cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεσαιωνική ελληνική γλώσσα
Μεσαιωνική Ελληνική είναι η γλωσσική περίοδος που περιγράφεται και ως η πέμπτη χρονική περίοδος της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας. Η περίοδος αυτή τυπικά αρχίζει κατά τον 12ο αιώνα, οπότε και εμφανίζονται κείμενα της μεσαιωνικής δημώδους Ελληνικής και τελειώνει περίπου το 1700 μ.Χ., σε μια περίοδο έντονων πολιτιστικών αλλαγών. Ως πρόγονος της μεσαιωνικής κοινής θεωρείται η Κοινή και απόγονος της η Νέα Ελληνική. Κατά τον γλωσσολόγο Γεώργιο Μπαμπινιώτη, η περίοδος της είναι ευρύτερη, με τις απαρχές της στον 6ο αιώνα και το τέλος της στον 19ο, ενώ διακρίνει τρεις υποπεριόδους στην εξέλιξη της Μεσαιωνικής Ελληνικής: Πρώιμη Βυζαντινή (6ος – 12ος αι.), Όψιμη Βυζαντινή (12ος – 15ος αι.) και Μεταβυζαντινή (15ος – 19ος αι.). Η πρώτη υποπερίοδος αρχίζει επί Ιουστινιανού, ο οποίος και καθιερώνει την Ελληνική ως επίσημη γλώσσα του κράτους αντί της Λατινικής. Η Δεύτερη υποπερίοδος τοποθετείται συνήθως τον 13ο αι. οπότε αρχίζουν να δημιουργούνται οι νεοελληνικές διάλεκτοι ως αποτέλεσμα της πολιτικής διάσπασης του βυζαντινού κράτους το 1204 · την ίδια περίοδο αρχίζει να χρησιμοποιείται σποραδικά η δημώδης γλώσσα στη λογοτεχνία. Η Τρίτη υποπερίοδος ξεκινά συμβατικά με την υποταγή του κράτους στους Τούρκους έπειτα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 · αυτό το διάστημα χαρακτηρίζεται από την πτώση της στάθμης της γλωσσικής επικοινωνίας λόγω της καταπίεσης του κατακτητή και την ανυπαρξία οργανωμένης σχολικής παιδείας. Η περίοδος αυτή σφραγίζεται με την ανάπτυξη τοπικών λογοτεχνιών (Κρητικής, Κυπριακής, Ροδιακής, Επτανησιακής) γραμμένων στις τοπικές διαλέκτους.
Ιστορία
Η μεσαιωνική ελληνική προκύπτει ως αποτέλεσμα της αναγέννησης των γραμμάτων κατά τον 9ο και 10ο αιώνα μέσω της ιστοριογραφίας και της διαμόρφωσης της λαϊκής λογοτεχνίας κατά τον 11ο και 12ο αιώνα, η οποία αποτελείται από την αποκαλούμενη ακριτική ποίηση και τα προδρομικά ποιήματα του Πτωχοπρόδρομου. Ωστόσο και σε αυτή την περίοδο παραμένει σε ισχυρή θέση ο αττικισμός ως επίσημη ένδειξη βυζαντινού πατριωτισμού και διαδιδόταν από την αυλή της Κωνσταντινούπολης ως σύμβολο μεγαλοπρέπειας. Παρόλα αυτά η πίεση των Σταυροφόρων, η περιθωριοποίηση των Βυζαντινών στη Μικρά Ασία, η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης και η γλωσσική πίεση -λεξιλογική κυρίως- δυτικών γλωσσών στα Δουκάτα του Μορέα της Αθήνας και της Νεαπόλεως που διαμορφώθηκαν, προκάλεσε διαλεκτική διαίρεση.
Σε γενικές γραμμές η γλωσσική διαστρωμάτωση έχει ως εξής:
Πηγές της μεσαιωνικής Ελληνικής
Καθ΄ όλη τη διάρκεια της περιόδου αυτής συνεχίζει να υπάρχει η διπλή, παράλληλη γλωσσική παράδοση που με την παρέλευση του χρόνου αυξάνει την απόσταση των δύο γλωσσικών μορφών. Η προφορική γλώσσα εξελίσσεται ενώ η γραπτή προσπαθεί να συντηρήσει την παραδοσιακή αττικίζουσα μορφή της. Η εξέλιξη της προφορικής γλώσσας είναι τόσο ραγδαία που οδηγεί σταθερά σε νέα διαλεκτική διάσπαση της Ελληνικής. Γραπτές μαρτυρίες της γλώσσας της πρώιμης βυζαντινής περιόδου είναι το κείμενο του Ιωάννου Μόσχου «Λειμών Πνευματικός», η «Χρονογραφία» του Ιωάννου Μαλάλα, ενώ για τους επόμενους αιώνες είναι το «Πασχάλιον Χρονικόν». Από τον 9ο αι. οι γραπτές μαρτυρίες αυξάνονται. Στην περίοδο αυτή ανάγεται η «Χρονογραφία» του Θεοφάνους του Ομολογητού, η «Σύντομος χρονογραφία»  του πατριάρχη Νικηφόρου, το «Χρονικόν» του Γεωργίου του Μοναχού, ο «Βίος του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος» του Λεοντίου Νεαπόλεως καθώς και ορισμένα έργα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου όπως το «Περί βασιλείου τάξεως», στο οποίο διασώζεται «Το τραγούδι της ανοίξεως», ένα απλό λαϊκό τετράστιχο:
Το «Στρατηγικόν» του Κεκαυμένου ακολουθεί τον 11ο αιώνα. Στον 13ο αι. ανάγεται το «Χρονικόν του Μορέως» και ακολουθούν τα βυζαντινά (ή ιπποτικά ή λαϊκά) ερωτικά μυθιστορήματα (πλέον ο σωστότερος τρόπος να αναφερθούμε σε αυτά είναι ως έμμετρες ερωτικές μυθιστορίες) όπως τα «Καλλίμαχος και Χρυσορρόη», «Βέλθανδρος και Χρυσάντζα», «Λίβιστρος και Ροδάμνη» του 14ου  αι. και τα «Φλώριος και Πλατζιαφλώρα» και «Ιμπέριος και Μαργαρώνα» του 15ου αιώνα. Η γλώσσα των έργων αυτών είναι η απλή προφορική γλώσσα, ανάμεικτη με λόγια, δημώδη ακόμη και διαλεκτικά στοιχεία. Η γλώσσα είναι διάσπαρτη από παράλληλους τύπους που φανερώνουν τη συνύπαρξη δύο γλωσσικών πραγματικοτήτων, παλιάς και νέας που ανταγωνίζονται. Από τον ποιητικό λόγο υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες για την κατάσταση της γλώσσας τη συγκεκριμένη εποχή. Οι μαρτυρίες σε πεζό λόγο, που είναι συνήθως πιο μεγάλη πηγή πληροφοριών για την κατάσταση της γλώσσας, που σώζονται είναι πολύ λίγες, και μάλιστα είναι διαλεκτικά δείγματα της γλώσσας από την Κύπρο:  «Οι Ασσίζες» της Κύπρου (14ος  αι.) και το «Χρονικόν του Λεοντίου Μαχαιρά», και η «Χρονογραφία» του Γεωργίου Βουστρωνίου (15ος  αι.).
Γλωσσική εξέλιξη
Η φωνολογία αυτή την περίοδο δε σημειώνει δραστικές αλλαγές, έχει διαμορφωθεί και πλησιάζει τη σημερινή της μορφή. Οι σημαντικότερες μεταβολές που καταγράφονται σ΄ αυτή την περίοδο αφορούν τη μορφολογία, τη σύνταξη και το λεξιλόγιο.
Φωνολογικό επίπεδο
Την περίοδο αυτή ολοκληρώνεται η μορφή του φωνολογικού συστήματος της γλώσσας, αφού το /u/ συνεχίζει να προσθιώνεται με αποτέλεσμα τον ολοκληρωτικό ιωτακισμό του κατά τον 10ο  αιώνα. Από τότε και μέχρι σήμερα το φωνηεντικό σύστημα της Ελληνικής αποτελείται από πέντε μέλη:/a/, /e/,/i/,/o/,/u/. Το φαινόμενο της συνίζησης των φωνηεντικών διαδοχών ea, ia, eo, io, iu προκάλεσε τη δημιουργία του ημιφώνου  [j]  με παράλληλη ουρανικοποίηση του προηγούμενου συμφώνου: φωλέα> φωλεά> φωλιά, παλαιός> παλιός. Κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν οι καταχρηστικές δίφθογγοι της Νεοελληνικής γλώσσας, δίφθογγοι στις οποίες το ημίφωνο [j]  προηγείται των φωνηέντων /a/, /e/,/o/,/u/.
Η μεταβολή του τονισμού από μουσικό σε δυναμικό μετατόπισε το κέντρο βάρους του τόνου από το ύψος στην ένταση της φωνής. Η ολοκλήρωση αυτής της μεταβολής ανάγεται στην περίοδο της Κοινής και είχε ως αποτέλεσμα μεγάλες αλλαγές στο φωνολογικό σύστημα της γλώσσας. Επέφερε φωνηεντικές αλλοιώσεις που κυμαίνονται από απλές στενώσεις μέχρι σίγησης ή συγκοπής των φωνηέντων. Τέτοιες συγκοπές φωνηέντων έγιναν σε συγκεκριμένα μορφολογικά περιβάλλοντα, όπως για παράδειγμα στα δευτερόκλιτα αρσενικά και ουδέτερα σε –ios/ -ion: κύρις<κύριος, Αντώνις<Αντώνιος, Γεώργις<Γεώργιος, ελάφιν<ελάφιον, οψάριν<οψάριον, παιδίν<παιδίον, τροπάριν<τροπάριον κ.λπ. Από το τέλος της πρώιμης μεσαιωνικής περιόδου εμφανίστηκε η τάση για σίγηση του αρκτικού άτονου φωνήεντος σε πολλές λέξεις. Η παρασύνδεση του αρκτικού φωνήεντος της λέξης με το άρθρο (στα ονόματα) και με τις προσωπικές αντωνυμίες στα ρήματα οδηγούσαν πολλές φορές σε λάθος χωρισμό ή μετακίνηση των ορίων του μορφήματος: η ημέρα>η μέρα, το ομμάτιον> το ομάτιν>το μάτιν, ολίγος>λίγος, υψηλός>ψηλός, οδόντι>δόντι, οσπίτιον>σπίτι, ευρίσκω>βρίσκω, εσχάρα>σχάρα, εξυπνώ>ξυπνώ. Συνεπεία αυτών των φωνηεντικών συγκοπών εμφανίστηκαν ήδη στην πρώιμη μεσαιωνική περίοδο ορισμένα αρκτικά μορφήματα που χαρακτηρίζουν την νεότερη Ελληνική γλώσσα: -ξε (εκβάφω> εξ-έβαψα> ξέ-βαψα> ξε-βάφω, εκφορτώνω> εξ-εφόρτωσα>ξε-φορτώνω).
Κατά την περίοδο αυτή ολοκληρώνεται και το φαινόμενο της σίγησης του ληκτικού –ν στα ονόματα: ταμίαν> ταμία, τιμήν> τιμή, ουρανόν> ουρανό. Η τάση αυτή παρατηρείται ήδη από την περίοδο της Κοινής, όπου διαφαίνεται μια αμφιβολία στη χρήση του ληκτικού –ν, συναντάται εκεί που κανονικά δεν χρειάζεται και λείπει από εκεί που χρειάζεται: την ψυχή αντί την ψυχήν, το  θέλημαν αντί το θέλημα. Στο τέλος της περιόδου η χρήση του ληκτικού –ν στα ονόματα εκλείπει εκτός από τη γενική πληθυντικού, στο άρθρο τον, την, έναν (σε ορισμένα περιβάλλοντα). Περίπου η ίδια τάση παρατηρείται και στο ληκτικό –ν των ρημάτων, το οποίο διατηρήθηκε σε ορισμένους τύπους γ΄ πληθυντικού: γράφουν, έγραψαν, γράφτηκαν κ.λπ. και σε μερικά ληκτικά μορφήματα του μεσοπαθητικού παρατατικού: ντυνόμουν, ντυνόσουν, ντυνόταν κ.λπ. Η περαιτέρω εξάπλωση του φαινομένου της σίγησης του ληκτικού –ν συνεχίζεται μέχρι και σήμερα λόγω της τάσης της Νεοελληνικής να λήγει σε ανοικτές συλλαβές: γράφουν>γράφουνε, έγραψαν>γράψανε, γράφτηκαν>γραφτήκανε κ.λπ.
Μορφοσυντακτικό επίπεδο
Στην περίοδο αυτή συνεχίζεται και ολοκληρώνεται η μεταδόμηση του ονοματικού συστήματος της Ελληνικής που είχε αρχίσει κατά την περίοδο της Κοινής. Η δομή του ονόματος εξελίχθηκε σε ένα απλό συμμετρικό σύστημα, οικονομικά διαρθρωμένο σε δύο κύριες μορφολογικές κατηγορίες, τα δικατάληκτα ή δίπτωτα και τα τρικατάληκτα ή τρίπτωτα σε αντίθεση με τη μεγάλη μορφολογική ποικιλία που χαρακτηρίζει το ονοματικό σύστημα της αρχαίας. Τα ληκτικά μορφήματα περιορίστηκαν σε τρία και δύο αντιστοίχως τόσο στον ενικό όσο και στον πληθυντικό αριθμό. Με την ολοκλήρωση του μεταπλασμού όλων των κλιτικών μοντέλων του ονόματος της αρχαίας γλώσσας διαμορφώθηκε ήδη στους όψιμους χρόνους της μεσαιωνικής περιόδου η σημερινή δομή του νεοελληνικού ονόματος, μια δίπτωτη και μια τρίπτωτη: Δικατάληκτα: αρσενικού γένους: πατέρ-(ας, α, ες, ων), εργάτ-(ης, η, ες, ών), θηλυκού γένους:  χώρ- (α, ας, ες, ών), αυλ- (ή, ής, ές, ών), πόλ- (η, ης/εως, εις, εων), ουδετέρου γένους: δέντρ- (ο, ου, α, ων), παιδ- (ί, ιού, ιά, ιών), γράμ- (μα, ματος, ματα, μάτων), λάθ- (ος, ους, η, ών). Τρικατάληκτα: τόπ- (ος, ου, ο, οι, ων, ους).
Δείγματα Μεσαιωνικής ελληνικής
Έπος του Διγενή Ακρίτα, Χειρόγραφο Ε (Απόσπασμα αντιπροσωπευτικό της ομιλουμένης, καθημερινής γλώσσας) Καὶ ὡς εἴδασιν τὰ ἀδέλφια της τὴν κόρην μαραμένην, ἀντάμα οἱ πέντε ἐστέναξαν, τοιοῦτον λόγον εἶπαν: 'Ἐγείρου, ἠ βεργόλικος, γλυκύν μας τὸ ἀδέλφιν˙ ἐμεῖς γὰρ ἐκρατοῦμαν σε ὡς γιὰ ἀποθαμένην καὶ ἐσὲν ὁ Θεὸς ἐφύλαξεν διὰ τὰ ὡραῖα σου κάλλη. Πολέμους οὐ φοβούμεθα διὰ τὴν σὴν ἀγάπην.
Μετάφραση: Και σαν είδαν τα αδέλφια της το κορίτσι μαραμένο, μαζί κι οι πέντε αναστέναξαν, τέτοιο λόγο είπαν: Σήκω, βεργολυγερή, γλυκιά μας αδελφή˙ εμείς σε είχαμε για πεθαμένη και εσένα ο Θεός σε φύλαξε για τα ωραία σου κάλλη Πολέμους δε φοβούμαστε για τη δική σου αγάπη Ιωάννου Μόσχου (6ου αι.), Λειμών πνευματικός, 143. (Απόσπασμα αντιπροσωπευτικό της λόγιας γραπτής γλώσσας)
Παρεβάλομεν εἰς τὴν Θηβαΐδα καὶ συνετύχομεν εἰς τὴν Ἀντινόου πόλιν τῷ σοφιστῇ Φοιβάμωνι ὠφελείας χάριν· καὶ διηγήσατο ἡμῖν λέγων ὅτι Λῃστής τις ἧν περὶ τὰ μέρη τῆς Ἑρμουπόλεως ὀνόματι Δαβίδ, πολλοὺς γυμνώσας, πολλοὺς δὲ καὶ φονεύσας καὶ πάμπολλα κακὰ ποιήσας, ἵνα οὕτως εἴπω, ὡς οὐδείς ἄλλος. Ἐν μιᾷ οὖν ὡς ἔτι ἧν εἰς τὸ ὄρος λῃστεύων ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ πλείους τῶν τριάκοντα, ἧλθεν εἰς ἑαυτὸν κατανυγεὶς ἐφ' οἷς κακῶς διεπράξατο καὶ καταλιπὼν ἅπαντας τοὺς μετ' αὐτοῦ, ἀπῆλθεν εἰς μοναστήριον. Καὶ κρούσαντος αὐτοῦ τὸν πυλῶνα τοῦ μοναστηρίου ἐξῆλθεν ὁ πυλωρὸς καὶ λέγει αυτῷ · Τὶ θέλεις ; Ὁ δὲ ἀρχιλῃστὴς λέγει αυτῷ· Μοναχὸς θέλω γενέσθαι. Καὶ εἰσελθὼν ὁ θυρωρὸς ἀπήγγειλεν τῷ ἀββᾷ τὰ περὶ αὐτοῦ. Ἐξελθὼν οὗν ὁ ἀββᾶς καὶ θεωρήσας αὐτὸν ὅτι γέρων ὑπῆρχεν, λέγει αὐτῷ· Οὐ δύνασαι ὧδε εἶναι, ὅτι πολὺν κόπον ἔχουσι οἱ αδελφοὶ καὶ ἡ ἄσκησις αὐτῶν μεγάλη ἐστίν, καὶ εἶ λοιπὸν ἄλλης ἕξεως καὶ τὸν κανόνα τοῦ μοναστηρίου οὐ δύνασαι ὑπερενεγκεῖν. Ὁ δὲ παρεκάλει λέγων· Ναί, ποιῆσαι ἔχω, μόνον δέξαι με. Ὁ δὲ ἀββᾶς ἐπέμενεν λέγων· Οὐ ποιεῖς. Τότε λέγει αὐτῷ ὁ αρχιλῃστής. Ἵνα γινώσκῃς ὅτι ἐγὼ Δαβὶδ εἰμι, ὁ ἀρχιλῃστής, καὶ διὰ τοῦτο ἦλθον ὧδε ἵνα κλαύσω τὰς ἁμαρτίας μου· εἰ δ' οὐ θέλεις δέξασαθαί με ὅρκοις σε πληροφορῶ μὰ τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ οὐρανῷ· ὑπάγω πάλιν εἰς τὴν προτέραν μου τέχνην καὶ φέρω οὕς εἶχον μετ' ἐμαυτοῦ καὶ πάντας ὑμᾶς φονεύω καὶ στρέφω καὶ τὸ μοναστήριον ὑμῶν. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἀββᾶς ἐδέξατο αὐτὸν ἔνδον τοῦ μοναστηρίου καὶ ἀποκείρας αὐτὸν δέδωκεν αὐτῷ τὸ ἅγιον σχῆμα. Ἤρξατο οὖν ἀγωνίζεσθαι καὶ τῇ ἐγρατείᾳ καὶ τῇ ὑπακοῇ καὶ ταπεινοφροσύνῃ πάντας τοὺς ἐν τῷ μοναστηρίῳ περὶ τὰ ἑβδομήκκοντα ὀνόματα. Πάντας οὖν ὠφελῶν πάντων ὑπογραμμὸς γέγονεν. Ἐν μιᾷ οὖν καθημένου αὐτοῦ ἐν τῷ κελλίῳ αὐτοῦ ἐνεπέστη ἄγγελος Κυρίου λέγων αὐτῷ. Δαβίδ, Δαβίδ, συνεχώρησεν σοι Κύριος Θεὸς τὰς ἁμαρτίας σου καὶ ἔσῃ ἀπὸ τοῦ νῦν σημεῖα ποιῶν. Ὅς αποκριθεὶς εἶπεν τῷ ἀγγέλῳ. Οὐ δύναμαι πιστεῦσαι ὅτι ἐκεῖνα ὅλα τὰ ἁμαρήματα μου τὰ βαρύτερα ψάμμου θαλάσσης συνεχώρησεν ὁ Θεὸς ἐν ὁλίγῳ χρόνῳ. Ὁ δὲ ἄγγελος λέγει αὐτῷ· Εἰ τοῦ ἱερέως Ζαχαρία, ἀπιστήσαντός μοι διὰ τὸν υἱὸν οὐκ ἐφεισάμην, ἀλλ' ἐδέσμευσα αὐτοῦ τὴν γλῶσσαν, παιδεύων αὐτὸν μὴ ἀπιστεῖν τοῖς λαληθεῖσιν ὑπ' ἐμοῦ, σοῦ ἔχω φείσασθαι; Διὸ ἔσῃ μὴ λαλῶν ἀπὸ τοῦ νῦν τὸ παράπαν. Ὁ δὲ ἀββᾶς Δαβὶδ ἔβαλεν μετάνοιαν λέγων· Ὅταν ἤμην εἰς τὸν κόσμον τὰ ἀθέμιτα καὶ τὰς αἱματοχυσίας ποιῶν ἐλάλουν, καὶ ὅτε θέλω δουλεῦσαι τῷ Θεῷ καὶ ὕμνους αὐτῷ προσφέρειν τὴν γλῶσσαν μου δεσμεύεις τοῦ μὴ λαλεῖν; Τότε ὁ ἄγγελος ἀπεκρίθη λέγων· Ἔσῃ εἰς τὸν κανόνα μόνον λαλῶν, ἔξωθεν δὲ τοῦ κανόνος σιωπῶν τὸ παράπαν. Ὅπερ καὶ γέγονεν. Πολλὰ γὰρ σημεῖα δι'αὐτοῦ ὁ Θεὸς ἐποίησεν. Ἔψαλλεν δὲ τοὺς ψαλμοὺς, ἄλλο δὲ ῥῆμα ἢ μέγα ἢ μικρὸν ἠδύνατο λαλῆσαι. Ὁ δὲ διηγησάμενος ἡμῖν ταῦτα ἔλεγεν ὄτι Πολλάκις ἐθεασάμην αὐτόν, καὶ ἐδόξασα τὸν Θεόν.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές γλώσσες Κατηγορία:Μεσαιωνική ελληνική ιστορία
Θεοφανία Παπαθωμά
Η Θεοφανία Παπαθωμά (Σέρρες, 21 Μαρτίου 1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων.
Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Κώστα Καζάκου και Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει δίπλωμα άσκησης δικηγορίας.
Σταδιοδρομία
Το ντεμπούτο της στην ηθοποιία και τη τηλεόραση το έκανε το 1998, ως πρωταγωνίστρια στη σειρά του Μανούσου Μανουσάκη, "Άγγιγμα ψυχής" στον ΑΝΤ1, με συμπρωταγωνιστή τον Σταύρο Ζαλμά. Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε το 2002, στη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου "Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου".
Έχει γράψει και σκηνοθετήσει δύο μικρού μήκους ταινίες, το "Φύγε Εσύ - Έλα Εσύ" που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Δράμας το 2008 και την "Επέτειο".
Έχει συγγράψει τέσσερα παιδικά βιβλία, "Οι Περιπέτειες του Ηρακλή Μπιμπερό", α) Η Σύλληψη, β) Η Κύηση, γ) Η Γέννηση, και το παιδικό μιούζικαλ "Ήρθαν τα Χριστούγεννα". Έχει μεταφράσει τέσσερα θεατρικά έργα, ενώ έχει σκηνοθετήσει και το θεατρικό έργο του Νιλ Σάιμον, "Ο Τελευταίος Εραστής".
Έχει λάβει δύο βραβεία ως ηθοποιός: αγαπημένης ηθοποιού για το "Άγγιγμα ψυχής" και καλύτερης ηθοποιού για το "Ακροβατώντας".
Προσωπική ζωή
Το 2006 παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Πασχάλη Τσαρούχα, με τον οποίο την ίδια χρονιά απέκτησε έναν γιό, τον Αχιλλέα. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το 2012, ενώ το διαζύγιό τους βγήκε το 2013. Από τότε είναι ζευγάρι με τον μουσικό Γρηγόρη Πετράκο και έχουν αποκτήσει δύο κόρες, την Αγάπη (γενν. 2015) και την Αθηνά (γενν. 2017).
Φροντινιάν
Το Φροντινιάν (γαλλικά: Frontignan, οξιτανικά: Frontinhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φροντινιαναί (γαλλικά: Frontignanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αμεινίας
Ο Αμεινίας ήταν αρχαίος Έλληνας πυθαγόρειος φιλόσοφος, που άκμασε στα τέλη του 6ου και στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και υπήρξε δάσκαλος του Παρμενίδη. Η δύναμη της προσωπικότητας του Αμεινία διαφαίνεται από το γεγονός ότι κατάφερε να απομακρύνει τον Παρμενίδη από την πολιτική, παρότι η αριστοκρατική του καταγωγή και ο πλούτος του τον προόριζαν για αυτή, και να τον φέρει στην ήρεμη και μετρημένη φιλοσοφική σκέψη.
Παραπομπές
Αμεινιας
Κριώα
H Κριώα (Κριώα ή Κριῶα), (ο δήμος: Κριώας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Κριώας, ήταν δήμος των Μεσογείων ή του Άστεως. Αν θεωρηθεί, σύμφωνα με μια από τις εκδοχές της ελληνικής μυθολογίας, ότι ο επώνυμος ήρωας του δήμου της Παλλήνης, ήταν ο Τιτάνας Πάλλας, ο γιος του Κριού και όχι ο γιος του βασιλιά της αρχαίας Αθήνας Πανδίονα, τότε ο δήμος της Κριώας πιθανώς να βρισκόταν κοντά στον δήμο της αρχαίας Παλλήνης, αλλά η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού παραμένει άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος Κριώας βρίσκονταν στην περιοχή του Νταού Πεντέλης, στο Πεντελικό όρος.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Κριώας
Ο δημότης της αρχαίας Κριώας ονομαζόταν Κριωεύς. Ο αγαθός Ευελπίδης, ένας από τα κεντρικά πρόσωπα στην κωμωδία «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, αναφερόταν ως προερχόμενος από τον δήμο της Κριώας.
Προσωπικότητες από την Κριώα
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Κριώας, όπως ο βουλευτής Βαρίγης ο Κριωεύς, ο βουλευτής Βασιλείδης ο Κριωεύς, ο Γλαυκίας ο Κριωεύς γιος του Ηρακλείδου, ο βουλευτής Διογένης ο Κριωεύς, ο Διονυσόδωρος ο Κριωεύς γιος του Απολλωνίου, Πολύευκτος ο Κριωεύς κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Αλεξόπυργος Λήμνου
Ιστορικές αναφορές
"...εδόθη... γη κατά την Θεόσωστον νήσον Λήμνον, Άνω Χωρίον ονομαζομένη, πλησίον του αιγιαλού και του χωρίου του Πισπέραγος ένθα και πύργον εκ βάθρων ανήγειρε..."
Το Άνω Χωρίον αναφέρεται και το 1361 σε κώδικα της μονής Μεγ. Λαύρας ενώ ο αναφερόμενος πύργος ταυτίζεται με τον Αλεξίου Πύργο, ονομασία που αποδίδεται στον αυτοκράτορα Αλέξιο Β΄ Κομνηνό, στην εποχή του οποίου (1180-83) κτίστηκε η μονή.
Περιγραφή
Στο μετόχι διατηρείται το αναστηλωμένο δίπατο κτιριακό συγκρότημα με την τράπεζα, τα κελιά, τους ξενώνες, το πέτρινο πηγάδι στον περίβολο και τους λοιπούς χώρους. Στο χώρο δεσπόζει ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, βασιλική του 14ου αιώνα που ανακαινίστηκε το έτος ΑΧΝΑ΄, δηλαδή το 1651, από το μοναχό Γαλακτίωνα, σύμφωνα με εντοιχισμένη κακότεχνη μαρμάρινη επιγραφή:
"ΑΝΑΚΑΙΝΗΣΤΗ Ο ΝΑΟΣ ΟΥΤΟΣ ΗΠΟ ΓΑΛΑΚΤΗΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΕΤΟΣ ΑΧΝΑ΄".
Νεότερα χρόνια
Την περίοδο από το 1856 έως το 1859 το μετόχι ήταν ακατοίκητο. Όμως, φορολογήθηκε στα βασιλικά δοσίματα με 300 γρόσια. Το 1916 ήταν ενεργό με ηγούμενο τον ιεροδιάκονο Φώτιο, ο οποίος του Σωτήρος (6 Αυγούστου) "μετά την θείαν λειτουργίαν παρέθεσεν γεύμα εις αρκετόν πλήθος προσκυνητών που είχεν συρρεύσει εκ των πέριξ χωρίων" (εφ. Λήμνος, φ. 37, 14/8/1916).
Το 1927 κατείχε έκταση 2.500 στρεμμάτων, η οποία απαλλοτριώθηκε και μοιράστηκε σε ακτήμονες κατοίκους των χωριών Πεσπέραγο, Αγγαριώνες, Σαρπί, Πορτιανού και σε πρόσφυγες της Νέας Κούταλης.
Πηγές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Λήμνο
Αλβίνος
Ο Αλβίνος ήταν αρχαίος Έλληνας πλατωνικός φιλόσοφος, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. στη Σμύρνη και υπήρξε μαθητής του Θέωνα του Σμυρναίου και του Γαΐου του Πλατωνικού. Με τη σειρά του ο Αλβίνος υπήρξε δάσκαλος του διάσημου γιατρού Γαληνού. Ο Αλβίνος συνέγραψε μία εισαγωγή στα συγγράμματα του Πλάτωνα, τον «Πρόλογο», η οποία σώζεται, καθώς και μία πραγματεία για την πλατωνική διδασκαλία, τον «Διδασκαλικό».
Στον «Πρόλογο», αφού πρώτα επεξηγεί τη φύση του πλατωνικού διαλόγου, συγκρίνοντας τα έργα αυτά με μικρά δράματα, ο Αλβίνος υποδιαιρεί τους πλατωνικούς διαλόγους σε 4 κατηγορίες (τάξεις): τους λογικούς, τους κριτικούς, τους φυσικούς και τους ηθικούς. Αναφέρει επίσης μία άλλη ταξινόμησή τους σε τετραλογίες, σύμφωνα με τα θέματά τους. Συμβουλεύει ότι οι διάλογοι Αλκιβιάδης, Φαίδων, Πολιτεία και ''Τιμαίος πρέπει να διαβάζονται σε σειρά.
Παραπομπές
Αλβινος Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Ζε Ρομπέρτο
Ο Ζοζέ Ρομπέρτο ντε Σίλβα Ζούνιορ (πορτογαλικά: José Roberto da Silva Júnior, γεννήθηκε 6 Ιουλίου 1974, Σάο Πάολο), κοινώς γνωστός ως Ζε Ρομπέρτο (Zé Roberto), είναι Βραζιλιάνος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αριστερός πλάγιος αμυντικός ή αριστερός πλάγιος μέσος. Τώρα είναι τεχνικός σύμβουλος στην Παλμέιρας.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Ζε Ρομπέρτο ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες νέων της Παλέστρα ντε Σάο Μπερνάρντο, αλλά ήταν ενώ έπαιζε για την Πορτουγκέσα, ως αριστερός πλάγιος αμυντικός, που έγινε γνωστός σε ολόκληρη τη Βραζιλία, αφού η ομάδα τερμάτισε δεύτερη τη σεζόν 1996 της Σέριε Α.
Το πρώτο εξάμηνο του 1998, ο Ζε Ρομπέρτο έπαιξε για τη Φλαμένγκο, υπό τον προπονητή Πάουλο Αουτουόρι, μαζί με τους Ρομάριο, Παλίνια, Ζουάν (ο οποίος αργότερα θα έπαιζε για τις Λεβερκούζεν και Ρόμα) και τον πρώην συμπαίκτη του στην Πορτουγκέσα, Rodrigo Fabri, στο Καμπεονάτο Καριόκα του Ρίο ντε Τζανέιρο, τερματίζοντας απογοητευτικά στη δεύτερη θέση. Ακολούθως, υπέγραψε με τη γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν.
Μπάγερ Λεβερκούζεν
Έγινε μέλος της Μπάγερ Λεβερκούζεν το καλοκαίρι του 1998. Ήταν στο Λεβερκούζεν που πραγματικά έφτιαξε το όνομά του και έγινε γρήγορα δημοφιλής προσωπικότητα στην ομάδα. Κατά τη διάρκεια της τετραετούς παραμονής του,η Μπάγερ έκανε την πιο επιτυχημένη περίοδο, τερματίζοντας δεύτερη στη Μπούντεσλιγκα σε τρεις περιπτώσεις.
Στις 4 Δεκεμβρίου 2001, άνοιξε το σκορ με ένα ελεύθερο λάκτισμα στο 64ο λεπτό εναντίον της Ντεπορτίβο δε Λα Κορούνια, καθώς η Μπάγερ νίκησε με 3-0 στο συνολικό σκορ στο δεύτερο στάδιο των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Μετά τη νίκη της Μπάγερ επί της Λίβερπουλ στον προημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2001-02 στις 9 Απριλίου 2002, Ζε Ρομπέρτο ανακοίνωσε ότι θα ενταχθεί μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του, Μίχαελ Μπάλακ, στη Μπάγερν Μονάχου. Παρά τους περισπασμούς της μεταγραφής, ο Ζε Ρομπέρτο βοήθησε την Μπάγερ να φτάσει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στις 15 Μαΐου 2002, όπου η ομάδα έχασε με 2-1 από τον πρώην σύλλογο του, Ρεάλ Μαδρίτης, στη Γλασκόβη. Σε τέσσερα χρόνια στην ομάδα ο Ζε Ρομπέρτο εμφανίστηκε σε 113 αγώνες πρωταθλήματος, σημειώνοντας 16 γκολ.
Μπάγερν Μονάχου και Σάντος
αριστερά|μικρογραφία|247x247εσ| Ο Ζε Ρομπέρτο με τη [[Μπάγερν Μονάχου στη Μπούντεσλιγκα το 2006.]] Τον Μάιο του 2002, έγινε μέλος της Μπάγερν Μονάχου με αναφερόμενο κόστος μεταγραφής 12 εκατομμυρίων ευρώ, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο, μαζί με τον Γερμανό Σεμπάστιαν Ντάισλερ και τον πρώην συμπαίκτη του στη Λεβερκούζεν Μίχαελ Μπάλακ. Με τη Μπάγερν κατέκτησε το εγχώριο πρωτάθλημα και κύπελλο τρεις φορές μεταξύ 2002 και 2006. Δεν ήταν βασικός παίκτης στα σχέδια του νέου προπονητή, Φέλιξ Μάγκατ και έφυγε από την ομάδα το 2006.
Ως ελεύθερος παίκτης, ο Ζε Ρομπέρτο υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ του Μοντεβιδέο, μία ομάδα για την οποία δεν θα έπαιζε ποτέ. Στις 31 Αυγούστου 2006, ανακοινώθηκε ότι θα ενταχθεί στη Σάντος για ένα έτος. Βοήθησε την ομάδα να κερδίσει το Καμπεονάτο Παουλίστα το 2007, όπου ήταν ο πρώτος του τίτλος σε βραζιλιάνικη διοργάνωση. Σημείωσε επτά γκολ στο Κόπα Λιμπερταδόρες 2007, όπου η Σάντος έφτασε στους ημιτελικούς. Κατά τη διάρκεια του χρόνου του με τη Σάντος εμφανίστηκε σε 48 επίσημους αγώνες, όπου σημείωσε 12 γκολ, παίζοντας για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του ως επιθετικός μέσος.
Στις 22 Ιουνίου 2007, ανακοινώθηκε ότι θα επιστρέψει στη Μπάγερν Μονάχου, η οποία πλήρωσε ένα εκατομμύρια ευρώ στη Νασιονάλ για διετές δανεισμό. Δήλωσε, «Ήταν σαν να μην είχα μείνει μακριά», καθ' οδόν προς την κατάκτηση του τέταρτου πρωταθλήματος με τους Βαυαρούς. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2007-08, σημείωσε πέντε γκολ και είχε επιρροή στο νταμπλ της Μπάγερν. Ο ανανεωμένος Ζε Ρομπέρτο απέδειξε όλες τις πρόσφατα αποκτηθείσες δεξιότητές του σκοράροντας πέντε γκολ και σχηματίζοντας μια σταθερή συνεργασία με τον Μαρκ Φαν Μπόμελ στο νέο του ρόλο ως αμυντικός μέσος.
Έκανε μια επιτυχημένη αρχή στην σεζόν 2008–09, σημειώνοντας τέσσερα γκολ στις πρώτες 11 εκκινήσεις του. Ολοκλήρωσε τη δεύτερη θητεία του στη Μπάγερν με 59 αγώνες πρωταθλήματος, σημειώνοντας εννέα γκολ. Αποχώρησε από τον σύλλογο στο τέλος της σεζόν 2008-09, αφού τα στελέχη της Μπάγερν αρνήθηκαν να του προσφέρουν ένα νέο διετές συμβόλαιο.
Αμβούργο
Το συμβόλαιό του με την Μπάγερν είχε ισχύ έως τις 30 Ιουνίου 2009. Ο σύλλογος του πρόσφερε ένα συμβόλαιο μέχρι το 2010, όμως ο Ζε Ρομπέρτο αρνήθηκε την προσφορά. Το Αμβούργο ΣΦ ανακοίνωσε επίσημα την υπογραφή του Ζε Ρομπέρτο με διετές συμβόλαιο στις 2 Ιουλίου 2009. Ωστόσο, ο Der Spiegel ανέφερε ότι το Αμβούργο πλήρωσε 4 εκατομμύρια ευρώ για υπογραφή συμβολαίου στον μάνατζερ του Ζε Ρομπέρτο, Ζουάν Φίζερ, στον οποίο η Μπάγερν πλήρωσε επίσης 1 εκατομμύριο ευρώ το 2007. Τον Μάιο του 2011, ο Ζε Ρομπέρτο επιβεβαίωσε ότι δεν θα ανανεώσει το συμβόλαιό του με τη γερμανική ομάδα, επειδή ήθελε ένα μεγαλύτερο συμβόλαιο από το νέο που του προσέφερε ο σύλλογος.
Αλ Γκαράφα
Στις 10 Ιουλίου 2011, ο Ζε Ρομπέρτο υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη καταριανή Αλ Γκαράφα, την οποία βοήθησε να κερδίσει το Κύπελλο Εμίρη του Κατάρ του 2012.
Επιστροφή στη Βραζιλία
Μετά από μια σεζόν με την Αλ Γκαράφα, ο Ζε Ρομπέρτο επέστρεψε στη Βραζιλία τον Μάιο για να ενταχθεί στην Γκρέμιο, βοηθώντας τη να τερματίσει στην τρίτη θέση στο Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α. Στις 10 Δεκεμβρίου 2012, εξέφρασε την επιθυμία του να αποσυρθεί στη Γκρέμιο μετά την παράταση του συμβολαίου του για ένα ακόμη έτος.
Παλμέιρας
μικρογραφία| Ο Ζε Ρομπέρτο με την [[Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας|Παλμέιρας το 2017.]] Στις 22 Δεκεμβρίου 2014, ο Ζε Ρομπέρτο εντάχθηκε στην Παλμέιρας με μονοετές συμβόλαιο, με ισχύ έως τις 31 Δεκεμβρίου 2015. Ορίστηκε αμέσως αρχηγός της ομάδας, βοηθώντας τη να κερδίσει Κύπελλο Βραζιλίας του 2015, στο οποίο σημείωσε τέσσερα γκολ. Στο Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α, η Παλμέιρας τερμάτισε στην 9η θέση. Υπέγραψε μονοετή επέκταση συμβολαίου στις 19 Οκτωβρίου 2015, με ισχύ μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2016. Στις 28 Νοεμβρίου 2016, κέρδισε το πρώτο του Πρωτάθλημα Βραζιλίας, δηλώνοντας μετά τον τελικό αγώνα εναντίον της Σαπεκοένσε ότι δεν θα αποσυρθεί στο τέλος της σεζόν. Τελικά, στις 9 Δεκεμβρίου, υπέγραψε νέο συμβόλαιο με την Παλμέιρας, διατηρώντας τον στο σύλλογο μέχρι το τέλος του 2017. Στις 24 Νοεμβρίου, ανακοίνωσε ότι ο αγώνας Παλμέιρας εναντίον της Μποταφόγκο δύο ημέρες αργότερα θα ήταν ο τελευταίος της σταδιοδρομίας του και ότι ύστερα θα αποσυρθεί σε ηλικία 43 ετών.
Διεθνής καριέρα
Ο Ζε Ρομπέρτο ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1998 και του 2006. Το 1998, βοήθησε τη Σελεσάο να φτάσει στον τελικό, κάνοντας μία εμφάνιση, αλλά ήταν στον πάγκο καθώς η Βραζιλία έχασε από τη οικοδέσποινα Γαλλία με 3-0. Έμεινε εκτός του νικηφόρου ρόστερ της Βραζιλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 λόγω τραυματισμού στην κνήμη. Ο Ζε Ρομπέρτο σημείωσε το τρίτο και τελευταίο γκολ της Βραζιλίας σε μία εμφάνιση που του απέφερε τη διάκριση του «Παίκτη του Αγώνα» στον αγώνα του δεύτερου γύρου εναντίον της Γκάνας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 στη Γερμανία.
Ο Ζε Ρομπέρτο βοήθησε τη Βραζιλία να κερδίσει τις εκδόσεις 1997 και 1999 του Κόπα Αμέρικα, σημειώνοντας το τρίτο γκολ της Βραζιλίας στη νίκη με 3-1 επί της Βολιβίας στον τελικό στις 26 Ιουνίου 1997.
Εκπροσώπησε επίσης τη Βραζιλία στα Κύπελλα Συνομοσπονδιών του 1997 και του 2005 στη Σαουδική Αραβία και τη Γερμανία αντίστοιχα, κερδίζοντας και τα δύο. Έπαιξε και στα ενενήντα λεπτά του τελικού το 2005, καθώς η Βραζιλία νίκησε την Αργεντινή με 4-1 στις 29 Ιουνίου 2005.
Προσωπική ζωή
Ο Ζε Ρομπέρτο είναι παντρεμένος με τη Λουσιάνα, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: Έντρικ, Μίρια και Ισαμπέλι.
Ο Ζε Ρομπέρτο είναι Χριστιανός και έχει πει: «Εκτός από τη φήμη, τα χρήματα, από το να μην μπορώ να έχω τίποτα και σήμερα να είμαι σε θέση να έχουν τα πάντα, βρίσκω ότι η διαφορά είναι να έχω τον Θεό στην καρδιά μου, αποδεχόμενος τον Ιησού. Τα χρήματα θα τελειώσουν, η φήμη θα ξεχαστεί, αλλά ο Θεός είναι ξεχωριστός. Σήμερα έχω Θεό και αύριο θα ζήσω με τον Θεό σε ένα πολύ καλύτερο μέρος, δηλαδή τον παράδεισο».
Διεθνή
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Πορτουγκέσα ντε Ντεσπόρτος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Γκαράφα ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρέμιο Φουτεμπόλ Πόρτο Αλεγκρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας
Πλατεία Αιγύπτου (Αθήνα)
Η Πλατεία Αιγύπτου ήταν ιστορική πλατεία στο παλαιό βόρειο τέρμα της 1ης δημοτικής ενότητας της Αθήνας, στη διαδρομή προς τον άλλοτε εξοχικό προορισμό των Πατησίων. Η πλατεία βρισκόταν σε θέση μεταξύ της οδού Πατησίων και του Πεδίου του Άρεως, κοντά στα επιχειρηματικά και εκπαιδευτικά κτίρια τα οποία ανεγέρθηκαν από πολλούς Έλληνες Αιγυπτιώτες, άνωθεν της Ομονοίας και κατά μήκος της οδικής αρτηρίας.
Με την επέκταση του αστικού ιστού της Αθήνας βορείως και ανατολικώς της παλαιάς πόλης, η πλατεία διχοτομήθηκε με τη διάνοιξη της οδού Αλεξάνδρας όπου παλαιότερα λειτουργούσαν οι Φυλακές Αβέρωφ (σήμερα Θέμιδος Μέλαθρον) και τη διασύνδεση με τη δημοτική ενότητα των Αμπελοκήπων περιμετρικά του Λυκαβηττού. Εκείνη την εποχή άρχισε να μετατοπίζεται ο αστικός πληθυσμός στην περιοχή της Κυψέλης, ενώ παράλληλα άρχισε η δόμηση της περιοχής γύρω από το Άγιο Παντελεήμονα, στη σημερινή 6η δημοτική ενότητα. Την περίοδο 2007-2010 το εναπομείναν τμήμα της παλαιάς πλατείας μετατράπηκε σε υπόγειο ιδιωτικό χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων και υπέργειο αμαξοστάσιο των ΚΤΕΛ, καθέτως του υπαίθριου σταθμού της οδού Μαυρομματαίων.
Παραπλεύρως της πρώην πλατείας και στον οδικό άξονα της Πατησίων διασώζονται αρκετά ιστορικά κτίρια κατοικιών, αλλά και επαγγελματικών χρήσεων κυρίως εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος με στοιχεία αιγυπτιώτικου ρυθμού. Κοντινά τοπόσημα θεωρούνται το κτίριο στο οποίο διέμενε η Μαρία Κάλλας αλλά και το σωζόμενο Μέγαρο Λιβιεράτου μερικά μέτρα πιο μακριά, ενσωματώνοντας στοιχεία μπαρόκ. Αρκετά κτίρια μέχρι και σήμερα στεγάζουν θεατρικές και καλλιτεχνικές σχολές, επιμορφωτικά ινστιτούτα και ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.
Αιγύπτου
Ραμόν ντελ Βάγιε-Ινκλάν
right|thumb|250px| Άγαλμα του Ραμόν ντελ Βάγιε-Ινκλάν στη Μαδρίτη Ο Ραμόν Μαρία ντελ Βάγιε-Ινκλάν (ισπανικά: Ramόn Maria del Valle-Inclan, 28 Οκτωβρίου 1866 – 5 Ιανουαρίου 1936) ήταν Ισπανός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, κορυφαίος εκπρόσωπος της ανανεωτικής «Γενιάς του 1898» (ισπανικά: Generaciόn de 1898) στην πεζογραφία και δραματουργία της Ισπανίας και ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του μοντερνιστικού κινήματος στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βάγιε-Ινκλάν ήταν φυσιογνωμία εκκεντρική ως άνθρωπος και ως λογοτέχνης. Είχε δημιουργήσει σκόπιμα γύρω από τον εαυτό του μιαν ιδιόρρυθμη εικόνα με μακριά μαλλιά και γενειάδα, μαύρο καπέλο και μακρύ μαύρο πανωφόρι, περπάτημα αριστοκράτη, διάγοντας ταυτόχρονα μποέμικη ζωή. Ήταν τακτικός θαμώνας στα φιλολογικά στέκια της Μαδρίτης, όπως στο διάσημο Καφέ Χιχόν (Café Gijon) ή τη Σοκολατερία Σαν Χινές (Chocolatería San Ginés), όπου διακήρυττε υπεροπτικά τις λογοτεχνικές προτιμήσεις του, απολαμβάνοντας ζεστή σοκολάτα και σπανιόλικους λουκουμάδες, τα «τσούρρος» (churros).
Η ζωή του ήταν μια συνεχής αναζήτηση της περιπέτειας: ταξίδι στο Μεξικό προς αναζήτηση καλύτερης τύχης (1892), επίσκεψη στην Αργεντινή ως ηθοποιός με έναν περιοδεύοντα θίασο, ανταποκριτής στο γαλλικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1916), διευθυντής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών στη Ρώμη κλπ. Στον τομέα της πολιτικής, κυμάνθηκε από οπαδός της απόλυτης μοναρχίας (Καρλιστής) μέχρι τον αναρχισμό.
Ο Βάγιε-Ινκλάν πέθανε στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα (Santiago de Compostela) στις 5 Ιανουαρίου του 1936.
Λογοτεχνικός ανανεωτισμός
Ο Βάγιε-Ινκλάν άφησε ανεξίτηλη σφραγίδα στα ισπανικά γράμματα με τις συνεχείς προσπάθειές του να ανανεωθεί η ασταθής λογοτεχνική παραγωγή της χώρας του με καινοτόμες αφηγηματικές, θεατρικές και ποιητικές παρεμβάσεις.
Στις παραδοσιακές «τερτούλιας» (tertulias) της Μαδρίτης, όπου συγκεντρώνονταν στα πιο γνωστά καφέ της πόλης, όπως στο Καφέ Κομερθιάλ (Café Comercial) στην Γκλοριέτα δε Μπιλμπάο και το Καφέ Χιχόν (Café Gijόn) στην Πασέο δε Ρεκολέτος, διανοούμενοι, συγγραφείς και καλλιτέχνες με κοινά ενδιαφέροντα και συζητούσαν για πολιτική, τέχνη και λογοτεχνία, ιδιόρρυθμη και ριζοσπαστική υπήρξε η στάση του Βάγιε-Ινκλάν, ο οποίος κατήγγειλε τη λογοτεχνία της παρακμής και το στυλιζαρισμένο ύφος, αναζητώντας νέες εκφραστικές μορφές γραψίματος.
Επηρεασμένος από τους συμβολιστές της μοντέρνας σχολής – τους «μοντερνίστας» - καταγγέλει το κοινωνικό κατεστημένο, την εκμετάλλευση των χωρικών της υπαίθρου, τον ταρτουφισμό και την επιφανειακή ηθική της καλής κοινωνίας.
Η αισθητική και οι αντιλήψεις του για το ωραίο βρίσκουν την έκφρασή τους στο καινούργιο είδος και ύφος των φαρσοκωμωδιών του, τις «esperpentos», όπου σατιρίζει με εξπρεσιονιστικό λόγο και γκροτέσκο γελοιογραφικό ύφος την κοινωνική κατάπτωση, τον επαρχιωτισμό της μπουρζουαζίας και την πολιτική διαφθορά της άρχουσας τάξης στην Ισπανία.
Λογοτεχνική παραγωγή
Στο πλαίσιο των λογοτεχνικών πειραματισμών του, ο Βάγιε-Ινκλάν, που αποτελεί μεγάλη στροφή στο λογοτεχνικό τοπίο της Ισπανίας, ξεκινά το θεωρητικό οικοδόμημά των «esperpentos» και δημοσιεύει στα 1902 – 1905 τις Σονάτες: αναμνήσεις του μαρκήσιου ντε Μπραντομίν (Sonatas: Memorias del Marqués de Bradomín):''ελλ. μτφ. - Μαρία Κ. Καλφούντζου, εκδ. "Ροές", 2008'') που αποτελείται από τέσσερις νουβέλες σε ποιητική πρόζα, τις «Σονάτες» (Sonatas).
Καθεμία από τις σονάτες αυτές τιτλοφορείται με το όνομα μιας εποχής: η «Φθινοπωρινή σονάτα» (1902), με την ατμόσφαιρα της πατρίδας του της Γαλικίας, η «Σονάτα του καλοκαιριού» (1903), που ζωντανεύει την ατμόσφαιρα του Μεξικού, η «Σονάτα της άνοιξης» (1904), με αντανακλάσεις από την ιταλική αναγέννηση, και η «Σονάτα του χειμώνα» (1905), με φόντο τη Ναβάρρα του Δον Κάρλος.
Στον τομέα του μυθιστορήματος, γνωστότερα έργα του είναι: Σταυροφόροι της υπόθεσης (Los cruzados de la Causa. La guerra carlista} (1908 – 1909),  Τύραννος Μπαντέρας (Tirano Banderas. Novela de tierra caliente) (1926), Η Ιβηρική αρένα (El ruedo ibérico), (1927 – 1936),  Η αυλή των θαυμάτων (La corte de los milagros) (1927), Ζήτω ο αφέντης μου !  (Viva mi dueño!) (1928) κ. ά.
Ανάμεσα στα θεατρικά του έργα τα αξιολογότερα είναι τα δράματα: Η μυθιστορία των λύκων (Romance de lobos. Comedia bárbara dividida en tres jornadas) (1908), Μαρκησία Ροζαλίντα (La marquesa Rosalinda. Farsa sentimental y grotesca) (1913),  «Θεϊκά λόγια (Divinas palabras) (1920) :''ελλ. μτφ.Ιουλία Ιατρίδη, εκδ. "Δωδώνη" 1980 και Ερρίκος Μπελλιές, εκδ. "Ηριδανός", 2007), που αποτελεί και το αριστούργημά του, Τα φώτα της μποέμικης ζωής (Luces de Bohemia) (1920)  καθώς και οι φαρσοκωμωδίες Τα κέρατα του Δον Φριολέρα  (Los cuernos de Don Friolera) (1921): ελλ.μτφ. Νίκος Γκάτσος, εκδ. "Πατάκη", 2004) και Το κεφάλι του δράκου (La cabeza del dragón) (1904): ελλ. μτφ. Μαρία Χατζηεμμανουήλ, εκδ. "Λαγουδέρα", 2008'')
Στο χώρο της ποίησης, τέλος, ο εκκεντρικός οίστρος του Βάγιε-Ινκλάν εκφράζεται με αρτιότητα και συναίσθημα στη συλλογή ποιημάτων του Η πίπα του Κιφ (La pipa de Kif) (1919).
Μνημείο Βάγιε-Ινκλάν
Ένα περίτεχνο μπρούτζινο άγαλμα, αφιερωμένο στον Ισπανό δραματουργό Ραμόν ντελ Βάγιε-Ινκλάν, βρίσκεται στην κεντρική λεωφόρο της Μαδρίτης, Πασέο δε Ρεκολέτος (Paseo de Recoletos), όπου ο συγγραφέας απεικονίζεται με τη χαρακτηριστική γενειάδα του. Το έργο φιλοτεχνήθηκε από τον Ισπανό γλύπτη Φρανθίσκο Τολέδο Σάντσεθ (Francisco Toledo Sanchez, 1928 – 2004) και τοποθετήθηκε στη θέση αυτή το 1973.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι
Κοκκαλαίικα Μαγνησίας
Τα Κοκκαλαίικα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γενικά στοιχεία
Τα Κοκκαλαίικα βρίσκονται στους πρόποδες του βουνού Χαλκοδόνιο, σε υψόμετρο 190 μέτρα. Απέχουν περίπου 8 χλμ. Ν. από το Βελεστίνο (έδρα του δήμου) και 31 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Βόλο. Βόρεια του χωριού είναι το Αέρινο, δυτικά ο Άγιος Δημήτριος και το Περίβλεπτο ενώ στην ανατολική του άκρη περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1.
Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Περιβλέπτου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Άγιο Δημήτριο, το Ελευθεροχώρι, το Περίβλεπτο και την Κοκκίνα αποτελούν την κοινότητα Περβλέπτου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Περιβλέπτου του Δήμου Ρήγα Φεραίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 102 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Αγκαρυώνες Λήμνου
thumb|right|250px|Ο ναός του Αγ. Γεωργίου. thumb|right|250px|Βυζαντινή σαρκοφάγος στο πηγάδι του χωριού.
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Νέας Κούταλης. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου. Βρίσκεται σε μικρό ύψωμα στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νησιού με εξαιρετική θέα προς τον κόλπο του Μούδρου. Έχει 138 κατοίκους (απογραφή του 2001). Η τοπική κοινότητα Αγκαρυώνων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,797 χμ² (2011).
Ιστορικές αναφορές
Το χωριό αναφέρεται το 1396 σε κώδικα της μονής Παντοκράτορος με την μορφή Καριώνες, κάτι που οδήγησε κάποιους να θεωρήσουν ότι οφείλει την ονομασία του στην ύπαρξη καρυών, αν και δεν υπάρχουν καρυδιές στην περιοχή. Επίσης, σε απογραφικό δελτίο αναφέρεται πως το 1355 η Μονή Μεγίστης Λαύρας "είχε εις την Αρειώνην αμπέλιον", οικισμός που έχει ταυτιστεί με τους Αγκαρυώνες.
Ως Agrionis το σημειώνει κι ο Conze στο χάρτη του το 1858. Η θέση του χωριού πάνω σε μικρό ύψωμα που έχει εξαιρετική θέα προς τον κόλπο του Μούδρου, το καθιστούσε εξαιρετικό παρατηρητήριο -βίγλα- για τους βυζαντινούς.
Το όνομα
Σε μικρό λόφο, στο λεγόμενο Παλιόκαστρο, σώζονται ασήμαντα ερείπια πύργου, όπου υπήρχαν σκοπιές στη διάρκεια των Ορλοφικών (1770), οι λεγόμενες Αγκαρυώνες Βίγλες. Επομένως, η ονομασία ίσως προέρχεται από το "άγγαρον πυρ", την άσβεστη φωτιά που συντηρούσαν οι βιγλάτορες για να στέλνουν τα σχετικά σινιάλα.
Η λέξη είναι αρχαιοελληνική και αναφέρεται στην τραγωδία Αγαμέμνων του Αισχύλου (στίχ. 282-283):
"Ήφαιστος, Ίδης λαμπρόν, εκπέμπων σέλας φρυκτός δε φρυκτόν δεύρ’ απ’ αγγάρου πυρός έπεμπεν".
Στα κοινοτικά έγγραφα του 19ου αιώνα αλλά και μετέπειτα, το χωριό σημειώνεται ως Αγκαρυώνες και μόλις το 1940 «διορθώθηκε» σε Αγκαρυώνες.
Το μετόχι Λακτοβόιδι
Στα βόρεια των Αγκαρυώνων βρίσκεται η περιοχή Λακτοβόιδι, που σημειώνεται ως ιδιοκτησία της μονής Φιλοθέου σε χρυσόβουλο του 1355. Αργότερα ο τόπος αποτελούσε τουρκικό τσιφλίκι, το οποίο εξαγοράστηκε από τους εύπορους Αιγυπτιώτες Ευθύμιο Κελλάρη και Αντώνιο Βελισσαρίδη.
Το 1858 το επισκέφθηκε ο Conze, ο οποίος εντόπισε κομμάτια μάρμαρων σε ένα περιβόλι με σκιερά δέντρα, στο οποίο κατέφυγε να δροσιστεί.
Σήμερα υπάρχουν εκεί μόνο τα εξωκλήσια του Αγ. Αθανασίου και της Αγ. Παρασκευής. Το δεύτερο φέρει ενσωματωμένα μαρμάρινα μέλη στην τοιχοποιία του και την επιγραφή:
"ΚΤΗΜΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΒΕΛΙΣΑΡΙΔΗ ΤΗ 20 ΑΒΓΟΥΣΤ... 192..."
19ος αιώνας
Ως τα μέσα του 19ου αιώνα δεν υπάρχουν πληροφορίες για τους Αγκαρυώνες. Ήταν ένας πολύ μικρός οικισμός, οι κάτοικοι του οποίου απασχολούνταν κυρίως ως καλλιεργητές ή εργάτες στο μετόχι του Αλεξόπυργου και σε διάφορα τσιφλίκια, παλιότερα Τούρκων και, μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, Ελλήνων ιδιοκτητών. Αναφέρονται και κάποιοι ναυτικοί.
Σχετικά με την ίδρυση του χωριού και τις ασχολίες των κατοίκων ο δάσκαλος Αγγελής Μιχέλης σημειώνει:
"Το χωρίον τούτο αναπαρήχθη από τους κατά την άλωσιν καταστραφέντας κατοίκους του Παλαιοκάστρου, του ευρισκομένου παρά τα κτήματα Αντωνίου Βελισσαρίδου και υιών Ευθυμίου Κελλάρη και του οποίου ακόμη φαίνονται μερικά ερείπια ή ως μερικοί συμπεραίνουν ότι εκεί πλησίον υπήρχε Μονή της Πάτμου Ιωάννου του Θεολόγου εκ μερικών μαρμάρων ευρεθέντων. Οι κάτοικοι όθεν του καταστραφέντος Παλαιοκάστρου κατοικήσαντες αναγκαστικώς εις τα συγκέντρωμένα και παρά των Τούρκων κατασχεθέντα κτήματα Αγγαριώνων, εκαλλιέργουν αυτά προς όφελος των Τούρκων...
Το χωρίον ήτο ανέκαθεν μικροσκοπικόν, διότι οι κάτοικοί του, επίμορτοι καλλιεργηταί, ειργάζοντο εις τα τουρκικά κτήματα αφ’ ενός και αφ’ ετέρου εις τα μοναστηριακά. Όσοι δε σήμερον κατέχουν κτήματα, ηγόρασαν ταύτα παρά των Τούρκων..."
Εκτός από το Λακτοβόιδι, τουρκικά τσιφλίκια που εξαγοράστηκαν από εύπορους Λήμνιους ομογενείς υπήρχαν στις θέσεις: Κέντρα (αγορά Γ. Δημητριάδη), Παλιόκαστρον (πέρασε στο δημόσιο), Κωλυνάρα (εν μέρει δημόσιο, εν μέρει Αποστόλη Αγγαριωνίτη) και Κούκος (αγορά Εμμ. Κοκκιναρά).
Από τα κοινοτικά αρχεία γνωρίζουμε πως το 1854 οι Αγγαριώνες ήταν συγκροτημένος οικισμός με ιερέα τον Τριαντάφυλλο. Ο ναός του χωριού, ο Άγιος Γεώργιος, σημειώνεται ως «πτωχικόν εκκλησάκι». Το 1856 είχε 40 στρατεύσιμους άνδρες, οι οποίοι πλήρωσαν 575 γρόσια για να αποφύγουν τη στράτευση. Το 1858 που πέρασε ο Conze βρήκε μια σκαλιστή μαρμάρινη σαρκοφάγο στο πηγάδι του χωριού, η οποία υπάρχει μέχρι σήμερα.
Το 1863 στο χωριό κατοικούσαν 25 οικογένειες, που είχαν γίνει 28 το 1874, δείγμα ελάχιστης πληθυσμιακής αύξησης. Το ίδιο έτος υπήρχαν μόλις 31 σπίτια και υπαγόταν στη δημαρχία Κοντιά. Επειδή είχε πολύ μικρό πληθυσμό, δεν έστελνε αντιπρόσωπο στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.
Νεότερα χρόνια
Για τον ίδιο λόγο το 1918 οι Αγκαρυώνες δεν συγκρότησαν κοινότητα αλλά αποτέλεσαν οικισμό της κοινότητας Τσιμανδρίων και το 1919 της κοινότητας Πορτιανού. Ξεχωριστή κοινότητα συγκροτήθηκε το 1928 με 15 μόλις κατοίκους, οι οποίοι σύντομα αυξήθηκαν με την εγκατάσταση προσφύγων και ακτημόνων, στους οποίους μοιράστηκαν τα χωράφια της μονής.
Το 1935 είχε 45 οικογένειες. Έγιναν έργα ύδρευσης, φυτεύτηκαν δέντρα κλπ. Το 1924 κατασκευάστηκε μια όμορφη βρύση από κόκκινο πωρόλιθο με δαπάνη των Καρπασινού, Τσεπέλη κ.ά. Σχολείο είχε ιδρυθεί από το 1923 και λειτούργησε ως μονοθέσιο ως τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Το 1924 κτίστηκε το πρώτο διδακτήριο με εργασία των κατοίκων και δαπάνες της πολιτείας και των ομογενών στις ΗΠΑ Γεωργίου και Χαράλαμπου Βροντά ή Τσακίζου.
Ως τα τέλη της δεκαετίας του ’60 το χωριό γνώρισε κάποια ανάπτυξη, κυρίως με την βαμβακοκαλλιέργεια. Το 1945 κτίστηκε νέος ναός του Αγ. Γεωργίου με εργασία των κατοίκων και δαπάνη των ομογενών Παν. Κουρνιώτη (ΗΠΑ) και Αγγέλου Γλίτζου (Αυστραλία). Το 1962 ανεγέρθηκε νέο σχολικό κτίριο.
Το 1951 είχε 242 κατοίκους και το 1961 202. Στη συνέχεια λιγόστεψαν λόγω της μετανάστευσης και το 2001 απογράφηκαν 138 άτομα. Σήμερα στο χωριό λειτουργούν ταβερνούλες και υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια. Γίνονται δύο πανήγυρεις: των Ταξιαρχών (8 Νοεμβρίου) και του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Πουατού-Σαράντ
320px|μικρογραφία|δεξιά|Τοποθεσία της Πουατού-Σαράντ στον χάρτη της Γαλλίας. Η Πουατού-Σαράντ είναι μία από τις συνολικά 22 διοικητικές περιοχές της Μητροπολιτικής Γαλλίας. Περιλαμβάνει τέσσερις νομούς: την Σαράντ, την Σαράντ-Μαριτίμ, τις Ντε-Σεβρ και την Βιέν, οι οποίοι προέρχονται από τις παλιές επαρχίες του Ανγκουμουά, του Ωνί, ένα τμήμα του Πουατού (Ω-Πουατού) και της Σαιντόνγκ. Έχει ως πρωτεύουσα το Πουατιέ, το οποίο και αποτελεί την μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη και αστική περιοχή στο σύνολο της περιοχής. Οι υπόλοιπες σημαντικές πόλεις είναι η Λα Ροσέλ, το Νιόρ, το Ανγκουλέμ, το Σατελερώ, η Σαιντ, το Ροσφόρ και το Ρουαγιάν.
Ευρισκόμενη εντός της Μείζονος Νοτιοδυτικής Γαλλίας, είχε πληθυσμό της τάξεως των 1,770,363 κατοίκων το 2010, οι οποίοι είναι γνωστοί ως Picto-Charentais (ονομασία που προέρχεται από τον γαλατικό λαό των Πικτόνων), πληθυσμός που είναι απλωμένος σε έκταση της τάξεως των 25.809 τ.χλμ., είτις μια μέση πληθυσμιακή πυκνότητα της τάξεως των 69 κατ/τ.χλμ. Υπάρχουν, ωστόσο, σημαντικές δημογραφικές διαφορές μεταξύ αγροτικών περιοχών των οποίων ο πληθυσμός είναι σε διαρκή μείωση, παραθαλάσσιων περιοχών με συνεχώς αυξανόμενο πληθυσμό (Ωνί, νήσοι του Ρε και του Ολερόν, Κοτ ντε Μπωτέ) και αστικών περιοχών με, τις περισσότερες φορές, πολύ πυκνή κατοίκηση.
Η περιοχή αυτή καλύπτεται κυρίως από αγροτικές εκτάσεις, ενώ είναι φημισμένη για τους αμπελώνες της, οι οποίοι παράγουν το κονιάκ, το πινώ των Σαράντ, αλλά και τα κρασιά του Ω-Πουατού, τα οπωροειδή της (τα πεπόνια, στον τομέα των οποίων είναι και πρώτη σε κατάταξη σε εθνικό επίπεδο όσον αφορά την παραγωγή τους ) ή τα γαλακτοκομικά της προϊόντα (κατσικίσιο και αγελαδινό τυρί, βούτυρο των Σαράντ-Πουατού). Ο τουρισμός, κυρίως παραθαλάσσιος, αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα της τοπικής οικονομίας, καθώς και οι διάφορες υπηρεσίες. Η περιοχή μετρά δύο πανεπιστήμια (Πουατιέ και Λα Ροσέλ), τέσσερις αποκεντρωμένους πανεπιστημιακούς πόλους (Ανγκουλέμ, Νιόρ, Ρουαγιάν και Σατελερώ), δύο ανώτατες σχολές εμπορίου, επτά σχολές μηχανικών και διάφορους πόλους έρευνας και μετάδοσης της τεχνολογίας.
Η Πουατού-Σαράντ οριοθετείται από το Σαντρ και την Χώρα του Λίγηρα στα Βόρεια, το Λιμουζέν στα Ανατολικά και την Ακουιτανία στα Νότια. Τα όριά της στα Δυτικά οριοθετούνται από τον Ατλαντικό Ωκεανό και τις Εκβολές της Ζιρόντ, μεγαλύτερες σε μέγεθος εκβολές ποταμού στην Ευρώπη, κάτι που της προσφέρει μια μεγάλου μήκους ακτογραμμή.
Ιωάννης Συκουτρής
Ο Ιωάννης Συκουτρής (Σμύρνη, 1 Δεκεμβρίου 1901 — Κόρινθος, 21 Σεπτεμβρίου 1937) ήταν διακεκριμένος Έλληνας φιλόλογος. Καταγόταν από τη Χίο και φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, ενώ αργότερα δίδαξε στην Αθήνα, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για το εξαιρετικής ποιότητας έργο του, στο οποίο δεσπόζουν οι εκδόσεις και οι εισαγωγές στην Ποιητική του Αριστοτέλη και το Συμπόσιο του Πλάτωνα, αλλά και για την αυτοκτονία του σε νεαρή ηλικία.