cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερνστ Γκραίφενμπεργκ
Έγινε διάσημος για τις έρευνες του πάνω στα γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα και στη φυσιολογία της γυναικείας σεξουαλικότητας γενικά. Ανάμεσα στις δημοσιεύσεις του περιλαμβάνεται η πρωτοποριακή μελέτη Ο Ρόλος της Ουρήθρας στο Γυναικείο Οργασμό (The Role of Urethra in Female Orgasm - 1950), στην οποία περιγράφει τη γυναικεία εκσπερμάτιση (ο όρος δεν είναι ίσως δόκιμος μιας που προφανώς δεν πρόκειται για σπέρμα, αλλά για ένα μείγμα γλυκόζης, φρουκτόζης, αντιγόνων και ουρίας) και αναφέρει την ύπαρξη μιας ερωτογενούς ζώνης στο σημείο που η ουρήθρα προσεγγίζει τα τοιχώματα του κόλπου. Το 1981 οι σεξολόγοι Τζον Ντ. Πέρι και Μπέβερλι Γουίπλ ονόμασαν την περιοχή αυτή Gräfenberg spot ή G-spot προς τιμήν του Γερμανού επιστήμονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι ιατροί Κατηγορία:Γυναικολόγοι
Αλκιβιάδης Εμπειρίκος
Ο Αλκιβιάδης Εμπειρίκος (1842 - 1924) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και ευεργέτης.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Εμπειρίκου, δημάρχου της Άνδρου, βουλευτή και γόνου της γνωστής οικογένειας εφοπλιστών. Αδελφός του, ήταν ο πολιτικός και εφοπλιστής Επαμεινώνδας Εμπειρίκος. Μαζί με τον αδελφό του, ασχολήθηκαν με την ναυτιλία και το εμπόριο, αποκτώντας τεράστια περιουσία.
Πραγματοποίησε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο. Συνεισέφερε στον Σύλλογο προς Ενίσχυση Απόρων Μαθητών στην Βραΐλα Ρουμανίας, ενώ το 1913, κατασκεύασε με δικά του έξοδα το κτίριο της Εμπειρικείου Επαγγελματικής Σχολής, στην Άνδρο. Επίσης, είχε πραγματοποιήσει δωρεά για την ανέγερση σχολής απόρων κορασίδων Άνδρου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Οικογένεια Εμπειρίκου
Τσεν Νινγκ Γιανγκ
Ο Τσεν Νινγκ Γιανγκ (απλοποιημένα κινέζικα: 杨振宁, 1 Οκτωβρίου 1922) είναι Κινεζο-Αμερικάνος ο οποίος δουλεύει στη στατιστική μηχανική και στη σωματιδιακή φυσική. Μαζί με τον Τσουνγκ Ντάο Λι πήρε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1957 για τη βαθιά έρευνα των λεγόμενων «νόμων ομοτιμίας» (parity laws), η οποία οδήγησε σε πολύ σημαντικές ανακαλύψεις σχετικά με τα στοιχειώδη σωματίδια και την ασθενή αλληλεπίδραση. Έγινε πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών το 1964.
Βιογραφία
Ο Γιανγκ γεννήθηκε στο Hafei της Δημοκρατίας της Κίνας το 1922. Ο πατέρας του Yang Ko-Chuen ήταν μαθηματικός και η μητέρα Luo Meng-hua του νοικοκυρά. Πήγε στο δημοτικό και στο γυμνάσιο στο Πεκίνο αλλά μετά την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα, το φθινόπωρο του 1937 η οικογένεια του μετακόμισε στο Hefei. Το 1938 μετακόμισαν στο Kunming, Γιουνάν όπου βρισκόταν το  National Southwestern Associated University.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Κινέζοι νομπελίστες
Ευμήδης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευμήδης αναφέρονται τα ακόλουθα επτά διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Τρώες
Κατηγορία:Ηρακλείδες
Άλεξ Ο'Λάφλιν
Ο Άλεξ Ο'Λάφλιν (αγγλ. Alex O'Loughlin) είναι Αυστραλός ηθοποιός, ο οποίος έχει τον ρόλο του Πλωτάρχη Στιβ Μακγκάρετ στην ανακατασκευή της τηλεοπτικής σειράς του CBS Χαβάη 5-0. Έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Oyster Farmer (2004) και The Back-up Plan (2010),καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές όπως το Moonlight (2008) και το Three Rivers (2009).
Βιογραφία
Ο Ο'Λάφλιν γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου του 1976, αν και έχουν αναφερθεί και άλλες χρονιές, στην Καμπέρα της Αυστραλίας με Ιρλανδέζικη και Σκωτσέζικη καταγωγή. Ο πατέρας του είναι καθηγητής φυσικής και αστρονομίας στο Σίδνεϊ και η μητέρα του είναι νοσοκόμα. Όταν ήταν παιδί, υπέφερε από άσθμα, διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή κάνοντας το σχολείο ένα συνεχές αγώνα, με αποτέλεσμα να φύγει από αυτό σε ηλικία 14 ετών και μετά άρχισε να εργάζεται σε διάφορους τομείς. Το 1999 εγγράφηκε στο Εθνικό Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης στο Σίδνεϊ και αποφοίτησε τον Ιούνιο του 2002 μετά την ολοκλήρωση των υποχρεωτικών σπουδών του.
Σταδιοδρομία
Ο Ο'Λάφλιν ήδη εργάζονταν σε ταινίες μικρού μήκους και πειραματικό θέατρο ως έφηβος στο Σίδνεϊ. Μία από τις πρώτες του δουλειές ως ηθοποιού ήταν μία διαφήμιση, στην οποία υποδυόταν ένα ναύτη. Μετά από την αποφοίτηση του από το Ινστιτούτο, ξεκίνησε την καριέρα του σε Αυστραλέζικες τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές, μερικές από τις οποίες είναι το BlackJack: Sweet Science, το Love Bytes και το White Collar Blue.
Η κινηματογραφική του καριέρα ξεκίνησε το 2004, όταν πήρε τον πρώτο πρωταγωνιστικό του ρόλο στο Oyster Farmer. Εμφανίστηκε αργότερα στα Man-Thing, Feed και στην αυστραλιανή μίνι σειρά The Incredible Journey of Mary Bryant, για την οποία ήταν υποψήφιος ως "Best Lead Actor in Television" από το Australian Film Institute Awards το 2005 και ως Most Outstanding Actor in a Drama Series από το Logie Awards το 2006. Ο Ο'Λάφλιν έλαβε μέρος στο καστ του The Shield το 2007 ως Ντετέκτιβ "Kevin Hiatt", το νεότερο μέλος στην ομάδα κρούσης.
Έφυγε από το The Shield, αφού κέρδισε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά του CBS Moonlight όπου έπαιξε τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και το βαμπίρ Mick St. John. Η κινηματογράφηση του Moonlight διακόπηκε από την απεργία των συγγραφέων του Χόλιγουντ. Υπήρχαν εικασίες ότι η σειρά θα σταματούσε, αλλά ύστερα από την πίεση των τηλεθεατών, τελικά δόθηκαν άλλα 4 επεισόδια, προσπαθώντας να ανακτήσουν τα μερίδια τηλεθέασής τους. Παρά το γεγονός ότι κατέλαβε την πρώτη θέση ακροαματικότητας του CBS το βράδυ της Παρασκευής, η σειρά δεν συνέχισε με δεύτερο κύκλο. Μετά την ακύρωση του δεύτερου κύκλου, διοργανώθηκε ένας έρανος από τους θαυμαστές της σειράς, με σκοπό την χρηματοδότηση του δεύτερου κύκλου, ο οποίος όμως ήταν ανεπιτυχής.
Τον Αύγουστο του 2008, ανακοινώθηκε ότι το CBS είχε υπογράψει μια συμφωνία ανάπτυξης ταλέντων με τον Ο'Λάφλιν ως σταρ μιας τηλεοπτικής σειράς ώστε να αναπτυχθεί από τον παραγωγό Mark Gordon, αλλά το εγχείρημα αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Ωστόσο, αργότερα πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο δράμα του CBS, Three Rivers, όπου αναπτύχθηκε από την παραγωγό Carol Barbee, όπου προβάλλονταν τα βράδια των Κυριακών κατά την περίοδο 2009-2010.
Τον Απρίλιο του 2009, αυτός ήταν ειδικός καλεσμένος σε ένα επεισόδιο του Criminal Minds, το επεισόδιο The Big Wheel, ως ένας κατά συρροή δολοφόνος, ο Vincent Rowlings. Τον Δεκέμβριο του 2009, το CBS έβγαλε το Three River από το πρόγραμμά του. Ο Ο'Λάφλιν πρωταγωνίστησε μαζί με την Τζένιφερ Λόπεζ στη ρομαντική κωμωδία του 2010 The Back-up Plan.
Ο Ο'Λάφλιν είναι πρωταγωνιστής στο ριμέικ της σειράς Χαβάη 5-0 του CBS. Ο ρόλος του είναι αυτός του Πλωτάρχη SΣτιβ Μακγκάρετ, ενώ η πρεμιέρα έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2010. Η σειρά κέρδισε το βραβείο "Favorite New TV Drama", στα People's Choice Awards την περίοδο 2010-11. Στη συνέχεια, το BuddyTV τον κατέταξε # 2 στους "100 πιο σέξι άντρες της τηλεόρασης του 2010" του καταλόγου και # 9 στον αντίστοιχο κατάλογο του 2011.
Στις 2 Μαρτίου του 2012, το CBS ανακοίνωσε ότι ο Ο'Λάφλιν θα έχανε τα γυρίσματα από κάποια επεισόδια του Χαβάη 5-0, σε αναζήτηση φαρμακευτικής αγωγής που σχετίζονταν με τη διαχείριση του πόνου μετά από έναν τραυματισμό στον ώμο. Ήταν προγραμματισμένο να χάσει τουλάχιστον ένα επεισόδιο από το δεύτερο κύκλο.
Τον Αύγουστο του 2013, ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός των Αυστραλών Κινηματογραφιστών ανακοίνωσε ότι ο Ο'Λάφλιν θα τιμηθεί με το βραβείο Breakthrough σε μια αποκλειστική τελετή που πραγματοποιήθηκε στις 24 Οκτωβρίου του 2013 στο Λος Άντζελες.
Προσωπική ζωή
Το πρώτο παιδί του Ο'Λάφλιν γεννήθηκε από ένα κορίτσι του, που είχαν χωρίσει τότε. Αυτός χώρισε από μια μακροχρόνια σχέση του, με την Αυστραλίδα ηθοποιό και τραγουδίστρια Holly Valance το Φεβρουάριο του 2009. Τέλος, ο O'Loughlin και η φίλη του, Malia Jones έχουν ένα γιο. Ο'Λάφλιν ζει στο Δυτικό Χόλιγουντ, στην Καλιφόρνια, αλλά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Hawaii Five-0 ζει στη Χαβάη. Αυτός είναι ο νυν πρεσβευτής για το Donate Life America.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (Νέα Υόρκη)
Ο ναός είναι ημιτελής, καθώς μόνο τα δύο τρίτα του προγραμματισμένου κτηρίου έχουν ολοκληρωθεί. Παρά το γεγονός αυτό, με εσωτερικό εμβαδό 11.200 τετραγωνικών μέτρων, είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος χριστιανικός ναός στην Οικουμένη, και ο μεγαλύτερος σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική. Το μήκος του φθάνει τα 183 μέτρα, ενώ το ύψος της οροφής είναι 54 μέτρα. Εξαιτίας του μεγάλου χώρου του εσωτερικού του, ο ναός έχει χρησιμοποιηθεί για εκατοντάδες εκδηλώσεις και εκθέσεις τέχνης.
Το αρχικό σχέδιο σμίγει τον νεοβυζαντινό και τον νεορωμανικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, και με αυτό άρχισε η ανέγερση του ναού, στις 27 Δεκεμβρίου 1892. Ωστόσο, το 1909 το συνολικό σχέδιο άλλαξε σε νεογοτθικό. Η ολοκλήρωση του κυρίως ναού καθυστέρησε μέχρι το 1941 εξαιτίας προβλημάτων στη χρηματοδότηση και από τότε μικρή πρόοδος έχει σημειωθεί. Μετά τις ζημιές που προκάλεσε μια μεγάλη πυρκαγιά σε μέρος του ναού το 2001, ο ναός ανακαινίσθηκε και επαναφιερώθηκε το 2008. Παραμένουν στα σχέδια οι πύργοι πάνω από τη δυτική πρόσοψη, η νότια κάθετη πτέρυγα και μία προταθείσα κεραία. Το υλικό κατασκευής είναι η πέτρα, με γρανίτη και ασβεστολιθικό πέτρωμα.
Η περιβάλλουσα ιδιοκτησία περιλαμβάνει αρκετά άλλα κτήρια: το Ορφανοτροφείο Leake & Watts, τον Οίκο της Αγίας Πίστεως, τη Σχολή Χορωδίας και την κατοικία του επισκόπου. Αυτά έχουν δημιουργηθεί σε αρκετούς διαφορετικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς και η ανέγερσή του καθενός κράτησε για δεκαετίες, με το ορφανοτροφείο να είναι προγενέστερο του ίδιου του ναού. Στις 21 Φεβρουαρίου 2017 το όλο αυτό συγκρότημα ανακηρύχθηκε «τοπόσημο της πόλεως» (official city landmark) από την αρμόδια επιτροπή του δήμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καθεδρικος Αγιου Ιωαννη Θεολ Αγιου Ιωαννη Θεολογου Νεας Υ
Μέγκαν Ραπίνο
Η Μέγκαν Άννα Ραπίνο (αγγλικά: Megan Anna Rapinoe, 5 Ιουλίου 1985) είναι Αμερικανίδα επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια που παίζει ως εξτρέμ στην OL Reign και στην εθνική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα και επελέγη ως η Καλύτερη Παίκτρια της FIFA το 2019. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με την εθνική ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου 2012, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών 2015 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών 2019 και έπαιξε για την ομάδα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών 2011, όπου οι ΗΠΑ τερμάτισαν στη δεύτερη θέση. Ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας μαζί με τις Κάρλι Λόιντ και Άλεξ Μόργκαν από το 2018 έως το 2020, με την ομάδα να κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο. Στο παρελθόν έπαιξε για τις ομάδες Chicago Red Stars, Philadelphia Independence και MagicJack στο Γυναικείο Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο (WPS) των ΗΠΑ, καθώς και για τη Λυών στην πρώτη κατηγορία της Γαλλίας.
Συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Time με τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή το 2020. Τον Ιούλιο του 2022 ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν της απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ποδοσφαιρίστριες (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου Κατηγορία:Νικητές του Παίκτη της Χρονιάς της FIFA Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Παραλήπτες του Προεδρικού Μεταλλίου της Ελευθερίας
Ρωσική Αυτοκρατορία
Ρωσική Αυτοκρατορία (ρωσικά: Российская империя) είναι η επίσημη ονομασία του Ρωσικού κράτους από το 1721 (πολιτειακή μεταρρύθμιση του Πέτρου) έως το 1917 (Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση). Η εποχή αυτή αναφέρεται επιγραμματικά στη ρωσική ιστορία και ως αυτοκρατορική. Με μέγιστη έκταση περίπου 28.400.000 τ.χλμ. στα μέσα του 19ου αιώνα, είναι το τρίτο μεγαλύτερο κράτος στην ιστορία της ανθρωπότητας μετά τη Μεγάλη Βρετανία των αρχών του 20ού αιώνα (η οποία όμως διέθετε αποικίες) και τη μεσαιωνική Μογγολική Αυτοκρατορία του Κουμπλάι Χαν. Η Ρωσική Αυτοκρατορία ή απλά Ρωσία εκτεινόταν στην Ευρασία και τη Βόρεια Αμερική από το 1721, μετά το τέλος του Μεγάλου Βόρειου Πόλεμου, έως ότου η Δημοκρατία ανακήρυξε την Προσωρινή Κυβέρνηση που πήρε την εξουσία μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917.
Ο επικεφαλής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας έφερε τον τίτλο του Αυτοκράτορα, σε αντίθεση με τους προκατόχους του που αποκαλούνταν Τσάροι (Καίσαρες) του Βασιλείου της Ρωσίας. Πάντως στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και στην ελληνική, ο όρος τσάρος συνέχισε να χρησιμοποιείται. Όλοι οι αυτοκράτορες της συγκεκριμένης περιόδου προέρχονταν από τον Οίκο των Ρομάνοφ.
Η αυτοκρατορική εποχή μπορεί να χωρισθεί σε δύο μεγάλες περιόδους. Η πρώτη (18ος αι.) ξεκινά με το Μέγα Πέτρο και κλείνει με τη Μεγάλη Αικατερίνη - είναι η εποχή που η Ρωσία αποκτά τις δύο πολυπόθητες θαλάσσιες εξόδους στη Βαλτική και στη Μαύρη Θάλασσα αντίστοιχα, αλλά έχει και μία μεγάλη περίοδο εσωστρέφειας στο κέντρο της. Η δεύτερη (19ος αι.) είναι η περίοδος της πολιτικής σταθερότητας, της εκβιομηχάνισης και της ανάδειξης σε παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά συνάμα και της επιμονής σε παρωχημένες κοινωνικοπολιτικές δομές. Αυτή η επιμονή θα δημιουργήσει τις συνθήκες για δύο επαναστάσεις στις αρχές του 20ού αιώνα (1905, 1917) και τη δημιουργία του πρώτου κομμουνιστικού κράτους στον κόσμο.
Η άνοδος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας συνέβη σε συνδυασμό με την παρακμή των γειτονικών αντίπαλων δυνάμεων: της Σουηδικής Αυτοκρατορίας, της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, της Περσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο το 1812-1814 στη ματαίωση των φιλοδοξιών του Ναπολέοντα να ελέγξει την Ευρώπη και να επεκταθεί στα δυτικά και στα νότια.
Ο Οίκος των Ρομανώφ κυβέρνησε τη Ρωσική Αυτοκρατορία από το 1721 μέχρι το 1762 και ο εκ Γερμανίας συγκαταγόμενος κλάδος του, ο Χόλσταϊν-Γκότορπ-Ρομανώφ, από το 1762. Στις αρχές του 19ου αιώνα η Ρωσική Αυτοκρατορία εκτεινόταν από τον Αρκτικό Ωκεανό στο βορρά μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα στο νότο και από τη Βαλτική Θάλασσα στα δυτικά μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό και μέχρι το 1867 μέχρι την Αλάσκα στην Αμερική στα ανατολικά. Με 125,6 εκατομμύρια υπηκόους, που καταγράφηκαν με την απογραφή του 1897, είχε τον τρίτο μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο την εποχή εκείνη, μετά την Κίνα και την Ινδία. Όπως όλες οι αυτοκρατορίες, παρουσίαζε μεγάλη ανομοιογένεια οικονομική, εθνοτική και θρησκευτική. Υπήρχαν πολλά διαφωνούντα στοιχεία, που πραγματοποίησαν πολλές εξεγέρσεις και απόπειρες δολοφονίας και παρακολουθούντο στενά από τη μυστική αστυνομία, με χιλιάδες τους εξόριστους στη Σιβηρία.
Από οικονομική άποψη η αυτοκρατορία είχε κατά κύριο λόγο γεωργική βάση, με χαμηλή παραγωγικότητα σε μεγάλα κτήματα που δούλευαν οι δουλοπάροικοι (έως ότου ελευθερώθηκαν το 1861). Η οικονομία εκβιομηχανίστηκε αργά με τη βοήθεια ξένων επενδύσεων σε σιδηροδρόμους και εργοστάσια. Η γη ελεγχόταν από την αριστοκρατία (τούς βογιάρους) από το 10ο ως το 17ο αιώνα και στη συνέχεια από τον αυτοκράτορα. Ο Τσάρος Ιβάν Γ΄ (1462-1505) έθεσε τα θεμέλια της αυτοκρατορίας, που αναδύθηκε αργότερα. Τριπλασίασε το έδαφος του κράτους του, τερμάτισε την κυριαρχία της Χρυσής Ορδής, ανακαίνισε το Κρεμλίνο της Μόσχας και έθεσε τα θεμέλια του ρωσικού κράτους. Ο Αυτοκράτορας Πέτρος ο Μέγας (1682-1725) διεξήγαγε πολλούς πολέμους και επέκτεινε μια ήδη τεράστια αυτοκρατορία σε μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη. Μετέφερε την πρωτεύουσα από τη Μόσχα στη νέα πόλη-πρότυπο της Αγίας Πετρούπολης και ηγήθηκε μιας πολιτιστικής επανάστασης, που αντικατέστησε μερικά από τα παραδοσιακά και μεσαιωνικά κοινωνικά και πολιτικά ήθη με ένα σύγχρονο, επιστημονικό, προσανατολισμένο προς την Ευρώπη, ορθολογικό σύστημα.
Η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη η Μεγάλη (βασίλεψε το 1762-1796) ηγήθηκε σε μια χρυσή εποχή. Επέκτεινε το κράτος με κατακτήσεις, αποικισμό και διπλωματία, συνεχίζοντας τον πολιτικό εκσυγχρονισμό του Μεγάλου Πέτρου κατά τα Δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα. Ο Αυτοκράτορας Αλέξανδρος Β΄ (1855-1881) προώθησε πολυάριθμες μεταρρυθμίσεις, με θεαματικότερη τη απελευθέρωση και των 23 εκατομμυρίων δουλοπάροικων το 1861. Η πολιτική του στην Ανατολική Ευρώπη περιλάμβανε την προστασία των Ορθοδόξων Χριστιανών υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η εμπλοκή αυτή το 1914 οδήγησε στην είσοδο της Ρωσίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Σερβίας, κατά της Γερμανικής, της Αυστριακής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ιστορία
Αν και η Αυτοκρατορία ανακηρύχθηκε επίσημα μόνο από τον Τσάρο Πέτρο Α΄, μετά τη Συνθήκη του Νύσταντ (1721), ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε ουσιαστικά είτε όταν ο Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας κατέλαβε το Βέλικι Νόβγκοροντ το 1478, είτε όταν ο Ιβάν ο Τρομερός κατέκτησε το Χανάτο του Καζάν το 1552. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη ο όρος Τσαράτο, που χρησιμοποιήθηκε μετά τη στέψη του Ιβάν Δ΄ το 1547, ήταν ήδη μια ρωσική λέξη της εποχής για την αυτοκρατορία.
Πληθυσμός
Μεγάλο μέρος της επέκτασης της Ρωσίας συνέβη το 17ο αιώνα, με αποκορύφωμα τον πρώτο Ρωσικό αποικισμό του Ειρηνικού στα μέσα του 17ου αιώνα, το Ρωσοπολωνικό Πόλεμο (1654-67) που ενσωμάτωσε την Ανατολική Ουκρανία και την κατάκτηση της Σιβηρίας. Η Πολωνία διαμελίσθηκε το διάστημα 1790-1815, με μεγάλο μέρος της χώρας και του πληθυσμού της να μεταβιβάζεται στη Ρωσία. Το μεγαλύτερο μέρος της ανάπτυξης του 19ου αιώνα προήλθε από την προσθήκη εδαφών στην Ασία, νότια της Σιβηρίας.
.
Πέτρος ο Μέγας (1672–1725)
Ο Πέτρος ο Μέγας (1672-1725) διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εισαγωγή της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό κρατικό σύστημα. Ενώ η τεράστια χώρα είχε πληθυσμό 14 εκατομμυρίων, οι σοδειές των σιτηρών υστερούσαν έναντι εκείνων της γεωργίας στη Δύση,, δεσμεύοντας σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού στη γεωργία. Μόνο ένα μικρό ποσοστό ζούσε στις πόλεις. Η τάξη των χόλοπ, σχεδόν σε καθεστώς δουλείας, παρέμεινε σημαντικός θεσμός στη Ρωσία μέχρι το 1723, όταν ο Πέτρος μετέτρεψε τους οικιακούς χόλοπ σε δουλοπάροικους, εντάσσοντάς τους έτσι στον κεφαλικό φόρο. Οι Ρώσοι γεωργικοί χόλοπ είχαν τυπικά μετατραπεί σε δουλοπάροικους νωρίτερα το 1679.
Οι πρώτες στρατιωτικές ενέργειες του Πέτρου στράφηκαν κατά των Οθωμανών Τούρκων. Η προσοχή του στη συνέχεια στράφηκε στο Βορρά. Ο Πέτρος ακόμα δεν είχε ασφαλές βόρειο λιμάνι, εκτός από τον Αρχάγγελο στη Λευκή Θάλασσα, όπου το λιμάνι παρέμενε παγωμένο εννέα μήνες το χρόνο. Η πρόσβαση στη Βαλτική παρεμποδιζόταν από τη Σουηδία, που την περιόριζε από τις τρεις πλευρές της. Οι φιλοδοξίες του Πέτρου για ένα «παράθυρο στη θάλασσα» τον οδήγησαν να συνάψει μια μυστική συμμαχία το 1699 με τη Σαξονία, την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και τη Δανία κατά της Σουηδίας, με αποτέλεσμα το Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Ο πόλεμος τελείωσε το 1721 όταν μια εξαντλημένη Σουηδία ζήτησε ειρήνη με τη Ρωσία. Ο Πέτρος απέκτησε τέσσερις επαρχίες που βρίσκονται νότια και ανατολικά του Φινλανδικού Κόλπου, εξασφαλίζοντας έτσι την πολυπόθητη πρόσβαση στη θάλασσα. Εκεί ίδρυσε τη νέα πρωτεύουσα της Ρωσίας, την Αγία Πετρούπολη, σε αντικατάσταση της Μόσχας, που επί μακρόν ήταν το πολιτιστικό κέντρο της Ρωσίας. Το 1722 έστρεψε τις φιλοδοξίες του ως πρώτος Ρώσος μονάρχης προς την αύξηση της ρωσικής επιρροής στην Καυκασία και την Κασπία Θάλασσα εις βάρος των εξασθενημένων Σαφαβιδών Περσών. Έκανε το Αστραχάν το κέντρο των στρατιωτικών προσπαθειών κατά της Περσίας και επιχείρησε τον πρώτο μεγάλο πόλεμο εναντίον τους το 1722-23.
Ο Πέτρος αναδιοργάνωσε την κυβέρνησή του βάσει των πιο πρόσφατων πολιτικών προτύπων της εποχής, διαμορφώνοντας τη Ρωσία σε ένα απολυταρχικό κράτος. Αντικατέστησε την παλιά Δούμα των ''βογιάρων (συμβούλιο ευγενών) με μια εννεαμελή Γερουσία, στην πραγματικότητα ένα ανώτατο κρατικό συμβούλιο. Η ύπαιθρος χωρίστηκε σε νέες επαρχίες και περιοχές. Ο Πέτρος δήλωσε στη Γερουσία ότι η αποστολή του ήταν η είσπραξη φόρων και τα φορολογικά έσοδα τριπλασιάστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Στο πλαίσιο της κυβερνητικής μεταρρύθμισης, η Ορθόδοξη Εκκλησία ενσωματώθηκε εν μέρει στη διοικητική δομή της χώρας, καθιστάμενη στην ουσία εργαλείο του κράτους. Ο Πέτρος κατάργησε το πατριαρχείο και το αντικατέστησε με ένα συλλογικό όργανο, την Ιερά Σύνοδο, υπό την ηγεσία ενός κυβερνητικού αξιωματούχου. Εν τω μεταξύ καταργήθηκαν όλα τα ίχνη τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο Πέτρος συνέχισε και ενέτεινε την απαίτηση των προκατόχων του για κρατική υπηρεσία για όλους τους ευγενείς.
Τα πρώτα χρόνια μετά τον Πέτρο (1725 - 1741)
Ο Πέτρος πεθαίνει απρόσμενα το 1725 και ακολουθεί μία περίοδος χάους, ακατάπαυστων συνωμοσιών και ακυβερνησίας. Αρχικά τον διαδέχεται η σύζυγός του Αικατερίνη Α', η οποία όμως θα αποβιώσει δύο χρόνια αργότερα. Για άλλα δύο χρόνια (1728 - 1730) θα βασιλέψει τυπικά ο ανήλικος Πέτρος Β', γιος του εκτελεσθέντος Αλεξίου, μέχρι που θα πεθάνει από ευλογιά και θα προκύψει κενό διαδοχής.
Μετά από διαβουλεύσεις το στέμμα δίνεται στην Άννα Ιβάνοβνα, ανιψιά του Μεγάλου Πέτρου. Η Άννα ήταν κόρη του Ιβάν Ε', ετεροθαλούς αδελφού και συμβασιλέως του Πέτρου έως το 1696. Μετά το θάνατο του πατέρα της είχε παντρευτεί ένα γερμανό ευγενή της Βαλτικής και είχε γίνει Δούκισσα της Κουρλάνδης (γερμανική κτήση στη σημερινή Λετονία). Όταν το ανακτοβούλιο την κάλεσε να αναλάβει τις τύχες της Ρωσίας (1730), η νέα αυτοκράτειρα ανέλαβε συγκεκριμένες δεσμεύσεις, οι οποίες αργά ή γρήγορα θα φιλελευθεροποιούσαν το καθεστώς μετατρέποντάς το σε συνταγματική μοναρχία. Γρήγορα όμως θα πετύχει να απεμπλακεί: υποστηριζόμενη από παραδοσιακούς ευγενείς και την Αυτοκρατορική Φρουρά, διαλύει το ανακτοβούλιο και εξορίζει τα μέλη του στη Σιβηρία. Η δεκαετής παραμονή της στο θρόνο της χαρακτηρίζεται από την πλήρη ανεπάρκειά της για ένα τόσο σημαντικό αξίωμα, την αθρόα εισαγωγή γερμανών συμβούλων στα καίρια πόστα της διοίκησης και τις εκτελέσεις όσων ενοχλούνταν από τον εκγερμανισμό της Ρωσίας.
Λίγο πριν πεθάνει άτεκνη από νεφροπάθεια (1740), η Άννα προλαβαίνει να ορίσει ως διάδοχό της το Γερμανό Ιβάν ΣΤ', γιο μιας ανιψιάς της και ηλικίας μόλις ενός έτους! Η επιλογή αυτή γίνεται με την προφανή σκοπιμότητα ο θρόνος να παραμείνει στους απογόνους των Μιλοσλάβσκι (η οικογένεια της μητέρας του Ιβάν Ε') και να αποκλεισθούν οι Ναρίσκιν (η οικογένεια της μητέρας του Πέτρου). Το σχέδιο θα αποτύχει - δεκατρείς μήνες αργότερα ο Ιβάν καθαιρείται και θα περάσει 23 χρόνια έγκλειστος σε διάφορες φυλακές έως τη μυστική εκτέλεσή του στο Σλισελμπούργκ (1764).
Παρά την αστάθεια που επικρατεί στο εσωτερικό καθ' όλην την περίοδο 1725 - 1741, στη διεθνή σκηνή ο ρόλος της αυτοκρατορίας αναβαθμίζεται. Στον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής (1733 - 1735) η ρωσική διπλωματία συνεργάζεται με τους αυστριακούς και επιβάλλει τον εκλεκτό της στον πολωνικό θρόνο, εις βάρος των γάλλων. Επίσης το 1739 προσαρτάται στη Ρωσία η πόλη Αζόφ στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας - αυτή είναι η απαρχή της προσπάθειας για έξοδο στη Μεσόγειο εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που θα ολοκληρωθεί λίγες δεκαετίες αργότερα.
Η ανάκαμψη (1741 - 1762)
Το 1741 ο θρόνος ξαναπερνά στους απογόνους του Μεγάλου Πέτρου με την κόρη του Ελισάβετ και ξεκινά μια περίοδος σταθερότητας και προόδου. Η Ελισάβετ θυμίζει πολλά από τα ηγετικά προτερήματα του Πέτρου και επιπλέον είναι αρκετά ώριμη όταν αναλαμβάνει καθήκοντα (32 ετών). Συνεχίζοντας το φιλεκπαιδευτικό έργο του πατέρα της, ιδρύει το Πανεπιστήμιο Μόσχας (1755) και την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης (1757). Επίσης μετακαλεί ξένους αρχιτέκτονες που κτίζουν πολλά από τα κτήρια - σύμβολα της Αγίας Πετρούπολης: Χειμερινά Ανάκτορα (Ερμιτάζ), Μονή Σμόλνι κτλ.
Πολιτικά η Ελισάβετ δείχνει αξιοθαύμαστη οξυδέρκεια. Αποκαθιστά τους θεσμούς που είχε εισαγάγει ο πατέρας της, εκδιώκει τους Γερμανούς συμβούλους από την Αυλή και τους αντικαθιστά με μορφωμένους Ρώσους. Αναγνωρίζοντας την ευφυΐα του Αλεξέι Μπεστούζεβ - Ριούμιν, τού αναθέτει το ρόλο του Αντικαγκελαρίου (υπουργού Εξωτερικών) αν και σε προσωπικό επίπεδο τον αντιπαθεί σφόδρα. Οι δύο τους καθιερώνουν τη Ρωσία ως μεγάλη δύναμη στην ευρωπαϊκή διπλωματική κονίστρα. Το 1743 επιλύουν τα χρονίζοντα συνοριακά προβλήματα με τη Σουηδία, αποσπώντας τη νότια Φινλανδία δια διαπραγματεύσεων (Συνθήκη του Άμπο ή του Τούρκου). Το 1748 επιτυγχάνουν δεύτερο θρίαμβο στη Συνθήκη του Άαχεν (ή Ε-λα-Σαπέλ), με την οποία λήγει ο Πόλεμος για την Αυστριακή Διαδοχή (η Ρωσία συμμετείχε με ένα επικουρικό σώμα 30.000 ανδρών). Αν και με μια πρώτη ανάγνωση της συνθήκης δεν προκύπτει άμεσο όφελος, τα έμμεσα κέρδη είναι πολλαπλά και μακροπρόθεσμα:
Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία θα ήταν η κατάκτηση του Βερολίνου κατά τον Επταετή Πόλεμο, εάν δεν την προλάβαινε ο θάνατος τη στιγμή που ο ρωσικός στρατός βρισκόταν προ των πυλών της πρωσικής πρωτεύουσας (Ιανουάριος 1762. Ευτυχώς για τους Πρώσους, τη διαδέχεται ο γερμανοτραφής ανιψιός της Πέτρος Γ' που αποσύρει τα στρατεύματα και συνάπτει ειρήνη. Δε θα κυβερνήσει όμως τη χώρα για πολύ - η δαιμόνια σύζυγός του Αικατερίνη θα τον εξαναγκάσει σε παραίτηση μόλις έξι μήνες από την ενθρόνισή του και θα αναλάβει η ίδια τις τύχες της αυτοκρατορίας.
Μεγάλη Αικατερίνη (1762 - 1796)
Η Αικατερίνη η Μεγάλη ήταν Γερμανίδα πριγκίπισσα που παντρεύτηκε τον Πέτρο Γ ', το Γερμανό κληρονόμο του ρωσικού στέμματος. Μετά το θάνατο της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ, ήρθε στην εξουσία όταν πέτυχε το πραξικόπημά της κατά του μη δημοφιλούς συζύγου της. Συνέβαλε στην αναβίωση της ρωσικής αριστοκρατίας που ξεκίνησε μετά το θάνατο του Μεγάλου Πέτρου. Η υπηρεσία προς το κράτος καταργήθηκε και η Αικατερίνη ικανοποίησε τους ευγενείς περαιτέρω, επιστρέφοντας σε αυτούς τις περισσότερες κρατικές λειτουργίες στις επαρχίες.
Η Μεγάλη Αικατερίνη επέκτεινε τον ρωσικό πολιτικό έλεγχο πάνω στα εδάφη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Οι ενέργειές της περιλάμβαναν την υποστήριξη της Συνομοσπονδίας της Ταργκόβιτσα, παρόλο που το κόστος των εκστρατειών της, με το καταπιεστικό κοινωνικό σύστημα που απαιτούσε οι δουλοπάροικοι να ξοδεύουν σχεδόν όλο το χρόνο τους στη γη των ιδιοκτητών τους, προκάλεσε μεγάλη αγροτική εξέγερση το 1773, μετά τη νομιμοποίηση από την Αικατερίνη της πώλησης των δουλοπάροικων ξεχωριστά από τη γη. Εμπνεόμενοι από έναν Κοζάκο ονόματι Πουγκατσιόφ, με την εμφατική κραυγή του "Κρεμάστε όλους τους γαιοκτήμονες", οι εξεγερμένοι απείλησαν να καταλάβουν τη Μόσχα πριν συντριβούν αμείλικτα. Αντί της παραδοσιακής τιμωρίας του διασυρμού και του διαμελισμού, η Αικατερίνη εξέδωσε μυστικές οδηγίες ο δήμιος να επιβάλει την ποινή γρήγορα και με τον ελάχιστο πόνο, ως μέρος της προσπάθειάς της να εισαγάγει ευσπλαχνία στο νόμο. Επίσης διέταξε τη δημόσια δίκη της Ντάρια Νικολάεβνα Σαλτίκοβα, μέλους της ανώτατης αριστοκρατίας, κατηγορούμενης για βασανιστήρια και δολοφονίας. Αυτές οι χειρονομίες ευσπλαχνίας της Αικατερίνης είχαν πολύ θετική απήχηση στην Ευρώπη που βίωνε την Εποχή του Διαφωτισμού, αλλά το φάσμα της επανάστασης και των ταραχών συνέχισε να στοιχειώνει την ίδια και τους διαδόχους της.
Για να εξασφαλίσει τη συνεχή στήριξη των ευγενών, που ήταν απαραίτητη για την επιβίωση της κυβέρνησής της, η Αικατερίνη ήταν υποχρεωμένη να ενισχύσει την εξουσία και τη δύναμή τους εις βάρος των δουλοπάροικων και άλλων κατώτερων τάξεων. Παρ 'όλα αυτά συνειδητοποίησε ότι η δουλοπαροικία έπρεπε να τερματιστεί, φτάνοντας στο σημείο να αναφέρει στην "Οδηγία" της ότι οι δουλοπάροικοι ήταν "εξίσου καλοί όσο και εμείς" - ένα σχόλιο που η αριστοκρατία δέχθηκε με αηδία. Η Αικατερίνη διεξήγαγε με επιτυχία πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και επεξέτεινε τα νότια σύνορα της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα.
Υπό την ηγεσία της εκπληρώνεται ένα όνειρο αιώνων, η έξοδος στη Μαύρη Θάλασσα μέσω της Κριμαίας. Στην Κριμαϊκή χερσόνησο εκτεινόταν για τρεισήμισυ αιώνες το ταταρικό Χανάτο της Κριμαίας. Αν και το χανάτο ήταν διαρκώς στο στόχαστρο των Ρώσων, επιβίωνε πάντα χάρη στην κηδεμονία των Οθωμανών που επ' ουδενί θα ήθελαν να δουν το ρωσικό στόλο να πλέει κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Η κατάκτηση της Κριμαίας είναι αποτέλεσμα του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768-1774 και της Συνθήκης Κιουτσούκ - Καϊναρτζή, με την οποία:
Εκτός των προφανών ρωσικών κερδών, η συνθήκη του Κιουτσούκ - Καϊναρτζή αποφέρει ωφέλεια και στον υπόδουλο Ελληνισμό. Μη διαθέτοντας στόλο στη Μεσόγειο, οι ρωσικές αρχές εντέλλονται να συνεργασθούν στενά με τους Έλληνες πλοιοκτήτες που θα δουν τα κέρδη τους να εκτινάσσονται και το στόλο τους να γιγαντώνεται. Επίσης προσκαλούνται Έλληνες έμποροι να δημιουργήσουν παροικίες στα νεοπροσαρτηθέντα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας - σε ένα από αυτά, την Οδησσό, θα ιδρυθεί η Φιλική Εταιρεία που θα προετοιμάσει την Επανάσταση του 1821.
Η νέα αυτή πραγματικότητα δεν αρέσει καθόλου στην Αγγλία και τη Γαλλία, οι οποίες βλέπουν τη Ρωσία ως βασικό ανταγωνιστή τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο και παρακινούν την Υψηλή Πύλη να ανακαταλάβει τις περιοχές που έχασε στον πόλεμο του 1768-1774. Ξεκινά έτσι ένας νέος ρωσοτουρκικός πόλεμος (1787-1792), όπου η Αικατερίνη θριαμβεύει ξανά: με τη Συνθήκη του Ιασίου (Ιανουάριος 1792) η Υψηλή Πύλη όχι μόνο αποδέχεται την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, αλλά αναγνωρίζει και την κυριαρχία της τελευταίας στην Ουκρανία δυτικά του Δνείπερου (τα εδάφη ανατολικά του Δνείπερου είχαν προσαρτηθεί το 17ο αι. επί Αλεξίου εις βάρος της Πολωνίας).
Στη συνέχεια, συνομωτώντας με τους ηγέτες της Αυστρίας και της Πρωσίας, ενσωμάτωσε εδάφη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας κατά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, ωθώντας τα σύνορα της Ρωσίας δυτικά προς την Κεντρική Ευρώπη. Σύμφωνα με τη συνθήκη που είχε υπογράψει η Ρωσία με τους Γεωργιανούς για να τους προστατεύει από κάθε νέα εισβολή των Περσών και περαιτέρω πολιτικές φιλοδοξίες τους, η Αικατερίνη διεξήγαγε ένα νέο πόλεμο κατά της Περσίας το 1796, όταν αυτή εισέβαλε πάλι στη Γεωργία και επέβαλε την κυριαρχία της ένα χρόνο πριν και έδιωξε τις νεοεγκατεστημένες ρωσικές φρουρές στον Καύκασο. Όταν πέθανε το 1796 η επεκτατική πολιτική της Αικατερίνης είχε μετατρέψει τη Ρωσία σε μεγάλη ευρωπαϊκή και παγκόσμια δύναμη. Αυτό συνεχίστηκε με την απόσπαση από τον Αλέξανδρος Α΄ της Φινλανδίας από το αποδυναμωμένο βασίλειο της Σουηδίας το 1809 και της Βεσσαραβίας από το Πριγκιπάτο της Μολδαβίας, που παραχωρήθηκε από τους Οθωμανούς το 1812.
Κρατικός προϋπολογισμός
Η Ρωσία βρισκόταν σε συνεχή κατάσταση οικονομικής κρίσης. Ενώ τα έσοδα αυξήθηκαν από 9 εκατομμύρια ρούβλια το 1724 σε 40 εκατομμύρια το 1794, οι δαπάνες αυξήθηκαν ταχύτερα, φθάνοντας τα 49 εκατομμύρια το 1794, και κατανέμονταν 46% στο στρατό, 20% στις κυβερνητικές οικονομικές δραστηριότητες, 12% στη διοίκηση και 9% για την Αυτοκρατορική Αυλή στην Αγία Πετρούπολη. Το έλλειμμα απαιτούσε δανεισμό, κυρίως από το Άμστερνταμ, και το 5% του προϋπολογισμού διετίθετο για την πληρωμή του χρέους. Για τη χρηματοδότηση των δαπανηρών πολέμων εκδίδονταν χαρτονομίσματα, προκαλώντας έτσι πληθωρισμό. Για τις δαπάνες της η Ρωσία είχε ένα μεγάλο και άρτια εξοπλισμένο στρατό, μια πολύ μεγάλη και πολύπλοκη γραφειοκρατία, και μια αυλή που συναγωνίζονταν το Παρίσι και το Λονδίνο. Ωστόσο η κυβέρνηση ζούσε πολύ υπεράνω των δυνάμεών της και η Ρωσία του 18ου αιώνα παρέμενε «μια φτωχή, υπανάπτυκτη, συντριπτικά γεωργική και αναλφάβητη χώρα».
Πρώτο μισό του 19ου αιώνα
Όταν η Μεγάλη Αικατερίνη πεθαίνει το 1796 η Ρωσική Αυτοκρατορία δεν είναι απλά το δυνατότερο και μεγαλύτερο κράτος της ΒΑ Ευρώπης αλλά μία από τις υπερδυνάμεις ολόκληρης της ηπείρου. Νέος αυτοκράτορας θα αναλάβει ο γιος της Παύλος (Παύλος Α') που θα κυβερνήσει μόλις πέντε έτη.
Κατά τη διακυβέρνησή του θα ιδρυθεί με αυτοκρατορικό διάταγμα η Ρωσοαμερικανική Εταιρεία, που θα υλοποιήσει την επέκταση της Ρωσίας στην Αλάσκα τις τρεις επόμενες δεκαετίες. Επίσης ο Παύλος δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος στο νέο σκηνικό που διαμορφώνουν οι νίκες του Ναπολέοντα στη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη - συνεργάζεται με την Αγγλία και την Αυστρία εναντίον του Γάλλου αυτοκράτορα και το 1798-1799 ρωσικά εκστρατευτικά σώματα θριαμβεύουν στην Ιταλία και την Ελβετία. Το 1800 προσαρτά μονομερώς το Κάτρλι-Καχέτι, δηλ. το βασικό κορμό της Γεωργίας, αν και παλαιότερα η μητέρα του είχε δεσμευθεί για την ανεξαρτησία του. Στο εσωτερικό επίπεδο προσπαθεί να χαλαρώσει την καταπίεση των δουλοπαροίκων και να καταπολεμήσει τη διαφθορά των υψηλόβαθμων στελεχών του παλατιού. Αυτές οι επιδιώξεις θα προκαλέσουν την οργή της αριστοκρατίας και θα οδηγήσουν στη δολοφονία του στις 23 Μαρτίου 1801.
Ο Ναπολέων, μετά από μια διένεξη με τον Τσάρο Αλεξάνδρου Α΄, ξεκίνησε εισβολή στη Ρωσία το 1812, που αποδείχθηκε καταστροφική. Αν και η Grande Armée (Μεγάλη Στρατιά) του Ναπολέοντα έφτασε στη Μόσχα, η στρατηγική της καμένης γης των Ρώσων δεν επέτρεψε στους εισβολείς να επιβιώσουν στη χώρα. Κατά τον παγερό Ρωσικό Χειμώνα χιλιάδες γαλλικά στρατεύματα δέχτηκαν επιδρομές και σκοτώθηκαν από χωρικούς αντάρτες. Καθώς οι δυνάμεις του Ναπολέοντα υποχώρησαν, τα ρωσικά στρατεύματα τους καταδίωξαν στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη μλέχρι τις πύλες του Παρισιού. Μετά τη νίκη της Ρωσίας και των συμμάχων της επί του Ναπολέοντα, ο Αλέξανδρος έγινε γνωστός ως ο «σωτήρας της Ευρώπης» και προήδρευσε στην ανασύνταξη του χάρτη της Ευρώπης στο Συνέδριο της Βιέννης (1815), που τελικά κατέστησε τον Αλέξανδρο μονάρχη της Ρωσικής Πολωνίας. Παρόλο που η Ρωσική Αυτοκρατορία θα έπαιζε ηγετικό πολιτικό ρόλο τον αιώνα που ακολούθησε, χάρη στη νίκη της επί της Ναπολεόντειας Γαλλίας, η διατήρηση της δουλοπαροικίας απέκλειε την οικονομική πρόοδο σε κάποιο σημαντικό βαθμό. Καθώς η οικονομική ανάπτυξη της Δυτικής Ευρώπης επιταχύνθηκε κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης η Ρωσία άρχισε να υστερεί ακόμα περισσότερο, δημιουργώντας νέες αδυναμίες για την Αυτοκρατορία που επεδίωκε να διαδραματίσει ρόλο ως μεγάλη δύναμη. Αυτή η κατάσταση συγκάλυπτε την ανεπάρκεια της κυβέρνησής της, την απομόνωση του λαού της και την οικονομική της καθυστέρηση. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα ο Αλέξανδρος Α΄ ήταν έτοιμος να συζητήσει συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, αλλά αν και εισήγαγε μερικές, δεν επιχείρησε σημαντικές αλλαγές. Το φιλελεύθερο τσάρο διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Νικόλαος Α΄ (1825-1855), που στην αρχή της βασιλείας του αντιμετώπισε μια εξέγερση. Το υπόβαθρο αυτής της εξέγερσης βρισκόταν στους Ναπολεόντειους Πολέμους, όταν αρκετοί εκπαιδευμένοι Ρώσοι αξιωματικοί ταξίδεψαν στην Ευρώπη κατά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπου η έκθεσή τους στο φιλελευθερισμό της Δυτικής Ευρώπης τους ενθάρρυνε να επιδιώξουν αλλαγές κατά την επιστροφή τους στην απολυταρχική Ρωσία. Το αποτέλεσμα ήταν η Εξέγερση των Δεκεμβριστών (Δεκέμβριος του 1825), έργο ενός μικρού κύκλου φιλελεύθερων ευγενών και αξιωματικών του στρατού που ήθελαν να εγκαταστήσουν στο θρόνο τον αδελφό του Νικολάου ως συνταγματικό μονάρχη. Η εξέγερση όμως κατεστάλη εύκολα, κάνοντας το Νικόλαο να απομακρυνθεί από το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού που είχε ξεκινήσει ο Πέτρος ο Μέγας και να υπερασπιστεί το δόγμα Ορθοδοξία, Απολυταρχία και Έθνος.
Τα αντίποινα για την εξέγερση έκαναν τη «Δεκάτη πέμπτη του Δεκέμβρη» μια μέρα που για πολύ θυμόντουσαν αργότερα τα επαναστατικά κινήματα. Προκειμένου να καταστείλει περαιτέρω εξεγέρσεις εντάθηκε η λογοκρισία, συμπεριλαμβανομένης της συνεχούς επιτήρησης των σχολείων και των πανεπιστημίων. Τα διδακτικά βιβλία ελέγχονταν αυστηρά από την κυβέρνηση. Κατάσκοποι της αστυνομίας τοποθετήθηκαν παντού. Οι επίδοξοι επαναστάτες στέλνονταν στη Σιβηρία - υπό το Νικόλαο Α΄ εκατοντάδες χιλιάδες απεστάλησαν στα εκεί ка́торга (κάτεργα).
Αφού τα ρωσικά στρατεύματα απελευθέρωσαν τη σύμμαχο (με τη Συνθήκη του Γκεοργκίεφσκι του 1783) Γεωργία από την κατοχή της Δυναστείας των Κατζάρ το 1802, κατά το Ρωσοπερσικό Πόλεμο (1804-13) συγκρούστηκαν με την Περσία για τον έλεγχο και την εδραίωσή τους στη Γεωργία και επίσης ενεπλάκησαν στον Πόλεμο του Καυκάσου κατά του Καυκασιανού Ιμαμάτου. Η έκβαση του πολέμου το 1804-1813 με την Περσία την ανάγκασε να παραχωρήσει αμετάκλητα στη Ρωσία το σημερινό Νταγκεστάν, τη Γεωργία και το μεγαλύτερου μέρος του Αζερμπαϊτζάν, μετά τη Συνθήκη του Γκουλιστάν. Στα νοτιοδυτικά η Ρωσία προσπάθησε να επεκταθεί εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, χρησιμοποιώντας την προσφάτως αποκτηθείσα Γεωργία ως βάση της για το μέτωπο του Καύκασου και της Μικράς Ασίας. Τα τέλη της δεκαετίας του 1820 ήταν χρόνια με στρατιωτικές επιτυχίες. Παρά την απώλεια σχεδόν όλων των πρόσφατα αποκτηθέντων εδαφών κατά το πρώτο έτος του Ρωσοπερσικού Πολέμου το 1826-28 η Ρωσία κατάφερε να τερματίσει τον πόλεμο με πολύ ευνοϊκούς όρους με τη Συνθήκη του Τουρκμεντσάι, συμπεριλαμβανομένων των επίσημων αποκτημάτων της σημερινής Αρμενία, του Αζερμπαϊτζάν και τη Επαρχίας Ιγκντίρ. Κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1828-29 η Ρωσία εισέβαλε στη βορειοανατολική Μικρά Ασία και κατέλαβε τις στρατηγικές οθωμανικές πόλεις Ερζερούμ και Γκιουμούσχανε και, εμφανιζόμενη ως προστάτις και σωτήρας του Ελληνορθόδοξου πληθυσμού, έλαβε εκτεταμένη υποστήριξη από τους Έλληνες Πόντιους της περιοχής. Μετά από σύντομη κατοχή ο ρωσικός αυτοκρατορικός στρατός αποσύρθηκε πίσω στη Γεωργία.
Το ζήτημα του προσανατολισμού της Ρωσίας είχε τεθεί από το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού του Μεγάλου Πέτρου. Κάποιοι ευνοούσαν τη μίμηση της Δυτικής Ευρώπης ενώ άλλοι ήταν αντίθετοι σε αυτό και ζητούσαν την επιστροφή στις παραδόσεις του παρελθόντος. Ο δεύτερος δρόμος υποστηρίχτηκε από τους Σλαβόφιλους, που περιφρονούσαν την "παρακμιακή" Δύση. Οι Σλαβόφιλοι ήταν αντίπαλοι της γραφειοκρατίας και προτιμούσαν τον κολεκτιβισμό της μεσαιωνικής ρωσικής όμπσινα ή μιρ, από τον ατομικισμό της Δύσης. Περισσότερο ακραίες κοινωνικές δοξασίες επεξεργάστηκαν Ρώσοι αριστεροί ριζοσπάστες όπως ο Αλεξάντερ Χέρτσεν, ο Μιχαήλ Μπακούνιν και ο Πιοτρ Κροπότκιν.
Οι Ρώσοι τσάροι συνέτριψαν δύο εξεγέρσεις στα νεοαποκτηθέντα πολωνικά εδάφη τους: τη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830 και την Εξέγερση του Ιανουαρίου του 1863. Η ρωσική απολυταρχία πρόσφερε την αιτία να εξεγερθούν το 1863 στους πολωνούς τεχνίτες και ευγενείς, προσβάλλοντας τις εθνικές βασικές τους αξίες της γλώσσας, της θρησκείας και του πολιτισμού. Το αποτέλεσμα ήταν η Επανάσταση του Ιανουαρίου, μια μαζική Πολωνική εξέγερση, που συνετρίβη από μαζικές δυνάμεις. Η Γαλλία, η Βρετανία και η Αυστρία προσπάθησαν να παρέμβουν στην κρίση, αλλά δεν μπόρεσαν. Ο ρωσικός εθνικιστικός τύπος χρησιμοποίησε την πολωνική εξέγερση για να ενοποιήσει το ρωσικό έθνος, υποστηρίζοντας ότι ήταν εκ Θεού δοσμένη αποστολή της Ρωσίας να σώσει την Πολωνία και τον κόσμο. Η Πολωνία τιμωρήθηκε χάνοντας τα ιδιαίτερα πολιτικά και δικαστικά της δικαιώματα, με τον εκρωσισμό να επιβάλλεται στα σχολεία και στα δικαστήρια της.
Δεύτερο μισό του 19ου αιώνα
Το 1854-55 η Ρωσία ηττήθηκε από τη Βρετανία, τη Γαλλία και την Τουρκία κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, που διεξήχθη κυρίως στη χερσόνησο της Κριμαίας και σε μικρότερο βαθμό στη Βαλτική. Δεδομένου ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ήττα του Ναπολέοντα η Ρωσία θεωρείτο στρατιωτικά ανίκητη, αλλά εναντίον ενός συνασπισμού των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης, οι ήττες που υπέστη στην ξηρά και στη θάλασσα ανέδειξαν τη φθορά και την αδυναμία του καθεστώτος του Τσάρου Νικολάου.
Όταν ο Τσάρος Αλέξανδρος Β΄ ανέβηκε στο θρόνο το 1855, η επιθυμία για μεταρρύθμιση ήταν ευρέως διαδεδομένη. Ένα αυξανόμενο ανθρωπιστικό κίνημα επετίθετο στη δουλοπαροικία ως αναχρονιστική. Το 1859 υπήρχαν πάνω από 23 εκατομμύρια δουλοπάροικοι σε συνήθως κακές συνθήκες διαβίωσης. Ο Αλέξανδρος Β΄ αποφάσισε να καταργήσει τη δουλοπαροικία εκ των άνω, με επαρκή πρόνοια για τους γαιοκτήμονες, αντί να περιμένει να καταργηθεί από κάτω με επαναστατικό τρόπο που θα τους έβλαπτε.
Η μεταρρύθμιση της απελευθέρωσης του 1861, που απελευθέρωσε τους δουλοπάροικους ήταν το μοναδικό σημαντικό γεγονός της ρωσικής ιστορίας του 19ου αιώνα και η αρχή του τέλους για το μονοπώλιο της εξουσίας της αριστοκρατίας. Οι περαιτέρω μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1860 περιελάμβαναν κοινωνικοοικονομικές μεταρρυθμίσεις για να αποσαφηνιστεί η θέση της ρωσικής κυβέρνησης στον τομέα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας και της προστασίας τους. Η απελευθέρωση επέφερε προσφορά ελεύθερου εργατικού δυναμικού στις πόλεις, τονώνοντας τη βιομηχανία, και η μεσαία τάξη αυξήθηκε σε αριθμό και επιρροή. Ωστόσο αντί να λάβουν τα εδάφη τους δωρεάν, οι απελευθερωμένοι χωρικοί έπρεπε να πληρώνουν έναν ειδικό φόρο στην κυβέρνηση, που με τη σειρά της πλήρωνε τους γαιοκτήμονες με γενναιόδωρη τιμή για τη γη που είχαν χάσει. Σε πολλές περιπτώσεις οι αγρότες πήραν ελάχιστη έκταση γης. Όλη η περιουσία που αποδόθηκε στους χωρικούς ανήκε συλλογικά στο μιρ, την κοινότητα του χωριού, που μοίραζε τη γη μεταξύ των αγροτών και επόπτευε τις διάφορες εκμεταλλεύσεις. Αν και η δουλοπαροικία καταργήθηκε, επειδή αυτό έγινε με όρους δυσμενείς για τους αγρότες, οι επαναστατικές εντάσεις δεν υποχώρησαν, παρά τις προθέσεις του Αλεξάνδρου Β΄. Οι επαναστάτες πίστευαν ότι οι νεοαπελευθερωθέντες δουλοπάροικοι απλώς πουλήθηκαν στη μισθωτή σκλαβιά κατά την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης και ότι η μπουρζουαζία είχε αντικαταστήσει στην ουσία τους γαιοκτήμονες.
Ο Αλέξανδρος Β΄ απέσπασε την Εξωτερική Μαντζουρία από την Κίνα των Τσινγκ μεταξύ 1858-1860 και πούλησε τα τελευταία εδάφη της Ρωσικής Αμερικής, την Αλάσκα, στις ΗΠΑ το 1867.
Ένα άλλο σημαντικό αποτέλεσμα υπέρ της Ρωσίας του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877-78 ήταν η απόσπαση από τους Οθωμανούς των επαρχιών του Μπατούμι, του Αρνταχάν και του Καρς στην Υπερκαυκασία, που μετατράπηκαν στις στρατιωτικές περιφέρειες του Μπατούμι και του Καρς. Για να αντικαταστήσουν τους μουσουλμάνους πρόσφυγες που είχαν περάσει από τα νέα σύνορα στο οθωμανικό έδαφος, οι ρωσικές αρχές εγκατέστησαν μεγάλο αριθμό Χριστιανών διαφόρων εθνοτικά κοινοτήτων στην περιοχή του Καρς, ιδιαίτερα Γεωργιανούς, Έλληνες του Καυκάσου και Αρμένιους, η καθεμιά από τις οποίες έλπιζε να εξασφαλίσει προστασία και να προωθήσει τις δικές της περιφερειακές φιλοδοξίες στα βάθη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Αλέξανδρος Γ΄
Το 1881 ο Αλέξανδρος Β΄ δολοφονήθηκε από τη Ναρόντναγια Βόλια, μια νιχιλιστική τρομοκρατική οργάνωση. Ο θρόνος πέρασε στον Αλέξανδρο Γ΄ (1881-1894), αντιδραστικό που αναβίωσε το σύνθημα «Ορθοδοξία, Απολυταρχία και Εθνος» του Νικολάου Α΄. Φανατικά Σλαβόφιλος, ο Αλέξανδρος Γ΄ πίστευε ότι η Ρωσία θα μπορούσε να σωθεί από τις αναταραχές μόνο αποκλειόμενη από τις ανατρεπτικές επιρροές της Δυτικής Ευρώπης. Κατά τη βασιλεία του η Ρωσία διακήρυξε τη Γαλλορωσική συμμαχία για να συγκρατήσει την αυξανόμενη δύναμη της Γερμανίας, ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Κεντρικής Ασίας και απαίτησε σημαντικές εδαφικές και εμπορικές παραχωρήσεις από τους Τσινγκ. Ο σημαντικότερος σύμβουλος του τσάρου ήταν ο Koνσταντίν Πομπεντόνοστσεβ, δάσκαλος του ίδιου και του γιου του Νικολάου και προϊστάμενος της Ιεράς Συνόδου από το 1880 έως το 1895. Δίδαξε τους βασιλικούς μαθητές του να φοβούνται την ελευθερία του λόγου και του τύπου καθώς και να απεχθάνονται τη δημοκρατία, τα συντάγματα και το κοινοβουλευτικό σύστημα. Επί του Πομπεντόνοστσεβ οι επαναστάτες διώκονταν και εφαρμόστηκε πολιτική εκρωσισμού σε όλη την Αυτοκρατορία.
Η κίνηση προς νότον, προς το Αφγανιστάν και την Ινδία, ανησύχησε τους Βρετανούς, που αγνόησαν το αίτημα της Ρωσίας για ένα λιμάνι στις θερμές θάλασσες και προσπάθησαν να εμποδίσουν την προώθησή της στο λεγόμενο από τους σχολιαστές Μεγάλο Παιχνίδι. Και τα δύο κράτη απέφυγαν να κλιμακώσουν τις εντάσεις τους σε πόλεμο και έγιναν σύμμαχοι το 1907.
Αρχές του 20ού αιώνα
Το 1894 τον Αλέξανδρο Γ΄ διαδέχθηκε ο γιος του, Νικόλαος Β΄, που δεσμεύτηκε να διατηρήσει την απολυταρχία, που τον άφησε ο πατέρας του. Ο Νίκολαος Γ΄ αποδείχθηκε ανεπαρκής ως ηγεμόνας και τελικά η δυναστεία του ανατράπηκε από την επανάσταση. Η Βιομηχανική Επανάσταση άρχισε να έχει σημαντική επιρροή στη Ρωσία, αλλά η χώρα παρέμενε αγροτική και φτωχή. Τα φιλελεύθερα στοιχεία μεταξύ των βιομηχάνων καπιταλιστών και της αριστοκρατίας πίστευαν στην ειρηνική κοινωνική μεταρρύθμιση και στη συνταγματική μοναρχία, αποτελώντας το Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα, ή τους Κάντετς.
Στα αριστερά το Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα (Εσέροι) ενσωμάτωσε την παράδοση των Ναρόντνικων και υποστήριζε τη διανομή της γης μεταξύ εκείνων που την καλλιεργούσαν πραγματικά - των αγροτών. Μια άλλη ριζοσπαστική ομάδα ήταν το Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα, εκπρόσωπος του Μαρξισμού στη Ρωσία. Οι Σοσιαλδημοκράτες διέφεραν από τους Εσέροους, επειδή πίστευαν ότι μια επανάσταση πρέπει να στηρίζεται στους εργάτες των πόλεων και όχι στην αγροτιά.
Το 1903, στο 2ο Συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος στο Λονδίνο, το κόμμα χωρίστηκε σε δύο πτέρυγες: τους οπαδούς της σταδιακής μετάβασης Μενσεβίκους και τους πιο ριζοσπαστικούς Μπολσεβίκους. Οι Μενσεβίκοι πίστευαν ότι η ρωσική εργατική τάξη δεν ήταν επαρκώς ανεπτυγμένη και ότι ο σοσιαλισμός θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μετά από μια περίοδο αστικής δημοκρατικής κυβέρνησης. Έτσι έτειναν να συμμαχούν με τις δυνάμεις του αστικού φιλελευθερισμού. Οι Μπολσεβίκοι, υπό το Βλαντίμιρ Λένιν, υποστήριζαν την ιδέα της δημιουργίας μια μικρής ελίτ επαγγελματικών επαναστατών, υποκείμενης σε ισχυρή κομματική πειθαρχία, που θα ενεργούσε ως πρωτοπορία του προλεταριάτου για να καταλάβει την εξουσία με τη βία..
Τον Οκτώβριο του 1905 ο Νικόλαος εξέδωσε διστακτικά το Μανιφέστο του Οκτωβρίου, που δεχόταν τη σύγκληση χωρίς καθυστέρηση μιας εθνικής Δούμας (νομοθετικού σώματος). Το δικαίωμα ψήφου επεκτάθηκε και κανένας νόμος δεν θα καθίστατο οριστικός χωρίς έγκριση από τη Δούμα. Οι μετριοπαθείς ομάδες ήταν ικανοποιημένες. Αλλά οι σοσιαλιστές απέρριψαν τις παραχωρήσεις ως ανεπαρκείς και προσπάθησαν να οργανώσουν νέες απεργίες. Στα τέλη του 1905 υπήρχαν διαφορές μεταξύ των μεταρρυθμιστών και η θέση του Τσάρου ενισχύθηκε προς το παρόν.
Πόλεμος, επανάσταση, κατάρρευση
Ο Τσάρος Νικόλαος Β’ και οι υπήκοοί του μπήκαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με ενθουσιασμό και πατριωτισμό, με βασική πολεμική κραυγή την υπεράσπιση των αδελφών της Ρωσίας Ορθοδόξων Σλάβων, των Σέρβων. Τον Αύγουστο του 1914 ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στη γερμανική επαρχία της Ανατολικής Πρωσίας και κατέλαβε σημαντικό τμήμα της ελεγχόμενης από την Αυστρία Γαλικίας προς υποστήριξη των Σέρβων και των συμμάχων τους - των Γάλλων και των Βρετανών. Το Σεπτέμβριο του 1914, για να ελαφρύνουν την επί της Γαλλίας πίεση, οι Ρώσοι αναγκάστηκαν να σταματήσουν μια επιτυχημένη επίθεση εναντίον της Αυστροουγγαρίας στη Γαλικία προκειμένου να επιτεθούν στη Γερμανική Σιλεσία. Οι στρατιωτικές ανατροπές και οι ελλείψεις στον άμαχο πληθυσμό σύντομα δυσαρέστησαν μεγάλο μέρος του. Ο έλεγχος της Βαλτικής Θάλασσας από τους Γερμανούς και της Μαύρης Θάλασσας από Γερμανούς και Οθωμανούς απέκοψαν τη Ρωσία από το μεγαλύτερο μέρος των ξένων προμηθευτών και των δυνητικών αγορών της.