cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιβερία
Πριν την ανεξαρτησία
Ελάχιστες πληροφορίες είναι γνωστές για τους πρώτους πληθυσμούς που κατοικούσαν στο έδαφος της χώρας κατά τα προϊστορικά χρόνια. Μερικές ομάδες πληθυσμών είχαν εγκατασταθεί σε δάση στο εσωτερικό, προς τα τέλη της νεολιθικής περιόδου. Στη συνέχεια αυτές οι εθνότητες υποτάχθηκαν στους Μαντίνγκο, οι οποίοι είχαν ενιαία πολιτική οργάνωση. Το 15ο και 16ο αιώνα Ευρωπαίοι έμποροι επισκέφτηκαν πολλές φορές τη χώρα, κυρίως για τη φόρτωση του περιζήτητου αφρικανικού πιπεριού, χωρίς όμως να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί. Η λεγόμενη «Ακτή του Πιπεριού» τέθηκε υπό τον έλεγχο των Πορτογάλων, οι οποίοι ασχολήθηκαν ευρύτατα με το δουλεμπόριο. Το 1821 η σημερινή χώρα επιλέχθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Αποικισμού της Νέας Υόρκης για τον πυρήνα ενός ανεξάρτητου αφρικανικού κράτους. Εκεί θα ζούσαν οι Αφροαμερικανοί που είχαν απελευθερωθεί από τη δουλεία. Οι πρώτοι άλλοτε σκλάβοι εγκαταστάθηκαν το 1822 στο ακρωτήριο Μεσουράδο. Αυτοί και όσοι μεταφέρθηκαν τα επόμενα χρόνια (περί τους 20.000 μέσα σε περισσότερο από έναν αιώνα) ονομάστηκαν Αμερικανολιβεριανοί.
Αυτόχθονες λαοί
Ανθρωπολογικές έρευνες δείχνουν ότι η περιοχή της Λιβερίας κατοικείται τουλάχιστον από το 12ο αιώνα, ή και ίσως νωρίτερα. Στα δυτικά έφτασαν λαοί που μιλούσαν τη γλώσσα Μέντε και ανάγκασαν πολλές άλλες μικρότερες εθνοτικές ομάδες να φύγουν προς τα νότια, κοντά στον Ατλαντικό. Την εποχή εκείνη αφίχθησαν μερικές εθνοτικές ομάδες όπως οι Ντέις, Μπάσα, Τους, Κρου, Γκόλα και Γκίσι. Στις εσωτερικές περιοχές, η ερημοποίηση έκανε τους κατοίκους να μετακινηθούν και να εγκατασταθούν στην πιο υγρή περιοχή της Ακτής του Πιπεριού. Οι νέοι αυτοί κάτοικοι μετέφεραν την τεχνογνωσία νέων καλλιεργειών, όπως του ρυζιού και άλλες αλλαγές από τις Αυτοκρατορίες του Μάλι και του Σονγκχάι. Οι Κρου αντιτάχθηκαν στη μετανάστευση των Βάι στην περιοχή του Όρους του Μεγάλου Ακρωτηρίου και συμμάχησαν με τους Μάνε. Παρά το γεγονός αυτό, οι Βάι παρέμειναν σε αυτήν την περιοχή.
Πρώτες επαφές Ευρωπαίων
Ανάμεσα στο 1461 και στα τέλη του 17ου αιώνα, Πορτογάλοι, Ολλανδοί και Βρετανοί έμποροι είχαν επαφές και είχαν ιδρύσει εμπορικούς σταθμούς στη Λιβερία. Οι Πορτογάλοι αποκαλούσαν την περιοχή Κόστα ντα Πιμέντα (Costa da Pimenta), το οποίο μεταφράστηκε στη συνέχεια ως «Ακτή των Πιπεριών», εξαιτίας της αφθονίας του συγκεκριμένου είδους πιπεριάς.
Εποικισμός από Αμερικανούς
Το 1822 η Αμερικανική Εταιρεία Αποικισμού ίδρυσε τη Λιβερία, καθιστώντας την ως χώρο για την αποστολή απελευθερωμένων Αφροαμερικανών σκλάβων. Οι Αφροαμερικανοί μετανάστευσαν στην αποικία και οι απόγονοί τους αποτελούν μέρος του πληθυσμού σήμερα (γνωστοί ως Αμερικανολιβεριανοί). Το 1841, έπειτα από περίοδο διενέξεων ανάμεσα στους αποίκους και στην εταιρεία, αποφασίστηκε τελικά να δοθεί πλήρης αυτοδιαχείριση στη Λιβερία. Την ίδια χρονιά πρώτος έγχρωμος Κυβερνήτης ανέλαβε ο Τζόζεφ Ρόμπερτς. Στις 26 Ιουλίου του 1847 οι Αμερικανολιβεριανοί οικιστές κήρυξαν την ανεξαρτησία της Λιβεριανής Δημοκρατίας. Πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξελέγη ο Ρόμπερτς, ο οποίος διατηρήθηκε στην εξουσία ως το 1856. Υπηρέτησε ξανά την περίοδο 1871-75.
Ιστορικά, η Λιβερία έτυχε υποστήριξης και άτυπης συνεργασίας με την αμερικανική κυβέρνηση. Η κυβέρνηση του νεοσύστατου κράτους βασίστηκε στο αμερικανικό μοντέλο διακυβέρνησης. Η αναγνώριση του νέου κράτους έγινε σταδιακά από μέλη της Διεθνούς Κοινότητας.
Σημαντικά γεγονότα των αρχών και των μέσων του 20ου αιώνα
Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η χώρα βρέθηκε στο πλευρό των Συμμάχων, ενώ ένα βήμα για τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας αποτέλεσε η χορήγηση επιδότησης (1926) στην εταιρεία Φάιρστοουν, αμερικανικών συμφερόντων. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ προμήθευσαν με τεχνική και οικονομική βοήθεια το αφρικανικό κράτος.
Το 1931 η Κοινωνία των Εθνών αποφάσισε ότι η κυρίαρχη τάξη στη Λιβερία (Αμερικανολιβεριανοί) εκμεταλλεύονταν τους ιθαγενείς, με συνέπεια να παραιτηθεί ο πρόεδρος και να προκληθεί πολιτική κρίση. Η κατάσταση εξομαλύνθηκε το 1936, ωστόσο οι διαφορές ανάμεσα στους ιθαγενείς και στην κυρίαρχη τάξη παρέμειναν αγεφύρωτες. Ενδεικτικά, οι αυτόχθονες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Κατά τη διακυβέρνηση του Γουίλιαμ Τάμπμαν (1943-1971) θεσπίστηκε πρόγραμμα για εθνική ενοποίηση και επιτεύχθηκε η νομοθετική κατοχύρωση της ισότητας όλων των πολιτών. Παράλληλα, ποινικοποιήθηκαν οι φυλετικές διακρίσεις και έτσι η χώρα εξήλθε από την απομόνωση. Χαρακτηριστικά πρέπει να αναφερθεί ότι ως το 1944 η Λιβερία δεν είχε κανέναν αντιπρόσωπο στο εξωτερικό. Ο Τάμπμαν ανέλαβε μάλιστα και ρόλο διαμεσολαβητή σε άλλες χώρες της Αφρικής.
Το 1971 ο Τάμπμαν πέθανε και πρόεδρος έγινε ο ως τότε αντιπρόεδρος, Γουίλιαμ Τόλμπερτ. Το 1975 ο τελευταίος επανεξελέγη, ωστόσο ανατράπηκε με πραξικόπημα και δολοφονήθηκε τη νύχτα της 12ης Απριλίου του 1980. Ο στρατιωτικός Σάμιουελ Ντόε ηγήθηκε του πραξικοπήματος και κατέλυσε τη δημοκρατία, κυβερνώντας απολυταρχικά. Ήταν μάλιστα ο πρώτος αρχηγός Κράτους στη Λιβερία που δεν ήταν μέλος της ελίτ των Αμερικανολιβεριανών.
Τον Οκτώβριο του 1985 διενεργήθηκαν οι πρώτες εκλογές μετά το πραξικόπημα, οι οποίες ουσιαστικά νομιμοποίησαν το αυταρχικό καθεστώς. Το Κόμμα Δράσης για τη Λιβερία (LAP) του Τζάκσον Ντόε (καμία συγγένεια με τον στρατιωτικό) ήταν νικητής των εκλογών, με σχεδόν σύμφωνη γνώμη των διεθνών παρατηρητών. Ωστόσο, ο Σάμιουελ Ντόε απέλυσε την εφορευτική επιτροπή και την αντικατέστησε με μέλη προσκείμενα σε αυτόν. Η νέα Εκλογική Επιτροπή ανακήρυξε το δικτάτορα νικητή των εκλογών με 50,9% των ψήφων. Σε ανταπάντηση, εκδηλώθηκε αντιπραξικόπημα στις 12 Νοεμβρίου από τον Τόμας Κουιόνκπα, οι άνδρες του οποίου κατέλαβαν το Προεδρικό Μέγαρο και τον εθνικό ραδιοσταθμό. Τρεις μέρες μετά, το πραξικόπημα συνετρίβη και εντάθηκε η καταστολή από την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα το φόνο περισσότερων από 2.000 πολιτών και τη φυλάκιση πάνω από 100 πολιτικών της αντιπολίτευσης, μεταξύ των οποίων ο Τζάκσον Ντόε και η μετέπειτα πρόεδρος, Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ.
