cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Πάτρας
Η πόλη της Πάτρας έχει σπουδαία και μακραίωνη ιστορία τεσσάρων χιλιάδων ετών. Η Πάτρα κατοικήθηκε ήδη από τα προϊστορικά χρόνια και αποτέλεσε σημαντικό κέντρο της μυκηναϊκής εποχής. Στην αρχαιότητα υπήρξε πρωταγωνιστικό μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας ενώ τη μεγαλύτερή της άνθηση γνώρισε στα Ρωμαϊκά χρόνια, οπότε και υπήρξε αυτοκρατορική αποικία. Στη Βυζαντινή εποχή παρέμεινε εμπορική πόλη. Γνώρισε αλλεπάλληλες κατακτήσεις από Λατίνους, Ενετούς, Φράγκους, Βυζαντινούς και Τούρκους. Ακόμη πρωτοστάτησε στην Ελληνική επανάσταση του 1821, η πρώτη σπίθα της οποίας στην Ελλάδα, άναψε στην Πάτρα. Στην Ελλάδα του 19ου αιώνα αποτελούσε τη δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας, το αδιαφιλονίκητο κέντρο της Πελοποννήσου, σπουδαίο εξαγωγικό λιμάνι και πεδίο ανάπτυξης της πρώτης ελληνικής αστικής τάξης. Στον 20ό αιώνα αναπτύχθηκε ως εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο και παρότι σε οικονομικό μέγεθος υποσκελίστηκε από την Αθήνα, παραμένει τρίτη πόλη της Ελλάδας και σημαντικότερος οικονομικός πόλος της Πελοποννήσου και της Δυτικής Ελλάδας.
Αρχαιότητα
right|200px|thumb|[[Αρχαίο Ωδείο Πάτρας|Το Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας, το ωραιότερο στην Ελλάδα μετά το Ηρώδειο κατά τον περιηγητή Παυσανία.]] right|200px|thumb|Ερείπια ρωμαϊκής οικίας. right|200px|thumb|Προτομή του Αντίνοου, προστατευόμενου του [[Αδριανός|Αδριανού, η οποία βρέθηκε στην Πάτρα (130-138 μ.Χ.). Εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.]] Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στην Πάτρα χρονολογούνται από την 3η χιλιετία π.Χ., στη σύγχρονη Αρόη. Κατά τη διάρκεια της Μέσης Ελλαδικής Περιόδου (το πρώτο μισό της 2ης χιλιετίας π.Χ.) ένας ακόμη οικισμός ιδρύθηκε στην περιοχή. Η Πάτρα άκμασε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της Υστεροελλαδικής ή Μυκηναϊκής περιόδου (1580–1100 π.Χ.). Η αρχαία Πάτρα σχηματίστηκε από τη συνένωση τριών Μυκηναϊκών πολιχνών, της Αρόης, της Άνθειας και της Μεσάτιδας. Η ίδρυση της Πάτρας χρονολογείται από τα προϊστορικά χρόνια, με τη μυθολογική εκδοχή να αναφέρει ότι ο Εύμηλος, έχοντας διδαχτεί από τον Τριπτόλεμο πώς να καλλιεργεί σιτάρι στο πλούσιο έδαφος της κοιλάδας του Γλαύκου ίδρυσε τρεις πολίχνες : την Αρόη (δηλαδή εύφορη), την Άνθεια (ανθισμένη) και τη Μεσάτιδα (που βρισκόταν στη μέση) που τις ένωνε η κοινή λατρεία της Τρικλαρίας Αρτέμιδος στο ιερό της, στον ποταμό Μείλιχο.
Η Μυθολογία αναφέρει ακόμα ότι ύστερα από την κάθοδο των Δωριέων, μια ομάδα Αχαιών από τη Λακωνία, με αρχηγό τον Πατρέα ίδρυσαν μια αποικία. Οι Αχαιοί έχοντας ενισχύσει και επεκτείνει την Αρόη, την ονόμασαν Πάτραι, ως αποκλειστική κατοικία των ηγεμόνων και αναγνωρίστηκε ως μια από τις δώδεκα Αχαϊκές πόλεις. Κατά τη διάρκεια της αρχαιότητας η Πάτρα παρέμενε μια αγροτική περιοχή αλλά στη Κλασσική περίοδο αποτέλεσε σημαντικό λιμάνι. Το 419 π.Χ. η πόλη, ύστερα από συμβουλή του Αλκιβιάδη συνδέθηκε με το λιμάνι της με μακρά τείχη μιμούμενη αυτά της Αθήνας.
Μετά το 280 π.Χ. και πριν τη Ρωμαϊκή κατοχή της Ελλάδας, η Πάτρα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση της δεύτερης Αχαϊκής Συμπολιτείας μαζί με τις πόλεις Δύμη, Τρίτεια και Φαραί. Ως συνέπεια η πρωτοβουλία των πολιτικών κινήσεων στην Ελλάδα μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στη δυτική Αχαΐα. Όμως ο στρατός της συμπολιτείας καταστράφηκε από τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελο Μακεδονικό ύστερα από την ήττα των Αχαιών στη μάχη της Σκάρφειας το 146 π.Χ. και πολλοί από τους εναπομείναντες κατοίκους εγκατέλειψαν την πόλη, αλλά ύστερα από την ναυμαχία του Ακτίου ο Αύγουστος επανέφερε το αρχαίο όνομα Αρόη, ίδρυσε στρατιωτική αποικία βετεράνων από την δέκατη και δωδέκατη λεγεώνα (όχι ως συνήθως λέγεται την εικοστή δεύτερη) και παραχώρησε τα δικαιώματα των αποίκων στους κατοίκους των Ρυπών και της Δύμης και σε όλους τους Οζολούς Λοκρούς εκτός από εκείνους της Άμφισσας. left|200px|thumb|Η Ρωμαϊκή γέφυρα του [[Μείλιχος ποταμός|Μειλίχου, όπως σώζεται σήμερα.]] Η Colonia Augusta Achaica Patrensis (CAAP) ή αποικία του Αυγούστου της Αχαϊκής Πάτρας έγινε μια από τις πιο πολυπληθείς πόλεις της Ελλάδας, η αποικιακή της νομισματοκοπία εκτείνεται από τον Αύγουστο ως τον Γορδιανό τον τρίτο. Δημιουργήθηκε κτηματολόγιο, δόθηκαν προνόμια, άνθισαν οι τέχνες, με πιο σημαντική αυτή των πήλινων λύχνων οι οποίοι εξάγονταν σε όλο σχεδόν τον κόσμο της εποχής, δημιουργήθηκαν δύο βιοτεχνικές ζώνες, οικοδομήθηκαν ναοί, διανοίχτηκαν δρόμοι που έκαναν την Πάτρα συγκοινωνιακό κέντρο, επιστρώθηκαν οι δρόμοι με πλάκες, εισήχθησαν ξένες θρησκείες. Η Πάτρα είχε γίνει τότε κοσμοπολίτικη πόλη. Αλλά στο τέλος του τρίτου αιώνα μ.Χ. έπεσε σε παρακμή, πιθανόν εξαιτίας ενός ισχυρού σεισμού που χτύπησε όλη την βόρεια Πελοπόννησο το 300 μ.Χ..
Βυζαντινή εποχή
Κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου και με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Ανατολή η Πάτρα σταδιακά παρακμάζει, εντούτοις εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό λιμάνι καθώς επίσης και βιομηχανικό κέντρο. Το 551 καταστρέφεται από σεισμό. Το 805 ήταν σε θέση χωρίς εξωτερική βοήθεια να απωθήσει μια πολιορκία Σλάβων, αν και η νίκη αποδόθηκε στον Άγιο Ανδρέα, η εκκλησία του οποίου εμπλουτίστηκε από το αυτοκρατορικό μερίδιο λαφύρων, και ο Αρχιεπίσκοπος του οποίου έγινε ανώτερος των επισκόπων Μεθώνης, Λακεδαίμονος και Κορώνης. Εκτός αυτού, ένας από τους πιο μορφωμένους φιλοσόφους και θεολόγους της εποχής, ο Αρέθας γεννήθηκε στην Πάτρα, γύρω στο 860. Τον 9ο αιώνα υπάρχει ένα σημάδι ότι η πόλη ήταν ακμάζουσα: η χήρα Δανιηλίς από Πάτρα είχε συσσωρεύσει απέραντο πλούτο σε έγγεια ιδιοκτησία, στη βιομηχανία ταπήτων και κλωστοϋφαντουργίας και πρόσφερε κρίσιμη υποστήριξη στην άνοδο του Βασιλείου Α’ του Μακεδόνα στο βυζαντινό θρόνο.
Λατινοκρατία
Το 1204 η Πάτρα κατακτήθηκε από την τέταρτη σταυροφορία, και έγινε η έδρα του λατινικού δουκάτου της Αχαΐας μέσα στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Κατελήφθη το 1205 από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη και τον Γοδεφρείδο Α’ τον Βιλλαρδουίνο, η πόλη έγινε πρωτεύουσα και ο αρχιεπίσκοπός της προκαθήμενος του πριγκηπάτου της Αχαΐας. Το 1387 ο Jean Fernandez de Heredia, μεγάλος μάγιστρος των ιπποτών της Ρόδου, προσπάθησε να καταστεί κύριος της Αχαΐας και πήρε την Πάτρα με έφοδο. Το 1408, η πόλη έγινε ενετική. Στον τέλος του 15ου αιώνα η πόλη κυβερνήθηκε από το λατίνο αρχιεπίσκοπο στο όνομα του πάπα, το 1428 οι κοινοί δεσπότες του Μοριά, Κωνσταντίνος και Θεόδωρος, γιοι του αυτοκράτορα Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου κατόρθωσαν να την πάρουν στην κατοχή για έναν χρόνο. Καταλήφθηκε πάλι από το Δεσποτάτο του Μορέως το 1430, το οποίο αμφισβητήθηκε αμέσως από την οθωμανική αυτοκρατορία.
Τουρκοκρατία
Το 1458 η Πάτρα κατακτήθηκε από τον σουλτάνο Μωάμεθ Β’. Κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία η πόλη λεγόταν Παλαιαί Πάτραι. Αν και ο Μωάμεθ έδωσε στην πόλη ειδικά προνόμια και μειώσεις φόρων, δεν έγινε σπουδαίο κέντρο εμπορίου. Η Βενετία και η Γένοβα επιτέθηκαν και κατέλαβαν την Πάτρα πολλές φορές κατά τη διάρκεια του 15ου και 16ου αιώνα αλλά ποτέ δεν εδραίωσαν την κυριαρχία τους αποτελεσματικά. Την δεύτερη Τουρκοκρατία η Πάτρα και όσες πόλεις αντιστάθηκαν γνώρισαν σφαγές και ανδραποδισμούς, παρ'όλα αυτά η πόλη αναφέρεται στις τρεις μεγαλύτερες της Πελοποννήσου μαζί με το Ναύπλιο και Μυστρά με πάνω από 10.000 κατοίκους. Η Πάτρα επίσης ήταν η έδρα όλων των προξένων των ξένων χωρών. Από τις ελληνικές οικογένειες της Πάτρας που επιρροή τους έφτανε σε όλη την επαρχία, στην Πάτρα κατά την πρώτη Τουρκοκρατία ήταν η οικογένεια Πώλου και κατά την δεύτερη η Οικογένεια Κανακάρη.
Απογραφές
Ο παρακάτω πίνακας προέρχεται από τους αριθμούς που δίνουν για τον πληθυσμό της πόλης διάφοροι συγγραφείς.
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
Στις 7 Οκτωβρίου 1571 ο Οθωμανικός στόλος αφενός και ο στόλος της χριστιανικής Ιερής Συμμαχίας αφετέρου, συγκρούστηκαν στον Πατραϊκό Κόλπο στην ναυμαχία της Ναυπάκτου. Οι Οθωμανοί ηττήθηκαν αλλά η Ιερή Συμμαχία δεν κατέλαβε την πόλη της Πάτρας. Τα νέα της Οθωμανικής ήττας έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό στην Πάτρα αλλά μία εξέγερση που οργανώθηκε από πέντε δημογέροντες της πόλης και τον μητροπολίτη Παλαιών Πατρών Γερμανό Α’ (1561-1572) καταπνίγηκε και οι υποκινητές της εκτελέστηκαν. Η Βενετία κατέλαβε την Πάτρα το 1687 κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου και την έκανε έδρα ενός από τα επτά φορολογικά διαμερίσματα στα οποία διαίρεσε τον Μοριά. Το 1714 έπεσε ξανά μαζί με τον υπόλοιπο Μοριά στα χέρια των Τούρκων.
Ελληνική Επανάσταση 1821
right|200px|thumb|[[Το Κάστρο της Πάτρας|Το φρούριο της Πάτρας, τόπος συγκρούσεων κατά την επανάσταση του 1821.]] Η Πάτρα έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 εναντίον των Οθωμανών (1821-29). Ήταν η πρώτη επαναστατική εστία μαζί με την υπόλοιπη Αχαΐα και τη Μάνη. Την εποχή εκείνη η Πάτρα ήταν η μεγαλύτερη και πιο ευημερούσα πόλη της Πελοποννήσου. Μια ευρεία πλειοψηφία 2/3 από τις 18.000 του πληθυσμού της πόλης ήταν Έλληνες και ένας μικρός αριθμός από αυτούς καταπιανόταν με το εμπόριο, αποτελώντας τους προδρόμους της αστικής τάξης. Επιπλέον εξαιτίας της οικονομικής σημασίας της πόλης, ορισμένοι πλούσιοι Πατρινοί έμποροι είχαν οριστεί πρόξενοι των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών κρατών. Ο πρόξενος της Ρωσίας Βλασσόπουλος ήταν επίσης μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Η ατμόσφαιρα στην Πάτρα ήταν εκρηκτική ήδη από τα μέσα Φεβρουαρίου του 1821 όταν οι Πατρινοί αρνήθηκαν να καταβάλουν έκτακτες εισφορές για τον εξοπλισμό και τα πολεοφόδια του Οθωμανικού στρατού που πολεμούσε εναντίον του Αλή Πασά. Την ίδια περίοδο μέλη της Φιλικής Εταιρίας προετοίμαζαν το έδαφος για την επανάσταση στην Πάτρα, συγκεντρώνοντας πυρομαχικά, χρήματα και εξοπλισμό για τον αγώνα τους. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κρυβόταν στην Πάτρα και ο Μακρυγιάννης έφτασε εκεί με σκοπό να φέρει σε επαφή τους ηγέτες των επερχόμενων εξεγέρσεων και να συντονίσει την επαναστατική προσπάθεια. Οι Τούρκοι, που αντιμετώπισαν αυτές τις κινήσεις με καχυποψία μετέφεραν τα υπάρχοντά τους στο φρούριο στις 28 Φεβρουαρίου και τις οικογένειές τους στις 18 Μαρτίου και οχυρώθηκαν εκεί. Στις 23 Μαρτίου οι Τούρκοι εκτόξευσαν επιθέσεις εναντίον της πόλης και προσπάθησαν να βάλουν φωτιά σε συγκεκριμένα σπίτια, πράγμα που είχε ως συνέπεια την καταστροφή ορισμένων συνοικιών, ενώ οι επαναστάτες με αρχηγό τον αγωνιστή Καρατζά αντεπιτέθηκαν και έκλεισαν τους Τούρκους στο κάστρο. Ο Μακρυγιάννης αναφέρεται στα γεγονότα αυτά στα απομνημονεύματά του:
''Σε δυο ημέρες χτύπησε ντουφέκι ’στην Πάτρα. Οι Τούρκοι κάμαν κατά το κάστρο και οι Ρωμαίγοι την θάλασσα.''
Την 25η Μαρτίου οι επαναστάτες κήρυξαν την Επανάσταση στην πλατεία Αγίου Γεωργίου της Πάτρας. Επομένως η επίσημη έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης θεωρείται ότι έγινε στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα στις 25 Μαρτίου 1821. Ο ορθόδοξος μητροπολίτης και μέλος της Φιλικής Εταιρίας Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ΄, που απουσίαζε από την Πάτρα, επέστρεψε στην πόλη και ευλόγησε τον αγώνα. Την επόμενη μέρα οι ηγέτες της επανάστασης στην Αχαΐα έστειλαν στις ξένες δυνάμεις ένα έγγραφο που εξηγούσε τους λόγους της Επανάστασης. Όμως μια τουρκική δύναμη 300 στρατιωτών, κυρίως ιππικό, με διοικητή τον Γιουσούφ Πασά, που κατευθυνόταν από τα Ιωάννινα στην Εύβοια, άλλαξε πορεία και αποβιβάστηκε στην Πάτρα στις 3 Απριλίου. Οι ενισχύσεις συνέδραμαν τους Τούρκους του κάστρου, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν την πόλη. Οι πρόξενοι των ξένων δυνάμεων που ήταν ευμενείς προς τους εξεγερμένους, ιδίως αυτοί της Σουηδίας, Πρωσίας και Ρωσίας και ο Γάλλος πρόξενος Πουκεβίλ, που είχαν προσφέρει καταφύγιο στους επαναστάτες εγκατέλειψαν την πόλη. Ο Άγγλος πρόξενος Green που τήρησε ουδέτερη στάση αρνούμενος να δεχτεί Έλληνες στο προξενείο του και ο Γάλλος πρόξενος Πουκεβίλ στις αφηγήσεις τους περιγράφουν τα γεγονότα και την έκταση της καταστροφής ως τρομακτική. Το άτακτο και άοπλο επαναστατημένο πλήθος δεν μπορούσε να προτάξει σοβαρή αντίσταση. Μια πιθανή εξαίρεση ήταν ο Καρατζάς, ένας ντόπιος τσαγκάρης ο οποίος με τους άντρες του απέτρεψε τουρκικές επιθέσεις στα γύρω χωριά. Τελικά οι Τούρκοι οχυρωμένοι στο φρούριο κράτησαν ως το 1828.
Σύγχρονη εποχή
Η Πάτρα απελευθερώθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1828 από το γαλλικό εκστρατευτικό σώμα στην Πελοπόννησο με διοικητή τον στρατηγό Μαιζών. Το 1829 ο τότε κυβερνήτης της Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας υιοθέτησε ένα πολύ φιλόδοξο πολεοδομικό σχέδιο –για την πόλη που ήταν ακόμα σε ερείπια- το οποίο συνέταξε ο μηχανικός του γαλλικού στρατού Σταμάτης Βούλγαρης. Το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα και τότε μόνο ύστερα από μεγάλες προσαρμογές ώστε να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα των ισχυρών κτηματιών. Η Πάτρα αναπτύχθηκε ως το δεύτερο μεγαλύτερο αστικό κέντρο της Ελλάδας μετά την Αθήνα στα τέλη του 19ου αιώνα.
Η πόλη επωφελήθηκε από το ρόλο της ως το κύριο εξαγωγικό λιμάνι για την αγροτική παραγωγή της Πελοποννήσου. Ήταν το κυριότερο κέντρο οργάνωσης της παραγωγής της σταφίδας, προσφέροντας αποθηκευτικές, τραπεζικές και ασφαλιστικές υπηρεσίες. Όμως αυτή η πρώιμη περίοδος ευημερίας ήταν σύντομη, καθώς η ολοκλήρωση της διώρυγας της Κορίνθου το 1893 αμφισβήτησε την πρωτοκαθεδρία του λιμανιού της. Εκτός αυτού, το 1894 οι τιμές εξαγωγής της σταφίδας στις διεθνείς αγορές άρχισαν να κατρακυλούν, εξαιτίας της υπερπαραγωγής και των διεθνών συνθηκών, πράγμα το οποίο προκάλεσε μια μακροχρόνια κρίση με βαθιές οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις, η οποία έγινε γνωστή ως η μεγάλη σταφιδική κρίση. Το εμπόριο με τη Δυτική Ευρώπη κυρίως τη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ιταλία συνέβαλε ουσιαστικά στην διαμόρφωση της ταυτότητας της πόλης ως σπουδαίου λιμανιού και κοσμοπολίτικου αστικού κέντρου στην Ελλάδα των αρχών του 20ου αιώνα.
Στις αρχές του 20ού αιώνα η Πάτρα αναπτύχθηκε γοργά και αποτέλεσε την πρώτη ελληνική πόλη που εισήγαγε δημόσιο ηλεκτροφωτισμό και ηλεκτροκίνητους τροχιόδρομους. Η πολεμική προσπάθεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καθήλωσε την ανάπτυξη της πόλης και επίσης δηιούργησε άναρχη εξάπλωση με την εισροή προσφύγων από την Μικρά Ασία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Πάτρα αποτέλεσε κύριο στόχο των Ιταλικών αεροπορικών βομβαρδισμών. Κατά τη διάρκεια της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, εγκαταστάθηκε γερμανική στρατιωτική διοίκηση και ιταλικά στρατεύματα στάθμευαν στην πόλη. Στις 13 Δεκεμβρίου 1943, στα γειτονικά Καλάβρυτα τα γερμανικά στρατεύματα εκτέλεσαν όλο τον ανδρικό πληθυσμό και κατέκαψαν την πόλη (Ιστορία των Εβραίων στην Πάτρα). Μετά την απελευθέρωση η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα για να ανακάμψει, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες η σημασία της επισκιάστηκε από το αστικό συγκρότημα της Αθήνας.
Κυβερνείο Ιντλίμπ
Το Κυβερνείο Ιντλίμπ (مُحافظة ادلب‎) είναι ένα κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 6.097 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.464.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Ιντλίμπ.
Γεωγραφία
Το Ιντλίμπ βρίσκεται βορειοδυτικά της Συρίας. Συνορεύει στα νότια και νοτιοδυτικά με τη Χάμα, στα ανατολικά με το Αλέππο, στα βορειοδυτικά με τη Λατάκεια και στα βόρεια με την Τουρκία. Έχει έκταση 6.097 τ.χλμ.
Επαρχίες
Το Ιντλίμπ διαιρείται σε 3 επαρχίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ιντλίμπ
Συνωμοσία των γιατρών
Η υπόθεση της «συνωμοσίας των γιατρών» (дело врачей) επίσης γνωστή ως περίπτωση δολιοφθορών των γιατρών ή δολοφόνοι γιατροί (врачи-убийцы) υπόθεση συνωμοσίας που απασχόλησε την σοβιετική κοινή γνώμη το 1953.
Το 1951–1953, μια ομάδα γιατρών της Μόσχας, κυρίως Εβραίοι, κατηγορήθηκαν ότι συνωμότησαν για τη δολοφονία σοβιετικών ηγετών. Αυτό αργότερα συνοδεύτηκε από δημοσιεύματα αντισημιτικού χαρακτήρα στα μέσα ενημέρωσης, τα οποία μιλούσαν για τις απειλές του Σιωνισμού και καταδίκαζαν άτομα με εβραϊκά επώνυμα. Μετά από αυτό, πολλοί γιατροί, Εβραίοι όσο και μη, απολύθηκαν από τη δουλειά τους, συνελήφθησαν και βασανίστηκαν για να ομολογήσουν. Λίγες εβδομάδες μετά το θάνατο του Στάλιν, η νέα σοβιετική ηγεσία είπε ότι υπήρχε έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων και η υπόθεση απορρίφθηκε. Λίγο αργότερα, δηλώθηκε ότι η υπόθεση ήταν κατασκευασμένη.
Αρχές
Η αντιεβραϊκή εκστρατεία ξεκίνησε πιθανότατα από τον Στάλιν ως πρόσχημα για την απόλυση και την αντικατάσταση του Λαβρέντι Μπέρια, για τη δίωξη άλλων Σοβιετικών ηγετών, και για τη μαζική εκκαθάριση του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Το 1951, ο ερευνητής του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας (MGB) Μ. Ριούμιν ανέφερε στον προϊστάμενό του Βίκτωρ Αμπακούμοφ, Υπουργό της MGB, ότι ο καθηγητής Γιακόβ Έτινγκερ, ο οποίος συνελήφθη ως «αστός εθνικιστής» με σχέσεις με την Εβραϊκή Αντιφασιστική Επιτροπή, είχε διαπράξει αμέλεια στη θεραπεία του Αντρέι Ζντάνοφ (πέθανε το 1948) και του Αλεξάντερ Στσερμπάκοφ (πέθανε το 1945), δήθεν με σκοπό να τους σκοτώσει. Ο Αμπακούμοφ αρνήθηκε να πιστέψει την ιστορία, αλλά ο Έτινγκερ πέθανε στη φυλακή (2 Μαρτίου 1951) λόγω ανακρίσεων και σκληρών συνθηκών. Ο Ριούμιν απολύθηκε στη συνέχεια από τη θέση του στο MGB για υπεξαίρεση χρημάτων και θεωρήθηκε υπεύθυνος για το θάνατο του Έτιγκερ. Με τη βοήθεια του Γκεόργκι Μαλένκοφ, ο Ριούμιν έγραψε μια επιστολή στον Στάλιν, κατηγορώντας τον Αμπακούμοφ ότι σκότωσε τον Έτινγκερ προκειμένου να κρύψει μια συνωμοσία που είχε σκοπό τη δολοφονία της σοβιετικής ηγεσίας. Στις 4 Ιουλίου 1951, το Πολιτικό Γραφείο δημιούργησε μια επιτροπή (με επικεφαλής τον Μαλένκοφ και συμπεριλαμβανομένου του Μπέρια ) για τη διερεύνηση του θέματος. Με βάση την έκθεση της επιτροπής, το Πολιτικό Γραφείο σύντομα εξέδωσε ψήφισμα σχετικά με την «κακή κατάσταση στο MGB» και ο Αμπακούμοφ απολύθηκε.
Ο Μπέρια και ο Μαλένκοφ προσπάθησαν και οι δύο να χρησιμοποιήσουν την κατάσταση για να επεκτείνουν την εξουσία τους αποκτώντας τον έλεγχο του MGB.
Συλλήψεις
μικρογραφία| Απόφαση απονομής στη Λίντια Τιμάσουκ του παρασήμου του Τάγματος του Λένιν για την "αποκάλυψη των γιατρών δολοφόνων" Ο Αμπακούμοφ συνελήφθη και βασανίστηκε αμέσως μετά την απόλυση του ως επικεφαλής του MGB. Κατηγορήθηκε ότι ήταν συμπαθών και προστάτης εγκληματικών εβραϊκών παράνομων οργανώσεων. Αυτή η σύλληψη ακολούθησε τη σύλληψη πολλών πρακτόρων που εργάζονταν για αυτόν στην κεντρική συσκευή του MGB, περισσότεροι εκ των οποίων Εβραίοι.
Οι γιατροί του Κρεμλίνου που συμμετείχαν στη συγκάλυψη επρόκειτο να συλληφθούν, αλλά ήταν όλοι Ρώσοι. Για να παρουσιαστεί η συνωμοσία ως Σιωνιστική, ο Ριουμίν και ο Σεμιόν Ιγνάτιεφ, που διαδέχθηκαν τον Αμπακούμοφ ως επικεφαλής της MGB, είχαν προσθέσει στη λίστα συλλήψεων τους Εβραίους γιατρούς που υποτίθεται ότι είχε επίσης υποδείξει ο Έτινγκερ. Οι συλλήψεις ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1952. Ο Βλάσικ απολύθηκε ως επικεφαλής της ασφάλειας του Στάλιν και τελικά συνελήφθη επειδή αγνόησε την επιστολή της Τιμάσουκ.
Αρχικά συνελήφθησαν 37 άτομα. Υπό βασανιστήρια, οι κρατούμενοι ήταν υποχρεωμένοι να προσκομίσουν στοιχεία εναντίον τους και εναντίον των συνεργατών τους.
Ο Στάλιν επέκρινε τον Ιγκνάτιεφ και κατηγόρησε την MGB για ανικανότητα. Ζήτησε να επιταχυνθούν οι ανακρίσεις των ήδη υπό κράτηση γιατρών. Ο Στάλιν διαμαρτυρήθηκε ότι δεν υπήρχε σαφής εικόνα της Σιωνιστικής συνωμοσίας και δεν υπήρχαν ισχυρές αποδείξεις ότι συγκεκριμένα οι Εβραίοι γιατροί ήταν ένοχοι.
Τα πρόσφατα ανοιχθέντα αρχεία της KGB παρέχουν στοιχεία ότι ο Στάλιν διαβίβασε τα συλλεγόμενα υλικά ανάκρισης στον Μαλένκοφ, τον Χρουστσόφ και σε άλλα «πιθανά θύματα της συνωμοσίας των γιατρών».
Εκστρατεία στα μέσα ενημέρωσης
μικρογραφία| Γελοιογραφία δημοσιευμένη στο περιοδικό Krokodil, Ιανουάριος 1953 Ο Στάλιν διέταξε το πρακτορείο ειδήσεων TASS και την Πράβδα, να εκδώσουν αναφορές σχετικά με την αποκάλυψη ενός σχεδίου γιατρών για τη δολοφονία κορυφαίων σοβιετικών ηγετών, συμπεριλαμβανομένου του Στάλιν. Ο πιθανός στόχος της εκστρατείας ήταν να θέσει τις βάσεις για δίκες παρωδίες. Άλλες πηγές λένε ότι η πρωτοβουλία προήλθε από τους Μπέρια και Μαλένκοφ, οι οποίοι συνέχισαν να χρησιμοποιούν την συνωμοσία για τα δικά τους συμφέροντα. Ο Μπέρια πίεσε το Πολιτικό Γραφείο να αποφασίσει να δημοσιοποιήσει το σχέδιο στις 9 Ιανουαρίου 1953. Για εκείνον, ήταν ιδιαίτερα σημαντικό ότι η πλεκτάνη των γιατρών έλαβε περισσότερη προσοχή από τη Μινγκρελιανή υπόθεση, η οποία τον επηρέασε προσωπικά.
Στις 13 Ιανουαρίου 1953, εννέα επιφανείς γιατροί στη Μόσχα κατηγορήθηκαν ότι συμμετείχαν σε μια τεράστια συνωμοσία για να δηλητηριάσουν μέλη της ανώτερης σοβιετικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Η Pravda ανέφερε τις κατηγορίες με τον τίτλο "Μοχθηροί κατάσκοποι και δολοφόνοι υπό τη μάσκα των ακαδημαϊκών ιατρών". Σήμερα το πρακτορείο ειδήσεων TASS ανέφερε τη σύλληψη μιας ομάδας σαμποτέρ-γιατρών. Αυτή η τρομοκρατική ομάδα, που αποκαλύφθηκε πριν από λίγο καιρό από όργανα της κρατικής ασφάλειας, είχε ως στόχο να συντομεύσει τη ζωή των ηγετών της Σοβιετικής Ένωσης με ιατρική δολιοφθορά.
Η έρευνα έδειξε ότι οι συμμετέχοντες στην τρομοκρατική ομάδα, εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους ως γιατρών και καταχρώμενοι της εμπιστοσύνης των ασθενών τους, υπονόμευσαν σκόπιμα και μοχθηρά την υγεία των ασθενών τους κάνοντας λανθασμένες διαγνώσεις και στη συνέχεια τους σκότωσαν με κακές και λανθασμένες θεραπείες. Καλύπτοντας τον εαυτό τους με την ευγενή και ελεήμονα ιδιότητα των γιατρών, ανδρών της επιστήμης, αυτοί οι δόλιοι και οι δολοφόνοι ατίμησαν το ιερό λάβαρο της επιστήμης. Έχοντας πάρει το δρόμο των τερατωδών εγκλημάτων, ευτέλησαν την τιμή των επιστημόνων.
Μεταξύ των θυμάτων αυτής της σπείρας απάνθρωπων κτηνών ήταν οι σύντροφοι A.A. Ζντάνοφ και A.S. Σερμπάκοφ. Οι εγκληματίες ομολόγησαν ότι, εκμεταλλευόμενοι την ασθένεια του συντρόφου Ζντάνοφ, απέκρυψαν σκόπιμα ένα έμφραγμα του μυοκαρδίου, όρισαν ανεπιθύμητες θεραπείες για αυτή τη σοβαρή ασθένεια και έτσι σκότωσαν τον σύντροφο Ζντάνοφ. Οι γιατροί δολοφόνοι, με λανθασμένη χρήση πολύ ισχυρών φαρμάκων και συνταγογράφηση επιβλαβών θεραπειών, μείωσαν τη ζωή του συντρόφου Σερμπάκοφ, οδηγώντας τον στο θάνατο.
Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην τρομοκρατική ομάδα ... εξαγοράστηκαν από αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Προσλήφθηκαν από ένα υποκατάστημα της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών-τη διεθνή εβραϊκή αστική-εθνικιστική οργάνωση που ονομάζεται " Joint ". Το βρώμικο πρόσωπο αυτής της σιωνιστικής κατασκοπευτικής οργάνωσης, που καλύπτει τις μοχθηρές ενέργειές τους με τη μάσκα της φιλανθρωπίας, αποκαλύπτεται τώρα τελείως…
Σάντα Κριστίνα Βαλγκαρντένα
Η Σάντα Κριστίνα Βαλγκαρντένα (ιταλικά: Santa Cristina Valgardena, ) ή Σανκτ Κριστίνα ιν Γκρέντεν (γερμανικά: St. Christina in Gröden, ) είναι πόλη της Ιταλίας της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο, που βρίσκεται στις Δολομίτικες Άλπεις και στην κοιλάδα Βαλ Γκαρντένα.
Το 91,20% του πληθυσμού της μιλά την τοπική ρωμανική διάλεκτο, ένα 5,68% γερμανικά και 3,12% ιταλικά.
Συνωμοσία των γιατρών
Εκστρατεία στα μέσα ενημέρωσης
Η αποκάλυψη της συμμορίας των γιατρών-δηλητηριαστών έδωσε ένα πλήγμα εναντίον της διεθνούς εβραϊκής σιωνιστικής οργάνωσης. ... Τώρα όλοι μπορούν να δουν τι είδους φιλάνθρωποι και "φίλοι της ειρήνης" κρύβονταν κάτω από τον τίτλο  του "Joint".
Σάντα Κριστίνα Βαλγκαρντένα
Ιστορία
Είναι άγνωστο πότε πρωτοκατοικήθηκε, πάντως στην ευρύτερη περιοχή των Δολομιτικών Άλπεων και της κοιλάδας Γκαρντένα έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης, αλλά και βέλη ή άλλα αντικείμενα προϊστορικών χρόνων. Από τους αρχαιολόγους χρονολογούνται περίπου στο 6000 π.Χ. . Αυτές οι αιχμές βελών και άλλα εργαλεία που έχουν βρεθεί, αντιπροσωπεύουν τα πρώτα προϊστορικά ευρήματα όλης της περιοχής των Δολομιτικών Άλπεων. Πιστεύεται ότι η κατοικία ήταν προσωρινή, χωρίς να αποκλείεται μόνιμη εγκατάσταση τον χειμώνα, στην περιοχή έρχονταν για να κυνηγήσουν τροφή τους καλοκαιρινούς μήνες. Κοντά στο Ortisei, βρέθηκαν χάλκινες πόρπες, κοσμήματα, σιδερένια τσεκούρια, σπαθιά γαλατικά, αγροτικά και πρωτόγονα εργαλεία.
Η πόλη αναφέρεται με το όνομα αυτό, Αγία Χριστίνα, από το 1277 και ανάλογα με την χώρα όπου ανήκε μεταφραζόταν. Μέχρι το 1923 που ανήκε στην Αυστρία λεγόταν St. Christina in Gröden, ώσπου με την προσάρτηση της στην Ιταλία μετονομάστηκε σε Santa Cristina Valgardena. Σήμερα το όνομα είναι τρίγλωσσο και αναφέρεται και στην τοπική διάλεκτο.
Συνωμοσία των γιατρών
Εκστρατεία στα μέσα ενημέρωσης
Άλλοι συμμετέχοντες στην τρομοκρατική ομάδα (Βινογκράντοφ, M. Κόγκαν, Εγκόροφ) ανακαλύφθηκαν, όπως έχει διαπιστωθεί σήμερα, ότι ήταν μακροχρόνιοι πράκτορες αγγλικής υπηρεσίας, που την υπηρετούσαν για πολλά χρόνια, εκτελώντας τα πιο εγκληματικά και βρώμικα καθήκοντά της. Οι μεγαλοαστοί των ΗΠΑ και οι Άγγλοι μικρότεροι εταίροι τους γνωρίζουν ότι είναι αδύνατο να επιτευχθεί κυριαρχία σε άλλα έθνη με ειρηνικά μέσα. Ετοιμάζοντας πυρετωδώς έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο, στέλνουν ενεργά κατασκόπους μέσα στην ΕΣΣΔ και τις λαϊκές δημοκρατικές χώρες: προσπαθούν να επιτύχουν αυτό που οι Χιτλερικοί δεν μπορούσαν να κάνουν — να δημιουργήσουν στην ΕΣΣΔ τη δική τους ανατρεπτική «πέμπτη φάλαγγα». ... Μεταξύ άλλων ατόμων που αναφέρθηκαν ήταν ο Σολομών Μίκελς (Solomon Mikhoels, ηθοποιός-σκηνοθέτης του Κρατικού Εβραϊκού Θεάτρου της Μόσχας και επικεφαλής της Εβραϊκής Αντιφασιστικής Επιτροπής, που δολοφονήθηκε τον Ιανουάριο του 1948) οποίος ονομάστηκε "γνωστός Εβραίος αστός εθνικιστής". Ο Μύρων Βόβσι (Miron Vovsi, προσωπικός γιατρός του Στάλιν και ξάδερφος του Μίκελς), ο Β. Βινογκράντοφ (γενικός ιατρός), ο Μιχαήλ Κόγκαν (Mikhail Kogan, (γενικός ιατρός), Μπόρις Κόγκαν (Boris Kogan, γενικός ιατρός), Π. Γιεγκόροφ (P. Yegorov, γενικός ιατρός), Α. Φέλντμαν (A. Feldman, ωτορινολαρυγγολόγος ), Γιακώβ Έτιγκερ (Yakov Etinger, γενικός ιατρός, A. Γκρίνσταϊν (Α. Grinshtein, νευροπαθολόγος ) και Γκ. Μαγιόροφ (G. Mayorov, γενικός ιατρός). Έξι από τους εννέα αναφερόμενους γιατρούς ήταν Εβραίοι.
Χωρίς να αναφέρεται στον τύπο η λέξη «Εβραίοι» (Yevrei), διατυπώνονταν κατηγορίες εναντίον ατόμων που είχαν κυρίως αν όχι αποκλειστικά εβραϊκά ονόματα. Όπου η εβραϊκή καταγωγή δεν φαινόταν από το επώνυμο, προστίθετο το μικρό όνομα και αυτό του πατέρα. Αν και τα τρία ονόματα δεν φανέρωναν την εθνικότητα, χρησιμοποιούνταν και άλλα μέσα. Π.χ. στην περίπτωση της Τσερνιάκοβα, τυπικό ρωσικό όνομα, προστέθηκε το επώνυμο Μπλοχ που είχε πριν παντρευτεί.
Σάντα Κριστίνα Βαλγκαρντένα
Ιστορία
Η πόλη, αλλά και η κοιλάδα Γκαρντένα συνδέθηκαν σιδηροδρομικά με την Αυστρία με το σιδηροδρομικό δίκτυο που κατασκεύασε ο αυστριακός στρατός. Από το 1960 έχουν σταματήσει τα δρομολόγια τρένων και η επικοινωνία γίνεται πλέον με λεωφορεία.
Συνωμοσία των γιατρών
Εκστρατεία στα μέσα ενημέρωσης
Ο κατάλογος των φερόμενων θυμάτων περιελάμβανε υψηλόβαθμους τους αξιωματούχους Αντρέι Ζντάνοφο, Αλεξάντρ Σερμπάκοφ, τους στρατάρχες Αλεξάντρ Βασιλέφσκι (Aleksandr Vasilevsky), Λεονίντ Γκοβόροφ (Leonid Govorov) και Ιβάν Κόνεφ (Ivan Konev), τον στρατηγό Σεργκέι Στεμένκο ( Sergei Shtemenko), τον ναύαρχο Γκορντέι Λεβτσένκο (Gordey Levchenko) κ.α.
Σάντα Κριστίνα Βαλγκαρντένα
Μνημεία και σημεία ενδιαφέροντος
Στην πόλη υπάρχει ο ναός της Αγίας Χριστίνας σε ρωμανικό ρυθμό, χτισμένη τον 12ο αιώνα. Το 1342 υπέστη εκτεταμένη ανακαίνιση, που άλλαξε το στιλ της, αφού προστέθηκαν στοιχεία γοτθικού ρυθμού.
Λιβ και Μάντι
To Λιβ και Μάντι (Liv and Maddie) είναι μια αμερικάνικη κωμική σειρά που δημιουργήθηκε από τον Τζον Δ. Μπεκ και Ρον Χάρτ και παραγωγής It's a Laugh Productions για το Disney Channel. Η σειρά επικεντρώνεται στις ζωές των δύο έφηβων διδύμων Λιβ και Μάντι, που υποδύεται η Ντοβ Κάμερον.
Συνωμοσία των γιατρών
Ο θάνατος του Στάλιν και οι συνέπειές του
Μετά το θάνατο του Στάλιν στις 5 Μαρτίου 1953, η νέα ηγεσία απέρριψε γρήγορα όλες τις κατηγορίες που σχετίζονται με τη συνωμοσία. οι γιατροί αθωώθηκαν με διάταγμα της 31ης Μαρτίου από τον νεοδιορισμένο Υπουργό Εσωτερικών, Λαυρέντι Μπέρια, και στις 6 Απριλίου, αυτό κοινοποιήθηκε μέσω της Πράβδα. Ο επικεφαλής ανακριτής της MGB και αναπληρωτής υπουργός Κρατικής Ασφάλειας Μιχαήλ Ριουμίν κατηγορήθηκε για κατασκευή της συνωμοσίας, συνελήφθη και αργότερα εκτελέστηκε. Σε έναν αξιωματούχο της Κομσομόλ, τον Νικολάι Μεσιάτσεφ, ανατέθηκε από τον Μαλένκοφ να ανασκοπήσει την υπόθεση και γρήγορα διαπίστωσε ότι ήταν κατασκευασμένη.
Σάντα Κριστίνα Βαλγκαρντένα
Οικονομία
Η οικονομία της Σάντα Κριστίνα Βαλ Γκαρντένα βασίζεται κυρίως στο τουρισμό, τόσο το καλοκαίρι όσο και το χειμώνα, αφού διαθέτει χιονοδρομικό κέντρο, το οποίο μάλιστα έχει φιλοξενήσει αγώνες του παγκοσμίου πρωταθλήματος σλάλομ.
