cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγία Φιλοθέη η Αθηναία
Η κοινωνική της δραστηριότητα
Βασική επιδίωξη της Φιλοθέης ήταν η τόνωση του ορθόδοξου ιδεώδους και η διατήρηση της ελληνικής συνείδησης. Το έργο της, κατά βάση εθνικό και θρησκευτικό, ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας και έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Αδιαφιλονίκητη ιστορική επιβεβαίωση για το έργο αυτό παρέχει η αλληλογραφία της Φιλοθέης με τη Γερουσία της Βενετίας (1583), από την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια.
Το τέλος της
Σε επιστολή της Αγίας που εντοπίστηκε από τον ιστοριοδίφη Κωνσταντίνο Μέρτζιο σε βιβλιοθήκη της Βενετίας με παραλήπτη την Βενετική Γερουσία, με ημερομηνία ΄΄22 Φεβρουαρίου 1583΄΄, ζητείται χρηματική βοήθεια για να ξεπληρώσει χρέη που είχαν προκύψει γιατί ήθελε να γλιτώσει το μοναστήρι και τις μοναχές από τις τουρκικές λεηλασίες. Επομένως οι διώξεις της αγίας είχαν αρχίσει πριν το 1588-1589. Η Βενετική Γερουσία αποφάσισε να συνδράμει με 200 τσεκίνια (χρυσά νομίσματα).
Τη νύχτα της 2ας προς 3ης Οκτωβρίου 1588, κατά τη διάρκεια ιερής ολονυχτίας που επιτελούσαν οι μοναχές προς τιμή του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου (πολιούχου αγίου της Αθήνας) στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα, οι Τούρκοι εφορμούν εκ νέου, συλλαμβάνουν τη Φιλοθέη και έπειτα από βασανιστήρια την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από τη μονή της.
thumb|Το εσωτερικό του σπιτιού της Αγίας Φιλοθέης στην ΑθήναΈξω από το ναό, στα δεξιά της εισόδου του, σώζεται η κολώνα, όπου η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε. Οι μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα. Εκεί η Φιλοθέη υπέκυψε στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου 1589. Ενταφιάστηκε στο δεξιό μέρος του ιερού βήματος του Αγίου Ανδρέα, ενώ αιώνες αργότερα το σκήνωμα της μεταφέρθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών, όπου φυλάσσεται σε ασημένια λάρνακα μέχρι σήμερα.
Στο μέρος όπου παρέδωσε το πνεύμα της, στην περιοχή της Καλογρέζας, υψώνεται ο Ι. Ν. της Αγίας Φιλοθέης, ενώ το όνομά της φέρει και ολόκληρο το γνωστό προάστιο των Αθηνών, η Φιλοθέη.
Ιερά Λείψανα Αγίας Φιλοθέης
Το Λείψανο της Αγίας Φιλοθέης φυλάσσεται αδιάφθορο στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών. Η Τιμία Κάρα της έχει χαθεί.
Ένας δάκτυλος της Αγίας Φιλοθέης φυλάσσεται στην Μονή Αγίας Φιλοθέης στην Εκάλη της Αττικής.
Σημειώσεις
Ύστερα από την με αριθμ. 22/30 Σεπτεμβρίου 1999 εγκύκλιο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, η μνήμη της Αγίας Φιλοθέης συμπεριελήφθηκε να τιμάται επιπρόσθετα και στις 12 Οκτωβρίου όπου και ορίσθηκε να τιμάται η Σύναξη των εν Αθήναις Αγίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Οικογένεια Μπενιζέλου Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Αθήνα
Ιδαία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιδαία είναι γνωστά τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Idaea Idéa Idaja Идея (значения) Ідея (значення)
Δήμος Αυλώνα Εύβοιας
Ο Δήμος Αυλώνα ήταν δήμος του νομού Εύβοιας ο οποίος από την 1η Ιανουαρίου 2011 συγχωνεύτηκε στο νέο Δήμο Κύμης - Αλιβερίου, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, καταλάμβανε έκταση 143.406 στρεμμάτων και το 2001 είχε (πραγματικό) πληθυσμό 5.335 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Αυλωνάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυλωνα
Τάγμα της Απελευθέρωσης
thumb|right|75px|Η κορδέλα του τάγματος. thumb|right|130px|Το παράσημο του τάγματος.
Το Τάγμα της Απελευθέρωσης (Ordre de la Libération) είναι ένα Γαλλικό Τάγμα του οποίου τα μέλη είναι ήρωες της Απελευθέρωσης της Γαλλίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι μια εξέχουσα τιμή, η δεύτερη υψηλότερη μετά την Λεγεώνα της Τιμής (Légion d’Honneur) και μόνο ένας μικρός αριθμός ατόμων και στρατιωτικών μονάδων την έχουν αποκτήσει, αποκλειστικά για πράξεις που επιτεύχθηκαν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα διαφορετικό τάγμα, αυτό του Μεταλλίου της Αντίστασης, δημιουργήθηκε και αποδίδεται για λιγότερο διακεκριμένες πράξεις στην Γαλλική Αντίσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις Κατηγορία:Γαλλική Αντίσταση
Μνήμη τυχαίας προσπέλασης
Η μνήμη τυχαίας προσπέλασης (RAM, Random access memory) είναι όρος που χρησιμοποιούμε για ηλεκτρονικές διατάξεις προσωρινής αποθήκευσης ψηφιακών δεδομένων (μνήμης υπολογιστή), οι οποίες επιτρέπουν πρόσβαση στα αποθηκευμένα δεδομένα στον ίδιο χρόνο οπουδήποτε και αν βρίσκονται αυτά, δηλαδή με «τυχαία πρόσβαση». Σε αντιδιαστολή βρίσκονται συσκευές αποθήκευσης δεδομένων, όπως οι μαγνητικές ταινίες, οι μαγνητικοί δίσκοι («σκληροί» ή «εύκαμπτοι»), στα οποία η πρόσβαση στα δεδομένα μπορεί να γίνει μόνο με κάποιον προκαθορισμένο τρόπο, συνήθως σειριακά, λόγω του τρόπου κατασκευής τους. Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι RAM : η δυναμική RAM (DRAM) και η στατική RAM (SRAM). Η DRAM είναι η πιο κοινή μορφή αλλά πρέπει να «ανανεώνεται» (refresh) χιλιάδες φορές ανά δευτερόλεπτο, ενώ η SRAM δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. Η SRAM, ως διάταξη, είναι πιο δαπανηρή στην κατασκευή της - και επομένως στην αγορά της - σε σχέση με την DRAM.
Στην πληροφορική με τον όρο RAM αναφερόμαστε στην κύρια ή κεντρική μνήμη ενός υπολογιστικού συστήματος αρχιτεκτονικής φον Νόιμαν, δηλαδή τη μνήμη στην οποία αποθηκεύονται προγράμματα και δεδομένα, προκειμένου είτε να εκτελεστούν είτε να υποστούν επεξεργασία αντίστοιχα. Τμήμα, επίσης, της κεντρικής μνήμης είναι και η μνήμη μόνο ανάγνωσης (ROM), η οποία επίσης επιτρέπει την τυχαία προσπέλαση. Η βασική διαφορά των δύο τύπων μνήμης είναι ότι η μεν RAM διατηρεί τα περιεχόμενά της μόνο όσο της επιτρέπει ο χρήστης ή το λογισμικό που εκτελείται και μόνο εφόσον το υπολογιστικό σύστημα τροφοδοτείται με ηλεκτρική ενέργεια. Σε αντίθετη περίπτωση, τα περιεχόμενά της είτε αντικαθίστανται από άλλα είτε χάνονται ολοσχερώς. Αν οι όροι που έχουν επικρατήσει ήταν απόλυτα ακριβείς, η μνήμη RAM έπρεπε να αναφέρεται ως «μνήμη τυχαίας προσπέλασης εγγραφής / ανάγνωσης», ενώ η μνήμη ROM ως «μνήμη τυχαίας προσπέλασης μόνο ανάγνωσης».
Η μνήμη ROM έχει προεγγεγραμμένο περιεχόμενο, πάντα από τον κατασκευαστή του συστήματος, και χρησιμεύει, συνήθως, για την εκκίνηση λειτουργίας του συστήματος (BIOS), μόλις αυτό αρχίσει να τροφοδοτείται με ρεύμα, οπότε και η μνήμη RAM είναι κενή περιεχομένου. Η νέα βέβαια τεχνολογία του BIOS δεν είναι πλέον ROM, αλλά flash, και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, η αναβάθμιση του BIOS, λέγεται και "φλασάρισμα".
