cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αν Αβάν ντε Γκενγκάν
Από τον Jean-Pierre Papin στον Didier Drogba (1998-2003)
Το καλοκαίρι του 2000, η Γκενγκάν επιστρέφει για μια ακόμη φορά στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Η ομάδα τερματίζει 10η. Η δεύτερη σεζόν είναι η πιο δύσκολη, με την Γκενγκάν να γλυτώνει τον υποβιβασμό χάρη σε μια νίκη στα πλαίσια της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος (1-0 απέναντι στην Τρουά). Ο Guy Lacombe εγκαταλείπει την ομάδα για χάρη της Σοσό. Αντικαταστάτης του ο Bertrand Marchand, ένας προπονητής άπειρος στο επαγγελματικό επίπεδο. Ο Alain Aubert αφήνει την θέση του προέδρου στον Noël Le Graët, που πραγματοποιεί την μεγάλη επιστροφή του στην ομάδα. Η τρίτη σεζόν είναι εκπληκτική. Με ηγέτες στην επίθεση το δίδυμο Φλοράν Μαλουντά-Ντιντιέ Ντρογκμπά, η ομάδα τερματίζει 7η απέχοντας τρεις βαθμούς από την πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ και έξι από την κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή Γαλλίας.
Ο μεγάλος κατήφορος (2003-2011)
Το Μάιο του 2003, ο Ντιντιέ Ντρογκμπά εγκαταλείπει την ομάδα. Η ομάδα δεν καταφέρνει να διαχειριστεί την κατάσταση. Η Γκενγκάν υποβιβάζεται στη Ligue 2 μετά από ένα καταστροφικό τέλος πρωταθλήματος (και κυρίως μια εντός έδρας ήττα στα πλαίσια της προτελευταίας αγωνιστικής απέναντι στη Νις). Ο Bertrand Marchand δέχεται τις ευχαριστίες του Noël Le Graët για την προσφορά του στην ομάδα και ο Yvon Pouliquen αναλαμβάνει τα ηνία του συλλόγου.
Για αυτή την επιστροφή στη Ligue 2, η ομάδα έχει φιλοδοξίες και ελπίζει να ξανανέβει κατηγορία από την πρώτη κιόλας σεζόν, αλλά ένα αποτυχημένο ξεκίνημα του πρωταθλήματος καταστρέφει κάθε πιθανότητα επανόδου. Ανεξήγητα, η ομάδα συνεχίζει να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη στο ξεκίνημα της κάθε σεζόν. Η ομάδα δεν καταφέρνει να πετύχει τον στόχο της ανόδου στη Ligue 1 παρά τους έμπειρους παίκτες της στην ελίτ που αντικαθιστούν ο ένας τον άλλο. Ο Noël Le Graët αλλάζει πολύ συχνά προπονητές : ο Alain Ravera αντικαθιστά τον Yvon Pouliquen τον Σεπτέμβριο του 2005, με τον ίδιο να αντικαθίσταται από τον Patrick Remy τον Μάιο του 2006, του οποίου την θέση παίρνει ο Victor Zvunka τον Οκτώβριο του 2007. Τον ίδιο καιρό, γίνονται βαθιές αλλαγές στο ρόστερ της ομάδας σε κάθε μεταγραφική περίοδο.
Η σεζόν 2008-2009 φαίνεται για μια ακόμη αποτυχημένη όταν η ομάδα ξεκινά μια εποποιία στο Κύπελλο Γαλλίας. Πρώτη έκπληξη ο αποκλεισμός της Λε Μαν στη φάση των 16, που τότε αγωνιζόταν στη Ligue 1. Στα προημιτελικά, οι Guingampais αν και τελειώνουν τον αγώνα με δέκα παίκτες καταφέρνουν να αποκλείσουν την ΚΣ Σεντάν Αρδέννες. Το μεγαλύτερο όμως επίτευγμα γίνεται στα ημιτελικά : για ακόμη μια φορά με αριθμητικό πλεονέκτημα, οι Guingampais αποκλείουν τη Τουλούζ στο Σταντιόμ ντε Τουλούζ. Στις 9 Μαίου του 2009, δώδεκα χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρά της στα πέναλτι απέναντι στην ΟΖΚ Νις, η Αν Αβάν κερδίζει τη Σταντ Ρενναί ΦΚ, στη διάρκεια ενός τελικού 100 % βρετονικού, καταφέρνοντας να κατακτήσει το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία της : νίκη με 2-1.
Η Αν Αβάν Ντε Γκενγκάν ξεκινά τον Αύγουστο του 2009 μια μοναδική περιπέτεια: ως κάτοχος του Κυπέλλου Γαλλίας, είναι μια από τις εκπροσώπους της Γαλλίας στο Γιουρόπα Λιγκ. Απέναντι στο Αμβούργο, χωρίς καμία ή έστω λίγη εμπειρία από ευρωπαϊκά κύπελλα, η Γκενγκάν χάνει και τους δύο αγώνες της (1-5 στο Ρουντουρού, 3-1 στο Αμβούργο) και αποκλείεται από την συνέχεια του θεσμού.
Μετά από μια ένατη αποτυχημένη σεζόν στη Ligue 2, η ομάδα υποβιβάζεται στη Νασιονάλ με το πέρας της σεζόν 2009-2010, επίπεδο που η ομάδα είχε να γευτεί από το 1994. Αν και παραιτημένος, ο Noël Le Graët αναγκάζεται να αναλάβει ξανά τα προεδρικά του καθήκοντα στις 16 Μαΐου 2010. Από την επόμενη μέρα, ανακοινώνει τον Jocelyn Gourvennec στη θέση του προπονητή.
Και τώρα ;
Στις 27 Μαΐου 2011, η ομάδα καταλαμβάνει την 3η θέση στη National, κάτι που της επιτρέπει να ξανανέβει στη Ligue 2. Επιπλέον, η ομάδα τερματίζει το πρωτάθλημα διαθέτοντας την καλύτερη επίθεση με 87 τέρματα ενεργητικό, από τα οποία τα 21 ήταν του Thibault Giresse, πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος και το Σταντ ντυ Ρουντουρού παρουσιάζει την πιο μεγάλη προσέλευση φιλάθλων στη National με 7 300 θεατές κατά μέσο όρο. Στις 18 Ιουνίου 2011, ο Noël Le Graët εκλέγεται στη προεδρία της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, και αναγκάζεται να αποχωρίσει από την προεδρία της Γκενγκάν. Στις 24 Ιουνίου 2011, ο Bertrand Desplat, 40 ετών, ιδιοκτήτης επιχειρήσεων και προστατευόμενος του Noël Le Graët, αναδεικνύεται νέος πρόεδρος της ομάδας και συνεργάζεται με τον Frédéric Le Grand, με τον τελευταίο να συνεισφέρει από την θέση του αντιπροέδρου.
Οπαδοί
Το φίλαθλο κοινό της Γκενγκάν ψηφίστηκε ως το Καλύτερο Κοινό της Γαλλίας με το τέλος της σεζόν 2002-2003 αλλά και τιμήθηκε με το χρυσό κασκόλ του πιο συμπαθητικού κοινού στη διάρκεια της σεζόν 2010-2011.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912
Αριθμόσημο
Με τον επίσημο όρο αριθμόσημο χαρακτηρίζεται ο αριθμός που φέρουν ειδικά πλοία παράλληλα με το όνομά τους ή αντί ονόματος, όπως τα πολεμικά πλοία, πλοία και σκάφη Υπηρεσιών π.χ. Περιπολικά κ.ά. Λιμενικού Σώματος, Πλοηγίδες, Πυροσβεστικά, Τελωνοφυλακής καθώς και ιδιωτικών εγκαταστάσεων.
Τα πολεμικά πλοία καθώς και τα μεγαλύτερα πλοία των παραπάνω κατηγοριών παράλληλα με το όνομα και το Διεθνές Διακριτικό Σήμα τους φέρουν σε εμφανή σημεία (ανά πλευρά, πρύμνη, και κατάστρωμα) το λεγόμενο αριθμόσημο. Το αριθμόσημο δίνεται αμέσως μετά τη κατασκευή ή την απόκτηση του πλοίου και που διατηρείται μέχρι τη διάλυσή του, χωρίς να μπορεί να το λάβει άλλο πλοίο. Συνήθως το αριθμόσημο συνίσταται από συνδυασμό δύο «επισειόντων», που αποτελεί σε χρήση διακριτικό σήμα, μόνο μεταξύ πολεμικών πλοίων ή επιμέρους συναφών κατηγοριών πλοία και σκάφη, Ναυτικών σταθμών, Ναυστάθμων ή άλλων ναυτικών και συναφών υπηρεσιών της αυτής εθνικότητας. Για τις μεταξύ ξένων πλοίων ή ναυτικών υπηρεσιών σχέσεις πολεμικού πλοίου χρησιμοποιείται το Διεθνές Διακριτικό Σήμα.
Έτσι πολεμικό πλοίο που προσεγγίζει Ναύσταθμο ή συναντάται με άλλο πολεμικό πλοίο της αυτής εθνικότητας επαίρει το αριθμόσημό του επί της κεντρικής κεραίας (ιστό) με το οποίο και αναγνωρίζεται. Σημειώνεται πως αν υψωθεί αριθμόσημο και ακολουθήσει σήμα ναυάρχου σημαίνει ότι το σήμα δεν αφορά όλα τα πλοία αλλά μόνο εκείνο του αριθμοσήμου.
Μέχρι τη δεκαετία του 1940 τα ελληνικά πολεμικά πλοία έφεραν και τρίτο αριθμό, τον καλούμενο «πρωτόθετο αριθμό».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1972
Στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελλάδος 1972 μετείχαν οι νικήτριες ομάδες των πρωταθλημάτων των τοπικών Ενώσεων με σκοπό την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Διεξήχθη σε δύο φάσεις: προκριματική και τελική σε έξι ομίλους των 4 ομάδων. Πρωταθλητές στους ομίλους αναδείχθηκαν οι σύλλογοι: Αναγέννηση Επανωμής, Π.Ο. Μουδανιών, Α.Ο. Θήβα, Α.Ο. Ηλυσιακός, Φοίβος Κρεμαστής και Παννεμεατικός. Σύμφωνα με την προκήρυξη την άνοδο κέρδισαν και τρεις από τους δευτεραθλητές έπειτα αγώνες μπαράζ: ο Αλμωπός Αριδαίας, ο ΑΟ Πετραλώνων και ο Αστέρας Αμαλιάδας.
Διοργάνωση
Η προκριματική φάση της διοργάνωσης διεξήχθη μετά τη λήξη των τοπικών πρωταθλημάτων από τις 5 Μαρτίου ως τις 23 Απριλίου 1972. Όπως και την προηγούμενη σεζόν, μετείχαν 27 ομάδες, από τις οποίες προκρίθηκαν 12, ενώ άλλες 12 πέρασαν απευθείας στην τελική φάση. Οι 24 ομάδες συγκρότησαν έξι ομίλους των 4 ομάδων. Η τελική φάση ξεκίνησε στις 30 Απριλίου και τέλειωσε στις 4 Ιουνίου. Οι πρώτοι σύλλογοι κάθε ομίλου ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική. Ακολούθησαν τα μπαράζ μεταξύ των δευτεραθλητών για τρεις θέσεις ακόμα που ολοκληρώθηκαν στις 2 Ιουλίου.
6ος όμιλος
1 Αγώνες κατάταξης: Αγρίνιο, 9/6/1972: Αστέρας Αμαλιάδας - Π.Α.Σ. Πρέβεζα: 1-0 (παράταση, καν. αγώνας 0-0)
Πηγές
Κατηγορία:Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1972
Κάστρο της Καντάρας
Χτίστηκε τον 11ο αιώνα από τους βυζαντινούς και καταστράφηκε από τους ενετούς τον 16ο αιώνα. Για πρώτη φορά αναφέρεται σε πηγές το 1191. Το όνομα πιστεύεται ότι προέρχεται από το αραβικό Kandar που σημαίνει βράχος- απόκρημνος βράχος, λόγω της θέσης του κάστρου.
Σε αυτό κατέφυγε ο Ισαάκιος Κομνηνός, ο οποίος ήταν διοικητής της Κύπρου και προσπάθησε να δημιουργήσει δικό του βασίλειο, κυνηγημένος από τον Ριχάρδο Λεοντόκαρδο.
Κοντά στη Καντάρα βρισκόταν το μοναστήρι της Παναγίας της Καντάρας, εκεί το 1231 σκοτώθηκαν 13 μοναχοί, με φρικτό τρόπο στη κοίτη του ποταμού Πεδιαίου, από τους Λατίνους επειδή αρνήθηκαν να δηλώσουν πίστη στον πάπα.
Λαϊκή παράδοση
Το κάστρο συνδέεται με την παράδοση της Ρήγαινας. Σύμφωνα με αυτή το έχτισε μια όμορφη αλλά κακιά κυρά, η Ρήγαινα, που βασάνιζε τους εργάτες. Όταν τελείωσε η κατασκευή του διέταξε τους στρατιώτες της να πετάξουν στο γκρεμό τους εργάτες για να μην αποκαλύψουν τα μυστικά του κάστρου, όπως κι έγινε. Η ίδια παράδοση επικρατεί και για τα άλλα δύο κάστρα του Πενταδάκτυλου, το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα και το Βουφαβέντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Κύπρο Καστρο Κανταρας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα
Χάρρισμπεργκ (Πενσυλβάνια)
Ιστορία
Στη περιοχή της πόλης εγκαταστάθηκε το 1719 ο Τζον Χάρρις ο πρεσβύτερος, ενώ ο γιος του ίδρυσε σε εκείνη τη θέση το 1791 έναν οικισμό, τον οποίο ονόμασε Χάρισμπουργκ. Το 1812 αναγνωρίστηκε ως η πολιτειακή πρωτεύουσα της Πενσυλβάνιας και παραμένει ως τέτοια μέχρι σήμερα. To Χάρισμπουργκ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αμερικανική ιστορία κατά την μετανάστευση προς τα δυτικά, τον Αμερικανικό Εμφύλιο και την βιομηχανική επανάσταση. Η επέκταση των σιδηροδρόμων επέτρεψε στο Χάρισμπουργκ να αναπτυχθεί και να γίνει μια από τις πιο βιομηχανοποιημένες πόλεις των βορειοανατολικών ΗΠΑ. Στα μέσα του 20ου αιώνα, πέρα από την κυβέρνηση, σημαντική πηγή εισοδήματος ήταν η βαριά βιομηχανία παραγωγής ατσαλιού, η γεωργία και η παραγωγή τροφίμων. Μετά τη συρρίκνωση της βιομηχανίας ατσαλιού και γαλακτομικών, το 1981 το Χάρισμπουργκ ανακηρύχθηκε η δεύτερη πιο «απεγνωσμένη» πόλη των ΗΠΑ. Εν συνεχεία η πόλη αναπτύχθηκε ξανά επί δημαρχίας Στέφεν Ρήντ (δήμαρχος τη περίοδο 1982-2010), με επενδύσεις ύψους 3 δις δολλαρίων. Στις 28 Μαρτίου 1979, 15 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, έλαβε χώρα το πυρηνικό ατύχημα στο Θρι Μάιλ Άιλαντ, ένα από τα χειρότερα πυρηνικά ατυχήματα που έχουν συμβεί.
Οικονομία
Σήμερα η κύρια πηγή εισοδήματος για την πόλη είναι η κυβέρνηση και οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Άλλοι σημαντικοί τομείς για την οικονομία της πόλης είναι η υγεία και η βιομηχανία τεχνολογίας. Το κέντρο του Χάρισμπουργκ είναι δημοφιλής προορισμός για μουσικό τουρισμό. Η έκθεση φάρμας της Πενσυλβάνιας (Pennsylvania Farm Show), η μεγαλύτερη αγροτική έκθεση με ελεύθερη είσοδο σε εσωτερικό χώρο στις ΗΠΑ, διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Χάρισμπουργκ από το 1912 μέχρι σήμερα. Το περιοδικό Forbes κατέταξε το 2010 το Χάρισμπουργκ ως τη δεύτερη καλύτερη πόλη στις ΗΠΑ για να μεγαλώσει μια οικογένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πενσυλβάνια
Α.Π.Σ. Σούλι Παραμυθιάς
Ο '''Α.Π.Σ. Σούλι Παραμυθιάς''' είναι ένας αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην Παραμυθιά Θεσπρωτίας. Ιδρύθηκε το 1934 και πήρε το όνομά του από το ηρωικό Σούλι. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και στο παρελθόν διέθετε και τμήμα στίβου.
Έδρα της αποτελεί το Δημοτικό στάδιο Παραμυθιάς «49 Προκριτών», ονομασία που είναι προς τιμήν των 49 ανθρώπων που εκτελέστηκαν της 29 Σεπτεμβρίου 1943 από τους Γερμανούς κατακτητές.Τα χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το άσπρο.
Ιστορία
Το Σούλι Παραμυθιάς συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΕΠΣ Θεσπρωτίας.Κατέκτησε για πρώτη φορά το τοπικό πρωτάθλημα την σεζόν 1992-93 και ανέβηκε στην Δ εθνική.Δεν κατάφερε να σταθεί στην κατηγορία και υποβιβάστηκε άμεσα στα τοπικά.Την σεζόν 2006-07 κατάφερε ξανά να κερδίσει το πρωτάθλημα και να ανέλθει για δεύτερη φορά στην Δ εθνική.Δεν κατάφερε όμως ούτε αυτήν την φορά να σταθεί στην κατηγορία και υποβιβάστηκε άμεσα.
Την σεζόν 2008-09 κατέκτησε το τρίτο του πρωτάθλημα και κέρδισε ξανά την άνοδο στην Δ εθνική.Την σεζόν 2009-10 κατάφερε για πρώτη φορά να παραμείνει στην κατηγορία σε σχέση με τις προηγούμενες φορές.Την επόμενη σεζόν όμως υποβιβάστηκε ξανά στο τοπικό πρωτάθλημα.
Την σεζόν 2017-18 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα αήττητο και ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Γ εθνική.Το 2018-19 τερμάτισε στην 7η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία στην παρθενική του παρουσία.Το 2019-20 συμμετείχε στην Γ εθνική αλλά στην ουσία στην τέταρτη κατηγορία εξαιτίας της αναδιάρθρωσης που πραγματοποιήθηκε.Το πρωτάθλημα διακόπηκε εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Το Σούλι τερμάτισε στην τρίτη θέση με 41 βαθμούς.Το Σούλι παρότι είχε δικαίωμα συμμετοχής στην Γ εθνική,δήλωσε συμμετοχή στο τοπικό πρωτάθλημα.
Υποστηρικτές
Οι υποστηρικτές του Σουλίου Παραμυθιάς είναι ο Σύνδεσμος Οπαδών ΣΟΥΛΙ GATE 49. Ο σύνδεσμος επανιδρύθηκε το 2018 μετά από 10 χρόνια αδράνειας.
Τίτλοι
Πρωτάθλημα ΕΠΣ Θεσπρωτίας:4 (1992-93,2006-07,2008-09,2017-18)
Σούπερ καπ ΕΠΣ Θεσπρωτίας:3 (2012,2015,2016)
Φιναλίστ Σούπερ καπ ΕΠΣ Θεσπρωτίας:1 (2018)
Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας: Ημιτελικός (2015)
Ναυμαχία της Λάδης
Η Λάδη ήταν νησίδα ευρισκόμενη στα ανοιχτά της Μιλήτου η οποία, πλέον, έχει προσχωθεί λόγω των αλλούβιων αποθέσεων του ποταμού Μαιάνδρου. Κατά την αρχαιότητα έλαβαν εκεί χώρα δύο σημαντικές ναυμαχίες:
Δημήτρης Λυάκος
Ο Δημήτρης Λυάκος (Dimitris Lyacos) (19 Οκτωβρίου 1966) είναι Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο Δημήτρης Λυάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Η τριλογία του Poena Damni (Z213: Έξοδος, Με τους ανθρώπους από τη γέφυρα, Ο πρώτος θάνατος), γραμμένη σε μια περίοδο δεκαεπτά χρόνων, έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά, Ισπανικά, Ιταλικά και Γερμανικά και έχει παρουσιαστεί στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η γλυπτική-ηχητική εγκατάσταση Νυκτιβόη, από το ομώνυμο βιβλίο, ξεκίνησε το 2004 από το Λονδίνο και περιόδευσε στην Ευρώπη ως το τέλος του 2005, ενώ μια παράσταση σύγχρονου χορού βασισμένη στο ίδιο έργο παίχτηκε στην Ελλάδα το 2006-2007. Η τριλογία έχει αποτελέσει αντικείμενο διαλέξεων και έρευνας, μεταξύ άλλων στα πανεπιστήμια του Μαϊάμι, Άμστερνταμ, Τεργέστης και Οξφόρδης. Αποσπάσματα έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά σε όλο τον κόσμο. Το Ζ213: Έξοδος κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2009.
Πρώτο μέρος της τριλογίας - Ζ213: ΕΞΟΔΟΣ
Το Ζ213: ΕΞΟΔΟΣ αποτελεί τη συνάντηση δύο διαφορετικών αφηγητών στις σελίδες του ίδιου ημερολογίου. Το ύφος είναι αποσπασματικό, η γραφή διακοπτόμενη, πολλές φορές αδιαφορώντας μάλιστα για τους γραμματικοσυντακτικούς κανόνες. Η ατμόσφαιρα θυμίζει, «υπαρξιακό» film noir. Καθώς προχωρεί το βιβλίο η θεματική της καταδίωξης γίνεται όλο και πιο εμφανής.
Δεύτερο μέρος της τριλογίας - Με τους ανθρώπους από τη γέφυρα
Δεύτερο μέρος της τριλογίας, το «Με τους ανθρώπους από τη γέφυρα», παρακολουθεί το αυτοσχέδιο ανέβασμα ενός ποιητικού θεατρικού έργου χωρίς τα απαραίτητα μέσα, ένα θλιβερό κι αστείο παιχνίδι μιας λούμπεν ομάδας σε ένα πλαίσιο μεταβιομηχανικής εγκατάλειψης. Το έργο έχει δημοσιευθεί σε προηγούμενη εκδοχή το 2001 με τίτλο «Νυκτιβόη».
Η ιστορία ξετυλίγεται πάνω σε ένα μοτίβο ελλειπτικών μονολόγων - μοναχικών οραμάτων, χαρακτήρων σχεδόν σε κατάσταση έκστασης. Το σκηνικό παρουσιάζεται στο πλαίσιο μιας ημερολογιακής καταγραφής από τον αφηγητή του Ζ213: ΕΞΟΔΟΣ ο οποίος εμφανίζεται τώρα ανάμεσα στους θεατές μιας αυτοσχέδιας ερασιτεχνικής παράστασης. Το σκηνικό υποδηλώνει στοιχεία ρεαλισμού, (ένα διαλυμένο αυτοκίνητο, τραίνα που ακούγονται από μακριά, φωτιές, ο ήχος της θάλασσας). Το κείμενο αιωρείται στα όρια του μεταφυσικού - περιεκτικό και υπαινικτικό, ονειρικό και αποσπασματικό και όμως γραμμικά αναπτυσσόμενο.
Αρθρωμένο, θα έλεγε κανείς, πάνω σε μακρινούς απόηχους αρχαίας τραγωδίας και θεάτρου Νο, το έργο καταλήγει σε μια σύγχρονη, ανατρεπτική διαπραγμάτευση του θρύλου του βρικόλακα συνδυάζοντας υλικό από τη Βίβλο με χθόνιες ελληνιστικές δοξασίες και τελετουργικές πρακτικές. Σε αυτό το ερειπωμένο σκηνικό σκηνοθέτης και ηθοποιοί αναζητούν, μάταια ίσως, την κατασκευή μιας άλλης –ακούσια μεταμοντέρνας- τελετής για το θάνατο και την ελπίδα μιας άλλης ζωής, προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα θραύσματα, των κινήσεων, του λόγου τους, του ακρωτηριασμένου τους κόσμου.
Τρίτο μέρος της τριλογίας - Ο Πρώτος Θάνατος
Ο Πρώτος Θάνατος περιγράφει την αγωνιώδη προσπάθεια ενός ακρωτηριασμένου, ενδεχομένως, ναυαγού να επιβιώσει σε ένα έρημο νησί. Οι δεκατέσσερεις μονόλογοι είναι μια αλληλοδιαδοχή σωματικών και ψυχικών βασανιστηρίων περιγράφοντας ταυτόχρονα με εξπρεσιονιστική ένταση το πάθος του ήρωα που μάχεται μέχρι το τέλος - το οποίο όμως δεν είναι ο θάνατος αντίθετα με αυτό που θα περίμενε κανείς από τον τίτλο του βιβλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης (1808-1870)
Ο Φρειδερίκος (γερμ. Friedrich, 21 Φεβρουαρίου 1808 - 9 Μαΐου 1870) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Έγινε στρατηγός της χώρας του.
This Is Our Night
"This Is Our Night" είναι ο τίτλος ποπ τραγουδιού του Σάκη Ρουβά, που κυκλοφόρησε το 12 Φεβρουαρίου του 2009 στην Ελλάδα και στην Κύπρο, από τη δισκογραφική εταιρεία Minos EMI. Το τραγούδι επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον 54ο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision που θα έλαβε χώρα στη Μόσχα της Ρωσίας από 12-16 Μαΐου, 2009.
Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης (1808-1870)
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Κάρολος Αύγουστος γεννήθηκε στο Ανάκτορο Κόμπουργκ της Βυρτεμβέργης. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Παύλου της Βυρτεμβέργης και της Καρλόττας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Εισήλθε στον στρατό της Βυρτεμβέργης σε ηλικία 15 ετών. Έγινε ίλαρχος και το 1832 συνταγματάρχης του Πεζικού. Ως το 1841 είχε προαχθεί σε αντιστράτηγο του Ιππικού. Το 1865 ο εξάδελφός του Κάρολος Α΄ της Βυρτεμβέργης τον έκανε γενικό διοικητή του Στρατού. Κατά τον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο δεν διοίκησε στη μάχη, αλλά ήταν σύνδεσμος στο Επιτελείο της Αυστρίας. Είχε προβλήματα όρασης, ωστόσο προσεβλήθη που δεν του δόθηκε το 8ο Σώμα Στρατού.
This Is Our Night
Σύνθεση και παραγωγή
Το τραγούδι είναι σύνθεση του συνθέτη Δημήτρη Κοντόπουλου, ο οποίος επιλέχθηκε από την ΕΡΤ και το Σάκη Ρουβά για να συνθέσει και τα τρία υποψήφια τραγούδια για την Εurovision του 2009. Στις 10 Φεβρουαρίου βγήκαν στη δημοσιότητα οι τίτλοι, οι στιχουργοί και επίσης λίγες μόνο πληροφορίες για τα τρία κομμάτια, με το This Is Our Night να χαρακτηρίζεται επιβλητικό ποπ-χορευτικό κομμάτι. Οι στιχουργοί ήταν δυο ελληνο-αυστραλοί παραγωγοί, ο Κραίγκ Πόρτεϊλς, επιτυχημένος στιχουργός, συνθέτης, κιθαρίστας και παραγωγός, που παλιά ζούσε στην Αμερική κι έχει γράψει για μεγάλα ονόματα, όπως η Σερ, ο Μπίλλυ Αïντολ, ο Τέβιν Κάμπλ, οι Guns N' Roses, ο Ρίτσι Σαμπόρα και ο Όζζυ Όσμπορν, και ο Κάμερον Τζάιλς-Ουέμπ, ο οποίος είναι επίσης επιτυχημένος στιχουργός στην Αυστραλία αλλά και ο διευθυντής παραγωγός της εταιρείας Gusto Music. Το κομμάτι ήταν το φαβορί για τη νίκη στον Ελληνικό τελικό, πριν να έχει ήδη ακουστεί. Στις 12 Φεβρουαρίου, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη επίσημη συνέντευξη τύπου στο ξενοδοχείο «Χίλτον» της Αθήνας όπου παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά τα τρία κομμάτια, με τελευταίο το This Is Our Night.
Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης (1808-1870)
Βιογραφία
Στην πολιτική συμμετείχε στην Κυβέρνηση, σε νομοθετικές συνεδριάσεις και στο ιδιαίτερο Συμβούλιο από το 1865. Έμενε στο Ανάκτορο Λούντβιγκσμπουρκ στη Στουτγάρδη και στο κυνηγετικό περίπτερο Καταρίνενχοφ στο Όππενβαϊλερ.
This Is Our Night
Σύνθεση και παραγωγή
Το This Is Our Night έγινε το νούμερο 1 τραγούδι στο Ελληνικό iTunes από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του, ενώ ένα μήνα μετά τη Γιουροβίζιον το τραγούδι μεταγλωττίστηκε και στα ελληνικά με τον τίτλο Πιο Δυνατά.
Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης (1808-1870)
Βιογραφία
Έπειτα από ένα κυνηγετικό ατύχημα που είχε στο πρόσωπο, έπαθε έλκωση ή καρκίνο και απεβίωσε το 1870 στη Στουτγάρδη. Τάφηκε στην οικογενειακή κρύπτη στο παρεκκλήσιο του Ανακτόρου Λούντβιχσμπουρκ.
This Is Our Night
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009 Κατηγορία:Τραγούδια του 2009 Κατηγορία:Singles του 2009 Κατηγορία:Τραγούδια του Σάκη Ρουβά Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης (1808-1870)
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Αικατερίνη, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνο:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Πρώτος Κρητικός Πόλεμος
Ο Πρώτος Κρητικός Πόλεμος ήταν πόλεμος μεταξύ του 205 και 200 ​​π.Χ. που έφερε αντιμέτωπους τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Ε΄, την Αιτωλική Συμπολιτεία, πολυάριθμες πόλεις της Κρήτης (από τις οποίες οι πιο αξιόλογες ήταν οι πόλεις Ολούς και Ιεράπυτνα) και τη Σπάρτη από τη μία πλευρά, με τις δυνάμεις της Ρόδου από την άλλη, με την οποία αργότερα συμμάχησε ο Άτταλος Α΄ της Περγάμου, το Βυζάντιο, η Κύζικος, η Αθήνα και η Κνωσός.
Το 205 π.Χ., ολοκληρώθηκε ο Πρώτος Μακεδονικός Πόλεμος ενάντια στη Ρώμη. Επιθυμώντας να πάρει τον έλεγχο του συνόλου του ελληνικού κόσμου και επωφελούμενος του γεγονότος ότι οι Ρωμαίοι ήταν απασχολημένοι σε πόλεμο κατά της Καρχηδόνας, ο Φίλιππος συμμάχησε με την Αιτωλική Συμπολιτεία και τη Σπάρτη με στόχο την υποταγή της Ρόδου, της κυριότερης αντιπάλου του. Συμμάχησε επίσης και με αρκετές σημαντικές κρητικές πόλεις, ανάμεσα στις οποίες η Ιεράπυτνα και η Ολούς. Με τον στόλο και την οικονομία των Ροδίων κατεστραμμένα από τη δραστηριότητα του σπαρτιατικού στόλου, ο Φίλιππος υπολόγιζε πως θα νικούσε εύκολα. Προκειμένου να επιτύχει ευκολότερα τους στόχους του, συμμάχησε επίσης με τον βασιλιά των Σελευκιδών, Αντίοχο Γ΄ τον Μέγα, ενάντια στον βασιλιά της πτολεμαϊκής Αιγύπτου, Πτολεμαίο Ε΄. Έχοντας ολοκληρώσει τις προετοιμασίες αυτές, ο Φίλιππος επιτέθηκε κατά πόλεων της Θράκης και της Προποντίδα που ήταν σύμμαχοι της Ρόδου και του Πτολεμαίου. Το 202 π.Χ., η Ρόδος και οι σύμμαχοί της, Πέργαμος, Κύζικος και Βυζάντιο, ένωσαν τους στόλους τους και νίκησαν τον Φίλιππο στη Ναυμαχία της Χίου. Λίγους μήνες μετά, ο μακεδονικός στόλος με τη σειρά του αναδείχτηκε νικητής στη Ναυμαχία της Λάδης. Όσο όμως ο Φίλιππος ήταν απασχολημένος με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στα εδάφη της Περγάμου, ο βασιλιάς της, Άτταλος Α΄, μετέβη στην Αθήνα προκειμένου να προκαλέσει αντιπερισπασμό. Πέτυχε να έρθει σε συμφωνία με τους Αθηναίους, οι οποίοι κήρυξαν αμέσως τον πόλεμο στον Φίλιππο, ο οποίος επιτέθηκε κατά της Αθήνας με τον στόλο και το πεζικό του. Στο μεταξύ, οι Ρωμαίοι τον προειδοποίησαν πως αν δεν απέσυρε τις δυνάμεις του θα εμπλέκονταν και πάλι στη διαμάχη. Ο Φίλιππος γνώρισε νέα ήττα από τον συνασπισμένο στόλο των Ροδίων και της Περγάμου, αφού όμως πρώτα κατέλαβε την Άβυδο, πόλη του Ελλησπόντου. Η πόλη έπεσε μετά από μακρά πολιορκία και η πλειονότητα των κατοίκων της αυτοκτόνησε.
Επιτιθέμενος και πάλι κατά της Αθήνας το 200 π.Χ., ο Φίλιππος απέρριψε de facto το τελεσίγραφο των Ρωμαίων που τον προειδοποιούσε να σταματήσει να επιτίθεται κατά των πόλεων της νότιας Ελλάδας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την είσοδο της Ρώμης στον πόλεμο την ίδια χρονιά. Με τον τρόπο αυτό ο Κρητικός Πόλεμος φτάνει στο τέλος του, παραχωρώντας τη θέση του στον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 197 π.Χ. με τη συντριπτική νίκη των Ρωμαίων στις Κυνός Κεφαλές. Οι όροι της Συνθήκης των Τεμπών ήταν ιδιαίτερα αυστηροί, καθώς ο Φίλιππος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όλες τις πόλεις της νότιας Ελλάδας που είχε υπό την κατοχή του, να παραδώσει ολόκληρο τον στόλο του, να αποστείλει τον γιο του, Δημήτριο, στη Ρώμη ως όμηρο και να πληρώσει μια τεράστια πολεμική αποζημίωση.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το 205 π.Χ., ο Πρώτος Μακεδονικός Πόλεμος έλαβε τέλος με τη Συνθήκη της Φοινίκης, αφού είχε παρεμποδίσει την επέκταση του μακεδονικού κράτους προς τα δυτικά. Ακολούθως, η Ρώμη ενεπλάκη σε πόλεμο με την Καρχηδόνα και ο Φίλιππος Ε΄ ήλπισε να επωφεληθεί από την κατάσταση για να πάρει υπό τον έλεγχό του το σύνολο του υπόλοιπου ελληνικού κόσμου. Έτσι, ο Μακεδόνας μονάρχης έστρεψε τις φιλοδοξίες του προς την Ανατολή, και συγκεκριμένα προς το Αιγαίο Πέλαγος, ξεκινώντας την κατασκευή ενός πολύ αξιόλογου στόλου. Γνώριζε, επίσης, πως η σύναψη συμμαχίας με κρητικές πόλεις θα τον βοηθούσε στους στόχους του. Έχοντας νικήσει την Πέργαμο και δημιουργήσει συμμαχία με τους Αιτωλούς, δεν είχε στον υπόλοιπο ελληνικό χώρο άλλες ισχυρές δυνάμεις να του εναντιωθούν πέρα από τη Ρόδο. Η τελευταία ήταν την εποχή εκείνη ένα νησιωτικό κράτος το οποίο εξουσίαζε τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, τόσο στρατιωτικά όσο και οικονομικά. Μέχρι την εποχή εκείνη η Ρόδος ήταν φιλικά προσκείμενη προς τον Φίλιππο, ωστόσο ήταν επίσης και σύμμαχος της Ρώμης, εχθρού της Μακεδονίας.
thumb|left|180px|Νόμισμα με τη μορφή του Φιλίππου Ε΄, βασιλιά της Μακεδονίας
Η Κρήτη από την πλευρά της ήταν διαιρεμένη μετά τον Πόλεμο της Λύττου, το 220 π.Χ. Η σύρραξη αυτή είχε προκαλέσει τη διπλωματική ρήξη ανάμεσα σε πολλές πόλεις του νησιού, ενώ είχε γεννήσει και συμμαχίες, ισχυρότερες από τις οποίες ήταν εκείνη με επίκεντρο την Κνωσσό (σύμμαχο της Ρόδου και των Αιτωλών) και εκείνη με επίκεντρο τη Γόρτυνα (σύμμαχο του Φιλίππου, της Αχαϊκής Συμπολιτείας και της Λύττου). Ωστόσο, στο εσωτερικό της δεύτερης ξέσπασε εμφύλια διαμάχη ανάμεσα στους υποστηρικτές της Κνωσσού και στους εχθρούς της. Τελικά οι πρώτοι υπερίσχυσαν, επιτρέποντας τη δημιουργία συμμαχίας ανάμεσα στις δύο πόλεις, η οποία κυριάρχησε στο νησί, με εξαίρεση την περιοχή της Λύττου, εχθρική προς την πολιτική τους. Μαζί τους ήρθαν και οι πόλεις Πολυρρήνια και Λάππα. Οι πόλεις αυτές ήρθαν σε επαφή με τον Φίλιππο Ε', ο οποίος επωφελήθηκε της περίστασης για να ασκήσει επιρροή σε ένα νησί με στρατηγική σημασία για την κυριαρχία του στο Αιγαίο. Μεγάλο μέρος του νησιού περνά πλέον στα χέρια του Φιλίππου και, το 216 π.Χ., οι Κρητικοί τον αναγνωρίζουν «προστάτη της Κρήτης». Κατά πάσα πιθανότητα αυτή είναι η περίοδος κατά την οποία οι πόλεις της Κρήτης οργανώθηκαν σε ένα «Κοινόν», μια συμπολιτεία δηλαδή, στο εσωτερικό του οποίου κυριαρχούν η Γόρτυνα και η Κνωσσός. Η συμπολιτεία αυτή περιελάμβανε ένα συμβούλιο και μια λαϊκή εκκλησία, τα οποία κυρίως συγκαλούνταν στην Κνωσσό. Φαίνεται πως στα πλαίσια του Κοινού έγινε προσπάθεια δημιουργίας νόμων και ρύθμισης των σχέσεων μεταξύ των κρητικών πόλεων προκειμένου να διατηρηθεί η ειρήνη. Έκτοτε, το Κοινόν αποτελεί εργαλείο στα σχέδια του Φιλίππου για κυριαρχία στο Αιγαίο.
Δραστηριότητες των Κρητών και ξέσπασμα του πολέμου
Πιστεύεται πως η Ρόδος είχε επωμιστεί απο την Πέργαμο και τη Ρώμη το καθήκον της «αστυνόμευσης» των ελληνικών θαλασσών κατά τον 3ο αιώνα. Η πολιτική αυτή είχε σαν πρωταρχικό στόχο την καταπολέμηση της «πειρατείας» στην ανοιχτή θάλασσα. Η σχετική ηρεμία που επικρατεί στο νησί βοηθά την τάξη των εμπόρων να ευημερεί και είναι εκείνη που εξωθεί το νησί στην «αστυνόμευση» των θαλασσών ώστε να προστατεύονται οι εμπορικές δραστηριότητες.
Σύμφωνα με τον Διόδωρο, οι Κρήτες ξεκίνησαν τις δραστηριότητες χρησιμοποιώντας επτά πλοία. Πρόκειται για έναν αποκλεισμό στην ανοιχτή θάλασσα, ενάντια σε εμπορικά κυρίως πλοία κατευθυνόμενα δυτικά. Το γεγονός ότι ο Φίλιππος ασκούσε μεγάλη επιρροή στο νησί της Κρήτης, μας επιτρέπει να πιστεύουμε πως ο βασιλιάς της Μακεδονίας δεν ήταν αμέτοχος στις δραστηριότητες αυτές, που έπλητταν ευθέως τα συμφέροντα της Ρόδου. Επιπλέον, ο Φίλιππος έπεισε τους συμμάχους του Αιτωλούς και Σπαρτιάτες να ξεκινήσουν κατά της Ρόδου. Οι σύγχρονοι μελετητές δεν γνωρίζουν με ακρίβεια ποιες πόλεις ενεπλάκησαν, αλλά υπάρχουν ενδείξεις που καταδεικνύουν τις πόλεις Γόρτυνα, Ελεύθερνα (πόλη εχθρική προς τη Ρόδο) και την Ιεράπυτνα (η σύγχρονη Ιεράπετρα).
Το 205 π.Χ., η Ρόδος είχε αποδυναμωθεί αρκετά εξαιτίας των καταδρομών και έτσι ο Φίλιππος πέρασε στην επόμενη φάση του σχεδίου του: την ένοπλη σύγκρουση. Οι πόλεις Ιεράπυτνα, Ολούς και άλλες στα ανατολικά της Κρήτης κήρυξαν τον πόλεμο στη Ρόδο.
Η έναρξη του Κρητικού πολέμου μπορεί να τοποθετηθεί στην επίθεση που εξαπέλυσε η Ιεράπυτνα κατά της Καλύμνου το 205 π.Χ. Ένα διάταγμα που εξέδωσε η Κάλυμνος, το οποίο απεστάλη κατόπιν στην Κω, αναφέρει: «Ο πόλεμος διεξήχθη εναντίον μας άδικα από τους κατοίκους της Ιεράπυτνας». Αυτή τη φορά, η μάχη δεν έλαβε χώρα στο ανοιχτό πέλαγος, αλλά στην ακτή, και ήρθε σε πέρας από μακρά πλοία γεμάτα άνδρες, αλλά και από μικρότερα πλοιάρια.
Η αντίδραση της Ρόδου στην πρόκληση αυτή ήταν διπλωματική. Σε πρώτη φάση, το νησί ζήτησε την παρέμβαση της Ρώμης κατά του Φιλίππου. Τη στιγμή αυτή όμως, η Ρώμη μόλις έβγαινε από τον Δεύτερο Καρχηδονιακό Πόλεμο και ήταν εξασθενημένη από τις μάχες. Η ρωμαϊκή σύγκλητος προσπάθησε μάταια να πείσει τον λαό να ψηφίσει πόλεμο, ακόμη κι όταν οι Πέργαμος, Κύζικος και Βυζάντιο συμμάχησαν με τη Ρόδο.
Τελικά είναι η επίθεση κατά της Καλύμνου, εκείνη που επιφέρει την κήρυξη πολέμου από τους κατοίκους της Ρόδου κατά της Κρήτης. Μετά το γεγονός αυτό έλαβαν χώρα μια σειρά από επιθέσεις κατά της Νισύρου, συμμάχου της Ρόδου.
Κατόπιν, οι Κρητικοί επιτέθηκαν για άλλη μια φορά στην Κάλυμνο και την Κω. Σε αυτή την περίσταση οι αρχαίες πηγές δεν αναφέρουν την Ιεράπυτνα, αλλά «εχθρούς» που κατέφθασαν με ισχυρές δυνάμεις. Είναι μάλλον απίθανο μοναχά η πόλη αυτή να συμμετείχε στην επιδρομή, καθώς η έκταση της επίθεσης καθιστά αδύνατη την εκδοχή να είχε μια και μοναδική πόλη τα οικονομικά μέσα να τη φέρει σε πέρας. Ο Λύσανδρος, ναύαρχος από την Κω, συνάντησε τελικά τον κρητικό στόλο νότια της Αντιμάχειας, όπου και πέτυχε σημαντική νίκη.
Θαλάσσιες επιχειρήσεις
Οι σχέσεις της Σπάρτης με ορισμένες πόλεις της Κρήτης ανάγονταν στην πρώιμη αρχαιότητα, ιδιαίτερα με εκείνες που βρίσκονταν στα δυτικά του νησιού. Σύμφωνα με τις πληροφοριές που παραθέτει ο ιστορικός Πολύβιος, ο Νάβις, ηγεμόνας της Σπάρτης, ενεπλάκη στα περιστατικά «πειρατείας» του 205 π.Χ. Ο Πιερ Μπρυλέ καταλήγει ότι ο Νάβις συμμετείχε κατόπιν στον πόλεμο κατά της Ρόδου στο πλευρό των Κρητών κατακλύζοντας με πλοία τη θάλασσα γύρω από το Ακρωτήριο Μαλέας. Σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο, ο Νάβις άντλησε μεγάλα κέρδη από την πειρατεία. Το σίγουρο είναι πως είχε συμμάχους στην Κρήτη, οι οποίοι τον βοήθησαν στις επιχειρήσεις του.
Ο Πολύβιος επιβεβαιώνει ότι ο Φίλιππος επιθυμούσε να συνεχίσουν οι Κρήτες να μάχονται τη Ρόδο με κάθε κόστος και γι' αυτό έστελνε αντιπροσώπους του να τους κρατούν σε εγρήγορση και να τους οδηγήσουν στην κλιμάκωση των εχθροπραξιών. Δεν είναι γνωστό κατά πόσο ο βασιλιάς της Μακεδονίας άρχισε την περίοδο αυτή να βλέπει συμμαχικές του πόλεις στο νησί να εγκαταλείπουν την παράταξή του. Ωστόσο, προκειμένου να καταστρέψει τον στόλο της Ρόδου, σχεδίασε μια απάτη. Ο ιστορικός Πολύαινος διηγείται:
''«Ο Ηρακλείδης, αρχιτέκτων από τον Τάραντα, του είχε τάξει πως θα έκαιγε ο ίδιος τον στόλο των Ροδίων. Προξένησε στον εαυτό του διάφορα τραύματα και, φτάνοντας στη Ρόδο, είπε: «Καταφεύγω σε σας, επειδή εσείς είστε η αιτία που ο Φιλιππος με κακομεταχειρίστηκε και με καταδίωξε. Επιθυμούσε να κάνει πόλεμο εναντίον σας, ενώ εγώ μοχθούσα να τον εμποδίσω. Και για να σας αποδείξω πως λέω την αλήθεια, ιδού τα γράμματα που έστελνε στους Κρήτες για να τους ξεσηκώσει να σας επιτεθούν από κοινού μαζί του». Οι Ρόδιοι πείστηκαν από τα γράμματα και έδωσαν καταφύγιο στον Ηρακλείδη. Μια νύχτα με δυνατό άνεμο εκείνος έβαλε φωτιά στους ναυστάθμους και στα εργαστήρια των Ροδίων, τα οποία κάηκαν ολοσχερώς μαζί με τα πλοία που βρίσκονταν εκεί»''.
Με τον τρόπο αυτό καταστράφηκαν τριάντα πλοία.
Ο Φίλιππος προκάλεσε κι άλλο τη Ρόδο καταλαμβάνοντας και αφανίζοντας την Κίο και την Μύρλεια, πόλεις στις ακτές της Προποντίδας. Κατόπιν προσέφερε τις πόλεις αυτές στον σύζυγο της κόρης του Απάμας, τον βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α΄. Ο τελευταίος τις ξαναέχτισε δίνοντάς τους τα ονόματα Προύσα και Απάμεια.
Σε αντάλλαγμα, ο Προυσίας υποσχέθηκε να επεκτείνει το βασίλειό του σε βάρος της Περγάμου (ο τελευταίος πόλεμος ανάμεσά τους ήταν το 205 π.Χ.) Η καταστροφή των πόλεων αυτών, ωστόσο, έφερε σε δύσκολη θέση τους Αιτωλούς επειδή αυτές ήταν μέλη της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Η συμμαχία τους με τον Φίλιππο έκτοτε βασιζόταν μοναχά στον φόβο. Στη συνέχεια, ο Φίλιππος επιτέθηκε και κατέκτησε τις πόλεις Λυσιμάχεια και Χαλκηδόνα, επίσης μέλη της Συμπολιτείας, κάτι που διέρρηξε οριστικά τις σχέσεις του με τους Αιτωλούς.
Καθώς επέστρεφε στη Μακεδονία, ο στόλος του Φιλίππου έκανε στάση στη νήσο Θάσο. Ο στρατηγός Μητρόδωρος έστειλε αντιπροσωπεία στην πρωτεύουσα του νησιού. Οι κάτοικοι συμφώνησαν να ταχθούν με το μέρος του Φιλίππου αλλά με τις παρακάτω προϋποθέσεις: να μην εγκατασταθεί εκεί μακεδονικός στρατός, να μην πληρώνουν φόρο υποτελείας στον Φίλιππο, να μην παρέχουν στρατιώτες για τον μακεδονικό στρατό και να διατηρήσουν την αυτονομία τους. Ο Μητρόδωρος έκανε αποδεκτούς τους όρους, κι έτσι οι κάτοικοι της Θάσου άνοιξαν τις πύλες της πρωτεύουσας του νησιού. Όταν εισήλθε στην πόλη, ο Φίλιππος διέταξε να εξανδραποδιστούν όλοι οι κάτοικοι και επέτρεψε τη λαφυραγωγία της πόλης.
thumb|170px|Προτομή του Αντίοχου Γ΄ στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο]]
Η αναλογία ισχύος ανάμεσα στον μακεδονικό στόλο, τον οποίο αποτελούσαν περίπου 200 πλοία, και σε εκείνον των συμμάχων ήταν περίπου 2 προς 1 υπέρ των Μακεδόνων. Η μάχη ξεκίνησε με επίθεση του Αττάλου, ο οποίος τέθηκε επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας, ενάντια στη δεξιά πτέρυγα του Φιλίππου. Την ίδια στιγμή, η δεξιά πτέρυγα των συμμάχων, με διοικητή τον Θεοφιλίσκο, επιτέθηκε στην αριστερή των αντιπάλων τους. Τα στρατεύματα του Φιλίππου αντιστάθηκαν στις επιθέσεις στη δεξιά τους πτέρυγα και οδήγησαν σε υποχώρηση τους Ροδίους. Ο Θεοφιλίσκος, μαχόμενος στη ναυαρχίδα του, τραυματίστηκε μετά από τρεις επιθέσεις, αλλά κατάφερε να συγκεντρώσει τους άνδρες του και να απωθήσει τους αντιπάλους του. Στη δεξιά τους πτέρυγα οι σύμμαχοι και ιδιαίτερα οι Ρόδιοι επικράτησαν και κατέλαβαν τη ναυαρχίδα του Φιλίππου, ενώ ο ναύαρχός του, ο Δημοκράτης, έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια της μάχης.
Στην αριστερή πτέρυγα των συμμάχων, ο Άτταλος αντιλήφθηκε πως ένα από τα πλοία του ήταν έτοιμο να βυθιστεί, ενώ ένα διπλανό ήταν σε μεγάλο κίνδυνο. Αποφάσισε να σπεύσει σε βοήθειά τους με τέσσερις τετρήρεις και τη ναυαρχίδα του. Ο Φίλιππος, του οποίου η ναυαρχίδα ως εκείνη τη στιγμή δεν είχε συμμετάσχει στη σύγκρουση, είδε πως ο Άτταλος απομακρυνόταν από τους άνδρες του και ξεκίνησε να τον συναντήσει με τέσσερις πεντήρεις και τρεις ημιολίες. Βλέποντας τον Φίλιππο να πλησιάζει, ο Άτταλος φοβήθηκε και προσήραξε το πλοίο του. Στη γέφυρα σκόρπισε ασήμι, πορφυρά ενδύματα και άλλα πολύτιμα αντικείμενα και κατέφυγε στις Ερυθρές. Όταν πλησίασαν οι Μακεδόνες, σταμάτησαν για να συλλέξουν τα πολύτιμα λάφυρα. Ο Φίλιππος, πιστεύοντας πως ο Άτταλος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της καταδίωξης, επέστρεψε ώστε να επιτεθεί στη ναυαρχίδα της Περγάμου.
Καθώς περνούσε η ώρα, η κατάσταση στη δεξιά πτέρυγα των συμμάχων σταθεροποιήθηκε και ο μακεδονικός στόλος εξαναγκάστηκε σε υποχώρηση, επιτρέποντας στους Ροδίους να τραβήξουν τα κατεστραμμένα πλοία τους στο λιμάνι της Χίου. Με τη σειρά της, η αριστερή πτέρυγα και το κέντρο ανάγκασαν επίσης τα εχθρικά πλοία να αποσυρθούν και επέστρεψαν στη Χίο χωρίς φθορές.
Η μάχη αυτή αποδείχτηκε επιζήμια για τον Φίλιππο, καθώς 92 από τα πλοία του καταστράφηκαν και 7 άλλα αιχμαλωτίστηκαν.
Από την πλευρά τους, οι στρατιώτες της Περγάμου έχασαν μόλις τρία πλοία και ένα που αιχμαλωτίστηκε, ενώ βυθίστηκαν μόνο τρία ροδιακά πλοία. Κατά τη διάρκεια της μάχης οι Μακεδόνες έχασαν 6.000 κωπηλάτες και 3.000 ναυτικούς, ενώ 2.000 άντρες οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία. Από την πλευρά των συμμάχων οι απώλειες ήταν σαφώς λιγότερες: η Πέργαμος έχασε 70 άνδρες και η Ρόδος 60, ενώ συνολικά 600 αιχμάλωτοι έπεσαν στα χέρια του εχθρού. Εν τέλει, ο μακεδονικός στόλος αποδεκατίστηκε και τα νησιά του Αιγαίου σώθηκαν από μια ακόμη εισβολή.
Μετά τη μάχη οι Ρόδιοι ναύαρχοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη Χίο και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Καθώς επέστρεφαν, ο ναύαρχος Θεοφιλίσκος υπέκυψε στα τραύματά του, έχοντας ορίσει τον Κλεωναίο διάδοχό του. Μόλις ο στόλος πέρασε τα στενά ανάμεσα στη Λάδη και τη Μίλητο στις μικρασιατικές ακτές, δέχτηκε επίθεση από τους Μακεδόνες. Ο Φίλιππος πέτυχε συντριπτική νίκη σε αυτή την περίσταση, εξαναγκάζοντας τους Ρόδιους να επιστρέψουν στο νησί τους. Οι κάτοικοι της Μιλήτου, εντυπωσιασμένοι από τη νίκη αυτή απένειμαν στον Φίλιππο στεφάνους κατά την είσοδό του στην περιοχή τους.
Μικρασιατική εκστρατεία
Προτού εξαπολύσει την αντεπίθεσή του κατά του Φιλίππου, ο βασιλιάς της Περγάμου, Άτταλος Α΄, ενδυνάμωσε τα τείχη της πόλης του προκειμένου να είναι κατάλληλα προετοιμασμένος για επικείμενες επιθέσεις. Παίρνοντας αυτή την προφύλαξη καθώς και άλλες, ήλπιζε πως θα εμπόδιζε τον Φίλιππο να του αποσπάσει σημαντικό μέρος από τις εκτάσεις που είχε υπό την εξουσία του. Όταν ο Φίλιππος τελικά αποφάσισε να επιτεθεί στην Πέργαμο και έφτασε με τον στρατό του στα τείχη της πόλης, αντιλήφθηκε πως οι υπερασπιστές της ήταν λίγοι στον αριθμό. Συνεπώς, εξαπέλυσε επίθεση με τους ακροβολιστές του, οι οποίοι όμως αποκρούστηκαν εύκολα.
Καταλαβαίνοντας ότι τα τείχη της πόλης ήταν ισχυρά, αποφάσισε να αποσυρθεί, όχι όμως προτού καταστρέψει ορισμένους ναούς, ανάμεσα στους οποίους το ιερό της Αφροδίτης και εκείνο του Νικηφορίου. Αφού κατέλαβε τα Θυάτειρα, ο στρατός των Μακεδόνων κινήθηκε προς την πεδιάδα της Θήβας, στη Μυσία, με στόχο τη λαφυραγωγία της. Ωστόσο τα λάφυρα αποδείχτηκαν πολύ κατώτερα των προσδοκιών τους. Φθάνοντας στη Θήβα, ο Φίλιππος ζήτησε από τον διορισμένο από τους Σελευκίδες κυβερνήτη της περιοχής, τον Ζεύξι, να τον προμηθεύσει με σιτηρά. Εντούτοις, εκείνος δεν παρείχε στον Φίλιππο τη βοήθεια που τόσο είχε ανάγκη.
Ο Φίλιππος, απογοητευμένος από τις δυσκολίες που συνάντησε στη Μυσία, προήλασε νοτιότερα και λεηλάτησε τις πόλεις και τα χωριά της Καρίας (201 π.Χ.) Απείλησε την Πρίνασσο, ωστόσο αργότερα έστειλε πρεσβεία στους κατοίκους για να τους προτείνει διακανονισμό. Εκείνοι πήραν την απόφαση να εγκαταλείψουν την πόλη. Στο στάδιο αυτό τα μακεδονικά στρατεύματα υπέφεραν από σοβαρότατη έλλειψη τροφίμων και γι' αυτό ο Φίλιππος κατέλαβε τη Μυούντα, την οποία προσέφερε κατόπιν στους κατοίκους της Μαγνησίας με αντάλλαγμα τρόφιμα για τους άνδρες του. Επειδή εκείνοι δεν είχαν σιτηρά, οι Μακεδόνες συμφώνησαν να παραλάβουν μια μεγάλη ποσότητα σύκων. Κατόπιν, ο Φίλιππος κατέλαβε με τη σειρά και τοποθέτησε φρουρές στις πόλεις, Ίασο, Βαργυλία, Εύρωμο και Πέδασα. Τέλος, πολιόρκησε και κατέλαβε μια πόλη που ονομαζόταν Καύνος, η οποία ως τότε ελεγχόταν από τους Ροδίους.
Καθώς τα μακεδονικά στρατεύματα περνούσαν το χειμώνα στη Βαργυλία, οι στόλοι της Περγάμου και της Ρόδου ενώθηκαν και απέκλεισαν το λιμάνι. Η κατάσταση έγινε ιδιαίτερα δύσκολη για τους Μακεδόνες, που λίγο έλειψε να συνθηκολογήσουν. Ωστόσο, ο Φίλιππος βγήκε από τη δύσκολη θέση χάρις στην πανουργία. Έστειλε έναν Αιγύπτιο λιποτάκτη να βρει τον Άτταλο και τους Ροδίους και να τους προειδοποιήσει πως θα εξαπέλυε επίθεση τη μεθεπόμενη ημέρα. Μαθαίνοντας το νέο οι σύμμαχοι άρχισαν να προετοιμάζουν τον στόλο τους για μάχη. Όσο διαρκούσαν οι προετοιμασίες, ο Φίλιππος και ο στόλος του διέφυγαν κρυφά αφήνοντας φωτιές αναμμένες στο μέρος όπου στρατοπέδευαν, ώστε να νομίζει ο εχθρός ότι βρίσκονταν ακόμη εκεί.
Όσο ο Φίλιππος ήταν απασχολημένος στη Μικρά Ασία, οι σύμμαχοί του, οι Ακαρνάνες, ενεπλάκησαν σε πόλεμο με την Αθήνα μετά τη θανάτωση δύο συμπατριωτών τους από τους Αθηναίους. Οι Ακαρνάνες παραπονέθηκαν στον Φίλιππο για την πρόκληση αυτή κι εκείνος αποφάσισε να στείλει ένα στράτευμα υπό την καθοδήγηση του Νικάνορα του Ελέφαντα για να τους υποστηρίξει στις εχθροπραξίες στην Αττική. Οι Μακεδόνες και οι σύμμαχοί τους, προτού επιτεθούν στην Αθήνα πραγματοποίησαν επιδρομές στην Αττική. Έφτασαν μέχρι την Ακαδημία, όπου Ρωμαίοι απεσταλμένοι στην πόλη τους διέταξαν είτε να οπισθοχωρήσουν είτε να αντιμετωπίσουν τη Ρώμη εκ νέου σε πόλεμο.
Ο μακεδονικός στόλος μόλις είχε βγει από τον αποκλεισμό του συμμαχικού στόλου, όταν διέταξε μια ναυτική μοίρα να κινηθεί προς την Αθήνα. Η τελευταία κατέπλευσε στον Πειραιά και αιχμαλώτισε τρία αθηναϊκά πλοία. Μετά την υποχώρηση των Μακεδόνων, ο στόλος των συμμάχων που τους ακολούθησε κατά μήκος του Αιγαίου εμφανίστηκε στην περιοχή της Αίγινας και τους επιτέθηκε. Οι Μακεδόνες γνώρισαν την ήττα και έχασαν τα πλοία των Αθηναίων. Ο Άτταλος και οι Ρόδιοι κατάφεραν ακολούθως να πείσουν την Αθήνα να κηρύξει τον πόλεμο κατά της Μακεδονίας.
Έπειτα ο στόλος της Περγάμου αποσύρθηκε στη βάση του στην Αίγινα. Οι Ρόδιοι πραγματοποίησαν μια σειρά από επιχειρήσεις για να καταλάβουν τις Κυκλάδες, που την εποχή εκείνη ήταν υπό την επιρροή των Μακεδόνων, κάτι που κατάφεραν με εξαίρεση τα νησιά Άνδρο, Πάρο και Κύθνο, στα οποία στρατοπέδευαν μακεδονικές φρουρές. Ο Φίλιππος διέταξε με τη σειρά του τον διοικητή της Εύβοιας, Φιλόκη, να επιτεθεί στην Αθήνα με 2.000 πεζικάριους και 200 ιππείς. Ο τελευταίος αποδείχτηκε ανίκανος να πάρει την πόλη, καταφεύγοντας απλώς στη λεηλασία της γύρω πεδιάδας.
Πολιορκία της Αβύδου
Στη Ρώμη κατέφθασαν απεσταλμένοι από τη Ρόδο, την Πέργαμο και την Αθήνα. Ενώπιον της Συγκλήτου παρουσίασαν τη συνθήκη που υπέγραψε ο Φίλιππος με τον Αντίοχο, καθώς και τα παράπονά τους σχετικά με τις επιθέσεις που δέχονταν τα εδάφη τους. Ως αποτέλεσμα οι Ρωμαίοι απέστειλαν στην Αίγυπτο τρεις αντιπροσώπους, τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο (μέλος της ίδιας γενεάς με τον Λέπιδο της Β΄ Τριανδρίας), τον Γάιο Κλαύδιο Νέρωνα και τον Πόπλιο Σεμπρώνιο Τουδιτάνο, με σκοπό να μεταβούν στη Ρόδο μετά τη συνάντησή τους με τον βασιλιά Πτολεμαίο Ε΄.
Την ίδια περίοδο ο Φίλιππος επιτέθηκε στη Μαρώνεια, την Κυψέλα, το Δορίσκο, το Σέρχαιο και τον Αίμο, πόλεις που ήταν υπό την εξουσία της Αιγύπτου. Οι Μακεδόνες κατόπιν προήλασαν στη Θρακική Χερσόνησο, όπου καταλήφθηκαν οι πόλεις Πέρινθος, Σηστός, Ελαιούς, Αλωπεκόννησος, Καλλίπολη και Μάδυτος. Ο Φίλιππος συνέχισε την πορεία του ως στην Άβυδο, την οποία προστάτευε μια φρουρά ανδρών της Περγάμου και της Ρόδου (200 π.Χ.) Ξεκίνησε την πολιορκία αποκλείοντας την πόλη από στεριά και θάλασσα, έτσι ώστε να είναι αδύνατος ο ανεφοδιασμός της. Οι υπερασπιστές της πόλης, γεμάτοι αυτoπεποίθηση, εξουδετέρωσαν κάποιες από τις πολιορκητικές μηχανές με τους δικούς τους καταπέλτες, ενώ κατάφεραν να κάψουν κάποιες άλλες. Με τον εξοπλισμό τους κατεστραμμένο, οι Μακεδόνες άρχισαν να υποσκάπτουν τα τείχη της πόλης, καταφέρονοντας στο τέλος να κάνουν το εξωτερικό τείχος να καταρρεύσει.
Η κατάσταση πλέον ήταν απελπιστική για τους υπερασπιστές της Αβύδου, και για τον λόγο αυτό αποφάσισαν να στείλουν δυο από τους επιφανέστερους πολίτες στον Φίλιππο για διαπραγματεύσεις. Μπροστά στον βασιλιά οι άνδρες αυτοί πρότειναν να παραδώσουν την πόλη με τον όρο να αφήσει από τη μια τους στρατιώτες των συμμάχων να φύγουν υπό καθεστώς ανακωχής, από την άλλη τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους με τα ρούχα που φορούσαν και να κατευθυνθούν με ασφάλεια όπου επιθυμούσαν. Η απάντηση του Φιλίππου ήταν είτε να παραδοθούν άνευ όρων είτε να παλέψουν σαν άνδρες. Οι πρέσβεις, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο μετέφεραν στην πόλη την απάντηση του βασιλιά.
«... όταν θα έβλεπαν το εσωτερικό τείχος να πέφτει στα χέρια του εχθρού, θα σκότωναν τα παιδιά και τις γυναίκες, θα έκαιγαν τα προαναφερθέντα πλοία, και, σύμφωνα με τις κατάρες που επικαλέστηκαν, θα πετούσαν το ασήμι και το χρυσάφι στη θάλασσα».
Όταν η άμυνα του εσωτερικού τείχους κατέρρευσε, οι άνδρες, πιστοί στον όρκο τους, ξεχύθηκαν από τα ερείπια και πολέμησαν δείχνοντας απαράμιλλο θάρρος, μαχόμενοι ακόμη και με το σώμα όταν τα όπλα τους κομματιάζονταν. Μέχρι να πέσει η νύχτα, οι Μακεδόνες είχαν υποχωρήσει στο στρατόπεδό τους. Τη νύχτα ορισμένοι από τους ηλικιωμένους πρόκριτους πήραν την απόφαση να προσπαθήσουν να διασώσουν τα παιδιά και τις γυναίκες παραδίδοντας το πρωί την πόλη.
Ενώ συνέβαιναν αυτά, ο Άτταλος, μαθαίνοντας πως η Άβυδος βρισκόταν υπό πολιορκία διέπλευσε το Αιγαίο με προορισμό την Τένεδο. Από την πλευρά του ο νεότερος από τους Ρωμαίους πρέσβεις, ο Αιμίλιος Λέπιδος, κατέφθασε στην ίδια την Άβυδο, όπου και είχε συνάντηση με τον Φίλιππο. Εκεί ενημέρωσε τον βασιλιά πως η Ρώμη ήταν αποφασισμένη να διεξαγάγει νέο πόλεμο μαζί του αν δεν σταματούσε να παρενοχλεί τις ελληνικές πόλεις και τις κτήσεις του Πτολεμαίου. Επιθυμούσαν δε να αποτελέσουν οι ίδιοι οι Ρωμαίοι τους διαιτητές ανάμεσα στους Μακεδόνες και τους Ροδίους. Αρχικά ο Φίλιππος έθεσε σαν επιχείρημα ότι η Ρόδος ξεκίνησε πρώτη τις εχθροπραξίες εναντίον του, αλλά ο Λέπιδος ανταπάντησε πως δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο με την Αθήνα, την Άβυδο και άλλες πόλεις στις οποίες επιτέθηκε. Ο Φίλιππος μην μπορώντας να απαντήσει κάτι σε αυτό, συγχώρεσε τον Λέπιδο για το θάρρος των λόγων του, ζητώντας παράλληλα από τη Ρώμη να μη παραβεί τη συνθήκη ειρήνης, ειδάλλως ο ίδιος θα αμυνόταν σθεναρά.
Όταν ο Φίλιππος εισήλθε τελικά στην Άβυδο τον περίμενε το αποτρόπαιο θέαμα εκείνων που έκαιγαν τις ίδιες τους τις περιουσίες, ενώ παράλληλα θανάτωναν με κάθε τρόπο τα μέλη της ίδιας τους της οικογένειας, πιστοί στον πρώτο τους όρκο. Ο Φίλιππος τότε ανακοίνωσε πως έδινε χάρη τριών ημερών σε όσους επιθυμούσαν να αυτοκτονήσουν. Οι κάτοικοι της Αβύδου όμως, νιώθωντας προδότες απέναντι σε αυτούς που είχαν πεθάνει αμυνόμενοι της πόλης, δεν επιθυμούσαν να μείνουν πλέον ζωντανοί. Έτσι κάθε οικογένεια θανάτωσε τα ίδια της τα μέλη.
Μετά την πτώση της Αβύδου, ο Φίλιππος διέταξε νέα επίθεση εναντίον της Αθήνας. Ο στρατός του απέτυχε να καταλάβει τόσο την πόλη, όσο και την Ελευσίνα, ωστόσο η Αττική γνώρισε τέτοια λεηλασία, που μπορεί να συγκριθεί με εκείνη των Περσικών Πολέμων. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, οι Ρωμαίοι ενεπλάκησαν σε νέο πόλεμο με τους Μακεδόνες πραγματοποιώντας εισβολή στην Ιλλυρία. Ο Φίλιππος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις εχθροπραξίες με τη Ρόδο και τις άλλες πόλεις για να αντιμετωπίσει τη ρωμαϊκή απειλή. Με τον τρόπο αυτό ξεκινά ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος.
Με τη λήξη της εκστρατείας κατά της Ρόδου και της Περγάμου από τον Φίλιππο, η Ρόδος είχε τα μέσα να επιτεθεί στις κρητικές πόλεις Ολούντα και Ιεράπυτνα, καθώς και στις φιλικά προσκείμενες προς αυτές. Η Κνωσός, προκειμένου να διασφαλίσει την κυριαρχία της στην Κρήτη συμμάχησε με τους Ροδίους, παράδειγμα που ακολούθησαν κι άλλες πόλεις από το κέντρο του νησιού. Μπροστά στο ενωμένο αυτό μέτωπο η Ιεράπυτνα παραδόθηκε.