cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζούλιους και Έθελ Ρόζενμπεργκ
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Η Έθελ Γκρινγκλας γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1915, σε μία εβραϊκή οικογένεια στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Είχε έναν αδελφό, τον Ντέιβιντ Γκρίνγκλας. Αρχικά ήθελε να γίνει ηθοποιός και τραγουδίστρια, αλλά τελικά έπιασε γραμματειακή δουλειά σε ναυτιλιακή εταιρεία. Συμμετείχε σε εργασιακές διαμάχες και εντάχθηκε στη Λίγκα Νέων Κομμουνιστών, όπου γνώρισε τον Τζούλιους το 1936. Παντρεύτηκαν το 1939. Μαζί είχαν δύο γιους, τον Μάικλ και τον Ρόμπερτ, που γεννήθηκαν το 1943 και το 1947 αντίστοιχα.
Κατασκοπεία
Ο Τζούλιους Ρόζενμπεργκ εντάχθηκε στα Μηχανικά Εργαστήρια του Σώματος Σηματοδότησης στο στρατόπεδο Μόνμαουθ στο Νιου Τζέρσεϋ το 1940, όπου εργάστηκε ως μηχανικός-επιθεωρητής μέχρι το 1945. Απολύθηκε όταν ο αμερικανικός στρατός ανακάλυψε την προηγούμενη ιδιότητά του στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στο στρατόπεδο Μόνμαουθ γινόταν σημαντική έρευνα σχετικά με την ηλεκτρονική, τις επικοινωνίες, το ραντάρ και το σύστημα ελέγχου καθοδηγούμενων πυραύλων.
Σύμφωνα με ένα βιβλίο του 2001 του πρώην χειριστή του, Αλεξάντερ Φεκλίσοφ, ο Ρόζενμπεργκ προσελήφθη αρχικά για να κατασκοπεύει για το υπουργείο Εσωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης, (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων) NKVD, την Ημέρα Εργασίας του 1942 από τον πρώην αρχικατάσκοπο Σέμυον Σεμυόνοφ. Μέχρι τότε και μετά την εισβολή από τη ναζιστική Γερμανία τον Ιούνιο του 1941, η Σοβιετική Ένωση ήταν σύμμαχος των δυτικών δυνάμεων. Τον Ρόζενμπεργκ είχε συστήσει στον Σεμυόνοφ ο Μπερνάρντ Σούστερ, υψηλόβαθμο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος ΗΠΑ και σύνδεσμος του NKVD. Αφού ο Σεμυόνοφ ανακλήθηκε στη Μόσχα το 1944, τα καθήκοντά του ανέλαβε ο Φεκλίσοφ.
Ο Ρόζενμπεργκ παρείχε χιλιάδες διαβαθμισμένες αναφορές για το Ραδιόφωνο Έμερσον, συμπεριλαμβανομένης μιας πλήρους ασφάλειας εγγύτητας. Υπό τη διοίκηση του Φεκλίσοφ, ο Ρόζενμπεργκ στρατολόγησε άτομα ευνοϊκά διακείμενα στην υπηρεσία NKVD, συμπεριλαμβανομένων των Τζόελ Μπαρ, Άλφρεντ Σαράντ, Γουίλιαμ Περλ και Μόρτον Σόμπελ, που ήταν επίσης μηχανικός. Ο Περλ παρείχε στον Φεκλίσοφ, υπό την καθοδήγηση του Ρόζενμπεργκ, χιλιάδες έγγραφα από την Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή Αεροναυτικής, συμπεριλαμβανομένου ενός πλήρους συνόλου σχεδίων σχεδιασμού και παραγωγής για το Lockheed P-80 Shooting Star της Λόκχιντ, το πρώτο μαχητικό αεροσκάφος των ΗΠΑ. Ο Φεκλίσοφ έμαθε μέσω του Ρόζενμπεργκ ότι ο αδερφός της Έθελ Ντέιβιντ Γκρίνγκλας δούλευε στο μυστικό Πρόγραμμα Μανχάταν στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος και διέταξε τον Τζούλιους να στρατολογήσει τον Γκρίνγκλας.
Τον Φεβρουάριο του 1944, ο Ρόζενμπεργκ πέτυχε να στρατολογήσει μία δεύτερη πηγή πληροφοριών για το Πρόγραμμα Μανχάταν, τον μηχανικό Ράσελ ΜακΝάτ, ο οποίος εργαζόταν σε σχέδια για τα φυτά στο Εθνικό Εργαστήριο Όακ Ριτζ. Για αυτήν την επιτυχία ο Ρόζενμπεργκ έλαβε μπόνους $100. Η θέση του ΜακΝάτ του παρείχε πρόσβαση σε μυστικά σχετικά με τις διαδικασίες κατασκευής ουρανίου κατάλληλου για πυρηνικά όπλα.
Η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ ήταν σύμμαχοι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά οι Αμερικανοί δεν μοιράστηκαν πληροφορίες με ή ζήτησαν βοήθεια από τη Σοβιετική Ένωση σχετικά με το Πρόγραμμα Μανχάταν. Η Δύση σοκαρίστηκε από την ταχύτητα με την οποία οι Σοβιετικοί κατάφεραν να πραγματοποιήσουν την πρώτη τους πυρηνική δοκιμή, "Τζο 1", στις 29 Αυγούστου 1949.
Σύλληψη
δεξιά|μικρογραφία| Φωτογραφία σήμανσης του Τζούλιους Ρόζενμπεργκ Τον Ιανουάριο του 1950, οι ΗΠΑ ανακάλυψαν ότι ο Κλάους Φουξ, ένας Γερμανός πρόσφυγας θεωρητικός φυσικός, που εργαζόταν για τη βρετανική αποστολή στο Πρόγραμμα Μανχάταν, είχε δώσει σημαντικά έγγραφα στους Σοβιετικούς καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ο Φουξ υπέδειξε ως αγγελιαφόρο του, τον Αμερικανό Χάρι Γκολντ, ο οποίος συνελήφθη στις 23 Μαΐου 1950. Ο Γκολντ ομολόγησε και υπέδειξε τον Ντέιβιντ Γκρίνγκλας ως μία επιπλέον πηγή.
Στις 15 Ιουνίου 1950, ο Ντέιβιντ Γκρίνγκλας συνελήφθη από το FBI για κατασκοπεία και σύντομα ομολόγησε ότι είχε διαβιβάσει μυστικές πληροφορίες στην ΕΣΣΔ μέσω του Γκολντ. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο σύζυγος της αδελφής του Έθελ, Τζούλιους Ρόζενμπεργκ, είχε πείσει τη σύζυγο του Ντέιβιντ, Ρουθ να τον στρατολογήσει, ενώ τον επισκέφτηκε στο Άλμπουκέρκι, στο Νέο Μεξικό, το 1944. Είπε ότι ο Τζούλιους είχε μοιραστεί μυστικά και έτσι τον συνέδεσε με τον Σοβιετικό πράκτορα Ανατόλι Γιακόβλεφ. Αυτή η σύνδεση θα ήταν απαραίτητη ως απόδειξη, εάν επρόκειτο να υπάρξει καταδίκη για κατασκοπεία των Ρόζενμπεργκ.
Στις 17 Ιουλίου 1950, ο Τζούλιους Ρόζενμπεργκ συνελήφθη με την υποψία της κατασκοπείας, βάσει της ομολογίας του Ντέιβιντ Γκρίνγκλας. Στις 11 Αυγούστου 1950, η Έθελ Ρόζενμπεργκ συνελήφθη αφού κατέθεσε ενώπιον του σώματος των ενόρκων (βλ. Ενότητα, παρακάτω).
Ένας άλλος κατηγορούμενος συνωμότης, ο Μόρτον Σόμπελ, κατέφυγε με την οικογένειά του στην Πόλη του Μεξικού μετά τη σύλληψη του Γκρίνγκλας. Χρυσιμοποιώντας ψευδόνυμα, προσπάθησε να βρει έναν τρόπο να φτάσουν στην Ευρώπη χωρίς διαβατήρια. Εγκαταλείποντας αυτήν την προσπάθεια, επέστρεψε στην Πόλη του Μεξικού. Ισχυρίστηκε ότι απήχθη από μέλη της μεξικανικής μυστικής αστυνομίας και οδηγήθηκε στα σύνορα των ΗΠΑ, όπου συνελήφθη από τις αμερικανικές δυνάμεις. Η αμερικανική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι ο Σόμπελ συνελήφθη από τη μεξικανική αστυνομία για ληστεία τράπεζας στις 16 Αυγούστου 1950 και εκδόθηκε την επόμενη μέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Λάρεντο του Τέξας. Δικάστηκε με τους Ρόζενμπεργκ με την κατηγορία της συνωμοσίας για τη διάπραξη κατασκοπείας.
Συμβούλιο Ενόρκων
εναλλ.=Side- and front-view portrait photographs of woman wearing white apparel. The woman has thick, black, curly hair and maintains an emotionless face|δεξιά|μικρογραφία| Φωτογραφιες σήμανσης της Έθελ Ρόζενμπεργκ, που συνελήφθη κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του συμβουλίου ενόρκων Είκοσι ανώτεροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι συναντήθηκαν κρυφά στις 8 Φεβρουαρίου 1950, για να συζητήσουν την υπόθεση Ρόζενμπεργκ. Ο Γκόρντον Ντιν, ο πρόεδρος της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, δήλωσε: «Φαίνεται ότι ο Ρόζενμπεργκ είναι ο πυρήνας ενός πολύ μεγάλου κυκλώματος κατασκοπίας και αν υπάρχει τρόπος να μιλήσει, έχοντας την απειλή της θανατικής ποινής να κρέμεται από πάνω του, θέλουμε να το κάνουμε." Ο Μάιλς Λέιν, μέλος της εισαγγελικής ομάδας, δήλωσε ότι η υπόθεση εναντίον της Έθελ Ρόζενμπεργκ "δεν ήταν πολύ ισχυρή", αλλά ότι ήταν "πολύ σημαντικό να καταδικαστεί και να της επιβληθεί αυστηρή ποινή".
Η υπόθεσή τους εναντίον της Έθελ Ρόζενμπεργκ επιλύθηκε 10 ημέρες πριν από την έναρξη της δίκης, όταν ο Ντέιβιντ και η Ρουθ Γκρίνγκλας έδωσαν κατάθεση για δεύτερη φορά. Πείστηκαν να αλλάξουν τις αρχικές τους ιστορίες. Ο Ντέιβιντ είχε αρχικά πει ότι είχε δώσει στον Τζούλιους τα πυρηνικά δεδομένα που είχε συλλέξει στη γωνία ενός δρόμου της Νέας Υόρκης. Αφού έδωσε κατάθεση αυτή τη δεύτερη φορά, είπε ότι είχε δώσει αυτές τις πληροφορίες στον Τζούλιους στο σαλόνι του διαμερίσματος των Ρόζενμπεργκ στη Νέα Υόρκη. Η Έθελ, κατόπιν αιτήματος του Τζούλιους, είχε πάρει τις σημειώσεις του και τις είχε πληκτρολογήσει. Στη νέα κατάθεση της, η Ρουθ Γκρινγκλας επέκτεινε την εκδοχή του συζύγου της:"Στη συνέχεια, ο Τζούλιους πήρε τις πληροφορίες στο μπάνιο και τις διάβασε και όταν βγήκε κάλεσε την Έθελ και της είπε ότι έπρεπε να πληκτρολογήσει αυτές τις πληροφορίες αμέσως . . . Στη συνέχεια, η Έθελ κάθισε στη γραφομηχανή που έβαλε σε ένα τραπέζι στο σαλόνι και άρχισε να πληκτρολογεί τις πληροφορίες που είχε δώσει ο Ντέιβιντ στον Τζούλιους."Ως αποτέλεσμα αυτής της νέας κατάθεσης, απορρίφθηκαν όλες οι κατηγορίες εναντίον της Ρουθ Γκρίνγκλας.
Στις 11 Αυγούστου, η Έθελ Ρόζενμπεργκ κατέθεσε ενώπιον του συμβουλίου ενόρκων. Για όλες τις ερωτήσεις, εξάσκησε το δικαίωμά της να μην απαντήσει, όπως προβλέπεται από την πέμπτη τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ κατά της αυτοενοχοποίησης. Οι πράκτορες του FBI την έθεσαν υπό κράτηση καθώς έφευγε από το δικαστήριο. Ο δικηγόρος της ζήτησε από την αμερικανίδα επίτροπο να την απελευθερώσει υπό την επιμέλεια του το Σαββατοκύριακο, ώστε να μπορέσει να μεριμνήσει για τα δύο μικρά παιδιά της. Το αίτημα απορρίφθηκε. Ο Τζούλιους και η Έθελ πιέστηκαν για να ενοχοποιήσουν άλλους που εμπλέκονταν στο κύκλωμα κατασκοπείας. Κανένας από τους δύο δεν προσέφερε περαιτέρω πληροφορίες. Στις 17 Αυγούστου, το συμβούλιο ενόρκων εξέδωσε ένα κατηγορητήριο για 11 προφανείς πράξεις. Τόσο ο Τζούλιους όσο και η Έθελ Ρόζενμπεργκ κατηγορήθηκαν, όπως και ο Ντέιβιντ Γκρίνκγλας και ο Ανατόλι Γιάτσκοφ.
Δίκη και καταδίκη
δεξιά|μικρογραφία| Το σκίτσο του Ντέιβιντ Γκρίνγκλας για ένα είδος [[Σχεδιασμός πυρηνικών όπλων|πυρηνικών όπλων, που απεικονίζει αυτό που φέρεται να έδωσε στους Ρόζενμπεργκ για να προωθήσουν στη Σοβιετική Ένωση]] Η δίκη των Ρόζενμπεργκ και Σόμπελ για τις ομοσπονδιακές κατηγορίες κατασκοπείας ξεκίνησε στις 6 Μαρτίου 1951, στο Επαρχιακό Δικαστήριο των ΗΠΑ για τη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης. Ο δικαστής Ίρβιν Κάουφμαν προήδρευσε της δίκης, με τον Ίρβιν Σέιπολ ως επικεφαλή εισαγγελέα και τον Εμάνιουελ Μπλοχ να εκπροσωπεί τους Ρόζενμπεργκ. Ο κύριος μάρτυρας κατηγορίας, Ντέιβιντ Γκρίνγκλας, είπε ότι παρέδωσε στον Τζούλιους Ρόζενμπεργκ ένα σκίτσο της διατομής μίας εκρηκτικού τύπου ατομικής βόμβας. Αυτή ήταν η βόμβα "Φατ Μαν" που έπεσε στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, σε αντίθεση με τη βόμβα με συσκευή πυροδότησης που χρησιμοποιήθηκε στη βόμβα "Μικρό Αγόρι" που έπεσε στη Χιροσίμα. Επίσης κατέθεσε ότι η αδερφή του, Έθελ Ρόζενμπεργκ, πληκτρολόγησε σημειώσεις που περιείχαν αμερικανικά πυρηνικά μυστικά στο διαμέρισμα των Ρόζενμπεργκ τον Σεπτέμβριο του 1945.
Οι Ρόζενπεργκ κατά τη διάρκεια των καταθέσεων τους, προέβαλλαν το δικαίωμα τους σύμφωνα με την 5η Τροπολογία του Συντάγματος των Η.Π.Α να μην κατηγορήσουν τους εαυτούς τους όταν ερωτήθηκαν σχετικά με την ανάμειξη τους με το Κομμουνιστικό Κόμμα ή τις δραστηριότητες τους με τα μέλη του.
Στις 29 Μαρτίου 1951, οι Ρόζενμπεργκ καταδικάστηκαν για κατασκοπεία. Τους επιβλήθηκε η θανατική ποινή στις 5 Απριλίου σύμφωνα με το Τμήμα 2 του νόμου περί κατασκοπείας του 1917, το οποίο προβλέπει ότι όποιος έχει καταδικαστεί για μετάδοση ή απόπειρα μετάδοσης "πληροφοριών σχετικά με την εθνική άμυνα" σε μία ξένη κυβέρνηση, μπορεί να φυλακιστεί ισόβια ή να θανατωθεί.
Ο εισαγγελέας Ρόι Κον αργότερα ισχυρίστηκε ότι η επιρροή του οδήγησε στον διορισμό τόσο του Κάουφμαν όσο και του Σέιπολ στην υπόθεση Ρόζενμπεργκ και ότι ο Κάουφμαν επέβαλε τη θανατική ποινή βάσει της προσωπικής σύστασης του Κον. Ο Κον αργότερα θα εργαζόταν για τον γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθυ, όταν διορίστηκε ως επικεφαλής δικηγόρος στην υποεπιτροπή ερευνών κατά τη διάρκεια της θητείας του Μακάρθυ ως προέδρου της Επιτροπής Κυβερνητικών Επιχειρήσεων της Γερουσίας.
Επιβάλλοντας τη θανατική ποινή, ο Κάουφμαν σημείωσε ότι θεωρούσε τους Ρόζενμπεργκ υπεύθυνους όχι μόνο για κατασκοπεία αλλά και για τους θανάτους Αμερικανών στον πόλεμο της Κορέας.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσφέρθηκε να σώσει τη ζωή τόσο του Τζούλιους όσο και της Έθελ, εάν ο Τζούλιους παρείχε τα ονόματα άλλων κατασκόπων και παραδέχονταν την ενοχή τους. Οι Ρόζενμπεργκ προέβησαν σε δημόσια δήλωση: «Ζητώντας από εμάς να αποκηρύξουμε την αλήθεια της αθωότητάς μας, η κυβέρνηση παραδέχεται τις δικές της αμφιβολίες σχετικά με την ενοχή μας… δεν θα εξαναγκαστούμε, ούτε υπό τον πόνο του θανάτου, να δώσουμε ψευδή μαρτυρία».
Εκστρατεία για επιείκεια
Μετά τη δημοσίευση μίας ερευνητικής σειράς στον Νάσιοναλ Γκάρντιαν και τον σχηματισμό της Εθνικής Επιτροπής για την Εξασφάλιση της Δικαιοσύνης στην υπόθεση Ρόζενμπεργκ, ορισμένοι Αμερικανοί πίστευαν ότι και οι δύο Ρόζενμπεργκ ήταν αθώοι ή είχαν λάβει πολύ σκληρή ποινή, ιδιαίτερα η Έθελ. Ξεκίνησε μία καμπάνια για να αποτραπεί η εκτέλεση του ζευγαριού. Μεταξύ της δίκης και των εκτελέσεων, υπήρξαν εκτεταμένες διαμαρτυρίες και ισχυρισμοί αντισημιτισμού. Οι κατηγορίες του αντισημιτισμού έγιναν πιστευτές ευρέως στο εξωτερικό, αλλά όχι μεταξύ της συντριπτικής πλειοψηφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε μία εποχή που οι φόβοι των Αμερικανών για τον κομμουνισμό ήταν υψηλοί, οι Ρόζενμπεργκ δεν έλαβαν υποστήριξη από τις επικρατούσες εβραϊκές οργανώσεις. Η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών αρνήθηκε να αναγνωρίσει παραβιάσεις των πολιτικών ελευθεριών στην υπόθεση.
Σε ολόκληρο τον κόσμο, ειδικά στις πρωτεύουσες της Δυτικής Ευρώπης, υπήρξαν πολλές διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις υπέρ των Ρόζενμπεργκ, μαζί με άρθρα σε γενικώς υπέρ των Αμερικανών εφημερίδες και μία έκκληση για επιείκεια από τον Πάπα. Ο Πρόεδρος Άιζενχαουερ, υποστηριζόμενος από την κοινή γνώμη και τα μέσα ενημέρωσης στο εσωτερικό, αγνόησε τις απαιτήσεις από το εξωτερικό.
Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ένας μαρξιστής υπαρξιακός φιλόσοφος και συγγραφέας βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, χαρακτήρισε τη δίκη ως:"ένα νομικό λιντσάρισμα που λερώνει με αίμα ένα ολόκληρο έθνος. Σκοτώνοντας τους Ρόζενμπεργκ, προσπαθήσατε απλώς να σταματήσετε την πρόοδο της επιστήμης με ανθρωποθυσία. Μαγεία, κυνήγι μαγισσών, θυσίες - φτάνουμε στο σημείο όπου η χώρα σας είναι άρρωστη με φόβο... φοβάστε τη σκιά της δικής σας βόμβας."Άλλοι, συμπεριλαμβανομένων μη κομμουνιστών, όπως ο Ζαν Κοκτώ, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και ο Χάρολντ Γιούρεϋ, ένας φυσικός χημικός που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ, καθώς και κομμουνιστές ή αριστεροί καλλιτέχνες όπως ο Νέλσον Αλγκρέν, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο Ντάσιελ Χάμετ, η Φρίντα Κάλο και ο Ντιέγκο Ρίβερα, διαμαρτυρήθηκαν για τη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης σε αυτό που οι Γάλλοι ονόμασαν την αμερικανική υπόθεση Ντρέιφους. Ο Αϊνστάιν και ο Γιούρεϋ παρακάλεσαν τον Πρόεδρο Τρούμαν να δώσει χάρη στους Ρόζενμπεργκ. Τον Μάιο του 1951, ο Πάμπλο Πικάσο έγραψε για την κομμουνιστική γαλλική εφημερίδα L'Humanité, "Οι ώρες μετράνε. Τα λεπτά μετράνε. Μην αφήσετε αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας να λάβει χώρα." Ο Πάπας Πίος ΙΒ' ζήτησε από τον Πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ να σώσει το ζευγάρι, αλλά ο Αϊζενχάουερ αρνήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1953. Όλες οι άλλες προσφυγές ήταν, επίσης, ανεπιτυχείς.
Εκτέλεση
μικρογραφία| Το σωφρονιστικό κατάστημα [[ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑ|Σινγκ Σινγκ στον ποταμό Χάντσον, όπου οι Ρόζενμπεργκ εκτελέστηκαν με ηλεκτροπληξία]] Στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Φυλακών Ηνωμένων Πολιτειών δεν λειτουργούσε αίθουσα εκτέλεσης, όταν οι Ρόζενμπεργκ καταδικάστηκαν σε θάνατο. Μεταφέρθηκαν στο σωφρονιστικό ίδρυμα Σινγκ Σιγνκ στο Όσινγκ της Νέας Υόρκης για εκτέλεση.
Η εκτέλεση καθυστέρησε από την αρχικά προγραμματισμένη ημερομηνία της 18ης Ιουνίου, επειδή ο αναπληρωτής δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου Γουίλιαμ Ντάγκλας είχε χορηγήσει αναστολή εκτέλεσης την προηγούμενη ημέρα. Αυτή η αναστολή προήλθε από την παρέμβαση στην υπόθεση του Φάικ Φάρμερ, ενός δικηγόρου από το Τενεσί, του οποίου οι προσπάθειες είχαν προηγουμένως περιφρονηθεί από τον δικηγόρο των Ρόζενμπεργκ, Εμάνιουελ Μπλοχ.
Η εκτέλεση είχε προγραμματιστεί για τις 11 μ.μ. εκείνο το απόγευμα, κατά τη διάρκεια του Εβραϊκού Σαββάτου, το οποίο ξεκινά και τελειώνει κατά το ηλιοβασίλεμα. Ο Μπλοχ ζήτησε περισσότερο χρόνο με το αίτημα ότι η εκτέλεση το Σάββατο προσβάλλει την εβραϊκή κληρονομιά των κατηγορουμένων. Η Ρόντα Λαξ, μία άλλη δικηγόρος στην ομάδα υπεράσπισης των Ρόζενμπεργκ, έθεσε επίσης αυτό το επιχείρημα ενώπιον του δικαστή Κάουφμαν. Η στρατηγική αυτή απέτυχε. Ο Κάουφμαν, ο οποίος εξέφρασε, επίσης, τις ανησυχίες του για την εκτέλεση των Ρόζενμπεργκ στο Εβραϊκό Σάββατο, επαναπρογραμμάτισε την εκτέλεση για τις 8 μμ - πριν από το ηλιοβασίλεμα και το Εβραϊκό Σάββατο - την κανονική ώρα για εκτελέσεις στο Σινγκ Σινγκ.
Στις 19 Ιουνίου 1953, ο Τζούλιους πέθανε μετά το πρώτο ηλεκτρικό σοκ. Η εκτέλεση της Έθελ δεν πήγε το ίδιο ομαλά. Αφού της δόθηκαν κανονικά τα τρία ηλεκτρικά σοκ, οι υπέυθυνοι αφαίρεσαν τον ιμάντα και τον άλλο εξοπλισμό αλλά οι γιατροί δήλωσαν ότι η καρδιά της Έθελ χτυπούσε ακόμα. Πραγματοποιήθηκαν δύο ακόμη ηλεκτρικά σοκ και στο τέλος οι αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι καπνός έβγαινε από το κεφάλι της.
Οι κηδείες έγιναν στο Μπρούκλιν στις 21 Ιουνίου. Η Έθελ και ο Τζούλιους Ρόζενμπεργκ θάφτηκαν στο Νεκροταφείο Γουέλγουντ, ένα εβραϊκό νεκροταφείο στη Νέα Υόρκη. Οι Times ανέφεραν ότι παρευρέθηκαν 500 άτομα, ενώ περίπου 10.000 στέκονταιν έξω.
Οι Ρόζενμπεργκ ήταν οι μόνοι δύο Αμερικανοί άμαχοι που εκτελέστηκαν για κατασκοπευτική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η Έθελ ήταν η τελευταία γυναίκα καταδικασμένη που υπέστη ηλεκτροπληξία στην πολιτεία της Νέας Υόρκης και επίσης η πρώτη από τις δύο μόνο γυναίκες που εκτελέστηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση τον 20ο αιώνα.
Το ζευγάρι άφησε πίσω του τα δύο ανήλικα παιδιά τους.
Σοβιετικό πυρηνικό πρόγραμμα
Ο γερουσιαστής Ντάνιελ Πάτρικ Μόινιχαν, αντιπρόεδρος της Επίλεκτης Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας, διερεύνησε πόσο βοήθησε το σοβιετικό δίκτυο κατασκοπείας την ΕΣΣΔ να κατασκευάσει τη βόμβα της. Ο Μόινιχαν ανακάλυψε, ότι το 1945 ο φυσικός Χανς Μπέτε εκτίμησε ότι οι Σοβιετικοί θα μπορούσαν να κατασκευάσουν τη δική τους βόμβα σε πέντε χρόνια. «Χάρη στις πληροφορίες που παρείχαν οι πράκτορές τους», ο Μόινιχαν έγραψε στο βιβλίο του Secrecy, «το έκαναν σε τέσσερα».
Ο Νικίτα Χρουστσόφ, ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης από το 1953 έως το 1964, δήλωσε στα απομνημονεύματα του που δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον ότι "δεν μπορεί να πει συγκεκριμένα τι είδους βοήθεια μας παρείχαν οι Ρόζενμπεργκ" αλλά ότι έμαθε από τον Τζόζεφ Στάλιν και τον Βιατσεσλάβ Μολότοφ ότι "είχαν παράσχει πολύ σημαντική βοήθεια στην επιτάχυνση της παραγωγής της ατομικής μας βόμβας."
Ο Μπόρις Β. Μπρόκοβιτς, ο μηχανικός που αργότερα έγινε διευθυντής του Τσελιάμπινσκ-40, του αντιδραστήρα παραγωγής και εξαγωγής πλουτωνίου που χρησιμοποίησε η Σοβιετική Ένωση για να δημιουργήσει το πρώτο της πυρηνικό υλικό για βόμβες, χαρακτήρισε τον Χρουστσόφ "ανόητο". Είπε ότι οι Σοβιετικοί είχαν αναπτύξει τη δική τους βόμβα μέσα από τη διαδικασία των δοκιμών και των σφαλμάτων. "Καθίσατε τους Ρόζενμπεργκ στην ηλεκτρική καρέκλα για το τίποτα", είπε. "Δεν πήραμε τίποτα από τους Ρόζενμπεργκ."
Οι σημειώσεις που φέρεται να δακτυλογραφήθηκαν από την Έθελ προφανώς περιείχαν ελάχιστα που χρησιμοποιήθηκαν άμεσα στο πρόγραμμα της σοβιετικής ατομικής βόμβας. Σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Φεκλίσοφ, τον πρώην σοβιετικό πράκτορα που ήταν η επαφή του Τζούλιους, οι Ρόζενμπεργκ δεν παρείχαν στη Σοβιετική Ένωση κανένα χρήσιμο υλικό για την ατομική βόμβα: "Αυτός [ο Τζούλιους] δεν καταλάβαινε τίποτα για την ατομική βόμβα και δεν μπορούσε να μας βοηθήσει."
Αποκρυπτογραφήσεις Βενόνα τοτεσ 1995
Το Βενόνα ήταν ένα πρόγραμμα αντικατασκοπείας των ΗΠΑ για την αποκρυπτογράφηση μηνυμάτων που μεταδίδονταν από τις υπηρεσίες πληροφοριών της Σοβιετικής Ένωσης. Ξεκίνησε όταν η Σοβιετική Ένωση ήταν σύμμαχος των ΗΠΑ και το πρόγραμμα συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου όταν θεωρήθηκε εχθρός.
Το 1995, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δημοσίευσε πολλά έγγραφα που αποκωδικοποιήθηκαν από το πρόγραμμα Βενόνα, δείχνοντας τον ρόλο του Τζούλιους Ρόζενμπεργκ ως μέρος ενός παραγωγικού κυκλώματος κατασκόπων. Για παράδειγμα, ένα τηλεγράφημα του 1944 (το οποίο δίνει το όνομα της Ρουθ Γκρινγκλας ξεκάθαρα) λέει ότι ο σύζυγος της Ρουθ, Ντέιβιντ, στρατολογείται ως κατάσκοπος από την αδερφή του (δηλαδή, την Έθελ Ρόζεμπεργκ) και τον σύζυγό της. Το τηλεγράφημα καθιστά, επίσης, σαφές ότι ο σύζυγος της αδερφής εμπλέκεται αρκετά στην κατασκοπεία για να έχει το δικό του κωδικό όνομα ("Κεραία" και αργότερα "Φιλελεύθερος"). Η Έθελ δεν είχε κωδικό όνομα.
Τα μηνύματα που αποκωδικοποιήθηκαν από το πρόγραμμα Βενόνα δεν δημοσιοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης των Ρόζενμπεργκ, η οποία βασίστηκε αντ' αυτού σε μαρτυρία των συνεργατών τους. Παρ' όλα αυτά, αυτές οι αποκρυπτογραφήσεις αποτέλεσαν το υπόβαθρο της αμερικανικής κυβερνητικής έρευνας και διώξεων αμερικανών κομμουνιστών κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.
Δηλώσεις του Γκρινγκλας του 2001
δεξιά|μικρογραφία| Φωτογραφία σήμανσης του [[Ντέιβιντ Γκρέινγκλας|Ντέιβιντ Γκρίνγκλας, αδελφού της Έθελ Γκρίνγκλας Ρόζενμπεργκ και βασικού μάρτυρα κατηγορίας]] Το 2001, ο Ντέιβιντ Γκρέινγκλας ανακάλεσε την κατάθεσή του ότι η αδελφή του είχε δακτυλογραφήσει τις σημειώσεις. Είπε, "Πιστεύω ειλικρινά ότι η γυναίκα μου έκανε την δακτυλογράφηση, αλλά δεν θυμάμαι." Είπε ότι έδωσε ψευδείς μαρτυρίες για να προστατεύσει τον εαυτό του και τη σύζυγό του, Ρουθ και ότι ενθαρρύνθηκε από την εισαγγελία να το πράξει. "Η γυναίκα μου είναι πιο σημαντική για μένα από την αδερφή μου. Ή από την μητέρα μου ή τον πατέρα μου, εντάξει; Και ήταν η μητέρα των παιδιών μου."
Δημοσίευση των καταθέσεων στο δικαστικό συμβούλιο ενόρκων το 2008
Τον Σεπτέμβριο του 2008, τα Εθνικά Αρχεία δημοσίευσαν το μεγαλύτερο μέρος των καταθέσεων ενώπιον του σώματος ενόρκων σχετικά με τη δίωξη των Ρόζενμπεργκ, ως αποτέλεσμα αγωγής από το Εθνικό Αρχείο Ασφαλείας στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, ιστορικών και δημοσιογράφων. Αυτό αποκάλυψε σημαντικές διαφορές μεταξύ της μαρτυρίας της Ρουθ Γκρίνγκλας ενώπιον του συμβουλίου ενόρκων τον Άυγουστο του 1950 και της μαρτυρίας που έδωσε στη δίκη.
Ενώπιον του συμβουλίου ενόρκων, ρωτήθηκε, "Δεν έγραψες [τις πληροφορίες] σε ένα κομμάτι χαρτί;" Απάντησε, "Ναι, έγραψα [τις πληροφορίες] σε ένα κομμάτι χαρτί και ο [Τζούλιους Ρόζενμπεργκ] το πήρε μαζί του." Αλλά στη δίκη, κατέθεσε ότι η Έθελ Ρόζενμπεργκ δαχτυλογράφησε τις σημειώσεις για την ατομική βόμβα. Η έκταση της διαστρέβλωσης από την εισαγγελία αποδείχθηκε στην προσπάθειά τους να κερδίσουν την καταδίκη της Έθελ Ρόζενμπεργκ.
Πολλά άρθρα δημοσιεύθηκαν το 2008 σχετικά με την υπόθεση Ρόζενμπεργκ. Ο αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών Γουίλιαμ Π. Ρότζερς, ο οποίος είχε συμμετάσχει στη δίωξη των Ρόζενμπεργκ, συζήτησε τη στρατηγική τους εκείνη τη στιγμή, σε σχέση με την επιδίωξη της θανατικής ποινής για την Έθελ. Είπε ότι επιζήτησαν τη θανατική ποινή για την Έθελ σε μία προσπάθεια να εξαγάγουν μία πλήρη ομολογία από τον Τζούλιους. Σύμφωνα με πληροφορίες, είπε, "Μπλόκαρε τη μπλόφα μας", καθώς δεν έκανε καμία προσπάθεια να πιέσει τον άντρα της προς οποιαδήποτε ενέργεια.
Δηλώσεις του Μόρτον Σόμπελ το 2008
Το 2008, ο Μόρτον Σόμπελ έδωσε συνέντευξη μετά από τις αποκαλύψεις για τις μαρτυρίες ενώπιον της επιτροπής ενόρκων. Παραδέχθηκε ότι είχε δώσει έγγραφα στη σοβιετική επαφή του, αλλά είπε ότι αυτά είχαν να κάνουν με αμυντικό ραντάρ και όπλα. Επιβεβαίωσε ότι ο Τζούλιους Ρόζενμπεργκ ήταν "σε μία συνωμοσία που παρέδωσε στους Σοβιετικούς διαβαθμισμένες στρατιωτικές και βιομηχανικές πληροφορίες ... [σχετικά με] την ατομική βόμβα" και "Δεν μου είπε ποτέ για οτιδήποτε άλλο με το οποίο ασχολούνταν."
Τα σημειωματάρια του Βασιλίεφ του 2009 βασισμένα στα αρχεία της KGB
Το 2009, εκτεταμένες σημειώσεις που συλλέχθηκαν από τα αρχεία της KGB δημοσιεύθηκαν σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε από το Yale University Press: Κατάσκοποι: Η άνοδος και η πτώση της KGB στην Αμερική (Spies: The Rise and Fall of the KGB in America), που γράφτηκε από τους Τζον Ερλ Χέινς, Χάρβεϋ Κλερ και Αλεξάντερ Βασίλιεφ. Τα σημειωματάρια του Βασίλιεφ περιελάμβαναν σχόλια της KGB σχετικά με τον Τζούλιους και την Έθελ Ρόζενμπεργκ.
Τα σημειωματάρια καθιστούν σαφές ότι η KGB θεώρησε τον Τζούλιους Ρόζενμπεργκ αποτελεσματικό παράγοντα και τη σύζυγό του Έθελ ενθουσιώδη υποστηρικτή του έργου του.
Τα παιδιά των Ρόζενμπεργκ
μικρογραφία| [[Michael Meeropol|Μάικλ Μίρπουλ (2011)]] μικρογραφία| Ρόμπερτ Μίρπουλ (2007) Οι δύο γιοι των Ρόζενμπεργκ, ο Μάικλ και ο Ρόμπερτ, πέρασαν χρόνια προσπαθώντας να αποδείξουν την αθωότητα των γονιών τους. Ήταν ορφανά από τις εκτελέσεις και δεν υιοθετήθηκαν από τις πολλές θείες ή θείους τους, αν και αρχικά πέρασαν χρόνο υπό τη φροντίδα των γιαγιάδων τους και σε ένα ίδρυμα για παιδιά. Υιοθετήθηκαν από τον καθηγητή γυμνασίου, ποιητή, τραγουδοποιό και κοινωνικό ακτιβιστή Άμπελ Μίρπουλ (συγγραφέας του δημοφιλούς τραγουδιού "Strange Fruit") και τη σύζυγό του Άνν και ανέλαβαν το επώνυμο Μίρπουλ.
Μετά την ομολογία του Μόρτον Σόμπελ το 2008, αναγνώρισαν ότι ο πατέρας τους είχε εμπλακεί σε κατασκοπεία, αλλά είπαν ότι ό,τι και αν ήταν οι πληροφορίες για τις ατομικές βόμβες που έδωσε στους Ρώσους ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, περιττές. Η υπόθεση ήταν γεμάτη με εισαγγελικά και δικαστικά παραπτώματα, η μητέρα τους καταδικάστηκε με επιφανειακά αποδεικτικά στοιχεία για να ασκήσει επιρροή στον σύζυγό της και κανένας δεν άξιζε τη θανατική ποινή.
Ο Μάικλ και ο Ρόμπερτ συν-έγραψαν ένα βιβλίο για τη ζωή τους και τους γονείς τους, Είμαστε οι Γιοι σας: Η Κληρονομιά των Έθελ και Τζούλιους Ρόζενμπεργκ (1975). Ο Ρόμπερτ έγραψε ένα μεταγενέστερο απομνημονεύμα, Μία εκτέλεση στην οικογένεια: Το ταξίδι ενός γιου (2003). Το 1990, ίδρυσε το Ταμείο Ρόζενμπεργκ για Παιδιά, ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που παρέχει υποστήριξη σε παιδιά στοχευμένων φιλελεύθερων ακτιβιστών και νέων που γίνονται στόχος ως ακτιβιστές.
Η κόρη του Μάικλ, η Άιβι Μίρπουλ, σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ του 2004 για τους παππούδες της, Κληρονόμος σε μία Εκτέλεση, το οποίο εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Σάντανς.
Η τρέχουσα θέση των γιων τους είναι ότι ο Τζούλιους ήταν νομικά ένοχος για τη συνωμοσία, αν και όχι για κατασκοπεία σχετικά με το ατομικό πρόγραμμα, ενώ η Έθελ γνώριζε μόνο γενικά για τις δραστηριότητές του. Τα παιδιά λένε ότι ο πατέρας τους δεν άξιζε τη θανατική ποινή και ότι η μητέρα τους καταδικάστηκε εσφαλμένα. Συνεχίζουν να κάνουν εκστρατεία για την Έθελ να απαλλαγεί μετά θάνατον.
Εκστρατεία για την απαλλαγή της Έθελ Ρόζενμπεργκ
Το 2015, ύστερα από την πιο πρόσφατη κυκλοφορία των πρακτικών της επιτροπής ενόρκων, ο Μάικλ και ο Ρόμπερτ Μίρπουλ κάλεσαν την κυβέρνηση του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα να αναγνωρίσει ότι η καταδίκη και η εκτέλεση της Έθελ Ρόζενμπεργκ ήταν εσφαλμένη και να εκδώσει απαλακτική διακήρυξη για εκείνη.
Ομοίως, στις 28 Σεπτεμβρίου 2015, την 100η επέτειο από τη γέννηση της Έθελ, έντεκα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου της Νέας Υόρκης εξέδωσαν διακήρυξη που δηλώνει ότι "η κυβέρνηση εκτέλεσε εσφαλμένα την Έθελ Ρόζενμπεργκ" και η πρόεδρος της δημοτική κοινότητας του Μανχάταν Γκέιλ Μπρούερ αναγνώρισε επίσημα "την αδικία που υπέστη η Έθελ Ρόζενμπεργκ και η οικογένειά της" και διακήρυξαν την "Έθελ Ρόζενμπεργκ Ημέρα Δικαιοσύνης στο Μανχάταν".
Τον Μάρτιο του 2016, ο Μάικλ και ο Ρόμπερτ (μέσω του Ταμείου Ρόζενμπεργκ για Παιδιά) ξεκίνησαν μία εκστρατεία που καλούσε τον Πρόεδρο Ομπάμα και τη Γενική Εισαγγελέα των ΗΠΑ Λορέτα Λιντς να απαλλάξουν επίσημα την Έθελ Ρόζενμπεργκ, πριν η διοίκηση αποχωρήσει τον Ιανουάριο του 2017.
Τον Οκτώβριο του 2016, η εκπομπή ειδήσεων CBS 60 Λεπτά παρουσίασε την ιστορία των παιδιών των Ρόζενμπεργκ και την προσπάθεια τους για την απαλλαγή της μητέρας τους. Ωστόσο, καμία αμερικανική κυβέρνηση δεν έχει λάβει μέτρα.
Τον Ιανουάριο του 2017, πριν φύγει ο Μπαράκ Ομπάμα, η γερουσιαστής Ελισάβετ Γουόρεν του έστειλε μία επιστολή ζητώντας να εξεταστεί το αίτημα απαλλαγής για την Έθελ Ρόζενμπεργκ, το οποίο της υπέβαλαν οι γιοι της Έθελ.
Άλλοι σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακαρθισμός
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Κατασκοπεία
Τάσος Κόρφης
Ο Τάσος Κόρφης (πραγματικό όνομα Τάσος Ρομποτής, Κέρκυρα, 1929- 1994) ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής, μεταφραστής και ανθολόγος.
Ταμπού (ταινία, 1999)
Το Ταμπού (ιαπωνικά: 御法度) είναι μια Ιαπωνική ταινία του 1999 σε σκηνοθεσία του Ναγκίσα Όσιμα. Θέμα της ταινίας είναι η ομοφυλοφιλία στις τάξεις του αστυνομικού σώματος των Σινσενγκούμι κατά την περίοδο του μπακουμάτσου, το τέλος της περιόδου των σαμουράι στα μέσα του 19ου αιώνα.
Τάσος Κόρφης
Βιογραφία
Ο Τάσος Κόρφης γεννήθηκε το 1929 στην Κέρκυρα. Ήταν γιος του μουσικοσυνθέτη Γεράσιμου Ρομποτή Ληξούρι, 1903 - Κέρκυρα, 1987).
Ταμπού (ταινία, 1999)
Πλοκή
Στην αρχή της ταινίας, ο νεαρός και όμορφος Κανό Sōzaburō (Ριουχέι Ματσούντα) γίνεται δεκτός στους Σινσενγκούμι, ένα ελίτ σώμα σαμουράι με επικεφαλής τον Κοντό Ισάμι (Γιόιτσι Σάι) που έχει σκοπό να υπερασπιστεί το σογκουνάτο Τοκουγκάβα ενάντια στις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. Ο Κανό είναι πολύ επιδέξιος ξιφομάχος, αλλά η εμφάνισή του που κάνει πολλούς από τους άλλους στην (αυστηρά ανδρική) ομάδα, τόσο μαθητές όσο και ανωτέρους του, να έλκονται από αυτόν, δημιουργώντας ένταση στην ομάδα των ανθρώπων που ανταγωνίζονται για να κερδίσουν την προτίμηση του Κανό.
Τάσος Κόρφης
Βιογραφία
Δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στο περιοδικό Χαραυγή και στην εφημερίδα του Πύργου Αυγή ενώ ήταν μαθητής. Το διάστημα 1947-1951 φοίτησε στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού από το 1951 ως το 1982 οπότε αποστρατεύτηκε με την βαθμό του Αντιναυάρχου Αρχηγού του Στόλου. Κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του καριέρας τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, αποφοίτησε από την Ναυτική Σχολή Πολέμου  και τη Σχολή Αμύνης του ΝΑΤΟ, ενώ εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή επιτελεία.
Ταμπού (ταινία, 1999)
Παραγωγή
Ο αρχικός τίτλος της ταινίας, γκοχάτο, είναι ένας παλιομοδίτικος όρος που μπορεί να μεταφραστεί ως "ενάντια στον νόμο". Στις μέρες μας, το γκοχάτο μπορεί να μεταφραστεί ως "αυστηρά απαγορευμένο" ή ως "ταμπού".
Τάσος Κόρφης
Βιογραφία
Ασχολήθηκε με την πεζογραφία, την ποίηση, το δοκίμιο, τη μελέτη και τη μετάφραση και για την δραστηριότητά του αυτή τιμήθηκε με το έπαθλο Κυπριακών Γραμμάτων, το έπαθλο Νίκου Καββαδία και το Β΄ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Υπήρξε ιδρυτής των εκδόσεων Πρόσπερος  και του λογοτεχνικού περιοδικού Ανακύκληση .Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου 1994.
Ταμπού (ταινία, 1999)
Παραγωγή
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Ταμπού, ο ηθοποιός Ριουχέι Ματσούντα ήταν δεκαέξι ετών.
Τάσος Κόρφης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Δεύτερη Μεταπολεμική Γενιά
Ταμπού (ταινία, 1999)
Παραγωγή
Η ταινία ήταν η τελευταία που σκηνοθέτησε ο Ναγκίσα Όσιμα.
Υποδοχή
Ο Ρότζερ Ίμπερτ γράφει ότι "Το Ταμπού δεν είναι μια εντελώς επιτυχημένη ταινία, αλλά δεν είναι βαρετή." Ο Πίτερ Μπράντσο από την εφημερίδα The Guardian αναφέρει ότι είναι «μια ταινία που για κάποιους θα είναι τρομερά αδιαπέραστη, αλλά είναι αναμφισβήτητα το έργο ενός κορυφαίου σκηνοθέτη και ένα έργο τεράστιας παραδοξότητας και γοητείας». Η ταινία έχει βαθμολογία 71% στον ιστότοπο κριτικών Rotten Tomatoes.
Το Ταμπού γνώρισε οικονομική επιτυχία στην Ιαπωνία, κερδίζοντας 1,01 δισεκατομμύρια γιεν και έγινε μία από τις ταινίες με τις υψηλότερες εισπράξεις της χρονιάς. Η ταινία κυκλοφόρησε για περιορισμένο διάστημα στις κινηματογραφικές αίθουσες στη Βόρεια Αμερική, όπου έκανε εισπράξεις 114.425 δολαρίων.
Βίντεο
Από τον Ιούλιο του 2020 έως τον Ιούνιο του 2021, το Criterion Channel μετέδιδεε την ταινία ως μέρος της συλλογής μεγάλου μήκους "Μουσική του Ρουίτσι Σακαμότο".
Διακρίσεις
Η ταινία προτάθηκε για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2000, αλλά έχασε από το Χορεύοντας στο σκοτάδι του Λαρς φον Τρίερ.
Το Ταμπού κέρδισε τέσσερα βραβεία Blue Ribbon το 2000: Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Ναγκίσα Όσιμα, Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Νέου Ηθοποιού για τον Ριουχέι Ματσούντα και Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Σίντζι Τακέντα.
Ο Ριουχέι Ματσούντα κέρδισε το 2000 το βραβείο της Ιαπωνικής Ακαδημίας ως Πρωτοεμφανιζόμενος Ηθοποιός της Χρονιάς, ενώ η ταινία ήταν υποψήφια σε άλλες εννέα κατηγορίες. Ο Ματσούντα κέρδισε επίσης στην κατηγορία Καλύτερου Νέου Ηθοποιού στα Βραβεία Kinema Junpo το 2001, καθώς και το βραβείο καλύτερου νέου ταλέντου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γιοκοχάμα το 2001.
Ο Ταντανόμπου Ασάνο κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου στα Βραβεία Κινηματογράφου Hochi το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία τον 19ο αιώνα Κατηγορία:Jidaigeki ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες
Μικαέλα Κοουσίνιο
Η Μικαέλα, γαλλ. Micaëla Ana María Cousiño y Quiñones de León (γενν. 30 Απριλίου 1938 - 13 Μαρτίου 2022) από τον Οίκο Κοουσίνιο ήταν κόρη μεγιστάνα και με τους γάμους της έγινε πρώτα κα Μπεφ και μετά κόμισσα του Παρισιού.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Λούις-Μαξιμιλιάνο Κοουσίνιο υ Σεβίρε, ιδιοκτήτη μίας από τις μεγαλύτερες οικογενειακές περιουσίες της Χιλής, με καταγωγή από τον 18ο αι.· το όνομα "Κοουσίνιο" προέρχεται από τον τίτλο "κόουτο ντε Λιομίλ", τον οποίο έδωσε ως ανταμοιβή ο Αλφόνσος Α΄ της Πορτογαλίας. Η μητέρα της Αντωνία Κινιόνες ντε Λεόν υ Μπανιουέλος ήταν 4η μαρκησία του Σαν Κάρλος και ευγενής της Ισπανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1961 τον Ζαν-Ρομπέρ Μπεφ και είχε τέκνο:
Έπειτα το 1984 η Μικαέλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο της Ορλεάνης τότε κόμη του Κλερμόν. Ο πατέρας του, αρχηγός του Οίκου και διεκδικητής του Γαλλικού στέμματος ως Ερρίκος ΣΤ΄, δεν συγκατένευσε στον γάμο, που τον χαρακτήρισε μη δυναστικό και του έδωσε τον τίτλο του "κόμη του Μορταίν". Δεν απέκτησαν απογόνους. Ωστόσο ο Ερρίκος, που από προηγούμενο γάμο είχε τρεις γιους, δεν αποδέχθηκε την απόρριψη και διεκδίκησε τον Οίκο και το στέμμα ως Ερρίκος Ζ΄.
Εϊρίταλα
Το Εϊρίταλα είναι ένα χωριό στην επαρχία Μπαλακάν του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ροτσεχμέντ και βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαλακάν
Φιλομένα ντε Τόρνος Στάινχαρτ
Βιογραφία
Είναι κόρη το δον Αλφόνσο ντε Τόρος υ Θουμπιρία (γενν. 1937), ευγενούς Βασκικής καταγωγής και της Μαρίας-Αντωνίας-Άννας-Ζντένκας έντλε φον Στάινχαρτ, Αυστρο-Ουγγρικής καταγωγής. Η αδελφή της παντρεύτηκε τον διευθυντή της εταιρείας που διαχειρίζεται το Σατώ ντε Σαμπόρ. Ο εκ πατρός πάππος της ήταν προσωπικός γραμματέας του Χουάν κόμη της Βαρκελώνης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 2009 τον Ιωάννη της Ορλεάνης κόμη του Παρισιού, αρχηγό του Οίκου του και διεκδικητή του Γαλλικού στέμματος ως Ιωάννης Δ΄ (κατά τους Ορλεανιστές). Έχει τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκισσες του Βαντόμ Κατηγορία:Κόμησσες του Παρισιού
Κατερίνα Καζέλλι
Το 1966 έκανε το ντεμπούτο της στο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με το "nessuno mi può giudicare", ένα τραγούδι που απορρίφθηκε από τον Αντριάνο Τσελεντάνο, σημειώνοντας αξιόλογη επιτυχία. Το τραγούδι πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και έγινε χρυσός δίσκος. Η Κατερίνα Καζέλλι είχε επίσης σημαντική επιτυχία με μια ιταλική διασκευή του τραγουδιού του David McWilliams "Days of Pearly Spencer" που το ονομάσε "Il Volto Della Vita".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Σουμαγκίρ
Το Σουμαγκίρ είναι ένα χωριό στην επαρχία Χατσμάζ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
Αλεξία Καλανταρίδου
Η Αλεξία Καλανταρίδου (19 Ιανουαρίου 1995, Κατερίνη) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία κατά την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται με τη φανέλα του Α.Ο. Μαρκοπούλου στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση της ακραίας.
Καριέρα
Η Αλεξία Καλανταρίδου σε ηλικία μόλις 8 ετών το 2003, ακολουθώντας το παράδειγμα της μεγαλύτερης αδελφής της, εντάχθηκε στις Ακαδημίες του Αρχέλαου Κατερίνης, ομάδα της γενέτειράς της. Το 2010 ανηφόρισε στη Θεσσαλονίκη για τον Άρη, στον οποίο έμεινε ένα χρόνο, για να μετακινηθεί λίγο πιο ΒΔ, στον Εύοσμο, όπου αγωνίστηκε την περίοδο 2011-12 με τα χρώματα του Αίαντα στην Α' Κατηγορία Ε.ΠΕ.Σ.Θ. Με τον Αίαντα κατέκτησε το τοπικό νταμπλ και ταυτόχρονα την άνοδο στην Α2 Εθνική Κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 2015, οπότε επέστρεψε στον Άρη που είχε επανέλθει στην Α1 Εθνική.
Την περίοδο 2015-16 κάνει μια εκπληκτική χρονιά με τον Άρη στο Πρωτάθλημα, ανακηρύσσεται «Καλύτερη πρωτοεμφανιζόμενη παίκτρια κάτω των 21» (ρούκι της χρονιάς) και ταυτόχρονα καλείται από τον Γιάννη Καλμαζίδη στην Εθνική ομάδα γυναικών. Παρόλα αυτά οι κιτρινόμαυροι αναπάντεχα την αποδεσμεύουν, και έτσι η Καλανταρίδου επειδή ταυτόχρονα σπουδάζει στο Α.Π.Θ., αποδέχεται την πρόταση μιας άλλης ομάδας της Θεσσαλονίκης, της Ελπίδας Αμπελοκήπων, η οποία τη χρονιά εκείνη είχε κερδίσει την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία.
Την περίοδο 2016-17 η ομάδα των Αμπελοκήπων δεν καταφέρνει να παραμείνει στην κατηγορία, αλλά η Αλεξία Καλανταρίδου έχει κινήσει το ενδιαφέρον πολλών μεγάλων ομάδων της Βόλλεϋ Λιγκ. Τελικά την κερδίζει ο Α.Ο. Θήρας και έτσι τον Ιούνιο του 2017 η Αλεξία αποφασίζει να αναπνεύσει τον κυκλαδίτικο αέρα. Στη Σαντορίνη παραμένει δύο χρονιές, στις οποίες κατακτά την 3η θέση του Πρωταθλήματος καθώς και το Ασημένιο μετάλλιο του Κυπέλλου Ελλάδας 2019. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, και αφού είχε λήξει το συμβόλαιό της με την ομάδα της Σαντορίνης, αποδέχεται την πρόταση του Ολυμπιακού και παίρνει το πλοίο για τον Πειραιά, όπου όμως πέφτει πάνω στις Λαζάρεβιτς και Σκοτ, οπότε δεν έχει μεγάλο χρόνο συμμετοχής. Πάντως έστω και ως αναπληρωματική κατακτά με τις Πειραιώτισσες το πρώτο πρωτάθλημα της καριέρας της την περίοδο 2020-21.
Το Καλοκαίρι του 2021 η Αλεξία Καλανταρίδου αποδέχεται την πρόταση του νεοφώτιστου Α.Ο. Λαμίας, αλλά η διακοπή του πρωταθλήματος 2020-21 λόγω της Πανδημίας COVID-19 και η αβεβαιότητα για τη συνέχεια του, την αναγκάζουν να αναζητήσει νέο σταθμό στην καριέρα της. Έτσι τον Ιανουάριο του 2021 αποδέχεται την πρόταση του Σωτήρη Γκότση, προπονητή μαζί με τον Νίκο Γκιτζέκο της φινλανδικής Οριβέντεν Πονίστους (ΟρΠο), σύλλογο στον οποίο είχε αγωνιστεί και η Όλγα Βεργίδου. Έτσι αναχωρεί για το Οριβέσι, έδρα της ΟρΠο, και αγωνίζετεαι στο φινλανδικό πρωτάθλημα έως το τέλος της περιόδου.
Τον Μάιο του 2021 η Κατερινιώτισσα ακραία επιστρέφει στην Ελλάδα και από την περίοδο 2020-21 αγωνίζεται με τον Α.Ο. Μαρκοπούλου στο ελληνικό Πρωτάθλημα.
Σπουδές
Η Αλεξία Καλανταρίδου αποφοίτησε το 2017 από το Παιδαγωγικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έκανε το μεταπτυχιακό της στη «Διαπολιτισμική Εκπαίδευση».
Διεθνής καριερα
Η Αλεξία Καλανταρίδου ξεκίνησε την καριέρα της στα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα τον Ιούλιο του 2010, όταν κλήθηκε στους αγώνες για το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Κορασίδων. Το 2011 συμμετείχε σε όλους τους αγώνες της προκριματικής και της τελικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κορασίδων, αλλά και στο «Ευρωπαϊκό Ολυμπιακό Φεστιβάλ Νέων».
Το επόμενο έτος τη βρίσκει στην Εθνική Νεανίδων και συμμετέχει στους αντίστοιχους αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Συνολικά στις δύο συτές "μικρες" εθνικές ομάδες συμπλήρωσε 32 συμμετοχές. Το 2016 η Αλεξία Καλανταρίδου καλείται για πρώτη φορά στην Εθνική Γυναικών από τον Γιάννη Καλμαζίδη αλλά και από τον Τάκη Φλώρο που τον διαδέχθηκε. Συμμετέχει στα φιλικά προετοιμασίας και στα προκριματκά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Το 2017 συμμετέχει επίσης και στις δύο φάσεις των προκριματικών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, που διεξήχθησαν στο Όσιγιεκ και στο Ρότερνταμ αντίστοιχα. Η Αλεξία Καλανταρίδου μέχρι το 2018 είχε καταγράψει συνολικά 19 συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδας Γυναικών.
Εθνικά Πρωταθλήματα
'''1 Πρωτάθλημα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
'''Κύπελλο Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες Άρη Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΟ Θήρας Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Κόλπος της Ταγγέρης
μικρογραφία|Ο κόλπος της Ταγγέρης Ο Κόλπος της Ταγγέρης (αραβικά: خليج طنجة) είναι κόλπος του Μαρόκου στη Μεσόγειο θάλασσα. Βρίσκεται κοντά στο Στενό του Γιβραλτάρ και ονομάζεται έτσι από την πόλη Ταγγέρη που βρίσκεται στη ακτή του. Όρια του είναι τα ακρωτήρια Μαλαμπάτα και Σπαρτέλ.
Ο κόλπος είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαρόκου Κατηγορία:Κόλποι της Μεσογείου Κατηγορία:Κόλποι της Αφρικής
Μαργαρίτα της Ορλεάνης
Η Μαργαρίτα (γαλλ. Marguerite d'Orléans, 16 Φεβρουαρίου 1846 - 24 Οκτωβρίου 1893) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν κόρη του Δούκα του Νεμούρ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα Τσαρτορύσκι.
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα Αδελαΐδα Μαρία ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου, Δούκα του Νεμούρ, και της Βικτωρίας, κόρης του Φερδινάνδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1872 τον Βιάντυσιαφ Τσαρτορύσκι, ευγενή Πολωνό, συλλέκτη έργων τέχνης και ιδρυτή του Μουσείου Τσαρτορύσκι στην Κρακοβία. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Wovenhand
Οι Wovenhand (αλλιώς Woven Hand) είναι ένα εναλλακτικό κάντρι συγκρότημα από το Ντένβερ του Κολοράντο, με επικεφαλής τον πρώην τραγουδιστή των 16 Horsepower, David Eugene Edwards (Ντέιβιντ Γιουτζίν Έντουαρντς). Η μουσική των Wovenhand περιέχει στοιχεία απο εναλλακτικό κάντρι, νεοφόλκ, ποστ ροκ, πανκ, ιντάστριαλ, φολκ ροκ, παραδοσιακή μουσική και ιθαγενή αμερικάνικη μουσική. Ανάμεσα σε άλλα, οι Wovenhand έχουν επηρεαστεί από την έντονη πίστη του Edwards στον χριστιανισμό. Τα άλμπουμ των Wovenhand κυκλοφορούν σε CD και σε δίσκους βινυλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Κολοράντο
Πατριωτισμός
Ο πατριωτισμός είναι το αίσθημα αγάπης και αφοσίωσης του ατόμου σε μια πατρίδα, και η συμπόρευση με άλλους πολίτες που έχουν το ίδιο συναίσθημα. Αυτή η σύνδεση αφορά έναν συνδυασμό διαφορετικών παραγόντων, όπως η ομιλούμενη γλώσσα, και εθνοτικών, πολιτιστικών, θρησκευτικών πολιτικών ή ιστορικών πτυχών. Ορισμένοι τονίζουν το «εδαφικό» στοιχείο. Η αγάπη για την πατρίδα αναπτύσσεται χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης ή περιφρόνησης άλλου έθνους. Ο πατριωτισμός περιλαμβάνει ένα σύνολο εννοιών που συνδέονται με τον εθνικισμό, κυρίως τον αστικό εθνικισμό και μερικές φορές τον πολιτισμικό εθνικισμό.
Ορολογία και χρήση
Η αγγλική λέξη "Patriot" προήλθε από το "Compatriot", τη δεκαετία του 1590, από το μεσογαλλικό "Patriote" τον 15ο αιώνα. Οι γαλλικές λέξεις "Compatriote" και "Patriote" προήλθαν απευθείας από την ύστερη λατινική λέξη Patriota "συμπατριώτης" τον 6ο αιώνα. Από την ελληνική λέξη «Πατριώτης» "συμπατριώτης", από το Patrios "των πατέρων", Patris "πατρίδα" Ο όρος πατριώτης "αναφερόταν στους βαρβάρους που θεωρούνταν είτε απολίτιστοι είτε πρωτόγονοι που είχαν μόνο μια κοινή πατρίδα".
Ιστορία
Η γενική έννοια της πολιτικής αρετής και της ομαδικής αφοσίωσης έχει μαρτυρηθεί στον πολιτισμό παγκοσμίως σε όλη την ιστορική περίοδο. Για τους διαφωτιστές της Ευρώπης του 18ου αιώνα, η πίστη στο κράτος θεωρήθηκε κυρίως σε αντίθεση με την πίστη στην Εκκλησία. Υποστηρίχθηκε ότι οι κληρικοί δεν έπρεπε να διδάσκουν στα δημόσια σχολεία, καθώς η πατρίδα τους ήταν ο παράδεισος, οπότε δεν μπορούσαν να εμπνεύσουν στους μαθητές τους την αγάπη για την πατρίδα. Ένας από τους πιο σημαντικούς υποστηρικτές αυτής της κλασικής έννοιας του πατριωτισμού ήταν ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ.
Οι διαφωτιστές άσκησαν επίσης κριτική σε αυτό που θεωρούσαν υπερβολικό πατριωτισμό. Το 1774, ο Σάμι Τζόνσον δημοσίευσε το The Patriot, μια κριτική αυτού που θεωρούσε ψευτοπατριωτισμό. Το βράδυ της 7ης Απριλίου 1775, έκανε την περίφημη δήλωση: "Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του αχρείου". Ο Τζέιμς Μπόσγουελ, ο οποίος ανέφερε αυτό το σχόλιο στο έργο του Life of Johnson, δεν παρέχει το πλαίσιο για το απόσπασμα, και ως εκ τούτου έχει υποστηριχθεί ότι ο Τζόνσον στην πραγματικότητα επιτίθετο στη λανθασμένη χρήση του όρου "πατριωτισμός" από συγχρόνους όπως ο Τζον Στιούαρτ, 3ος κόμης του Μπιούτ (ο πατριώτης-υπουργός) και οι υποστηρικτές του- ο Τζόνσον μίλησε αλλού υπέρ αυτού που θεωρούσε "αληθινό" πατριωτισμό. Ωστόσο, δεν υπάρχουν άμεσες αποδείξεις που να αντικρούουν την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι το διάσημο σχόλιο του Τζόνσον ήταν μια κριτική του ίδιου του πατριωτισμού.
Φιλοσοφικά ζητήματα
Ο πατριωτισμός μπορεί να ενισχυθεί από την προσκόλληση σε μια εθνική θρησκεία (μια αστική θρησκεία ή ακόμη και μια θεοκρατία). Αυτό είναι το αντίθετο από τον διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας που απαιτούσαν οι διαφωτιστές, οι οποίοι έβλεπαν τον πατριωτισμό και την πίστη ως παρόμοιες και αντίθετες δυνάμεις. Τόσο ο Μίχαελ Μπίλιγκ όσο και η Ζαν Μπέτκε Έλστεϊν έχουν υποστηρίξει ότι η διαφορά μεταξύ πατριωτισμού και πίστης είναι δύσκολο να διακριθεί και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη στάση εκείνου που κάνει την επισήμανση.
Ο Κρίστοφερ Χιθ Γουέλμαν, καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σεντ Λούις, περιγράφει ότι μια δημοφιλής άποψη της "πατριωτικής" θέσης είναι ισχυρές υποχρεώσεις προς τους συμπατριώτες και ελάχιστες σαμαρείτικες ευθύνες προς τους ξένους. Ο Γουέλμαν αποκαλεί αυτή τη θέση "πατριωτική" αντί για "εθνικιστική" για να ξεχωρίσει τα μέλη εδαφικών, πολιτικών μονάδων και όχι πολιτισμικών ομάδων.
Ο Τζορτζ Όργουελ, στο επιδραστικό δοκίμιό του Σημειώσεις για τον εθνικισμό, διέκρινε τον πατριωτισμό από τη συναφή έννοια του εθνικισμού:"Με τον όρο 'πατριωτισμός' εννοώ την αφοσίωση σε έναν συγκεκριμένο τόπο και έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, τον οποίο πιστεύει κανείς ότι είναι ο καλύτερος στον κόσμο, αλλά δεν επιθυμεί να τον επιβάλει σε άλλους ανθρώπους. Ο πατριωτισμός είναι από τη φύση του αμυντικός, τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτιστικά. Ο εθνικισμός, από την άλλη πλευρά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την επιθυμία για εξουσία. Ο μόνιμος σκοπός κάθε εθνικιστή είναι να εξασφαλίσει περισσότερη δύναμη και περισσότερο κύρος, όχι για τον εαυτό του αλλά για το έθνος ή άλλη μονάδα στην οποία έχει επιλέξει να βυθίσει την ατομικότητά του."
Επικρίσεις
Ο Βολταίρος δήλωσε ότι "είναι θλιβερό, ότι για να γίνει κανείς καλός πατριώτης πρέπει να γίνει εχθρός της υπόλοιπης ανθρωπότητας". Ο Άρθουρ Σοαψε στο έργο του Ο κόσμος ως θέληση και αναπαράσταση ότι "Το φθηνότερο είδος υπερηφάνειας είναι η εθνική υπερηφάνεια- γιατί αν κάποιος είναι υπερήφανος για το έθνος του, αυτό σημαίνει ότι δεν έχει δικές του ιδιότητες για τις οποίες μπορεί να είναι υπερήφανος κάποιος".