cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συκαμινέα Λάρισας
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι ήρθαν στην περιοχή το 10ο αι. μ.Χ. από παρολύμπια χωριά για να προστατευθούν από τις διώξεις του Βούλγαρου ηγεμόνα Σαμουήλ.
Ο Νίκος Γεωργιάδης στο έργο του «η Θεσσαλία» αναφέρει ότι η Σκαμνιά ήταν «κεφαλοχώρι» με Δημοτικό Σχολείο, αξιόλογη Βιβλιοθήκη και είχε φήμη στην παραγωγή τυρός και βουτύρου. Υπήρχαν στο χωριό τρεις όμορφοι νερόμυλοι και ένας μηχανοκίνητος, στους οποίους οι κάτοικοι του χωριού άλεθαν την παραγωγή τους. Σήμερα υπάρχουν μόνο ερείπια.
Τιτνάτα
Σε μεγαλύτερο υψόμετρο στο ανατολικό μέρος του χωριού ορθώνεται η κορυφή της μυθικής Τιτνάτας (Οξιά), στην κορυφή της οποίας υπάρχουν σκόρπιες πέτρες από τα ερείπια ενός κάστρου, του Ευδιέρου. Η ονομασία Πύργος του Ευδιέρου (δίερος= υγρός- νωπός), οφείλεται πιθανόν σε τοπωνύμιο του οροπεδίου της «Κονίσπολης» και όχι της Τιτνάτας, η οποία είναι ξερή και άνυδρη. Το κάστρο της Τιτνάτας χρονολογείται περίπου στο 100 μ.Χ. και χρησίμευε και ως παρατηρητήριο- φυλάκιο των Περραιβών. Από το κάστρο ελέγχεται ολόκληρη η κοιλάδα της Κονίσπολης και το πέρασμα προς τα παράλια της Πιερίας.
Από αυτό το στενό πέρασμα διέρχονταν για διάφορες επιδρομές και μικρολεηλασίες οι Μακεδόνες του Δίου. Ακριβώς απέναντι και νότια από την Τιτνάτα και συγκεκριμένα σε ένα λόφο με τη σημερινή ονομασία Ράχη Σίμου, οι Περραιβοί και οι Μακεδόνες είχαν ορίσει τα σύνορα τους μεταξύ Δίου, Μακεδονίας και Περραιβικής Ολοσσόνας. Σ' αυτή τη θέση χωρίζονται τα νερά του λεκανοπεδίου. Δυτικά χύνονται προς την Ελασσόνα και ανατολικά προς τα παράλια της Πιερίας. Σ' αυτό το λόφο, επί Αυτοκράτορα της Ρώμης Τραϊανού είχαν τοποθετήσει μια μεγάλη πέτρινη λατινική επιγραφή, η οποία πληροφορούσε ότι σε εκείνο το σημείο βρίσκονται τα σύνορα μεταξύ Δίου Μακεδονίας και Περαιβικής Ολοσσόνος. Η ρωμαϊκή πλάκα φιλοξενείται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λάρισας, ενώ με πρωτοβουλία της Κοινότητας Καρυάς στήθηκε στο ίδιο σημείο ένα αντίγραφο της.
Κλέφτες και αρματολοί
Από την παλιά Σκαμνιά ξεκίνησε το αρματολίκι του Ολύμπου. Όπως μας πληροφορεί Φαναριώτης λόγιος, πρώτος καπετάνιος τού ήταν ο Καραμιχάλης, απόγονοι του οποίου ζουν σήμερα στον Πλαταμώνα. Ο καπετάνιος γεννήθηκε στη Σκαμνιά το 1575 και το πραγματικό του όνομα ήταν Γερομιχάλης. Η δράση του ήταν μεγάλη: στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας Σπαρμού υπάρχει το μπουντρούμι κρυψώνας του Καραμιχάλη με την επιγραφή: Κ. ΜΙΧ, 1605. Έζησε στο μοναστήρι ως μοναχός για τρία χρόνια για να μη γίνει αντιληπτός από τους Τούρκους.
Η παλιά Σκαμνιά κατά τη μακρά περίοδο της Τουρκοκρατίας λειτούργησε ως απόμερο και απόκρυφο καταφύγιο και αποτέλεσε ασφαλή έδρα για πολλούς κλεφταρματολούς του Ολύμπου. Στο κάτω μέρος του χωριού υπήρχε πετρόκτιστη σκεπαστή βρύση, δωρεά του καπετάνιου Καραδήμα Τζαχίλα. Ευρέθη και διασώζεται η σχετική επιγραφή, η οποία ήταν εντοιχισμένη. Στην Καρυά υπάρχει μία ακόμη πετρόκτιστη βρύση επίσης δωρεά του Καπετάνιου, η οποία είναι γνωστή στους Καρυώτες ως Βρύση του Καπετάν. Η δεύτερη σώζεται περίπου στην αρχική της μορφή, η χαραγμένη επιγραφή της μας πληροφορεί για τον δωρητή της:
Τα χρόνια της Κατοχής
Το 1941 καταλαμβάνεται η Ελλάδα από τους Γερμανούς: σχεδόν ταυτόχρονα κάνουν την εμφάνιση τους οι πρώτες αντιστασιακές ομάδες. Στη συνέχεια με μικροσυμπλοκές άρχισαν να παρενοχλούν τους Γερμανούς κατακτητές. Στις 5 Μαρτίου 1943 βομβαρδίζεται από γερμανικά αεροπλάνα, οι κάτοικοι αιφνιδιασμένοι έτρεξαν να σωθούν. Κατά τις 20 Απριλίου μεγάλη δύναμη γερμανικού πεζικού επιτέθηκε πρώτα στην Πουλιάνα στη συνέχεια στη Σκαμνιά μετά στην Καρυά.
Στη Σκαμνιά κατέκαυσαν όλα τα σπίτια περιλούζοντας τις στέγες με πετρέλαιο, το παρεκκλήσι Άγιος Αθανάσιος στο ομώνυμο ύψωμα εντός του χωριού, το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής και το εξωκλήσι της Παναγιάς, το παλιό Δημοτικό Σχολείο έμπροσθεν του Ι.Ν. Αγίας Τριάδας, το καινούργιο Δημοτικό Σχολείο στη δυτική άκρη του χωριού και μια πλούσια βιβλιοθήκη με μεγάλο αριθμό βιβλίων, έργο όπως φημολογείται ενός κληρικού, του Βενέδικτου. Αν η βιβλιοθήκη αυτή δεν είχε καταστραφεί, θα είχε διαφωτίσει σημαντικά γύρω από την ιστορία του χωριού αλλά την ιστορική τοπογραφία της περιοχής.
Οι Γερμανοί στη συνέχεια συνέλαβαν κατοίκους αιχμαλώτους για τα στρατόπεδα της Γερμανίας. Τους κατέβασαν στη Ραψάνη και από εκεί με τραίνα θα τους έστελναν στη Γερμανία. Τα σαμποτάζ όμως αντάρτικων δυνάμεων στα Τέμπη και στον Γοργοπόταμο αποδείχτηκαν σωτήρια για τους αιχμάλωτους Σκαμνιώτες και για πολλούς άλλους από τα γύρω χωριά.
Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας
Η Παλιά Σκαμνιά εγκαταλείφθηκε οριστικά μετά την καταστροφή της από τους Γερμανούς κατά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Το μοναδικό κτίσμα που σώζεται είναι ο Ι.Ν. της Αγίας Τριάδας, ο οποίος αναπαλαιώθηκε και αναπαλαιώνεται χάρη στις προσπάθειες του Συλλόγου Απανταχού Σκαμνιωτών και διαφόρων δωρητών.
Κάθε χρόνο την Κυριακή της Πεντηκοστής πραγματοποιείται πανηγυρική θεία λειτουργία. Ο Ναός της Αγίας Τριάδας έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό και διατηρητέο μνημείο. Είναι ο πρώτος μεταβυζαντινός ναός της Επαρχίας Ελασσόνας.
Η αρχιτεκτονική του είναι τρίκλιτη βασιλική χωρίς τρούλο, είναι αγιογραφημένος, το εσωτερικό της σκεπής είναι ξύλινο ενώ το εξωτερικό της περιβάλλεται με λίθινες πλάκες. Το τέμπλο είναι ξύλινο με μια σειρά δεσποτικών εικόνων, μια σειρά αποστολικών και με μια σειρά δωδεκαόρτου. Η αγιογράφηση του ναού είναι έργο του ζωγράφου Παναγιώτη Ζαρακινού αλλά και του ζωγράφου Κωνσταντίνου αγνώστου επωνύμου, ο οποίος καταγόταν από την Καρυά Ελασσόνας. Στις αγιογραφίες του ναού συγκαταλέγεται και η ιδιότυπη αγιογράφηση του Άγιου Χριστόφορου, ο οποίος εμφανίζεται ως κυνοκέφαλος.
Στην ανατολική πλευρά του κωδωνοστασίου υπάρχει λευκή πλάκα με επιγραφή που φέρει τη χρονολογία ανέγερσης του, 5 Σεπτεμβρίου 1520 ΙΣ-ΧΣ.
Λέγεται ότι οι Γερμανοί προσπάθησαν να πυρπολήσουν και τον Ι.Ν. της Αγίας Τριάδος, αλλά ο στρατιώτης που ανέβαινε στη στέγη για να τον πυρπολήσει έπεσε κάτω και τραυματίστηκε, γι' αυτό και σώθηκε ο Ιερός Ναός.
Το χωριό στόλιζαν και άλλα εκκλησάκια (Αγ. Αθανάσιος, Αγ. Παρασκευή, Παναγία και το ξωκλήσι Αϊ - Λιάς) που δεν υπάρχουν σήμερα επειδή τα έκαψαν οι Γερμανοί.
Εμφύλιος Πόλεμος
Μετά την αποχώρηση των Γερμανών κατακτητών από την Ελλάδα, οι ανακατατάξεις στον παγκόσμιο χάρτη και τα αντικρουόμενα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής οδήγησαν την Ελλάδα στη δίνη του Εμφύλιου Πολέμου.
Νεότερα χρόνια
Οι καταστροφές που υπέστη το χωριό αυτή την περίοδο 1940-1949 προκάλεσαν τη διάλυσή του μετά από δέκα αιώνες περίπου ζωής. Πριν από τον πόλεμο, οι κάτοικοι είχαν ήδη αρχίσει να μετακομίζουν στη νέα θέση που βρίσκεται τώρα το χωριό, αφού η θέση της Νέας Σκαμνιάς είναι κοντά στα κτήματα της περιοχής της «Κονόσπολης».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Δουκάτο της Παλαιστίνης
Το Δουκάτο της Παλαιστίνης, ήταν στρατιωτική διαίρεση της πρώιμης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα Αραβικά σήμερα εδάφη από το 324 έως το 638. Περιελάμβανε εδάφη του σημερινού Ισραήλ, Συρίας, Παλαιστίνης, Ιορδανίας και Αιγύπτου.
Η έκταση της επικράτειας του δούξ ήταν πολύ μεγάλη και κρατούσε μόνο την στρατιωτική διοίκηση ενώ την πολιτική είχε ο διοικητής της επαρχίας ή των επαρχιών μετά τον διαχωρισμό της επαρχίας αργότερα σε δύο και τρεις επαρχίες. Άγνωστο που ήταν η έδρα του δούξ, διασώζεται η Καισάρεια τον 6ο αιώνα όταν και μεταφέρθηκε εκεί. Ο δούξ συχνά αντιμετώπιζε τις φυλές της ερήμου και έπειτα τους Άραβες. Ο δούξ ήταν υφιστάμενος, στρατιωτικά, του στρατηλάτη της Ανατολής που έδρευε στην Αντιόχεια, αλλά ο δούξ Παλαιστίνης έλεγχε όλες τις στρατιωτικές δυνάμεις που στάθμευαν στην Παλαιστίνη αλλά και του Άραβες φύλαρχους συμμάχους των Βυζαντινών.
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Παλαιστίνη
Λε Λορραίν (Μαρτινίκα)
Το Λε Λορραίν (γαλλικά: Le Lorrain), έως το 1840 γνωστό ως Γκραντ-Ανς (γαλλικά: Grande-Anse), είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λορινουά (γαλλικά: Lorinois).
Γεωγραφία
Η Λε Λορραίν βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαρτινίκα και του Διαμερίσματος Λα Τρινιτέ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Λε Μαριγκό και βορειοανατολικά της Λ'Αζουπά-Μπουγιόν, της Λε Μοτν Ρουτζ και της Φοντ Μαρί-Ρεΐν. Βρίσκεται συντεταγμένες 14.83333°N, -61.06667°W.
Πολιτικά
Ο Δήμαρχος της Λε Λορραίν είναι ο Ζουστίν Παμφίλ (Justin Pamphile). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Γλώσσα Ματζουάρ
Η γλώσσα Ματζουάρ είναι μη ταξινομημένη γλώσσα. Ενδεχομένως είναι διάλεκτος της γλώσσας Ασούρι και ίσως ανήκει στις γλώσσες Μούντα ή τις Αυστροασιατικές γλώσσες. Ομιλείται σε τμήματα του και Νεπάλ και του Σικκίμ.
Κωνσταντίνος Κρεββατάς
Ο '''Κωνσταντίνος Π. Κρεββατάς''' (Σπάρτη, ; - Αθήνα, 16 Αυγούστου 1961) ήταν Έλληνας νομάρχης.
Βιογραφία
Καταγόταν από τη Σπάρτη.
Διορίστηκε Νομάρχης Μεσσηνίας (1932), Καβάλας (1932-1933), Ηρακλείου (προσωρινά το 1933), Έβρου (1933), Δράμας (1933-1934), Σερρών (1934-1935) , ο πρώτος Νομάρχης Κιλκίς (22 Μαρτίου 1935 - 14 Οκτωβρίου 1935) και Νομάρχης Ρεθύμνου (1936-39). Το 1939 μετατέθηκε σε άλλη υπηρεσία. Πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 17 Αυγούστου 1961.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου Κατηγορία:Νομάρχες Ηρακλείου Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας Κατηγορία:Νομάρχες Κιλκίς Κατηγορία:Νομάρχες Μεσσηνίας Κατηγορία:Νομάρχες Ρεθύμνου Κατηγορία:Νομάρχες Σερρών
Χίος ΙΙΙ (αντιτορπιλικό)
Το αντιτορπιλικό τύπου Μ Χίος III ήταν το τρίτο πλοίο του ελληνικού πολεμικού ναυτικού που έφερε αυτό το όνομα. Ήταν ένα από τα 4 παραγγελθέντα πλοία της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1914 στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα οποία δεν παραδόθηκαν ποτέ λόγω της έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και κρατήθηκαν από τους Βρετανούς μαζί με τις προκαταβολές που είχε αποδώσει το ελληνικό κράτος (445.435 δραχμές για το Κρήτη ΙΙΙ, 445.337 δραχμές για το Λέσβος ΙΙ, 519.561 δραχμές για το Χίος ΙΙΙ, και 408.191 δραχμές για το Σάμος ΙΙΙ. Η κλάση του αποτελούταν από τα πλοία Χίος ΙΙΙ, Κρήτη ΙΙΙ, Λέσβος ΙΙ, και Σάμος ΙΙΙ.
Τα πλοία αυτά έδρασαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως βρετανικά και ένα από αυτά βυθίστηκε στην διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. Το Κρήτη ΙΙΙ μετονομάστηκε σε HMS Medea (Μήδεια), το Λέσβος ΙΙ, σε HMS Medusa (Μέδουσα), το Χίος ΙΙΙ σε HMS Melampus (Μελάμπους) και το Σάμος ΙΙΙ σε HMS Melpomene (Μελπομένη).
Το Χίος ανέλαβε να ναυπηγήσει η Fairfield Shipbuilding and Engineering Company στο Γκόβαν. Καθεκλύστηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1914 και εντάχθηκε στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό ως HMS Melampus στις 29 Ιουνίου 1915. Το 1917 διεμβόλισε κατά λάθος και βύθισε το υποβρύχιο κλάσεως C HMS C16. Πουλήθηκε για διάλυση στις 22 Σεπτεμβρίου 1921.
Λε Μαριγκό
Το Λε Μαριγκό (γαλλικά: Le Marigot) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαριγκοταίν (γαλλικά: Marigotins).
Γεωγραφία
Η Λε Μαριγκό βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαρτινίκα και κεντρικά του Διαμερίσματος Λα Τρινιτέ. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Λε Λορραίν και βορειοδυτικά του Κόλπου του Ανζ Σαρπεντίρ. Βρίσκεται συντεταγμένες 14.81667°N, -61.03333°W.
Πολιτικά
Ο Δήμαρχος της Λε Μαριγκό είναι ο Αντζ Λαβναίρ (Ange Lavenaire). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Λιέιδα
Η Λέιδα ή Λέριδα (καταλανικά κι επίσημα: Lleida, στην τοπική προφορά [ˈʎejðɛ], ισπανικά: Lérida) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πρωτεύουσα επαρχίας στην Καταλονία της Ισπανίας, με 139 809 κατοίκους (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ισπανίας 2013). Είναι επίσης πρωτεύουσα της περιφέριας της Σεγριά και διαπερνάται από τον ποταμό Σέγρε.