Εμφύλιοι πόλεμοι 1989 και 2003
Στα τέλη του 1989 ξέσπασε ο πρώτος εμφύλιος πόλεμος στη Λιβερία. Κατά μεγάλο μέρος, ο πόλεμος αυτός οφείλεται στην ατμόσφαιρα δικτατορίας που καλλιεργήθηκε από το καθεστώς του Σάμιουελ Ντόε. Ένας Αμερικανολιβεριανός, ονόματι Τσαρλς Τέιλορ εισέβαλε στην κομητεία Νίμπα με γύρω στους 100 άνδρες και με την υποστήριξη της Μπουρκίνα Φάσο και της Ακτής Ελεφαντοστού. Οι μαχητές αυτοί κέρδισαν την υποστήριξη από μεγάλη μερίδα του ιθαγενούς πληθυσμού, οι οποίοι ήταν αγανακτισμένοι με την τότε κυβέρνηση. Ως αποτέλεσμα, μεγάλο μέρος της χώρας τέθηκε υπό τον έλεγχο των μαχητών. Την ίδια στιγμή, ο Γιόρμι Πρινς Τζόνσον δημιούργησε το δικό του στρατό και κέρδισε την υποστήριξη των εθνοτικών ομάδων Γκίο και Μάνο.
Τον Αύγουστο του 1990 η Ομάδα Παρακολούθησης της Οικονομικής Κοινότητας Δυτικής Αφρικής οργάνωσαν τις δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις για να παρέμβουν με σκοπό την αποσόβηση της κρίσης. Τα στρατεύματα ήταν κυρίως από τη Νιγηρία, τη Γουινέα και την Γκάνα. Ο Ντόε έπεσε σε ενέδρα στρατιωτών της φυλής Γκίο, οι οποίοι ήταν πιστοί στον πολέμαρχο Πρινς Τζόνσον. Εκεί, στο στρατηγείο του τελευταίου, οδηγήθηκε ο Ντόε, βασανίστηκε και εκτελέστηκε.
Μετά το θάνατο του Ντόε παραιτήθηκε ο προσωρινός πρόεδρος Έμος Σόγιερ το 1994 και παρέδωσε την εξουσία στο Συμβούλιο του Κράτους. Το 1997, έπειτα από αιματηρή ανταρσία, που υποστηρίχθηκε από τον Μουαμάρ αλ-Καντάφι, ηγέτη της Λιβύης, διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές. Πρόεδρος εξελέγη ο Τσαρλς Τέιλορ. Ο τελευταίος κυβέρνησε απολυταρχικά και προκάλεσε τον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο στη Λιβερία, το 1999. Στους εμφυλίους πολέμους, υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι.
Στα μέσα του 2003 οι συγκρούσεις εντάθηκαν και οι μάχες διεξάγονταν πια στη Μονρόβια. Στις 15 Αυγούστου του 2003 αποβιβάστηκαν από αέρος 1000 Νιγηριανοί στρατιώτες, ως Αποστολή της ECOWAS στη Λιβερία (ECOMIL).
Η διαμάχη για την εξουσία άρχισε να φθίνει και οι διεθνείς και αμερικανικές πιέσεις οδήγησαν στην παραίτηση του Τέιλορ, ο οποίος αποδέχτηκε προσφορά ασύλου από τη Νιγηρία. Ο ίδιος δήλωσε ότι Θεού θέλοντος θα επέστρεφε. Στις 29 Μαρτίου του 2006 εκδόθηκε από τη Νιγηρία στη Σιέρα Λεόνε, όπου του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου από Ειδικό Δικαστήριο. Για λόγους ασφαλείας, η δίκη του από το Δικαστήριο αυτό διεξάγεται στη Χάγη. Κατηγορείται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, παραβιάσεις των Συνθηκών της Γενεύης και άλλες σοβαρές παραβιάσεις του ανθρωπίνου δικαίου. Μερικοί στρατιώτες της ECOMIL αποσύρθηκαν τελικά και δύο τάγματα ενσωματώθηκαν στην Ειρηνευτική Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβερία (UNMIL), δύναμης 15.000 ανδρών.
Διακυβέρνηση
Η Λιβερία έχει διπλό νομοθετικό σύστημα, που βασίζεται στο αγγλοσαξονικό και στο αμερικανικό Δίκαιο, όπως επίσης και άγραφους νόμους, για τους αυτόχθονες των αποκλειστικά αγροτικών φυλών.Ο σύγχρονος τρόπος διακυβέρνησης πρακτικά μονοπωλείται από την εκτελεστική εξουσία. Η τελευταία ασκείται από τον Πρόεδρο της Λιβερίας. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Μετά τη διάλυση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (1876), το Κόμμα των Αληθινών Ουίγων κυριάρχησε στην κυβέρνηση ως το πραξικόπημα του 1980. Ο Γουίλιαμ Τάμπμαν ήταν ο μακροβιότερος πρόεδρος στην ιστορία της αφρικανικής χώρας (1944-1971). Παρά τη διαφθορά, από την ίδρυση του κράτους το 1847 ως την ανατροπή του δημοκρατικού καθεστώτος το 1980 η πολιτική ζωή της χώρας κυλούσε ομαλά. Μετά τους εμφυλίους πολέμους, η ηρεμία αποκαταστάθηκε στο κράτος και πρόεδρος ανέλαβε η Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ.
Μεταβατική κυβέρνηση και εκλογές
Έπειτα από την εξορία του Τέιλορ, ο Γκιούντε Μπράιαντ διορίστηκε πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης στα τέλη του 2003. Το φθινόπωρο του 2005 οι εκλογές διεξήχθησαν με επιτυχία και σε κλίμα ειρήνης. Εκατοντάδες ψηφοφόρων περίμεναν στη ζέστη με υπομονή τη σειρά τους για να ψηφίσουν. Κατήλθαν συνολικά 23 υποψήφιοι για το προεδρικό αξίωμα και στις 11 Οκτωβρίου του 2005 οι Λιβεριανοί προσήλθαν στις κάλπες. Το πρόωρο φαβορί ήταν ο αστέρας του ποδοσφαίρου, Τζορτζ Γουεά, μέλος της φυλής των Κρου. Κρίθηκε απαραίτητη η διεξαγωγή δευτέρου γύρου στις 8 Νοεμβρίου του 2005, στον οποίο αναδείχθηκε τελική νικήτρια η Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ.
Προεδρία της Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ
Η νέα πρόεδρος υπήρξε ξανά υποψήφια το 1997, ηττήθηκε όμως από τον Τσαρλς Τέιλορ. Το 2005 έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη πρόεδρος σε χώρα της Αφρικής. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προχώρησε στη διαγραφή του εξωτερικού χρέους της χώρας
Ανάμεσα στις πρωτοβουλίες της ήταν και η σύσταση Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης για τη διερεύνηση των εγκλημάτων που είχαν διαπραχθεί κατά τους εμφυλίους πολέμους.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι περίπου 5.303.000 κάτοικοι σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2022 και συναποτελείται από 16 ιθαγενείς εθνοτικές ομάδες, ενώ υπάρχουν και ξένες μειονότητες. Το 85% περίπου του πληθυσμού είναι αυτόχθονες, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι Κπέλε (Kpelle), οι οποίοι βρίσκονται στην κεντρική και στη δυτική Λιβερία. Περί το 15% είναι Αμερικανολιβεριανοί, απόγονοι των απελεύθερων σκλάβων, οι οποίοι έφτασαν στα 1821 στην αφρικανική χώρα. Από αυτούς, οι μισοί έχουν αμερικανική καταγωγή και οι μισοί έχουν ρίζες στην Καραϊβική. Υπάρχουν επίσης πολλοί Λιβανέζοι, Ινδοί και άλλοι κάτοικοι από άλλες χώρες στη Δυτική Αφρική. Λιγότεροι από 18.000 (τόσοι υπολογίστηκαν το 1999) είναι οι λευκοί που ζουν σήμερα στο κράτος.
Η Λιβερία έχει το μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης του πληθυσμού της στον κόσμο. Με βάση στοιχεία του 2006, ο ετήσιος ρυθμός αύξησης του πληθυσμού της ήταν 4,50%. Όπως και οι γειτονικές της χώρες, έτσι και η Λιβερία έχει μικρό σε ηλικία πληθυσμό, καθώς οι μισοί Λιβεριανοί και Λιβεριανές είναι κάτω των 18 ετών.
Η πρώτη οργανωμένη απογραφή του πληθυσμού συντελέστηκε το 1962 και σύμφωνα με αυτήν, η Λιβερία αριθμούσε τότε 1 εκατομμύριο κατοίκους. Με τη βελτίωση των συνθηκών ζωής, παρουσιάστηκε δημογραφική αύξηση, ωστόσο οι εμφύλιοι πόλεμοι αργότερα, δεν κατέστησαν δυνατό να γίνουν λεπτομερέστερες απογραφές. Το 2006 ο πληθυσμός εκτιμούνταν στα 3 εκατομμύρια περίπου. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 64,1 χρόνια (63,2 χρόνια οι άνδρες και 65,0 οι γυναίκες). Οι υγειονομικές υπηρεσίες είναι ανεπαρκείς και πολλές μεταδοτικές νόσοι μαστίζουν τη χώρα, όπως το AIDS, η ηπατίτιδα, ο τύφος και η ελονοσία.
Πόλεις
Η Λιβερία έχει περιορισμένη αστικοποίηση και οι λιγοστές πόλεις έχουν πρώτιστα αγροτικό χαρακτήρα. Κέντρο είναι η πρωτεύουσα Μονρόβια. Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα παρατηρείται στην παράκτια ζώνη (πάνω από 200 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο). Η μέση πυκνότητα είναι 27, 31 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, με βάση στοιχεία του 2006. Εκτός από τη Μονρόβια, σημαντικά λιμάνια και πόλεις είναι η Χάρπερ, στα σύνορα με την Ακτή Ελεφαντοστού, η Μπιουκάναν και η Ρόμπερτσταουν, στο ακρωτήριο Μάουντ.
Γλώσσα
Η αγγλική γλώσσα είναι η επίσημη στο κράτος. Η γλώσσα αυτή είναι η μοναδική με γραπτή μορφή στη χώρα από τις γλώσσες ή διαλέκτους. Στα ενδότερα της χώρας ομιλούν τις γλώσσες κουά και μάντες, καθώς επίσης και πολλές τοπικές διαλέκτους.
Οικονομία
Από παλιά, η οικονομία της χώρας εξαρτάτο από τις εξαγωγές σιδήρου και καουτσούκ, όπως επίσης και από τις διεθνείς επενδύσεις. Κυριαρχεί ο αγροτικός τομέας, με σημαντικότερες καλλιέργειες του καφέ, του κοκοφοίνικα, τις αραχίδες, τα εσπεριδοειδή και το ζαχαροκάλαμο. Η ραφία είναι το βασικότερο δασικό προϊόν. Πρόκειται για ένα είδος φοίνικα, από τον οποίο εξάγεται μια υφαντική ίνα, η πιασάβα. Η καλλιέργεια του καουτσούκ στην παράκτια περιοχή παρέχει απασχόληση σε 40.000 ανθρώπους. Το φυτό εβέα (Hevea braziliensis) έχει αντικαταστήσει εκεί τη φυσική βλάστηση. Το 1926 ιδρύθηκε η αμερικανικών συμφερόντων εταιρεία Firestone. Το 2005 το Διεθνές Ταμείο για τα Εργασιακά Δικαιώματα μήνυσε την εταιρεία Bridgestone/Firestone, κατηγορώντας την ότι διαδραμάτισε ρόλο στην παράνομη παιδική εργασία σε φυτείες καουτσούκ στη Λιβερία αλλά και για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.
Οι εξαγωγές επίσης ξυλείας και το διεθνές εμπόριο συνετέλεσαν τα μέγιστα στην οικονομική πρόοδο. Τέλος, η Υπάρχουν μικρές ιδιωτικές βιομηχανίες, κυρίως επεξεργασίας τροφίμων. Η αλιεία είναι σημαντικός τομέας, με κυριότερα αλιεύματα τις γλώσσες, τα καβούρια, τους αστακούς και τις γαρίδες.
Μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο του κράτους, κυρίως αμερικανικές ή ελέγχουν τις φυτείες της. Επιπλέον, οι εταιρείες αυτές δρουν ανενόχλητες, χωρίς να φοβούνται φορολογικούς ελέγχους. Η βιομηχανία διαμαντιών επλήγη από το πρόσφατο εμπάργκο του ΟΗΕ, το οποίο ήρθη στις 27 Απριλίου του 2007. Κύρια δραστηριότητα παραμένουν οι εξορυκτικές και οι μεταποιητικές δραστηριότητες.
Η οικονομία επηρεάστηκε αρνητικά και από τον πρόσφατο εμφύλιο πόλεμο. Το 2005 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ υπολογιζόταν στα 900 δολάρια ΗΠΑ.Η ανεργία το 2003 ήταν 85%, που αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό στον κόσμο. Έτσι, η οικονομία της χώρας προχωρά με αργό ρυθμό. Το 80% του συνολικού πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, με βάση στοιχεία του 2003.
Επίσης, η Λιβερία διαθέτει το μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, καθώς παρέχει φορολογικές απαλλαγές και διευκολύνσεις με τη σημαία της. Η σημαία αυτή είναι η κυριότερη σημαία ευκαιρίας στον κόσμο και η Ελλάδα είναι η 2η σε αριθμό πλοίων που χρησιμοποιούν τη σημαία αυτή (149 πλοία το έτος 2005 επί συνόλου 1.492), με πρώτη τη Γερμανία.
Νόμισμα της χώρας είναι το Δολάριο Λιβερίας, το οποίο όμως στην πράξη έχει αντικατασταθεί από το Δολάριο ΗΠΑ. Το τελευταίο χρησιμοποιείται ευρύτατα στις συναλλαγές.
Η ενέργεια παράγεται κατά το μεγαλύτερο μέρος από την καύση των ορυκτών, ενώ το υπόλοιπο (40%) σε υδροηλεκτρικά εργοστάσια. Στην πρωτεύουσα λειτουργεί διυλιστήριο πετρελαίου. Το οδικό δίκτυο ξεκινά από τη Μονρόβια και συνδέεται με το δίκτυο της Γουινέας. Το 1999 εκτεινόταν στα 10.600 χλμ. Το 2005, το σιδηροδρομικό δίκτυο εκτεινόταν στα 490 χλμ. Υπάρχουν σιδηροδρομικές γραμμές ανάμεσα στα ορυχεία και στα λιμάνια, ώστε να διευκολύνονται οι εξορυκτικές εργασίες. Εθνικός αερομεταφορέας είναι η Air Liberia, ενώ συνολικά 53 αεροδρόμια λειτουργούσαν στη χώρα το 2006. Το κυριότερο από αυτά βρίσκεται στο Ρόμπερτσφιλντ.
Πολιτισμός και αξιοθέατα
Η πλούσια ιστορία της στην υφαντική ξεκινά από τους πρώτους απελεύθερους Αμερικανούς σκλάβους, οι οποίοι μετανάστευσαν στη χώρα και έφεραν μαζί τους τις τέχνες του στη ραπτική και στο κέντημα.
Η απογραφή πληθυσμού του 1843 έδειξε μια σειρά επαγγελμάτων, όπως καπελάδες, ράφτες και μοδίστρες, Το 1857 και το 1858 φιλοξενήθηκαν στο κράτος δύο εθνικές εκθέσεις και απονεμήθηκαν βραβεία στο χώρο διαφόρων τεχνών ραψίματος και κεντήματος. Τα κεντητά αποτέλεσαν ακόμα και δώρα από προέδρους της Λιβερίας. Η σημερινή πρόεδρος, Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ, φέρεται να έβαλε στο Προεδρικό της Γραφείο κατά την πρώτη της είσοδο στο Προεδρικό Μέγαρο ένα κεντητό φτιαγμένο στη Λιβερία.
Το υψηλότερο ανθρώπινο κατασκεύασμα στην Αφρική, η κεραία του πρώην αναμεταδότη Paynesville Omega, βρίσκεται στη Λιβερία.
Αξιοθέατα
Η χώρα δε διαθέτει αποικιακά οικοδομήματα εξαιτίας του παρελθόντος της, σε αντίθεση με άλλα αφρικανικά κράτη. Επίσης, οι εμφύλιοι πόλεμοι κατέστρεψαν πολλά πολιτιστικά μνημεία. Στα νοτιοανατολικά της χώρας, σώζεται στην πόλη Γκρίνβιλ ένα από τα πρώτα κτήρια, όπου στεγάστηκαν οι πρώτοι απελευθερωμένοι σκλάβοι, οι οποίοι έφτασαν στη χώρα από την Αμερική. Στην πόλη Μπιουκάναν ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τις παραλίες της. Στον οικισμό Φάντι Τάουν ζουν οι καταγόμενοι από την Γκάνα Φάντι, ενώ στην Μπιουκάναν ζουν οι Μπάσα. Στη Χάρπερ βρίσκεται η παλαιά οικία του προέδρου Ουίλιαμ Τάμπμαν, που υπήρξε ο μακροβιότερος στην ιστορία της χώρας. Η Χάρμπελ αποτελεί το κέντρο των φυτειών του καουτσούκ. Οι φυσιολάτρες μπορούν να επισκεφθούν το Εθνικό Πάρκο Σάπο, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της χώρας. Εκεί βρίσκεται παρθένο δάσος, το οποίο φιλοξενεί πολλά είδη πανίδας. Μεγάλο τμήμα του πάρκου παραμένει ανεξερεύνητο.
Εκπαίδευση
Το 1862 άρχισε να λειτουργεί στο κράτος, το πανεπιστήμιο της Λιβερίας, που αποτελεί ένα απο τα παλαιότερα ακαδημαϊκά ιδρύματα στην Αφρική. Το πανεπιστήμιο υπέστη μεγάλες καταστροφές στη δεκαετία του ‘ 90, κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Ωστόσο, με την αποκατάσταση της ειρήνης, ανασυγκροτήθηκε. Το 1889 ιδρύθηκε από την Αμερικανική Επισκοπική Εκκλησία το Πανεπιστήμιο Κάτινγκτον, του οποίου η έδρα είναι σήμερα στο Σουακόκο.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της UNESCO για το 2004 το 65% των παιδιών κατάλληλης ηλικίας φοιτούν στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και το 24% των παιδιών κατάλληλης ηλικίας φοιτούν στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σε αντίστοιχα σχολεία.
Επικοινωνίες και μεταφορές
Τον Απρίλιο του 2009 η ΕΕ συμπεριέλαβε τη χώρα στον κατάλογο με τους αερομεταφορείς που απαγορεύεται να εκτελούν πτήσεις προς τα 27 κράτη μέλη, για λόγους ασφαλείας. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Αιγίτιο Φωκίδας
Το Αιγίτιο είναι ορεινό χωριό του Νομού Φωκίδας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρων στις νοτιοανατολικές πλαγιές των Βαρδουσίων πάνω από τη λίμνη του Μόρνου. Το Αιγίτιο ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πενταπόλεως του Δήμου Δωρίδας και, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 3 κάτοικους. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Στρούζα, οπότε και μετονομάστηκε σε Πύρινον αλλά την επόμενη χρονιά, το 1928 μετονομάστηκε σε Αιγίτιο.
Δημογραφική εξέλιξη
Πορεία του πληθυσμού:
Διαβάστε επίσης
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Πλοϊέστι
Το Πλοέστι (Ploieşti) είναι πόλη της Ρουμανίας, που βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Βλαχίας και σήμερα είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Πράχοβας. Η πόλη βρίσκεται 56 χιλιόμετρα βόρεια από το Βουκουρέστι και η έκτασή της είναι περίπου 60 τ.χλμ. Συνορεύει με το χωριό Μπλέγιοϊ προς βορρά, τα χωριά Μπαρτσανέστι και Μπράζι προς νότο, το Τίργκσορου Βέκι προς δυσμάς και το χωριό Μπούκοβ προς ανατολάς. Το Πλοέστι έχει άμεση πρόσβαση προς την Κοιλάδα Πράχοβα, μια από τις σημαντικότερες περιοχές αλπικού τουρισμού της Ρουμανίας.
Το Πλοέστι είναι σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος, συνδέοντας το Βουκουρέστι και την Τρανσυλβανία με τη Μολδαβία. Σύμφωνα με τη Ρουμανική απογραφή του 2011 ζούσαν στην πόλη 201.226 άνθρωποι, καθιστώντας τη την 9η πολυπληθέστερη πόλη της Ρουμανίας.
Ιστορία
Αν και κατοικήθηκε πολύ παλαιότερα το Πλοέστι αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφα το 16ο αιώνα, επί της βασιλείας του Μιχαήλ του Γενναίου (Mihai Viteazul), Πρίγκιπα της Βλαχίας. Άκμασε ως κέντρο εμπορίου και βιοτεχνίας το 17ο και 18ο αιώνα. Ο δρόμος που συνδέει το Πλοέστι με το Μπρασόβ διανοίχθηκε το 1864 και ο σιδηρόδρομος έφτασε το 1882. Πολλά σχολεία και νοσοκομεία χρονολογούνται από αυτή την εποχή.
Στα μέσα του 19ου αιώνα η περιοχή του Πλοέστι ήταν ένα από τα κορυφαία κέντρα εξόρυξης και διύλισης πετρελαίου του κόσμου. Η πόλη μνημονεύεται επίσης ως η έδρα της αυτοαποκαλούμενης «Δημοκρατίας του Πλοέστι», μιας βραχύβιας εξέγερσης το 1870 εναντίον της Ρουμανικής μοναρχίας.
Η πετρελαιοπαραγωγή του Πλοέστι το στοχοποίησε κατά την επίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων στη Ρουμανία το 1916, αλλά μια επιχείρηση του Βρετανικού Στρατού υπό το Τζον Νόρτον-Γκρίφιθς κατέστρεψε την παραγωγή και το μεγαλύτερο μέρος της υποδομής.
Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος
Παρά τις καταστροφές που επέφερε στην πόλη ο σεισμός του Νοεμβρίου του 1940, το Πλοέστι αποτελούσε την κύρια πηγή τροφοδοσίας σε πετρέλαιο της Ναζιστικής Γερμανίας κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το καθεστώς της Ρουμανίας είχε συμμαχήσει με τον Άξονα. Χάρη στην απόστασή του από αεροδρόμια, το Πλοέστι απέφυγε τους εχθρικούς βομβαρδισμούς μέχρι την 1 Αυγούστου 1943, οπότε η Αμερικανική πολεμική αεροπορία εξαπέλυσε την «Επιχείρηση Παλιρροϊκό Κύμα» (Operation Tidal Wave) από τη Βόρεια Αφρική και βομβάρδισε τα διυλιστήρια από μικρό ύψος με 178 βομβαρδιστικά τύπου B-24 Liberator. Αυτός ήταν και ο μεγαλύτερος βομβαρδισμός που δέχθηκε η Ρουμανία σε εκείνο τον πόλεμο, αλλά οι απώλειες των Αμερικανών ήταν μεγάλες, χωρίς μάλιστα να επιφέρουν σημαντική καθυστέρηση στη λειτουργία ή την παραγωγή. Τον Απρίλιο 1944, υπήρξαν βομβαρδισμοί και από βάσεις της Ιταλίας. Τελικά, η πόλη καταλήφθηκε από Σοβιετικά στρατεύματα τον Αύγουστο του 1944.
Μεταπολεμικά, το νέο Κομμουνιστικό καθεστώς εθνικοποίησε τη βιομηχανία πετρελαίου, που ως τότε ήταν κυρίως ιδιωτική, και προχώρησε σε μεγάλες επενδύσεις σε αυτή σε μια προσπάθεια να εκσυχρονίσει τη χώρα και να αποκαταστήσει τις ζημιές του πολέμου.
Δημογραφικά
Ο πληθυσμός του Πλοέστι αυξήθηκε από 56.460, όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα της απογραφής του Δεκεμβρίου του 1912, σε 252.715 τον Ιανουάριο του 1992. Μετά όμως την πτώση του Κομμουνισμού ο πληθυσμός της πόλης ακολουθεί ήπια πτώση, τόσο λόγω της μετανάστευσης όσο και του μειούμενου ποσοστού γεννήσεων. Στην απογραφή του 2002 ο πληθυσμός μειώθηκε σε 232.527. Με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 το Πλοέστι είχε πληθυσμό 197.542, ενώ η υπό πρόταση Μητροπολιτική περιοχή του 266.457.
Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Ρουμάνοι (90,64%), αλλά υπάρχει επίσης μια μειονότητα Ρομά (2,4%). Άγνωστη είναι η εθνικότητα του 6,65% του πληθυσμού. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν στο Πλοέστι είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί (90,7%).
Υπάρχουν 88.104 κατοικίες σε 21.172 κτίρια. 93% των νοικοκυριών έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό, 90% σε δίκτυο αποχέτευσης, 98% σε ηλεκτρικό και 78% στο σύστημα τηλεθέρμανσης.
Ιστορικές τάσεις
Ο πληθυσμός του Πλοέστι αυξήθηκε με γοργό ρυθμό, λόγω της έντονης οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής. Το 1810, κατά την Οθωμανική κατοχή, υπήρχαν στη σημερινή πόλη μόνο 2024 κάτοικοι. Το 1837 αυξήθηκαν σε 3000, 11 χρόνια μετά την Ενοποίηση το 1859 ο πληθυσμός ήταν 26.458, ενώ το 1884 έφτασε τις 32.000. Στις αρχές του 20ού αιώνα ο πληθυσμός του Πλοέστι αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, λόγω της επέκτασης της βιομηχανίας πετρελαίου. Αν και η πόλη βομβαρδίσθηκε το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Πλοέστι ανέκαμψε φτάνοντας τους 95.632 κατοίκους τον Ιανουάριο του 1948.
Οικονομία
Μετά τη Ρουμανική Επανάσταση του 1989 το Πλοέστι γνώρισε ραγδαία οικονομική ανάπτυξη λόγω μεγάλων επενδύσεων. Η πόλη βρίσκεται μόνο 60 χιλιόμετρα βορείως του Βουκουρεστίου, με πολλά υποσχόμενα έργα υποδομής να βρίσκονται σε εξέλιξη. Είναι σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, εστιασμένο κυρίως στη βιομηχανία παραγωγής και διύλισης πετρελαίου. Αν και η παραγωγή πετρελαίου στην περιοχή μειώνεται συνεχώς, υπάρχει ακόμη ακμάζουσα βιομηχανία με τέσσερα διυλιστήρια σε λειτουργία, συνδεόμενα με αγωγούς με το Βουκουρέστι, το λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας Κωνστάντζας και το λιμάνι του Δούναβη Τζιούρτζιου. Το Πλοέστι έχει επίσης μακρά ιστορία ως κέντρο κλωστοϋφαντουργίας.
Η πόλη έχει γίνει κομβικό σημείο ξένων επενδύσεων. Εταιρείες όπως οι OMV-Petrom, Lukoil, Shell Gas, Timken, Yazaki, Coca Cola, Efes Pilsener, British American Tobacco, Federal-Mogal και Interbrew δραστηριοποιούνται εκεί και εταιρείες λιανικής όπως οι Carrefour, Metro, Selgros, Kaufland, Billa, Bricostore, Praktiker, Lidl, Obi, Auchan, Profi και Mega Image έχουν βρει στο Πλοέστι μια συνεχώς αναπτυσσόμενη αγορά. Υπάρχουν στο Πλοέστι δύο εστιατόρια McDonald's και τρία KFC - το πρώτο άνοιξε το 2006 και το τελευταίο το 2013 στο AFI Palace Ploiesti.
Η Γερμανική εταιρεία λιανικής Tengelmann κατασκεύασε στο Πλοέστι αποθήκες για την υποστήριξη σχεδίου περιφερειακής επέκτασης 200 εκατομμυρίων ευρώ. Με την επιχείρησή της Interex η Γαλλική ανεξάρτητη εταιρεία λιανικής Intermarché προτίθεται να γίνει ηγέτης του κλάδου στα Βαλκάνια. Το πρώτο κατάστημα της Interex στη Ρουμανία άνοιξε στο Πλοέστι τον Ιούνιο του 2002. Οι αποθήκες και οι εγκαταστάσεις της Interex αγοράσθηκαν το 2014 από την Penny Market XXL.
Η Unilever έχει στο Πλοέστι ένα εργοστάσιο απορρυπαντικών. Μεταφέροντας την παραγωγή τροφίμων της στο Πλοέστι η επιχείρηση θα συγκεντρώσει στο ίδιο σημείο όλες τις δραστηριότητές της στη Ρουμανία. Στις αρχές του Μαρτίου του 2006 η Unilever ανακοίνωσε ότι θα επένδυε για την κατασκευή ενός κέντρου παραγωγής στη Ρουμανία και το νέο εργοστάσιο τροφίμων αποτελεί μέρος αυτού του σχεδίου.
Το 1950 αποτέλεσε σταθμό στην ανάπτυξη της βιομηχανίας πετρελαίου, υδρογονανθράκων και πετροχημικών η ίδρυση στο Πλοέστι του Ινστιτούτου Μηχανικής και Σχεδιασμού Διυλιστηρίων Πετρελαίου και Πετροχημικών Εργοστασίων, SC IPIP SA, Ρουμανικής εταιρείας με μεγάλο εύρος ικανοτήτων και εμπειρίας.
Στο Πλοέστι υπάρχουν τέσσερις τηλεοπτικοί σταθμοί: Ploiești TV, Valea Prahovei TV, Wyll TV και Prahova TV.
Μεταφορές
thumbnail|left|Αστικό λεωφορείο στο Πλοέστι Το Πλοέστι βρίσκεται πάνω στον αυτοκινητόδρομο Α3, τον κύριο δρόμο προς τις βόρειες και δυτικές επαρχίες και τη Δυτική ΕΕ. Το Διεθνές Αεροδρόμιο Χένρι Κοάντα είναι σε απόσταση 45 χλμ. και τα χιονοδρομικά κέντρα της Κοιλάδας Πράχοβα είναι προσβάσιμα με οδήγηση μιας ώρας. Η σπανιότητα σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων και δρόμων ταχείας κυκλοφορίας γύρω από το Πλοέστι, όπως γενικά στη Ρουμανία, κάνει τις μεταφορές προβληματικές. Με την εποπτεία της ΕΕ σχεδιάζονται ή είναι σε εξέλιξη αρκετά έργα βελτίωσης αυτοκινητοδρόμων.
Το Πλοέστι είναι το δεύτερο σημαντικότερο σιδηροδρομικό κέντρο της χώρας μετά το Βουκουρέστι, που το συνδέει με την Τρανσυλβανία και τη Μολδαβία. Το σύστημα δημόσιων μεταφορών της πόλης διαχειρίζεται η Transport Călători Express (TCE Ploiești) και περιλαμβάνει εκτεταμένο δίκτυο λεωφορείων, τρόλεϊ και τραμ. Ο χαρακτηριστικός στόλος των κίτρινων λεωφορείων του Πλοέστι είναι ένας από τους πιο σύγχρονους στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, παρέχοντας συνδέσεις με όλες τις περιοχές μέσα στην πόλη, για ένα ημερήσιο μέσο 150.000 επιβατών. Το δημοτικό οδικό δίκτυο περιλαμβάνει πάνω από 800 δρόμους, με συνολικό μήκος 324 χλμ. Περίπου 5.300 οχήματα διέρχονται από το Πλοέστι κάθε μέρα, με τον Ανατολικό και το Δυτικό δακτύλιο να εκτρέπουν μεγάλο μέρος της κυκλοφορίας. Ο δημοτικός στόλος οχημάτων περιλαμβάνει 216 λεωφορεία, 32 τραμ και 25 τρόλεϊ, μεταφέροντας σχεδόν 200.000 επιβάτες ημερησίως. Υπάρχουν 33 λεωφορειακές γραμμές με συνολικό μήκος 415,46 χλμ., δύο γραμμές τρόλεϊ που έχουν συνολικό μήκος 19,9 χλμ. και δύο γραμμές τραμ που έχουν συνολικό μήκος 23,8 χλμ.
Πολιτισμός
Το Πλοέστι έχει Φιλαρμονική Ορχήστρα, από τις κορυφαίες της Ρουμανίας, μια διακεκριμένη ποδοσφαιρική ομάδα στη Λίγκα Ι, την Πετρόλουλ, τη γυναικεία ομάδα χάντμπολ CSM Ploiești και την ομάδα μπάσκετ CSU Asesoft Ploiești.
Υπάρχουν πολλά πολιτιστικά και αρχιτεκτονικά μνημεία, όπως το Ανάκτορο του Πολιτισμού, το Μουσείο Ωρολογίων (μοναδικό στην Ευρώπη, με εντυπωσιακή συλλογή ρολογιών που συλλέχθηκαν από τον Ν. Σιμάτσε) και το Μουσείο Χαγκί Προντάν. Το τελευταίο υπάρχει από το 1785, ανήκε στον έμπορο Ιβάν Χαγκί Προντάν και θεωρείται το ιστορικότερο κτήριο της πόλεως. Το κτήριο δωρήθηκε από τους ιδιοκτήτες του και σήμερα στεγάζει πολλά εθνικά και διεθνή έργα τέχνης. Για ένα σύντομο διάστημα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στέγασε το πρώτο μουσείο της πόλης το "Μουσείο Πράχοβα".
Με την πόλη έχουν συνδεθεί αρκετοί επιφανείς συγγραφείς, όπως ο Ίων Λούκα Καρατζιάλε, ο Κονσταντίν Ντομπρογκεάνου-Γκερέα, ο Ιον Α. Μπασαραμπέσκου, ο Νικίτα Στανέσκου, ο Γκέο Μπόγκζα, ο Ράντου Τουντοράν, ο συνθέτης Πάουλ Κονσταντινέσκου και ο φιλόσοφος Πέτρε Π. Νεγκουλέσκου. τρεις απόφοιτοι του Λυκείου "Sfinții Petru și Pavel" ήταν πρόεδροι της Ρουμανικής Ακαδημίας, οι Αντρέι Ραντουλέσκου, Μιχάι Ντραγκανέσκου και Εουγκέν Σιμιόν.
Εκπαίδευση
Το πρώτο σχολείο στο Πλοέστι λειτούργησε το 1777 και το 1832 λειτούργησαν αρκετά άλλα πρωτοβάθμια σχολεία. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση ξεκίνησε το 1864.
Το Πλοέστι έχει τα εξής πανεπιστήμια:
Γεωλογία
Η Μειο-Πλειόκαινος Ζώνη στην περιοχή του Πλοέστι έχει αξιοποιηθεί για υδρογονάνθρακες και γαιάνθρακα από το 19ο αιώνα. Η ζώνη εκτείνεται από το φλύσχη στο βορρά μέχρι την τράπεζα της Μοισίας στο νότο. Η ζώνη χαρακτηρίζεται από εναλλασσόμενες αποθέσεις αργίλου, μάργας, σχιστόλιθου και άμμο, κροκαλοπαγή, αλάτι και ασβεστόλιθο. Η άμμος της Πλειοκαίνου είναι η κύρια πηγή πετρελαίου και αερίου.
Γεωγραφία
Το Πλοέστι βρίσκεται στο κέντρο της Μουντενίας, στο κεντρικό-βόρειο τμήμα της Ρουμανικής Πεδιάδας. Βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα Βουκουρέστι, με το οποίο είχε στενές σχέσεις ανά τους αιώνες. Το Πλοέστι βρίσκεται στον 25°Α μεσημβρινό και τον 44°55’ Β παράλληλο. Η πόλη καταλαμβάνει συνολική έκταση περίπου 60 τ.χλμ., από τα οποία 35 τ.χλμ. είναι προαστιακοί οικισμοί. Κοντά στην πόλη υπάρχουν δύο ποτάμια: ο ποταμός Πράχοβα νοτιοδυτικά περνάει για λίγο από την πόλη από τον οικισμό Μπράζι και ο ποταμός Τελεαζέν περνάει από τα χωριά Μπλεζόι, Μπούκοβ και Μπερτσένι. Την πόλη διαρρέει ο ποταμός Ντίμπου, που πηγάζει από τους λόφους γύρω από την πόλη Μπαϊτσόι. Σήμερα ο ποταμός Ντίμπου δεν έχει μεγάλη ροή.
Κλίμα
Το κλίμα είναι παρόμοιο με εκείνο της πρωτεύουσας Βουκουρέστι. Σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν η πόλη εμπίπτει στο εύκρατο υγρό ηπειρωτικό κλίμα με ζεστά καλοκαίρια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 10,5 °C, με καταγεγραμμένη ελάχιστη στις 25 Ιανουαρίου 1952 -30 °C και μέγιστη στις 19 Ιουλίου 2007 43 °C. Κατά μέσο όρο 17 ημέρες είναι πολύ ψυχρές, 26 ψυχρές, 99 ζεστές και 30 τροπικές, ενώ οι υπόλοιπες έχουν μέτριες θερμοκρασίες.
Ο μέσος ετήσιος υετός είναι 600 mm, 30–40 mm τον Ιανουάριο και 88 mm τον Ιούλιο. Το εύρος του υετού κυμαίνεται από 963,9 mm που καταγράφηκε το 1901 και 305.3 mm το 1930. Στη διάρκεια ενός έτους υπάρχουν κατά μέσο όρο 104 ημέρες με βροχή, 26 με χιόνι, 112 με καθαρό ουρανό, 131 με σύννεφα και 122 χωρίς καθόλου ήλιο. Το κλίμα του Πλοέστι επηρεάζεται από ανέμους βορειοανατολικούς (40%) και νοτιοανατολικούς (23%), με μέση ταχύτητα 3,1 m/s. Κατά μέσο υπάρχουν 17 ημέρες στη διάρκεια ενός έτους που η ταχύτητα του ανέμου ξεπερνά τα 11 m/s και μόνο 2 με άνεμο που ξεπερνά τα 16 m/s.
Τοπίο και χλωρίδα
Η πόλη βρίσκεται στη Ρουμανική Πεδιάδα και έχει μέσο υψόμετρο 150 μ. Το γύρω περιβάλλον επηρεάζεται από τη θέση της κοντά στον ποταμό Πράχοβα, του οποίου η κοίτη βρίσκεται 25 χλμ. προς δυσμάς. Ο Ποταμός Τελεαζέν περνά από την πόλη, ενώ ο Ποταμός Ντίμπου από τις βορειοανατολικές συνοικίες.
Η βλάστηση του Πλοέστι χαρακτηριζόταν από ένα πεδινό δάσος, αποτελούμενο κυρίως από βελανιδιές. Υπάρχουν ακόμη υπολείμματα του παλιού δάσους και μερικά δέντρα σήμερα προστατεύονται, όπως δυο παλιές βελανιδιές στο Γκίγκιου, στη νότια περιφέρεια της πόλης.
Τη σημερινή εποχή η βλάστηση είναι η χαρακτηριστική των αστικών οικισμών, αποτελούμενη από καλλωπιστικά φυτά, φυτείες από καστανιές, λεύκες και ροβίνιες. Τα πάρκα και άλλοι χώροι πρασίνου είναι περιορισμένα: η περιοχή της κεντρικής λεωφόρου, το πάρκο δίπλα στο Αθλητικό Κέντρο (Sala Sporturilor), το πάρκο στο βόρειο τμήμα της πόλης, το πάρκο "Mihai Viteazul" και ένα ακόμη δίπλα στο φράγμα του Μπούκοβ. Αυτά καταλαμβάνουν μόνο 855 στρέμματα, ήτοι 3,2 τ.μ. πρασίνου ανά κάτοικο.
«Αδελφές» πόλεις
Το Πλοέστι είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω 10 πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλοεστι
Παναθηναϊκός (γυμναστική)
Ιστορία
Το τμήμα γυμναστικής του Παναθηναϊκού ιδρύθηκε το 1962. Την ίδια χρονιά διοργανώνονται από το σύλλογο αγώνες επίδειξης στην ενόργανη γυμναστική.
Το 1972 ο Παναθηναϊκός αναδεικνύεται πρωταθλητής Ελλάδος στους άνδρες. Διακριθέντες ήταν οι Πολίτης, Παπαδόπουλος και ο Σπύρος Πρασσάς ο οποίος αναδείχθηκε πρωταθλητής στο σύνθετο ατομικό. Το 1973 ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε δεύτερος στο πρωτάθλημα Ελλάδος με τον Πολίτη να κατακτά το πρωτάθλημα στο σύνθετο ατομικό και τον Πρασσά να αναδεικνύεται τρίτος.
Με την αποχώρηση των ταλαντούχων αυτών αθλητών μερικά χρόνια αργότερα ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να αναδείξει αθλητές που να κάνουν πρωταθλητισμό και η περιορισμένη οικονομική δυνατότητα του συλλόγου έστρεψε το ενδιαφέρον στην καλλιέργεια των τμημάτων με μικρότερους αθλητές. Η νέα αυτή προσπάθεια απέδωσε καρπούς και το 1982 ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρωτάθλημα Ελλάδας στην κατηγορία των Παμπαίδων. Σε τοπικό επίπεδο υπήρξαν επιτυχίες το 1993 και το 1994 το τμήμα των Κορασίδων κατέκτησε το πρωτάθλημα Αθήνας.
Τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει δραστηριότητα στο τμήμα γυμναστικής του Παναθηναϊκού, ενώ δεν υπάρχει κι επίσημα καθώς έχει διαγραφεί κι από την ομοσπονδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
γυμναστική Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ενόργανης γυμναστικής
Good Job Nicky
Ο Νικόλας Βαρθακούρης (Αθήνα, 28 Οκτωβρίου 1995), περισσότερο γνωστός υπό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμό του ως good job nicky, είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1995 στην Αθήνα. Πατέρας του είναι ο τραγουδιστής Γιάννης Πάριος και μητέρα του η ηθοποιός Σοφία Αλιμπέρτη. Μεγάλωσε στη Βούλα.
Σταδιοδρομία
Έκανε τη πρώτη του εμφάνιση στο χώρο της μουσικής το 2020 με το τραγούδι "January 8th", το οποίο ακολούθησε την ίδια χρονιά με τα singles "Fo Sho" και "Clouds" υπό την δισκογραφική εταιρία Cobalt Music.
Στις αρχές του 2022, κυκλοφόρησε τα τραγούδια "Realize", "Too Hard", "Do The Gods Cry" και "Heaven Is Sin" στη μορφή ενός "κινηματογραφικού project", το τελευταίο κομμάτι του οποίου προτάθηκε στην ΕΡΤ για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, της ίδιας χρονιάς. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Amader Shomoy
Η Amader Shomoy (βεγγαλικά: আমাদের সময়) είναι μια Βεγγαλόγλωσση καθημερινή εφημερίδα από το Μπαγκλαντές. Η Amader Shomoy άρχισε να δημοσιεύεται το 2003 από τον Ναγιμούλ Χαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μπανγκλαντές
Στάδιο Χοακίμα Αμέρικο Γκιμαράες
Το Στάδιο Χοακίμα Αμέρικο Γκιμαράες (πορτογαλικά: Estádio Joaquim Américo Guimarães), περισσότερο γνωστό ως Αρένα ντα Μπαϊσάντα ή Μπασάντα (πορτογαλικά: Arena da Baixada), είναι ένα στάδιο στην συνοικία Άκουα Βέρντε της πόλης Κουριτίμπα της Βραζιλίας.
Ιστορία
220px|μικρογραφία|αριστερά|Το στάδιο ως Kyocera Arena Το στάδιο χτίστηκε σε τοποθεσία όπου προηγουμένως σταγάζονταν οι μπαρουταποθήκες του Στρατού της Βραζιλίας. Ιδρύθηκε το 1914 και αποτελεί έδρα της τοπικής ομάδας Ατλέτικο Παραναένσε, στην οποία ανήκει το στάδιο και το λειτουργεί. Για μια περίοδο, από το 2005 μέχρι το 2008, το στάδιο μετονομάστηκε σε Kyocera Arena, καθώς η ιαπωνική εταιρεία Kyocera αγόρασε τα δικαιώματα του ονόματος του σταδίου.
Επιπροσθέτως, είναι ένα από τα στάδια του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χοακιμα Αμερικο Γκιμαραες Χοακιμα Αμερικο Γκιμαραες Χοακιμα Αμερικο Γκιμαραες Χοακιμα Αμερικο Γκιμαραες
Βίκυ Καγιά
Η Βασιλική (Βίκυ) Καγιά (γενν. 4 Ιουλίου 1978, Αθήνα) είναι Ελληνίδα μοντέλο και παρουσιάστρια.
Μόντελινγκ
Ξεκίνησε να ασχολείται με το μόντελινγκ σε ηλικία 14 ετών, συμμετέχοντας σε διάφορες καμπάνιες και φωτογραφήσεις για περιοδικά. Το 1995 έπαιξε σε διαφήμιση για την πορτοκαλάδα Ήβη. Το 1997, σε ηλικία 19 ετών, ήταν το κεντρικό πρόσωπο διαφήμισης των σοκοφρετών Amaretti της Tottis-Bingo. Σε ηλικία 19 ετών αποφάσισε να ασχοληθεί πιο επαγγελματικά με το μόντελινγκ, γι' αυτό εγκαταστάθηκε στο εξωτερικό, αφήνοντας την Ελλάδα και την οικογένεια της. Ξεκίνησε από δουλειές στο Παρίσι και συνέχισε στη Γερμανία, το Μιλάνο και το Λονδίνο. Επίσης για επτά χρόνια έζησε και εργάστηκε στη Νέα Υόρκη. Από το 2005 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα.
Έχει φωτογραφηθεί στα εξώφυλλα πολλών περιοδικών, μερικά από αυτά ελληνικά όπως Vogue, Elle, Madame Figaro, Esquire, Marie Claire, InStyle, το ιταλικό Cosmopolitan και άλλα.
Το 2006 βραβεύτηκε ως Το καλύτερο μοντέλο της Χρονιάς 2005.
Παρουσίαση
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο το 2006, όταν της προτάθηκε από το Mega Channel η παρουσίαση της ελληνικής εκδοχής του talent show So You Think You Can Dance. Η εκπομπή ανανεώθηκε και για δεύτερη σεζόν, την περίοδο 2007-2008, με την Καγιά να συνεχίζει στη θέση της παρουσιάστριας. Το 2006, ήταν επικρατέστερη μαζί με την Μαρία Μενούνος για την παρουσίαση του τελικού της Eurovision στην Αθήνα, στο πλευρό του Σάκη Ρουβά με την ΕΡΤ να επιλέγει τελικά τη δεύτερη.
Τη σεζόν 2008-2009, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha. Εκεί ανέλαβε την παρουσίαση του κυριακάτικου prime time τηλεπαιχνιδιού Είσαι Μέσα;. Τον Μάρτιο του 2009, έχοντας ολοκληρώσει την συνεργασία της με τον Alpha, έγινε γνωστό πως θα είναι η νέα παρουσιάστρια της μακροβιότερης πρωινής εκπομπής της ελληνικής τηλεόρασης του Πρωινού καφέ στον ANT1. Τελικά ανέλαβε την παρουσίαση της εκπομπής από τις 21 Απριλίου μέχρι το καλοκαίρι του ίδιου έτους, όταν η εκπομπή ολοκληρώθηκε οριστικά μετά από 18 χρόνια προβολής. Παράλληλα, παρουσίασε και τον 20ο Διαγωνισμό Ομορφιάς του ANT1. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, ανακοινώθηκε πως θα είναι ένας από τους βασικούς συντελεστές της ελληνικής εκδοχής του reality μοντέλων America' s Next Top Model. Έτσι από τον Οκτώβριο του 2009, ανέλαβε το Next Top Model Ελλάδας ως παρουσιάστρια και κριτής. Η εκπομπή προβλήθηκε αρχικά για δύο σεζόν από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1. Ακόμη, το 2010, παρουσίασε τον 21ο Διαγωνισμό Ομορφιάς του ANT1. Το 2011, πραγματοποίησε μία guest εμφάνιση στη 17η σεζόν του America' s Next Top Model στα πλαίσια των γυρισμάτων του show στην Ελλάδα.
Από το 2011 μέχρι το 2013, παρουσίασε το MadWalk - The Fashion Music Project, που προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1. Συγκεκριμένα, την πρώτη χρονιά (2 Φεβρουαρίου 2011) ανέλαβε την παρουσίαση από κοινού με την Τάμτα, τη δεύτερη χρονιά (8 Φεβρουαρίου 2012) μαζί με την Μαίρη Συνατσάκη ενώ την τρίτη (17 Απριλίου 2013) ήταν η κεντρική παρουσιάστρια. Τη σεζόν 2015-2016 ήταν μία από τους παρουσιαστές του ψυχαγωγικού magazino Joy is inside you στον ANT1, όπου παρουσίαζε μία στήλη σχετικά με τη μόδα. Το 2016, παρουσίασε την ειδική εκπομπή Flashback στον ΑΝΤ1, που έκανε αφιερώματα σε διάφορα επιτυχημένα project του σταθμού. Η ίδια ανέλαβε την παρουσίαση των θεματικών εκπομπών που αφορούσαν τα καλλιστεία του ANT1 παίρνοντας συνεντεύξεις από τους πρωταγωνιστές και παρουσιάζοντας διάφορα παρασκήνια.
Το 2016, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με το Star Channel. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ανέλαβε την παρουσίαση της καθημερινής εκπομπής μόδας Shopping Star στην απογευματινή ζώνη του σταθμού. Η εκπομπή προβάλλεται μέχρι σήμερα για τέταρτη συνεχόμενη σεζόν. Τον Απρίλιο του 2018, έγινε γνωστή η επιστροφή του Greece's Next Top Model από τη συχνότητα του Star Channel. Εκεί από τον Οκτώβριο του ίδιου έτους μέχρι σήμερα είναι ένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής του show.
Υποκριτική
Το 1994, σε ηλικία 16 ετών, έπαιξε στο video clip του τραγουδιού Το Ωραιότερο Πλάσμα Του Κόσμου του Λευτέρη Πανταζή. Το 2000, πρωταγωνίστησε μαζί με την Αλεσάντρα Αμπρόσιο στο videoclip του Μπομπ Σίνκλερ Darling. Το 2005, ύστερα από πρόταση του σκηνοθέτη Νίκου Περράκη με τον οποίο είχε συνεργαστεί σε ένα διαφημιστικό σποτ, δέχτηκε το πρωταγωνιστικό ρόλο στην κωμωδία Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο. Για τις ανάγκες της ταινίας εμφανίστηκε και στο video clip του soundtrack με τίτλο Πάνω Στη Τρέλα Μου το οποίο ερμήνευσε η Βανέσα Αδαμοπούλου. Το 2006, δάνεισε την φωνή της στην παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων Cars στο ρόλο της Σάλυ Καρέρα.
Το 2007, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της αισθηματικής σειράς Γοργόνες ενώ την ίδια περίοδο ξεκίνησε να εμφανίζεται στο θέατρο στην παράσταση Δύο τρελοί, τρελοί παραγωγοί, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, στο ρόλο της Ρωσίδας Ούλα. Η παράσταση σημείωσε μεγάλη επιτυχία και συνεχίστηκε για δύο σεζόν μέχρι το 2009. Το 2011, δάνεισε ξανά την φωνή της στο δεύτερο μέρος της ταινίας Cars, Cars 2 ενώ έπαιξε και στην ταινία Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά''. Το 2012, έπαιξε μαζί με τη Μαίρη Συνατσάκη στο video clip του Κώστα Μαρτάκη για το τραγούδι Ένταση.''
Το 2014, έκανε μια guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Μοντέρνα Οικογένεια υποδυόμενη τη Βάσω, μια νέα γειτόνισσα της οικογένειας Χατζόπουλου. Τη σεζόν 2014-2015, έπαιξε και πάλι στο θέατρο, στην ελληνική εκδοχή του μιούζικαλ Annie στο θέατρο Ελληνικός Κόσμος συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τον Παύλο Χαϊκάλη και την Άννα Παναγιωτοπούλου. Το 2017, δάνεισε ξανά την φωνή της στην παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων Cars 3.
Προσωπική ζωή
Από το 2010 μέχρι το 2013 ήταν παντρεμένη με τον επιχειρηματία Νίκο Κριθαριώτη.
Μετά το χωρισμό τους, γνώρισε τον επιχειρηματία Ηλία Κρασσά, με τον οποίο παντρεύτηκαν στις 18 Ιουλίου του 2014 στο Παρίσι και έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά: την Μπιάνκα - Αλεξάνδρα, που γεννήθηκε στις 25 Μαΐου του 2015, και τον Κάρολο - Ηλία, που γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής
Missing (ταινία, 2023)
Το Missing είναι μια Αμερικανική ταινία θρίλερ του 2023 σε σενάριο και σκηνοθεσία από τους Γουίλ Μέρικ και Νικ Τζόνσον (στα μεγάλου μήκους σκηνοθετικά τους ντεμπούτα), από ιστορία των Σεβ Οχάνιαν και Ανίς Τσάνγκατι. Ως αυτόνομη συνέχεια του Searching (2018), πρωταγωνιστούν οι Στορμ Ριντ, Χοακίμ ντε Αλμέιντα, Κεν Λιουνγκ, Έιμι Λάντεκερ, Ντάνιελ Χένεϊ, και Νία Λονγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την ενδοοικογενειακή βία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Κωνσταντής Τρικούπης
Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντής Τρικούπης, αναφέρεται και ως Τούμπας (Μεσολόγγι, ; - Μεσολόγγι, 1825) ήταν Έλληνας ναυτικός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821-1829.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από το Μεσολόγγι και ήταν ναυτικός. Ήταν τριτότοκος γιος του Ιωάννη Τρικούπη, μέλους της αρχοντικής και ιστορικής οικογένειας Τρικούπη. Συμμετείχε στον ένοπλο αγώνα κατά την Ελληνική Επανάσταση, κυρίως στις ναυτικές επιχειρήσεις. Όπως αναφέρουν τα "Ελληνικά Χρονικά", που εκδίδονταν από τα τυπογραφεία βρίσκονταν στο υπόγειο της σωζόμενης οικίας του Σπύρου Τρικούπη του Κωνσταντίνου, ο Κωνσταντής Τρικούπης έπεσε ηρωικά κατά την ναυμαχία της Κλείσοβας στη διάρκεια της Β' Πολιορκίας του Μεσολογγίου το 1825. Ο Κωνσταντής ήταν ο δεύτερος αγωνιστής της οικογένειας Τρικούπη που πέθανε αγωνιζόμενος, μετά τον αδελφό του Μάνθο, που έπεσε μαχόμενος τρία χρόνια πριν τον θάνατο του αδελφού του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αγωνιστής ελληνικής επανάστασης-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 04/2010 Κατηγορία:Οικογένεια Τρικούπη
Χριστουγεννιάτικη ιστορία
Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία (πρωτότυπος τίτλος: A Christmas Carol) είναι νουβέλα του Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1843. Αναφέρεται στην ιδεολογική, ηθική και συναισθηματική μεταστροφή του παράξενου και τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ μετά την υπερφυσική επίσκεψη που δέχτηκε από τον πεθαμένο συνεταίρο του Τζέικομπ Μάρλεϊ και από τα φαντάσματα των Χριστουγέννων του Παρελθόντος, του Παρόντος και του Μέλλοντος. Η νουβέλα ήταν μια οικονομική απογοήτευση τα πρώτα χρόνια, αλλά αργότερα η επιτυχία και η αποδοχή τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς ήταν παγκόσμια και τεράστια.
Στην Ελλάδα συνηθίζεται ευρέως και ο τίτλος "Το Πνεύμα των Χριστουγέννων" στις διάφορες διασκευές του έργου,
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Κάρολου Ντίκενς Κατηγορία:Χριστούγεννα στη μυθοπλασία
Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
Ο όρος πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική ή πρώιμη ζωγραφική των Κάτω Χωρών αναφέρεται στο σύνολο των έργων καλλιτεχνών που δραστηριοποιήθηκαν κατά τον 15ο και 16ο αιώνα στην περιοχή της Φλάνδρας, δηλαδή στις σημερινές περιοχές του βορείου Βελγίου και της Νότιας Ολλανδίας και ιδιαίτερα στις ακμάζουσες πόλεις της περιοχής Μπρυζ, Γάνδη, Τουρναί, Αμβέρσα και Βρυξέλλες. Το ύφος τους ακολουθεί την τεχνοτροπία του Διεθνούς γοτθικού στυλ. Ξεκινά από τους Ρομπέρ Καμπέν και Γιαν βαν Άικ στις αρχές της δεκαετίας του 1420. Εκτείνεται τουλάχιστον ως τον θάνατο του Γκέραρντ Ντάβιντ το 1523, αν και πολλοί λόγιοι επεκτείνουν τη διάρκειά της ως την Ολλανδική Επανάσταση το 1566 ή 1568. Η πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική συμπίπτει με την πρώιμη και ύστερη Αναγέννηση στην Ιταλία, αλλά θεωρείται ανεξάρτητη καλλιτεχνική κουλτούρα, διαφορετική από τον αναγεννησιακό ανθρωπισμό που χαρακτήριζε τις ιταλικές εξελίξεις. Καθώς αυτοί οι ζωγράφοι αντιπροσωπεύουν το αποκορύφωμα της βορειοευρωπαϊκής μεσαιωνικής καλλιτεχνικής κληρονομιάς και ενσωματώνουν τα ιδεώδη της Αναγέννησης, μερικές φορές κατηγοριοποιούνται σαν να ανήκουν τόσο στην αναγεννησιακή περίοδο όσο και στην ύστερη εποχή του μπαρόκ.
Στους κορυφαίους πρώιμους Φλαμανδούς ζωγράφους – που είναι γνωστοί και ως Φλαμανδοί «Πριμιτίφ» (Vlaamse Primitieven) - συγκαταλέγονται οι Ρομπέρ Καμπέν, οι αδελφοί βαν Άικ, ο Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, ο Πέτρους Κρίστους, ο Χανς Μέμλινγκ, ο Χούγκο φαν ντερ Χους και ο Ιερώνυμος Μπος. Σημείωσαν σημαντική πρόοδο τόσο στη φυσική αναπαράσταση όσο και στον ιλλουζιονισμό και τα έργα τους συνήθως έχουν πολύπλοκη εικονογραφία. Τα θέματά τους είναι κυρίως θρησκευτικές σκηνές ή μικρά πορτρέτα, με την αφηγηματική ζωγραφική ή τις μυθολογικές αναπαραστάσεις να είναι σχετικά σπάνιες. Τα τοπία που απεικονίζονται είναι πλούσια και πολύ προσεγμένα, αλλά αποτελούν κατά κύριο λόγο το υπόβαθρο της όλης εικόνας, μέχρι τις αρχές του 16ου αιώνα. Οι πίνακες συνήθως κατασκευάζονται με ελαιοχρώματα πάνω σε πάνελ, είτε αυτοτελείς είτε σε πιο σύνθετες μορφές, όπως δίπτυχα, τρίπτυχα και πολύπτυχα. Η περίοδος αυτή είναι, επίσης, αξιοσημείωτη για τη γλυπτική της, την ανάπτυξη της τέχνης των ταπήτων (ταπισερί), των εικονογραφημένων χειρογράφων, της υαλογραφίας και των χαρακτικών ρετάμπλ.