cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πακτύης
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Λυδίας
Μάχη της τάφρου
Μάχη της Τάφρου,(αραβικά: غزوة الخندق, Ghazwah al-Khandaq) ονομάζεται η πολιορκία της Μεδίνας, για 23 μέρες, από τους αντιπάλους του προφήτη Μωάμεθ, -τη φυλή των Κουραϊσιτών- της Μέκκας. Η μάχη –όπως έχει καθιερωθεί να ονομάζεται- έλαβε χώρα από τις 24 Φεβρουαρίου του 627 μέχρι τις 18 Μαρτίου του ίδιου έτους.
Τα αίτια της μάχης
Όταν ο Μωάμεθ πήγε στη Μεδίνα, βρήκε τις εβραϊκές πατριές των Ναντίρ (Nadir), των Κουάινκα (Quainqa) και των Κουραϊζάχ (Quraizah), με τις οποίες συμφώνησε σε μια ειρηνική διαβίωση μαζί τους, και σε βοήθεια του ενός προς τον άλλο σε περίπτωση πολεμικών επιχειρήσεων. Μετά τη Μάχη του Μπαντρ, όμως, η πατριά των Κουάινκα, ακύρωσε τη συμφωνία με τον Μωάμεθ – βλέποντας τους πιστούς αυτής της νέας θρησκείας να απειλούν με τον όγκο τους, τη δική τους θρησκεία. Ο Μωάμεθ τους πολέμησε και τελικά αυτή η πατριά εκδιώχθηκε από τους μουσουλμάνους και μετανάστευσε στη Συρία. Μετά τη μάχη του Ουχούντ και η πατριά των Ναντίρ, έσπασαν τη συνθήκη. Ο Μωάμεθ αντιμετώπισε και αυτούς με τον ίδιο τρόπο, μερικοί έφυγαν για τη Συρία αλλά οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Χαϋμπάρ, βόρεια της Μεδίνας. Σε αντίθεση με αυτούς, η πατριά των Κουάινκα, ζούσε σε ειρήνη και σε συμμαχία με τους μουσουλμάνους. Έτσι, η πατριά των Ναντίρ, ήρθε σε επαφή με τους κατ’ εξοχήν εχθρούς των μουσουλμάνων, τους Κουραϊσίτες στη Μέκκα. Το καλοκαίρι του 626, τα δυο μέρη αποφασίστηκε και επίσημα να συμμαχήσουν για να πολεμήσουν τους Μωαμεθανούς.
Εντωμεταξύ οι διωγμένες από τον Μωάμεθ εβραϊκές πατριές των Ναντίρ ήταν αποφασισμένες να πάρουν πίσω τα εδάφη τους. Οι ελπίδες στηρίζονταν στην επόμενη επίθεση που οι Κουραϊσίτες ετοιμάζονταν να κάνουν στη Μεδίνα. Στις αρχές του 627, διαπραγματεύσεις συμμαχίας μεταξύ Εβραίων και Κουραϊσιτών άρχισαν στη Μέκκα. Πράγματι, όρκος συμμαχίας που δόθηκε στην Κααμπα, έδεσε τους δυο συμμάχους. Οι Ναντίρ, επιφορτίστηκαν να φέρουν με το μέρος τους, τις υπόλοιπες εβραϊκές φυλές αλλά και τις υπόλοιπες αραβικές της περιοχής. Έτσι πήγαν στους Γκατφάν (Ghatfan) και στους μπανί Ασάντ (Bani Asad), καθώς και σε μικρότερες φυλές και όλοι συμφώνησαν σε μια από κοινού επίθεση. Για τους Μεκκανούς, όσο υπήρχαν στη Μεδίνα, οι Μουσουλμάνοι ο εμπορικός δρόμος για τη Συρία ήταν κλειστός.
Οι Κουραϊσίτες θα έβαζαν την πολεμική δύναμη των 4000 αντρών που είχαν. Τη μεγαλύτερη εκείνη την περίοδο. [οι προετοιμασίες άρχισαν τον Φλεβάρη του 627. οι Κουραϊσίτες είχαν 4000 πεζούς, 300 πολεμικά άλογα και 1500 πολεμικές καμήλες. Η φυλή των Γκατφάν είχε 2000 πολεμιστές και η φυλή των Σουλαϊμ (Bani Sulaim), προσέφερε 700 πολεμιστές. Είχε σχηματιστεί μια δύναμη περίπου 10.000 αντρών με αρχηγό της εκστρατείας τον Κουραϊσίτη, Αμπού Σουφυάν]
Η πολιορκία αρχίζει
Ξεκίνησαν από τη Μέκκα, ταυτόχρονα με μερικούς ιππείς που ξεκίνησαν για να ειδοποιήσουν τον Μωάμεθ. Είχαν μόνο μια εβδομάδα καιρό, πριν φτάσει ο στρατός, για να οργανώσουν την άμυνά τους. Ένας Πέρσης εξισλαμισμένος, ο Σαλμάν, είπε στον Προφήτη, ότι στην Περσία όταν θέλουν να αμυνθούν από επίθεση εφίππων, σκάβουν τάφρους γύρω από τις πόλεις. Τους πρότεινε να κάνουν το ίδιο και εκεί. Όλοι έπεσαν με τη μούτρα στο σκάψιμο της τάφρου, και μέσα σε 6 μέρες ήταν έτοιμη.
Έφτασαν και οι ειδήσεις ότι οι Κουραϊσίτες έρχονταν από τα νοτιοδυτικά ενώ οι φυλές των Γκαταφάν και των υπόλοιπων Αράβων έρχονταν από τα ανατολικά. Οι Μουσουλμάνοι παρατάχτηκαν πίσω από το τείχος της Μεδίνας, περίπου 3000 άντρες. Οι Μεκκανοί στρατοπέδευσαν στην περιοχή της Ουχούντ. Ο Αμπού Σουφυάν ήταν ο γενικός στρατηγός. Είδαν με έκπληξη την τάφρο και κατάλαβαν ότι τα άλογα πολύ δύσκολα μπορούσαν να την περάσουν, ενώ και οι τοξότες των μουσουλμάνων καραδοκούσαν. Εκτός αυτού, 200 άντρες φρουρούσαν την περίμετρο της τάφρου ενώ μια ομάδα 500 αντρών είχε οριστεί με σκοπό να μετακινείται εύκολα και γρήγορα σε όποιο μέρος του τείχους υπήρχε ανάγκη. Στο συμβούλιο που έκαναν, αποφάσισαν ότι η καλύτερη πολιτική ήταν η διπλή επίθεση κατά της πόλης έτσι ώστε να μοιραστούν οι υπερασπιστές της.
Οι Ιουδαίοι ανέλαβαν δράση. Ο αρχηγός τους ήρθε σε επαφή, με τους πιστούς στους μουσουλμάνους Κουραϊζάχ, για να τους πείσει να προδώσουν τους συμμάχους τους και μετά από πολύ επιμονή κατάφερε να τους πείσει. Συμφώνησαν λοιπόν σε ένα διπλό χτύπημα. Οι ‘’Σύμμαχοι’’ από έξω, οι Ιουδαίοι από μέσα. Οι Κουραϊζάχ, ζήτησαν δέκα μέρες προθεσμία για να προετοιμαστούν. Ο Μωάμεθ όμως, με τους κατασκόπους του, έμαθε για τις εξελίξεις αυτές. Άρχισε και αυτός να χρησιμοποιεί την ίδια τακτική. Ήρθε σε επαφή με τον αρχηγό των Γκαταφάν για να τον πείσει να προδώσει τους Κουραϊσίτες και να συμμαχήσει μαζί του. Οι συζητήσεις όμως δεν τελεσφόρησαν. Μόνο οι Ικριμάχ και Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ, προσπάθησαν να περάσουν την τάφρο. Χρηιμοποίησαν ένα μικρό απόσπασμα, αλλά οι μουσουλμάνοι που φύλαγαν τα τείχη δεν τους άφησαν περιθώριο να προωθηθούν.
