cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντομενικίνο
Βίος
Εκτός από τη βοήθεια στον Αννίμπαλε Καρράτσι για την ολοκλήρωση των τοιχογραφιών στην αίθουσα Φαρνέζε, περιλαμβανομένης και μιας "παρθένου με μονόκερω" (γύρω στα 1604 - 1605), ο Ντομενικίνο ζωγράφισε και τρεις δικές του τοιχογραφίες στην περίστυλη στοά του κήπου του ανακτόρου (Loggia del Giardino). Με την υποστήριξη του Τζοβάννι Μπαττίστα Αγκούτσι, μαγιορδόμου του Καρδιναλίου Αλντομπραντίνι (και αργότερα του Πάπα Γρηγορίου ΙΕ΄) και του αδελφού του Τζιρόλαμο Αγκούτσι, ο Ντομενικίνο έλαβε και άλλες αναθέσεις στη Ρώμη. Η σημαντικότερη από αυτές κατά την πρώτη δεκαετία του εκεί ήταν η διακόσμηση του παρεκκλησίου των Αγιοτάτων Ιδρυτών (Cappella dei Santissimi Fondatori) στη μεσαιωνική βασιλική της μονής της Γκροτταφερράτα (Grottaferrata) (1608 - 1610), περίπου 20 χλμ. έξω από τη Ρώμη, όπου ο Οντοάρντο Φαρνέζε ήταν επίτιμος Ηγούμενος. Στο μεταξύ είχε ολοκληρώσει τις νωπογραφίες (1604 - 1605) στον ναό του Αγίου Ονουφρίου (Sant'Onofrio) της Ρώμης, τις διακοσμήσεις στο ανάκτορο Ματτέι (1606 - 1607), μια μεγάλη σκηνή με τη "μαστίγωση του Αγίου Ανδρέα" στον ναό Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου, σε συναγωνισμό με τοιχογραφία του Ρένι που βρίσκεται αντικριστά της, και μια οροφή με "Σκηνές από τη ζωή της Αρτέμιδας" (1609) στη βίλα Οντεσκάλκι (Villa Odescalchi) στο Μπασσάνο ντι Σούτρι (το σημερινό Μπασσάνο Ρομάνο).
Μετά τον θάνατο του Αννίμπαλε Καρράτσι το 1609, οι Μπολονέζοι μαθητές του, ιδιαίτερα οι Ντομενικίνο, Αλμπάνι, Ρένι και Λανφράνκο έγιναν οι ηγέτιδες μορφές της ζωγραφικής στη Ρώμη - ο Καραβάτζο είχε εγκαταλείψει τη Ρώμη το 1606 και οι μαθητές του δεν ήταν σε θέση να συναγωνιστούν με επιτυχία τους ζωγράφους από τη Μπολόνια ούτε στις τοιχογραφίες ούτε στα τρίπτυχα. Ένα από τα αριστουργήματα του Ντομενικίνο, οι τοιχογραφίες του με τις "Σκηνές από τη ζωή της Αγίας Καικιλίας, στο παρεκκλήσιο Πολέτ (Polet) του Αγίου Λουδοβίκου των Γάλλων (San Luigi dei Francesi) του ανατέθηκε το 1612 και το ολοκλήρωσε το 1615. Ταυτόχρονα, ζωγράφισε το πρώτο του και πιο διάσημο τρίπτυχο, την "τελευταία μετάληψη του Αγίου Ιερωνύμου" για την εκκλησία του Αγίου Ιερώνυμου της Ευσπλαχνίας (San Girolamo della Carità), το οποίο υπέγραψε και χρονολόγησε (1614). Αυτό το έργο επρόκειτο να συγκριθεί με την περίφημη "Μεταμόρφωση" του Ραφαήλ και να αποκληθεί "ο ωραιότερος πίνακας στον κόσμο".
Στα τέλη του 1616 ο Ντομενικίνο σχεδίασε τη φατνωματική οροφή στη Σάντα Μαρία του Τραστέβερε με θέμα την "Κοίμηση της Θεοτόκου" και άρχισε ένα κύκλο δέκα τοιχογραφιών που απεικόνιζαν τη "ζωή του Απόλλωνα" στο περίπτερο του κήπου της βίλα Αντομπραντίνι (Villa Aldobrandini) στο Φρασκάτι, στις οποίες είχε ως βοηθό του Τζοβάννι Μπαττίστα Βιόλα, καλλιτέχνη από τη Μπολόνια ο οποίος, όπως και ο ίδιος ο Ντομενικίνο, υπήρξε καινοτόμος στις εξελίξεις της τοπιογραφίας. Από το 1617 ως το 1621 ο Ντομενικίνο έλειπε από τη Ρώμη, απασχολούμενος στη Μπολόνια και στο Φάνο, όπου, κατά την περίοδο 1618 - 1619 δημιούργησε τις τοιχογραφίες στο παρεκκλήσιο Νόλφι του Καθεδρικού ναού του Φάνο, με "σκηνές από τη ζωή της Παρθένου".
Το 1621 εκλέχτηκε Πάπας ο Γρηγόριος ΙΕ', που όπως προαναφέρθηκε ήταν από τη Μπολόνια. Ο Ντομενικίνο επέστρεψε στη Ρώμη και ονομάστηκε Παπικός Αρχιτέκτονας. Έκτισε λίγα κτίσματα, αλλά άφησε σχέδια για πολλά προγράμματα, ιδιαίτερα αυτά για την πρόσοψη του Σαντ'Αντρέα ντέλλα Βάλλε (Sant'Andrea della Valle) και τον ναό του Αγίου Ιγνατίου (και οι δύο στη Ρώμη), συνέχισε όμως να είναι ιδιαίτερα δραστήριος ως ζωγράφος, δεχόμενος πολλές αναθέσεις για τρίπτυχα σε εκκλησίες της Ρώμης: Σαν Λορέντσο ιν Μιράντα (San Lorenzo in Miranda, 1626–27), Άγιοι Ιωάννης Ευαγγελιστής και Πετρώνιος των Μπολονέζων (SS. Giovanni Evangelista e Petronio dei Bolognesi, 1626–29), Αγία Μαρία της Νίκης (Santa Maria della Vittoria, 1629–30) και Άγιος Πέτρος, 1625–30). Ζωγράφισε, επίσης, πολυάριθμες τοιχογραφίες στη Ρώμη κατά τη δεκαετία του 1620: την οροφή στο Ανάκτορο Κοσταγκούτι (Palazzo Costaguti, περ. 1622), το χοροστάσιο και τις αψίδες στον ναό Σαντ'Αντρέα ντέλλα Βάλλε (Sant'Andrea della Valle), όπου εκδηλώθηκε ο άγριος ανταγωνισμός του με τον Λανφράνκο, ο οποίος ζωγράφισε τον θόλο πάνω από τις αψίδες και τις αψίδες του Αγίου Σιλβέστρου στον Κυρηνάλιο (San Silvestro al Quirinale) (περ. 1628) και στον Σαν Κάρλο των Κατινάρι (San Carlo ai Catinari 1628–30).
Ρίβερτον
Το Ρίβερτον είναι πόλη στο Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ. Σύμφωνα με απογραφή του 2020, η πόλη είχε πληθυσμό 10.682 κατοίκων, καθιστώντας την την μεγαλύτερη πόλη στην Κομητεία Φρεμόντ.
Ντομενικίνο
Βίος
Παρά τις δραστηριότητές του στη Ρώμη, ο Ντομενικίνο αποφάσισε να φύγει από την πόλη το 1631 για να αναλάβει την περισσότερο περίβλεπτη, και πολύ περισσότερο επικερδή, ανάθεση στη Νάπολι, για τη διακόσμηση του βασιλικού παρεκκλησίου του Θησαυρού του Αγίου Τζεννάρο (Cappella del Tesoro di San Gennaro) στον Καθεδρικό ναό της πόλης. Εκεί ζωγράφισε τέσσερα μεγάλα παράθυρα σε σχήμα ημισελήνου, τέσσερις αψίδες και δώδεκα σκηνές στα υπερώα των αψίδων, έργα που τον κράτησαν απασχολημένο ως το τέλος της ζωής του ανάμεσα σε πολλές αντιξοότητες λόγω της εχθρότητας των τοπικών καλλιτεχνών. Ζωγράφισε επίσης τέσσερις μεγάλους πίνακες για την Αγία Τράπεζα, με λάδι σε χαλκό. Απεβίωσε, πιθανόν δηλητηριασμένος από την αποκαλούμενη "τριανδρία της Νάπολι", της οποίας ηγείτο ο Ισπανός Γιουζέπε ντε Ριμπέρα (Jusepe de Ribera), πριν ολοκληρώσει τον τέταρτο πίνακα και τον θόλο, που στη συνέχεια ολοκληρώθηκε από τον Λανφράνκο.
