cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φιλώτι Νάξου
Τουρκοκρατία
Ο Τζωρτζέτο Μπαρότζι, ήταν γαμπρός και κληρονόμος του τελευταίου βενετού δούκα της Νάξου, Ιάκωβου Δ' Κρίσπο. Τον διαδέχεται ο γιος του Ιάκωβος Μπαρότζι, που ήταν ένας από τους καταπιεστικότερους φεουδάρχες του Φιλωτιού και κατήχε το φέουδο από το 1648 έως 1676. Επειδή είχαν αρχίσει να χάνονται τα φεουδαρχικά προνόμια ο Ιάκωβος Μπαρότζι, προσπαθώντας να διεκδικήσει και να εξασφαλίσει τη φεουδαρχική του περιουσία, συγκέντρωσε έγγραφα από το 1372 έως το 1667 και ονόμασε τη συλλογή η «Η ηγεμονία μου στο Φιλώτι». Έφτασε να κατέχει το 71% των κτημάτων. Παρουσίαζε σαν ιδιοκτησία του ακόμα και την εκκλησία της Παναγίας μαζί με τα εφαπτόμενα εκκλησάκια της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Ιωάννη, με την απαίτηση ενοικίου για τη χρήση της, όπως και το δικαίωμα να ορίζει τους κληρικούς της. Αν και υπό Οθωμανική διοίκηση, ο φεουδάρχης επέμενε σε τακτικές της εποχής των Βενετών και παρουσίαζε το Φιλώτι σαν ιδιοκτησία του.
Πλήρωμα
Η λέξη έχει ναυτική προέλευση. Σε ένα πλοίο σαν πλήρωμα ορίζεται το σύνολο των ναυτολογημένων προσώπων που οι εργασίες του εμπλέκονται στην λειτουργία ενός πλοίου υπό οποιαδήποτε ιδιότητα εκτός του Πλοιάρχου. Παρέχεται πληθώρα εξειδικεύσεων ανάμεσα στα μέλη του πληρώματος, τα οποία είναι οργανωμένα σε μία αλυσίδα εντολών και ιεραρχία.
Φιλώτι Νάξου
Τουρκοκρατία
Το 1669 το Φιλώτι δέχεται πρόσφυγες από την Κρήτη, όταν αυτή καταλήφθηκε από τους Τούρκους.
Πλήρωμα
Ο όρος έχει εφαρμογή και στα αεροσκάφη με περισσότερα τού ενός μέλη (πλήρωμα θαλάμου διακυβέρνησης-cockpit ή πλήρωμα θαλάμου επιβατών-cabin) crew
Φιλώτι Νάξου
Το τέλος της φεουδαρχίας
Η λύση της συμφιλίωσης φαίνεται να ήταν μονόδρομος για τον φεουδάρχη Ιερώνυμος Μπαρότζι, γιατί η φραγκοκρατία έχει φτάσει στο τέλος της. Το 1721 καταργούνται τα προνόμια των φεουδαρχών και θεωρούνται πια ισότιμοι με του Ναξιώτες. Επιπλέον από το 1566, που είχε εδραιωθεί το οθωμανικό καθεστώς, οι Φιλωτίτες δεν ήταν πια δουλοπάροικοι και λόγω τουρκικής κατοχής μπορούσαν να μεταναστεύουν για εργασία στην Τουρκία (όπως στη Σμύρνη, τα Βουρλά και την Κωνσταντινούπολη). Αυτό δημιούργησε έλλειψη εργατών και ανάγκασε τους φεουδάρχες σε μεγαλύτερες παροχές για να καλλιεργήσουν τα κτήματά τους, φτάνοντας στο σημείο να πωλούν ή να παραχωρούν μέρος αυτών. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 1567 και το 1621 με απαίτηση των γεωκτημόνων είχε απαγορευτεί η ομαδική μετανάστευση. Επιπλέον, γύρο στο 1690, οι ντόπιοι άρχισαν να φέρνουν χρήματα από την ξενιτιά και να αποκτούν τις δικές τους ιδιοκτησίες, που έφταναν μέχρι τον Καλαντό, τον Μαραθό, τον Αρχατό και τον Κάμπο.
Παναγιά η Φιλωτίτισσα
Το 1718 γίνεται θεμελίωση της νέας εκκλησίας, η οποία ολοκληρώνεται το 1806 και τα εγκαίνιά της πραγματοποιήθηκαν στις 15 Αυγούστου του ίδιου έτους. Υπάρχει η άποψη ότι τα εγκαίνια έγιναν το 1779, αλλά τα επίσημα εκκλησιαστικά στοιχεία αναφέρουν 1806. Η Παναγία η Φιλωτίτισσα, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και αποτελεί το σύμβολο των μακροχρόνιων αγώνων των Φιλωτιτών ενάντια στο φεουδαρχικό καθεστώς. Ο εορτασμός της, που γίνεται στις 15 Αυγούστου, είναι η σημαντικότερη μέρα του έτους για το χωριό.
Πλήρωμα
Κατηγορία:Κοινωνικές ομάδες
593
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 593 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Φιλώτι Νάξου
Νέο Ελληνικό Κράτος
Μετά τη δημιουργία του νέου Ελληνικού Κράτους, η Επαρχία της Νάξου, όσον αφορά το νησί της Νάξου, απαρτιζόταν από τους Δήμους Νάξου, Απειράνθου, Βίβλου, Κορωνίδας και Τραγαίας. Όπως αναφέρει ο Ι.Νουχάκης, το 1840 το Φιλότι υπάγονταν στον δήμο Τραγαίας. Μετά την επέκταση της Ελλάδος, το 1912 και μέχρι το 1997, οι επαρχίες χωρίζονται σε κοινότητες και το Φιλότι αποτελούσε από μόνο του την Κοινότητα του Φιλοτίου.
593
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φιλώτι Νάξου
Πολιτισμός - Αθλητισμός
Στο χωριό υπάρχει έντονη πολιτιστική και αθλητική δραστηριότητα. Διαθέτει :
Περιφέρεια Φιλωτίου
Η περιφέρεια του χωριού καταλαμβάνει μέρος της κεντρικής και κυρίως της νότιας Νάξου, με πλούσια κτηνοτροφική, αγροτική και τα τελευταία χρόνια, τουριστική ανάπτυξη. Οι γνωστότερες τοποθεσίες (με αλφαβητική σειρά) είναι : Αγκαθούρα, Αϊ-Θεός, Αϊ-Σώζος, Αϊ-(Σ)Τρύφωνας, Ανάκια, Απλίκια, Αργιά, Αργιοβέσσα, Αρχατός, Ατζέου, Ατσιμαούρου, Βαθιά Πηγάδια, Βάνα, Γιαλλούς, Δίστομο, Θεού Κάμπος, Θάλη, Καλαντός, Κάμινος, Κρινιά, Λεβγάσα, Μαραθός, Καυκάρα του Μαστοράκη, Μαυροπέτρι, Μεσκουλιά, Μικράργια, Μνιού,του Παπά το πηγάδι, Πελαή, Πεταλιά, Πέτινος, Πετρώνιας, Ρίνα, Σπεδό, Σταυρός, Τσοίος, Φηώντας, Φυρρό Χωράφι, Χωράφες, Χείμαρρος. Από τις οποίες αξίζει να να ξεχωρίσουμε :
Κοινότητα Φιλοτίου
Η κοινότητα συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Φιλότιον από το δήμο Τραγαίας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Λειτούργησε ως την κατάργησή της, το 1997
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1990
Το 5ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1990 διοργανώθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μαζί με τα αντίστοιχα: γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλητής σύλλογος στη βαθμολογία αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και τρίτη συνολικά.
Νικητές
* Η επίδοση μετρήθηκε με χρονόμετρο χειρός.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν 40 σωματεία συνολικά.
Χρήστος Τεγόπουλος (εκδότης)
Ο Χρήστος Τεγόπουλος (Τρίκαλα, 1920 - Αθήνα, 29 Νοεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας εκδότης και αγωνιστής της Αντίστασης, ο οποίος ταυτίστηκε με τις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, τις οποίες και ίδρυσε.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Από πολύ νωρίς εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα και την Εθνική Αντίσταση. Μετά από χρόνια εξορίας, αφέθηκε ελεύθερος, οργανώθηκε στην ΕΔΑ, υπήρξε μάλιστα και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Ενιαίας Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδος (Ε.Δ.Ν.Ε.) στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Εργάστηκε για ένα διάστημα στην εφημερίδα Αυγή ως δημοσιογράφος. Στην περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών έφυγε για το Παρίσι και στη συνέχεια για την Αμερική, απ' όπου επέστρεψε αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση και ίδρυσε την Ελευθεροτυπία.
Διετέλεσε Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) και διακρίθηκε για την αγωνιστική του δράση. Από τις εκδοτικές του επιτυχίες αξίζει να αναφερθεί η έκδοση, σε δημοτική γλώσσα, της εγκυκλοπαίδειας Δομή, το 1966, και του λεξικού Τεγόπουλου - Φυτράκη, περίπου τριάντα χρόνια μετά. Ήταν, επίσης, μέτοχος του ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού Mega Channel.
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Πύργοι του Μάρκο
Οι Πύργοι του Μάρκο (Μάρκοβι Κούλι ή Κούλα Μάρκα) είναι μεσαιωνικές οχυρώσεις, βυζαντινές κυρίως, γνωστές με το όνομα του Πρίγκιπα Μάρκο (περίπου 1335 - 1395 ), τελευταίος σέρβος βασιλιάς που κυβέρνησε στην περιοχή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας πριν από την οθωμανική κατάκτηση και έγινε ο πιο διάσημος ήρωας της επικής λαϊκής παράδοσης.
Αυτοσχεδιασμός
Ο αυτοσχεδιασμός είναι η δραστηριότητα του να φτιάξεις ή να κάνεις κάτι που δεν έχει προγραμματιστεί εκ των προτέρων, χρησιμοποιώντας ό,τι μπορεί να βρεθεί. Ο αυτοσχεδιασμός στις τέχνες του θεάματος είναι μια πολύ αυθόρμητη παράσταση χωρίς συγκεκριμένη ή σεναριακή προετοιμασία. Οι δεξιότητες του αυτοσχεδιασμού μπορούν να εφαρμοστούν σε πολλές διαφορετικές σχολές, σε όλους τους καλλιτεχνικούς, επιστημονικούς, φυσικούς, γνωστικούς, ακαδημαϊκούς και μη επιστημονικούς κλάδους. βλέπε Εφαρμοσμένος αυτοσχεδιασμός.
Ο αυτοσχεδιασμός υπάρχει και εκτός των τεχνών. Ο αυτοσχεδιασμός στη μηχανική είναι να λύσει ένα πρόβλημα με τα εργαλεία και τα υλικά αμέσως. Τα αυτοσχέδια όπλα χρησιμοποιούνται συχνά από αντάρτες, αντάρτες και εγκληματίες.
Μηχανική
Το δημοφιλές τηλεοπτικό πρόγραμμα Μαγκάιβερ χρησιμοποίησε ως τέχνασμα έναν ήρωα που θα μπορούσε να λύσει σχεδόν οποιοδήποτε πρόβλημα με στημένες συσκευές κριτικής από καθημερινά υλικά, ένα ελβετικό μαχαίρι και λίγη κολλητική ταινία.
Τέχνες του θεάματος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/Improv_austin_2009.jpg/220px-Improv_austin_2009.jpg|μικρογραφία| Το ComedySportz Austin εκτελεί ένα παιχνίδι σύντομης μορφής βασισμένο σε σκηνοθεσία από το κοινό με τη βοήθεια του Red Dirt Improv. σε αυτήν την περίπτωση, πλαστογράφηση ενός συγκρότημα σκληρής ροκ που ερμηνεύει ένα τραγούδι φτιαγμένο στη σκηνή Ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να θεωρηθεί ως μια αυθόρμητη στιγμή ξαφνικής εφευρετικότητας «επί τόπου» ή «από τη σφαλιάρα» που μπορεί απλώς να έρθει στο μυαλό, το σώμα και το πνεύμα ως έμπνευση. Η Viola Spolin δημιούργησε τα θεατρικά παιχνίδια ως μέθοδο εκπαίδευσης αυτοσχεδιαστικής υποκριτικής. Ο γιος της, Πωλ Σιλς, έκανε δημοφιλή το αυτοσχεδιαστικό θέατρο ή το IMPROV, χρησιμοποιώντας τις τεχνικές του Σπόλιν για να εκπαιδεύσει τη Δεύτερη Πόλη στο Σικάγο, την πρώτη εντελώς αυτοσχεδιαστική θεατρική εταιρεία στις ΗΠΑ. Ωστόσο, για ορισμένους ιδιαίτερα ταλαντούχους ερμηνευτές, δεν χρειάζεται προετοιμασία ή εκπαίδευση. αυτοσχεδιασμός σε οποιαδήποτε μορφή ζωής ή τέχνης μπορεί να συμβεί πιο συχνά εάν ασκείται ως ένας τρόπος ενθάρρυνσης της δημιουργικής συμπεριφοράς. Αυτή η πρακτική περιλαμβάνει την εκμάθηση της χρήσης της διαίσθησής του, καθώς και την εκμάθηση τεχνικής κατανόησης των απαραίτητων δεξιοτήτων και ανησυχιών στον τομέα στον οποίο αυτοσχεδιάζει. Αυτό μπορεί να συμβαίνει όταν ένα άτομο ή μια ομάδα παίζει, χορεύει, τραγουδά, παίζει μουσικά όργανα, μιλάει, δημιουργεί έργα τέχνης, λύνει προβλήματα ή αντιδρά στη στιγμή και ως απάντηση στο ερέθισμα του άμεσου περιβάλλοντος και των εσωτερικών συναισθημάτων κάποιου. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην εφεύρεση νέων προτύπων σκέψης, νέων πρακτικών, νέων δομών ή συμβόλων ή/και νέων τρόπων δράσης.
Ο αυτοσχεδιασμός αρχικά χρησιμοποιήθηκε σπάνια στη δραματική τηλεόραση. Μια σημαντική εξαίρεση ήταν η κωμωδία κατάστασης Mork &amp; Mindy, όπου ο πρωταγωνιστής Ρόμπιν Ουίλιαμς είχε συγκεκριμένες ενότητες σε κάθε επεισόδιο όπου του επέτρεπαν να παίξει ελεύθερα.
Μουσική
Ο μουσικός αυτοσχεδιασμός ορίζεται συνήθως ως η αυθόρμητη εκτέλεση μουσικής χωρίς προηγούμενη προετοιμασία ή γραπτές νότες. Με άλλα λόγια, η τέχνη του αυτοσχεδιασμού μπορεί να νοηθεί ως η σύνθεση μουσικής «εν πτήσει». Έχουν γίνει πειράματα από τον Τσαρλς Λιμπ, χρησιμοποιώντας λειτουργική μαγνητική τομογραφία, που δείχνουν την εγκεφαλική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του μουσικού αυτοσχεδιασμού. Το άκρο εμφάνισε αυξημένη δραστηριότητα στον έσω προμετωπιαίο φλοιό, που είναι μια περιοχή που σχετίζεται με αύξηση της αυτοέκφρασης. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μειωμένη δραστηριότητα στον πλευρικό προμετωπιαίο φλοιό, ο οποίος είναι μια περιοχή που σχετίζεται με την αυτοπαρακολούθηση. Αυτή η αλλαγή στη δραστηριότητα πιστεύεται ότι μειώνει τις αναστολές που συνήθως εμποδίζουν τα άτομα να ρισκάρουν και να αυτοσχεδιάζουν.
Ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να πραγματοποιηθεί ως σόλο παράσταση ή αλληλεξαρτώμενα σε ένα σύνολο με άλλους παίκτες. Όταν γίνεται καλά, συχνά προκαλεί ευχάριστες συναισθηματικές αντιδράσεις από το κοινό. Ένας αξιοσημείωτος πιανίστας αυτοσχεδιασμού είναι ο Φραντς Λιστ. Οι απαρχές του αυτοσχεδιασμού του Λιστ σε μια παλαιότερη παράδοση του παιξίματος παραλλαγών σε ένα θέμα κατακτήθηκαν και επιτομήθηκαν από τους Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.
Σημαντικοί μουσικοί αυτοσχεδιασμού από τη σύγχρονη εποχή περιλαμβάνουν τον Κιθ Τζάρετ, έναν αυτοσχεδιαστικό πιανίστα της τζαζ και πολυοργανίστα που έχει κάνει πολλές αυτοσχέδιες συναυλίες σε όλο τον κόσμο. WA Mathieu γνωστός και ως William Allaudin Mathieu, ο μουσικός διευθυντής του The Second City στο Σικάγο, του πρώτου θιάσου θεάτρου που βρίσκεται σε εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες, και αργότερα μουσικός διευθυντής ενός άλλου θεάτρου αυτοσχεδιασμού, The Committee, παρακλάδι του The Second City στο Σαν Φρανσίσκο, Derek Bailey, ένας αυτοσχεδιαστικός κιθαρίστας και ο Γιουτζίν Φρίζεν, ένας αυτοσχεδιαστικός τσελίστας.
Στη σφαίρα της μουσικής του βωβού κινηματογράφου, υπάρχει ένας μικρός αριθμός μουσικών των οποίων η δουλειά έχει αναγνωριστεί ως εξαιρετική από κριτικούς, μελετητές και κοινό. Αυτά περιλαμβάνουν τον Neil Brand και τον John Sweeney, μεταξύ άλλων που είναι όλοι ερμηνευτές στο Φεστιβάλ Βωβού Κινηματογράφου Pordenone στην Ιταλία. Οι ερμηνείες τους πρέπει να ταιριάζουν με το ύφος και τον ρυθμό των ταινιών που συνοδεύουν και απαιτείται η γνώση ενός ευρέος φάσματος μουσικών στυλ, καθώς και η αντοχή να παίζουν για ταινίες που περιστασιακά διαρκούν περισσότερες από τρεις ώρες, χωρίς παύση.
Θέατρο
Ο αυτοσχεδιασμός, στο θέατρο, είναι το παιχνίδι δραματικών σκηνών χωρίς γραπτό διάλογο και με ελάχιστη ή καθόλου προκαθορισμένη δραματική δραστηριότητα. Η μέθοδος έχει χρησιμοποιηθεί για διαφορετικούς σκοπούς στη θεατρική ιστορία. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Ligue_d%27improvisation_montr%C3%A9alaise_%28LIM%29_20101031-01.jpg/180px-Ligue_d%27improvisation_montr%C3%A9alaise_%28LIM%29_20101031-01.jpg|δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| Η Ligue d'improvisation montréalaise (LIM) είναι μια ένωση αυτοσχεδιαστικού θεάτρου με έδρα το [[Μόντρεαλ, Κεμπέκ, Καναδάς]]
Κωμωδία
Η αυτοσχεδιαστική κωμωδία είναι μια θεατρική τέχνη που παίζεται σε όλο τον κόσμο και έχει μια ξανά, ξανά, ξανά κατάσταση σε όλη την ιστορία.
Μερικά από τα πιο διάσημα αυτοσχεδιαστικά θέατρα και προπονητικά κέντρα στον κόσμο περιλαμβάνουν: i. O. (πρώην ImprovOlympic) στο Σικάγο και το Λος Άντζελες, The Second City στο Σικάγο και Τορόντο, The Players Workshop στο Σικάγο, National Comedy Theatre στο Σαν Ντιέγκο, Νέα Υόρκη και Φοίνιξ, Upright Citizens Brigade, The Peoples Improv Theatre, the Magnet Theatre στη Νέα Υόρκη, The Groundlings στο Λος Άντζελες, BATS Improv (Bay Area Theatre Sports) στο Σαν Φρανσίσκο, Wing-It Productions στο Σιάτλ, Philly Improv Theatre στη Φιλαδέλφεια, Brave New Workshop στη Μινεάπολη, ComedySportz στο Milwaukee, Theatresports στο Calgary και Κωμωδία Κοπεγχάγη.
Υπάρχουν επίσης πολλές γνωστές πανεπιστημιακές ομάδες βελτίωσης, συμπεριλαμβανομένων των Theatre Strike Force στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, των Gigglepants στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν και της Erasable Inc. στο Πανεπιστήμιο του Maryland. Ο αυτοσχεδιασμός βρήκε σπίτι στα πανεπιστήμια. Η προέλευση της Δεύτερης Πόλης ήταν οι παίκτες της πυξίδας, ένα παρακλάδι θεατρικών προγραμμάτων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο τη δεκαετία του 1950. Αργότερα, όταν το αυτοσχεδιασμό είχε καθιερωθεί ως μορφή τέχνης, εμφανίστηκαν ομάδες αυτοσχεδιασμού στις πανεπιστημιουπόλεις, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1980, όπου τα πλήθη ήταν εύκολο να βρεθούν και οι ομάδες μπορούσαν να εμφανιστούν συχνά. Τώρα μια ομάδα βελτιστοποιήσεων είναι μια κοινή βάση των εξωσχολικών δραστηριοτήτων στο κολέγιο.
Σημαντικοί πρωτοπόροι στον τομέα του αυτοσχεδιασμού, κωμικού ή άλλου, περιλαμβάνουν τους Mike Myers, Neil Mullarkey, Paul Merton, Stephen Fry, John Sessions, Josie Lawrence, Viola Spolin, Paul Sills, David Shepherd, Del Close, Josephine Forsberg, Gary Austin. de Maat και Keith Johnstone. Αξιοσημείωτοι ερμηνευτές περιλαμβάνουν: Paul Merton, Stephen Colbert, Steve Carell, Bill Murray, Harold Ramis, Robert Townsend, Colin Mochrie, Ryan Stiles, Ross Noble, Eddie Izzard, Tony Slattery, Mike McShane, Sandi Toksvig, Jonathan T. Jagodowski, Robin Williams, Conan O'Brien και David Pasquesi.
Χορός
Ο αυτοσχεδιασμός χορού ως χορογραφικό εργαλείο: Ο αυτοσχεδιασμός χρησιμοποιείται ως χορογραφικό εργαλείο στη σύνθεση χορού. Ο πειραματισμός με τις έννοιες του σχήματος, του χώρου, του χρόνου και της ενέργειας ενώ κινείται χωρίς αναστολή ή γνωστική σκέψη μπορεί να δημιουργήσει μοναδικά και καινοτόμα σχέδια κίνησης, χωρική διαμόρφωση, δυναμική και απρόβλεπτους ρυθμούς. Ο αυτοσχεδιασμός χωρίς αναστολή επιτρέπει στον χορογράφο να συνδεθεί με τον βαθύτερο δημιουργικό εαυτό του, ο οποίος με τη σειρά του ανοίγει το δρόμο για την καθαρή εφεύρεση. Αυτή η γνωστική αναστολή είναι παρόμοια με την αναστολή που περιγράφεται από τον Limb για τον μουσικό αυτοσχεδιασμό, η οποία μπορεί να βρεθεί στην ενότητα μουσικής παραπάνω.
Αυτοσχεδιασμός επαφής : μια φόρμα που αναπτύχθηκε το 1973, που σήμερα εφαρμόζεται σε όλο τον κόσμο. Ο αυτοσχεδιασμός επαφής προήλθε από τις κινητικές μελέτες του Steve Paxton στη δεκαετία του 1970 και αναπτύχθηκε μέσα από τη συνεχή εξερεύνηση του Judson Dance Theatre. Είναι μια μορφή χορού που βασίζεται στο μοίρασμα βάρους, τη συνεργασία, το παιχνίδι με το βάρος, την εξερεύνηση του αρνητικού χώρου και τα απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Δεξιότητες και τεχνικές
Οι δεξιότητες του αυτοσχεδιασμού μπορούν να εφαρμοστούν σε πολλές διαφορετικές ικανότητες ή μορφές επικοινωνίας και έκφρασης σε όλους τους καλλιτεχνικούς, επιστημονικούς, σωματικούς, γνωστικούς, ακαδημαϊκούς και μη επιστημονικούς κλάδους. Για παράδειγμα, ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να συμβάλει σημαντικά στη μουσική, το χορό, το μαγείρεμα, την παρουσίαση μιας ομιλίας, τις πωλήσεις, τις προσωπικές ή ρομαντικές σχέσεις, τον αθλητισμό, την ανθοδεσία, τις πολεμικές τέχνες, την ψυχοθεραπεία και πολλά άλλα.
Οι τεχνικές του αυτοσχεδιασμού χρησιμοποιούνται ευρέως στην εκπαίδευση για παραστατικές τέχνες ή ψυχαγωγία. για παράδειγμα, μουσική, θέατρο και χορός. Το να " extemporize " ή "ad lib" είναι βασικά το ίδιο με τον αυτοσχεδιασμό. Καθομιλουμένοι όροι όπως «ας το παίξουμε από το αυτί», «πάρε το όπως έρχεται» και «φτιάξτε το όσο προχωράμε» χρησιμοποιούνται όλοι για να περιγράψουν τον «αυτοσχεδιασμό».
Η απλή πράξη της ομιλίας απαιτεί αρκετό αυτοσχεδιασμό, επειδή ο νους απευθύνεται στη σκέψη του και δημιουργεί την απρόβλεπτη παράδοση του με λέξεις, ήχους και χειρονομίες, σχηματίζοντας απρόβλεπτες δηλώσεις που τροφοδοτούν περαιτέρω τη διαδικασία σκέψης (ο ερμηνευτής ως ακροατής), δημιουργώντας μια εμπλουτισμένη διαδικασία που δεν μοιάζει με τη στιγμιαία σύνθεση [με δεδομένο σύνολο ή ρεπερτόριο στοιχείων].
Όπου ο αυτοσχεδιασμός προορίζεται να λύσει ένα πρόβλημα σε προσωρινή βάση, ενώ η "κατάλληλη" λύση δεν είναι διαθέσιμη εκείνη τη στιγμή, μπορεί να είναι γνωστός ως "stop-gap". Αυτό ισχύει για τον τομέα της μηχανικής. Μια άλλη αυτοσχεδιαστική, ομαδική τεχνική επίλυσης προβλημάτων που χρησιμοποιείται σε οργανισμούς όλων των ειδών είναι ο καταιγισμός ιδεών, στον οποίο επιτρέπεται και ενθαρρύνεται να εκφραστεί οποιαδήποτε και όλες οι ιδέες που μπορεί να έχει ένα μέλος της ομάδας, ανεξάρτητα από την πραγματική πρακτικότητα. Όπως σε κάθε αυτοσχεδιασμό, η διαδικασία του καταιγισμού ιδεών ανοίγει το μυαλό των ατόμων που εμπλέκονται σε νέες, απροσδόκητες και πιθανώς χρήσιμες ιδέες. Ο όρος της καθομιλουμένης για αυτό είναι «σκέψη έξω από το κουτί».
Γλυπτική
Η γλυπτική συχνά βασίζεται στη μεγέθυνση ενός μικρού μοντέλου ή μακέτας για να δημιουργήσει το τελικό έργο σε ένα επιλεγμένο υλικό. Όπου το υλικό είναι πλαστικό όπως πηλός, συχνά χρειάζεται να κατασκευαστεί μια δομή εργασίας ή ένας οπλισμός για να επιτρέψει την υλοποίηση του προκαθορισμένου σχεδίου. Η μέθοδος του Άλαν Θόρνχιλ για την εργασία με τον πηλό εγκαταλείπει τη μακέτα, θεωρώντας την ως τελικά νεκρωτική για τη δημιουργικότητα. Χωρίς τους περιορισμούς του οπλισμού, μια πήλινη μήτρα στοιχείων επιτρέπει ότι όταν αρχίσουν να εμφανίζονται αναγνωρίσιμες μορφές, μπορούν ουσιαστικά να αγνοηθούν γυρίζοντας το έργο, επιτρέποντας άπειρες δυνατότητες και την ευκαιρία για το απρόβλεπτο να αναδυθεί πιο δυνατά σε μεταγενέστερο στάδιο.
Μεταβαίνοντας από την προσθήκη και την αφαίρεση στην καθαρά αναγωγική εργασία, οι αρχιτεκτονικές σκέψεις της στροφής του έργου μειώνονται σημαντικά, αλλά η συνεχής αφαίρεση υλικού μέσω της απόρριψης μορφών που θεωρούνται πολύ προφανείς μπορεί να σημαίνει ότι κάποιος δεν καταλήγει σε τίποτα. Ο πρώην μαθητής Jon Edgar χρησιμοποιεί τη μέθοδο του Thornhill ως δημιουργική επέκταση για την άμεση σκάλισμα σε πέτρα και ξύλο.
Ταινίες
Ο σκηνοθέτης Mike Leigh χρησιμοποιεί μεγάλους αυτοσχεδιασμούς που αναπτύχθηκαν σε διάστημα εβδομάδων για να δημιουργήσει χαρακτήρες και γραμμές ιστορίας για τις ταινίες του. Ξεκινά με μερικές σκιαγραφικές ιδέες για το πώς πιστεύει ότι μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά δεν αποκαλύπτει όλες τις προθέσεις του με το καστ που ανακαλύπτει τη μοίρα τους και εκφράζει τις απαντήσεις τους καθώς η μοίρα τους αποκαλύπτεται σταδιακά, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών πτυχών της ζωής τους που δεν θα γίνουν στη συνέχεια. εμφανίζεται στην οθόνη. Το τελικό γύρισμα βασίζεται σε διαλόγους και δράσεις που έχουν ηχογραφηθεί κατά την περίοδο του αυτοσχεδιασμού.
Γραφή
Η αυτοσχεδιαστική γραφή είναι μια άσκηση που επιβάλλει περιορισμούς σε έναν συγγραφέα, όπως χρονικό όριο, όριο λέξεων, συγκεκριμένο θέμα ή κανόνες για το τι μπορεί να γραφτεί. Αυτό αναγκάζει τον συγγραφέα να εργαστεί μέσα στο ρεύμα της συνείδησης και να γράψει χωρίς να κρίνει το έργο που παράγει. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται για διάφορους λόγους, όπως για να παρακάμψει το μπλοκ του συγγραφέα, να βελτιώσει τη δημιουργικότητα, να ενισχύσει το ένστικτο γραφής κάποιου και να ενισχύσει την ευελιξία του στη γραφή.
Αυτοσχέδια όπλα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/71/TireNail1-2.jpg/220px-TireNail1-2.jpg|μικρογραφία| Αυτοσχέδια συσκευή τρυπήματος [[Ελαστικό|ελαστικών (όρος αργκό "Ninja") – σιδερένιο καρφί τοποθετημένο σε ελαστικό δίσκο (από μεταχειρισμένο ελαστικό)]] Τα αυτοσχέδια όπλα χρησιμοποιούνται συχνά από αντάρτες, αντάρτες και εγκληματίες καθώς τα συμβατικά όπλα μπορεί να μην είναι διαθέσιμα. Τέτοια όπλα ποικίλλουν σε πολυπλοκότητα από απλά ακονισμένα μπαστούνια, βόμβες βενζίνης και αυτοσχέδια ναπάλμ, αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς και αυτοσχέδια βομβαρδιστικά αεροσκάφη. Τα όπλα αυτοσχεδιάζονται επίσης από τακτικές στρατιωτικές οργανώσεις και σχηματισμούς ως μέτρα «σταματήματος» όταν ο ειδικός εξοπλισμός είτε δεν είναι διαθέσιμος είτε απλώς δεν είναι ακόμη διαθέσιμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέατρο Κατηγορία:Τεχνικές γλυπτικής Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
104 Κλυμένη
Η Κλυμένη (Klymene) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,27. Είναι μέλος της εκτεταμένης Οικογένειας αστεροειδών της Θέμιδος και της ομάδας της Εκάβης. Ανακαλύφθηκε το 1868 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομά της από τα ομώνυμα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κλυμένης υπολογίσθηκε σε 123,7 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,0 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Κλυμένης εκτιμάται σε 3,46 cm/sec², δηλαδή είναι 283 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 65,4 m/sec (235 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Κλυμένης είναι C ή Ch (ανθρακούχος). Το ακριβές άλβεδό της είναι 0,057 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 116 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Κλυμένη περιστρέφεταi γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 59 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλυμενη
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Κω
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Κω.
Η Περιφερειακή Ενότητα Κω έχει πληθυσμό 54396 κατοίκους.
Δήμος Κω
Έδρα του Δήμου είναι η Κως. Ο Δήμος Κω έχει μόνιμο πληθυσμό 53388 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Νισύρου
Έδρα του Δήμου είναι το Μανδράκι. Ο Δήμος Νισύρου έχει μόνιμο πληθυσμό 1008 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Κω
Σαιντ-Ελαλί-ντε-Σερνόν
Το Σαιντ-Ελαλί-ντε-Σερνόν (γαλλικά: Sainte-Eulalie-de-Cernon, οξιτανικά: Senta Aulària de Sarnon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Σαιντ-Ζυλιέτ-συρ-Βιώρ
Το Σαιντ-Ζυλιέτ-συρ-Βιώρ (γαλλικά: Sainte-Juliette-sur-Viaur, οξιτανικά: Senta Jaleda) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζυλιετουά (γαλλικά: Juliettois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Τριακονταετής Πόλεμος
thumb|250px|Χάρτης με τα κύρια γεγονότα του Τριακονταετούς Πολέμου.
Ο Τριακονταετής Πόλεμος (γερμανικά: Dreißigjähriger Krieg)[l] ήταν μια από τις μεγαλύτερες και πιο καταστροφικές συγκρούσεις στην ευρωπαϊκή ιστορία, που διήρκεσε από το 1618 ως το 1648. Διαδραματίστηκε κυρίως στην Κεντρική Ευρώπη και υπολογίζεται ότι 4,5 έως 8 εκατομμύρια στρατιώτες και πολίτες πέθαναν από τις μάχες, τους λιμούς και τις ασθένειες, ενώ ορισμένες περιοχές της σημερινής Γερμανίας παρουσίασαν μείωση πληθυσμού άνω του 50%. Συγγενείς με αυτόν συγκρούσεις ήταν ο Ογδοηκονταετής Πόλεμος, ο Πόλεμος της Διαδοχής της Μάντοβα (1628–1631), ο Γαλλοϊσπανικός Πόλεμος (1635–1659), ο Ολλανδοπορτογαλικός Πόλεμος (1602–1663) και ο Πόλεμος της Πορτογαλικής Παλινόρθωσης (1640-1668).
Μέχρι τον 20ό αιώνα, οι ιστορικοί γενικά θεωρούσαν τον πόλεμο ως συνέχεια της θρησκευτικής σύγκρουσης που ξεκίνησε από τη Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ του 1555 προσπάθησε να την επιλύσει διαιρώντας την Αυτοκρατορία σε Λουθηρανικά και Ρωμαιοκαθολικά κράτη, αλλά τα επόμενα 50 χρόνια η επέκταση του Προτεσταντισμού πέρα από αυτά τα όρια αποσταθεροποίησε το διακανονισμό. Ενώ οι περισσότεροι σύγχρονοι σχολιαστές αποδέχονται ότι οι διαφορές σχετικά με τη θρησκεία και την αυτοκρατορική εξουσία ήταν σημαντικοί παράγοντες για την πρόκληση του πολέμου, υποστηρίζουν ότι το εύρος και η έκτασή του καθοδηγούνταν από τον ανταγωνισμό για την ευρωπαϊκή κυριαρχία μεταξύ αφ' ενός της Ισπανίας και της Αυστρίας που κυβερνούσαν οι Αψβούργοι και αφ' ετέρου του Γαλλικού Οίκου των Βουρβόνων.
Η έκρηξή του τοποθετείται γενικά στο 1618, όταν ο Αυτοκράτορας Φερδινάνδος Β' καθαιρέθηκε από Βασιλιάς της Βοημίας και αντικαταστάθηκε από τον Προτεστάντη Φρειδερίκο Ε' του Παλατινάτου. Αν και οι αυτοκρατορικές δυνάμεις κατέστειλαν γρήγορα την εξέγερση της Βοημίας, οι μάχες επεκτάθηκαν στο Παλατινάτο, του οποίου η στρατηγική σημασία προσέλκυσε την Ολλανδική Δημοκρατία και την Ισπανία, που είχαν ήδη εμπλακεί στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο. Δεδομένου ότι ηγεμόνες όπως ο Χριστιανός Δ΄ της Δανίας και ο Γουσταύος Β΄ Αδόλφος της Σουηδίας κατείχαν επίσης εδάφη εντός της Αυτοκρατορίας, αυτό έδωσε σε αυτούς και σε άλλες ξένες δυνάμεις το πρόσχημα να παρέμβουν, μετατρέποντας μια εσωτερική δυναστική διαμάχη σε ευρύτερη ευρωπαϊκή σύγκρουση. Η πρώτη φάση από το 1618 ως το 1635 ήταν κυρίως ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Γερμανικών μελών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με την υποστήριξη εξωτερικών δυνάμεων. Μετά το 1635 η Αυτοκρατορία έγινε θέατρο μιας ευρύτερης σύγκρουσης μεταξύ της Γαλλίας, υποστηριζόμενης από τη Σουηδία, και του Αυτοκράτορα Φερδινάνδου Γ', που συμμάχησε με την Ισπανία. Αυτή ολοκληρώθηκε με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648, οι διατάξεις της οποίας περιλάμβαναν μεγαλύτερη αυτονομία εντός της Αυτοκρατορίας για κράτη όπως η Βαυαρία και η Σαξονία, καθώς και την αποδοχή της ολλανδικής ανεξαρτησίας από την Ισπανία. Με την αποδυνάμωση των Αψβούργων σε σχέση με τη Γαλλία, η σύγκρουση άλλαξε την ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων και προλείανε το έδαφος για τους πολέμους του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Δομικές αιτίες
Αυτές οι συμφωνίες υπονομεύτηκαν από την επέκταση του Προτεσταντισμού μετά το 1555 σε περιοχές που προηγουμένως χαρακτηρίζονταν ως Καθολικές, καθώς και από την ανάπτυξη των μεταρρυθμιστικών δογμάτων που δεν αναγνωρίζονταν από το Άουγκσμπουργκ, ιδιαίτερα του Καλβινισμού, μια θεολογία που αντιμετωπιζόταν με εχθρότητα τόσο από τους Λουθηρανούς όσο και από τους Καθολικούς. Η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ έδωσε επίσης στους επί μέρους ηγεμόνες εντός της Αυτοκρατορίας μεγαλύτερη πολιτική αυτονομία και έλεγχο της θρησκείας που ασκείτο στις περιοχές τους, ενώ αποδυνάμωσε την κεντρική εξουσία. Η σύγκρουση για οικονομικούς και πολιτικούς στόχους συχνά αντικατέστησε τη θρησκεία, με τη Λουθηρανική Σαξονία, τη Δανία-Νορβηγία και τη Σουηδία να ανταγωνίζονται μεταξύ τους και με το Καλβινιστικό Βραδεμβούργο για το εμπόριο της Βαλτικής.
Ο συμβιβασμός αυτών των διαφορών παρεμποδίστηκε από τον κατακερματισμένο χαρακτήρα της Αυτοκρατορίας και των αντιπροσωπευτικών της θεσμών, που περιλάμβαναν 300 Αυτοκρατορικές Κτήσεις, κατανεμημένα σε όλη τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, τη Βόρεια Ιταλία και τη σύγχρονη Γαλλία. Κυμαίνονταν σε μέγεθος και σημασία από τους επτά Πρίγκιπες-εκλέκτορες που ψήφιζαν για τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μέχρι πρίγκιπες-επισκόπους και αυτοκρατορικές πόλεις όπως το Αμβούργο. Καθένα τους ανήκε επίσης σε μια περιφερειακή ομάδα ή "Αυτοκρατορικό κύκλο", που επικεντρωνόταν κυρίως στην άμυνα και λειτουργούσαν ως αυτόνομα όργανα. Αυτών προϊστατο η Αυτοκρατορική Δίαιτα, που πριν από το 1663 συνερχόταν σε ακανόνιστη βάση και λειτουργούσε σε μεγάλο βαθμό ως φόρουμ συζήτησης, παρά νομοθετικά.
Πριν από το Άουγκσμπουργκ η θρησκευτική ενότητα αντιστάθμιζε την έλλειψη ισχυρής κεντρικής εξουσίας. Μόλις έλειψε η ενότητα, παρουσιάστηκαν ευκαιρίες για όσους προσπαθούσαν να την αποδυναμώσουν περαιτέρω. Αυτοί ήταν φιλόδοξα αυτοκρατορικά κράτη όπως η Λουθηρανική Σαξονία και η Ρωμαιοκαθολική Βαυαρία, καθώς και η Γαλλία που είχε εδάφη των Αψβούργων στα σύνορά της προς Βορρά, Νότο και κατά μήκος των Πυρηναίων. Δεδομένου ότι πολλοί ξένοι ηγεμόνες ήταν επίσης Αυτοκρατορικοί πρίγκιπες, οι διαιρέσεις εντός της Αυτοκρατορίας προσέλκυσαν εξωτερικές δυνάμεις όπως ο Χριστιανός Δ΄ της Δανίας, που ενεπλάκη στον πόλεμο το 1625 ως Δούκας του Χόλσταϊν-Γκότορπ.
Ιστορικό πλαίσιο: 1556 to 1618
thumb|left|upright=1.2|Οι κτήσεις των [[Οίκος των Αψβούργων|Αψβούργων στην Ευρώπη περί το 1700.]] Οι διαφωνίες κατά καιρούς κατέληγαν σε σύγκρουση πλήρους κλίμακας όπως ο Πόλεμος της Κολωνίας από το 1583 ως το 1588, που προκλήθηκε όταν ο κυβερνήτης της ασπάστηκε τον Καλβινισμό. Πιο συνηθισμένα ήταν γεγονότα όπως η «Μάχη των Σημαιών» του 1606 στο Ντοναουβέρτ, όταν ξέσπασαν ταραχές όταν η λουθηρανική πλειοψηφία εμπόδισε μια καθολική θρησκευτική πομπή. Ο Αυτοκράτορας Ροδόλφος ενέκρινε την παρέμβαση του καθολικού Μαξιμιλιανού της Βαυαρίας. Σε αντάλλαγμα του επετράπη να προσαρτήσει την πόλη και, όπως είχε συμφωνηθεί στο Άουγκσμπουργκ, η επίσημη θρησκεία άλλαξε από Λουθηρανική σε Καθολική.
Όταν συνήλθε η Αυτοκρατορική Δίαιτα το Φεβρουάριο του 1608, τόσο οι Λουθηρανοί όσο και οι Καλβινιστές ενώθηκαν για να απαιτήσουν την επίσημη επαναβεβαίωση του διακανονισμού του Άουγκσμπουργκ. Ωστόσο σε αντάλλαγμα ο κληρονόμος των Αψβούργων Αρχιδούκας Φερδινάνδος απαίτησε την άμεση αποκατάσταση όλης της περιουσίας που είχε αφαιρεθεί από την Καθολική εκκλησία από το 1555, αντί της προηγούμενης πρακτικής σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο έκρινε κατά περίπτωση. Αυτό απείλησε όλους τους Προτεστάντες, παρέλυσε τη Δίαιτα και αφαίρεσε την αντίληψη περί αυτοκρατορικής ουδετερότητας.
Η απώλεια της πίστης στην κεντρική εξουσία σήμαινε ότι οι πόλεις και οι ηγεμόνες άρχισαν να ενισχύουν τις οχυρώσεις και τους στρατούς τους. Οι ξένοι περιηγητές σχολίαζαν συχνά την αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας αυτή την περίοδο. Αυτό προχώρησε ένα βήμα παραπέρα το 1608 όταν ο Φρειδερίκος Δ', εκλέκτορας του Παλατινάτου σχημάτισε την Προτεσταντική Ένωση και ο Μαξιμιλιανός απάντησε ιδρύοντας την Καθολική Ένωση τον Ιούλιο του 1609. Και οι δύο δομές σχεδιάστηκαν κυρίως για να υποστηρίξουν τις δυναστικές φιλοδοξίες των ηγετών τους, αλλά η δημιουργία τους σε συνδυασμό με τον Πόλεμο της Διαδοχής του Γιούλιχ το 1609 ως το 1614 αύξησαν τις εντάσεις σε όλη την Αυτοκρατορία. Ορισμένοι ιστορικοί που βλέπουν τον πόλεμο ως πρωτίστως μια ευρωπαϊκή σύγκρουση υποστηρίζουν ότι το Γιούλιχ σηματοδοτεί την αρχή του, με την Ισπανία και την Αυστρία να υποστηρίζουν τον καθολικό υποψήφιο κα τη Γαλλία και την Ολλανδική Δημοκρατία τον Προτεστάντη.
thumb|right|upright=0.8|Η Ισπανική Οδός Μωβ: [[Ισπανία των Αψβούργων|Ισπανικές κτήσεις Πράσινο: Κυβερνώμενα από την Aυστρία Καφέ: Κυβερνώμενα από την Ισπανία.]] Σε αυτό που ήταν μια εσωτερική γερμανική διαμάχη ενεπλάκησαν εξωτερικές δυνάμεις λόγω της επικείμενης λήξης της Δωδεκαετούς Εκεχειρίας του 1609, που είχε αναστείλει τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο μεταξύ της Ισπανίας και της Ολλανδικής Δημοκρατίας. Πριν από την επανέναρξη των εχθροπραξιών ο Αμπρόσιο Σπίνολα, διοικητής των Ισπανικών Κάτω Χωρών, χρειαζόταν να εξασφαλίσει την Ισπανική Οδό, μια χερσαία διαδρομή που συνέδεε τις κτήσεις των Αψβούργων στην Ιταλία με τη Φλάνδρα και του επέτρεπε να μετακινεί στρατεύματα και προμήθειες οδικώς και όχι θαλάσσια, όπου κυριαρχούσε το Ολλανδικό ναυτικό. Το 1618 το μόνο τμήμα της που δεν ελεγχόταν από την Ισπανία περνούσε από το Εκλεκτοράτο του Παλατινάτου.
Τρίτος υποψήφιος ήταν ο Καλβινιστής Φρειδερίκος Ε', Εκλέκτορας του Παλατινάτου, που διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1610 και το 1613 παντρεύτηκε την λισάβετ Στιούαρτ, κόρη του Ιάκωβου Α' της Αγγλίας. Τέσσερις από τους εκλέκτορες ήταν Καθολικοί και τρεις Προτεστάντες. Εάν αυτό άλλαζε θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν Προτεστάντη Αυτοκράτορα. Όταν ο Φερδινάνδος εξελέγη βασιλιάς της Βοημίας το 1617, απέκτησε τον έλεγχο της εκλογικής της ψήφου. Ωστόσο ο συντηρητικός καθολικισμός του τον έκανε αντιδημοφιλή στους κυρίως προτεστάντες ευγενείς, που επίσης ανησυχούσαν για τη φαλκίδευση των δικαιωμάτων τους. Το Μάιο του 1618 ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων προκάλεααν την Εξέγερση της Βοημίας.
Φάση Α΄ 1618-1635
200px|μικρογραφία|αριστερά|Ο Φερδινάνδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η Εξέγερση της Βοημίας
Ο Φερδινάνδος επιβεβαίωσε εκ νέου τις προτεσταντικές θρησκευτικές ελευθερίες όταν εξελέγη βασιλιάς της Βοημίας τον Μάιο του 1617, αλλά το παρελθόν του στη Στυρία οδήγησε στην υποψία ότι περίμενε μόνο την ευκαιρία να τις ανατρέψει. Αυτές οι ανησυχίες οξύνθηκαν όταν μια σειρά νομικών διαφορών για την ιδιοκτησία αποφασίστηκαν υπέρ της Καθολικής Εκκλησίας. Το Μάιο του 1618 προτεστάντες ευγενείς με επικεφαλής τον Κόμη Τουρν συναντήθηκαν στο Κάστρο της Πράγας με τους δύο Καθολικούς εκπροσώπους του Φερδινάνδου, Βίλεμ Σλαβάτα και Γιάροσλαβ Μπορζίτα. Σε αυτό που έγινε γνωστό ως η Τρίτη Εκπαραθύρωση της Πράγας και οι δύο άνδρες πετάχτηκαν έξω από τα παράθυρα του κάστρου μαζί με τον γραμματέα τους Φίλιπ Φαμπρίσιους, αν και επέζησαν και οι τρεις.
Η εμπλοκή της Ισπανίας αναπόφευκτα προκάλεσε τους Ολλανδούς, και ενδεχομένως τη Γαλλία, αν και ο έντονα καθολικός Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας αντιμετώπιζε τους δικούς του Προτεστάντες επαναστάτες στη χώρα του και αρνήθηκε να τους υποστηρίξει αλλού. Η εξέγερση έδωσε επίσης την ευκαιρία σε εξωτερικούς αντιπάλους των Αψβούργων, συμπεριλαμβανομένης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Σαβοΐας. Χρηματοδοτούμενος από το Φρειδερίκο και τον Κάρολο Εμμανουήλ Α', Δούκα της Σαβοΐας ένας μισθοφόρος στρατός υπό τον Ερνστ φον Μάνσφελντ στάλθηκε για να υποστηρίξει τους εξεγερθέντες της Βοημίας. Οι προσπάθειες του Μαξιμιλιανού και του Ιωάννη Γεωργίου της Σαξονίας να μεσολαβήσουν για μια λύση κατόπιν διαπραγματεύσεων έληξαν όταν ο Ματθίας πέθανε το Μάρτιο του 1619, καθώς πολλοί πίστευαν ότι η απώλεια της εξουσίας και της επιρροής του είχε πλήξει θανάσιμα τους Αψβούργους. right|upright=1.0|thumb|Πίνακας της εποχής που δείχνει τη Μάχη του Λευκού Όρους (1620), όπου οι Αυτοκρατορικές-Ισπανικές δυνάμεις υπό τον Γιόχαν Τσέρκλαες, Κόμη του Τίλλυ, κέρδισαν μια αποφασιστική νίκη.
Στα μέσα Ιουνίου του 1619 ο στρατός της Βοημίας υπό τον Τουρν ήταν έξω από τη Βιέννη και, παρόλο που η ήττα του Μάνσφελντ από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις στο Σάμπλατ τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Πράγα, η θέση του Φερδινάνδου συνέχισε να χειροτερεύει. Ο Γαβριήλ Μπέτλεν, Καλβινιστής Πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας, εισέβαλε στην Ουγγαρία με Οθωμανική υποστήριξη, αν και οι Αψβούργοι τους έπεισαν να αποφύγουν την άμεση ανάμειξη. Αυτό βοήθησε όταν οι Οθωμανοί ενεπλάκησαν στον Πολωνικό Πόλεμο του 1620 και στη συνέχεια στη σύγκρουση του 1623 ως το 1639 με την Περσία.
Στις 19 Αυγούστου 1619 οι Τάξεις της Βοημίας ακύρωσαν την εκλογή του Φερδινάνδου του 1617 ως βασιλιά και στις 26 Αυγούστου πρόσφεραν επίσημα το στέμμα στο Φρειδερίκο. Δύο μέρες αργότερα εξελέγη Αυτοκράτορας ο Φερδινάνδος, καθιστώντας τον πόλεμο αναπόφευκτο αν ο Φρειδερίκος αποδεχόταν το στέμμα της Βοημίας. Οι περισσότεροι από τους συμβούλους του Φρειδερίκου τον προέτρεψαν να το απορρίψει, όπως και ο δούκας της Σαβοΐας και ο πεθερός του Ιάκωβος Α'. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι Χριστιανός του Άνχαλτ και ο Μαυρίκιος της Οράγγης, για τους οποίους η σύγκρουση στη Γερμανία ήταν ένα μέσο εκτροπής των ισπανικών πόρων από την Ολλανδία. Οι Ολλανδοί επιχορήγησαν το Φρειδερίκο και την Προτεσταντική Ένωση, βοήθησαν στη συγκέντρωση δανείων για τη Βοημία και παρείχαν όπλα και πολεμοφόδια. left|thumb|202x202px|Η εκστρατεία του Τίλλυ κατά την πρώτη περίοδο του πολέμου (εξέγερση της Βοημίας και κατάκτηση του Παλατινάτου). Ωστόσο δεν κατέστη εφικτή ευρύτερη ευρωπαϊκή υποστήριξη, κυρίως λόγω της έλλειψης ενθουσιασμού για την απομάκρυνση ενός νόμιμα εκλεγμένου ηγεμόνα, ανεξαρτήτως θρησκείας. Αν και ο Φρειδερίκος αποδέχτηκε το στέμμα και μπήκε στην Πράγα τον Οκτώβριο του 1619, η υποστήριξή του διαβρώθηκε τους επόμενους μήνες. Τον Ιούλιο του 1620 η Προτεσταντική Ένωση διακήρυξε την ουδετερότητά της, ενώ ο Ιωάννης Γεώργιος της Σαξονίας υποστήριξε το Φερδινάνδο σε αντάλλαγμα για την εκχώρηση της Λουσατίας και την εγγύηση των λουθηρανικών δικαιωμάτων στη Βοημία. Ο Μαξιμιλιανός της Βαυαρίας χρηματοδότησε έναν ενωμένο στρατό της Αυτοκρατορικής-Καθολικής Ένωσης με επικεφαλής τον Κόμη Τίλλυ και τον Κάρολο του Μπουκουά, που ειρήνευσε την Άνω και Κάτω Αυστρία και κατέλαβε τη δυτική Βοημία πριν βαδίσει κατά της Πράγας. Οι Boημοί ηττήθηκαν από τον Τίλλυ στο Λευκό Όρος το Νοέμβριο του 1620 και, αποκαρδιωμένος από τις ελλείψεις και τις ασθένειες, ο επαναστατικός στρατός διαλύθηκε και ο Φρειδερίκος έφυγε από τη Βοημία.
Εκστρατεία του Παλατινάτου
thumb|upright|Προτομή του καρδιναλίου Ρισελιέ (Τζιανλορέντσο Μπερνίνι). Εγκαταλείποντας το Φρειδερίκο οι Γερμανοί πρίγκιπες έλπιζαν να περιορίσουν τη διαμάχη στη Βοημία, αλλά οι δυναστικές φιλοδοξίες του Μαξιμιλιανού το κατέστησαν αδύνατο. Με τη Συνθήκη του Μονάχου τον Οκτώβριο του 1619 ο Φερδινάνδος συμφώνησε να μεταβιβάσει την εκλογική ψήφο του Παλατινάτου στη Βαυαρία και να του επιτρέψει να προσαρτήσει το Άνω Παλατινάτο. Πολλοί Προτεστάντες υποστήριξαν το Φερδινάνδο επειδή αντιτάχθηκαν στην καθαίρεση του νόμιμα εκλεγμένου βασιλιά της Βοημίας και τώρα αντιτάχθηκαν στην απομάκρυνση του Φρειδερίκου για τους ίδιους λόγους. Κάτι τέτοιο μετέτρεψε τη σύγκρουση σε διαμάχη μεταξύ της αυτοκρατορικής εξουσίας και των «γερμανικών ελευθεριών», ενώ οι Ρωμαιοκαθολικοί είδαν την ευκαιρία να ανακτήσουν εδάφη που είχαν χαθεί από το 1555. Ο συνδυασμός αυτός αποσταθεροποίησε μεγάλα τμήματα της Αυτοκρατορίας.
thumb|left|Ο [[Μαξιμιλιανός Α΄ εκλέκτορας της Βαυαρίας|Μαξιμιλιανός Α', Εκλέκτορας της Βαυαρίας, του οποίου η κατάληψη του Παλατινάτου επέκτεινε τον πόλεμο.|266x266px]]
Η στρατηγική σημασία του Παλατινάτου και η γειτνίασή του με την Ισπανική Οδό προσέλκυσαν εξωτερικές δυνάμεις. Τον Αύγουστο του 1620 οι Ισπανοί υπό τον Σπίνολα και τον Κόρντοβα κατέλαβαν το Κάτω Παλατινάτο. Ο Ιάκωβος Α' της Αγγλίας απάντησε σε αυτή την επίθεση κατά του γαμπρού του στέλνοντας ναυτικές δυνάμεις για να απειλήσουν τις ισπανικές κτήσεις στην Αμερική και τη Μεσόγειο και ανακοίνωσε ότι θα κήρυττε τον πόλεμο αν ο Σπίνολα δεν απέσυρε τα στρατεύματά του μέχρι την άνοιξη του 1621. Αυτές οι ενέργειες σχεδιάστηκαν αρχικά κυρίως για να καθησυχάσει τους αντιπάλους του στο Κοινοβούλιο, που θεωρούσαν την φιλοϊσπανική πολιτική του ως προδοσία της προτεσταντικής υπόθεσης. Ωστόσο ο Ισπανός πρωθυπουργός Oλιβάρες τις ερμήνευσε σωστά ως πρόσκληση για έναρξη διαπραγματεύσεων και σε αντάλλαγμα για μια αγγλοϊσπανική συμμαχία προσφέρθηκε να αποκαταστήσει το Φρειδερίκο στις κτήσεις του στη Ρηνανία.
Δεδομένου ότι η απαίτηση του Φρειδερίκου για πλήρη αποκατάσταση των εδαφών και των τίτλων του ήταν ασυμβίβαστη με τη Συνθήκη του Μονάχου, οι ελπίδες για επίτευξη ειρήνης μέσω διαπραγματεύσεων εξατμίστηκαν γρήγορα. Παρά την ήττα στη Βοημία ο Φρειδερίκος είχε συμμάχους το Γεώργιο Φρειδερίκο της Βάδης και το Χριστιανό του Μπράουνσβαϊχ, ενώ οι Ολλανδοί του παρείχαν στρατιωτική υποστήριξη μετά την επανέναρξη του Ογδοηκονταετούς Πόλεμου τον Απρίλιο του 1621 και ο πεθερός του Ιάκωβος χρηματοδότησε ένα στρατό μισθοφόρων υπό τον Μάνσφελντ. Ωστόσο η αποτυχία τους να συντονιστούν ουσιαστικά οδήγησε σε μια σειρά από ήττες από τις δυνάμεις της Ισπανικής και Καθολικής Ένωσης, κυρίως στο Βίμπφεν το Μάιο του 1622 και στο Χεχστ τον Ιούνιο. Το Νοέμβριο του 1622 οι Αυτοκρατορικοί έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος του Παλατινάτου, εκτός από το Φράνκενταλ, που το κατείχε μια μικρή αγγλική φρουρά υπό τον Σερ Οράτιο Βερ. Τα απομεινάρια του στρατού του Μάνσφελντ κατέφυγαν στην Ολλανδική Δημοκρατία, όπως και ο Φρειδερίκος, που πέρασε την υπόλοιπη ζωή του κυρίως στη Χάγη μέχρι τον θάνατό του, το Νοέμβριο του 1632.
Σε μια συνεδρίαση της Αυτοκρατορικής Δίαιτας το Φεβρουάριο του 1623 ο Φερδινάνδος επέβαλε τη μεταβίβαση των τίτλων, των εδαφών και της εκλογικής ψήφου του Φρειδερίκου στο Μαξιμιλιανό. Το έκανε με την υποστήριξη της Καθολικής Ένωσης, παρά την έντονη αντίθεση των προτεσταντών μελών, καθώς και των Ισπανών. Το Παλατινάτο ήταν ξεκάθαρα χαμένο. Το Μάρτιο ο Ιάκωβος έδωσε εντολή στον Βέρε να παραδώσει το Φράνκενταλ, ενώ η νίκη του Τίλλυ επί του Χριστιανού του Μπράουνσβαϊχ στο Στάντλον τον Αύγουστο ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ωστόσο η ισπανική και η ολλανδική εμπλοκή στην εκστρατεία ήταν ένα σημαντικό βήμα στη διεθνοποίηση του πολέμου, ενώ η απομάκρυνση του Φρειδερίκου έκανε άλλους προτεστάντες πρίγκιπες να αρχίσουν να συζητούν την ένοπλη αντίσταση για να διατηρήσουν τα δικά τους δικαιώματα και εδάφη.
Η επέμβαση της Δανίας (1625–1629)
thumb|Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν. Με τη Σαξονία να κυριαρχεί στον Κύκλο της Άνω Σαξονίας και το Βρανδεμβούργο σε εκείνο της Κάτω, και τα δύο κρατίδια είχαν παραμείνει ουδέτερα κατά τις εκστρατείες στη Βοημία και το Παλατινάτο. Ωστόσο η εκθρόνιση του Φρειδερίκου το 1623 έκανε τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας και τον Καλβινιστή Γεώργιο Γουλιέλμο, Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου να ανησυχούν ότι ο Φερδινάνδος σκόπευε να διεκδικήσει εκ νέου τις πρώην Καθολικές επισκοπές που κατείχαν σήμερα οι Προτεστάντες. Αυτοί οι φόβοι φάνηκε να επιβεβαιώνονται όταν ο Tίλλυ αποκατέστησε τη Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Χάλμπερσταντ στις αρχές του 1625.
Ως Δούκας του Χόλσταϊν ο Χριστιανός Δ΄ ήταν επίσης μέλος του Κύκλου της Κάτω Σαξονίας, ενώ η οικονομία της Δανίας βασιζόταν στο εμπόριο της Βαλτικής και στα διόδια από την κυκλοφορία μέσω του Ερεσουντ. Το 1621 το Αμβούργο δέχτηκε την «εποπτεία» της Δανίας, ενώ ο γιος του Φρειδερίκος έγινε συγκυβερνήτης του Λύμπεκ, της Βρέμης και του Βέρντεν. Η κατοχή τους εξασφάλιζε τον έλεγχο της Δανίας στους ποταμούς Έλβα και Βέζερ.
Ο Φερδινάνδος είχε ανταμείψει τον Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν για την υποστήριξή του κατά του Φρειδερίκου με κτήματα που είχαν κατασχεθεί από τους εξεγερμένους της Βοημίας και τώρα είχε συνάψει σύμβαση μαζί του για την κατάκτηση του Βορρά σε παρόμοια βάση. Το Μάιο του 1625 το κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας εξέλεξε τον Χριστιανό στρατιωτικό διοικητή του, αν και όχι χωρίς αντίσταση. Η Σαξονία και το Βρανδεμβούργο έβλεπαν τη Δανία και τη Σουηδία ως ανταγωνιστές και ήθελαν να αποφύγουν να εμπλακούν αυτές στην Αυτοκρατορία. Οι προσπάθειες για διαπραγμάτευση μιας ειρηνικής λύσης απέτυχαν καθώς η σύγκρουση στη Γερμανία έγινε μέρος του ευρύτερου αγώνα μεταξύ της Γαλλίας και των αντιπάλων τους των Αψβούργων στην Ισπανία και την Αυστρία.
Με τη Συνθήκη της Κομπιένης του Ιουνίου 1624 η Γαλλία είχε συμφωνήσει να επιδοτήσει τον πόλεμο της Ολλανδίας κατά της Ισπανίας για τουλάχιστον τρία χρόνια, ενώ με τη Συνθήκη της Χάγης του Δεκεμβρίου 1625 οι Ολλανδοί και οι Άγγλοι συμφώνησαν να χρηματοδοτήσουν την επέμβαση της Δανίας στην Αυτοκρατορία. Ελπίζοντας να δημιουργήσουν έναν ευρύτερο συνασπισμό κατά του Φερδινάνδου οι Ολλανδοί κάλεσαν τη Γαλλία, τη Σουηδία, τη Σαβοΐα και τη Δημοκρατία της Βενετίας να συμμετάσχουν, αλλά ξεπεράστηκαν από τα γεγονότα.Στις αρχές του 1626 ο Καρδινάλιος Ρισελιέ, ο κύριος αρχιτέκτονας της συμμαχίας, αντιμετώπισε μια νέα εξέγερση των Ουγενότων στη χώρα του και με τη Συνθήκη του Μονζόν του Μαρτίου η Γαλλία αποχώρησε από τη Βόρεια Ιταλία, ανοίγοντας ξανά τον Ισπανικό Δρόμο. thumb|left|upright=1.0|Η επέμβαση της Δανίας. Οι ολλανδικές και αγγλικές επιχορηγήσεις επέτρεψαν στον Χριστιανό να επινοήσει ένα φιλόδοξο σχέδιο εκστρατείας με τρία σκέλη : ενώ οδήγησε την κύρια δύναμη κατερχόμενος το Βέζερ, ο Mάνσφελντ θα επετίθετο στον Βάλλενσταϊν στο Μαγδεβούργο, υποστηριζόμενος από δυνάμεις με επικεφαλής τον Χριστιανός του Μπράουνσβαϊγκ και τον Μαυρίκιο της Έσσης-Κάσσελ. Η προέλαση γρήγορα κατέρρευσε. Ο Μάνσφελντ ηττήθηκε στη Γέφυρα του Ντέσαου τον Απρίλιο και όταν ο Μαυρίκιος αρνήθηκε να τον υποστηρίξει, ο Χριστιανός του Μπράουνσβαϊγκ υποχώρησε στο Βολφενμπύτελ, όπου πέθανε από ασθένεια λίγο αργότερα. Οι Δανοί ηττήθηκαν ολοκληρωτικά στο Λούτερ τον Αύγουστο και ο στρατός του Μάνσφελντ διαλύθηκε μετά το θάνατό του τον Νοέμβριο.
Πολλοί από τους Γερμανούς συμμάχους του Χριστιανού, όπως η Έσση-Κάσσελ και η Σαξονία, ελάχιστα ενδιαφέρονταν να αντικαταστήσουν την αυτοκρατορική κυριαρχία με εκείνη της Δανίας, ενώ λίγες από τις επιχορηγήσεις που συμφωνήθηκαν με τη Συνθήκη της Χάγης καταβλήθηκαν. Ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας επέτρεψε στον Χριστιανό να στρατολογήσει ως και 9.000 Σκωτσέζους μισθοφόρους, αλλά άργησαν να φτάσουν και, ενώ ήταν σε θέση να επιβραδύνουν την προέλαση του Βάλλενσταϊν, ήταν ανεπαρκείς για να τον σταματήσουν. Στα τέλη του 1627 ο Βάλλενσταϊν είχε καταλάβει το Μεκλεμβούργο, την Πομερανία και τη Γιουτλάνδη και άρχισε να κάνει σχέδια για την κατασκευή ενός στόλου ικανού να αμφισβητήσει τον έλεγχο της Βαλτικής από τη Δανία. Υποστηρίχτηκε από την Ισπανία, για την οποία παρείχε την ευκαιρία να ανοίξει ένα νέο μέτωπο κατά των Ολλανδών.
Στις 13 Μαΐου 1628 ο στρατηγός του Φον Άρνιμ πολιόρκησε το Στράλσουντ, το μόνο λιμάνι με αρκετά μεγάλες ναυπηγικές εγκαταστάσεις, αλλά αυτό έφερε τη Σουηδία στον πόλεμο. Ο Γουσταύος Αδόλφος έστειλε αρκετές χιλιάδες Σκωτσέζους και Σουηδούς στρατιώτες στο Στράλσουντ, με διοικητή τον Αλεξάντερ Λέσλι, που διορίστηκε επίσης κυβερνήτης. Ο Φον Άρνιμ αναγκάστηκε να άρει την πολιορκία στις 4 Αυγούστου, αλλά τρεις εβδομάδες αργότερα ο Χριστιανός υπέστη νέα ήττα στο Βόλγκαστ. Άρχισε διαπραγματεύσεις με τον Βάλλενσταϊν που, παρά τις πρόσφατες νίκες του, ανησυχούσε για την προοπτική της σουηδικής επέμβασης και έτσι ανυπομονούσε να κάνει ειρήνη. thumb|right|upright=0.7|Ο [[Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν είχε μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες για την Αυτοκρατορία, αλλά η δύναμή του απειλούσε τόσο το Φερδινάνδο όσο και τους Γερμανούς πρίγκιπες.]]