cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζαν Φιλίπ Ραμώ
Μετέπειτα χρόνια
Κοντεύοντας την ηλικία των 50 αποφασίζει να ασχοληθεί με την όπερα, αντικείμενο κυρίως για το οποίο είναι πλέον γνωστός. Μια πρώτη προσέγγιση το 1727, σε λιμπρέτο του Houdar de la Motte απέβη άκαρπη. Έχοντας παρακολουθήσει τον Jephté του Μοντεκλαίρ το 1732, αποφασίζει μια δεύτερη προσπάθεια, αυτή τη φορά στο είδος της λυρικής τραγωδίας. Ο Ιππόλυτος και Αρικία παρουσιάζεται στην Βασιλική Ακαδημία της Μουσικής την 1η Οκτωβρίου 1733 και αμέσως αναγνωρίζεται ως η σπουδαιότερη όπερα από τον θάνατο του Λυλί· εντούτοις, το κοινό εμφανίζεται διχασμένο ως προς το αν αυτό ήταν καλό ή κακό. Ορισμένοι, μεταξύ των οποίων και ο συνθέτης Αντρέ Καμπρά, βρίσκουν το θέαμα συναρπαστικό, ενώ άλλοι δυσπιστούν στους αρμονικούς νεωτερισμούς και το θεωρούν επίθεση στη γαλλική μουσική παράδοση. Τα δύο «στρατόπεδα», οι λεγόμενοι "Λουλλιστές" και "Ραμωνείς" (Lullyistes και Rameauneurs), ερίζουν για το θέμα μέσω του τύπου, μέχρι το τέλος της δεκαετίας.
Του όλου θέματος, είχε προηγηθεί η γνωριμία του με τον ισχυρό χρηματιστή Alexandre Le Riche de La Poupelinière, ο οποίος και έγινε προστάτης του μέχρι το 1753. Η ερωμένη (και μετέπειτα σύζυγος) του Πουπλινιέρ, Thérèse des Hayes, υπήρξε μαθήτρια και μεγάλη θαυμάστρια του Ραμώ. Ο Πουπλινιέρ του έδωσε την ευκαιρία να διευθύνει την -εξαιρετικής ποιότητας- ιδιωτική του ορχήστρα, πόστο που διατήρησε για 22 χρόνια· τον διαδέχτηκε ο Γιόχαν Στάμιτς και κατόπιν ο Φρανσουά Ζοζέφ Γκοσέκ. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που γνώρισε στα σαλόνια του μεγάλου χρηματιστή, ήταν και ο Βολταίρος, με τον οποίο σύντομα άρχισε να συνεργάζεται. Το πρώτο τους έργο, η λυρική τραγωδία Σαμψών, εγκαταλείφθηκε, καθώς μια όπερα με θρησκευτική θεματολογία γραμμένη από τον -γνωστό για την κριτική του στην Εκκλησία- Βολταίρο θα απαγορευόταν από τις αρχές. Εντωμεταξύ, ο Ραμώ εισήγαγε το προσωπικό του ύφος στο ελαφρύτερο είδος της όπερας-μπαλλέτου, με το ιδιαίτερα δημοφιλές έργο Οι ευγενείς Ινδοί (Les Indes galantes), το οποίο ακολούθησαν οι όπερες Κάστωρ και Πολυδεύκης (1737) και Δάρδανος (1739), καθώς και ακόμη μία όπερα-μπαλλέτο, οι Εορτές της Ήβης (Les fêtes d'Hébé - 1739). Αν και η υποδοχή τους υπήρξε πολύ θερμή, ο συνθέτης επέλεξε να κάνει μια διακοπή έξι ετών, περίοδο κατά την οποία έγραψε μόνο μια νέα εκδοχή του Δάρδανου, το 1744. Οι λόγοι της εξαετούς του αποχής μας είναι άγνωστοι, ωστόσο είναι πιθανό να οφείλονται στις φθίνουσες σχέσεις του με τις αρχές της Βασιλικής Ακαδημίας της Μουσικής.
Το 1745 η καριέρα του απογειώνεται: λαμβάνει αρκετές παραγγελίες από τη βασιλική αυλή, με θέμα τον εορτασμό της νίκης, επί της Μάχης του Φοντενουά, καθώς και τους γάμους του Δελφίνου με τη Μαρία Τερέζα της Ισπανίας. Ο Ραμώ γράφει την πλέον σημαντική κωμική του όπερα, Platée, καθώς και - σε συνεργασία με τον Βολταίρο- την όπερα -μπαλλέτο Ο ναός της δόξης (Le temple de la gloire) και το κωμικό μπαλέτοΗ πριγκίπισσα της Ναβάρρας (La princesse de Navarre). Χάρη σ' αυτά, κερδίζει την επίσημη αναγνώριση και τιμάται με τον τίτλο του Προσωπικού Συνθέτη του Βασιλέως ("Compositeur du Cabinet du Roi") καθώς και με μια παχυλή σύνταξη. Το ίδιο έτος αρχίζει και η έριδα ανάμεσα στον συνθέτη και τον φιλόσοφο (και φιλόδοξου συνθέτη) Ζαν Ζακ Ρουσσώ· η όπερά του Οι ευγενείς μούσες (κατ' αντιπαραβολή των ευγενών Ινδών του Ραμώ) δεν εντυπωσίασε τον Ραμώ. Υπό μεγάλο φόρτο εργασίας, ο Ραμώ με τον Βολταίρο του ανέθεσαν την αναδημιουργία σε όπερα της Πριγκίπισσας της Ναβάρρας, για την οποία ο Ρουσσώ ισχυρίστηκε την πατρότητα της μουσικής και του κειμένου. Η σύγχρονη μουσικολογική έρευνα έχει πλέον καταδείξει ότι σχεδόν κανένα μέρος της όπερας δεν του ανήκει, ωστόσο ο Ρουσσώ φαίνεται να έτρεφε μεγάλο μίσος για το υπόλοιπο της ζωής του.
Σπουδαίος φαίνεται να ήταν ο ρόλος του Ραμώ στη μεγάλη Διαμάχη των Μπουφώνων (1752-54), κατά την οποία -με μήλο της έριδος το έργο του- αντιμαχόταν η γαλλική λυρική τραγωδία με την ιταλική κωμική (buffa) όπερα. Ο ίδιος κατηγορήθηκε για αναχρονισμό και υπερβολική περιπλοκότητα εν συγκρίσει με την απλότητα και φυσικότητα της Υπηρέτριας Κυράς του Τζιοβάννι Μπαττίστα Περγκολέζι. Στα μέσα της δεκαετίας, ο Ραμώ κατακρίνει τις μουσικολογικές συνεισφορές του Ρουσσώ στην εγκυκλοπαίδεια του Ντιντερό και ντ' Αλαμπέρ, καταλήγοντας σε καυγάδες· το αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση του Ραμώ ως χαρακτήρας του - ανέκδοτου τότε - έργου του Ντιντερό Ο ανιψιός του Ραμώ (Le neveu de Rameau).
Η ζωή του Ραμώ συνεχίζεται κανονικά: Εργάζεται ως θεωρητικός και συνθέτης μέχρι τον θάνατό του. Ζει με τη γυναίκα και δύο από τα παιδιά του στα ευρύχωρα διαμερίσματα της Οδού des Bons-Enfants, ενώ απολαμβάνει καθημερινούς περιπάτους στους κήπους του Palais-Royal, χαμένος στις μοναχικές σκέψεις ενός καλλιτεχνικού δημιουργού. Ενίοτε συναντούσε τον νεαρό συγγραφέα Chabanon, ο οποίος κατέγραφε σε ένα σημειωματάριο κάποιες απ' τις ρήσεις του: "Μέρα με τη μέρα καλλιεργώ την αισθητική μου, χωρίς όμως να διαθέτω πλέον κάποια ευφυΐα" και "Η φαντασία έχει στερέψει απ' το γέρικο κεφάλι μου· δεν είναι σοφό σ' αυτή την ηλικία να επιδίδεται κανείς στην εξάσκηση τεχνών, που δεν τίποτα άλλο από φαντασία".
Ο μεγαλύτερος όγκος της μουσικής του παρήχθη στα τέλη του 1740 και τις αρχές της επόμενης δεκαετίας. Κατόπιν ο ρυθμός παραγωγικότητάς του έπεσε σημαντικά, πιθανότατα λόγω γήρατος και της φθίνουσας κατάστασης της υγείας του. Ωστόσο, κατάφερε το 1760 να γράψει μια ακόμη κωμική όπερα, τους Παλαδίνους (Les Paladins), την οποία ακολούθησε η τελευταία του όπερα με τίτλο Les Boréades· για άγνωστους λόγους, η παράσταση δεν ανέβηκε ποτέ, παρά μόνο στα τέλη του 20ού αιώνα. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1764, μετά από μια εμπύρετη κατάσταση, ο Ραμώ πεθαίνει. Ετάφη την επόμενη μέρα στην εκκλησία του Αγίου Ευσταθίου στο Παρίσι.
Ο Ραμώ ως προσωπικότητα
Ενώ οι λεπτομέρειες της βιογραφίας του είναι μάλλον ασαφείς και αποσπασματικές, οι λεπτομέρειες της προσωπικής και οικογενειακής του ζωής μάς είναι εντελώς άγνωστες. Η μουσική του, καθ' όλα ελκυστική και γεμάτη χάρη, έρχεται σε αντίθεση με τη δημόσια εικόνα του, καθώς και τον χαρακτήρα του όπως περιγράφεται (με αρνητική ίσως χροιά) στη σατιρική νουβέλα του Ντιντερό "Ο ανιψιός του Ραμώ". Όλη του η ζωή καταναλώθηκε από το πάθος του για τη μουσική· η σκέψη του ήταν μονίμως εστιασμένη εκεί και -ίσως δικαίως- ο μουσικολόγος του 20ού αιώνα Philippe Beaussant τον αποκαλεί μονομανή. Ο Πιρόν επαυξάνει λέγοντας ότι "η καρδιά και η ψυχή του βρίσκονταν μέσα στο τσέμπαλό του· από τη στιγμή που το κλείδωσε, έμεινε «άστεγος»". Σωματικώς, ο Ραμώ υπήρξε ψηλός και εξαιρετικά λεπτός, όπως φαίνεται και από τα σωζόμενα σκίτσα του, συμπεριλαμβανομένου του πορτραίτου του από τον Καρμοντέλ (βλ. φωτό στην αρχή του άρθρου). Λέγεται ότι ήταν «φωνακλάς», ωστόσο δύσκολα τον καταλάβαινε κανείς, όπως ακριβώς και με τον γραφικό του χαρακτήρα, που δεν ρέει ομαλά. Στον προσωπικό του χαρακτήρα διακρίνουμε έναν μυστικοπαθή, μοναχικό, ευέξαπτο και υπερήφανο για τα επιτεύγματά του άνθρωπο, ενώ υπήρξε απότομος και εύθικτος σε όποιον του έφερνε αντίρρηση. Η συμμετοχή του στα ευφυολογήματα των σαλονιών του Πουπλινιέρ φαντάζει δύσκολη· στην πραγματικότητα, η μουσική του αποτέλεσε το «διαβατήριό» του στους αριστοκρατικούς κύκλους και αναπλήρωνε την όποια έλλειψη καλών τρόπων.
Αθλητικά γεγονότα του 2009/Απρίλιος
Παρατίθενται γεγονότα που έλαβαν χώρα σε όλα τα αθλήματα τον μήνα Απρίλιο του 2009.
26 Απριλίου
04
Ανάκληση προϊόντος
Ανάκληση σηµαίνει κάθε µέτρο που αποβλέπει στην επιστροφή ενός ελαττωματικού προϊόντος, το οποίο ο παραγωγός ή ο διανοµέας του έχει ήδη διαθέσει στους καταναλωτές. Σκοπός της ανάκλησης είναι η απόσυρση ή επισκευή του προϊόντος, για την καλύτερη προστασία του καταναλωτή.
Κατηγορία:Εμπορικοί όροι Κατηγορία:Εταιρικά σκάνδαλα
Αιγηίδα φυλή
Με την ονομασία Αιγηίς φυλή (αρχαία ελληνικά: Αἰγηΐς) ή Αιγηίδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Αιγηίδα (γενική: Αιγηίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: οι) Αιγείς ή Αιγηείς ή Αιγείδες, για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της Αιγηίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.
3000 Λεονάρντο
Ο Λεονάρντο (Leonardo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Σελτ Μπας, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Σάιντινγκ Σπρινγκ της Αυστραλίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Λεονάρντο είναι B. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεοναρντο
Ετύπ
Το Ετύπ (γαλλικά: Étupes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γραφίτης
Ο γραφίτης (αγγλ. graphite) είναι ορυκτή πολυμορφική μορφή του άνθρακα. Το όνομά του προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό γράφειν, λόγω της ιδιότητάς του να αποβάφει όταν τρίβεται σε μαλακή επιφάνεια. Τα άτομα του άνθρακα σχηματίζουν επίπεδα "φύλλα", με δεσμούς πολύ ισχυρούς μεταξύ των ατόμων του ίδιου φύλλου, οι δεσμοί, όμως, μεταξύ των φύλλων είναι ασθενείς. Ως συνέπεια, ο γραφίτης εμφανίζεται μαλακός και σχίζεται σε φυλλάρια (νιφάδες) πολύ εύκολα, ενώ οι συνήθεις σχηματισμοί του στη φύση είναι επίσης πλακώδεις. Εμφανίζεται, όμως, και σε στηλοειδείς, ακτινωτές και ακανόνιστες συμπαγείς μάζες.
Ανευρίσκεται σε ζώνες καθολικής μεταμόρφωσης ή μεταμόρφωσης επαφής εντός γνευσίων, σχιστολίθων (κρυσταλλοσχιστώδη) αλλά και μεταμορφωμένων ασβεστολίθων. Ανευρίσκεται, επίσης, σε υδροθερμικές φλέβες και σε μερικούς σιδηρομετεωρίτες καθώς και σε ορισμένες περιφερειακές ζώνες ανθρακωρυχείων, προερχόμενος από μεταμόρφωση άλλων μορφών ορυκτού άνθρακα, ενώ έχει ανευρεθεί και ως συστατικό πυριγενών πετρωμάτων. Συνδέεται με χαλαζία, ασβεστίτη, μαρμαρυγίες και ορυκτά της ομάδας του τουρμαλίνη.
Παρά το ότι χημικά είναι όμοιος σε σύσταση με το διαμάντι, οι διαφορές τους είναι αξιοσημείωτες και οφείλονται στη διαφορετική διάταξη των ατόμων του άνθρακα. Εκτός από τη σκληρότητα, ο γραφίτης είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού, αδιαφανής, και χρησιμοποιείται ως πρόσθετο σε λιπαντικά (π.χ. γραφιτούχος βαλβολίνη, η οποία περιορίζει τους θορύβους σε συστήματα μετάδοσης οχημάτων).
Χρησιμοποιείται, υπό μορφή παχέων πλακών, στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, ως επιβραδυντής νετρονίων. Είναι, επίσης, το βασικό συστατικό για την κατασκευή των κοινών μολυβιών. Σημαντικές χρήσεις του είναι, επίσης, η κατασκευή ηλεκτροδίων (η ηλεκτρόλυση αλουμίνας για την παρασκευή αργιλίου πραγματοποιείται με ηλεκτρόδια από γραφίτη), στη βιομηχανία χάλυβα και ορειχάλκου, στην κατασκευή μπαταριών (οι κοινές μπαταρίες έχουν ηλεκτρόδιο ανόδου από γραφίτη) και στην κατασκευή πυρίμαχων υλικών.
Απαντά σε πολλές περιοχές του κόσμου. Οι περιοχές που ανευρίσκονται μεγάλοι κρύσταλλοι και είναι, επίσης, οικονομικά εκμεταλλεύσιμος, είναι στην Καρελία και στο Τουρουκάνσκ (Turukhansk) (επί του ποταμού Ιενεσέη) της Ρωσίας, στο Κεμπέκ (Καναδάς), στη Σρι Λάνκα (μεγάλο κοίτασμα με εξαιρετικής ποιότητας γραφίτη), στο Μεξικό (περιοχή της Σονόρα), προερχόμενος από μεταμόρφωση λιθανθρακοφόρων κοιτών, και στην πολιτεία της Νέας Υόρκης (Μονρόε και Τικοντερόγκα) των ΗΠΑ.
Βιβλιογραφία
Γραφίτης Κατηγορία:Άνθρακας Κατηγορία:Αλλοτροπία
Ρευστότητα
Γενικά με τον όρο Ρευστότητα στη Χημεία και στη Φυσική χαρακτηρίζεται μία από τις ιδιότητες της ύλης, ιδίως των υγρών αλλά και των αερίων, και συγκεκριμένα η ικανότητά τους να ρέουν στο εσωτερικό αγωγών. Για παράδειγμα, διαφορετικα ρέουν το μέλι, το λάδι και το νερό.
