cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δωμάτιο των Συζύγων
To δωμάτιο θα είχε χρησιμοποιηθεί ως υπνοδωμάτιο τού Λουδοβίκου Γ΄, ως χώρος συγκέντρωσης της οικογένειας και στενών αυλικών και ως χώρος υποδοχής ιδιαίτερα σημαντικών φιλοξενούμενων. Η ημι-ιδιωτική λειτουργία τού δωματίου βοήθησε στο να δοθεί ένας τόνος αποκλειστικότητας στο Δωμάτιο των Συζύγων, καθώς ήθελαν να εντυπωσιάσουν τον θεατή με τον πλούτο και το πολιτιστικό κύρος των Γκοντζάγκα, χωρίς να θέλουν φανερά να γοητεύσουν με επίδειξη. Το Δωμάτιο ανακαινίστηκε πριν ζωγραφιστεί από τον Μαντένα, ώστε να γίνει ακριβώς τετράγωνο. Είναι διαστάσεων 8 Χ 8 και έχει ύψος 7 μ. Τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά του δωματίου είναι, ότι έχει τρεις αψίδες σε κάθε πλευρά, ένα τζάκι στον βόρειο τοίχο, θύρες στον δυτικό και νότιο τοίχο και παράθυρα στον βόρειο και ανατολικό. Ζωγραφίστηκε το διάστημα 1465-74. Το Δωμάτιο έγινε γνωστό σύντομα μετά την ολοκλήρωσή του ως αριστούργημα στη χρήση προοπτικής οφθαλμαπάτης (trompe d' oeil) και της τεχνικής από κάτω προς τα επάνω (di sotto in sù).
Η οπτική ψευδαίσθηση (ιλλουζιονισμός) του Μαντένια κάνει τον θεατή να νομίζει, ότι βρίσκεται σε ένα περίπτερο με θέα στη φύση. Στην προοπτική που χρησιμοποιείται, υπάρχουν ανεπαίσθητες μετατοπίσεις προς ένα πλεονεκτικότερο σημείο με σκοπό κάθε φανταστικό στοιχείο της ψευδαίσθησης να φαίνεται πραγματικό στον θεατή. Στον βόρειο και δυτικό τοίχο, που έχουν ζωγραφιστά μάρμαρα στο κάτω μέρος και μία κουρτίνα στο επάνω, επίσης ζωγραφιστή, υπάρχει μία συνάντηση των Γκοντζάγκα και των αυλικών τους με φόντο ιδεαλιστικά τοπία, τα οποία αποκαλύπτονται πίσω από κουρτίνες τραβηγμένες ή που ανεμίζουν από ένα λεπτό αεράκι. Ο νότιος και ανατολικός τοίχος καλύπτονται από ζωγραφιστά υφάσματα μπροκάρ, που μιμούνται τα υφάσματα από τον ουρανό του κρεβατιού του Λουδοβίκου Γ΄, που θα κρεμόταν από τα άγκιστρα, τα οποία υπάρχουν ακόμη στη νοτιοανατολική γωνία της οροφής.
Ανάμεσα από τις τρεις αψίδες κάθε τοίχου ξεκινούν ταινίες προς την οροφή, που τη χωρίζουν σε οκτώ μέρη· κάθε μέρος έχει ένα οβάλ, απομίμηση γύψινου, με ένα πορτραίτο των οκτώ πρώτων αυτοκρατόρων των Ρώμης. Στη μέση σχηματίζεται ένα μεγαλύτερο άνοιγμα, σαν οπή στον ουρανό (oculus). Στο ζωγραφιστό κιγλίδωμα τού ανοίγματος παίζουν ερωτιδείς (putti), που φαίνονται από κάτω προς τα επάνω (di sotto in sù).
Πηγές
Κατηγορία:Πίνακες του Αντρέα Μαντένια
Βανκομυκίνη
Η βανκομυκίνη είναι αντιβιοτικό που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ορισμένων βακτηριακών λοιμώξεων. Χορηγείται ενδοφλεβίως ως θεραπεία για επιπλεγμένες δερματικές λοιμώξεις, λοιμώξεις του αίματος, ενδοκαρδίτιδα, οστικές και αρθρώσεις και μηνιγγίτιδα που προκαλείται από ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη Staphylococcus aureus. Τα επίπεδα στο αίμα μπορούν να μετρηθούν για να προσδιοριστεί η σωστή δόση. Η βανκομυκίνη χορηγείται επίσης από το στόμα ως θεραπεία για σοβαρή κολίτιδα Clostridium difficile. Όταν λαμβάνεται από το στόμα απορροφάται ελάχιστα.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν πόνο στην περιοχή της ένεσης και αλλεργικές αντιδράσεις. Περιστασιακά, συμβαίνει απώλεια ακοής, χαμηλή αρτηριακή πίεση ή καταστολή του μυελού των οστών. Η ασφάλεια κατά την εγκυμοσύνη δεν είναι σαφής, αλλά δεν έχουν βρεθεί ενδείξεις βλάβης, και είναι πιθανώς ασφαλές για χρήση κατά τον θηλασμό. Ανήκει στην κατηγορία των αντιβιοτικών γλυκοπεπτίδιων και δρα αναστέλλοντας την κατασκευή ενός κυτταρικού τοιχώματος.
Η βανκομυκίνη πωλήθηκε για πρώτη φορά το 1954. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας χαρακτηρίζει τη βανκομυκίνη ως εξαιρετικά σημαντική για την ιατρική. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Η βανκομυκίνη παράγεται από το βακτήριο του εδάφους Amycolatopsis orientalis.
Ιατρικές χρήσεις
Η βανκομυκίνη ενδείκνυται για τη θεραπεία σοβαρών, απειλητικών για τη ζωή λοιμώξεων από θετικά κατά Gram βακτήρια που δεν ανταποκρίνονται σε άλλα αντιβιοτικά.
Η αυξανόμενη εμφάνιση ανθεκτικών στη βανκομυκίνη εντερόκοκκων έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη κατευθυντήριων γραμμών για τη χρήση των Κέντρων Ελέγχου Ασθενειών και την συμβουλευτική επιτροπή για πρακτικές ελέγχουν ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων Hospital Infection πρακτικές ελέγχου συμβουλευτική επιτροπή. Αυτές οι οδηγίες περιορίζουν τη χρήση της βανκομυκίνης σε αυτές τις ενδείξεις:
Εθνικές γαίες
Στην ελληνική βιβλιογραφία εθνικές γαίες ή εθνικά κτήματα ονομάζονται τα κτήματα που ανήκαν στο οθωμανικό κράτος, σε ιδρύματα ή ιδιώτες και πέρασαν στην κυριότητα του ελληνικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821, με νόμους που εκδόθηκαν από το επαναστατικό καθεστώς. Οι εθνικές γαίες αποτελούσαν είτε ιδιοκτησία ή είχαν παραχωρηθεί σε τρίτους με δικαίωμα νομής (εκμετάλλευσης). Ήταν μια πολύ σημαντική μορφή χρηματοδότησης της επανάστασης με τη μορφή υποθηκών για δάνεια ή με την εκποίηση τους με στόχο την εκμετάλλευση τους.
Βανκομυκίνη
Ιατρικές χρήσεις
Η βανκομυκίνη θεωρείται φάρμακο τελευταίας λύσης για τη θεραπεία της σήψης και των λοιμώξεων του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος, του δέρματος και των οστών που προκαλούνται από θετικά κατά Gram βακτήρια. Τα δεδομένα ελάχιστης ανασταλτικής συγκέντρωσης για ευαισθησία για μερικά ιατρικά σημαντικά βακτήρια είναι:
Παρενέργειες
Τα επίπεδα της βανκομυκίνης στον ορό μπορούν να παρακολουθούνται σε μια προσπάθεια μείωσης των παρενεργειών, αν και έχει αμφισβητηθεί η αξία αυτής της παρακολούθησης. Τα επίπεδα κορυφής και κοιλάδας παρακολουθούνται συνήθως, και για ερευνητικούς σκοπούς, χρησιμοποιείται επίσης μερικές φορές η περιοχή κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης. Η τοξικότητα παρακολουθείται καλύτερα εξετάζοντας τις ελάχιστες τιμές.
Εθνικές γαίες
Ιστορία
Μετά την απελευθέρωση η γη δεν διανεμήθηκε στους αγρότες και στους παλαιούς πολεμιστές ούτε από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, ούτε από τους Βαυαρούς την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα. Η δικαιολογία ήταν πως η γη είχε υποθηκευθεί ως εγγύηση για τα δάνεια της Επανάστασης, αλλά και εξαιτίας της έλλειψης κτηματολογίου, αλλά στην πραγματικότητα οι κυβερνήσεις φοβούνταν τη συγκέντρωση της γης στα χέρια λίγων οικογενειών και τη δημιουργία μίας γαιοκτητικής ολιγαρχίας, ενώ η υπόσχεση της διανομής της προς τους χωρικούς λειτουργούσε ως κίνητρο για στήριξη της κεντρικής κυβέρνησης, την ίδια ώρα που η γη είχε καταπατηθεί από αυτούς και καλλιεργείτο λάθρα.
Βανκομυκίνη
Παρενέργειες
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες φαρμάκου (>1% των ασθενών) που σχετίζονται με ενδοφλέβια βανκομυκίνη περιλαμβάνουν: τοπικό πόνο, ο οποίος μπορεί να είναι σοβαρός, και θρομβοφλεβίτιδα.
Εθνικές γαίες
Ιστορία
Το 1871 έγινε για πρώτη φορά η διανομή μέρους των εθνικών γαιών στους ακτήμονες στο πλαίσιο της πρώτης αγροτικής μεταρρύθμισης από την κυβέρνηση Κουμουνδούρου επί βασιλείας Γεωργίου Α'. Ένας πιθανός λόγος που το ελληνικό κράτος προχώρησε στην διανομή της γης οφείλεται και στην πτώση των εισπράξεων από το φόρο επικαρπίας που επιβαλλόταν στους αγρότες που υποτίθεται πως μίσθωναν την κρατική γη. Η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος θα ωφελούσε τα δημοσιονομικά του κράτους, αφού θα εισέπραττε χρήματα άμεσα από την πώληση και επιπλέον θα εισέπραττε πιό υψηλούς φόρους από την αύξηση της αγροτικής παραγωγής. Ταυτόχρονα, η μεγάλη επέκταση της σταφιδοκαλλιέργειας καθιστούσε αναγκαία την αλλαγή του νομικού καθεστώτος της γης για να ωφεληθούν όλοι οι συντελεστές της παραγωγής, οι σταφιδοπαραγωγοί, οι έμποροι που την εξήγαγαν στις αγορές του εξωτερικού, το δημόσιο ταμείο.
Βανκομυκίνη
Παρενέργειες
Η βλάβη στα νεφρά και στην ακοή ήταν μια παρενέργεια των πρώιμων ακάθαρτων εκδόσεων της βανκομυκίνης και αυτές ήταν εμφανείς στις κλινικές δοκιμές που πραγματοποιήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Αργότερα δοκιμές με καθαρότερες μορφές βανκομυκίνης διαπίστωσαν ότι η νεφροτοξικότητα είναι μια σπάνια ανεπιθύμητη ενέργεια (0,1% έως 1% των ασθενών), αλλά αυτό επιδεινώνεται παρουσία αμινογλυκοσίδων.
Σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες (<0,1% των ασθενών) περιλαμβάνουν: αναφυλαξία, τοξική επιδερμική νεκρόλυση, πολύμορφο ερύθημα, σύνδρομο ερυθρού άνδρα, επιμόλυνση, θρομβοπενία, ουδετεροπενία, λευκοπενία, εμβοές, ζάλη και / ή ωτοτοξικότητα και σύνδρομο DRESS.
Εθνικές γαίες
Ιστορία
Το 1881 ενσωματώθηκε η Θεσσαλία και η Άρτα στο ελληνικό κράτος, αλλά το ελληνικό κράτος δεν μοίρασε τη γη στους κολίγους καλλιεργητές που τη διεκδικούσαν από τους Έλληνες μεγαλογαιοκτήμονες και σεβάστηκε τους τίτλους ιδιοκτησίας που οι τελευταίοι απόκτησαν από τους προηγούμενους οθωμανούς τσιφλικάδες.
Η απόκτηση των τίτλων στην Θεσσαλία, έγινε διαμέσου του χρηματιστηρίου αξιών της Κωνσταντινούπολης και οι ελληνικές κυβερνήσεις την αποδέχθηκαν, επειδή πίστευαν πως ο Θεσσαλικός κάμπος θα μπορούσε να μετατραπεί σε "σιτοβολώνα" της χώρας και έτσι να λυθεί το επισιτιστικό πρόβλημα της χώρας, ενώ επιθυμούσαν να προσελκύσουν στη χώρα και τα κεφάλαια των πλούσιων ομογενών του εξωτερικού.
Βανκομυκίνη
Παρενέργειες
Η βανκομυκίνη μπορεί να προκαλέσει αντιδραστικά στα αιμοπετάλια αντισώματα στον ασθενή, οδηγώντας σε σοβαρή θρομβοκυτταροπενία και αιμορραγία με πετέχειες, εκχυμώσεις και πορφύρα.
Εθνικές γαίες
Ιστορία
Από το 1881 ουσιαστικά στην Ελλάδα ισχύει το καθεστώς της μικρής αγροτικής ιδιοκτησίας που συνυπάρχει με τη μεγάλη γαιοκτησία της Θεσσαλίας. Μόνο μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, αλλά και τη Μικρασιατική Καταστροφή στη συνέχεια, προχώρησε το ελληνικό κράτος στη δεύτερη μεγάλη αγροτική μεταρρύθμιση καταργώντας τη μεγάλη ιδιοκτησία στη γη και επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία του μικρού αγροτικού κλήρου στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας και πραγματοποιείται η οριστική επίλυση του αγροτικού ζητήματος και των εθνικών γαιών.
Βανκομυκίνη
Παρενέργειες
Η βανκομυκίνη παραδοσιακά θεωρείται νεφροτοξικό και ωτοτοξικό φάρμακο, βάσει παρατηρήσεων από πρώιμους ερευνητές για αυξημένα επίπεδα ορού σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία που είχαν βιώσει ωτοτοξικότητα, και στη συνέχεια μέσω αναφορών περιπτώσεων στην ιατρική βιβλιογραφία. Ωστόσο, καθώς η χρήση της βανκομυκίνης αυξήθηκε με την εξάπλωση του MRSA στις αρχές της δεκαετίας του 1970, τα ποσοστά τοξικότητας που αναφέρθηκαν προηγουμένως αναγνωρίστηκαν ότι δεν παρατηρήθηκαν. Αυτό αποδόθηκε στην απομάκρυνση των ακαθαρσιών που υπήρχαν στην προηγούμενη σύνθεση του φαρμάκου, αν και αυτές οι ακαθαρσίες δεν δοκιμάστηκαν ειδικά για τοξικότητα.
Εθνικές γαίες
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γαιοκτησία Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας
Βανκομυκίνη
Ενδοφλέβια έναντι στοματικής χορήγησης
Η βανκομυκίνη πρέπει να χορηγείται ενδοφλεβίως (IV) για συστηματική θεραπεία, καθώς δεν απορροφάται από το έντερο. Είναι ένα μεγάλο υδρόφιλο μόριο που χωρίζει ελάχιστα στον γαστρεντερικό βλεννογόνο. Λόγω του μικρού χρόνου ημιζωής, συχνά εγχέεται δύο φορές την ημέρα.
Η καυστική φύση της βανκομυκίνης καθιστά την ενδοφλέβια θεραπεία με χρήση περιφερικών γραμμών ως επικίνδυνη για ανάπτυξη θρομβοφλεβίτιδας. Στην ιδανική περίπτωση, πρέπει να χρησιμοποιούνται κεντρικές γραμμές ή θύρες έγχυσης.
Σύνδρομο ερυθρού άνδρα
Η βανκομυκίνη συνιστάται να χορηγείται αργά σε αραιό διάλυμα, για τουλάχιστον 60 λεπτά (μέγιστος ρυθμός 10 mg / min για δόσεις > 500 mg) λόγω της υψηλής συχνότητας εμφάνισης πόνου και θρομβοφλεβίτιδας και για να αποφευχθεί μια αντίδραση έγχυσης γνωστή ως «σύνδρομο ερυθρού ανθρώπου» ή «σύνδρομο ερυθρού λαιμού». Αυτό το σύνδρομο, εμφανίζεται συνήθως εντός 4 έως 10 λεπτών μετά την έναρξη ή αμέσως μετά την ολοκλήρωση της έγχυσης, χαρακτηρίζεται από έξαψη και / ή ερυθηματώδες εξάνθημα που προσβάλλει το πρόσωπο, το λαιμό και τον άνω κορμό. Αυτά τα ευρήματα οφείλονται στην αλληλεπίδραση της βανκομυκίνης με το MRGPRX2, ένα GPCR που μεσολαβεί ώστε να γίνει μία ανεξάρτητη από το IgE αποκοκκιοποίηση των μαστοκυττάρων. Λιγότερο συχνά, μπορεί να εμφανιστούν υπόταση και αγγειοοίδημα. Τα συμπτώματα μπορεί να αντιμετωπιστούν ή να προληφθούν με αντιισταμινικά, συμπεριλαμβανομένης της διφαινυδραμίνης, και είναι λιγότερο πιθανό να εμφανιστούν με αργή έγχυση.
Θεραπευτική παρακολούθηση φαρμάκων
Η παρακολούθηση των επιπέδων πλάσματος της βανκομυκίνης είναι απαραίτητη λόγω της δι-εκθετικής κατανομής του φαρμάκου, της ενδιάμεσης υδροφιλικότητας και του δυναμικού ωτοτοξικότητας και νεφροτοξικότητας, ειδικά σε πληθυσμούς με κακή νεφρική λειτουργία και / ή αυξημένη τάση για βακτηριακή λοίμωξη. Η δραστηριότητα της βανκομυκίνης εξαρτάται από το χρόνο. Δηλαδή, η αντιμικροβιακή δραστικότητα εξαρτάται από τη διάρκεια που η συγκέντρωση του φαρμάκου στον ορό υπερβαίνει την ελάχιστη ανασταλτική συγκέντρωση του οργανισμού στόχου. Έτσι, τα μέγιστα επίπεδα ορού δεν έχουν αποδειχθεί ότι συσχετίζονται με την αποτελεσματικότητα ή την τοξικότητα. Πράγματι, η παρακολούθηση της συγκέντρωσης δεν είναι απαραίτητη στις περισσότερες περιπτώσεις. Οι περιστάσεις στις οποίες δικαιολογείται παρακολούθηση των επιπέδων βανκομυκίνης περιλαμβάνουν: ασθενείς που λαμβάνουν ταυτόχρονη θεραπεία με αμινογλυκοσίδη, ασθενείς με (δυνητικά) αλλοιωμένες φαρμακοκινητικές παραμέτρους, ασθενείς σε αιμοκάθαρση, ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε υψηλή δόση ή παρατεταμένη θεραπεία και ασθενείς με μειωμένη νεφρική λειτουργία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μετρούνται οι ελάχιστες συγκεντρώσεις.
Τα εύρη στόχων για τις συγκεντρώσεις της βανκομυκίνης στον ορό έχουν αλλάξει με την πάροδο των ετών. Οι πρώτοι συγγραφείς πρότειναν τα μέγιστα επίπεδα από 30 έως 40 mg / l και κατώτατα επίπεδα από 5 έως 10 mg / l, αλλά οι τρέχουσες συστάσεις είναι ότι τα επίπεδα αιχμής δεν χρειάζεται να μετρηθούν και ότι τα επίπεδα κοιλάδας από 10 έως 15 mg / l ή 15 έως 20 mg / l, ανάλογα με τη φύση της λοίμωξης και τις συγκεκριμένες ανάγκες του ασθενούς, μπορεί να είναι κατάλληλα. Η χρήση μετρημένων συγκεντρώσεων βανκομυκίνης για τον υπολογισμό των δόσεων βελτιστοποιεί τη θεραπεία σε ασθενείς με αυξημένη νεφρική κάθαρση.
Βιοσύνθεση
Η βανκομυκίνη παράγεται από το βακτήριο του εδάφους Amycolatopsis orientalis. αριστερά|μικρογραφία|Σχήμα 1: Υπομονάδες και τομείς της συναρμολόγησης βανκομυκίνης Η βιοσύνθεση της βανκομυκίνης συμβαίνει κυρίως μέσω τριών μη ριβοσωμικών πρωτεΐνικών συνθετασών (NRPSs) τις VpsA, VpsB και VpsC. Τα ένζυμα καθορίζουν την αλληλουχία αμινοξέων κατά τη συναρμολόγηση μέσω των 7 μονάδων του. Πριν συναρμολογηθεί η βανκομυκίνη μέσω του NRPS, συντίθενται πρώτα τα μη πρωτεϊνικά αμινοξέα. Η L- τυροσίνη τροποποιείται για να γίνει υπολείμματα β-υδροξυτυροσίνης (β-ΗΤ) και 4-υδροξυφαινυλογλυκίνης (4-Hpg). Ο δακτύλιος 3,5 διυδροξυφαινυλογλυκίνης (3,5-DPG) προέρχεται από οξικό. μικρογραφία|Σχήμα 2: Γραμμικό επταπεπτίδιο, με τροποποιημένους αρωματικούς δακτύλιους Η μη ριβοσωμική σύνθεση πεπτιδίων λαμβάνει χώρα μέσω διακριτών ενοτήτων που μπορούν να φορτώσουν και να επεκτείνουν την πρωτεΐνη κατά ένα αμινοξύ ανά ενότητα μέσω του σχηματισμού αμιδικού δεσμού στις θέσεις επαφής των περιοχών ενεργοποίησης. Κάθε υπομονάδα συνήθως αποτελείται από έναν τομέα αδενυλίωσης (Α), έναν τομέα πεπτιδυλ πρωτεΐνης φορέα (PCP) και έναν τομέα συμπύκνωσης (C). Στον τομέα Α, το συγκεκριμένο αμινοξύ ενεργοποιείται με μετατροπή σε σύμπλοκο αμινοακυλ αδενυλικού ενζύμου που συνδέεται με τον συμπαράγοντα 4'φωσφοπαντιθεΐνης με θειοεστεροποίηση. Το σύμπλοκο μεταφέρεται στη συνέχεια στην περιοχή PCP με την αποβολή του ΑΜΡ. Ο τομέας PCP χρησιμοποιεί τη συνημμένη προσθετική ομάδα 4'-φωσφοπαντεθειίνης για να φορτώσει την αναπτυσσόμενη πεπτιδική αλυσίδα και τους προδρόμους τους. Η οργάνωση των υπομονάδων που είναι απαραίτητες για τη βιοσύνθεση της βανκομυκίνης φαίνεται στο σχήμα 1. Στη βιοσύνθεση της βανκομυκίνης, υπάρχουν επιπρόσθετοι τομείς τροποποίησης, όπως ο τομέας επιμερισμού (Ε), ο οποίος ισομερίζει το αμινοξύ από μια στερεοχημεία σε μια άλλη και ένας τομέας θειοεστεράσης (ΤΕ) χρησιμοποιείται ως καταλύτης για κυκλοποίηση και απελευθερώσεις του μόριο μέσω αποκοπής θειοεστεράσης. αριστερά|μικρογραφία|Σχήμα 3: Απαιτούνται τροποποιήσεις για να γίνει βιολογικά ενεργή η βανκομυκίνη Ένα σύνολο ενζύμων NRPS (πεπτιδική συνθάση VpsA, VpsB και VpsC) είναι υπεύθυνα για τη συναρμολόγηση του επταπεπτιδίου. (Σχήμα 2). Η VpsA κωδικοποιεί τις υπομονώδες 1, 2 και 3. Η VpsB κωδικοποιεί τις ενότητες 4, 5 και 6, και η VpsC για την ενότητα 7. Η αγκλυκόνη βανκομυκίνης περιέχει 4 D-αμινοξέα, αν και τα NRPS περιέχουν μόνο 3 περιοχές επιμερισμού. Η προέλευση της D-Λευκίνης στο υπόλειμμα 1 δεν είναι γνωστή. Οι τρεις συνθέσεις πεπτιδίων εντοπίζονται στην αρχή της περιοχής του βακτηριακού γονιδιώματος που συνδέεται με βιοσύνθεση αντιβιοτικών και κυμαίνεται 27 kb.
Η β-υδροξυτυροσίνη (β-ΗΤ) συντίθεται πριν από την ενσωμάτωση στην ραχοκοκαλιά του επταπεπτιδίου. Η L-τυροσίνη ενεργοποιείται και φορτώνεται στο NRPS VpsD, υδροξυλιώνεται με OxyD και απελευθερώνεται από τη θειοεστεράση Vhp. Ο χρόνος χλωρίωσης από την αλογονάση VhaA κατά τη διάρκεια της βιοσύνθεσης είναι επί του παρόντος αόριστος, αλλά προτείνεται να συμβεί πριν από την πλήρη συναρμολόγηση του επταπεπτιδίου.
Μετά τη σύνθεση του γραμμικού επταπεπτιδίου, η βανκομυκίνη πρέπει να υποστεί περαιτέρω μετατροπές, όπως οξείδωση των συνδέσμων και γλυκοζυλίωση από διακριτά ένζυμα ώστε να γίνει βιολογικά ενεργή (σχήμα 3). Για να γίνει από γραμμικό πεπτίδιο διασυνδεδέμενο και γλυκοζυλιώμενο απαιτούνται έξι ένζυμα. Τα ένζυμα OxyA, OxyB, OxyC, και OxyD είναι ένζυμα κυτοχρώματος P450. Το OxyB καταλύει της οξείδωση και τη σύνδεση των καταλοίπων 4 και 6, το OxyA μεταξύ 2 και 4 και το OxyC μεταξύ 5 και 7. Αυτοί οι σύνδεσμοι δημιουργούνται καθώς το επταπεπτίδιο συνδέεται στον τομέα PCP της 7ης υπομονάδας. Αυτά τα κυτοχρώματα επιστρατεύονται από τον τομέα Χ της υπομονάδας, ο οποίος είναι μοναδικός στην βιοσύνθεση αντιβιοτικών γλυκοπεπτιδίων. Το διασυνδεδεμένο επταπεπτίδιο στη συνέχεια απελευθερώνεται και μεθυλιώνεται στο τελικό κατάλοιπο λευκίνης από την μεθυλτρανφεράση Vmt. Το GtfE στη συνέχεια συνδέει μια D-γλυκόζη στο φαινολικό οξυγόνο του καταλοίπου 4 και έπειτα προστίθεται η βανκοσαμίνη από το GtfD.
Φαρμακολογία και χημεία
Η βανκομυκίνη είναι ένα διακλαδισμένο τρικυκλικό γλυκοσυλιωμένο μηριβοσωμικό πεπτίδιο που παράγεται από το είδος Actinobacteria Amycolatopsis orientalis (παλαιότερα ονομαζόταν Nocardia orientalis ).
Μηχανισμός δράσης
Η βανκομυκίνη δρα αναστέλλοντας τη σωστή σύνθεση του κυτταρικού τοιχώματος σε θετικά κατά Gram βακτήρια. Λόγω του διαφορετικού μηχανισμού με τον οποίο τα Gram-αρνητικά βακτήρια παράγουν τα κυτταρικά τους τοιχώματα και τους διάφορους παράγοντες που σχετίζονται με την είσοδο στην εξωτερική μεμβράνη των Gram-αρνητικών οργανισμών, η βανκομυκίνη δεν είναι ενεργή εναντίον τους (εκτός από ορισμένα μη γονοκοκκικά είδη Neisseria ).
Το μεγάλο υδρόφιλο μόριο είναι ικανό να σχηματίσει αλληλεπιδράσεις δεσμών υδρογόνου με τα τερματικά τμήματα D -αλανυλο- D -αλανίνης των πεπτιδίων ΝΑΜ / ΝΑΟ. Υπό κανονικές συνθήκες, αυτή είναι μια αλληλεπίδραση πέντε σημείων. H δέσμευση της βανκομυκίνης με το D -Ala- D -Ala εμποδίζει τη σύνθεση των κυτταρικών τοιχωμάτων των μακρών πολυμερών του Ν- ακετυλολουραμινικού οξέος (NAM) και της Ν -ακετυλογλυκοζαμίνης (NAG) που σχηματίζουν τους κορμούς της ραχοκοκαλιάς του βακτηριακού κυτταρικού τοιχώματος και αποτρέπει τον σχηματισμό των πολυμερών από τη διασύνδεση μεταξύ τους.
Αντιβιοτική αντίσταση
Τα περισσότερα Gram-αρνητικά βακτήρια είναι εγγενώς ανθεκτικά στη βανκομυκίνη επειδή οι εξωτερικές τους μεμβράνες είναι αδιαπέραστες από μεγάλα μόρια γλυκοπεπτιδίων (με εξαίρεση ορισμένα είδη μη γονοκοκκικών Neisseria ).
Η εξέλιξη της μικροβιακής αντοχής στη βανκομυκίνη είναι ένα αυξανόμενο πρόβλημα, ιδίως σε εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης όπως τα νοσοκομεία. Ενώ υπάρχουν νεότερες εναλλακτικές λύσεις έναντι της βανκομυκίνης, όπως η λινεζολίδη (2000) και η δαπτομυκίνη (2003), η ευρεία χρήση της βανκομυκίνης καθιστά την αντίσταση στο φάρμακο σημαντική ανησυχία, ειδικά για μεμονωμένους ασθενείς εάν οι ανθεκτικές μολύνσεις δεν εντοπιστούν γρήγορα και ο ασθενής συνεχίζει την αναποτελεσματική θεραπεία. Ο ανθεκτικός στη βανκομυκίνη εντεροκόκκος εμφανίστηκε το 1987. Η αντοχή στη βανκομυκίνη εξελίχθηκε σε πιο κοινούς παθογόνους οργανισμούς κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και του 2000, συμπεριλαμβανομένων των ενδιάμεσης ευαισθησίας στη βανκομυκίνη S. aureus (VISA) και των ανθεκτικών στη βανκομυκίνη S. aureus (VRSA). Η γεωργική χρήση της αβοπαρκίνης, ενός άλλου παρόμοιου αντιβιοτικού γλυκοπεπτιδίου, μπορεί να συνέβαλε στην ανάπτυξη οργανισμών ανθεκτικών στη βανκομυκίνη.
Endless Wire
Endless Wire είναι ο τίτλος του ενδέκατου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records" στην Μεγάλη Βρετανία και της "Universal Republic" στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο δίσκος βασίστηκε στην ροκ-όπερα "Wire & Glass", προερχόμενη από τη νουβέλα του Πιτ Τάουνσεντ με τίτλο "The Boy Who Heard Music". Υπήρξε το πρώτο στούντιο άλμπουμ των The Who μετά το "It's Hard" του 1982 και ανέβηκε στο # 7 στο Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών και το # 9 των τσαρτ της πατρίδας τους.
Κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Endless Wire", οι The Who εμφανίστηκαν στο "Roundhouse" του Λονδίνου ως μέρος των "BBC Electric Proms", στο "Glastonbury Festival" του 2007, στο Superbowl XLIV το 2010 και στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012.
Τραγούδια του δίσκου
1. Fragments (Townshend, Ball) - 3:58
2. A Man in a Purple Dress (Townshend) - 4:14
3. Mike Post Theme (Townshend) - 4:28
4. In the Ether (Townshend) - 3:35
5. Black Widow's Eyes (Townshend) - 3:07
6. Two Thousand Years (Townshend) - 2:50
7. God Speaks of Marty Robbins (Townshend) - 3:26
8. It's Not Enough (Townshend, Fuller) - 4:02
9. You Stand by Me (Townshend) - 1:36
10. Sound Round (Townshend) - 1:21
11. Pick Up the Peace (Townshend) - 1:28
12. Unholy Trinity (Townshend) - 2:07
13. Trilby's Piano (Townshend) - 2:04
14. Endless Wire (Townshend) - 1:51
15. Fragments of Fragments (Townshend, Ball) - 2:23
16. We Got a Hit (Townshend) - 1:18
17. They Made My Dream Come True (Townshend) - 1:13
Νταμαβάντ
thumb|280px|Αεροφωτογραφία του Νταμαβάντ το φθινόπωρο Το όρος Νταμαβάντ (περσικά:  دماوند) είναι ένα πιθανώς ενεργό ηφαίστειο και η υψηλότερη κορυφή του Ιράν, με υψόμετρο 5.623 μέτρα. Βρίσκεται στο μέσο της οροσειράς Ελμπρούζ και είναι το ψηλότερο σημείο στη Μέση Ανατολή και το ψηλότερο ηφαίστειο της Ασίας. Είναι πιθανώς ενεργό ηφαίστειο, καθώς στο βουνό υπάρχουν φουμαρόλες απ'όπου εξέρχεται θείο. Το βουνό βρίσκεται κοντά στην ακτή της Κασπίας θάλασσας, 66 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Τεχεράνης.
Endless Wire
Τραγούδια του δίσκου
18. Mirror Door (Townshend, Fuller) - 4:14
Νταμαβάντ
Το βουνό δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα ηφαιστειακής δραστηριότητας στο Πλειστόκαινο. Το ίδιο συνέβη και στα όρη Αραράτ, Σαχάντ και Αλβάντ στη Μέση Ανατολή. Όπως και άλλα στρωματοηφαίστεια, το Νταμαβάντ έχει κωνικό σχήμα.
Endless Wire
Τραγούδια του δίσκου
19. Tea & Theatre (Townshend) - 3:24
Νταμαβάντ
Στην ιστορία του Ιράν, το Νταναβάντ ήταν σύμβολο και συνώνυμου του Ιράν. Στην περσική μυθολογία, το όρος Νταμαβάντ ήταν ανάλογο του όρους Όλυμπος.
Endless Wire
Βραβεία
Endless Wire (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Τα μέλη των The Who
Το "Endless Wire" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Who Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Λίμνη του Παραδείσου
Η λίμνη του Παραδείσου (Τσόντζι, Κορεατικά: 천지, Ch'ŏnji ή Cheonji· Τιάντσι, Κινεζικά: 天池, Tiānchí· Μαντσού: Tamun omo ή Tamun juce) είναι ηφαιστειακή λίμνη στα σύνορα μεταξύ Κίνας και Βόρειας Κορέας. Βρίσκεται μέσα σε μια καλδέρα στην κορυφή του ηφαιστειογενές βουνού Πέκτου, τμήματος της οροσειράς Μπεκντουντέγκαν και της οροσειράς Τσάνγκμπαϊ. Βρίσκεται εν μέρει στην επαρχία Γιάνγκανγκ-ντο της Βόρειας Κορέας, στις 42.006°N, 128.057°W και εν μέρει στην επαρχία Τζιλίν της βορειοανατολικής Κίνας.
Γεωλογία και λιμνολογία
Η λίμνη έχει ύψος επιφάνειας 2.189,1 μ. Η λίμνη καλύπτει έκταση 9,82 τ.χλμ. με μήκος από τα βόρεια προς τα νότια 4,85 χλμ. και μήκος από τα ανατολικά προς τη δυτικά 3,35 χλμ. Το μέσο βάθος της λίμνης είναι 213 μ. και το μέγιστο βάθος είναι 384 μ. Από τα μέσα Οκτωβρίου έως τα μέσα Ιουνίου, συνήθως καλύπτεται με πάγο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Κίνας Κατηγορία:Λίμνες της Βόρειας Κορέας
Δάφνη Βοιωτίας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Δάφνη βρίσκεται στα όρια με την Περιφέρεια Αττικής, κτισμένη στους βόρειους πρόποδες του όρους Πάστρα σε υψόμετρο 390 μέτρα. Η ονομασία Δάφνη προήλθε από την απόφαση των κατοίκων του χωριού να αλλάξουν το παλιό όνομα του που ως το 1955 λεγόταν Δαριμάρι. Οι κάτοικοι του χωριού απασχολούνται στον πρωτογενή τομέα και στη γεωργία. Μέχρι το 1960 περίπου το χωριό αριθμούσε 500 κατοίκους, αλλά από τότε λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης προς την Αθήνα εγκαταλείφθηκε. Το χωριό φημίζεται για το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία που λαμβάνει χώρα στις 20 Ιουλίου.
Το Απαγορευμένο Ποδήλατο
Το Απαγορευμένο Ποδήλατο (αγγλικά: Wadjda, αραβικά: وجدة) είναι δραματική σαουδαραβική ταινία του 2012, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τη Χαϊφά-αλ-Μανσούρ. Ήταν η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Σαουδική Αραβία   και η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους με γυναίκα σκηνοθέτιδα από τη Σαουδική Αραβία. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία σε κινηματογραφικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Η ταινία προτάθηκε για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα βραβεία Όσκαρ (η πρώτη φορά που η χώρα υπέβαλε υποψηφιότητα για Όσκαρ ), αλλά δεν της απονεμήθηκε. Κέρδισε στα βραβεία BAFTA του 2014 εκείνο της Καλύτερης Ξένης Ταινίας.
Υπόθεση
Βασισμένη στη δεκαετία του 2000, η Γουατζίντα, ένα 10χρονο κορίτσι από τη Σαουδική Αραβία που ζει στην πρωτεύουσα Ριάντ, ονειρεύεται να αγοράσει ένα πράσινο ποδήλατο που βρίσκεται σε ένα κατάστημα από το οποίο περνάει καθημερινά καθώς πηγαίνει στο σχολείο. Θέλει να αγωνιστεί εναντίον του φίλου της, Αμπντουλάχ, ενός αγοριού από τη γειτονιά, αλλά τα ποδήλατα θεωρούνται απαγορευμένα για τα κορίτσια και η μητέρα της αρνείται να αγοράσει ένα για αυτήν.
Η Γουατζίντα αρχίζει να κερδίζει μόνη της χρήματα, πουλώντας χειροποίητα βραχιολάκια για τις συμμαθήτριές της και ενεργώντας ως "ταχυδρόμος" για μια μεγαλύτερη μαθήτρια. Αυτές οι δραστηριότητες τη φέρνουν σε δύσκολη θέση με την αυστηρή διευθύντρια. Εν τω μεταξύ, ο οδηγός της μητέρας της αρνείται να την εξυπηρετήσει πια, αλλά η Γουατζίντα και ο Αμπντουλάχ βρίσκουν το σπίτι του και τον επισκέπτονται για να του πουν να συνεχίσει τη δουλειά του. Αφού ο Αμπντουλάχ απειλεί ότι θα πει στον «θείο του με το μουστάκι» να τον διώξει από τη χώρα, ο οδηγός συμφωνεί.
Ο πατέρας της Γουατζίντα σκέφτεται να παντρευτεί μια δεύτερη σύζυγο, επειδή η μητέρα της Γουατζίντα δεν μπορεί να κάνει άλλα παιδιά. Η μητέρα της είναι θυμωμένη και φοβισμένη γι' αυτό και αποφασίζει να αγοράσει ένα όμορφο κόκκινο φόρεμα για το γάμο του κουνιάδου της, ώστε να "τρομάξει" τις γυναίκες που μπορεί να θέλουν να παντρευτούν τον άντρα της.
Στο σχολείο, η Γουατζίντα αποφασίζει να συμμετάσχει σε ένα διαγωνισμό με θέμα την απομνημόνευση του Κορανίου με βραβείο 1000 ριάλ σε μετρητά (ισοδύναμο περίπου με 270 δολλάρια ) το οποίο θα της επέτρεπε να αγοράσει το ποδήλατο. Εκεί, συγκλονίζεται όταν μαθαίνει ότι μια συμμαθήτριά της, η Σαλμά, παντρεύτηκε έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της. Οι προσπάθειές της για απομνημόνευση των στίχων εντυπωσιάζουν τη δασκάλα της, αλλά όταν η Γουατζίντα κερδίζει τον διαγωνισμό, σοκάρει το προσωπικό ανακοινώνοντας την πρόθεσή της να αγοράσει ένα ποδήλατο με το χρηματικό έπαθλο. Της λένε ότι τα χρήματα θα δοθούν στην Παλαιστίνη εκ μέρους της. Επιστρέφοντας στο σπίτι, συναντάει τον Αμπντουλάχ ο οποίος της αποκαλύπτει ότι είναι ερωτευμένος μαζί της.
Επιστρέφει στο σπίτι για να βρει τον πατέρα της και ξεσπάει σε κλάματα όταν της λέει ότι είναι υπερήφανος που κέρδισε τον διαγωνισμό. Ωστόσο, δεν του λέει για ποιον λόγο κλαίει, γιατί του τηλεφωνούν και φεύγει από το σπίτι, λέγοντας στην Γουατζίντα να πει στη μητέρα της ότι την αγαπά. Αργότερα, η Γουατζίντα διαπιστώνει ότι ο πατέρας της πήρε μια δεύτερη γυναίκα και παρακολουθεί τη γαμήλια τελετή από τη στέγη του σπιτιού με τη μητέρα της. Ρωτά τη μητέρα της αν αγαπά τον πατέρα της και η μητέρα της την πειράζει, ρωτώντας της αν αγαπά τον Αμπντουλάχ.
Η μητέρα της κόβει τα μαλλιά της όπως ήθελε και λέει ότι εκείνη και η Γουατζίντα έχουν μόνο η μια την άλλη πλέον. Στη συνέχεια αποκαλύπτει ότι αγόρασε το πράσινο ποδήλατο από το κατάστημα παιχνιδιών. Την επόμενη μέρα, η Γουατζίντα κερδίζει τον Αμπντουλάχ στους δρόμους του Ριάντ.
Παραγωγή
Σύμφωνα με τη σκηνοθέτιδα Χαϊφά-αλ-Μανσούρ, χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να φτιαχτεί η ταινία. Πέρασε τις περισσότερες φορές προσπαθώντας να βρει οικονομική υποστήριξη και να πάρει την άδεια λήψης ταινιών, καθώς επέμενε να γυριστεί στη Σαουδική Αραβία για λόγους αυθεντικότητας. Έλαβε υποστήριξη από την Rotana, την εταιρεία παραγωγής ταινιών του Prince Alwaleed bin Talal. Ωστόσο, χρειάστηκε πολύ για να βρει έναν ξένο συμπαραγωγό επειδή "στη Σαουδική Αραβία δεν υπάρχουν κινηματογραφικές αίθουσες, δεν υπάρχει βιομηχανία κινηματογραφικών ταινιών και επομένως λίγα χρήματα για επενδύσεις". Η Αλ Μανσούρ ήρθε σε επαφή με τη γερμανική εταιρεία Razor Film, η οποία παλαιότερα παρείχε ταινίες με θέματα της Μέσης Ανατολής (Παράδεισος Τώρα και Βαλς με τον Μπασίρ).
Το σενάριο της Αλ-Μανσούρ επηρεάστηκε από νεορεαλιστικό σινεμά, όπως ο Κλέφτης ποδηλάτων του Βιττόριο ντε Σίκα, το Offside του Τζαφάρ Παναχί ή τη Ροζέτα. Η Aλ-Μανσούρ λέει ότι η αρχική έκδοση του σεναρίου της ήταν πολύ πιο σκοτεινή από το τελικό σενάριο: "Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να κάνω ένα τρομακτικό σλόγκαν, αλλά απλά να δημιουργήσω μια ιστορία όπου ο κόσμος μπορεί να γελάσει και να κλάψει λίγο". Η Αλ-Μανσούρ εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα της Γουατζίντα από μία από τις ανιψιές της και επίσης τις δικές της εμπειρίες όταν ήταν παιδί. Τα βασικά θέματα της ιστορίας είναι η ελευθερία, όπως αντιπροσωπεύεται από το ποδήλατο, και ο φόβος της συναισθηματικής εγκατάλειψης, καθώς ο πατέρας της Γουατζίντα θέλει να παντρευτεί μια δεύτερη σύζυγο που θα του δώσει έναν γιο.
Η Γουάντ Μοχάμεντ, που ερμήνευσε τον ρόλο της Γουατζίντα, ήταν πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιός.
Κριτική
Το Απαγορευμένο Ποδήλατο έλαβε ως επί το πλείστον θετικές κριτικές. Ο ιστότοπος κριτικών ταινιών Rotten Tomatoes ανέφερε ότι το 99% των κριτικών έδωσαν στην ταινία θετικές κριτικές, σύμφωνα με 102 κριτικές, με μέσο σκορ 8/10. Η κρίσιμη συναίνεση είναι: «Με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, η ταινία παρουσιάζει εκπληκτικά μια νέα φωνή από μια γωνιά του πλανήτη, όπου ο κινηματογράφος παραμένει σιωπηλός». Το Metacritic, το οποίο βαθμολογεί την ταινία με 81/100, σύμφωνα με 26 κριτικές, δηλώνοντας "παγκόσμια αναγνώριση".
Οι κριτικοί της ταινίας επικαλούνται τους τρόπους με τους οποίους Το Απαγορευμένο Ποδήλατο είναι σε θέση να αντιμετωπίσει σημαντικά κοινωνικά ζητήματα. NY Times Κριτικός ταινίας A.O. Ο Scott δηλώνει: "Με εντυπωσιακή ευκινησία, η ταινία βρίσκει περιθώρια για ελιγμούς ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα και διαθέτει ένα πιο ελπιδοφόρο είδος αφήγησης. Με άλλα λόγια, η ταινία δείχνει με ακρίβεια τις τεράστιες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία, δείχνοντας ταυτόχρονα ότι υπάρχει περιθώριο για αλλαγή και ανάπτυξη . Ο κριτικός του κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, Άντονι Λέιν υποστηρίζει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους η ταινία θα μπορούσε να προκαλέσει κακή διάθεση στις γυναίκες της Σαουδικής Αραβίας, παρά να τις βοηθήσει να αντιμετωπίσουν την ανισότητα. Ωστόσο, συμφωνεί ότι η ταινίαεπιτυγχάνει μια ισορροπία στο ότι είναι ευχάριστη να την παρακολουθείς, ενώ παράλληλα είναι αποτελεσματική στην έκκληση για κοινωνική αλλαγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2012
Πόλεμος της Παραγουάης
Ο Πόλεμος της Παραγουάης, γνωστός και ως Πόλεμος της Τριπλής Συμμαχίας και Μεγάλος Πόλεμος στην Παραγουάη, ήταν ένοπλη σύρραξη στη Νότια Αμερική την περίοδο 1864 έως 1870 μεταξύ της Παραγουάης και της Τριπλής Συμμαχίας της Αργεντινής, της Αυτοκρατορίας της Βραζιλίας και της Ουρουγουάης. Με τις απώλειες να υπολογίζονται σε 400.000, ο πόλεμος αυτός ήταν ο πλέον θανατηφόρος στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής. Πιο συγκεκριμένα οδήγησε την Παραγουάη σε ερήμωση, η οποία υπέφερε από καταστροφικές απώλειες στον πληθυσμό – περίπου το 70% του ενήλικου ανδρικού πληθυσμού σκοτώθηκε, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς – και υποχρεώθηκε να παραχωρήσει εδάφη σε Αργεντινή και Βραζιλία. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο πληθυσμός της Παραγουάης πριν τον πόλεμο ήταν 525.000 και μειώθηκε στους 221.000 μετά το τέλος του, εκ των οποίων μόνον 28.000 ήταν άνδρες.
Ο πόλεμος ξεκίνησε στα τέλη του 1864, ως αποτέλεσμα της σύρραξης μεταξύ Παραγουάης και Βραζιλίας που προκλήθηκε από τον Πόλεμο της Ουρουγουάης. Η Αργεντινή και η Ουρουγουάη εισήλθαν στον πόλεμο κατά της Παραγουάης το 1865, ο οποίος τότε έγινε γνωστός ως «Πόλεμος της Τριπλής Συμμαχίας».
Ο πόλεμος ολοκληρώθηκε με την ολοκληρωτική ήττα της Παραγουάης. Αφότου ηττήθηκε στον συμβατικό πόλεμο, η Παραγουάη διεξήγαγε παρατεταμένη αντίσταση σε μορφή ανταρτοπόλεμου, μια καταστροφική στρατηγική που είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω καταστροφή του στρατού της Παραγουάης και μεγάλου μέρους του πληθυσμού της χώρας λόγω απωλειών στις μάχες, πείνας και ασθενειών. Η ανταρσία διήρκεσε 14 μήνες μέχρι που ο πρόεδρος Φρανσίσκο Σολάνο Λόπεζ σκοτώθηκε από βραζιλιάνικα στρατεύματα στη Μάχη του Σέρο Κορά τη 1η Μαρτίου 1870. Αργεντίνικα και βραζιλιάνικα στρατεύματα κατείχαν την Παραγουάη μέχρι το 1876. Οι υπολογισμοί των συνολικών απωλειών της Παραγουάης κυμαίνονται από 21.000 έως 200.000 ανθρώπους. Χρειάστηκαν δεκαετίες για την Παραγουάη ώστε να επανακτήσει τις δυνάμεις της από το χάος και τις δημογραφικές απώλειες.
Εδαφικές διαμάχες
thumb|left|250px|Η περιοχή του ποταμού [[Λεκάνη του Ρίο ντε Πλάτα|Πλάτα το 1864. Οι σκιασμένες περιοχές είναι διαφιλονικούμενα εδάφη.]] Από την ανεξαρτησία τους από Πορτογαλία και Ισπανία στις αρχές του 19ου αιώνα, η Αυτοκρατορία της Βραζιλίας και οι ισπανόφωνες χώρες της Νότιας Αμερικής βρισκόταν σε συνεχείς εδαφικές διαμάχες. Όλα τα έθνη στην περιοχή είχαν μακροχρόνιες διαφορές με αρκετούς γείτονες τους. Τα περισσότερα έθνη είχαν αλληλεπικαλυπτόμενες αξιώσεις επί των ιδίων εδαφών. Τα ζητήματα είχαν τις ρίζες τους στις πρώην μητροπόλεις τους, οι οποίες, παρά τις πολυάριθμες προσπάθειες, δεν μπόρεσαν να επιλυθούν σε ικανοποιητικό βαθμό. Η υπογραφή της Συνθήκης της Τορδεσίγιας από την Πορτογαλία και την Ισπανία το 1494, αποδείχθηκε ανεπαρκής τους επόμενους αιώνες μιας και οι αποικιακές δυνάμεις επέκτειναν τα σύνορά τους στη Νότια Αμερική και αλλού. Οι παρωχημένες μεθόριες γραμμές δεν αναπαριστούσαν τα ακριβή εδάφη που κατείχαν οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί.
Οι εδαφικές διαμάχες δυσχεράνθηκαν όταν η Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα κατέρρευσε στις αρχές της δεκαετίας του 1810, οδηγώντας στη δημιουργία της Αργεντινής, της Παραγουάης, της Βολιβίας και της Ουρουγουάης. Μόλις διαχωρίστηκαν, οι Αργεντινή, Παραγουάη και Βολιβία άρχισαν να αντιμάχονται για εδάφη που ήταν αχαρτογράφητα και άγνωστα μέχρι τότε. Τα εδάφη αυτά είτε ήταν αραιοκατοικημένα ή κατοικούνταν από γηγενείς φυλές που δεν ανήκαν σε καμία πλευρά. Στην περίπτωση της Παραγουάης και της γείτονα της Βραζιλίας, το πρόβλημα εναπόκειτο στο εάν τα σύνορα τους βρισκόταν στον ποταμό Άπα ή στον Μπράνκο, ένα ζήτημα στο οποίο επέμειναν και το οποίο μπέρδεψε την Ισπανία και την Πορτογαλία στα τέλη του 18ου αιώνα. Η περιοχή ανάμεσα στους δύο ποταμούς ήταν ακατοίκητη, εκτός από κάποιες φυλές που περιόδευαν στην περιοχή και επιτίθεντο σε κοντινούς οικισμούς της Βραζιλίας και της Παραγουάης.
Πολιτική κατάσταση πριν τον πόλεμο
Υπήρξαν διάφορες θεωρίες σχετικά με το πως ξεκίνησε ο πόλεμος. Η παραδοσιακή άποψη δίνει έμφαση στην πολιτική του προέδρου Φρανσίσκο Σολάνο Λόπεζ, ο οποίος χρησιμοποίησε τον Πόλεμο της Ουρουγουάης ως πρόσχημα για να αποκτήσει τον έλεγχο της λεκάνης του ποταμού Πλάτα. Το γεγονός αυτό προκάλεσε αντίδραση από τους περιφερειακούς ηγεμόνες της Βραζιλίας και της Αργεντινής, οι οποίοι ασκούσαν επιρροή στις μικρότερες δημοκρατίες της Ουρουγουάης και της Παραγουάης.
Πριν τον πόλεμο η Παραγουάη είχε έντονη οικονομική και στρατιωτική ανάπτυξη ως αποτέλεσμα των προστατευτικών πολιτικών της που είχαν δώσει ώθηση στην τοπική βιομηχανία. Ο ισχυρός στρατός είχε αναπτυχθεί λόγων των εδαφικών διεκδικήσεων που είχαν Αργεντινή και Βραζιλία επ' αυτής. Η Παραγουάη ήθελε να κυριαρχήσει πολιτικά όπως έκανε και η Ουρουγουάη. Η Παραγουάη είχε επαναλαμβανόμενες εδαφικές διαμάχες και θέματα δασμών με την Αργεντινή και τη Βραζιλία για πολλά χρόνια από τη διακυβέρνηση του Κάρλος Αντόνιο Λόπεζ.
Περιφερειακή ένταση
Από τη στιγμή που Βραζιλία και Αργεντινή ανεξαρτητοποιήθηκαν, η πάλη τους για κυριαρχία στην περιοχή του Ρίο ντε λα Πλάτα στιγμάτισε τις διπλωματικές και πολιτικές σχέσεις μεταξύ των χωρών της περιοχής.
Η Βραζιλία ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Παραγουάης το 1844. Την ίδια περίοδο η Αργεντινή θεωρούνταν αποκομμένη περιοχή. Ενώ η Αργεντινή βρισκόταν υπό την εξουσία του Χουάν Μανουέλ Ρόσας (1829–1852), κοινού εχθρού τόσο της Βραζιλίας όσο και της Παραγουάης, η Βραζιλία συνέβαλε στη βελτίωση των οχυρώσεων και την ανάπτυξη του στρατού της Παραγουάης, στέλνοντας αξιωματικούς και τεχνική βοήθεια στην Ασουνσιόν.
Μιας και δεν υπήρχε χερσαία δίοδος που να συνδέει τη μεσόγεια επαρχεία του Μάτου Γκρόσου με το Ρίο ντε Τζανέιρο, τα βραζιλιάνικα πλοία έπρεπε να διέρχονται από εδάφη της Παραγουάης, διασχίζοντας τον ποταμό Παραγουάη για να φτάσουν στην Κουιαμπά. Ωστόσο, η Βραζιλία αντιμετώπισε δυσκολίες στο να αποκτήσει την άδεια της κυβέρνησης της Παραγουάης για να χρησιμοποιεί ελευθέρα τον ποταμό Παραγουάη για τις ανάγκες της.
Προανάκρουσμα της Παραγουάης
Η Βραζιλία είχε πραγματοποιήσει τρεις πολιτικές και στρατιωτικές παρεμβάσεις στην ασταθή Ουρουγουάη: το 1851 ενάντια στον Μανουέλ Ορίμπε για να καταπολεμήσει την Αργεντίνικη επιρροή στη χώρα και να δώσει τέλος στη Μεγάλη Πολιορκία του Μοντεβιδέο· το 1855, μετά από αίτηση της κυβέρνησης της Ουρουγουάης και του Βενάνσιο Φλόρες, ηγέτη του κόμματος Κολοράδο, που παραδοσιακά υποστήριζε τη Βραζιλιάνικη αυτοκρατορία· και το 1864, ενάντια στον Ατανάσιο Αγκίρε. Η τελευταία αυτή παρέμβαση οδήγησε στον πόλεμο της Παραγουάης.
Στις 19 Απριλίου 1896 ο Ουρουγουανός στρατηγός Βενάνσιο Φλόρες, ο οποίος τότε ήταν αξιωματικός του Αργεντίνικου στρατού και ηγέτης του κόμματος Κολοράδο της Ουρουγουάης, εισέβαλε στη χώρα του, αρχίζοντας την Cruzada Libertadora (Απελευθερωτική Σταυροφορία), με την υποστήριξη της Αργεντινής η οποία παρείχε οπλισμένους αντάρτες, πυρομαχικά και 2.000 στρατιώτες. Ο Φλόρες ήθελε να απομακρύνει το Εθνικό Κόμμα και τον πρόεδρο Μπερνάρντο Μπέρο, ο οποίος ήταν σύμμαχος της Παραγουάης, από τη διακυβέρνηση της χώρας.
Ο πρόεδρος της Παραγουάης Λόπεζ έστειλε στις 6 Σεπτεμβρίου 1863 σημείωμα στην κυβέρνηση της Αργεντινής ζητώντας εξηγήσεις, αλλά το Μπουένος Άιρες αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή στην Ουρουγουάη. Από τη στιγμή αυτή, εισήχθη στην Παραγουάη η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και το Φεβρουάριο του 1864, 64.000 άνδρες στρατολογήθηκαν.
Βραζιλιάνοι στρατιώτες στα βόρεια σύνορα της Ουρουγουάης άρχισαν να παρέχουν υποστήριξη στα στρατεύματα του Φλόρες, παρενόχλησαν αξιωματικούς της Ουρουγουάης, ενώ ο Αυτοκρατορικός Στόλος βρισκόταν στα ανοιχτά του Μοντεβιδέο. Τους μήνες Ιούνιος–Αύγουστος του 1864 υπογράφηκε Σύμφωνο Συνεργασίας μεταξύ της Βραζιλίας και της Αργεντινής στο Μπουένος Άιρες, για κοινή βοήθεια στην κρίση της Λεκάνης του Πλάτα.
Ο Βραζιλιάνος υπουργός Σαραΐβα, έστειλε τελεσίγραφο στις 4 Αυγούστου 1864 προς την κυβέρνηση της Ουρουγουάης. Είτε θα συμμορφωνόταν με τις απαιτήσεις της Βραζιλίας, είτε ο στρατός της Βραζιλίας θα ανταπέδιδε στα ίσα. Η κυβέρνηση της Παραγουάης ενημερώθηκε για τα συμβάντα αυτά και έστειλε στη Βραζιλία ένα μήνυμα, το οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε: "Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Παραγουάης θα θεωρήσει οποιαδήποτε κατάληψη των Ανατολικών εδαφών (σ.σ. Ουρουγουάη) ως μια προσπάθεια κατά της ισορροπίας των εθνών του Πλάτα η οποία ενδιαφέρει τη Δημοκρατία της Παραγουάης ως ενέχυρο για την ασφάλεια, την ειρήνη και την ευημερία, και ότι διαμαρτύρεται με τον πλέον επίσημο τρόπο κατά της ενέργειας, απελευθερωμένη στο μέλλον από οποιαδήποτε ευθύνη που μπορεί να προκύψει από την παρούσα δήλωση."
- Χοσέ Μπέργες, σύμβουλος της Παραγουάης, προς το τελεσίγραφο του Βιάνα ντε Λίμα προς την κυβέρνηση της Παραγουάης, 30 Αυγούστου 1864.
Η κυβέρνηση της Βραζιλίας, θεωρώντας πως ίσως η απειλή της Παραγουάης θα ήταν αποκλειστικά διπλωματική, απάντησε την 1η Σεπτεμβρίου 1864 αναφέροντας πως «δεν θα εγκαταλείψουν την υποχρέωση προστασίας των ζωών και ενδιαφερόντων που άπτονται των θεμάτων της Βραζιλίας». Αλλά στην απάντηση της δύο μέρες αργότερα η κυβέρνηση της Παραγουάης επέμεινε πως «αν η Βραζιλία λάβει τα μέτρα που αντιτίθενται στο σημείωμα της 30ης Αυγούστου 1864, η Παραγουάη θα υποστεί την οδυνηρή ανάγκη να πραγματοποιήσει τη δήλωση της».
Παρά τα σημειώματα και τα τελεσίγραφα της Παραγουάης, βραζιλιάνικα στρατεύματα υπό τον στρατηγό Ζοάο Προπίσιο Μένα Μπαρέτο εισέβαλαν στην Ουρουγουάη στις 12 Οκτωβρίου 1864 προκαλώντας την έναρξη των εχθροπραξιών. Οι στρατιωτικές ενέργειες της Παραγουάης κατά της Βραζιλίας ξεκίνησαν στις 12 Νοεμβρίου 1864, όταν το πλοίο Tacuarí της Παραγουάης κατέλαβε το βραζιλιάνικο πλοίο Marquês de Olinda, που έπλεε στον ποταμό Παραγουάη προς την επαρχία του Μάτο Γκρόσο, με το νέο πρόεδρο της επαρχίας να βρίσκεται στο πλοίο. Η Παραγουάη κήρυξε επισήμως τον πόλεμο στη Βραζιλία στις 13 Δεκεμβρίου 1864, την παραμονή της εισβολής της Παραγουάης στην επαρχία του Μάτο Γκρόσο.
Η σύρραξη μεταξύ Βραζιλίας και Ουρουγουάης ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1865. Νέα για το τέλος του πολέμου έφθασαν εν μέσω ενθουσιασμού στο Ρίο ντε Τζανέιρο από τον Περέιρα Πίντο. Ο Αυτοκράτορας της Βραζιλίας Πέτρος Β΄ έγινε δέκτης επευφημιών στους δρόμους της πόλης. Ωστόσο η κοινή γνώμη άλλαξε γρήγορα προς το χειρότερο όταν εφημερίδες άρχισαν να αναπαράγουν ειδήσεις που κατηγορούσαν τη συνέλευση της 20ής Φεβρουαρίου ως επιζήμια για τα ενδιαφέροντα της Βραζιλίας, κατηγορώντας το υπουργικό συμβούλιο. Ο προσφάτως διορισμένος Υποκόμης του Ταμανταρέ και ο Μένα Μπαρέτο υποστήριζαν τη συμφωνία ειρήνης. Ο Ταμανταρέ άλλαξε άποψη σε σύντομο διάστημα και έπαιζε με τις λέξεις. Ένα μέλος του κόμματος της αντιπολίτευσης, ο Ζοζέ Παράνιος, Υποκόμης του Ρίο Μπράνκο, χρησιμοποιήθηκε ως αποδιοπομπαίος τράγος από τον Αυτοκράτορα και την κυβέρνηση, και κατηγορήθηκε για ατίμωση του αυτοκρατορικού κεφαλαίου. Η κατηγορία ότι η συνέλευση δεν ανταποκρίθηκε στα συμφέροντα της Βραζιλίας αποδείχθηκε αβάσιμη. Όχι μόνο ο Παράνιος κατάφερε να διευθετήσει όλες τις αξιώσεις της Βραζιλίας, αλλά με την πρόληψη του θανάτου χιλιάδων πολιτών, κέρδισε έναν πρόθυμο και ευγνώμονα σύμμαχο, την Ουρουγουάη, αντί ενός αμφιβόλου και ανυπότακτου, ο οποίος παρείχε στη Βραζιλία μια σημαντική βάση επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια της οξείας σύγκρουσης με την Παραγουάη που ακολούθησε σε σύντομο διάστημα.
Παραγουάη
Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, η Παραγουάη ξεκίνησε τον πόλεμο με πάνω από 60.000 γυμνασμένους άνδρες – εκ των οποίων οι 38.000 ήταν οπλισμένοι – 400 κανόνια, ναυτική μοίρα 23 ατμόπλοιων (vapores) και πέντε πλοία ποτάμιας πλεύσης (εκ των οποίων και η κανονιοφόρος Tacuarí).
Οι συγκοινωνίες στη λεκάνη του Ρίο ντε λα Πλάτα γινόταν αποκλειστικά μέσω του ποταμού μιας και υπήρχαν ελάχιστες οδοί. Οποιοσδήποτε έλεγχε τους ποταμούς θα κέρδιζε τον πόλεμο, έτσι η Παραγουάη κατασκεύασε οχυρώσεις στις όχθες του ομώνυμου ποταμού.
Ροιμητάλκης Α΄
Ο  Ροιμητάλκης Α΄ ήταν βασιλιάς των Σαπαίων Θρακών από το 15 π.Χ. Έγινε βασιλιάς των Οδρυσών της Θράκης κατά την περίοδο 11 π.Χ - 12 μ.Χ. διαδεχόμενος τον ανιψιό του Ρησκούπορι Β΄ (Ασταίων).
Πόλεμος της Παραγουάης
Παραγουάη
Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες αναφέρουν πολλαπλά προβλήματα. Αν και ο στρατός της Παραγουάης αριθμούσε μεταξύ 70.000 και 100.000 στρατιωτών στην αρχή της σύρραξης, αυτοί είχαν προβλήματα στον εξοπλισμό του. Το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού του πεζικού ήταν κακής ποιότητας μουσκέτα και καραμπίνες, που γέμιζαν με καθυστέρηση και είχαν μικρή εμβέλεια. Το πυροβολικό είχε παρόμοια προβλήματα. Οι αξιωματικοί είχαν ελάχιστη εκπαίδευση ή εμπειρία, ενώ δεν υπήρχε σύστημα διοίκησης και όλες οι αποφάσεις λαμβανόταν προσωπικά από τον Λόπεζ. Το φαγητό, τα πυρομαχικά και ο εξοπλισμός σπάνιζαν, με την επιμελητεία και τη νοσοκομειακή φροντίδα να είναι ελλιπείς ή σχεδόν ανύπαρκτες. Το έθνος των 450.000 δεν μπορούσε να αντισταθεί στην Τριπλή Συμμαχία των 11 εκατομμυρίων.
Ροιμητάλκης Α΄
Βίος
Ήταν γιος του Κότυ Β΄ (Σαπαίων) και μεγαλύτερος αδελφός τού Ρησκούπορι Β΄ (Σαπαίων). Η αδελφή του είχε παντρευτεί τον Κότυ Ζ΄ (Ασταίων).
Πόλεμος της Παραγουάης
Βραζιλία και σύμμαχοι
thumb|left|170px|Βραζιλιάνοι αξιωματικοί Στις αρχές του πολέμου, οι στρατιωτικές δυνάμεις της Βραζιλίας, της Αργεντινής και της Ουρουγουάης ήταν μικρότερες από αυτές της Παραγουάης. Οι Αργεντινή διέθετε περίπου 8.500 άνδρες στον τακτικό στρατό της, ναυτική μοίρα αποτελούμενη από τέσσερα ατμόπλοια και μια γολέτα. Η Ουρουγουάη εισήλθε στον πόλεμο με λιγότερους από 2.000 στρατιώτες και χωρίς ναυτική δύναμη. Μεγάλο μέρος από τους 16.000 στρατιώτες της Βραζιλίας βρισκόταν στους στρατώνες της στα νότια. Το πλεονέκτημα της Βραζιλίας ήταν όμως, το ναυτικό της, που αποτελούνταν από 45 πλοία με 239 κανόνια και περίπου 4.000 πλήρως εκπαιδευμένο προσωπικό. Μεγάλο μέρος της μοίρας βρισκόταν στη λεκάνη του Ρίο ντε λα Πλάτα, όπου ενέργησε υπό τον Μαρκήσιο του Ταμανταρέ στην εισβολή κατά της κυβέρνησης του Αγκίρε.
Ροιμητάλκης Α΄
Βίος
Από τη σύζυγό του Πυθοδωρίδα Α΄ είχε γιο τον Κότυ Γ΄ (Σαπαίων). Ο ΡΟιμητάλκης Α΄ ήταν σύμμαχος των Ρωμαίων και πολέμησε στο πλευρό τού Οκταβιανού κατά τού Μάρκου Αντωνίου. Είχε πολιτογραφηθεί Αθηναίος πολίτης και διετέλεσε επώνυμος άρχοντας των Αθηνών.
Πόλεμος της Παραγουάης
Βραζιλία και σύμμαχοι
Η Βραζιλία, όμως, ήταν απροετοίμαστη για τον πόλεμο, και ο στρατός της δεν ήταν οργανωμένος. Τα στρατεύματα που χρησιμοποίησε στην Ουρουγουάη ήταν επί το πλείστον οπλισμένα συντάγματα γκάουτσο και Εθνοφρουράς. Ενώ ορισμένες βραζιλιάνικες αναφορές σχετικά με τον πόλεμο αναφέρουν πως το πεζικό ήταν εθελοντικό σώμα (Voluntários da Pátria), ενώ αναφορές από την Αργεντινή και την Παραγουάη ανέφεραν πως το πεζικό της Βραζιλίας αποτελούνταν από δούλους και ακτήμονες χαμηλότερης τάξης, στους οποίους είχε υποσχεθεί η δωρεάν παροχή γης εφόσον στρατολογούνταν. Το ιππικό σχηματίστηκε από την Εθνοφρουρά του Ρίου Γκράντι ντου Σουλ. (Τελικά, συνολικά 146.000 Βραζιλιάνοι πολέμησαν από το 1864 έως το 1870, με 10.025 στρατιώτες να βρίσκονται επί εδαφών της Ουρουγουάης το 1864, 2.047 βρισκόταν στην επαρχία του Μάτο Γκρόσο, 55.985 ήταν εθελοντές, 60.009 ανήκαν στην Εθνοφρουρά, 8.570 ήταν πρώην δούλοι και 9.177 ναυτικοί. Ακόμη 18.000 στρατιώτες της Εθνοφρουράς έμειναν πίσω για να υπερασπίσουν τα εδάφη της Βραζιλίας.)