cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολέττα Ράλλη
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα και μεγάλωσε στου Γκύζη. Τόπος καταγωγής της είναι ο Πλάτανος Ακράτας Αχαΐας. Σπούδασε Γεωλογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ σε ηλικία 21 ετών ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με το modeling. Το 2005, σε ηλικία 22 ετών, αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή στα Καλλιστεία του ΑΝΤ1 όπου απέσπασε τον τίτλο της Β' Μις Ελλάς 2005. Μετά τα Καλλιστεία μπήκε στο χώρο της υποκριτικής, ενώ από το 2009 ασχολείται επαγγελματικά με την παρουσίαση τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών.
Βιογραφικό
Το 2005, μετά την κατάκτηση του τίτλου της Β' Μις Ελλάς στον Διαγωνισμό Ομορφιάς του ANT1, εκπροσώπησε την χώρα μας σε μεγάλο διεθνή διαγωνισμό ομορφιάς που διοργανώθηκε στην Κίνα όπου εκεί πήρε την πρωτιά για την Ελλάδα με τον τίτλο Miss Queen Tourism International 2005. Το επόμενο διάστημα έμεινε για λίγο στην Κίνα, μετά τη νίκη της, και ασχολήθηκε επαγγελματικά με το modeling δουλεύοντας για διάφορες εταιρίες.
Το 2006, ο τηλεοπτικός σταθμός ΑΝΤ1 της πρότεινε μία θέση για το πρωταγωνιστικό καστ της κωμικής σατιρικής σειράς «Σκερτσάκια». Η ίδια δέχτηκε την πρόταση έτσι έλαβε μέρος στη σειρά τη σεζόν 2006-2007. Την επόμενη σεζόν η σειρά πήρε μεταγραφή στον ALPHA με τους ίδιους ακριβώς συντελεστές αλλά με αλλαγή στον τίτλο της, που εκείνη τη σεζόν έγινε «Σφηνάκια». Ακολούθησαν έκτακτες συμμετοχές στις σειρές «Σε είδα» και «Ο άγγελος μου ο διάβολος μου» το 2008.
Το 2009, ξεκίνησε να ασχολείται με την παρουσίαση εκπομπών. Από το 2009 μέχρι το 2011 συνεργάστηκε με το μουσικό κανάλι MAD TV παρουσιάζοντας μουσικές και νεανικές εκπομπές. Το καλοκαίρι του 2011, μετά την ολοκλήρωση της μεσημεριανής εκπομπής της Χριστίνας Λαμπίρη ύστερα από 9 χρόνια, δέχτηκε πρόταση από το STAR για να αναλάβει την νέα lifestyle εκπομπή «Made In Star». Έτσι τη σεζόν 2011-2012 παρουσίασε την εκπομπή στη μεσημεριανή ζώνη του σταθμού. Την ίδια περίοδο ήταν μέρος του πρωταγωνιστικού καστ της σειράς «Comedy Lab», που προβλήθηκε από το ίδιο κανάλι ενώ επιπλέον συμμετείχε στην κωμική σειρά «Ελεύθερος κι Ωραίος» στον ΑΝΤ1, με πρωταγωνιστές τους Μέμο Μπεγνή, Ιωάννα Πηλιχού και Γιώργο Πυρπασόπουλο. Η εκπομπή της σταμάτησε ξαφνικά τον Απρίλιο του 2012 χωρίς καμία προειδοποίηση από το κανάλι ενώ η ίδια είχε συμβόλαιο ως τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Την επόμενη σεζόν έλαβε μέρος στον τρίτο κύκλο του show χορού «Dancing with the Stars» στον ΑΝΤ1 ενώ ξεκίνησε την συνεργασία της με το MTV GREECE παρουσιάζοντας διάφορες εκπομπές.
Το 2016, ανέλαβε την παρουσίαση της lifestyle εκπομπής «Όλα Καλά» στο Μακεδονία TV γι' αυτόν το λόγο εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη για μία σεζόν. Την επόμενη σεζόν, 2017-2018, υπήρξε συμπαρουσιάστρια του Γιώργου Λιάγκα στην εκπομπή «''Late Night με τον Γ. Λιάγκα''» στον ΑΝΤ1. Το καλοκαίρι του 2018, ανέλαβε την παρουσίαση της πρωινής εκπομπής «Καλοκαίρι Μαζί στις 10:00» μαζί με τον Νίκο Αναδιώτη. Το Σεπτέμβρη του ίδιου έτους, παρουσίασε την επιστροφή των ελληνικών «Καλλιστείων» στην τηλεόραση στο Μακεδονία TV.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Έλενα της Σουηδίας, βασίλισσα της Δανίας
Η Έλενα της Σουηδίας ή Έλιν της Σουηδίας (περί το 1130 – μετά το 1158) ήταν Σουηδή πριγκίπισσα και βασίλισσα της Δανίας με τον γάμο της με τον βασιλιά της Δανίας Κνούτο Ε΄. Γεννημένη σε άγνωστη ημερομηνία η Ελένη ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Σβέρκερ Α΄ της Σουηδίας και της πρώτης συζύγου του Ούλβχιλντ Χάακονσντοττερ.
Γάμος με τον Κνούτο Ε της Δανίας
Την περίοδο (1146 - 1157) ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος στη Δανία ανάμεσα στον σύζυγο της Κνούτο Ε΄ και τον Σβεν Γ΄, ο σύζυγος της συμμάχησε με τον τρίτο διεκδικητή του θρόνου Βάλντεμαρ τον Μέγα γιο του Κνούτου Λαβάρντ ενώ είχε και την υποστήριξη του πεθερού του. Ο Κνούτος παντρεύτηκε τη μεγαλύτερη κόρη του Σβέρκερ Ελένη ενώ ο Βάλντεμαρ αντίστοιχα παντρεύτηκε τη θετή κόρη του πατέρα της Σοφία του Μινσκ. Το όνομα της Ελένης δεν αναφέρεται στα χρονικά, το πιθανότερο είναι να λεγόταν Έλιν, το βιβλίο Νεκρολογιών του Λουντένς την αναφέρει σαν Έλενα Ρεγκίνα τοποθετώντας την ημερομηνία θανάτου της στις 31 Δεκεμβρίου. Δεν υπάρχει καμιά άλλη βασίλισσα της Δανίας με αυτό το όνομα κάτι που βεβαιώνει ότι ήταν κόρη του Σβέρκερ. Σύμφωνα με μια άλλη υπόθεση μπορεί να ταυτιστεί με μια ημίθεη αγία την Έλενα που η λατρεία της ήταν διαδεδομένη στη Σουηδία και στη Δανία.
Η Έλενα μετά τη δολοφονία του συζύγου της
Στα τέλη του 1156 ο Κνούτος ταξίδευσε στη Δανία για να παρηγορήσει τη μητέρα του Ριτσέζα της Πολωνίας ύστερα από τη δολοφονία του συζύγου της βασιλιά Σβέρκερ, πήρε μαζί του και τη Σουηδή νύφη του. Όταν επέστρεψε στη Δανία το τέλος του ήταν τραγικό. Ο Σβεν προσκάλεσε τον Κνούτο και τον Βάλντεμαρ σε γεύμα συμφιλίωσης στο Ροσκίλντε με σκοπό να τους δολοφονήσει και να μείνει μόνο του βασιλιάς της Δανίας, ο Κνούτος έπεσε στην παγίδα και δολοφονήθηκε από τους άντρες του Σβεν, ο Βάλντεμαρ αντίθετα κατόρθωσε να διαφύγει. Ο Σβεν θα έχει και αυτός την ίδια χρονιά το ίδιο τραγικό τέλος, θα δολοφονηθεί από τον Βάλντεμαρ ο οποίος θα ανακηρυχτεί νέος βασιλιάς της Δανίας ως Βάλντεμαρ Α΄ ο Μέγας. Η Έλενα μετά τη δολοφονία του συζύγου δραπέτευσε στη Σουηδία και κλείστηκε σε μοναστήρι για το υπόλοιπο της ζωής της, πιθανότατα πήγε το 1158 στη μονή της Βρέτα στην οποία ήταν ηγουμένη η αδελφή της Ιγκεγκέρδη (πέθανε το 1204). Ένας κατάλογος του 16ου αιώνα περιλαμβάνει τις δωρεές που έκανε η Έλενα στο αβαείο της Βρέτας την εποχή που αποσύρθηκε σε αυτό.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Ζερό
Το Ζερό (γαλλικά: Gerrots) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζεροταί (γαλλικά: Gerrotais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Θέατρο Τέχνης (Λονδίνο)
Το Θέατρο Τέχνης στο Λονδίνο (αγγλικά: Theatro Technis) είναι θεατρική σκηνή 120 θέσεων που στεγάζεται σε ένα αρχοντικό, λίγο έξω από το Ουέστ Εντ, στο Κάμντεν. Ιδρύθηκε αρχικά από τον Γιώργο Ευγενίου και μια ομάδα ηθοποιών για να καλύψει τις ανάγκες της ελληνοκυπριακής κοινότητας μέσω πολιτισμικού θεάτρου και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων.
Από τότε το θέατρο έχει εξελιχθεί σε κόμβο πολύπλευρων και πολυπολιτισμικών δραστηριοτήτων, όπου φιλοξενεί κλασσικά έργα, νέα γραφή, διεθνή έργα από εταιρείες του εξωτερικού, ζωντανές εκδηλώσεις ελληνικής μουσικής, ελληνικές τραγωδίες και αποτελεί πλέον σημαντικό μέρος του πολιτιστικού τοπίου του Λονδίνου.
Το Θέατρο Τέχνης διοργανώνει επίσης το ετήσιο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Λονδίνου με την υποστήριξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και της ΕΡΤ.
Δημοτικό Θέατρο
Το Θέατρο Τέχνης εγκαινίασε το ετήσιο φεστιβάλ «1967, Κυπριακή Εβδομάδα» για να αναδείξει τον κυπριακό πολιτισμό και τον τρόπο ζωής των Κύπριων στο Ηνωμένο Βασίλειο και να ευαισθητοποιήσει το κοινό για τον αγώνα της Κύπρου ενάντια στη βρετανική αποικιοκρατία και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Ελληνοκύπριοι δραματουργοί της διασποράς
Το Θέατρο Τέχνης παρουσίασε το έργο νέων Ελληνοκύπριων δραματουργών, όπως ο Σταύρος Λιλίτος, του οποίου τα έργα εορτάστηκαν με την αναβίωση του «The Old Suitcase» και του «Under the Carob Trees» το 1979 και παίχτηκαν και στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα.Το έργο «Don Camillo» ήταν ένα ακόμα έργο που παίχτηκε στην ελληνική γλώσσα.
Αρχαίο Ελληνικό Δράμα
Ο «Βασιλιάς Οιδίποδας» του Σοφοκλή και περίφημες σάτιρες του Αριστοφάνη, όπως οι Εκκλησιάζουσες, τον Ιούνιο του 2013, ο «Προμηθεύς Δεσμώτης» του Αισχύλου, η «Μήδεια» του Ευρυπίδη, καθώς και μια σύγχρονη διασκευή της από τον Γιώργο Ευγενίου με τον τίτλο «Μια τρύπα στην καρδιά». Διασκευή του έργου του Αριστοφάνη «Ἱππῆς» με τον τίτλο «Ώ Δημοκρατία».
Ανάδειξη διεθνών έργων
Τα διεθνή έργα περιλαμβάνουν τη γαλλική και ισπανική παράσταση του «Le Petit Prince» καθώς και του «La Casa de Bernad a Alba». Για την πρεμιέρα του έργου της Griselda Gambaro “Siamese Twins” ο Jonathan Lovett έγραψε στο `The Stage`: «Παρά την αργοπορημένη πρεμιέρα του στο Ηνωμένο Βασίλειο, κατάφερε η παραγωγή να μετατρέψει την χιουμοριστική ατμόσφαιρα σε απειλητική και το αντίστροφο, με τη βοήθεια της ενθυμητικής μουσικής του Κώστα Παναγιώτου». «Αιχμαλωτίζοντας έξοχα μια περίοδο δυσπιστίας και βίας που τροφοδοτείται από το κράτος, στράφηκε στην ιστορία του Κάιν και του Άβελ, που αναπαριστά τον έναν αδερφό να καταστρέφει τον άλλο προσθέτοντας ορισμένους απεχθείς χαρακτήρες στο πλευρό της αστυνομίας».
Νέα Γραφή
Το Θέατρο Τέχνης Λονδίνο παρουσίασε το "Bosoms and Neglect" του John Guare το 1992. Το 2003, το Θέατρο Τέχνης έκανε την πρεμιέρα του Τζάστιν Μπούτσερ «The Madness of George Dubya», με την κριτική του Μάικλ Μπίλινγκτον της The Guardian «Η σάτιρα δεν απουσιάζει από τη σκηνή του Λονδίνου, οπότε αυτή η παράσταση του Τζάστιν Μπούτσερ αξίζει το θερμότερο καλωσόρισμα. Ακόμα κι αν είναι σε μεγάλο βαθμό μια επίκαιρη διασκευή του Dr Strangelove του Kubrick, ήταν γεμάτο το περιθωριακό αυτό θέατρο του βόρειου Λονδίνου που το επευφημούσε. Η επιτυχία του έργου “The madness of George Dubya” στο Θέατρο Τέχνης το μετέφερε και στο θέατρο Pleasance στο Ίσλινγκτον όπου έλαβε και τη στήριξη διασημοτήτων, όπως ο Τζάστιν Χόφμαν. Στην ετήσια κριτική του Βρετανικού Θεάτρου του Μπίλινγκτον τονίστηκε πως: “Το πιο αξιοθαύμαστο γεγονός της χρονιάς ήταν η άμεση ανταπόκριση στην κρίση του Ιράκ.Στο Θέατρο Τέχνης, ο Justin Butcher έγραψε και σκηνοθέτησε το έργο The Madness of George Dubya -αγνοήθηκε ωστόσο μέχρι που μεταφέρθηκε ο θίασος στο West End.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά σχήματα Κατηγορία:Θέατρο στο Λονδίνο
Διοικητικές διαιρέσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Οι διοικητικές διαιρέσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν διοικητικές διαιρέσεις της κρατικής οργάνωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκτός αυτού του συστήματος υπήρχαν διάφοροι τύποι υποτελών κρατών. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατανεμήθηκε αρχικά σε επαρχίες, υπό την έννοια σταθερών εδαφικών μονάδων με κυβερνήτες που ορίζονταν από τον σουλτάνο στα τέλη του 14ου αιώνα. Ο μπεηλέρμπεης ή κυβερνήτης κάθε επαρχίας διορίζονταν από την κεντρική κυβέρνηση. Το σαντζάκι κυβερνούνταν από τον σαντζάκμπεη, που επιλέγονταν εκ των υψηλόβαθμων στρατιωτικών από την κεντρική κυβέρνηση. Ο μπεηλέρμπεης ήταν επικεφαλής των σαντζακμπέηδων μιας ορισμένης περιοχής. Ο καζάς ήταν μια υποδιαίρεση του σαντζακίου και αναφερόταν στη βασική διοικητική περιοχή, που κυβερνόνταν από έναν καδή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Βουλευτικές εκλογές στη Ρουάντα (2018)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Ρουάντα στις 3 Σεπτεμβρίου 2018, με τους ψηφοφόρους της διασποράς να προσέρχονται στις κάλπες μία ημέρα πριν. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για τον συνασπισμό υπό το Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα, ο οποίος κέρδισε τις 40 από τις συνολικά 53 έδρες που αποφασίστηκαν στις εκλογές, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα των Πρασίνων  και το  Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιμπερακουρί αμφότερα κέρδισαν έδρες για πρώτη φορά. Με τις 49 επί συνόλου 80 εδρών στο νεοεκλεγέν κοινοβούλιο να καταλαμβάνονται από γυναίκες (ποσοστό 61%), οι εκλογές διατήρησαν τη θέση της Ρουάντα ως τη χώρα με την υψηλότερη αναλογία γυναικών-βουλευτών διεθνώς.
Εκλογικό σύστημα
Η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγεται με δύο μεθόδους: 53 έδρες εκλέγονται άμεσα από κλειστή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση σε μία ενιαία πανεθνική εκλογική περιφέρεια με όριο το 5% για να εκλεγεί κάποιο πρόσωπο βουλευτής.Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη χρήση της μεθόδου του μεγαλύτερου υπόλοιπου, δηλαδή με τη χρήση λίστας κομμάτων (αναλογία: σύνολο ψήφων προς σύνολο εδρών). Οι υπόλοιπες 27 έδρες εκλέγονται έμμεσα από τα τοπικά και εθνικά συμβούλια και σε εκείνες συμπεριλαμβάνονται και οι 24 έδρες που προεπιλέγονται για τις γυναίκες (οι έξι από την Ανατολική Επαρχία, την Νότια και την Δυτική, 4 από τη Βόρεια και δύο από την Κιγκαλί. Επίσης εκλέγονται δύο βουλευτές από τους αντιπροσώπους της νεολαίας και ένας από τους αναπήρους.
Αποτελέσματα
Γύρω στα 7,1 εκατομμύρια ψηφοφόροι έλαβαν μέρος στιις εκλογές. Ως αντιπρόσωποι της νεολαίας εξελέγησαν οι Ερνέστ Καμανζί και Κλαρίς Μανιριό. Αντιπρόσωπος των ΑΜΕΑ εξελέγη ο Εζέν Μισολινί.
Παραπομπές
2018 Ρουαντα
Οίκος των Σαμποριδών
Οι Σαμπορίδες, Samboriden, ή Οίκος του Σομπιέσλαφ, Sobiesławice (12ος-13ος αι.) ήταν μία κυρίαρχη δυναστεία στην ιστορική περιοχή της Πομερελίας. Τα μέλη της τεκμηριώθηκαν για πρώτη φορά περί το 1155 ως κυβερνήτες (πρίγκηπες) στα εδάφη της Ανατολικής Πομερανίας, και υπηρετούσαν τον βασιλικό Οίκο των Πιάστ της Πολωνίας. Από το 1227 κυβέρνησαν ως αυτόνομοι πρίγκιπες μέχρι το 1294, οπότε ο Οίκος εξέλιπε. Ο επακόλουθος πόλεμος για τη διαδοχή -μεταξύ της Πολωνικής δυναστείας των Πιάστ, του βασιλικού μαργραβάτου του Βρανδεμβούργου και του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος- οδήγησε στην κατάληψη του Γκντανσκ (Danzig) από τους Τεύτονες το 1308.
Γεωγραφία
Η κυριαρχία της δυναστείας, η Πομερελία, αντιστοιχούσε κατά προσέγγιση με την περιοχή του σημερινού βοϊβοδάτου της Πομερανίας στη βόρεια Πολωνία. Οι Σαμπορίδες από το 1227 χρησιμοποιούσαν τον μεσαιωνικό λατινικό τίτλο dux Pomeraniae. Ως εκ τούτου, το δουκάτο της Πομερελίας αναφέρονταν ως «δουκάτο της Πομερανίας», παρόλο που υπήρχε ένα άλλο δουκάτο της Πομερανίας στα δυτικά, το οποίο κυβερνούσε ο Οίκος των Γκρίφιν, του οποίου τα μέλη έφεραν επίσης τον τίτλο των «δουκών της Πομερανίας».
Στην πολωνική χρήση, ο όρος Pomorze (Πομερανία) τείνει να συνδέεται με ολόκληρη τη λωρίδα γης στις ακτές της Βαλτικής μεταξύ του ποταμού Βιστούλα στα ανατολικά και του ποταμού Ράκσα (Ρέκνιτς) στα δυτικά. Μέχρι τις γερμανικές εισβολές, ο όρος χρησιμοποιήθηκε δυτικά ως το Μορίνι. Η διάκριση επιτυγχάνεται με τη χρήση του Pomorze Gdańskie (δηλαδή, Pomerania-Νταντσιχ) για την Pomerelia, και του Pomorze Szczecińskie (δηλαδή, Pomerania-Στετίν) για το πρώην δουκάτο των Γκρίφιν, στο οποίο ο τίτλος «δούκας της Πομερανίας» και ο όρος «δουκάτο της Πομερανίας» θα χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά μετά την εξαφάνιση των Σαμποριδών.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του δούκα Σβιεντόπελκ Β΄ ο Μέγας, οι εκμεταλλεύσεις των Σαμποριδών εξαπλώθηκαν από Σλουπσκ στα δυτικά, προς τα ανατολικά διασχίζοντας τον ποταμό Βιστούλα, συμπεριλαμβανομένου του Ζουλάβι Γκντάνσκιε, και στα νότια συνόρευαν με τα πολωνικά δουκάτα της Μεγάλης Πολωνίας και της Kουγιάβια, με τον ποταμό Nότετς να είναι τα σύνορα.
Προέλευση
Το πολωνικό όνομα "Οίκος του Σομπιέσλαφ" προέρχεται από τον δούκα Σομπιέσλαφ Α΄, διαχειριστή των Πιάστ δούκων της Μεγάλης Πολωνίας στην Πομερελία, ενώ το "Σαμπορίδες", που χρησιμοποιείται στα αγγλικά και τα γερμανικά, προέρχεται από τον πιθανό γιο και διάδοχό του, δούκα Σαμπόρ Α΄. Σύμφωνα με τη γερμανική ιστοριογραφία, ο πρώτος πρίγκιπας της Πομερελίας ήταν ο Σαμπόρ, καθώς οι καταγραφές σχετικά με τον Σομπιέσλαβ Α', που προέρχονται από το χρονικό του 15ου αι. στην Ολίβα του 15ου αι., δεν φαινόταν αξιόπιστο. Ωστόσο οι Πολωνοί ιστορικοί δεν συμμερίζονται αυτή την επιφύλαξη και χρησιμοποιούν τον πατέρα του ως όνομα για τη δυναστεία.
Κατά τη διάρκεια της κατάκτησης των εδαφών της Πομερανίας μεταξύ 1113 και 1121, ο Πολωνός δούκας Μπόλεσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος περί το 1116 είχε εγκαταστήσει κυβερνήτες, που κυβερνούσαν στα εδάφη της Πομερελίας, πιθανώς τους προγόνους του Σομπιέσλαφ Α΄. Μία σχέση με τους δούκες της Πομερανίας Σιεμόσιλ και Σέμπορο ή την πολωνική δυναστεία των Πιάστ, δεν αποδείχθηκε οριστικά.
Ο πιο σημαντικός δούκας ήταν ο Σφιεντόπελκ Β΄, ο οποίος στην παραδοσιακή ιστορία των Kaσουβίων φέρει το επίθετο "ο Μέγας". Ο Σφιεντόπελκ έλαβε την Πομερελία ως υποτελής από τον επικυρίαρχό του, τον Πολωνό Ύπατο Δούκα Λέσεκ Α΄ τον Λευκό του Οίκου των Πιάστ το 1216 ή το 1217. Ίσως ενεργώντας σε συνεννόηση με τον πρίγκιπα των Πιάστ Βλαντίσλαφ Οντόνιτς της Μεγάλης Πολωνίας, επωφελήθηκε από τη δράση τού συμμάχου του, όταν απήγαγαν τον Ύπατο Δούκα Λέσεκ Α΄ και τον Ερρίκο Α΄ τον Γενειοφόρο δούκα της Σιλεσίας και στη συνέχεια τον ο Λέσεκ δολοφονήθηκε κατά τη συνέλευση Γκονσάβα των Πιάστ το 1227. Ως αποτέλεσμα, ο Σφιεντόπελκ αυτοανακηρύχτηκε ανεξάρτητος ηγεμόνας και δούκας της Πομερανίας.
Ο Σφιεντόπελκ Β΄ ήταν ο μεγαλύτερος στρατιωτικός διοικητής της δυναστείας, έχοντας νικήσει διάφορους στρατούς Πιάστ, Πρώσων, Δανών, Γερμανών και Γκρύφιτ εισβολέων κατά τη μακρόχρονη βασιλεία του. Ήταν ο πρώτος Πολωνός (Σλάβος) ηγεμόνας, που αμφισβητήθηκε ενεργά και πολέμησε στρατιωτικές εκστρατείες ενάντια στο Τευτονικό Τάγμα και πολλές φορές βοήθησε τους ειδωλολάτρες Πρώσους εναντίον του Τάγματος και τους πρίγκιπες των Πιάστ που πραγματοποιούσαν σταυροφορικές εκστρατείες εναντίον τους. Τα αδέλφια του Σάμπορ Β΄ και Ράτιμπορ παραχώρησαν μερικές από τις κτήσεις τους στους Τεύτονες Ιππότες, επιτρέποντας στο κράτος του Τάγματος να αποκτήσει ένα πρώτο σημαντικό βήμα στη δεξιά όχθη του ποταμού Βιστούλα.
Ο γιος του Σβιεντόπελκ Β΄ και τελευταίος ηγεμόνας των Σαμποριδών Mέστβιν Β΄, πολέμησε διάφορους παραδοσιακούς εχθρούς, συμπεριλαμβανομένου του Τευτονικού Τάγματος. Αναγκαστικά, όταν αγωνιζόταν για τον θρόνο του, υποσχέθηκε φεουδαρχικό φόρο υποτέλειας (homage) από μερικές πόλεις στους -από τον Οίκο των Ασκάνια- μαργράβους του Βρανδεμβούργου, υπογράφοντας τη Συνθήκη του Χόστσνο το 1269. Το 1282 σύναψε συμφωνία κληρονομιάς στο Κέμπνο με τον δούκα Πρέμισλ Β' της Μεγάλης Πολωνίας, βασιλιά της Πολωνίας από το 1295, ο οποίος μετά το τέλος του ενσωμάτωσε την Πομερελία στα εδάφη του Πολωνικού Στέμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές οικογένειες της Πολωνίας
Κατάλογος έργων του Μουσείου Thyssen-Bornemisza
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Μουσείου Τίσεν-Μπορνεμίσα (Thyssen-Bornemisza) της Μαδρίτης.
20ος αιώνας
Το μουσείο κατέχει πολυάριθμα έργα του 20ου αιώνα, τα οποία όμως λόγω πνευματικών δικαιωμάτων δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστούν εδώ.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Άννα του Βρανδεμβούργου
Η Άννα του Βρανδεμβούργου (27 Αυγούστου 1487 - 3 Μαΐου 1514) ήταν Γερμανίδα πριγκίπισσα του Οίκου των Χοεντσόλερν που παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, ο οποίος, ως Φρειδερίκος Α΄, έγινε αργότερα, μετά τον θάνατό της, βασιλιάς της Δανίας και της Νορβηγίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη Κικέρωνα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Μαργαρίτας των Βέττιν, κόρης του Γουλιέλμου Γ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας.
Ο γάμος με τον Φρειδερίκο Α΄ χρειάστηκε παπική άδεια, λόγω του ότι ήταν 2α εξαδέλφια: η μητέρα τού Φρειδερίκου Α΄, η Δωροθέα του Βρανδεμβούργου, ήταν εξαδέλφη τού πατέρα τής Άννας.
Οικογένεια
Η Άννα απεβίωσε πρόωρα σε ηλικία 26 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αννα
Βεγκέσλαος Α΄ της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ
Ο Βεγκέσλαος, γερμ. Wenzel I. (π. 1337 - 15 Μαΐου 1388) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν εκλέκτορας της Σαξονίας (1370-1388) και πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1370-1388).
Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου Άρτας
Η Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου ή Κάτω Παναγία Άρτας είναι ένας οικισμός του Δήμου Αρταίων με 87 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), δίπλα στον ποταμό Άραχθο, στους πρόποδες του λόφου Περάνθης, σε μικρή απόσταση από την πόλη της Άρτας. Ο οικισμός ανγνωρίστηκε στις 16/10/1940 και προσαρτήθηκε στο Δήμο Αρταίων. Ο οικισμός πήρε το ονομά του από την Ιερά Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου(Κάτω Παναγιά).
Βεγκέσλαος Α΄ της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ
Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος γιος του Ροδόλφου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ & εκλέκτορα της Σαξονίας και της Αγνής, κόρης του Ούλριχ, κόμη του Λίντο-Ρουπίν.
Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου Άρτας
Πρόσβαση
Ο οικισμός γειτνιάζει με το Γλυκόρριζο και η πρόσβαση είναι εφικτή μέσω της επαρχιακής οδού Άρτας - Κομμένου.
Βεγκέσλαος Α΄ της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ
Βιογραφία
Το 1388 απεβίωσε στο Τσέλε σε ηλικία 51 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ροδόλφος Γ΄ ως εκλέκτορας της Σαξονίας.
Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου Άρτας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μονη Γεννησεως Θεοτοκου Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Βεγκέσλαος Α΄ της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1376 την Καικιλία της Καρράρα, κόρη του Φραγκίσκου Α΄, κυρίου της Πάδουας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Κοινωνικό Μέρισμα
Η έννοια του κοινωνικού μερίσματος επικαλύπτεται με την έννοια του βασικού άνευ όρων εισοδήματος, αλλά διακρίνεται στο ότι το κοινωνικό μέρισμα συνεπάγεται κοινωνική ιδιοκτησία των παραγωγικών περιουσιακών στοιχείων, ενώ το βασικό εισόδημα δεν συνεπάγεται απαραίτητα κοινωνική ιδιοκτησία και μπορεί να χρηματοδοτηθεί μέσω ενός ευρέος φάσματος πηγών. Το κοινωνικό μέρισμα μπορεί να θεωρηθεί ως το σοσιαλιστικό ισοδύναμο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Βίλλα Μαντάμα
Η Βίλλα Μαντάμα (Villa Madama) είναι ένα αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής εξοχικό μέγαρο (villa), που σήμερα βρίσκεται μέσα στην πόλη της Ρώμης, στην ομώνυμη οδό Via di Villa Madama αριθμός 250, δυτικά του κέντρου της πόλης και μερικά χιλιόμετρα βορείως του Βατικανού. Παρότι ημιτελές, αυτό το μέγαρο με την κιονοστοιχία και τους κήπους του σχεδιάσθηκε αρχικώς από τον Ραφαήλ, και άσκησε μεγάλη επίδραση στους κατοπινούς αρχιτέκτονες της ακμής της ιταλικής Αναγεννήσεως.
Ανέγερση
thumb|upright=0.8|left|Διακόσμηση της οροφής στην κιονοστοιχία του κήπου, από τον Τζοβάννι ντα Ούντινε, περ. 1521 Το 1518 ο τότε Καρδινάλιος Ιούλιος των Μεδίκων, ο μετέπειτα Πάπας Κλήμης Ζ΄, ανέθεσε την αρχική σχεδίαση του μεγάρου στον Ραφαήλ, ο οποίος ωστόσο απεβίωσε το 1520 και το έργο συνέχισαν οι μαθητές του, μεταξύ των οποίων και ο Αντόνιο ντα Σανγκάλλο ο Νεότερος. Στη διακόσμηση έλαβε μέρος μια μεγαλύτερη ομάδα καλλιτεχνών. Φαίνεται ότι υπήρχαν συχνές διχογνωμίες ως προς το αρχιτεκτονικό σχέδιο και ίσως εξαιτίας αυτών η οικοδόμηση σταμάτησε στα μισά μετά τον θάνατο του τότε Πάπα Λέοντος Ι΄ το 1521, οπότε ο Καρδινάλιος Ιούλιος επέστρεψε στη Φλωρεντία. Το 1523, όταν ο Καρδινάλιος έγινε Πάπας, τα έργα ξανάρχισαν και η κιονοστοιχία (loggia) του κήπου ολοκληρώθηκε το ίδιο έτος. Η διακόσμηση έγινε από τους Τζούλιο Ρομάνο και Μπαλντασσάρε Περούτσι, αμφότερους μεγάλους καλλιτέχνες, όχι απλώς ως διακοσμητές, αλλά και ως αρχιτέκτονες. Ο Τζοβάννι ντα Ούντινε ολοκλήρωσε τα γύψινα ανάγλυφα εμπνευσμένος από τα κλασικά ανάγλυφα της αρχαίας Ρώμης, που είχαν ανασκαφεί εκείνη την εποχή από τον «Χρυσό Οίκο» του Νέρωνα. Τέλος, για την ολοκλήρωση του μεγάρου εργάσθηκαν ο Φλωρεντινός γλύπτης Μπαρτολομμέο Μπαντινέλλι και ο Τζανφραντσέσκο Πέννι. Εκτός από την κιονοστοιχία του Ραφαήλου, το αξιολογότερο καλλιτεχνικό στοιχείο της βίλλας είναι το salone, ζωγραφισμένο από τον Τζούλιο Ρομάνο, με τη μεγαλόπρεπη θολωτή οροφή του.
Το 1527, κατά τη λεηλασία της Ρώμης, μέρη του συγκροτήματος της Βίλλα Μαντάμα λεηλατήθηκαν και έπαθαν ζημιές από πυρκαγιά. Μερικά τμήματα ξανακτίσθηκαν, αλλά η Βίλλα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Περιγραφή και κήποι
Η Βίλλα Μαντάμα ήταν μία από τις πρώτες μιμήσεις ρωμαϊκής εξοχικής έπαυλης, δηλαδή ενός κτίσματος σχεδιασμένου για δεξιώσεις και ελεύθερο χρόνο. Σχεδιάσθηκε επίτηδες έτσι ώστε να συναγωνίζεται τις περιγραφές των επαύλεων της αρχαιότητας, όπως την περίφημη περιγραφή που έδωσε ο Πλίνιος ο Νεότερος για τη δική του.
Η Βίλλα Μαντάμα διέθετε αυλή με μνημειακή κλίμακα, μια κυκλική διάταξη γύρω από την οποία απλώνονταν συμμετρικοί κήποι, ένα υπαίθριο θέατρο κατασκευασμένο στην πλαγιά ενός λόφου, από κάτω ένα ιπποδρόμιο και έναν κήπο σε βαθμίδες με θέα τον ποταμό Τίβερη.
Στον κήπο μπροστά από την κιονοστοιχία, η Κρήνη του Ελέφαντα, σε σχέδιο του Τζοβάννι ντα Ούντινε, είναι εμπνευσμένη από τον ινδικό ελέφαντα με το όνομα «Άννων» (Annone), που έφερε στη Ρώμη ο Πορτογάλος πρέσβυς ως δώρο στον Πάπα Λέοντα Ι΄ το 1514.
Η μετέπειτα ιδιοκτησία
thumb|upright=1.18|Η Βίλλα από την πλευρά του Τίβερη Η «Μαντάμα» του ονόματος της Βίλλας, δηλαδή η «Κυρία», ήταν συγκεκριμένο πρόσωπο: η Μαργαρίτα της Πάρμας (ή «της Αυστρίας»), η ίδια που τιμάται και με την επωνυμία (Παλάτσο Μαντάμα) του μεγάρου που στεγάζει την Γερουσία της Δημοκρατίας στη Ρώμη. Μετά τον θάνατο του Πάπα Κλήμη Ζ΄, η Βίλλα παρέμεινε στην ιδιοκτησία της ευρύτερης οικογένειας των Μεδίκων. Πρώτα πέρασε στην ιδιοκτησία του Ιππολύτου των Μεδίκων και μετά του Δούκα Αλεξάνδρου, Κυρίου της Φλωρεντίας, ο οποίος πήρε ως σύζυγό του τη Μαργαρίτα της Πάρμας, εξώγαμη θυγατέρα του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄, αλλά την άφησε χήρα σε ηλικία 15 μόλις ετών. Αργότερα η «Μαντάμα» παντρεύτηκε τον Οκτάβιο Φαρνέζε, ανεψιό του Πάπα Παύλου Γ΄, αλλά έμεινε και πάλι χήρα. Κατόπιν όμως του δεύτερου αυτού γάμου, μετά τον θάνατο και της Μαργαρίτας η Βίλλα πέρασε στον Οίκο των Φαρνέζε, δουκών της Πάρμας και της Πλακεντίας, που με την πάροδο των αιώνων την άφησαν αργά να ερειπωθεί.
Σήμερα η Βίλλα αποτελεί ιδιοκτησία του ιταλικού δημοσίου, που τη χρησιμοποιεί για τη φιλοξενία ξένων προσκεκλημένων της κυβερνήσεως και για συνεντεύξεις τύπου. Π.χ. στις 20 Απριλίου 2015 η ιταλική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως παρέθεσε τραπέζι στη Βίλλα Μαντάμα για όλους τους προέδρους των εθνικών κοινοβουλίων των χωρών της Ε.Ε..
Η είσοδος στη Βίλλα είναι ελεγχόμενη και το περπάτημα στους κήπους της απαιτεί την άδεια του ιταλικού Υπουργείου Εξωτερικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Οικίες στην Ιταλία Κατηγορία:Ιταλική Αναγέννηση Κατηγορία:Ραφαήλ
Μουνιρέ Σουλτάνα
Η Μουνιρέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:مونيري سلطان) (Τούρκικα: Münire Sultan, 9 Δεκεμβρίου 1844 - 29 Ιουνίου 1862) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η Μουνιρέ γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1844 στην Κωνσταντινούπολη, ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της πέμπτης συζύγου του Βερντιτζανάν Καντινεφέντι. Τον Μάρτιο του 1854, ο ένας αγγελιοφόρος από την Κωνσταντινούπολη ανακοίνωσε την αρραβώνα της Μουνιρέ με τον πρίγκιπα Ιμπραήμ Ιλχαμί Πασά. Οι μεγάλοι δημόσιοι εορτασμοί ανακηρύχθηκαν και ο αντιβασιλέας αναφέρθηκε ότι ήταν πολύ ευχαριστημένος με τα νέα.
Ο Γάμος έγινε στις 31 Ιουλίου 1857 στην Κωνσταντινούπολη. Η Μουνιρέ και ο Ιμπραήμ Ιλχαμί Πασάς απέκτησαν ένα γιο και τρεις κόρες:
Η Μουνιρέ πέθανε στις 29 Ιουνίου 1862 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 17 ετών, και είναι θαμμένη στον Τουρμπέ Μουνιρέ Σουλτάνα στο Τέμενος Φατίχ στην Κωνσταντινούπολη.
Ροδόλφος Γ΄ της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ
Ο Ροδόλφος Γ΄, γερμ. Rudolf III. (π. 1378 - 11 Ιουνίου 1419) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ και εκλέκτορας της Σαξονίας (1388-1419).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βεγκέσλαου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ και της Καικιλίας της Καρράρα, κόρης του Φραγκίσκου Α΄, κυρίου της Πάδουας.
Το 1419 απεβίωσε στη Βοημία σε ηλικία 41 ετών. Δεν είχε επιζώντες άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αλβέρτος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1387/89 την Άννα των Βέττιν, κόρη του Βαλτάσαρ, λαντγράβου της Θουριγγίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Βουλευτικές εκλογές στη Ρουάντα (2013)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Ρουάντα στις 16 και 18 Σεπτεμβρίου 2013, κατά τις οποίες το κυβερνών Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα κέρδισε 41 επί συνόλου 80 εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, διατηρώντας έτσι την πλειοψηφία.
Εκλογικό σύστημα
Επί συνόλου 80 εδρών, οι 27 έδρες εξελέγησαν έμμεσα από εθνικά και τοπικά συμβούλια, συμπεριλαμβανομένων 24 εδρών για τις γυναίκες, 2 για αντιπροσώπους της νεολαίας και μιας για αντιπροσώπους των ΑΜΕΑ. Οι προηγούμενες εκλογές είχαν διεξαχθεί το 2008.
Διεξαγωγή
Τις παραμονές των εκλογών, δύο χειροβομβίδες εξερράγησαν στην αγορά της πρωτεύουσας Κιγκαλί. Η κυβέρνηση κατηγόρησε για τις εκρήξεις τις Δημοκρατικές Δυνάμεις για την Απελευθέρωση της Ρουάντα (FDLR), απομεινάρια των ανταρτών που ευθύνονται για τη Γενοκτονία της Ρουάντα του 1994. Ερωτήματα ανέκυψαν για το αν οι εκλογές ήταν αξιόπιστες, ελεύθερες και δίκαιες. Η ψηφοφορία κατά τα άλλα κύλησε ομαλά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ρουάντα
Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης της Γρενάδας
To παρόν λήμμα αποτελεί ένα κατάλογος των αρχηγών κυβερνήσεως της Γρενάδας, από την ίδρυση του γραφείου του Επικεφαλής Υπουργού το 1960 μέχρι σήμερα.
Πρωθυπουργοί (Premiers) της Συνδεδεμένης Πολιτείας της Γρενάδας (1967-1974)
Κατηγορία:Γρενάδα
1160 Ιλλυρία
Η Ιλλυρία (Illyria) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,384. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη αρχαία χώρα των Βαλκανίων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ιλλυρίας είναι άγνωστα. Η Ιλλυρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 1 λεπτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιλλυρια
Ζιμπερβίλ
Το Ζιμπερβίλ (γαλλικά: Giberville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζιμπερβιλαί (γαλλικά: Gibervillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ηγεμόνας Μουσταφά (γιος του Μωάμεθ Β΄)
Η Ηγεμόνας Μουσταφά (Οθ. Τούρκικα:الامير مصطفى) (Τούρκικα: Şehzade Mustafa, 1450 - 1474) ήταν γιος του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Μουσταφά γεννήθηκε το 1450, και ήταν γιος του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ και της δεύτερης συζύγου του Γκιουλσάχ Χατούν. Πέθανε μυστηριωδώς το 1474 στο Καραμάν σε ηλικία 24 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Πανδημία COVID-19 στο Ηνωμένο Βασίλειο
Η Πανδημία COVID-19 προκλήθηκε από τον Κορονοϊό SARS-CoV-2 ο οποίος εξαπλώθηκε και στο Ηνωμένο Βασίλειο από τις 31 Ιανουαρίου του 2020, όταν διαπιστώθηκε για πρώτη φορά θετικό τεστ σε ένα ζευγάρι στο Υόρκ. Όπως στα περισοότερα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έτσι και στη Βρετανία υπήρξαν εκτεταμένες απαγορεύσεις και περιορισμοί των συνταγματικών δικαιωμάτων με σκοπό τον περιορισμό της εξάπλωσης του ϊού αν και η αρχική ιδέα ήταν η ανάπτυξη ανοσίας αγέλης.
Εξέλιξη της επιδημίας
Το δεύτερο δριμύτερο κύμα θανάτων με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ για τον ϊό ξεκίνησε κατά τις αρχές Οκτωβρίου του 2020. Το κύμα εξελίχθηκε πιο αργά και έφτασε την αιχμή του κατά τα μέσα του Φλεβάρη του 2021. Όπως μπορούμε να δούμε στο διάγραμμα για τον συνολικό αριθμό θανάτων,
Θάνατοι με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ
Θάνατοι με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ αθροιστικά και ανά μέρα
<!--
Κατανομή των θανάτων ανά ηλικία και φύλο
ΘΑ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙ
Στα ακόλουθα διαγράμμτα βλέπουμε την κατανομή ανά ηλικία και φύλο.
Επιδημία και γενική θνησιμότητα
ΘΑ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙ
Στα ακόλουθα διαγράμματα βλέπουμε τη θνησιμότητα στην Αυστρία τα τελευταία χρόνια, τόσο για τα ημερολογιακά έτη (Θάνατοι ανά χίλιους κατοίκους μεταξύ 1ης Γενάρη και 31ης Δεκέμβρη για το αντίστοιχο έτος) όσο και για τις περιόδους χειμερινών επιδημιών (Θάνατοι ανά χίλιους κατοίκους μεταξύ 1ης Οκτώβρη ενός έτους και 30ης Σεπτέμβρη του επόμενου). Με τη βοήθεια τέτοιων διαγραμμάτων μπορούμε να κατανοήσουμε, πόσο η επιδημία επηρέασε την γενική θνησιμότητα. <div class="hintergrundfarbe1" style="border:1px solid darkgray; float:left; margin:0.5em 2em 1em 0; padding:5px; text-align:center;"> '''θνησιμότητα στις ΗΠΑ απο το 1981 (ημερολογιακά έτη)'''
<div class="hintergrundfarbe1" style="border:1px solid darkgray; float:left; margin:0.5em 2em 1em 0; padding:5px; text-align:center;"> '''θνησιμότητα στις ΗΠΑ απο το 2007-2008 Περίοδοι Οκτ.-Σεπτ.'''
-->
Παραπομπές
Ηνωμενο Βασιλειο
Γκλο
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκλοζιέν (γαλλικά: Glosiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Δήμητρα Ζαπονίδου
Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε στον πρώτο επίσημο αγώνα στην ιστορία της στις 15 Απριλίου 1958, στην νίκη επί του Λιβάνου με 68-32 όπου σημείωσε 14 πόντους. Συμμετείχε στη βασική πεντάδα την επόμενη ημέρα στο αγώνα Μεικτή Αθηνών - Μεικτή Βηρυτού, που στην ουσία ήταν οι ίδιες ομάδες με τον αγώνα των Εθνικών ομάδων όπου σημείωσε πάλι 16 πόντους.
Κεντρική Μουσειολογική Ιδέα
Η Κεντρική Μουσειολογική Ιδέα συνιστά το κύριο και ενιαίο μήνυμα που προκύπτει από τον νοηματικό μουσειολογικό σχεδιασμό κάθε μόνιμης ή περιοδικής έκθεσης αλλά και από τη διοργάνωση κάθε πολιτιστικής δράσης. Η Κεντρική Ιδέα διαμορφώνεται από τους στόχους της κάθε δράσης επέμβασης, την επιλογή των εκθεμάτων ή των μνημείων, τη φύση του κάθε μνημείου, την επιλογή των ειδικών πληροφοριών του κάθε εκθέματος/μνημείου, τον προσδιορισμό του κοινού και το είδος των γενικότερων πολιτικών και οικονομικών στόχων των θεσμικών φορέων που εμπλέκονται.
Έρβινγκ Γκόφμαν
Ο Έρβινγκ Γκόφμαν (αγγλικά: Erving Goffman, 11 Ιουνίου, 1922 – 19 Νοεμβρίου, 1982) ήταν Καναδός κοινωνιολόγος, ένας από τους σημαντικότερους στον εικοστό αιώνα. Το επίκεντρο της δουλειάς του ήταν η οργάνωση της καθημερινής συμπεριφοράς. Χρησιμοποιώντας μια ποικιλία ποιοτικών μεθόδων, ανέπτυξε τις ταξινομήσεις των διαφόρων στοιχείων της κοινωνικής αλληλεπίδρασης.
Εκτός από την μελέτη της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, ο Goffman διατήρησε ένα ισχυρό ενδιαφέρον για την κοινωνιολογία της ψυχικής ασθένειας. Αυτό ξεκίνησε το 1950 όταν πραγματοποίησε εθνογραφική έρευνα σε ένα μεγάλο νοσοκομείο στην Ουάσιγκτον. Θεώρησε ότι η μελέτη της καθημερινής αλληλεπίδρασης και η μελέτη της ψυχικής ασθένειας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Κεντρική Μουσειολογική Ιδέα
Τη διατύπωση της Κεντρικής Ιδέας ακολουθεί η συγκρότηση του Μουσειολογικού Σκεπτικού, το οποίο διαμορφώνει τις Μουσειολογικές Ενότητες βάσει της περαιτέρω επεξεργασίας της συλλογής, της κατάθεσης απόψεων των ειδικών επιστημόνων, της αναζήτησης πρόσθετου τεκμηριωτικού υλικού, των δυνατοτήτων του χώρου και του οράματος του Κυρίου του Έργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσειολογία
Έρβινγκ Γκόφμαν
Έγραψε τα εξής έργα: Asylums: Essays on the Social Situation of Mental Patients and Other Inmates, Frame Analysis: An Essay on the Organization of Experience, Interaction Ritual: Essays on Face-to-Face Behavior, Forms of Talk.
Το 1961,  δημοσίευσε το βιβλίο "Άσυλα" (Asylums: Essays on the Social Situation of Mental Patients and Other Inmates): Δοκίμια για την κοινωνική κατάσταση των ψυχικά ασθενών και των άλλων φυλακισμένων, ήταν από τις πρώτες κοινωνιολογικές μελέτες για την κοινωνική κατάσταση των ψυχικά ασθενών και το νοσοκομείο.
Οι τρεις μορφές του στίγματος που αναγνωρίζονται από τον Goffman, περιλαμβάνουν: την εμπειρία της ψυχικής ασθένειας (ή την επιβολή μιας τέτοιας διάγνωσης), μια φυσική δυσμορφία ή μια ανεπιθύμητη διαφορετικότητα, μια ένωση με μια συγκεκριμένη φυλή, θρησκεία, πεποιθήσεις, κλπ. Τονίζει το γεγονός ότι η σχέση του στιγματισμού είναι σχέση μεταξύ ενός ατόμου και του κοινωνικού περιβάλλοντος με ένα δεδομένο σύνολο προσδοκιών. Έτσι, ο καθένας σε διαφορετική χρονική στιγμή θα παίξει και τους δύο ρόλους, του στιγματισμένου και του στιγματιστή. Ορίζεται ως στίγμα ένα ιδιαίτερο είδος χάσματος μεταξύ της εικονικής κοινωνικής ταυτότητας και της πραγματικής κοινωνικής ταυτότητας.
Τύποι στίγματος:
Κοινωνική σύγκρουση
Για τον Γκόφμαν η κοινωνία υφίσταται αντιτιθέμενη στην ατομικότητα. Έτσι προκειμένου το σύστημα να λειτουργήσει σωστά η σχέση κοινωνίας και ατόμου βασίζεται σε μια τυπική συμφωνία και μια ισχυρή αναγκαιότητα. Το άτομο σύμφωνα με τον Γκόφμαν δεν είναι αρκετά ικανό ώστε να διαλύσει αυτή την συμβιβαστική σχέση γι' αυτό και συμμορφώνεται. Τα άτομα είτε υπακούν στην λειτουργία της εκάστοτε κοινωνίας είτε εναλλακτικά συμμετέχουν σε κάποιες δομές, η ύπαρξη των οποίων είναι εφικτή μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας. Στο βιβλίο του το "Άσυλο", ο Καναδός κοινωνιολόγος παραθέτει ποίκιλλες τέτοιες δομές στις οποίες συμμετέχει το άτομο και καταφέρνει να διατηρήσει την ατομικότητα του, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και κυρίως να μην χάσει την έννοια του εαυτού, χωρίς να έρχεται σε σύγκρουση με το κατεστημένο. Ο Γκόφμαν θεωρεί ότι αυτή η σύγκρουση κοινωνίας και ατόμου επιτελεί λειτουργικό ρόλο και δομικό ρόλο για την σωστή λειτουργία του ανθρώπινου συστήματος συμβίωσης.
Πηγές
Κατηγορία:Καναδοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Καναδοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αντιψυχιατρική
Μίργκοροντ (Γκόγκολ)
Μίργκοροντ (ρωσικά: Миргород ) είναι συλλογή έργων του Νικολάι Γκόγκολ που γράφτηκε μεταξύ 1832-1834 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1835. Αναθεωρήθηκε σημαντικά και επεκτάθηκε από τον Γκόγκολ για μια έκδοση του 1842. Ο τίτλος Μίργκοροντ αναφέρεται στη μικρή επαρχιακή πόλη της Ρωσικής αυτοκρατορίας Μίργκοροντ (που σημαίνει «Πόλη της ειρήνης» και σήμερα ανήκει στην Ουκρανία, στην περιφέρεια Πολτάβα) κοντά στην οποία ο Γκόγκολ πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Είναι επίσης ο τόπος όπου διαδραματίζεται η τελευταία ιστορία της συλλογής Ο καυγάς των δύο Ιβάν. Τα έργα παρουσιάζουν εικόνες της επαρχιακής ζωής της Ουκρανίας όπως και στην προηγούμενη συλλογή Βραδιές σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα, που καθιέρωσε τον Γκόγκολ. Για να εδραιώσει τη σύνδεση μεταξύ των δύο έργων, ο συγγραφέας επισύναψε τον υπότιτλο: «Ιστορίες που είναι η συνέχεια των Βραδιών σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα».
Περιεχόμενο
Η συλλογή αποτελείται από τέσσερις ιστορίες σε δύο τόμους:
Μέρος πρώτο
Συγγραφή
μικρογραφία|[[Ταράς Μπούλμπα, εικονογράφηση περ. 1890]] Οι ιστορίες της συλλογής γράφτηκαν σε διαφορετικές εποχές, από το 1832, όταν ο Γκόγκολ επισκέφτηκε ξανά τη γενέτειρά του, το μικρό ουκρανικό χωριό Σορότσιντσι, μετά από διαμονή πέντε ετών στην Αγία Πετρούπολη. Η συλλογή ολοκληρώθηκε την εποχή που ο Γκόγκολ εργαζόταν ως καθηγητής Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης το 1834. Αυτή η περίοδος ήταν πολύ παραγωγική για τον συγγραφέα, καθώς έγραφε επίσης το θεατρικό έργο Ο Επιθεωρητής και το μυθιστόρημα Νεκρές ψυχές, συχνά παραμελώντας τα καθήκοντά του ως καθηγητής. Ο Γκόγκολ εκμυστηρεύτηκε σε επιστολή στον φίλο του Μιχαήλ Μαξίμοβιτς: «Δουλεύω πολύ σκληρά, αλλά για τα δικά μου έργα, όχι για τις διαλέξεις μου».
Υποδοχή
Αν και η συλλογή δεν είχε άμεση οικονομική επιτυχία – προς απογοήτευση του Γκόγκολ – λογοτεχνικοί κριτικοί και συγγραφείς την υποδέχθηκαν πολύ θετικά. Ο Αλεξάντερ Πούσκιν ξεχώρισε ιδιαίτερα τη νουβέλα Οι γαιοκτήμονες του παλιού καιρού ως «ένα κωμικό συγκινητικό ειδύλλιο, που μας κάνει να γελάμε μέσα από δάκρυα λύπης και τρυφερότητας». Ο σημαντικός Ρώσος κριτικός του 19ου αιώνα Βισαριόν Μπελίνσκι επαίνεσε ιδιαίτερα τη συλλογή και το έτος της έκδοσής της χαιρέτισε τον Γκόγκολ ως τον νέο «αρχηγό της ρωσικής λογοτεχνίας». Ο Λέων Τολστόι διάβασε το Βίι ως νεαρός και το συμπεριέλαβε μεταξύ των λογοτεχνικών έργων που του έκαναν «τρομερή» εντύπωση. Στη μελέτη του Ο Νικολάι Γκόγκολ, ο μυθιστοριογράφος του 20ού αιώνα Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ αντιμετώπισε το Μίργκοροντ ως πρόδρομο των μεταγενέστερων έργων του Γκόγκολ, όπως Το παλτό, και χαρακτήρισε τη συλλογή ως «νεανική ηλικία του χιουμορίστα Γκόγκολ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Νικολάι Γκόγκολ
1161 Θεσσαλία
Η Θεσσαλία (Thessalia) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,157. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη περιοχή της Ελλάδας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Θεσσαλίας εκτιμάται σε 30,37 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0439.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεσσαλια
Tom Dooley (τραγούδι)
Tom Dooley είναι ο τίτλος λαϊκού τραγουδιού από τις Ηνωμένες Πολιτείες που διηγείται την ιστορία ενός αθώου ανθρώπου που καταδικάστηκε στην κρεμάλα για κάποιο έγκλημα που δεν έκανε. Γνώρισε τεράστια επιτυχία το 1958 όταν το τραγούδισαν οι The Kingston Trio.
RTL
Το RTL μπορεί να αναφέρεται σε:
Οι υπολοιποι
__DISAMBIG__
Γκονβίλ-αν-Ωζ
Το Γκονβίλ-αν-Ωζ (γαλλικά: Gonneville-en-Auge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκονβιλαί (γαλλικά: Gonnevillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κάρολος Φραγκίσκος του Κομερσύ
Ο Κάρολος-Φραγκίσκος, γαλλ. Charles François, (11 Ιουλίου 1661 - 15 Αυγούστου 1702) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Ζουαγιέζ (1688-90) και πρίγκιπας του Κομερσύ (Commercy). Ήταν στρατάρχης της Αυστρίας και στρατιωτικός σύμβουλος του Ευγένιου της Σαβοΐας. Έγινε εξέχων στρατιωτικός, αφού οδήγησε τα στρατεύματα στον Μεγάλο Πόλεμο κατά της Τουρκίας, στον Εννεαετή Πόλεμο και στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπαρ-λε-Ντιούκ της Λωρραίνης και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου-Μάριου δούκα του Ζουαγιέζ και της συζύγου του Άννας της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης. Ο πατέρας του ήταν διοικητής του Ιππικού στο Γαλλικό στρατό και εγγονός (από νόθο τέκνο) του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.
Αρχικά προσχώρησε στο στρατό της Γαλλίας, αλλά το 1684 έφυγε για να πάει στο στρατό της Αυστρίας : συμμετείχε εθελοντικά στον Μεγάλο Πόλεμο κατά της Τουρκίας (1683-99). Στην αρχή ήταν σύμβουλος του Καρόλου Ε΄ (5ου εξαδελφου του) στις διαπραγματεύσεις με τον Φρειδερίκο Ζ΄ μαργράβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Το 1685 πήρε μέρος στην πολιορκία του Νόβε-Ζάμσκυ, όπου τραυματίστηκε. Το επόμενο έτος ήταν ένας από τους διοικητές της 2ης μάχης της Βούδας, όπου επίσης τραυματίστηκε.
Το 1685 έγινε υπασπιστής του στρατηγού. Το 1685 ο Λεοπόλδος Α΄ των Αψβούργων του χορήγησε προσωπική φρουρά ιππέων ως αμοιβή για τα επιτεύγματά του κατά τον Μεγάλο Πόλεμο κατά των Τούρκων. Το 1688 ήταν από τους διοικητές της πολιορκίας του Βελιγραδίου. Έπειτα από την επιτυχή πολιορκία της πόλης προήχθη σε αντιστράτηγο. Κατά τα έτη αυτά έγινε από τους πιο έμπιστους του Ευγένιου πρίγκιπα της Σαβοΐας.
Έπειτα από το ξέσπασμα του Εννεαετούς Πολέμου (1688-97) πήγε στη Ρηνανία ως στρατηγός της Αυστρίας. Το 1690 υπεράσπισε το Μετς εναντίον του Γαλλικού στρατού. Το 1692 προήχθη σε στρατηγό του Ιππικού. Το ίδιο έτος πήρε μέρος στην πολιορκία του Εμπρούν, όπου πυροβολήθηκε. Το 1696 προήχθη σε αρχιστράτηγο της Αυστρίας και οδήγησε τα στρατεύματα κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1702-15). Πήρε μέρος στη μάχη του Κάρπι και του Κιάρι το 1701. Το επόμενο έτος ήταν ένας από τους διοικητές της μάχης της Κρεμόνας. Έξι μήνες μετά, στη μάχη στη Λουτσάρα της Κρεμόνας πυροβολήθηκε μερικές φορές και απεβίωσε. Τάφηκε στη Νανσύ στο κοιμητήριο του Οίκου της Λωρραίνης.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες του Ζουαγιέζ
Γκονβίλ-συρ-Ονφλέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκονβιλαί (γαλλικά: Gonnevillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αλβέρτος Γ΄ της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ
Ο Αλβέρτος Γ΄, γερμ. Albrecht III. (περ. 1375/80 - πριν τις 12 Νοεμβρίου 1422) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ και εκλέκτορας της Σαξονίας (1419-1422).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βεγκέσλαου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ και της Καικιλίας της Καρράρα, κόρης του Φραγκίσκου Α΄, κυρίου της Πάδουα.
Το 1422 απεβίωσε στο Βίτενμπεργκ σε ηλικία 39 ετών. Ήταν ο τελευταίος άρρην του κλάδου του και ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας παραχώρησε το δουκάτο της Σαξονίας στον Φρειδερίκο Δ΄ των Βέττιν, μαργράβο του Μάισσεν, που ονομάστηκε Φρειδερίκος Α΄ της Σαξονίας.
Άρχων
Ο άρχων αποτελεί μια αρχαία ελληνική λέξη, η οποία στα νέα ελληνικά έχει μεταβληθεί στην λέξη άρχοντας. Αναφέρεται στο κυβερνήτη και υπήρξε επίσημη πολιτική θέση αρκετών αρχαιοελληνικών πόλεων-κρατών και του Βυζαντίου.
Αρχαία Ελλάδα
Στην πρώιμη αρχαία Ελλάδα οι επικεφαλείς διαφόρων αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών ήταν γνωστοί ως άρχοντες. Η λέξη "ἄρχων" χρησιμοποιήθηκε για πολλές θέσεις στην αρχαία Ελλάδα, όπως π.χ. ηγέτης ενός συλλόγου, οικοδεσπότης στο συμπόσιο ή σε ένα ρωμαίο κυβερνήτη.
Στην Αθήνα αναπτύχθηκε ένα σύστημα τριών αρχόντων: ο επώνυμος άρχοντας, ο πολέμαρχος και ο άρχων βασιλεύς. Σύμφωνα με την Αθηναίων Πολιτεία του Αριστοτέλη, η εξουσία του βασιλιά αρχικά περιήλθε στον έλεγχο του άρχοντα, και τα αξιώματα των αρχόντων περνούσαν από τον ένα αριστοκράτη στον άλλο με εκλογές κάθε δέκα χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο επώνυμος άρχων ήταν διοικητής και αρχιδικαστής, ο πολέμαρχος ήταν ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και ο άρχων βασιλεύς ήταν υπεύθυνος για τις θρησκευτικές υποθέσεις της πόλης. Μετά το 683 π.Χ. τα τρία αξιώματα άλλαζαν κάτοχο κάθε χρόνο και το κάθε έτος έμενε γνωστό στους Αθηναίους από το όνομα του επώνυμου άρχοντα του κάθε έτους. Αν και η αλλαγή της διαδικασίας εκλογής των αρχόντων είναι ασαφής, μετά το 487 π.Χ. κάθε πολίτης μπορούσε να διεκδικήσει με κλήρωση τη θέση του άρχοντα (επώνυμου, πολέμαρχου ή άρχοντα βασιλέα) και τα στρατιωτικά καθήκοντα του πολέμαρχου ανέλαβαν οι στρατηγοί. Ο πολέμαρχος στη συνέχεια είχε μόνο δευτερεύοντα θρησκευτικά καθήκοντα. Ο επώνυμος άρχων παρέμεινε διακοσμητικά στη θέση του ηγέτη κράτους στην αθηναϊκή δημοκρατία, αν και είχε πολύ μειωμένη πολιτική αρμοδιότητα. Οι άρχοντες βοηθούνταν στο έργο τους από τους θεσμοθέτες. Μετά το 457 π.Χ. οι πρώην άρχοντες γίνονταν ισόβια μέλη του Άρειου Πάγου, αν και πλέον ο Άρειος Πάγος είχε χάσει μέρος της σημασίας του.
Σύμφωνα με το αθηναϊκό σύνταγμα, οι άρχοντες ήταν υπεύθυνοι για την διεξαγωγή εορτασμών με την συγκέντρωση ποιητών, θεατρικών συγγραφέων, ηθοποιών, και χορηγών που είχαν διοριστεί από την πόλη. Ο άρχων θα ξεκινούσε αυτή τη διαδικασία μήνες πριν από την διεξαγωγή του εορτασμού επιλέγοντας τρία θεατρικά έργα βασισμένος στη περιγραφή της πλοκής των θεατρικών έργων. Κάθε θεατρικός συγγραφέας θα λάμβανε την στήριξη ενός χορηγού, ο οποίος θα πλήρωνε όλα τα έξοδα για τα κοστούμια, τις μάσκες και την εκπαίδευση της χορωδίας. Ο άρχων έδινε στον κάθε θεατρικό συγγραφέα έναν κύριο ηθοποιό (τον πρωταγωνιστή ), καθώς και έναν δεύτερο και τρίτο ηθοποιό. Ο επώνυμος άρχων επέβλεπε την διεξαγωγή των διαγωνισμών τραγωδίας, κωμωδίας και σατυρικού δράματος στα Διονύσια του Μαρτίου.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Οι βυζαντινοί ιστορικοί συνήθως αποκαλούσαν τους ξένους ηγέτες άρχοντες. Οι ίδιοι οι ηγεμόνες των Βουλγάρων, μαζί με τους δικούς τους τίτλους, συχνά φέρουν τον τίτλο άρχων που τοποθετείται από τον Θεό σε επιγραφές στα ελληνικά.