Ο ίδιος επίσης όρος χρησιμοποιείται προκειμένου να χαρακτηρίσει την ιδιότητα αυτή ως φυσικό μέγεθος αντίστροφο του ιξώδους. Το μέτρο της ρευστότητας είναι ο συντελεστής ρευστότητας του ρευστού. Όσο πιο λεπτόρρευστο είναι ένα υγρό, τόσο μεγαλύτερη ρευστότητα λέμε ότι έχει, π.χ. το νερό έχει μεγαλύτερη ρευστότητα από το λάδι.
Κατηγορία:Ιδιότητες της ύλης Κατηγορία:Δυναμική ρευστών
Viscosity
Λευκάς (ναρκαλιευτικό)
Λευκάς (Ναρκαλιευτικό) / Ν/Α 2068, 55, Μ-206
Πρώην ‘BYMS 2086’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Wheeler Shipbulding Corp. Whitestone, L. Island, NY’. Καθελκύστηκε τον Μάρτιο του 1943. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του εμφυλίου. Ιδίου τύπου πλοία 'Ιθάκη', ‘Ζάκυνθος ΙΙ’, ‘Κάλυμνος’, ‘Κεφαλληνία ΙΙ’, ‘Λευκάς’, ‘Παξοί’ και ‘Σύμη’. Στο ελληνικό Ναυτικό στις 19 Μαΐου 1946 στη Μάλτα. Διαγράφηκε από τον Στόλο το 1966.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Βραβεία της Ένωσης Τεχνικών Ήχου στον Κινηματογράφο
Τα Βραβεία της Ένωσης Τεχνικών Ήχου στον Κινηματογράφο (αγγλικά:Cinema Audio Society Awards) είναι μια ετήσια τελετή απονομής βραβείων που δίνεται από την Ένωση Τεχνικών Ήχου στον Κινηματογράφο που τιμά τα εξαιρετικά επιτεύγματα στη μίξη ήχου. Αυτά τα βραβεία έχουν απονεμηθεί από το 1994.
Ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός για προβολή ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων που κυκλοφόρησαν ή προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους. Οι νικητές αποκαλύπτονται σε σφραγισμένη τελετή κατά τη διάρκεια του συμποσίου των βραβείων της Ένωσης την επόμενη άνοιξη και επιλέγονται εξ ολοκλήρου με γραπτή ψηφοφορία των ενεργών μελών της Ένωσης.
Τα βραβεία περιλαμβάνουν επίσης ένα βραβείο σκηνοθέτη, ένα τιμητικό βραβείο σταδιοδρομίας, ένα βραβείο αναγνώρισης σπουδαστών και ένα βραβείο τεχνικής επίτευξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Σωματοποιητική διαταραχή
Η σωματοποιητική διαταραχή (σύνδρομο Βriquet ή υστερία Briquet) είναι μια ψυχιατρική διάγνωση που δίνεται σε ασθενείς που για καιρό και επίμονα παραπονιούνται ότι πάσχουν από διάφορα σωματικά συμπτώματα για τα οποία δεν ανευρίσκεται κάποια «οργανική» αιτία. Μια συχνή αιτιολογία που δίνεται στους ασθενείς είναι ότι οι εσωτερικές ψυχολογικές συγκρούσεις εκφράζονται ασυνείδητα ως σωματικά συμπτώματα.
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2013
Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 2012-13 διεξήχθη με τη συμμετοχή μόλις οκτώ ομάδων, επτά από την Α1 κατηγορία και μόλις μία από την Α2. Τον τίτλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός για 15η φορά στην ιστορία του.
Προημιτελικοί
Τετάρτη 10 Απριλίου 2013
14ο Final Four
Διεξήχθη στις 17 και 18 Μαΐου 2013 στη Λαμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2013 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2013
Διαφορά τερμάτων
Ως διαφορά τερμάτων (αγγλ.: goal difference) στα ομαδικά αθλήματα με μπάλα, όπως ποδόσφαιρο, χόκεϊ, υδατοσφαίριση, χάντμπολ, ορίζεται η διαφορά μεταξύ των γκολ που πέτυχε (επίθεση) με τα γκολ που δέχτηκε (άμυνα) μια ομάδα.
Στο ποδόσφαιρο
Στο ποδόσφαιρο η διαφορά τερμάτων αποτελεί ένα από τα κριτήρια κατάταξης στη βαθμολογία των ομάδων που ισοβαθμούν. Σε άλλες διοργανώσεις ισχύει η συνολική διαφορά τερμάτων και σε άλλες η διαφορά τερμάτων μόνο στα παιχνίδια μεταξύ των ισοβαθμούντων ομάδων.
Εκτός από τη διαφορά τερμάτων υπάρχουν και μια σειρά από άλλα κριτήρια, όπως τα εκτός έδρας γκολ, η καλύτερη επίθεση κλπ, τα οποία διαφέρουν από διοργάνωση σε διοργάνωση.
Συντελεστής τερμάτων
Παλιότερα αντί της διαφοράς τερμάτων εφαρμοζόταν ο συντελεστής τερμάτων (αγγλ.: goal average) ως κριτήριο κατάταξης των ομάδων που ισοβαθμούσαν. Ο συντελεστής τερμάτων υπολογιζόταν από τη διαίρεση της επίθεσης προς την άμυνα της ομάδας.
Σε διεθνές επίπεδο η διαφορά τερμάτων αντικατέστησε το συντελεστή στο Μουντιάλ του 1970 στο Μεξικό. Στα εθνικά πρωταθλήματα η αλλαγή έγινε μεταγενέστερα με τελευταίο το αγγλικό πρωτάθλημα το 1976.
Κεφαλληνία ΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Κεφαλληνία ΙΙ (Ναρκαλιευτικό) / Ν/Α 2171, 44, Μ-207
Ναρκαλιευτικό τύπου 'YMS-1 Class Auxiliary Motor Minesweeper'
Πρώην ‘BYMS 2171’.
Ευαγγελία Νικολάου
μικρογραφία|Lia Nikolaou and Sofia Poumpouridou Η Λία Νικολάου είναι Ελληνίδα προπονήτρια πάλης, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1968 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στην περιοχή του Ζωγράφου και πήγε σχολείο αρχικά στο Γουδή και έπειτα τελείωσε το Λύκειο στο 3ο Γενικό Λύκειο. Εργάζεται ως Δημόσιος Υπάλληλος από το 1988.
Είναι παντρεμένη με τον πρωταθλητή της Ελληνορωμαικής Πάλης Γεώργιο Λέων, και έχει ένα γιο, τον Νικόλαο Λέων, επίσης πρωταθλητή.
Εκπαίδευση
Είναι απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, έχει τελειώσει την σχολή προπονητών Α' κατηγορίας της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού. Το σεμινάριο προπονητών της Διεθνής Ολυμπιακής Επιτροπής, και τα σεμινάρια της FILA στην Ιταλία-Καζακστάν-Γεωργία, αλλά και την σχολή προπονητών της Σουηδίας.
Μιλάει αγγλικά, σουηδικά, αλλά και τούρκικα.
Αντιθυρεοειδικά αντισώματα
Ο θυρεοειδής είναι ένας μικρός αδένας που βρίσκεται μπροστά από την τραχεία, ο οποίος παράγει ορμόνες που ρυθμίζουν το μεταβολισμό.
Τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα (ΑΘΑ) επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα, προκαλώντας υπερθυρεοειδισμό και υποθυρεοειδισμό.
Στον υπερθυρεοειδισμό, ο θυρεοειδής αδένας γίνεται υπερδραστήριος και προκαλεί συμπτώματα όπως ακούσια απώλεια βάρους, ταχυκαρδία, τρόμο, άγχος, αϋπνία και κούραση.
Ράντοβαν Βίσκοβιτς
Ο Ράντοβαν Βίσκοβιτς (σερβικά, βοσνιακά: Радован Вишковић, γεννημένος την 1η Φεβρουαρίου 1964) είναι Σερβοβόσνιος πολιτικός, Πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Αντιπρόεδρος και μέλος του Σερβικού πολιτικού κόμματος Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (ΣΑΣΔ).
Πολιτική Καριέρα
Την περίοδο 2014-2018 υπήρξε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΑΣΔ στην Εθνοσυνέλευση. Στις 2 Νοεμβρίου 2018 ο πρόεδρος του ΣΑΣΔ και πρώην Πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, Μίλοραντ Ντόντικ, ανακοίνωσε ότι επέλεξε τον Βίσκοβιτς για να αντικαταστήσει τη Ζέλικα Τσβιγιάνοβιτς στην πρωθυπουργία της χώρας, καθώς η τελευταία είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Η επιλογή του Βίσκοβιτς για την πρωθυπουργία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας επικυρώθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2018 από την Εκτελεστική Επιτροπή του κόμματος "Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών".
