cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεγονότα Ιουνίου 2011
26 Ιουνίου
(The Sunday Business Post)
27 Ιουνίου
Αποφυλακίζεται ο Κινέζος ακτιβιστής Χου Ζία έπειτα από 3,5 χρόνια στη φυλακή. (CNN)
28 Ιουνίου
(AFP διά France 24)
30 Ιουνίου
06
Ιωάννης Ε΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Ιωάννης Ε΄, γερμ. Johann V (18 Ιουλίου 1439 – 15 Αυγούστου 1507) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1439-1507).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βερνάρδου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Αδελαΐδας, κόρης του Μπόγκισλαβ Η΄, δούκα της Πομερανίας-Στολπ.
Το 1507 απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Μάγκνους Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1464 τη Δωροθέα των Χοεντσόλερν, κόρη του Φρειδερίκου Β΄, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Από μια μη νόμιμη σχέση είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ες (Μοζέλ)
Το Ες (Χέσσεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Μίρα Σορβίνο
Η Μίρα Κάθριν Σορβίνο (Mira Katherine Sorvino· γενν. 28 Σεπτεμβρίου 1967) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1967 στη Νέα Υόρκη και είναι κόρη του ιταλικής καταγωγής ηθοποιού Πολ Σορβίνο.
Το 1995 έπαιξε στην ταινία Ακαταμάχητη Αφροδίτη του Γούντι Άλεν και κέρδισε Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου, ενώ προτάθηκε για SAG και BAFTA. Στη συνέχεια, έπαιξε σε ταινίες όπως το Mimic του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο και το Romy and Michele's High School Reunion. Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί σε σειρές όπως Will & Grace και House M.D..
Από το 1996 ως το 1998 είχε σχέση με τον Κουέντιν Ταραντίνο και από το 2004 είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Κρίστοφερ Μπάκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Μορτώ-Κουλιμπέφ
Το Μορτώ-Κουλιμπέφ (γαλλικά: Morteaux-Coulibœuf) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Balmain (οίκος μόδας)
Η Μπαλμέν ( Balmain ) είναι ένας γαλλικός πολυτελής οίκος μόδας που ιδρύθηκε από τον Πιέρ Μπαλμέν (Pierre Balmain) το 1945. Αυτή τη στιγμή λειτουργούν 16 καταστήματα μονοπωλίων, μερικά από τα οποία στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Λος Άντζελες, το Λας Βέγκας, το Μαϊάμι και στη Via Montenapoleone του Μιλάνου.
Ιστορία
Ο Πιέρ Μπαλμέν γεννήθηκε το 1914 στη Γαλλία. Ο πατέρας του κατείχε μια υφασματεμπορία και η μητέρα του και η αδερφή του είχαν μια μπουτίκ μόδας όπου εργαζόταν συχνά μετά το θάνατο του πατέρα του το 1921. Παρακολούθησε το École des Beaux-Arts το 1933–1934, με πρόθεση να σπουδάσει αρχιτεκτονική, αλλά κατέληξε να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του σχεδιάζοντας φορέματα. Αφού εργάστηκε για τον ατελιέ Robert Piquet ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης και ξόδεψε χρόνο με τον Edward Molyneux, έφυγε από το σχολείο για να εργαστεί στο Molyneux. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, υπηρέτησε στη γαλλική πολεμική αεροπορία. Μετά την κήρυξη της ειρήνης, εργάστηκε στο Lucien Lelong και άνοιξε το δικό του οίκο μόδας με το όνομά του στα 44 του έτη, στην τοποθεσία rue François 1 er στο Παρίσι. Κυκλοφόρησε την πρώτη του συλλογή τον Οκτώβριο του 1945 και το πρώτο του άρωμα, Jolie Madame το 1949. μικρογραφία| Ο Pierre Balmain και η ηθοποιός Ruth Ford, σε φωτογράφησε που έγινε από τον Carl Van Vechten, το 1947 Κατά την περίοδο μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Pierre Balmain ήταν « ο βασιλιάς της γαλλικής μόδας» και συνεργάστηκε με αστέρια όπως η Ava Gardner και η Brigitte Bardot, η πρώτη κυρία της Νικαράγουας Hope Portocarrero, και η βασίλισσα Sirikit της Ταϊλάνδης. Η Marlene Dietrich φορούσε ρούχα Balmain στην ταινία "No Highway in the Sky" (1951).
Διάδοχοι
Πιθανώς ο πιο σημαντικός σχεδιαστής που ανέλαβε την Balmain ήταν ο Oscar de la Renta, ο οποίος ηγήθηκε της εταιρείας μεταξύ 1993 και 2002. Ήδη βετεράνος της μόδας πριν ενταχθεί στην Balmain, ο De la Renta έφερε ένα διάσημο πρόσωπο στην μάρκα Balmain. Έζησε στη Νέα Υόρκη το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, αν και γεννήθηκε στη Δομινικανή Δημοκρατία και έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών το 1971. Ταίριαξε στην αισθητική του Balmain, με λεπτομέρεια και κλασικές σιλουέτες. Αυτός, όπως και ο Balmain, προτιμούσε τη μέτρια και απλή σχεδίαση παρά εξαιρετικά διακοσμητικά και φανταχτερά στυλ. Η Couture είχε υποφέρει εκείνη τη στιγμή, δεδομένου ότι ήταν μια εξαιρετικά μη πρακτική επιχείρηση, οπότε ο Oscar μπήκε στο brand για να προκαλέσει τον εαυτό του και να το βοηθήσει στην αρχή της παρακμής της ραπτικής.
Μετά την αναχώρηση του Oscar de la Renta, ο Christophe Decarnin εντάχθηκε στον οίκο το 2005. Σε αντίθεση με όλους τους σχεδιαστές που ήταν μπροστά του, ο Decarnin επέμεινε να φέρει τη μάρκα στον 21ο αιώνα. Προτίμησε τις ακριβές τιμές και τα φανταχτερά κομμάτια, πράγμα που ερχόταν σε αντιπαράθεση με τις ιδέες του Pierre Balmain περί κλασικών και πολυτελών ενδυμάτων. Παρόλα αυτά θεωρήθηκε "ένα αστέρι του σχεδιασμού ενδυμάτων", και η μάρκα γίνονταν όσο και περισσότερο γνωστή από το γεγονός ότι την διοικούσε ένας star σαν τον Decarnin και όχι τόσο για τα ρούχα της. Τον Απρίλιο του 2011, η Balmain ανακοίνωσε ότι ο Decarnin θα αντικατασταθεί από τον Olivier Rousteing.
Ο Rousteing είχε προσχωρήσει στην εταιρεία το 2009, αφού παρακολούθησε μια διάσημη γαλλική σχολή μόδας και εργαζόταν κοντά στον Roberto Cavalli. Ενώ του άρεσε η αισθητική του Decarnin, ήθελε να προσανατολίσει την μάρκα στις καλύτερες πτυχές της γαλλικής ραπτικής. Κατά τη στιγμή της πρόσληψής του, ο Rousteing ήταν ένας σχετικά άγνωστος σχεδιαστής. Στη συνέχεια όμως έφερε μια νέα αύρα στην αισθητική της μάρκας που παραμένει μέχρι σήμερα. Πιστεύεται ότι επηρεάστηκε από Ασιατικά πρότυπα, καθώς ένα μεγάλο μέρος των αγοραστών της μάρκας προέρχονται από εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Υψηλή ραπτική
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – Άλμα επί κοντώ ανδρών
Τα άλμα επί κοντώ ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξήχθη στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα από τις 28 Σεπτεμβρίου έως τη 1 Οκτωβρίου.
Προκριματικά
Πρόκριση: 5.75 (Q) ή οι 12 καλύτερες επιδόσεις (q).
Προσωρινόν Πολίτευμα της Νήσου Κρήτης
Το Προσωρινόν Πολίτευμα της Νήσου Κρήτης ήταν μια διακήρυξη των επαναστατημένων Κρητικών, που καθόριζε το πολίτευμα που θα είχε προσωρινά η Κρήτη και περιείχε διάφορους διοικητικούς διακανονισμούς. Ήταν αντίστοιχο της Α΄ Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου που είχε προηγηθεί. Υπογράφηκε στους Αρμένους στις 21 Μαΐου 1822. Σημαντικό ρόλο στην ψήφισή του, διαδραμάτισε ο Πέτρος Ομηρίδης Σκυλίτσης.
Α΄ Εθνοσυνέλευση
Στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου δεν συμμετείχαν εκπρόσωποι της Κρήτης, αν και ο Αρχιστράτηγος της Κρήτης Μιχαήλ Αφεντούλιεφ είχε την πρόθεση να μεταβούν Κρητικοί στην Εθνοσυνέλευση. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα συμφέροντα της Κρήτης υποστηρίζονταν από τον Πέτρο Ομηρίδη Σκυλίτση, ο οποίος σε επιστολή του προς το Βουλευτικό τον Ιανουάριο του 1822 υπέγραψε ως Παραστάτης της Κρήτης .
Άφιξη του Σκυλίτση ως Διοργανιστή της Κρήτης
Στις 7 Απριλίου 1822 ο υπουργός εσωτερικών όρισε τον Σκυλίτση Διοργανιστή και τον έστειλε στην Κρήτη για να την οργανώσει. Έτσι, ο Σκυλίτσης έφτασε κατά τα τέλη Απριλίου στους Αρμένους της επαρχίας Αποκορώνου, όπου έδρευε η προσωρινή κυβέρνηση με προεξάρχοντα τον Αφεντούλιεφ.
Ο Αφεντούλιεφ δεν φάνηκε να ευχαριστήθηκε με την άφιξη του Σκυλίτση, καθώς θεωρούσε ότι η Κρήτη είναι ανεξάρτητη από την υπόλοιπη Ελλάδα και αξίωνε να κατέχει την ανώτερη εξουσία στο νησί. Προσπαθώντας να ματαιώσει τις ενέργειες του Σκυλίτση, έφυγε από τους Αρμένους και μετέβη στην Πλατανιά, θεωρώντας ότι η απουσία του θα εμπόδιζε την εξέλιξη των προσπαθειών για συνέλευση. Ωστόσο, τελικά ο Αφεντούλιεφ αναγκάστηκε να συμμορφωθεί με τη συνέλευση που συγκάλεσε ο Σκυλίτσης και να παρευρεθεί σε αυτήν.
Συνέλευση στους Αρμένους
Κύριο λήμμα: Α΄ Γενική συνέλευση των Κρητών
Περιεχόμενο των Διατάξεων του Πολιτεύματος
Το κείμενο που συντάχθηκε από τα μέλη της συνέλευσης χωρίζεται σε επτά τμήματα και περιλαμβάνει 40 άρθρα. Ξεκινούσε με τη φράση «Εν ονόματι της Τρισυποστάτου Θεότητος». Σε γενικές γραμμές ακολουθεί το πρότυπο της Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου, κυρίως στα δύο πρώτα τμήματα.
Πρόεδρος
Πέτρος Ομηρίδης Σκυλίτσης
Πληρεξούσιοι
Αναγνώστης Ψαρουδάκης
Αθανάσιος Αρχιμανδρίτης
Αντρέας Κριγιαράκης
Ανδρέας Μάρκος
Ανδρέας Φασούλης
Πρωτόπαπας Σφακίων Γεώργος ιερεύς
Γεώργιος Παππαδάκης
Γεώργιος Μεληδώνης
Γεώργιος Σακοράφος
Γεώργιος Πουμνάκη
Γρηγόριος Σαουνάτζος
Δημήτριος Σαριδάκης
Δ. Αποστολίδης
Δημήτριος Χρυσαφόπουλος
Ευθύμιος Ψαρουδάκης
Εμμανουήλ Στεφανάκης
Εμμανουήλ Αντωνιάδης
Εμμανουήλ Λουτζάκης
Ζαχαρίας Τζηριγώτης
Θεοχάρης Κουγιουμτζόγλους
Ιωάννης Στεφανάκης
Ιωάννης Πογιανζόγλους
Γενικές εκλογές της Βόρειας Επικράτειας (2016)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βόρεια Επικράτεια στις 27 Αυγούστου 2016 για να εκλεγούν τα 25 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης της πολιτείας αυτής στην Αυστραλία.
Προσωρινόν Πολίτευμα της Νήσου Κρήτης
Πληρεξούσιοι
Ιωάννης Παππαδάκης
Γενικές εκλογές της Βόρειας Επικράτειας (2016)
Οι εκλογές έγιναν με τη νέα νομοθεσία που ψηφίστηκε τον Φεβρουάριο του 2016 και με την οποία άλλαξε ο τρόπος ψηφοφορίας από πλήρη σε προαιρετική ψηφιακή ψήφο. Οι εκλογικές περιφέρειες ανακατατάχθηκαν το 2015. Αρμόδια για τη διεξαγωγή των εκλογών είναι η Εκλογική Επιτροπή της Βόρειας Επικράτειας, το ανεξάρτητο όργανο που λογοδοτεί στο Κοινοβούλιο.
Προσωρινόν Πολίτευμα της Νήσου Κρήτης
Πληρεξούσιοι
Ιωάννης Στρατουδάκης
Κωνσταντίνος Γερακάκης
Γενικές εκλογές της Βόρειας Επικράτειας (2016)
Αποτελέσματα
Το Φιλελεύθερο Κόμμα της Υπαίθρου (CLP) ηττήθηκε από το Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα.
Νέος επικεφαλής υπουργός ορκίστηκε στις 31 Αυγούστου 2016 ο αρχηγός των Εργατικών, Μάικλ Γκάνερ.
Προσωρινόν Πολίτευμα της Νήσου Κρήτης
Πληρεξούσιοι
Καλλίνικος Κριτοβουλίδης
Γενικές εκλογές της Βόρειας Επικράτειας (2016)
Αποτελέσματα
Ανεξάρτητοι: Ρόμπιν Λάμπλεϊ (Araluen), Τέρι Μιλς (Blain), Κέζια Πάρικ (Goyder), Τζέρι Γουντ (Nelson), Γινγκίγια Μαρκ Γκουγιούλα (Nhulunbuy)
Προσωρινόν Πολίτευμα της Νήσου Κρήτης
Πληρεξούσιοι
Λούης Στάης
Γενικές εκλογές της Βόρειας Επικράτειας (2016)
Αναφορές
Βορεια Επικρατεια 2016
Προσωρινόν Πολίτευμα της Νήσου Κρήτης
Πληρεξούσιοι
Λαζαράκης Ιωάννου
Μανασσής Προηγούμενος
Μολ (Καλβαντός)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοσλουά (γαλλικά: Moslois).
Προσωρινόν Πολίτευμα της Νήσου Κρήτης
Πληρεξούσιοι
Μιχαήλ Παντοβάς
Μελχισεδέκ Ηγούμενος Πρεβελίου
Μολ (Καλβαντός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Προσωρινόν Πολίτευμα της Νήσου Κρήτης
Πληρεξούσιοι
Μιχαήλ Χιονάκης
Νεόφυτος Οικονόμος
Νικόλαος Ανδρέου
Νικόλαος Κιρτομαδιανός
Νικόλαος Βερικάκης
Νικόλαος Καφάτος
Στυλιανός Χιονάκης
Διορισμός αξιωματούχων
Μετά την υπογραφή του Πολιτεύματος, διορίστηκαν από τη συνέλευση και οι πρώτοι αξιωματούχοι. Ο Αφεντούλιεφ απέκτησε πλέον τον πολιτικό τίτλο του Γενικού Επάρχου εγκαταλείποντας τον στρατιωτικό τίτλο του Γενικού Αρχιστρατήγου. Επίσης, διορίστηκε γενικός γραμματέας της Καγκελαρίας ο Εμμανουήλ Αντωνιάδης, Πρόεδρος ο Μανασσής Προηγούμενος και ορίστηκαν φρονιστές. Αυτοί ήταν :
Φροντιστές της Οικονομίας
Φροντιστές του Πολέμου
Φροντιστής της Θάλασσας
Ο όρκος των εκλεγέντων ήταν ο εξής :
Αποτίμηση
Με την ψήφιση του Πολιτεύματος, επήλθε στην Κρήτη σχετική γαλήνη και τάξη. Σε αυτό συνεισέφερε και η διαλλακτική και συμφιλιωτική στάση του Σκυλίτση.
Οι διατάξεις του Πολιτεύματος αυτού χρησιμοποιήθηκαν και σε επόμενες συντακτικές πράξεις κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, καθώς η Κρήτη παρέμεινε ακόμα υπόδουλη στους Τούρκους ή διατελούσε υπό ειδικά καθεστώτα αυτονομίας.
Ιλμπεσέμ
Το Ιλμπεσέμ (Χίλμπεσχαϊμ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ευγενία Κωτούλα
H Ευγενία Κωτούλα (Κοζάνη, 23 Οκτωβρίου 1986), είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 1,83 μέτρα αγωνίζεται στις θέσεις Σμολ και Πάουερ φόργουορντ για τον Γ.Σ.Κ. Λασσάνης Κοζάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Λασσάνη Κοζάνης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αίαντα Ευόσμου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παναθλητικού Συκεών (Σ.Φ.) Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Απόλλωνα Πτολεμαΐδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πιερικού Αρχέλαου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πυλαίας
Κρήνη (Ντυσάν)
μικρογραφία|Η Κρήνη του [[Μαρσέλ Ντυσάν, 1917, φωτογραφία του Άλφρεντ Στίγκλιτς στην γκαλερί 291 μετά την έκθεση της Εταιρείας Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών του 1917, με ορατή την ετικέτα εισόδου. Στο φόντο είναι το έργο The Warriors του Μάρσντεν Χάρτλεϊ. ]] Η Κρήνη (Fountain) είναι ένα readymade γλυπτό του Μαρσέλ Ντυσάν του 1917, αποτελούμενο από ένα πορσελάνινο ουρητήριο με την υπογραφή "R. Mutt". Τον Απρίλιο του 1917, ένα απλό κομμάτι υδραυλικής εγκατάστασης που επέλεξε ο Ντυσάν υποβλήθηκε σε μία έκθεση της Εταιρείας Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών, την εναρκτήρια έκθεση της Εταιρείας που θα γινόταν στο The Grand Central Palace στη Νέα Υόρκη. Εξηγώντας τον σκοπό των readymade γλυπτών του, ο Ντυσάν δήλωσε ότι πρόκειται για «καθημερινά αντικείμενα που αναδεικνύονται στην αξιοπρέπεια ενός έργου τέχνης από την πράξη επιλογής του καλλιτέχνη». Στην παρουσίαση του Ντυσάν, o προσανατολισμός του ουρητηρίου είχε αλλάξει από τη συνηθισμένη του τοποθέτηση. Η Κρήνη δεν απορρίφθηκε από την επιτροπή, καθώς οι κανόνες της Εταιρείας ανέφεραν ότι όλα τα έργα θα γίνονταν δεκτά από καλλιτέχνες που κατέβαλαν το ποσό, αλλά το έργο δεν τοποθετήθηκε ποτέ στον χώρο της έκθεσης. Μετά την απομάκρυνση αυτή, η Κρήνη φωτογραφήθηκε στο στούντιο του Άλφρεντ Στίγκλιτς και η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The Blind Man του Νταντά. Το πρωτότυπο έχει χαθεί.
Το έργο θεωρείται από τους ιστορικούς τέχνης και τους θεωρητικούς της πρωτοπορίας ως ένα σημαντικό ορόσημο στην τέχνη του 20ού αιώνα. Δεκαέξι αντίγραφα παραγγέλθηκαν από τον Ντυσάν τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 και κατασκευάστηκαν με την έγκρισή του. Ορισμένοι έχουν προτείνει πως το πρωτότυπο έργο ήταν της καλλιτέχνιδας Έλσα φον Φρέιταγκ-Λόρινγκχοβεν η οποία το είχε παραδώσει στον Ντυσάν ως φίλη, αλλά οι ιστορικοί τέχνης υποστηρίζουν ότι ο Ντυσάν ήταν ο μόνος υπεύθυνος για την παρουσίαση της Κρήνης.
Το έργο Κρήνη περιλαμβάνεται στον κατάλογο του Αρτούρο Σβαρτς: The complete works of Marcel Duchamp (αριθμός 345).
Προέλευση
μικρογραφία|Σχέδιο ουρητηρίου παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποίησε ο Ντυσάν Ο Μαρσέλ Ντυσάν έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες λιγότερο από δύο χρόνια πριν από τη δημιουργία της Κρήνης και είχε συνεργαστεί με τον Φράνσις Πικαμπιά, τον Μαν Ραίη και την Μπεατρίς Γουντ (μεταξύ άλλων) στη δημιουργία ένός πολιτιστικού κινήματος κατά του ορθολογισμού, της τέχνης και του πρωτο-Dada στη Νέα Υόρκη.
Για να υπερασπιστεί το γεγονός ότι το έργο είναι τέχνη, το άρθρο συνεχίζει: «Τα μόνα έργα τέχνης που έχει δώσει η Αμερική είναι τα υδραυλικά της και οι γέφυρές της». Ο Ντυσάν περιέγραψε ότι η πρόθεσή του με το έργο ήταν να μετατοπίσει το επίκεντρο της τέχνης από τη φυσική χειροτεχνία στη διανοητική ερμηνεία.
Σε επιστολή του με ημερομηνία 23 Απριλίου 1917, ο Στίγκλιτς έγραφε για τη φωτογραφία που τράβηξε για την Κρήνη: «Η φωτογραφία "Ουρητήριο" είναι πραγματικά ένα θαύμα - Όλοι όσοι την έχουν δει τη θεωρούν όμορφη - και είναι αλήθεια - είναι. Έχει μια ανατολίτικη όψη - μια διασταύρωση μεταξύ ενός Βούδα και μιας καλυμμένης γυναίκας».
Το 1918, το Mercure de France δημοσίευσε ένα άρθρο που αποδίδεται στον Γκυγιώμ Απολλιναίρ, σύμφωνα με το οποίο η Κρήνη, με τον αρχικό τίτλο "le Bouddha de la salle de bain" (ο Βούδας του μπάνιου), αναπαριστούσε έναν καθιστό Βούδα. Τα κίνητρα που επικαλέστηκαν για την απόρριψή του στους Ανεξάρτητους ήταν ότι η καταχώρηση ήταν (1) ανήθικη και χυδαία, (2) ήταν λογοκλοπή, μια εμπορική υδραυλική εργασία. Ο R. Mutt απάντησε, σύμφωνα με τον Απολλιναίρ, ότι το έργο δεν ήταν ανήθικο, αφού παρόμοια έργα μπορούσε να δει κανείς καθημερινά εκτεθειμένα σε καταστήματα με είδη υγιεινής και μπάνιου. Όσον αφορά το δεύτερο σημείο, ο R. Mutt επισήμανε ότι το γεγονός ότι η Κρήνη δεν ήταν φτιαγμένη από το χέρι του καλλιτέχνη ήταν ασήμαντο. Σημασία είχε η επιλογή που έκανε ο καλλιτέχνης. Ο καλλιτέχνης επέλεξε ένα αντικείμενο της καθημερινότητας, κατήργησε τη συνήθη σημασία του δίνοντάς του έναν νέο τίτλο και, από αυτή την άποψη, έδωσε μια νέα καθαρά αισθητική σημασία στο αντικείμενο.
Ο Μέννο Χούμπρεγκτσε υποστηρίζει ότι ο Ντυσάν μπορεί να επέλεξε την Κρήνη ως readymade επειδή παρωδούσε την εξύψωση των βιομηχανικών μηχανών ως καθαρών μορφών αμερικανικής τέχνης από τον Ρόμπερτ Τζ. Κόντι. Ο Κόντι, ο οποίος υπεραμύνθηκε της έκκλησής του για την αμερικανική τέχνη στο περιοδικό του The Soil, τύπωσε στο τεύχος Δεκεμβρίου 1916 μια καυστική κριτική του Ζαν Κροτί για το Πορτρέτο του Μαρσέλ Ντυσάν (Γλυπτό φτιαγμένο σε πραγματικές διαστάσεις). Ο Χούμπρεγκτσε σημειώνει ότι το ουρητήριο του Ντυσάν μπορεί να ήταν μια έξυπνη απάντηση στη σύγκριση του Κόντι για το γλυπτό του Κροτί με «την απόλυτη έκφραση ενός υδραυλικού».
Ορισμένοι αμφισβητούν ότι ο Ντυσάν δημιούργησε την Κρήνη, αλλά μάλλον βοήθησε στην υποβολή του έργου στην Εταιρεία των Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών για μια φίλη του. Σε μια επιστολή με ημερομηνία 11 Απριλίου 1917 ο Ντυσάν έγραψε στην αδελφή του Σουζάν: "Une de mes amies sous un pseudonyme masculin, Richard Mutt, avait envoyé une pissotière en porcelaine comme sculpture" («Μια από τις φίλες μου με αντρικό ψευδώνυμο, ο Ρίτσαρντ Μουτ, έστειλε ένα πορσελάνινο ουρητήριο ως γλυπτό»)  Ο Ντυσάν δεν κατονόμασε ποτέ τη γυναίκα φίλη του, αλλά έχουν προταθεί τρεις υποψήφιες: μια αρχική εμφάνιση του θηλυκού alter ego του Ντυσάν Ρόουζ Σελαβί  η ντανταϊστρια Έλσα φον Φρέιταγκ-Λόρινγκχοβεν ή η Λουίζ Νόρτον (ποιήτρια του Νταντά και στενή φίλη του Ντυσάν, παντρεμένη αργότερα με τον avant-garde Γάλλο συνθέτη Εντγκάρ Βαρέζ), η οποία συνέβαλε με ένα δοκίμιο The Blind Man συζητώντας το Fountain, και της οποίας η διεύθυνση διακρίνεται εν μέρει στο χάρτινο εισιτήριο εισόδου στη φωτογραφία του Στίγκλιτς. Από τη μία πλευρά, το γεγονός ότι ο Ντυσάν έγραψε «έστειλε» και όχι «έφτιαξε», δεν υποδηλώνει ότι κάποιος άλλος δημιούργησε το έργο. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένα έγγραφο ή μαρτυρικό στοιχείο που να υποδηλώνει ότι o φον Φρέϊταγκ δημιούργησε την Κρήνη.
Λίγο μετά την αρχική της έκθεση, η Κρήνη χάθηκε. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Ντυσάν, Κάλβιν Τόμκινς, η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι πετάχτηκε ως σκουπίδι από τον Στίγκλιτς, γεγονός που αποτελεί κάτι σύνηθες για τα πρώτα readymades του Ντυσάν. Ωστόσο, ο μύθος λέει ότι το πρωτότυπο Fountain στην πραγματικότητα δεν πετάχτηκε αλλά επιστράφηκε στον Ρίτσαρντ Μουτ από τον Ντυσάν.
Οι αντιδράσεις που προκάλεσε η Κρήνη συνεχίστηκαν για εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της έκθεσης. Στις 25 Απριλίου 1917 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο στη Βοστώνη:
Ο Ντυσάν άρχισε να φτιάχνει μινιατούρες αναπαραγωγές της Κρήνης το 1935, αρχικά σε χαρτί και στη συνέχεια σε πορσελάνη, για τις πολλαπλές εκδόσεις της «αναδρομικής έκθεσης» του μουσείου με τίτλο Boîte-en-valise ή «κουτί σε βαλίτσα», το 1935-66. Ο Ντυσάν μετέφερε πολλά από αυτά τα έργα-μινιατούρες μέσα στη βαλίτσα, τα οποία ήταν αντίγραφα ορισμένων από τα πιο γνωστά έργα του. Η πρώτη αναπαραγωγή 1:1 της Κρήνης εγκρίθηκε από τον Ντυσάν το 1950 για μια έκθεση στη Νέα Υόρκη. Ακολούθησαν δύο ακόμη μεμονωμένα κομμάτια το 1953 και το 1963, και στη συνέχεια κατασκευάστηκε ένα αντίγραφο του καλλιτέχνη σε μια έκδοση οκτώ τεμαχίων το 1964. Οι εκδόσεις αυτές κατέληξαν σε πολλές σημαντικές δημόσιες συλλογές: Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο, Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά, Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού και Tate Modern. Η έκδοση των οκτώ κατασκευάστηκε από υαλωμένο πήλινο σκεύος βαμμένο έτσι ώστε να μοιάζει με την αρχική πορσελάνη, με μια υπογραφή, που αποτυπώθηκε με μαύρο χρώμα.
Ερμηνείες
Από όλα τα έργα αυτής της σειράς readymades, η Κρήνη είναι ίσως το πιο γνωστό, επειδή η συμβολική σημασία της τουαλέτας οδηγεί την εννοιολογική πρόκληση που θέτουν τα readymades στο πιο ακραίο σημείο. Ομοίως, ο φιλόσοφος Στίβεν Χικς υποστήριξε ότι ο Ντυσάν, ο οποίος ήταν αρκετά εξοικειωμένος με την ιστορία της ευρωπαϊκής τέχνης, έκανε προφανώς μια προκλητική δήλωση με την Κρήνη:
Ο αντίκτυπος της Κρήνης του Ντυσάν άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν την τέχνη λόγω της εστίασής του στην «εγκεφαλική τέχνη» σε αντίθεση με την απλή «τέχνη του αμφιβληστροειδούς», καθώς αυτό ήταν ένα μέσο για να εμπλέξει το μελλοντικό κοινό με έναν τρόπο που προκαλεί τη σκέψη, σε αντίθεση με την ικανοποίηση του αισθητικού status quo «περνώντας από τον κλασικισμό στον μοντερνισμό».
Δεδομένου ότι η φωτογραφία που τράβηξε ο Στίγκλιτς είναι η μόνη εικόνα του πρωτότυπου γλυπτού, υπάρχουν ορισμένες ερμηνείες της Κρήνης όχι μόνο από τις αντιγραφές αλλά και από τη συγκεκριμένη φωτογραφία. Ο Τόμκινς σημειώνει:
Αναπτύσσοντας την ερωτική ερμηνεία που συνδέεται με το έργο του Μπρανκούζι, ο Τιμ Μάρτιν υποστήριξε ότι υπήρχαν ισχυροί σεξουαλικοί συνειρμοί με την Κρήνη, που συνδέονται με την οριζόντια τοποθέτησή του. Συνεχίζει λέγοντας:
Το νόημα (αν υπάρχει) και η πρόθεση τόσο του κομματιού όσο και της υπογραφής "R. Mutt", είναι δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Δεν είναι σαφές αν ο Ντυσάν είχε στο μυαλό του το γερμανικό "Armut" (που σημαίνει «φτώχεια»), ή ενδεχομένως το "Urmutter" (που σημαίνει «μεγάλη μητέρα»). Το όνομα R. Mutt θα μπορούσε επίσης να είναι ένα παιχνίδι με την εμπορική του προέλευση ή με το διάσημο κόμικ της εποχής, Mutt and Jeff (καθιστώντας το ουρητήριο ίσως το πρώτο έργο τέχνης που βασίζεται σε κόμικ). Ο Ντυσάν δήλωσε ότι το R σήμαινε Richard, γαλλική αργκό για τους «λεφτάδες», γεγονός που καθιστά την Κρήνη ένα είδος σκατολογικού Χρυσού Μόσχου.
Σε μια συνέντευξη που έδωσε το 1964 στον Ότο Χαν, ο Ντυσάν πρότεινε ότι επέλεξε σκόπιμα ένα ουρητήριο επειδή ήταν δυσάρεστο. Η επιλογή ενός ουρητηρίου, σύμφωνα με τον Ντυσάν, «ξεπήδησε από την ιδέα να κάνω ένα πείραμα σχετικά με το γούστο: να επιλέξω το αντικείμενο που έχει τις λιγότερες πιθανότητες να αρέσει. Ένα ουρητήριο - πολύ λίγοι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει κάτι υπέροχο σε ένα ουρητήριο».
Ο Ρούντολφ Κούντσλι αναφέρει, στο βιβλίο του Dada and Surrealist Film (1996), αφού περιγράφει πώς παρουσιάζονται ή προβάλλονται διάφορα readymades: «Αυτή η αποσύνδεση της λειτουργικής θέσης του αντικειμένου εφιστά την προσοχή στη δημιουργία του καλλιτεχνικού του νοήματος με την επιλογή του σκηνικού και της τοποθέτησης που αποδίδεται στο αντικείμενο». Στη συνέχεια εξηγεί τη σημασία της ονομασίας του αντικειμένου (απόδοση τίτλου). Τουλάχιστον τρεις παράγοντες έπαιζαν ρόλο: η επιλογή του αντικειμένου, ο τίτλος και ο τρόπος με τον οποίο αυτό τροποποιήθηκε, αν μεταβλήθηκε καθόλου, από την «κανονική» του θέση και τοποθεσία. Με την τοποθέτηση ενός ουρητηρίου σε ένα βάθρο σε μια έκθεση τέχνης, δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση ενός έργου τέχνης.
Ο Ντυσάν ζωγράφισε ένα αντίγραφο με μελάνι της φωτογραφίας του Στίγκλιτς του 1917 το 1964 για το εξώφυλλο του καταλόγου της έκθεσης Marcel Duchamp: Ready-mades, etc., 1913-1964. Η εικόνα εμφανίστηκε ως φωτογραφικό αρνητικό. Αργότερα, ο Ντυσάν έφτιαξε μια θετική εκδοχή, με τίτλο Mirrorical Return (Renvoi miroirique, 1964). Γράφει η Ντάλια Γιούντοβιτς: Δομημένα ως έμβλημα, τα οπτικά και γλωσσικά στοιχεία δημιουργούν μια διασκεδαστική αλληλεπίδραση που μας βοηθά να διερευνήσουμε περαιτέρω τους μηχανισμούς που η Κρήνη αναπτύσσει ενεργά. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η κατοπτρική επίδραση του σχεδίου και της χαρακτικής, τα οποία, αν και οπτικά είναι σχεδόν πανομοιότυπα, συνεπάγονται μια ενεργή εναλλαγή από το ένα καλλιτεχνικό μέσο στο άλλο. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η εσωτερική κατοπτρική επιστροφή της ίδιας της εικόνας, αφού αυτό το ουρητήριο, όπως και εκείνο του 1917, έχει περιστραφεί κατά ενενήντα μοίρες. Αυτή η εσωτερική περιστροφή αποκλείει το αντικείμενο από την κοινή του χρήση ως ουρητήριο και επανενεργοποιεί το ποιητικό του δυναμικό ως κρήνη, δηλαδή ως μηχανή υδροδότησης. Ο «παφλασμός» που παράγεται από την Κρήνη συνδέεται έτσι με την «κατοπτρική επιστροφή» του, όπως η βάνα του τίτλου. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και 1960, καθώς η Κρήνη και άλλα readymades ανακαλύφθηκαν εκ νέου, ο Ντυσάν έγινε ένα πολιτιστικό είδωλο στον κόσμο της τέχνης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα έναν «κατακλυσμό δημοσιεύσεων», όπως σημείωσε ο Κάμφιλντ, «ένα απαράμιλλο παράδειγμα συγχρονισμού κατά το οποίο το αναδυόμενο ενδιαφέρον για τον Ντυσάν συνέπεσε με τις συναρπαστικές εξελίξεις στην avant-guard τέχνη, σχεδόν όλες από τις οποίες παρουσίαζαν κάποιου είδους δεσμούς με τον Ντυσάν». Η τέχνη του μετατράπηκε από «ένα δευτερεύον, ανώμαλο φαινόμενο στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης στην πιο ισχυρή δυναμική δύναμη της σύγχρονης τέχνης».
Κληρονομιά
Τον Δεκέμβριο του 2004, η Κρήνη του Ντυσάν ψηφίστηκε ως το έργο τέχνης με τη μεγαλύτερη επιρροή του 20ού αιώνα από 500 επιλεγμένους Βρετανούς επαγγελματίες του κόσμου της τέχνης. Η δεύτερη θέση δόθηκε στο έργο Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν (1907) του Πικάσο και η τρίτη στο Δίπτυχο Marilyn (1962) του Άντι Γουόρχολ. Ο Independent σημείωσε σε άρθρο του τον Φεβρουάριο του 2008 ότι με αυτό το μοναδικό έργο, ο Ντυσάν εφηύρε την εννοιολογική τέχνη και «διέκοψε για πάντα την παραδοσιακή σχέση μεταξύ της εργασίας του καλλιτέχνη και της αξίας του έργου».
Ο Τζέρι Σαλτζ έγραψε στο The Village Voice το 2006:
Ιλσπρίς
Το Ιλσπρίς (Χίλσπριχ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Κρήνη (Ντυσάν)
Κληρονομιά
Άλλοι αμφισβήτησαν αν η Κρήνη του Ντυσάν θα μπορούσε πραγματικά να αποτελεί έργο τέχνης. Ο Γκρέισον Πέρι δήλωσε στο Playing to The Gallery το 2014: «Όταν αποφάσισε ότι οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι τέχνη, πήρε ένα ουρητήριο και το έφερε σε μια γκαλερί τέχνης… Το βρίσκω αρκετά αλαζονικό, αυτή την ιδέα του να δείχνεις απλά κάτι και να λες "Αυτό είναι τέχνη"».
Ιλσπρίς
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κρήνη (Ντυσάν)
Παρεμβάσεις
μικρογραφία|Ένα ανακριβές αντίγραφο της Κρήνης, [[Εθνική Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης της Σκωτίας.]] Αρκετοί καλλιτέχνες έχουν προσπαθήσει να συνεισφέρουν στο έργο ουρώντας μέσα σε αυτό. Ο νοτιοαφρικανικής καταγωγής καλλιτέχνης Κέντελ Γκερς έγινε διεθνώς γνωστός το 1993 όταν, σε μια έκθεση στη Βενετία, ούρησε στην Κρήνη. Ο καλλιτέχνης/μουσικός Μπράιαν Ίνο δήλωσε ότι ούρησε με επιτυχία στην Κρήνη, ενώ αυτή εκτίθετο στο MoMA το 1993. Παραδέχτηκε ότι επρόκειτο μόνο για έναν τεχνικό θρίαμβο, επειδή έπρεπε να ουρήσει εκ των προτέρων σε έναν σωλήνα, ώστε να μπορέσει να μεταφέρει το υγρό μέσα από ένα κενό ανάμεσα στο προστατευτικό γυαλί. Ο Σουηδός καλλιτέχνης Μπγιορν Κιέλτοφτ ούρησε στην Κρήνη στο Moderna Museet της Στοκχόλμης το 1999.
Την άνοιξη του 2000, ο Γιουάν Τσάι και ο Τζιαν Τζουν Σι, δύο καλλιτέχνες της περφόρμανς, οι οποίοι το 1999 είχαν πηδήξει πάνω στην εγκατάσταση-γλυπτό My Bed της Τρέισι Έμιν στην έκθεση των Βραβείων Τέρνερ στην Tate Britain, πήγαν στη νεοσύστατη Tate Modern και προσπάθησαν να ουρήσουν πάνω στην Κρήνη που εκτίθετο. Ωστόσο, δεν μπόρεσαν να λερώσουν άμεσα το γλυπτό λόγω της θήκης του από πολυμεθακρυλικό μεθύλιο. Η Tate, η οποία αρνήθηκε ότι το δίδυμο είχε καταφέρει να ουρήσει στο ίδιο το γλυπτό, τους απαγόρευσε την είσοδο στους χώρους δηλώνοντας ότι απειλούσαν «τα έργα τέχνης και το προσωπικό μας». Όταν ρωτήθηκαν γιατί αισθάνθηκαν ότι έπρεπε να προσβάλουν το έργο του Ντυσάν, ο Τσάι είπε: «Το ουρητήριο είναι εκεί - είναι μια πρόσκληση. Όπως είπε και ο ίδιος ο Ντυσάν, είναι επιλογή του καλλιτέχνη. Αυτός επιλέγει τι είναι τέχνη. Εμείς απλώς το συμπληρώσαμε».
Στις 4 Ιανουαρίου 2006, ενώ εκτίθετο στην έκθεση Dada στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι, η Κρήνη δέχτηκε επίθεση από τον Πιέρ Πινονσελί, έναν 76χρονο Γάλλο καλλιτέχνη περφόρμανς, ο οποίος έγινε γνωστός για την καταστροφή δύο από τα οκτώ αντίγραφα της Κρήνης. Το σφυρί που χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο έργο τέχνης προκάλεσε ένα ελαφρύ θραύσμα. Ο Πινονσελί, ο οποίος συνελήφθη, δήλωσε ότι η επίθεση ήταν ένα έργο performance art που ο ίδιος ο Μαρσέλ Ντυσάν θα εκτιμούσε. Το 1993 ο Πινονσελί ούρησε μέσα στο έργο, ενώ αυτό εκτίθετο στη Νιμ, στη νότια Γαλλία. Και οι δύο περφόρμανς του Πινονσελί προέρχονται από την παρέμβαση ή τον ελιγμό των νεο-ντανταϊστών και των βιεννέζων ακτιβιστών.
Επανερμηνείες
μικρογραφία|Κρήνη (Βούδας), χάλκινη αναδημιουργία από τη [[Σέρι Λεβίν, 1996]] Η καλλιτέχνης Σέρι Λεβίν δημιούργησε χάλκινα αντίγραφα το 1991 και το 1996 με τους τίτλους Κρήνη (Μαντόνα) και Κρήνη (Βούδας) αντίστοιχα. Θεωρούνται ως «φόρος τιμής στο διάσημο readymade του Ντυσάν. Με τον τρόπο αυτό, η Λεβίν επαναξιολογεί τα τρισδιάστατα αντικείμενα στο πλαίσιο της οικειοποίησης, όπως και τα readymades, στη μαζική φωτογραφική τέχνη. Προσθέτοντας στην τολμηρή κίνηση του Ντυσάν, η Λεβίν μετατρέπει τη χειρονομία του ξανά σε "αντικείμενο τέχνης" αναβαθμίζοντας την υλικότητα και το φινίρισμά της. Ως φεμινίστρια καλλιτέχνης, η Λεβίν αναδιαμορφώνει έργα ειδικά από άνδρες καλλιτέχνες που επιτάχθηκαν στην πατριαρχική κυριαρχία στην ιστορία της τέχνης».
Ο Τζον Μπαλντεσάρι δημιούργησε μια έκδοση από πολύχρωμα κεραμικά σκεύη με το κείμενο: «Ο καλλιτέχνης είναι μια κρήνη», το 2002.
Το 2003 ο Σαούλ Μέλμαν κατασκεύασε μια μαζικά μεγεθυμένη εκδοχή του, το Johnny on the Spot, για το Burning Man και στη συνέχεια το έκαψε.
Το 2015 ο Μάικ Μπίντλο δημιούργησε μια ραγισμένη «μπρούτζινη απομίμηση» της Κρήνης με τίτλο Fractured Fountain (Not Duchamp Fountain 1917), η οποία εκτέθηκε στο Francis M. Naumann Fine Art το 2016. «Η εκδοχή του Μπίντλο είναι ένα με αγάπη χειροποίητο αντίγραφο από πορσελάνη που στη συνέχεια έσπασε, ανασυστάθηκε και χυτεύτηκε σε μπρούντζο».
Ακριβώς 100 χρόνια μετά τα εγκαίνια της πρώτης έκθεσης της Εταιρείας Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών, η Francis M. Naumann Fine Art εγκαινίασε την έκθεση "Marcel Duchamp Fountain: Ένα αφιέρωμα" στις 10 Απριλίου 2017. Η έκθεση περιελάμβανε το Urinal Cake της Σοφί Ματίς, ρωσικά κονστρουκτιβιστικά ουρητήρια του Αλεξάντερ Κοσολάποφ και ένα έργο του 2015 του Άι Γουέι Γουέι.
Επίλογος
Από τη δεκαετία του 1950, η επιρροή του Ντυσάν στους Αμερικανούς καλλιτέχνες είχε αυξηθεί εκθετικά. Το περιοδικό Life τον ανέφερε ως «ίσως τον πιο επιφανή ντανταϊστή στον κόσμο», τον «πνευματικό ηγέτη» του Νταντά, τον «μπαμπά του Νταντά» σε ένα εκτενές άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 28 Απριλίου 1952. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50 τα readymades του υπήρχαν σε μόνιμες συλλογές αμερικανικών μουσείων.
Το 1961, ο Ντυσάν έγραψε ένα γράμμα στον συνάδελφό του ντανταϊστή Χανς Ρίχτερ, στο οποίο υποτίθεται ότι έλεγε:
Σε αντίθεση με το απόσπασμα του Ρίχτερ, ο Ντυσάν έγραφε θετικά για την pop art το 1964, αν και αδιαφορούσε για το χιούμορ ή τα υλικά των pop καλλιτεχνών
Αγορά τέχνης
Οι τιμές των αντιγράφων, των εκθέσεων ή των έργων που έχουν κάποιο εφήμερο ίχνος του Ντυσάν έφτασαν σε ρεκόρ με την αγορά ενός από τα οκτώ αντίγραφα της Κρήνης του 1964. Στις 17 Νοεμβρίου 1999, μια έκδοση της Κρήνης (που ανήκε στον Αρτούρο Σβαρτς) πωλήθηκε στον οίκο Sotheby's της Νέας Υόρκης έναντι 1.762.500 δολαρίων στον Δημήτρη Δασκαλόπουλο, ο οποίος δήλωσε ότι η Κρήνη αντιπροσωπεύει «την απαρχή της σύγχρονης τέχνης». Η τιμή αυτή αποτέλεσε, εκείνη την εποχή, παγκόσμιο ρεκόρ για έργο του Μαρσέλ Ντυσάν σε δημόσια δημοπρασία. Το ρεκόρ αυτό ξεπεράστηκε το 2009 από το readymade Belle Haleine, Eau de Voilette του 1921, ένα μπουκάλι αρώματος στο κουτί του, το οποίο πωλήθηκε για 11,4 εκατομμύρια δολάρια.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης Κατηγορία:Γλυπτά του 20ού αιώνα
Γιάννης Γιαννίκος
Ο Γιάννης Γιαννίκος (1923-2017) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και εκδότης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1923 και ο πατέρας του είχε μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ο οποίος όμως επέστρεψε στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μητέρα του είχε γραμματικές γνώσεις, γεγονός που δεν ήταν συνηθισμένο κατά τον 20ό αιώνα.
Αντιστασιακή δράση
Αποτέλεσε ένα από τα πρώτα άτομα που εντάχθηκαν στον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στον νομό Μεσσηνίας κατά τη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης, πολεμώντας ενάντια σε Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές. Σε ηλικία 22 ετών, το 1945, υπήρξε επικεφαλής της ΟΠΛΑ Μεσσηνίας, και μαζί με την ομάδα που ηγούνταν εισήλθε στην Καλαμάτα στις 9 Σεπτεμβρίου 1944. Ωστόσο, στις 23 Μαρτίου 1945, και μετά τη συνθήκη της Βάρκιζας, συνελήφθη από τις αρχές. Δύο χρόνια αργότερα, δικάστηκε στο Ναύπλιο με την ποινή του να είναι 10 φορές ισόβια. Μεταφέρθηκε στις Φυλακές Κέρκυρας για να εκτίσει την ποινή του.
Το 1952, αφού δεν εκτελέστηκε μέσα σε 5 έτη, και με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Ωστόσο, το 1956, επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή, αποφυλακίστηκε, έπειτα από προβλήματα υγείας που προέκυψαν από τις συνεχόμενες απεργίες πείνας που σκοπό είχαν τη διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών για αυτόν και τους συγκρατούμενους του στη φυλακή. Ο Βρετανός στρατιωτικός διοικητής Ανατολικής Μεσογείου Χάρολντ Αλεξάντερ, καθώς και η τότε σοβιετική κυβέρνηση τον βράβευσαν για τη δράση του ενάντια στη γερμανική κατοχή, και ειδικά στη συμβολή του για την ασφαλή μετάβαση των βρετανικών στρατευμάτων από τη Μεσσηνία στην Κρήτη.
Λοιπή δραστηριότητα
Ξεκινώντας από το 1956, όταν και αποφυλακίστηκε, άρχισε να ασχολείται με τις εκδόσεις, εκδίδοντας τον μεγαλύτερο αριθμό εγκυκλοπαιδειών, αλλά και άλλων τίτλων, από κάθε Έλληνα εκδότη. Σχεδίασε ακόμη, την επανέκδοση της εφημερίδας Έθνος. Μετά από πρόταση της ρωσικής αντιπροσωπείας στην Αθήνα το 1992, ίδρυσε το Ινστιτούτο Πούσκιν, το οποίο αποτελούσε το πρώτο κέντρο διδασκαλίας, εκμάθησης και πιστοποίησης της ρωσικής γλώσσας μετά από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διακοπή της διδασκαλίας της από τον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο. Ακόμη, ίδρυσε το Ίδρυμα Ελληνορωσικής Συνεργασίας, έπειτα από παρότρυνση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Χρηματοδότησε πληθώρα εκδηλώσεων, από την Επίδαυρο έως το Θέατρο Μπολσόι ενώ υπήρξε συνδετήριος κρίκος στις διακρατικές επαφές σε κυβερνητικό επίπεδο μεταξύ της Ελλάδας και της Σοβιετικής Ένωσης (και έπειτα Ρωσικής Ομοσπονδίας). Ακόμη ήταν αντιπρόσωπος του Πανεπιστημίου Λομονόσοφ, του πρακτορείου ειδήσεων RIA Novosti αλλά και του Πανενωσιακού Οργανισμού Πνευματικών Δικαιωμάτων της Σοβιετικής Ένωσης.
Συγγραφικό/Εκδοτικό έργο
Το όνομά του ταυτίστηκε με την έκδοση της Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας στα ελληνικά, ενώ το 1991 αγόρασε την εφημερίδα Πράβντα, την οποία άρχισε να εκδίδει ξανά. Ίδρυσε τους εκδοτικούς οίκους Πυρφόρος, Ακάδημος και Γιαννίκος. Το πρώτο έργο που εξέδωσε ήταν η Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας του Σεργκένεφ και το Ένας πραγματικός άνθρωπος του Μπόρις Πολεβόι.
Εγκυκλοπαίδειες
Εξέδωσε τις εξής εγκυκλοπαίδειες :
Ακόμη ως συνεκδότης στις εγκυκλοπαίδειες:
Βιβλία
Εξέδωσε ακόμη, βιβλία στη Ρωσία, με τα πιο σημαντικά να είναι τα Πράβδα 5, Μπαλέλτσικ, Ακροπόλ και το περιοδικό Σβομπόντναγια Μυσλ.
Λυγαριά Λάρισας
Η Λυγαριά είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Η Λυγαριά βρίσκεται ανάμεσα στην Ελασσόνα και τον Τύρναβο σε απόσταση περίπου 11 χλμ. βόρεια από την πόλη, στα νότια του όρους Γυναίκες και σε υψόμετρο 110 μέτρα. Στη δυτική άκρη του χωριού περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Θεσσαλονίκης, νοτιοδυτικά η ΕΟ Λάρισας - Ελασσόνας και είναι το Βοτανοχώρι ενώ ανατολικά είναι το Αργυροπούλι. Αναφέρεται, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά ονομασία του από την τουρκοκρατία ως Καραδερέ να προσαρτάται στον τότε δήμο Τυρνάβου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 μετονομάστηκε σε Λυγαριά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Τύρναβο, το Κριτήρι και τα Περίχωρα αποτελούν την κοινότητα Τυρνάβου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τυρνάβου του Δήμου Τυρνάβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 56 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Μουλίν (Καλβαντός)
Το Μουλίν (γαλλικά: Moulines) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουλικενφολιέν (γαλλικά: Moulicinfoliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μουάν (Καλβαντός)
Το Μουάν (γαλλικά: Mouen) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουεναί (γαλλικά: Mouennais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ανκόνζ
Το Ανκόνζ (Χάινκινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Μουλτ-Σισμποβίλ
Το Μουλτ-Σισμποβίλ (γαλλικά: Moult-Chicheboville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σισμποβιλαί (γαλλικά: Chichebovillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Διοργανώσεις Ε.Σ.Κ. Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας 1996–97
Για την περίοδο 1996–97, η Ένωση Σωματείων Καλαθόσφαιρας Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας (Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε.) είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων διοργανώσεων καλαθοσφαίρισης στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της Α΄ Κατηγορίας ανδρών λαμβάνει μέρος στο Πανελλήνιο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου για την Γ΄ Εθνική και η πρωταθλήτρια ομάδα της Κατηγορίας γυναικών στο Πανελλήνιο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου για την Β΄ Εθνική.
Οργάνωση και πρωταθλητές
Η δομή του πρωταθλήματος και οι πρωταθλητές της Ε.Σ.Κ. Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία Ανδρών
Στην Α΄ Κατηγορία μετείχαν 10 ομάδες. Ο Γ.Σ. Ιτέας κατέκτησε το πρωτάθλημα και την συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ανόδου για την Γ΄ Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1996 1997 Ανατολικη Στερεα Ευβοια Ανατολικη Στερεα Ευβοια
Ετάνζ-Γκραντ
Η πόλη δίνει το όνομά της στην Εταγγιανή εποχή, την παλαιότερη εποχή της Ιουρασικής περιόδου της γεωλογικής χρονικής κλίμακας.
Γεωγραφία
Το Ετάνζ-Γκραντ βρίσκεται κοντά στα σύνορα μεταξύ Βελγίου, Γαλλίας, Γερμανίας και Λουξεμβούργου.
Ιστορία
Το Ετάνζ-Γκραντ ήταν μέρος του Δουκάτου του Λουξεμβούργου μέχρι τη Συνθήκη των Πυρηναίων το 1659, όταν παραχωρήθηκε στη Γαλλία κατά την πρώτη διαίρεση του Λουξεμβούργου, μαζί με την κοντινή πόλη Τιονβίλ.
Μεταφορές
Η κοινότητα βρίσκεται στον Αυτοκινητόδρομο A31 (ονομάζεται επίσης Αυτοκινητόδρομος Λοραίν-Μπουργκόν) που συνδέει την περιοχή της Βουργουνδίας με το Λουξεμβούργο. Ο περιφερειακός δρόμος 653, ο οποίος εκτείνεται από το Τιονβίλ στο Φριζάνζ (Λουξεμβούργο), διασχίζει το κέντρο της πόλης.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ετάνζ-Γκραντ είναι αδελφοποιημένο με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Λε Μουτιέ-αν-Ωζ
Το Λε Μουτιέ-αν-Ωζ (γαλλικά: Les Moutiers-en-Auge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοναστεριέν (γαλλικά: Monastériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
65 (ταινία)
Το 65 είναι μια αμερικανική ταινία δράσης θρίλερ επιστημονικής φαντασίας του 2023, σε σενάριο και σκηνοθεσία των Σκοτ Μπεκ και Μπράιαν Γουντς. Πρωταγωνιστούν οι Άνταμ Ντράιβερ και Αριάνα Γκρίνμπλατ, σε συμπαραγωγή μεταξύ των Columbia Pictures, Bron Creative, Raimi Productions και Beck/Woods. Στην ταινία, ένας πιλότος συντρίβεται σε έναν άγνωστο πλανήτη, ο οποίος στην πραγματικότητα αποδεικνύεται ότι είναι η Γη κατά την Κρητιδική περίοδο και πρέπει να αντέξει το επικίνδυνο προϊστορικό περιβάλλον για να επιβιώσει.
Το 65 κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 10 Μαρτίου 2023, από τη Sony Pictures Releasing. Η ταινία έλαβε αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς και εισέπραξε $60.7 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $45 εκατομμυρίων.
Πλοκή
Μετά από μια καταστροφική σύγκρουση σε έναν άγνωστο πλανήτη, ένας πιλότος ονόματι Μιλς συνειδητοποιεί ότι έχει παγιδευτεί στη Γη πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια. Με μία μόνο ευκαιρία για σωτηρία, ο Μιλς και η μοναδική άλλη επιζών, η Κόα, πρέπει να διασχίσουν ένα αχαρτογράφητο τοπίο γεμάτο με δεινόσαυρους και άλλα επικίνδυνα προϊστορικά θηρία σε έναν αγώνα επιβίωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες με δεινόσαυρους Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Λουιζιάνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με αστροναύτες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Ταινίες της TSG Entertainment
Υπερτροφική γαστρίτιδα
H υπερτροφική γαστρίτιδα (νόσος Ménétrier) είναι μια σπάνια νόσος του στομάχου άγνωστης αιτιολογίας όπου ο βλεννογόνος υμένας αναπτύσσεται υπερβολικά. Πήρε το όνομα της από τον Γάλλο ιατρό, Pierre Eugène Ménétrier, το 1888.
Επιδημιολογία
Οι άντρες προσβάλλονται συχνότερα από τις γυναίκες σε ηλικία 40-60 χρονών. Το ρίσκο μεταλλαγής σε καρκίνο του στομάχου υπολογίζετε σε 6-10%.
Αιτιολογία
Άγνωστης αιτιολογίας.
Διάγνωση
Ακτινογραφίες μπορούν να αποκαλύψουν τις γιγαντιαίες πτυχές του στομάχου. Οισοφαγογαστροσκοπηση δείχνει χαρακτηριστικές εικόνες και απαιτούνται βιοψίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις του πεπτικού συστήματος
Θέμος Άννινος
Ο Θέμος Άννινος (1845-1916) ήταν Έλληνας γελοιογράφος. Θεωρείται αναμορφωτής και κορυφαίος Έλληνας γελοιογράφος του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1845 στον Πύργο Ηλείας, και η καταγωγή του ήταν από την Κεφαλονιά και πατέρας του ήταν ο ιατρός και βουλευτής Κεφαλονιάς Αναστάσιος Άννινος. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Πάτρα, και στη συνέχεια εγγράφηκε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παρ' όλα αυτά διέκοψε τις σπουδές του σε σύντομο διάστημα, ενώ εργάστηκε και ως γραμματέας στο Υπουργείο Οικονομικών. Μετέβη στο Παρίσι, όπου σπούδασε γελοιογραφία. Έμεινε εκεί μέχρι το 1872, όταν και επέστρεψε στην Αθήνα.
Έργο
Με την επιστροφή του στην Αθήνα, εξέδωσε το «Γελοιογραφικό Ημερολόγιο», στο οποίο παρουσίαζε την Αθηναϊκή κοινωνία και τους πολιτικούς σε σκίτσα. Ένα χρόνο αργότερα, εξέδωσε παρόμοιο λεύκωμα. Το 1875 ίδρυσε τον Ασμοδαίο, εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα, με τον Εμμανουήλ Ροΐδη, ενώ συνεργάστηκε και με την εβδομαδιαία εφημερίδα Άστυ του Μπάμπη Άννινου, μετά από την αποχώρηση του οποίου, ανέλαβε μόνος του την διαχείριση της εφημερίδας. Από το 1889 όμως, μαζί με τον Δημήτριο Κακλαμάνο, μετέτρεψε το σατιρικό φύλλο σε καθημερινή εφημερίδα που πρόσκεινταν πολιτικά στον Χαρίλαο Τρικούπη. Η έκδοση της εφημερίδας συνεχίστηκε και μετά τον θάνατο του Τρικούπη, έως το 1903, όταν και ο Άννινος εγκατέλειψε την δημοσιογραφία. Συνεργάστηκε ακόμη, μεταξύ άλλων με τον Κωνσταντίνο Σκόκο στα ημερολόγια του, αλλά και με τις εφημερίδες Εστία και Le Figaro.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του γελοιογραφούσε για την εφημερίδα Αθήναι και το περιοδικό Παναθήναια. Σκόπευε να εκδώσει τις πλέον χαρακτηριστικές γελοιογραφίες του, αλλά απεβίωσε στις 8 Ιανουαρίου 1916 στην Αθήνα, μετά από μακρά νόσο. Εντέλει, το λεύκωμα αυτό εκδόθηκε, από τους κληρονόμους του και τον Θεόδωρο Βελλιανίτη το 1924.
Μέσα από τις γελοιογραφίες του σατίρισε τις γνωστότερες πολιτικές και μη προσωπικότητες της εποχής του. Απέδιδε το κωμικό στοιχείο με ευγένεια και κομψότητα, και δεν κατέφευγε σε περαιτέρω σχόλια. Απέφευγε τα περιττά στοιχεία στα σχέδια του, και στο τέλος κατέληξε να σχεδιάζει με μονοκοντυλιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Κωνσταντίνος Μπέλλας
Ο Κωνσταντίνος Μπέλλας (1913 - 23 Αυγούστου 1974), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1913 και σπούδασε γεωπόνος. Ανέπτυξε κοινωνική δράση και ήταν πρόεδρος της Λέσχης Θεσσαλονίκης. Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1946 με τον συνδυασμό της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα) λαμβάνοντας 2.016 ψήφους.
Στις εκλογές του 1950 εξελέγη βουλευτής ξανά, με το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα και το 1951 με την ΕΠΕΚ.
Πέθανε από καρκίνο στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε την επομένη από το ναό της Αγίας Σοφίας. Με τη σύζυγό του Άρτεμη είχαν μία κόρη και έναν γιο, ο οποίος σκοτώθηκε στη Γιουγκοσλαβία σε τροχαίο δυστύχημα λίγο πριν πεθάνει ο πρώην βουλευτής.