cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περπερικόν
Η παλαιά θρακική πόλη του Περπερικόν (Перперикон) βρίσκεται στην ανατολική Ροδόπη, σε απόσταση 15 χμ βορειοανατολικά της σημερινής πόλης της Καρτζαλί στη Βουλγαρία, πάνω σε έναν βραχώδη λόφο ύψους 470 μέτρων, ο οποίος θεωρείται ότι είχε χαρακτήρα ιερό. Το χωριό του Γκόρνα Κρεπόστ («Άνω Φρούριο») βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου, ενώ ο χρυσοφόρος ποταμός Περπέρεσκα κυλά πλησίον αυτού. Το Περπερικόν είναι το μεγαλύτερο μεγαλιθικό σύμπλεγμα των Βαλκανίων.
Πιστεύεται ότι ο περίφημος Ναός του Διονύσου βρίσκεται σε αυτή την τοποθεσία. Ένα κέντρο υποδοχής επισκεπτών βρίσκεται υπό κατασκευή με συνολικό προϋπολογισμό 2,4 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία χρηματοδοτούνται από την ΕΕ.
Ιστορία
Ο Βούλγαρος αρχαιολόγος Νικολάι Οφτσάροφ ξεκίνησε το έργο των ανασκαφών στο Περπερικόν το 2000, όπου και ανακάλυψε τα ερείπια του αρχαίου οικοδομικού συγκροτήματος.
Η πρώτη ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή χρονολογείται στο 5.000 π.Χ. Τα πρώτα ίχνη πολιτισμού στον λόφο χρονολογούνται στην Εποχή του Χαλκού, ενώ τα κεραμικά που βρέθηκαν στον χώρο χρονολογούνται στις αρχές της Εποχής του Χαλκού, καθώς και ο εντυπωσιακός κυκλικός βωμός, σχεδόν 2 μέτρα σε διάμετρο, ο οποίος είναι σκαλισμένος στον βράχο. Στο Περπερικόν, σε απόσταση δώδεκα ημερών από τη θάλασσα, ο Μέδοκος αυτοανακυρήχτηκε βασιλιάς της Θράκης μετά τον θάνατο του Σιτάλκης το 424 π.Χ., ωστόσο απέτυχε να διατηρηθεί στην εξουσία.
Χρονολογούμενα από την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα μεγάλο πολυόροφο παλάτι και ένα επιβλητικό φρούριο τα οποία χτίστηκαν γύρω στον λόφο, με τοίχους πάχους έως 2,8 μ. Ναοί και συνοικίες κατοικιών επίσης κατασκευάστηκαν εντός του φρουρίου. Το μεγαλιθικό σύμπλεγμα εγκαταλείφθηκε σε κατάσταση ερειπίου και ανακατασκευάστηκε πολλές φορές στη διάρκεια της ιστορίας.
Εκκλησία
Ένας εκκλησιαστικός άμβωνας ανακαλύφθηκε από Βούλγαρους αρχαιολόγους στην κορυφή του θρακικού βραχώδους ιερού στις 10 Σεπτεμβρίου 2005. Πιστεύεται ότι πρόκειται για την πρώτη ανακάλυψη τέτοιου είδους στη Βουλγαρία. Ο άμβωνας το πιθανότερο είναι να κατασκευάστηκε προς τον 4ο αιώνα μ.Χ. ή στις αρχές του 5ου αιώνα στη διάρκεια της βασιλείας του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ονώριου και συνέπεσε με την περίοδο του εκχριστιανισμού των Θρακών της ευρύτερης περιοχής της Ροδόπης.
Έχει τη μορφή μονόκλιτης βασιλικής μήκους 16,5 μέτρων, η οποία είναι και η συνηθέστερη μορφή των χριστιανικών ναών της πρωτοχριστιανικής περιόδου. Ο άμβωνας, ο οποίος έχει παραμείνει σχεδόν ανεπηρέαστος από το πέρας του χρόνου, είναι πλούσια διακοσμημένος με πέτρινα σκαλιστά διακοσμητικά στοιχεία. Ένας αετός με ανοιχτά φτερά είναι καθαρά ορατός στην πέτρα. Φέρει επίσης πέντε επιγραφές στα ελληνικά, το νόημα των οποίων δεν έχει ακόμη ερμηνευτεί, ωστόσο αρχαιολόγοι εικάζουν ότι το πιθανότερο είναι να πρόκειται για λειτουργικούς ψαλμούς.
Μία υπόθεση υποστηρίζει ότι η εκκλησία παρέμεινε στη θέση της έως τον 14ο αιώνα, όταν και καταστράφηκε από τους Οθωμανούς εισβολείς. Εκείνη την περίοδο περίπου, η εκκλησία σφραγίστηκε και εγκαταλείφθηκε.
Τιμές
Το Πέρπερεκ Κνολ στη Νήσο Λίνινγκστον στα Νότια Σέτλαντ Νησιά της Ανταρκτικής έχει πάρει την ονομασία του από τον οικισμό του Πέρπερεκ, ώστε αυτός να σχετίζεται με την ιερή θρακική πόλη του Περπερικού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βουλγαρία Κατηγορία:Ροδόπη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βουλγαρία
Φιέσσο Ουμπερτιάνο
Το Φιέσσο Ουμπερτιάνο (ιταλικά: Fiesso Umbertiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Δήμος Καλλιθέας Θεσσαλονίκης
Ο Δήμος Καλλιθέας ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ωραιοκάστρου. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους Αγίου Αθανασίου, Μυγδονίας, Ωραιοκάστρου και Εχεδώρου καθώς και με τους δήμους Πικρολίμνης και Γαλλικού  του νομού Κιλκίς. Καταλάμβανε έκταση 97.494 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6.096 κατοίκους. Έδρα του ήταν ο Πεντάλοφος.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 4 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Αγία Παρασκευή Καστοριάς
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Αγία Παρασκευή (αποσαφήνιση)
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αγία Παρασκευή βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας, κοντά στα στενά της Κλεισούρας σε απόσταση 21 χλμ. (οδηγικά, μέσω Δισπηλιού) από την Καστοριά και 2 χλμ. ΝΔ. από τη Βασιλειάδα. Είναι κτισμένη στους δυτικούς πρόποδες του όρους Άσκιο (Σινιάτσικο), ανάμεσα στα χωριά Σταυροπόταμος (Δ.), Βασιλειάδα (Β.-ΒΑ.) και Βέργα (ΒΑ.-Α.) ενώ μέσα από αυτό περνάει η επαρχιακή οδός Καστοριάς - Αμυνταίου. Οφείλει το όνομά της στο ομώνυμο ιστορικό μοναστήρι Αγίας Παρασκευής Βασιλειάδας (Κότερι) που απέχει περίπου 1 χλμ. ΝΑ. από το χωριό, το οποίο αποτελεί θρησκευτικό αξιοθέατο της ευρύτερης περιοχής. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός το 1991 όταν απογράφηκε στην τότε κοινότητα Βασιλειάδος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Βασιλειάδα και τη Βέργα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βασιλειάδος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίων Αναργύρων του Δήμου Καστοριάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Oslobodenje
Η Oslobođenje (Απελευθέρωση) είναι εφημερίδα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Ιδρύθηκε στις 30 Αυγούστου του 1943 στην Donja Trnova ως αντιναζιστική εφημερίδα. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Σαράγεβο (Απρίλιος του 1992 - Φεβρουάριος του 1996) η εκδοσή της γινόταν σε ένα καταφύγιο καθώς το δεκαόροφο κτίριο όπου στεγάζονταν τα γραφεία της είχε καταστραφεί από τους σερβικούς βομβαρδισμούς. Παρ' όλες τις αντιξοότητες η εφημερίδα κυκλοφορούσε καθημερινά εκτός από μια φορά. Εκδότες ήταν ο Βόσνιος Kemal Kurspahic και η Σέρβα Gordana Knezevic στους οποίους απονεμήθηκε το 1993 ο τίτλος των International Editors από το World Press Review «για το θάρρος τους και την προσήλωση και την αφοσίωσή τους στις αρχές της δημοσιογραφίας». Στην Oslobodenje εργάζονταν δημοσιογράφοι, τεχνικοί και υπάλληλοι από όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές: Μουσουλμάνοι, Σέρβοι και Κροάτες και γι' αυτό αλλά κυρίως για τη στάση της στη διάρκεια του πολέμου μπήκε συχνά στο στόχαστρο των εθνικιστών και των παραστρατιωτικών ομάδων. Πέντε εργαζόμενοί της έχασαν τη ζωή τους και άλλοι εικοσιπέντε τραυματίστηκαν στη διάρκεια του πολέμου. Το 1993 βραβεύτηκε με το Βραβείο Ζαχάρωφ για την ελευθερία της σκέψης.
