cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαΐνι
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Τα σαΐνια ταξιδεύουν κατά σμήνη και, σε ορισμένες περιπτώσεις, παρατηρούνται μεγάλες συναθροίσεις (πολλές φορές πάνω από 100 άτομα), σε συγκεκριμένους μεταναστευτικούς «διαδρόμους». Μάλιστα, αυτό το στοιχείο διαφοροποιεί το σαΐνι από το συγγενικό ξεφτέρι -με το οποίο μοιάζει πολύ-, διότι εκείνο ταξιδεύει συνήθως μοναχικά.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Ιταλία, την Αυστρία και την Πολωνία, το Καμερούν, την Τανζανία και την Κένυα, το Κατάρ και το Ουζμπεκιστάν.
Βιότοπος
Το σαΐνι, σε αντίθεση με το συγγενικό ξεφτέρι, προτιμάει τα αραιά, πεδινά δάση πλατύφυλλων φυλλοβόλων, πρόποδες λόφων και βουνοπλαγιές σε ανοικτές περιοχές με χαμηλά υψόμετρα (το πολύ μέχρι 1.000 μ. ) και, αρκετές φορές, χαράδρες και απότομες όχθες δίπλα σε ποταμούς, ιδιαίτερα όταν δεν βρίσκεται σε μετανάστευση. Ενίοτε, παρατηρείται κοντά ή και μέσα σε πεδινούς οικισμούς.
Κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης κουρνιάζει σε απομονωμένα άλση, χωράφια και οάσεις. Ελάχιστα είναι τα στοιχεία για τα ενδιαιτήματα διαχείμασης, πιθανόν αγκαθωτοί θαμνότοποι στο Σαχέλ, παρά το τροπικό δάσος.
Μορφολογία
δεξιά|μικρογραφία|371x371εσ|Ενήλικο αρσενικό σαΐνι Όπως το ξεφτέρι, το σαΐνι είναι μετρίου μεγέθους γεράκι με, μικρό κεφάλι και, μάλλον, κοντές, πλατιές και αμβλείες πτέρυγες. Ωστόσο, είναι μεγαλύτερο από εκείνο, το μεσαίο σε μέγεθος από τα τρία ευρωπαϊκά είδη του γένους Accipiter. Εμφανίζει φυλετικό διμορφισμό (κυρίως χρωματικό), με τα θηλυκά να είναι μεγαλύτερα κατά 8% περίπου, η διαφορά όμως αυτή δεν είναι τόσο έντονη όσο στο ξεφτέρι. Γενικά, μοιάζει πολύ με το ξεφτέρι αν και οι πιο οξύληκτες φτερούγες που διαθέτει, τού δίνουν την αίσθηση ενός γνήσιου «γερακιού».
Οι πτέρυγες είναι στενότερες και πιο αιχμηρές από του ξεφτεριού και η ουρά ελαφρώς κοντύτερη. Στα ενήλικα άτομα, η κάτω επιφάνεια των πτερύγων εμφανίζεται κατά την πτήση ανοικτόχρωμη, σχεδόν λευκή, χωρίς ραβδώσεις (αντίθεση με το ξεφτέρι και το διπλοσάινο, ιδιαίτερα στα αρσενικά, ενώ οι άκρες τους είναι μαυριδερές (πιο σκούρες στα θηλυκά). Ωστόσο, σε κοντινή παρατήρηση, είναι εμφανείς οι κιτρινομπέζ λεπτές ρίγες, που υπάρχουν και στα δύο συγγενικά είδη. Αντίθετα, η ουρά έχει περισσότερες μπάρες (6-8) από του ξεφτεριού (4-5), με τελική, ευρύτερη μπάρα.
Αρσενικό: Ράχη και παρειές ανοικτό γκρίζο ή κυανόγκριζο χρώμα, κοιλιά ανοικτόχρωμη, σχεδόν άσπρη, με πολύ διακριτικές οριζόντιες πορτοκαλί ρίγες (λιγότερο έντονες απ’ότι στο ξεφτέρι.
Θηλυκό: Ράχη και παρειές γκρίζο ή καφέ-γκρίζο χρώμα, λαιμός με καφέ κηλίδες ή σκούρα λωρίδα, κοιλιά σαν του αρσενικού, αλλά με μεγαλύτερη αντίθεση μεταξύ του ανοικτόχρωμου κάτω μέρους των πτερύγων και των σκούρων άκρων τους.
Τα νεαρά άτομα είναι σκούρα καφέ στο πάνω μέρος, με κάπως πιο σκούρα άκρα στις πτέρυγες, στοιχείο διακριτό στο έντονο φως. Πέρα από τη λωρίδα στον λάρυγγα, έχουν κάθετες ραβδώσεις ή κηλίδες σε σχήμα σταγόνας στο στήθος και μοιάζουν περισσότερο με νεαρά διπλοσάινα, παρά με νεαρά ξεφτέρια.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:         )
Τροφή
δεξιά|μικρογραφία|323x323εσ|Ενήλικο σαΐνι εν πτήσει (κοιλιακή όψη) Το σαΐνι τρέφεται κυρίως με σαύρες και μεγάλα έντομα, όπως ακρίδες, σκαθάρια, τζιτζίκια και λιβελούλες. Επίσης με μικρά πτηνά, κυρίως σπουργίτια και μικρά θηλαστικά -κυρίως ποντίκια- και νυχτερίδες. Τα έντομα αποτελούν τη βασική τροφή των νεοσσών. . Η τεχνική θήρευσης που χρησιμοποιεί μοιάζει με εκείνη του ξεφτεριού. Κυνηγάει συνήθως με απότομες, σχεδόν κάθετες εφορμήσεις από κλαδιά-παρατηρητήρια, αιφνιδιάζοντας το θήραμα.
Ηθολογία
Τα σαΐνια είναι συνήθως μοναχικά, αλλά μπορούν να κυνηγούν κατά ζεύγη. Μερικές φορές δραστηριοποιούνται στο λυκόφως ενώ συχνά μεταναστεύουν τη νύχτα. Τότε, σχηματίζουν μεγάλα σμήνη, από 20-100 ζευγάρια, σπανιότερα από 1.000-2.000 ζευγάρια, ιδιαίτερα στην περιοχή του Ισραήλ. Τα πουλιά που αποδημούν κουρνιάζουν ομαδικά σε δένδρα, αλλά στις ερημικές περιοχές ακόμη και στο έδαφος.
Αναπαραγωγή
Η περίοδος φωλιάσματος είναι, γενικά, από τα μέσα Μαΐου μέχρι τον Αύγουστο και η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο. Φωλιάζει σε πλατύφυλλα φυλλοβόλα δέντρα, 5-10 μ. από το έδαφος. Η φωλιά είναι μια μικρή και ρηχή (15 εκ. περίπου) κατασκευή από ξερόκλαδα, επιστρωμένη με νωπά φύλλα. Τοποθετείται στη διχάλα ενός δένδρου ή σε ένα μεγάλο κλαδί του. Η γέννα αποτελείται από (3-) 4 έως 5, ελαφρώς υποελλειπτικά αβγά, διαστάσεων 40,5 Χ 31,5 χιλιοστών. Η επώαση αρχίζει από το 1ο αβγό, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 30-35 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι ισχυρά φωλεόφιλοι και τη διατροφή τους αναλαμβάνουν και οι δύο γονείς. Η πτέρωση πραγματοποιείται στις 40-45 ημέρες, αλλά παραμένουν κοντά στους γονείς τους για 2 εβδομάδες, περαιτέρω.
Κατάσταση πληθυσμού
μικρογραφία|350x350εσ|Νεαρό σαΐνι στη Σερβία Η κατάσταση του παγκόσμιου πληθυσμού είναι γενικά καλή. Οι κίνδυνοι είναι εκείνοι που αφορούν σε όλα τα αρπακτικά πτηνά, κυρίως δηλητηριάσεις από φυτοφάρμακα και, δολώματα, καταστροφή βιοτόπων και λαθροθηρία με σκοπό την ταρίχευση. Το ίδιο ισχύει και για τους ελληνικούς πληθυσμούς, αν και το είδος είναι αρκετά σπάνιο στη χώρα (πολύ πιο σπάνιο από το ξεφτέρι).
