cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πούμα
Το πούμα (Puma concolor - Πούμα το ομοιόχρουν) ή αλλιώς κούγκαρ ή λιοντάρι της Αμερικής, είναι αιλουροειδές θηλαστικό που ζει σ' όλη την Αμερική από το δυτικό Καναδά μέχρι τα βόρεια της Παταγονίας. Μπορεί να ζήσει άνετα στα βουνά, στους βάλτους, στις σαβάνες και στα δάση ακόμα και σε υψόμετρο 4.000 μ. Το μεγαλύτερο μήκος ζώου που έχει καταγραφεί είναι 3 μέτρα από τα οποία το ένα η ουρά, και βάρος 120 κιλά. Το χρώμα της κοντής, πυκνής γούνας ποικίλλει σημαντικά από κιτρινωπό καφέ σε κόκκινο ή και σκουρότερο το χειμώνα. Ο λαιμός, το στήθος και η κοιλιά είναι άσπρα. Ζει μοναχική ζωή και διακρίνεται για τη δύναμη του. Μπορεί να κάνει άλματα 6 μ. και περισσότερο.Φτάνει περίπου τα 80 km/h.
Το πούμα μουγκρίζει με φρικιαστικό τρόπο. Για το κυνήγι προτιμά τα ελάφια χωρίς να απορρίπτει και άλλη ποικιλία φαγητού, όπως σαλιγκάρια, σκαντζόχοιρους και σπάνια άλκες και βουβάλια. Επιτίθεται καμιά φορά και σε κατοικίδια ζώα όπως πρόβατα, κατσίκια, άλογα και βοοειδή, γι' αυτό και έχει εξολοθρευθεί από πολλές περιοχές, με αποτέλεσμα ο αριθμός τους να έχει ελαττωθεί σοβαρά. Γεννά 2 ως 6 μικρά σε βράχους ή σε πυκνή λόχμη, μετά από εγκυμοσύνη 90 ως 96 ημερών. Μετά από 9 ως 10 εβδομάδες η μητέρα παίρνει τα μικρά στο κυνήγι, και γίνονται πραγματικά ανεξάρτητα μετά από 2 χρόνια. Η διάρκεια ζωής του ελεύθερου ζώου είναι περίπου 18 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά του Καναδά Κατηγορία:Θηλαστικά της Κεντρικής Αμερικής
Κωνσταντίνος Δαλασσηνός (θαλασσοκράτωρ)
Ο Κωνσταντίνος Δαλασσηνός (άκμασε π. 1086-1093) ήταν εξέχων Βυζαντινός στρατιωτικός στη στεριά και τη θάλασσα κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081-1118), ειδικά κατά τις εκστρατείες εναντίον του Τζαχά στη Σμύρνη. Ανέκτησε τη Χίο και τη Λέσβο. Η ζωή του είναι γνωστή μόνο από την Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής.
Βιογραφία
Σύμφωνα με την Αλεξιάδα ο Κωνσταντίνος Δαλασσηνός σχετίζεται με την Άννα Δαλασσηνή Χάροντος, μητέρα του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, αλλά δεν είναι γνωστή η ακριβής συγγένεια. Εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1086/87, όταν στέλνεται ως απεσταλμένος να λάβει τη Σινώπη και τις γύρω πόλεις από έναν Τούρκο τσαβούς (αξιωματικό) που μεταστράφηκε, βαπτίστηκε και συνεργαζόταν με τους Ρωμαίους. Ο Δαλασσηνός έγινε κυβερνήτης της Σινώπης και ο αξιωματικός έγινε δούκας της Αγχιάλου.
Την άνοιξη του 1090 ο Δαλασσηνός αναβαθμίστηκε σε μεγάλο Δούκα (Ναύαρχο) και του δόθηκε η διοίκηση του Ναυτικού της Ρωμανίας ενάντια στον Τζαχά εμίρη της Σμύρνης. Ο Τζαχάς, πρώην υποτελής στους Ρωμαίους, είχε ναυπηγήσει δικό του στόλο, είχε καταλάβει μερικά νησιά του Αιγαίου και λεηλατήσει άλλα. Αφού απέκτησε τη Λέσβο (εκτός από τη Μήθυμνα) και τη Χίο, νίκησε έναν στόλο του Νικήτα Κασταμονίτη. Ο Δαλασσηνός, εκμεταλλευόμενος την απουσία του Τζαχά από τη Σμύρνη, αποβίβασε στρατό στη Χίο. Κατέλαβε το λιμάνι και άρχισε να πολιορκεί την οχυρωμένη πόλη. Εν τω μεταξύ ο Τζαχάς συγκέντρωσε στρατό 8.000 ανδρών και έφθασε στην ακτή απέναντι από τη Χίο. Ο Δαλασσηνός έθεσε τον Κωνσταντίνο Ώπο να εμποδίσει τα πλοία του Τζαχά να περάσουν στη Χίο, αλλά ο Τζαχάς τα ένωσε με αλυσίδες και τα πέρασε τη νύχτα· ο Ώπος βλέποντας αυτό δεν επιτέθηκε. Στη Χίο άρχισαν οι αψιμαχίες και μετά οι διαπραγματεύσεις, αλλά ο Δαλασσηνός ανέβαλλε οποιαδήποτε απόφαση. Όταν ο Τζαχάς έφυγε στη Σμύρνη, ίσως για να μαζέψει περισσότερο στρατό, ο Δαλασσηνός συγκέντρωσε τους άνδρες του, έφτιαξε και άλλες πολιορκητικές μηχανές και με αιφνιδιαστική επίθεση κατέλαβε την ακρόπολη της Χίου.
Το 1091 ο Δαλασσηνός συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον των Κουμάνων στα Βαλκάνια. Διοίκησε την αριστερή πτέρυγα στην αποφασιστική μάχη του Λεβουνίου στις 29 Απριλίου 1091.
Εστάλη το 1092 εναντίον του Τζαχά με τον τίτλο του θαλασσοκράτορος (υποναυάρχου), ενώ τώρα μέγας Δούκας (Ναύαρχος) ήταν ο Ιωάννης Δούκας, με σκοπό την ανάκτηση της Λέσβου. Ο Δούκας, επικεφαλής του χερσαίου στρατού, έφτασε στη Μυτιλήνη και άρχισε να πολιορκεί τον Τζαχά μέσα στο κάστρο. Έπειτα από τρεις μήνες ο Τζαχάς πρόσφερε να παραδώσει την πόλη με αντάλλαγμα το ασφαλές πέρασμά του στη Σμύρνη. Ο Δούκας συμφώνησε, αλλά καθώς τα πλοία του Τζαχά ταξίδευαν, συνάντησαν το στόλο του Δαλασσηνού, που επιτέθηκε στα Τουρκικά πλοία. Ο Δαλασσηνός αιχμαλώτισε πολλά πλοία και διέταξε να εκτελεστούν τα πληρώματά τους (μαζί με τους κωπηλάτες).
Ο Δαλασσηνός επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Την άνοιξη του 1093 ο Τζαχάς επιτέθηκε στην Άβυδο (στην ασιατική πλερά του Ελλησπόντου) και ο Αλέξις Α΄ έστειλε τον Δαλασσηνό εναντίον του εμίρη, ενώ ταυτόχρονα κάλεσε τον Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ του Ικονίου να επιτεθεί στον Τζαχά από πίσω. Πράγματι έτσι έγινε και ο Τζαχάς νικήθηκε και εκτελέστηκε δημόσια. Δεν έχουμε γραπτές αναφορές για τον Δαλασσηνό μετά από αυτό.
Πηγές
Κωνσταντινος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες
Κλεμάν Μισελάν
Ο Κλεμάν Ζερόμ Μισελάν (γαλλικά: Clément Jérôme Michelin, 11 Μαΐου 1997) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός στην Α.Ε.Κ..
Τουλούζ
Ο Μισελάν έκανε το ντεμπούτο του για την Τουλούζ στην Λιγκ 1 στις 20 Σεπτεμβρίου 2016, στην εκτός έδρας νίκη με 2-1 επί της Λιλ.
Αζαξιό (δανεισμός)
Στις 30 Αυγούστου 2018, ο Μισελάν εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στην Αζαξιό της Λιγκ 2.
Λανς
Στις 11 Ιουνίου 2019, ο Μισελάν υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη γαλλική ΡΚ Λανς.
ΑΕΚ
Στις 5 Αυγούστου 2021, ανακοινώθηκε η απόκτηση του Μισελάν από την ΑΕΚ με τετραετές συμβόλαιο.
Εθνική ομάδα
Ο Μισελάν αγωνίστηκε με τις«μικρές» εθνικές Γαλλίας K17, K18, K19 και K20. Με την Εθνική Κ19 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-19 του 2016.
Συμμετείχε με την ολυμπιακή ομάδα της Γαλλίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, όπου έπαιξε και στους 3 αγώνες της φάσης των ομίλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος Γαλλίας 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αζαξιό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ιωάννης Φουρνής
Ο Ιωάννης Φουρνής ήταν Έλληνας λόγιος του 12ου αιώνα. Έγινε μοναχός και χειροτονήθηκε ηγούμενος σε κάποια μονή του όρους Γάνου. Άκμασε περί το έτος 1110. Έλαβε μέρος στην Σύνοδο του 1112, και ενώπιόν του ο απεσταλμένος του Πάπα Πασχάλη Β' αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων Πέτρος Χρυσολάνος υπεράσπισε το δόγμα της λατινικής εκκλησίας περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος.
Πηγές
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Δημήτριος Λαζαρίδης
Ο Δημήτρης Λαζαρίδης (Καβάλα, 1917 - 1985) ήταν καθηγητής της Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, έφορος αρχαιοτήτων και Γενικός Επιθεωρητής Αρχαιοτήτων στο Υπουργείο Πολιτισμού.
Διενήργησε ανασκαφές και οργάνωσε μουσεία σε πολλά μέρη ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα. Το όνομά του έχει συνδεθεί κυρίως με τις ανασκαφές στην περιοχή της Αμφίπολης.
Στην είσοδο του αρχαιολογικού μουσείου Αμφίπολης έχει τοποθετηθεί προτομή του και ο δρόμος που οδηγεί στο μουσείο έχει πάρει το όνομά του.
Βιογραφικό
Την τριετία 1942 -1945 ήταν Επιμελητής Αρχαιοτήτων στη Θεσ/νίκη και στη συνέχεια, από το 1945 και για είκοσι χρόνια, έφορος αρχαιοτήτων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στην Καβάλα. Στο διάστημα αυτό για δύο χρόνια (1950-1952) σπούδασε με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης στο Πανεπιστήμιο της Σορβώνης. Επίσης έκανε σπουδές στο Institut d’Art et d’Achéologie, Collège de France, στην École des Hautes Études και στην École du Louvre. Το 1960 έγινε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Το διάστημα που ήταν έφορος στην Καβάλα διενήργησε ανασκαφές στα Άβδηρα, τους Φιλίππους, την Νικήσιανη Παγγαίου, τη Θάσο, την αρχαία Νεάπολη (τη σημερινή Καβάλα) και στην Αμφίπολη.
Τις ανασκαφές στην Αμφίπολη τις ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ‘50. Μέχρι το 1961 είχε βρει στην περιοχή περίπου 400 τάφους. Λίγα χρόνια αργότερα εντόπισε στην κορυφή του τύμβου Καστά μια κτιστή κατασκευή που πιστεύεται ότι είναι το θεμέλιο του βάθρου πάνω στο οποίο ήταν τοποθετημένος ο Λέων της Αμφίπολης. Επίσης έφερε στο φως το γυμνάσιο της αρχαίας Αμφίπολης και αρκετά χρόνια αργότερα, το 1977, την υποθεμελιώση της ξύλινης γέφυρας, την οποία ανέφερε ο Θουκυδίδης. Το 2012 συνεχίστηκαν οι ανασκαφές περιμετρικά του τύμβου Καστά, από την πρώην επιστημονική συνεργάτη του Δημήτρη Λαζαρίδη, την αρχαιολόγο Κατερίνα Περιστέρη, οι οποίες απέδωσαν ιδιαίτερα σημαντικά ευρήματα  τα οποία δημοσιοποιήθηκαν το 2014.
Μετά την πτώση της δικτατορίας ο Δημήτρης Λαζαρίδης ανέλαβε Γενικός Έφορος Αρχαιοτήτων Αθηνών –Αττικής (1974-1975) και στη συνέχεια, μέχρι το 1977, γενικός Επιθεωρητής Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών.
Από το 1977 και για επτά χρόνια ήταν εντεταλμένος καθηγητής της Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής.
Εκτός από τις ανασκαφές σε περιοχές της βόρειας Ελλάδας ο Λαζαρίδης έκανε ανασκαφές και στην Αθήνα, τον Πειραιά, τη Βραυρώνα, τη Σαλαμίνα, την Αίγινα, τη Χαλκίδα και την Ερέτρια. Επίσης οργάνωσε διάφορα μουσεία τόσο στην Μακεδονία (τα νέα μουσεία Καβάλας και Φιλίππων και εν μέρει το παλαιό μουσείο της Θάσου) όσο και στην νότια Ελλάδα (τα νέα μουσεία Σκύρου και Σαλαμίνας) ενώ υπό την επίβλεψη του έγιναν εργασίες για την αναστήλωση και τη συντήρηση διαφόρων μνημείων στους Φιλίππους, τη Δράμα, την Μονή Εικοσιφοίνισσας κ.α
Ο Δημήτρης Λαζαρίδης υπήρξε επίτιμο και αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, μέλος της Association des Etudes Grecques και μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρίας στην Αθήνα και του Αρχαιολογικού Συμβουλίου.
Πέθανε το 1985.
Μερικά από τα έργα του:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αρχαία Αμφίπολις
Γεώργιος Σημίτης
Ο Γεώργιος Σημίτης (1899 - 1978) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Σημίτη. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ το 1928 με επιβλέποντα καθηγητή τον Θρασύβουλου Πετιμεζά. Το 1936 εξελέγη υφηγητής εμπορικού δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1940. Την περίοδο 1940 - 1946 διετέλεσε καθηγητής του εμπορικού δικαίου στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ). Έλαβε μέρος στην κυβέρνηση του Βουνού ως αντιπρόσωπος του Πειραιά στην εθνοσυνέλευση στους Κορυσχάδες και γενικός διοικητής της Ρούμελης. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Πειραιώς (1932 - 1941), νομικός σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας και του εμπορικού επιμελητηρίου Πειραιώς. Υπήρξε προσωπικός φίλος του πρίγκιπα Νικολάου και είχε πλούσιο συγγραφικό έργο.
Ο Γεώργιος Σημίτης απεβίωσε το 1978 και κηδεύτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1978 από τον ιερό ναό Αγίας Τριάδος του Πειραιά.
Ήταν παντρεμένος με την Φανή Χριστοπούλου, κόρη του Κωνσταντίνου Χριστόπουλου, και είχε αποκτήσει δύο γιούς, τον Σπύρο, νομικό, και τον Κώστα, πρωθυπουργό της Ελλάδας.
Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου
Η Κλεοπάτρα Ζ΄ η Φιλοπάτωρ (Ιανουάριος 69 π.Χ. – 12 Αυγούστου 30 π.Χ.), γνωστή στην ιστορία απλώς ως Κλεοπάτρα, ήταν αρχαία Ελληνίδα βασίλισσα και η τελευταία ενεργή βασίλισσα της πτολεμαϊκής Αιγύπτου. Μετά τη βασιλεία της, η Αίγυπτος έγινε επαρχία της νεοϊδρυθείσας τότε Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η Κλεοπάτρα ήταν μέλος της δυναστείας των Πτολεμαίων, μίας ελληνικής οικογένειας, μακεδονικής καταγωγής που κυβέρνησε την Αίγυπτο μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά την Ελληνιστική περίοδο.
Ο γιος της Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων βασίλεψε μόνο κατ' όνομα, προτού εκτελεστεί. Η βασιλεία της Κλεοπάτρας Ζ΄ σηματοδοτεί το τέλος της ελληνιστικής και την αρχή της ρωμαϊκής περιόδου στην ανατολική Μεσόγειο.
Παρόλο που ήταν ικανή και δαιμόνια μονάρχης, έμεινε διάσημη, κυρίως γιατί κατόρθωσε να γοητεύσει δύο από τους ισχυρότερους άνδρες της εποχής της, τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Μάρκο Αντώνιο, αλλά και για την ομορφιά και το τραγικό της τέλος. Χάρη στη φιλοδοξία και την προσωπική της γοητεία επηρέασε καθοριστικά τη ρωμαϊκή πολιτική σε μια αποφασιστική περίοδο και κατέληξε να αντιπροσωπεύει, όσο καμιά άλλη γυναίκα στην αρχαιότητα, το πρότυπο της μοιραίας γυναίκας.
