cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Μποροντίνο
Η επιδρομή των Κοζάκων στο βόρειο γαλλικό πλευρό
Ξεκίνησαν μαζί να συναντήσουν τον Κουτούζοφ, που αδιάφορα έδωσε την έγκρισή του. Δεν υπήρχε σαφές σχέδιο και δεν είχαν καθοριστεί αντικειμενικοί σκοποί, με τον όλο ελιγμό να ερμηνεύεται από τον Κουτούζοφ και τον Ουβάροφ ως παραπλανητική επίθεση. Οι Ουβάροφ και Πλάτοφ ξεκίνησαν την επιχείρηση, έχοντας περίπου συνολικά 800 ιππείς και 12 κανόνια, και καμία υποστήριξη του πεζικού. Κινούμενοι ο μεν Ουβάροφ νοτιοδυτικά και νότια, ο δε Πλάτοφ δυτικά, έφτασαν τελικώς στα αφύλακτα μετόπισθεν του 4ου Σώματος Στρατού του πρίγκιπα Ευγένιου ντε Μπωαρναί. Αυτό συνέβη προς το μεσημέρι, καθώς ο πρίγκιπας έδινε τις εντολές διενέργειας ακόμη μιας γαλλικής επίθεσης εναντίον του Οχυρού Ραγέφσκι. thumb|right|250px|Κοζάκοι από τις ρωσικές στέπες. Ως ιππικό ατάκτων ήταν οι πλέον κατάλληλοι για αποστολές αναγνώρισης, ανίχνευσης, καθώς και παρενόχλησης των πλευρών και των γραμμών ανεφοδιασμού του εχθρού. Η αιφνίδια εμφάνιση μαζών του εχθρικού ιππικού τόσο κοντά στο κέντρο εφοδιασμού των Γάλλων και το αρχηγείο του Ναπολέοντα προκάλεσε πανικό και κατάπληξη στους Γάλλους και οδήγησε τον πρίγκιπα ντε Μπωαρναί να ακυρώσει αμέσως την επικείμενη επίθεση στο "Οχυρό Ραγέφσκι", αποσύροντας δυτικά ολόκληρο το σώμα στρατού του για να αντιμετωπίσει την εξαιρετικά δυσμενή αυτή κατάσταση. Στο μεταξύ, οι δύο επιτιθέμενοι Ρώσοι διοικητές του ιππικού προσπάθησαν να διαλύσουν όποιο τμήμα γαλλικού πεζικού μπορούσαν να διακρίνουν σε κοντινή απόσταση. Μην έχοντας όμως πεζικό μαζί τους, οι άσχημα συντονισμένες ρωσικές επιθέσεις δεν προκάλεσαν τελικώς κάποιο σοβαρό αποτέλεσμα.
Ανήμποροι να καταφέρουν περισσότερα, οι Πλάτοφ και Ουβάροφ επέστρεψαν στις ρωσικές γραμμές και η όλη δράση τους ερμηνεύθηκε ως αποτυχία, τόσο από τον Κουτούζοφ όσο και από το Ρωσικό Γενικό Επιτελείο. Όπως όμως αποδείχθηκε αργότερα, η συγκεκριμένη δράση είχε τη μεγαλύτερη σημασία για το αποτέλεσμα της μάχης του Μποροντίνο, καθώς καθυστέρησε την επίθεση του 4ου Σώματος Στρατού του ντε Μπωαρναί στο "Οχυρό Ραγέφσκι" για κρίσιμο διάστημα δύο ωρών. Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος, οι Ρώσοι κατάφεραν να επανεκτιμήσουν όσα συνέβαιναν, να αντιληφθούν την τρομερή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η 2η Στρατιά του στρατηγού Μπαγκρατιόν και να στείλουν ενισχύσεις στην πρώτη γραμμή. Στο μεταξύ, η υποχώρηση του σώματος στρατού του Ευγένιου ντε Μπωαρναί είχε αφήσει το 2ο Σώμα Ιππικού του στρατηγού Μονμπρύν (Montbrun) να συμπληρώσει το κενό, υπό καταιγισμό φονικότατων ρωσικών πυρών, που αποθάρρυναν τους ιππείς του, μειώνοντας δραστικά τη μαχητική τους αποτελεσματικότητα. Η καθυστέρηση που προκλήθηκε στη γαλλική επιθετικότητα και γενικότερη δράση ερχόταν σε αντίθεση με μια στρατιωτική αρχή που ο Ναπολέοντας είχε εκφράσει πολλές φορές: «Το έδαφος μπορεί να ανακτηθεί, ο χρόνος ποτέ».
Η τελική επίθεση στο "Οχυρό Ραγέφσκι"
Στις 14.00 ο Ναπολέων ανανέωσε την επίθεση στο "Οχυρό Ραγέφσκι", με τη μαζική μετωπική επίθεση από τις μεραρχίες πεζικού των στρατηγών Μπρουσσιέ (Broussier), Μοράν (Morand) και Ζεράρ (Gérard), με τη μεραρχία Ελαφρού Ιππικού του στρατηγού Σαστέλ (Chastel) στα αριστερά τους και το 2ο Εφεδρικό Σώμα Ιππικού του στρατηγού Μονμπρύν (Montbrun) στα δεξιά τους.
Στη ρωσική πλευρά, η 24η Μεραρχία Πεζικού του στρατηγού Λιχατσιόφ (ρωσ. Лихачёв) εισήλθε στη μάχη. Οι Ρώσοι πολέμησαν γενναία, αλλά τα γαλλικά στρατεύματα πλησίασαν πολύ κοντά για να μπορούν να συνεχίσουν να βάλλουν εναντίον τους τα ρωσικά κανόνια, και οι Ρώσοι πυροβολητές αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν οτιδήποτε εναντίον των εχθρών. Ο στρατηγός Ωγκύστ Ζαν-Γκαμπριέλ ντε Κωλαινκούρ (Auguste-Jean-Gabriel de Caulaincourt, νεότερος αδελφός του στρατηγού και διπλωμάτη, Αρμάν Ωγκυστίν Λουί ντε Κωλαινκούρ, ακολούθου του Ναπολέοντα) διέταξε τους Θωρακοφόρους ιππείς του στρατηγού Βατιέ (Watier) να ηγηθούν της επίθεσης. Ο Μπάρκλεϋ ντε Τόλλυ παρακολουθούσε τις επιθετικές προετοιμασίες του ντε Μπωαρναί και έσπευσε να τον αντιμετωπίσει, μετακινώντας τις δυνάμεις του εναντίον του. Το γαλλικό πυροβολικό, παρ' όλα αυτά, ξεκίνησε να βομβαρδίζει τη ρωσική δύναμη καθώς αυτή συγκεντρωνόταν. Ο στρατηγός Ωγκύστ Ζαν-Γκαμπριέλ ντε Κωλαινκούρ ηγήθηκε της επίθεσης των Θωρακοφόρων ιππέων του Βατιέ στην ανοιχτή πίσω πλευρά του οχυρού, βρίσκοντας τον θάνατο από θραύσμα οβίδας, ενώ η επέλαση αναχαιτίστηκε από τα ρωσικά μουσκέτα.
Ο Σάξονας στρατηγός φον Τίλμαν (von Thielmann) ηγήθηκε τότε 8 σαξονικών και δύο πολωνικών ιλών εναντίον της πίσω πλευράς του οχυρού, ενώ οι ιππείς υπό τις διαταγές του στην κυριολεξία εφόρμησαν με τα άλογά τους μέσα από τις πολεμίστρες του οχυρού, σπέρνοντας τη σύγχυση και επιτρέποντας στο γαλλικό ιππικό και πεζικό να καταλάβει την τοποθεσία. Η μάχη όμως δεν είχε ακόμα τελειώσει, με τις δύο πλευρές τόσο εξουθενωμένες που μόνο το πυροβολικό ακόμη βρισκόταν σε δράση. Στις 15.30 το "Οχυρό Ραγέφσκι" έπεσε με τους περισσότερους στρατιώτες της ρωσικής 24ης Μεραρχίας. Όλοι οι Ρώσοι πυροβολητές στο οχυρό σκοτώθηκαν δίπλα στα κανόνια τους και ο στρατηγός Λιχατσιόφ αιχμαλωτίστηκε. Δίπλα στους Ρώσους κείτονταν όμως και τα πτώματα 1.000 Γάλλων Θωρακοφόρων ιππέων του επίσης νεκρού Κωλαινκούρ.
Παρ' όλα αυτά, η τελική πτώση του "Οχυρού Ραγέφσκι", λόγω της χρονικής στιγμής που επήλθε (πολύ αργά στη μάχη), δεν είχε πλέον πολύ μεγάλη σημασία. Τα ρωσικά στρατεύματα επιτυχώς μετακινήθηκαν στα μετόπισθεν χωρίς να καταστραφούν, παρ' ότι υπέστησαν βαριές απώλειες. Έτσι, παρ' όλο που οι Ρώσοι απώλεσαν κάποιες περιοχές του πεδίου της μάχης, η συνολική αμυντική τους διάταξη δεν κατέρρευσε. Στη γαλλική πλευρά, η κατάληψη του οχυρού επέφερε μεγάλες απώλειες και μετά από το γεγονός αυτό ο ίδιος ο Ναπολέων διέταξε τα στρατεύματά του να υποχωρήσουν στην αρχική γραμμή του μετώπου. Οι Ρώσοι ακολούθως προχώρησαν μπροστά και ανακατέλαβαν τις προηγούμενες θέσεις.
Σύρραξη στο χωριό Ουτίτσα
Η τρίτη περιοχή επιχειρήσεων ήταν γύρω από το χωριό Ουτίτσα. Το χωριό βρισκόταν στο νότιο τέρμα των ρωσικών θέσεων και κατά μήκος του παλαιού δρόμου του Σμολένσκ. Θεωρείτο και δικαίως πιθανό αδύνατο σημείο στη ρωσική άμυνα, καθώς η προέλαση κατά μήκος του δρόμου θα μπορούσε να ανατρέψει όλη τη ρωσική αμυντική διάταξη. Παρά τις ανησυχίες αυτές, η περιοχή ήταν μια μάζα από τραχύ έδαφος με πυκνή χαμηλή δασική βλάστηση, ιδανική για την ανάπτυξη του ελαφρού πεζικού. Το εκεί ευρισκόμενο δάσος ήταν πυκνό, το έδαφος βαλτώδες, με αποτέλεσμα να αναπτυχθούν εκεί κάποιοι αριθμοί Ρώσων Κυνηγών. Ο Ρώσος στρατηγός Τούτσκοφ (Tuchkov) είχε περίπου 23.000 στρατιώτες, αλλά οι μισοί ήταν ανεκπαίδευτοι πολιτοφύλακες (Απαλτσιένιε, Opolchenye), οπλισμένοι μόνο με λόγχες και τσεκούρια και σε καμία περίπτωση έτοιμοι για μάχη.
Το πολωνικό τμήμα του Πονιατόφσκι διεκδίκησε τον έλεγχο του χωριού Ουτίτσα, καταλαμβάνοντάς το με την πρώτη απόπειρα. Ο στρατηγός Τούτσκοφ αργότερα στις 8.00 π.μ. εκδίωξε τους Γάλλους από το χωριό. Ο στρατηγός Ζυνό (Junot) όμως οδήγησε τους Βεστφαλούς να συμμετέχουν στην επίθεση και ανακατέλαβε την Ουτίτσα, που είχε πυρποληθεί από τους υποχωρούντες Ρώσους. Μετά την κατοχή του χωριού, οι Ρώσοι και Πολωνοί συνέχισαν να αψιμαχούν και να βομβαρδίζουν ο ένας τον άλλο για το υπόλοιπο της ημέρας, χωρίς να σημειώσουν ιδιαίτερη πρόοδο. Η πυκνή δασική βλάστηση δυσκόλεψε τις προσπάθειες του Πονιατόφσκι, αλλά τελικώς ο Πολωνός στρατηγός έφτασε κοντά στο να αποκόψει τις δυνάμεις του στρατηγού Τούτσκοφ από τον υπόλοιπο ρωσικό στρατό.
Ο στρατηγός Μπάρκλεϋ ντε Τόλλυ έστειλε βοήθεια με τον αντιστράτηγο φον Μπάγκοβουτ (von Baggovut), με την υποστήριξη του στρατηγού Κονοβνίτσιν (Konovnitsyn), με αποτέλεσμα κάθε ελπίδα πραγματικής προόδου από τους Πολωνούς να χαθεί.
Άρνηση του Ναπολέοντα για εμπλοκή της Αυτοκρατορικής Φρουράς
Κοντά στις 15.00, μετά από ώρες αντίστασης, ο Ρωσικός Στρατός βρισκόταν σε τρομερά δυσχερή κατάσταση, αλλά οι γαλλικές δυνάμεις ήταν εξουθενωμένες και δεν είχαν ούτε την αναγκαία αντοχή ούτε και την απαραίτητη θέληση να διεξαγάγουν άλλη μία επίθεση. Εκείνη την κρίσιμη στιγμή, ο επιτελάρχης του Μυρά, στρατηγός Μπελλιάρ (Belliard), κάλπασε ευθύς στο αρχηγείο του Ναπολέοντα και, σύμφωνα με τον στρατηγό Σεγκύρ (Ségur) που έγραψε μια ιστορία της εκστρατείας, τού είπε ότι η ρωσική γραμμή του μετώπου είχε διαρραγεί, ότι ο δρόμος προς το Μοζάισκ, πίσω από τις εχθρικές γραμμές, ήταν ορατός από το κενό της διάταξης που είχε δημιουργήσει η γαλλική επίθεση, ότι τεράστιο πλήθος φυγάδων και οχημάτων υποχωρούσε βιαστικά και ότι μια τελική πίεση θα ήταν αρκετή να καθορίσει τη μοίρα του Ρωσικού Στρατού και του ίδιου του πολέμου. Οι στρατηγοί Νταρύ (Daru), Ντυμά (Dumas) και ο στρατάρχης Μπερτιέ επίσης παρενέβησαν στη συζήτηση και είπαν στον Γάλλο αυτοκράτορα πως όλοι πίστευαν ότι είχε έρθει η ώρα για την Αυτοκρατορική Φρουρά να εμπλακεί στη μάχη.
Δεδομένης της αγριότητας της ρωσικής άμυνας, καθένας ήξερε ότι μια τέτοια κίνηση θα κόστιζε τη ζωή χιλιάδων Αυτοκρατορικών Φρουρών, αλλά θεωρείτο ότι η παρουσία της περίφημης αυτής μονάδας θα ενίσχυε το ηθικό ολόκληρου του στρατού για μια τελική αποφασιστική προώθηση. Αξιοσημείωτη εξαίρεση αποτέλεσε ο στρατάρχης Μπεσσιέρ, διοικητής του ιππικού της Αυτοκρατορικής Φρουράς, που ήταν ένας από τους πολύ λίγους σημαντικούς στρατηγούς που συμβούλευσε με επιμονή εναντίον της παρέμβασης αυτής. Καθώς το γενικό επιτελείο συζητούσε το θέμα, ο στρατηγός Ραπ (Rapp), από τους βασικούς υπασπιστές του Ναπολέοντα, μεταφέρθηκε από το πεδίο της μάχης τραυματισμένος.
Ο στρατηγός Ραπ αμέσως σύστησε στον αυτοκράτορα την ανάγκη εμπλοκής της Φρουράς, στην οποία σύσταση ο Ναπολέων λέγεται πως ανταπάντησε: «Αναμφίβολα όχι· δεν επιθυμώ να τη δω να διαλύεται. Είμαι βέβαιος ότι θα κερδίσουμε τη μάχη χωρίς την παρέμβασή της». Αποφασισμένος να μην εμπλέξει αυτή την πολύτιμη τελική εφεδρεία τόσο μακριά από τη Γαλλία, ο Ναπολέων απέρριψε άλλο ένα παρόμοιο αίτημα, αυτή τη φορά από τον στρατάρχη Νέυ. Αντιθέτως, ο Ναπολέων κάλεσε τον διοικητή της Νέας Αυτοκρατορικής Φρουράς, στρατάρχη Μορτιέ (Mortier), και τον διέταξε να φρουρεί το πεδίο της μάχης χωρίς να κινηθεί μπροστά ή πίσω, ενώ την ίδια ώρα εξαπέλυε μπαράζ πυροβολικού με τα 400 κανόνια του.
Τέλος της μάχης
thumb|right|300px|Γάλλοι Θωρακοφόροι ιππείς και γρεναδιέροι πεζικάριοι στο "Οχυρό Ραγέφσκι" πανηγυρίζουν εν μέσω σωρού πτωμάτων συμπολεμιστών και αντιπάλων τη νίκη και το τέλος της μάχης. Ο Ναπολέων κινήθηκε μπροστά για να εκτιμήσει την κατάσταση από τις πρώην ρωσικές πρώτες γραμμές λίγο μετά την τελική κατάληψη των οχυρών από τους Γάλλους. Οι Ρώσοι είχαν αναγκαστεί να υποχωρήσουν στην επόμενη πλησιέστερη λοφοσειρά σε κατάσταση σύγχυσης και αταξίας. Παρ' όλα αυτά, η αταξία αυτή δεν φαινόταν από απόσταση από τον καπνό της μάχης, αλλά και τη σκόνη που προκαλούσε κατά την κίνησή του ο υποχωρών στρατός. Ο Κουτούζοφ διέταξε την Αυτοκρατορική Φρουρά να κρατήσει τη γραμμή, πράγμα που έκανε. Όλο το διαθέσιμο πυροβολικό των Γάλλων δεν ήταν αρκετό για να τη μετακινήσει από τις θέσεις που είχε καταλάβει. Αν και τα συνεκτικά τετράγωνα των Ρώσων Φρουρών αποτελούσαν ιδανικούς στόχους για το γαλλικό πυροβολικό, η Ρωσική Αυτοκρατορική Φρουρά έμεινε ακίνητη στη θέση της για δύο ώρες, από τις 4-6 μ.μ., υφιστάμενη έτσι τεράστιες απώλειες. Ο Ναπολέων μπορούσε να δει μόνο μάζες ρωσικών στρατευμάτων σε απόσταση, με αποτέλεσμα να μην αποπειραθεί να κάνει κάτι δραστικό, παρά μόνο να αρκεστεί στην κατοχή του πεδίου της μάχης.
Τόσο η επίθεση που έκανε στην αρχή της μάχης, βασιζόμενος στην ωμή δύναμη, όσο και η απροθυμία του να χρησιμοποιήσει αργότερα τη Γαλλική Αυτοκρατορική Φρουρά, ήταν δείγματα της έλλειψης στρατηγικού μεγαλείου που χαρακτήρισε σε εκείνη τη μάχη τον Ναπολέοντα, που επέδειξε φτωχή ηγετική απόδοση, σπάνια γι΄αυτόν.
Στην πλευρά των Ρώσων, ο Κουτούζοφ κατηγορήθηκε για λανθασμένη διάταξη των στρατευμάτων του, παρά τις διαμαρτυρίες του Μπαγκρατιόν και του Μπάρκλεϋ ντε Τόλλυ που δεν είχαν συμφωνήσει με αυτήν εξαρχής. Τόσο δε ο Καρλ φον Κλάουζεβιτς όσο και ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ σημείωσαν την άσχημη τοποθέτηση των ρωσικών στρατευμάτων που αποτελούσε τροχοπέδη για την άμυνα. Ο Μπάρκλεϋ ντε Τόλλυ επικοινώνησε με τον Κουτούζοφ για να λάβει περαιτέρω οδηγίες. Σύμφωνα με μια αναφορά (έμπλεη σαρκασμού) του Λούντβιχ φον Βολτσόγκεν, Πρώσου συνταγματάρχη του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού (στο επιτελείο του Μπάρκλεϋ ντε Τόλλυ), ο Ρώσος αρχιστράτηγος βρέθηκε από τον αγγελιοφόρο του Μπάρκλεϋ ντε Τόλλυ σε απόσταση μισής ώρας δρόμου από το πεδίο της μάχης, στρατοπεδευμένος με μια ακολουθία νεαρών ευγενών, αναφέροντας μεγαλοφώνως ότι θα εκδίωκε τον Ναπολέοντα την επόμενη μέρα.
Παρά τη φαινομενική αλαζονεία του, ο Κουτούζοφ ήξερε από μηνύματα ότι ο στρατός του είχε χτυπηθεί πολύ άσχημα για να συνεχίσει τη μάχη την επόμενη μέρα. Γνώριζε ακριβώς τι έκανε. Αντιμετωπίζοντας τους Γάλλους σε μάχη εκ παρατάξεως, μπορούσε τώρα να υποχωρήσει με τον Ρωσικό Στρατό ακόμη σχετικώς ανέπαφο, να οργανώσει την ανάκαμψη και αναδιοργάνωσή του, και να αναγκάσει τις εξασθενημένες γαλλικές δυνάμεις να κινηθούν ακόμη μακρύτερα από τις βάσεις ανεφοδιασμού τους. Η όλη κατάσταση αποτέλεσε παράδειγμα της σημασίας της υλικής υποστήριξης για έναν στρατό που βρισκόταν μακριά από τις βάσεις των εφοδίων του. Στις 8 Σεπτεμβρίου, ο Ρωσικός Στρατός κινήθηκε μακριά από το πεδίο της μάχης σε δίδυμες φάλαγγες προς το Σεμολίνο, επιτρέποντας στον Ναπολέοντα να προχωρήσει και να καταλάβει την ανυπεράσπιστη και έρημη πλέον Μόσχα, όπου περίμενε για το κρίσιμο, όπως αποδείχθηκε αργότερα, διάστημα 5 εβδομάδων την παράδοση των Ρώσων, η οποία όμως δεν ήρθε ποτέ.
Απώλειες
Με τις δύο πλευρές ισοδύναμες και τον Ναπολέοντα να αρκείται στην αποστολή των στρατευμάτων του απευθείας μπροστά στις εχθρικές οχυρωμένες προπαρασκευασμένες θέσεις, η μάχη κατέληξε σε αιματηρή, δαπανηρή και εξουθενωτική αδιέξοδη κατάσταση.
Οι απώλειες της μάχης ήταν φοβερές: ο ανθός της γαλλικής και ρωσικής νεολαίας χάθηκε στη μάχη αυτή. Σύμφωνα με τον Γάλλο επιθεωρητή του Γενικού Επιτελείου, Ντενί, η Μεγάλη Στρατιά έχασε περίπου 28.000 στρατιώτες, εκ των οποίων 6.562 (μεταξύ αυτών 269 αξιωματικοί) αναφέρθηκαν ως νεκροί και 21.450 ως τραυματίες. Σύμφωνα όμως με τον Γάλλο ιστορικό Αριστίντ Μαρτινιέν, τουλάχιστον 460 Γάλλοι αξιωματικοί (γνωστοί ονομαστικά) σκοτώθηκαν στη μάχη. Συνολικά, η Μεγάλη Στρατιά είχε 1.928 αξιωματικούς νεκρούς και τραυματίες, με 49 στρατηγούς μεταξύ αυτών. Η λίστα των σκοτωμένων περιελάμβανε τους υποστράτηγους Ωγκύστ Ζαν-Γκαμπριέλ ντε Κωλαινκούρ, Λουί-Πιερ ντε Μονμπρύν, Ζαν-Βικτόρ Ταρρώ και τους ταξίαρχους Κλωντ-Αντουάν Κομπέρ, Φρανσουά-Ωγκύστ Νταμά, Λεονάρ Ζαν Ωμπρύ Υάρ ντε Σαιντ-Ωμπέν, Ζαν-Πιερ Λαναμπέρ, Σαρλ-Στανισλάς Μαριόν, Λουί-Ωγκύστ Μαρσάν ντε Πλωζόν και Ζαν-Λουί Ρομέφ.
Η αιμορραγία που υπέστησαν στο Μποροντίνο ισοδυναμούσε με θανατική ποινή για τους Γάλλους, καθώς οι δυνάμεις τους δεν διέθεταν αρκετή τροφή για τους υγιείς άνδρες και ακόμα λιγότερη για τους αρρώστους. Ως συνέπεια, ίσοι αριθμοί τραυματισμένων στρατιωτών με τους σκοτωμένους στη μάχη πέθαναν από ασιτία, από τα τραύματά τους ή χάθηκαν λόγω της γενικότερης αμέλειας και αβλεψίας. Χρησιμοποιώντας την ίδια υπολογιστική μέθοδο για τους δύο αντιπάλους, προκύπτει ότι οι γαλλικές απώλειες αριθμούσαν 34.000-35.000 άνδρες.
Περίπου 52.000 Ρώσοι στρατιώτες αναφέρθηκαν ως νεκροί, τραυματίες ή αγνοούμενοι, μεταξύ αυτών και 1.000 αιχμάλωτοι. Περίπου 8.000 άνδρες αποκόπηκαν από τις μονάδες τους, αυξάνοντας τις συνολικές ρωσικές απώλειες σε 44.000 άνδρες, από τους οποίους επέστρεψε ένας αριθμός τις επόμενες λίγες μέρες, Σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν 22 Ρώσοι στρατηγοί, μεταξύ αυτών ο πρίγκιπας Πιοτρ Μπαγκρατιόν, που πέθανε από τα τραύματά του στις 24 Σεπτεμβρίου. Ο ιστορικός Γκουίν Ντάιερ συνέκρινε τη σφαγή στο Μποροντίνο με «συντριβή ενός γεμάτου με επιβάτες Boeing 747, χωρίς επιζώντες, κάθε πέντε λεπτά επί οκτώ ώρες». Αν συμπτυχθεί σε μία μέρα, ήταν η πιο πολύνεκρη μάχη των Ναπολεόντειων Πολέμων με απώλειες μεταξύ 64.000-65.000 ανδρών. Η αμέσως επόμενη ήταν η μάχη του Βατερλώ, με περίπου 55.000.
Στην ιστορική καταγραφή της μάχης, οι αριθμοί των απωλειών μειώθηκαν σκοπίμως από τους στρατηγούς και πολιτικούς των δύο πλευρών, ώστε να μειωθεί ο αντίκτυπος που θα υπήρχε στην κοινή γνώμη τόσο μετά τη μάχη όσο και εκατό και πλέον χρόνια αργότερα, στη σοβιετική περίοδο και την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, για πολιτικούς λόγους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
thumb|200px|Η σημαία της Ελλάδας
Η Ελλάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, που πραγματοποιήθηκαν στο Πεκίνο, εκπροσωπήθηκε από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ). Συνολικά έλαβαν μέρος 156 αθλητές (84 άνδρες και 72 γυναίκες) σε 22 αθλήματα. Σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής ήταν ο Ηλίας Ηλιάδης.
Παραπομπές
Ελλάδα 2008
Στρίκουφ
Το Στρίκουφ (πολωνικά: Stryków, γερμανικά: 1943-45 Strickau) είναι πόλη του Πόβιατ Ζγκιες στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.477 κάτοικοι (2016).
Λίφφορντ
Το Λίφφορντ (ιρλανδικά: Leifear) είναι κωμόπολη της κομητείας Ντονηγκόλ στην Ιρλανδία, καθώς και το διοικητικό κέντρο της κομητείας και η έδρα του συμβουλίου της κομητείας Ντονηγκόλ, αν και η πόλη Λεττερκέννυ συχνώς λανθασμένα κατέχει αυτόν τον ρόλο.
Στρίκουφ
Πρώιμη ιστορία
Η πρώτη αναφορά του Στρίκουφ έγινε το 1387. Το Στρίκουφ ήταν ένα χωριό που βρισκόταν στη διαδρομή από το Ζγκιες προς το Γουόβιτς. Το Στρίκουφ έλαβε δικαιώματα πόλης το 1394 από τον Βασιλιά Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκελόν, μετά από αίτημα του κληρονόμου του ιδρυτή της πόλης, Στρικοφσκιέγκο Ντερεσουάβα. Στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα, η πόλη είχε 45 τεχνίτες (13 ξυλουργούς, 5 εμπόρους και καταστηματάρχες και 5 άλλους) και ήταν ένα τοπικό κέντρο εμπορίου και χειροτεχνίας. Ήταν επίσης κέντρο αριστοκρατικού πλούτου.
Λίφφορντ
Το Λίφφορντ βρίσκεται στην περιοχή της κοιλάδας Φινν του ανατολικού Ντονηγκόλ, όπου ο ποταμός Φινν συναντά τον ποταμό Μουρν για να δημιουργήσει τον ποταμό Φόυλ. Το ρυάκι Μπερν Ντέιλ, το οποίο ρέει μέσω του Μπάλλιντραιτ, ρέει στον ποταμό Φόυλ στα βόρεια προάστια του Λίφφορντ.
Στρίκουφ
Πρώιμη ιστορία
Το 1744, η πόλη έλαβε το προνόμιο να διοργανώνει οκτώ εκθέσεις ετησίως. Το Στρίκουφ ανήκε σε πόλεις μεσαίου μεγέθους. Η κατασκευή υφασμάτων επιχειρήθηκε από τον τότε ιδιοκτήτη Φέλιξ Τσαρνέτσκι, αλλά χωρίς επιτυχία. Η οικονομία της πόλης παρέμεινε επικεντρωμένη στη βιοτεχνία και τη γεωργία. Οι σύγχρονες δραστηριότητες έχουν αφήσει ίχνη της παλιάς πόλης με τη μορφή υπάρχουσας ημικυκλικής πλατείας στο κέντρο της πόλης.
Λίφφορντ
Σύμφωνα με την απογραφή του 2016, έχει πληθυσμό 1.626 κατοίκους.
Στρίκουφ
Πρώιμη ιστορία
Μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το Στρίκουφ βρισκόταν στον πρωσικό τομέα και αργότερα την περίοδο 1807-1815 στο Δουκάτο της Βαρσοβίας και στη συνέχεια στο υπό ρωσική κυριαρχία Βασίλειο της Πολωνίας από το 1867 ως τμήμα του Κυβερνείου Πιότρκουφ. Τον 19ο αιώνα, το Στρίκουφ έχασε τα δικαιώματα πόλης του. Ο λόγος για τη στασιμότητα της αύξησης του πληθυσμού ήταν η ταχεία ανάπτυξη του κοντινού Λοτζ και των ταχέως αναπτυσσόμενων Παμπιανίτσε και Ζγκιες.
Λίφφορντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας
Στρίκουφ
Σύγχρονη ιστορία
Το 1902, το Στρίκουφ συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη Βαρσοβία και το Λοτζ, το οποίο ακολούθησε η αύξηση του πληθυσμού. Αυτή η σιδηροδρομική σύνδεση έκλεισε για μερικά χρόνια, αλλά άνοιξε ξανά τον Οκτώβριο του 2011. Λίγο μετά την απόκτηση καθεστώτος πόλης το 1923, το Στρίκουφ ανέκαμψε ως πόλη, με την οικονομία να βασίζεται στην υποδηματοποιία και την μεταποίηση ρούχων. Στο Στρίκουφ παράγονταν νήματα και υφάσματα και υπήρχε μια πλινθοποιία.
Η πόλη είχε περίπου 5.000 κατοίκους το 1939 όταν έφτασαν τα γερμανικά στρατεύματα για να καταλάβουν την πόλη. Περίπου οι 2000, ή 40 τοις εκατό, ήταν Εβραίοι. Κακοποιήθηκαν συνεχώς από τους Γερμανούς αστυνομικούς και τον τοπικό εθνοτικά γερμανικό πληθυσμό. Τα υπάρχοντά τους κλάπηκαν. Αφού εξαναγκάστηκαν να ζήσουν σε ένα ασφυκτικά γεμάτο γκέτο (έως και οκτώ άτομα μοιράζονταν κάθε δωμάτιο) χωρίς σύστημα αποχέτευσης, το 1942 μαζεύτηκαν, όπου κάποιοι στάλθηκαν στο Γκέτο του Λοτζ και οι περισσότεροι στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο, όπου αμέσως σκοτώθηκαν με αέριο. Περίπου μόνο 20 άτομα επέζησαν του πολέμου.
Οι Πολωνοί της πόλης χρησιμοποιήθηκαν για καταναγκαστική εργασία κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 45% μικρότερος μετά τον πόλεμο λόγω της εκροής ντόπιων Γερμανών που μετακόμισαν δυτικά με τα υποχωρούμενα γερμανικά στρατεύματα, τη δολοφονία σχεδόν ολόκληρης της εβραϊκής κοινότητας και τους θανάτους στην πολωνική κοινότητα.
Βορειοδυτικά του κέντρου του Στρίκουφ, βρίσκονται τα ερείπια του εβραϊκού νεκροταφείου, όπου η τελευταία ταφή πραγματοποιήθηκε το 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Ζγκιες Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Βενετοί (Γαλάτες)
μικρογραφία|320x320εσ|Νομίσματα των Βενετών από τον 5ο-1ο αιώνα π.Χ. Οι Βενετοί (λατινικά: Veneti) ήταν ναυτικός κελτικός λαός που ζούσαν στη χερσόνησο της Βρετάνης  στη Γαλλία, η οποία κατά τη ρωμαϊκή περίοδο αποτελούσε τμήμα της περιοχής που ονομάζονταν Αρμορική και υπάγονταν στη Γαλατία.
Έδωσαν το όνομά τους στη σύγχρονη πόλη Βαν.
Καταγωγή
Οι Βενετοί ήταν λαοί εγκατεστημένοι σε διάφορες περιοχές του αρχαίου κόσμου. Ορμώμενοι από την περιοχή μεταξύ Βαλτικής και Καρπαθίων διασκορπίστηκαν μετά από σειρά μεταναστεύσεων. Οι πιο γνωστές βενετικές ομάδες είναι οι Βενετοί της Αδριατικής, από τους οποίους πήρε την ονομασία της η Βενετία, και οι Βενετοί της Αρμορικής (Γαλάτες).
Οι Βενετοί της Αρμορικής εγκαταστάθηκαν από τη 2η χιλιετία π.Χ. στη Γαλατία και ο πολιτισμός τους έρχεται να καλύψει έναν πληθυσμό και έναν προϊστορικό πολιτισμό πολύ παλαιότερο, όπως μαρτυρούν οι προϊστορικοί αρχαιολογικοί χώροι στο νομό Μορμπιάν, στο Λοκμαριακέ ή τα Μεγαλιθικά μνημεία του Καρνάκ.
Χαρακτηριστικά
Οι Βενετοί κατασκεύαζαν τα δρύινα πλοία τους με μεγάλα κυρτά ξύλα στερεωμένα με σιδερένια καρφιά πάχους ενός αντίχειρα. Πλοηγούσαν τα πλοία τους με τη χρήση δερμάτινων πανιών. Αυτό έκανε τα πλοία ισχυρά, ανθεκτικά, ικανά να αντέξουν τις σκληρές συνθήκες του Ατλαντικού.
Όπως αναφέρει ο Ιούλιος Καίσαρας στα Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, οι Βενετοί είχαν στενές σχέσεις με τη Βρετανία. Ο Καίσαρ αναφέρει ότι οι Βενετοί έπλεαν στη Βρετανία, είχαν εμπορικές σχέσεις και έλεγχαν το εμπόριο κασσίτερου από τα ορυχεία της Κορνουάλης και του Ντέβον. Επίσης, ότι κάλεσαν στρατιωτική βοήθεια από τη Βρετανία κατά τον πόλεμο του 56 π.Χ.
Η εκστρατεία του Καίσαρα
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Η μάχη της Βαν (56 π.Χ.), μικρογραφία του 15ου αιώνα Το 57 π.Χ., δεύτερο έτος των Γαλατικών πολέμων, ο Ιούλιος Καίσαρ έστειλε τον Ρωμαίο στρατηγό Πόπλιο Κράσσο με την 7η λεγεώνα στην Αρμορική με σκοπό να την υποτάξει. Οι παράκτιοι λαοί υποτάχθηκαν και του παρέδωσαν ομήρους. Τα ρωμαϊκά στρατεύματα διαχείμασαν στην περιοχή των Ανδών (σημερινή περιοχή Ανζού) και στις αρχές του έτους 56 π.Χ. ο Κράσσος έστειλε απεσταλμένους για να αναζητήσει προμήθειες από τα γειτονικά γαλατικά φύλα. Οι Βενετοί συνέλαβαν τους Ρωμαίους απεσταλμένους με την ελπίδα να τους ανταλλάξουν με τους ομήρους που είχαν δώσει στον Κράσσο και ενθάρρυναν άλλους γειτονικούς λαούς να τους μιμηθούν.
Για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, ο Καίσαρας διέταξε τον Κράσσο να κατασκευάσει στόλο στον Λίγηρα για να προετοιμαστεί για επίθεση.
Οι Γαλάτες οχύρωσαν τις πόλεις τους, συγκέντρωσαν προμήθειες και συμμάχησαν, σύμφωνα πάντα με τον Καίσαρα, με πολλούς άλλους γαλατικούς λαούς (Οσίσμιους, Λεξόβιους, Ναμνήτες, Αμπιλάτρες, Μορινούς, Ωλέρκους και Μενάπιους. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|380x380εσ|Η ναυμαχία των Βενετών, 56 π.Χ. Ο Καίσαρας φοβήθηκε την αποδυνάμωση της αυτοκρατορίας στη Γαλατία και έστειλε στρατηγούς του σε διάφορα στρατηγικά σημεία. Ο Κράσσος κατευθύνθηκε προς την Ακουιτανία, για να εμποδίσει τους ντόπιους να ενισχύσουν τους Βενετούς.
Η ναυμαχία έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 56, έξω από τον κόλπο του Μορμπιάν. Οι Βενετοί, παρά τη θαλάσσια υπεροχή τους και τα βαριά ιστιοφόρα τους, νικήθηκαν από τους Ρωμαίους, που χρησιμοποίησαν γαλέρες με κουπιά, αξιοποιώντας την απάνεμη θάλασσα. Από τα 220 πλοία των Βενετών, «ήταν ελάχιστος ο αριθμός αυτών που, χάρη στη νύχτα, κατάφεραν να φτάσουν στην ακτή»
Μόλις καταστράφηκε ο στόλος τους, οι Βενετοί δεν μπορούσαν πλέον να αγωνιστούν και παραδόθηκαν. Ο Καίσαρας τότε εκτέλεσε όλα τα μέλη της Γερουσίας των Βενετών. πολλοί Βενετοί πουλήθηκαν σαν σκλάβοι, ενώ άλλοι, αν και υποδουλωμένοι, διατήρησαν το όνομα και την επικράτειά τους. Τα εδάφη των Ναμνητών νότια του Λίγηρα, γύρω από το Ρατιάτουμ - σημερινή Ρεζέ, αποδόθηκαν στους Πίκτονες, συμμάχους της Ρώμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί
Τατιάνα Γκορίτσεβα
Η Τατιάνα Γκορίτσεβα (γεννήθηκε το 1947) είναι Ρωσίδα θεολόγος, φιλόσοφος και φεμινίστρια.
Η Γκορίτσεβα σπούδασε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ, όπου είχε καθηγητή τον Μπαρίς Παραμόνοφ. Η πρώτη της ειδίκευση ήταν ο γαλλικός και γερμανικός υπαρξισμός, και αλληλογράφησε με τον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Το 1973 ξεκίνησε ένα θεολογικό-φιλοσοφικό σεμινάριο μαζί με τον τότε σύζυγό της Βίκτορ Κριβούλιν, το οποίο εξελίχθηκε στη θρησκευτική ομάδα «37» διαφωνούντων με το καθεστώς, που εξέδιδε ένα περιοδικό «σαμιζντάτ» με τον ίδιο τίτλο (37). Το 1974 η Τατιάνα Γκορίτσεβα έγινε πιστή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Συνεργάσθηκε με την Τατιάνα Μαμόνοβα στο φεμινιστικό περιοδικό «σαμιζντάτ» με τίτλο Γυναίκα και Ρωσία, που εμφανίσθηκε το 1979. Μετά την απέλαση της Μαμόνοβα από τη Σοβιετική Ένωση, η Γκορίτσεβα και οι συνάδελφοί της στο Λένινγκραντ σχημάτισαν άλλη μία ομάδα γυναικών, γνωστή ως «Λέσχη της Μαρίας». Κατόπιν, το 1980, η Γκορίτσεβα υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη Σοβιετική Ένωση, οπότε εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Εκεί ίδρυσε το φιλοσοφικό και θεολογικό περιοδικό Conversations, που εκδιδόταν από το 1983 μέχρι το 1991.
Η Γκορίτσεβα χαρακτηρίζει τον σύγχρονο Δυτικό πολιτισμό ως «μεταμηδενιστικό», εξαιτίας της αδιαφορίας του προς τη θρησκεία. Ωστόσο θεωρεί αυτή την έλλειψη ενδιαφέροντος ως δυνητικώς συγγενική με τη «θεία κένωσιν» του Ιησού Χριστού, που επιτρέπει στα πεζά καθημερινά πράγματα να ενδυθούν ένα νέο, πνευματικό νόημα. Διαγιγνώσκει τον σύγχρονο πολιτισμό ως επιδεικνύοντα έναν συμβατικό κυνισμό, τον οποίο θεωρεί αντίθετο με την προσωπική ελευθερία και αντισυμβατικότητα των αρχαίων κυνικών φιλοσόφων, η οποία έδειχνε τον δρόμο προς τον ασυμβίβαστο ριζοσπαστισμό των «δια Χριστόν σαλών»:
''«Οι δια Χριστόν σαλοί, όπως και οι αρχαίοι κυνικοί, είναι πλήρως απελευθερωμένοι από την κοινή λογική και από όλες τις συμβάσεις του ανθρώπινου βίου [...] Η έλλειψη καθωσπρεπισμού τους είναι τόση, ώστε θα μπορούσαν να συγκαταλεχθούν στους ήρωες του Ραμπελαί. Είναι γκροτέσκοι και κάποτε φαίνονται, όπως και οι αρχαίοι κυνικοί, σαν ζώα»''
Πηγές
Γκοριτσεβα, Τατιανα
Υπερσμήνος της Παρθένου
thumb|Αποστάσεις από την [[Τοπική Ομάδα για επιλεγμένες ομάδες και σμήνων στο Τοπικό Υπερσμήνος.]]
Μώλος Σκύρου
Ο Μώλος είναι παραθαλάσσιο χωριό της Σκύρου και της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας.
Υπερσμήνος της Παρθένου
Το Υπερσμήνος της Παρθένου ή το Τοπικό Υπερσμήνος είναι μια μαζική συγκέντρωση γαλαξιών που περιέχει το Σμήνος της Παρθένου συμπεριλαμβανομένης της Τοπικής Ομάδας, το οποίο με τη σειρά του περιέχει τον γαλαξία της Ανδρομέδας και τον Γαλαξία μας. Τουλάχιστον 100 ομάδες γαλαξιών και σμήνη βρίσκονται μέσα στο σμήνος, το οποίο έχει διάμετρο 33 μεγαπαρσέκ (110 εκατομμύρια έτη φωτός). Είναι ένα από τα περίπου 10 εκατομμύρια υπερσμήνη στο παρατηρήσιμο σύμπαν.
Μώλος Σκύρου
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Μώλος βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού και βορειοανατολικά του απότομου λόφου της Χώρας και του κάστρου της σε απόσταση περίπου 11 χλμ. βορειοανατολικά από την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού). Αποτελεί τον δεύτερο μεγαλύτερο οικισμό του νησιού και μέχρι το 1828 και στην παραλία του "Μαγαζιά" ήταν το επίνειο της Σκύρου, που επειδή είχε κριθεί ανασφαλές μετακινήθηκε στη Λιναριά. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στον δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 618 κατοίκους.
Υπερσμήνος της Παρθένου
Μελέτη του 2014 έδειξε ότι το Υπερσμήνος της Παρθένου είναι μόνο μια κουκίδα ενός ακόμα μεγαλύτερου υπερσμήνους, η Λανιακέα - μια μεγαλύτερη, συναγωνιζόμενη αναφορά του Τοπικού Υπερσμήνους - η οποία βρίσκεται στο κέντρο του Μεγάλου Ελκυστή.
Μώλος Σκύρου
Αξιοθέατα
Στα βόρεια και στη θέση "Πουριά" υπάρχουν αρχαία λατομεία πωρόλιθου και το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που είναι σκαμμένο στο βράχο. Ανατολικά από την τοποθεσία αυτή και σε κοντινή απόσταση από την ακτή είναι οι νησίδες Βρυκολακονήσια και το εκκλησάκι του Αγίου Ερμόλαου.
Υπερσμήνος της Παρθένου
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπερσμήνος της Παρθένου Κατηγορία:Υπερσμήνη γαλαξιών
Μώλος Σκύρου
Αξιοθέατα
Η παραλία του Μώλου είναι οργανωμένη και συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό επισκεπτών τους καλοκαιρινούς μήνες. Κατά μήκος της υπάρχουν αρκετά κέντρα εστίασης και αναψυχής ενώ η ευρύτερη περιοχή διαθέτει πολλά τουριστικά καταλύματα (ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα κλπ) και μαγαζιά.
Χασάν Σας
Ο Χασάν Γκιοκχάν Σας (γεννημένος στις 1 Αυγούστου 1976) είναι Τούρκος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, ο οποίος εργάζεται ως βοηθός προπονητή για λογαριασμό της Γαλατασαράι, μαζί με τον, επίσης βοηθό προπονητή, Ουμίτ Νταβάλα και τον προπονητή Φατίχ Τερίμ.
Είναι περισσότερο γνωστός για την παρουσία του με τα χρώματα της Γαλατασαράι, καθώς και για τις εμφανίσεις του με την Εθνική Τουρκίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2002, όπου και ψηφίστηκε ως μέλος της Καλύτερης Ενδεκάδας της διοργάνωσης. Τόσο σε συλλογικό όσο και σε επίπεδο εθνικών ομάδων, αγωνιζόταν ως χαφ, με ιδιαίτερη επιτυχία.
Συλλογική Καριέρα
Γεννημένος στο Καρατάς της Επαρχίας Αδάνων, ο Χασάν ξεκίνησε τη συλλογική του καριέρα από την Άνκαραγκιουτζου το 1995.
Γαλατασαράι
Το 1998, ο Χασάν υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Γαλατασαράι, έναντι ποσού της τάξεως των $4,4 εκατομμυρίων, ωστόσο σχεδόν αμέσως μετά τη μεταγραφή του, τιμωρήθηκε με ποινή αποκλεισμού από το ποδόσφαιρο για διάστημα έξι μηνών αφότου βρέθηκε θετικός στη χρήση της απαγορευμένης ουσίας φαινυλοπροπανολαμίνης. Ο παίκτης επέστρεψε δριμύτερος στην ενεργό δράση μετά το πέρας της περιόδου τιμωρίας του, καθώς απέκτησε θέση βασικού στην ομάδα της Γαλατασαράι για τη σεζόν 1999-2000, στη διάρκεια της οποίας ο σύλλογος κατέκτησε, για πρώτη φορά στην ιστορία του τουρκικού ποδοσφαίρου, σημαντική ευρωπαϊκή διοργάνωση. Συγκεκριμένα, η Γαλατασαράι κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 2000, επικρατώντας της Άρσεναλ σε έναν αμφίρροπο τελικό, ενώ στη συνέχεια κατέκτησε το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ του 2000.
Με το τέλος της σεζόν 2008-09, έγινε γνωστό πως η Γαλατασαράι δεν θα προχωρούσε σε ανανέωση του συμβολαίου του, ενώ αφότου απέρριψε σειρά οικονομικά συμφερόντων προτάσεων προκειμένου να αγωνιστεί στο Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, ο Χασάν ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
Διεθνής Καριέρα
Ο Χασάν πραγματοποίησε συνολικά 40 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Τουρκίας από το 1998 έως το 2006.
Διακρίσεις
Ατομικές
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάνα Ντεμίρσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΚΕ Ανκαραγκιουτσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γαλατασαράι Κατηγορία:Τούρκοι Άραβες Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ
Πραιπόσιτος ιερού κοιτώνος
Ο praepositus sacri cubiculi, που στα λατινικά σημαίνει επιστάτης του ιερού κοιτώνος, ήταν ένα από τα ανώτερα γραφεία του παλατιού στην Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο κάτοχός του ήταν συνήθως ευνούχος και λειτουργούσε ως ο μεγάλος θαλαμηπόλος του παλατιού, ασκώντας σημαντική εξουσία και επιρροή. Τον 7ο ή 8ο αι. ο τίτλος δόθηκε και σε μία βαθμίδα για υπηρέτες τού ευνούχου τού παλατιού. Ο τίτλος και το αξίωμα συνέχισαν να χρησιμοποιούνται με την απλοποιημένη μορφή του πραιπόσιτου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μέχρι τα τέλη του 11ου αι.
Ιστορία και εξέλιξη
Ο πρώτος με ασφάλεια αναγνωρίσιμος κάτοχος του αξιώματος ήταν ο Ευσέβιος υπό τον Αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β΄ (βασ. 337–361), αλλά η θέση μπορεί να είχε εισαχθεί ήδη από τον Κωνσταντίνο Α΄ (βασ. 306–337), σε αντικατάσταση του παλαιότερου θαλαμηπόλου (a cubiculo). Έλεγχε το σώμα των κουβικουλαρίων, επίσης ευνούχων, και ήταν υπεύθυνος για την αυτοκρατορικό υπνοδωμάτιο, την ιματιοθήκη και τις δεξιώσεις.
Αρχικά υπό τον έλεγχο του ευνούχου του ιερού παλατίου (castrensis sacri palatii), σύντομα υποτάχθηκε απευθείας στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα. Η γειτνίασή του με αυτόν τού έδωσε μεγάλη δύναμη, και αρκετοί πραιπόσιτοι άσκησαν σημαντική επιρροή στη διακυβέρνηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στο Notitia Dignitatum ο πραιπόσιτος καταγράφεται αμέσως μετά τους πραιτωριανούς επάρχους, τον έπαρχο της πόλης και τον μάγιστρο του στρατού (magister militum). Ωστόσο, λόγω της απώλειας των σχετικών σελίδων της Notitia, δεν γνωρίζουμε τη δομή τού γραφείου του. Κύριοι βοηθοί του ήταν ο πριμικήριος του ιερού κοιτώνος (primicerius sacri cubiculi) και ο κόμης της ιεράς ιματιοθήκης (comes sacrae vestis).
Κατά τον 4ο-5ο αι. ο πραιπόσιτος κέρδισε σε εξουσία: στα τέλη του 4ου αι. απέκτησε τον έλεγχο των αυτοκρατορικών κτημάτων της Καππαδοκίας (τού domus divina per Cappadociam στο έργο Notitia) και ανυψώθηκε στον βαθμό σε εκλαμπροτάτου ανδρός (vir illustris) και ισότιμος του quaestor. Ιδρύθηκε επίσης ξεχωριστός πραιπόσιτος για το νοικοκυριό της Βυζαντινής αυτοκράτειρας (praepositus Augustae), με παρόμοια δομή υφιστάμενων αξιωματούχων. Στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το αξίωμα συνέχισε να υπάρχει μέχρι την πτώση της και χρησιμοποιήθηκε επίσης στην αυλή του βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχου Α΄, όπου το κατείχε ένας Γότθος, ο Τριβίλα. Ωστόσο στα μέσα του 6ου αι. η εποπτεία των κτημάτων της Καππαδοκίας ανατέθηκε σε ξεχωριστό αξιωματούχο, υπεύθυνο για τα αυτοκρατορικά κτήματα (patrimonia) και η εξουσία του μειώθηκε.
Τον 7ο-8ο αι. μαζί με παράλληλες αλλαγές σε πολλά άλλα διοικητικά αξιώματα, η θέση του πραιπόσιτου μειώθηκε πολύ σε ισχύ, καθώς τμήματα του γραφείου (officium) αυτού διασπάστηκαν. Οι cubicularii του κοιτώνος (ονομάζονται κοιτωνῖται) υπαγόταν στον παρακοιμούμενο, ενώ η αυτοκρατορική ιματιοθήκη (vestiarium, [βασιλικόν] βεστιάριον) κάτω από τον πρωτοβεστιάριο, έγινε επίσης ξεχωριστό τμήμα. Ο πραιπόσιτος συνέχισε να εποπτεύει τους υπόλοιπους κουβικουλαρίους, με κύριο βοηθό τον πριμικήριο του κουβουκλείου. Διατήρησε σημαντικό ρόλο στις αυλικές τελετές και κατατάχθηκε στην ανώτερη τάξη των πατρικίων. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ (βασ. 913–959 ), ο πραιπόσιτος, μαζί με τον πρωτομάγιστρο και τον έπαρχο της Κωνσταντινούπολης, αποτελούσαν την αντιβασιλεία, όταν έλειπε ο αυτοκράτορας.
Το συνεχιζόμενο όμως πραγματικό αξίωμα του πραιπόσιτου δεν πρέπει να συγχέεται με το αξίωμα (διὰ βραβείου ἀξία) με το ίδιο όνομα, που ήταν αυλικός βαθμός· δημιουργήθηκε τον 7ο ή 8ο αι. και περιοριζόταν στους ευνούχους. Σύμφωνα με το Κλητορολόγιον του Φιλοθέου του 899, κατατασσόταν κάτω από το αξίωμα του πατρικίου και επάνω από αυτό του πρωτοσπαθαρίου, και τα διακριτικά (βραβείον) τού αξιώματος ήταν πινακίδες από ελεφαντόδοντο. Ο τίτλος αναφέρεται τελευταία φορά το 1087.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά αυλικά αξιώματα Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Ερνέστος Λουδοβίκος της Πομερανίας
Ο Ερνέστος-Λουδοβίκος, γερμαν. Ernst-Ludwig (20 Νοεμβρίου 1545 - 17 Ιουνίου 1592) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας (1560-92).
Βιογραφία
Το 1560 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ερνέστος-Λουδοβίκος και οι άλλοι τέσσερις αδελφοί του τέθηκαν υπό την επιτροπεία τού μεγάλου θείου τους Μπάρνιμ Θ΄ δούκα της Πομερανίας-Στεττίν. Ο Μπάρνιμ Θ΄ αποσύρθηκε το 1569 (απεβίωσε τέσσερα έτη μετά) και οι αδελφοί διαίρεσαν στο Γιάζενιτς (νυν Πολίτσε Πολωνίας) την Πομερανία· η Συνέλευση (Λάννττακ) επικύρωσε τη διαίρεση στο Βολίν. Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος και ο Μπάρνιμ Ι΄ έλαβαν το Στεττίν, ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ το Μπαρτ & Ρύγκενβαλντε, ο Ερνέστος-Λουδοβίκος το Βόλγκαστ και ο Καζιμίρ ΣΤ΄ την επισκοπή τού Καμμίν.
Επέκτεινε το Πανεπιστήμιο τού Γκράιφσβαλτ, όπου προσωπικά ασχολήθηκε με την ανοικοδόμηση του Τμήματος Ιατρικής. Ο Ερνέστος-Λουδοβίκος συμμετείχε στις ανεπιτυχείς προσπάθειες τού Ιωάννη-Φρειδερίκου να αναβαθμίσει στρατιωτικά την Πομερανία εντός τού Κύκλου της Άνω Σαξονίας.
Το 1574 έκτισε ένα μέγαρο στην Πουντάγκλα, επάνω στα ερείπι τού αββαείου τού Ούζεντομ. Δύο κώμες στη σημερινή περιοχή Βορπόμμερν-Γκράιφσβαλτ φέρουν το όνομά του: το Γκρος Έρνστχοφ που ίδρυσε κοντά στο Βόλγκαστ και το μέγαρο Λούντβιχσμπουρκ που έκτισε στην ακτή τού κόλπου Γκράιφσβαλτ το 1580 κι το πρόσφερε στη σύζυγό του το 1586.
Απεβίωσε το 1592 και τάφηκε στο ναό τού Αγ. Πέτρου στο Βόλγκαστ. Το Πανεπιστήμιο τού Γκράιφσβαλτ τον πένθησε αμέσως. Η χήρα του μετέφερε τη διαμονή της με τα τέκνα της από το ανάκτορο τού Βόλγκαστ στο Λόιτς και έζησε 39 έτη ακόμη. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Φίλιππος Β΄ με επίτροπο τον Μπόγκισλαβ ΙΓ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1577 τη Σοφία-Χέντβιχ των Γουέλφων, κόρη τού Ιουλίου δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα:
Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας
Η Αγία Μαρίνα είναι μαρωνίτικο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα (απεβ. 1287)
Ο Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα, ισπαν.: Álvaro Núñez de Lara, ( c. 1261 – 1287) ήταν Καστιλιανός ευγενής, γιος του Χουάν Νούνιεθ Α΄, επικεφαλής του Οίκου της Λάρα, και της πρώτης συζύγου του Tερέσας Άλβαρεθ δε Αθάγρα.
Καταγωγή
Ήταν γιος του Χουάν Νούνιεθ Α΄, επικεφαλής του Οίκου της Λάρα, και της πρώτης του συζύγου, Tερέσα Άλβαρεθ δε Αθάγρα, κυρίας του Aλβαρασίν. Οι γονείς τού πατέρα του ήταν ο Nούνιο Γκονθάλεθ ο Καλός (el Bueno), επικεφαλής του Οίκου της Λάρα, και η σύζυγός του Tερέσα Αλφόνσo. Οι γονείς του από τη μητέρα του ήταν ο Άλβαρο Πέρεθ δε Αθάγρα, κύριος του Aλβαρασίν και η σύζυγός του, Iνές, νόθη κόρη του βασιλιά Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας. Οι ετεροθαλείς αδελφοί του, που γεννήθηκαν από τη δεύτερη σύζυγο τού πατέρα του και έφεραν το επίθετο δε Λάρα υ Άρο, ήταν ο Χουάν Νούνιεθ Β΄ επικεφαλής του Οίκου της Λάρα, ο Nούνιο Γκονθάλεθ, η Τερέσα Νούνιεθ και η Χουάνα Νούνιεθ.
μικρογραφία|229x229εσ|Άγαλμα του βασιλιά [[Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης|Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλλης. Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας, Μαδρίτη.]]
μικρογραφία|267x267εσ|Άγαλμα του [[Σάντσο Δ΄ της Καστίλης στην Ταρίφα.]]
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Κόζιμο Καλιάντρο
Ο Κόζιμο Καλιάντρο (Cosimo Caliandro, 11 Μαρτίου 1982 – 10 Ιουνίου 2011) ήταν Ιταλός δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στον κλειστό στίβο, στα 3.000 μέτρα, το 2007 στο Μπέρμιγχαμ. Η πορεία του ανακόπηκε εξαιτίας του αδόκητου θανάτου του σε δυστύχημα με μοτοσυκλέτα.
Καριέρα
Γεννήθηκε στην Φρανκαβίλα Φοντάνα. Στην πρώτη του εμφάνιση σε διεθνή αγώνα, έτρεξε τα 1.500 μέτρα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων του 1999, ωστόσο δεν προκρίθηκε.. Έλαβε μέρος επίσης σταο Ευρωπαϊκό Ολυμπιακό Φεστιβάλ Νεότητας εκείνης της χρονιάς και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 800 μέτρα. Το πρώτο του σημαντικό μετάλλιο ήρθε το 2001, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου εφήβων, όπου αναδείχθηκε πρωταθλητής στα 1.500 μέτρα.
Ως έφηβος, εκπροσώπησε την Ιταλία στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου της IAAF το 2000 και κατατάχθηκε στην 100η θέση, για να βελτιωθεί την επόμενη χρονιά (68ος). Στο ευρωπαϊκό ανωμάλου του 2001 ήταν 28ος στην συνολική κατάταξη στους εφήβους. Το 2004 συμμετέχει για πρώτη φορά στην κατηγορία των ανδρών και έρχεται 44ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου εκείνης της χρονιάς.
Ο Καλιάντρο απέτυχε να προκριθεί στον τελικό του αγωνίσματος των 3.000 μ. στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κλειστού στίβυ το 2005. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, το 2007, επανήλθε και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 3 χλμ. στον τελικό που έγινε στο Μπέρμιγχαμ. Το 2008 εκπροσώπησε την Ιταλία στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Κλειστού Στίβου, όπου κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο.
Κέρδισε το Cross Della Volpe στο Πεδεμόντιο και εξασφάλισε μια συμμετοχή στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου του 2010.
Ο Καλιάντρο πέθανε στις 10 Ιουνίου 2011, σε δυστύχημα με μοτοσυκλέτα ενώ οδηγούσε στην γενέτειρά του, Φρανκαβίλα Φοντάνα, στην νότια Ιταλία. Ήταν παντρεμένος με 2 γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ιταλικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Πρόγραμμα Sign
Το Πρόγραμμα Sign (αγγλ.:Project Sign, «Σημάδι») υπήρξε μια επίσημη μελέτη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ σχετικά με τα άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα (ΑΤΙΑ), η οποία διεξήχθη από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία και ήταν ενεργή κατά το μεγαλύτερο μέρος του 1948.
Η τελική έκθεση του Προγράμματος Sign, που δημοσιεύθηκε στις αρχές του 1949, ανέφερε ότι ενώ ορισμένα ΑΤΙΑ φαίνονταν να αντιπροσωπεύουν πραγματικά αεροσκάφη, δεν υπήρχαν αρκετά δεδομένα για να προσδιοριστεί η προέλευσή τους. Παρά τους αξιόπιστους μάρτυρες, αναφέρθηκαν ορισμένα μη ικανοποιητικά χαρακτηριστικά. Το Πρόγραμμα Sign ακολουθήθηκε από το Πρόγραμμα Grudge καθώς θεωρήθηκε ότι η αξιολόγηση των ΑΤΙΑ αποτελεί μια αναγκαιότητα της στρατιωτικής συλλογής πληροφοριών εν μέσω ενός μεταπολεμικού κλίματος.
Το Πρόγραμμα Sign έγινε για πρώτη φορά δημόσια γνωστό το 1956 μέσω του βιβλίου The Report on Unidentified Flying Objects του πρώην σμηναγού της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας Έντουαρντ Τζ. Ρούπελτ. Το σύνολο των αρχείων του Sign αποχαρακτηρίστηκαν το 1961.
Η έκθεση Estimate of the Situation
Με την πάροδο του χρόνου, ορισμένοι από τους ερευνητές του Sign άλλαξαν τη στάση τους και έγιναν λιγότερο σκεπτικιστές. Η ιδέα ότι ορισμένα από αυτά τα ΑΤΙΑ θα μπορούσαν να είναι εξωγήινης προέλευσης εξετάστηκε από τους ειδικούς του Προγράμματος και οδήγησε στη σύνταξη μιας μυστικής έκθεσης με την ονομασία Estimate of the Situation («Εκτίμηση της Κατάστασης»). Η έκθεση αυτή εξηγούσε ότι δεδομένης της εναέριας επίδοσης ορισμένων ΑΤΙΑ και της αδυναμίας να αντιστοιχηθούν με γνωστά φυσικά φαινόμενα, η πιο πιθανή και λογική εξήγηση ήταν ότι ορισμένα από αυτά τα ΑΤΙΑ είχαν εξωγήινη προέλευση.
Ωστόσο, αυτή η αναφορά απορρίφθηκε και καταστράφηκε. Το Αμερικανικό Πεντάγωνο δημοσίευσε την επίσημη έκθεση του Προγράμματος Sign, με τίτλο Εκτίμηση της Κατάστασης, στις 10 Δεκεμβρίου 1948 καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τα ΑΤΙΑ είναι είτε μη πραγματικά είτε προέρχονται από μια άγνωστη τεχνολογία της Σοβιετικής Ένωσης. Τότε, τον Δεκέμβριο του 1948, το Πρόγραμμα Sign τερματίστηκε και αντικαταστάθηκε από το Πρόγραμμα Grudge που αποτελούνταν από επιστήμονες που δεν πίστευαν στην εξωγήινη υπόθεση.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ Κατηγορία:Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα
Κάστρο Μολύβου
Το Κάστρο ή Φρούριο του Μολύβου (ή της Μήθυμνας) βρίσκεται στην κωμόπολη Μολύβος (η αρχαία Μήθυμνα), στα βόρεια της Λέσβου και είναι το δεύτερο σε μέγεθος κάστρο του νησιού. Το οικοδόμησαν -επάνω στην αρχαιοελληνική και τη βυζαντινή ακρόπολη- οι Γατελούζοι ηγεμόνες της Λέσβου τον 14ο αι. και μετά οι Οθωμανοί έκαναν επισκευές και προσθήκες.
Η κατασκευή του
Τμήματα της αρχαίας ακρόπολης του 5ου αι. υπάρχουν στο κάτω μέρος δύο πύργων. Λίθοι δωρικού ναού (τρίγλυφα, σπόνδυλοι κιόνων) έχουν εντοιχιστεί στα τείχη σε δεύτερη χρήση (spolia). Το κάστρο οικοδομήθηκε, σύμφωνα με μία εκδοχή, ως μέρος της μεγάλης οικοδομικής δραστηριότητας του Ιουστινιανού Α΄ τον 6ο αι. Το κτίσιμο είναι κατά το (ψευδο)ισόδομο σύστημα, με λίθους από το πέτρωμα του λόφου, καλά αρμοσμένους μεταξύ τους, ώστε το συνδετικό υλικό να μην είναι ορατό. Στη Βυζαντινή εποχή πρέπει να ανήκει η υπόγεια δεξαμενή (κινστέρνα) με τοξωτή επιστέγαση, στη μέση του κάστρου. Περιήλθε στους Λατίνους της Κωνσταντινούπολης. Οι Γατελούζοι κυρίαρχοι της νήσου (1355-1462) το ανακατασκεύασαν ίσως το 1373, τότε που επισκεύασαν και το κάστρο της Μυτιλήνης.
Το περιτείχισμα με την είσοδο και η κορυφή του είναι Οθωμανικές προσθήκες, μετά το 1462. Οι Τουρκικές επισκευές μπορεί να χωριστούν σε δύο φάσεις: στην πρώτη μιμούνται τη γενουατική τοιχοποιία, ενώ στη δεύτερη τα τμήματα κτίζονται με μικρούς λίθους, άτακτα τοποθετημένους, με πολύ κονίαμα και θραύσματα πλίνθων μεταξύ τους. Αυτές οι επισκευές έπαυσαν ως το 1750.
Στην εποχή μας έγιναν εργασίες συντήρησης: 1976-81, 1993, 2008. Αντικαταστάθηκαν φθαρμένοι λίθοι· επίσης στερεώθηκαν επάλξεις σε διάφορα σημεία· έγιναν ανακτίσεις και αρμολογήματα· αποκαταστάθηκε ρήγμα στο περιτείχισμα.
Οι λίθοι είναι από πυριγενή πετρώματα: κοκκινο-καφέ βασάλτη και γκρι τραχείτη. Από το μολυβί χρώμα των λίθων τραχείτη προέρχεται το μεσαιωνικό όνομα τού οικισμού: Μόλυβος.
Αρχιτεκτονική
Έχει κάτοψη τετραπλεύρου με μήκος πλευρών 70-80 μ. και εμβαδό 5 στρέμματα.
Στο εσωτερικό υπάρχει ένα δίχωρο κτίριο (οπλοθήκη, πυτριτιδαποθήκη) και ερείπια από τρία κτίρια στρατωνισμού των φρουρών. Σε πολλά σημεία των τειχών ο επισκέπτης θα παρατηρήσει εντοιχισμένες πλάκες, που φέρουν επιγραφές ή άλλα διακριτικά.
Το κάστρο βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου, που γύρω του, νότια και δυτικά, απλώνονται τα σπίτια. Έτσι το κάστρο στεφανώνει με επιβλητικότητα τον οικισμό.
Ιστορία
Το κάστρο θα χρησιμοποιήθηκε στις επιδρομές στη Λέσβο των Αράβων (821-824), Σαρακηνών (851, 1055), Ρως (864, 1027, 1089), Βενετών (1128), Καταλανών (τέλη 13ου αι.), Γενουατών (αρχές 14ου αι.). Το κάστρο πολιορκήθηκε το 1334 από τον Ντομένικο Καττανέο κύριο της Φώκαιας, χωρίς επιτυχία. Το 1355 η Λέσβος δίδεται από τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ ως προίκα στην αδελφή του Μαρία Παλαιολογίνα, κατά τον γάμο της με τον Γενουάτη Φραγκίσκο Α΄ Γατελούζο. Στην πραγματικότητα ήταν αμοιβή για τη συνδρομή του στην ανάκτηση του θρόνου του (που τον είχε σφετεριστεί ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός). Ακολουθεί περίοδος ευημερίας, καθώς οι Γενουάτες μερίμνησαν για την φύτευση και καλλιέργεια των ελαιών.