cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Django: Ο Τιμωρός
Πλοκή
Αφού μαζεύουν αρκετές επικηρύξεις κατά τη διάρκεια του χειμώνα, οι Σουλτζ και Τζάνγκο επιβεβαιώνουν ότι ο ιδιοκτήτης της Μπρουμχίλντα είναι ο Κάλβιν Κάντι, ένας γοητευτικός αλλά βάναυσος ιδιοκτήτης φυτείας. Στη φυτεία του Κάντι, την Κάντιλαντ, μερικοί από τους σκλάβους του προπονούνται να παλεύουν μέχρι θανάτου. Ο Σουλτζ και ο Τζάνγκο καταστρώνουν ένα σχέδιο να πάρουν τη Μπρουμχίλντα, υποδυόμενοι πιθανούς αγοραστές ενός σκλάβου παλαιστή. Ο Σουλτζ συστήνει τον Τζάνγκο ως ελεύθερο άνδρα και ειδικό στην πάλη. Ο Κάντι και ο Σουλτζ συμφωνούν να αγοράσει ο Σουλτζ έναν παλαιστή για 12.000 δολάρια. Ο Σουλτζ προσφέρεται να αγοράσει τη Μπρουμχίλντα, ισχυριζόμενος ότι θα τον βοηθήσει να ξεχάσει τη νοσταλγία του για την πατρίδα του, καθώς η Μπρουμχίλντα μιλάει γερμανικά.
Ο Τζάνγκο κινεί τις υποψίες του σκλάβου υπηρέτη του Κάντι, του Στίβεν, ο οποίος καταλαβαίνει ότι ο Τζάνγκο και η Μπρουμχίλντα γνωρίζονται και ότι η πώληση του παλαιστή είναι απλώς μια δικαιολογία. Πληροφορεί τον Κάντι, ο οποίος γνωρίζοντας τι συμβαίνει, απαιτεί τα 12.000 δολάρια για τη Μπρουμχίλντα, αλλιώς θα τη σκοτώσει. Ο Σουλτζ δέχεται να την αγοράσει προκειμένου να της σώσει τη ζωή. Ωστόσο, αργότερα εκνευρισμένος από την ταπεινωτική συμπεριφορά του Κάντι, ο Σουλτζ τον σκοτώνει αφού επιβεβαιώνει την αγορά και την ελευθερία της Μπρουμχίλντα. Ο Σουλτζ πυροβολείται από τους άνδρες του Κάντι, οι οποίοι στη συνέχεια επιχειρούν να σκοτώσουν τον Τζάνγκο. Ο Τζάνγκο σκοτώνει αρκετούς από τους άνδρες του Κάντι αλλά τελικά παραδίνεται όταν ο Στίβεν απειλεί να σκοτώσει τη Μπρουμχίλντα. Ως τιμωρία, ο Στίβεν προτείνει ο Τζάνγκο να σταλθεί σε ένα ορυχείο και να εργαστεί μέχρι θανάτου. Στο δρόμο για το ορυχείο, ο Τζάνγκο πείθει τους οδηγούς ότι είναι κυνηγός επικηρυγμένων. Μόλις τον ελευθερώνουν, τους σκοτώνει, παίρνει το δυναμίτη του και πηγαίνει πίσω στην Κάντιλαντ.
Στην Κάντιλαντ, ο Τζάνγκο ανακαλύπτει το πτώμα του Σουλτζ και παίρνει τη βεβαίωση της ελευθερίας που υπέγραψε ο Κάντι για τη Μπρουμχίλντα. Όταν οι άντρες του Καντι, οι υπηρέτες και η αδερφή του επιστρέφουν στο σπίτι από την κηδεία του Κάντι, ο Τζάνγκο αποκαλύπτει τον εαυτό του. Σκοτώνει τους άνδρες του Κάντι και την αδερφή του, και ελευθερώνει τους σκλάβους εκτός από τον Στίβεν, τον οποίο πυροβολεί στο γόνατο. Έχοντας τοποθετήσει το δυναμίτη στο σπίτι, ανάβει το φυτίλι και φεύγει. Ο Τζάνγκο και η Μπρουμχίλντα παρακολουθούν από απόσταση καθώς το σπίτι εκρήγνυται και καλπάζουν μακριά ενώ αυτό καίγεται.
Ανάπτυξη
Η ανάπτυξη για την ταινία Django: Ο Τιμωρός ξεκίνησε το 2007, όταν ο Κουέντιν Ταραντίνο, μιλώντας στην εφημερίδα "The Daily Telegraph" είπε μια ιδέα που είχε για ένα είδος σπαγγέτι γουέστερν που διαδραματίζεται στο Νότο της Αμερικής, δηλώνοντας ότι ήθελε να κάνει ταινίες που αντιμετωπίζουν το τρομακτικό παρελθόν της Αμερικής με τη σκλαβιά και τέτοια πράγματα αλλά να τα κάνει σαν σπαγγέτι γουέστερν και όχι σαν μεγάλες σοβαρές ταινίες. Στις 2 Μαΐου 2011, επιβεβαιώθηκε ο τίτλος της ταινίας Django Unchained. Ο Ταραντίνο ολοκλήρωσε το σενάριο τον Απρίλιο του 2011 και το παρέδωσε στην τελική του μορφή στο στούντιο The Weinstein Company. Το Django: Ο Τιμωρός θα είναι η πρώτη ταινία του Ταραντίνο που το μοντάζ δεν θα επιμεληθεί η Σάλι Μένκε, καθώς απεβίωσε το 2010. Το μοντάζ θα κάνει ο Φρεντ Ράσκιν, ο οποίος εργάστηκε ως βοηθός μοντέρ σε προηγούμενες ταινίες του Ταραντίνο.
Κάστινγκ
Είχε αρχικά ανακοινωθεί ότι ο Γουίλ Σμιθ ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο του Τζάνγκο, αλλά τελικά ο ρόλος κατέληξε στον Τζέιμι Φοξ και για το ρόλο του Κάλβιν Κάντι φημολογούνταν ο Φράνκο Νέρο, πριν δοθεί στον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Ο Κέβιν Κόστνερ ήταν σε διαπραγματεύσεις για το ρόλο του Άσου Σπεκ αλλά αποχώρησε λόγω άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων. Το ρόλο τελικά πήρε ο Κερτ Ράσελ, αλλά και ο ίδιος αργότερα αποχώρησε από την ταινία. Ο Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ ανακοίνωσε ότι δεν θα μπορέσει να πρωταγωνιστήσει στην ταινία λόγω της δέσμευσής του στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Ο Γκόρντον-Λέβιτ δήλωσε "Θα το ήθελα, θα ήθελα τρελά να το κάνω. Είναι ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες".
Box office
Με προϋπολογισμό 100.000.000 δολάρια, η ταινία Django: Ο Τιμωρός έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 30,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 162,8 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 263,2 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 426 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κουέντιν Ταραντίνο Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Λουιζιάνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ουαϊόμινγκ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κουέντιν Ταραντίνο Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Τάγμα της Αγίας Άννας
Το Τάγμα της Αγίας Άννας (ρωσικά: Орден Святой Анны) ήταν τάγμα ιπποτών, αρχικά της επαρχίας του Χόλσταϊν και έπειτα της Ρωσίας που ιδρύθηκε από τον Κάρολο Φρειδερίκο, δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττροπ στις 14 Φεβρουαρίου του 1735, προς τιμή της συζύγου του, Άννα Πετρόβνα, μεγάλης δούκισσας της Ρωσίας, κόρη του Πέτρου Α' της Ρωσίας. Το ρητό του Τάγματος ήταν «Amantibus Justitiam, Pietatem, Fidem» («για αυτούς που αγαπούν τη δικαιοσύνη, την ευσέβεια, και την πίστη»). Το τάγμα εόρταζε στις 3 Φεβρουαρίου.
Η ιστορία του τάγματος
Το τάγμα αρχικά είχε μόνο έναν βαθμό και ονομαζόταν «Τάγμα της Άννας». Το καταστατικό του τάγματος φέρει το έτος 1735 με μοναδικό μετάλλιο έναν σταυρό με κόκκινος σμάλτο που στο κέντρο του σταυρού είχε την εικόνα της Αγίας Άννας και στην αντίστροφη όψη τα αρχικά «A.I.P.F.» (λατ. «"Anna Imperatoris Petri Filia"», δηλ. «Άννα, κόρη αυτοκράτορα Πέτρου»).
Τα μέλη του τάγματος του Αγίου Αντρέα καθώς και οι πρίγκιπες της αυτοκρατορίας, λάμβαναν ταυτόχρονα και το μετάλλιο του τάγματος της Αγίας Άννας, 1ου βαθμού. Η αρχηγία του τάγματος ήταν κληρονομικό προνόμιο του αυτοκράτορας.
