cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαρικό (αποσαφήνιση)
Όταν αναφερόμαστε στη λέξη Βαρικό, μπορεί να εννοούμε:
Ιστορία
right|250px|thumb|[[Νικόλαος Γύζης, Ιστορία (1892). Λάδι σε καμβά, 89 εκ. διάμετρος. Ιδιωτική συλλογή.]] Με τον όρο Ιστορία εννοείται η συστηματική μελέτη του παρελθόντος εστιασμένη κυρίως στην ανθρώπινη, δραστηριότητα έως την παρούσα εποχή. Η ιστορία μελετά κυρίως γραπτές πηγές που μας δίνουν πληροφορίες για το παρελθόν ενώ ως προϊστορία αναφέρεται η εποχή για την οποία δεν έχουμε γραπτές πηγές ή που αυτές δεν μας είναι κατανοητές. Η μελέτη των γεγονότων περιλαμβάνει την καταγραφή τους, αλλά και τα αίτια που οδήγησαν σε αυτά, όπως και τους γενικούς νόμους της ιστορικής εξέλιξης.
Γενικά
220px|μικρογραφία|αριστερά|Προτομή του [[Ηρόδοτος|Ηροδότου Θεωρείται ο Πατέρας της Ιστορίας Στοά του Αττάλου.]] Η ιστορία δεν αποτελεί απλή αφήγηση τετελεσμένων γεγονότων, αλλά προσπάθεια αναδόμησης και ερμηνείας του παρελθόντος, με στόχο συνήθως την ερμηνεία του παρόντος και την πρόβλεψη του μέλλοντος. Ως εξελισσόμενη επιστήμη υφίσταται διαρκείς αλλαγές και μετασχηματισμούς, παράγοντας διαφορετικές ιστοριογραφικές προσεγγίσεις.
Ο ιστορικός ερευνά τις τάσεις της κοινωνίας σε διάφορες περιόδους και σε διάφορους τομείς, τις οικονομικές συνθήκες, την εξέλιξη του πολιτισμού, της επιστήμης, της φιλοσοφίας και της τέχνης. Υπάρχει ιστορία των εθνών, ιστορία της μουσικής, ιστορία της ιατρικής, ιστορία της αρχιτεκτονικής κ.λ.π.
Οι ιστορικοί πάντως εκφράζουν διάφορες απόψεις για το αντικείμενό τους, θεωρώντας το άλλοι επιστήμη και άλλοι τέχνη. Επίσης, διαφορετικές απόψεις εκφράζονται και για τη δυνατότητα της ιστορίας να είναι αντικειμενική, όπως γενικά και για τη φιλοσοφία της ιστορίας.
Αντικείμενο της ιστορίας
Αντικείμενο της ιστορίας είναι η ζωή των λαών και της ανθρωπότητας. Το να συλλάβει κανείς άμεσα και να εκφράσει με λέξεις, δηλαδή να περιγράψει τη ζωή όχι μόνο ολόκληρης της ανθρωπότητας μα ενός μόνο λαού, μας φαίνεται ακατόρθωτο. Κατά συνέπεια, ποια γεγονότα πρέπει να αποσιωπήσει ο ιστορικός και σε ποια να επιμένει, πόσα είναι καλύτερα να τα περάσει στα γρήγορα και πως να τα εκφράσει και να συνδέσει μεταξύ τους είναι ένα δύσκολο εγχείρημα. Όστις ιστορεί κατά τον Αδαμάντιο Κοραή και τα κατορθώματα και τα αμαρτήματα με τόσην ακρίβειαν, ώστε μήτε τα πρώτα να μεγαλύνει μήτε τα δεύτερα να σμικρύνει ή να σιωπά παντάπασιν είναι πράγμα δυσκολώτατον δια τον έμφυτον εις όλους μας φιλαυτίαν. Και κατ΄επέκτασιν το ομόεθνον, το σύμφυτον, το αυτόγνωμων.
''««ἡ δὲ οὐκ ἂν τι ψεῦδος ἐμπεσὸν ἡ ἱστορία, οὐδὲ ἀκαριαῖον ἀνάσχοιτο, οὐ μᾶλλον ἢ τὴν ἀρτηρίαν τὴν τραχεῖαν παραδέξασθαι ἄν τι ἐς αὐτὴν καταποθέν». Η ιστορία όμως δεν ανέχεται να πέσει μέσα της το παραμικρό ψέμα, όπως και η τραχεία αρτηρία καθώς δεν θα ανέχονταν να μπει μέσα της το παραμικρό κατά την κατάποση.
-Λουκιανός, Πῶς δεῖ ἱστορίαν συγγράφειν
Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος σημειώνει, ότι η ιστορία δεν πρέπει ν΄ αναμειγνύεται με τον μύθο: «Η ιστορία κάθε έθνους σύγκειται ή από μύθους ή από γεγονότα τα οποία έχουν κάποιαν υπόσταση αλήθειας, συνυφάνθησαν όμως τόσο με το μύθο, ώστε η διάκριση της ιστορίας από αυτά αποβαίνει αδύνατος».
Ετυμολογία
Έλκει την προέλευσή της από το ρήμα ίστημι και το ρήμα οίδα, με ό,τι η σύνθεση των δυο συνεπάγεται. Δηλαδή τη ροή, τη γραφή, την καταγραφή της μαρτυρίας, την αρχειοθέτηση, τη μνήμη.
Μούσα της ιστορίας θεωρείται η Κλειώ που εγγυάται την πιστότητα του αρχικού λόγου, διατηρώντας την ενότητά του στο διηνεκές προφορικά ή γραπτά, εφόσον «η φωνή ομηρεύουσα», αυτή που καθίσταται όμηρος του γραπτού λόγου είναι και λιγότερο επισφαλής σε αλλοιώσεις προϊόντος του χρόνου.
Κατά τον Ησίοδο οι Μούσες δίδαξαν την αφήγηση και η Κλειώ είναι η πρώτη καθώς τις απαριθμεί στη Θεογονία, το όνομα της οποίας αποκαλύπτει σημαντικές πτυχές της επιστήμης την οποία εποπτεύει. «Κλειώ ιστορίαν» αναφέρεται και σύμβολά της είναι το χειρόγραφο το οποίο εκτυλίσσει από τη θήκη του, η σάλπιγγα για να διαλαλεί τις αξιομνημόνευτες παραδειγματικές πράξεις και η κλεψύδρα όσον αφορά τη ροή και τη χρονική τάξη των γεγονότων.
Κλείω> Κλεϊζω, δοξάζω, λαμπρύνω και ακόμη, κλείνω, κλειδώνω, περικλείω. Το κλεός, η δόξα και η κλεις, το κλειδί έχουν άμεση σχέση με την Κλειώ και την ιστορία.
Η καταγραφή των ένδοξων πράξεων του παρελθόντος έδινε το κλειδί για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων για τα μέλλοντα να συμβούν, έργο παιδευτικό κυρίως. Εξ ου και η φράση του Ησίοδου «τα τ’ εόντα προ τ’ εόντα τα τ’ εσόμενα» που συμπυκνώνει την ουσία της ιστορικής γνώσης. Ιστορία, η ιερή κλείς του ένδοξου κλέους, ασφαλής δικλίδα ασφαλείας και οδηγός μέλλοντος. Με άλλα λόγια η ιστορία κλείνει εντός λόγων, επών και έργων την ουσία της ζωής που οφείλει να ρέει αβίαστα εμποδίζοντας τη λήθη και τρέφοντας το αειθαλές δέντρο της αλήθειας, μιας και μητέρα της Κλειούς, όπως και όλων των μουσών είναι η Μνημοσύνη.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
* Κατηγορία:Ακαδημαϊκοί κλάδοι Κατηγορία:Ανθρωπιστικές επιστήμες Κατηγορία:Κλασικές σπουδές
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1957-58
Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Μακεδονίας για την περίοδο 1957–1958 αναδείχθηκε ο Απόλλων Καλαμαριάς για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. Ο Απόλλων Καλαμαριάς, ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης και ο Π.Α.Ο.Κ. προκρίθηκαν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1957–1958.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1957-1958 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
Νικόλαος Κοντογιαννόπουλος
Ο '''Νικόλαος Β. Κοντογιαννόπουλος''' (Αγία Μαύρα Αμαλιάδας, 1906 . - 14 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε βουλευτής Ηλείας.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952 Στις επόμενες εκλογές, το 1956, ήταν υποψήφιος με το συνδυασμό του Στεφανόπουλου (Λαϊκό Κοινωνικό Κόμμα) αλλά δεν εξελέγη βουλευτής (συγκέντρωσε 3.918 ψήφους), επειδή το κόμμα αυτό δεν είχε καταφέρει να συγκεντρώσει πάνω από 15% των εδρών σε ολόκληρη τη χώρα. Στις εκλογές του 1958 ωστόσο ήταν ξανά υποψήφιος με τον ίδιο συνδυασμό και εξελέγη βουλευτής. Εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1963.
Ο Νικόλαος Κοντογιαννόπουλος πέθανε σε ηλικία 78 ετών. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου, στην Αμαλιάδα, την Κυριακή του Πάσχα, στις 15 Απριλίου 1984.
Οικογένεια
Ήταν παντρεμένος με την Κωκώ Παρασκευοπούλου (απεβ. 11 Απρ 1990) και γιος του είναι ο επίσης βουλευτής, Βασίλειος Κοντογιαννόπουλος, ο οποίος χρημάτισε και υπουργός Παιδείας επί κυβερνήσεως της ΝΔ το 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κοινωνικό Κόμμα
Αναλογικός υπολογιστής
thumb|Μια σελίδα από το «Αρχείο Πληροφοριών Βομβαρδιστή» (Bombardier's Information File ή BIF) που περιγράφει τα μέρη και τους μηχανισμούς ελέγχου του [[Norden bombsight. Αυτό ήταν ένας ιδιαίτερα εξελιγμένος οπτικός και μηχανικός αναλογικός υπολογιστής που χρησιμοποιήθηκε από την Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Πόλεμο της Κορέας και τον Πόλεμο του Βιετνάμ για να βοηθήσει τον πιλότο των βομβαρδιστικών αεροσκαφών στην ακριβή ρίψη βομβών.]] Ένας αναλογικός υπολογιστής (Αγγλ: analog computer) είναι μια μορφή υπολογιστή που χρησιμοποιεί συνεχή φυσικά φαινόμενα όπως ηλεκτρικές, μηχανικές, ή υδραυλικές ποσότητες, για να μοντελοποιήσει το πρόβλημα που λύνει.
Ο ηλεκτρονικός αναλογικός υπολογιστής
Μετά την εδραίωση των ημιαγωγών ως το κύριο τμήμα μίας ηλεκτρικής/ηλεκτρονικής συσκευής, άρχισαν να εμφανίζονται και οι πρώτοι ηλεκτρονικοί αναλογικοί υπολογιστές. Ο σκοπός τους ήταν να κάνουν συγκεκριμένες πράξεις, όπως για παράδειγμα πρόσθεση και αφαίρεση, με απεικόνιση σε όργανο κινητής βελόνας απεικόνισης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το κύκλωμα ενός τελεστικού ενισχυτή, ο οποίος ουσιαστικά είναι ένας διαφορικός αναλογικός υπολογιστής, που ανάλογα με τη συνδεσμολογία του μπορεί να κάνει άθροιση, αφαίρεση, διαφορισμό κτλ.
Αντιστροφέας Ενισχυτής
220px|thumb|right|Το βασικό κύκλωμα του αντιστροφέα ενισχυτή (inverting amplifier) Η συνάρτηση μεταφοράς του, προκύπτει ως ακολούθως: i1 = (vi - vs)/Ri και i2 = (vs - vo)/Rf
vs = v- = 0 V, επομένως:
i1 = vi/Ri και i2 = - vo/Rf i1 = i2
Επομένως, η συνάρτηση μεταφοράς του αντιστροφέα ενισχυτή είναι:
vo = -(Rf/Ri)vi
-->
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών Αναλογικος υπολογιστής Κατηγορία:Είδη υπολογιστών
Εύκολη αρετή
Εύκολη αρετή (Easy Virtue), είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ παραγωγής του 1928.
Περίληψη
Μια γυναίκα η Λορίτα, γίνεται διάσημη μετά από το διαζύγιο του άντρα της και την αυτοκτονία για χάρη της ενός νεαρού καλλιέχνη. Στη συνέχεια γνωρίζει έναν νεαρό που την παντρεύεται. Εκείνος δεν γνωρίζει το παρελθόν της,μέχρι που τον πληροφορεί γι αυτό η μητέρα του, τότε χωρίζουν οι δύο τους κι εκείνη βυθίζεται σε απελπισία.
Πηγή έμπνευσης
Βασίζεται σε ένα θεατρικό έργο του Νόελ Κάουαρντ.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1928 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές βωβές ταινίες μεγάλου μήκους Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Σαν Φελίτσε Τσιρτσέο
Το Σαν Φελίτσε Τσιρτσέο (ιταλικά: San Felice Circeo) είναι πόλη και κοινότητα στην επαρχία Λατίνα, στην περιοχή του Λάτσιο, στην κεντρική Ιταλία.
Η πόλη υπάγεται στο εθνικό πάρκο Τσιρτσέο. Ένα από τα αξιοθέατα της πόλης είναι το Γκρότα Γκουατάρι, ενός εκ των παλαιότερων χώρων όπου μαρτυράται παρουσία των Νεάντερταλ στην Ιταλία.
Ο φάρος του ακρωτηρίου Τσιρτσέο βρίσκεται 3 χιλιόμετρα από την παλιά πόλη. Στις 31 Μαΐου 2015 η πόλη είχε πληθυσμό 10.018 κατοίκων.
Ιστορία
Ο Ρωμαίος Τριουμβίρος Λεπίδος εξορίστηκε στην πόλη μετά την πτώση του το 36 π.Χ. από τον πρώην συνάδελφο του και μελλοντικό αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, Οκταβιανό.
Βασίλειος Ξανθόπουλος
Ο Βασίλης Ξανθόπουλος γεννήθηκε στο Αγρίνιο την 1η Ιανουαρίου του 1959 και είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα και νυν προπονητής.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Βασίλης Ξανθόπουλος αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας και έκανε μεγάλη καριέρα με τον Παναιτωλικό την δεκαετία του 80, ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε με τους Α.Ο. Σπάρτης, Α.Σ. Λαμία, Α.Ε. Μεσολογγίου και Ναυπακτιακό Αστέρα.
Προπονητής
Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα σαν πρώτος προπονητής στον Αχελώο Αγγελοκάστρου και εν συνεχεία εργάστηκε σαν βοηθός προπονητή του Πέτρου Μίχου στον Παναιτωλικό και του Νίκου Αναστόπουλου στον Π.Α.Σ. Γιάννινα. Ακολούθως εργάστηκε σαν πρώτος προπονητής στον Θέρμιο Απόλλωνα, για να ακολουθήσει η θητεία του στον Αμβρακικό Βόνιτσας και από το 2002 μέχρι το 2004 στον Α.Ο. Ελαιοφύτου Νεάπολης. Τον Οκτώβριο του 2004 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Παναιτωλικού πραγματοποιώντας ικανοποιητική πορεία. Το καλοκαίρι του 2005 ανέλαβε τον Π.Α.Σ. Γιάννινα, ύστερα από πρόταση που δέχθηκε από την ιστορική ομάδα. Παρά την καλή πορεία, τον Οκτώβριο, στο παιχνίδι Κυπέλλου με την ΑΕΚ υφίσταται κριτική από τον μεγαλομέτοχο της ομάδας Αλέξη Κούγια και παραιτείται.
Ακολούθως συνεργάζεται και πάλι με τον Α.Ο. Ελαιοφύτου, αλλά ανταποκρίνεται σε πρόταση του Α.Σ. Λαμία το Μάρτιο του 2006 και θα τελειώσει εκεί τη σεζόν. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους ανέλαβε τον Π.Α.Σ. Πρέβεζα και στο τέλος της σεζόν το 2007 την οδήγησε στην άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Αμέσως μετά ανέλαβε τον Ναυπακτιακό Αστέρα, αλλά θα αποχωρήσει μετά από τρεις μόλις αγωνιστικές για να αναλάβει την Παναχαϊκή το Νοέμβριο του 2007 και τον Παναιτωλικό τον Απρίλιο του 2008, με τον οποίο τέλειωσε τη σεζόν.
Το καλοκαίρι του 2009 ανέλαβε την Αναγέννηση Άρτας και το Δεκέμβριο του ίδιου έτος τον Θεσπρωτό Ηγουμενίτσας. Στη συνέχεια ανέλαβε τον Τηλυκράτη Λευκάδας, από τον οποίο αποχώρησε τον Μάρτιο του 2011 έχοντας κερδίσει την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Έπειτα, τον Οκτώβριο του 2011 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Τρίκαλα και το Νοέμβριο του 2012 τον Καραϊσκάκη Άρτας. Το καλοκαίρι του 2013 ανέλαβε την Α.Ε. Μεσολογγίου, με την οποία εργάστηκε μέχρι το Δεκέμβριο, όποτε και παραιτήθηκε μετά από συνεχή άτυχα αποτελέσματα. Το Νοέμβριο του 2014 ανέλαβε ξανά την Α.Ε. Μεσολογγίου, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας και προκρίθηκε στα μπαράζ ανόδου στην Γ΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία.
Τον Φεβρουάριο του 2016 ανέλαβε την Φλόγα Παλαιομάνινας, όπου με την ομάδα της Παλαιομάνινας ολοκλήρωσε την χρονιά. Τον Οκτώβριο του 2016 ανέλαβε τον Αυγερινό Μαραντοχωρίου, όπου στην ομάδα της Λευκάδας παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2017. Στην συνέχεια ανέλαβε τον Παναμβρακικό Μπούκας, με τον οποίο ολοκλήρωσε τη χρονιά και τον οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας και την άνοδο στην Γ΄ Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Μεσολογγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ναυπακτιακού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναιτωλικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΣ Πρέβεζας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ Λαμίας
Stormbringer
Το Stormbringer είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Κυκλοφόρησε στις 10 Δεκεμβρίου του 1974 από την "EMI" στην Ευρώπη και από την "Warner" στην Αμερική.
Ο δίσκος δίχασε οπαδούς και κριτικούς αφού οι jazz και funk επιρροές ήταν ολοφάνερες πλέον στον τρόπο παιξίματος του συγκροτήματος. Η αλλαγή αυτή στο στυλ των Deep Purple ήταν και ο λόγος της αποχώρησης μετά από λίγους μήνες του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ.
Το "Stormbringer" έκανε σχετικά μεγάλες πωλήσεις και παρ' όλο που δεν κατάφερε να μπει στο Top-10 των Ηνωμένων Πολιτειών, έγινε χρυσό, ενώ έφτασε ως το #6 στη Μεγάλη Βρετανία και στο Top-10 πολλών ευρωπαϊκών τσαρτ.
Ιστορία του δίσκου και ανάλυση τραγουδιών
Τον Ιούνιο του 1974 οι Deep Purple έκαναν ένα διάλειμμα από τις ζωντανές εμφανίσεις για κάποιες ημέρες και στα τέλη του μήνα άρχισαν να κάνουν πρόβες για τον επόμενο δίσκο τους. Ένα τραγούδι του οποίου η βάση δημιουργήθηκε ήταν το "Stormbringer", που αποτέλεσε ένα από τα γνωστότερα κομμάτια του δίσκου. Οι πρόβες διακόπηκαν στις 27 Ιουνίου γα μία συναυλία στο Σάουθεντ και από εκεί και μετά, ως τα τέλη Ιουλίου συνέχισαν να ηχογραφούν, δημιουργώντας τα περισσότερα από τα κομμάτια του δίσκου. Στις 25 Ιουλίου έπαιξαν για πρώτη φορά στο "Rimini festival" στην Ιταλία, στην πρώτη επίσκεψη αυτής της σύνθεσης του συγκροτήματος στη συγκεκριμένη χώρα.
Οι πρώτες τους συναυλίες μετά τις ηχογραφήσεις ήταν στα τέλη Αυγούστου όταν και έπαιξαν στη Φλόριντα, το Κονέκτικατ, το Κάνσας και το Χιούστον στις 24, 26, 28 και 30 του μήνα. Μετά από μία διακοπή δύο εβδομάδων, ο Τζον Λορντ με τον φίλο του, Τόνι Άστον έδωσαν μία συναυλία στο "Palladium" του Λονδίνου με σκοπό την προώθηση του δίσκου τους "The First of the Big Bands". Τρεις ημέρες αργότερα, ξεκίνησαν άλλη μία περιοδεία στη Γερμανία, όπου από τις 18 ως τις 28 Σεπτεμβρίου έπαιξαν 8 συναυλίες από τη Νυρεμβέργη ως το Βούλτσμπουργκ, για να τελειώσουν τη συγκεκριμένη περιοδεία με μία συναυλία στη Βέρνη της Ελβετίας στις 29 Σεπτεμβρίου.
left|thumb|230px|Ο Ρίτσι Μπλάκμορ αποχώρησε μετά την περιοδεία του δίσκου Μέσα στον Οκτώβριο κυκλοφόρησε το σινγκλ "Lady Double Dealer" μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες με b-side το "Love Don’t Mean A Thing", ενώ στον υπόλοιπο κόσμο κυκλοφόρησε το "You Can't Do It Right" με b-side το "Highball Shooter", χωρίς κανένα από αυτά να καταφέρει να μπει στα αμερικανικά ή βρετανικά τσαρτ. Το επόμενο σινγκλ της συγκεκριμένης γραμμής ήταν το "Stormbringer" με b-side το "Love Don’t Mean A Thing", το οποίο κυκλοφόρησε σε όλη την Ευρώπη και πάλι χωρίς επιτυχία.
Στις 13 Νοεμβρίου έδωσαν την πρώτη από τις 16 συναυλίες τους στη Βόρεια Αμερική ως μέρος της δεύτερης μεγάλης τους περιοδείας εκεί, από την κυκλοφορία του "Burn". Ξεκινώντας από τις Δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και περνώντας από το Βανκούβερ του Καναδά στις 17, τελείωσαν τη συγκεκριμένη περιοδεία στη Βιρτζίνια των Η.Π.Α. στις 17 Δεκεμβρίου. Σε αυτή την περιοδεία έγινε φανερό ότι ο Ρίτσι Μπλάκμορ είχε αποστασιοποιηθεί από τον τρόπο που έπαιζε το συγκρότημα και ήθελε να επιστρέψει στους παλιούς χαρντ ροκ ήχους, πράγμα που εμπόδιζε η παρουσία των Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και Γκλεν Χιουζ.
Μέσα στο Δεκέμβριο κυκλοφόρησε και ο δίσκος με τίτλο "Stormbringer" και με εξώφυλλο που παρουσίαζε ένα άλογο πάνω σε ένα τυφώνα. Ο δίσκος έγινε χρυσός, αλλά οι πωλήσεις του ήταν πολύ χαμηλότερες σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους στούντιο δίσκους στη Βρετανία, από το "Deep Purple in Rock" μέχρι και το "Burn". Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 6 στην πατρίδα τους αλλά οι πωλήσεις δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου κατάφερε σε αρκετές χώρες να ανέβει ως το Top-10, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες έφτασε ως το # 20, τη χαμηλότερη θέση δίσκου των Purple από το "Fireball". Ο δίσκος γενικά θεωρείται μακριά από τα μουσικά εδάφη που κινούνταν οι Deep Purple την προηγούμενη πενταετία, πράγμα που έκανε τον Μπλάκμορ να απογοητευτεί σε τέτοιο σημείο, δηλώνοντας στενοχωρημένος ότι είχε χαθεί η χημεία του συγκροτήματος από το 1972, όταν και σταμάτησαν να μπαίνουν στο στούντιο για πρόβες.
Μετά από μία συναυλία στο "Sunbury festival" της Μελβούρνης στις 25 Ιανουαρίου 1975, ο Μπλάκμορ μετέβη στο Μόναχο όπου μαζί με τα περισσότερα μέλη των Elf, μεταξύ των οποίων και ο τραγουδιστής Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ξεκίνησε να ηχογραφεί τον πρώτο προσωπικό του δίσκο, με τίτλο "Ritchie Blackmore's Rainbow". Αφού ικανοποιήθηκε από την πορεία των ηχογραφήσεων αποφάσισε να αποχωρήσει από τους Deep Purple μετά την επόμενη περιοδεία. Το νέο συγκρότημα ονομάστηκε Rainbow, ένα από τα γνωστότερα χαρντ ροκ συγκροτήματα του δεύτερου μισού της δεκαετίας του '70.
Η περιοδεία για το "Stormbringer" ξεκίνησε από τη Γιουγκοσλαβία όπου έπαιξαν για πρώτη φορά στην καριέρα τους, στις 16 και 17 Μαρτίου. Οι συναυλίες συνεχίστηκαν στην Κοπεγχάγη της Δανίας στις 20 και στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας στις 21, ενώ από τις 23 ως τις 30 Μαρτίου έπαιξαν στο Ντόρτμουντ, τη Στουτγάρδη, το Λουντβιχσχάφεν, την Κολωνία και το Αμβούργο. Στις αρχές Απριλίου έδωσαν τις τρεις τελευταίες συναυλίες τους με αυτή τη γραμμή, η πρώτη από αυτές στο Γκρατς της Αυστρίας στις 3 Απριλίου. Στις 5 επέστρεψαν στη Γερμανία για να παίξουν στο Σααρμπρίκεν για να τελειώσουν στις 7 Απριλίου στο "Palais De Sports" του Παρισιού. Οι συγκεκριμένες συναυλίες ηχογραφήθηκαν για να κυκλοφορήσουν, αρχικά σαν "Made in Europe" ενάμισι χρόνο αργότερα, και σαν "Mk III: The Final Concerts", το 1996.
Μετά την αποχώρηση του Μπλάκμορ από το συγκρότημα πολλοί ήταν αυτοί που σκέφτηκαν ότι οι Deep Purple θα έπρεπε να διαλυθούν. Τη συγκεκριμένη θεωρία στήριζαν στο ότι ο ο θρυλικός κιθαρίστας ήταν η κύρια πηγή έμπνευσης για το συγκρότημα από την κυκλοφορία του "Deep Purple in Rock" ως και το "Stormbringer" και μετά τη φυγή του δεν θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των οπαδών τους. Παρ' όλα αυτά, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να τον αντικαταστήσουν με τον Τόμι Μπόλιν, κυκλοφορώντας το "Come Taste the Band" το 1975.
Βραβεία
Stormbringer (άλμπουμ)
Τα μέλη των Deep Purple
Το Stormbringer ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1974
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας.
Μπέορθγουλφ της Μερκίας
Ο Μπέορθγουλφ της Μερκίας (Beorhtwulf, που σημαίνει "φωτεινός λύκος", ... - 852) ήταν βασιλιάς της Μερκίας, βασίλειο της αγγλοσαξονικής Αγγλίας, από το 840 έως το 852. Διαδέχθηκε στον θρόνο τον Ουίγκλαφ της Μερκίας. Η καταγωγή του ήταν άγνωστη, πιθανότατα ήταν συγγενής με τον Μπέορνγουλφ που βασίλευσε στην Μερκία την δεκαετία του 820. Δεν βρέθηκαν νομίσματα την εποχή του προκατόχου του αλλά φαίνεται ότι ο Μπέορθγουλφ δημιούργησε ένα νομισματικό σύστημα στα πρότυπα του Έθελγουλφ του Ουέσσεξ με ανεξάρτητα σχέδια αργότερα. Την επόμενη χρονιά μετά την άνοδο του στον θρόνο δέχτηκε επιθέσεις από τους Βίκινγκ, έκαναν επιδρομή αρχικά στο Λίντσεϊ (841) και στην συνέχεια στο Λονδίνο το επίκεντρο της εμπορικής δραστηριότητας της χώρας. Μία άλλη επίθεση αργότερα στο Λονδίνο (851) ανάγκασε τον Μπέορθγουλφ να δραπετεύσει σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αλλά οι Βίκινγκ ηττήθηκαν αμέσως μετά από τον Έθελγουλφ. Η επιδρομή αυτή στάθηκε σημαντικό πλήγμα για την οικονομία της χώρας αφού το νομισματοκοπείο του Λονδίνου σταμάτησε να λειτουργεί από το 851. Το Μπέρκσαϊρ φαίνεται ότι πέρασε στα χέρια των Δυτικών Σαξόνων κατά την διάρκεια της βασιλείας του Μπέορθγουλφ, οι Ουαλοί επαναστάτησαν κατά την διάρκεια της βασιλείας του διαδόχου του Μπούργκρεντ της Μερκίας με τον ισχυρισμό ότι αναγνώριζαν μόνο τον Μπέορθγουλφ ως κύριο τους. Τα διατάγματα της βασιλείας του Μπέορθγουλφ δείχνουν στενή σχέση με την εκκλησία αφού κυρίευσε εδάφη για λογαριασμό της. Ο Μπέορθγουλφ και η σύζυγός του Σάθριθ απέκτησαν δυο γιους: τον Μπέορθφριθ και τον Μπέορθικ. Ο Μπέορθικ εμφανίζεται στα διατάγματα του πατέρα του αλλά σταμάτησε η εμφάνιση του στα τέλη της βασιλείας του Μπέορθγουλφ. Ο Μπέορθφριθ εμφανίζεται σε μετέπειτα πηγές οι οποίες περιγράφουν τον φόνο του Γουίγκσταν εγγονού του Γουίγκλαφ επειδή διαφώνησε στα σχέδια του Μπέορθφριθ να παντρευτεί την χήρα μητέρα του Γουίγκσταν Έλφλιντ. Ο θάνατος του Μπέορθγουλφ δεν καταγράφεται αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι πέθανε το 852.
Η Μερκία τον 8ο αιώνα
Τον 8ο αιώνα η Μερκία ήταν το κυρίαρχο Αγγλοσαξωνικό βασίλειο. Η επίδραση της Μερκίας στα νοτιοανατολικά βασίλεια του Κεντ, της Ανατολικής Αγγλίας και του Έσσεξ συνεχίστηκαν μέχρι την δεκαετία του 820 υπό την βασιλεία του Κοένγουλφ της Μερκίας. Ο θάνατος του Κοένγουλφ (821) έφερε περίοδο δυναστικών συγκρούσεων στην Μερκία με αποτέλεσμα τραγικές στρατιωτικές αποτυχίες για την χώρα που άλλαξαν τον χάρτη της Αγγλίας. Τέσσερις ή πέντε βασιλείς εμφανίστηκαν τα επόμενα έξι χρόνια οι οποίοι ανήκαν σε διαφορετικές δυναστείες, λίγα είναι γνωστά γι'αυτούς τους βασιλείς αφού οι ιστορικοί προσπαθούν να ερευνήσουν τις δυναστείες βάση των ονομάτων τους. Τρεις δυναστείες αναγνωρίστηκαν από τα διατάγματα και τους βασιλικούς καταλόγους : οι "C", "Γουίγκ" και "Β" δυναστείες. Η δυναστεία "C" η οποία περιλαμβάνει τους βασιλείς Κοένγουλφ, Κάθριντ του Κεντ και Κέολγουλφ Α΄ κυριάρχησε την περίοδο που ακολούθησε μετά τον θάνατο του Όφα της Μερκίας και του γιου του Έγκφριθ της Μερκίας (796). Ο Κέολγουλφ εκθρονίστηκε (823) απο τον Μπέορνγουλφ πιθανότατα τον πρώτο βασιλιά της "Β" δυναστείας ο οποίος σκοτώθηκε σε πόλεμο εναντίον των Ανατολικών Άγγλων (826).
Διάδοχος του ήταν ο Λουντέκα ο οποίος δεν συνδέθηκε με καμιά από τις τρεις δυναστείες και σκοτώθηκε σε μάχη την επόμενη χρονιά. Μετά τον θάνατο του Λουντέκα ανέβηκε στον θρόνο της Μερκίας ο πρώτος βασιλιάς της δυναστείας "Γουίγκ" ο Γουίγκλαφ της Μερκίας που πέθανε το 840. Τον διαδέχτηκε στον θρόνο την ίδια χρονιά ο Μπέορθγουλφ από την ομάδα "Β" η οποία συμπεριλαμβάνει τον άπληστο βασιλιά Μπέορνρεντ που βασίλευσε μικρό χρονικό διάστημα μετά τον φόνο του βασιλιά Έθελμπαλντ (757). Μια εναλλακτική υπόθεση μπορεί να είναι ότι συγγενικές δυναστείες αγωνίστηκαν για την διαδοχή στον θρόνο της Μερκίας, οι συμμαχικοί γάμοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Οι ευγενείς συμμετείχαν έντονα στις εμφύλιες συγκρούσεις, αυτό δίνει μεγάλες πιθανότητες στο γεγονός να ήταν οι βασιλείς οι αρχηγοί των ευγενών που πολεμούσαν μεταξύ τους.
Άνοδος του Μπέορθγουλφ στον θρόνο
thumb|right|250px|Τα Βρετανικά βασίλεια στις αρχές του 9ου αιώνα. Η σημαντικότερη πηγή γι΄αυτή την περίοδο είναι το Αγγλοσαξωνικό χρονικό το οποίο συνεγράφη στην αυλή των δυτικών Σαξόνων, πολλοί το θεωρούν αναξιόπιστο επειδή γράφει με μεγάλη προκατάληψη υπέρ του Οίκου του Ουέσσεξ. Διασώθηκαν διατάγματα της βασιλείας του Μπέορθγουλφ τα οποία αναφέρουν δωρεές του βασιλιά στην εκκλησία και στους οπαδούς του και μαρτυρούν την κατοχή της γης από τους βασιλείς. Ένα διάταγμα συνήθως περιέχει τα ονόματα του κυρίαρχου βασιλιά και του υποτελούς του, σε ένα διάταγμα από αυτά του Ίσμερ περιγράφεται ο Έθελρικ, γιος του Οσέρ ως υποτελής του Έθελμπαλντ της Μερκίας. Ο Μπέορθγουλφ είναι πιθανότατα το ίδιο πρόσωπο με τον Μπέορθγουλφ ο οποίος εμφανίζεται σε διάταγμα του βασιλιά Γουίγκλαφ (836), αν συμβαίνει πραγματικά αυτό είναι η πρώτη ιστορική καταγραφή του Μπέορθγουλφ. Η άνοδος του στον θρόνο της Μερκίας αναφέρεται ότι έγινε το 840. Η ημερομηνία δεν παρέχεται απ'ευθείας από καμιά πηγή αλλά συμπεραίνεται από τους βασιλικούς καταλόγους οι οποίοι καταγράφουν τους διαδόχους του Γουίγκλαφ στον θρόνο. Ο ιστορικός Κίρμπι βάση των χρονολογιών των επόμενων βασιλέων Μπέορθγουλφ και Μπούργκρεντ τοποθετεί τον θάνατο του Γουίγκλαφ το 839. Είναι πολύ πιθανό ο Γουίγκμουντ γιος του Γουίγκλαφ να βασίλευσε για ένα μικρό χρονικό διάστημα μεταξύ του Γουίγκλαφ και του Μπέορθγουλφ.
Νέα κοπή νομισμάτων
Δεν βρέθηκαν νομίσματα στην Μερκία την δεκαετία του 830 εποχή στην οποία ο Γουίγκλαφ ανέκτησε την Μερκία από τον Εγβέρτο του Ουέσσεξ. Ο Μπέορθγουλφ ξεκίνησε ένα νέο νομισματικό σύστημα στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του γεγονός που οδήγησε στο συμπέρασμα ότι την δεύτερη περίοδο της βασιλείας του ο Γουίγκλαφ ήταν υποτελής του Εγβέρτου χωρίς την άδεια να κόβει τα δικά του νομίσματα. Η νέα κοπή νομισμάτων από τον Μπέορθγουλφ αποδεικνύει την ανεξαρτησία της Μερκίας. Μια αναλυτική εξήγηση για την αναβίωση του νομισματικού συστήματος από τον Μπέορθγουλφ ήταν οι προσπάθειες οικονομικής αναγέννησης μπροστά στην απειλή των επιθέσεων των Βίκινγκ, το νομισματικό σύστημα διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της ανεξαρτησίας της Μερκίας με τον θάνατο του Κέολγουλφ Β΄ γύρω στο 880. Τα πρώτα νομίσματα του Μπέορθγουλφ κόπηκαν την περίοδο 841 - 842, πιθανότατα στο νομισματοκοπείο του Ρότσεστερ την περίοδο που ήταν βασιλιάς ο Έθελγουλφ του Ουέσσεξ. Μετά δέκα χρόνια διακοπής του νομισματικού συστήματος της Μερκίας δεν μπορούσε η χώρα να κόψει νέα νομίσματα, ο Μπέορθγουλφ αναγκάστηκε να πάει στο πιο κοντινό νομισματοκοπείο του Ρότσεστερ. Η πιθανότητα να κόπηκαν τα νέα νομίσματα στο Ρότσεστερ είναι μεγαλύτερη αν και πολλοί πιστεύουν ότι κόπηκαν στο νομισματοκοπείο του Λονδίνου το οποίο βρισκόταν στην Μερκία. Τα πρώτα νομίσματα του Μπέορθγουλφ ήταν της ίδιας μορφής με τα νομίσματα του Έθελγουλφ συνδυάζοντας την προτομή του βασιλιά από την μια πλευρά και ένα σύμβολο του Έθελγουλφ από την άλλη πλευρά, αυτό ήταν απόδειξη της συμμαχίας που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στους δύο βασιλείς. Ένα διαφορετικό νομισματικό σύστημα εμφανίστηκε στην δεκαετία του 840 το οποίο έληξε με τις επιθέσεις των Βίκινγκ την περίοδο 850-851, υπάρχουν επίσης και πολλά νομίσματα κομμένα στο τέλος της βασιλείας του Μπέορθγουλφ τα οποία δεν εμφανίζουν την κεφαλή του βασιλιά.
Στρατιωτικές επιτυχίες με τους Ουαλούς
Η βασιλεία του Μπέορθγουλφ ξεκίνησε θριαμβευτικά, στην μάχη του Κατίλλ και στην μάχη του Σίφιλιογκ νίκησε και σκότωσε τον βασιλιά Μερφίν Φρίς του Γκουινέντ με αποτέλεσμα να κατορθώσει να υποτάξει ολόκληρη την βόρεια Ουαλία. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει επιδρομές των Βίκινγκ στις νότιες και ανατολικές ακτές της Βρετανίας όπως και στην επαρχία του Λίντσεϊ στο σημερινό Λίνκολν η οποία ανήκε στην Μερκία. Το Λονδίνο, το εμπορικό κέντρο της Μερκίας δέχτηκε επίθεση την επόμενη χρονιά, το χρονικό αναφέρει ότι έγινε στο Λονδίνο "μεγάλη σφαγή" και ένας μεγάλος αριθμός από νομίσματα τάφηκε την ίδια εποχή στην πόλη. Το Μπέρκσαϊρ την ίδια εποχή φαίνεται ότι είχε χαθεί για την Μερκία και έγινε τμήμα του βασιλείου του Ουέσσεξ στα τέλη της δεκαετίας του 840. Το 844 ο Κέολρεντ, επίσκοπος του Λέστερ παραχώρησε στον Μπέορθγουλφ μια έκταση στο Πάνγκμπουρν του Μπέρκσαϊρ ενώ η περιοχή ήταν ακόμα τμήμα του βασιλείου της Μερκίας. Ο Ασσέρ το 893 έγραψε ότι ο Αλφρέδος ο Μέγας γεννήθηκε στο Γουαντάζ του Μπέρκσαϊρ την περίοδο 847 - 849. Το συμπέρασμα είναι ότι το Μπέρκσαϊρ είχε περάσει υπό τον έλεγχο του Ουέσσεξ πριν γεννηθεί ο Αλφρέδος ενώ υπάρχει και η πιθανότητα να είχε διαιρεθεί σε δύο βασίλεια πριν την άνοδο στον θρόνο του Μπέορθγουλφ. Η αλλαγή ωστόσο δεν φαίνεται να είχε καταγραφεί, το γεγονός ότι ο κόμης της Μερκίας Έθελγουλφ παρέμεινε στα καθήκοντα του δείχνει ότι υπήρξε ειρηνική μετάβαση. Το 893 λίγο μετά τον θάνατο του Μπέορθγουλφ οι Ουαλοί επαναστάτησαν εναντίον του Μπούργκρεντ αλλά αναγκάστηκαν να υποταχθούν ξανά όταν ηττήθηκαν από τα συμμαχικά στρατεύματα του Μπούργκρεντ και του Έθελγουλφ.
Θρησκευτική πολιτική
thumb|right|250px|Διάταγμα του Μπέορθγουλφ της Μερκίας (845) στο οποίο κάνει δωρεά στον ευγενή του Φόρθρεντ. Η Σύνοδος του Κρόφτ η οποία συνεκλήθη από τον Γουίγκλαφ (836) ήταν η τελευταία που έγινε με πρωτοβουλία του βασιλιά της Μερκίας. Από την βασιλεία του Μπέορθγουλφ και μετά το βασίλειο του Ουέσσεξ ήταν εξαρτημένο από την αρχιεπισκοπή του Καντέρμπερι σε μεγαλύτερο βαθμό από την Μερκία. Το διάταγμα του 840 εμφανίζει διαφορετικές σχέσεις του Μπέορθγουλφ με την εκκλησία, αναφέρεται σε εδάφη τα οποία είχαν αρχικά παραχωρηθεί από τον Όφα της Μερκίας στο μοναστήρι του Μπρέντον στο Γούστερσαϊρ. Τα εδάφη αρχικά βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της εκκλησίας στο Γουόρκεστερ αλλά ο Μπέορθγουλφ τα κυρίευσε ξανά. Στο διάταγμα ο Μπέορθγουλφ αναγνωρίζει τα δικαιώματα της εκκλησίας αλλά αναγκάζει τον επίσκοπο να του παραχωρήσει ένα μεγάλο δώρο "τέσσερα επιλεγμένα άλογα, ένα δαχτυλίδι που κοστίζει 30 μανκούσες, ένα πιάτο τριών κιλών και ένα ασημένιο κέρατο τεσσάρων κιλών, δυο καλά άλογα, δύο κύπελλα δύο λιρών και ένα επιχρυσωμένο φλιτζάνι δύο λιρών".
Το διάταγμα του 840 δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση υπάρχουν διατάγματα που παρουσιάζουν βασιλείς της Μερκίας να αμφισβητούν την περιουσία της εκκλησίας. Ένα διάταγμα του 849 στο οποίο ο Μπέορθγουλφ δέχτηκε ένα τμήμα γης από τον επίσκοπο του Γουόρκεστερ υποσχέθηκε την επιστροφή του, σε αντάλλαγμα υποσχέθηκε ότι θα είναι περισσότερο φιλικός στην εκκλησία και σύμφωνα με τον ιστορικό Πάτρικ Ουόρμαλντ (1947 - 2004) ότι "δεν θα τους ληστέψει στο μέλλον". Ο Ουόρμαλντ εξηγεί την συμπεριφορά αυτή στο γεγονός ότι τα αγροτεμάχια είχαν γίνει σπάνια επειδή τα περισσότερα από αυτά είχαν δοθεί στα μοναστήρια. Το πρόβλημα αυτό είχε αναφερθεί έναν αιώνα νωρίτερα από τον Βέδα ο οποίος σε ένα γράμμα του στον Εγβέρτο, αρχιεπίσκοπο της Γιορκ είχε διαμαρτυρηθεί ότι "υπήρχε μεγάλη έλλειψη εδαφών επειδή όλοι οι γιοι των ευγενών είχαν πάρει από ένα μερίδιο". Οι παραχωρήσεις του Μπέορθγουλφ απέδειξαν ότι δεν μπορούσε να στηριχτεί στους ευγενείς και η θέση του στον θρόνο ήταν ανασφαλής. Οι κάτοχοι γης ήταν υποχρεωμένοι να στηρίξουν την περιουσία του βασιλιά αν και θα μπορούσαν να αποκτήσουν απαλλαγές. Ένα διάταγμα στα τέλη της δεκαετίας του 840 απαλλάξει το μοναστήρι του Μπρίντον από την υποχρέωση να προμηθεύει φαγητό στους απεσταλμένους και στους υπηρέτες του Μπέορθγουλφ αλλά η υποχρέωση τους να προμηθεύουν φαγητό σε απεσταλμένους από γειτονικά βασίλεια ή βασίλεια πέρα από την θάλασσα εξαιρέθηκε από την απαλλαγή.
Ανατροπή απο τους Βίκινγκ
Το 851 ένας στρατός των Βίκινγκ στρατοπέδευσε στο Θάνετ το οποίο ήταν ακόμα νησί και πέρασε εκεί τον χειμώνα, ένας δεύτερος στόλος 350 πλοίων σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό λεηλάτησε το Λονδίνο και το Καντέρμπερι και ανάγκασε τον Μπέορθγουλφ να δραπετεύσει. Οι Βίκινγκ ηττήθηκαν στην συνέχεια από τον Έθελγουλφ και τους γιους του Έθελσταν του Ουέσσεξ και Έθελμπαλντ του Ουέσσεξ αλλά η ζημιά που προκάλεσαν στην Μερκία ήταν ανεπανόρθωτη, το νομισματικό σύστημα του Λονδίνου κατέρρευσε μετά το 851. Δεν υπάρχουν πηγές σχετικά με τον θάνατο του Μπέορθγουλφ αλλά το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι ο διάδοχος του Μπούργκρεντ βασίλευσε 22 χρόνια και εκδιώχθηκε από τους Βίκινγκ το 874, η πληροφορία αυτή παραπέμπει τον θάνατο του Μπέορθγουλφ το 852, τα διατάγματα του Μπούργκρεντ τοποθετούν την στέψη του στις 25 Ιουλίου 852. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι κάποιος άλλος βασιλιάς με το όνομα Έανρεντ βασίλευσε για σύντομο χρονικό διάστημα ανάμεσα στον Μπέορθγουλφ και τον Μπούργκρεντ, οι ενδείξεις είναι τα νομίσματα με την υπογραφή "Έανρεντ βασιλεύς" της ίδιας μορφής με τα νομίσματα του Μπέορθγουλφ και του Μπούργκρεντ που παραπέμπουν την βασιλεία του γύρω στο 850. Ο μόνος καταγεγραμμένος βασιλιάς με το όνομα Έανρεντ όμως ο οποίος είχε βασιλεύσει στην Νορθούμπρια είχε πεθάνει το 840, πιθανότατα να είχε χρησιμοποιηθεί διαφορετικό σύστημα χρονολόγησης αλλά το θέμα της διαδοχής παραμένει ασαφές.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας
Pnickies
Το Pnickies (ιαπωνικά: ぷにっきいず) είναι arcade βιντεοπαιχνίδι παζλ που αναπτύχθηκε από την Capcom και την Compile και κυκλοφόρησε από την πρώτη τον Ιούνιο του 1994 για τα CP System και CP System II.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Arcade παιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1994 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Capcom Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ
Όμπερτ (κρατήρας)
Ο Όμπερτ (Oberth) είναι κρατήρας πρόσκρουσης στην αθέατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του κρατήρα Γκάμοφ, ενώ στα ανατολικά του Όμπερτ είναι ο κρατήρας Αβογκάντρο.
Υπάρχουν ενδείξεις διάβρωσης. Το σχήμα του είναι περίπου κυκλικό, αλλά το εξωτερικό τοίχωμά του είναι ανώμαλο. Στο χείλος του βόρειου τοιχώματος υπάρχουν δύο σχηματισμοί που θυμίζουν μικρούς κρατήρες και στα τοιχώματα στα βορειωδυτικά και στο νότο εξογκώματα. Ο πυθμένας είναι κατά βάση επίπεδος, με ένα μικρό λοφίσκο στα βόρεια του κέντρου του και πολυάριθμους μικροσκοπικούς κρατήρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Γυναίκα στο κύμα
Η Γυναίκα στο κύμα (La femme à la vague) είναι πίνακας του ζωγράφου Γκυστάβ Κουρμπέ που φιλοξενείται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη.
Περιγραφή
Ο πίνακας εικονίζει μια νεαρή γυναίκα που είναι καθισμένη γυμνή μέσα στο νερό της θάλασσας, την ώρα που σκοτεινιάζει. Το κορμί της ακουμπάει επάνω σε ένα βράχο και εκτείνεται προς τα δεξιά. Είναι σκεπασμένο από τα κύματα της θάλασσας από τη μέση και κάτω. Η λευκή επιδερμίδα λαμπυρίζει στο μισοσκόταδο. Τα ερυθροκαστανόξανθα μαλλιά είναι δεμένα κότσο πίσω από το κεφάλι, ενώ λίγες μπούκλες κοντές πέφτουν στους κροτάφους. Τα χέρια είναι σταυρωμένα επάνω και μπροστά από το κεφάλι, αφήνοντας ακάλυπτες τις χνουδωτές μασχάλες. Τα κύματα λαμπυρίζουν αφρισμένα γύρω από το γυναικείο σώμα δίνοντας έμφαση στο γυμνό και σφριγηλό στήθος, ενώ παφλάζουν.
Στα μισά του δεξιού ορίζοντα μια βαρκούλα αρμενίζει στο ηλιοβασίλεμα.
Ερμηνεία
Ο πίνακας είναι μέρος ενός κύκλου γυμνών που φιλοτέχνησε ο Κουρμπέ μεταξύ 1864 και 1868, με γνωστότερο το Η προέλευση του κόσμου. Η εικονιζόμενη γυναίκα είναι η Γιοάννα Χίφφερναν, μοντέλο ζωγραφικής. Ο πίνακας συνδυάζει τον ρεαλισμό της απόδοσης, ενώ ταυτόχρονα το θέμα μοιάζει να είναι μυθολογικού περιεχομένου. Μπορούμε να φανταστούμε την λουομένη ως κάποια μυθική θεά που γεννιέται μέσα από τον αφρό της θάλασσας, όπως η Αφροδίτη, ενώ το πλοίο στα ανοιχτά μπορεί να ερμηνευτεί ως αλληγορικό στοιχείο.
Πρώην κάτοχοι του πίνακα
Ο Κουρμπέ πούλησε τον πίνακα το 1873 με αγοραστή τον Paul Durand-Ruel, έμπορο ειδών τέχνης. Το 1875 ο πίνακας άλλαξε χέρια και αγοράστηκε από τον βαρύτονο Jean-Baptiste Faure, για να επιστραφεί και πάλι στον Durand-Ruel το 1893 και να μεταπουληθεί τον ίδιο μήνα στον αμερικανό ζαχαροβιομήχανο Henry Osborne Havemeyer. Η γυναίκα του Havemeyer, Louisine W. Havemeyer κληροδότησε τον πίνακα μετά θάνατο μαζί με ένα μεγάλο μέρος της συλλογής της στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, όπου φιλοξενείται και εκτίθεται μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Κατηγορία:Πίνακες του Γκυστάβ Κουρμπέ
Βελοσιράπτορας
Ο Βελοσιράπτορας (σπανιότερα Βελοκιράπτορας, Velociraptor) είναι γένος δρομεοσαυρίδη θηριόποδου δεινόσαυρου που έζησε, κατά προσέγγιση πριν από 75 με 71 εκατομμύρια χρόνια, κατά τη διάρκεια της Ύστερης Κρητιδικής Περιόδου. Δύο είδη έχουν αναγνωριστεί μέχρι σήμερα, αν και ο χαρακτηρισμός έχει αποδοθεί και σε άλλα στο παρελθόν. Ο τύπος είδους είναι V. mongoliensis· απολιθώματα του είδους έχουν ανακαλυφθεί στην Εσωτερική και Εξωτερική Μογγολία στην κεντρική Ασία. Το 2008 ονομάστηκε ένα νέο είδος, V. osmolkae, που προέρχονταν από κρανιακό υλικό της Εσωτερικής Μογγολίας.
Ο Βελοσιράπτορας (κοινώς εν συντομία «ράπτορας») είναι ένας από τα είδη δεινοσαύρων περισσότερο γνωστοποιημένο στο ευρύ κοινό, λόγω του εξέχοντα ρόλου του στην κινηματογραφική σειρά ταινιών Jurassic Park. Στις ταινίες αναπαριστάται με ανατομικές ανακρίβειες, συμπεριλαμβανομένου μεγαλύτερου μεγέθους από αυτό της πραγματικότητας και έλλειψης φτερών. Είναι επίσης πολύ γνωστός στους παλαιοντολόγους με πάνω από δώδεκα ανακτημένους σκελετούς απολιθωμάτων. Ένα ιδιαίτερα γνωστό δείγμα, διατηρεί ένα Βελοσιράπτορα σε θέση μάχης με έναν Πρωτοκεράτοπα (Protoceratops).
Περιγραφή
Ο Βελοσιράπτορας, όπως άλλοι δρομεοσαυρίδες κατείχε μεγάλα χέρια (manus) με τρία ισχυρά καμπυλωτά νύχια, παρόμοια στην κατασκευή και στην ευκαμψία με τα οστά των φτερών των σύγχρονων πουλιών. Το δεύτερο δάχτυλο ήταν εκείνο με το μεγαλύτερο μήκος, ενώ το πρώτο εκείνο με το μικρότερο. Η δομή των καρπιαίων (wrist) οστών προλάμβανε τον πρηνισμό τους και εξανάγκαζε τις παλάμες να κρατιούνται με την παλαμιαία επιφάνεια στραμμένη προς τα μέσα και όχι προς τα κάτω. Το πρώτο δάκτυλο του ποδιού, όπως και σε άλλα θηριόποδα, δεν άπτονταν του εδάφους. Όμως, ενώ τα υπόλοιπα τρία δάκτυλα των ποδιών των περισσοτέρων θηριόποδων επικοινωνούσαν με το έδαφος, δρομεοσαυρίδες, όπως ο Βελοσιράπτορας  στηρίζονταν μόνο στο τρίτο και στο τέταρτο δάκτυλο. Το δεύτερο αυτών, για το οποίο ο Βελοσιράπτορας είναι διάσημος ήταν σε υψηλό βαθμό τροποποιημένο και βρισκόταν συνεχώς χωρίς επαφή με το έδαφος. Έφερε ένα σχετικά μεγάλο, δρεπανοειδές νύχι, τυπικό στοιχείο δρομεοσαυρίδων και τροοδοντίδων δεινοσαύρων. Το συγκεκριμένο νύχι, μήκους πάνω από 6,5 εκ., ήταν ένας ευλογοφανής θηρευτικός μηχανισμός που λειτουργία του ήταν να ορμά στο θήραμα, προκαλώντας κατά πάσα πιθανότητα ένα μοιραίο χτύπημα.
Το 2007, παλαιοντολόγοι επισημοποίησαν την ανακάλυψη διογκώσεων φτερών σε έναν καλά διατηρημένο πήχη Βελοσιράπτορα από τη Μογγολία, επιβεβαιώνοντας την παρουσία φτερών στο είδος.
Ιστορία
Ενώ ομάδες από τη Βόρεια Αμερική παρέμειναν αποκλεισμένες στην κομμουνιστική Μογγολία, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αποστολές από Σοβιετικούς και Πολωνούς επιστήμονες σε συνεργασία με Μογγόλους συναδέλφους, ανέκτησαν περισσότερα δείγματα Βελοσιράπτορα. Το διασημότερο αποτελεί μέρος του φημισμένου δείγματος των «Μαχητικών δεινοσαύρων» (GIN 100/25), που ανακαλύφθηκε από κοινού από Πολωνούς και Μογγόλους ερευνητές το 1971. Το απολίθωμα διατηρεί ένα Βελοσιράπτορα στη μέση μιας σύγκρουσης με έναν Πρωτοκεράτοπα. Το δείγμα θεωρείται εθνικός θησαυρός της Μογγολίας, αν και το 2000 μεταφέρθηκε εκ δανεισμού για μικρό χρονικό διάστημα στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη.
Γνάθοι και ένα δακρυϊκό οστό (τα κύρια οστά που φέρουν δόντια της άνω σιαγόνας και το οστό που σχηματίζει το πρόσθιο χείλος της εσοχής του ματιού, αντίστοιχα) που ανακτήθηκαν το 1999 από Κινεζο – Βελγικές αποστολές αναζήτησης δεινοσαύρων, αποδόθηκαν σε Βελοσιράπτορα, αλλά όχι στον τύπο είδους V. mongoliensis. To 2008, ο Πασκάλ Γκοτεφρουά και συνεργάτες ονόμασαν τα οστά V. osmolskae (προς τιμή του Πολωνού Παλαιοντολόγου Halszka Osmólska).
Προέλευση
Ο V. mongoliensis έχει βρεθεί σε πολλές από τις διάσημες και παραγωγικές τοποθεσίες του Djadochta. Ο τύπος δείγματος ανακαλύφθηκε στην τοποθεσία Φλέιμινγκ Κλιφς, ενώ οι «Μαχητικοί δεινόσαυροι» στην τοποθεσία Tugrig. Οι ευρέος γνωστές τοποθεσίες Μπάρουν Γκόγιοτ του Khulsan και Khermeen Tsav έχουν παραγάγει υπολείμματα τα οποία κατά πάσα πιθανότητα ανήκουν στο γένος Βελοσιράπτορα. Η προέλευση δοντιών και ατελών υπολειμμάτων νεαρών V. mongoliensis αποδίδεται στον Σχηματισμό Bayan Mandahu, μια γόνιμη τοποθεσία στην Εσωτερική Μογγολία σύγχρονη του Djadochta. Όμως, τα συγκεκριμένα απολιθώματα δεν έχουν επεξεργαστεί ή μελετηθεί από το 2008. Ένα ατελές κρανίο ενηλίκου από το Σχηματισμό Bayan Mandahu αποδόθηκε στο ξεχωριστό είδος V. osmolskae.
Παλαιοοικολογία
Όλες οι τοποθεσίες απολιθωμάτων που έχουν αποφέρει υπολείμματα βελοσιράπτορα διατηρούν ένα άγονο περιβάλλον με πεδία αμμόλοφων και διαλείποντων ρευμάτων νερού, αν και το νεότερο ηλικιακά περιβάλλον του Μπάρουν Γκογιότ μοιάζει ελάχιστα πιο υγρό από αυτό του παλαιότερου Djadochta. Η θέση μερικών πλήρων απολιθωμάτων, όπως επίσης ότι ο τρόπος διατήρησης των περισσοτέρων, που διαφαίνεται μέσα σε μη δομημένες καθιζήσεις ψαμμίτη, αποκαλύπτει ότι ένας αριθμός δειγμάτων θάφτηκε ζωντανός, κατά τη διάρκεια αμμοθύελλας, γεγονός κοινό στα τρία περιβάλλοντα.
Εκτός του πρωτοκεράτοπα (Protoceratops), από τον οποίο τρεφόταν, ο βελοσιράπτορας μοιραζόταν το περιβάλλον του με άλλα πρωτογενή κερατόψια όπως ο ουδανοκεράτοπας (Udanoceratops) και αγχυλοσαυρίδες όπως ο πινακόσαυρος (Pinacosaurus), μαζί με αρκετά είδη οβιραπτορίδων, τροοδοντίδων, άλλων δρομεοσαυρίδων (σαν τον αδάσαυρο (Adasaurus)) και αλβαρεζσαυριδων. Πολλά από αυτά ήταν παρόντα στο σύνολο των σχηματισμών, αν και διέφεραν στο επίπεδο είδους. Παραδείγματος χάρη, ο Djadochta κατοικούνταν από τους Velociraptor mongoliensis, Protoceratops andrewsi, Pinacosaurus grangeri. Αυτές οι διαφορές στην κατανομή των ειδών, οφείλονταν πιθανώς σε ένα φυσικό φράγμα που διαχώριζε τους δύο σχηματισμούς, πού ήταν γεωγραφικά σε σχετικά κοντινή απόσταση ο ένας με τον άλλο, ή καταδεικνύει μια ελαφριά χρονική διαφορά.
Ταξινομία
Ο Βελοσιράπτορας αποτελεί μέλος της υποοικογένειας βελοσιραπτορίνες (Velociraptorinae), μια διαφοροποιημένη κατηγορία της μεγαλύτερης οικογένειας των δρομεοσαυριδών (Dromeosauridae). Στη φυλογενετική ταξινομία, οι βελοσιραπτορίνες χαρακτηρίζονται ως «όλοι οι δρομεόσαυροι που συνδέονται περισσότερο με τον βελοσιράπτορα παρά με τον δρομεόσαυρο (Dromeosaurus)». Η ταξινόμηση των δρομεοσαυρίδων είναι εξαιρετικά ευμετάβλητη. Αρχικά, η υποοικογένεια βελοσιραπτορίνες δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τον βελοσιράπτορα. Άλλες αναλύσεις περιλαμβάνουν περισσότερα είδη, συνήθως τον δεινώνυχο και τον σαυρορνιθοληστή (Saurornitholestes). Μια πρόσφατη κλαδιστική ανάλυση υποδεικνύει μια μονοφυλετική υποοικογένεια, που περιέχει τους Βελοσιράπτορα, Δεινόνυχο, Τσάαγκαν (Tsaagan) και ένα στενά συγγενικό (αλλά σε ακαθόριστη θέση) Σαυρορνιθοληστή.
Όταν περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1924, ο Βελοσιράπτορας τοποθετήθηκε στην οικογένεια των μεγαλοσαυριδών (Megalosauridae), όπως συνέβη με τις περισσότερες περιπτώσεις σαρκοβόρων δεινοσαύρων εκείνη την περίοδο (οι Μεγαλοσαυρίδες, όπως ο Μεγαλόσαυρος (Megalosaurus), λειτουργούσαν ως ένα είδος «ταξινομικού κάλαθου αχρήστων», όπου πολλά μη συγγενικά είδη ταξινομούνταν μαζί). Καθώς οι ανακαλύψεις δεινοσαύρων πολλαπλασιάζονταν, ο βελοσιράπτορας αργότερα αναγνωρίστηκε ως δρομεοσαυρίδης. Επίσης, όλοι οι δρομεοσαυρίδες σχετίζονται με την οικογένεια των Αρχαιοπτερύγιδων (Archeopterygidae) από τουλάχιστον έναν ερευνητή (το οποίο, στην πραγματικότητα, μετέτρεψε τον βελοσιράπτορα σε ένα άπτερο πτηνό).
Θηρευτική συμπεριφορά
Υπολείμματα δεινώνυχου (Deinonychus), ενός συγγενικού δρομεοσαυρίδη, έχουν βρεθεί σε συγκεντρώσεις πολλών ατόμων. Ο Δεινόνυχος έχει επίσης βρεθεί συνδεδεμένος με το μεγάλου μεγέθους φυτοφάγο Τενοντόσαυρο (Tenontosaurus), το οποίο θεωρείται στοιχείο ομαδικού κυνηγιού. Το μόνο αδιαμφισβήτητο στοιχείο κοινωνικής συμπεριφοράς μεταξύ δρομεοσαυρίδων προέρχεται από μια κινέζικη σειρά ιχνών (trackways) απολιθωμένων πατημασιών, που παρέχει έξι άτομα ενός μεγάλου είδους που μετακινούνται ως ομάδα, παρ' όλο που κανένα στοιχείο ομαδικής θήρευσης δεν έχει ανακτηθεί. Αν και πολλά μονωμένα απολιθώματα Βελοσιράπτορα έχουν βρεθεί στη Μογγολία, κανένα από αυτά δεν σχετίζονταν με άλλα άτομα. Επομένως, ενώ ο Βελοσιράπτορας κοινώς παρουσιάζεται ως ομαδικός θηρευτής, όπως στο Jurassic Park, υπάρχουν οριακά στοιχεία προς υποστήριξη της θεωρίας, γενικά για τους δρομεοσαυρίδες και κανένα ιδιάζουσας σημασίας για τον ίδιο το Βελοσιράπτορα. Η πρόταση του ομαδικού κυνηγιού βασίζεται σε μια ανακάλυψη ενός αριθμού δειγμάτων Δεινόνυχου, γύρω από τα υπολείμματα ενός Τενοντόσαυρου. Καμία άλλη ομάδα δρομεοσαυρίδων δεν έχει βρεθεί σε κοντινή σύνδεση.
Πτωματοφαγία
Το 2010 ο Χον και άλλοι συνεργάτες εξέδωσαν ένα δοκίμιο, βασισμένο στην ανακάλυψή τους το 2008 στο Σχηματισμό Bayan Mandahu, ενός αποβαλλόμενου δοντιού που πιστεύονταν ότι ανήκε σε Βελοσιράπτορα σε κοντινή απόσταση με ένα σιαγόνιο οστό που έφερε αποτυπώματα από δόντια, που θεωρούνταν ότι προέρχονταν από Πρωτοκεράτοπα. Οι ερευνητές κατέληξαν ότι το εύρημα αντιπροσώπευε «κατανάλωση κουφαριών ύστερου σταδίου από το βελοσιράπτορα», καθώς ο θηρευτής πιθανώς είχε τραφεί με άλλα μέλη ενός πρόσφατα σκοτωμένου πρωτοκεράτοπα, προτού δαγκώσει την περιοχή των σιαγόνων. Το στοιχείο υποστήριξε το συμπέρασμα του απολιθώματος των «Μαχητικών δεινοσαύρων» ότι ο Πρωτοκεράτοπας αποτελούσε μέρος της διατροφής του Βελοσιράπτορα.
Μεταβολισμός
Ο Βελοσιράπτορας ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, ως κάποιο επίπεδο θερμόαιμος, καθώς απαιτείται ένα σημαντικό ποσό ενέργειας για τη διεκπεραίωση του κυνηγιού. Σύγχρονα ζώα που κατέχουν φτέρωμα ή τριχωτή επένδυση, όπως ο βελοσιράπτορας, τείνουν να είναι θερμόαιμα, αφού τα καλύμματα δρουν ως μονωτικά υλικά. Παρ' όλα αυτά η ανάπτυξη των οστών ποικίλλει στους δρομεοσαυρίδες, και κάποια πρωινά πουλιά υποδεικνύουν έναν πιο μέσο μεταβολισμό, σε σύγκριση με τα περισσότερα σύγχρονα θερμόαιμα θηλαστικά και πουλιά. Η ανατομία, ο τύπος φτερών, η δομή των κοκάλων και ακόμη η ανατομία των ρινικών διόδων (ένας συνήθης δείκτης-κλειδί του μεταβολισμού) του κίβι είναι παρόμοια με αυτή των δρομεοσαυρίδων. Το κίβι είναι ένα υψηλά δραστήριο μη ιπτάμενο πτηνό, με σταθερή θερμοκρασία σώματος και χαμηλό μεταβολικό ρυθμό ξεκούρασης, κάτι που το καθιστά ένα καλό πρότυπο των πρωτογενών πουλιών και των δρομεοσαυρίδων.
Φτερά
Είναι επικυρωμένο ότι απολιθώματα δρομεοσαυρίδων πιο πρωτόγονων από αυτά του Βελοσιράπτορα είχαν φτερά που κάλυπταν το σώμα τους και πλήρως αναπτυγμένες φτερωτές πτέρυγες. Το γεγονός ότι οι πρόγονοι του Βελοσιράπτορα ήταν καλυμμένοι με φτερά και πιθανώς κατείχαν ικανότητα πτήσης μεγάλων αποστάσεων, υποδεικνύουν στους παλαιοντολόγους ότι ο Βελοσιράπτορας έφερε επίσης φτερά, αφού στις μέρες μας τα άπτερα πουλιά διατηρούν το μεγαλύτερος μέρος των φτερών τους.
Το Σεπτέμβριο του 2007, ερευνητές παρατήρησαν διογκώσεις φτερών στον πήχη ενός δείγματος που βρέθηκε στην Μογγολία. Αυτά τα εξογκώματα στα οστά των πτερύγων των πτηνών δείχνουν το σημείο όπου στηρίζονται τα φτερά και η παρουσία τους στο Βελοσιράπτορα καταδεικνύει ότι κατείχε επίσης φτερά. Σύμφωνα με τον παλαιοντολόγο Άλαν Τέρνερ:
Ο ερευνητής Μαρκ Νόρελ εφημέριος απολιθωμάτων ερπετών, αμφίβιων και πτηνών του Αμερικάνικου Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, συγκλίνει προς τη συγκεκριμένη ανακάλυψη, λέγοντας: