cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1954)
Βαθμολογία
Οι κανόνες ήταν οι ίδιοι με τις προηγούμενες χρονιές. Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, ή όταν δύο ή περισσότεροι οδηγοί έκαναν τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα, μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 5 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 87 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 25 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 55 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1954 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1954
Γουίνιπεγκ
right|250px|thumb|Γουίνιπεγκ: Το επαρχιακό κοινοβούλιο της Μανιτόμπα. Το Γουίνιπεγκ ή Γουίννιπεγκ (αγγλικά: Winnipeg, Manitoba), είναι πόλη του Καναδά και πρωτεύουσα της επαρχίας της Μανιτόμπας.
Το Γουίνιπεγκ έχει πληθυσμό 766,900 κατοίκους (επίσημες εκτιμήσεις για το 2020 ), ενώ ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του Γουίνιπεγκ, ανέρχεται σε 850,100 κατοίκους (σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις για το 2020 ).
Το Γουίνιπεγκ αποτελεί σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο του Καναδά, καθώς επίσης και σημαντικό κέντρο για την καναδική γεωργία. Η πόλη βρίσκεται στο μέσο περίπου του Καναδά, περίπου 100 χλμ. βόρεια από τα σύνορα με τις Ηνωμένες Πολιτείες και 70 χλμ. νότια από την λίμνη Γουίνιπεγκ, που είναι η πέμπτη σε έκταση λίμνη του Καναδά και η ενδέκατη σε έκταση λίμνη σε όλον τον κόσμο. Το όνομα της πόλης προέρχεται από την γλώσσα των αυτοχθόνων Κρι (Cree), και σημαίνει «λασπόνερα».
Κατάλογος χρονολογικής ανακάλυψης των πλανητών του Ηλιακού συστήματος και των δορυφόρων τους
Ο κατάλογος χρονολογικής ανακάλυψης των πλανητών του Ηλιακού συστήματος και των δορυφόρων τους που ακολουθεί δείχνει την πρόοδο των ανακαλύψεων νέων ουράνιων σωμάτων κατά τη διάρκεια της ιστορίας.
Γουίνιπεγκ
Ιστορία
Πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων, η περιοχή του Γουίνιπεγκ κατοικούνταν από αυτόχθονες Ινδιάνους. Το σημείο όπου ενώνονται οι ποταμοί Ρεντ και Ασινιμπουάν αποτελούσε σημαντικό κέντρο εμπορικών ανταλλαγών για τους αυτόχθονες.
Κατάλογος χρονολογικής ανακάλυψης των πλανητών του Ηλιακού συστήματος και των δορυφόρων τους
Ιστορικά η ονομασία των δορυφόρων των πλανητών δεν ακολουθεί την ημερομηνία ανακάλυψής τους.
Στον παρακάτω κατάλογο τα ονόματα των δορυφόρων είναι με έντονη γραφή, ενώ τα ονόματα των πλανητών με πλάγια. Η ταξινόμηση στον κατάλογο έγινε με βάση την ημερομηνία δημοσίευσης ή ανακοίνωσης. Οι ημερομηνίες συμβολίζονται με τα ακόλουθα σύμβολα:
Γουίνιπεγκ
Ιστορία
Τον 17ο αι., η περιοχή πέρασε στα χέρια της βρετανικής Εταιρείας του Κόλπου Χάντσον (Hudson's Bay Company), που είχε τα αποκλειστικά δικαιώματα εμπορίου γούνας. Το 1738, Γάλλοι έποικοι έκτισαν στην περιοχή το Κόκκινο Οχυρό (γαλλ. Fort Rouge), για να το χρησιμοποιήσουν ως σταθμό για το εμπόριο γούνας, αλλά αργότερα το εγκατέλειψαν. Το 1809, η μοντρεαλίτικη εταιρεία North West Company έχτισε στην περιοχή τον εμπορικό σταθμό Οχυρό Γιβραλτάρ (αγγλ. Fort Gibraltar).
Κατάλογος χρονολογικής ανακάλυψης των πλανητών του Ηλιακού συστήματος και των δορυφόρων τους
Οι δορυφόροι, των οποίων τα ονόματα έχουν σημανθεί με αστερίσκο (*), είχαν πολλαπλές ανακαλύψεις. Η επιβεβαίωση πολλών δορυφόρων διήρκεσε αρκετά χρόνια και σε μερικές περιπτώσεις κάποιοι δορυφόροι χάθηκαν και ανακαλύφθηκαν εκ νέου. Άλλοι βρέθηκαν σε φωτογραφίες του Βόγιατζερ χρόνια αφότου αυτές λήφθηκαν.
Γουίνιπεγκ
Ιστορία
Το 1816 Σκωτσέζοι έποικοι που δρούσαν για λογαριασμό της ανταγωνίστριας εταιρείας Hudson's Bay Company, κατέλαβαν το Οχυρό Γιβραλτάρ και το κατέστρεψαν. Το Οχυρό Γιβραλτάρ, ξανακτίστηκε το 1822, μετά την υποχρεωτική συνένωση των εταιρειών North West Company και Hudson's Bay Company (1821), αλλά αυτή τη φορά τού δόθηκε το όνομα Οχυρό Γκάρυ (αγγλ., Fort Garry). Το Οχυρό Γκάρυ καταστράφηκε από πλημμύρα το 1826, αλλά ξανακτίστηκε και διατηρήθηκε για πολλές δεκαετίες μετά το τέλος του εμπορίου γούνας.
Τράπεζα Αναπτύξεως του Συμβουλίου της Ευρώπης
Η Τράπεζα Αναπτύξεως του Συμβουλίου της Ευρώπης (αγγλικά: Council of Europe Development Bank, γαλλικά: Banque de Développement du Conseil de l'Europe) χρονολογείται από το 1956, όταν το Συμβούλιο της Ευρώπης ίδρυσε το Ταμείο Επανεγκατάστασης για τους Εθνικούς Πρόσφυγες και τον Υπερπληθυσμό στην Ευρώπη ως μερική συμφωνία. Το 1994, άλλαξε το όνομά του σε Ταμείο Κοινωνικής Ανάπτυξης του Συμβουλίου της Ευρώπης, πριν γίνει η Τράπεζα Αναπτύξεως του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Κατάλογος χρονολογικής ανακάλυψης των πλανητών του Ηλιακού συστήματος και των δορυφόρων τους
Οι πλανήτες και οι δορυφόροι τους έχουν σκιασθεί με τα παρακάτω χρώματα:
Τράπεζα Αναπτύξεως του Συμβουλίου της Ευρώπης
Η Τράπεζα βρίσκεται στο Παρίσι, είναι ξεχωριστή νομική οντότητα και είναι αυτόνομη στη λήψη αποφάσεών της. Έχει εξαιρετική βαθμολογία πιστοληπτικής ικανότητας από τους Moody's, Standard and Poor's και Fitch Ratings.
Γουίνιπεγκ
Ιστορία
Το 1869, οι Μετί (μιγάδες από Γάλλους εποίκους και αυτόχθονες), με ηγέτη τον Λουί Ριέλ, επαναστάτησαν στο Γουίνιπεγκ κατά της κεντρικής κυβέρνησης του Καναδά. Το αποτέλεσμα ήταν το 1870 να δημιουργηθεί η επαρχία της Μανιτόμπας. Ο δήμος του Γουίνιπεγκ συστάθηκε επισήμως το 1873.
Κατάλογος χρονολογικής ανακάλυψης των πλανητών του Ηλιακού συστήματος και των δορυφόρων τους
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κατηγορία:Αστρονομικοί κατάλογοι Κατηγορία:Δορυφόροι
Γουίνιπεγκ
Ιστορία
Από το 1890 έως το 1920, η πόλη γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της να αυξηθεί από 25.000 κατοίκους το 1891 σε 200.000 κατοίκους το 1921. Η άνθηση αυτή οφείλονταν κυρίως στην ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου του Καναδά και στην ανάπτυξη της γεωργίας στις καναδικές πεδιάδες.
Η ραγδαία ανάπτυξη του Γουίνιπεγκ εκείνα τα χρόνια σήμερα διακρίνεται στα πολλά νεοκλασικά κτίρια που κτίστηκαν τότε. Μετά τη διάνοιξη της Διώρυγας του Παναμά (1914), η μεταφορά γεωργικών και άλλων προϊόντων από τις ανατολικές στις δυτικές ακτές της Βορείου Αμερικής διά θαλάσσης έγινε πιο οικονομική, και έτσι το Γουίνιπεγκ έπαψε να είναι ο κύριος εμπορικός σταθμός του Καναδά.
600px|center|thumb|Πανοραμική άποψη του Γουίνιπεγκ το 1907.
Στα πρώτα χρόνια μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη γνώρισε μία από τις μεγαλύτερες εργασιακές αναταραχές στην ιστορία του Καναδά. Τον Μάιο του 1919, περίπου 30.000 εργάτες της πόλης κατέβηκαν σε γενική απεργία ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η επαρχιακή κυβέρνηση της Μανιτόμπας απάντησε λαμβάνοντας σκληρά μέτρα κατά των απεργών — μέτρα που έφτασαν μέχρι την σύλληψη και την απέλαση συνδικαλιστών ηγετών. Στις 21 Ιουνίου του 1919, η Αστυνομία του Γουίνιπεγκ, διέλυσε διά της βίας διαδηλωτές που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το δημαρχείο της πόλης, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο εργάτες και να τραυματιστούν άλλοι τριάντα. Το γεγονός αυτό έμεινε στην ιστορία της πόλης ως «Ματωμένο Σάββατο» (Bloody Saturday). Λίγα χρόνια μετά τα γεγονότα, το 1932, ένας από τους ηγέτες των απεργών, ο Τζέιμς Σέιβερ Γούντσγουορθ (James Shaver Woodsworth, 1874–1942), ίδρυσε το πρώτο σοσιαλιστικό κόμμα του Καναδά με το όνομα «Ομοσπονδία Συνεταιριστικής Κοινοπολιτείας» (αγγλ. Co-operative Commonwealth Federation ή CCF). Το κόμμα αυτό μετονομάσθηκε αργότερα σε «Νέο Δημοκρατικό Κόμμα» (New Democratic Party/Nouveau parti démocratique) και σήμερα αποτελεί το τρίτο ισχυρότερο ομοσπονδιακό κόμμα του Καναδά.
Κατά την δεκαετία του 1930, το Γουίνιπεγκ γνώρισε δύσκολες ημέρες. Η χρηματιστηριακή κρίση του 1929 είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των ανέργων. Επιπλέον, μία παρατεταμένη ξηρασία είχε καταστροφικές συνέπειες για τους αγροτικούς πληθυσμούς της περιοχής. Το 1937, οι δημοτικές αρχές του Γουίνιπεγκ αναγκάστηκαν να ζητήσουν την συμπαράσταση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης του Καναδά, γιατί δεν διέθεταν πλέον πόρους για την εξυπηρέτηση των κατοίκων.
Η κατάσταση βελτιώθηκε μόνον με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε χιλιάδες άνεργοι δημότες του Γουίνιπεγκ κατατάχθηκαν στον Καναδικό Στρατό. Μετά το τέλος του πολέμου, η πόλη γνώρισε μία σύντομη περίοδο οικοδομικής άνθησης, η οποία όμως διακόπηκε από πλημμύρα που συνέβη στις 8 Μαΐου του 1950. Μετά την πλημμύρα, γύρω από την πόλη κτίστηκε εκτεταμένο και πολύ δαπανηρό δίκτυο από φράγματα και κανάλια, έτσι ώστε να αποφευχθεί μία παρόμοια φυσική καταστροφή. Το αντιπλημμυρικό δίκτυο ολοκληρώθηκε το 1968 και έμεινε γνωστό ως «η τάφρος του Νταφ» (αγγλ. Duff's Ditch), από το μικρό όνομα του πρωθυπουργού της επαρχίας, Νταφ Ρόμπλιν (Duff Roblin), που ξεκίνησε το έργο αυτό.
Το 1971, ο δήμος του Γουίνιπεγκ συνενώθηκε με άλλους προαστιακούς δήμους και έτσι η πόλη μεγάλωσε σημαντικά. Μεταξύ αυτών των δήμων που απορροφήθηκαν από τον δήμο του Γουίνιπεγκ, συμπεριλαμβάνεται και ο δήμος του Σαιντ Μπονιφάς (γαλλ. Saint-Boniface), όπου κατοικούν κυρίως γαλλόφωνοι.
Η σημερινή πόλη
Σήμερα, η πόλη αποτελεί σημαντικό εμπορικό, κατασκευαστικό και πνευματικό κέντρο του κεντρικού Καναδά, αλλά έχει πλέον υποσκελιστεί σε οικονομική δραστηριότητα από τις πόλεις του Κάλγκαρι και του Έντμοντον. Κύριοι εργοδότες της περιοχής είναι οι δημόσιες υπηρεσίες, ο στρατός, το Καναδικό Νομισματοκοπείο (Royal Canadian Mint/Monnaie royale du Canada), η αεροπορική βιομηχανία, οι σιδηρόδρομοι, κ.λπ.
Στο Γουίνιπεγκ βρίσκεται το Εθνικό Μικροβιολογικό Εργαστήριο (National Microbiology Laboratory/Laboratoire national de microbiologie) του Καναδά, ένα από τα 15 βιολογικά εργαστήρια του κόσμου, με τον τεχνικώς ύψιστο βαθμό ασφαλείας («Επίπεδο βιοασφάλειας 4») για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε βιολογικού κινδύνου.
Οι κάτοικοι του Γουίνιπεγκ είναι στην πλειονότητα (περίπου 60%) απόγονοι Βρετανών εποίκων. Στην πόλη επίσης κατοικούν 11% γαλλόφωνοι και 8,6% αυτόχθονες. Οι περισσότεροι κάτοικοι (περίπου 40%) είναι χριστιανοί προτεστάντες και ακολουθούν διάφορα δόγματα διαμαρτυρομένων, ενώ το 33% των κατοίκων είναι χριστιανοί καθολικοί. Στην πόλη υπάρχει και μικρή ελληνική παροικία που αριθμεί περίπου 2.000 μέλη (σύμφωνα με την απογραφή του 2001, στο Γουίνιπεγκ υπάρχουν 1.225 ελληνόφωνοι).
Αξιοθέατα
thumb|250px|Η γέφυρα Προβενσέρ (Provencher), αξιοθέατο της πόλης Αν και μακριά από τα άλλα αστικά κέντρα του Καναδά, το Γουίνιπεγκ είναι πλούσια σε πολιτιστική ζωή. Στην πόλη έχει την έδρα του το ξακουστό Βασιλικό Μπαλέτο του Γουίνιπεγκ (Royal Winnipeg Ballet), το Κέντρο Θεάτρου της Μανιτόμπας (Manitoba Theatre Centre) και η Συμφωνική Ορχήστρα του Γουίνιπεγκ (Winnipeg Symphony Orchestra). Ο επισκέπτης μπορεί ακόμα να θαυμάσει την Πινακοθήκη του Γουίνιπεγκ (Winnipeg Art Gallery), το Μουσείο της Μανιτόμπας (Manitoba Museum) και την Όπερα της Μανιτόμπας (Manitoba Opera).
Τα διατηρητέα νεοκλασικά κτήρια του Γουίνιπεγκ προκαλούν τον θαυμασμό του επισκέπτη και αποτελούν συχνά το σκηνικό για αμερικανικές ταινίες. Πολλά από αυτά τα κτήρια βρίσκονται στη ιστορική Περιοχή του Χρηματιστηρίου (Exchange District) στο κέντρο της πόλης. Η περιοχή αυτή έχει κηρυχθεί εθνικό ιστορικό μνημείο του Καναδά.
Η πόλη διαθέτει δύο αγγλόφωνα πανεπιστήμια: Στην περιοχή επίσης υπάρχει και το γαλλόφωνο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Σαιν Μπονιφάς.
Το όνομα της πόλης, συνδέεται επίσης και με τον «Γουίνι το αρκουδάκι», γνωστό ήρωα κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϋ. Ο Γουίνιπεγκ ή χαϊδευτικά Γουίνι ήταν ένα πραγματικό αρκουδάκι που το είχαν ως μασκότ οι στρατιώτες ενός καναδικού συντάγματος στην Ευρώπη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το αρκουδάκι αυτό κατέληξε στον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου. Εκεί το είδε το 1924 ο Βρετανός συγγραφέας Άλαν Αλεξάντερ Μάιλν (Alan Alexander Milne, 1882–1956) και εμπνεύστηκε την ιστορία με τον Γουίνι το αρκουδάκι (Winnie the Pooh).
Κλίμα
Ο χειμώνας και το καλοκαίρι έχουν μεγάλη διάρκεια. Τον χειμώνα επικρατούν τα χιόνια και η παγωνιά με θερμοκρασίες έως και –35 °C, ενώ το καλοκαίρι επικρατούν οι βροχές και η υγρασία με θερμοκρασίες έως και 35 °C. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι σύντομες και πολύ μεταβλητές εποχές. Πάντως το Γουίνιπεγκ είναι από τις πόλεις με τις περισσότερες ημέρες ηλιοφάνειας στην Βόρειο Αμερική.
Συγκοινωνία
Το Γουίνιπεγκ συνδέεται με τον υπόλοιπο Καναδά σιδηροδρομικώς, καθώς και αεροπορικώς μέσω του διεθνούς του αεροδρομίου (Winnipeg James Armstrong Richardson International Airport). Από το Γουίνιπεγκ ξεκινά ο σιδηρόδρομος που καταλήγει στο Τσώρτσιλ της ΒΑ Μανιτόμπας. Από την πόλη διέρχεται και ο Υπερκαναδικός Αυτοκινητόδρομος, που διασχίζει ολόκληρο τον Καναδά, από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό.
Η πόλη του Γουίνιπεγκ διαθέτει αστικό δίκτυο μαζικής μεταφοράς από το 1880. Το 1891, το Γουίνιπεγκ αντικατέστησε τις ιππήλατες άμαξες με δίκτυο τραμ, το οποίο διατηρήθηκε μέχρι το 1955. Για μεγάλο διάστημα, η πόλη εξυπηρετούνταν και με ηλεκτροκίνητα τρόλεϊ, τα οποία όμως αντικαταστάθηκαν οριστικά το 1970 από ντιζελοκίνητα λεωφορεία.
Τράπεζα Αναπτύξεως του Συμβουλίου της Ευρώπης
Ο αρχικός στόχος ήταν να βοηθήσει τους πρόσφυγες και άλλα εκτοπισμένα άτομα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα, επέκτεινε το πεδίο δραστηριοτήτων της για να συμπεριλάβει βοήθεια στα θύματα καταστροφών, βοήθεια στη δημιουργία θέσεων εργασίας και βελτίωση της κοινωνικής υποδομής. Στόχος της σήμερα είναι η προώθηση της κοινωνικής συνοχής στα κράτη μέλη της.
Η Τράπεζα Αναπτύξεως του Συμβουλίου της Ευρώπης ενεργεί ως αναπτυξιακή τράπεζα, χορηγώντας δάνεια σε κράτη μέλη. Το 2020, το ενεργητικό της ανήλθε σε 28 δισεκατομμύρια ευρώ, το οποίο χρησιμοποιεί για τη συγχρηματοδότηση έργων μέσω δανείων έως και 40% του κόστους του έργου..
Ιδιότητα μέλους
• Αλβανία
• Βέλγιο
• Βοσνία και Ερζεγοβίνη
• Γαλλία
• Γερμανία
• Δανία
• Ελβετία
• Ελλάδα
• Εσθονία
• Ιρλανδία
• Ισλανδία
• Ισπανία
• Ιταλία
• Κοσσυφοπέδιο
• Κύπρος
• Λετονία
• Λιθουανία
• Λιχτενστάιν
• Λουξεμβούργο
• Μάλτα
• Μαυροβούνιο
• Μολδαβία
• Νορβηγία
• Ολλανδία
• Ουγγαρία
• Πολωνία
• Πορτογαλία
• Σαν Μαρίνο
• Σερβία
• Σλοβακία
• Σλοβενία
• Σουηδία
• Τουρκία
• Τσεχία
• Φινλανδία Τα μόνα κράτη μέλη της αναπτυξιακής τράπεζας που δεν είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι η Αγία Έδρα και το Κοσσυφοπέδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερεθνικές τράπεζες Κατηγορία:Συμβούλιο της Ευρώπης Κατηγορία:Πολυμερείς αναπτυξιακές τράπεζες
Τρία χρώματα: Η Μπλε ταινία
Το Τρία χρώματα: Η Μπλε ταινία (γαλλικά: Trois couleurs: Bleu, αγγλικά: Three Colors: Blue) είναι γαλλική δραματική ταινία του 1993, σε σκηνοθεσία Κριστόφ Κισλόφσκι, το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης μαζί με τους Κριστόφ Πισίεβιτς, Αγκνιέσκα Χόλαντ και Έντουαρντ Ζεμπρόφσκι. Πρωταγωνιστούν οι Ζιλιέτ Μπινός, Μπενουά Ρεζάν, Εμανουέλ Ριβά και Φλοράνς Περνέλ.
Η ταινία απέσπασε πολύ καλές κριτικές και η τριλογία στην οποία είναι μέρος θεωρείται μια από τις σπουδαιότερες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Σύμφωνα με τον Κισλόφσκι, το θέμα της ταινίας είναι όντως η ελευθερία, αλλά η συναισθηματική ελευθερία, πάρα η πολιτική ή η κοινωνική.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με την οικογένεια της Ζουλί να σκοτώνεται, εκτός από αυτήν. Μετά αρχίζει ένας αγώνας αποσύνδεσης του παρελθόντος και προσπάθειας να δημιουργήσει μια νέα ζωή. Έτσι πουλά ή απομακρύνει ότι είχε από την κόρη της και τον άντρα της, εκτός από ένα μπλε διακοσμητικό φωτιστικό που βρισκόταν στο δωμάτιο της μικρής. Ο άντρας της ήταν ένας σπουδαίος μουσικός, ο οποίος είχε αφήσει ανολοκλήρωτη μια σύνθεση, που την έγραψε για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και θα παιζόταν σε όλα τα κράτη-μέλη. Η Ζουλί πριν φύγει οριστικά από το σπίτι της, ζήτησε από έναν συνάδελφο του άντρα της να έρθει εκεί, έκαναν σεξ σε ένα στρώμα, και κατόπιν χάθηκε.
Βρίσκει και νοικιάζει ένα σπίτι σε μια πολυκατοικία. Οι μόνες της ασχολίες ήταν να πηγαίνει να πίνει καφέ και να κάνει κολύμβηση σε μια πισίνα. Στο ενδιάμεσο τη βρίσκει και ο συνάδελφος του άντρας της. Όσο κι αν έκανε προσπάθειες να αποσυνδεθεί από το παρελθόν, δεν τα κατάφερνε, αφού ένας έφηβος, που ήταν παρών στο δυστύχημα της προσέφερε μια χρυσή αλυσίδα, που είχε πέσει από το αυτοκίνητο, όμως εκείνη δεν τη δέχτηκε. Σε μια άλλη περίπτωση, βλέπει κάτι ποντίκια, όμως τα φοβόταν και δεν μπορούσε να τα εξοντώσει, έτσι πάει στη μητέρα της που έπασχε από άνοια και της λέει ότι φοβόταν τα ποντίκια. Κατόπιν, δανείζεται μια γάτα ώστε να τα εξοντώσει εκείνη.
Παράλληλα, όμως, είχε γνωριστεί με μια ιερόδουλη, η οποία πήγε σπίτι της να την ευχαριστήσει, επειδή όταν μάζευαν υπογραφές να τη διώξουν από την πολυκατοικία, η Ζουλί αρνήθηκε. Η ιερόδουλη αυτή, τη βοήθησε να μαζέψει τα κουφάρια από το σπίτι της. Ένα βράδυ, την πήρε τηλέφωνο αλαφιασμένη και της ζήτησε να πάει να τη βρει. Η Ζουλί, πήγε στο στριπτιζάδικο, το οποίο δούλευε και καθώς μιλούσαν βλέπει από μια τηλεόραση τον εαυτό της. Στην εκπομπή ήταν ο Όλιβερ, ο συνάδελφος του άντρα της, ο οποίος δημοσίευσε κάτι φωτογραφίες από το γραφείο του συζύγου της, οι οποίες μάλιστα τον έδειχναν και με μία ερωμένη. Ωστόσο, ο Όλιβερ είπε ότι θα συνεχίσει τη δουλειά, που είχε αφήσει στη μέση ο Πατρίς.
Τότε η Ζουλί πάει και βρίσκει τον Όλιβερ, ο οποίος της λέει ότι το έκανε για να την κάνει να εμφανιστεί, αλλά η Ζουλί του επισημαίνει πως είναι άδικο να συνεχίσει τη σύνθεση του άντρα της. Μετά πάει και βρίσκει μια υπάλληλο του ωδείου, που της είχε δώσει την παρτιτούρα κι εκείνη την είχε πετάξει, για να ξεχάσει τον άντρα της. Η υπάλληλος όμως της είπε ότι είχε αντίγραφο και ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να πετάξει ένα τέτοιο κομμάτι μουσικής. Μετά πήγε και είδε και την ερωμένη του άντρα της, η οποία κυοφορούσε το παιδί του. Τελικά, της έδωσε το σπίτι που ζούσε παλιότερα. Στο τέλος της ταινίας πάει στο σπίτι του Όλιβερ, να κάνουν σεξ, και τον βοηθά και στην ολοκλήρωση της σύνθεσης. Κι εκεί παρατηρείται να κλαίει, μόλις για δεύτερη φορά στην ταινία, παρά την όλη συμφορά που την είχε βρει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πολωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες Κατηγορία:Ελβετικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κριστόφ Κισλόφσκι Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κριστόφ Κισλόφσκι Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Λέοντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη
Θάλασσα
thumb|right|370px|Κύματα της Μεσογείου κοντά στη [[Νίκαια (Γαλλία) της Γαλλίας]] μικρογραφία Θάλασσα ονομάζεται μια μεγάλη έκταση αλμυρού ύδατος και η έννοια συνδέεται με έναν ωκεανό ή μια μεγάλη λίμνη, συνήθως με αλμυρό νερό, που δεν έχει φυσική έξοδο.
Ο όρος συχνά χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο του όρου Ωκεανός, αν και η χρήση της στη Γεωγραφία είναι αυστηρά καθορισμένη, (βλ. για παράδειγμα Τροπικές θάλασσες). Κατά την ελληνική μυθολογία, η Θάλασσα ήταν αρχέγονη, ιδεατή ανθρωπόμορφη θεότητα που κατέληξε δευτερεύουσα μετά τον Ποσειδώνα.
Γενικά
Α. Από την άποψη της Ναυτικής γεωγραφίας Θάλασσα καλείται η υγρή μάζα που καλύπτει τα 3/4 της επιφάνειας της Γης. Η τεράστια αυτή υγρή έκταση διακρίνεται σε επί μέρους εκτάσεις ανάλογα με τους χώρους που καταλαμβάνουν αυτές. Οι πολύ μεγάλες θαλάσσιες εκτάσεις ονομάζονται Ωκεανοί οι οποίοι και καταλαμβάνουν συνολική επιφάνεια 354 εκατομ. τετρ. χιλιόμετρα.
Θαλάσσιες εκτάσεις μικρότερες των Ωκεανών που σχηματίζονται ανάμεσα σε νησιά ή σε μεγάλες εκτάσεις ξηράς ονομάζονται Θάλασσες (Μεσόγειος, Βόρειος, Αντιλλών). Όταν η έκτασή τους είναι ακόμη μικρότερη ονομάζονται πελάγη, όπως το Αιγαίο, το Ιόνιο κλπ. Όταν δε μια θαλάσσια έκταση περιορίζεται έντονα από τη ξηρά τότε ονομάζεται κόλπος.
Β. Από την άποψη του Διεθνούς δικαίου η θάλασσα διακρίνεται σε Χωρικά ύδατα, Οικονομική ζώνη και Αιγιαλίτιδα ζώνη που υπάγονται στη κυριαρχία της παράκτιας χώρας, τις κλειστές θάλασσες που περιβάλλονται από στεριά π.χ. Νεκρά θάλασσα) που ανήκουν στη κυριαρχία του παράκτιου ή παράκτιων χωρών, στις εσωτερικές θάλασσες που περιβάλλονται από ξηρά αλλά συγκοινωνούν με την ανοιχτή θάλασσα όπως η Αζοφική που ταυτίζεται με αυτή και τέλος τις «ανοικτές θάλασσες» ή Διεθνή ύδατα που δεν υπάγονται σε κανενός κράτους τη δικαιοδοσία.
Γ. Από πλευράς Μετεωρολογίας, η θάλασσα διακρίνεται σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα με τη κατάστασή της (κατάσταση θαλάσσης) π.χ. γαλήνια, ταραγμένη, κυματώδη κλπ.
Ορισμός
μικρογραφία|Κινούμενος χάρτης που δείχνει τα [[Ωκεανός|ωκεάνια ύδατα του κόσμου. Ένα συνεχές υδάτινο σώμα περικυκλώνει τη Γη. Ο Παγκόσμιος Ωκεανός διαιρείται σε έναν αριθμό κύριων περιοχών με μια σχετικά ανεμπόδιστη σύνδεση μεταξύ τους. Οι συνήθεις ωκεανοί είναι ο Ειρηνικός, ο Ατλαντικός, ο Ινδικός, ο Αρκτικός και ο Νότιος, αλλά συχνά οι τελευταίοι δύο ενώνονται με τους τρεις πρώτους.]] μικρογραφία|400x400εσ|Οι περιθωριακές θάλασσες, σύμφωνα με ορισμό του [[Διεθνής Οργανισμός Ναυσιπλοΐας|Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας.]] Η θάλασσα είναι το διασυνδεδεμένο σύστημα των ωκεάνιων υδάτων της Γης, συμπεριλαμβανομένου του Ατλαντικού, του Ειρηνικού, του Ινδικού, του Νότιου και του Αρκτικού Ωκεανού. Ωστόσο η λέξη "θάλασσα" μπορεί να αναφέρεται σε πολλά συγκεκριμένα και πολύ μικρότερα σώματα θαλάσσιου νερού όπως η Βόρεια ή η Ερυθρά Θάλασσα.
Δεν υπάρχει κάποια μεγάλη διάκριση μεταξύ θαλασσών και ωκεανών, παρόλο που οι θάλασσες είναι μικρότερες και συχνά καλύπτονται μερικώς (ως περιθωριακές ή μεσόγειες θάλασσες) ή ολοκλήρως (ως εσωτερικές θάλασσες) από ξηρά. Ωστόσο η θάλασσα των Σαργασσών δεν περιβάλλεται από ακτογραμμή και βρίσκεται στον Βορειοατλαντικό κύκλο (North Atlantic Gyre). Οι θάλασσες είναι γενικά μεγαλύτερες από τις λίμνες και περιέχουν αλμυρό νερό, αλλά η θάλασσα της Γαλιλαίας είναι μια λίμνη γλυκού νερού. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας δηλώνει ότι όλοι οι ωκεανοί είναι "θάλασσες".
Εξωγήινες Θάλασσες
Οι αποκαλούμενες σεληνιακές "θάλασσες" είναι μεγάλες βασαλτικές εκτάσεις στη Σελήνη, τις οποίες οι άνθρωποι παλιότερα θεωρούσαν ότι ήταν σώματα νερού και τις περιέγραψαν ως θάλασσες. Είναι οι γνωστές σκιές στην επιφάνεια του δορυφόρου της Γης, ορατές ακόμη και με γυμνό οφθαλμό.
Νερό σε υγρή μορφή θεωρείται ότι υπάρχει κάτω από την επιφάνεια αρκετών φυσικών δορυφόρων, όπως στους δορυφόρους του Δία Ευρώπη και Γανυμήδη. Υγροί υδρογονάνθρακες θεωρείται, επίσης, ότι υπάρχουν στην επιφάνεια του Τιτάνα, αν και θα ήταν ακριβέστερο να τους περιγράψουμε ως λίμνες μάλλον παρά θάλασσες. Το 2005 τα ρομπότ της NASA Spirit και Opportunity ανακάλυψαν ότι και εκτάσεις της επιφάνειας του Άρη κάποτε καλύπτονταν από μια αλμυρή, ρηχή θάλασσα.
Επιστήμη
Ο όρος θάλασσα χρησιμοποιείται και στην κβαντική φυσική. Η Θάλασσα Ντιράκ είναι μια ερμηνεία των καταστάσεων αρνητικής ενέργειας που συνθέτουν το κενό.
Ποίηση και θάλασσα
Η θάλασσα υπήρξε πολλές φορές η έμπνευση για διάφορου είδους καλλιτέχνες και ιδιαίτερα ποιητές. Γνωστό θέμα της ποίησης είναι η ξενιτιά και ο πόθος για επιστροφή στη στεριά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Ναυτική γεωγραφία Κατηγορία:Ωκεανογραφία
Γραμμή Ηλεκτρικού (Μετρό Αθήνας)
Η Γραμμή 1 του Μετρό Αθήνας, αποκαλούμενη παλαιότερα στην καθημερινότητα και Ηλεκτρικός, είναι η γραμμή Πειραιάς – Κηφισιά, η οποία στους χάρτες απεικονίζεται με πράσινο χρώμα. Μερικές φορές αποκαλείται και «γραμμή ΗΣΑΠ», από το ακρωνύμιο της εταιρείας «Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών-Πειραιώς» που ήταν υπεύθυνη για τη λειτουργία της από το 1976 μέχρι το 2011. Το μεγαλύτερο τμήμα της είναι επίγειο και μόνο το τμήμα Μοναστηράκι – Αττική στο κέντρο της Αθήνας εκτείνεται σε υπόγεια σήραγγα. Εγκαινιάστηκε το 1869 και αρχικά ένωνε τον Πειραιά με το Θησείο, ενώ το 1885 δημιουργήθηκε μια ξεχωριστή γραμμή που ένωνε την Αθήνα με το Στροφύλι Κηφισιάς. Από το 1957 μέχρι σήμερα, η Γραμμή 1 συνδέει το λιμάνι του Πειραιά με την Κηφισιά και αντιστρόφως, εκτελώντας μία διαδρομή συνολικού μήκους 25,7 χιλιομέτρων. Είναι η γραμμή του μετρό της Αθήνας με τη δεύτερη μεγαλύτερη διάρκεια διαδρομής (51 λεπτά), μετά τη Γραμμή 3 (54 λεπτά). μικρογραφία|
Από το 2000, η γραμμή, με τους 23 έως τότε, σταθμούς της αποτελεί τμήμα του δικτύου μετρό της πρωτεύουσας που δημιουργήθηκε με τη λειτουργία των γραμμών 2 και 3 του μετρό. Ήδη από το 1904 που ηλεκτροδοτήθηκε, χαρακτηρίζεται ως μετρό με βάση διεθνείς παραδοχές, καθώς είναι ένα αστικό και ηλεκτροκινούμενο Μέσο Σταθερής Τροχιάς, με μεγάλη χωρητικότητα, συχνά δρομολόγια και διάδρομο αποκλειστικής διέλευσης, ο οποίος δεν εμπλέκεται με οδό ή διάβαση ή άλλο μέσο μεταφοράς. Η Γραμμή 1 είναι, με βάση την ημερομηνία εγκαινίων, το δεύτερο παλαιότερο μετρό του κόσμου, μετά από αυτό του Λονδίνου (1863) και όγδοο με βάση την ημερομηνία ηλεκτροδότησης.
Σήμερα, η Γραμμή 1 ξεκινά από το λιμάνι του Πειραιά, κατευθύνεται ανατολικά ως το Νέο Φάληρο, κινείται παράλληλα με την οδό Αθηνών - Πειραιώς, περνώντας από τα όρια του Μοσχάτου και της Καλλιθέας, διέρχεται από τα Πετράλωνα και το κέντρο της Αθήνας (Μοναστηράκι και Ομόνοια) και συνεχίζει βόρεια μέσα από τα Πατήσια, τη Νέα Ιωνία, το Ηράκλειο και το Μαρούσι, για να καταλήξει στην Κηφισιά.
Ιστορικό
μικρογραφία|Νικόλαος Βλάγκαλης, πρώτος διευθυντής των Ελληνικών Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων.
Ο πρώτος ατμοκίνητος σιδηρόδρομος της Ελλάδας εγκαινιάστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1869 και ένωνε με μονή γραμμή το Θησείο με τον Πειραιά. Ηλεκτροδοτήθηκε το 1904 και από τότε, λαμβάνοντας υπόψιν διεθνή πρότυπα, μπορεί να θεωρηθεί το πρώτο μετρό της Ελλάδας. Με τα χρόνια, λόγω της ηλεκτροδότησης, ο πρώτος αυτός σιδηρόδρομος έγινε γνωστός ως «Ηλεκτρικός σιδηρόδρομος» ή απλώς «Ηλεκτρικός». Σταδιακά, αλλά κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, επεκτάθηκε προς τα βόρεια, μέχρι που έφθασε στην Κηφισιά το 1957. Από τότε μέχρι σήμερα, συνδέει τον Πειραιά με το κέντρο της Αθήνας και την Κηφισιά, Η γραμμή του Ηλεκτρικού είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος της επίγεια, αν και τα 3,2 χιλιόμετρα στο κέντρο της Αθήνας είναι υπόγεια, ενώ ορισμένοι σταθμοί στο βόρειο τμήμα της είναι υπέργειοι (τύπου γέφυρας). Με τη δημιουργία δύο νέων, υπόγειων γραμμών μετρό το 2000 (Γραμμή 2 και Γραμμή 3), μετονομάστηκε στη Γραμμή 1 του δικτύου μετρό της Αθήνας (έλαβε την ονομασία Γραμμή 1 ως η παλαιότερη του δικτύου).
Τα πρώτα βήματα για την έλευση του σιδηροδρόμου
Ένα χρόνο αφού η Αθήνα γίνεται πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους, το 1835, κατατέθηκε η πρώτη πρόταση στην ελληνική κυβέρνηση από τον Φρειδερίκο Φεράλδη για κατασκευή σιδηροδρόμου, χωρίς να βρει αντίκρισμα. Την ίδια τύχη είχε οκτώ χρόνια αργότερα η πρόταση του Αλέξανδρου Ραγκαβή.
Το 1855, ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος κατέθεσε Νομοσχέδιο «περί συστάσεως σιδηροδρόμου απ’ Αθηνών εις Πειραιά», το οποίο δημοσιεύτηκε ως νόμος ΤΖ΄ στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 28 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με το νόμο, ο σιδηρόδρομος χαρακτηρίστηκε έργο δημοσίας ανάγκης, προκειμένου να προβεί ο εργολάβος στις αναγκαίες εκποιήσεις οικοπέδων. Επίσης, παραχωρήθηκε το δικαίωμα εκμετάλλευσης στην εταιρεία ή τον ιδιώτη που θ’ αναλάμβανε το έργο για 55 χρόνια. Δύο χρόνια αργότερα, το δικαίωμα αυτό αυξήθηκε σε 75 χρόνια. Αμέσως άρχισαν προσπάθειες ανάθεσης του έργου, που δεν είχαν όμως επιτυχία. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1867, το έργο κατακυρώθηκε τελικά στον Άγγλο επιχειρηματία Εδουάρδο Πίκερινγκ. Ο επίγειος σιδηρόδρομος αρχίζει να κατασκευάζεται το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Τον επόμενο χρόνο, το 1868, ο Πίκερινγκ ανέθεσε τη συνέχεια του έργου στη νεοϊδρυθείσα εταιρεία «Σιδηρόδρομοι Αθηνών-Πειραιώς» (ΣΑΠ ΑΕ).
Η γραμμή «Θησείον - Πειραιεύς» και η πρώτη επέκταση
Τα εγκαίνια του σιδηροδρόμου είχαν προγραμματιστεί για τις 15 Φεβρουαρίου 1869, αλλά αναβλήθηκαν για τις 27 του ίδιου μήνα. Τελικά ήταν έτοιμος στις 17 Φεβρουαρίου αυτού του έτους και την ίδια ημέρα η ΣΑΠ προχώρησε στο πρώτο δοκιμαστικό δρομολόγιο.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1869 έγιναν τα επίσημα εγκαίνια της σιδηροδρομικής γραμμής «Θησείον - Πειραιεύς», με επιβάτες στο πρώτο δρομολόγιο τη Βασίλισσα Όλγα, τον πρωθυπουργό Θρασύβουλο Ζαΐμη, υπουργούς, στρατιωτικούς, διπλωμάτες, άλλους επισήμους και δημοσιογράφους. Η πρώτη ατμομηχανή με έξι βαγόνια κάλυπτε τη διαδρομή των 8,5 χιλιομέτρων από το Θησείο στον Πειραιά σε περίπου 19 λεπτά.
Λίγες μέρες μετά από τα εγκαίνια, στις 3 Μαρτίου, η εφημερίδα «Αἰών» έγραφε: «Ὁ σιδηρόδρομος ἤρξατο τακτικῶς ἐργαζόμενος ἀπό τῆς τελευταίας Παρασκευῆς. Ἡ συρροή τῶν ἐπιβατῶν εἶναι μεγίστη. Οἱ πάντες δ’ ὁμολογούσι τὰς μεγίστας ὠφελείας, ἄς ἡ κάταρξις τοῦ ἔργου τούτου ὑπισχνείται. Εὐχόμεθα καὶ αύθις, ἴνα ἡ μικρά αὔτη γραμμὴ ὑπάρξει ἡ ἀρχή τοῦ καθ’ ὅλην τὴν ἐπικράτειαν συμπλέγματος σιδηροδρόμων»
Καθώς η κυκλοφορία της γραμμής αυξανόταν, οι απλές στάσεις άρχισαν να γίνονται σταθμοί με αποβάθρες. Το 1882 εγκαινιάστηκαν οι σταθμοί του Φαλήρου και του Μοσχατου. Αρχικά η γραμμή ήταν μονή, αλλά μέχρι το 1904, όταν και ηλεκτροδοτήθηκε, είχε μετατραπεί σε διπλή, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα.
Προκειμένου να υλοποιηθεί η πρώτη επέκταση του αστικού αυτού μέσου μεταφοράς ιδρύθηκε από τον Στέφανο Ψύχα η Εταιρεία Προεκτάσεως του επ' Αθηνών εις Πειραιά Σιδηροδρόμου και άρχισε την κατασκευή σήραγγας το 1889 από το Θησείο μέχρι την Ομόνοια. Ο πρώτος σταθμός της Ομόνοιας, που ήταν μόνο εν μέρει υπόγειος (και εν μέρει τύπου ανοιχτού ορύγματος), κατασκευάστηκε στη διασταύρωση των οδών Λυκούργου και Αθηνάς και εγκαινιάστηκε στις 17 Μαΐου 1895, μαζί με τον ενδιάμεσο σταθμό του Μοναστηρακίου.
Η γραμμή «Πλατεία Λαυρίου-Στροφύλι»
Το 1882 συστάθηκαν οι Σιδηρόδρομοι Αττικής (ΣΑ) για να δημιουργήσουν και λειτουργήσουν μονή γραμμή που θα ένωνε την Αθήνα με το Λαύριο. Στην αρχική χάραξη προστέθηκε μια επέκταση από το Ηράκλειο στην Κηφισιά, ενώ αργότερα επεκτάθηκε βόρεια στο Στροφύλι. Η γραμμή εγκαινιάστηκε το 1885. Ήταν μονή, μετρικού εύρους και λειτουργούσε με ατμομηχανή, το επονομαζόμενο Θηρίο. Η αφετηρία της ήταν αρχικά στην Πλατεία Αττικής, η οποία ονομάστηκε έτσι επειδή εκεί ήταν η αφετηρία των Σιδηρόδρομων Αττικής, ενώ το 1889 έγινε η επέκταση της γραμμής μέχρι τη σημερινή πλατεία Λαυρίου, η οποία επίσης πήρε το όνομα της από την αφετηρία των τρένων για Λαύριο.
Ο «Ηλεκτρικός»
Η ηλεκτροδότηση της γραμμής Πειραιάς - Ομόνοια εγκαινιάστηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1904. Όμως τόσο η ηλεκτροδότηση, όσο και η σήραγγα στην Ομόνοια, δείγματα νέων τεχνολογιών, αντιμετωπίζονταν με επιφύλαξη από πολλούς επιβάτες. thumb|312px|right|Ο Σταθμός Πειραιά, που άρχισε να κατασκευάζεται το 1926 από τη νεοσύστατη, τότε, εταιρεία των ΕΗΣ. thumb|right|Το λογότυπο των ΗΣΑΠ μέχρι το 2011.
Το 1926, τρεις εταιρείες μέσων σταθερής τροχιάς, οι ΣΑΠ, οι Σιδηρόδρομοι Αττικής και οι Τροχιόδρομοι Αθηνών-Πειραιώς, που εκμεταλλεύονταν τα τραμ, συνεργάστηκαν με τον αγγλικό όμιλο Πάουερ. Από τη συνεργασία αυτή προέκυψαν δύο εταιρίες: η Ηλεκτρική Εταιρία Μεταφορών (ΗΕΜ), που ανέλαβε την εκμετάλλευση των Τραμ και της Γραμμής της Κηφισιάς και οι Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι (ΕΗΣ). Οι ΕΗΣ αντικατέστησαν τους ΣΑΠ και ταυτόχρονα δεσμεύτηκαν να βελτιώσουν την υπάρχουσα γραμμή και να επεκτείνουν την υπόγεια σήραγγα ως το σταθμό Αττική με διπλή γραμμή για να ενωθεί ο Ηλεκτρικός με την Κηφισιά, με νέο, υπόγειο σταθμό κάτω από την Ομόνοια. Για να διευκολυνθούν τα έργα, καταργήθηκε το τμήμα της γραμμής του Λαυρίου από την ομώνυμη πλατεία μέχρι την πλατεία Αττικής και η αφετηρία των συρμών επανήλθε στη δεύτερη. Ταυτόχρονα, ξεκίνησε το ίδιο έτος η κατασκευή νέου σταθμού στον Πειραιά. Ο νέος σταθμός του Πειραιά εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1928 την ίδια μέρα με το σταθμό της Καλλιθέας.
thumb|right|Συρμός 4ης παραλαβής στο σταθμό Καλλιθέα, Απρίλιος 1982.
Τα έργα της πρώτης επέκτασης του Σιδηροδρόμου για πάνω από τριάντα χρόνια, ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1928. Στις 21 Ιουλίου 1930 εγκαινιάστηκε από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο ο υπόγειος σταθμός της Ομόνοιας. Το 1937 η ΗΕΜ ανέλαβε την ηλεκτροκίνηση του σιδηροδρόμου Κηφισιάς και το 1938 κατάργησε το Θηρίο για τη συνέχιση του έργου, ωστόσο ο πόλεμος εμπόδισε τη συνέχεια των έργων.
Τελικά το 1948 εγκαινιάστηκε ο σταθμός Βικτώρια και το 1949 ο σταθμός Αττική. Το 1950 παραχωρήθηκε από την ΗΕΜ στους ΕΗΣ η ολοκλήρωση του έργου της ηλεκτροκίνησης και η εκμετάλλευση του σιδηροδρόμου Αθηνών - Κηφισιάς. Οι ΕΗΣ συνέχισαν τα έργα και το 1956 παραδόθηκαν οι σταθμοί Άγιος Νικόλαος, Κάτω και Άνω Πατήσια, Περισσός και Νέα Ιωνία. Στις αρχές του 1957 παραδόθηκε ο σταθμός του Ηρακλείου, ενώ στις 18 Αυγούστου η γραμμή συνδέθηκε με τον τερματικό της σταθμό με τη λειτουργία του σταθμού της Κηφισιάς. Πλέον ο αστικός σιδηρόδρομος, που είχε γίνει γνωστός στην κοινή γνώμη ως «Ηλεκτρικός» (λόγω της ηλεκτροδότησης, σε αντιδιαστολή με το παλαιότερο ατμοκίνητο «Θηρίο»), ένωνε τον Πειραιά με την Κηφισιά. Αυτή ήταν και η τελευταία επέκταση της γραμμής, όμως τα επόμενα χρόνια αυξήθηκαν οι σταθμοί που περιλαμβάνει. Δύο εβδομάδες αργότερα, την 1η Σεπτεμβρίου, παραδόθηκε ο σταθμός του Αμαρουσίου, ενώ το 1961 εγκαινιάστηκε ο Άγιος Ελευθέριος.
Το 1976 οι Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι, πενήντα χρόνια από την ίδρυσή τους, εξαγοράστηκαν από το Ελληνικό Δημόσιο και μετονομάστηκαν σε Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών-Πειραιώς (ΗΣΑΠ). Τη δεκαετία του 1980 κατασκευάστηκαν τρεις ενδιάμεσοι (κατά μήκος της γραμμής) νέοι σταθμοί: ο σταθμός Ειρήνη, που σχεδιάστηκε για να εξυπηρετεί το ΟΑΚΑ και εγκαινιάστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1982 ο σταθμός του Ταύρου, που εγκαινιάστηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1989, και αυτός του ΚΑΤ, ο οποίος κατασκευάστηκε με στόχο την εξυπηρέτηση του ομώνυμου παρακείμενου νοσοκομείου και εγκαινιάστηκε στις 27 Μαρτίου 1989.
Μεταξύ 2001 και 2004, εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, έλαβε χώρα ένα εκτεταμένο πρόγραμμα αναπλάσεων των σταθμών της γραμμής, ενώ μεταξύ 2008 και 2011 εκτελέστηκαν έργα ανακατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής από το Νέο Φάληρο μέχρι την Κηφισιά. Εν όψει των αγώνων κατασκευάστηκε και ο σταθμός της Νερατζιώτισσας που επιτρέπει τη μετεπιβίβαση ανάμεσα στη Γραμμή 1 και το δίκτυο του Προαστιακού και εγκαινιάστηκε στις 6 Αυγούστου του 2004, λίγες μέρες πριν την έναρξη της διοργάνωσης.
Το 2011, η ΗΣΑΠ ΑΕ θυγατρική εταιρεία του ΟΑΣΑ απορροφήθηκε, μαζί με την ΤΡΑΜ ΑΕ, από την ΑΜΕΛ ΑΕ, η οποία μετονομάστηκε σε ΣΤΑΣΥ Α.Ε.
Τροχαίο υλικό
Το δίκτυο χρησιμοποιεί πεντάδυμους και εξάδυμους συρμούς για την εκτέλεση των δρομολογίων. Οι πεντάδυμοι συρμοί είναι παλαιοτέρων τύπων και περιορίζονται στη γραμμή 1.
thumb|right|Συρμός 10ης παραλαβής (σειράς 146) στο τμήμα μεταξύ των σταθμών Θησείο και Μοναστηράκι. Παράλληλα προχωράει διαγωνισμός για να ολοκληρωθεί η ανακατασκευή συρμών σε ακινησία λόγω τεχνικών προβλημάτων.
Υποδομές
Η γραμμή δεν έχει ολόιδια υποδομή σε όλα του τα σημεία, ωστόσο τα βασικά της χαρακτηριστικά είναι το εύρος των γραμμών στα 1.435 χιλιοστά, και η τροφοδοσία, η οποία γίνεται από μία τρίτη ηλεκτροφόρα επίγεια τροχιά παράλληλη με τις δύο τροχιές, με συνεχές ρεύμα 750 Volt. Πιο συγκεκριμένα, η βασική υποδομή είναι η εξής:
Μελέτη Βερδέλη
Ο μηχανικός Αλέξανδρος Βερδέλης πραγματοποίησε το 1925 για λογαριασμό του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος της παλαιότερη γνωστή μελέτη για επέκταση του δικτύου μετρό της Αθήνας. Το σχέδιο περιελάμβανε συνολικά 5 γραμμές. Την Γραμμή 1 θα αποτελούσε το υπάρχον τότε τμήμα Αθήνα-Πειραιάς. Το σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία των νέων σταθμών Ασυρμάτου, Βαράθρου και Χαροκόπου, οι δύο τελευταίοι συνέπιπταν χωρικά με τους κατοπινούς Πετράλωνα και Ταύρος ενώ ο Ασυρμάτου βρισκόταν ανάμεσα στους Θησείο και Πετράλωνα. Τμήματα της σημερινής Γραμμής 1 υπήρχαν στη γραμμή 4, η οποία εκτεινόταν από το Γουδί μέχρι την οδό Λιοσίων, μέσω των πλατειών Ομόνοιας και Αττικής. Άλλα τμήματά της, βρίσκονταν επάνω στη γραμμή 2, η οποία διερχόταν από το Μοναστηράκι μέχρι τον Ποδονίφτη (στα όρια του σημερινού Περισσού), αλλά μέσω της οδού Πατησίων στο τμήμα Ομόνοια-Πατήσια.
Μελέτη Ντεβιλέρ, Αγκιουζού, Λεμπέση
Η μελέτη των Γάλλων μηχανικών Ντεβιλέρ και Αγκιουζού έγινε το 1957 ύστερα από πρόσκληση του τότε Υπουργού Δημοσίων Έργων και Συγκοινωνιών Γεώργιου Ράλλη, σε συνεργασία με τον προϊστάμενο της διεύθυνσης σιδηροδρομικών έργων του Υπουργείου Α. Λεμπέση. Πρότεινε τη δημιουργία 2 νέων γραμμών, ενώ για τη γραμμή 1 προέβλεπε τη δημιουργία του σταθμού Ευριπίδου ανάμεσα στους Ομόνοια και Μοναστηράκι.
Επανασύνδεση Ηρακλείου με Πλακεντία
Η απόφαση κατάργησης της προαστιακής γραμμής Αγίων Αναργύρων - Λαυρίου το 1957 τροφοδότησε με προβληματισμό τους υπεύθυνους των ΕΗΣ που προσέβλεπαν σε μητροπολιτική χρήση του τμήματος Ηρακλείου - Πλακεντία (ανταπόκριση με τον σταθμό της γραμμής 3). Σε μελέτη των ΕΗΣ το 1960 και στη μετέπειτα μελέτη της Sofretu το 1978, προτεινόταν η κατασκευή μιας προέκτασης στα ίχνη του κατηργημένου Λαυρεωτικού Σιδηροδρόμου για τη σύνδεση του Ηρακλείου με τον Γέρακα. Προβλέπονταν οι εξής ενδιάμεσοι σταθμοί: Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιον(Κύμης & Σπύρου Λούη), Καλογρέζα (Λαυρίου & Καποδιστρίου), Φιλοθέη (Καποδιστρίου & Κηφισσίας, Σίδερα μέλλων σταθμός της Γραμμής 4), ΠΣΣ Χαλανδρίου (Παλαιολόγου & Παπαρρηγοπούλου), Πλατεία Κέννεντυ.
Πρώτη μελέτη Σμιθ
Στη μελέτη του συγκοινωνιολόγου Wilbur Smith το 1965, κατόπιν κυβερνητικής παραγγελίας, στη γραμμή του ηλεκτρικού προβλέπονται οι επιπλέον σταθμοί Άγιος Παντελεήμων (μεταξύ Αττικής και Βικτώριας), Μουσείον (μεταξύ Βικτώριας και Ομόνοιας), Αγορά (μεταξύ Ομόνοιας και Μοναστηρακίου), Άνω Πετράλωνα (μεταξύ Θησείου και Πετραλώνων), ΔΕΗ ή Ιον ή Κηφισσός (Κηφισσού και Θεσσαλονίκης, Βόρειο Νέο Φάληρο Πειραιά, μεταξύ Μοσχάτου και Φαλήρου) και Κεράνη (μεταξύ Φαλήρου και Πειραιά). Προτείνεται επίσης ο εναλλακτικός διάδρομος της οδού Πατησίων από Βικτώρια προς Πατήσια με τους ενδιάμεσους σταθμούς Αγίου Μελετίου, Κολιάτσου και Κυπριάδου.
Παραλλαγή από Φάληρο έως Πειραιά
Λίγο πριν το 2000 και μέχρι το 2002, σε χάρτες της Αττικό Μετρό εμφανίζονταν υπό θεώρηση παραλλαγή χάραξης από Φάληρο έως Πειραιά, μέσω ενδιάμεσου σταθμού στην Λαμπράκη (Στάση Τραμ Δεληγιάννη). Επίσης μια διακλάδωση από Φάληρο προς Δημοτικό Θέατρο και Φρεαττύδα.
Επέκταση Πειραιάς-Αμφιάλη
Περιλαμβανόταν σε σχέδια ανάπτυξης και περιελάμβανε τους ενδιάμεσους σταθμούς Δραπετσώνα (Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Διονυσίου), Ταμπούρια (Ανάσταση) (Πλατεία Λαού, Νεκροταφείο Αναστάσεως), Κερατσίνι (Σαλαμίνος και Παύλου Φύσσα). Η Αμφιάλη ως τερματικός σταθμός θα βρισκόταν στη συμβολή των οδών Λαμπράκη και Παύλου Φύσσα. Κατά τις εξαγγελίες από την Αττικό Μετρό τον Οκτώβριο του 2020 για τις μελλοντικές επεκτάσεις όλων των γραμμών του δικτύου, ανακοινώθηκε ότι η επέκταση αυτή θεωρείται «αμφίβολης εφικτότητας και σκοπιμότητας».
Υπογειοποίηση τμήματος Πειραιάς-Φάληρο και σταθμός Κεράνης
Έχει γίνει μελέτη για υπογειοποίηση του τμήματος Φάληρο - Πειραιάς και κατασκευή νέου, υπόγειου σταθμού μεταξύ των σταθμών Φαλήρου και Πειραιά, με το όνομα Κεράνης ή Καμίνια στο ύψος του παλαιού εργοστασίου Κεράνης, μεταξύ των στάσεων τραμ 34ου ΣΠ και Ανδρούτσου. Ενδέχεται όμως να γίνει και στο ύψος των στάσεων τραμ Λαμπράκη/Ανδρούτσου. Το έργο σχεδιαζόταν αρχικά να παραδοθεί μαζί με την επέκταση του τραμ στον Πειραιά, όμως το 2014 η ΣΤΑΣΥ ξαφνικά το απένταξε, καθώς θεώρησε πως το έργο δεν θα είχε μακροπρόθεσμα θετική επίδραση στα έσοδα της. Η κυβέρνηση Τσίπρα εκδήλωσε το ενδιαφέρον της να το πραγματοποιήσει με χρηματοδότηση με Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) και από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων. Εφόσον ενταχθεί στο πακέτο Γιούνκερ, ο διαγωνισμός για την παραλλαγή θα ξεκινήσει τον Δεκέμβριο του 2017 και θα παραδοθεί το 2021. Τον Ιούλιο του 2018 η υπογειοποίηση χαρακτηρίστηκε μελετητικώς ώριμη προς δημοπράτηση σε 5 μήνες εφόσον βρεθεί χρηματοδότηση και ο διαγωνισμός αναμενόταν τότε έως τα τέλη του 2018. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει προχωρήσει, καθώς όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών επιμένουν να μην τη θεωρούν ως έργο πρώτης προτεραιότητας. Ο χρόνος ολοκλήρωσης θα εξαρτηθεί από τα αρχαία που θα βρεθούν στην εκσκαφή, καθώς εκτιμάται ότι η υπόγεια διαδρομή συμπίπτει με τα Μακρά Τείχη.
Επέκταση Κηφισιά - Εκάλη - Άγιος Στέφανος
Έχουν γίνει μελέτες για επέκταση - συνολικού μήκους 11,1 χλμ. - της υφιστάμενης γραμμής από την Κηφισιά στον Άγιο Στέφανο. Το έργο είχε προβλεφθεί να κατασκευαστεί σε δύο φάσεις.
Το πρώτο τμήμα, μήκους 6,5 χλμ. θα ξεκινούσε από το σταθμό ΚΑΤ και θα καταλήγει στο 20ό χλμ. του Α.Θ.Ε. Στο τμήμα αυτό θα κατασκευάζονταν πέντε υπόγειοι σταθμοί, στην Κηφισιά (υπογειοποιείται ο σημερινός σταθμός), επί της Τατοΐου (ΑΟΚ), στη Νέα Ερυθραία (Τρικούπη και Θησέως), στο Καστρί (Αγ. Σαράντα και Ισμήνης) και στο 20ό χλμ. Α.Θ.Ε. (Εκάλη, 1.100 μέτρα πριν την γέφυρα του ΟΣΕ, κοντά στα «120 Ενωμένα Εργοστάσια»), όπου είχε σχεδιαστεί να κατασκευασθεί και μεγάλος χώρος στάθμευσης οχημάτων.
Το δεύτερο τμήμα, μήκους 4,6 χλμ. θα ξεκινούσε από τον σταθμό του Α.Θ.Ε. και θα κατέληγε στον Άγιο Στέφανο, με μια ενδιάμεση στάση επί της Λεωφόρου Μαραθώνος στην Άνοιξη. Παρά την προσπάθεια βουλευτών της περιοχής η επέκταση δεν φαίνεται να είναι ενεργή, και ούτε δείχνει ότι θα δημοπρατηθεί στο εγγύς μέλλον, μάλλον για πολιτικούς λόγους, καθώς υπήρξε τότε υπουργική δήλωση ότι είναι πιο επιτακτική ανάγκη το Μετρό να επεκταθεί πρώτα «σε πιο λαϊκές γειτονιές». Το ισχύον Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθηνών περιλαμβάνει μόνο το πρώτο τμήμα, έως τη Νέα Ερυθραία.
Στον νεότερο σχεδιασμό του Σεπτεμβρίου 2022, προβλέπεται επέκταση από την Κηφισιά προς Νέα Ερυθραία και τερματικό σταθμό στον Κόμβο Βαρυμπόμπης στην Εθνική Οδό.
Σταθμοί
Στην παρακάτω σχεδιαστική απεικόνιση της γραμμής, περιλαμβάνονται διαδοχικά όλοι οι σταθμοί της Γραμμής 1. Αναφέρονται επίσης οι ανταποκρίσεις με άλλες γραμμές του δικτύου Μετρό, καθώς και οι συνδέσεις με άλλα μέσα σταθερής τροχιάς.
Πρώην ζώνες ΗΣΑΠ
Οι ζώνες χρησιμοποιούνταν για τον αναλογικό καθορισμό της τιμολογιακής πολιτικής του ΗΣΑΠ προ της εφαρμογής ενιαίου εισιτηρίου για όλα τα μέσα. Τα εισιτήρια του ΗΣΑΠ χωρίζονταν σε εισιτήρια για κίνηση έως δύο συνεχόμενες ζώνες ή και στις τρείς ζώνες του ΗΣΑΠ (δηλαδή καθ' όλο το μήκος της γραμμής 1), για μια διαδρομή χωρίς αλλαγή κατεύθυνσης (δηλ. επιστροφή προς τον σταθμό εισόδου). Μετά τη δημιουργία του Μετρό, τα εισιτήρια τριών ζωνών επέτρεπαν τη μετεπιβίβαση στη γραμμή 2 ή 3. Σχετικά σενάρια επανήλθαν στη δημοσιότητα το 2019 για τις Σταθερές Συγκοινωνίες, χωρίς να τύχουν υλοποίησης μέχρι σήμερα.
Κανονισμοί
μικρογραφία|Ο σταθμός της Καλλιθέας από την ανάπλασή του το 2004.
Μεταφορά ποδηλάτων στους συρμούς
Στους συρμούς του μετρό, του ηλεκτρικού και του τραμ επιτρέπεται η μεταφορά έως και δύο ποδηλάτων ανά συρμό, όλες τις ημέρες και ώρες, ενώ παλαιότερα επιτρεπόταν μόνο στον ηλεκτρικό και στο τραμ. Η είσοδος των ποδηλάτων στο συρμό επιτρέπεται μόνο από την τελευταία πόρτα του τελευταίου οχήματος. Απόλυτη προτεραιότητα έχουν τα ΑμεΑ και τα άτομα που χρήζουν ειδικής βοήθειας. Η μεταφορά των ποδηλάτων στις αποβάθρες του δικτύου γίνεται είτε πεζή είτε με τους ανελκυστήρες και απαγορεύεται η χρήση των κυλιόμενων κλιμάκων και η ποδηλασία μέσα στους σταθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1
Κύκλωψ (σατυρικό δράμα)
Ο Κύκλωψ  είναι σατυρικό δράμα που έγραψε ο Ευριπίδης, με άγνωστο το έτος που διδάχτηκε (παίχτηκε),(πιθανώς λίγο μετά το 411 π.Χ.) είναι το μόνο σατυρικό έργο του που έχει διασωθεί πλήρως.
Το σατυρικό δράμα, γραφόταν από τους ίδιους ποιητές  που γράφανε τις τραγωδίες και παιζόταν μετά από την τριλογία, κατά τους δραματικούς αγώνες στα Διονύσια. Ο χορός σε  όλα τα σατυρικά δράματα απαρτίζεται από Σατύρους και σκοπός του έργου είναι να ξαλαφρώσει την ψυχή και το συναίσθημα  των θεατών, έπειτα από τη θέαση τριών τραγωδιών.
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ευριπίδη
Υδροθειαιθανικό οξύ
Το υδροθειαιθανικό οξύ (αγγλικά sulfhydrylethanoic acid) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο και θείο, με χημικό τύπο C2H4O2S, αν και συνηθέστερα παριστάνεται ως HSCH2COOH. Πιο συγκεκριμένα, είναι το απλούστερο από τα υδροθειοξέα, την υποκατηγορία των καρβοξυλικών οξέων που περιέχουν μια τουλάχιστον υδροθειομάδα (SH).
Aναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:C2
Θυσανοσωρείτες
Οι θυσανοσωρείτες (Cirrocumulus) αποτελούν επίσημη κατηγορία νεφών, σύμφωνα με τον Άτλαντα νεφών που εξέδωσε το 1957 ο W.M.O. η χρήση των οποίων γίνεται από τους μετεωρολόγους και απ΄ όλα τα Γραφεία Καιρού του Κόσμου.