cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλάμη (μέτρο)
Εκ της τελευταίας προήλθε η "ιταλική παλάμη" «palmo» που όμως δεν ήταν ενιαία μονάδα σε όλη την Ιταλία. Στη νεότερη Ρώμη ήταν ίση με 0,223 μ., στη Σαρδηνία ίση με 0,248 μ., στο Παλέρμο ήτα ίση με 0,258 μ., στη Νάπολη ίση με 0,263 μ. και στη Νίκαια ήταν ίση με 0,261μ.Η ιταλική παλμο χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στα λατομεία στην εξαγωγή μαρμάρων όπου ισούται με 0,25 μ, όπου 64 κυβικές παλάμες ισούνται με ένα κυβικό μέτρο.
Στη περίοδο των ιστιοφόρων πλοίων η παλάμη είχε καθιερωθεί από τη Γαλλία ως η βασική μονάδα μέτρησης του μήκους των κεραιών (οριζόντιων δοκών) καθώς και της διαμέτρου των ιστίων (πανιών) που φέρονταν υπ΄  αυτών, η οποία και λαμβάνονταν ίση προς 0,29 μ.
Τέλος στην Ισπανία, Πορτογαλία και Λατινική Αμερική (Βραζιλία) η παλάμη ήταν ίση με 0, 2195, στην Αγγλία και ΗΠΑ, καλούμενη «παλμ» ήταν ίση με 0,0762 η ελάσσων και 0,1016 η μείζων. Στις δε Κάτω Χώρες και Ελλάδα η χρήση της παλάμης γίνεται ως ισοδύναμη με το δέκατο του μέτρου, ήτοι 10 εκατοστά υποδιαιρούμενη σε δέκα δακτύλους ή 100 γραμμές
Πολλαπλάσια μέτρα της παλάμης, περισσότερο σε λαϊκή χρήση, χωρίς επίσημη αναγνώριση και απόδοση σε μέτρα, είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Μονάδες μήκους Κατηγορία:Αρχαίες μονάδες μήκους Κατηγορία:Ελληνικές μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Ρωμαϊκές μονάδες μέτρησης
Βελτίωση επιχειρησιακών διεργασιών
Επισκόπηση
Η οργάνωση μπορεί να είναι μια κερδοσκοπική επιχείρηση, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση, μια κυβερνητική οργάνωση, ή οποιαδήποτε άλλη λειτουργούσα επιχείρηση. Οι περισσότερες BPI τεχνικές αναπτύχθηκαν και τελειοποιήθηκαν κατά τη βιομηχανική εποχή, παρόλο που πολλές μεθοδολογίες (παραδείγματος χάρη Six Sigma έχουν με επιτυχία προσαρμοστεί να δουλεύουν στη σημερινή οικονομία που έχει σαν κύριο στόχο την παροχή υπηρεσιών.  Ενώ υπάρχουν διαφορές στις προκλήσεις που κάθε είδους βιομηχανία θέτει, είναι γεγονός ότι οι κύριες αρχές του BPI και το πώς αυτές εφαρμόζονται στην επιχειρησιακή βελτίωση παραμένουν σε ισχύ ανάμεσα στις βιομηχανίες και τις λειτουργίες.
Η βελτίωση των επιχειρησιακών διεργασιών εστιάζεται στο "να κάνει τα πράγματα σωστά" περισσότερο από το "να κάνει το σωστό". Στην ουσία, η BPI προσπαθεί να μειώσει τη διαφοροποίηση και/ή τις σπάταλες διαδικασίες, έτσι ώστε το επιθυμητό αποτέλεσμα να μπορεί να επιτευχθεί με καλύτερη χρήση των πόρων.
Η BPI δουλεύει με το:
Ο στόχος της BPI είναι μια ριζοσπαστική αλλαγή στην  απόδοση ενός οργανισμού, παρά μια σειρά αλλαγών υπερτιμήσεων  (σύγκρινε TQM - Total Quality Management). Πολλές επιχειρήσεις στη δεκαετία του 1990 χρησιμοποίησαν τη φράση "reengineering" σαν ευφημισμό για τις απολύσεις. Άλλοι οργανισμοί δεν έκαναν ριζοσπαστικές αλλαγές στις επιχειρησιακές τους διεργασίες και δεν πέτυχαν σημαντικά οφέλη, και, άρα, διέγραψαν τη διεργασία ως αποτυχία. Επίσης, άλλοι βρήκαν ότι η βελτίωση των επιχειρησιακών διεργασιών είναι ένα πολύτιμο εργαλείο σε μια διαδικασία βαθμιαίας αλλαγής σε μια επιχείρηση.
Ρόλοι
Υπάρχουν τέσσερις ρόλοι μέσα σε ένα σύστημα επιχειρηματικής διοίκησης: Ο διευθυντής της επιχείρησης, ο κάτοχος διεργασιών, ο επιχειρησιακός διευθυντής, και ο χειριστή διεργασιών. Οι ευθύνες καθενός από αυτούς τους ρόλους είναι μοναδικές, αλλά δουλεύουν μαζί σαν σύστημα. Μερικοί εργαζόμενοι σε μια επιχείρηση ίσως να εκτελούν και τους τέσσερις ρόλους σε μια μέρα, σε μια εβδομάδα, σε ένα μήνα, ή σε ένα έτος.
Επιχειρήσεις ηγέτες
Οι διευθυντές επιχείρησης είναι υπεύθυνοι για το επιχειρησιακό σχέδιο (συμπεριλαμβανομένου των στρατηγικών σχεδίων που έγιναν κατά τη διάρκεια της διεργασίας στρατηγικού σχεδιασμού) και τα ανάλογα σχέδια πόρων που είναι απαραίτητα για να κάνουν έναν οργανισμό πετυχημένο.
Διαδικασία ιδιοκτήτη
Ο κάτοχος διεργασιών είναι εκείνο το άτομο που είναι υπεύθυνο για να σχεδιάσει την απαραίτητη διεργασία για να πετύχει τους στόχους του στρατηγικού σχεδίου που δημιουργούνται από τους διευθυντές των επιχειρήσεων. Ο κάτοχος διεργασιών είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία, την αναβάθμιση και την έγκριση των αρχείων (διαδικασιών, οδηγιών/πρωτοκόλλων δουλειάς) για να υποστηρίξει τη διεργασία. Πολλοί κάτοχοι διεργασιών υποστηρίζονται από μια ομάδα βελτίωσης της διεργασίας. Ο κάτοχος της διεργασίας χρησιμοποιεί αυτήν την ομάδα σαν ένα μηχανισμό για να βοηθήσει να δημιουργηθεί μια υψηλή επίδοση διεργασίας. Ο κάτοχος της διεργασίας είναι το μοναδικό πρόσωπο που έχει εξουσία για να κάνει αλλαγές στη διεργασία και να διευθύνει ολόκληρο το κύκλο βελτίωσης της διεργασίας ώστε να εξασφαλίσει την αποδοτικότητα της εκτέλεσης. Το άτομο αυτό είναι ο συνδετικός κρίκος για όλες τις πληροφορίες σχετικά με τη διεργασία.
Επιχειρησιακός διευθυντής
Ο επιχειρησιακός διευθυντής είναι υπεύθυνος για να φέρει τους πόρους και τις διαδικασίες μαζί ώστε να επιτύχει τους στόχους του στρατηγικού σχεδίου που δημιουργούνται από τους διευθυντές των επιχειρήσεων.
Οι ευθύνες των επιχειρησιακών διευθυντών ακολουθούν το κύκλο PDCA - Plan, Do, Check, Act (σχεδιάζω, κάνω, ελέγχω, και ενεργώ).
Διαδικασία εκμετάλλευσης
Ο χειριστής διεργασιών είναι υπεύθυνος για να μάθει και να εκτελεί την απαραίτητη διεργασία (δουλειά) ώστε να επιτύχει τους στόχους του στρατηγικού σχεδίου που δημιουργούνται από τους διευθυντές των επιχειρήσεων.
BPI: Σημαντικά ζητήματα
Οι διεργασίες πρέπει να εναρμονίζονται με τους επιχειρηματικούς στόχους Οι στρατηγικοί στόχοι μιας οργάνωσης πρέπει να δίνουν τη βασική κατεύθυνση για οποιαδήποτε άσκηση βελτίωσης επιχειρησιακής διεργασίας. Αυτή η εναρμόνιση είναι εφικτή με την ενσωμάτωση προγραμμάτων όπως το Balanced Scorecard στο σχέδιο για τη βελτίωση των επιχειρησιακών διαδικασιών. Στόχος πελάτη Οι γρήγορα μεταβαλλόμενες ανάγκες του πελάτη υπογραμμίζουν τη σημασία της εναρμόνισης των βιομηχανικών διεργασιών για την επίτευξη μεγαλύτερης ικανοποίησης του πελάτη. Είναι επιτακτικό σε κάθε BPI άσκηση να είναι γνωστή η "φωνή του πελάτη", και να λαμβάνεται υπόψη, στις αναθεωρητικές ή διαδικασίες επανασχεδιασμού.
Η σημασία των ερωτηματολογίων Η σημασία των ερωτηματολογίων BPI εργαλείων δίνει έμφαση στα "μετρήσιμα αποτελέσματα". Αναλόγα, παίζουν σημαντικό ρόλο σε οποιαδήποτε σχέδιο BPI. Εξαρτώμενο από το κύκλο ζωής της διαδικασίας υπό συζήτηση, τα ερωτηματολόγια μπορεί να είναι εσωτερικά (μέσα στην οργάνωση), εξωτερικά (από άλλους ανταγωνιστές/ μη ανταγωνιστικές οργανώσεις) ή να υπαγορεύονται από τη διεύθυνση της οργάνωσης σαν ένας φιλόδοξος στόχος.
Εφαρμογή BPI
Η περισσότερη αμφισβήτηση της βελτίωσης επιχειρηματικών διεργασιών έρχεται μέσα από την οργάνωση. Οι διευθυντές συχνά δε θέλουν να αλλάξουν τις υπάρχουσες δομές. Το εργατικό δυναμικό απορρίπτει τη βελτίωση επιχειρησιακών διεργασιών επειδή φοβάται τις απολύσεις; όμως, ένας οργανισμός που χρησιμοποιεί BPI σε τακτική βάση, λένε πολλοί υποστηρικτές, ήδη θα έχει το κατάλληλο εργατικό δυναμικό για να επιτύχει τις υπάρχουσες επιχειρηματικές προκλήσεις.
Μερικοί οργανισμοί που έχουν εφαρμόσει BPI σε μικρότερη κλίμακα και καταγεγραμμένη, έκανα τα εξής:
Δες επίσης
Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων
Χριστιανισμός στην Ιαπωνία
Ο Χριστιανισμός στην Ιαπωνία αποτελεί μία θρησκευτική μειονότητα. Περίπου το 1% του ιαπωνικού πληθυσμού είναι Χριστιανοί διαφόρων δογμάτων (Καθολικοί, Προτεστάντες, Ορθόδοξοι). Υπολογίζεται πως είναι περίπου ένα έως τρία εκατομμύρια Χριστιανοί στην Ιαπωνία. Οι περισσότεροι Ιάπωνες είναι Σιντοϊστές ή Βουδιστές. Οι τελετές, που σχετίζονται με τη γέννηση, γίνονται κυρίως με τις παραδόσεις του Σίντο. Οι Ιάπωνες χρησιμοποιούν βουδιστικές τελετές για θέματα, που σχετίζονται με το θάνατο. Απ' την άλλη μεριά οι περισσότεροι Ιάπωνες σήμερα (περίπου 60-70%) χρησιμοποιούν τελετές  χριστιανικού τύπου, για να παντρευτούν, ακόμα κι αν δεν είναι Χριστιανοί.
Ετυμολογία
Η ιαπωνική λέξη για τον Χριστιανισμό (Kirisuto – Kyō キリスト教) είναι σύνθετη και προέρχεται από την ιαπωνική κατακάνα γραφή της πορτογαλικής λέξης Cristo (kirisuto キリ スト), που σημαίνει Χριστός, και την ιαπωνική λέξη για το δόγμα, τη διδασκαλία (Kyō 教).
Καθολική Εκκλησία στην Ιαπωνία
Η διάδοση του Χριστιανισμού στην Ιαπωνία ξεκίνησε με τον Ιησουΐτη ιεραπόστολο Φράνσις Ξαβιέ (Francis Xavier) (1506–1552) στις 15-08-1549, όταν έφτασε στην Καγκοσίμα μαζί με τον Ιησουΐτη ιερέα Κόσμε ντε Τόρρες (Cosme de Torres), τον Τζων Φερνάντεζ (John Fernandez) και έναν Ιάπωνα προσήλυτο, τον Αντζίρο (Anjiro). Κάποιοι μελετητές ισχυρίζονται όμως ότι Νεοστοριανοί ιεραπόστολοι είχαν πάει στην Ιαπωνία δια μέσου της Ινδίας, Κίνας και Κορέας το 199 μ.Χ. και ότι εκκλησίες Νεοστοριανών υπήρχαν στην Ιαπωνία το 400 μ.Χ. Μέχρι το 1579 περίπου 100000 άτομα είχαν γίνει Χριστιανοί στην Ιαπωνία. Ο Φράνσις Ξαβιέ (Francis Xavier) έφυγε το 1551 για την Κίνα, αλλά το ιεραποστολικό έργο στην Ιαπωνία συνεχίστηκε από άλλους μεταξύ των οποίων ήταν  ο Ιταλός Ιησουίτης Αλεσάντρο Βαλινιάνο (Alessandro Valignano 1539-1606) και ο Ισπανός Πέδρο Γκόμεζ (Pedro Gomez 1533/35-1600). Ο Όντα Νομπουνάγκα υποστήριξε τη δημιουργία της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας στο Κιότο το 1576 και όταν πέθανε το 1582 οι Καθολικοί ανέρχονταν σε 200000 πιστούς και είχαν 250 εκκλησίες στην Ιαπωνία. Το 1597 ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο απαγορευόταν ο Χριστιανισμός και σταύρωσε 26 Χριστιανούς στο Ναγκασάκι στις 5 Φεβρουαρίου 1597. Το 1865 κατασκευάστηκε ένας Καθολικός ναός στο Ναγκασάκι προς τιμή των 26 μαρτύρων. O Τογιοτόμι Χιντεγιόσι θεωρούσε το Χριστιανισμό ως απειλή για την εξουσία του. Μετά το θάνατο του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι ο νταίμιο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου αναδείχθηκε ο κυρίαρχος της Ιαπωνίας και αρχικά ήταν ανεκτικός με τους Χριστιανούς ιεραπόστολους. Όμως, το 1614 απαγόρευσε το Χριστιανισμό, γιατί ανησυχούσε με την αυξανόμενη επιρροή της Ισπανίας και Πορτογαλίας στην Ιαπωνία. Το 1609 και 1613 Ολλανδοί και Άγγλοι Προτεστάντες έφθασαν στην Ιαπωνία και βρίσκονταν σε ανταγωνισμό με τους Ισπανούς και Πορτογάλους Καθολικούς. Σταδιακά ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου άρχισε να εκδιώκει τους Χριστιανούς. Το 1626 οι ιεραπόστολοι κλήθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα και οι Χριστιανοί διατάχθηκαν να απαρνηθούν την πίστη τους. Το 1622 52 Χριστιανοί έγιναν Μάρτυρες στην ίδια ημέρα στο Ναγκασάκι. Από αυτούς οι 27 αποκεφαλίστηκαν και οι υπόλοιποι κάηκαν ζωντανοί. Αυτό το γεγονός αποκαλείται «το μεγάλο μαρτύριο». Τα επόμενα χρόνια ο διωγμός κατά των Χριστιανών έγινε πιο σφοδρός.
Στα 1637-1638 37000 περίπου χωρικοί με τη βοήθεια κάποιων σαμουράι εξεγέρθηκαν στη χερσόνησο της Σιμαμπάρα. Η εξέγερση έλαβε θρησκευτικό χαρακτήρα, γιατί πολλοί εξεγερθέντες ήταν Χριστιανοί. Η εξέγερση καταπνίγηκε με πολύ κόπο και απώλειες από τις Ιαπωνικές αρχές και όλοι οι επαναστάτες σκοτώθηκαν. Η περίοδος, που ακολούθησε την αποτυχημένη εξέγερση της Σιμαμπάρα, διακρίνεται για την αύξηση των διωγμών κατά των Χριστιανών και για την ολοκληρωτική απομόνωση της Ιαπωνίας από τις ξένες επιρροές. Οι Ιαπωνικές αρχές απαγόρευσαν το εμπόριο με τους Ευρωπαίους με εξαίρεση τους Ολλανδούς. Υπήρχε διάχυτος ο φόβος ότι μαζί με το εμπόριο θα έρχονταν Ευρωπαίοι ιεραπόστολοι, που θα ασκούσαν προσηλυτισμό. Πολλοί από τους 300000 Χριστιανούς αναγκάστηκαν να απαρνηθούν την πίστη τους, για να σωθούν, ενώ κάποιοι συνέχισαν ως κρυπτοχριστιανοί (kakure kirishitan 隠れ キリシタン). Οι κρυπτοχριστιανοί πολλές φορές χρησιμοποιούσαν εικόνες ή αγάλματα της παρθένου Μαρίας με το πρόσχημα ότι ήταν η μποτισάττβα Κάννον. Οι κυβερνητικές αρχές χρησιμοποίησαν διάφορες μεθόδους, για να ανακαλύπτουν τους κρυπτοχριστιανούς, όπως το ποδοπάτημα χριστιανικών εικόνων ή του σταυρού (fumi-e). Οι ύποπτοι αναγκάζονταν να ποδοπατήσουν μία εικόνα του Χριστού ή έναν χριστιανικό σταυρό. Ήταν υποχρεωτικό οι Ιάπωνες να εγγράφονται σε έναν βουδιστικό ναό, που ονομαζόταν ντάνα-ντέρα (danna-dera, ναός της οικογένειας). Έτσι, κάθε έτος γινόταν έλεγχος ότι αυτοί οι πιστοί δεν ήταν Χριστιανοί. Απαγορεύθηκε η είσοδος των Πορτογάλων στην Ιαπωνία. Στο Ναγκασάκι καθιερώθηκε ετήσια τελετή φούμι-ε (fumi-e), κατά την οποία όλοι οι κάτοικοι ποδοπατούσαν εικόνες του Χριστού. Τα κινεζικά και ολλανδικά πλοία καταλαμβάνονταν, αν Χριστιανοί ιεραπόστολοι ανακαλύπτονταν σ' αυτά. Το 1640 τέσσερεις Πορτογάλοι πρέσβεις, που είχαν πάει από το Μακάο στο Ναγκασάκι, διατάχθηκαν να αρνηθούν την πίστη τους, και επειδή αρνήθηκαν, εκτελέσθηκαν αμέσως. Κάποιοι Δομινικανοί και Ιησουΐτες, που προσπάθησαν να πάνε στην Ιαπωνία μεταξύ των ετών 1640 και 1647 θανατώθηκαν.
Μετά το άνοιγμα της Ιαπωνίας προς τους ξένους σταδιακά άρχισαν οι ιεραποστολικές προσπάθειες από Χριστιανούς όλων των δογμάτων. Το 1858 υπογράφθηκε μία συμφωνία μεταξύ Γαλλίας και Ιαπωνίας και αυτό έδωσε ώθηση στην ιεραποστολή της Καθολικής εκκλησίας. Συμφωνίες συνάφθηκαν με τη Μεγάλη Βρετανία, την Ολλανδία και τη Ρωσία μέχρι το τέλος του 1855. Τα επόμενα χρόνια εμφανίστηκαν στο προσκήνιο αρκετοί Ιάπωνες κρυπτοχριστιανοί. Υπολογίζεται πως ήταν 30000 έως 50000 πιστοί στην Ιαπωνία. Οι κρυπτοχριστιανοί της Ιαπωνίας ανέμειξαν βουδιστικά στοιχεία με τη χριστιανική πίστη. Το 1867 40000 Ιάπωνες Χριστιανοί από το Ναγκασάκι οδηγήθηκαν στην εξορία και μπόρεσαν να επιστρέψουν κατά την περίοδο Μεϊτζί.
Το 1871 καθιερώθηκε η ανεξιθρησκεία και μπόρεσαν οι Χριστιανοί ελεύθερα να ασκούν την πίστη τους. Πολλοί πρώην κρυπτοχριστιανοί επανεντάχθηκαν στην Καθολική εκκλησία. Το 1885 ο αυτοκράτορας αποκατέστησε φιλικές σχέσεις με την Ισπανία και τον πάπα Λέων XIII. Το 1890 διεξήχθη η πρώτη σύνοδος Καθολικών επισκόπων στο Ναγκασάκι. Το 1891 διαμορφώθηκε η εκκλησιαστική ιεραρχία με τον Αρχιεπίσκοπο του Τόκιο και τρεις βοηθούς επισκόπους (:α. επίσκοπος του Ναγκασάκι, β. επίσκοπος της Οσάκα, και γ. επίσκοπος του Χακοντάτε). Το 1940 η ιαπωνική κυβέρνηση θέσπισε τον «νόμο των Θρησκευτικών οργανώσεων» αναγνωρίζοντας τον Χριστιανισμό ως επίσημη Ιαπωνική θρησκεία μαζί µε το Σίντο και τον Βουδισμό. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο παρατηρήθηκε μικρή αύξηση των Χριστιανών στην Ιαπωνία. Το 1981 ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β' επισκέφθηκε επίσημα την Ιαπωνία. Το 2018 κάποιες περιοχές στο Ναγκασάκι, στο χωριό Σακίτσου και το Κουμαμότο, όπου έζησαν κρυπτοχριστιανοί της Ιαπωνίας, που είναι γνωστοί ως «κρυμμένοι Χριστιανοί», χαρακτηρίστηκαν ως περιοχές παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Τον Νοέμβριο του 2019 ο πάπας Φραγκίσκος έκανε μία ιστορική επίσκεψη στην Ιαπωνία και εξέφρασε από το Ναγκασάκι την άποψή του για πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων. Ο Φράνσις Ξαβιέ (Francis Xavier) και ο Πήτερ Μπάπτιστ (Peter Baptist) είναι προστάτες άγιοι της Ιαπωνίας.
Προτεσταντισμός στην Ιαπωνία
Ο Προτεσταντισμός διαδόθηκε αρχικά στην Ιαπωνία το 1859 από Αμερικανούς ιεραπόστολους με σπουδαιότερο τον Τσάννινγκ Μούρ Γουίλιαμς (Channing Moore Williams). Ο Τζέιμς Κέρτις Χέπμπερν (James Curtis Hepburn) ήταν ο πρώτος πρεσβυτεριανός ιεραπόστολος, που έφτασε στην Ιαπωνία το 1859. Ήταν γιατρός ιεραπόστολος και ίδρυσε σχολείο, το οποίο αργότερα αναπτύχθηκε σε πανεπιστήμιο. Έγραψε ένα Ιαπωνικό-Αγγλικό λεξικό και υιοθέτησε ένα σύστημα απόδοσης της Ιαπωνικής γλώσσας με λατινικούς χαρακτήρες (Rōmajikai). Συνέβαλε επίσης στη μετάφραση της Βίβλου στα Ιαπωνικά. Η πρώτη Ιαπωνική Προτεσταντική εκκλησία οργανώθηκε το 1872 και εγκαινιάστηκε το 1875. Σταδιακά αυξήθηκε ο αριθμός των ιεραποστολών και των πιστών. Πολλοί νέοι Ιάπωνες πήγαιναν σε χριστιανικά σχολεία, γιατί ήθελαν να μάθουν Αγγλικά. Το 1889 ο αριθμός των Ιαπώνων, που είχαν προσηλυτιστεί στον Προτεσταντισμό ήταν 31000 περίπου. Στις αρχές του 20ου αιώνα μειώθηκε η διάδοση του Προτεσταντισμού στην Ιαπωνία λόγω της αύξησης του εθνικισμού από τη στρατιωτική κυβέρνηση. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αυξήθηκε η ιεραποστολική προσπάθεια από Ευαγγελιστές υπό την επιρροή Αμερικανών και Κορεατών Ευαγγελιστών. Η ιαπωνική Βιβλική Εταιρία ιδρύθηκε το 1937 µε τη βοήθεια της Εθνικής Βιβλικής Εταιρίας της Σκωτίας, της Αμερικανικής Βιβλικής Εταιρίας και της Βρετανικής Βιβλικής Εταιρίας. Υπολογίζεται πως υπάρχουν 7700 Προτεσταντικές εκκλησίες στην Ιαπωνία και ο αριθμός των Προτεσταντών ανέρχεται σε 500000 περίπου πιστούς.
Ορθόδοξος Χριστιανισμός στην Ιαπωνία
Υπάρχουν ενδείξεις ότι ήδη από τον 18ο αιώνα κάποιοι Ιάπωνες είχαν γίνει Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Σε μία σχολή ξένων γλωσσών στο Ιρκούτσκ φοίτησαν κάποιοι Ιάπωνες σπουδαστές. Στις αρχές του 19ου αιώνα ο καθηγητής της ιαπωνικής γλώσσας στη σχολή αυτή είχε γίνει Χριστιανός Ορθόδοξος. Η διάδοση της Ορθοδοξίας στην Ιαπωνία ουσιαστικά ξεκίνησε από τον Νικολάι Κασάτκιν, που καταγόταν από το Σμολένσκ της Ρωσίας και είχε σπουδάσει στη
Θεολογική Σχολή της Πετρουπόλεως. Το πλήρες όνομά του ήταν Ιβάν Δημήτρηι Κασάτκιν και είναι γνωστός ως Άγιος Νικόλαος της Ιαπωνίας. Είχε καρεί μοναχός με το όνομα Νικολάι και λίγο αργότερα ιερέας. Το 1860 το Ρωσικό Προξενείο, που είχε την έδρα του στο Χακοντάτε, ζήτησε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ρωσίας ένα μορφωμένο κληρικό για τις θρησκευτικές ανάγκες των Ρώσων διπλωματών. Ο Νικολάι Κασάτκιν έφθασε το 1861 στο Χακοντάτε, όπου ανέλαβε τα καθήκοντά του στο Ρωσικό Προξενείο. Ο Νικολάι Κασάτκιν μετέφρασε στα Ιαπωνικά την Καινή Διαθήκη και κάποια άλλα θρησκευτικά βιβλία (Πεντηκοστάριο, Βιβλίο των Ψαλμών, κ.α.). Προσηλύτισε στην Ορθοδοξία αρχικά κάποιους σαμουράι από την βορειοανατολική Ιαπωνία μεταξύ των οποίων ο Σαβάμπε Τακουμάρο, που βαπτίστηκε ως Παύλος Σαβάμπε, και ο Ιάκωβος Ουράνο. Ο Νικολάι Κασάτκιν πήγε στη Ρωσία και ζήτησε από την Ιερά Σύνοδο βοήθεια για την ιεραποστολή στην Ιαπωνία. Η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε την ίδρυση επίσημης Ορθόδοξης Ιεραποστολής για την Ιαπωνία, που αποτελείτο από έναν αρχιμανδρίτη, τρεις ιερομονάχους και έναν κατηχητή. Υπεύθυνος της Ιεραποστολής ορίσθηκε ο π. Νικόλαος, ο οποίος προήχθη σε αρχιμανδρίτη. Ο Νικολάι Κασάτκιν επέστρεψε στην Ιαπωνία το 1871 και συνέχισε το ιεραποστολικό του έργο.
Το 1878 οργανώθηκε πληρέστερα η Ορθόδοξη Ιαπωνική Εκκλησία με ιερείς, κατηχητές και βοηθούς κατηχητές. Το 1879 η ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας κατέστησε την Ιαπωνία Επισκοπή και εξέλεξε για τη θέση αυτή τον Νικολάι Κασάτκιν με τον τίτλο του Επισκόπου Ρεβέλσκυ. Τα επόμενα έτη η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιαπωνίας αναπτύχθηκε ταχύτατα. Το 1873 απέκτησε μία μεγάλη έκταση γης στο κέντρο του Τόκιο, στον λόφο Σουρούγκα Ντάι, στο προάστιο Κάντα. Εκεί ανήγειρε τον Ορθόδοξο καθεδρικό ναό της Αναστάσεως του Χριστού, ο οποίος εγκαινιάσθηκε το 1891 και είναι γνωστός ως Νικολάι Ντο (Nikolai-do). Το 1906 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας προήγαγε τον Νικόλαο σε Αρχιεπίσκοπο Ιαπωνίας και τοποθέτησε ως επίσκοπο τον Σέργιο Τιχομίρωφ, που ήταν ως τότε πρύτανης της θεολογικής ακαδημίας της Πετρούπολης. Ο Νικολάι Κασάτκιν πέθανε στις 16 Φεβρουάριου 1912, και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Ιαπωνίας ανέρχονταν τότε σε 33000 πιστούς. Η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας τον ανακήρυξε Άγιο το 1970. Μετά το θάνατο του Νικολάου υπήρχαν αντιξοότητες, που εμπόδισαν την ανάπτυξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ιαπωνίας. Η Ρωσία μετά το 1917 σταμάτησε να ενισχύει οικονομικά και πνευματικά την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιαπωνίας. Επιπλέον, ο εθνικισμός στην Ιαπωνία βρισκόταν σε έξαρση μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και η ιαπωνική κυβέρνηση έδωσε έμφαση στην ενίσχυση του Σίντο.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιαπωνίας πάντα χρησιμοποίησε ως κληρικούς αυτόχθονες Ιάπωνες. Η κληρικολαϊκή σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ιαπωνίας ασχολείται με τα θέματα, που απασχολούν την τοπική εκκλησία. Αυτός ο γηγενής χαρακτήρας των εκπροσώπων της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ιαπωνίας βοήθησε αυτή την τοπική εκκλησία να επιβιώσει σε δύσκολες περιόδους απομόνωσης της Ιαπωνικής κοινωνίας, όπως στον Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο και τους δύο Παγκοσμίους πολέμους.
Από το 2000, επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ιαπωνίας είναι ο Μητροπολίτης του Τόκιο και πάσης Ιαπωνίας κ. Δανιήλ. Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί στην Ιαπωνία σήμερα υπολογίζεται ότι είναι 30000 περίπου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιαπωνίας ανακηρύχθηκε Αυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία το 1970. Το 2020 γιορτάστηκε στο Τόκιο η επέτειος των 50 ετών από την ανακήρυξη του αυτόνομου καθεστώτος καθώς και η επέτειος των 50 ετών από την ανακήρυξη σε άγιο και ισαπόστολο του Αγίου Νικολάου της Ιαπωνίας.
Επίδραση του Χριστιανισμού στην Ιαπωνική κοινωνία
Παρόλο που ο αριθμός των Χριστιανών στην Ιαπωνία είναι μικρός, ο Χριστιανισμός έχει επηρεάσει την ιαπωνική φιλοσοφία και λογοτεχνία. Πολλοί Ιάπωνες έχουν σπουδάσει σε χριστιανικά σχολεία και πανεπιστήμια και έχουν συνεχίσει τις σπουδές τους στην Ευρώπη και την Αμερική. Σημαντικοί εκπαιδευτικοί και λόγιοι βαπτίστηκαν Χριστιανοί στην περίοδο Μεϊτζί, όπως ο Κάνζο Ουτσιμούρα, ο Νιτόμπε Ινάζο, κ.α. Η Καθολική εκκλησία έχει κάνει αρκετά ορφανοτροφεία, σχολεία και νοσοκομεία στην Ιαπωνία. Ο Χριστιανισμός συνέβαλε στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης και των σοσιαλιστικών ιδεών στην Ιαπωνία. Στη σύγχρονη εποχή ένας μεγάλος αριθμός Ιαπώνων (60-70%) τελούν το γάμο τους με μία χριστιανικού τύπου τελετή, η οποία τείνει να υποκαταστήσει την παραδοσιακή τελετή γάμου Σίντο. Αυτές οι χριστιανικές τελετές γάμου είναι καθαρά κοσμικές εκδηλώσεις, αποτελούν δείγμα της καταναλωτικής μανίας των σύγχρονων Ιαπώνων και δεν έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο. Πολλοί από τους συμμετέχοντες σ' αυτές τις τελετές δηλώνουν ότι είναι μη θρησκευόμενοι. Υπάρχουν στην Ιαπωνία εκκλησίες και παρεκκλήσια, όπου τελούνται τελετές γάμου χριστιανικού τύπου, κατά τη διάρκεια των οποίων «λειτουργούν» υπάλληλοι ντυμένοι ως ιερείς και η νύφη είναι ντυμένη στα λευκά. Επίσης, κάποια χριστιανικά έθιμα έχουν επηρεάσει τη ζωή των σύγχρονων Ιαπώνων, όπως ο εορτασμός των Χριστουγέννων µε το στολισμό των χριστουγεννιάτικων δέντρων και την ανταλλαγή δώρων, καθώς επίσης και ο εορτασμός της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου. Αυτές οι γιορτές έχουν καθαρά εμπορικό χαρακτήρα στην Ιαπωνία και οδηγούν στη δυτικοποίηση της Ιαπωνικής κοινωνίας. Στην ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου οι γυναίκες δίνουν στους άνδρες τους δώρο σοκολάτες, οι οποίες ένα μήνα αργότερα κατά «τη Λευκή Ημέρα», επιστρέφονται. Τα Χριστούγεννα γιορτάζονται σε μεγάλη κλίμακα, αλλά δεν είναι επίσημη αργία. Το Πάσχα στην Ιαπωνία δεν γιορτάζεται παρά µόνο σε λίγες χριστιανικές κοινότητες.
Ελένη Λάμαρη
Η Ελένη Λάμαρη (1878 ή 1880 - 1912) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια του 19ου και 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1878 ή 1880 και απεβίωσε εκεί στις 8 Μαΐου 1912.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Στέργιος Αδαμόπουλος
Ο Στέργιος Αδαμόπουλος ήταν αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Καταγόταν από την Κασσάνδρα και πολέμησε μαζί με τον Εμμανουήλ Παπά στη Μακεδονία. Αφότου η επανάσταση έσβησε στη Μακεδονία, ο Αδαμόπουλος κατέφυγε στη Σκόπελο και από εκεί στα Ψαρά, όπου ήταν επικεφαλής ενός μικρού σώματος προσφύγων Μακεδόνων. Αργότερα κατατάχθηκε στο ναυτικό, οπότε έλαβε μέρος στην πολιορκία του Ναυαρίνου και στην επιχείρηση της Αλεξάνδρειας υπό τις διαταγές του Κ. Κανάρη.
Πηγές
Αδαμοπουλος, Στεργιος
Μέμος Μακρής
μικρογραφία|Μνημείο για τους Ούγγρους Αγωνιστές στις Ισπανικές Διεθνείς Ταξιαρχίες, 1970, [[Βουδαπέστη.]] Ο Μέμος Μακρής (Αγαμέμνων Μακρής, Αγγλικά: Memos Makris, Ουγγρικά: Makrisz Agamemnon) (Πάτρα, 1 Απριλίου 1913 - Αθήνα 26 Μαΐου [1993) ήταν Έλληνας γλύπτης του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα. Το 1919, η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα με δασκάλους τους Μιχάλη Τόμπρο, Επαμ. Θωμόπουλο και Κ. Δημητριάδη. Αναμίχθηκε γρήγορα στην καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή της δεκαετίας του '30. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Μακρής πήρε μέρος με έντονη δράση στην Εθνική Αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Απελάθηκε από τη Γαλλία το 1950, λόγω των αριστερών πολιτικών πεποιθήσεών του και βρήκε πολιτικό άσυλο στην Ουγγαρία. Στην Ουγγαρία δραστηριοποιήθηκε ενεργά στην καλλιτεχνική, πολιτική και πολιτιστική κίνηση της χώρας, όπου καθιερώθηκε ως ένας από τους γλύπτες που εξέφραζαν την επίσημη αισθητική του κράτους με συνθέσεις μέσα στο πνεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Το 1964 του αφαιρέθηκε η ελληνική υπηκοότητα, την οποία επανέκτησε το 1975 μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Το 1978 στην Εθνική Πινακοθήκη, πραγματοποιήθηκε η πρώτη αναδρομική έκθεσή του στην Ελλάδα.
Έργα
Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνουν το μνημειώδες γλυπτό που αφιερώνεται στα θύματα του ναζιστικού στρατόπεδου συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν στην Αυστρία, το μνημείο στους Ούγγρους εθελοντές του Ισπανικού Εμφύλιου στη Βουδαπέστη, το μνημείο της απελευθέρωσης στο Πετς. Πολλά άλλα έργα του κοσμούν πλατείες και κτήρια σε όλη την Ουγγαρία.
Στην Κύπρο ξεχωρίζει για το εμβληματικό άγαλμα του Αρχιεπισκόπου Μακάριου φιλοτεχνημένο το 1987 στο προεδρικό μέγαρο στη Λευκωσία. Στην Ελλάδα είναι περισσότερο γνωστός για το γλυπτό του με τη μορφή του κεφαλιού του καθηγητή Νίκου Σβορώνου που βρίσκεται στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, προς τιμήν των θυμάτων αγώνων απανταχού φοιτητών.
Το 2001, επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου, τοποθετήθηκε ανδριάντας του Αρχιεπισκόπου και Εθνάρχη Κύπρου Μακαρίου στην Αθήνα στην συνοικία των Αμπελοκήπων. Το γλυπτό, φιλοτεχνημένο σε ορείχαλκο και ύψους 3.13μ., είναι δωρεά της Ιεράς Μονής Κύκκου προς το δήμο Αθηναίων και αποτελεί αντίγραφο του ανδριάντα που βρίσκεται στο Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου.
Επίσης, μπροστά στο Δημαρχείο Αμαρουσίου Αττικής, έχει στηθεί ολόσωμο άγαλμα από ορείχαλκο του ζωγράφου Γιάννη Τσαρούχη (1910 - 1989), έργο του Μέμου Μακρή, όπου ο Τσαρούχης απεικονίζεται με φουλάρι στο λαιμό και παλέτα στο χέρι του. μικρογραφία|Χάλκινο άγαλμα στρατιώτη με αλαβέρδα, 1986. [[Έγγερ, Ουγγαρία.]] Στην Ιεράπετρα της Κρήτης στον πεζόδρομο της πόλης, βρίσκεται το γλυπτό του που απεικονίζει την κόρη του με τίτλο "Η κόρη μου η Κλειώ" (1972).Επίσης στην πλατεία των Γιάννη και Μέμου Μακρή στο νέο σχέδιο πόλης τοποθετήθηκε το άγαλμα <<οι τρεις Κόρες >>πάνω σε ψηφιδωτό της Ζιζής Λουίζας Μακρή σε αρχιτεκτονική μελέτη της Γεωργίας.Μετινίδου Τα δυο αγάλματα είναι προσφορά του Γιάννη Μακρή στην Ιεράπετρα.
Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στην Αθήνα στις 2 τα ξημερώματα της 25 προς 26 Μαΐου 1993 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Λίμνη Καπτάι
Η Λίμνη Καπτάι είναι η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στο Μπαγκλαντές. Βρίσκεται στην υποεπαρχία Καπτάι, στην επαρχία Ρανγκαμάτι της διαίρεσης Τσιταγκόνγκ. Η λίμνη δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της οικοδόμησης του φράγματος Καπτάι στο ποταμό Καρναφούλι, ως τμήμα του υδροηλεκτρικού έργου Καρναφούλι. Έχει μέσο βάθος 30 μέτρων και μέγιστο βάθος 150 μέτρων.
Ιστορία
μικρογραφία|Μια οικογενειακή επίσκεψη στη λίμνη Καπτάι. Η κατασκευή του ταμιευτήρα για το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο άρχισε το 1956 από την κυβέρνηση του ανατολικού Πακιστάν. Ως αποτέλεσμα, 220 τ.χλμ. αγροτεμαχίων στην επαρχία Ρανγκαμάτι βυθίστηκαν κάτω από το νερό και δημιούργησαν τη λίμνη. Το υδροηλεκτρικό έργο χρηματοδοτήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1962. Η International Engineering Company και η Utah International Inc. έλαβαν τη σύμβαση για την κατασκευή του φράγματος. Το φράγμα έχει μήκος 670.8 μέτρων και ύψος 54.7 μέτρων. Το φράγμα έχει 16 πύλες.
Η γη που καταπονίστηκε αποτελούσε το 40% της συνολικής καλλιεργήσιμης γης στην επαρχία. Μαζί με αυτό, 75 τ.χλμ. κρατικών δασών και 610 τ.χλμ. άλλων δασικών εκτάσεων επίσης καταποντίστηκε. Περίπου 18.000 οικογένειες με σχεδόν 100.000 άτομα συνολικά εκτοπίστηκαν. Το παλάτι του βασιλιά των Τσάκμα επίσης πλημμύρισε και σήμερα βρίσκεται κάτω από το νερό.
Βραβείο του Ιππότη της Ελευθερίας
Το Βραβείο του Ιππότη της Ελευθερίας (πολωνικά: Rycerz Wolności) είναι πολωνικό διεθνές βραβείο που απονέμεται ετησίως σε «εξαιρετικές προσωπικότητες, που προωθούν τις αξίες που εκπροσωπούσε ο Στρατηγός Κάσιμιρ Πουλάσκι: ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία». Ιδρύθηκε το 2005 και παρουσιάζεται από το The Casimir Pulaski Foundation, το οποίο είναι μια ανεξάρτητη, μη κερδοσκοπική δεξαμενή σκέψης που ειδικεύεται στην εξωτερική πολιτική και τη διεθνή ασφάλεια. Στην επιτροπή προεδρεύει ο Ζμπίγκνιεφ Πισάρσκι, ο πρόεδρος του Ιδρύματος Casimir Pulaski, ο οποίος βραβεύει τους βραβευθέντες με χειροποίητα αντίγραφα της σπάθης (πολωνικά: karabela) που χρησιμοποιούσε ο Στρατηγός Πουλάσκι. Η τελετή απονομής πραγματοποιείται κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του Φόρουμ Ασφαλείας της Βαρσοβίας και το βραβείο θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα βραβεία της πολωνικής εξωτερικής πολιτικής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Λίμνη Καπτάι
Οικολογική κατάσταση
Η οικολογική καταστροφή της λίμνης αξιολογήθηκε πρόσφατα. Η αξιολόγηση δείχνει ότι η ρύπανση των υδάτων λόγω της χρήσης λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων γύρω από τη λίμνη επηρεάζουν τη ζωή στο νερό. Το 1966, το μερίδιο των μεγάλων ψαριών στη συνολική παραγωγή ψαριών ήταν 78%, ενώ το 1993 είχε μειωθεί κατακόρυφα στο 2%. Επίσης, πάνω από πέντε τόνοι ανθρώπινων περιττωμάτων και άλλα απόβλητα εκβάλλουν στη λίμνη κάθε μέρα, σύμφωνα με αναφορές. Το 85% του πληθυσμού που ζει γύρω από τη λίμνη εξαρτάται από το νερό για πόση, μαγείρεμα, πλύσιμο και μπάνιο. Έτσι οι κίνδυνοι που ενέχει η λίμνη για την υγεία έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.
Βραβείο του Ιππότη της Ελευθερίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικά βραβεία Κατηγορία:Βραβεία ελεύθερης έκφρασης Κατηγορία:Ευρωπαϊκά βραβεία ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Λίμνη Καπτάι
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπανγκλαντές
Καλή Καλό
Η Καλλιόπη Δαμβέργη, γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Καλή Καλό, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου.
Η Καλλιόπη γεννήθηκε στην Αθήνα (στις 20 Δεκεμβρίου του 1926), αλλά όλη η καταγωγή της είναι από το Ρέθυμνο. Μητέρα της ήταν η Χρύσα, κόρη του στρατηγού Γ. Καλοχριστιανάκη, υπασπιστή του Βενιζέλου, επίσης ηθοποιός και μια χειραφετημένη για την εποχή γυναίκα. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Δαμβέργης, της οικογένειας των φαρμακοβιομηχάνων.
Σταδιοδρομία
Η πρώτη παρουσία της Καλής σε θεατρική παράσταση ήταν σε ηλικία μόλις τριών ετών, στη Δασκαλίτσα του Ντάριο Νικκοντέμι, μετά από απόφαση της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο θέατρο της οποίας έπαιζε η μητέρα της. Ο πρώτος πραγματικός της ρόλος όμως ήταν σε ηλικία 5 ετών, ειδικά γραμμένος για αυτή από τον Σπύρο Μελά στο έργο του Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται, όπου σημείωσε μεγάλη επιτυχία παίζοντας δίπλα στον Βασίλη Λογοθετίδη και στο ζεύγος Μουσούρη στο θέατρο «Αλίκη». Τόση ήταν η επιτυχία, ώστε ο Αττίκ έστειλε τον διευθυντή της «Μάντρας» του, Χρ. Δημητρόπουλο, να ζητήσει από τη μητέρα της συνεργασία. Και όταν αυτή έδωσε τη συγκατάθεσή της, εκείνος έγραψε της «Μπέμπας» τραγούδια και παρλάτες, τη δίδαξε ηθοποιία, της έδωσε το ψευδώνυμο «Καλή Καλό» και την εμφάνισε σε παραστάσεις του. Παράλληλα, μαθήτευε επί πολλά χρόνια στη σχολή κλασικού μπαλέτου του Βασιλικού (σήμερα Εθνικού) Θεάτρου και άλλες. Σχηματιζόταν έτσι μια εικόνα της ως παιδιού-θαύματος, κάτι σαν τη Σίρλεϊ Τεμπλ της Ελλάδας, ωστόσο το διαζύγιο της μητέρας της και ο πόλεμος με την Κατοχή διέκοψαν αυτή την εξέλιξη, καθώς μητέρα και κόρη άρχισαν να περιοδεύουν με «μπουλούκια» στην επαρχία για την επιβίωσή τους. Η μεταπολεμική ένταξή της στο ΚΚΕ οδήγησε στη σύλληψή της το 1947 από το θέατρο, ενώ εμφανιζόταν στην επιθεώρηση «Το παρδαλό κατσίκι», και στον εκτοπισμό της επί εξάμηνο στην Ικαρία.
Μετά την επιστροφή από την εξορία, που συμπίπτει με την ενηλικίωσή της, η Καλή Καλό δημιούργησε τον δικό της θίασο (1950) και ερμήνευσε ρόλους σε όλα τα είδη του θεάτρου, δηλαδή βαριετέ, επιθεώρηση, οπερέτα, ελεύθερο θέατρο, και πρόζα. Συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τους Μινωτή, Κυβέλη, Μιράντα Μυράτ, Κατράκη, Τραϊφόρο, Χριστόφορο Νέζερ, Αυλωνίτη, Μαυρέα, Κοκκίνη, Σταυρίδη, Καλουτά, Ρένα Ντορ και Ρένα Βλαχοπούλου. Επίσης πρωταγωνίστησε στο Εθνικό Θέατρο και στο ΚΘΒΕ, παίζοντας έργα των Μπρεχτ, Πιραντέλλο και άλλων. Το γεγονός ωστόσο ότι δεν την ενδιέφερε ο κινηματογράφος, κι έτσι έπαιξε μόνο σε 4 κινηματογραφικές ταινίες, συνετέλεσε στο να είναι σχεδόν άγνωστη στις νεότερες γενεές. Στο τέλος της σταδιοδρομίας της εμφανίσθηκε και σε λίγες τηλεοπτικές σειρές.
Εκτός από τη θεατρική της σταδιοδρομία, η Καλό έμαθε μόνη της ξένες γλώσσες και ακολούθησε πανεπιστημιακές σπουδές στην παιδοψυχολογία στη Λωζάνη, και πιο συγκεκριμένα στα συστήματα των Μοντεσσόρι, Ντεκρολύ και Πεσταλότσι. Είναι, μάλιστα, δημιουργός των «Πρότυπων Εκπαιδευτηρίων Καλής Δαμβέργη».
Συγγραφικό έργο
Το 1998 η Καλή Καλό δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της, με τον τίτλο Όσα δεν πήρε ο άνεμος και υπότιτλο «Η αυτοβιογραφία μιας θεατρίνας» (εκδ. Άγρα, 275 σελ.). Το βιβλίο αναμνήσεων με τίτλο Περίπατος ψυχής στην Αθήνα του κάποτε... του τώρα... του τότε... (Εκδ. Οίκος Α.Α. Λιβάνη, 95 σελ.) κυκλοφόρησε το 2011.
Προσωπική ζωή
Η ηθοποιός πραγματοποίησε τρεις γάμους: Τον πρώτο ανήλικη, το 1945, με τον φοιτητή τότε της Σχολής Ικάρων Γιώργο Μαμαλάκη, που σκοτώθηκε ένα έτος αργότερα, προτού γεννηθεί η κόρη τους Γιούλη. Το 1957 παντρεύτηκε τον Δημήτρη Βαλμά, τον οποίο είχε γνωρίσει σε περιοδεία στη Σύρο, και με τον οποίο έζησαν στη Θεσσαλονίκη (το εκεί «Στρατιωτικό Θέατρο» τώρα φέρει το όνομά της). Τέλος, από το 1959 έως το 1979 ήταν παντρεμένη με τον πλοίαρχο Κώστα Καρανικόλα, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Χρήστο. Αλλά σε ηλικία 13 ετών ο Χρήστος τραυματίσθηκε σοβαρά από έκρηξη σε πείραμα χημείας και, παρά το ότι η μητέρα του ξόδεψε όλη της την περιουσία για να θεραπευθεί, απεβίωσε το 1988, σε ηλικία 27 ετών. Για χρόνια μετά την απώλεια του γιου της, η ηθοποιός είχε αποτραβηχτεί στην Αστυπάλαια.
Από τις προσωπικότητες που την «κράτησαν στα γόνατά τους» μωρό (Κώστας Βάρναλης, Γεώργιος Παππάς, Λιλή Ιακωβίδου, Βεάκης, Λουντέμης, Παντελής Χορν κ.ά.), η Καλή Καλό διατήρησε στενή γνωριμία και φιλία με τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο μέχρι τον θάνατό του.
Γνωριμία με Ζαχαριάδη
Για τη γνωριμία της με τον Ν. Ζαχαριάδη είχε πει: "Είχε έρθει από την εξορία στην Ελλάδα για να δει τους συντρόφους του. Μαζευτήκαμε όλοι με την κομμουνιστική ομάδα του Θεάτρου. Εγώ θα ήμουν 17 ετών τότε. Μπαίνει μέσα, σηκώθηκαν όλοι, χειροκρότημα. Κάτι λέει, φεύγει, όρθιοι πάλι, χειροκρότημα. Ξανάρχεται, το ίδιο! Αυτό θα έγινε άλλες πέντε-έξι φορές. Με την παιδική μου αφέλεια, όταν μας έδωσε τον λόγο, σήκωσα πρώτη-πρώτη το χέρι. «Σ' ακούμε, συντρόφισσα» μου κάνει. Λέω: «Σύντροφε Ζαχαριάδη, μπαίνεις-βγαίνεις, ξαναμπαίνεις-ξαναβγαίνεις και σηκωνόμαστε όλοι και χειροκροτάμε. Γιατί να γίνεται αυτό, μία φορά καλά δεν είναι;». Τα έχασε προς στιγμήν ο άνθρωπος και μου απάντησε ήπια: «Σωστό! Κοίτα, μικρή συντρόφισσα, άμα θες, εσύ μην το κάνεις». Οι άλλοι, όμως, οι σκληροπυρηνικοί κομμουνιστές, φώναζαν: «Διαγραφή! Έξω γρήγορα!». Με πιάνει ένα κλάμα και πάω κάτω στο υπόγειο και βρίσκω τον καθοδηγητή μου, τον μπαρμπα-Λυκούρη, θεός σχωρέστον. «Μη μου κλαις» μου κάνει. Και συνεχίζει: «Θέλεις να είσαι καλός κομμουνιστής; Θα είσαι "βλέπε - άκου - σώπα"». «Και πώς θα λέμε τη γνώμη μας;» τον ξαναρωτάω. «Μόνο εκεί όπου χρειάζεται» ήταν η απάντησή του."
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κοσμολογική σταθερά
Η κοσμολογική σταθερά (συνήθως συμβολίζεται με κεφαλαίο Λ) προτάθηκε από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν ως μια τροποποίηση της αρχικής του θεωρίας της γενικής σχετικότητας ώστε να επιτύχει ένα στατικό σύμπαν. Μετά την ανακάλυψη από τον Χαμπλ της ερυθράς μετατόπισης του φάσματος των γαλαξιών (νόμος του Χαμπλ) και την εισαγωγή της αντίληψης του διαστελλόμενου σύμπαντος, ο Αϊνστάιν εγκατέλειψε την ιδέα. Ωστόσο, η ανακάλυψη της επιτάχυνσης της κοσμικής διαστολής κατά την δεκαετία του 1990 έχει ανανεώσει το ενδιαφέρον γύρω από την κοσμολογική σταθερά.
Η εξίσωση
Η κοσμολογική σταθερά Λ εμφανίζεται στις τροποποιημένες πεδιακές εξισώσεις της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν στη μορφή όπου τα R και g αφορούν στη δομή του χωρόχρονου, το T αφορά στην επίδραση της ύλης και του ενεργειακού περιεχομένου (που επηρεάζει τη δομή του χωρόχρονου), και G και c είναι παράγοντες μετατροπής (παγκόσμιες σταθερές) που προκύπτουν από τη χρήση παραδοσιακών μονάδων μέτρησης. Όταν το Λ ισούται με το μηδέν, οι εξισώσεις ανάγονται στις αρχικές πεδιακές εξισώσεις της γενικής σχετικότητας. Όταν το T είναι μηδέν, οι πεδιακές εξισώσεις περιγράφουν τον κενό χώρο. Αστρονομικές παρατηρήσεις υποδεικνύουν ότι η σταθερά δεν μπορεί να υπερβαίνει την τιμή 10-46 km-2.
Η κοσμολογική σταθερά έχει την ίδια επίδραση που θα είχε μια ενδογενής ενεργειακή πυκνότητα του κενού, ρκενού (και η αντίστοιχή της πίεση). Στα πλαίσια αυτά ορίζεται συχνά με έναν παράγοντα αναλογίας 8π: Λ = 8πρκενού, όπου ακολουθούνται οι σύγχρονες συμβάσεις μονάδων μέτρησης της γενικής σχετικότητας (διαφορετικά εμφανίζονται επίσης παράγοντες G και c). Είναι συνηθισμένο να αναφέρονται απευθείας οι τιμές της ενεργειακής πυκνότητας, μολονότι αναφέρεται κανείς ονομαστικά σε "κοσμολογική σταθερά".
Ενεργειακή πυκνότητα
Αντί της ίδιας της κοσμολογικής σταθεράς, οι κοσμολόγοι συχνά αναφέρουν τον λόγο της ενεργειακής πυκνότητας που οφείλεται στην κοσμολογική σταθερά προς την τρέχουσα κρίσιμη πυκνότητα του σύμπαντος. Ο λόγος αυτός συνήθως καλείται. Σε ένα επίπεδο σύμπαν το αντιστοιχεί στο κλάσμα της ενεργειακής πυκνότητας του Σύμπαντος που συσχετίζεται με την κοσμολογική σταθερά. Ο ορισμός αυτός είναι συνυφασμένος με την κρίσιμη πυκνότητα της τρέχουσας κοσμολογικής εποχής: η κρίσιμη πυκνότητα αλλάζει με τον κοσμολογικό χρόνο, αλλά η ενεργειακή πυκνότητα λόγω κοσμολογικής σταθεράς παραμένει αμετάβλητη καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας του σύμπαντος.
Γενική Σχετικότητα
Ο Αϊνστάιν συμπεριέλαβε την κοσμολογική σταθερά ως όρο στις πεδιακές εξισώσεις του για την γενική σχετικότητα διότι δεν ήταν ικανοποιημένος με το γεγονός ότι οι αρχικές εξισώσεις του δεν επέτρεπαν, εμφανώς, ως λύση ένα στατικό σύμπαν: η βαρύτητα, όντας πάντοτε ελκτική, θα οδηγούσε σε συστολή ένα σύμπαν το οποίο αρχικά βρίσκεται σε δυναμική ισορροπία. Για να αντισταθμίσει αυτή την δυνατότητα, ο Αϊνστάιν εισήγαγε την κοσμολογική σταθερά. Ωστόσο, λίγο καιρό αφότου ο Αϊνστάιν ανέπτυξε την στατική του θεωρία, παρατηρήσεις από τον Έντγουιν Χαμπλ υπέδειξαν ότι το σύμπαν φαίνεται να διαστέλλεται· κάτι τέτοιο ήταν συμβατό με μια κοσμολογική λύση των αρχικών εξισώσεων της γενικής σχετικότητας η οποία είχε ανακαλυφθεί από τον Ρώσο μαθηματικό Αλεξάντρ Φρίντμαν.
Θεωρείται σήμερα ότι η προσθήκη της κοσμολογικής σταθεράς στις εξισώσεις του Αϊνστάιν δεν οδηγεί σε ένα στατικό σύμπαν σε ισορροπία διότι η ισορροπία είναι ασταθής: αν το σύμπαν διαστέλλεται ελαφρά, τότε η διαστολή του απελευθερώνει ενέργεια κενού, που οδηγεί σε περαιτέρω διαστολή. Παρομοίως, ένα σύμπαν που συστέλλεται ελαφρά θα εξακολουθήσει να συστέλλεται. Αυτού του είδους οι μικρές αποκλίσεις από την ισορροπία είναι αναπόφευκτες, λόγω της ανομοιογενούς κατανομής της ύλης στο σύμπαν.
Η άρνηση από τον Αϊνστάιν και η επανερμήνευση
Εφόσον δεν φαινόταν πλέον να εξυπηρετεί σε κάτι, ο Αϊνστάιν εγκατέλειψε την κοσμολογική σταθερά και την αποκάλεσε "το μεγαλύτερο λάθος" της ζωής του. (Πιθανόν αναφερόταν στην μεθοδολογία του παρά στην ίδια τη σταθερά). Κατά ειρωνικό τρόπο, η κοσμολογική σταθερά προσελκύει ακόμη ενδιαφέρον, καθώς παρατηρήσεις που έγιναν προς το τέλος της δεκαετίας 1990 και που αφορούσαν τη συσχέτιση απόστασης-ερυθρής μετατόπισης του φάσματος υποδεικνύουν ότι η διαστολή του σύμπαντος είναι επιταχυνόμενη. Όταν συνδυαστούν με μετρήσεις της μικροκυματικής ακτινοβολίας κοσμικού υποβάθρου, υποδηλώνουν μια τιμή του, ένα αποτέλεσμα που υποστηρίζεται και βελτιώνεται από πιο πρόσφατες μετρήσεις. Υπάρχουν άλλες πιθανές αιτίες για ένα επιταχυνόμενο σύμπαν, όπως η πεμπτουσία, αλλά η κοσμολογική σταθερά είναι από τις περισσότερες απόψεις η πιο οικονομική λύση. Επομένως, το καθιερωμένο μοντέλο της κοσμολογίας, το Μοντέλο Lambda-CDM, συμπεριλαμβάνει την κοσμολογική σταθερά, που έχει μετρηθεί ότι είναι της τάξης των 10-35s-2, ή 10-47GeV4, ή 10-29g/cm3, ή περίπου 10-120 σε ανηγμένες μονάδες Πλανκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία Κατηγορία:Γενική σχετικότητα Κατηγορία:Θεωρίες βαρύτητας Κατηγορία:Άλμπερτ Αϊνστάιν Κατηγορία:Μεγάλη Έκρηξη
Αντίοχος Ευαγγελάτος
Ο Αντίοχος-Γεράσιμος Ευαγγελάτος (23 Δεκεμβρίου 1902 - 17 Δεκεμβρίου 1981) ήταν Έλληνας μουσουργός και αρχιμουσικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ληξούρι στη Κεφαλλονιά στις 23 Δεκεμβρίου 1902 και ήταν γιος του δημοδιδάσκαλου Διονυσίου Ευαγγελάτου του Σπυρίδωνος και της Μαργέτας Λιβιεράτου του Αντωνίου. Τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διπλωματούχος του κρατικού Ωδείου της Λειψίας. Είχε σπουδάσει επίσης φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Υπήρξε μαθητής του μεγάλου αρχιμουσικού Felix Weingartner στη Βασιλεία της Ελβετίας.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ανέλαβε καθηγητής και στη συνέχεια καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Ωδείου στη μακρά περίοδο 1933-1974, αρχιμουσικός της Εθνικής Λυρικής Σκηνής επίσης σε μακρά περίοδο από το 1940 μέχρι το 1972 και ακόμη μουσικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (1954-1959). Θεωρείται ο δημιουργός του Τρίτου Προγράμματος της σημερινής ΕΡΤ.
Στο έργο του περιλαμβάνονται πολλές συνθέσεις συμφωνικών έργων, μουσικής δωματίου, καθώς και σκηνική μουσική για αρχαίες τραγωδίες. Ως Αρχιμουσικός είχε διευθύνει όλες τις ελληνικές αλλά και πολλές ξένες ορχήστρες. Υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής, καθώς και της Εφορείας της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων. Υπήρξε επίσης μέλος κριτικών επιτροπών σε Διεθνείς Μουσικούς διαγωνισμούς όπως στη Βαρκελώνη, Γενεύη, Τεργέστη, Βουκουρέστι, Σόφια και Μόσχα.
Γιος του ήταν ο Σπύρος Ευαγγελάτος. Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Δεκεμβρίου του 1981. Έναν χρόνο μετά το θάνατό του εκδόθηκε το βιβλίο του Γιώργου Λεωτσάκου Αντίοχος Ευαγγελάτος, όπου παρουσιάζεται το έργο του μουσουργού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Στεπόκιρκος
Ο Στεπόκιρκος είναι είδος ημερόβιου αρπακτικού πτηνού που απαντά και στον ελλαδικό χώρο, ένα από τα μέλη της ομάδας των κίρκων. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Circus macrourus και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Η λατινική λέξη macrourus είναι ελληνική και σημαίνει «αυτός που έχει μακριά ουρά».
Η αγγλική λέξη pallid στην ονομασία του είδους (Pallid Harrier), είναι λατινική: pallid<pallidus = χλωμός, αχνός, ξεθωριασμένος. Άλλωστε, ονομάζεται και Pale Harrier (βλ. αγγλικό λήμμα).
Γεωγραφική κατανομή
thumb|left|300px| Χάρτης εξάπλωσης του είδους Circus macrourus. Πράσινο σκούρο: Μόνιμος κάτοικος (επιδημητικός), Πράσινο ανοικτό: Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Μπλε: Περιοχές διαχείμασης (σημ. Ο χάρτης είναι ανακριβής σε κάποιες περιοχές της Αφρικής και της Ασίας)
Ο στεπόκιρκος έχει μία ευρεία περιοχή εξάπλωσης στον Παλαιό Κόσμο, με τα δυτικά όρια στην αφρικανική ακτή στο γεωγραφικό πλάτος της Σενεγάλης, στην Ιταλία και την Τυνησία και τα ανατολικά στην περιοχή της ινδοκίνας. Το βόρειο όριο της κατανομής βρίσκεται στη Ρωσία και τη ΒΔ. Μογγολία, ενώ το νότιο όριο εκτείνεται μέχρι τη Νότιο Αφρική.
Περιοχές αναπαραγωγής
Ο στεπόκιρκος είναι μεταναστευτικό είδος, που απαντά ως μόνιμος (επιδημητικός) κάτοικος σε ελάχιστες περιοχές, ενώ αντίθετα στις περισσότερες, απαντά ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, διαχειμάζων και μεταναστευτικός. Οι περιοχές αναπαραγωγής βρίσκονται στην Ευρασία όπου, είτε παραμένει μόνιμα όλο το έτος (Κριμαία, περιοχές του Καυκάσου και της Κασπίας) είτε έρχεται τα καλοκαίρια, σε μια ζώνη που εκτείνεται από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Ρωσία και, δια μέσου της Σιβηρίας, καταλήγει στα Αλτάι, τη ΒΔ Κίνα και τη ΒΔ Μογγολία.
Περιοχές διαχείμασης
Στην Αφρική, όπου και διαχειμάζει μεγάλος όγκος του παγκόσμιου πληθυσμού, οι περιοχές εκτείνονται από τη Μαυριτανία, τη Σενεγάλη και τη Γουινέα στα δυτικά και, μέσω μίας μεγάλης ζώνης παράλληλης με τον ισημερινό, φθάνουν στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας, στην Ερυθραία και τη Σομαλία. Προς νότον, οι περιοχές διαχείμασης φθάνουν μέχρι τη Μποτσουάνα και τη Νότια Αφρική.
Στην Ελλάδα, ο στεπόκιρκος περνάει κατά τις δύο μεταναστεύσεις, χωρίς να φωλιάζει. Λίγα μόνον άτομα ξεχειμωνιάζουν στα βόρεια της χώρας.
Μεταναστευτικές οδοί
Η φθινοπωρινή αποδημία του στεπόκιρκου στην Ευρώπη ξεκινάει από τα μέσα Σεπτεμβρίου και διαρκεί μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου, ενώ η εαρινή αποδημία αρχίζει στα μέσα Μαρτίου και διαρκεί μέχρι τις αρχές Απριλίου.
Τυχαία, περιπλανώμενα άτομα έχουν παρατηρηθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εκεί όπου δεν αναπαράγεται ούτε μεταναστεύει το είδος, όπως στην Ισπανία, το Βέλγιο, την Ισλανδία, κ.α., αλλά και στην Ιαπωνία ή το Λεσότο.
Στην Ελλάδα, τα πρώτα πουλιά φθάνουν στις αρχές Απριλίου και φεύγουν νωρίς τον Οκτώβριο.
Βιότοπος
Ο στεπόκιρκος συχνάζει σε ημι-ερήμους και στέπες έως τα 2.000 μέτρα, ενώ οι προτιμώμενες περιοχές ωοτοκίας, είναι τα λιβάδια κοντά σε μικρά ποτάμια και λίμνες, αν και έχει βρεθεί επίσης να αναπαράγεται σε αγροτικές περιοχές, τουλάχιστον εκεί όπου η γεωργία δεν είναι εντατική (Terraube et al. 2009). Μια μικρή μειοψηφία των πληθυσμών ζει στα αρκτικά δάση και τις δασικές ζώνες στην τούνδρα, βόρεια από την κύρια περιοχή αναπαραγωγής (Kuznetsov 1994?. Morozov litt 1999), όπου φωλιάζει σε ξέφωτα και άλλους ανοικτούς χώρους (Galushin et al 2003).
Μπορεί να φωλιάσει μέχρι και στα 1200 μέτρα, ενώ έχει παρατηρηθεί να διαβαίνει, κατά τον χειμώνα, στα Ιμαλάια μέχρι τα 3000 μέτρα και, στην Αφρική μέχρι τα 4000 μέτρα. Πάντως, διαφέρει από τους άλλους κίρκους, στο ότι προτιμάει πιο ξηρά ενδιαιτήματα.
Μορφολογία
thumb|right|300px|Θηλυκός στεπόκιρκος εν πτήσει
Ο στεπόκιρκος είναι ένας μετρίου μεγέθους ευρωπαϊκός κίρκος, ίσος ή ελαφρά μικρότερος από τον λιβαδόκιρκο. Όπως και οι άλλοι κίρκοι εμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό.
Το αρσενικό είναι υπόλευκο γκρι στο πάνω μέρος και λευκό στο κάτω, με στενές μαύρες άκρες στις πτέρυγες (πρωτεύοντα ερετικά). Διαφέρει από το βαλτόκιρκο στο μικρότερο μέγεθος, τις στενότερες πτέρυγες και, τον αχνότερο χρωματισμό στα ακροπτερύγια.
Το θηλυκό είναι καφέ στην άνω επιφάνεια, με λευκά ανώτερα καλυπτήρια ουράς. Η κάτω επιφάνεια του σώματος είναι ανοιχτόχρωμη καφετί με σκουρόχρωμες καφέ ραβδώσεις. Είναι πολύ παρόμοιο με τον θηλυκό λιβαδόκιρκο, αλλά έχει πιο σκούρα και πιο ομοιόμορφα δευτερεύοντα ερετικά στην κάτω επιφάνεια. Το θηλυκό και τα νεαρά άτομα είναι σχεδόν απαράλλακτα με τα θηλυκά του βαλτόκιρκου, αλλά έχουν λιγότερο λευκό χρώμα στο ουροπύγιο.
Πτήση
Ο στεπόκιρκος, κατά την πτήση, έχει το χαρακτηριστικό πέταγμα των κίρκων, πετάει δηλαδή χαμηλά πάνω από το έδαφος, με τις πτέρυγες ανορθωμένες σε σχήμα V. Μοιάζει πολύ με το βαλτόκιρκο στο πέταγμα και τις συνήθειες, ιδιαίτερα τα θηλυκά. Το πέταγμά του είναι πολύ «ανάλαφρο» και, θυμίζει εκείνο του γλάρου.
Τροφή
Οι στεπόκιρκοι κυνηγούν κυρίως μικρά θηλαστικά, όπως τα λέμινγκς στη στέπα, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, σκίουρους εδάφους (susliks), χάμστερς και μυγαλές (shrews). Ένα άλλο μέρος του φάσματος της τροφής, καλύπτουν μικρά στρουθιόμορφα, όπως κορυδαλλοί (Alaudidae), πετρόκλες (Oenanthe), σκαλίδρες και κελάδες (Anthus). Τα μεγάλα θηλυκά είναι σε θέση, επίσης, να επιτεθούν σε ενήλικες πάπιες (Anatidae) ή ουρόγαλους (Tetraoninae) ειδικά στα χειμαδιά. Τέλος, περιστασιακά, τρώει και σαύρες ή έντομα.