cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σημαία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
thumb|Αστική σημαία Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας. Η σημαία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας καθιερώθηκε στις 15 Αυγούστου του 1991 και στις δύο μορφές της: η κρατική είναι η σημαία που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση και η αστική είναι αυτή που χρησιμοποιείται από τους πολίτες του ομοσπόνδου κρατιδίου. Οι διαστάσεις της σημαίας είναι 3:5.
Αστική σημαία
Η αστική σημαία (Landesflagge) έχει οριζόντιες λωρίδες με τα χρώματα μπλε-λευκό-κίτρινο-λευκό-κόκκινο (σε αναλογίες 4:3:1:3:4).
Κρατική σημαία
thumb|Η κρατική-κυβερνητική σημαία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας. Η κρατική σημαία διαφέρει από τη σημαία των πολιτών στο ότι επιπρόσθετα έχει στο κέντρο σύμβολα από το έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας. Το κύριο στοιχείο σε αυτό είναι ένας ταύρος, ο οποίος φορά στέμμα, και ένας γρύπας. Ο ταύρος (απεικονίζεται μόνο η κεφαλή του και βγάζει έξω τη γλώσσα του) και ο γρύπας έχουν χρώμα μαύρο και κόκκινο αντίστοιχα και βρίσκονται στη μεσαία λευκή λωρίδα και η κίτρινη μικρή λωρίδα διακόπτεται από τα ζώα. Η εν λόγω σημαία χρησιμοποιείται και από πλοία στο κρατίδιο.
Ιστορικά στοιχεία
Προτού δημιουργηθεί το σημερινό κρατίδιο, το αυτόνομο Μεκλεμβούργο (το οποίο ενώθηκε με την πρωσσική επαρχία της Πομερανίας) είχε τρίχρωμη σημαία με χρώματα μπλε-χρυσό-κόκκινο (οριζόντιες λωρίδες). Η σημαία αυτή χρησιμοποιήθηκε ως αστική σημαία την περίοδο 1863-1935 και τις περιόδους 1946-1952 και μόνο στο Μεκλεμβούργο από το 1991. Στην πρωσσική επαρχία της Πομερανίας, η σημαία ήταν δίχρωμη, με κυανό και λευκό χρώμα. Η σημαία εκείνη καθιερώθηκε το 1882 και καταργήθηκε το 1935.Το 1990, λίγο πριν καθιερωθεί η σημερινή σημαία, το κρατίδιο χρησιμοποίησε ανεπίσημα μια τρίχρωμη σημαία με την αγελάδα στη μέση.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία
Νομοθεσία της Δυναστείας των Μακεδόνων
Με τον όρο νομοθεσία της Δυναστείας των Μακεδόνων εννοείται μια σειρά νόμων με τους οποίους οι αυτοκράτορες της Δυναστείας των Μακεδόνων αναθεώρησαν τη νομοθεσία της εποχής τους. Έτσι εξέδωσαν νόμους προσαρμοσμένους στις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής τους.
Πρόχειρος Νόμος
Ήταν απάνθισμα νόμων ή μεμονωμένοι νόμοι και αντικατέστησαν την Εκλογή (Δυναστεία Ισαύρων).
Επαναγωγή
Ήταν εισαγωγή στον Πρόχειρο Νόμο και καθόριζε με ακρίβεια τις αρμοδιότητες του αυτοκράτορα και του Πατριάρχη.
Βασιλικά
Ήταν συλλογή νόμων και αντλεί κυρίως από τις νομικές συλλογές του Ιουστινιανού.(60 βιβλία)
Νεαραί
Ήταν νόμοι που απέβλεπαν στον περιορισμό της μεγάλης γαιοκτησίας.
Επαρχικόν Βιβλίον
Περιλάμβανε διατάξεις που ρύθμιζαν τη λειτουργία των συντεχνιών, εμπορικά σωματεία των εμπόρων και των βιοτεχνών της Κωνσταντινούπολης.
Επιδιώξεις της νομοθεσίας
Σκοπός της νομοθεσίας αυτής ήταν να κάνουν πιο εύρυθμη τη λειτουργία της διοίκησης και να λύσουν τα επείγοντα κοινωνικά προβλήματα. Πρακτικά, οι Μακεδόνες αυτοκράτορες προσπάθησαν, αλλού με μεγαλύτερο και αλλού με μικρότερο βαθμό επιτυχίας:
Κατηγορία:Βυζαντινό Δίκαιο
Πρόνοια (Βυζάντιο)
Ο θεσμός της Πρόνοιας ήταν πολιτική που εφαρμόστηκε από τους Κομνηνούς (από τon 11o αιώνα) και χαρακτηρίστηκε ως αριστοκρατικός πατριωτισμός. Οι στρατιώτες αποδέκτες των προνομίων αυτού του θεσμού ονομάζονταν προνοιάριοι ή στρατιώτες και έγιναν η άρχουσα τάξη. Οι προνοιάριοι ήταν έφιπποι πολεμιστές που συμμετείχαν σε εμφύλιους πολέμους. Επίσης ο αυτοκράτορας τους παραχωρούσε αγροτικές εκτάσεις ή το δικαίωμα είσπραξης φόρων με αντάλλαγμα την παροχή (πρόνοια) στρατιωτικής υπηρεσίας. Γι' αυτό τον 11ο αιώνα πολλοί ήθελαν να είναι στον στρατό σε αντίθεση με πιο παλιά χρόνια όπου το απέφευγαν και προτιμούσαν άλλα επαγγέλματα.
Ο Βυζαντινός στρατός δεν στελεχώνεται τώρα μόνο από μισθοφόρους αλλά κυρίως από προνοιάριους. Οι παροχές τις οποίες αντάλασσαν οι στρατιώτες με τον αυτοκράτορα ονομάζονταν πρόνοιες, δεν αποτελούσαν ιδιοκτησία του προνοιαρίου αλλά του κράτους και επομένως ούτε μεταβιβάζονταν ούτε κληρονομούνταν. Ο θεσμός της πρόνοιας παρουσιάζει μερικές ομοιότητες με τον θεσμό της φεουδαρχίας, για την οποία έχει ήδη γίνει λόγος. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να γίνει λόγος για την ταύτιση των δύο συστημάτων. Κατηγορία:Κοινωνία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Ροβίγκο
Το Ροβίγκο (ιταλικά: Rovigo) είναι πόλη και κοινότητα στην Ιταλία η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ροβίγκο μίας από τις επτά Επαρχίες της Περιφέρειας Βένετο. Η έκταση της πόλης είναι 108.81 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2018 51.149 κάτοικοι, η πυκνότητα πληθυσμού στο Ροβίγκο είναι 470 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Το Ροβίγκο βρίσκεται 80 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Βενετία και 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Πάντοβα, εκτείνεται ανάμεσα στους ποταμούς Αδίγη και Πάδο.
Ιστορία
Το Ροβίγκο εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έγγραφο από την Ραβένα (24 Απριλίου 838), η προέλευση του ονόματος του δεν είναι γνωστή. Ο επίσκοπος της Άντρια Πάολο Κατανέο μετά την καταστροφή της πόλης του από Ούγγρους κακοποιούς κατέφυγε στο Ροβίγκο (920) και διέταξε την οχύρωση της πόλης, ολοκληρώθηκε το 945. Οι υποκόμητες του Ροβίγκο έκτισαν την δεκαετία του 1130 μία σειρά από πλίνθινα τείχη και πύργους με εντολή της Οικογένειας Έστε, το σημερινό Τόρρε Ντόνα προέρχεται από τις οχυρώσεις της εποχής. Το ύψος του φτάνει τα 66 μέτρα και αν οι χρονολογίες είναι ακριβείς είναι ο ψηλότερος πλίνθινος πύργος της εποχής. Ο Άτσο ΣΤ΄ των Έστε δούκας της Φεράρα κατέλαβε την πόλη και πήρε τον τίτλο του "κόμη του Ροβίγκο" (1194), η Οικογένεια Έστε διατήρησε την πόλη μέχρι την εποχή που η Δημοκρατία της Βενετίας την κατέλαβε με πολιορκία (1494). Η Οικογένεια Έστε ξαναπήρε για λίγο την πόλη μετά τον "Πόλεμο της Λίγκας του Καμπραί" αλλά η Βενετία την κατέλαβε ξανά (1514) και την διατήρησε μέχρι την Γαλλική Επανάσταση. Ο Ναπολέων Α΄ δημιούργησε με κέντρο το Ροβίγκο ένα μεγάλο δουκάτο που το έκανε δώρο στον στρατηγό του Άννα Ιωάννη Μαρία Ρενέ Σαβαρί (1806), η Αυστριακή Αυτοκρατορία την έκανε βασιλική πόλη (1815).
Το Ροβίγκο προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας και μετά την πτώση του στο Βασίλειο της Ιταλίας (1866), την ίδια χρονιά συνδέθηκε σιδηροδρομικά με την Πάντοβα, την Φεράρα και την Βερόνα. Την δεκαετία του 1900 εγκαταστάθηκαν σύγχρονες βιομηχανίες με πιό διαδεδομένα τα ζαχαροπλαστεία, το 1927 περιείχε πολλά μικρότερα προάστια. Ακολούθησε η εκτροπή του καναλιού Αντιγκέττο (1937) και στην θέση που βρισκόταν το κανάλι κατασκευάστηκε η μεγάλη λεωφόρος Κόρσο ντελ Πόπολο. Το Ροβίγκο προσαρτήθηκε στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία και στην συνέχεια στην Ιταλική Δημοκρατία (1946). Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 η πόλη είχε ταχύτατη αστικοποίηση, την μεγαλύτερη από όλες τις υπόλοιπες πόλεις του Βένετο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο Κατηγορία:Εδάφη της Βενετικής Δημοκρατίας
Σοφία της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Η Σοφία, γερμ.: Sophie von Sax-Lauenburg (πριν από το 1444 · 9 Σεπτεμβρίου 1473) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γύλιχ-Μπεργκ. Έγινε επίτροπος κατά την ανηλικιότητα του γιου της, από το 1456 ως το 1473.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (απεβ. 1463) και της Αδελαΐδας (απεβ. μετά το 1445), κόρης του Μπόγκισλαβ Η΄ δούκα της Πομερανίας.
Το 1444 παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ Ζ΄ δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ, κόμη του Ράβενσμπεργκ (1416/17 · 1475). Το 1456 περίπου ο Γκέρχαρντ Ζ΄ έπεσε σε παραφροσύνη και η Σοφία ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης στο δουκάτο ως επίτροπος για τον πρωτότοκο γιο της.
Το 1470 δυσφημίστηκε από τον Φρειδερίκο του Ζόμπρεφ. Οι γιοι της απάντησαν πολιορκώντας το κάστρο του, αυτό του Τόμπουργκ και το έβαλαν φωτιά. Η Σοφία αργότερα ξαναέκτισε το κάστρο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1444 τον Γκέρχαρντ Ζ΄ των Γύλιχ, δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Πρώτος Μακεδονικός Πόλεμος
Ο Πρώτος Μακεδονικός Πόλεμος (214-205 π.Χ) διεξήχθη ανάμεσα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η οποία είχε συμμαχήσει με την Αιτωλική Συμπολιτεία και τον Άτταλο Α΄ της Περγάμου εναντίον του Φίλιππου Ε΄ της Μακεδονίας. Ο πόλεμος έγινε ταυτόχρονα με τον Β' Καρχηδονιακό Πόλεμο και δεν οδήγησε σε ουσιαστικές αλλαγές καθώς κατέληξε σε αδιέξοδο.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου το Μακεδονικό βασίλειο απέτυχε να καταλάβει εδάφη της Ιλλυρίας και της νότιας Ελλάδας. Είναι γενικά αποδεκτό ότι αυτές οι αψιμαχίες στην ανατολή οδήγησαν στην αποτυχία των Μακεδόνων να υποστηρίξουν τον στρατηγό Αννίβα έναντι της Ρώμης. Το 205 π.Χ ο πόλεμος έληξε υπό την Συνθήκη της Φοινίκης.
Ο Δημήτριος κηρύττει πόλεμο έναντι της Ρώμης
Η ενασχόληση της Ρώμης με τον πόλεμο έναντι της Καρχηδόνας έδωσε την ευκαιρία στον Φίλιππο να επιχειρήσει να επεκταθεί προς την δύση. Σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό Πολύβιο ένας σημαντικός παράγοντας που οδήγησε τον Φίλιππο στην λήψη αυτής της απόφασης ήταν η επιρροή του Δημήτριου του Φάριου.
Ο Δημήτριος μετά το τέλος των Ιλλυρικών πολέμων το 229 π.Χ έγινε ο ηγέτης των ακτών της Ιλλυρίας. Ωστόσο, το 219 π.Χ κατά του δεύτερου μισού του πολέμου, ηττήθηκε από τους Ρωμαίους και κατέφυγε στο βασιλικό συμβούλιο στη Μακεδονία.
Εμπλεκόμενος σε πόλεμο με τους Αιτωλούς, ο Φίλιππος ενημερώθηκε από τον αγγελιοφόρο του για την νίκη του Αννίβα έναντι των Ρωμαίων στην Μάχη της λίμνης Τρασιμένης τον Ιουνίου του 217 π.Χ. Ο Φίλιππος, αρχικά, έδειξε την επιστολή που ανέφερε τα γεγονότα και την έκβαση της μάχης μόνο στον Δημήτριο. Αυτός, βλέποντας μια ευκαιρία να επαναφέρει το βασίλειο του στα παλιά του μεγαλεία, συμβούλεψε τον βασιλιά να κάνει ειρήνη με τους Αιτωλούς και να στρέψει την βλέψη του προ την Ιταλία και την Ιλλυρία. Ο Πολύβιος αναγράφει τον Δημήτριο να λέει τα ακόλουθα στον Φίλιππο:
''Όσον αφορά την Ελλάδα, είναι ήδη καθολικά υπάκουη σε εσένα και θα συνεχίσει να είναι: οι Αχαιοί από ειλικρινή συμπάθεια; οι Αιτωλοί από τις καταστροφές που τους προξένησε ο τωρινός πόλεμος. Η Ιταλία και το πέρασμά σου εντός αυτής είναι το πρώτο βήμα για την απόκτηση μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας στην οποία κανείς δεν έχει ισχυρότερη αξίωση από εσένα. Τώρα είναι η στιγμή να δράσεις, όπου οι Ρωμαίοι υποφέρουν από δικούς τους πόλεμους.''
Ο Φίλιππος πείστηκε εύκολα να ακολουθήσει την συμβουλή του Δημήτριου.
Αρχή της εκστρατείας
Ο Φίλιππος μετά από διαπραγματεύσεις με τους Αιτωλούς αποφάσισε να κάνει ειρήνη μαζί τους, απόφαση που έλαβε σε συνέδριο κοντά στην Ναύπακτο. Ο Φίλιππος αφιέρωσε τον χειμώνα του 217-216 π.Χ δημιούργησε ένα στόλο 100 στρατιωτικών πλοίων με εκπαιδευμένους άνδρες για να τα ελέγχουν. Σύμφωνα με τον Πολύβιο, δεν είχε ξαναπαρθεί ποτέ τέτοιο μέτρο από άλλο Μακεδόνα βασιλιά. Οι Μακεδόνες πιθανότατα δεν είχαν τις πηγές για να δημιουργήσουν αρκετά ισχυρό ναυτικό ώστε να ανταγωνιστούν τους Ρωμαίους. Ο Πολύβιος αναγράφει ότι οι Μακεδόνες δεν είχαν καμία ελπίδα να νικήσουν τους Ρωμαίους στην θάλασσα, πιθανότατα λόγω της έλλειψης εκπαίδευσης και εμπειρίας των στρατιωτών.
Ο Φίλιππος αποφάσισε να χτίσει λέμβους, δηλαδή μικρές γρήγορες γαλέες σαν αυτές που χρησιμοποιούνταν από τους Ιλλύριους. Οι γαλέες περιείχαν μικρά αποθηκευτικά τμήματα που χωρούσαν 50 στρατιώτες και κωπηλάτες. Με αυτά, ο Φίλιππος έλπιζε να αποφύγει τον Ρωμαϊκό στόλο, ο οποίος θα ήταν απασχολημένος από τους Καρχηδόνιους και τοποθετημένος στο Λυλύβαιο (Μαρσάλα) στην ανατολική Σικελία.
Ο Φίλιππος, ταυτόχρονα, είχε επεκτείνει τα εδάφη του δυτικά του ποταμού Σκούμπιν στα σύνορα με την Ιλλυρία. Το σχέδιο του Φίλιππου,όπως φαίνεται, ήταν αρχικά να καταλάβει τα εδάφη των Ιλλυριακών ακτών,να κατακτήσει τις περιοχές μεταξύ των ακτών και της Μακεδονίας και να χρησιμοποιήσει τον δρόμο αυτό για επιπλέον στρατιωτική ενίσχυση στην Ιταλία.
