cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο του Κασίτσιν
Το Κάστρο του Κασίτσιν (Zamek w Krasiczynie) είναι αναγεννησιακό κάστρο στο Κασίτσιν, στη νοτιοανατολική Πολωνία. Βρίσκεται σε μια πεδιάδα στη δεξιά όχθη του ποταμού Σαν, κατά μήκος της διαδρομής Πσέμισλ-Σάνοκ και περίπου 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Πσέμιλ.
Στο πέρασμα των αιώνων, το κάστρο ανήκε σε πολλές ευγενείς πολωνικές οικογένειες και το επισκέφθηκαν πολλοί Πολωνοί βασιλιάδες.
Μαζί με έναν γραφικό κήπο, ανήκει πλέον στον Οργανισμό Βιομηχανικής Ανάπτυξης (Agencja Rozwoju Przemyslu S.A.).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Μπροστινή άποψη του κάστρου και της γέφυρας Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε το 1580, με πρωτοβουλία ενός τοπικού ευγενή, του Στανίσουαφ Σιετσιένσκι του Σιέτσιν, ο οποίος ήρθε στην περιοχή από τη Μασοβία. Τα έργα κράτησαν 53 χρόνια και το κάστρο ολοκληρώθηκε μόλις το 1633, από τον Μάρτσιν Κρασίτσκι, γιο του Στανίσουαφ και του Βοεβόδα της Ποδολίας, ο οποίος στο μεταξύ είχε αλλάξει το όνομά του. Αρχικά, το κάστρο ήταν ένα οχυρό, που προστάτευε τα νότια σύνορα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Ωστόσο, ο Μάρτσιν Κρασίτσκι, ο οποίος θεωρούνταν ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές των τεχνών στη χώρα, μετέτρεψε το φρούριο σε μια εκλεπτυσμένη κατοικία (palazzo in fortezza), υπό την επίβλεψη του Ιταλού αρχιτέκτονα Γκαλεάτσο Απιάνι. Επίσης, ονόμασε το σύμπλεγμα «Κασίτσιν», από το επίθετό του. Αργότερα, το χωριό Κασίτσιν αναπτύχθηκε κοντά στο κάστρο, που έφερε επίσης το ίδιο όνομα. Το Κάστρο του Κασίτσιν χτίστηκε στη θέση ενός παλαιότερου, ξύλινου συγκροτήματος, που ονομάζεται Σλιβνίτσα, το οποίο πιθανότατα είχε χτιστεί τον 14ο αιώνα.
Παρά τις πολυάριθμες πυρκαγιές και τους πολέμους ανά τους αιώνες, το συγκρότημα του κάστρου παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητο από τις αρχές του 17ου αιώνα. Χτισμένος ως τετράγωνο, με τοίχους που αντιπροσωπεύουν και τα τέσσερα τέταρτα του πλανήτη, στις γωνίες υπάρχουν τέσσερις πύργοι σε σχήμα οβάλ: ο Θεϊκός (Boska), ο Παπικός (Papieska), ο Βασιλικός (Krolewska και ο Ευγενής (Szlachecka). Αυτά τα ονόματα αντανακλούσαν την αιώνια τάξη του κόσμου, με τέσσερις βαθμούς εξουσίας. Η ορθογώνια, ευρύχωρη αυλή περιβάλλεται ανατολικά και βόρεια από χώρους διαμονής και νότια και δυτικά από τοίχους, διακοσμημένους με σοφίτες. Στο μέσο του δυτικού τοίχου υπάρχει ένας τετράγωνος πύργος του ρολογιού (Zegarowa), που προστέθηκε από τον Μάρτσιν Κρασίτσκι στις αρχές του 17ου αιώνα. Αυτός ο πύργος χρησιμεύει ως κύρια πύλη, με μια γέφυρα τοίχου πάνω από την τάφρο. Στο πέρασμα των αιώνων, το κάστρο προσέλκυσε τις πιο διάσημες προσωπικότητες της πολωνικής ιστορίας. Μεταξύ των επισκεπτών, υπήρχαν οι βασιλιάδες Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας, Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας, Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας και Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός. Ο Σιγισμούνδος Γ΄, του οποίου ο Μάρτσιν Κρασίτσκι ήταν πιστός υποστηρικτής, επισκέφτηκε το κάστρο τρεις φορές. Για πρώτη φορά, το 1608, μαζί με τη σύζυγό του, Κωνσταντία της Αυστρίας.
Αρχιτεκτονική
δεξιά|μικρογραφία| Το κάστρο τον 19ο αιώνα Ένα από τα πιο πολύτιμα στοιχεία του συγκροτήματος είναι το παρεκκλήσι, που βρίσκεται στον Θεϊκό Πύργο, το οποίο έχει συγκριθεί με το Παρεκκλήσι του Σιγισμούνδου στον Καθεδρικό Ναό Βάβελ της Κρακοβίας. Μεταξύ άλλων ενδιαφέροντων, υπάρχουν γλυπτές πύλες, λότζιες, στοές και μοναδικές διακοσμήσεις τοίχων sgraffito, των οποίων η συνολική έκταση είναι περίπου 7.000 τετραγωνικά μέτρα. Όλα τα έργα επιβλήθηκαν από Ιταλούς αρχιτέκτονες και οι λεπτομέρειες ολοκληρώθηκαν από τεχνίτες από το κοντινό Πσέμισλ. Τα sgraffito απεικόνιζαν Ρωμαίους αυτοκράτορες, Πολωνούς βασιλιάδες, μέλη της οικογένειας Κρασίτσκι, σκηνές κυνηγιού και αγίους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού σχεδιασμού έχει καταστραφεί, κυρίως από τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, οι οποίοι στάθμευαν εκεί από τον Οκτώβριο του 1939 έως τον Ιούνιο του 1941 (βλ.: Γερμανική εισβολή στην Πολωνία, Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα).
Κοντά στο κάστρο, υπάρχει το Ελβετικό Υπόστεγο, που συνδέεται με το Κρασίτσιν με ένα μυστικό πέρασμα. Επίσης, στο παρακείμενο πάρκο βρίσκεται το Υπόστεγο του Κυνηγού, μια βίλα σε «στυλ κυνηγού». Στο ίδιο το πάρκο υπάρχουν άφθονα πουλιά και φυτά. μικρογραφία|400x400εσ| Σκηνή κυνηγιού - μανιεριστικό [[sgraffito στον εξωτερικό τοίχο του Παλατιού του Κρασίτσκι.]]
Σήμερα
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η κομμουνιστική κυβέρνηση κρατικοποίησε το συγκρότημα και δημιούργησε ένα λύκειο δασοκομίας στα κτίρια. Στη δεκαετία του 1970, το κάστρο ήταν ιδιοκτησία ενός κατασκευαστή αυτοκινήτων από τη Βαρσοβία. Μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος, το κάστρο βρήκε έναν νέο ιδιοκτήτη, την Υπηρεσία Βιομηχανικής Ανάπτυξης της Βαρσοβίας (Agencja Rozwoju Przemysłu SA), η οποία πραγματοποίησε εκτεταμένη ανακαίνιση του συγκροτήματος. Ως αποτέλεσμα, το 2000, το κάστρο προστέθηκε στην ένωση ξενοδοχείων και εστιατορίων που βρίσκονται σε ιστορικά κτίρια (European Castle Hotels & Restaurants) (Το ξενοδοχείο βρίσκεται σε μια πλαϊνή πτέρυγα του κάστρου). Επί του παρόντος, το Κάστρο του Κρασίτσιν είναι ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο και διοργανώνονται οργανωμένες περιηγήσεις στα αξιοθέατα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Παλάτια στην Πολωνία Κατηγορία:Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική στην Πολωνία
Σ. Ν. Μπέρμαν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Γραμμικός προγραμματισμός
Πιο αυστηρά, ο γραμμικός προγραμματισμός είναι μία τεχνική για την μαθηματική βελτιστοποίηση μιας γραμμικής συνάρτησης δεδομένων κάποιων περιορισμών γραμμικών ισοτήτων ή γραμμικών ανισοτήτων. Ο χώρος που ορίζεται από αυτούς τους περιορισμούς είναι ένα κυρτό πολύεδρο. Ένας αλγόριθμος επίλυσης προβλημάτων γραμμικού προγραμματισμού βρίσκει ένα σημείο του πολύεδρου όπου η συνάρτηση λαμβάνει τη βέλτιστη τιμή, εφόσον το σημείο αυτό υπάρχει.
Τα προβλήματα γραμμικού προγραμματισμού εκφράζονται στην κανονική μορφή ως εξής: ,όπου το x συμβολίζει το διάνυσμα μεταβλητών (τις τιμές των οποίων αναζητούμε), τα c και b είναι (γνωστά) διανύσματα σταθερών όρων, ο A είναι (γνωστός) πίνακας σταθερών όρων, και το σύμβολο δηλώνει την αναστροφή ενός διανύσματος ή πίνακα. Η παράσταση προς βελτιστοποίηση στο προκείμενο παράδειγμα είναι η. Οι ανισότητες A x \le b και x \geq 0 είναι οι περιορισμοί που καθορίζουν το κυρτό πολύεδρο στο οποίο καλούμαστε να βελτιστοποιήσουμε τη δοθείσα παράσταση.
Ο γραμμικός προγραμματισμός μπορεί να εφαρμοσθεί σε πληθώρα πεδίων. Χρησιμοποιείται ευρέως στην επιχειρησιακή έρευνα και στην οικονομία, καθώς επίσης και σε κάποια προβλήματα μηχανικής. Κάποιες βιομηχανίες που χρησιμοποιούν υποδείγματα γραμμικού προγραμματισμού είναι αυτές των μεταφορών, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών.
Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα (Αλίκη της Έσσης)
Η Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα (Александра Фёдоровна/Aleksandra Feodorovna), γεννηθείσα Αλίκη της Έσσης-Ντάρμστατ (Alix von Hessen-Darmstadt, 6 Ιουνίου 1872 - 17 Ιουλίου 1918), ήταν αυτοκράτειρα της Ρωσίας, ως σύζυγος του Νικολάου Β΄, τελευταίου τσάρου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και εγγονή της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ασπάστηκε την ορθόδοξη πίστη, της δόθηκε το όνομα "Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα" και, αφού δολοφονήθηκε μαζί με όλα τα μέλη της οικογένειά της μετά την αιχμαλωσία τους από τους Μπολσεβίκους το 1918, αγιοκατατάχθηκε το 2000 ως Αγία Αλεξάνδρα, η το Πάθος Φέρουσα.
Η Αλεξάνδρα ήταν η τελευταία Τσαρίνα της Ρωσίας και μια από τις πιο διάσημες βασιλικές φορείς της νόσου της αιμορροφιλίας, που καταγόταν από τη Βασίλισσα Βικτωρία. Η φήμη της για την άσκηση επιρροής, την αντίσταση του συζύγου της, με την παράδοση της αυταρχικής εξουσίας σε όλη τη χώρα, και γνωστή για την πίστη της στον Ρώσο μυστικιστή Γκριγκόρι Ρασπούτιν, κατέστρεψε σοβαρά τη δημοτικότητά της και τη μοναρχία των Ρομανώφ στα τελευταία χρόνια της εξουσίας. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του συζύγου της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1915-1917, έγινε αντιβασίλισσα της Αυτοκρατορίας.
Γέννηση
180px|thumb|left|Η Αλίκη της Έσσης, 1881. Η Αλίκη Βικτωρία Ελένη Λουίζα Βεατρίκη γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1872 στο Νέο Παλάτι στο Ντάρμστατ, ήταν το έκτο παιδί και η τέταρτη κόρη από τα επτά παιδιά του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης και της πρώτης συζύγου του Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου, δεύτερης κόρης της Βικτωρίας και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου-Γκότα.
Βαφτίστηκε την 1η Ιουλίου 1872 (δέκατη επέτειος γάμου των γονιών της), σύμφωνα με τη Λουθηρανική Εκκλησία της δόθηκε το όνομα της μητέρας της και το όνομα από κάθε αδελφή της μητέρας της, μερικά από τα οποία μεταφράστηκαν στα γερμανικά. Νονοί της ήταν ο Πρίγκιπας και η Πριγκίπισσα της Ουαλίας, ο Τσάρεβιτς και η Τσαρίνα της Ρωσίας, η Βεατρίκη του Ηνωμένου Βασιλείου, η Αυγούστα, Δούκισσα του Καίμπριτζ, και η Άννα της Πρωσίας.
Οικογένεια
Η Αλίκη παντρεύτηκε σχετικά αργά για την εποχή της, έχοντας απορρίψει την πρόταση γάμου από τον ξάδελφό της Αλβέρτο Βίκτωρα, Δούκα του Κλάρενς και Έιβοντεϊλ (ο μεγαλύτερος γιος του Πρίγκιπα της Ουαλίας), το 1890, παρά την ισχυρή οικογενειακή πίεση. Η Βασίλισσα Βικτωρία την προόριζε να είναι η μελλοντική βασίλισσα της Βρετανίας, αλλά υποχώρησε, και δέχτηκε την αντίρρηση της Αλίκης ως ένδειξη της δύναμης του χαρακτήρα της.
Η Αλίκη είχε ήδη συναντήσει και ερωτευτεί τον Μεγάλο Δούκα Νικόλαο, κληρονόμο του θρόνου της Ρωσίας, του οποίου η μητέρα, η Αυτοκράτειρα Μαρία Φιόντοροβνα, ήταν η νονά της και ο θείος του Νικολάου, ο Μέγας Δούκας Σεργκέι Αλεξάντροβιτς ήταν παντρεμένος με την αδελφή της Αλίκης, Ελισάβετ.
Τον Απρίλιο του 1894, ο Νικόλαος ταξίδεψε στο Κοβούργο και μια ημέρα μετά την άφιξή του, έκανε πρόταση γάμου στην Αλίκη, και εκείνη την απέρριψε επειδή αρνήθηκε να μεταστραφεί στην Ορθοδοξία. Ωστόσο, μετά από πίεση του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας, ο οποίος της είχε πει ότι ήταν καθήκον της να παντρευτεί τον Νικόλαο, και της αδελφής της Ελισάβετ, ο οποία προσπάθησε να τις επισημάνει τις ομοιότητες μεταξύ Λουθηρανισμού και της Ρωσικής Ορθοδοξίας, δέχτηκε την δεύτερη πρόταση του Νικόλαου.
Ο Αλέξανδρος Γ΄ της Ρωσίας πέθανε νωρίς το απόγευμα την 1η Νοεμβρίου 1894 στην ηλικία των 49 ετών, αφήνοντας τον Τσάρεβιτς Νικόλαο ως νέο αυτοκράτορα της Ρωσίας, ο οποίος επιβεβαίωσε το ίδιο βράδυ ότι θα είναι ο Τσάρος Νικόλαος Β΄. Την επόμενη μέρα, η Αλίκη ασπάστηκε την Ορθοδοξία ως «Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα» με τον τίτλο της Αυτοκρατορικής Υψηλότητας. Είχε ακόμη ως εξαίρεση, ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να αποκηρύξει τον Λουθηρανισμό την πρώην πίστη της. Η Αλίκη εξέφρασε την επιθυμία της να πάρει το όνομα Αικατερίνη, αλλά η πρόταση του Νικολάου, ήταν να πάρει το όνομα Αλεξάνδρα.
Η Αλεξάνδρα και ο Νικόλαος παντρεύτηκαν στην Μεγάλη Εκκλησία των Χειμερινών Ανακτόρων της Αγίας Πετρούπολης στις 26 Νοεμβρίου 1894 (ημέρα γενέθλιων της μητέρας του Νικολάου, της Χήρας Αυτοκράτειρας Μαρίας Φιόντοροβνα), όταν το βασίλειο λόγω πένθους θα μπορούσε να είναι κάπως χαλαρό." Το ζευγάρι ήταν πολύ δεμένο μέχρι την ταυτόχρονη δολοφονία τους το 1918.
Η Αλεξάνδρα και ο Νικόλαος απέκτησαν τέσσερις κόρες και ένα γιο:
Εξορία και εκτέλεση
Στις αρχές Μαρτίου του 1917 η Προσωρινή Κυβέρνηση έβαλε την αυτοκρατορική οικογένεια σε κατ’ οίκον περιορισμό στο Ανάκτορο του Αλεξάνδρου στο Τσάρσκογιε Σελό, 15 μίλια νότια από την Αγία Πετρούπολη. Τον Αύγουστο του 1917 η κυβέρνηση Κερένσκι μετέφερε τους Ρομανώφ στο Τομπόλσκ στα Ουράλια, στο σπίτι του πρώην Κυβερνήτη, ισχυριζόμενη ότι έτσι θα προστατευόταν από το εντεινόμενο επαναστατικό κλίμα. Όταν οι Μπολσεβίκοι ανέβηκαν στην εξουσία τον Οκτώβριο, τα μέτρα κράτησής τους έγιναν αυστηρότερα και η σκέψη να δικαστεί ο Νικόλαος ακουγόταν όλο και πιο συχνά. Όσο η αντιεπαναστατική λευκή κίνηση συγκέντρωνε δυνάμεις, οδηγώντας σε εμφύλιο πόλεμο μέχρι το καλοκαίρι, ο Νικόλαος Β΄, η Αλεξάνδρα και η κόρη τους Μαρία μεταφέρθηκαν τον Απρίλιο στο Γεκατερίνμπουργκ. thumb|right|200px|Το κυβερνητικό κτίριο στο Τομπόλσκ.
Ο Αλεξέι ήταν πολύ άρρωστος για να συνοδεύσει τους γονείς του και παρέμεινε με τις αδερφές του Όλγα, Τατιάνα και Αναστασία στο Τομπόλσκ μέχρι τον Μάιο του 1918. Η οικογένεια με λίγους ακόλουθους έμεινε φυλακισμένη στην οικία Ιπάτιεφ στο Γεκατερίνμπουργκ, ένα στρατιωτικό Μπολσεβικικό οχυρό. Εκεί, το βράδυ της 17ης Ιουλίου 1918, οι Μπολσεβίκοι ξύπνησαν τον Νικόλαο, την Αλεξάνδρα, τα παιδιά τους, τον γιατρό τους και τρεις υπηρέτες, τους πήγαν στο υπόγειο και τους εκτέλεσαν στις 2:33 π.μ. Παραμένει ακόμα ανεξιχνίαστο αν η εντολή εκτέλεσης δόθηκε απευθείας από τον Λένιν στη Μόσχα (την εκδοχή αυτή την ισχυρίζονται πολλοί, όμως σχολαστική έρευνα δεν έφερε στο φως κάποιο αδιάσειστο επιχείρημα), ή αν έγινε έτσι ελλείψει άλλης εναλλακτικής ή αν δόθηκε με πρωτοβουλία των τοπικών Μπολσεβίκων. Επίσης ανεξιχνίαστο παραμένει το αν η εντολή (αν τελικά υπήρξε εντολή) αφορούσε μόνο την εκτέλεση του Νικολάου ή και ολόκληρης της οικογένειας. 180px|thumb|left|Η τελευταία φωτογραφία της αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας Φιόντοροβνα. Μαζί της είναι οι κόρες της Όλγα (δεξιά) και Τατιάνα (αριστερά). Κάθονται στο μπαλκόνι του Μεγάρου του Διοικητή, Τομπόλσκ, στη Σιβηρία, την άνοιξη του 1918.
Το 1989, δημοσιεύθηκε η αναφορά του Γιάκοβ Γιουρόβσκι, η οποία φαίνεται να φτάνει σε ένα συμπέρασμα ως προς το τι πράγματι συνέβη εκείνο το βράδυ. Η εκτέλεση έλαβε χώρα όταν μονάδες της Λεγεώνας της Τσεχοσλοβακίας, υποχωρώντας από τα Ρωσικά εδάφη, πλησίασαν το Γεκατερίνμπουργκ. Φοβούμενοι ότι η Λεγεώνα θα καταλάμβανε την πόλη και θα απελευθέρωνε τον Νικόλαο, οι φύλακες της Αυτοκρατορικής Οικογένειας στράφηκαν στη λύση της άμεσης εξόντωσής της, λέγοντας πως «δεν υπάρχει επιστροφή». Το τηλεγράφημα που έδινε την εντολή εκ μέρους του Ανώτατου Σοβιέτ στη Μόσχα υπεγράφη από τον Γιάκοβ Σβερντλόφ, του οποίου το όνομα πήρε η πόλη. O Νικόλαος Β΄ ήταν ο πρώτος που πέθανε. Εκτελέστηκε με πολλαπλές σφαίρες στο κεφάλι και στο στήθος. Τελευταίες πέθαναν οι κόρες καθώς τα διαμάντια που φορούσαν μέσα στα ρούχα τους, εμπόδιζαν τις σφαίρες να διαπεράσουν στο σώμα. Έτσι τις λόγχισαν με ξιφολόγχη. 200px|thumb|right|Η Εκκλησία των Αγίων Πάντων στο Γεκατερίνμπουργκ, χτίστηκε στο σημείο όπου βρισκόταν η Οικία Ιπάτιεφ.
Τα σώματα του Νικολάου Β΄ και της οικογένειας, αφού πρώτα ποτίστηκαν σε οξύ και κάηκαν, για καιρό πιστευόταν ότι είχαν ταφεί κάτω από ένα ναρκοπέδιο σε μια τοποθεσία που λέγεται "τα Τέσσερα Αδέλφια". Αυτό πράγματι ίσχυε για τη νύχτα της εκτέλεσης. To επόμενο πρωί ο Γιουρόβσκι απομάκρυνε τα σώματα και αποφάσισε να τα κρύψει αλλού. Όταν το όχημα που κουβαλούσε τα πτώματα χάλασε, στον δρόμο για την επόμενη τοποθεσία, ο Γιουρόβσκι άλλαξε τα πλάνα και έθαψε τα περισσότερα από τα πτώματα σε ένα μυστικό και σφραγισμένο σημείο στην Οδό Κόπτυακι, έναν εγκαταλελειμμένο σήμερα καρόδρομο 12 μίλια βόρεια της Γεκατερίνμπουργκ. Τα υπολείμματα της οικογένειας και των ακολούθων τους με εξαίρεση δύο παιδιών βρέθηκαν το 1991. H ρωσική Κυβέρνηση τους ξέθαψε και έκανε μια κρατική τελετή κηδείας. H διαδικασία αναγνώρισης των υπολειμμάτων ήταν εξαντλητική. Δείγματα στάλθηκαν στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες για εξέταση DNA. Οι εξετάσεις έδειξαν ότι πέντε από τους σκελετούς ήταν μέλη της οικογένειας και τέσσερις όχι. Τρεις από τους πέντε διαπιστώθηκε ότι ήταν παιδιά. Η μητέρα συνδεόταν με τη βρετανική βασιλική οικογένεια, άρα ήταν η Αλεξάνδρα- ο Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου, εγγονός της μεγαλύτερης αδερφής της Αλεξάνδρας, της Βικτωρίας, Μαρκησίας του Μίλφορντ-Χέηβεν, έδωσε δείγμα DNA το οποίο ταίριαξε με αυτό του σκελετού). Ο πατέρας διαπιστώθηκε ότι σχετίζεται με τον Μεγάλο Δούκα Γεώργιο Αλεξάνδροβιτς, μικρότερο αδερφό του Νικολάου Β΄. Οι Βρετανοί επιστήμονες ισχυρίστηκαν πως ήταν πάνω από 98,5% σίγουροι ότι τα απομεινάρια ανήκαν στον Αυτοκράτορα, την οικογένεια του και των ακολούθων τους. Το εναπομείναν σημάδι από τη δολοφονική επίθεση που είχε δεχτεί ο Νικόλαος Β΄ στην Ιαπωνία δεν ήταν αρκετά αξιόπιστο στοιχείο εξαιτίας μόλυνσης που είχε υποστεί.
Αγιοκατάταξη
Μια τελετή χριστιανικής ταφής πραγματοποιήθηκε 80 χρόνια μετά την εκτέλεση τους το 1998. Τα σώματά τους αναπαύτηκαν με τιμές κράτους στο Παρεκκλήσι της Αγίας Αικατερίνης στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη, όπου αναπαύονταν όλοι οι Ρώσοι Αυτοκράτορες από τον Πέτρο Α΄ και έπειτα. Ο Πρόεδρος Γέλτσιν και η σύζυγός του παρακολούθησαν την τελετή μαζί με τους συγγενείς των Ρομανώφ, συμπεριλαμβανομένου του Μιχαήλ, Δούκα του Κεντ. Η τελευταία αυτοκρατορική οικογένεια της Ρωσίας αγιοκατατάχθηκε όχι μόνο από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά και από τον Πατριάρχη Αλέξιο Β΄ στη Μόσχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Έσσης Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Ρωσίας Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Δούκισσες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Στέλιος Κερομύτης
Ο Στέλιος Κερομύτης (Κηρομύτης), γνωστός και με το παρατσούκλι Μπούμπης ή Αριστοκράτης (Πειραιάς, 1908 - 6 Μαρτίου 1979) ήταν Έλληνας ρεμπέτης, τραγουδιστής και οργανοπαίκτης (κυρίως τρίχορδο μπουζούκι).
Βιογραφία
Ο Κερομύτης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1908. Ήταν γόνος οικογένειας με καλή οικονομική κατάσταση και άρχισε να ασχολείται με το ρεμπέτικο από μικρή ηλικία. Μπουζούκι άρχισε να μαθαίνει ακούγοντας τον πατέρα του Χαρίλαο που έπαιζε ερασιτεχνικά, παρόλο που αυτός τον απέτρεπε.Το 1935, ύστερα από ιδέα του Στράτου Παγιουμτζή, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα.
Τραγουδιστικά είχε φτιάξει ένα χαρακτήρα που έμοιαζε με του Μάρκου (Βαμβακάρη). Ο Βασίλης Τσιτσάνης χαρακτήριζε τη φωνή του ως λιονταρίσια. Ο πρώτος δίσκος με δική του σύνθεση είναι το "Μες στου Βάβουλα τη γούβα" στην άλλη πλευρά του οποίου βρίσκεται το επίσης τραγούδι του Κερομύτη "Το λάθος μου αισθάνομαι" που τραγουδάει ο Στράτος Παγιουμτζής (1937).
Ο Κερομύτης ως οργανοπαίκτης είχε ιδιαίτερη εκφραστικότητα στην τεχνοτροπία των ταξιμιών και γνώριζε άριστα τις τεχνικές των καραντουζενιών (συνδυασμός κουρδισμάτων και κλιμάκων). Πέθανε στον Πειραιά και κηδευτηκε στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως του Κερατσινίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Έλληνες μπουζουκτσήδες
Μαρία Άννα της Αυστρίας (1882-1940)
Η Μαρία Άννα της Αυστρίας (Maria Anna von Österreich, 6 Ιανουαρίου 1882 - 25 Φεβρουαρίου 1940) ήταν η σύζυγος του Ηλία των Βουρβόνων-Πάρμας.
Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Ισαβέλλα Επιφανία Ευγενία Γαβριέλα γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1882 στο Λιντς, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Αρχιδούκα Φρειδερίκου, Δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Ροβέρτου, δούκα του Κρόυ.
Στις 25 Μαΐου 1903 η Μαρία Άννα παντρεύτηκε τον Ηλία των Βουρβόνων-Πάρμας στη Βιέννη. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
Απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 1940 στη Λωζάνη σε ηλικία 58 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Σιδηροδρομικός σταθμός Τιφλίδας
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Οι τρεις πλατφόρμες Ο πρώτος κεντρικός σταθμός στην Τιφλίδα χτίστηκε το 1872, με συρμούς που οδηγούσαν προς το λιμάνι του Πότι στη Μαύρη Θάλασσα. Στη δεκαετία του 1940, το κτήριο κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε από ένα κτήριο στο στιλ της σταλινικής αρχιτεκτονικής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κατεδαφίστηκε και αυτό και αντικαταστάθηκε από ένα κτήριο στο στιλ της μπρουταλιστικής αρχιτεκτονικής. Οι αρχιτέκτονες Bairamashvili, Kavlashvili, G. Shavdia και Jibladze κέρδισαν κρατικό βραβείο για το έργο τους το 1992. Το 2010, ο σταθμός αποκαταστάθηκε και μετατράπηκε σε συνδυασμό σιδηροδρομικού σταθμού και εμπορικού κέντρου. Πρόκειται για ένα έργο το οποιο σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Zwarts & Jansma.
Ο σταθμός εξυπηρετείται από δύο σταθμούς του μετρό της Τιφλίδας, τους Sadguris Moedani 1 και Sadguris Moedani 2, οι οποίοι αποτελούν τη μόνη σύνδεση με τις γραμμές του μετρό.
Το μέλλον του σταθμού
Υπάρχει μια πρόβλεψη για την αντικατάσταση της απευθείας σιδηροδρομικής σύνδεσης της Τιφλίδας με παρααμπτήρια σύνδεση στα βόρεια της πόλης μέσα στα επόμενα χρόνια. Ο κεντρικός σταθμός της Τιφλίδας θα παραμείνει κλειστός, αλλά θα εξακολουθεί να λειτουργεί το εμπορικό κέντρο. Δεν θα εξυπηρετείται πλέον από επιβατικά τρένα και η υπάρχουσα υποδομή θα διαλυθεί.
Δεν θα ήταν πλέον δυνατή η σύνδεση των επιβατικών αμαξοστοιχιών με τον σταθμό και η απευθείας μεταφοράς επιβατών. Το σύστημα δημόσιων και υπόγειων μεταφορών της πρωτεύουσας βελτιστοποιείται έτσι με τον καιρό. Αν και υπήρξαν αντίθετοι ισχυρισμοί από την αμερικανική εταιρεία συμβούλων Booz Allen Hamilton, το έργο αμφισβητείται σε μεγάλο βαθμό από ειδικευμένους επαγγελματίες μεταφορών και σιδηροδρομικών συγκοινωνιών από τη Δυτική Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τιφλίδα Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στη Γεωργία
Μπορ (Σουδάν)
Το Μπορ είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας Τζονγκλέι στο Νότιο Σουδάν. Βρίσκεται στην πρώην επαρχία Μπορ (που αποτελείται από τους νομούς του Νότιου, Ανατολικού, Κεντρικού, Δυτικού και Βόρειου Μπορ.)
Ιστορία
Το Μπορ είναι ιστορικής σημασίας για το λαό του Νότιου Σουδάν. Στο Μάλεκ, ένα μικρό οικισμό περίπου 19 χιλιόμετρα (12 μίλια) νότια της Μπορ εγκαταστάθηκε μία από τις πρώτες σύγχρονες χριστιανικές αποστολές στο σημερινό Νότιο Σουδάν από τον Άρτσιμπαλντ Σόου Archibald Shaw τον Δεκέμβριο του 1905. Το Μπορ ήταν η πρώτη περιοχή στην οποία δημιουργήθηκε σταθμός της Ιεραποστολικής Κοινωνίας της Εκκλησίας το 1905.
Το Μάλεκ σταδιακά μετατράπηκε σε ιεραποστολικό προπύργιο στην περιοχή του Μείζονος Άνω Νείλου. Ο Σόου άνοιξε το πρώτο δημοτικό σχολείο στο Μάλεκ, από το οποίο αποφοίτησαν οι πρώτοι αυτόχθονες επίσκοποι της Αγγλικανικής εκκλησίας με πρώτον τον αιδ. Ντάντιελ Ντενγκ Άτονγκ και δεύτερο τον Νικονόρα Άτσιεκ Ντενγκ Αρίρ. Ο Τζον Άρουορ (John Aruor) έγινε ο πρώτος Ντίνκα που βαπτίστηκε το 1916 στο Μπορ μετά από προσπάθειες σχεδόν δύο δεκαετιών του Σόου.
Το Μπορ έγινε διοικητικό κέντρο του Αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν (1899-1956) για τους Ντίνκα. Επίσης, ήταν το επίκεντρο του Β' σουδανικού εμφυλίου. Ο Τζον Γκαράνγκ, αξιωματικός του σουδανικού στρατού ηγήθηκε της εξέγερσης της πόλης Μπορ, τον Μάιο του 1983, με αποτέλεσμα τη γέννηση του Λαϊκού Απελευθερωτικού κινήματος του Σουδάν και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (SPLM / SPLA). Έγινε τόπος της σφαγής του 1991, κατά την οποία περίπου 20.000 άμαχοι βρήκαν τον θάνατο. Τελικά το Νότιο Σουδάν έγινε ανεξάρτητο στις 9 Ιουλίου 2011.
Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2013 στο Νότιο Σουδάν, η πόλη έγινε αντικείμενο εχθροπραξιών μεταξύ του εθνικού στρατού και των ανταρτών υπό την ηγεσία του Ρίεκ Ματσάρ. Στις συγκρούσεις έλαβε μέρος και η παραστρατιωτική ομάδα Λευκός στρατός των Νούερ.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στην πολιτεία Τζονγκλέι στο κεντρικό Νότιο Σουδάν, περίπου 190 km οδικά, βόρεια της Τζούμπα, της πρωτεύουσας και μεγαλύτερης πόλης της χώρας. Επίσης κείται στην ανατολική όχθη του Λευκού Νείλου.
Κλίμα
Η Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν ταξινομεί το κλίμα της ευρύτερης περιοχής της πόλης ως τροπικό κλίμα σαβάνας (Aw).
Δημογραφία
Το 2006 ο πληθυσμός της πόλης εκτιμάτο σε 26.782 κατοίκους.
Μεταφορές
Οι μεταφορές εξυπηρετούνται από το Αεροδρόμιο Μπορ, τις ποτάμιες οδούς του Λευκού Νείλου και τρεις μεγάλους οδικούς άξονες που οδηγούν έξω από την πόλη.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Πόλεις του Νότιου Σουδάν
Γαλλική λογοτεχνία του 17ου αιώνα
μικρογραφία|[[Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΔ', βασιλιάς της Γαλλίας, πίνακας του Υασίντ Ριγκώ, 1701.]]
Η Γαλλική λογοτεχνία του 17ου αιώνα είναι συνδεδεμένη με τις πολιτικές, πνευματικές και καλλιτεχνικές εξελίξεις που έλαβαν χώρα από το 1598 - δημοσίευση του Διατάγματος της Νάντης του Ερρίκου Δ’ με το οποίο έληξαν οι θρησκευτικοί πόλεμοι του 16ου αιώνα - έως το 1715, με το θάνατο του Λουδοβίκου ΙΔ’, του βασιλιά-Ήλιου, που επέβαλε την απόλυτη μοναρχία στο βασίλειο της Γαλλίας. Η περίοδος μετά το 1685 - χρονολογία της ανάκλησης του Διατάγματος της Νάντης - μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως χρονικό ορόσημο της μετάβασης από τον 17ο στο 18ο αιώνα.
Ένα από τα κυρίαρχα γεγονότα στον πολιτιστικό χώρο είναι η ισχυρή εδραίωση της βασιλικής εξουσίας η οποία, στα τέλη του 17ου αιώνα, έκανε το βασιλιά και τη βασιλική Αυλή στις Βερσαλλίες  καθοριστικούς παράγοντες της διαμόρφωσης του καλού γούστου. Συγχρόνως, η πόλη και η ανερχόμενη αστική τάξη αρχίζουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στο χώρο των τεχνών και της λογοτεχνίας με την ευρύτερη διάδοση των έργων και την ανάπτυξη της ανάγνωσης.
Δύο σημαντικά λογοτεχνικά ρεύματα κυριαρχούν σ'αυτόν τον αιώνα: Το μπαρόκ που χαρακτηρίζεται από την υπερβολή και τον εντυπωσιασμό και ο κλασικισμός, που προβάλει τα κλασικά ιδεώδη της τάξης, της σαφήνειας, της αναλογίας και του καλού γούστου. Είναι μια σημαντική περίοδος για τη γαλλική γλώσσα και τη γαλλική λογοτεχνία, κυρίως για τα έργα του κλασικού θεάτρου με τις τραγωδίες των μεγάλων δραματουργών Κορνέιγ και Ρακίνα  και τις κωμωδίες του Μολιέρου. Συγχρόνως δημιουργήθηκαν αριστουργήματα και αναπτύχθηκαν και άλλα λογοτεχνικά είδη, όπως η ποίηση, οι μύθοι (Ζαν ντε λα Φονταίν, Σαρλ Περώ), το μυθιστόρημα, τα κωμικά διηγήματα και η επιστολογραφία.
Επισκόπηση
μικρογραφία|177x177εσ|Ο [[καρδινάλιος Μαζαρέν]] αριστερά|μικρογραφία|238x238εσ|Ο [[Αρμάν Ζαν ντυ Πλεσσί ντε Ρισελιέ|καρδινάλιος Ρισελιέ]] αριστερά|μικρογραφία|235x235εσ|Ο [[Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΓ']] Για τη Γαλλία, ο 17ος  αιώνας σε ιστορική βάση  ορίζεται από δύο ημερομηνίες: το 1598 με το Διάταγμα της Νάντης του Ερίκου Δ’ με το οποίο έληξε η περίοδος των θρησκευτικών πολέμων του 16ου αιώνα και το 1715, ημερομηνία θανάτου του Λουδοβίκου ΙΔ’ που επέβαλε κατά τη διάρκεια της πολύ μακράς βασιλείας του την απόλυτη μοναρχία στη Γαλλία και διεύρυνε το βασίλειο με πολλές κατακτήσεις. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο ημερομηνίες η βασιλική εξουσία ενισχύθηκε από τον πρωθυπουργό του Λουδοβίκου ΙΓ΄ τον Ρισελιέ, κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της Άννας της Αυστρίας από τον πρωθυπουργό Μαζαρέν και από το έργο του Λουδοβίκου ΙΔ’. Η βασιλική εξουσία ασχολήθηκε με τις τέχνες και υποστήριξε τους καλλιτέχνες, δημιουργώντας έτσι αυτό που ονομάστηκε «γαλλικός κλασικισμός». Ασχολήθηκε επίσης με την κωδικοποίηση της γλώσσας. Το 1635 ο Ρισελιέ δημιούργησε την Γαλλική Ακαδημία, που καθόρισε τα πρότυπα της γαλλικής γλώσσας. Η λογοτεχνία του 16ου αιώνα είχε συμβάλει στο να εμπλουτισθεί η γαλλική γλώσσα ώστε να φθάσει στο ύψος των αρχαίων γλωσσών και  οι συγγραφείς καλωσόρισαν με χαρά κάθε είδους νεωτερισμό. Ο 17ος αιώνας ανέλαβε  να τη βελτιώσει και να θεσπίσει κανόνες. Αυτή η φροντίδα για την κωδικοποίηση της γλώσσας κυριαρχούσε επίσης στα σαλόνια και στους λογοτεχνικούς κύκλους. μικρογραφία|196x196εσ|[[Ρενέ Ντεκάρτ]]
Παράλληλα, το κοινωνικό ιδεώδες εξελίχθηκε με τον τύπο του έντιμου ανθρώπουκαλλιεργημένου, κοινωνικού και ανοιχτού στις νέες ιδέες. Ο κόσμος των ιδεών συνέχισε την εξέλιξή του με τον καρτεσιανισμό που τροποποίησε τις πνευματικές προσεγγίσεις δίνοντας μια πρωταρχική θέση στο λόγο (Cogito ergo sum ) και που επηρέασε το κλασικό ιδεώδες μέσω της φροντίδας του για την τάξη και την πειθαρχία. Η φιλοσοφία του Ρενέ Ντεκάρτ (1596-1650), θέτοντας την αμφισβήτηση ως αρχή του μεταφυσικού του συστήματος, οδήγησε στα τέλη του αιώνα στις αρχές του Διαφωτισμού, με την αμφισβήτηση να προέρχεται από καινοτόμα πνεύματα όπως ο Πιέρ Μπαιλ ή ο Φοντενέλ, τη στιγμή που ταυτόχρονα στην Ευρώπη οι επιστημονικές προσεγγίσεις επιβεβαιώνονταν με τους Κέπλερ, Χάρβει, Μπλεζ Πασκάλ,  Νεύτωνα. Ο πνευματικός ελευθεριασμός, αν και καταπολεμήθηκε συστηματικά από την Εκκλησία, ωρίμαζε σιγά-σιγά στα πνεύματα με τον απόηχο του  Πιέρ Γκασσεντί (1592-1655), φιλόσοφου, αστρονόμου και μαθηματικού, ηγέτη μιας ομάδας ελεύθερα σκεπτόμενων διανοούμενων.
Οι θρησκευτικές αντιπαραθέσεις σηματοδοτούν επίσης τον αιώνα με την ανάκληση του διατάγματος της Νάντης από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1685, το οποίο έθεσε τέλος στην ανεκτικότητα έναντι των Προτεσταντών προς όφελος των Ιησουιτών και των Γιανσενιστών. Οι Ιησουίτες, εκτός από την πολιτική επιρροή τους, συνέβαλαν στη διαμόρφωση της σκέψης του αιώνα και στην ανάπτυξη του κλασσικού ύφους. Τα σχολεία των Ιησουιτών έφεραν δύο βασικά στοιχεία στο σχηματισμό του κλασικισμού: την ανθρωπιστική προτίμηση των Αρχαίων ως πρότυπο ομορφιάς και σοφίας, και την ψυχολογία, που στοχεύει να γνωρίσει τον άνθρωπο, να συζητήσει γι 'αυτόν, να μετρήσει τη δύναμη των παθών και τη θέλησή του. Ο Γιανσενισμός, από την πλευρά του, έχει μια μάλλον έμμεση και ηθική επιρροή με το αυστηρό ιδεώδες που συνδέεται με τη θεολογία του Απόλυτου προορισμού. αριστερά|μικρογραφία|Το ανάκτορο των [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|Βερσαλλιών]] μικρογραφία|Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄και η αυλή του|250x250εσ Όλα αυτά τα στοιχεία παίζουν το ρόλο τους στο αισθητικό πεδίο και στη σχετική σημασία των δύο ρευμάτων που κυριαρχούν στον αιώνα: πρώτον, το κίνημα μπαρόκ, μακροβιότερο και πανευρωπαϊκό, έπειτα ο κλασικισμός, και συγκεκριμένα ο γαλλικός κλασικισμός, μικρότερης διάρκειας και συνδεδεμένος με τον «αιώνα του Λουδοβίκου ΙΔ΄». Το μπαρόκ είναι μια αισθητική του αβέβαιου, του ευμετάβλητου και της υπεραφθονίας, ενώ αντίθετα, ο κλασικισμός χαρακτηρίζεται από τη συντήρηση, την τάξη και την ηθική φιλοδοξία: είναι αυτό το ρεύμα που θα κυριαρχήσει στη Γαλλία κατά το δεύτερο μισό του αιώνα, με την παρέμβαση του απόλυτου μονάρχη με τις συγκεντρωτικές τάσεις, που θα ενθαρρύνει την ίδρυση πολλών Ακαδημιών για να επιβλέπει τις αποδεκτές αρχές και πρακτικές  στη σκέψη και την τέχνη: η Γαλλική Ακαδημία το 1635, η Βασιλική Ακαδημία ζωγραφικής και γλυπτικής το 1648, η Ακαδημία Επιστημών το 1666.
Η κωδικοποίηση της γλώσσας
Ο 16ος αιώνας είχε συμβάλει στο να εμπλουτισθεί η γαλλική γλώσσα και στόχος των λογίων και συγγραφέων ήταν να την εμπλουτίσουν ώστε να την καταστήσουν ανταγωνιστική, ισάξια άλλων αρχαίων γλωσσών. Οι συγγραφείς καλωσόρισαν με χαρά κάθε είδους νεοτερικότητα. Ο 17ος αιώνας ανέλαβε να την καταστήσει πιο πολύτιμη, να την εξαγνίσει, να τη βελτιώσει και να θεσπίσει κανόνες.
Αυτή η κίνηση κωδικοποίησης της γλώσσας άρχισε πολύ νωρίς στα σαλόνια και τους λογοτεχνικούς κύκλους. Η νεοϊδρυθείσα Γαλλική Ακαδημία ανέλαβε να καθορίσει τα πρότυπα και πρότεινε την κωδικοποίηση του λεξιλογίου, της σύνταξης, της ποιητικής.
Αυτή την εποχή συντάχθηκε Γαλλική Γραμματική από τους μοναχούς του Πορ Ρουαγιάλ, η οποία θέσπιζε για πρώτη φορά τους γραμματικούς κανόνες και χρησιμεύει σαν βάση μέχρι σήμερα στη γαλλική γραμματική. Προς το τέλος του αιώνα εμφανίστηκαν τα πρώτα λεξικά της γαλλικής γλώσσας: το λεξικό του Ρισελέ (César-Pierre Richelet, 1680), το λεξικό του Αντουάν Φυρετιέρ (το 1690) και αργότερα το λεξικό της Γαλλικής Ακαδημίας (το 1698).
Οι ακαδημίες και τα σαλόνια
μικρογραφία|Σαλόνι κυριών,1636, [[Αβραάμ Μπος]] Από τις αρχές του αιώνα μικρές ομάδες, που αναφέρονταν σαν ακαδημίες, καλλιέργησαν μια τάση για φιλολογικές συζητήσεις. Αυτές είτε ήταν κέντρα συζητήσεων μεταξύ λογίων ανδρών είτε επιστημονικές εταιρείες που ενδιαφέρονταν για τις καινούργιες γνώσεις. Σε μια προσπάθεια να περιορίσει τον αριθμό αυτών των ιδιωτικών χώρων πνευματικής και λογοτεχνικής ζωής και να επιβάλει τη βασιλική Αυλή ως καλλιτεχνικό κέντρο της Γαλλίας, ο Ρισελιέ μετέτρεψε μια από αυτές τις ακαδημίες σε εθνικό ίδρυμα και έτσι δημιουργήθηκε η Γαλλική Ακαδημία το 1635.
Τα σαλόνια ήταν κοσμικές και φιλολογικές συγκεντρώσεις, μια επινόηση της Αναγέννησης, που επηρέασαν, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, τη γαλλική ζωή ως τον 19ο αιώνα. Αρχικά εντευκτήρια για άτομα της ανώτερης τάξης, αυτά τα σαλόνια άνοιξαν σταδιακά στους αστούς συγγραφείς, κυρίως το πρώτο μισό του 17ου αιώνα, από τα πιο δημοφιλή ήταν τα λογοτεχνικά σαλόνια της μαρκησίας Κατρίν ντε Ραμπουγιέ, της Μαντλέν ντε Σκυντερύ, της Μαντλέν ντε Σουβρέ, της Νινόν ντε λ'Ανκλό κ.ά. Το δεύτερο μισό του αιώνα και κυρίως μετά τη δεκαετία του '60 οι καθοδηγητές του καλού γούστου και το καλλιτεχνικό και πολιτιστικό κέντρο της Γαλλίας ήταν η βασιλική Αυλή και ο βασιλιάς στις Βερσαλλίες.
Αριστοκρατικοί κώδικες και κοινωνικά ιδεώδη
Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι αξίες της αριστοκρατίας του 17ου αιώνα διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη λογοτεχνία της εποχής. Οι πιο αξιοσημείωτες είναι η αριστοκρατική εμμονή με τη δόξα (la gloire) και το μεγαλείο (la grandeur). Το θέαμα της εξουσίας, του γοήτρου και της πολυτέλειας που εμφανίζεται στη λογοτεχνία του 17ου αιώνα μερικές φορές φθάνει να είναι δυσάρεστο ή ακόμη και προσβλητικό. Οι ήρωες του Κορνέιγ, για παράδειγμα, έχουν χαρακτηρισθεί από συγχρόνους μας κριτικούς ματαιόδοξοι, εξωφρενικοί και υπερόπτες. Ωστόσο, οι σύγχρονοι αριστοκράτες αναγνώστες αναγνώριζαν αυτούς τους χαρακτήρες και τις ενέργειές τους ως εκπρόσωπους της ευγένειας.
Το ανάκτορο των Βερσαλλιών, τα μπαλέτα της βασιλικής αυλής, τα πορτρέτα των ευγενών, τα μνημεία - όλα αυτά ήταν επιδείξεις, παραστάσεις δόξας και κύρους. Για την αριστοκρατία η έννοια της δόξας (είτε καλλιτεχνική είτε στρατιωτική) δεν ήταν ματαιοδοξία, υπερηφάνεια ή υπεροψία αλλά μάλλον ηθική επιταγή. Οι ευγενείς έπρεπε να είναι γενναιόδωροι, μεγαλοπρεπείς και να διεκπεραιώνουν τα μεγάλα έργα ανιδιοτελώς, χωρίς προσδοκίες οικονομικού ή πολιτικού κέρδους και να ελέγχουν τα συναισθήματά τους, ειδικά το φόβο, τη ζήλια και την επιθυμία για εκδίκηση.
Το 17ο αιώνα αναπτύχθηκε το κοινωνικό ιδεώδες του Έντιμου ανθρώπου. Ο όρος αυτός δεν έχει μεταφραστεί επίσημα στα ελληνικά, ούτε όμως και σε άλλες γλώσσες. Μεταφράζοντας κατά λέξη θα τον αποδίδαμε ως έντιμο άνδρα, ή καλό καγαθό, κατά το αρχαίο πρότυπο. Η έννοια, ωστόσο, δεν εξαντλείται σ’ αυτήν τη σημασία, αλλά υποστηρίζεται και από άλλες έννοιες, οι οποίες τη συνοδεύουν ως ένα αόρατο συγκείμενο. Τα κύρια χαρακτηριστικά του έντιμου ανθρώπου είναι η τέχνη της συζήτησης, η προσαρμοστικότητα, η αυτοσυγκράτηση, η πνευματική ευρύτητα και οξύνοια, η επιδεξιότητα στο χειρισμό καταστάσεων, η ευπρέπεια στις κοινωνικές συναναστροφές, η ευγένεια, η γενναιοδωρία, η ηθική ακεραιότητα. Είναι το πρότυπο του άνδρα που ακολούθησε χρονικά τον ευγενή και τον αυλικό και λειτουργεί ως προάγγελος του αστού, ενός ανθρώπου που δεν μετράει πια η καταγωγή του για να είναι σεβαστός αλλά κατακτά την κοινωνική αποδοχή με την αξία, την αρετή, την ευγένεια και την καλλιέργειά του.
Η κοινωνική επιφάνεια απαιτούσε την κατάλληλη επίδειξη, «εμφανή κατανάλωση». Οι ευγενείς χρεώθηκαν για να χτίσουν αξιόλογα αστικά αρχοντικά μέγαρα και να αγοράσουν πολυτελή ρούχα, πίνακες ζωγραφικής, ασημικά, πιάτα και άλλα έπιπλα ανάλογα με το επίπεδό τους. Έπρεπε επίσης να δείξουν γενναιοδωρία χρηματοδοτώντας τις τέχνες. Αντίθετα, οι αστοί οι οποίοι υιοθετούσαν τα εξωτερικά σύμβολα των ευγενών (όπως το να έχουν σπαθί) επικρίθηκαν έντονα, μερικές φορές και με νομικές ενέργειες (νόμοι σχετικοί με τα πολυτελή ρούχα που φορούσαν οι αστοί υπήρχαν από τον Μεσαίωνα).
Πολλές από αυτές τις αριστοκρατικές αξίες άρχισαν να επικρίνονται στα μέσα του 17ου αιώνα. Ο Μπλαιζ Πασκάλ ήταν απόλυτα επικριτικός στο θέαμα της εξουσίας όπως επίσης και ο Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ.
Το Μπαρόκ
μικρογραφία|Γλυπτική μπαρόκ
Αυτή η καλλιτεχνική μορφή κυριάρχησε στην Ευρώπη το 17ο αιώνα. Όχι πολύ επιθετική στη Γαλλία, αναπτύχθηκε υπό την επίδραση κυρίως της Ιταλίας και αντιπροσωπεύει την κύρια τάση των ετών 1598 - 1630. Το μπαρόκ γεννήθηκε σαν αντίδραση στην προτεσταντική λιτότητα. Επικεντρώνεται σε μια αντίληψη ενός ασταθούς κόσμου, ενός κόσμου σε αέναη μεταμόρφωση. Αυτό το ρεύμα είναι πρόθυμο για ελευθερία και ανοιχτό στην πολυπλοκότητα της ζωής. Επιδιώκει να εντυπωσιάσει, να προκαλέσει τις αισθήσεις και όχι απλώς να συγκινήσει. Στόχος του είναι το να καταπλήξει, να δημιουργήσει ψευδαισθήσεις. Το θρησκευτικό μεταφυσικό στοιχείο, η ρευστότητα της ανθρώπινης κατάστασης, το ευμετάβλητο της ευτυχίας, το μάταιο της ανθρώπινης ύπαρξης και η βεβαιότητα του θανάτου ακυρώνουν την πιο αισιόδοξη ματιά για τη ζωή του αναγεννησιακού ανθρώπου. Η έννοια της τύχης και του τυχαίου κυριαρχεί, ο κόσμος μοιάζει ή είναι ένα θέατρο (theatrum mundi) και ο άνθρωπος μετεωρίζεται μεταξύ πραγματικού και ψεύτικου, αλήθειας και ψεύδους.
Στη λογοτεχνία το μπαρόκ περιέχει πολλές αντιφατικές τάσεις, αλλά μπορεί να συνοψισθεί σε μερικές κοινές αρχές:  Ορμή, αγάπη για τον αισθησιασμό, τα άκρα, τη διακόσμηση και τη γλωσσολογία.
Κατά τη μεταβατική περίοδο από το 1630 έως το 1660, το μπαρόκ, αν και σταδιακά αντικαταστάθηκε από τον κλασικισμό, εξακολουθεί να διαδραματίζει το ρόλο του. Είναι παρόν στο ρεύμα των Περισπούδαστων, στο μπουρλέσκ (κωμικό) και στο ελευθεριάζον ρεύμα. Ωστόσο, αυτά τα τρία ρεύματα δεν συγχέονται με το μπαρόκ αλλά το καθένα αναπτύσσει, με προνομιακό τρόπο, μία από τις πτυχές του.
Οι Περισπούδαστες
αριστερά|μικρογραφία|Η [[Μαντλέν ντε Σκυντερύ]] Οι Περισπούδαστες ή Πολύτιμες ήταν ένα ευρωπαϊκό φιλολογικό κίνημα που έφτασε στην ακμή του στη Γαλλία κατά τα έτη 1650-1660, ένα αισθητικό ρεύμα αριστοκρατικής προέλευσης που κύριο χαρακτηριστικό του ήταν η προσπάθεια διάκρισης από το κοινό. Αυτή η επιθυμία για κομψότητα και τελειοποίηση εκδηλώνονταν στον πεδίο των ηθών, της συμπεριφοράς, των τρόπων, των προτιμήσεων καθώς και της γλώσσας και της λογοτεχνίας. Αυτό το ρεύμα συνδέθηκε επίσης με μια φεμινιστική διεκδίκηση που επιδίωκε την αναγνώριση των γυναικών στον κόσμο των διανοουμένων και καλλιτεχνών. Ο Αντουάν Μπωντώ ντε Σομαίζ παρουσίασε το Μεγάλο λεξικό των Περισπούδαστων το 1660.
Αυτή η εξεζητημένη κοινωνία σύχναζε στα σαλόνια, τα πιο γνωστά από τα οποία ήταν αυτά της μαρκησίας ντε Ραμπουιγιέ και της Μαντλέν ντε Σκυντερύ. Αρχικά αριστοκρατικά, αυτά τα σαλόνια άνοιξαν σταδιακά στους αστούς συγγραφείς μετά την αποτυχία των εξεγέρσεων της Σφενδόνης (1648-1653). Η λογοτεχνική μυθιστοριογραφία και η ποίηση είναι τα αγαπημένα θέματα αυτών των σαλονιών και οι συγγραφείς μετέφεραν στα μυθιστορήματα και στα ποιήματά τους αυτόν τον εκλεπτυσμένο κόσμο που διεκδικούσε μια κεντρική θέση για τον εξιδανικευμένο έρωτα.
Η επιθυμία για κομψότητα στη συνομιλία, η αναζήτηση καθαρότητας στο λεξιλόγιο με την κατάργηση των εκφράσεων από διαλέκτους, των αρχαϊσμών, της λαϊκής γλώσσας και η επινόηση νέων όρων ή περιφράσεων σε αντικατάσταση ονομάτων αντικειμένων που θεωρούνταν ταπεινά ή απλά συνηθισμένα οδήγησαν σε καταχρήσεις, που ο Μολιέρος διακωμώδησε στις Γελοίες Κομψευόμενες (1659) και σε άλλα έργα του.
Αλλά αν και αυτό το κίνημα είχε τις αδυναμίες του, ωφέλησε ωστόσο διαδίδοντας την αγάπη για το διάβασμα και ενοποιώντας τη γλώσσα. Τα σαλόνια αυτά συνετέλεσαν στην εξέλιξη της γαλλικής γλώσσας και λογοτεχνίας.
Ο κλασικισμός
Ο κλασικισμός, μια από τις πιο λαμπρές πολιτιστικές εποχές στην ιστορία της Γαλλίας, είναι μια ιδεολογική και αισθητική έκφραση της απόλυτης μοναρχίας. Αναπτύχθηκε κατά το πρώτο μέρος του αιώνα και έφτασε στην ακμή του γύρω στη δεκαετία του ‘60. Ο κλασικισμός είναι στενά συνδεδεμένος με τα φιλοσοφικά ρεύματα της εποχής, κυρίως με τον ορθολογισμό του Ντεκάρτ, από τον οποίο επηρεάστηκε.
Αναπτύχθηκε κατά τα έτη 1630-1660. Η κλασική αισθητική βασίζεται σε τρεις βασικές αρχές: τον ορθολογισμό, τη μίμηση της φύσης και τη μίμηση της Αρχαιότητας. Αργότερα, το 1674, στην Ποιητική τέχνη  ο Νικολά Μπουαλώ έκανε μια σύνθεση όλων των στοιχείων του κλασικού στυλ.
Ο κλασικισμός καθιέρωσε την υπεροχή της λογικής που ασκείται με κανόνες. Η αναπαράσταση του ωραίου και του πραγματικού παραμένει η μεγάλη φροντίδα των συγγραφέων. Αλλά καθώς οι δημιουργοί απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο κοινό, τη βασιλική Αυλή, το ιδανικό είναι να εμπνεύσει το σεβασμό για το βασιλικό καθεστώς, το ωραίο είναι αυτό που είναι σύμφωνο με τη χριστιανική ηθική. Για αυτούς, η αναπαράσταση του πραγματικού είναι η αναπαράσταση της ανθρώπινης φύσης, αναπαράσταση του ανθρώπου. Η απεικόνιση των ανθρώπινων παθών, η ανάλυσή τους, δίνει έναν ψυχολογικό χαρακτήρα στην κλασική λογοτεχνία. Ο κλασικισμός είναι απρόθυμος να εισαγάγει το άσχημο, το ταπεινό, το περίεργο, το φανταστικό, το μη σχετιζόμενο με το ιδανικό της αρμονικής τελειότητας και έτσι μειώνει το πεδίο παρατήρησης του. Μόνο το ωραίο ήταν άξιο μίμησης.
Την έμπνευσή τους οι κλασικοί συγγραφείς την άντλησαν από τους Αρχαίους. Και σ’αυτό όλοι οι μεγάλοι κλασικοί είναι αλληλέγγυοι, όλοι επιβεβαιώνουν την ανάγκη της έμπνευσης από τους Αρχαίους, να ακολουθούν τις οδηγίες τους και ακόμη και να αντλούν θέματα και εικόνες από τα έργα τους και από την αρχαία ιστορία. Όμως, καθώς τα πάντα στους αρχαίους δεν ήταν απομιμήσιμα, οι συγγραφείς προσάρμοσαν τα στοιχεία που δανείστηκαν στα γούστα της εποχής, στις θεωρητικές απαιτήσεις του κλασικισμού.
Οι ελευθεριακοί (λιμπερτίνοι)
αριστερά|μικρογραφία|190x190εσ|[[Πιερ Γκασσεντί|Πιέρ Γκασεντί (1692-1655)]] Οι ελευθεριακοί (ελεύθεροι στοχαστές) ήταν συγγραφείς που είχαν απομακρυνθεί από την επίσημη θρησκεία, τον Χριστιανισμό, χλεύαζαν τη θρησκευτική λατρεία, επιδείκνυαν την ανεξαρτησία της σκέψης τους και προσπάθησαν να δώσουν στην ανθρώπινη ύπαρξη την κοσμική έννοια του όρου. Πρόβαλαν την ελευθεριακή σκέψη τους και την αντισυμβατικότητά τους και υιοθέτησαν τα ελευθεριακά ήθη ακόμη και στην προσωπική τους ζωή. Τολμηροί στην αρχή του αιώνα, χτυπήθηκαν από τον Ρισελιέ. Επανήλθαν στο προσκήνιο τη δεκαετία 1643-1653, κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων της Σφενδόνης. Το ελεύθερο πνεύμα (l'esprit libertin) και η αμφισβήτηση για θρησκευτικά ή ηθικά ζητήματα επιβίωσαν για χρόνια και εμφανίστηκαν πάλι προς το τέλος του αιώνα.
Χαρακτηριστικός αυτής της στάσης είναι ο επώνυμος χαρακτήρας του έργου του Μολιέρου, ο Δον Ζουάν.
Οι μοραλιστές (ηθικολόγοι)
μικρογραφία|212x212εσ|[[Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ (1613-1680)]] Έτσι ονομάστηκαν οι συγγραφείς οι οποίοι σε διάφορα είδη διερεύνησαν τη συμπεριφορά των ανθρώπων με συχνά απαισιόδοξες προσεγγίσεις. Οι κυριότεροι ήταν:
Ο Μπλαίζ Πασκάλ (1623-1662), μαθηματικός, φυσικός, θρησκευτικός φιλόσοφος, ήταν δεξιοτέχνης του γαλλικού πεζού λόγου. Παράλληλα με τις επιστημονικές του αναζητήσεις (Αρχή του Πασκάλ), ανέπτυξε μια θρησκευτική θεωρία και πίστευε ότι ο άνθρωπος αποκτά την εμπειρία του Θεού περισσότερο με την καρδιά παρά με το νου. Από τα σημαντικότερα έργα του οι Στοχασμοί (Pensées) και η Απολογία της χριστιανικής θρησκείας (Αpologie de lα religion chrétienne). Η αρχή του ενορατισμού που δίδαξε άσκησε μεγάλη επίδραση σε μεταγενέστερους φιλοσόφους του μεγέθους του Ζαν-Ζακ Ρουσώ, του Ανρί Μπεργκσόν καθώς και σε εκπροσώπους του Υπαρξισμού.
Ο Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ (1613-1680) ανέπτυξε το είδος των αποφθεγμάτων με το έργο του Αποφθέγματα. Στα δηκτικά και περίτεχνα επιγράμματά του αναλύει ανελέητα και με ύφος αυστηρά κλασικό τα χαρακτηριστικά της εποχής του - την εγωιστική αντιμετώπιση της ηθικής, τον κυνικό πεσιμισμό και την ανακάλυψη αυτού που σήμερα ονομάζεται υποσυνείδητο - και στηλιτεύει με τρόπο πνευματώδη και ρωμαλέο τον ατομικισμό, τον ιδεαλισμό, τον στωικισμό και τον διανοουμενισμό. μικρογραφία|[[Ζαν ντε Λα Μπρυγιέρ|Ζαν ντε λα Μπρυγιέρ (1645-1696)|εναλλ.=|221x221εσ]] O Ζαν ντε Λα Μπρυγιέρ (1645-1696). Το σημαντικότερο έργο του είναι οι Χαρακτήρες, το πρώτο μέρος του οποίου ήταν μετάφραση των Χαρακτήρων του Θεόφραστου από τα ελληνικά (Les caractères de Théophraste) και το δεύτερο αναφερόταν στην εποχή του Οι χαρακτήρες ή τα ήθη αυτού του αιώνα (Les caractères ou les moeurs de ce siècle). Οι Χαρακτήρες διακρίνονται για το ύφος τους, τη διαπεραστική ειρωνεία και το ψυχολογικό βάθος τους. Ο Λα Μπρυγιέρ κατακρίνει τις καταχρήσεις των υπαλλήλων, την αλαζονεία των ευγενών, την αρπακτικότητα των χρηματιστών και τη δουλικότητα των αυλικών («Στην εκκλησία των Βερσαλλιών δεν κοιτάζουν το Ιερό αλλά τον βασιλιά»). Κατέκρινε τους άδικους θεσμούς και υπερασπίστηκε το λαό και ιδιαίτερα τον αγροτικό πληθυσμό που υπέφερε τα πάνδεινα εκείνη την εποχή από τους πολέμους και την άγρια φορολογία.
Η Μαντλέν ντε Σουβρέ (1599-1678) ανήκε στο είδος των κοσμικών διανοούμενων που διοργάνωνε φιλολογικές βραδιές. Στο σαλόνι της σύχναζαν οι μεγαλύτερες πνευματικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Πασκάλ. Η κύρια διασκέδαση του κύκλου της ήταν η επινόηση και ανταλλαγή γνωμικών, για παράδειγμα «Ο έρωτας έχει κάτι το τόσο χαρακτηριστικό, που δεν μπορούμε να τον κρύψουμε όταν υπάρχει ούτε να τον προσποιηθούμε όταν δεν υπάρχει». Μετά το θάνατο της, δημοσιεύθηκε και ένα βιβλιαράκι με γνωμικά της, αλλά η μεγάλη συμβολή της είναι ότι σ’ αυτήν οφείλεται, κατά μεγάλο μέρος, ότι τα γνωμικά έγιναν πολύ της μόδας για τους επόμενους δύο αιώνες, ενώ η δράση του φιλολογικού της κύκλου ενέπνευσε πολυάριθμους συγγραφείς μεταξύ των οποίων και τον Λα Ροσφουκώ.
Το αισθηματικό μυθιστόρημα
Στη Γαλλία, η περίοδος που ακολούθησε τους θρησκευτικούς πολέμους είδε την εμφάνιση μιας νέας αφηγηματικής μορφής, την οποία ορισμένοι μελετητές χαρακτήρισαν «αισθηματικό μυθιστόρημα», το οποίο γρήγορα έγινε μια λογοτεχνική τάση χάρη στον ενθουσιασμό ενός αναγνωστικού κοινού που αναζητούσε ψυχαγωγία μετά από τόσα χρόνια συγκρούσεων. Αυτά τα σύντομα και ρεαλιστικά μυθιστορήματα, ή Έρωτες, περιελάμβαναν εκτενείς ευγενικές συζητήσεις, ερωτικούς διαλόγους, επιστολές, ποιήματα και άλλα ρητορικά σχήματα, όλα ενσωματωμένα στην υπόθεση. Τα κείμενα αυτά διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των νέων τρόπων ευγένειας και έκφρασης των ανώτερων τάξεων, που οδήγησαν στην έννοια του «έντιμου και ευγενούς ανθρώπου». Οι πιο γνωστοί συγγραφείς που ασχολήθηκαν με το είδος ήταν ο Αντουάν ντε Νερβέζ, ο Νικολά ντεζ Εσκυτώ και ο Φρανσουά ντυ Σουέ. Κανένα από αυτά τα μυθιστορήματα δεν έχει αναδημοσιευτεί από τις αρχές του 17ου αιώνα και παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστα σήμερα, όμως αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό στάδιο στην ανάπτυξη του μυθιστορήματος στη Γαλλία, που οδήγησε στην Αστραία του Ονορέ ντ'Υρφέ και, αργότερα, στην Μαντλέν ντε Σκυντερί και την Μαντάμ ντε Λαφαγιέτ, στην ανάπτυξη της εθιμοτυπίας και της ευγένειας με την αντίληψη του «ευγενούς ανθρώπου» και στην εξέλιξη της γαλλικής γλώσσας.