cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρομαντισμός
Πορτογαλία
Ο ρομαντισμός ξεκίνησε στην Πορτογαλία με τη δημοσίευση του ποιήματος Καμόες (1825), από τον Αλμέιδα Γκαρέτ, που ανατράφηκε από το θείο του Αλέξανδρο, επίσκοπο της Άνγκρα, με τις αρχές του νεοκλασικισμού, κάτι που μπορεί να παρατηρηθεί στο πρώιμο έργο του. Ο ίδιος ο συγγραφέας ομολογεί (στον πρόλογο του Καμόες) ότι αρνήθηκε οικειοθελώς να ακολουθήσει τις αρχές της επικής ποίησης που διατυπώνει ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του, όπως έκανε το ίδιο και με την Ars Poetica του Οράτιου. Ο Αλμέιδα Γκαρέτ είχε συμμετάσχει στη Φιλελεύθερη Επανάσταση του 1820, που τον έκανε να αυτοεξοριστεί στην Αγγλία το 1823 και στη συνέχεια στη Γαλλία, μετά την εξέγερση της Βίλα-Φρανκάδα. Όσο ζούσε στη Μεγάλη Βρετανία είχε επαφές με το ρομαντικό κίνημα και διάβασε συγγραφείς όπως ο Σαίξπηρ, ο Σκοτ, ο Όσιαν, ο Βύρων, ο Ουγκώ, ο Λαμαρτίνος και η ντε Σταλ, επισκεπτόμενος ταυτόχρονα φεουδαρχικά κάστρα και ερείπια γοτθικών εκκλησιών και αβαείων, που θα αντικατοπτρίζονταν στα γραπτά του. Το 1838 παρουσίασε το Um Auto de Gil Vicente («θεατρικό έργο του Ζιλ Βισέντε»), σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα νέο εθνικό θέατρο, απαλλαγμένο από την ελληνορωμαϊκή και την ξένη επιρροή. Αλλά το αριστούργημά του θα ήταν το Frei Luís de Sousa (1843), που ο ίδιος ονόμασε «ρομαντικό δράμα» και αναγνωρίστηκε ως εξαιρετικό έργο, που πραγματεύεται θέματα όπως η εθνική ανεξαρτησία, η πίστη, η δικαιοσύνη και η αγάπη. Ενδιαφερόταν επίσης βαθιά για τον πορτογαλικό λαογραφικό στίχο, γεγονός που τον οδήγησε στη δημοσίευση του Romanceiro ("Παραδοσιακές Πορτογαλικές Μπαλάντες") (1843), που ανακαλεί ένα μεγάλο αριθμό αρχαίων δημοφιλών μπαλαντών, στη στιχουργική μορφή redondilha maior, που περιείχε ιστορίες ιπποτισμού, βίων αγίων, σταυροφοριών, ερώτων της αυλής, κ.λπ. Έγραψε τα μυθιστορήματα Viagens na Minha Terra, O Arco de Sant'Ana και Helena.
Ο Aλεχάντρε Χερκουλάνο είναι, μαζί με τον Αλμέιδα Γκαρέτ, ένας από τους ιδρυτές του πορτογαλικού ρομαντισμού. Και αυτός αναγκάστηκε να εξοριστεί στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία λόγω των φιλελεύθερων ιδανικών του. Όλη η ποίηση και η πεζογραφία του είναι (σε αντίθεση με του Αλμέιδα Γκαρέτ) εντελώς ρομαντική, απορρίπτοντας τον ελληνορωμαϊκό μύθο και την ιστορία. Αναζήτησε έμπνευση σε μεσαιωνικά πορτογαλικά ποιήματα και χρονικά όπως και στην Αγία Γραφή. Η παραγωγή του είναι τεράστια και καλύπτει πολλά διαφορετικά είδη, όπως ιστορικά δοκίμια, ποίηση, μυθιστορήματα, νουβέλες και θέατρο, όπου ανασύρει έναν ολόκληρο κόσμο πορτογαλικών θρύλων, παραδόσεων και ιστορίας, ειδικά στα Eurico, o Presbítero ("Eουρίκο, ο Ιερέας ") και Lendas e Narrativas ("Θρύλοι και αφηγήσεις"). Το έργο του επηρεάστηκε από τους Σατωβριάνδο, Σίλλερ, Κλόπστοκ, Γουόλτερ Σκοτ και τους Ψαλμούς της Παλαιάς Διαθήκης.
Ο Aντόνιο Φελιτσιάνο ντε Καστίγιο εισήγαγε τον Υπερρομαντισμό, δημοσιεύοντας τα ποιήματα A Noite no Castelo ("Μια Νύχτα στο Κάστρο") και Os Ciúmes do Bardo ("Η Ζήλεια του Βάρδου"), και τα δύο το 1836, και το δράμα Καμόες. Έγινε ένας αναμφισβήτητος δάσκαλος για διαδοχικές γενιές υπερρομαντικών, των οποίων η επιρροή δεν αμφισβητήθηκε μέχρι το περίφημο Ζήτημα της Κοΐμπρα. Προκάλεσε επίσης σφοδρές αντιδράσεις μεταφράζοντας τον Φάουστ του Γκαίτε χωρίς να γνωρίζει γερμανικά, αλλά χρησιμοποιώντας γαλλικές μεταφράσεις του. Άλλες αξιοσημείωτες μορφές του πορτογαλικού ρομαντισμού είναι οι διάσημοι μυθιστοριογράφοι Καμίλο Καστέλο Μπράνκο, Χούλιο Ντίνις, Σοάρες ντε Πάσος, Μπουλιάο Πάτο και Πινιέιρο Τσάγκας.
Το ρομαντικό ύφος θα αναβιώσει στις αρχές του 20ου αιώνα, κυρίως μέσω των έργων ποιητών που συνδέονται με την Πορτογαλική Αναγέννηση, όπως οι Τεϊχέιρα ντε Πασοάες, Χάιμε Κορτεσάο, Μάριο Μπεϊράο, που μπορούν να θεωρηθούν νεορομαντικοί. Μια πρώιμη πορτογαλική έκφραση του ρομαντισμού βρίσκεται ήδη σε ποιητές όπως ο Μανουέλ Μαρία Μπαρμπόζα ντου Μποκάγκε (ειδικά στα σονέτα του που χρονολογούνται στα τέλη του 18ου αιώνα) και η Λεονόρ ντε Αλμέιδα Πορτουγκά, Mαρκησία της Αλόρνα.
Νότια Αμερική
Ο ισπανόφωνος νοτιοαμερικανικός ρομαντισμός επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Εστέμπαν Ετσεβερία, που έγραψε τις δεκαετίες του 1830 και του 1840. Τα γραπτά του επηρεάστηκαν από το μίσος του για τον Αργεντινό δικτάτορα Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας και είναι γεμάτα με θέματα αίματος και τρόμου, χρησιμοποιώντας τη μεταφορά ενός σφαγείου για να απεικονίσει τη βία της δικτατορίας του Ρόσας.
Ο βραζιλιάνικος ρομαντισμός χαρακτηρίζεται από τρεις διαφορετικές περιόδους. Η πρώτη επικεντρώνεται βασικά στη δημιουργία αίσθησης εθνικής ταυτότητας, χρησιμοποιώντας το ιδανικό του ηρωικού Ινδιάνου. Τέτοια παραδείγματα είναι ο Χοσέ ντε Αλενκάρ, που έγραψε τα Iracema και O Guarani, και ο Γκοσάουβις Τζίας γνωστός από το ποίημα Canção do exílio (Τραγούδι της Εξορίας). Η δεύτερη περίοδος, που μερικές φορές ονομάζεται Υπερρομαντισμός, χαρακτηρίζεται από μια βαθιά επιρροή των ευρωπαϊκών θεμάτων και παραδόσεων, που περιλαμβάνει τη μελαγχολία, τη θλίψη και την απελπισία που σχετίζονται με τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Ο Γκαίτε και ο Λόρδος Βύρων αναφέρονται συνήθως σε αυτά τα έργα. Μερικοί από τους πιο αξιοσημείωτους συγγραφείς αυτής της φάσης είναι οι Αλβάρες ντε Αζεβέδο, Κασιμίρο ντε Αμπρέου, Φαγκούντες Βαρέλα και Χουνκέιρα Φρέιρε. Ο τρίτος κύκλος χαρακτηρίζεται από την κοινωνική ποίηση, ιδιαίτερα το κίνημα της κατάργησης της δουλείας, και περιλαμβάνει τους Κάστρο Άλβες, Τομπίας Μπαρέτο και Πέδρο Λουίς Περέιρα ντε Σόουσα.
Ηνωμένες Πολιτείες
Στις Ηνωμένες Πολιτείες ρομαντική ποίηση δημοσιεύτηκε το 1818 με το «To a Waterfowl» (Σε μια χήνα) του Ουίλιαμ Κάλεν Μπράιαντ. Η αμερικανική ρομαντική γοτθική λογοτεχνία εμφανίστηκε νωρίς με τα Ο μύθος της κοιμισμένης κοιλάδας (1820) και Ριπ βαν Ουίνκλ (1819) του Ουάσινγκτον Ίρβινγκ, ακολουθούμενα από το 1823 και μετά από τα Leatherstocking Tales του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ με έμφαση στην ηρωική αφέλεια και τις ένθερμες περιγραφές τοπίων τους για ένα ήδη εξωτικό μυθοποιημένο σύνορο που κατοικείται από «ευγενείς άγριους», παρόμοιο με τη φιλοσοφική θεωρία του Ρουσσώ, όπως εκπροσωπούνται από τον Ούνκας, στον Τελευταίο των Μοϊκανών. Υπάρχουν γραφικά στοιχεία «τοπικού χρώματος» στα δοκίμια του Ουάσινγκτον Ίρβινγκ και ιδιαίτερα στα ταξιδιωτικά του βιβλία. Οι μακάβριες ιστορίες του Έντγκαρ Άλλαν Πόε και οι μπαλάντες του είχαν μεγαλύτερη επιρροή στη Γαλλία παρά στην πατρίδα του, αλλά το ρομαντικό αμερικανικό μυθιστόρημα αναπτύχθηκε πλήρως με την ατμόσφαιρα και το δράμα του έργου Το άλικο γράμμα (1850) του Ναθάνιελ Χόθορν. Μεταγενέστεροι υπερβατιστές συγγραφείς όπως ο Χένρι Ντέιβιντ Θόρω και ο Ραλφ Ουάλντο Έμερσον εξακολουθούν να δείχνουν στοιχεία της επιρροής και της φαντασίας του, όπως και ο ρομαντικός ρεαλισμός του Ουώλτ Ουίτμαν. Η ποίηση της Έμιλι Ντίκινσον —σχεδόν αδιάβαστη στην εποχή της— και το μυθιστόρημα του Χέρμαν Μέλβιλ Μόμπι Ντικ μπορούν να θεωρηθούν επιτομές της αμερικανικής ρομαντικής λογοτεχνίας. Μέχρι τη δεκαετία του 1880 ωστόσο ο ψυχολογικός και ο κοινωνικός ρεαλισμός συναγωνίζονταν το ρομαντισμό στο μυθιστόρημα.
Επιρροή του ευρωπαϊκού ρομαντισμού στους Αμερικανούς συγγραφείς
Το ευρωπαϊκό ρομαντικό κίνημα έφτασε στην Αμερική στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο αμερικανικός ρομαντισμός ήταν εξίσου πολύπλευρος και ατομικιστικός όπως και στην Ευρώπη. Όπως και οι Ευρωπαίοι οι Αμερικανοί ρομαντικοί επέδειξαν υψηλό επίπεδο ηθικού ενθουσιασμού, αφοσίωση στον ατομικισμό και το ξεδίπλωμα του εαυτού, μια έμφαση στη διαισθητική αντίληψη και την πίστη ότι ο φυσικός κόσμος ήταν εγγενώς καλός, ενώ η ανθρώπινη κοινωνία ήταν γεμάτη διαφθορά.
Ο ρομαντισμός έγινε δημοφιλής στην αμερικανική πολιτική, φιλοσοφία και τέχνη. Το κίνημα έκανε έκκληση στο επαναστατικό πνεύμα της Αμερικής καθώς και σε εκείνους που λαχταρούσαν να απελευθερωθούν από τις αυστηρές θρησκευτικές παραδόσεις της πρώιμης εγκατάστασης. Οι ρομαντικοί απέρριπταν τον ορθολογισμό και τη θρησκευτική διανόηση. Απηύθυναν έκκληση σε εκείνους που ήταν αντίθετοι στον Καλβινισμό, που περιλαμβάνει την πεποίθηση ότι η μοίρα κάθε ατόμου είναι προκαθορισμένη. Το ρομαντικό κίνημα οδήγησε στον υπερβατισμό της Νέας Αγγλίας, που απεικόνιζε μια λιγότερο περιοριστική σχέση μεταξύ Θεού και Σύμπαντος. Η νέα φιλοσοφία παρουσίαζε στο άτομο μια πιο προσωπική σχέση με τον Θεό. Ο υπερβατισμός και ο ρομαντισμός απευθύνθηκαν στους Αμερικανούς με παρόμοιο τρόπο, τόσο για το προνομιακό αίσθημα έναντι της λογικής, όσο και για την ατομική ελευθερία έκφρασης έναντι των περιορισμών της παράδοσης και των εθίμων. Συχνά περιλάμβανε μια εκστατική απόκριση στη φύση. Ενθάρρυνε την απόρριψη του σκληρού, άκαμπτου καλβινισμού και υποσχόταν μια νέα άνθηση του αμερικανικού πολιτισμού.
Τα έργα της Ρομαντικής Εποχής διέφεραν επίσης από τα προηγούμενα στο ότι απευθύνονταν σε ένα ευρύτερο κοινό, αντανακλώντας εν μέρει τη μεγαλύτερη διανομή βιβλίων καθώς το κόστος μειώθηκε την περίοδο αυτή.
Αρχιτεκτονική
Η ρομαντική αρχιτεκτονική εμφανίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα σε μια αντίδραση ενάντια στις άκαμπτες μορφές της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής. Η ρομαντική αρχιτεκτονική έφτασε στο αποκορύφωμά της στα μέσα του 19ου αιώνα και συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη του. Σχεδιάστηκε για να προκαλέσει μια συναισθηματική αντίδραση, είτε σεβασμό στην παράδοση, είτε νοσταλγία για ένα βουκολικό παρελθόν. Συχνά εμπνεόταν από την αρχιτεκτονική του Μεσαίωνα, ιδιαίτερα τη γοτθική αρχιτεκτονική και επηρεάστηκε έντονα από το ρομαντισμό στη λογοτεχνία, ιδιαίτερα τα ιστορικά μυθιστορήματα του Βίκτωρα Ουγκώ και του Γουόλτερ Σκοτ. Μερικές φορές μετακινήθηκε στο χώρο του εκλεκτικισμού, με χαρακτηριστικά επιλεγμένα από διαφορετικές ιστορικές περιόδους και περιοχές του κόσμου.
Η νεογοτθική αρχιτεκτονική ήταν μια δημοφιλής παραλλαγή του ρομαντικού ρυθμού, ιδιαίτερα στην κατασκευή εκκλησιών, καθεδρικών και πανεπιστημιακών κτιρίων. Σημαντικό παράδειγμά της είναι η ολοκλήρωση του Καθεδρικού της Κολωνίας στη Γερμανία από τον Καρλ Φρίντριχ Σίνκελ. Ο καθεδρικός ναός είχε ξεκινήσει το 1248 αλλά οι εργασίες σταμάτησαν το 1473. Τα αρχικά σχέδια για την πρόσοψη ανακαλύφθηκαν το 1840 και αποφασίστηκε να ξαναρχίσουν. Ο Σίνκελ ακολούθησε τον αρχικό σχεδιασμό όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλά χρησιμοποίησε σύγχρονη τεχνολογία κατασκευής, συμπεριλαμβανομένου ενός σιδερένιου πλαισίου για την οροφή. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1880.
Κατάλογος ευρωπαϊκών νησιών ανά έκταση
Αυτό το λήμμα παρουσιάζει τα ευρωπαϊκά νησιά με έκταση άνω των 20 τ.χλμ. ταξινομημένα με βάση την έκταση τους.
Δείτε επίσης
νησιων ανα εκταση ευρωπαικων νησιων ανα εκταση Κατηγορία:Νησιά της Ευρώπης
Κίτο
Το Κίτο (το πλήρες όνομα της πόλης είναι Σαν Φρανσίσκο ντε Κίτο, ισπανικά: San Francisco de Quito) είναι η πρωτεύουσα του Ισημερινού. Είναι χτισμένη στη λεκάνη του ποταμού Γκουαλαμπάμπα, στους πρόποδες του ηφαιστείου Πιτσίντσα, σε υψόμετρο 2.850 μέτρων, κάτι που την κάνει τη δεύτερη πιο ορεινή πρωτεύουσα του κόσμου μετά την πρωτεύουσα της Βολιβίας, Λα Πας. Η κεντρική πλατεία της πόλης βρίσκεται 25 χιλιόμετρα νότια του Ισημερινού, ενώ η ίδια η πόλη εκτείνεται μέχρι 1 περίπου χιλιόμετρο μακριά από αυτόν. Το 2019 είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 1.978.376 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ισημερινού μετά το Γουαγιακίλ.
Η πόλη ιδρύθηκε επίσημα στις 6 Δεκεμβρίου του 1534 από τον Σεμπαστιάν ντε Μπελαλκάσαρ, που με μια ομάδα αποίκων μετακινήθηκαν από μια αποικία με το ίδιο όνομα που βρισκόταν στη σημερινή πόλη Κόλτα. Το 1830, μετά τη διάλυση της Μεγάλης Κολομβίας, το Κίτο ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Εκουαδόρ.
thumb|right|400px|Τελεφερίκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ισημερινού Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στον Ισημερινό Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Ρομαντισμός
Αρχιτεκτονική
Στη Βρετανία αξιοσημείωτα παραδείγματα είναι το Βασιλικό Περίπτερο στο Μπράιτον, μια ρομαντική εκδοχή της παραδοσιακής ινδικής αρχιτεκτονικής από τον Τζον Νας (1815-1823) και τo Βρετανικό Κοινοβούλιο στο Λονδίνο, που χτίστηκαν σε νεoγοτθικό ρυθμό από τον Τσαρλς Μπάρι μεταξύ 1840 και 1876.
Στη Γαλλία ένα από τα πρώτα δείγματα ρομαντικής αρχιτεκτονικής είναι το Hameau de la Reine, το μικρό αγροτικό σύνολο που κατασκευάσθηκε στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών για τη βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα μεταξύ 1783 και 1785 από το βασιλικό αρχιτέκτονα Ρισάρ Μικ με τη βοήθεια του ρομαντικού ζωγράφου Υμπέρ Ρομπέρ. Αποτελείτο από δώδεκα κατασκευές, δέκα από τις οποίες υπάρχουν ακόμη, στο στυλ χωριών της Νορμανδίας. Σχεδιάστηκε για να διασκεδάζουν η βασίλισσα και οι φίλοι της παίζοντας τους χωρικούς και περιλάμβανε μια αγροικία με γαλακτοκομείο, μύλο, μπουντουάρ, περιστερώνα, πύργο σε μορφή φάρου από τον οποίο μπορούσε κανείς να ψαρέψει στη λιμνούλα, χώρο θέας, καταρράκτης, σπήλαιο και ένα πολυτελώς επιπλωμένο εξοχικό σπίτι με αίθουσα μπιλιάρδου για τη βασίλισσα.
Η γαλλική ρομαντική αρχιτεκτονική του 19ο αιώνα επηρεάστηκε έντονα από δύο συγγραφείς: τον Βίκτωρα Ουγκώ, του οποίου το μυθιστόρημα Η Παναγία των Παρισίων ενέπνευσε την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το Μεσαίωνα και τον Προσπέρ Μεριμέ, που έγραψε περίφημα ρομαντικά μυθιστορήματα και διηγήματα και ήταν επίσης ο πρώτος επικεφαλής της επιτροπής Ιστορικών Μνημείων της Γαλλίας, υπεύθυνης για τη δημοσιοποίηση και την αποκατάσταση (και μερικές φορές ρομαντικοποίηση) πολλών γαλλικών καθεδρικών ναών και μνημείων που βεβηλώθηκαν και ερειπώθηκαν μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Τα έργα του υλοποιήθηκαν από τον αρχιτέκτονα Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ και περιλάμβαναν την αποκατάσταση (μερικές φορές δημιουργική) του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων, της οχυρωμένης πόλης της Καρκασσόν και του ημιτελούς μεσαιωνικού Σατώ ντε Πιερφον.
Ο ρομαντικός ρυθμός συνεχίστηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Η Οπερά Γκαρνιέ του Παρισιού που σχεδιάστηκε από τον Σαρλ Γκαρνιέ ήταν ένας άκρως ρομαντικός και εκλεκτικιστικός συνδυασμός καλλιτεχνικών ρυθμών. Ένα άλλο αξιοσημείωτο παράδειγμα ρομαντισμού του τέλους του 19ου αιώνα είναι η Βασιλική της Σακρέ-Κερ του Πωλ Αμπαντί, που χρησιμοποίησε το πρότυπο της βυζαντινής αρχιτεκτονικής για τους επιμήκεις τρούλους του (1875–1914).
Εικαστικές τέχνες
Στις εικαστικές τέχνες ο ρομαντισμός πρωτοεμφανίστηκε στην τοπιογραφία, όπου από τη δεκαετία του 1760 οι Βρετανοί καλλιτέχνες άρχισαν να στρέφονται σε πιο άγρια τοπία και καταιγίδες και στη γοτθική αρχιτεκτονική, ακόμα κι αν έπρεπε να αρκεστούν στην Ουαλία ως σκηνικό. Ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ και ο Ουίλλιαμ Τέρνερ γεννήθηκαν με λιγότερο από ένα χρόνο διαφορά το 1774 και το 1775 αντίστοιχα και επρόκειτο να οδηγήσουν τη γερμανική και την αγγλική τοπιογραφία στα άκρα του ρομαντισμού, αλλά οι καλλιτεχνικές ευαισθησίες και των δύο διαμορφώθηκαν όταν οι μορφές του ρομαντισμού ήταν ήδη έντονα παρούσες στην τέχνη. Ο Τζον Κόνσταμπλ, γεννημένος το 1776, έμεινε πιο κοντά στην αγγλική παράδοση του τοπίου, αλλά στα μεγαλύτερα «δίμετρα» έργα του επέμενε στην ηρωική ιδιότητα ενός τμήματος της εργατικής υπαίθρου όπου είχε μεγαλώσει — αμφισβητώντας την παραδοσιακή ιεραρχία των ειδών, που υποβάθμιζε την τοπιογραφία σε χαμηλή θέση. Ο Τέρνερ ζωγράφιζε επίσης πολύ μεγάλα τοπία και πάνω απ' όλα θαλασσινά. Μερικοί από αυτούς τους μεγάλους πίνακες είχαν συνθέσεις και μορφές της εποχής τους, αλλά άλλοι είχαν μικρές μορφές που μετέτρεπαν το έργο σε ιστορική ζωγραφική με τον τρόπο του Κλωντ Λορραίν, όπως του Σαλβατόρ Ρόζα, καλλιτέχνη του ύστερου μπαρόκ, του οποίου τα τοπία είχαν στοιχεία στα οποία στράφηκαν επανειλημμένα οι ρομαντικοί ζωγράφοι. Ο Φρίντριχ χρησιμοποιούσε συχνά μονοπροσωπίες ή χαρακτηριστικά όπως σταυρούς, μόνα τους μέσα σε ένα τεράστιο τοπίο, «κάνοντάς τους εικόνες της παροδικότητας της ανθρώπινης ζωής και της προαίσθησης του θανάτου». Άλλες ομάδες καλλιτεχνών εξέφρασαν συναισθήματα που αγγίζουν το μυστικιστικό, πολλοί εγκαταλείποντας σε μεγάλο βαθμό το κλασικό σχέδιο και τις αναλογίες. Τέτοιοι ήταν ο Ουίλιαμ Μπλέικ και ο Σάμουελ Πάλμερ και τα άλλα μέλη των Ancients στην Αγγλία και ο Φίλιπ Οττο Ρούνγκε στη Γερμανία. Όπως και ο Φρίντριχ, κανένας από αυτούς τους καλλιτέχνες δεν είχε σημαντική επιρροή μετά το θάνατό του για το υπόλοιπο του 19ου αιώνα και ήταν εκ νέου ανακαλύψεις από την αφάνεια τον 20ό αιώνα, αν και ο Μπλέικ ήταν πάντα γνωστός ως ποιητής και ο κορυφαίος ζωγράφος της Νορβηγίας Γιόχαν Κρίστιαν Νταλ επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Φρίντριχ. Το βασισμένο στη Ρώμη κίνημα των Ναζαρηνών Γερμανών καλλιτεχνών, που δραστηριοποιήθηκε από το 1810, ακολούθησε μια πολύ διαφορετική πορεία, επικεντρώνοντας στη μεσαιωνική ιστορική ζωγραφική της με θρησκευτικά και εθνικά θέματα.
Η άφιξη του ρομαντισμού στη γαλλική τέχνη καθυστέρησε λόγω της ισχυρής επικράτησης στις ακαδημίες του νεοκλασικισμού, αλλά από τη περίοδο του Ναπολέοντα έγινε ολοένα και πιο δημοφιλής, αρχικά με τη μορφή ιστορικών ζωγραφικών έργων που προπαγάνδιζαν το νέο καθεστώς, από τα οποία ένα από τα πρώτα ήταν Ο Οσιαν υποδεχόμενος τα φαντάσματα των Γάλλων ηρώων του Ζιροντέ, για το Κάστρο του Μαλμαιζόν του Ναπολέοντα. Ο παλιός δάσκαλος του Ζιροντέ Νταβίντ απόρησε και απογοητεύθηκε από την κατεύθυνση του μαθητή του, λέγοντας: «Ή ο Ζιροντέ είναι τρελός ή δεν ξέρω πια τίποτα από την τέχνη της ζωγραφικής». Μια νέα γενιά της γαλλικής σχολής ανέπτυξε προσωπικά ρομαντικά στυλ, αν και εξακολούθησε να επικεντρώνεται στην ιστορική ζωγραφική με πολιτικό μήνυμα. Ο Τεοντόρ Ζερικώ (1791–1824) είχε την πρώτη του επιτυχία με το Ο Εφιππος Επιτιθέμενος, μια ηρωική στρατιωτική μορφή προερχόμενη από τον Ρούμπενς, στο Σαλόν του Παρισιού του 1812 στα χρόνια της Αυτοκρατορίας, αλλά το επόμενο σημαντικό ολοκληρωμένο έργο του, Η Σχεδία της Μέδουσας του 1818-19, παραμένει το μεγαλύτερο επίτευγμα της ρομαντικής ιστορικής ζωγραφικής, που στην εποχή της είχε έντονο αντικυβερνητικό μήνυμα.
Ο Ευγένιος Ντελακρουά (1798–1863) είχε τις πρώτες του επιτυχίες στο Σαλόν με τη Βάρκα του Δάντη (1822), τη Σφαγή της Χίου (1824) και το Θάνατο του Σαρδανάπαλου (1827). Η δεύτερη ήταν μια σκηνή από την Ελληνική Επανάσταση, που ολοκληρώθηκε τη χρονιά που πέθανε εκεί ο Βύρων, και η τελευταία ήταν μια σκηνή από ένα από τα έργα του Βύρωνα. Μαζί με τον Σαίξπηρ ο Βύρων επρόκειτο να δώσει το θέμα για πολλά άλλα έργα του Ντελακρουά, που πέρασε επίσης μεγάλες περιόδους στη Βόρεια Αφρική, ζωγραφίζοντας πολύχρωμες σκηνές έφιππων Αράβων πολεμιστών. Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό (1830) παραμένει, μαζί με τη Μέδουσα, ένα από τα πιο γνωστά έργα της γαλλικής ρομαντικής ζωγραφικής. Και τα δύο αντανακλούσαν τα τρέχοντα γεγονότα και ολοένα και περισσότερο η "ιστορική ζωγραφική", μια φράση που χρονολογείται από την ιταλική Αναγέννηση και σημαίνει τη ζωγραφική θεμάτων με ομάδες ανθρώπων, που από καιρό θεωρείτο η υψηλότερη και πιο δύσκολη μορφή τέχνης, έγινε πράγματι η ζωγραφική σκηνών από την ιστορία μάλλον, παρά από τη θρησκεία ή τη μυθολογία.
Ο Ρομαντισμός στη μουσική
Στη σύγχρονη μουσική κουλτούρα ο ρομαντικός μουσικός ακολουθούσε μια δημόσια καριέρα που εξαρτιόταν από το ευαίσθητο κοινό της μεσαίας τάξης παρά από έναν αυλικό προστάτη, όπως συνέβαινε με παλαιότερους μουσικούς και συνθέτες. Η δημόσια εικόνα χαρακτήρισε μια νέα γενιά βιρτουόζων που άνοιξαν το δρόμο τους ως σολίστες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις περιοδείες συναυλιών του Παγκανίνι και του Λιστ, και ο μαέστρος άρχισε να αναδεικνύεται ως μια σημαντική προσωπικότητα, από την ικανότητα της οποίας εξαρτιόταν η ερμηνεία της όλο και πιο περίπλοκης μουσικής.
Εξέλιξη του όρου «Ρομαντισμός» στη Μουσικολογία
Αν και ο όρος «ρομαντισμός» όσον αφορά τη μουσική έχει καταλήξει να υπονοεί την περίοδο περίπου από το 1800 ως το 1850, ή αλλιώς μέχρι το 1900 περίπου, η τότε εφαρμογή του όρου αυτού για τη μουσική δεν συμπίπτει με αυτή τη σύγχρονη ερμηνεία. Πράγματι μία από τις πρώτες συνεχείς εφαρμογές του όρου στη μουσική εμφανίζεται το 1789, στις Αναμνήσεις του Αντρέ Γκρετρύ. Αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή είναι μια γαλλική πηγή για ένα θέμα που κυριαρχείται από Γερμανούς, αλλά και επειδή αναγνωρίζει ρητά το χρέος της στο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ (ο ίδιος συνθέτης, μεταξύ άλλων) και, με αυτό τον τρόπο, δημιουργεί έναν σύνδεσμο με μια από τις σημαντικότερες επιρροές στο ρομαντικό κίνημα γενικά. Το 1810 ο Ε. Τ. Α. Χόφμαν ονόμασε τον Χάυντν, τον Μότσαρτ και τον Μπετόβεν ως «τους τρεις δεξιοτέχνες των οργανικών συνθέσεων» που «αναπνέουν ένα και το αυτό ρομαντικό πνεύμα». Δικαιολόγησε την άποψή του με βάση το βάθος της υποβλητικής έκφρασης αυτών των συνθετών και την έντονη ατομικότητά τους. Στη μουσική του Χάιντν, σύμφωνα με τον Χόφμαν, «επικρατεί μια παιδική, γαλήνια διάθεση», ενώ ο Μότσαρτ (στην ύστερη 39η Συμφωνία) «μας οδηγεί στα βάθη του πνευματικού κόσμου», με στοιχεία φόβου, αγάπης και λύπης, «ένα παρουσιαστικό του απείρου ... στον αιώνιο χορό των σφαιρών». Η μουσική του Μπετόβεν, από την άλλη, μεταφέρει την αίσθηση του «τερατώδους και του άμετρου», με τον πόνο μιας ατέλειωτης λαχτάρας που «τα στήθη μας θα εκραγούν σε μια απόλυτα συνεκτική συμφωνία όλων των παθών». Αυτή η εξύψωση στην αποτίμηση του καθαρού συναισθήματος είχε ως αποτέλεσμα την προώθηση της μουσικής από την υποδεέστερη θέση που είχε σε σχέση με τις λεκτικές και πλαστικές τέχνες κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού. Επειδή η μουσική θεωρείτο απαλλαγμένη από τους περιορισμούς της λογικής, των εικόνων ή οποιασδήποτε άλλης ακριβούς έννοιας, άρχισε να κατέχει, πρώτα στα γραπτά των Βακενρόντερ και Τηκ και αργότερα σε συγγραφείς όπως ο Σέλινγκ και ο Βάγκνερ, εξέχουσα θέση μεταξύ των τεχνών, αυτή που μπορεί καλύτερα να εκφράσει τα μυστικά του σύμπαντος, να προκαλέσει τον πνευματικό κόσμο, το άπειρο και το απόλυτο.
Αυτή η χρονική σύμπτωση μουσικού και λογοτεχνικού ρομαντισμού συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ο Ρίχαρντ Βάγκνερ δυσφήμησε τη μουσική των Μάιερμπεερ και Μπερλιόζ ως «νεορομαντική»: «Η Όπερα, στην οποία θα επιστρέψουμε τώρα, έχει καταπιεί το νεορομαντισμό του Μπερλιόζ, επίσης, σαν παχύ, εύγευστο στρείδι, στο οποίο η χώνεψη έχει προσδώσει εκ νέου μια ζωηρή και πλούσια εμφάνιση».
Μόνο προς τα τέλη του 19ου αιώνα η νεοεμφανιζόμενη επιστήμη της Musikwissenschaft (μουσικολογία) - η ίδια προϊόν της ιστορικής τάσης της εποχής - επιχείρησε μια πιο επιστημονική περιοδιοποίηση της μουσικής ιστορίας και προτάθηκε μια διάκριση μεταξύ βιεννέζικης κλασικής και ρομαντικής περιόδου. Το βασικό πρόσωπο αυτής της τάσης ήταν ο Γκουίντο Αντλερ, που έβλεπε τον Μπετόβεν και τον Φραντς Σούμπερτ ως μεταβατικούς αλλά ουσιαστικά κλασικούς συνθέτες, με το ρομαντισμό να ωριμάζει μόνο στη μετά τον Μπετόβεν γενιά των Φρεντερίκ Σοπέν, Φέλιξ Μέντελσον, Ρόμπερτ Σούμαν, Εκτόρ Μπερλιόζ και Φραντς Λιστ. Κατά την άποψη του Αντλερ, που βρίσκεται σε βιβλία όπως το Der Stil in der Musik (1911), οι συνθέτες της Νέας Γερμανικής Σχολής και διάφοροι εθνικιστές συνθέτες του τέλους του 19ου αιώνα δεν ήταν ρομαντικοί αλλά «μοντέρνοι» ή «ρεαλιστές» (κατ' αναλογία με τους τομείς της ζωγραφικής και της λογοτεχνίας) και αυτό το σχήμα παρέμεινε διαδεδομένο κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Το δεύτερο τέταρτο του 20ου αιώνα η συνειδητοποίηση ότι οι ριζικές αλλαγές στη μουσική σύνθεση είχαν συμβεί στις αρχές του 1900 προκάλεσε μια νέα αλλαγή στην ιστορική οπτική γωνία και η αλλαγή του αιώνα έγινε αντιληπτή ως μια αποφασιστική ρήξη με το μουσικό παρελθόν. Αυτό με τη σειρά του οδήγησε ιστορικούς όπως ο Άλφρεντ Αϊνστάιν να επεκτείνουν τη μουσική «ρομαντική εποχή» σε όλο το 19ο αιώνα και στην πρώτη δεκαετία του 20ού. Συνέχισε να αναφέρεται ως τέτοια σε ορισμένες από τις τυπικές μουσικές αναφορές όπως το The Oxford Companion to Music και το History of Western Music του Γκράουτ, αλλά δεν ήταν αδιαμφισβήτητο. Για παράδειγμα ο εξέχων Γερμανός μουσικολόγος Φρίντριχ Μπλούμε, αρχισυντάκτης της πρώτης έκδοσης του Die Musik στο Geschichte und Gegenwart (1949–86), δέχτηκε την προηγούμενη θέση ότι ο Κλασικισμός και ο Ρομαντισμός μαζί αποτελούν μια ενιαία περίοδο που αρχίζει στα μέσα του 18ου αιώνα, αλλά ταυτόχρονα υποστήριξε ότι συνεχίστηκε μέχρι τον 20ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των εξελίξεων πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όπως ο εξπρεσιονισμός και ο νεοκλασικισμός. Αυτό αντικατοπτρίζεται σε μερικά αξιοσημείωτα πρόσφατα έργα αναφοράς όπως το New Grove Dictionary of Music and Musicians και η νέα έκδοση του Musik in Geschichte und Gegenwart.
Επιστήμες
Το κίνημα του ρομαντισμού επηρέασε τις περισσότερες πτυχές της πνευματικής ζωής και ο ρομαντισμός και η επιστήμη είχαν ισχυρή σύνδεση, ειδικά την περίοδο 1800–1840. Πολλοί επιστήμονες επηρεάστηκαν από εκδοχές της Naturphilosophie (Φυσική φιλοσοφία) των Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε, Φρήντριχ Βίλχελμ Γιόζεφ Σέλινγκ και Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ και άλλων και, χωρίς να εγκαταλείψουν τον εμπειρισμό, προσπάθησαν στο έργο τους να αποκαλύψουν αυτό που έτειναν να πιστεύουν ότι ήταν μια ενοποιημένη και οργανική Φύση. Ο Άγγλος επιστήμονας Σερ Χάμφρι Ντέιβι, ένας εξέχων ρομαντικός στοχαστής, ανέφερε ότι η κατανόηση της φύσης απαιτεί «μια στάση θαυμασμού, αγάπης και λατρείας, [...] μια προσωπική ανταπόκριση». Πίστευε ότι η γνώση ήταν εφικτή μόνο από εκείνους που πραγματικά εκτιμούσαν και σέβονταν τη φύση. Η αυτοκατανόηση ήταν μια σημαντική πτυχή του ρομαντισμού. Είχε να κάνει λιγότερο με την απόδειξη ότι ο άνθρωπος ήταν ικανός να κατανοήσει τη φύση (μέσω της εκκολαπτόμενης διάνοιάς του) και επομένως να την ελέγξει και περισσότερο με τη συναισθηματική έλξη να συνδεθεί με αυτή και να την κατανοήσει μέσω μιας αρμονικής συνύπαρξης.
Θεολογία
Για να απομονώσουν τη θεολογία από τον επιστημονισμό ή τον αναγωγισμό της επιστήμης, οι Γερμανοί θεολόγοι του 19ου αιώνα μετά το Διαφωτισμό ανέπτυξαν μια εκσυγχρονισμένη ή τη λεγόμενη φιλελεύθερη αντίληψη του Χριστιανισμού, με επικεφαλής τους Φρήντριχ Σλάιερμάχερ και Αλμπρεχτ Ριτσλ. Ακολούθησαν τη ρομαντική προσέγγιση της ριζοβολίας της θρησκείας στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπινου πνεύματος, έτσι ώστε η θρησκεία περιέχεται στο συναίσθημα ή την ευαισθησία ενός ατόμου για πνευματικά θέματα.
Σκάκι
Το ρομαντικό σκάκι ήταν το στυλ του σκακιού που έδινε έμφαση στους γρήγορους, τακτικούς ελιγμούς που χαρακτηρίζονταν από αισθητική ομορφιά και όχι από μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό, που θεωρείτο δευτερεύουσας σημασίας. Η ρομαντική εποχή στο σκάκι γενικά θεωρείται ότι ξεκίνησε γύρω στο 18ο αιώνα (αν και ένα κυρίως τακτικό στυλ σκακιού κυριαρχούσε ακόμη νωρίτερα), και ότι έφτασε στο αποκορύφωμά της με τον Τζόζεφ ΜακΝτόνελ και τον Πιέρ ΛαΜπουρντονέ, τους δύο κυρίαρχους σκακιστές της δεκαετίας του 1830. Τη δεκαετία του 1840 κυριαρχούσε ο Χάουαρντ Στώντον και άλλοι κορυφαίοι σκακιστές της εποχής ήταν οι Άντολφ Άντερσεν, Ντάνιελ Χάρβιτς, Χένρι Μπερντ, Λούις Πάουλσεν και Πωλ Μόρφυ. Η "Αθάνατη παρτίδα", που έπαιξαν οι Άντερσεν και Λίονελ Κιζερίτσκι στις 21 Ιουνίου 1851 στο Λονδίνο - όπου ο Άντερσεν έκανε τολμηρές θυσίες για να εξασφαλίσει τη νίκη, χάνοντας και τους δύο πύργους και έναν αξιωματικό και στη συνέχεια τη βασίλισσά του και στη συνέχεια ματώνοντας τον αντίπαλό του με τα τρία εναπομείναντα μικρά κομμάτια του - θεωρείται κορυφαίο παράδειγμα ρομαντικού σκακιού. Το τέλος της ρομαντικής περιόδου του σκακιού θεωρείται το τουρνουά της Βιέννης του 1873 όπου ο Βίλελμ Στάινιτς έκανε δημοφιλή το στυλ ποζισιονέλ και το κλειστό παιχνίδι.
Ρομαντικός εθνικισμός
Μία από τις βασικές ιδέες του ρομαντισμού και τις πιο διαρκείς κληρονομιές του είναι ο εθνικισμός, που έγινε κεντρικό θέμα της τέχνης και της πολιτικής φιλοσοφίας του. Από τα πρώτα βήματα του κινήματος, με εστίαση στην ανάπτυξη των εθνικών γλωσσών και της λαογραφίας και στη σημασία των τοπικών εθίμων και παραδόσεων, μέχρι τα κινήματα που θα επανασχεδιάσουν τον χάρτη της Ευρώπης και θα οδηγούσαν σε εκκλήσεις για αυτοδιάθεση των εθνοτήτων, ο εθνικισμός ήταν ένα από τα βασικά οχήματα του ρομαντισμού, του ρόλου, της έκφρασης και του νόηματός του. Μία από τις σημαντικότερες λειτουργίες των μεσαιωνικών αναφορών το 19ο αιώνα ήταν η εθνικιστική. Η λαϊκή και επική ποίηση ήταν τα εργαλεία της. Αυτό ήταν ορατό στη Γερμανία και την Ιρλανδία, όπου αναζητήθηκαν τα υποκείμενα γερμανικά ή κελτικά γλωσσικά υποστρώματα που χρονολογούντο πριν από τον εκρωμαϊσμό-εκλατινισμό.
Ο πρώιμος ρομαντικός εθνικισμός εμπνεύστηκε έντονα από τον Rousseau και από τις ιδέες του Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ, που το 1784 υποστήριξε ότι η γεωγραφία διαμόρφωσε τη φυσική οικονομία ενός λαού και τα έθιμα και την κοινωνία του.
Η φύση του εθνικισμού άλλαξε δραματικά ωστόσο μετά τη Γαλλική Επανάσταση με την άνοδο του |Ναπολέοντα και τις αντιδράσεις σε άλλες χώρες. Ο ναπολεόντειος εθνικισμός και ο ρεπουμπλικανισμός αποτέλεσαν στην αρχή έμπνευση για κινήματα και σε άλλες χώρες: η αυτοδιάθεση και η συνείδηση της εθνικής ενότητας θεωρήθηκαν δύο από τους λόγους για τους οποίους η Γαλλία μπόρεσε να νικήσει άλλες χώρες στο πεδίο της μάχης. Αλλά καθώς η Γαλλική Δημοκρατία έγινε Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα, ο Ναπολέων δεν έγινε έμπνευση του εθνικισμού, αλλά το αντικείμενο του αγώνα του. Στην Πρωσία η ανάπτυξη της πνευματικής ανανέωσης ως μέσου για τη συμμετοχή στον αγώνα κατά του Ναπολέοντα υποστηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, από τον Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε, μαθητή του Καντ. Η λέξη Volkstum, ή εθνικότητα, επινοήθηκε στα γερμανικά ως μέρος αυτής της αντίστασης στον πλέον κατακτητή αυτοκράτορα. Ο Φίχτε εξέφρασε την ενότητα γλώσσας και έθνους στην ομιλία του «Στο γερμανικό έθνος» το 1806:
''Όσοι μιλούν την ίδια γλώσσα συνδέονται μεταξύ τους με ένα πλήθος αόρατων δεσμών από την ίδια τη φύση, πολύ πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε ανθρώπινη τέχνη, καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον και έχουν τη δύναμη να συνεχίζουν να γίνονται κατανοητοί όλο και πιο ξεκάθαρα, συνανήκουν και είναι από τη φύση τους ένα και αδιαίρετο σύνολο. ...Μόνο όταν κάθε λαός, αφημένος στον εαυτό του, αναπτύσσεται και διαμορφώνεται σύμφωνα με τη δική του ιδιότυπη ιδιότητα και μόνο όταν σε κάθε λαό κάθε άτομο αναπτύσσεται σύμφωνα με αυτή την κοινή ιδιότητα, καθώς και σύμφωνα με τη δική του ιδιότυπη ιδιότητα—τότε και μόνο τότε, η εκδήλωση της θεότητας εμφανίζεται στον πραγματικό της καθρέφτη όπως θα έπρεπε.
Πολωνικός εθνικισμός και μεσσιανισμός
Ο ρομαντισμός έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στην εθνική αφύπνιση πολλών λαών της Κεντρικής Ευρώπης που δεν είχαν τα δικά τους εθνικά κράτη, ιδίως στην Πολωνία, που πριν λίγο είχε αποτύχει να αποκαταστήσει την ανεξαρτησία της όταν ο Ρωσικός στρατός υπό το Νικόλαο Α΄ συνέτριψε την Πολωνική εξέγερση. Η αναβίωση και η επανερμηνεία των αρχαίων μύθων, εθίμων και παραδόσεων από τους ρομαντικούς ποιητές και ζωγράφους βοήθησαν στη διάκριση των αυτόχθονων πολιτισμών τους από εκείνους των κυρίαρχων εθνών και να αποκρυσταλλώσουν τη μυθογραφία του ρομαντικού εθνικισμού. Ο πατριωτισμός, ο εθνικισμός, η επανάσταση και ο ένοπλος αγώνας για την ανεξαρτησία έγιναν επίσης δημοφιλή θέματα στις τέχνες αυτής της περιόδου. Αναμφισβήτητα ο πιο διακεκριμένος ρομαντικός ποιητής αυτής της περιοχής της Ευρώπης ήταν ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς, που ανέπτυξε την ιδέα ότι η Πολωνία ήταν ο Μεσσίας των Εθνών, προορισμένος να υποφέρει ακριβώς όπως ο Ιησούς είχε υποφέρει για να σώσει όλους τους ανθρώπους. Η Πολωνική αυτοεικόνα ως «Χριστού μεταξύ των εθνών» ή ως μάρτυρα της Ευρώπης μπορεί να αναχθεί στην ιστορία του Χριστιανικού κόσμου και των δεινών κάτω από εισβολές. Κατά τις περιόδους της ξένης κατοχής η Καθολική Εκκλησία χρησίμευσε ως προπύργιο της εθνικής ταυτότητας και γλώσσας της Πολωνίας και ο κύριος υποστηρικτής του πολωνικού πολιτισμού. Οι διαμελισμοί της χώρας έγιναν αντιληπτά στην Πολωνία ως πολωνική θυσία για την ασφάλεια του Δυτικού Κόσμου. Ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς έγραψε το πατριωτικό δράμα Dziady (που στρεφόταν κατά των Ρώσων), όπου απεικονίζει την Πολωνία ως το Χριστό των Εθνών. Έγραψε επίσης «Αλήθεια σας λέω, δεν είναι για σας να μάθετε πολιτισμό από τους ξένους, αλλά είστε εσείς που θα τους διδάξετε πολιτισμό... Είστε ανάμεσα στους ξένους όπως οι Απόστολοι μεταξύ των ειδωλολατρών». Στα Βιβλία του Πολωνικού Έθνους και στο ''Πολωνικό Προσκύνημα, '' ο Μίτσκιεβιτς περιγράφει λεπτομερώς το όραμά του για την Πολωνία ως Μεσσία και Χριστό των Εθνών, που θα έσωζε την ανθρωπότητα. Ο Dziady είναι γνωστός για τις ποικίλες ερμηνείες του. Οι πιο γνωστές είναι η ηθική πτυχή του μέρους ΙΙ, το ατομικιστικό και ρομαντικό μήνυμα του μέρους IV, καθώς και το βαθιά πατριωτικό, μεσσιανικό και χριστιανικό όραμα στο μέρος ΙΙΙ του ποιήματος. Ο Ζντίσλαβ Κεπίνσκι ωστόσο εστιάζει την ερμηνεία του στα σλαβικά παγανιστικά και αποκρυφιστικά στοιχεία που υπάρχουν στο δράμα. Στο βιβλίο του Mickiewicz hermetyczny γράφει για την ερμητιστική, θεοσοφιστκή και αλχημιστική φιλοσοφία του βιβλίου καθώς και για τα μασονικά σύμβολα.
Ρομαντικοί συγγραφείς
• Τζέιν Όστεν
• Νίκολοζ Μπαρατασβίλι
• Κάστρο Αλβες
• Προσπέρ Μεριμέ
• Γουστάβο Αδόλφο Μπεκέρ
• Σαρλότ Μπροντέ
• Αν Μπροντέ
• Ρόμπερτ Μπερνς
• Λόρδος Βύρων
• Τόμας Κάρλαϊλ
• Αλεξάντερ Τσαβτσαβάτζε
• Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ
• Έμιλι Ντίκινσον
• Μαρία Ετζγουορθ
• Γιόζεφ φον Άιχεντορφ
• Ραλφ Ουάλντο Έμερσον
• Αλβάρες ντε Αζεβέδο
• Μιχαήλ Εμινέσκου
• Ούγκο Φόσκολο
• Αλεξάντερ Φρέντρο
• Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
• Μασάντου ντε Ασσίς
• Αδελφοί Γκριμ
• Ναθάνιελ Χόθορν
• Ε. Τ. Α. Χόφμαν
• Καζιμίρο ντε Αμπρέου
• Ουάσινγκτον Ίρβινγκ
• Τζον Κητς
• Ζίγκμουντ Κρασίνσκι
• Γιόζεφ Ιγκνατσι Κρασέβσκι
• Χέρμαν Μέλβιλ
• Άνταμ Μιτσκιέβιτς
• Νοβάλις
• Τσίπριαν Κάμιλ Νόρβιντ
• Αλεσσάντρο Μαντσόνι
• Ζεράρ ντε Νερβάλ
• Πέτρος Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος
• Λάζα Κόστιτς
• Έντγκαρ Άλλαν Πόε
• Αλεξάντρ Πούσκιν
• Ιον Χελιάντε Ραντουλέσκου
• Μέρι Ρόμπινσον
• Γεωργία Σάνδη
• Αουγκουστ Βίλχελμ φον Σλέγκελ
• Φρήντριχ φον Σλέγκελ
• Γουόλτερ Σκοτ
• Μαίρη Σέλλεϋ
• Πέρσι Σέλλεϋ
• Γιούλιους Σουοβάτσκι
• Χένρι Ντέιβιντ Θόρω
• Γιοακίμ Μανουέλ ντε Μακέδο
• Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ
• Μπερνάρντο Γκιμαράες
Μελετητές του ρομαντισμού
• Τζέραλντ Ειμπραχαμ
• Μ. Χ. Ειμπραμς
• Ντόναλτ Ολτ
• Ζακ Μπαρζέν
• Φρέντερικ Τ. Μπέιζερ
• Ιαν Μπεντ
• Αϊζάια Μπερλίν
• Τιμ Μπλάνινγκ
• Χάρολντ Μπλουμ
• Φρίντριχ Μπλούμε
• Τζέιμς Τσάντλερ
• Τζέφρι Ν. Κοξ
• Καρλ Νταλχάους
• Νόρθορπ Φράι
• Μάρια Γιάνιον
• Πίτερ Κίτσον
• Φιλίπ Λακού-Λαμπάρτ
• Αρθουρ Ονκεν Λαβτζόι
• Πολ ντε Μαν
• Τίλαρ Μάτζιο
• Τζέρομ ΜακΓκαν
• Αν Μέλορ
• Ζαν-Λυκ Νανσί
• Αστον Νίκολς
• Λέον Πλαντίνγκα
• Τσαρλς Ρόζεν
• Τζόζεφ Βίσκομι
• Ρενέ Βέλεκ
• Σούζαν Ουόλφσον
Ο Ρομαντισμός στις εικαστικές τέχνες
Με τον όρο ρομαντισμός, χαρακτηρίζεται συνήθως η περίοδος εκείνη της ιστορίας της τέχνης που ξεκινάει από μερικά έργα του Αντουάν-Ζαν Γκρο και ιδιαίτερα από τη «Σχεδία της Μέδουσας» του Ζερικώ (1819) και έρχεται σε ζωηρή αντίθεση με τον νεοκλασικισμό. Η πρώτη σημαντική εκδήλωση έγινε το 1824 με την παρουσίαση στο παρισινό Σαλόν των πινάκων του Κόνσταμπλ και μερικών έργων του Ντελακρουά. Το συναίσθημα, η φαντασία, ο λυρισμός αντιτίθενται στην λογική και στην πεζότητα. Το χρώμα είναι πλούσιο, το περίγραμμα αδυνατίζει, η σύνθεση γεμίζει κίνηση και ενέργεια και οι πινελιές είναι ελεύθερες. Οι έντονες και αντιθετικές κινήσεις, οι δραματικές φωτοσκιάσεις, είναι από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της τέχνης αυτής και θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό την τέχνη του μπαρόκ. Χαρακτηριστικό είναι το έργο των: Γκόγια (Ισπανία), Τέρνερ (Αγγλία), Ζερικώ και Ντελακρουά (Γαλλία), Φρίντριχ (Γερμανία).
Αλεξάντερ Καρπίνσκι
Ο Αλεξάντερ Πέτροβιτς Καρπίνσκι ( Александр Петрович Карпинский , μτγ. Aljeksandr Pjetrovič Karpinskij; 26 Δεκεμβρίου 1846 (Ιουλιανό ημερολόγιο)/7 Ιανουαρίου 1847 (γρηγοριανό ημερολόγιο) – 15 Ιουλίου 1936) ήταν διακεκριμένος Ρώσος και Σοβιετικός γεωλόγος και ορυκτολόγος, πρόεδρος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και αργότερα Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ, το 1917 – 1936.
Βιογραφία
Ο Καρπίνσκι γεννήθηκε στο Τουριγίνσκιε Ρουντνίκι στο Κυβερνείο Περμ (νυν Κρασνοτουριγίνσκ, όμπλαστ Σβερντλόφσκ), στα Ουράλια Όρη, από οικογένεια μηχανικών εξόρυξης. Από το 1857 έως το 1866 σπούδασε στη Μεταλλευτική Σχολή της Αγίας Πετρούπολης και το 1863-1866 παρακολούθησε επίσης το Ορυκτολογικό Ινστιτούτο. Από το 1866 έως το 1869 εργάστηκε στην περιοχή του στα Ουράλια ως μηχανικός εξόρυξης.
Προσκλήθηκε στο Μεταλλευτικό Ινστιτούτο της Αγίας Πετρούπολης το 1869 ως Επίκουρος Καθηγητής, ενώ έκανε επίσης περαιτέρω μελέτες και έρευνες. Έγινε Καθηγητής το 1877. Έμεινε εκεί μέχρι το 1885. Ήταν ο αυτοκρατορικός διευθυντής της εξορυκτικής έρευνας κατά το διάστημα 1885-1916.
Ο Καρπίνσκι εξελέγη στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών το 1886, εξελέγη πρόεδρος τον Μάιο του 1917 και κατείχε αυτόν τον τίτλο μέχρι το θάνατό του. Η κύρια έρευνά του έγινε κυρίως στα Ουράλια Όρη και ολοκλήρωσε τον πρώτο γεωλογικό χάρτη της Ευρωπαϊκής Ρωσίας. Δημοσίευσε επιστημονικές έρευνες για την παλαιοντολογία, την τεκτονική, τα ορυκτά και τη γεωλογία των Ουραλίων Ορέων.
Κατάφερε να συντηρήσει πολύ επιστημονικό εξοπλισμό και πολλά πολύτιμα αρχεία κατά τη διάρκεια της αναταραχής και της λεηλασίας στη Ρωσική Επανάσταση.
Η Γεωλογική Εταιρεία του Λονδίνου του απένειμε το μετάλλιο Γουόλαστον το 1916.
Πέθανε στις 15 Ιουλίου 1936 στο Ουντέλνι, κοντά στη Μόσχα. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν οι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης και προσωπικά ο Ιωσήφ Στάλιν.
Μετά το θάνατό του αποτεφρώθηκε και ένα δοχείο με τη στάχτη του βρίσκεται στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου στη Μόσχα. Είναι ο γηραιότερος εκεί (βάσει της ημερομηνίας γέννησης).
Οικογένεια
Μαζί είχαν πέντε παιδιά, τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι: την Ευγενία, τον Νικολάι, την Τατιάνα, την Μαρία, και την Αλεξάνδρα.
Ιβάν Σισμάν
Ο Ιβάν-Σισμάν (βουλγαρικά: Иван Шишман, γενν. περίπου 1350 - εκτελέστηκε στις 3 Ιουνίου 1395) από τον Οίκο του Σρατσιμίρ ήταν τσάρος της Βουλγαρίας (1371 - 1395).
Γιος του Ιβάν-Αλεξάνταρ τσάρου της Βουλγαρίας και της δεύτερης συζύγου του Σάρας (Θεοδώρας), που ήταν εβραϊκής καταγωγής. Λόγω σκευωριών της μητέρας του έγινε ο προτιμώμενος από τον πατέρα του διάδοχος στην πρωτεύουσα Τίρνοβο έναντι του μεγαλύτερου, ετεροθαλή αδελφού του Ιβάν Σρατσιμίρ. Με τον πατέρα του και τον μικρότερο αδελφό του, τον Ιβάν-Ασέν, προήδρευσαν στη Σύνοδο του Τιρνόβου (1360). Κληρονόμησε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου, ενώ ο Ιβάν Σρατσιμίρ έγινε ανεξάρτητος στο Βιδίνιο.
Αν και η Βλαχία αναγνώρισε την επικυριαρχία του Ιβάν-Αλεξάνταρ σε μια εμπορική διαφωνία (1386), ο Ιβάν-Σισμάν ξεκίνησε πόλεμο, νίκησε και σκότωσε τον Δαν Α΄ ηγεμόνα της Βλαχίας. Την ίδια χρονιά ο Ιβάν-Σισμάν επιτέθηκε στον Ιβάνκο, τον νέο δεσπότη της Δοβρουτσάς και ανιψιό του Δαν, αλλά, αν και σκότωσε μεγάλο τμήμα των υπερασπιστών της, δεν κατάφερε να φέρει την περιοχή υπό την κυριαρχία του.
Οριστική πτώση στους Τούρκους
Η βασιλεία του Ιβάν-Σισμάν είναι συνδεδεμένη με την πτώση της Βουλγαρίας στους Οθωμανούς. Λίγο μετά την άνοδό του στον θρόνο, οι Σέρβοι ευγενείς υπό τον βασιλιά Βουκάσιν Μρνιάβτσεβιτς ηττήθηκαν στη μάχη του Έβρου (Μαρίτσα) κοντά στο χωριό Τσερνομιάνο ή Τζερμιάνο (σημερινό Ορμένιο) το 1371 από τους Οθωμανούς, οι οποίοι προωθήθηκαν στα Βαλκάνια αναγκάζοντας τον Ιβάν-Σισμάν να τους αναγνωρίσει ως επικυρίαρχούς του, πράγμα που έκανε, δίνοντας και την αδελφή του Θαμάρ (Ταμάρα) ως σύζυγο στον Τούρκο σουλτάνο Μουράτ Α΄. Οι Οθωμανοί συνέχισαν την επέλασή τους, κυριεύοντας τη Σόφια (1383) και τη Νις (1385). Ενθαρρυμένος από τη σερβο-βοσνιακή νίκη κατά των Οθωμανών στο Πλότσνικ (1387), ο Σισμάν αναθεώρησε και κατόπιν αρνήθηκε να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Μουράτ Α΄. Τα οθωμανικά αντίποινα ήταν ταχύτατα και ο Ιβάν-Σισμάν βρέθηκε πολιορκημένος στη Νικόπολη του Δούναβη από τον σουλτάνο (1388). Επακολούθησε η μάχη του Κοσσυφοπεδίου και η σαρωτική συντριβή των Σέρβων.
Παρά τον φόνο του Μουράτ Α΄ στο Κοσσυφοπέδιο, οι Οθωμανοί, υπό τη νέα ηγεσία του γιου και διαδόχου του Βαγιαζήτ Α΄, άρχισαν σαρωτικά να πολιορκούν όλες τις χριστιανικές περιοχές στα Βαλκάνια. Τον Απρίλιο του 1393 ο Βαγιαζήτ Α΄ έφτασε στο Τίρνοβο, όπου βρισκόταν ο Βούλγαρος πατριάρχης και το κυρίευσε με προδοσία μετά από τρίμηνη πολιορκία.
Το τέλος
Παραδόσεις παρουσιάζουν τον Ιβάν-Σισμάν ως τον τελευταίο μεγάλο θρυλικό Βούλγαρο βασιλιά. Αντίθετα οι ελάχιστες ιστορικές πηγές τον παρουσιάζουν ως ανίκανο, άτολμο, με συνεχώς εσφαλμένες επιλογές, που οδήγησαν τη Βουλγαρία σε αφανισμό.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε την Κυρά Μαρία, που απεβίωσε στις αρχές της δεκαετίας του 1380.
Έπειτα νυμφεύτηκε την Ντράγκανα, κόρη του Λάζαρ πρίγκιπα της Σερβίας και της Μιλίτσας των Νεμάνιτς και είχε τέκνα:
Θανάσης Βασιλόπουλος
Ο Θανάσης Βασιλόπουλος είναι Ελεύθερος Επαγγελματίας και γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1970, στην Καλαμάτα. Είναι εκλεγμένος Δήμαρχος Καλαμάτας, με θητεία από 1 Σεπτεμβρίου 2019, μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2023.
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Εκλέχτηκε το 2010 για πρώτη φορά, ως Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Καλαμάτας και έχει υπηρετήσει ως Αντιδήμαρχος Διεύθυνσης Καθαριότητας, Ανακύκλωσης και Αμαξοστασίου, Αντιδήμαρχος Διεύθυνσης Γεωτεχνικών Υπηρεσιών και Αγροτικής Ανάπτυξης, Αντιδήμαρχος Πολιτικής Προστασίας, Αναπληρωτής Δημάρχου, Πολιτικός Προϊστάμενος Τμήματος Κυκλοφοριακού και Συγκοινωνιακού, καθώς και Πρόεδρος και μέλος Δ.Σ. σε διάφορα Νομικά Πρόσωπα του Δήμου Καλαμάτας (Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης Καλαμάτας, Δημοτική Φιλαρμονική, Αθλητικός Φορέας κ.ά.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Καλαμάτας
Βασίλειος Βουδούρης
Ο Βασίλειος Βουδούρης (1840 - 19 Νοεμβρίου 1910) ήταν Έλληνας επιχειρηματιας, κτηματίας και πολιτικός που διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα και ήταν γιος του Νικολάου Μπουντούρη, κτηματία και βουλευτή, και της Βασιλικής Γιουρδή. Καταγόταν από παραδοσιακές ναυτικές οικογένειες της Ύδρας και ήταν εγγονός του Βασίλειου Μπουντούρη. Το οικογενειακό επίθετο ήταν Μπουντούρης αλλά ο ίδιος, όπως και τα αδέρφια του, εμφανίζονται με το επώνυμο "Βουδούρης".
Κατά τη διάρκεια της ζωής του τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος και με τον Σταυρό των Ταξιαρχών.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 19 Νοεμβρίου 1910. Η νεκρώσιμη δοξολογία πραγματοποιήθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών ενώ ανάμεσα σε αυτούς που την παρακολούθησαν ήταν ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος. Ενταφιάστηκε στο μνήμα της οικογένειας στο κτήμα του Βατώντα Εύβοιας. Ήταν παντρεμένος με την Ευφροσύνη Μελά, κόρη του Λεόντος Μελά, και δεν είχαν αποκτήσει παιδιά. Ανίψια του ήταν οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας Νικόλαος Στράτος και Νικόλαος Καλογερόπουλος ενώ κληρονόμος της τεράστιας περιουσίας του ήταν ο αδελφός του Δημήτριος Μπουντούρης, υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1866 εξελέγη δημαρχιακός πάρεδρος στο δήμο Χαλκίδας. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Χαλκίδας στις εθνικές εκλογές του 1868 με το κόμμα του Δημήτριου Βούλγαρη. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1872 με το ίδιο κόμμα αλλά στη συνέχεια πολιτεύθηκε με το κόμμα του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, με το οποίο και εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1873 και 1875. Μετά το θάνατο του Δεληγεώργη συνεργάστηκε με το κόμμα του Χαριλάου Τρικούπη εκλεγόμενος βουλευτής στις εκλογές του 1879, του 1881, του 1882, του 1885, του 1887 και του 1892. Στις εκλογές του 1890 αν εξελέγη, η εκλογή του ακυρώθηκε. Μετά τον θάνατο του Τρικούπη συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Θεοτόκη και τον Δημήτριο Ράλλη εκλεγόμενος βουλευτής στις εκλογές του 1899, του 1902, του 1905, του 1906 και του 1910.
Το 1892 εξελέγη πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1895. Προηγουμένως είχε διατελέσει γραμματέας και αντιπρόεδρος του προεδρείου της Βουλής. Στην κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη είχε χρηματίσει υπουργός ναυτικών (1899 - 1901) ενώ σε αυτή του Δημήτριου Ράλλη υπουργός ναυτικών (1905) και αργότερα υπουργός στρατιωτικών.
Επιχειρηματική δράση
Υπήρξε ιδιοκτήτης τεράστιων εκτάσεων στον Βατώντα της Εύβοιας, όπου και διατηρούσε έπαυλη, η οποία υπάρχει μέχρι και σήμερα. Παράλληλα συμμετείχε σε αρκετές μεταλλευτικές επιχειρήσεις στον Βατώντα και το Μαντούδι με κύριο εξορυσσόμενο μετάλλευμα τον λευκόλιθο, τον οποίο εξήγαγε στην Ευρώπη και την Αμερική. Από την δραστηριότητά του αυτή σε συνδυασμό με άλλου είδους επενδύσεις (τοκογλυφία, μεσολάβηση στην εκτέλεση δημοσίων έργων) είχε καταφέρει να αποκτήσει τεράστια περιουσία, με την οποία και στήριζε την πολιτική του καριέρα. Από το 1877 ήταν τακτικό μέλος του Γεωργικού Συμβουλίου Εύβοιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκίδας Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Οικογένεια Μπουντούρη Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
2051 Τσανγκ
Ο Τσανγκ (Chang) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1976 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο Όουκ Ριτζ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Κινέζου αστρονόμου Τσανγκ Γιουτσέ (张钰哲, 1902-1986).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τσανγκ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσανγκ
Ένωση Καναδών Αρχειονόμων
Η Ένωση Καναδών Αρχειονόμων (αγγλικά: Association of Canadian Archivists - ACA) ιδρύθηκε το 1975 και εκπροσωπεί τους αρχειονόμους που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά εντός του Καναδά. Πρόκειται για ένα μη κερδοσκοπικό οργανισμό, με έδρα στην Οτάβα, ο οποίος εκπροσωπεί περισσότερους από 600 αρχειονόμους, προωθεί τα επαγγελματικά τους συμφέροντα και συμβάλλει στην ενίσχυση του έργου τους.