cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πασσακάλια
Καταγωγή και χαρακτηριστικά
Ο όρος πασσακάλια (ισπ. pasacalle; γαλλ. passacaille; ιτ. passacaglia, passacaglio, passagallo, passacagli, passacaglie) είναι κατά βάση σύνθετη λέξη και προέρχεται από το ρήμα της ισπανικής pasar (περπατώ) και τη λέξη calle (δρόμος). Αρχικά, αποτελούσε οργανικό ιντερλούδιο ανάμεσα σε χορούς και τραγούδια και παιζόταν συνήθως από μια κιθάρα σε τρόπο rasgueado (ρυθμική κρούση των χορδών). Αν και ισπανικής καταγωγής, οι πρώτες πασσακάλιες γράφτηκαν στην Ιταλία το 1606 και αποτελούν σύντομες και απλές αρμονικές αλυσίδες σε συγχορδιακή μορφή.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1620, ο Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι την αναπροσαρμόζει γράφοντας παραλλαγές πάνω σ' ένα βάσιμο, το οποίο με τη σειρά του μπορεί επίσης να παραλλάσσεται. Το πρότυπο αυτό διατηρείται στους μετέπειτα συνθέτες και ορίζεται πλέον ως μια σειρά παραλλαγών πάνω σ' ένα επαναλαμβανόμενο βάσιμο, σοβαρού και δωρικού χαρακτήρα. Μια παρόμοια φόρμα, η σακόν (chaconne) επίσης μορφοποιείται στα χέρια του Φρεσκομπάλντι· οι δύο φόρμες είναι συγγενείς και συχνά οι συνθέτες "χρησιμοποιούν τους δύο όρους αδιακρίτως, κάτι που καθιστά την ακριβή τους διάκριση ιστορικά αυθαίρετη και αβάσιμη".
thumb|Η πρώτη σελίδα από την Πασσακάλια σε Ντο ελάσσονα του Γ. Σ. Μπαχ
Συνθέτες
Ένα από τα γνωστότερα παραδείγματα πασσακάλιας αποτελεί το ομώνυμο έργο του Μπαχ, "Πασσακάλια και Φούγκα σε Ντο ελάσσονα, BWV 582" για εκκλησιαστικό όργανο. Εξίσου υποδειγματική είναι η χρήση της σε έργα για τσέμπαλο του Γάλλου συνθέτη Λουί Κουπρέν και του ανηψιού του Φρανσουά Κουπρέν. Άλλα παραδείγματα βρίσκουμε σε έργα για όργανο του Μπουξτεχούντε, του Γιόχαν Παχέλμπελ, του Γκέοργκ Μούφατ, του Γιόχαν Κούναου, αλλά και μετά την εποχή του Μπαρόκ στον Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ, τον Μαξ Ρέγκερ, τον Ραλφ Βων Ουίλιαμς κ.ά.
Αν και οι περισσότερες είναι γραμμένες για πολυφωνικά (και δη πληκτροφόρα) όργανα, ένα εξαίρετο παράδειγμα βρίσκουμε στις "Μυστηριακές Σονάτες" του Χάινριχ Ίγκνατς Μπίμπερ, για σόλο βιολί, ενώ στο μαδριγάλι του Κλάουντιο Μοντεβέρντι "Lamento della Ninfa", το κεντρικό επεισόδιο είναι κατ' ουσίαν μια πασσακάλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαρόκ μουσική Κατηγορία:Μουσική μορφολογία Κατηγορία:Ιστορικοί χοροί Κατηγορία:Χορός στην Ισπανία
Καστράκι Αρκαδίας
Το Καστράκι είναι ένα μικρό χωριό του Δήμου Γορτυνίας με μεγάλη ιστορική αξία. Την περίοδο 1999-2010 υπαγόταν στον Δήμο Τροπαίων. Με την εφαρμογή του Προγράμματος "Καλλικράτης" ο Δήμος Τροπαίων καταργήθηκε οπότε το Καστράκι και εντάχθηκε στον νεοπαγή Δήμο Γορτυνίας.
Βρίσκεται μετά το Καλλιάνι στο λαγκαδινό ρέμα κοντά στη συμβολή του με τον ποταμό Λάδωνα. Ξεχωρίζει η εκκλησία του χωριού, ο Αγιος Δημήτριος. Βόρεια του χωριού και σε βρίσκεται η πηγή Καλυβίτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Ρένεσι, τη σημερινή ονομασία πήρε το 1927. Από το 1965 δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Καστρακιωτών, ο οποίος ιδρύθηκε από κατοίκους του χωριού.
Ιστορική αναδρομή:
1970 : Επισήμως η κήρυξη της επανάστασης στην επαρχία Καρύταινας έγινε στα Λαγκάδια την 23η Μαρτίου με επίσημη δοξολογία στον ναό του Προδρόμου. Μετά το τέλος της δοξολογίας όλοι οι πρόκτιτοι παρήλασαν προ του Κανέλλου Δεληγιάννη και ασπάστηκαν τη δεξιά του, σαν ένδειξη αγάπης αλλά και υπακοής. Κατόπιν εντολής του Κανέλλου Δεληγιάννη συνεστήθη το στρατόπεδο στου Ρένεσι (Καστράκι) από Ακοβίτες, Λαγκαδινούς και Περαμερίτες, συνολικά 700 άτομα. Η προσωρινή αρχηγία του στρατοπέδου ανέλαβε τιμητικά ο γερο Στασινός Παπαδόπουλος, ως την άφιξη του Δημητράκη Δεληγιάννη, ενώ την επιμελητεία οι Μιχαλοπουλαίοι.
1821 : Μέσα από τις πηγές γνωρίζουμε ότι στις 21 Μαρτίου 1821, οι «Λιοδωρήσιοι», οι Ηραιάτες δηλαδή, με αρχηγό τον Δημητράκη Πλαπούτα ύψωσαν το λάβαρο της Επανάστασης στου Μπέτζι, στο Αλώνι του Καλλιντέρη.Την ίδια ημέρα, στην αντικρινή πλευρά της Ηραίας, ο Δεληγιάννης με τους Λαγκαδινούς και τους κατοίκους των όμορων χωριών, ύψωναν παράλληλα έτερον λάβαρο στου Ρένεσι (νυν Καστράκι).
2019: Δημιουργήθηκε ιστοσελίδα & Instagram για το χωριό και για το Σύλλογο από τον Παναγιώτη Γκόγκο και υπάρχει μέχρι και σήμερα.
Ιστοσελίδα
Instagram
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Νταρίο Φερνάντες
Ο Νταρίο Φερνάντες (Darío Ezequiel Fernández) (γεν. 1978) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,79 μ., παίζει στη μεσαία γραμμή. Παλιότερα έκανε σημαντική καριέρα στον Πανιώνιο. Το 2009-10 αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Το 2011 έπαιξε στην Κύπρο και το 2012-13 στο Ισραήλ.
Δημήτρης Καππετζής
Ο Δημήτρης Καππετζής ήταν Ελληνοκύπριος, πρώην Δήμαρχος Πέγειας.
Νταρίο Φερνάντες
Βιογραφικό
Ο Νταρίο Φερνάντες γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1978 στην πόλη Πούντα Άλτα της Αργεντινής. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Σπόρτινγκ Πούντα Άλτα και το 2000 πήγε στην Ιντεπεντιέντε Ριβαδάβια. Ως το 2005 αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της πατρίδας του. Στη συνέχεια ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, στον οποίο υπήρξε βασικό στέλεχος της μεσαίας γραμμής επί τρεις σεζόν και βοήθησε αποφασιστικά την ομάδα στις διακρίσεις που πέτυχε στο πρωτάθλημα αλλά και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το 2008-09 έπαιξε στην Μπειτάρ Ιερουσαλήμ του Ισραήλ, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Ισραήλ (Israel State Cup). Τη σεζόν 2009-10 επέστρεψε στο ελληνκό πρωτάθλημα και αγωνίστηκε ως δανεικός στον Άρη Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Μπεϊτάρ και τον Ιανουάριο 2011 πήγε στην κυπριακή Αλκή Λάρνακας. Το 2012 εέστρεψε στην Μπεϊτάρ.
Δημήτρης Καππετζής
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1969 έως το 200 ήταν γραμματέας της ΣΠΕ Πέγειας. Επιπλέον, ήταν στέλεχος του ΔΗΚΟ.
Το 1994 η Πέγεια ανακηρύχθηκε σε Δήμο της Κύπρου μετά από δημοψήφισμα. Στις 18 Απριλίου 1994 διεξήχθησαν εκλογές για την ανάδειξη του πρώτου δημάρχου και του πρώτου δημοτικού συμβουλίου (στα πλαίσια των Δημοτικών εκλογών του 1994). Ο Δημήτρης Καππετζιής εξελέγη Δήμαρχος Πέγειας. Επανεξελέγη στις Δημοτικές Εκλογές του 1996, έχοντας τη στήριξη του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ. Επανεξελέγη και στις Δημοτικές Εκλογές του 2001.
Απεβίωσε στις 12 Ιανουαρίου 2012.
Αμπντούλ Γκάντι
Ο Αμπντούλ Γκάντι Τζ. (αγγλικά: Abdul Gaddy Jr., γενν. στις 26 Ιανουαρίου 1992) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για το Περιστέρι.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Γκάντι κατατάχθηκε στο Νο 2 των πόιντ γκαρντ στην φουρνιά του από το ESPN, πίσω από τον Τζον Γουόλ και αγωνίστηκε στο McDonald's All-American το 2009. Η κολεγιακή του σταδιοδρομία ξεκίνησε ράθυμα ως εφεδρικός των Βένοϊ Όβερτον και Αζάια Τόμας. Ως δευτεροετής φοιτητής, μετακόμισε στην αρχική σύνθεση και είχε κατά μέσο όρο 8,5 πόντους και 3,8 ασίστ, προτού ένας τραυματισμός τον Ιανουάριο του 2011 του τελειώσει τη σεζόν. Ο Γκάντι βελτίωσε τα νούμερα του σε 8,1 πόντους και 5,2 ασίστ ως τριτοετής. Οδήγησε τους Χάσκις σε δύο συμμετοχές στο τουρνουά NCAA. Ως τελειόφοιτος, είχε μέσο όρο 11 πόντους και 3 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού δεν επιλέχθηκε στο ΝΒΑ Ντραφτ του 2013, ο Γκάντι εντάχθηκε στους Σάρλοτ Μπόμπκατς για το NBA Σάμερ Λιγκ 2013. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2013, υπέγραψε με τους Μπόμπκατς, αλλά αργότερα αποδεσμεύτηκε στις 10 Οκτωβρίου. Την 1η Νοεμβρίου 2013, επελέγη από την Άιοβα Ένερτζι στο δεύτερο γύρο του NBA Development League Draft 2013. Στη συνέχεια, τα δικαιώματά του ανταλλάχθηκαν στους Σάντα Κρουζ Ουόριορς στις 5 Νοεμβρίου και στη συνέχεια στους Μέιν Ρεντ Κλος στις 6 Νοεμβρίου. Σε 46 αγώνες για τους Κλος τη σεζόν 2013–14, είχε μέσο όρο 9,0 πόντους, 5,0 ασίστ και 3,2 ριμπάουντ ανά αγώνα, με 42% στα τρίποντα. Έκανε το τέταρτο τριπλ νταμπλ στην ιστορία των Ρεντ Κλος στις 2 Μαρτίου, όταν κατέγραψε 23 πόντους, 11 ασίστ και 10 ριμπάουντ εναντίον του Όστιν Τόρος.
Ο Γκάντι εντάχθηκε στους Νιου Ορλίνς Πέλικανς για το NBA Σάμερ Λιγκ 2014, όπου είχε κατά μέσο όρο 5,2 πόντους και 3,2 ασίστ σε πέντε αγώνες. Στις 30 Ιουλίου 2014, υπέγραψε με την ιταλική Βίρτους Μπολόνια για τη σεζόν 2014–15. Σε 33 αγώνες για τη Βίρτους, είχε μέσο όρο 7,3 πόντους, 3,0 ριμπάουντ και 3,7 ασίστ ανά αγώνα. Στις 26 Μαΐου 2015, υπέγραψε διετή επέκταση συμβολαίου με το σύλλογο.
Μετά τη σεζόν 2016–17, όπου κέρδισε το πρωτάθλημα Λετονίας και έφτασε στα πλέι οφ της VTB Λίγκας με τη ΜΚ ΒΕΦ Ρίγκα, ο Γκάντι υπέγραψε με τη γερμανική σ.Όλιβερ Βίρτσμπουργκ. Είχε κατά μέσο όρο 8,1 πόντους, 4,6 ασίστ, 2,5 ριμπάουντ και 0,92 κλεψίματα ανά αγώνα, με 48,1% στα δίποντα. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2018, ο Γκάντι υπέγραψε με την Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ. Αφού έπαιξε σε τέσσερις αγώνες προετοιμασίας, ο Γκάντι αποδεσμεύτηκε στις 12 Οκτωβρίου. Προστέθηκε στο ρόστερ της Οκλαχόμα Σίτι Μπλου στις 23 Οκτωβρίου 2018. Στις 23 Ιανουαρίου 2020, κατέγραψε 12 πόντους, 20 ασίστ (ρεκόρ σεζόν της G Leage) και 7 ριμπάουντ στην ήττα με 144-140 από τους Τέξας Λέτζεντς. Έχασε τρεις αγώνες τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2020 λόγω τραυματισμού στο κάτω μέρος του σώματος. Ο Γκάντι είχε κατά μέσο όρο 12,4 πόντους, 9,0 ασίστ και 3,3 ριμπάουντ ανά αγώνα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2019-20.
Την 1η Ιουλίου 2020, ο Γκάντι υπέγραψε με το Περιστέρι.
Εθνική ομάδα
Το 2010, ο Γκάντι ήταν μέλος της Εθνικής ΗΠΑ U18 στο τουρνουά FIBA Americas U18. Είχε υποστηρικτικό ρόλο πίσω από τον Κάιρι Ίρβινγκ. Σε πέντε αγώνες, ο Γκάντι είχε μέσο όρο 5,0 πόντους και 2,8 ασίστ σε 13,4 λεπτά ανά αγώνα.
Γιώργος Παπάζογλου
Ο Γιώργος Παπάζογλου (γεννημένος στις 27 Ιουνίου 1973) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 201εκ και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Ο Γιώργος Παπάζογλου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα της Ορεστιάδας, στην οποία παρέμεινε για αρκετά χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2005.
Το 2005 αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και να μεταγραφεί στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο οποίος λίγο καιρό νωρίτερα είχε κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλούχων. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο καθώς το 2006 μετεγγράφη στον Γ.Σ. Λαμίας, στον οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.
Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε με την Ε.Α. Πατρών, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανελληνίου Γ.Σ.
Το 2011 μετεγγράφη στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης στον οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2014-15, όταν και αποφάσισε να τερματίσει την πολυετή επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 42 ετών.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Γιώργος Παπάζογλου πραγματοποίησε με το εθνόσημο κατά τη διάρκεια της καριέρας του 38 συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Εθνικού Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών
1299 Μερτόνα
Η Μερτόνα (Mertona) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,281. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γάλλο αστρονόμο Γκυ Ράις, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Άγγλου αστρονόμου Τζέραλντ Μέρτον (Gerald Merton).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Μερτόνα είναι άγνωστα. Η Μερτόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 59 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μερτονα
Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας
thumb|200px|Παλαιότερο έμβλημα της ομοσπονδίας
Η Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1927 με την ονομασία "Ελληνική Κολυμβητική Ομοσπονδία Φιλάθλων" (Ε.Κ.Ο.Φ.) από τους συλλόγους Πανελλήνιος Γ.Σ., Ν.Σ. Πέλοψ, Ολυμπιακός ΣΦΠ, Ν.Σ. Καστέλλας με σκοπό την προαγωγή των ναυτικών αγωνισμάτων και την εξυπηρέτηση αυτού του αθλητικού κλάδου. Εκτός από τα τέσσερα σωματεία που υπέγραψαν το πρώτο αυτό πρακτικό, την αίτηση προς τον ΣΕΓΑΣ για ίδρυση ξεχωριστής ομοσπονδίας συνυπέγραψαν και εκπρόσωποι άλλων επτά συλλόγων. Ήταν οι: Ε.Ν.Ο. Αλεξανδρείας, Άρης Θεσσαλονίκης, Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Παλλεσβιακός, Πανιώνιος, Γ.Σ. Βόλου, Εθνικός Πειραιώς, Γ.Σ. Αμαρουσίου. Στις 21 Οκτωβρίου 1927 ο ΣΕΓΑΣ ενέκρινε την δημιουργία της νέας ομοσπονδίας, η οποία τον Ιανουάριο του 1928 πραγματοποίησε την ιδρυτική της Γ.Σ. και συγκρότησε Δ.Σ. Πρώτος πρόεδρος εκλέχτηκε ο Δ. Καλλιμασιώτης, μετά το θάνατο του οποίου το 1930 ανέλαβε ο Ν. Πρωτόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στην Ελλάδα Κατηγορία:Κολύμβηση στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Αθλητικές Ομοσπονδίες
Free
Οι Free ήταν βρετανικό ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Λονδίνο το 1968 και ολοκλήρωσε την πορεία του πέντε χρόνια αργότερα, το 1973.
Βιογραφία
Το συγκρότημα ξεκίνησε το 1968, βοηθούμενο από τον Αλέξις Κόρνερ, γνωστό ως πατέρα της βρετανικής μπλουζ, ο οποίος τους έκλεισε τις πρώτες τους ζωντανές εμφανίσεις, ενώ έπεισε τον Κρις Μπλάκγουελ για να τους υπογράψει στην "Island Records". Το Νοέμβριο του 1968, μόλις έξι μήνες μετά την πρώτη τους συναυλία, κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο "Tons of Sobs". Τα μέλη του σχήματος βρισκόταν σε νεαρή ηλικία, με το ντράμερ Σάιμον Κερκ να είναι 19 ετών, τον κιθαρίστα Πωλ Κοσσόφ και τον τραγουδιστή Πωλ Ρότζερς 18, και τον μπασίστα Άντι Φρέιζερ μόλις 16 ετών. Ο δίσκος, του οποίου την παραγωγή ανέλαβε ο Γκάι Στίβενς, δεν ανέβηκε στους καταλόγους επιτυχιών, αλλά δημιούργησε έναν πυρήνα φανατικών οπαδών οι οποίοι ακολούθησαν το συγκρότημα σε όλη την υπόλοιπη καριέρα τους, ενώ περιείχε τη διασκευή στο "The Hunter" των Booker T. & the M.G.'s, η οποία έγινε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων τους.
Ακολούθησε ένας χρόνος συνεχών συναυλιών, με τους Free να ανοίγουν τις εμφανίσεις των Blind Faith στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Οκτώβριο του 1969, κυκλοφόρησαν το δεύτερο δίσκο τους με τίτλο "Free", για το οποίο ο Ρότζερς έχει δηλώσει ότι είχε ελλειπή παραγωγή. Ακολούθησε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Fire and Water", τον Ιούνιο του 1970, με τα κλασικά κομμάτια "Fire and Water", "Mr. Big", "Don't Say You Love Me" αλλά και τη μεγαλύτερη επιτυχία των Free και ένα από τα γνωστότερα κομμάτια της ροκ μουσικής, το "All Right Now", του οποίου το σινγκλ ανέβηκε στο # 2 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 4 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ άλλες τέσσερις επανεκδόσεις του έχουν βρεθεί στα βρετανικά τσαρτ, από το 1973 μέχρι το 1991.
Ακολούθησε η εμφάνιση του συγκροτήματος στο φεστιβάλ "Isle of Wight", στις 30 Αυγούστου 1970, μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδων θεατών. Η δημοτικότητα των Free είχε φθάσει σε υψηλό επίπεδο, κάτι που φαίνεται από την κριτική της εμφάνισης τους στις 4 Ιουλίου 1970 στο Σάντερλαντ από το περιοδικό "Melody Maker", όπου η αντίδραση του κοινού συγκρίθηκε με τις αντιδράσεις των οπαδών των Beatles.
Μετά από συνεχείς εντάσεις μεταξύ των μουσικών, οι Free έφθασαν στο σημείο της διάλυσης τον Μάιο του 1971, όταν επέστρεψαν από μία επιτυχημένη περιοδεία στην Ιαπωνία και την Αυστραλία. Τον ίδιο μήνα, το σινγκλ "My Brother Jake" ανέβηκε στο # 4 στην πατρίδα τους, ίδια θέση με αυτήν που έφθασε το ζωντανά ηχογραφημένο "Free Live!", ένα μήνα αργότερα. Μετά τη διάλυση του σχήματος, ο Φρέιζερ δημιούργησε τους Toby, ο Ρότζερς τους Peace οι οποίοι διαλύθηκαν μετά από μία περιοδεία με τους Mott the Hoople, ενώ ο Κοσσόφ και ο Κερκ ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον ιάπωνα μπασίστα Τέτσου Γιαμαούτσι και τον κιμπορντίστα Τζον "Rabbit" Μπούντρικ για τους Kossoff, Kirke, Tetsu and Rabbit.
Οι ανεπιτυχείς προσπάθειες των προσωπικών τους δουλειών οδήγησαν στην επανένωση των Free τον Ιανουάριο του 1972, με αποτέλεσμα τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς να κυκλοφορήσει το "Free at Last", ανεβαίνοντας στο βρετανικό Top-10, ενώ περιείχε και το επιτυχημένο σινγκλ "Little Bit of Love". Τα προβλήματα όμως, δεν άργησαν να φανούν και πάλι. Ο εθισμός του Κοσσόφ στα ναρκωτικά και τα προβλήματα υγείας τα οποία αντιμετώπισε, οδήγησαν το συγκρότημα να αναβάλει αρκετές από τις εμφανίσεις του στις Ηνωμένες Πολιτείες και ένα μήνα αργότερα, ο Φρέιζερ παραιτήθηκε από τους Free, δίνοντας η θέση του στον Τέτσου Γιαμαούτσι, ενώ στο σχήμα εντάχθηκε και ο Τζον Μπούντρικ, στα πλήκτρα.
Μετά τη διάλυση των Free, ο Μπούντρικ κυκλοφόρησε δύο σόλο άλμπουμ, ενώ συνεργάστηκε με αρκετούς καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών και οι The Who. Ο Γιαμαούτσι εντάχθηκε στους Faces, ενώ ο Φρέιζερ σχημάτισε τους Sharks και αργότερα έγινε γνωστός για τις συνθέσεις κομματιών άλλων καλλιτεχνών. Ο Κοσσόφ κυκλοφόρησε το "Back Street Crawler" τον Δεκέμβριο του 1973, και μετά σχημάτισε το ομώνυμο συγκρότημα ηχογραφώντας το "The Band Plays On" το 1975. Μετά από ένα επεισόδιο το οποίο παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή του, ακολούθησε το "2nd Street", στου οποίου την περιοδεία πέθανε στον ύπνο του, σε ηλικία 25 ετών. Ο Ρότζερς σχημάτισε τους ιδιαίτερα επιτυχημένους Bad Company, με τον Κερκ στα τύμπανα, ενώ αργότερα συνεργάστηκε και με μέλη των Queen.
Πηγές
Free
Κατηγορία:Αγγλικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά hard rock συγκροτήματα
Ισαάκ Λαυρεντίδης
Ο Ισαάκ Λαυρεντίδης (Ορτάκιοϊ Πόντου, 1911 - Νέα Σμύρνη Αττικής, 14 Ιουνίου 1997) ήταν Έλληνας πολιτικός με καταγωγή από τον Πόντο.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Ορτάκιοϊ του Καρς το 1911, όπου είχε μεταναστεύσει ο παππούς του Αβραάμ το 1878, όπως και δεκάδες χιλιάδες Έλληνες του Πόντου, που είχαν εποικίσει 20 χωριά της περιοχής. Μετά την ανταλλαγη των πληθυσμών, εγκαταστάθηκε ως πρόσφυγας το 1923 στον Λευκώνα Σερρών μαζί με τον αδελφό του Ηλία.
Βουλευτής Σερρών
Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα και από τότε εκλεγόταν αδιάλειπτα βουλευτής Σερρών με τον Εθνικό Συναγερμό του Αλέξανδρου Παπάγου, την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση και τη Νέα Δημοκρατία μέχρι το 1990 (εκτός βεβαίως από την περίοδο της επταετούς δικτατορίας, καθώς και βουλευτής επικρατείας με το κόμμα της Νέας Δη­μοκρατίας). Αναδείχθηκε κοσμήτωρ, Β' και Α' αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Τιμητικές διακρίσεις - Θάνατος
Τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και με το παράσημο της Εθνικής Αντίστασης 1941-44 από το Ελληνικό Κράτος. Πέθανε στις 14 Ιουνίου 1997 στη Νέα Σμύρνη (την ίδια ημέρα που τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο για την σύζυγό του, Ελένη) και τάφηκε στο κοιμητήριο της Ιεράς Μονής Σουμελά στο Βέρμιο.
Μπολκάκι
Το μπολκάκι είναι η κοντή ζακέτα της Στερεάς Ελλάδας και της Ηπείρου, όπως οι Καλαρρύτες Ιωαννίνων, ενώ υπάρχουν αναφορές χρήσης του ενδύματος ακόμα και στην Ανατολική Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένδυση
Λαϊκή Δημοκρατία της Ανγκόλας
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Ανγκόλας (República Popular de Angola) ήταν το αυτοανακηρυχθέν σοσιαλιστικό κράτος που διακυβέρνησε την Ανγκόλα από την ανεξαρτησία της το 1975 έως τις 25 Αυγούστου 1992, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας.
Ιστορία
Το καθεστώς θεσπίστηκε το 1975, αφότου η Πορτογαλική Ανγκόλα, ως αυτόνομο κράτος, έλαβε ανεξαρτησία από την Πορτογαλία μέσω της Συμφωνίας του Αλβόρ. Παρόμοια ήταν η κατάσταση στο άλλο πρώην μεγάλο αφρικανικό αυτόνομο κράτος της Πορτογαλίας τη Λαϊκή Δημοκρατία της Μοζαμβίκης. Το νεοϊδρυθέν έθνος είχε φιλικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, την Κούβα και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Μοζαμβίκης. Η χώρα διοικούνταν από το Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA), το οποίο ήταν υπεύθυνο για τη μετάβαση σε ένα μαρξιστικό-λενινιστικό μονοκομματικό κράτος. Η χώρα υποστηρίχθηκε τόσο από την Κούβα και τη Σοβιετική Ένωση, όσο και από τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Η κυβέρνηση της Ανγκόλας διαχειρίστηκε αποτελεσματικά τα απροσδόκητα κέρδη από το πετρέλαιο. Το εμπορικό ισοζύγιο παρέμεινε κερδοφόρο και το εξωτερικό χρέος διατηρήθηκε εντός λογικών ορίων. Το 1985, η εξυπηρέτηση του χρέους ανήλθε σε 324 εκατομμύρια δολάρια, ή περίπου το 15% των εξαγωγών.
Έγινε σημαντική προσπάθεια στον τομέα της εκπαίδευσης ενηλίκων και του γραμματισμού, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα. Το 1986, ο αριθμός των μαθητών δημοτικού ξεπέρασε το ενάμισι εκατομμύριο και σχεδόν μισό εκατομμύριο ενήλικες έμαθαν να γράφουν και να διαβάζουν. Η γλώσσα διδασκαλίας παρέμεινε κυρίως η πορτογαλική, αλλά έγιναν προσπάθειες να εισαχθεί η μελέτη των τοπικών αφρικανικών γλωσσών από τα πρώτα χρόνια της σχολικής εκπαίδευσης. Οι σχέσεις μεταξύ των εκκλησιών και του κυβερνώντος κόμματος παρέμειναν σχετικά ήρεμες.
Τον Ιανουάριο του 1984, έγινε η διαπραγμάτευση μιας συμφωνίας. Η Νότια Αφρική έλαβε από την Ανγκόλα μια υπόσχεση να αποσύρει την υποστήριξή της στο SWAPO (κίνημα ανεξαρτησίας της Ναμίμπια που ιδρύθηκε στην Αγκόλα το 1975) με αντάλλαγμα την απομάκρυνση των στρατευμάτων της Νότιας Αφρικής από την Ανγκόλα. Παρά τη συμφωνία αυτή, η Νότια Αφρική, με το πρόσχημα της καταδίωξης ανταρτών της SWAPO, διεξήγαγε επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας στο έδαφος της Ανγκόλας κάθε φορά που η UNITA δέχονταν επίθεση από κυβερνητικές δυνάμεις της Ανγκόλας. Παράλληλα, η Νότια Αφρική οργάνωσε επιθέσεις στην Ανγκόλα. Τον Μάιο του 1985, μια περίπολος από την Ανγκόλα αναχαίτισε μια μονάδα ειδικών δυνάμεων της Νότιας Αφρικής στο Μαλόνγκο που επρόκειτο να σαμποτάρει εγκαταστάσεις πετρελαίου.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν πυραύλους εδάφους-αέρος Stinger στους αντάρτες μέσω της βάσης Καμίνα στο νότιο Ζαΐρ, μια βάση που οι Ηνωμένες Πολιτείες θεώρησαν ότι ενεργοποιήθηκε μόνιμα εκ νέου. Η βοήθεια των ΗΠΑ περιελάμβανε επίσης αντιαρματικά όπλα για να επιτρέψει στην UNITA να αντισταθεί καλύτερα στις ολοένα και πιο απειλητικές επιθέσεις της Στρατιάς της Λουάντα κατά περιοχών που βρίσκονται ακόμη υπό τον έλεγχό του στα ανατολικά και νοτιοανατολικά της χώρας.
Το 1991, η MPLA και η UNITA υπέγραψαν την ειρηνευτική συμφωνία γνωστή ως Συμφωνία του Μπισέσε, η οποία επέτρεψε πολυκομματικές εκλογές στην Ανγκόλα.
Το 1992, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ανγκόλας διαδέχθηκε συνταγματικά η Δημοκρατία της Ανγκόλας και διεξήχθησαν εκλογές. Ωστόσο, η ειρηνευτική συμφωνία δεν κράτησε, καθώς ο Σαβίμπι απέρριψε τα εκλογικά αποτελέσματα και οι μάχες ξανάρχισαν σε όλη τη χώρα μέχρι το θάνατό του το 2002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ανγκόλας Κατηγορία:Κράτη με μονοκομματικό πολιτικό σύστημα Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
Επιχείρηση Ξύπνημα της Άνοιξης
Υπόβαθρο
300px|thumb|left|Γερμανοί γρεναδιέροι που επιχειρούν στην Ουγγαρία τον χειμώνα του 1944 Την άνοιξη του 1945, η ήττα για τη Ναζιστική Γερμανία ήταν κοντά. Οι Σοβιετικοί κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος της Ουγγαρίας μετά την πτώση της Βουδαπέστης, ενώ οι Δυτικοί Σύμμαχοι άγγιζαν τα δυτικά σύνορα της Γερμανίας. Η γερμανική χειμερινή επίθεση στις Αρδέννες απέτυχε παταγωδώς, στοιχίζοντας στους Γερμανούς τις τελευταίες υπολογίσιμες δυνάμεις που θα μπορούσαν να ανακόψουν τη Σοβιετική απειλή στα ανατολικά. Μολαταύτα ο Χίτλερ, κύριος υπεύθυνος για αυτές τις αποτυχίες, αρνούνταν να υπολογίσει τις εκτιμήσεις των ανώτερων αξιωματικών. Αν και ισχυρές σοβιετικές δυνάμεις συγκεντρώνονταν στον ποταμό Όντερ, ανατολικά του Βερολίνου, επέμενε πως οι Σοβιετικοί δεν θα τολμούσαν μία μετωπική επίθεση εναντίον του Βερολίνου. Έτσι, αντί να δεσμεύσει τις διαθέσιμες δυνάμεις για την υπεράσπισή του, προς μεγάλη απογοήτευση του διοικητή της Γιόζεφ «Ζεπ» Ντίτριχ έστειλε την αξιόμαχη 6η Στρατιά Πάντσερ SS στην Ουγγαρία, κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας.
Μετά τις αποτυχημένες επιθέσεις των Γερμανών στην Πομερανία, η προσοχή του δικτάτορα στράφηκε στην Ουγγαρία. Εκεί, οι Σοβιετικοί κατείχαν όλα τα εδάφη ανατολικά του Δούναβη ποταμού και είχαν δημιουργήσει προγεφύρωμα στον Ντράβα και δυτικά του Δούναβη, απειλώντας τη λίμνη Μπάλατον. Η λίμνη αυτή είχε μεγάλη στρατηγική σημασία για τους Γερμανούς, λόγω των πετρελαιοπηγών της Ναγκικανίτσα στα δυτικά της. Με την απώλεια της Ρουμανίας το φθινόπωρο του 1944, το εξαιρετικά πολύτιμο για τη γερμανική πολεμική προσπάθεια πετρέλαιο σπάνιζε. Η παραγωγή συνθετικού πετρελαίου στη Γερμανία και την Αυστρία είχε φτάσει στο ζενίθ της, αλλά ήταν ανεπαρκής. Επομένως, για τον Χίτλερ η διασφάλιση των πετρελαιοπηγών της λίμνης Μπάλατον αποτελούσε προτεραιότητα.
