cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρλος Κορέια
Ανατροπή και συλλήψεις
Τον Μάιο του 1999 ο πρόεδρος Βιέιρα ανατράπηκε και στις 27 Ιουλίου του ιδίου έτους ανακοινώθηκε από την εισαγγελία η σύλληψη του Κορέια και 14 υποστηρικτών του Βιέιρα. Εναντίον τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για πρόκληση πολέμου και παροχή οικονομικής υποστήριξης στο Βιέιρα. Στο συνέδριο του PAIGC το Σεπτέμβριο του 1999, ο Κορέια εκδιώχθηκε από το κόμμα, μαζί με το Βιέιρα και άλλα στελέχη-υπουργούς. Ο Κορέια συνελήφθη με εντολή του νέου Προέδρου, Κούμπα Ιαλά, μαζί με 4 πρώην υπουργούς, τον Φεβρουάριο του 2000, για έκδοση κυβερνητικών ομολόγων, τα οποία προορίζονταν, σύμφωνα με τους κατηγορούμενους, Κορέια και Σατουρνίνο ντα Κόστα για οικονομική αρωγή προς το κράτος. Τον Ιούνιο του 2003 αθωώθηκε από την κατηγορία για διασπάθιση δημοσίου χρήματος. Νωρίτερα, τον Φεβρουάριο του 2003, ο Κορέια μαζί με 4 ακόμα μέλη του PAIGC συνελήφθησαν για την εκτέλεση πέντε ανθρώπων έπειτα από αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 1986. Αφέθηκε ελεύθερος έπειτα από 4 ημέρες.
Το 2005 θεωρήθηκε προεδρικός υποψήφιος του κόμματός του για μικρό χρονικό διάστημα. Ωστόσο, το χρίσμα κέρδισε ο Μαλάμ Μπακάι Σανιά, ο οποίος ηττήθηκε στον δεύτερο γύρο των εκλογών εκείνης της χρονιάς από τον Νίνο Βιέιρα.
Τέταρτη πρωθυπουργία
Επτά χρόνια αργότερα εν μέσω μιας διαμάχης ανάμεσα στον πρόεδρο Ζοζέ Μάριο Βαζ και το κόμμα του, το PAIGC, ο Κορέια διορίστηκε ξανά στην πρωθυπουργία και ορκίστηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2015. Στις 12 Μαΐου 2016 ο Κορέια απολύθηκε από πρωθυπουργός με απόφαση του προέδρου Βαζ.
Ο Κορέια απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 14 Αυγούστου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γουινέας-Μπισσάου
Πατριάρχης Αντώνιος Α΄ Κασυματάς
Συγγραφικό έργο
Με εντολή του αυτοκράτορα Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου (813 - 820) έγραψε «θησαυρόν της εικονοκλαστικής θεολογίας», στο οποίο περιελάμβανε χωρία της Αγίας Γραφής και λόγους Πατέρων της Εκκλησίας που στρέφονταν κατά των εικόνων. Το έργο αυτό, όπως ήταν φυσικό, χάθηκε.
Πηγές
Αντώνιος Α Αντώνιος Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Σελινούντας
Το όνομα Σελινούντας (ή Σελινούς) μπορεί να αναφέρεται:
Όλυνθος Χαλκιδικής
Ιστορικά στοιχεία
Η τοποθεσία κατοικείται από τη Νεολιθική Εποχή (5300-4500 π.Χ.). Η λέξη «Όλυνθος» είναι προελληνική και σημαίνει πιθανώς «αγριοσυκιά». Σύμφωνα με την παράδοση ονομάστηκε έτσι από τον Όλυνθο, γιο του ποτάμιου θεού Στρυμόνα. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι η πόλη κατακτήθηκε από τους Βοττιαίους της Ημαθίας τον έβδομο αιώνα π.Χ..
Η περιοχή ανήκε σε μια θρακική φυλή, τους Βοττιείς, οι οποίοι την κατείχαν μέχρι το 479 π.Χ.. Εκείνη τη χρονιά ο Πέρσης στρατηγός Αρτάβαζος υποπτεύθηκε ότι ετοιμαζόταν αποστασία της πόλης από τον «Μεγάλο Βασιλιά». Ο Αρτάβαζος κατέσφαξε τους κατοίκους και παρέδωσε την έρημη πόλη στους Χαλκιδείς των πέριξ.
Ως μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας, η Όλυνθος πρέπει να ήταν σχετικά ασήμαντη, γιατί αναφέρεται να συνεισφέρει 2 Τάλαντα, ενώ οι γειτονικές Σκιώνη, Μένδη και Τορώνη έδιναν 9, 8 και 6 αντίστοιχα.
thumb|Μωσαϊκό που απεικονίζει τον Βελλεροφόντη, σε οικία στην Όλυνθο. Το 432 γίνεται έδρα του κοινού των Χαλκιδέων, το οποίο σχηματίστηκε με παρότρυνση του Περδίκκα, βασιλιά των Μακεδόνων, με αποτέλεσμα να μετοικίσουν αρκετοί Χαλκιδείς από γειτονικούς οικισμούς. Την ίδια χρονιά αποσπάται, οριστικά, από την Αθηναϊκή συμμαχία. Ο Βρασίδας τη χρησιμοποίησε ως βάση για την εκστρατεία του το 424.
Τον 4ο αιώνα αποκτά σημαντική πολιτική δύναμη, ως κεφαλή του κοινού των Χαλκιδέων. Μαρτυρίες για τη δράση του κοινού των Χαλκιδέων μπορούν να ανιχνευτούν από τον καιρό της Ειρήνης του Νικία ( 421 π.Χ. ), όταν βρίσκουμε τους Χαλκιδείς να κινούνται διπλωματικά από κοινού και να εντάσσονται στη συμμαχία του Άργους. Έχουν βρεθεί νομίσματα του κοινού που χρονολογούνται, με βεβαιότητα, από το 405 π.Χ.. Αναμφισβήτητα, λοιπόν, το κοινό ιδρύθηκε πριν το τέλος του 5ου αι. και το κίνητρο σχηματισμού του ήταν η αυτοπροστασία από ενδεχόμενη Αθηναϊκή επίθεση.
Μετά το πέρας του πελοποννησιακού πολέμου η ανάπτυξη του κοινού ήταν γρήγορη. Γύρω στο 390 π.Χ. βρίσκουμε τους Χαλκιδείς να συνάπτουν σημαντική συμφωνία με τον βασιλιά της Μακεδονίας Αμύντα και μέχρι το 382 είχαν συμπεριλάβει στο κοινό των Χαλκιδέων πολλές ελληνικές πόλεις δυτικά του Στρυμόνα, μεταξύ των οποίων και η Πέλλα.
thumb|Επιτύμβια στήλη με ελληνική επιγραφή από τα ερείπια της Ολύνθου
Εκείνη τη χρονιά ( 382 π.Χ.) η Σπάρτη ενέδωσε στις εκκλήσεις της Ακάνθου και της Απολλωνίας, οι οποίες φοβούνταν ότι θα καταλαμβάνονταν από τους Χαλκιδείς, να εκστρατεύσει εναντίον της Ολύνθου. Μετά από τριετή πόλεμο χωρίς νικητή, οι Χαλκιδείς συμφώνησαν να διαλύσουν το κοινό (379). Η "διάλυση" ήταν τυπική, γιατί βρίσκουμε δύο χρόνια αργότερα το κοινό ανάμεσα στα μέλη της Αθηναϊκής ναυτικής συμμαχίας (378-7). Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, κατά τη βασιλεία του Φιλίππου στη Μακεδονία, ο Δημοσθένης παρουσιάζει την Όλυνθο ισχυρότερη από την εποχή πριν τη Σπαρτιατική εκστρατεία. Η πόλη, κατά γενική παραδοχή, ήταν πρώτου μεγέθους και το κοινό περιλάμβανε 32 πόλεις.
Στον πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα στην Αθήνα και τους συμμάχους της, το 357-55, η Όλυνθος ήταν αρχικά σύμμαχος του Φίλιππου. Αργότερα, θορυβημένοι οι Χαλκιδείς από την αύξηση της δύναμης του Φίλιππου, σύναψαν συμμαχία με την Αθήνα αλλά, παρά τις προσπάθειες της τελευταίας και ειδικά του Δημοσθένη, η πόλη παραδόθηκε στον Φίλιππο (348), ο οποίος την κατέσκαψε.
Αρχαιολογικά στοιχεία
Η πόλη των κλασικών χρόνων ήταν δομημένη σύμφωνα με το Ιπποδάμειο σύστημα, σε έκταση 600Χ300μ., με οικοδομικά τετράγωνα που χωρίζονταν από οριζόντιες και κάθετες οδούς. Αξιοσημείωτο είναι ότι δεν έχει βρεθεί το θέατρο της πόλης. Τα σπίτια είχαν δύο ορόφους, με εσωτερική αυλή. Στα νότια βρισκόταν η αγορά και στα ανατολικά τα σπίτια των πλουσίων. Ανάμεσα στις επαύλεις που ανασκάφηκαν είναι αυτές της Αγαθής Τύχης, του Ηθοποιού, καθώς επίσης και των Διδύμων Ερώτων. Σε αυτές βρέθηκαν ψηφιδωτά δάπεδα, αγγεία, κοσμήματα και πήλινα ειδώλια. Τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα ήρθαν στο φως το 1928. Οι πιο πρόσφατες ανασκαφές έγιναν τη δεκαετία του 1990.
Αρχαιολογικό Μουσείο Ολύνθου
Στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Ολύνθου λειτουργεί από το 1998 Αρχαιολογικό Μουσείο. Σκοπός του μουσείου είναι να δώσει ολοκληρωμένη εικόνα στους επισκέπτες για την ιστορία της αρχαίας πόλης, αλλά και να περιγράψει τις ανασκαφές και την αναστήλωση. Όλα αυτά γίνονται αποκλειστικά με οπτικοακουστικά μέσα.
Το νόμισμα της Ολύνθου
thumb|150px|[[Τετράδραχμο της Ολύνθου. 4ος αι. π.Χ.]] thumb|right|150px|Τετράδραχμο της Ολύνθου. 4ος αι. π.Χ. thumb|right|150px|Τετρόβολο της Ολύνθου. 4ος αι. π.Χ. Η Όλυνθος είχε κόψει νόμισμα, και αρκετά αρχαία κέρματα έχουν διασωθεί.
Η σύγχρονη Όλυνθος
Σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας το όνομα του χωριού ήταν Μυριόφυτο. Διοικητικά υπαγόταν στο ναχιγιέ της Καλαμαριάς. Η σύγχρονη Όλυνθος είναι μεγάλος οικισμός με 1.111 κατοίκους το 2011. Σε μικρή απόσταση από την επαρχιακή οδό Νέων Μουδανιών- Γερακινής βρίσκεται η Νέα Όλυνθος, που ιδρύθηκε από πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία. Σήμερα αποτελεί Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Πολυγύρου στον Νομό Χαλκιδικής. Απέχει από τον Πολύγυρο 24 χιλιόμετρα. Είναι σε πεδινή περιοχή. Παράγεται βρώσιμη ελιά, αγουρέλαιο και φιστίκια. Εκτός από τη γεωργία, κύρια ασχολία είναι και η κτηνοτροφία. Στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο και αγροτικό ιατρείο, ενώ δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος που διοργανώνει εκδηλώσεις, όπως την τριήμερη Γιορτή της Ελιάς. Σημαντικές εορτές είναι του Αγίου Αθανασίου (2 Μαΐου), του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου) και των Αγίων Αναργύρων (1 Ιουλίου), οπότε και γίνονται πανηγύρια και τον Ιούλιο κουρμπάνια. Πολύ κοντά στο χωριό, το 1928, ο Αμερικανός καθηγητής Ντ. Ρόμπινσον έφερε στην επιφάνεια έπειτα από ανασκαφές την αρχαία πόλη της Ολύνθου.
Αναστάσιος Μπίρδας
Ο Αναστάσιος Μπίρδας (1886-1969) από το Μεσόλλογο της Μακεδονίας, ήταν αρχιτέκτονας απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών Κωνσταντινουπόλεως (1910), ο οποίος ασχολήθηκε με την μελέτη και εκτέλεση αρχιτεκτονικών έργων κυρίως στην πυρίκαυστο περιοχή της Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Ξάνθη (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ξάνθη μπορεί να αναφέρεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:
2289 Μακμίλαν
Ο Μακμίλαν (McMillan) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,297. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ. Πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Ρόμπερτ Μακμίλαν, επικεφαλής του προγράμματος Σπέισγουοτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μακμιλαν
Μοναστήρι του Βόρονετς
Το μοναστήρι βρίσκεται στα νότια του Γκούρα Χουμορουλούι στην κομητεία Σουτσεάβα, στην κοιλάδα του ποταμού Βόρονετς. Ο θρύλος της προέλευσης της εκκλησίας ενώνει δύο άνδρες, που είναι κεντρικά πρόσωπα της ρουμανικής ιστορίας: ο ιδρυτής του μοναστηριού, ο Μέγας Στέφανος και ο Άγιος Δανιήλ ο Ερημίτης, ο πρώτος ηγούμενος της μονής.
Ο τάφος του Αγίου Δανιήλ βρίσκεται στο μοναστήρι.
Η εκκλησία είναι μία από τις ζωγραφισμένες εκκλησίες της Μολδαβίας, που περιλαμβάνονται στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
Η ηλικία του μοναστηριακού χώρου δεν είναι γνωστή. Ένας θρύλος μας λέει ότι ο Μέγας Στέφανος, σε μια στιγμή κρίσης κατά τη διάρκεια ενός πολέμου εναντίον των Οθωμανών Τούρκων, ήρθε στον Δανιήλ τον Ερημίτη στη σκήτη του στο Βόρονετς και ζήτησε συμβουλές. Ο Δανιήλ του είπε να μην παραδώσει τον αγώνα. Στη συνέχεια, μετά τη νίκη, πρέπει να έχτισε ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο. Η αρχική είσοδος πάνω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που τώρα βρίσκεται στον εξονάρθηκα, φέρει την επιγραφή: "«Εγώ, ο Βοεβόδας Στέφανος, με τη Χάρη του Θεού Κυβερνήτης της Μολδαβίας, γιος του Μπογκντάν, άρχισα να χτίζω το μοναστήρι Βόρονετς για τη δόξα του αγίου και γνωστού Αγίου Γεωργίου, του μεγάλου και νικηφόρου μάρτυρα, το 6996 τον Μάιο στις 26, μια μέρα της Δευτέρας, μετά την Πεντηκοστή και εγώ είχα τελειώσει τον ίδιο χρόνο, τον Σεπτέμβριο του 1488.»"Η εκκλησία χτίστηκε με τρίκογχο σχέδιο (με τρεις αψίδες), με ένα τέμπλο, ένα ναό με τον πύργο του και έναν πρόναο.
Το 1547, ο Μητροπολίτης της Μολδαβίας Γκριγκόριε Ρόσκα πρόσθεσε τον εξωνάρθηκα στο δυτικό άκρο της εκκλησίας και είχε ζωγραφίσει τους εξωτερικούς τοίχους. Η συνεισφορά του καταγράφεται στα αριστερά της πόρτας εισόδου: "«Με τη Θέληση του Πατέρα και τη Βοήθεια του Υιού και την εκπλήρωση του Αγίου Πνεύματος και από τη μεγάλη προσπάθεια, που κατέβαλε ο πιστός ο Κύριος Γκριγκόριε, Μητροπολίτης ολόκληρης της Μολδαβικής Χώρας, προστέθηκε αυτή η επιγραφή εισόδου και το εξωτερικό όλης της εκκλησίας ζωγραφίστηκε, για χάρη της ψυχής του, το 7055 (1547).»"Το μοναστήρι περιέχει επιτύμβιες στήλες εις μνήμη του Αγίου Δανιήλ του Ερημίτη, του Γκριγκόριε Ρόσκα και άλλων προστατών της εκκλησίας και των  ευγενών.
Η μονή Βόρονετς ήταν γνωστή για τη σχολή της καλλιγραφίας, όπου ιερείς, και μοναχοί έμαθαν να διαβάζουν, να γράφουν και να μεταφράζουν θρησκευτικά κείμενα. Το σχολείο παρήγαγε δύο αξιοσημείωτα αντίγραφα ρουμανικών μεταφράσεων της Βίβλου : Ο Κώδικας του Βόρονετς, που ανακαλύφθηκε το 1871, και Το Ψαλτήρι του Βόρονετς, που βρέθηκε το 1882. Αυτά τα βιβλία βρίσκονται τώρα στη Ρουμανική Ακαδημία.
Εκκλησία
Το καθολικό (κύρια εκκλησία) του Αγίου Γεωργίου στη Μονή Βόρονετς είναι πιθανώς η πιο διάσημη εκκλησία στη Ρουμανία. Είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο για τις εξωτερικές τοιχογραφίες της με λαμπερά και έντονα χρώματα και για τις εκατοντάδες καλοδιατηρημένες φιγούρες τοποθετημένες σε αντίθεση με το περίφημο γαλάζιο φόντο. Τα μικρά παράθυρα, τα ορθογώνια κουφώματά τους με τις διασταυρούμενες ράβδους και οι καμάρες των εσωτερικών κουφωμάτων είναι γοτθικές. Οι νότιες και βόρειες πόρτες του εξωνάρθηκα του 1547 έχουν ορθογώνια πλαίσια, τα οποία υποδηλώνουν μια μεταβατική περίοδο από το Γοτθικό ρυθμό στην Αναγέννηση. Όμως, πάνω από αυτά, σε κάθε τοίχο υπάρχει ένα ψηλό παράθυρο με μια επιβλητική γοτθική καμάρα. Όλη η δυτική πρόσοψη είναι χωρίς ανοίγματα, πράγμα που δείχνει ότι η πρόθεση του Μητροπολίτη Ρόσκα ήταν από την αρχή να την κρατήσει για τοιχογραφίες.
Στη βόρεια πρόσοψη είναι ακόμα ορατή η αρχική διακόσμηση του ναού, οι σειρές από κεραμικά εμαγιέ δίσκους σε κίτρινο, καφέ και πράσινο, διακοσμημένα σε ανάγλυφο. Αυτές περιλαμβάνουν εραλδικά μοτίβα, όπως το αχαλίνωτο λιοντάρι και το κεφάλι του Ούρος του εθνόσημο υ της Μολδαβίας, και πλάσματα εμπνευσμένα από τη δυτικοευρωπαϊκή μεσαιωνική λογοτεχνία, όπως οι γοργόνες με δύο ουρές. Ο πύργος είναι διακοσμημένος με δεκαέξι ψηλές κόγχες, σε τέσσερις από τις οποίες είναι παράθυρα. Μια σειρά από μικρές κόγχες περικυκλώνει τον πύργο πάνω τους. Η κατακερματισμένη οροφή πιθανότατα ακολουθεί το σχήμα της αρχικής οροφής, η οποία αναμφίβολα κατασκευάστηκε με πλάκες.
Δήμος Αρμενίου
Ήταν δήμος του νομού Λάρισας και βρισκόταν στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού, στα σύνορα με τον νομό Μαγνησίας. Ο δήμος αποτελείτο από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 99,4 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.273 κατοίκους.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Κιλελέρ της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: ''' Δ.δ. Σωτηρίου ''' -- το Σωτήριον [ 292 ]
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Α
2943 Χάινριχ
Ο Χάινριχ (Heinrich) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή της Γερμανίδας αστρονόμου `Ινγκε Χάινριχ (Inge Heinrich).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Χάινριχ είναι άγνωστα. Ο Χάινριχ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 47,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χαινριχ
Γιώργος Μπλάνας
Ο Γιώργος Μπλάνας (1959, Αιγάλεω) είναι βραβευμένος Έλληνας ποιητής και μεταφραστής.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Μπλάνας γεννήθηκε το 1959 στο Αιγάλεω. Έχει κάνει σπουδές που αφορούν το αντικείμενο της βιβλιοθηκονομίας.
Το 2015, έλαβε το κρατικό βραβείο μετάφρασης ξένης λογοτεχνίας για την μετάφρασή για το έργο "Ζωή και Πεπρωμένο" του Βασίλι Γκρόσμαν ενώ παλαιότερα έχει τιμηθεί με το βραβείο του περιοδικού "Διαβάζω" για την ποιητική συλλογή του "Στασιωτικά [1-50]" καθώς και με τον έπαινο "Κάρολος Κουν" για τη μετάφραση της τραγωδίας του Ευριπίδη "Ηρακλής Μαινόμενος". Μεταφράσεις του έχουν χρησιμοποιηθεί σε τραγωδίες στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.
Κριτική
Με αφορμή την βράβευσή του με το βραβείο μετάφρασης ξένης λογοτεχνίας, κατηγορήθηκε ότι η μετάφραση δεν έγινε από τη ρωσική γλώσσα αλλά από την αγγλική γλώσσα.
Το 2018, η επιλογή του Φεστιβαλ Αθηνών και Επιδαύρου να χρησιμοποιήσει τέσσερις μεταφράσεις του Μπλάνα σε αντίστοιχα έργα προκάλεσε την αντίδραση του Θεόδωρου Κ. Στεφανόπουλου, ο οποίος επέκρινε την ποιότητα των μεταφράσεων επισημαίνοντας ότι "πλειστάκις παράγεται ερήμην του πρωτοτύπου"  καθώς και του ομότιμου καθηγητή κλασικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Μιχαήλ Πασχάλη. Ο ίδιος απάντησε στις κριτικές αυτές λέγοντας ότι "Η κριτική είναι πάντοτε καλοδεχούμενη, αν δεν είναι υβριστική" και υπενθυμίζοντας επαινετικά λόγια του Δημήτρη Μαρωνίτη για την μετάφρασή του στον Φιλοκτήτη. Ο Βασίλης Καλαμαράς ανέφερε, υπερασπιζόμενος τις μεταφράσεις του, ότι "δεν αντιμετωπίζουν το αρχαίο δράμα ως τοτέμ και ταμπού".
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Μαρία Τερέζα των Βουρβόνων-Πάρμας
Η Μαρία Τερέζα των Βουρβόνων-Πάρμας (María Teresa de Borbón-Parma, 28 Ιουλίου 1933 - 26 Μαρτίου 2020) ήταν Γάλλο-Ισπανίδα πολιτική ακτιβίστρια και ακαδημαϊκός. Ήταν μια σοσιαλιστική ακτιβίστρια, κερδίζοντας το ψευδώνυμο "Κόκκινη Πριγκίπισσα", και υποστηρίκτρια του κινήματος των Καρλιστών.
Ήταν η πρώτη γαλαζοαίματη που πέθανε από τον Κορονοϊό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1933 στο Παρίσι, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Πρίγκιπα Ξαβιέ, Δούκα της Πάρμας και της Πιατσέντσα και της Μαγδαληνής των Βουρβόνων-Μπυσέ.
Απέκτησε διδακτορικό στις Ισπανικές σπουδές από το Πανεπιστήμιο Paris-Sorbonne και άλλο ένα διδακτορικό στην πολιτική κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης. Σπούδασε επίσης το Ισλαμισμό και πώς σχετίζεται με τα δικαιώματα των γυναικών. Η διατριβή της το 1977 στη Σορβόννη είχε τίτλο "La cleicicación ideológica del Carlismo contemporáneo" ("Ιδεολογική διευκρίνιση του σύγχρονου Καρλισμού"). Ήταν καθηγήτρια και σοσιαλιστική ακτιβίστρια και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών.
Η Μαρία Τερέζα δεν παντρεύτηκε ποτέ. Το 1981, απέκτησε ισπανική ιθαγένεια με βασιλικό διάταγμα. Το επίσημο ενημερωτικό δελτίο δήλωσε ότι δόθηκε «κατόπιν αιτήματος του ενδιαφερόμενου και ως απάντηση στις εξαιρετικές περιστάσεις και ότι ανήκει σε μια οικογένεια που συνδέεται στενά με την Ισπανία».
Πέθανε από Κορονοϊό στις 26 Μαρτίου 2020 στο Νοσοκομείο Κουσά σε ηλικία 86 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Πατριάρχης Ιωάννης Ε΄
Ο Ιωάννης Ε΄ διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 669-674 ή 675.
Ο Ιωάννης ήταν Ορθόδοξος και ευτύχησε να βασιλεύει επί των ημερών της Πατριαρχίας του ο Κωνσταντίνος Δ' ο Πωγωνάτος, με τον οποίο είχαν κοινές απόψεις. Έτσι η Εκκλησία επί των ημερών τους διήλθε περίοδο ηρεμίας και γαλήνης, η οποία διήρκεσε για λίγο ακόμη.
Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 18 Αυγούστου.
Πηγές
Ιωαννης Ε Ιωαννης Ε Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Ευρύζελμις
Βίος
Ήταν γιος και διάδοχος του Αμαδόκου. Από τα νομίσματα που είχε κόψει φαίνεται ότι πρωτεύουσα του ήταν τα Κύψελα. Από επιγραφή που έχει βρεθεί στην Ακρόπολη και αναγράφει απόφαση της βουλής επί άρχοντος Μυστιχίδου (386 - 385π.χ) φαίνεται ότι ήταν σύμμαχος των Αθηναίων και για αυτό τον σκοπό ο Ευρύζελμις είχε στείλει πρεσβεία στην Αθήνα. Έχουν βρεθεί νομίσματα με την επιγραφή ΕΥΒΡ ή ΕΒΡ που πιστεύεται ότι ήταν δικά του. Στις αρχές του 20ού αιώνα κατά την καταστροφή των τειχών της Αδριανούπολης βρέθηκε εντοιχισμένη επιγραφή του 4ου αιώνα π.χ που έγραφε ΕΒΥΙΕΛΜΙΣ ΣΕΥΘΟΥ ΓΡΙΑΝΕΥΣ
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Σβέτισλαβ Γκλίσοβιτς
Καριέρα ως Ποδοσφαιριστής
Ο Γκλίσοβιτς ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής από τα τμήματα υποδομών της άσημης ΣΚ Σόκο (σημερινή ΦΚ Μπασκ Βελιγραδίου), προτού μεταπηδήσει, στις αρχές του 1930 στη Μπεογκράτσκι Σπόρτ Κλουμπ, δηλαδή τη σημερινή ΟΦΚ Βελιγραδίου. Υπήρξε μέλος της καλύτερης φουρνιάς παικτών που είχε ποτέ η Μπεογκράτσκι Σπόρτ Κλουμπ, μαζί με τους: Τίρνανιτς, Βουγιαντίνοβιτς, B. Μαργιάνοβιτς και Μπόζοβιτς. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα των «Μπλε» του Βελιγραδίου στο πρωτάθλημα 1931/32, και τη σεζόν 1939/40 ανακηρύχτηκε ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 10 γκολ (σε 10 αγώνες).
Με τη φανέλα της Μπεογκράτσκι Σπόρτ Κλουμπ κατέκτησε 4 συνολικά Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας: 1933, 1935, 1936 και 1939. Αγωνίζονταν με μεγάλη επιτυχία και στις δύο πτέρυγες της μεσαίας γραμμήςκ αλλά και της επίθεσης, και ξεχώρισε για την ταχύτητα και τα δυνατά του σουτ.
Εθνική Γιουγκοσλαβίας
Κατά το μεσοπόλεμο, ο Γκλίσοβιτ αγωνίστηκε σε 15 αγώνες με την ομάδα των "Επιλέκτων του Βελιγραδίου" και σε τρεις αγώνες με τη δεύτερη Εθνική ομάδα του τότε Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας (1934-1937). Επίσης έπαιξε 21 αγώνες και σημείωσε εννέα γκολ και με την πρώτη ομάδα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας δηλαδή τη μετέπειτα Εθνική Γιουγκοσλαβίας. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στις 5 Ιουνίου 1932 εναντίον της Γαλλίας (2:1) στο Βελιγράδι, σημειώνοντας και τα δύο γκολ για τη Γιουγκοσλαβία και αποχαιρέτησε τη φανέλα με το εθνόσημο στις 14 Απριλίου 1940 σε έναν αγώνα με τη Γερμανία (2: 1) στη Βιέννη, στην οποία σημείωσε το πρώτο γκολ για τη Γιουγκοσλαβία.
Προπονητική καριέρα
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1945, διοργανώθηκε ένα μίνι πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (προπομπός του μετέπειτα εθνικού πρωταθλήματος της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας) στο οποίο εκπροσωπήθηκαν οι έξι δημοκρατίες (που συναποτελούσαν το πρώην Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και αποτέλεσαν μετέπειτα τη νέα Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας) συν την ομάδα του Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Ο Γκλίσοβιτς ήταν ο προπονητής της νικήτριας ομάδας της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Σερβίας (SR Serbia). Για τις επόμενες δύο σεζόν υπήρξε προπονητής του Ερυθρού Αστέρας Βελιγραδίου (1946-1948). Αργότερα κάθισε στους πάγκους του Παναθηναϊκού (1954-58), του Άρη Θεσσαλονίκης και της Ελβετικής Γκρασχόπερς (01/07/1958 - 21/10/1958).
Παναθηναϊκός
Ανέλαβε ως πρώτος προπονητής, στις 15 Οκτώβρη του 1954 κι έμεινε στην ομάδα για πέντε σεζόν. Σε επίπεδο τίτλων, κέρδισε τρία Πρωταθλήματα ΕΠΣΑ κι ένα Κύπελλο Ελλάδας, νικώντας στις 12 Ιούνη του 1955 τον ΠΑΟΚ με 2-0. Η περίπου τετραετής παρουσία (1954-58) του δεν συνέπεσε με εποχή τίτλων για τον Παναθηναϊκό, όμως έμεινε στην Ιστορία για τις πολλές νίκες και τη συμβολή του στην απόκτηση του Μίμη Δομάζου από την Άμυνα Αμπελοκήπων. Υπήρξε θιασώτης του διαγώνιου συστήματος επιθετικής ανάπτυξης τη ομάδας, με βαθιές μπαλιές από τον αριστερό μπακ προς τον δεξί εξτρέμ. Παραμένει ως σήμερα ο ξένος προπονητής με τις περισσότερες νίκες (96).
Γκρασχόπερς
Το καλοκαίρι του 1958, μετακόμισε στη Ζυρίχη και ανέλαβε την τοπική Γκρασχόπερς. Παρέμεινε στον πάγκο της ομάδας μόνο για επτά αγώνες καθώς απολύθηκε στις 21/10/1958, δυο μέρες μετά την εκτός έδρας ήττα από την ΦΚ Κιάσσο με 3-0.
Άρης Θεσσαλονίκης
Το καλοκαίρι του 1959 επέστρεψε στην Ελλάδα, υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη και αποτέλεσε τον πρώτο προπονητή της ομάδας στα δυο πρώτα πρωταθλήματα Ελλάδας (1959-60 και 1960-61). Επέστρεψε ξανά στον Άρη, τη σεζόν 1966-67 και κατέκτησε την 5η θέση στο πρωτάθλημα, προωθώντας παράλληλα νέους, φερέλπιδες παίκτες στην ομάδα και θέτοντας τις βάσεις για την αγωνιστική εκτόξευση  των επόμενων σεζόν. Συνολικά διετέλεσε προπονητής του Άρη σε 104 επίσημες αναμετρήσεις ( 91 για το πρωτάθλημα Ελλάδας, 11 για το Κύπελλο Ελλάδας και σε δυο αγώνες εναντίον της Γιουβέντους για το θεσμό του Κυπέλλου Εκθέσεων ), γεγονός που τον καθιστά 4ο (σε συμμετοχές) προπονητή στη συνολική ιστορία του συλλόγου πίσω από το Γιώργο Φοιρό, το Πάλφι και τον Αλκέτα Παναγούλια. Με τους «κίτρινους», πέτυχε συνολικά 42 νίκες, 22 ισοπαλίες και 40 ήττες.
Μετά το τέλος της προπονητικής του καριέρας, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου και εξέδωσε το βιβλίο: A Study of Modern Football.
Πηγές - Παραπομπές
Π Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΚ Βελιγραδίου
Διχώρι Φωκίδας
Το Διχώρι είναι ορεινό χωριό του Νομού Φωκίδας. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1.120 μέτρων στις πλαγιές των Βαρδουσίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Κωστάρ(ι)τσα, μέχρι το 1927.
Το Διχώρι τοπική κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βαρδουσίων του Δήμου Δωρίδος και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, απογράφησαν 204 κάτοικοι.
Ιανός
Ο Ιανός (λατινικά: Ianus) είναι ένας από τους παλαιότερους θεούς των Ρωμαίων. Στην ετρουσκική μυθολογία, αντιστοιχεί με τον θεό Άνι. Υπάρχουν διάφοροι μύθοι για την προέλευσή του και μερικοί που τον αναφέρουν ως θνητό βασιλιά του Latium, που κυβερνούσε μια πόλη σε έναν λόφο και είχε ως γιο τον Τίβερη.
Ο θεός των ενάρξεων
Ήταν ο θεός όλων των ενάρξεων και των μεταβάσεων. Απεικονίζονταν συνήθως σε σημεία διαβάσεων, όπως είναι οι θύρες, οι πύλες και οι γέφυρες. Κατά τη διάρκεια των θυσιών το πρώτο μέρος της προσφοράς αφιερωνόταν πάντα στον Ιανό και κατονομαζόταν πρώτος σε κάθε κατάλογο θεοτήτων. Επίσης, η πρώτη ημέρα του έτους, η έναρξη της νέας χρονιάς και ο Ιανουάριος ήταν αφιερωμένος σε αυτή τη θεότητα, υποδεικνύοντας παράλληλα και τη σημασία της για τον ημερολογιακό λατρευτικό κύκλο των Ρωμαίων.
Ο Ιανός απεικονιζόταν συχνά με δύο πρόσωπα και αποκαλείτο Janus bifrons, δηλαδή διπρόσωπος Ιανός και του ήταν αφιερωμένοι αρκετοί ναοί στη Ρώμη. Ο διασημότερος όλων ήταν εκείνος που βρισκόταν Forum Romanum και οι πύλες του ήταν ανοικτές σε περίοδο πολέμου και κλειστές σε περίοδο ειρήνης. Στις πιο πρώιμες περιόδους ο Ιανός απεικονιζόταν με το ένα πρόσωπο γενειοφόρο και το άλλο ξυρισμένο, γεγονός που ώθησε ορισμένους ερευνητές να το αποδώσουν σε ζεύγη αντιθέτων, όπως είναι ο ήλιος και η σελήνη ή το γήρας και η νιότη.
Στον ρόλο του ως Φύλακα των Εισόδων και των Εξόδων, κρύβεται ίσως το θεμέλιο της πεποίθησης ότι ο συγκεκριμένος θεός αντιπροσώπευε τις ενάρξεις. Διαβαίνει κανείς μια πύλη, μια πόρτα ή μια γέφυρα, προκειμένου να βρεθεί σε ένα νέο τόπο, οριοθετημένο τεχνητά ή φυσικά. Η προφανής σύνδεση του ονόματός του με την ετρουσκική λέξη janua, που σημαίνει θύρα, δείχνει ότι αντίθετα με άλλες θεότητες ο Ιανός έχει σημαντικές επιρροές από τις ετρουσκικές θρησκευτικές αντιλήψεις. Επίσης, για να ξεφύγουμε από τον Ιανουάριο και την πρώτη μέρα του έτους, χρειάζεται εδώ να αναφερθεί ότι αρχικά, στις πρώιμες φάσεις της λατρείας του ο Ιανός ήταν παρών στην πρώτη μέρα κάθε διαφορετικού μήνα, όπως επίσης ήταν παρών κατά την πρώτη μέρα της σποράς και την πρώτη μέρα της συγκομιδής. Ήταν παρών στη γέννηση, τον γάμο και στον θάνατο, σε όλες δηλαδή τις μεταβάσεις της ανθρώπινης ζωής. Η λέξη έναρξη ούτως ή άλλως υπονοεί και τη μετάβαση από μια πρότερη κατάσταση ύπαρξης.
Γενικά
Οι ναοί του Ιανού στη Ρώμη ήταν πολυάριθμοι και ο σημαντικότερος ανάμεσά τους ήταν ο Ianus Geminus, ένα διαμπερές οικοδόμημα με δύο αντικριστές πύλες, εκ των οποίων η μία έβλεπε προς την Ανατολή και η άλλη στη Δύση. Βρισκόταν στο Forum Romanum μέσω του οποίου βάδιζε ο ρωμαϊκός στρατός για τη μάχη. Αυτός ο ιδιαίτερος ναός είχε μια συμβολική λειτουργία. Όταν τις πύλες του έκλειναν, αυτό σήμαινε ότι υπήρχε ειρήνη στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Όταν οι πύλες του άνοιγαν, όλοι γνώριζαν πως οι Ρωμαίοι ήταν σε πόλεμο. Ανάμεσα στις βασιλείες του Νουμά και του Αυγούστου, οι πύλες έκλεισαν μόνο μια φορά. Ο Ιανός είχε επίσης ένα ναό στο Forum Olitorium και ένα άλλο ναό που κτίσθηκε προς τιμήν του στο Forum του Nerva. Αυτός ο ιδιαίτερος ναός διέθετε τέσσερις πύλες και ήταν γνωστός ως Ianus Quadrifons, δηλαδή τετραπρόσωπος Ιανός.
Τούτη η θεότητα, που αντιμετωπιζόταν με τον δέοντα σεβασμό από τους Ρωμαίους, σφράγιζε με την παρουσία της τις περισσότερες πύλες της πόλης και εικονογραφικά διακόσμησε αρκετά νομίσματα της δημοκρατικής και της αυτοκρατορικής περιόδου. Δεδομένου του ρόλου του ως φύλακα των Πυλών και της θέσης του ως θεού των Ενάρξεων, είναι φανερό ότι ο Ιανός έπαιζε ένα σημαντικό ρόλο τόσο στον ρωμαϊκό μύθο, όσο και στη ρωμαϊκή θρησκεία, αν και δεν ανήκει στο κύριο πάνθεο. Εκτός από το έτος και τον πρώτο μήνα, τον επικαλούνταν και στην αρχή κάθε νέας ημέρας ενώ συχνά του τον αποκαλούσαν Αχθοφόρο του Ουρανού. Επηρέαζε όλα όσα είχαν διπλή όψη και διπλό νόημα στη ζωή και πολλές φορές συμβόλιζε τη μετάβαση από τον πρωτογονισμό στον πολιτισμό. Υπάρχουν κάποιοι θρύλοι -όπως είδαμε- που χαρακτηρίζουν εν μέρει τούτη τη θεότητα αλλά δεν αποδίδουν τον πανάρχαιο συμβολισμό της. Για παράδειγμα γνωρίζουμε ότι τα τέσσερα μάτια του τον βοήθησαν να πιάσει τη νύμφη Carna, αλλά δε γνωρίζουμε αν ήταν αυτή η χρησιμότητά τους στη λατρευτική πρακτική. Παρεμπιπτόντως, ο γιος που γεννήθηκε από αυτόν τον γάμο, αντίθετα από τον γιο της Juturna, δε λατρεύεται στη Ρώμη, όπως ο Fons, αλλά έγινε Βασιλιάς της Alba Longa. Ο μύθος της γενεαλογίας εδώ εξυπηρετεί ως βαθύτερο θρησκευτικό πλέγμα κοινωνικής συμμαχίας μεταξύ της Ρώμης και άλλων πόλεων του Latium. Μένει τελικά να αναφέρουμε -και αυτό δικαιολογεί την αρχαιότητά του- πως ο Ιανός δεν έχει αντίστοιχό του στη μυθολογία των Ελλήνων.
Ο ναός του στη Ρώμη βρισκόταν σε ένα δρόμο που ονομαζόταν Argiletum, μια σημαντική οδό που συνέδεε το Forum Romanum και τα κατοικημένα βορειοανατολικά προάστια. Ήταν ένας μικρός, ξύλινος ναός και το οικοδομικό υλικό υπονοεί ότι η λατρεία του θεού είναι πολύ αρχαία. Τούτο επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι οι αρχαιότεροι κατάλογοι θεοτήτων συνήθως ξεκινούσαν με το όνομά του και έφερε το επίθετο divom deus, που σημαίνει «ο θεός των θεών». thumb|right|[[Ασσάριο που απεικονίζει το δαφνοστεφή Ιανό]] Ο Ιανός ήταν, λοιπόν, μια πολύ αρχαία και σημαντική ρωμαϊκή θεότητα που προΐστατο ακόμα και στις θυσίες που προσφέρονταν σε άλλες θεότητες. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η σύγχρονη ακαδημαϊκή έρευνα κατανοεί επαρκώς τη λατρεία του θεού των πυλών και των ενάρξεων. Απ' ό,τι φαίνεται βέβαια δεν την καταλάβαιναν και οι ίδιοι οι Ρωμαίοι, γεγονός που μας οδηγεί στην υπόθεση πως σε κάποιο σημείο υπήρξε μια ασυνέχεια, μια διακοπή της λατρευτικής αλυσίδας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν τα πρωτογενή νοήματα και πιθανώς οι μύθοι που συνδέονταν με τη λατρεία της θεότητας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Αυγούστου, μάλιστα, (27 π.Χ. – 14), άρχισαν να συνδέονται με τη λατρεία του Ιανού πρακτικές που δεν είχαν καμία σχέση με την αρχική λατρεία. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν φιλολογικές μαρτυρίες της αρχαίας λατρευτικής περιόδου, κάτι που μας περιορίζει σε οποιαδήποτε προσπάθεια ανασύνθεσης της αρχικής λατρείας. Το μόνο που γνωρίζουμε, είναι ότι ο θεός λατρευόταν σε αρκετές άλλες πόλεις της κοιλάδας του Τίβερη.
Οι πύλες του πολέμου και της ειρήνης
Ο ναός στο Argiletum, όπως προαναφέρθηκε είχε δύο πύλες, ενώ το άγαλμα στεκόταν ανάμεσά τους, στη μέση του ναού. Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο ήταν ένα πολύ αρχαίο άγαλμα και συνάμα η απόδειξη πως η γλυπτική τέχνη υπήρχε στην Ιταλία από αρχαιοτάτων χρόνων, (Φυσική Ιστορία 36.58). Ο θεός απεικονιζόταν με δύο γενειοφόρα κεφάλια. Τα δάχτυλα των χεριών του ήταν τοποθετημένα σε παράξενες θέσεις, τις οποίες ο Πλίνιος ερμήνευσε ως ένδειξη του αριθμού 355, δηλαδή του αριθμού των ημερών του αρχαιότερου ρωμαϊκού ημερολογίου. Αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά είναι, φυσικά, καθαρή υπόθεση.
Άλλες υποθέσεις τέτοιου είδους αναφέρονται από τον Πλούταρχο, ο οποίος χρησιμοποίησε μια πηγή που χρονολογείται ανάμεσα στο 29 π.Χ. και το 25 π.Χ.:
Ο Ιανός έχει επίσης έναν ναό στη Ρώμη με διπλές πύλες, τις οποίες αποκαλούν πύλες του πολέμου. Τούτο γιατί ο ναός είναι πάντα ανοικτός εν καιρώ πολέμου, αλλά κλείνει σαν έλθει η ειρήνη. Το τελευταίο ήταν κάπως δύσκολο, και σπάνια συνέβαινε, δεδομένου ότι το βασίλειο συμμετείχε πάντα σε κάποιο πόλεμο [...], (Πλούταρχος, Βίος βασιλέως Νουμά, 20.1-2).
Ήταν η θέληση των προγόνων μας η πύλη του Janus Quirinus να μένει κλειστή όταν οι νίκες εξασφάλιζαν την ειρήνη σε ξηρά και θάλασσα σε όλη την αυτοκρατορία των Ρωμαίων. Από την ίδρυση της πόλης ως τη γέννησή μου, η παράδοση αναφέρει ότι κλείστηκε μόνο μια φορά [από τον Νουμά και τον Μάνλιο], αλλά όταν έγινα πρώτος πολίτης η Σύγκλητος κατέληξε ότι θα πρέπει να μένει κλειστός σε τρεις περιπτώσεις. (Αύγουστος, Αυτοβιογραφία, 13)
Η πύλη κλειδώθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 29, μετά τη νίκη του Αυγούστου επί του Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας. Και το φθινόπωρο του 25, όταν υποτάχθηκαν οι Ισπανοί Κανταβριανοί. Ο χριστιανός συγγραφέας Ορόσιος αναφέρει ότι οι πύλες του Ιανού κλείστηκαν για τρίτη φορά το 1 π.X., και έμειναν κλειστές για δώδεκα ολόκληρα χρόνια (Ιστορία του κόσμου ενάντια στους παγανιστές, 6.22). Βέβαια αυτό μας αποκαλύπτει περισσότερα για τα θεολογικά ενδιαφέροντα του Ορόσιου παρά για τα αληθινά ιστορικά γεγονότα. Στην πραγματικότητα κατά τη διάρκεια των δώδεκα χρόνων της παιδικής ηλικίας του Ιησού οι Ρωμαίοι ενεπλάκησαν σε διάφορους πολέμους και η αλήθεια είναι ότι δε γνωρίζουμε επακριβώς πότε ήσαν κλειστές οι πύλες.
Σε ένα άλλο εδάφιο, ο Βιργίλιος με τη σειρά του ερμηνεύει το νόημα του τελετουργικού κλεισίματος των πυλών:
Οι φοβερές πύλες του πολέμου θα κλείσουν και θα σφαλίσουν ανάμεσά τους την άθεη και τρομακτική Λαγνεία του Αίματος, με την άσπλαχνη αρματωσιά της, να βρυχάται ακόμα με ματωμένο στόμα, αλλά γερά δεμένη με αλυσίδες από σφυρήλατο ορείχαλκο στην πλάτη της. (Βιργίλιος, Αινειάς, 1.293-296)
Η εξέλιξη της λατρείας
Εν τω μεταξύ η λατρεία άλλαξε. Ο αυτοκράτορας Δομιτιανός αντικατέστησε το άγαλμα της παλιάς λατρείας με ένα τετραπρόσωπο, το οποίο επέβλεπε τέσσερα ρωμαϊκά fora: το Forum της Ειρήνης, το Forum Transitorium, το Forum του Ιούλιου Καίσαρα και το Forum Romanum. Αυτό αναφέρει τουλάχιστον ο ποιητής Μαρτιάλης (Epigram. 10.28.5-6), και τα λόγια του μας βοηθούν να εντοπίσουμε τον τόπο του ναού κοντά στο κτήριο της Συγκλήτου (Curia Julia), αλλά οι ανασκαφές της περιόδου 1997-2000 δυστυχώς δεν απέδωσαν κάποιους καρπούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Volkswagen T3
T3 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
GMA Network
Η GMA Network, Inc. ή GMA είναι μια εταιρεία μέσων ενημέρωσης των Φιλιππίνων με έδρα την πόλη του Κεζόν. Ιδρύθηκε το 1950 από τον Ροβέρτος Λα Ροή Στεβάρτ.
Η εταιρεία λειτουργεί αρκετούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς στις Φιλιππίνες, συμπεριλαμβανομένων των GMA-7, GTV-27, Super Radyo DZBB 594 και Barangay LS 97.1.
Είναι επίσης ο δεύτερος μεγαλύτερος όμιλος μέσων ενημέρωσης στις Φιλιππίνες μαζί με το ABS-CBN και το TV5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Επιχειρήσεις των Φιλιππίνων Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1950 Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1961
Άγιος Πέτρος Κορινθίας (νησίδα)
Ο Άγιος Πέτρος ή το Πετρονήσι είναι ακατοίκητη νησίδα του Σαρωνικού κόλπου με έκταση 0,109 τ.χλμ.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η νησίδα Άγιος Πέτρος βρίσκεται σε απόσταση 0,8 χιλιομέτρων (0,43 ναυτικών μιλίων) από τις ακτές της ευρύτερης περιοχής του Κόρφου Κορινθίας, νότια από το ακρωτήριο Στείρι. Τα κοντινότερα νησιά του Σαρωνικού κόλπου προς τον Άγιο Πέτρο είναι το Τραγονήσι περί τα 7,5 χλμ. (4,05 ν.μ.) ΒΑ και το Σπαλαθρονήσι Αγκιστρίου περί τα 8,3 χλμ. (4,48 ν.μ.) ΝΑ.
Πρόκειται για μία από τις τρεις νησίδες του Σαρωνικού κόλπου που ανήκουν διοικητικά στην Κορινθία, μαζί με την Πλατειά και τον Οβριό. Πέριξ της νησίδας, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή του ΒΔ Σαρωνικού παρατηρείται σημαντική αλιευτική δραστηριότητα, ενώ λειτουργούν και εγκαταστάσεις ιχθυοκαλλιέργειας.
Σημείωση
Βορειοδυτικά της νησίδας, στα παράλια της Πελοποννήσου είναι ο παραθαλάσσιος οικισμός Άγιος Πέτρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαρωνικός κόλπος Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Γιούλια Αχονκόβα
Η Γιούλια Αλεξάντροβνα Αχονκόβα (ρωσικά: Юлия Александровна Ахонькова), είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια, μοντέλο και χορεύτρια. Το 2003 ήταν η Μις Ρωσία και αργότερα έκανε καριέρα στο τραγούδι.
Καριέρα
Η Γιούλια το 2003 ήταν η Μις Ρωσία, αργότερα το 2004 έκανε καριέρα στο τραγούδια, βγάζοντας δύο τραγούδια με το ψευδώνυμο "Τζουλιέτα" (Ρωσικά: Джульетта). Αργότερα μετακόμισε στις ΗΠΑ με το ψευδώνυμο Julia Kova, και έβγαζε τραγούδια στα αγγλικά. Το 2009 επέστρεψε στη Ρωσία με την ευκαιρία να βγάλει καινούρια τραγούδια.
Σινγκλς
As "Джульетта":
Δισκογραφία
Julia Kova — «Это я» (2007)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρωσίδες χορεύτριες Κατηγορία:Ρωσίδες μοντέλα Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Μις Ρωσία
Αναξίλαος
Ο Αναξίλαος (ή Αναξίλας) υπήρξε τύραννος του Ρήγιου. Ανάμεσα στην περίοδο 500 π.Χ. έως 476 π.Χ. έγινε Ολυμπιονίκης σε αρματοδρομία απήνης στην αρχαία Ολυμπία.
Γεννήθηκε στη Μεσσηνία της Πελοποννήσου. Τυράννευσε το 494 π.Χ. και συμμάχησε με τη Σάμο και τα Ιόνια Νησιά κατά της Μεσσήνης που τελούσε υπό την τυραννία του Σκύθη. Αφού οι Σάμιοι κατέλαβαν τη Μεσσήνη, ο Αναξίλαος επιτέθηκε, τους εκτόπισε, και ανέλαβε αυτός την εξουσία, δίνοντας και το όνομα στην πόλη. Ο γιος του ο Λεόφρων αναφέρεται επίσης ως νικητής στους Ολυμπιακούς αγώνες καθώς και ότι παρέθεσε ένα μεγαλειώδες συμπόσιο για τα μεθεόρτια, ωστόσο είναι αβέβαιο το αν γίνεται σύγχυση με τη νίκη του πατέρα του ή όχι.
2944 Πεγιό
Ο Πεγιό (Peyo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βέλγου καλλιτέχνη των κόμικς Πεγιό (Πιερ Κυλιφόρντ), γνωστού ως δημιουργού των Στρουμφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Πεγιό είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Πεγιο
Κατάλογος εθνικών ονομάτων
Εμπεριέχονται εδώ πρώτα οι λογιότεροι τύποι των ονομάτων και ακολουθούν οι «λαϊκότεροι». Για τις ονομασίες των κατοίκων των εκτός Ελλάδος πόλεων δείτε τα αντίστοιχα λήμματα. Τα κριτήρια κατάρτισης του καταλόγου που ακολουθεί είναι τα εξής: Ανεξάρτητα και Κυρίαρχα κράτη, συνιστώντα μέρη ομοσπονδιακών κρατών, αυτόνομες περιοχές, εξαρτημένες περιοχές, νησιά σε μεγάλη απόσταση από το επικυρίαρχο σε αυτά κράτος. Καθώς ο γεωπολιτικός χάρτης μεταβάλλεται, γίνεται προσπάθεια τήρησης του καταλόγου, κατά το δυνατόν, ενημερωμένου.
Σημειώσεις
<references group="σ" />
εθνικων ονοματων Κατηγορία:Δημωνύμιο
Γεωργία (όνομα)
Το Γεωργία είναι γυναικείο όνομα της Ελληνικής γλώσσας. Υποκοριστικά του ονόματος είναι: Γεωργούλα, Γιωργούλα, Γιωργίτσα, Γιωργία, Γωγώ, Ζωρζέττα, Ζέτα, Ζέττα, Τζίνα, Τζώρτζια.
Ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από το γεωργία με την έννοια της καλλιέργειας της γης. Αυτή με τη σειρά της προέρχεται από το γη + έργο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Σαρλερουά
Στον δήμο βρίσκονται μια βιομηχανική περιοχή, βιομηχανία σιδήρου και ατσαλιού, υαλοτεχνίας, χημικών και ηλεκτρικών μηχανών. Το Σαρλερουά βρίσκεται στο κέντρο μιας τεράστιας ανθρακοφόρας λεκάνης, αποκαλούμενης Pays noir (μαύρη χώρα).
Ιστορία
Η καταγωγή της πόλης είναι ένα μικρό χωριό με το όνομα Σαρνουά (Charnoy). Το 1666 οι Ισπανοί έχτισαν εκεί ένα οχυρό που ονομάστηκε Σαρλερουά προς τιμήν του παιδιού-βασιλιά Καρόλου Β΄ (Κάρολος Β' της Ισπανίας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Ζαζαϊκή γλώσσα
Ζαζάκι (ή αλλιώς Ζαζαϊκή). Πρόκειται για μια ομιλούμενη γλώσσα - διάλεκτο στην Ανατολία, ανάμεσα στην περιοχή, που ορίζεται από τους ποταμούς Τίγρη κι Ευφράτη. Ανήκει στην ομάδα βορειο-δυτικών διαλέκτων της Ιρανικής γλώσσας, - τμήμα της ινδοευρωπαϊκής γλώσσας. Ως γλώσσα συσχετίζεται με τις διαλέκτους Κουρδική, Περσική, και την Balôchi. Ακριβής αριθμός ατόμων που ομιλούν τη γλώσσα είναι άγνωστος. Οι φυσικοί ομιλητές της γλώσσας υπολογίζονται σε 3 με 6 εκατομμύρια.
Διάλεκτοι
Υπάρχουν τρεις κύριες Ζαζαϊκές διαλέκτοι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοδυτικές ιρανικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Κουρδιστάν
Άγιος Ηλίας Κέρκυρας
Ο Άγιος Ηλίας είναι οικισμός 232 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 118 μέτρων , πάνω από την παραλία Καλαμάκι στις βορειοανατολικές ακτές του νησιού της Κέρκυρας στους πρόποδες του όρους Παντοκράτορα. Απέχει περίπου 5,5 χιλιόμετρα από το τουριστικό παραθαλάσσιο θέρετρο Κασσιόπη. Μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνί (37 κ.), Κάρνιαρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητόν (126 κ.), Περούλιον (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Η μεταβολή του μόνιμου πληθυσμού έχει ως εξής:
Δήμος Λευκάδας
Ο Δήμος Λευκάδας είναι δήμος της περιφέρειας Ιονίων Νήσων που περιλαμβάνει τα νησιά Λευκάδα, Κάλαμος, Καστός καθώς και τις γειτονικές τους νησίδες. Δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Λευκάδος, Ελλομένου, Απολλωνίων, Καρυάς και Σφακιωτών και των Κοινοτήτων Καλάμου και Καστού. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 335,8 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 22.652 κάτοικοι με βάση την απογραφή του 2011 (21.414 σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ορίστηκε η Λευκάδα
Δήμαρχοι Λευκάδος
Αιρετοί δήμαρχοι Λευκάδος διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων
2290 Χέλφριχ
Ο Χέλφριχ (Helffrich) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,2. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Γιόζεφ Χέλφριχ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χέλφριχ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χελφριχ
Νομός Αργολίδας και Κορινθίας
μικρογραφία|Χάρτης των πρώτων δέκα νομαρχιών - 1833 Ο Νομός Αργολίδας και Κορινθίας, κοινώς γνωστός ως Αργολιδοκορινθία ήταν ένας από τους νομούς της Ελλάδας και πρωτεύουσα ήταν το Ναύπλιο. Ήταν ένας από τους πρώτους νομούς που ιδρύθηκαν στη χώρα. Υπήρξε για πρώτη φορά το 1833-1836 και πάλι από το 1845 μέχρι το 1899, όταν χωρίστηκε στους νομούς Αργολίδας και Κορινθίας. Η διχοτόμηση ανεστράφη στην διοικητική μεταρρύθμιση του 1909 και ξαναδιαιρέθηκε το 1947.
Το βόρειο μισό έγινε η Κορινθία με πρωτεύουσα την πόλη της Κορίνθου, ενώ το νότιο μισό έγινε η Αργολίδα με πρωτεύουσα το Ναύπλιο. Τα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και Κύθηρα στα νότια έγιναν μέρος του Νομού Αττικής, το διάστημα 1964-1972 μέρος του Νομού Πειραιώς και στη συνέχεια μέρος του νομού Αττικής. Κατηγορία:Νομός Κορινθίας Κατηγορία:Νομός Αργολίδας Κατηγορία:Ιστορία της Πελοποννήσου
Εκκλησία του Οντζούν
Η εκκλησία του Οντζούν (αρμενικά: Օձունի եկեղեցի) είναι αρμενική βασιλική που κατασκευάστηκε γύρω στον 5ο-7ο αιώνα στο χωριό Οντζούν της επαρχίας Λορί της Αρμενίας. Η αρχική εκκλησία εμφανίστηκε γύρω στον 6ο αιώνα. Κατά τον 8ο αιώνα, ανακατασκευάστηκε σε σημαντικό βαθμό από τον Οβανές Γ' Οντζνετσί (Հովհաննես Գ Օձնեցի) ο οποίος υπηρέτησε ως Καθολικός Πατριάρχης Απάντων των Αρμενίων μεταξύ του 717 και του 728 και ήταν, όπως υποδηλώνει και το όνομά του, από το Οντζούν. Εκείνη την εποχή, η εκκλησία έλαβε τη σημερινή της μορφή με τα τρία κλίτη και δύο πλαϊνά στενά. Το εσωτερικό του μοναστηριού είναι αρκετά χαρακτηριστικό της χριστιανικής αρχιτεκτονικής σε όλο τον Καύκασο, με ψηλές κολώνες, στρογγυλές καμάρες και στενά παράθυρα. Στους τοίχους υπάρχουν ανάγλυφα με χριστιανικές σκηνές, καθώς και διάφορα στολίδια σε μορφή κλαδιών σταφυλιού. Στο τέλος της αίθουσας, πάνω από το βωμό, βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας με τον μωρό Ιησού. Εξωτερικά, στη βόρεια (δεν σώζεται πλέον) και στη νότια πλευρά υπήρχαν ασυνήθιστα τοξωτά μοναστήρια και το δυτικό μοναστήρι έχει τυφλό τοίχο με αψιδωτή είσοδο στη μέση. Η οροφή της εκκλησίας είναι θολωτή. Στην ανατολική πρόσοψη του ναού, κι επάνω από το κεντρικό παράθυρο μπορεί κανείς να παρατηρήσει ένα σκάλισμα του Χριστού με το ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη και δύο αγγέλους από κάτω. Στη νότια πρόσοψη, σε κάθε πλευρά του κεντρικού παραθύρου υπάρχουν δύο άγγελοι και ίχνη άλλης μορφής, πιθανότατα του Χριστού. Πολύ αργότερα, κατά τον 19ο αιώνα, προστέθηκαν δύο μικρά καμπαναριά στο ναό. Μεταξύ 2012 και 2014 η Μονή ανακαινίστηκε πλήρως από μια ομάδα Αρμενίων και Ιταλών μηχανικών. Κατά τη διάρκεια των ανακαινίσεων ανευρέθηκαν θραύσματα αρχαίων οικιακών ειδών του 6ου αιώνα (όταν κτίστηκε το μοναστήρι). Κατά την επισκευή του τρούλου, οι αναστηλωτές βρήκαν επίσης ένα μήνυμα από τους προκατόχους τους: ένα μπουκάλι κρασί που περιείχε μια σημείωση για την ολοκλήρωση της ανοικοδόμησης το 1889.
Ταφικό Μνημείο του Οντζούν
Γύρω από την εκκλησία υπάρχουν πολυάριθμες ταφόπλακες παλαιών κληρικών, καθώς κι ένα ξεχωριστής τεχνοτροπίας, ταφικό μνημείο. Η κλιμακωτή πλατφόρμα του μνημείου στηρίζει δύο σκαλιστές στήλες, η καθεμία ευρισκόμενη μέσα σε ένα σετ διπλών τόξων. Η ανατολική και η δυτική πλευρά του μνημείου είναι σκαλισμένες με σκηνές από τη Βίβλο και την εισαγωγή του Χριστιανισμού στην Αρμενία. Η βόρεια και η νότια πλευρά του είναι σκαλισμένα με γεωμετρικά μοτίβα και φυτικά σχήματα. Εικάζεται από ορισμένους μελετητές ότι αυτό το μνημείο τιμά τη μνήμη του Οβανές Γ' Οντζνετσί, αλλά η γενικότερη τεχνοτροπία του υποδηλώνει ότι πιθανότατα ανεγέρθηκε λίγο νωρίτερα, ίσως κατά τον 6ο αιώνα. Σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι το ένα από τα δύο μοναδικά τέτοια ταφικά μνημεία σε ολόκληρη την Αρμενία. Αυτό που βρίσκεται στο Οντζούν δόθηκε ως δώρο στην Αρμενία κάποιον Ινδό βασιλιά, περί τον 8ο αιώνα. Το δεύτερο παρόμοιο ταφικό μνημείο βρίσκεται στο Αγουντί, στο Σιουνίκ της νότιας Αρμενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Αρμενία Κατηγορία:Αρμενικές Αποστολικές εκκλησίες
Νομός Αττικής και Βοιωτίας
Ο Νομός Αττικοβοιωτίας ήταν νομός της Ελλάδας.
Ο νομός Αττικοβοιωτίας καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1833, καταργήθηκε το 1836 και χωρίστηκε στους νομούς Αττικής και Βοιωτίας προτού ανασυσταθεί το 1845. Ο νομός χωρίστηκε πάλι σε ξεχωριστούς νομούς Αττικής και Βοιωτίας το 1899, αλλά επανενώθηκαν το 1909. Ο νομός έπαψε να υπάρχει το 1943, όταν χωρίστηκε και πάλι σε Αττική και Βοιωτία (ΦΕΚ 223Α/26-7-1943). Με την Διοικητική Διαίρεση του 1909 ο νομός Αττικής και Βοιωτίας περιελάμβανε τις εξής επαρχίες: Επαρχία Αττικής, Επαρχία Αίγινας, Επαρχία Μεγαρίδας, Επαρχία Λιβαδειάς, και Επαρχία Θηβών. Πρωτεύουσα του Νομού ήταν η Αθήνα.
Κατηγορία:Ιστορία της Στερεάς Ελλάδας Κατηγορία:Νομοί της Ελλάδας
2945 Ζάνστρα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ζάνστρα εκτιμάται σε 21,12 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0522. Ο Ζάνστρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 10 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ζανστρα
Κοντραπόστο
thumb|Λητώ και Δίας. Έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι
Το κοντραπόστο (ελλ. αντίρροπη ή χιαστί στάση) είναι στάση του σώματος στις εικαστικές τέχνες και περιγράφει μια ανθρώπινη φιγούρα που στέκεται με το μεγαλύτερο μέρος του βάρους του στο ένα πόδι. 'Eτσι ο κορμός περιστρέφεται γύρω από τον ίδιο άξονα με τα πόδια αλλά σε διαφορετικό πλάνο.
Αποδόθηκε για πρώτη φορά στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. από Έλληνες γλύπτες του αυστηρού ρυθμού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Παίδα του Κριτίου.
Χρησιμοποιείται στις εικαστικές τέχνες για να περιγράψει μια ανθρώπινη φιγούρα που στέκεται με το μεγαλύτερο μέρος του βάρους του στο ένα πόδι, έτσι ώστε οι ώμοι και τα χέρια του να στρέφονται εκτός άξονα από τους γοφούς και τα πόδια στο αξονικό επίπεδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία τέχνης
Δικαστική πλάνη
Ο όρος δικαστική πλάνη είναι περισσότερο ιστορικός, κοινωνιολογικός και δημοσιογραφικός, παρά νομικός. Με αυτόν δηλώνεται το ουσιαστικό (και όχι νομικό) σφάλμα του ποινικού δικαστηρίου και ιδίως η καταδίκη ενός αθώου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατροπή καταδίκης Κατηγορία:Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Παραβίαση νομικού συστήματος