Λιβ και Μάντι
Η Λιβ Ρούνι πάει στο Hollywood και όταν γυρίζει η ζωή όπως την ήξερε είχε αλλάξει.
Συνωμοσία των γιατρών
Οι δηλώσεις του Χρουστσόφ
Στη « Μυστική Ομιλία » του 1956, ο πρώτος γραμματέας Νικήτα Χρουστσόφ δήλωσε ότι η συνωμοσία των γιατρών «κατασκευάστηκε ... στήθηκε από τον Στάλιν», αλλά ότι ο Στάλιν δεν «είχε το χρόνο για να το τελειώσει», κάτι που έσωσε τις ζωές των γιατρών. Ο Χρουστσόφ είπε επίσης στη συνεδρίαση ότι ο Στάλιν κάλεσε τον δικαστή της υπόθεσης και, σχετικά με τις μεθόδους που θα χρησιμοποιηθούν, δήλωσε "χτύπα, χτύπα και ξαναχτύπα". Ο Στάλιν φέρεται ότι είπε στον Υπουργό Κρατικής Ασφάλειας, "Εάν δεν λάβετε ομολογίες από τους γιατρούς, θα σας κοντύνουμε κατά ένα κεφάλι".
Σάντα Κριστίνα Βαλγκαρντένα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Συνωμοσία των γιατρών
Οι δηλώσεις του Χρουστσόφ
Ο Χρουστσόφ υποστήριξε ότι ο Στάλιν σκόπευε να χρησιμοποιήσει τη δίκη των γιατρών για να ξεκινήσει μια μαζική εκκαθάριση του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Λιβ και Μάντι
Ηθοποιοί
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Νεανικές σειρές Κατηγορία:Λιβ και Μάντι Κατηγορία:Κωμικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney Channel
Συνωμοσία των γιατρών
Θεωρίες συνωμοσίας
Υπάρχει μια άποψη, βασισμένη σε διάφορα απομνημονεύματα και δευτερεύοντα στοιχεία, ότι η υπόθεση των γιατρών είχε ως στόχο να προκαλέσει μαζικές καταστολές και απελάσεις των Εβραίων, παρόμοια με τις απελάσεις πολλών άλλων εθνοτικών μειονοτήτων στη Σοβιετική Ένωση, αλλά το σχέδιο δεν πραγματοποιήθηκε λόγω του ξαφνικού θανάτου του Στάλιν. Σύμφωνα με το Λούις Ραπόπορτ, η γενοκτονία σχεδιάστηκε να ξεκινήσει με τη δημόσια εκτέλεση των φυλακισμένων γιατρών και στη συνέχεια τα «ακόλουθα περιστατικά θα ακολουθούσαν»: «επιθέσεις εναντίον Εβραίων ενορχηστρωμένων από τη μυστική αστυνομία, δημοσίευση δηλώσεων από εξέχοντες Εβραίους, και μια πλημμύρα άλλων επιστολών που θα απαιτούσαν να ληφθούν μέτρα. Θα ακολουθούσε ένα πρόγραμμα τριών σταδίων γενοκτονίας. Πρώτον, σχεδόν όλοι οι Σοβιετικοί Εβραίοι ... θα αποστέλλονταν σε στρατόπεδα ανατολικά των Ουραλίων. ... Δεύτερον, οι αρχές θα έστρεφαν Εβραίους ηγέτες σε όλα τα επίπεδα τον έναν εναντίον του άλλου. ... Επίσης η MGB [Μυστική Αστυνομία] θα άρχιζε να σκοτώνει τις ελίτ στα στρατόπεδα, όπως είχαν σκοτώσει τους Γίντις συγγραφείς ... το προηγούμενο έτος. Το ... τελικό στάδιο θα ήταν να «ξεφορτωθούμε τους υπόλοιπους». »
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους Κατηγορία:Πολιτικές και πολιτισμικές εκκαθαρίσεις Κατηγορία:Πολιτική καταπίεση στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Συνωμοσίες
Μπίλι Μπίνγκαμ
Ο Μπίλι Μπίνγκαμ (Billy Bingham, αγγλική προφορά: Μπίνγκχαμ και Μπίνχαμ, 5 Αυγούστου 1931 – 9 Ιουνίου 2022) ήταν Βορειοϊρλανδός διεθνής ποδοσφαιριστής, προπονητής ποδοσφαίρου και μετέπειτα "κυνηγός" ταλέντων (σκάουτερ) στο ποδόσφαιρο.
Στην εθνική ομάδα της Β. Ιρλανδίας
Από το 1951 έως το 1963, συμμετείχε σε 56 αγώνες με τη Βόρεια Ιρλανδία πετυχαίνοντας δέκα τέρματα. Υπήρξε μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Μουντιάλ 1958.
Καριέρα ως προπονητής
Σε εθνικό επίπεδο υπήρξε προπονητής της Βόρειας Ιρλανδίας, σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, 1967-1971 και 1980-1993, οδηγώντας την στις τελικές φάσεις των Μουντιάλ 1982 και 1986. Το διάστημα 1971-1973 βρέθηκε στον πάγκο της Ελλάδας.
Καριέρα ως τεχνικός διευθυντής και σκάουτερ
Στη συνέχεια υπήρξε τεχνικός διευθυντής της Μπλάκπουλ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2008 όταν και αποσύρθηκε, παραμένοντας ωστόσο στον χώρο του ποδοσφαίρου ως σκάουτερ στην Ιρλανδία για λογαριασμό της Μπάρνλεϊ.
Πηγές
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκλεντόραν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λούτον Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πορτ Βέιλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σάουθπορτ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πλύμουθ Αργκάιλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έβερτον Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λίνφιλντ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μάνσφιλντ Τάουν ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986
Μίροσλαβ Κένιχ
Ο Μίροσλαβ Κένιχ (Miroslav König) (1 Ιουνίου 1972) είναι παλαίμαχος Σλοβάκος διεθνής τερματοφύλακας ποδοσφαίρου. Έχει ύψος 1,87 μ. και αγωνίστηκε από το 1991 ως το 2008 σε πολλές ομάδες σε Σλοβακία, Ελβετία, Τουρκία, Τσεχία. Τερμάτισε την καριέρα του στην Ελλάδα, όπου αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο.
Βιογραφικό
Ο Μίροσλαβ Κένιχ γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1972 στην πόλη Νίτρα της δυτικής Σλοβακίας και ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα ΦΚ Νίτρα, χωρίς να καταφέρει να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα. Συνέχισε στη ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα και στη Σλόβαν Μπρατισλάβας, με τις οποίες κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Σλοβακίας. Το 2000 δοκίμασε την τύχη του στην ελβετική Γκρασχόπερς Ζυρίχης, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Συνέχισε στη ΦΚ Βασιλείας, στην Κονκόρντια Βασιλείας και στη ΦΚ Ζυρίχη. Το 2003 μεταγράφηκε στην τουρκική Ελάζιγκσπορ αλλά το 2004 επέστρεψε κοντά στην πατρίδα του, στην τσεχική Μπάνικ Οστράβα. Ακολούθησε μια σεζόν στη σλοβάκικη Ζιλίνα και το 2006 μετακινήθηκε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο. Ήταν μέλος της ομάδας που με προπονητή τον Έβαλντ Λίνεν τερμάτισε δυο συνεχόμενες σεζόν στην 5η θέση στην Α΄ Εθνική και τη σεζόν 2007-08 μετείχε στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Τον Ιανουάριο του 2008 σταμάτησε να αγωνίζεται.
Εξωτερική πηγή
Κατηγορία:Σλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλόβαν Μπρατισλάβας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κονκόρντια Βασιλείας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΣΚ Ζίλινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νίτρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζυρίχη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπάνικ Οστράβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελάζιγκσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Πέρο Άντιτς
Ο Πέρο Άντιτς Βουλγαρικά:Перо Антич, αγγλικά: Pero Antić) (Σκόπια, 29 Ιουλίου 1982), είναι Γιουγκοσλαβος Σκοπιανος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ και σέντερ διαθέτοντας ύψος 2,10 μέτρων. Σήμερα αποτελεί τον πρόεδρο της ομοσπονδίας μπάσκετ στα Σκόπια.
Τίτλοι
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του που τελείωσε το 2018, ο Άντιτς κατέκτησε τους παρακάτω τίτλους:
Προσωπική ζωή
Ο Άντιτς είναι έγγαμος και έχει δύο γιους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές από τη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ακαντέμικ Σόφιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων
Απαρέμφατο
Το απαρέμφατο υπάρχει στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου κυρίως ως βοηθητικό στοιχείο για το σχηματισμό χρόνων των ρημάτων. Όπως στα ελληνικά σημαίνει το "αφανέρωτο" ή "αδήλωτο" επειδή δεν δηλώνει πρόσωπο και αριθμό, στις περισσότερες λατινογενείς γλώσσες έχει κρατήσει τη ρίζα του infinitivo, που αποδίδει νοηματικά την ίδια αοριστία. Προσφέρει ως ρηματικός τύπος μια μεγάλη ελευθερία έκφρασης και αξιοποίησης του λόγου.
Ελληνική γλώσσα
Το απαρέμφατο είναι ονοματικός τύπος του ρήματος, δηλαδή μία από τις 5 εγκλίσεις, αλλά άκλιτη και αμετάτρεπτη. Η ονομασία του σχηματίζεται από το στερητικό α + παρεμφαίνω (αποδεικνύω, ορίζω, φανερώνω, δηλώνω), επειδή είναι ο μόνος ρηματικός τύπος που δε φανερώνει το πρόσωπο του υποκειμένου ή τον αριθμό των προσώπων.
Το απαρέμφατο στη νέα ελληνική σχηματίζεται με την κατάληξη -ειν και φυσικά μπορεί και χρησιμοποιείται μόνο του. Παράδειγμα: Το φυγείν δεν αποτελεί λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα. Το βοηθητικό ρήμα "έχω" που αναφέρει ο προηγούμενος συγγραφέας, χρησιμοποιείται μόνο στο απαρέμφατο του αορίστου. Επιπρόσθετα οι δύο μορφές που αναφέρει, αντιστοιχούν στην ενεργητική και την παθητική μορφή του ρήματος, όπου είναι φυσικό και επόμενο να διαφέρει το απαρέμφατο, το οποίο στον ενεστώτα θα ήταν το "δένειν" για την ενεργητική μορφή του ρήματος και "δένεσθαι" για την μέση φωνή.
Στην αρχαία ελληνική το απαρέμφατο χρησιμοποιούνταν πολύ ευρύτερα. Προήλθε από τις πλάγιες πτώσεις (δοτική και τοπική) των αφηρημένων ουσιαστικών και το χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι σαν υποκείμενο, αντικείμενο, τελική πρόταση, ονοματικό ή επιρρηματικό προσδιορισμό. Αναπτύχθηκε μετά τα ρήματα και αρχικά δεν ήταν ρηματικός τύπος, αλλά σταδιακά έγινε. Επίσης στην αρχαία γλώσσα υπήρχε ο όρος "απαρέμφατος έγκλισις" σε αντιδιαστολή προς τις παρεμφατικές εγκλίσεις, δηλαδή εκείνες που φανέρωναν πρόσωπο και αριθμό, ενώ το απαρέμφατο ήταν τρόπο τινά "ουδέτερη" έγκλιση και δεν δήλωνε άλλα στοιχεία, οπότε μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πιο ελεύθερα στη γλώσσα και να πλουτίσει το λόγο. ΄Ετσι προέκυψαν εκφράσεις όπως π.χ. "κατά το δοκούν" (όπως νομίζει κανείς), "φερ' ειπείν" (για παράδειγμα)κ.λπ.
Τελικά το απαρέμφατο άρχισε να εκλείπει από τη γλώσσα όταν αυξήθηκαν οι περιφραστικές εκφράσεις, δηλαδή κατά τους Αλεξανδρινούς χρόνους. Στα μεσαιωνικά χρόνια άρχισε να διαμορφώνεται παράλληλα στη δημώδη γλώσσα ένας πολύ απλός τύπος απαρεμφάτου, καθώς ο κόσμος έλεγε και έγραφε π.χ. "δεν επιτρέπεται "το φαγεί" ή "το πιεί" στην εκκλησία" εννοώντας με αυτό τον έναρθρο τύπο το απαρέμφατο, την άκλιτη μορφή του ρήματος. Η έκλειψη του απαρεμφάτου και η αντικατάστασή του από δευτερεύουσες προτάσεις και πιο αναλυτική σύνταξη παρατηρείται σε πολλές βαλκανικές γλώσσες και θεωρείται στοιχείο του βαλκανικού γλωσσικού δεσμού.
Στην Κύπρο και στον Πόντο το απαρέμφατο είχε μακροβιότερη ιστορία.
Σλαβικές γλώσσες
Στις σλαβικές γλώσσες χρησιμοποιείται αρκετά. Στα Ρωσικά έχει συνήθως κατάληξη -τ (ть) εφόσον το θέμα καταλήγει σε φωνήεν. Αν το θέμα καταλήγει σε σύμφωνο μετατρέπεται σε -τσ.
Άλλες σλαβικές γλώσσες έχουν καταλήξεις όπως
Στις γλώσσες αυτές τα λεξικά χρησιμοποιούν το απαρέμφατο για την καταχώρηση των ρημάτων.
Χάρυβδη
Η Χάρυβδη ή Χάρυβδις ή ρουφήχτρα ή θαλάσσια δίνη σύμφωνα με το λεξικό Λίντελ-Σκοτ, όνομα αμφίβολης ετυμολογίας, είναι θηλυκό τέρας της ελληνικής μυθολογίας. Θεωρείται θυγατέρα του Ποσειδώνα και της Γαίας. Κατοικούσε στην ασιατική ακτή του πορθμού του Βοσπόρου (στην ευρωπαϊκή ακτή κατοικούσε ένα άλλο τέρας, η Σκύλλα) και ρουφούσε το νερό της θάλασσας τρεις φορές την ημέρα, καταπίνοντας μαζί διερχόμενα πλοία και ναυτικούς, και άλλες τρεις φορές έφτινε αυτό που ρουφούσε κατεστραμένο. Αργότερα οι μυθογράφοι μετέφεραν την κατοικία των δύο τεράτων στον πορθμό της Μεσσήνης μεταξύ Ιταλίας και Σικελίας.
Τόσο η Χάρυβδη όσο και η Σκύλλα εμπλέκονται στους μύθους του Οδυσσέα και των Αργοναυτών, οι οποίοι πέρασαν από τα στενά αυτά με μικρές απώλειες.
Όταν ο Οδυσσέας και οι συντρόφοι του έπρεπε να περάσουν από το πέρασμα που κατοικούσαν η Σκύλλα και η Χάρυβδη, η Κίρκη είχε συμβουλεύσει τον Οδυσσέα να περάσουν από την πλευρά της Σκύλλας, διότι αν παρασέρνονταν στα νερά της Χάρυβδης ούτε ο θεός Δίας δεν θα μπορούσε να τους σώσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργοναυτική εκστρατεία Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Ρίτσαρντ Μπάκμινστερ Φούλερ
Ο Ρίτσαρντ Μπάκμινστερ Φούλερ (Richard Buckminster "Bucky" Fuller, 12 Ιουλίου 1895 - 1 Ιουλίου 1983) ήταν Αμερικανός αρχιτέκτονας και σχεδιαστής, ένας από τους σημαντικότερους νεωτεριστές του 20ού αιώνα. Επίσης, ήταν μηχανικός, μαθηματικός, ποιητής, φιλόσοφος, περιβαλλοντολόγος και οραματιστής.
Παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε το 1895 στο Μίλτον της Μασαχουσέτης, όπου και πέθανε σε ηλικία 88 ετών το 1983. Γονείς του υπήρξαν δυο ρηξικέλευθοι άνθρωποι, ο R. Buckminster Fuller και η Caroline Wolcott Andrews.
Η κλίση του για τη σχεδίαση και την κατασκευή αντικειμένων ήταν ολοφάνερη από τα παιδικά του κιόλας χρόνια, καθώς, κατά τη διάρκεια της ζωής του στη φάρμα, όπου ζούσαν σε ένα νησί στην ακτή του Μέιν (Maine), κατασκεύαζε, συχνά, αντικείμενα από ξύλα που μάζευε μόνος του και μάλιστα έφτιαχνε και δικά του εργαλεία. Άξιο λόγου ήταν το πείραμά του να σχεδιάσει έναν καινούριο μηχανισμό για τον χειροκίνητο, τότε, προωθητήρα μικρών καραβιών. Χρόνια αργότερα, συνειδητοποίησε ότι αυτή του η ενασχόληση, εκτός από το ότι του έδειξε το δρόμο για τη σχεδίαση, παράλληλα, τον εξόπλισε με ένα εύρος γνώσεων στον τομέα των υλικών, που τα φιλόδοξα έργα του θα απαιτούσαν αργότερα για την πραγματοποίησή τους. Επίσης συνέδραμε στην ικανότητά του να δημιουργεί τις δικές του καινοτόμες πατέντες.
Σπουδές
Φοίτησε στην Ακαδημία του Μίλτον και συνέχισε τις σπουδές του στο Χάρβαρντ (1913-1915), όπου όμως, ο ανατρεπτικός και ασυμβίβαστος χαρακτήρας του τού στάθηκε εμπόδιο. Απελάθηκε δυο φορές: την πρώτη φορά επειδή προκάλεσε αναταραχή, διασκεδάζοντας ένα ολόκληρο συγκρότημα με χορούς, και τη δεύτερη φορά για την «ανευθυνότητά του και την έλλειψη ενδιαφέροντος». Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ως «αταίριαστο στη συμβατική, παρωχημένη αδελφότητα του Πανεπιστημίου».
Ανάμεσα στην περίοδο εκπαίδευσής του στο Χάρβαρντ, εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα ως μηχανικός σε εργοστάσιο υφαντουργίας και αργότερα ως βοηθός στο τμήμα πακεταρίσματος του εργοστασίου. Το 1917, νυμφεύεται την Αν Χιούλετ (Anne Hewlett), κόρη γνωστού αρχιτέκτονα, και υπηρετεί στο αμερικανικό ναυτικό μέχρι το 1919.
Το 1927, σε ηλικία 32 ετών, χρεοκοπημένος μετά την πτώχευση της κατασκευαστικής εταιρίας στην οποία ήταν μέτοχος, άνεργος, ζώντας σε μια φτωχή συνοικία του Σικάγο και βλέποντας την μόλις τεσσάρων ετών κόρη του να πεθαίνει από πνευμονία, έφτασε στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Την τελευταία στιγμή, όμως, πήρε την απόφαση να ασχοληθεί με ένα πείραμα για να βρει «τι μπορεί να κάνει ένα άτομο μόνο του για να συνδράμει στην αλλαγή του κόσμου, ευνοώντας ολόκληρη την ανθρωπότητα».
Συνεργητικός-Γεωδαιτικός Θόλος
Όλα θα αλλάξουν μετά την πρόσληψή του σε ένα κολέγιο της Βόρειας Καρολίνας, όπου, με τη βοήθεια μιας ομάδας καθηγητών και μαθητών, ξεκίνησε την εργασία του πάνω στο αντικείμενο που θα τον έκανε διάσημο και που θα προκαλούσε επανάσταση στο χώρο της μηχανικής: τον Γεωδαιτικό Θόλο. Οδηγήθηκε στην κατασκευή αυτή μετά από τη μελέτη του αναφορικά με ένα διανυσματικό σύστημα της γεωμετρίας, την Ενεργητική - Συνεργητική Γεωμετρία (Synergetics) που βασίζεται στο ‘τετράεδρο’ που παρέχει τη μέγιστη δύναμη με την ελάχιστη δομή.
Σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία, σχεδίασε το πρώτο κτήριο, το οποίο μπορούσε να αντέχει το βάρος του χωρίς ουσιαστικούς περιορισμούς. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αναγνώρισε τη σημασία αυτής του της ανακάλυψης και τον προσέλαβε για να εφαρμόσει και να κατασκευάσει τέτοιους θόλους για το στρατό. Μέσα σε λίγα χρόνια, υπήρχαν χιλιάδες από αυτούς τους θόλους σε όλο τον κόσμο.
Από το 1959 ως το 1970, ο Φούλερ δίδαξε στο Κάρμποντεϊλ (Carbondale), Πανεπιστήμιο του νότιου Ιλινόις, (ως βοηθός καθηγητή 1959-1968, ως καθηγητής 1968-1970) στη σχολή Art & Design και το 1965 εγκαινίασε τη “Δεκαετία της Παγκόσμιας Επιστημονικής Σχεδίασης” (World Design Science Decade 1965-1975) στη συνάντηση της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων στο Παρίσι, που ήταν αφιερωμένη στην εφαρμογή των αρχών της επιστήμης για την επίλυση των προβλημάτων της ανθρωπότητας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του έδωσε πολλές διαλέξεις ανά τον κόσμο, σε θέματα που αφορούσαν τη σχεδίαση.
Η συνεισφορά του στην επιστήμη της σχεδίασης
Ο Fuller συνεισέφερε σημαντικά στο χώρο της σχεδίασης (design) με ένα ευρύ φάσμα ιδεών, σχεδίων και εφευρέσεων, κυρίως στον τομέα της, πρακτικής και φτηνής, στέγασης και μεταφοράς. Αποτέλεσε σημείο αναφοράς για άλλους νεότερους σχεδιαστές και αρχιτέκτονες, που ήταν πρόθυμοι να επεκτείνουν τις δυνατότητες νέων γεωμετρικών θεωριών στη σχεδίαση κτιρίων, ανεξάρτητες από τα συμβατικά ορθογώνια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ανθρώπων που επηρεάστηκαν από τον Fuller είναι οι Νόρμαν Φόστερ (Norman Foster), με το έργο του “Armadillo”, και Στιβ Μπάερ (Steve Baer)).
Πολλές από τις ανακαλύψεις του, κάποιες από τις οποίες είχε χρηματοδοτήσει μόνος του με χρήματα που είχε κληρονομήσει (όπως στην περίπτωση του Dymaxion Car), δε βγήκαν ποτέ στην παραγωγή, κάτι για το οποίο δέχτηκε έντονη κριτική. Είναι γεγονός, ωστόσο, ότι οι ιδέες, οι διδασκαλίες, η συμπεριφορά του απέναντι στη ζωή σε συνδυασμό με τη δημιουργικότητα του κέντρισαν το ενδιαφέρον πολλών σχεδιαστών και μηχανικών. Αυτό που κατάφερε ο Φούλερ ήταν να κάνει τόσο τους μαθητές όσο και τους καθηγητές να σκεφτούν «πέρα από το προφανές», να αμφισβητήσουν τη σύμβαση.
Καλλιτεχνικά ρεύματα
Δεδομένου ότι ο Fuller ήταν πρωτοπόρος στη σχεδίασή του και χάραξε έναν δικό του δρόμο, δεν μπορεί εύκολα να καταταχθεί σε κάποιο καλλιτεχνικό ρεύμα. Ωστόσο, παρατηρώντας τα κύρια χαρακτηριστικά των έργων του, παρουσιάζουν κάποιες ομοιότητες με τις αρχές του Streamline. Το streamlining έχει τις ρίζες του στο γενικότερο ενδιαφέρον του 19ου αιώνα για τη φύση και στη συνειδητοποίηση του ότι τα ψάρια και τα πτηνά είχαν εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου σε μορφές ιδιαίτερα αποδοτικές.
Έργα (επιλογή)
Όλα τα έργα του σχεδιάζονταν έχοντας ως σκοπό τη δημιουργία αντικειμένων που θα μπορούσαν να παρέχουν στον κόσμο μια καλύτερη ποιότητα ζωής, προστατεύοντας παράλληλα το περιβάλλον. Τα έργα που έκαναν τον Fuller περισσότερο γνωστό ήταν ο Γεωδαιτικός Θόλος, το αεροδυναμικό αυτοκίνητο Dymaxion, ο ακριβής Dymaxion χάρτης του κόσμου, το αυτόνομο, ενεργειακά αποδοτικό και φτηνό Dymaxion σπίτι. Επίσης κατασκεύασε και απλά κτίρια. Τα έργα του είναι τα εξής:
Geodesic Dome
Ο Γεωδαιτικός θόλος, όπως αποδίδεται ο όρος στην ελληνική γλώσσα, είναι ένας τύπος δομής διαμορφωμένος όπως ένα κομμάτι μιας σφαίρας ή μιας μπάλας. Αυτή η δομή αποτελείται από ένα σύνθετο σύμπλεγμα τριγώνων που διαμορφώνουν μια κατά προσέγγιση σφαιρική επιφάνεια. Όσο πιο σύνθετο είναι το σύμπλεγμα των τριγώνων, τόσο περισσότερο ο θόλος προσεγγίζει τη μορφή μιας αληθινής σφαίρας.
Σκοπός
Η Γεωδαιτική δομή, όπως επίσης και το Dymaxion House, αποτελούν μέρος των προτάσεων του Φούλερ σχετικά με την ανακατασκευή των πόλεων, έχοντας ως απώτερο σκοπό τη στέγαση της ανθρωπότητας με το λιγότερο δυνατό κόστος και την κάλυψη του προβλήματος της ανεπάρκειας των κατοικιών σε σχήμα κύβου που υπήρχαν τότε. Η χρήση ελαφρού μετάλλου και πλαστικού ως κύρια δομικά υλικά κατόρθωναν να προσφέρουν μια φτηνή και καθολική μορφή στέγασης, εύκολα υλοποιήσιμης, και μάλιστα χωρίς περιορισμό μεγέθους.
Πλεονεκτήματα
Σύμφωνα με δηλώσεις ανθρώπων που έμειναν σε ένα Γεωδαιτικού θόλου σπίτι, τα βασικότερα πλεονεκτήματα του είναι τα εξής: