cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φαίδρος Οικονομίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φαίδρος Οικονομίδης γεννήθηκε το 1945 στη Λευκωσία. Ήταν υιός του επιχειρηματία Χριστοφή Οικονομίδη. Σπούδασε μηχανολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και ακολούθησε επιπρόσθετες σπουδές στα οικονομικά και στη διοίκηση επιχειρήσεων.
Διετέλεσε σύμβουλος στην Κυπριακή Εταιρεία Εισαγωγών Λτδ, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Λαϊκής Τράπεζας και διοικητικού συμβουλίου του Cyprus InternationaI Institute of Management. Επιπρόσθετα, διετέλεσε οικονομικός διαχειριστής και πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Μελετών του Δημοκρατικού Συναγερμού. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων (1988-1992), µέλος του Εργατικού Συµβουλευτικού Σώματος, της Συµβουλευτικής Οικονομικής Επιτροπής και της Συµβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, µέλος του Συμβουλίου Βιομηχανικής και Τεχνολογικής Ανάπτυξης, του Συμβουλίου Ιδρύματος Τεχνολογίας και πρόεδρος του Κυπριακού Συνδέσμου Αυτοκινήτου και του Συνδέσμου Εισαγωγέων Αυτοκινήτων.
Απεβίωσε στις 14 Νοεμβρίου 2001.
Πολιτική διαδρομή
Στις 28 Φεβρουαρίου 1993 διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη. Στις 2 Απριλίου 1994 υπέστη σοβαρό καρδιακό επεισόδιο στη διάρκεια φιλανθρωπικής εκδήλωσης στη Σχολή Τυφλών. Υπέβαλε την παραίτηση του τον Νοέμβριο του 1994. Το 1995 υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση καρδιάς στο Λονδίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993
Γεώργιος Αντιοχέας
Άνοδος και πρώιμη σταδιοδρομία: υποταγή της Απουλίας
Οι προηγούμενες γνώσεις του της διοίκησης των Ζιριδών, οι επαφές του με έναν Αρμένιο στην υπηρεσία των Φατιμιδών της Αιγύπτου και η γνώση των Ελληνικών και Αραβικών, τον οδήγησαν σε άνοδο στη Νορμανδική διοίκηση. Ανήλθε στον τίτλο του οικείου (familiaris) του κόμη και το 1123 έγινε ο δεύτερος στη διοίκηση στο Ναυτικό του Χριστόδουλου. Σε αυτά τα έτη, υπηρέτησε επίσης συχνά ως απεσταλμένος στην Αυλή των Φατιμιδών της Αιγύπτου, στο Κάιρο. Σε μία Νορμανδική επίθεση στην Μαχντία το ίδιο έτος, ο Γεώργιος κατέλαβε το φρούριο του αντ-Ντιμάς, στην ακτή της Τυνησίας· τελικά η εκστρατεία κατέληξε σε αποφασιστική ήττα των Νορμανδών από τον Αλ-Χασάν ιμπν Αλί εμίρη των Ζιριδών. Τα επόμενα πέντε έτη ο Γεώργιος επεσκίασε τον Χριστόδουλο και από το 1127 τον αντικατέστησε στη θέση του εμίρη του Παλέρμο. Το έτος αυτό και οι δύο ήταν παρόντες στο Μοντεσκαλιόζο με τον Ρογήρο Β΄· ο Χριστόδουλος φαίνεται, πως απεβίωσε σύντομα μετά και τον διαδέχθηκε ο Γεώργιος.
To απόγειο της σταδιοδρομίας του: κατακτήσεις στην Ελλάδα και την Αφρική
Το 1146 ο Γεώργιος κατέλαβε την Τρίπολη της Λιβύης και ξεκίνησε τη Σικελική κυριαρχία στη Βόρεια Αφρική, που έγινε μόνιμη. Είχε ήδη καταλάβει αρκετές μικρές παράκτιες πόλεις τα τελευταία 15 έτη, όχι όμως τη Μαχντία, που ήταν ακόμη στην εξουσία του αλ-Χασάν ιμπν Αλί.
Το επόμενο έτος ο Ρογήρος Β΄ επιτέθηκε στη Ρωμανία (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία), η οποία ήθελε να διατηρήσει της κτήσεις της στην Ιταλία. Ο Γεώργιος εστάλη από το Οτράντο (Υδρούντας) με 70 γαλέρες να επιτεθεί στην Κέρκυρα. Σύμφωνα με τον Νικήτα Χωνιάτη, το νησί κατελήφθηκε λόγω των Αυτοκρατορικών φόρων και των υποσχέσεων του Γεωργίου. Αφού άφησε εκεί φρουρά, έπλευσε προς την Πελοπόννησο. Λεηλάτησε την Αθήνα και γρήγορα επέδραμε σε όλη την ακτή της Εύβοιας και του Κορινθιακού κόλπου· εισέδυσε ως τη Θήβα, όπου λαφυραγώγησε τις βιοτεχνίες μεταξιού και μετέφερε τους Εβραίους υφαντές μεταξωτών μαζί του (πρβλ. και το Annales Cavenses). Τελευταία επιχείρηση της εκστρατείας ήταν η λεηλασία της Κορίνθου, από όπου έκλεψε τα λείψανα του Αγ. Θεοδώρου του Τήρωνα και επέστρεψε στη Σικελία.
Το 1148 ο Γεώργιος κατέλαβε τελικά τη Μαχντία. Πιο πριν ο κυβερνήτης του Γκαμπές στασίασε εναντίον του επικυριάρχου του Αμπούλ-Χασάν αλ-Χασάν και υποσχέθηκε να παραδώσει την πόλη στον Ρογήρο Β΄, αν τον διατηρούσε ως κυβερνήτη. Ο αναπόφευκτος πόλεμος ξεκίνησε το θέρος του 1148· ο Γεώργιος οδήγησε έναν στόλο στη Μαχντία. Ο σουλτάνος εθελοντικά έφυγε σε εξορία, παίρνοντας μαζί του πολύ λίγο θησαυρό και η Μαχντία κυριεύτηκε. Οι γειτονικές πόλεις Σφαξ και Σόουζα παραδόθηκαν σύντομα μετά. Έτσι έπαυσε η δυναστεία των Ζιριδών και το βασίλειο της Τυνησίας ("Αφρικής", Ιφρικίγια) ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Σικελίας, που έφτασε στο απόγειο με τις κατακτήσεις του Γεωργίου: τώρα το βασίλειο κατείχε τη Σικελία, τη Νότιο Ιταλία (Μετσοτζιόρνο), την Κέρκυρα και την Τυνησία.
Το 1149 η Κέρκυρα επέστρεψε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· ο Γεώργιος με 40 πλοία έφθασε στον Βόσπορο, μπροστά στα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Προσπάθησε να βγει στη στεριά, αλλά απέτυχε· λεηλάτησε μερικές επαύλεις στην Ασιατική ακτή και εκτόξευσε βέλη εναντίον του Ιερού Παλατίου. Απεβίωσε σύντομα μετά, κατά τον ιστορικό Ιμπν αλ-Ατχίρ το έτος εγίρας 546, που αντιστοιχεί στο 1151-52. Στα αξιώματά του τον διαδέχθηκε ο Έλληνας Φίλιππος της Μαχντία.
Ο Γεώργιος ήταν πολύγλωσσος και πολύ καλλιεργημένος. Ίδρυσε στο Παλέρμο τον ναό της Παναγίας του Αμιράλη" (μετέπειτα Μαρτοράνα) με λαμπρά Βυζαντινά ψηφιδωτά. Σε ένα από αυτά ο γονυπετής Γεώργιος Αντιοχέας προσφέρει τον ναό στη Θεοτόκο. Επάνω από τον Γεώργιο υπάρχει η επιγραφή ΔΟΥΛΟΥ ΔΕΗCΙC CΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΑΜΗΡΑ, ενώ η Θεοτόκος κρατά ειλητό, το οποίο γράφει τα λόγια της, που απευθύνονται στον Υιό της: ΤΟΝ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΔΕΜΑΝΤΑ ΤΟΝΔΕ ΜΟΙ ΔΟΜ[ΟΝ] ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΠΡΩΤΙCΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΟΛΩΝ, ΤΕΚΝΟ ΦΥΛΑΤΤΕΙC ΠΑΝΓΕΝΕΙ ΠΑCHC BΛΑΒΗC, ΝΕΜΕΙC ΤΕ ΤΗΝ ΛΥΤΡΩCIN ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΩΝ. EXEIC ΓΑΡ ΙCΧΥΝ ΩC Θ[ΕΟ]C MONOC ΛΟΓΕ. Επίσης ίδρυσε τον ναό του Αγ. Μιχαήλ στη Ματσάρα ντελ Βάλλο, στα δυτικά της Σικελίας. Έκτισε την με επτά τόξα "γέφυρα του Αμιράλη" στον ποταμό Ορέτο του Παλέρμο· στη γέφυρα αυτή το 1860 οι ερυθροχίτωνες του Γαριβάλδι, πολέμησαν για πρώτη φορά τον στρατό του Φραγκίσκου Β΄ των Δύο Σικελιών, κατά τη διάρκεια της Αναβίωσης της Ιταλίας (Risorgimento).
Πηγές
Κατηγορία:Ναύαρχοι του Μεσαίωνα Κατηγορία:Σύροι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία του Βασιλείου της Σικελίας Κατηγορία:Ιταλοί ναύαρχοι
Μπαντραμπουά
Το Μπαντραμπουά (γαλλικά: Bandraboua) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαγιότ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαγιότ
Ανέστης Ευαγγέλου
Ο Ανέστης Ευαγγέλου (Θεσσαλονίκη, 1937-1994) είναι ποιητής της Β΄ μεταπολεμικής γενιάς. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ανέστης Παπαδόπουλος. Η ζωή και το έργο του έχει συνδεθεί με τη Θεσσαλονίκη, όπου εξέδωσε τις ποιητικές του συλλογές. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανέστης Ευαγγέλου γεννήθηκε το 1937 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Anatolia College και παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έζησε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας και πέθανε στην ίδια πόλη το 1994. Διηγήματά του, ποιήματα, κριτικά σημειώματα, δοκίμια και μελέτες έχουν δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Μετά τη μεταπολίτευση του 1974 έλαβε ενεργό μέρος στην πολιτισμική ζωή της Θεσσαλονίκης, συμμετέχοντας στα Δ.Σ. της Εταιρίας Λογοτεχνών, της Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδος και του Θεατρικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης.
Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1958 με τη δημοσίευση του ποιήματος "Προετοιμασία και ώρες αναμονής πριν από μακρύ ταξίδι" στο πειραϊκό περιοδικό Το Περιοδικό μας των Ν. Βελιώτη και Χρ. Λεβάντα. Η ποιητική του παραγωγή συγκαταλέγεται κατά άλλους (Γιώργος Αράγης) στην κοινωνική και κατά άλλους (τριχοτόμηση του περιοδικού Νέες Τομές) στην υπαρξιακή-φιλοσοφική τάση της Β΄ μεταπολεμικής γενιάς, ενώ η Δώρα Μέντη εντοπίζει στις τελευταίες συλλογές μια μετατόπιση από την κοινωνική στην οντολογική διάσταση, καθώς εμφιλοχωρεί στην ποίηση του Ευαγγέλου το στοιχείο του θανάτου. Η ποίησή του διακρίνεται από τα λιτά εκφραστικά μέσα, τη διάχυτη ατμόσφαιρα απαισιοδοξίας και την αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου προς τη μεταπολεμική πραγματικότητα και το αίσθημα της ήττας. Ακόμη, στο ποιητικό του έργο ανιχνεύονται επιδράσεις από τους Νίκο-Αλέξη Ασλάνογλου, Γιώργο Βαφόπουλο, Ζωή Καρέλλη, Γιώργου Θέμελη, Μανόλη Αναγνωστάκη και Άρη Δικταίο.
Οι κριτικές για το έργο του υπήρξαν αρκετά θερμές, ενώ για την ποίησή του μίλησαν ανάμεσα σε άλλους οι Μανόλης Αναγνωστάκης, Γιώργος Αράγης, Βάσος Βαρίκας, Νικηφόρος Βρεττάκος, Αλέξης Ζήρας, Πάνος Μουλλάς, Κώστας Στεργιόπουλος, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου και Ντίνος Χριστιανόπουλος. Εξ αρχής η κριτική μίλησε ομόθυμα για γνησιότητα, ειλικρίνεια, οικειότητα, για επανάκαμψη της συγκίνησης και τη διαύγεια των συμβόλων.
Mini Sky City
Ο Mini Sky City (Κινέζικα: 小 天 城) είναι ένα κτίριο 57 ορόφων, ύψους 204 μέτρων στην Τσανγκσά, την πρωτεύουσα της επαρχίας Χουνάν της Κίνας. Κατασκευάστηκε σε διάστημα 19 ημερών το 2015 από την κατασκευαστική εταιρεία, Broad Sustainable Building, θυγατρική της κινέζικης Broad Group, χρησιμοποιώντας δομοστοιχειωτό σύστημα κατασκευής. Η εταιρεία έχει φιλοδοξίες να χρησιμοποιήσει παρόμοιες τεχνικές για να κατασκευάσει ένα πολύ μεγαλύτερο έργο, τον ουρανοξύστη Sky City, ο οποίος θα έχει ύψος 220 ορόφων.
Το 2017 ο Μini Sky City συμμετείχε σε διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό το SkyCity Challenge, όπου αρχιτέκτονες από όλο τον κόσμο σχεδίασαν 17 από τα κενά αίθρια που βρίσκονται στο εσωτερικό του ουρανοξύστη.
Τόκτου
Ο Τόκτου (βουλγαρικά: Токту) ήταν ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας το 766–767.‎
Ο Βυζαντινός χρονικογράφος Πατριάρχης Νικηφόρος γράφει ότι ο Τόκτου ήταν "Βούλγαρος, και ο αδελφός του Μπαγιάν". Παρά το ότι το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι ο Μπαγιάν ήταν ένας άνθρωπος με κάποια σημασία, τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για την βάση στήριξης του Τόκτου. Ο Τόκτου υποτίθεται ότι ήταν μέλος της φράξιας των βουλγάρων ευγενών, που υποστήριζαν την εχθρική πολιτική προς την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ωστόσο, πριν ο Τόκτου καταφέρει να υλοποιήσει κάθε καταγεγραμμένη πολιτική, βρέθηκε αντιμέτωπος με εξέγερση και προσπάθησε να φύγει από τη χώρα. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του Σαμπίν, ο Τόκτου προσπάθησε να διαφύγει προς το βορρά, αλλά συνελήφθη και σκοτώθηκε μαζί με τον αδελφό του Μπαγιάν και τους υποστηρικτές τους, κοντά στο Δούναβη.
Η συλλογή Τζαφάρ Ταρίχ των Βουλγάρων του Βόλγα του 17ου αιώνα (αμφισβητούμενης γνησιότητας) αντιπροσωπεύει τον Αζάν Τόκτα (δηλαδή τον Τόκτου) ως γιος του Κέρμεκ, ο οποίος ήταν γιος του πρώην Βουλγάρου μονάρχη Σουβάτ (δηλαδή τον Σεβάρ).
Αναφορές
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας
Γκασερμπρούμ Β΄
Το Γκασερμπρούμ Β΄ (گاشر برم, 加舒尔布鲁木II峰, Jiāshūěrbùlǔmù II Fēng), επίσης γνωστό ως K4, είναι το 13ο υψηλότερο βουνό στη Γη. Βρίσκεται στα σύνορα της επαρχίας Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν, του Πακιστάν και Σιντζιάνγκ της Κίνας. Με 8034 m ύψος, το Γκασερμπρούμ Β΄ είναι η τρίτη υψηλότερη κορυφή του ορεινού όγκου του Γκασερμπρούμ, στην οροσειρά Καρακορούμ των Ιμαλαΐων. Η κορυφή κατακτήθηκε για πρώτη φορά στις 7 Ιουλίου, 1956, από τους Φριτς Μόραβεκ, Γίζεφ Λαρς και Χανς Βίλενπαρτ μέρη αυστριακής αποστολής.
Γεωγραφία
To Γκασερμπρούμ Βρίσκεται στα σύνορα Πακιστάν και Κίνας και βρίσκεται στην κορυφή του παγετώνα Μπαλτόρο Με ύψος 8034 m, είναι το τρίτο υψηλότερο μέλος της ομάδας Γκασερμπρούμ, πίσω από το Γκασερμπρούμ Α΄ (8080 m) και το Μπρόουντ Πικ (8051 m). Το Γκασερμπρούμ Γ΄ θεωρείται ενίοτε δευτερεύουσα κορυφή του Γκασερμπρούμ Β', καθώς η τοπογραφική του απομόνωση είναι μόνο 461 m.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Πακιστάν Κατηγορία:Βουνά της Κίνας Κατηγορία:Καρακορούμ
Ηγεμονία της Θήβας
Η Ηγεμονία της Θήβας είναι μια από τις ισχυρότερες ηγεμονίες της Αρχαίας Ελλάδας. Το αρχικό Θηβαϊκό κράτος είχε εδάφη στη σημερινή Βοιωτία. Μετά από τις εκστρατείες του Πελοπίδα η Θηβαϊκή Ηγεμονία επεκτάθηκε έως την Θεσσαλία, την Μεσσηνία και τον Αμβρακικό κόλπο. Κατά την ακμή της ηγεμονίας δόθηκε μια αποφασιστική μάχη στα Λεύκτρα με νικητές τους Θηβαίους απέναντι στους Σπαρτιάτες. Η Ηγεμονία της Θήβας καταστράφηκε εντελώς στην Μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. από τους Μακεδόνες και την Μακεδονική Αυτοκρατορία. Η Θήβα είχε σαν ιδρυτή και ένα από τους βασιλιάδες, τον βασιλιά Κάδμο. Σπουδαία ιστορικά πρόσωπα της Θήβας ήταν ο Πίνδαρος, ο σημαντικότερος αρχαίος λυρικός ποιητής, ο Αριστείδης, σημαντικός ζωγράφος του 4ου αιώνα π.Χ. καθώς και οι στρατηγοί και δημιουργοί της Θηβαϊκής Ηγεμονίας, ο Επαμεινώνδας και ο Πελοπίδας.
