cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση
Δοκιμασίες πνευμονικής λειτουργίας
Η ικανότητα διάχυσης για το μονοξείδιο του άνθρακα (DL CO ) είναι πάντοτε μειωμένη στην IPF και μπορεί να είναι η μόνη ανωμαλία στην ήπια ή έγκαιρη ασθένεια. Η εξασθένησή της στηρίζεται στην τάση των ασθενών με ΙΡΡ να παρουσιάζουν αποκορεσμό οξυγόνου με άσκηση, η οποία μπορεί επίσης να αξιολογηθεί χρησιμοποιώντας τη δοκιμασία των 6 λεπτών βάδισης (6MWT).
Όροι όπως «ήπια», «μέτρια» και «σοβαρή» χρησιμοποιούνται μερικές φορές για τη σταδιοποίηση της νόσου και βασίζονται συνήθως στις μετρήσεις δοκιμής της πνευμονικής λειτουργίας. Ωστόσο, δεν υπάρχει σαφής συναίνεση όσον αφορά τη σταδιοποίηση των ασθενών με IPF και ποια είναι τα καλύτερα κριτήρια και οι αξίες που πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Η ήπια έως μέτρια IPF χαρακτηρίζεται από τα ακόλουθα λειτουργικά κριτήρια:
Θεραπείες
Οι στόχοι της θεραπείας στην IPF είναι ουσιαστικά η μείωση των συμπτωμάτων, η πρόληψη της εξέλιξης της νόσου, η πρόληψη της οξείας παροξύνωσης και η παράταση της επιβίωσης. Η προληπτική φροντίδα (π.χ. εμβολιασμοί) και η θεραπεία με βάση τα συμπτώματα πρέπει να ξεκινούν από ενωρίς σε κάθε ασθενή.
Οξυγονοθεραπεία
Στις κατευθυντήριες γραμμές της IPF του 2011, η οξυγονοθεραπεία ή το συμπληρωματικό οξυγόνο για οικιακή χρήση κατέστη μια ισχυρή σύσταση για χρήση στους ασθενείς με σημαντικά χαμηλά επίπεδα οξυγόνου σε κατάσταση ηρεμίας. Παρόλο που δεν έχει αποδειχθεί ότι η οξυγονοθεραπεία βελτιώνει την επιβίωση στο IPF, ορισμένα δεδομένα υποδεικνύουν βελτίωση στη ικανότητα άσκησης.
Πνευμονική αποκατάσταση
Η κόπωση και η απώλεια μυϊκής μάζας είναι κοινά και δυσάρεστα προβλήματα για τους ασθενείς με IPF. Η πνευμονική αποκατάσταση μπορεί να μετριάσει τα εμφανή συμπτώματα της IPF και να βελτιώσει τη λειτουργική κατάσταση σταθεροποιώντας ή / και αντιστρέφοντας τα εξωπνευμονικά χαρακτηριστικά της νόσου. Ο αριθμός των δημοσιευθεισών μελετών σχετικά με το ρόλο της πνευμονικής αποκατάστασης στην ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση είναι μικρός, αλλά οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες έχουν βρει σημαντικές βραχυπρόθεσμες βελτιώσεις στη λειτουργική ανοχή, στην άσκηση, στην ποιότητα ζωής και στη δύσπνοια κατά την προσπάθεια. Τα τυπικά προγράμματα αποκατάστασης περιλαμβάνουν την άσκηση, τη διατροφική διαφοροποίηση, την επαγγελματική θεραπεία, την εκπαίδευση και την ψυχοκοινωνική συμβουλευτική. Στην πρόσφατη φάση της νόσου, οι ασθενείς με ΙΡΙ τείνουν να διακόπτουν τη σωματική τους δραστηριότητα λόγω της αύξησης της δύσπνοιας. Όποτε είναι δυνατόν, αυτό πρέπει να αποθαρρύνεται.
Θεραπευτική αγωγή
Ορισμένες θεραπείες έχουν στο παρελθόν διερευνηθεί για την IPF, συμπεριλαμβανομένων των interferon gamma-1β, bosentan, ambrisentan και αντιπηκτικών, αλλά αυτές δεν θεωρούνται πλέον αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές. Πολλές από αυτές τις προηγούμενες μελέτες βασίστηκαν στην υπόθεση ότι η IPF είναι μια φλεγμονώδης διαταραχή.
Πιρφενιδόνη (Pirfenidone)
Μια αναθεώρηση του Cochrane η οποία συγκρίνει την πιρφενιδόνη με εικονικό φάρμακο, βρήκε μειωμένο κίνδυνο εξέλιξης της νόσου κατά 30%. Η FVC ή η VC επίσης βελτιώθηκαν, ακόμη και αν μια ήπια επιβράδυνση στην πτώση της FVC θα μπορούσε να αποδειχθεί μόνο σε μία από τις δύο δοκιμές CAPACITY. Μια τρίτη μελέτη, η οποία ολοκληρώθηκε το 2014, διαπίστωσε μειωμένη μείωση της πνευμονικής λειτουργίας και της εξέλιξης της νόσου της IPF. Τα δεδομένα από τη μελέτη ASCEND συγκεντρώθηκαν επίσης με δεδομένα από τις δύο μελέτες CAPACITY σε μια προκαθορισμένη ανάλυση που έδειξε ότι η πιρφενιδόνη μείωσε σχεδόν κατά 50% τον κίνδυνο θανάτου σε διάστημα ενός έτους θεραπείας.
Ν-ακετυλοκυστεΐνη και τριπλή θεραπεία
Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη (NAC) είναι ένας πρόδρομος της γλουταθειόνης, ενός αντιοξειδωτικού. Έχει υποτεθεί ότι η θεραπεία με υψηλές δόσεις NAC μπορεί να επιδιορθώσει μια ανισορροπία οξειδωτικού-αντιοξειδωτικού που εμφανίζεται στον πνευμονικό ιστό των ασθενών με IPF. Στην πρώτη κλινική δοκιμή 180 ασθενών (IFIGENIA), η NAC παρουσιάστηκε σε προηγούμενη μελέτη για τη μείωση της πτώσης των VC και DL CO  σε 12 μήνες παρακολούθησης όταν χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με πρεδνιζόνη και αζαθειοπρίνη (τριπλή θεραπεία).
Πιο πρόσφατα, μια μεγάλη, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη δοκιμή (PANTHER-IPF) πραγματοποιήθηκε από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (NIH) στις ΗΠΑ για να αξιολογηθεί η τριπλή θεραπεία και η μονοθεραπεία NAC σε ασθενείς με IPF. Αυτή η μελέτη διαπίστωσε ότι ο συνδυασμός πρεδνιζόνης, αζαθειοπρίνης και NAC αύξησε τον κίνδυνο θανάτου και νοσηλείας και το NIH ανακοίνωσε το 2012 ότι ο βραχίονας τριπλής θεραπείας της μελέτης PANTHER-IPF είχε λήξει ενωρίς.
Η μελέτη αυτή αξιολόγησε επίσης μόνο τη NAC και τα αποτελέσματα για αυτό το σκέλος της μελέτης δημοσιεύθηκαν το Μάιο του 2014 στο New England Journal of Medicine, καταλήγοντας ότι "σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, η ακετυλοκυστεΐνη δεν προσέφερε κανένα σημαντικό όφελος σε σχέση με τη συντήρηση της FVC σε ασθενείς με ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση με ήπια έως μέτρια εξασθένηση της πνευμονικής λειτουργίας".
Νιντεδανίμπη (Nintedanib)
Η νιντεδανίμπη είναι ένας διερευνητικός αναστολέας, χορηγούμενος στοματικά, τριπλής αγγειοκινάσης, ο οποίος στοχεύει υποδοχέα κινάσες τυροσίνης που εμπλέκονται στη ρύθμιση της αγγειογένεσης: υποδοχέα αυξητικού παράγοντα ινοβλαστών (FGFR), υποδοχέα αυξητικού παράγοντα από αιμοπετάλια (PDGFR) και υποδοχέα αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGFR), που έχουν επίσης εμπλακεί στην παθογένεση της ίνωσης και της ΙΡΡ. Και στις δύο φάσης ΙΙΙ δοκιμές, η νιντεδανίμπη μείωσε σημαντικά την πτώση της πνευμονικής λειτουργίας κατά περίπου 50% σε διάστημα ενός έτους.
Μεταμόσχευση πνευμόνων
Η μεταμόσχευση πνευμόνων μπορεί να είναι κατάλληλη για εκείνους τους ασθενείς που είναι φυσικά επιλέξιμοι για να υποβληθούν σε μια σημαντική μεταμόσχευση. Στους ασθενείς με IPF, η μεταμόσχευση πνευμόνων έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο θανάτου κατά 75% σε σύγκριση με τους ασθενείς οι οποίοι παραμένουν στην κατάσταση αναμονής. Από την εισαγωγή της βαθμολογίας κατανομής των πνευμόνων (LAS), η οποία δίνει προτεραιότητα στις υποψήφιες μεταμοσχεύσεις με βάση την πιθανότητα επιβίωσης, η IPF έχει καταστεί στις ΗΠΑ η πιο κοινή ένδειξη για τη μεταμόσχευση πνευμόνων.
Συμπτωματικοί ασθενείς με IPF ηλικίας κάτω των 65 ετών και με δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) ≤26 kg/m², θα πρέπει να τους γίνεται αναφορά για μεταμόσχευση πνευμόνων αλλά δεν υπάρχουν σαφή δεδομένα για τον ακριβή χρονισμό της LTx. Αν και αμφιλεγόμενα, τα πιο πρόσφατα δεδομένα υποδεικνύουν ότι σε ασθενείς με IPF, η αμφίπλευρη μεταμόσχευση πνευμόνων είναι ανώτερη από τη μονή μεταμόσχευση πνεύμονα. Τα πενταετή ποσοστά επιβίωσης μετά τη μεταμόσχευση πνευμόνων στην IPF εκτιμώνται μεταξύ 50 και 56%.
Καταπραϋντική φροντίδα
Η καταπραϋντική φροντίδα επικεντρώνεται στη μείωση των συμπτωμάτων και στη βελτίωση της άνεσης των ασθενών παρά στην θεραπεία της νόσου. Αυτή δύναται να περιλαμβάνει τη θεραπεία των επιδεινούμενων συμπτωμάτων με τη χρήση χρόνιων οπιοειδών για σοβαρή δύσπνοια και βήχα. Περαιτέρω, η οξυγονοθεραπεία μπορεί να είναι χρήσιμη για την ανακούφιση της δύσπνοιας σε ασθενείς με υποξαιμία.
Σε επιλεγμένες περιπτώσεις ιδιαίτερα σοβαρής δύσπνοιας θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη η μορφίνη. Μπορεί να μειώσει τη δύσπνοια, το άγχος και το βήχα χωρίς σημαντική μείωση του κορεσμού οξυγόνου.
Παρακολούθηση
Η IPF συχνά διαγράφεται λανθασμένα, τουλάχιστον μέχρις ότου φυσιολογικά δεδομένα και / ή δεδομένα απεικόνισης υποδηλώνουν την παρουσία μιας ILD η οποία οδηγεί σε καθυστέρηση στην πρόσβαση στην κατάλληλη περίθαλψη Λαμβάνοντας υπόψη ότι η IPF είναι ασθένεια με μέση επιβίωση τριών ετών μετά τη διάγνωση, θα πρέπει να εξεταστεί η έγκαιρη παραπομπή σε κέντρο με συγκεκριμένη εμπειρογνωμοσύνη για οποιονδήποτε ασθενή με υποψία ή γνωστή ILD. Με βάση τη σύνθετη διαφορική διάγνωση, η διεπιστημονική συζήτηση μεταξύ πνευμονολόγων, ακτινολόγων και παθολόγων που έχουν εμπειρία στη διάγνωση της ILD είναι υψίστης σημασίας για την ακριβή διάγνωση.
Μετά τη διάγνωση της IPF και την κατάλληλη επιλογή θεραπείας σύμφωνα με τα συμπτώματα και το στάδιο της νόσου, θα πρέπει να εφαρμοστεί στενή παρακολούθηση. Λόγω της μεγάλης μεταβλητής πορείας της νόσου, η υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης επιπλοκών, όπως ο καρκίνος του πνεύμονα (έως και το 25% των ασθενών έχει αναφερθεί στην IPF), αποτελεί αξιολόγηση ρουτίνας κάθε 3 έως 6 μήνες, συμπεριλαμβανομένης της σπιρομέτρησης (πλεισιοσματογραφία του σώματος), ακτινογραφίες θώρακα, 6MWT, αξιολόγηση της δύσπνοιας, ποιότητα ζωής, η απαίτηση οξυγόνου είναι υποχρεωτική.
Οξείες παροξύνσεις
Οι οξείες παροξύνσεις της IPF (AE-IPF) ορίζονται ως ανεξήγητη επιδείνωση ή ανάπτυξη δύσπνοιας εντός 30 ημερών με νέα ραδιολογικά διηθήματα σε ανωμαλία HRCT η οποία συχνά τοποθετείται σε φόντο που είναι σύμφωνη με το πρότυπο UIP. Η ετήσια επίπτωση της AE-IPF είναι μεταξύ 10 και 15% όλων των ασθενών. Η πρόγνωση της AE-IPF είναι χαμηλή, με τη θνησιμότητα να κυμαίνεται από 78% έως 96%. Άλλες αιτίες της ΑΕ-IPF όπως η πνευμονική εμβολή, η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, ο πνευμοθώρακας ή η μόλυνση, θα πρέπει να αποκλείονται. Η πνευμονική μόλυνση πρέπει να αποκλειστεί με ενδοτραχειακή αναρρόφηση ή BAL.
Πολλοί ασθενείς που υποφέρουν από οξεία αλλοίωση απαιτούν αντιμετώπιση εντατικής θεραπείας, ιδιαίτερα όταν η αναπνευστική ανεπάρκεια σχετίζεται με αιμοδυναμική αστάθεια, σημαντικές συν-νοσηρότητες ή σοβαρή υποξαιμία. Ωστόσο, η θνησιμότητα κατά τη διάρκεια της νοσηλείας είναι υψηλή. Ο μηχανικός αερισμός θα πρέπει να εισάγεται μόνο αφού προσεγγισθεί προσεκτικά η μακροπρόθεσμη πρόγνωση του ασθενούς και, όπου είναι δυνατόν, οι επιθυμίες του ασθενούς. Ωστόσο, οι τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες αποθαρρύνουν τη χρήση μηχανικού αερισμού σε ασθενείς με αναπνευστική ανεπάρκεια δευτερεύουσα προς την IPF.
Πρόγνωση
Η κλινική πορεία της IPF μπορεί να είναι απρόβλεπτη. Η πρόοδος της IPF συνδέεται με έναν υπολογιζόμενο διάμεσο χρόνο επιβίωσης 2 έως 5 ετών μετά τη διάγνωση. Η 5-ετής επιβίωση για την IPF κυμαίνεται μεταξύ 20–40%, ποσοστό θνησιμότητας υψηλότερο από αυτό ενός αριθμού κακοηθειών, συμπεριλαμβανομένων του καρκίνου του παχέος εντέρου, του πολλαπλού μυελώματος και του καρκίνου της ουροδόχου κύστης.
Πρόσφατα έχει προταθεί ένα πολυδιάστατο σύστημα δείκτη και στάσης για την πρόβλεψη της θνησιμότητας στην IPF. Το όνομα του δείκτη είναι GAP και βασίζεται στο φύλο [G], στην ηλικία [Α] και στις δύο μεταβλητές φυσιολογίας του πνεύμονα [P] (FVC και DL CO  που συνήθως μετριούνται στην κλινική πρακτική για την πρόβλεψη της θνησιμότητας στην IPF. Το υψηλότερο στάδιο του GAP (στάδιο ΙΙΙ) έχει συσχετιστεί με κίνδυνο θνησιμότητας κατά 39% σε 1 χρόνο. Αυτό το μοντέλο έχει επίσης αξιολογηθεί στις IPF και τις άλλες ILD και έχει δείξει καλές επιδόσεις στην πρόβλεψη της θνησιμότητας σε όλους τους κύριους υποτύπους της ILD. Ένας τροποποιημένος δείκτης ILD-GAP έχει αναπτυχθεί για εφαρμογή σε υποτύπους ILD για την παροχή εκτιμήσεων επιβίωσης για συγκεκριμένες νόσους. Σε ασθενείς με IPF, η συνολική θνησιμότητα σε ποσοστό 5 ετών είναι υψηλή, αλλά ο ετήσιος ρυθμός θνησιμότητας όλων των αιτιών σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια πνευμονική εξασθένιση είναι σχετικά χαμηλός. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η αλλαγή στη λειτουργία των πνευμόνων (FVC) συνήθως μετριέται σε μονοετείς κλινικές δοκιμές θεραπευτικών αγωγών IPF παρά σε επιβίωση. Εκτός από τις κλινικές και φυσιολογικές παραμέτρους για την πρόβλεψη της ταχείας εξέλιξης των ασθενών με IPF, τα γενετικά και μοριακά χαρακτηριστικά σχετίζονται επίσης με τη θνησιμότητα από την IPF. Παραδείγματος χάριν, έχει αποδειχθεί ότι οι ασθενείς με ΙΡΡ οι οποίοι έχουν έναν συγκεκριμένο γονότυπο στον πολυμορφισμό γονιδίου MUC5B γονιδίου βλεννίνης (βλέπε παραπάνω) παρουσιάζουν βραδύτερη μείωση της FVC και σημαντικά βελτιωμένη επιβίωση. Ακόμη και αν τα δεδομένα αυτά είναι ενδιαφέροντα από επιστημονική άποψη, η εφαρμογή στην κλινική ρουτίνα ενός προγνωστικού μοντέλου που βασίζεται σε συγκεκριμένους γονότυπους δεν είναι ακόμη δυνατή.
Επιδημιολογία
Παρόλο που είναι σπάνια, η IPF είναι η πιο κοινή μορφή της IIP. Η επικράτηση της IPF εκτιμήθηκε μεταξύ 14,0 και 42,7 ανά 100.000 άτομα, βάσει ανάλυσης των στοιχείων των ισχυρισμών περί υγειονομικής περίθαλψης των ΗΠΑ, με παραλλαγές ανάλογα με τους ορισμούς των περιπτώσεων που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτές τις αναλύσεις. Η IPF είναι συχνότερη στους άντρες παρά στις γυναίκες και συνήθως διαγιγνώσκεται σε άτομα άνω των 50 ετών.
Η επίπτωση της IPF είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, δεδομένου ότι τα ενιαία διαγνωστικά κριτήρια δεν έχουν εφαρμοστεί με συνέπεια. Μια πρόσφατη μελέτη από τις ΗΠΑ, εκτιμά ότι η συχνότητα εμφάνισης της IPF είναι μεταξύ 6,8 και 16,3 ανά 100.000 άτομα. Στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια σειρά πηγών εκτιμά ότι η συχνότητα εμφάνισης είναι 4,6–7,4 άτομα ανά 100.000 κατοίκους, γεγονός που υποδηλώνει ότι περίπου 30.000–35.000 νέοι ασθενείς θα διαγνωστούν με IPF κάθε χρόνο.
Μια πρόσφατη μονόκεντρη, αναδρομική μελέτη παρατήρησης κοόρτης, συμπεριλαμβάνοντας περιστατικά ασθενών οι οποίοι διαγνώστηκαν με ILD στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Aarhus (Δανία) μεταξύ 2003 και 2009, αποκάλυψε συχνότητα 4,1 ανά 100.000 κατοίκους / έτος για την ILD. Η IPF ήταν η πιο συνηθισμένη διάγνωση (28%), ακολουθούμενη από την ILD σχετιζόμενη με τη νόσο συνδετικού ιστού (14%), την πνευμονίτιδα υπερευαισθησίας (7%) και τη μη ειδική διασωληνωτή πνευμονία (NSIP) (7%). Η επίπτωση της IPF ήταν 1,3 ανά 100.000 κατοίκους / έτος.
Λόγω της ετερογενούς κατανομής της νόσου σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, τα επιδημιολογικά δεδομένα πρέπει να επικαιροποιηθούν μέσω ενός ευρωπαϊκού μητρώου για την ILD και την IPF.
Άλλα ζώα
Η IPF έχει αναγνωριστεί σε διάφορες ράτσες σκύλων και γάτων, και έχει χαρακτηριστεί καλύτερα στα West Highland White Terriers. Οι κτηνιατρικοί ασθενείς με την κατάσταση, μοιράζονται πολλά από τα ίδια κλινικά συμπτώματα με τους ανθρώπινους ομολόγους των, συμπεριλαμβανομένης της προοδευτικής αδιαλλαξίας, τον αυξημένο αναπνευστικό ρυθμό και την ενδεχόμενη αναπνευστική δυσχέρεια. Η πρόγνωση είναι γενικά πτωχή.
Έρευνα
Στην κλινική δοκιμή φάσης ΙΙ εξετάζονται επί του παρόντος αρκετοί παράγοντες για την IPF, συμπεριλαμβανομένων των μονοκλωνικών αντισωμάτων simtuzumab, tralokimab, lebrikizumab και FG-3019, ενός ανταγωνιστή υποδοχέα λυσοφωσφατιδικού οξέος (BMS-986020). Μια μελέτη Φάσης ΙΙ του STX-100 είναι επίσης σε εξέλιξη. Αυτά τα μόρια κατευθύνονται εναντίον διαφόρων αυξητικών παραγόντων και κυτοκινών που είναι γνωστό ότι παίζουν ρόλο στον πολλαπλασιασμό, την ενεργοποίηση, τη διαφοροποίηση ή την ακατάλληλη επιβίωση των ινοβλαστών.
Οι έρευνες του πρόδρομου μικροοργανισμού mir-29 σε ποντίκια, έχουν προκαλέσει αντιστροφή της προτρεπόμενης IPF. Το MRG-201 εξετάζεται επί του παρόντος από το 2016, αλλά όχι σε ασθενείς με IPF και δεν έχουν προγραμματιστεί ανθρώπινες δοκιμές για χρήση της IPF από τον Ιανουάριο του 2016.
Οι θεραπείες βλαστοκυττάρων για την IPF είναι ένας ενεργός τομέας έρευνας.
Αλλαγές στον τρόπο ζωής
Αυτή η πάθηση επιβάλλει αλλαγές στον τρόπο της ζωής, όπως:
Απαιτούμενες ιατρικές εξετάσεις
Για την αποδοχή ή μη της αρχικής φαρμακευτικής αγωγής αλλά και για την παρακολούθηση της πορείας της νόσου, απαιτούνται οι παρακάτω εξετάσεις (κατ'ελάχιστον):
Σε κάθε εξέταση (πλην των αιματολογικών), ο ασθενής, υποχρεούται να προσκομίζει και τις τελευταίες του εξετάσεις, ώστε ο εξεταστής ιατρός, να δυνηθεί να συγκρίνει την τελευταία με την τωρινή.
Σημειώσεις
• 2 • 2
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." />
Παραπομπές
• 2
Πρόσθετη ανάγνωση
Ιδιοπαθής Πνευμονική Ίνωση
Δήμος Αδάμαντος
Ο Δήμος Αδάμαντος της Μήλου ήταν διοικητική οντότητα / υποδιαίρεση που υπήρξε μεταξύ 5/9/1844 και 2/8/1912 (για σχεδόν 68 χρόνια) ως ένας από τους Δήμους της Επαρχίας Μήλου στο  νομό Κυκλάδων του Βασιλείου της Ελλάδας και πήρε το όνομά του από τον Αδάμαντα, την πόλη της Μήλου.
1844: Σύσταση του δήμου
Ο δήμος συστήθηκε επί «υπουργίας Κωλέτου» (κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Ελλάδας από την κυβέρνηση  Κωλέττη του 1844 με το ΦΕΚ 29Α - 05/09/1844 ως «ιδιαίτερος δήμος εποίκων Κρητών με το όνομα Δήμος Αδάμαντος», δεδομένου ότι ήταν ο ένας από τους δυο οικισμούς Κρητών που είχαν μεταναστεύσει στην Ελλάδα κατά την επανάσταση - ο άλλος ήταν στην Μινώα Αργολίδος (το σημερινό Τολό) - με προσπάθειες του κρητικού πολιτευτή Γεώργιου Ξενουδάκη. ως μέρους του εποικιστικού προγράμματος της Αντιβασιλείας που προέβλεπε εκτός από αποικίες γηγενών και αποικίες ξένων όπως τις γερμανικές στρατιωτικές αποικίες στην Τίρυνθα (Νέα Τίρυνς) και στο Ηράκλειο Αττικής, σύμφωνα με τα σχέδια που είχε εκπονήσει το Γραφείον της Δημοσίου Οικονομίας το 1833-4 και είχε ρυθμίσει το Βασιλικό Διάταγμα (Β.Δ.) της 3ης/15ης Αυγούστου 1834 το οποίο δεν είχε δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και περιείχε 22 άρθρα.
Πληθυσμός
Το 1854 είχε 95 οικίες και πληθυσμό 406 ατόμων, ενώ ο Δήμος Μήλου είχε 2717 και ο δήμος Κιμώλου 1173, ενώ το 1909 είχε πληθυσμό 529 ανθρώπων.
Στο Δήμο Αδάμαντος, ως «ιδιαίτερο δήμο εποίκων Κρητών» υπάγονταν οι περισσότεροι Κρητικοί του νησιού με εξαίρεση 2-3 Μηλιών, ενώ οι Μηλιοί ανήκαν κατά πλειοψηφία στο Δήμο Μήλου. Σύμφωνα με το περιοδικό Πανδώρα του 1853 είχε πολλούς δημότες, αν και λίγοι έμεναν μονίμως στον Αδάμαντα, ενώ οι περισσότεροι, ιδίως οι νεώτεροι έλειπαν εκτός του νησιού,
Ιδιότυπο καθεστώς εκπροσώπησης στη Βουλή: Βουλευτής Αδάμαντος
Επιπλέον, μαζί με τους άλλους ιδιαίτερους δήμους Ελλήνων μεταναστών στην Ελλάδα, είχε ειδικό καθεστώς στην εκλογή βουλευτών με βάση απόφαση της Πρώτης Εθνοσυνέλευσης της 3ης Φεβρουαρίου 1844, η οποία στη συνέχεια είχε γίνει μέρος του νόμου περί εκλογής βουλευτών (παράγραφος 3). Σε συνέχεια της εκπροσώπησης στις πρώτες εθνοσυνελεύσεις Ελλήνων από εδάφη που δεν είχαν γίνει μέρος του επαναστατημένου προσωρινού κράτους («Κρήτης», «Ηπείρου», «Μακεδονίας, Κασσάνδρας, Μαντεμίου, Εδέσσης και Ναούσης»), στην απόφαση του 1844 οριζόταν ότι οι Έλληνες μετανάστες στην Ελλάδα είχαν το προνόμιο να εκλέξουν βουλευτή «αν ο συνοικισμός που είχαν συγκροτήσει αποτελούσε χωριστό δήμο με πληθυσμό ίσο με το ήμισυ του ελάχιστου όρου περιφέρειας επαρχιακού συμβουλίου» Με βάση τον νόμο αυτό, στις εκλογές του 1844 και του 1847 οι «Αδαμαντίτες» είχαν εκλέξει εκπρόσωπό τους τον Εμμανουήλ Αντωνιάδη, αλλά η Βουλή, εξετάζοντας την εκλογή έβρισκε τον πληθυσμό του Αδάμαντα μικρότερο από το απαιτούμενο όριο και απέρριπτε την εκλογή. Η μόνη φορά που πράγματι έγινε αποδεκτή από τη Βουλή «βουλευτής Αδάμαντος» (για την ακρίβεια «βουλευτής των εν Δήμω Αδάμαντος Κρητών») ήταν το 1881 ή και το 1885 με τον Γεώργιο Ξενουδάκη (γέννηση 1816...1823 - 30 Αυγούστου 1885), ο οποίος είχε και πρωτοστατήσει στη δημιουργία του Δήμου Αδάμαντος όταν ήταν νέος. Η εκπροσώπηση σε εκείνα τα κοινοβούλια αποφασίστηκε και με Βασιλικό Διάταγμα, στο κλίμα της εποχής, όταν η Ελλάδα υποστήριζε (άλλοτε σιωπηρά και άλλοτε όχι) τα επαναστατικά κινήματα των Κρητικών εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 1866-1869, το 1878 και της επερχόμενης επανάστασης του 1897-1898. Ο Βουλευτής Αδάμαντος λειτουργούσε, λοιπόν, ως εκπρόσωπος και των «σκλαβωμένων» Κρητικών εν γένει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και όχι μόνο ως εκπρόσωπος των εποίκων του Δήμου Αδάμαντος.
1912: Κατάργηση του Δήμου
Με την Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1912, η κυβέρνηση Βενιζέλου, έφερε αλλαγές στις τοπικές διοικήσεις ορίζοντας ως Δήμους τις πρωτεύουσες των Νομών και τις πόλεις με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων και έτσι ο Δήμος Αδάμαντος με πληθυσμό 529 ανθρώπων κατά την απογραφή του 1907 καταργήθηκε και μετατράπηκε σε Κοινότητα Αδάμαντος
Αναφορές
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Κυκλάδων Κατηγορία:Μήλος
Γιώργος Γεραλής
Ο Γιώργος Γεραλής (23 Απριλίου 1917 - 29 Νοεμβρίου 1996) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης φιλόλογος και ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 23 Απριλίου 1917. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1944 παντρεύτηκε τη Θέα Ανδρεοπούλου. Κόρη του είναι η ηθοποιός Άννα Γεραλή. Είχε συμβολή στη σύνταξη του Μεγάλου Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσης του Δημητρίου Δημητράκου, της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαιδείας του «Πυρσού» και του Ελληνικού Λεξικού των Τεγόπουλου - Φυτράκη (1988). Εργάστηκε επίσης ως συντάκτης σε διάφορες περιοδικές εκδόσεις καθώς και ως διευθυντής σύνταξης και επιμελητής. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Νέα Εστία», «Καλλιτεχνικά νέα», «Ο κύκλος», «Πειραϊκά Γράμματα» κ.ά. Διετέλεσε τμηματάρχης των Σιδηροδρόμων του Ελληνικού Κράτους (όπου είχε διοριστεί το 1942) μέχρι το 1965. Στη συνέχεια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη φιλολογική επιμέλεια εκδόσεων.
Για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε ποίημα του στο περιοδικό «Εβδομάς», το «Μια ψυχή πέταξε». Το 1936 δημοσίευσε στο περιοδικό «Νέα Εστία» το ποίημα «Διαβάτες».
Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές "Κύκνοι στο λυκόφως" (1939), "Λυρικά τοπία" (1950), "Αίθουσα αναμονής" (Κρατικό Βραβείο 1957), "Τα μάτια της Κίρκης" (1961), "Κλειστός κήπος" (1966), "Η ελληνική νύχτα" (1974), καθώς επίσης και την "Ελληνική Μυθολογία" (που αποτελεί μια εξαίρετη ποιητική ανάπλαση των αρχαίων μύθων - 1959. Τελευταία του ποιητική συλλογή ήταν τα "Νέα ποιήματα" (1984).
Επίσης έχει γράψει "Ορθογραφικό λεξικό της Δημοτικής γλώσσας" (1964).
Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, έλαβε μέρος στο Διεθνές Συνέδριο Λογοτεχνίας για Νέους (Μαδρίτη 1964) όπου τιμήθηκε με Έπαινο του Βραβείου Άντερσεν για τη διασκευή της Ιλιάδας.
Του απονεμήθηκαν:
Κατά τον μελετητή του έργου του Κώστα Φρουζάκη (εφημερίδα «Η Αυγή» 27/11/2011) ο Γιώργος Γεραλής είναι «ποιητής μεταιχμιακός, με το έργο του «πατά» τόσο στη μεσοπολεμική όσο και στην πρώτη μεταπολεμική γενιά, με τους εκπροσώπους της οποίας μοιράζεται τους υπαρξιακούς προβληματισμούς σε θεματογραφικό επίπεδο … η ποιητική του συλλογή Κύκνοι στο λυκόφως θα γίνει ασμένως δεκτή από τους εκπροσώπους της αθηναϊκής νεοσυμβολιστικής σχολής (Ν. Λαπαθιώτης, Μ. Παπανικολάου). Σε αυτό το «κλίμα» θα παραμείνει πιστός και στα ποιήματά του που θα εκδοθούν μετά (και παρά) την τραγική εμπειρία του πολέμου (Λυρικά τοπία, 1950). Μονάχα στις επόμενες συλλογές του (Αίθουσα αναμονής, 1957, Τα μάτια της Κίρκης, 1961), χωρίς ακόμη να εγκαταλείψει, θεματογραφικά, τα συμβολιστικά χαρακτηριστικά του και τα διδάγματα της παραδοσιακής ποίησης σε επίπεδο μορφολογίας, απομακρύνεται από την ποιητική «καθαρότητα», αφήνοντας το βίωμα να εισβάλλει με βία στη δημιουργία του: ο θάνατος του πατέρα του («πρόγευση μιας ανερμήνευτης αιωνιότητας», όπως έλεγε και ο ίδιος), αλλά και ο έρωτας (η «ανακάλυψη της ζωής»), θα βρεθούν στο επίκεντρο της ποίησής του...
Υπάρχει μία τομή στο έργο του, που συνεπάγεται το πλησίασμα με το έργο ποιητών της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς: Με τα Είδωλα (1964) και τον Κλειστό κήπο (1966) οι δεσμοί με το συμβολιστικό παρελθόν χαλαρώνουν, η γλώσσα και η τεχνική του ανανεώνονται, υιοθετώντας στοιχεία μοντερνιστικά και, για πρώτη φορά, ο χαμηλόφωνος αυτός δημιουργός διευρύνει τη θεματολογία της ποίησής του, εντάσσοντας σε αυτήν στοιχεία κοινωνικής και πολιτικής κριτικής που «πλαταίνουν τον λυρισμό του» (στη συλλογή Η ελληνική νύχτα, 1974). Πρόκειται για ποιήματα γραμμένα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, τα οποία αποτελούν τον δικό του τρόπο αντίδρασης στο χουντικό καθεστώς: «Συλλογιστήκαμε τη νύχτα, αυτό μονάχα, / κι είπαμε η λέξη είναι φωτιά, θα την πούμε τη λέξη, / όμως εκείνοι / την ίδια τη φωτιά αγκαλιάσανε δίχως λέξη να πούνε» («Με τι πρόσωπο»).
Ο Γιώργος Γεραλής μιλούσε γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Πέθανε στις 29 Νοεμβρίου 1996 στην Αθήνα σε ηλικία 79 ετών.
Παιδικά βιβλία
Επίσης διασκεύασε ελληνικά και ξένα παραμύθια («Παραμυθένιος κόσμος» / 1966, επιλογή και διασκευή Γιώργου Γεραλή / εικονογράφηση Λ. Καντρινού). Μετέφρασε ακόμη τους τόμους «Βρετανικό Μουσείο», «Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον» και «Μουσεία του Βατικανού» (και τα τρία το 1970 για τις εκδόσεις Φυτράκη) της σειράς «Τα μεγάλα μουσεία του κόσμου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
1001 Γκαούσια
Η Γκαούσια (Gaussia) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,5. Ανακαλύφθηκε το 1923 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του κορυφαίου Γερμανού μαθηματικού (και αστρονόμου) Καρλ Φρίντριχ Γκάους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαουσια
Κορόνα Νορβηγίας
Η νορβηγική κορόνα είναι το νόμισμα της Νορβηγίας. Η νορβηγική ονομασία είναι «krone», ο πληθυντικός του είναι «kroner» και διαιρείται σε 100 έρε (ενικός και πληθυντικός). Ο κωδικός ISO 4217 είναι ΝΟK.
Ιστορία
Η κορόνα είναι νόμισμα της Νορβηγίας από το 1875, οπότε η χώρα προσχώρησε στη Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση μεταξύ Δανίας και Σουηδίας. Η Ένωση διαλύθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και οι τρεις χώρες διατήρησαν τα ανεξάρτητα νομίσματά τους με το ίδιο όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Νορβηγίας
Τζούλιαν ΜακΜάον
Ο Τζούλιαν ΜακΜάον (Julian Dana William McMahon, 27 Ιουλίου 1968) είναι Αυστραλός ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Είναι ευρύτερα γνωστός για τους ρόλους του ως Κόουλ Τέρνερ στη σειρά φαντασίας και μυστηρίου "Οι Μάγισσες" και Κρίστιαν Τρόι στην ιατρική σειρά "Nip/Tuck". Το 2004 ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία "καλύτερος ηθοποιός δραματικής σειράς".
Σταδιοδρομία.
Ο ΜακΜάον γεννήθηκε στο Σίδνεϊ. Ο πατέρας του, Μπίλυ ΜακΜάον, ήταν μέλος του Αυστραλιανού κοινοβουλίου με μεγάλη σταδιοδρομία στην πολιτική και η μητέρα του, Σόνια ΜακΜάον, ήταν φυσικοθεραπεύτρια και μοντέλο. Έχει 2 αδελφές, τη Μελίντα και τη Ντέμπορα.
Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ και οικονομικά στο University of Wollongong. Παρ'όλα αυτά, έχει δηλώσει ότι "βαριόταν απίστευτα τα νομικά και τα οικονομικά" και εντέλει αποφάσισε να ακολουθήσει αρχικά σταδιοδρομία στο modeling. Έγινε γνωστός ως μοντέλο σε μεγάλες πρωτεύουσες της μόδας όπως το Μιλάνο, η Ρώμη, το Παρίσι, η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους οίκους μόδας.
Λίγο αργότερα, έκανε τα πρώτα του βήματα στην ηθοποιία, συμμετέχοντας στη σαπουνόπερα Home and Away. Μετά μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρακολούθησε εντατικά μαθήματα φωνητικής για να χάσει την Αυστραλιανή προφορά του. Το 1992 έπαιξε στην ταινία Wet and Wild Summer! και συμμετείχε σε μερικά βίντεο κλιπ της τότε μέλλουσας συζύγου του, Ντάνι Μινόγκ (αδελφή της διάσημης τραγουδίστριας Κάιλι Μινόγκ).
Μετά από πληθώρα ρόλων σε σειρές και ταινίες, το 2000 του έγινε η μεγάλη πρόταση από τον Aaron Spelling να συμμετέχει στη σειρά φαντασίας και μυστηρίου "Οι Μάγισσες" που ήδη είχε γνωρίσει τεράστια επιτυχία για το νεοσύστατο τότε δίκτυο της Warner Bros. Έπαιξε τον ρόλο του Κόουλ Τέρνερ, μισός δαίμονας-μισός άνθρωπος ο οποίος έζησε μία ταραχώδη ερωτική σχέση με τη Φοίβη Χάλιγουελ (Αλίσα Μιλάνο), μία από τις τρεις πρωταγωνίστριες της σειράς. Εγκατέλειψε το καστ της σειράς στον 7ο κύκλο επεισοδίων.
Ο επόμενος μεγάλος ρόλος του ήταν στην ιατρική δραματική σειρά "Nip/Tuck" του NBC η οποία προβαλλόταν από το 2003 μέχρι το 2010. Σε αυτή τη σειρά είχε το ρόλο του πλαστικού χειρουργού Κρίστιαν Τρόι. Με αυτό τον ρόλο κατάφερε να είναι υποψήφιος στις Χρυσές Σφαίρες το 2004 στην κατηγορία του καλύτερου ηθοποιού δραματικής σειράς.
Το 2005, έπαιξε στη ταινία υπέρ-ηρώων "Fantastic Four" η οποία ήταν μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας στο box office 330.579.719 δολάρια. Το 2007 έπαιξε στο πλευρό της Σάντρα Μπούλοκ στο υπερφυσικό θρίλερ "Premonition".
Προσωπική ζωή
Ο ΜακΜάον νυμφεύθηκε την τραγουδίστρια Ντάνιι Μινόγκ το 1994 και τον επόμενο χρόνο πήραν διαζύγιο. Νυμφεύθηκε ξανά με την ηθοποιό Brooke Burns στις 22 Δεκεμβρίου, του 1999 και πήραν διαζύγιο το 2001. Έχουν μαζί μία κόρη, την Madison Elizabeth McMahon, γεννημένη στις 9 Ιουνίου, του 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Χίου 2015–16
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Χίου λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Χίου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2015–16, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χίου είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Η τελική βαθμολογία: Πηγή: ΕΠΣ Χίου
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Χίου. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 5 Σεπτεμβρίου του 2015 και ολοκληρώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 2016 με τον τελικό. Το κύπελλο κατέκτησε ο Α.Π.Π.Σ. Ηρακλής Θυμιανών.
Σούπερ Καπ
Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της προηγούμενης περιόδου της Ε.Π.Σ. Χίου. Το τρόπαιο κατέκτησε η ομάδα Α.Π.Ο. Κανάρης Νενήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Χίου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Alfa Romeo
Η Alfa Romeo είναι ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία κατασκευής πολυτελών αυτοκινήτων. Ιδρύθηκε στις 24 Ιουνίου 1910 και αποτελεί θυγατρική εταιρεία του ομίλου Fiat από το 1986, ενώ από τον Ιανουάριο του 2021 ανήκει στον όμιλο Stellantis. Η εταιρεία ήταν αρχικά γνωστή ως ALFA σκέτο, από τα αρχικά της φράσης «Anonima Lombarda Fabbrica Automobili» (Ανώνυμη Λομβαρδική Βιομηχανία Αυτοκινήτων).
Ιστορία
Η εταιρεία που μετέπειτα έγινε η Alfa Romeo, ιδρύθηκε το 1907 ως «Darracq Italiana» από έναν αριστοκράτη του Μιλάνο, τον Cavaliere Ούγκο Στέλλα (Ugo Stella), σε συνεργασία με τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία του Αλεξάντρ Νταράκ. Η εταιρεία ξεκίνησε την παραγωγή οχημάτων Darracq στην Νάπολη. Όταν όμως η συνεργασία ναυάγησε, ο Στέλλα και άλλοι Ιταλοί επενδυτές μετέφεραν την παραγωγή σε ένα εργοστάσιο στο Μιλάνο και η εταιρεία μετονομάστηκε σε ALFA. Το πρώτο αυτοκίνητο της νέο-μετονομασθείσας εταιρείας ήταν το «24ΗΡ» από τους 24 ίππους που απέδιδε ο κινητήρας και εισήχθη το 1910. Η ALFA επίσης ενεπλάκη σε αγώνες μηχανοκίνητου αθλητισμού, με τους οδηγούς Φραντσίνι και Ροντσόνι να οδηγούν στον αγώνα του Τάργκα Φλόριο (Targa Florio) το 1911. Η έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου συνέβαλε στην αναστολή της παραγωγής της εταιρείας για τρία χρόνια.
Το 1916, πρόεδρος της εταιρείας έγινε ο ναπολιτάνος επιχειρηματίας Νικόλα Ρομέο. Κάτω από τη διοίκηση του Ρομέο, το εργοστάσιο της εταιρείας τροποποιήθηκε ώστε να παράγει πολεμικό υλικό για τα ιταλικά και συμμαχικά στρατεύματα. Πυρομαχικά, κινητήρες αεροσκαφών και ανταλλακτικά, όπως επίσης και ατμομηχανές ήταν τα προϊόντα του εργοστασίου την εποχή του πολέμου. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο Ρομέο απέκτησε τον πλήρη έλεγχο της ALFA, και η παραγωγή οχημάτων ξεκίνησε πάλι το 1919. Το 1920 το όνομα της εταιρείας άλλαξε σε Alfa Romeo, με το μοντέλο Torpedo 20-30HP να γίνεται το πρώτο μοντέλο με το σήμα της νέας εταιρείας.
Το 1923, ο Βιττόριο Τζάνο μεταπήδησε στην Άλφα Ρομέο από τη Φίατ, κυρίως χάρη στην επιμονή ενός νεαρού οδηγού αγώνων της Άλφα, του Έντσο Φερράρι (Enzo Ferrari), για να αντικατασταθεί ο Τζουζέπε Μερόσι ως αρχισχεδιαστής της εταιρείας. Το πρώτο αυτοκίνητο υπό την σχεδιαστική επιμέλεια του Τζάνο ήταν το P2 Grand Prix, το οποίο και κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα για το 1925. Μία νέα σειρά κινητήρων με μικρή χωρητικότητα και με 4, 6 και 8 κυλίνδρους σχεδιάστηκαν υπό την επίβλεψη του Τζάνο. Οι κινητήρες αυτοί ήταν όχι μόνο δυνατοί, αλλά και αξιόπιστοι.
Το 1928, ο Νικόλα Ρομέο αποχώρησε από την εταιρεία και η Άλφα Ρομέο έφτασε κοντά στην πτώχευση, ύστερα και από την λήξη των αμυντικών συμβολαίων της. Το 1933 η εταιρεία επέζησε χάρη στην ιταλική κυβέρνηση, που είχε τότε αποτελεσματικό έλεγχο. Η Άλφα έγινε όργανο της Ιταλίας του Μουσολίνι και εθνικό έμβλημα. Ο ίδιος ο Μουσολίνι διέθετε Άλφα Ρομέο και αρεσκόταν να την οδηγεί. Το εργοστάσιο της Άλφα βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και η εταιρεία αγωνίστηκε για την επιστροφή της στην κερδοφορία μετά τον πόλεμο. Τα μεγάλα πολυτελή οχήματά της αντικαταστάθηκαν από μικρότερα, μαζικής παραγωγής.
Μέχρι το 1970 πάντως, η εταιρεία βρέθηκε πάλι σε δεινή θέση, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Η ιταλική κυβέρνηση αποχώρησε από την Alfa Romeo το 1986 και ταυτόχρονα η Φίατ εξαγόρασε την εταιρεία και δημιούργησε έναν νέο όμιλο εταιρειών, την Alfa Lancia SpA, ώστε να παράγει οχήματα των εταιρειών Άλφα Ρομέο και Λάντσια.
Ιστορία του σήματος της Alfa Romeo
Το 1910 ανατέθηκε σε ένα σχεδιαστή (τον Ρομάνο Κατανέο) ο σχεδιασμός ενός νέου σήματος για τη νεοσύστατη μιλανέζικη φίρμα A.L.F.A. Σύμφωνα με την ιστορία, όταν ο Κατανέο περίμενε το τραμ στο σταθμό της Πιάτσα Κοστέλλο στο Μιλάνο, εμπνεύσθηκε από το σήμα της πόλης του Μιλάνο και από το οικόσημο της σπουδαίας οικογένειας Βισκόντι (τον ερυθρό σταυρό και την ασπίδα με το ερπετό) που βρισκόταν πάνω από την πόρτα του Castello Sforzesco. Το ερπετό που εμφανίζεται στο εν λόγω σήμα είναι σύμφωνα με τον μύθο ένα αιμοβόρο ον που κατοικούσε δίπλα στον ποταμό που διέσχιζε το Μιλάνο. Το ερπετό αυτό έτρωγε τους περαστικούς, μέχρι που ένας πρόγονος της οικογένειας Βισκόντι ανέλαβε επιτυχώς να το εξοντώσει.
Με τη βοήθεια του αρχισχεδιαστή Μερόσι, τα σχέδια του Κατανέο συνδύασαν τόσο το έμβλημα της πόλης του Μιλάνο, όσο και αυτό της οικογένειας Βισκόντι σε κυκλικό μοτίβο, περικυκλωμένο από έναν μπλε μεταλλικό δακτύλιο που περιείχε με άσπρα γράμματα τις λέξεις ALFA-ROMEO και MILANO χωρισμένες από δύο κόμπους.
Ιστορικά μοντέλα
thumb|170px|right|6C Gran Sport (1931) thumb|170px|right|8C 2300 (1931) thumb|170px|right|2600 Touring Spider (1961) thumb|170px|right|GT Junior (1965) thumb|170px|right|GTV6 (1980) thumb|right|170px|Spider (1992) thumb|170px|right|156 (1997)
Αγωνιστική ιστορία
thumb|240px|right|Alfa Romeo Giulia στο μουσείο «Ο Φαέθων» στον [[Ωρωπός|Ωρωπό.]] Η Alfa Romeo κατάφερε αρκετές νίκες σε αρκετές κατηγορίες, όπως αυτή της Φόρμουλα 1 (σχετικό άρθρο εδώ) και σε αυτή των πρωτοτύπων. Οδηγοί Alfa που όμως δεν είχαν σχέση με την εταιρεία επίσης έλαβαν μέρος ως ξεχωριστές συμμετοχές, με πολύ καλά αποτελέσματα. Η επανάσταση στην Alfa ήρθε το 1923, όταν προσελήφθη ο Βιττόριο Τζάνο από τη Fiat και σχεδίασε την απόλυτα επιτυχημένη σειρά κινητήρων στα τέλη της δεκαετίας του 1930 (όταν βέβαια η Alfa άρχισε να χάνει στους αγώνες, ο Τζάνο απομακρύνθηκε αμέσως). Στη δεκαετία του 1930, ο Τάτσιο Νουβολάρι (Tazio Nuvolari) κέρδισε τον αγώνα Mille Miglia σε μια Alfa Romeo 6C 1750.
Η Alfa 8C 2300 κέρδισε το πρωτάθλημα των 24 ωρών του Λε Μαν, από το 1931 μέχρι το 1934, ενώ η εταιρεία αποσύρθηκε από τους αγώνες το 1933, μετά την εξαγορά από το ιταλικό κράτος. Το αγωνιστικό μέρος των Άλφα Ρομέο ανέλαβε τότε η Scuderia Ferrari (άλλωστε ο ιδρυτής της Φερράρι, Έντσο Φερράρι, ήταν αγωνιστικός οδηγός της Άλφα Ρομέο και ύστερα προχώρησε στην παραγωγή των δικών του αυτοκινήτων). Το 1935, η Άλφα Ρομέο κέρδισε το Γερμανικό Γκραν Πρι με οδηγό τον Τάζιο Νουβολάρι. Το 1938, ο Μπιοντέττι κέρδισε το πρωτάθλημα Mille Miglia με μια 8C 2900B Corto Spyder, η οποία επικράτησε ύστερα να λέγεται το μοντέλο "Mille Miglia" (Μίλε Μίλια, δηλαδή Χίλια Μίλια).
Το 1950, ο Νίνο Φαρίνα (Nino Farina) κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα F1 με μια 158 με υπερσυμπιεστή και το 1951 ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο (Manuel Fangio) κέρδισε οδηγώντας μια Alfetta 159.
Το μοντέλο Tipo 33 ήταν ο ηγέτης της κατηγορίας πρωτοτύπων από το 1967 ως το 1977.
Η Alfa στη λαϊκή κουλτούρα
thumb|240px|right|Η Alfa Romeo Brera
Κατά τη δεκαετία του 1960, η Άλφα Ρομέο έγινε γνωστή για τα σχετικά μικρά οχήματά της με ισχυρούς κινητήρες και ιδιαίτερα για αυτά που ήταν σχεδιασμένα για την ιταλική αστυνομία, όπως η Giulia Super και η 2600 Sprint GT.
Πριν από την εξαγορά της από τη Fiat, η Alfa Romeo χρησιμοποιούσε τολμηρούς τρόπους προώθησης των αυτοκινήτων της, ενώ συνεχώς χρησιμοποιούσε διάφορους τρόπους πειραματιζόμενη με νέες λύσεις για τα αυτοκίνητά της, ακόμα και με το ρίσκο της μείωσης του μεριδίου αγοράς της. Πολλές φορές μάλιστα, η εταιρεία χρησιμοποιούσε ανορθόδοξες και αντισυμβατικές φόρμες στην σχεδίαση των αυτοκινήτων.
Σε ένα αγγλικό φυλλάδιο πωλήσεων αναφερόταν χαρακτηριστικά:
''Η Alfa Romeo Giulia 1600 SS – Για τον άνδρα που έχει τα πάντα, αυτό είναι το αυτοκίνητο που θα του κάνει παρέα. … Η τιμή του είναι 2394.1.3 λίρες (μαζί με τους φόρους). Ακριβό; Φυσικά! Τι άλλο θα περιμένατε μία χειροποίητη Alfa να είναι;''
Στα ιταλικά, ο ιδιοκτήτης μιας Alfa Romeo λέγεται «Αλφίστα» (Alfista), ενώ ένα σύνολο ιδιοκτητών λέγονται «Αλφίστι» (Alfisti). Το 1967, στη διάσημη ταινία του Ντάστιν Χόφμαν, «Ο Πρωτάρης», έκλεψε την παράσταση η Alfa Romeo “Spider” (γνωστή ως “Duetto” ή ως “Osso di Seppia”). Η Spider ήταν σχεδιασμένη από τον Πινινφαρίνα (Pininfarina).
Επιστροφή στις ΗΠΑ και μεταστροφή με νέα μοντέλα
thumb|240px|right|Alfa Romeo 147.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Μιλάνο Κατηγορία:Fiat Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
Σαλάμψιο
Η Σαλάμψιο, εβραϊκά שלומציון Shlomtzion, από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν πριγκίπισσα της Ιουδαίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Ιουδαίας και την 3ης συζύγου του Μαριάμνης Α΄ των Ασμοναίων/Μακκαβαίων, κόρης του Αλεξάνδρου της Ιουδαίας.
Αμφιθαλή αδέλφια της ήταν ο Αλέξανδρος διάδοχος, ο Αριστόβουλος πρίγκιπας και η Κύπρος. Επειδή ο πατέρας της είχε άλλες 8 συζύγους, η Σαλάμψιο είχε 10 ετεροθαλή αδέλφια.
Με τον γάμο της με τον εξάδελφό της έκανε πέντε παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Τεοντόρα Λαζάρεβιτς
Η Τεοντόρα Λαζάρεβιτς (σερβικά : Теодора Лазаревић) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς ήταν πριγκίπισσα της Σερβίας, κόρη του πρίγκιπα Λάζαρ και της Μιλίτσας Νεμάνιτς.
Για την ζωή της δεν είναι πολλά γνωστά, αναφέρεται στα "αρχαία χρονικά της Σερβίας". Παντρεύτηκε τον Ούγγρο ευγενή "Nicholas Β΄ Garu ή Gorjanski" γύρω στο 1378-1379, ο γάμος της έγινε για διπλωματικούς λόγους, συνηθισμένο την εποχή εκείνη. Θεωρήται μια προσπάθεια του πρίγκιπα Λάζαρου μέσω της οικογένειας ευγενών του γαμπρού του να έχει λόγο στα εσωτερικά του βασιλείου της Ουγγαρίας.
Η σερβική λαϊκή παράδοση αναφέρει συμμετοχή των Ούγγρων στην Μάχη του Κοσσυφοπεδίου χωρίς να έχει αποδειχτεί ιστορικά, αν έγινε όμως πιστεύεται ότι προήλθε από τον Nikola Garu. Ο σύζυγος της ήταν από το 1390 μέχρι το 1402 κυβερνήτης της Κροατίας, της Σλαβονίας και της Δαλματίας. Απέκτησαν με τον Νίκολα δύο παιδιά, τον Νίκολα Γ΄ και την Καταρίνα. Πέθανε περίπου το 1405.
Μπωνταντίτης
Ο μπωνταντίτης (αγγλ. beudantite) είναι θειικό / αρσενικικό ορυκτό του μολύβδου και του σιδήρου. Το όνομά του του αποδόθηκε προς τιμή του François Sulpice Beudant (1787-1850), καθηγητή Ορυκτολογίας στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού.
Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό στις ζώνες οξείδωσης πολυμεταλλικών αποθέσεων.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο καρμινίτης, ο σκοροδίτης, ο μιμιτίτης, ο αρσενιοσιδηρίτης, ο φαρμακοσιδηρίτης, ο ολιβινίτης, ο αγγλεσίτης, ο κερουσίτης και ο αζουρίτης.
Απαντά σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι σε αρκετά γερμανικά κρατίδια, στη Γαλλία (Cap Garonne, Vauly), την Αγγλία (Κάμπρια και Κορνουάλη), την Ιταλία, το Τσουμέμπ στη Ναμίμπια (όπου έχουν ανευρεθεί οι ομορφότεροι κρύσταλλοί του), το Mapimi και τη Σονόρα στο Μεξικό. Αφθονεί, επίσης, στο Bisbee της Αριζόνα ενώ απαντά και στο Σαν Μπερναντίνο της Καλιφόρνια και στη Δυτική Αυστραλία.
Στην Ελλάδα απαντά στα μεταλλεία Λαυρίου: Χριστιάνα και Ζαν Μπατίστ (Καμάριζα), στο ορυχείο Φερνάντο αρ. 1 στην περιοχή Μπότσαρη, στα ορυχεία της περιοχής "Πλάκα" (Αδάμη Νο 2 κ. ά.), την περιοχή της Σουρέζας και στην ακτή του Θορικού.
Σημειώσεις
Μπωνταντιτης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Μιέσκο Μιεσκόβιτς
Ο Μιέσκο, πολων. Mieszko (979/84 - μετά το 992/95) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας των Πολωνών, αδελφός τού Μπολέσλαφ Α΄ τού γενναίου πρώτου βασιλιά της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μιέσκο Α΄ δούκα της Πολωνίας και της δεύτερης συζύγου του Όντας του Χάλντενσλάμπεν, κόρης τού Ντήτριχ μαργράβου τού Νόρντμαρκ.
Λίγα γνωρίζουμε για τα νεανικά του έτη. Εμφανίζεται πρώτο στο έγγραφο Dagome iudex τού 991/2 μαζί με τους γονείς του και τον αδελφό του Λάμμπερτ Μιεσκόβιτς. Ο σκοπός τού εγγράφου ήταν να προστατεύσει την κληρονομία τού Μιέσκο και τού Λάμμπερτ από τον πρωτότοκο ετεροθαλή αδελφό τους Μπολέσλαφ Α΄, που δεν αναφέρεται εκεί. Το 992 απεβίωσε ο πατέρας τους, αλλά αντί -σ΄΄υμφωνα με το έγγραφο- να τον διαδεχθούν ο Μιέσκο και ο Λάμπερτ, ο Μπολέσλαφ Α΄ ξεκίνησε πόλεμο εναντίον τους. Η σύγκρουση κράτησε μερικές εβδομάδες ή τελείωσε το 995· οι ιστορικοί έχουν διάφορες απόψεις σε αυτό.
Kürbisówna B., Dagome iudex - studium krytyczne, [w:] Początki Państwa Polskiego, vol. I, Poznań 1962, p. 396.
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Επιστήμη
Ο όρος επιστήμη με την ευρεία έννοια αρχικά δήλωνε το οργανωμένο σώμα της εξακριβωμένης και τεκμηριωμένης γνώσης. Ο πρώτος αυτός ορισμός διατυπώνεται στο έργο Θεαίτητος του Πλάτωνα όπου ένας από τους συνομιλητές αναφέρει ότι «έστιν ουν επιστήμη δόξα αληθής μετά λόγου», δηλαδή η επιστήμη αποτελεί βεβαιωμένη με λογικά επιχειρήματα γνώση. Πολλές από τις ανθρώπινες προκαταλήψεις γύρω από τον τρόπο που λειτουργεί το σύμπαν έχουν αμφισβητηθεί κατά καιρούς από τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις.
Ανθρώπινο πέος
μικρογραφία|230px|Ανατομία του ανθρώπινου πέους: 3.Πόσθη 4.Σηραγγώδες σώμα 5.Βάλανος 6.Ακροποσθία 7.Στόμιο ουρήθρας
Επιστήμη
Στη σύγχρονη εποχή, ο όρος είναι πιο περιορισμένος και δηλώνει το σύστημα απόκτησης γνώσης με βάση την επιστημονική μεθοδολογία που βασίζεται στην επιστημονική έρευνα, καθώς και στην οργάνωση και ταξινόμηση της αποκτώμενης με αυτόν τον τρόπο γνώσης. Διακρίνουμε συνεπώς διαφορετικούς επιστημονικούς τομείς που εντάσσονται συνήθως σε τέσσερις μεγάλες ομάδες, τις θετικές επιστήμες, τις εφαρμοσμένες επιστήμες, τις ανθρωπιστικές επιστήμες και τις κοινωνικές επιστήμες.
Ανθρώπινο πέος
Το ανθρώπινο πέος είναι το εξωτερικό γεννητικό όργανο του άνδρα. Στον άνθρωπο και στα άλλα θηλαστικά αποτελεί ταυτόχρονα τμήμα της αποχετευτικής μοίρας του ουροποιητικού συστήματος και της εκφορητικής μοίρας του αναπαραγωγικού συστήματος. Η κύρια λειτουργία του πέους είναι η εναπόθεση του γενετικού υλικού στον κόλπο της γυναίκας και η απομάκρυνση των ούρων από το σώμα.
Επιστήμη
Η ταξινόμηση αυτή είναι μόνο συμβατική, ενώ δεν είναι σπάνιο ένα επιστημονικό πεδίο να συνθέτει στοιχεία από διαφορετικούς κλάδους. Όταν αυτό το γεγονός ορίζει τον χαρακτήρα του πεδίου, μιλάμε για διεπιστημονικό πεδίο, διακλαδική επιστήμη ή διεπιστήμη (π.χ. βιβλιοθηκονομία, επιστήμη συστημάτων, γνωσιακή επιστήμη κλπ).
Ανθρώπινο πέος
Το πέος αποτελείται από τα δύο σηραγγώδη σώματα και το σπογγώδες σώμα της ουρήθρας. Τα εξωτερικά περιβλήματα της ελεύθερης μοίρας είναι η πόσθη, η οποία καλύπτει την βάση, και η ακροποσθία, η οποία καλύπτει την κεφαλή του πέους.
Το πέος μαζί με τους όρχεις και το όσχεο είναι τα κύρια εξωτερικά όργανα του ανδρικού αναπαραγωγικού συστήματος.
Επιστήμη
μικρογραφία|δεξιά|500px|Η κλίμακα του σύμπαντος σχεδιασμένο με διακλαδώσεις της επιστήμης και την ιεραρχία της επιστήμης
Ανθρώπινο πέος
Ανατομία
Τμήματα μικρογραφία|310px|Τα δύο σηραγγώδη σώματα εφάπτονται πάνω στο σπογγώδες σώμα της ουρήθρας. Η άνω πλευρά διελαύνεται από την ραχιαία φλέβα, την αρτηρία και το ραχιαίο νεύρο του πέους. Το ανθρώπινο πέος από περιγραφική άποψη διακρίνεται σε δύο μοίρες, την περινεϊκή και την ελεύθερη.
Επιστήμη
Ιστορία και ετυμολογία της επιστήμης
Ενώ οι περιγραφές των εμπειρικών ερευνών για το φυσικό κόσμο υπάρχουν από την κλασσική αρχαιότητα (παραδείγματος χάριν, από τον Αριστοτέλη), και οι επιστημονικές μέθοδοι έχουν υιοθετηθεί από το Μεσαίωνα, η αυγή της σύγχρονης επιστήμης επισημαίνεται γενικά πίσω στην πρόωρη σύγχρονη περίοδο κατά τη διάρκεια αυτό που είναι γνωστό ως επιστημονική επανάσταση του 16ου και 17ου αιώνα.Αυτή η περίοδος χαρακτηρίστηκε από έναν νέο τρόπο παρατήρησης του φυσικού κόσμου, από το συστηματικό πειραματισμό που στόχευσε στον καθορισμό των " νόμων της φύσης" αποφεύγοντας να ασχοληθεί με τις μεταφυσικές ανησυχίες όπως την Αριστοτελική θεωρία για την αιτιότητα.
1002 Ολμπέρσια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ολμπέρσιας εκτιμάται σε 32,14 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 35 τρισεκατομμύρια τόνους. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,062. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Ολμπέρσιας εκτιμάται σε 105 βαθμούς C υπό το μηδέν.
Επιστήμη
Ιστορία και ετυμολογία της επιστήμης
Η γρήγορη συσσώρευση της γνώσης, που έχει χαρακτηρίσει την ανάπτυξη της επιστήμης από τον 17ο αιώνα, δεν είχε εμφανιστεί ποτέ πριν από εκείνη την περίοδο. Το νέο είδος επιστημονικής δραστηριότητας προέκυψε μόνο σε μερικές χώρες της δυτικής Ευρώπης, και περιορίστηκε σε εκείνη την μικρή περιοχή για περίπου διακόσια έτη. (Από τον 19ο αιώνα η επιστημονική γνώση έχει αφομοιωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο). μικρογραφία|αριστερά|Μια πήλινη πινακίδα της [[Μεσοποταμίας]] Αυτή η σύγχρονη επιστήμη αναπτύχθηκε από μια παλαιότερη και ευρύτερη επιχείρηση. Η λέξη " science" είναι από τα παλαιά γαλλικά, και συνέχεια από το λατινικό scientia που ήταν μια από διάφορες λέξεις για τη λέξη "γνώση" σε εκείνη την γλώσσα. Στα φιλοσοφικά πλαίσια,οι λέξεις "scientia" και " science" χρησιμοποιήθηκαν για να μεταφράσουν την ελληνική λέξη επιστήμη, που είχε αποκτήσει έναν συγκεκριμένο καθορισμό στην ελληνική φιλοσοφία, ειδικά ο Αριστοτέλης, ως την είχε ορίσει ως τύπο αξιόπιστης γνώσης που ενισχύεται λογικά, και μπορεί να δημιουργήσει επικοινωνία και να διδαχθεί.
1002 Ολμπέρσια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολμπερσια
Ανθρώπινο πέος
Ανατομία
Δομή μικρογραφία|220px|Η ακροποσθία σύρεται προς τα πίσω και η βάλανος είναι εκτεθειμένη. Η ελεύθερη μοίρα αποτελείται από τα δύο σηραγγώδη σώματα, το σπογγώδες σώμα της ουρήθρας, το σώμα της βαλάνου και τα περιβλήματα του πέους.
Τα δύο σηραγγώδη σώματα, αντίστοιχα προς την ρίζα σχηματίζουν τα σκέλη του πέους, τα οποία είναι στέρεα προσκολλημένα με το ηβικό οστούν. Αντίστοιχα προς τον κορμό, τα δύο σώματα συνενώνονται και σχηματίζουν έναν ενιαίο αποπεπλατυσμένο κύλινδρο, η κορυφή του οποίου καταλήγει στη βάση της βαλάνου. Από ιστολογική άποψη, τα σηραγγώδη σώματα συνίστανται από δοκίδες ινώδους συνδετικού ιστού, μεταξύ των οποίων υπάρχουν χώροι για την υποδοχή του αίματος όταν το πέος είναι σε στύση, παραπέμποντας στην λειτουργία ενός σφουγγαριού.