Γερμανοί
250px|thumb|right|Το γερμανικό σχέδιο επίθεσης για την επιχείρηση «Ξύπνημα της Άνοιξης» 6η Στρατιά Πάντσερ SS (Ντίτριχ) 2η Στρατιά Πάντσερ (Ανγκέλις) Ομάδα Στρατιάς Μπαλκ (Μπαλκ) 3η Στρατιά
Σοβιετικοί
4η Στρατιά Φρουρών
6η Τεθωρακισμένη Στρατιά Φρουρών
9η Στρατιά Φρουρών
26η Στρατιά
27η Στρατιά
46η Στρατιά
57η Στρατιά
1η Στρατιά
Το γερμανικό σχέδιο επίθεσης
Το καθ' όλα φιλόδοξο σχέδιο επίθεσης των Γερμανών είχε ως γενικό στόχο την εξάλειψη του Σοβιετικού προγεφυρώματος στη συμβολή των ποταμών Δούναβη και Ντράβα και την απώθηση του 3ου Ουκρανικού Μετώπου του στρατάρχη Φιοντόρ Τολμπούκιν προς τα ανατολικά, με στόχο την ανακατάληψη της Βουδαπέστης.
Την επίθεση, η οποία έλαβε το κωδικό όνομα «Ξύπνημα της Άνοιξης» (Frühlingserwachen) θα έπρεπε να φέρουν εις πέρας οι μονάδες της Ομάδας Στρατιών «Νότος» του Στρατηγού Όττο Βαίλερ. Μέχρι τότε, οι γερμανικές δυνάμεις κρατούσαν την άμυνα της γραμμής «Margarethe» γύρω από τη λίμνη Μπάλατον. Η 6η Στρατιά Πάντσερ SS του στρατηγού Ζεπ Ντίντριχ σήκωνε το κύριο βάρος της επίθεσης. Θα έπρεπε να εφορμήσει βόρεια της λίμνης Μπάλατον και να απωθήσει την 27η Σοβιετική Στρατιά ως τον Δούναβη, οπότε και θα στρεφόταν βόρεια, ανακαταλαμβάνοντας τη Βουδαπέστη. Μετά από αυτό, θα κινούνταν νότια, κατά μήκος της διώρυγας Σιό, όπου και θα ενωνόταν με τις μονάδες της Ομάδας Στρατιών «Ε» του στρατηγού Αλεξάντερ Λαιρ. Η Ομάδα Στρατιών «Ε» θα κινούνταν προς τον βορρά δια μέσου της πόλης του Μόχατς για να συναντήσει την 6η Στρατιά Πάντσερ SS, κυκλώνοντας την 26η και την 57η Σοβιετική Στρατιά (Επιχείρηση «Διάβολος του Δάσους» [Waldteufel]).
Οι υπόλοιποι σχηματισμοί της Ομάδας Στρατιών «Νότος» είχαν περισσότερο υποστηρικτικό ρόλο. Η 2η Στρατιά Πάντσερ θα έπρεπε να κρατήσει απασχολημένη την 57η Στρατιά, επιτιθέμενη νότια της λίμνης Μπάλατον (επιχείρηση «Παγοθραύστης» [Eisbrecher]), ενώ η 3η Ουγγρική Στρατιά έπρεπε να κρατήσει το μέτωπο βόρεια, δυτικά της Βουδαπέστης καθ' όλη τη διάρκεια της επίθεσης. Την άμυνα της γραμμής «Margarethe» είχε αναλάβει το IV Σώμα Πάντσερ SS. Καίτοι ελώδης στο μεγαλύτερο μέρος της, η περιοχή γύρω από τη λίμνη Μπάλατον πάγωνε κατά τον χειμώνα, επιτρέποντας την κίνηση των τεθωρακισμένων.
Η γερμανική επίθεση
Η 6η Μαρτίου ξημέρωσε υπό βαριά χιονόπτωση που δυσχέραινε δραματικά την επίθεση. Ως επιστέγασμα των δυσκολιών, οι γρεναδιέροι των SS διατάχθηκαν να καλύψουν πεζή τα 18 χιλιόμετρα που τους χώριζαν έτσι ώστε να μην γίνει η αντιληπτή η συγκέντρωση μονάδων στο μέτωπο από τους Σοβιετικούς. Οι Σοβιετικοί βέβαια το γνώριζαν προ πολλού, αλλά εκείνη τη στιγμή τα SS δεν μπορούσαν να το γνωρίζουν. Η πορεία μέσα στο χιόνι και τη λάσπη ήταν μαρτυρική και η έλλειψη συγχρονισμού καταστροφική. Στις 4.30 τα χαράματα, την προκαθορισμένη ώρα για την προπαρασκευή πυροβολικού, μόνο το I Σώμα Πάντσερ SS είχε λάβει θέσεις εφόρμησης. Το αποτέλεσμα ήταν το ΙΙ Σώμα Πάντσερ SS να επιτεθεί κατόπιν εορτής και να υποστεί βαριές απώλειες από τους Σοβιετικούς, οι οποίοι είχαν επανδρώσει τις θέσεις τους μετά το πέρας της εχθρικής προπαρασκευής. Παρ' όλα ταύτα, δεδομένης της απελπιστικής κατάστασης των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, τα SS έκαναν αξιοσημείωτη προέλαση, ιδιαίτερα το ΙΙ Σώμα Πάντσερ SS, το οποίο διείσδυσε 40 χιλιόμετρα μέσα στις εχθρικές γραμμές. Το Ι Σώμα Πάντσερ SS δεν είχε την ίδια επιτυχία, καταφέρνοντας να προελάσει μόνον 8. Η Βουδαπέστη, ωστόσο, βρισκόταν ακόμη πολύ μακριά. Επιπλέον, στις μέρες που ακολούθησαν, η Σοβιετική άμυνα ισχυροποιήθηκε αποφασιστικά. Ο ίδιος ο Υπουργός Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκαίμπελς έγραφε στις 14 Μαρτίου στο προσωπικό του ημερολόγιο πως «Η αποτυχία της επίθεσης… είναι πιθανή.» Στην πραγματικότητα, ήταν μάλλον εγγυημένη. Οι μονάδες της 6ης Στρατιάς Πάντσερ SS είχαν πλέον κολλήσει στη λάσπη. 250px|thumb|left|Οι σοβιετικές αντεπιθέσεις στα μέσα Μαρτίου 1945, μετά την αποτυχία της επιχείρησης Οι υποστηρικτικές επιθέσεις των υπολοίπων μονάδων απέτυχαν. Η προέλαση της 2ης Στρατιάς Πάντσερ απ' τα νότια της λίμνης Μπάλατον ήταν μάλλον πενιχρή. Η επίθεσή της ξεκίνησε στις 4 τα ξημερώματα της 6ης Μαρτίου από το Ναγκυμπαγιόμ (Nágybajom) με κατεύθυνση προς το Κάποσβαρ, με τον κύριο όγκο του δυναμικού της να αποτελεί το LXVIII Σώμα Στρατού και η 16η Μεραρχία Γρεναδιέρων Πάντσερ SS Reichsführer-SS. Οι μονάδες αυτές δεν διέθεταν άρματα μάχης, αλλά μόνο πυροβόλα εφόδου και τεθωρακισμένα οχήματα και καθηλώθηκαν μέχρι τις 9 το πρωί λίγα χιλιόμετρα ανατολικά του Ναγκυμπάγιομ. Η πρόταση να μετατοπιστεί ο άξονας της επίθεσης από ανατολικά στα νοτιοανατολικά απορρίφθηκε από την Ομάδα Στρατιών «Νότος». Μέχρι την σοβιετική αντεπίθεση στις 16 Μαρτίου είχε κερδίσει ελάχιστο έδαφος, ενώ η Ομάδα Στρατιών «Ε» του Λαιρ συνάντησε ισχυρή άμυνα από τους γιουγκοσλάβους αντάρτες του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, την 1η Βουλγαρική Στρατιά και την Ερυθρά Αεροπορία, με αποτέλεσμα να καθηλωθεί νότια του Ντράβα.
Η σοβιετική αντεπίθεση
Στις 16 Μαρτίου, και ενώ η γερμανική επίθεση έπνεε τα λοίσθια, οι Σοβιετικοί αντεπιτέθηκαν με τη σαρωτική ισχύ 42 περίπου μεραρχιών και 8 ταχυκίνητων σωμάτων εναντίον των ισχνών γερμανικών δυνάμεων. Την επίθεση υποστήριζαν η 17η και η 5η Αεροπορική Στρατιά των Σοβιετικών. Η 6η Στρατιά μόλις που γλύτωσε την περικύκλωση, καθώς οι σοβιετικές «λαβίδες» απείχαν 3 χιλιόμετρα η μία απ' την άλλη πριν κλείσουν πίσω της. 24 ώρες μετά την εκδήλωση της αντεπίθεσης, οι Γερμανοί είχαν απωθηθεί ως τις θέσεις που κατείχαν στις αρχές Μαρτίου.
Την 21η Μαρτίου, η 5η Μεραρχία SS Wiking εγκατέλειψε το Σζεκεσφεχερβάρ (Székesfehérvár) αγνοώντας την παράλογη διαταγή του Χίτλερ που απαιτούσε την υπεράσπισή του «μέχρι τον τελευταίο άνδρα». Την επόμενη μέρα, η σοβιετική 6η Στρατιά Φρουρών απείλησε να περικυκλώσει αρκετές μεραρχίες των SS, αποκόπτοντας πίσω τους έναν «διάδρομο» πλάτους 3 περίπου χιλιομέτρων ανάμεσα στις θέσεις της και στη λίμνη Μπάλατον. Η μεραρχία των SS «Frundsberg» κατάφερε να τον κρατήσει ανοιχτό και να σώσει τις υπόλοιπες μεραρχίες από την περικύκλωση, αλλά η ίδια υπέστη μεγάλες απώλειες στην προσπάθειά της αυτή.
Απώλειες
250px|thumb|right|Μεταφορά Γερμανού τραυματία στα μετόπισθεν 200px|thumb|left|Το μνημείο για τους Σοβιετικούς πεσόντες στο Σζεκεσφεχερβάρ Στην τελευταία αμυντική του επιχείρηση κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κόκκινος Στρατός πλήρωσε αρκετά υψηλό τίμημα, χάνοντας 32.899 άνδρες, από τους οποίους οι 8.942 ήταν νεκροί και 24.407 τραυματίες, όπως και 152 τεθωρακισμένα και 415 αντιαρματικά πυροβόλα. Οι απώλειες της Βέρμαχτ και των SS υπολογίζονται περίπου σε 12.358 νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους και 31 τεθωρακισμένα. Ο σχετικά χαμηλός αυτός αριθμός απωλειών σε τεθωρακισμένα οχήματα ως τις 15 Μαρτίου αντανακλά το γεγονός πως λόγω των δυσκολιών στη μετακίνηση και των μηχανικών προβλημάτων, πολλά τεθωρακισμένα δεν μπόρεσαν καν να συμμετάσχουν στην επιχείρηση.
Ένα μεγάλο μέρος τεθωρακισμένων και βαρέων όπλων αφέθηκε λόγω της βιαστικής υποχώρησης πίσω στην Ουγγαρία. Μάλιστα, στη δυτική όχθη της λίμνης Μπάλατον και των ορέων Μπάκονυ έπεσαν αμαχητί στα χέρια του Κόκκινου Στρατού τόσα γερμανικά τεθωρακισμένα που έφτασαν για τη συγκρότηση μιας ολόκληρης ίλης τεθωρακισμένων.
Για την επιχείρηση «Ξύπνημα της Άνοιξης» οι Γερμανοί διέθεσαν πάνω από 700 πολύτιμα τεθωρακισμένα, αριθμός που αντιστοιχούσε στο 30% όλων των τεθωρακισμένων που διέθεταν. Λίγα από αυτά απέμειναν στους Γερμανούς μετά την απαγορευμένη από τον Χίτλερ και το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων (OKW, Oberkommando das Wehrmacht) χαοτική υποχώρηση των Γερμανών απ' την Ουγγαρία στα τέλη Μαρτίου 1945.
Η «Διαταγή των Περιβραχιονίων»
Η αποτυχία της επιχείρησης «Ξύπνημα της Άνοιξης» δεν έγινε δεκτή με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από τον Χίτλερ, ο οποίος άρχισε να βρίζει τα στρατεύματα των SS και να τα κατηγορεί για ανικανότητα και δειλία. Διέταξε έτσι, εφ' όσον θεώρησε ότι τα SS απέτυχαν να σταθούν «στο ύψος των περιστάσεων», την αφαίρεση των περιβραχιονίων (στα οποία είχε κεντηθεί ο τίτλος "Adolf Hitler") από τους άνδρες της μεραρχίας Leibstandarte SS Adolf Hitler, η οποία ήταν πλέον «ανάξια» να φέρει αυτόν τον τίτλο. Ο ίδιος ο στρατάρχης των SS Χάινριχ Χίμλερ ανακλήθηκε από το σανατόριο των SS στο Χόχενλιχεν για να μεταφέρει αυτοπροσώπως τη διαταγή στον Ντίτριχ. Ο Χίμμλερ δεν διέθετε ωστόσο το ψυχικό σθένος να κάνει κάτι τέτοιο και προσπάθησε να μεταβιβάσει το καθήκον στον στρατηγό Χάιντς Γκουντέριαν, ο οποίος αρνήθηκε. Τελικώς, η εντολή έφτασε εγγράφως. Ο Ντίτριχ εξαγριώθηκε και διέταξε τους διοικητές του να αγνοήσουν την διαταγή. Ο ίδιος έλεγε με πικρία ''«[ο Χίτλερ] μας λέει δειλούς! Τα δύο τρίτα των ανδρών μου βρίσκονται κάτω απ' τη γη και αυτός μας λέει δειλούς!»''
Αυτό αδιαμφισβήτητα συνέβαλε στην επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ του Χίτλερ και των SS, αλλά τα στρατεύματα αυτά θα συνέχιζαν να πολεμούν με αμείωτο και καταστροφικό φανατισμό μέχρι την αυτοκτονία του Χίτλερ (30 Απριλίου) και την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας στους Συμμάχους στις 8 Μαΐου 1945.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
Πέντε W
Τα Πέντε W (Five Ws) ή τα Πέντε W και ένα H (Five Ws and one H) ή τα Έξη W (Six Ws), είναι ερωτήματα των οποίων οι απαντήσεις θεωρούνται βασικές στη συγκέντρωση των πληροφοριών. Αναφέρονται συχνά στη δημοσιογραφία (συγκρ. στυλ ειδήσεων), στην έρευνα και τις αστυνομικές έρευνες. Αποτελούν την φόρμουλα για την απόκτηση της πλήρους ιστορίας επί ενός θέματος. Σύμφωνα με την αρχή των Πέντε W, η έκθεση μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωμένη, μόνο αν απαντά σε αυτά τα ερωτήματα, ξεκινώντας με μια ερωτηματική λέξη:
Και οι οποίες ερωτήσεις, μετά από τη μετάφραση τους στα Ελληνικά, καταλήγουν σε 3Π, 1Τ και 1Γ.
Κάποιοι συγγραφείς προσθέτουν και μια έκτη ερώτηση «πώς» (“how”), στη λίστα, αν και το «πώς» (“how”) μπορεί επίσης να καλυφθεί από το «τι» ("what"), το «πότε» ("when") ή το «πού» ("where"):
Κάθε ερώτηση, θα πρέπει να έχει μια πραγματική απάντηση — απαραίτητα στοιχεία για να συμπεριληφθούν σε μια έκθεση που θέλει να θεωρείται πλήρης. Είναι σημαντικό ότι, καμία από αυτές τις ερωτήσεις δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα απλό "ναι" ή "όχι".
Στο Ηνωμένο Βασίλειο (με εξαίρεση τη Σκοτία), τα Πέντε W χρησιμεύουν στα μαθήματα του Βασικού Σταδίου 2 (Key Stage 2) και του Βασικού Σταδίου 3 (Key Stage 3)
Ρητορική
Αυτή η ενότητα εστιάζει στην ιστορία της σειράς των ερωτήσεων ως τρόπο σχηματισμού ή ανάλυσης των ρητορικών ερωτήσεων και όχι την εν γένει, θεωρία των συνθηκών.
Ο ρήτωρ Ερμαγόρας ο Τήμνιος (Hermagoras of Temnos), όπως αναφέρθηκε στου ψευδο-Αυγουστίνου το «De Rhetorica», καθόρισε επτά "περιστάσεις" (μόρια περιστάσεως 'elements of circumstance') ως τα loci ενός ζητήματος:
Ο Γάιος Μάριος Βικτωρίνος (Gaius Marius Victorinus), εξήγησε το σύστημα των περιστάσεων του Κικέρωνα, τοποθετώντάς το σε αντιστοιχία με τις ερωτήσεις του Ερμαγόρα:
quis=persona; quid=factum; cur=causa; ubi=locus; quando=tempus; quemadmodum = modus; quib/adminiculis=facultas
Ο Γάιος Ιούλιος Βίκτωρ (Gaius Julius Victor), απαριθμεί επίσης περιπτώσεις, όπως ερωτήσεις.
Ο Βοήθιος (Boethius), "κατασκεύασε τις επτά θεμελιώδεις συνθήκες στις τέχνες της δίωξης και της άμυνας":
Για να χορηγηθεί η κατάλληλη μετάνοια στους αμαρτωλούς, ο 21ος κανόνας του Τέταρτου Λατερανού Συμβουλίου (1215), κάλεσε εξομολογητές για να διερευνήσουν τόσο τις αμαρτίες όσο και τις συνθήκες των αμαρτιών. Η μορφή του ερωτήματος, ήταν δημοφιλής για την καθοδήγηση των εξομολογητών και εμφανίστηκε σε αρκετές διαφορετικές μορφές:
Η μέθοδος των ερωτημάτων, χρησιμοποιήθηκε επίσης, για τη συστηματική εξήγηση ενός κειμένου.
Κατά τον 19ο αιώνα, ο Αμερικανός καθηγητής William Cleaver Wilkinson, διέδωσε κατά τη δεκαετία του 1880, τα «Τρία W» - Τι; Γιατί; Τι μ 'αυτό; – ως μέθοδο μελέτης της Γραφής, αν και δεν επικαλέστηκε την πρωτοτυπία. Αυτό έγινε τα «Πέντε W», αν και η εφαρμογή ήταν πολύ διαφορετική από ότι αυτή, στη δημοσιογραφία:
«Τι; Γιατί; Τι γίνεται με αυτό;» είναι ένα σχέδιο της μελέτης των μεθόδων
παρηχητικής για το δάσκαλο, υπογραμμισμένο από τον καθηγητή W.C. Wilkinson,
όχι ως αρχικό με τον εαυτό του, αλλά ως σεπτή αρχή.
Πρώτον τα πραγματικά περιστατικά, κατόπιν η απόδειξη των γεγονότων, μετά οι συνέπειες
των γεγονότων. Αυτή η ανάλυση, συχνά έχει επεκταθεί στο γνωστό «Τα Πέντε W:»
«Πότε; Που; Ποιος; Τι; Γιατί;» Με το παρόν, προσοχή ονομάζεται, στη μελέτη του
κάθε μαθήματος: στην ημερομηνία των περιστατικών της· στον τόπο τους ή ενός τόπου·
στο πρόσωπο που ομιλεί ή ομιλείται προς ή προς τα πρόσωπα που συστήθηκε, στο αφήγημα·
προς τα περιστατικά ή τις καταστάσεις του κειμένου· και, τέλος, στις εφαρμογές και
χρήσεις των διδασκαλιών του μαθήματος.
Αυτός είναι ο λόγος που μέθοδος επίλυσης προβλημάτων τα "Πέντε W και ένα H", επίσης αποκαλείται ως η «Μέθοδος Κίπλινγκ» ("Kipling Method"), η οποία βοηθά να διερευνηθούν τα προβλήματα, αμφισβητώντας τα με αυτά τα ερωτήματα.
Μέχρι το 1917, τα «Πέντε W» διδάσκονταν στις τάξεις δημοσιογραφίας των λυκείων και μέχρι το 1940, η τάση των δημοσιογράφων για την αντιμετώπιση όλων των «Πέντε W», στο πλαίσιο της επικεφαλής παραγράφου ενός άρθρου, ή οποία είχε χαρακτηριστεί ως ντεμοντέ και απατηλή:
"Το ντεμοντέ προβάδισμα των πέντε W και του Η, κρυσταλλώνεται σε μεγάλο βαθμό από την «νέα δημοσιογραφία» του Πούλιτζερ (Pulitzer) και αγιασμένο από τα σχολεία, παραχωρώντας ευρύτατα τη θέση του στο πολύ πιο εύπλαστο και ενδιαφέρον χαρακτηριστικό προβάδισμα, ακόμη και επί των ευθειών ιστοριών ειδήσεων.
Όλοι σας ξέρετε για - και ελπίζω ότι όλοι θα παραδεχθείτε την πλάνη σας - στο δόγμα των πέντε W, με την πρώτη πρόταση της ιστορίας στην εφημερίδα."
Ετυμολογία
Δεν είναι σύμπτωση που τόσο τα Αγγλικά όσο και τα Λατινικά, οι περισσότερες ερωτηματικές λέξεις αρχίζουν με τους ίδιους ήχους, καθότι προέρχονται από την Πρωτο-Ινδο-Ευρωπαϊκή ρίζα kwo-, αντικατοπτριζόμενη στην Πρωτο-Γερμανική ως χwa- ή khwa- και στα Λατινικά ως qu-.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Υποσημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοσιογραφία Κατηγορία:Έρευνα Κατηγορία:Επίλυση προβλημάτων Κατηγορία:Αγγλικές φράσεις Κατηγορία:Ερωτηματικές λέξεις και φράσεις
Σπηλαιόθεμα
Σπηλαιοθέματα ονομάζονται όλοι οι κρυσταλικοί σχηματισμοί που δημιουργούνται μέσα στα σπήλαια.
Σχηματίζονται κυρίως από την επίδραση του νερού και των διαφόρων αλάτων ασβεστίτη που είναι διαλυμένα σε αυτό.
Παραδείγματα σπηλαιοθεμάτων είναι οι σταλακτίτες, σταλαγμίτες, κολόνες, ελικτίτες, κουρτίνες, γκουρ, κ.α.
Νομική πλάνη
Ο όρος νομική πλάνη είναι νομικός όρος που απαντά στον κλάδο του Ποινικού Δικαίου.
Νομική πλάνη είναι η άγνοια του αξιοποίνου της πράξεως από εκείνον που την τελεί. Με άλλα λόγια, νομική πλάνη υφίσταται όταν ο δράστης αγνοεί τον αξιόποινο χαρακτήρα της πράξεως την οποία τελεί.
Άγνοια Νόμου δεν επιτρέπεται
Κατά γενική αρχή του δικαίου, "άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται". Συνεπώς, ο δράστης αδίκων πράξεων δεν είναι δυνατό να απαλλαγεί από την ποινή προβάλλοντας απλώς τον ισχυρισμό ότι δεν ήξερε ότι αυτό που έκανε απαγορεύεται. Γι' αυτό άλλωστε και το άρθρο 31 παράγραφος 1 του ΠΚ ορίζει ότι "μόνη η άγνοια του αξιοποίνου δεν αρκεί για να αποκλείσει τον καταλογισμό".
Πηγές
Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο
Πόρτσμουθ
Το Πόρτσμουθ (αγγλικά: Portsmouth) είναι πόλη και λιμάνι στην κομητεία Χάμπσαϊρ της νότιας Αγγλίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Βρίσκεται 103 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λονδίνου και 31 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Σαουθάμπτον. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή έχει 205.771 κατοίκους και είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Αγγλίας, με πάνω από 5.000 κατοίκους ανά τ.χλμ. Μαζί με το Σαουθάμπτον και άλλες κοντινές πόλεις δημιουργούν ενιαία μητροπολιτική περιοχή με πάνω από 1.500.000 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Δημήτρης Ράπτης
Καριέρα
Ήταν τότε που αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και να μεταγραφεί στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα ΕΣΠΕΔΑ Παίδων αλλά και Εφήβων, κατακτώντας μάλιστα πολλούς τίτλους.
Το 2013 αποφάσισε να αφήσει τον Πειραιά και να μεταβεί στην Αργυρούπολη προκειμένου να μεταγραφεί στην τοπική ομάδα. Με την ομάδα της Αργυούπολης έφτασε μια ανάσα από την άνοδο στην Α1 Εθνική Κατηγορία, ωστόσο η ομάδα του δεν κατάφερε τελικά να πανηγυρίσει την άνοδο.Tον Σεπτέμβριο του 2014 ο Δημήτρης Ράπτης αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής (ΕΣΠΕΘΡ) με τη φανέλα της Νέας Βύσσας.Την Σεζόν 2016-2017 αγωνίστικε ως πασσαδόρος στην Α1 Εθνική κατηγορία με την ομάδα του Α.Ο.ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ.Την Σεζόν 2017-2018 πείρε μετεγραφή στον Ροδιών Άθλησις.Την σεζόν 2018-2019 επέστρεψε στην Ορεστιάδα αυτή τη φορά στην ομάδα του Άθλου Ορεστιάδας οπου και πανηγύρισε την άνοδο στην Α1 την σεζόν 2021-2022
1300 Μαρσέλ
Η Μαρσέλ (Marcelle) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,22. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γάλλο αστρονόμο Γκυ Ράις, που παρατηρούσε από το Αλγέρι και της έδωσε το όνομα της δεύτερης θυγατέρας του.
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή εκκεντρότητα της τροχιάς της Μαρσέλ, που έχει ως αποτέλεσμα η απόστασή της από τον `Ηλιο να κυμαίνεται λιγότερο από 2% μεταξύ περιηλίου και αφηλίου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαρσέλ εκτιμάται σε 27,84 ± 1,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Cg (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0995 ± 0,008. Η Μαρσέλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρσελ
Ντάντλεϊ
Το Ντάντλεϊ (αγγλικά: Dudley) είναι πόλη και μητροπολιτικός δήμος της μητροπολιτικής κομητείας των Δυτικών Μίντλαντς της Αγγλίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η πόλη βρίσκεται 175 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λονδίνου και μόλις 13 χιλιόμετρα δυτικά του Μπέρμιγχαμ του οποίου και αποτελεί προάστιο στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή που ονομάζεται Δυτικά Μίντλαντς. Ο πληθυσμός του δήμου, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 312.840 κάτοικοι και η έκταση του, 97,96 τ.χλμ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Μάικ Νίκολς
Ο Μάικ Νίκολς (Mike Nichols, 6 Νοεμβρίου 1931 - 19 Νοεμβρίου 2014) ήταν Γερμανο-αμερικανός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία του 1967 Ο Πρωτάρης (The Graduate). Ο σκηνοθέτης ήταν επίσης γνωστός για τις ταινίες: Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ (Who's Afraid of Virginia Woolf, 1966), Η Γνωριμία της Σάρκας (Carnal Knowledge, 1971), Εργαζόμενο Κορίτσι (Working Girl, 1988), Εξ Επαφής (Closer, 2004), καθώς και για την τηλεοπτική μίνι σειρά Ο Θεός Ξέχασε τον Παράδεισο (Angels in America, 2003). Ο σκηνοθέτης ανέβασε στο Μπρόντγουεϊ για πρώτη φορά τις παραστάσεις Ξυπόλητοι στο Πάρκο, Λουβ, Το Παράξενο Ζευγάρι, Οι Ηλίθιοι και Σπάμαλοτ.
Ο Νίκολς ανήκει σε μια μικρή κατηγορία σκηνοθετών που έχουν βραβευτεί με Βραβείο Έμμυ, Γκράμι, Όσκαρ και Τόνι. Άλλες του διακρίσεις περιλαμβάνουν το βραβείο του ιδρύματος Λίνκολν το 1999, το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών το 2001, το βραβειο ιδρύματος Κένεντι το 2003, καθώς και το βραβείο συνολικής προσφοράς στην έβδομη τέχνη από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Βιογραφία
Ο Μάικ Νίκολς, γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1931 και το πραγματικό του όνομα είναι Μίχαελ Ίγκορ Πεσκόβσκι. Ο πατέρας του ήταν Ρώσος γιατρός και διανοούμενος, εβραϊκής καταγωγής που γνώριζε τον Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ και τον Μπόρις Παστερνάκ. Το 1939, η οικογένεια του Νίκολς αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στις Η.Π.Α. για να ξεφύγει από τη συμφορά του Ναζισμού. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Μανχάτταν, όπου ο πατέρας του άνοιξε ένα επιτυχημένο ιατρείο. . Το 1944 ο Νίκολς έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα. Το 1950 εισήγθη στην ιατρική στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Όσο βρισκόταν στο Σικάγο, ο Νίκολς το έσκαγε από τα μαθήματα για να ασχολείται με θεατρικές δραστηριότητες, έτσι γνώρισε την ηθοποιό Ιλέιν Μέι. Το 1954 ο Νίκολς παράτησε την ιατρική κι επέστρεψε στη Νέα Υόρκη όπου εισήγθη στο Actor's Studio και διδάχτηκε δράμα από τον Λι Στράσμπεργκ.
Στα μέσα της δεκαετίας του '50 δημιούργησε με την Ιλέιν Μέι κι άλλους μια ομάδα αυτοσχεδιασμού κι άρχισε να σκηνοθετεί κωμωδίες που καυτηρίαζαν την κοινωνία της εποχής και ασκούσαν κριτική, πράγμα που επρόκειτο να χαρακτηρίσει και τις μετέπειτα ταινίες του.
Το 1966 έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, σε ηλικία 35 ετών, γυρίζοντας την ταινία Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; (Who's Afraid of Virginia Woolf?), που χάρισε στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ το δεύτερό της Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Το Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; έλαβε δεκατρείς υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ κι ο σκηνοθέτης ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την πρώτη του ταινία. Την επόμενη χρονιά η ταινία Ο Πρωτάρης (The Graduate, 1967) έκανε τεράστια εμπορική επιτυχία και του χάρισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Η ταινία χάρισε επίσης παγκόσμια αναγνωρισιμότητα στον Ντάστιν Χόφμαν.
Το 1970 γύρισε την αντιμιλιταριστική σάτιρα Catch 22 (1970) που σε αντίθεση με τις δυο προηγούμενες δε θεωρήθηκε επιτυχημένη, παρά τη συμμετοχή σε αυτήν των ηθοποιών Όρσον Γουέλς, Άλαν Άρκιν, Άντονι Πέρκινς και Μάρτιν Μπαλσαμ. Την επόμενη χρονιά γύρισε την ταινία Η Γνωριμία της Σάρκας (Carnal Knowledge, 1971) μια ταινία που απέπνεε έντονο ερωτισμό με πρωταγωνιστές τους Τζακ Νίκολσον, Κάντις Μπέργκεν, Αν Μάργκρετ και Αρτ Γκαρφάνκελ. Ο σκηνοθέτης επρόκειτο να συνεργαστεί άλλες δυο φορές με τον Νίκολσον, το 1975 για την ταινία Οι Προικοθήρες (The Fortune) και το 1994 για την ταινία Γουλφ (Wolf).
Το 1984 σκηνοθέτησε την ταινία Η Εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ (Silkwood) με πρωταγωνίστρια τη Μέριλ Στριπ στο ρόλο μιας εργαζόμενης σε πυρηνικό αντιδραστήρα, που αγωνίζεται για τη ζωή τόσο των συνεργατών της, όσο και τη δική της. Η συνεργασία του Νίκολς με τη Στριπ επαναλήφθηκε το 1990, όταν οι δυο τους συνεργάστηκαν για την ταινία Φλερτάροντας τη Ζωή (Postcards from the Edge). Στην ταινία συμμετείχε επίσης η Σίρλεϊ ΜακΛέιν στο ρόλο της μητέρας της Στριπ. Την επόμενη χρονιά σκηνοθέτησε τους Χάρισον Φορντ και Ανέτ Μπένινγκ στην ταινία Σχετικά με τον Χένρι (Regarding Henry). Το 1996 επανεκτέλεσε την ταινία του Εντουάρντο Μολινάρο Το Κλουβί με τις Τρελές (La Cage aux Folles, 1978), που προβλήθηκε με τίτλο Φτερά και Πούπουλα (The Birdcage) και πρωταγωνιστές τους Ρόμπιν Γουίλιαμς και Τζιν Χάκμαν. Το 1998 σκηνοθέτησε τους Τζον Τραβόλτα, Έμμα Τόμσον και Κάθι Μπέιτς στην ταινία Όλες οι Γυναίκες του Προέδρου (Primary Colors), εμπνευσμένη από το σκάνδαλο Λεβίνσκι. Πιο πρόσφατες αξιομνημόνευτες ταινίες του σκηνοθέτη είναι οι: Εξ Επαφής (Closer) με τους Τζούλια Ρόμπερτς, Νάταλι Πόρτμαν, Τζουντ Λο και Κλάιβ Όουεν και Παιχνίδια Εξουσίας (Charlie Wilson's War, 2007) με τους Τομ Χανκς και Τζούλια Ρόμπερτς. Μέγαλη επιτυχία γνώρισε επίσης η τηλεοπτική σειρά Ο Θεός Ξέχασε τον Παράδεισο (Angels in America, 2003) με τον Αλ Πατσίνο και τη Μέριλ Στριπ. Συνολικά στην καριέρα του ο σκηνοθέτης έχει λάβει 4 υποψηφιότητες για Όσκαρ Σκηνοθεσίας κι έχει κερδίσει ένα.
Πέθανε την 19η Νοεμβρίου 2014.