cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Ε. Χολαργού
Αγωνιστική περίοδος (2017-2018)
Την επόμενη περίοδο ο Χολαργός είχε αξιοπρόσεκτη παρουσία στο Κύπελλο, λαμβάνοντας μέρος σε τέσσερις αγώνες προτού γνωρίσει την ήττα. Αρχικά, στα πλαίσια της 2ης Αγωνιστικής της Α' Φάσης, νίκησε εκτός έδρας τον Ίκαρο Νέας Σμύρνης με σκορ 65-84. Στην 3η Αγωνιστική ξεπέρασε εκτός έδρας το εμπόδιο των Ικάρων Σερρών με σκορ 50-79. Στην 1η Αγωνιστική της Β' Φάσης ήταν η σειρά της Νέας Κηφισιάς να «λυγίσει» με σκορ 73-86. Τελικά ο Χολαργός αποκλείστηκε στον πρώτο αγώνα που έπαιξε στην έδρα του, στα πλαίσια της 2ης Αγωνιστικής της Β' Φάσης, από το Φάρο Λάρισας με σκορ 53-66.
Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα της περιόδου 2017-18, χωρίς αλλαγή στο team των προπονητών, ο Χολαργός πραγματοποίησε την υπέρβαση συλλέγοντας 25 νίκες και 5 ήττες. Ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις του για την Κανονική Περίοδο έχοντας σκαρφαλώσει στη 2η θέση της βαθμολογίας. Κορυφαίος σκόρερ για την ομάδα αναδείχθηκε ο Αμερικανός με ουγγρικό διαβατήριο Ρασάντ Μπελ (440 πόντοι σε 27 αγώνες, 16,30 κατά μ.ό.). Διακρίθηκαν επίσης οι Άγγελος Τσάμης (366 πόντοι σε 28 αγώνες, 13,07 κατά μ.ό.) και Νίκος Παπανικολάου (315 πόντοι σε 29 αγώνες, 10,86 κατά μ.ό.). Οι Άγγελος Τσάμης και Τριαντάφυλλος Τζακόπουλος είχαν την 3η και 4η αντίστοιχα καλύτερη επίδοση στο Πρωτάθλημα σε ό,τι αφορά τα Κλεψίματα.
Στα Play-Offs ο Χολαργός διασταυρώθηκε με τον 5ο Εθνικό Πειραιώς, με τις δύο ομάδες να μεταφέρουν από μία νίκη και μία ήττα στη μεταξύ τους σειρά (78-59 στο Χολαργό, 79-75 στον Πειραιά). Στον πρώτο μεταξύ τους αγώνα ο Χολαργός επικράτησε στην έδρα του με σκορ 87-66. Ωστόσο, η ομάδα του Πειραιά αποδείχθηκε ανθεκτική και κατάφερε να ισοφαρίσει τη σειρά στη δική της έδρα, με τελικό σκορ 81-75. Στον τελευταίο αγώνα, όμως, ήταν ο Χολαργός αυτός που κατάφερε να αναδειχθεί νικητής της σειράς, με το σκορ να διαμορφώνεται σε 85-57. Στην τελευταία Φάση διασταυρώθηκε με τον 4ο της Κανονικής Περιόδου, Απόλλωνα Πατρών. Ο Χολαργός προηγούταν ήδη με δύο νίκες (81-79 εντός έδρας, 97-103 εκτός έδρας). Παίρνοντας άμεσα και την τρίτη με σκορ 91-76 εξασφάλισε την άνοδο στην Α1 Εθνική Κατηγορία.
Την περίοδο, 2018-19, η Α.Ε. Χολαργού λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας (χορηγική ονομασία: BetShop Basket League) που διοργάνωσε ο Ε.Σ.Α.Κ.Ε. Σύμφωνα με τον αθλητικό νόμο το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του σωματείου απέκτησε νομική μορφή Κ.Α.Ε. για όσο θα παρέμενε στο κορυφαίο αυτό επίπεδο.
Την ίδια χρονιά η ομάδα συμμετείχε και στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος ξεκινώντας από τη «Φάση των 16». Η κλήρωση την έφερε αντιμέτωπη με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο οποίος αναδείχθηκε νικητής στο Σ.Ε.Φ. με σκορ 85-70. Με τον τρόπο αυτό ο Χολαργός αποκλείστηκε προτού εισέλθει στα Προημιτελικά.
Έδρα της ομάδας ήταν το ανακαινισμένο Κλειστό Γυμναστήριο Χολαργού «Αντώνης Τρίτσης», χωρητικότητας 1.240 θεατών. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρούσε από τον Ιούνιο του 2018 ο Άρης Λυκογιάννης. Άμεσοι συνεργάτες του ήταν ο Λευτέρης Τσαουσίδης και ο Δημήτρης Μισιακός.
Η ΚΑΕ Χολαργός τερμάτισε στην 8η θέση της κανονικής περιόδου και αντιμετώπισε την ΑΕΚ στα play off του πρωταθλήματος, όπου αποκλείστηκε τελικά με 2-1.
Το ρόστερ της ΚΑΕ Χολαργός για την αγωνιστική περίοδο 2018-19 είχε ως εξής:
Συγχώνευση με τον Κολοσσό Ρόδου (2019)
Το καλοκαίρι του 2019 οικονομικοί παράγοντες οδήγησαν στη συγχώνευση με την ομάδα του Κολοσσού Ρόδου, που αγόρασε το ΑΦΜ της ΚΑΕ Χολαργός, και πήρε τη θέση της στην Α1 Εθνική.
Τμήματα Υποδομής
Η ομάδα του Χολαργού διαθέτει ερασιτεχνικά τμήματα υποδομής για νεαρούς αθλητές και συγκεκριμένα: 10 Αγωνιστικά Τμήματα (Εφηβικό, Παιδικό, Παμπαιδικό, Mini, Promini), 11 Τμήματα Υποδομών (5-11 ετών) καθώς και Τμήμα Baby Basket (3.5 – 5 ετών).
Προπονητές της ομάδας ήταν οι Άρης Καλλιάς και Νίκος Χατζηπανηγύρης. Το ρόστερ περιελάμβανε τους Τσουβελεκάκη Γ., Μπαλτά Γ., Αγόρη Θ., Αγόρη Α., Ρουμπέα Θ., Κωνσταντούλα Δ., Αβραμίδη Σ., Χατζημιχαήλ Γ., Βλάχο Χ., Αγγέλου Δ., Βαρουξάκη Ε., Χαρταβέλλα Π., Πολιτόπουλο Γ., Οκονγκμπόουα Ρ., Κωστάκη Φ. και Βίτσο Γ. Διακριθέντες του Μεγάλου Τελικού ήταν οι Αγόρης (16 πόντοι), Πολυτόπουλος (15 πόντοι) και Ρουμπέας (26 πόντοι, 2 τρίποντα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Δήμος Παπάγου-Χολαργού Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1982 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1982
Τιτάνιο
Το χημικό στοιχείο τιτάνιο (titanium) είναι πολύ ανθεκτικό, αργυρόλευκο, όλκιμο μέταλλο μικρής πυκνότητας. Ο ατομικός αριθμός του είναι 22 και η σχετική ατομική μάζα του 47,867. Το χημικό του σύμβολο είναι "Ti" και ανήκει στην ομάδα 4 του περιοδικού πίνακα, στην περίοδο 4, στο d-block και στην 1η κύρια σειρά των στοιχείων μετάπτωσης. Έχει θερμοκρασία τήξης 1668 °C και θερμοκρασία βρασμού 3287 °C.
Το τιτάνιο είναι το 9 ο πιο άφθονο στοιχείο και αποτελεί περίπου το 0,6 % w/w του στερεού φλοιού της Γης. Βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα έμβια όντα, τα πετρώματα, τα υδατικά συστήματα και τα εδάφη. Αφθονότερα από το τιτάνιο είναι κατά φθίνουσα σειρά τα χημικά στοιχεία: οξυγόνο, πυρίτιο, αργίλιο, σίδηρος, ασβέστιο, μαγνήσιο, νάτριο, κάλιο.
Εμφανίζεται στη φύση πάντα ενωμένο και στα ορυκτά του υπάρχει συνήθως οξυγόνο αλλά και αλκαλιμέταλλα, μέταλλα αλκαλικών γαιών, σίδηρος, μαγγάνιο, χαλκός, πυρίτιο κ.ά. Τα κυριότερα ορυκτά από τα οποία και εξάγεται είναι το ρουτίλιο (TiO2) και ο ιλμενίτης (Fe++TiO3) που είναι πολύ διασπαρμένα σε όλη τη Γη. Επίσης εξάγεται και από το λευκόξενο. Επιπλέον, σκουριά (scrap) υψηλής περιεκτικότητας σε TiO2 (75% έως 85%) παράγεται από τον ιλμενίτη στον Καναδά, τη Νορβηγία και τη Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής. Από τα άλλα ορυκτά του τιτανίου λίγα έχουν βιομηχανικό ενδιαφέρον και τα κυριότερα είναι ο μπρουκίτης και ο ανατάσης και τα δύο με την ίδια χημική σύσταση, οξείδιο του τιτανίου (IV), TiO2, αλλά διαφορετικά συστήματα κρυστάλλωσης, ο περοβσκίτης, CaTiO3, ο τιτανίτης, CaTiSiO5 κ.ά. . Οι κυριότερες χώρες παραγωγής ιλμενίτη από ορυχεία είναι η Αυστραλία, η Νότια Αφρική, η Κίνα, ο Καναδάς. Ρουτίλιο από ορυχεία εξορύσσεται κυρίως στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική, στη Σιέρρα Λεόνε και στην Ουκρανία. Σπογγώδες τιτάνιο παρήγαγαν κυρίως η Κίνα, η Ιαπωνία, η Ρωσία και το Καζακστάν, ενώ λευκή χρωστική παράγουν κυρίως οι Η.Π.Α. και η Κίνα.
Το τιτάνιο ανακαλύφτηκε το 1791 από τον Ουίλιαμ Γκρέγκορ. Το όνομα αποδόθηκε από το Γερμανό χημικό Μάρτιν Χάινριχ Κλάπροθ το 1794 και προέρχεται από το ελληνικό μυθολογικό όνομα «Τιτάν».
Το καθαρό μέταλλο είναι ελαφρύ και έχει εξαιρετική δύναμη και αντοχή στη διάβρωση. Έχει παραπλήσια χημική συμπεριφορά με το πυρίτιο και το ζιρκόνιο. Σε υψηλές θερμοκρασίες καίγεται στην ατμόσφαιρα και στο καθαρό άζωτο. Είναι όλκιμο και εύπλαστο όταν θερμαίνεται. Είναι αδιάλυτο στο νερό, αλλά διαλυτό στα πυκνά οξέα. Δεν προσβάλλεται από τις βάσεις.
Εμφανίζεται σε δύο κυρίως αλλοτροπικές μορφές την α- στις συνηθισμένες συνθήκες και τη β- που εμφανίζεται σε θερμοκρασία πάνω από τους 882 °C.
Στις ενώσεις του παρουσιάζεται με δύο κυρίως αριθμούς οξείδωσης, +4 και +3.
Το τιτάνιο δεν είναι τοξικό μέταλλο. Η ευρεία χρήση του σε ιατρικές εφαρμογές αλλά και πολλές μελέτες αποδεικνύουν ότι είναι αδρανές και βιοσυμβατό τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τα ζώα. Έχει παρατηρηθεί όμως ότι ορισμένες ενώσεις του αλλά και το ίδιο το μέταλλο, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στον ανθρώπινο οργανισμό.
Το τιτάνιο, επειδή συνδυάζει μικρό βάρος και ανθεκτικότητα στη διάβρωση, χρησιμοποιείται σε πολλά προϊόντα καθημερινής χρήσης όπως τρυπάνια, ποδήλατα, μπαστούνια του γκολφ, ρολόγια χειρός, φορητοί υπολογιστές, κοσμήματα, κινητά τηλέφωνα. Σχηματίζει ανθεκτικά και ελαφρά κράματα με πολλά άλλα μέταλλα όπως με το σίδηρο, το αργίλιο, το βανάδιο, το μολυβδαίνιο κ.ά. Τα κράματα αυτά χρησιμοποιούνται ευρύτατα στην αεροδιαστημική βιομηχανία για την κατασκευή κινητήρων, πυραύλων και διαστημικών οχημάτων. Επίσης χρησιμοποιούνται σε στρατιωτικές και βιομηχανικές εφαρμογές, στην πετροχημική βιομηχανία, σε μονάδες αφαλάτωσης, χαρτοπολτού, στην αυτοκινητοβιομηχανία, στη γεωργία, στην ιατρική για την κατασκευή ορθοπεδικών υλικών, στην οδοντιατρική για την κατασκευή εμφυτευμάτων κλπ.
Μόνο το 5% της ετήσιας παγκόσμιας παραγωγής ορυκτών τιτανίου προορίζεται για παραγωγή μεταλλικού τιτανίου. Το υπόλοιπο 95% χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή λευκής χρωστικής ουσίας με τύπο TiO2. Λόγω της εξαιρετικής λευκότητας και του υψηλού δείκτη διάθλασης, το TiO2 είναι η κυρίαρχη λευκή χρωστική ουσία για βαφές, χαρτί, πλαστικές ύλες, καουτσούκ, οδοντόπαστες, τρόφιμα και διάφορα άλλα υλικά. .
Το τιτάνιο στη φύση έχει πέντε σταθερά ισότοπα, από το 46Ti έως και το 50Ti με το ισότοπο 48Ti να βρίσκεται στο μεγαλύτερο ποσοστό, 73,8 %.
Ιστορία
Το τιτάνιο ανακαλύφθηκε το 1791 σε ένα ορυκτό στην Κορνουάλη της Αγγλίας από τον πάστορα και ερασιτέχνη γεωλόγο Ουίλιαμ Γκρέγκορ (William Gregor, 1761 – 1817) που ήταν τότε εφημέριος της ενορίας του χωριού Κριντ. Ο Γκρέγκορ, που ήταν πολύ ικανός στη χημική ανάλυση διαφόρων ουσιών και είχε ήδη αναλύσει με μεγάλη επιτυχία ουσίες όπως το ανθρακικό βισμούθιο και το τοπάζιο, ανακάλυψε σε ένα ρέμα στην κοντινή πεδιάδα της ενορίας Μάνακαν (Manaccan) μαύρη άμμο που έμοιαζε με πυρίτιδα, αποτελούνταν από κόκκους διαφόρων μεγεθών και σχημάτων και ελκύονταν από μαγνήτη. Η ανάλυση της άμμου που έκανε ο Γκρέγκορ έδειξε, όπως δημοσιεύθηκε την ίδια χρονιά στο γερμανικό επιστημονικό περιοδικό Crell's Annalen, ότι αυτή αποτελούνταν κυρίως από δύο οξείδια : Magnetite 46 9/16 %, Silica 3 1/2 %, Reddish Brown Calx 45 %, Loss 4 15/16 % Ο μαγνητίτης (magnetite), που στην πραγματικότητα είναι επιτεταρτοξείδιο του σιδήρου, Fe3O4, εξηγούσε τις μαγνητικές ιδιότητες της άμμου ενώ το απροσδιόριστο οξείδιο, τα καφεκόκκινα χαλίκια (reddish brown calx), διαλύονταν στο θειικό οξύ δίνοντας ένα κίτρινο διάλυμα που γινόταν ιώδες όταν αναγόταν από ψευδάργυρο, σίδηρο ή κασσίτερο ενώ όταν συντήκονταν με σκόνη άνθρακα, σχηματίζονταν ιώδη σφαιρίδια. Ο Γκρέγκορ συνειδητοποίησε ότι το απροσδιόριστο υλικό περιείχε ένα μέταλλο άγνωστο μέχρι τότε και με τη διαπίστωση αυτή συμφώνησε και ο φίλος του Χόουκινς (John Hawkins, 1761 — 1841), γεωλόγος και συγγραφέας, όταν του έδειξε την άμμο. Ο Γκρέγκορ δημοσίευσε τις ανακαλύψεις του στη Βασιλική Γεωλογική Εταιρεία της Κορνουάλης. Σκέφτηκε να ονομάσει το νέο μέταλλο μεναχανίτη (από το όνομα της ενορίας στην οποία το ανακάλυψε), γνώριζε όμως ότι η δημοσίευσή του δεν ήταν μια πλήρης επιστημονική ανακοίνωση αλλά μάλλον καταγραφή ασύνδετων γεγονότων. Τα αυξημένα του καθήκοντα στην ενορία τον απέτρεψαν από τη συνέχεια των ερευνών του πάνω στη μαγνητική μαύρη άμμο. Παραδόξως, ούτε και η ανακοίνωσή του τράβηξε το ενδιαφέρον των επιστημόνων της εποχής και σύντομα ξεχάστηκε. Ο ίδιος πέθανε τον Ιούνιο του 1817.
Την εποχή που ο Γκρέγκορ έκανε την ανακάλυψή του, ο Ούγγρος ορυκτολόγος Φραντς-Γιόζεφ Μίλλερ (Franz-Joseph Müller von Reichenstein, 1740 - 1825) που είχε ανακαλύψει το χημικό στοιχείο τελλούριο το 1782, παρήγαγε μια παραπλήσια ουσία με το οξείδιο του Γκρέγκορ, την οποία δε μπόρεσε να ταυτοποιήσει.
Ούτε ο Γκρέγκορ ούτε ο Κλάπροθ κατόρθωσαν να απομονώσουν το νέο μέταλλο από το οξείδιό του. Παρόλο που ο Κλάπροθ προσπάθησε να ανάγει το οξείδιο, δεν το κατόρθωσε διότι είναι αδύνατον να εξαχθεί το τιτάνιο από το TiO2 με θέρμανση με άνθρακα επειδή σχηματίζεται καρβίδιο. Πολλοί διάσημοι χημικοί, που είχαν απομονώσει πολλά άλλα χημικά στοιχεία, προσπάθησαν στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα να απομονώσουν το τιτάνιο αλλά απέτυχαν: Ο Γάλλος χημικός και φαρμακοποιός Βωκλέν (Louis Nicolas Vauquelin), ο Γερμανός ορυκτολόγος και αναλυτικός χημικός Ρόζε (Heinrich Rose), ο Άγγλος φυσικός και χημικός Ουόλλαστον (William Hyde Wollaston), ο Σουηδός χημικός Μπερτσέλιους (Jöns Jacob Berzelius), ο Γερμανός Βόλερ (Friedrich Wöhler), ο Γάλλος Ντεβίγ (Henri Etienne Sainte-Claire Deville).
Τιτάνιο καθαρότητας 99,9 % τελικά παράχθηκε το 1910 στο Πολυτεχνείο Ράνσελαρ (Rensselaer Polytechnic Institute) από τον Νεοζηλανδό μεταλλουργό και εφευρέτη Μάθιου Χάντερ (Matthew Albert Hunter, 1878-1961), σε συνεργασία με την General Electric Company. Ο Χάντερ χρησιμοποίησε μια παραλλαγή της μεθόδου των Νίλσον και Πέττερσον, θερμαίνοντας TiCl4 μέσα σε χαλύβδινο δοχείο υψηλής πίεσης στους 700-800 °C, δημιουργώντας έτσι τη μέθοδο Hunder.
Τιτάνιο, επίσης πολύ υψηλής καθαρότητας παράχθηκε σε μικρές ποσότητες, όταν οι Δανοί χημικοί Άρκελ (Anton Eduard van Arkel) και Ντε Μπερ (Jan Hendrik de Boer) επινόησαν το 1925 τη μέθοδο ιωδιδίου ή μέθοδο κρυσταλλικής ράβδου ή μέθοδο van Arkel–de Boer με σκοπό να παρασκευάσουν καθαρό ζιρκόνιο. Η μέθοδος αυτή όμως αντικαταστάθηκε από τη μέθοδο Kroll.
Το μέταλλο δεν είχε παρά μόνο εργαστηριακή αξία μέχρι το 1932 όταν ο Λουξεμβούργιος Τζάστιν Κρολ (Justin William Kroll, 1889 - 1973), εργαζόμενος στις Η.Π.Α., απέδειξε ότι θα μπορούσε να παραχθεί εμπορικά με την αναγωγή του TiCl4 με ασβέστιο. Μέχρι το 1938, ο Κρολ είχε παραγάγει περίπου 23 Kg τιτανίου με τη διαδικασία του. Το 1940 βελτίωσε τη μέθοδό του χρησιμοποιώντας μαγνήσιο ακόμα και νάτριο κατοχυρώνοντας τη μέθοδο Kroll. Στη συνέχεια, το 1948, η εταιρεία DuPont ξεκίνησε τη βιομηχανική παραγωγή τιτανίου με τη μέθοδο Kroll και, παρόλο που η έρευνα συνεχίζεται προς ανεύρεση πιο αποτελεσματικών και λιγότερο δαπανηρών διεργασιών, η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα για την εμπορική παραγωγή τιτανίου και ο Κρολ αναγνωρίζεται ως ο πατέρας της σύγχρονης βιομηχανίας τιτανίου.
Τα πρώτα προϊόντα που παράχθηκαν από τιτάνιο ήταν σύρματα, φύλλα και ράβδοι. Από τη δεκαετία του 1950, η πρώην Σοβιετική Ένωση βρήκε στρατιωτικές χρήσεις για το τιτάνιο, χρησιμοποιώντας το στην κατασκευή υποβρυχίων. Την ίδια εποχή, οι Η.Π.Α. διαπίστωσαν επίσης τη χρησιμότητα του μετάλλου ειδικά στην κατασκευή κινητήρων αεροσκαφών. Από τη δεκαετία του 1960 οι επιστήμονες βρήκαν πάρα πολλές χρήσεις του τιτανίου παρόλο που το καθαρό μέταλλο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται κυρίως στην αεροναυπηγική.
Εμφανίσεις
thumb|200px|left|Δείγμα τιτανίου Το τιτάνιο δε βρίσκεται με τη μεταλλική του μορφή (ελεύθερο) στη φύση αλλά πάντα συνδεδεμένο με άλλα στοιχεία και γι' αυτό είναι απαραίτητο να εξαχθεί από τα ορυκτά του που είναι μεν διασπαρμένα σε όλη τη Γη αλλά σπανίως δημιουργούν κοιτάσματα μεγάλων συγκεντρώσεων. Είναι το 9ο αφθονότερο στοιχείο στο στερεό φλοιό της Γης αλλά οι περισσότερες πηγές δε συμφωνούν μεταξύ τους ως προς τη μέση περιεκτικότητά του στη λιθόσφαιρα. Αναφέρονται συγκεντρώσεις κατά μέσο όρο περίπου 0,6 % w/w ή 0,66 % w/w Ti αλλά και 0,44 % w/w, 0,56 % w/w ακόμα και 0,86 % w/w.
Το τιτάνιο είναι παρόν στα περισσότερα πυριγενή πετρώματα αλλά και στα ιζήματα που προέρχονται από αυτά. Από τα 801 είδη πυριγενών πετρωμάτων που αναλύθηκαν από το Γεωλογικό Ινστιτούτο των Η.Π.Α, τα 784 περιείχαν τιτάνιο.
Βρίσκεται επίσης στα έμβια όντα και στα φυσικά νερά ενώ στο θαλασσινό νερό η συγκέντρωση είναι περίπου 0,6 - 1 μg/L. Στο καλλιεργήσιμο έδαφος η περιεκτικότητα κυμαίνεται από 0,3 έως 6 % ενώ υπάρχουν αυξημένες συγκεντρώσεις σε εδάφη στα οποία έχει προστεθεί οργανικό λίπασμα. Στην ατμόσφαιρα οι συγκεντρώσεις τιτανίου είναι πάρα πολύ μικρές.
Πολλά φυτά περιέχουν τιτάνιο συνήθως σε περιεκτικότητα 1 ppm, παρόλο που μερικά όπως η τσουκνίδα και το κοντυλόχορτο (αλογοουρά) περιέχουν μέχρι και 80 ppm.
Στον ανθρώπινο οργανισμό βρίσκεται στο αίμα σε κατά μέσο όρο περιεκτικότητα 0,054 mg/L, στο συκώτι 1,2 - 4,7 ppm, στους μύες 0,9 - 2,2 ppm. Ένας φυσιολογικός άνθρωπος 70 Kg περιέχει περίπου 20 mg τιτάνιο στο σώμα του.
Τιτάνιο έχει βρεθεί και στον ήλιο, στα άστρα τύπου-Μ και στους μετεωρίτες που έπεσαν στη γη. Τα δείγματα πετρωμάτων που έφερε η αποστολή Apollo 17 από τη Σελήνη περιείχαν περίπου 12 % τιτάνιο ενώ αναλύσεις πετρωμάτων από προηγούμενες αποστολές Apollo παρουσίαζαν χαμηλότερα ποσοστά.
Ισότοπα
Το φυσικό τιτάνιο αποτελείται από 5 σταθερά ισότοπα: 46Ti, 47Ti, 48Ti, 49Ti and 50Ti. Το 48Ti να είναι το πλέον άφθονο, με περιεκτικότητα στο φυσικό τιτάνιο 73,8 %. Στα πέντε αυτά σταθερά ισότοπα καταλήγουν ισότοπα των στοιχείων σκανδίου, ασβεστίου, βαναδίου μετά από β- και β+-διασπάσεις.
Έχουν ακόμα χαρακτηριστεί έντεκα ραδιοϊσότοπα με σταθερότερα τα: 44Ti με ημιζωή 63 χρόνια, 45Ti με ημιζωή 184,8 λεπτά, 51Ti με ημιζωή 5,76 λεπτά και 52Ti με ημιζωή 1,7 λεπτά. Τα υπόλοιπα ραδιοϊσότοπα έχουν χρόνους ημιζωής μικρότερους από 33 δευτερόλεπτα ενώ η πλειονότητα από αυτά έχουν ημιζωές μικρότερες από μισό δευτερόλεπτο.
Οι σχετικές ατομικές μάζες των ισοτόπων του τιτανίου κυμαίνονται από 39,99 amu (το 40Ti) έως 57,966 amu (το 58Ti).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοϋλικά
Δήμητρα Γκέφου-Μαδιανού
Η Δήμητρα Γκέφου-Μαδιανού είναι Ελληνίδα ανθρωπολόγος και κοινωνική επιστήμων. Η εκτεταμένη δουλεία της περιλαμβάνει ζητήματα όπως ο εθνοτισμός, το φύλο, η συγκρότηση ταυτοτήτων, η ανθρωπολογία και η ψυχανάλυση. Είναι ομότιμη καθηγήτρια του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, στην Αθήνα.
Μερικές από τις πιο σημαντικές της δουλείες περιλαμβάνουν τα Alcohol, Gender and Culture (1992), Πολιτισμός και Εθνογραφία: Από τον Εθνογραφικό Ρεαλισμό στην Πολιτισμική Κριτική (1999), Ανθρωπολογική Θεωρία και Εθνογραφία: Σύγχρονες Τάσεις (1998).
Καριέρα
Έχει σπουδάσει κοινωνικές επιστήμες και κοινωνική ανθρωπολογία στο Pierce College, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Έχει διατελέσει μακροχρόνια ερευνητική και συγγραφική πορεία, με αποτέλεσμα έναν πολύ μεγάλο αριθμό έργων.
Ακαδημαϊκή πορεία και δράση
Η Δήμητρα Γκέφου-Μαδιανού είναι Ελληνίδα ομότιμη καθηγήτρια του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών (2014-) ενώ αρχικά είχε διατελέσει πρωτοβάθμια καθηγήτρια του τμήματος (1999-2014). Πριν την σύσταση του σημερινού τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, είχε τελέσει Διευθύντρια της Κατεύθυνσης Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο προηγούμενο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας (1995-2003), στο οποίο ήταν και υπεύθυνη του προγράμματος σπουδών ERASMUS (1990-2002). Μακροχρόνια ήταν η συμβολή της ως διευθύντρια του «Εργαστηρίου Ελληνικής Εθνογραφίας» στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας αρχικά (2003-2006) και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στην συνέχεια (2006-2014). Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας δύο φορές από το 2003 μέχρι το 2005 και από το 2005 μέχρι το 2007 αλλά και διευθύντρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ) «Κοινωνική και Πολιτισμική Ανθρωπολογία» του ίδιου τμήματος από το 2008 μέχρι το 2014. Παράλληλα, διδάσκει σε Μεταπτυχιακά Προγράμματα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας (ΕΠΙΨΥ) και στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ).
Μεγάλο μέρος του έργου και της δράσης της έχει λάβει χώρα σε ευρωπαϊκό αλλά και διεθνές επίπεδο. Ενδεικτικά, έχει διατελέσει επιστημονικά υπεύθυνη ή υπεύθυνη για την ελληνική συμμετοχή ευρωπαϊκών ερευνητικών προγραμμάτων υπό την αιγίδα οργανισμών όπως: ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας-WHO-Ευρωπαϊκό Γραφείο, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (CEC-DG-V), το International Labour Office (ILO-Geneva), το ευρωπαϊκό Μόνιμο Παρατηρητήριο για Νέους και Αλκοόλ ‘Osservatorio Permanente sui Giovani e l’ Alcool’ (OPGA- Rome), το Nordic Council for Alcohol and Drug Research (NAD), το European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction (EMCDDA-Lisbon), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή-Κοινωνικό Ταμείο (ESF)-ΕΠΕΑΚ Πρόγραμμα Πυθαγόρας ΙΙ, και Marie Curie Fellowships. Έχει διατελέσει εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της European Association of Social Anthropologists-EASA (1996-1998) καθώς και σύμβουλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας-WHO-Regional Office for Europe, για ζητήματα που αφορούν τις κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις της υγείας, χρήσης ουσιών και του αλκοόλ (1993-κατά διαστήματα)· από το 2006 σύμβουλος για ζητήματα ‘Health and Youth Cultures in Europe’. Εθνικός εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Directorate General- IV, για ζητήματα που αφορούν τις κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις της χρήσης οινοπνευματωδών (1987-2000). Μέλος του International Advisory Board του «Μόνιμου Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για Νέους και Οινοπνευματώδη» (Osservatorio Permanente Sui Giovanni e l’ Alcool), με έδρα τη Ρώμη, και από το 2004 Μέλος της Executive Committee. Ιδρυτικό μέλος και εκλεγμένη στο Board of Trustees της Association for Balkan Anthropology (ΑΒΑWenner Gren Foundation)· Research Fellow & Επίτιμο μέλος του Τμήματος “Human Sciences” του Πανεπιστημίου Brunel του Δυτικού Λονδίνου ( Δεκ. 2007-). Μέλος της «Επιτροπής Ιατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας» του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής-ΕΠΙΨΥ (Σεπτέμβριος 2013-). Έχει κατά διαστήματα οριστεί μέλος επιστημονικών και συντακτικών επιτροπών σε διεθνή και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά, όπως: Social Anthropology-EASA, Ethnologia Balkanica, Journal of Balkan Ethology, Εξαρτήσεις, Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης και Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών. Έχει διατελέσει επιστημονική συνεργάτιδα (Fellow) της American Anthropological Association (AAA). Έχει διατελέσει επιστημονική συνεργάτιδα στο Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ-υπεύθυνη για παρακολούθηση εκπόνησης διατριβών στο εξωτερικό και για τις εξετάσεις υποψηφίων για υποτροφίες στην κοινωνική ανθρωπολογία. Αξιολογήτρια ερευνητικών προγραμμάτων στο ΙΚΥ· αξιολογήτρια ερευνητικών προτάσεων και προγραμμάτων στο Κέντρο Έρευνας για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες (ΚΕΑΕ), στο Ελληνικό Ίδρυμα έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΛΙΔΕΚ), στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Ενδιαφέροντα και έργα
Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα εστιάζουν κυρίως στα εξής πεδία: ανθρωπολογική θεωρία και εθνογραφική έρευνα, ζητήματα πολιτισμού, εθνοτισμός, φύλο και συγκρότηση - αποδόμηση ταυτοτήτων, μετανάστευση και πολυ-πολιτισμικότητα, ανθρωπολογία και ακαδημαϊκός χώρος, ανθρωπολογία της υγείας, ανθρωπολογικές, ιστορικές και έμφυλες διαστάσεις στη χρήση ουσιών και αλκοόλ, ανθρωπολογία-ψυχανάλυση-ψυχιατρική, μνήμη και χρονικότητες αναφορικά με τον Εμφύλιο στην Ελλάδα. Έχει πραγματοποιήσει επιτόπια εθνογραφική έρευνα σε προσφυγική περιοχή των Αθηνών, στα Μεσόγεια Αττικής, τη Θεσσαλία και τη Νότια Αλβανία. Τα τελευταία χρόνια τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στον ‘πολιτισμό της αξιολόγησης και της λογοδοσίας’ στον ακαδημαϊκό χώρο, ενώ συνεχίζει την έρευνά της για τη ‘Μνήμη, το Τραύμα και τον Εμφύλιο’ στα Μεσόγεια και σε άλλες περιοχές της Αττικής. Άρθρα της πάνω σε ζητήματα εθνοτικών ομάδων και συγκρότησης ταυτοτήτων, ανθρωπολογικής θεωρίας και εθνογραφίας, ανθρωπολογίας οίκοι και ανθρωπολογίας και ψυχανάλυσης έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους.
Βανάδιο
Το βανάδιο (λατινικά: vanadium) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο V και ατομικό αριθμό 23. Η ατομική του μάζα ανέρχεται σε 50,9415(1) amu. Ανήκει στα
μέταλλα της 1ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης, στην ομάδα 5 (πρώην VB) του περιοδικού συστήματος.
Προέλευση
Το βανάδιο απαντάται σε περίπου 65 διαφορετικά ορυκτά. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι ο καρνοτίτης (K2(UO2)2(VO4)2. 1-3H2O), ο βαναδινίτης (Pb5(VO4)3Cl), ο ροσκοελίτης (K(V,Al,Mg)2AlSi3O10(OH)2 και ο πατρονίτης (VS4) . Απαντάται, επίσης, σε ορισμένα κοιτάσματα αργού πετρελαίου, ορυκτών ανθράκων και βιτουμενίτες. Η εμφάνισή του εκεί πρέπει να συνδέεται με την ανεύρεσή του στο κυκλοφορικό σύστημα ορισμένων σύγχρονων κατώτερων οργανισμών (εχινοδέρμων), όπου υποκαθιστά εν μέρει το σίδηρο στην αιμοσφαιρίνη. Φασματοσκοπικά έχει εντοπιστεί η ύπαρξή του σε αρκετά άστρα.
Παρασκευές
thumb|left|Βανάδιο (μικροσκοπική εικόνα) Στις περισσότερες περιπτώσεις το βανάδιο αποτελεί παραπροϊόν παρασκευής άλλων μετάλλων: τα βαναδιούχα υπολείμματα συνθερμαίνονται με χλωριούχο νάτριο ή ανθρακικό νάτριο στους 900ο C, οπότε προκύπτει βαναδικό νάτριο (NaVO3). Αυτό εκπλύνεται με νερό και ύστερα τήκεται, δίνοντας πεντοξείδιο του βαναδίου (V2O5). Στη συνέχεια γίνεται αναγωγή του οξειδίου με ασβέστιο, διαδικασία που ονομάζεται μέθοδος ΜακΚέκνι - Σέιμπερ (McKechnie - Seybair):
Ιδιότητες
Το βανάδιο είναι αργυρόλευκο μέταλλο, με ισχυρή λάμψη σε πρόσφατες τομές του, μαλακό και εύθρυπτο. Παρουσιάζει μεγάλη ανθεκτικότητα στη διάβρωση, καθώς δεν προσβάλλεται από καυστικά αλκάλια, υδροχλωρικό οξύ και θειικό οξύ, δεν αντιδρά με το οξυγόνο της ατμόσφαιρας ούτε προσβάλλεται από το θαλάσσιο νερό. Ωστόσο, σε σχετικά μέσες θερμοκρασίες (660ο C) αντιδρά άμεσα με το ατμοσφαιρικό οξυγόνο. Γι' αυτό το λόγο δε χρησιμοποιείται αυτούσιο, αλλά υπό μορφή κραμάτων, ιδιαίτερα με σίδηρο δίνοντας βαναδιούχους χάλυβες, οι οποίοι παρασκευάζονται όχι από καθαρό μέταλλο αλλά με ανάμιξη πεντοξειδίου του βαναδίου με χάλυβα.
Χρήσεις
Το βανάδιο χρησιμοποιείται στην κατασκευή ειδικών κραμάτων, ιδιαίτερα χαλύβων, καθώς αποτελεί σημαντικό παράγοντα σταθεροποίησης των σιδηροκαρβιδίων.
Οι ενώσεις του έχουν ποικίλες χρήσεις: Το πεντοξείδιο του χρησιμοποιείται στην κεραμική και είναι από τους σημαντικότερους καταλύτες της πετροχημικής βιομηχανίας και στην παρασκευή θειικού οξέος. Ορισμένες ενώσεις του χρησιμοποιούνται ως συμπληρώματα διατροφής για το "body building" και επειδή αυξάνουν την παραγωγή ινσουλίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Βλαδίμηρος Κολοκοτρώνης
Ο Βλαδίμηρος Κολοκοτρώνης (1892 - Μάιος 1970) ήταν σημαντικός Έλληνας υποστράτηγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, αρχηγού της αστυνομίας Αθηνών. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη, βουλευτή και αξιωματικού του στρατού, και δισέγγονος του αρχιστράτηγου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ενώ από την πλευρά της γιαγιάς του καταγόταν από την αριστοκρατική φαναριώτικη οικογένεια Καρατζά.
Ακολούθησε την στρατιωτική παράδοση της οικογένειας και εισήλθε στη σχολή Ευελπίδων, απ' όπου και αποφοίτησε ως αρχηγός της τάξης του. Το 1923 έγινε αντισυνταγματάρχης, το 1925 συνταγματάρχης λαμβάνοντας παράλληλα μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου πολέμησε στο μακεδονικό μέτωπο, σε γερμανική επίθεση με χημικά, προσβλήθηκε από αέριο μουστάρδας με αποτέλεσμα οι πνεύμονές του να υποστούν ανεπανόρθωτες βλάβες. Ανέλαβε κατά καιρούς πολλές στρατιωτικές θέσεις και το 1930 προήχθη σε υποστράτηγο ως ανάπηρος πολέμου.
Ανέπτυξε αξιόλογη δραστηριότητα συμμετέχοντας στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσού, στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος και στον Πατριωτικό Όμιλο Απογόνων του 1821. Εντυπωσιακή ήταν η φυσιογνωμική ομοιότητα με τον προπάππο του, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Απεβίωσε στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στις 13 Μαΐου 1970 στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος και δεν είχε παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Βλαδιμηρος
Νύχτα (δορυφόρος)
Νύχτα (αγγλικά: Nix) ονομάζεται ένας από τους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη νάνου Πλούτωνα. Πήρε το όνομά του από τη Νύχτα, θεά του σκότους και της νύχτας κατά την Ελληνική μυθολογία και του δόθηκε στις 21 Ιουνίου του 2006. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Πλούτωνας II (Pluto II), δηλαδή ο δεύτερος από τους δορυφόρους του Πλούτωνα που έχει ονομαστεί. Στα αγγλικά γράφεται με i και όχι με y για να αποφεύγεται σύγχυση με τον αστεροειδή 3908 Νυξ.
Ανακάλυψη
Η Νύχτα ανακαλύφθηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ και την Pluto Companion Search Team, που αποτελείται από τους Χαλ Α. Γουίβερ, Άλαν Στερν, Μαξ Τζ. Μάτσλερ, Άντριου Τζ. Στεφλ, Μαρκ Ου. Μπούι, Ουίλιαμ Τζ. Μέρλιν, Τζων Ρ. Σπένσερ, Έλιοτ Φ. Γιανγκ και Λέσλι Α. Γιανγκ. Οι εικόνες ανακάλυψης ελήφθησαν στις 15 Μαΐου του 2005 και στις 18 Μαΐου του 2005. Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2005, αφού επιβεβαιώθηκε σε εικόνες από το 2002 και του δόθηκε η αρχική προσωρινή ονομασία S/2005 P 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Πλούτωνα Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Τζοβάνι Ριτσιόλι
Ο Τζοβάνι Μπατίστα Ριτσιόλι (Giovanni Battista Riccioli, Φερράρα 17 Απριλίου 1598 – Μπολόνια 25 Ιουνίου 1671) ήταν Ιταλός αστρονόμος, που ανήκε στο θρησκευτικό τάγμα των Ιησουιτών από το 1614. Υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που μέτρησε την επιτάχυνση ενός σώματος σε ελεύθερη πτώση.
Στις αστρονομικές του μελέτες συνεργάσθηκε συχνά με τον Φραντσέσκο Μαρία Γκριμάλντι. Το σημαντικότερο έργο του θεωρείται το Almagestum novum (1651). Από θρησκευτική αναγκαιότητα αντιτάχθηκε στις απόψεις του Κοπέρνικου (Ηλιοκεντρική θεωρία), αλλά τόνισε την αξία της «ως απλής υποθέσεως».
Με τον Γκριμάλντι μελέτησαν πολύ τη Σελήνη, και σε αυτούς οφείλονται τα περισσότερα ονόματα των χαρακτηριστικών της σεληνιακής επιφάνειας (κρατήρων, κλπ.). Επίσης, ο Ριτσιόλι παρατήρησε τον Κρόνο και υπήρξε ο πρώτος που σημείωσε ότι ο Μιζάρ είναι διπλός αστέρας.
Παρά τη δεδηλωμένη αντίθεσή του στη θεωρία του Κοπέρνικου, ο Ριτσιόλι έδωσε το όνομά του σε ένα πολύ μεγάλο κρατήρα της Σελήνης, και σε άλλους κρατήρες έδωσε τα ονόματα οπαδών της ηλιοκεντρικής θεωρίας (Κέπλερ, Γαλιλαίος, κλπ.). Κοντά σε αυτούς οι Ριτσιόλι και Γκριμάλντι επέλεξαν τους κρατήρες στους οποίους έδωσαν τα δικά τους ονόματα, ενώ κρατήρες που τους βάφτισαν με τα ονόματα άλλων Ιησουιτών αστρονόμων βρίσκονται σε άλλο μέρος της Σελήνης, κοντά στον κρατήρα Τύχωνα. Αυτές οι επιλογές θεωρούνται από μερικούς ως κρυφή συμπάθεια για το ηλιοκεντρικό σύστημα, την οποία ως Ιησουίτης δεν μπορούσε να εκφράσει δημοσίως.
Εκτός από το Almagestum novum, άλλα συγγράμματα του Ριτσιόλι είναι τα εξής:
Αναφορές
Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ιησουίτες Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα
Αντάλμπερο Α΄ του Μετς
Ο Αντάλμπερο Α΄ (γερμ.: Adalbero I, πέθανε στις 26 Απριλίου 962) ήταν χριστιανός επίσκοπος του Μετς από το 929 μέχρι το 962, κι από το 944 και ηγούμενος του Σιντ-Τρούιντεν. Προερχόταν από τον Οίκο του Αρντέν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βίγκερικ παλατινού κόμη της Λοθαριγγίας και της Κουνιγκούντας της Γαλλίας, κόρης της Ερμεντρούδης των Καρολιδών. Η Ερμεντρούδη ήταν κόρη του Λουδοβίκου Β΄ του τραυλού της Δυτικής Φραγκίας.
Έγινε επίσκοπος του Μετς και ηγούμενος του αββαείου του Σιντ-Τρούιντεν.
Ανάμειξη στη πολιτική
Στην αντιπαράθεση για τη Λοθαριγγία του Λουδοβίκου Δ΄ του υπερπόνtιου της Δυτικής Φραγκίας με τον Όθωνα Α΄ της Ανατολικής Φραγκίας μετά το 930, ο Αντάλμπερο Α΄ πήρε το μέρος του Λουδοβίκου Δ΄. Υπεράσπισε δραστήρια το Μετς από το Γερμανικό στρατό. Όταν οι δύο αντίπαλοι συμφώνησαν το 939, υποχρεώθηκε να ανοίξει τις πύλες της πόλης του στους στρατιώτες του Όθωνα Α΄.
Μεσολάβησε το 950 στη διένεξη του Λουδοβίκου Δ΄ με τον Ούγο δούκα των Φράγκων. Απεβίωσε το 962 και η σορός του μεταφέρθηκε στο αββαείο του Σαιντ-Άρνοουλτ στο Μετς, όπου έγινε αντικείμενο προσκύνησης. Το 968 ο Όθων Α΄ τον αναφέρει σε ένα καταστατικό με το επίθετο sanctissimus (αγιότατο), πράγμα που δηλώνει ότι η παύση του από επίσκοπο ήταν προσωρινή.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αρντέν Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Αλεχάντρα Γκαρσία
Η Αλεχάντρα Γκαρσία (Alejandra Cid García, 26 Μαΐου 1991 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, τραγουδίστρια, μοντέλο, παρουσιάστρια και DJ.
Στην ηλικία των 10 ετών συμμετείχε σε ένα διαγωνισμό ομορφιάς στο Λεόν το οποίο κέρδισε προετοιμάζοντας έναν μονόλογο. Παρουσίασε ένα νεανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα στην Televisa del Bajío, σπούδασε τραγούδι και σε ηλικία 15 ετών έλαβε μέρος σε ακρόαση για μια μουσικό γκρουπ, με την οποίο ταξίδεψε στην Ομοσπονδιακή Περιφέρεια, αλλά λίγο αργότερα αποχώρησε.
Το 2018 ήταν μέλος της ομάδας των Λατινοαμερικανών youtubers DosogasTeam, που εμφανίζεται σε διάφορα βίντεο, τραγούδια και εκδηλώσεις.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Νέα Πέλλα Πέλλας
Η Νέα Πέλλα είναι ένας ελληνικός μεγάλος οικισμός που υπάγεται στο Νομό Πέλλας. Είναι κτισμένη πάνω στο δρόμο Θεσσαλονίκης - Γιαννιτσών και κατοικείται από πρόσφυγες που προέρχονται από το Τσιφλίκιον της Ανατολικής Θράκης.
Μετά από μια περιπλάνηση στις γύρω περιοχές, το 1924 εγκαταστάθηκαν δίπλα από τα Αρχαία Λουτρά, μια περιοχή με άφθονα νερά και πλούσια βλάστηση, για να αρχίσουν μια νέα ζωή στον καινούριο οικισμό που ονόμασαν Νέα Πέλλα. Ασχολήθηκαν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Μαζί τους μετέφεραν κι έναν νέο πολιτισμικό χαρακτήρα, τον οποίο διατηρούν ως σήμερα με έθιμα και παραδόσεις.
Κατά την Οθωνική περίοδο
Προσπάθειες για να ιδρύσουν δικό τους συνοικισμό στα χρόνια του Όθωνα κατέβαλαν και οι Μακεδόνες πρόσφυγες. Από την Ελευσίνα, όπου βρίσκονταν, ζήτησαν και πέτυχαν να ιδρύσουν συνοικισμό στη Στερεά Ελλάδα, στην περιοχή της Αταλάντης. Ο συνοικισμός τους πήρε το όνομά <<Νέα Πέλλα>> και εκεί εγκαταστάθηκαν αρχικά 70 οικογένειες.
Καταρράκτης Ντουφ
Τοποθεσία και χαρακτηριστικά
Ο καταρράκτης βρίσκεται κοντά στο χωριό Ροστούσα, στις πλαγιές του βουνού Κρτσιν, μέσα στη πυκνή βλάστηση ενός δάσους. Τα πιο κοινά γεωλογικά πετρώματα αποτελούνται από ανθρακικά. Έχει ύψος 23,5 μ. και καταλήγει σε μια λεκάνη. Ο καταρράκτης είναι γεμάτος όλο το χρόνο, με τη ροή να διπλασιάζεται κατά τη διάρκεια του χειμώνα, και κατά μέσο όρο είναι 90 λίτρα/δευ..
Πρόσβαση
Ο καταρράκτης βρίσκεται σε ένα εύκολα προσβάσιμο μέρος. Το μονοπάτι μήκους 1.000 μ. που οδηγεί στον καταρράκτη διανύεται σε μισή ώρα από έναν πεζοπόρο που βαδίζει με μέση ταχύτητα. Η μισή διαδρομή είναι κατά μήκος του φαραγγιού του Ποταμού Ροστούσκα που φτάνει σε βάθος και τα 100 μέτρα σε ορισμένες περιοχές. Ο καταρράκτης βρίσκεται στο τέλος του φαραγγιού, στο πίσω μέρος, κρυμμένος πίσω από τα βράχια, με ύψος άνω των 25 μέτρων. Τα βράχια που τον περιβάλλουν προσφέρονται για αναρρίχηση από ορειβάτες. H επίσκεψη σε αυτήν την προστατευόμενη περιοχή χρεώνεται με το αντίτιμο των 50 ΔΒΜ, και η τιμή περιλαμβάνει ξεναγό και ένα φυλλάδιο για τον καταρράκτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Καταρράκτες ανά χώρα
Κατάλογος χωρών ανά πληθυσμό
thumb|350x350px|Χάρτης με τον πληθυσμό της Γης το 2019. Ακολουθεί κατάλογος με την κατάταξη των χωρών του κόσμου ανά τον πληθυσμό τους. Τα στοιχεία βασίζονται στις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις από τις εθνικές απογραφές (όπου είναι διαθέσιμα), ενώ άλλα προέρχονται από το Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Θεμάτων των Ηνωμένων Εθνών και αφορούν εκτιμήσεις του πληθυσμού για την 1η Ιουλίου του 2023. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις του ΟΗΕ ο παγκόσμιος πληθυσμός έφτασε τα 8 δισεκατομμύρια στις 15 Νοεμβρίου του 2022.
Παραπομπές
Πληθυσμο
Πέλλα
Η Πέλλα είναι κωμόπολη στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας της Μακεδονίας. Πέλλα ονομάζεται η πόλη που ιδρύθηκε από τον Αρχέλαο κοντά στο 400 π.Χ.. Στη διάρκεια της Βυζαντινής και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η ονομασία της είχε αλλάξει σε Άγιοι Απόστολοι και ήταν γνωστή και ως Ποστόλ. Το 1926 (ΦΕΚ 97Α) ξαναπήρε την αρχική της ονομασία.
Πέλλα
Η πόλη Πέλλα (Αρχαία Πέλλα επίσης) είναι κτισμένη επάνω σε λόφο σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την οδική αρτηρία Θεσσαλονίκης - Έδεσσας και τον αρχαιολογικό χώρο και 7 χλμ από τα Γιαννιτσά. Νοτίως του δρόμου βρίσκεται ο εύφορος κάμπος που προέκυψε από την αποξήρανση της Λουδίας λίμνης ή λίμνης των Γιαννιτσών από την Αμερικανική εταιρεία Foundation μεταξύ των ετών 1927-1937.
Η Πέλλα έχει έκταση περίπου 3 τ. χμ. και πληθυσμό 2450 κατοίκους.
Η Νέα Πέλλα βρίσκεται 2 χλμ μετά τον αρχαιολογικό χώρο με κατεύθυνση προς Γιαννιτσά και είναι μία νέα πόλη. Τα πρώτα σπίτια άρχισαν να χτίζονται το 1925 από τους πρώτους κατοίκους της που ήρθαν πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία.
Ανταλλαγή πληθυσμών
Κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών με την συνθήκη της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923) ήρθαν στην Πέλλα:
Ο Δήμος Πέλλας
Η Πέλλα αναγνωρίσθηκε ως κοινότητα στις 28 Ιουνίου 1918 με την ονομασία «Άγιοι Απόστολοι», αποτελούμενη και από τους συνοικισμούς Ραχώνας, Λειβαδίτσας και Αγροσυκιάς. Οι δύο τελευταίοι αποσπάστηκαν από την Πέλλα το 1922 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Αθύρων.
Στις 2 Μαρτίου 1926 μετονομάστηκε σε «Παλαιά Πέλλα». To 1975 ονομάστηκε «Πέλλα».
Η κοινότητα αναβαθμίστηκε σε δήμο το 1989, για ιστορικούς λόγους, με το Προεδρικό Διάταγμα 592/21-12-1989.
Με το σχέδιο Καποδίστριας, ο Δήμος Πέλλας διευρύνεται και περιλαμβάνει τις μέχρι τώρα κοινότητες Νέας Πέλλας, Αθύρων, Δυτικού, Αγροσυκιάς και Ραχώνας με τον οικισμό της Λειβαδίτσας. Με το σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος διευρύνεται ακόμα περισσότερο και συγχωνεύεται με τους δήμους Γιαννιτσών, Κύρρου, Κρύας Βρύσης και Μεγάλου Αλεξάνδρου και η έδρα μεταφέρεται στα Γιαννιτσά. Έτσι ο Δήμος Πέλλας σήμερα είναι ο πολυπληθέστερος του νομού έχει πάνω από 63.122 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Πέλλας
Ευάγγελος Αποστολάκης
Ο Ευάγγελος Αποστολάκης (Γεράνι Ρεθύμνης, 1957) είναι εν αποστρατεία ναύαρχος του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και βουλευτής. Επιπλέον, διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1957 στο Ρέθυμνο της Κρήτης και η καταγωγή του είναι από τον Πετρέ Γερανίου Ρεθύμνης. Έχει αποφοιτήσει :
Από το 1998 ως το 2001 ήταν διοικητής της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ). Επίσης έχει υπηρετήσει, μεταξύ άλλων, στη Ναυτική Διοίκηση Αιγαίου (ΝΔΑ) και στο Ναύσταθμο Κρήτης (ΝΚ) ως Αρχιεπιστολέας, στο STRIKEFORNATO ως Deputy COS, στο ΓΕΝ ως Διευθυντής Β' Κλάδου, στο Αρχηγείο Στόλου ως Υπαρχηγός, καθώς και στο ΓΕΕΘΑ ως Επιτελάρχης και Υπαρχηγός.
Στις 7 Μαρτίου 2013 ανέλαβε καθήκοντα αρχηγού Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Από τις 15 Σεπτεμβρίου 2015 ανέλαβε, κατόπιν αποφάσεως του ΚΥΣΕΑ, την ηγεσία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ, διαδεχόμενος τον στρατηγό Μιχαήλ Κωσταράκο.
Στις 13 Ιανουαρίου 2019 ανακοινώθηκε από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ότι θα αναλάβει τη θέση του υπουργού Έθνικής Άμυνας, αντικαθιστώντας τον Πάνο Καμμένο, παραδίδοντας τα καθήκοντα του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στον Αντιπτέραρχο Χρήστο Χριστοδούλου. Ανέλαβε καθήκοντα στις 14 Ιανουαρίου και παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 9 Ιουλίου 2019.
Στις 31 Αυγούστου 2021 ανακοινώθηκε πρόταση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να αναλάβει την θέση του υπουργού στο νεοσύστατο Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας την οποία και αρνήθηκε. Αρχικά είχε αποδεχθεί τη θέση με την προϋπόθεση ότι θα συναινούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Έπειτα από ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε τη θέση του υπουργού.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα) Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Κρητικοί Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Αβαΐ Φουτεμπόλ Κλούμπε
Η Αβαΐ Φουτεμπόλ Κλούμπε είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από την Φλοριανόπολις στην Σάντα Καταρίνα. Ιδρύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1923. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Aderbal Ramos da Silva, χωρητικότητας 17800 θεατών. Συμμετέχει στη Série B, τη δεύτερη κατηγορία στο Σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Βραζιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Αβαΐ Φουτεμπόλ Κλούμπε
Σάμι Χίπια
Ο Σάμι Τούομας Χίπια (φινλανδικά: Sami Tuomas Hyypiä) (γενν. 7 Οκτωβρίου 1973) είναι Φινλανδός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Ο Χίπια ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής με την ομάδα της Ύκκενεν, Κούουσανκοσκεν Κούμου και σύντομα μετακόμισε στην ΜΥΠΑ Μιλικόσκι του Πρωταθλήματος Φινλανδίας. Πέρασε τέσσερα χρόνια στον σύλλογο, βοηθώντας τους να κατακτήσουν το Κύπελλο Φινλανδίας το 1992 και το 1995. Μετακόμισε στη Βίλεμ Τβε το 1995 και πέρασε εκεί τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Έγινε αρχηγός της ομάδας και αναδείχθηκε παίκτης της χρονιάς αφού τη βοήθησε να προκριθεί στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Το 1999, μετακόμισε στη Λίβερπουλ, την ομάδα που υποστήριζε ως παιδί, σε μια συμφωνία αξίας 2,6 εκατομμυρίων λιρών. Γρήγορα καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα, συνεργαζόμενος με τον Στεφάν Ωσό στην άμυνα. Μέχρι το 2001, ήταν τακτικά αρχηγός της ομάδας και εκείνη τη σεζόν η Λίβερπουλ κέρδισε πολλές διακρίσεις, ολοκληρώνοντας ένα κύπελλο τρεμπλ με τα Λιγκ Καπ Αγγλίας, Κύπελλο Αγγλίας και Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, συν την κατάκτηση των ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και Κομιούνιτι Σιλντ. Έγινε πρώτος αρχηγός τη σεζόν 2001–02 και ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Λιγκ Καπ το 2003. Ο Στίβεν Τζέραρντ τον αντικατέστησε ως αρχηγός το 2003, αλλά ο Χίπια εξακολουθούσε να είναι περιστασιακά αρχηγός της ομάδας ερήμην του. Ο Χίπια κέρδισε την υψηλότερη ποδοσφαιρική του διάκριση το 2005 ως μέρος της νικηφόρας εκστρατείας του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2004-05 της Λίβερπουλ, όπου η αμυντική του συνεργασία με τον Τζέιμι Κάραγκερ τους βοήθησε να κερδίσουν στον τελικό. Κατά τη διάρκεια των δέκα χρόνων του στη Λίβερπουλ, έγινε αγαπημένος των οπαδών και παραμένει δημοφιλής φιγούρα στο σύλλογο. Από το 2009 έως το 2011, ο Χίπια έπαιξε στη γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν, όπου αποσύρθηκε ως παίκτης το 2011.
Τη σεζόν 2012–13, επέστρεψε στην Μπάγερ Λεβερκούζεν ως προπονητής της. Μετά από δύο επιτυχημένες σεζόν στην Μπούντεσλιγκα, επέστρεψε στο αγγλικό ποδόσφαιρο το 2014 για μια σύντομη περίοδο ως προπονητής της ομάδας δεύτερης κατηγορίας Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον. Από τον Αύγουστο του 2015 έως τον Μάιο του 2016, ήταν προπονητής της ελβετικής ΦΚ Ζυρίχη.
Εθνική ομάδα
Ο Χίπια έκανε 27 συμμετοχές για την Εθνική Φινλανδίας Κ21. Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Φινλανδίας ανδρών εναντίον της Τυνησίας στις 7 Νοεμβρίου 1992, σε ηλικία 19 ετών. Συνέχισε να είναι βασικό μέλος της ομάδας, συμμετέχοντας σε πέντε προκριματικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και σε τέσσερις προκριματικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Σε ένα φιλικό αγώνα με τη Σουηδία στις 12 Αυγούστου 2009 έγινε ένας από τους τέσσερις παίκτες της Εθνικής Φινλανδίας που έφτασε ποτέ στο ορόσημο των 100 συμμετοχών. Ο Χίπια διαδέχθηκε τον Γιάρι Λιτμάνεν ως αρχηγός της Φινλανδίας το 2008. Δέχτηκε απευθείας κόκκινη κάρτα στον προτελευταίο του αγώνα για ένα φάουλ στο 36ο λεπτό στον Βιορέλ Φρούνζα, καθώς η Φινλανδία έχασε με εκτός έδρας με 2-0 από τη Μολδαβία σε προκριματικό αγώνα. Η τελευταία του συμμετοχή για την εθνική ομάδα ήταν εναντίον της Ουγγαρίας, σε έναν αγώνα για προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2012 στις 12 Οκτωβρίου 2010, μια εντός έδρας ήττα με 2–1.
Με συνολικά 105 αγώνες, ο Χίπια κατατάσσεται στη δεύτερη θέση μεταξύ των Φινλανδών παικτών με τις περισσότερες συμμετοχές όλων των εποχών, πίσω μόνο από τον Γιάρι Λιτμάνεν.
Διακρίσεις
Μιλικόσκι
Λίβερπουλ
Φινλανδία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
{authority control}}
Κατηγορία:Φινλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Φινλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Φινλανδίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μιλικόσκεν Πάλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Φινλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίλεμ ΙΙ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Φινλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Φινλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ζυρίχη Κατηγορία:Αυτοβιογράφοι
Yamaha Crypton X
Yamaha Crypton X, γνωστή και ως Yamaha T135, είναι μοτοσικλέτα τύπου «παπάκι» που παράγεται από την ιαπωνική βιομηχανία Yamaha. Όπως και το Yamaha Z έτσι και το Crypton X είναι κατάλληλο για αγώνες πίστας και θεωρείται πιο γρήγορο από τους αντιπάλους του, το Honda Sonic και το Suzuki Raider 150. Είναι ένα από τα πιο γρήγορα μηχανάκια στη Νοτιοανατολική Ασία.
Το 2011 το Crypton X κατασκευάστηκε με νέο πίνακα οργάνων. Η έκδοση της Μαλαισίας με το χειροκίνητο συμπλέκτη αναθεωρήθηκε στο κιβώτιο 5 ταχυτήτων από το προηγούμενο τεσσάρων ταχυτήτων. Το 2015 η Yamaha έχει δημιουργήσει μια σημαντική αναβάθμιση σε ένα νέο μοντέλο με κινητήρα 150 κυβικών με ψεκασμό καυσίμου, το οποίο διαθέτει μια αναβάθμιση στην απόδοση, την αντοχή και νέα εμφάνιση από τα παλιότερα μοντέλα.
Αγώνες Dragster
Στην Ελλάδα τα Crypton X περνούν από ειδικές τροποποιήσεις και τρέχουν σε αγώνες και τουρνουά Dragster μαζί με πολύ γρήγορα παπιά όπως τα Yamaha Z. Και επίσης το Crypton X με το Yamaha Z θεωρούνται οι καλύτερες επιλογές για τέτοιου είδους αγώνες.
Green Bullfrog
Η ιδέα για το project ήταν του μουσικού παραγωγού Ντέρεκ Λώρενς, ο οποίος είχε δουλέψει στο παρελθόν με το συγκρότημα στο οποίο έπαιζε τότε ο Μπλάκμορ, τους Deep Purple. Το κομμάτι "Bullfrog", είναι παρόμοιο με το τραγούδι "Jam Stew" το οποίο είχε ηχογραφηθεί αλλά δε συμπεριλήφθηκε στο δίσκο των Deep Purple, Deep Purple in Rock, ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια περιείχαν αρκετές διασκευές αλλά και δικές τους συνθέσεις, με κύριο χαρακτηριστικό το μπλουζ ροκ στυλ.
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν ήταν οι εξής:
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε διάφορα χρονικά διαστήματα, τον Φεβρουάριο, τον Απρίλιο και το Μάιο του 1970. Τα τραγούδια του ήταν τα εξής:
1. Bullfrog (Lawrence) - 7:14
2. Walk a mile in my shoes (South) - 3:48
3. My baby left me (Crudup) - 3:19
4. Makin' time (Pickett/Philips) - 3:01
5. Lawdy Miss Clawdy (Price) - 3:17
6. I'm a free man (Klingman) - 4:38
7. Lovin' you is good for me baby (Lawrence/Corlett/Hutton) - 4:54
8. I want you (White) - 3:53
Πηγές
Κατηγορία:Deep Purple Κατηγορία:Αγγλικά rock συγκροτήματα
Ζερεμί Μακιεζέ
Ο Ζερεμί Μακιεζέ (Γαλλικά: Jérémie Makiese, γεννημένος τον Ιούνιο του 2000) είναι Βέλγος τραγουδιστής. Eκπροσώπησε το Βέλγιο στο.
Πρόωρη ζωή
Ο Μακιεζέ γεννήθηκε στην Αμβέρσα από γονείς από το Κονγκό. Σε ηλικία 6 ετών ο ίδιος και η οικογένειά του (συμπεριλαμβανομένων των τριών αδελφών και της αδελφής του) μετακόμισαν στο Berchem-Sainte-Agathe, στη συνέχεια στο Dilbeek λίγα χρόνια αργότερα, περνώντας την παιδική του ηλικία μεταξύ των δύο δήμων, όπου έμαθε να μιλά ολλανδικά και γαλλικά. Τελικά εγκαταστάθηκε στο Υκλ.
Ο Μακιεζέ ασχολήθηκε με το τραγούδι και από τους δύο γονείς του (η μητέρα του έπαιζε επίσης ταμ-ταμ), ξεκινώντας σε μια χορωδία εκκλησίας σε μικρή ηλικία και αργότερα προχωρώντας στα μαθήματα τραγουδιού στο σχολείο, όπου συμμετείχε και κέρδισε, σε έναν διαγωνισμό.
2021: The Voice Belgique
Στις 12 Ιανουαρίου 2021, ο Μακιεζέ έκανε οντισιόν για την 9η σεζόν του The Voice Belgique ερμηνεύοντας το "Jealous" του Labrinth, με τους τέσσερις coach να γυρνάνε γι' αυτόν. Τελικά επέλεξε να ενταχθεί στην ομάδα της Μπέβερλι Τζο Σκοτ.