Παραπομπές
https://web.archive.org/web/20120716193931/http://www.ajr.org/article_printable.asp?id=773
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Σαράγεβο Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎
Μονή Προυσού
thumb|right|Άποψη της Ιεράς Μονής Προυσού, με το ομώνυμο χωριό στο βάθος. Η Ιερά Μονή Προυσού είναι μοναστήρι στο Νομό Ευρυτανίας της Ελλάδας. Βρίσκεται 31 χιλιόμετρα νότια του Καρπενησίου και 53 βορειοανατολικά του Αγρινίου, 2 χιλιόμετρα από το ομώνυμο χωριό και αποτελεί πνευματικό και προσκυνηματικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής. Είναι χτισμένη σε απόκρημνη, βραχώδη περιοχή μεταξύ των βουνών Χελιδώνα, Καλιακούδα και της οροσειράς του Παναιτωλικού, η οποία είναι κατάφυτη με έλατα.
Η Ιερά Μονή Προυσού είναι αφιερωμένη στην Παναγία και εορτάζει στις 23 Αυγούστου (στην Απόδοση της Κοίμησης). Το 1748 η Μονή έγινε Σταυροπηγιακή.
Παράδοση για την Ίδρυση της Μονής
Tο όνομα της Μονής οφείλεται στη θαυματουργή εικόνα της «Παναγίας Προυσιώτισσας».
Κατά την παράδοση, η εικόνα αυτή κατάγεται από την Προύσα της Μικράς Ασίας και εικάζεται ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Η εικόνα της Παναγίας βρισκόταν σε ναό της Προύσας, αλλά υπό τον φόβο ότι θα καταστραφεί βάσει διατάγματος του ο οποίος ήταν εικονοκλάστης αυτοκράτορα του Βυζαντίου Θεόφιλου (829-842), φυγαδεύτηκε στη Στερεά Ελλάδα.
Η παράδοση συνδέει το καταφύγιο της εικόνας, τη σημερινή τοποθεσία της Μονής, με θαύματα που συνέβησαν κατά τη μεταφορά της εικόνας εκεί. Ο νέος που τη μετέφερε, μαζί με κάποιον υπηρέτη του, αποφάσισαν να ιδρύσουν μοναστήρι στο σημείο αυτό καθώς διαπίστωσαν ότι ήταν αδύνατο να μετακινήσουν την εικόνα από εκεί. Οι ίδιοι έγιναν οι πρώτοι μοναχοί, με τα ονόματα Διονύσιος και Τιμόθεος.
Επανάσταση του 1821
Λίγα χρόνια πριν την εθνεγερσία του 1821 στάλθηκε στο μοναστήρι ως ηγούμενος, ο αγιορείτης πνευματικός Κύριλλος Καστανοφύλλης. Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας και η πρόφαση ήταν να διορθώσει τη δήθεν πνευματική και ηθική παρακμή του. Αμέσως και βάσει σχεδίου οργάνωσε και λειτούργησε τη «Σχολή Ελληνικών Γραμμάτων» (1818-1828).
Η Μονή αποτέλεσε κέντρο πολιτικής καθοδήγησης του απελευθερωτικού αγώνα (υπάρχουν επιστολές του Μαυροκορδάτου κ.α). Έπαιξε δε κρίσιμο ρόλο στην όλη διαχείριση της πολιορκίας του Μεσολογγίου αλλά και στη σωτηρία πολλών μετά την καταστροφή της «Εξόδου». Λειτούργησε δε καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα σαν θεραπευτήριο και αναρρωτήριο τραυματιών.
Ο Καραϊσκάκης είχε το στρατηγείο του στη μονή. Μάλιστα ο στρατηγός Καραϊσκάκης δώρισε το ασημένιο κάλυμμα της εικόνας σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη θέρμη, η οποία τον ταλαιπωρούσε και από την οποία γιατρεύτηκε κατά την παραμονή του στη Μονή. Το Σκευοφυλάκιο της Μονής διαθέτει σήμερα τα όπλα του Καραϊσκάκη.
Μεγάλο μέρος της Μονής κάηκε από τους Γερμανούς στις 16 Αυγούστου του 1944, γιατί αυτή αποτελούσε κέντρο στήριξης των ανταρτών της Αντίστασης. Καταστράφηκαν πολλά κειμήλια, σκεύη, χειρόγραφα και βιβλία, αλλά όχι η πολύτιμη εικόνα της Παναγίας, η οποία είχε τοποθετηθεί σε κρύπτη.
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο ξεκίνησε εκ νέου η ανοικοδόμηση της Μονής από τον ηγούμενο Γερμανό, η οποία συνεχίστηκε και στη δεκαετία του 1970 από τον τότε ηγούμενο της μονής και μετέπειτα ηγούμενο της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου του Αγίου Όρους Γρηγόριο.
Αξιοθέατα
Η Ιερά Μονή Προυσού είναι ένα από τα λίγα μοναστήρια που σώζονται στην Ευρυτανία. Το καθολικό της είναι ενδιαφέρων ναΐσκος, σταυροειδής με τρούλο. Στα δυτικά του, στη ρίζα του βράχου, υπάρχει κρύπτη διαμορφωμένη σε παρεκκλήσι. Οι σήμερα σωζόμενες τοιχογραφίες φιλοτεχνήθηκαν γύρω στο 1785. Μέσα στην κρύπτη διασώζονται στην εξωτερική πλευρά τοιχογραφίες του 13ου αιώνα, ενώ εσωτερικά υπάρχουν δύο στρώματα, από τα οποία το ένα χρονολογείται στα 1518. Πολύ αξιόλογο είναι και το ξυλόγλυπτο τέμπλο της κρύπτης, που χρονολογείται στα 1810.
Το Σκευοφυλακίου της Μονής περιέχει πλήθος πολύτιμων χειρόγραφων Κωδίκων, εικόνες, ιερά σκεύη, λειψανοθήκες και βιβλία. Στη Μονή λειτουργεί ενδιαφέρον μουσείο με μέρος των θησαυρών, όπως εικόνες από το 15ο και 16ο αιώνα, ιερά άμφια, αργυρά και χρυσά δισκοπότηρα, χειρόγραφοι κώδικες, τυπογραφημένα βιβλία και το σπαθί του Καραϊσκάκη.
Έξω από τη Μονή υπάρχουν δύο κάστρα αριστερά και δεξιά, οι «πύργοι του Καραϊσκάκη». Υπάρχει επίσης εκκλησάκι των Αγίων Πάντων, που κτίστηκε το 1754. Τέλος, σώζεται, πλήρως αναστηλωμένο το κτήριο που στέγασε επί Τουρκοκρατίας τη «Σχολή Ελληνικών Γραμμάτων» που λειτούργησε στη Μονή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προυσου Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Προυσού
Γκάι Σεμπάστιαν
Ο Γκάι Θίοντορ Σεμπάστιαν (26 Οκτωβρίου 1981) είναι Αυστραλός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ήταν ο πρώτος νικητής του Αυστραλιανού Idol το 2003 και υπήρξε κριτής στο X Factor της Αυστραλίας. Εκπροσώπησε την Αυστραλία στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2015, καταλήγοντας στην 5η θέση.