Ρίβερτον
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1906. Ονομάστηκε Ρίβερτον, καθώς στην περιοχή συναντιούνται τέσσερις ποταμοί.
Τον Αύγουστο του 2017 παρατηρήθηκε έκλειψη ηλίου από το Ρίβερτον.
Ντομενικίνο
Οι ιδέες στην τέχνη
Οι εργασίες του Ντομενικίνο, εμπνευσμένες κυρίως από παραδείγματα των Ραφαήλ και Καρράτσι, αντικατοπτρίζουν τις θεωρητικές ιδέες του φίλου του Τζοβάννι Μπαττίστα Αγκούτσι, με τον οποίον ο ζωγράφος συνεργάστηκε σε μια "πραγματεία ζωγραφικής". Το πορτρέτο του Αγκούτσι στο μουσείο του Γιορκ παλαιότερα αποδιδόταν στον Ντομενικίνο, αλλά σήμερα πιστεύεται ότι το δημιούργησε ο Αννίμπαλε Καρράτσι, που επίσης ήταν φίλος του. Αντιπροσωπεύει αυτό που αργότερα θα γινόταν γνωστό ως "η κλασική ιδεαλιστική τέχνη", που στοχεύει να ξεπεράσει τις ατέλειες της φύσης αναπτύσσοντας "το ιδεώδες του κάλλους" (idea del bello) μέσω της μελέτης και μίμησης των καλυτέρων έργων της αρχαίας και της Αναγεννησιακής τέχνης. Ο όρος "μίμηση" υπ' αυτήν την έννοια δεν αντιπροσωπεύει την αντιγραφή αλλά μια δημιουργική διαδικασία, εμπνεόμενη από τη ρητορική θεωρία, όπου τα μοντέλα δεν είναι απλά αντικείμενα μίμησης αλλά οφείλουν να ξεπεραστούν. Ένα από τα πλέον γνωστά συμβάντα στην ιστορία της τέχνης έλαβε χώρα όταν ο Λανφράνκο κατηγόρησε τον Ντομενικίνο για κλοπή, ειδικότερα ότι ο Ντομενικίνο είχε κλέψει το σχέδιο του περίφημου πίνακά του "Η τελευταία μετάληψη του Αγίου Ιερωνύμου" από πίνακα με το ίδιο θέμα, που είχε φτιάξει στη Μπολόνια ο δάσκαλος του Ντομενικίνο Αγκοστίνο Καρράτσι. Για να αποδείξει τον ισχυρισμό του, ο Λανφράνκο κυκλοφόρησε ένα αντίτυπο του πίνακα του Αγκοστίνο, προτρέποντας ζωγράφους και κριτικούς να πάρουν θέση. Οι περισσότεροι, όμως, από αυτούς, περιλαμβανομένων του κατοπινού βιογράφου του, Μπελλόρι αλλά και του Νικολά Πουσέν έλαβαν θέση υπέρ του Ντομενικίνο, σημειώνοντας ότι επρόκειτο για αξιέπαινη μίμηση (με την πιο πάνω έννοια).
Ρίβερτον
Απογραφή 2010
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, στην πόλη ζούσαν 10.615 άτομα, υπήρχαν 4.252 νοικοκυριά, καθώς και 2.600 οικογένειες.
Ντομενικίνο
Οι ιδέες στην τέχνη
Ο Ροζέ ντε Πιλ (Roger de Piles) στο έργο του Balance του 1708, στο οποίο προσπαθεί να ποσοτικοποιήσει και να συγκρίνει το μεγαλείο των ζωγράφων σε τέσσερα σημεία (όπου κανείς καλλιτέχνης δεν καταφέρνει να συγκεντρώσει βαθμό άνω του 18 σε κανένα σημείο!), αποδίδει στον Ντομενικίνο 17 στο σχέδιο (dessein), 17 στην έκφραση (expression), 15 στη σύνθεση (composition) και μόνον 9 για τη χρήση των χρωμάτων. Η συνολική επίδοση του Ντομενικίνο φθάνει τους 58 βαθμούς και υπολείπεται μόνον του Ραφαήλ και του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, ενώ ισοβαθμεί με τον Καρράτσι.
Ρίβερτον
Απογραφή 2010
Από τα 4.252 νοικοκυριά το 31% είχε παιδιά κάτω των 18 ετών, το 43.2% ήταν παντρεμένα ζευγάρια. Το 18% ήταν μονογονεϊκές οικογένειες.
Ντομενικίνο
Η κριτική από τον Ράσκιν
Το έργο του ντε Πιλ αντανακλούσε την υψηλή εκτίμηση της οποίας έχαιρε ο Ντομενικίνο μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Ντομενικίνο είχε δημιουργήσει δικό του τοπιογραφικό ύφος, το οποίο επηρέασε καθοριστικά τον Κλωντ Λορραίν στα πρώτα του έργα, όπως και τον Νικολά Πουσέν Ωστόσο, στις αρχές του 19ου αιώνα ο Τζων Ράσκιν (John Ruskin) εξέδωσε το βιβλίο του Modern Painters (Σύγχρονοι Ζωγράφοι), στο οποίο προέβη σε καταστροφικές επιθέσεις κατά της Σχολής μπαρόκ της Μπολόνια. Ο Καρράτσι και οι μαθητές του καταδικάζονταν από τον Ράσκιν ως "ανειλικρινείς". Κατά τον Ράσκιν δεν υπήρχε ειλικρίνεια στην τέχνη ούτε αξιόλογος καλλιτέχνης από τον 17ο αιώνα και εντεύθεν και όλοι καταδικάζονταν διπλά ως "εκλεκτικοί". Αυτό, βέβαια, αποτελούσε παρανόηση από πλευράς του, καθώς οι ίδιοι οι ζωγράφοι της Μπολόνια αυτοχαρακτηρίζονταν ως "εκλεκτικοί", όχι όμως όπως το εννοούσε ο Ράσκιν, αλλά επειδή επέλεγαν ό,τι καλύτερο υπήρχε ως τότε στη ζωγραφική. Αποτέλεσμα του βιβλίου του Ράσκιν ήταν ο Ντομενικίνο και οι άλλοι ζωγράφοι της σχολής στην οποία ανήκε να χάσουν την αίγλη την οποία απολάμβαναν ως τότε και να παραγνωριστούν. Ωστόσο, μια ομάδα σύγχρονων λογίων, όπως οι Λουίτζι Σέρρα, ο Τζων Πόουπ-Χένεσι, η Εβελίνα Μπορέα και ιδίως ο Ρίτσαρντ Σπερ (Richard Spear), που το 1982 εξέδωσε έναν "κριτικό κατάλογο" (catalogue raisonné) όλων των δημιουργημάτων του Ντομενικίνο, περιλαμβανομένων και των προπαρασκευαστικών σχεδιασμάτων του, ανέσυραν τον Ντομενικίνο από την αφάνεια στην οποία τον είχαν ρίξει οι βικτωριανοί κριτικοί, και τον επανέφεραν στη θέση του ως έναν από τους πλέον σημαντικούς καλλιτέχνες της Ιταλίας του 17ου αιώνα, που με το έργο τους άσκησαν βαθιά επιρροή στους μεταγενέστερους. Το 1996, στο Παλάτσο Βενέτσια πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεγάλη έκθεση έργων του Ντομενικίνο.
Ρίβερτον
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ουαϊόμινγκ
Άνω Άγιος Βλάσιος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Άνω Άγιος Βλάσιος ή Άνω Άγιος Βλάσης είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 860 μέτρα.
Ντομενικίνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Άνω Άγιος Βλάσιος Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άνω Άγιος Βλάσιος βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, ανάμεσα στις τεχνητές λίμνες Κρεμαστών (ΝΔ.) και Καστρακίου (ΒΑ.). Είναι κτισμένος στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Κουτούπα του Παναιτωλικού. Απέχει 37 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Βλασίου και να ορίζεται έδρα τής ομώνυμης κοινότητας. Καταργήθηκε το 1940 για να επανασυσταθεί το 1951. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Αγίου Βλασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 55 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Κάτω Σύμη Ηρακλείου
thumb|Ο ναός του Αφέντη Χριστού στην Κάτω Σύμη.|261x261εσ Η Κάτω Σύμη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Κάτω Σύμη βρίσκεται σε μια κατάφυτη από βλάστηση κοιλάδα, σε τοπίο με επιβλητική αγριότητα. Περικλείεται από δασώδη ορεινή έκταση. Η Σύμη, όπως συνηθέστερα λέγεται από τους Κρητικούς, έχει τη μεγαλύτερη δασική κάλυψη στο νομό Ηρακλείου, μια και στην περιοχή της βρίσκεται το περίφημο δάσος της Σύμης, συνέχεια του δάσους του Σελακάνου, και συχνά την αποκαλούν ποδενδρούσα.
Στην άκρη του χωριού ρέει ο Μπλαβοπόταμος, που συνεχίζει την πορεία του προς Φαφλάγκο και καταλήγει στο Λιβυκό Πέλαγος. Η απόστασή του από την Ιεράπετρα είναι 30 χλμ και από το Ηράκλειο είναι 74 χλμ.
Η κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία και η μελισσοκομία. Στις παράλιες περιοχές καλλιεργούνται πρώιμα κηπευτικά.
Μάλιστα, είναι το μοναδικό δημοτικό διαμέρισμα της Βιάννου που υπάγεται εκκλησιαστικώς στην Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας, μια πού η Σύμη ήταν τμήμα του πάλαι ποτέ Δήμου Μουρνιών Λασιθίου. Ο κοντινός οικισμός Άνω Σύμη υπάγεται και σήμερα στην Κοινότητα Μουρνιών Ιεράπετρας.
Δείτε Κοινότητα Κάτω Σύμης
Φυσικά μνημεία και αξιοθέατα
Λόγω του έντονα ορεινού της χαρακτήρα, η Σύμη έχει πολλά σπήλαια, με σπουδαιότερα τα Ζυμπραγά Σπηλιάρια, τον Κισσόσπηλιο, το σπήλαιο Λέρη, τον σπήλιο του Μπουμπούλη, τον σπήλιο Ριζά και τον σπήλιο Χάλαβρα.
Άλλο σημαντικό φυσικό μνημείο στην Κάτω Σύμη είναι το Φαράγγι της Καπνιστής, όπου, κατά την παράδοση, ζούσε ένας τεράστιος άνθρωπος, ο Σαραντάπηχος.
Οι σημαντικότεροι ναοί είναι της Παναγίας της Γαλατοκτισμένης και Νηστικοκτισμένης,του Αφέντη Χριστού,του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου πάνω στον οδικό άξονα Ιεράπετρας-Βιάννου και του Αγίου Γεωργίου. Η πρώτη κτίσθηκε  στα 1385, όπως αναγράφεται στη θυρίδα του Ιερού Βήματος και  ονομάστηκε έτσι, επειδή κατά την παράδοση, ο ναός χτίστηκε από λάσπη και γάλα αντί για νερό, με νηστικούς μάστορες, σε όλη τη διάρκεια κατασκευής της. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται 1 χλμ. περίπου έξω από το χωριό, στον ακατοίκητο σήμερα οικισμό της Απάνω Σύμης που διοικητικά ανήκει στο δήμο Ιεράπετρας, σε υψόμετρο 940 μ. και έχει τοιχογραφίες του Εμμανουήλ Φωκά, από τα μέσα του 15ου αιώνα.
Τα πιο αξιόλογα σημεία του χωριού είναι η Πατέλα στην Πάνω Γειτονιά και η τοποθεσία στου Σκεπαστού στη Μέσα Γειτονιά, όπου υπάρχει πηγή νερού, η λεγόμενη Μέσα Φλέγα. Το κέντρο του χωριού είναι στον Κάραβο, όπου υπάρχει πλατεία με επιβλητικό πλάτανο. Εδώ είναι συγκεντρωμένα τα καφενεία και η περισσότερη ζωή του χωριού.
Αρχαιολογική σημασία
thumb|250px|Το αρχαίο ιερό της Κάτω Σύμης|αριστερά Στην Κάτω Σύμη βρίσκονται οι σημαντικότερες αρχαιότητες της Βιάννου. Πρόκειται για το νεοανακτορικό (Μεσομινωικής ΙΙΙ β) ιερό του Ερμή και της Αφροδίτης στη θέση Κρύα Βρύση. Το ιερό είναι ένα από τα σημαντικότερα της αρχαιότητας, καθώς και ο μοναδικός μέχρι σήμερα γνωστός χώρος λατρείας στην Κρήτη και στην Ελλάδα που λειτούργησε επί πολλούς αιώνες χωρίς διακοπή. Ιδρύθηκε περί το 2.000 π. Χ. Η θέση του Ιερού ταυτίζεται με το Ιερόν Όρος, κατά τον Πτολεμαίο, το οποίο βρίσκεται μεταξύ του αρχαίου Τσούτσουρα και της Ιεράπυτνας (σημερινής Ιεράπετρας). Η λατρεία στο χώρο αυτό άρχισε από τη Μεσομινωική Εποχή και συνεχίστηκε μέχρι τα ρωμαϊκά αυτοκρατορικά χρόνια. Ευρήματα από το ιερό της Σύμης βρίσκονται σήμερα .στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα ‘’Simi Catto’’ με το όνομα (Κ97) και με 146 κατ. το 1583. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοικούσαν ορισμένοι Τούρκοι. Το 1834 είχε 38 χριστιανικές και 10 τουρκικές οικογένειες, ενώ η Απάνω Σύμη κατοικούνταν από 96 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 η Κάτω Σύμη είχε 371 Χριστιανούς κατοίκους.
Κατά την Επανάσταση του 1866 2 νεαρές γυναίκες από την Κάτω Σύμη, η Μαρία Πανακάκη και η Εργίνα Τσαγκατοπούλα, ενώ τις καταδίωκαν Τούρκους στρατιώτες, γκρεμίστηκαν σαν νέες Σουλιώτισσες από τον γκρεμό Γκούπο, καθώς προτίμησαν να πεθάνουν παρά να ατιμαστούν.
Το 1943 γερμανικό εκστρατευτικό σώμα μετέβη στο χωριό για να τιμωρήσει τους κατοίκους, επειδή είχαν σκοτώσει δύο Γερμανούς στο φυλάκιο της Σύμης. Στην είσοδο της κοιλάδας ανταρτικό σώμα καλά οχυρωμένο προσέβαλε τους Γερμανούς, στις 12 Σεπτεμβρίου από τους οποίους σκότωσαν 84 και εκτελέστηκαν 12. Άλλες πηγές κάνουν λόγο για 70 νεκρούς από γερμανικής πλευράς. Έπειτα από αυτό, οι Ναζί κατέστρεψαν όλα τα χωριά της ανατολικής Βιάννου και της δυτικής Ιεράπετρας από τον ποταμό Μύρτο μέχρι τον Αμιρά και τουφέκισαν όλους τους άρρενες κατοίκους (βλ. Ολοκαύτωμα της Βιάννου).
Στην Κάτω Σύμη γεννήθηκε το 1790 ο Νίκος Συγγελάκης ή Χατζηαναγνώστης ή Συμιανός, χαΐνης πριν από την Επανάσταση του 1821. Ήταν ο τρόμος των γενιτσάρων της Βιάννου.
Κοινότητα Κάτω Σύμης
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κάτω Σύμης περιλαμβάνει και τον οικισμό Λουτράκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 138 κατοίκους.
Δημοτικό διαμέρισμα Κάτω Σύμης (πρώην)
Το Δημοτικό διαμέρισμα Κάτω Σύμης έχει συνολικό πληθυσμό 305 κατοίκους. Εκτός από την έδρα, συμπεριλαμβάνει τον οικισμό Λουτράκι, που έχει 66 κατοίκους. Το 1971 είχε 45 κατοίκους και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 350 μ. Βρίσκεται σε απόσταση 2 χλμ. από τη θάλασσα και αποτελεί επίνειο της Κάτω Σύμης.
Βλέπε Επίσης
Ολοκαύτωμα της Βιάννου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Καμάρι Ηρακλείου
Το Καμάρι (επίσημο: Καμάριον) είναι παραδοσιακό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου
Γενικά στοιχεία
Το Καμάρι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 230 μέτρων. Η θέση του είναι περίπου 4 χλμ. δυτικά του χωριού Κεραμούτσι. Δίπλα από το χωριό διέρχεται ο Καμαριανός ποταμός. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι περίπου 19 χλμ. και από την Τύλισο 5 χλμ. Οι κάτοικοι απασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, όπως επίσης και με την παραγωγή σταφίδας. Στο Καμάρι δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος.
Το Καμάρι υδρευόταν παλαιότερα από μαρμάρινη κρήνη, η οποία σώζεται και σήμερα. Στο χωριό βρίσκονται οι ιεροί ναοί του Αγίου Ιωάννη και του πολιούχου Αγίου Νικολάου (τρίκλιτος), όπως επίσης και αυτοί του Αγίου Στυλιανού και Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Πρέπει επίσης να αναφερθεί ο παλιός βυζαντινός ναός της Παναγίας, που οικοδομήθηκε επί Τουρκοκρατίας και αναπαλαιώθηκε στις μέρες μας.
Το όνομα του χωριού αποδίδεται στην ξεχωριστή ομορφιά του. Σε κεντρικό σημείο, βρίσκεται το εντυπωσιακό δίπατο σπίτι του "αδελφού του Μιμίκου". Πρόκειται για τον αδελφό του πρωταγωνιστή του αληθινού ρομάντσου "Ο Μιμίκος και η Μαίρη", που ήταν γιατρός στο Καμάρι.
Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Mertocamarο με 94 κατ. (Κ 102).
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κορφών και το 1928 στο ΦΕΚ 36Α - 14/03/1928 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τυλίσου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 58 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Καμαρίου
Παραπομπές
Καμαρ Καμαρ Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Ντουνάγιετς
μικρογραφία| Ο Ντουνάγιετς στην οροσειρά Πιενίνι Σροντκόβε, σχηματίζει ένα σύνορο 27 χιλιομέτρων μεταξύ της Πολωνίας και της Σλοβακίας. Ο Ντουνάγιετς (Dunajec) είναι ποταμός που διέρχεται από τη βορειοανατολική Σλοβακία και τη νότια Πολωνία. Είναι ένας δεξιός παραπόταμος του ποταμού Βιστούλα. Αρχίζει στο Νόβι Ταργκ στη συμβολή δύο μικρών ορεινών ποταμών, του Τσάρνι Ντουνάγιετς (Czarny Dunajec-Μαύρος) και του Μπιάουι Ντουνάγιετς (Biały Dunajec-Άσπρος). Ο Ντουνάγιετς αποτελεί το σύνορο μεταξύ της Πολωνίας και της Σλοβακίας για 17 χιλιόμετρα στην οροσειρά Πιενίνι Σροντκόβε (πολωνικά: Pieniny Środkowe, σλοβάκικα: Centrálne Pieniny), ανατολικά της τεχνητής λίμνης Τσόρστιν.
Ο Ντουνάγιετς έχει μήκος 249 χιλιόμετρα, συμπεριλαμβανομένου του ποταμού Τσάρνι Ντουνάγιετς, το οποίο τον καθιστά τον δέκατο τρίτο μεγαλύτερο ποταμό της Πολωνίας. Έχει λεκάνη απορροής 6.796 τετραγωνικών χιλιομέτρων (4.838 στην Πολωνία και 1.958 στη Σλοβακία). Στα σύνορα Σλοβακίας/Πολωνίας, διασχίζει την περιοχή Ζαμαγκούριε, με αξιοθέατα όπως η χαράδρα του ποταμού Ντουνάγιετς, ο ορεινός όγκος Τρεις Κορυφές με γκρεμό 500 μέτρων, το Τσερβένι Κλάστορ, και δύο κάστρα στο Τσόρτσιν και στη Νιεντζίτσα. μικρογραφία| Η Χαράδρα του Ντουνάγιετς στα όρη Πιενίνι. μικρογραφία| Ο Ντουνάγιετς στα όρη Πιενίνι. μικρογραφία| Ντουνάγιετς, 1939 Κάτω από τα δύο ρέματα πηγών, ο Ντουνάγιετς ρέει μέσα από μία ευρεία κοιλάδα που ονομάζεται Λεκάνη Νοβοτάρσκα. Στη συνέχεια, τροφοδοτεί τα νερά του φράγματος στη Νιεντζίτσα (λίμνη Γιεζιόρο Τσορστίνσκιε) και του φράγματος στο Σρομόβτσε Βίζνε (τεχνητή λίμνη Σρομόβτσε Βίζνε). Διασχίζοντας το κεντρικό τμήμα της οροσειράς Πιενίνι, δημιουργεί μια γραφική στροφή στα σύνορα Πολωνίας/Σλοβακίας μεταξύ του Σρομόβτσε Βίζνε και της Στσαβνίτσα, όπου ρέει από το βράχο Κοτούνκα, που διαφοροποιεί την περιοχή από τα πάνω τμήματα του ποταμού. Ακολούθως, στρέφεται προς τα βόρεια προς τα Δυτικά Όρη Μπέσκιντς και τη Λεκάνη Σοντέτσκα (όπου συγχωνεύεται με τον δικό του μεγαλύτερο παραπόταμο, τον ποταμό Πόπραντ). Διασχίζει μία ανοιχτή κοιλάδα στους πρόποδες των Όρων Μπέσκιντς και κυλάει κατηφορικά κάθετα στους πρόποδες του Ρόζνουβ (με δύο ακόμη φράγματα: τη λίμνη Γιεζιόρο Ροζνόβσκιε και τη λίμνη Γιεζιόρο Τσχόβσκιε) και τέλος, οδηγεί στη Λεκάνη του Σαντόμιες και στην πεδινή κοιλάδα του Βιστούλα. Ο Ντουνάγιετς ρέει στον ποταμό Βιστούλα, κοντά στο Οπατόβιετς.
Πόλεις και κωμοπόλεις
Ο Ντουνάγιετς ρέει μέσω ή κοντά σε αυτές τις τοποθεσίες στην Πολωνία και στη βόρεια Σλοβακία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Ποταμοί της Σλοβακίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βιστούλα Κατηγορία:Σύνορα Πολωνίας-Σλοβακίας
Α.Ε.Κ. (ποδόσφαιρο γυναικών)
Το ποδοσφαιρικό τμήμα γυναικών της ΑΕΚ είναι απο τα πιο πρόσφατα νεοσύστατα τμήματα του συλλόγου καθώς ιδρύθηκε το 2021 και απο την σεζόν 2023-24 θα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία Γυναικών.
Ιστορία
Η Α.Ε.Κ. από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής της έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην ανάπτυξη του γυναικείου αθλητισμού. Έτσι, απο τον Ιούλιο του 2021 ιδρύθηκε και τέθηκε άμεσα σε λειτουργία από την αγωνιστική περίοδο 2021-2022 ένα ακόμη τμήμα γυναικών, το τμήμα γυναικείου ποδοσφαίρου. Μαζί με τη γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου της Α.Ε.Κ., παράλληλα δημιουργηθηκαν Τμήματα Υποδομής με στόχο την καλλιέργεια του αθλήματος και τη δημιουργία νέων αθλητριών από τα σπλάχνα του Συλλόγου. Το Σεπτέμβριο του 2021 πραγματοποιήθηκε η κλήρωση της Γ’ Εθνικής Ποδοσφαίρου Γυναικών, με την ιστορική συμμετοχή της ΑΕΚ ως νεοσύστατο τμήμα.
Γρήγορα ξεχώρησε η δυναμική της, καθώς την σεζόν 2021-22 η ομάδα με πρώτο προπονητή της τον Χρήστο Χριστόπουλο κατέκτησε την πρωτιά στον 5ο Όμιλο και παράλληλα την άνοδο στη Β' Εθνική όντας αήττητη και με μεγάλα σκορ κατά των αντιπάλων της. Οι «κιτρινόμαυρες» βρίσκονταν στον 5ο Όμιλο της Κατηγορίας, μαζί με τον Άγιο Θωμά, τον Ακράτητο Άνω Λιοσίων, τις Γυναίκες Περιστερίου και τη Λήμνο.
Την σεζόν 2022-2023 η «Ένωση» με προπονητή τον Νίκο Γκαλίτσιο και τον Χρήστο Χριστόπουλο ως τεχνικό διευθυντή συμμετέχει στον 3ο Όμιλο του Πρωταθλήματος, γεμάτη όνειρα και φυσικά με στόχο την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία του ελληνικού γυναικείου ποδοσφαίρου. Κάτι που στο τέλος της σεζόν το καταφέρνει πάλι ως αήττητη πρωταθλήτρια, μετά απο αγώνες μπαράζ κατα της 2ης ομάδας του ομίλου της, Νέες Ατρομήτου με συνολικό σκορ 6-0.
Απο την σεζόν 2022-2023 θα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία Γυναικών.
Τρέχουσα σύνθεση ομάδας
Η ομάδα όπως ήταν στις 1 September 2023
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2021
Αλάνα Μάιλς
Η Αλάνα Μάιλς (Alannah Myles, πραγματικό όνομα: Alannah Byles, 25 Δεκεμβρίου 1958) είναι Καναδή τραγουδίστρια.
Γεννήθηκε στο Τορόντο, Οντάριο, του Καναδα. Μεγάλωσε στο Μπάκχορν του Τορόντο όπου η οικογένειά της έχει ένα ράντσο, όπου και έμαθε ιππασία. Έγραψε το πρώτο της τραγούδι στα οκτώ της χρόνια, με τίτλο Ugly Little Cabbage in the Garden, που αναφερόταν στην αδερφή της, που την πείραζε συνέχεια. Αργότερα, πούλησε το άλογό της προκειμένου να αγοράσει μία κιθάρα τύπου Ovation για να παίξει σε διάφορα μαγαζιά (κυρίως κλαμπ και καφέ).
Μόλις ενηλικιώθηκε, άρχιζε να παίζει επαγγελματικά στο Νότιο Οντάριο. Συνάντησε τον Κρίστοφερ Γουόρντ, με τον οποίο σχημάτισαν συγκρότημα και ερμήνευαν επιτυχίες των Αρίθα Φράνκλιν, Μπομπ Σήγκερ και The Pretenders. Κατάφεραν μάλιστα να πάρουν ορισμένες δουλειές πείθοντας καταστηματάρχες πως γνωστά τραγούδια άλλων καλλιτεχνών είναι κατ' ουσίαν δικά τους. Αργότερα, το συγκρότημα ολοκληρώθηκε και με την προσθήκη του Ντέιβιντ Τάισον.
Το 1989 βγήκε το περίφημο τραγούδι Black Velvet όπου γρήγορα ανέβηκε στα charts πολλών χωρών. Στον Καναδά] έγινε 10 φορές πλατινένιο. Συνολικά, πούλησε 5 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως και κέρδισε τρία Juno Awards και ένα Γκράμι. Η Μάιλς έκανε συνεχόμενη περιοδεία για 18 μήνες, ενώ άνοιγε τις συναυλίες για πολλούς καλλιτέχνες, όπως οι Ρόμπερτ Πλαντ, Τίνα Τάρνερ και Simple Minds.
Η Myles έχει διάφορες επιτυχίες στον Καναδά, μεταξύ των οποίων τα Love Is και Song Instead of a Kiss, όμως το Black Velvet είναι η μοναδική της διεθνής επιτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές
Ιαπωνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Σύμβολο
Το σύμβολο της Ιαπωνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας είναι το Γιαταγκαράσου, ένα μυθικό τρίποδο κοράκι που οδήγησε τον αυτοκράτορα Τζίμου στο όρος Κουμάνο. Το Γιαταγκαράσου ήταν επίσης ο αγγελιοφόρος της ανωτάτης θεάς του ήλιου, Αματεράσου, στο Σίντο.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιαπωνια Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ιαπωνία
Μπρους Τσάτουιν
Ο Τσαρλς Μπρους Τσάτουιν (Bruce Chatwin, 13 Μαΐου 1940 – 18 Ιανουαρίου 1989) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος και ταξιδιωτικός συγγραφέας. Κέρδισε το βραβείο James Tait Black Memorial για το μυθιστόρημά του «Στον μαύρο λόφο» (1982). Ήταν αμφισεξουαλικός, παντρεμένος. Ήταν ένας από τους πιο γνωστούς ανθρώπους στη Βρετανία που προσβλήθηκαν από τον ιό HIV και πέθαναν από AIDS, ωστόσο δεν είχε κάνει γνωστές τις λεπτομέρειες της ασθένειάς του.
Πρώτα Χρόνια
Ο Μπρους Τσάτουιν γεννήθηκε το 1940 στο Σέφιλντ της Αγγλίας. Το πρώτο του σπίτι ήταν το σπίτι των παππούδων του στο Ντρόνφιλντ, κοντά στο Σέφιλντ. Η μητέρα του Μαργαρίτα (το γένος Turnell) είχε μετακομίσει στο σπίτι των γονιών της όταν ο πατέρας του Τσάτουιν, Τσαρλς Τσάτουιν, έφυγε για να υπηρετήσει στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Πριν από αυτό ζούσαν στο Μπαρντ Γκριν (Barnt Green) στο Γουόρστσεστερσάιρ.
Ο Τσάτουιν πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια με τους γονείς του στο Γουέστ Χιθ στο Μπέρμιγχαμ, όπου ο πατέρας του είχε δικηγορικό γραφείο.
Σπούδασε στο Κολέγιο Μάρλμπορο, στο Γουίλτσαϊρ.
Τέχνη και Αρχαιολογία
Στο τέλος του 1964 άρχισε να υποφέρει από προβλήματα όρασης, τα οποία απέδιδε στη λεπτομερή ανάλυση των έργων τέχνης που απαιτούσε η δουλειά του. Συμβουλεύτηκε τον ειδικό Πάτρικ Τρέβορ-Ρόπερ (Patrick Trevor-Roper), ο οποίος διέγνωσε έναν λανθάνοντα στραβισμό και του συνέστησε να κάνει εξάμηνη διακοπή από τη δουλειά του στους Σόθμπις. Ο Τρέβορ- Ρόπερ είχε αναμειχθεί με τον σχεδιασμό μιας οφθαλμολογικής κλινικής στην Αντίς Αμπέμπα και πρότεινε στον Τσάτουιν να επισκεφθεί την ανατολική Αφρική. Τον Φεβρουάριο του 1965, ο Τσάτουιν έφυγε για το Σουδάν. Όταν επέστρεψε, είχε απογοητευθεί από τον κόσμο της τέχνης και έστρεψε το ενδιαφέρον του στην αρχαιολογία. Παραιτήθηκε από τη θέση του στους Σόθμπις το καλοκαίρι του 1966.
Ο Τσάτουιν γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου για να σπουδάσει αρχαιολογία τον Οκτώβριο του 1966. Παρόλο που κέρδισε το Βραβείο Γουόρντροπ (Wardrop Prize) για την καλύτερη εργασία πρωτοετούς, βρήκε την αυστηρότητα της ακαδημαϊκής αρχαιολογίας κουραστική. Πέρασε δύο χρόνια εκεί και έφυγε χωρίς να πάρει πτυχίο.
Λογοτεχνική Καριέρα
Το 1972 ο Τσάτουιν προσλήφθηκε από το περιοδικό των Sunday Times ως σύμβουλος τέχνης και αρχιτεκτονικής. Η ενασχόληση του με το περιοδικό καλλιέργησε τις αφηγηματικές του ικανότητες. Ταξίδεψε σε πολλές διεθνείς αποστολές, γράφοντας για θέματα όπως οι Αλγερινοί μετανάστες εργάτες, το Μεγάλο Τείχος της Κίνας, και πήρε συνεντεύξεις από πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, όπως ο Αντρέ Μαλρώ στη Γαλλία και η ποιήτρια Ναντέζντα Μαντελστάμ στη Σοβιετική Ένωση.
Το 1972 ο Τσάτουιν πήρε συνέντευξη από την ενενηντατριάχρονη αρχιτέκτονα και σχεδιάστρια Εϊλίν Γκρέι στο σπίτι της στο Παρίσι, όπου παρατήρησε έναν χάρτη μιας περιοχής της Νότιας Αμερικής, της Παταγονίας, που είχε ζωγραφίσει η ίδια. «Πάντα ήθελα να πάω εκεί», της είπε ο Μπρους. «Κι εγώ. Πήγαινε εσύ για μένα», απάντησε εκείνη. Δύο χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1974, ο Τσάτουιν πέταξε για τη Λίμα του Περού και έφτασε στην Παταγονία έναν μήνα αργότερα. Όταν έφτασε, παραιτήθηκε από την εφημερίδα με ένα τηλεγράφημα: «Έφυγα για Παταγονία». Πέρασε έξι μήνες στην περιοχή, ένα ταξίδι που είχε ως αποτέλεσμα το βιβλίο «Στην Παταγονία» (1977). Αυτή η δουλειά καθιέρωσε τη φήμη του ως ταξιδιωτικού συγγραφέα. Αργότερα, ωστόσο, οι κάτοικοι της περιοχής δεν επιβεβαίωναν τα γεγονότα όπως τα διηγήθηκε ο Τσάτουιν στο βιβλίο του. Ήταν η πρώτη, αλλά όχι η τελευταία φορά στην καριέρα του, όπου συζητήσεις και χαρακτήρες τους οποίους ο Τσάτουιν παρουσίαζε ως αληθινούς υποστηρίχθηκε ότι ήταν φανταστικοί.
Μεταγενέστερα έργα περιλαμβάνουν ένα μυθιστόρημα βασισμένο στο δουλεμπόριο («Ο Αντιβασιλεύς της Ουίντα»), για το οποίο έκανε έρευνα με παρατεταμένες διαμονές στο Μπενίν, στη Δυτική Αφρική. Για το βιβλίο «Τα μονοπάτια των τραγουδιών» (1987), ένα έργο που συνδυάζει την πραγματικότητα με την επινόηση, ο Τσάτουιν πήγε στην Αυστραλία. Μελέτησε την κουλτούρα των Αβορίγινων για να εκφράσει το πώς τα τραγούδια τους είναι μια διασταύρωση ενός μύθου για τη δημιουργία, ενός άτλαντα, και της προσωπικής ιστορίας του κάθε Αβορίγινα. Συσχέτισε, επίσης, το ταξίδι που εκφράζεται στα Μονοπάτια των Τραγουδιών με τα δικά του ταξίδια και το μακρύ νομαδικό παρελθόν των ανθρώπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο
Καρυά (μυθολογία)
Πηγή
Καρυα Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Λετονική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Η Λετονική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (Latvijas padomju enciklopēdija) είναι καθολική εγκυκλοπαίδεια στα λετονικά σε 10 τόμους.
Άγιος Βλάσιος Παρακαμπυλίων Αιτωλοακαρνανίας
Ο Άγιος Βλάσιος Παρακαμπυλίων αποτελεί έδρα του Δήμου Παρακαμπυλίων. Ανήκει στην επαρχία Τριχωνίδας, στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Έχει 434 κατοίκους (απογραφή 2001).
Λετονική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Ιστορία
Ο κύριος συντάκτης ήταν ο Πέτερις Γιέρανς, και τυπώθηκε στη Ρίγα αριθμώντας 75.000 σύνολα.
Περιεχόμενο
Η εγκυκλοπαίδεια περιέχει περίπου 60.000 άρθρα, και περιλαμβάνει περίπου 20.000 εικόνες και πάνω από 600 χάρτες. Καλύπτει όλους τους κλάδους της γνώσης, με την αναμενόμενη ιδεολογική έμφαση εκδόσεων καταγωγής στο Σοβιετικό μπλοκ κατά την περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονία-επέκταση Κατηγορία:Σοβιετικές εγκυκλοπαίδειες
Άγιος Βλάσιος Παρακαμπυλίων Αιτωλοακαρνανίας
Ο δήμος Παρακαμπυλίων ήταν ορεινός κυρίως δήμος της Αιτωλοακαρνανίας, που βρισκόταν βόρεια του Αγρινίου και εκτεινόταν ως τα σύνορα του νομού με την Ευρυτανία, στην περιοχή με την τεχνητή λίμνη Κρεμαστών.
Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγρινίου.
Ο παραπόταμος του Αχελώου, Ταυρωπός ή Μέγδοβας, ονομαζόταν στην αρχαιότητα Καμπύλος λόγω του ελικοειδούς ρου που σχημάτισε αμέτρητες καμπύλες. Έτσι πήρε το όνομα της η περιοχή (παρά+καμπύλος).
Αγιος Βλασιος
Γκαγκάεμαουγκα
Η Γκαγκάεμαουγκα (Σαμόα: Gaga'emauga) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Σαβάι των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 223 τ.χλμ. και πληθυσμό 7.108 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σαλέουλα.
Γεωγραφία
Η Γκαγκάεμαουγκα βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα και βορειοανατολικά του Σαβάι. Συνορεύει στα δυτικά με την Γαγκάιφομαουγκα, στα ανατολικά με τη Φάασαλελεαγκα, στα νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά με την Παλάουλι και στα νότια-κεντρικά με την Σατουπάιτεα.
Ηφαιστειακές εκρήξεις (1905-1911)
thumb|right|250px|Η έκρηξη του ηφαιστείου [[Ματαβάτου, 1905 με 1911]]
Το 1905 το ηφαίστειο Ματαβάτου εξεράγει. Η λάβα κατάστερψε τα χωριά που βρήκε μπροστά της, εκ των οποίων η Σαλέουλα και το Σαλάγκο. Τα ίχνη της λάβας έχουν εξαφανιστεί. Όσοι από τους ανθρώπους αυτών των χωριών επέζησαν, κατέφυγαν στο Ουπόλου. Παρά τη μετακίνησή τους, κράτησαν τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσες τους.
Ιτου-ο-Τάνε
Η Γκαγκάεμαουγκα είναι γειτονικό διαμέρισμα της Γκαγκάιφομαουγκα. Τα δύο αυτά διαμερίσματα αποτελούν το Ιτου-ο-Τάνε (Itu-o-Tane, Η Πλευρά των Ανδρών).
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαμερίσματα των Σαμόα
Μαουτχάουζεν (πόλη)
Το Μαουτχάουζεν είναι μικρή πόλη της Άνω Αυστρίας. Βρίσκεται περίπου 29 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Λιντς. Ο πληθυσμός του Μαουτχάουζεν ανέρχεται στους 4.850 κατοίκους.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργήθηκαν εκεί οι εγκαταστάσεις ενός Γερμανικού στρατοπέδου συγκέντρωσης. Σε εκείνο το μέρος θανατώθηκαν περίπου 122.000 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και 3.700 Έλληνες. Ανάμεσα στους έγκλειστους στο στρατόπεδο ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο οποίος το 1942 σε μιαν απόπειρα απόδρασης από την Ελλάδα, συνελήφθη από την Γκεστάπο και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο όπου και παρέμεινε κρατούμενος μέχρι τις 5 Μαΐου 1945.
Ενδιαφέροντα μέρη αυτής της μικρής πόλης είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
Ναός της Ντάκκα
O ελληνορωμαϊκός αιγυπτιακός ναός της Ντάκκα χτίστηκε στην n αρχαία πόλη Ψέλχις στην Κάτω Νουβία, 56 χλμ. νότια του Ασουάν αφιερωμένος στον Θωθ, τον θεό της σοφίας στο αρχαίο αιγυπτιακό πάνθεον. Ο ναός ήταν αρχικά ένα μικρό κτήριο με μία αίθουσα, που οικοδομήθηκε για πρώτη φορά τον 3ο αιώνα π.Χ. από έναν Μεροΐτη βασιλιά ονόματι Εργαμένης Β' σε συνεργασία με τον Πτολεμαίο Δ' ο οποίος πρόσθεσε έναν προθάλαμο και μια δομή πύλης. Ο Πτολεμαίος Θ ́ «διηύρυνε στη συνέχεια τον ναό προσθέτοντας έναν πρόναο με δύο σειρές πιθανώς τριών κιόνων». Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, οι αυτοκράτορες Αύγουστος και Τιβέριος διηύρυναν περαιτέρω τη δομή με «την προσθήκη, στο πίσω μέρος, ενός δεύτερου ιερού καθώς και εσωτερικού και εξωτερικού περιβόλου με μεγάλο πυλώνα. Το ιερό περιείχε έναν ναό από γρανίτη». Ο Ναός της Ντάκκα μετατράπηκε σε φρούριο ναού από τους Ρωμαίους και περιβαλλόταν από πέτρινο τοίχο, μήκους 270 επί 444 μέτρα, με είσοδο κατά μήκος του Νείλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί
Τατιάνα Μαμάκη
Η Τατιάνα Μαμάκη - Βαρούτη (Тетяна Мамакі, Μάρτιος 1921 - 23 Ιανουαρίου 2007) ήταν Ελληνίδα χορογράφος. Γεννήθηκε στο Κίεβο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας τον Μάρτιο του 1921. Σπούδασε χορογραφία στην Αθήνα, στη σχολή μπαλέτου της Μαντάμ Ρεϋμόν, και στη συνέχεια στη Βαρσοβία όπου έλαβε δίπλωμα χορού και εμφανίσθηκε ως χορεύτρια στην Όπερα της πόλης. Από τη Βαρσοβία συνέχισε σπουδές στο Λονδίνο και το Παρίσι. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα υπήρξε πρώτη χορεύτρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1939 - 1949) και του Βασιλικού θεάτρου.
To 1949 μετέβη στο Παρίσι με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης όπου παρακολούθησε ιδιαίτερα μαθήματα στη σχολή Πρεομπραζέσκα. Με την επιστροφή της εργάσθηκε πλέον ως χορογράφος Έχει χορογραφήσει τις περισσότερες τραγωδίες αλλά και θεατρικές παραστάσεις, όπερες και οπερέτες καθώς και κινηματογραφικές ταινίες. Συνεργάσθηκε σε τακτικές εκπομπές της ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Σημαντικότερη χορογραφία της θεωρήθηκε εκείνη της παράστασης «Νόρμα» με τη Μαρία Κάλλας που δόθηκε το 1960 στην Επίδαυρο.
Η Γαλλία την τίμησε με ανώτερο παράσημο τέχνης.
Η Τατιάνα Μαμάκη πέθανε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου του 2007 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Πηγές
Μαμακη
Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1945
Η κυβέρνηση του Νικολάου Πλαστήρα (Ιανουάριος - Απρίλιος 1945), διαδέχθηκε την προηγούμενη κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου ίσως στην πιο ταραγμένη περίοδο της νεώτερης πολιτικής ιστορίας αφού τα χρόνια που θα ακολουθούσαν θα σημαδεύονταν από τον εμφύλιο πόλεμο.
Ένα από τα αιτήματα του ΕΑΜ και του ΚΚΕ προκειμένου να ενταχτούν στην προηγούμενη κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» ήταν η μη επάνοδος του βασιλέα Γεωργίου μέχρι να αποφασιστεί μέσω δημοψηφίσματος το πολιτειακό ζήτημα. Έτσι, με τη μεσολάβηση των Άγγλων, απέναντι στον δυστροπούντα βασιλέα, ορίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, -μια προσωπικότητα ευρείας αποδοχής, αγαπητή στο λαό και σεβαστή από τους πολιτικούς - ως Αντιβασιλέας της Ελλάδας, την 31η Δεκεμβρίου του 1944, ενώ ο βασιλιάς Γεώργιος παρέμεινε στο Λονδίνο.
Στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό επί τη αναλήψει της Αντιβασιλείας, ο Αρχιεπίσκοπος, επισημαίνει τις προτεραιότητές του : «...θεωρούμεν πρώτιστον καθήκον να διακηρύξωμεν, δημοσία και επισήμως, την ανάγκην της άνευ αναβολής αναστηλώσεως του κύρους του Κράτους έναντι πάντων και της αμέσου καταπαύσεως της εθνοκτόνου αδελφικής αιματοχυσίας.(...) επιμένομεν εις την εθνικώς επιτακτικήν ανάγκην της αμέσου συμφωνίας περί διακοπής των συγκρούσεων, ως αναγκαίας απαρχής και προϋποθέσεως προς επίτευξιν των ριζικών και σωστικών λύσεων (...)επιπλέον, καλούμεν, εν ονόματι της δεινοπαθούσης Πατρίδος, τους ενόπλους, όπως συμφωνήσουν να καταθέσουν πάραυτα τα όπλα και εμπιστευτούν εις την Αντιβασιλείαν και εις την Κυβέρνησιν αυτής, την ορθήν, δικαία και δια δημοκρατικών μέσων επίλυσιν των επιμάχων ζητημάτων...»
Αμέσως μετά την όρκιση του Αρχιεπισκόπου ως Αντιβασιλέα, η κυβέρνηση Παπανδρέου έσπευσε να υποβάλλει την παραίτησή της. Ο Νικόλαος Πλαστήρας, ως "πρόσωπο κοινής αποδοχής" ανέλαβε να σχηματίσει κυβέρνηση. Στις 5 Ιανουαρίου, και ενώ είχε αρχίσει η υποχώρηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ από την Αθήνα, ο Πλαστήρας ζητάει με το διάγγελμά του: «...προσκαλώ όθεν τους παραπλανηθέντας να πιστεύσουν από σήμερον τουλάχιστον, εις τον λόγον μου ότι ουδείς κίνδυνος υπάρχει επιβολής βιαίας καταστάσεως και να καταθέσουν άνευ και της ελαχίστης αναβολής τα όπλα προσερχόμενοι εις τας τάξεις του νομίμου Κράτους δια να συντελέσουν εις την ταχυτέραν αποκατάστασιν της ομαλότητας.».
Η κυβέρνηση Πλαστήρα και το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο υπέγραψαν τη συμφωνία της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945 σε μια προσπάθεια κλεισίματος των πληγών των «Δεκεμβριανών».
Η προσωπικότητα και οι πράξεις του στρατηγού Πλαστήρα, σύντομα, ανέτρεψαν το υπέρ αυτού ρεύμα που είχε δημιουργηθεί. Συγκεκριμένα, αφενός ο Πλαστήρας αδυνατούσε να συνεργαστεί με τον πανίσχυρο τότε στην Ελλάδα, βρετανικό παράγοντα, αφετέρου η πολιτική του (που σύμφωνα με τον Γεώργιο Παπανδρέου βασιζόταν στον προσπορισμό κομματικών οφελών) δυσαρεστούσε τους Έλληνες πολιτικούς παράγοντες. Με την ενθάρρυνση και μελών του Λαϊκού κόμματος, οι Άγγλοι αποφάσισαν την παύση της κυβέρνησης Πλαστήρα. Έτσι μια επιστολή του Νικολάου Πλαστήρα, - γραμμένη τον Σεπτέμβριο του 1941 (όταν ο στρατηγός βρισκόταν προ πολλού στη Γαλλία), όπου εκφραζόταν η διαφωνία του με τις ελληνικές πολιτικές και στρατιωτικές επιλογές που οδήγησαν στην Γερμανική κατοχή της χώρας που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1945 στη φιλοβασιλική εφημερίδα «Ελληνικόν Αίμα», ξεσήκωσε ανοιχτά πλέον τον πολιτικό κόσμο εναντίον του και ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός πείστηκε να ζητήσει την παραίτηση της κυβέρνησής του.
Ανάσταση (Τολστόι)
Γενικά
Ο Τολστόι και στη Ανάσταση, όπως και σε όλα τα έργα της ωριμότητάς του, στρέφει την προσοχή του σε μια θεμελιακή κοινωνική κατάσταση, από όπου προβάλλουν τα πιο καυτά προβλήματα της εποχής και όλη η σύγχρονη κρίση του πολιτισμού. Τα προβλήματα αυτά αφορούν τις σχέσεις των ανθρώπων, που ξεχωρίζουν σε αδικητές και αδικούμενους, σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευομένους, σε κυρίους και υποταχτικούς. Μέσα από το έργο προβάλλει τις παρασιτικές τάξεις που ζουν από τους κόπους του λαού και πιο πολύ βλέπει την άθλια τύχη της αγροτιάς μέσα σ΄ένα κράτος του Ζοφού που ήταν το ίδιο το εθνικό σώμα της Ρωσίας. Κύριος ήρωας του μυθιστορήματος είναι ο Πρίγκιπας Νεκλούντωφ (ή Νεχλιούντωφ), τυπικός εκπρόσωπος της ρωσικής αριστοκρατίας του 19ου αιώνα με όλα τα προτερήματα και ελαττώματα της κοινωνικής του τάξης. Η ιστορία των σχέσεών του με την υπηρέτριά του Αικατερίνη Μασλόβα, στη ουσία ίσως ένα ελάχιστο επεισόδιο στην ιστορία οποιουδήποτε ανθρώπου, αρχίζει τυχαία να παίζει σημαντικότατο ρόλο στη ζωή του Νεκλούντωφ. Όταν εκείνος αρραβωνιάστηκε κόρη που ανήκε σε ανώτατη κοινωνική τάξη συνέπεσε τότε το γεγονός να προσκληθεί ως ορκωτός δικαστής σε δίκη της Αικατερίνης Μασλόβα, η οποία στο μεταξύ είχε καταλήξει πόρνη και κατηγορούνταν για συνέργεια σε δολοφονία εμπόρου σε οίκο ανοχής. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η "ανάσταση" του Νεκλούντωφ ο οποίος αισθάνεται και ο ίδιος ηθικός συναυτουργός για την ηθική έκπτωση που βρισκόταν η Αικατερίνη. Τελικά η Μασλόβα καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία και ο Νεχλιούντωφ αρνούμενος να συζευχθεί τη μνηστή του, ξεκινάει για τη Σιβηρία προκειμένου να βοηθήσει όπως μπορεί την κατάδικο, θύμα του εγωισμού του.
Συγχρόνως ο Τολστόι περιγράφει τα ήθη και τα έθιμα της ανώτερης ρωσικής τάξης της Πετρούπολης και εκδηλώνει την αιώνια γνώμη του ρωσικού λαού περί ανυπαρξίας στον κόσμο ανθρώπινης δικαιοσύνης. Ακριβώς την ίδια ιδέα που χαράσσει και ο Ντοστογιέβσκι στο έργο του Αδελφοί Καραμαζόφ (ή Καραμάζωφ). Με ιδιαίτερη δε ειρωνεία παρουσιάζει ο Τολστόι τη διεξαγωγή της δίκης ενώπιον του ορκωτού δικαστηρίου φθάνοντας στο σημείο μάλιστα με αρκετές ανακρίβειες να καυτηριάζει τη διεξαγωγή κάποιας χριστιανικής θείας λειτουργίας περί μετουσίωσης, βάσει των ορθολογιστικών ιδεών περί χριστιανισμού και Ευαγγελίου με σαφή αντανάκλαση της αίρεσης του Αρείου. Την περικοπή αυτή που διακωμωδεί το κυριότερο σημείο στη Θεία Λειτουργία είχε αφαιρέσει η ρωσική λογοκρισία κατόπιν επέμβασης της ρωσικής Ιεράς Συνόδου η οποία και μετά τη δημοσίευση του μυθιστορήματος αφόρισε τον συγγραφέα. Το πλήρες κείμενο της Ανάστασης του Τολστόι εκδόθηκε μόνο στο Παρίσι, λαθραία αντίτυπα της οποίας έφθασαν στη Ρωσία.
Κριτικό σημείωμα
Μέσα στην Ανάσταση, το τελευταίο μυθιστόρημα του Τολστόι η ηθική κρίση παρουσιάζεται στη μεγαλύτερή της οξύτητα, όπου κάνει τον έλεγχο και την καταγγελία των αρχόντων και του εαυτού του για όλα τα κακά της ρωσικής ζωής. Η Ανάσταση από πολλές απόψεις είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δημιουργήματα του ρωσικού ρεαλισμού, περιέχει μέσα της όλα τα σπέρματα των θεμάτων και τις ιδέες που έθρεψαν το ρωσικό επαναστατικό ρεαλισμό, κι είναι το πιο επαναστατικό έργο του Τολστόι. Ολόκληρο το βιβλίο είναι μια οργισμένη διαμαρτυρία για τις ακαταλόγιστες δυνάμεις που κυβερνούν τον Παλαιό Κόσμο. Ωστόσο το έργο αυτό δεν ικανοποιούσε το συγγραφέα κι όπως ο ίδιος ομολογεί το έγραψε με μεγάλη δυσκολία κι αργοπορία γιατί, για να οδηγήσει το έργο στους προσχεδιασμένους ηθικούς σκοπούς του, παραβίαζε το χαρακτήρα των δύο ηρώων του και δεν άφηνε ελεύθερο δρόμο προς τη φυσική τους εξέλιξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Λέοντος Τολστόι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1899
Νοτιοανατολική Κατηγορία (NBA)
Η Νοτιοανατολική Κατηγορία είναι μία από τις τρεις κατηγορίες της Ανατολικής Περιφέρειας του NBA. Η κατηγορία αποτελείται από πέντε ομάδες: Ατλάντα Χοκς, Μαϊάμι Χιτ, Ορλάντο Μάτζικ, Ουάσινγκτον Ουίζαρντς και Σάρλοτ Χόρνετς.
Η κατηγορία δημιουργήθηκε πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου 2004-05, όταν οι ομάδες στο πρωτάθλημα αυξήθηκαν από 29 σε 30 με την προσθήκη των Σάρλοτ Μπόμπκατς και η κάθε περιφέρεια χωρίστηκε πλέον σε τρεις κατηγορίες. Η Νοτιοανατολική Κατηγορία ξεκίνησε με πέντε ομάδες: τους Χοκς, τους Χιτ, τους Μάτζικ, τους Ουίζαρντς και τους Μπόμπκατς. Οι Χοκς εντάχθηκαν από την Κεντρική Κατηγορία, ενώ οι Χιτ, Μάτζικ και Ουίζαρντς από την Κατηγορία Ατλαντικού. Οι Μπόμπκατς μετονομάστηκαν σε Χόρνετς κατά τη σεζόν 2014-15, προς τιμήν των αρχικών Χόρνετς (1988-2002).
Οι Χιτ έχουν αναδειχθεί 10 φορές πρωταθλητές στην κατηγορία, οι Μάτζικ ακολουθούν με 4 κατακτήσεις, ενώ οι Χοκς και οι Χόρνετς έχουν από 1. Τρεις φορές (2006, 2012 και 2013) οι Χιτ κατέκτησαν το πρωτάθλημα του NBA. Τις σεζόν 2009-10 και 2013-14, οι τέσσερις από τις πέντε ομάδες της κατηγορίας πήραν την πρόκριση για τα πλέι-οφ της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατηγορίες του NBA Κατηγορία:Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Μαϊάμι Χιτ Κατηγορία:Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Ουάσινγκτον Ουίζαρντς Κατηγορία:Σάρλοτ Χόρνετς
Βλαχάτανο Ιωαννίνων
Το Βλαχάτανο είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Βλαχάτανο βρίσκεται στα όρια Δήμου Ζίτσας και Πωγωνίου, νότια της Μονής Βελά, ανάμεσα στο Μιτσικέλι και τον Κασιδιάρη σε υψόμετρο 540 μέτρα. Το χωριό απέχει 33 χιλιόμετρα ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 26 χλμ. ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Το όνομά του σημαίνει σταθμό ή κατασκήνωση Βλάχων και σύμφωνα με πληροφορίες ιστορικών ήταν, μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, τόπος κατοικίας τους. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η αρχική του θέση ήταν νοτιότερα εκεί όπου βρίσκεται σήμερα η Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής, η οποία χρονολογείται από το 1628.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βλαχάτανου της δημοτικής ενότητας Εκάλης που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα απογράφονται 26 κάτοικοι.
Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2013-14
Το Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2013-2014 είναι το 112ο πρωτάθλημα της διοργάνωσης. Ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου 2013 και ολοκληρώθηκε στις 18 Μαΐου 2014. Χορηγός της μπάλας για όλα τα παιχνίδια είναι η Nike. Η Γιουβέντους το κατέκτησε για 30η φορά στην ιστορία της.
Στο πρωτάθλημα διαγωνίστηκαν 17 ομάδες από το Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2012-2013 και οι 3 που προβιβάστηκαν από τη Σέριε Β. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Σέριε Α υπήρξαν 5 τοπικά ντέρμπι μεταξύ ομάδων από την ίδια πόλη: Μιλάνο (ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο και ΑΚ Μίλαν), Τορίνο (Γιουβέντους και Τορίνο ΦΚ), Ρώμη (Σ.Σ. Λάτσιο και ΑΣ Ρόμα), Γένοβα (Τζένοα και ΟΚ Σαμπντόρια) και Βερόνα (Κιέβο Βερόνα και Ελλάς Βερόνα).
Κορυφαίοι σκόρερ
Κατηγορία:Σέριε Α Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014
Ηράκλεια η Μινώα
Η Ηράκλεια Μινώα ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Σικελίας, στη νότια ακτή του νησιού, στην εκβολή του Άλυκου ποταμού. Απείχε από τον Ακράγαντα (σύγχρονο Αγκριτζέντο) περίπου 25 χλμ., κοντά στο σύγχρονο Μονταλλέγκρο. Η αρχαιολογική έρευνα αποκαλύπτει πως ιδρύθηκε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. και εγκαταλείφθηκε γύρω στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ.
Μυθολογία
Το διπλό της όνομα συνδέεται με δύο μυθολογικές αφηγήσεις που σχετίζονται με την ίδρυσή της. Σύμφωνα με τον πρώτο ο Ηρακλής, νικώντας τον τοπικό ήρωα Έρυξ σε αγώνα πάλης, απέκτησε δικαιώματα σε ολόκληρο το δυτικό τμήμα της Σικελίας, την οποία διατήρησε για τους απογόνους του. Δεν ίδρυσε κάποια συγκεκριμένη πόλη, ωστόσο αργότερα, όταν κατεύθασε ο Μίνωας στη Σικελία καταδιώκοντας τον Δαίδαλο, ίδρυσε εκείνος μια πόλη, ονομάζοντάς τη Μινώα. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή την ίδρυσαν οι ακόλουθοί του, μετά τον θάνατο του ιδίου. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός προσθέτει πως παλαιότερα υπήρχε εκεί προγενέστερη πόλη, το όνομα της οποίας ήταν Μάκαρα.