Η αλλαγή του καιρού
Η αλλαγή του καιρού, στις 18 Μαρτίου, ήρθε για να λύσει το πρόβλημα. Δυνατός αέρας από τα ανατολικά με βροχή ήρθε και κατέστρεψε τον καταυλισμό. Οι στρατιώτες σκόρπισαν προσπαθώντας να βρουν καταφύγιο. Η νύχτα έπεσε και η καταιγίδα μετατράπηκε σε τυφώνα. Οι τέντες αναποδογυρίστηκαν όλες, καμιά φωτιά δεν μπορούσε να ανάψει, ενώ οι άντρες υπέμεναν το κρύο μουσκεμένοι μέχρι το κόκαλο. Οι μουσουλμάνοι, καλύτερα προστατευμένοι υπέφεραν λιγότερο από τον αέρα. Ο Μωάμεθ έστειλε κατάσκοπο μέσα στο στρατόπεδο του εχθρού, ο οποίος κρυμμένος έμεινε μέχρι την αυγή, και άκουσε τον αρχηγό, τον Αμπού Σουφυάν, να διατάζει - πλήρως απογοητευμένος - αποχώρηση.
Την επόμενη μέρα τον ακολούθησαν και οι άλλοι σύμμαχοί του. Η μάχη είχε τελειώσει. Μόνο 4 υπήρξαν οι θάνατοι από κάθε πλευρά. Ήταν η τελευταία μάχη πριν την οριστική νίκη-κατάκτηση της Μέκκας από τους μουσουλμάνους.
Πηγές
Κατηγορία:Αραβική ιστορία Κατηγορία:Μουσουλμανικές κατακτήσεις Ταφρου Μ
Ακρογιάλι Λακωνίας
Το Ακρογιάλι (όπως αναφέρεται στην απογραφή) ή Πιόντες είναι οικισμός του Δήμου Ανατολικής Μάνης και ανήκει στην κοινότητα Λαγίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 12 κατοίκους. Απέχει 4 χιλιόμετρα από την Λάγια. Το χωριό ονομαζόταν Πιόντες μέχρι το 1912, όταν μετονομάστηκε επίσημα σε Πιόντες (Αντρογιάλι), το 1928 μετονομάστηκε σε Αντρογιάλι και το 1940 σε Ακρογιάλι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Ανν Ντεμεουλμέστερ
Η Ανν Ντεμεουλμέστερ (Ann Demeulemeester, 29 Δεκεμβρίου 1959) είναι Βελγίδα σχεδιάστρια μόδας.
Γεννήθηκε στο Kortrijk του Βελγίου. Αποφοίτησε από τη Βασιλική Ακαδημία της Αμβέρσας (Royal Academy of Fine Arts) το 1981 και έγινε γνωστή ως μέλος των «Έξι της Αμβέρσας». Από το 1981 δούλευε ως σχεδιάστρια για κολεξιόν prêt-à-porter (ετοιμοφόρετων ενδυμάτων) σε όλο τον κόσμο. Το 1985 ίδρυσε μια εταιρεία, μαζί με τον σύζυγο της, τον Patrick Robyn, και το 1992 παρουσίασαν για πρώτη φορά στο Παρίσι γυναικεία ενδύματα και ανδρικά το 1996. Σύντομα χαρακτηρίστηκε ως μια από ους οπαδούς του κινήματος της αποδόμησης για τις πρώτες της δημιουργίες, που θεωρούνται κατά κάποιο τρόπο ως ημιτελή ενδύματα. Σπανίως σχεδιάζει με χρώμα και χρησιμοποιεί πάντα υφάσματα με φυσικές ίνες – μάλλινα και βαμβακερά – καθώς και δέρματα και γούνες ισορροπώντας το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο κα συνδυάζοντας την αυστηρή γραμμή με ρομαντικά στοιχεία. Άνοιξε δικό της κατάστημα το 1999.
Δημήτριος Κουτσογιαννόπουλος (στρατιωτικός)
Ο Δημήτριος Κουτσογιαννόπουλος (1802-1880) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και στρατιωτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1880.
ΑΚΡ Μεσσίνα
Η ΑΚΡ Μεσσίνα (Associazioni Calcio Riunite Messina) είναι μια ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μεσσίνα της Σικελίας. Ιδρύθηκε το 1900. Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Σαν Φιλίππο, χωρητικότητας 37.895 θεατών. Συμμετέχει στην Λέγκα Προ. Η ομάδα μετράει 5 συμμετοχές στη Σέριε Α, με ψηλότερη θέση στην κατηγορία την 7η. Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το κόκκινο.
Τίτλοι
Σέριε Β (1): 1962–63
Λέγκα Προ (2): 1949–50, 1985–86
Λέγκα Προ 2 (2): 1982–83, 1999–00
Σέριε D (1): 1973–74, 2012-13
Καμπιονάτο Νατζιονάλε Ντιλετάντι (1): 1997–98
Πρωτάθλημα Σικελίας (1): 1924–25
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1900 Κατηγορία:ΑΚΡ Μεσσίνα Κατηγορία:Μεσσίνα
Σμάρι Ηρακλείου
Το Σμάρι (επίσημα: Σμάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Εκτείνεται στο βορειότερο άκρο του δήμου, μόλις 7 χιλιόμετρα από την έδρα του. Απέχει 27 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και  23 χλμ. από τα υπερανεπτυγμένα βόρεια παράλια που διαχρονικά αποτελούσαν τα επίνεια της Πεδιάδας στο Κρητικό πέλαγος. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Κύριο προϊόν είναι το λάδι και το κρασί, όπως επίσης και τα κτηνοτροφικά προϊόντα. Στα παλαιότερα χρόνια ο πληθυσμός του οικισμού ασχολούνταν με το εμπόριο του λαδιού και της φέτσας (μούργας). Το Σμάρι έχει κηρυχθεί διατηρητέος και παραδοσιακός οικισμός. Στο χωριό εδρεύει πολιτιστικός σύλλογος.
Αρχαιολογία
Αρχαιολογικές έρευνες που έγιναν τα τελευταία χρόνια (1978-1983) απέδειξαν ότι ο οικισμός κατοικήθηκε από την πρώιμη αρχαιότητα (τα αρχαιότερα ευρήματα ανάγονται στη δεύτερη Μεσομινωική εποχή). Οικισμοί, αγροικίες, ιερά, ναοί, νεκροταφεία των μινωικών και ιστορικών χρόνων, εντοπίζονται να αναπτύσσονται διαδοχικά ή και συγχρόνως γύρω από το σημερινό χωριό και το λόφο του Προφ. Ηλία (υψομ.594 μ.),ο οποίος φαίνεται να αποτελεί διαχρονικά το επίκεντρο του λατρευτικού και οικιστικού ενδιαφέροντος. Η Ακρόπολη, φαίνεται να είναι ο σημαντικότερος αρχαιολογικός χώρος στην ευρύτερη περιοχή του δήμου Καστελίου.
Ονομασία
thumb|261x261px|Ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου Το τοπωνύμιο προέρχεται από το σμάρι, που σημαίνει σμήνος μελισσών και χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον πυκνό πληθυσμό της περιοχής σε αρχαιότερους χρόνους. Με το σημερινό όνομα το βρίσκουμε για πρώτη φορά το 1375, σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα. Αναφέρεται το 1583  Smari  με  196 κατ. (Καστροφύλακας, Κ95). Στην τουρκική απογραφή του 1671 γράφεται Asmari με 139 χαράτσα και στην αιγυπτιακή του 1834 Smari. To 1881 ανήκε στο δήμο Καστελλίου. Το 1928 κηρύχθηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι το 1998, οπότε με το Σχέδιο Καποδίστρια παρέμεινε στο Δήμο Καστελλίου αλλά ως Δημοτικό διαμέρισμα.
Δείτε Κοινότητα Σμαρίου
Ναοί
Κυριότεροι ναοί είναι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (ναός δίκλιτος αφιερωμένος και στους Άγιους Πάντες), της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου με τοιχογραφίες από το 1320, του Προφήτη Ηλία, του Σωτήρος Χριστού στη ΝΔ πλαγιά του λόφου του Προφήτη Ηλία, ο Ναός του Αγίου Γεωργίου μέσα στο Σμαριανό κάμπο καθώς επίσης και ο ιερός ναός του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Στη νότια πλαγιά του λόφου του Προφήτη Ηλία βρίσκεται η Μονή Καλλέργη αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και σχετίζεται άμεσα με τη γνωστή ισχυρή και ιστορική  οικογένεια των Καλλέργηδων που έδρασε στη περίοδο της Ενετοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σμαρι Σμαρι
Χοσέ Μανουέλ Καστανιόν
Ο Χοσέ Μανουέλ Καστανιόν (José Manuel Castañón, 10 Φεβρουαρίου 1920 – 6 Ιουνίου 2001) ήταν Ισπανός συγγραφέας και νομικός, ο οποίος γεννήθηκε στη Πόλα δε Λένα της Αστούριας. Συμμετείχε και τραυματίσθηκε στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας στο πλευρό του Φράνκο αλλά, μετά την επικράτηση των επαναστατών, απογοητευμένος από τη διαχείριση της νίκης και τις επακόλουθες πολιτικές εξελίξεις αντιτάχθηκε ενεργά, αυτεξοριζόμενος επί εικοσαετία στη Βενεζουέλα. Το πλέον γνωστό του έργο «Μολετού – Μολεβά», μια σάτιρα για τη παράλογη λαγνεία στο χρήμα, εκδόθηκε στη Μαδρίτη το 1956 διαφεύγοντας της λογοκρισίας και έγινε εκδοτική επιτυχία με πολλές επανεκδόσεις.