Χωρητικότητα
Η μνήμη RAM χρησιμεύει στην αποθήκευση δυαδικών ψηφίων οργανωμένων σε ομάδες (συνήθως οκτάδες) οι οποίες λέγονται κελιά· συνήθως σε κάθε κελί αποθηκεύεται ένα byte. Επομένως, όπως είναι φυσικό, η χωρητικότητα της μνήμης RAM μετράται σε Kilobytes, Megabytes και Gigabytes, όπως άλλωστε συμβαίνει για όλες τις μονάδες μνήμης. Η χωρητικότητα της RAM είναι αποφασιστικός παράγοντας για την ταχύτητα εκτέλεσης υπολογισμών από ένα υπολογιστικό σύστημα. Η χωρητικότητα της μνήμης, επίσης, καθορίζει και το λογισμικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από ένα υπολογιστικό σύστημα. Τα υπολογιστικά συστήματα ξεκίνησαν με πολύ μικρές χωρητικότητες RAM (από 12 bytes έως 3 Kbytes). Από γενιά σε γενιά και καθώς η τεχνολογία και η ηλεκτρονική έκαναν γιγαντιαία άλματα, η μνήμη RAM αυξανόταν διαρκώς σε μέγεθος. Σήμερα (2012) η μνήμη RAM σε μεγάλα υπολογιστικά συστήματα ή υπερυπολογιστές διαθέτει χωρητικότητες αρκετών TeraBytes, ενώ στα μικρότερα συστήματα ανέρχεται σε κάποια Gbytes (από 1 έως 48 Gbytes, ανάλογα με το σύστημα).
Καθοριστικό, επίσης, είναι το μέγεθος της χωρητικότητας της μνήμης RAM για τη σταθερότητα και την ομαλή λειτουργία ενός υπολογιστικού συστήματος.
Χρόνος προσπέλασης
Ανάμεσα στη στιγμή εκκίνησης μιας αίτησης για ένα byte ή λέξη από τη μνήμη, μέχρι αυτό να προσκομιστεί πραγματικά στον επεξεργαστή και να αποθηκευθεί σε κάποιον καταχωρητή του, μεσολαβεί κάποιο χρονικό διάστημα το οποίο ονομάζεται υστέρηση ή χρόνος προσπέλασης. Ο χρόνος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως το διάστημα από τη στιγμή που ζητείται μια διεύθυνση στη μνήμη μέχρι τη στιγμή που τα αντίστοιχα δεδομένα θα είναι διαθέσιμα για χρήση. Αποτελεί θεμελιώδες μέτρο ταχύτητας της μνήμης: όσο μικρότερη η υστέρηση τόσο μεγαλύτερη η ταχύτητα της μνήμης.
Η υστέρηση δεν θα πρέπει να συγχέεται με το εύρος μνήμης, το μέγεθος του διαύλου (bus) της RAM σε μπιτ, με το οποίο μετράται η διαμεταγωγή της μνήμης. Είναι πιθανό μια προηγμένη τεχνολογία μνήμης να έχει αυξημένο εύρος μνήμης αλλά, παράλληλα, και αυξημένο χρόνο προσπέλασης. Για παράδειγμα η μνήμη DDR, η εμφάνιση της οποίας στην αγορά προηγείται χρονικά της μνήμης DDR2, έχει μικρότερη υστέρηση αν και πρόκειται για παλαιότερη τεχνολογία.
Κόστος
Το κόστος των αρθρωμάτων μνήμης τυχαίας προσπέλασης είναι αρκετά ευμετάβλητο και εξαρτάται από την τρέχουσα αγορά μητρικών πλακετών. Μνήμες οι οποίες πριν μερικούς μήνες είχαν τιμές πολύ μικρές σήμερα μπορεί να στοιχίζουν πανάκριβα λόγω σταματήματος της παραγωγής τους και μνήμες οι οποίες στοίχιζαν ακριβά μπορεί σήμερα να στοιχίζουν πολύ φθηνά επειδή μπορεί να χρησιμοποιούνται ευρέως.
Μεγάλη επιρροή στη διαφοροποίηση της τιμής έχει και το μέγεθος ενός μεμονωμένου αρθρώματος. Πολλές φορές αρθρώματα διπλάσιας μνήμης στοιχίζουν λιγότερο από 2 ίδια με τη μισή μνήμη και σε άλλες περιπτώσεις στοιχίζουν περισσότερο.
Τύποι μνήμης RAM
Ο συνηθέστερος τύπος RAM είναι η δυναμική μνήμη τυχαίας προσπέλασης (Dynamic Random Access Memory, DRAM), η οποία αποθηκεύει μπιτ σε έναν ξεχωριστό πυκνωτή. Όμως, επειδή το φορτίο των πυκνωτών εξασθενεί με το πέρασμα του χρόνου, η πληροφορία που είναι αποθηκευμένη εξασθενεί κι αυτή λόγω σταδιακής εκφόρτισης, γι' αυτό και πρέπει περιοδικά να επαναφορτίζεται ο πυκνωτής, εξ ου και ο όρος «δυναμική».
ECC
Πολλά αρθρώματα μνήμης κυκλοφορούν και (ή μόνο) σε έκδοση ECC (Error Correction Code, κώδικας διόρθωσης σφαλμάτων). Τα αρθρώματα αυτά χρησιμοποιούνται κυρίως σε εξυπηρετητές καθώς είναι συνήθως ακριβότερα αλλά έχουν δυνατότητα διόρθωσης των σφαλμάτων που μπορεί να παρουσιαστούν λόγω του τρόπου λειτουργίας της μνήμης.
SDRAM
thumb|Άρθρωμα μνήμης SDRAM με 168 επαφές Synchronous Dynamic Random Access Memory. Είναι συγχρονισμένη με τον δίαυλο του επεξεργαστή. Η συχνότητα λειτουργίας είναι καθοριστικός παράγοντας για την ταχύτητά της. Ο χρόνος προσπέλασης («υστέρηση CAS») πρέπει να είναι όσο το δυνατόν χαμηλότερος για την ταχύτερη λειτουργία του υπολογιστή. Δέχεται μία εντολή ανά κύκλο ρολογιού γράφοντας 64 bit δεδομένων. Οι ενδεικτικές ταχύτητές της σε MHz είναι SDRAM PC-66, SDRAM PC-100 έως SDRAM PC-133.
DDR SDRAM
thumb|left|Άρθρωμα μνήμης DDR SDRAM με 184 επαφές Double Data Rate Synchronous Dynamic Random Access Memory. Αποτελεί επέκταση της SDRAM με μεγαλύτερες ταχύτητες λειτουργίας και ταχύτερη εγγραφή / ανάγνωση δεδομένων. Σε έναν κύκλο ρολογιού εκτελείται μία εντολή που διαβάζει και γράφει τα διπλάσια δεδομένα (128 bits), καθώς μεταφέρονται δεδομένα και κατά την ακμή ανόδου και την ακμή καθόδου του σήματος του ρολογιού του συστήματος. Έτσι, σχεδόν διπλασιάζεται ο ρυθμός μεταφοράς χωρίς να χρειάζεται αύξηση της συχνότητας του διαύλου. Οι ενδεικτικές ταχύτητές της είναι είναι DDR-200, DDR-233, DDR-333 έως DDR-400.
DDR2 SDRAM
thumb|Άρθρωμα μνήμης DDR2-SDRAM 240 επαφών με ψήκτρα.Δεν έχει ιδιαίτερες διαφορές από την DDR SDRAM εκτός από την αύξηση της συχνότητας. Σε κάθε κύκλο λειτουργίας εγγράφονται 256 bit δεδομένων. Έχει τάση λειτουργίας 1,8V. Οι ενδεικτικές ταχύτητές της έως επί του παρόντος είναι DDR2-400, DDR2-533, DDR2-667, DDR2-800 και DDR2-1066.
