cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άαρνε Έρβι
Η ζωή και το έργο του
Είχε στενή σχέση με τη φύση και το τοπίο, λαμβάνοντας υπόψη όλες οι εργασίες αποτέλεσε τη βάση για το σχεδιασμό Ervin. Στόχος του ήταν να ολοκληρωθεί με την κλίμακα και τη λειτουργία του κτιρίου στο περιβάλλον του. Το όνομά του συνδέεται συνήθως με την Tapiola, όπου ήταν το κέντρο ενός διαγωνισμού που κέρδισε το 1954 "Don Hertzen χωριό". Το Heikintori (πολυκατάστημα), ένα κεντρικό πύργο, μια εσωτερική πισίνα και το κέντρο με πισίνες και βρύσες όπου ήταν ένα σχέδιο πόλης και έχουν σχεδιαστεί από τον ίδιο. Άλλα αξιοσημείωτα έργα περιλαμβάνουν το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι Porthania την οικοδόμηση και το Πανεπιστήμιο του Turku και Oulu ποταμό Ltd και Imatra κτίρια σταθμού. Σχεδίασε επίσης μια σειρά από σχολικά κτίρια, κατοικημένες περιοχές, ιδιωτικές κατοικίες, καθώς και την τελευταία σελίδα του Töölö της βιβλιοθήκης στο Ελσίνκι.
Δεν είναι μόνο τα κτίρια που σχεδίασε. Έφερε το "πλοίο-αρχιτεκτονική", για παράδειγμα, σχοινί, κιγκλιδώματα και άλλες λεπτομέρειες των κτιρίων. Πρώτα θα τα δοκιμάσει στο δικό του σπίτι, το οποίο βρίσκεται στο Ελσίνκι Kuusisaari κοντά στη φύση και το νερό. Υπήρξε η κατοικία του φινλανδικού ιδανικόυ καθω και ειδυλλιακό, και έχει παρουσιαστεί εκτενώς σε περιοδικά σε όλο τον κόσμο.
Τα αρχεία των σχεδίων του Εrvi είναι ένα από τα πιο πλήρη σε θέμα αρχιτεκτονικής και φυλάσσονται στο μουσείου του. Εκτός από τα σχέδια, το μουσείο έχει μια εξαιρετική συλλογή από φωτογραφίες του Ervi. Είχε μια φωτογραφική μηχανή Hasselblad.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί αρχιτέκτονες
Α.Ο. Βασιλάτικα
Ο '''Α.Ο. Βασιλάτικα''' είναι μια Ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τα Βασιλάτικα νότια της Κέρκυρας. Έδρα του είναι το Γήπεδο Περιβολίου.
Ιστορία
Ο Αθλητικός Όμιλος Βασιλατίκων  ιδρύθηκε το 1983 από μια παρέα νέων ανθρώπων καθαρά για χόμπυ και από αγάπη για το άθλημα του ποδοσφαίρου. Αυτός που είχε την ιδέα για την ίδρυση της ομάδας και αυτός που ξεκίνησε όλες τις διαδικασίες είναι ο Βλαχόπουλος Σπυρίδων του θεοφίλου(Πόλιος) ο οποίος παραμένει ενεργό μέλος της ομάδας.
Στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Κέρκυρας συμμετέχει από το 1988 μέχρι και σήμερα συνεχώς και αναδείχτηκε πρωταθλητής στην Γ' κατηγορία δύο φορές την περίοδο 1998-99 και 2002-2003 και από τότε συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Β'κατηγορίας.Την χρονιά 2012-13 αναδείχτηκε πρωταθλήτρια ομάδα στην Β' κατηγορία και συμμετέχει  στην Α' κατηγορία Κέρκυρας όπου υποβιβάζεται. Την επόμενη χρονιά τερματίζει 3ος στην Βαθμολογία και αγωνίστηκε στα μπαράζ όπου έχασε την άνοδο στα πέναλντι από τον Εθνικό Περουλάδων.
Χρώματα και έμβλημα
Τα χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το λευκό.
Το έμβλημα της ομάδας απεικονίζει έναν ποδοσφαιριστή και ένα στεφάνι από δάφνες.
Στάδιο
''Κύριο άρθρο: Δημοτικό Γήπεδο Περιβολίου
Ο Α.Ο Βασιλάτικα χρησιμοποιεί για τα εντός έδρας παιχνίδια του το Γήπεδο Περιβολίου καθώς η ομάδα δεν έχει δικό της Γήπεδο στο χωριό.
Παραπομπές
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κέρκυρας 2013–14
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κέρκυρας 2014–15
Βιβλιογραφία
Ιστορία Α.Ο. Βασιλάτικα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1983
Άκιο Μορίτα
Ο Άκιο Μορίτα (盛田昭夫, 26 Ιανουαρίου 1921 - 3 Οκτωβρίου 1999) ήταν Ιάπωνας επιχειρηματίας και συνιδρυτής της εταιρείας ηλεκτρονικών ειδών SONY.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1921 στην πόλη Ναγκόγια, Aichi, της Ιαπωνίας και πέθανε στις 3 Οκτωβρίου 1999.
Πρώτα χρόνια
Η οικογένεια του Μορίτα ήταν πλούσια επιχειρηματική οικογένεια που είχε εμπλακεί στην παραγωγή σάλτσα σόγιας στη πόλη Kosugaya στη δυτική ακτή της χερσονήσου Τσίτα στη περιοχή Aichi από το 1665. Ήταν ο μεγαλύτερος από τα τέσσερα αδέλφια της οικογένειας και ο πατέρας του στην παιδική του ηλικία τον εκπαίδευε για να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση. Ο Άκιο, όμως, βρήκε την αληθινή κλήση του στα μαθηματικά και τη φυσική, και το 1944 αποφοίτησε από το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Οσάκα με πτυχίο στη Φυσική.
Αρχικά ξεκίνησε την επιχειρηματική του δράση, κατασκευάζοντας συσκευή μαγειρεύματος ρυζιού που όμως αντί να μαγειρεύει έκαιγε το ρύζι. Αυτή η πρώτη εφεύρεσή του στην πραγματικότητα πούλησε μόνο 100 κομμάτια και η εταιρεία έκλεισε αμέσως.Ήταν η πρώτη του μεγάλη αποτυχία που όμως δεν τον σταματήσε από τα επιχειρηματικά του όνειρα. Αντιθέτως τον τροφοδότεισαι με κίνητρο και του έδωσε κάποια μεγάλα μαθήματα για τον επιχειρηματικό κόσμο και τις πολλές προκλήσεις. Ο Μορίτα κράτησε ζωντανό τον ενθουσιασμό του και συνέχισε την επιχειρηματική του προσπάθεια, αυτή τη φορά πιο υπολογισμένη και δημιουργική. Αργότερα κατετάγη ως ανθυπολοχαγός στο Αυτοκρατορικό ιαπωνικό ναυτικό, και υπηρέτησε στο Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του, ο Μορίτα συνάντησε τον μελλοντικό επιχειρηματικό συνεργάτη του Μασάρο Ιμπούκα στο Ναυτικό Ερευνητικό κέντρο στο Susaki.
Στις 7 Μαΐου 1946, ο Μορίτα και ο Ιμπούκα ίδρυσαν την εταιρεία Τόκιο Τηλεπικοινωνιών, η οποία ήταν ο πρόδρομος της Sony Corporation με περίπου 20 υπαλλήλους και το αρχικό κεφάλαιο ήταν ¥ 190,000. Ο Ιμπούκα ήταν 38 ετών και ο Μορίτα, 25. Τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της εταιρείας ο Μορίτα ήταν ο κύριος μέτοχος.
Δημιουργία και εξέλιξη της εταιρείας ηλεκτρονικών ειδών SONY
Το 1960, παρήγαγε την πρώτη τρανζίστορ τηλεόραση στον κόσμο. Το 1973, η Sony έλαβε το βραβείο Emmy για την τεχνολογία Trinitron που δημιούργησε στις τηλεοράσεις. Το 1975, κυκλοφόρησε το σύστημα εγγραφής Betamax για οικιακές βίντεο συσκευές,ένα χρόνο πριν από το λανσάρισμα του συστήματος VHS στην αγορά.Το 1979, η εταιρεία εισήγαγε στην αγορά το πρώτο Walkman, καθιστώντας το μία από τις πρώτες φορητές συσκευές αναπαραγωγής μουσικής στον κόσμο.Το 1984, η Sony λάνσαρε τη σειρά Discman η οποία επέκτεινε το εμπορικό σήμα του Walkman σε φορητά προϊόντα τύπου CD.
Στις 25 Νοεμβρίου 1994, παραιτήθηκε από πρόεδρος της Sony ύστερα  από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε παίζοντας τένις. Τον διαδέχθηκε ο Norio Ohga, ο οποίος είχε προσληφθεί από την εταιρεία το 1950 αφού πρώτα είχε στείλει επιστολή προς τον Μορίτα, καταγγέλλοντας την κακή ποιότητα των μαγνητοφώνων της εταιρείας.
Βραβεία
μικρογραφία|Γουόκμαν του 1979Το 1982 ήταν ο πρώτος Ιάπωνας που του απονεμήθηκε το μετάλλιο Albert από το Royal Society of Arts στο Ηνωμένο Βασίλειο.Δύο χρόνια αργότερα, έλαβε τον τίτλο της Λεγεώνας της Τιμής, και το 1991, τιμήθηκε με το βραβείο First Class Τάγμα του Ιερού Θησαυρού από τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας .Το 1993, του απονεμήθηκε τιμητικά ο τίτλος του Βρετανού ιππότη. Ο Μορίτα έλαβε επίσης το Διεθνές Βραβείο Διακεκριμένου Επιχειρηματία από το Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα το 1987. Το 1999, μετά θάνατον ο Μορίτα τιμήθηκε με το Grand Cordon of the Order of the Rising Sun.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες επιχειρηματίες
Όρος του Ναού
Το Όρος του Ναού ή Χαράμ αλ-Σαρίφ (εβραϊκά: הַר הַבַּיִת, Χαρ χαΜπάγιτ, ή הַר הַמוריה, Χαρ χαΜόρια, αραβικά: الحرم القدسي الشريف, αλ-χάραμ αλ-κούντσι ασ-σαρίφ ή πιο απλά χάραμ ασ-σαρίφ, ή χάραμ αλ-άσραφ, κυριολεκτικά: το ευγενές [ιερόν] άβατον, ή το πιο ευγενές [ιερόν] άβατον) είναι ένας από τους σημαντικότερους θρησκευτικούς χώρους στην Ιερουσαλήμ. Το βουνό είναι σημαντικός θρησκευτικός χώρος για τους Εβραίους, τους Χριστιανούς, τους Ρωμαίους και τους Μουσουλμάνους. Οι μελετητές της Βίβλου το έχουν ταυτίσει με δύο βουνά, το όρος Μοριά, όπου ο Αβραάμ έδεσε τον Ισαάκ για τον θυσιάσει, και το όρος Σιών, όπου βρισκόταν το οχυρό των Ιεβουσαίων.
Στον Ιουδαϊσμό, το βουνό θεωρείται ως το μέρος το οποίο διάλεξε ο Θεός για να αναπαυθεί η θεϊκή παρουσία. Σύμφωνα με τη Βίβλο είναι το μέρος στο οποίο βρίσκονταν οι δύο ιουδαϊκοί ναοί, αν και δεν υπάρχουν ενδείξεις για την εκείθε παρουσία του πρώτου ναού. Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, ο πρώτος ναός κατασκευάστηκε από τον Σολομώντα το 957 π.Χ. και καταστράφηκε από τους Βαβυλώνιους το 586 π.Χ. Ο δεύτερος ναός κατασκευάστηκε το 516 π.Χ. από τον Ζοροβάβελ και καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ.. Σήμερα διακρίνονται σημεία από τα ερείπια του Ιουδαϊκού ναού, όπου έχουν χτιστεί τα τωρινά Ισλαμικά τεμένη. Κατά την περίοδο του δεύτερου ναού ήταν το οικονομικό κέντρο της πόλης. Επίσης, η παράδοση αναφέρει ότι θα κατασκευαστεί και τρίτος ναός. Το βουνό είναι ο πιο ιερός τόπος στον Ιουδαϊσμό και το μέρος στο οποίο στρέφονται οι Εβραίοι όταν προσεύχονται. Εξαιτίας της ιερότητάς του πολλοί Εβραίοι δεν περπατούν επάνω στο βουνό, από φόβο μην εισέλθουν εκεί που βρίσκονταν τα άδυτα των αδύτων, όπου σύμφωνα με τον ραβινικό νόμο, βρίσκεται η θεϊκή παρουσία.
Για τους Σουνίτες Μουσουλμάνους, το βουνό είναι ο τρίτος ιερότερος τόπος στο Ισλάμ. Το βουνό θεωρείται πως είναι το σημείο από το οποίο μεταφέρθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας ο Μωάμεθ και αναλήφθηκε ώστε να συναντήσει τον Θεό. Μετά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τους Άραβες το 637 οι Ομεϋάδες χαλίφηδες κατασκεύασαν στο βουνό το τέμενος αλ-Άκσα και τον Θόλο του Βράχου. Ο Θόλος ολοκληρώθηκε το 692 και είναι ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα δείγματα ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Ο Θόλος βρίσκεται στο κέντρο του βουνού, περίπου στη θέση όπου σύμφωνα με τη Βίβλο βρισκόταν ο Ναός.
Εξαιτίας των διεκδικήσεων τόσο του Ιουδαϊσμού όσο και του Ισλάμ, είναι ένα από τα πιο αμφισβητήσιμους θρησκευτικούς χώρους στον κόσμο. Μετά τις Σταυροφορίες, η μουσουλμανική κοινότητα της Ιερουσαλήμ έχει διαχειριστεί το μέρος ως βακουφικό. Δεδομένου ότι η περιοχή αποτελεί τμήμα της παλιάς πόλης, η οποία ελέγχεται από το Ισραήλ από το 1967, τόσο το Ισραήλ όσο και η Παλαιστινιακή Αρχή αξιώνουν την κυριαρχία τους στο όρος και παραμένει ένα σημαντικό σημείο τριβής στην αραβο-ισραηλινή διένεξη. Σε μια προσπάθεια να διατηρήσει το στάτους κβο, η ισραηλινή κυβέρνηση έχει συμφωνήσει να ελέγχεται από τις Ιορδανικές αρχές ο χώρος με τα δύο Ισλαμικά τεμένη, ενώ εφαρμόζει μια αμφιλεγόμενη απαγόρευση προσευχής σε μη μουσουλμάνους επισκέπτες. Για τους απλούς επισκέπτες του χώρου η κατάσταση είναι δύσκολη, αφού κάθε απόπειρα στοχοποιείται από εξτρεμιστές Μουσουλμάνους που επιτίθενται στους τουρίστες, έτσι γίνεται απαραίτητη συνεχώς η αστυνομική προστασία.
Περιγραφή
Το Όρος του Ναού αποτελεί το βόρειο τμήμα ενός πολύ στενού λόφου που κατηφορίζει απότομα από βορρά προς νότο. Υψώνεται πάνω από την κοιλάδα των Κέδρων προς τα ανατολικά και την κοιλάδα των Τυροποιών προς τα δυτικά, και η κορυφή φτάνει σε ύψος 740 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Περίπου το 19 π.Χ., ο Ηρώδης ο Μέγας επέκτεινε το φυσικό πλάτωμα του Όρους, περικλείοντας την περιοχή με τέσσερις ογκώδεις τοίχους επιχωμάτωσε τα κενά. Αυτή η τεχνητή επέκταση δημιούργησε μια μεγάλη επίπεδη έκταση που σήμερα αποτελεί το ανατολικό τμήμα της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ. Η σχήματος τραπεζίου έκταση έχει μήκος 488 μ. στα δυτικά, 470 μ. στα ανατολικά, 315 μ. στα βόρεια και 280 μ. στα νότια, και έχει έκταση περίπου 150.000 m², και καταλαμβάνει περίπου το ένα έκτο της παλαιάς πόλης. Το βόρειο τείχος του Όρους, μαζί με το βόρειο τμήμα του δυτικού τοίχου, είναι κρυμμένο πίσω από κτίρια κατοικιών. Το νότιο τμήμα της δυτικού τείχους είναι ορατό και περιέχει αυτό που είναι γνωστό ως Δυτικό Τείχος ή Τείχος των Δακρύων. Ένα βορειότερο τμήμα του δυτικού τείχους είναι προσβάσιμο με τη σήραγγα του Δυτικού Τείχους, η οποία έχει ανασκαφεί κάτω από τα σπίτια. Οι τοίχοι αντιστήριξης στις δύο άλλες πλευρές κατέρχονται πολλά μέτρα κάτω από το επίπεδο του εδάφους. Στις νότιες και ανατολικές πλευρές οι τοίχοι είναι ορατοί σχεδόν σε όλο το ύψος τους. Το πλάτωμα χωρίζεται από την υπόλοιπη Παλιάς Πόλης από την κοιλάδα Τυροποιών, αν και αυτή η κάποτε βαθιά κοιλάδα έχει σήμερα σε μεγάλο βαθμό επιχωματωθεί κάτω από μετέπειτα αποθέσεις. Το πλάτωμα είναι προσβάσιμο μέσω ενός δρόμου στη μουσουλμανική συνοικία στο επίπεδο του πλατώματος ο οποίος στην πραγματικότητα βρίσκεται πάνω σε μια μνημειώδη γέφυρα· η γέφυρα δεν είναι πλέον εξωτερικά ορατή λόγω της αλλαγής στο επίπεδο του εδάφους.