Περιγραφή
Το μετάλλιο του Τάγματος της Αγίας Άννας είχε τέσσερις βαθμούς.
Βιβλιογραφία
Alan W. Hazelton, The Russian Imperial Orders; New York: The American Numismatic Society, 1932 (Numismatic Notes and Monograms, No. 51).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αννας
Διάλεκτος της Βαρσοβίας
μικρογραφία|370x370εσ| Μια μπάντα του δρόμου που παίζει λαϊκή μουσική της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια του [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου]] Η διάλεκτος της Βαρσοβίας (τυπικά πολωνικά: gwara warszawska), ή διάλεκτος της Μασοβίας, είναι μια τοπική διάλεκτος της πολωνικής γλώσσας με επίκεντρο τη Βαρσοβία. Η διάλεκτος εξελίχθηκε μέχρι το 18ο αιώνα, υπό αξιοσημείωτη επιρροή πολλών γλωσσών που ομιλούνταν στην πόλη της Βαρσοβίας. Μετά την καταστροφή της Βαρσοβίας ύστερα από την Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944, η διάλεκτος της Βαρσοβίας βρίσκεται σε παρακμή. Εκτιμάται ότι στη σύγχρονη εποχή είναι σχεδόν εξαφανισμένη ως μητρική γλώσσα και διατηρείται κυρίως σε λογοτεχνικά έργα.
Ταξινόμηση
Η διάλεκτος της Βαρσοβίας αποτελείται κυρίως από το υπόστρωμα της πολωνικής γλώσσας, με αξιοσημείωτες (κυρίως λεξικές) επιρροές από τη μασοβική διάλεκτο της πολωνικής, καθώς και των ρωσικών, γερμανικών, γίντις και άλλων γλωσσών.
Η διάλεκτος αποτελούταν από μια ποικιλία διαφορετικών κατηγοριών διαλέκτων: η γλώσσα των προαστίων διέφερε από τη γλώσσα του κέντρου της πόλης και κάθε επαγγελματική ομάδα χρησιμοποίησε τη δική της εκδοχή της διαλέκτου, ελαφρώς διαφορετική από τις άλλες. Είναι επομένως δύσκολο να αναφερθεί η ακριβής ταξινόμηση.
Γεωγραφική κατανομή
Η διάλεκτος ομιλήθηκε αρχικά μέσα και γύρω από τη Βαρσοβία της Πολωνίας. Μετά το 1944 διαλύθηκε καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι της Βαρσοβίας είτε σκοτώθηκαν στην Εξέγερση της Βαρσοβίας είτε επανεγκαταστάθηκαν σε άλλα μέρη της Πολωνίας. Σήμερα είναι σχεδόν εντελώς εξαφανισμένη ως πρωτεύουσα γλώσσα και χρησιμοποιείται κυρίως από συγγραφείς και καλλιτέχνες ως ύφος στη λογοτεχνία, την ποίηση και το τραγούδι.
Ιστορία
Η διάλεκτος της Βαρσοβίας έγινε μια ξεχωριστή διάλεκτος της πολωνικής γλώσσας κάποια στιγμή τον 18ο αιώνα, όταν το πολωνικό υπόστρωμα εμπλουτίστηκε με πολλές δανεισμένες λέξεις από τη μασοβική διάλεκτο. Στη συνέχεια, η ανάμειξη επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις γλώσσες που μιλούσαν οι αστυνομικοί της Βαρσοβίας και η βασιλική αυλή της Πολωνίας. Σε αυτές περιλαμβάνονται τα ιταλικά, γίντις, γαλλικά, λατινικά και αγγλικά. Τον 19ο αιώνα, κατά τη διάρκεια των Διαμελισμών της Πολωνίας, η διάλεκτος ενσωμάτωσε μεγάλο αριθμό δανεισμένων λέξεων από τα γερμανικά και ύστερα τα ρώσικα.
Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η γλώσσα που ομιλούταν από διαφορετικές τάξεις και επαγγέλματα της Βαρσοβίας εξελίχθηκε ανεξάρτητα, αν και τελικά αναμίχθηκε και διασυνδέθηκε. Μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας, όταν η πλειοψηφία των ομιλητών της είτε σκοτώθηκαν είτε εκδιώχθηκαν και επανεγκαταστάθηκαν σε άλλα μέρη του κόσμου, η διάλεκτος διαχωρίστηκε από τις γεωγραφικές της ρίζες και οι χρήστες της διασκορπίστηκαν. Μετά τον πόλεμο μόνο ένας μικρός αριθμός προπολεμικών Βαρσοβιανών επέστρεψε εκεί, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της πόλης προέρχονταν από άλλα μέρη της Πολωνίας. Εξαιτίας αυτού, η γλώσσα που ομιλούταν στη Βαρσοβία επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από άλλες διαλέκτους της πολωνικής γλώσσας. Οι μόνοι δήμοι της Βαρσοβίας όπου η διάλεκτος διατηρήθηκε σε κάποιο βαθμό ήταν οι Πράγκα και Βόλα.
Από τη δεκαετία του 1960, η ομοιομορφία της γλώσσας που ομιλείται σε όλη την Πολωνία υπό την επήρεια των μέσων μαζικής ενημέρωσης (όπως η τηλεόραση και το ραδιόφωνο) οδήγησε σε μια ταχεία μείωση των ομιλητών όλων των διαλέκτων της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένης της διαλέκτου της Βαρσοβίας.
Μεταξύ των αξιοσημείωτων καλλιτεχνών που χρησιμοποίησαν τη διάλεκτο της Βαρσοβίας στα βιβλία, τραγούδια και ποιήματα τους είναι οι: Χάνκα Μπιελίτσκα, Βίκτορ Γκομουλίτσκι, Στανίσουαφ Γκζέσιουκ, Αλίνα Γιανόφσκα, Ιρένα Κφιατκόφσκα, Ζίγκμουντ Στάστσικ, Στανίσουαφ Στασέφσκι, Γιαρέμα Στενπόφκσι, Στέφαν Βιεχέτσκι και Στανίσουαφ Βιελάνεκ. Οι πιο εκτεταμένες μελέτες για τη διάλεκτο της Βαρσοβίας πραγματοποιήθηκαν από τον Μπρονίσουαφ Βιετσορκιέβιτς στο βιβλίο του, Gwara warszawska wczoraj i dziś (Η διάλεκτος της Βαρσοβίας χθες και σήμερα).
Υποδιάλεκτοι
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η διάλεκτος της Βαρσοβίας χωρίστηκε περαιτέρω σε πολλές υποδιαλέκτους. Περιλαμβάνονται:
Όλες οι παραπάνω υποδιάλεκτοι αναμιγνύονταν συνεχώς μεταξύ τους και η λεξική βάση των περισσότερων από αυτές ήταν παρόμοια.
Παράγωγες διάλεκτοι
Λόγω του μεγάλου αριθμού των φυλακών στη Βαρσοβία, η επίδραση της διαλέκτου της Βαρσοβίας στην εξέλιξη της γκριπσέρα ήταν τεράστια και σε κάποιο βαθμό το σχήμα της τελευταίας γλώσσας είναι μακρινός συγγενής της πρώτης.
Φωνολογία
Η βασική φωνολογία της διαλέκτου της Βαρσοβίας ήταν αυτή της τυπικής πολωνικής γλώσσας, με πολλές αξιοσημείωτες διαφορές.
Οι πιο σημαντικές διαφορές μεταξύ της λογοτεχνικής πολωνικής και της διαλέκτου της Βαρσοβίας είναι οι εξής:
Σύστημα γραφής
Η διάλεκτος της Βαρσοβίας δεν ανέπτυξε λογοτεχνική μορφή. Έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς συγγραφείς στην πολωνική λογοτεχνία και έχει γραφτεί με ένα τυπικό σύνολο πολωνικών γραμμάτων με διαφορετικούς ήχους που υποδηλώνονται με προσέγγιση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Βαρσοβίας Κατηγορία:Γλώσσες της Πολωνίας Κατηγορία:Λεχιτικές γλώσσες Κατηγορία:Πολιτισμός στη Βαρσοβία Κατηγορία:Πολωνικές διάλεκτοι Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1974–75
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1974-75 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με δύο ή τρεις ομίλους η κάθε μία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου που συμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στη Β΄ Εθνική, μαζί με τον Ορφέα Αιγάλεω και τον Εθνικό Αστέρα. Και οι τρεις ομάδες ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική. Ήταν το πρώτο πρωτάθλημα που διεξήχθη μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος και πολλές ομάδες, που είχαν με τη βία διαλυθεί ή εξαναγκαστεί σε συγχώνευση, επανιδρύθηκαν και διεκδικούσαν την ένταξή τους στην κατηγορία που αγωνίζονταν το 1967. Για την αντιμετώπιση των νέων δεδομένων δημιουργήθηκαν επιπλέον όμιλοι στις μικρές κατηγορίες. Χρειάστηκαν περίπου δυο σεζόν για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση στα πρωταθλήματα.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Ηλιούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1974-1975
Ενίτσι-τζι
Το Ενίτσι-τζι (Enichi-ji) (恵日寺) είναι βουδιστικός ναός που ανήκει στη σέκτα Σινγκόν-σου Μπουζάν-χα στην πόλη Μπαντάι, στο νομό Φουκουσίμα στην Ιαπωνία. Ο ναός ιδρύθηκε στην περίοδο Χεϊάν ως Ενίτσι-τζι  (慧日寺), και τα ερείπια του προηγούμενου ναού ανακηρύχθηκαν ως εθνικός ιστορικός τόπος της Ιαπωνίας το 1970.
Ιστορία
Το Ενίτσι-τζι άνοιξε το 807 μ.Χ. από τον λόγιο μοναχό Τοκουίτσου, που ανήκε στην αίρεση Χοσσό και ο οποίος είχε έρθει από τη Νάρα, για να διαδώσει την πίστη στην περιοχή Άϊζου. Ξεπέρασε τους οπαδούς των αιρέσεων Τεντάι και Σινγκόν, για να γίνει κυρίαρχος στο Άϊζου, και μέχρι τον θάνατό του το 842, οι ναοί ήταν ένα πλήρες σιτσίντο γκάραν (shichidō garan) με 300 μοναχούς να εγκαταβιώνουν, αρκετούς χιλιάδες σόχεϊ (sōhei) και περισσότερους από 3500 υποναούς. Μέχρι την ύστερη περίοδο Χεϊάν, ο ναός είχε επεκτείνει την περιουσία του στην ανατολική επαρχία Ετσίγκο και είχε δημιουργήσει στενούς δεσμούς με τη φυλή Τάιρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Γκένπέϊ, ο ναός έστειλε στρατεύματα προς υποστήριξη του Χέικε στην επαρχία Σινάνο εναντίον του Κίσο Γιοσινάκα. Ωστόσο, ο ηγούμενος του ναού, Τζόταν-μπο, σκοτώθηκε στη μάχη της Γιοκοταγκάβα το 1181 από τις δυνάμεις του Κίσο Γιοσινάκα και οι δυνάμεις του ναού αποσύρθηκαν και ο ναός παρήκμασε.
Μέχρι την περίοδο Σενγκόκου, ο ναός είχε ανακτήσει μεγάλο μέρος της ευημερίας του, αλλά αντιτάχθηκε στις δυνάμεις του Ντάτε Μασαμούνε μετά τη Μάχη της Σουριαγκεχάρα το 1589 και κατεδαφίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, με τον Μασαμούνε να αφήνει άθικτο μόνο το Κόντο. Αυτό το κτήριο κάηκε επίσης το 1626, και παρόλο που ξαναχτίστηκε, ο ναός δεν ξαναβρήκε ποτέ την ακμή του και καταστράφηκε από την πολιτική Σινμπούτσου-σούγκο (Shinbutsu-shūgō) κατά του Βουδισμού μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί. Αποκαταστάθηκε στη σημερινή του μορφή το 1904 ως ένας ναός Σινγκόν.
Ο ναός διαθέτει ένα βάτζρα φτιαγμένο από χαλκονικέλιο το οποίο χρησιμοποιείται ως τελετουργικό αντικείμενο στις τελετές Σινγκόν. Κατασκευάστηκε την περίοδο Χεϊάν και έχει καταχωρηθεί ως Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία της Ιαπωνίας. Δεν φυλάσσεται στο ναό, αλλά συνήθως εκτίθεται στο μουσείο στο Κάστρο Αϊζουβακαμάτσου.
Τα ερείπια του ναού έχουν ανασκαφεί από τους αρχαιολόγους αρκετές φορές και ορισμένα από τα αντικείμενα, που αποκαλύφθηκαν, εκτίθενται σε ένα μουσείο στον χώρο του ναού.
Παραπομπές
Ε
Πρόβλημα Funarg
Ο τεχνικός όρος funarg είναι συντομογραφία της αγγλικής έκφρασης «functional argument» («συναρτησιακή παράμετρος»). Στη θεωρητική πληροφορική το λεγόμενο πρόβλημα funarg αναφέρεται στη δυσκολία υλοποίησης συναρτήσεων σαν αντικείμενα πρώτης τάξης σε υλοποιήσεις γλωσσών βασισμένες σε στοίβα.
Η δυσκολία εμφανίζεται μόνο όταν το σώμα μιας συνάρτησης αναφέρεται απευθείας (δηλ. όχι μέσω περάσματος παραμέτρων) σε αναγνωριστικά που έχουν οριστεί στο περιβάλλον που ορίστηκε η συνάρτηση, αλλά όχι στο περιβάλλον που αυτή καλείται. Γενικά υπάρχουν δύο βασικές λύσεις: είτε να απαγορευτούν αυτές οι αναφορές, ή να δημιουργηθούν κλεισίματα.
Υπάρχουν δύο εκδοχές του προβλήματος funarg. Το πρόβλημα funarg προς τα πάνω (upwards funarg problem) προκύπτει από την επιστροφή (ή διάδοση με κάποιον άλλον τρόπο "προς τα πάνω") μιας συνάρτησης από μια κλήση κάποιας άλλης συνάρτησης. Το πρόβλημα funarg προς τα κάτω (downwards funarg problem) προκύπτει από το πέρασμα μιας συνάρτησης σαν παράμετρο σε μια κλήση άλλης συνάρτησης.
Πρόβλημα funarg προς τα πάνω
Όταν μια συνάρτηση καλεί μια άλλη κατά την εκτέλεση ενός προγράμματος, η τοπική κατάσταση του κώδικα που κάνει την κλήση (συμπεριλαμβανομένων των παραμέτρων και των τοπικών μεταβλητών) πρέπει να διατηρηθεί ώστε η εκτέλεση να συνεχιστεί όταν η συνάρτηση που καλείται επιστρέψει. Στα περισσότερα μεταγλωττισμένα προγράμματα, αυτή η τοπική κατάσταση αποθηκεύεται στη στοίβα κλήσεων, σε μια δομή δεδομένων που ονομάζεται εγγραφή δραστηριοποίησης ή πλαίσιο στοίβας. Αυτό το πλαίσιο στοίβας τοποθετείται στην κορυφή της στοίβας, ή δεσμεύεται χώρος για αυτό, όταν καλείται μια συνάρτηση, και αφαιρείται από την κορυφή, ή αποδεσμεύεται ο χώρος του, όταν η συνάρτηση επιστρέψει. Το πρόβλημα funarg προς τα πάνω εμφανίζεται όταν η συνάρτηση που κάνει την κλήση αναφέρεται σε κατάσταση μιας συνάρτησης που έχει κληθεί και έχει επιστρέψει. Επομένως, η εγγραφή δραστηριοποίησης που περιλαμβάνει τις μεταβλητές κατάστασης της συνάρτησης που κλήθηκε δεν πρέπει να διαγραφεί όταν η συνάρτηση επιστρέψει, με αποτέλεσμα να παραβιάζεται το παράδειγμα κλήσης συνάρτησης με στοίβα.
Μια λύση στο πρόβλημα funarg προς τα πάνω είναι να αποθηκεύονται απλά όλες οι εγγραφές δραστηριοποίησης στο σωρό αντί για τη στοίβα, και να χρησιμοποιείται κάποια μορφή συλλογής απορριμμάτων) ή καταμέτρησης αναφορών για την αποδέσμευση της μνήμης των εγγραφών δραστηριοποίησης που δε χρειάζονται άλλο. Η διαχείριση των εγγραφών δραστηριοποίησης με σωρό είναι λιγότερο αποδοτική από αυτή με στοίβα, και άρα αυτή η στρατηγική μπορεί να μειώσει σημαντικά την απόδοση του προγράμματος. Επιπλέον, επειδή οι πιο πολλές συναρτήσεις σε ένα πρόγραμμα συνήθως δε δημιουργούν παραμέτρους "funarg" προς τα πάνω, η επιβάρυνση αυτή συνήθως δε χρειάζεται.
Κάποιοι μεταγλωττιστές με έμφαση στην αποδοτικότητα, χρησιμοποιούν μια υβριδική προσέγγιση, στην οποία οι εγγραφές δραστηριοποίησης μιας συνάρτησης δεσμεύονται στη στοίβα αν ο μεταγλωττιστής μπορεί να βρει, μέσω στατικής ανάλυσης, ότι η συνάρτηση δε δημιουργεί funarg προς τα πάνω. Αλλιώς, οι εγγραφές δραστηριοποίησης δεσμεύονται στο σωρό.
Παράδειγμα
Ο παρακάτω εμπνευσμένος από Haskell ψευδοκώδικας ορίζει τη σύνθεση συναρτήσεων:
Το πρόβλημα που εμφανίζεται σε αυτήν την περίπτωση εμφανίζεται αν η συνάρτηση compose δεσμεύει χώρο για τις μεταβλητές παραμέτρους  και   στη στοίβα. Όταν η  επιστρέψει, το πλαίσιο στοίβας που περιέχει τις   και   διαγράφεται. Όταν η εσωτερική συνάρτηση  προσπαθήσει να έχει πρόσβαση στη , θα καταλήξει σε μια περιοχή της μνήμης που έχει διαγραφεί.
Πρόβλημα funarg προς τα κάτω
Ένα funarg προς τα κάτω μπορεί επίσης να αναφέρεται στην κατάσταση μιας συνάρτησης όταν αυτή δεν εκτελείται. Επειδή όμως, εξ ορισμού, η παρουσία ενός funarg προς τα κάτω περιέχεται στην εκτέλεση της συνάρτησης που το δημιούργησε, η εγγραφή δραστηριοποίησης για τη συνάρτηση μπορεί συνήθως να αποθηκευτεί στη στοίβα. Όμως, η ύπαρξη funarg προς τα κάτω προϋποθέτει μια δενδρική δομή κλεισιμάτων και εγγραφών δραστηριοποίησης που μπορεί να περιπλέξουν την κατανόηση της κατάστασης του προγράμματος.
Το πρόβλημα funarg προς τα κάτω περιπλέκει την αποδοτική μεταγλώττιση της αναδρομής ουράς και του κώδικα σε στυλ περάσματος συνεχειών. Σε αυτές τις ειδικές περιπτώσεις, ο προγραμματιστής (συνήθως) θέλει η συνάρτηση να εκτελείται σε περιορισμένο χώρο στοίβας, και η "γρηγορότερη" συμπεριφορά μπορεί να μην είναι επιθυμητή.
Πρακτικές επιπτώσεις
Ιστορικά, το πρόβλημα funarg προς τα πάνω έχει αποδειχτεί πιο δύσκολο. Για παράδειγμα, η γλώσσα προγραμματισμού Pascal επιτρέπει σε συναρτήσεις να περνιούνται σαν παράμετροι αλλά όχι να επιστρέφονται σαν αποτελέσματα και οι υλοποιήσεις της Pascal πρέπει να χειρίζονται μόνο το πρόβλημα funarg προς τα κάτω αλλά όχι και αυτό προς τα πάνω. Η γλώσσα Oberon (απόγονος της Pascal) επιτρέπει συναρτήσεις σαν παραμέτρους και σαν αποτελέσματα αλλά η συνάρτηση που ανατίθεται πρέπει να μην είναι εμφωλευμένη. Η γλώσσα προγραμματισμού C ιστορικά έχει αποφύγει τη βασική δυσκολία του προβλήματος funarg απαγορεύοντας ορισμούς συναρτήσεων μέσα σε άλλες συναρτήσεις: επειδή το περιβάλλον κάθε συνάρτησης είναι ίδιο, και περιέχει μόνο καθολικές και στατικά δεσμευμένες μεταβλητές και συναρτήσεις, ένας δείκτης στον κώδικα της συνάρτησης την περιγράφει απόλυτα. Η Apple έχει προτείνει και έχει υλοποιήσει μια σύνταξη για κλεισίματα για τη C που λύνει το πρόβλημα funarg προς τα πάνω, μετακινώντας δυναμικά τα κλεισίματα από τη στοίβα στο σωρό, όταν χρειάζεται. Η γλώσσα προγραμματισμού Java το χειρίζεται απαιτώντας το περιβάλλον που χρησιμοποιείται από εμφωλευμένες συναρτήσεις σε ανώνυμες εσωτερικές κλάσεις να δηλώνεται πάντα σαν final.
Στις συναρτησιακές γλώσσες, οι συναρτήσεις είναι τιμές πρώτης τάξης και μπορούν να περαστούν παντού. Επομένως, οι υλοποιήσεις της Scheme ή της Standard ML πρέπει να αντιμετωπίζουν τόσο το πρόβλημα Funarg προς τα πάνω, όσο και αυτό προς τα κάτω, κάτι που συνήθως επιτυγχάνεται με την αναπαράσταση των συναρτήσεων με κλεισίματα στο σωρό, όπως έχει ήδη περιγραφεί. Ο μεταγλωττιστής της Objective Caml χρησιμοποιεί μια υβριδική τεχνική (βασισμένη στην ανάλυση προγράμματος) για να μεγιστοποιεί την απόδοσή.
Εξωτερικί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού
Ιωάννης Γεννηματάς
Ο Ιωάννης Γεννηματάς (1910-1981) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού που διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού από τον Απρίλιο του 1964 έως τον Σεπτέμβριο του 1965, σε μία εξαιρετικά κρίσιμη και πυκνή σε γεγονότα περίοδο (αποστολή ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο, ξέσπασμα της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Γύθειο, με καταγωγή από τις Θαλάμες της Μεσσηνιακής Μάνης. Αδερφός του ήταν ο Θεόδωρος Γεννηματάς, δικηγόρος και πατέρας του Γεωργίου Γεννηματά.
Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Το 1953 ανέλαβε επικεφαλής του εκστρατευτικού ελληνικού σώματος στην Κορέα ενώ την περίοδο 1960-1961, ως υποστράτηγος, διετέλεσε διοικητής της τότε Ανωτέρας Σχολής Πολέμου (ΑΣΠ, σημερινή ΑΔΙΣΠΟ). Τον Απρίλιο του 1964 ανέλαβε την αρχηγία του Γενικού Επιτελείου Στρατού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1965, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του αντιστράτηγου ε.α. ενώ του δόθηκε τιμητικά και ο τίτλος του επίτιμου αρχηγού Γ.Ε.Σ.
Ο Γεννηματάς υπήρξε άνθρωπος των Ανακτόρων, είχε παρασκηνιακή συμμετοχή στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961 (ως αντιστράτηγος και διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού στην Βέροια) ενώ η επιλογή του ως αρχηγού ΓΕΣ υπήρξε αποτέλεσμα συμβιβασμού του Γεωργίου Παπανδρέου με τα ανάκτορα.
Η επιλογή αυτή του Γ. Παπανδρέου έγινε τότε στόχος έντονης εσωκομματικής κριτικής (ως μοιραίος συμβιβασμός), μεταξύ άλλων από την εφημερίδα «Ελευθερία» και την ομάδα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, οι οποίοι θεωρούσαν ως δεδομένο ότι νέος αρχηγός ΓΕΣ θα γινόταν ο αντιστράτηγος Ανδρέας Σιαπκαράς (ο μόνος από τους εν ενεργεία αντιστράτηγους που δεν ανήκε στην δεξιά). Αντίδραση όμως υπήρξε και από την ομάδα του Ανδρέα Παπανδρέου, η οποία ήθελε να τοποθετήσει ως αρχηγό ΓΕΣ τον απόστρατο αντιστράτηγο Αριστείδη Βλάχο (αφού πρώτα με ειδικό νόμο θα τον επανέφερε στο στράτευμα). Ο Βλάχος, που αποτελούσε «κόκκινο πανί» για τα ανάκτορα, τελικά ανέλαβε γενικός διευθυντής της Γενική Διευθύνσεως Εθνικής Ασφαλείας (ΓΔΕΑ).
Το 1965, μετά το ξέσπασμα της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ, ο Γεώργιος Παπανδρέου επιθυμούσε πλέον έναν καθαρά δικό του άνθρωπο ως αρχηγό ΓΕΣ και κινήθηκε για την αντικατάσταση του Γεννηματά, πλην όμως συνάντησε την σφοδρή αντίδραση των ανακτόρων αλλά και του υπουργού του, Πέτρου Γαρουφαλιά.
Ο Γεννηματάς έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Αθήνα. Στις 15 Απριλίου 1981 έπεσε από τον πέμπτο όροφο του διαμερίσματός του, όπου έμενε μαζί με τη σύζυγό του και τραυματίστηκε σοβαρά (έπεσε πάνω στον ουρανό ενός αυτοκινήτου). Υπέκυψε στα τραύματά του έπειτα από έναν μήνα. Κηδεύτηκε στις 10 Μαΐου 1981.
Παραπομπές
Γ Κατηγορία:Πόλεμος της Κορέας
Λουκανοί
Οι Λουκανοί (λατινικά: Lucani) ήταν αρχαίος λαός της Ιταλίας. Είχαν δημοκρατικό πολίτευμα εκτός από καιρό πολέμου που την εξουσία ανελάμβανε ένας τύραννος. Σύμφωνα με νομίσματα και επιγραφές που έχουν βρεθεί τον 4o και 3o αιώνα π.X. χρησιμοποιούσαν το ελληνικό αλφάβητο.
Στα μέσα του 5ου αιώνα π.χ. οι Λουκανοί μετακινήθηκαν προς την νότια Ιταλία. Συγκρούστηκαν με την ελληνική αποικία του Τάραντα ενώ αργότερα συμμάχησαν με τον Αλέξανδρο, βασιλιά της Ηπείρου, το 326 π.X. βοηθώντας τον να παρέμβει στις υποθέσεις της Μεγάλης Ελλάδας. Συχνά συμμαχούσαν με τους Ρωμαίους αλλά και πολεμούσαν εναντίον τους όπως κατά τους Σαμνίτικους πολέμους.
Όταν ο Πύρρος, βασιλιάς της Ηπείρου, εισέβαλε στην Ιταλία το 281 π.χ. οι Λουκάνι δήλωσαν υποταγή και συμμάχησαν μαζί του. Συμμάχησαν μαζί με τους Σταμνίτες κατά της Ρώμη, στον πόλεμο αυτό ,(90 - 88 π.Χ.), γνώρισαν την ήττα και την υποταγή στους Ρωμαίους και από τότε η Λουκανία αποτέλεσε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η χώρα των Λουκανών (Λουκανία) είχε λίγες πόλεις, τα βουνά ήταν καλυμμένα με δάση στα οποία ζούσαν πολλά αγριογούρουνα, αρκούδες και λύκοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Σελαμεκτίνη
thumb|300px|χημικός τύπος της σελαμεκτίνης
Τρόπος δράσης
Η σελαμεκτίνη καθιστά ανίκανα τα παράσιτα καταστρέφοντας το γλουταμινικό οξύ των μυών τους. Το γλουταμινικό οξύ είναι ένα αμινοξύ το οποίο αλληλεπιδρά με τους υποδοχείς που ανοίγουν τους διαύλους χλωρίου στον μυ. Αυτό προκαλεί ιόντα χλωρίου να εισχωρήσουν στα νευρικά κύτταρα και να προκαλέσουν νευρομυική παράλυση, μειωμένη μυϊκή συστολή, και τελικά θάνατο. Η ουσία καταπολεμά τόσο την εσωτερική όσο και την επιφανειακή παρασιτική μόλυνση. Απορροφάται από το σώμα μέσο του δέρματος και των θυλάκων των τριχών. Ταξιδεύει μέσω του αίματος, των εντέρων και των Σμηγματογόνων αδένων και καταπολεμά όλα τα παράσιτα που βρίσκονται στον δρόμο του.
Παρενέργειες
Σε έναν έλεγχο που έγινε το 2003 διαπιστώθηκε ότι η σελαμεκτίνη είναι ασφαλής και αποτελεσματική.
Η σελαμεκτίνη είναι ασφαλής και μόνο το 1% των ζώων εμφανίζουν παρενέργειες. Σε σπάνιες περιπτώσεις εμφανίζεται ελαφρύς ερεθισμός και απώλεια τριχώματος στο σημείο της εφαρμογής. Συμπτώματα όπως σιελόρροια, διάρροια, εμετός, γρήγορη αναπνοή ή έλλειψη συντονισμού είναι εξαιρετικά σπάνια και απαιτούν άμεση κτηνιατρική φροντίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτηνιατρικά φάρμακα
Μπρέντφορντ ΦΚ
thumb|130px|Παλαιό λογότυπο
Η Μπρέντφορντ ΦΚ (αγγλικά: Brentford F.C.) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αγγλίας με έδρα το προάστιο Μπρέντφορντ του Λονδίνου. Επίσημο έτος ίδρυσης της ομάδας είναι το 1889 και έδρα της ήταν το Γκρίφιν Παρκ από το έτος 1904 έως το 2020, όταν μεταφέρθηκε σε νέο στάδιο στο Μπρέντφορντ. Ο σύλλογος το 2020–21 αγωνίστηκε στη Β' Κατηγορία, ενώ στο παρελθόν είχε συμμετάσχει πέντε φορές στο πρωτάθλημα Α' κατηγορίας, με τελευταία φορά τη σεζόν 1946–47. Στις 29 Μαΐου του 2021 απέκτησε το δικαίωμα να αγωνιστεί ξανά στην Α' Κατηγορία τη νέα σεζόν, ύστερα από 74 χρόνια, νικώντας 2-0 τη Σουόνσι στον τελικό ανόδου των play-off.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1889 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1889
Σουμπράτα Ρόι
Ο Σουμπράτα Ρόι είναι ένας αμερικανός εφευρέτης, εκπαιδευτικός και επιστήμονας γεννημένος στην Ινδία, γνωστός για τη δουλειά του πάνω στον έλεγχο ροής με βάση το πλάσμα και την αυτο-αποστείρωση. Είναι καθηγητής Μηχανολόγων και Αεροδιαστημικών Μηχανικών στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και ιδρυτικός διευθυντής της Ερευνητικής Ομάδας Εφαρμοσμένης Φυσικής.
Βιογραφία
Ο Σουμπράτα Ρόι κέρδισε το διδακτορικό του στην επιστήμη της μηχανικής από το Πανεπιστήμιο του Τενεσί στο Νόξβιλ το 1994. Ο Ρόι ήταν ανώτερος ερευνητής στην Εταιρεία Υπολογιστικής Μηχανικής στο Νόξβιλ, και στη συνέχεια καθηγητής μηχανολόγων μηχανικών στο Πανεπιστήμιο Κετέρινγκ έως το 2006. Το 2006, ο Roy έγινε μέλος του Πανεπιστημίου της Φλόριντα ως μέλος του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών και Αεροδιαστημικής. Είναι καθηγητής Μηχανολόγων και Αεροδιαστημικών Μηχανικών και ιδρυτικός διευθυντής της Ερευνητικής Ομάδας Εφαρμοσμένης Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα. Έχει επίσης εργαστεί ως προσωρινός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και στο Ινδικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Βομβάης.
Επιστημονική εργασία
Η ερευνητική και επιστημονική εργασία του Σουμπράτα Ρόι περιλαμβάνει τη δυναμική υπολογιστικών ρευστών (CFD), τη φυσική του πλάσματος, τη μεταφορά θερμότητας, τη μαγνητοϋδροδυναμική, την ηλεκτρική πρόωση και τις ροές μικρο-νανοκλίμακας. Το 2003, ο Ρόι ενσωμάτωσε τη θεωρία του Κνούντσεν που χειρίζεται επιφανειακές συγκρούσεις μορίων με διάχυτες και κατοπτρικές αντανακλάσεις σε υδροδυναμικά μοντέλα,  που έχει χρησιμοποιηθεί σε μελέτες διαρροής σχιστολιθικού αερίου. Το 2006, ο Ρόι εφηύρε το Ηλεκτρικομαγνητικό Όχημα Χωρίς Πτέρυγα (Wingless Electromagnetic Air Vehicle, WEAV) το οποίο συμπεριλήφθηκε στο περιοδικό Scientific American το 2008 ως το πρώτο σχέδιο άπτερου αεροπλάνου, χωρίς ηλεκτρομαγνητική κίνηση. Ο Ρόι είναι γνωστός για την εισαγωγή διαφόρων καινοτόμων σχεδίων και διαμορφώσεων ενεργοποιητών πλάσματος για εφαρμογές στον περιορισμό της κατανάλωσης καυσίμου που σχετίζεται με τη μεταφορά ροής, τη μείωση του θορύβου και την ενεργή ψύξη μεμβράνης των πτερυγίων στροβίλου και της προώθησης. Αυτά τα σχέδια και διαμορφώσεις περιλαμβάνουν ενεργοποιητές πλάσματος γεωμετρίας σερπεντίνης, ενεργοποιητές πλάσματος γεωμετρίας ανεμιστήρα, ενεργοποιητές μικρο-κλίμακας, ενεργοποιητές πλάσματος πολλαπλών φραγμών και κανάλια ενεργοποιημένου πλάσματος ατμοσφαιρικών ενεργοποιητών πλάσματος. Ο Ρόι οδήγησε επίσης μια διεπιστημονική έρευνα για την καινοτομία φιλικών προς το περιβάλλον τρόπων απολύμανσης μικροοργανισμών χρησιμοποιώντας αντιδραστήρες πλάσματος.
Ο Ρόι Σουμπράτα υπηρέτησε ως Πρόεδρος Τεχνικής Πειθαρχίας για το 36ο Συνέδριο Θερμοφυσικής το 2003, τη 48η Συνάντηση Επιστημών της Αεροδιαστημικής (για Θερμοφυσική) το 2010, τη Διάσκεψη Δυναμικής και Λέιζερ Πλάσματος το 2016 και υπηρέτησε ως Τεχνικός Πρόεδρος του Φόρουμ για την AIAA SciTech το 2018. Ο Ρόι υπηρέτησε επίσης (2005–2007) ως Αναπληρωτής Συντάκτης του Περιοδικού Μηχανικών Ρευστών και υπηρέτησε (2012–2017) ως ακαδημαϊκός συντάκτης του PLOS One. Ο Σουμπράτα χρησιμεύει ως μέλος της ομάδας εργασίας του Οργανισμού Επιστήμης και Τεχνολογίας του ΝΑΤΟ σχετικά με τις τεχνολογίες ενεργοποιητή πλάσματος. Ο Ρόι είναι Διακεκριμένος Προσωρινός Συνεργάτης της Βασιλικής Ακαδημίας Μηχανικών, Συνεργάτης της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας, μέλος και συνεργάτης της Αμερικανικής Εταιρείας Μηχανολόγων Μηχανικών και Συνεργάτης του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αεροναυτικής και Αστροναυτικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Ινδοί επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Ινδοί εφευρέτες
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ (Louis XV, 15 Φεβρουαρίου 1710, Βερσαλλίες - 10 Μαΐου 1774, Βερσαλλίες), από τον λαό ονομαζόμενος ο «Πολυαγαπημένος», ήταν από τον Οίκο των Βουρβόνων. Έγινε από το 1715 ως το 1774 βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας.
Το παιδί θαύμα
Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ γεννήθηκε 15 Φεβρουαρίου 1710 στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ήταν γιος του Λουδοβίκου, Δούκα της Βουργουνδίας, και της Μαρίας Αδελαΐδας της Σαβοΐας. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας ήταν προπάππους του. Όταν γεννήθηκε, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ζούσε ακόμη.
Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ είχε και έναν ακόμη αδερφό, τον Λουδοβίκο, Δούκα της Βρετάνης, ο οποίος ήταν μεγαλύτερός του κατά τρία χρόνια. Ο πατέρας του, Δούκας της Βουργουνδίας, είχε και άλλους δύο αδερφούς, τον Κάρολο, Δούκα του Μπερρύ, καθώς και τον Φίλιππο, Δούκα του Ανζού. Έτσι το 1710 ο Βασιλιάς-Ήλιος είχε πολλούς διάδοχους στον γαλλικό θρόνο: ένα γιο, τρεις εγγονούς και δύο δισέγγονα.
Παρόλα αυτά, δραματικά γεγονότα άλλαξαν το σχήμα της βασιλικής οικογένειας. Το 1700 ο θείος του Λουδοβίκου Φίλιππος, Δούκας του Ανζού, στέφθηκε βασιλιάς της Ισπανίας με το όνομα Φίλιππος Ε΄, κληρονομώντας τον θρόνο από τη γιαγιά του Μαρία Θηρεσία, σύζυγο του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Η ενθρόνιση του εγγονού του στον ισπανικό θρόνο δεν αποτέλεσε κανένα πρόβλημα για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, καθώς είχε πολυάριθμους ακόμη επίδοξους διαδόχους. Αυτόματα διάδοχος του θρόνου έγινε ο γιος του, πατέρας του (μετέπειτα) Λουδοβίκου ΙΕ΄, ο Δούκας της Βουργουνδίας.
Το 1711 όμως αρχίζει μία εκατόμβη στη γαλλική βασιλική οικογένεια και η ελίτ της δυναστείας πεθαίνει. Την εκατόμβη εγκαινιάζει ο Λουδοβίκος, ο Μέγας Δελφίνος, όπως τον ονόμαζαν, γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Έναν χρόνο μετά, τον Φεβρουάριο του 1712, πεθαίνει η νύφη του, η Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας, από ευλογιά (κατ' άλλους ιλαρά). Μία εβδομάδα μετά αφήνει την τελευταία του πνοή και ο σύζυγος της, Δούκας της Βουργουνδίας, από την ίδια ασθένεια.
Ήταν πλέον φανερό πως και τα δύο παιδιά τους είχαν κολλήσει την ασθένεια. Στις 8 Μαρτίου 1712 πεθαίνει ο μεγαλύτερος γιος τους, Δούκας της Βρετάνης. Από θαύμα σώθηκε ο αδερφός του, Λουδοβίκος, επειδή η γκουβερνάντα του δεν επέτρεψε στους γιατρούς της βασιλικής αυλής να τον φροντίσουν. Τελικά πέθανε και ο τρίτος εγγονός του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο Κάρολος του Μπερρύ, το 1714. Στη σειρά διαδοχής για τον γαλλικό θρόνο είχε μείνει μόνο ο Λουδοβίκος (ΙΕ΄).
Το 1714 άρχισε να μαθαίνει να γράφει και να διαβάζει, ενώ οι δάσκαλοί του, του μάθαιναν βασικές γνώσεις για την ιστορία και τη γεωγραφία, ενώ έλαβε και θρησκευτική παιδεία. Το 1715, ο νεαρός πρίγκηπας άρχισε να μαθαίνει χορό. Τον Φεβρουάριο του 1715 συμμετείχε στην πρώτη του τελετή, σε μια υποδοχή πρεσβειών από την Περσία. Στα πέντε του χρόνια, όλοι τον θεωρούσαν πολύ καλό παιδί, έξυπνο και με καλή μνήμη, ενθουσιασμένο κυρίως με την ιστορία και τη γεωγραφία. Την 1η Σεπτεμβρίου του 1715, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ πέθανε και τη θέση του πήρε ο πεντάχρονος Λουδοβίκος ΙΕ΄, με αντιβασιλέα τον Φίλιππο Β΄ της Ορλεάνης, ώσπου να ενηλικιωθεί και να κυβερνήσει μόνος του.
Η διακυβέρνηση του δούκα της Ορλεάνης
thumb|180px|Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ σε μικρή ηλικία.
Στις 3 και 4 Σεπτεμβρίου του 1715 ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ εκτέλεσε τα πρώτα του καθήκοντα ως βασιλιάς, γιορτάζοντας την αρχή της βασιλείας του και παρακολουθώντας κάποια τελετουργικά. Το 1717 η εκπαίδευση του ανατέθηκε στον Δούκα του Βιγιερουά. Άρχισε να διδάσκεται λατινικά, μαθηματικά, σχέδιο, χαρτογραφία και βασικές αρχές αστρονομίας, καθώς και το κυνήγι στα δάση. Από το 1719 επίσης έκανε μαθήματα μουσικής.
Από το 1721 άρχισαν τα σχέδια για τον γάμο του. Ο θείος του, Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας, πρότεινε την κόρη του Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων, η οποία ήταν μόλις τριών χρόνων, ενώ ο Λουδοβίκος ήταν έντεκα ετών. Το 1722 έγινε η πρώτη συνάντηση του ζευγαριού στα σύνορα Γαλλίας-Ισπανίας, ακριβώς όπως είχε κάνει ο προπάππους του Λουδοβίκος ΙΔ΄ το 1660, όταν παντρεύτηκε τη Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας.
Βασιλεία
Το 1722, όταν ο βασιλιάς έγινε δεκατριών ετών, έγινε η στέψη στον Καθεδρικό Ναό της Ρενς. Τότε τελείωσε η περίοδος της διακυβέρνησης από τον Δούκα της Ορλεάνης, ο οποίος ωστόσο παρέμεινε σημαντικός σύμβουλος του Βασιλιά και πρωθυπουργός το 1723. Το 1725, η Μαριάννα Βικτωρία στάλθηκε πίσω στην Ισπανία, γιατί ήταν μόνο 6 ετών τότε, και δεν ήταν δυνατό να τεκνοποιήσει. Η νέα γυναίκα του βασιλιά έγινε η Μαρία Λεστσύνσκα, κόρη του Βασιλιά της Πολωνίας, και ο γάμος έγινε τον Σεπτέμβριο του 1725.
Ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ
thumb|130px|Ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ.
Το 1726 πρωθυπουργός έγινε ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ. Παρόλα αυτά ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ δήλωσε ότι από εκείνη τη στιγμή, θα κυβερνούσε μόνος, όπως ο προπάππους του. Η περίοδος 1726-1743 υπήρξε η πιο ειρηνική, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Η οικονομία άρχισε πάλι να ανακάμπτει μετά τα δύσκολα τελευταία χρόνια του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και το γαλλικό νόμισμα ισχυροποιήθηκε στην Ευρώπη και την Αμερική. Οι συγκοινωνίες βελτιώθηκαν και κατασκευάστηκε το κανάλι του Σαιν-Κεντέν που έφτανε μέχρι την Ολλανδία. Παράλληλα, βελτιώθηκαν σημαντικά οι χερσαίοι δρόμοι μεταφοράς σε όλη τη χώρα. Έτσι στα μέσα του 18ου αιώνα, η Γαλλία διέθετε τους καλύτερους και πιο καλοφτιαγμένους δρόμους στον κόσμο. Το εμπόριο προωθήθηκε από το Συμβούλιο του εμπορίου. Το ναυτικό εμπόριο της Γαλλίας έφερε στη χώρα από 80 εκατομμύρια λίβρες αρχικά, το 1716, και 308 εκατομμύρια λίβρες το 1748.
Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ προσπάθησε να διατηρήσει ειρήνη με τις υπόλοιπες χώρες, εξασκώντας συμμαχική πολιτική με τη Μεγάλη Βρετανία και την Ισπανία. Το 1729, μετά την τρίτη της εγκυμοσύνη, η Βασίλισσα γέννησε ένα αγόρι στη βασιλική οικογένεια. Η γέννηση του νεαρού Πρίγκηπα γιορτάστηκε σε όλη τη Γαλλία με μεγάλες χαρές, καθώς το πρόβλημα για τη διαδοχή και μια πιθανή μετωπική σύγκρουση, όπως είχε γίνει με τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, εξαφανίζονταν. Εκείνη την περίοδο ο Βασιλιάς ήταν πολύ δημοφιλής και το βασιλικό ζεύγος ευτυχισμένο.
Άννα Αχμάτοβα
right|thumb|300px|Η Άννα Αχμάτοβα με το σύζυγό της Νικολάι Γκουμιλιόφ και το γιο τους Λεβ Γκουμιλιόφ, 1913 Η Άννα Αντρέγιεβνα Αχμάτοβα (ρωσική γλώσσα: А́нна Андре́евна Ахма́това, γεννηθείσα Γκόρενκο, Го́ренко, 23 Ιουνίου 1889 - 5 Μαρτίου 1966) ήταν Ρωσίδα ποιήτρια, μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της «Αργυρής Εποχής» στην ποίηση της Ρωσίας. Επέλεξε το επώνυμο Αχμάτοβα, που ανήκε στην προγιαγιά της από τη φυλή των Τατάρων.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ
Το 1740 άρχισε ο Πόλεμος της Αυστριακής διαδοχής ανάμεσα στην Πρωσία και την Αυστρία. Ο Λουδοβίκος επηρεάστηκε από τον αντιαυστριακό συνασπισμό που είχε σχηματιστεί στη γαλλική βασιλική αυλή και μπήκε στον πόλεμο το 1741 συμμαχώντας με την Πρωσία. Ο Φλερύ πέθανε το 1743 και ο βασιλιάς, ακολουθώντας το παράδειγμα του απολυταρχικού προπάππου του Λουδοβίκου ΙΔ΄, εγκαινίασε νέα κυβέρνηση χωρίς υπουργό, κυβερνώντας μόνος.
Άννα Αχμάτοβα
Βιογραφικά στοιχεία
Η Άννα Αχμάτοβα γεννήθηκε στο Μπολσόι Φοντάν (Большой Фонтан), κοντά στην Οδησσό, στις 23 Ιουνίου του 1889. Ο πατέρας της Αντρέι Αντόνοβιτς Γκορένκο (απεβ. 1915) ήταν ηλεκτρολόγος - μηχανολόγος στο ναυτικό. Οι γονείς της μετακόμισαν στην Αγία Πετρούπολη λόγω υπηρεσιακής μετάθεσης του πατέρα της. Εκεί έζησαν οι γονείς της μέχρι το διαζύγιό τους το 1905.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Πρώτα σημάδια δυσαρέσκειας
Με τον θάνατο του Kαρδιναλίου το 1743, ο Λουδοβίκος ήταν 33 ετών. Πέρασε ευτυχισμένα χρόνια με τη Βασίλισσά του, η οποία του στάθηκε απόλυτα πιστή. Σχεδόν κάθε χρόνο γεννιόταν και ένα παιδί. Αλλά στο τέλος η Bασίλισσα κουράστηκε από τις συνεχείς εγκυμοσύνες, ενώ ταυτόχρονα ο Βασιλιάς κατέφευγε σε απιστίες. Επιπλέον, όλα σχεδόν τα παιδιά του ήταν γένους θηλυκού, κάτι το οποίο δυσαρεστούσε τον Βασιλιά, ενώ μόνο 1 αγόρι επέζησε. Η Βασίλισσα βρήκε διέξοδο στη θρησκεία και σε φιλανθρωπικά έργα.
Άννα Αχμάτοβα
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αχμάτοβα μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον προνομιούχο και μια κουλτούρα αριστοκρατική. Πέρασε τα μαθητικά της χρόνια στο κλασικό περιβάλλον του γυμνασίου στο Τσάρσκογιε Σελό (Ца́рское Село́), ενώ αποφοίτησε από το λύκειο «Φουντουκλέγιεφ» στο Κίεβο, όπου την είχε στείλει η μητέρα της μετά το χωρισμό των γονέων της. Κατόπιν φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κιέβου. Στα νεανικά της χρόνια διάβασε και επηρεάστηκε από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή λογοτεχνία και ιδιαίτερα από τους Σκανδιναβούς συγγραφείς.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Πρώτα σημάδια δυσαρέσκειας
Το 1744 ο βασιλιάς τραυματίστηκε σοβαρά σε μία μάχη στα ανατολικά της χώρας, στο Μετς, και ενώ μαινόταν ο Επταετής Πόλεμος. Ο λαός θαύμαζε τον Βασιλιά, και έτσι σε όλη τη Γαλλία ψάλλονταν προσευχές και ύμνοι. Πριν το θάνατό του έπρεπε να εξομολογηθεί δημόσια όλες τις αμαρτίες του, κάτι που το επέβαλλε η καθολική θρησκεία, όπου ο Βασιλιάς εμφανίστηκε ως ένας άνθρωπος ανήθικος, ανάξιος να φέρει τον τίτλο «Ο πιο Χριστιανός Βασιλιάς». Στο τέλος ο Βασιλιάς επέζησε, αλλά η γαλλική μοναρχία έχασε το κύρος της.
Άννα Αχμάτοβα
Βιογραφικά στοιχεία
Ενώ συνέχιζε ακόμη τις νομικές και φιλολογικές σπουδές της παντρεύτηκε τον Απρίλιο του 1910 τον φιλομοναρχικό ποιητή Νικολάι Γκουμιλιόφ (Гумилёв) και έγινε μέλος στη λογοτεχνική ομάδα της Αγίας Πετρούπολης «Συντεχνία των Ποιητών» (Zech poetow), λίκνου του κινήματος του «ακμεϊσμού», του οποίου πρωτοστάτης και θεωρητικός ήταν ο Γκουμιλιόφ.
Η συμβίωσή της με τον Γκουμιλιόφ άρχισε να γίνεται τελείως συμβατική. Στο γαμήλιο ταξίδι του ζευγαριού στο Παρίσι, η νεόνυμφη Αχμάτοβα κάνει τη γνωριμία της με το νεαρό ζωγράφο Αμεντέο Μοντιλιάνι, με τον οποίο έμελλε αργότερα να ζήσει ένα θυελλώδη έρωτα.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Προσπάθεια μεταρρύθμισης
thumb|left|180px|Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄.
Άννα Αχμάτοβα
Βιογραφικά στοιχεία
Τον Αύγουστο του 1918, η Αχμάτοβα στα τριάντα χρόνια της παίρνει διαζύγιο από τον Γκουμιλιόφ, ο οποίος εκτελέστηκε από το σοβιετικό καθεστώς το 1921 ως «εχθρός του λαού» κατηγορούμενος για συμμετοχή σε συνωμοσία εναντίον του Σοβιετικού καθεστώτος. Υπάρχει ως πιο η πιθανή εκδοχή ότι η συνωμοσία ήταν φτιαγμένη από τη Σοβιετική αστυνομία. Η Αχμάτοβα είχε αποκτήσει μαζί του το 1912 ένα γιο, τον Λεβ Γκουμιλιόφ. Πολύ σύντομα, ξαναπαντρεύτηκε τον εξέχοντα ασσυριολόγο και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης Βλαντιμίρ Σιλέϊκο (Влади́мир Шиле́йко, 1891 – 1930), μεγαλύτερό της σε ηλικία, αλλά και ο δεύτερος αυτός γάμος διαλύθηκε το 1921.
Η Αχμάτοβα, αφού πήρε το διαζύγιό της από τον Σιλέϊκο, παντρεύτηκε για τρίτη φορά το 1923 τον Νικολάι Πούνιν (Николай Пунин, 1888 – 1953), ιστορικό τέχνης, ο οποίος πέθανε στα σταλινικά γκουλάγκ το 1953. Και ο γιος της Λεβ Γκουμιλιόφ (αργότερα χρεώθηκε από διάφορους μελετητές για αντισημιτισμό και εθνικισμό για το έργο του ) καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια καταναγκαστικά έργα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Σιβηρία, απ’ όπου απελευθερώθηκε οριστικά το 1956.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Προσπάθεια μεταρρύθμισης
Όλον τον καιρό που ήταν πρωθυπουργός ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ, ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ αρκούνταν στο να επικυρώνει απλά τις αποφάσεις του Kαρδιναλίου, χωρίς να αναλαμβάνει ο ίδιος τίποτε περισσότερο. Όταν πέθανε το 1743 ο Kαρδινάλιος, ήρθε η ώρα ο Bασιλιάς να πάρει πρωτοβουλία και να κυβερνήσει μόνος του, εντελώς απολυταρχικά. Του έλειπε όμως η αποφασιστικότητα και στις πολιτικές του αλληλογραφίες φανερώνεται έντονα αυτό του το μειονέκτημα. Επιπλέον φοβόταν να πάρει αποφάσεις και συχνά τις έπαιρνε όταν ήταν πια πολύ αργά για ένα ζήτημα.
Άννα Αχμάτοβα
Βιογραφικά στοιχεία
Με την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, η Αχμάτοβα αντιστέκεται στον πειρασμό της αποδημίας. Η σταλινική όμως τρομοκρατία με συνεχείς διώξεις, εξορίες, εξευτελισμούς και απαγορεύσεις κυκλοφορίας των έργων της, αν και δεν επηρέασαν την ποιητική δημιουργία της, κλόνισαν σημαντικά την κατάσταση της υγείας της, δεδομένου ότι έπασχε από συνεχή κρούσματα φυματίωσης. Λόγω της σημαντικότητας του έργου της με διαταγή του Στάλιν, ήταν από τους λίγους διανοούμενους που επιλέχθηκε να μεταφερθεί από τη Πολιορκία του Λένινγκραντ, και να σταλθεί στη Τασκένδη.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Προσπάθεια μεταρρύθμισης
Οι σχέσεις του με το υπουργικό συμβούλιο ήταν αρκετά καλές, αν και ο Bασιλιάς πολλές φορές ενεργούσε χωρίς να ακούσει τις συμβουλές των υπουργών του, επικοινωνώντας ο ίδιος μυστικά με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Στο «υψηλό συμβούλιο», που πρωτοδημιουργήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, και το οποίο ήταν υπεύθυνο για κρατικά μυστικά πάνω σε θέματα όπως η θρησκεία, ο πόλεμος και η διπλωματία, κυριαρχούσαν δύο κόμματα, κατά κάποιο τρόπο. Το ένα ήταν το «κόμμα των αφοσιωμένων», το οποίο ονομάστηκε έτσι επειδή αποτελούνταν από αυλοκόλακες κυρίως. Το δεύτερο κόμμα ήταν το «φιλοσοφικό», που υποστήριζε τον Διαφωτισμό.
Άννα Αχμάτοβα
Βιογραφικά στοιχεία
Η απήχηση που έβρισκαν τα ποιήματά της στο κοινό ανησυχούσαν το κομμουνιστικό κόμμα. Τον Αύγουστο του 1946, ύστερα από εισήγηση του αρμοδίου για τον πολιτισμό γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Αντρέι Ζντάνοφ (Андре́й Жда́нов), η Αχμάτοβα καταγγέλθηκε ενώπιον των μελών της Ένωσης Συγγραφέων ως «ιδεολογικός αποδιοργανωτής και εκπρόσωπος του αντιδραστικού σκοταδισμού» και διαγράφηκε από την Ένωση Συγγραφέων, όπου μόνο μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν ( 1953) αποκαταστάθηκε.
Στις 5 Μαρτίου 1966, η Αχμάτοβα άφησε την τελευταία της πνοή από έμφραγμα σε ηλικία 76 ετών σε ένα σανατόριο στην πόλη Ντομοντέντοβο (Домодедово), νότια της Μόσχας, η σορός της μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Αγία Πετρούπολη (τότε Λένινγκραντ) και ετάφη στο κοιμητήριο του Κομαρόβο (Комаро́во), κοντά στην Αγία Πετρούπολη.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Προσπάθεια μεταρρύθμισης
Το φιλοσοφικό κόμμα υποστηριζόταν σθεναρά από τη Mαρκησία ντε Πομπαντούρ, η οποία λειτουργούσε ουσιαστικά ως υπουργός χωρίς τίτλο υπουργού, από τη στιγμή που έγινε ερωμένη του Bασιλιά το 1745 ως το θάνατό της το 1764. Η μαρκησία τασσόταν υπέρ των μεταρρυθμίσεων. Υποστηριζόμενη από πλούσιους τραπεζίτες, απέσπασε από τον Bασιλιά το δικαίωμα να διορίζει και να απολύει υπουργούς. Με τη συμβουλή της, ο Bασιλιάς δημιούργησε έναν φόρο, ο οποίος προοριζόταν και για την αριστοκρατική τάξη και τον κλήρο, που μέχρι τότε απαλλάσσονταν από τη φορολογία. Αυτό συνέβαινε για πρώτη φορά στη γαλλική ιστορία. Ο νόμος αυτός επικυρώθηκε τελικά το 1749. Η αντίσταση του κλήρου και των αριστοκρατών ήταν όμως πολύ ισχυρή, και έτσι, το 1751 ο φόρος αυτός καταργήθηκε με διαταγή του Bασιλιά. Η πρώτη αλλά και τελευταία απόπειρα μεταρρυθμίσεων είχε στεφθεί με αποτυχία.
Άννα Αχμάτοβα
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1965 απονέμεται στην Αχμάτοβα ο τίτλος της επίτιμης διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ενώ η UNESCO κήρυξε το έτος 1989 «Έτος Αχμάτοβα».
Ποιητικό έργο
Η πρώτη ποιητική συλλογή της Άννας Αχμάτοβα «Το Απόβραδο» Вечер (Vetcher) εκδόθηκε στην Αγία Πετρούπολη το Μάρτιο του 1912, ενώ η δεύτερη συλλογή της «Ροζάριο» Чётки (Tchetki) δημοσιεύτηκε την άνοιξη του 1914, λίγο πριν από την έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Προσπάθεια μεταρρύθμισης
right|thumb|180px|Η Mαρκησία ντε Πομπαντούρ.
Άννα Αχμάτοβα
Ποιητικό έργο
Οι συλλογές αυτές είναι σύντομες λυρικές εξομολογήσεις από την προσωπική ζωή της. Ιδιαίτερα τα ποιήματα της συλλογής «Ροζάριο» είναι αυτά που καθιέρωσαν και έκαναν την Αχμάτοβα διάσημη σ’ όλη τη Ρωσία.
Η συναισθηματική φόρτιση και το προσωπικό της δράμα από τα χρόνια του πολέμου, της Οκτωβριανής Επανάστασης και του εμφυλίου πολέμου εκφράζονται και μετουσιώνονται σε κραυγές πόνου και απογοήτευσης στις συλλογές «Το λευκό κοπάδι» Белая стая (Bielaia staia, 1917), «Αγριοβότανο» Подорожник (Podorojnik, 1921) και «Σωτήριον έτος» (Anno domini, 1922).
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Μαρκησία ντε Πομπαντούρ
Η Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, που γνωρίστηκε το 1745 με τον Bασιλιά σε έναν χορό στις Βερσαλλίες με αφορμή τον γάμο του γιου του και ακόλουθο του θρόνου, έγινε η πιο διάσημη ερωμένη της βασιλείας του. Πολύ όμορφή, κόρη ενός τραπεζίτη από το Παρίσι, μορφωμένη και έξυπνη, αλλά από αστική καταγωγή, κάτι το οποίο η γαλλική αυλή δεν το συγχώρησε στον Λουδοβίκο.