Ο Sebastian κυκλοφόρησε εννέα δέκα κορυφαία δέκα άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένων δύο αριθμητικών. Τα πρώτα επτά κέρδισαν πιστοποίηση πλατίνας ή πολλαπλής πλατίνας. Έχει επίσης επιτύχει είκοσι μία κορυφαία είκοσι singles, με δώδεκα να φτάνουν στην πρώτη δεκάδα, συμπεριλαμβανομένων έξι αριθμών. Είναι ο μόνος καλλιτέχνης της Αυστραλίας στην Αυστραλιανή ιστορία των χαρτών για να κερδίσει έξι νούμερο ένα singles και τοποθετεί το τρίτο σε γενικές γραμμές για όλες τις αυστραλιανές πράξεις. Οκτώ από τα singles του έχουν πιστοποιηθεί με πολλές πλατίνα, συμπεριλαμβανομένων των 9 × πλατίνης "Μάσκες". Το ντεμπούτο single του "Angels Brought Me Here" ήταν το τραγούδι με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Αυστραλία την τελευταία δεκαετία. Με 52 πλατινένια και επτά πιστοποιητικά χρυσού και συνδυασμένες πωλήσεις λευκωμάτων και μόνο για 3.9 εκατομμύρια στην Αυστραλία, έχει τις υψηλότερες πιστοποιήσεις και τις πωλήσεις οποιουδήποτε διαγωνιζόμενου του Αυστραλιανού Idol.
Ο Sebastian έχει συνεργαστεί με διάφορους αξιόλογους Αμερικανούς μουσικούς, μεταξύ των οποίων οι Brian McKnight, Robin Thicke, Steve Cropper, John Mayer, Jordin Sparks, Eve και Lupe Fiasco. Το "Battle Scars", μια συνεργασία με το Fiasco, πέρασε 20 εβδομάδες στο διάγραμμα Billboard Hot 100 των ΗΠΑ, κορυφαίνοντας στον αριθμό 71 και πέτυχε πιστοποίηση πλατίνας. Το "Battle Scars" έφθασε επίσης στον αριθμό δύο στη Νορβηγία και τη Νέα Ζηλανδία. Ο Sebastian έχει φτάσει στην πρώτη δεκάδα στη Νέα Ζηλανδία με ένα άλμπουμ και έξι singles, συμπεριλαμβανομένων δύο αριθμητικών, και κέρδισε έξι πλατίνα και τρεις χρυσές πιστοποιήσεις εκεί. Το 2015 το τραγούδι της Eurovision καταγράφηκε στα κορυφαία 50 σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες.
Βιογραφία
Ο Guy Sebastian γεννήθηκε στο Klang του Selangor, στη Μαλαισία στις 26 Οκτωβρίου 1981. Ο πατέρας του Ιβάν γεννήθηκε επίσης στη Μαλαισία και είναι εθνοτικός Μαλαισιανός Ινδιάνος καταγωγής Ταμίλ και κυνηγόσκυλα καταγωγής με απομακρυσμένες αποικιακές πορτογαλικές ρίζες, ενώ η μητέρα του Nellie είναι εθνικός Ευρασιατικός Αγγλική και πορτογαλική καταγωγή και μεγάλωσε στην Ινδία. Συναντήθηκαν ενώ ο Ιβάν μελετούσε γεωλογία στην Ινδία και παντρεύτηκαν ένα χρόνο αργότερα. Ο Σεμπαστιάν είναι ο δεύτερος από τους τέσσερις γιους. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Ollie γεννήθηκε στην Ινδία και οι μικρότεροι αδελφοί του Chris και Jeremy γεννήθηκαν στην Αυστραλία μετά την μετανάστευση της οικογένειας τους το 1988, όταν ήταν έξι χρονών. Ζούσαν στη Μελβούρνη, τη Βικτώρια για αρκετά χρόνια, πριν τελικά μετακομίσουν στην Αδελαΐδα της Νότιας Αυστραλίας λόγω του έργου του Ιβάν ως γεωλόγου.
Ως παιδί, ο Sebastian πήρε μαθήματα βιολιού. αργότερα θα μάθει να παίζει κιθάρα, τύμπανα και πιάνο, αν και δεν είχε καμία επίσημη εκπαίδευση σε αυτά τα άλλα μουσικά όργανα. Παρακολούθησε την εκκλησία του Paradise Community, μια εκκλησία του Assemblies of God και μια από τις μεγαλύτερες εκκλησίες στην Αυστραλία και έγινε ένας από τους κύριους τραγουδιστές της λατρείας τους. Επίσης, τραγουδούσε με τους συναδέλφους Planetshakers της Ένωσης Εκκλησιαστικών Εκπαιδευτηρίων Νεολαίας του Paradise, εκτελώντας τόσο ηγέτες όσο και εφεδρικά φωνητικά για τα συνέδρια και τα άλμπουμ του 2002 και του 2003. (Μετά τη νίκη του Αυστραλιανού Idol κατέγραψε δύο από τα άλμπουμ τους, το Adore το 2004 και το Set Me Free το 2005). Ο Sebastian παρακολούθησε το Βασιλικό Σχολείο Βαθμολογίας Βαπτιστών. Στη συνέχεια άρχισε σπουδές στην ιατρική ακτινοβολία στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Αυστραλίας, αλλά άφησε να ακολουθήσει μια καριέρα στη μουσική. Δίδαξε φωνητικά στο Temple Christian College και σε άλλα γυμνάσια, ενώ εργάστηκε επίσης ως μηχανικός καταγραφής και μελετώντας την Τεχνολογία της Μουσικής στη Σχολή Μουσικής του Πανεπιστημίου της Αδελαΐδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Αυστραλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Άνθιμος Γαζής
Ο Άνθιμος Γαζής (γεννημένος ως Αναστάσιος Γκάζαλης, Μηλιές Πηλίου, Μάρτιος 1764 – Σύρος, 28 Νοεμβρίου 1828) ήταν Έλληνας κληρικός, συγγραφέας, χαρτογράφος και από τους σημαντικότερους διαφωτιστές, που αγωνίστηκε για τη διάδοση των ευρωπαϊκών ιδεών στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Μηλιές του Πηλίου από φτωχούς γονείς. Είχε συνολικά άλλα επτά αδέλφια. Ο πατέρας του Παναγιώτης πέθανε όταν ο Άνθιμος ήταν τριών ετών. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος και το οικογενειακό του Γκάζαλης, που το μετέτρεψε σε Γαζής.
Σπούδασε στη γενέτειρά του, κοντά στον ιερομόναχο Άνθιμο Παπαπανταζή, στη Ζαγορά κοντά σε έναν εύπορο αλλά φιλάργυρο κληρικό και στην Κωνσταντινούπολη, όπου και χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. thumb|Ο ελληνορθόδοξος Ναός Αγίου Γεωργίου Βιέννης. Το 1796 έγινε εφημέριος του ναού του Αγίου Γεωργίου της ελληνικής παροικίας στη Βιέννη της Αυστρίας. Από το 1799 έως το 1812 ανέπτυξε ιδιαίτερη συγγραφική και εκδοτική δραστηριότητα, εκδίδοντας έργα Ελλήνων ή ξένων συγγραφέων μεταφρασμένα από τον ίδιο. Ξεχωρίζουν τα δικά του έργα, όπως η πεντάτομη Ελληνική Βιβλιοθήκη (1807), η οποία περιλαμβάνει βιογραφίες αρχαίων συγγραφέων, και το τρίτομο Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής (1809–1816). Το 1811, με υπόδειξη του Κοραή εξέδωσε στη Βιέννη το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος, το πιο αξιόλογο προεπαναστατικό έντυπο, όπου σχολίαζε ο ίδιος φιλολογικά γεγονότα και τη δημιουργία πνευματικών ευρωπαϊκών κινημάτων. Ο ίδιος είχε την επιμέλεια του περιοδικού έως το 1814. Το περιοδικό συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το 1821.
Η χαρτογραφική του ενασχόληση ήταν πολύ αξιόλογη. Σημαντικότερο έργο του είναι ο Πίναξ Γεωγραφικός της Ελλάδος, τον οποίο εξέδωσε στη Βιέννη το 1800, που θεωρείται μία νέα έκδοση της Χάρτας του Ρήγα. Μικρότερων διαστάσεων από αυτήν (102 Χ 104 εκ.), είναι σήμερα ένας από τους σπανιότερους ελληνικούς χάρτες, αφού σώζονται μόνο 6 αντίτυπά του στο εξωτερικό. Ένα από αυτά κοσμεί την Κεντρική Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιταλίας στη Φλωρεντία. Ένας άλλος εξαιρετικά σπάνιος χάρτης του Γαζή (Άτλας περιέχων καθολικούς γεωγραφικούς πίνακας της υδρογείου σφαίρας) αποκτήθηκε από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας.
Ο Γαζής πίστευε ότι μόνο με την πνευματική αφύπνιση των υποδούλων θα επιτυγχανόταν η Επανάσταση. Ως άνθρωπος πνευματικής αναζήτησης, ο Γαζής επιθυμούσε να αναπτυχθεί το επίπεδο του εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελλάδα. Το 1814, σε συνεργασία με τον Καποδίστρια και άλλους σημαντικούς Έλληνες, ίδρυσε τη Φιλόμουσο Εταιρεία (Βιέννης), πολιτιστική οργάνωση, η οποία είχε ουσιαστικά πολιτική χροιά. Παράλληλα, ξεκίνησε την ανέγερση στην πατρίδα του προτύπου σχολείου, εστιασμένου στις φυσικές επιστήμες (βλ. Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών).
Το 1817 έφτασε μέχρι την Οδησσό, προκειμένου να συλλέξει συνδρομές για τη Σχολή. Εκεί τον βρήκε ο Σκουφάς και του πρότεινε να γίνει μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Ο Γαζής δίστασε και έτσι επέστρεψε στις Μηλιές, όπου, μαζί με τον Γρηγόριο Κωνσταντά, οργάνωσε τη Σχολή. Εκεί τον συνάντησε ο Ξάνθος, ο οποίος κατάφερε να τον πείσει να μπει στην Εταιρεία. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντές της, καθώς συνέβαλε στη μύηση νέων μελών και συνεννοήθηκε με ντόπιους οπλαρχηγούς, έτσι ώστε να προετοιμάσει την Επανάσταση. Υπήρξε ένα είδος συνδέσμου για τους Φιλικούς που βρίσκονταν στη Ρωσία και στη Μολδοβλαχία, και τους μυημένους στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα.
Το Μάιο του 1821 κήρυξε την επανάσταση στη Θεσσαλία και τη Μαγνησία και έλαβε μέρος σε όλες τις μετέπειτα μάχες στην περιοχή. Στις 7 Μαΐου 1821 εξέδωσε τη διακήρυξή του με τίτλο «Προς τους λαούς της Ζαγοράς, των Φερών και της Αγυιάς». Μεταξύ των άλλων τονίζει τη σημασία του Ρήγα και της θυσίας του, ότι ο ίδιος ο Ρήγας προΐσταται στην επαναστατημένη Θεσσαλία και ο Θούριός του θα γίνει «εγερτήριον σάλπισμα». Συνιστά να συγκληθεί Συνέλευση με αντιπροσώπους από τις κοινότητες της Θετταλομαγνησίας με σκοπό να συντάξουν Σύνταγμα στα πρότυπα του δημοκρατικού συντάγματος του Ρήγα. Να συστήσουν τη Βουλή Θετταλομαγνησίας. Η Συνέλευση των επαναστατών προς τιμήν του Ρήγα συνεδρίασε στο Βελεστίνο στις 11 Μαΐου 1821 και η Συνέλευση ονομάστηκε «Βουλή Θετταλομαγνησίας». Πρόεδρος ήταν ο Άνθιμος Γαζής και γραμματέας ο Φίλιππος Ιωάννου, ο μετέπειτα καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επρόκειτο για εμβρυώδη τοπική κυβέρνηση που δεν πρόλαβε να λειτουργήσει λόγω της επιδρομής των Τούρκων. Η αφήγηση του Κορδάτου ότι εκεί ο Γαζής υπέβαλε σχέδιο πολιτεύματος "αντιγραφή του συντάγματος του Ρήγα" θεωρείται αποκύημα φαντασίας που δεν στηρίζεται σε καμμία ιστορική πηγή.
Εργογραφία
205px|thumb|Εξώφυλλο του περιοδικού [[Ερμής ο Λόγιος του 1818.]]
Επίσης, επιμελήθηκε την έκδοση των παρακάτω έργων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες χαρτογράφοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Μέλη της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών
Μπέρνχαρντ Βέσσελ
Ο Μπέρνχαρντ Βέσσελ (γερμ. Bernhard Wessel, 1795 - 1856) ήταν Γερμανός καθηγητής πανεπιστημίου και αυτοκρατορικός γλύπτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1795 στο Οσναμπρύκ. Μαθήτευσε δίπλα στον πατέρα του και αργότερα στον Γιόχαν Κρίστιαν Ρουλ στο Κάσσελ. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και στη Ρώμη. Διορίστηκε το 1831 στο Πανεπιστήμιο του Ανόβερου.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Οσναμπρύκ
Οινόανδα
Τα Οινόανδα ήταν μια αρχαία ελληνική πόλη στη Λυκία της Μικράς Ασίας, στην άνω κοιλάδα του ποταμού Ξάνθου. Η πόλη είναι γνωστή για τη μεγάλη πέτρινη επιγραφή του επικούρειου φιλοσόφου Διογένη του Οινοανδέως. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται δυτικά του σύγχρονου χωριού Ιντζεαλιλάς (Incealiler) στη Φετίγιε της επαρχίας Μούγλων της Τουρκίας.
Φρασσινέλλε Πολέζινε
Το Φρασσινέλλε Πολέζινε (ιταλικά: Frassinelle Polesine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Οινόανδα
Ιστορία
Η πρώιμη ιστορία του οικισμού είναι ασαφής, παρά μια διερευνητική έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Βρετανικό Ινστιτούτο στην Άγκυρα (BIAA) το 1974-76. Φαίνεται ότι τα Οινόανδα έγιναν αποικία της Τερμησσούς το 200-190 π.Χ. και ονομάζονταν επίσης Μικρά Τερμησσός  ή Τερμησσός η προς τα Οινόανδα. Ήταν η νοτιότερη πόλη από την Κιβυριακή Τετράπολη της Ελληνιστικής Περιόδου, η οποία διαλύθηκε από τον Λούκιο Λικίνιο Μουρένα (Lucius Licinius Murena) το 117-138 μ.Χ. , οπότε τα Οινόανδα έγιναν μέρος του Κοινού της Λυκίας, όπως αποδεικνύεται από πολλές επιγραφές.
Η πόλη αναφέρεται στον κατάλογο πόλεων που συνέταξε τον 6ο μ.Χ. αιώνα ο Ιεροκλής ο γραμματικός.
Φρασσινέλλε Πολέζινε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Οινόανδα
Ιστορία
Ο φιλόσοφος Διογένης χάραξε μια σύνοψη της φιλοσοφίας του Επίκουρου σε έναν τοίχο ενός προστώου, το οποίο αρχικά είχε μήκος περίπου 80 μέτρα. Η επιγραφή παρουσιάζει τη διδασκαλία του Επίκουρου στη φυσική, την επιστημολογία και την ηθική. Αρχικά περιελάμβανε περίπου 25.000 λέξεις και καταλάμβανε 260 τετραγωνικά μέτρα επιφάνειας του τοίχου. Η επιγραφή υπολογίστηκε ότι είναι της Αδριανικής περιόδου, 117-138   μ.Χ. Η στοά διαλύθηκε κατά το δεύτερο μισό του 3ου αιώνα μ.Χ. για να δημιουργηθεί χώρος για ένα αμυντικό τείχος, εκεί όπου προηγουμένως η περιοχή ήταν ατείχιστη.
Η περιοχή αναφέρεται για πρώτη φορά από τους Χόσκινς (Hoskyns) και Φορμπς (Forbes) το 1841, και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Βασιλικής Γεωγραφικής εταιρείας, xii (1843). Η εκτενής φιλοσοφική επιγραφή του Διογένη ταυτοποιήθηκε αργότερα από διάσπαρτα θραύσματα, προφανώς από τη στοά. Δεν μπορεί να υποτεθεί ότι την έφιαξε ο ίδιος ο Διογένης. Ενδείξεις για μια αρχαία Ρωμαϊκή Γέφυρα στα Οινόανδα εμφανίστηκαν στη δεκαετία του 1990. Μέχρι το 2012 πάνω από 300 κομμάτια της στοάς του Διογένη είχαν εντοπιστεί, με ποικίλα μεγέθη, από μερικά γράμματα μέχρι αρκετές. Νέο αρχαιολογικό έργο διεξάγεται στον χώρο από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο.
Τα Οινόανδα είναι τιτουλαρή έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησία ς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λυκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Σοφία Μάιλς
thumb|Σοφία Μάιλς Η Σοφία Μάιλς (Sophia Jane Myles, 18 Μαρτίου 1980) είναι Αγγλίδα ηθοποιός.
Τα Πρώτα Χρόνια
Η Σοφία γεννήθηκε στο Λονδίνο. Ο πατέρας της, Πήτερ Μάιλς, είναι εφημέριος στο Isleworth, του δυτικού Λονδίνου και η μητέρα της, Τζέην, δουλεύει σε εκπαιδευτικές εκδόσεις. Η γιαγιά της (απ' την πλευρά του πατέρα της) ήταν Ρωσίδα. Η καριέρα της σαν ηθοποιός άρχισε όταν κάποιος την πρόσεξε σε μια σχολική παράσταση. Πριν από αυτό σκόπευε να σπουδάσει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ.
Σταδιοδρομία
Από το 1996, η Σοφία Μάιλς έχει εμφανιστεί σε μια σειρά ταινιών και τηλεοπτικών παραγωγών Αμερικανικής και Αγγλικής παραγωγής. Είχε ένα μικρό ρόλο στην ταινία του 2003 Underworld, αλλά και στη συνέχεια του (σε μία σκηνή flashback), Underworld: Evolution. Το 2006, συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Τζέιμς Φράνκο στο αισθηματικό δράμα Τριστάνος και Ιζόλδη, ερμηνεύοντας το ρόλο της Ιζόλδης.
Εμφανίστηκε ως Madame de Pompadour σε ένα επεισόδιο της σειράς Doctor Who ενώ πρόσφατα ολοκλήρωσε τα γυρίσματα μιας τηλεοπτικής μεταφοράς του Δράκουλα (για λογαριασμό του BBC) όπου ερμηνεύει το ρόλο της Lucy Westenra. Τέλος πρωταγωνίστησε στην κωμωδία Art School Confidential όπου ερμηνεύει την αγαπημένη του πρωταγωνιστή Max Minghella, και που προβλήθηκε στις Αμερικανικές αίθουσες το Μάιο του 2006.
Προσωπική Ζώη
Η Σοφία μένει στο Green Park και λατρεύει την ιππασία, το σκι, τις παγοδρομίες και το κολύμπι. Από το 2006 έχει σχέση με τον Σκωτσέζο ηθοποιό David Tennant, τον οποίο και γνώρισε στα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς Doctor Who. Παλιότερα είχε σχέση με τον κατά πολύ μεγαλύτερο της, ηθοποιό Τσαρλς Ντανς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κάλλιστος Α΄
Το όνομα Κάλλιστος Α΄ μπορεί να αναφέρεται:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1975-1976
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1976 έγινε από 15 Σεπτεμβρίου έως 19 Σεπτεμβρίου στο ανοικτό γήπεδο Ανατόλια. Συμμετείχαν πέντε ομάδες, από το πρωτάθλημα Κέντρου το Παλαιό Φαληρο, ο Α.Ο. Σπόρτιγκ και ο Α.Ν.Ο. Γλυφάδας. Από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ο Απόλλων Καλαμαριάς και ο Ολυμπιακός Βόλου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Σπόρτιγκ για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1975 1976 Πρωταθλημα Ελλαδος Γυναικών 1975 1976 Πρωταθλημα Ελλαδος Γυναικών 1975 1976
Ταξιάρχης Ευβοίας
Ο Ταξιάρχης είναι ένα χωριό βόρειας Εύβοιας το οποίο υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού. Δημιουργήθηκε από τη συνένωση του χωριού «Άγιος Ιωάννης» όπου κατοικούσαν οι ντόπιοι και του χωριού «Μουρσαλί», που ιδρύθηκε από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Το χωριό βρίσκεται σε αμφιθεατρική τοποθεσία στους πρόποδες του όρους Τελέθριο και έχει θέα στον Παγασητικό κόλπο. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 798 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Το χωριό φημίζεται για τα σύκα που παράγει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Φίλιππος Μαργαρίτης
Ο Φίλιππος Μαργαρίτης (Σμύρνη, 1810-Βύρτσμπουργκ, 1892) ήταν Έλληνας ζωγράφος και φωτογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1810 στη Σμύρνη και καταγόταν από την Ήπειρο. Πατέρας του ήταν ο επιχειρηματίας και Φιλικός, Φίλιππος Μαργαρίτης. Είχε άλλα πέντε αδέρφια, από τα οποία ο Γεώργιος ήταν σημαντικός ζωγράφος και λιθογράφος. Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης η οικογένειά του έφυγε από τη Σμύρνη για να γλυτώσει τις σφαγές και βρήκε καταφύγιο στα επαναστατημένα Ψαρά. To 1832 έλαβε από την κυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια υποτροφία και σπούδασε ζωγραφική στη Ρώμη.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1837 και το 1842 διορίστηκε καθηγητής ζωγραφικής στο Σχολείο των Τεχνών. Από κοινού με τον αδελφό του Γεώργιο, ανέλαβε τη διακόσμηση των ανακτόρων του βασιλιά Όθωνα και του περίπτερου της ελληνικής συμμετοχής στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1855 όπου ταυτόχρονα παρουσίασε φωτογραφίες του από τα ιστορικά μνημεία της Αθήνας. Το 1862, χρονιά κατά την οποία έλαβε μέρος ως φωτογράφος στη Διεθνή Έκθεση του Λονδίνου, απολύθηκε από τη θέση του στο Σχολείο Καλών Τεχνών μετά την έξωση του Όθωνα γρήγορα όμως απέκτησε καλές σχέσεις με το περιβάλλον του βασιλιά Γεωργίου Α' αναλαμβάνοντας μάλιστα τη δημιουργία του φωτογραφικού πορτραίτου του βασιλικού ζεύγους. Το 1870 οι φωτογραφίες του έλαβαν το αργυρό μετάλλιο β' τάξεως στην έκθεση των Ολυμπίων. Απεβίωσε το 1892 στο Βίρτσμπουργκ της Γερμανίας. thumb|281x281px|Γυναίκα από τα [[Ψαρά. Φωτογραφία του Φίλιππου Μαργαρίτη, τέλη 19ου αιώνα (Φωτογραφικό Αρχείο Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, Ναύπλιο).]]
Ο Μαργαρίτης θεωρείται ο πρώτος Έλληνας φωτογράφος. Η ενασχόληση του με την φωτογραφία (τότε ονομάζονταν νταγκεροτυπία) ξεκίνησε γύρω στο 1847 μετά από ένα ταξίδι του στο εξωτερικό. Το 1853 άνοιξε το πρώτο φωτογραφείο στην Αθήνα. Με τις φωτογραφίες του απαθανάτισε αρχαιολογικά τοπία και σημαντικούς ανθρώπους της εποχής του, διασώζοντας τα μέχρι σήμερα ενώ αξιοπρόσεκτο έργο του είναι και το φωτογραφικό λεύκωμα των σχετικών με την Ελληνική Επανάσταση έργων του Πέτερ Φον Ες που δημιούργησε μαζί με τον συνεργάτη του Γιάννη Κωνσταντίνου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Μονή Αστυπάλαιας
Η Μονή είναι πολύ μικρή νησίδα των Δωδεκανήσων, η οποία βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Αστυπάλαιας, ανάμεσα στις νησίδες Κουτσομύτι, Τηγάνι και Φτηνό. Έχει έκταση 0,0107 τ.χλμ. και έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) και Μύχος (Puffinus yelkouan) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αστυπάλαιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Ναυμαχία της Κω
Η ναυμαχία της Κω, η τελευταία σύγκρουση του Χρεμωνίδιου πολέμου πραγματοποιήθηκε το 261 π.Χ. ανάμεσα στους Μακεδόνες του Αντίγονου Β' Γονατά και τους Πτολεμαίους του Πάτροκλου, του ναυάρχου του Πτολεμαίου Β' του Φιλάδελφου στην Κω .Η πρωτοβουλία ανήκε στον Αντίγονο Γονατά ο οποίος αντιλήφθηκε ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να κριθεί μόνο στην θάλασσα .Νικητές εξήλθαν οι Μακεδόνες.
Μετά τη ναυμαχία, ο Αντίγονος αφιέρωσε τη ναυαρχίδα του στόλου του που ονομάζονταν "Ισθμία" στο ιερό του Απόλλωνα στην Κόρινθο. Η πτολεμαϊκή κυριαρχία στο Αιγαίο πέλαγος, δέχτηκε ισχυρό πλήγμα.
Οι απόψεις για τη χρονολογία της ναυμαχίας διίστανται. Κάποιοι ιστορικοί την τοποθετούν το 257 π.Χ.. Αν παραδεχθούμε την χρονολόγηση αυτή τότε η ναυμαχία έγινε ενώ μαίνονταν ο Β' Συριακός πόλεμος, μεταξύ Πτολεμαίου Β' και Αντίοχου Β' και ήταν ένα από τα γεγονότα που έκριναν την τύχη του συγκεκριμένου πολέμου.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες μακεδονικού στρατού Κατηγορία:Μάχες πτολεμαϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες των Συριακών Πολέμων Κατηγορία:Ιστορία της Κω Κατηγορία:Ναυμαχίες της Αρχαίας Ελλάδας
Κυπριακή Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία
Η Κυπριακή Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία είναι το εθνικό διοικητικό όργανο για το άθλημα της ιστιοπλοΐας στην Κύπρο. Το όργανο είναι αναγνωρισμένο από τη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία. Ιδρύθηκε το 1972 και πρόεδρος είναι ο Γιάννος Φωτίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κύπρο Κατηγορία:Αθλητικές Οργανώσεις και Ομοσπονδίες Κύπρου
Nordland I
Το άλμπουμ αυτό αποτελεί το πρώτο μέρος μιας ανολοκλήρωτης τετραλογίας, αφού ο Quorthon πέθανε το 2004 έχοντας ηχογραφήσει μόνο τα "Nordland I" και "Nordland II". Σηματοδότησε την επιστροφή των Bathory στον επικό ήχο του Viking Metal, μετά τον πειραματισμό του Quorthon με το thrash metal. Το εξώφυλλο του δίσκου είναι δημιουργία του Κρίστιαν Βόχλιν.
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "The Metal Observer" 9 / 10, το "Metal Storm" 8,5 / 10 και το "Ultimate Guitar" 7,8 / 10.
Τραγούδια του δίσκου
1. Prelude (Quorthon) - 2:35
2. Nordland (Quorthon) - 9:21
3. Vinterblot (Quorthon) - 5:17
4. Dragon's Breath (Quorthon) - 6:45
6. Foreverdark Woods (Quorthon) - 8:06
7. Broken Sword (Quorthon) - 5:35
8. Great Hall Awaits a Fallen Brother (Quorthon) - 8:17
9. Mother Earth Father Thunder (Quorthon) - 5:38
10. Heimfard (Quorthon) - 2:12
Τα μέλη των Bathory
Το "Nordland I" ηχογραφήθηκε αποκλειστικά από τον Quorthon, ο οποίος έπαιξε μπάσο, κιθάρα, τύμπανα, κρουστά, συνθεσάιζερ και τραγούδησε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ.
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Bathory Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Τατιάνα Κοσματσιόβα
Η Τατιάνα Βλαντίμιροβνα Κοσματσιόβα (Ρώσικα: Татьяна Владимировна Космачёва) είναι Ρωσίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και μοντέλο, γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου του 1985 στο Ρεούτοφ της Ρωσίας. Έγινε γνωστή από τον ρόλο της στη ρωσική σειρά Закрытая Школа (Ζακρίταγια Σκόλα) Κλειστό Σχολείο (τηλεοπτική σειρά) με συμπρωταγωνιστές τον Αντόν Χαμπάροφ (Антон Хабаров), τον Πάβελ Πριλούτσνι (Павел Прилучный), τον Αλεξέι Κοριακόφ (Алексей Коряков), την Αγκάτα Μουτσενίτσε (Агата Муцениеце), τον Προχόρ Ντουμπράβιν (Прохор Дубравин) και την Άννα Αντρουσένκο  (Анна Андрусенко) τη χρονική περίοδο 2011-2012, Фобос. Клуб страха (Phobos. Λέσχη Φόβου) (The Phobos) τη χρονική περίοδο 2010 με συμπρωταγωνιστές τους Πιότρ Φιόντοροφ, Τιμοφέι Καρατάγεφ, Αλεξέι Βορομπιόφ, Πιότρ Τομασέφσκι, Άγκνιγια Κουζνετσόβα και Ρενάτα Πιοτρόφσκι. Έχει ανάστημα 1.70, πράσινα μάτια, καστανά μαλλιά και ζώδιο Ιχθύες, επίσης είναι καλή φίλη με την Αγκάτα Μουτσενίτσε.
Βιογραφία
Η Τατιάνα Κοσματσιόβα γεννήθηκε 13 Μαρτίου το 1985 στη Ρέουτοφ ( περιοχή της Μόσχας ). Τώρα είναι πολύ γνωστή στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Εκτός από τα συμβατικά εκπαιδευτήρια φοίτησε σε σχολείο μουσικής, όπου έμαθε να παίζει πιάνο. Μετά από αυτό οι γονείς της την έγραψαν σε τμήμα μπαλέτου. Η Τατιάνα αποφοίτησε με χρυσό μετάλλιο.
Μετά μπήκε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Οικονομικών,Στατιστικής και Πληροφορικής της Μόσχας ), όλο τον ελεύθερο χρόνο της έπαιζε στο Φοιτητικό Θέατρο με μινιατούρες, παράλληλα με αυτό, εργάστηκε στο θέατρο "The Voice". Από το 2005 η Τατιάνα φοιτούσε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης Μόσχας και εκπαιδεύτηκε από τον Κονσταντίν Ρέικιν.
Αποφοίτησε από το εκπαιδευτικό θέατρο το 2009 και αμέσως μετά βρήκε δουλειά στο θέατρο Μαγιακόφσκι. Η διαρκής εκπαίδευση στο πανεπιστήμιο της έδωσε την ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο της στην κινηματογραφική βιομηχανία. Έγινε γνωστή πρωταγωνιστώντας στο ψυχολογικό θρίλερ του Ολέγκ Ασαντούλιν Phobos. Λέσχη Φόβου (Фобос. Клуб страха) ( 2010 ) έπαιξε την Γιούλια, και το ρόλο της μαθήτριας γυμνασίου Βικτώρια Κουζνετσόβα στη μυστικιστική σειρά (Закрытая Школа) "Closed School" (Κλειστό Σχολείο (τηλεοπτική σειρά) (2011-2012).Το 2013 της προτάθηκε για να παίξει στο κλιπ του τραγουδιστή Νικήτα Τζιγκούρντα,  σε σκηνοθεσία Ολέγκ Ασαντούλιν. Η Τατιάνα λατρεύει τα ταξίδια. Είναι μία πολύ γνωστή ηθοποιός στη Ρωσία.
Προσωπική Ζωή
Η Τατιάνα έχει πολύ καλές σχέσεις από το καστ της σειράς Κλειστό σχολείο, ιδιαίτερα με τον Πάβελ Πριλούτσνι και την Αγκάτα Μουτσενίτσε.
Σούκοι
Οι Σούκοι (ή Σύκοι) ήταν μια δακική (βορειοθρακική φυλή) που κατοικούσε στην περιοχή της σημερινής Ολτενίας (της Μικράς Βλαχίας) της Ρουμανίας. Κύρια πόλη τους ήταν η Συκίδαυα ή Σουκίδαυα (η σημερινή Κοράβια στις βόρειες όχθες του Δουνάβεως).
Τατιάνα Κοσματσιόβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Ρωσίδες μοντέλα
Σούκοι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας
Άννα της Αυστρίας (1549-1580)
Η Άννα της Αυστρίας (Ana de Austria, 1 Νοεμβρίου 1549 – 26 Οκτωβρίου 1580) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν βασίλισσα της Ισπανίας δυνάμει του γάμου της με τον θείο της, Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας.
Βιογραφία
Η Άννα ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Μαξιμιλιανού Β της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας της Ισπανίας, οι οποίοι ήταν πρώτα ξαδέλφια. Γεννήθηκε στην Ισπανία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του παππού της, αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄, αλλά έζησε στη Βιέννη από την ηλικία των τεσσάρων ετών. Η Άννα θεωρούνταν το αγαπημένο παιδί του πατέρα της. Έλαβε καθολική εκπαίδευση παρόλο που ο πατέρας της ήταν φιλικά προσκείμενος προς τον Λουθηρανισμό.
Ως η μεγαλύτερη κόρη του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Άννα ήταν μια επιθυμητή υποψήφια νύφη. Οι γονείς της πίστευαν ότι ένας ισπανικός γάμος θα ενίσχυε τους δεσμούς μεταξύ των αυστριακών και των ισπανικών οικογενειών του οίκου των Αψβούργων. Τον Φεβρουάριο του 1569 ανακοινώθηκε ο αρραβώνας της Άννας με τον θείο της Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και τον Μάιο του 1570 παντρεύτηκαν με πληρεξούσιο. Η Άννα ταξίδεψε από την Αυστρία στην Ισπανία το φθινόπωρο του 1570 συνοδευόμενη από τους αδελφούς της Αλβέρτο και Βεγκέσλαο.
Ως βασίλισσα η Άννα χαρακτηρίστηκε ζωηρή και χαρούμενη, ενώ ασχολήθηκε κυρίως με το κέντημα. Ο γάμος μεταξύ της Άννας και του Φίλιππου περιγράφεται ως ευτυχισμένος. Εκτός του ότι ήταν το αγαπημένο παιδί του πατέρα της, η Άννα φέρεται να ήταν και η πιο αγαπημένη γυναίκα του Φίλιππου. Σύμφωνα με τους διπλωμάτες, ο Βασιλιάς είχε ερωτευθεί τη νεαρή νύφη του. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Φίλιππος έχει ερωμένες κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Η Άννα είχε μια προσωπικότητα παρόμοια με τη δική του και εκείνος ήταν αφοσιωμένος σε αυτήν. Ο Φίλιππος ήταν ένας μονάρχης συνείδησης και διατηρούσε τη σχέση του με την Άννα δύο φορές την εβδομάδα με τη μορφή σημειώσεων, καθώς επίσης και επισκέπτονταν το υπνοδωμάτιο της γυναίκας του έως και τρεις φορές την ημέρα.
Η Άννα γέννησε πέντε παιδιά, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων γιων, από τα οποία τα τρία μεγαλύτερα πέθαναν πριν από τον Φίλιππο, και ο νεότερος τον διαδέχθηκε τελικά ως Φίλιππος Γ΄. Η Άννα περιγράφηκε επίσης ως καλή μητέρα για την Ισαβέλλα Κλάρα Ευγενία και την Αικατερίνη Μιχαέλα, τις δυο κόρες του Φιλίππου από τον προηγούμενο γάμο του με την Ελισάβετ των Βαλουά.
Πέθανε από γρίπη το 1580 στο Μπαδαχόθ σε ηλικία 30 ετών, οκτώ μήνες μετά τη γέννηση του τελευταίου παιδιού της. Η Άννα θάφτηκε αρχικά στο Μπαδαχόθ, αλλά το σώμα της μεταφέρθηκε αργότερα στο Ελ Εσκοριάλ.
Οικογένεια
Απέκτησε 5 παιδιά:
Λογοτεχνία
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Κόμησσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Δούκισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας
Ο κύριος ντε Πουρσονιάκ
Ο κύριος ντε Πουρσονιάκ (γαλλικός τίτλος: Monsieur de Pourceaugnac) είναι κωμωδία-μπαλέτο τριών πράξεων του Μολιέρου, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 6 Οκτωβρίου 1669 στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στο κάστρο του Σαμπόρ από τον θίασο του Μολιέρου. Οι επόμενες δημόσιες παραστάσεις δόθηκαν στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ ξεκινώντας από τον Νοέμβριο 1669. Εκδόθηκε σε βιβλίο το 1670. Τη μουσική συνέθεσε ο Ζαν-Μπατίστ Λυλί, ο οποίος συμμετείχε στη σκηνή στην πρεμιέρα του έργου στον ρόλο του γιατρού.
Το έργο αφηγείται τις περιπέτειες ενός επαρχιώτη κυρίου που πήγε στο Παρίσι για να παντρευτεί και τα τεχνάσματα της υποψήφιας νύφης και του εραστή της για να τον τρέψουν σε φυγή. Διακωμωδεί την πλούσια αστική τάξη της εποχής, τους γάμους από συνοικέσιο, την άσκηση της ιατρικής, αγαπημένα σατιρικά συστατικά των έργων του Μολιέρου. Τον ρόλο του Πουρσονιάκ έπαιζε ο Μολιέρος.
Υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|Ο κ. ντε Πουρσονιάκ, η Τζούλια και ο πατέρας της Δύο νεαροί εραστές, ο Έραστος και η Τζούλια, ζουν στο Παρίσι. Συναντιούνται κρυφά από φόβο μήπως ανακαλύψει τη σχέση τους ο Ορόντης, ο πατέρας της Τζούλιας. Ο Ορόντης υποσχέθηκε την κόρη του σε γάμο με κάποιον κ. Λεονάρ ντε Πουρσονιάκ, πλούσιο αστό κάποιας ηλικίας από τη Λιμόζ. Για να μην γίνει ο γάμος, οι δύο εραστές απευθύνονται σε μια γυναίκα αμφίβολης φήμης, τη Νερίνα, και έναν έξυπνο Ναπολιτάνο, τον Σμπριγκάνι. Μόλις ο κύριος ντε Πουρσονιάκ φτάσει στο Παρίσι, ολόκληρη η πόλη θα προσπαθήσει να γελοιοποιήσει τον νεοφερμένο, να τον ειρωνευτεί και να τον κάνει να μισήσει τη ζωή στην πρωτεύουσα. Ο Έραστος εμφανίζεται, λέγοντας ότι αναγνωρίζει τον κύριο ντε Πουρσονιάκ, ο οποίος, αν και οι δυο τους δεν έχουν συναντηθεί ποτέ, δέχεται τη φιλοξενία που του προσφέρεται. Αφού κέρδισαν την εμπιστοσύνη του αθώου επαρχιώτη, ο Σμπριγκάνι και ο Έραστος, παριστάνοντας τους φίλους του, προσπαθούν με διάφορα τεχνάσματα να τον ξεφορτωθούν. Αρχικά πείθουν δύο γιατρούς ότι ο κ. ντε Πουρσονιάκ είναι τρελός, και όσο περισσότερο αυτός διαμαρτύρεται, τόσο περισσότερο απειλείται να υποβληθεί σε αφαιμάξεις και κλύσματα. μικρογραφία|Ο κύριος ντε Πουρσονιάκ και οι δύο γιατροί Έχοντας γλιτώσει παρά τρίχα από μια πλήρη φλεβοτομή, ο κ. ντε Πουρσονιάκ κατηγορείται από έναν αυτοαποκαλούμενο Φλαμανδό έμπορο ότι είχε τεράστια χρέη απέναντί ​​του. Λίγο μετά, ο Σμπριγκάνι έρχεται να τον αναζητήσει για να τον πείσει να μην παντρευτεί τη Τζούλια, χαρακτηρίζοντάς την φιλάρεσκη κοκέτα. Η Τζούλια επιστρέφει ξαφνικά στη σκηνή και ισχυρίζεται ότι είναι τρελά ερωτευμένη. Ο κ. ντε Πουρσονιάκ, παραξενεμένος από τη συμπεριφορά της νύφης, αρνείται να την παντρευτεί.
Καθώς πρόκειται να φύγει, δύο γυναίκες τον κυνηγούν και ισχυρίζονται ότι είναι ο σύζυγός τους και πατέρας των παιδιών τους. Ο κ. ντε Πουρσονιάκ, κατηγορούμενος για διγαμία, έχει μόνο μια τελευταία δυνατότητα: να διαφύγει μεταμφιεσμένος. Φοράει γυναικείο φόρεμα και έτσι καταφέρνει να ξεφύγει από τη δικαιοσύνη. Στη συνέχεια, ο Σμπριγκάνι πείθει τον Ορόντη ότι ο κ. ντε Πουρσονιάκ έχει απαγάγει την κόρη του και έτσι ο Έραστος, προσποιούμενος ότι τη σώζει, καταφέρνει να πάρει την ευλογία του Ορόντη, που θα δεχτεί τελικά τον γάμο των δύο ερωτευμένων.
Φράττα Πολέζινε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Γιώργος Βόβορας
Ο Γιώργος Βόβορας (Αθήνα, 18 Ιανουαρίου 1977) είναι Έλληνας επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης.
Προπονητική σταδιοδρομία
Ο Βόβορας ήταν ο προπονητής του ΟΦΗ στη Β' Εθνική, από το 2008 έως το 2009. Ήταν βοηθός προπονητή στο Περιστέρι, από το 2010 έως το 2011. Έπειτα, έγινε βοηθός προπονητή στον Παναθηναϊκό, από το 2012 έως το 2014.
Στη συνέχεια, εργάστηκε ως βοηθός προπονητής στην Ούνικς Καζάν της VTB Λίγκα, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2014–15. Ακολούθως, ήταν ο προπονητής του ΑΠΟΕΛ, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2015-16. Με το ΑΠΟΕΛ, κέρδισε το Κύπελλο Κύπρου του 2016.
Στη συνέχεια επέστρεψε στον Παναθηναϊκό, ως βοηθός προπονητή, τον Μάιο του 2016. Ο Βόβορας έγινε ο προσωρινός προπονητής του Παναθηναϊκού τον Οκτώβριο του 2016, αφού ο προπονητής του συλλόγου, Αργύρης Πεδουλάκης, παραιτήθηκε από τη θέση του. Ο Βόβορας υπηρέτησε ως προσωρινός προπονητής του Παναθηναϊκού, έως ότου ο σύλλογος υπέγραψε τον Τσάβι Πασκουάλ ως νέο μόνιμο προπονητή της ομάδας.
Ήταν ο προσωρινός προπονητής του Παναθηναϊκού το 2018, αφού ο Πασκουάλ αντικαταστάθηκε από τον Ρικ Πιτίνο. Ο Βόβορας εργάστηκε ως προσωρινός προπονητής του συλλόγου έως ότου ο Πιτίνο μπόρεσε να ενταχθεί στον σύλλογο.
Στις 17 Ιουνίου 2020, ο Βόβορας ανακοινώθηκε επίσημα ως νέος προπονητής του Παναθηναϊκού για τη σεζόν 2020-21. Στις 4 Ιανουαρίου 2021, αποτέλεσε παρελθόν από τους πράσινους μετά τα αρνητικά αποτελέσματα της ομάδας σε Ευρωλίγκα και Ελληνικό Πρωτάθλημα.
Στις 18 Νοεμβρίου 2021, ανέλαβε επίσημα την τεχνική ηγεσία της Ουγγρικής Ντεμπρετσέν. Στις 7 Φεβρουαρίου 2022, ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας του με την ομάδα. Σε 11 παιχνίδια υπό τις οδηγίες του, η Ντεμπρετσένι μέτρησε έξι νίκες και πέντε ήττες.
Στις 14 Απριλίου 2022, επέστρεψε επίσημα στον Παναθηναϊκό, αναλαμβάνοντας την ομάδα μέχρι το τέλος της σεζόν 2021-22. Μετά το πέρας της σεζόν, συνέχισε στον πάγκο της ομάδας αλλά με την θέση του βοηθού προπονητή του Ντέγιαν Ράντονιτς. Τον Φεβρουάριο του 2023, αποτέλεσε παρελθόν όπως και όλο το τεχνικό επιτελείο της ομάδας, μετά την αποτυχημένη σεζόν σε εμφανίσεις και αποτελέσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΟΦΗ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Μυρμηκικό οξύ
Το μυρμηκικό οξύ (αγγλικά formic acid, Ε236) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο CH2O2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο HCOOH. Είναι το απλούστερο από τα καρβοξυλικά οξέα. Είναι σημαντικό ενδιάμεσο σε χημικές συνθέσεις και υπάρχει στη φύση, περισσότερο αξιοσημείωτα στα δηλητήρια των υμενόπτερων, όπως οι μέλισσες, οι σφήκες και ιδιαιτέρως τα μυρμήγκια. Από τα τελευταία προέρχονται και τα εμπειρικά του ονόματα. Βιομηχανικά, το μυρμηκικό οξύ παράγεται από τη μεθανόλη (CH3OH).
Το χημικά καθαρό μυρμηκικό οξύ, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο «ατμίζον» υγρό.
Ισομέρεια
Η ένωση έχει τρία (3) ισομερή θέσης:
Ιστορία
Κάποιοι αλχημιστές και φυσιοδίφες ήξεραν από το 15ο αιώνα (το αργότερο) ότι οι μυρμηγκοφωλιές αναδίδουν έναν όξινο ατμό. Ο πρώτος που περιέγραψε μια απομόνωση του μυρμηκικού οξέος (με απόσταξη μεγάλου αριθμού μυρμηγιών) ήταν ο Άγγλος φυσιοδίφης Τζων Ραίυ (John Ray) το 1671. Τα μυρμήγκια, όπως και άλλα υμενόπτερα, εκκρίνουν το μυρμηκικό οξύ για αμυντικούς και επιθετικούς λόγους. Το μυρμηκικό οξύ πρωτοσυνθέθηκε με πρόδρομη ύλη το υδροκυάνιο (HCN), από το Γάλλο χημικό Τζόζεφ Γκαίυ - Λουσσάκ (Joseph Gay-Lussac). Το 1855, ένας άλλος Γάλλος χημικός, ο Μαρσελέν Μπερτελό (Marcellin Berthelot), ανέπτυξε τη σύνθεση μυρμηκικού οξέος από μονοξείδιο του άνθρακα (CO).
Το μυρμηκικό οξύ για μεγάλο χρονικό διάστημα θεωρούνταν μια χημική ένωση με μικρό ενδιαφέρον για τη χημική βιομηχανία. Στο τέλος της δεκαετίας του '60, ωστόσο, σημαντικές ποσότητές του έγιναν διαθέσιμες ως παραπροϊόν της παραγωγής οξικού οξέος. Από τότε υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για χρήση ως συντηρητικό και αντιβακτηριδιακό τροφίμων, αλλά περισσότερο ζωοτροφών.
Φυσική παρουσία
Στη φύση βρίσκεται στο δηλητήριο πολλών εντόμων της τάξης των υμενοπτέρων, κυρίως στα μυρμήγκια. Επιπλέον, βρέθηκε στις τσουκνίδες. Επίσης είναι ένα σημαντικό προϊόν μερικής καύσης βενζίνης, που περιέχει ποσότητες μεθανόλης (MeOH), αιθανόλης (EtOH) ή και νερού (H2O), από κινητήρες εσωτερικής καύσης. Αποτελεί, ακόμη, ένα φυσικό συστατικό της ατμόσφαιρας της Γης, κυρίως χάρη στις εκπομπές του από τα δάση.
Ονοματολογία
Η ονομασία «μεθανοϊκό οξύ» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την απουσία διπλών ή και τριπλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ικό οξύ» φανερώνει ότι περιέχει ένα καρβοξύλιο (-COOH) ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα, δηλαδή ότι πρόκειται για καρβοξυλικό οξύ.
Η ονομασία («μυρμηκικό οξύ») προέρχεται από την ελληνική λέξη «μύρμηξ» (μυρμήγκι).
Δομή
Είναι το απλούστερο καρβοξυλικό οξύ.
Παραγωγή
Το 2009 η ετήσια παγκόσμια ικανότητα παραγωγής του μυρμηκικού οξέος ήταν συνολικά (περίπου) 720.000 τόννοι, από την οποία η Ευρώπη (κυρίως η Γερμανία) είχε ετήσια ικανότητα παραγωγής (περίπου) 350.000 τόννους, η Ασία (κυρίως Κίνα) είχε ετήσια ικανότητα παραγωγής (περίπου) 370.000 τόννους, ενώ η ετήσια ικανότητα παραγωγής των υπόλοιπων ηπείρων ήταν της τάξης των μόλις 1.000 τόννων. Οι μεγαλύτερες εγκαταστάσεις παραγωγής ήταν (τα στοιχεία είναι πάντα για το 2009) στο Λουντβιχσχάφεν Γερμανίας, με ετήσια ικανότητα παραγωγής 200.000 τόννους, στο Όουλου Φινλανδίας, με ετήσια ικανότητα παραγωγής 105.000 τόννους και Φέιτσεγκ Κίνας, με ετήσια ικανότητα παραγωγής 100.000 τόννους. Το 2010 οι τιμές του μυρμηκικού οξέος κυμαίνονταν από περίπου 650 €/τόννο, στη Δυτική Ευρώπη, μέχρι και 1.250 $/τόννο, στις ΗΠΑ.