Η εύφορη πεδιάδα της προσέλκυσε από νωρίς ανθρώπινες ομάδες. Ιστορικά αποτέλεσε σημαντικό κέντρο τόσο της Ιβηρικής εθνότητας των Ιλεργετών, όσο και σημαντικό δήμο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πάνω στο δρόμο μεταξύ των δύο σημαντικότερων ρωμαϊκών πόλεων της βόρειας Ιβηρικής (Hispania) Caesaraugusta και Τarraco. Η κατάκτησή της από τους κόμητες της Βαρκελώνης και του Ουρζέλ το 1149 και η ίδρυση του πανεπιστημίου της το 1297 από τον Ιάκωβο Β' τον Δίκαιο σήμαιναν για την πόλη μια αυξημένη σημασία στα πλαίσια του Στέμματος της Αραγωνίας για να υποχωρήσει στο παρασκήνιο για τους επόμενους αιώνες.
Όσον αφορά το σήμερα, η πόλη χαρακτηρίζεται από την παρουσία τόσο μιας πλούσιας αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, την παλιά και τη νέα μητρόπολη, το κτήριο του δημαρχείου (Paeria), τα δυο της θέατρα, Εσκορτσαδόρ (Teatre del Escorxador) και Λα Λιότζα (Teatre de La Llotja) και το Μουσείο της πόλης (Museu Diocesà i Comarcal de Lleida), όσο και από θεσμούς που συμβάλλουν στην καλλιέργεια του σύγχρονου χαρακτήρα της όπως το Πανεπιστήμιο.
Ονομασία της πόλης
Η επίσημη μορφή του ονόματος της πόλης είναι η καταλανική Lleida, βάσει απόφασης της Ζενεραλιτάτ το 1980, που από τότε αποτελεί τη μοναδική μορφή που εμφανίζεται σε επίσημα έγγραφα και στις επίσημες οδικές σημάνσεις του ισπανικού δικτύου. Ταυτίζεται με τη μεσαιωνική μορφή Leyda, με την οποία μάλλον διατηρούσε παρόμοια προφορά, με το αρχικό της «l» να προφέρεται όπως το σημερινό «ll» ([ʎ]) κι εμφανίζεται για πρώτη φορά σε γραπτό κείμενο του 1236. Αυτή η μορφή αποτέλεσε εξέλιξη του λαϊκού ονόματος της πόλης Lesda, εξέλιξη του ιβηρικού Ilersda. Η γνωστή ιβηρική επιγραφή Iltirta, αποδίδει την επιγραφή αρκετών νομισμάτων που σχετίζονται με την ιβηρική και ρωμαϊκή πόλη και μάλλον ταυτίζεται με την ιβηρική ονομασία Ilersda.
Αντίθετα, το λατινικό Ilerda (ή Lerda), αποδίδει στα ρωμαϊκά έγγραφα το όνομα τόσο της ιβηρικής πρωτεύουσας των Ιλεργετών, όσο και της μετέπειτα ρωμαϊκής πόλης που ιδρύθηκε στην ίδια θέση, κι έδωσε το μετέπειτα αραβικό Al-Larida, από όπου προέκυψε και η καστιλιανική και η οξιτανική μορφή του τοπώνυμου, Lérida, που εμφανίζεται σε ορισμένα κείμενα και στα καταλανικά μέχρι τον 13ο αιώνα.
Σήμερα στην καθομιλουμένη και στον ανεπίσημο γραπτό λόγο χρησιμοποιούνται και οι 2 ονομασίες, με την καταλανική μορφή να κυριαρχεί στις καταλανόφωνες περιοχές της Ισπανίας και την καστιλιανική μορφή να συναντάται κυρίως στην υπόλοιπη ισπανική επικράτεια.
Ιστορία
Η ευρύτερη περιοχή της πόλης κατοικήθηκε ήδη από την Εποχή του Χαλκού. Από τον έβδομο αιώνα π.Χ. η Λιέιδα (τότε Ilersda) υπήρξε η εστία της ιβηρικής εθνότητας των Ιλεργετών. Η πολύ δυνατή τους οικονομία και η στρατηγική τους θέση τούς μετέτρεψε σε μια σημαντική δύναμη στην περιοχή, όντας σύμμαχοι τόσο των Καρχηδονίων, όσο και των Ρωμαίων. Ο ντόπιος πολέμαρχος Ανδοβάλης (σύμφωνα με τον Πολύβιο) ή Ινδίβιλις (σύμφωνα με τον Αππιανό) πρωταγωνίστησε σε ένα από τα τελευταία κινήματα αντίστασης εναντίον της επιβολής της Ρωμαϊκής κυριαρχίας στην Ιβηρική χερσόνησο το 206 π.Χ. Την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου η πόλη κατείχε την κατηγορία της ισοπολιτίδας πόλης (municipium). Στη συνέχεια η πόλη παρήκμασε στα πλαίσια της κατάρρευσης της αυτοκρατορικής εξουσίας, της εισβολής βαρβαρικών φύλων και αναταραχών λόγω των εξεγερμένων αγροτικών πληθυσμών, με μεγάλο μέρος του πληθυσμού της να καταφεύγει σε ασφαλέστερες τοποθεσίες. Ωστόσο, παρά τη μείωση του πληθυσμού και της οχυρωμένης περιμέτρου της από τον 4ο αιώνα κι έπειτα, η Λιέιδα παρέμεινε σχετικά ζωντανή. Η επισκοπή της θεωρείται βάσει των γραπτών πηγών ότι ιδρύθηκε το 419. μικρογραφία|αριστερά|Άγαλμα αφιερωμένο στους Ίβηρες ηγέτες Ινδίβιλι και Μαντόνι στην κεντρική πύλη της παλαιάς πόλης.
Μετά από την κατάκτησή της από τα μαυριτανικά στρατεύματα το 716, μεταμορφώθηκε σε σημαντικό αστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής του ποταμού Έβρου, με την αντίστοιχη αλλαγή του ονόματός της σε Μεδίνα Αλ-Λαρίδα. Εκείνη την εποχή τα νέα ανακατασκευασμένα τείχη της πόλης το 883 από τον εμίρη Μουχάμαντ Α' της Κόρδοβα περιέκλυαν μια επιφάνεια της τάξης των 30 εκταρίων. Μετά την κατάρρευση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας το 1035 έγινε η κεφαλή ενός βασιλείου τάιφα, του Εμιράτου της Λάριδα, που διετέλεσε τον ρόλο ενός συνοριακού και σχετικά αδύναμου μουσουλμανικού βασιλείου, πότε όντας κάτω από την επιρροή του μεγαλύτερου γειτονικού μαυριτανικού βασιλείου της Σαρακούστα, πότε όντας φόρου υποτελής στους χριστιανούς κόμητες της Βαρκελώνης. Κάτω από τη μουσουλμανική κυριαρχία αναπτύχθηκε ιδιαίτερα η εκμετάλλευση του χρυσού που έφερε ο ποταμός Σέγρε. Σύμφωνα με τα λόγια του Ιμπν Χαζμ του 11ου αιώνα, «Κανένα ντυρχάμ ή δηνάριο δεν μπορεί να θεωρηθεί αξίας αν δεν έχει χρυσό από το ποτάμι της Λάριδα».
To 1149 κατακτήθηκε οριστικά από τον μεικτό στρατό των Kόμητων της Βαρκελώνης, Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ' και του Ουρζέλ, Ερμενγκόλ Στ'. Έναν χρόνο μετά εκεί παντρεύτηκαν ο κόμης της Βαρκελώνης και η Πετρονίλα της Αραγωνίας, δημιουργώντας το Στέμμα της Αραγωνίας. Το 1297 ιδρύθηκε το Estudi General de Lleida, το αρχαιότερο και σημαντικότερο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα του Στέμματος της Αραγωνίας μέχρι και το 1717 οπότε και καταργήθηκε από τον Φίλιππο Ε'. Το μεσαιωνικό χριστιανικό όνομα της πόλης ήταν Leyda.
Ο Ρόλος της μέσα στα πλαίσια του Στέμματος της Αραγωνίας και της μετέπειτα Ισπανικής Μοναρχίας είχε μια καθοδική πορεία. Υπέφερε τόσο τον πόλεμο του 1640-1652 όσο και τον πολύ καταστρεπτικό πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, όταν και με τη νίκη των φιλοβορβονικών στρατευμάτων ακυρώθηκαν όλα τα προνόμια και οι τοπικοί νόμοι. Από τη σχετική αφάνεια και την απομόνωση θα τη βγάλει η ένωσή της με τη Σαραγόσα και τη Βαρκελώνη μέσω σιδηροδρομικού δικτύου το 1860. Στον εμφύλιο πόλεμο θα παραδοθεί στα στρατεύματα του στρατηγού Φράνκο στις 3 Απριλίου του 1936.
