάζεται ότι προέρχεται από τα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου, και πιο συγκεκριμένα από το χωριό Άνω Πεδινά στο Κεντρικό Ζαγόρι. Το χωριό αυτό αρχικά ονομαζόταν Άνω Σουδενά και από εκεί πήραν την ονομασία τους οι πρώτοι Σουδενιώτες (Λουσικιώτες).
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Πολιτισμός
Τα τελευταία χρόνια, στα τέλη Αυγούστου, διοργανώνεται στο χωριό ο θεσμός "Γιορτή Κρασιού στα Λουσικά (Lousika Wine Festival)". Ακόμα, στη γιορτή του Αγίου Γρηγορίου (25 Ιανουαρίου) στον ομώνυμο ναό του χωριού πραγματοποιείται εμποροπανήγυρη, ενώ παλιότερα γινόταν και ζωοπανήγυρη, δηλαδή αγοραπωλησία ζώων, κυρίως όνων, ημιόνων και αλόγων.
Λοιπά στοιχεία
Στο χωριό λειτουργεί νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Η περιοχή δύναται να εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Αλισσός / Alissos".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Βασίλης Χατζηγιάννης
Ήταν γιατρός (χειρουργός-ορθοπεδικός) στο επάγγελμα, και φιλικά προσκείμενος στην ΑΕΚ. Διορίστηκε πρόεδρος της ΕΠΟ το 1975 από τον τότε υφυπουργό Προεδρίας αρμόδιο για θέματα Αθλητισμού Αχιλλέα Καραμανλή, με τον οποίο ήταν στενοί φίλοι.
Το 1981, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, ο καινούριος υφυπουργός Προεδρίας αρμόδιος για τον Αθλητισμό Γιώργος Κατσιφάρας διόρισε αριστίνδην τρία νέα μέλη στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΠΟ (Νίκος Ζουμπογιώργος, Γιώργος Λούβαρης, Βασίλης Γκρίσιν), οι οποίοι, με κυρίαρχο τον Ζουμπογιώργο, ανέλαβαν όλες τις βασικές αρμοδιότητες παραμερίζοντας τον Χατζηγιάννη, που πάντως παρέμεινε πρόεδρος μέχρι το 1985.
Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Σωτήρης Αλημίσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών Ομοσπονδιών Κατηγορία:Προέδροι Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας
92 Ούντινα
Η Ούντινα (Undina) είναι ένας μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,61. Ανακαλύφθηκε το 1867 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και πήρε το όνομα της ηρωίδας του ομώνυμου μυθιστορήματος του Φουκέ, πολύ δημοφιλούς τότε. Η Ούντινα είναι μέλος της οικογένειας αστεροειδών Βέριτας, που σχηματίσθηκε πριν από περίπου 8 εκατομμύρια χρόνια (βλ. 490 Βέριτας για λεπτομέρειες).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ούντινα υπολογίσθηκε σε 126,4 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,1 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ούντινα εκτιμάται σε 3,53 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 66,8 m/sec (240 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Ούντινα είναι M. Το άλβεδό της είναι 0,251 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 117 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Ούντινα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 56,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουντινα
Στήλη του Ονείρου
Η Στήλη του Ονείρου του Τούθμωση Δ΄ ή στήλη της Σφίγγας είναι μία ενεπίγραφη στήλη, που εγέρθηκε ανάμεσα στα μπροστινά πόδια της Μεγάλης Σφίγγας της Γκίζας από τον Τούθμωση Δ΄ φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου, το 1401 π.Χ., πρώτο έτος της βασιλείας του. Ο βασιλιάς ανήκε στην 18η δυναστεία. Όπως ήταν κοινό με άλλους φαραώ τού Νέου Βασιλείου, η περιγραφή ισχυρίζεται μία θεϊκή νομιμοποίηση της θέσης του.
Το κείμενο
Ένα μέρος του: "Τώρα το άγαλμα τού πολύ μεγάλου Κχεπρί (η Μεγάλη Σφίγγα) αναπαύεται στη θέση του, μεγάλο στη φήμη του, ιερό σε σεβασμό, με τη σκιά του Ρα να αναπαύεται επάνω του. Η Μέμφις και κάθε πόλη στις δύο του πλευρές έρχονται σε αυτόν, με τα χέρια τους λατρεύοντας το πρόσωπό του, φέρνοντας μεγάλες προσφορές στο Κα του. Μία από αυτές τις ημέρες συνέβη στον πρίγκιπα Τούθμωση να έλθει ταξιδεύοντας το μεσημέρι. Ξεκουράστηκε στη σκιά τού μεγάλου αυτού θεού. [Ο ύπνος] και το όνειρο [τον κατέλαβαν], τη στιγμή που ο ήλιος ήταν στο ζενίθ. Τότε βρήκε τη μεγαλειότητα αυτού τού ευγενικού θεού να μιλάει από το στόμα του, όπως ο πατέρας μιλά στον γιο του και να τού λέει: "Κοίταξέ με, παρατήρησέ με γιε μου Τούθμωση. Είμαι ο πατέρας σου Χορεμακχέτ-Κχεπρί-Ρα-Ατούμ. Θα σου δώσω τη βασιλεία [της γης και των ζωντανών] ... [Κοίτα, η κατάστασή μου είναι σαν ασθενούς], όλα [τα άκρα μου είναι κατεστραμμένα]. Η άμμος της ερήμου επάνω από την οποία ήμουν συνήθως, (τώρα) είναι αντίθετη με εμένα και πρέπει πια να κάνεις αυτό που επιθυμεί η καρδιά μου και που περίμενα".
Περιγραφή της στήλης
Το 2012 ο δρ. Χουτάν Ασραφιάν, ένας χειρουργός στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου, ανάλυσε το πρόωρο τέλος τού Τούθμωση Δ΄ και τους πρόωρους θανάτους άλλων φαραώ της 18ης δυναστείας (όπως του Ακενατόν και του Τουταγχαμόν). Κατέληξε πως το ότι απεβίωσαν νωρίς, ήταν πιθανώς το αποτέλεσμα μίας οικογενειακής περιοδικής επιληψίας. Αυτό θα ερμήνευε την πρόωρη θνησιμότητα του Τούθμωση Δ΄ και μπορεί να εξηγήσει και τη θεϊκή όραση που περιγράφεται στη Στήλη, καθώς αυτού του τύπου η επιληψία σχετίζεται με έντονα πνευματικά οράματα και θρησκευτικότητα.
Ωστόσο, σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών από μία νέα εξέταση αξονικού τομογράφου, που έγινε στη μούμια του Τουταγχαμόν στις 5 Ιανουαρίου από τον δρ. Ζάχι Χάβας, η αριστερή μεριά της λεκάνης τού Τουταγχαμόν, τα πλευρά του και η καρδιά του ήταν κατεστραμμένα ή έλλειπαν τελείως από το σώμα, που δείχνει ότι απεβίωσε γρήγορα και βίαια.
Πηγές
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Μιχαήλ Α΄ της Ρουμανίας
Ο Μιχαήλ Α΄ (ρουμανικά: Mihai Ι, 25 Οκτωβρίου 1921 - 5 Δεκεμβρίου 2017 ) ήταν βασιλιάς της Ρουμανίας από τις 20 Ιουλίου 1927 έως τις 8 Ιουνίου 1930 και πάλι από τις 6 Σεπτεμβρίου 1940 έως την παραίτησή του στις 30 Δεκεμβρίου 1947. Το 1947 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την κυβέρνηση που ελεγχόταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας.
Λίγο μετά τη γέννησή του, ο πατέρας του Μιχαήλ Πρίγκιπας Κάρολος είχε εμπλακεί σε μια αμφιλεγόμενη σχέση με τη Μάγκντα Λουπέσκου. Το 1925 ο Κάρολος τελικά πιέστηκε να παραιτηθεί από τα δικαιώματά του στον θρόνο και αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι με τη Λουπέσκου. Το 1927 ο Μιχαήλ ανέβηκε στον θρόνο μετά τον θάνατο του παππού του, Φερδινάνδου Α΄. Καθώς ήταν ακόμα ανήλικος, δημιουργήθηκε ένα συμβούλιο αντιβασιλείας που απαρτιζόταν από τον θείο του Πρίγκιπα Νικόλαο, τον Πατριάρχη Μίρον Κρίστεα και τον πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Γκεόργκε Μπουζντουγκάν. Το συμβούλιο αποδείχθηκε αναποτελεσματικό και το 1930 ο Κάρολος επέστρεψε στη Ρουμανία και αντικατέστησε ως βασιλιάς τον γιο του. Έτσι ο Μιχαήλ ξαναέγινε διάδοχος του θρόνου και του δόθηκε ο πρόσθετος τίτλος του Μεγάλου Βοεβόδα της Άλμπα Ιούλια.
Ο Κάρολος Β΄ εκθρονίστηκε το 1940 και ο Μιχαήλ έγινε και πάλι βασιλιάς. Υπό την κυβέρνηση του στρατιωτικού δικτάτορα Ιόν Αντονέσκου η Ρουμανία ευθυγραμμίστηκε με τη Ναζιστική Γερμανία. Το 1944 ο Μιχαήλ συμμετείχε σε πραξικόπημα εναντίον του Αντονέσκου, διόρισε τον Κονσταντίν Σανατέσκου ως αντικαταστάτη του και στη συνέχεια διακήρυξε τη συμμαχία του με τους Συμμάχους. Τον Μάρτιο του 1945 πολιτικές πιέσεις ανάγκασαν τον Μιχαήλ να διορίσει μια φιλοσοβιετική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Πέτρου Γκρόζα. Από τον Αύγουστο του 1945 έως τον Ιανουάριο του 1946 ο Μιχαήλ έκανε «βασιλική απεργία» και προσπάθησε ανεπιτυχώς να αντιταχθεί στην ελεγχόμενη από τους Κομμουνιστές κυβέρνηση του Γκρόζα, αρνούμενος να υπογράψει και να εγκρίνει τα διατάγματά της. Τον Νοέμβριο ο Μιχαήλ παρέστη στον γάμο των εξαδέλφων του, της μελλοντικής Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Πρίγκιπα Φίλιππου της Ελλάδας στο Λονδίνο. Λίγο αργότερα, το πρωί της 30ής Δεκεμβρίου 1947, ο Γκρόζα ζήτησε συνάντηση με τον Μιχαήλ, τον οποίο ανάγκασε να παραιτηθεί. Ο Μιχαήλ αναγκάστηκε να εξοριστεί, δημεύτηκε η περιουσία του και του αφαιρέθηκε η ιθαγένεια. Παντρεύτηκε την Πριγκίπισσα Άννα των Βουρβόνων-Πάρμας το 1948, με την οποία απέκτησε πέντε κόρες, ενώ τελικά εγκαταστάθηκε στην Ελβετία.