Καταγωγή
Η Κλεοπάτρα ήταν κόρη του βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή και της Κλεοπάτρας Ε΄ Τρύφαινας. Λίγα είναι πραγματικά γνωστά για την παιδική της ηλικία, μα θα πρέπει να υπήρξε μάρτυρας της αυξανόμενης δυσαρέσκειας του απλού λαού προς τον βασιλικό οίκο των Πτολεμαίων που κορυφώθηκε κατά τη βασιλεία του πατέρα της. Η αναρχία αυτή προέκυψε για πολλούς λόγους, ανάμεσα στους οποίους είναι ο φυσικός και ηθικός εκφυλισμός των κυβερνώντων, ο συγκεντρωτισμός της εξουσίας και η διαφθορά. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια της Κύπρου και της Κυρηναϊκής, κάνοντας τη βασιλεία του Πτολεμαίου ΙΒ΄ μια από τις πιο ολέθριες της δυναστείας. μικρογραφία|Ελληνιστική προτομή του Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή, πατέρα της Κλεοπάτρας Ζ΄, που βρίσκεται στο Μουσείο τού Λούβρου στο Παρίσι. Μετά τον θάνατο του Πτολεμαίου ΙΒ΄ το 51 π.Χ., ξεκίνησε η βασιλεία της μεγαλύτερης εν ζωή θυγατέρας του, της Κλεοπάτρας Ζ΄, με την οποία έμελλε να λάβει τέλος η δυναστεία που ίδρυσε ο πολυπράγμων Μακεδόνας στρατηγός Πτολεμαίος Α΄ ο Λάγου περίπου τριακόσια χρόνια πριν. Όταν η Κλεοπάτρα ανέβηκε στον θρόνο, το βασίλειό της ήδη έμοιαζε να έχει φτάσει στη δύση του: σημαντικές επαρχίες του, η Κοίλη Συρία, η Κυρήνη, η Κύπρος, ήδη είχαν χαθεί. Επίσης, η δημοτικότητα του βασιλικού οίκου ποτέ δεν ήταν χαμηλότερη, καθώς πλέον οι Ρωμαίοι επενέβαιναν απρόσκοπτα στα εσωτερικά του κράτους, το οποίο είχε μεταλλαχθεί σε ανεπίσημη ρωμαϊκή επαρχία. Όλα έδειχναν πως οι Πτολεμαίοι θα έσβηναν άδοξα, όπως οι Σελευκίδες λίγα χρόνια νωρίτερα. Ωστόσο, η δυναστεία, λίγο πριν το τέλος έμελλε να γνωρίσει μία τελευταία αναλαμπή δόξας, αγγίζοντας το όνειρο της κατάκτησης μιας αυτοκρατορίας μεγαλύτερης εδαφικά και από το κράτος των πρώτων Πτολεμαίων. Και επειδή η στρατιωτική δύναμη του κράτους δεν μπορούσε να υπερκεράσει αυτή του ρωμαϊκού κολοσσού, η τελευταία ηγεμόνας δεν χρησιμοποίησε όπως οι πρόγονοί της τη δύναμη των όπλων, αλλά μια νέα: αυτή της προσωπικής γοητείας. Οι πηγές αναφέρουν, πως τη χαρακτήριζε μια ασυνήθιστη για τους Έλληνες της εποχής ικανότητα να μαθαίνει ξένες γλώσσες, όχι μόνο τα αιγυπτιακά, τη μητρική γλώσσα των υπηκόων της, αλλά και τα Αραμαϊκά, τα Εβραϊκά, τα Αραβικά, τα Περσικά και τα Αιθιοπικά. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως δεν ήταν εξαιρετικά όμορφη, όπως γενικά πιστεύεται στις μέρες μας, ωστόσο ήταν ικανότατη στην τέχνη της συζήτησης, στο να γίνεται ευχάριστη και να ψυχαγωγεί, στο να δείχνει ζωντάνια και ευφυΐα, κάτι που αιχμαλώτιζε τους συνομιλητές της.
Πρώτα χρόνια στον θρόνο
thumb|360px|Η Κλεοπάτρα, επονομαζόμενη και «Βασίλισσα των Βασιλέων», από τον Frederick Arthur Bridgman (1896). Η Κλεοπάτρα Ζ΄ ανέβηκε στον θρόνο της Αιγύπτου σε ηλικία δεκαεπτά ή δεκαοκτώ ετών. Σύμφωνα με τη συνήθεια του οίκου των Πτολεμαίων, η διαθήκη του πατέρα της όριζε να παντρευτεί και να συμβασιλεύσει με τον μεγαλύτερο από τους δύο άρρενες αδελφούς της, που τότε ήταν μόλις εννέα ή δέκα ετών, τον Πτολεμαίο ΙΓ΄. Εντούτοις χαρακτηριστική είναι η λεπτομέρεια, πως καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας της, ακόμη και όταν έπειτα συμβασίλευσε με τον δεύτερο αδελφό της, κανένα άλλο πρόσωπο δεν εμφανίστηκε στα νομίσματα της χώρας παρά μόνο το δικό της, με την επιγραφή «Κλεοπάτρας Βασιλίσσης».
Τα υπόλοιπα πρόσωπα που απέκτησαν εξουσία την εποχή αυτή ήταν ο ευνούχος Ποθεινός, ο παιδαγωγός του νεαρού Πτολεμαίου Θεόδοτος από τη Χίο και ο στρατηγός Αχιλλάς, που είχε αιγυπτιακή καταγωγή. Στη χώρα υπήρχαν ακόμη τα ρωμαϊκά στρατεύματα, που άφησε ο Γαβίνιος και τα συγκροτούσαν κυρίως Γαλάτες και Γερμανοί. Οι τελευταίοι άρχισαν να μονιμοποιούν την παρουσία τους στη χώρα, πραγματοποιώντας μικτούς γάμους με ντόπιες γυναίκες, είτε αιγυπτιακής είτε ελληνικής καταγωγής. Μάλιστα όταν, στο πλαίσιο της ταραγμένης πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε στη Ρώμη την εποχή εκείνη με το παραδοσιακό πολίτευμα στη Ρώμη να καταρρέει προς όφελος της μοναρχίας, τα στρατεύματα αυτά κλήθηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, οι αρχηγοί τους φρόντισαν να θανατώσουν τους απεσταλμένους, που μετέφεραν τη διαταγή. μικρογραφία|Πιθανότατα ένα μεταθανάτια ζωγραφισμένο πορτραίτο της Κλεοπάτρας Ζ΄ της Αιγύπτου με κόκκινα μαλλιά και τα δικά της ξεχωριστά χαρακτηριστικά του προσώπου, που φέρει βασιλικό διάδημα και μαργαριταρένια ενώτια, από το Herculaneum της Ιταλίας (τέλη 1ου αιώνα π.Χ. έως μέσα 1ου αιώνα μ.Χ.) Μια νέα πολιτική αναταραχή επρόκειτο να αναστατώσει τη Μεσόγειο: ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον Ιούλιο Καίσαρα και τον Πομπήιο. Το 49 π.Χ. ο γιος του Πομπήιου εμφανίστηκε στην Αλεξάνδρεια αναζητώντας πλοία, στρατεύματα και χρήματα από την Αίγυπτο, η οποία χρωστούσε χάρη στον πατέρα του, για τη βοήθεια που είχε προσφέρει πριν από χρόνια στον Πτολεμαίο Αυλητή. Ο νέος Πομπήιος κατόρθωσε να αποσπάσει πενήντα πλοία, προμήθεια σε σιτηρά και πεντακόσιους από τους στρατιώτες του Γαβίνιου. Μάλιστα, τα κατοπινά χρόνια, στο πλαίσιο των φημών που διαδιδόταν για την ερωτική ζωή της Κλεοπάτρας, ειπώθηκε πως η σχέση του με την Κλεοπάτρα ήταν κάτι παραπάνω από διπλωματική, αν και δεν είναι δυνατό για τους σημερινούς μελετητές να ξεχωρίσουν την ιστορική αλήθεια από τη σκανδαλολογία.
Καθώς μεγάλωνε η πείρα και η φιλοδοξία της Κλεοπάτρας Ζ΄, σύντομα ήρθε σε σύγκρουση με τους αυλικούς του παλατιού, τον Ποθεινό, τον Θεόδοτο και τον Αχιλλά. Την κατηγόρησαν, πως συνωμοτούσε κατά της ζωής του αδελφού της και τελικά επέτυχαν την εκδίωξή της από την Αλεξάνδρεια. Τότε εκείνη, σε ηλικία είκοσι ενός ετών, συγκέντρωσε στρατό από Άραβες πέρα από τα ανατολικά σύνορα και ετοιμάστηκε να προελάσει κατά της Αιγύπτου. Οι αυλικοί και ο νεαρός βασιλιάς ετοιμάστηκαν να τη σταματήσουν κοντά στο Πηλούσιο.
Αιγυπτιακός Εμφύλιος
Όμως την ίδια εποχή που ο εμφύλιος ξεσπούσε στην Αίγυπτο, ένας άλλος εμφύλιος καθόριζε τις τύχες της Ρώμης: ο Ιούλιος Καίσαρ νίκησε τον Πομπήιο στη Μάχη των Φαρσάλων το 48 π.Χ. Ο Πομπήιος, ελπίζοντας στην υποστήριξη της Αιγύπτου, τη δύσκολη ώρα της πτώσης του αποφάσισε να βρει εκεί καταφύγιο. Έπλευσε όχι στην Αλεξάνδρεια, αλλά στην ακτή κοντά στο στρατόπεδο του Πτολεμαίου. Εκεί βρήκε τον θάνατο: μέσα στη μικρή λέμβο που τον μετέφερε από το πλοίο στην ακτή, ο αξιωματικός Σεπτίμιος, με τη διαταγή του Αχιλλά, που επίσης ήταν παρών στη βάρκα, δολοφόνησε τον Ρωμαίο στρατηγό, υπό τα βλέμματα της συζύγου του Πομπήιου καθώς και του Πτολεμαίου που παρακολουθούσε από την ακτή. Ήταν Σεπτέμβριος του 48 π.Χ. Με την πράξη του αυτή, ο περίγυρος του Πτολεμαίου ήλπιζε αναμφίβολα να δείξει σημάδια καλής θέλησης προς τον Καίσαρα, ώστε να τον αποτρέψει από το να εισβάλει στην Αίγυπτο.
Ωστόσο το μόνο που κατάφερε, ήταν να στραφεί αυτή του η πράξη εναντίον όλων τους. Ο Καίσαρ, που ακολουθούσε τον Πομπηίο από απόσταση, κατέφθασε στα αιγυπτιακά νερά ελάχιστες ημέρες αργότερα από τη δολοφονία του αντιπάλου του. Ο Θεόδοτος τον συνάντησε στο πλοίο του και του επέδειξε το κεφάλι του εχθρού του. Εντούτοις, αντί να φύγει ο Καίσαρ, οργίστηκε και όχι μόνο δεν έπλευσε μακριά, αλλά αποφάσισε να καταλάβει την πρωτεύουσα των Πτολεμαίων με τη δύναμη που είχε φέρει μαζί του. Αποβιβάστηκε στην Αλεξάνδρεια, παρέλασε στους δρόμους κρατώντας ψηλά τα εμβλήματα της Ρώμης και εγκαταστάθηκε στο παλάτι. Ο λαός δεν έμεινε βέβαια ασυγκίνητος από το γεγονός. Αντίθετα, σύντομα ξέσπασαν ταραχές στους δρόμους και όσοι στρατιώτες του Καίσαρα βρισκόταν απομονωμένοι, δολοφονούνταν.
Τελικά ο Καίσαρ διακήρυξε δημόσια τη συμφιλίωση των δύο αδελφών και τους ανακήρυξε για άλλη μια φορά συμβασιλείς σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα τους. Ωστόσο στην πόλη η δυσαρέσκεια προς την ανοικτή επέμβαση της Ρώμης συνεχιζόταν, υποδαυλιζόμενη από τον Ποθεινό και τον Αχιλλά, που είχαν ακόμη υπό τη διοίκησή τους ολόκληρο στρατό. Ο στρατός αυτός αποτελείτο από 20.000 άνδρες, σημαντικό ποσοστό των οποίων ήταν πεπειραμένοι στρατιώτες ή είχαν εκπαιδευτεί με τον ρωμαϊκό τρόπο. Εκτός από τους Γερμανούς και Γαλάτες του Γαβίνιου, περιελάμβανε μεγάλο αριθμό προσφύγων και φυγάδων σκλάβων από την Ιταλία και τη Δύση, αλλά και συμμοριτών και πειρατών από τη Μικρά Ασία και τη Συρία, απομεινάρια του στρατού που διέλυσε κάποια χρόνια πριν ο Πομπήιος. Η κακομεταχείριση δύο απεσταλμένων του –ο ένας θανατώθηκε και ο άλλος μόλις που γλίτωσε– σήμαινε νέο πόλεμο για τον Καίσαρα, ο οποίος έμεινε γνωστός ως «Αλεξανδρινός Πόλεμος». Από τη Συρία ερχόταν στρατεύματα για να τον βοηθήσουν, αλλά μέχρι να φθάσουν, ο Καίσαρ βρέθηκε σε δύσκολη θέση, γιατί η δύναμη που είχε στα χέρια του, ήταν κατά πολύ μικρότερη αυτής των αντιπάλων του. μικρογραφία|Ένα (συμπληρωμένο) ρωμαϊκό άγαλμα της Κλεοπάτρας Ζ΄, που φέρει διάδημα και έχει κόμμωση σαν «πεπόνι», παρόμοιο με πορτραίτα νομισμάτων. Το μαρμάρινο γλυπτό βρέθηκε κοντά στον τύμβο τού Νέρωνα, στη Ρώμη κατά μήκος της Κασσίας Οδού, στο Museo Pio-Clementino Αυτό που μπορούσε να κάνει, ήταν να οχυρωθεί κάπου κοντά στον μεγάλο λιμένα, ώστε να κρατήσει τον εχθρό στη θάλασσα, αλλά δεν ήταν δυνατόν να επιβιβάσει στρατό στα πλοία, χωρίς να τους κατανικήσει ο εχθρός. Ο Καίσαρ μετέτρεψε τα ανάκτορα και το γειτονικό θέατρο σε φρούριο και έκαψε τα πλοία του για να μη πέσουν στα χέρια των επαναστατών. Τότε κάηκε ένα μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας.
Το βασιλικό παλάτι, ο βασιλιάς και η βασίλισσα, αλλά και τα δύο μικρότερα παιδιά του Αυλητή παρέμεναν στα χέρια του Καίσαρα. Η μικρότερη κόρη του, Αρσινόη Δ΄, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, κατάφερε να διαφύγει από το παλάτι με τη βοήθεια του ευνούχου Γανυμήδ,η που τη φρόντιζε. Στα τέλη του φθινοπώρου του 48 π.Χ. κατέφυγε στο στρατόπεδο του Αχιλλά, ο οποίος είχε κατορθώσει να διαφύγει από τα ανάκτορα, ενώ ο Ποθεινός θανατώθηκε από τον Καίσαρα. Ο Αχιλλάς τελικά ήρθε σε ρήξη με τον Γανυμήδη και έτσι έχασε τη ζωή του με διαταγή της Αρσινόης Δ΄.
Ο επιτιθέμενος στρατός, υπό τις διαταγές του Γανυμήδη πλέον, άσκησε μεγάλη πίεση στον Καίσαρα. Κατάφερε μάλιστα να αποκόψει την παροχή νερού από τη Μαρεώτιδα λίμνη, αλλά ο Καίσαρ αντιμετώπισε το πρόβλημα ανοίγοντας πηγάδια. Σε μια προσπάθεια να καταλάβει τη λωρίδα γης, που ένωνε τη νήσο Φάρο με την ενδοχώρα, ο Καίσαρ έχασε τετρακόσιους λεγεωναρίους. Ο ίδιος σώθηκε κολυμπώντας προς το πλοίο του. Τότε οι Αλεξανδρινοί άρχισαν διαπραγματεύσεις, υποσχόμενοι πως αν ο Καίσαρ τους έστελνε τον νεαρό βασιλιά, θα ανέτρεπαν την Αρσινόη Δ΄ και θα δεχόταν την εξουσία του Πτολεμαίου. Ο Καίσαρ δεν εμπιστεύτηκε αυτές τις υποσχέσεις, ωστόσο για λόγους πολιτικής ελευθέρωσε το αγόρι. Πράγματι, μόλις εκείνο πήγε στο στρατόπεδο των Αλεξανδρινών, τέθηκε επικεφαλής του αγώνα κατά των Ρωμαίων.
Τελικά οι δυνάμεις που ο Καίσαρ περίμενε, έφθασαν στην Αίγυπτο. Επρόκειτο για μια δύναμη υπό τη διοίκηση του Μιθριδάτη της Περγάμου, άνδρα ελληνικής και γαλατικής καταγωγής που προσέκειτο στον Καίσαρα. Ανάμεσά τους ήταν και μια δύναμη τριών χιλιάδων Εβραίων, υπό τις διαταγές του Αντιπάτρου. Ο Μιθριδάτης πέρασε την έρημο με αφετηρία την Παλαιστίνη, πήρε το Πηλούσιο, κινήθηκε κατά μήκος του ανατολικού κλάδου του Νείλου με προορισμό τη Μέμφιδα και από εκεί κάτω κατά μήκος του δυτικού κλάδου στην Αλεξάνδρεια. Οι Αλεξανδρινοί αποπειράθηκαν να τον σταματήσουν προτού ενωθεί με τις λεγεώνες του Καίσαρα, αλλά ο τελευταίος κινήθηκε ταχύτατα γύρω από τη λίμνη Μαρεώτιδα και έτσι οι ενωμένες ρωμαϊκές δυνάμεις επιτέθηκαν στους Αλεξανδρινούς, που είχαν εγκατασταθεί στο ποτάμι. Τη δεύτερη ημέρα είχαν καταλάβει τη θέση και μεγάλο μέρος του αλεξανδρινού στρατού –που αποτελείτο από Γαλάτες, Γερμανούς, Ασιάτες, Ρωμαίους, Ιταλούς, Έλληνες και Αιγύπτιους– εξοντώθηκε. Όταν η σφαγή έλαβε τέλος, ο νεαρός Πτολεμαίος ΙΓ΄ δεν βρέθηκε πουθενά. Αναφέρθηκε, πως το πλοίο με το οποίο αποπειράθηκε να δραπετεύσει, γέμισε τόσο με φυγάδες, που βυθίστηκε.