Σπουδές
Ο Ράντοβαν Βίσκοβιτς αποφοίτησε το 1990 από το τμήμα Συγκοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Σαράγεβο. Το 2015 ανακηρύχθηκε διδάκτορας του τμήματος Συγκοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Σαράγεβο, στο Ντόμποι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σέρπσκα
Ανατολικό Λονδίνο
thumb|Ναός του Χριστού στην περιοχή Σπίταλφιλντζ Ανατολικό Λονδίνο είναι η περιοχή εκείνη της Βρετανικής πρωτεύουσας η οποία πρωτοεμφανίστηκε ανατολικά της τειχόκλειστης μεσαιωνικής πόλης του Λονδίνου, βόρεια του ποταμού Τάμεση και δυτικά του παραποτάμου του Λι. Το όνομα απόκτησε υποτιμητική σημασία σε καθωσπρέπει κύκλους στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς η μακροχρόνια συσσώρευση εσωτερικών και εξωτερικών μεταναστών και προσφύγων επέφερε υπερπληθυσμό στην περιοχή. Η κατάσταση επιδεινώθηκε με την κατασκευή τόσο των αποβαθρών της Αγίας Αικατερίνης (1827) όσο και των σιδηροδρομικών σταθμών του κεντρικού Λονδίνου (1840-75), με τους εκτοπισμένους κατοίκους κατεδαφισμένων φτωχο-συνοικιών να κινούνται φύρδην μίγδην ανατολικά. Ως αποτέλεσμα, το Ανατολικό Λονδίνο έγινε συνώνυμο με τη φτώχεια, την αθλιότητα, την εγκληματικότητα και τις επιδημίες.
Στην αρχή η περιοχή χαρακτηριζόταν από χωριά τα οποία βρίσκονταν εκτός των τειχών ή κατά μήκος κυρίων οδών, τριγυρισμένα από ύπαιθρο και αγροτική γη ή έλη και μικρότερες κοινότητες στην όχθη του Τάμεση να εξυπηρετούν τις ανάγκες της ναυτιλιακής οικονομίας και του Βασιλικού Ναυτικού. Βιομηχανίες σχετικές με την κατασκευή, επισκευή, συντήρηση και προμήθεια πλοίων υπήρχαν στην περιοχή από την εποχή των Τυδώρ, μετατρέποντάς την σε πόλο έλξης για αγροτικούς πληθυσμούς που αναζητούσαν απασχόληση. Επιπλέον, διαδοχικά κύματα οικονομικών μεταναστών και προσφύγων κατέφυγαν στο Ανατολικό Λονδίνο, αρχής γενόμενης με τους Ουγενότους οι οποίοι δημιούργησαν τη δική τους κοινότητα στο Σπίταλφιλντζ τον 17ο αιώνα. Θα τους ακολουθήσουν Ιρλανδοί σκαφτιάδες και υφαντές, Ασκεναζίτες Εβραίοι και τον 20ό αιώνα Μπαγκλαντεσιανοί. Μεγάλο μέρος αυτών των μεταναστών απασχολήθηκε στον τομέα της ένδυσης. Ο όγκος ημιειδικευμένου και ανειδίκευτου εργατικού δυναμικού, γηγενούς ή ξένου, προκάλεσε σκληρές συνθήκες εργασίας και διαβίωσης σε όλο το Ανατολικό Λονδίνο. Το γεγονός τράβηξε την προσοχή κοινωνικών μεταρρυθμιστών από τα μισά του 18ου αιώνα κι αργότερα αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για τη δημιουργία εργατικών ενώσεων και συνδικάτων. Ο ριζοσπαστισμός των κατοίκων του Ανατολικού Λονδίνου συνέβαλε τόσο στη δημιουργία του Εργατικού Κόμματος όσο και στις διεκδικήσεις για την απόκτηση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών.
Οι επίσημες προσπάθειες αντιμετώπισης της υπερκατοίκησης και των άθλιων συνθηκών διαβίωσης ξεκίνησαν στις αρχές του 20ου αιώνα κάτω από την αιγίδα του Κομητειακού Συμβουλίου του Λονδίνου. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ανατολικό Λονδίνο υπέστη το μένος των τρομοκρατικών βομβαρδισμών της Λουφτβάφε, με τις εκεί λιμενικές και σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις και βιομηχανίες, όσο και τις κατοικημένες περιοχές να αποτελούν συνεχή στόχο για τη Ναζιστική αεροπορία. Οι επακόλουθες καταστροφές προκάλεσαν το διασκορπισμό των κατοίκων του σε νέα προάστια και πόλεις-δορυφόρους που άρχισαν να χτίζονται τη δεκαετία του 1950. Το κλείσιμο και της τελευταίας αποβάθρας του Οργανισμού Λιμένα του Λοδίνου στο Ανατολικό Λονδίνο το 1980 δημιούργησε περαιτέρω προβλήματα, την επίλυση των οποίων ανέλαβε ειδικός Οργανισμού Ανάπτυξης. Η αναβάθμιση του Κανέρι Γουόρφ βελτίωσε την υπάρχουσα υποδομή, ενώ η τρέχουσα κατασκευή Ολυμπιακού Πάρκου επιφέρει και άλλες αλλαγές στην περιοχή. Παρ' όλα αυτά, το Ανατολικό Λονδίνο συνεχίζει να περιλαμβάνει μερικές από τις πλέον φτωχές περιοχές της Βρετανίας.
Προέλευση και Έκταση
Ο όρος Ανατολικό Άκρο (East End) πρωτοχρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τις περιοχές ανατολικά κι εξολοκλήρου εκτός των τειχών της μεσαιωνικής Πόλης του Λονδίνου και βόρεια του ποταμού Τάμεση, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Γουάιτσάπελ και Στέπνι. Αργότερα ο ποταμός Λι, βόρειος παραπόταμος του Τάμεση, θα προστεθεί ως το ανατολικότερο σύνορο της περιοχής. Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, τo όνομα αντιστοιχούσε περίπου με την περιφέρεια Τάουερ της Κομητείας του Μίντλσεξ, το οποίο από το 1900 συμπεριλάμβανε τις Μητροπολιτικές Περιφέρειες των Στέπνι, Μπέθναλ Γκρην, Πόπλαρ και Σόρντιτς της Κομητείας του Λονδίνου. Την ίδια περίπου περίοδο ο όρος επεκτείνεται για να συμπεριλάβει και την σύγχρονη Λονδρέζικη Περιφέρεια του Νιούχαμ, το οποίο παλαιότερα αποτελούσε μέρος του Έσσεξ και ήταν γνωστό και ως 'Λονδίνο πέραν του συνόρου' (οριοθετημένο στον ποταμό Λι). Τούτη η επέκταση οφείλονταν στις μετακινήσεις Ανατολικολονδρέζων στο Γουέστ Χαμ περίπου στα 1886 και στο Ίστ Χαμ περίπου στα 1894 προκειμένου να εργαστούν στις εκεί νεοσύστατες βιομηχανίες και εγκαταστάσεις του Λιμένα του Λονδίνου. Η ανέγερση νέων συγκροτημάτων κατοικιών κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, με στόχο τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των Ανατολικο-λονδρέζων, επέκτεινε τον όρο ακόμη πιο ανατολικά, ώστε να καλύπτει και άλλες περιοχές εντός, κυρίως των Μπέκοντρι και Χάρολντ Χιλ, αλλά και εκτός του Λονδίνου. Στις μέρες μας το Ανατολικό Λονδίνο συμπεριλαμβάνει τους Δήμους των Τάουερ Χαμλετς και Νιούχαμ, και το νότιο κομμάτι του Χάκνι.
The Division Bell
Το The Division Bell είναι το 14ο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Pink Floyd, και το τελευταίο τους για 20 χρόνια μέχρι τη κυκλοφορία του αναμενόμενου The Endless River στις 10 Νοεμβρίου του 2014. Κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο από την "EMI" στις 28 Μαρτίου 1994 και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στις 4 Απριλίου της ίδιας χρονιάς. Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε σε πολλές διαφορετικές περιοχές συμπεριλαμβανομένων των "Britannia Row Studios" και το πλοίο του Ντέιβιντ Γκίλμορ. Ο δίσκος κατέλαβε τη πρώτη θέση στα τσάρτς στην Αμερική και την Αγγλία αλλά έλαβε ποικίλες κριτικές. Η κυκλοφορία του δίσκου ακολουθήθηκε από εκτεταμένη περιοδεία στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Κεντρική Ιδέα
To "The Division Bell" πραγματεύεται προβλήματα σχετικά με την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και το πως αυτά επιλύονται όταν οι άνθρωποι συνομιλούν. Τραγούδια όπως τα "Poles Apart", "Lost for Words" και κυρίως η φράση "The day the wall came down" απο το κομμάτι "A Great Day for Freedom", συχνά ερμηνεύονται ως αναφορές στην αποξένωση του παλιού μπασίστα του συγκροτήματος Ρότζερ Γουότερς και των υπολοίπων μελών των Pink Floyd, παρότι ο Γκίλμορ αρνήθηκε πως ο δίσκος αναφέρεται στην αποχώρηση του Ρότζερ Γουότερς.
Η βασική ιδέα αποτυπώνεται και στο όνομα του δίσκου ο οποίος παραπέμπει στο χτύπημα της καμπάνας του Βρετανικού Κοινοβουλίου, υποδεικνύοντας πως το να ψηφίζεις σημαίνει να λαμβάνεις μέρος.
Ηχογράφηση
Η ηχογράφηση του δίσκου ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1993 και έγινε στα "Britannia Row Studios". Κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων η διαδικασία μεταφέρθηκε στο πλοίο του κιθαρίστα του συγκροτήματος Ντέιβιντ Γκίλμορ, "Αστόρια". Το μπάσο ανέλαβε ο Γκάι Πράτ ενώ κομμάτια των στίχων έγραψε και η γυναίκα του Ντέιβιντ Γκίλμορ, Πολι Σαμσον .Οι ηχογραφήσεις συνεχίστηκαν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1993.
Τραγούδια
1. Cluster One (Gilmour, Wright) - 5:58
2. What Do You Want from Me (Gilmour, Wright) - 4:21
3. Poles Apart (Gilmour) - 7:04
Κόπρος Ιπποθοωντίδας
Ο Κόπρος ή ή Κοπρή, ή ή Κοπρέα (Κόπρος), (ο δήμος: Κόπρου) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ιπποθοωντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, σύμφωνα με μια εκδοχή, από τον μυθικό επώνυμο ήρωα, από την Ηλεία, τον Κοπρέα, γιο του Πέλοπα και της Ιπποδαμείας, ο οποίος φόνευσε τον Ίφιτο και στη συνέχεια κατέφυγε στο παλάτι του Ευρυσθέα στις Μυκήνες, όπου και έγινε κήρυκάς του. Ο Κοπρεύς ακολούθησε στην εκστρατεία του Ευρυσθέα, στην Αττική, η οποία διεξήχθη προς καταδίωξη των Ηρακλειδών και είτε παρέμεινε ως κάτοικος στην περιοχή του δήμου, είτε φονεύθηκε και τάφηκε εκεί. Σύμφωνα επίσης με μια άλλη εκδοχή το όνομα του δήμου προήλθε από την λέξη «κόπρος», η οποία σημαίνει κοπριά και λίπασμα. Ωστόσο, ίσως η προέλευση του ονόματος δεν βρίσκεται στην προηγούμενη έννοια, αλλά, στον μύθο για τον πέμπτο άθλο του Ηρακλή, ο οποίος ακλουθώντας τις παραγγελίες του Ευρυσθέα καθάρισε τον Κόπρο του Αυγεία και πιθανώς με βάση αυτήν την έννοια θα μπορούσε να σημαίνει την ύπαρξη στην περιοχή του δήμου ενός μεγάλου σταύλου ή αχυρώνα βοοειδών.
Το Βιβλίο της Ιερής Μαγείας του Άμπρα Μελίν του Μάγου
Το Βιβλίο της Ιερής Μαγείας του Άμπρα Μελίν του Μάγου είναι στην πραγματικότητα ένα γκριμουάρ (εξελλ. γριμόριο), που γράφτηκε με τη μορφή επιστολικού μυθιστορήματος ή αυτοβιογραφίας, στην οποία ο συγγραφέας Αβραάμ φον Βορμς περιγράφει το ταξίδι του από τη Γερμανία στην Αίγυπτο και αποκαλύπτει τα μαγικά και καββαλιστικά μυστικά του Αμπραμελίν του Μάγου στον γιο του Λαμέχ. Η χρονολογία που φαίνεται στο ίδιο το χειρόγραφο είναι το έτος 1458.
Το βιβλίο που εκδόθηκε προέρχεται φαινομενικά από μια πηγή του 14ου αιώνα, ωστόσο υπάρχουν διάφορα χειρόγραφα με διαφορετικές χρονολογίες. Ένα από αυτά βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Αρσενάλ στο Παρίσι, από το οποίο υποτίθεται ότι μετέφρασε στην Αγγλική ο ΜακΓκρέγκορ Μάδερς (McGregor Mathers). Υπάρχουν, ωστόσο, άλλα χειρόγραφα στο Λονδίνο που δεν αναφέρθηκαν από τον Mathers. Ο ίδιος διαβεβαίωνε ότι το μετέφρασε από την παλαιά γαλλική έκδοση στο Παρίσι, αλλά ήταν συχνός επισκέπτης στο σημείο όπου φυλάσσονταν τα χειρόγραφα στο Λονδίνο. Ένα από τα χειρόγραφα του Λονδίνου είναι γραμμένο στα Αγγλικά. Την πρώτη σύγχρονη έκδοση του γριμόριου του 1898 ακολούθησε και μία δεύτερη το 1900 από τον J.M. Watkins, στο Λονδίνο. Ο Άλιστερ Κρόουλι το θεωρούσε σημαντικό κείμενο και φέρεται πως προσπάθησε ανεπιτυχώς να ολοκληρώσει το τυπικό που περιγράφει.
Με τη σειρά του ο Ρομπέρ Αμπελαίν (Robert Ambelain) έκδωσε το γαλλικό κείμενο το 1959. Το αρχικό κείμενο προφανώς γράφτηκε στη Γερμανική. Είναι πλέον γνωστό πως υπήρξαν και προγενέστερες εκδόσεις και στην πρόσφατη γερμανική έκδοση του Γκέοργκ Ντεν (Georg Dehn) που συγκρίνονται τα διαφορετικά κείμενα μεταξύ τους. Αυτά τα κείμενα έχουν πρόσθετο υλικό και υποδεικνύουν μια πιο επιμελημένη τελετουργία. Σημαντική διαφορά είναι ότι το τυπικό διαρκεί ενάμιση χρόνο και όχι έξι μήνες, όπως περιγράφεται στο κείμενο του Μάδερς. Περιέχει επίσης ένα πρόσθετο βιβλίο (συλλογή συνταγών) που δε βρίσκεται στην έκδοση του Μάδερς.
Η έκδοση Ντεν
Αν και ο Ντεν εντυπωσιάστηκε από το πόσο καλά απέδωσε ο Μάδερς το γαλλικό κείμενο, είναι σαφές ότι ο Μάδερς δεν κατάλαβε πλήρως το κείμενο στο οποίο βασίστηκε, και συνεπώς δεν μπορεί κανείς να στηριχθεί εξ ολοκλήρου επάνω του. Επίσης, δεν συμπλήρωσε τα περισσότερα γράμματα στα μαγικά τετράγωνα, γεγονός που καθιστά τα περισσότερα από τα σχόλια του Μάδερς άσχετα. Επίσης, ο Ντεν θεωρεί το όνομα Αβραάμ του Βορμς (Abraham von Worms) ως ψευδώνυμο του γνωστού μελετητή Ραβήνου Γιάκομπ μπεν Μόζες α Λεβίν Μελλίν (Rabbi Jacob ben Moses ha Levi Moellin), γνωστού επίσης ως «MaHaRIL».
Εβιλέρ
Το Εβιλέρ (γαλλικά: Évillers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Δισκογραφία της Καλομοίρας
Η Ελληνοαμερικανίδα τραγουδίστρια Καλομοίρα έχει κυκλοφορήσει συνολικά τέσσερα studio albums, όπου το ένα από αυτά έχει γίνει χρυσό σε Ελλάδα και Κύπρο, τέσσερα cd singles, ενα karaoke και συνολικά 28 singles. Μετά από τη συμμετοχή της στη Eurovision Song Contest το 2008 με το τραγούδι Secret Combination, κατάφερε να γίνει γνωστή σε όλη την Ευρωπή, αλλά και σε αρκετές πολιτείες της Αμερικής και στον Καναδά.
Παραπομπές
Καλομοιρα
Δήμος Κεραμωτής
Ο Δήμος Κεραμωτής ήταν δήμος του νομού Καβάλας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νέστου. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, απέναντι από την Θάσο. Αποτελούταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 115,1 Km2 και είχε συνολικό πληθυσμό 6.039 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Κεραμωτή.
Ιστορία
Με το ΦΕΚ 203Α - 03/10/1928 συνίσταται η Κοινότητα Κεραμωτής, μετά την απόσπαση του οικισμού από την Κοινότητα Χρυσουπόλεως, μαζί με το Χαϊδευτό. Από το 1930 μέχρι το 1948, ο οικισμός Μοναστηράκι, ήταν οικισμός της Κοινότητας και από το 1952 μέχρι το 1997 που η Κοινότητα αναγνωρίστηκε σε Δήμος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, η κοινότητα καταργείται και αναγνωρίζεται σε Δήμος. Οι οικισμοί Αγίασμα, Παραλία Αγιάσματος, Πηγές και Νέα Καρυά, προσαρτώνται στον Δήμο. Το 2011, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ο Δήμος καταργείται και γίνεται Δημοτική Ενότητα του Δήμου Νέστου.
Διοίκηση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κ
كيراموتي Керамоти Keramoti Keramoti Keramoti
Κλυμένη
Με το όνομα Κλυμένη στην ελληνική μυθολογία αναφέρονται έξι διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:
Κλυμενη Κατηγορία:Νηρηίδες Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Ζαν Φιλίπ Ραμώ
Γενικά χαρακτηριστικά
Η μουσική του Ραμώ χαρακτηρίζεται κατ' αρχάς από το υψηλό τεχνικό επίπεδο ενός συνθέτη, που πάνω απ' όλα ήθελε να μείνει στην ιστορία ως γνώστης του θεωρητικού αντικειμένου. Ωστόσο, η τέχνη του δεν απευθύνεται μόνο σ' ένα εξειδικευμένο κοινό: κατά τα λόγια του ιδίου, "προσπαθώ να περικλείω την τέχνη μέσα στην τέχνη". Το παράδοξο στα έργα του είναι ότι υπήρξε νεωτεριστική, χρησιμοποιώντας τεχνικές άγνωστες μέχρι τότε, μέσα στο πλαίσιο όμως των δεδομένων μουσικών φορμών. Για τους "Λουλιστές", ο Ραμώ φάνταζε επαναστατικός με την τολμηρή χρήση της αρμονίας· οι "φιλόσοφοι" της εποχής, από την άλλη, τον θεωρούσαν αντιδραστικό -ίσως επειδή εστίαζαν στο περιεχόμενο και όχι στον ήχο της μουσικής, αυτόν καθεαυτό. Για πολλούς σύγχρονούς του η μουσική του ήταν ακατάληπτη και πειράματα -όπως το δεύτερο Trio des Parques στον Ιππόλυτο και Αρίκη- έλαβαν άμεσα τέλος. Το συγκεκριμένο μέρος αναγκάστηκε να το αποσύρει, ύστερα από μερικές αποτυχημένες παραστάσεις, όπου οι τραγουδιστές δεν μπορούσαν, ή δεν ήθελαν να το αποδώσουν κατά γράμμα.
Τα μουσικά του έργα
Τα έργα του Ραμώ χωρίζονται σε τέσσερις διακριτές κατηγορίες, των οποίων η σπουδαιότητα διαφέρει σημαντικά: μερικές καντάτες, μερικά μοτέτα για μεγάλη χορωδία, ορισμένα έργα για τσέμπαλο σόλο ή με οργανική συνοδεία και τέλος τα σκηνικά του έργα, στα οποία αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά τα 30 τελευταία του χρόνια. Όπως και οι περισσότεροι συνθέτες της εποχής, ο Ραμώ ανακυκλώνει μελωδίες του που έτυχαν μεγάλης δημοτικότητας, χωρίς ωστόσο να τις αντιγράφει καθ' ολοκληρίαν. «Δάνεια» από άλλους συνθέτες δεν εμφανίζονται στη μουσική του, αν και στα πρώιμα έργα του διακρίνεται η επιρροή από παλαιότερους συνθέτες.
Μοτέτα
Για ένα διάστημα τουλάχιστον 26 χρόνων ο Ραμώ διετέλεσε επαγγελματίας οργανίστας σε διάφορες εκκλησίες· θα περίμενε κανείς μια ανάλογη συνθετική παραγωγή, εντούτοις τα θρησκευτικά του έργα είναι ελάχιστα, ενώ δεν υπάρχουν καν έργα για όργανο. Η πιο λογική εικασία είναι πως η θρησκευτική μουσική δεν ήταν του ενδιαφέροντός του, αλλά μάλλον ένα βιοποριστικό μέσο. Ωστόσο, τα λιγοστά αυτά έργα είναι αξιόλογα και άνετα συγκρίσιμα με τα σύγχρονά τους, από «σπεσιαλίστες» του είδους. Τα τέσσερα μοτέτα που του αποδίδονται είναι τα εξής: Deus noster refugium, In convertendo, Quam dilecta και Laboravi.
Καντάτες
Ως είδος, η καντάτα, υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής στις αρχές του 18ου αιώνα. Το γαλλικό της παρακλάδι, που δεν πρέπει να συγχέεται με την ιταλική και τη γερμανική καντάτα, «επινοήθηκε» το 1706 από τον ποιητή Ζαν-Μπατίστ Ρουσσώ και σύντομα εναγκαλίσθηκε από γνωστούς συνθέτες της εποχής, όπως τον Μοντεκλαίρ, τον Καμπρά και τον Κλεραμπώ. Στο είδος αυτό, ο Ραμώ βρήκε την πρώτη του επαφή με τη δραματική μουσική· καθώς απαιτεί μονάχα μετριοπαθή μέσα, ήταν εντός των δυνατοτήτων του -ακόμη άσημου- συνθέτη. Όσο για τις χρονολογίες που γράφτηκαν και για την πηγή των λιμπρέτι των έξι σωζόμενων, ανήκουν στη σφαίρα των υποθέσεων εντός της μουσικολογικής κοινότητας.
Οργανική μουσική
Πλάι στον Φρανσουά Κουπρέν, ο Ραμώ θεωρείται ένας από τους δύο κυριότερους εκφραστές της Γαλλικής Σχολής του τσεμπάλου, στον 18ο αιώνα. Αμφότεροι επιχείρησαν να καινοτομήσουν, υιοθετώντας ως πλαίσιο το είδος της σουίτας, το ζενίθ της οποίας σημειώνεται στις αρχές του ιδίου αιώνα. Κυριότεροι εκφραστές υπήρξαν και οι Λουί Μαρσάν, Γκασπάρ Λε Ρου, Ζαν-Φρανσουά Νταντριέ, η Ελιζαμπέτ Ζακέ ντε λα Γκέρ καθώς και πολλοί άλλοι.
Το ύφος των δύο συνθετών διαφέρει σημαντικά, και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο Ραμώ είναι συνεχιστής του Κουπρέν. Αν και ηλικιακά τους χωρίζουν μόλις δεκαπέντε χρόνια, πιθανότατα δεν γνώριζαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Οι σουίτες του Ραμώ περιλαμβάνουν κομμάτια «χαρακτήρα» ("Les tendres plaintes", "L'entretien des Muses"), μιμητικά ("Le rappel des oiseaux," "La poule") και δεξιοτεχνικά ("Les tourbillons," "Les trois mains") -όλα τυπικά της Γαλλικής Σουίτας. Παράλληλα, περιλαμβάνει και κομμάτια που επιδεικνύουν τους πειραματισμούς ενός θεωρητικού και μουσικού καινοτόμου ("L'Enharmonique", "Les Cyclopes"), τα οποία θεωρούνται πως άσκησαν μεγάλη επιρροή στους Λουί-Κλοντ Ντακέν, Πανκράς Ρουαγιέ και Ζακ Ντουφλύ.
Ο Ραμώ εξέδωσε τρεις συλλογές με τέτοιες σουίτες, τα έτη 1706, 1724 και 1726 (ή 1727) αντίστοιχα. Κατόπιν τούτων, έγραψε ένα μόνο κομμάτι για τσέμπαλο, με τίτλο "La Dauphine" (1747). Άλλα έργα, όπως το "Les petits marteaux", τού έχουν αποδοθεί λανθασμένα.
Το 1741, μεσούσης της «αποχής» του από τη σύνθεση, συνέθεσε και τα Συναυλιακά κομμάτια για τσέμπαλο (Pièces de clavecin en concert), υιοθετώντας μια φόρμουλα, που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί με επιτυχία από τον Ζαν-Ζοζέφ ντε Μοντονβίλ λίγα χρόνια νωρίτερα. Η διαφορά τους με την τριο-σονάτα είναι στο ότι το τσέμπαλο δεν αποτελεί απλώς συνοδευτικό μέρος (εν είδη συνεχούς βάσιμου), αλλά έχει ισάξιο ρόλο με τα άλλα όργανα του συνόλου (βιολί, φλάουτο ή βιόλα ντα γκάμπα). Ο συνθέτης ισχυρίστηκε ότι τα κομμάτια αυτά θα μπορούσαν να σταθούν και αυτόνομα ως σολιστικά έργα -ωστόσο η δήλωση αυτή δεν είναι ιδιαίτερα πειστική, καθώς ο ίδιος μπήκε στον κόπο να μεταγράψει πέντε απ' αυτά.
Όπερα
Στις όπερες του Ραμώ διακρίνονται πέντε ουσιώδη στοιχεία:
Κατά την πρώτη του οπερατική περίοδο (1733–39) ο Ραμώ προορίζει τα πρώτα του αριστουργήματα για τη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής: τρεις λυρικές τραγωδίες και δύο όπερες-μπαλέτα, που αποτελούν και τον πυρήνα του ρεπερτορίου του. Μετά το συνθετικό του διάλειμμα γίνεται επισήμως αυλικός μουσικός και ως εκ τούτου τού ανατίθεται να γράφει ψυχαγωγική μουσική, που εμπεριέχει έντονα το χορευτικό στοιχείο σε συνδυασμό με το αισθαντικό ύφος και την ιδεώδη ποιμενική ατμόσφαιρα. Αργότερα, επιστρέφει με μια ανανεωτική ματιά στο αρχικό του ύφος, όπως αποκαλύπτεται στις όπερες "Οι Παλλαδίνοι" (Οι Ιππότες) και "Les Boréades".
Η όπερα "Ζορωάστρης" πρωτοπαρουσιάστηκε το 1749 και, σύμφωνα με τον Άγγλο μουσικολόγο Cuthbert Girdlestone, αποτελεί κάτι ξεχωριστό ανάμεσα στα έργα του: "Τα βέβηλα πάθη του μίσους και του φθόνου παρουσιάζονται πολύ πιο έντονα [από τα άλλα έργα του], με ισχυρό το στοιχείο του ρεαλισμού".
Ο Ραμώ και οι λιμπρετίστες του
Αντίθετα με τον Λουλλί, που είχε μια μόνιμη σχεδόν συνεργασία με τον Φιλίπ Κινώ (Philippe Quinault), ο Ραμώ σπανίως συνεργάστηκε για πάνω από ένα έργο με τον ίδιο λιμπρετίστα. Απαιτητικός και οξύθυμος καθώς ήταν, τού ήταν αδύνατο να διατηρήσει μακρόβιες συνεργασίες -εξαίρεση αποτέλεσε ο Louis de Cahusac.
Για αρκετούς ειδικούς στον Ραμώ, ήταν ατυχές το ότι δεν συνεργάστηκε ποτέ με τον Houdar de la Motte, καθώς και ότι ο "Σαμψών" του Βολταίρου ναυάγησε εν τη γενέσει του. Οι περισσότεροι λιμπρετίστες του ήταν μάλλον δεύτερης διαλογής, γνωριμίες από τα σαλόνια του Πουπλινιέρ, τη Société du Caveau, ή την οικία του Κόμη του Λιβρύ -όλα τους μέρη συνάθροισης της καλλιτεχνικής αφρόκρεμας των ημερών του.
Κανένας από τους λιμπρετίστες του δεν κατάφερε να γράψει ένα κείμενο ισάξιο της μουσικής του (οι πλοκές τους ήταν συχνά υπερβολικά περίπλοκες ή μη-πειστικές), ωστόσο αυτό ήταν κάτι δεδομένο για το είδος της όπερας και ίσως αυτό να συντελεί στη γοητεία τους. Η στιχογραφία ήταν επίσης μέτριου επιπέδου και συχνά ο Ραμώ αναγκαζόταν να επεμβαίνει, ή να προβαίνει σε αλλαγές μετά την κριτική του κοινού. Σ' αυτό οφείλονται και οι δύο εκδοχές του "Κάστωρ και Πολυδεύκη" (1737 και 1754) και τρεις του "Δάρδανου" (1739, 1744 και 1760).
thumb|Η πρώτη σελίδα από την "Διατριβή στην Αρμονία"
Θεωρητικά έργα
Η "Διατριβή στην Αρμονία" του 1722 σηματοδοτεί μια επανάσταση στη θεωρία της μουσικής. Στο έργο αυτό, ο Ραμώ θέτει τη θεμέλιο λίθο όλης της Δυτικής μουσικής, με μια μεθοδολογική προσέγγιση που περιλαμβάνει μαθηματικές έννοιες, σχολιασμούς, αναλύσεις και έναν διδακτισμό που στοχεύει στην επιστημονική διαφώτιση των δομών και των αρχών της μουσικής. Προηγούμενα συγγράμματα στο θεωρητικό αντικείμενο είχαν ως βάση την εκτελεστική πρακτική της μουσικής· ο Ραμώ προσθέτει μια φιλοσοφική διάσταση, αποτιμώντας τις αρχές της αρμονίας βάσει φυσικών αιτίων. Η φήμη του γρήγορα εκτάθηκε σε όλη τη Γαλλία (όπου έλαβε το προσωνύμιο «Ισαάκ Νεύτων της Μουσικής») και κατόπιν σε όλη την Ευρώπη, όπου η Διατριβή καθιερώθηκε ως το απόλυτο και πληρέστερο εγχειρίδιο του είδους του.
Κατάλογος έργων
Η αρίθμηση RCT αναφέρεται στο Rameau Catalogue Thématique (Θεματικός Κατάλογος του Ραμώ), όπως εδραιώθηκε από τη Sylvie Bouissou και τον Denis Herlin.
Συμπληρωματική μουσική για τις Κωμικές Όπερες
Ως επί τω πλείστω χαμένα έργα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Αιγηίδα φυλή
Ονομασία
Αιγηίδα, ονομάσθηκε στη συνέχεια και η περιοχή της Αττικής, στην οποία διέμεναν οι Αιγείδες, κάτοικοι των 20 δήμων της Αιγηίδος φυλής. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, αλλά και με τον Στέφανο Βυζάντιο η ονομασία της φυλής προερχόταν από τον Αιγέα, γιο του Πανδίονος.
Οι 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας
Η φυλή και η περιοχή των δήμων των Αιγηίδων ήταν μέρος της μεγάλης πόλης-κράτους της αρχαίας Αθήνας, η οποία διοικούταν από εκπροσώπους των 10 φυλών της Αττικής, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, οι οποίες ήταν οι εξής:
Οι δήμοι της Αιγηίδος
Η φυλή Αιγηίς, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, που ανήκαν σε αυτήν και έφεραν τις ονομασίες:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Αιγηίδος (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει και τη σημαντική συμμετοχή της φυλής αυτής, κατά την πρώτη (508 π.Χ. - 306 π.Χ.) και τη δεύτερη περίοδο (306 π.Χ. - 223 π.Χ.) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου, ειδικότερα την περίοδο μεταξύ των ετών 343 π.Χ. - 253 π.Χ..
Αρχαίες πηγές
Κατηγορία:Φυλές της αρχαίας Αθήνας
Σωματοποιητική διαταραχή
Κριτήρια
Αυτά τα συμπτώματα δεν θα πρέπει να σχετίζονται με κάποια σωματική ασθένεια ή πάθηση. Αυτά τα συμπτώματα δεν χρειάζεται να εμφανίζονται όλα την ίδια στιγμή. Εάν υπάρχει ήδη μια πάθηση ή ασθένεια, τα συμπτώματα θα πρέπει να είναι εντονότερα από αυτά που προκαλεί η ίδια η πάθηση ή ασθένεια ώστε να χορηγηθεί διάγνωση σωματοποιητικής διαταραχής. Δύο συμπτώματα δεν μπορούν να μετράνε για το ίδιο πράγμα, π.χ ένας πόνος κατά την συνουσία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σεξουαλικό πρόβλημα και ως πόνος την ίδια στιγμή. Τα συμπτώματα δεν θα πρέπει να πηγάζουν από μια προσπάθεια του ασθενούς να τραβήξει προσοχή ή να κερδίσει οτιδήποτε άλλο προσποιούμενος τον άρρωστο.
Θεραπεία
Κάποια συνεργασία μεταξύ ενός παθολόγου και ψυχιάτρου μπορεί να είναι χρήσιμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σωματοφόρες διαταραχές Κατηγορία:Σύνδρομα
3001 Μιχαήλ Άγγελος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μιχαηλ Αγγελος
Τάφος του Ατρέα
Ο τάφος ίσως κράτησε τα ερείπια του κυρίαρχου που ολοκλήρωσε την ανοικοδόμηση του φρουρίου ή ενός από τους διαδόχους του. Ο τάφος είναι στο ύφος των άλλων θολωτών τάφων της Μυκηναϊκής Ελλάδας, εκ των οποίων υπάρχουν εννέα συνολικά γύρω από την ακρόπολη των Μυκηνών και πολλοί άλλοι στην Αργολίδα. Ωστόσο, χάρις στο μνημειακό σχήμα και μεγαλείο του, είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία που σώζονται από τη μυκηναϊκή περίοδο.
Ο τάφος πιθανότατα δεν έχει καμία σχέση με τον Ατρέα ή τον Αγαμέμνονα - θρυλικούς ηγέτες των Μυκηνών ή το Άργος στα έργα του Ομήρου, του Επικού Κύκλου και της Ορέστειας - καθώς οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι ο Μυκηναϊκός ηγεμόνας που θάφτηκε εκεί κυβερνούσε νωρίτερα. Ονομάστηκε έτσι από τον Ερρίκο Σλήμαν και το όνομα χρησιμοποιείται από τότε. Η ιστορικότητα του Τρωικού Πολέμου, με τον οποίο ο Σλήμαν προσπαθούσε να συνδέσει τόσο τις Μυκήνες όσο και τον Χισαρλίκ, είναι θέμα μακροχρόνιας και συνεχιζόμενης συζήτησης.
Δομή
Ο τάφος είναι σκαμμένος στην πλαγιά ενός λόφου. Αποτελείται από ένα ημι-υπόγειο δωμάτιο κυκλικής κάτοψης, με κάλυμμα από αψίδα που είναι οξυκόρυφη σε τομή. Με εσωτερικό ύψος 13,5 μέτρα και διάμετρο 14,5 μέτρα, ήταν ο ψηλότερος και ευρύτερος θόλος στον κόσμο για πάνω από χίλια χρόνια, μέχρι την κατασκευή του Ναού του Ερμή στις Βαίες και του Πάνθεον στη Ρώμη. Το δωμάτιο κατασκευάστηκε σκάβοντας κάθετα στην πλαγιά του λόφου, όπως για ένα πηγάδι, και στη συνέχεια τοποθετώντας τοίχους και στεγάζοντας το χώρο με πέτρα από το επίπεδο του δαπέδου του θαλάμου προς τα πάνω, και στο τέλος η όλη κατασκευή καλύπτεται με χώμα. Τα επίπεδα της προσεγμένης τοιχοποιίας τοποθετήθηκαν σε δακτύλιους έτσι ώστε κάθε διαδοχικό επίπεδο να προεξέχει ελαφρώς προς τα μέσα, μέχρι να μείνει μόνο ένα μικρό άνοιγμα στην κορυφή. Πάνω από την είσοδο υπάρχει ένα άνοιγμα σε σχήμα τριγώνου. Αυτός ο χώρος, που είναι γνωστός ως ανακουφιστικό τρίγωνο, προορίζεται να διοχετεύσει το βάρος της δομής από το υπέρθυρο στις πλευρές της δομής, αποτρέποντας το σπάσιμο του υπέρθυρου λόγω πίεσης. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στη θέση των τεράστιων λίθων, για να διασφαλιστεί η σταθερότητα του τάφου κατά την πάροδο του χρόνου ώστε να αντέξει τις πιέσεις από το βάρος του. Αυτό δημιούργησε μια τελείως λεία εσωτερική επιφάνεια, πάνω στην οποία μπορούσε να τοποθετηθεί χρυσή, ασημένια και χάλκινη διακόσμηση.
Η είσοδος στον θολωτό τάφο γίνεται από κεκλιμένη ακάλυπτη αίθουσα ή δρόμος, μήκους 36 μέτρων και με τοίχους από πέτρα. Ένα σύντομο πέρασμα οδηγούσε από το θάλαμο του θολωτού τάφου στον πραγματικό θάλαμο ταφής, ο οποίος είχε σχεδόν κυβικό σχήμα.
Διαφορά τερμάτων
Συγκρίσεις διαφοράς-συντελεστή τερμάτων
Για παράδειγμα μια ομάδα με διαφορά τερμάτων 70-40 (+30) έχει συντελεστή 1,75 και μειονεκτεί από μια ομάδα με ίδια διαφορά γκολ 69-39 (+30), η οποία έχει συντελεστή 1,77. Όσο μειώνεται ο αριθμός των γκολ για την ίδια διαφορά μεγαλώνει ο συντελεστής. Π.χ. η ίδια διαφορά (+30) με 61-31 γκολ δίνει συντελεστή 1,96. Επομένως, ο συντελεστής τερμάτων ευνοεί την ομάδα με την καλύτερη άμυνα και όχι εκείνη με την πιο παραγωγική επίθεση.
Τάφος του Ατρέα
Δομή
Η πύλη εισόδου του τύμβου ήταν πλούσια διακοσμημένη: ημιστήλια από πράσινο ασβεστόλιθο με μοτίβα ζιγκ-ζαγκ, ζωφόρος με ρόδακες πάνω από το επιστήλιο της πόρτας και σπιροειδή διακόσμηση με ταινίες κόκκινου μαρμάρου που έκλεισαν το τριγωνικό άνοιγμα πάνω ένα επιστύλιο. Τμήματα των στηλών και των επιστύλων αφαιρέθηκαν από τον Λόρδο Έλγιν στις αρχές του 19ου αιώνα και βρίσκονται τώρα στο Βρετανικό Μουσείο. Τα κιονόκρανα φέρουν επιρροές από αρχαία αιγυπτιακά πρότυπα. Το ένα βρίσκεται στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο. Άλλα διακοσμητικά στοιχεία βρίσκονταν ένθετα με κόκκινο μάρμαρο από τα λατομεία στην χερσόνησο της Μάνης, η οποία παρήγαγε λεπτόκοκκο κόκκινο μάρμαρο μεταξύ 1700-1300 π.Χ., αργότερα γνωστό ως λάπις Ταινάριος, από το Ακρωτήριο Ταίναρο, και πράσινο αλάβαστρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυκήνες Κατηγορία:Θολωτοί τάφοι
Διαφορά τερμάτων
Συγκρίσεις διαφοράς-συντελεστή τερμάτων
Όσον αφορά τις αδύνατες ομάδες που είχαν αρνητική διαφορά τερμάτων, μπορούσαν να αυξήσουν το συντελεστή τους περισσότερο με ισοπαλίες παρά με νίκες, κάτι που οδηγούσε συχνά σε παθητικό ποδόσφαιρο. Π.χ. η αρνητική διαφορά γκολ 15-30 (-15) έχει συντελεστή 0,50. Με μια ισοπαλία 2-2 ενώ η διαφορά παραμένει ίδια 17-32 (-15), ο συντελεστής μεγαλώνει σε 0,53.
Παράδειγμα
Σε όμιλο τελικής φάσης διεθνούς διοργάνωσης δυο ομάδες ισοβαθμούν με τα εξής αποτελέσματα:
Η κατάταξη με το συντελεστή τερμάτων ευνοεί την ομάδα Α, η οποία έπαιξε αντιποδόσφαιρο, όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα που έφερε. Και αδικεί την ομάδα Β, η οποία έχει αποδώσει σαφώς πιο επιθετικό και θεαματικό ποδόσφαιρο επιτυγχάνοντας 10 γκολ σε τρία ματς. Αντίθετα, η διαφορά τερμάτων ευνοεί την ομάδα Β και την επιβραβεύει για το ποδοσφαιρικό θέαμα που πρόσφερε.
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Κεφαλληνία ΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Ευαγγελία Νικολάου
Προσωπικές Αθλητικές Διακρίσεις
2η Πανευρωπαϊκό 1993
5η Παγκόσμιο 1991- 1994- 1995- 1996- 1997
5η Πανευρωπαϊκό 1996- 1998
1η Grand Prix Σουηδίας 1993
2η Grand Prix Σουηδίας 1992- 1994.