cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1968
Διοργάνωση
Στην προκριματική φάση της διοργάνωσης μετείχαν 22 ομάδες, πρωταθλήτριες τοπικών ενώσεων, χωρισμένες σε ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Η φάση αυτή αναφέρεται επίσημα ως "Β΄ φάση του πρωταθλήματος ερασιτεχνών", αφού ως Α΄ φάση θεωρήθηκαν οι αγώνες για τα τοπικά πρωταθλήματα που είχαν διεξαχθεί ως τα τέλη Δεκεμβρίου 1967. Ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1968 και ολοκληρώθηκε το Μάρτιο. Στην τελική φάση προκρίθηκαν οκτώ ομάδες, οι οποίες μαζί με άλλες επτά που προέρχονταν από τις μεγαλύτερες ενώσεις συγκρότησαν δυο ομίλους: Νότιο (8 σύλλογοι) και Βόρειο όμιλο (7 σύλλογοι). Η τελική φάση ξεκίνησε στις 17 Μαρτίου και τέλειωσε τον Ιούνιο. Οι δύο πρώτοι σύλλογοι κάθε ομίλου ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική.
Ρούσε
Νεότερη Βουλγαρία
"Όλες οι προσόψεις στους κεντρικούς δρόμους του Ρούσε θα έχουν πλούσιες γύψινες διακοσμήσεις" απαιτούσαν οι Κανονισμοί Κατασκευής Ιδιωτικών Κτιρίων του 1893, που εκδόθηκαν από το Δήμο του Ρούσε.
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1968
Πηγές
Κατηγορία:Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1968
Ρούσε
Νεότερη Βουλγαρία
Μετά την παραίτηση το 1886 του πρίγκιπα Αλέξανδρου Βάτεμπεργκ, ως αντίδραση στην εξέλιξη της αντιβασιλείας υπό τον πρωθυπουργό Στέφαν Σταμπόλοφ, στασίασε στο Ρούσε μια ομάδα Ρωσόφιλων αξιωματικών του στρατού. Η στάση κατεστάλη βίαια και 13 από τους ηγέτες καταδικάσθηκαν γρήγορα σε θάνατο και εκτελέσθηκαν κοντά στην πόλη, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια. Μετά από δεκαετίες, το 1934, ντόπιοι πολίτες διενήργησαν έρανο και ανήγειραν ένα μνημείο στη θέση όπου εκτελέσθηκαν οι Ρωσόφιλοι αξιωματικοί. Το μνημείο ανατινάχτηκε το 1940, αλλά ξαναχτίστηκε το 1966 στο ίδιο περίπου σημείο.
Από το 1900 ως το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μεταξύ Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε η Νότια Δοβρουτσά είχε απολεσθεί υπέρ της Ρουμανίας, η οικονομική σημασία της πόλης μειώθηκε. Το ίδιο και πληθυσμός και το Ρούσε δεν ήταν πια η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας (μετά την πρωτεύουσα της πρώην Ανατολικής Ρωμυλίας Φιλιππούπολη, καθώς την ξεπέρασαν γρήγορα η Σόφια και η Βάρνα. Πολλές μεγάλες εταιρείες έφυγαν και όλα τα ξένα προξενεία έκλεισαν, εκτός από το Ρωσικό, που δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί. Χαρακτηριστική της μεσοπολεμικής αρχιτεκτονικής της πόλης ήταν η ευρεία χρήση του σιδήρου, του σκυροδέματος και του γυαλιού ως κατασκευαστικών υλικών. Παραδείγματα είναι το Ποτάμιο λιμάνι -1931, ο Εμπορευματικός σταθμός -1935, η Αγορά -1939 και τα Δικαστήρια -1940.
Η επιστροφή της Νότιας Δοβρoυτσάς στη Βουλγαρία το Σεπτέμβριο του 1940 δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για την αποκατάσταση του ηγετικού ρόλου της πόλης. Έγινε επαρχιακό κέντρο και η οικονομική δραστηριότητα αναζωογονήθηκε.
Σοσιαλισμός
Η κατασκευή της γέφυρας Ρούσε - Τζιούρτζιου το 1954 και η γρήγορη εκβιομηχάνιση έδωσαν νέα ώθηση στην ανάπτυξη. Το Ρούσε εμφανίσθηκε πάλι ως σημαντικός οικονομικός, μεταφορικός, πολιτιστικός και εκπαιδευτικός κόμβος. Επεκτάθηκαν η ελαφρά βιομηχανία και η βιομηχανία μηχανημάτων και χημικών, κατασκευάσθηκε ένα μεγάλο λιμάνι και η πόλη έγινε πανεπιστημιακό κέντρο. Με την απογραφή του 1985 καταγράφηκε πληθυσμός πάνω από 186.000.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το Ρούσε μπήκε σε μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας του. Κτίσθηκε στο Τζιούρτζιου το εργοστάσιο Βέρατσιμ, που ρύπαινε τον αέρα μεταξύ 1980 και 1987, επηρεάζοντας την ανάπτυξη της πόλης. Ο πληθυσμός μειώθηκε και 15.000 άνθρωποι μετανάστευσαν μεταξύ 1985 και 1992. Ευτυχώς το 1987 το Ρουμανικό εργοστάσιο σταμάτησε να ρυπαίνει κάτω από την πίεση περιβαλλοντικών οργανώσεων, τόσο στη Βουλγαρική όσο και στη Ρουμανική κομμουνιστική ηγεσία. Οργανώσεις, όπως η Εκογκλασνόστ, προκάλεσαν διαδηλώσεις σε εθνική κλίμακα και επηρέασαν έντονα τη δημοκρατική αλλαγή.
Δημοκρατική Βουλγαρία
Οπως και άλλα μετασοσιαλιστικά καθεστώτα στην Ανατολική Ευρώπη, η Βουλγαρία διαπίστωσε ότι η μετάβαση στον καπιταλισμό ήταν μάλλον επίπονη και όχι τόσο εύκολη όσο αναμενόταν. Οι κρατικές επιχειρήσεις έχασαν τις πρώην αγορές τους και δεν μπόρεσαν να προσαρμοσθούν στο νέο ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς. Αυτό οδήγησε σε μαζική ανεργία στην πόλη και κύματα μετανάστευσης τη δεκαετία του 90. Από το 2000 το Ρούσε ανακτά συνεχώς την πρώην ηγετική του θέση. Η αστική οικονομία επηρεάσθηκε θετικά από την εισδοχή της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007, που επέτρεψε βαθύτερη διασυνοριακή συνεργασία. Η εισροή επενδύσεων μέσω κεφαλαίων της ΕΕ επανεκκίνησε προ πολλού σταματημένα έργα, που τελικά ολοκληρώθηκαν.
Γεωγραφία
Το Ρούσε βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Δούναβη, που είναι η υψηλή όχθη, έχοντας δύο υποβρύχιες αναβαθμίδες και τρεις ποτάμιες στα 15 ως 22, 30 ως 66 και 54 ως 65 μέτρα. Το μέσο υψόμετρο είναι 45,5 μέτρα. Η αστική περιοχή είναι μία έλλειψη περίπου 11 χλμ. κατά μήκος του ποταμού. Η πόλη εκτείνεται από το συνδεδεμένο με την ξηρά νησί Ματέι και την εκβολή του Ρούσενσκι Λομ στα δυτικά μέχρι το λόφο Σράμπτσετο στα ανατολικά. Τον 20ό αιώνα το δυτικό άκρο της πόλης μεταβλήθηκε σημαντικά με τη μετατόπιση της εκβολής του Ρούσενσκι Λομ στα δυτικά, καθώς και με τη μετατόπιση της ίδισας της όχθης με την κοίτη της αρκετά προς βορράν. Στα νότια της πόλης είναι ο λόφος Σαραμπαίρ με ύψος 159 μ. Εκεί έχει κατασκευασθεί ο Τηλεοπτικός Πύργος του Ρούσε, στα ερείπια του Λεβενταμπιά, πρώην Τουρκικής οχύρωσης.
Κλίμα
Το Ρούσε έχει ηπειρωτικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με πολύ ζεστά καλοκαίρια και σχετικά κρύους χειμώνες. Λόγ της θέσης της στην Πεδιάδα του Δούναβη οι χειμώνες της πόλης οι χειμώνες μπορεί να είναι θυελλώδεις. Το χειμώνα οι θερμοκρασίες πέφτουν συχνά κάτω από τους 0 °C, μερικές φορές ακόμη και στους −20 °C. Το καλοκαίρι η μέση θερμοκρασία είναι 25 °C, αλλά συχνά φθάνει τους 35 με 40 °C στα μέσα του καλοκαιριού στο κέντρο της πόλης και παραμένει χαμηλά στους 18 με 20 °C τις νύχτες. Την άνοιξη και το φθινόπωρο οι θερμοκρασίες την ημέρα ποικίλλουν μεταξύ 17 και 22 °C και τότε οι βροχοπτώσεις τείνουν να είναι υψηλότερες από το καλοκαίρι, συχνότερες αν και ηπιότερες. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι 44,0 C και η χαμηλότερη -22,8 C.
Αρχιτεκτονικά αξιοθέατα
Το Ρούσε είναι μία από τις 100 τουριστικές τοποθεσίες της Βουλγαρίας. Η πόλη είναι γνωστή για τα διατηρημένα κτίριά της από τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού αιώνα. Υπάρχουν πάνω από 260 μνημεία. Τα περισσότερα από τα αξιοθέατα της πόλης βρίσκονται στο κέντρο του Ρούσε (μουσεία,αρχιτεκτονικά μνημεία, το θέατρο, η όπερα, ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφέ και καταστήματα σουβενίρ). Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα παρακάτω :
Εκπαίδευση
Υπάρχει στην πόλη ένα πανεπιστήμιο - το Πανεπιστήμιο του Ρούσε "Ανγκελ Κάντσεφ" δυναμικότητας 15000 σπουδαστών, με παραρτήματα στη Σιλίστρα και το Ράζγκραντ. Υπάρχει επίσης στην πόλη παράρτημα της Γεωργικής Σχολής της Φιλιππούπολης.
Θρησκευτικά κτίρια
Το 1978 καταστράφηκε η Εκκλησία των Αγίων Πάντων και στη θέση της ανεγέρθηκε το Πάνθεο των Ηρώων της Εθνικής Αναγέννησης.
Η Εβραϊκή κοινότητα του Ρούσε ανήγειρε μια συναγωγή το 1797, που καταστράφηκε από την πυρκαγιά του 1810, αλλά δύο νέες συναγωγές ανεγέρθηκαν αργότερα το 1826 και το 1852.
Θέατρα και όπερες
Φημισμένο για τον πολιτισμό του το Ρούσε φιλοξενεί μια φιλαρμονική ορχήστρα, την Κρατική Οπερα του Ρούσε (1949) και το θέατρο "Σάβα Ονιάνοφ".
Θρησκευτικά κτίρια
Η Εβραϊκή κοινότητα του Ρούσε ανέγειρε μια συναγωγή το 1797, που καταστράφηκε από φωτιά το 1810, αλλά αργότερα ανεγέρθηκαν δύο άλλες συναγωγές το 1826 και το 1852.
Οικονομικό προφίλ
Το Ρούσε είνα μεγάλο βιομηχανικό κέντρο. Εχει μια αφορολόγητη και δύο βιομηχανικές ζώνες : Ανατολική και Δυτική. Η Μονάδα Ηλεκτροπαραγωγής Ρούσε Ιζτοκ έχει ισχύ 400 MW και η Δυτική Μονάδα Ηλεκτροπαραγωγής Ρούσε 41 MW. Υπάρχει ένα πάρκο logistics και ένα επιχειρηματικό πάρκο. Στην οικονομία της πόλης δεσπόζει η ελαφρά βιομηχανία - είδη ένδυσης, υφάσματα και επεξεργασία τροφίμων - αλλά είναι επίσης ανεπτυγμένη η βιομηχανία πετρελαίου, η χημική βιομηχανία, η βιομηχανία μηχανημάτων, η ναυπηγική και η μεταλλουργία.
Στο Ρούσε υπάρχουν 65 ξενοδοχεία με 1769 κλίνες.
Υπάρχουν πολλά υπερμάρκετ όπως τα Metro Cash & Carry, Kaufland, Mr. Bricolage, Praktiker και μερικές αλυσίδες σουπερμάρκετ όπως Billa, Lidl και Carrefour. Τη γνωστή αγορά "Γκράντσκι Χάλι", στο κέντρο της πόλης, διαχειρίζεται η CBA, Ουγγρική αλυσίδα σουπερμάρκετ.
Σύντομα θα ανοίξει το πρώτο στη Βουλγαρία ιδιωτικό μουσείο στο Παλιό Μουσικό Γυμνάσιο.
Υποδομές
Το Ρούσε είναι μεγάλος οδικός και σιδηροδρομικός κόμβος της Βόρειας Βουλγαρίας. Οι σιδηροδρομικές μεταφορές στην πόλη χρονολογούνται από το 1867, οπότε έγινε σταθμός της πρώτης σιδηροδρομικής γραμμής στη Βουλγαρία, Ρούσε-Βάρνα. Υπάρχουν συνδέσεις με τη νότια Βουλγαρία, τη Σόφια, τη Βάρνα και το Βουκουρέστι. Το Ρούσε έχει δύο επιβατικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς (τον Κεντρικό και το Ραζπρεντελίτελνα) και δύο εμπορευματικούς. Υπάρχουν υπεραστικά λεωφορεία που συνδέουν το Ρούσε με μεγάλες και μικρές πόλεις σε όλη τη χώρα και μερικές Ευρωπαϊκές χώρες και έχουν τη βάση τους σε δύο σταθμούς, το Νότιο και τον Ανατολικό.
Το Ρούσε έχει ένα εκτεταμένο σύστημα δημόσιων μεταφορών με περίπου 30 γραμμές λεωφορείωνκαι τρόλεϊ. Υπάρχουν επίσης αρκετές υπεραστικές λεωφορειακές γραμμές, που τις λειτουργούν διάφορες ιδιωτικές Βουλγαρικές μεταφορικές εταιρείες. Σήμερα στην πόλη είναι υπό δημιουργία ένα δίκτυο ποδηλατόδρομων 14 χλμ.
Περίπου 15 χλμ. νοτιοανατολικά του Ρούσε είναι το χωριό Στράκλεβο, κοντά στο οποίο είναι το πρώην Στρατιωτικό Αεροδρόμιο του Ρούσε, με διεθνείς προδιαγραφές αλλά κλειστό προς το παρόν. Υπάρχουν σχέδια για την ανάπλαση και επαναλειτουργία του για πτήσεις εσωτερικές, τσάρτερ και εμπορευματικές. Ο αεροδιάδρομός του είναι επαρκώς μακρύς για Boeing 747 (Τζάμπο Τζετ). Στη Ρουμανία, 70 χλμ. βόρεια του Ρούσε, βρίσκεται το Διεθνές Αεροδρόμιο Χένρι Κοάντι στο Οτοπένι.
Ανατολικά του Ρούσε βρίσκεται η Γέφυρα του Δούναβη. Ηταν η μοναδική οδική και σιδηροδρομική γέφυρα μεταξύ Βουλγαρίας και Ρουμανίας μέχρι το άνοιγμα μιας δεύτερης γέφυρα διέλευσης προς τη Ρουμανία στις 14 Ιουνίου 2013 στο Βίντιν.
Το Ρούσε είναι η μεγαλύτερη Βουλγαρική πόλη-λιμάνι στις όχθες του Ποταμού Δούναβη. μετά το άνοιγμα του Καναλιού Ρήνου-Μάιν-Δούναβη, που δημιούργησε ένα πλωτό διάδρομο μήκους 3.500 χλμ. που συνδέει 13 Ευρωπαϊκές χώρες με την Ασία μέσω της Μαύρης Θάλασσας και είναι ο μεγαλύτερος χερσαίος υδατοδιάδρομος στον κόσμο.
Εκπαίδευση
Στο Ρούσε υπάρχει ένα πανεπιστήμιο - το Πανεπιστήμιο του Ρούσε "Αγγελ Κάντσεφ" με δυναμικότητα 15.000 φοιτητών. Η δομή του πανεπιστημίου περιλαμβάνει παραρτήματα στη Σιλίστρα και στο Ράζγκραντ.
Στην πόλη υπάρχει επίσης παράρτημα της Γεωργικής Σχολής της Φιλιππούπολης.
Εθνική σύνθεση
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής :
Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή του 1883 η εθνική σύνθεση ήταν η εξής : Σύνολο: 26,156
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις
Ινφάντα Κριστίνα της Ισπανίας
Η Ινφάντα Χριστίνα της Ισπανίας (Infanta Doña Cristina, Federica de Borbón y Grecia, 13 Ιουνίου 1965) είναι η μικρότερη κόρη του Βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας και της Βασίλισσας Σοφία της Ισπανίας.
Από το 2014 είναι έκτη στη σειρά διαδοχής του ισπανικού θρόνου, μετά τα παιδιά του αδελφού της, Βασιλιά Φίλιππου ΣΤ΄, και τα παιδιά της αδελφής της Ινφάντα Ελένα.
Η Ινφάντα Χριστίνα μιλά άπταιστα ισπανικά, καταλανικά, αγγλικά, γαλλικά και ελληνικά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη και βαφτίστηκε στην εκκλησία του παλατιού της Θαρθουέλα από τον Αρχιεπίσκοπο της Μαδρίτης. Νονοί της ήταν ο Αλφόνσο, Δούκας του Ανζού και του Κάδιθ, και η Ινφάντα Μαρία Χριστίνα της Ισπανίας.
Παντρεύτηκε έναν παίκτη του χάντμπολ τον Ινιάκι Ουρδανγκαρίν στη Βαρκελώνη στις 4 Οκτωβρίου 1997, στην οποία ο πατέρας της, της έδωσε τον τίτλο της Δούκισσας της Πάλμα ντε Μαγιόρκα. Ο Ινιάκι Ουρδανγκαρίν έλαβε επίσης τον τίτλο του Δούκα της Πάλμα ντε Μαγιόρκα.
Το ζευγάρι έχει τέσσερα παιδιά και όλα έχουν γεννηθεί στη Βαρκελώνη:
Αθλητισμός και η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Εξασκεί μια σειρά από σπορ, όπως το σκι, αλλά το αγαπημένο της είναι ιστιοπλοΐα. Έχει λάβει μέρος σε πολλά εθνικά και διεθνή γεγονότα και ήταν μέλος της ισπανικής ολυμπιακής ομάδας ιστιοπλοΐας στους Αγώνες της Σεούλ το 1988, όπου ήταν σημαιοφόρος στην παρέλαση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Σάββας Βέργας
Ο Σάββας Βέργας είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός μηχανικός. Διετέλεσε Δήμαρχος Πάφου την περίοδο 2007-2014.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σάββας Βέργας γεννήθηκε στην Πάφο το 1965. Στα μαθητικά του χρόνια ήταν μέλος της Νεολαίας Δημοκρατικού Κόμματος (ΝΕΔΗΚ). Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
Στις Δημοτικές Εκλογές του 1996 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Δήμου Πάφου με το ΔΗΚΟ. Συμμετείχε στις Βουλευτικές εκλογές του 2001 με το ΔΗΚΟ αλλά δεν εξελέγη. Στις Δημοτικές Εκλογές του 2001 επανεκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος. Ακολούθως, εκλέχθηκε Αντιδήμαρχος Δήμου Πάφου.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 ο τότε Δήμαρχος Πάφου Φειδίας Σαρίκας εκλέχθηκε βουλευτής. Ο Σάββας Βέργας ανέλαβε Δημαρχεύων Πάφου. Στις Δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε Δήμαρχος Πάφου.
Το 2008 ορίστηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο, επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, στο πενταμελές Συμβούλιο Παρεκκλίσεων Κύπρου. Τον Μάρτιο του 2009 επανεκλέχθηκε στο Εκτελεστικό Γραφείο του ΔΗΚΟ. Τον Σεπτέμβριο του 2011 εκλέχθηκε στην επταμελή επιτροπή του ΔΗΚΟ. Επιπλέον, τον Ιούνιο του 2011 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Ένωσης Δήμων Κύπρου.
Είναι νυμφευμένος με την Σοφία Αποστολίδου και έχει τρεις υιούς.
Καταδίκη
Τον Οκτώβριο 2014 συνελήφθη για ποινικά αδικήματα. Στις 2 Δεκεμβρίου 2014 παραιτήθηκε από τη θέση του Δημάρχου Πάφου. Στις 5 Δεκεμβρίου 2014 παραδέχθηκε ενοχή για χρηματισμό. Τον Φεβρουάριο του 2015 καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης έξι χρόνων. Τον Μάιο του 2017 καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης ακόμα δύο χρόνων. Αποφυλακίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2018 μετά από αποδοχή του αιτήματος αποφυλάκισης του από το Συμβούλιο Αποφυλάκισης. Μετέπειτα ο ίδιος γνωστοποίησε ότι ανέλαβε καθήκοντα σε μεγάλη εταιρεία δομικών υλικών στην Πάφο.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί μηχανικοί
Ήλιος του Μεσονυκτίου (μυθιστόρημα)
Ο Ήλιος του Μεσονυκτίου (αγγλ. Midnight Sun) ήταν το αναμενόμενο «αδελφό» μυθιστόρημα του βιβλίου Λυκόφως από τη συγγραφέα Στέφανι Μέιερ, το πέμπτο δηλαδή βιβλίο του «Έπους του Λυκόφωτος». Θα ήταν η ιστορία του Λυκόφωτος, αλλά γραμμένο από την οπτική γωνία του Έντουαρντ Κάλεν. Η συγγραφέας έχει δηλώσει ότι το Λυκόφως είναι το μόνο βιβλίο από τη σειρά που σκοπεύει να ξαναγράψει από την πλευρά του Έντουαρντ. Για να δώσει μια καλύτερη αίσθηση του χαρακτήρα του Έντουαρντ, η Μέιερ επέτρεψε στην Κάθριν Χάρντουικ, τη σκηνοθέτιδα της κινηματογραφικής προσαρμογής της ταινίας Λυκόφως, να δώσει στον Ρόμπερτ Πάτινσον, τον ηθοποιό που ερμηνεύει τον Έντουαρντ, να διαβάσει μερικά ολοκληρωμένα κεφάλαια του μυθιστορήματος ενώ γυριζόταν η ταινία.
Πρώιμη κυκλοφορία
Στις 28 Αυγούστου 2008, η Μέιερ σταμάτησε τη συγγραφή του βιβλίου για την αντιμετώπιση της παράνομης διαρροής των δώδεκα πρώτων κεφαλαίων του ημιτελούς χειρόγραφου στο Διαδίκτυο. Δήλωσε: «Αν προσπαθούσα να γράψω τον Ήλιο του Μεσονυκτίου τώρα, στο σημερινό πλαίσιο του μυαλού μου, ο Τζέιμς θα μπορούσε πιθανότατα να κερδίσει και όλοι οι Κάλεν θα πέθαιναν, κάτι που δεν θα ταίριαζε πολύ καλά με την πρωτότυπη ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, νιώθω πάρα πολύ λυπημένη για το τι έχει συμβεί προκειμένου να συνεχίσω να εργάζομαι για τον Ήλιο του Μεσονυκτίου, και γι 'αυτό είναι σε αναμονή επ' αόριστον.»
Έκανε το δώδεκα κεφαλαίων σχέδιο διαθέσιμο στην ιστοσελίδα της, προς δικαίωση των αναγνωστών της, τώρα που το μυθιστόρημα είχε διαρρεύσει πριν την προβλεπόμενη ημερομηνία δημοσίευσης. Η συγγραφέας, επίσης, δήλωσε ότι δεν πιστεύει ότι το χειρόγραφο διέρρευσε με κάθε κακόβουλη πρόθεση, και δεν θα δώσει κανένα όνομα.
Σε μια συνέντευξη το Νοέμβριο του 2008, δήλωσε: «Είναι πολύ περίπλοκο, επειδή όλοι είναι τώρα στη θέση του οδηγού, όπου μπορούν να κάνουν κριτική. [...] Δεν αισθάνομαι μόνη με το χειρόγραφο. Και δεν μπορώ να γράψω, όταν δεν αισθάνομαι μόνη.» Είπε ότι στόχος της ήταν να περάσει δύο περίπου χρόνια χωρίς να ακούσει για το βιβλίο και σκέφτηκε ότι θα αρχίσει να εργάζεται για το μυθιστόρημα και πάλι όταν θα είναι βέβαιη ότι «όλοι θα το έχουν ξεχάσει».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Στέφανι Μέγιερ
דמדומים (רומן)
Έφιππος
Το επίθετο Έφιππος, που σημαίνει εκείνον που πορεύεται επάνω σε άλογο, τον καβαλάρη, μπορεί να αναφέρεται ως ονομασία σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα της αρχαιότητας:
Επίσης, έφιππος (Ephippus ή Ephippos) ονομάζεται ένα γένος ψαριών, που ανήκει σε ομώνυμη οικογένεια (εφιππίδες).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Σιν (αραβικό αλφάβητο)
Το σιν είναι το δωδέκατο γράμμα του αραβικού αλφαβήτου.
Το σιν δεν προέρχεται από το φοινικικό και εβραϊκό σαμέχ, αλλά έχει την ίδια φωνητική αξία (/s/) και γενικά την ίδια αριθμητική αξία.
Κατηγορία:Αραβική γλώσσα
Γιάννης Νταγκίνης
Ο Γιάννης Νταγκίνης (γεν. Αιγάλεω 4 Μαρτίου 1963) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Νέων, που αγωνιζόταν σε όλες τις θέσεις της άμυνας, αλλά και σε εκείνη του ανασταλτικού μέσου.
Βιογραφία
Ξεκίνησε από το εφηβικό τμήμα του Αιγάλεω το 1978, με πρώτο προπονητή το Νίκο Τσιαμπουρή και εν-συνεχεία τους Λάμπη Σεραφείδη και Δημ. Τσανάκα. Για πρώτη φορά κλήθηκε στην Εθνική των Νέων παικτών ("Τζούνιορ") το 1979, όταν και συμμετείχε σε επίσημο τουρνουά της Γαλλίας, στην πόλη Νίκαια, λαμβάνοντας μέρος σε τρεις αγώνες. Ακολούθως προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του Αιγάλεω, από την περίοδο 1982-83, κατακτώντας μάλιστα και τον τίτλο του πρωταθλητή Β΄Εθνικής, με τη λήξη εκείνης της χρονιάς. Συνέχισε με το Αιγάλεω και στην Επαγγελματική Α΄Εθνική το 1983-84, με προπονητή το Γιάννη Μαντζουράκη.
Κατά το διάστημα 1980-1982 είχε 12 συμμετοχές στην Εθνική Ομάδα των Νέων, με προπονητή τον Στέφανο Πετρίτση. Οι παρουσίες του αυτές πραγματοποιήθηκαν σε δυο διεθνή τουρνουά ποδοσφαίρου Νέων, τα οποία έλαβαν χώρα στο Ισραήλ και τη Γαλλία.
Το καλοκαίρι του 1984 υπέγραψε στο Βύζαντα Μεγάρων, με τον οποίο αγωνίσθηκε για 1 χρόνο στη Γ΄Εθνική, ενώ την επόμενη χρονιά (1985-86) ήταν παίκτης της Προοδευτικής, στο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής. Την άνοιξη του 1986 έφυγε στις ΗΠΑ, προκειμένου να αγωνισθεί για λίγους μήνες με την ομάδα των ελλήνων ομογενών Ελληνοαμερικανικός Άτλας Νέας Υόρκης (όπου είχε πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του σαν προπονητής ο Αλκέτας Παναγούλιας), στη Λίγκα της Νέας Υόρκης. Στον Ελληνοαμερικανικό Άτλαντα Νέας Υόρκης ο Νταγκίνης είχε προπονητή αρχικά τον Τότη Φυλακούρη και στη συνέχεια τον πρώην τερματοφύλακα του Πανσερραϊκού Λούκοβιτς και τον Άγγελο Αναστασιάδη.
Οι λίγοι μήνες μετατράπηκαν σε 8,5 συνολικά έτη, αφού ο Νταγκίνης ουσιαστικά μετανάστευσε στην Αμερική, παίζοντας με τα χρώματα του συλλόγου αυτού, έως και την περίοδο 1992-93, ενώ την επόμενη διετία συνέχισε να αγωνίζεται στον Παγκύπριο. Στη μετακίνησή του έπαιξε σημαντικότατο ρόλο ο πρόεδρος του σωματείου Φίλιπ Κρίστοφερ, ο οποίος παράλληλα ήταν ο κύριος εκπρόσωπος του Ελληνοαμερικανικού ποδόσφαιρου αλλά και των γενικότερων συμφερόντων της ομογένειας. Με τους Γκρικ-Αμέρικανς ο Νταγκίνης κατέκτησε 4 τίτλους πρωταθλητή (1987, 1988, 1989, 1991) και 2 κύπελλα (1987, 1993). Στην ομάδα σαν πρόεδροι διατελούσαν εκείνη την περίοδο ο Κώστας Γεωργιάδης και ο Στιβ Πάντιος, ενώ σαν συμπαίκτες, ο Νταγκίνης είχε, κατά καιρούς, τους Μπάμπη Υφαντή (πρώην παίκτη του Απόλλωνα Αθηνών), Βένο Βαλαχά (Καλλιθέα, Αιγάλεω), Κώττη (Ρόδος, ΑΕΚ, Αιγάλεω), Τσιβόγλου (Απόλλωνα), Σταύρο Μισαηλίδη (Ατρομήτου Αθηνών), Αποστολίδη και Ισαακίδη (Άρη Θεσσαλονίκης) κ.α.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Ν Ν
Ζίγκεν
Το Ζίγκεν (Siegen) είναι πόλη στο κρατίδιο Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία (στο νότιο τμήμα της Βεστφαλίας), στη Γερμανία, με 105.000 κατοίκους. Είναι και πανεπιστημιακή πόλη (12.500 φοιτητές στο χειμερινό εξάμηνο 2005-2006).
Οι πλησιέστερες πόλεις στο Ζίγκεν είναι το Χάγκεν στα βόρεια (83 χλμ.), η Φρανκφούρτη προς τα νοτιοανατολικά (125 χλμ.), το Κόμπλεντς στα νοτιοδυτικά (105 χλμ.) και η Κολωνία στα δυτικά (93 χλμ.).
Στην πόλη γεννήθηκε ο ζωγράφος Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Εκλογική περιφέρεια Τρινήσων
Η Εκλογική περιφέρεια Τρινήσων, ή Θαλασσομάχων, ήταν η ιστορική εκλογική περιφέρεια Ύδρας Σπετσών και Ψαρών που είχε θεσπιστεί, επί Βασιλέως Όθωνα, με το Δ΄ Ψήφισμα της "Α΄ εν Αθήναις Εθνικής Συνελεύσεως του 1843-44" ως πολιτικό προνόμιο των τριών νήσων Ύδρας, Σπετσών και Ψαρών σε αναγνώριση, τιμή και ανταμοιβή της μεγάλης προσφοράς τους στο έθνος κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Πηγές
Τρινησων Κατηγορία:Ύδρα Κατηγορία:Σπέτσες Κατηγορία:Ψαρά
Θεόδωρος Μετοχίτης
Ο Θεόδωρος Μετοχίτης (1270 - 13 Μαρτίου 1332) ήταν Βυζαντινός λόγιος και ανώτατος αξιωματούχος και πανεπιστήμων, από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του Βυζαντίου, πρόδρομος της ανθρωπιστικής αναγέννησης του 15ου αι. Γόνος αριστοκρατικής οικογενείας του Βυζαντίου και γιος του αρxιδιακόνου Γεωργίου Μετοχίτη. Έλαβε εξαιρετική μόρφωση από την παιδική του ηλικία και από το 1290 μπήκε στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β'. Αναρριχήθηκε σε όλα τα αξιώματα της βυζαντινής διοίκησης και έφτασε στο αξίωμα του πρωθυπουργού του κράτους στα 1315, εκτοπίζοντας τον μέχρι τότε πρωθυπουργό Νικηφόρο Χούμνο.
Βίος
Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη και έζησε δύσκολα νεανικά χρόνια, επειδή η αριστοκρατική οικογένειά του είχε πέσει στη δυσμένεια του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Στη γενέτειρά του ολοκλήρωσε μια καλή «εγκύκλιο παιδεία» και σε ηλικία είκοσι ετών μπήκε στην υπηρεσία του Ανδρονίκου Β΄ στην Κωνσταντινούπολη για να κρατήσει σε όλη σχεδόν τη ζωή του σπουδαία αξιώματα. Ύστερα από επιτυχημένες διπλωματικές αποστολές στην Κύπρο και την Κιλικία 1295, τη Σερβία 1298 και τη Θεσσαλονίκη 1304 ο Μετοχίτης έγινε διαδοχικά «λογοθέτης των οικειακών», «παραδυναστεύων», «λογοθέτης του γενικού», «Μεσάζων» ή μέγας λογοθέτης που αποτελούσε το υψηλότερο αξίωμα στη βυζαντινή διοίκηση.
Κατά τα πρώτα χρόνια της πρωθυπουργίας του ασχολήθηκε ανακαινίζοντας ριζικά και διακοσμώντας με θαυμάσια ψηφιδωτά, από τα καλύτερα της Παλαιολογείου τέχνης, την περίφημη Μονή της Χώρας (το σημερινό Καριγιέ Τζαμί) στην πρωτεύουσα. Εμπλέχτηκε στη σύγκρουση μεταξύ Ανδρονίκου Β' και του εγγονού του Ανδρονίκου Γ'. Μετά την επικράτηση του τελευταίου η μεγάλη περιουσία του δημεύτηκε και μετά από κάποιο διάστημα στην εξορία του επιτράπηκε να αποσυρθεί ως μοναχός στη Μονή της Χώρας, όπου και πέθανε περί το 1332.
Η πολιτική του δράση διακόπηκε βίαια με την επικράτηση του Ανδρόνικου Γ' το 1328, οπότε εξορίστηκε στο Διδυμότειχο. Πέθανε το 1332 στην αγαπημένη του Μονή της Χώρας που είχε καταστήσει σπουδαστήριο και ησυχαστήριο και όπου είχε αποσυρθεί το 1331 ως μοναχός Θεόληπτος.
Την κόρη του Ειρήνη παντρεύτηκε ο Ιωάννης Παλαιολόγος, υιός του Κωνσταντίνου, αδελφού του Ανδρονίκου Β'.
Ιδιαίτερη αναφορά
Κορυφαία έφραση του θαυμασμού προς τον Μετοχίτη είναι: «Ο Επιτάφιος εις τον μέγαν λογοθέτην Θεόδωρον Μετοχίτην» του Νικηφόρου Γρηγορά.
Συγγραφικό του έργο
Στα σημαντικότερα συγγράμματά του ανήκουν η συλλογή «Υπομνηματισμοί και σημειώσεις γνωμικαί» (λατ. Miscellanea philosophica et historica) σε 120 κεφάλαια με θέματα κυρίως από την κλασική παιδεία και ιστορία και η πραγματεία «Ηθικός ή περί παιδείας».Γενικά σ΄όλο το συγγραφικό έργο του Μετοχίτη εντυπωσιάζουν η πολυμάθεια, η ακρίβεια των κρίσεων, οι πρωτοποριακές για την εποχή αντιλήψεις και ο θερμός ανθρώπινος τόνος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Παρακοιμώμενοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Παραδυναστεύοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Τέμενος
Το τέμενος, <τέμνω,τέμενος, είναι οριοθετημένος (τεχνητά ή όχι) χώρος μέσα στο οποίο λατρευόταν μια θεότητα ή συνηθέστερα ένας ήρωας στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν συνήθως αλσύλλια που περιέκλειαν βωμούς ή και άλλες πρόχειρες, τυχαία τοποθετημένες κατασκευές για την τέλεση ιεροπραξιών. Αποτελούν ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της αρχαίας θρησκείας, ιδίως στις απαρχές της, καθώς και μέσα από την οριοθέτηση και καθιέρωση του χώρου προήλθαν τα ιερά.
Παραπομπές
}
Κατηγορία:Χώροι λατρείας
Γκε (κυριλλικό αλφάβητο)
Το Г είναι γράμμα του Κυριλλικού Αλφάβητου και χρησιμοποιείται σε πολλές Σλαβικές και μη Σλαβικές Γλώσσες όπως στα Βουλγαρικά, στα Σερβικά, στα Ρωσικά, στα Σλαβομακεδονικά, στα Ουκρανικά, στα Λευκορωσσικά, στα Καζακικά, στα Τουρκμενικά, στα Ταταρικά, στα Κιργιζικά, στα Ουζμπεκικά, στα Τατζικικά, καθώς και σε πολλές άλλες γλώσσες. Επίσης αυτό το γράμμα έχει χρησιμοποιηθεί και στην γραφή του Κυριλλικού Αζεριανού Αλφάβητου.
Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση
μικρογραφία|Το λογότυπο της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης Η Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1999, από το πρώην μέλος του Ε.Γ. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη.
Πήρε μέρος στις:
Ευάγγελος Ιωαννίδης
Βιογραφία
Ο Ευάγγελος Ιωαννίδης γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας. Ο πατέρας του, που ονομαζόταν Γεώργιος, ήταν ιατρός και πρόξενος της Ελλάδας στο Αϊδίνιο. Ο Ευάγγελος φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά σύντομα το εγκατέλειψε για να σπουδάσει ζωγραφική στο Μόναχο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνέχισε τις σπουδές του επί τρία χρόνια κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα. Εργάσθηκε στη Σμύρνη, στην Αθήνα, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Σικάγο και στη Βοστώνη. Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 74 ετών, χωρίς να αποκτήσει δική του οικογένεια.
220px|μικρογραφία|δεξιά|Ε. Ιωαννίδης, [[Θεώνη Δρακοπούλου|Μυρτιώτισσα. Ελαιογραφία, 60 cm x 74 cm, χωρίς χρονολογία. Σε ιδιωτική συλλογή.]] Από τις προσωπογραφίες του Ιωαννίδη ιδιαίτερα αξιόλογες θεωρούνται αυτές των: Κλέωνος Ραγκαβή, Κωστή Παλαμά, Στ. Δραγούμη, βασιλέως Γεωργίου Α΄, βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄, Ελευθερίου Βενιζέλου και άλλων.
Στην Αμερική ο Ιωαννίδης φιλοτέχνησε κυρίως τοιχογραφίες και αγιογραφίες σε ναούς, ενώ κατά τη γενικότερη σταδιοδρομία του ειδικεύθηκε με επιτυχία και στο ελληνικό τοπίο (τοπιογραφία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Αθανάσιος Κανελλόπουλος
Ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος (1923 - 16 Δεκεμβρίου 1994) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα της Ολυμπίας το 1923 και καταγόταν από τη σπουδαία οικογένεια Χριστόπουλου. Σπούδασε νομικά και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες και αναγορεύθηκε διδάκτορας πολιτικών και οικονομικών επιστημών. Το 1963 έγινε Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Στις 21 Απριλίου 1967 παραιτήθηκε από τη θέση του ως Καθηγητής και αποκαταστάθηκε το 1974 ως Καθηγητής στην Ανώτατη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά. Το 1976 ορίσθηκε επισκέπτης Καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών. Δίδαξε κοινωνιολογία και οικονομία. Από το 1948 ως το 1950 διατέλεσε Σύμβουλος του Υπουργού Συντονισμού και από το 1950 έως το 1978 Διευθυντής του περιοδικού Οικονομικός Ταχυδρόμος και υπεύθυνος Οικονομικός συντάκτης των εφημερίδων του Συγκροτήματος Λαμπράκη. Από το 1969 ως το 1970 χρημάτισε οικονομικός εμπειρογνώμονας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Τοποθετήθηκε επικεφαλής των εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ στη Λιβύη ως Σύμβουλος της Λιβυκής Κυβέρνησης στην οικονομική πολιτική και στην εκπόνηση του πενταετούς προγράμματος της Λιβύης.
Διετέλεσε δύο φορές Υφυπουργός σε Υπηρεσιακές Κυβερνήσεις. Εκλέχθηκε Βουλευτής Ηλείας το 1963, το 1964, το 1974, το 1977, το 1981, το 1985 και τον Ιούνιο του 1989. Από τον Φεβρουάριο του 1964 ως τον Ιούνιο 1965 χρημάτισε Υφυπουργός Συντονισμού στην κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου. Κατά τη διάρκεια της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, το 1974, χρημάτισε Υπουργός Εμπορίου. Από τον Μάιο του 1978 ως τον Μάιο του 1980, χρημάτισε Υπουργός Οικονομικών και από τον Μάιο του 1980 ως τον Ιούνιο του 1981 Υπουργός Γεωργίας. Το 1984 ορίσθηκε Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας. Από τον Ιούνιο ως τον Οκτώβριο του 1989, διετέλεσε Υπουργός Προεδρίας. Το Νοέμβριο του 1989 εκλέχθηκε Βουλευτής Επικρατείας. Τον Απρίλιο του 1990, αναδείχθηκε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Δικαιοσύνης και τον Αύγουστο του 1991 Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Επικρατείας.
Συνέγραψε πληθώρα επιστημονικών εργασιών, τις οποίες έχει εκδώσει στα ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993 εξελέγη με τη Ν.Δ. δεύτερος κατά σειρά στο ψηφοδέλτιο επικρατείας. Πέθανε το Δεκέμβριο του 1994. Ξάδερφός του, ήταν ο γνωστός παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιών Ίκαρος Κανελλόπουλος (1920-1993).
Αριστόβουλος ο Κασσάνδρειoς
Ο Αριστόβουλος o Κασσάνδρειoς (περ. 375 π.Χ. – 301 π.Χ.), ήταν Έλληνας ιστορικός, γιος του Αριστόβουλου, πιθανόν Φωκέας που εγκαταστάθηκε στην Κασσάνδρεια , συνόδεψε τον Μέγα Αλέξανδρο στις εκστρατείες του. Σε αυτές υπηρέτησε ως αρχιτέκτονας και πολεμικός μηχανικός, ενώ ήταν και στενός φίλος του Αλέξανδρου, απολαμβάνοντας την βασιλική εμπιστοσύνη. Ανέλαβε το έργο της επισκευής του τάφου του Κύρου του Μέγα στην πόλη Πασαργάδες.
Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, γύρισε στην Ελλάδα, και πιθανότατα εγκαταστάθηκε στην Κασσάνδρεια. Οι πηγές αναφέρουν ότι έζησε στα βαθιά γεράματα (ως τα 90 σύμφωνα με έναν ανώνυμο συγγραφέα των Μακρόβιων, ψευδολουκιανός),αλλά δεν είναι δυνατόν να είμαστε σίγουροι για την χρονολογία του θανάτου του.
Έγραψε μια καταγραφή, κυρίως γεωγραφική και εθνολογική. Το έργο του δεν έχει διασωθεί παρά μόνο αποσπασματικά, και δεν έχουμε ενδείξεις για έκτασή του και για τον αριθμό των έργων του. Θα κάλυπτε ίσως όλα τα γεγονότα της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την καταστροφής της Θήβας (335 π. Χ.), μέχρι το θάνατο του μακεδόνα βασιλιά.
Το έργο του χρησιμοποιήθηκε κατά μεγάλο μέρος από τον Αρριανό. Ο Πλούταρχος επίσης τον αναφέρει σαν πηγή.
Ο Γιακόμπι, στο μνημειώδες έργο του Die Fragmente der griechischen Historiker (Αποσπάσματα Ελλήνων Ιστορικών), Berlino-Leiden, 1923-58) έχει συλλέξει 63 αποσπάσματα συναφή με τον Αριστόβουλο, από τα οποία μόνο ένα δεν είναι σχετικό με τα έργα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Τα αποσπάσματα παρέχουν πληροφορίες για στρατό του Αλέξανδρου, τις συνομωσίες της μακεδονικής αυλής, σε γεωγραφικές και εθνολογικές λεπτομέρειες, και στις χλωρίδα και πανίδα των χωρών από τις οποίες πέρασε ο Αλέξανδρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Γεωγράφοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Εν Ψυχρώ
Το Εν Ψυχρώ: Η Ακριβής Καταγραφή μιας Πολλαπλής Δολοφονίας και των Συνεπειών Της (αγγλικός τίτλος: In Cold Blood: A True Account of a Multiple Murder and Its Consequences) είναι η μυθιστορηματική ανάπλαση από τον Αμερικανό συγγραφέα και δημοσιογράφο Τρούμαν Καπότε, ενός εγκλήματος που έλαβε χώρα στις ΗΠΑ το 1959.
Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, ο Τρούμαν Καπότε ανέλαβε να καλύψει για λογαριασμό του περιοδικού New Yorker τα συμβάντα που έγιναν στην κωμόπολη Χόλκομπ του Κάνσας στις 15 Νοεμβρίου 1959. Εκείνη την ημέρα, βρέθηκαν δολοφονημένα μέσα στο σπίτι τους τέσσερα άτομα, τα μέλη της οικογένειας των Κλάτερ, φιλήσυχων, ευυπόληπτων και ευκατάστατων κατοίκων του Χόλκομπ. Ο Καπότε πήγε επί τόπου και έκατσε αρκετούς μήνες, συνομίλησε με τους κατοίκους και όταν ανακαλύφθηκαν οι ένοχοι, μίλησε πολλές ώρες και μαζί τους. Συνενώνοντας το λογοτεχνικό του ταλέντο με την δημοσιογραφική έρευνα, ο Καπότε δημιούργησε για πρώτη φορά το ιδιαίτερα δημοφιλές είδος, που στα αγγλικά περιγράφεται ως "non fiction novel" ("νουβέλα μη μυθοπλασίας").
Εκδόθηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά το 1969 σε μετάφραση της Λένας Δοκίδου από τις εκδόσεις Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.. Ακολούθησε το 2006 η μετάφραση του Μιχάλη Μακρόπουλου για τις εκδόσεις Καστανιώτης, και η μετάφραση του Αύγουστου Κορτώ για τις εκδόσεις Πατάκης το 2017.
Το έγκλημα
Την Κυριακή 15 Νοεμβρίου του 1959, μια οικογένεια αγροτών (ο πατέρας Χερμπ Κλάτερ, η μητέρα Μπόνι Κλάτερ και τα δυο ανήλικα παδιά τους, η Νάνσυ 16 χρονών και ο Κένυον, 15) βρέθηκαν δολοφονημένοι μέσα στο σπίτι τους. Το έγκλημα είχε διαπραχθεί την προηγούμενη νύχτα, 14 Νοεμβρίου και σύμφωνα με τις ενδείξεις της αυτοψίας δεν υπήρχε προφανής λόγος καθώς δεν έλειπαν ούτε χρήματα ή άλλα πολύτιμα είδη αλλά ούτε και κανείς από την οικογένεια Κλάτερ ήταν αντικείμενο μίσους ή εκδίκησης.
Χωρίς αυτόπτες μάρτυρες και χωρίς αποτυπώματα, η διαλεύκανση του εγκλήματος θα ήταν πολύ δύσκολη έως αδύνατη, αν δεν υπήρχε μια σοβαρή πληροφορία. Ένας τρόφιμος των φυλακών - σοκαρισμένος από την είδηση της δολοφονίας, καθώς ήξερε τους Κλάτερ, αφού είχε δουλέψει για αυτούς ένα διάστημα - κατήγγειλε στην Αστυνομία ότι ο ίδιος είχε δώσει πριν καιρό πληροφορίες για την οικογένεια σε έναν συγκρατούμενό του, ο οποίος λίγο καιρό αργότερα αποφυλακίστηκε. Με βάση αυτήν την πληροφορία, η Αστυνομία τελικά κατόρθωσε να συλλάβει στις 30 Δεκεμβρίου 1959 στο Λας Βέγκας, τους δυο δολοφόνους.
Επρόκειτο για τον 28χρονο Ρίτσαρντ Χίκοκ (Richard Hickock) και τον 31χρονο Πέρυ Σμιθ (Perry Edward Smith) οι οποίοι ομολόγησαν το έγκλημά τους. Κίνητρο της εισβολής στο σπίτι ήταν (η λανθασμένη τελικά) πληροφορία που πήρε ο Χίκοκ από τον συγκρατούμενό του, Φλόυντ Γουέλς, ότι ο Χερμπ Κλάτερ είχε χρηματοκιβώτιο στο σπίτι του με τουλάχιστον 10.000 δολλάρια μέσα. Οι δυο πρώην κρατούμενοι ήθελαν να ληστέψουν τον Κλάτερ και να μην αφήσουν κανέναν μάρτυρα πίσω τους. Όταν διαπίστωσαν ότι χρηματοκιβώτιο δεν υπήρχε, αποφάσισαν παρόλα αυτά να εκτελέσουν το δεύτερο μέρος του σχεδίου τους και σκότωσαν όλους όσοι βρίσκονταν στο σπίτι εκείνη τη νύχτα.
Οι δυο φίλοι περιπλανήθηκαν άσκοπα αυτόν τον ένα μήνα μέχρι τη σύλληψή τους, και τελικά εντοπίστηκαν εξαιτίας ενός κλεμμένου αυτοκινήτου που οδηγούσαν στο Λας Βέγκας.
Δικάστηκαν τον Μάρτιο του 1960 και καταδικάστηκαν στην εσχάτη των ποινών. Εκτελέστηκαν με απαγχονισμό τα ξημερώματα της 14ης Απριλίου 1965 στην ομοσπονδιακή φυλακή του Κάνσας.
Περίληψη του έργου
Το βιβλίο, χωρισμένο σε τέσσερα μέρη, ξεκινάει με την περιγραφή της τελευταίας μέρας της οικογένειας Κλάτερ, το Σάββατο 14 Νοεμβρίου. Διηγείται την πορεία της οικογένειας, την προσωπικότητα των μελών της καθώς και την οικονομική κατάστασή τους. Σε αυτό το μέρος, που τιτλοφορείται «Οι τελευταίοι που τους είδαν ζωντανούς» - περιγράφεται και η μέρα των δυο εγκληματιών, του "Ντικ" Χίκοκ και του Πέρυ Σμιθ. Οι δυο άντρες κατευθύνονται με το αμάξι τους προς το Χολκομπ και στην διάρκεια του ταξιδιού σταματάνε και κάνουν τις απαραίτητες προετοιμασίες για το έγκλημα. Ωρα με την ώρα παρακολουθούμε την ζωή και των δυο πλευρών μέχρι και την Κυριακή το πρωί με την ανακάλυψη των πτωμάτων από μια φίλη της κόρης των Κλάτερ, Νάνσυ.
Στο δεύτερο μέρος, με τίτλο «Άγνωστοι δράστες»- παρακολουθούμε τις κινήσεις και την έρευνα της Αστυνομίας ενώ ακολουθούμε τους δυο δράστες στην περιπλάνησή τους. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο παρελθόν του Σμιθ.
Στο τρίτο μέρος, με τίτλο «Η απάντηση», ο Φλόυντ Γουέλς δίνει στην Αστυνομία την πολυπόθητη πληροφορία για τα σχέδια του Χίκοκ και η Αστυνομία έχοντας πρώτη φορά δυο σοβαρά ύποπτους προσπαθεί να τους εντοπίσει. Οι δυο δολοφόνοι έχουν επιστρέψει στις Η.Π.Α. και συγκεκριμένα στο Μαϊάμι, όπου αποφασίζουν να πάνε δυτικά προς αναζήτηση εργασίας. Περνάνε από το Τέξας και στις 30 Δεκεμβρίου βρίσκονται στο Λας Βέγκας. Ένας αστυνομικός κατά την διάρκεια ενός τυπικού ελέγχου στο αυτοκίνητο, ανακαλύπτει τις κλεμμένες πινακίδες και συλλαμβάνει τους δυο δράστες. Κατά την διάρκεια της παραμονής στο κρατητήριο, τους επισκέπτονται οι αστυνομικοί της υπόθεσης Κλάτερ όπου χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία τους αποσπούν την ομολογία τους.
Στο τέταρτο μέρος, με τίτλο «Η τιμωρία» παρουσιάζεται η ζωή τους στην φυλακή, την δίκη και η καταδίκη τους. Το βιβλίο παρακολουθεί την ζωή τους μέχρι και την τελευταία μέρα τους, μέχρι και την τελευταία ώρα τους, όταν τελειώνουν τη ζωή τους κρεμασμένοι στην αγχόνη της φυλακής του Κάνσας («της γωνιάς», όπως είναι γνωστή στους φυλακισμένους).
Παραπομπές
Μη μυθοπλαστικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1966
Εμμανουήλ Ιωαννίδης
Ο Εμμανουήλ Ιωαννίδης (1823-1906) ήταν Έλληνας λόγιος και φιλόλογος, διευθυντής της Ελληνικής Σχολής της Χάλκης.
Urban Symphony
Οι Urban Symphony είναι Εσθονικό γυναικείο μουσικό συγκρότημα. Εκπροσώπησαν την Εσθονία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2009 στη Μόσχα με το τραγούδι "Rändajad", τερματίζοντας στην 8η θέση στον τελικό.
Εμμανουήλ Ιωαννίδης
Ο Ιωαννίδης γεννήθηκε στην Αμοργό με το επώνυμο Ζαράνης και σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια έζησε πολλά χρόνια στο Βουκουρέστι και στην Κωνσταντινούπολη. Δημοσίευσε πολλές μελέτες φιλολογικού περιεχομένου και δίδαξε στην Ελληνική Σχολή της Χάλκης και σε άλλα σχολεία της Ελλάδας. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως.
Urban Symphony
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Εσθονία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Εμμανουήλ Ιωαννίδης
Ο Γάλλος αρχαιολόγος Γκαστόν Ντεσάν γνώρισε από κοντά τον Ιωαννίδη στην Αμοργό και γράφει σχετικά: ''«Ο άνθρωπος αυτός διαβάζει με μεγάλη άνεση οποιοδήποτε ορνιθοσκάλισμα γραμμένο με ψιλά γράμματα και πολύπλοκα συμπλέγματα, πάνω στις περγαμηνές, τα υαλουργήματα, τα μανουάλια και τα τέμπλα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Υπήρξε για πολύ καιρό σχολάρχης της Αμοργού... ...έχει αφιερωθεί στην μελέτη της Αμοργού. Γνωρίζει το νησί απέξω κι ανακατωτά. Ιστορικές πληροφορίες, δημοτικά τραγούδια, τοπικές παροιμίες, ιδιωματισμοί της τοπικής γλώσσας, είναι όλα θαμμένα μέσα στις σημειώσεις του... ...Έμαθα ότι ετοίμαζε μια μεγάλη εργασία για την Αμοργό: έξι τόμοι ήταν έτοιμοι για το τυπογραφείο. Έξι τόμοι είναι πολλοί για λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα. Όμως οι Έλληνες έχουν μιαν ικανότητα ερανισμού που επιτελεί κατορθώματα.»''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Τριοξειδάνιο
Το τριοξειδάνιο είναι ανόργανη δυαδική χημική ένωση με μοριακό τύπο Η2Ο3, αλλά χρησιμοποιήθηκαν γι' αυτό και οι τύποι H[O3]H και H(μ-O3)Η. Αποτελεί το τρίτο κατά σειρά («μητρικό») οξειδάνιο, μετά το νερό [H2O, (μον)οξειδάνιο] και το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2, διοξειδάνιο). Αποτελεί, ακόμη, το πρώτο πολυοξειδάνιο, δηλαδή οξειδάνιο με πάνω από δύο (2) άτομα οξυγόνου στη σειρά.
Σε υδατικά διαλύματα, το τριοξειδάνιο διασπάται σχηματίζοντας νερό και διοξυγόνο μονής κατάστασης: 400px
Η αντίστροφη αντίδραση, δηλαδή η προσθήκη νερού σε διοξυγόνο μονής κατάστασης, τυπικά δεν συμβαίνει, εν μέρει εξαιτίας της σπανιότητας του διοξυγόνου μονής κατάστασης. Σε βιολογικά συστήματα, ωστόσο, το όζον είναι γνωστό ότι παράγει διοξυγόνο μονής κατάστασης, και υποθέτεται ότι υπάρχει μηχανισμός, που καταλύεται από ένα αντίσωμα, και παράγει τριοξειδάνιο από διοξυγόνο μονής κατάστασης.
«Θυγατρικά» τριοξειδάνια
Ο όρος «τριοξειδάνιο» επεκτείνεται πέρα από τη «μητρική» ένωση, σε σειρά από «θυγατρικές» ή παράγωγες ενώσεις, ανόργανες και οργανικές ενώσεις με γενικό τύπο RO3R, όπου τα όχι υποχρεωτικά ίδια R συμβολίζουν υδρογόνο, ανόργανες ή οργανικές μονοσθενείς ρίζες. Τέλος, μπορεί τα δυο (2) R μαζί να συμβολίζουν μια δισθενή ρίζα, οπότε στα τριοξιδάνια ανήκουν και ετεροκυκλικές ενώσεις, που περιέχουν τρία άτομα οξυγόνου στη σειρά, με απλούστερο εκπρόσωπο το 1,2,3-τριοξετάνιο. Είναι όλα τους ιδιαίτερα ασταθή και βραχύβια. Πολλά από τα μέλη τους υπάρχουνν, για την ώρα τουλάχιστον, μόνο σε υπολογιστικά μοντέλα.
Ιστορικό της ανακάλυψης
Για πρώτη φορά, την ύπαρξη τριοξείδιου του υδρογόνου πρότεινε ο Μαρσελέν Μπερτελό (Pierre Eugène Marcellin Berthelot), που μιλώντας το 1880 στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, δήλωσε σχετικά με το θέμα, πως το τριοξείδιο του υδρογόνου είναι το πιθανό ενδιάμεσο στην αντίδραση αποσύνθεσης του υπεροξειδίου του υδρογόνου. Το 1895, ο Ντμίτρι Μεντελέγιεφ (Дмитрий Иванович Менделеев) πρότεινε το τετραοξειδάνιο (H2O4), ως ένα άλλο ενδιάμεσο στην αντίδραση αυτή. Η αδυναμία απόδειξης των υποθέσεων αυτών κατά το χρόνο που έγιναν (δηλαδή το 19ο αιώνα) οφείλεται στην έλλειψη (τότε) κατάλληλων μεθόδων ανίχνευσης τόσο βραχύβιων χημικών ειδών.
Έμμεση απόδειξη για την ύπαρξη των πολυοξειδανίων έχουν ληφθεί μέσω πειραμάτων στα οποία γίνεται ηλεκτρική εκκένωση μέσα σε υδρατμούς, ατμούς υπεροξειδίου του υδρογόνου ή και απλά μέσα σε μείγμα υδρογόνου και οξυγόνου, και στη συνέχεια ακολουθεί ταχεία ψύξη στους -190 ° C. Μετά τη θέρμανση και τη κλασματική συμπύκνωση σε θερμοκρασία δωματίου (20 °C), λαμβάνεται μείγμα που περιέχει (σχετικά) μεγάλες ποσότητες οξυγόνου και υπεροξειδίου του υδρογόνου,γεγονός που υποδεικνύει την (προσωρινή τουλάχιστον) παρουσία συμπυκνωμάτων ενώσεων με υψηλότερη περιεκτικότητα σε οξυγόνο από το υπεροξείδιο του υδρογόνου (δηλαδή την ύπαρξη πολυοξειδανίων). Μετά τη διεξαγωγή τέτοιων πειραμάτων και προτάθηκε και πάλι η ύπαρξη τριοξειδανίου υπό τις παραπάνω αναφερόμενες συνθήκες.
Κατά τη δεκαετία 1960 - 1970 ο Ι. Νεκρασώφ (И. И. Некрасовым) μελέτησε τα πολυοξιδάνια με φασματοσκοπία υπερύθρου.Συγκεκριμένα, μελέτησε την αντίδραση όζοντος (O3) και ατομικού υδρογόνου (|H|) στους -198°C, διαχωρίζοντας μετά τους υδρατμούς και τους ατμούς υπεροξειδίου του υδρογόνου, που επίσης σχηματίζονται, από τα υπόλοιπα προϊόντα κατάψυξης. Στα προϊόντα αυτά εντόπησε τις νέες περιοχές στα φάσματα υπερύθρων, που αποδώθηκαν στις μεταβολές της ύπαρξης των μορίων τριοξειδανίου και τετραοξειδανίου. Ωστόσο, η πειστική επιχειρηματολογία του Νεκρασώφ δεν έπεισε, ακόμη, (πλήρως) την επιστημονική κοινότητα της εποχής.
Το 1963 οι Τσάψκυ (Чапски) και Βιέλσκυ (Бельски) βρήκαν ότι το τριοξειδάνιο βρίσκεται σε υδατικά διαλύματα που οξινίστηκαν με υδροχλωρικό οξύ (HCl) και ακτινοβολήθηκαν με δέσμη ηλεκτρονίων. Στη συνέχεια, με βάση τα κινητικά δεδομένα ώρισαν ότι η μέγιστη ημιζωή της ένωσης σε υδατικό διάλυμα ήταν 17 δευτερόλεπτα (σε συγκέντρωση υδροχλωρικού οξέος 0,027 Μ και σε θερμοκρασία 0°C).
Παραγωγή
Το τριοξειδάνιο μπορεί να ληφθεί σε μικρές, αλλά ανιχνεύσιμες, ποσότητες με χημική αντίδραση όζοντος και υπεροξείδιου του υδρογόνου, ή με ηλεκτρόλυση του νερού. Μεγαλύτερες ποσότητες τριοξειδάνιου έχουν παραχθεί με αντίδραση όζοντος με οργανικά αναγωγικά μέσα, σε χαμηλές θερμοκρασίες και σε μια ποικιλία οργανικών διαλυτών, σε αναλογία με τη διεργασία ανθρακινόνης. Τριοξιοδάνιο παράγεται επίσης με τη διάσπαση οργανικών υδροτριοξείδιων (ROOOH).
Η αντίδραση όζοντος με υπεροξείδιο του υδρογόνου είναι γνωστή ως «διεργασία υπεροξώνιου» (peroxone process). Αυτό το μίγμα χρησιμοποιήθηκε για κάποιο χρονικό διάαστημα για το χειρισμό υπόγειου ύδατος μολυσμένου με οργανικές ενώσεις. Η αντίδραση αυτή παράγει τριοξειδάνιο, αλλά και πενταοξειδάνιο (Η2Ο5).
Δομή και αντιδράσεις
Το 2005, το τριοξειδάνιο παρατηρήθηκε πειραματικά με φασματοσκοπία μικροκυμμάτων σε υπερηχητικό (ρεύμα αερίων). Το μόριό του υπάρχει σε βιδωτή δομή, με δεσμική δίεδρη γωνία Ο-Ο-Η 81,8°. Τα μήκη δεσμών Ο-Ο είναι 142,8 pm, βραχύτερη από 146,4 pm το αντίστοιχο στο υπεροξείδιο του υδρογόνου. Διάφορες διμερείς και τριμερείς μορφές φαίνεται, επίσης, ότι υπάρχουν. Είναι λίγο πιο όξινο από το υπεροξείδιο του υδρογόνου, διιστάμενο σε H+ και Ο3Η-. Το τριοξειδάνιο γρήγορα διασπάται σε νερό και διοξυγόνο μονής κατάστασης, με ημιζωή περίπου ίση με 16 λεπτά, σε οργανικούς διαλύτες, στη θερμοκρασία δωματίου (20°C), αλλά μόνο μερικά μερικά χιλιοστοδευτερόλεπτα, αν διαλυθεί σε νερό. Αντιδρά με θειαιθέρες παράγοντας θειοξείδια, αλλά ελάχιστα άλλα είναι γνωστά για τη χημική δραστηριότητα του τριοξειδάνιου.
Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι το τριοξειδάνιο είναι ένα ενεργό συστατικό, υπεύθυνο για τις αντιμικροβιακές ιδιότητες του πολύ γνωστού μίγματος όζοντος - υπεροξείδιου του υδρογόνου. Επειδή και οι δυο χημικές ουσίες είναι παρούσες σε βιολογικά συστήματα, υπάρχει μια διαφωνία για το αν ένα αντίσωμα του ανθρώπινου σώματος μπορεί να παραγάγει τριοξειδάνιο, ως ένα ισχυρό οξειδωτικό ενάντια στα εισβάλλοντα βακτήρια. Η πηγή της ένωσης σε βιολογικά συστήματα είναι η αντίδραση διοξυγόνου μονής κατάστασης και νερού, που προχωρά και προς τις δυο κατευθύνσεις, ανάλογα με το συσχετισμό των συγκεντρώσεων των εμπλεκόμενων χημικών ουσιών. Το διοξυγόνο μονής κατάστασης παράγεται από ανοσοκύτταρα.
Έρευνα για τριοξειδάνιο και άλλα πολυοξειδάνια στο διάστημα
Η υπολογιστική χημεία προβλέπει ότι μόρια με αλυσίδα περισσότερων ατόμων οξυγόνου, δηλαδή πολυοξείδια του υδρογόνου, υπάρχουν, ακόμη και με άπειρα άτομα οξυγόνου μπορούν να υπάρξουν, σε χαμηλές θερμοκρασίες. Με τις παραπάνω φασματοσκοπικές ενδείξεις έχει αρχίσει μια έρευνα για την εύρεση τέτοιων τύπων μορίων στο διαστρικό ενδιάμέσο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις Κατηγορία:Οξειδάνια Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Οξειδωτικά αντιδραστήρια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Εθνική Παραγουάης (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Παραγουάης εκπροσωπεί την Παραγουάη στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Ελέγχεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Παραγουάης (APF). Έχει συμμετάσχει σε 8 τελικές φάσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, με καλύτερη πορεία τα προημιτελικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 (στο οποίο αποκλείστηκε απ την μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια ισπανία). Έχει κατακτήσει 2 Κόπα Αμέρικα (1953, 1979).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παραγουαη Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Παραγουάη
Χαράλαμπος Παχής
Ο Χαράλαμπος Παχής (1844 – 1891) ήταν Έλληνας ζωγράφος και ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της Επτανησιακής ζωγραφικής Σχολής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Όταν ακόμα ήταν νέος, ένας εύπορος Άγγλος φιλότεχνος διέκρινε το ταλέντο του και του πρόσφερε υποτροφία για να σπουδάσει στην Ιταλία. Με αυτό τον τρόπο φοίτησε στη Νάπολη και στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά της Ρώμης το 1868-1869, με δασκάλους τον Ποντένι και τον Κονσόνι και αφού ταξίδεψε σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης επέστρεψε στην Κέρκυρα το 1870. Αρχικά δίδαξε σε δημόσιο εκπαιδευτήριο της Κέρκυρας και έπειτα ίδρυσε ιδιόκτητη Καλλιτεχνική Σχολή, η οποία ανέδειξε μερικούς γνωστούς καλλιτέχνες όπως οι Τσιριγώτης, Γιαλλινάς και Σαμαρτζής. Απεβίωσε στην Κέρκυρα το 1891.
Όντας επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό φιλελληνισμό δημιούργησε έργα αναφερόμενα στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και σε εθνικά γεγονότα των ετών που προηγήθηκαν ή την ακολούθησαν χρονικά («Ο χορός του Ζαλόγγου», «Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄», «Η δολοφονία του Καποδίστρια», κλπ). Ασχολήθηκε επίσης με θέματα λαογραφικού και ηθογραφικού ενδιαφέροντος καθώς και με προσωπογραφίες, τοπία και αγιογραφίες. Μεταξύ άλλων, ανέλαβε την αγιογράφηση της ορθόδοξης μητρόπολης του Δυρραχίου της Αλβανίας.