Ισραηλιτική περίοδος
Ο λόφος πιστεύεται ότι κατοικείται από την 4η χιλιετία π.Χ.. Υποθέτοντας ότι βρίσκεται στην ίδια θέση το βιβλικό όρος Σιόν, του οποίου το νότιο τμήμα της θα είχε ενισχυθεί με τείχη στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ., γύρω στο 1850 π.Χ., από τους Χαναναίους που ίδρυσαν έναν οικισμό εκεί (ή στην περιοχή) που ονομαζόταν Τζεμπούς.
Οι μελετητές της Βίβλου το έχουν επίσης ταυτιστεί με το Όρος Μοριά, όπου ο πραγματοποιήθηκε η θυσία του Ισαάκ. Σύμφωνα με την Εβραϊκή Βίβλο, το Όρος Μοριά ήταν αρχικά ένα αλώνι που ανήκε στον Αραούνα, ένα Ιεβουσαιο. Ο προφήτης Γκαντ πρότεινε στον Δαβίδ την περιοχή ως ένα ταιριαστό μέρος για την ανέγερση ενός βωμού στον Γιαχβέ. Ο Δαβίδ αγόρασε την περιοχή από τον Αραούνα, για πενήντα αργύρια για να ανεγείρει το βωμό. Ο Θεός ανέθεσε στον Δαβίδ να χτίσει ένα καταφύγιο στην περιοχή, έξω από τα τείχη της πόλης, στο βόρειο άκρο του λόφου. Το κτίριο θα αντικαθιστούσε τη Σκηνή του Μαρτυρίου και θα χρησίμευε ως ο Ναός για τους Ισραηλίτες στην Ιερουσαλήμ. Το Όρος του Ναού είναι σημαντικό μέρος της βιβλικής αρχαιολογίας.
Αχαιμενιδική, Ασμοναϊκή, Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδος
Μεγάλο μέρος της πρώιμης ιστορίας του Όρους είναι ταυτίζεται με τα γεγονότα που σχετίζονται με το ίδιο τον ναό. Μετά την υποτιθέμενη καταστροφή του Ναού του Σολομώντα από τον Ναβουχοδονόσορα Β΄, η κατασκευή του Δεύτερου Ναού ξεκίνησε την εποχή του Κύρου, γύρω στο 538 π.Χ., και ολοκληρώθηκε το 516 π.Χ.. Ο Ολλανδός αρχαιολόγος Λεν Ριτμέγιερ ανακάλυψε ίχνη επέκτασης του όρους κατά τη διάρκεια της Ασμοναϊκής δυναστείας. Γύρω στο 19 π.Χ., ο Ηρώδης ο Μέγας επέκτεινε ακόμη περισσότερο το βουνό και ξανάχτισε τον ναό. Το φιλόδοξο σχέδιο, το οποίο περιλάμβανε την απασχόληση περίπου 10.000 ατόμων, υπερδιπλασίασε το μέγεθος του Όρος του Ναού σε περίπου 36 έικρ (150.000 m2). Ο Ηρώδης ισοπέδωσε την περιοχή απομακρύνοντας βράχους στη βορειοδυτική πλευρά και ανύψωσε το έδαφος στα νότια. Αυτό το κατόρθωσε με την κατασκευή τεράστιων τοίχων αντιστήριξης και θόλων, συμπληρώνοντας τα κενά με χώμα και μπάζα. Μια βασιλική (η Βασιλική Στοά) κατασκευάστηκε στο νότιο άκρο του διευρυμένου πλατώματος για να στεγάζει τις εμπορικές και νομικές συναλλαγές και διέθετε ξεχωριστή πρόσβαση στην πόλη μέσω αψίδας-γέφυρας του Ρόμπινσον. Επίσης, ο Ηρώδης κατασκεύασε το φρούριο Αντόνια στη βορειοδυτική γωνία του Όρους του Ναού και μια δεξαμενή βρόχινου νερού στα βορειοανατολικά. Το φρούριο καταστράφηκε από τον Βεσπασιανό το 70 μ.Χ., κατά τη διάρκεια του πρώτου Ιουδαϊκού Πολέμου.
Η ρωμαϊκή αποικία Αιλία Καπιτωλίνα χτίστηκε το 130 ΚΧ από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό και καταλαμβάνεται την περιοχή της Ιερουσαλήμ, η οποία ήταν ακόμα ερείπια από την Πρώτη εβραϊκή εξέγερση το 70 ΚΧ. Το όνομα Αιλία το πήρε από το όνομα του γένους του Αδριανού, Αίλιος, ενώ το Καπιτολίνα σήμαινε ότι η νέα πόλη ήταν αφιερωμένη στον Γιούπιτερ (Δία) του Καπιτόλιου, του οποίο ναός χτίστηκε στη θέση του πρώην δεύτερου εβραϊκού ναού, στο Όρος του Ναού. Ο Αδριανός κατασκεύασε ένα τεράστιο άγαλμά του στην είσοδο του ναού, ενώ μέσα στον ναό βρισκόταν ένα άγαλμα του Γιούπιτερ, ενώ γίνονταν θυσίες γουρουνιών. Οι μη εξελληνισμένοι Ζηλωτές το θεώρησαν βδέλυγμα της ερήμωσης και έτσι ο Σίμων μπαρ Κόχμπα ξεκίνησε τον τρίτο Ιουδαϊκό Πόλεμο. Μετά την αποτυχημένη αυτή η εξέγερση απαγορεύτηκε στους Εβραίους να εισέλθουν στην Ιερουσαλήμ. Στη συνέχεια, με την εξάπλωση του χριστιανισμού, η Ιερουσαλήμ έγινε μια κυρίως χριστιανική πόλη.
Αρχαιολογικές αποδείξεις με τη μορφή της περίτεχνων μωσαϊκών δαπέδων παρόμοιων με εκείνα στη Βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ και πολλαπλά θραύσματα ενός περίτεχνου μαρμάρινου τέμπλου αποδεικνύουν ότι ένας περίτεχνος βυζαντινός ναός ή μοναστήρι ή άλλο δημόσιο κτίριο βρισκόταν στη θέση του ναού κατά τους βυζαντινούς χρόνους.
Σασσανιδική και Αραβική περίοδος
Το 610, η αυτοκρατορία των Σασσανιδών κατέλαβε την Ιερουσαλήμ, δίνοντάς την στο έλεγχο των Εβραίων της Ιερουσαλήμ, για πρώτη φορά μετά από αιώνες. Οι Εβραίοι στην Παλαιστίνη είχαν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ένα κράτος υποτελές στους Σασσανίδες το οποίο ονομάστηκε Εβραϊκή Κοινοπολιτεία και διήρκεσε πέντε χρόνια. Εβραίοι λόγιοι διέταξαν την επανέναρξη της θυσίας των ζώων, για πρώτη φορά από την εποχή του Δεύτερου Ναού και άρχισαν να ανακατασκευάζουν το εβραϊκό ναό. Λίγο πριν οι Βυζαντινοί ανακαταλάβουν την περιοχή το 615, οι Πέρσες έδωσαν τον έλεγχο στον χριστιανικό πληθυσμό, ο οποίος κατεδάφισε το μερικώς χτισμένο Ιουδαϊκό Ναό και τον μετέτρεψε σε χωματερή.
Μετά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τον νικηφόρο χαλίφη Ομάρ, ο Ομάρ αμέσως κατευθύνθηκε προς το Όρος του Ναού με τον σύμβουλό του, Κα'αμπ αλ-Αχμπάρ, ένα πρώην Εβραίο ραβίνο που είχε προσηλυτιστεί στο Ισλάμ, προκειμένου να βρει τον ιερό χώρο του «πιο μακρινού τεμένους» ή αλ-Μασγίντ αλ-Ακσά που αναφέρεται στο Κοράνι και καθορίστηκε στα Χαντίθ ότι είναι στην Ιερουσαλήμ. Ο Κα'αμπ αλ-Αχμπάρ πρότεινε στον Ομάρ την κατασκευή του μνημείου του Θόλου του Βράχου στην περιοχή που πιστεύεται ότι βρισκόταν τα βιβλικά άγια των αγίων, πιστεύοντας ότι αυτό το σημείο που ο Μωάμεθ ανέβηκε στον ουρανό κατά τη διάρκεια του θαύματος Ισρά και Μιράτζ. Η κατασκευή των μουσουλμανικών μνημείων στη νοτιοανατολική γωνία, στραμμένα προς τη Μέκκα, κοντά στην οποία το τέμενος αλ-Ακσά έγινε 78 χρόνια αργότερα. Το αρχικό κτίριο είναι πλέον γνωστό ότι ήταν ξύλινο και κατασκευάστηκε στην περιοχή του βυζαντινού δημόσιου κτιρίου με το περίτεχνο ψηφιδωτό δάπεδο.
Το 691 ολοκληρώθηκε το οκταγωνικό ισλαμικό κτίριο με τρούλο που χτίστηκε από τον Χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ γύρω από τον βράχο, για μυριάδες πολιτικούς, δυναστικούς και θρησκευτικούς λόγους, χτισμένο σε τοπικές παραδόσεις και παραδόσεις του Κορανίου εκφράζοντας την αγιότητα του τόπου. Το ιερό έγινε γνωστό ως ο Θόλος του Βράχου ( Κουμπάτι αλ-Σακχρά قبة الصخرة ). Το 715, οι Ομεϋάδες με επικεφαλής τον Χαλίφη Ουαλίντ Α' έχτισαν ξανά ένα κτίριο κοντά στον Ναό μετατρέποντάς το σε μουσουλμανικό τέμενος, το οποίο ονόμασαν αλ-Μασγίντ αλ-Ακσά (المسجد الأقصى), το τέμενος αλ-Ακσά ή σε μετάφραση «το πιο μακρινό τζαμί», που αντιστοιχεί στην ισλαμική πίστη του θαυμαστού νυχτερινού ταξιδιού του Μωάμεθ, όπως εξιστορείται στο Κοράνι και το χαντίθ. Ο όρος αλ-Χαράμ αλ-Σαρίφ الحرم الشريف (το Ευγενές Ιερό) αναφέρεται σε ολόκληρη την περιοχή που περιβάλλει τον Βράχο όπως αυτός ονομάστηκε αργότερα από τους Μαμελούκους και Οθωμανούς.
Σταυροφορίες
Η περίοδος των Σταυροφοριών ξεκίνησε το 1099 με την κατάληψη της Ιερουσαλήμ κατά την Α΄ Σταυροφορία. Μετά την κατάκτηση της πόλης, το τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών απέκτησε τη δυνατότητα χρήσης του Θόλου του Βράχου στο Όρος του Ναού από τον Βαλδουίνο Β΄ και τον Λατίνο Πατριάρχη Ιεροσολύμων πιθανότατα στο Συμβούλιο της Ναμπλούς, τον Ιανουάριο του 1120, με έδρα του τάγματος στο τέμενος αλ-Ακσά. Το Όρος του Ναού είχε ένα μυστήριο γιατί ήταν πάνω από ό, τι πιστεύεται ότι ήταν τα ερείπια του Ναού του Σολομώντα. Το Όρος του Ναού πέρασε πάλι στην κατοχή των Αράβων μαζί με την υπόλοιπη Ιερουσαλήμ το 1187, μετά τη νικηφόρα εκστρατεία του Σαλαντίν.
Οθωμανική, Βρετανική και Ιορδανική περίοδος
Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Παλαιστίνης το 1516, οι οθωμανικές αρχές συνέχισαν την πολιτική απαγόρευσης εισόδου των μη μουσουλμάνων στο Όρος του Ναού, μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, όταν οι μη-Μουσουλμάνοι είχαν και πάλι τη δυνατότητα να επισκεφθούν την περιοχή.
Το 1867, μια ομάδα από μηχανικούς του βασιλικού ναυτικού, με επικεφαλής τον υπολοχαγό Τσαρλς Γουόρρεν και χρηματοδοτούμενη από το Κεφάλαιο Εξερεύνησης της Παλαιστίνης (PEF), ανακάλυψε μια σειρά από υπόγειες σήραγγες κοντά στο Όρος του Ναού. Ο Γουόρρεν ανέσκαψε κρυφά μερικές σύριγγες κοντά στα τείχη του όρους και ήταν ο πρώτος που κατέγραψε το κατώτερο τμήμα τους. Ο Γουόρρεν διεξήγαγε επίσης ορισμένες μικρής κλίμακας ανασκαφές στο εσωτερικό του Όρους του Ναού, με την αφαίρεση συντριμμιών που μπλόκαραν περάσματα που προέρχονται από τον θάλαμο Νταμπλ Γκέιτ.
Ανάμεσα στο 1922 και το 1924, ο Θόλος του Βράχου ανακαινίστηκε από το ανώτερο ισλαμικό συμβούλιο. Η Ιορδανία ανέλαβε δύο ανακαινίσεις του Θόλου του Βράχου, αντικαθιστώντας τον ξύλινο θόλο με τις διαρροές με ένα θόλο αλουμινίου το 1952, και, όταν παρατηρήθηκαν διαρροές και στον νέο θόλο, διεξήχθη μια δεύτερη αποκατάσταση μεταξύ του 1959 και του 1964.
Ούτε Άραβες του Ισραήλ, ούτε οι Εβραίοι του Ισραήλ μπορούσαν να επισκεφθούν τους ιερούς τόπους τους στα εδάφη της Ιορδανίας κατά τη διάρκεια αυτής της ιορδανικής περιόδου (1948-1967). Γι' αυτό το λόγο οι Εβραίοι ανέβαιναν πάνω σε στέγες στο όρος Σιών και προσεύχονταν προς την περιοχή των αρχαίων Άγιων των Αγίων.
Ισραηλινή περίοδος
Κατά τη διάρκεια του Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967 το Ισραήλ κατέλαβε το Όρος του Ναού, μαζί με όλη την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη από την Ιορδανία, η οποία την είχε υπό τον έλεγχο της από το 1948. Ο αρχιραβίνος των Ισραηλινών Δυνάμεων Άμυνας, Σλόμο Γκόρεν, οδήγησε τους στρατιώτες σε θρησκευτικές γιορτές στο Όρος του Ναού και στο Δυτικό Τείχος. Ο Ισραηλινός Αρχηγός Ραβινάτος ανακοίνωσε επίσης μια θρησκευτική γιορτή για την επέτειο, που ονομάζεται «Γιομ Γιερουσαλαγίμ» (Ημέρα της Ιερουσαλήμ), το οποίο έγινε επίσης μια εθνική εορτή που τιμά την επανένωση της πόλης. Πολλοί Εβραίοι είδαν την κατάληψη της Ιερουσαλήμ και του Όρους του Ναού ως μια θαυματουργή απελευθέρωση της βιβλο-μεσιανικής κλίμακας.
Λίγες ημέρες μετά το τέλος του πολέμου, πάνω από 200.000 Εβραίοι συγκεντρώθηκαν στο Δυτικό Τείχος στο πρώτο μαζικό εβραϊκό προσκύνημα κοντά στο βουνό από την καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ.. Ωστόσο, η ισραηλινή κυβέρνηση άφησε στη συνέχεια τον έλεγχο του χώρου στο ισλαμικό βακούφι. Ο χώρος αποτελεί σημείο τριβής μεταξύ του Ισραήλ και του μουσουλμανικού κόσμου.
Στις 8 Οκτωβρίου 1990, οι ισραηλινές δυνάμεις που περιπολούσαν στην περιοχή εμπόδισαν προσκυνητές να φτάσουν σε αυτό. Ένα δακρυγόνο εξερράγη μεταξύ των γυναικών, με αποτέλεσμα τα γεγονότα να κλιμακωθούν. Τελικά, άρχισαν να ρίχνονται πέτρες, ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας πυροβόλησαν με αποτέλεσμα τον θάνατο 20 ανθρώπων και τον τραυματισμός ακόμη 140. Μια ισραηλινή έρευνα διαπίστωσε ότι υπαίτιες ήταν οι ισραηλινές δυνάμεις, αλλά κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι δεν θα μπορούσαν να ασκηθούν κατηγορίες κατά συγκεκριμένων ατόμων.
Στις 28 Σεπτέμβρη 2000, ο ηγέτης της ισραηλινής αντιπολίτευσης Αριέλ Σαρόν επισκέφθηκε το Όρος του Ναού. Περιόδευσε στην περιοχή, μαζί με αντιπροσωπεία του κόμματος Λικούντ και ένα μεγάλο αριθμό ισραηλινών ΜΑΤ. Η επίσκεψη θεωρήθηκε ως προκλητική χειρονομία από πολλούς Παλαιστίνιους, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν γύρω από την περιοχή. Οι διαδηλώσεις σύντομα έγιναν βίαιες, με χρήση δύο σφαιρών από καουτσούκ και δακρυγόνων. Αυτό το γεγονός αναφέρεται συχνά ως ένας από τους καταλύτες της δεύτερης παλαιστινιακής Ιντιφάντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Προσκυνήματα
Εταιρεία Γερμανικής Δυτικής Αφρικής
thumb|right|Σημαία Η Γερμανική Εταιρεία Δυτικής Αφρικής, στα γερμανικά Deutsch-Westafrikanische Gesellschaft / Compagnie, ήταν μια γερμανική εταιρεία και δημιουργήθηκε για να αξιοποιηθούν οι γερμανικές αποικίες του Καμερούν και του Τόγκο στη Δυτική Αφρική, αλλά δεν αναπτύχθηκε σε σχέση την Εταιρεία Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής.
Ιστορία
Η Εταιρεία Γερμανικής Δυτικής Αφρικής είχε έδρα το Αμβούργο, όπως πολλές άλλωστε εταιρείες αποικιών. Η εταιρεία δραστηριοποιήθηκε στο Καμερούν και την Τογκολάνδη ή Τόγκο. Μετά από χρόνια, από τα ελάχιστα κέρδη, η εταιρεία χρεοκόπησε στις 13 Νοεμβρίου 1903.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποικίες της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία του Τόγκο Κατηγορία:Ιστορία του Καμερούν
Στανίσουαφ Οστρόφσκι
Ο Στανίσουαφ Οστρόφσκι (πολωνικά: Stanisław Ostrowski) (29 Οκτωβρίου 1892 - 22 Νοεμβρίου 1982) ήταν Πολωνός πολιτικός, γνωστός περισσότερο ως ο τελευταίος Πολωνός Δήμαρχος του Λβουφ και ως Πρόεδρος της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης.
Ζωή και καριέρα
Ο Οστρόφσκι γεννήθηκε στο Λέμπεργκ του Βασιλείου της Γαλικίας και της Λοδομεριάς. Ο πατέρας του, Μίχαου Οστρόφσκι, είχε πολεμήσει νωρίτερα στην Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863, για την οποία στάλθηκε στα ρωσικά κάτεργα στη Σιβηρία.
Ο Οστρόφσκι σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ. Κατά τη διάρκεια του Πολωνικού-Ουκρανικού Πολέμου (Μάχη του Λέμπεργκ (1918)) και του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου (1919-1920), ο Οστρόφσκι συμμετείχε ως ιατρός στον Πολωνικό Στρατό. Μετά από αυτές τις συγκρούσεις έγινε Αντιδήμαρχος και αργότερα Δήμαρχος του Λβουφ. Ήταν επίσης τρεις φορές μέλος του Σέιμ. Ως νομοθέτης επικεντρώθηκε σε θέματα υγείας καθώς και στην ανάπτυξη της φήμης του υπερασπιστή των δικαιωμάτων των μειονοτήτων.
Μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία (1939), συνελήφθη και φυλακίστηκε στη Μόσχα (μέχρι το 1941). Μεταξύ των συγκρατουμένων του ήταν ο Αναντίν Αμάρ, πρώην Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Μογγολίας. Απελευθερώθηκε από τη σοβιετική αιχμαλωσία με αμνηστία μετά τη Συμφωνία Σικόρσκι-Μάισκι ως αξιωματικός του Πολωνικού Στρατού στην Ανατολή με προσπάθειες του Στρατηγού Βουαντίσουαφ Άντερς το 1942.
Ο Οστρόφσκι ήταν ο τρίτος πρόεδρος της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης (1972-1979). Ανέλαβε τα καθήκοντά του μετά τον θάνατο του Προέδρου Αούγκουστ Ζαλέσκι. Αρχικά έπρεπε να αντιμετωπίσει μια βαθιά κρίση στους κύκλους των μεταναστών. Ο Ζαλέσκι, παρά τις προηγούμενες υποσχέσεις, αρνήθηκε να παραιτηθεί μετά από επτά χρόνια θητείας (1954), γεγονός που προκάλεσε τη δημιουργία του Συμβουλίου των Τριών (Rada Trzech), ενός αντιπολιτευτικού οργάνου, αναγνωρισμένο από ένα μέρος των μεταναστών ως συλλογικό προεδρείο. Η επιλογή του Οστρόφσκι αναγνωρίστηκε από το συμβούλιο, το οποίο στη συνέχεια διαλύθηκε. Εξαιτίας αυτού, ο Οστρόφσκι πιστώνεται για την ένωση των πολωνικών κύκλων μεταναστών. Αρνήθηκε επίσης κατηγορηματικά να αναγνωρίσει την προσάρτηση των ανατολικών περιοχών της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας από την ΕΣΣΔ μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όπως είχε υποσχεθεί, ο Πρόεδρος Οστρόφσκι παραιτήθηκε μετά από επταετή θητεία υπέρ του Έντβαρντ Μπέρναρντ Ρατσίνσκι.
Ο Οστρόφσκι πέθανε στο Λονδίνο και θάφτηκε σε πολωνικό στρατιωτικό νεκροταφείο στο Νιούαρκ-ον-Τρεντ, μαζί με άλλους προηγούμενους προέδρους στην εξορία.
Το 1987, αποκαλύφθηκε μια πλάκα αφιερωμένη στον Οστρόφσκι στην Εκκλησία του Αγίου Στανίσλαου Κόστκα στη Βαρσοβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί ιατροί Κατηγορία:Δήμαρχοι του Λβιβ Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1930-1935) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1935-1938) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανεξαρτησίας (Πολωνία) Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ
Μόχλος Λασιθίου (νησί)
Ο Μόχλος είναι μικρό γυμνό νησί που βρίσκεται μόλις 150 μ. από την ξηρά. Από το όνομα του νησιού και ο απέναντι συνοικισμός της Κοινότητος Τουρλωτής έχει το αυτό όνομα. Είναι το Ενετικό Scoglio di Muflo και η περιοχή ανήκει στην κοινότητα Τουρλωτής, από την οποία απέχει 9 χιλιόμετρα. Στην Εποχή του Χαλκού, όταν η επιφάνεια της θάλασσας ήταν πιο χαμηλά, οπωσδήποτε ήταν μια χερσόνησος που ενωνόταν με την ξηρά με ένα στενό πορθμό, που σε κάθε πλευρά του είχε ένα λιμανάκι για να προφυλάσσονται τα πλοία ανάλογα με τον καιρό που φυσούσε. Στο σημείο αυτό το βάθος δεν ξεπερνά τα 2,5 μέτρα.
Ο Μόχλος έγινε λόγω της θέσεως του σημαντικό κέντρο των Μινωιτών. Οι ανασκαφές άρχισαν το 1908 από τον Αμερικανό αρχαιολόγο R.Seager, ο οποίος ανακάλυψε πολλούς μαζικούς τάφους κτισμένους στην γη σαν σπίτια που ανήκαν χρονολογικά στη Μεσομινωική περίοδο (2200–2000 π.Χ.). Βρίσκονται σε μια κλιτή του λόφου στο δυτικό μέρος του νησιού. Οι τάφοι-σπίτια είχαν ορθογώνια διαμερίσματα και ανήκαν μάλλον σε αρχοντικές οικογένειες, αν κρίνει κανείς από τα θαυμάσια χρυσά κοσμήματα και τα διαδήματα που ανακαλύφθηκαν εκεί. Μεταξύ των ευρημάτων είναι μία σειρά από θαυμάσιους σφραγιδόλιθους και μια ασημένια κυλινδρική σφραγίδα από τη Μεσοποταμία, που αποδίδεται στην εποχή του Σαργών των Ακκάδ, θαυμάσια λίθινα αγγεία και διπλοί αναθηματικοί πελέκεις. Το πιο σημαντικό εύρημα ήταν ένα χρυσό δακτυλίδι, που παρίστανε μια θεότητα γυμνή, καθισμένη σε ένα περίεργο πλοίο που μόλις είχε φύγει από ένα μικρό σπιτάκι της απέναντι βραχώδους ακτής, με τα χέρια σε στάση αποχαιρετισμού. Η πλώρη του πλοίου έχει σχήμα κεφαλής αλόγου και η πρύμνη ουράς ψαριού. thumb|left|250px|Τα ερείπια του μινωικού οικισμού στο νότιο τμήμα του νησιού Στο νότιο μέρος του νησιού που βλέπει προς την ξηρά, υπάρχουν τα ερείπια ενός μεγάλου συνοικισμού της Μεσομινωικής και Υστερομινωικής περιόδου που επανακατοικήθηκε τα κλασικά χρόνια.
