cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θωμάς Ακινάτης
Περί ψυχής
Αρχικά, η ψυχή δεν είναι σωματική αλλά άυλη, γιατί συνιστά την ενέργεια και το είδος του σώματος. Δεύτερον, γιατί αν δεν είναι άυλη θα προϋπέθετε άλλη αρχή, και τρίτον επειδή δυο σώματα δεν μπορούν να βρίσκονται στον ίδιο τόπο. Όπως το σώμα έχει μέρη, έτσι έχει και η ψυχή ως αρχή των μερών της ψυχής που συνάπτει αυτά σε ενότητα. Η ψυχή δεν υφίσταται χωρίς το σώμα και συνιστά υπάρχουσα υπόσταση. Η ενέργειά της, η νόηση, είναι ανεξάρτητη από τα σωματικά όργανα. Αυτό αποδεικνύεται αφενός επειδή δεν είναι αδύνατη η γνώση των καθόλου και των γενικών και αφετέρου επειδή η νόηση στρέφεται στον εαυτό της και έχει αυτοσυνειδησία. Επομένως, η ψυχή, ως αρχή της νόησης, πρέπει να θεωρηθεί πνευματικό ον. Επιπλέον, η ψυχή ως απλή και άφθαρτη, δεν έχει καμία σύνθεση ύλης και είδους.
Για την τελείωση του ανθρώπου απαιτείται ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Αλλά αυτό που δημιουργεί την τελείωση είναι αδύνατο να φθείρεται. Έτσι, ο χωρισμός του σώματος από την ψυχή δεν φθείρει την ψυχή. Ο φυσικός πόθος προς την αιώνια ύπαρξη είναι αδύνατο να είναι μάταιος και κενός κατά τον Ακινάτη. Επομένως, εκ της αυτοσυνειδησίας και του πόθου συνάγεται ότι η ψυχή είναι άφθαρτη και αθάνατη.
Η ψυχή κατέχοντας την κατώτατη βαθμίδα του πνευματικού βίου έχει ασθενή γνωστική δύναμη. Επομένως χρειάζεται πολλές γενικές έννοιες ή ανώτερες πνευματικές υποστάσεις για να έχει ακριβή γνώση των πραγμάτων. Αυτές τις έννοιες τις λαμβάνει από τις κατ’ αίσθηση παρατηρήσεις, άρα από τη σύνδεσή της με το σώμα.
Σχέση σώματος και ψυχής
Η ψυχή, γράφει ο Ακινάτης, δεν συνάπτεται με το σώμα, ως μια απλή κινούσα αρχή. Το σώμα και η ψυχή έχουν ουσιώδη ενότητα και συναποτελούν τον άνθρωπο, στον οποίο η ψυχή είναι το είδος και το σώμα η ύλη. Προς απόδειξη αυτού ο Ακινάτης επισημαίνει ότι η φύση του ανθρώπου εμφαίνεται στην ενέργειά του. Κύρια ενέργεια του ανθρώπου είναι η νόηση, η οποία τον διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα όντα. Η αιτία της νόησης είναι η ειδοποιός φύση του ανθρώπου. Αλλά το σώμα του ανθρώπου ζει και ενεργεί δια της ψυχής. Άρα η ψυχή είναι το ουσιώδες είδος του σώματος που μεταδίδει το είναι αυτής στο σώμα. Έτσι εκδηλώνεται η φύση του ανθρώπου και συνάμα το πρόσωπο αυτού. Όσο τελειότερη είναι η ψυχή, τόσο ανυψώνεται από την ύλη και ενεργεί ανεξάρτητα από το σώμα. Και είναι μεν η ψυχή η ουσία της ύλης, αλλά η ίδια η ουσία αυτής δεν είναι ένυλη. Περιέχει και διοικεί μέσω της ύλης αλλά δεν περιέχεται, ούτε απορροφάται από αυτήν.
Με βάση τη σχέση της ψυχής με το σώμα συνάγονται διάφοροι προσδιορισμοί. Κάθε ενέργεια της ψυχής προέρχεται από μια ψυχή. Η φυτική, η αισθητική και η νοητική ψυχή δεν είναι διαφορετικές ψυχές, αλλά η ενιαία φύση της μιας ψυχής. Επομένως, η ψυχή υπάρχει ως ουσιώδες είδος του όλου και κάθε μέρους του σώματος. Κι επειδή είναι απλή και δεν έχει μέρη, έπεται ότι υπάρχει ολόκληρη σε όλα τα μέρη. Στην αρχή το έμβρυο έχει φυτική ψυχή, η οποία έπειτα φθείρεται και αντ’ αυτής έρχεται η αισθητική ψυχή, η οποία έχει εντός της δυνάμει τη φυτική ψυχή. Τέλος, μεγαλώνοντας το έμβρυο αποβάλλει την αισθητική ψυχή και λαμβάνει αντ’ αυτής νοητική ψυχή, η οποία διαθέτει δυνάμει τις κατώτερες ψυχές. Οι ανώτερες δυνάμεις επενεργούν στις κατώτερες και οι κατώτερες στις ανώτερες, γιατί όλες ενώνονται στο διανοητικό ον.
Η γένεση της ψυχής και η ένωσή της με το σώμα συμβαίνουν συγχρόνως. Η γένεσή της όμως δεν πρέπει να αναχθεί στη γέννηση του ανθρώπου, γιατί αυτή η γέννηση είναι ένυλη και σωματική ενέργεια. Άρα οι ψυχές είναι θείο δημιούργημα.
Οι δυνάμεις της ψυχής
Όλες οι ενέργειες της ψυχής μαρτυρούν την ύπαρξη δυνάμεων. Αυτές δεν συμπίπτουν με την ουσία της ψυχής, αλλά είναι συμβεβηκότα που προέρχονται από τις αρχές της ουσίας της ψυχής. Οι δυνάμεις διακρίνονται μεταξύ τους ανάλογα με τις ενέργειές τους και τα υποκείμενα των ενεργειών τους. Έχουν ορισμένη τάξη. Άλλες είναι ανώτερες και άλλες κατώτερες. Οι ανώτερες είναι η αρχή και ο σκοπός των κατώτερων πράξεων. Χρονικά όμως οι κατώτερες είναι προγενέστερες κατά την ανάπτυξη. Επομένως, με διαφορετικό τρόπο η ανώτερη δύναμη προέρχεται από την κατώτερη και η κατώτερη από την ανώτερη.
Οι δυνάμεις χωρίζονται σε τρεις βαθμίδες, τη φυτική, την αισθητική και τη νοητική. Διαφέρουν δε μεταξύ τους καθ’ όσον οι νοητικές ενέργειες της νόησης και της βούλησης συντελούνται χωρίς τη χρήση σωματικών οργάνων και υπάρχουν και μετά θάνατον. Στη φυτική ψυχή διακρίνονται τρεις δυνάμεις: η θρεπτική, η αυξητική και η γεννητική, οι οποίες έχουν έδρα την καρδιά. Στην αισθητική ψυχή υπάρχουν δυο δυνάμεις, οι αντιληπτικές και οι κινητικές. Οι αντιληπτικές διαιρούνται στις εξωτερικές και στις εσωτερικές αισθήσεις. Οι εσωτερικές είναι τέσσερις: η κοινή αίσθηση (η ρίζα των εξωτερικών αισθήσεων), η φαντασία (η διατήρηση των κατ’ αίσθηση εικόνων, όταν τα πράγματα είναι απόντα), η κρίση (διάκριση του ωφέλιμου από το βλαβερό) και η μνήμη (η διατήρηση των γενικών σκοπών). Οι κινητικές ενεργούν είτε φυσικά (π.χ. συστολή και διαστολή καρδιάς) είτε από προηγούμενη αντίληψη. Οι τελευταίες ανήκουν μόνο στην αισθητική ψυχή, ενώ οι φυσικές στη φυτική. Δυνατές κινήσεις της αισθητικής ψυχής είναι τα διάφορα είδη των παθών.
Στη νοητική ψυχή διακρίνονται δυο δυνάμεις, ο νους και η βούληση. Ο νους διακρίνεται σε θεωρητικό και πρακτικό, στοχάζεται δηλαδή είτε τη θεωρία των αληθειών είτε τη ρύθμιση των πράξεων για την επίτευξη της αλήθειας. Η βούληση είναι η δεύτερη δύναμη της νοητικής ψυχής, καθ’ όσον η επιθυμητική δύναμη είναι αναγκαίο επακολούθημα της γνωστικής. Ως βούληση ορίζεται η επιθυμία που είναι σύμφωνη με τον λόγο (appetitus rationalis). Όπως η κατ’ αίσθηση επιθυμία (appetitus assensitivus) αντιστοιχεί στις αισθήσεις, έτσι και η βούληση αντιστοιχεί στο νου. Η αίσθηση έχει υποκείμενο τα καθ’ έκαστα, ενώ ο νους τα καθόλου. Κατ’ αντιστοιχία η επιθυμία αφορά τα κατ’ αίσθηση αγαθά, ενώ η βούληση το αγαθό εν γένει (bonum in genere). Επίσης, διαφέρουν η βούληση από την επιθυμία και στον τρόπο της ενέργειας. Σε αυτή τη δύναμη του εκλέγειν έγκειται και η ελευθερία. Αυτή η ελευθερία δεν αίρεται από τη θεία προόραση, γιατί ο Θεός παρ’ ότι προορά δεν πράττει και τις ανθρώπινες πράξεις.
Αρετολογία και αρετή
Η αρετολογία αποτελεί βασικό άξονα της ακινάτειας ηθικής Με τον όρο αρετολογία αναφερόμαστε σε ένα σύστημα ηθικών όρων και εννοιών που έχουν ως κέντρο τους τη θεωρία περί αρετής. Ωστόσο η ακινάτεια αρετή παρουσιάζει εξαιρετική πολυσημία. Οι αρετές, όπως και στον Αριστοτέλη, αποτελούν έξεις που προσδιορίζουν τον άνθρωπο και για τις οποίες είναι υπεύθυνος, όντας έλλογο ον. Καθορίζονται ως μια ορισμένη τελειότητα ή ως τελειότητα μιας δυνατότητας. Τουτέστιν η αρετή ενός όντος ή πράγματος ταυτίζεται με την τελειότητά του, που σημαίνει ότι το όν ή το πράγμα ασκεί κατά τον καλύτερο τρόπο αυτό για το οποίο η φύση το έχει προορίσει. Διευρύνοντας ο Ακινάτης την έννοια της αρετής, διατυπώνει την άποψη πως ακόμα και συνήθεις ανθρώπινες ενέργειες ή καταστάσεις εναρμονιζόμενες με τον λόγο αποβαίνουν αρετές.
Ακολουθώντας τον Αριστοτέλη αποδέχεται την αντίληψη για την αρετή ως μέσο μεταξύ υπερβολής και έλλειψης και διευκρινίζει πως ο λόγος προσδιορίζει το μέγιστο και το ελάχιστο. Οι αρετές δεν είναι έμφυτες στον άνθρωπο, αλλά αποκτώνται με διαρκή άσκηση. Δε νοείται ενάρετος χωρίς αρετές και επιπροσθέτως υποστηρίζεται από τον Ακινάτη η πλατωνική – αριστοτελική «σύνδεση των αρετών», κατά την οποία η πλήρης κατοχή μίας εκ των αρετών σημαίνει και την κατοχή των υπολοίπων. Αποτελούν πηγή δραστηριότητας, αφού προκαλούν μια καθορισμένη ψυχική κατάσταση κατά την οποία οι δυνάμεις της ψυχής καθορίζονται μεταξύ τους και με τον εξωτερικό κόσμο. Η αρετή είναι είδος υγείας και ευεξίας της ψυχής.
Επιπλέον, αναφορικά με την ηθική αρετή υποστηρίζεται πως έγκειται στη διάθεση του ορθώς πράττειν, του πράττειν δηλαδή σύμφωνα με τον λόγο. Υπ’ αυτή την έννοια η αρετή συνίσταται στην ορθή χρήση της ελευθερίας επιλογής του ατόμου, γιατί αυτό καθορίζεται από την αρετή ως καθαρή δική της δραστηριότητα.
Επιπροσθέτως, η απόκτηση αρετών αποτελεί συνέπεια μιας σταθερής προθυμίας στην επιλογή του ηθικά ορθού, γιατί ευθυγραμμίζεται με το «αγαθόν του λόγου», τη βασική έννοια του αγαθού του πρακτικού λόγου (φυσικού νόμου), του οποίου οι αρχές καθορίζουν τις αρετές. Τις αρχές αυτές γνωρίζει επαγωγικά και εκ φύσεως ο άνθρωπος προτού αναπτύξει τις αρετές. Ο ανθρώπινος ηθικός λόγος χτίζεται επάνω στις θεμελιώδεις αρχές του φυσικού νόμου, που συνοψίζονται στο εξής: «πρέπει να επιδιώκουμε και να κάνουμε το καλό και να αποφεύγουμε το κακό». Ως εκ τούτου το τι οφείλει να πράττει και τι να αποφεύγει ο άνθρωπος υπαγορεύεται από τον φυσικό νόμο.
Συνεπώς, καθίσταται σαφές ότι η κατοχή των αρετών συμβάλλει τόσο στον ηθικό βίο, όσο και στην επίτευξη της ευδαιμονίας. Στην Ακινάτεια αρετολογία διακρίνονται τρία είδη αρετών: οι διανοητικές, οι ηθικές και οι θεολογικές.
Οι διανοητικές αρετές
Στο επίκεντρο της ακινάτειας ηθικής βρίσκονται η νόηση και η βούληση, οι οποίες αποτελούν τις δύο κύριες δυνάμεις της νοητικής ψυχής. Ο νους, καθώς και ο συναφής μ’ αυτόν λόγος, διακρίνονται σε θεωρητικό, ο οποίος στοχάζεται τη θεωρία της αλήθειας, και σε πρακτικό, ο οποίος ρυθμίζει τις πράξεις σύμφωνα με την αλήθεια. Η βούληση, ως μία ιδιότητα της έλλογης ψυχής, αποτελεί αναγκαίο συνακόλουθο του νου. Αυτό που ο Ακινάτης ονομάζει βούληση – ως μία διανοητική όρεξη -- είναι το επιθυμητικό μέρος της ψυχής. Η βούληση επιλέγει βάσει των επιμέρους αγαθών που της παρουσιάζονται από τη νόηση. Η επιλογή αποτελεί ουσιαστικά ενέργεια της βούλησης, σύμφωνα με τον Ακινάτη, τυπικά ωστόσο πρόκειται για ενέργεια του λόγου, γιατί αυτός την κατευθύνει προς τον σκοπό της.
Εφόσον ως κύριες δυνάμεις της ψυχής θεωρούνται ο νους και η βούληση, προκύπτουν και ποιοτικά ανάλογες αρετές: διανοητικές και ηθικές. Οι διανοητικές αρετές ανήκουν τόσο στο θεωρητικό όσο και στον πρακτικό νου, δεδομένου ότι άλλες φορές χρησιμοποιούμε το νου θεωρητικά και άλλοτε πρακτικά. Ο Ακινάτης διακρίνει τρεις αρετές του θεωρητικού νου: τη νόηση, η οποία ενδιαφέρεται για όλες τις πρώτες αρχές, την επιστήμη, η οποία τις εφαρμόζει στο καθετί, και τη σοφία που ανυψώνει όλες τις αλήθειες στον Θεό. Αναγόμενος ο θεωρητικός νους στο ύψος της σοφίας, περιάγεται σε κατάσταση τελειότητας το σύνολο της διανοητικής δραστηριότητας.
Αναγνωρίζονται επίσης δύο αρετές του πρακτικού νου: η τέχνη, η οποία αφορά στη δεξιότητα να πραγματώνονται σκόπιμες ενέργειες, και η φρόνηση -- η οποία αποτελεί και ηθική αρετή -- δεξιότητα η οποία ρυθμίζει τις ενέργειες σύμφωνα με τον ορθό λόγο. Ειδικότερα, ρυθμίζει ενέργειες τόσο σε επίπεδο προσωπικό (ηθική φρόνηση), όσο και σε συλλογικό, δηλαδή του ατόμου ως μέλους μιας κοινότητας (οικονομική φρόνηση) ή μιας πολιτείας (πολιτική φρόνηση). Η σωστή χρήση της φρόνησης εξαρτάται από τις ήδη αποκτηθείσες ηθικές αρετές. Η ηθική αρετή, που καθιστά ορθή την όρεξη, αποτελεί προϋπόθεση της φρόνησης.
Προκειμένου να σταθμίσει ο άνθρωπος τα μέσα που θα τον οδηγήσουν τόσο στο ατομικό όσο και στο συλλογικό καλό, απαιτείται να αποκτήσει τη σταθερή προδιάθεση να αγαπά το καλό του ανθρώπου. Η προδιάθεση αυτή δεν αποκτάται ζώντας μονήρης, αλλά μέσω έξεων, ζώντας σε ευνομούμενες πολιτικές κοινότητες.
Οι ηθικές αρετές
Οι αρετές, οι οποίες απορρέουν από τη βούληση - ως διανοητική όρεξη - και εγγυώνται τη σωστή χρήση των πράξεων, είναι οι ηθικές. Θεωρούνται κυρίως και απολύτως αρετές (virtutes simpliciter), εν αντιθέσει προς τις διανοητικές, οι οποίες είναι σχετικές αρετές (virtutes secundum quid), εξαιτίας του ότι απλά και μόνο παρέχουν την ικανότητα της σωστής πράξης.
Οι ηθικές αρετές αναφέρονται σε μια σταθερή και εγκατεστημένη ετοιμότητα, ώστε να μετασχηματίζονται σε λογικές κρίσεις που αφορούν στα συναισθήματα. Από τη στιγμή που το αγαθό αποτελεί το αντικείμενο της διανοητικής όρεξης, δηλαδή της βούλησης, οι αρετές που τελειοποιούν την έλλογη δραστηριότητα του ατόμου είναι τα συναισθήματα που διέπονται από τον λόγο, ο οποίος αξιολογεί κάθε φορά το ηθικά καλό ή κακό. Οι ηθικές αρετές, ως έξεις, κατέχουν πρωτεύοντα ρόλο, εφόσον συμβάλλουν στη διαμόρφωση της προδιάθεσης του χαρακτήρα του ατόμου. Αποτελούν σταθερές προδιαθέσεις προς το αγαθό και επιπρόσθετα προδιαθέτουν το άτομο για τη σωστή χρήση και των διανοητικών αρετών. Συνεπώς, οι ηθικές αρετές εξασφαλίζουν μια «ορεκτική» διάθεση προς συγκεκριμένους σκοπούς, συστατικούς του τελικού σκοπού.
Υπ’ αυτό το αρετολογικό πρίσμα ο Ακινάτης αποδέχεται την πλατωνική -αριστοτελική θέση για τις τέσσερις ηθικές αρετές, από τις οποίες εξαρτώνται ο ηθικός βίος και οι άλλες αρετές: τη σωφροσύνη, την ανδρεία, τη δικαιοσύνη και τη φρόνηση.
Αναλυτικότερα, η σωφροσύνη παρέχει την ετοιμότητα και τη διάθεση να συγκρατούνται τα πάθη σε τέτοιο σημείο, ώστε να μην αποτρέπεται ο άνθρωπος από τις ορθολογικές επιλογές του. Κείται στο μέσο μεταξύ λαγνείας και ψυχρότητας ή απάθειας. Η ανδρεία ομοίως συγκρατεί και ενισχύει το άτομο στο να ελέγχει τους φόβους και τις αναστολές του, ώστε να μην υποχωρεί σε καταστάσεις κινδύνου ή αντίθεσης στις ηθικές του υποχρεώσεις. Τίθεται μεταξύ απερισκεψίας ή αναίδειας και δειλίας ή ηττοπάθειας. Η δικαιοσύνη ασχολείται με την εθελοντική επιλογή όσον αφορά στις ενέργειες που δείχνουν ότι τα συναισθήματα συναίνεσαν με τη λογική. Οι ηθικές αρετές πρέπει να συνδεθούν με τον ορθό λόγο. Έργο της δικαιοσύνης είναι να «ἀποδίδη ἑκάστω τὸ ὀφειλόμενον». Με άλλα λόγια, το έργο της έγκειται στην αξιολόγηση των ορθών εξωτερικών ενεργειών, αποδίδοντας ό,τι οφείλεται στον καθένα. Λειτουργεί με βάση την αρχή: κάνε στους άλλους ό,τι θα ήθελες να κάνουν και εκείνοι σε σένα. Με δεδομένο ότι το ατομικό καλό δύναται να πραγματωθεί αποκλειστικά και μόνο στο πλαίσιο μιας συλλογικής ευδαιμονίας, η τέλεια κοινότητα (civitas) αποτελεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται το ενδιαφέρον των ατόμων για το ατομικό αλλά και το συλλογικό καλό.
Απαραίτητος όρος, κατά τον Ακινάτη, για την απόκτηση της σωφροσύνης, της δικαιοσύνης και της ανδρείας, θεωρείται η αρετή που καλείται φρόνηση. Οι ηθικές αρετές προϋποθέτουν τη φρόνηση και η φρόνηση τις ηθικές αρετές. Αποκτώνται ταυτόχρονα και αλληλεξαρτώνται. Η φρόνηση οδηγεί στην αναγνώριση των ηθικών κανόνων και των αρχών κάθε αρετής, κατευθύνει τις ηθικές αρχές στην επιλογή των αιτίων και στον καθορισμό των σκοπών τους. Κατά συνέπεια, αυτό που κινεί τη φρόνηση είναι η βαθειά κατανόηση των πρώτων πρακτικών αρχών και των αγαθών που αυτές επιφέρουν και όχι τα πάθη. Η φρόνηση, η οποία κυριαρχεί στον αρετολογικό του κατάλογο, είναι ορθός λόγος για πράγματα που γίνονται όχι γενικά αλλά συγκεκριμένα, μιας και οι πράξεις είναι συγκεκριμένες. Διακρίνονται πολλές φάσεις ή μέρη στη φρόνηση, όπως παρατηρεί ο Ακινάτης. Απέχει όμως πολύ από μια λογική ιδιοτέλεια, γιατί, όντας έμφρων ο άνθρωπος, συνειδητοποιεί ότι η ιδιοτέλεια μπορεί να αποβεί αυτοκαταστροφική, εκτός αν υπερβεί τον εαυτό του με επιθυμίες και πράξεις δικαιοσύνης, φιλίας και αγάπης.
Οι θεολογικές αρετές
Η πρακτική σοφία ορίζει και το ηθικό ιδανικό, το οποίο κατά τον Ακινάτη είναι ο Θεός, το απόλυτο αγαθό που καλείται να προσεγγίσει ο άνθρωπος. Έτσι, ο Ακινάτης θα αναφερθεί και σε αρετές διαφορετικές απ’ αυτές που επιτυγχάνονται με επαναλαμβανόμενες πράξεις του ιδίου είδους και οι οποίες κατέχουν κεντρική θέση στην αρετολογική πορεία του ανθρώπου. Αυτές είναι «υπέρ φύσιν», από τον Θεό εμφυσούμενες ηθικές αρετές (virtutes infusae), που προπαρασκευάζουν την ψυχή για την υπέρτατη ευδαιμονία και δεν είναι άλλες από τις θεολογικές: την πίστη, την ελπίδα και την κορυφαία όλων, την αγάπη. Αποτελούν δώρα του Θεού και αυτό αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι δεν χάνονται με μία αντίθετη πράξη, κάτι που δε συμβαίνει με τις επίκτητες αρετές. Οι αρετές εμφυσούνται από τον Θεό στον άνθρωπο, δεν συνεπάγονται την ενανθρώπιση του Χριστού, ο οποίος προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και την ανύψωσε στην υπέρτατη τελειότητα. Ο άνθρωπος οφείλει να επιτρέψει στον νόμο του Θεού, να καθοδηγήσει τη βούλησή του. Ο Θεός εργάζεται μέσα σε κάθε βούληση, σε κάθε φύση, εργάζεται μέσα μας με τη βοήθειά μας.
Θεολογία
Ο καθορισμός της θείας έννοιας γίνεται επί τη βάσει της θεωρίας του Σταγειρίτη, στο μέτρο που το επιτρέπουν τα χριστιανικά δόγματα. Συγκεκριμένα, ο Ακινάτης πραγματεύεται τα ζητήματα της ύπαρξης του Θεού, των ιδιωμάτων του Θεού, των θείων προσώπων και της θείας πρόνοιας. Ο Ακινάτης διατείνεται πως υπάρχουν τρεις τρόποι γνώσης του Θεού· η εποπτική, η πίστη και η λογική γνώση. Η εποπτική αφορά άμεσα τη θεία ουσία, δεδομένης της ομοιότητας της γνωστικής δύναμης με τον Θεό, η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο μετά θάνατον. Η λογική γνώση, δηλαδή η έμμεση φυσική γνώση, βασίζεται στην αρχή της αιτιότητας. Πραγματοποιείται μέσω της γνώσης που λαμβάνει ο άνθρωπος από τα δημιουργήματα, ως αποτελέσματα της θείας ενέργειας. Ανάμεσα στην εποπτική και στη λογική γνώση υπάρχει η πίστη. Αυτή είναι κατώτερη της εποπτικής, επειδή δεν είναι άμεση γνώση της θείας ουσίας, αλλά ανώτερη της λογικής, γιατί φωτίζει την ανθρώπινη νόηση μέσω της θείας χάριτος.
Η πρώτη στηρίζεται στην έννοια της κίνησης. Επειδή ο κόσμος κινείται, πρέπει να κινείται από κάτι άλλο, και επειδή η σειρά των κινούντων αιτιών είναι άπειρη, πρέπει να υπάρχει ένα πρώτο κινούν ακίνητο. Η δεύτερη αφορά την ποιητική αιτία των όντων και συμπίπτει με την εξήγηση της πρώτης. Η τρίτη βασίζεται στη διάκριση του δυνατού και του αναγκαίου. Τα πράγματα, επειδή είναι φθαρτά και γεννητά και επειδή δεν γίνεται να είναι τα πάντα τυχαία, επιβάλλουν να υπάρχει ένα αναγκαίο ον, το οποίο να μην εξαρτάται από κάποιο άλλο. Η τέταρτη προέρχεται από την παρατήρηση των βαθμίδων των όντων. Κάθε τι έχει βαθμίδα τελειότητας, είτε ως αγαθό, ως αληθές, ως ευγενές κλπ. Το γεγονός αυτό προϋποθέτει κάποιο μέτρο σύγκρισης της τελειότητας, το οποίο θα κατέχει σε όλα την τελειότητα. Τέλος, η πέμπτη απόδειξη αφορμάται από τη διάταξη των όντων με βάσει τον σκοπό τους. Όλα τα όντα λοιπόν, ακόμη και τα άμοιρα γνώσης, τείνουν προς ένα σκοπό, όπως το βέλος από τον τοξότη.
Ιδιώματα του Θεού
Ο Ακινάτης, εξετάζοντας τα ιδιώματα του Θεού, σημειώνει πως αυτά είναι η πρώτη αιτία· η απόλυτη απλότητα. Ο Θεός δεν σύγκειται από ουσία και ύπαρξη, αλλά και τα δυο συμπίπτουν στον Θεό, χωρίς να υπάρχει σύνθεση ουσίας και συμβεβηκότων. Ο Θεός είναι η τελειότητα, δεδομένου ότι δεν είναι δυνάμει, αλλά ενεργεία. Δεν υπάρχει πραγματική διαφορά της ουσίας του Θεού με τις ιδιότητές του, ή των ιδιοτήτων μεταξύ τους. Τις διακρίνει ο άνθρωπος στη διανόησή του για να ερμηνεύσει τον τρόπο ύπαρξης του Θεού.
Από την τελειότητα συνάγονται και άλλες ιδιότητες του Θεού. Το γεγονός ότι είναι ξένος προς κάθε περιορισμό και κακία τον καθιστά το ακρότατο αγαθό. Από την ιδιότητα του άπειρου συνάγεται η ιδιότητα της πανταχού παρουσίας. Ο Θεός είναι επίσης αναλλοίωτος, αμετάβλητος, αΐδιος, ατελεύτητος. Και επειδή είναι απολύτως άυλος, έπεται ότι είναι και η απόλυτη νόηση. Υποκείμενο της θείας νόησης είναι μόνο η ουσία του Θεού. Επομένως, είναι η απόλυτη αυτογνωσία. Από την αυτογνωσία προκύπτει ότι ο Θεός γνωρίζει τον εαυτό του ως αιτία κι έτσι έχει γνώση των άλλων όντων. Επειδή το πρότυπο των όντων ονομάζεται ιδέα, έτσι η ιδέα των όντων είναι η θεία ουσία. Τέλος, με τον ίδιο τρόπο που η νόηση συμπίπτει με την ουσία του Θεού, έτσι συμπίπτει και η θεία βούληση. Ο Θεός όμως βούλεται τον εαυτό του αναγκαίως, ενώ τα άλλα ελευθέρως.
Θεία πρόνοια
Η δημιουργία είναι έργο της ελεύθερης θείας βούλησης. Ο Θεός διέπει και κυβερνά τα πάντα προς έναν ορισμένο σκοπό. Αυτός ο σκοπός είναι η θεία πρόνοια. Επομένως, ο Θεός όχι μόνο δημιουργεί αλλά διατηρεί και κινεί τα όντα. Η θεία πρόνοια στοχάζεται και τα καθόλου και τα καθ’ έκαστα. Εκτείνεται σε όλα τα επί μέρους με άμεσο τρόπο, ώστε ο κόσμος να κυβερνάται κατά τέλειο τρόπο. Ο Ακινάτης όμως εξετάζει πως μπορεί να συμβιβαστεί η άριστη και τέλεια διάταξη του κόσμου με την ύπαρξη του κακού. Η απάντησή του σε αυτό το ερώτημα είναι ότι η θεία πρόνοια δεν επιτάσσει την έλλειψη του κακού απ’ τον κόσμο. Η τελειότητα του κόσμου, λέγει, απαιτεί διαφορετικούς βαθμούς αγαθότητας σε όλα τα δημιουργήματα, τα είδη και τα γένη αυτών. Πολλά αγαθά δεν θα υπήρχαν αν έλειπε το κακό. Έτσι από τον διωγμό και τα παθήματα αναφαίνεται η υπομονή, από τη φθορά του ενός έρχεται η γέννηση του άλλου. Το κακό υπάρχει για να υπηρετεί το αγαθό.
Ο Ακινάτης κάνει διάκριση ανάμεσα στη χάρη του Θεού και στην Πρόνοια του Θεού, καθώς η μεν Πρόνοια προορίζεται για ολόκληρη τη Δημιουργία, ενώ η χάρη από την άλλη, δεν δίδεται σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους. Στο πλαίσιο του Θωμιστικού σχήματος περί της φύσεως των κτισμάτων και της θείας χάριτος, η θεία χάρις δεν απευθύνεται σε κάθε λογικό πλάσμα ανεξαιρέτως, καθώς αυτό θα καθιστούσε το δόσιμο της χάρης αναγκαία συνέπεια για τον Θεό, δεδομένου του ότι Αυτός έχει δημιουργήσει μια ανθρώπινη φύση, η οποία έχει τη σκοπιμότητά της. Δηλαδή στην Ακινάτειο αντίληψη περί φύσεως και θείας χάριτος, εάν η χάρις απευθυνόταν σε κάθε λογικό πλάσμα, αυτό θα καταργούσε την ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στη φύση του ανθρώπου και στη χάρη που του προσφέρεται, καθώς η δεύτερη θα καθίστατο απλά ένα συμπληρωματικό μέσο προς επίτευξη του σκοπού της ανθρώπινης φύσεως. Κατά συνέπεια, η θεία χάρη στη Θωμιστική αντίληψη δίδεται μόνο σε μερικά λογικά κτίσματα.
Ο Θωμάς διακρίνει επίσης τη δημιουργική αγάπη του Θεού από την προαιρετική αγάπη του Θεού. Η μεν αντιπροσωπεύει το θέλημα του Θεού για το αγαθό της φύσης του ανθρώπου, το οποίο δωρίζει ο Θεός στον άνθρωπο, ενώ η δε αντιπροσωπεύει το θέλημα του Θεού για το αγαθό της χάριτος, που όπως προαναφέραμε δωρίζεται σε μερικά λογικά κτίσματα. Είναι φανερό ότι οι δύο διακρίσεις του Θωμά είναι αλληλένδετες.
Έργο
Τα κυριότερα έργα του Θωμά Ακινάτη είναι:
Θεολογικά
Τα Κείμενα για τις Θέσεις του μάγιστρου Πέτρου του Λομβαρδού και η Σύνοψις θεολογική αποτελούν γενικές και συστηματικές θεολογικές πραγματείες, ενώ το δεύτερο έργο (Σύνοψις κατά εθνικών) απολογητική πραγματεία εναντίον κυρίως των Αράβων φιλοσόφων.
Φιλοσοφικά
Εκτός από είκοσι περίπου κείμενα με φιλοσοφικό περιεχόμενο, ο Θωμάς σχολίασε εκτενέστατα το μεγαλύτερο μέρος των έργων του Αριστοτέλη: Πολιτικά, Περί ψυχής, τα δώδεκα βιβλία της Μεταφυσικής, Φυσική κ.ά. (Περί ερμηνείας, Δεύτερα Αναλυτικά, Ηθικά, Μικρά φυσικά, Περί ουρανού, Περί γενέσεως και φθοράς, Μετεωρολογικά).
Άλλα έργα
Έγραψε ακόμη πολλά μικρότερα έργα δογματικά, απολογητικά και ερμηνευτικά, καθώς και κείμενα πρακτικής θεολογίας και για τον μοναχικό βίο. Εξέχουσα θέση έχει το μικρό έργο του: Περί του όντος και της ουσίας (De ente et essentia).
Έργα του Ακινάτη στα ελληνικά
Ορισμένα από τα Σχόλια του Ακινάτη στο έργο του Αριστοτέλη, όπως (Φυσικά, Περί ψυχής κ.ά.) μετέφρασε στα ελληνικά ο Γεώργιος Σχολάριος, γνωστός ως Γεννάδιος Σχολάριος πριν από την ανάδειξή του σε πατριάρχη το έτος 1454. Ο ίδιος, καθώς και νωρίτερα ο Δημήτριος Κυδώνης, είναι οι γνωστότεροι μεταφραστές θεολογικών έργων του Θωμά, κυρίως της Συνόψεως Θεολογικής στο Βυζάντιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί θεολόγοι Κατηγορία:Αριστοτελικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Σχολαστικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Χριστιανοί απολογητές Κατηγορία:Δομινικανοί μοναχοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 13ου αιώνα
Παλαιόκαστρο Χαλκιδικής
Το Παλαιόκαστρο βρίσκεται στη νότιο-δυτική πλευρά του όρους Χολομώντα και σε υψόμετρο 570 μέτρων. Είναι χτισμένο κυρίως κατά μήκος του δημόσιου δρόμου προς τον Ταξιάρχη, με κεντρικό σημείο τη διασταύρωση του παλιού επαρχιακού δρόμου Θεσσαλονίκης-Αγίου Όρους-Πολυγύρου. Απέχει 8 χιλιόμετρα από τον Πολύγυρο και 59 από τη Θεσσαλονίκη.
Μοναδικό φαινόμενο στη Χαλκιδική είναι ότι το Παλαιόκαστρο αποτελείται από δυο χωριά, που απέχουν μεταξύ τους περίπου ένα χιλιόμετρο. Τον παλιό οικισμό που επίσημα ονομάζεται Παλαιόκαστρο και το νέο οικισμό που επίσημα ονομάζεται Διασταύρωση Παλαιοκάστρου. Ο παλιός οικισμός, μαζί με τον Παρθενώνα του Νέου Μαρμαρά, με το Προεδρικό Διάταγμα 19.10.78 (ΦΕΚ 594 Δ’ της 12-11-1978), έχουν χαρακτηριστεί ως οι μοναδικοί παραδοσιακοί οικισμοί στο Νομό Χαλκιδικής.
Ιστορικά Στοιχεία
Η ιστορία του Παλαιοκάστρου είναι μακρόχρονη και πραγματικά χάνεται μέσα στα βάθη των αιώνων, ξεκινώντας από την εποχή του χαλκού. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της πορείας στο χρόνο είναι οι συχνές αλλαγές τοποθεσίας του χωριού μέσα σε ένα πολύ μικρό γεωγραφικό χώρο. Επιβεβαιωμένες είναι πέντε τέτοιες αλλαγές θέσης οι οποίες μαρτυρούν και τη χρονολογική συνέχιση του χωριού. Μετά από αρχαιολογικές έρευνες που πραγματοποίησε η ΙΣΤ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, η υπεύθυνη αρχαιολόγος μας αναφέρει για τις δυο πρώτες θέσεις:
Σύμφωνα με τα ανασκαφικά ευρήματα η περίοδος ύπαρξής του χρονολογείται, γενικά, να ξεκινά από την πρώιμη εποχή του χαλκού και να φτάνει μέχρι την πρώιμη εποχή του σιδήρου. Δηλαδή περίπου από το 3.000 π.Χ. μέχρι το 1.000 π.Χ.
- Η δεύτερη θέση κατοίκισης εντοπίζεται στη θέση Πυργοθηλιά.
Ο οικισμός αυτός, του οποίου το αρχαίο όνομα είναι άγνωστο, ιδρύθηκε μέσα στην κλασική περίοδο και είχε διάρκεια ζωής ως και τα ελληνιστικά χρόνια. Δηλαδή περίπου από το 700 π.Χ. μέχρι το 200 π.Χ.
- Η τρίτη θέση κατοίκισης εντοπίζεται στη θέση Βατόνια.
Πρόκειται για χωριό της Βυζαντινής περίοδου και κυρίως του 5ο αιώνα μ.Χ. Αυτό αποδεικνύεται από την τεραστίων διαστάσεων παλαιοχριστιανική εκκλησία που υπάρχει εδώ και χρονολογείται το συγκεκριμένο αιώνα. Αυτή ή εκκλησία, όπως και πολλά άλλα κτίσματα στην Χαλκιδική, πιθανόν να καταστράφηκε γύρω στο 550 μ.Χ. κατά τη μεγάλη επιδρομή των Ούνων.
Η πρώτη γραπτή μαρτυρία με αυτό το όνομα Βατόνια, (Βατόνεια ή Μεγάλα Βατόνια), υπάρχει το 996 μ.Χ. στα αρχεία της μονής Ιβήρων, (ACTES D’IVIRON I). Στα έγγραφα αυτά φαίνεται να υπάρχει ένα χωριό που ευημερεί αλλά λίγα χρόνια πριν είχε δεχθεί τις λεηλατικές επιδρομές των Βουλγάρων. Σημαντικό είναι ότι η Βατόνια ήταν χτισμένη περίπου στα μισά του τότε δρόμου, που ένωνε τη Θεσσαλονίκη με το Άγιο Όρος. Χαρακτηριστικές είναι και οι αφηγήσεις των παλαιότερων για το χάνι που υπήρχε εκεί και δυστυχώς κατεδαφίστηκε γύρω στο 1955.
- Η τέταρτη μετακίνηση και θέση είναι αυτή του σημερινού παλιού χωριού.
Μετά την ερήμωση της Βατόνιας οι κάτοικοί της ξαναέχτισαν σ’ αυτή τη θέση το χωριό γύρω στα 1.500 μ.Χ.
Η πρώτη ονομασία αυτού του χωριού ήταν Αγία Παρασκευή, όπως αναφέρεται σε οθωμανικό έγγραφο του 1699, (υπάρχει διπλή ονομασία, Αγία Παρασκευή & Κάγιατζικ). Το όνομα Κάγιατζικ (Καϊτζίκ), άγνωστο γιατί, προστέθηκε και αργότερα επικράτησε, γύρω στο 1650. Αναφορά με το όνομα Αγία Παρασκευή έχουμε το 1732 σε έγγραφο της μονής Αγίας Αναστασίας (κώδικας Πρόθεση), ενώ το 1769 σε κώδικα της μονής Χιλανδαρίου αναφέρεται με το όνομα Καϊτζίκι (Αθωνικά Σύμμεικτα 9).
Αφορμή αποτέλεσε ο σεισμός που έγινε το 1956 στη λίμνη Βόλβη. Τα πρώτα 13 σπίτια άρχισαν να χτίζονται από το 1962 με δάνεια που δόθηκαν για τους σεισμόπληκτους. Η μεγαλύτερη μετοίκιση όμως άρχισε να γίνεται από το 1968, στη διάρκεια της επταετίας, με τα αγροτικά δάνεια που δίνονταν σ’ όλη την χώρα. Το μέρος επιλέχθηκε γιατί ήταν τότε σημαντικό κομβικό σημείο στο οδικό δίκτυο της κεντρικής Χαλκιδικής.
Έθιμα
Πολλά έθιμα υπήρχαν και διατηρούνταν στο χωριό κυρίως το δωδεκαήμερο. Αυτά με τον καιρό άλλα εγκαταλείφθηκαν και ξεχάστηκαν και άλλα γίνονται υποτονικά. Από αυτά όμως που συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας είναι οι Φωταροί. Γίνεται την παραμονή και ανήμερα των Φώτων. Στην ουσία είναι ένα δρώμενο που με τις μεταμφιέσεις και τα κουδούνια μας μαρτυρεί, ότι είναι κατάλοιπο της αρχαίας Διονυσιακής λατρείας, που με το πέρασμα του χρόνου προσαρμόστηκε στις ανάγκες των καιρών. Πραγματοποιούνται ακόμα και δυο πανυγήρια. Του Αγίου Χριστόφορου και της Αγίας Παρασκευής.
Αξιοθέατα
Θα ξεκινήσουμε από τον Παλαίκαστρο. Το κάστρο που έδωσε το όνομα στο χωριό. Δεν έχει χρονολογηθεί ακόμη η περίοδος της κατασκευής του. Καταλαμβάνει την κορυφή ενός λόφου με μέγιστο υψόμετρο 767μ. και έχει υπέροχη θέση θέας. Ολόκληρος ο οικισμός του παλιού χωριού, που έχει κηρυχθεί διατηρητέος, στον οποίο σώζονται πολλά πέτρινα σπίτια. Η Αγία Παρασκευή, πρώτη ενοριακή εκκλησία του παλιού χωριού. Η πέτρινη εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο παλιό χωριό χτισμένη το 1864, ενώ το καμπαναριό της χτίστηκε το 1909. Το πέτρινο δημοτικό σχολείο στο παλιό χωριό. Σώζονται χαλάσματα από δυο νερόμυλους, του Μανίκα και του Μπαρή στον ποταμό Καβρόλακκα, καθώς και της ντρίστας (νεροτριβή), κατάλοιπο από το μετόχι της μονής Φιλοθέου στη θέση Λουζίκι. Τα πετρόχτιστα εξωκλήσια της Ζωοδόχου Πηγής, της Αγία Παρασκευής, του Αγίου Χριστόφορου και του προφήτη Ηλία, χτισμένα μετά το 1830. Σώζονται οι βάσεις από τέσσερα πέτρινα γεφύρια, στον παλιό τούρκικο δρόμο για τον Πολύγυρο, στις θέσεις Παλιογέφυρο, Αγίας Παρασκευής, Μεσιό Γεφύρι και Καβρόλακας. Το δάσος του Παλαιοκάστρου, που καταλαμβάνει το νότιο-δυτικό μέρος του όρους Χολομώντα, στο οποίο κυριαρχούν οι βελανιδιές, και διασχίζεται από τα ποτάμια της Βατόνιας και του Καβρόλακκα. Υπάρχουν αρκετές σπηλιές περιμετρικά του χωριού με κυριότερες την Τριακότρυπα ή Δρακότρυπα στα ανατολικά και της Γούρνας στα δυτικά.
Μνημεία
Το Παλαιόκαστρο διαθέτει ενδιαφέροντα μνημεία και κηρύχθηκε παραδοσιακός οικισμός το 1978. (ΦΕΚ 594/Δ/78). Στην περιοχή της «Βατονίας» ο επισκέπτης συναντά το φερώνυμο ρέμα με τους πλατάνους και στα βόρεια του οικισμού, στη θέση «Παλαίκαστρος» σώζονται τα ερείπια από ένα παλιό κάστρο, από το οποίο πήρε την ονομασία του το χωριό.
Δ.δ. Παλαιοκάστρου
Το Δημοτικό διαμέρισμα Παλαιοκάστρου αριθμούσε 221 κατοίκους  το 2011. Το συγκροτούν οι οικισμοί:
Παραπομπές
Παλαιοκαστρο Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου Κατηγορία:Πολύγυρος
Ντέιβ Γκρολ
Ο Ντέιβ Γκρόλ (David Eric "Dave" Grohl, 14 Ιανουαρίου 1969) είναι Αμερικανός ντράμερ και κιθαρίστας, γνωστός για την συμμετοχή του σε πολλά συγκροτήματα, όπως οι Νιρβάνα, Foo Fighters και Them Crooked Vultures.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1995
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1995 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1995) είναι το 4ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη το 1995 και πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ-Αλάνια.
Ντέιβ Γκρολ
Καριέρα
Ο Γκρολ ξεκίνησε την ενασχόληση του με την μουσική στην ηλικία των 12, παίρνοντας μαθήματα κιθάρας. Σύντομα όμως βαρέθηκε τα μαθήματα και αποφάσισε να μάθει από μόνος του. Στην αρχή ήθελε απλά να ξέρει να παίζει για να περνάει καλά με τους φίλους του, αλλά αργότερα θέλησε να συμμετάσχει σε συγκρότημα. Και έτσι έγινε. Συμμετείχε στο συγκρότημα Freak Baby, όπου άρχισε να ενδιαφέρεται για τα ντραμς και αποφάσισε να μάθει.
Στην ηλικία των 17 ετών, έγινε μέλος των Scream. Σε μια συναυλία τους, όπου έπαιζε ντραμς, τον είδαν ο Κερτ Κομπέιν και ο Κρις Νοβοσέλιτς, μέλη των Νιρβάνα. Μετά από μια κρίση στο συγκρότημα του Ντέιβ, ο Νοβοσέλιτς αποφάσισε να του τηλεφωνήσει για να του ζητήσει να επισκεφτεί το Σιάτλ όπου έπαιζαν και να τους δει. Ο Ντέιβ ενθουσιάστηκε και ο Κομπέιν με τον Νοβοσέλιτς του πρότειναν να μπει στο συγκρότημα, στην θέση του ντράμερ.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1995
Κανονισμοί
Στο 4ο, όπως και στο προηγούμενο, Πρωτάθλημα Ρωσίας συμμετείχαν 16 ομάδες. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα Πρωταθλήματα Ρωσίας, για τη νίκη οι όμαδες έλαβαν 3 βαθμούς, για την ισοπαλία 1 βαθμός και για την ήττα 0 βαθμοί.
Ντέιβ Γκρολ
Καριέρα
Όλα κυλούσαν ομαλά με τους Νιρβάνα, αφού ήρθε η επιτυχία του Nevermind, μέχρι την στιγμή του θανάτου του Κομπέιν. Μπορεί να ήταν συντετριμμένος, αλλά αποφάσισε να συνεχίσει την μουσική του καριέρα.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1995
Κανονισμοί
Άλλαξε και ο αριθμός των ομάδων που υποβιβάστηκαν στην Πρώτη Ντιβιζιόν. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα Πρωταθλήματα Ρωσίας, μόνο η ομάδα που έλαβε την τελευταία θέση υποβιβάστηκε στην Πρώτη Ντιβιζιόν, ενώ από την Πρώτη Ντιβιζιόν το δικαίωμα για συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ρωσίας 1996, έλαβαν οι ομάδες που έλαβαν τις 3 πρώτες θέσεις.
Ντέιβ Γκρολ
Καριέρα
Το 1995 δημιούργησε τους Foo Fighters, όπου έπαιζε κιθάρα. Το συγκρότημα έγινε πολύ γνωστό και με πολλές πωλήσεις.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1995
Πηγές
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1995
Ντέιβ Γκρολ
Καριέρα
Το 2009, μαζί με τον Josh Homme και τον John Paul Jones δημιούργησαν το super-group Them Crooked Vultures.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Ούγος Σαμπλίτης
Ο Ούγος Σαμπλίτης (Hugues de Champlitte ή Hughes de Champlitte, ... - 1209) ήταν σταυροφόρος της Δ΄ Σταυροφορίας και ανιψιός του Γουλιέλμου Σαμπλίτη, του πρώτου Πρίγκιπα της Αχαΐας, Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1208 - 1209)
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ούγος ακολούθησε μαζί με τους θείους του Όντο και Γουλιέλμο την πορεία της Δ΄ Σταυροφορίας και πήρε μέρος στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204. Έφτασε στην Πελοπόννησο το 1205 μαζί με τον Γουλιέλμο, όπου τον βοήθησε στην κατάληψη της Κορίνθου και των γύρω περιοχών. Αντίθετα με τον Όντο και τον Γουλιέλμο, οι οποίοι αναφέρονται αρκετές φορές από τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο, στρατάρχη της Καμπανίας και της Ρωμανίας στο έργο του «Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης», ο Ούγος δεν αναφέρεται σε αυτό, κάτι που πιθανότατα σημαίνει ότι δεν είχε σημαντική θέση στην ιεραρχία των ευγενών της Δ΄ Σταυροφορίας.
Το 1208 όταν πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Γουλιέλμος θέλησε να επιστρέψει στην Βουργουνδία για να μπορέσει να πάρει την κληρονομιά του. Επειδή οι γιοί του ήταν ανήλικοι, άφησε τον Ούγο ως βάιλο στις κατακτήσεις του στην Ελλάδα. Ο Ούγος όμως πέθανε το 1209 στην Πελοπόννησο ενώ ο Γουλιέλμος άφησε την τελευταία του πνοή στην Απουλία της Ιταλίας, καθ' οδόν προς τη Γαλλία. Τη θέση του Ούγου ως βάιλου του πριγκιπάτου πήρε ο Γοδεφρείδος, ο οποίος αργότερα πήρε τη θέση του Πρίγκιπα της Αχαΐας, όταν κατάφερε να μην γίνει αποδεκτός σαν κληρονόμος των δικαιωμάτων του ο Ροβέρτος Σαμπλίτης.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία
Αρτσίς
Το Αρτσίς (αρμενικά: Արճիս) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,109 κατοίκους.
Το Αρτσίς ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Ντεμπέντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Άγγελος Βιλανάκης
Ο Άγγελος Βιλανάκης γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1973 στη Θεσσαλονίκη και είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής (με καταγωγή ρομά ) που αγωνιζόταν κυρίως σαν μέσος επιθετικός και νυν προπονητής.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τον Οδυσσέα Κορδελιού και στη συνέχεια μετακινήθηκε στον Εορδαϊκό. Το καλοκαίρι του 1994 αποκτήθηκε από τη Ξάνθη και έκανε τον ντεμπούτο του με την ομάδα στις 28 Αυγούστου του 1994 κόντρα στον Πανιώνιο, πετυχαίνοντας ένα γκολ. Στη Ξάνθη παρέμεινε πέντε περιόδους έχοντας 108 συμμετοχές και 21 γκολ στο πρωτάθλημα και 4 συμμετοχές και δύο γκολ στο κύπελλο.
Το καλοκαίρι του 2000 αποκτήθηκε από τον Ιωνικό, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε τρεις περιόδους μέχρι το 2003. Το καλοκαίρι του 2003 επέστρεψε στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε για ένα χρόνο.
Στη συνέχεια αγωνίστηκε για μισό χρόνο στην Παναχαϊκή και στα μισά της χρονιάς 2004-05 αποκτήθηκε από τον ΠΑΣ Γιάννινα, με τον οποίο ολοκλήρωσε τη χρονιά με 17 συμμετοχές και 5 τέρματα και αγωνίστηκε άλλον 1 χρόνο επιπλέον με 26 συμμετοχές και 8 τέρματα μέχρι το 2006. Το καλοκαίρι του 2006 αποκτήθηκε από τον ΑΟ Τρίκαλα, στον οποίο διετέλεσε ταυτόχρονα παίκτης (29 συμμετοχές) και προπονητής.
Το καλοκαίρι του 2007 μετακόμισε στα Μέγαρα για τον Βύζαντα Μεγάρων με τον οποίο αγωνίστηκε 5 μήνες και στα μέσα πλέον της περιόδου 2007-08, τον Ιανουάριο του 2008, μετακινήθηκε στον Λάππα Αχαΐας για τον Ατρόμητο Λάππα. Με τη φανέλα του Ατρομήτου ολοκλήρωσε την περίοδο, αγωνιζόμενος στην Α' Κατηγορία ΕΠΣ Αχαϊας και παρέμεινε στην ίδια ομάδα άλλη μία περίοδο.
Το καλοκαίρι του 2009 μετακινήθηκε στην Μανωλάδα Ηλείας για την Δόξα Νέας Μανωλάδας, με την φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Α' ΕΠΣ Ηλείας για δύο χρόνια. Το Σεπτέβριο του 2011, μετακινήθηκε στη Δόξα Νιφορέικων, με την φανέλα της οποίας έκλεισε την καριέρα του το 2013.
Συνολικά σημείωσε περισσότερες από 200 συμμετοχές και 40 τέρματα στην Α' Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε με τους Ξάνθη, Προοδευτική και Ιωνικό. Επίσης υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων Ελλάδας.
Προπονητική καριέρα
Με την αποχώρηση του από την ενεργό δράση, ασχολήθηκε με την προπονητική. Αρχικά ανέλαβε την Αστραπή Μεσαίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Ιορδανία
Το Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας ή απλά Ιορδανία (αραβ.: أردنّ, προφορά: Ουρντούν, προηγουμένως Υπεριορδανία) είναι ένα κράτος της Μέσης Ανατολής. Συνορεύει με τη Συρία στα βόρεια, με το Ιράκ βορειοανατολικά, με τη Σαουδική Αραβία ανατολικά και νότια, και το Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη (του Ιορδάνη, έκταση που κατείχε πριν το 1967 και την κατέλαβε το Ισραήλ) στα δυτικά. Μοιράζεται με το Ισραήλ τις ακτογραμμές του Κόλπου της Άκαμπα και της Νεκρής Θάλασσας. Η κύρια θρησκεία της Ιορδανίας είναι το Ισλάμ και η κύρια (επίσημη) γλώσσα η αραβική.
Γεωγραφία-δημογραφία
Ο πληθυσμός της χώρας είναι εξ ολοκλήρου Άραβες, με μοναδικές σοβαρές μειονότητες τους Κιρκάσιους και τους Αρμένιους που φθάνουν όμως μόλις το 1% του πληθυσμού. Η Ιορδανία είναι 75% αστική ενώ οι νομάδες και οι ημινομάδες αποτελούν το 4% του πληθυσμού.
Ο συνολικός πληθυσμός (απογρ. 2015) είναι 9.531.712 με μέση πυκνότητα 106,7 κατ./τ.χλμ.. Μεγαλύτερες πόλεις είναι το Αμμάν, που παρουσίασε διπλασιασμό πληθυσμού ανά 10ετία από 300.000 περίπου το 1966 σε 600.000 το 1976, λόγω της εισόδου προσφύγων από τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967 και πάλι διπλασιασμό μετά τον πόλεμο του 1973 και εκείνου του Κουβέιτ έφθασε σχεδόν το 1995 το 1,15 εκατομμύριο. Άλλες πόλεις: η Ζάρκα (Zarqa) 400.000 κατ. και η Ιρμπίντ (Irbid) 250.000 κατ. ενώ η Άκαμπα το μοναδικό λιμάνι της χώρας 43.000 κατ. (στον μυχό της Ερυθράς Θάλασσας).
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 77,9 χρόνια (77,0 χρόνια οι άνδρες και 78,8 οι γυναίκες).
Θρήσκευμα
Η μεγάλη πλειονότητα των Ιορδανών είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι. Αντίθετα οι Σιίτες μουσουλμάνοι διαμορφώνουν μια μικρή μειονότητα, ενώ υπάρχουν και αρκετοί μουσουλμάνοι Αχμάντι. Πολλοί Σιίτες είναι ιρακινοί και λιβανέζοι πρόσφυγες. Οι Χριστιανοί, η πλειονότητα των οποίων ανήκουν στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων της ελληνορθόδοξης εκκλησίας και με μία μειονότητα να είναι μέλη της Καθολικής εκκλησίας, αποτελούν περίπου το 5% του πληθυσμού. Το Ισλάμ είναι η επικρατούσα θρησκεία και η αραβική η επίσημη γλώσσα.
Αντιπραγματισμός
Ο αντιπραγματισμός ή ανταλλακτική οικονομία ή ανταλλακτικό εμπόριο σύμφωνα με την οικονομολογία ορίζεται η οικονομία εκείνη εντός της οποίας λαμβάνει χώρα η ανταλλαγή αγαθών (υλικών και άυλων) μεταξύ των οικονομικών μονάδων χωρίς τη διαμεσολάβηση του χρήματος. Για παράδειγμα, 10 πορτοκάλια ανταλλάσσονται με 5 μήλα. Οπότε η σχετική τιμή των πορτοκαλιών ανά μήλο είναι 2/1 (ή 10/5). Άρα, για να αποκτήσουμε 1 μήλο χρειάζεται να δώσουμε 2 πορτοκάλια.
Ιορδανία
Θρήσκευμα
Οι μουσουλμάνοι που αλλάζουν θρησκεία και οι ιεραπόστολοι άλλων θρησκειών αντιμετωπίζουν κοινωνική και νομική διάκριση.
Αντιπραγματισμός
Ιστορία
Ιστορικά πολλές προκαπιταλιστικές οικονομίες στηριζόντουσαν στην ανταλλαγή αγαθών. Η συνεχιζόμενη εξειδίκευση των οικονομικών υποκειμένων όμως, οδηγούσε σε όλο και μεγαλύτερη ανάγκη για εμπόριο. Αυτό σε συνδυασμό με τη μη διαιρετότητα πολλών προϊόντων (όπως των ζώων και των πολύτιμων αγαθών) οδήγησε στην ανάγκη για ένα ευέλικτο, διαιρετό, καθολικά αποδεκτό μέσο ανταλλαγής, το χρήμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομικά συστήματα Κατηγορία:Εμπόριο Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι
Ιορδανία
Έδαφος, κλίμα και φύση
Το κλίμα της Ιορδανίας παρουσιάζει μεγάλες διαφορές ανά εποχή με ένα μέσο όρο 10 βαθμούς περισσότερους από εκείνο της Ελλάδος. Τον Ιανουάριο, ο ψυχρότερος μήνας, η θερμοκρασία κατεβαίνει μέχρι τους +7 °C (45 °F) ενώ τον Αύγουστο, ο θερμότερος, ανεβαίνει στους 49 °C (120 °F).
Ένα πολύ μεγάλο μέρος της Ιορδανίας είναι έρημος και στέπα, και ζωή σε αυτή είναι ελάχιστη. Λιβάδια και δασώδεις περιοχές υπάρχουν κυρίως στην περιοχή Τζάμπαλ Ατζλούν μεταξύ Αμμάν και Συριακών συνόρων. Σε αυτή την περιοχή ευδοκιμεί η Ιτιά, η Ροδοδάφνη, θάμνοι, χαμηλότερα παρά τον Ιορδάνη η Ελιά, ο Πρίνος, ο Φοίνικας και το Πεύκο αλέπο. Η άγρια φύση περιλαμβάνει ύαινες, γαζέλες, αγριοκάτσικα καθώς και αλεπούδες, πέρδικες, διάφορα ερπετά, μόνγκους, αρουραίους κλπ.. Τα κυριότερα είδη πουλιών αντιπροσωπεύονται κανονικά.
Διακυβέρνηση
Ο Ιορδανός Βασιλιάς είναι ο ανώτερος υπάλληλος και αρχηγός του κράτους, μοιράζεται την εκτελεστική εξουσία με τον Πρωθυπουργό που είναι Πρόεδρος της Κυβέρνησης και με τα μέλη του κοινοβουλίου αρμόδια σε επί μέρους Υπουργεία και Τμήματα. Στα καθήκοντα του Βασιλιά ανάγονται η κήρυξη πολέμου, η ολοκλήρωση ειρήνης καθώς επίσης να συγκαλέσει να διακόψει ή να αναστείλει τις εργασίες του κατώτερου Σώματος - Οίκου του Κοινοβουλίου, του νομοθετικού. Μοιράζεται τις εξουσίες με τον Αντιβασιλιά. Ο Πρωθυπουργός προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου, επιβλέπει το έργο της Κυβέρνησης και κυβερνάει σε συνεργασία με τον Βασιλιά. Στην ιεραρχία
Το Ιορδανικό Κοινοβούλιο αποκαλούμενο Εθνική Συνέλευση αποτελείται από δύο βασικά Σώματα - Οίκους. Το κατώτερο το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων, με νόμο του 1986 απαιτήθηκε η διεύρυνσή του από 60 μέλη σε 142 μέλη (71 Αντιπρόσωποι των εκλογικών περιφερειών, 60 εκπροσωπούντες τη Δυτική όχθη και 11 τους πρόσφυγες Παλαιστινίους που ζουν σε στρατόπεδα προσφύγων στην Ιορδανία). Όμως από το 1988 που η Ιορδανία παραιτήθηκε της αξίωσης να αντιπροσωπεύει τους Παλαιστινίους οι εκλογικοί νόμοι αναθεωρήθηκαν πάλι και 80 νομοθετικά έδρανα αμφισβητήθηκαν στις εκλογές του 1989, 1993 και το 1997. Το ανώτερο Σώμα - Οίκο αποτελεί η Σύγκλητος με 40 μέλη που διορίζονται από τον Βασιλέα με την προϋπόθεση όμως να έχουν εγκριθεί αυτοί προηγουμένως από το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων.
Διοικητική διαίρεση
Η Ιορδανία διαιρείται σε οκτώ, σήμερα πέντε διοικητικές περιφέρειες (οι άλλες τρεις ήταν στη Δυτική Όχθη) και των οποίων οι Διοικητές διορίζονται από τον Βασιλέα. Οι πέντε αυτές περιφέρειες είναι της: Ασίμαχ, Μπάλκα, Ιρμπίντ, Καράκ, Μαάν. (κατά μεγ. πληθυσμού).
Οι νομαδικοί πληθυσμοί αντιμετωπίζονται χωριστά.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Πολιτικά κόμματα
Αν και υπήρχε μια απαγόρευση που ίσχυε για τα πολιτικά κόμματα από τις εκλογές του Ιουλίου του 1963, αυτή ουδέποτε ανασύρθηκε ως το 1991, οι κομμουνιστές, η Μουσουλμανική Αδελφότητα και άλλες πολιτικές ομάδες έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις εκλογές. Στην Ιορδανία οι γυναίκες ψήφισαν για πρώτη φορά το 1984.
Εθνική σημαία
Τρεις ισοευρείς οριζόντιες λωρίδες μαύρη, λευκή και πράσινη με ερυθρό τρίγωνο με τη βάση προς την προσίστια πλευρά, ίση με το πλάτος, εντός του οποίου φέρεται λευκό επτάκτινο αστέρι.
Άμυνα
Ο Βασιλιάς της Ιορδανίας είναι ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Χώρας. Το 1999 ο στρατός ξηράς περιελάμβανε μία δύναμη 90.000 ανδρών, η Πολεμική Αεροπορία 13.400 και το Πολεμικό Ναυτικό 480.
Οικονομία
Γενικά η Ιορδανία είναι μία υπανάπτυκτη βιομηχανικά χώρα, φτωχή σε φυσικούς πόρους και με ένα πολύ μεγάλο μέρος άγονης γης. Έτσι η οικονομία της εξαρτάται βασικά από την ξένη ενίσχυση και πρώτιστα από τις πλούσιες πετρελαιοπαραγωγές χώρες. Η μεγαλύτερη οικονομική επιβάρυνση επήλθε μετά την εξέλιξη του πολέμου του 1967 με την εγκατάσταση του Ισραήλ στη Δυτική όχθη, που αποτελούσε το μισό καλλιεργήσιμο έδαφος της Ιορδανίας, αλλά και η μεγάλη εισροή ανέργων προσφύγων. Στο τέλος της 10ετίας του 1980 η Οικονομία της χώρας συνεχώς εξαρτιόταν όλο και πιο πολύ τόσο από το διαμετακομιστικό εμπόριο από το λιμάνι της Άκαμπα όσο και από τους Ιορδανούς εργάτες στις άλλες αραβικές χώρες κυρίως του αραβικού ή περσικού κόλπου. Και οι δύο αυτές κύριες οικονομικές πηγές διακινδυνεύτηκαν με τον πόλεμο του Ιράκ στο Κουβέιτ τον Αύγουστο του 1990, αλλά και ο Πόλεμος του Περσικού κόλπου το 1991 επέφερε ένα δυνατό πλήγμα στην Ιορδανική οικονομία. Το 1998 τα έσοδα εκ του προϋπολογισμού έφθαναν τα $ 2 δισεκατομμύρια, ενώ το εξωτερικό χρέος άγγιξε τα $ 2,62 δισεκατομ.
Νόμισμα της χώρας είναι το Δηνάριο Ιορδανίας. Η Κεντρική Τράπεζα της Ιορδανίας ιδρύθηκε το 1964. Το 1985 υπήρχαν εννέα τοπικές εμπορικές τράπεζες μεταξύ των οποίων η Arab Bank, η μεγαλύτερη και οκτώ αλλοδαπές εμπορικές όπως η Grindlays Bank καθώς και έξι πρακτορευόμενες. Επίσης το ίδιο έτος υπήρχαν δύο επενδυτικές τράπεζες, πέντε χρηματοδοτικές εταιρείες, τρεις Ισλαμικού θεσμού και τρεις ασφαλιστικής πίστης. Στην Ιορδανία είναι σε ισχύ το μετρικό σύστημα.
Γεωργία και κτηνοτροφία
Το ποσοστό του εργατικού δυναμικού που συμμετείχε στη γεωργία από το 37% που ήταν το 1965 μειώθηκε δραματικά στο 6,2% το 1993, αφού μόλις το 3% του εδάφους είναι καλλιεργήσιμο και αυτό ποτίζεται ελάχιστα, έτσι ώστε οι βροχοπτώσεις να αποτελούν τον κύριο παράγοντα στην παραγωγή. Ο σίτος και το κριθάρι αποτελούν τις σημαντικότερες συγκομιδές, ανεπαρκείς όμως στην κάλυψη των εγχώριων αναγκών. Η παραγωγή δημητριακών το 2000 έφθασε τους 51.000 τόνους. Μερικές συγκομιδές όπως ελιές, αμύγδαλα, σύκα, σταφύλια, λαχανικά κλπ αυξάνονται αλλά ποτέ δεν καλύπτουν τις εγχώριες ανάγκες έτσι ώστε οι εισαγωγές να υπερβαίνουν τις εξαγωγές.
Το 2000 τα πρόβατα, κύριος κτηνοτροφικός παράγων, έφθασαν τα 1,5 εκατομ., τα βοοειδή τις 57.000, οι αίγες 629.000 ενώ τα πουλερικά τα 24 εκατομ.
(Σημ. Στη Δυτική όχθη πριν την κατάληψή της από το Ισραήλ το 1967 παραγόταν το 23% του σιταριού, το 72% των φρούτων και το 45% των φυτικών προϊόντων της χώρας)
Βιομηχανία και εμπόριο
Οι μεταλλευτικές δραστηριότητες στην Ιορδανία παρήγαγαν 6 εκατομμύρια μετρικούς τόνους του ορυκτού φωσφορικού άλατος το 1999. Σημαντική ήταν η εξόρυξη εκ των εθνικών ορυχείων επίσης αλάτων ανθρακικού καλίου. Και τα δύο αυτά μεταλλεύματα χρησιμοποιούνται στην παραγωγή του λιπάσματος.
Αποτέλεσμα της ισραηλινής κατάληψης της Δυτικής Όχθης το 1967 ήταν η Ιορδανία να χάσει το ένα πέμπτο της βιομηχανικής παραγωγής της. Από τότε, η ιορδανική κυβέρνηση έχει ενθαρρύνει την επέκταση της βιομηχανίας μέσω των φορολογικών παραχωρήσεων και των υψηλών προστατευτικών δασμολογίων. Το 1993 η Βιομηχανία, Βιοτεχνία και τα μεταλλεία απασχολούσαν το 25% του εργατικού δυναμικού της χώρας.
Η Ιορδανία παράγει 99,5 % της ηλεκτρικής ενέργειάς της στις θερμικές εγκαταστάσεις χρησιμοποιώντας το εισαγόμενο πετρέλαιο. Το 1999 η παραγωγή της χώρας ήταν 6,7 δισεκατομμύρια KWh (κιλοβατώρες).