Κλεοπάτρα και Καίσαρ
Παρόλο που η Κλεοπάτρα είχε πλέον γίνει αντιπαθής στους υπηκόους της, διότι είχε συνταχθεί με έναν Ρωμαίο, αναγκάστηκαν αυτοί να τη δεχτούν ως βασίλισσα, υπό την πίεση του Καίσαρα. Με τον Πτολεμαίο ΙΓ΄ να έχει πλέον χαθεί, βασιλιάς ανακηρύχθηκε ο νεότερος αδελφός τους, Πτολεμαίος ΙΔ΄, που τότε ήταν δώδεκα ετών. Η Αρσινόη Δ΄ εστάλη στη Ρώμη, έτσι ώστε όταν μελλοντικά διοργανωνόταν ο θρίαμβος του Καίσαρα στην πόλη, η πριγκίπισσα να παρελάσει αλυσοδεμένη πίσω από το άρμα του. Όσο για τον ίδιο τον Καίσαρα, παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές περιστάσεις απαιτούσαν την άμεση αναχώρησή του, δεν βιάστηκε να εγκαταλείψει έναν ευχάριστο χειμώνα στο πλευρό της Κλεοπάτρας Ζ΄ στην Αίγυπτο. Έκαναν μαζί μια μεγάλη περιοδεία αναψυχής στον Νείλο, στο πολυτελές της πλοίο, μέχρι και τα σύνορα με την Αιθιοπία, επισκεπτόμενοι τους ναούς και τα μνημεία των αρχαίων φαραώ, όπου η παλαιά θρησκεία τελούνταν ακόμη βάσει των αρχαίων εθίμων. Ήταν πια Απρίλης όταν ο Καίσαρ αναχώρησε από την Αλεξάνδρεια με προορισμό τη Συρία. Στην Αλεξάνδρεια άφησε τρεις λεγεώνες υπό τη διοίκηση του Ρουφίνου, για να εξασφαλίσει την παραμονή της Κλεοπάτρας Ζ΄ στον θρόνο. Πρέπει να ήταν περίπου την εποχή αυτή, που ο Καίσαρ απέδωσε την Κύπρο και πάλι στους Πτολεμαίους.
thumb|300px|Ανάγλυφο που αναπαριστά την Κλεοπάτρα Ζ΄ και τον γιο της Καισαρίωνα, Ναός της [[Άθωρ|Αθώρ στα Δένδερα.]] Στις 23 Ιουνίου 47 π.Χ. η Κλεοπάτρα έφερε στον κόσμο τον γιο, όπως διακήρυξε, του Καίσαρα. Αυτό αποτελούσε σκάνδαλο τόσο για τους Ρωμαίους όσο και για τους Έλληνες της Αιγύπτου, ωστόσο εκείνη χωρίς καμία αναστολή του έδωσε το όνομα του Καίσαρα. Οι Αλεξανδρινοί τον ονόμασαν Πτολεμαίο ΙΕ΄ Καισαρίωνα (που είναι υπό μία έννοια υποτιμητικό υποκοριστικό, κάτι σαν «μικρός Καίσαρ»). Οι Αιγύπτιοι ιερείς διακήρυξαν, πως ήταν γιος του θεού Ρα, που ήρθε στην Κλεοπάτρα Ζ΄ με τη μορφή του Καίσαρα.
Όταν ο Καίσαρ επέστρεψε θριαμβευτής στη Ρώμη το 46 π.Χ., δικτάτωρ πλέον, η Κλεοπάτρα πήγε να τον βρει με τον γιο τους. Δεν διέμενε ωστόσο στο κέντρο της πόλης, αλλά στην εξοχική κατοικία τού Καίσαρα στην άλλη όχθη του Τίβερη. Μαζί της έφερε και τον αδελφό της, τον Πτολεμαίο ΙΔ΄, καθώς και θησαυρούς. Στους αριστοκράτες επισκέπτες της, επεδείκνυε βασιλική συμπεριφορά και αναφερόταν ως «η Βασίλισσα» (regina). Ο Καίσαρ της αφιέρωσε ένα χρυσό άγαλμα στον νεόκτιστο ναό της Αφροδίτης Μητέρας, θεότητας αντίστοιχης με την ελληνική Αφροδίτη, από την οποία η Ιουλία γενεά υποστήριζε, πως καταγόταν. Στα μάτια των Ρωμαίων, όμως η Βασίλισσα δεν ήταν παρά μια τυχοδιώκτρια ερωμένη και όχι σύζυγος του δικτάτορα. Άλλωστε ο ίδιος είχε ήδη νόμιμη σύζυγο, την Καλπουρνία, αν και δεν είχε απογόνους από εκείνη. μικρογραφία|Τοιχογραφία του δεύτερου ρυθμού στην έπαυλη του Μάρκου Φάβιου Ρούφου στην Πομπηία της Ιταλίας, που απεικονίζει την Κλεοπάτρα Ζ΄ ως Αφροδίτη Μητέρα και τον γιο της Καισαρίωνα ως ερωτιδέα, στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. Όπως διαφαινόταν, ο Ρωμαϊκός Κόσμος βάδιζε προς μια μεγάλη αλλαγή: η Ρωμαϊκή Δημοκρατία επρόκειτο να παραδώσει τη θέση της σε μια μοναρχία ελληνιστικού τύπου, με τον Καίσαρα βασιλιά, η οποία θα περιελάμβανε όλες της φυλές του γνωστού κόσμου: Ιταλούς, Έλληνες, Αιγυπτίους, Γαλάτες, Ισπανούς και Ασιάτες. Και σαν απόδειξη της αποτίναξης της ρωμαϊκής παράδοσης και της οικουμενικότητας του νέου βασιλείου, τι θα μπορούσε να είναι καταλληλότερο από την ένωσή του με μια απόγονο της πανίσχυρης Αλεξανδρινής δυναστείας; Η Κλεοπάτρα μπορούσε να δει τον εαυτό της ως αυτοκράτειρα ενός κόσμου, του οποίου η Αίγυπτος δεν θα αποτελούσε παρά μια επαρχία. Και αυτής της αυτοκρατορίας διάδοχος θα ήταν ο γιος της, στον οποίο ενώθηκε το πτολεμαϊκό με το ρωμαϊκό αίμα.
Επιστροφή στην Αίγυπτο
Ωστόσο οι Ρωμαίοι αριστοκράτες που επίσης μπορούσαν να νιώσουν, ότι τα γεγονότα οδηγούσαν προς αυτήν την κατάσταση, αντιμετώπισαν με καχυποψία και φόβο την προοπτική αυτή. Έτσι στις Ειδούς του Μαρτίου, το 44 π.Χ., το εγχειρίδιο του Βρούτου και των άλλων συνωμοτών έδωσαν τέλος στα όνειρα της Κλεοπάτρας Ζ΄. Η δολοφονία του Καίσαρα την έθετε σε τρομερό κίνδυνο. Έτσι εγκατέλειψε την πόλη μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο και επέστρεψε στο βασίλειο της του Νείλου, ελπίζοντας πως εκεί θα ήταν ασφαλής.
Μαζί της, όπως φανερώνουν αρχαιολογικά ευρήματα, πρέπει να επέστρεψε και ο αδελφός της, Πτολεμαίος ΙΔ΄, ο οποίος όμως άφησε την τελευταία του πνοή λίγο αργότερα. Ο Πορφύριος αναφέρει, πως εκείνη συνέβαλε στον θάνατό του, ενώ ο Φλάβιος Ιώσηπος θεωρεί, πως τον δηλητηρίασε. Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει, ότι λίγο μετά την επιστροφή της η Κλεοπάτρα ανακήρυξε συμβασιλιά τον γιο της. Το γεγονός επιβεβαιώνουν μια σειρά από αρχαιολογικά ευρήματα όπως επιγραφές και στήλες, με απεικονίσεις της Κλεοπάτρας Ζ΄ και του Καισαρίωνα.
Από την Αίγυπτο, η Κλεοπάτρα Ζ΄ παρακολούθησε τα χρόνια, τα οποία ακολούθησαν τα γεγονότα, που συγκλόνιζαν τον Ρωμαϊκό Κόσμο μετά τον θάνατο του Ιουλίου Καίσαρα. Μέχρι τη νίκη του Μάρκου Αντώνιου και του Οκταβιανού στη Μάχη των Φιλίππων το φθινόπωρο του 42 π.Χ. η βασίλισσα της Αιγύπτου δεν έδωσε τη βοήθειά της ούτε στο στρατόπεδο των νικητών, ούτε σε αυτό των ηττημένων. Η πολιτική της να μην επεμβαίνει όσο η κατάσταση ήταν αμφίρροπη, μπορεί να έμοιαζε προσεκτική και ασφαλής, ωστόσο την εξέθεσε στις διαθέσεις των νικητών. Ίσως εκείνοι να περίμεναν μία πιο ενεργή της ανάμειξη, στα γεγονότα που σχετιζόταν με τη μνήμη του νεκρού εραστή της, ωστόσο η Κλεοπάτρα Ζ΄ είχε το δικό της τρόπο να βρίσκει τη θέση της στον πολιτικό κόσμο.
Κλεοπάτρα και Μάρκος Αντώνιος
μικρογραφία|Προτομή της Κλεοπάτρας Ζ΄, μέσα 1ου αι. π.Χ., Μουσεία του Βατικανού (Μουσείο Γρηγοριανού Προφήτη), που δείχνει την Κλεοπάτρα Ζ΄ με ένα χτένισμα 'πεπόνι' να φέρει το ελληνιστικό βασιλικό διάδημα. Μετά τη νίκη στους Φιλίππους, ο Μάρκος Αντώνιος έγινε κύριος του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής επικράτειας. Στην Έφεσο λίγους μήνες μετά δοξάστηκε ως ενσάρκωση του Διόνυσου. Μυστηριωδώς η Κλεοπάτρα Ζ΄ δεν έκανε καμία απολύτως προσπάθεια επικοινωνίας μαζί του, μέχρι που ο Αντώνιος άρχισε να θεωρεί τη συμπεριφορά αυτή προκλητική, έστειλε τον φίλο του, Κουίντο Δήλιο, για να της προτείνει να έρθει να τον συναντήσει στην Κιλικία.
Ένα υπέροχο πλοίο έπλευσε τον ποταμό Κύδνο, φέρνοντας τη νέα Αφροδίτη με την ακολουθία της από Ερωτιδείς, Νηρηίδες και Χάριτες, να συναντήσει τον νέο Διόνυσο. Στην Ταρσό πέτυχε τη νέα μεγάλη της νίκη: ήταν για άλλη μία φορά η ερωμένη ενός από τους ισχυρότερους άνδρες στον κόσμο. Ο Αντώνιος επρόκειτο να χρησιμοποιήσει όλη του τη δύναμη αυτή για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της. Τα πραγματικά του συναισθήματα ίσως να μην μας είναι πλήρως κατανοητά και κατά πόσο αυτό που τον κυριάρχησε ήταν ο έρωτας. Ίσως και να έπαιρνε ευχαρίστηση απλώς από το γεγονός, ότι είχε στο κρεβάτι του μια πραγματική βασίλισσα, καθώς οι προγενέστερες σύζυγοι και ερωμένες του δεν ήταν καν αριστοκρατικής καταγωγής.
Πράγματι εκείνος ζήτησε κάποια εξήγηση για την αδράνειά της τους περασμένους μήνες. Εκείνη ήταν προετοιμασμένη. Υποστήριξε, πως πράγματι εξεστράτευσε η ίδια, αλλά συνάντησε καταστροφικό καιρό και κατόπιν ασθένησε βαριά. Ο Αντώνιος δέχτηκε την εξήγηση αυτή και από εκεί και έπειτα άρχισε να πραγματοποιεί τις επιθυμίες της. Αρχικά να θανατώσει πρόσωπα, που αποτελούσαν κίνδυνο για εκείνη: πρώτα την αδελφή της, την Αρσινόη Δ΄, η οποία μετά τη διαπόμπευσή της στους δρόμους της Ρώμης, κατέφυγε στο Ναό της Άρτεμης στην Έφεσο. Εκεί δολοφονήθηκε για να ικανοποιηθεί το μίσος της αδελφής της. Επόμενο θύμα ήταν ένας άνδρας, που υποστήριξε, πως ήταν ο χαμένος της αδελφός, ο Πτολεμαίος ΙΓ΄. Ακόμη ο διορισμένος κυβερνήτης της Κύπρου, που παρείχε βοήθεια στον Κάσσιο Λογγίνο.
Ο Αντώνιος πέρασε τον χειμώνα του 41 – 40 π.Χ. στην Αίγυπτο, παραδομένος κατά τον Πλούταρχο σε εξωτικές απολαύσεις. Υπάρχουν αρκετές ανεπιβεβαίωτες, αλλά και διάσημες ιστορίες για την Κλεοπάτρα και μια από αυτές είναι η παρακάτω: σε ένα από τα εξεζητημένα δείπνα που μοιράστηκε με τον Αντώνιο, έβαλε ένα στοίχημα μαζί του, πως θα μπορούσε να ξοδέψει ένα ανήκουστο χρηματικό ποσό για ένα δείπνο. Εκείνος το δέχτηκε. Την επόμενη νύχτα, εκείνη έδωσε ένα κανονικό δείπνο, χωρίς κάτι το θεαματικό. Ο Αντώνιος την κορόιδεψε γι’ αυτό, οπότε εκείνη ζήτησε να της φέρουν το δεύτερο πιάτο, που αποδείχτηκε να είναι κύπελλο με δυνατό ξύδι. Έβγαλε ένα από τα αμύθητης αξίας μαργαριταρένια σκουλαρίκια της, το έριξε στο ξίδι, το άφησε να διαλυθεί και ήπιε το μείγμα. Η πρώτη μαρτυρία για το γεγονός προέρχεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, κοντά στα 100 χρόνια μετά την εποχή που θα πρέπει να συνέβη το γεγονός. Το ανθρακικό ασβέστιο στα μαργαριτάρια πράγματι διαλύεται στο ξίδι, ωστόσο με πολύ αργούς ρυθμούς.
Και ενώ η γυναίκα του Φουλβία αγωνιζόταν γι' αυτόν στη Ρώμη, ο Αντώνιος διασκέδαζε σαν έφηβος στην Αλεξάνδρεια και οι Πάρθοι αναγόρευσαν τον Ρωμαίο αποστάτη στρατηγό Λαβιηνό αυτοκράτορα της Συρίας & της Μ. Ασίας. . Την άνοιξη του 40 π.Χ. ο Αντώνιος έφυγε από την Αίγυπτο με προορισμό την Αρχαία Αθήνα, όπου και συνάντησε τη σύζυγό του, Φουλβία, η οποία απεβίωσε στη Σικυώνα λίγες εβδομάδες αργότερα. Όταν πλέον έφτασε στην Ιταλία, η διαμάχη του με τον Οκταβιανό διευθετήθηκε και η φιλία τους σφραγίστηκε με γάμο ανάμεσα στον Αντώνιο και τη χήρα αδελφή τού Οκταβιανού, την Οκταβία τη Νεότερη. Οι ανατολικές επαρχίες τού δόθηκαν επισήμως ως περιοχή εξουσίας, όμως εκείνος παρέμεινε στη Ρώμη ως το τέλος του 39 π.Χ. διευθετώντας το όποιο θέμα διαμέσου των στρατηγών του, οι οποίοι και απέκρουσαν την εισβολή των Πάρθων. μικρογραφία|Δεξιά εικόνα: η Αφροδίτη του Εσκουιλίνου, ένα ρωμαϊκό ή ελληνιστικό-αιγυπτιακό άγαλμα της Αφροδίτης, που μπορεί να είναι απεικόνιση της Κλεοπάτρας Ζ΄. Μουσεία του Καπιτωλίου, Ρώμη
Επεκτατικές διαθέσεις
Λίγο μετά την αναχώρηση του Μ. Αντωνίου από την Αίγυπτο, η Κλεοπάτρα Ζ΄ έφερε στον κόσμο δίδυμα, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, που παρομοιάστηκαν με τις δίδυμες θεότητες της Σελήνης και του Ήλιου. Έτσι ονομάστηκαν Αλέξανδρος Ήλιος και Κλεοπάτρα Σελήνη. Ο Μ. Αντώνιος έφυγε από την Ιταλία το 39 π.Χ. και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, ζώντας στο πλάι της συζύγου του, της Οκταβίας. Δεν κινήθηκε ανατολικότερα παρά το 36 π.Χ., οπότε και πήγε στη Συρία, χωρίς τη σύζυγό του, για να οδηγήσει ο ίδιος μία μεγάλη εκστρατεία κατά των Πάρθων. Ωστόσο είχε επιθυμήσει να ξανασμίξει με την Κλεοπάτρα Ζ΄ και, επιπροσθέτως, είχε ανάγκη την οικονομική στήριξη της Αιγύπτου. Κάλεσε κοντά του τη Βασίλισσα στη Συρία και ο δεσμός τους συνεχίστηκε. Απέκτησαν έναν ακόμη γιο, τον Πτολεμαίο Φιλάδελφο.
Η Κλεοπάτρα εξακολούθησε να απαιτεί εδάφη για το βασίλειό της. Η Παλαιστίνη, κάποτε επαρχία των Πτολεμαίων, τώρα ήταν η επικράτεια του Ηρώδη, του Ιδουμαίου βασιλιά των Ιουδαίων, τον οποίο ο Αντώνιος θεωρούσε ισχυρό σύμμαχο για να τον προδώσει τις παραμονές του πολέμου με τους Πάρθους. Ωστόσο την ικανοποιούσε με μικρότερες παραχωρήσεις στην Ασία και τα νησιά. Στους πρόποδες του Λιβάνου, σε μια περιοχή με το όνομα Χαλκίς, ηγεμόνας ήταν ο Λυσανίας. Η Κλεοπάτρα τού προσήψε διάφορες κατηγορίες και έτσι το βασίλειό του πέρασε στα χέρια της. Επίσης της δόθηκε η φοινικική ακτή ως τη Σιδώνα, περιοχή που επίσης κάποτε ανήκε στους Πτολεμαίους. Επίσης προσάρτησε μία περιοχή πλούσια σε ξυλεία κέδρου στην Κιλικία και μία άλλη περιοχή στην Κρήτη. Τέλος δάση πλούσια σε πολύτιμη ξυλεία κοντά στην Ιεριχώ, με τον Ηρώδη να ονομάζεται επιστάτης των συμφερόντων της στην περιοχή.
Η Κλεοπάτρα Ζ΄ συνόδευσε τον Αντώνιο στην εκστρατεία του μέχρι και τον ποταμό Ευφράτη και κατόπιν επέστρεψε διαμέσου της Συρίας. Με την ευκαιρία επισκέφτηκε και τα νέα της εδάφη. Ο Ηρώδης τη συνόδευσε μέχρι και τα σύνορα της Αιγύπτου. Οι δυο τους ήταν θανάσιμοι εχθροί, ωστόσο, με δεδομένη την κατάσταση, κράτησαν μια τυπική ευγένεια. Στην Αίγυπτο, η κεφαλή του Μ. Αντωνίου άρχισε να εμφανίζεται στα νομίσματα, αν και όχι με τον τίτλο τού βασιλιά.
Η Κλεοπάτρα αυτή τη φορά υποδυόταν τη θεά περισσότερο από ποτέ. Καθώς δεν της αρκούσε πλέον ο τίτλος «Θεά Φιλοπάτωρ» τον οποίο και διατηρούσε ως τότε, τώρα διεκδίκησε τον τίτλο «Νέα Ίσις» ή «Θεά Νεοτέρα», δηλαδή μία αρχαία θεά που επέστρεψε στη Γη στο πρόσωπο μιας σύγχρονης γυναίκας ή μια σύγχρονη γυναίκα ανάλογης λάμψης με μια αρχαία θεά. Συνήθιζε πλέον να εμφανίζεται σε σημαντικές εκδηλώσεις, ντυμένη με τα ρούχα της Ίσιδος. Δέκα χρόνια μετά την πρώτη της προσπάθεια να γίνει αυτοκράτειρα του κόσμου, η Κλεοπάτρα είχε την απίστευτη ευτυχία να αγγίξει το όνειρο αυτό για δεύτερη φορά. Σε περίπτωση που ο Μ. Αντώνιος αναδεικνυόταν νικητής στη διαμάχη του με τον υιοθετημένο γιο του Καίσαρα, τον Οκταβιανό, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία θα ενωνόταν και πάλι, ακόμη μεγαλύτερη από πριν, ακόμη μεγαλύτερη και από αυτήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου, υπό το σκήπτρο του Μ. Αντωνίου και της Κλεοπάτρας Ζ΄.
Ναυμαχία του Ακτίου
μικρογραφία|Ένα δηνάρια που κόπηκε το 32 π.Χ. Στην εμπρόσθια όψη είναι μια προτομή της Κλεοπάτρας, με την επιγραφή CLEOPATRAE REGINAE REGVM, FILIORVM REGVM, δηλ. βασίλισσα βασιλέων (ενν. των γιών της), κόρη βασιλέων και στην πίσω πλευρά μια προτομή του Μάρκου Αντώνιου με την επιγραφή ΑΝΤΟΝΙ[VS] ΑRΜΕΝΙΑ DEVICΤΑ (= κατέκτησε)
Αλλά για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά, έπρεπε να εξοντωθεί το εμπόδιο, που ονομαζόταν Οκταβιανός. Η ίδια η πόλη της Ρώμης ήταν διαιρεμένη ανάμεσα στους δύο αντιπάλους, κάτι που εκδηλωνόταν με οδομαχίες. Τον χειμώνα του 33 – 32 π.Χ. ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα έμειναν στην Έφεσο, όπου και ο Αντώνιος είχε συγκεντρώσει τον στρατό του. Το 32 π.Χ. πήγαν πρώτα στη Σάμο και έπειτα στην Αθήνα. Από εκεί ο Αντώνιος έστειλε στην Ιταλία ένα γράμμα, με το οποίο ανακοίνωνε, πως έπαιρνε διαζύγιο από την Οκταβία. Η κίνηση αυτή αποσκοπούσε στο να αναβαθμίσει τη θέση της Κλεοπάτρας από παλλακίδα σε νόμιμη σύζυγό του, τουλάχιστον σε ό,τι αφορούσε τον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Τότε εξοργισμένος ο Οκταβιανός απέσπασε με τη βία από τις Εστιάδες Παρθένες τη διαθήκη, που είχε συντάξει ο Αντώνιος και τη δημοσίευσε, για να προκαλέσει την οργή του λαού, μια και εκείνος χάριζε τα πάντα στην Κλεοπάτρα Ζ΄ και τα παιδιά της. Κατόπιν κήρυξε επισήμως τον πόλεμο της Ρώμης ενάντια στη βασίλισσα της Αιγύπτου.
Η αποφασιστική μάχη ήρθε τον Σεπτέμβριο του 31 π.Χ. Πρόκειται για την περίφημη Ναυμαχία του Ακτίου, σε ελληνικά δηλαδή ύδατα. Τον στόλο του Μ. Αντωνίου αποτελούσαν τουλάχιστον πεντακόσια πλοία με την ίδια τη βασίλισσα να παρευρίσκεται. Ο Μ. Αντώνιος, έχοντας συγκεντρώσει τα στρατεύματά του στον Αμβρακικό Κόλπο, έπρεπε πάση θυσία να σπάσει τον κλοιό, που τού επέβαλε ο Οκταβιανός. Στις 2 Σεπτεμβρίου 31 π.Χ., πραγματοποιήθηκε η τελευταία μάχη στην ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου, όπου η Αίγυπτος παρέταξε τις δυνάμεις της ως ανεξάρτητο κράτος. Η βασίλισσά της δεν ήταν Αιγυπτία και πιθανώς το μεγαλύτερο μέρος του στρατού της συγκροτούσαν άνδρες μακεδονικής και γενικότερα ελληνικής καταγωγής, ωστόσο τα πληρώματα πρέπει να απαρτίζονταν από Αιγυπτίους.
Μεσούσης της μάχης, οι αιγυπτιακές γαλέρες έπλευσαν μέσα από το μέτωπο του Μ. Αντωνίου, αλλά αντί να επιτεθούν στον εχθρό, τράπηκαν σε φυγή προς τον νότο. Αμέσως μετά από αυτό ο Μ. Αντώνιος με τα πλοία του εγκατέλειψαν τη μάχη και τα ακολούθησαν. Σύμφωνα με την άποψη που απορρέει από την αφήγηση του Πλουτάρχου, επρόκειτο για προδοσία εκ μέρους της Κλεοπάτρας Ζ΄. Αυτή, όταν είδε ότι ο Μ. Αντώνιος θα έχανε τη μάχη, τον εγκατέλειψε ελπίζοντας, πως είχε ακόμη την ευκαιρία για διαπραγματεύσεις με τον νικητή. Από την πλευρά του ο Μ. Αντώνιος έδρασε από τυφλό πάθος: όταν την είδε να φεύγει έχασε κάθε άλλη σκέψη από το μυαλό του. Ο Δίων Κάσσιος δίνει μία άλλη εκδοχή: ότι επρόκειτο για σχέδιο, που είχαν καταστρώσει οι δύο τους. Όταν ο Μ. Αντώνιος είδε πως ο στρατός του της ξηράς βρισκόταν σε απελπιστική θέση, συνειδητοποίησε πως μόνη του ελπίδα ήταν να διαφύγει με όσα καράβια μπορούσε να περισώσει, να ανασυντάξει τις δυνάμεις του στην Αίγυπτο και να σκεφτεί νέο σχέδιο δράσης.
Αν πράγματι είχε τέτοιες βλέψεις, αποδείχτηκαν φρούδες ελπίδες. Ο Μ. Αντώνιος και η Κλεοπάτρα Ζ΄ εισήλθαν στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας με τις εξήντα γαλέρες καταστόλιστες, σαν να επέστρεφαν από νικητήρια μάχη, έτσι ώστε να παραπλανήσουν τον λαό, μέχρι τα στρατεύματά του να σιγουρέψουν την εξουσία τους στην πόλη. Επέστρεψαν στην παλιά τους ζωή των απολαύσεων, αλλά νιώθοντας το επικείμενο τέλος. Τα στρατεύματα τού Μ. Αντωνίου στις γειτονικές χώρες, στην Κυρηναϊκή και τη Συρία, πέρασαν στο στρατόπεδο του Οκταβιανού.
Θάνατος της Κλεοπάτρας
thumb|250px|[[Εγκαυστική εικόνα της Κλεοπάτρας|Ο Θάνατος της Κλεοπάτρας, εγκαυστικός πίνακας του Τιμόμαχου, που είχε αναρτήσει ο Αύγουστος στον ναό του Σατούρνου στη Ρώμη.]] Το 30 π.Χ. ο Οκταβιανός μπήκε στην Αίγυπτο από τη Συρία με τον στρατό του χωρίς μεγάλη δυσκολία, καθώς ο Μ. Αντώνιος δεν είχε πια αξιόπιστες δυνάμεις να αντιπαρατάξει. Όταν έφτασε στα τείχη της Αλεξάνδρειας, η Κλεοπάτρα Ζ΄ κλείστηκε σε ένα ταφικό μνημείο κάπου στην πόλη, δίνοντας στον Μ. Αντώνιο την εντύπωση ότι αυτοκτόνησε. Μαζί είχε δύο από τις γυναίκες της, που τα ονόματά τους ήταν Ειράς και Χάρμιον. Ο Αντώνιος κατάφερε χτύπημα στον εαυτό του με το σπαθί του, αλλά δεν πέθανε προτού μπει στο μέρος, όπου κρυβόταν η Κλεοπάτρα. Κανείς δεν ξέρει τι συνέβη εκεί παρά μονάχα η βασίλισσα και οι δύο γυναίκες. Όταν οι Ρωμαίοι έφτασαν εκεί, βρήκαν απλώς το άψυχο σώμα του.
thumb|left|250px|Ο Θάνατος της Κλεοπάτρας, πίνακας του Ζαν Αντρέ Ρίξενς, Musée des Augustins, Τουλούζη (1874). Ο Οκταβιανός εισήλθε σαν κατακτητής στην Αλεξάνδρεια την 1 Αυγούστου 30 π.Χ. Εκεί συναντήθηκε με τη βασίλισσα στο παλάτι των Πτολεμαίων. Αργότερα ειπώθηκε, ότι η Κλεοπάτρα Ζ΄, στο τεσσαρακοστό έτος της ηλικίας της προσπάθησε για άλλη μια φορά να αποπλανήσει τον νέο κατακτητή, αλλά δεν τα κατάφερε μπροστά στην ψυχρή αδιαλλαξία του νεαρού Καίσαρα. Ωστόσο είναι πιθανόν αυτή η εκδοχή της ιστορίας να ήταν παρά ένα μεταγενέστερο κατασκεύασμα, με σκοπό να παγιώσει την εικόνα της Κλεοπάτρας ως ξεδιάντροπης πόρνης. Το σίγουρο είναι πως καθένας τους προσπάθησε να επιβληθεί στον άλλο και πως ο Οκταβιανός δεν επιθυμούσε τον θάνατό της, τουλάχιστον όχι προτού τη διαπομπεύσει στη Ρώμη, ώστε να αποδείξει τον θρίαμβό του. μικρογραφία|Ρωμαϊκή ζωγραφική από την έπαυλη του Τζουζέππe Β΄, Πομπηία, αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ., που πιθανότατα απεικονίζει την Κλεοπάτρα Ζ΄, που φέρει το βασιλικό διάδημά της να καταναλώνει το δηλητήριο σε μια πράξη αυτοκτονίας, ενώ ο γιος της ο Καισαρίωνας, που φέρει επίσης βασιλικό διάδημα, βρίσκεται πίσω της. Ο θάνατος της Κλεοπάτρας Ζ΄ θα αιχμαλωτίζει πάντα τη φαντασία των ανθρώπων, καθώς απομυθοποιήθηκε στις ταινίες και τα λογοτεχνικά κείμενα. Στην πράξη καλύπτεται από μυστήριο. Το σίγουρο γεγονός είναι, πως κάποια ημέρα βρέθηκε νεκρή, ντυμένη με τα βασιλικά της ενδύματα. Η ιστορία που κυκλοφόρησε στη Ρώμη τις επόμενες εβδομάδες ήταν, ότι κατάφερε να της σταλούν μυστικά μία ή δύο ασπίδες (είδος οχιάς), στις οποίες επέτρεψε να τη δαγκώσουν. Η Ειράς επίσης βρέθηκε νεκρή στα πόδια της κυρίας της, ενώ η Χάρμιον στα πρόθυρα του θανάτου. Φίδι δεν βρέθηκε στο δωμάτιο, αλλά την αιτία του θανάτου της φανέρωναν τα μικρά σημάδια από δάγκωμα, που βρέθηκαν στο σώμα της.
Τέλος της δυναστείας
Ο Οκταβιανός Καίσαρ μετέτρεψε την Αίγυπτο σε ρωμαϊκή επαρχία το 30 π.Χ. Εν τούτοις, ο Οκταβιανός –ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος αυτοκράτωρ της Ρώμης με το όνομα Αύγουστος– έκανε τη χώρα αυτοκρατορική και όχι συγκλητική επαρχία. Οι ντόπιοι συνέχισαν για άλλα τριακόσια χρόνια να απεικονίζουν στα μνημεία τους τούς ξένους ηγεμόνες τους με τη μορφή Αιγυπτίων βασιλέων και να προσφέρουν τιμές στις αρχαίες θεότητες του τόπου.
Ο Τάφος της Κλεοπάτρας
Στην Αίγυπτο το έτος 2009 ο διάσημος Αιγύπτιος αρχαιολόγος Ζάχι Χαουάς δημοσίευσε, ότι ανακάλυψε τον κοινό τάφο της Κλεοπάτρας Ζ΄, και του Μάρκου Αντωνίου. Με μια ομάδα 12 αρχαιολόγων και 70 εκσκαφέων, ο 60χρονος Zahi Hawass, διευθυντής Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου και των Πυραμίδων της Γκίζας, ανασκαφέας της όασης της Μπαχαρίγια και ένας από τους κορυφαίους Αιγυπτιολόγους του κόσμου, ξεκίνησε την αναζήτηση για τον τάφο της Μεγάλης Βασίλισσας. Ο τολμηρός αρχαιολόγος, μετά από μια εκπληκτική πρόοδο, σημείωσε: «ελπίζω, ότι μαζί με την Κλεοπάτρα θα ανακαλύψω και τον αγαπημένο της Ρωμαίο πολιτικό και στρατιωτικό Μάρκο Αντώνιο, ο οποίος μοιράζεται τον τελευταίο τόπο ανάπαυσής του με τη βασίλισσα κάτω από την ακρόπολη της Ίσιδος, την Ταπόσιρις Μάγκνα, 28 μίλια δυτικά της Αλεξάνδρειας». Ο Zahi Hawass ανακάλυψε μία σήραγγα μήκους 123 μέτρων κάτω από τον ναό, το οποίο πιθανότατα οδηγεί στην τελευταία κατοικία της όμορφης βασίλισσας. «Βρήκαμε τούνελ με αγάλματα της Κλεοπάτρας Ζ΄ και αρκετά νομίσματα με το πρόσωπο της, αντικείμενα που δεν περιμένεις να βρεις σε έναν κοινό ναό».» Η ομάδα του Ζ. Hawass ανακάλυψε επίσης μια προτομή του Μάρκου Αντώνιου. Το 30 π.Χ. ο Οκταβιανός Καίσαρ εισήλθε στην Αίγυπτο από τη Συρία με τον στρατό του χωρίς μεγάλη δυσκολία. Ο Αντώνιος κατάφερε χτύπημα στον εαυτό του με το σπαθί του, αλλά πέθανε, αφότου μπήκε στο μέρος, όπου κρυβόταν η Κλεοπάτρα. «Πιστεύουμε, ότι τόσο η Κλεοπάτρα Ζ΄ όσο και ο Μάρκος Αντώνιος είναι θαμμένοι σε αυτό το σημείο» σχολίασε ο Zahi Hawass.
Κλεοπάτρα και σύγχρονος πολιτισμός
thumb|250px|Η ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου [[Θέντα Μπάρα στο ρόλο της Κλεοπάτρας (1917).]] Από τη δραματική ιστορία της Κλεοπάτρας έχουν εμπνευστεί πάρα πολλοί δημιουργοί, προσφέροντας πολλά αξιόλογα έργα.
Όπερα
Περίπου 70 όπερες έχουν συντεθεί με θέμα την Κλεοπάτρα. Γνωστότερες είναι :
Τέχνη
Η ιστορία και κυρίως ο θάνατος της Κλεοπάτρας ενέπνευσαν μια πληθώρα καλλιτεχνών από την Αναγέννηση μέχρι και σήμερα.
Πίνακες από την Αναγέννηση και έπειτα
Δεκάδες είναι οι πίνακες με θέμα την Κλεοπάτρα. Μερικοί εξ αυτών :
Τηλεόραση
thumb|400px|Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην ταινία «Κλεοπάτρα» (1963), μια από τις διασημότερες με θέμα τη ζωή της Βασίλισσας του Νείλου.
Ο αστεροειδής 216 Κλεοπάτρα, που ανακαλύφθηκε το 1880, πήρε το όνομά του από τη βασίλισσα αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Φαραώ της δυναστείας των Πτολεμαίων Κατηγορία:Φαραώ Κατηγορία:Πτολεμαϊκό Βασίλειο
Νοροϊός
Ο νοροϊός (norovirus) είναι το συχνότερο αίτιο εμφάνισης ιογενούς γαστρεντερίτιδας. Ο χρόνος επώασης είναι από 24-48 ώρες και τα συμπτώματα εμφανίζονται αιφνιδίως και διαρκούν 1 με 3 ημέρες. Ένα μικρό ποσοστό των ασθενών θα χρειαστούν ιατρική παρακολούθηση (π.χ. εισαγωγή σε νοσοκομείο). Η μόλυνση χαρακτηρίζεται από διάρροια, εμετό και στομαχικό πόνο. Συνήθως δεν εμφανίζεται αίμα.