Στο βόρειο μέρος του νησιού υπάρχουν τα ερείπια οχυρώσεως που προφύλασσε μεγάλο ρωμαϊκό οικισμό με συνέχεια στα Βυζαντινά χρόνια. Στην απέναντι ξηρά που κατοικείτο από τη νεολιθική περίοδο βρέθηκαν δύο ιχθυοδεξαμενές των ρωμαϊκών χρόνων.
Η σειρά των αγγείων του Μόχλου θεωρείται από τις πιο σπουδαίες των Μινωικών χρόνων. Σαν υλικό χρησιμοποιήθηκε στεατίτης σε διάφορες αποχρώσεις: πράσινο, μαύρο, γκρι, μάρμαρο, αλάβαστρο και ασβεστόλιθος με χρησιμοποίηση των φλεβώσεων.
Οι ανασκαφές του Seager δεν εξάντλησαν ούτε επιστημονικά ούτε ευρηματικά την περιοχή του Μόχλου. Σε νεώτερες έρευνες, προσεκτικότερους καθαρισμούς και στερεώσεις στα ήδη σκαμμένα μέρη από τον έφορο αρχαιοτήτων Κωστή Δαβάρα, το 1971 βρέθηκαν και άλλα θαυμάσια ευρήματα, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση έχει η πρωτομινωική (3000–2800 π.Χ.) αργυρή «πυξίδα», μέσα στην οποία βρέθηκε πρωτότυπο χρυσό διάδημα με κεραίες με στιγμωτή έκτυπη παράσταση ζώων.
Το 1986, στη θέση Λιμενάρια άρχισε να αποκαλύπτεται εκτεταμένο νεκροταφείο Υστερομινωικών χρόνων. Ανεσκάφησαν 9 ασύλητοι τάφοι λαξευτοί θαλαμοειδείς. Οι νεκροί ήταν μέσα σε σαρκοφάγους ή ταφικούς πίθους. Περισυνελέγησαν πάνω από εκατό αγγεία, τα περισσότερα με διακόσμηση, όπως επίσης και σφραγιδόλιθος με παράσταση ελαφιού.
Αμαγετοβρία
Η Αμαγετοβρία ή Μαγετοβρία ή Μαγετοβρίγη ή Αδμαγετοβρύγη (λατ. Amagetobria, Magetobria ή Admagetobriga) ήταν πόλη της προ-ρωμαϊκής Γαλατίας, στα όρια της Αλσατίας, κοντά στον ποταμό Αραρόν (λατιν. Arar), τον σημερινό Σον. Ωστόσο η ακριβής θέση της δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αν και ο C.A. Walckenaer υποστηρίζει ότι βρισκόταν στη σημερινή κοινότητα που φέρει τη σχετική ονομασία Αμάζ. Προτείνεται επίσης η θέση της κοινότητας Μπρουά-Ωμπινέ-Μονσενύ (Broye-Aubigney-Montseugny). Αμφότερες οι κοινότητες υπάγονται στον νομό Ωτ-Σον.
Μόχλος Λασιθίου (νησί)
Σήμερα, ο Μόχλος αποτελεί πόλο έλξεως τουριστών.
Αμαγετοβρία
Η Αμαγετοβρία είναι γνωστή για δύο μάχες που διεξάχθηκαν την ίδια εποχή λίγο έξω από αυτή. Στην πρώτη ο Γερμανός Αριόβιστος, μετά από πρόσκληση της φυλής των Σηκουανών, νίκησε και κατέσφαξε τους Γαλάτες Αιδούους το 63 π.Χ., και αυτή είναι που αναφέρεται συνήθως ως «Μάχη της Μαγετοβρίγης». Στη δεύτερη μάχη, που διεξάχθηκε τον Σεπτέμβριο του 58 π.Χ., ο Ιούλιος Καίσαρ νίκησε τον Αριόβιστο (Μάχη των Βόσγων).
Πηγές
Κατηγορία:Γαλατία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις
Μόχλος Λασιθίου (νησί)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Λασιθίου Κατηγορία:Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι
Ιωάννης Βαλασόπουλος
Ο Ιωάννης Βαλασόπουλος ή Βαλασσόπουλος (1821-1888) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα. Ιατρός στο επάγγελμα, μπήκε στην πολιτική το 1856, έγινε δυο φορές υπουργός, το 1865 Οικονομικών και το 1874 Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως. Δύο χρόνια μετά, το 1876, καταδικάστηκε ως ένοχος χρηματισμού για την εκλογή τριών μητροπολιτών (στην υπόθεση των σιμωνιακών) οπότε και τελείωσε η πολιτική του σταδιοδρομία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη ή στη Βορδόνια Λακωνίας το 1821 περίπου. Σχολείο πήγε στον Μιστρά και στο Ναύπλιο. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και συνέχισε κάνοντας σπουδές ιατρικής και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, απ' όπου αποφοίτησε μετ'επαίνων το 1847.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε νομαρχιακός γιατρός στην Λαμία και μετά στην Σπάρτη.
Ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχτηκε βουλευτής Λακεδαιμονίας το 1856. Ξανά εκλέχτηκε βουλευτής το 1861 και το 1865, οπότε και έγινε Υπουργός των Εξωτερικών και στη συνέχεια Οικονομικών στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου. Το 1874 στην κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη έγινε Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως.
Κατηγορήθηκε λόγω της υπόθεσης των σιμωνιακών και δικάστηκε με το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Στη δίκη κρίθηκε ένοχος χρηματισμού από τρεις υποψήφιους μητροπολίτες για να εξασφαλίσει την εκλογή τους. Το 1876 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους, τριετή στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και στην καταβολή 56.200 δραχμών υπέρ του πτωχοκομείου. Από τότε αποσύρθηκε από την πολιτική σκηνή και εξακολούθησε το ιατρικό επάγγελμα.Στη συνέχεια επανήλθε στην ενεργό πολιτική σκηνή και εξελέγη άλλες δύο φορές βουλευτής Λακωνίας (1879, 1885)
Απεβίωσε στην Πάτρα στις 5 Ιουλίου του 1888.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές Λακεδαίμονος Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
103ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών
Το Εκατοστό Τρίτο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν μία σύνθεση του νομοθετικού κλάδου της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελούμενο από τη Γερουσία των ΗΠΑ και τη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών. Συνήλθε στην Ουάσινγκτον, Π. Κ. από τις 3 Ιανουαρίου 1993 μέχρι τις 3 Ιανουαρίου 1995, κατά τα δύο πρώτα έτη της προεδρίας του Μπιλ Κλίντον. Η κατανομή των εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων βασίστηκε στην Αμερικανική απογραφή του 1990. Αμφότερα τα σώματα είχαν πλειοψηφία των Δημοκρατικών.
Βουλή των Αντιπροσώπων
[[Image:103 us house membership.png|right|thumbnail|320px|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Fiat 124
To Fiat 124 ήταν ένα οικογενειακό αυτοκίνητο 4/5 θέσων που κατασκευαζόταν από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat μεταξύ του 1966 και του 1974. Η βασική σεντάν έκδοσή του, αντικατέστησε το Φίατ 1300. Παράχθηκε επίσης και σε άλλες εκδόσεις, όπως στέισον βάγκον, τετραθέσιο κουπέ και διθέσιο σπάιντερ. Το 1970, υπέστη μια ελαφρά ανανέωση και τελικώς αντικαταστάθηκε το 1974 από το κάπως μεγαλύτερο Φίατ 131 Μιραφιόρι.
Επίσης, το 124 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο στην ιστορία της Φίατ που ανακηρύχθηκε Αυτοκίνητο της Χρονιάς (ο διαγωνισμός αυτός ξεκίνησε το 1964), κερδίζοντας το βραβείο αυτό για το 1967.
Μηχανικά μέρη
Το αυτοκίνητο στην αρχή εφοδιαζόταν με τετρακύλινδρους σε σειρά κινητήρες βενζίνης OHV 1.2 λίτρων, απόδοσης 60 hp, και 1.4 λίτρων, απόδοσης 70 hp. Οι εκδόσεις κουπέ / σπάιντερ απέκτησαν κινητήρα DOHC 1.4 λίτρων με ισχύ 90 hp, ενώ αργότερα ακολούθησαν μεγαλύτεροι κινητήρες DOHC 1.6 και 1.8 λίτρων. Ο κινητήρας βρίσκονταν μπροστά και η κίνηση μεταδίδονταν στους πίσω τροχούς. Είχε τετρατάχυτο μηχανικό κιβώτιο, με συγχρονισμό σε όλες τις σχέσεις, και επίσης δισκόφρενα και στους 4 τροχούς, κάτι πολύ σπάνιο για τα τότε δεδομένα.
Παγκόσμια παραγωγή
Το 124 ήταν ένα από τα πρώτα μοντέλα της Φίατ που κατασκευάστηκαν και σε άλλες χώρες του κόσμου, χάρη στις συμφωνίες συνεργασίας της ιταλικής εταιρείας με το εξωτερικό. Μεταξύ των κύριων χωρών όπου παράγονταν το 124 ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Fiat
Ο Δρόμος Συνεχίζεται
Το Ο Δρόμος Συνεχίζεται (αγγλικά:The Road Goes Ever On) είναι ένας κύκλος τραγουδιών του 1967 που έχει εκδοθεί ως μουσικό βιβλίο και σε ηχογραφημένη μορφή. Η μουσική γράφτηκε από τον Ντόναλντ Σουάν και οι λέξεις είναι παρμένες από ποιήματα και κείμενα του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν για την Μέση Γη, ειδικά τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέση Γη (βιβλία) Κατηγορία:Βρετανικά ποιήματα Κατηγορία:Μουσικά βιβλία
Τομ Χάρελ
Ο Τομ Χάρελ (Tom Harrell, 16 Ιουνίου 1946) είναι διακεκριμένος Αμερικανός τζαζ τρομπετίστας και συνθέτης. Γεννήθηκε στο Ιλινόις στις 16 Ιουνίου 1946 και σε νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένεια του στην Καλιφόρνια όπου και πέρασε τα πρώτα 20 χρόνια της ζωής του. Στην οικογένειά του δεν υπήρχαν μουσικοί αλλά ο πατέρας του αγαπούσε τη τζαζ και εισήγαγε τον γιο του στην τέχνη του Ντιούκ Έλλινγκτον και του Λούις Άρμστρονγκ. Το σόλο του Clark Terry στο Perdido, το παίξιμο του Ray Nance, του Howard McGhee και του Andy Kirk μάγεψαν τον νεαρό Χάρελ, ο οποίος έπιασε την τρομπέτα σε ηλικία 9 ετών και με δάσκαλο τον Νεοζηλανδό Tony Baker ξεκίνησε το ταξίδι του στην μουσική. Η πρώτη σοβαρή επαγγελματική δουλειά του ήρθε την περίοδο 1969-71 με τη συμμετοχή του στην ορχήστρα του Stan Kenton και του Woody Herman. Αργότερα συνεργάστηκε επίσης με τον τραγουδιστή Jon Hendricks. To 1973, στην δεύτερη επίσκεψη του στην Νέα Υόρκη, συνεργάστηκε με τον Horace Silver, με τον οποίο και δούλεψε τα επόμενα 4 χρόνια. Την ίδια εποχή άρχισε να γράφει τις δικές του συνθέσεις ενώ κατά τη διετή  συνεργασία του  με τον Sam Jones, του δόθηκε η δυνατότητα να ενορχηστρώσει για μεγάλη μπάντα.
Ο Τομ Χάρελ πάσχει από παρανοική σχιζοφρένεια, η οποία τον αποτράβηξε για μεγάλα διαστήματα από το προσκήνιο. Πάνω στην σκηνή στέκεται πάντα μακριά από το μικρόφωνο, σκυφτός, κρατώντας χαμηλά την τρομπέτα του και όταν πρόκειται να παίξει, πλησιάζει το μικρόφωνο και πάντα με το κεφάλι χαμηλά παίζει το σόλο του ώσπου να  επιστρέψει στην ίδια ασάλευτη στάση. Με τη βοήθεια φαρμακευτικής αγωγής και πολύ θέληση κατάφερε να σταθεί στο μουσικό προσκήνιο και να αναδειχθεί σε έναν από τους καλύτερους τζαζ τρομπετίστες των τελευταίων δεκαετιών. Μετά την Criss Cross ηχογράφησε μία σειρά εξαιρετικών άλμπουμ για την Contemporary και την Chesky ενώ στην δεκαετία του '90 μεταπήδησε στην RCA.
Επιλεγμένη δισκογραφία
Χαρελ Τομ Χαρελ
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Σουηδίας
thumb|right|Σουηδική πινακίδα αυτοκινήτου Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Σουηδίας χρησιμοποιούνται για τους περισσότερους τύπους οχημάτων στη Σουηδία. Έχουν πρώτα τρία γράμματα και μετά τρεις αριθμούς. Ο συνδυασμός γραμμάτων και αριθμών είναι απλώς ένας αύξων αριθμός και δεν έχει καμία σχέση με κάποια γεωγραφική τοποθεσία. Το τελευταίο ψηφίο χρησιμοποιείται για να δείξει σε ποιο μήνα το όχημα πρέπει να υποβληθεί σε επιθεώρηση. Οι Σουηδικές πινακίδες έχουν χαρακτήρες μαύρου χρώματος και το φόντο είναι λευκό και στα αριστερά έχουν ένα μπλε πεδίο με την ευρωπαϊκή σημαία και το διεθνές αυτοκινητιστικό σήμα της Σουηδίας (S). Οχήματα όπως τα αστυνομικά αυτοκίνητα, τα πυροσβεστικά οχήματα, τα δημόσια λεωφορεία και τα τρόλεϊ χρησιμοποιούν το ίδιο είδος πινακίδας με τα κανονικά ιδιωτικά αυτοκίνητα και δεν μπορούν να διακριθούν άμεσα από την πινακίδα τους. Τα στρατιωτικά οχήματα διαθέτουν ειδικές πινακίδες.
Στις Σουηδικές πινακίδες χρησιμοποιούνται όλα τα γράμματα της σουηδικής αλφαβήτου εκτός από τα γράμματα I, Q, V, Å, Ä και Ö. Υπάρχουν επίσης και συνδυασμοί γραμμάτων που δεν χρησιμοποιούνται, δεδομένου ότι μπορεί να είναι προσβλητικοί, πολιτικοί ή ακατάλληλοι. Παραδείγματα: APA (μαϊμού), DUM (ηλίθιος), FAN (διάβολος, καταραμένος), FEG (δειλία), FEL (λάθος), FUL (άσχημο), GAY, OND (κακό), SEX, TOA (τουαλέτα), UFO, USA, XXL και πολλά άλλα.
Προσωπικές πινακίδες
Εκτός από τη συνηθισμένη πινακίδα κυκλοφορίας των τριών γραμμάτων και τριών ψηφίων, μπορεί κάποιος να έχει προσωπικές πινακίδες κυκλοφορίας. Η προσωπική πινακίδα κυκλοφορίας μπορεί να έχει (σχεδόν) οποιοδήποτε συνδυασμό κειμένου ή αριθμών έως και επτά χαρακτήρων, εάν δεν χρησιμοποιείται ήδη ή το κείμενο είναι πολύ προσβλητικό ή παράνομο. Κοστίζουν 6.000 σουηδικές κορώνες (περίπου 640 €) και ισχύουν για δέκα χρόνια και μπορούν να μεταφερθούν σε άλλο όχημα.
Διπλωματικές πινακίδες
thumb|right|Διπλωματική πινακίδα, σειρά 2002 Οι διπλωματικές πινακίδες έχουν μαύρους χαρακτήρες σε μπλε φόντο. Αποτελούνται από δύο γράμματα, τρεις αριθμούς και ένα τελευταίο γράμμα. Τα δύο πρώτα γράμματα δείχνουν σε ποια διπλωματική αποστολή ανήκει το όχημα (τα γράμματα Ι και Q δεν χρησιμοποιούνται). Τα γράμματα δεν αντιστοιχούν σε κάποιο αρκτικόλεξο χώρας, π.χ. οι ΗΠΑ δεν έχουν το US ως τα δύο πρώτα γράμματα, αλλά κατατάσσονται από το όνομα του κυρίαρχου κράτους στη γαλλική γλώσσα. Έτσι το ΑΑ υποδηλώνει τη Νότια Αφρική (δηλαδή την Afrique du Sud). Το ΑΒ υποδηλώνει την Αλβανία (δηλαδή την Albanie) και ούτω καθεξής μέχρι το DT. Η Ελλάδα έχει τα γράμματα BN. Τα τρία ψηφία είναι απλά ένας αύξων αριθμός. Το τελευταίο γράμμα δείχνει τι είδους θέση έχει ο διπλωμάτης.
Ταξί
thumb|right|Πινακίδα ταξί, σειρά 2002 Οι πινακίδες των ταξί έχουν μαύρους χαρακτήρες σε κίτρινο φόντο. Τα ταξί παίρνουν κίτρινες πινακίδες μετά την έγκρισή τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές στη Σουηδία Σουηδία
Λυγιά Λευκάδας
Η Λυγιά είναι παραθαλάσσιο χωριό της Λευκάδας σε υψόμετρο 10 μέτρα. Σύμφωνα με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης μαζί με την Κατούνα και τον Επίσκοπο συναποτελούν την Τοπική Ενότητα Κατούνης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Λευκάδας του Δήμου Λευκάδας και σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού και κατοικιών του 2011 που αφορούν στο μόνιμο πληθυσμό της χώρας απογράφησαν 930 κάτοικοι.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Λυγιά βρίσκεται στα ανατολικά παράλια του νησιού, σε απόσταση 7 χλμ Ν. - ΝΑ. της πόλης της Λευκάδας, ανάμεσα στα χωριά Καριώτες (Ν.), Κατούνα (ΒΑ.) και Επίσκοπο (Β.). Είναι χωριό με αξιόλογη τουριστική ανάπτυξη καθώς διαθέτει μικρό λιμάνι για τα ψαροκάικα του νησιού ή σκάφη αναψυχής, αμμουδερές παραλίες, ξενοδοχειακές μονάδες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και και αρκετά καταστήματα εστίασης. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κατούνης. Το 1986 με το ΦΕΚ 54Α - 24/04/1986 ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας και το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Λευκάδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Άρθουρ Σάμουελ
Ο Άρθουρ Σάμουελ (5 Δεκεμβρίου, 1901 – 29 Ιουλίου, 1990) ήταν Αμερικανός πρωτοπόρος της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ήταν αυτός που επινόησε τον όρο " Μηχανική Μάθηση" το 1959. Το λογισμικό για το παιχνίδι της Ντάμας που ανέπτυξε ήταν ανάμεσα στα πρώτα επιτυχημένα προγράμματα υπολογιστή που μπορούσαν να μαθαίνουν από μόνα τους.
Βιογραφία
Ο Σάμουελ γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1901 στην πόλη Εμπόρια του Κάνσας. Αποφοίτησε από το Κολέγιο της πόλης Εμπόρια το 1923. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο MIT από όπου πήρε και τον μεταπτυχιακό του τίτλο το 1926 και δίδαξε σε αυτό ως εκπαιδευτής για δύο χρόνια. Το 1928 ξεκίνησε να εργάζεται στα εργαστήρια Bell όπου ασχολήθηκε κυρίως με τις λυχνίες κενού, καθώς και με βελτιώσεις στα ραντάρ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου μετακινήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις όπου ξεκίνησς το πρότζεκτ ILLIAC αλλά το εγκατέλειψε πριν ο υπολογιστής αυτός ολοκληρωθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών
Α.Ε. Ποντίων Βέροιας
Η '''Α.Ε. Ποντίων Βέροιας''' είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Ράχη (Ραχιά) της Βέροιας στο νομό Ημαθίας. Ιδρύθηκε το 1984, έμβλημα του συλλόγου είναι ο ποντιακός αετός και χρώματά του είναι το μπλε και το κίτρινο. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Ράχης, όπου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της.
Αναλυτικά η πορεία στα πρωταθλήματα ανά περίοδο
2018-19 Α2’ ΕΠΣ Ημαθίας 1η (άνοδος)
Αξιοσημείωτοι ποδοσφαιριστές
Με τη φανέλα της Α.Ε.Π. Βέροιας έχουν αγωνιστεί ποδοσφαιριστές με σημαντική παρουσία στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, όπως οι: Παντελής Καφές, Ηλίας Ατματζίδης, Ανδρέας Νινιάδης, Νίκος Νταμπίζας, Παναγιώτης Καλφούτζος, Κωνσταντίνος Τάνης, Κωνταντίνος Πίκος, Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ημαθίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1984
Καταμαράν
thumb|right|200px|Ελληνικά επιβατηγά "Καταμαράν" στον Πειραιά Το καταμαράν (αγγλ.: catamaran) αποτελεί σήμερα σύγχρονο τύπο πλοίου επιβατηγού ή επιβατηγού - οχηματαγωγού. Στη πραγματικότητα πρόκειται για πλοίο που φέρεται ως υπερκατασκευή πάνω σε δύο όμοια σκάφη που φαίνεται με αυτή να ενώνονται, εξ αυτού ονομάζονται και "διπλοκάρινα" (με δύο καρίνες).
Τα πλοία καταμαράν έχουν μεγάλο πλάτος σε σχέση με το μήκος των κλασικών πλοίων και εξ' αυτού μεγαλύτερη ευστάθεια καθώς επίσης και μεγαλύτερη ταχύτητα (συγκριτικά με το πλάτος) παρουσιάζοντας έτσι μικρότερες αντιστάσεις. Σχεδόν όλα τα μεγάλα ταχύπλοα πλοία (εκτός των υδροπτερύγων και των αερόστρωμνων) ακολουθούν αυτό το ναυπηγικό τύπο. Είναι κατά πολύ πιο σταθερά από ένα κανονικό πλοίο ή ιστιοφόρο.
Πολύβιος Μιχαηλίδης
Ο Πολύβιος Μιχαηλίδης (1907 - 1960) ήταν Κύπριος αρχιτέκτονας.
Βιογραφικό
Ο Πολύβιος Μιχαηλίδης γεννήθηκε το 1907 στη Λευκωσία. Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας και σπούδασε στη σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Αποφοίτησε από αυτό το 1930 μαζί με τους Σταματιάδη Θουκυδίδη, Ορέστη Μάλτο και Θουκυδίδη Βαλεντή. Ο τελευταίος μάλιστα υπήρξε και συνεργάτης του. Το 1931 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου εκεί δούλεψε για τον Le Corbusier. Το 1935 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κύπρο και μαζί με τον αδερφό του Γιώργο Μιχαηλίδη (Πολιτικός Μηχανικός) ίδρυσαν το τεχνικό γραφείο Μιχαηλίδης Bros. Απεβίωσε το 1960. Ο Πόλυς Μιχαηλίδης είχε έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην εισαγωγή του Μοντερνισμού στην Ελλάδα και στην Κύπρο.Κάποια έργα του είναι το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας (1936-1938), το Σανατόριο στην Κυπερούντα (1935-1939), η πολυκατοικία της οδού Στουρνάρη και το Federal Palace Hotel στο Λάγος της Νιγηρίας.
Πολυκατοικία Μιχαηλίδη, Ζαΐμη και Στουρνάρη, Αθήνα, 1933-1934.
Έργο του Π.Μιχαηλίδη και του συνεργάτη του Θ.Βαλεντή. Η πολυκατοικία ανήκει στα έργα του ριζοσπαστικού μοντερνισμού στη μεσοπολεμική Αθήνα. Πρόκειται για εξαώροφο κτίσμα που αποτελείται από το ισόγειο, τέσσερις ορόφους και εσοχή. Υπάρχουν δύο διαμερίσματα ανά τυπικό όροφο. Ο τελευταίος όροφος και το δώμα έχουν διαμερίσματα διπλού ύψους. Παρατηρείται ότι η οργάνωση των κατόψεων και η διάρθρωση των όψεων είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του Μοντέρνου Κινήματος. Χρησιμοποιήθηκαν τα εξής υλικά για τις όψεις: τσιμεντοκονία αρτιφισιέλ, στα κιγκλιδώματα μεταλλικό πλέγμα και στα κουφώματα ξύλο. Η όψη στην οδό Ζαΐμη είναι αρκετά λιτή με επιμήκεις συνεχείς ζώνες παραθύρων και εξώστες, ενώ η όψη στην οδό Στουρνάρη είναι πιο πλούσια με επιμήκεις εξώστες και εξωστόθυρες.