cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βελαί
Ιστορία
Το 1271, μετά τη Σταυροφορία των Αλβιγηνών το Βελαί και συνολικά το Λανγκεντόκ πέρασε στη σφαίρα επιρροής του βασιλείου της Γαλλίας.
Η περιοχή αποτελούσε τμήμα του Λανγκεντόκ από τα μέσα του 14ου αιώνα, αλλά με ιδιαίτερη κατάσταση: το Βελαί διατήρησε τη σχετική του αυτονομία μέχρι το 1789. Την ίδια περίοδο, ήταν σταυροδρόμι διαδρομών προσκυνήματος. Από το Πουί-αν-Βελαί ξεκινούσε ένα από τα τέσσερα παλιά μονοπάτια της διαδρομής για τον Άγιο Ιάκωβο της Κομποστέλα, η ρωμαϊκή οδός Ποντιένσις (via Podiensis) ή οδός του Πουί.
Σύγχρονη περίοδος
μικρογραφία|250x250εσ|Ο νομός [[Ωτ-Λουάρ, το Βελαί με μωβ χρώμα]] Στις αρχές του 16ου αιώνα η περιοχή ήταν πλούσια, αλλά οι θρησκευτικοί πόλεμοι κατέστρεψαν τη χώρα. Στο Πουί (σημερινό Πουί-αν-Βελαί, πρωτεύουσα του νομού Ωτ-Λουάρ) ο πληθυσμός ήταν φανατικά καθολικός, αλλά στο νοτιοανατολικό άκρο του Βελαί επικρατούσαν οι Προτεστάντες.
Το πρώτο μέρος των Ταξιδιών με γαϊδούρι στις Σεβέν (1879) του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον έχει τίτλο Βελαί, καθώς η περιοχή ήταν το σημείο εκκίνησης του ταξιδιού του συγγραφέα.
Η ονομασία διατηρείται για γεωγραφικούς όρους (όρη του Βελαί) ή στη νέα γαλλική γεωγραφική διοικητική οντότητα (Communautés de communes du Velay).
Γλώσσα
Το σύνολο του Βελαί βρίσκεται στο γλωσσικό πεδίο της οξιτανικής γλώσσα ς και στο σημείο συνάντησης πολλών γλωσσικών επιρροών: η διάλεκτος του Λανγκεντόκ στο νότο, τα γαλλοπροβηγκιανά στα ανατολικά, διάλεκτοι των οξιτανικών, και τα ωβερνιά στα δυτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμικές και γλωσσολογικές περιοχές της Γαλλίας Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας
Οίνωτρες
Οι Οίνωτρες ("φυλή στην οποία ηγήθηκε ο Οίνωτρος" ή "λαός από την γη του κρασιού, την Οινωτρία") ήταν ο αρχαιότερος Ιταλικός λαός που κατοίκησε στην Νότια Ιταλία, επεκτεινόταν από την Ποσειδωνία μέχρι την νότια Καλαβρία. Από τον 6ο αιώνα π.Χ. εξαφανίστηκαν και ενσωματώθηκαν με τις υπόλοιπες Ιταλικές φυλές. Ο Παυσανίας, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και ο Ευσέβιος της Καισαρείας αναφέρουν ότι την Οινωτρία ίδρυσε ο Οίνωτρος ένας από τους 50 γιους του γενάρχη των Πελασγών Λυκάωνα, μετανάστευσε στην Ιταλία από την Αρκαδία. Ο Αντωνίνος Λιβεράλις και ο Ελλάνικος ο Λέσβιος γράφουν επίσης ότι η άφιξη των Οίνωτρων στην περιοχή πυροδότησε την μετέπειτα άφιξη των Έλυμων από την Τροία στην δυτική Σικελία. Οι πρώτοι Έλληνες εγκαταστάθηκαν σε αποικίες όπως το Μεταπόντιο από εκεί εξαπλώθηκαν στην "Οινωτρία γη", την μετέπειτα Καλαβρία. Οι Έλληνες που έφτασαν στην περιοχή σε ιστορικές περιόδους άρχισαν να τους λεηλατούν και τελικά κατέκτησαν την γη τους. Από τον 5ο αιώνα π.Χ. εξαφανίστηκαν υπό την πίεση που τους ασκούσαν οι Λουκανοί, ένας λαός Όσκικης καταγωγής. Ο Βιργίλιος τους καταγράφει σαν τους αρχαιότερους μετανάστες στην Εσπερία, τους απογόνους των Πελασγών που ήρθαν στην Ιταλία. Μια άλλη πιθανή εξήγηση για το όνομα των Οίνωτρων είναι ότι προέρχεται από την λέξη "Οίνος" ή "κρασί" επειδή η περιοχή από την οποία ήρθαν στην Ελλάδα ήταν γεμάτη με αμπελώνες, σταδιακά επεκτάθηκε το όνομα της σε ολόκληρη την νότια Ιταλία. Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς καταγράφει την λέξη "Οίνωτρον" σαν ένα είδος αμπελώνα. Σύμφωνα με την παραδοσιακή άποψη οι Οίνωτρες αποτελούσαν το νότιο τμήμα του πιο πανάρχαιου προ-Λατινικού λαού που κατοικούσε στις ακτές της Τυρρηνικής θάλασσας από την Λιγυρία μέχρι την Σικελία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας
Αγιάννης Πιερίας
Ο Αγιάννης είναι πεδινός οικισμός του δήμου Πύδνας - Κολινδρού στην περιφερειακή ενότητα Πιερίας της Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 42 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο Αγιάννης είναι κτισμένος σε υψόμετρο 5 μέτρων. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1981 και στην απογραφή του ιδίου έτους είχε έναν κάτοικο. Διοικητικά υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Πιερίας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον δήμο Μεθώνης. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Πύδνας-Κολινδρού.
Παραπομπές
Καστανια Κατηγορία:Δήμος Πύδνας - Κολινδρού
Φετιχιέ Τζαμί (Αθήνα)
Το Φετιχιέ τζαμί, («Τζαμί του Πορθητή»), είναι ένα κτήριο που οικοδομήθηκε το β' μισό του 17ου αιώνα στο κέντρο της Αθήνας.
Κατασκευάστηκε το 1668–1670 και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Ρωμαϊκής Αγοράς, κοντά στον Πύργο των Ανέμων, κτισμένο στα ερείπια μιας τρίκλιτης βασιλικής της μεσοβυζαντινής περιόδου. Κατά την τουρκοκρατία, ήταν γνωστό ως "το τζαμί του Σταροπάζαρου". Από το 1834, όταν η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους και μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό αρτοποιείο. Έκτοτε χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως αρχαιολογική αποθήκη για τα διάφορα ευρήματα των ανασκαφών της Αγοράς και της Ακρόπολης. Λόγω της πληθώρας διαθέσιμου οικοδομικού υλικού κατά το χρόνο ανεγέρσεώς του, ενσωματώνει αρχιτεκτονικά μέλη των κλασσικών και βυζαντινών χρόνων, μεταξύ των οποίων και ιωνικά κιονόκρανα της αρχαίας εποχής.
Με εξαίρεση την αφαίρεση των πλέον πρόσφατων αρχιτεκτονικών παρεμβάσεων και την επιστροφή του στην αρχική του κατάσταση το 1935, το τζαμί δεν είχε ποτέ υποβληθεί σε πλήρη ανακαίνιση, ενώ το 2010 είχε εμφανίσει σοβαρά προβλήματα στατικότητας. Το φθινόπωρο του 2010, το Υπουργείο Πολιτισμού αποφάσισε την εκκένωση του κτιρίου από τις διάφορες αρχαιότητες που βρίσκονταν αποθηκευμένες εκεί, καθώς και την έναρξη διαδικασίας ανακαίνισης, η οποία ολοκληρώθηκε το 2017.
Σήμερα, το μνημείο είναι επισκέψιμο και λειτουργεί και ως χώρος εκθέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Γαάλ
Ο Γαάλ ήταν Χαναανιτικής καταγωγής επαναστάτης. Το όνομά του ετυμολογείται ως απόρριψη ή απέχθεια, ενώ κατά τον Βελχάουζεν ως σκαθάρι. Το όνομα του πατέρα του ήταν Εβέδ Εξεγέρθηκε κατά του κριτή Αβιμέλεχ υποκινώντας σε εξέγερση την φυλή Συχέμ υπερ των απογόνων Εμμώρ του Ευαίου. Όμως ο επιστάτης του Αβιμέλεχ, ο Ζεβούλ, αποκάλυψε τις ενέργειες αυτές στον Αβιμέλεχ. Έτσι ο τελευταίος έστησε ενέδρα στους Συχεμίτες με τέσσερα σώματα στρατού νικώντας τον Γαάλ και τους άντρες του. thumb|175px|Ο Γάάλ επισημαίνει την προσέγγιση του στρατού Αβιμέλεχ
Πηγές
Γααλ
Βεατρίκη, δούκισσα του Βιζέου
H Βεατρίκη, πορτογαλ. Beatriz de Avis, infanta de Portugal (13 Ιουνίου 1430 - 30 Σεπτεμβρίου 1506) από τον Οίκο των Αβίς ήταν κόρη του κοντόσταυλου & πρίγκιπα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βιζέου.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη κοντόσταυλου & πρίγκιπα της Πορτογαλίας και της Ισαβέλλας των Μπραγκάνσα, κόρης του Αλφόνσου 1ου δούκα της Μπραγκάνσα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1447 τον εξάδελφό της Φερδινάνδο των Αβίς 2ο δούκα του Βιζέου & πρίγκιπα της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς Κατηγορία:Δούκισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Μαρίνα Σμίλετς της Βουλγαρίας
Οικογένεια
Η ημερομηνία και ο τόπος γέννησης της Μαρίνας είναι άγνωστα, αλλά γεννήθηκε πριν από την άνοδο τού πατέρα της στον βουλγαρικό θρόνο το 1292, ίσως στην επίσημη κατοικία του στο Κραν. Η μητέρα της ήταν κόρη του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και ανιψιά του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Στις ιστορίες της εποχής ονομαζόταν απλώς Σμίλτσενα (βουλγαρικά: Смилцена, σύζυγος του Σμίλετς), χωρίς να δίνεται όνομα. Η Μαρίνα ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του τσάρου Ιβάν Β΄ τσάρου της Βουλγαρίας και της Θεοδώρας, βασιλική σύζυγος της Σερβίας ως γυναίκα τού Στέφαν-Ούρου Γ΄ Ντεκάνσκι. Η Mαρίνα ήταν εκ μητρός θεία τού Στέφαν-Ούρου Δ΄ Ντούσαν βασιλιά (μετά αυτοκράτορα) της Σερβίας.
Δεσπότισσα του Κραν
Ο τσάρος Σμίλετς απεβίωσε το 1298 και ο Ιβάν της Βουλγαρίας τον διαδέχθηκε ως αυτοκράτορας στο Τάρνοβο. Ο νέος τσάρος ήταν παιδί και η κυβέρνηση βρισκόταν στα χέρια της χήρας αυτοκράτειρας Σμίλτσενας Παλαιολογίνας. Η μητέρα της Μαρίνας προφανώς νίκησε τους αδελφούς τού Σμίλετς Ραντοσλάβ και Βοϋσίλ, οι οποίοι αναζήτησαν καταφύγιο στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και μπήκαν στη Βυζαντινή υπηρεσία. Για να αντιμετωπίσει αυτή την απειλή και την εισβολή του Μογγόλου πρίγκιπα Τσάκα, η Σμίλτσενα αναζήτησε συμμαχία με τον Αλντιμίρ (Ελτιμίρ), τον αδελφό τού πρώην ηγεμόνα Γεωργίου Α΄. Έτσι ο Αλντιμίρ νυμφεύτηκε τη Μαρίνα και, αν αυτό δεν τού είχε απονεμηθεί νωρίτερα, τού δόθηκε ο τίτλος τού δεσπότη και μία εκτεταμένη γαιοκτησία γύρω από το Κραν. Ως σύζυγός του, η Μαρίνα έλαβε τον τίτλο της δεσπότισσας του Κραν.
Η δέσποινα Μαρίνα έφερε στον κόσμο έναν γιο, τον Ιβάν Ντραγκουσίν.
Οι δύο αντιβασιλείς του Ιβάν δεν μπόρεσαν να ενισχύσουν τη θέση τους και εγκατέλειψαν το Τάρνοβο στον Τσάκα, ο οποίος τοποθετήθηκε ως τσάρος το 1299. Η Σμίλτσενα και ο Iβάν εγκαταστάθηκαν στις κτήσεις του Aλντιμίρ και της Mαρίνας, όπου μπορεί να παρέμειναν μέχρι την άνοδο τού ανιψιού τού Aλντιμίρ, Θεοδώρου Σβετοσλάβ στον θρόνο το 1300. Ο Aλντιμίρ συνήψε συμμαχία με τον Θεόδωρο Σβετοσλάβ και οι κτήσεις του γύρω από το Kραν διευρύνθηκαν. Ως αποτέλεσμα, ο Αλντιμίρ ίσως ζήτησε από την οικογένεια της Μαρίνας να εγκαταλείψει το Κραν και αυτοί κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη.
Εξορία
Το 1305 ο Αλντιμίρ φαίνεται ότι ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τους Βυζαντινούς και ο Θεόδωρος ως τιμωρία, προσάρτησε τα εδάφη τού θείου του. Η Μαρίνα μπορεί να είχε ισχυρή επιρροή στην πολιτική τού συζύγου της και, μετά την υποταγή του Αλντιμίρ από τον τσάρο, αυτή και ο Ιβάν Ντραγουσίν κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη.
Μετά το 1321 η Μαρίνα και ο γιος της εγκαταστάθηκαν στο βασίλειο της Σερβίας, όπου την εξουσία κατέλαβε ο βασιλιάς Στέφαν-Ούρος Γ΄ Ντετσάνσκι, ο οποίος ήταν νυμφευμένος με την αδελφή της Μαρίνας, Τεοντόρα Σμίλετς. Η Μαρίνα αντιμετωπίστηκε με μεγάλο σεβασμό από τον Ντεκάνσκι και τον γιο του, Στέφαν-Ούρο (Δ΄) Ντούσαν, ο οποίος ήταν ανιψιός της. Στη Σερβία, η Μαρίνα και ο γιος της βρίσκοντο στο Πόλογκ. Αργότερα αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι με το μοναστικό όνομα Μαρία.
Η Μαρίνα απεικονίστηκε μαζί με ένα αγόρι, τον εγγονό της, στην εκκλησία του Kαβαντάρτσι στο μοναστήρι Πολόσλο.
Η Mαρίνα επέζησε τού γιου της και απεβίωσε στις 7 Απριλίου 1355. Κηδεύτηκε στα Σκόπια.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Σέρβοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βουλγάρες του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα της Σερβικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βουλγάρες πριγκίπισσες Κατηγορία:Βούλγαροι του 13ου αιώνα
Αλώνια Μηλιανών Άρτας
Τα Αλώνια είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μηλιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Τα Αλώνια είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκονται στις νοτιοδυτικές κλιτύς του όρους Κοκκινόλακκος, νοτιοδυτικά από τα Μηλιανά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 650. Απέχουν 62 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας (μέσω Μηλιανών).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 ως Βρεστό (ν) (Βριστό) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μελιανών (Μηλιανών) του νομού Άρτας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Αλώνια. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μηλιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Τετραφυλίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας
Γαβίνος (ιερομάρτυρας)
Ο Γαβίνος ήταν ιερομάρτυρας της πρωτοχριστινιακής εποχής και άγιος της δυτικής εκκλησίας.
Βίος
Ο Γαβίνος ήταν πατέρας της Αγίας Σωσσάνας και αδελφός του Πάπα Γαΐου. Υπό την εποπτεία του τελευταίου υπηρέτησε ο Γαβίνος κληρικός στην Ρωμαϊκή Εκκλησία. Μαρτύρησε στον διωγμό του Διοκλητιανού το 296 μ.Χ. Τιμάται από την δυτική εκκλησία στις 19 Φεβρουαρίου.
Πηγές
Γαβινος
Υπολογιστής ταμπλέτα Σάμτζιγιον
Ο Υπολογιστής ταμπλέτα Σάμτζιγιον (κορεατικά χάνγκουλ: 판형 콤퓨터 삼지연, μεταγραφή στο λατινικό αλφαβητο: p’anhyŏng k’omp’yut’ŏ samjiyŏn) είναι Βορειοκορεατικός υπολογιστής ταμπλέτα ο οποίος έχει αναπτυχθεί από το Ινστιτούτο Έρευνας Τεχνολογίας Πολυμέσων του Κορεατικού Κέντρου Υπολογιστών, και χρησιμοποιεί το λογισμικό Android. Είναι η πρώτη ταμπλέτα της χώρας η οποία είναι ικανή να λάβει τηλεοπτικές μεταδόσεις.
Η ταμπλέτα περιέχει έναν περιηγητή με υποστήριξη για το Βορειοκορεατικό εσωτερικό δίκτυο Γκουάνγκμιονγκ. Ωστόσο, δεν υπάρχει υποστήριξη Wi-Fi.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπολογιστές ταμπλέτες Κατηγορία:Βόρεια Κορέα
Φράγμα του Ενγκούρι
Το Φράγμα του Ενγκούρι είναι ένα υδροηλεκτρικό φράγμα στον ποταμό Ενγκούρι, στη Γεωργία. Σήμερα είναι το δεύτερο υψηλότερο τοξωτό φράγμα από σκυρόδεμα (τσιμέντο) σε ολόκληρο τον κόσμο (μετά το Φράγμα Χσιαογουάν της Κίνας), με ύψος 271,5 μέτρα. . Βρίσκεται σε μικρή απόσταση βορείως από την κωμόπολη Τζβάρι (= «Σταυρός»), σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 42°45΄33΄΄ Βόρειο και μήκος 42°01΄55΄΄ Ανατολικό. Ο υδροηλεκτρικός του σταθμός είναι υπόγειος και βρίσκεται μερικώς στη δεξιά όχθη του ποταμού, στην Αμπχαζία.
Ιστορικό
Ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης Νικίτα Χρουστσόφ είχε προτείνει αρχικώς ένα μεγάλο υδροηλεκτρικό φράγμα στον ποταμό Μπζιμπ, καθώς το αγαπημένο του θέρετρο βρισκόταν κοντά στις εκβολές του ποταμού, στην Πιτσούντα, και ήθελε να ενισχύσει την τοπική οικονομία. Ωστόσο, οι σύμβουλοί του τον πληροφόρησαν ότι ένα φράγμα στον Μπζιμπ θα προκαλούσε καταστροφική διάβρωση της παραλίας στην Πιτσούντα, και έτσι τελικώς το φράγμα σχεδιάστηκε επί του ποταμού Ενγκούρι, όπου η επίδραση στην ακτογραμμή εκτιμήθηκε ότι θα ήταν πολύ μικρότερη.
Η ανέγερση του Φράγματος του Ενγκούρι άρχισε το 1961. Το φράγμα έγινε λειτουργικό το 1978, αλλά ολοκληρώθηκε μόλις το 1987. Το 1994 το φράγμα επιθεωρήθηκε από μηχανικούς της Hydro-Québec, που το βρήκαν «σε σπάνια κατάσταση ξεχαρβαλώματος». Το 1999 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δώρισε 9,4 εκατομμύρια € στη Γεωργία για επείγουσες επισκευές στον υδροηλεκτρικό σταθμό. Επιπροσθέτως, χορηγήθηκαν συνολικώς 116 εκατομμύρια € σε δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανάπτυξη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ιαπωνική κυβέρνηση, τη γερμανική τράπεζα KfW και τη γεωργιανή κυβέρνηση. Το 2011 η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων δάνεισε επιπλέον 20 εκατομμύρια € για την ολοκλήρωση της επαναλειτουργίας του υδροηλεκτρικού εργοστασίου και την εξασφάλιση της αβλαβούς εκκενώσεως των υδάτων προς τη Μαύρη Θάλασσα από το Βαρντνίλι.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το Φράγμα του Ενγκούρι δημιουργεί μια στενόμακρη τεχνητή λίμνη με μήκος επτά χιλιομέτρων. Με ύψος 271,5 μέτρα και πλάτος 750, είναι το μεγαλύτερο ανθρώπινο κατασκεύασμα σε ολόκληρο τον Καύκασο. Ο υδροηλεκτρικός σταθμός του είναι στην πραγματικότητα ένας «καταρράκτης» από επιμέρους υποσταθμούς σε 5 διαφορετικές τοποθεσίες. Αν και ολόκληρο το φράγμα βρίσκεται σε έδαφος ελεγχόμενο από τη Δημοκρατία της Γεωργίας, στην ιστορική επαρχία Σβάνετι (Σουανία), μερικοί από τους παραπάνω υποσταθμούς βρίσκονται στην αποσχισθείσα περιοχή της Αμπχαζίας. Συνολικά ο υδροηλεκτρικός σταθμός του Φράγματος του Ενγκούρι έχει 20 στροβιλογεννήτριες με ονομαστική ισχύ 66 MW η καθεμιά, αθροίζοντας έτσι μια συνολική ισχύ 1320 MW. Η μέση ετήσια παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας είναι 3,8 TWh (3,8 δισεκατομμύρια κιλοβατώρες), που το 2007 αντιστοιχούσε στο 46% της συνολικής ηλεκτροπαραγωγής της χώρας. Ο σταθμός ανήκει στην κρατική εταιρεία «Engurhesi Ltd.» της Γεωργίας.
Παραπομπές
Ενγκουρι Φραγμα Ενγκουρι
Κοινότητα Λιμνών
μικρογραφία|449x449px|Η κοινότητα σε σχάση με τον δήμο Αγίου Νικολάου. Η Κοινότητα Λιμνών είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και με έδρα τις Λίμνες. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Πελαγία, Άγιος Ιωάννης, Δράκος, Δύο Πρίνοι και Καλός Λάκκος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 351 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Ζαχαρένια Λεμπιδάκη.
Κοινοτάρχες Λιμνών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Λιμνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2019-20
Το Κύπελλο Κύπρου 2019-20 ήταν η 46η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (43η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οκτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2019-20. Η διοργάνωση διακόπηκε μετά την προημιτελική φάση διεκόπη λόγω της Πανδημίας COVID-19 στην Κύπρο.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια θα έδιναν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό. Στις δύο αυτές φάσεις, αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.
Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set):
Ο τελικός θα ήταν μονός και θα διεξαγόταν σε ουδέτερη έδρα.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση θα γινόντουσαν διπλοί αγώνες. Οι αγώνες αναβλήθησαν λόγω της Πανδημίας COVID-19 στην Κύπρο. Μετέπειτα η διοργάνωση διεκόπη οριστικά. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα ζευγάρια που προέκυψαν μετά από την κλήρωση.
Λίμνη Παράβανι
Γεωγραφία και υδρογραφία
Η Λίμνη Παράβανι βρίσκεται σε υψόμετρο 2.073 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και έχει έκταση 37,5 τ.χλμ., με λεκάνη απορροής εκτάσεως 234 τ.χλμ. Το μέγιστο βάθος της είναι 3,3 μέτρα, ενώ το μέσο βάθος της 2,2 μέτρα. Ο όγκος νερού της λίμνης είναι 91 εκατομμύρια κυβικά μέτρα κατά μέσο ετήσιο όρο. Η στάθμη του νερού της είναι χαμηλότερη τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο, και υψηλότερη τον Μάιο και τον Ιούνιο. Εξαιτίας του μεγάλου υψομέτρου, η λίμνη παγώνει τον χειμώνα, με πάχος πάγου από 47 έως 73 εκατοστόμετρα.
Εκτός από τα μικρά ποτάμια Σάορι, Σαμπαντόστσκαλι και Ροντιόνοφσκις Τσκάλι, η λίμνη παίρνει το νερό της από το χιόνι, τη βροχή και υποβρύχιες πηγές.
Ο Ποταμός Παράβανι εκρέει από το νότιο μέρος της λίμνης και συνδέεται με τον Ποταμό Κύρο (Μτκβάρι). Η λίμνη αποτελεί δημοφιλή προορισμό για ψάρεμα.
Γαβριήλ ο νεομάρτυρας
Ο Γαβριήλ ο νεομάρυρας έζησε τον 16ο αιώνα στην Αίγυπτο
Βίος
Ο Γαβριήλ μαρτύρησε μαζί με κάποιον ονόματι Κιρμιδέλη, Κερμιδώλη, Κρεμηδώλης στο Κάιρο το 1522. Οι Μωαμεθανοί τους κατηγόρησαν ότι εξύβρισαν της Μουσουλμανική θρησκεία και αφού αρνήθηκαν να ασπαστούν τη μουσουλμανική θρησκεία θανατώθηκαν από το πλήθος. Κόπτης χριστιανός παραχώρησε την κάρα του Γαβριήλ στον Πατριάρχη Αλεξανδρέιας Ιωακείμ (1487-1567), ο οποίος την τοποθέτησε στον ναό του Αγίου Νικολάου. Μαζί με τον Κιρμιδέλη τιμώνται στις 18 Οκτωβρίου.
Πηγές
Γαβριηλ ο νεομαρτυρας
Μελίτα Σταύρου-Σηφάκη
Η Μελίτα Σταύρου-Σηφάκη (18 Ιουνίου 1952) είναι Ελληνίδα γλωσσολόγος με ειδίκευση στην νέα ελληνική γλώσσα. Σπούδασε γλωσσολογία στο ΑΠΘ (1970-1975). Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις ανατολικές και αφρικανικές σπουδές (1979-1982) στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, από όπου έλαβε το διδακτορικό της στην γενική γλωσσολογία το 1983 ενώ η διατριβή της είχε ως θέμα την δομή των ουσιαστικών στην νέα ελληνική γλώσσα. Από το 1984 έως το 1989 εργάστηκε ως ερευνητικό προσωπικό στην Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Κρήτης (Ρέθυμνο) και αργότερα εργάστηκε σε διάφορες θέσεις στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης έως το 2005 όταν διορίστηκε καθηγήτρια γλωσσολογίας στο ίδιο ίδρυμα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γλωσσολόγοι
Τζέι-Τζέι Οκότσα
Ο Ογκάστιν Αζούκα «Τζέι-Τζέι» Οκότσα (Augustine Azuka "Jay-Jay" Okocha, γενν. 14 Αυγούστου 1973) είναι Νιγηριανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός. Θεωρείται ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χώρας του όλων των εποχών.
Πρώιμη ζωή
Ο Οκότσα γεννήθηκε στο Ενούγκου. Το όνομα Τζέι-Τζέι πέρασε από τον μεγαλύτερο αδερφό του, Τζέιμς, ο οποίος άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο πρώτος. Άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στους δρόμους όπως και πολλοί άλλοι αστέρες του ποδοσφαίρου, συνήθως με μια αυτοσχέδια μπάλα. Σε συνέντευξή του στο BBC Sport είπε, «Από όσο θυμάμαι, παίζαμε με οτιδήποτε, με ό,τι στρογγυλό πράγμα βρίσκαμε, και όποτε καταφέρναμε να πιάσουμε μια μπάλα, αυτό ήταν ένα μπόνους! Εννοώ ότι ήταν καταπληκτικό!».
Άιντραχτ Φραγκφούρτης
Ο Οκότσαα εντάχθηκε στην Άιντραχτ Φραγκφούρτης το Δεκέμβριο του 1991, όπου βρήκε με πολλούς γνωστούς παίκτες, συμπεριλαμβανομένου του διεθνούς Γκανέζου επιθετικού Τόνι Γιεμπόα και αργότερα του Τόμας Ντολ. Στην πορεία εντυπωσίασε για τη γερμανική ομάδα, με μία από τις σημαντικότερες στιγμές του να είναι ένα γκολ που σημείωσε εναντίον της Καρλσρούης ΣΚ, όπου ντρίμπλαρε στη μεγάλη περιοχή περνώντας μερικούς παίκτες δύο φορές και πέρασε τη μπάλα πέρα από τον τερματοφύλακα Όλιβερ Καν. Το γκολ ψηφίστηκε ως "Γκολ Της Χρονιάς" από πολλά ποδοσφαιρικά περιοδικά, και ψηφίστηκε επίσης ως Γκολ της Χρονιάς 1993 από τους θεατές του Sportschau (ένα γερμανικό αθλητικό τηλεοπτικό πρόγραμμα του ARD). Το 1995, ο Οκότσα, ο Γιεμπόα και ο Μαουρίτσιο Γκαουντίνο συμμετείχαν σε μια διαμάχη με τον προπονητή Γιουπ Χάινκες, που οδήγησε στην αποχώρησή τους από τον σύλλογο.
Ο Γιεμπόα και ο Γκουαντίνο αργότερα εντάχθηκαν σε συλλόγους της Αγγλίας, ενώ ο Οκότσα έμεινε μέχρι το τέλος της σεζόν, όπου η Φρανκφούρτη υποβιβάστηκε στη 2. Μπούντεσλιγκα, πριν υπογράψει για τη Φενέρμπαχτσε.
Παρί Σεν Ζερμέν
Το 1998, η γαλλική Παρί Σεν Ζερμέν ξόδεψε περίπου 14 εκατομμύρια λίρες για να υπογράψει τον Οκότσα, κάνοντάς τον τον πιο ακριβό Αφρικανό παίκτη εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια της τετραετούς θητείας του με την ομάδα, έπαιξε σε 84 αγώνες και σημείωσε 12 γκολ. Υπηρέτησε επίσης ως μέντορας, εκείνη την εποχή, για τον νεαρό Βραζιλιάνο Ροναλντίνιο κατά τη διάρκεια του χρόνου του στο Παρίσι.
Μπόλτον Γουόντερερς
Ο Οκότσα εντάχθηκε στην Μπόλτον Γουόντερερς με ελεύθερη μεταγραφή αφότου έφυγε από την Παρί Σεν Ζερμέν το καλοκαίρι του 2002 μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η πρώτη του σεζόν, παρά το γεγονός ότι δυσκολεύτηκε από τραυματισμούς, τον έκανε αγαπημένο στους οπαδούς της Μπόλτον, με την ομάδα να τυπώνει φανέλες με την επιγραφή «Τζέι-Τζέι – τόσο καλός που τον ονομάτισαν δύο φορές». Απομάκρυνε την ομάδα από τον υποβιβασμό με επτά γκολ, συμπεριλαμβανομένου του "Γκολ της Χρονιάς" στη σημαντική νίκη πρωταθλήματος εναντίον της Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ. Αυτό το γκολ ψηφίστηκε ως το καλύτερο γκολ της Μπόλτον στην Πρέμιερ Λιγκ σε ψηφοφορία των φιλάθλων το 2008. Την επόμενη σεζόν ο Οκότσα έλαβε περισσότερες ευθύνες καθώς του δόθηκε το περιβραχιόνιο του αρχηγού μετά την αποχώρηση του Γκούντνι Μπέργκσον. Ως αρχηγός οδήγησε τη Μπόλτον στον πρώτο της τελικό κυπέλλου μετά από εννέα χρόνια, όπου έχασε από τη Μίντλεσμπρο στο Λιγκ Καπ Αγγλίας το 2004.
Το 2006, του αφαιρέθηκε η αρχηγία, καθώς είχε αλλάξει στάση συμπεριφοράς από ορισμένα μέλη του προσωπικού. Αυτό πιθανότατα οφειλόταν στην προτεινόμενη μετακίνησή του στη Μέση Ανατολή, η οποία είχε αυξηθεί σε εικασίες. Στο τέλος της σεζόν, αρνήθηκε επέκταση ενός έτους για να μετακομίσει στο Κατάρ.
Χαλ Σίτι
Μετά από μόλις μία σεζόν στο Κατάρ με την Κατάρ ΣΚ, η Χαλ Σίτι της Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ υπέγραψε τον Οκότσα με ελεύθερη μεταγραφή το 2007, αφού ο παίκτης είχε συνδεθεί με τη Ρεάλ Σολτ Λέικ και τη Σίντνεϊ ΦΚ. Ήταν μια κίνηση που έκανε λέγοντας ότι «του είχε πει ο Θεός να το κάνει». Ωστόσο, δεν μπόρεσε να συνεισφέρει σημαντικά στην εκστρατεία ανόδου της Χαλ λόγω φυσικής κατάστασης και συνεχών προβλημάτων τραυματισμών, παίζοντας μόνο 18 παιχνίδια όπου δεν σημείωσε γκολ. Παρ΄ όλα αυτά η Χαλ κατάφερε να κερδίσει την άνοδο στην Πρέμιερ Λιγκ, για πρώτη φορά στα 104 χρόνια ιστορίας της. Στο τέλος της σεζόν, αφού άλλαξε γνώμη σχετικά με την προτεινόμενη αποχώρηση λόγω της ανόδου της Χαλ, αφέθηκε ελεύθερος από τον σύλλογο και στη συνέχεια ο Οκότσα ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το ποδόσφαιρο.
Εθνική ομάδα
Ο Οκότσα έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για τη Νιγηρία τον Μάιο του 1993, στην εκτός έδρας ήττα με 2–1 από την Ακτή Ελεφαντοστού για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994. Μόλις στο δεύτερο παιχνίδι και στο ντεμπούτο του εντός έδρας έγινε ο αγαπημένος των Νιγηριανών φιλάθλων. Με τη Νιγηρία να βρίσκεται πίσω με 1–0 με αντίπαλο την Αλγερία, σε έναν αγώνα που η ομάδα έπρεπε να κερδίσει, σκόραρε από απευθείας ελεύθερο λάκτισμα για να ισοφαρίσει, πριν βοηθήσει την ομάδα να κερδίσει με 4–1, εξασφαλίζοντας τελικά την πρόκριση στο πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο. Το 1994, ήταν μέλος και της νικηφόρας ομάδας στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 1994, καθώς και της ομάδας του Παγκοσμίου Κυπέλλου που έφτασε στον δεύτερο γύρο, προτού ηττηθεί σε έναν δραματικό αγώνα από την μετέπειτα φιναλίστ Ιταλία.
Το 1996 έγινε βασικό μέλος μιας αναμφισβήτητα πιο επιτυχημένης ομάδας της Νιγηρίας, της ομάδας που κέρδισε το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, η οποία αργότερα ονομάστηκε Dream Team από τον νιγηριανό Τύπο από τη χρυσή ομάδα καλαθοσφαίρισης των ΗΠΑ το 1992. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 που φιλοξενήθηκε από τη Γαλλία, ο Οκότσα έπαιξε για μια απογοητευτική Εθνική Νιγηρίας που απέτυχε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες φτάνοντας ξανά στη φάση των 16, αν και με λιγότερο εντυπωσιακές επιδόσεις εκτός από την εναρκτήρια νίκη της με 3-2 επί της Ισπανίας. Αυτό δεν κατέστρεψε το ενδιαφέρον για τον Οκότσα, ο οποίος είχε διασκεδάσει τους οπαδούς με τις ικανότητές του και τις ντρίμπλες που ήταν σήμα κατατεθέν του και στη συνέχεια ονομάστηκε στην Ομάδα της Διοργάνωσης.
Ο Οκότσα αγωνίστηκε ξανά με του Σούπερ Αετούς στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2000 που διοργανώθηκε από κοινού με την Γκάνα. Σκόραρε τρία γκολ στη διοργάνωση, δύο στο εναρκτήριο παιχνίδι εναντίον της Τυνησίας και στη συνέχεια χειροκροτήθηκε από τους σχεδόν 60.000 θεατές όταν έφυγε από το γήπεδο.
Επέστρεψε στους Σούπερ Αετούς στον αγώνα προς τιμήν του εναντίον μιας επίλεκτης αφρικανικής ομάδας στο Γάρι. Η Νιγηρία κέρδισε το παιχνίδι με 2–1 με τον Οκότσα να σκοράρει το νικητήριο γκολ αφού εμφανίστηκε για την ομάδα στο δεύτερο ημίχρονο. Τον Μάρτιο του 2004, επιλέχθηκε από τον Πελέ ως ένας από τους 125 κορυφαίους εν ζωή ποδοσφαιριστές.
Στυλ παιχνιδιού
Ο Οκότσα ήταν γρήγορος, ταλαντούχος και επιδέξιος πλέι μέικερ, ο οποίος έπαιζε συνήθως ως μεσοεπιθετικός και θεωρείται ευρέως από ορισμένους ειδικούς διεθνώς ως ο καλύτερος Νιγηριανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών και ως ένας από τους καλύτερους Αφρικανούς παίκτες όλων των εποχών. Εξακολουθεί να μνημονεύεται από τους οπαδούς της Φενέρμπαχτσε ως ένας από τους θρύλους του συλλόγου και της χώρας. Ο Οκότσα ήταν γνωστός για την αυτοπεποίθηση και τα κόλπα του με την μπάλα, την τεχνική, τη δημιουργικότητα, το ταλέντο, τον κοντινό έλεγχο και τις ικανότητές του στο ντριμπλάρισμα, καθώς και για την αλλαγή του ρυθμού του και τη χρήση των προσποιήσεων. Λόγω της ικανότητάς του και του ψευδώνυμού του, τον περιέγραψαν ως «τόσο καλό που τον ονομάτισαν δύο φορές». Παρά την ικανότητά του, ωστόσο, ήταν επίσης γνωστός ως ασυνεπής.
Μετά το ποδόσφαιρο
Στις 21 Φεβρουαρίου 2015, ο Οκότσα εξελέγη Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Πολιτείας Ντέλτα. Στις 15 Μαΐου 2016, έπαιξε σε έναν φιλανθρωπικό αγώνα ως μέρος της «Ομάδας Τζον ΜακΓκίνλεϊ» εναντίον της «Ομάδας Τόνι Κέλι» στο Στάδιο Μάκρον, όπου σημείωσε χατ τρικ στη νίκη της ομάδας του με 6-2. Στις 14 Νοεμβρίου 2021, ο Οκότσα έπαιξε σε έναν φιλανθρωπικό αγώνα ως μέρος μιας ομάδας Θρύλων της Μπόλτον Γουόντερερς εναντίον της τρέχουσας πρώτης ομάδας της Μπόλτον, με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για τον παίκτη της Μάδερ οφ Μπόλτον, Γκέθιν Τζόουνς, ο οποίος είχε διαγνωστεί με νόσο του κινητικού νευρώνα. Η πρώτη ομάδα της Μπόλτον κέρδισε με 7-4, με τον Οκότσα να σκοράρει ένα πέναλτι για την ομάδα των Θρύλων.
Προσωπική ζωή
Ο Οκότσα είναι από το Anioma, μια υποομάδα της εθνοτικής φυλής Ίγκμπο. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Εμάνουελ, είναι επίσης πρώην ποδοσφαιριστής που έπαιξε για την Εθνική Νιγηρίας. Έχει έναν ανιψιό, τον Άλεξ Ιβόμπι, ο οποίος παίζει στην Έβερτον και την Εθνική Νιγηρίας.
Τίτλοι και διακρίσεις
Μπορούσια Νοϊνκίρχεν
Φενέρμπαχτσε
Παρί Σεν Ζερμέν
Μπόλτον Γουόντερερς
Χαλ Σίτι
Νιγηρία Κ23
Νιγηρία
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ίγκμπο Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Νιγηρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 1994 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Νιγηριανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Νοϊνκίρχεν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κατάρ ΣΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:FIFA 100
Φράγμα Ατατούρκ
Το Φράγμα Ατατούρκ (τουρκ. Atatürk Barajı), αρχικώς γνωστό ως Φράγμα Καράμπαμπα, είναι λιθόρριπτο φράγμα με κεντρικό πυρήνα, στον ποταμό Ευφράτη, στην Περιοχή Νοτιοανατολικής Ανατολίας της Τουρκίας. Κτισμένο τόσο για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, όσο και για την άρδευση των πεδινών καλλιεργειών της περιοχής, μετονομάσθηκε προς τιμή του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Η ανέγερσή του άρχισε το 1983 και ολοκληρώθηκε το 1990. Ο σταθμός παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας τέθηκε σε λειτουργία μετά το γέμισμα της τεχνητής λίμνης που δημιουργήθηκε, το 1992. Η λίμνη αυτή είναι η τρίτη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη σε ολόκληρη τη Γη, με έκταση 817 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Το ύψος του Φράγματος Ατατούρκ είναι 169 μέτρα και το μήκος του 1.820 μέτρα. Το υδροηλεκτρικό εργοστάσιό του έχει συνολική εγκατεστημένη ισχύ 2.400 MW και παράγει κατά μέσο όρο 8.900 γιγαβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως. Το συνολικό κόστος του ανήλθε σε περίπου 1,25 δισεκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ της εποχής.
Το Φράγμα Ατατούρκ απεικονιζόταν στην πίσω όψη των χαρτονομισμάτων του 1 εκατομμυρίου τουρκικών λιρών από το 1995 έως το 2005 και των χαρτονομισμάτων της 1 νέας τουρκικής λίρας από το 2005 έως το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ατατουρκ Κατηγορία:Υδροηλεκτρικά φράγματα
Συγχωνεύσεις ελληνικών αθλητικών συλλόγων
Οι συγχωνεύσεις αθλητικών συλλόγων στην Ελλάδα έχουν μακρά παράδοση. Σύμφωνα με την αθλητική νομοθεσία και ειδικότερα το νόμο 2725/1999, ο οποίος τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τους νόμους 3057/2002, και 4049/2012 καθορίζονται οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση συγχωνεύσεων αθλητικών ομάδων.
Ιστορικό
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο προβληματισμός σχετικά με την αναγκαιότητα περιορισμού των δαπανών που συνέβαινε λόγω πολυκερματισμού των αθλητικών δυνάμεων, οδήγησε στην ψήφιση του νόμου 2725/99 που προέβλεπε τη συγχώνευση αθλητικών σωματείων επί τη βάσει προσφερόμενων κινήτρων. Ο στόχος του νομοθέτη ήταν να προκύψουν οικονομικώς ισχυρότερα σωματεία που θα διατηρούσαν τον ερασιτεχνικό τους χαρακτήρα. Στη συνέχεια, με το νόμο 3057/02 δόθηκε η δυνατότητα να συνενώνονται αθλητικά σωματεία και ανώνυμες αθλητικές εταιρείες χωρίς δεσμεύσεις σχετικές με την ιστορικότητα των ομάδων και χωρίς έγκριση των ερασιτεχνικών διοικήσεων ή των τοπικών κοινωνιών.
Στις περισσότερες περιπτώσεις οι συγχωνεύσεις οδήγησαν σε αναβάθμιση ομάδων οι οποίες αγωνιστικά είχαν πέσει σε μικρότερη κατηγορία και μέσω της διαδικασίας απορρόφησης του καταστατικού άλλων σωματείων (τα οποία συχνά δεν είχαν καμία γεωγραφική συγγένεια με τον πρώτο σύλλογο) εξασφαλισαν την άνοδό τους σε υψηλότερη κατηγορία. Όσοι διαφωνούν με τις συγχωνεύσεις τις θεωρούν αβάσιμες με το δεδομένο ότι η φιλοσοφία των αθλητικών διατάξεων που την επέτρεψαν είναι η ανάγκη ενίσχυσης των συλλόγων γειτονικών κυρίως περιοχών με τη δημιουργία νέων βιώσιμων ομάδων η οποία ανάγκη δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης για την εξυπηρέτηση συμφερόντων.
Το 2012 με το νόμο 4049 εισήχθησαν γεωγραφικοί περιορισμοί στις συγχωνεύσεις αθλητικών συλλόγων και Α.Α.Ε. επιτρέποντας πλέον συγχώνευση όταν έχουν έδρα στην ίδια Περιφέρεια
Συγχωνεύσεις επαγγελματικών ομάδων
Υπάρχει η δυνατότητα συγχώνευσης επαγγελματικών αθλητικών τμημάτων με τμήματα που δραστηριοποιούνται σε αθλήματα όμοιου κλάδου, σύμφωνα με τα όσα ορίζει η ελληνική νομοθεσία.
Συγχωνεύσεις Α.Α.Ε.
Οι συγχωνεύσεις αθλητικών ανωνύμων εταιρειών (Α.Α.Ε.) εφαρμόζονται σε αθλητικές ομάδες της Ελλάδας βάσει του νόμου 3057/2002, ως αποτέλεσμα επέκτασης και εφαρμογής των διατάξεων των εμπορικών νόμων που διέπουν γενικώς τη λειτουργία των εταιρειών βάσει του εμπορικού δικαίου.
Συγχωνεύσεις Π.Α.Ε.
Οι συγχωνεύσεις ποδοσφαιρικών ανωνύμων εταιρειών (Π.Α.Ε.) βασίζονται στα όσα ορίζει η ελληνική νομοθεσία. Όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία υιοθέτησε τον Ιούνιο του 2009 στη γενική της συνέλευση, τροπολογία της UEFA, εναρμονίζοντας μάλιστα σχετικά το καταστατικό της, με την οποία απαγορεύονται στο εξής οι συγχωνεύσεις, απορροφήσεις, μετονομασίες κ.λ.π. συλλόγων, όταν η διαδικασία οδηγεί σε προφανή οφέλη για κάποιο από τα συγχωνευμένα μέρη, με κέρδος την αλλαγή κατηγορίας κ.λ.π.
Συγχωνεύσεις Κ.Α.Ε.
Οι συγχωνεύσεις καλαθοσφαιρικών ανωνύμων εταιρειών (Κ.Α.Ε.) πραγματοποιούνται με βάση την ελληνική νομοθεσία.
Συγχωνεύσεις ημιεπαγγελματικών ομάδων
Υπάρχει η δυνατότητα συγχώνευσης ημιεπαγγελματικών αθλητικών τμημάτων με τμήματα που δραστηριοποιούνται σε αθλήματα όμοιου κλάδου, με βάση τα όσα ορίζει η ελληνική νομοθεσία.
Συγχωνεύσεις Τ.Α.Α.
Οι συγχωνεύσεις τμημάτων αμειβομένων αθλητών (Τ.Α.Α.) πραγματοποιούνται με βάση τα όσα ορίζει η ελληνική νομοθεσία.
Συγχωνεύσεις Τ.Α.Π. (ποδόσφαιρο)
Οι συγχωνεύσεις τμημάτων αμειβομένων ποδοσφαιριστών (Τ.Α.Π.) πραγματοποιούνται σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία.
Συγχωνεύσεις Τ.Α.Κ.
Οι συγχωνεύσεις τμημάτων αμειβομένων καλαθσφαιριστών (Τ.Α.Κ.) πραγματοποιούνται σύμφωνα με τα όσα ορίζει η ελληνική νομοθεσία.
Συγχωνεύσεις Τ.Α.Π. (πετοσφαίριση)
Οι συγχωνεύσεις τμημάτων αμειβομένων πετοσφαιριστών (Τ.Α.Π.) πραγματοποιούνται σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία.
Συγχωνεύσεις ερασιτεχνικών ομάδων
Υπάρχει η δυνατότητα συγχώνευσης ερασιτεχνικών αθλητικών τμημάτων με τμήματα που δραστηριοποιούνται σε αθλήματα όμοιου κλάδου, σύμφωνα με τα όσα ορίζει η ελληνική νομοθεσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Αιμιλία του Νάσσαου
H Αιμιλία του Νασσάου, (Ολλανδική γλώσσα : Emilia von Nassau, Κολωνία, 10 Απριλίου 1569 - 16 Μαρτίου 1629) από τον Οίκο του Νασσάου ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου της Πορτογαλίας. Ήταν η τρίτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης & κυβερνήτη (stadholder) της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Φρήσλαντ και της Άννας των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου εκλέκτορα της Σαξονίας. Η μητέρα της είχε μια παράνομη ερωτική υπόθεση με τον πατέρα του ζωγράφου Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Η Αιμιλία και τα αδέλφια της Άννα και Μαυρίκιος της Οράγγης απομακρύνθηκαν από την μητέρα τους και πήγαν να ζήσουν με τον θείο τους Ιωάννη.
Η Αιμιλία έζησε αργότερα με τον πατέρα της στο Ντελφτ και με την αδελφή της Άννα στο Φρίσλαντ. Με τον θάνατο του πατέρα της έζησε σαν φιλοξενούμενη στην αυλή του αδελφού της Μαυρικίου, σε μια περίσταση συνάντησε τον Εμμανουήλ των Αβίς γιο του διεκδικητή του θρόνου της Πορτογαλίας Αντωνίου του Κράτο. Η Αιμιλία τον παντρεύτηκε κρυφά (1597), αυτό εξόργισε έντονα τον Μαυρίκιο επειδή ο Οίκος του Νασσάου ήταν Καλβινιστές, αντίθετα ο Εμμανουήλ είχε ασπαστεί την Καθολική Εκκλησία. Ο Μαυρίκιος έθεσε την Αιμιλία υπό περιορισμό, όταν αναγνώρισε ότι ήταν αδύνατο να την πείσει να χωρίσει τον Εμμανουήλ την έστειλε 10 χρόνια εξορία. Τελικά συμφιλιώθηκαν, ο Εμμανουήλ και η Αιμιλία ήταν παρόντες στο νεκροκρέβατο του Μαυρίκιου. Η Αιμιλία και ο σύζυγος της έκαναν 10 παιδιά, τα τελευταία χρόνια έζησαν ξεχωριστά λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο σύζυγος της έζησε στις Βρυξέλλες στην αυλή της Ισαβέλλας Κλάρας Ευγενίας. Η Αιμιλία και οι κόρες της μετανάστευσαν στην Γένοβα, πέθανε τρία χρόνια αργότερα σε ηλικία 59 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1597 μυστικά τον Εμμανουήλ των Αβίς διάδοχο πρίγκιπα της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου
Συνοριακή Δύναμη (Ηνωμένο Βασίλειο)
Η Συνοριακή Δύναμη (αγγλικά: Border Force) αποτελεί μέρος του Υπουργείου Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, αρμόδια για τον συνοριακό έλεγχο στη χώρα. Το σώμα αποτελούσε μέρος της πρώην Υπηρεσίας Συνόρων του Ηνωμένου Βασιλείου από το 2008 μέχρι το διαχωρισμό του από αυτή, το Μάρτιο του 2012.
Αρμοδιότητες
Σύμφωνα με την νομοθεσία, οι αρμοδιότητες της Συνοριακής Δύναμης είναι οι ακόλουθες:
Τελωνειακά θέματα
Οι αξιωματούχοι της Συνοριακής Δύναμης, που χαρακτηρίζονται ως τελωνειακοί υπάλληλοι στην Πράξη Συνόρων, Υπηκοότητας και Μετανάστευσης του 2009, έχουν εξουσίες καταγραφής, έρευνας, κατάσχεσης και σύλληψης. Φέρουν τις ίδιες τελωνειακές και φοροελεγκτικές εξουσίες με τους αξιωματούχους της Υπηρεσίας Εσόδων και Τελών του Ηνωμένου Βασιλείου, όμως δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις εξουσίες για μη συνοριακά θέματα, όπως ο φόρος εισοδήματος ή ο ΦΠΑ. Έχουν, επίσης, τη δυνατότητα να συλλάβουν οποιοδήποτε διέπραξε ή υπάρχει σοβαρή υποψία ότι διέπραξε αξιόποινη πράξη κατά παράβαση των Πράξεων Εσόδων και Τελών. Μπορούν να προχωρήσουν στην κατάσχεση απαγορευμένων και ανασταλμένων προϊόντων, όπως ναρκωτικά και όπλα, καθώς και να διασφαλίσουν ότι τα εισαγόμενα προϊόντα διαθέτουν τους καθορισμένους δασμούς και φόρους.
Ηγεσία
Ο πρώτος Γενικός Διευθυντής της Συνοριακής Δύναμης ήταν ο Μπράιαν Μουρ, ο οποίος βρισκόταν στη θέση αυτή από το Μάρτιο ως τον Οκτώβριο του 2012. Ο Τόνι Σμιθ διορίστηκε ως προσωρινός Γενικός Διευθυντής στις 19 Σεπτεμβρίου 2012 και παρέμεινε στα καθήκοντά του μέχρι το Μάρτιο του 2013. Ο σημερινός Γενικός Διευθυντής, Τσαρλς Μοντγκόμερι, διορίστηκε στις 25 Ιανουαρίου 2013.
Πλοία
Τα πλοία της Συνοριακής Δύναμης φέρουν το πρόθεμα "HMC" (Her Majesty's Cutter, Κότερο Της Αυτής Μεγαλειότητας).
Γιαμάντα-ντέρα
Ιστορία
Ο Γιαμάντα-ντέρα ιδρύθηκε το 641 από τον Σόγκα νο Κουραγιαμάντα νο Ισικάβα νο Μάρο. Μετά την αποξήρανση του χώρου, ξεκίνησαν οι εργασίες στο κόντο και στους γύρω διαδρόμους. Το Νιχόν Σόκι εξιστορεί την αυτοκτονία του ιδρυτή της φυλής Σόγκα στο κόντο το 649, αφού είχαν απαγγελθεί ψευδείς κατηγορίες για προδοσία εναντίον του. Το Jōgū Shōtoku Hōō Teisetsu, μια βιογραφία του Σοτόκου Τάισι, τεκμηριώνει την ανακαίνιση της κατασκευής στην τοποθεσία από το 663 με την ανέγερση παγόδας, αφού ο πρίγκιπας Νάκα-νο-Όε, ο οποίος είχε παντρευτεί μια από τις κόρες του ιδρυτή, είχε ανέβει στον θρόνο ως αυτοκράτορας Τέντσι. Αυτό το κτήριο ολοκληρώθηκε το 676. Το ουραγκάκι ή οι σημειώσεις για το Jōgū Shōtoku Hōō Teisetsu αναφέρουν την τελετή ανοίγματος των ματιών ενός Βούδα 16 ποδιών στην Αίθουσα Διαλέξεων του ναού το 685. Το Νιχόν Σόκι καταγράφει μια επίσκεψη του αυτοκράτορα Τέμμου λίγους μήνες αργότερα στο ναό του Τζόντο-τζι, ο οποίος προσδιορίστηκε από τον Άστον ως Ασούκα-ντερα αλλά τώρα πιστεύεται ότι αναφέρεται στη Γιαμάντα-ντέρα. Την επόμενη δεκαετία, ο αυτοκράτορας Μόμμου παραχώρησε εκτάσεις για την υποστήριξη του ναού. Ο Φουτζιβάρα νο Μιτσινάγκα επισκέφτηκε το 1023 και εντυπωσιάστηκε από το μεγαλείο του, σύμφωνα με το Φουσό ριακούκι Fusō ryakuki (扶桑略記). Μέχρι το τέλος του επόμενου αιώνα το κόντο και η παγόδα είχαν καεί και, σύμφωνα με το Τονομίνε ριάκκι (Tōnomine ryakki) (多武峰略記), ο ναός είχε γίνει κλάδος του Τονομίνε-ντέρα (σημερινή Τάνζαν τζίντζα).
Αρχιτεκτονική
Οι κολώνες της πύλης βυθίστηκαν απευθείας στο έδαφος, αντί να στηρίζονται σε πέτρες βάσης. Παρόμοιες βυθισμένες κολόνες μπορούν να βρεθούν στο Ίσε Τζίνγκου. Ο κεντρικός πυλώνας της παγόδας στηριζόταν σε μια πέτρα βάσης ένα μέτρο κάτω από το βάθρο στο οποίο βρισκόταν, όπως στα μεταγενέστερα παραδείγματα στο Χορίου-τζι και στο Χόριν-τζι. Οι πέτρες βάσης του κόντο, μοναδικά σκαλισμένες με πέταλα λωτού, αποκαλύπτουν έναν κεντρικό πυρήνα ή μόγια και ασυνήθιστα στενές πλευρικές εσοχές. Οι πέτρες βάσης της αίθουσας διαλέξεων περιλαμβάνουν τρύπες για ανοιγόμενες πόρτες.
Οι κολώνες είναι από καμφορά εκτός από έναν, που είναι από κυπαρίσσι, που πρόκειται ίσως για μια ιστορική επισκευή. Τα άλλα στοιχεία είναι σε μεγάλο βαθμό από κυπαρίσσι, αν και ένα δοκάρι ζέλκοβα φαίνεται πάλι να είναι απόδειξη μιας ιστορικής επισκευής. Μερικά από τα πηχάκια του τοίχου είναι από πεύκο.
Αγάλματα
αριστερά|μικρογραφία|218x218εσ| Χάλκινο κεφάλι του Βούδα από το Γιαμάντα-ντέρα αφιερωμένο το 685· τώρα βρίσκεται στο [[Κόφουκου-τζι]] Ένα χάλκινο κεφάλι του Βούδα, που προσδιορίζεται με επιφύλαξη ως αυτό του Γιακούσι, είναι το μοναδικό στοιχείο, που διασώζεται από την κύρια τριάδα του πρώην κόντο ή αίθουσας διαλέξεων. Η ομάδα αγαλμάτων χυτεύτηκε μεταξύ 678 και 685. Το άγαλμα του Βούδα το έκλεψαν μοναχοί από το Κόφουκου-τζι τη δεκαετία του 1180, μεταφέρθηκε στη Νάρα και εγκαταστάθηκε εκ νέου στο ανατολικό κόντο του Κόφουκου-τζι. Μόνο το κεφάλι επέζησε από την καταστροφική φωτιά, που προκλήθηκε από κεραυνό το 1411. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε κάτω από την πλατφόρμα του βωμού, ανακαλύφθηκε ξανά το 1937 και τώρα είναι ένας Εθνικός Θησαυρός στο Εθνικό Μουσείο Θησαυρών του Κόφουκου-τζι. Το έργο σηματοδοτεί ένα ορόσημο στην ταξινόμηση σε περιόδους της ιαπωνικής βουδιστικής γλυπτικής. Είναι ένα «ντοκουμέντο στιλιστικής μετάβασης, που ενσαρκώνει την αφέλεια της πίστης του Σουίκο, αλλά ήδη διογκώνεται με την ωριμότητα του Τεμπιό».
Συντήρηση
Για να αποφευχθεί η ανιστροπική συρρίκνωση και η κατάρρευση του κυττάρου κατά την ξήρανση του εμποτισμένου ξύλου, που ανακτήθηκε, τα αρχιτεκτονικά μέλη υποβλήθηκαν σε επεξεργασία με πολυαιθυλενογλυκόλη (PEG), ένα πολυμερές συνθετικών ινών, που χρησιμοποιείται σταδιακά, για να αντικαταστήσει την περιεκτικότητα σε νερό πριν από τη μόνιμη σκλήρυνση. Αυτή η μεθοδολογία αντιμετώπισης εισήχθη στα τέλη της δεκαετίας του '60 και στις αρχές της δεκαετίας του '70 στη Δανία για τη συντήρηση των πλοίων Skuldelev και στη Σουηδία για το Βάσα. Στην Ιαπωνία χρησιμοποιήθηκε πρώτα σε ξύλινες ταμπλέτες από το Γκάνγκο-τζι και στη συνέχεια το 1972 σε μέρη από την τοποθεσία του φράγματος Κοντέρα στη Ματσουγιάμα. Αν και αυτή η επεξεργασία είναι μη αναστρέψιμη και οπτικά σκουραίνει, η ενοποίηση με PEG καθιστά επίσης το ξύλο μη βρώσιμο, συμβάλλοντας έτσι στην πρόληψη της βιοφθοράς. Δεδομένου ότι η ιαπωνική βουδιστική αρχιτεκτονική χρησιμοποιεί κουφώματα και όχι μεταλλικές ακίδες, η ασυμβατότητα του PEG με τα σχετικά μεταλλικά εξαρτήματα δεν ήταν ανησυχητικό. Το PEG είναι η πιο κοινή επιλογή σταθεροποιητικού για τέτοιες εφαρμογές και έκτοτε χρησιμοποιείται στο γρανάζι της Βρέμης και στο Μαίρη Ρόουζ. Δεδομένου ότι το PEG έχει συγγένεια με το νερό, είναι απαραίτητο να διατηρούνται τα τεχνουργήματα, που αντιμετωπίζονται με αυτόν τον τρόπο σε ένα σταθερό περιβάλλον χαμηλής υγρασίας. Χαρακτηρισμένα ως Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία, τα αντικείμενα, που ανασκάφθηκαν, αποθηκεύονται και εκτίθενται τώρα στο Ιστορικό Μουσείο της Ασούκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί στην Ιαπωνία Κατηγορία:Νάρα
Επαρχία Σάλτα
Η Σάλτα (Salta, ) είναι επαρχία της Αργεντινής, που βρίσκεται στα βορειοδυτικά της χώρας. Γειτονικές επαρχίες είναι από τα ανατολικά δεξιόστροφα η Φορμόσα, το Τσάκο, το Σαντιάγο δελ Εστέρο, το Τουκουμάν και η Καταμάρκα. Περιβάλλει επίσης το Χουχούι. Στα βόρεια συνορεύει με τη Βολιβία και την Παραγουάη και στα δυτικά βρίσκεται η Χιλή. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Σάλτα, ενώ ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2022 είναι 1.440.672 κάτοικοι.
Ιστορία
Πριν από την ισπανική κατάκτηση, πολυάριθμοι ιθαγενείς πληθυσμοί (που σήμερα ονομάζονται Ντιαγκίτας και Καλτσάκιες) ζούσαν στις κοιλάδες της σημερινής επαρχίας Σάλτα- σχημάτισαν πολλές διαφορετικές φυλές, ανάμεσά τους οι Κίλμες και οι Χουμαχουάκα, οι οποίες χρησιμοποιούσαν την ίδια γλώσσα, την Κακάν. Οι Ατακάμα ζούσαν στην Πούνα και οι Ουίτσι (Ματάκος) στην περιοχή Τσάκο.
Ο πρώτος κατακτητής που έφτασε στην περιοχή ήταν ο Ντιέγο ντε Αλμάγρο το 1535- τον ακολούθησε ο Ντιέγο ντε Ρόχας. Ο Ερνάντο ντε Λέρμα ίδρυσε το Σαν Φελίπε ντε Λέρμα το 1582, κατόπιν εντολής του αντιβασιλέα Φρανσίσκο ντε Τολέδο, κόμη της Οροπέσα- το όνομα της πόλης σύντομα άλλαξε σε «Σαν Φελίπε ντε Σάλτα». Μέχρι το 1650, η πόλη είχε περίπου πεντακόσιους κατοίκους. αριστερά|μικρογραφία|Αποικιακό κτίριο διοίκησης στην πόλη [[Σάλτα.]] Στο πλαίσιο της Αντιβασιλείας του Ρίο ντε λα Πλάτα δημιουργήθηκε η επαρχία "Salta del Tucumán". Το 1774 ιδρύθηκε το Σαν Ραμόν ντε Λα Νουέβα Οράν μεταξύ Σάλτα και Ταρίχα (η Ταρίχα προστέθηκε στην περιφέρεια αργότερα, το 1807). Το 1783, σε αναγνώριση της αυξανόμενης σπουδαιότητας της πόλης, η πρωτεύουσα της νομαρχίας Σάλτα δελ Τουκουμάν μεταφέρθηκε από το Σαν Μιγκέλ δε Τουκουμάν στη Σάλτα.
Η μάχη της Σάλτα το 1813 απελευθέρωσε την περιοχή από την Ισπανία, αλλά περιστασιακές επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν από την Αντιβασιλεία του Περού μέχρι και το 1826. Ο Γερβάσιο δε Ποσάδας δημιούργησε την επαρχία Σάλτα το 1814, η οποία περιλάμβανε τις σημερινές επαρχίες Σάλτα, Χουχούι και τμήματα της νότιας Βολιβίας και της βόρειας Χιλής.
Εκμεταλλευόμενη τις εσωτερικές συγκρούσεις της Αργεντινής που προέκυψαν μετά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Αργεντινής, η Βολιβία προσάρτησε την Ταρίχα το 1826. Το 1834, η Χουχούι αποχώρησε από τη Σάλτα και έγινε ξεχωριστή επαρχία. Τα σύνορα της Σάλτα μειώθηκαν περαιτέρω το 1900, με την απώλεια της Γιακίμπα από τη Βολιβία.