Κατηγορία:Αρχαία Θήβα
Κιρσοκήλη
Κιρσοκήλη ονομάζεται η κιρσοειδής διεύρυνση των φλεβών του όρχεως, οι οποίες ονομάζονται σπερματικές φλέβες. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων εμφανίζεται στην αριστερή πλευρά. Ανατομικά, η αριστερή σπερματική φλέβα καταλήγει στη σύστοιχη νεφρική φλέβα, ενώ η δεξιά σπερματική φλέβα χύνεται στην κάτω κοίλη φλέβα.
Τα αίτια και η συχνότητα εμφάνισης της πάθησης
Η πάθηση οφείλεται σε ανεπάρκεια των βαλβίδων, που υπάρχουν μέσα στις φλέβες και κανονικά επιτρέπουν τη ροή του αίματος μόνο από την περιφέρεια προς το κέντρο, ενώ όταν δεν επαρκεί το αίμα μπορεί να παλινδρομεί από τις μεγαλύτερες προς τις μικρότερες φλέβες, πράγμα που έχει ως συνέπεια την κιρσοειδή διεύρυνση των σπερματικών φλεβών. Πρόκειται για μια σχετικά συχνή πάθηση, που εμφανίζεται, σε διάφορους βαθμούς, στο 15% των ενηλίκων και αποτελεί μια καλά τεκμηριωμένη αιτία ανδρικής υπογονιμότητας.
Στα παιδιά η συχνότητα εμφάνισής της θεωρούνταν μικρή, αλλά σε πρόσφατες μελέτες διαπιστώθηκε η ύπαρξή της στο 6% των παιδιών ηλικίας 10 ετών, ενώ σε εφήβους το ποσοστό αυτό ανήλθε στο 16%. Πολύ σπάνια εμφανίζεται πριν από την ηλικία των 7-8 ετών.
Συμπτώματα
Συνήθως ανακαλύπτεται τυχαία, είτε από το παιδί ή από τους γονείς του (ως μια μάζα που αλλάζει το σχήμα και το μέγεθος του οσχέου), είτε από τον παιδίατρο κατά την διάρκεια μιας εξέτασης ρουτίνας. Στην ψηλάφηση δίνει την εντύπωση μιας μαλακής μάζας, χωρίς σαφή όρια, αποτελούμενης από μικρότερα στοιχεία, που το μέγεθός της υποχωρεί όταν το άτομο ξαπλώνει και μεγαλώνει ξαφνικά όταν σηκωθεί όρθιο. Αυτό οφείλεται στο ότι οι φλέβες αδειάζουν, όταν ο ασθενής είναι ξαπλωμένος και γεμίζουν απότομα μόλις σηκωθεί. Επειδή δεν προκαλεί πόνο ή κάποια έντονη ενόχληση, πολλές φορές οι ασθενείς ή οι γονείς τους δεν δίνουν την απαιτούμενη σημασία, αδιαφορούν και δεν απευθύνονται στον γιατρό, με δυσμενείς, όπως θα δούμε, συνέπειες στην ανάπτυξη του όρχεως και στην γονιμότητα του ατόμου.
Πολύ σπάνια, μπορεί να οφείλεται σε πίεση των σπερματικών φλεβών από κάποιον όγκο του νεφρού. Για τον λόγο αυτό πάντα γίνεται έλεγχος της κοιλιακής χώρας με υπερηχογράφημα.
Υπάρχουν τρεις βαθμοί της πάθησης, ανάλογα με το μέγεθός της (μικρή, μέτρια, μεγάλη) και στο 50% των ασθενών διαπιστώνεται και μια ελαττωμένη ανάπτυξη του σύστοιχου όρχεως.
Η κιρσοκήλη αποτελεί μία απο τις κυριότερες αιτίες ανδρικής υπογονιμότητας. Αυτό οφείλεται στην αύξηση της θερμοκρασίας του όρχι λόγω των πολλών διατεταμένων φλεβών, η επίπτωση στη σπερματογέννεση μετά την χειρουργική αποκατάσταση είναι τις περισσότερες φορές αναστρέψιμη.
Η πάθηση στην παιδική ηλικία
Η ανάπτυξη κιρσοκήλης στην παιδική ηλικία έχει προοδευτικά δυσμενή επίδραση στον όρχι, με επιδείνωση της λειτουργίας του και των παραμέτρων που καθορίζουν την ζωτικότητα του σπέρματος. Αυτό οφείλεται στην αύξηση της θερμοκρασίας του όρχεως, που προκαλεί διαταραχές στην ανάπτυξη των κυττάρων του, οι οποίες κλινικά εκδηλώνονται και με μειωμένο μέγεθος του πάσχοντα όρχεως του παιδιού. Ιδιαιτέρως σημαντικό είναι ότι σε περιπτώσεις που η πάθηση είναι μόνο στη μια πλευρά, συνήθως αριστερά, βλάβες εμφανίζονται και στον φαινομενικά υγιή όρχι της άλλης πλευράς, επειδή τα παραγόμενα τοξικά μεταβολικά προϊόντα του πάσχοντα όρχι μεταφέρονται με την παράπλευρη φλεβική κυκλοφορία και επιδρούν και στον υγιή, ενώ επηρεάζουν και μεταβάλουν και τον φυσιολογικό άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-όρχεων.
Η σημασία της έγκαιρης διάγνωσης
Επειδή η επίδραση της κιρσοκήλης είναι βαθμιαία, η έγκαιρη διάγνωση της πάθησης καθώς και η διάγνωση της υποκλινικής κιρσοκήλης (αυτής δηλαδή που δεν έχει δώσει πλήρη συμπτωματολογία) είναι πολύ σημαντική για την θεραπεία και την αποτροπή των επιπλοκών της νόσου. Είναι ενδεικτικό ότι, στους ενήλικες, μετά την θεραπεία παρατηρείται σημαντική βελτίωση του σπερμοδιαγράμματος στο 85-100% των ασθενών με μικρή και μεσαία κιρσοκήλη, ενώ στους ασθενείς με μεγάλη κιρσοκήλη το ποσοστό αυτό πέφτει στο 50%. Στα παιδιά και τους εφήβους η αποτελεσματικότητα της θεραπείας ελέγχεται με μέτρηση του μεγέθους των όρχεων. Έχει παρατηρηθεί, λοιπόν, ότι η θεραπεία της κιρσοκήλης μετά την ηλικία των 14 ετών, ενώ βελτιώνει την σπαργή, δεν επιφέρει ικανοποιητική αύξηση του όγκου του όρχεως μετεγχειρητικά. Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι η αύξηση του όρχεως έχει ολοκληρωθεί σ’ αυτή την ηλικία. Σημαντική επίσης είναι η παρατήρηση ότι εάν τα παιδιά με κιρσοκήλη, στα οποία ο πάσχων όρχις έχει φυσιολογικό μέγεθος, αφεθούν χωρίς θεραπεία, στην εφηβεία εμφανίζεται υποτροφία του όρχεως σε ποσοστό 25%. Συνεπώς, η πρώιμη θεραπεία της κιρσοκήλης, της οποίας ο κύριος στόχος είναι η διατήρηση της γονιμότητας, έχει μεγάλη σημασία.
Χειρουργική θεραπεία
Η αρχή της χειρουργικής θεραπείας είναι η διακοπή της κυκλοφορίας των σπερματικών φλεβών. Με την τεχνική Palomo, γίνεται απολίνωση και διατομή όλων των σπερματικών αγγείων (αρτηρίας και φλεβών) πριν την είσοδό τους στον βουβωνικό πόρο. Η αιμάτωση του όρχεως εξασφαλίζεται από την παράπλευρη κυκλοφορία, κυρίως μέσω των αγγείων του σπερματικού πόρου. Η θεραπεία με λαπαροσκόπηση υπερτερεί της κλασικής μεθόδου σε αποτελεσματικότητα, στην εμφάνιση λιγότερων επιπλοκών, στην συντομότερη μετεγχειρητική ανάρρωση και την πρωιμότερη κινητοποίηση των ασθενών, αλλά και στο αισθητικό αποτέλεσμα, γιατί πρακτικά δεν αφήνει σημάδια. Είναι μια απλή και ασφαλής μέθοδος με, πρακτικώς, μηδενικά ποσοστά υποτροπών και επιπλοκών.
Ελάχιστα Επεμβατική Θεραπεία
Μια εναλλακτική θεραπεία, η οποία χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά διεθνώς,είναι ο "εμβολισμός" της κιρσοκίλης. Αυτή η τεχνική η οποία εκτελείται από επεμβατικό ακτινολόγο, με τοπική αναισθησία,είναι μια μη χειρουργική 'η πιό σωστά μια ελάχιστα επεμβατική (minimally invasive) μέθοδος που χρησιμοποιείται για την θεραπεία της κιρσοκήλης. Κατά την διάρκεια της επέμβασης,ένας μικρός καθετήρας (πάχους 1.5 χιλ) εισέρχεται μέσω μιας περιφερικής φλέβας(συνήθως του αγκώνα) και οδηγείται έως την έσω σπερματική φλέβα. Όλες αυτές οι κινήσεις γίνονται υπό συνεχή ακτινοσκοπικό έλεγχο. Στην συνέχεια αφού γίνει η φλεβογραφία με την έγχυση σκιαγραφικού,το εμβολικό υλικό(συνήθως ειδικός αφρός, ή κόλα) εγχύεται εντός της φλέβας μέσω του καθετήρα.Η έγχυση αυτή έχει ώς αποτέλεσμα την θρόμβωση της φλέβας και συνεπώς την θεραπεία της κιρσοκήλης. Η περίοδος ανάρρωσης είναι σαφώς μικρότερη σε σχέση με την χειρουργική επέμβαση, μιας και δεν χρησιμοπούνται ράμματα αλλά ούτε και η γενική αναισθησία.Ο ασθενής εξέρχεται από το Νοσοκομείο μετά από 2-3 ωρες και μπορεί άμεσα(εντός 24 ωρών) να συνεχίσει τις καθημερινές του δραστηριότητες.Η αποτελεσματικότητα της μεθόδου, τεκμηριωμένα πλέον και μετά από πολλαπλές μελέτες, είναι παρόμοια με αυτήν της χειρουργικής επέμβασης ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις (όπως αυτή της υποτροπής) είναι και η μοναδική ενδεδειγμένη θεραπεία.
Λαπαροσκοπική Θεραπεία Κιρσοκήλης
Η λαπαροσκοπική αποκατάσταση της κιροσκήλης θεωρείται σημαντική και εξαιρετικά αποτελεσματική επέμβαση για την λύση του προβλήματος διότι:
Υπάρχει ταχύτατη και εξαιρετικά εύκολη χωρίς επιπλοκές ανεύρεση του στελέχους ή των στελεχών των σπερματικών φλεβών κατά την κάθοδο αυτών εξωπεριτοναϊκά, προ της εισόδου τους στο έσω βουβωνικό στόμιο. Δεν υφίστανται επιπλοκές από τραυματισμούς νεύρων (π.χ. λαγονοϋπογάστριο) και από τραυματισμό ή απολίνωση της αρτηρίας του όρχεως, λόγω του ότι η ανεύρεση είναι πολύ ευκολότερη σε εκείνη τη θέση αλλά και η μεγέθυνση είναι πολύ μεγαλύτερη του γυμνού οφθαλμου. Η επέμβαση είναι εξαιρετικά απλή και απόλυτα ενδυκνυόμενυη σε αμφοτερόπλευρη κιρσοκήλη. Μπορεί να συνδυασθει εξαιρετικά μαζί με άλλη λαπαροσκοπική επέμβαση π.χ. βουβωνοκήλη, χολοκυστεκτομή, σκωληκοειδεκτομή. κλπ
Η λαπαροσκοπική επέμβαση γίνεται με τρεις μικρές τομές των 5 χιλιοστών στο δερμα. Με ιδιαίτερη προσοχή και αφού τοποθετήσουμε από δύο μικροσκοπικές τομές δύο ειδικά εργαλεία απολινώνουμε τις παθολογικές φλέβες και αποκαθίσταται η ομαλή αιματική κυκλοφορία του όρχι από παράπλευρη οδό, οδηγώντας σε αποκατάσταση της γονιμότητας. Δεν εχει μετεγχειρητικό άλγος, απαιτει λίγο χρόνο, και η νοσηλεία μπορει να γινει σε ημερήσια βάση. Εξ’ ίσου αποτελεσματική με άριστα αποτελέσματα είναι η αποκατάσταση της κιρσοκήλης με τοπική αναισθησία, μόνο στο σημείο της τομής. Ο ασθενής επιστρέφει στο σπίτι του μετά από δύο ώρες και την επόμενη ημέρα στις καθημερινές του δραστηριότητες
Η βελτίωση της ποιότητας του σπέρματος στους υπογόνιμους άνδρες, μετά τη λαπαροσκοπική διόρθωση της κιρσοκήλης, επιβεβαιώνεται και από το σπερματοδιάγραμμα που γίνεται δυο μήνες μετά την επέμβαση.
Πηγές
Κατηγορία:Κήλες Κατηγορία:Όσχεο
Γλώσσες του Μαυροβουνίου
μικρογραφία|Διανομή γλωσσών ανά οικισμούς, 2011 Το Μαυροβούνιο έχει μία επίσημη γλώσσα που προβλέπεται από το Σύνταγμα του 2007, τα Μαυροβουνιακά. Στην απογραφή του 2011, το 42% του πληθυσμού δήλωσε τα σερβικά ως μητρική γλώσσα, ενώ το 37% δήλωσε ότι είναι τα μαυροβουνιακά. Γλωσσολογικά, είναι η ίδια γλώσσα (διαφορετικά τυποποιημένες ποικιλίες της Σερβοκροατικής), αλλά και τα πρότυπα μαυροβουνιακά είναι στη διαδικασία της διαμόρφωσης.
Οι αναγνωρισμένες μειονοτικές γλώσσες είναι τα αλβανικά, βοσνιακά, κροατικά και σερβικά. Το 2017, τα αλβανικά ήταν επίσημη γλώσσα των δήμων της Ποντγκόριτσα, Ούλτσιν, Μπαρ, Πλιέβλια, Ρόζαγιε και Τούζι. Επιπλέον, υπάρχουν μερικές εκατοντάδες Ιταλοί στο Μαυροβούνιο, συγκεντρωμένοι στο Κόλπο του Κότορ (Cattaro).
Μειονοτικές γλώσσες του Μαυροβουνίου
μικρογραφία|Δίγλωσσες πινακίδες στο [[Ούλτσιν.]] Ο Ευρωπαϊκός Χάρτης για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες, που τέθηκε σε ισχύ στο Μαυροβούνιο τον Ιούνιο του 2006, μετά την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου από την Κρατική Ένωση με τη Σερβία και Μαυροβούνιο, στις 3 Ιουνίου του 2006. Το Σύνταγμα του Μαυροβουνίου από το 2007 αναφέρει τα Μαυροβουνιακά ως επίσημη γλώσσα της χώρας, ενώ τα Βοσνιακά, Κροατικά, Σερβικά και Αλβανικά είναι γλώσσες σε επίσημη χρήση. Το Σύνταγμα αναφέρει ότι οι γλώσσες σε επίσημη χρήση είναι αυτές των ομάδων που αποτελούν τουλάχιστον το 1% του πληθυσμού του Μαυροβουνίου, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2003. Ο Νόμος για τις Εθνικές Μειονότητες καθορίζει ότι το ποσοστό των μελών των εθνικών μειονοτήτων στο σύνολο του πληθυσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης θα πρέπει να είναι 15% προκειμένου η γλώσσα τους και το αλφάβητο να εισαχθούν σε επίσημη χρήση. Τα μέσα ενημέρωσης που ιδρύονται από την κυβέρνηση του Μαυροβουνίου υποχρεούνται να μεταδίδουν ειδήσεις, πολιτιστικά, εκπαιδευτικά, αθλητικά και ψυχαγωγικά προγράμματα σε μειονοτικές γλώσσες. Οι μειονότητες και τα μέλη τους έχουν το δικαίωμα στην εκπαίδευση στη γλώσσα τους, στην τακτική και την επαγγελματική εκπαίδευση.
Πηγές
Κατηγορία:Γλώσσες του Μαυροβουνίου
Μπαντρελέ
Το Μπαντρελέ (γαλλικά: Bandrélé) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαγιότ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαγιότ
Ασύρτικο
Η ποικιλία Ασύρτικο είναι ευαίσθητη στον άνεμο καλλιεργείται κυριολεκτικά υπό τη γη, με το χαρακτηριστικό κλάδεμα της γραφικής καλαθιάς (αμπελιά). Είναι απόλυτα προσαρμοσμένη στα ξηροθερμικά περιβάλλοντα. Θεωρείται από ποιοτική οινοποιητική άποψη σαν η καλύτερη ελληνική λευκή ποικιλία.
Προέλευση
Σαντορίνη
Περιοχές καλλιέργειας
Κυκλάδες, Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα (Αττική, Βοιωτία), Θεσσαλία (Τύρναβος) αλλά και στη Μακεδονία (Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική) καθώς και σποραδικά σε μικρές εκτάσεις σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.
Παραγωγή
Οίνος Ο.Π.Α.Π. Σαντορίνη, Ο.Π.Α.Π. Πλαγιές Μελίτωνα όπου συμμετέχει σε συνοινοποίηση με τις ποικιλίες Ροδίτη και Αθήρι, Τοπικός Αγιορείτικος, Μακεδονικός, Κυκλαδίτικος, Δράμας καθώς και Επιτραπέζιος οίνος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών
Μπετόβεν και Ντο ελάσσονα
Στις συνθέσεις του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν η κλίμακα της Ντο ελάσσονα, θεωρείται σημαντική, επιλέγοντας την εν λόγω κλίμακα όταν ήθελε να γράψει δυναμικά και συναισθηματικά φορτισμένα έργα.
Υπόβαθρο
Γενικότερα, εκείνη την εποχή η κλίμακα δεν χρησιμοποιούνταν αρκετά, για παράδειγμα ο Μότσαρτ, τη χρησιμοποίησε παρά ελάχιστες φορές (κυρίως όταν ήθελε να γίνει δραματικός).
Μουσικολόγοι και ειδήμονες λένε ότι ο Μπετόβεν χρησιμοποίησε αυτόν τον οπλισμό όταν ήθελε να δώσει έναν ηρωισμό στο έργο, έναν ασυνήθιστο δυναμισμό, αλλά ένα δραματικό ύφος.
Ο γνωστός μουσικολόγος του 19ου αιώνα, Τζορτζ Γκροβ, είπε: «''Η κλίμακα της Ντο έλασσονα καταλαμβάνει μία σημαντική θέση στο έργο του Μπετόβεν. Στα έργα του τα οποία τη χρησιμοποίησε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι εκείνα που είναι τα πλέον γνωστά για την ομορφιά τους και τη σπουδαιότητά τους''».
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ντο
Οικονομικός ορθολογισμός
Η έννοια ορθολογισμός έχει αυστηρά καθορισμένη έννοια στα οικονομικά.
Ορθολογιστικό θεωρείται ένα άτομο όταν έχει μια συνάρτηση οφέλους των Νόιμαν και Μόργκενστερν την οποία και μεγιστοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δεδομένων των πληροφοριών που έχει. Αν δηλαδή ένα άτομο μπορεί να διαλέξει την κίνηση Α που ξέρει ότι του προσφέρει όφελος 6 και την κίνηση Β που του προσφέρει όφελος 18, πρέπει να επιλέξει αυστηρά την Β.
Όταν υπάρχει αβεβαιότητα για την κατάσταση του κόσμου, συνήθως θεωρείται μη-ορθολογική η αποστροφή στο ρίσκο, και τότε η συνάρτηση οφέλους πρέπει να ζυγίζει γραμμικά τα διάφορα ενδεχόμενα. Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι ένα άτομο που ερωτάται ποσά λεφτά θα έδινε για να αγοράσει ένα λαχείο στην ακόλουθη λοταρία:
Β 0 ευρώ με πιθανότητα 50%
θα έπρεπε να απαντήσει ακριβώς 50 που είναι το αναμενόμενο κέρδος του στην λοταρία (50%*100+50%*0=50).
Η έννοια του ορθολογισμού μαζί με την έννοια των συνεπών πιστεύω (consistent beliefs) σε στατικά παιχνίδια, οδηγεί στην ισορροπία κατά Νας (Nash Equilibrium).
Σε δυναμικά παιχνίδια η έννοια περιπλέκεται λίγο, καθώς υπάρχει το ερώτημα πως πρέπει ένα άτομο να ανανεώνει τις πληροφορίες του και τα πιστεύω του όταν βλέπει την εξέλιξη ενός παιχνιδιού. Οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν ότι ο ορθολογισμός συνεπάγεται ανανέωση των πιστεύω κατά Μπέις (Bayesian updating).
Σε αυτήν την περίπτωση ερχόμαστε στην τέλεια Μπεϊσιανή θέση ισορροπίας (perfect Bayesian equilibrium).
Ορθολογισμος
Εικοστή τέταρτη δυναστεία Φαραώ
Η 24η Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου είναι η 4η της 3η Μεταβατικής Περιόδου στην ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου.
Ιστορία
Η 24η δυναστεία ήταν μία σύντομη περίοδος, που οι φαραώ αυτής είχαν την πρωτεύουσά τους στην πόλη Σάις στο δυτικό δέλτα του Νείλου. Αποτελείται από δύο ηγεμόνες:
Ο Τεφνάκτ Α΄
Ο Τεφνάκτ Α΄ δημιούργησε μία συμμαχία με τους μικρούς βασιλείς τού Δέλτα και με την υποστήριξή τους προσπάθησε να καταλάβει την Άνω Αίγυπτο. Η εκστρατεία του έλκυσε την προσοχή τού Πιανκί βασιλιά της Νουβίας, που εισέβαλε στο Δέλτα και κατέγραψε την κατάκτηση και την υποταγή τού Τεφνάκτ Α΄ της Σαΐδας και των υποτελών εκείνου σε μία πολύ γνωστή επιγραφή. Ο Τεφνάκτ Α΄ αποκαλείται πάντα ο μεγάλος ηγέτης της Δύσης στην στήλη νίκης τού Πιανκί και σε δύο στήλες, που χρονολογούνται το 36ο και το 38ο της βασιλείας τού Σοσένκ Ε΄. Δεν ειναι σίγουρο αν ποτέ υιοθέτησε έναν επίσημο βασιλικό τίτλο. Πάντως ο Ολιβιέ Περντύ υποστηρίζει τώρα ότι κάποιος Σεπσεστρέ Τεφνακτέ της Σαΐδας δεν ήταν, στην πραγματικότητα, αυτός που εκδικήθηκε ο Πιανκί. Ο Περντύ εξέδωσε μία πρόσφατα ανακαλυφθείσα αφιερωματική στήλη, που προέρχεται από μία ιδιωτική συλλογή· το κείμενο χρονολογείται το 2ο έτος τού Νεχώ Α΄ της Σαΐδας και είναι όμοιο σε ύφος, σε επιγραφή και περιεχόμενο, με την αφιερωματική στήλη του Σεπσεστρέ. Ωστόσο τα επιχειρήματα τού Περντύ δεν είναι αποδεκτά από τους πιο πολλούς αιγυπτιολόγους προς το παρόν, οι οποίοι πιστεύουν ότι το 9ο έτος τού Σεπσεστρέ Τεφνάκτ στη στήλη της Αθήνας ήταν πιθανότατα ο Τεφνάκτ Α΄. Ο δεύτερος Τεφνάκτ, ο Τεφνάκτ Β΄, αν υπήρξε, θα ήταν ο άμεσος προκάτοχος τού Νεχώ Α΄. Ο Τεφνάκτ Β΄ και ο Νεχώ Α΄ κυβέρνησαν και οι δύο ως τοπικοί βασιλείς της Σαΐδας κατά τη Νουβική περίοδο υπό τον Τιρχάκα.
Μπακενρανέφ
Διάδοχος τού Τεφνάκτ Α΄ ήταν ο Μπανκενρανέφ, που σίγουρα ανέλαβε τον θρόνο της Σαΐδας και πήρε το βασιλικό όνομα Ουακαρέ. Η εξουσία του αναγνωρίστηκε σε μία μεγάλη έκταση τού Δέλτα, όπως στη Μέμφιδα, όπου αρκετές στήλες του 5ου και 6ου έτους του βρέθηκαν στο Σεραπείο. Η δυναστεία αυτή έλαβε ένα αιφνίδιο τέλος, όταν ο Σεμπιτκού, 2ος βασιλιάς της 25ης Δυναστείας, επιτέθηκε στη Σαΐδα, αιχμαλώτισε τον Μπακενρενέφ και τον έκαψε ζωντανό.
Ελισάβετ του Χάναου, κόμισσα του Χόενλοε
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisabeth von Hanau von Hoenlohe (π.1395 - 25 Μαΐου 1475) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόρη του κόμη του Χάναου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χόενλοε.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ούλριχ Β΄ κόμη του Χάναου και της Ελισάβετ του Ζήγκεν, κόρη του Γοδεφρείδου Η΄ κόμη του Ζήγκενχαϊν.
Απεβίωσε 80 ετών και τάφηκε στο μοναστήρι Γκνάντενταλ στο Mίχελφελντ.
Η διαδοχή του Τσίγκενχαϊν
Μέσω του γάμου της με τον Αλβέρτο Α΄ κόμη του Χόενλοε, η Ελισάβετ ενίσχυσε τις οικογενειακές σχέσεις μεταξύ του Οίκου του Χόενλοε και των κομήτων του Ζήγκενχαϊν, η οποία είχε ξεκινήσει όταν η εκ μητρός θεία της Αγνή του Ζήγκενχαϊν (απεβ. 1399) είχε παντρευτεί τον Κραφτ Δ΄ κόμη του Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ.
Ο Ιωάννης Β΄, τελευταίος κόμης του Ζήγκεν, απεβίωσε το 1450 χωρίς κληρονόμο. Η κομητεία του Ζήγγκενχαϊν ήταν φέουδο της Έσσης από το 1437, οπότε η Έσση δήλωσε ότι ήταν χηρεύον φέουδο και κατέλαβε στρατιωτικά την κομητεία. Ο Οίκος του Χόενλοε ωστόσο, ισχυρίστηκε ότι ήταν ο πλησιέστερος άρρην κληρονόμος, καθώς ο γιος τους καταγόταν από τους κόμητες του Ζήγκενχαϊν μέσω της Ελισάβετ. Χρησιμοποιώντας αυτό το επιχείρημα, η οικογένεια Χόενλοε έπεισε τον Φρειδερίκο Γ΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας να τους δώσει την κομητεία του Zήγκενχαϊν ως αυτοκρατορικό φέουδο, αναβιβάζοντας έτσι το καθεστώς τους σε αυτοκρατορικούς κόμητες. Αυτό οδήγησε σε μία μακρά διαμάχη, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1495. Στο τέλος η Έσση κέρδισε και το Zήγκενχαϊν παρέμεινε μέρος του λαντγκραβάτου. Παρ' όλα αυτά, ο Αλβέρτος Α¨ και οι απόγονοί του διατήρησαν τον τίτλο τού κόμη και το καθεστώς τού αυτοκρατορικού κόμη· επίσης πρόσθεσαν το εξάκτινο αστέρι του Ζήγκενχαϊν στο οικόσημο.
Η διαδοχή στο Λίχτενμπεργκ
Η κόρη της Ελισάβετ, που ονομαζόταν επίσης Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ε΄ κόμη του Λίχτενμπεργκ. Η κόρη τους Άννα (1442-1474) παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ τον Πρεσβύτερο, τον πρώτο κόμη του Χάναου-Μπάμπενχαουζεν. Το 1480 ο Ιάκωβος τελευταίος κύριος του Λίχτενμπεργκ, απεβίωσε χωρίς άρρενα κληρονόμο. Η κληρονομία του μοιράστηκε μεταξύ του Φιλίππου Α΄ του Πρεσβύτερου και του Σίμωνα-Βέκερ κόμη του Τσβάιμπρυκεν-Μπιτς, ο οποίος ήταν νυμφευμένος με την αδελφή τής Άννας, η οποία ονομαζόταν επίσης Eλισάβετ. Αυτή η κληρονομία έφερε στο Χάναου-Μπάμπενχαουζεν ένα σημαντικό αριθμό εδαφών, με το μεγαλύτερο μέρος τους στην Αλσατία και έγινε σχεδόν τόσο μεγάλο όσο το Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Στη συνέχεια το Χάναου-Μπάμπενχαουζεν άλλαξε το όνομά του σε Χάναου-Λίχτενμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1413 τον Αλβέρτο Α΄ κόμη του Χόενλοε και είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Σαββατιανό
400px|thumb|Σαββατιανό μικρογραφία Το σαββατιανό είναι μεγάλης παραγωγής ποικιλία αμπελιού. Η ρετσίνα παράγεται από την ποικιλία αυτή μαζί με την ποικιλία Ροδίτης.
Δεν είναι γνωστή η προέλευσή της και απουσιάζουν οι μαρτυρίες που να οδηγούν με ασφάλεια στην καταγωγή της αλλά μάλλον είναι ελληνικής καταγωγής.
Ελισάβετ του Χάναου, κόμισσα του Χόενλοε
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
Σαββατιανό
Είναι επίσης γνωστή σαν άσπρη κοντούρα, άσπρη δουμπραίνα, σακέϊκο, σταματιανό, σαββαθιανό, περαχωρίτικο ή Περαχωρίτης.
Σικονί
Το Σικονί (γαλλικά: Chiconi) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαγιότ.
Σαββατιανό
Καλλιεργείται στην Αττική, την Ευβοία και τη Βοιωτία. Μικρές εκτάσεις βρίσκονται στις Κυκλάδες, στη Δυτική Κρήτη, στη Θεσσαλία και στη Μακεδονία.
Η μεγάλη αντοχή της ποικιλίας στην ξηρασία και στις υψηλές θερμοκρασίες την κατέστησε τον πρωταγωνιστή του Αττικού αμπελώνα από την αρχαιότητα. Ο αμπελώνας της Αττικής είναι από τους θερμότερους και ξηρότερους της Ελλάδας με θερμικό άθροισμα που ξεπερνά τα 2.300dd και ετήσια βροχόπτωση που δεν υπερβαίνει τα 480mm.
Σικονί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαγιότ
Σαββατιανό
Η ποικιλία Σαββατιανό είναι φυτό μέτριας ζωηρότητας αλλά πολύ παραγωγικό. Διαμορφώνεται σε χαμηλά κυπελλοειδή ή σε αμφίπλευρα γραμμικά σχήματα. Είναι πολύ ανθεκτική στην ξηρασία και μέτρια ανθεκτική στον περονόσπορο και στο ωίδιο.
Κατηγορία:Ελληνικό κρασί Κατηγορία:Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών
Ξενοδοχείο των Ρόδων
Το Ξενοδοχείο των Ρόδων (ιταλικά: Grande Albergo delle Rose) είναι ξενοδοχείο το οποίο βρίσκεται στην πόλη της Ρόδου. Το ξενοδοχείο κτίστηκε την περίοδο 1925-1927 σε σχέδια Φλορεστάνο ντι Φάουστο. Το ξενοδοχείο συνέχισε να λειτουργεί μέχρι τη δεκαετία του 1970, οπότε και εγκαταλείφθηκε. Επαναλειτούργησε το 2002. Στις εγκαταστάσεις του δόθηκε άδεια λειτουργίας καζίνο το 1994.
Το ξενοδοχείο των Ρόδων αρχικά είχε κτιστεί σε ρυθμό ανατολίτικου εκλεκτικισμού. Την τότε εποχή ο Ιταλός κυβερνήτης των Δωδεκανήσων Μάριο Λάγκο επιχειρούσε να μετατρέψει τη Ρόδο με τουριστικό προορισμό παγκοσμίου φήμης. Χαρακτηριστικά του κτιρίου, που αναπτύσσεται κατά μήκος του παραθαλάσσιου δρόμου, είναι ο πύργος με τον τρούλο και η διάσπαση των όγκων, η παρουσία συνοδευτικών κτιρίων για ξενώνες, εστιατόρια και ο κήπος. Το εξωτερικό του κτιρίου ήταν πλούσια διακοσμημένο με σοβά. Ο επόμενος κυβερνήτης Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκκι, όταν ανέλαβε το 1936, αποφάσισε την απομάκρυνση όλων των ανατολίτικων διακοσμητικών στοιχείων από τις προσόψεις του κτιρίου, συμπεριλαμβανομένων των τόξων και του τρούλου, ώστε το κτίριο να γίνει πιο αυστηρό και σύμφωνο με τις αρχές του φασισμού.
Στο ξενοδοχείο άρχισαν τις 12 Ιανουαρίου 1949 διαπραγματεύσεις μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ ώστε να τερματιστεί ο Αραβοϊσταηλινός πόλεμος του 1948, οι οποίες ολοκληρώθηκαν στις 24 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους με υπογραφή συμφωνίας εκεχειρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ρόδος (πόλη) κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρόδο Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Ελλάδα
Ινδική λεοπάρδαλη
Η ινδική λεοπάρδαλη (Panthera pardus fusca) είναι υποείδος της λεοπάρδαλης στην Ινδία. Έχει μπει στην Κόκκινη λίστα της IUCN λόγω της έλλειψης βιότοπου και της λαθροθηρίας.
Ταξινόμηση
Η ονομασία Felis fusca δόθηκε από τον Φρίτνριχ Αλμπρεχτ Άντον Μέγιερ το 1794 ο οποίος μελέτησε μια μαύρη λεοπάρδαλη από την Βεγγάλη η οποία βρισκοταν σε κατάσταση αιχμαλωσίας στο Λονδίνο. Την ονομασία Leopardus πρότεινε ο Μπράιαν Χόντγκσον το 1863 ο οποίος μελέτησε πέντε δέρματα λεοπαρδάλεων από το Νεπάλ, τα τρία εκ των οποίων ήταν μαύρα. Την ονομασία Panthera pardus millardi την πρότεινε ο Ρέτζιναλντ Ιννές Πόκοκ το 1930 ο οποίος περιέγραψε το τομάρι μιας λεοπάρδαλης από το Κασμίρ. Αυτό διέφερε από από το τυπικό P.p.fusca λόγω πιο γκρίζου χρώματος και πιο μακριών τριχών.
Κατηγορία:Αιλουρίδες
Σιρονγκί
Το Σιρονγκί (γαλλικά: Chirongui) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαγιότ.
Αντάνα Ντεμίρσπορ
Η Αντάνα Ντεμίρσπορ (τούρκικα: Adana Demirspor) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την Άδανα της Τουρκίας. Ιδρύθηκε από εργάτες σιδηροδρόμων το 1940 και είχε ανταγωνιστικές ομάδες σε οκτώ αθλήματα μέχρι τη δεκαετία του 1980. Έκτοτε δραστηριοποιήθηκε μόνο με το ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο επέστρεψε στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας στις 9 Μαΐου 2021, μετά από 26 χρόνια απουσίας. Η ακμάζουσα επιτυχία της ποδοσφαιρικής ομάδας στο τοπικό πρωτάθλημα και οι αήττητοι τίτλοι της ομάδας υδατοσφαίρισης στο εθνικό πρωτάθλημα τις πρώτες τρεις δεκαετίες, έχτισαν μια μεγάλη βάση οπαδών εργαζομένων στην πόλη και προσέλκυσαν κτηματίες για να χρηματοδοτήσουν τον σύλλογο. Πιστεύοντας ότι ο σύλλογος με τους εργάτες υποστηρικτές και τους κτηματίες χρηματοδότες τους αποξενώνει, έμποροι και τεχνίτες μεσαίας τάξης ίδρυσαν την Αντανασπόρ το 1954 και ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο συλλόγων για την υποστήριξη και την κυριαρχία σε όλη την πόλη, δημιούργησε έναν από τους σκληρούς ανταγωνισμούς του τουρκικού ποδοσφαίρου που συνεχίζεται μέχρι σήμερα ως ντέρμπι της Άδανα.
Η Αντάνα Ντεμίρσπορ είναι η πρώτη ομάδα που εδρεύει εκτός Κωνσταντινούπολης-Άγκυρας-Σμύρνης που εντάχθηκε στο Πρωτάθλημα Τουρκίας, ενώ τα παιχνίδια του πρωταθλήματος φιλοξενούνταν μόνο στις τρεις μεγαλύτερες πόλεις. Ο σύλλογος ανέβηκε στην κορυφαία κατηγορία τη σεζόν 1960-61 και αυτή τη στιγμή παίζει εκεί τη 18η σεζόν του. Η ομάδα υδατοσφαίρισης είναι η πρώτη πρωταθλήτρια του Πρωταθλήματος Υδατοσφαίρισης Τουρκίας και είχε κυριαρχήσει στις τρεις πρώτες δεκαετίες του πρωταθλήματος, κατακτώντας 21 τίτλους πρωταθλήματος σε 25 χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του 1940 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Η Αντάνα Ντεμίρσπορ είναι μακράν ο πιο επιτυχημένος από τους 38 συλλόγους της Ντεμίρσπορ που ιδρύθηκαν από τους υπαλλήλους των Τουρκικών Κρατικών Σιδηροδρόμων (ΤΚΣ). Οι περισσότεροι σύλλογοι Demirspor έχουν χρώματα φανέλας πανομοιότυπα με της Αντάνα Ντεμίρσπορ και φέρουν το σύμβολο ΤΚΣ στο λογότυπό τους. Η Άνκαρα Ντεμίρσπορ είναι ο μόνος άλλος σύλλογος Demirspor που αγωνίζεται στο τουρκικό σύστημα επαγγελματικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου και η μόνη που εξακολουθεί να συνδέεται με τους ΤΚΣ.
Η Αντάνα Ντεμίρσπορ έχει μια από τις πιο παθιασμένες βάσεις οπαδών στην Τουρκία. Ο σύλλογος δεν είχε σημαντικό τίτλο τα τελευταία 40 χρόνια, το υψηλότερο σημείο που θα μπορούσε να κερδίσει ο σύλλογος στην τουρκική κορυφή ήταν η έκτη θέση, ήταν μακριά από το Σούπερ Λιγκ Lig για 26 χρόνια, δεν είχε συμμετάσχει ποτέ σε Ευρωπαϊκά Κύπελλα, είχαν λιγότερη επιτυχία από την αρχειοθέτησή τους, συμπεριλαμβανομένων των αγώνων ντέρμπι. αν και το επίπεδο υποστήριξης αυξανόταν ραγδαία σχεδόν κάθε δεκαετία. Αυτό αποδόθηκε κυρίως στη σταθερή βάση των οπαδών που κυριαρχούν στους εργάτες, οι οποίοι βλέποντας τον εαυτό τους ως τον πραγματικό ιδιοκτήτη, διατήρησαν το σύλλογο ως κοινοτικό σύλλογο και προχώρησαν περισσότερο από ένας σύλλογος. Ένα σημαντικό μέρος της βάσης των οπαδών είναι πολιτικά στραμμένο και αντιλαμβάνεται τους διευθυντές των συλλόγων ως απλούς χρηματοδότες.
Ιστορία
Η Αντάνα Ντεμίρσπορ έφτασε στους τελικούς του Κυπέλλου Τουρκίας 1977-78. Εκείνη την εποχή, ο τελικός παιζόταν με δύο αγώνες. Η Αντάνα Ντεμίρσπορ έχασε τον πρώτο αγώνα με 3-0, και δεν κατάφερε να επιστρέψει στο δεύτερο παιχνίδι,φέρνοντας ισοπαλία 0-0 με την Τράμπζονσπορ. Συναντήθηκε με την Τράμπζονσπορ στον τελικό του κυπέλλου για άλλη μια φορά εκείνη τη χρονιά, αυτή τη φορά στο Κύπελλο Πρωθυπουργού, αλλά έχασε με 2-1. Η παραμονή της στην κορυφαία κατηγορία συνεχίστηκε μέχρι το 1984 και έφτασε στο απόγειό της όταν ο σύλλογος τερμάτισε στην έκτη θέση τη σεζόν 1981-82. Από τότε, η Αντάνα Ντεμίρσπορ δεν κατάφερε να έχει αντίστοιχη επιτυχία. Πέρασε τα επόμενα αρκετά χρόνια κινούμενη μεταξύ του Α και Β Κατηγορίας. Η τελευταία σεζόν της στην κορυφαία κατηγορία ήρθε το 1994-95. Ο σύλλογος τερμάτισε με 15 βαθμούς, το χαμηλότερο σύνολο πόντων που είχε ποτέ στο πρωτάθλημα. Η Αντάνα Ντεμίρσπορ έφτασε στο χαμηλότερο σημείο επαγγελματικά το 1999 όταν υποβιβάστηκε στην Τρίτη Κατηγορία. Ο σύλλογος πέρασε δύο χρόνια στο Τρίτη Κατηγορία, πριν κερδίσει την άνοδο στη νεοσύστατη Δεύτερη Κατηγορία. Η Αντάνα Ντεμίρσπορ αγωνίστηκε στη Δεύτερη Κατηγορία από το 2004 έως το 2012, πριν επιστρέψει στην Πρώτη Κατηγορία μετά τη νίκη στα πλέι οφ της ανόδου.
Στάδιο
δεξιά|μικρογραφία|175x175εσ| Το κύριο προπονητικό κέντρο στο Γιουρεγκίρ. Η έδρα της Αντάνα Ντεμίρσπορ είναι το Νέο Στάδιο Άδανων από τον Μάρτιο του 2021. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 33.543 θέσεων. Τα βόρεια καθίσματα του σταδίου είναι βαμμένα με τα χρώματα της φανέλας της Αντάνα Ντεμίρσπορ και τα νότια με τα φανέλα της Αντανασπόρ. Οι ομάδες οπαδών της Αντάνα Ντεμίρσπορ συγκεντρώνονται στη Βόρεια κερκίδα, άλλοι υποστηρικτές τείνουν να συγκεντρώνονται στο βόρειο τμήμα της Δυτικής και Ανατολικής κερκίδας. Από το 1940 έως το 2021, η ποδοσφαιρική ομάδα έπαιξε τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο 5ης Ιανουαρίου «Φατίχ Τερίμ», που πλέον δεν υπάρχει. Η ομάδα υδατοσφαίρισης έπαιξε τα εντός έδρας παιχνίδια στο Κολυμβητικό Συγκρότημα Ατατούρκ από το 1940 μέχρι τη διάλυσή της. Το Κλειστό Γήπεδο Μέντερες φιλοξένησε τις ομάδες καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης του συλλόγου.
Οπαδοί και αντιπαλότητες
Η κύρια ομάδα οπαδών ονομάζεται Mavi Şimşekler, που μεταφράζεται σε Μπλε αστραπές. Είναι γνωστό ότι οι οπαδοί έχουν μια ακροαριστερή πολιτική στάση, με αποτέλεσμα να έχουν καλές σχέσεις με άλλες αριστερές ομάδες όπως η ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο και η ΦΚ Ζανκτ Πάουλι. Οι κύρια αντίπαλος είναι η Αντανασπόρ, η οποία μοιράζεται μαζί της το Νέο Στάδιο Άδανων.
Αξιόλογοι παίκτες
Ο Φατίχ Τερίμ και ο Χασάν Σας, δύο ονόματα συνώνυμα με την Γαλατασαράι και την Εθνική Τουρκίας, γεννήθηκαν στα Άδανα και ξεκίνησαν την καριέρα τους με την Αντάνα Ντεμίρσπορ. Ο Τερίμ πέρασε πέντε χρόνια στο σύλλογο προτού μετακομίσει στη Γαλατασαράι. Έγινε προπονητής μετά τη απόσυρσή του και κέρδισε αρκετές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του Κυπέλλου UEFA το 2000, τέσσερις συνεχόμενους τίτλους στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας και συμμετοχή σε ημιτελικό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008. Ο Σας πέρασε δύο χρόνια στο σύλλογο πριν μετακομίσει στην Άνκαραγκιουτζου το 1995. Ήταν μέλος της Εθνικής Τουρκίας που τερμάτισε στην τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002. Έπαιξε επίσης ρόλο στην κατάκτηση πέντε πρωταθλήματος Τουρκίας και τριών Κυπέλλων Τουρκίας με τη Γαλατασαράι από το 1998 έως το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Άδανα Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1940 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1940
Αμυντικός Στρατώνας Άρτας
Ο Αμυντικός Στρατώνας Άρτας ήταν ένα οχυρωματικό έργο στην πόλη της Άρτας. Η κατασκευή του ορίζεται στα μέσα του 19ου αιώνα και υπήρξε στενά συνδεδεμένος με τα κυριότερα πολεμικά γεγονότα της περιοχής.
Τοποθεσία
thumb|350px|left|Η Άρτα σε απεικόνιση του Μάρτιν Ληκ. 1.Μητρόπολη, 2.Παρηγορήτισσα, 3.Ανεμόμυλος, 4.Φανερωμένη, 5.Κάστρο, 6.Οδηγήτρια, 7.Ακρόπολη, 8.Προφήτης Ηλίας. Ο Αμυντικός Στρατώνας Άρτας κατασκευάστηκε σε μία βραχώδη τοποθεσία που δέσποζε πάνω από την πόλη, στη βορειοανατολική πλευρά του λόφου Περάνθης και σε υψόμετρο 110 μέτρων. Η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου είχε να κάνει με τα πλεονεκτήματα που προσέφερε στον έλεγχο των δύο βασικών σημείων διέλευσης της πόλης, τους Αγίους Θεοδώρους και το γεφύρι της Άρτας αλλά και την μεγάλη ορατότητα στην πεδιάδα της Άρτας, η οποία έδινε δυνατότητα παρατήρησης μέχρι τον Αμβρακικό και το Ξηροβούνι.
Η στρατηγική σημασία της συγκεκριμένης θέσης ήταν γνωστή από τα αρχαία χρόνια. Η αρχαία Αμβρακία, κτισμένη στους βόρειους πρόποδες του λόφου, περιβαλλόταν από ισχυρό τείχος και διέθετε ακρόπολη, η οποία με βάση τις αρχαιολογικές έρευνες, βρίσκονταν περίπου στη θέση όπου κατασκευάστηκε ο στρατώνας.
Ο Βρετανός στρατιωτικός Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ επισκέφθηκε την πόλη της Άρτας το 1805 και παρατήρησε τα ίχνη των οχυρωματικών θέσεων ενώ ταυτόχρονα απεικόνισε την γύρω περιοχή. Σύμφωνα με τον Ληκ, στην ανατολική πλευρά της πόλης βρίσκονταν ο λόφος Περάνθης και στο υψηλότερο σημείο του η θέση «Προφήτης Ηλίας» ενώ πιο χαμηλά υπήρχαν τα λείψανα της αρχαίας ακρόπολης. Σε μικρή απόσταση από το συγκεκριμένο σημείο υπήρχε η μονή της Φανερωμένης, η εκκλησία της Οδηγήτριας και ένας ερειπωμένος ανεμόμυλος. Στη βορειοανατολική πλευρά του λόφου, ανάμεσα από το μοναστήρι της Φανερωμένης και την αρχαία ακρόπολη, υπήρχαν ίχνη από τις πύλες του οχυρωματικού περιβόλου, οι λεγόμενες «Πόρτες».
Περιγραφή
thumb|350px|left|Ο Αμυντικός Στρατώνας Άρτας, 1897. Ο Αμυντικός Στρατώνας, στην αρχική του μορφή, ήταν ένα κεραμοσκεπές κτίσμα με σχεδόν τετράγωνη κάτοψη. Τα τείχη είχαν πάχος 1,05 μέτρα και το υλικό κατασκευής ήταν ο γρανίτης. Το κτίριο διέθετε δύο ορόφους ενώ στις γωνίες του υπήρχαν 4 τετραώροφοι πύργοι.
Οι όψεις των πύργων ήταν απέριττες και καθένας από αυτούς εμφάνιζε 4 ζεύγη από πολεμίστρες στην μπροστινή πλευρά ενώ ανάμεσα από κάθε ζεύγος υπήρχαν τέσσερα κάθετα ανοίγματα, τα οποία διευρύνονται προς το εσωτερικό και χρησίμευαν ως προς την καλύτερη είσοδο του ηλιακού φωτός. Πολεμίστρες διέθετε και το κυρίως κτίριο, οι οποίες ήταν πολυάριθμες, με παράλληλη διάταξη και στους δύο ορόφους. Οι πολλές και μικρές πολεμίστρες στους πύργους και το κυρίως κτίριο αποτελούσαν τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του στρατώνα και τόνιζαν τον αμυντικό χαρακτήρα του οικοδομήματος.
Η κεντρική είσοδος του στρατώνα ήταν η μπροστινή και εμφάνιζε τοξωτά ανοίγματα. Επάνω από αυτή και στο κέντρο, υπήρχε κλειστός τρίπλευρος εξώστης, ο οποίος χρησίμευε ως εστιατόριο των αξιωματικών μετά το 1882 και άλλοι δύο, πλευρικοί ως προς τον κεντρικό, εξώστες ενώ υπήρχαν και πλαϊνές είσοδοι ανεφοδιασμού. Οι δυνατότητες στρατωνισμού έφταναν τα 1000 άτομα ενώ η πρόσβαση στο κέντρο της πόλης ήταν έυκολη εντός 10 λεπτών.
Ιστορία
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στον Αμυντικό Στρατώνα. Ο μητροπολίτης μας πληροφορεί ότι το κτίριο κατασκευάστηκε το 1864 από την Οθωμανική κυβέρνηση με στόχο την καλύτερη άμυνα της πόλης και ήταν εφοδιασμένο με δύο μεγάλες δεξαμενές νερού.
Στις 24 Ιουνίου 1881, ημέρα απελευθέρωσης της Άρτας, πλήθος πολιτών είχε εξέλθει στους δρόμους για να υποδεχτεί τον ελληνικό στρατό. Η επίσημη υποδοχή έλαβε χώρα στο ύψος του ναού των Αγίων Θεοδώρων με το στήσιμο αψίδας και στις 4 μ.μ κατέφθασε ο αξιωματικός Σκαρλάτος Σούτσος, ο οποίος ενώπιον του μητροπολίτη Άρτας Σεραφείμ, ανακοίνωσε την κατάληψη της Άρτας. Αμέσως μετά το 4ο τάγμα πεζικού υπό τον συνταγματάρχη Δημήτριο Αντωναρόπουλο εισήλθε στην πόλη και ακολούθησαν οι λοιπές μονάδες ενώ οι κάτοικοι της Άρτας ακολουθούσαν την πορεία, η οποία κατέληξε στην πλατεία του Ρολογιού. Οι στρατιωτικές μονάδες που εισήλθαν στην πόλη, εγκαταστάθηκαν στον Αμυντικό Στρατώνα και στο κάστρο. thumb|left|360px|Ο λόφος Περάνθης όπου βρίσκεται το στρατόπεδο «Κωνσταντίνος Βερσής». Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, ο Αμυντικός Στρατώνας αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τις πολεμικές δραστηριότητες της 3ης Μεραρχίας με διοικητή τον συνταγματάρχη Θρασύβουλο Μάνο. Ο στρατώνας ήταν εφοδιασμένος με 5 πυροβολεία υπό τη διοίκηση του ταγματάρχη του πυροβολικού Κωνσταντίνου Δαμιανού ενώ μπροστά από τον στρατώνα υπήρχε ένα βαρύ πυροβόλο των 15 εκ.
Οι πολεμικές δραστηριότητες που έλαβαν χώρα στην Άρτα το 1912, στα πλαίσια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, βρήκαν και πάλι τον Αμυντικό Στρατώνα να αποτελεί την έδρα της διοίκησης του στρατού Ηπείρου με διοικητή τον στρατηγό Σαπουτζάκη ενώ σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και κατά τη διάρκεια της Μάχης της Άρτας το 1944.