Βιογραφία
Ο Χοσέ Μανουέλ Καστανιόν ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά του δικηγόρου Γκιγιέρμο Καστανιόν και της Μπέρτα δε λα Πένια. Εντρυφώντας από μικρή ηλικία στην οικογενειακή βιβλιοθήκη, συνειδητοποίησε έγκαιρα την έντονη κλήση του για τη λογοτεχνία. Με την έναρξη του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου εγκατέλειψε κρυφά τη πατρική του εστία και οδοιπορώντας επί μία εβδομάδα κατατάχθηκε στο πεζικό των επαναστατών. Τραυματίσθηκε σοβαρά, με την αχρήστευση του δεξιού του χεριού, αλλά αμέσως επέστρεψε στη πρώτη γραμμή του μετώπου. Προάχθηκε στο βαθμό του υπολοχαγού και παρά την αναπηρία του το 1941 κατατάχθηκε στη «Μπλε Ταξιαρχία». Επέστρεψε για να συνεχίσει τις σπουδές του στα νομικά και το 1942 νυμφεύθηκε τη Νιέβες Εσκαλάδα, με την οποία στη διάρκεια του βίου τους απέκτησαν πέντε παιδιά. Το 1945 αποφοίτησε από τη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Οβιέδο και άσκησε επ’ ολίγον τη δικηγορία στην ίδια πόλη. Το άδικο καθεστώς των διακρίσεων και οι διώξεις σε βάρος των ηττημένων του εμφυλίου τον οδήγησαν στην αποστασιοποίηση από το δικτατορικό καθεστώς παρά την δυνατότητα αξιοποίησης της προσφοράς του και του τραυματισμού του. Αντιτάχθηκε ενεργά στην περιθωριοποίηση των οικογενειών των νεκρών και των τραυματιών της πλευράς των ηττημένων, με συνέπεια τη φυλάκισή του το 1953. Στη διάρκεια της κράτησής του συνέγραψε το πρώτο του έργο το Μολετού Μολεβά, εμπνεόμενος από τη προσωπικότητα ενός κρατούμενου και τη τρελή προσήλωσή του στο εύκολο χρήμα. Το βιβλίο με πολλές αντιξοότητες εκδόθηκε τελικά το 1956 και έγινε ενθουσιωδώς δεκτό από το κοινό λαμβάνοντας συγχρόνως και πολύ επαινετικές κριτικές για την αυθεντικότητα και την υπερβατικότητα που το χαρακτηρίζουν. Το 1957 εκδόθηκε το επόμενο βιβλίο «Μπεθάνα Ρόχα».
thumb|αριστερά|220px|Οβιέδο, Οκτώβριος 1937. Ανάρρωση από τον τραυματισμό
Τότε είχε ήδη πάρει την απόφαση της αυτοεξορίας του θεωρώντας αδύνατον να λειτουργήσει σαν συγγραφέας με ελεύθερο πνεύμα στα πλαίσια του δικτατορικού καθεστώτος. Το 1957, με πέντε παιδιά ήδη, παραιτήθηκε του βαθμού του λοχαγού, ζητώντας με επιστολή του προς το κράτος ο μισθός του να αποδίδεται στους ανάπηρους της ηττημένης παράταξης, και κατέφυγε στη Γαλλία. Από εκεί πήγε στο Καράκας της Βενεζουέλα, όπου δύο χρόνια αργότερα τον ακολούθησε η οικογένειά του. Εκεί συντήρησε την οικογένειά του αποκλειστικά με την λογοτεχνική του εργασία. Τα περισσότερα έργα του εκδόθηκαν στη Βενεζουέλα. Το 1987 του απονεμήθηκε το παράσημο «Αντρές Μπέγιο» για τη προσφορά του στη κουλτούρα της χώρας.
Ο Χοσέ Μανουέλ Καστανιόν, αν και πεζογράφος ήταν παθιασμένος με τη ποίηση. Το φυσικό του χάρισμα του επέτρεπε να αποστηθίσει έναν απίστευτο όγκο ποιημάτων, τα οποία πάντα με ενθουσιασμό απήγγειλε στο κοινό. Το 1983 έλαβε τον τίτλο του «τέκνου του Σαντιάγο του Τσούκο» πόλης στην οποία γεννήθηκε ο Σεσάρ Βαγιέχο που υπήρξε ο αγαπημένος του ποιητής και προς τιμήν του οποίου συνέγραψε το έργο «Πάθος για τον Βαγιέχο».
Κατά τη θητεία του στη «Μπλε Ταξιαρχία» κρατούσε ημερολόγιο το οποίο παρέμενε ανέκδοτο μέχρι το 1991, οπότε εκδόθηκε το έργο του «Ημερολόγιο μιας Περιπέτειας».
Στο έργο του αναφέρεται διεξοδικά στην ιδεολογία του, τις πολιτικές του πεποιθήσεις και τις εσωτερικές του ανησυχίες. Με την επιμονή και το ταλέντο του κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα σημαντικό έργο ζωής, να διατηρήσει ανέπαφες την ιδεολογία και τις ιδεολογικές του αρχές, απαρνούμενος την ευκολία και την πάση θυσία διατήρηση των κεκτημένων, έχοντας ταυτόχρονα την ευθύνη της εξαμελούς οικογένειάς του. Δεν συμβιβάσθηκε ούτε με τους κρατούντες ούτε με την ευκολία, πίστεψε στον εαυτό του και τη δυνατότητα προσφοράς σε αυτό που αγαπούσε περισσότερο, τη λογοτεχνία και τη ποίηση.
Ο Καστανιόν πέθανε το 2001, μετά τη σύζυγό του και το γιό του (ο οποίος σκοτώθηκε το 1999 σε αεροπορικό δυστύχημα) αφήνοντας τέσσερις κόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Σελíδα του José Manuel Castañón
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι
Σκιτς
Το Σκιτς (σερβικά κυριλλικά: Скић) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Σεκουριτάτε
Σεκιουριτάτε (Securitate) ήταν το όνομα με το οποίο ήταν γνωστή η Κρατική Υπηρεσία Ασφαλείας (ρουμανικά: Departamentul Securităţii Statului) της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρουμανίας.
Η Σεκιουριτάτε ιδρύθηκε στις 30 Αυγούστου του 1948 με σκοπό «να υπερασπίζεται τις δημοκρατικές κατακτήσεις και να εγγυάται την ασφάλεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ρουμανίας έναντι εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών». Αρχικά, στελεχώθηκε από υπαλλήλους της πρώην Βασιλικής Αστυνομίας, συγκεκριμένα της «Γενικής Διεύθυνσης Ασφαλείας» (Direcţia Generală a Poliţiei de Siguranţă). Σύντομα όμως απομακρύνθηκαν όλοι όσοι είχαν εργαστεί ή συνεργαστεί με την πρώην Βασιλική Αστυνομία και προσελήφθησαν ένθερμοι οπαδοί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρουμανίας, προκειμένου να διασφαλιστεί το απόρρητο εντός της Υπηρεσίας. Η Σεκουριτάτε ήταν, σε αναλογία με τον πληθυσμό της Ρουμανίας, μία από τις μεγαλύτερες μυστικές αστυνομικές δυνάμεις στο Ανατολικό Μπλοκ''. ''
Ο πρώτος προϋπολογισμός της Σεκιουριτάτε το 1948 περιείχε 4.641 θέσεις εργασίας, εκ των οποίων 3.549 καλύφθηκαν μέχρι τον Φεβρουάριο του 1949: το 64% ήταν εργαζόμενοι, το 4% ήταν αγρότες, το 28% ήταν υπάλληλοι, το 2% άτομα απροσδιόριστης καταγωγής και το 2% ήταν διανοούμενοι.
Ως το 1951, το προσωπικό της Σεκιουριτάτε είχε πενταπλασιαστεί. Τον Ιανουάριο του 1956 η Σεκιουριτάτε είχε εργατικό δυναμικό 25.468 υπαλλήλων.
Η Σεκουριτάτε χρησιμοποίησε ένα τεράστιο δίκτυο πληροφοριοδοτών, ουσιαστικά εκβιάζοντας πολίτες να καταδώσουν συγγενείς και φίλους που μπορεί να είχαν αντικαθεστωτική συμπεριφορά. Οι πληροφοριοδότες υπέγραφαν συμφωνητικό, με το οποίο υπόσχονταν να «πληροφορήσουν το κράτος για τυχόν απειλή». Οι πληροφοριοδότες κάλυπταν ολόκληρη την κοινωνική διαστρωμάτωση της χώρας, από εργάτες εργοστασίων μέχρι ιερείς κάθε δόγματος, οι οποίοι υποχρεούνταν να υποβάλλουν εβδομαδιαίες αναφορές για τη δραστηριότητα των ενοριτών τους.
Η μεθοδολογία της Σεκουριτάτε είναι αυτή ακριβώς που χρησιμοποιούσαν και άλλες Υπηρεσίες Ασφαλείας ανά τον κόσμο. Περιλάμβανε τοποθέτηση «κοριών» σε σπίτια και χώρους εργασίας, υποκλοπή τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, διακοπή διεθνών τηλεφωνικών κλήσεων, κ. ά. Η Υπηρεσία επίσης είχε απόλυτο έλεγχο επί της εισόδου και εξόδου από τη χώρα. Στην πραγματικότητα, μόνο μέλη του κόμματος επιτρεπόταν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, ενώ όποιος άλλος πολίτης αιτούνταν κάτι τέτοιο, θέτονταν αυτομάτως υπό παρακολούθηση.
Στο απόγειό της, η Σεκιουριτάτε απασχολούσε περίπου 11.000 πράκτορες και είχε μισό εκατομμύριο πληροφοριοδότες για μια χώρα με πληθυσμό 22 εκατομμυρίων κατοίκων το 1985. Υπό τον Τσαουσέσκου, η Σεκιουριτάτε ήταν μία από τις πιο βίαιες μυστικές αστυνομικές δυνάμεις στον κόσμο, υπεύθυνες για τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια και τους θανάτους χιλιάδων ανθρώπων.
Η Σεκιουριτάτε και το καθεστώς Τσαουσέσκου
Το 1951 η Σεκιουριτάτε ανέλαβε την συστηματική εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώς Τσαουσέσκου. Είχε υπό τον έλεγχο της τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επέβαλε φανερά τη λογοκρισία, ακόμη πραγματοποιούσε έλεγχο στις τηλεφωνικές επικοινωνίες, όπως επίσης και στην προσωπική αλληλογραφία μεταξύ των πολιτών. Κατά τη διάρκεια διακυβέρνησης του Νικολάε Τσαουσέσκου εκτιμάται ότι πάνω από 1.000.000 άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να δώσουν πληροφορίες και στοιχεία συμπολιτών τους στην μυστική υπηρεσία της Σεκιουριτάτε. Η υπηρεσία είχε την δικαιοδοσία να συλλαμβάνει και να προφυλακίζει όποιον θεωρούσε ταξικό εχθρό, ακόμη κι αν δεν διέθετε επαρκή στοιχεία για να το κάνει αυτό. Επίσης σε πολλές περιπτώσεις, αφαιρούσε αυθαίρετα από τους συλληφθέντες το δικαίωμα να περάσουν από δίκη. Η μυστική αυτή υπηρεσία ήταν πολύ ισχυρή και ουσιαστικά λειτουργούσε σαν ένα κράτος εν κράτει, καθώς είχε τη δυνατότητα να λογοδοτεί για τις ενέργειες τις, μονάχα στον ίδιο τον Πρόεδρο Τσαουσέσκου.
Η Σεκιουριτάτε ανέλαβε την οργάνωση στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας, τα οποία απαρτίζονταν κυρίως από φυλακισμένους που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή καναλιού – γνωστό και ως κανάλι του θανάτου- είχε μήκος από τον Δούναβη μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα. Οι περισσότεροι εργάτες πέθαναν από τις κακουχίες και τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν κατά τη διάρκεια υλοποίησης του έργου. Παρόλα αυτά, η κατασκευή δεν σταμάτησε καθώς θεωρήθηκε ως ευκαιρία για την εξόντωση ανεπιθύμητων μειονοτήτων Τρανσυλβάνων, Ούγγρων και Μολδαβών που ως τότε ζούσαν στο εσωτερικό της Ρουμανίας.
Σύμφωνα μάλιστα, με μια εκδοχή ιστορικών αλλά και παλαιών μελών της υπηρεσίας, η Σεκιουριτάτε απαρτίζονταν σε μεγάλο βαθμό από παιδιά αντιφρονούντων του καθεστώτος. Τα παιδιά αυτά απομακρύνθηκαν από τις οικογένειες τους, μεγάλωσαν σε ορφανοτροφεία όπου γαλουχήθηκαν με την ιδέα που πρέσβευε το καθεστώς ώστε ν το υπηρετήσουν πιστά.
Η διάλυση της Σεκιουριτάτε
Η πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου σήμανε ταυτόχρονα και την διάλυση της μυστικής υπηρεσίας της Σεκιουριτάτε στην οποία ο ίδιος ο Νικολάε Τσαουσέσκου είχε δώσει τόση μεγάλη δύναμη. Τον Δεκέμβρη του 1989, έπειτα από μια περίοδο εσωτερικών αναταραχών και έντονων αποδοκιμασιών προς τον πρόεδρο Τσαουσέσκου, ο ρουμανικός λαός προχώρησε σε εξέγερση ζητώντας την απομάκρυνση του από την διακυβέρνηση της χώρας. Η Σεκιουριτάτε διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο, καθώς υπερασπίστηκε σθεναρά την πολιτική του καθεστώτος, τον πρόεδρο και την οικογένειά του. Ωστόσο, παρά τη δύναμη της δεν μπόρεσε να αποτρέψει την πτώση.
Θέατρο
Το θέατρο ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα θεῶμαι, που σημαίνει βλέπω, παρατηρώ. Είναι η δραματική τέχνη που ακολουθεί ορισμένες συμβάσεις και αναπαριστά μπροστά σε κοινό μια σειρά γεγονότων με τη χρησιμοποίηση ανθρώπων (ηθοποιών) που μιλούν και δρουν. Είναι επίσης το κτίριο, η αίθουσα ή η κατασκευή που προορίζεται για θεατρικές παραστάσεις (λεξικό Τριανταφυλλίδη).
Σε αυτόν τον κλάδο της τέχνης που αναφέρεται στη δημιουργία και απόδοση ιστοριών (πραγματικών ή φανταστικών) ζωντανά μπροστά σε κοινό, με τη χρήση κυρίως του λόγου, συνδράμουν και άλλες τέχνες όπως η συγγραφή, τα εικαστικά, η μουσική και ο χορός, με σκοπό την τέρψη και την επιμόρφωση των θεατών. Το θέατρο μπορεί να έχει διάφορες μορφές, όπως είναι ο μονόλογος, η όπερα, το μπαλέτο, η παντομίμα κ.ά.
“Το θέατρο είναι δημόσιος λόγος, λόγος που εκφωνείται δημόσια” (Beauchamp,1998,σ. 37), “είναι λόγος και δράση, όπου ο λόγος περιορίζεται στο ελάχιστο ή και λείπει εντελώς” (Σακελλαρίου, 1991,σ. 32). ΄΄Ο θεατρικός λόγος στηρίζεται κυρίως στο κείμενο το οποίο μεταλλάσσεται σε παράσταση. Ο γραπτός λόγος μετατρέπεται σε εκφωνούμενο και εμπεριέχει γλωσσικά στοιχεία ενεργοποιημένα από διάφορα παραγλωσσικά σημεία που βρίσκονται άλλοτε μέσα στο κείμενο στο λόγο που έχει καταχωρηθεί στα πρόσωπα, άλλοτε στις σκηνικές οδηγίες που παραθέτει ο συγγραφέας και άλλοτε μέσα στα σημασιολογικά κενά που υπάρχουν μεταξύ των οργανωμένων σε συντάγματα σημείων του κειμένου΄΄ (Θωμαδάκη,1991,σ.10).
Γένεση του θεάτρου
Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα, σαν μια εξέλιξη του διθυράμβου. Οι πρώτες μορφές του θεάτρου σε όλη τη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας ήταν η τραγωδία, η κωμωδία και το σατυρικό δράμα. Στο Αρχαίο ελληνικό θέατρο πρωταγωνιστούσαν μονάχα άντρες και ακόμη και σε γυναικείους ρόλους ντύνονταν οι ίδιοι γυναίκες. Έπειτα ο χώρος του θεάτρου μέσα από το πέρασμα των χρόνων εξελίχθηκε και τώρα στις σκηνές του θεάτρου πρωταγωνιστούν τόσο γυναίκες όσο και παιδιά.
Το 1962, από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, καθιερώθηκε η 27η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.
Υπάρχουν περίπου 220 θέατρα στην Ελλάδα.
Θεατρική παράσταση
Ως θεατρική παράσταση νοείται μία αυτοτελής παρουσίαση ενός θεατρικού έργου από έναν θίασο σε μία συγκεκριμένη θεατρική σκηνή και σε συγκεκριμένο χρόνο. Ανάλογα με το είδος του θεατρικού έργου, μπορεί να ποικίλλει το πλήθος των συντελεστών, η διάρκεια της παράστασης, το μέγεθος του χώρου ή ακόμα και να αλλάζει ο ίδιος ο χώρος κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχαγωγία Θ
S/2000 (1998 WW31) 1
Το S/2000 (1998 WW31) 1 είναι το προσωρινό όνομα του δορυφόρου του μεταποσειδώνειου σώματος 1998 WW31. Η ανακάλυψή του έγινε τον Απρίλιο του 2001 από τους Christian Veillet και Alain Doressoundiram σε εικόνες που λήφθηκαν στις 21 και 22 Δεκεμβρίου 2000. Με βάση διάφορες άλλες εικόνες που είχαν ερευνηθεί από άλλους ερευνητές, επιβεβαιώθηκε ότι το σύστημα μεταξύ αυτού και του 1998 WW31, αποτελεί ένα "διπλό σύστημα" (δηλ. η τροχιά τους βρίσκεται στο κέντρο βάρους του συστήματος των δύο, αφού επηρεάζει ο ένας τον άλλον) και βοήθησε έτσι να προσδιοριστεί η τροχιά τους. Με βάση αυτό, οι δύο αυτοί αστεροειδείς αποτέλεσαν τους πρώτους δυαδικούς της Ζώνη του Κάιπερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Γιάνεζ Ντρνόβσεκ
Ο Γιάνεζ Ντρνόβσεκ (Janez Drnovšek, 17 Μαΐου 1950 - 23 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Σλοβένος πολιτικός, πρόεδρος της Σλοβενίας από το 2003 έως το 2007.
Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1950 στο Τσέλιε της τότε Γιουγκοσλαβίας. Σπούδασε Οικονομικά και ήταν αρχηγός στη Συλλογική Προεδρία της Γιουγκοσλαβίας την περίοδο 1989-1990. Την περίοδο 1992 - 2002, με ελάχιστη διακοπή το 2000, ήταν ο δεύτερος Πρωθυπουργός της ανεξάρτητης Σλοβενίας. Εξελέγη Πρόεδρος για την περίοδο 2003-2007.
Την περίοδο 1992 -2002 ήταν Πρόεδρος του Φιλελέυθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Σλοβενίας (LDS). Ορκίστηκε επίσημα Πρόεδρος στις 22 Δεκεμβρίου 2002. Το 2006 ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι δε θα διεκδικήσει άλλη προεδρική θητεία. Την ίδια χρονιά ίδρυσε και ανέλαβε πρώτος Πρόεδρος του κόμματος Κίνημα για Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη. Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Ντανίλο Τιρκ.
thumb|left|180px|Ο Γιάνεζ Ντρνόβσεκ Πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου του 2008, από καρκίνο σε ηλικία 57 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σλοβενίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Σλοβενίας Κατηγορία:Σλοβένοι οικονομολόγοι
Μιχαήλ Β´
Ο Μιχαήλ Β΄ ο Τραυλός ή Ψελλός (770 - 2 Οκτωβρίου 829) ήταν Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, από το Δεκέμβριο του 820 έως το θάνατό του στις 2 Οκτωβρίου του 829, και ιδρυτής της Φρυγικής δυναστείας. Το προσωνύμιο οφειλόταν στο γεγονός ότι τραύλιζε.
Τα μέχρι την συνωμοσία
Γεννήθηκε το 770 από φτωχούς γονείς στο Αμόριο της Άνω Φρυγίας και παρέμεινε αμόρφωτος. Παρά ταύτα κατάφερε να ανέλθει σε στρατιωτικά αξιώματα και να φθάσει να γίνει διοικητής μεγάλων στρατιωτικών μονάδων.
Όταν στασίασε το 803 ο στρατηγός των Ανατολικών Βαρδάνης Τούρκος, κατά του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄, ο Μιχαήλ ήταν ένας από τους τρεις υπαρχηγούς του. Οι άλλοι δύο ήταν ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Λέων Ε΄ και ο Θωμάς ο Σλάβος. Σύντομα όμως οι Λέων και Μιχαήλ αυτομόλησαν στον Αυτοκράτορα και ανταμείφθηκαν με αξιώματα. Ο Μιχαήλ έγινε Κόμης της Κόρτης, δηλ. υπεύθυνος της βασιλικής στρατοπεδίας. . Σε κάποιες πηγές αναφέρεται ότι υπηρέτησε ως Τουρμάρχης των Φοιδεράτων.
Μετά την ήττα από τους Βουλγάρους του Κρούμου στην Βερσινικία, ο τότε Αυτοκράτορας Μιχαήλ Α΄ ο Ραγκαβές αποφάσισε να παραιτηθεί και ο στρατός πίεζε τον Λέοντα, στρατηγό ήδη των Ανατολικών, ν’ αναλάβει την εξουσία. Ο Λέων δίσταζε (ή προσποιούνταν) και τότε ο Μιχαήλ ο Τραυλός τον απείλησε με θάνατο αν δεν δεχόταν.
Όταν ο Λέων έγινε τελικά Αυτοκράτορας, αντάμειψε τον συναγωνιστή του με το αξίωμα του διοικητή των εξκουβίτων, δηλ. του αρχηγού της εσωτερικής φρουράς των ανακτόρων, έγινε ανάδοχος του γιου του και τον ονόμασε πατρίκιο.
Η συνωμοσία
Ο Λέων δέχθηκε και φυλάκισε τον Μιχαήλ σ’ ένα δωμάτιο του παλατιού, κρατώντας επάνω του τα κλειδιά των δεσμών. Ο Μιχαήλ όμως βρήκε τρόπο να επικοινωνήσει με τους συνενόχους του εκείνο το ίδιο βράδυ της 24ης Δεκεμβρίου, και τους απείλησε ότι αν δεν έκαναν κάτι για να τον σώσουν θα τους κατονόμαζε στον Αυτοκράτορα.
Τα χαράματα της 25ης οι συνωμότες, συνεννοημένοι με συνενόχους τους μέσα στο παλάτι, ήρθαν μεταμφιεσμένοι σε ιερείς και ψάλτες στο παρεκκλήσι των ανακτόρων, όπου ήξεραν ότι θα έλθει και ο Λέων για να ψάλλει, όπως συνήθιζε. Όταν ακούστηκε το σύνθημα, που ήταν ο ύμνος που άρεσε στον Λέοντα να ψάλλει, οι συνωμότες όρμησαν και τον κατακρεούργησαν. Ύστερα ανέβασαν τον Μιχαήλ, αλυσοδεμένο ακόμη, στον θρόνο.
Αυτοκράτορας
Οι εικονόφιλοι πανηγύρισαν για τον θάνατο του Λέοντα Ε΄ αλλά πολύ γρήγορα ο Μιχαήλ τους απογοήτευσε. Ανακάλεσε μεν από την εξορία τον πατριάρχη Νικηφόρο και τον Θεόδωρο Στουδίτη αλλά αφ’ ενός δεν αποκατέστησε τον πρώτο στον πατριαρχικό θρόνο, αφ’ ετέρου διακήρυξε: «Δεν ήρθα για να καινοτομήσω ούτε για ν’ ανατρέψω τα καθιερωμένα. Επιτρέπω στον καθένα να πιστεύει ό,τι θέλει και δεν θα καταπιέσω κανένα. Αυτοί που θέσπισαν ό,τι θέσπισαν θα δώσουν κάποτε λόγο. Εγώ όπως βρήκα την Εκκλησία έτσι και θα την αφήσω. Σιωπή λοιπόν για τις εικόνες».
Αυτό σήμαινε βέβαια ότι θα εξακολουθούσε να ισχύει το εκκλησιαστικό καθεστώς του Λέοντα Ε΄. Οι εικονομάχοι θεώρησαν ότι πέτυχαν μισή νίκη, οι εικονόφιλοι ότι υπέστησαν ήττα και θέλησαν ν’ αντιδράσουν. Ο Μιχαήλ όμως κατέπνιξε κάθε αντίδραση.
Η εκκλησιαστική του πολιτική ήταν επαμφοτερίζουσα και ασαφής. Καταδίωξε τους μαχητικούς εικονόφιλους, έλεγε ότι δεν είναι εικονομάχος, απλώς ήθελε να περιορίσει τις καταχρήσεις, διακήρυξε πως δεν αναγνωρίζει καμιά σύνοδο μετά την ΣΤ΄ Οικουμενική, είτε υπέρ είτε κατά των εικόνων και τέλος αναγνώρισε όλες τις συνόδους με τον όρο να μη διαταράσσεται η ειρήνη του κράτους. Συνέπεια όλων αυτών ήταν πλήρης ασάφεια και εκκρεμότητα στο θέμα των εικόνων. Ο ίδιος ήταν θρησκευτικά αδιάφορος και, κατά τα λεγόμενα των χρονογράφων, άπιστος.
Το 821 ξέσπασε η μεγάλη στάση του Θωμά του Σλάβου, του τρίτου από τους υπαρχηγούς του Βαρδάνη κατά την ανταρσία του τελευταίου εναντίον του Νικηφόρου Α΄. Απασχόλησε επί τρία χρόνια τον Μιχαήλ και έληξε με την ήττα και θανάτωση του Θωμά. Επωφελούμενοι από την αναστάτωση που προκλήθηκε, οι Σαρακηνοί κατέλαβαν την Κρήτη (824) και ξεκίνησαν τη σταδιακή κατάκτηση της Σικελίας (827).
Μετά τον θάνατο της πρώτης του γυναίκας Θέκλας παντρεύτηκε την Ευφροσύνη, κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ΄, του γιου της Ειρήνης, μοναχή ως τότε. Πέθανε το 829, ύστερα από βασιλεία εννέα περίπου ετών και τον διαδέχτηκε ο από τον πρώτο του γάμο γιος του Θεόφιλος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Θέκλα, μάλλον κόρη του Βαρδάνη του Τούρκου στρατηγού από την Αρμενία και είχε τέκνο:
Έπειτα ο Μιχαήλ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ευφροσύνη, κόρη του Κωνσταντίνου ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, από τη Συριακή δυναστεία των Ισαύρων.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Φρυγική Δυναστεία Κατηγορία:Πρωτοστράτορες Κατηγορία:Κόμητες της Κόρτης Κατηγορία:Κόμητες των φοιδεράτων Κατηγορία:Κόμητες των Εξκουβιτόρων
ΑΚ Τσεζένα
Η ΑΚ Τσεζένα (ιταλικά: A.C. Cesena) είναι ιταλική, ποδοσφαιρική ομάδα, ιδρυθείσα το 1940. Έδρα της ομάδας είναι το Στάντιο Ντίνο Μανούτσι, χωρητικότητας 23.900 θεατών. Συμμετέχει στη Σέριε Β. Πρώτη συμμετοχή της στη Σέριε Α ήλθε το 1973. Από τότε συμμετείχε 11 φορές στην ανώτατη κατηγορίας Ιταλίας, με καλύτερη θέση την 6η την περίοδο 1975-76. Χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το μαύρο.
Σύμπιλ Κόνολυ
Η Σύμπιλ Κόνολυ (Sybil Connolly, 24 Ιανουαρίου 1921 - 6 Μαΐου 1998) ήταν Ιρλανδή σχεδιάστρια μόδας.
Η Αμερική την ανακάλυψε στις αρχές τις δεκαετίας του 1950, χάρη στον Camel Snow του Harper’s Bazaar. Το 1953 παρουσίασε μια κολεξιόν της στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τα πρωτότυπα σχέδιά της και τα ιρλανδέζικα υφάσματα έκαναν μεγάλη εντύπωση. Το 1957 ίδρυσε δικό της οίκο με μπουτίκ για ετοιμοφόρετα ενδύματα.
Τα ρούχα της ήταν απλά και ευκολοφόρετα και χρησιμοποιούσε ασυνήθιστα υφάσματα, όπως ιριδίζοντα Donegal τουίντ. Τα βραδινά φορέματά της ήταν φτιαγμένα από αραχνοΰφαντο ιρλανδέζικο λινό με λεπτές οριζόντιες πιέτες.
Πέθανε στο Δουβλίνο το 1998.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιρλανδοί σχεδιαστές μόδας
Ντένις και Γκνάσερ
Το Ντένις και Γκνάσερ είναι παιδική σειρά Βρετανικής παραγωγής 2017. Το 1ο επεισόδιο προβλήθηκε στο Κανάλι CBBC στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 6 Νοεμβρίου του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σειρές anime
Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης
Το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης (Universität für angewandte Kunst Wien, ή ανεπίσημα απλά Die Angewandte) είναι μία σχολή καλών τεχνών και ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Βιέννη, την πρωτεύουσα της Αυστρίας. Το πανεπιστημιακό επίπεδο της σχολής αναγνωρίστηκε το 1970. αριστερά|μικρογραφία|Το λογότυπο του πανεπιστημίου, Die Angewandte
Ιστορία
Ο πρόδρομος του ιδρύματος ήταν η Βιεννέζικη Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων που ιδρύθηκε το 1863, ακολουθώντας το παράδειγμα του Μουσείου Βικτωρίας και Αλβέρτου, για να αποτελέσει ένα κέντρο προηγμένης εκπαίδευσης για τους σχεδιαστές και τεχνίτες στη Βιέννη. Συνδεόταν, επίσης, άμεσα με το Αυτοκρατορικό Βασιλικό Αυστριακό Μουσείο Τέχνης και Βιομηχανίας, που σήμερα είναι γνωστό ως το Mουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης.
Ήταν η πρώτη σχολή του είδους της στην Ευρώπη. Το 1941 έγινε ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την περίοδο 1941-45 ονομαζόταν Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών του Ράιχ, και το 1948 περιήλθε στην ιδιοκτησία του Αυστριακού κράτους και συνέχισε να λειτουργεί ως ακαδημία. Το 1970 αναγνωρίστηκε το πανεπιστημιακό επίπεδο της ακαδημίας και το 1998 μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο εφαρμοσμένων τεχνών.
Διάσημοι καλλιτέχνες όπως οι Γκούσταφ Κλιμτ, Όσκαρ Κοκόσκα, Κόλομαν Μόζερ, Βίβιεν Γουέστγουντ, Καρλ Λάγκερφελντ, Ζαν-Τσαρλς ντι Καστελμπαζάκ, Πολ Κιρνίγκ, Τζιλ Ζάντερ, Πιπιλότι Ριστ, Ματέο Τουν, Φρανσουά Βαλεντίντι, Χιούγκο Μάρκλ και Στέφαν Σαγκμέιστερ, έχουν περάσει από το πανεπιστήμιο ως μέρος του προσωπικού ή του φοιτητικού σώματος. Σήμερα η σχολή συνδέεται με πολλούς διακεκριμένους καλλιτέχνες και καθηγητές, όπως οι Τζούντιθ Ίσλερ, Έρβιν Βουρμ, Χάρτμουτ Έσλινγκερ, Γκρεγκ Λυν, Βολφ Ντ. Πρι (της εταιρείας αρχιτεκτονικού σχεδιασμού Coop Himmelb(l)au), Πήτερ Βίμπελ και τον φιλόσοφο Μπέργκαρτ Σμίντ. αριστερά|μικρογραφία|Η πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη
Σήμερα
Επί του παρόντος το πανεπιστήμιο έχει ~1.800 φοιτητές και ~380 διδάσκοντες. Οι φοιτητές προέρχονται από 70 διαφορετικές χώρες και σπουδάζουν στους 29 καλλιτεχνικούς κλάδους της σχολής, εκ των οποίων το 60% είναι Αυστριακοί, το 25% είναι Ευρωπαίοι και το 15% προέρχονται από άλλες χώρες. Τα έργα τους παρουσιάζονται δημόσια σε ~200 εκθέσεις ετήσια και πολυάριθμες εκδηλώσεις και άλλες δημόσιες περιστάσεις. αριστερά|μικρογραφία|Μνημείο για τον [[Όσκαρ Κοκόσκα]] μικρογραφία|Πηγή αφιερωμένη στη θεά [[Μινέρβα]]
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Βιέννης
Όσιος Αρσένιος Βαρνακοβίτης
Ο Όσιος Αρσένιος ο Βαρνακοβίτης γεννήθηκε το πρώτο μισό του 11ου αιώνα μ.Χ., πιθανότατα στο χωριό Καρυά του Νομού Φωκίδας. Είναι ο ιδρυτής της Ιεράς Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας στη Δωρίδα της Φωκίδας. Πέθανε το 1111. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου.
Βιβλιογραφία
Αρσένιος Βαρνακοβίτης
Απώλειες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου θρηνούμε ανά εθνικότητα τους εξής πληθυσμούς:
Στρατιώτες των Συμμαχικών Δυνάμεων που έχασαν τη ζωή τους
thumb|250px|Πλήθος των στρατιωτών των Συμμαχικών Δυνάμεων που έχασαν τη ζωή τους, από κάθε χώρα|εναλλ.=
Σύνολο στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων που σκοτώθηκαν: περίπου 16,2 εκατομμύρια
Στρατιώτες του Άξονα που έχασαν τη ζωή τους
thumb|250px|right|πλήθος των στρατιωτών των Δυνάμεων του Άξονα που έχασαν τη ζωή τους, από κάθε χώρα
Σύνολο στρατιωτών των Δυνάμεων του Άξονα που σκοτώθηκαν: περίπου 6,8 εκατομμύρια.
Σύνολο στρατιωτών που σκοτώθηκαν παγκοσμίως: περίπου 23 εκατομμύρια.
Πολίτες που έχασαν τη ζωή τους
Σύνολο πολιτών που σκοτώθηκαν: περίπου 57 εκατομμύρια. Σύνολο ανθρώπων που σκοτώθηκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο: περίπου 80 εκατομμύρια.
Αναφορές
Κατηγορία:Δημογραφική ιστορία
ΑΚ Ρετζιάνα 1919
Η ΑΚ Ρετζιάνα 1919 είναι ιταλική, ποδοσφαριική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1919. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Città del Tricolore, χωρητικότητας 20084 θεατών. Συμμετέχει στην Lega Pro Prima Divisione/A. Η ομάδα έχει 3 συμμετοχές στη Σέριε Α (1993-94, 1994-95, 1996-97), με καλύτερη θέση τη 13η την περίοδο 1993-94. Χρώμα της ομάδας είναι το σκούρο κόκκινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΑΚ Ρετζιάνα 1919 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα
Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (τουρκικά: Cumhuriyet Halk Partisi, CHP) είναι ένα κεμαλικό και σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στην Τουρκία. Είναι το αρχαιότερο πολιτικό κόμμα της Τουρκίας και είναι μέχρι στιγμής η αξιωματική αντιπολίτευση στην Εθνοσυνέλευση.
Το ίδιο το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα περιγράφεται ως «ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που είναι πιστό στις ιδρυτικές αρχές και αξίες της Δημοκρατίας (της Τουρκίας)», στηριζόμενο στις αρχές του Κεμαλισμού Επίσης, το κόμμα αναφέρεται ως «το ιδρυτικό μέλος της σύγχρονης Τουρκίας». Παλαιότερα, το κόμμα είχε αναπτύξει και αντικομμουνιστικές θέσεις, που στην συνέχεια όμως φαίνεται να εγκαταλείφθηκαν. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Σεκουλαριστικά κόμματα Κατηγορία:Κοσμικισμός στην Τουρκία
Μισέλ Πρεντόμ
Ο Μισέλ Πρεντόμ (πλήρες ονοματεπώνυμο: Michel Georges Jean Ghislain Preud'homme, γεννήθηκε 24 Ιανουαρίου 1959), είναι Βέλγος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως τερματοφύλακας και πλέον προπονητής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής του καριέρας λογίζονταν ως ένας από τους κορυφαίους τερματοφύλακες του κόσμου, βραβευμένος με το έπαθλο Λεβ Γιασίν σαν κορυφαίος του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994. Είναι αντιπρόεδρος και διευθυντής αθλητικών τμημάτων της Σταντάρ Λιέγης.
Σε επίπεδο συλλόγων, ο Πρεντόμ αποτέλεσε στέλεχος των Σταντάρ (240 αγώνες), Μέχελεν (263) και Μπενφίκα (147). Με την δεύτερη κατέκτησε το Κύπελλο Βελγίου (1987), το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης και το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1988 και το Βελγικό Πρωτάθλημα του 1989. Επίσης κέρδισε ένα Κύπελλο Πορτογαλίας (1996). Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στην ηλικία των 40 ετών, το 1999. Με την Εθνική Ομάδα των ανδρών του Βελγίου έπαιξε σε 58 επίσημες αναμετρήσεις, από το 1979 έως το 1995. Πήρε μέρος και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990.
Τίτλοι
Σταντάρ Λιέγης ΚΦ Μέχελεν Μπενφίκα Βέλγιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βέλγοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μέχελεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
ΑΚ Πιστοϊέζε 1921
Η ΑΚ Πιστοϊέζε 1921 είναι ιταλική, ποδοσφαιρική ομάδα, από την πόλη Πιστόια. Ιδρύθηκε το 1921. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Marcello Melani, χωρητικότητας 13195 θεατών. Συμμετέχει στη Serie D. Τελευταία συμμετοχή στην Σέριε Α ήταν το 1981. Χρώματα της ομάδας είναι το πορτοκαλί και το μπλε.
ΑΚ Πίζα 2009
Η ΑΚ Πίζα 2009 είναι μια ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από την Πίζα. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1909. Έδρα της ομάδας είναι το Arena Garibaldi – Romeo Anconetani, χωρητικότητας 17000 θεατών. Συμμετέχει στη Lega Pro Prima Divisione/B. Η ομάδα έχει κερδίσει 2 Μιτρόπα Καπ το 1985 και το 1988. Τελευταία συμμετοχή της ομάδας στη Σέριε Α ήταν το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΑΚ Πίζα 2009 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909
Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι (ταινία)
Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι (αγγλικά: Tinker Tailor Soldier Spy) είναι αγγλογαλλική κατασκοπευτική ταινία παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Τόμας Άλφρεντσον και σε σενάριο των Μπρίτζετ Ο' Κόνορ και Πίτερ Στρόγκαν, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Βρετανού συγγραφέα Τζον Λε Καρρέ. Πρωταγωνιστούν οι Γκάρι Όλντμαν, Κόλιν Φερθ, Τομ Χάρντι, Τζον Χαρτ, Τόμπι Τζόουνς, Μαρκ Στρονγκ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και Κιάραν Χιντς. Η ταινία διαδραματίζεται στο Λονδίνο στις αρχές της δεκαετίας του '70 και η ιστορία ακολουθεί το κυνήγι ενός Ρώσου διπλού κατασκόπου, ο οποίος έχει εισχωρήσει στα υψηλά κλιμάκια της Βρετανικής μυστικής υπηρεσίας.
Η ταινια έκανε πρεμιέρα στο 68ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας. Απέσπασε καλές κριτικές και κατέκτησε την κορυφή τρεις συνεχόμενες εβδομάδες στο βρετανικό box office. Βραβεύτηκε με δύο BAFTA και έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Όλντμαν, Διασκευασμένου Σεναρίου και Μουσικής.
Πλοκή
Ο πράκτορας της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας ΜΙ6, Τζορτζ Σμάιλι, μετά από το καταστροφικό αποτέλεσμα μιας επιχείρησης αναγκάζεται να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και την ΜΙ6. Όταν όμως θα κάνει την εμφάνισή του ένας αγνοούμενος πράκτορας και θα δώσει πληροφορίες σχετικές με έναν διπλό πράκτορα που έχει διεισδύσει στη Μυστική Υπηρεσία, η ΜΙ6 θα ζητήσει από τον Σμάιλι να επιστρέψει και να αναλάβει την αποστολή να εξερευνήσει ποιος από τους πρώην και έμπιστους συνεργάτες του είναι προδότης. Η έρευνα του Σμάιλι θα τον οδηγήσει σε τέσσερις υπόπτους. Και οι τέσσερις είναι επιτυχημένοι και έμπειροι πράκτορες και όλοι καλοί φίλοι του Σμάιλι.
Παραγωγή
Το πρότζεκτ ξεκίνησε με τον Πίτερ Μόργκαν, ο οποίος έγραψε ένα προσχέδιο του σεναρίου και το έδωσε στη Working Title Films. Ο Μόργκαν αποχώρησε από τη θέση του σεναριογράφου για προσωπικούς λόγους αλλά παρέμεινε ως παραγωγός. Μετά την αποχώρηση του Μόργκαν, η Working Title προσέλαβε τον Πίτερ Στρόγκαν και τη σύζυγό του Μπρίτζετ Ο' Κόνορ να γράψουν το σενάριο. Στις 9 Ιουλίου 2009 επιβεβαιώθηκε ότι ο Τόμας Άλφρεντσον θα αναλάβει τη σκηνοθεσία. Η ταινία Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι είναι η πρώτη του αγγλόφωνη ταινία. Οικονομικά, την ταινία υποστήριξε η γαλλική εταιρία StudioCanal και είχε προϋπολογισμό 21 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία είναι αφιερωμένη στη σεναριογράφο Μπρίτζετ Ο' Κόνορ, η οποία πέθανε από κακρίνο κατά τη διάρκεια της παραγωγής.
Ο σκηνοθέτης έδωσε το ρόλο του Τζορτζ Σμάιλι στον Γκάρι Όλντμαν καθώς βρήκε ότι ο ηθοποιός είχε "μία ήσυχη ένταση και εξυπνάδα που χρειαζόταν". Αρκετοί ηθοποιοί ήταν υποψήφιοι για διάφορους ρόλους, αλλά λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ο Όλντμαν ήταν ο μοναδικός που είχε υπογράψει. Ο Ντέιβιντ Θιούλις ήταν υποψήφιος για ένα ρόλο, ενώ και ο Μάικλ Φασμπέντερ ήταν υποψήφιος για το ρόλο του Ρίκι Ταρ, αλλά δεν μπορούσε να τον δεχτεί επειδή τα γυρίσματα της ταινίας συνέπεφταν με τα γυρίσματα του X-Men: Η Πρώτη Γενιά (X-Men: First Class). Ο ρόλος τελικά δόθηκε στον Τομ Χάρντι. Ο Τζον Λε Καρρέ κάνει μια κάμεο εμφάνιση ως καλεσμένος στη σκηνή του πάρτι.
Box office
Η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 9η θέση με 5,4 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο άνοιξε στην 1η θέση με 4,4 εκατομμύρια δολάρια και παρέμεινε στην 1η θέση για τρεις συνεχόμενες εβδομάδες. Συνολικά συγκέντρωσε 24,1 εκατομμύρια δολάρια στην Αμερική, 22,5 εκατομμύρια στο Ηνωμένο Βασίλειο και 57,3 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 81,5 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τουρκία Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Ντομένικο Σταρνόνε
Ο Ντομένικο Σταρνόνε (γεννημένος το 1943) είναι Ιταλός συγγραφέας, σεναριογράφος και δημοσιογράφος.
Γεννημένος στο Σαβιάνο κοντά στη Νάπολη, έχει εργαστεί σε αρκετές εφημερίδες και σατιρικά περιοδικά, συμπεριλαμβανομένων των L'Unità, Il Manifesto, Tango και Cuore, συνήθως για επεισόδια της ζωής του ως καθηγητής γυμνασίου. Εργάζεται επίσης ως σεναριογράφος. Οι ταινίες La scuola, The Ties (και οι δύο από τους Daniele Luchetti ) και Denti (από τον Gabriele Salvatores ) βασίζονται στα βιβλία του.
Ένα από τα φανταστικά βιβλία του είναι η Via Gemito, η οποία κέρδισε το Premio Strega το 2001.
Στρατηγική ουσιοκρατία
Η Στρατηγική ουσιοκρατία, μια βασική έννοια της μετα-αποικιοκρατικής θεωρίας, εισήχθηκε από την ινδή κριτικό και θεωρητικό λογοτεχνίας Gayatri Chakravorty Spivak. Αναφέρεται σε στρατηγικές που μπορούν να χρησιμοποιήσουν διάφορες εθνικότητες, εθνοτικές ομάδες ή μειονοτικές ομάδες για να παρουσιαστούν προς τα έξω. Παρότι οι άνθρωποι που απαρτίζουν τις εν λόγω ομάδες μπορεί να διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τους και να μη μοιράζονται τα ίδια χαρακτηριστικά, ορισμένες φορές θεωρείται επωφελές για την ομάδα ως σύνολο προσωρινά να αναδείξει ομαδικά χαρακτηριστικά ως σταθερές, αμετάβλητες ιδιότητες "που είναι στη φύση τους" (ουσιοκρατία) με απλουστευτικό τρόπο, προκειμένου να πετύχει συγκεκριμένους στόχους.
Ντομένικο Σταρνόνε
Προτάθηκε το 2006 ότι η μυστηριώδης συγγραφέας Έλενα Φεράντε, συγγραφέας του L'amore molesto και I giorni dell'abbandono, είναι ο ίδιος ο Σταρνόνε. Σε μια συλλογή συνεντεύξεων, το Frantumaglia: A Writer's Journey, η Φεράντε αντιμετωπίζει αυτές τις εικασίες. Γράφει ότι σε σχέση με την κερδοσκοπία ότι η Φεράντε είναι πιθανό να είναι Σταρνόνε, λόγω της ανωνυμίας της, και το συναίσθημά του «κουρασμένος από όλους που ρωτούν αν είναι«Φεράντε », εκφράζει« Ότι έχει δίκιο και αισθάνομαι ένοχος. Αλλά τον εκτιμώ πολύ και είμαι βέβαιος ότι κατανοεί τα κίνητρά μου. Η ταυτότητά μου, το φύλο μου βρίσκονται στα γραπτά μου. Ό, τι έχει ξεφύγει γύρω από αυτό είναι ακόμη περισσότερο απόδειξη του χαρακτήρα των Ιταλών κατά τα πρώτα χρόνια του εικοστού πρώτου αιώνα. Ο Σταρνόνε είναι παντρεμένος με την Ανίτα Ράτζα, τη λογοτεχνική μεταφραστή που λέγεται ότι είναι η συγγραφέας Έλενα Φεράντε σε μια έκθεση του ιταλού ερευνητή δημοσιογράφου Claudio Gatti το 2016.
Στρατηγική ουσιοκρατία
Η Spivak έχει δηλώσει ότι δεν είναι ικανοποιημένη με τον τρόπο που ο όρος έχει υιοθετηθεί και χρησιμοποιηθεί από τότε που τον εισήγαγε. Σε συνεντεύξεις της τον έχει αποκηρύξει, παρότι δεν έχει αποποιηθεί την έννοιά του ολοκληρωτικά. Η ιδέα της στρατηγικής ουσιοκρατίας ανακύπτει συχνά στην κουήαρ θεωρία και τη φεμινιστική θεωρία, ειδικά δε στο έργο της Luce Irigaray, η οποία τον αναφέρει ως μίμηση.
Ντομένικο Σταρνόνε
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι
Στρατηγική ουσιοκρατία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της πολιτικής φιλοσοφίας
Οβρυόκαμπος Αχαΐας
Τοποθεσία
Βρίσκεται χτισμένος στο νότιο μέρος του Παναχαϊκού, σε υψόμετρο 1.260-1.280 μέτρων περίπου , εντός του ομώνυμου οροπέδιου  , και αποτελεί τον πιο ορεινό οικισμό στην Αχαΐα. Είναι ευκολότερα προσβάσιμος από τα Βεταίικα μέσω χωματόδρομου, όπου και η σχετική σήμανση. Απέχει από την Πάτρα 41,5 χλμ. περίπου (μέσω Χαλανδρίτσας) ή 33 χλμ. περίπου (μέσω Μοίρας), 3,5 χλμ. περίπου από τα Βεταίικα, 8,5 χλμ. περίπου από το Λεόντιο και 19,5 χλμ. από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου. Βόρεια του οικισμού οδηγεί δύσβατος χωματόδρομος προς τον μικρό οικισμό Βεραίικα (πρώην Λαλικώστα).
Κολενόβιτσι
Το Κολενόβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Коленовићи) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.