Κλίμα
Η Λιέιδα έχει κλίμα μεσογειακό, ξηρό με κάποιες ηπειρωτικές τάσεις, τυπικό στην Κοιλάδα του Έβρου. Ο χειμώνας είναι υγρός και πολύ κρύος ενώ τα καλοκαίρια θερμά. Οι βροχοπτώσεις είναι περιορισμένες και λαμβάνουν χώρα κυρίως την άνοιξη. Πολύ χαρακτηριστική είναι η ομίχλη που κυριαρχεί στην πόλη το χειμώνα και η οποία έκανε την πόλη να θεωρείται πόλη τιμωρίας κι εξού και το μωβ ως χρώμα της.
Αστική ιστορία κι αρχιτεκτονική
Η παλαιά πόλη βρίσκεται μεταξύ ενός κεντρικού λόφου και του ποταμιού Σέγρε. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα η εικόνα της πόλης δεν είχε υποστεί ιδιαίτερες τροποποιήσεις, βρισκόμενη περίκλειστη στα τείχη που έκλειναν το κομμάτι αυτό και συνέδεαν την κεντρική της πύλη με την απέναντι όχθη του ποταμού μέσω μίας και μοναδικής γέφυρας. Είχε σχήμα μακρόστενο: το πλάτος της δεν ξεπέρναγε τα τρία οικοδομικά τετράγωνα ενώ το μήκος της επεκτεινόταν για περίπου 3 χιλιόμετρα από τη μία άκρη του λόφου έως την άλλη. Η κατεδάφιση των κτηρίων, η σιδηροδρομική σύνδεση και η κατασκευή μιας νέας γέφυρα βελτίωσαν κάπως την εικόνα της και αύξησαν τον πληθυσμό της, κάνοντας την πόλη να εξαπλωθεί προς τα δυτικά και να φτάσει στα μέσα του 20ου αιώνα να καλύπτει και τη δυτική πλευρά του λόφου. Τη δεκαετία του 1970 επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο τόσο προς τα ανατολικά, τα βόρεια και τα νότια. Ο εικοστός πρώτος αιώνας την είδε να εντάσσει το νότιο προάστειο του Cappont με την οριστική διαμόρφωση των όχθεων του ποταμού και την οριοθέτηση πάρκου στην ανατολική της άκρη. Οι νέες τάσεις ανάπτυξης της πόλης στοχεύουν προς το νότο αλλά η κρίση του τομέα των κατασκευών στις αρχές της δεκατίας του 2010 προκάλεσε την παύση των εργασιών επέκτασης.
μικρογραφία|δεξιά|Η Σέου Βέλια, με το γοτθικού ρυθμού καμπαναριό της.
Ο κεντρικός λόφος (Turó de la Seu Vella) περικλύει δύο σημαντικά μνημεία: τον παλαιό καθεδρικό της πόλης, Seu Vella (Σέου Βέλια, "παλαιά Έδρα") και το Κάστρο του Βασιλιά, Castell del Rei ή Suda. Ο επιβλητικός πρώην καθεδρικός χτίστηκε πάνω στα θεμέλια τζαμιού και βισιγοτθικής εκκλησίας που βρισκόταν στον ίδιο χώρο. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1203 και έως την οριστική ολοκλήρωση του αρχιτεκτονικού της συνόλου το 1513 είχε ενσωματώσει στοιχείο όψιμου ρομανικού και γοτθικού ρυθμού. Έχει χαρακτηριστεί ως "ένας ρομανικός ναός που διακατέχεται από μια γοτθική μνημειότητα". Η στρατηγική της θέση συνέβαλε στο να μετατραπεί σε στρατώνας το 1707 και να πάψει να λειτουργεί ως καθεδρικός. Το διπλανό κάστρο ανάγεται στα μουσουλμανικά χρόνια και έγινε ο τόπος όπου παντρεύτηκαν η κόρη του βασιλιά της Αραγωνίας, Πετρονίλα, με τον κόμη της Βαρκελώνης. Διατηρούνται ελάχιστα στοιχεία από εκείνες τις περιόδους καθώς μεγάλο μέρος του κεντρικού κτιρίου κατεδαφίσθηκε κατά της διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας και του Εμφυλίου. Οι αμυντικές τεχνικές της πρώιμης μοντέρνας εποχής που διαφαίνονται δημιουργήθηκαν ακολουθώντας τις οδηγίες του στρατηγικού αρχιτέκτονα Σεμπαστιάν Βωμπάν.
Μεσαορία
Τη Μεσαορία έχει πλάτος 65 περίπου χιλιόμετρα και μήκος 35 περίπου χιλιόμετρα, τη διαρρέουν οι δυο μεγαλύτεροι ποταμοί της Κύπρου ο Πεδιαίος και ο Γιαλιάς. Σήμερα η πεδιάδα βρίσκεται στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής δημοκρατίας, μέχρι την Τούρκικη εισβολή του 1974 θεωρούνταν ο σιτοβολώνας της Κύπρου, αφού στο μεγαλύτερο μέρος της καλλιεργούνταν σιτάρι και κριθάρι.
Λιέιδα
Αστική ιστορία κι αρχιτεκτονική
Το 1761 ξεκίνησε η κατασκευή του νέου καθεδρικού της πόλης. Η Catedral Nova ολοκληρώθηκε το 1781 και ο ρυθμός της χαρακτηρίζεται ως μπαρόκ με τάσεις προς τον γαλλικό ακαδημαϊκό κλασικισμό. Βρίσκεται στην καρδιά της παλαιάς πόλης, απέναντι από το παλιό νοσοκομείο της Αγίας Μαρίας, κτήριο γοτθικού αστικού ρυθμού του 14ου αιώνα που σήμερα στεγάζει το Ινστιτούτο Μελετών της Λιέιδα (Institut d'Estudis Ilerdencs).
Μεσαορία
Γεωλογικά η κοιλάδα της Μεσαορίας αποτελείται από ασβεστιτικούς ψαμμίτες, απολιθωματοφόρες μάργες και αποθέσεις αμμοχαλίκων. Πριν 120 χιλιάδες χρόνια ήταν θάλασσα και με τα χρόνια με τις προσχώσεις του Τρόοδος και του Πενταδάχτυλου δημιουργήθηκε η σημερινή κοιλάδα.
Λιέιδα
Αστική ιστορία κι αρχιτεκτονική
Το άλλο κάστρο της πόλης βρίσκεται στην κορυφή του δεύτερου λόφου της, στα δυτικά του κέντρου. Το Κάστρο του Γαρδέν (Castell de Gardeny) αποτέλεσε ιστορικά βάση των κατά καιρούς πολιορκητών της πόλης. Χρησιμοποιήθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα, τα χριστιανικά στρατεύματα το 1149, τον καστιλιανικό στρατό στον πόλεμο του 1641 και τον βορβονικό στρατό στον πόλεμο της Ισπανικής διαδοχής. Οι σημαντικότεροι ωστόσο ιδιοκτήτες του υπήρξαν οι Ναΐτες ιππότες που το έλαβαν ως δώρο από τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ' λόγω της συνεισφοράς τους στην κατάκτηση της πόλης και το διατήρησαν μέχρι την κατάργησή τους ως τάγμα το 1312. Λόγω αυτού του γεγονότος σήμερα φέρει τον τίτλο του "Κάστρου των Ναϊτών του Γαρδέν" και φιλοξενεί ένα κέντρο διερμηνείας του τάγματος.
Μεσαορία
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεδιάδες της Κύπρου Κατηγορία:Επαρχία Αμμοχώστου
Λιέιδα
Αστική ιστορία κι αρχιτεκτονική
Όσον αφορά τα μουσεία, κυριαρχεί το Επισκοπικό και Τοπικό Μουσείο της Λιέιδα (Museu de Lleida Diocesà i Comarcal). Το κτίριο όπου στεγάζεται σήμερα εγκαινιάστηκε το 2007 και φιλοξενεί συλλογές που περιλαμβάνουν όλη την ιστορία της περιοχής της πόλης, με κυρίαρχη την παρουσία δειγμάτων εκκλησιαστικής τέχνης προερχόμενη από τις συλλογές της Επισκοπής της Λιέιδα. Άλλα μουσεία της πόλης είναι το αυτοκινητιστικό μουσείο της πόλης (Museu de l'Automoció de Lleida). το μουσείο σύγχρονης και μοντέρνας τέχνης Ζάουμε Μορέρα (Museu d'Art Jaume Morera) και το κέντρο τέχνης Λα Πανέρα (Centre d'Art la Panera), που εξειδικεύεται στην έκθεση σύγχρονης οπτικής τέχνης. Στο μέλλον αναμένεται η κατασκευή του νέου μουσείου της Επιστήμης, του Περιβάλλοντος και του Κλίματος Museu de la Ciència, el Medi Ambient i el Clima στον λόφο του Γαρδέν.
μικρογραφία|δεξιά|Ο ποταμός Σέγρε
Οικονομία
Η πόλη είναι ένα σημαντικό κέντρο υπηρεσιών και λειτουργεί ως αναφορά σε ποικίλους τομείς για μια ευρύτερη περιοχή που καλύπτει τόσο τμήματα της επαρχίας της όσο και γειτονικά τμήματα των επαρχιών της Σαραγόσσας και της Ουέσκας, με τα οποία μάλιστα μοιράζεται και μια κοινή κι ευδιάκριτη κουλτούρα. Ο χώρος εμπορικής της επιρροής ανέρχεται περίπου στο μισό εκατομμύριο.
Η οικονομία της πόλης βασίζεται κυρίως στις υπηρεσίες, που απασχολούν το 71,4% του πληθυσμού (2001) κι ακολουθούνται από τη βιομηχανία (13,1%), τις κατασκευές και τη γεωργία (4,2%). Η ετήσια γιορτή της πόλης είναι η δεύτερη σε σημασία στην Καταλονία μετά από αυτή της Βαρκελώνης ενώ το Θέατρο της Λιότζα έχει σκοπό την ανάδειξή της ως πόλη συνεδρίων. μικρογραφία|δεξιά|Το νέο θέατρο - χώρος συνεδρίων της Λιότζα
Μεταφορές
Συγκοινωνιακά η πόλη συνδέεται με τους αυτοκινητοδρόμους Α-2 και ΑP-2 με τη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη ενώ οι Α-22 και Α-14 με την Ουέσκα και τη Βιέλια αντίστοιχα. Όσον αφορά τα μέσα μεταφοράς, ο σιδηροδρομικός της σταθμός ονόματι Lleida Pirineus είναι ενταγμένος στη διαδρομή υψηλής ταχύτητας του δικτύου της AVE μεταξύ Βαρκελώνης και Σαραγόσας και κατ' επέκταση Μαδρίτης, ενώ διαθέτει πολλαπλές διαδρομές προς λοιπά μέρη της Καταλονίας μέσω πιο συμβατικών γραμμών. Προς βοράν υπάρχει γραμμή που τη συνδέει με την Πόμπλα ντε Σεγού, στα Προπυρηναία, προς ανατολή με τη Βαρκελώνη μέσω Σερβέρα (Κεντρικής Καταλονίας), προς το νότο με τη Βαρκελώνη, παραλιακά μέσω Ταραγόνας και προς τη δύση με τη Σαραγόσα μέσω Μονθόν. Ο κεντρικός σταθμός των λεωφορείων της λειτουργεί ως κόμβος για τη σύνδεση όλης της επαρχίας, ενώ υπάρχουν τακτικές συνδέσεις και με την Ανδόρα και τη Γαλλία. Παράλληλα από το 2010 λειτουργεί το αεροδόμιο Λιέιδα - Αλγουάιρε με συνδέσεις με την Αγγλία και τις Βαλεαρίδες νήσους.
Αθλητισμός και γιορτές
Αναφορικά με τα σπορ, η τοπική ομάδα ποδοσφαίρου Club Lleida Esportiu αγωνίζεται στην Γ' κατηγορία της Ισπανίας (έτος 2013-14) ενώ η τοπική ομάδα μπάσκετ, Club Esportiu Lleida Basquetbol, αγωνίζεται στη Β' εθνική κατηγορία (έτος 2013-14). Η πόλη διαθέτει και ομάδα castellers. μικρογραφία|δεξιά|Οι "Castellers de Lleida" σε έναν "πύργο" 3/7 μπροστά από το δημαρχείο.
Οι πιο σημαντικές γιορτές της πόλης είναι η 11η Μαΐου, η κύρια γιορτή της πόλης όπου γιορτάζεται ο θάνατος του προστάτη της Αγίου Αναστασίου από τον Διοκλητιανό το 303. Εκείνη την εποχή του χρόνου λαμβάνουν χώρα και αναπαραστάσεις των μαχών μεταξύ χριστιανών και μαυριτανών (οι γνωστές σε όλη την Ισπανία fiestes de moros y cristianos) αλλά και η γιορτή των σαλιγκαριών Aplec del Caragol, το κατεξοχήν γαστρονομικό σύμβολο της πόλης. Κατα τα άλλα στις 29 Σεπτεμβρίου γιορτάζεται και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ.
Λοιπά στοιχεία
Η Λιέιδα ήταν η πόλη όπου γεννήθηκαν δύο πολύ σημαντικοί μουσικοί συνθέτες και πιανίστες, ο Ενρίκε Γρανάδος (Enrique Granados 1867 - 1916), συνοδοιπόρος του άλλου πολύ γνωστού συνθέτη Ισαάκ Αλβένιθ, και ο Ρικάρδο Βίνιες (Ricardo Viñes 1875 - 1943). Επίσης ήταν η πόλη του ποιητή Μάριους Τόρες (Màrius Torres 1910 - 1942) και του ζωγράφου Ζάουμε Μορέρα (Jaume Morera 1858 - 1927). μικρογραφία|αριστερά|Η έδρα του Πανεπιστημίου της Λιέιδας Το πανεπιστήμιό της (Universitat de Lleida) ιδρύθηκε το 1991 και θεωρείται ένα από τα καλύτερα δημόσια πανεπιστήμια της Ισπανίας. Αποτελείται από πέντε campus και τρεις συνεργαζόμενους εκπαιδευτικούς θεσμούς ενώ λαμβάνει ετήσια ένα αρκετά σημαντικό αριθμό διεθνών φοιτητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Αριάδνη (κορβέτα)
Η κορβέτα Αριάδνη ήταν Ρωσικό ιστιοφόρο με τρία κατάρτια που προσχώρησε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, διατηρώντας το όνομά του.
Ιστορία
Η ελληνική σημαία υψώθηκε στο πλοίο το 1854 και στη συνέχεια μετά από έξι μήνες παραμονής του πλοίου στο Αυστριακό λιμάνι όπου κατασχέθηκε από την Αυστροουγγαρία λόγω του πολέμου κατέπλευσε στον Πειραιά. Μέχρι το 1855 όσο διαρκούσε η έξαρση της χολέρας στην Αθήνα η κορβέτα Αριάδνη χρησιμοποιήθηκε σαν ξενώνας μαζί με τα πλοία Περσεύς και Ορφεύς. Το 1860 συμμετείχε σε αποστολή στον Λίβανο για την προστασία του εκεί Ελληνικού πληθυσμού από τις σφαγές των Δρούσων. Το 1862 όλα ή κάποια από τα πυροβόλα του τοποθετήθηκαν στο πλοίο Λουδοβίκος και κατά τη μεταπολίτευση που έγινε μέσα στο ίδιο έτος μετονομάστηκε σε Πάτραι. Τελικά παροπλίστηκε το 1872.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες
Ηγήσιππος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Λε Ρομπέρ
Το Λε Ρομπέρ (γαλλικά: Le Robert) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρομπερτέν (γαλλικά: Robertins).
Γεωγραφία
Η Λε Ρομπέρ βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαρτινίκα και κεντρικά του Διαμερίσματος Λα Τρινιτέ. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Γκρος-Μορν και βορειοανατολικά του Κόλπου του Λαμντίν. Βρίσκεται συντεταγμένες 14.67917°N, -60.94028°W.
Πολιτικά
Ο Δήμαρχος της Λε Ρομπέρ είναι ο Αλφρέντ Μοντιέ (Alfred Monthieux). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Ιωάννης Λεωνίδας
Ο Ιωάννης Λεωνίδας (Σπέτσες, 1871 - 1935) υπήρξε Έλληνας πολιτικός στο Μεσοπόλεμο.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από τις Σπέτσες από παλιά οικογένεια καπεταναίων και ήταν γιος του Γεωργίου Λεωνίδα. Αρχικά οι πρόγονοί του ονομάζονταν Λάμπροι. Στην Επανάσταση του 1821 εξόπλισαν το πλοίο «Λεωνίδας» και το δώρισαν στην πατρίδα, και γι' αυτό άλλαξαν το όνομα τους σε «Λεωνίδαι».
Ασχολήθηκε με την πολιτική και διετέλεσε υπουργός Επισιτισμού και προσωρινά Περιθάλψεως στην κυβέρνηση Στράτου (1922), υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη (1922) και στην κυβέρνηση Ευταξία (1926).
Ο Ιωάννης  Λεωνίδας είχε εξαγοράσει ιδιοκτησίες από άλλους Σπετσιώτες, με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει κυριότητα του νησιού Σπετσοπούλα. Είχε κτίσει βίλλα και καλλιέργειες εκεί. Από τους απογόνους του νοικιάστηκε για εκατό χρόνια, στα μέσα της δεκαετίας του 1950, στον Σταύρο Νιάρχο.
Απεβίωσε το 1935. Εγγονός του είναι ο λογοτέχνης Νάνος Βαλαωρίτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επισιτισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Περιθάλψεως Λ
Μανγκάν (Ινδία)
Γεωγραφία
Το Μανγκάν βρίσκεται σε γεωγραφικές συνταταγμένες 27.52°Β 88.53°Α. Έχει μέσο υψόμετρο 956 μέτρων.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην ινδική απογραφή του 2011, το Μανγκάν είχε πληθυσμό 4.644 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούν το 55% του πληθυσμού και οι γυναίκες το 45%. Το Μανγκάν έχει μέσο ποσοστό αλφαβητισμού 83.81%, υψηλότερο από το πολιτειακό μέσο όρο του 81.42 %: Ο αλφαβητισμός ανδρών είναι 87.80%, και ο αλφαβητισμός γυναικών είναι 79.34% στο Μανγκάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Χίος II (τορπιλοβόλο)
Χίος IΙ (Τορπιλοβόλο)
Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘7’.
Κατασκευάστηκε το 1881. Ιδίου τύπου τα τορπιλοβόλα ‘Σάμος ΙΙ’, ‘Μυτιλήνη’, ‘‘Κως Ι’, ‘Ρόδος Ι’, ‘Κύπρος’.
Μετονομάστηκαν αργότερα σε τορπιλοβόλα ‘6’, ‘7’, ‘8’, ‘9’, ‘10’ και ‘17’. Ναυπηγήθηκαν στα βρετανικά ναυπηγεία Yarrow μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης.
Τo σκάφoς δεν έφερε τορπιλοσωλήνες αρχικά και η τοποθέτησή τους έγινε στο Φιούμε.
Με την Ανατολική Μοίρα έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.
Χρησιμοποιήθηκε και για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Αποσύρθηκε το 1912.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Γεώργιος Σανιδάς
Ο Γιώργος Σανιδάς (1942) είναι Έλληνας δικαστικός, ο οποίος διετέλεσε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Λειβαδειά και σπούδασε νομικά στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ´όπου αποφοίτησε το 1965. Το 1971, επί Δικτατορίας, εισήλθε στο δικαστικό σώμα και την επόμενη χρονιά διορίστηκε στη θέση του εισαγγελικού παρέδρου στη Χαλκίδα. Το 2003 προήχθη στον βαθμό του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και τον επόμενο χρόνο ανέλαβε την υπόθεση του παραδικαστικού, υπόθεση που τον έκανε και γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Το 2006 προήχθη διαδέχθηκε τον Δημήτριο Λινό στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια επιλέχθηκε για αυτή την θέση πρόσωπο από τον εισαγγελικό κλάδο ύστερα και από απαίτηση της ένωσης εισαγγελέων Ελλάδος. Στην θέση παρέμεινε έως τον Ιούνιο του 2009, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Ως εισαγγελέας είχε δώσει θετική γνωμοδότηση για να λειτουργήσουν κάμερες της αστυνομίας σε δημόσιους χώρους παρά την αντίθετη άποψη της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Επίσης έχει γίνει άρχοντας νομοφύλακας του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης.
Είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη, ιατρό στο επάγγελμα.
Αμφιλεγόμενα
Ως εισαγγελέας του Αρείου Πάγου απασχόλησε αρκετές φορές τα φώτα της δημοσιότητας λόγω των αποφάσεών του. Συγκεκριμένα η απόφασή του να μην διαβιβάσει αμελλητί τον φάκελο της υπόθεσης Βατοπεδίου στην Βουλή αλλά και η άποψη που εξέφρασε περί περιπλανεθέντων υπουργών πριν η έρευνα των αρμοδίων εισαγγελέων ολοκληρωθεί προκάλεσαν την αντίδραση της αντιπολίτευσης.
Επίσης κατά τη διάρκεια της θητείας του συγκρούσθηκε με τον τέως πρόεδρο της Εθνικής Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες Γ. Ζορμπά, καθώς θεώρησε το πόρισμα που κατέθεσε στη Βουλή για την υπόθεση των ομολόγων ως μη σύννομο, με τον πρόεδρο της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος Σωτήρη Μπάγια, για τον οποίο ζήτησε την πειθαρχική του δίωξη, η οποία τελικά και δεν έγινε, καθώς και με τον πρώην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Λινό. Με τον τελευταίο διαφώνησε σχετικά με το αν ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έχει διαβιβαστικό ή ουσιαστικό ρόλο κατά την διαβίβαση ενός φακέλου από την δικαιοσύνη στη Βουλή. Ο Λινός δήλωσε ότι έχει καθαρά διαβιβαστικό χαρακτήρα, ο Σανιδάς όμως υποστήριξε ότι με βάση την εγκύκλιο υπ` αριθμό πρωτ.4560/4 που είχε διαβιβαστεί προς τους Εισαγγελείς Εφετών της χώρας στις 24 Δεκεμβρίου 2003 και υπογράφεται από τον ίδιο τον Λινό, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο καθώς αναφέρεται ρητά ότι "οι αιτήσεις των Εισαγγελικών Αρχών θα υποβάλλονται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος, μετά από έλεγχο, θα τις υποβάλει στην Βουλή".
«Αυθαίρετη» οικία
Στις 22 Δεκεμβρίου 2004 σε αυτοψία που πραγματοποίησε η πολεοδομία Ελευσίνας κατόπιν καταγγελίας κατοίκου της περιοχής,  στο εξοχικό σπίτι του Σανιδά στο Πόρτο Γερμενό, διαπίστωσε πολεοδομικές παραβάσεις κοινοποιώντας προς τον ιδιοκτήτη πρόστιμο συνολικού ύψους 11.712 ευρώ. Δύο μέρες αργότερα, και ύστερα από αίτηση που είχε κάνει ο ίδιος, εκδόθηκε άδεια νομιμοποίησης της οικοδομής. Μέχρι το 2003 η έκταση θεωρείτο διακατεχόμενη και ύστερα από νόμο οι διακατεχόμενες εκτάσεις αναγνωρίστηκαν ως ιδιωτικές δασικές εκτάσεις, χωρίς όμως να έχει εξακριβωθεί ακόμα ποιος είναι ο χαρακτήρας τους. Με αφορμή την υπόθεση αυτή, το ΠΑΣΟΚ είχε προβάλει αντιρρήσεις σχετικά με την προαγωγή του Σανιδά στην θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Εισαγγελείς του Αρείου Πάγου
Λίτσα Φωκίδου
Η Λίτσα (ή Έλσα) Παπαστεργίου Φωκίδου (19 Οκτωβρίου 1929 - 25 Ιανουαρίου 2008) ήταν Ελληνίδα φιλόλογος, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και δημοτική σύμβουλος Πανοράματος. Έγινε γνωστή ως η πρώτη παρουσιάστρια της ελληνικής τηλεόρασης. Ήταν παντρεμένη με τον γνωστό αρχιτέκτονα εσωτερικών χώρων, Γιώργο Φωκίδη, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη την Μαρίνα Φωκίδη.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Λίτσα Φωκίδου σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ. Τον Σεπτέμβριο του 1960 ανέλαβε το ρόλο της παρουσιάστριας της πρώτης τηλεοπτικής εκπομπής που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της πειραματικής εκπομπής της ΔΕΗ, από το χώρο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, μιας προσπάθειας που διήρκεσε μόλις 23 ημέρες. Είχε παρουσιάσει, στην 1η εκπομπή, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ο οποίος απηύθυνε χαιρετισμό, την Μαίρη Λω στο τραγούδι και τον Νίκου Γιάκοβλεφ στο πιάνο.
Ως πτυχιούχος Φιλοσοφικής, είχε αναλάβει μεταφράσεις βιβλίων , είχε συμμετάσχει ως εισηγήτρια σε παρουσιάσεις βιβλίων και επιμελούνταν εκπομπές για τη λογοτεχνία και την ποίηση. Επίσης, είχε εργαστεί αναλαμβάνοντας καθήκοντα υπεύθυνης δημοσίων σχέσεων.
Ενεργή στην πολιτική ζωή της περιοχής του Πανοράματος, όπου κατοικούσε, είχε εκλεγεί δύο φορές δημοτική σύμβουλος με το συνδυασμό του δημάρχου Ιγνάτιου Καϊτεζίδη. Διετέλεσε επί οκταετία γραμματέας του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Πανοράματος και το ίδιο χρονικό διάστημα άσκησε καθήκοντα αντιδημάρχου Πολιτισμού στον ίδιο δήμο.
Πεθανε αιφνίδα νωρίς το πρωί της Παρασκευής 25 Ιανουαρίου 2008, από πνευμονική εμβολή. Κηδεύτηκε στις 3μμ της επόμενης μέρας, στον ιερό ναό του Αγίου Παντελεήμονα Πανοράματος, δημοσία δαπάνη.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο
Μιζούρι (πολιτεία)
Το Μιζούρι (αγγλικά: State of Missouri) είναι πολιτεία των ΗΠΑ που βρίσκεται στις Μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, και συνορεύει με την Αϊόβα, το Ιλινόις, το Κεντάκι, το Τενεσί, το Αρκάνσας, την Οκλαχόμα, το Κάνσας και τη Νεμπράσκα. Έχει έκταση 180.540 τ.χλμ. και πληθυσμό 6.188.111 κατοίκους (εκτίμηση 2022).
Το Μιζούρι είναι η 18η πιο πολυπληθής πολιτεία στη χώρα και 5η σε πληθυσμό στα μεσοδυτικά. Περιλαμβάνει 114 κομητείες και την ανεξάρτητη πόλη του Σαιντ Λούις. Οι τέσσερις μεγαλύτερες αστικές περιοχές είναι το Σαιντ Λούις, το Κάνσας Σίτι, το Σπρίγνκφιλντ, και η Κολούμπια.
Τζέιμς Φρέιζερ
Ο σερ Τζέιμς Τζωρτζ Φρέιζερ (James George Frazer, 1 Ιανουαρίου 1854 - 7 Μαΐου 1941), Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου, Μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας, Μέλος του Τάγματος της Αξίας ήταν σκωτσέζος ανθρωπολόγος και συγγραφέας πολλών έργων, που έγινε γνωστός κυρίως για το δωδεκάτομο έργο του The Golden Bough (Ο χρυσός κλώνος, 1890-1915), στον οποίο ανάμεσα σε άλλα οφείλονται και οι όροι «συμπαθητική μαγεία» και «τοτεμισμός».
Μιζούρι (πολιτεία)
Η πρωτεύουσα του Μιζούρι είναι η Τζέφερσον Σίτι. Η γη που σήμερα είναι το Μιζούρι λήφθηκε από τη Γαλλία ως μέρος της Αγοράς της Λουιζιάνα και έγινε γνωστή ως Έδαφος του Μιζούρι. Μέρος του Εδάφους εισήλθε στην ένωση ως η 24η πολιτεία στις 10 Αυγούστου 1821.
Τζέιμς Φρέιζερ
Παρακολούθησε το πανεπιστήμιο της Γλασκώβης και το πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Εκλέχθηκε καθηγητής του κολεγίου Τρίνιτυ το 1879 και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον άτυχο θάνατό του το 1941. Έγινε καθηγητής της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ, το 1907, όπου συνέχισε να διδάσκει μέχρι το 1922.
Μιζούρι (πολιτεία)
Το Μιζούρι αντικατοπτρίζει τη δημογραφική, οικονομική και πολιτική σύνθεση του έθνους (γενικά) με ένα μείγμα αστικής και αγροτικής κουλτούρας. Θεωρείται από παλιά πολιτεία-προάγγελος (bellwether state στα αγγλικά) όσον αφορά την πολιτική. Με εξαίρεση το 1956, το 2008, το 2012 και το 2020, τα αποτελέσματα του Μιζούρι στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ έχουν με ακρίβεια προβλέψει τον επόμενο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από το 1904. Έχει ταυτόχρονα Μεσοδυτικές και Νότιες πολιτισμικές επιρροές, αντικατοπτρίζοντας την ιστορία του ως συνοριακή πολιτεία. Είναι επίσης μια μετάβαση μεταξύ των Ανατολικών και των Δυτικών Πολιτειών, καθώς το Σαιντ Λούις συχνά ονομάζεται η «δυτικότερη Ανατολική πόλη» και το Κάνσας Σίτι η «ανατολικότερη Δυτική πόλη».
Τζέιμς Φρέιζερ
Το μεγαλύτερο έργο του υπήρξε Ο Χρυσός Κλώνος (1890), (ελληνικός τίτλος εκδ. Εκάτη) μια μελέτη των αρχαίων λατρειών, τελετουργιών και μύθων και των παραλληλισμών τους στον πρώιμο Χριστιανισμό. Για τα επόμενα 25 χρόνια το επέκτεινε διαρκώς και η πλήρης έκδοση έφθασε τους 12 τόμους καταγραμμένης έρευνας λατρειών, μύθων και τελετουργιών και η επίδρασή τους στην ανάπτυξη της θρησκείας. Το συγκεκριμένο βιβλίο καθιέρωσε τον Φρέιζερ ως επιφανή ακαδημαϊκό.
Μιζούρι (πολιτεία)
Ετυμολογία
Η πολιτεία έχει πάρει το όνομά της από τον ποταμό Μιζούρι, το οποίο όνομα το έδωσε η φυλή Ιλλίνι, η πρώτη φυλή που συνάντησαν οι Ευρωπαίοι στην περιοχή, και στη συνέχεια υιοθετήθηκε από τους ίδιους τους Ευρωπαίους. Η γλώσσα των Ιλλίνι ανήκει στην ομάδα γλωσσών Σίουαν.
Τζέιμς Φρέιζερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί θεολόγοι Κατηγορία:Συγκριτική μυθολογία Κατηγορία:Σκωτσέζοι
Μιζούρι (πολιτεία)
Πλαίσιο
Το ισχύον Σύνταγμα του Μιζούρι, το τέταρτο σύνταγμα της πολιτείας, υιοθετήθηκε το 1945. Προβλέπει τρεις κλάδους κυβέρνησης: τον νομοθετικό, τον δικαστικό, και τον εκτελεστικό.
Το εκτελεστικό τμήμα, αποτελείται από τον Κυβερνήτη του Μιζούρι και από τα εκλεγμένα μέλη της τοπικής κυβέρνησης του Μιζούρι.
Το δικαστικό τμήμα περιλαμβάνει το Ανώτατο Δικαστήριο του Μιζούρι, το οποίο έχει επτά δικαστές, και το Εφετείο του Μιζούρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
Θεολογική σχολή της Αντιόχειας
Η θεολογική σχολή της Αντιόχειας ιδρύθηκε από τον Λουκιανό Αντιοχείας στην Αντιόχεια της Συρίας κατά τις αρχές του 3ο αιώνα. Ο όρος αντιοχειανή σχολή, χρησιμοποιήθηκε από τους θεολόγους και τους ερευνητές και προ της ίδρυσης της σχολής, περισσότερο ως συμβατική έννοια κατ' αντιστοιχία με την Αλεξανδρινή θεολογική σχολή, για να προσδώσει τις ερμηνευτικές και θεολογικές τάσεις της περιοχής. Γεγονός σήμερα θεωρείται, με βάση την διαφορετική θεολογική τάση που ανέπτυξαν αντιοχείς θεολόγοι, πως υπήρχε θεολογική ποικιλία. Έτσι όταν μιλάμε για αντιοχειανή θεολογία, επι της ουσίας μιλάμε για δύο πράγματα συνδεόμενα, αλλά μη ταυτιζόμενα. Την ερμηνευτική τακτική και τη θέση στο χριστολογικό θέμα.
Σε αυτή τη σχολή φοίτησαν αρκετοί σπουδαίοι θεολόγοι όπως ο Ευσέβιος Νικομήδειας, ο Θεογνίς Νικαίας, ο Αθανάσιος Αναζαρβού, ενώ πάνω στη βάση της θεολογίας της σήμερα πιστεύεται πως στήριξε ο Άρειος το οικοδόμημα του αρειανισμού. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος καίτοι δεν μαθήτευσε σε αυτή χαρακτηρίζεται ως άνθρωπος ο οποίος πέτυχε τελικά να προσδώσει νέα πνοή στη σχολή κατά τον 4ο αιώνα χρησιμοποιώντας και στοιχεία αλληγορικής μεθόδου, πιστεύοντας όμως σταθερά ότι η ιστορικογραμματική μέθοδος αρκεί ώστε να επιτευχθεί ο στόχος που είναι το σωτήριο μήνυμα των Γραφών. Η υπέρβαση του Χρυσοστόμου ήταν η απόδοση προς το πρόσωπο του Λόγου των εννοιών «συνοχή» και «συνάφεια», ουσιαστικά θέτοντας σε νέα τροχιά την Αντιοχειανή θεολογία. Αυτή όμως η αρχή της αλλαγής είχε ξεκινήσει από τον Διόδωρο Ταρσού, ο οποίος μετέτρεψε αρχικά τη σχολή σε μια ημιμοναστική κοινότητα.
Η αντιοχειανή θεολογική σχολή χαρακτηρίζεται από 3 κύριες περιόδους
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεολογικές σχολές Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Ελληνιστικός πολιτισμός
Γάτα
μικρογραφία|Γάτα Αιγαίου Η γάτα (Felis catus – Αίλουρος η γαλή ή Felis silvestris catus) είναι ζώο που ανήκει στην οικογένεια των αιλουριδών. Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα κατοικίδια ζώα και ίσως το μοναδικό οικόσιτο αιλουροειδές. Ζει στο περιβάλλον του ανθρώπου εδώ και τουλάχιστον 9.500 χρόνια.
Δεινός θηρευτής, η γάτα κυνηγά πάνω από 1.000 είδη ζώων για τροφή. Μπορεί να εκπαιδευτεί ώστε να υπακούει σε ορισμένες απλές διαταγές. Οι γάτες επίσης έχει διαπιστωθεί ότι μπορούν να μάθουν να χειρίζονται απλούς μηχανισμούς, όπως πόμολα πόρτας. Χρησιμοποιούν μια ποικιλία φωνών και ένα είδος γλώσσας του σώματος που τους χρησιμεύει στη μεταξύ τους επικοινωνία. Τα νιαουρίσματα, τα γουργουρίσματα και τα μουγκρίσματα είναι από τους πιο γνωστούς τρόπους επικοινωνίας. Το 1906 ιδρύθηκε η Διεθνής Ένωση Φίλων της Γάτας (Cat Fancier's Association, αρκτικόλεξο CFA).
Μέχρι πρόσφατα, πιστευόταν ότι η γάτα εξημερώθηκε στην αρχαία Αίγυπτο, όπου θεωρούνταν ιερό ζώο. Ωστόσο, τα αποτελέσματα έρευνας του 2007 έδειξαν ότι η καταγωγή όλων των κατοικίδιων γατών πιθανώς ανάγεται σε πέντε αφρικανικές αγριόγατες (Felis silvestris lybica) που έζησαν στην Εγγύς Ανατολή γύρω στο 8000 π.Χ.
Η γάτα διακρίνεται για την εξαιρετική της όραση στο σκοτάδι και για τις ικανότητές της στο σκαρφάλωμα.
Μέγεθος
right|thumb|250px|Η γενική ανατομία μιας αρσενικής γάτας. Οι γάτες ζυγίζουν συνήθως μεταξύ 2,5 και 7 κιλών. Ωστόσο, ορισμένες ράτσες, όπως η γάτα του Μέιν (Maine Coon), μπορούν να ξεπεράσουν τα 11,3 κιλά. Ορισμένες γάτες είναι γνωστό ότι μπορούν να φτάσουν πάνω από 20 κιλά λόγω υπερβολικής κατανάλωσης τροφής ενώ οι στειρωμένες γάτες έχουν προδιάθεση για παχυσαρκία αν ο ιδιοκτήτης τους δεν λάβει τα κατάλληλα μέτρα. Από την άλλη μεριά, έχουν αναφερθεί και πολύ μικρόσωμες γάτες.
Η μεγαλύτερη γάτα που υπήρξε ποτέ είχε βάρος γύρω στα 21,2 κιλά. Η μικρότερη ενήλικη γάτα που καταγράφηκε επίσημα, ζύγιζε γύρω στα 1,36 κιλά.
Σκελετός
Οι γάτες έχουν επτά αυχενικούς σπονδύλους, όπως όλα σχεδόν τα θηλαστικά, δεκατρείς θωρακικούς σπονδύλους (οι άνθρωποι έχουν δώδεκα), επτά οσφυϊκούς σπονδύλους (οι άνθρωποι έχουν πέντε), τρεις ιερούς σπονδύλους (οι άνθρωποι έχουν πέντε επειδή διαθέτουν δύο πόδια) και, με εξαίρεση τη Γάτα του Μαν, είκοσι δύο ή είκοσι τρεις ουραίους σπονδύλους (οι άνθρωποι έχουν τρεις με πέντε, συγχωνευμένους σε έναν εσωτερικό κόκκυγα). Οι επιπλέον οσφυϊκοί και θωρακικοί σπόνδυλοι εξασφαλίζουν τη μεγαλύτερη ευκινησία και ευλυγισία της γάτας, σε σύγκριση με τους ανθρώπους. Οι ουραίοι σπόνδυλοι σχηματίζουν την ουρά, που χρησιμοποιείται από τη γάτα ως αντίβαρο για το σώμα της όταν εκτελεί γρήγορες κινήσεις. Οι γάτες έχουν επίσης ελεύθερα κλειδαία οστά, που τους επιτρέπουν να διαπερνούν από οποιοδήποτε χώρο μέσα στον οποίο μπορούν να χωρούν τα κεφάλια τους.
Στόμα
Στο στόμα τους οι γάτες έχουν ειδικά διαμορφωμένα δόντια για να σκοτώνουν τη λεία τους και να σχίζουν το κρέας τους. Ο προγόμφιος και ο πρώτος προγόμφιος μαζί σχηματίζουν το ζεύγος δοντιών που χρησιμοποιούνται για να σκίζουν τις σάρκες των ζώων και βρίσκονται στην καθεμία μεριά του στόματος. Ο τρόπος που κόβουν το κρέας μοιάζει με αυτόν του ψαλιδιού. Η γλώσσα της γάτας αποτελείται από εκφύματα, που λέγονται θηλές, που τη βοηθούν να σχίζει τις σάρκες από τα θηράματα. Οι θηλές αυτές περιέχουν κερατίνη που επίσης βοηθούν τη γάτα στον προσωπικό της καλλωπισμό.
Χρησιμοποιούν ποικιλία από φωνητικές αρθρώσεις και τη γλώσσα του σώματος με σκοπό την επικοινωνία, μεταξύ των οποίων το νιαούρισμα, το γουργούρισμα, το συριγμό, το γρύλισμα, την τσιρίδα, το σφύριγμα, το πλατάγισμα, το κούνημα της ουράς και το βρυχηθμό.
Αφτιά
Αναφορικά με τα όργανα της ακοής, οι γάτες μπορούν και ακούν προς όλες τις κατευθύνσεις χάρη σε τριάντα δύο μύες. Η γάτα μπορεί να κινεί το ένα της αφτί ανεξάρτητα από το άλλο. Εξαιτίας αυτής της κινητικότητας, το ζώο κινεί το σώμα του προς μία κατεύθυνση και στρέφει τα αφτιά του σε άλλη. Οι περισσότερες γάτες έχουν όρθια αφτιά που είναι στραμμένα προς τα πάνω. Σε αντίθεση με τα σκυλιά, οι ράτσες που έχουν τα αφτιά προς τα κάτω είναι σπάνιες. Μια τέτοια εξαίρεση αποτελεί ένα είδος γάτας που ζει στη Σκωτία (Scottish Fold). Όταν εξοργίζεται ή φοβάται, η γάτα κουνά τα αφτιά της προς τα πίσω, για να συνοδεύσει το γρύλισμα ή το σύριγμα που παράγει. Επίσης, τα ζώα αυτά γυρίζουν τα αφτιά τους προς τα πίσω όταν παίζουν ή όταν ακούν έναν ήχο προερχόμενο από πίσω. Η γωνία των αφτιών τους δείχνει κατά πολύ τη διάθεσή τους.
Πόδια
μικρογραφία|Γατάκι μαθαίvει αναρρίχηση Οι γάτες, όπως και οι σκύλοι, είναι ζώα που βαδίζουν ακριβώς πάνω στα δάκτυλα των ποδιών τους, με τα οστά των ποδιών τους να σχηματίζουν το κατώτερο τμήμα του ορατού άκρου. Τα ζώα αυτά μπορούν να περπατούν με μεγάλη ακρίβεια, επειδή, όπως όλα τα αιλουροειδή, μπορούν να τοποθετούν σχεδόν κατευθείαν το καθένα από τα πίσω τους πόδια στο αποτύπωμα του αντίστοιχου μπροστινού ποδιού, ελαχιστοποιώντας τους θορύβους και τα ορατά ίχνη. Αυτό επίσης παρέχει ασφαλές πάτημα για τα πίσω πόδια τους όταν περπατούν σε σκληρό έδαφος.