DDR3 SDRAM
Λειτουργεί σε ταχύτητες από 800MHz έως 2800MHz και σε κάθε κύκλο λειτουργίας εγγράφονται 512 bit δεδομένων. Έχει τάση λειτουργίας 1,5V και ενδείκνυται ιδιαίτερα στους φορητούς υπολογιστές αφού καταναλώνει αρκετά λιγότερη ενέργεια. Η συγκεκριμένη μνήμη αξιοποιείται περισσότερο στις κάρτες γραφικών όπου οι απαιτήσεις είναι αυξημένες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική υπολογιστή Κατηγορία:Μνήμη υπολογιστή
Utau
Το UTAU είναι ιαπωνική εφαρμογή σύνθεσης τραγουδιών που δημιουργήθηκε από την Ameya/Ayame. Αυτό το πρόγραμμα είναι παρόμοιο με το λογισμικό Vocaloid, με τη διαφορά ότι είναι διαμοιραζόμενο λογισμικό αντί να κυκλοφορήσει υπό την άδεια τρίτων.
Το λογισμικό είναι πολύ δημοφιλές στην Ιαπωνία, αν και η δημοτικότητά του πιστεύεται ότι βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη δημοτικότητα του γνωστού λογισμικού Vocaloid. Σήμερα, πολλοί Ιάπωνες μουσικοί χρησιμοποιούν ως επί το πλείστον το Utau στα τραγούδια τους.
Κότρωνας Λακωνίας
Ο Κότρωνας είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 292 κατοίκους. Ανήκει στα χωριά της προσηλιακής Μάνης. Απέχει 41 χιλιόμετρα από το Γύθειο και 87 χιλιόμετρα από τη Σπάρτη. Ο Κότρωνας είναι κτισμένος στον μύχο ενός όρμου στην ανατολική πλευρά της χερσονήσου της Μάνης. Ο Κότρωνας διαθέτει παραλίες με άμμο και βότσαλο και μια χερσόνησο μήκους 300 μέτρων, γνωστή ως Σκοπά, η οποία ενώνεται με την ενδοχώρα με μια λωρίδα γης από βότσαλα.
Στην περιοχή έχουν βρεθεί ευρήματα όπως οψιδιανός, πέλεκεις και κεραμικά τα οποία έχουν χρονολογηθεί από την πρωτοελλαδική, μεσοελλαδική και μυκηναϊκή περίοδο. Στον Κότρωνα έχει τοποθετηθεί η αρχαία πόλη Τεύθρωνα, την οποία σύμφωνα με τον Παυσανία ίδρυσε ο Αθηναίος Τέθραντας. Η Τεύθρωνα ανήκει στο Κοινό των Ελευθερολακώνων. Ίχνη αρχαίων κτιρίων έχουν εντοπιστεί στην χερσόνησο Σκοπά, όπου τοποθετείται η μία από τις δύο ακροπόλεις της πόλης. Η άλλη βρισκόταν στη θέση του κάστρου Λουκάδικων. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από τη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο.
Στον Κότρωνα βρίσκονται ο ναός του Αγίου Νικολάου, με τρούλο, ο οποίος κτίστηκε στη θέση παλαιότερου ναού στη χερσόνησο Σκοπά, ο ναός του Αγίου Χαραλάμπου, ο ναός της Παναγίας και ο ναός της Υπαπαντής, ένας μονόχωρος, καμαρόσκεπος ναός ο οποίος έχει τοιχογραφίες του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο. Στο Κότρωνα σώζονται επίσης πύργοι, όπως ένα πυργόσπιτο του 1870 το οποίο έχει μετατραπεί σε εστιατόριο. Κοντά στη Γονέα βρίσκεται η μονή του Σωτήρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας
Μελίνη
Με την ονομασία Μελίνη μπορεί να αναφέρονται:
Ρότσεστερ (Αγγλία)
Το Ρότσεστερ (αγγλικά: Rochester) είναι πόλη στην κομητεία του Κεντ (αγγλ. Kent) στη Μεγάλη Βρετανία. Βρίσκεται πάνω στον ποταμό Μέντγουεη (αγγλ. Medway) περίπου 50 χιλιόμετρα απο το Λονδίνο, στα νοτιανατολικά της χώρας. Έχει πληθυσμό 24.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1991. Μαζί με το Τσάταμ (αγγλ. Chatham), το Γκίλινχαμ (αγγλ. Gillingham), το Στρουντ (αγγλ. Strood) και μερικά ακόμη παρακείμενα χωριά αποτελούν το δήμο του Μέντγουεη.
Ιωάννης Γ΄ της Ωβέρνης
Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean d'Auvergne (1467 - 28 Μαρτίου 1501) από τον Οίκο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν ήταν κόμης του Ωβέρν, του Μπουλόν και του Λωραγκαί.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μπερτράν ΣΤ΄ του Ωβέρν και της Λουίζας ντε Λα Τρεμουάλ (1432 - 10 Απριλίου 1474) κυρίας του Μπουσσάκ, κόρης του Γεωργίου του Λα Τρεμουάλ.
Έγινε ο τελευταίος στη σειρά των κομήτων του Ωβέρν και Μπουλόν από τον Οίκο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν. Έπειτα από το τέλος του, το Μπουλόν-συρ-Μερ ενσωματώθηκε στις βασιλικές κτήσεις.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1495 την Ιωάννα των Βουρβόνων, κόρη του Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Ταρσούλη
Το ελληνικό επώνυμο Ταρσούλη μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Φ.Σ. Ταμυναϊκός Αλιβερίου
Ο '''Φ.Σ. Ταμυναϊκός Αλιβερίου''' είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Αλιβέρι του νομού Ευβοίας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1958 και χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και υψηλότερη του διάκριση είναι οι συμμετοχές του στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ευβοίας, όπου και αγωνίζεται. Έδρα του αποτελεί το Τσαρπάλειο Δημοτικό Γήπεδο Αλιβερίου.
Ιστορικό
Ο «Ταμυναϊκός Αλιβερίου» ιδρύθηκε το 1958. Το όνομα του συλλόγου οφείλεται στην παλαιότερη ονομασία της περιοχής του Αλιβερίου, που ήταν «Ταμύναι». Με την ίδρυση του συλλόγου εντάχθηκε στην προϋπάρχουσα Ε.Π.Σ. Ευβοίας-Βοιωτίας από το 1928, την οποία διαδέχθηκε η Ε.Π.Σ. Ευβοίας το 1974 όπου και έκτοτε ανήκει.
Τη σεζόν 1966-67 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Γ' Εθνική. Ο πρώτος αγώνας της ιστορίας του στην Γ' Εθνική διεξήχθη στις 27 Νοεμβρίου 1966 στο Αλιβέρι με αντίπαλο τον Κάδμο Θηβών για την 1η αγωνιστική, όπου ηττήθηκε με 1-2. Τερμάτισε στην 8η θέση σε σύνολο 10 ομάδων στον όμιλό του, έχοντας αντιπάλους τους Αστέρα Ζωγράφου, ΠΑΟ Σαφράμπολη Ν. Ιωνίας, Αττικό Κολωνού, Πλάτων Αθηνών, Αθηναϊκό, Κάδμο Θηβών, Άρη Αγ. Κωνσταντίνου, Παγχιακό Χίου και Φωκικό Άμφισσας.
Το 1969 συμμετείχε στην προκριματική φάση για την πρόκριση στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου στην Β' Εθνική, όπου εντάχθηκε στον 7ο όμιλο με αντίπαλο τον Άρη Αγ. Κωνσταντίνου. Στα 2 παιχνίδια για την προκριματική φάση ο Ταμυναϊκός επικράτησε του Άρη Αγ. Κωνσταντίνου με 1-0 στο Αλιβέρι (02/02/1969) και ηττήθηκε με 3-1 από τον Άρη (09/02/1969) στον Αγ. Κωνσταντίνο Φθιώτιδας. Έχοντας ισοβαθμήσει, οδηγήθηκαν σε αγώνα κατάταξης που διεξήχθη στις 16 Φεβρουαρίου του 1969 στο γήπεδο Νεάπολης Νίκαιας Πειραιά όπου ήρθαν ισόπαλοι με 1-1 αλλά έχασε την πρόκριση στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για την άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία καθώς ευνοήθηκε ο Άρης Αγ. Κωνσταντίνου λόγω καλύτερης αναλογίας τερμάτων.
Τις χρονιές 1980-81 και 1981-82 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας. Τις χρονιές 1992-93, 1993-94, 1994-95 και 1995-96 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Τη σεζόν 1994-95 τερμάτισε στη 2η θέση πίσω από τον Φωκικό Άμφισσας και σε σύνολο 18 ομάδων, χάνοντας οριακά την άνοδο στην Γ' Εθνική. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε σταθερά στο πρωτάθλημα της Α1' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Ευβοίας, με εξαίρεση τη σεζόν 2012-13 που αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο πρωτάθλημα της Α2' Κατηγορίας. Επικράτησε σε αγώνα μπαράζ για την άνοδο της Α.Ε. Χαλκίδας με 1-3 στην παράταση και κέρδισε την επάνοδο στην Α1' Κατηγορία. Τη σεζόν 2016-17 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ευβοίας κατακτώντας το πρωτάθλημα της Α1' Κατηγορίας και κέρδισε την ιστορική επάνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 2017-18 αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική κατηγορία, όπου τερμάτισε τελευταίος στην 11η θέση του 7ου ομίλου και υποβιβάστηκε. Από την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2018-19, αγωνίζεται στην Α1' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ευβοίας.
Ο Ταμυναϊκός έχει κατακτήσει 3 φορές (1979-80, 1991-92 και 2016-17) το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ευβοίας. Επίσης έχει κατακτήσει 3 φορές (1977-78, 1994-95 και 2007-08) το κύπελλο Ε.Π.Σ. Ευβοίας, ενώ 4 φορές (1993-94, 1996-97, 2013-14 και 2017-18) υπήρξε φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ευβοίας. Το 1978 κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το κύπελλο Ε.Π.Σ. Ευβοίας επικρατώντας στον τελικό του Ηρακλή Ψαχνών με 3-2. Το 2018 αγωνίστηκε για τελευταία φορά στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ευβοίας, όπου προκρίθηκε επικρατώντας του Α.Ο. Νέας Αρτάκης και κατόπιν ηττήθηκε στον τελικό με 1-0 από τον Α.Ο. Χαλκίδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958
ΚΦ Μοντερρέι
Η ΚΦ Μοντερρέι (ισπανικά: CF Monterrey) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Μοντερρέι του Μεξικού και αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του Μεξικάνικου πρωταθλήματος. Έχει χρώματα μπλε και άσπρο και έδρα το Estadio BBVA Bancomer, χωρητικότητας 51.000 θεατών.
Ο σύλλογος έχει γνωρίσει αρκετές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, κερδίζοντας 4 πρωταθλήματα το 1986, 2003, 2009 και 2010, ένα κύπελλο το 1991, και το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ το 2011, το 2012 και το 2013. Η ομάδα είναι γνωστή ως Rayados (Ριγέ) από τις ρίγες που έχει στη φανέλα. Παλαιότερη ανταγωνίστρια της είναι η Τίγρες του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Νουέβο Λεόν, ενώ ο μεταξύ τους αγώνας αποτελεί τοπικό ντέρμπυ. Η Μοντερρέι έχει αποκτήσει κατά καιρούς αξιοσημείωτους διεθνείς ποδοσφαιριστές, κυρίως από την Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Χιλή, την Ισπανία, την Ουρουγουάη και άλλες χώρες στην Αφρική και την Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1945 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Σαιν-Πιερ-ντε-λα-Φαζ
Το Σαιν-Πιερ-ντε-λα-Φαζ (γαλλικά: Saint-Pierre-de-la-Fage, οξιτανικά: Sant Pèire de la Faja) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Πιεραί (γαλλικά: Saint-Pierrais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ααβόρα
Η ααβόρα (ελαιοφοίνικας, γνωστή και με την ονομασία Ελαΐς η Γουϊνήσια, Elais guineensis) είναι είδος της οικογένειας των φοινικοειδών (Arecaceae), της τάξης των αρεκωδών (Arecales). Αποτελεί την κύρια πηγή φοινικελαίου. Είναι εγγενές στη δυτική και στη νοτιοδυτική Αφρική, ειδικότερα στην περιοχή ανάμεσα στην Ανγκόλα και στη Γκάμπια. Η επονομασία της «Γουϊνήσια» αναφέρεται στην ονομασία αυτής της περιοχής και όχι στη χώρα Γουϊνέα που τώρα έχει αυτήν την ονομασία. Το είδος αυτό εγκλιματίστηκε πλέον στη Μαδαγασκάρη, στη Σρι Λάνκα, στη Μαλαισία, στην Ινδονησία, στην Κεντρική Αμερική, στις Δυτικές Ινδίες και σε αρκετά νησιά του Ινδικού και του Ειρηνικού Ωκεανού. Τα συγγενικά είδη Ελαΐς η ελαιοφόρος (Elaeis oleifera) και Αττάλεια μαρίπα (Attalea maripa) χρησιμοποιούνται επίσης για την παραγωγή φοινικέλαιου.
Η ανθρώπινη χρήση των φοινικελαίων χρονολογείται τουλάχιστον εδώ και 5.000 χρόνια στη Δυτική Αφρική. Στα τέλη της δεκαετίας του 1800 αρχαιολόγοι ανακάλυψαν φοινικέλαιο σε τάφο στην Άβυδο χρονολογημένο περίπου στο 3.000 π.Χ.. Θεωρήθηκε ότι είχε έρθει από άραβες εμπόρους φοινικελαίου από τη Δυτική Αφρική στην Αίγυπτο.
Το πρώτο δυτικής προέλευσης πρόσωπο που περιέγραψε και έφερε πίσω σπόρους φοινικόδεντρου ήταν ο γάλλος φυσιοδίφης Μισέλ Αντανσόν (Michel Adanson).
Περιγραφή
μικρογραφία|Τσαμπί καρπών ελαιοφοίνικα Οι ώριμοι ελαιοφοίνικες έχουν μόνο κορμό και φθάνουν ως τα 20 μέτρα ύψος. Τα ελαιοφοινικόφυλλα έχουν μήκος ως 5 μέτρα. Ένας νέος ελαιοφοίνικας παράγει περίπου 30 φύλλα το χρόνο. Οι ελαιοφοίνικες μετά από την ηλικία των 10 ετών παράγουν περίπου 20 φύλλα το χρόνο. Τα άνθη τους φυτρώνουν σε πυκνές συστάδες πολλών ανθέων. Το καθένα ανεξάρτητο άνθος είναι μικρό, αποτελούμενο από τρία (3) σέπαλα και τρία (3) πέταλα. Ο καρπός του ελαιοφοίνικα χρειάζεται 5-6 μήνες από την άνθηση να ωριμάσει. Είναι κοκκινωπός, περίπου στο μέγεθος μεγάλου δαμάσκηνου, και μεγαλώνει σε μεγάλα τσαμπιά. Κάθε καρπός αποτελείται από ένα ελαιώδες και σαρκώδες περικάρπιο, με ένα μονό σπόρο (το φοινικόσπορο), που είναι επίσης πλούσιος σε έλαιο. Όταν ωριμάσει, ο καρπός ζυγίζει μεταξύ 5 και 30 κιλά. Το βάρος του καρπού εξαρτάται από την ηλικία του ελαιοφοίνικα.
Καλλιέργεια
Για κάθε εκτάριο (δηλαδή 10 στρέμματα) ελαιοφοίνικων, η μέση ετήσια παραγωγή ανέρχεται σε 20 τόνους καρπών, που αντιστοιχούν σε φοινικέλαιο περίπου 4 τόνων. Επίσης, παράγονται 750 χιλιόγραμμα φοινικόσπορων, που αντιστοιχούν σε 500 χιλιόγραμμα υψηλής ποιότητας φοινικοπυρηνέλαιου, καθώς και σε 600 χιλιόγραμμα φοινικοπυρηνόπαστας, που μετά από επεξεργασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ζωοτροφή.
Εφαρμογές
Το περικάρπιο μετά από κατεργασία και μία διαδικασία ζυμώσεως δίνει το γνωστό φοινικέλαιο.
Το λάδι αυτό χρησιμοποιείται στην παρασκευή λιπαντικών, σαπουνιών, κεριών και στην επεξεργασία του λευκοσιδήρου.
Από τους φοινικόσπορους, μετά από σύνθλιψη, παράγεται ένα διαφορετικό φοινικέλαιο που χρησιμοποιείται στην παρασκευή φαρμακευτικών προϊόντων και μαργαρίνης. Το υπόλοιπο που απομένει από τη σύνθλιψη των σπόρων χρησιμοποιείται για τροφή των ζώων και για λίπασμα.
Με χάραγμα στη βάση του τσαμπιού των καρπών βγαίνει ένας χυμός, που μετά από ζύμωση δίνει ένα οινοπνευματώδες ποτό, γνωστό ως το «κρασί του φοίνικα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Αρεκοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής
Κλασική μηχανική
Στη φυσική, η Κλασική Μηχανική είναι ένας από τούς δύο κύριους κλάδους της Μηχανικής, η οποία ασχολείται με το σύνολο των Φυσικών Νόμων που περιγράφουν την κίνηση σωμάτων υπό την επίδραση ενός συστήματος δυνάμεων. Η μελέτη της κίνησης των σωμάτων είναι αρχαία, κάνοντας την κλασική μηχανική έναν από τους παλαιότερους και ευρύτερους κλάδους της φυσικής, της μηχανικής και της τεχνολογίας.
Ο όρος κλασική μηχανική επινοήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα για να περιγράψει το σύστημα της φυσικής που ξεκίνησε ο Νεύτων και οι άλλοι φυσικοί φιλόσοφοι του 17ου αιώνα, χτίζοντας πάνω στις προηγούμενες αστρονομικές θεωρίες του Γιόχαν Κέπλερ, οι οποίες με την σειρά τους ήταν βασισμένες στις ακριβείς παρατηρήσεις του Τύχο Μπράχε και στις μελέτες του Γαλιλαίου για την κίνηση γήινων βλημάτων. Εφόσον αυτές οι πτυχές της Φυσικής αναπτύχθηκαν πολύ πριν την ανακάλυψη της κβαντικής μηχανικής και της σχετικότητας, μερικές πηγές εξαιρούν την θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν από αυτήν την κατηγορία. Παρ' όλα αυτά ένας μεγάλος αριθμός σύγχρονων πηγών περιλαμβάνουν την σχετικιστική μηχανική, η οποία από την δική τους οπτική αντιπροσωπεύει την κλασσική μηχανική στην πιο ανεπτυγμένη και ακριβή μορφή της.
Το αρχικό στάδιο ανάπτυξης της κλασικής μηχανικής συχνά αναφέρεται και ως Νευτώνεια μηχανική, και σχετίζεται με τις φυσικές έννοιες που προαναφέραμε και τις μαθηματικές μεθόδους που αναπτύχθηκαν από τον Νεύτωνα, και παράλληλα από τον Λάιμπνιτς, και άλλους. Αυτό αναλύεται διεξοδικότερα παρακάτω. Αργότερα, πιο αφηρημένες και γενικές μέθοδοι αναπτύχθηκαν,οδηγώντας σε ανασχηματισμούς της κλασικής μηχανικής γνωστές και ως Λαγκρανζιανή μηχανική και Χαμιλτονιανή μηχανική. Αυτή η ραγδαία πρόοδος έγινε στον 18ο και 19ο αιώνα, και επέκτεινε την μηχανική πέρα από το έργο του Νεύτωνα, κυρίως με την χρήση αναλυτικής μηχανικής. Τελικά, τα μαθηματικά που αναπτύχθηκαν για αυτές τις νέες θεωρίες ήταν η βάση για την δημιουργία της κβαντικής μηχανικής.
Ιστορία
Η μεσαιωνική "επιστήμη των βαρών" (μηχανική) χρωστάει πολλά στο έργο του Jordanus de Nemore. Στο βιβλίο του Elementa super demonstrationem ponderum, εισάγει την έννοια της "θεσιακής βαρύτητας" και την χρήση συνθετικών δυνάμεων.<!--looks like Jagged misuse of sources: An early mathematical and experimental scientific method was introduced into mechanics in the 11th century by al-Biruni, who along with al-Khazini in the 12th century, unified statics and dynamics into the science of mechanics, and combined the fields of hydrostatics with dynamics to create the field of hydrodynamics. Concepts related to Newton's laws of motion were also enunciated by several other Muslim physicists during the Middle Ages. Early versions of the law of inertia, known as Newton's first law of motion, and the concept relating to momentum, part of Newton's second law of motion, were described by Ibn al-Haytham (Alhazen) and Avicenna. The proportionality between force and acceleration, an important principle in classical mechanics, was first stated by Abu'l-Barakat, and Ibn Bajjah also developed the concept of a reaction force. Theories on gravity were developed by Banū Mūsā, Alhazen, and al-Khazini. It is known that Galileo Galilei's mathematical treatment of acceleration and his concept of impetus grew out of earlier medieval analyses of motion, especially those of Avicenna, Ibn Bajjah, and Jean Buridan. -->
Η πρώτη εξήγηση για τις κινήσεις των πλανητών ήταν το βιβλίο του Γιόχαν Κέπλερ Astronomia nova που εκδόθηκε το 1609. Συμπέρανε, βασιζόμενος στις παρατηρήσεις της τροχιάς του Άρη του Τύχο Μπράχε, οι τροχιές ήταν ελλείψεις. Αυτή η διαφωνία με τον μεσαιωνικό τρόπο σκέψης συνέβη την ίδια εποχή που ο Γαλιλαίος πρότεινε αφηρημένους μαθηματικούς νόμους για την κίνηση των αντικειμένων. Πραγματοποίησε (ή όχι) το διάσημο πείραμα πετώντας δύο μπάλες κανονιού διαφορετικού βάρους από τον Πύργο της Πίζας, δείχνοντας ότι φτάνουν στο έδαφος ταυτόχρονα. Η πραγματοποίηση αυτού του πειράματος είναι αμφίβολη, αλλά, το σημαντικό είναι ότι πραγματοποίησε ποσοτικά πειράματα κυλώντας μπάλες σε κεκλιμένο επίπεδο. Η θεωρία του για την επιταχυνόμενη κίνηση ήταν το αποτέλεσμα τέτοιων πειραμάτων, και αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο της κλασικής μηχανικής.
Ως βάση για τις αρχές της φυσικής φιλοσοφίας του, ο Νεύτων πρότεινε τρεις νόμους της κίνησης: τον 1ο Νόμο γνωστό ως νόμο της αδράνειας, τον 2ο Νόμο γνωστό ως νόμο της κίνησης και τον 3ο Νόμο γνωστό ως αξίωμα δράσης-αντίδρασης, θέτοντας έτσι τα θεμέλια της κλασικής μηχανικής. Στον 1ο και 2ο νόμο του Νεύτωνα δόθηκε σωστή επιστημονική και μαθηματική αντιμετώπιση στο βιβλίο του Νεύτωνα Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (Οι Μαθηματικές αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), στο οποίο τους διακρίνει από προηγούμενες προσπάθειες εξήγησης παρόμοιων φαινομένων, οι οποίες ήταν είτε ατελής, λανθασμένες, ή δεν ήταν μαθηματικά διατυπωμένες.
Ο Νεύτων επίσης εισήγαγε τις έννοιες της διατήρησης της ορμής και της στροφορμής. Στην μηχανική, ο Νεύτων ήταν αυτός που παρείχε την πρώτη επιστημονική και μαθηματική διατύπωση της βαρύτητας στον Νόμο της παγκόσμιας έλξης. Ο συνδυασμός των νόμων της κίνησης και της βαρυτικής έλξης του Νεύτωνα παρέχουν την πιο πλήρη και την πιο ακριβή περιγραφή της κλασικής μηχανικής. Έδειξε ότι αυτοί οι νόμοι εφαρμόζονται σε καθημερινά φαινόμενα καθώς και σε ουράνια αντικείμενα. Για την ακρίβεια, εξασφάλισε μια θεωρητική εξήγηση για τους νόμους του Κέπλερ για την κίνηση των πλανητών.
Ο Νεύτων, παράλληλα με τις ανακαλύψεις του στην φυσική, ανάπτυξε τον απειροστικό λογισμό και τον χρησιμοποίησε για να κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς. Για να είναι αποδεκτά τα Principia, διαμορφώθηκε εξ' ολοκλήρου με γεωμετρικές μεθόδους που ήταν οι πλέον καθιερωμένες στην εποχή του, οι οποίες όμως γρήγορα επισκιάστηκαν από τον λογισμό του. Ωστόσο ήταν ο Λάιμπνιτς που ανέπτυξε τους όρους παράγωγος και ολοκλήρωμα που προτιμούνται σήμερα.
Ο Νεύτων, και οι περισσότεροι σύγχρονοι του, με την αξιομνημόνευτη εξαίρεση του Κρίστιαν Χόυχενς, δούλεψαν με την πεποίθηση ότι η κλασική μηχανική μπορούσε να εξηγήσει όλα τα φαινόμενα, συμπεριλαμβανομένου και του φωτός, στην μορφή της γεωμετρικής οπτικής. Ακόμη και όταν ανακαλύφθηκαν οι λεγόμενοι δακτύλιοι του Νεύτωνα (ένα φαινόμενο κυματικής συμβολής) η εξήγηση του παρέμεινε η ίδια, η μοριακή θεωρία του φωτός.
Μετά τον Νεύτωνα, η κλασική μηχανική έγινε ο κυριότερος τομέας ερευνών στα μαθηματικά και στην φυσική. Μετά τον Νεύτωνα, αρκετοί ανασχηματισμοί επέτρεψαν προοδευτικά την εύρεση λύσεων σε έναν μεγάλο αριθμό προβλημάτων. Η πρώτη αξιομνημόνευτη αναδιατύπωση έγινε το 1788 από τον Ζοζέφ Λουί Λαγκράνζ. Η Λαγκρανζιανή μηχανική με την σειρά της αναδιατυπώθηκε το 1833 από τον Γουίλιαμ Ρόουαν Χάμιλτον.
Ένα δεύτερο σύνολο δυσκολιών σχετίζεται με την θερμοδυναμική. Όταν συνδυάζεται με την θερμοδυναμική, η κλασική μηχανική οδηγεί στο παράδοξο του Γκίμπς της κλασικής στατιστικής μηχανικής, στο οποίο η εντροπία δεν είναι μία καλώς-ορισμένη ποσότητα. Το πρόβλημα της ακτινοβολίας μέλανος σώματος δεν μπορούσε να λυθεί χωρίς την εισαγωγή των κβάντων. Καθώς τα πειράματα έφταναν σε ατομικό επίπεδο, η κλασική μηχανική αποτύγχανε να εξηγήσει, ακόμα και στο περίπου, βασικά πράγματα όπως τις ενεργειακές στάθμες και τα μεγέθη ατόμων και το φωτο-ηλεκτρικό φαινόμενο. Η προσπάθεια επίλυσης τέτοιων προβλημάτων οδήγησε στην ανάπτυξη της κβαντικής μηχανικής.
Από τα τέλη του 20ου αιώνα, η κλασική μηχανική έπαψε να είναι μια ανεξάρτητη θεωρία στην φυσική. Αντίθετα, η κλασική μηχανική θεωρείται μια κατά προσέγγιση θεωρία της γενικότερης κβαντικής μηχανικής. Έμφαση δίνεται πλέον στην κατανόηση των θεμελιωδών δυνάμεων της φύσης όπως στο Καθιερωμένο μοντέλο και στις πιο μοντέρνες επεκτάσεις του μια ενιαία θεωρία των πάντων. Η κλασική μηχανική είναι πλέον μια θεωρία για την μελέτη της μη-κβαντικής μηχανικής, δηλαδή σωματίδια χαμηλής ενέργειας σε ασθενή βαρυτικά πεδία. Στον 21ο αιώνα η κλασική μηχανική επεκτάθηκε στο μιγαδικό πεδίο και η μιγαδική κλασική μηχανική παρουσιάζει συμπεριφορά όμοια με την κβαντική μηχανική.
Περιγραφή της Θεωρίας
Τα ακόλουθα μας εισάγουν στις βασικές έννοιες της κλασικής μηχανικής. Χάριν απλότητας, συχνά αντικείμενα του πραγματικού κόσμου αναπαριστώνται σαν σημειακά σωματίδια, αντικείμενα με αμελητέες διαστάσεις. Η κίνηση ενός σημειακού σωματιδίου χαρακτηρίζεται από έναν μικρό αριθμό παραμέτρων: την θέση του, την μάζα του, και τις δυνάμεις που εφαρμόζονται σε αυτό. Θα αναλύσουμε κάθε μια από αυτές τις παραμέτρους με την σειρά.
Στην πραγματικότητα, τα αντικείμενα που μπορεί να περιγράψει η κλασική μηχανική έχουν πάντα μη μηδενικές διαστάσεις. (Η φυσική των "πολύ" μικρών σωματιδίων, όπως τα ηλεκτρόνια, περιγράφεται από την κβαντική μηχανική). Αντικείμενα με μη-μηδενικές διαστάσεις έχουν πιο πολύπλοκη συμπεριφορά από τα υποθετικά σημειακά αντικείμενα, εξαιτίας των επιπρόσθετων διαστάσεων—για παράδειγμα, μια μπάλα μπορεί να περιστρέφεται ενώ κινείται στον αέρα. Ωστόσο, τα αποτελέσματα για σημειακά σωματίδια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την μελέτη τέτοιων αντικειμένων αν τα αντιμετωπίσουμε σαν σύνθετα αντικείμενα, που είναι φτιαγμένα από έναν μεγάλο αριθμό αλληλοεπιδρούμενων σημειακών σωματιδίων. Το κέντρο βάρους ενός σύνθετου αντικειμένου συμπεριφέρεται σαν ένα σημειακό σωματίδιο. Η κλασική μηχανική χρησιμοποιεί έννοιες της κοινής λογικής για να περιγράψει το πως η ύλη και οι δυνάμεις υπάρχουν και αλληλεπιδρούν. Υποθέτει ότι η ύλη και η ενέργεια έχουν καθορισμένες, μετρήσιμες ιδιότητες όπως η θέση ενός αντικειμένου στον χώρο και η ταχύτητα του. Επίσης υποθέτει ότι τα αντικείμενα μπορούν να επηρεάζονται άμεσα μόνο από τον άμεσο περιβάλλοντα χώρο, γνωστή και ως αρχή της τοπικότητας. Στην κβαντική μηχανική τα αντικείμενα μπορεί να έχουν άγνωστη θέση και ταχύτητα, ή να αλληλεπιδρούν στιγμιαία με άλλα αντικείμενα σε απόσταση.
Θέση και παράγωγοι αυτής
Η θέση ενός σημειακού σωματιδίου καθορίζεται σε σχέση με ένα αυθαίρετο σταθερό σημείο αναφοράς, \mathbf{O}, στον χώρο, συνήθως συνοδευόμενο από ένα σύστημα συντεταγμένων, με το σημείο αναφοράς να βρίσκεται στην "αρχή" του συστήματος συντεταγμένων. Η θέση λοιπόν είναι το διάνυσμα \mathbf{r} από την αρχή \mathbf{O} στο σωματίδιο. Γενικά, το σημειακό σωματίδιο δεν χρειάζεται να είναι σταθερό σε σχέση με το \mathbf{O}, έτσι το \mathbf{r} είναι μια συνάρτηση του t, του χρόνου που πέρασε από ένα αυθαίρετο αρχικό χρονικό σημείο. Στην προ-Αϊνστάιν σχετικότητα (γνωστή ως σχετικότητα του Γαλιλαίου), ο χρόνος θεωρείται απόλυτος, αυτό σημαίνει ότι το χρονικό διάστημα μεταξύ δυο τυχαίων γεγονότων είναι το ίδιο για όλους τους παρατηρητές. Επιπρόσθετα εκτός από το να βασίζεται στον απόλυτο χρόνο, η κλασική μηχανική υιοθετεί την Ευκλείδεια γεωμετρία για την κατασκευή του χώρου.
Ταχύτητα και μέτρο αυτής
Η ταχύτητα, ή ο ρυθμός μεταβολής της θέσης ανάλογα με τον χρόνο, καθορίζεται ως η παράγωγος της θέσης σε σχέση με τον χρόνο ή
Στην κλασική μηχανική, οι ταχύτητες είναι άμεσα αθροίσιμες. Για παράδειγμα, αν ένα αυτοκίνητο ταξιδεύει ανατολικά με προσπεράσει ένα άλλο αυτοκίνητο που ταξιδεύει ανατολικά με, τότε από την "οπτική γωνία" του δεύτερου αυτοκινήτου, το πρώτο ταξιδεύει ανατολικά με. Αντίθετα, από την οπτική γωνία του πρώτου αυτοκινήτου, το δεύτερο ταξιδεύει με προς τα δυτικά. Οι ταχύτητες είναι άμεσα αθροίσιμες ως διανυσματικές ποσότητες. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται με χρήση διανυσματικής ανάλυσης.
Αν η ταχύτητα του πρώτου αντικειμένου στην προηγούμενη συζήτηση καθορίζεται από το διάνυσμα \mathbf{u} και η ταχύτητα του δεύτερου αντικειμένου από το διάνυσμα \mathbf{v}, τότε η ταχύτητα του πρώτου αντικειμένου αν ιδωθεί από την σκοπιά του δεύτερου είναι:
ενώ η ταχύτητα του δεύτερου αντικειμένου από την σκοπιά του πρώτου θα είναι:
Όταν και τα δυο αντικείμενα κινούνται πάνω στην ίδια διεύθυνση, οι παραπάνω εξισώσεις απλοποιείται ως:
Επιτάχυνση
Η επιτάχυνση, ή ο ρυθμός μεταβολής της ταχύτητας, είναι η παράγωγος της ταχύτητας ως προς τον χρόνο, η δεύτερη παράγωγος της θέσης σε σχέση με τον χρόνο ή:
Η επιτάχυνση μπορεί να προκύψει με την αλλαγή με την πάροδο του χρόνου του μεγέθους της ταχύτητας ή την αλλαγή της κατεύθυνσης της ή και τα δύο. Αν το μέγεθος της ταχύτητας v μειώνεται, αυτό λέγεται μερικές φορές "επιβράδυνση", αλλά γενικά οποιαδήποτε αλλαγή της ταχύτητας με την πάροδο του χρόνου, συμπεριλαμβανομένης της επιβράδυνσης, αναφέρεται απλά ως επιτάχυνση.
Συστήματα αναφοράς
Ενώ η θέση και η ταχύτητα και η επιτάχυνση ενός σωματιδίου μπορούν να αναφερθούν ως προς οποιονδήποτε παρατηρητή σε οποιοδήποτε στάδιο της κίνησης, η κλασική μηχανική υποθέτει την ύπαρξη μιας ειδικής οικογένειας συστημάτων αναφοράς στα οποία οι νόμοι της φύσης παίρνουν μια σχετικά απλή μορφή. Αυτά τα ειδικά συστήματα αναφοράς καλούνται αδρανειακά συστήματα. Ένα αδρανειακό σύστημα είναι τέτοιο ώστε όταν ένα σώμα στο οποίο δεν ασκούνται δυνάμεις (μια εξιδανικευμένη κατάσταση) ειδωθεί μέσα από αυτό, φαίνεται σαν να είναι ακίνητο ή να κινείται ευθύγραμμα και ομαλά. Αυτός είναι ο θεμελιώδης ορισμός ενός αδρανειακού συστήματος.Τα αδρανειακά συστήματα χαρακτηρίζονται από το γεγονός ότι όλες οι δυνάμεις που υπεισέρχονται στους φυσικούς νόμους του παρατηρητή πηγάζουν από προσδιορίσιμες πηγές (Φορτία, βαρυτικά σώματα κτλ). Ένα μη-αδρανειακό σύστημα αναφοράς είναι ένα που επιταχύνεται ως προς ένα αδρανειακό σύστημα, και σε ένα τέτοιο μη-αδρανειακό σύστημα αναφοράς ένα σωματίδιο είναι ένα αντικείμενο το οποίο επιταχύνεται από φανταστικές δυνάμεις που μπαίνουν στις εξισώσεις της κίνησης μόνο σαν αποτέλεσμα της επιταχυνόμενης κίνησης του, και δεν πηγάζει από κάποια προσδιορίσιμη πηγή. Αυτές οι φανταστικές δυνάμεις είναι επιπρόσθετες στις πραγματικές δυνάμεις που συναντώνται σε ένα αδρανειακό σύστημα αναφοράς. Η μέθοδος προσδιορισμού αυτών των δυνάμεων είναι μέθοδος "κλειδί" στα αδρανειακά συστήματα. Για πρακτικούς λόγους, συστήματα αναφοράς που δεν επιταχύνονται ως προς μακρινά άστρα θεωρούνται ως καλές προσεγγίσεις ενός αδρανειακού συστήματος.
Έστω δυο συστήματα αναφοράς S και S'. Για τους παρατηρητές σε κάθε ένα από αυτά τα συστήματα αναφοράς ένα γεγονός έχει χωρο-χρονικές συντεταγμένες(x,y,z,t) το σύστημα S και στο σύστημα S'. Αν υποθέσουμε ότι ο χρόνος μετράται το ίδιο σε όλα τα συστήματα αναφοράς, και αν απαιτήσουμε x=x'όταν t=0, τότε η σχέση μεταξύ των χωρο-χρονικών συντεταγμένων του ίδιου γεγονότος αν αυτό παρατηρηθεί από τα συστήματα αναφοράς S' και S, τα οποία κινούνται με μια σχετική ταχύτητα u στον άξονα x είναι:
Αυτό το σύνολο τύπων καθορίζει έναν μετασχηματισμό ομάδας γνωστό και ως Μετασχηματισμό του Γαλιλαίου. Αυτή η ομάδα είναι μια ειδική περίπτωση της ομάδας του Πουανκαρέ που χρησιμοποιείται στην ειδική σχετικότητα. Αυτή η ειδική περίπτωση εφαρμόζεται όταν η ταχύτητα u είναι πολύ μικρή σε σχέση με το c, την ταχύτητα του φωτός.
Οι μετασχηματισμοί έχουν τις ακόλουθες συνέπειες:
Δυνάμεις. Δεύτερος Νόμος του Νεύτωνα
Ο Νεύτων ήταν ο πρώτος που απέδωσε μαθηματικά την σχέση μεταξύ δύναμης και ορμής. Μερικοί φυσικοί ερμηνεύουν τον δεύτερο νόμο του Νεύτωνα ως έναν ορισμό της δύναμης και της μάζας, ενώ άλλοι τον θεωρούν έναν θεμελιώδη νόμο της φύσης. Και οι δύο ερμηνείες έχουν τις ίδιες (μαθηματικές) συνέπειες, ιστορικά γνωστές ως "Δεύτερος νόμος του Νεύτωνα":
Η ποσότητα καλείται ορμή. Έτσι η συνολική δύναμη που ασκείται σε ένα σωματίδιο ισούται με τον ρυθμό μεταβολής της ορμής του σωματιδίου σε σχέση με τον χρόνο. Εφόσον ο ορισμός της επιτάχυνσης είναι, ο δεύτερος νόμος του Νεύτωνα μπορεί να γραφεί στην απλοποιημένη και πιο οικεία μορφή του:
Αν η συνολική δύναμη που ασκείται σε ένα σωματίδιο είναι γνωστή, ο δεύτερος νόμος του Νεύτωνα επαρκεί για να περιγράψει την κίνηση του σωματιδίου. Εφόσον έχουμε μια σχέση για κάθε δύναμη που ασκείται σε ένα σωματίδιο, μπορούμε να αντικαταστήσουμε στον δεύτερο νόμο του Νεύτωνα και να πάρουμε μια διαφορική εξίσωση, η οποία καλείται εξίσωση της κίνησης.
Για παράδειγμα, έστω ότι η μόνη δύναμη που ασκείται στο σωματίδιο είναι η τριβή, και ότι μπορεί να γραφεί σαν συνάρτηση της ταχύτητας του σωματιδίου, για παράδειγμα:
Αυτή μπορεί να ολοκληρωθεί για να πάρουμε
όπου είναι η αρχική ταχύτητα. Αυτό σημαίνει ότι η ταχύτητα του σωματιδίου φθίνει εκθετικά στο μηδέν καθώς κυλάει ο χρόνος. Σε αυτή την περίπτωση, μια ισοδύναμη διατύπωση είναι ότι η κινητική ενέργεια του σωματιδίου απορροφάται από την τριβή ιξώδους του ρευστού (η οποία την μετατρέπει σε θερμική ενέργεια σύμφωνα με την αρχή διατήρησης της ενέργειας), επιβραδύνοντας το. Αυτή η έκφραση μπορεί να ολοκληρωθεί περαιτέρω για να πάρουμε την θέση \mathbf{r} του σωματιδίου σε συνάρτηση με τον χρόνο.
Στις σημαντικές δυνάμεις περιλαμβάνονται η βαρυτική έλξη και η δύναμη Λόρεντζ στον ηλεκτρομαγνητισμό. Επιπρόσθετα, ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί μερικές φορές για να προσδιορίσουμε δυνάμεις που ασκούνται σε ένα σωματίδιο: αν είναι γνωστό ότι το σωματίδιο A ασκεί μια δύναμη \mathbf{F} σε ένα άλλο σωματίδιο B, τότε το B πρέπει να ασκεί μια ίση και αντίθετη "δύναμη αντίδρασης", -\mathbf{F}, στο A. Η ισχυρή μορφή του τρίτου νόμου του Νεύτωνα απαιτεί οτι η δύναμη \mathbf{F} και η δύναμη -\mathbf{F} δρουν πάνω στην γραμμή που ενώνει τα A και B, ενώ η ασθενέστερη μορφή δεν απαιτεί κάτι τέτοιο. Απεικονίσεις της ασθενούς μορφή του τρίτου νόμου του Νεύτωνα συναντώνται συχνά στις μαγνητικές δυνάμεις.
Έργο και Ενέργεια
Αν μια σταθερή δύναμη \mathbf{F} ασκείται σε ένα σωματίδιο και το μετατοπίζει κατά , το έργο που έγινε από την δύναμη ορίζεται ως το εσωτερικό γινόμενο των διανυσμάτων της δύναμης και της μετατόπισης:
Γενικότερα, αν η δύναμη μεταβάλλεται σαν μια συνάρτηση της θέσης καθώς το σωματίδιο μετακινείται από την ' στην ' σε ένα "μονοπάτι" C, το έργο της δύναμης δίνεται από το γραμμικό ολοκλήρωμα
Αν το έργο που έγινε μετακινώντας το σωματίδιο από την θέση ' στην ' είναι το ίδιο, όποιο "μονοπάτι" και αν διαλέξω, τότε η δύναμη λέγεται συντηρητική. Η βαρύτητα είναι συντηρητική δύναμη, όπως και η δύναμη που οφείλεται σε ένα ιδανικό ελατήριο, όπως αυτή δίνεται από τον νόμο του Χουκ. Η δύναμη της τριβής δεν είναι συντηρητική.
Η κινητική ενέργεια E_k ενός σωματιδίου μάζας m που ταξιδεύει με ταχύτητα v δίνεται από:
Για σύνθετα αντικείμενα αποτελούμενα από πολλά σωματίδια, η κινητική ενέργεια δίνεται από το άθροισμα των κινητικών ενεργειών όλων των σωματιδίων.
Το θεώρημα έργου-ενέργειας ισχυρίζεται ότι για ένα σωματίδιο με σταθερή μάζα m το συνολικό έργο W που έγινε για την μετακίνηση του από την θέση ' στην ' ισούται με την μεταβολή της κινητικής ενέργειας E_k του σωματιδίου:
Οι συντηρητικές δυνάμεις μπορούν να εκφραστούν ως το Ανάδελτα ενός βαθμωτού μεγέθους, γνωστό ως δυναμική ενέργεια που συμβολίζεται με E_p:
Αν όλες οι δυνάμεις που δρουν σε ένα σωματίδιο είναι συντηρητικές, και E_p είναι η συνολική δυναμική ενέργεια είναι το άθροισμα όλων των δυναμικών ενεργειών που αντιστοιχούν σε κάθε δύναμη
Αυτό το αποτέλεσμα είναι γνωστό ως διατήρηση της ενέργειας και ισχυρίζεται ότι η συνολική ενέργεια,
είναι σταθερή με τον χρόνο. Είναι συχνά χρήσιμο, επειδή πολλές από τις δυνάμεις που συναντούμε είναι συντηρητικές.
Πέρα από τους νόμους του Νεύτωνα
Η κλασική μηχανική περιλαμβάνει και περιγραφές της κίνησης σύνθετων μη-σημειακών σωμάτων. Οι νόμοι του Όιλερ επεκτείνουν τους νόμους του Νεύτωνα σε αυτή την περιοχή. Οι έννοιες της στροφορμής βασίζονται στον ίδιο λογισμό που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την μονοδιάστατη κίνηση. Η πυραυλική εξίσωση του Τσιολκόφσκι επεκτείνει την έννοια του ρυθμού μεταβολής της ορμής ενός αντικειμένου και περιλαμβάνει την περίπτωση που ένα αντικείμενο "χάνει μάζα".
Υπάρχουν δυο σημαντικές αναδιατυπώσεις της κλασικής μηχανικής: η Λαγκρανιανή μηχανική και η Χαμιλτονιανή μηχανική. Αυτές, και άλλες σύγχρονες αναδιατυπώσεις, συνήθως παρακάμπτουν την έννοια της "δύναμης", και αντί αυτής αναφέρουν άλλες φυσικές ποσότητες, όπως η ενέργεια,η ταχύτητα και η ορμή, για την περιγραφή μηχανικών συστημάτων σε γενικευμένες συντεταγμένες.
Οι εκφράσεις για την ορμή και την κινητική ενέργεια που δόθηκαν παραπάνω είναι μόνο όταν δεν υπάρχει σημαντική ηλεκτρομαγνητική συμβολή σε αυτές. Στον ηλεκτρομαγνητισμό, ο δεύτερος νόμος του Νεύτωνα για αγωγούς που μεταφέρουν ρεύμα καταρρέει εκτός και αν συμπεριληφθεί η συνεισφορά του μαγνητικού πεδίου στην ορμή του συστήματος όπως αυτή εκφράζεται από το διάνυσμα Poynting διαιρεμένο με το c^2, όπου c η ταχύτητα του φωτός στο κενό.
Τα όρια της εγκυρότητας
Πολλοί κλάδοι της κλασικής μηχανικής είναι απλοποιήσεις ή προσεγγίσεις ακριβέστερων θεωριών; δυο από τις πιο ακριβείς είναι η γενική σχετικότητα και η σχετικιστική στατιστική μηχανική. Η γεωμετρική οπτική είναι μια προσέγγιση της κβαντικής θεωρίας του φωτός, και δεν έχει μια ανώτερη "κλασική" μορφή.
Η Νευτώνεια προσέγγιση της ειδικής σχετικότητας
Στην ειδική σχετικότητα, η ορμή ενός σωματιδίου δίνεται από όπου m η μάζα ηρεμίας του σωματιδίου, \mathbf{v} η ταχύτητα του, και c η ταχύτητα του φωτός.
Αν το \mathbf{v} είναι πολύ μικρό σε σχέση με το c, τότε το  είναι περίπου μηδέν, και έτσι Συνεπώς η Νευτώνεια εξίσωση είναι μια προσέγγιση της σχετικιστικής εξίσωσης για σώματα που κινούνται με μικρές ,σε σχέση με αυτήν του φωτός, ταχύτητες.
Για παράδειγμα, η σχετικιστική συχνότητα ενός κύκλοτρου, γύροτρου, ή υψηλής τάσης μάγνητρο δίνεται από όπου fc είναι η κλασική συχνότητα ενός ηλεκτρονίου (ή άλλου φορτισμένου σωματιδίου) με κινητική ενέργεια T και μάζα m_0 που κάνει κύκλους σε ένα μαγνητικό πεδίο. Η μάζα ενός ηλεκτρονίου είναι 511 k_eV. Άρα η διόρθωση της συχνότητας είναι 1% για έναν μαγνητικό σωλήνα κενού με 5.11 kV συνεχές ρεύμα επιταχυνόμενης τάσης.
Η κλασική προσέγγιση της κβαντικής μηχανικής
Η κλασική μηχανική καταρρέει όταν το μήκος κύματος de Broglie δεν είναι πολύ μικρό σε σχέση με άλλα μεγέθη του συστήματος. Για τα μη-σχετικιστικά σωματίδια αυτό το μήκος κύματος ισούται με
όπου h είναι η σταθερά του Πλάνκ και p είναι η ορμή.
Αυτό συμβαίνει με ηλεκτρόνια πριν συμβεί με βαρύτερα σωματίδια. Για παράδειγμα, τα ηλεκτρόνια που χρησιμοποιήθηκαν από τον Clinton Davisson και τον Lester Germer το 1927, επιταχύνθηκαν από volts, είχαν μήκος κύματος 0.167 nm, το οποίο ήταν αρκετά μεγάλο για να προκαλέσει περίθλαση side lobe όταν ανακλάστηκε από την πρόσοψη ενός κρυστάλλου νικελίου με ατομικό κενό 0.215 nm. Με έναν μεγαλύτερο θάλαμο κενού, θα ήταν σχετικά εύκολο να αυξήσουμε την γωνιακή ανάλυση από ένα radian σε ένα milliradian και να δούμε την κβαντική περίθλαση από τα περιοδικά πρότυπα ενός μικροτσίπ μνήμης υπολογιστή.
Κλάδοι
Η κλασική μηχανική χωρίζεται παραδοσιακά σε τρεις κύριους κλάδους:
Άλλος διαχωρισμός γίνεται με βάση τον μαθηματικό φορμαλισμό :
Εναλλακτικά, ένας διαχωρισμός μπορεί να γίνει ανάλογα με το πεδίο εφαρμογής: