cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γότθοι
Μεταναστεύσεις και επαφή με τη Ρώμη
Στα τέλη του 3ου αιώνα, όπως καταγράφει ο Ιορδάνης, οι Γέπιδες, υπό το βασιλιά τους Φάστιντα, κατανίκησαν τους Βουργουνδούς και στη συνέχεια επιτέθηκαν στους Γότθους και στον βασιλιά τους Οστρογόθα. Από αυτή τη σύγκρουση ο Οστρογόθα και οι Γότθοι βγήκαν νικητές. Τις τελευταίες δεκαετίες του 3ου αιώνα μεγάλος αριθμός Κάρπιων καταγράφονται ως φυγάδες από τη Δακία προς τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πιθανώς εκδιωγμένοι από τους Γότθους.
Συνύπαρξη με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (300–375)
Το 332 ο Κωνσταντίνoς βοήθησε τους Σαρμάτες να εγκατασταθούν στις βόρειες όχθες του Δούναβη για να αμυνθούν στις επιθέσεις των Γότθων και έτσι να ενισχύσουν τα ρωμαϊκά σύνορα. Περίπου 100.000 Γότθοι φέρεται να σκοτώθηκαν στη μάχη και ο Aόρικος, γιος του βασιλιά των Θερβίγγων Αριάρικου, αιχμαλωτίστηκε. Ο Ευσέβιος, ιστορικός που έγραψε στα ελληνικά, αναφέρει ότι το 334 ο Κωνσταντίνος εκκένωσε περίπου 300.000 Σαρμάτες από τη βόρεια όχθη του Δούναβη μετά από μια εξέγερση των σκλάβων τους. Από το 335 ως το 336 ο Κωνσταντίνος, συνεχίζοντας την εκστρατεία του στον Δούναβη, νίκησε πολλές γοτθικές φυλές.
Έχοντας εκδιωχθεί από το Δούναβη από τους Ρωμαίους οι Θερβίγγοι εισέβαλαν στην περιοχή των Σαρματών του Τίσα. Σε αυτή τη σύγκρουση οι Θερβίγγοι είχαν επικεφαλής τον Βιντίγκογια, «τον πιο γενναίο των Γότθων» και νίκησαν, αν και ο ίδιος σκοτώθηκε. Ο Ιορδάνης αναφέρει ότι τον Aόρικο διαδέχτηκε ο Γκεμπέρικος, «ένας άνθρωπος που φημιζόταν για την ανδρεία και την ευγενή του καταγωγή», που πολέμησε τους Χαστίγγιους Βανδάλους και το βασιλιά τους Βίσιμαρ, αναγκάζοντάς τους να εγκατασταθούν στην Παννονία υπό την προστασία των Ρωμαίων.
Τόσο οι Γκρεουτούγγοι όσο και οι Θερβίγγοι εκρωμαίσθηκαν σε μεγάλο βαθμό κατά τον 4ο αιώνα. Αυτό προέκυψε μέσω του εμπορίου με τους Ρωμαίους, καθώς και μέσω μιας σύμβασης των Γότθων με βάση το Βυζάντιο, που περιλάμβανε δεσμεύσεις για στρατιωτική βοήθεια. Σύμφωνα με αναφορές ο Κωνσταντίνος έφερε 40.000 Γότθους για να υπερασπιστούν την Κωνσταντινούπολη κατά την ύστερη βασιλεία του και η Ανακτορική Φρουρά στη συνέχεια αποτελείτο κυρίως από Γερμανούς πολεμιστές, καθώς οι Ρωμαίοι στρατιώτες εκείνη την εποχή είχαν χάσει σε μεγάλο βαθμό τη στρατιωτική τους αξία. Οι Γότθοι γίνονταν ολοένα και περισσότερο στρατιώτες στο Ρωμαϊκό στρατό τον 4ο αιώνα, οδηγώντας σε σημαντικό εκγερμανισμό του Ρωμαϊκού Στρατού. Χωρίς τη στρατολόγηση Γερμανών πολεμιστών στο Ρωμαϊκό Στρατό η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν θα είχε επιβιώσει για τόσο καιρό. Γότθοι που κέρδισαν εξέχουσες θέσεις στο Ρωμαϊκό στρατό ήταν μεταξύ άλλων οι Γάινας, Τριβιγίλδος, Φραβίτας και Άσπαρ. Ο Μαρδόνιος, Γότθος ευνούχος, ήταν ο δάσκαλος της παιδικής ηλικίας και αργότερα σύμβουλος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιουλιανού, στον οποίο ασκούσε τεράστια επιρροή.
Η γοτθική προτίμηση για δερμάτινα ρούχα έγινε μόδα στην Κωνσταντινούπολη, μια μόδα που καταγγέλθηκε έντονα από τους συντηρητικούς. Ο Έλληνας επίσκοπος του 4ου αιώνα Συνέσιος συνέκρινε τους Γότθους με λύκους ανάμεσα σε πρόβατα, τους κορόιδευε επειδή φορούσαν δέρματα και αμφισβητούσε την πίστη τους στη Ρώμη:"Ένας άνδρας με δέρματα ηγείται πολεμιστών που φορούν χλαμύδες, αλλάζοντας τα προβιά του με την τόγκα για να συζητήσει με τους Ρωμαίους άρχοντες και ίσως ακόμη και για να καθίσει δίπλα σε ένα Ρωμαίο ύπατο, ενώ νομοταγείς άνδρες κάθονταν πίσω. Στη συνέχεια, αυτοί οι ίδιοι άντρες, μόλις έφυγαν από το κτίριο της Συγκλήτου, ξαναφόρεσαν τις προβιές τους και όταν ξαναβρέθηκαν με τους συντρόφους τους κοροϊδεύουν την τόγκα, λέγοντας ότι δεν μπορούν άνετα να τραβήξουν τα ξίφη τους μέσα από αυτή." Τον 4ο αιώνα τον Γκεμπέρικο διαδέχθηκε ο βασιλιάς των Γκρεουτούγγων Ερμανάρικος, που ξεκίνησε μια μεγάλης κλίμακας επέκταση. Ο Ιορδάνης αναφέρει ότι ο Ερμανάρικος κατέκτησε μεγάλο αριθμό πολεμικών φυλών, συμπεριλαμβανομένων των Έρουλων (τους οποίους ηγείτο ο Aλάρικος), των Aιστίων και των Βένετων του Βιστούλα, που, αν και στρατιωτικά αδύναμοι, ήταν πολυάριθμοι και προέβαλαν ισχυρή αντίσταση. Ο Ιορδάνης συγκρίνει τις κατακτήσεις του Ερμανάρικου με αυτές του Μεγάλου Αλεξάνδρου και αναφέρει ότι «κυβερνούσε όλα τα έθνη της Σκυθίας και της Γερμανίας με τη δική του ανδρεία και μόνο». Η Ποντιακή Στέπα που εκτείνεται από τη Βαλτική ως τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τα Ουράλια Όρη. Ερμηνεύοντας τον Ιορδάνη ο Χέρβιγκ Βόλφραμ εκτιμά ότι ο Ερμανάρικος κυριαρχούσε σε μια τεράστια περιοχή που περιλάμβανε όχι μόνο τους Γκρεουτούγγους, αλλά και τους Φιννικούς λαούς της Βαλτικής, Σλάβους (όπως οι Άντες), Ροσομόνους (Ροξολάνους), Αλανούς,Ούννους, Σαρμάτες και πιθανώς Aίστιους (Βαλτικούς). Σύμφωνα με τον Βόλφραμ πιθανότατα η σφαίρα επιρροής του Πολιτισμού Τσερνιάκοφ είχε επεκταθεί πολύ πέρα ​​από την αρχική του έκταση. Αρχαιολογικά ευρήματά του έχουν βρεθεί πολύ βόρεια στις ευρασιατικές στέπες των δασών, υποδηλώνοντας τη γοτθική κυριαρχία σε αυτή την περιοχή. Ο Πήτρερ Χήθερ από την άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι η έκταση της εξουσίας του Ερμανάρικου είναι υπερεκτιμημένη. Η πιθανή κυριαρχία του στις εμπορικές διαδρομές Βόλγα-Ντον οδήγησε τον ιστορικό Γκότφριντ Σραμμ να θεωρήσει το βασίλειό του πρόδρομο του ιδρυμένου από τους Βίκινγκ κράτους των Ρως του Κιέβου. Στο δυτικό τμήμα των γοτθικών εδαφών, όπου κυριαρχούσαν οι Θερβίγγοι, υπήρχαν επίσης πληθυσμοί Ταϊφάλων, Σαρματών και άλλοι ιρανικοί λαοί, Δάκες, Δακορωμαίοι και άλλοι εκρωμαϊσμένοι πληθυσμοί.
Σύμφωνα με το έπος Hervarar ok Heiðreks, ένα θρυλικό έπος του 13ου αιώνα, το Árheimar ήταν η πρωτεύουσα της Reidgotaland, της χώρας των Γότθων, που το έπος αναφέρει ότι βρισκόταν στον ποταμό Δνείπερο. Ο Ιορδάνης αναφέρεται στην περιοχή αυτή ως Oιουμ.
Τη δεκαετία του 360 ο Αθανάριχος, γιος του Aόρικου και αρχηγός των Θερβίγγιων, υποστήριξε τον Προκόπιο, σφετεριστή του Ανατολικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ουάλη. Σε αντίποινα ο Ουάλης εισέβαλε στα εδάφη του Αθανάριχου και τον νίκησε, αλλά δεν μπόρεσε να πετύχει μια οριστική νίκη. Ο Αθανάριχος και ο Ουάλης διαπραγματεύτηκαν τότε μια συνθήκη ειρήνης, ευνοϊκή για τους Θερβίγγιους, σε μια βάρκα στον ποταμό Δούναβη, καθώς ο Αθανάριχος αρνήθηκε να πατήσει στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Λίγο αργότερα ο Φρίτιγερν, αντίπαλος του Αθανάριχου, ασπάστηκε τον Αρειανισμό, κερδίζοντας την εύνοια του Ουάλη. Ο Αθανάριχος και ο Φρίτιγερν συγκρούστηκαν στη συνέχεια σε έναν εμφύλιο πόλεμο, όπου ο πρώτος φαίνεται να ήταν νικητής. Ο Αθανάριχος στη συνέχεια προέβη σε διωγμούς των Χριστιανών στο βασίλειό του.
Αφιξη των Ούννων
Περί στο 375 οι Ούννοι υπέταξαν τους Αλανούς, έναν ιρανικό λαό που ζούσε στα ανατολικά των Γότθων, και στη συνέχεια, μαζί με τους Αλανούς, εισέβαλαν στην επικράτεια των ίδιων των Γότθων. Πηγή για αυτή την περίοδο είναι ο Ρωμαίος ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος, που έγραψε ότι η κυριαρχία των Ούννων στα γοτθικά βασίλεια της Σκυθίας ξεκίνησε τη δεκαετία του 370. Είναι πιθανό η επίθεση των Ούννων να ήρθε ως απάντηση στη γοτθική επέκταση προς τα ανατολικά.
Μετά την αυτοκτονία του Eρμανάρικου οι Γκρεουτούγγοι περιήλθαν σταδιακά υπό την κυριαρχία των Ούννων. Ο Κρίστοφερ I. Μπέκγουιθ υποστηρίζει ότι το πλήγμα των Ούννων στην Ευρώπη και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν μια προσπάθεια υποταγής των ανεξάρτητων Γότθων στη δύση. Οι Ούννοι επέπεσαν επί των Θερβιγγίων και ο Aθανάριχος αναζήτησε καταφύγιο στα βουνά (αναφερόμενα στα έπη ως Καυκαλάνδη). Ambrose Ο Αμβρόσιος κάνει μια περιστασιακή αναφοράστους βασιλικούς τίτλους του Αθανάριχου πριν το 376 στο De Spiritu Sancto (Περί του Αγίου Πνεύματος).
Οι μάχες μεταξύ των Γότθων και των Ούννων περιγράφονται στο Hlöðskviða (Η Μάχη των Γότθων και των Ούννων), ένα μεσαιωνικό ισλανδικό έπος. Τα έπος μνημονεύει ότι ο Γκιζούρ, βασιλιάς των Γεατών, έσπευσε σε βοήθεια των Γότθων σε μια επική σύγκρουση με τους Ούννους, αν και αυτό το έπος μπορεί να ανσφέρεται σε μεταγενέστερη σύγκρουση Γότθων-Ούννων.
Αν και οι Ούννοι κατάφεραν να υποτάξουν πολλούς από τους Γότθους που στη συνέχεια εντάχθηκαν στις τάξεις τους, ο Φρίτιγερν πλησίασε τον Ανατολικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ουάλη το 376 με ένα μέρος του λαού του και ζήτησε να του επιτραπεί να εγκατασταθεί στη νότια όχθη του Δούναβη. Ο Ουάλης του το επέτρεψε και μάλιστα βοήθησε τους Γότθους να περάσουν τον ποταμό (πιθανότατα στο φρούριο Ντουροστόρουμ). Η μετακίνηση των Γότθων κατά μήκος του Δούναβη πιθανώς δεν ήταν αυθόρμητη, αλλά μάλλον μια προσεκτικά σχεδιασμένη επιχείρηση που ξεκίνησε μετά από μακρά συζήτηση μεταξύ ηγετικών μελών της κοινότητας. Κατά την άφιξή τους οι Γότθοι όφειλαν να αφοπλιστούν σύμφωνα με τη συμφωνία τους με τους Ρωμαίους, αν και πολλοί από αυτούς κατάφεραν να κρατήσουν τα όπλα τους. Οι Μοισογότθοι εγκαταστάθηκαν στη Θράκη και τη Μοισία.
Ο Γοτθικός Πόλεμος (376–382)
Υποφέροντας από τη διαφθορά των τοπικών Ρωμαίων αξιωματούχων πρόσφυγες οι Γότθοι πρόσφυγες σύντομα βίωσαν ένα λιμό. Μερικοί καταγράφεται ότι αναγκάστηκαν να πουλήσουν τα παιδιά τους σε Ρωμαίους δουλεμππόρους με αντάλλαγμα σάπιο κρέας σκύλου. Εξαγριωμένος από αυτή την προδοσία ο Φρίτιγερν εξαπέλυσε μια ευρεία εξέγερση στη Θράκη, στην οποία ενώθηκαν όχι μόνο Γότθοι πρόσφυγες και σκλάβοι, αλλά και δυσαρεστημένοι Ρωμαίοι εργάτες και αγρότες και Γότθοι λιποτάκτες του Ρωμαϊκού Στρατού. Η σύγκρουση που ακολούθησε, γνωστή ως Γοτθικός Πόλεμος, διήρκεσε αρκετά χρόνια. Εν τω μεταξύ μια ομάδα Γκρεοτούγγων, με επικεφαλής τους οπλαρχηγούς Αλάθεο και Σάφρακα, που ήταν αντιβασιλείς του Βιθέρικου, γιου και διαδόχου των Γκρεοτούγγων βασιλιά Βιθιμίρη, πέρασαν το Δούναβη χωρίς ρωμαϊκή άδεια. Ο Γοτθικός Πόλεμος κορυφώθηκε με τη Μάχη της Αδριανούπολης το 378, στην οποία οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν κατά κράτος και ο Ουάλης σκοτώθηκε.
Μετά την αποφασιστική νίκη των Γοτθικών στην Αδριανούπολη ο Ιούλιος, magister militum (στρατηλάτης) της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οργάνωσε μια μαζική σφαγή Γότθων στη Μικρά Ασία, τη Συρία και άλλα μέρη της Ρωμαϊκής Ανατολής. Φοβούμενος εξέγερση ο Ιούλιος παρέσυρε τους Γότθους στα όρια των αστικών δρόμων, από όπου δεν μπορούσαν να ξεφύγουν και έσφαξε αδιακρίτως στρατιώτες και πολίτες. Με τη διάδοση της είδησης οι Γότθοι εξεγέρθηκαν σε ολόκληρη την περιοχή και πολλοί σκοτώθηκαν. Οι επιζήσαντες εγκαταστάθηκαν πιθανόν στη Φρυγία.
Με την άνοδο του Θεοδόσιου Α' το 379 οι Ρωμαίοι εξαπέλυσαν μια νέα επίθεση για να υποτάξουν τον Φρίτιγερν και το λαό του. Περίπου την ίδια εποχή ο Αθανάριχος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, έχοντας εγκαταλείψει την Καυκαλάνδη μέσω τις μηχανορραφίες του Φρίτιγερν. Ο Αθανάριχος έτυχε θερμής υποδοχής από τον Θεοδόσιο, ανταποδίδοντας επαίνεσε τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα και τιμήθηκε με μια μεγαλοπρεπή κηδεία από τον αυτοκράτορα μετά το θάνατό του λίγο μετά την άφιξή του. Το 382 ​​ο Θεοδόσιος αποφάσισε να ξεκινήσει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους Θερβίγγους, που ολοκληρώθηκαν στις 3 Οκτωβρίου 382. Οι Θερβίγγοι στη συνέχεια έγιναν Φοιδεράτοι των Ρωμαίων στη Θράκη και υποχρεώθηκαν να παρέχουν στρατεύματα στο Ρωμαϊκό στρατό.
Διαίρεση και εξάπλωση των Γότθων
Στον απόηχο της επίθεσης των Ούννων δύο μεγάλες ομάδες των Γότθων θα εμφανιστούν τελικά, οι Βησιγότθοι και οι Οστρογότθοι. Βησιγότθοι σημαίνει «Γότθοι της δύσης», ενώ Οστρογότθοι σημαίνει «Γότθοι της ανατολής». Οι Βησιγότθοι, υπό την ηγεσία της Βαλτικής δυναστείας, ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από τους Θερβίγγους και ζούσαν ως Φοιδεράτοι εντός της Ρωμαϊκής επικράτειας, ενώ οι Οστρογότθοι, υπό την ηγεσία της Αμαλικής δυναστείας, ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από τους Γκρεουτούγγους και ήταν υπήκοοι των Ούννων. Ο Προκόπιος ερμήνευσε το όνομα Βησιγότθοι ως «δυτικοί Γότθοι» και το όνομα Οστρογότθοι ως «ανατολικοί Γότθοι», αντανακλώντας τη γεωγραφική κατανομή των γοτθικών βασιλείων εκείνη την εποχή. Ένας λαός στενά συγγενής με τους Γότθους, οι Γέπιδες, ζούσε επίσης υπό την κυριαρχία των Ούννων. Μια μικρότερη ομάδα Γότθων ήταν οι Γότθοι της Κριμαίας, που παρέμειναν εκεί και διατήρησαν τη γοτθική τους ταυτότητα μέχρι και όλο το Μεσαίωνα.
Βησιγότθοι
Οι Βησιγότθοι ήταν μια νέα γοτθική πολιτική ενότητα που συγκροτήθηκε κατά τη βασιλεία του πρώτου ηγέτη τους, του Αλάριχου Α'. Μετά από μια σημαντική εγκατάσταση Γότθων στα Βαλκάνια που έγινε από τον Θεοδόσιο το 382, ​​οι Γότθοι έλαβαν εξέχουσες θέσεις στο Ρωμαϊκό στρατό. Οι σχέσεις με τους Ρωμαίους πολίτες ήταν μερικές φορές δύσκολες. Το 391 Γότθοι στρατιώτες, με την ευλογία του Θεοδόσιου Α', έσφαξαν χιλιάδες Ρωμαίους θεατές στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης ως εκδίκηση για το λιντσάρισμα του Γότθου στρατηγού Μπουθέρικου.
Οι Γότθοι υπέστησαν μεγάλες απώλειες υπηρετώντας τον Θεοδόσιο στον εμφύλιο πόλεμο του 394 κατά του Ευγένιου και του Αρβογάστη. Το 395, μετά το θάνατο του Θεοδόσιου Α', ο Αλάριχος και οι Γότθοι του των Βαλκανίων εισέβαλαν στην Ελλάδα, όπου λεηλάτησαν τον Πειραιά (το λιμάνι της Αθήνας) και κατέστρεψαν την Κόρινθο, τα Μέγαρα, το Άργος και τη Αρχαία Σπάρτη. Η ίδια η Αθήνα γλίτωσε πληρώνοντας πολλά λύτρα και ο Ανατολικός αυτοκράτορας Φλάβιος Αρκάδιος διόρισε στη συνέχεια τον Αλάριχο magister militum («στρατηλάτη») στο Ιλλυρικό το 397.
Το 401 και το 402 ο Αλάριχος έκανε δύο προσπάθειες να εισβάλει στην Ιταλία, αλλά ηττήθηκε από το Στιλίχωνα. Το 405–406 ένας άλλος Γότθος ηγέτης, ο Ραδαγάισος, επιχείρησε επίσης να εισβάλει στην Ιταλία και ηττήθηκε επίσης από το Στιλίχωνα. Το 408 ο Δυτικός Ρωμαίος αυτοκράτορας Φλάβιος Ονώριος διέταξε την εκτέλεση του Στιλίχωνα και της οικογένειάς του και στη συνέχεια υποκίνησε το ρωμαϊκό πληθυσμό να σφαγιάσει δεκάδες χιλιάδες γυναίκες και παιδιά Γότθων που υπηρετούσαν στο Ρωμαϊκό στρατό. Στη συνέχεια περίπου 30.000 Γότθοι στρατιώτες αυτομόλησαν στον Αλάριχο, που με τη σειρά του εισέβαλε στην Ιταλία, επιδιώκοντας να πιέσει τον Ονώριο να του δώσει την άδεια να εγκαταστήσει το λαό του στη Βόρεια Αφρική. Στην Ιταλία ο Αλάριχος απελευθέρωσε δεκάδες χιλιάδες Γότθους σκλάβους και το 410 λεηλάτησε την πόλη της Ρώμης. Αν και τα πλούτη της πόλης λεηλατήθηκαν, οι άμαχοι κάτοικοι της πόλης αντιμετωπίστηκαν με ανθρωπιά και μόνο μερικά κτίρια κάηκαν. Ο Αλάριχος πέθανε αμέσως μετά και θάφτηκε μαζί με το θησαυρό του σε έναν άγνωστο τάφο κάτω από τον ποταμό Μπουσέντο.
Τον Αλάριχο διαδέχθηκε ο κουνιάδος του Αταούλφος, σύζυγος της αδερφής του Ονώριου, Γάλλα Πλακιδία, που είχε συλληφθεί κατά τη λεηλασία της Ρώμης από τον Αλάριχο. Ο Αταούλφος εγκατέστησε τους Βησιγότθους στη νότια Γαλατία. Αφού απέτυχε να κερδίσει την αναγνώριση από τους Ρωμαίους, ο Αταούλφος υποχώρησε στην Ισπανία στις αρχές του 415 και δολοφονήθηκε στη Βαρκελώνη λίγο αργότερα. Τον διαδέχτηκε ο Σιγκέριχος και στη συνέχεια ο Βάλια, που πέτυχε να γίνουν δεκτοί από τον Ονώριο οι Βησιγότθοι ως φαιντεράτοι στη νότια Γαλατία, με πρωτεύουσά τους την Τουλούζη. Ο Βάλια στη συνέχεια πέτυχε μεγάλες νίκες επί των Σιλίγγων Βανδάλων και των Αλανών στην Ιβηρική. Βάδισαν επανειλημμένα κατά της Αρλ, της έδρα του έπαρχου, αλλά πάντα απωθήθηκαν. Το 437 οι Βησιγότθοι υπέγραψαν συνθήκη με τους Ρωμαίους την οποία και τήρησαν. Υπό τον Θεοδώριχο Α' οι Βησιγότθοι συμμάχησαν με τους Ρωμαίους και πολέμησαν τον Αττίλα στη Μάχη των Καταλανικών Πεδίων, αν και ο Θεοδώριχος σκοτώθηκε στη μάχη. Υπό τον Ευάριχο οι Βησιγότθοι ίδρυσαν ένα ανεξάρτητο Βασίλειο των Βησιγότθων και κατάφεραν να εκδιώξουν τους Σουηβούς από την κυρίως Hispania στη Γαλικία. Αν και έλεγχαν την Ισπανία εξακολουθούσαν να αποτελούν μια μικρή μειοψηφία εν μέσω ενός πολύ μεγαλύτερου Ισπανορωμαϊκού πληθυσμού, περίπου 200.000 από τους 6.000.000.
Το 507 οι Βησιγότθοι εκδιώχθηκαν από το μεγαλύτερο μέρος της Γαλατίας από τον βασιλιά των Φράγκων Κλόβις Α΄ στη Μάχη του Βουγιέ. Κατάφεραν να διατηρήσουν τη Ναρβωνησία και την Προβηγκία μετά την έγκαιρη άφιξη ενός αποσπάσματος Οστρογότθων που έστειλε ο Θεοδώριχος ο Μέγας. Η ήττα στο Βουγιέ είχε ως αποτέλεσμα οι Βησιγότθοι να διεισδύσουν περαιτέρω στην Ισπανία και να ιδρύσουν μια νέα πρωτεύουσα στο Τολέδο.
Υπό τον Λιουβίγιλδο στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα οι Βησιγότθοι κατάφεραν να υποτάξουν τους Σουηβούς στη Γαλικία και τους Βυζαντινούς στα νοτιοδυτικά και έτσι πέτυχαν την κυριαρχία στο μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου.[192] Ο Λιουβίγιλδος κατήργησε επίσης το νόμο που απέτρεπε τους γάμους μεταξύ Ισπανορωμαίων και Γότθων και παρέμεινε Αρειανός Χριστιανός. Ο προσηλυτισμός του Ρεκαρέδου Α΄ στον Καθολικισμό στα τέλη του 6ου αιώνα προκάλεσε την αφομοίωση των Γότθων από τους Ισπανορωμαίους.
Στα τέλη του 7ου αιώνα το βασίλειο των Βησιγότθων άρχισε να υποφέρει από εσωτερικά προβλήματα. Το βασίλειό τους ηττήθηκε και κατακτήθηκε σταδιακά από το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών το 711 μετά την ήττα του τελευταίου βασιλιά τους Ροδερίκου στη Μάχη του Γκουανταλέτε. Μερικοί Βησιγότθοι ευγενείς βρήκαν καταφύγιο στις ορεινές περιοχές των Αστουριών, των Πυρηναίων και της Κανταβρίας. Σύμφωνα με τον Τζόζεφ Φ. Ο΄Κάλαχαν τα απομεινάρια της ισπανογοτθικής αριστοκρατίας εξακολούθησαν να παίζουν σημαντικό ρόλο στην ισπανική κοινωνία. Στα τέλη της κυριαρχίας των Βησιγότθων η αφομοίωση των Ισπανορωμαίων και των Βησιγότθων γινόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η αριστοκρατία τους είχε αρχίσει να πιστεύει ότι αποτελούν έναν λαό, το  gens Gothorum ή τους Hispani. Άγνωστος αριθμός από αυτούς τράπηκαν σε φυγή και κατέφυγαν στις Αστούριες ή στη Σεπτιμανία. Στις Αστούριες υποστήριξαν την εξέγερση του Πελάγιου και αφού ενώθηκαν με τους αυτόχθονες ηγέτες, σχημάτισαν μια νέα αριστοκρατία. Ο πληθυσμός της ορεινής περιοχής αποτελούνταν από αυτόχθονες Aστούρους, Γαλκίκιους, Καντάβροι, Βάσκους και άλλες ομάδες που δεν είχαν αφομοιωθεί στην ισπανογοτθική κοινωνία. Οι Χριστιανοί άρχισαν να ανακτούν τον έλεγχο υπό την ηγεσία του ευγενή Πελάγιου των Αστουριών, που ίδρυσε το Βασίλειο των Αστουριών το 718 και νίκησε τους μουσουλμάνους στη Μάχη της Κοβαντόγκα το 722, σε αυτό που θεωρείται από τους ιστορικούς ως η αρχή της Ρεκονκίστα. Από το Βασίλειο των Αστουριών προέκυψαν η σύγχρονη Ισπανία και Πορτογαλία.
Οι Βησιγότθοι ποτέ δεν εκρωμαίσθηκαν εντελώς. Αντίθετα «εξισπανίσθηκαν» καθώς εξαπλώθηκαν ευρέως σε μια μεγάλη περιοχή και πληθυσμό. Σταδιακά υιοθέτησαν μια νέα κουλτούρα, διατηρώντας ελάχιστα από την αρχική τους εκτός από πρακτικά στρατιωτικά έθιμα, ορισμένες καλλιτεχνικές μεθόδους, οικογενειακές παραδόσεις όπως ηρωικά τραγούδια και λαογραφία, καθώς και επιλεγμένες συμβάσεις για να συμπεριλάβουν γερμανικά ονόματα που χρησιμοποιούνται ακόμη στη σημερινή Ισπανία. Είναι αυτά τα τεχνουργήματα του αρχικού βησιγοτθικού πολιτισμού που δίνουν άφθονες αποδείξεις για τη συνεισφορά του στο σημερινό πολιτισμό της περιοχής. Παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους κληρονόμους των Βησιγότθων οι επόμενοι Χριστιανοί Ισπανοί μονάρχες διακήρυξαν την ευθύνη τους για τη Ρεκονκίστα της Μουσουλμανικής Ισπανίας, που ολοκληρώθηκε με την Άλωση της Γρανάδας το 1492.
Οστρογότθοι
Μετά την εισβολή των Ούννων πολλοί Γότθοι έγιναν υποτελείς τους. Ένα τμήμα αυτών των Γότθων υπό την ηγεσία της των Αμαλιανής δυναστείας έγινε γνωστό ως Οστρογότθοι. Άλλοι αναζήτησαν καταφύγιο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπου πολλοί από αυτούς στρατολογήθηκαν στο Ρωμαϊκό στρατό. Την άνοιξη του 399 ο Τριβιγίλδος, Γότθος ηγέτης επικεφαλής των στρατευμάτων στη Νακόλεια της Φρυγίας, προχώρησε σε εξέγερση και νίκησε τον πρώτο αυτοκρατορικό στρατό που στάλθηκε εναντίον του, επιδιώκοντας πιθανώς να μιμηθεί τις επιτυχίες του Αλάριχου στη δύση. Ο Γάινας, Γότθος που μαζί με τον Στίλιχωνα και τον Ευτρόπιο είχαν εκθρονίσει τον Ρουφίνο το 395, στάλθηκε για να καταστείλει την εξέγερση του Τριβιγίλδου, αλλά αντ' αυτού σχεδίασε να επωφεληθεί για να καταλάβει την εξουσία στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ωστόσο αυτή η απόπειρα ματαιώθηκε από το ρωμαιόφιλο Γότθο Φραουίττα και στη συνέχεια χιλιάδες Γότθοι πολίτες σφαγιάστηκαν στην Κωνσταντινούπολη και πολλοί κάηκαν ζωντανοί στην τοπική εκκλησία των Αριανών όπου είχαν καταφύγει. Μέχρι τον 6ο αιώνα οι Γότθοι είχαν εγκατασταθεί ως Φοιδεράτοι σε μέρη της Μικράς Ασίας. Οι απόγονοί τους, που αποτέλεααν το επίλεκτο σύνταγμα των Οπτιμάτων, ζούσαν ακόμη εκεί στις αρχές του 8ου αιώνα. Ενώ είχαν αφομοιωθεί σε μεγάλο βαθμό η γοτθική καταγωγή τους ήταν ακόμα ευρέως γνωστή: ο χρονικογράφος Θεοφάνης ο Ομολογητής τους αποκαλεί Γοτθογραικούς.
Οι Οστρογότθοι πολέμησαν μαζί με τους Ούννους στη Μάχη των Καταλανικών πεδίων το 451. Μετά το θάνατο του Αττίλα και την ήττα των Ούννων στη Μάχη του Νεντάο το 454 οι Οστρογότθοι αποσχίστηκαν από την κυριαρχία των Ούννων υπό το βασιλιά τους Βαλάμηρος. Υπό το διάδοχό του Θεοδέμιρο νίκησαν ολοκληρωτικά τους Ούννους στις Βασσιάνες της σημερινής Βοϊβοντίνας το 468 και στη συνέχεια νίκησαν ένα συνασπισμό γερμανικών φυλών που υποστηριζόταν από τη Ρώμη στη Μάχη της Μπόλια το 469, που τους χάρισε την κυριαρχία στην Παννονία.
Τον Θεοδέμιρο διαδέχθηκε ο γιος του Θεόδωριχος το 471, που αναγκάστηκε να συγκρουστεί με το Θεόδωριχο Στράβωνα, αρχηγό των Θρακών Γότθων, για την ηγεσία του λαού του. Φοβούμενος την απειλή που αποτελούσε ο Θεοδώριχος για την Κωνσταντινούπολη, ο Ανατολικός Ρωμαίος αυτοκράτορας Ζήνων διέταξε τον Θεοδώριχο να εισβάλει στην Ιταλία το 488. Μέχρι το 493 ο Θεοδώριχος είχε αποσπάσει όλη την Ιταλία από τον Σκίρο Οδόακρο, τον οποίο σκότωσε με τα ίδια του τα χέρια. Στη συνέχεια ίδρυσε το Οστρογοτθικό Βασίλειο. Ο Θεοδώριχος εγκατέστησε στην Ιταλία όλο το λαό του, που υπολογίζεται σε 100.000–200.000, κυρίως στο βόρειο τμήμα της χώρας, και κυβέρνησε τη χώρα πολύ αποτελεσματικά. Οι Γότθοι στην Ιταλία αποτελούσαν μια μικρή μειοψηφία του πληθυσμού της χώρας. Οι γάμοι μεταξύ Γότθων και Ρωμαίων ήταν απαγορευμένοι και στους Ρωμαίους απαγορεύτηκε επίσης να φέρουν όπλα. Ωστόσο η ρωμαϊκή πλειοψηφία είχε δίκαιη μεταχείριση.
Οι Γότθοι επανενώθηκαν για λίγο κάτω από ένα στέμμα στις αρχές του 6ου αιώνα υπό τον Θεοδώριχο, που έγινε αντιβασιλέας του Βησιγοτθικού Βασιλείου μετά το θάνατο του Αλάριχου Β' στη Μάχη του Βουγιέ το 507. Λίγο μετά το θάνατο του Θεοδώριχου η χώρα δέχθηκε εισβολή από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με το Γοτθικό Πόλεμο, που κατέστρεψε σοβαρά και ερήμωσε την Ιταλική χερσόνησο. Οι Οστρογότθοι είχαν μια σύντομη αναλαμπή υπό το βασιλιά τους Τωτίλα, που όμως σκοτώθηκε στη Μάχη των Ταγινών το 552. Μετά την τελευταία αντίσταση του Οστρογότθου βασιλιά Τεΐα στη Μάχη του Βεζούβιου το 553, η αντίσταση των Οστρογότθων έληξε και οι υπόλοιποι Γότθοι στην Ιταλία αφομοιώθηκαν από τους Λομβαρδούς, μια άλλη γερμανική φυλή, που εισέβαλαν στην Ιταλία και ίδρυσαν το ομώνυμο βασίλειο το 567.
Γότθοι της Κριμαίας
Γοτθικές φυλές που παρέμειναν στα εδάφη γύρω από τη Μαύρη Θάλασσα, ιδιαίτερα στην Κριμαία, ήταν γνωστές ως Γότθοι της Κριμαίας. Στα τέλη του 5ου και στις αρχές του 6ου αιώνα οι Γότθοι της Κριμαίας αναγκάστηκαν να αποκρούσουν τις ορδές των Ούννων, που μετανάστευαν πίσω προς τα ανατολικά, έχοντας χάσει τον έλεγχο της ευρωπαϊκής τους αυτοκρατορίας. Τον 5ο αιώνα ο Θεοδώριχος ο Μέγας προσπάθησε να στρατολογήσει Γότθους της Κριμαίας για τις εκστρατείες του στην Ιταλία, αλλά λίγοι έδειξαν ενδιαφέρον να συμμετάσχουν. Συνδέθηκαν με την Ορθόδοξη Εκκλησία μέσω της Μητροπόλεως Γοτθίας και στη συνέχεια συνδέθηκαν στενά με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Κατά το Μεσαίωνα οι Γότθοι της Κριμαίας βρίσκονταν σε διαρκή σύγκρουση με τους Χαζάρους. Ο Ιωάννης της Γοτθίας, μητροπολίτης του Δόριου, πρωτεύουσας των Γότθων της Κριμαίας, έδιωξε για λίγο τους Χαζάρους από την Κριμαία στα τέλη του 8ου αιώνα και στη συνέχεια αγιοποιήθηκε ως άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Το 10ο αιώνα τα εδάφη των Γότθων της Κριμαίας δέχθηκαν και πάλι επιδρομές από τους Χαζάρους. Ως απάντηση οι ηγέτες των Γότθων της Κριμαίας συνήψαν συμμαχία με τον Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου, που στη συνέχεια διεξήγαγε πόλεμο και κατέστρεψε ολοσχερώς το Χαγανάτο των Χαζάρων. Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα οι Γότθοι της Κριμαίας ανήκαν στο Πριγκιπάτου των Θεοδώρων, που κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα τέλη του 15ου αιώνα. Μέχρι και το 18ο αιώνα ένας μικρός αριθμός ανθρώπων στην Κριμαία μπορεί να μιλούσε ακόμα τα Κριμαϊκά γοτθικά.
Γλώσσα
Οι Γότθοι μιλούσαν γερμανική γλώσσα. Η γοτθική γλώσσα είναι η αρχαιότερη γλώσσα της γερμανικής γλωσσικής οικογένειας (του 4ο αιώνα), και η μόνη από τις ανατολικές γερμανικές γλώσσες που τεκμηριώνεται στα περισσότερα κύρια ονόματα, σύντομες φράσεις που διασώθηκαν σε ιστορικές μαρτυρίες και δανεικές λέξεις σε άλλες γλώσσες, καθιστώντας την γλώσσα με μεγάλο ενδιαφέρον για τη συγκριτική γλωσσολογία. Η Γοτθική είναι γνωστή κυρίως από τον Αργυρό Κώδικα, που περιέχει μια μερική μετάφραση της Βίβλου που πιστώνεται στον Ουλφίλα.
Η γλώσσα ήταν σε παρακμή από τα μέσα του 6ου αιώνα, λόγω της στρατιωτικής νίκης των Φράγκων, της εξάλειψης των Γότθων από την Ιταλία και της γεωγραφικής απομόνωσης. Στην Ισπανία η γλώσσα έχασε την τελευταία και πιθανώς ήδη παρακμάζουσα λειτουργία της ως εκκλησιαστική γλώσσα όταν οι Βησιγότθοι ασπάστηκαν τον Καθολικισμό το 589. Επιβίωσε ως καθημερινή γλώσσα στην Ιβηρική χερσόνησο (σημερινή Ισπανία και Πορτογαλία) μέχρι τον 8ο αιώνα.
Ο Φράγκος συγγραφέας Βάλαφριντ Στραβός έγραψε ότι η γοτθική μιλιόταν ακόμα στην περιοχή του κάτω Δούναβη, στη σημερινή Βουλγαρία, στις αρχές του 9ου αιώνα και μια σχετική διάλεκτος γνωστή ως Κριμαϊκή Γοτθική μιλιόταν στην Κριμαία μέχρι το 16ο αιώνα, σύμφωνα με αναφορές στα γραπτά των περιηγητών. Οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν ότι η γοτθική της Κριμαίας δεν προήλθε από τη διάλεκτο που αποτέλεσε τη βάση για τη μετάφραση της Βίβλου από τον Ουλφίλα.
Εξωτερική εμφάνιση
Στις αρχαίες πηγές οι Γότθοι περιγράφονται πάντα ως ψηλοί και αθλητικοί, με ανοιχτόχρωμο δέρμα, ξανθά μαλλιά και μπλε μάτια. Ο Έλληνας ιστορικός του 4ου αιώνα Ευνάπιος περιέγραψε τα χαρακτηριστικά δυνατό μυϊκό τους σύστημα με υποτιμητικό τρόπο: «Τα σώματά τους προκαλούσαν περιφρόνηση σε όλους όσοι τα έβλεπαν, γιατί ήταν πολύ μεγάλα και πολύ βαριά για να τα κουβαλήσουν τα πόδια τους και ήταν στη μέση, ακριβώς όπως εκείνα τα έντομα για τα οποία γράφει ο Αριστοτέλης.» Ο Προκόπιος σημειώνει ότι οι Βάνδαλοι και οι Γέπιδες έμοιαζαν με τους Γότθους, και σε αυτή τη βάση, πρότεινε ότι ήταν όλοι κοινής καταγωγής. Για τους Γότθους έγραψε ότι «όλοι έχουν λευκά σώματα και ανοιχτόχρωμα μαλλιά, και είναι ψηλοί και όμορφοι στην όψη».
Πρώιμη
Πριν από την εισβολή των Ούννων, ο Γοτθικός πολιτισμός Τσερνιακόφ παρήγαγε κοσμήματα, αγγεία και διακοσμητικά αντικείμενα σε ύφος που επηρεάστηκε από Έλληνες και Ρωμαίους τεχνίτες. Ανέπτυξαν ένα πολύχρωμο στυλ χρυσοχοΐας, χρησιμοποιώντας σφυρηλατημένα στοιχεία ή συνθέσεις για την ένθεση πολύτιμων λίθων στα χρυσά αντικείμενά τους. Αυτό το ύφος επικρατούσε στις Δυτικές Γερμανικές περιοχές καθ' όλο το Μεσαίωνα.
Οστρογότθοι
Η περόνη σε σχήμα αετού, μέρος του Θησαυρού Ντομανιάνο, χρησιμοποιήθηκε για τη σύναψη ρούχων περί το 500 μ.Χ., πασίγνωστο είναι το έργο που εκτίθεται στο Γερμανικό Εθνικό Μουσείο της Νυρεμβέργης.
Βησιγότθοι
Στην Ισπανία μια σημαντική συλλογή βησιγοτθικής μεταλλοτεχνίας βρέθηκε στον Θησαυρό του Γουαραζάρ, στο Γουαδαμούρ, στην Επαρχία του Τολέδο, στην Καστίλλη-Λα Μάντσα, ένα αρχαιολογικό εύρημα που αποτελείται από είκοσι έξι αναθηματικά στέμματα και χρυσούς σταυρούς από το βασιλικό εργαστήριο του Τολέδο, με βυζαντινή επιρροή. Ο θησαυρός αντικατοπτρίζει το υψηλό επίπεδο της Βησιγοτθικής χρυσοχοΐας, σύμφωνα με τους Γουέρα, Γαλιγάρο και Περέα (2007). Τα δύο πιο σημαντικά αναθηματικά στέμματα είναι αυτά του Ρέκενσβιντ και της Σουιντίλα, που εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Μαδρίτης. Και τα δύο είναι κατασκευασμένα από χρυσό, επικαλυμμένα με ζαφείρια, μαργαριτάρια και άλλους πολύτιμους λίθους. Το στέμμα της Σουιντίλα κλάπηκε το 1921 και δεν ανακτήθηκε ποτέ. Στο θησαυρό περιλαμβάνονται πολλά άλλα μικρά στέμματα και πολλοί αναθηματικοί σταυροί.
Αυτά τα ευρήματα, μαζί με άλλα από ορισμένες γειτονικές τοποθεσίες και με την αρχαιολογική ανασκαφή του Ισπανικού Υπουργείου Δημοσίων Έργων και της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας Ιστορίας (Απρίλιος 1859), σχημάτισαν μια ομάδα αποτελούμενη από:
Οι βισιγοτθικές πόρπες ζωνών, σύμβολο του βαθμού και της θέσης που χαρακτηρίζουν τα βησιγοτθικά γυναικεία ρούχα, είναι επίσης αξιοσημείωτες ως έργα χρυσοχοΐας. Ορισμένα κομμάτια περιέχουν εξαιρετικά βυζαντινού τύπου ένθετα λάπις λάζουλι και είναι γενικά ορθογώνιου σχήματος, από κράμα χαλκού, λυχνίτη και γυαλί.
Κοινωνία
Τα αρχαιολογικά ευρήματα στα νεκροταφεία των Βησιγότθων δείχνουν ότι η κοινωνική διαστρωμάτωση ήταν ανάλογη με αυτή του χωριού του Σάββα του Γότθου. Η πλειοψηφία των χωρικών ήταν απλοί αγρότες. Οι άποροι θάβονταν με επικήδειες τελετές, σε αντίθεση με τους σκλάβους. Σε ένα χωριό 50 έως 100 ατόμων υπήρχαν τέσσερα ή πέντε ζευγάρια προυχόντων. Στην Ανατολική Ευρώπη οι κατοικίες ήταν υπόγειες, ισόγειες και παραπήγματα. Ο μεγαλύτερος γνωστός οικισμός είναι η Περιοχή Κριουλένι. Τα νεκροταφεία του Τσερνιακόφ χαρακτηρίζονται τόσο από ταφές τόσο αποτέφρωσης όσο και ενταφιασμού. Στις τελευταίες το κεφάλι βρίσκεται στα βόρεια. Μερικοί τάφοι βρέθηκαν άδειοι. Τα ταφικά αντικείμενα περιλαμβάνουν συχνά κεραμικά, χτένες από κόκκαλο και εργαλεία από σίδερο, αλλά σχεδόν ποτέ τα όπλα.
Ο Πήτερ Χήθερ υποστηρίζει ότι οι ελεύθεροι πολίτες αποτελούσαν τον πυρήνα της γοτθικής κοινωνίας. Αυτά ταξινομούντο κάτω από την αριστοκρατία, αλλά πάνω από τους απελεύθερους και τους σκλάβους. Εκτιμάται ότι περίπου το ένα τέταρτο ως ένα πέμπτο των άρρενων Γότθων που μπορούσαν να φέρουν όπλα στο Οστρογοτθικό Βασίλειο ήταν ελεύθεροι πολίτες.
Θρησκεία
Ενώ αρχικά ασκούσαν το γοτθικό παγανισμό, οι Γότθοι προσηλυτίστηκαν σταδιακά στον Αρειανισμό τον 4ο αιώνα. Σύμφωνα με το Μέγα Βασίλειο ένας φυλακισμένος ονόματι Εύτυχος που πιάστηκε αιχμάλωτος σε μια επιδρομή στην Καππαδοκία το 260 κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Γότθους και μαρτύρησε. Μόνο τον 4ο αιώνα, ως αποτέλεσμα της ιεραποστολικής δράσης του Γότθου επισκόπου Ουλφίλα, του οποίου οι παππούδες ήταν Καππαδόκες που είχαν πιαστεί αιχμάλωτοι στις επιδρομές της δεκαετίας του 250, οι Γότθοι προσηλυτίστηκαν σταδιακά. Ο Ουλφίλας επινόησε ένα γοτθικό αλφάβητο και μετέφρασε την Αγία Γραφή στα γοτθικά.
Τη δεκαετία του 370 οι προσηλυτισμένοι στο Χριστιανισμό Γότθοι υπέστησαν διώξεις από το Θερβίγγιο βασιλιά Αθανάριχο, που ήταν παγανιστής.
Το βασίλειο των Βησιγότθων στην Ιβηρική χερσόνησο προσηλυτίσθηκε στον Καθολικισμό τον 6ο αιώνα.
Οι Οστρογότθοι (και τα υπολείμματά τους, οι Κριμαϊκοί Γότθοι) ήταν στενά συνδεδεμένοι με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης από τον 5ο αιώνα και ενσωματώθηκαν πλήρως στο Μητρόπολη της Γοτθίας τον 9ο αιώνα.
Ζένι (γράμμα)
Το Ζένι (ασομταβρούλι Ⴆ, νουσκούρι ⴆ, μχεντρούλι ზ) είναι το έβδομο γράμμα των τριών γεωργιανών αλφαβήτων.
Γότθοι
Οικονομία
Οι Ρωμαίοι συγγραφείς σημειώνουν ότι οι Γότθοι δεν επέβαλαν φόρους στους δικούς τους ούτε στους υποτελείς τους. Ο Χριστιανός συγγραφέας των αρχών του 5ου αιώνα Σαλβιανός συνέκρινε την ευνοϊκή μεταχείριση των φτωχών από τους Γότθους και παρόμοιους λαούς με την άθλια κατάσταση των αγροτών στη Ρωμαϊκή Γαλατία: Γιατί στη χώρα των Γότθων οι βάρβαροι είναι τόσο μακράν από το να ανεχθούν αυτό το είδος καταπίεσης που ούτε καν οι Ρωμαίοι που ζουν μεταξύ τους το υφίστανται. Ως εκ τούτου όλοι οι Ρωμαίοι στην περιοχή αυτή έχουν μόνο μια επιθυμία, ότι δεν πρέπει ποτέ να επιστρέψουν στη ρωμαϊκή δικαιοδοσία. Είναι η ομόφωνη προσευχή του ρωμαϊκού λαού σε εκείνη την περιοχή να τους επιτραπεί να συνεχίσουν τη σημερινή τους ζωή μεταξύ των βαρβάρων.
Ζένι (γράμμα)
Στο γεωργιανό σύστημα αρίθμησης έχει αξία ίση με τον αριθμό 7.
Γότθοι
Oστρογότθοι
Το Μαυσωλείο του Θεοδώριχου(Ιταλικά: Mausoleo di Teodorico) είναι ένα αρχαίο μνημείο λίγο έξω από τη Ραβέννα της Ιταλίας. Χτίστηκε το 520 μ.Χ. από τον Oστρογότθο Θεοδώριχο το Μέγα ως μελλοντικός τάφος του.
Η σημερινή δομή του μαυσωλείου αποτελείται από δύο δεκάγωνα, το ένα επάνω στο άλλο και και τα δύο από πέτρα της Ίστριας. Η οροφή της είναι μία μονολιθική πέτρα Ίστρια]]ς 230 τόνων, διαμέτρου 10 μέτρων. Ενδεχομένως ως αναφορά στη γοτθική παράδοση της προέλευσης από τη Σκανδιναβία, ο αρχιτέκτονας έχει διακοσμήσει τη ζωφόρο με ένα μοτίβο που βρέθηκε σε σκανδιναβικά μεταλλικά στολίδια του 5ου και του 6ου αιώνα. Ενα κοίλωμα οδηγεί σε ένα δωμάτιο που ήταν ίσως ένα παρεκκλήσι για επικήδειες λειτουργίες. Μια σκάλα οδηγεί στον επάνω όροφο. Στο κέντρο του βρίσκεται ένας κυκλικός πέτρινος τάφος από πορφυρίτη, όπου είναι θαμμένος ο Θεοδώριχος. Τα υπολείμματα του απομακρύνθηκαν επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όταν το μαυσωλείο μετατράπηκε σε χριστιανικό προσευχητήριο. Στα τέλη του 19ου αιώνα αποστραγγίστηκαν και ανασκάφηκαν λασπώδεις αποθέσεις από ένα κοντινό ρέμα, όπου είχε βυθιστεί εν μέρει το μαυσωλείο.
Το ανάκτορο του Θεοδώριχου, επίσης στη Ραβέννα, έχει μια συμμετρική σύνθεση με αψίδες και μονολιθικές μαρμάρινες στήλες, επαναχρησιμοποιημένες από προηγούμενα ρωμαϊκά κτίρια, με κιονόκρανα διαφόρων σχημάτων και μεγεθών. Οι Oστρογότθοι ανακαίνισαν ρωμαϊκά κτίρια, μερικά από τα οποία υπάρχουν μέχρι σήμερα χάρη σε αυτούς.
Βησιγότθοι
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής τους στην Ιβηρική οι Βησιγότθοι έχτισαν πολλές εκκλησίες, βασιλικές ή σταυροειδούς κάτοψης που σώζονται, όπως οι εκκλησίες Σαν Πέδρο ντε λα Νάβε στο Ελ Καμπίγιο, Σάντα Μαρία ντε Μέλκε στο σαν Μαρτίν ντε Μονταλμπάν, Σάντα Λουτσία ντελ Τραμπάλ στο Αλκουέθαρ, Σάντα Κόμπα στο Μπάντε και Σάντα Μαρία ντε Λάρα στην Κιντανίλα ντε λας Βίνιας. Η Βησιγοτθική κρύπτη (η Κρύπτη του Σαν Αντολίν) στον Καθεδρικό ναό της Παλέντσια είναι ένα βησιγοτθικό παρεκκλήσι από τα μέσα του 7ου αιώνα, που χτίστηκε επί της βασιλείας του Ουάμπα για τη διατήρηση των λειψάνων του μάρτυρα Αγίου Αντωνίνου του Παμιέ, ενός Βησιγότθου-Γαλάτη ευγενή που έφερε από τη Ναρμπόν στη Βησιγοτθική Ισπανία το 672 ή το 673 ο ίδιος ο Ουάμπα. Αυτά είναι τα μοναδικά λείψανα του Βησιγοτθικού Καθεδρικού ναού της Παλέντσια.
Η Ρεκόπολη (ισπανικά: Recópolis), που βρίσκεται κοντά στο σημερινό χωριουδάκι Ζορίτα ντε λος Κάνες στην Επαρχία της Γουαδαλαχάρα, στην Καστίλλη-Λα Μάντσα της Ισπανίας, είναι ένας αρχαιολογικός χώρος μιας από τις τέσσερις τουλάχιστον πόλεις που ιδρύθηκαν στην Ισπανία από τους Βησιγότθους. Είναι η μόνη πόλη στη Δυτική Ευρώπη που ιδρύθηκε μεταξύ του πέμπτου και του όγδοου αιώνα. Σύμφωνα με τον Λάουρο Ολμο Ενκίσο, που είναι καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αλκαλά ντε Ενάρες, την οικοδόμηση της πόλης διέταξε ο βασιλιάς των Βησιγότθων Λεοβιγίλδος, για να τιμήσει το γιο του Ρεκαρέδο Β΄ και ως έδρα του ως συμβασιλέα στη Βησιγοτθική επαρχία Κελτιβηρία, στα δυτικά της Καρπετανίας, όπου βρισκόταν η κυρίως πρωτεύουσα, το Τολέδο.
Ζένι (γράμμα)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωργιανό αλφάβητο
Γότθοι
Κληρονομιά
Οι ίδιοι οι κάτοικοι του Γκότλαντ είχαν προφορικές παραδόσεις μαζικής μετανάστευσης προς τη νότια Ευρώπη, καταγεγραμμένες στην Γκουτασάγκα. Αν αυτά τα γεγονότα σχετίζονται, αποτελεί μοναδική περίπτωση παράδοσης που άντεξε για περισσότερα από χίλια χρόνια και που στην πραγματικότητα προηγήθηκε των περισσότερων μεγάλων διαχωρισμών της γερμανικής γλωσσικής οικογένειας.
Η σχέση των Γότθων με τη Σουηδία αποτέλεσε σημαντικό μέρος του σουηδικού εθνικισμού και, μέχρι το 19ο αιώνα, πριν η γοτθική καταγωγή ερευνηθεί ενδελεχώς από τους αρχαιολόγους, οι Σουηδοί θεωρούντο συνήθως άμεσοι απόγονοι των Γότθων. Σήμερα οι Σουηδοί μελετητές το αναγνωρίζουν ως πολιτιστικό κίνημα που ονομάζεται Γοτθικισμός, που περιελάμβανε έναν ενθουσιασμό για την Αρχαία νορδική γλώσσα.
Στη μεσαιωνική και τη σύγχρονη Ισπανία οι Βησιγότθοι θεωρούνται πηγή της Ισπανικής αριστοκρατίας (συγκρίνετε τον Γκομπινώ για μια παρόμοια άποψη για τη Γαλλία). Στις αρχές του 7ου αιώνα η εθνική διάκριση μεταξύ Βησιγότθων και Ισπανορωμαίων είχε εξαφανιστεί, αλλά η αναγνώριση της γοτθικής καταγωγής, π.χ. σε επιτύμβιες στήλες, εξακολουθούσε να επιβιώνει μεταξύ της αριστοκρατίας. Η βησιγοτθική αριστοκρατία του 7ου αιώνα θεωρούσε εαυτήν φορέα μιας ιδιαίτερης γοτθικής συνείδησης και φύλακα παλαιών παραδόσεων, όπως η γερμανική ονοματοδοσία. Πιθανώς αυτές οι παραδόσεις περιορίζονταν γενικά στην οικογενειακή σφαίρα (οι Ισπανορωμαίοι ευγενείς υπηρετούσαν στους Βησιγότθους ευγενείς ήδη από τον 5ο αιώνα και οι δύο κλάδοι της ισπανικής αριστοκρατίας είχαν υιοθετήσει πλήρως παρόμοια έθιμα δύο αιώνες αργότερα).
Το 1278, όταν ο Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας ανέβηκε στο θρόνο, στον τίτλο του Βασιλιά της Σουηδίας συμπεριλήφθηκε μια αναφορά στη γοτθική προέλευση : "Εμείς ο Ν.Ν. Ελέω Θεού Βασιλιάς των Σουηδών, των Γότθων και των Βένδων." Το 1973, με την άνοδο του βασιλιά Κάρολου ΙΣΤ΄ Γουσταύου, ο τίτλος άλλαξε σε απλώς «Βασιλιάς της Σουηδίας».
Στην Ισπανία ένας άνδρας που ενεργεί με αλαζονεία θα λέγαμε ότι «haciéndose los godos» («κάνει τον εαυτό του να συμπεριφέρεται σαν τους Γότθους»). Στη Χιλή, την Αργεντινή και τα Κανάρια Νησιά το godo ήταν μια εθνοτική προσβολή που χρησιμοποιείτο εναντίον των Ευρωπαίων Ισπανών, που στην πρώιμη περίοδο της αποικιοκρατίας συχνά ένιωθαν ανώτεροι από τους αυτόχθονες της περιοχής (Κριόλο).[241] Στην Κολομβία παραμένει ως αργκό για ένα άτομο με συντηρητικές απόψεις. In Colombia, it remains as slang for a person with conservative views.
Μεγάλη ποσότητα λογοτεχνίας έχει παραχθεί για τους Γότθους, με τους Γότθους (1888) του Χένρι Μπράντλεϊ να είναι το τυπικό αγγλόφωνο κείμενο για πολλές δεκαετίες. Πιο πρόσφατα ο PΠήτερ Χήθερ καθιερώθηκε ως η ηγετική αυθεντία για τους Γότθους στον αγγλόφωνο κόσμο. Η κορυφαία αυθεντία για τους Γότθους στον γερμανόφωνο κόσμο είναι ο Χέρβιγκ Βόλφραμ.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί
Τετραζάνιο
Το τετραζάνιο είναι  ανόργανη χημική ένωση, με μοριακό τύπο N4H6, αλλά χρησιμοποιείται και ο ημισυντακτικός τύπος NH2ΝΗNHNH2. Το τετραζάνιο είναι το τέταρτο απλούστερο μέλος της ομόλογης σειράς των άκυκλων αζανίων. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος «τετραζάνιο» επεκτείνεται επίσης σε μια σειρά «θυγατρικών» (δηλαδή παράγωγων) ανόργανων και οργανικών ενώσεων που περιέχουν τον τετραζανικό σκελετό, δηλαδή έχουν γενικό τύπο N4R6, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R υδρογόνο, αλογόνο ή μονοσθενείς ρίζες. Επίσης, δύο ή και τρία R, μπορούν να αντικατασταθούν από δισθενείς ρίζες, σχηματίζοντας έτσι και ομοκυκλικά τετραζάνια.
Διάσπαση
Το τετραζάνιο διασπάται αυθόρμητα σε τριαζένιο και αμμωνία:
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Αζάνια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου
Μιχαήλ Γκορμπατσόφ
Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ εφάρμοσε οικονομικές μεταρρυθμίσεις που ήλπιζε ότι θα βελτίωναν το βιοτικό επίπεδο και την παραγωγικότητα των εργαζομένων ως τμήμα του προγράμματος Περεστρόικα (αναδιάρθρωση).
Έχοντας μικτή ρωσική και ουκρανική καταγωγή, ο Γκορμπατσόφ γεννήθηκε στο Πριβόλνογιε του Κράι Σταυρούπολης σε μια φτωχή οικογένεια αγροτών. Μεγαλώνοντας στην εποχή του Ιωσήφ Στάλιν, στα νιάτα του δούλευε σε θεριζοαλωνιστικές μηχανές σε συλλογικό αγρόκτημα πριν από την ένταξή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο στη συνέχεια κυβέρνησε τη Σοβιετική Ένωση ως μονοκομματικό κράτος σύμφωνα με τη Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία. Ενώ σπούδαζε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, παντρεύτηκε τη συμφοιτήτριά του Ράισα Τιταρένκο το 1953, πριν πάρει το πτυχίο του το 1955. Μετακόμισε στη Σταυρούπολη, όπου εργάστηκε για την τοπική Κομσομόλ και έγινε ένθερμος υποστηρικτής της αποσταλινοποίησης, που προωθούσε ο Νικίτα Χρουστσόφ. Διορίστηκε Γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής της Σταυρούπολης το 1970, όπου επέβλεψε την κατασκευή του Μεγάλου Καναλιού της Σταυρούπολης. Το 1974 μετακόμισε στη Μόσχα για να γίνει ο Πρώτος Γραμματέας του Ανωτάτου Σοβιέτ και το 1979 έγινε υποψήφιο μέλος του πολιτικού γραφείου του κόμματος. Μέσα σε τρία χρόνια από το θάνατο του Σοβιετικού ηγέτη Λεονίντ Μπρέζνιεφ και μετά τα σύντομα καθεστώτα των Γιούρι Αντρόποφ και Κονσταντίν Τσερνιένκο, το πολιτικό γραφείο εξέλεξε τον Γκορμπατσόφ ως Γενικό Γραμματέα, ντε φάκτο επικεφαλής της κυβέρνησης, το 1985.
Αν και υποσχόταν τη διατήρηση του σοβιετικού κράτους και της σοσιαλιστικής ιδεολογίας, ο Γκορμπατσόφ πίστευε στην ανάγκη για σημαντική μεταρρύθμιση, ιδιαίτερα μετά το ατύχημα του Τσερνομπίλ τον Απρίλιο του 1986. Αποσύρθηκε από τον Σοβιετοαφγανικό Πόλεμο και ξεκίνησε στις συνόδους κορυφής με τον Αμερικανό πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Στην εγχώρια αγορά, η πολιτική της Γκλάσνοστ ("διαφάνεια") επέτρεψε βελτιωμένη ελευθερία του λόγου και τύπου, ενώ η "περεστρόικα" ("αναδιάρθρωση") προσπάθησε να αποκεντρώσει τη διαδικασία λήψης οικονομικών αποφάσεων για τη βελτίωση της αποδοτικότητας. Τα μέτρα εκδημοκρατισμού και ο σχηματισμός του εκλεγμένου Κογκρέσου των Αντιπροσώπων του Λαού υπονόμευσε το μονοκομματικό κράτος. Ο Γκορμπατσόφ αρνήθηκε να παρέμβει στρατιωτικά, όταν διάφορες Ανατολικές χώρες εγκατέλειψαν τη Μαρξιστική-Λενινιστική διακυβέρνηση το 1989-90. Εσωτερικά, το αυξανόμενο εθνικιστικό συναίσθημα απείλησε να φέρει τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Επετράπη επίσης σε όσες δημοκρατίες ήθελαν να αποσχιστούν από την Σοβιετική Ένωση να το πράξουν. Ορισμένοι μαρξιστικοί-λενινιστικοί σκληροπυρηνικοί διεξήγαγαν το πραξικόπημα του 1991 κατά του Γκορμπατσόφ. Τέσσερις μήνες αργότερα, η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε και ο Γκορμπατσόφ παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο. Το 1992 ίδρυσε το ίδρυμα Γκορμπατσόφ. Κράτησε επικριτική στάση απέναντι στους μετέπειτα Ρώσους Προέδρους Μπόρις Γέλτσιν και Βλαντιμίρ Πούτιν, ενώ είναι κεντρικό πρόσωπο του ρωσικού σοσιαλιστικού κινήματος.
Η εισαγωγή του Γκλάσνοστ (διαφάνεια, σε ελεύθερη μετάφραση) έδωσε νέες ελευθερίες στους πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης, όπως μεγαλύτερη ελευθερία λόγου και έκφρασης και καλύτερο έλεγχο των πράξεων της διοίκησης. Ωστόσο, με τα μέτρα αυτά έγινε φανερό, πως η Σοβιετική Ένωση δεν μπορούσε να στηριχτεί σε ένα τόσο κοινωνικά και πολιτικά ανοικτό και ανεκτικό καθεστώς.
Ο Γκορμπατσόφ ήταν ο γηραιότερος γενικός γραμματέας της Σοβιετικής Ενωσης.
Γέννηση και Νεότητα
εναλλ.=|μικρογραφία|Ο Γκορμπατσόφ και οι Ουκρανοί μητρικοί του παππούδες στα τέλη της δεκαετίας του 1930 Ο Μιχαήλ Σεργκέγεβιτς Γκορμπατσόφ γεννήθηκε το 1931 στο Πρίβολγε της Σταυρούπολης. Γόνος αγροτικής οικογένειας, είχε πατροπαράδοτους δεσμούς με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Η οικογένειά του ανήκε στους Μπολσεβίκους από την εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης και ο ίδιος έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας (Κομσομόλ) σε ηλικία μόλις 15 ετών, ενώ ήδη εργαζόταν ως οδηγός αγροτικών μηχανημάτων. Η οικογένεια του είχε μικτή Ρωσοουκρανική καταγωγή και οι γονείς του κατάγονταν από τα κυβερνεία Βορόνεζ και Τσέρνιγκοφ. Στο Κ.Κ.Σ.Ε. (Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης) έγινε δεκτός έξι χρόνια αργότερα, ενώ σπούδαζε νομικά στο Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας. Εξακολουθώντας να ενδιαφέρεται πάντα για την αγροτική οικονομία, είτε ως επαγγελματική ενασχόληση είτε ως αντικείμενο σπουδών, πήρε στη συνέχεια των σπουδών του την ειδικότητα του γεωπόνου-οικονομολόγου από το Ινστιτούτο Αγροτικής Οικονομίας της Σταυρούπολης (1967).
Η σχέση με τον πατέρα του, τον Σεργκέι Αντρέγιεβιτς Γκορμπατσόφ, ήταν στενή, ενώ η σχέση με τη μητέρα του, την Μαρία Παντελέγιεβνα Γκορμπάτσεβα (το γένος Γκοπκάλο) ήταν ψυχρότερη και τιμωρητική. Οι γονείς του ήταν φτωχοί και είχαν παντρευτεί κατά την εφηβική τους ηλικία το 1928.
Στην βρεφική του ηλικία, η χώρα βίωσε τον λιμό του 1932-33, όπου ο Γκορμπατσόφ έχασε τρεις θείους (τους δύο πατρικούς και ένα από τη μητέρα). Αυτό ακολουθήθηκε από την Μεγάλη Εκκαθάριση, στην οποία πολλοί κατηγορήθηκαν ως "εχθροί του λαού"—συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που συμπαθούσαν αντίπαλες ιδεολογίες όπως ο Μαρξισμός και ο Τροτσκισμός. Τα θύματα της, στην καλύτερη περίπτωση, συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα εργασίας. Οι παππούδες του Γκορμπατσόφ συνελήφθησαν. Ο μητρικός συνελήφθη το 1934 και ο πατρικός συνελήφθη το 1937. Και οι δύο φυλακίστηκαν στα Γκούλαγκ πριν αποφυλακιστούν. Μετά την απελευθέρωσή τους τον Δεκέμβριο του 1938, ο παππούς του Γκορμπατσόφ συζήτησε για τα βασανιστήρια του από τη μυστική αστυνομία, κάτι που επηρέασε το νεαρό αγόρι.
Το σχολείο του χωριού έκλεισε κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά άνοιξε εκ νέου το φθινόπωρο του 1944. Ο Γκορμπατσόφ δεν ήθελε να επιστρέψει, αλλά όταν το έκανε είχε πολύ καλούς βαθμούς. Διάβαζε αχόρταγα, ενώ οι αγαπημένοι τους συγγραφείς ήταν ο Θόμας Μέιν Ριντ, ο Αλεξάντερ Πούσκιν, ο Νικολάι Γκόγκολ και ο Μιχαήλ Λερμόντοφ. Το 1946 εντάχθηκε στη Κομσομόλ, όπου ύστερα έγινε επικεφαλής της τοπικής ομάδας και αργότερα επικεφαλής της περιφερειακής επιτροπής. Από το δημοτικό σχολείο μετακόμισε στο γυμνάσιο Μολοτόφσκογιε όπου έμενε εκεί κατά τη διάρκεια της εβδομάδας και μετακόμιζε στο χωριό του το Σαββατοκύριακο, περπατώντας 20 χιλιόμετρα. Είχε ηγετικές θέσεις από τα νιάτα του, οργανώνοντας αθλητικές και κοινωνικές δραστηριότητες και ήταν επικεφαλής της πρωινής άσκησης του σχολείου. Για πέντε συναπτά καλοκαίρια από το 1946 και μετά, επέστρεψε στο σπίτι για να βοηθήσει τον πατέρα του να δουλέψει μια θεριζοαλωνιστική μηχανή, κατά την οποία μερικές φορές δούλευε και 20 ώρες την ημέρα. Το 1948, μάζεψαν μια πολύ μεγάλη ποσότητα σιταριού. Ως αποτέλεσμα ο Σεργκέι τιμήθηκε με το παράσημο του Λένιν και ο υιός του με το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας.
Πανεπιστήμιο: 1950-1955
Τον Ιούνιο του 1950, ο Γκορμπατσόφ έγινε υποψήφιο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Υπέβαλε αίτηση για να σπουδάσει στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Μόσχας (ΚΠΜ) το πιο διάσημο πανεπιστήμιο της χώρας. Έγινε δεκτός χωρίς εξέταση, πιθανώς λόγω της καταγωγής του από εργαζόμενο χωρικό και επειδή είχε ήδη τιμηθεί με το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας. Στην ηλικία των 19 ετών, ταξίδεψε με το τρένο στη Μόσχα και ήταν η πρώτη φορά που έφυγε από την περιοχή του.
Στην πόλη διέμενε με τους συμφοιτητές του, σε κοιτώνα κοντά στην επαρχία Σοκόλνικι. Ο ίδιος και άλλοι φοιτητές από αγροτικές περιοχές ήταν σε κόντρα με τους Μοσχοβίτες ομολόγους τους, αλλά σύντομα συμφιλιώθηκαν. Οι συμφοιτητές του τον θυμούνται να εργάζεται ιδιαίτερα σκληρά, συχνά μέχρι αργά τη νύχτα. Κέρδισε φήμη ως διαμεσολαβητής κατά τη διάρκεια διαφορών, και ήταν επίσης γνωστός για την ειλικρίνεια του στην τάξη, αν και δεν θα αποκάλυπτε μερικές απόψεις τους σε ιδιώτες, όπως για παράδειγμα την αντίθεσή του προς τη σοβιετική διαδικασία για την ονομασία κάποιου ως ενόχου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εξαπλώθηκε αντισημιτική εκστρατεία στη Σοβιετική Ένωση, με αποκορύφωμα τη συμμορία των Γιατρών. Ο Γκορμπατσόφ υπερασπίστηκε δημόσια έναν Εβραίο συμφοιτητή που κατηγορήθηκε για απιστία προς το κράτος.