cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μενοίκιο όρος
Κλίμα
Μελετώντας τους τύπους βλάστησης, που συναντώνται στις διάφορες υψομετρικές ζώνες, γίνεται μια ασφαλή εκτίμηση των κλιματικών συνθηκών του Μενοικίου. Η χαμηλή ζώνη του Μενοικίου (100-400 μ.), παρουσιάζει μεταβατικό κλίμα, από εύκρατο, θερμό μεσογειακό προς ηπειρωτικό. Υπάρχει μία σαφής ξηρή περίοδος, που κρατά μεγάλο διάστημα του καλοκαιριού, όμως είναι πολύ μικρότερης διάρκειας από ότι στην παραλιακή ζώνη. Οι θερμοκρασίες το χειμώνα κατεβαίνουν συχνά κάτω από τους 0οC και το χιόνι διαρκεί μερικές ημέρες ή εβδομάδες. Η δεύτερη ζώνη (400-900 μ.), έχει ακόμη ψυχρότερους χειμώνες, τα χιόνια διαρκούν 1-2 μήνες, ενώ οι βροχοπτώσεις ξεπερνούν τα 1.000 χιλ. ετησίως. Η ξηρή περίοδος είναι σύντομη (1,5-2,5 μήνες). Η τρίτη ζώνη (900-1500 μ.), έχει κλίμα παρόμοιο με το ηπειρωτικό κλίμα της κεντρικής Ευρώπης. Οι χειμώνες είναι δριμύτεροι, τα χιόνια διαρκούν αρκετούς μήνες και η ξηρή περίοδος, όταν εμφανίζεται, είναι διάρκειας μικρότερης του 1,5 μήνα. Η τελευταία ζώνη (>1500 μ.) αποτελεί την υποαλπική περιοχή του Μενοικίου. Το κλίμα είναι καθαρά ηπειρωτικό. Τα χιόνια αρχίζουν από τα μέσα του φθινοπώρου και σε ανήλια μέρη μπορεί να διαρκέσουν ολόκληρο το χειμώνα αλλά και την άνοιξη. Δεν υπάρχει εμφανής ξηρή περίοδος. Οι βροχοπτώσεις είναι συχνές ακόμη και το καλοκαίρι. Στην περιοχή αυτή δεν υπάρχει δενδρώδης βλάστηση.
Χλωρίδα
Στο Μενοίκιο όρος καταγράφηκαν περισσότερα από 500 φυτικά είδη, τα οποία συνθέτουν 20 περίπου οικότοπους. Έξι οικότοποι θεωρούνται ιδιαίτερης αξίας και τέθηκαν σε καθεστώς προστασίας. Οι οικότοποι της περιοχής προσφέρουν κατάλληλα καταφύγια για ένα σημαντικό αριθμό ζώων. Λόγω της γεωγραφικής του θέσης, η βλάστηση του Μενοικίου έχει δεχθεί επιδράσεις από το μεγαλύτερο μέρος της Βαλκανικής χλωρίδας, αλλά και από αυτό της Ν. Ελλάδας. Στην περιοχή της Μικρόπολης υπάρχει το συγκροτημένο δάσος από τις αιωνόβιες καστανιές. Επίσης, υπάρχουν και δάση δρυός και οξιάς, ενώ διάσπαρτα, μέσα σε αυτά τα δάση παρατηρούνται και φουντουκιές, φλαμουριές, καθώς και άγριοι κέδροι. Στα πιο υψηλά υψόμετρα παρατηρούνται πολλά ορεινά λιβάδια. Επίσης, στο Μενοίκιο υπάρχει και τεχνητή λίμνη (σε υψόμετρο 900 μέτρων) περιτρυγιρισμένη από οξιές, δημιουργώντας μία όμορφη αισθητική, αλλά αποτελεί και καταφύγιο πολλών άγριων ζώων. Οι περιοχές χωρίς δενδρώδης και θαμνώδης βλάστηση, στα χαμηλότερα υψόμετρα, πέρα από άλλους παράγοντες, είναι αποτέλεσμα και της χρόνιας υπερβόσκησης, αλλά και της αλόγιστης υλοτόμησης που συνέβαιναν κυρίως στο παρελθόν και έχουν μειωθεί πολύ από το 2000 και έπειτα. Ακολουθούν οι ζώνες βλάστησης του Μενοικίου.
Η παραμεσογειακή ζώνη βλάστησης των θερμόβιων φυλλοβόλων δρυών
Παρατηρείται σε χαμηλά υψόμετρα (έως 600 μέτρα). Εδώ υπάρχουν κυρίως δάση από δρύες.
Ζώνη δασών οξιάς - ελάτης
Η ζώνη της οξιάς έχει όλα τα χαρακτηριστικά της ψυχρής, υγρόφιλης μεσοευρωπαϊκής βλάστησης. Αναπτύσσεται στις ανατολικές πλαγιές του Μενοικίου Όρους, σε υψόμετρο από 600 μ. έως 1.600μ.. Επίσης, συναντάται στο βόρειο τμήμα του Μενοικίου. Τα δάση της οξιάς, σε ορισμένες περιοχές, εμφανίζονται κατά διάσπαρτες νησίδες. Μέσα στα χαμηλά τμήματα της διεισδύει η δρυς και η καστανιά. Άλλα δασικά είδη της ζώνης αυτής είναι: οστριά, φράξος, γαύρος, φτελιά, κρανιά, προύνος, άρκευθος κ.ά. Η παρουσία της ελάτης είναι περιορισμένη.
Ζώνη των ορεινών - μεσογειακών (υποαλπικών) λιβαδιών
Παρατηρείται σε υψόμετρο άνω των 1500 μέτρων. Η βλάστηση είναι κυρίως ποώδης. Οι θάμνοι, που σποραδικά εμφανίζονται, είναι σε νανώδη μορφή εξαιτίας των καταστροφών των επικόρυφων οφθαλμών από τους δυνατούς ανέμους, τα χιόνια και τις χαμηλές θερμοκρασίες. Το μέσο ύψος βλάστησης δεν ξεπερνά τα 50-70 εκ. Αντιπροσωπευτικά είδη είναι φεστούκες, αστράγαλοι, θυμάρια, τσάι του βουνού κ.α..
Αζωνική βλάστηση
Πρόκειται για την παρόχθια βλάστηση της περιοδικής ροής ρεμάτων του Μενοικίου (Ελαιώνα, Τιμίου Προδρόμου και Μακρυποτάμου). Στις χαμηλότερες θέσεις κυριαρχούν τα πλατάνια, ενώ στις υψηλότερες θέσεις τα σκλήθρα. Κατά θέσεις, στις κοίτες των ρεμάτων, υπάρχουν παλιές αναδασώσεις τραχείας πεύκης (ρέμα Ελαιώνα) και κυπαρισσιού (ρέμα Τιμίου Προδρόμου). Στο ρέμα του Μακρυποτάμου επικρατούν σκλήθρα, ιτιές και φράξοι.
Πρόγραμμα Natura
Λόγω της πλούσιας χλωρίδας του το Μενοίκιο όρος εντάχθηκε στις Ελληνικές περιοχές ειδικής προστασίας, με σκοπό τη διατήρηση και διαχείριση της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας στα πυκνά δάση, φαράγγια, οροπέδια και υποαλπικά λιβάδια του (Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα LIFE - Φύση 2000).
Πανίδα
Επίσης, η ορνιθοπανίδα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, περιλαμβάνοντας τον φιδαετό, τον χρυσαετό, τον σταυραετό, το γεράκι, τον πετρίτη, τον μπούφο, τον τσαλαπετεινό, τον σπίνο, τον μελισσοφάγο κ.ά. Επίσης, χαρακτηριστικό του Μενοικίου όρους είναι τα άγρια άλογα που υπάρχουν. Τα πρώτα άλογα που εμφανίστηκαν στο βουνό, προήλθαν από τα γειτονικά χωριά στους πρόποδες του όρους τη δεκαετία του 50, μετά τη σταδιακή εκβιομηχάνιση των γεωργών, οι οποίοι εγκατέλειπαν την παραδοσιακή καλλιέργεια των αγρών με τη βοήθεια των ζώων και εισήγαγαν σταδιακά τα μηχανοκίνητα οχήματα. Μη θέλοντας όμως, να θανατώσουν τα άλογα που μέχρι τότε χρησιμοποιούσαν, τα ελευθέρωναν στο βουνό. Με τον καιρό αυξήθηκαν σε πληθυσμό και απομακρύνθηκαν τελείως από τον άνθρωπο. Σήμερα, εικάζεται ότι υπάρχουν πάνω από 100 τα οποία σχηματίζουν κοπάδια και κυκλοφορούν ελεύθερα στα λιβάδια του βουνού, ενώ η διατήρηση του πληθυσμού τους, καθώς και η επιβίωσή τους έγιναν αντικείμενο μελέτης για επιστήμονες (καθηγητές/φοιτητές) του ΑΠΘ.
Ανάδειξη της περιοχής
Η ύπαρξη του παραπάνω οικολογικού πλούτου είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας σειράς έργων όπως: δημιουργία περίπτερου ενημέρωσης ορνιθολογικής πανίδας της περιοχής (που βρίσκεται στη Μικρόπολη), καταφύγια παραμονής επισκεπτών, βελτίωση των δρόμων εντός των ορεινών όγκων και δασικά μονοπάτια περιήγησης. Συγκεκριμένα, έχουν σχεδιαστεί πεζοπορικές ή ήπιες ορειβατικές διαδρομές με σήμανση, μέσα σε δίκτυο μονοπατιών και δασικών δρόμων, με σκοπό τη γνωριμία των επισκεπτών με το φυσικό περιβάλλον. Επίσης υπάρχουν και αρκετές ορειβατικές διαδρομές που οδηγούν μέχρι την κορυφή του βουνού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Δράμας Κατηγορία:Βουνά των Σερρών
Λυδία
Τα ονόματα αυτά πιθανώς σχετίζονται με το τοπωνύμιο Σάρδεις, το όνομα της πρωτεύουσας που ίδρυσε ο βασιλιάς Γύγης τον 7ο αιώνα π.Χ. Η περιοχή του Λυδικού βασιλείου κατά τους 15ο και 14ο αιώνες π.Χ. ήταν, τουλάχιστον εν μέρει, τμήμα του βασιλείου της Άρζαβα, αλλά η Λυδική γλώσσα συνήθως δεν κατατάσσεται στην Λουβική  υποομάδα, η οποία περιλαμβάνει την Λουβική γλώσσα, την Καρική και την Λυκιακή. Στην αρχή της βασιλείας του (550 π.Χ.), ο Κροίσος φρόντισε για την κατασκευή του Ναού της Αρτέμιδος στην Έφεσο που έγινε σύντομα ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ο Κροίσος ηττήθηκε σε μάχη από τον βασιλιά της Περσίας Κύρο τον Μέγα (546 π.Χ.), η Λυδία έχασε από τότε την αυτονομία της και έγινε Περσική Σατραπεία.
Σχέσεις με Ετρούσκους
thumb|250px|right|Ο ποταμός Πακτωλός. O Ηρόδοτος γράφει ότι οι Ετρούσκοι κατάγονταν από τους Λυδούς, αλλά ο ισχυρισμός αυτός αμφισβητείται από τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα. Εξετάσεις εστιασμένες μιτοχονδριακό DNA (2013) δεν ευνοούν σχέση Ετρούσκων και Λυδών πριν από την νεολιθική περίοδο. Οι Ετρούσκοι ανήκαν στον πολιτισμό Βιλανόβα που άνθισε στην βόρεια Ιταλία την περίοδο 900 - 700 π.Χ.
Γεωγραφία
Στην αρχαιότητα συνόρευε στα βόρεια με την Μυσία, στα ανατολικά με την Φρυγία και νότια με την Καρία, στα δυτικά εκτεινόταν η Ιωνία με την ιστορική Ιωνική Δωδεκάπολη στην οποία από νωρίς είχε προστεθεί και η Αιολική αποικία Σμύρνη. Το ανατολικό τμήμα που διέρρεε ο Έρμος ονομαζόταν «κατακεκαυμένη» από την ηφαιστειώδη όψη του εδάφους. Τα όρη της Λυδίας ήταν: στα βόρεια το Τήμνο, στο μέσον της χώρας ο Τμώλος με ψηλότερη κορυφή την Τέμψη (2129 μ.) και η Μεσωγίς στα νότια. Μικρότερα όρη ήταν ο Πακτύης με τις παραφυάδες του Πρηώνα και Θώρακα, ο Πάγος, ο Όλυμπος, οι δύο Μαστοί ή Μαστουσία (σημ. τα Δυο αδέλφια). Οι ποταμοί της χώρας ήταν: ο Έρμος με παραπόταμους τον Πακτωλό (τον Χρυσορρόα) και τον Ύλο, ο Κάυστρος ποταμός, και στα νότια ο ποταμός Μαίανδρος. Λίμνες ήταν η Γυγαίη (η νεότερα Καλόη), η Σαλόη, η Τορρηβία, οι Σεληνούσιες και το Πηγάσιο. Κοιλάδες ήταν αυτές του ποταμού Έρμου και του ποταμού Κάυστρου.
Οι Μαίονες
thumb|250px|right|Τα ερείπια του ναού της [[Αφροδίτη (μυθολογία)|Αφροδίτης στις Σάρδεις.]] Η Λυδική γλώσσα ανήκε σε μια από τις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες της Ανατολικής οικογένειας, σχετίζεται με την Λουβική και την Χεττιτική γλώσσα. Η σημασία πολλών Λυδικών λέξεων παραμένει σήμερα άγνωστη αλλά είναι κατανοητά τα βασικά της Λυδικής  γραμματικής. Η Λυδική μοιάζει με τις Ανατολικές γλώσσες σε μία σειρά από Μόρια και προθέματα. Πάντως οι Λυδικές λέξεις έχουν υποστεί συγκοπή με αποτέλεσμα συμπλέγματα συμφώνων πολλά των οποίων είναι ασυνήθη για Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, Η Λυδική εξαφανίστηκε τελικά τον 1ο αιώνα π.Χ. Πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Χετταίοι, η ανάγνωση Χεττιτικών επιγραφών από τον Έμιλ Φόρερ κατέδειξε ότι όταν τη χώρα κατείχαν οι Χετταίοι (περί το 1400 π.Χ) σ΄ αυτή κατοικούσαν και Έλληνες ηγεμόνες. Το βασίλειο της Λυδίας αναδείχτηκε μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας των Χετταίων, το πρώτο όνομα της ήταν Μαιονία, ο Όμηρος στην Ιλιάδα (Β΄.865, Ε΄.43 και ΙΑ΄.431) αναφέρει τους κατοίκους της Λυδίας ως Μαίονες. Ο Όμηρος καταγράφει την πρωτεύουσα των Μαιόνων με το όνομα Ύδη στην ίδια τοποθεσία με την οποία βρίσκονταν οι Σάρδεις. Ο Ηρόδοτος αργότερα αναφέρει ότι ονομάστηκαν Λυδοί από τον μυθικό βασιλιά Λυδό γυιο του Άτυος (θεότης του κύκλου της θεάς Κυβέλης) που προηγήθηκε της δυναστείας των Ηρακλειδών στην διοίκηση της περιοχής.
Θύρρειο
Το Θύρρειο (Θύρρειον ή Θύριον, ή Θούριον) είναι μια αρχαία πόλη της Ακαρνανίας. Το Θύριο όπως ονομάζεται σήμερα ανήκει στον δήμο Ακτίου-Βόνιτσας της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοκαρνανίας.
Λυδία
Οι Μαίονες
Οι Έλληνες στην συνέχεια χρησιμοποίησαν την εθνική ονομασία "Λυδοί" για να περιγράψουν τους κατοίκους της περιοχής. Η Εβραϊκή γλώσσα χρησιμοποιεί τον όρο Λουδοί όπως φαίνεται στο Βιβλίο του Ιερεμία (46.9), ο ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος γράφει ότι προέρχεται από τον Λουδ γυιο του Σημ. Ο Ιππόλυτος Ρώμης διατυπώνει αργότερα (234) ότι οι Λύδιοι κατάγονταν από τον Λουδιείμ, γυιο του Μεστράιμ, οι Λύδιοι τους Βιβλικούς χρόνους ήταν διάσημοι τοξότες. Οι Μαίονες υπήρχαν και σε ιστορικές περιόδους, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Ιεροκλής ο γραμματικός συγγραφέας του "Συνέκδημου" καταγράφουν την ύπαρξη μίας πόλης κατά μήκος του ποταμού Έρμου με το όνομα "Μαιονία". Η μυθολογία των Λυδίων είναι άγνωστη, όλα τα στοιχεία που γνωρίζουμε για αυτήν προέρχονται από την Ελληνική μυθολογία.
Θύρρειο
Οι κάτοικοί του αναφέρονται από τον Ξενοφώντα που τους αξιολογεί ως τεράστια δύναμη και λέει ότι το έδαφός τους ήταν οχυρωμένο και ότι το 373 π.Χ. πολέμησαν ενάντια στον υπό τις διαταγές του Ιφικράτη στρατό των Αθηναίων
Λυδία
Μυθολογία
thumb|250px|right|Η Λυδική αυτοκρατορία (600 π.Χ.) Ο μυθικός Τάνταλος ήταν για τους Έλληνες βασιλιάς της Λυδίας, η κόρη του Νιόβη παντρεύτηκε τον Θηβαίο Αμφίονα, ο γάμος αυτός συσχετίζει την Θήβα με την Λυδία. Ο γυιος του Τάνταλου Πέλοπας ίδρυσε την θρυλική δεύτερη βασιλική δυναστεία στις Μυκήνες. Ο συγγραφέας Καρλ Κερένυι γράφει : "Καθώς η Λυκία συνδέεται με την Κρήτη και το πρόσωπο του Πέλοπα του ήρωα της Ολυμπίας συνδέει την Λυδία με την Πελοπόννησο, με τον ίδιο τρόπο ο Βελλεροφόντης συνδέει την Λυκία και την Καρία με το Άργος". Σημειώνεται επίσης η χρήση ως συμβόλου της "λάβρυος" (= διπλός πέλεκυς, σύμβολο και των Μινωιτών). Η Ομφάλη κόρη του ποταμού Ιάρδανου ήταν βασίλισσα της Λυδίας, την υπηρέτησε για κάποιο διάστημα ο Έλληνας ήρωας Ηρακλής σαν τιμωρία, ήταν ντυμένος γυναίκα και έκανε οικιακές εργασίες. Ο Ηρακλής έκανε στην Λυδία μια σειρά από άθλους, σκότωσε τον τυραννικό βασιλιά Συλέα που ανάγκαζε τους περαστικούς να σκάβουν τα αμπέλια του και συνέλαβε τους διάσημους ληστές Κέρκωπες που πήγαν να του κλέψουν τα όπλα την ώρα που κοιμόταν. Επίσης κατέσφαξε το επικίνδυνο φίδι του ποταμού Σαγγάριου και το επεισόδιο εμφανίζεται στον ουρανό στον αστερισμό του Οφιούχου.
Θύρρειο
Αναφέρεται επίσης από τον Πολύβιο, από τον οποίο προκύπτει ότι οι Αιτωλοί επιτέθηκαν στην πόλη περί το 220 π.Χ.
Λυδία
Ιστορικές αναφορές για τον Ηρακλή
Οι τρεις βασιλικές δυναστείες που κυβέρνησαν την Λυδία διεκδικούν την καταγωγή τους από τον Ηρακλή, ο Ηρόδοτος γράφει ότι ο γενάρχης τους που ήταν γυιος του Ηρακλή, δεν ήταν απαραίτητα γυιος της Ομφάλης. Ο Ηρόδοτος αναφέρει επίσης ότι οι Ετρούσκοι ήταν άποικοι από την Λυδία, αρχηγός τους ήταν ο Τυρρηνός, αδελφός του Λυδού. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς είναι αρκετά σκεπτικιστής με την άποψη αυτή επειδή η γλώσσα και ο πολιτισμός των Ετρούσκων δεν είχαν καμία σχέση με τα αντίστοιχα των Λυδών. Οι μετέπειτα ιστορικοί αγνοούν τον Ηρόδοτο που καταγράφει ότι πρώτος Ηρακλείδης βασιλιάς της Λυδίας ήταν ο Άγρων ο Νίνου δισέγγονος του Αλκαίου και ο πρώτος Ηρακλείδης βασιλιάς της Λυδίας, καταγράφουν απ'ευθείας σαν πρώτους βασιλείς τον Αλκαίο, τον Βήλο και τον Νίνο. Ο Στράβων καταγράφει τον Άτυ πατέρα του Λυδού και του Τυρρηνού σαν απόγονο του Ηρακλή και της Ομφάλης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους συγγραφείς που καταγράφουν τον Άτυ, τον Λυδό και τον Τυρρηνό ως βασιλείς ή πρίγκιπες της Λυδίας οι οποίοι χρονικά προηγούνται των Ηρακλειδών. Τα αποθέματα σε χρυσό του ποταμού Πακτωλού εκμεταλλεύτηκε ο τελευταίος βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος για να γίνει ο πιο πλούσιος βασιλιάς του κόσμου, σύμφωνα με την παράδοση ο ποταμός απέκτησε τον χρυσό όταν ο θρυλικός βασιλιάς της Φρυγίας Μίδας άγγιξε τα νερά του. Ο Ευριπίδης στην τραγωδία του Βάκχαι παρουσιάζει τον Διόνυσο να διεκδικεί την καταγωγή του από την Λυδία ενώ διατηρεί την ανθρώπινη μεταμφίεση.
Θύρρειο
Ο Λίβιος την αναφέρει στο πλαίσιο του Ρωμαιοσυριακού Πολέμου και επισημαίνει ότι, κατά το έτος 191 π.Χ. ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας, μετά την κατάληψη της Μεδεώνος, προσπάθησε επίσης να καταλάβει το Θύρρειο, αλλά οι κάτοικοί του αντιστάθηκαν και υπερασπίστηκαν τα εδάφη τους. Λίγο μετά ο στρατός του Αντίοχου αποσύρθηκε λόγω της άφιξης στη Λευκάδα νέων ρωμαϊκών στρατευμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας
Λυδία
Νομίσματα
thumb|250px|right|Χρυσό νόμισμα του βασιλιά Κροίσου. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο οι Λυδοί ήταν οι πρώτοι που έκοψαν νομίσματα από χρυσό και άργυρο και οι πρώτοι που δημιούργησαν καταστήματα με μόνιμη χρήση. Είναι ασαφές ωστόσο αν η αναφορά του Ηροδότου προσδιορίζει ειδικά το χρυσό και το ασήμι ή γενικά όλα τα πολύτιμα μέταλλα αλλά είναι δεδομένο ότι οι Λυδοί είναι οι εφευρέτες των νομισματοκοπείων. Τα πρώτα νομίσματα που έκοψε ο Αλυάττης Β΄ την περίοδο 591 π.Χ. - 560 π.Χ. δεν ήταν ούτε από χρυσό ούτε από ασήμι αλλά με ένα κράμα από ήλεκτρο. Η ημερομηνία που κόπηκαν τα πρώτα νομίσματα στην Λυδία αμφισβητείται, τοποθετείται την περίοδο 700 π.Χ. - 550 π.Χ. πιθανότατα από τον βασιλιά Αλυάττη που απαριθμείται εσφαλμένα σαν Β΄. Τα πρώτα νομίσματα κόπηκαν από ήλεκτρο ένα φυσικό κράμα από χρυσό και άργυρο ενώ οι διάδοχοι του Αλυάττη τροποποίησαν το κράμα των νομισμάτων με προσθήκες χαλκού και αργύρου. Τα πρώτα νομίσματα παγκοσμίως κόπηκαν στη Λυδία και συγκεκριμένα κατά τις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ., επί βασιλείας πιθανώς του Γύγου ήταν δε επεξεργασμένα με τραχύτητα από στατήρες ήλεκτρου και μικρότερα νομίσματα κατά τα σταθμά Βαβυλωνίων και Φοινίκων. Τα παλαιότερα δε αυτών (700-637 π.Χ.) από τη μια όψη είναι άσημα από δε την άλλη φέρουν 3 ή 2 ή 1 έγκοιλα τετράγωνα με κεφαλή αλεπούς ή ελαφιού. Τα μεγαλύτερα από τα νομίσματα ονομάζονται "«τρίτη» του στατήρος" δηλαδή το ένα τρίτο του βάρους του Στατήρος που ζύγιζε 4.7 γραμμάρια, δεν βρέθηκαν νομίσματα ολόκληρου Στατήρος κάτι που σημαίνει ότι στην Λυδία το τρίτον του Στατήρος ισοδυναμούσε με ένα Στατήρα. Τα υπόλοιπα νομίσματα ακολουθούσαν τις υποδιαιρέσεις του Στατήρος ανάλογα με το βάρος τους.
Τα κοπέντα επί Σαδυάττου και Αλυάττου (637-568) φέρουν: το πρώτο επί μιας όψης πρόσθια κεφαλές λέοντος και ταύρου στραμμένες αντίθετα και επί της άλλης τρία έγκοιλα, το δεύτερο επί της μιας όψης κεφαλή λέοντα κείμενο στρέφουσα τη κεφαλή χαίνουσα και επί της άλλης 3 έγκοιλα όπως το προηγούμενο. Το μεγαλύτερο νομισματοκοπείο βρισκόταν στις Σάρδεις, παρήγαγε μεγάλες ποσότητες τρίτων των Στατήρων του λέοντα, έκτων και δωδέκατων, η τεράστια κλίμακα με τις υποδιαιρέσεις του Στατήρα συνεχίστηκε μέχρι το 1/96 του Στατήρα με βάρος 0.15 γραμμάρια. Οι υποδιαιρέσεις των νομισμάτων που είναι μικρότερες από το δωδέκατο του Στατήρα δεν είναι ωστόσο βέβαιο ότι προερχόταν από την Λυδία. Ο Κροίσος (560 π.Χ. - 546 π.Χ.) φημισμένος για τα τεράστια πλούτη του παρήγαγε το πρώτο νόμισμα στον κόσμο σε καθαρό χρυσό, ο Κροίσος κατάργησε τα νομίσματα από ήλεκτρο και έκοψε τα δικά του νομίσματα σε καθαρό χρυσό ή ασήμι.
Τα νομίσματα του Κροίσου φέρουν επί της μίας όψης κεφαλές λέοντα και ταύρου αντιμέτωπους και επί της άλλης έγκοιλο επίμηκες χωρισμένο στο ήμισυ. Αυτά δε βρέθηκαν να είναι Ευβοϊκού και Βαβυλωνιακού κανόνα σταθμών με διάφορες υποδιαιρέσεις στατήρων. Σύντομα μετά την πρώτη εμφάνιση των νομισμάτων αυτών ακολούθησαν κατά τα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. και τα πρώτα Ελληνικά νομίσματα, ιδιαίτερα οι ενεπίγραφοι Στατήρες του Φάνη οι οποίοι πιθανώς σχετίζονταν με την Έφεσο. Τα πρώτα μικρά ασημένια νομίσματα κόπηκαν στην Κύμη Αιολίδας από την βασίλισσα Ερμοδίκη Β΄, στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. η νομισματοκοπεία μεταφέρθηκε στην Ιωνία.
Ηρακλείδες
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η Λυδία κυβερνήθηκε από τρεις βασιλικές δυναστείες από την 2η χιλιετία π.Χ. μέχρι το 546 π.Χ., η πρώτη και η δεύτερη δυναστεία ήταν μυθικές, η τρίτη ήταν ιστορική. Ο Ηρόδοτος καταγράφει τρεις Μαίονες βασιλείς : ο Μάνης της Λυδίας, ο γυιος του Άτυος της Λυδίας και ο εγγονός του Λυδός. Ο Λυδός έδωσε το όνομα του σε ολόκληρη την χώρα και τον λαό της, τελευταίος απόγονος της δυναστείας ήταν ο Ιάρδανος, ο Ηρακλής υπηρέτησε τον ίδιο και την κόρη του Ομφάλη. Ο Ηρακλής είχε ερωτική σχέση με την ίδια την Ομφάλη ή με μία δούλα από τα ανάκτορα. Καρπός αυτής της σχέσεως ηταν ο Αλκαίος, ο πρώτος Ηρακλείδης βασιλιάς της Λυδίας. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι οι Ηρακλείδες βασίλευσαν στην Λυδία για συνολικά 22 γενεές και 505 χρόνια (με αφετηρία περί το 1192 π.Χ.). Ο πρώτος Ηρακλείδης βασιλιάς σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ήταν ο Άγρων δισέγγονος του Αλκαίου. Τον διαδέχτηκαν άλλοι 19 βασιλείς, ο θρόνος μεταβιβαζόταν σταθερά από πατέρα σε γυιο «"παις παρά πατρός εκδεκόμενος την αρχήν"». Τον 8ο αιώνα π.Χ. ο Μύρσης έγινε ο προτελευταίος Ηρακλείδης βασιλιάς της Λυδίας, τον διαδέχτηκε ο γυιος του Κανδαύλης που δολοφονήθηκε με τον γυιο του Μύρση από τον πρώην φίλο του Γύγη, τον διαδέχθηκε ο ίδιος ο Γύγης σαν γενάρχης της τρίτης δυναστείας των Μερμνάδων. Φαίνεται όμως ότι σε όλο το χρονικό διάστημα επί δυναστείας των Ηρακλειδών η Λυδία, όπως ισχυρίζονται πολλοί αλλά δεν έχει αποδειχθεί, διατελούσε υπό επικυριαρχία των Ασσυρίων.
Η δυναστεία των Μερμνάδων
thumb|250px|right|Ο βασιλιάς [[Κροίσος σε Αττικό αμφορέα.]]
Οι βάρβαροι Κιμμέριοι κυρίευσαν τις περισσότερες Λυδικές πόλεις αλλά δεν μπόρεσαν να κατακτήσουν την πρωτεύουσα Σάρδεις. Ο Γύγης ήταν γυιος του Δάσκυλου που είχε εξοριστεί από τον βασιλιά Κανδαύλη στην Καππαδοκία, όταν ανακλήθηκε από την εξορία προτίμησε να μην επιστρέψει ο ίδιος και να στείλει στην θέση του τον γυιο του. Ο Γύγης πήγε στην Αίγυπτο με Καρικά στρατεύματα και μισθοφόρους από την Ιωνία προκειμένου να βοηθήσει τον βασιλιά Ψαμμήτιχο να ελευθερώσει την χώρα του από τον ζυγό των Ασσυρίων. Η Αγία Γραφή ταυτίζει τον Γύγη της Λυδίας με τον Γωγ βασιλιά της Μαγώγ όπως παρουσιάζεται στην Βίβλο του Ιεζεκιήλ και στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.
"Με την άρνηση του Αλυάττη να υποκύψει στα αιτήματα του Κυαξάρη ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στους Λυδούς και τους Μήδους που συνεχίστηκε για πέντε χρόνια με πολλές επιτυχίες, οι Λυδοί κέρδισαν πολλές φορές τους Μήδους και οι Μήδοι αντίστοιχα σε άλλες τους Λυδούς".
Η "Μάχη της Έκλειψης" ανάμεσα στον Αλυάττη και τον Κυαξάρη κράτησε πέντε χρόνια, τελείωσε με την Έκλειψη Ηλίου της 28ης Μαΐου 585 π.Χ.. Ο Κροίσος κατάφερε με την κατάληψη των πόλεων Εφέσου και Σμύρνης να καθυποτάξει όλους τους Ίωνες και να ολοκληρώσει το σχέδιο της Δυναστείας των Μερμνάδων. Και ενώ βρισκόταν στην ακμή της δόξας του και η πρωτεύουσα Σάρδεις ήταν εστία ακμαίου εμπορίου, εντευκτήριο σοφών και καλλιτεχνών, επήλθε το τέλος με τη μάταιη και ατυχή συμμαχία με άλλους Ηγεμόνες κατά του Βασιλέως των Περσών Κύρου του Μέγα (συμμαχία στην οποία συμμετείχαν οι Κροίσος της Λυδίας, Άμασις Β' της Αιγύπτου και ο Λαβύνητος της Βαβυλώνας).
Πέρσες
thumb|250px|right|Τοιχογραφία στην [[Περσέπολη με αντιπροσωπεία Λυδίων.]] Ο βασιλιάς Κροίσος πολιόρκησε, κατέλαβε την Περσική πόλη Πτερία στην Καππαδοκία και αιχμαλώτισε τους κατοίκους της. Ο Κύρος σε απάντηση βάδισε εναντίον των Λυδών, νίκησε τους Λυδούς στην "μάχη της Πτερίας" και τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν στις Σάρδεις, σε λίγους μήνες οι Πέρσες και οι Λυδοί συναντήθηκαν στην "μάχη της Θύμβρας", ο Κύρος ο Μέγας ήταν ο μεγάλης νικητής και κατέλαβε τις Σάρδεις (546 π.Χ.). Η Λυδική αυτοκρατορία έσβησε μετά την ήττα του Κροίσου, την κατάκτηση της χώρας από τους Πέρσες και την καθυπόταξη της Ιωνίας (546 π.Χ.). Έκτοτε η Λυδία, εκτός των παράλιων Ιωνικών πόλεων που μετά τους νικηφόρους πολέμους των Ελλήνων κατά των Περσών είχαν ανακτήσει την ελευθερία τους, αποτελούσε την Περσική Σατραπεία της Λυδίας.
Ελληνιστική περίοδος
Με την εκστρατεία στην Ασία του Μεγάλου Αλεξάνδρου η Λυδία καταλήφθηκε από τη στρατιά του Παρμενίωνα, με ελευθερία αυτοδιοίκησης και καταβολής κάποιας έννομης φορολογίας. Τη περίοδο των Επιγόνων απετέλεσε Σατραπεία του Μακεδονικού κράτους σε διαδοχική εξουσία διαφόρων στρατηγών τελικά περιήλθε στην Δυναστεία των Σελευκιδών, αποσπάσθηκε από τους Ρωμαίους και δόθηκε στους Βασιλείς της Περγάμου (190 π.Χ.). Ίσως κατά την Ελληνιστική περίοδο να ιδρύθηκε η Λυδία Αραβίας από Λυδούς στρατιώτες στην Αραβία. Τελικά μέσω Διαθήκης περιήλθε στους Ρωμαίους μαζί με την Πέργαμο.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
thumb|200px|right|Λύδιος στρατιώτης στην υπηρεσία του [[Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία|στρατού των Αχαιμενιδών (480 π.Χ.), λεπτομέρεια από τον τάφο του Ξέρξη Α΄.]] Όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν τις Σάρδεις (133 π.Χ.) η Λυδία και τα υπόλοιπα δυτικά κράτη του βασιλείου των Ατταλιδών έγιναν τμήμα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Ασίας, μίας πολύ πλούσιας επαρχίας με έναν κυβερνήτη με μεγάλη αξία. Ο χριστιανισμός εισήχθη στην δυτική Μικρά Ασία και τις Ιουδαϊκές επαρχίες πολύ γρήγορα. Η πρώτη γυναίκα που βαπτίστηκε χριστιανή στην Ευρώπη ήταν η Λυδία η Φιλιππησία, μία έμπορος από την Θυάτειρα, βαπτίστηκε στις όχθες του ποταμού Ζυγάκτη μαζί με όλη την οικογένειά της από τον Απόστολο Παύλο (Πράξεις των Αποστόλων, κεφ. 16). Ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε ταχύτατα τον 3ο αιώνα μ.χ. με έδρα το Εξαρχάτο της Εφέσου. Με το σύστημα της Τετραρχίας που εφάρμοσε ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός η Λυδία έγινε ξανά αυτόνομη Ρωμαϊκή επαρχία με πρωτεύουσα τις Σάρδεις με 23 πόλεις και με σαφώς μικρότερη έκταση σε σχέση με την προηγούμενη Σατραπεία. Η Λυδία μαζί με την Καρία, την Μυσία, την Λυκία, την Παμφυλία και την Πισιδία όλες στην σημερινή Τουρκία έγιναν τμήμα της Επισκοπής της Ασιανής, ανήκε στην Επαρχότητα του πραιτορίου μαζί με την Επισκοπή του Πόντου, της Συρίας, της Αιγύπτου και την Διοίκηση Θράκης.
Τελευταία χρόνια
Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος (610–641) δημιούργησε τα Θέματα, η Λυδία εισήχθη στο Θέμα Ανατολικών και αργότερα μετέβη στο Θέμα Θρακησίων. Οι Σελτζούκοι κατέκτησαν το μεγαλύτερο τμήμα της Μικράς Ασίας και δημιούργησαν το Σουλτανάτο του Ρουμ με έδρα το Ικόνιο, η Λυδία παρέμεινε ωστόσο στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Η Δημοκρατία της Βενετίας κατέκτησε την Κωνσταντινούπολη στην Δ΄ Σταυροφορία και δημιούργησε την Λατινική αυτοκρατορία (1204), η Λυδία ωστόσο εξακολουθούσε πάλι να είναι Βυζαντινό έδαφος μέχρι το 1261 και έγινε η έδρα στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Η Λυδία κατακτήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία (1361), έγινε ένα από τα Τουρκομανικά Εμιράτα, το Εμιράτο του Αϊδινίου, σήμερα είναι τμήμα της Δημοκρατίας της Τουρκίας.
Πόλεις της Λυδίας
Στην εύφορη αυτή χώρα κτίσθηκαν σε διάφορες εποχές των αρχαίων χρόνων πολλές πόλεις εκ των οποίων σπουδαιότερες ήταν: η Ακρασός αρχή του Κάυστρου π., η Ανίκητος αμφιβόλου θέσεως, η Απολλωνίς παρά τα όρια της Μυσίας, το Απόλλωνος Ιερόν, η Αττάλεια, η Αυρηλιόπολις μεταξύ Τράλλεων και Αττάλειας, η Βάγις δεξιά όχθη του Έρμου, η Βρίουλα, το Γόρδιον, η Ιουλία, η Δάλδις, το Διός Ιερόν, η Ερμοκαπηλία, η Ηράκλεια Σιπύλου, τα Θυάτειρα, η Θυεσσός, η Ιεροκαισάρεια, οι Καϋστρανοί, οι Κυλβιανοί, η Μαιονία, η Μαγνησία του Σιπύλου, τα Μάσταυρα, οι Μοστηνοί, η Νάκρασσα, η Νύσσα, οι Σαΐτται, οι Σάρδεις (η αρχαία πρωτεύουσα του Βασιλείου της Λυδίας στους πρόποδες του Τμώλου και στις όχθες του Πακτωλού), η Σίλανδος, τα Τόμαρα, οι Τράλλεις, τα Ύπαιπα, η Υρκανίς Λυδίας, η Φιλαδέλφεια, το Κτίσμα του Άτταλου του Φιλάδελφου κ.ά.
Εφραίμ ο Σύρος
Ο Εφραίμ ο Σύρος (, Mār Aprêm Sûryāyâ, Ephraem Syrus, περ. 305 - 9 Ιουνίου 373), ο αποκαλούμενος και «Όσιος», ήταν διάκονος και ένας από τους πρώτους εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Θεωρείται ο σημαντικότερος Σύρος θεολόγος και ο πιο έγκυρος εκπρόσωπος του συριακού χριστιανισμού 4ου αι. μ.Χ. Ο Θεοδώρητος Κύρου τον αναφέρει ως τον εισηγητή του έμμετρου εκκλησιαστικού άσματος στη Συρία. Αναγνωρίζεται ως άγιος από την Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής (Νεστοριανή), την Καθολική Εκκλησία και από διάφορες Προτεσταντικές Εκκλησίες. Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 28 Ιανουαρίου μαζί με αυτή του Ισαάκ του Σύρου.
Βίος
Γεννήθηκε στη Νίσιβη της Μεσοποταμίας (σημερινό Nusaybin, στην Τουρκία) από όπου και έλαβε το όνομα «Σύρος». Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και σε νεαρή ηλικία αναγκάστηκε να δουλέψει ως εργάτης. Αργότερα έγινε μοναχός και κατάφερε να αποκτήσει καλή μόρφωση. Χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Νισίβεως Ιάκωβο και τοποθετήθηκε στη θέση του υπεύθυνου της τοπικής θεολογικής σχολής. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Νίσιβης από τα περσικά στρατεύματα, συμμετείχε στην άμυνα της πόλης και μετά την παράδοσή της κατέφυγε μαζί με άλλους πρόσφυγες στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας (σημερινή Şanlıurfa, στην Τουρκία). Εκεί εγκαταστάθηκε σε μοναστήρι έξω από την πόλη και παράλληλα ίδρυσε νέα θεολογική σχολή. Λίγα χρόνια πριν το θάνατό του φέρεται να ήρθε σε επαφή με τον Μέγα Βασίλειο αλλά και με ασκητές της Αιγύπτου. Απεβίωσε το 373 μ.Χ.
Έργο
Ο Εφραίμ ο Σύρος άφησε πίσω του σημαντικό έργο, από το οποίο όμως διασώθηκε μόνο μικρό μέρος. Χριστιανός θεολόγος, ποιητής και υμνιστής, συνέθεσε πολλά θεολογικά και πολεμικά έργα, τα οποία μέσα στο πλαίσιο της ευρείας χριστιανικής παράδοσης, έχουν ασκήσει σημαντική επίδραση στις ανατολικές και στις δυτικές Εκκλησίες. Θεωρείται σπουδαίος μελετητής της Αγίας Γραφής και πολέμιος των αιρέσεων της εποχής του. Τόσο οι πραγματείες του όσο και οι ομιλίες του είναι γραμμένες με έμμετρο τρόπο, κάτι το οποίο διευκόλυνε τη μη συστημική δογματική διατύπωση στα έργα του, τα οποία μεταφράστηκαν από τα συριακά στα ελληνικά, στα αρμένικα και έπειτα στη λατινική, στη γεωργιανή αλλά και στη σλαβονική γλώσσα.
Ο Μέγας Βασίλειος τον περιέγραψε ως «» από αυτούς που ζούσαν εκείνη την εποχή. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος τον περιέγραψε ως εξής: «».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Σύροι κληρικοί Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Σύροι θεολόγοι
Κόμμα Δικαιοσύνης και Συμφιλίωσης
Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Συμφιλίωσης (Σερβικά: Странка правде и помирења, Βοσνιακά: Stranka pravde i pomirenja) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Σερβία, που απευθύνεται στη Βοσνιακή μειονότητα της χώρας. Ιδρύθηκε το 2010, με αρχική ονομασία Βοσνιακή Δημοκρατική Ένωση του Σάντζακ, και το 2017 μετονομάστηκε στη σημερινή του ονομασία. Αρχηγός του κόμματος είναι ο μουφτής Μουάμερ Ζούκορλιτς.
«Ευθεία Μπροστά» – ΚΔΣ – ΔΚΜ
Στις Σερβικές βουλευτικές εκλογές του 2020 το ΚΔΣ συμμετείχε ως μέρος της συμμαχίας «Ευθεία Μπροστά», μαζί με το Δημοκρατικό Κόμμα Μακεδόνων. Ο Ζούκορλιτς ηγήθηκε στη συμμαχία, η οποία κέρδισε τις 4 από τις 250 έδρες της Εθνοσυνέλευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
Μεγάλος Καύκασος
Ο Μεγάλος Καύκασος (Ρωσικά: Большой Кавказ, Αζερμπαϊτζανικά: Böyük Qafqaz, Γεωργιανά: დიდი კავკასიონი, απαντάται και ως «Caucasus Major») είναι η κύρια οροσειρά του Καυκάσου.
Η οροσειρά εκτείνεται για περίπου 1.200 χιλιόμετρα από τα δυτικά-βορειοδυτικά προς τα ανατολικά-νοτιοανατολικά, μεταξύ της χερσονήσου του Ταμάν στη Μαύρη θάλασσας και της χερσονήσου Αμπσερόν της Κασπίας. Επίσης, εκτείνεται από τον δυτικό Καύκασο στην περιοχή του Σότσι έως τη βορειοανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας, φθάνοντας σχεδόν στο Μπακού στην Κασπία.
Η σειρά χωρίζεται παραδοσιακά σε τρία μέρη που σχετίζονται με τη βόρεια, την νότια μακροκλιτύ, της οροσειράς και το κεντρικό τμήμα :
Στον δυτικό Καύκασο όπου το κλίμα είναι περισσότερο υγρό, τα βουνά είναι γεμάτα δάση (φυλλοβόλα δάση έως τα 1.500 μ., κωνοφόρα δάση έως τα 2.500 μ. και λιβάδια στην αλπική ζώνη). Στο ξηρότερο κλίμα του ανατολικού Καυκάσου, τα όρη είναι άδενδρα.
Σύνορο Ευρώπης-Ασίας
Η λεκάνη απορροής του Καυκάσου θεωρείται το όριο μεταξύ της Ανατολικής Ευρώπης και της δυτικής Ασίας. Το ευρωπαϊκό τμήμα βόρεια της λεκάνης απορροής είναι γνωστή ως Κισκαύκασος (κυριολεκτικά εδώθε της Καυκασίας), ενώ η ασιατική πλευρά προς τον νότο ως Υπερκαυκασία, η οποία κυριαρχείται από τον μικρό Καύκασο το δυτικό τμήμα του οποίου συγκλίνει με την ανατολική Ανατολία.
Τα σύνορα της Ρωσίας με τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν εκτείνονται κατά μήκος του Καυκάσου. Η γεωργιανή στρατιωτική οδός (φαράγγι Ντάριαλ) και η Υπερκαυκασία εθνική οδός διασχίζουν αυτή την οροσειρά σε υψόμετρο μέχρι 3.000 μέτρα (9.800 πόδια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρά του Καυκάσου Κατηγορία:Οροσειρές της Ρωσίας Κατηγορία:Οροσειρές του Αζερμπαϊτζάν
S/1995 S 6
Ο S/1995 S 6 είναι ένς υποθετικός δορυφόρος του Κρόνου. Ανακαλύφθηκε από φωτογραφίες του ΔΤΧ. Βρίκσεται ανάμεσα στον δακτύλιο R/2004 S 2 και τον Προμηθέα. Σύμφωνα με νέες μελέτες, πιστεύται πως ήταν μια παροδική μάζα σκόνης, η οποία δαλύθηκε. Η ακριβής του διάμετρος δεν είναι γνωστή, αλλά υπολογίζεται σε λίγες δεκάδες χιλιομέτρων (10-30). Το S/1995 S 6 είναι βοσκός δακτυλίων, όπως ο Προμηθέας και ο Άτλας.
Πηγές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου Κατηγορία:Υποθετικοί δορυφόροι
Εμμανουηλίδης
Το ελληνικό επώνυμο Εμμανουηλίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ντομένικο Μοροζίνι
Ο Ντομένικο Μοροζίνι (Ιταλικά : Domenico Morosini, πέθανε το 1156) ήταν ο 37ος Δόγης της Βενετίας (1148 - 1156) Σαν μέλος της οικογένειας Μοροζίνι συμφιλίωσε τις δυο αντίπαλες ομάδες που είχαν διαιρέσει στα δυο τους πατρίκιους της Βενετίας ανοίγοντας τον δρόμο για την ευημερία της πόλης. Οι εμφύλιες συγκρούσεις είχαν στοιχίσει στη Δημοκρατία της Βενετίας απώλεια εδαφών και κατάρρευση των εμπορικών τους δραστηριοτήτων. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ντομένικο Μοροζίνι δεν είναι γνωστά όπως δεν είναι γνωστό και το έτος που γεννήθηκε λόγω μεγάλης έλλειψης σε καταγραφές και πηγές, οι δραστηριότητες της οικογένειας ήταν άγνωστες. Η μεγάλη έλλειψη πληροφοριών για το δουκάτο τα προηγούμενα χρόνια οφείλεται στις ελάχιστες κατακτήσεις και τον ασήμαντο πολιτικό ρόλο στη Δυτική Ευρωπαϊκή σκηνή, οι ιστορικοί της εποχής αδιαφόρησαν να καταγράψουν πληροφορίες για την πόλη. Το μόνο γνωστό για τον Ντομένικο ήταν ότι παντρεύτηκε μια γυναίκα με το όνομα Σοφία που σύμφωνα με τον θρύλο ήταν δούλη από την Ανατολή.
Οικογένεια Μοροζίνι
Οι Μοροζίνι αναδείχτηκαν στα τέλη του 10ου αιώνα, με την υποστήριξη του Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εξουδετέρωσαν την αντίπαλη πολιτική οικογένεια των Καλοπρίνι. Ο Ντομένικο Μοροζίνι έφερε την οικογένεια στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής της Βενετίας, οι απόγονοι του θα έχουν με τη σειρά τους μεγάλη συμβολή στην ευημερία και τη δόξα της πόλης. Ο ναύαρχος Ρουτζιέρο Μοροζίνι θα νικήσει τη Δημοκρατία της Γένοβας (1298) και ο Φραντσέσκο Μοροζίνι με μια σειρά από μεγάλες νίκες απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία θα την εμποδίσει να εξαπλωθεί δυτικά. Ο Ντομένικο ανέλαβε την εξουσία την εποχή που οι σχέσεις της Βενετίας με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Νορμανδούς είχαν χειροτερεύσει επικίνδυνα.
Πόλεμοι με το Βυζάντιο
Με τον θάνατο του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνός (1118) ο διάδοχος του Ιωάννης Β΄ Κομνηνός αρνήθηκε να επικυρώσει το Χρυσόβουλο του 1082 με τη Βενετία που της έδινε τεράστια εμπορικά προνόμια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τα Βενετσιάνικα πλοία ήταν ελεύθερα από δασμούς σε όλα τα ταξίδια τους στην αυτοκρατορία. Ένα περιστατικό στο οποίο ένα μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας έπεσε στην παγίδα από τους Βενετούς έφερε μεγάλη σύγκρουση μεταξύ τους, αυτό στοίχισε έντονα στους Βυζαντινούς επειδή το ναυτικό τους ήταν πλήρως εξαρτημένο από τα Βενετσιάνικα πλοία. Ύστερα από μια εκδικητική επίθεση στην Κέρκυρα ο Ιωάννης Β΄ εξόρισε όλους τους Βενετούς εμπόρους από την Κωνσταντινούπολη. Οι Βενετοί με 72 πλοία σε νέα αντίποινα λεηλάτησαν τη Ρόδο, Χίο, Σάμο και Λέσβο και κυρίευσαν την Κεφαλονιά στο Ιόνιο Πέλαγος. Οι σχέσεις των Βενετών με τους Νορμανδούς χειροτέρευσαν όταν οι Βενετοί με αρχηγούς του στόλου τους αδελφούς Ναιμέρο και Τζιοβάννι Πολάνι γιους του προηγούμενου δόγη Πιέτρο Πολάνι υποστήριξαν μια Βυζαντινή επέμβαση στο Ακρωτήριο Μαλέας (1149).
Σχέσεις με τον πάπα
Η κατάκτηση της Πούλα στην Ίστρια (1148) μια πόλη κλειδί για τον έλεγχο της χερσονήσου ακολούθησε μια διετία εντάσεων, νέα ανακατάκτηση ανάγκασε την Πούλα να ορκιστεί πίστη στη Βενετία και να γίνει κτήση της (1150). Η Πούλα συνδέθηκε για πολλούς αιώνες στη συνέχεια με τη μεγάλη δύναμη και ισχύ της Βενετίας. Η πολιτική του Ντομένικο Μοροζίνι προσανατολίστηκε σε βελτίωση των σχέσεων της πόλης του με την Αγία Έδρα, οι πάπες είχαν αφορίσει τη Βενετία λόγω των καλών σχέσεων που είχαν με τους σχισματικούς τους αντιπάλους στο Βυζάντιο. Ο δόγης πρόσφερε συμβολικά στον πάπα Ευγένιο Γ΄ έναν κλάδο ελιάς δηλώνοντας την ανεξαρτησία της εκκλησίας μέσα στη Δημοκρατία (1152), ο πάπας ακύρωσε τους αφορισμούς και επέτρεψε ελεύθερο εμπόριο σε όλες τις Καθολικές πόλεις με τη Βενετία. Οι σχέσεις βελτιώθηκαν περισσότερο όταν ο επόμενος Πάπας Αναστάσιος Δ΄ παρέδωσε στον δόγη τη διοίκηση του Μάρκε με τον τίτλο "Κυβερνήτης του Μάρκε".
Η συμφιλίωση του Μοροζίνι με τον πάπα είχε θετικές συνέπειες στο εσωτερικό της Βενετίας τερματίζοντας τη μακρόχρονη διαμάχη ανάμεσα στις οικογένειες πατρικίων Δάνδολος και Πολάνι. Ο Ενρίκο Ντάντολο έγινε πατριάρχης του Γκράντο σε μια εποχή εντάσεων ανάμεσα στον δόγη και τον πάπα με αποτέλεσμα οι Πολάνι φανατικοί οπαδοί του πάπα να συγκρουστούν με τους Ντάντολο. Σε μια προσπάθεια να συμφιλιώσει τις δυο οικογένειες ο Ντομένικο Μοροζίνι πρότεινε γάμο ανάμεσα στον Ανδρέα Ντάντολο εγγονό του Ενρίκο με την Πριμέρα Πολάνι, ανιψιά του τελευταίου δόγη. Την περίοδο κυβέρνησης του Ντομένικο Μοροζίνι το καμπαναριό στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου ολοκληρώθηκε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιταλοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας του 12ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Μοροζίνι
Ηλίας Καπετανάκης
Ο Ηλίας Καπετανάκης (1858-1922) ήταν Νεοέλληνας θεατρικός συγγραφέας
Βίος
Ο Ηλίας Καπετανάκης καταγόταν από τη Μάνη. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και αρθρογραφούσε από τις στήλες της εφημερίδος Εθνικόν Πνεύμα. Το 1890 εργάστηκε ως υπουργικός γραμματέας. Μετά το 1900 εγκαθίσταται στην Καλαμάτα και τα τελευταία χρόνια της ζωής του αναλαμβάνει διάφορα αξιώματα.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε τη σατιρική τρίπρακτη κωμωδία Γενικός γραμματεύς το 1893, τη Βεγγέρα και Το γεύμα του Παπή το 1901
Λέανδρος Παλαμάς
Ο Λέανδρος Παλαμάς (1891 - 1958) ήταν στέλεχος της Τράπεζας της Ελλάδος, ποιητής και κριτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του ποιητή Κωστή Παλαμά και της Μαρίας Βάλβη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλαιά οικογένεια του Μεσολογγίου με σημαντική παράδοση στα γράμματα ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την επίσης μεσολογγίτικη οικογένεια Βάλβη, η οποία είχε αναδείξει δύο πρωθυπουργούς. Σπούδασε οικονομικές και εμπορικές επιστήμες στο Λονδίνο και στην Ελβετία και επιστρέφοντας στην Ελλάδα διορίστηκε αρχικά στην Εθνική Τράπεζα και λίγο αργότερα μετατάχθηκε στη Τράπεζα της Ελλάδος ως ανώτερος υπάλληλος οικονομικών μελετών όπου και παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του.
Σε νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την ποίηση εκδίδοντας την πρώτη του συλλογή με «Τα πρώτα τραγούδια» το 1907. Εκτός από την ποίηση καταπιάστηκε και με την συγγραφή βιβλίων μεταξύ των οποίων Τα τραγούδια του Λοριάνου (1912), Η Φοινικιά (1912), ''Ο ποιητής Ι. Ν. Γρυπάρης (Δοκίμιο 1920) και Ίων Δραγούμης'' (Κριτικό δοκίμιο, 1921). Επίσης συνεργαζόμενος με πολλά περιοδικά μετέφρασε στην ελληνική ξένα ποιήματα και θεατρικά έργα, συνέγραψε πολλές οικονομικές μελέτες, ενώ μετά το θάνατο του πατέρα του επιμελήθηκε την έκδοση των κυριοτέρων ποιητικών έργων αυτού.
Απεβίωσε στις 22 Αυγούστου 1958 στα 67 του χρόνια.
Κριτική
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος περιγράφει τον Λέανδρο ως εγωιστή και τον κατακρίνει για το λιγοστό ενδιαφέρον προς τον πατέρα του την ημέρα του θανάτου του αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Ο Λέανδρος, ένας ασυνεννόητος εγωιστής, ένας από τους αντιπαθέστερους ιδιότροπους που μπορεί να φανταστεί κανείς ήρθε να δει τον πατέρα του στις τρεις το απόγευμα, δώδεκα ώρες αφού έκλεισε τα μάτια του». Η στάση του στην κηδεία του πατέρα του εξόργισε αρκετούς από τους φίλους του Κωστή Παλαμά, αφού δεν επέτρεψε να πραγματοποιηθεί καμία εθνική εκδήλωση, επειδή οι Ιταλοί δεν θα του έδιναν διαβατήριο για να φύγει. Ο Μενέλαος Λουντέμης στο βιβλίο του "Ο Εξάγγελος" λέει γι' αυτόν - μετά την συνάντησή τους την ημέρα θανάτου του ποιητή και για την απαγόρευσή του να κάνουν τον πατέρα του "ύποπτο φλάμπουρο" - "Ήταν μέτριος σ' όλα. Στην ποίηση, στη ζωγραφική, στη λογιστική. Σήμερα αποδειχνότανε μέτριος και στα αισθήματα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Λεανδρος Κατηγορία:Οικογένεια Βάλβη
Ακαρνανική Συμπολιτεία
δεξιά|μικρογραφία|Νόμισμα του Κοινού των Ακαρνάνων Η Ακαρνανική Συμπολιτεία (τὸ κοινὸν τῶν Ἁκαρνάνων) ήταν φυλετική συνομοσπονδία, και αργότερα πλήρης ομοσπονδία (κοινόν), των Ακαρνάνων στην Κλασική, Ελληνιστική και πρώιμη Ρωμαϊκή εποχή στην Ελλάδα.
Ιστορία
Η Ακαρνανική Συμπολιτεία υπήρχε από τον 5ο αιώνα π.Χ. Στην αρχή δεν ήταν πλήρης ομοσπονδία (Συμπολιτεία), όπως αλλού στην Ελλάδα, αλλά μια χαλαρή συνομοσπονδία των ακαρνανικών πόλεων. Μια συνέλευση αντιπροσώπων συνερχόταν στη Στράτο, η οποία είχε εξουσία διαπραγμάτευσης και σύναψης συμφωνιών με άλλα κράτη, υπήρχε ανώτατο δικαστήριο (από κοινού με τους Αμφιλόχιους), υπήρχε κοινό νόμισμα και λατρεία, αλλά όχι ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι και κοινή εξωτερική πολιτική. Έτσι, αν και η Συμπολιτεία μερικές φορές ενεργούσε για όλα τα μέλη της, όπως στην περίπτωση της συμμαχίας με την Σπάρτη το 390 π.Χ. ή της ένταξης στη Δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία το 375/4 π.Χ., άλλες φορές το κάθε κράτος-μέλη ενεργούσε ανεξάρτητα, όπως π.χ. κατά τον Γ' Ιερό Πόλεμο, όπου οι πόλεις της Αλυζίας και του Ανακτορίου συμμετείχαν ως σύμμαχοι της Θήβας, ενώ η υπόλοιπη Συμπολιτεία παρέμεινε ουδέτερη.
Οι Ακαρνάνες συμφώνησαν να παράσχουν 2.000 οπλίτες στον κοινό αγώνα εναντίον του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας, αλλά καθώς ο τελευταίος κατέλαβε την Αμβρακία, μόνο μια χούφτα εθελοντών συμμετείχε μαζί με τις νότιες ελληνικές πόλεις-κράτη στη Μάχη της Χαιρώνειας. Ως αποτέλεσμα, οι ηγέτες της παράταξης της ανεξαρτησίας εξορίστηκαν, και η Συμπολιτεία έγινε μέλος του Συνδέσμου της Κορίνθου που οργανώθηκε από τον Φίλιππο. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία, οι Αιτωλοί απέσπασαν την πόλη των Οινιάδων από τη Συμπολιτεία. Με εξαίρεση την Αλυζία, οι Ακαρνάνες δεν αναμείχθηκαν στις μάχες που ακολούθησαν τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., αλλά το 314 π.Χ. ο Κάσσανδρος έφτασε στην Ακαρνανία και αναδιοργάνωσε τη Συμπολιτεία σε πραγματικά ομοσπονδιακή βάση. Το νησί της Λευκάδας προσχώρησε μετά από λίγο στη Συμπολιτεία, αφού έδιωξε τη μακεδονική της φρουρά. Το Κοινό των Ακαρνάνων ήταν μέλος της Ελληνικής Ένωσης που διοργανώθηκε από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, και στη συνέχεια υποτάχθηκε στον Βασιλιά Πύρρο της Ηπείρου.
Μετά τον θάνατο του Πύρρου περί το 270 π.Χ., Ακαρνάνες και Αιτωλοί έλυσαν τις διαφορές τους, συμφώνησαν να είναι ο ποταμός Αχελώος το κοινό τους σύνορο, και κατέληξαν σε μια διαρκή συμμαχία. Η μεταξύ τους συνθήκη όριζε τις υποχρεώσεις αμοιβαίας στρατιωτικής βοήθειας, και οι δυο Συμπολιτείες αναγνώριζαν αμοιβαία τα δικαιώματα επιγαμίας, ιθαγένειας και απόκτησης περιουσίας. Η συνθήκη αυτή αναφέρει επτά στρατηγούς (έναν από κάθε πόλη: Οινιάδες, Δήριο, Στράτος, Φοιτίες, Θύρρειο, Ανακτόριο και Λευκάδα), έναν ίππαρχο (από Οινιάδες), έναν «υπουργό εξωτερικών» (από Οινιάδες), και έναν ταμία (από τη Στράτο). Σύμφωνα με τον Πολύβιο, σύντομα οι Αιτωλοί συμμάχησαν με τον γιο του Πύρρου, τον Αλέξανδρο Β΄ της Ηπείρου, και εισέβαλαν στην Ακαρνανία, μοιράζοντας μεταξύ τους την περιοχή: το βόρειο τμήμα μαζί με τη Λευκάδα περιήλθε στην Ήπειρο, και το νότιο ενσωματώθηκε στην Αιτωλική Συμπολιτεία.
Το Κοινό των Ακαρνάνων συνέχισε να υπάρχει ακόμη και μετά την τελική εγκαθίδρυση της Ρωμαϊκής δύναμης στην Ελλάδα το 146 π.Χ. Μετά τη Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ., η Συμπολιτεία ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας.
Πηγές
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά κράτη αρχαίας ελληνικής ιστορίας Κατηγορία:Αρχαία Αιτωλοακαρνανία
Τζεφ Νόρντγκαρντ
Ο Τζεφ Ουάλας Νόρντγκαρντ (γεννημένος στις 23 Φεβρουαρίου 1973) είναι Αμερικανός με πολωνική υπηκοότητα πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.
Κολλεγιακή καριέρα
Ο Τζεφ Νόρντγκαρντ τελείωσε το λύκειο Ντόσον-Μπόϊντ και το 1992 σε ηλικία 19 ετών εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Γκριν Μπέϊ, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου, τους Γκριν Μπέις Φοίνιξ, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην καριέρα του σε Κολλεγιακό πρωτάθλημα.
Ο Νόρντγκαρντ αποφοίτησε από το Κολλέγιο Γκριν Μπέι το 1996 σε ηλικία 23 ετών.
Επαγγελματική καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο, ο Νόρντγκαρντ συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ το 1996, στα οποία μάλιστα κατάφερε να διακριθεί και να επιλεγεί από τους Μιλγουόκι Μπακς στη θέση 53. Τελικώς, δεν υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Μιλγουόκι και αποφάσισε να αφήσει την Αμερική προκειμένου να ταξιδέψει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Γαλλία για λογαριασμό της ΤΝΑ Ντιζόν, στην οποία παρέμεινε για λίγους μήνες.
Το 1997 μεταπήδησε από τη Γαλλία στην Ισπανία για λογαριασμό της Πατρονάτο Μπιλμπάο. Στην ομάδα του Μπιλμπάο παρέμεινε επίσης για λίγους μήνες, καθώς μέσα στο 1997 έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με ομάδα του ΝΒΑ για πρώτη φορά στην καριέρα του. Ο λόγος για τους Μιλγουόκι Μπακς, οι οποίοι μάλιστα ήταν εκείνοι που τον είχαν επιλέξει στα Ντραφτ που είχαν πραγματοποιηθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Ωστόσο, ο Νόρντγκαρντ πραγματοποίησε με τους Μπακς ελάχιστες συμμετοχές καθώς λίγο καιρό μετά την υπογραφή του συμβολαίου του με την ομάδα του Μιλγουόκι, μετεγγράφη στους Φόρτ Ουέιν Φούρι, με τη φανέλα των οποίων έπαιξε μέχρι το τέλος της σεζόν 1997-98.
Το 1998, ο Νόρντγκαρν επέστρεψε για δεύτερη φορά στην Ευρώπη ταξιδεύοντας αυτήν τη φορά στην Ιταλία για λογαριασμό της Βιόλα Ρέτζιο Καλάμπρια, στην οποία παρέμεινε για μία σεζόν. Στη συνέχεια, επέστρεψε για δεύτερη φορά στην καριέρα του στη Γαλλία, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Μπεσανκόν Μπασκέτ, με την φανέλα της οποίας αγωνίστηκε την περίοδο 1999-2000.
Το 2000 επέστρεψε για τρίτη φορά στην καριέρα του στην Αμερική αυτή τη φορά για λογαριασμό των Ιντιάνα Λέτζεντς, στους οποίους παρέμεινε ωστόσο για λίγους μήνες καθώς λίγο καιρό αργότερα επέστρεψε στην Ευρώπη και τη Γαλλία για λογαριασμό της Ελάν Σαλόν. Το 2001, ο Νόρντγκαρντ μεταπήδησε στην Πολωνία παίρνοντας μεταγραφή στην Άνβιλ Βλοσκάβεκ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2003, έχοντας μάλιστα καταφέρει να κατακτήσει το πρωτάθλημα Πολωνίας του ίδιου έτους.
Στις αρχές της περιόδου 2003-04 αγωνίστηκε με τη φανέλα της Πολώνια Βαρσοβίας, ωστόσο λίγους μήνες αργότερα μεταπήδησε για δεύτερη φορά στην καριέρα του στην Ιταλία για λογαριασμό των Ροζέτο Σαρκς, με τους οποίους αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2003-04.
Το 2005, ο Νόρντγκαρντ μετεγγράφη στην Πρόκομ Τρεφλ Σόποτ, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια έχοντας μάλιστα καταφέρει να κατακτήσει τρεις τίτλους. Ο λόγος για τα πρωταθλήματα Πολωνίας του 2006 και του 2007 αλλά και για το Κύπελλο Πολωνίας το οποίο κατέκτησε με την Σόποτ το 2006.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Τζεφ Νόρντγκαρντ ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Πολωνίας για δύο χρόνια και συγκεκριμένα από το 2004 έως και το 2006 πραγματοποιώντας μάλιστα αρκετές συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ροζέτο Σαρκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βιόλα Ρέτζο Καλάμπρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελάν Σαλόν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιζόν Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Πολωνίας
Ροπόταμος
Ο Ροπόταμος (Βουλγαρικά: Ропотамо, από την αρχαία ελληνική λέξη που σημαίνει "συνοριακό ποτάμι") είναι ένα σχετικά μικρό ποτάμι στη νοτιοανατολική Βουλγαρία. Πηγάζει από τα βουνά της Στράντζας και ρέει για 48,5 χιλιόμετρα για να καταλήξει στη Μαύρη Θάλασσα μεταξύ των πόλεων Ντιούνι και Πριμόρσκο.
Ο ποταμός γνωστός για την εκβολή του που έχει μήκος 30 μέτρα η οποία φιλοξενεί αφθονία ειδών χλωρίδας, πάνω από 100 από τα οποία απειλούνται στη χώρα. Το κάτω τμήμα του Ροπόταμου είναι ένα φυσικό καταφύγιο από το 1940 και μια προστατευόμενη περιοχή. Ο κάτω Ροπόταμος είναι ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο εξαιτίας των νούφαρων και των βραχονησίδων πάνω από τον ποταμό, σε ορισμένες από τις οποίες φωλιάζουν θαλασσαετοί.
Το όνομα του ποταμού
Ο παγετώνας Ροπόταμο στο νησί Λίβινγκστον στα Νότια Σέτλαντ στην Ανταρκτική πήρε το όνομά του από τον ποταμό Ροπόταμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Βουλγαρίας
Σημαία του Τσαντ
Παρόμοιες σημαίες
Η σημαία του Τσαντ έχει τα ίδια χρώματα με αυτή της Ρουμανίας. Ωστόσο, ειδικοί υποστηρίζουν ότι το μπλε χρώμα στη σημαία του Τσαντ είναι πιο σκούρο από τη σημαία της Ρουμανίας. Είναι επίσης παρόμοια και με τη σημαία της Μολδαβίας και της Ανδόρρας, αυτές όμως έχουν τα εθνόσημά τους στο κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσαντ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τσαντ
Εμμανουηλίδου
Το ελληνικό επώνυμο Εμμανουηλίδου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Εθνόσημο του Τσαντ
thumb|Το εθνόσημο του Τσαντ. To εθνόσημο του Τσαντ καθιερώθηκε στις 11 Αυγούστου του 1970. Στο κέντρο έχει έναν θυρεό με γαλάζιες κυματιστές γραμμές (σύμβολο της Λίμνης Τσαντ), με έναν ανατέλλοντα ήλιο πάνω από αυτόν (αντιπροσωπεύει το νέο ξεκίνημα). Το θυρεό βαστούν μία κατσίκα που συμβολίζει το βορειότερο τμήμα της χώρας και ένα λιοντάρι για το νότιο τμήμα. Κάτω από το θυρεό είναι ένα μετάλλιο (το Μετάλλιο του Εθνικού Τάγματος της χώρας) και μια περγαμηνή, με το εθνικό ρητό στα γαλλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τσαντ Τσαντ
Κάκια Παναγιώτου
Η Κάκια (Αικατερίνη) Παναγιώτου (26 Ιανουαρίου 1923 - 6 Απριλίου 2013) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.