cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαμ Χιούστον
Η ζωή του
Με την κραυγή "Θυμηθείτε το Άλαμο", ο Σαμ Χιούστον και οι 500 στρατιώτες του χτύπησαν τις μεξικανικές δυνάμεις που ήταν ανώτερες αλλά αιφνιδιάστηκαν. Ο στρατός του Τέξας έτρεψε σε φυγή το στρατό του Σάντα Άννα και την επομένη αιχμαλώτισε και τον ίδιο το Σάντα Άννα.
Έτσι, το 1836, το Τέξας κέρδισε την ανεξαρτησία του. Έγινε Δημοκρατία και ο Σαμ Χιούστον εξελέγη προέδρος. Εννέα χρόνια αργότερα, το Τέξας έγινε τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Σαμ Χιούστον υπήρξε ένα από τους πρώτους γερουσιαστές της νέας Πολιτείας και το 1859 εξελέγη κυβερνήτης του Τέξας.
Αυτό το νέο αξίωμα υπήρξε ένα μεγάλο βήμα για τον άνθρωπο που είχε εγκαταλείψει τόσο νωρίς το σπίτι του για να πάει να ζήσει με τους Ινδιάνους, αλλά το "Κοράκι" κατόρθωσε να διατηρήσει τα χαρακτηριστικά της τιμιότητας και του θάρρους. Το 1861, όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος, ο Σαμ άφησε το κυβερνητικό του αξίωμα, γιατί δεν ήθελε ούτε να πάει με τους Νότιους ούτε να χρησιμοποιήσει τα στρατεύματα των Βορείων για να κρατήσει με τη βία το Τέξας στην Ένωση.
Ο Σαμ Χιούστον αποτραβήχτηκε. Δύο χρόνια αργότερα, στις 26 Ιουλίου 1863, πέθανε. Οι τελευταίες λέξεις που βγήκαν από τα χείλη του ήταν: "Τέξας, Τέξας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Κυβερνήτες του Τέξας Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ)
Λάντο Γκουργκενίτζε
Ο Λάντο Γκουργκενίτζε (ვლადიმერ გურგენიძე, 1970-) είναι Γεωργιανός πολιτικός, που υπήρξε πρωθυπουργός από τις 16 Νοεμβρίου του 2007 ως το φθινόπωρο του 2008, οπότε και παραιτήθηκε.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Τιφλίδα στις 7 Δεκεμβρίου 1970 και έχει διπλή υπηκοότητα, από Γεωργία και από το Ηνωμένο Βασίλειο. Έκανε σπουδές στο Κρατικό Πανεπιστήμιο στην Τυφλίδα και στο κολέγιο του Μίντλμπερι και έγινε κάτοχος Μάστερ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από την Οικονομική Σχολή της Goizueta στο Πανεπιστήμιο του Ίμορι. Τα επόμενα χρόνια ανέλαβε διάφορες θέσεις σε οικονομικούς οργανισμούς και σε επιχειρήσεις στη Ρωσία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι παντρεμένος και έχει 3 παιδιά.
Ανέλιξη
Επέστρεψε στην Τιφλίδα το 2003 και εργάστηκε στην Τράπεζα της Γεωργίας (BOG) από το 2004 ως το 2006. Η Τράπεζα αυτή είναι η μόνη γεωργιανή εταιρεία που έχει εισαχθεί στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου.
Τον Μάιο του 2006 εξελέγη Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ιδιωτικής Γεωργιανής Τράπεζας. Μάλιστα επί της προεδρίας του, η τράπεζα αυτή σημείωσε αξιόλογη πρόοδο και κατέστη μία από τις κορυφαίες τράπεζες στη χώρα.
Ο Γκουργκενίτζε βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας το 2006 όταν παρουσίασε το ριάλιτι σόου Ο Υποψήφιος στο κανάλι Rustavi 2. Στη διάρκεια των αντικυβερνητικών εκδηλώσεων το Νοέμβριο του 2007 άσκησε έντονη κριτική στην Αντιπολίτευση.
Πρωθυπουργία
Έχοντας κερδίσει την εύνοια του προέδρου Μιχαήλ Σαακασβίλι ο Γκουργκενίτζε διορίστηκε στην πρωθυπουργία στις 16 Νοεμβρίου του 2007 έπειτα από την παραίτηση του Ζουράμπ Νογαϊντέλι, για λόγους υγείας. Ο διορισμός του Γκουργκενίτζε εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο στις 22 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Την περίοδο της πρωθυπουργίας του ξέσπασε ο πόλεμος στη Νότια Οσετία.
Παραίτηση
Ο Γκουργκενίτζε παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 28 Οκτωβρίου του 2008 και η θητεία του έλαβε τέλος επίσημα την 1η Νοεμβρίου του ίδιου έτους, όταν εγκρίθηκε ο διορισμός του διαδόχου του από το Κοινοβούλιο. Τον διαδέχθηκε ο Γκριγκόλ Μγκαλομπλισβίλι.
Hell on Stage
Το Hell on Stage είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Manowar, το οποίο κυκλοφόρησε στις 2 Οκτωβρίου του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records.
Θέσεις τσαρτ
Hell on Stage (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 2 Οκτωβρίου 1999
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Manowar Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Κίμων (νομισματοκόπτης)
Χαρακτική και νομισματοκοπτική δραστηριότητα
thumb|right|250px|Δεκάδραχμα από τα νομισματοκοπεία του Ευαίνετου και του Κίμωνα Ο Κίμων χάραξε την υπογραφή του στη μεταλλική μήτρα με την οποία σφράγιζε τα νομίσματα. Με αυτό τον τρόπο η υπογραφή του αποτυπώνονταν και στα νομίσματα, π.χ. με μικροσκοπικά γράμματα επάνω σε μία ράβδο κάτω από τα άλογα ενός τεθρίππου που εικονίζεται στο κέντρο του εμπροσθότυπου της πρώτης έκδοσης δεκαδράχμου. Στον οπισθότυπο υπόγραφε με την επιγραφή «ΚΙΜ» επάνω στην ταινία στην κόμη της θεάς. Αργότερα υπογράφει στον οπισθότυπο των νομισμάτων με ολόκληρο το όνομά του επάνω στο σώμα του εικονιζόμενου δελφινιού κάτω από τον λαιμό της θεάς. Ο Κίμων χάραξε επίσης τις πρώτες μήτρες για την κοπή χρυσού νομίσματος αξίας 100 λίτρων, υπογράφοντας με τις επιγραφές «Κ», «ΚΙ» και «ΚΙΜ». Αργότερα ανέλαβε ο Ευαίνετος την κοπή χρυσών νομισμάτων, ενώ ο Κίμων περιορίστηκε στην κοπή νομισμάτων μικρότερης αξίας και παράκμασε.
Ο Κίμων ήταν δημιουργός του πρώτου δεκάδραχμου των Συρακουσών, και ο πρώτος σφραγιδοποιός που απόδωσε το πρόσωπο της θεάς Αρέθουσας σε εμπρόσθια άποψη. Φημίστηκε για τη δεξιοτεχνία του στις λεπτομέρειες των έργων του και για την απόδοση εξαιρετικού βάθους στα ανάγλυφα της επιφάνειας των νομισμάτων. Αποδίδει με εξαιρετική ικανότητα την κόμη που κυματίζει στον άνεμο, ενώ δελφίνια αναδύουν μέσα από τα μαλλιά της θεάς, ενώ ένα τέθριππο καλπάζει. Σε μια άλλη απόδοση, ο οδηγός του τέθριππου στρέφει το κεφάλι προς τους ανταγωνιστές του που τον κυνηγούν, ενώ το άρμα καλπάζει κάνοντας στροφή συνοδευόμενο από μια Νίκη που φτερουγίζει ψηλά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Νομισματολογία
Ιερά Μητρόπολις Μεσογαίας και Λαυρεωτικής
Η Ιερά Μητρόπολις Μεσογαίας και Λαυρεωτικής είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η έδρα της είναι στα Σπάτα της Ανατολικής Αττικής και Μητροπολίτης της από το 2004 είναι ο Νικόλαος (Χατζηνικολάου).
Ιστορικά στοιχεία
Η Μητρόπολη δημιουργήθηκε το 1974 με απόσπαση εδαφών από την τότε Μητρόπολη Αττικής και Μεγαρίδος.
Επισκοπικός κατάλογος
Μεσογαίας
Ιστορικό δημοτικό τραγούδι
Το ιστορικό δημοτικό τραγούδι είναι το είδος του δημοτικού τραγουδιού που αναφέρεται με τους στίχους του σε κάποιο ιστορικό γεγονός. Λόγω του περιεχομένου τους, ορισμένες φορές τα τραγούδια του είδους λειτουργούσαν ως μύθοι και ενίοτε ως μάθημα ιστορίας.
Γκλόρια (ταινία)
Το Γκλόρια (Gloria) είναι αμερικανική ταινία θρίλερ νεο -νουάρ του 1980, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τζον Κασσαβέτη. Αφηγείται την ιστορία της κοπέλας ενός γκάνγκστερ που τρέχει να κρυφτεί μαζί με ένα νεαρό αγόρι που κυνηγάει η μαφία για πληροφορίες που μπορεί να έχει ή να μην έχει. Πρωταγωνιστούν οι Τζίνα Ρόουλαντς, Τζούλι Κάρμεν, Μπακ Χένρι και Τζον Αντάμες.
Ιστορικό δημοτικό τραγούδι
Μερικά τραγούδια του είδους αυτού είναι:
Γκλόρια (ταινία)
Πλοκή
Ένας λογιστής του υποκόσμου της Νέας Υόρκης, ο Τζακ Ντάουν και η οικογένειά του πρόκειται να δολοφονηθούν, επειδή κρατούσε ένα αντίγραφο των αρχείων τους. Λίγο πριν την δολοφονία, η σύζυγος του Τζακ, Τζέρι αναφέρει για το επικείμενο χτύπημα στη γειτόνισσα της, Γκλόρια Σβένσον και την εκλιπαρεί να προστατεύσει τα παιδιά. Η Γκλόρια, πρώην φίλη ενός μαφιόζου, λέει στην Τζέρι ότι δεν της αρέσουν τα παιδιά, αλλά συμφωνεί απερίσκεπτα. Ωστόσο, η κόρη των Ντάουν, Τζόαν, αρνείται να φύγει από το σπίτι και κλειδώνεται στο μπάνιο, έτσι η Γκλόρια παίρνει μόνο τον μικρό γιο τους Φιλ στο διαμέρισμά της και παίρνει μια Βίβλο.
Ιστορικό δημοτικό τραγούδι
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα
Γκλόρια (ταινία)
Πλοκή
Καθώς ακούγονται δυνατοί πυροβολισμοί από το διαμέρισμα των Ντάουν, μια εμφανώς ταραγμένη Γκλόρια αποφασίζει ότι αυτή και ο Φιλ πρέπει να κρυφτούν. Φτιάχνει γρήγορα μια τσάντα και φεύγει από το κτίριο μαζί με τον Φιλ, τη στιγμή που μια επίλεκτη αστυνομική ομάδα μπαίνει με βαριά όπλα. Εν τω μεταξύ, ένα πλήθος θεατών και ρεπόρτερ ειδήσεων έχει συγκεντρωθεί μπροστά από το κτίριο και ένας κάμεραμαν απαθανατίζει μια φωτογραφία της Γκλόρια να φεύγει από το κτίριο με τον Φιλ. Η Γκλόρια και ο Φιλ παίρνουν ένα ταξί στο Μανχάταν, όπου κρύβονται σε ένα άδειο διαμέρισμα που ανήκει σε μια φίλη της. Ενώ ο Φιλ κοιμάται, η Γκλόρια έχει ανοιχτή την τηλεόραση και ακούει ένα ρεπορτάζ ειδήσεων να αναφέρει ότι έγινε δολοφονική επίθεση της μαφίας στο Νότιο Μπρονξ και ότι το όνομα του ύποπτου απαγωγέα είναι Γκλόρια Σβένσον.
Το επόμενο πρωί, η Γκλόρια και ο Φιλ βγαίνουν κρυφά από το διαμέρισμα τη στιγμή που μια ομάδα γκάνγκστερ πλησιάζει πάνω τους. Οι γκάνγκστερ αποδεικνύεται ότι είναι παλιοί φίλοι της Γκλόρια και την αντιμετωπίζουν στο πεζοδρόμιο, προτρέποντάς την να εγκαταλείψει τον Φιλ και να τους δώσει τα αρχεία. Σε απόγνωση, η Γκλόρια αδειάζει το περίστροφό της στο αυτοκίνητο, το οποίο πέφτει και αναποδογυρίζει. Η Γκλόρια συνειδητοποιεί ότι τόσο η μοίρα της όσο και του Φιλ είναι πλέον αλληλένδετη και ότι θα πρέπει να φύγουν από τη Νέα Υόρκη για να επιβιώσουν.
Παραγωγή
Ο Τζον Κασσαβέτης δεν είχε αρχικά την πρόθεση να σκηνοθετήσει το σενάριό του, αλλά σχεδίαζε απλώς να πουλήσει την ιστορία στην Columbia Pictures. Ωστόσο, μόλις ζητήθηκε από τη γυναίκα του, Τζίνα Ρόουλαντς, να παίξει τον ομώνυμο χαρακτήρα στην ταινία, ζήτησε από τον Κασσαβέτη να το σκηνοθετήσει.
Άγιος Ισίδωρος Πάφου
Τοποθεσία
Ο Άγιος Ισίδωρος βρίσκεται σε απόσταση 35 χιλιομέτρων βόρεια της Πάφου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 210 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με την Πελαθούσα, στα βορειοανατολικά με τη Λυσό και στα ανατολικά, νότια και δυτικά με τη Στενή.
Γκλόρια (ταινία)
Κριτικές
Στον ιστότοπο συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία θετικής έγκρισης 93% με βάση 28 κριτικές και μέση βαθμολογία 7,1/10.
Άγιος Ισίδωρος Πάφου
Ονομασία
Η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από τον Άγιο Ισίδωρο, τον προστάτη των γάτων. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του άλλαξαν το όνομα της κοινότητας σε Ντεμιρσί, που σημαίνει σιδηρουργός.
Γκλόρια (ταινία)
Κριτικές
Στην κριτική για τους Chicago Sun-Times, ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία τρία στα τέσσερα αστέρια και την περιέγραψε ως «σκληρή, γλυκιά και ανόητη», καθώς και «διασκεδαστική και ελκυστική αλλά ελαφριά». Πίστευε ότι η υπερβολικά ανόητη φύση του σεναρίου εξαργυρώνεται από την «εξάρτηση του Κασσαβέτη σε μια δοκιμασμένη και αληθινή κατασκευή πλοκής» και τις υποκριτικές ερμηνείες, ιδιαίτερα αυτή της Ρόουλαντς, η οποία είπε πως «προωθεί τη δράση με τόσο ελκυστική νευρική ενέργεια που μην έχεις καρδιά να σταματήσεις και να σκεφτείς πόσο ανόητα είναι όλα».
Άγιος Ισίδωρος Πάφου
Ιστορία
Σε χάρτες της Ενετοκρατίας η κοινότητα εμφανίζεται στους τρεις καταλόγους των χωριών της Κύπρου ως San Sidero, San Sidiro και Ιsidoros. Σύμφωνα με ανευρεθέντα έγγραφα στο Κρατικό Αρχείο της Βενετίας, ο Άγιος Ισίδωρος την εποχή της Ενετοκρατίας άνηκε σε ένα φεουδάρχη. Η περιοχή είχε ελεύθερους (φραγκομάτους-francomati) καλλιεργητές. Η πλειοψηφία των κατοίκων ασπάσθηκε τον Μωαμεθανισμό. Όσοι παρέμειναν χριστιανοί είναι πιθανών να είχαν δημιουργήσει τον γειτονικό οικισμό της Στενής.
Γκλόρια (ταινία)
Κριτικές
Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα ανέφερε την Γκλόρια ως μία από τις αγαπημένες του ταινίες.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η ταινία αναγνωρίζεται από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στις εξής λίστες:
Άγιος Ισίδωρος Πάφου
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, οι κάτοικοι της κοινότητας ήταν πάντα λιγότεροι από εκατό. Μέχρι το 1964, η πλειοψηφία ήταν Τουρκοκύπριοι και οι υπόλοιποι ήταν Ελληνοκύπριοι.
Κατά τις διακοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64 όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας διέφυγαν στην Πελαθούσα, στην Μελάνδρα και στη Μελάδια, όπου παρέμεινα ως το 1974. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μετακινήθηκαν στη βόρεια Κύπρο. Η μετακίνηση τους έγινε σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση οι κάτοικοι διέφυγαν κρυφά μέσω των βουνών. Στη δεύτερη φάση (1η Σεπτεμβρίου 1975) μετακινήθηκαν με τη συνοδεία της UNFICYP. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Χάρτζια. Μερικοί εγκαταστάθηκαν στην Αμμόχωστο.
Γκλόρια (ταινία)
Ριμέικ και επιρροές
Άλλες ταινίες εμπνευσμένες από την Γκλόρια περιλαμβάνουν την ταινία του 2008 Julia του Ερικ Ζόνκα, με πρωταγωνίστρια την Τίλντα Σουίντον και την ταινία του Λυκ Μπεσσόν το 1994 Léon: The Professional. Το 2013, ο Πολ Σράντερ σχεδίαζε το δικό του remake της ταινίας, με πρωταγωνίστρια τη Λίντσεϊ Λόχαν.
Άγιος Ισίδωρος Πάφου
Πληθυσμός
Στον Άγιο Ισίδωρο παρέμειναν οι λιγοστοί Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας. Τα σπίτια των Τουρκοκυπρίων παρέμειναν εγκαταλελειμμένα και καταστράφηκαν.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Βήτα Αετού
Ο β (βήτα) Αετού (Beta Aquilae, β Aql) είναι ο έβδομος σε φωτεινότητα αστέρας του αστερισμού Αετού. Είναι γνωστός και με την παραδοσιακό όνομα Αλσαΐν. Το γεγονός ότι φαίνεται να λάμπει λιγότερο από 3 μοίρες νότια-νοτιοανατολικά του φωτεινότερου αστέρα του αστερισμού, του α, γνωστού και ως Αλτάιρ, αλλά και σχετικώς κοντά στον γ Αετού, οδήγησε στη συσχέτισή του με αυτούς στις παραδόσεις των διάφορων πολιτισμών. Είναι ένας οπτικώς διπλός αστέρας, με τον συνοδό του, τον 11ου μεγέθους β Αετού B (β Aql B), να βρίσκεται σε απόσταση 13 δευτερολέπτων της μοίρας.
Ονομασίες και ιστορικά στοιχεία
Το παραδοσιακό όνομα «Αλσαΐν» προέρχεται από την περσο-αραβική λέξη الشاهين (aš-šāhīn), που σημαίνει πετρίτης. Σε αραβικό κατάλογο αστέρων, ο β αναφέρεται ως Unuk al Ghyrab (عنق ألغراب - únuq al-ghuraab), που μεταφράσθηκε αργότερα στη λατινική ως Collum Corvi, δηλαδή «ο λαιμός του κορακιού».
Οι ιθαγενείς Koori της Βικτώριας έλεγαν ότι οι β και γ Αετού ήταν οι μαύροι κύκνοι-σύζυγοι του Bunjil (α Αετού), που και πάλι ήταν ένας αετός (του είδους Aquila audax).
Επίσης, στη νεότερη αστρονομία, ο αστέρας φέρει τα ονόματα 60 Αετού (αριθμός Φλάμστηντ), Gl 771, HR 7602, BD +06°4357, HD 188512, LHS 5350a, LTT 15822, SAO 125235, FK5 749 και HIP 98036, που αντιστοιχούν στην αναφορά του σε διάφορους καταλόγους αστέρων.
Αστροφυσικά χαρακτηριστικά
Ο β Αετού είναι ένας γηραιός κίτρινος αστέρας, με ηλικία της τάξεως των 10 δισεκατομμυρίων ετών. Παρότι η μάζα του είμαι συγκρίσιμη με αυτή του Ήλιου μας (20% ως 30% μεγαλύτερη), είναι ένας εξελιγμένος αστέρας: έχει καταναλώσει σχεδόν όλο το υδρογόνο στον πυρήνα του και κατατάσσεται στους υπογίγαντες, με διάμετρο, στην εποχή μας, 3,3 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και λαμπρότητα εξαπλάσια από την ηλιακή. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά του είναι 5.100 K (περίπου 700 βαθμούς μικρότερη της ηλιακής). Σύντομα θα αρχίσει να διογκώνεται σε ερυθρό γίγαντα. Αρκετά αργότερα, αφού τα εξωτερικά του στρώματα διαφύγουν στο διάστημα, ο πυρήνας του θα συμπιεσθεί σε έναν λευκό νάνο.
Ο β Αετού πλησιάζει το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 40,3 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (145 χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα).
Νόθευση
Ως νόθευση ορίζεται η γενικώς η κατά την σύσταση, το περιεχόμενο, την ποιότητα ή την ταυτότητα αλλοίωση υλικών πραγμάτων (ποτών, τροφίμων, εγγράφων, σφραγίδων κ.α.) συνηρτημένων προς έννομα αγαθά (περιουσία, υγεία, τιμή κλπ).
Ειδικότερα η δια τιμωρητών πράξεων ή παραλείψεων δημιουργία ή δυνατότητα δημιουργίας εσφαλμένων πεποιθήσεων περί την υπόσταση υλικών και άυλων αγαθών και η ως εκ τούτου πρόκληση βλάβης (της υγείας, της τιμής, της περιουσίας) ή κινδύνου βλάβης φυσικών ή νομικώ προσώπων.
Κάτω Μηλιά Πιερίας
Η Κάτω Μηλιά είναι χωριό του Νομού Πιερίας. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 190 μέτρων και απέχει 16 χιλιόμετρα από την Κατερίνη. Ο πληθυσμός, κατά την Απογραφή 2011 ήταν 869 κάτοικοι.
Οι κάτοικοι της Κάτω Μηλιάς ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και ειδικότερα με την καλλιέργεια καπνού. Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ποτάμια, το Μαυρονέρι και τον Γκορτσόλακα, και είναι κτισμένο στους πρόποδες των Πιερίων, απέχοντας 15 χιλιόμετρα από τη Γραφική Άνω Μηλιά και 25 χιλιόμετρα από το Χιονοδρομικό Κέντρο Ελατοχωρίου. Εδώ και αρκετές δεκαετίες έχει αναπτυχθεί σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα με μπροστάρη τον Πολιτιστικό Και Μορφωτικό Σύλλογο Κάτω Μηλιάς "Οι Λαζαίοι". Η Κάτω Μηλιά έχει αδελφοποιηθεί με την πόλη της Αταλάντης. Στο χωριό υπάρχει φαρμακείο και κτηνιατρείο.
Η Κάτω Μηλιά έχει τον συνοικισμό Βαγγελαρή στο πάνω μέρος του χωριού που δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 60 από τους τελευταίους κατοίκους που εγκατέλειψαν την ΜΠΑΡΑ παλιά Μέση Μηλιά και μαζί με τα Ταχνιστα αποτέλεσαν την Κάτω Μηλιά την καινούργια Μητρόπολη της ΜΗΛΙΆΣ.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή βορειοανατολικά της Κάτω Μηλιάς, έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα (θέση Βροντισμένη), ανάμεσα στα οποία και μιας αρχαιότατης ρωμαϊκής πόλης (πιθανόν της Πουδαίας, σύμφωνα με το Χάμοντ). Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η τρίκλιτη βασιλική του 5ου αιώνα.
Έπειτα από την κατάκτηση των Τούρκων, οι κάτοικοι της περιοχής εγκατέλειψαν τις πεδινές τοποθεσίες και εγκαταστάθηκαν στα βουνά. Στα μέσα του 16ου αιώνα, οι κάτοικοι της Βροντισμένης μαζί με ξυλοκόπους από την Ήπειρο και τη Θεσσαλία μετακινήθηκαν στα ορεινά και ίδρυσαν τη Μηλιά, στη θέση της σημερινής Άνω Μηλιάς, όπου κτίστηκε και ο πρώτος ναός της Αγίας Παρασκευής. Κατά το 19ο αιώνα, στην περιοχή έζησε και έδρασε η γνωστή κλεφταρματολική οικογένεια των Λαζαίων, οι οποίοι ήταν και μεταξύ των ιδρυτών της Μηλιάς. Το χωριό την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρξε τσιφλίκι και αγοράστηκε από τη δημογεροντία (κοινότητα) το 1826. Στα μέσα του 17ου αιώνα, με επικεφαλής τους Λαζαίους, οι κάτοικοι της Μηλιάς απέκρουσαν επιδρομή των Τούρκων. Όμως, ο γιος του Αλή Πασά, ο Βελή Πασάς, εξεστράτευσε εναντίον των Λαζαίων και έπειτα από πολιορκία κατέλαβε με προδοσία τον Πύργο τους, όπου φυλάγονταν πολεμοφόδια και τρόφιμα. Με έφοδο διέφυγαν οι καπεταναίοι από τον Πύργο και συνέχισαν τον αγώνα τους στη Νότια Ελλάδα. Ανάμεσα σε αυτούς που βρίσκονταν μέσα στον Πύργο ήταν και ο Νικόλαος Κασομούλης. Η χειρότερη στιγμή για το χωριό ήρθε στις 2 Απριλίου 1822 όταν οι Τούρκοι το πυρπόλησαν και κατέστρεψαν εντελώς και το ναό της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος οικοδομήθηκε ξανά αργότερα. Από την Κάτω Μηλιά κατάγονταν ο οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821 Μήτρος Λιακόπουλος. Εκτός από τη δράση των Λαζαίων, οι Μηλιώτες συμμετείχαν και στα επαναστατικά κινήματα του 1854 και 1878.
Στη διάρκεια του Πολέμου με τους Ιταλούς, το 1940, βρήκαν το θάνατο, σύμφωνα με επίσημο απολογισμό 4 Μηλιώτες και 2 ήταν αγνοούμενοι. Η κορυφαία αντιστασιακή πράξη έγινε στις 18 Απριλίου 1943 με τη μάχη στα Τάχνιστα, όπου σκοτώθηκαν 5 Μηλιώτες, σε έναν άνισο αγώνα με τους Ναζί.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, οι Μηλιώτες άρχισαν να εγκαθίστανται σταδιακά σε χαμηλότερες θέσεις, όπως τις Καλύβες και την Μπάρα, η οποία είναι η σημερινή Μεσαία Μηλιά. Το 1898 σε χαμηλές περιοχές ιδρύθηκε ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Άλλοι από τους κατοίκους εγκαταστάθηκαν στα Τάχνιστα, τη σημερινή Κάτω Μηλιά, όπου και ίδρυσαν το ναό του Αγίου Δημητρίου.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού (Μηλιά) οφείλεται στην ευδοκίμηση της αγριομηλιάς στην απάνεμη πλαγιά των Πιερίων. Το όνομα Μηλιά αναφέρεται για πρώτη φορά σε τουρκικό έγγραφο της εποχής του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς (1529-1565), όταν Μέγας Βεζίρης ήταν ο Ιμπραήμ Πασάς. Στο χωριό ιδρύθηκε πρωτάτο (καπετανάτο) και είχαν εκεί την έδρα τους οι αρματολοί. Το 18ο αιώνα επισκέφθηκε τη Μηλιά ο Γάλλος περιηγητής Τουρνεφό, ο οποίος περιέγραψε τις πεδινές περιοχές της (τα αχνιστά μανδριά), από όπου προήλθε και η μετέπειτα ονομασία, Τάχνιστα.
Διοικητική ιστορία
Με Βασιλικό Διάταγμα, στις 28 Ιουνίου 1918 ιδρύθηκε η Κοινότητα Μηλιάς, με έδρα τον ομώνυμο συνοικισμό. Μαζί με αυτήν την κοινότητα ενώθηκαν και οι συνοικισμοί Βρυάζα (ο οποίος το 1926 αποσπάστηκε και εντάχθηκε στην Κοινότητα Ρητίνης), Καρυαί, Μόρνα (το 1926 μετονομάστηκε σε Σκοτεινά) και Φτέρη. Τον Ιανουάριο του 1965 με Β.Δ. η έδρα μεταφέρθηκε στην Κάτω Μηλιά, η οποία από τότε μέχρι και το 1984 ονομαζόταν Κοινότητα Κάτω Μηλέας. Το 1986 η Κοινότητα Κάτω Μηλιάς μετονομάσθηκε σε κοινότητα Μηλιάς.
Σήμερα η πρώην Κοινότητα και νυν Δημοτικό Διαμέρισμα Μηλιάς του Δήμου Πέτρας αποτελείται από την καθ' αυτό Μηλιά, την παλιά μητρόπολη των χωριών της περιοχής, τη σημερινή Άνω Μηλιά, το νέο χωριό, τη Μεσαία Μηλιά και την Κάτω Μηλιά, όπως μετεξελίχθηκαν τα Τάχνιστα, τα χειμαδιά των Μηλιωτών. Στην πρώην κοινότητα ανήκε και ανήκει και σήμερα ο συνοικισμός των Καρυών, όπως και οι οικισμός της Φτέρης.
Η Μηλιά είχε 545 κατοίκους το 1920, 612 το 1928, 852 το 1940, 608 το 1951, 765 το 1961, 508 το 1971 , 442 το 1981 και 423 το 1991, με βάση τις αντίστοιχες απογραφές.
Η Τάχνιστα (Κάτω Μηλέα) είχε 233 κατοίκους το 1920, 329 το 1940, 617 το 1951, 840 το 1961, 1.083 το 1971 , 1.053 το 1981 και 994 το 1991, με βάση τις αντίστοιχες απογραφές.
Οι κάτοικοι της Μεσαίας Μηλιάς ήταν 852 το 1940 και 608 το 1951.
Η Άνω Μηλιά είχε 62 κατοίκους το 1940 και 43 το 1991, με βάση τις αντίστοιχες απογραφές.
Οι Καρυές είχαν 69 κατοίκους το 1920, 86 το 1928, 99 το 1940, 127 το 1951, 172 το 1961, 194 το 1971, 192 το 1981, 183 το 1991.
Η Φτέρη είχε 214 κατοίκους το 1928 και μόλις 12 το 1991.
Ιεροί Ναοί
Ο ναός της Αγίας Παρασκευής ρυθμού βασιλικής, τρίκλιτος συνδέθηκε με το χωριό Άνω Μηλιά. Εκεί στην αυλή της εκκλησίας αυτής, έκανε κήρυγμα ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Οι τρομοκρατημένοι από μια επιδημία που είχε ενσκήψει τον ίδιο καιρό κάτοικοι ζητούσαν τη βοήθεια του Αγίου για να την αποφύγουν. Σύμφωνα με την παράδοση ο Κοσμάς ο Αιτωλός τέλεσε παράκληση και γύρισε το χωριό τρεις φορές. Την τρίτη φορά ο Άγιος Κοσμάς στερέωσε στη διχάλα ενός πεύκου ένα σιδερένιο σταυρό, στο ανατολικό μέρος του χωριού. Ο Σταυρός αυτός σώζεται μέχρι σήμερα και διέφυγε ακόμα και της πυρπόλησης των Ναζί την περίοδο της Κατοχής.
Η Αγία Παρασκευή πυρπολήθηκε από τους Ναζί, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 1943. Η παράδοση διασώζει ότι μόνο όταν οι κάτοικοι έβγαλαν έξω από το ναό τις εικόνες και ιδιαίτερα την εικόνα της Αγίας Παρασκευής, πήρε φωτιά ο ναός, ενώ ανατινάχθηκε και ο ναός του Αγίου Αθανασίου. Το 1966 άρχισε η επισκευή του ναού της Αγίας Παρασκευής και το 1969 τελέστηκε η πρώτη πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Ο Άγιος Γεώργιος χτίστηκε το 1898 και είναι τρίκλιτος, ρυθμού βασιλικής και με ξυλόγλυπτο τέμπλο. Σήμερα παραμένει προσκυνηματικός ναός και τις ενοριακές ανάγκες του νέου χωριού (στην Μεσαία Μηλιά) καλύπτει ο ναός του Αγίου Ευσταθίου, ο οποίος θεμελιώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ' 60 και εγκαινιάστηκε το 1984.
Στην Κάτω Μηλιά βρίσκεται ο νεότερος ναός του Αγίου Δημητρίου. Ο ναός αυτός εγκαινιάστηκε το 1990 και θεμελιώθηκε το 1981 στη θέση του παλαιότερου ναού, ο οποίος κατεδαφίστηκε, επειδή το χωριό μεγάλωσε. Στην τοποθεσία "Παλιούρι" βρίσκεται επίσης ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής.
Εκπαίδευση και αθλητισμός
Η Μεσαία Μηλιά έχει νηπιαγωγείο, που ιδρύθηκε το 1969-70 και Δημοτικό Σχολείο.
Το 1969-70 ιδρύθηκε το Νηπιαγωγείο της Κάτω Μηλιάς. Το Δημοτικό Σχολείο του χωριού έχει πια μειωμένο αριθμό παιδιών. Η Κάτω Μηλιά έχει Γυμνάσιο  στο οποίο φοιτούν και παιδιά από γειτονικά χωριά (Μοσχοχώρι, Καρυές,Λόφο,Άγιο Δημήτριο, Ράχη, Μεσαία Μηλιά,Φωτεινά και Λόκοβη) καθώς και Γενικό Λύκειο στο οποίο φοιτούν απόφοιτοι του Γυμνασίου Κάτω Μηλιάς και Ρητίνης. Η κοινότητα Μηλιάς απέκτησε τον 20ό αιώνα κοινοτικό δάσος. Στο πλαίσιο του προγράμματος ΠΕΛΛΑ "Σχολικές Βιβλιοθήκες" έχει δημιουργηθεί μέσω του ΕΠΕΑΕΚ βιβλιοθήκη. Η βιβλιοθήκη αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για τους μαθητές και αναπόσπαστο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Οι μαθητές με την αξιοποίηση των ευκαιριών που τους προσφέρει η βιβλιοθήκη, με τη χρήση της βιβλιογραφίας, την εκπόνηση συνθετικών ερευνητικών εργασιών, μαθαίνουν να αυτενεργούν, να αναπτύσσουν πρωτοβουλίες και να διαχειρίζονται τη γνώση.
Η βιβλιοθήκη στεγάζεται στο κτήριο του γυμνασίου σε μια αίθουσα 90 τ.μ.. Λειτουργεί τις ώρες και τις ημέρες λειτουργίας του σχολείου. Ο χώρος είναι ευχάριστος, καλαίσθητος και κλιματιζόμενος. Στη βιβλιοθήκη λειτουργεί αναγνωστήριο. Υπάρχει τηλεόραση, DVD, VIDEO, για να γίνονται προβολές. Περιλαμβάνει περίπου 6.000 τίτλους βιβλίων περισσότερα από 500 CD, Βιντεοκασέτες και DVD. Τα μέλη της βιβλιοθήκης, μαθητές και καθηγητές, μπορούν να δανείζονται το υλικό για 15 ημέρες. Στη βιβλιοθήκη λειτουργούν τέσσερις υπολογιστές για την καταχώριση και την αναζήτηση του υλικού. Οι υπολογιστές είναι συνδεδεμένοι με το διαδίκτυο. Υπάρχει φωτοαντιγραφικό μηχάνημα για φωτοτυπίες και εκτύπωση. Από το σχολικό έτος 2011-12 λειτουργεί στην Κάτω Μηλιά και Γενικό Λύκειο. Το ΓΕ.Λ στηρίζεται από τους αποφοίτους του Γυμνασίου Κάτω Μηλιάς και του Γυμνασίου Ρητίνης. Το ΓΕ.Λ. συστεγάζεται με το Γυμνάσιο Κάτω Μηλιάς.
Σήμερα, η Κάτω Μηλιά έχει ένα τετραθέσιο Δημοτικό Σχολείο και ένα μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, ενώ στη Μεσαία Μηλιά λειτουργεί διθέσιο Δημοτικό και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο.
Από αθλητική άποψη, στην Κάτω Μηλιά υπάρχει ομάδα ποδοσφαίρου, ο ΠΑΟ Κ. Μηλιάς (Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κάτω Μηλιάς), ο οποίος ιδρύθηκε το 1979 και αγωνίζεται στην β' ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας.
Πολιτισμός
Από τα σημαντικότερα έθιμα είναι οι αυγομαχίες, που γίνονται την τρίτη ημέρα του Πάσχα, στη θέση Μπάρα. Επίσης, την ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής στο ομώνυμο ξωκλήσι και το απόγευμα στον αύλειο χώρο του σχολείου τελούνται μουσικές εκδηλώσεις. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος "Οι Λαζαίοι" διοργανώνει και τις εκδηλώσεις σε ανάμνηση της μάχης των Λαζαίων στις 2 Απριλίου 1822 και οι γιορτές λέγονται "Μνήμες Λαζαίων".
Παραπομπές
Κατω Μηλια Κατω Μηλια
Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης
thumb|right|250px|Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης - χειρόγραφο (1337) Ο Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης ή Βαλδουίνος ΣΤ΄ του Αινώ ή Βαλδουίνος Θ΄ της Φλάνδρας (Ιούλιος 1171 - περί το 1205) από τον Οίκο της Φλάνδρας, ένας από τους ηγέτες της Δ΄ Σταυροφορίας και ο πρώτος Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης ήταν πρωτότοκος γιος του Βαλδουίνου Ε΄, κόμη του Αινώ και της Μαργαρίτας Α΄ της Φλάνδρας. Όταν ο άτεκνος αδελφός της μητέρας του Φίλιππος της Αλσατίας αναχώρησε για Σταυροφορία (1177) άφησε ως διάδοχο τον γαμπρό του Βαλδουίνο Ε΄, με την επιστροφή του μετά την ανεπιτυχή πολιορκία του Πριγκιπάτου της Αντιόχειας (1179) ορίστηκε σαν ένας σύμβουλος του διαδόχου Φιλίππου Αυγούστου από τον άρρωστο πατέρα του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ΄.
Γάμος του Βαλδουίνου με την Μαρία της Καμπανίας
Το 1180 ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος παντρεύτηκε την μεγαλύτερη αδελφή του Βαλδουίνου Α΄ Ισαβέλλα του Αινώ παίρνοντας σαν προίκα την κομητεία του Αρτουά και πολλές άλλες Φλαμανδικές πόλεις. Στην συνέχεια ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Αύγουστο και στον θείο του Φίλιππο της Αλσατίας που είχε σαν αποτέλεσμα την λεηλασία της Πικαρδίας και της Ιλ ντε Φράνς, ο πατέρας του Βαλδουίνος Ε΄ αρχικά υποστήριξε τον κουνιάδο του Φίλιππο της Αλσατίας και στην συνέχεια πήγε στο πλευρό του γαμπρού του Γάλλου βασιλιά για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κόρης του (1184).
Κόμης της Φλάνδρας
Η σύζυγος του Φιλίππου της Αλσατίας Ελισσάβετ, κόμισσα του Βερμαντουά πέθανε (1183) και ο Φίλιππος Αύγουστος κυρίευσε την επαρχία του Βερμαντουά στο πλευρό της αδελφής της Ελισάβετ Ελεονώρας, ο Φίλιππος ξαναπαντρεύτηκε την Ματθίλδη της Πορτογαλίας και της έδωσε ως προίκα έναν μεγάλο αριθμό από Φλαμανδικές πόλεις. Ο Φίλιππος τελικά εξαναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη τόσο με τον κόμη του Αινώ όσο και με τον Γάλλο βασιλιά στις 10 Μαρτίου 1186 αναγνωρίζοντας την παραχώρηση του Βερμαντουά στον Γάλλο βασιλιά αλλά στον ίδιο επετράπη να κρατήσει τον τίτλο του κόμη του Βερμαντουά μέχρι τον θάνατο του. Ο Φίλιππος της Αλσατίας πέθανε τελικά στην Άκρα (1191) από επιδημία ενώ βρισκόταν στην Γ΄ Σταυροφορία και η Φλάνδρα περιήλθε σύμφωνα με την συνθήκη του 1186 στην αδελφή του Μαργαρίτα και στον σύζυγο της Βαλδουίνο Ε΄ του Αινώ ο οποίος ορκίστηκε κόμης της Φλάνδρας ως Βαλδουίνος Η΄, μετά τον θάνατο της Μαργαρίτας (1194) και του συζύγου της Βαλδουίνου Η΄ τον επόμενο χρόνο (1195) ο γιος τους Βαλδουίνος ορκίστηκε κόμης της Φλάνδρας ως Βαλδουίνος Θ΄. Ο 15χρονος Βαλδουίνος παντρεύτηκε (1186) την Μαρία της Καμπανίας κόρη του κόμη της Καμπανίας Ερρίκου Α΄ και της Μαρίας της Γαλλίας η Μαρία μόλις 12 ετών μετά τον γάμο της ήταν πολύ μικρή για να αφιερώσει τον εαυτό της αποκλειστικά σε νηστείες και προσευχές. Ο νεαρός Βαλδουίνος με έντονα θρησκευτικά συναισθήματα και πιστός στον θεσμό της οικογένειας την αγάπησε με τεράστιο πάθος αγνοώντας όλες τις υπόλοιπες γυναίκες, ο γάμος γιορτάστηκε στην Βαλανσιέν με μεγαλοπρεπείς τελετές στις οποίες μετείχαν πλήθος από ιππότες. Ο Βαλδουίνος και η σύζυγος του είχαν έντονους θρησκευτικούς δεσμούς με τους Αγίους Τόπους, ο αδελφός της Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας είχε ορκιστεί βασιλιάς της Ιερουσαλήμ στην δεκαετία του 1190 ενώ οι θείοι της Φίλιππος Αύγουστος της Γαλλίας και Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος μετείχαν μαζί στην Γ΄ Σταυροφορία. Η οικογένεια του Βαλδουίνου είχε αναπτύξει επίσης έντονη Σταυροφορική δραστηριότητα, ο θείος του Φίλιππος είχε πεθάνει σε Σταυροφορία ενώ η γιαγιά του από μητέρα ήταν μεγάλη θεία της βασίλισσας Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ, ο Βαλδουίνος συνέχισε την οικογενειακή παράδοση.
Εκκίνηση της Δ΄ Σταυροφορίας με προορισμό την Κωνσταντινούπολη
Ο Βαλδουίνος με δυο χάρτες οι οποίοι βασίστηκαν στην κληρονομιά του πατέρα του και στους παραδοσιακούς Βελγικούς κανόνες διαδοχής προσπάθησε πριν αναχωρήσει για την Σταυροφορία να εγγυηθεί την κληρονομιά της κομητείας του Αινώ. Ο Βαλδουίνος άφησε την θυγατέρα του Ιωάννα σε νηπιακή ηλικία και την σύζυγο του Μαρία της Καμπανίας έγκυο στο δεύτερο παιδί τους, η σύζυγός του έμεινε στο Αινώ άλλα δύο χρόνο και στην συνέχεια αφού γέννησε την δεύτερη κόρη τους Μαργαρίτα αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους για να συναντήσει τον σύζυγο της (1204). Η Μαρία άφησε τον κουνιάδο της Φίλιππο Α΄ του Ναμύρ ως κηδεμόνα των δυο ανήλικων, ο θείος του πατέρα της Βαλδουίνου Γουλιέλμος του Τί ένας νόθος γιος του Βαλδουίνου Δ΄ παρέμεινε αντιβασιλιάς του Αινώ. Οι ηγέτες της Δ΄ Σταυροφορίας ενώ είχαν σκοπό τους Αγίους Τόπους στην συνέχεια με πρόφαση τα οικονομικά προβλήματα και τις ενδοοικογενειακές διαμάχες στον αυτοκρατορικό θρόνο του Βυζαντίου άλλαξαν τον προορισμό τους. Ο πρίγκηπας Αλέξιος Δ΄ Άγγελος γιος του έκπτωτου Βυζαντινού αυτοκράτορα Ισαάκιου Β΄ Άγγελου ο οποίος είχε ανατραπεί και φυλακιστεί από τον αδελφό του Αλέξιο Γ΄ Άγγελο υποσχέθηκε πολλά ανταλλάγματα και χρήματα στους Σταυροφόρους για να ανατρέψουν από τον Βυζαντινό θρόνο τον σφετεριστή θείο του.
Εκτροπή της Σταυροφορίας και κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους
Οι Σταυροφόροι, με την πρόφαση ότι θα κατακτήσουν την πλουσιότερη πόλη στον κόσμο εκείνη την εποχή, ξαφνικά άλλαξαν τον προορισμό τους όπου κατευθύνθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και ύστερα μεγάλες χρηματικές υποσχέσεις του Αλεξίου Δ΄ ανέτρεψαν τον σφετεριστή θείο του Αλέξιο Γ´, στον θρόνο τον διαδέχθηκε ο ίδιος ο νεαρός Αλέξιος Δ΄ επειδή ο πατέρας του είχε τυφλωθεί από τον αδελφό του και δεν μπορούσε να κυβερνήσει. Ένας στασιαστής ο Αλέξιος Μούρτζουφλος αρχηγός της αντιλατινικής ομάδας των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης εγκατέλειψε την νόμιμη σύζυγο του και παντρεύτηκε την Ευδοκία, κόρη του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄, προκειμένου να μπορεί να διεκδικήσει τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Ο Αλέξιος Μούρτζουφλος στις 5 Φεβρουαρίου 1204 ανέτρεψε, σκότωσε τον νεαρό αυτοκράτορα Αλέξιο Δ΄ και ανέβηκε ο ίδιος στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης, στην συνέχεια όμως ο ίδιος ο πεθερός του Αλέξιος Γ΄ και θείος του νεαρού δολοφονημένου αυτοκράτορα τον τύφλωσε, όταν ο Αλέξιος Μούρτζουφλος πήγε να τον συναντήσει στην κατοικία του στην Μοσυνούπολη. Οι Σταυροφόροι, με πρόσχημα την δολοφονία του Αλεξίου Δ΄, αποφάσισαν οργανωμένα και νόμιμα την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, κατέλαβαν εύκολα την Πόλη στις 12 Απριλίου 1204, η οποία είχε ελάχιστες αμυντικές ικανότητες, συνέλαβαν τον περιπλανώμενο τυφλό Αλέξιο Μούρτζουφλο και τον θανάτωσαν με βασανιστήρια, στην συνέχεια επιδόθηκαν σε αμέτρητες ληστείες, δολοφονίες και τρομοκρατικές ενέργειες απέναντι στο πλήθος.
Εκλογή του Βαλδουίνου ως πρώτου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης
thumb|right|150px|Ο θυρεός της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Οι Σταυροφόροι ακολούθησαν τον ίδιο προορισμό με αυτόν που ακολούθησαν οι πρόγονοι τους στην Α΄ Σταυροφορία, αρχικά πρόσφεραν το αυτοκρατορικό στέμμα στον Βενετό υπέργηρο Ενρίκο Ντάντολο, ο οποίος ήταν ο οργανωτής της Σταυροφορίας. Στην συνέχεια μετά την άρνηση του Ντάντολο το στέμμα προσφέρθηκε στον Βονιφάτιο τον Μομφερατικό ο οποίος βασικά ήταν ο οργανωτής της Σταυροφορίας. Οι Σταυροφόροι τελικά εξέλεξαν αυτοκράτορα τον Βαλδουίνο του Αινώ, ο οποίος ήταν ο πιο νέος, έντιμος, ευσεβής και τηρούσε τους χριστιανικούς κανόνες περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους επιπλέον ήταν ο πιο δημοφιλής, η εκλογή του έγινε στις 9 Μαΐου 1204 και η στέψη του στις 16 Μαΐου 1204 στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας σύμφωνα με το Βυζαντινό τελετουργικό. Στην πολυτελή τελετή ο Βαλδουίνος φορούσε ένα πολύ πλούσιο κόσμημα αξίας 62.000 ασημένιων μάρκων το οποίο είχαν πάρει ως δώρο από τον αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό, η σύζυγος του Μαρία η οποία δεν συμπαθούσε αυτές τις πολυτελείς τελετές αρνήθηκε να παραστεί και αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους όπου περίμενε να έρθει ο σύζυγος της να την συναντήσει αλλά πέθανε πρόωρα στην Άκρα τον Αύγουστο του 1204 πριν συναντηθεί μαζί του. Η Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης οργανώθηκε σύμφωνα με τα πρότυπα της Δυτικής Ευρώπης μοιρασμένη σε φεουδαρχίες, ο Λατίνος αυτοκράτορας είχε υπό την πόλη της Κωνσταντινούπολης, με τμήματα της Ευρωπαϊκής και Ασιατικής πλευράς μαζί με τα νησιά Λέσβο, Χίο, Σάμο και Λήμνο. Οι περιοχές αυτές θα έπρεπε να προστατευθούν από τους Έλληνες ιδιαίτερα η Θράκη και η Μακεδονία γι' αυτό ήρθε σε σύγκρουση με τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό ο οποίος ως αρχηγός της Σταυροφορίας απαιτούσε για τον εαυτό του το στέμμα της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Ο Βαλδουίνος για να εξευμενίσει τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό του έδωσε τα 3/8 της πόλης της Κωνσταντινούπολης ενώ ο ίδιος διατήρησε τα υπόλοιπα 5/8 την πόλη της Θεσσαλονίκης και την Μακεδονία με προοπτική να κατακτήσει ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα.
Πτώση και θάνατος του Βαλδουίνου
Την επόμενη χρονιά (1204-1205) οι Λατίνοι επιχείρησαν να κατακτήσουν την Βιθυνία με αρχηγό τον Ερρίκο νεώτερο αδελφό του Βαλδουίνου, αλλά οι Έλληνες αγρότες της Θράκης δυσαρεστημένοι από την βαριά φορολογία επαναστάτησαν εναντίον των Λατίνων, κάλεσαν για βοήθεια τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη και του υποσχέθηκαν ότι θα του επιτρέψουν ότι θα στεφθεί ο ίδιος αυτοκράτορας. Η φρουρά της Ανδριανούπολης εξεγέρθηκε και ο Βαλδουίνος Α΄ ετοιμάστηκε για επίθεση εναντίον της πόλης μαζί με τον Ενρίκο Ντάντολο, τον Λουδοβίκο του Μπλουά και τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο. Στην μάχη της Ανδριανούπολης έξω από τα τείχη της πόλης (14 Απριλίου 1205) ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος και οι σύμμαχοι του γνώρισαν την συντριβή από τον Καλογιάννη, ο Λουδοβίκος του Μπλουά σκοτώθηκε και ο Βαλδουίνος Α΄ συνελήφθη αιχμάλωτος.
Η τύχη του Βαλδουίνου μετά από αυτό το τραγικό γεγονός παραμένει ακόμα και σήμερα αβέβαιη, οι φήμες σχετικά με τον θάνατο του αυτοκράτορα διαφέρουν μια φήμη λέει ότι τον σκότωσε ο Καλογιάννης, όταν εξοργίστηκε από μια νέα εξέγερση στην Φιλιππούπολη άλλη φήμη έλεγε ότι τον σκότωσε ο Καλογιάννης όταν είδε τον Βαλδουΐνο να γλυκοκοιτάζει την γυναίκα του, ο Καλογιάννης στην έγγραφη αναφορά του στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ απλώς γράφει ότι ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος πέθανε στην φυλακή. Ο γνωστός Βυζαντινός ιστορικός Γεώργιος Ακροπολίτης έγραφε σύμφωνα με γνωστό θρύλο ότι ο Καλογιάννης χρησιμοποιούσε το κρανίο του Βαλδουΐνου Α΄ ως κύπελλο για να πίνει νερό, όπως έκανε 3 αιώνες πιο πριν ο Βούλγαρος χάνος Κρούμος με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄. Διάδοχός του ήταν στην Κωνσταντινούπολη ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος της Φλάνδρας και στην Φλάνδρα η μεγαλύτερη θυγατέρα του Ιωάννα.
Ο πλαστός Βαλδουίνος
Η πληροφορία στους Λατίνους της Κωνσταντινούπολης ότι ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος έχει πεθάνει επιβεβαιώθηκε τον Ιούλιο του 1206 όταν ο νεώτερος αδελφός του Ερρίκος στέφθηκε αυτοκράτορας, ενώ στην Φλάνδρα ο άλλος αδελφός του Φίλιππος του Ναμύρ αντιβασιλιάς, για λογαριασμό των ανήλικων θυγατέρων του Ιωάννας και Μαργαρίτας.
Είκοσι χρόνια αργότερα (1225) ένας απατεώνας που εμφανίστηκε στην Φλάνδρα την οποία διοικούσε τότε η μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννα ισχυριζόταν ότι ήταν ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος, ο οποίος δραπέτευσε από την αυλή του Καλογιάννη και διεκδικούσε πίσω το στέμμα της Φλάνδρας από την κόρη του. Ο απατεώνας αποκαλύφθηκε με την βοήθεια του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου Η΄ τον αιώνιο εχθρό της Ιωάννας ο οποίος συμμάχησε προσωρινά μαζί της γι' αυτόν τον σκοπό, εκτελέστηκε στην συνέχεια από την Ιωάννα (1226).
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μαρία των Μπλουά, κόρη τού Ερρίκου Α΄ κόμη της Καμπανίας είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Κόμητες του Αινώ Κατηγορία:Οίκος της Φλάνδρας Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία
Χρυσόστομος Δασκαλάκης
Ο Χρυσόστομος Δασκαλάκης (κατά κόσμον Ιωάννης Δασκαλάκης, Αθήνα, 31 Αυγούστου 1906 – Κορώνη, 16 Απριλίου 1961 ) ήταν Έλληνας ιεράρχης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 31 Αυγούστου 1906 και γονείς του ήταν οι Μιχαήλ και Ζωή Δασκαλάκη. Σπούδασε θεολογία στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 7 Ιουνίου 1930 από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο και πρεσβύτερος το 1933. Το διάστημα 1934-1939 διετέλεσε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πεντέλης και το 1941 πρωτοσύγκελος της αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Χειροτονήθηκε μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Γυθείου και Οιτύλου στις 28 Φεβρουαρίου 1942. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο Μητροπολίτης Γυθείου Χρυσόστομος Δασκαλάκης, μαζί με τον Μελέτιο Καραμπίνη - τότε αρχιμανδρίτη και ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Γυθείου και Οιτύλου - συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ. . Παρέμεινε Μητροπολίτης Γυθείου έως τις 13 Οκτωβρίου 1945, όταν μετά από παραίτηση του Πολύκαρπου Συνοδινού, εξελέγη μητροπολίτης Μεσσηνίας. Εγκαταστάθηκε στη νέα του έδρα στις 4 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ενώ τον Ιανουάριο του 1946 συμμετείχε μαζί με άλλους παράγοντες της πόλης στην αντιπροσωπεία που στάλθηκε στην μεσσηνιακή ύπαιθρο για διαπραγματεύσεις με ακροδεξιούς ένοπλους που υπό την ηγεσία του Βαγγέλη Μαγγανά, είχαν εισβάλει στην Καλαμάτα σκοτώνοντας μέλη και φίλους του ΕΑΜ και παίρνοντας μαζί τους δεκάδες ομήρους.
Αποτίμηση
Εποίησε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο .Ως ιεράρχης, ο Χρυσόστομος υπήρξε δραστήριος, με πολύπλευρη δράση , ενώ διακρίθηκε για τις ηγετικές του ικανότητες και για τις προσπάθειές του για την βελτίωση του μορφωτικού και βιοτικού επιπέδου των κληρικών και μοναχών της μητρόπολής του. Τα έτη 1956 και 1957 υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους υποψήφιους για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Μισό αιώνα μετά το θάνατό του Χρυσοστόμου, η μητρόπολη Μεσσηνίας όρισε το 2011 ως έτος αφιερωμένο στη μνήμη του Αθηναίου ιεράρχη.
Παραπομπές
Χρυσόστομος Κατηγορία:Μητροπολίτες Γυθείου και Οιτύλου Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Οδός Παναγή Τσαλδάρη
Η Οδός Παναγή Τσαλδάρη είναι ιστορικός δρόμος στην 1η δημοτική ενότητα της πόλης της Αθήνας με αρχική ονομασία Οδός Πειραιώς. Έχει μήκος περίπου 1 χιλιομέτρου. Εντάσσεται στο ρυμοτομικό πλέγμα του πολεοδομικού σχεδίου που εφαρμόστηκε βόρεια της παλαιάς πόλης, αναπτυσσόμενη περιμετρικά του ιστορικού κέντρου, παραλλήλως της Αγίου Κωνσταντίνου η οποία οδηγεί στη Λεωφόρο Αθηνών και έναντι των οδών Ακαδημίας και Σταδίου στα ανατολικά. Η ονομασία του δρόμου προέρχεται από τον πολιτικό Παναγή Τσαλδάρη, ο οποίος υπήρξε πρωθυπουργός της Ελλάδος μεταξύ 1932 και 1935.
Ο δρόμος ξεκινά από την Ομόνοια και διέρχεται από την Πλατεία Κουμουνδούρου και τον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού, για να καταλήξει στη Οδό Πειραιώς μετά τη διακλάδωση με την Ιερά Οδό στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο στο Γκάζι και το Θησείο.
Ο δρόμος διαχωρίζει νοητά την οικιστική και εμπορική ζώνη των Αθηνών στα ανατολικά από την παραγωγική ζώνη στα δυτικά, όπου αναπτύχθηκαν το Μεταξουργείο και το Γκάζι, με τις πιο οχλούσες χρήσεις να εκτοπίζονται δυτικά στα σύνορα με το συγκρότημα του Πειραιά, με αποτέλεσμα πολλές ιστορικές βιομηχανίες να εντοπίζονται μέχρι και σήμερα στη Λεωφόρο Πειραιώς, καθώς και τουριστικά καταλύματα για τους επισκέπτες της πόλης. Σημεία ενδιαφέροντος αποτελούν η Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών και ο Άγιος Γεώργιος, ενώ στην Παναγή Τσαλδάρη στεγάζεται και το Κέντρο υποδοχής και αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων.
Τσαλδάρη Παναγή
Ιστορία της τυχαιότητας
thumb|Αρχαίο [[φρέσκο από την Πομπηία που απεικονίζει παιχνίδι με ζάρια.]] Στην αρχαία ιστορία οι έννοιες της τύχης και της τυχαιότητας διαπλέκονταν με αυτήν της μοίρας. Πολλοί αρχαίοι λαοί έριχναν ζάρια ώστε να καθορίσουν τη μοίρα, και αυτό αργότερα εξελίχθηκε σε παιχνίδια τύχης. Οι περισσότεροι αρχαίοι πολιτισμοί χρησιμοποίησαν διάφορες μεθόδους μαντείας σε μία προσπάθεια να παρακάμψουν την τυχαιότητα και τη μοίρα.
Οι Κινέζοι ήταν πιθανότατα ο πρώτος λαός που τυποποίησε τις πιθανότητες και την τύχη πριν 3.000 χρόνια. Οι Έλληνες φιλόσοφοι μελέτησαν την τυχαιότητα σε βάθος, αλλά μόνο σε μη ποσοτικές μορφές. Μόλις τον δέκατο έκτο αιώνα άρχισαν οι Ιταλοί μαθηματικοί να τυποποιούν τις πιθανότητες που σχετίζονταν διάφορα τυχερά παιχνίδια. Η εφεύρεση του σύγχρονου απειροστικού λογισμού είχε θετική επίδραση στην τυπική μελέτη της τυχαιότητας. Τον 19ο αιώνα παρουσιάστηκε μία απόδειξη για την τυχαιότητα των ψηφίων του αριθμού π.
Νόντι
Το όνομα Νόντι ή Νόντυ, μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ιστορία της τυχαιότητας
Στις αρχές του εικοστού αιώνα συνέβη ραγδαία ανάπτυξη της τυπικής ανάλυσης της τυχαιότητας, καθώς εισήχθησαν διάφορες προσεγγίσεις για τη μαθηματική θεμελίωση των πιθανοτήτων. Στα μέσα προς τέλη του εικοστού αιώνα ιδέες της αλγοριθμικής θεωρίας πληροφοριών εισήγαγαν νέες διαστάσεις στο πεδίο μέσω της έννοιας της αλγοριθμικής τυχαιότητας.
Νόντι
ένα μικρό ξύλινο αγόρι, που δημιούργησε η γνωστή Αγγλίδα συγγραφέας Ένιντ Μπλάιτον.
Ιστορία της τυχαιότητας
Παρόλο που η τυχαιότητα για πολλούς αιώνες θεωρούνταν συχνά εμπόδιο και μπελάς, τον εικοστό αιώνα οι επιστήμονες υπολογιστών άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η επιτηδευμένη εισαγωγή τυχαιότητας σε υπολογισμούς μπορεί να είναι αποτελεσματικό εργαλείο για τον σχεδιασμό καλύτερων αλγορίθμων. Μερικές περιπτώσεις, όπως οι τυχαιοποιημένοι αλγόριθμοι, επιτυγχάνουν καλύτερα αποτελέσματα από τις καλύτερες ντετερμινιστικές μεθόδους.
Από την αρχαιότητα έως τον Μεσαίωνα
thumb|Απεικόνιση της ρωμαϊκής θεότητας [[Fortuna η οποία καθόριζε τη μοίρα, από τον Hans Beham, 1541]]
Στην αρχαία ιστορία, η έννοιες της τύχης και της τυχαιότητας ήταν συνυφασμένες με αυτήν της μοίρας. Οι προχριστιανικοί λαοί κατά μήκος της Μεσογείου έριχναν ζάρια για να καθορίσουν τη μοίρα, πρακτική που εξελίχθηκε σε τυχερά παιχνίδια. Υπάρχουν ακόμα στοιχεία για τυχερά παιχνίδια που παίζονταν από τους αρχαίους Αιγύπτιους, Ινδούς και Κινέζους, που χρονολογούνται στο 2100 π.Χ. Οι Κινέζοι χρησιμοποίησαν ζάρια πριν τους Ευρωπαίους και έχουν μακρά ιστορία τυχερών παιχνιδιών.
Διαμαντής Καραναστάσης
O Διαμαντής Καραναστάσης (2 Μαρτίου 1974) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και πολιτικός.
Ιστορία της τυχαιότητας
Από την αρχαιότητα έως τον Μεσαίωνα
Η ανάπτυξη της έννοιας της τύχης κατά τη διάρκεια της ιστορίας υπήρξε σταδιακή. Οι ιστορικοί έχουν αναρωτηθεί γιατί η πρόοδος στο πεδίο της τυχαιότητας υπήρξε τόσο αργή, δεδομένου ότι οι άνθρωποι ήταν αντιμέτωποι με την τύχη από την αρχαιότητα. Η Ντέμπορα Μπένετ προτείνει ότι οι απλοί άνθρωποι αντιμετώπισαν εγγενή δυσκολία στην κατανόηση της τυχαιότητας, παρόλο που η έννοια συχνά λαμβάνεται ώς προφανής και αυταπόδεικτη. Αναφέρει μελέτες του Kahneman και του Tversky που κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι στατιστικές αρχές δεν μαθαίνονται από την καθημερινή εμπειρία επειδή οι άνθρωποι δεν δίνουν σημασία στην αναγκαία λεπτομέρεια για την απόκτηση αυτής της γνώσης.
Διαμαντής Καραναστάσης
Γεννήθηκε στη Λάρισα και σπούδασε υποκριτική στη σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου.
Ιστορία της τυχαιότητας
Από την αρχαιότητα έως τον Μεσαίωνα
Οι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν οι πρώτοι δυτικοί στοχαστές που ασχολήθηκαν με την τύχη και την τυχαιότητα. Γύρω στο 400 π.Χ. ο Δημόκριτος παρουσίασε μια αντίληψη ενός κόσμου που κυβερνώταν από μονοσήμαντους νόμους τάξης και θεωρούσε την τυχαιότητα υποκειμενική έννοια η οποία πήγαζε από την ανικανότητα των ανθρώπων να κατανοήσουν τη φύση των συμβάντων. Χρησιμοποίησε το παράδειγμα δύο ανθρώπων που επρόκειτο να στείλουν τους υπηρέτες τους να φέρουν νερό την ίδια στιγμή ώστε να συναντηθούν. Οι υπηρέτες που δεν γνώριζαν του σχέδιο θα θεωρούσαν τη συνάντηση τυχαία.
Διαμαντής Καραναστάσης
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Λίφτινγκ, Κωνσταντίνου και Ελένης, Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, Η αγάπη ήρθε από μακριά και Επτά θανάσιμες πεθερές. Στο θέατρο έπαιξε στις παραστάσεις Τρελό αίμα, Τα κόκκινα φανάρια και Ελευθερία στη Βρέμη, ενώ έχει σκηνοθετήσει την ψηφιακή παράσταση Πυραμίδες. Το 2012 σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην ταινία Αίμα, η οποία έλαβε το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Άμστερνταμ. Το 2021 γύρισε την ταινία 11 μ.μ.. Συμμετείχε ως ηθοποιός φωνής στις ταινίες κινουμένων σχεδίων Μαδαγασκάρη, Μαδαγασκάρη 2: Απόδραση από την Αφρική, Σταχτοπούτα ΙΙΙ: Στροφή στον χρόνο και Ο Όλιβερ και η Παρέα του.
Ιστορία της τυχαιότητας
Από την αρχαιότητα έως τον Μεσαίωνα
Περί το 300 π.Χ ο Επίκουρος εισηγήθηκε το ότι η τυχαιότητα υπάρχει αφεαυτής, ανεξάρτητα από την ανθρώπινη γνώση. Πίστευε ότι στον ατομικό κόσμο, τα άτομα θα εκτρέπονταν τυχαία από τις τροχιές τους, φέρνοντας την τυχαιότητα σε υψηλότερα επίπεδα.
Διαμαντής Καραναστάσης
Είναι ιδρυτικό μέλος της Πλεύσης Ελευθερίας. Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος βουλευτής στην Α' Αθηνών και εξελέγη στην περιφέρεια αυτή στις εκλογές του Ιουνίου 2023.
Ιστορία της τυχαιότητας
Από την αρχαιότητα έως τον Μεσαίωνα
thumb|left|Ο [[Χοτέι, θεότητα της τύχης, παρακολουθεί μία κοκορομαχία σε ιαπωνική γκραβούρα του 16ου αιώνα]] Για αρκετούς αιώνες μετά, η ιδέα της τύχης εξακολούθησε να είναι συνυφασμένη με αυτή της μοίρας. Η μαγεία εξασκούνταν σε πολλούς πολιτισμούς, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους. Οι Κινέζοι ανέλυαν τις ρωγμές στα κελύφη χελωνών, ενώ οι Γερμανοί, σύμφωνα με τον Τάκιτο, που είχαν μεγάλη εκτίμηση στους κλήρους και τους οιωνούς, χρησιμοποιούσαν λωρίδες φλοιού των δέντρων. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η τύχη ήταν προσωποποιημένη στη θεότητα Fortuna. Οι Ρωμαίοι λάμβαναν μέρος σε τυχερά παιχνίδια ώστε να προσομοιώνουν τις αποφάσεις της Fortuna. Το 49 π.Χ, ο Ιούλιος Καίσαρας λέγεται ότι έλαβε την καθοριστική απόφαση να διαβεί τον Ρουβικώνα αφού έριξε ζάρια.
Διαμαντής Καραναστάσης
Είναι ο σύντροφος της Ζωής Κωνσταντοπούλου.