Παρά το πολύ περιορισμένο εύρος κατανομής του, γενικά, το είδος δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο και αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Η μεταναστευτική οδός που ακολουθούν οι ελληνικοί πληθυσμοί, περνάει από τα στενά του Βοσπόρου, τόσο κατά την εαρινή (Μάιος), όσο και κατά τη φθινοπωρινή αποδημία (Αύγουστος-Οκτώβριος).
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, το σαΐνι απαντά και με την ονομασία Σπιννοσιάχινο (Κύπρος).
Σημειώσεις
Στην ελληνική ορνιθολογική βιβλιογραφία, αντίθετα με το γένος Falco = Γεράκι (Ιέραξ), (αγγλ. Falcon), δεν υπάρχει λέξη, η οποία να αντιστοιχεί στο γένος Accipiter. Στην αντίστοιχη αγγλική γλώσσα το πρόβλημα έχει λυθεί με τον όρο Hawk που, λανθασμένα, αποδίδεται πάλι ως Γεράκι στα αγγλοελληνικά λεξικά. Οι εναλλακτικές που προτάθηκαν είναι οι εξής: Στο λήμμα αυτό ακολουθείται συμβατικά η τρίτη εκδοχή, χωρίς αυτό να μην επιδέχεται συζήτησης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Αντώνης Αρώνης
Ο Αντώνης Αρώνης (γεννήθηκε 17 Μαρτίου 1957 ) είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής υδατοσφαίρισης.
Καριέρα
Ο Αντώνης Αρώνης ξεκίνησε ως υδατοσφαιριστής στην ομάδα του Φοίνικα Πειραιά. Στην συνέχεια έκανε μεγάλη καριέρα με τη φανέλα του Εθνικού αλλά και του Ολυμπιακού Πειραιώς, με τον οποίο μάλιστα κατέκτησε το εγχώριο νταμπλ του 1992, το οποίο ήταν και το πρώτο στην ιστορία του ερυθρόλευκου συλλόγου. Προπονητής της τότε πρωταθλήτριας ομάδας του Πειραιά ήταν ο Νίκος Λουκάτος. Συνολικά κατέκτησε 13 πρωταθλήματα Ελλάδος (11 με τον Εθνικό, 2 με τον Ολυμπιακό) και 5 κύπελλα Ελλάδος (3 με τον Εθνικό, 2 με τον Ολυμπιακό). Το 1981 με προπονητή τον ιταλό Λίνο Ρεπέτο, έφτασε με τον Εθνικό στην τελική φάση του Πρωταθλήματος Ευρώπης, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής υδατοσφαίρισης. Ο Εθνικός κατέλαβε την τέταρτη θέση από τις τέσσερες που συμμετείχαν. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η γιουγκασλαβική Γιουγκ.
Προεδρία ΣΕΦ
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2012, η γενική Γραμματεία Αθλητισμού ανακοίνωσε πως ο Αντώνης Αρώνης θα είναι ο νέος πρόεδρος του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας.
Αυτοδιοίκηση
Έχει διατελέσει αντιδήμαρχος Οικονομικών στον Δήμο Πειραιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Άλτο
Ο μουσικολογικός όρος άλτο, με ετυμολογική καταγωγή από τη λατινική λέξη altus (ψηλός), διέπεται από πολλές ερμηνείες και χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει μια μεγάλη γκάμα αντικειμένων, σχετιζόμενων με τη μουσική.
Όταν πρόκειται για μουσικά όργανα, ο προσδιορισμός άλτο αναφέρεται στα μέλη της κάθε οικογένειας οργάνων που διαθέτουν τη δεύτερη χαμηλότερη έκταση, κάτω δηλαδή απ' αυτήν της σοπράνο. Έτσι, για παράδειγμα, μπορεί να γίνει λόγος για άλτο σαξόφωνο, άλτο φλάουτο κ.ο.κ. Σε κάποιες οικογένειες οργάνων, όπως το τρομπόνι, το άλτο μέλος του τυγχάνει να έχει την ψηλότερη έκταση και έτσι δεν υπάρχει σοπράνο τρομπόνι. Στα γαλλικά, ο όρος άλτο αναφέρεται κυρίως στη βιόλα, αλλά χρησιμοποιείται και με την προαναφερθείσα σημασία.
Στη χορωδιακή μουσική, ο όρος άλτο προσδιορίζει τη δεύτερη ψηλότερη φωνή, εντός του πλαισίου της τετραφωνίας (σοπράνο - άλτο - τενόρος - μπάσος). Η αρχική σημασία του όρου ανάγεται στη μεσαιωνική μουσική, όπου ο όρος contratenor altus χρησιμοποιούνταν για να προσδιορίσει την ψηλότερη φωνή, στα πλαίσια της τρίφωνης αντίστιξης (οι άλλες δύο φωνές είναι ο tenor και ο contratenor bassus). Από τη σύντμηση του μεσαιωνικού όρου προκύπτουν και οι σημερινοί όροι κοντράλτο και κοντρα-τενόρος, ενώ ο όρος άλτο αποτελεί συντόμευση του αρχικού όρου.
Η έκταση της χορωδιακής φωνής της άλτο είναι περίπου Σολ3 - Φα5. Συχνά γίνεται σύγχυση μεταξύ των όρων άλτο και κοντράλτο, με τον πρώτο να ταυτίζεται με τον τύπο φωνής που εκτελεί το αντίστοιχο φωνητικό μέρος, κάτι που δεν ισχύει· άλτο είναι το φωνητικό μέρος (στα πλαίσια της τετραφωνίας, είτε σε ύφος αντιστικτικό, είτε σε ομοφωνικό) και όχι ο τύπος φωνής αυτός καθεαυτός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το μέρος της άλτο αναλαμβάνουν γυναίκες με τύπο φωνής κοντράλτο ή μέτζο-σοπράνο, ή άνδρες με τύπο φωνής κόντρα-τενόρου. Ο δε τύπος φωνής χαρακτηρίζεται όχι μόνο από την έκταση, αλλά από το ιδιαίτερό του χρώμα, τη διάθεση της φωνής και την περιοχή κίνησης (τεσιτούρα).
Άλλες χρήσεις του όρου συναντώνται στο Μουσικό κλειδί της άλτο (κλειδί του Ντο), στο όρο τενόρ αλτίνο (βλ. κοντρα-τενόρος), αλλά και πιο σπάνια ως τύπος φωνής, εκτός του πλαισίου της Δυτικής Ευρωπαϊκής Μουσικής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μουσικολογία Κατηγορία:Χορωδιακή μουσική
Τζιμπάλ
thumb|280px|right|Χάρτης του 1886 που απεικονίζει την επαρχία Τζιμπάλ το 10ο αιώνα μ.Χ. Η Τζιμπάλ, επίσης γνωστή ως το Περσικό Ιράκ (αραβικά Ιράκ αλ-Ατζάμ), ήταν επαρχία υπό αραβική εξουσία στο δυτικό Ιράν, υπό την εξουσία του χαλιφάτου των Αββασιδών. Είχε σχεδόν κοινά σύνορα με την αρχαία χώρα των Μήδων. Το 10ο αιώνα επανήλθε υπό την εξουσία των Μπουγιδών.
Η λέξη Τζιμπάλ είναι αραβική, σημαίνει βουνό και σε αυτή την περίπτωση αναφέρεται στο όρος Ζάγρος.
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Ιράν Κατηγορία:Χαλιφάτο των Αββασιδών
Κάρα
Η Κάρα (αγγλ. / σουαχ.: (ενικ.) Kara, (πληθ.) Wakara), είναι μία εθνοτική και γλωσσική ομάδα, έχοντας ως κύρια βάση την Περιοχή Ουκερέουε (Ukerewe District), στο τμήμα της Τανζανίας της Λίμνης Βικτώρια (Νήσο Ουκάρα, Νήσο Ουκερέουε, νοτιοανατολική ακτή της λίμνης).
Το 1987 ο πληθυσμός των Ουακάρα, εκτιμάτο σε 86.000 άτομα.
Ιστορία
Λέγεται ότι η καταγωγή των Ουακάρα (Wakara) είναι από το Νότιο Σουδάν. Πιστεύεται ότι κάποιοι Ουακάρα (Wakara) δραπέτευσαν κατά την εποχή του εμπορίου των σκλάβων, πέρασαν μέσα από την Ουγκάντα ​​και τελικά βρέθηκαν στο νησί Ουκάρα (Ukara) όπου και αποφάσισαν να εγκατασταθούν. Αυτή η ομάδα βρίσκεται κυρίως στο δυτικό τμήμα αυτού του νησιού. Ωστόσο, υπάρχει μια κοινότητα λίγων ατόμων που εμφανίστηκαν και στο ανατολικό τμήμα, κοντά στην Περιφέρεια Μάρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες κάτοικοι στην Ανατολική Αφρική
Πρόκοπ ο Φαλακρός
Ο Πρόκοπ ο Φαλακρός ή Προκόπιος (τσεχική γλώσσα: Prokop Holý, 1380 - 30 Μαΐου 1434) ήταν ο ηγέτης των Χουσιτών από τη Βοημία. Ήταν οπαδός του Ζίσκα, μετά το θάνατο του οποίου έγινε ηγέτης των Ταβοριτών. Πραγματοποίησε επιδρομές στη Σιλεσία, στη Σαξονία και τη Φραγκονία, νικώντας κατ’ επανάληψη τα γερμανικά στρατεύματα. Σκοτώθηκε στη μάχη του Λίπανι, στην Ουγγαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοημοί Κατηγορία:Ηγέτες
Ουγγρική γλώσσα
Η ουγγρική γλώσσα (ουγγρικά: magyar nyelv,, μαγυαρικά) ανήκει στην φινοουγγρική υποοικογένεια της γλωσσικής οικογένειας των ουραλικών γλωσσών. Δε συγγενεύει με τις άλλες γλώσσες της Κεντρικής Ευρώπης, καθώς είναι μία από τις λίγες γλώσσες της σύγχρονης Ευρώπης που δεν ανήκουν στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσική οικογένεια. Είχε πάντα μεγάλο ενδιαφέρον για την ιστορικοσυγκριτική γλωσσολογία. Ομιλείται στην Ουγγαρία και από τις ουγγρικές μειονότητες σε εφτά γειτονικές χώρες.
Υπάρχουν 13 εκατομμύρια ομιλητές της ουγγρικής, από τους οποίους τα 9,4 εκατομμύρια ζουν στη σημερινή Ουγγαρία. Περίπου δύο εκατομμύρια ομιλητές ζουν σε περιοχές που ανήκαν πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, τμήμα της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Από αυτούς η μεγαλύτερη ομάδα ζει στη Ρουμανία, όπου υπάρχουν 1,4 εκατομμύρια Ούγγροι. Ομιλητές της ουγγρικής υπάρχουν επίσης στη Σλοβακία, την Ουκρανία, τη Σερβία, την Κροατία, την Αυστρία και τη Σλοβενία, ενώ ένα εκατομμύριο ομιλητές περίπου είναι διεσπαρμένοι σε άλλα μέρη του κόσμου. Εκτός από τα 26 γράμματα του λατινικού αλφαβήτου που χρησιμοποιεί η γλώσσα, χρησιμοποιούνται επιπλέον τα γράμματα á, é, í, ó, ö, ő, ú, ü και ű.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουραλικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Αυστρίας Κατηγορία:Γλώσσες της Κροατίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ρουμανίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ουγγαρίας Κατηγορία:Γλώσσες της Σερβίας Κατηγορία:Γλώσσες της Σλοβακίας Κατηγορία:Γλώσσες της Σλοβενίας Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες
Σάλπιγξ Ελληνική
Η Σάλπιγξ Ελληνική υπήρξε η πρώτη έντυπη εφημερίδα στην Ελλάδα. Εκδόθηκε από τον Θεόκλητο Φαρμακίδη στην Καλαμάτα την 1η Αυγούστου 1821. Κυκλοφόρησαν μόνο 3 φύλλα (1, 5 και 20 Αυγούστου 1821), τα οποία σώζονται στη βιβλιοθήκη της Βουλής, από δωρεά του Τιμολέοντα Φιλήμονα.
Ιστορία
Ο Δημήτριος Υψηλάντης, ερχόμενος από την Τεργέστη στην Ελλάδα ως Πληρεξούσιος του «Εθνικού Εκπροσώπου», δηλαδή του Αλέξανδρου Υψηλάντη, έφερε μαζί του και ένα μικρό τυπογραφείο. Στην προσπάθειά του να βρει τυπογράφο, ήρθε σε επαφή με τον Ιάκωβο Τομπάζη, ο οποίος του σύστησε τον Κωνσταντίνο Τόμπρα που είχε μάθει τη δουλειά του τυπογράφου στο Παρίσι. Ο Τόμπρας δέχτηκε να αναλάβει την λειτουργία του τυπογραφείου και έτσι αποφασίστηκε να εγκατασταθεί μέσα σε ένα τουρκικό τζαμί στην απελευθερωμένη Καλαμάτα το «Εθνικόν Τυπογραφείον». Σε αυτό τυπώθηκε το πρώτο φύλλο της Σάλπιγγος Ελληνικής την 1η Αυγούστου 1821.
Εκδότης
Η έκδοση ανατέθηκε στον λόγιο Θεόκλητο Φαρμακίδη, ο οποίος ορίστηκε «επιστάτης και εκδότης» της εφημερίδας «Σάλπιγξ Ελληνική». Ο Θεόκλητος Φαρμακίδης ήταν έμπειρος εφημεριδογράφος, καθώς είχε συμμετάσχει και στην έκδοση του περιοδικού Ερμής ο Λόγιος, στη Βιέννη.
Έκδοση
Το αρχικό σχέδιο, όταν πρωτοεκδόθηκε η Σάλπιγξ, ήταν να κυκλοφορεί μέρα παρά μέρα. Η τιμή της ορίστηκε στα 50 γρόσια τον χρόνο. Ωστόσο, τελικά κατάφεραν να εκδώσουν μόνο τρία φύλλα, στις 1, 5 και 20 Αυγούστου 1821. Η εφημερίδα κυκλοφόρησε σε σχήμα 4, δίστηλη και τετρασέλιδη. Το πρώτο φύλλο μάλιστα είχε και εξώφυλλο.
Περιεχόμενο
Στα μόλις τρία φύλλα της Σάλπιγγος, δημοσιεύτηκε υλικό που αφορούσε αποκλειστικά την Ελληνική Επανάσταση. Στα πρώτα δύο φύλλα δημοσιεύτηκε η γνωστή επαναστατική προκήρυξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Το τρίτο φύλλο περιείχε μια έκκληση των Μεσσηνίων προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σχετικά με τον απελευθερωτικό αγώνα που διεξήγαγε η Ελλάδα.
Διαφωνία Φαρμακίδη-Υψηλάντη - Διακοπή έκδοσης
Ο Δημήτριος Υψηλάντης θεωρούσε ότι η Σάλπιγξ Ελληνική όφειλε να εξυπηρετεί αποκλειστικά το συμφέρον του Αγώνα και ότι θα έπρεπε να ελέγχει και να κατευθύνει ο ίδιος το περιεχόμενό της, έτσι ώστε να ικανοποιούνται οι εκάστοτε στρατιωτικές και πολιτικές σκοπιμότητες. Ο Θεόκλητος Φαρμακίδης, υποστηρίζοντας την αρχή της ελευθεροτυπίας, αντέδρασε στην προσπάθεια του Υψηλάντη να υποβάλει την εφημερίδα σε λογοκρισία. Έτσι, ο Φαρμακίδης αρνήθηκε να συνεχίσει την έκδοση και αυτή η τόσο αξιόλογη προσπάθεια δεν τελεσφόρησε.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Καλαμάτα
Στήλη του Ιάσονος
Περιγραφή
Η στήλη εικονίζει τον ιατρό Ιάσονα. Εικονίζεται με γενειάδα και στην χαρακτηριστική ένδυση φιλοσόφου. Είναι καθισμένος σε δίφρυ την ώρα που εξετάζει έναν νεαρό ασθενή, με κάποια κοιλιακή πάθηση. Στα δεξιά του μικρού παριστάνεται μια μεγάλη σικύα (= βεντούζα, γνωστό ιατρικό εργαλείο) ακουμπισμένο στο έδαφος. Η κορυφή του ανάγλυφου είναι διακοσμημένη με ακροτήρια, αρχιτεκτονικά στοιχεία στέγης.
Η μετάφραση της επιγραφής είναι: «Ο Ιάσων, γνωστός και ως Δέκιμος, από τον Δήμο των Αχαρνών...» και συνεχίζει αναφέροντας διάφορα άλλα μέλη της οικογένειάς του.
Ερμηνεία
Η στήλη είναι άξια λόγου, όχι τόσο από πλευράς τέχνης, αλλά διότι απεικονίζει τον Αχαρνέα ιατρό Ιάσονα.
Ιστορική τοποθέτηση
Η στήλη ανήκει στους Ρωμαϊκούς χρόνους, 2ος αι μ.Χ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Αχαρνές Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου
Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 1914-1923. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η εκτόπιση, η εξάντληση από έκθεση σε κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, οι πορείες θανάτου στην έρημο και συχνότατα οι εν ψυχρώ δολοφονίες ή εκτελέσεις. . Ο αριθμός των θυμάτων έχει υπολογιστεί από έναν Πόντιο μελετητή σε 353.000, αριθμός που υιοθετείται και από τις περισσότερες ξένες πηγές       και ποντιακές οργανώσεις και αναφέρεται σε επίσημες εκδηλώσεις, ενώ νεότερες μελέτες έχουν αποδείξει ότι ο υπολογισμός αυτός είναι αυθαίρετος και υπολογίζουν τα θύματα σε περίπου 100-150 χιλιάδες νεκρούς. Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα. μικρογραφία|Καραβάνι 5,000 Χριστιανών προσφύγων από το [[Έλαζιγ κατευθυνόμενοι προς τη Τραπεζούντα, Νοέμβριος 1925.]] Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν τις επιμέρους κατά τόπους διώξεις ως τμήματα μιας ενιαίας πολιτικής για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής ή γενικότερα των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, καθώς η γενοκτονία πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες εις βάρος και άλλων πληθυσμών, δηλαδή των Αρμενίων και των Ασσυρίων. . Συνεπώς η απομόνωση των περιστατικών στον Πόντο θεωρείται ως τοπικιστική προσέγγιση του ζητήματος.
Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994 και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο». Το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως «ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος». Πέρα από το ελληνικό κράτος ο διωγμός των Ποντίων αναγνωρίζεται επισήμως ως γενοκτονία από την Κύπρο, την Αρμενία, τη Σουηδία, ορισμένες ομοσπονδιακές δημοκρατίες της Ρωσίας, εννέα πολιτείες των ΗΠΑ (Φλόριντα, Τζώρτζια, Μασαχουσέτη, Νιου Τζέρσεϊ, Νέα Υόρκη, Πενσυλβάνια, Νότια Καρολίνα, Ρόουντ Άιλαντ και από τις 11/9/2019 Καλιφόρνια , ενώ υπάρχει σαφής αναφορά -κατά κάποιο τρόπο αναγνώριση- σε γενοκτονία Ελλήνων και από την πολιτεία της Αλαμπάμα ), τη βουλή των αυστραλιανών πολιτειών της Νότιας Αυστραλίας και της Νέας Νότιας Ουαλίας  , την Αυστρία (ακολουθούμενη λίγες ημέρες αργότερα από το Δήμο της Βιέννης) και την Ολλανδία. Στο Καναδά οι πόλεις Οττάβα και Τορόντο έχουν αναγνωρίσει την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Ποντιακής γενοκτονίας.
Η Ποντιακή γενοκτονία έχει οριστεί και αναγνωριστεί από τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS), ενώ έχει τύχει αναγνώρισης και από αρκετές διεθνείς οργανώσεις και φορείς, όπως οι Ευρωπαίοι Δημοκράτες Φοιτητές. Τέλος, ψηφίσματα της Γερουσίας των ΗΠΑ κάνουν αναφορά σε γενοκτονία κατά των Ελλήνων.
Ιστορικό πλαίσιο
Η διαδικασία εξόντωσης των ελληνικών πληθυσμών του Πόντου διακρίνεται ιστορικά σε τρεις συνεχόμενες φάσεις: από την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως την κατάληψη της Τραπεζούντας από τον ρωσικό στρατό (1914-1916), η δεύτερη τελειώνει με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1916-1918) και η τελευταία ολοκληρώνεται με την εφαρμογή της Σύμβασης για την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (1918-1923).
Το υπόβαθρο
Ο Ποντιακός ελληνισμός είχε πετύχει, από τα μέσα του 19ου αιώνα -πιο συγκεκριμένα μετά την έκδοση από τις Οθωμανικές αρχές του μεταρρυθμιστικού χάρτη (Hatt-i Humayun, 1856) έως και την περίοδο της γενοκτονίας- σημαντική εμπορική ανάπτυξη, οικονομική, πνευματική, κοινωνική άνοδο και πληθυσμιακή αύξηση, που συνοδεύτηκε από ίδρυση πάμπολλων ιδρυμάτων (Ιερών Ναών, εκπαιδευτηρίων, συλλόγων κλπ). Παράλληλα, από τις αρχές του 20ου αιώνα είχε ενταθεί η κρίση θεσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με αποτέλεσμα μία συνεχιζόμενη παρακμή. Για την τελευταία, η πλειονότητα των Τούρκων υπηκόων της Αυτοκρατορίας θεωρούσε υπεύθυνους τους χριστιανικούς πληθυσμούς. Όλη αυτή η φθίνουσα πορεία της άλλοτε πανίσχυρης Σουλτανικής Ηγεμονίας οδήγησε στην έκρηξη του κινήματος των Νεότουρκων (1908), το οποίο οργανώθηκε από την πολιτική οργάνωση 'Ένωση και Πρόοδος" (Ittihat ve Terakki Cemiyeti) που είχε υιοθετήσει φιλελεύθερες - δημοκρατικές αρχές, όπως και προβεί σε εξαγγελίες για ισονομία και δικαιοσύνη. Ωστόσο πολύ γρήγορα οι προσδοκίες των μειονοτήτων για βελτίωση της θέσης τους διαψεύστηκαν, αφού ένα μόλις χρόνο μετά την επικράτηση των Νεότουρκων (1909), ο Καταστατικός Χάρτης του 1876 καταργήθηκε και οι Νεότουρκοι στράφηκαν, πλέον, προς τον εθνικισμό ή και σοβινισμό. Τα εδάφη του Οθωμανικού κράτους είχαν, εν τω μεταξύ και έως το 1912, μειωθεί σε ποσοστό 40% και ο πληθυσμός της κατά 20%. Το 1913, με τη λήξη των βαλκανικών πολέμων οι Οθωμανοί έχουν ουσιαστικά εκδιωχθεί από την Ευρώπη και έχουν απολέσει το σύνολο σχεδόν των Αραβικών επαρχιών τους. Αυτό που τους απέμενε ήταν να λάβουν "προληπτικά μέτρα" για την επιβίωση του κράτους τους, κάτι που αποφάσισαν να υλοποιήσουν εκδιώκοντας, αρχικά, και αφανίζοντας, εν-συνεχεία, με απροκάλυπτο τρόπο, τους μειονοτικούς πληθυσμούς ολόκληρης της Μικράς Ασίας (τους χριστιανούς ελληνικής καταγωγής του Πόντου, της Ιωνίας και της Καππαδοκίας, Αρμένιους και Ασσυροχαλδαίους). Την πρόταση αυτή, για τη βίαιη απομάκρυνση των Ποντίων από τις πατρογονικές τους εστίες προς τα ενδότερα της Μικράς Ασίας (προς νότο) εισηγήθηκε προς τις Οθωμανικές αρχές ο στρατιωτικός σύμβουλος της αυτοκρατορίας, Γερμανός αντιστράτηγος Liman Von Sanders.
Α' και Β' φάση
Το κύμα μαζικών διώξεων ξεκίνησε στον Πόντο με τη μορφή εκτοπίσεων το 1915. Η τουρκική ήττα κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο στην περιοχή, στο Σαρικαμίς, στη βόρεια περιοχή της Μικράς Ασίας το 1915, αποδόθηκε στους Έλληνες που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στρατό. Ως συνέπεια αυτού, όλοι οι στρατολογημένοι Πόντιοι εξαναγκάστηκαν σε στρατολόγηση στα τάγματα εργασίας. Έτσι δεν άργησαν να εκδηλώνονται κύματα λιποταξίας, με τον κόσμο να καταφεύγει στα βουνά. Μάλιστα, στην επαρχία Κερασούντας, για αυτό τον λόγο, κάηκαν 88 χωριά ολοσχερώς μέσα σε τρεις μήνες. Οι Έλληνες της επαρχίας, περίπου 30.000, αναγκάστηκαν να διανύσουν, πεζοί, πορεία προς την Άγκυρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αναπόφευκτα, το ένα τέταρτο αυτών πέθαναν καθ' οδόν.
Οι εκτοπίσεις συνεχίζονταν ακατάπαυστα και κατά την εποχή που τα ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στην Τραπεζούντα στις αρχές του 1916. Ιδιαίτερα με το πρόσχημα ότι οι Πόντιοι υποστήριζαν τις κινήσεις των Ρώσων, μεγάλος αριθμός κατοίκων από τις περιοχές της Σινώπης και της Κερασούντας εκτοπίστηκαν στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας. Σημειώθηκαν επίσης και εξαναγκαστικοί εξισλαμισμοί γυναικών.
Οι διώξεις προκάλεσαν τη δημιουργία θυλάκων αντίστασης από τους Πόντιους. Τελικά οι διώξεις εντάθηκαν με την έκδοση διατάγματος, τον Δεκέμβριο του 1916, που προέβλεπε την εξορία όλων των ανδρών από 18 ως 40 ετών και τη μεταφορά των γυναικόπαιδων στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Η εφαρμογή αυτού του μέτρου ξεκίνησε από την Άνω Αμισό και στην Μπάφρα. Στην επαρχία Αμάσειας 72.375 Έλληνες, από τους συνολικά 136,768, εκτοπίστηκαν, από τους οποίους το 70% πέθανε από τις κακουχίες. Πολλοί Πόντιοι θέλησαν να αντισταθούν, οργανώνοντας, στις ορεινές εκτάσεις του Πόντου, αντάρτικα εναντίον του τακτικού στρατού, όπως στη Σάντα. μικρογραφία|Ελληνορθόδοξοι ιερείς βλέπουν το σφαγμένο ποίμνιό τους, Μικρά Ασία, 1916. Φωτογραφία των αρχείων της Deutsche Bank, η οποία χρηματοδοτούσε τη κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου στη περιοχή όταν άρχισαν οι σφαγές. Στον Άγιο Γεώργιο Πατλάμ της Κερασούντας είχαν συγκεντρωθεί 3.000 Έλληνες, οι οποίοι έγκλειστοι και σε συνθήκες ασιτίας από τις οθωμανικές αρχές, βρήκαν αργό θάνατο. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου εξορίστηκαν συνολικά 235.000 Πόντιοι, ενώ 80.000 μετανάστευσαν στη Ρωσία. Ταυτόχρονα όμως, λιγότερο έντονες ήταν οι διώξεις που υπέστησαν, τότε, οι Έλληνες του ανατολικού Πόντου, στην περιοχή της Τραπεζούντας, κυρίως λόγω της ικανότητας του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθου να συνδιαλλάσσεται με τις τοπικές αρχές, αλλά και από το γεγονός ότι από τον Απρίλιο του 1916 η περιοχή καταλήφθηκε από τον ρωσικό στρατό. Ωστόσο, μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων και την ανατροπή του τσάρου Νικολάου Β', υπογράφηκε η συνθήκη Μπρεστ - Λιτόφσκ, βάσει της οποίας οι σοβιετικοί τερμάτιζαν την εμπλοκή τους στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, συνομολογούσαν ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις και αποχωρούσαν από τα προηγουμένως καταληφθέντα εδάφη του Ανατολικού Πόντου. Η αποχώρηση, που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1918 και ολοκληρώθηκε το Φεβρουάριο, οδήγησε σε έξαρση των βιαιοπραγιών από Τούρκους άτακτους (τσέτες) σε βάρος των απροστάτευτων τώρα, χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής. Ταυτόχρονα, οι σοβιετικοί εγκατέλειψαν τον εξοπλισμό και τα πολεμοφόδιά τους, τα οποία περιήλθαν στα χέρια των ατάκτων Οθωμανών. Από το 1914 έως το 1918, περισσότεροι από 230.000 Πόντιοι έχασαν με αυτόν τον τρόπο τη ζωή τους.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του επισκόπου Τραπεζούντας, ο αριθμός των θυμάτων αυτών των πολιτικών ανήλθε, για εκείνο το διάστημα, σε 100.000 περίπου. Δεν έπαψαν και οι διαμαρτυρίες από Αυστριακούς και Αμερικανούς διπλωμάτες κατά της οθωμανικής κυβέρνησης. . Μετά την Ανακωχή του Μούδρου (30 Οκτωβρίου 1918), εκδόθηκε σουλτανικό διάταγμα που χορηγούσε αμνηστία στους Πόντιους αντάρτες, οι οποίοι κλήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους και να επιστρέψουν στις εστίες τους. Όμως, παρά την εξαγγελία, οι περισσότεροι από αυτούς που αφοπλίστηκαν, είτε δολοφονήθηκαν είτε φυλακίστηκαν.
Γ' φάση
Ύστερα από τη συνθηκολόγηση της Ρωσίας και την απόσυρση του ρωσικού στρατού από την περιοχή, εντάθηκαν οι διώξεις στην περιοχή. Με την άφιξη του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, στις 19 Μαΐου του 1919, στην περιοχή και την έξαρση του κινήματός του, εντάθηκε η δράση των τσέτων κατά των χριστιανικών πληθυσμών.
Στις 29 Μαϊου ο Κεμάλ ανέθεσε στον τσέτη Τοπάλ Οσμάν την επιχείρηση για τη διενέργεια μαζικών επιχειρήσεων κατά του τοπικού πληθυσμού. Σε αυτό το πλαίσιο, πραγματοποιήθηκαν οι σφαγές και οι εκτοπίσεις των Ελλήνων στη Σαμψούντα και σε 394 χωριά της περιοχής, κατοικημένα από ελληνικούς πληθυσμούς. Σχετικές αναφορές έχουν καταγραφεί από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, καθώς και από τον Αμερικανό πρέσβη Χένρυ Μοργκεντάου. αριστερά|μικρογραφία|Εξώφυλλο της εφημερίδας The Tweed Daily για τους εκτοπισμούς της Σαμψούντας στις 6 Ιουνίου 1921 Μεταξύ Φεβρουαρίου και Αυγούστου 1920 πραγματοποιήθηκε η πυρπόληση της Μπάφρας και η μαζική εξόντωση των 6.000 Ελλήνων που είχαν σπεύσει να βρουν προστασία στις εκκλησίες της περιοχής. Συνολικά, από τους 25.000 Έλληνες που ζούσαν στις περιοχές της Μπάφρας και του Ααζάμ, το 90% δολοφονήθηκε, ενώ από τους υπόλοιπους, οι περισσότεροι εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας.
Οι προύχοντες και οι προσωπικότητες του πνεύματος, συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο από τα αποκαλούμενα "Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας" στην Αμάσεια, κατά τον Σεπτέμβριο του 1921. Παράλληλα, σημειώνονταν και εξαναγκαστικές αποσπάσεις νεαρών κοριτσιών και αγοριών από τις οικογένειές τους, τα οποία δίνονταν για τα χαρέμια των εύπορων Τούρκων.
Πλήθος θυμάτων
Το ζήτημα του πλήθους των θυμάτων των διωγμών κατά τη δεκαετία που διήρκεσε ως και τη Μικρασιατική Καταστροφή απασχολεί μελετητές και ακτιβιστές που επιζητούν την αναγνώρισή των γεγονότων ως γενοκτονίας και συναρτάται με το ερώτημα του πλήθους των Ελλήνων που ζούσαν στη Μικρά Ασία την περίοδο έναρξης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Στην περίπτωση του Πόντου, ο μελετητής και πρόσφυγας ο ίδιος Γεώργιος Βαλαβάνης καθιέρωσε το 1925 τον αριθμό των 353 χιλιάδων θυμάτων, τον οποίο εν συνεχεία αναπαρήγαγαν οι ακτιβιστές της ποντιακής γενοκτονίας με αποτέλεσμα να γίνει επίσημα αποδεκτός και να επαναλαμβάνεται σε όλες τις σχετικές τελετές μνήμης. Ο πολιτικός επιστήμονας Ρούντολφ Ράμμελ εκτιμά ότι στοίχισε τη ζωή περίπου 326.000-382.000 Ελλήνων. Τον αριθμό των 350.000 νεκρών στον Πόντο κατά την περίοδο της γενοκτονίας των Αρμενίων, 1915-1923, επαναλαμβάνουν οι μελετητἐς γενοκτονιών Σάμιουελ Τότεν και Πωλ Μπάρτροπ. Κατά τον δημοσιογράφο Τάσο Κωστόπουλο, ο αριθμός αυτός του Βαλαβάνη προέκυψε με την αυθαίρετη πρόσθεση 50.000 στον αριθμό των 303.238 εκτοπισθέντων που ανέφερε ένα φυλλάδιο του 1922, οι οποίο παρουσιάζονταν όχι ως εκτοπισμένοι αλλά ως εξολοθρευθέντες. Ο Κωστόπουλος υπολογίζει σε περίπου 100-150.000 τους εξολοθρευθέντες την περίοδο 1912-1924 στον Πόντο. Ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης κρίνει αρνητικά τον Τ. Κωστόπουλο με το αιτιολογικό ότι παραβλέπει πηγές της εποχής αλλά και σύγχρονων Τούρκων συγγραφέων και "από το σύνολο των πηγών επιλέγει μόνο τις χρήσιμες και τις συνθέτει με τέτοιο τρόπο, ώστε να τεκμηριώνει το προαποφασισμένο συμπέρασμα.".
Διεθνής αναγνώριση
thumb|Μνημείο για την γενοκτονία των Ποντίων στο Άργος. Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα. Επίσης, στο 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».
Τον Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυρίων, και εξέδωσε το εξής ψήφισμα : «ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,
ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).»
Η γενοκτονία των Ποντίων είναι αναγνωρισμένη ως τέτοια επισήμως από τέσσερα κράτη, την Ελλάδα με νόμο του 1994 (N. 2193/1994), τη Σουηδία με υπερψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο στις 11 Μαρτίου 2010, την Αρμενία τον Μάρτιο του 2015, μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυρίων και την Ολλανδία, μαζί με τη γενοκτονία των Αρμενίων και Ασσυρίων, στις 9 Απριλίου 2015.
Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι υπήρξε γενοκτονία και αποδίδει τους θανάτους σε απώλειες πολέμου, σε λοιμό και σε ασθένειες και δεν παραδέχεται ότι υπήρξε γενοκτονία. Οι περισσότεροι σύγχρονοι Τούρκοι βρίσκονται σε μερική ή πλήρη άγνοια σχετικά με αυτά τα γεγονότα. Ωστόσο Τούρκοι ιστορικοί έχουν δημοσίως χαρακτηρίσει τα γεγονότα ως γενοκτονία
Απόψεις για ενιαία γενοκτονία των Ελλήνων
Στο πλαίσιο της συνολικής θεώρησης του θέματος, έχει προταθεί από Φορείς και Ενώσεις προσφύγων η ενιαία και καθολική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής και όχι η αποσπασματική ανάδειξή της με τοπικιστικά χαρακτηριστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Ποντιων Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Τουρκίας
Αμούρι Φθιώτιδας
Το Αμούρι είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 40 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Αμούρι βρίσκεται βόρεια του Σπερχειού ποταμού, στον κάμπο της Λαμίας (ή κοιλάδα Σπερχειού) και απέχει από αυτήν 11 χλμ. δυτικά. Το έδαφος του χωριού είναι γόνιμο και προήλθε από τις προσχώσεις του ποταμού. Σε γήλοφο της περιοχής που έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος έχουν βρεθεί λείψανα από προϊστορικό οικισμό που χρονολογούνται στην Νεολιθική, Πρωτοελλαδική και Μεσοελλαδική περίοδο και είναι ένας από τους τρεις που έχουν εντοπιστεί στο δυτικό τμήμα της κοιλάδας του Σπερχειού. Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μάκριδος (Παραχελωϊτών). Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Αμουρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λειανοκλαδίου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 278 κατοίκους. Με την απογραφή του 2001 είχε 379. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,162 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Βάντα Γιακουμπόφκσα
Η Βάντα Γιακουμπόφκσα (πολωνικά: Wanda Jakubowska) (10 Νοεμβρίου 1907 – 25 Φεβρουαρίου 1998) ήταν Πολωνή σκηνοθέτης. Αν και σκηνοθέτησε έως και 15 ταινίες σε μια περίοδο 50 χρόνων, η Γιακουμπόφκσα είναι περισσότερο γνωστή για τη δουλειά της στο Ολοκαύτωμα. Η ταινία της το 1948, Τελευταίο Στάδιο, ήταν μια πρώιμη και επιδραστική απεικόνιση των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Γυρίστηκε σε τοποθεσία στο Άουσβιτς, όπου είχε φυλακιστεί η Γιακουμπόφκσα.
Η Γιακουμπόφκσα ήταν μια ένθερμη κομμουνίστρια, της οποίας οι ταινίες ήταν συχνά έντονα πολιτικοποιημένες.
Πρώιμη ζωή
Η Γιακουμπόφκσα γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1907. Ο πατέρας της ήταν ο Βάτσουαφ, μηχανικός που υπηρέτησε στον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η μητέρα της η Ζόφια. Η οικογένεια της Γιακουμπόφκσα μετακόμισε στη Μόσχα κατά τη διάρκεια της θητείας του στρατού του Βάτσουαφ. Επέστρεψαν στην Πολωνία το 1922 μετά τον θάνατο της Ζόφια το 1917.
Η Γιακουμπόφκσα αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1928 και έλαβε πτυχίο στην Ιστορία της Τέχνης από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1931. Ακολουθώντας το ενδιαφέρον της παιδικής ηλικίας για τον κινηματογράφο, η Γιακουμπόφκσα ίδρυσε μια αριστερή ομάδα εκτίμησης του κινηματογράφου, τα μέλη της οποίας περιλάμβαναν αρκετούς μελλοντικούς Πολωνούς διανοούμενους. Ο Αλεξάντερ Φορντ και ο Γέζι Τέπλιτς ήταν αξιοσημείωτα αρχικά μέλη. Μέσω της ομάδας εκτίμησης του κινηματογράφου, η Γιακουμπόφκσα βρήκε ευκαιρίες να δουλέψει σε πρώιμες πολωνικές ταινίες και να σκηνοθετήσει τις δικές της. Τα πιο αξιοσημείωτα έργα της από αυτή την περίοδο ήταν η Θάλασσα, μια ταινία μικρού μήκους που προτάθηκε για Όσκαρ, καθιστώντας την έτσι την πρώτη γυναίκα σκηνοθέτη που προτάθηκε για Όσκαρ, και μια προσαρμογή του Nad Niemnem, η οποία προοριζόταν να κυκλοφορήσει το 1939. Το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησε στην απώλεια ή την καταστροφή του Nad Niemnem, πριν από τη διανομή του.
Εγκλεισμός
Η Γιακουμπόφκσα εργάστηκε σε ένα υποστρατόπεδο του Άουσβιτς που βρίσκεται στο Ράισκο. Το στρατόπεδο χρησίμευε κυρίως ως κέντρο έρευνας κήπου και κηπευτικών. Οι περισσότεροι από τους κρατούμενους εκεί ήταν καλά μορφωμένοι και πολλοί ήταν κομμουνιστές. Το στρατόπεδο εποπτευόταν από τον Δρ Γιόαχιμ Σέζαρ, ο οποίος ήταν ασυνήθιστα καλοπροαίρετος, αντιμετωπίζοντας ακόμη και ορισμένους κρατούμενους ως συναδέλφους. Η Γιακουμπόφκσα είχε επιφορτιστεί με τη λήψη φωτογραφιών φυτών για ερευνητικούς σκοπούς. Η εμπειρία της στο Ράισκο διέφερε σημαντικά από αυτό που απεικονίστηκε στην ταινία της Τελευταίο Στάδιο. Οι εμπειρίες της στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου και τελικά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρικ είναι πιο ευθυγραμμισμένες με την ταινία.
Η Γιακουμπόφκσα έγινε φίλη με την Γκέρντα Σνάιντερ ενώ ήταν στο Άουσβιτς. Αρχικά πολιτική κρατούμενος, η Γερμανίδα Σνάιντερ έγινε Blockälteste (παρόμοιο με κάπο ). Οι αναφορές διαφέρουν για τη συμπεριφορά της Σνάιντερ στο Άουσβιτς. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ήταν αξιοπρεπής άνθρωπος ενώ άλλοι την κατηγορούν ότι ξυλοκόπησε κρατούμενους. Μετά τον πόλεμο, η Σνάιντερ και η Γιακουμπόφκσα θα έγραφαν μαζί το σενάριο για το Τελευταίο Στάδιο.
Καριέρα
Μετά τον πόλεμο, η Γιακουμπόφκσα μετακόμισε στο Λοτζ, όπου ο παλιός της φίλος, Αλεξάντερ Φορντ, ήταν τώρα υπεύθυνος για την Film Polski.
Το μεταγενέστερο έργο της Γιακουμπόφκσα έχει περιέλθει στην αφάνεια πιθανότατα λόγω των κραυγαλέων κομμουνιστικών του χροιών. Έκανε δύο ακόμη ταινίες που αφορούσαν στρατόπεδα συγκέντρωσης: Συναντήσεις στο Λυκόφως (1960) και Το τέλος του κόσμου μας (1964). Αν και θεωρούσε ότι το τελευταίο ήταν η καλύτερη δουλειά της, κανένα από τα δύο δεν έγινε ευρέως εμφανές.
Η Γιακουμπόφκσα υπηρέτησε επίσης ως καθηγήτρια στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ (1949–1974).
Φιλμογραφία
Ως σκηνοθέτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί κομμουνιστές Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Στάδιο Πιέτρο Μπαρμπέτι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ιταλία Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ιταλία
Ο άγνωστος
«Ο άγνωστος» (Unknown) είναι ψυχολογικό θρίλερ μυστηρίου, παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Ζομ Κολέ Σερά (Jaume Collet-Serra), με πρωταγωνιστή το Λίαμ Νίσον.
Πλοκή
Ο Δρ. Μάρτιν Χάρις (Λίαμ Νίσον) πέφτει σε κώμα εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού του στο Βερολίνο, στο οποίο τον συνοδεύει η γυναίκα του. Όταν συνέρχεται, τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη, καθώς ανακαλύπτει ότι ένας άλλος άνδρας (Έινταν Κουίν) έχει κλέψει την ταυτότητά του. Κανένας δεν τον αναγνωρίζει πια, ούτε η γυναίκα του, ενώ οι Αρχές τον αγνοούν και τον αντιμετωπίζουν με δυσπιστία.
Μια απίθανη σύμμαχος (Ντιάνε Κρούγκερ) θα τον βοηθήσει να αποκαλύψει τελικά την αλήθεια, αφού πρώτα αμφισβητήσει την πνευματική του υγεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Βρετανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου
Σουν Μίνγκμινγκ
Ο Σουν Μίνγκμινγκ (αγγλικά:Sun Mingming, κινέζικα:孙明明, πινγίν:Sūn Míngmíng, γενν. στις 23 Αυγούστου 1983) είναι Κινέζος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και ηθοποιός. Είναι ο ψηλότερος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής στον κόσμο και μετρήθηκε από το Γκίνες με ύψος 2,36 μέτρα.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη κοντά στη Χαρμπίν στην επαρχία Χεϊλονγκτσιάνγκ της Κίνας. Έχει δύο αδέλφια: έναν αδελφό και μία αδελφή. Δεν άρχισε να παίζει καλαθοσφαίριση μέχρι που ήταν 15 χρόνων.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Σουν παρακολούθησε και έπαιξε καλαθοσφαίριση στο Κολέγιο Βεντούρα, ένα κοινοτικό κολέγιο στη Βεντούρα της Καλιφόρνια. Αγωνίστηκε εκεί μόνο για την περίοδο 2005-2006, προτού προχωρήσει για να παίξει επαγγελματικά.
Η.Π.Α
Ο Σουν έπαιξε σε αρκετές αμερικανικές ομάδες κατώτερων πρωταθλημάτων, συμπεριλαμβανομένων των Ντόντζ Σίτι Λέτζεντ της USBL, των Μέριλαντ Νάιτχοκς της ΑΒΑ και των Γκραντ Ράπιντς Φλάιτ της IBL. Επίσης, έγινε ντραφτ από τους Χάρλεμ Γκλομπτρότερς το 2007, γίνοντας ο ψηλότερος παίκτης στην ιστορία τους που επιλέχθηκε στα ντραφτ από αυτούς, παρόλο που δεν έπαιξε ποτέ για αυτούς.
Μεξικό και Ιαπωνία
Αργότερα, έπαιξε στο Πρωτάθλημα Μεξικού με τη Φουέρθα Ρέχια ντε Μοντερέι και στη bj league της Ιαπωνίας με τη Hamamatsu Phoenix.
Επιστροφή στην Κίνα
Το 2009 επέστρεψε στην Κίνα για να παίξει για τους Μπεϊτζίνγκ Ντακς. Αργότερα έγινε μέλος των ομάδων που κατέκτησαν το Πρωτάθλημα Κίνας το 2012 και το 2014.
Προσωπική ζωή
Το καλοκαίρι του 2005, ο Σουν ανακάλυψε ότι είχε έναν καλοήθη όγκο συνδεδεμένο με την υπόφυση του. Επειδή δεν είχε ούτε ασφάλιση υγείας, ούτε αρκετά χρήματα για να πληρώσει τα περισσότερα από 100.000 δολάρια σε ιατρικούς λογαριασμούς, ο μάνατζερ του, Avery Loi, ξεκίνησε έναν έρανο για να συγκεντρώσει τα απαραίτητα χρήματα. Ο όγκος αφαιρέθηκε με επιτυχία στις 26 Σεπτεμβρίου 2005.
Στις 4 Αυγούστου 2013, παντρεύτηκε τη Χου Γιάν (Xu Yan). Αναγνωρίζονται από το Βιβλίο Γκίνες ως το ψηλότερο εν ζωή παντρεμένο ζευγάρι, με συνδυασμένο ύψος 423,47 εκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντοτζ Σιτι Λέτζεντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέριλαντ Νάιτχοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραντ Ράπιντς Ντράιβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φουέρθα Ρέχια ντε Μοντερέι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές μεξικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιαπωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπεϊτζίνγκ Ντακς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κίνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Κινέζοι ηθοποιοί Κατηγορία:Πρόσωπα με γιγαντισμό Κατηγορία:Πρόσωπα με ακρομεγαλία
Γιομτώβ Γιακοέλ
Ο Γιομτώβ Γιακοέλ (1899-1944) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ήταν δικηγόρος στο επάγγελμα, Εβραίος στο θρήσκευμα και διετέλεσε νομικός σύμβουλος της Εβραϊκής Κοινότητας Θεσσαλονίκης για είκοσι χρόνια. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Θεσσαλονίκης ο Γιακοέλ έγραψε τα απομνημονεύματά του όπου περιγράφει την εμπειρία των ναζιστικών διωγμών κατά των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Ο Γιακοέλ υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα στη Θεσσαλονίκη.
Το 1993 εκδόθηκε βιβλίο με τα απομνημονεύματά του με την επιμέλεια της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου, καθηγήτριας του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης.
Αλέξανδρος Ωνάσης
Ο Αλέξανδρος Ωνάσης (30 Απριλίου 1948 – 23 Ιανουαρίου 1973) ήταν γιος του εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση και της Τίνας Λιβανού.
Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, ο Ωνάσης δεν είχε επίσημη εκπαίδευση και εργάστηκε για αρκετά χρόνια για τον πατέρα του στην έδρα του στο Μονακό. Η σχέση μεταξύ του Ωνάση και του πατέρα του γνώρισε εντάσεις ως αποτέλεσμα της κρυφής σχέσης του με τη Φιόνα φον Τίσεν, πρώην σύζυγο του βαρώνου Χανς Χάινριχ Τίσεν-Μπορνεμίζα. Αργότερα διορίστηκε επικεφαλής της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας, μιας ελληνικής περιφερειακής αεροπορικής εταιρείας που άνηκε στον πατέρα του. Ο Ωνάσης πέθανε στο νοσοκομείο ως αποτέλεσμα των τραυματισμών που υπέστη σε αεροπορικό δυστύχημα στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Ελληνικού σε ηλικία 24 ετών. Στη μνήμη του ιδρύθηκε το Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης.
Πρώτα χρόνια
Ο Αλέξανδρος Ωνάσης γεννήθηκε στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κολούμπια στη Νέα Υόρκη. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Έλληνα μεγιστάνα της ναυτιλίας Αριστοτέλη Ωνάση (1906 – 1975) και της πρώτης του συζύγου, Τίνας Λιβανού (1929 – 1974), κόρη του επίσης Έλληνα εφοπλιστή Σταύρου Γ. Λιβανού. Ο Αλέξανδρος πήρε το όνομά του από τον θείο του πατέρα του, ο οποίος απαγχονίστηκε από ένα τουρκικό στρατιωτικό δικαστήριο κατά τη διάρκεια της καταστροφής της Σμύρνης τον Σεπτέμβριο του 1922. Η αδερφή του Αλέξανδρου, Χριστίνα, γεννήθηκε το 1950.
Ο Αλέξανδρος δεν πήγε ποτέ σε επίσημο σχολείο, αλλά την εκπαίδευση του την είχε αναλάβει προσωπικός δάσκαλος σε δικό του διαμέρισμα από νεαρή ηλικία. Ο Αλέξανδρος απέτυχε στις εξετάσεις του σε ένα λύκειο του Παρισιού σε ηλικία 16 ετών και άρχισε να εργάζεται για τον πατέρα του στα κεντρικά του γραφεία στο Μονακό το 1965. Ο Αλέξανδρος κέρδισε έναν μέτριο μισθό 12.000 δολάρια δουλεύοντας για τον πατέρα του παρά τον μεγάλο πλούτο του πατέρα του. Ο Αλέξανδρος δεν ήταν ενθουσιώδης υπάλληλος. Ένας συνάδελφός του ανέφερε ότι δεν φαινόταν να «βιάζεται πολύ να αποδείξει ότι είναι Ωνάσης».
Οικογενειακές εντάσεις
Τον Οκτώβριο του 1968, ο Αριστοτέλης Ωνάσης παντρεύτηκε τη Ζακλίν Κένεντι, χήρα του Τζον Φ. Κένεντι, του 35ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Αλέξανδρος και η αδελφή του Χριστίνα δεν δέχθηκαν εύκολα αυτή την σχέση. Ήλπιζαν ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα μπορούσε να ξαναπαντρευτεί τη μητέρα τους, κάτι που φαινόταν πιθανό προς το τέλος της σχέσης του πατέρα τους με την Ελληνίδα υψίφωνο της όπερας Μαρία Κάλλας.Ο Αλέξανδρος είπε: «Ο πατέρας μου λάτρευε τα ονόματα και η Τζάκι τα λεφτά». Παρόλο που δεν συμπάθησαν ποτέ τη θετή μητέρα τους, ο Αλέξανδρος και η αδερφή του ήταν φιλικοί με τα παιδιά της, την Καρολάιν και τον Τζον, και ο Αλέξανδρος περιστασιακά άφηνε τον θετό αδερφό του να οδηγήσει στα χειριστήρια του αεροπλάνου του. Ο φίλος του Αριστοτέλη Ωνάση, Τζον Μέγερ, πιστώνει στον Αλέξανδρο ότι έπεισε τον πατέρα του να σταματήσει να κατηγορεί δημόσια τον επιχειρηματικό αντίπαλό του και πρώην κουνιάδο του, Σταύρο Νιάρχο, για την εμπλοκή του στον θάνατο της πρώην συζύγου του Νιάρχου και θείας του Αλέξανδρου Ευγενίας Λιβάνου-Νιάρχου. Ο Νιάρχος αργότερα παντρεύτηκε τη μητέρα του Ωνάση, αδερφή της πρώην συζύγου του.
Θάνατος
Ο Αλέξανδρος είχε κάνει το πρώτο του μάθημα πτήσης το 1967 και είχε συγκεντρώσει 1.500 ώρες πτήσης μέχρι τον θάνατό του. Κατέχοντας άδεια επαγγελματία πιλότου, διορίστηκε Πρόεδρος της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας, θυγατρικής της Ολυμπιακής Αεροπορίας του πατέρα του, το 1971. Η κακή όραση του Ωνάση σήμαινε ότι δεν μπορούσε να διαθέτει άδεια αεροπορικών μεταφορών, ωστόσο όμως θα μπορούσε να διαθέτει άδεια αεροπορικής εμπορικής χρήσης, που του επέτρεπε να πετάει ελαφρά αεροπλάνα και αεροταξί για επείγουσες ιατρικές περιπτώσεις.
Ο Αλέξανδρος πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1973, σε ηλικία 24 ετών, από τραύματα που υπέστη την προηγούμενη ημέρα όταν το προσωπικό του αμφίβιο αεροπλάνο Piaggio P.136L-2, στο οποίο επέβαινε, συνετρίβη στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Ελληνικού στην Αθήνα. Ο Αλέξανδρος ανέλαβε την εκπαίδευση ένος πιθανού νέου πιλότου του αεροπλάνου, τον ΜακΚάσκερ, τη στιγμή της συντριβής. Ο Αλέξανδρος και ο ΜακΚάσκερ συνοδευόταν από τον Ντόναλντ ΜακΓκρέγκορ, τον τακτικό πιλότο του Ωνάση, ο οποίος ανάρρωνε μετά από μια μόλυνση στα μάτια. Λίγα δευτερόλεπτα μετά την απογείωση από τον διάδρομο 33, το δεξί φτερό του αεροπλάνου έσπασε και έμεινε κάτω, και το αεροπλάνο συνετρίβη λίγο μετά την απώλεια ισορροπίας του, σε μια πτήση που δεν διήρκεσε περισσότερο από 15 δευτερόλεπτα. Ο ΜακΚάσκερ και ο ΜακΓκρέγκορ υπέστησαν σοβαρούς τραυματισμούς κατά τη συντριβή. Το πλήρωμα είχε προγραμματίσει να κάνει αποβατικές ασκήσεις μεταξύ των νησιών του Σαρωνικού Κόλπου, Αίγινας και Πόρου μετά την απογείωση.