cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωθυπουργός της Κιργιζίας
Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Κιργιζίας (πρωθύστερα: Πρωθυπουργός της Κιργιζίας) είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης του Κιργιστάν. Μέχρι το 2010, ο Πρόεδρος ήταν αρχηγός της κυβέρνησης, αλλά μετά το συνταγματικό δημοψήφισμα του 2010, το κράτος άλλαξε σε ένα περισσότερο κοινοβουλευτικό σύστημα, δίνοντας μεγαλύτερη δύναμη στο κοινοβούλιο και το υπουργικό συμβούλιο σε βάρος του προέδρου διατηρώντας ωστόσο γι αυτόν ορισμένες σημαντικές αρμοδιότητες στην εξωτερική πολιτική και στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας.
Ο πρόεδρος έχει το δικαίωμα διορισμού προσωρινού πρωθυπουργού, και ο διορισμός τους είναι γνωστός ως Προσωρινός πρωθυπουργός. Ο Πρωθυπουργός γίνεται πλήρης πρωθυπουργός με την επιβεβαίωσή του από το Ανώτατο Συμβούλιο (κοινοβούλιο). Ο Πρωθυπουργός στη συνέχεια, αποτελεί το υπουργικό συμβούλιο.
Από τις 5 Μαΐου 2021 ο τίτλος του Πρωθυπουργού άλλαξε σε Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Κιργιζίας και πρώτος που ανέλαβε στο αξίωμα αυτό είναι ο Ουλούκμπεκ Μαρίποφ.
Μόντε Καστέλλο ντι Βίμπιο
Το Μόντε Καστέλλο ντι Βίμπιο (ιταλικά: Monte Castello di Vibio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Φραγκίσκος Όθων του Λύνεμπουργκ
Ο Φραγκίσκος-Όθων (20 Ιουνίου 1530 - 29 Απριλίου 1559) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1546/55-59), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου Α΄ πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της Σοφίας, κόρης του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Ο πατέρας του πήρε το προσωνύμιο ο ομολογητής, αφού διέδωσε τη Μεταρρύθμιση στο πριγκιπάτο του και ένωσε τους προτεστάντες πρίγκιπες εναντίον των Καθολικών. Απεβίωσε το 1546 αφήνοντας χρέη και τρεις ανήλικους γιους.
Τον διαδέχθηκε ο Φραγκίσκος-Όθων, που λόγω της ανηλικιότητάς του την κυβέρνηση ανέλαβε προσωρινά επιτροπή. Λόγω των χρεών, υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός περιορισμών και ο νέος πρίγκιπας έπρεπε να υποσχεθεί ότι θα συμμορφωνόταν με αυτούς.
Ο ίδιος ανέλαβε το πριγκιπάτο το 1555. Νυμφεύτηκε το 1559, όμως το ίδιο έτος ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε. Τον διαδέχθηκαν οι δύο μικρότεροι αδελφοί του Ερρίκος Ζ΄ και Γουλιέλμος ΣΤ΄.
Οικογένεια
Το 1559 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ-Μαγδαληνή των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωακείμ Β΄ Έκτορος δούκα του Βρανδεμβούργου, αλλά δεν απέκτησε απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Αλεχάντρα Ρόμπλες Χιλ
H Αλεχάντρα Ρόμπλες Χιλ (Alejandra Robles Gil, γεννημένη ως Αλεχάντρα Ρόμπλες Χιλ Πέρες Alejandra Robles Gil Pérez, 7 Φεβρουαρίου 1989 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Νικόλαος Κίννας
Ο Νικόλαος Κίννας (1896 - 3 Ιανουαρίου 1964) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Αστυνομίας. Το 1952 ήταν για μερικούς μήνες Αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων.
Ήταν γιος του Ιωάννη Κίννα και είχε 1 γιο από το γάμο του με τη Λούλα Κίννα. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, από 9 Απριλίου 1943 έως 25 Ιουνίου 1943, άσκησε καθήκοντα Αρχηγού της Αστυνομίας Πόλεων, ενώσω ήταν Αστυνομικός διευθυντής Α΄ τάξεως. Την 1η Σεπτεμβρίου 1952 προήχθη σε αρχηγό της Αστυνομία Πόλεων και παρέμεινε ως τις 22 Νοεμβρίου 1952. Τον διαδέχθηκε στη θέση ο Άγγελος Έβερτ. Κηδεύτηκε τον Ιανουάριο του 1964 και η ταφή έγινε στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί αστυνομίας πόλεων
Σφραγιδόλιθος (Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου, αρ. 8250)
Στην συλλογή του παλαιού αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου εκτίθενται με αριθμό ευρετηρίου 8250 κόσμημα που βρέθηκε στην Ιθώμη Μεσσηνίας.
Περιγραφή
Πρόκειται για σκαραβαιοειδή σφραγιδόλιθο, κατασκευασμένο από ψημένο χαλκηδώνιο και διακοσμημένο με έγγλυφη παράσταση κυνηγιού. Ένας Πέρσης καβάλα στο άλογο στέκει με το άλογο στραμμένο προς τα αριστερά. Το άλογο φοράει χαλίμι για σέλα, ενώ ο μανδύας του καβαλάρη κυματίζει στον άνεμο. Μπροστά από τον καβαλάρη στέκει όρθιος ένας δεύτερος Πέρσης με κοντό καπέλο και κοντό χιτώνα. Με το αριστερό του πόδι πατάει πάνω σε ένα τετράποδο ζώο που είναι πεσμένο στην γη. Είναι έτοιμος να το αποτελειώσει με την τρίαινά του. Το ζώο έχει σκυλίσιο κεφάλι και φουντωτή ουρά.
Πηγές
Κατηγορία:Σφραγιδόλιθοι Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα στο Άλτες Μουζέουμ Βερολίνου
Ιβ Ζοζέφ ντε Κεργκελέν-Τρεμαρέκ
Ο Ιβ Ζοζέφ ντε Κεργκελέν-Τρεμαρέκ (Yves-Joseph de Kerguelen-Trémarec, 13 Φεβρουαρίου 1734 – 3 Μαρτίου 1797) ήταν εξερευνητής και αξιωματικός του Ναυτικού της Γαλλίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λαντουντάλ της Φινιστέρ. Στη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, ο Τρεμαρέκ ήταν κουρσάρος, χωρίς όμως να σημειώσει πολλές επιτυχίες.
Το 1767 ταξίδεψε με πλοίο κοντά στο Ρόκολ ή Rokol. Παρότι δεν πλησίασε σε σημείο τέτοιο ώστε να το δει, ωστόσο φαίνεται να διέθετε ικανοποιητικές πληροφορίες αναφορικά με αυτό. Η θέση που κατέγραψε ο ίδιος ήταν μόνο 16 μίλια βορειότερα από την πραγματική του θέση και με ακρίβεια περιέγραψε την εμφάνισή του και τον όμορο ύφαλο της Ελένης, "Ανατολικά του Ρόκολ, ¼ λεύγες μακριά, υπάρχει ένας βυθισμένος βράχος πάνω από τον οποίο σπάνε τα κύματα". Εν συνεχεία εξέδωσε έναν χάρτη της περιοχής το 1771.
Ανακάλυψη των Νήσων Κεργκελέν
Στις αρχές του 1772 έπλευσε προς την περιοχή της Ανταρκτικής σε αναζήτηση της μυθικής Τέρα Αουστράλις, όπου ανακάλυψε τα απομονωμένα νησιά Κεργκελέν στα βόρεια της ηπείρου και κατέλαβε διάφορα εδάφη για τη Γαλλία. Συνοδός στο ταξίδι του ήταν ο φυσιοδίφης Ζαν Γκιγιόμ Μπριγκιέρ.
Στην αναφορά του προς το βασιλέα Λουδοβίκο ΙΕ΄, υπερεκτίμησε την αξία των Νήσων Κεργκελέν, με συνέπεια να σταλεί σε δεύτερη αποστολή στα τέλη του 1773 και ως τις αρχές του 1774, φθάνοντας ξανά στα Κεργκελέν. Ωστόσο, ήταν πια γνωστό ότι τα νησιά εκείνα δεν ήταν η Terra Australis. Μετά την επιστροφή του, ο Κεργκελέν-Τρεμαρέκ φυλακίστηκε.
Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης θεωρήθηκε ότι ήταν θύμα του παλαιού καθεστώτος και αποκαταστάθηκε στη θέση του, ενώ έλαβε μέρος και στη Μάχη του Γκρουά. Πέθανε το 1797 έχοντας το βαθμό του Αντιναύαρχου και ως διοικητής του λιμανιού της Βρέστης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι εξερευνητές
Μόντε Σάντα Μαρία Τιμπερίνα
Το Μόντε Σάντα Μαρία Τιμπερίνα (ιταλικά: Monte Santa Maria Tiberina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Μεσόβοα
Η Μεσόβοα ήταν αρχαία τοποθεσία ή κώμη στην Αζανία της Αρκαδίας κοντά στον ποταμό Λάδωνα.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, η Μεσόβοα βρισκόταν ανάμεσα στο Λευκάσιο και τους Νάσους επίσης κώμες στην κοιλάδα του ποταμού Λάδωνα.
Η Μεσόβοα όπως και οι άλλες γειτονικές κώμες στην αρχαιότητα ανήκαν στην πόλη - κράτος του Κλείτωρα. Η ακριβής θέση της αρχαίας κώμης δεν έχει εντοπιστεί αλλά εικάζεται ότι βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού χωριού Φίλια της Επαρχίας Καλαβρύτων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Κλείτωρ Κατηγορία:Επαρχία Καλαβρύτων Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου
Τουρσουνμπέκ Τσινγκίσεφ
Ο Τουρσουνμπέκ Τσινγκίσεβιτς Τσινγκίσεφ (κιργιζικά: Турсунбек Чынгышевич Чынгышев, 15 Οκτωβρίου 1942) υπήρξε Πρωθυπουργός του Κιργιστάν από τις 10 Φεβρουαρίου 1992 έως 13 Δεκεμβρίου 1993. Η θητεία του τελείωσε λόγω ψήφου δυσπιστίας στο Κιργιζικό κοινοβούλιο, η οποία σχετίζεται με το σκάνδαλο χρυσού Seabeco.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1964
Τα 30α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1964, απονεμήθηκαν στις 23 Ιανουαρίου 1965, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1964.
Μοντεφάλκο
Το Μοντεφάλκο (ιταλικά: Montefalco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Εμπροσθότυπος και οπισθότυπος (Νομισματολογία)
μικρογραφία|Ρωμαϊκό αυτοκρατορικό νόμισμα, που κόπηκε περί το 241, με το κεφάλι της Tρανκουιλίνας στην εμπρόσθια όψη. Ο γάμος της με τον Αυτοκράτορα Γορδιανό Γ΄ απεικονίζεται στην πίσω όψη, σε μικρότερη κλίμακα. Εμπρός θεωρείται η όψη με το κεφάλι του ηγεμόνα, μία σύμβαση που εξακολουθεί να κυριαρχεί σε πολλά νομίσματα σήμερα. Επιγρ.: SABINIA TRANQVILLINA AVG / CONCORDIA AVGG.
εναλλ.=|μικρογραφία|Ένα ρωμαϊκό αυτοκρατορικό νόμισμα του Μάρ. Κλαύδ. Τάκιτου, ο οποίος κυβέρνησε για λίγο από το 275 έως το 276. Επιγρ.: IMP C M CL TACITVS AVG / VICTORIA GOTTHI
Στη νομισματική η συντομογραφία obv. χρησιμοποιείται για την εμπρόσθια όψη (obverse), ενώ τα ℞, )( και rev. χρησιμοποιούνται για την oπίσθια (reverse).
Σε τομείς της έρευνας έξω από τη νομισματική, ο όρος εμπρόσθια όψη (front) είναι πιο συχνά χρησιμοποιούμενος από τον όρο εμπροσθότυπος και η χρήση του όρου αντίστροφη όψη είναι πιο ευρέως διαδεδομένη από τον όρο οπισθότυπος.
Οι ισοδύναμοι όροι που χρησιμοποιούνται στην κωδικολογία, τις χειρόγραφες μελέτες, τις έντυπες μελέτες και τις εκδόσεις είναι "recto" και "verso".
Ταυτοποίηση
μικρογραφία|Αργυρό τετράδραχμο των Αθηνών, χτυπημένο περί το 490 π.Χ. με το κεφάλι της [[Αθηνά|Αθηνάς. Η όψη (αριστερά) θεωρείται ως ο εμπροσθότυπος λόγω της μεγαλύτερης κλίμακάς της και επειδή είναι προσωπογραφία. Η γλαύκα απεικονίζεται σε μικρότερη κλίμακα στην πίσω πλευρά. Επιγρ.: ΑΘΕ[ΝΑΙ]Ο[Ν], δηλαδή των Αθηναίων.]]
Γενικά η όψη ενός νομίσματος με την εικόνα μεγαλύτερης κλίμακας θα ονομάζεται εμπροσθότυπος (ειδικά αν η εικόνα είναι μία κεφαλή) και, αν αυτό δεν χρησιμεύει για τη διάκρισή τους, η όψη που είναι πιο χαρακτηριστική για ένα ευρύ φάσμα Τα νομίσματα από αυτή τη θέση θα ονομάζονται εμπροσθότυπος. Ακολουθώντας αυτή την αρχή, στο πιο διάσημο από τα αρχαία ελληνικά νομίσματα, το τετράδραχμο της Αθήνας, ο εμπροσθότυπος είναι η κεφαλή της Αθηνάς και ο οπισθότυπος η κουκουβάγια της. Παρόμοιες εκδοχές αυτών των δύο εικόνων, και οι δύο σύμβολα του κράτους, χρησιμοποιήθηκαν στα αθηναϊκά νομίσματα για περισσότερο από δύο αιώνες.
Συνήθως υπάρχει μία σύμβαση η εικόνα του εμπροσθότυπου τοποθετείται αριστερά (ή επάνω) και του οπισθότυπου βρίσκεται στα δεξιά (ή κάτω) σε φωτογραφίες και εκθέσεις μουσείων, αλλά αυτό δεν τηρείται πάντα.
Σύγχρονα νομίσματα
Η μορφή του νομίσματος ακολουθεί τη λειτουργία του, η οποία είναι να χρησιμεύσει ως άμεσα αποδεκτό μέσο ανταλλακτικής αξίας. Κανονικά, αυτή η συνάρτηση βασίζεται σε μία κατάσταση ως εγγυητή της αξίας: είτε ως αξιόπιστος εγγυητής της καθαρότητας και της ποσότητας του μετάλλου σε ένα κέρμα, είτε ως ισχυρός εγγυητής της συνεχούς αποδοχής των συμβολικών νομισμάτων.
Παραδοσιακά, τα περισσότερα κράτη ήταν μοναρχίες, όπου το πρόσωπο του μονάρχη και το κράτος ήταν ισοδύναμα για τις περισσότερες περιπτώσεις. Για τον λόγο αυτό, η εμπρόσθια πλευρά ενός σύγχρονου νομίσματος είναι αυτή που προκαλεί αυτή την ταύτιση, υπογραμμίζοντας τη δύναμη του κράτους και αυτή η πλευρά απεικονίζει σχεδόν πάντα ένα σύμβολο του κράτους, είτε είναι ο μονάρχης είτε κάτι άλλο.
Εάν δεν προβλέπεται στην εμπρόσθια όψη, η πίσω όψη περιέχει συνήθως πληροφορίες σχετικά με το ρόλο ενός νομίσματος ως μέσου ανταλλαγής (όπως η αξία του νομίσματος). Ο πρόσθετος χώρος αντικατοπτρίζει συνήθως τον πολιτισμό ή την κυβέρνηση της χώρας έκδοσης ή προβάλει κάποια πτυχή της επικράτειας του κράτους.
Νομίσματα της Ευρωζώνης
μικρογραφία|Εθνική όψη (εμπροσθότυπος) λιθουανικού κέρματος των 2 ευρώ.
Όσον αφορά το ευρώ, υπάρχει κάποια σύγχυση σχετικά με την εμπρόσθια όψη και την πίσω όψη των κερμάτων ευρώ. Επισήμως, όπως συμφωνήθηκε από το άτυπο Συμβούλιο Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών στη Βερόνα τον Απρίλιο του 1996, και παρά το γεγονός ότι ορισμένες χώρες έχουν διαφορετικό σχέδιο για τη μία όψη για κάθε κέρμα, η χαρακτηριστική εθνική όψη για τα κέρματα που κυκλοφορούν θεωρείται ως εμπρόσθια όψη και η κοινή ευρωπαϊκή η όψη (η οποία περιλαμβάνει την αξία του νομίσματος) λέγεται αντίστροφη. Αυτός ο κανόνας δεν ισχύει για τα συλλεκτικά νομίσματα, καθώς δεν έχουν κοινή όψη.
Ορισμένα σχέδια που χρησιμοποιήθηκαν για την εμπρόσθια όψη των εθνικών κερμάτων ευρώ προέρχονται από την πίσω όψη των προηγούμενων κερμάτων, προ του ευρώ, των κρατών. Αρκετές χώρες (όπως η Ισπανία και το Βέλγιο) συνεχίζουν να χρησιμοποιούν πορτρέτα του βασιλιά μονάρχη, ενώ η Δημοκρατία της Ιρλανδίας συνεχίζει να χρησιμοποιεί τον κρατικό θυρεό, όπως και στις προηγούμενες εκδόσεις της.
Νομίσματα της Ιαπωνίας
μικρογραφία|Κέρμα 500 ¥ (γιέν): η εμπρόσθια όψη δείχνει ένα [[παυλόβνια|φυτό παυλόβνια, η πίσω όψη δείχνει την τιμή "500" και το έτος 平成十八年 (heisei juu-hachi nen, 2006).]]
Στην Ιαπωνία από το 1897 έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχαν οι ακόλουθες άτυπες συμβάσεις:
Ο θυρεός με τα χρυσάνθεμα δεν χρησιμοποιήθηκε πλέον μετά τον πόλεμο, και έτσι (εξίσου ανεπίσημα):
Νομίσματα του Ηνωμένου Βασιλείου
μικρογραφία|Ένα πορτρέτο του Εδουάρδου Η΄ στην εμπρόσθια όψη των νομισμάτων του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυτοκρατορίας. Κοιτά προς τα αριστερά όπως και ο προκάτοχός του, διακόπτοντας την παράδοση που ήθελε να αλλάζει η φορά του προσώπου σε κάθε νέο μονάρχη.
Ακολουθώντας την αρχαία παράδοση, στην εμπρόσθια όψη των νομισμάτων του Ηνωμένου Βασιλείου (και των προκατόχων βασιλείων που χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα) σχεδόν πάντα εμφανίζεται το κεφάλι του μονάρχη.
Κατά παράδοση, κάθε Βρετανός μονάρχης κοιτά την αντίθετη κατεύθυνση από τον προκάτοχό του. Αυτό λέγεται ότι χρονολογείται από το 1661, όταν ο Κάρολος Β΄ να γύρισε "την πλάτη του" στον Όλιβερ Κρόμγουελ. Ως εκ τούτου, ο Γεώργιος ΣΤ΄ ήταν στραμμένος προς τα αριστερά και η σημερινή Ελισάβετ Β΄ στραμμένη προς τα δεξιά. Η μόνη διακοπή αυτής της παράδοσης σχεδόν συνέβη το 1936, όταν ο Εδουάρδος Η΄, πιστεύοντας ότι η αριστερή του πλευρά ήταν ανώτερη από τη δεξιά, επέμεινε στην εικόνα του στραμμένη προς τα αριστερά, όπως η εικόνα του πατέρα του. Καμία επίσημη νομοθεσία δεν εμπόδιζε την εκπλήρωση των επιθυμιών του, έτσι προετοιμάστηκαν για κοπή με το κεφάλι του να κοιτά προς τα αριστερά. Πολύ λίγα παραδείγματα κόπηκαν πριν παραιτηθεί από το θρόνο αργότερα εκείνο το έτος, και κανένα που να φέρει αυτό το πορτρέτο δεν εκδόθηκε ποτέ επίσημα. Όταν ο αδελφός του Γεώργιος ΣΤ ανέβηκε στο θρόνο, η εικόνα του τοποθετήθηκε προς τα αριστερά, υπονοώντας ότι, αν είχαν κοπεί νομίσματα με το πορτρέτο του Εδουάρδου Η΄, θα απεικόνιζαν τον Εδουάρδο στραμμένο προς τα δεξιά και θα διατηρούσαν την παράδοση.
Η τρέχουσα νομισματοκοπία του Ηνωμένου Βασιλείου διαθέτει την ακόλουθη συντομευμένη λατινική επιγραφή: D[EI] G[RATIA] REG[INA] F[IDEI] D[EFENSOR] («Με τη Χάρη του Θεού Βασίλισσα, Υπερασπιστής της Πίστεως»). Προηγούμενες εκδόσεις, πριν από το 1954, περιελάμβαναν το BRIT[ANNIARUM] OMN[IUM] («όλων των Βρετανών» – δηλαδή της Βρετανίας και των εξαρτώμενων εδαφών της) και, πριν από το 1949, IND[IAE] IMP[ERATOR] (" Αυτοκράτορας της Ινδίας").
Νομίσματα των Ηνωμένων Πολιτειών
Οι Ηνωμένες Πολιτείες καθορίζουν τι εμφανίζεται στην μπροστινή και την πίσω όψη του νομίσματός τους. Οι προδιαγραφές που αναφέρονται εδώ συνεπάγονται τη χρήση μόνο κεφαλαίων γραμμάτων, αν και εμφανίζονται εδώ με κεφαλαία και πεζά γράμματα για την αναγνωσιμότητα του άρθρου.
μικρογραφία|Κέρμα δολαρίου ΗΠΑ, με την εμπρόσθια όψη να δείχνει τη [[Σούζαν Μπ. Άντονι, τις λέξεις "Liberty" και "In God We Trust" και το έτος 1979. Η πίσω όψη δείχνει τις λέξεις "One Dollar", "United States of America" και "E Pluribus Unum" και έναν αετό που φέρει ένα κλαδί δάφνης.]]
Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ακολούθησε επί μακρόν τα ακόλουθα:
Η δεκαετής σειρά των Τετάρτων της Πολιτείας (δηλ. 1/4 του δολαρίου), της οποίας η έκδοση ξεκίνησε το 1999, θεωρήθηκε ότι απαιτούσε περισσότερο χώρο και περισσότερη ευελιξία στη σχεδίαση της πίσω όψης. Ένας ειδικός νόμος για αυτή τη σειρά και την αντίστοιχη χρονική περίοδο επιτρέπει τα ακόλουθα:
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κέρματα Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές Κατηγορία:Νομισματική ορολογία
Άμμος Ημαθίας
Η Άμμος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Βεροίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Άμμος είναι χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στον μεγάλο κάμπο του Αλιάκμονα, κοντά στις βόρειες όχθες του ποταμού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 35. Απέχει 5,5 χλμ. περίπου ΝΑ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,297 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μικρογουζίου του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1926 προσαρτήθηκε στον δήμο Βεροίας και το 1928 καταργήθηκε. Επανασυστάθηκε το 1940 και το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Βαρβάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βεροίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Βέροιας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας
Δρακόνα Κολυμβαρίου Χανίων
Δείτε επίσης
Κοινότητα Δρακόνας
Παραπομπές
κατηγορία:Δήμος Πλατανιά Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Ασπίδα ΚΟΠ 2003
H Ασπίδα ΚΟΠ 2003 ήταν η 34η έκδοση του Super Cup Κύπρου. Στον αγώνα συμμετείχαν η πρωταθλήτρια Κύπρου, Ομόνοια, και η κυπελλούχος Κύπρου, Ανόρθωση. Το παιχνίδι έγινε στο Νέο Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία.
Η Ομόνοια κέρδισε τον αγώνα νικώντας την Ανόρθωση με 3-2.
Αλμανμπέτ Ματουμπραΐμοφ
Ο Αλμανμπέτ Ματουμπραΐμοβιτς Ματουμπραΐμοφ (κιργιζικά: Алманбет Матубраимович Матубраимов, 1952) ήταν πρόεδρος στο Ανώτατο Συμβούλιο του Κιργιστάν, ενώ για μια σύντομη περίοδο ήταν Προσωρινός Πρωθυπουργός του Κιργιστάν. Διαδέχτηκε τον Τουρσουνμπέκ Τσινγκίσεφ στις 13 Δεκεμβρίου 1993 και τον διαδέχτηκε ο Απάς Τζουμαγκούλοφ στις 14 Δεκεμβρίου 1993. Στις 3 Ιανουαρίου 2006 ο Ματουμπραΐμοφ διορίστηκε στο ρόλο εκπροσώπου της Κιργιζίας στην Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα.
Ασπίδα ΚΟΠ 2003
Παραπομπές
2003 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2003
Αλμανμπέτ Ματουμπραΐμοφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας
Ηγεμονία του Βερατίου
Η Ηγεμονία του Βερατίου (αγγλικά: Lordship of Berat) ήταν ένα μεσαιωνικό φεουδαρχικό κρατίδιο υπό τον Αλβανό δεσπότη Αντρέα Β΄ Μουζάκη, με πρωτεύουσα το Βεράτι.
Ιστορία
Το 1385, κατά τη μάχη της Σάβρα, οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Βεράτι από τον Μπάλσα Β΄ Μπάλσιτς, καθώς και τις πόλεις Κρόια και Ολκίνιο. Σύντομα όμως υποχώρησαν διατηρώντας μόνο την Καστοριά υπό τον έλεγχό τους. Το 1396 η οικογένεια Μουζάκη πήρε τον έλεγχο του Βερατίου. Το 1417, το Βεράτι έγινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μοντελεόνε ντι Σπολέτο
Το Μοντελεόνε ντι Σπολέτο (ιταλικά: Monteleone di Spoleto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Ο Παπουτσωμένος Γάτος
thumb|right|320px|Ο παπουτσωμένος Γάτος από τον [[Γκυστάβ Ντορέ]]
Ο παπουτσωμένος γάτος είναι λαϊκό παραμύθι το οποίο είναι γνωστό ως ένα από τα οκτώ παραμύθια της συλλογής «Ιστορίες και παραμύθια μιας προηγούμενης εποχής- Histoires ou contes du temps passé» του Σαρλ Περώ (Charles Perrault) που εκδόθηκε το 1697. Επίσης περιλαμβανόταν στην πρώτη έκδοση της συλλογής παραμυθιών «Παιδικά και Οικιακά Παραμύθια- Kinder- und Haus-Märchen» των αδελφών Grimm του 1812. Ωστόσο ήδη στην δεύτερη έκδοση της συλλογής το 1819 είχε αφαιρεθεί. Οι ρίζες του παραμυθιού είναι ωστόσο παλαιότερες και πιθανότατα να προέρχεται από την Ιταλία. Η παλαιότερη γνωστή εκδοχή είναι καταγεγραμμένη από τον Giovanni Francisco Straparola ως μία από τις συνολικά 75 ιστορίες της συλλογής του «Οι διασκεδαστικές νύχτες- Le piacevoli notti».
Περιγραφή
Στο παραμύθι περιγράφεται η αδικία σε μία κλασική περίπτωση κληρονομιάς. Μετά από τον θάνατο ενός μυλωνά ο πρώτος γιος κληρονομεί τον μύλο, ο δεύτερος τον γάιδαρο και ο τρίτος τον φαινομενικά άχρηστο γάτο. Ο γάτος καταφέρνει να πείσει τον γιο του μυλωνά όχι μόνο να μην χρησιμοποιήσει το τομάρι του για να κάνει γάντια αλλά και να του φτιάξει ένα ζευγάρι μπότες με τα τελευταία του χρήματα. Από το σημείο εκείνο και μετά ο γάτος εξασφαλίζει στο νέο του αφεντικό αρχικά χρυσάφι, μετά μεγάλη ιδιοκτησία σε γη και ένα παλάτι και στο τέλος την ίδια την βασιλοπούλα για σύζυγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραμύθια του Σαρλ Περώ
25η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''25η Συμφωνία σε Σολ ελάσσονα, K. 183/173dB' (γερμανικά: Sinfonie g-Moll Köchelverzeichnis 183'') είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε τον Οκτώβριο του 1773, όταν ήταν 17 ετών. Πιστεύεται ότι η Συμφωνία ολοκληρώθηκε στις 5 Οκτωβρίου, ευθύς αμέσως μετά την ολοκλήρωση 24ης, όμως αυτό παραμένει εικασία.
Αυτή είναι η πρώτη συμφωνία -και οι δύο στο σύνολο- που ο Μότσαρτ έγραψε στην κλίμακα της Σολ ελάσσονος, και πολλές φορές αναφέρεται ως η «Μικρή Σολ Ελάσσονα». Το πρώτο μέρος της Συμφωνίας έγινε ιδιαίτερα γνωστό μέσω της ταινίας Αμαντέους (1984), του Μίλος Φόρμαν, όπου χρησιμοποιήθηκε ως θέμα έναρξης.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, 2 φαγκότα, 2 κόρνα και έγχορδα.
Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Ύφος και επιρροές
Με τον μελωδικό πλουραλισμό και τις συγκοπές της, η συμφωνία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του ύφους Sturm und Drang. Μοιράζεται κοινά χαρακτηριστικά και με άλλες συμφωνίες αυτού του ύφους, εκείνης της εποχής, όπως για παράδειγμα η 39η Συμφωνία, του Χάυντν, η οποία κι αυτή είναι γραμμένη σε Σολ ελάσσονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ ελάσσονα
Κάρολος Β΄ του Μπάντεν-Ντούρλαχ
Ο Κάρολος Β΄, γερμ. Karl II (24 Ιουλίου 1529 23 Μαρτίου 1577) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Ντούρλαχ (1553-1577).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου, μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ και της Ούρσουλας, κόρης του Βολφ του Ρόζενφελντ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός.
Το 1577 απεβίωσε στο Ντούρλαχ σε ηλικία 48 ετών. Επειδή ο πρωτότοκος γιος του είχε αποβιώσει το 1574, τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Ερνέστος Φρειδερίκος.
Οικογένεια
Το 1558 απεβίωσε η Κουνιγούνδη και ο Κάρολος Β΄ έκανε πέντε μήνες μετά, το ίδιο έτος, δεύτερο γάμο με την Άννα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ρούπρεχτ, δούκα του Παλατινάτου-Φέλντεντς και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Νασιρντίν Ισάνοφ
Ο Νασιρντίν Ισάνοβιτς Ισάνοφ (Насирдин Исанович Исанов, 7 Νοεμβρίου 1943 – 29 Νοεμβρίου 1991) υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός της Κιργιζίας από τις 30 Αυγούστου 1991 έως τις 29 Νοεμβρίου 1991, όταν πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην επαρχία Νοοκάτ και το 1966 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Μηχανικής και Κατασκευών της Μόσχας. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε στην βιομηχανία των κατασκευών.
Μετά την ένταξή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1969, αναρριχήθηκε στις δομές του κόμματος και έγινε Πρώτος Γραμματέας της Κομσομόλ στην Περιφέρεια Ος. Το 1983 έγινε υπουργός Κατασκευών στην Κιργιζική Σοβιετική Δημοκρατία. Τον Ιανουάριο του 1991 έγινε Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Κιργιστάν.
Πέθανε στο Τζαλαλαμπάντ και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Άλα-Αρτσά στο Μπισκέκ.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας
Μπάτσος και Δολοφόνος (ταινία)
Μπάτσος και Δολοφόνος  (γαλλικά: Flic Story), γνωστή και ως Αστυνόμος Διώξεως του Εγκλήματος, είναι δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής 1975, βασισμένη στην ομώνυμη αυτοβιογραφία του Γάλλου αστυνομικού επιθεωρητή Ροζέ Μπορνίς. Το βιβλίο καθώς και η ταινία διηγούνται την εννιάχρονη καταδίωξη του Γάλλου γκάνγκστερ και δολοφόνου Εμίλ Μπυσόν, που εκτελέστηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1956. Η σκηνοθεσία είναι του Ζακ Ντερέ και πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και Κλωντίν Οζέρ.
Πλοκή
Η απόδραση του Εμίλ Μπυσόν (Ζαν Λουί Τρεντινιάν) από ψυχιατρική κλινική το 1947 και η επιστροφή του στο Παρίσι, θα αναγκάσει τις αστυνομικές αρχές να αρχίσουν μια άνευ προηγουμένου καταδίωξη, με επικεφαλής τον Επιθεωρητή Μπορνίς (Αλέν Ντελόν) και το τμήμα του. Ο Μπυσόν θα αρχίσει με τους συνεργούς του διαφορές ληστείες, και δολοφονίες, κάνοντας τον Υπ'αριθμό Ένα δημόσιο κίνδυνο της Γαλλίας την τριετία 1947-1950. Ο Μπορνίς θα προσπαθήσει μέσω ενός ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου και παλιού γνωστού του Μπυσόν, να βρει την κρυψώνα του και να προσπαθήσει να τον συλλάβει ανεπιτυχώς όμως, αφού ο Μπυσόν θα προλάβει να ξεφύγει την τελευταία στιγμή. Ο Μπυσόν θα θεωρήσει ότι τον πρόδωσε ο Μάριο ο Ιταλός (Ρενάτο Σαλβατόρι) που είναι και συνεργός του και θα τον σκοτώσει.
Ο Μπορνίς θα καταφέρει να εντοπίσει τον άλλο συνεργό του Μπυσόν, τον Πωλό Ρουμπιέ (Πωλ Κροσέ) γνωστό με το παρατσούκλι "Πωλό ο βομβιστής". Ο Μπορνίς κατά την συνάντησή του με τον Πωλό Ρουμπιέ, θα του εξηγήσει ότι ο Μπυσόν είναι άκρως επικίνδυνος και ότι θα πρέπει να συμβάλει στην σύλληψή του, με την υπόσχεση ότι δεν θα έχει καμιά κατηγορία εις βάρος του αν συνεργαστεί με την αστυνομία. Ο Ρουμπιέ τελικά θα δεχθεί να συνεργαστεί με τον Μπορνίς, λέγοντάς του ότι το κάνει για να μπορέσει να φροντίζει την άρρωστη γυναίκα του.
Ο Ρουμπιέ θα αποκαλύψει το κρησφύγετο του Μπυσόν που είναι ένα μικρό πανδοχείο έξω από το Παρίσι. Ο Μπορνίς αποφασίζει να πάει στο πανδοχείο να τον συλλάβει με μεγάλο κίνδυνο, αφού ο Μπυσόν είναι οπλισμένος και ψυχρός δολοφόνος. Έτσι θα πάρει μαζί του την μνηστή του (Κλωντίν Όζερ) και δυο αστυνομικούς μόνο, υποδυόμενοι μια παρέα γιατρών που θα κάνουν μια στάση στο πανδοχείο για φαγητό.
Ο Μπυσόν ευρισκόμενος και αυτός στην ταβέρνα του πανδοχείου, δεν θα αντιληφθεί ότι η παρέα των γιατρών είναι αστυνομικοί και θα είναι χαλαρός. Με μια αιφνιδιαστική ενέργεια ο Μπορνίς θα καταφέρει να αφοπλίσει τον Μπυσόν και να τον συλλάβει. Έτσι θα τελειώσει η δράση του Εμίλ Μπυσόν μετά από 36 δολοφονίες και 100 ένοπλες ληστείες.
Ο Εμίλ Μπυσόν θα καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών και θα εκτελεστεί στις 28 Φεβρουαρίου 1956.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Αλέν Ντελόν Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες
Έλντιν Γιακούποβιτς
Ο Έλντιν Γιακούποβιτς (Eldin Jakupović / Елдин Јакуповић, γενν. 2 Οκτωβρίου 1984) είναι ελβετικής υπηκοότητας Βόσνιος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Ο Γιακούποβιτς μετακόμισε στην Ελβετία σε νεαρή ηλικία λόγω του πολέμου στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Καριέρα
Ο Γιακούποβιτς ξεκίνησε την καριέρα του στην Γκρασχόπερς Ζυρίχης το 2004 και τον επόμενο χρόνο μετακινήθηκε στην Τουν. Μετά από ένα επιτυχημένο πέρασμα από την ομάδα, ο Γιακούποβιτς εντάχθηκε στη Λοκομοτίβ Μόσχας το Μάρτιο του 2006. Τη σεζόν 2010-11 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό Βόλου όπου παίζει μέχρι σήμερα.
Επιστροφή στη Λοκομοτίβ
Στις 31 Αυγούστου εντάχθηκε στο δυναμικό της Λοκομοτίβ, με τον τερματοφύλακα Ιβάν Πελιτζόλι να πηγαίνει με δανεισμό στην Αλμπινολέφε. Λόγω του μεγάλου αριθμού ξένων στην ομάδα ζητήθηκε από τον Γιακούποβιτς να αποχωρήσει από την ομάδα με τη μορφή δανεισμού. Τον Δεκέμβριο ο Γιακούποβιτς πήγε δοκιμαστικά στην Τότεναμ Χότσπερ, όπου και είχε μια επιτυχημένη εβδομάδα. Όμως διάφοροι λόγοι έγιναν αιτία να μην ολοκληρωθέι η συμφωνία ανάμεσα στην Τότεναμ και τη Λοκομοτίβ για την απόκτησή του. Μετά από μια ταραγμένη εποχή με τη διοίκηση της Λοκομοτίβ, ο Γιακούποβιτς αφέθηκε ελέυθερος από την ομάδα.
Ολυμπιακός Βόλου
Το 2010 ο Ολυμπιακός Βόλου αποκτά τον Γιακούποβιτς για τη θέση του βασικού τερματοφύλακα. Με το νούμερο 1 στη φανέλα και 25 συμμετοχές στη Α' Εθνική πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις κάνοντας μεγάλους συλλόγους όπως ο Ολυμπιακός και η Σαιντ-Ετιέν να ενδιαφερθούν για την απόκτησή του.
Διεθνής Καριέρα
Ο Γιακούποβιτς έχει διπλή υπηκοότητα τόσο στη Βοσνία Ερζεγοβίνη όσο και στην Ελβετία και έχει παίξει και για τις δύο εθνικές ομάδες ελπίδων. Έχει παίξει για την Εθνική ομάδα της Βοσνίας Κ21 δυο φορές και για τη Εθνική Ελβετίας Κ21 μία φορά σε ένα φιλικό εναντίον της Αυστρίας Κ21 τον Μάρτιο του 2006. Τον Αύγουστο του 2005 κλήθηκε από τη Βοσνία για πρώτη φορά για αγώνες εναντίον του Βελγίου και της Λιθουανίας αλλά αυτός αρνήθηκε. Τον Μάρτιο του 2007 ξανακλήθηκε από την ομάδα της Βοσνίας σε έναν αγώνα εναντίον της Νορβηγίας αλλά αρνήθηκε και πάλι. Ο Γιακούποβιτς συμπεριλήφθηκε στην Εθνική ομάδα της Ελβετίας για το Euro 2008. Έκανε το ντεμπούτο του σε ένα φιλικό, στις 20 Αυγούστου 2008, εναντίον της Κύπρου. Κλήθηκε και για δύο αγώνες γαι τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010, ωστόσο δεν χρησιμοποιήθηκε. Τον Οκτώβριο του 2008 ο Γιακούποβιτς είπε ότι δεν θα ξαναπαίξει για την Ελβετία για προσωπικούς λόγους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Βόσνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέιτον Όριεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές που έχουν βάλει γκολ
Τσεζάρια Γιεντζεγιεβιτσόβα
Η Τσεζάρια Γιεντζεγιεβιτσόβα (πολωνικά: Cezaria Jędrzejewiczowa) ή Τσεζάρια Άννα Μπουντουάν ντε Κορτονέ Έρενκροϊτς-Γιεντζεγιεβιτσόβα (Cezaria Anna Baudouin de Courtenay Ehrenkreutz-Jędrzejewiczowa) (1885-1967) ήταν Πολωνή επιστήμονας, ιστορικός τέχνης και ανθρωπολόγος. Ήταν μία από τις πρωτοπόρες της εθνολογίας στην Πολωνία και μία από τις πρώτες επιστήμονες που υιοθέτησαν την εμπειρική έρευνα στις μελέτες του λαογραφικού πολιτισμού.
Ζωή
Η Γιεντζεγιεβιτσόβα γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1885 στο Ντόρπατ (σύγχρονο Τάρτου, Εσθονία) από τον Ζαν Μπουντουάν ντε Κορτονέ, γνωστό γλωσσολόγο και τη δεύτερη σύζυγό του, Ρομουάλντα το γένος Μπαγκνίτσκα.
Το 1911, ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες που απέκτησε πτυχίο πρώτου βαθμού από το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, με βάση τη διατριβή της «Język modlitewnika maryjnego, wieku XVI wydanego przez prof. Ptaszyckiego », («Η γλώσσα του βιβλίου προσευχής της Παναγίας, από τον 16ο αιώνα, που εκδόθηκε από τον καθηγητή Πτασίτσκι») γραμμένο υπό την επίβλεψη του καθηγητή Ταντέους Ζιελίνσκι. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, ίδρυσε (μαζί με τις Ζόφια Σαντόφσκα, Στανισουάβα Ανταμοβιτσόβα και Καζιμιέρα Ιουακοβιτσούβνα) την Ένωση Πολωνών Γυναικών «Spójnia», ενώνοντας τις γυναίκες που σποάδαζαν στα πανεπιστήμια της Αγίας Πετρούπολης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημοσίευσε δύο γλωσσικά έργα: τα «Ałbanja i Ałbańcy» («Αλβανία και Αλβανοί») και «Kamień Latyr i Gorod Ałtyr».
Τα επόμενα χρόνια, επέστρεψε στο Βασίλειο της Πολωνίας, όπου εργάστηκε σε γυναικεία ιδιωτικά γυμνάσια στη Βαρσοβία. Το 1922, απέκτησε τη θέση της στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας βάσει της διατριβής «Św. Cecylia - przyczynek do genezy apokryfów» («Αγία Σεσίλια - μια συμβολή στη γένεση των αποκρύφων»), που δημοσιεύθηκε το 1922 στο περιοδικό Lud (Λαός).
Μεταξύ 1927 και 1935 εργάστηκε ως καθηγήτρια και ίδρυσε την έδρα εθνογραφίας και εθνολογίας στο Πανεπιστήμιο Στέφαν Μπάτορι του Βίλνο (σύγχρονο Βίλνιους, Λιθουανία). Διενήργησε επίσης έρευνα πεδίου με τη συμμετοχή φοιτητών, που ήταν πολύ σημαντική για αυτήν. Ταυτόχρονα, δίδαξε επίσης στο Κρατικό Γυμνάσιο Θηλέων ως καθηγήτρια πλήρους απασχόλησης. Το 1935 μετακόμισε στην ίδια θέση στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και την κατέλαβε μέχρι την εισβολή των Ναζιστών και Σοβιετικών στην Πολωνία.
Αρχικά παντρεύτηκε τον φοιτητή του πατέρα της, Μαξ Βάσμερ, όπου στη συνέχεια τον χώρισε και παντρεύτηκε τον Στέφαν Έρενκροϊτς, καθηγητή νομικής και γερουσιαστή της Πολωνίας. Τον χώρισε επίσης και παντρεύτηκε για τρίτη φορά. Ο τρίτος σύζυγός της, Γιάνους Γιεντζεγιέβιτς, ήταν πρώην Πρωθυπουργός της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δραπέτευσε από την Πολωνία και εγκαταστάθηκε στην βρετανοκρατούμενη Παλαιστίνη, όπου συνίδρυσε το Πολωνικό Επιστημονικό Ινστιτούτο της Ιερουσαλήμ, ένα είδος εξόριστου πανεπιστημίου για τους στρατιώτες του 2ου Πολωνικού Σώματος Στρατού. Το 1947 μετακόμισε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εξόριστης Πολωνικής Επιστημονικής Εταιρείας. Το 1951 έγινε καθηγήτρια εθνογραφίας στο Πολωνικό Πανεπιστήμιο της Εξορίας και αμέσως μετά επιλέχθηκε η πρύτανης του.
Η Γιεντζεγιεβιτσόβα πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 1967 στο Λονδίνο, σε ηλικία 82 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί τέχνης Κατηγορία:Πολωνοί εθνογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί εθνολόγοι Κατηγορία:Πολωνές ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Πολωνοί γαλλικής καταγωγής
Μοντόνε (Ιταλία)
Το Μοντόνε (ιταλικά: Montone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Το καταραμένο σκιάχτρο
Το καταραμένο σκιάχτρο (αγγλικά: The Wicker Man) είναι μια βρετανική ταινία τρόμου του 1973 που σκηνοθετεί ο Ρόμπιν Χάρντυ και πρωταγωνιστούν ο Έντουαρντ Γούντγουορντ, την Μπριτ Έκλαντ, την Νταϊάν Σιλέντο, την Ίνγκριντ Πιτ και τον Κρίστοφερ Λι. Το σενάριο του Άνθονι Σάφερ, εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα Ritual του 1967 του Ντέιβιντ Πίνερ, επικεντρώνεται στην επίσκεψη του αστυνομικού λοχία Neil Howie στο απομονωμένο νησί Summerisle, αναζητώντας ένα κορίτσι που εξαφανίστηκε. Ο Howie, ένας ευσεβής χριστιανός, φοβόταν ότι οι κάτοικοι του νησιού εγκατέλειψαν τον Χριστιανισμό και τώρα ασκούν μια μορφή κελτικού παγανισμού. Ο Πολ Τζιοβάννι συνέθεσε τη μουσική της ταινίας.
Το 1989, ο Σάφερ έγραψε ένα σενάριο για το The Loathsome Lambton Worm, ένα άμεσο sequel με στοιχεία φαντασίας. Ο Χάρντυ δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για το έργο, και ποτέ δεν ξεκίνησε η παράγωγη του. Το 2006, κυκλοφόρησε ένα καλοδουλεμένο αμερικάνικο remake, από το οποίο ο Χάρντυ και άλλοι που εμπλέκονταν με το πρωτότυπο του 1973 έχουν αποχωρήσει. Το 2011, κυκλοφόρησε ένα πνευματικό sequel που κατευθύνθηκε από τον Χάρντυ με τίτλο The Wicker Tree οπού ο Λι έκανε μια σύντομη εμφάνιση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 1973
Νοτσέρα Ούμπρα
Η Νοτσέρα Ούμπρα (ιταλικά: Nocera Umbra) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Κρισσαίος κόλπος
450px|μικρογραφία|Οι νησίδες [[Άγιος Αθανάσιος Φωκίδας|Άγιος Αθανάσιος και Άγιος Κωνσταντίνος και η κωμόπολη της Ιτέας με το λιμάνι της, όπως φαίνονται από ψηλά]] Ο Κρισσαίος κόλπος (ή Κόλπος της Ιτέας ) είναι όρμος της βόρειας ακτής του Κορινθιακού κόλπου, στο Δήμο Δελφών του Νομού Φωκίδας και παράκτιο τμήμα του αποτελεί την παραλία της Ιτέας αλλά και της γειτονικής Κίρρας, από την οποία αντλεί την ονομασία του.
Στον κόλπο υπάρχουν αρκετά μικρά νησάκια και βραχονησίδες, όπως ο Άγιος Αθανάσιος, ο Άγιος Δημήτριος, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αψιφιά κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιτέα Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Κόλποι της Φωκίδας Κατηγορία:Κόλποι της Στερεάς Ελλάδας Κατηγορία:Κόλποι της Ελλάδας
Future Unfolding
Το Future Unfolding είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που δημιουργήθηκε από την Spaces of Play και κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου του 2017 για τα Microsoft Windows και Mac και αργότερα για το PlayStation 4. Ο παίκτης παρατηρεί και αλληλεπιδρά με την άγρια ζωή με σκοπό να βρει στοιχεία και να ανακαλύψει μυστικά μοτίβα σε μυστηριώδη περιβάλλοντα. Δέχεται βοήθεια από άγρια ζώα ενώ αποφεύγει άλλα, λιγότερο φιλικά πλάσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2017 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Indie βιντεοπαιχνίδια
Δημήτριος εκ Φάρου
Ο Δημήτριος εκ Φάρου (πέθανε το 214 π.Χ.) ήταν υποτελής βασιλιάς ή κυβερνήτης της Αδριατικής νήσου Χβαρ που ενεπλάκη στον Α΄ Ιλλυρικό Πόλεμο, κυβέρνησε τμήμα της Αδριατικής σαν υποτελής βασιλιάς των Ρωμαίων. Όταν πέθανε ο Άγρων της Ιλλυρίας τον διαδέχθηκε ο γιος του Πίννης που ήταν πολύ μικρός και ανίκανος να κυβερνήσει, ο Δημήτριος ορίστηκε αντιβασιλεύς από την θετή του μητέρα Τεύτα. Την εποχή που η Ρωμαϊκή Δημοκρατία είχε εσωτερικά προβλήματα συμμάχησε με τους Μακεδόνες. Μαζί με τον Σκερδιλαΐδα έσπασε την Συνθήκη υποτέλειας στους Ρωμαίους και κατέπλευσε νότια στην Λέζα, επιτέθηκε σε πολλούς συμμάχους των Ρωμαίων στην Αδριατική Θάλασσα και κυρίευσε πολλές πόλεις στις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο. Όταν έληξε ο Β΄ Ιλλυρικός Πόλεμος και νίκησαν οι Ρωμαίοι εξορίστηκε από την Ιλλυρία, κατέφυγε στον Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο Ε΄ και έγινε πολιτικός του σύμβουλος. Ασκούσε έντονη επιρροή στους Μακεδόνες, έδινε θάρρος στον Φίλιππο Ε΄ να συνεχίσει τον πόλεμο με την Ρώμη και βρήκε τον θάνατο όταν πολιορκούσε την Αρχαία Μεσσήνη (214 π.Χ.)
Ο Δημήτριος εκ Φάρου περιγράφεται σαν Έλληνας ή ημι-Έλληνας ή Ιλλυριός. Καταγόταν από την Ελληνική κοινότητα της νήσου Χβαρ στις ακτές της Αδριατικής απέναντι από την Κροατία. Ο Ιλλύριος βασιλιάς Άγρων του παραχώρησε να κυβερνήσει το νησί σαν υποτελής του, εγκαταστάθηκε στο οχυρό του από το οποίο επέβλεπε το στεγασμένο λιμάνι. Ο Άγρων πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Πίννης (230 π.Χ.), ήταν πολύ μικρός και κυβέρνησε υπό την κηδεμονία της θετής του μητέρας Τεύτας, όρισε τον Δημήτριο εκ Φάρου αντιβασιλιά.
Κατακτήσεις στον Ελληνικό χώρο
Η Ρώμη ήταν απασχολημένη για μια τριετία (225 π.Χ. - 222 π.Χ.) σε πόλεμο με τους Κέλτες που κατοικούσαν στην Κοιλάδα του Πάδου. Ο Δημήτριος εκ Φάρου μπόρεσε να αποσπάσει τους Ατίντανες από την Ρωμαϊκή συμμαχία, κατόπιν βάδισε νότια της Λέζα (228 π.Χ.) και ξεκίνησε τις πειρατικές επιδρομές. Αργότερα (221 π.Χ), προχώρησε σε νέα συμμαχία με το Ιλλυρικό Ιστρών έθνος που άρχισαν να λεηλατούν Ρωμαϊκά πλοία, μια Ρωμαϊκή φρεγάτα έφτασε στους Ιστρούς. Το καλοκαίρι του 221 π.Χ. οι εντάσεις στην Ελλάδα αυξήθηκαν αφού η Μακεδονία συμμάχησε με την Αχαϊκή Συμπολιτεία και την Αιτωλική Συμπολιτεία, οι Ιλλυριοί συνέχισαν τις επιθέσεις με τον ίδιο τρόπο. Ο Δημήτριος εκ Φάρου και ο Ιλλυριός φύλαρχος Σκερδιλαΐδας, μικρότερος αδελφός του Άγρων βάδισαν με 90 Λέμβους νότια από την Λέζα. Μετά από μια αποτυχημένη έφοδο στην δυτική Πελοπόννησο, στην Πύλο οι δυνάμεις τους χώρισαν, ο Δημήτριος λεηλάτησε τις Κυκλάδες και ο Σκερδιλαΐδας προχώρησε βόρεια. Ο Σκερδιλαΐδας ενώθηκε με τους Αιτωλούς τους οποίους κυβερνούσε ο γαμπρός του Αμύνανδρος της Αθαμανίας για την νέα του επίθεση στην Αχαία. Με την βοήθεια ντόπιων προδοτών κατέλαβε και έκαψε την Κυναίθη μια Αρκαδική πόλη που βρισκόταν στα Αροάνια στις βόρειες πλαγιές, απέτυχαν ωστόσο να καταλάβουν την Κλείτωρ. Ο Δημήτριος συνέχισε εν τω μεταξύ με 50 πλοία να λεηλατεί το Αιγαίο Πέλαγος, άλλα νησιά έκαιγε άλλα τα ανάγκαζε να του δώσουν όρκο υποτέλειας, χτυπημένος όμως από τους Ροδίτες αναγκάστηκε να δραπετεύσει στις Κεχρεές, το Κορινθιακό λιμάνι για το Αιγαίο. Ο Μακεδόνας διοικητής της Κορίνθου Ταυρίων έμαθε εν τω μεταξύ την συμμαχία του Σκερδιλαΐδα με τους Αιτωλούς και την λεηλασία της Πελοποννήσου. Ο Ταυρίων υποσχέθηκε στον Δημήτριο να σύρει τα πλοία του στον Κορινθιακό με τον όρο να τον βοηθήσει μετά στον πόλεμο με τους Αιτωλούς. Ο Δημήτριος κράτησε την υπόσχεση του, προχώρησε σε μερικές επιδρομές στα παράλια των Αιτωλών με αποτέλεσμα να καθυστερήσει την επιστροφή τους από την Αχαΐα. Μετά την επιστροφή του στο βασίλειο των Αρδιαίων ο Δημήτριος συνέχισε τις επιθέσεις στις πόλεις της Ιλλυρίας που ήταν σύμμαχοι των Ρωμαίων.
Β΄ Ιλλυρικός Πόλεμος
Οι Ρωμαίοι που αγνοούσαν μέχρι τότε τις δραστηριότητες του πρώην συμμάχου τους αποφάσισαν να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση στην Ιλλυρία, περιοχή που ήταν για αυτούς στρατηγικά απαραίτητη μπροστά στους πολέμους τους με την Καρχηδόνα. Το αποτέλεσμα θα είναι τελικά να ξεσπάσει ο Β΄ Ιλλυρικός Πόλεμος. Σε αντίθεση με την Τεύτα ο Δημήτριος ήταν πολύ καλά εξοπλισμένος για να δεχτεί την Ρωμαϊκή επίθεση (229 π.Χ.), τοποθέτησε μια φρουρά στην Διμάλη μια πόλη οχυρό εσωτερικά της Απολλωνίας. Εκδίωξε όλους τους Ιλλύριους που θεωρούσε αντιπάλους του από τις καίριες θέσεις και μετέφερε 6.000 στρατιώτες στην νήσο Φάρο όπου και οχυρώθηκε. Την εκστρατεία εκ μέρους της Ρώμης ανέλαβε ο Αιμίλιος Παύλος που θα σκοτωθεί τρια χρόνια αργότερα στην καταστροφική για τους Ρωμαίους Μάχη των Καννών. Η Αδριατική θα γίνει το επίκεντρο του Β΄ Ιλλυρικού Πολέμου (218 π.Χ. - 201 π.Χ.), η Ρωμαϊκή Γερουσία προβλέποντας έναν δύσκολο χειμώνα με πολέμους αποφάσισε να λύσει αμέσως τα προβλήματα στην Ιλλυρία.
Σύμβουλος του Φιλίππου Ε΄
"Ολόκληρη η Ελλάδα είναι πιστή σε εσάς, οι Αχαιοί από σεβασμό και οι Αιτωλοί τρέμουν τις ζημιές που τους έχει προκαλέσει ο πόλεμος. Η Ιταλία θα είναι για σας το πρώτο βήμα ώστε να αποκτήσετε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, η ήττα των Ρωμαίων είναι μια μεγάλη ευκαιρία".
Ο Φίλιππος Ε΄ πείστηκε εύκολα και ακολούθησε πιστά τις συμβουλές του Δημητρίου. Η επίδραση του Δημητρίου φαίνεται καθαρά στη συμμαχική συνθήκη που σύναψε ο Φίλιππος Ε΄ με τον Αννίβα (215 π.Χ.). Ο σημαντικότερος όρος για να κλείσει ειρήνη με τους Ρωμαίους ήταν η παράδοση της Κέρκυρας, της Απολλωνίας, της Επιδάμνου, του Φάρου, της Διμάλης, της γης των Παρθίνων και των Ατίντανων, να παραδώσει όλες τις περιοχές που είχε κατακτήσει από την Ιλλυρία. Ο Φίλιππος Ε΄ έκανε έναν σύντομο πόλεμο με τον Σκερδιλαΐδα με στόχο να ανακτήσει τις χαμένες περιοχές και στην συνέχεια προχώρησε βόρεια, ο Πολύβιος γράφει :
"Θεωρούσε ζωτικό θέμα να επαναφέρει στην κατοχή του την Ιλλυρία με προοπτικές να περάσει μέσω της Αδριατικής απέναντι στην Ιταλία. Ο Δημήτριος συντήρησε τόσο πολύ τις σκέψεις του στο μυαλό του βασιλιά που τις ονειρευόταν ακόμα και στον ύπνο του, δεν σκεφτόταν τίποτε άλλο εκτός από την Ιταλική εκστρατεία. Τα κίνητρα του Δημήτριου δεν είχαν καμιά σχέση με την αγάπη του προς τον Φίλιππο, ο πρώτος του στόχος ήταν να εκδικηθεί τους Ρωμαίους και ο δεύτερος να ανακτήσει το βασίλειο της Φάρου".
Οι ενέργειες αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσουν ο Πρώτος Μακεδονικός Πόλεμος και ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος. Ο Πολύβιος κατηγόρησε επίσης τον Δημήτριο σαν υπεύθυνο για την τυραννική συμπεριφορά του Φιλίππου. Σε ένα επεισόδιο οδήγησε τον λαό της Μεσσήνης να εξεγερθεί και να σφάξει τους ηγέτες του (215 π.Χ.). Έφτασε στην σκηνή με το μακελειό και προσπάθησε να καταλάβει την ακρόπολη, ρώτησε τους συμβούλους τι προβλέπουν τα εντόσθια της θυσίας για την επιτυχία της πράξης. Ο Δημήτριος του απάντησε : "Άν έχει την καρδιά οιωνού φύγε αλλά αν είσαι γενναίος και σοφός βασιλιάς να την πάρεις, δεν θα βρεις πιο κατάλληλη ευκαιρία, τώρα κρατάς το βόδι και από τα δύο κέρατα". Ο μετριοπαθέστερος ωστόσο Άρατος ο Σικυώνιος τον συμβούλευσε να φύγει και ο Φίλιππος Ε΄ τον άκουσε, από τότε ο Δημήτριος άρχισε να χάνει την δημοτικότητα του και την στήριξη του βασιλιά. Συγκρίνοντας τον Δημήτριο με τον Άρατο ο Πολύβιος τονίζει ότι εάν ο Φίλιππος Ε΄ ακολουθούσε τις συμβουλές του Άρατου αντί του Δημητρίου θα ήταν πολύ περισσότερο αγαπητός στον λαό του. Την εποχή που είχε σύμβουλο τον Άρατο όλοι οι Έλληνες ήταν υπάκουοι απέναντι του, όταν προσέλαβε τον Δημήτριο έγινε μισητός και ξεκίνησαν οι εξεγέρσεις. Ο Δημήτριος σκοτώθηκε την επόμενη χρονιά στις προσπάθειες του να καταλάβει την Μεσσήνη (214 π.Χ.), ο βασιλιάς ακολουθώντας τις συμβουλές του Άρατου είχε αποχωρήσει από την προηγούμενη χρονιά.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες βασιλείς Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Μοναστήρι της Αλκομπάσα
Το Μοναστήρι της Αλκομπάσα (πορτογαλικά: Mosteiro de Alcobaça, Mosteiro de Santa Maria de Alcobaça) είναι Ρωμαιοκαθολικό μοναστικό κτηριακό συγκρότημα στην πόλη Αλκομπάσα της Ποτρογαλίας. Το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα από τον βασιλιά Αλφόνσο Α'. Το μοναστήρι είναι γοτθικού ρυθμού με μεταγενέστερα μπαρόκ στοιχεία και βρίσκεται 120 χιλιόμετρα βόρεια της Λισαβόνας. Το 1989 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
Η ίδρυση του μοναστηριού της Αλκομπάσα συνδέεται με την ίδρυση της μοναρχίας στην Πορτογαλία. Ο πρώτος βασιλιάς της Πορτογαλίας Αλφόνσο Χενρίκες Α' ίδρυσε το μοναστήρι το έτος 1153. Το κτήριο του μοναστηριού ξεκίνησε το 1178. Το μοναστήρι της Αλκομπάσα δόθηκε στους κιστερκιανούς μοναχούς σε αναγνώριση της υποστήριξής τους για την κατάκτηση της πόλης Σανταρέμ (1152) με την προσδοκία ότι θα αποικούσαν την ευρύτερη περιοχή και θα καλλιεργούσαν τα γύρω αγροτεμάχια. Αρχικά οι μοναχοί ζούσαν σε ξύλινα σπίτια και μετακόμισαν στα κτήρια του μοναστηριού το 1223. Η εκκλησία του μοναστηριού ολοκληρώθηκε το 1252. Το 13ο αιώνα η πολιτική και θρησκευτική σημασία του μοναστηριού αυξήθηκε σημαντικά. Ήταν το κέντρο θρησκευτικής μελέτης. Στα κτήρια του μοναστηριού λειτουργούσε το πιο σημαντικό μοναστικό σχολείο του βασιλείου της Πορτογαλίας. Με χρηματοδότηση του μοναστηριού και παραχώρηση επιστημονικού υλικού δημιουργήθηκε το πανεπιστήμιο της Λισαβόνας. Πολλοί βασιλιάδες και βασίλισσες του 13ου και 14ου αιώνα έχουν ταφεί στο μοναστήρι της Αλκομπάσα όπως ο Αλφόνσο Β', ο Αλφόνσο Γ', η Βεατρίκη της Καστίλης, ο Πέτρος Α' και η Ινές ντε Κάστρο. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα το μοναστήρι της Αλκομπάσα συναγωνιζόταν τα μεγάλα μοναστήρια της Ευρώπης σε μέγεθος και πλούτο. Τμήματα της βιβλιοθήκης του μοναστηριού έχουν μεταφερθεί στις δημόσιες βιβλιοθήκες της Λισαβόνας και της Μπράγκα. Η βιβλιοθήκη της Αλκομπάσα ήταν μια από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του Μεσαίωνα στην Πορτογαλία. Το 1810, κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής, πολλά βιβλία κλάπηκαν.
Το μοναστήρι της Αλκομπάσα ταξινομήθηκε ως εθνικό μνημείο το 1907 με διάταγμα της κυβέρνησης της Πορτογαλίας.