cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνταγματική κρίση στη Ρωσία (1993)
Έβδομο Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών
δεξιά|μικρογραφία|Φατρίες του Κογκρέσου τον Δεκέμβριο του 1992 Κατά τη σύνοδό του τον Δεκέμβριο, το κοινοβούλιο συγκρούστηκε με τον Γέλτσιν σε μια σειρά ζητημάτων και η σύγκρουση έφτασε στο ανώτατο σημείο στις 9 Δεκεμβρίου όταν το κοινοβούλιο αρνήθηκε να επικυρώσει τον διορισμό του Γέγκορ Γκαιντάρ ως υπουργό, τον ευρέως αντιδημοφιλή αρχιτέκτονα της ρωσικής απελευθέρωσης της αγοράς "θεραπείας σοκ". Το κοινοβούλιο αρνήθηκε να διορίσει τον Γκαϊντάρ, απαιτώντας τροποποιήσεις του οικονομικού προγράμματος και έδωσε εντολή στην Κεντρική Τράπεζα, η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο του κοινοβουλίου, να συνεχίσει να εκδίδει πιστώσεις σε επιχειρήσεις για να τις εμποδίσει να κλείσουν.
Σε μια οργισμένη ομιλία την επόμενη μέρα στις 10 Δεκεμβρίου, ο Γέλτσιν κατηγόρησε το Κογκρέσο ότι εμπόδισε τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης και πρότεινε στον λαό να αποφασίσει για δημοψήφισμα, ποια πορεία θα υποστηρίξουν οι πολίτες της Ρωσίας; Την πορεία του Προέδρου, μια πορεία μετασχηματισμών ή η πορεία του Κογκρέσου, του Ανωτάτου Σοβιέτ και του Προέδρου του, μια πορεία προς την αναδίπλωση των μεταρρυθμίσεων και τελικά προς την εμβάθυνση της κρίσης. Το Κοινοβούλιο απάντησε ψηφίζοντας υπέρ του ελέγχου του στρατού.
Στις 12 Δεκεμβρίου, ο Γέλτσιν και ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Χασμπουλάτοφ συμφώνησαν σε έναν συμβιβασμό που περιελάμβανε τις ακόλουθες διατάξεις: (Α) ένα εθνικό δημοψήφισμα για τη διαμόρφωση ενός νέου ρωσικού συντάγματος που θα διεξαχθεί τον Απρίλιο του 1993. (Β) οι περισσότερες εξουσίες έκτακτης ανάγκης του Γέλτσιν παραταθούν μέχρι το δημοψήφισμα. (Γ) το κοινοβούλιο διεκδίκησε το δικαίωμά του να προτείνει και να ψηφίσει τις δικές του επιλογές για πρωθυπουργό και (Δ) το κοινοβούλιο διεκδίκησε το δικαίωμά του να απορρίψει τις επιλογές του προέδρου να ηγηθεί των υπουργείων Άμυνας, Εξωτερικών, Εσωτερικών και Ασφαλείας. Ο Γέλτσιν όρισε τον Βίκτορ Τσερνομιρντίν για πρωθυπουργό στις 14 Δεκεμβρίου και το κοινοβούλιο τον επικύρωσε.
Ο συμβιβασμός του Γέλτσιν τον Δεκέμβριο του 1992 με το έβδομο Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών απέτυχε προσωρινά. Στις αρχές του 1993 παρατηρήθηκε μία αυξανόμενη ένταση μεταξύ του Γέλτσιν και του κοινοβουλίου σχετικά με τη γλώσσα του δημοψηφίσματος και την κατανομή της εξουσίας. Σε μια σειρά από συγκρούσεις σχετικά με την πολιτική, το Κογκρέσο περιόρισε τις έκτακτες εξουσίες του προέδρου, τις οποίες του είχε παραχωρήσει στα τέλη του 1991. Το νομοθετικό σώμα, που συγκροτήθηκε από τον Πρόεδρο Χασμπουλάτοφ, άρχισε να αισθάνεται ότι θα μπορούσε να εμποδίσει ή ακόμη και να νικήσει τον πρόεδρο. Η τακτική που υιοθέτησε ήταν να διαβρώσει σταδιακά τον προεδρικό έλεγχο στην κυβέρνηση. Σε απάντηση, ο πρόεδρος προκήρυξε δημοψήφισμα για το σύνταγμα για τις 11 Απριλίου.
Όγδοο συνέδριο
Το όγδοο Συνέδριο των Λαϊκών Αντιπροσώπων άνοιξε στις 10 Μαρτίου 1993 με μια ισχυρή επίθεση στον πρόεδρο Γέλτσιν από τον Χασμπουλάτοφ, ο οποίος κατηγόρησε τον Γέλτσιν ότι ενεργούσε αντισυνταγματικά. Στα μέσα Μαρτίου, μια έκτακτη σύνοδος του Κογκρέσου των Λαϊκών Αντιπροσώπων ψήφισε την τροποποίηση του συντάγματος, την αφαίρεση του Γέλτσιν από πολλές από τις εξουσίες του και την ακύρωση του προγραμματισμένου δημοψηφίσματος του Απριλίου, ανοίγοντας ξανά την πόρτα σε νομοθεσία που θα μετατοπίσει την ισορροπία δυνάμεων μακριά από τον Γέλτσιν. Ο Βλαντιμίρ Σουμέικο, πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, δήλωσε ότι το δημοψήφισμα θα διεξαχθεί κανονικά, αλλά στις 25 Απριλίου.
Το κοινοβούλιο διεύρυνε σταδιακά την επιρροή του στην κυβέρνηση. Στις 16 Μαρτίου, ο πρόεδρος υπέγραψε ένα διάταγμα που έδινε το αξίωμα του Υπουργικού Συμβουλίου στον Βίκτωρ Γερασένκο, πρόεδρο της κεντρικής τράπεζας, και τρεις άλλους αξιωματούχους. Αυτό ήταν σύμφωνο με την απόφαση του όγδοου συνεδρίου καθώς αυτοί οι αξιωματούχοι έπρεπε να είναι μέλη της κυβέρνησης. Η απόφαση του συνεδρίου, ωστόσο, είχε καταστήσει σαφές ότι ως υπουργοί θα συνεχίσουν να υπάγονται στο κοινοβούλιο. Γενικά, η νομοθετική δραστηριότητα του κοινοβουλίου μειώθηκε το 1993, καθώς η ατζέντα του κυριαρχούσε ολοένα και περισσότερο από τις προσπάθειες για αύξηση των κοινοβουλευτικών εξουσιών και μείωση αυτών του προέδρου.
«Ειδικό καθεστώς»
Η απάντηση του προέδρου Γέλτσιν ήταν δραματική. Στις 20 Μαρτίου, ο Γέλτσιν απευθύνθηκε με διάγγελμα στο έθνος από την τηλεόραση, δηλώνοντας ότι είχε υπογράψει ένα διάταγμα για ένα "ειδικό καθεστώς", βάσει του οποίου θα αναλάμβανε την έκτακτη εκτελεστική εξουσία εν αναμονή των αποτελεσμάτων του δημοψήφισμα για το χρονοδιάγραμμα των νέων βουλευτικών εκλογών και για ένα νέο σύνταγμα. Ο Γέλτσιν επιτέθηκε επίσης σφοδρά στο κοινοβούλιο, κατηγορώντας τους βουλευτές ότι προσπάθησαν να αποκαταστήσουν την τάξη της σοβιετικής εποχής.
Αμέσως μετά την τηλεοπτική ομιλία του Γέλτσιν, ο Βαλέρι Ζόρκιν (Πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας ), ο Γιούρι Βορόνιν (πρώτος αντιπρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ), ο Αλεξάντερ Ρούτσκοϊ και ο Βαλεντίν Στεπάνκοφ ( Γενικός Εισαγγελέας) έκαναν δημόσια ομιλία καταδικάζοντας το διαγγέλμα του Γέλτσιν ως αντισυνταγματική. Στις 23 Μαρτίου, αν και δεν είχε ακόμη το υπογεγραμμένο έγγραφο, το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι ορισμένα από τα μέτρα που προτάθηκαν στην τηλεοπτική ομιλία του Γέλτσιν ήταν αντισυνταγματικά. Ωστόσο, το ίδιο το διάταγμα, που δημοσιεύτηκε μόλις λίγες μέρες αργότερα, δεν περιείχε αντισυνταγματικά μέτρα.
Ένατο συνέδριο
δεξιά|μικρογραφία|Φατρίες του Κογκρέσου τον Μάρτιο του 1993 Το ένατο συνέδριο, το οποίο άνοιξε στις 26 Μαρτίου, ξεκίνησε με μια έκτακτη σύνοδο του Κογκρέσου των Λαϊκών Αντιπροσώπων που συζητούσε τα έκτακτα μέτρα για την υπεράσπιση του συντάγματος, συμπεριλαμβανομένης της παραπομπής του Προέδρου Γέλτσιν. Ο Γέλτσιν παραδέχτηκε ότι είχε κάνει λάθη και προσέγγισε τους ψηφοφόρους στο κοινοβούλιο. Ο Γέλτσιν επέζησε ελάχιστα από μια ψηφοφορία μομφής στις 28 Μαρτίου καθώς οι ψήφοι υπέρ της παραπομπής υπολείπονταν κατά 72 από τις 689 ψήφους που απαιτούνταν για την πλειοψηφία των 2/3. Η παρόμοια πρόταση για την απόλυση του Ρουσλάν Χασμπουλάτοφ, του προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ απορίφθηκε με μεγαλύτερη διαφορά (339 υπέρ της πρότασης), αν και 614 βουλευτές ήταν αρχικά υπέρ της συμπερίληψης της επανεκλογής του προέδρου στην ημερήσια διάταξη, ένα ενδεικτικό σημάδι της αδυναμίας των θέσεων του ίδιου του Χασμπουλάτοφ (517 ψήφοι υπέρ θα αρκούσαν).
Μέχρι το ένατο Συνέδριο, το νομοθετικό σώμα κυριαρχούνταν από το κοινό κομμουνιστικό-εθνικιστικό μπλοκ Ρωσικής Ενότητας, που περιλάμβανε εκπροσώπους της ΚΚΡΟ και της παράταξης της Πατρίδας (κομμουνιστές, συνταξιούχοι στρατιωτικοί και άλλοι βουλευτές σοσιαλιστικού προσανατολισμού ), την Αγροτική Ένωση και την φατρία «Ρωσία» με επικεφαλής τον Σεργκέι Μπαμπούριν. Αυτές οι ομάδες, μαζί με πιο «κεντρώες» ομάδες (όπως η «Αλλαγή»), άφησε το αντίπαλο μπλοκ των υποστηρικτών του Γέλτσιν («Δημοκρατική Ρωσία», «Ριζοσπάστες δημοκράτες») σε σαφή μειοψηφία.
Εθνικό δημοψήφισμα
Το δημοψήφισμα θα πραγματοποιηθεί κανονικά, αλλά επειδή η ψηφοφορία για την παραπομπή απέτυχε, το Κογκρέσο των Λαϊκών Βουλευτών προσπάθησε να θέσει νέους όρους για ένα λαϊκό δημοψήφισμα. Η εκδοχή του νομοθετικού σώματος για το δημοψήφισμα περιείχε το ερώτημα εάν οι πολίτες είχαν εμπιστοσύνη στον Γέλτσιν, ενέκριναν τις μεταρρυθμίσεις του και υποστήριζαν πρόωρες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Το κοινοβούλιο ψήφισε ότι για να κερδίσει, ο πρόεδρος θα πρέπει να συγκεντρώσει το 50 % του συνόλου του εκλογικού σώματος, αντί του 50 % όσων πραγματικά ψήφισαν, για να αποφευχθούν οι πρόωρες προεδρικές εκλογές.
Αυτή τη φορά, το Συνταγματικό Δικαστήριο υποστήριξε τον Γέλτσιν και έκρινε ότι ο πρόεδρος απαιτούσε μόνο απλή πλειοψηφία σε δύο ζητήματα: την εμπιστοσύνη σε αυτόν και την οικονομική και κοινωνική πολιτική. Επίσης θα χρειαζόταν τη στήριξη του μισού εκλογικού σώματος για να προκηρύξει νέες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές.
Στις 25 Απριλίου, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων εξέφρασε εμπιστοσύνη στον πρόεδρο και ζήτησε νέες βουλευτικές εκλογές. Ο Γέλτσιν χαρακτήρισε τα αποτελέσματα ως εντολή για να συνεχίσει στην εξουσία. Πριν από το δημοψήφισμα, ο Γέλτσιν είχε υποσχεθεί να παραιτηθεί, εάν το εκλογικό σώμα δεν εκφράσει εμπιστοσύνη στις πολιτικές του. Αν και αυτό επέτρεψε στον πρόεδρο να δηλώσει ότι ο πληθυσμός τον υποστήριξε και όχι το κοινοβούλιο, ο Γέλτσιν δεν είχε συνταγματικό μηχανισμό για να εφαρμόσει τη νίκη του. Όπως και πριν, ο πρόεδρος έπρεπε να απευθύνει έκκληση στους πολίτες για τους επικεφαλείς του νομοθετικού σώματος.
Την 1η Μαΐου, οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που οργανώθηκαν από τη σκληροπυρηνική αντιπολίτευση έγιναν βίαιες. Στην οργάνωση της διαμαρτυρίας και στην πορεία της συμμετείχαν πολυάριθμοι βουλευτές του Ανώτατου Σοβιέτ. Ένας αστυνομικός της ΟΜΟΝ τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια της ταραχής. Ως αντίδραση, αρκετοί εκπρόσωποι της διανόησης της Αγίας Πετρούπολης έστειλαν αναφορά στον πρόεδρο Γέλτσιν, ζητώντας του «να τεθεί τέλος στην εγκληματικότητα του δρόμου κάτω από πολιτικά συνθήματα».
Συνταγματική Συνέλευση
Στις 29 Απριλίου 1993, ο Μπόρις Γέλτσιν δημοσίευσε το κείμενο του συντάγματος που πρότεινε σε μια συνάντηση υπουργών της κυβέρνησης και ηγετών των δημοκρατιών και των περιφερειών, σύμφωνα με το ITAR-TASS. Στις 12 Μαΐου ο Γέλτσιν κάλεσε για μια ειδική συνέλευση του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, η οποία είχε σχηματιστεί στις 17 Ιουλίου 1990 στο γραφείο του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής SFSR, και άλλους εκπροσώπους, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών ηγετών από ένα ευρύ φάσμα κυβερνητικών ιδρυμάτων, περιφερειών, δημόσιων οργανισμών και πολιτικών κομμάτων, για να οριστικοποιήσουν ένα προσχέδιο για ένα νέο σύνταγμα από τις 5 έως τις 10 Ιουνίου και ακολούθησε παρόμοιο διάταγμα στις 21 Μαΐου.
Μετά από πολύ δισταγμό, η Συνταγματική Επιτροπή του Κογκρέσου των Λαϊκών Βουλευτών αποφάσισε να συμμετάσχει και να παρουσιάσει το δικό της σχέδιο συντάγματος. Φυσικά, τα δύο βασικά προσχέδια περιείχαν αντίθετες απόψεις για τις νομοθετικές-εκτελεστικές σχέσεις.
Περίπου 700 εκπρόσωποι στη διάσκεψη ενέκριναν τελικά ένα σχέδιο συντάγματος στις 12 Ιουλίου που προέβλεπε τη διεξαγωγή νομοθετικού σώματος και τη διάλυση του συνεδρίου. Αλλά επειδή το προσχέδιο του συντάγματος της συνέλευσης θα διέλυε το συνέδριο, υπήρχε μικρή πιθανότητα το συνέδριο να ψηφίσει τον εαυτό του εκτός λειτουργίας. Το Ανώτατο Σοβιέτ απέρριψε αμέσως το σχέδιο και δήλωσε ότι το Κογκρέσο των Λαϊκών Βουλευτών ήταν το ανώτατο νομοθετικό όργανο και ως εκ τούτου θα αποφάσιζε για το νέο σύνταγμα.
Ιούλιος – Σεπτέμβριος
Το κοινοβούλιο ήταν ενεργό τον Ιούλιο–Αύγουστο, ενώ ο πρόεδρος Γέλτσιν βρισκόταν σε διακοπές, και εξέδωσε μια σειρά διαταγμάτων που αναθεώρησαν την οικονομική πολιτική προκειμένου να τερματιστεί η διαίρεση της κοινωνίας. Ξεκίνησε επίσης έρευνες σε βασικούς συμβούλους του προέδρου, κατηγορώντας τους για διαφθορά. Ο Γέλτσιν επέστρεψε τον Αύγουστο και δήλωσε ότι θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, συμπεριλαμβανομένης της παράκαμψης του συντάγματος, για να επιτύχει νέες κοινοβουλευτικές εκλογές.
Τον Ιούλιο, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας επιβεβαίωσε την εκλογή του Πιότρ Σουμίν ως επικεφαλής της διοίκησης της περιφέρειας Τσελιάμπινσκ, κάτι που ο Γέλτσιν είχε αρνηθεί να δεχτεί. Ως αποτέλεσμα, υπήρχε μια κατάσταση διπλής εξουσίας στην περιοχή αυτή από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο του 1993, με δύο κυβερνήσεις να διεκδικούν ταυτόχρονα τη νομιμότητα. Μια άλλη σύγκρουση αφορούσε την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας σχετικά με την περιφερειακή προεδρία στη Μορδοβία. Το δικαστήριο ανέθεσε το ζήτημα της νομιμότητας της κατάργησης της θέσης του προέδρου της περιοχής στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Μορδοβίας. Ως αποτέλεσμα, ο λαϊκά εκλεγμένος Πρόεδρος Βασίλι Γκουσλιανίκοφ, μέλος του κινήματος υπέρ του Γιέλτσιν για τη Δημοκρατική Ρωσία, έχασε τη θέση του. Στη συνέχεια, το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων ITAR-TASS σταμάτησε να δημοσιεύει πληροφορίες για μια σειρά από αποφάσεις του Συνταγματικού Δικαστηρίου.
Το Ανώτατο Σοβιέτ προσπάθησε επίσης να προωθήσει εξωτερικές πολιτικές που διέφεραν από τη γραμμή του Γέλτσιν. Έτσι, στις 9 Ιουλίου 1993, εξέδωσε ψηφίσματα για τη Σεβαστούπολη, «επιβεβαιώνοντας το ρωσικό ομοσπονδιακό καθεστώς» της πόλης. Η Ουκρανία είδε την εδαφική της ακεραιότητα να διακυβεύεται και υπέβαλε καταγγελία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ο Γέλτσιν καταδίκασε το ψήφισμα του Ανώτατου Σοβιέτ.
Τον Αύγουστο του 1993, ένας σχολιαστής ανέφερε την κατάσταση ως εξής: «Ο Πρόεδρος εκδίδει διατάγματα σαν να μην υπήρχε Ανώτατο Σοβιέτ και το Ανώτατο Σοβιέτ αναστέλλει διατάγματα σαν να μην υπήρχε Πρόεδρος». ( Izvestiya, 13 Αυγούστου 1993).
Ο πρόεδρος Ο Γέλτσιν ξεκίνησε την επίθεσή του την 1η Σεπτεμβρίου, όταν προσπάθησε να αποπέμπψει τον Αντιπρόεδρο Ρούτσκοϊ, έναν βασικό αντίπαλο του. Ο Ρούτσκοϊ, που εξελέγη με την ίδιο μέθοδο με τον Γέλτσιν το 1991, ήταν ο αυτόματος διάδοχος του προέδρου. Ένας εκπρόσωπος του προέδρου είπε ότι είχε ανασταλεί λόγω εικαζόμενων κατηγοριών διαφθοράς, κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε περαιτέρω. Στις 3 Σεπτεμβρίου, το Ανώτατο Σοβιέτ απέρριψε την αποπομπή του Ρούτσκοι από τον Γέλτσιν και παρέπεμψε το ζήτημα στο Συνταγματικό Δικαστήριο.
Δύο εβδομάδες αργότερα ο Γέλτσιν δήλωσε ότι θα συμφωνούσε να προκηρύξει πρόωρες προεδρικές εκλογές υπό την προϋπόθεση ότι το κοινοβούλιο προκήρυξε επίσης εκλογές. Το κοινοβούλιο τον αγνόησε. Στις 18 Σεπτεμβρίου, ο Γιέλτσιν διόρισε τον Γκαιντάρ, ο οποίος είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί από την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση το 1992, αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και αναπληρωτή πρωθυπουργό για οικονομικές υποθέσεις. Αυτός ο διορισμός ήταν απαράδεκτος για το Ανώτατο Σοβιέτ.
Πολιορκία και επίθεση
Στις 21 Σεπτεμβρίου, ο Γέλτσιν κήρυξε τη διάλυση του Κογκρέσου των Λαϊκών Βουλευτών και του Ανώτατου Σοβιέτ. Αυτή η πράξη ήταν σε αντίθεση με ορισμένα άρθρα του Συντάγματος του 1978 (όπως τροποποιήθηκε το 1989–1993), όπως το άρθρο 121 6 που όριζε:
Την ίδια στιγμή, ο Γέλτσιν επανέλαβε την ανακοίνωσή του για συνταγματικό δημοψήφισμα και νέες βουλευτικές εκλογές για τον Δεκέμβριο. Απέρριψε επίσης το Σύνταγμα του 1978, δηλώνοντας ότι είχε αντικατασταθεί από ένα που του έδινε έκτακτες εκτελεστικές εξουσίες. Σύμφωνα με το νέο σχέδιο, η Κάτω Βουλή θα είχε 450 βουλευτές και θα ονομαζόταν Κρατική Δούμα, το όνομα του ρωσικού νομοθετικού σώματος πριν από την επανάσταση των Μπολσεβίκων το 1917. Το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας, το οποίο θα συγκεντρώσει εκπροσώπους από τις 89 υποδιαιρέσεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας, θα αναλάβει το ρόλο της Άνω Βουλής. Ο Γέλτσιν ισχυρίστηκε ότι διαλύοντας το ρωσικό κοινοβούλιο τον Σεπτέμβριο του 1993 άνοιγε τον δρόμο για μια ταχεία μετάβαση σε μια λειτουργική οικονομία της αγοράς. Με αυτή τη δέσμευση, έλαβε ισχυρή υποστήριξη από τις ηγετικές δυνάμεις της Δύσης. Ο Γέλτσιν απολάμβανε μια ισχυρή σχέση με τις δυτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά η σχέση τον έκανε αντιδημοφιλή σε πολλούς Ρώσους. Στη Ρωσία, η πλευρά του Γέλτσιν είχε τον έλεγχο της τηλεόρασης, όπου δεν εκφράστηκαν σχεδόν καθόλου φιλοκοινοβουλευτικές απόψεις κατά τη διάρκεια της κρίσης Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου.
Το κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι θα αποπέμψει τον Γέλτσιν από πρόεδρο
Ο Ρούτσκοι χαρακτήρισε την κίνηση του Γέλτσιν ένα βήμα προς ένα πραξικόπημα. Την επόμενη μέρα, το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο Γέλτσιν είχε παραβιάσει το σύνταγμα και μπορούσε να αποπεμφθεί. Κατά τη διάρκεια μιας ολονύχτιας συνόδου, υπό την προεδρία του Χασμπούλατοφ, το κοινοβούλιο κήρυξε άκυρο το διάταγμα του προέδρου. Ο Ρούτσκοι ανακηρύχθηκε αναπληρωτής πρόεδρος μέχρι τις νέες εκλογές. Απέλυσε τους βασικούς υπουργούς Πάβελ Γκράτσεφ (άμυνα), Nikolay Golushko (ασφάλεια), και Βίκτωρ Γέριν (εσωτερικών). Η Ρωσία είχε τώρα δύο προέδρους και δύο υπουργούς Άμυνας, Ασφάλειας και Εσωτερικών. Αν και ο Γκενάντι Ζιουγκάνοφ και άλλοι κορυφαίοι ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν συμμετείχαν στις εκδηλώσεις, μεμονωμένα μέλη κομμουνιστικών οργανώσεων υποστήριξαν ενεργά το κοινοβούλιο.
Στις 23 Σεπτεμβρίου, συγκλήθηκε το Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών (η απαρτία ήταν 638). Το Κογκρέσο υποτίθεται ότι πραγματοποιήθηκε για να αποπέμπψει τον Γέλτσιν. Την ίδια μέρα, ο Γέλτσιν ανακοίνωσε προεδρικές εκλογές για τον Ιούνιο του 1994
Στις 24 Σεπτεμβρίου, το Κογκρέσο των Λαϊκών Αντιπροσώπων ψήφισε τη διεξαγωγή ταυτόχρονων βουλευτικών και προεδρικών εκλογών έως τον Μάρτιο του 1994 Ο Γέλτσιν χλεύασε την πρόταση που υποστηρίχθηκε από το κοινοβούλιο για ταυτόχρονες εκλογές και απάντησε την επόμενη μέρα διακόπτοντας το ρεύμα, την τηλεφωνική υπηρεσία και το ζεστό νερό στο κτήριο του κοινοβουλίου.
Μαζικές διαδηλώσεις και οδοφράγματα της βουλής
Ο Γέλτσιν πυροδότησε επίσης την λαϊκή αναταραχή με τη διάλυση ενός Κογκρέσου και του κοινοβουλίου που αντιτίθενται όλο και περισσότερο στις νεοφιλελεύθερες οικονομικές του μεταρρυθμίσεις. Δεκάδες χιλιάδες Ρώσοι παρέλασαν στους δρόμους της Μόσχας προσπαθώντας να ενισχύσουν τον κοινοβουλευτισμό. Οι διαδηλωτές διαμαρτύρονταν για την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης. Από το 1989, το ΑΕΠ μειώνονταν, η διαφθορά ήταν ανεξέλεγκτη, το βίαιο έγκλημα εκτοξεύτηκε στα ύψη, οι ιατρικές υπηρεσίες κατέρρεαν και το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε. Ο Γέλτσιν έπαιρνε επίσης όλο και περισσότερο την ευθύνη. Εξακολουθεί να συζητείται έντονα μεταξύ των δυτικών οικονομολόγων, κοινωνικών επιστημόνων και υπευθύνων χάραξης πολιτικής σχετικά με το εάν το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και οι μεταρρυθμιστικές πολιτικές που υιοθέτησαν στη Ρωσία, οι οποίες υποστηρίζονται από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, που συχνά αποκαλούνται «θεραπεία σοκ», ήταν ή όχι υπεύθυνες για τη Ρωσία, με το φτωχό ιστορικό των οικονομικών επιδόσεων τη δεκαετία του 1990, ή μάλλον, ή ότι ο Γέλτσιν δεν είχε προχωρήσει αρκετά.
Σύμφωνα με το υποστηριζόμενο από τη Δύση οικονομικό πρόγραμμα που υιοθέτησε ο Γέλτσιν, η ρωσική κυβέρνηση έλαβε ταυτόχρονα πολλά ριζικά μέτρα που υποτίθεται ότι θα σταθεροποιούσαν την οικονομία εξισορροπώντας τις κρατικές δαπάνες και τα έσοδα και αφήνοντας τη ζήτηση της αγοράς να καθορίσει τις τιμές και την προσφορά των αγαθών.
Στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων, η κυβέρνηση άφησε τις περισσότερες τιμές να κυμαίνονται, αύξησε τους φόρους και μείωσε δραστικά τις δαπάνες στη βιομηχανία και τις κατασκευές. Αυτές οι πολιτικές προκάλεσαν εκτεταμένες δυσκολίες καθώς πολλές κρατικές επιχειρήσεις βρέθηκαν χωρίς παραγγελίες ή χρηματοδότηση. Το σκεπτικό του προγράμματος ήταν να συμπιέσει την ενσωματωμένη πληθωριστική πίεση έξω από την οικονομία, έτσι ώστε οι πρόσφατα ιδιωτικοποιημένοι παραγωγοί να αρχίσουν να παίρνουν λογικές αποφάσεις σχετικά με την παραγωγή, τις τιμές και τις επενδύσεις αντί για χρόνια υπερβολική χρήση πόρων, όπως στη σοβιετική εποχή. Αφήνοντας την αγορά και όχι τον κεντρικό σχεδιασμό να καθορίζουν τις τιμές, τα μείγματα προϊόντων, τα επίπεδα παραγωγής και τα παρόμοια, οι μεταρρυθμιστές σκόπευαν να δημιουργήσουν μια δομή κινήτρων στην οικονομία όπου η αποτελεσματικότητα και ο κίνδυνος θα ανταμείβονταν και η σπατάλη και η απροσεξία θα τιμωρούνταν. Η άρση των αιτιών του χρόνιου πληθωρισμού, υποστήριξαν οι αρχιτέκτονες της μεταρρύθμισης, ήταν προϋπόθεση για όλες τις άλλες μεταρρυθμίσεις. Ο υπερπληθωρισμός θα κατέστρεφε τόσο τη δημοκρατία όσο και την οικονομική πρόοδο και μόνο με τη σταθεροποίηση του κρατικού προϋπολογισμού θα μπορούσε η κυβέρνηση να προχωρήσει στην αναδιάρθρωση της οικονομίας. Ένα παρόμοιο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων είχε εγκριθεί στην Πολωνία τον Ιανουάριο του 1990, με γενικά ευνοϊκά αποτελέσματα. Ωστόσο, οι δυτικοί επικριτές της μεταρρύθμισης του Γέλτσιν, κυρίως ο Τζόζεφ Στίγκλιτς και ο Μάρσαλ Γκόλντμαν (οι οποίοι θα ευνοούσαν μια πιο «σταδιακή» μετάβαση στον καπιταλισμό της αγοράς) θεωρούν τις πολιτικές που υιοθετήθηκαν στην Πολωνία ακατάλληλες για τη Ρωσία, δεδομένου ότι ο αντίκτυπος του κομμουνισμού στην Πολωνία στην οικονομία και πολιτική κουλτούρα ήταν πολύ λιγότερο ανεξίτηλες.
Έξω από τη Μόσχα, οι ρωσικές μάζες συνολικά ήταν μπερδεμένες και αποδιοργανωμένες. Ωστόσο, ορισμένοι από αυτούς προσπάθησαν επίσης να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους και σποραδικές απεργίες πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη τη Ρωσία. Οι διαδηλωτές περιλάμβαναν υποστηρικτές διαφόρων κομμουνιστικών (Εργατική Ρωσία) και εθνικιστικών οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ανήκαν στο Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας. Ορισμένοι ένοπλοι μαχητές της Ρωσικής Εθνικής Ενότητας συμμετείχαν στην υπεράσπιση του Ρωσικού Λευκού Οίκου, όπως φέρεται να συμμετείχαν βετεράνοι της Τιράσπολ και της Ρίγας. Η παρουσία των δυνάμεων της Υπερδνειστερίας, συμπεριλαμβανομένου του αποσπάσματος «Δνείστερου» της KGB, ξεσήκωσε τον στρατηγό Αλεξάντρ Λέμπεντ να διαμαρτυρηθεί για την παρέμβαση της Υπερδνειστερίας στις εσωτερικές υποθέσεις της Ρωσίας.
Στις 28 Σεπτεμβρίου, η Μόσχα είδε τις πρώτες αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ της ειδικής αστυνομίας και των διαδηλωτών κατά του Γιέλτσιν. Επίσης την ίδια μέρα, το ρωσικό υπουργείο Εσωτερικών κινήθηκε για να σφραγίσει το κτίριο του κοινοβουλίου. Γύρω από το κτίριο τοποθετήθηκαν οδοφράγματα και συρματοπλέγματα. Την 1η Οκτωβρίου, το υπουργείο Εσωτερικών υπολόγισε ότι 600 μαχητές με μεγάλη όγκο όπλων είχαν ενωθεί με τους πολιτικούς αντιπάλους του Γέλτσιν στο κτίριο του κοινοβουλίου.
Καταιγίδα του τηλεοπτικού πύργου Ostankino
Το Κογκρέσο των Λαϊκών Βουλευτών εξακολουθεί να μην προεξοφλεί την προοπτική ενός συμβιβασμού με τον Γέλτσιν. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία λειτούργησε ως οικοδεσπότης σε απαράδεκτες συζητήσεις μεταξύ εκπροσώπων του Κογκρέσου και του προέδρου. Οι διαπραγματεύσεις με τον Ρώσο Ορθόδοξο Πατριάρχη Αλέξιο Β' ως μεσολαβητή συνεχίστηκαν μέχρι τις 2 Οκτωβρίου. Το απόγευμα της 3ης Οκτωβρίου, η δημοτική πολιτοφυλακή της Μόσχας απέτυχε να ελέγξει μια διαδήλωση κοντά στον Λευκό Οίκο και το πολιτικό αδιέξοδο εξελίχθηκε σε ένοπλη σύγκρουση.
Ο Γέλτσιν διέταξε στις 12 Οκτωβρίου ότι και τα δύο σώματα του κοινοβουλίου να εκλεγούν τον Δεκέμβριο. Στις 15 Οκτωβρίου, διέταξε τη διεξαγωγή λαϊκού δημοψηφίσματος τον Δεκέμβριο για ένα νέο σύνταγμα. Ο Ρούτσκοι και ο Χασμπουλάτοφ κατηγορήθηκαν στις 15 Οκτωβρίου για «οργάνωση μαζικών ταραχών» και φυλακίστηκαν. Στις 23 Φεβρουαρίου 1994, η Κρατική Δούμα χορήγησε αμνηστία σε όλα τα άτομα που συμμετείχαν στα γεγονότα του Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 1993. Αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι το 1994 όταν η θέση του Γέλτσιν ήταν αρκετά ασφαλής. Στις αρχές του 1995, η ποινική διαδικασία διακόπηκε και τελικά μπήκε στο αρχείο.
«Η Ρωσία χρειάζεται τάξη», δήλωσε ο Γέλτσιν στον ρωσικό λαό σε τηλεοπτική μετάδοση τον Νοέμβριο παρουσιάζοντας το νέο του σχέδιο συντάγματος, το οποίο επρόκειτο να τεθεί σε δημοψήφισμα στις 12 Δεκεμβρίου. Ο νέος βασικός νόμος θα συγκεντρώνει σαρωτικές εξουσίες στα χέρια του προέδρου. Το νομοθετικό σώμα με δύο σώματα, για δύο μόνο χρόνια, περιορίστηκε σε κρίσιμους τομείς. Ο πρόεδρος μπορούσε να επιλέξει τον πρωθυπουργό ακόμη και αν το κοινοβούλιο είχε αντίρρηση και μπορούσε να διορίσει τη στρατιωτική ηγεσία χωρίς κοινοβουλευτική έγκριση. Θα ήταν επικεφαλής και θα διόριζε τα μέλη ενός νέου, πιο ισχυρού συμβουλίου ασφαλείας. Εάν εγκρινόταν η ψήφος δυσπιστίας στην κυβέρνηση, ο πρόεδρος θα είχε τη δυνατότητα να την διατηρήσει στην εξουσία για τρεις μήνες και θα μπορούσε να διαλύσει το κοινοβούλιο εάν επαναλάμβανε την ψηφοφορία. Ο πρόεδρος θα μπορούσε να ασκήσει βέτο σε οποιοδήποτε νομοσχέδιο που θα ψηφιστεί με απλή πλειοψηφία στην κάτω βουλή, μετά την οποία θα απαιτούνταν πλειοψηφία δύο τρίτων για την ψήφιση του νόμου. Ο πρόεδρος δεν μπορούσε να παραπεμφθεί για παράβαση του συντάγματος. Η κεντρική τράπεζα θα γινόταν ανεξάρτητη, αλλά ο πρόεδρος θα χρειαζόταν την έγκριση της Κρατικής Δούμας για να διορίσει τον διοικητή της τράπεζας, ο οποίος στη συνέχεια θα ήταν ανεξάρτητος από το κοινοβούλιο. Εκείνη την εποχή, οι περισσότεροι πολιτικοί παρατηρητές θεώρησαν το σχέδιο συντάγματος ως διαμορφωμένο από τον Γέλτσιν και ίσως απίθανο να επιβιώσει.
Τέλος πρώτης συνταγματικής περιόδου
Στις 12 Δεκεμβρίου, ο Γέλτσιν κατάφερε να προωθήσει το νέο του σύνταγμα, δημιουργώντας μια ισχυρή προεδρία και δίνοντας στον πρόεδρο σαρωτικές εξουσίες για να εκδίδει διατάγματα.
Ωστόσο, το κοινοβούλιο που εξελέγη την ίδια μέρα (με ποσοστό συμμετοχής περίπου 53%) έδωσε μια εκπληκτική επίπληξη στο νεοφιλελεύθερο οικονομικό του πρόγραμμα. Οι υποψήφιοι που ταυτίστηκαν με τις οικονομικές πολιτικές του Γέλτσιν κατακλύζονταν από μια τεράστια ψήφο διαμαρτυρίας, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας μοιράστηκε μεταξύ των κομμουνιστών (που άντλησαν την υποστήριξή τους κυρίως από βιομηχανικούς εργάτες, άνεργους γραφειοκράτες, ορισμένους επαγγελματίες και συνταξιούχους) και τους υπερ- εθνικιστές (που άντλησαν την υποστήριξή τους από δυσαρεστημένα στοιχεία των κατώτερων μεσαίων τάξεων). Απροσδόκητα, η πιο εκπληκτική ομάδα ανταρτών αποδείχθηκε ότι ήταν το υπερεθνικιστικό Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα με επικεφαλής τον Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκι. Κέρδισε το 23% των ψήφων, ενώ η επιλογή της Ρωσίας υπό την ηγεσία του Γκάινταρ έλαβε 15,5% και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, 12,4%. Ο Ζιρινόφσκι ανησύχησε πολλούς παρατηρητές στο εξωτερικό με τις νεοφασιστικές και σοβινιστικές του διακηρύξεις.
Ωστόσο, το δημοψήφισμα σηματοδότησε το τέλος της συνταγματικής περιόδου που ορίστηκε από το σύνταγμα που ενέκρινε η Ρωσική SFSR το 1978, το οποίο τροποποιήθηκε πολλές φορές ενώ η Ρωσία ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αν και η Ρωσία θα εμφανιζόταν ως ένα διπλό προεδρικό-κοινοβουλευτικό σύστημα θεωρητικά, η ουσιαστική εξουσία θα βρισκόταν στα χέρια του προέδρου. Η Ρωσία έχει τώρα έναν πρωθυπουργό που ηγείται του υπουργικού συμβουλίου και διευθύνει τη κυβέρνηση, αλλά παρά το γεγονός ότι ακολουθεί επίσημα ένα ημιπροεδρικό συνταγματικό μοντέλο, το σύστημα είναι ουσιαστικά παράδειγμα κοινοβουλευτικού προεδρισμού, επειδή ο πρωθυπουργός διορίζεται και ουσιαστικά απολύεται ελεύθερα, από τον πρόεδρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας (1992-σήμερα)
Νοτιοκορεατικές βουλευτικές εκλογές (2020)
Νέο σύστημα
Από τα 300 μέλη της Εθνοσυνέλευσης, τα 253 εκλέχτηκαν με πλειοψηφικό σύστημα στις περιφέρειες και τα 47 με αναλογική εκπροσώπηση. Η κατανομή των 47 εδρών της αναλογικής εκπροσώπησης έγινε με υβριδικό σύστημα: οι 30 έδρες κατανεμήθηκαν με ένα νέο μικτό σύστημα και οι υπόλοιπες 17 έδρες κατανεμήθηκαν με την καθιερωμένη μέθοδο της παράλληλης ψηφοφορίας. Επίσης, επιτρέποντας δικαίωμα ψήφου από την ηλικία των 18 ετών, (αντί για 19 που ήταν παλαιότερα), πάνω από μισό εκατομμύριο νέοι ψηφοφόροι προστέθηκαν στο εκλογικό σώμα.
Εγγραφή υποψηφίων
Οι υποψήφιοι για την Εθνοσυνέλευση έπρεπε να πληρώσουν μία εγγύηση 15.000.000 γουόν (~14.000 δολάρια ΗΠΑ). Ολόκληρο το ποσό της εγγύησης επιστρέφεται στους υποψήφιους που εκλέχτηκαν και στους υποψήφιους που συγκέντρωσαν πάνω από 15% των ψήφων. Σε όσους συγκέντρωσαν 10%-15% των ψήφων επιστρέφονται τα μισά. Σε όσους συγκέντρωσαν λιγότερο από το 10% των ψήφων, ή αποσύρθηκαν από την εκλογική αναμέτρηση, δεν επιστρέφεται η εγγύηση. Σύμφωνα με το Νόμο περί Εθνικής Ασφάλειας, το Συνταγματικό Δικαστήριο μπορεί να απαγορεύσει την συμμετοχή σε κόμματα με ιδεολογία «αριστεράς» ή «υπέρ της Βόρειας Κορέας», αλλά δεν επηρέασε τις τρέχουσες εκλογές.
Ημερομηνία και εκλογικό σώμα
Όπως ορίζει ο Εκλογικός Νόμος, οι εκλογές για την Εθνοσυνέλευση διεξάγονται την πρώτη Τετάρτη μετά την 50η ημέρα που προηγείται της λήξης της θητείας των απερχόμενων μελών της Εθνοσυνέλευσης, που έπεφτε στις 15 Απριλίου. Δικαίωμα ψήφου έχουν οι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών, και οι μετανάστες που είναι κάτοικοι Ν.Κορέας για πάνω από 3 χρόνια. Οι ψηφοφόροι πρέπει να έχουν μαζί τους ειδική ταυτότητα, που εκδίδεται από το δημόσιο, και φέρει φωτογραφία. Οι κάλπες ήταν ανοιχτές για ψηφοφορία από τις 6 π.μ. έως τις 6 μ.μ. Ώρας Κορέας.
Από το 2009, οι Νοτιοκορεάτες του εξωτερικού μπορούν να ψηφίσουν εξ'αποστάσεως. Εν τούτοις, η προσέλευση παραμένει μικρή. Υπάρχει, επίσης, η δυνατότητα πρόωρης ψήφου, με ταχυδρομική επιστολή ή με προσέλευση σε ειδικά εκλογικά κέντρα.
Κόμματα και υποψήφιοι
Για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του νέου εκλογικού συστήματος, τα μεγάλα κόμματα χρησιμοποίησαν δορυφορικά κόμματα. Δηλαδή, το κύριο κόμμα διεκδίκησε μόνο τις έδρες του πλειοψηφικού συστήματος, ενώ το δορυφορικό κόμμα ήταν υποψήφιο μόνο για τις έδρες τις αναλογικής εκπροσώπησης. Το Δημοκρατικό Κόμμα συμμετείχε με δορυφόρο το «Κόμμα Μαζί με τους Πολίτες». Τα μικρά κόμματα δεν χρησιμοποίησαν δορυφόρους, επειδή το αποτέλεσμά τους φαίνεται μόνο στα μεγάλα κόμματα. Το Ενωμένο Μέλλον, σχηματίστηκε κατά την περίοδο πριν τις εκλογές, από το Κόμμα Ελευθερίας της Κορέας που απορρόφησε το Νέο Συντηρητικό Κόμμα και αρκετά μικρότερα κόμματα. Δορυφόρος του ήταν η «Κορέα του Μέλλοντος».
Στα κόμματα που δεν εκπροσωπήθηκαν στην Εθνοσυνέλευση του 2016 και συμμετείχαν στις εκλογές περιλαμβάνονται:
Επίδραση της πανδημίας κορονοϊού
Οι εκλογές διεξήχθησαν εν μέσω της πανδημίας κοροναϊού του 2019-20, και ήταν από τις πρώτες πανεθνικές ψηφοφορίες που διεξήχθησαν αφότου άρχισε η πανδημία. Τον Φεβρουάριο του 2020, τα κρούσματα κορονοϊού αυξήθηκαν ραγδαία στη Νότια Κορέα, και την 23η Φεβρουαρίου η χώρα ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εστία μόλυνσης, μετά την Κίνα. Οι αρχές έλαβαν αυστηρά μέτρα ασφαλείας,για την αποφυγή εκ νέου διασποράς του ιού, στα 14.000 εκλογικά τμήματα. Οι εκλογείς και οι εκλογικές επιτροπές έπρεπε να φορούν μάσκες και γάντια και να διατηρούν απόσταση τουλάχιστον ενός μέτρου ο ένας από τον άλλο όσο περιμένουν. Προτού ψηφίσουν, γινόταν έλεγχος στις θερμοκρασίες τους, και όσοι είχαν μεγαλύτερη από 37,5 στέλνονταν σε διαφορετικό χώρο για να ψηφίσουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Νότια Κορέα Κατηγορία:Εκλογές του 2020
Queen Rock Montreal
Queen Rock Montreal είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου, διπλού άλμπουμ και DVD του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Parlophone" στην Ευρώπη και της "Hollywood" στη Βόρεια Αμερική.
Το άλμπουμ μπήκε στο Top-20 στη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο και το Top-30 στην Αυστρία, την Ιταλία και την Πορτογαλία.
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 29 Οκτωβρίου 2007
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Αλκίδας ο Λακεδαιμόνιος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Drachma,%20244-208%20BC,%20Olympia.%20134-143th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Δραχμή της Ολυμπίας, χρονολογούμενη μεταξύ 134ης (244 π.Χ.) και 143ης (208 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]]
Παραπομπές
Αλκιδας Αλκιδας Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Αυρήλιος Ηρακλιανός
Ο Μάρκος Αυρήλιος Ηρακλιανός, λατιν.: Marcus Aurelius Heraclianus (απεβ. 268) ήταν Ρωμαίος στρατιώτης, που ανήλθε στον βαθμό του πραιτωριανού επάρχου στο τελευταίο μέρος της βασιλείας τού Αυτοκράτορα Γαλλιηνού. Ήταν μέλος της ομάδας των ανώτερων διοικητών του αυτοκρατορικού στρατού πεδίου, που σχεδίασε και επέτυχε τη δολοφονία του Αυτοκράτορα Γαλλιηνού. Η μετέπειτα μοίρα του είναι αβέβαιη. Η μόνη αρχαία αναφορά τον κάνει να αυτοκτονεί, αλλά οι συνθήκες είναι ασαφείς.
Προέλευση
Ο τόπος γέννησής του ήταν μάλλον η Θράκη στα ανατολικά Βαλκάνια. Αυτή η υπόθεση υποδηλώνεται από μία επιγραφή, αφιερωμένη στον Ηρακλιανό από έναν συνάδελφό του στρατιωτικό, τον Τραϊανό Μουκιανό (πιθανώς πελάτη της οικογένειας του Ηρακλιανού), που ανακαλύφθηκε στη θέση της πατρίδας του Μουκιανού, Augusta Traiana σε εκείνη την επαρχία, τώρα Στάρα Ζαγόρα στη Βουλγαρία. Ένα δεύτερο μνημείο που βρέθηκε στη Στάρα Ζαγόρα, επίσης από τον Τραϊανό Μουκιανό, αφιερωμένο στον αδελφό τού Ηρακλιανού, Μάρκο Αυρήλιο Απολλινάριο, που ήταν ένας -από την τάξη των ιππέων- κυβερνήτης της Θράκης, ενισχύει την ιδέα, ότι ο Ηράκλειος είχε ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς στην περιοχή και ήταν πιθανότατα πολίτης της Αugusta Traiana.
Η μετέπειτα συσχέτιση του Ηρακλείου με τον Κλαύδιο Γotuik;o και τον Αυρηλιανό στη δολοφονία του Γαλλιηνού -βλέπε παρακάτω- υποδηλώνει επίσης, ότι είχε σχέσεις με τις ιλλυρικές φυλές που κυριαρχούσαν στα στελέχη των αξιωματικών των βαλκανικών φρουρών τον 3ο αι. μ.Χ.
Σταδιοδρομία
Ο Ηρακλιανός έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια της ταραγμένης βασιλείας του Αυτοκράτορα Γαλλιηνού, που έγινε Έπαρχος του Πραιτωρίου : ένα αξίωμα τού κράτους που συνδύαζε τη διοίκηση της πραιτωριανής φρουράς του Αυτοκράτορα και το κύριο υπουργείο. Ο Ηρακλιανός πιθανότατα έγινε Έπαρχος του Πραιτωρίου το 267, μετά τον διορισμό του Λεύκιου Πετρόνιου Ταύρου Βολουσιανού, του πρώην πραιτωριανού επάρχου, ως επάρχου του άστεως -δηλ. Αυτοκρατορικού κυβερνήτη της Ρώμης- εκείνη τη χρονιά.
Ο Ηρακλιανός ήταν επομένως πιθανό να ήταν ένας εξαιρετικά ικανός στρατιώτης, που είτε γεννήθηκε στην Ιλλυρική στρατιωτική ελίτ, είτε κέρδισε μία θέση στις τάξεις τους με το ταλέντο του στους πολλούς πολέμους του Γαλλιηνού εναντίον βαρβάρων εισβολέων και επίδοξων σφετεριστών.
Το Βίος Γαλλιηνού (Vita Gallieni) ισχυρίζεται επίσης, ότι ήταν ο ηγέτης (dux) μίας δύναμης, που εστάλη από τον Γαλλιηνό στην Ανατολή για να επαναβεβαιώσει την αυτοκρατορική εξουσία στην περιοχή, μετά το τέλος (δολοφονία;) του Oδαίναθου της Παλμύρας το 267, αλλά ηττήθηκε και ο στρατός του καταστράφηκε, πιθανώς από τη σύζυγο εκείνου Ζηνοβία. Αυτή είναι η μόνη αρχαία αναφορά σε μία τέτοια προσπάθεια, που έγινε κατά τη βασιλεία του Γαλλιηνού και πρέπει να ισχύει η συνήθης επιφύλαξη (caveat) σχετικά με την αξιοπιστία της Ιστορίας των Αυγούστων (Historia Augusta) ως ιστορικής καταγραφής.
Ο Aλφόλντι προτείνει, ότι ο Γαλλιηνός μπορεί να προσπάθησε να διεκδικήσει την εξουσία του στην Ασία, αν όχι στη Συρία και τη Μεσοποταμία μετά τον τέλος τού Οδαίναθου (έναντι της Παλμύρας και όχι της Περσίας), αλλά η προσπάθεια αναιρέθηκε από τις βαρβαρικές εισβολές στα ανατολικά Βαλκάνια το τελευταίο έτος της βασιλείας του. Ωστόσο, ο Aλφόλντι δεν πιστεύει, ότι η Ρώμη και η Παλμύρα συμμετείχαν πραγματικά σε εχθροπραξίες, όπως προτείνει η Ιστορία των Αυγούστων. Ο Μπρέυ τείνει να απορρίψει κάθε έννοια εκστρατείας το 267-8.
Αυτό είναι και το συμπέρασμα του Ντέιβιντ Πότερ. Ωστόσο, ο καθηγ. Ντ. Πότερ κάνει την ενδιαφέρουσα πρόταση, ότι ο Ηρακλιανός θα μπορούσε να έκανε μία εκστρατεία στην Ανατολή, για να επαναβεβαιώσει τη ρωμαϊκή εξουσία στις ασιατικές επαρχίες όχι το 267 -όταν ήταν σχεδόν βέβαιο ότι συμμετείχε στον γοτθικό πόλεμο- αλλά κατόπιν εντολής τού δολοφόνου και διαδόχου του Γαλλιηνού, Αυτοκράτορα Κλαύδιου Γοτθικού, το 270. Αυτή η προσπάθεια μπορεί είτε να είχε γίνει ως απάντηση στην επίθεση της Ζηνοβίας της Παλμύρας στην Αραβία και την Αίγυπτο εκείνο το έτος, είτε να ήταν η αιτία αυτής της επιθετικότητας.
Παρακμή
Είτε στάλθηκε στην Ανατολή, είτε όχι το 267, είναι πιθανό ο Ηράκλειος να επέστρεψε εγκαίρως στην Ευρώπη, για να λάβει μέρος στην εκστρατεία του Γαλλιηνού κατά των Γότθων και των Ερούλων στα Βαλκάνια το 267-8. Οι αρχαίες πηγές συμφωνούν γενικά, ότι ήταν μαζί με τον Γαλλιηνό, όταν ο Αυτοκράτορας επέλεξε να εγκαταλείψει τις επιχειρήσεις εναντίον αυτών των εισβολέων και να σπεύσει στην Ιταλία όπου ο Αυρέολος ξεκίνησε την εξέγερσή του για λογαριασμό του «αυτοκράτορα της Γαλατίας», Πόστουμου, στο Mεδιόλανον και ήταν επίσης μέλος του η τριάδα των ανώτερων αξιωματικών, που προκάλεσαν τη δολοφονία του Γαλλιηνού.
Οι αιτίες της δολοφονικής δυσαρέσκειας του Ηρακλιανού και των συναδέλφων του με τον Γαλλιηνό είναι άγνωστες. Για μία συζήτηση των πιθανών ζητημάτων τους με τον Αυτοκράτορά τους, βλέπε Μπρέυ. Όποια και αν ήταν τα κίνητρα του Ηρακλιανού, δεν φαίνεται να ωφελήθηκε από την προδοσία του. Το τέλς του από αυτοκτονία μπορεί να ακολούθησε αμέσως μετά. Εάν η θέση του Ντ. Πότερ- βλέπε παραπάνω- είναι σωστή και όντως έζησε για να υπηρετήσει υπό τον Κλαύδιο Β΄, μία θεαματική αποτυχία στην Ασία θα μπορεί να εξηγήσει, γιατί επέλεξε να αυτοκτονήσει. Ωστόσο, είναι απίθανο να αποκαλυφθούν ποτέ οι συνθήκες τού θανάτου του.
Πηγές
Ο Ηράκλειος εμφανίζεται στην Historia Augusta ( Vita Gallieni ), τον Ζωναρά και τον Ζώσιμο, αλλά είναι αδύνατο να αναπτυχθεί οποιαδήποτε βιώσιμη αφήγηση της ζωής του από τις αρχαίες πηγές.
Δείτε επίσης:
Κατηγορία:Έπαρχοι πραιτωρίων
Φαβριέ
Το Φαβριέ (γαλλικά: Favrieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φαβριγιαί (γαλλικά: Favrillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Πωλ Αρμά
Ο Πωλ Αρμά (Paul Arma) (Βουδαπέστη 22 Νοεμβρίου 1905 – Παρίσι 28 Νοεμβρίου 1987) ήταν ουγγρικής καταγωγής Γάλλος συνθέτης, πιανίστας, εθνομουσικολόγος και εικαστικός του 20ού αιώνα. Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Ίμρε Βάισχαους (Imre Weisshaus).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αρμά γεννήθηκε στη Βουδαπέστη ως Ίμρε Βάισχαους. Σπούδασε πιάνο με τον περίφημο Μπέλα Μπάρτοκ στην Μουσική Ακαδημία Φραντς Λιστ της Βουδαπέστης, από το 1921 έως το 1924. Ο Μπάρτοκ εμφύσησε στον μαθητή του τη αγάπη του για την παραδοσιακή μουσική και τη συλλογή τραγουδιών. Το 1925, εμφανίζεται ως πιανίστας στη Γερμανία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Ιταλία και την Αγγλία. Κατόπιν, έφυγε για τη Νέα Υόρκη, όπου, μέχρι το 1930 έδινε ρεσιτάλ για πιάνο και δίδασκε σύγχρονη μουσική σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Το 1931 επέστρεψε στην Ευρώπη, στη Γερμανία, όπου, μέχρι το 1933 εργάστηκε ως διευθυντής χορωδιών και ορχήστρας, αλλά μετά την άνοδο τoυ ναζισμού, πήγε στο Παρίσι και εγκαταστάθηκε εκεί με το ψευδώνυμο Αρμά.
Συνεργάστηκε με τη Γαλλική Ραδιοφωνία, αλλά ο πόλεμος τον ανάγκασε να κρύβεται. Τότε, ασχολήθηκε σοβαρά με τη συλλογή γαλλικών τραγουδιών (παραδοσιακών και αντιστασιακών), τραγούδια φυλακισμένων και κοινωνικά αποκλεισμένων. Έγραψε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τις Φωνές της Σιωπής (1942-1944), έναν κύκλο 11 από τραγούδια αφιερωμένα «στους Suzanne και ο Michel Seuphor...με την ελπίδα για ένα ανθρώπινο μέλλον.» Όταν οι Αμερικανοί έφτασαν στη Γαλλία ο Αρμά ξεκίνησε μια μουσικολογική έρευνα σχετικά με τους Νέγρους των ΗΠΑ. Έκανε πολλές ηχογραφήσεις spirituals με μαύρους στρατιώτες, μη-επαγγελματίες τραγουδιστές, και συνέλεξε πολλά από αυτά, που τα χρησιμοποιούσε σε πολλές διαλέξεις, αργότερα, στη Γερμανία και διάφορα γαλλικά πανεπιστήμια.
Το 1945, ο Αρμά ξανάρχισε τις πιανιστικές του δραστηριότητές του στη Γαλλία και στο εξωτερικό. Επιφορτωμένος με αποστολές από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού και των Εθνικών Αρχείων Ήχου, ερευνά τη λαογραφία της Γαλλίας. Στην περίοδο 1950-1974, είναι παραγωγός στο γαλλικό ραδιόφωνο, αλλά και σε ραδιοφωνίες του Βελγίου, της Ελβετίας και της Γερμανίας. Δημοσιεύει, το 1952, ένα δίσκο στη Νέα Υόρκη: «Λαϊκή Μουσική της Γαλλίας, ηχητική ανθολογία του Μουσικού Φολκλόρ της Γαλλίας.» Από το 1951 έως το 1960, είναι λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, στην Οργάνωση της Γαλλικής Συμμαχία και το Τμήμα Πολιτιστικών Σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, στη Γαλλία, στην Ευρώπη, την Αμερική και την Αφρική. Μαζί με τον Yvonne Tiénot, μουσικολόγο, μουσικογράφο και πιανίστα εκδίδει το επίτομο Νέο Μουσικό Λεξικό (Παρίσι, 1947). Από το 1954 μέχρι το 1984 ασχολήθηκε επισταμένως με έργα για μαγνητοταινίες. Στις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες περιλαμβάνονται και εκθέσεις γλυπτών από διάφορα υλικά (κυρίως μέταλλο και ξύλο), στη Βουδαπέστη (1984) και στο Παρίσι (1985).
Μουσικολογικά στοιχεία
Ο Αρμά είναι συνθέτης πειραματικής μουσικής με πολυσύνθετες ηχητικές κατασκευές, συχνά ακραίες,. Από τις μοντερνιστικές αυτές τάσεις, έφτασε σε ένα «ηπιότερο» μουσικό ιδίωμα που περιλαμβάνει λαϊκά τραγούδια εξελιγμένης ρυθμικής υφής, κινηματογραφική μουσική, πατριωτικά τραγούδια και, επιπροσθέτως, ορχηστρική και ηλεκτρονική μουσική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες
Βουλευτικές εκλογές της Γουινέας-Μπισσάου (2019)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Γουινέα-Μπισάου στις 10 Μαρτίου 2019. Αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τις 18 Νοεμβρίου 2018 μετά από συμφωνία που πέτυχε η ECOWAS μεταξύ του προέδρου Ζοζέ Μάριο Βαζ και της αντιπολίτευσης τον Απρίλιο του 2018 αλλά η εκλογική απογραφή δεν ολοκληρώθηκε μέχρι τις 20 Νοεμβρίου και ο πρωθυπουργός Αριστίντες Γκόμες πρότεινε στη συνέχεια ως πιθανές εναλλακτικές ημερομηνίες την 16η ή την 30ή Δεκεμβρίου 2018 ή την 27η Ιανουαρίου 2019. Η ημερομηνία των εκλογών διευθετήθηκε με προεδρικό διάταγμα που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2018.
Το Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πράσινου Ακρωτηρίου (PAIGC) κέρδισε 47 από τις 102 έδρες και παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα. Παρόλο που η απώλεια των δέκα εδρών είχε ως αποτέλεσμα να προκύψει ένα κοινοβούλιο χωρίς να έχει κανένα κόμμα αυτοδυναμία, οι προεκλογικές συμφωνίες με τη Συνέλευση του Ενωμένου Λαού (πέντε έδρες), το Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (μία έδρα) και την Ένωση για την Αλλαγή (μία έδρα) είχαν ως αποτέλεσμα η υπό το PAIGC κυβέρνηση συνασπισμού να διαθέτει πλειοψηφία έξι εδρών στην Εθνική Λαϊκή Συνέλευση.
Διεξαγωγή
Η ημέρα της ψηφοφορίας κύλησε ειρηνικά, με τον πρόεδρο Βαζ να δηλώνει ότι "κανείς δεν σκοτώθηκε, δεν υπήρξαν συμπλοκές, δεν έγινε κανένα πραξικόπημα, ούτε τυχαίες συλλήψεις και δεν υπήρξαν πολιτικοί κρατούμενοι. Αντίθετα, υπάρχει ελευθερία έκφρασης και (είναι σεβαστό) το δικαίωμα συγκεντρώσεων. " Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν υψηλή.
Επακόλουθα
Μετά τις εκλογές, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ντομίνγκος Σιμόες Περέιρα του PAIGC προτάθηκε αρχικά ως νέος πρωθυπουργός. Ωστόσο, ο πρόεδρος Βαζ αρνήθηκε να τον διορίσει έπειτα από μια διακοπή των σχέσεων μεταξύ των δύο. Το αδιέξοδο τερματίστηκε τελικά στα τέλη Ιουνίου του 2019, όταν ανατέθηκε νέα εντολή στον ήδη πρωθυπουργό Αριστίντες Γκόμες.
Παραπομπές
2019 βουλ Γουινεα Μπισαου
Κονστάντσια Σκίρμουντ
Βιογραφία
Η Σκίρμουντ γεννήθηκε το 1851 στο Καλοντνάγε, στο Κυβερνείο Μινσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Περιφέρεια Στόλιν της Λευκορωσίας). Η οικογένειά της των ντόπιων ευγενών ανήγαγε την καταγωγή της στον 13ο αιώνα. Η μητέρα της, Χελένα Σκίρμουντ, ήταν ζωγράφος και γλύπτρια. Όπως πολλά άλλα παιδιά ευγενών, η Σκίρμουντ εκπαιδεύτηκε στο σπίτι από δασκάλους. Και οι δύο γονείς της υποστήριξαν την Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863, συνελήφθησαν και εξορίστηκαν στη Ρωσία. Τα παιδιά αφέθηκαν στη φροντίδα της ηλικιωμένης γιαγιάς τους, η οποία έστειλε τη Σκίρμουντ να σπουδάσει στο Κάλις. Το 1869, όταν οι γονείς της απελευθερώθηκαν από την εξορία, η Σκίρμουντ τους συνόδευσε στην Κριμαία. Άφησε μια ζωντανή και εντυπωσιακή περιγραφή των ταξιδιών της στην Κριμαία, με ιδιαίτερη έμφαση στα τοπικά σπήλαια και στις λεγόμενες «σπηλιές και μοναστήρια». Επέστρεψε μετά το θάνατο της μητέρας της το 1874 και συνέχισε να ζει στο Πινσκ, μέχρι τον θάνατό της το 1934. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν έκανε παιδιά.
Έργα
Κατά τη διάρκεια της θητείας του πρωθυπουργού Πιότρ Στολίπιν, κατάφερε να προστατεύσει μια καθολική εκκλησία από την καταστροφή στη Χαραντζίστσα, ένα χωριό κοντά στο Πινσκ. Το 1910, μαζί με τον Μάριαν Ζντζιεχόφσκι, εργάστηκε ανεπιτυχώς για να φέρει μια λιθουανική αντιπροσωπεία στους εορτασμούς της 500ης επετείου της Μάχης του Γκρούνβαλντ στην Κρακοβία. Το 1911-1912, έκανε ανεπιτυχώς εκστρατεία για μια Λιθουανική Σχολή στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο. Για τα έργα και τις προσπάθειές της, τιμήθηκε με το Pro Ecclesia et Pontifice από το Βατικανό και με επίτιμο διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Βυτάουτας Μάγκνους.
Πολιτικές απόψεις
Η Σκίρμουντ υποστήριξε τη Λιθουανική Εθνική Αναγέννηση και αλληλογραφούσε με Λιθουανούς ακτιβιστές όπως Γιόνας Μπασαναβίτσιους και ο Αντόμας Γιάκστας, αλλά δεν υποστήριξε ούτε τον λιθουανικό ούτε τον πολωνικό εθνικισμό. Ταυτίστηκε ως Λιθουανή, αλλά μιλούσε πολωνικά και υποστήριξε μια ένωση μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας στις ιστορικές παραδόσεις της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (βλέπε: Κραγιόφτσι). Το 1914, δημοσίευσε ένα 10σέλιδο φυλλάδιο στη λιθουανική γλώσσα, Nosce te ipsum, στο οποίο επέκρινε τη διαίρεση σε «εμείς» και «αυτούς» αποκλειστικά με βάση τη γλώσσα – λυπήθηκε για το γεγονός ότι οι Λιθουανοί απέρριψαν τον ποιητή Άνταμ Μιτσκιέβιτς ή τον συνθέτη Στανίσουαφ Μονιούσκο μόνο και μόνο επειδή έγραφαν στα πολωνικά. Ενώ τα ιστορικά της έργα ήταν δημοφιλή, αντιμετώπισε κριτική και την απέφευγαν τόσο οι Πολωνοί (που τη θεωρούσαν «αποσχιστική») όσο και οι Λιθουανοί (που δεν τη θεωρούσαν αληθινή Λιθουανή). Βλέποντας την αναπόφευκτη άνοδο του εθνικισμού, αναφέρθηκε στον εαυτό της ως ο «τελευταίος των Μοϊκανών» σε μια επιστολή της προς τον Μπασαναβίτσιους.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Πινσκ έγινε μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Επέκρινε την Ανταρσία του Ζελιγκόφσκι (με την οποία η Πολωνία κατέλαβε το Βίλνιους από τη Λιθουανία) και τις πολωνικές πολιτικές έναντι των εθνοτικών μειονοτήτων. Προέτρεψε την Πολωνία να κατανοήσει και να σεβαστεί τους ανθρώπους που ζούσαν στο Κρέσι και ήταν διαφορετικής εθνικότητας και κουλτούρας από τον πολωνικό λαό. Εξέφρασε αυτές τις απόψεις στο Idea jagiellońska a polityka kresowa που δημοσιεύτηκε το 1925 και στο φυλλάδιο Kwestja zasad που δημοσιεύτηκε το 1933. Ταυτόχρονα, επέκρινε τη λιθουανική κυβέρνηση για την υπογραφή της Σοβιετικής-Λιθουανικής Συνθήκης Ειρήνης το 1920 ή τη Συντακτική Συνέλευση της Λιθουανίας για την έναρξη μιας αγροτικής μεταρρύθμισης που εθνικοποίησε τη γη που ανήκε στους ευγενείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Λιθουανοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Λιθουανοί ευγενείς
Νομοθετικό σώμα
Το νομοθετικό σώμα είναι είδος συνέλευσης με την εξουσία να θέτει, επεκτείνει και να καταργεί νόμους για μια πολιτική οντότητα (π.χ. για μια χώρα ή για μια πόλη). Στο σύστημα της διάκρισης των εξουσιών, η εξουσία των νομοθετικών σωμάτων είναι γνωστή ως νομοθετική εξουσία, η οποία ασκεί τη νομοθετική λειτουργία του κράτους. Στα περισσότερα κράτη, τα νομοθετικά σώματα παίζουν σπουδαίο ρόλο στη διακυβέρνησή τους.