Στην αρχή του καλοκαιριού, ο Φίλιππος και ο στόλος του αποχώρησαν από την Μακεδονία, έπλευσαν τον Πορθμό του Ευρίπου,ανάμεσα στα νησιά Εύβοια και Βοιωτία,κινήθηκαν κυκλικά από το Ακρωτήριο Μαλέας και αγκυροβόλησαν στα νησιά Κεφαλονιά και Λευκάδα, όπου ανέμεναν πληροφορίες σχετικά με την τοποθεσία του Ρωμαϊκού στόλου. Όταν ενημερώθηκαν ότι ο στόλος βρίσκονταν στο Λυλύβαιο έπλευσαν βόρεια στην Ιλλυρική Απολλωνία.
Ωστόσο, ενώ ο μακεδονικός στόλος βρίσκονταν κοντά στη Σάσων, ο Φίλιππος ενημερώθηκε ότι ρωμαϊκά πλοία εθεάθησαν να πλησιάζουν την Απολλωνία.Πιστεύοντας ότι σκοπός του Ρωμαϊκού στόλου ήταν να τους επιτεθεί, ο Φίλιππος κατέφυγε στην Κεφαλονιά. Ο Πολύβιος χαρακτηρίζει την κατάσταση του Μακεδονικού στόλου ως χαώδης και ανοργάνωτη και αναφέρει ότι στην πραγματικότητα τα ρωμαϊκά πλοία ήταν μόνο δέκα σε αριθμό και είχαν σταλθεί ως κίνηση ψευδούς συναγερμού. Ο Φίλιππος έτσι έχασε την καλύτερη του ευκαιρία να πετύχει τους σκοπούς του στην Ιλλυρία και επέστρεψε στην Μακεδονία χωρίς ήττα, αλλά ούτε και τιμή.
Συμμαχία του Φίλιππου με την Καρχηδόνα
Όταν ο Φίλιππος πληροφορήθηκε για την βαριά ήττα των Ρωμαίων από τον Αννίβα στην Μάχη των Καννών το 216 π.Χ., έστειλε πρέσβεις στην βάση του Αννίβα στην Ιταλία για να διαπραγματευτούν για την δημιουργία συμμαχίας. Εκεί το 215 π.Χ οι Μακεδόνες αποφάσισαν να συμμαχήσουν με τους Καρχηδόνιους. Η συμμαχία που αποφασίστηκε ήταν στρατιωτική. Οι δύο μεριές αποφάσισαν αλληλοϋποστήριξη της μίας προς την άλλη και πόλεμο με κοινούς εχθρούς.Συγκεκριμένα υποσχέθηκαν υποστήριξη έναντι της Ρώμης, και ότι στην περίπτωση που ο Αννίβας αποφασίσει να υπογράψει ειρήνη με τους Ρωμαίους, η ειρήνη αυτή θα αφορούσε και τους Μακεδόνες και με αυτήν θα έπρεπε να δοθούν στην Μακεδονία τα εδάφη της Κόρκυρας,Απολλωνίας,Επιδάμνου ,Χβαρ κ.α.
Η συμφωνία δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με πιθανή εισβολή της Μακεδονίας στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, διπλωματικά σώματα του Φιλίππου και των Καρχηδονίων αιχμαλωτίστηκαν από το Ρωμαϊκό ναυτικό κοντά στην Απουλία, όπου και βρέθηκαν οι όροι της συμφωνίας.
Η συμμαχία Μακεδονίας-Καρχηδόνας προκάλεσε μεγάλο φόβο στους Ρωμαίους, οι οποίοι ήδη πιέζονταν από την κατάσταση. Έτσι, στον Τάραντα στάλθηκαν 25 πολεμικά πλοία για να υποστηρίξουν τα 25 που βρίσκονταν ήδη εκεί,να προφυλάξουν την Ιταλική Αδριατική ακτή και να προσδιορίσουν τις προθέσεις του Φίλιππου, και σε περίπτωση που χρειαζόταν να τον περικλειόσουν εντός της Μακεδονίας.
Αρχή του πολέμου στην Ιλλυρία
Στα τέλη του καλοκαιριού του 214 π.Χ,ο Φίλιππος επιχείρησε μια θαλάσσια επίθεση στην Ιλλυρία με στόλο 120 πλοίων. Κατέλαβε τον Ωρικό και προχώρησε προς τον Αώο όπου πολιόρκησε την Απολλωνία.
Εντωμεταξύ οι Ρωμαίοι μετακίνησαν τον στόλο τους, από τον Τάραντα στο Μπρίντιζι για να συνεχίσει την παρακολούθηση των στρατευμάτων του Φίλιππου υπό την υποστήριξη μιας λεγεώνας. Οι Ρωμαίοι όταν ενημερώθηκαν για την κατάσταση αγκυροβόλησαν στην περιοχή και επανακατέλαβαν τον Ωρικό.
Όταν οι Ρωμαίοι πληροφορήθηκαν για την πολιορκία της Απολλώνιας, κατάφεραν να μεταφέρουν,απαρατήρητοι,2000 στρατιώτες μέσα στην πόλη.Το επόμενο βράδυ ο Φίλιππος δέχτηκε απρόσμενη επίθεση από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα και αναγκάστηκε να υποχωρήσει.Ο Φίλιππος κατάφερε να καταφύγει από το ποτάμι,να κάψει τον στόλο του, να συνεχίσει προς τα βουνά και να φτάσει στην Μακεδονία.
Ο Φίλιππος αφιέρωσε τα επόμενα δύο χρόνια (213π.Χ-212π,Χ) σε χερσαίες επιθέσεις στην Ιλλυρία. Κρατόντας αποστάσεις από τις ακτές κατέλαβε πόλεις στο εσωτερικό της περιοχής και υπέταξε τους Δεξάρους,τους Ταυλάντιους και τους Αρδιαίους.
Τελικά κατάφερε να αποκτήσει έξοδο στην Αδριατική με την κατάληψη της Λισσού με τις απόρθητες ακροπόλεις της και τις γύρω περιοχές. Η κατάληψη της Λισσού αναζωπύρωσε τις ελπίδες του Φίλιππου για την κατάκτηση της Ιταλίας.Ωστόσο η καταστροφή του ναυτικού του σημαίνει ότι βασιζόταν στην Καρχηδόνα για μεταφορές από και προς την Ιταλία,κάνοντας έτσι το σενάριο λιγότερο εφικτό.
18 Ιουνίου
17 Ιουνίου | 18 Ιουνίου | 19 Ιουνίου
Η 18η Ιουνίου είναι η 169η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (170η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 196 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Βασίλης Μιχαλολιάκος
Ο Βασίλης Μιχαλολιάκος είναι πολιτικός πρώην δήμαρχος Πειραιά. Γεννήθηκε στα Κορογονιάνικα της Μέσα Μάνης, στις 20 Νοεμβρίου 1952. Είναι νυμφευμένος με την καθηγήτρια γαλλικών Κατερίνα Τζάνου, με την οποία απέκτησαν μία κόρη, τη Φιλιώ-Νόρα. Έχει δύο εγγονούς, τον Γιάννη και τον Βασίλη.
Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι ογκολόγος – ακτινοθεραπευτής, ενώ έχει εργαστεί στο ογκολογικό – ακτινοθεραπευτικό εργαστήριο του ΝΙΜΙΤΣ. Ομιλεί αγγλικά ,γαλλικά και γερμανικά. Είναι ξάδερφος με τον Γενικό Γραμματέα της Χρυσής Αυγής Νίκο Μιχαλολιάκο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Αποτελεί ιδρυτικό μέλος της ΟΝΝΕΔ και της φοιτητικής παράταξής της, της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Μάλιστα, κατά το διάστημα 1981 – 1984, διετέλεσε Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ.
Από το 1990 έως το 2010, εκλεγόταν αδιάλειπτα βουλευτής στην Α’ Περιφέρεια Πειραιώς και Νήσων με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Μετείχε σε σημαντικές Κοινοβουλευτικές Επιτροπές, μεταξύ των οποίων στην Επιτροπή Διεκδίκησης για να διοργανωθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα και στην Επιτροπή για την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών. Έχει συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, στις ακόλουθες επιτροπές της Βουλής: Διαρκής Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης (Θέση: Μέλος), Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς ή Οικουμενικού Ελληνισμού (Θέση: Μέλος), Διαρκής Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων (Θέση: Μέλος).
Από το 1981 – 2004 αποτελεί μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Ν.Δ, ενώ κατά την περίοδο 1997– 2001 είναι εκλεγμένο μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος. Διετέλεσε Τομεάρχης της Νέας Δημοκρατίας επί των Κοινωνικών Υποθέσεων το διάστημα 1997 – 2000. Τον Απρίλιο του 2001 εκλέγεται στο πολιτικό συμβούλιο του κόμματος.
Κατά την περίοδο 1997 – 2000, διετέλεσε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας σε θέματα Υγείας, Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ο Κώστας Καραμανλής τον όρισε υφυπουργό Εθνικής Άμυνας με το Βασίλη Μιχαλολιάκο να ορκίζεται στις 10 Μαρτίου του 2004.
Το 2010 εκλέχτηκε δήμαρχος Πειραιά. Το 2014 έχασε στις εκλογές απέναντι στο συνδυασμό "Πειραιάς Νικητής", με αποτέλεσμα να ανακηρύσσεται νέος δήμαρχος Πειραιά ο Γιάννης Μώραλης.
Συμμετείχε ως υποψήφιος, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί, στις Ευρωεκλογές του 2019 με τη Νέα Δημοκρατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Δήμαρχοι Πειραιά Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες ογκολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Πρόεδροι της ΟΝΝΕΔ
Λίμνη Άσι
Η λίμνη Άσι (芦ノ湖, Ashinoko) ή λίμνη Χακόνε είναι μία γραφική λίμνη στην περιοχή Χακόνε του Νομού Καναγκάβα στη μεγάλη νήσο (Χονσού) της Ιαπωνίας. Είναι μια ηφαιστειακή λίμνη κατά μήκος του νοτιοδυτικού τοιχώματος της καλντέρας του Όρους Χακόνε, ενός σύνθετου ηφαιστείου. Η λίμνη φημίζεται για τη θέα του όρους Φούτζι και για τις πολυάριθμες θερμές πηγές της. Πολλές βάρκες αναψυχής και μεγαλύτερα σκάφη διασχίζουν τη λίμνη, για να βλέπουν οι επιβάτες το ωραίο τοπίο. Το ένα από τα σκάφη είναι αντίγραφο σε πραγματική κλίμακα (1:1) ενός πειρατικού πλοίου.
Οι περισσότεροι τουρίστες που επισκέπτονται τη λίμνη Άσι διαμένουν σε γειτονικά θέρετρα και χρησιμοποιούν τον εναέριο σιδηρόδρομο του Χακόνε από το Τογκεντάι πάνω στη λίμνη ως τον σταθμό Sounzan, τον άνω τερματικό σταθμό του τελεφερίκ Hakone Tozan. Αυτό με τη σειρά του συνδέεται με τον οδοντωτό σιδηρόδρομο Hakone Tozan, που κατεβαίνει ως την Odawara, όπου υπάρχει σταθμός της αμαξοστοιχίας υψηλής ταχύτητας Tōkaidō Shinkansen που συνδέει με το Τόκιο.
Κατηγορία:Λίμνες της Ιαπωνίας
Ταραχές στο Λος Άντζελες (1992)
Οι ταραχές του 1992 στο Λος Άντζελες ήταν μια σειρά ταραχών και αστικών διαταραχών που σημειώθηκαν στην κομητεία του Λος Άντζελες τον Απρίλιο και το Μάιο του 1992. Οι αναταραχές ξεκίνησαν στο Νότιο Κεντρικό Λος Άντζελες στις 29 Απριλίου, μετά από δίκη που αθώωσε τέσσερις αξιωματικούς της αστυνομικής υπηρεσίας του Λος Άντζελες για τη χρήση υπερβολικής βίας στη σύλληψη και τον ξυλοδαρμό του Ρόντνεϊ Κινγκ στις 3 Μαρτίου 1991. Ο ξυλοδαρμός είχε βιντεοσκοπηθεί και παιζόταν ευρέως σε τηλεοπτικές εκπομπές.
Κατά συνέπεια, η τάξη και ειρήνη αποκαταστάθηκαν σε όλη την κομητεία του Λος Άντζελες, αλλά σκοτώθηκαν 63 άτομα, 2.383 άτομα τραυματίστηκαν και υπήρξαν περισσότερες από 12.000 συλλήψεις. Ο Αρχηγός της Αστυνομίας του Λος Άντζελες Ντέιριλ Γκέιτς, ο οποίος είχε ήδη ανακοινώσει την παραίτησή του τη στιγμή των ταραχών, θεωρείται σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για τις ταραχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λος Άντζελες
Γλυπτοθήκη του Μονάχου
Η γλυπτοθήκη του Μονάχου είναι αρχαιολογικό μουσείο στο Μόναχο της Γερμανίας, το οποίο αρχικά δημιουργήθηκε από τον Βαυαρό βασιλιά Λουδοβίκο Α´ ώστε να στεγάσει τη συλλογή αρχαιοτήτων του με ελληνικά και ρωμαϊκά γλυπτά. Ο αρχιτέκτονας του κτηρίου ήταν ο Λέο φον Κλέντσε ο οποίος το σχεδίασε βάσει της νεοκλασικής τεχνοτροπίας. Η κατασκευή του οικοδομήματος ξεκίνησε το 1816 και ολοκληρώθηκε το 1830. Σήμερα το μουσείο αποτελεί μέρος της περιοχής μουσείων του Κούνσταρεαλ (Kunstareal).
Ιστορία
Η γλυπτοθήκη υπήρξε ένα από τα έργα των οποίων την κατασκευή παρήγγειλε ο Λουδοβίκος Α´, ανάμεσα στα οποία ήταν και το γειτονικό κτήριο του Κένιχσπλατς (Königsplatz) στο οποίο βρίσκεται η κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου με ελληνικές και ρωμαϊκές αρχαιότητες. μικρογραφία|Ειρήνη και Πλούτος, Ρωμαϊκό αντίγραφο, του αυθεντικού που βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.|αριστερά|413x413pxΚατά την περίοδο μεταξύ 1806 και 1830, έτος κατά το οποίο λειτούργησε για πρώτη φορά το μουσείο, ο Λουδοβίκος είχε συγκεντρώσει μια αξιοσημείωτη συλλογή αρχαίων γλυπτών, η οποία περιελάμβανε την Μέδουσα του Ροντανίνι, τον Φαύνο του Μπαρμπερίνι και τα γλυπτά από τον ναό της Αφαίας στην Αίγινα.
Το κτήριο χτίστηκε αρχικά εξ ολοκλήρου από μάρμαρο, ωστόσο κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη περιορισμένες φθορές, και οι τοιχογραφίες του δεν διασώζονταν πλέον όταν το μουσείο επαναλειτούργησε το 1972. Το μουσείο σχεδιάστηκε κατά τα πρότυπα της κλασικής ελληνορωμαϊκής τεχνοτροπίας. Η στοά έχει Ιωνικό ρυθμό και οι εξωτερικοί τοίχοι διακοσμούνται περιμετρικά από ανάγλυφα και 18 αρχαία γλυπτά ελληνικής και ρωμαϊκής κατασκευής. Στο κτήριο υπάρχουν 13 αίθουσες οι οποίες βρίσκονται περιμετρικά του εσωτερικού αίθριου ενώ σε όλους τους χώρους του υπάρχει πλήθος γλυπτικών διακοσμήσεων και πινάκων.
Αρχαϊκή περίοδος (700 - 490 π.Χ.)
Ανάμεσα στα πλέον διάσημα εκθέματα της συλλογής είναι: Σε σχέση με τα γλυπτά της Αίγινας υπάρχουν 2 ομάδες παρόμοιων γλυπτών, και θεωρείται πως με την καταστροφή του ναού κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου ο ναός ξανακτίστηκε και ξαναδιακοσμήθηκε, ωστόσο τα παλαιότερα γλυπτά παρέμειναν θαμμένα στην ίδια τοποθεσία.
Κλασική περίοδος (490 – 323 π.Χ.)
Τα εκθέματα περιλαμβάνουν:
Ρωμαϊκή περίοδος (150 - 550 π.Χ.)
Στη γλυπτοθήκη υπάρχει μια μεγάλη συλλογή από ρωμαϊκές προτομές, με την πλέον διάσημη να είναι αυτή του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου (40 π.Χ.). Άλλα διάσημα εκθέματα της συλλογής είναι: Υπάρχουν επίσης αρκετές ρωμαϊκές σαρκοφάγοι και μωσαϊκά, καθώς και πλήθος ανάγλυφων από τον 1ο έως και τον 3ο αιώνα.
Ξενόγλωσσοι
Κατηγορία:Γλυπτοθήκη του Μονάχου
Αερίας
Με το όνομα Αερίας στην ελληνική μυθολογία είναι γνωστός ένας μυθικός βασιλιάς της νήσου Κύπρου. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι ο Αερίας είναι αυτός που ίδρυσε τον πρώτο ναό της θεάς Αφροδίτης στην Πάφο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Πάφου
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κύπρου
Λίβερπουλ
Το Λίβερπουλ (αγγλικά: Liverpool), είναι πόλη του Ηνωμένου Βασιλείου και μεγάλο εμπορικό λιμάνι. Βρίσκεται στη Βορειοδυτική Αγγλία, στη κομητεία του Μέρσεϊσαϊντ. Ιδρύθηκε ύστερα από απόφαση του βασιλιά Ιωάννη, το 1207, αλλά μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα ο πληθυσμός του δεν ξεπερνούσε τους 500 κατοίκους. Απέκτησε τον τίτλο της πόλης (City of Liverpool) το 1880.
Ο πληθυσμός της πόλης, είναι 498.042 κάτοικοι (σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις για το 2019 ), της αστικής περιοχής 864.122 κάτοικοι, ενώ ο πληθυσμός της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής έχει 2.241.000 κατοίκους.
Το Λίβερπουλ θεωρείται η ποδοσφαιρική πρωτεύουσα της Αγγλίας, μια και οι 2 ομάδες που εδρεύουν στην πόλη έχουν αθροιστικά τους περισσότερους τίτλους πρωταθλήματος στη χώρα, η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα καθώς και η Έβερτον. Γνωστά επίσης είναι και τα πανεπιστήμιά του, Λίβερπουλ (Αγγλ. University of Liverpool ), Λίβερπουλ Τζον Μουρς (Αγγλ. Liverpool John Moores University ) και το Λίβερπουλ Χόουπ (Αγγ. Liverpool Hope University
Argania
μικρογραφία|250x250εσ|Η παραγωγή του ελαίου γίνεται χειρωνακτικά. Η Argania (Βερβερικά: ⴰⵔⴳⴰⵏ Argan) είναι γένος ανθισμένων φυτών τα οποία περιέχουν το μοναδικό είδος Argania spinosa, γνωστό ως argan, ένα δέντρο ενδημικό στην ασβεστολιθική μισοερημική κοιλάδα Sous του νοτιοδυτικού Μαρόκου. Τα δέντρα argan αναπτύσσονται έως 8–10 m ύψος και ζουν έως 200 χρόνια περίπου. Είναι ακανθώδη, με οζώδεις κορμούς και φαρδύ σε έκταση στέμμα. Το στέμμα έχει μια περιφέρεια περίπου 70 m και τα κλαδιά κλίνουν προς το έδαφος.
Έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
thumb|Μείζον έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας.Το έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας  καθιερώθηκε το 1991. Συναντάται σε δύο μορφές : στο επίσημο που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση (μείζον) και στο μικρότερο, που αφορά λιγότερο επίσημες περιστάσεις.
Argania
Τα φύλλα είναι μικρά, 2–4 cm επιμήκη και οβάλ με στρογγυλεμένη κορυφή. Τα άνθη είναι μικρά, με πέντε αχνά κιτρινοπράσινα πέταλα· (petals) τα οποία ανθίζουν τον Απρίλιο. Ο καρπός έχει μήκος 2–4 cm και πάχος 1.5–3 cm, με έναν παχύ, πικρό φλοιό ο οποίος περιβάλλει ένα γλυκό-μυρωδάτο αλλά δυσάρεστης γεύσης στρώμα από πολτώδες περικάρπιο (pericarp). Αυτό περιβάλλει το πολύ σκληρό κάρυο, το οποίο περιέχει ένα (μερικές φορές δύο ή τρεις) μικρούς, πλούσιους σε έλαια σπόρους. Ο καρπός χρειάζεται πάνω από ένα χρόνο για να ωριμάσει και ωριμάζει από τον Ιούνιο έως τον Ιούλιο του επόμενου έτους.
Έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Περιγραφή
Το έμβλημα είναι ένας θυρεός χωρισμένος σε τέσσερα ισόπαχα τετράγωνα. Σε κάθε τετράγωνο απεικονίζεται ένα ζώο. Το περίγραμμα του θυρεού είναι μαύρο και τα τετράγωνα είναι κίτρινα και λευκά. Ειδικότερα, στο πρώτο επάνω και στο δεύτερο  κάτω τετράγωνο απεικονίζεται η κεφαλή ενός μαύρου βοδιού με κέρατα, που φορά στέμμα και βγάζει έξω τη γλώσσα του. Στα δύο αυτά τετράγωνα το ζώο που εικονίζεται είναι πανομοιότυπο. Στο δεύτερο πάνω τετράγωνο υπάρχει ένας κόκκινος γρύπας και στο κάτω αριστερά τετράγωνο ένας επίσης κόκκινος αετός. Και τα δύο ζώα κοιτούν προς τα αριστερά και έχουν έξω τις γλώσσες. Το βόδι εικονίζεται δύο φορές γιατί τόσα ήταν τα Δουκάτα στα οποία επί αιώνες υποδιαιρούνταν το Μεκλεμβούργο: το Μεκλεμβούργο-Σβερίν και το Μεκλεμβούργο-Στρέλιτς. Αμφότερα χρησιμοποιούσαν την ίδια σημαία και εθνόσημο.
Argania
Ονομασία
Η επιστημονική ονομασία argania προέρχεται από το argan, την ονομασία του δέντρου στα Tasussit, τη Βερβερική γλώσσα η οποία ομιλείται από την πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν στις περιοχές όπου το δέντρο είναι ενδημικό. Τα Tasussit έχουν ένα πλούσιο λεξιλόγιο για τα διάφορα τμήματα του καρπού, τα στάδια της ωριμότητάς του καθώς και της συγκομιδής και επεξεργασίας του. Το έλαιο ονομάζεται επίσης argan. Στις μεσαιωνικές αραβικές φαρμακολογικές πηγές, το δέντρο είναι γνωστό ως harjān, μια ονομασία η οποία επίσης προέρχεται από το argan των Tasussit.
Έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Μικρότερο έμβλημα
thumb|Το ελάσσον έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας Το μικρότερο έμβλημα αποτελεί παραλλαγή του μείζονος εμβλήματος.Σε αυτό παρουσιάζεται ουσιαστικά το μισό του θυρεού στο μείζον έμβλημα και τα ζώα που συμβολίζουν το Μεκλεμβούργο (ένα μαύρο βόδι) και την Δυτική ή Πρόσω Πομερανία (κόκκινος γρύπας). Αυτά περιέχονται και στην κρατική σημαία του κρατιδίου.
Argania
Καλλιέργεια
αριστερά|μικρογραφία|Κατσίκια έχοντας αναρριχηθεί ένα δέντρο argan. Στο Μαρόκο, τα δάση από argan τώρα καλύπτουν περίπου 8.280 τετραγωνικά χλμ. (3.200 τετραγωνικά μίλια) και χαρακτηρίζονται από την UNESCO, ως ένα αποθεματικό της βιόσφαιρας. Η περιοχή τους τα τελευταία 100 χρόνια, έχει συρρικνωθεί κατά το ήμισυ περίπου λόγω της δημιουργίας ξυλάνθρακα, της βόσκησης και της όλο και περισσότερης εντατικής καλλιέργειας. Η καλύτερη ελπίδα για τη διατήρηση των δένδρων είναι πιθανό να έγκειται στην πρόσφατη ανάπτυξη μιας ακμάζουσας εξαγωγικής αγοράς του ελαίου argan ως προϊόν υψηλής αξίας. Ωστόσο, ο πλούτος ο οποίος προκάλεσε η εξαγωγή του ελαίου argan, δημιούργησε επίσης απειλές στα δέντρα argan με τη μορφή της αύξησης του πληθυσμού των αιγών. Οι ντόπιοι χρησιμοποιούν τον νεοαποκτηθέντα πλούτο προκειμένου να αγοράσουν περισσότερα κατσίκια και οι κατσίκες περιορίζουν την ανάπτυξη των δέντρων argan αναρριχώμενα και τρώγοντας τα φύλλα και τους καρπούς των.
Έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Ιστορικά στοιχεία
Τα ζώα του πρώτου και του τέταρτου τετραγώνου (το βόδι) συμβολίζει την επαρχία του Μεκλεμβούργου και ο γρύπας στο πάνω δεξιά τετράγωνο εκπροσωπεί την πρωσσική επαρχία της Πομερανίας, από τις οποίες ιδρύθηκε το κρατίδιο. η παρουσία του κόκκινου αετού οφείλεται στο ότι είναι και σύμβολο του Βραδεμβούργου. Το τελευταίο αφορά το γεγονός ότι όταν διαλύθηκαν το κρατίδιο το 1952 και επανασυστάθηκε το 1990, βασίστηκε αυτή η ανασύσταση σε συγκεκριμένα σύνορα, στα οποία είχε βασιστεί η διοικητική διαίρεση της πάλι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας.
Argania
Καλλιέργεια
Στο Ισραήλ, το argan καλλιεργείται τόσο στην Arabah όσο και στη Νεγκέβ (Negev).
Έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία
Argania
Χρήσεις
Σε ορισμένες περιοχές του Μαρόκου, το argan στην κοινωνία των Βερβέρων, αντικαθιστά την ελιά ως πηγή ζωοτροφής, ελαίου, ξυλείας και καυσίμου. Ιδιαιτέρως πλησίον της Εσαουίρα (Essaouira), το δέντρο argan συχνά αναρριχάται από τις κατσίκες.
Καρπός
Ο καρπός του argan πίπτει τον Ιούλιο, όταν είναι μαύρος και ξηρός. Έως ότου συμβεί αυτό, τα δάση argan φυλάσσονται από τους φύλακες, προστατεύοντάς τα από τις κατσίκες. Τα δικαιώματα για τη συλλογή των καρπών ρυθμίζονται από τους νόμους και τις παραδόσεις των χωριών. Τα εναπομείναντα κάρυα συγκεντρώνονται μετά την κατανάλωση και τα πτύα των μηρυκαστικών αιγοειδών. Οι σπόροι που πτύονται από τις κατσίκες, συνιστούν έναν μηχανισμό ο οποίος παραβλέπει τη διασπορά των σπόρων.
Έλαιο argan
Το έλαιο argan παράγεται από πολλούς γυναικείους συνεταιρισμούς στα νοτιοδυτικά τμήματα του Μαρόκου. Το πιο εργασιοβόρο στάδιο για την εξαγωγή του ελαίου, είναι η αφαίρεση του μαλακού πολτού (χρησιμοποιείται ως ζωοτροφή) και το δια χειρός ράγισμα, ανάμεσα σε δύο πέτρες, του σκληρού καρύου. Οι σπόροι κατόπιν απομακρύνονται και ψήνονται ελαφρώς. Αυτό το ψήσιμο, αντιπροσωπεύει ένα μέρος της ξεχωριστής γεύσης του ελαίου στο κάρυο.
Η παραδοσιακή τεχνική για την εξαγωγή του ελαίου είναι η άλεση των ψημένων σπόρων σε αλοιφή, μετ' ολίγου νερού, εντός ενός πέτρινου περιστροφικού χειρόμυλου (rotary quern). Εν συνεχεία, η αλοιφή πιέζεται χειρωνακτικά προκειμένου να εξαχθεί το έλαιο. Η εναπομείνασα αλοιφή εξακολουθεί να είναι πλούσια σε έλαιο και χρησιμοποιείται ως ζωοτροφή. Το κατ' αυτόν τον τρόπο παραγόμενο έλαιο, δύναται να αποθηκευτεί και να χρησιμοποιηθεί για 3-6 μήνες και θα παραχθεί όσο απαιτείται σε μια οικογένεια, από την αποθήκευση των πυρήνων, οι οποίοι θα παραμείνουν κλειστοί για 20 έτη. Η ξηρή-πίεση γίνεται ολοένα και πιο σημαντική για το προς πώληση παραγόμενο έλαιο, καθώς η μέθοδος αυτή, επιτρέπει ταχύτερη εκχύλιση και το παραγόμενο έλαιο δύναται να χρησιμοποιηθεί για 12-18 μήνες μετά την εκχύλιση.
Το έλαιο περιέχει 80% ακόρεστα λιπαρά οξέα, είναι πλούσιο σε βασικά λιπαρά οξέα και είναι πιο ανθεκτικό από το ελαιόλαδο στην οξείδωση. Το έλαιο argan χρησιμοποιείται για το βούτηγμα του ψωμιού, στο κουσκούς, σαλάτες και παρόμοιες χρήσεις. Ένα βούτηγμα ψωμιού γνωστό ως «amlou» παρασκευάζεται από έλαιο argan, αμύγδαλα και φιστίκια, μερικές φορές γλυκαμένο με μέλι ή ζάχαρη. Παραδοσιακά το μη ψημένο έλαιο, χρησιμοποιείται ως θεραπεία των δερματικών παθήσεων και έχει ευνοηθεί από τους Ευρωπαίους κατασκευαστές καλλυντικών. μικρογραφία|Φυλλώματα, άνθη και ανώριμοι καρποί. μικρογραφία|Argania spinosa - Μουσείο Τουλόυζης. Στο Μαρόκο, το έλαιο argan πωλείται ως είδος πολυτελείας. Το προϊόν παρουσιάζει αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις εταιρείες καλλυντικών στην Ευρώπη. Παλαιότερα, ήταν δύσκολο να αγοραστεί το έλαιο εκτός Μαρόκου, αλλά από το 2001-2002, έχει γίνει ένα μοντέρνο προϊόν στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Είναι πλέον ευρέως διαθέσιμο σε εξειδικευμένα καταστήματα και περιστασιακά στα σούπερ μάρκετ. Η τιμή του (US$ 40-50 για 500 ml) είναι αξιοσημείωτη, συγκρινόμενη με άλλα έλαια.
Το έλαιο argan περιέχει:
Ζωοτροφή
Τα δέντρα argan αποτελούν σημαντική πηγή ζωοτροφών για πρόβατα, αίγες, καμήλες και βοοειδή. Οι καρποί και τα φύλλα καταναλώνονται πρόθυμα από τα ζωντανά. Το συμπιεσμένο τύπου κέικ που προκύπτει από την έκχυση του ελαίου μπορεί επίσης να αποξηρανθεί στον ήλιο και να θρέψει τα μηρυκαστικά. Οι μέλισσες μπορούν να φωλιάζουν στα δέντρα argan, καθιστώντας τους τόπους για τη συγκομιδή άγριου μελιού.
Σημειώσεις
• 2 • 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανίδα της Αφρικής Κατηγορία:Μαρόκο
Διεθνής Δύναμη Αρωγής για την Ασφάλεια
Η Διεθνής Δύναμη Αρωγής για την Ασφάλεια (αγγλικά: International Security Assistance Force, ISAF) ήταν μια ΝΑΤΟϊκή αποστολή ασφαλείας στο Αφγανιστάν, που ιδρύθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τον Δεκέμβριο του 2001 με το ψήφισμα 1386, όπως προβλέφθηκε από τη συμφωνία της Βόννης. Ο κύριος σκοπός της ήταν να εκπαιδεύσει τις Αφγανικές Εθνικές Δυνάμεις Ασφαλείας (ANSF) και να βοηθήσει το Αφγανιστάν για την ανοικοδόμηση βασικών κυβερνητικών οργάνων, αλλά επίσης ασχολείται και με τον πόλεμο με αντάρτικες ομάδες.
Η ISAF διέκοψε τη λειτουργία της και διαλύθηκε το Δεκέμβριο του 2014, ενώ ορισμένα στρατεύματα παρέμειναν με συμβουλευτικό ρόλο ως διάδοχη αποστολή της οργάνωσης ISAF, με την ονομασία Αποστολή Αποφασιστικής Υποστήριξης.
Ετερογενή μίγματα
Ετερογενή μίγματα ονομάζουμε τα μίγματα στα οποία μπορούμε να διακρίνουμε με γυμνό μάτι ή κοινό μικροσκόπιο τα επιμέρους συστατικά τους.
Αγασθένης
Στην Ελληνική Μυθολογία ο Αγασθένης ήταν βασιλιάς της Ήλιδας. Σύμφωνα με τον Παυσανία (Ε, 3) ο Αγασθένης ήταν γιος του Αυγείου και πατέρας του Πολυξένη. Υπήρξε ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης και έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο.
Ετερογενή μίγματα
Πηγές
Κατηγορία:Μίγματα
Αγασθένης
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ήλιδας
Ηγούμενος
Ηγούμενος είναι ο διοικητικώς ανώτερος μέσα σε μία Ιερά Μονή. Ο Ηγούμενος μπορεί να είναι από Μοναχός μέχρι και Πατριάρχης, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως που είναι Ηγούμενος της Μοναστικής Πολιτείας του Αγίου Όρους. Πιο σύνηθες είναι ο Ηγούμενος να είναι Αρχιμανδρίτης ή Τιτουλάριος Επίσκοπος. Ο όρος ηγούμενος προέρχεται από το ρήμα ἠγοῦμαι (νομίζω, ηγούμαι) και χρησιμοποιείται στην Ανατολική Ορθόδοξη και την Ανατολική Καθολική Εκκλησία.
Αρχικά ο τίτλος εφαρμοζόταν για τον επικεφαλή οποιουδήποτε μοναστηριού. Μετά το 1874, όταν τα ρωσικά μοναστήρια εκκοσμικεύτηκαν και ταξινομήθηκαν σε τρεις τάξεις, ο τίτλος του ηγούμενου διατηρήθηκε μόνο για τη χαμηλότερη, τρίτη τάξη των μοναχών. Ο επικεφαλής ενός μοναστηριού δεύτερης ή πρώτης τάξης κατέχει το αξίωμα του αρχιμανδρίτη. Στην Ελληνική Καθολική Εκκλησία, ο επικεφαλής όλων των μοναστηριών σε μια συγκεκριμένη περιοχή ονομάζεται πρωτοηγούμενος.
Τα καθήκοντα τόσο του ηγουμένου όσο και του αρχιμανδρίτη είναι τα ίδια, ενώ ο τίτλος του αρχιμανδρίτη είναι ο ανώτερος από τους δύο. Στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ο τίτλος του ηγούμενου μπορεί να χορηγηθεί ως τιμητικός τίτλος σε οποιοδήποτε ιερομόναχο, ακόμη και για ένα άτομο που δεν διευθύνει κάποιο μοναστήρι. αριστερά|μικρογραφία|312x312εσ|"Οικογενειακό δέντρο της μονής Σολοβέτσκι". Ένα χειρόγραφο λουμπόκ το οποίο απαριθμεί τα ονόματα των ηγουμένων της μονής (1870). Ο κυβερνών ηγούμενος εγκαθίσταται επίσημα σε τελετή από τον επίσκοπο. Ο επίσκοπος παραδίδει στον ηγούμενο την ποιμαντικορική ράβδο. Μεταξύ των Ρώσων, η ποιμαντορική ράβδος για έναν ηγούμενο τείνει να είναι από ξύλο (συνήθως έβενο), αντί για μέταλλο. Ο ηγούμενος λαμβάνει τον αρχιερατικό σταυρό από τον επίσκοπο, όπως και ο αρχιερέας. Κατά τη διάρκεια των λειτουργιών ο ηγούμενος φέρει ένα απλό μαύρο μοναστικό μανδύα, ενώ ο ανώτερος στην ιεραρχία αρχιμανδρίτης φέρει ένα μανδύα παρόμοιο με αυτό που φορά ένας επίσκοπος (αν και χωρίς τα λευκά "ποτάμια" κατά μήκος των πλευρών - είναι διακοσμημένο με λεπτά "δισκία" στο λαιμό και τα πόδια). Ο αρχιμανδρίτης φορά επίσης μια μίτρα παρόμοια με αυτή που φοριέται από έναν επίσκοπο. Ένας ηγούμενος δεν το κάνει (ωστόσο, στη ρωσική παράδοση, ένας επίσκοπος μπορεί να χορηγήσει σε έναν ηγούμενο το προνόμιο να φορά την μίτρα ως εκκλησιαστικό βραβείο). Ένας ηγούμενος μπορεί να μεταφέρει τη ποιμαντορική ράβδο σε πομπές και όταν δίνει ευλογίες στην εκκλησία (αν και δεν μεταφέρεται ποτέ στο ιερό), αν και συνήθως στέκεται όρθια δίπλα στο δικό του κάθισμα. Έξω από την εκκλησία, ένας ηγούμενος μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα ξύλινο μπαστούνι παρόμοιο με εκείνο που χρησιμοποιείται από έναν επίσκοπο ή αρχιμανδρίτη, αν και δεν έχει ασημένιο κουμπί.
Στη Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλεξάνδρειας η θέση χρησιμοποιείται εντός της αρμοδιότητας του αρχιερέα και στη πραγματικότητα είναι ένα αξίωμα. Το όνομα του ηγούμενου στα αραβικό είναι το κομός (قمص), παραφθορά της ελληνικής λέξης. Αυτός ο τιμητικός τίτλος χορηγείται σε παντρεμένους ιερείς και ιερομόναχους χωρίς διάκριση και δεν χρησιμοποιείται με την ιδιότητα του ηγουμένου, αν και οι ηγούμενοι των μοναστηριών ήταν ηγούμενοι μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Μέχρι τα μέσα του αιώνα, η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας άρχισε να διορίζει επισκόπους με την ιδιότητα του ηγούμενος. Από την άλλη πλευρά, η τάξη του αρχιμανδρίτη έπεσε σε αχρηστία στην Εκκλησία της Αλεξάνδρειας από τα τέλη του 16ου αιώνα και έπειτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολικός Χριστιανικός μοναχισμός Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί τίτλοι Κατηγορία:Ανατολικά Χριστιανικά εκκλησιαστικά αξιώματα
Ευφροσύνη Καρασαρλίδου
Η Ευφροσύνη (Φρόσω) Καρασαρλίδου (γεννημένη στις 17 Αυγούστου 1962 στο Γιαννακοχώρι Νάουσας) είναι Ελληνίδα πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ.
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια Ημαθίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ημαθίας
Μαλίκ Σαχ Β΄
Ο Μαλίκ Σαχ Β΄ ή Μουίζ αλ-ντιν Μαλίκ Σαχ Β΄ (1099 - 1105), ήταν Σελτζούκος σουλτάνος της Βαγδάτης (1105). Ήταν εγγονός του σουλτάνου Μαλίκ Σαχ Α΄ (1053-1092) της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων, διαδέχθηκε τον πατέρα του Μπερκιαρούκ. Από θεωρητική άποψη, ήταν επικεφαλής του οίκου των Μεγάλων Σελτζούκων, μολονότι ο θείος του Αχμάντ Σαντζάρ που ασκούσε την εξουσία στο Χορασάν μάλλον είχε στα χέρια του μεγαλύτερη ισχύ από αυτόν. Ο Μαλίκ Σαχ ανατράπηκε από τον θείο του Μουχάμαντ Α΄ των Μεγάλων Σελτζούκων (1082-1118), που ανήλθε στο θρόνο, και δολοφονήθηκε.
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Ευρωπαϊκό Φεντεραλιστικό Κόμμα
Το Ευρωπαϊκό Φεντεραλιστικό Κόμμα είναι το φιλοευρωπαϊκό, πανευρωπαϊκό και φεντεραλιστικό πολιτικό κόμμα που υποστηρίζει την περαιτέρω ένωση της ΕΕ και την εγκαθίδρυση μίας Ομοσπονδιακής Ευρώπης.
Ιστορία
Το Ευρωπαϊκό Φεντεραλιστικό Κόμμα ιδρύθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2011 στο Παρίσι από την ενοποίηση του κόμματος Ενωμένη Ευρώπη και του Φεντεραλιστικού Κόμματος (Γαλλία). Αποσκοπεί να ενώσει όλους τους Ευρωπαίους και να προάγει τον Ευρωπαϊκό φεντεραλισμό και να συμμετάσχει σε όλες τις εκλογές στην Ευρώπη.
Το ελληνικό κόμμα/παράρτημα ιδρύθηκε στην Ελλάδα την 4η Ιουλίου 2012. Διαθέτει δική του ιστοσελίδα και η Νεολαία του κόμματος είναι ιδιαιτέρως ενεργή και δραστήρια.
Εθνικά κόμματα και παραρτήματα
Το ΕΦΕΚ έχει εθνικά κόμματα και παραρτήματα σε Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιταλία, Ολλανδία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Τσεχία, Ασία (Κίνα).
Επίσης έχει αντιπροσώπους στα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Συμβούλιο
Μετά το συνέδριο του 2011 στο Παρίσι, οι δύο πρώτοι Συμπρόεδροι ήταν οι Υβ Γκέρνιγκον και ο Πιέτρο Ντε Ματέις, οι αντιπρόεδροι ήταν η Ελέν Φεό και ο Γιαν Φαν Άρκελ. Ταμίας ήταν ο Νίκο Σέγκερς.
Μετά το συνέδριο του 2012 στην Ρώμη, το Συμβούλιο αποτελείται ως ακολούθως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά φιλελεύθερα κόμματα
Αχιλλεύς Γεωργαντάς
Ο Αχιλλέας Γεωργαντάς (1833 - 1887) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1833 στο Ναύπλιο. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστημίο Αθηνών και στάλθηκε το 1857 με υποτροφία στο Παρίσι όπου σπούδασε φρενολογία. Επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε βοηθός ιατρός στην Αστυκλινική. Διορίστηκε υφηγητής της Ιατροδικαστικής το 1868 και το 1879 ως έκτακτος καθηγητής και της Τοξικολογίας. Το 1881 έγινε τακτικός καθηγητής. Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε τοξικολογικό εργαστήριο και ίδρυσε το Γαληνό το πρώτο ιατρικό περιοδικό της Ελλάδας. Υπήρξε μέλος της Μεγάλης Τεκτονικής Στοάς.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου 1887.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροδικαστές Κατηγορία:Έλληνες τοξικολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Ριχάρδος του Σρούσμπερυ, δούκας της Υόρκης
Ο Ριχάρδος του Σρούσμπερυ, δούκας της Υόρκης (Σρούσμπερυ, 17 Αυγούστου 1473 - π. 1483) από τον Οίκο της Υόρκης ήταν έκτο παιδί και μικρότερος γιος Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ Γούντβιλ. Ο Ριχάρδος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος Ε΄ της Αγγλίας, που βασίλευσε για σύντομο χρόνο, εξαφανίστηκαν με μυστήριο τρόπο, όταν ο θείος τους Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας ανέβηκε στον θρόνο.
Δούκας της Υόρκης
Ο τίτλος του δούκα της Υόρκης δημιουργήθηκε ξανά για λογαριασμό του Ριχάρδου τον Μάιο του 1474 και έγινε την επόμενη χρονιά μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας. Από τότε ο δεύτερος γιος του βασιλιά έπαιρνε τον τίτλο του δούκα της Υόρκης. Έγινε κόμης του Νότιγχαμ στις 12 Ιουνίου 1476 και στις 15 Ιανουαρίου 1478 σε ηλικία 4 ετών νυμφεύτηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου στο Ουεστμίνστερ την Άννα του Μάουμπραϊ, κόμισσα του Νόρφολκ, από την οποία κληρονόμησε τις απέραντες εκτάσεις των Μάουμπραϊ (1476). Το δουκάτο του πεθερού του είχε καταργηθεί και δεν μπορούσε να το κληρονομήσει, γι'αυτό δημιουργήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1477 η κομητεία του Νόρφολκ και η κομητεία του Γουάρεν. Η Άννα του Μάουμπράι πέθανε τον Νοέμβριο του 1481 και οι εκτάσεις της πέρασαν στον Γουλιέλμο, υποκόμη του Μπέρκλεϋ και στον Ιωάννη, λόρδο του Χάουαρντ. Το Κοινοβούλιο παραχώρησε με διάταγμα τον Ιανουάριο του 1483 την κομητεία του Μάουμπράι στον μικρό Ριχάρδο και στους απογόνους του, τα κληρονομικά δικαιώματα των δύο κατόχων κατασχέθηκαν και ο Εδουάρδος Δ΄ πλήρωσε τα υψηλά χρέη του υποκόμη του Μπέρκλεϋ. Ο Μπέρκλεϋ αποκήρυξε στο Κοινοβούλιο (1483) όλα τα δικαιώματά του στο Μάουμπράι, ενώ κατασχέθηκαν και τα δικαιώματα του Χάουαρντ.
Διάδοχος του θρόνου
Ο πατέρας του πέθανε στις 9 Απριλίου 1483 και ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος, πρίγκιπας της Ουαλίας ανέβηκε στον θρόνο με τον θείο του Ριχάρδο του Γκλόστερ κηδεμόνα αλλά η βασιλεία του δεν θα κρατήσει πολύ. Ο ιερέας Ροβέρτος Στίλλινγκτον επίσκοπος του Μπαθ και της Ουαλίας διαβεβαίωσε ότι όταν ο Εδουάρδος Δ΄ παντρεύτηκε την μητέρα τους (1464) είχε παντρευτεί την Ελεονώρα Ταλμπότ (1461), συνεπώς ο γάμος με την Ελισάβετ Γούντβιλ ήταν άκυρος και τα παιδιά τους μπάσταρδα. Το Κοινοβούλιο που συνεκλήθη στις 25 Ιουνίου 1483 απέκλεισε από την διαδοχή τον Εδουάρδο Ε΄ και τον αδελφό του Ριχάρδο, νέος βασιλιάς της Αγγλίας ανακηρύχτηκε ο μόνος επιζών αδελφός του Εδουάρδου Δ΄ Ριχάρδος του Γκλόστερ ως Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας.
Εξαφάνιση
Ο Εδουάρδος Ε΄ και ο μικρότερος αδελφός του Ριχάρδος μεταφέρθηκαν από τον θείο τους στα "εσωτερικά δωμάτια του Πύργου", οι εμφανίσεις τους ήταν από τότε όλο και πιο σπάνιες μέχρι το καλοκαίρι του 1483 που εξαφανίστηκαν. Η τύχη του Εδουάρδου Ε΄ και του μικρότερου αδελφού του Ριχάρδου είναι άγνωστη, σύμφωνα με τις περισσότερες γνωστές πηγές της εποχής δολοφονήθηκαν υπό τις διαταγές του θείου τους βασιλιά Ριχάρδου. Ο Τόμας Μορ στις πληροφορίες του οποίου στηρίχτηκε ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ για το έργο του "Ριχάρδος Γ΄" αναφέρει ότι τα δύο παιδιά δολοφονήθηκαν στα μαξιλάρια τους από τον Τιρέλ που εκτελούσε εντολές του Ριχάρδου Γ΄. Η ενοχή του Ριχάρδου Γ΄ που όλοι πίστευαν ότι ήταν βέβαιη άρχισε να αμφισβητείται τον 17ο αιώνα με πρώτο τον Ουίλιαμ Κορνουαλλίς. Την περίοδο που εξαφανίστηκε ο Εδουάρδος Ε΄ δεχόταν συχνές επισκέψεις από κάποιον γιατρό κάτι που οδήγησε τον ιστορικό Ντέιβιντ Μπάλντγουιν (1946 - 2016) στο συμπέρασμα ότι ο Εδουάρδος Ε΄ πέθανε από ασθένεια. Η έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων οδήγησε μετέπειτα ιστορικούς σε διαφορετικά συμπεράσματα όπως ότι δολοφονήθηκε από τον δούκα του Μπάκινγκχαμ ή τον Ερρίκο Τυδώρ τoν μετέπειτα Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας.
Νεώτερες έρευνες
Οι εργάτες που επισκεύαζαν το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Ουίνδσορ ανακάλυψαν ύστερα από ατύχημα τον τάφο του Εδουάρδου Δ΄ και της Ελισάβετ Γούντβιλ, βρέθηκαν πολύ κοντά τα φέρετρα των δυο μικρών παιδιών (1789). Τα ονόματα δυο άλλων μικρών παιδιών του Εδουάρδου Δ΄ υπάρχουν σε αυτόν τον τάφο : του Γεωργίου, 1ου δούκα του Μπέντφορντ που πέθανε σε ηλικία 2 ετών και της Μαρίας της Υόρκης που πέθανε σε ηλικία 14 ετών, τα δυο παιδιά πέθαναν πριν από τον πατέρα τους. Τα οστά βρέθηκαν αργότερα στο παρεκκλήσι αλλά οι κάτοχοι των φέρετρων παρέμειναν άγνωστοι. Η μεγαλύτερη κόρη του Εδουάρδου Δ΄ Ελισάβετ της Υόρκης παντρεύτηκε τον Ερρίκο Τυδώρ (1486) ενώνοντας τον Οίκο της Υόρκης και τον Οίκο του Λάνκαστερ.
Ο καθιστός γραφέας
thumb|250px| Ο καθιστός γραφέας Το τμήμα των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, στο Μουσείο του Λούβρου, περιέχει περισσότερα από 50.000 αντικείμενα.
Ριχάρδος του Σρούσμπερυ, δούκας της Υόρκης
Σύμβολα
Τα σύμβολα του Ριχάρδου του Σρούσμπερυ είναι ίδια με τα σύμβολα του Αγγλικού βασιλείου με μια λευκή πινακίδα στην κορυφή με τρεις λωρίδες, στην πρώτη ήταν τοποθετημένο ένα μικρό κόκκινο ορθογώνιο τετράγωνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Υόρκης Κατηγορία:Δούκες του Νόρφολκ Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης