cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Ιράκ (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ιράκ εκπροσωπεί το Ιράκ στο διεθνές ποδόσφαιρο από το 1948. Ελέγχεται από την Ιρακινή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (IFA). Είναι η πιο πετυχημένη εθνική ομάδα στην Αραβική Ένωση, έχοντας κερδίσει τέσσερα Αραβικά Κύπελλα Εθνών (1964, 1966, 1985, 1988). Επιπρόσθετα, έχει κερδίσει το Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2007, το Χρυσό Μετάλλιο των Αγώνων Ασίας (1982), 3 Κύπελλα Εθνών του Κόλπου (1979, 1984, 1988) και το Πρωτάθλημα Δυτικής Ασίας (2002).
Έχει ανακηρυχθεί δύο φορές ομάδα της χρονιάς AFC, όντας η μόνη ομάδα από τη δυτική Ασία που έχει κερδίσει το βραβείο αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Ασίας
Ρασίν (Ουισκόνσιν)
Το Ρασίν είναι μια πόλη και η έδρα της κομητείας Ρασίν του Ουισκόνσιν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βρίσκεται στις όχθες της Λίμνης Μίσιγκαν, στις εκβολές του ποταμού Ρουτ. Το Ρασίν βρίσκεται 22 μίλια νότια από το Μιλγουόκι. Στην απογραφή του 2010, είχε πληθυσμό 78.860 κατοίκων, καθιστώντας το ως η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη στο Ουισκόνσιν. Η μέση τιμή κατοικίας ανέρχεται στα 103.625 δολάρια, καθιστώντας το μία από τις πιο προσιτές πόλεις στο Ουισκόνσιν για να αγοράσει κάποιος ένα σπίτι. Τον Ιανουάριο του 2017 ονομάστηκε ως "η πιο προσιτή θέση για να ζήσει στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ουισκόνσιν
Πρόσθετα τροφίμων
Με τον όρο πρόσθετα τροφίμων χαρακτηρίζονται ουσίες που προστίθενται σε τροφές, συνηθέστερα σε όσες είναι έτοιμες προς κατανάλωση, καθώς και σε ποτά και αναψυκτικά, με σκοπό να πετύχουν ένα τεχνολογικό αποτέλεσμα, όπως συντήρηση, τροποποίηση του χρώματος, της γεύσης, της υφής κ.τ.λ. Οι κυριότερες ομάδες προσθέτων είναι οι χρωστικές, τα συντηρητικά, τα αντιοξειδωτικά, τα πηκτωματογόνα, τα ενισχυτικά γεύσης κ.ά. Πολλά τυποποιημένα «σνακ», ζαχαρώδη, γλυκίσματα και αναψυκτικά, που κυκλοφορούν σήμερα στο εμπόριο, περιέχουν μεγάλο αριθμό τέτοιων ουσιών.
Τα πρόσθετα τροφίμων διακρίνονται, ανάλογα με την προέλευσή τους, σε φυσικά πρόσθετα και σε συνθετικά πρόσθετα. Τα πρόσθετα τροφίμων είναι ένα ζήτημα που προκαλεί αδικαιολόγητες ανησυχίες για την υγεία εδώ και πολλά χρόνια. Πολλά εκλαϊκευμένα δημοσιεύματα ενοχοποιούν κατά καιρούς συγκεκριμένα πρόσθετα τροφίμων για σοβαρές επιπτώσεις στη συμπεριφορά, την πνευματική κατάσταση και την υγεία των καταναλωτών, σύνδεση με διαταραχές όπως αλλεργίες, νευρολογικές και εντερικές διαταραχές, καρκίνο, καρδιακές παθήσεις και αρθρίτιδα. Η επιστημονική έρευνα δεν επιβεβαιώνει αυτούς τους φόβους. Περιπτώσεις αλλεργικών ή άλλων αντιδράσεων σε πρόσθετα παρατηρούνται στο ίδιο ποσοστό με την πρόσληψη τροφών χωρίς πρόσθετα, όπως οι ξηροί καρποί και τα θαλασσινά. Υπάρχουν πρόσθετα, όπως τα αντιοξειδωτικά, τα οποία θεωρείται ότι μπορεί να προστατεύουν από τον καρκίνο. Μερικές πρόσθετες ουσίες θεωρούνται ακατάλληλες για κατανάλωση από χορτοφάγους ή πιστούς ορισμένων θρησκειών όπως το Ισλάμ ή ο Ιουδαϊσμός.
Οι αριθμοί Ε, με τους οποίους κωδικοποιούνται και ονοματίζονται αυτές οι ουσίες, είναι ορισμοί σύντομης μορφής και αναφέρονται συνήθως στις ετικέτες συσκευασίας των τροφίμων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το διεθνές σχέδιο αρίθμησης ονομάζεται Codex Alimentarius («Κώδικας Τροφίμων» στα λατινικά) και τηρείται από την ομώνυμη επιτροπή. Μόνο ένα υποσύνολο του Codex Alimentarius εγκρίνεται για χρήση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι αριθμοί Ε απαντώνται επίσης σε ετικέτες συσκευασίας τροφίμων και σε άλλες περιοχές, εκτός Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Αυστραλίας. Στην Ελλάδα οι προδιαγραφές για τη χρήση των προσθέτων καθορίζονται από τον Κώδικα Τροφίμων και Ποτών που εκδίδει το Γενικό Χημείο του Κράτους και είναι εναρμονισμένες με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τεχνολογία τροφίμων Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τις Επιστήμες
Liste des additifs alimentaires E-szám Additivi alimentari Пищевые добавки
Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα
Ο Φρειδερίκος Α΄ (Friedrich I. Barbarossa, 1122 - 10 Ιουνίου 1190), γνωστός επίσης ως Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα ή και Μπαρμπαρόσσα (δηλαδή Κοκκινογένης), ήταν δούκας της Σουηβίας (1147 - 1152), βασιλιάς της Αρλ (1152 - 1190), βασιλιάς της Γερμανίας (από το 1152) και της Ιταλίας (από το 1155) και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1155 - 1190). Στις 4 Μαρτίου του 1152 εκλέχθηκε στη Φραγκφούρτη βασιλιάς της Γερμανίας και στέφθηκε στο Άαχεν στις 9 Μαρτίου του 1152. Στις 24 Απριλίου του 1155 στέφθηκε στην Παβία βασιλιάς της Ιταλίας και στις 18 Ιουνίου του 1155 στέφθηκε στη Ρώμη αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Πάπα Αδριανό Δ΄. Η μεγάλη του ιδέα για το αυτοκρατορικό αξίωμα τον οδήγησε σε έξι εκστρατείες στην Ιταλία και τον ενέπλεξε σε διαμάχες με τον Πάπα. Ηγήθηκε γερμανικού στρατού κατά την Τρίτη Σταυροφορία και πέθανε στη διάρκειά της.
Η ανάρρηση και τα πρώτα δύο χρόνια
Ήταν γιος του δούκα της Σουηβίας Φρειδερίκου Β΄ του οίκου των Χοενστάουφεν (Hohenstaufen ή Staufer) και της Ιουδήθ της Βαυαρίας, κόρης του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας του οίκου των Γουέλφων (Welfen).
Διαδέχτηκε τον πατέρα του στο δουκάτο της Σουηβίας ως Φρειδερίκος Γ΄ στις αρχές του 1147, και τον Μάιο του ίδιου χρόνου ακολούθησε τον θείο του αυτοκράτορα Κορράδο Γ΄ στην αποτυχημένη Δεύτερη Σταυροφορία.
Το 1152 ο Κορράδος Γ΄ απεβίωσε έχοντας ορίσει τον Φρειδερίκο διάδοχό του. Δεδομένου ότι οι γονείς του ήταν γόνοι των αντιμαχόμενων παρατάξεων των Χοενστάουφεν και των Γουέλφων, η άνοδός του στον θρόνο υποσχόταν τη συμφιλίωση των δύο οίκων και τη λήξη της εμφύλιας διαμάχης. Έτσι οι εκλέκτορες τον δέχτηκαν ομόφωνα και τον Μάρτιο του 1152 στέφθηκε στο Άαχεν βασιλιάς της Γερμανίας, ως Φρειδερίκος Α΄.
Ο Φρειδερίκος συμφιλιώθηκε πράγματι με τον εξάδελφό του Ερρίκο τον Λέοντα και του παραχώρησε τα δουκάτα της Σαξωνίας και της Βαυαρίας, αφήνοντάς του ελεύθερο το πεδίο δράσης στη βόρεια Γερμανία και παρέχοντάς του τη δυνατότητα επέκτασης προς ανατολάς. Ο ίδιος είχε την άμεση κυριαρχία της Φραγκονίας, Σουηβίας και βόρειας Βουργουνδίας, πεδίο δράσης τη νότια Γερμανία και την προσοχή του στραμμένη στην Ιταλία.
Ο Φρειδερίκος είχε κοσμοκρατορικές απόψεις για το αξίωμα του. Θεωρούσε τον εαυτό του συνεχιστή του έργου όχι μόνο του Όθωνα Α΄ και του Καρλομάγνου αλλά και του Ιουστινιανού και του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Επεδίωξε να επιβάλει τις απόψεις του προς κάθε κατεύθυνση. Οι βασιλείς της Γαλλίας και της Αγγλίας καθώς και ο Μανουήλ Κομνηνός δεν αποδέχτηκαν, εννοείται, την ηγετική του θέση, αλλά ο Φρειδερίκος λίγα πράγματα μπορούσε να κάνει εναντίον τους. Ενεργητικότερη υπήρξε η παρέμβασή του στα πράγματα της Ιταλίας, στην οποία έκανε έξι εκστρατείες.
Το 1153 ο Φρειδερίκος και εκπρόσωποι του πάπα υπέγραψαν το Σύμφωνο της Κωνσταντίας με το οποίο ο Φρειδερίκος αναλάμβανε την υποχρέωση να προστατέψει τον πάπα από τις επιθέσεις του δημοκρατικού (δηλ. αντιπαπικού και αντιαυτοκρατορικού) κινήματος του μοναχού Αρνόλδου της Βρεσκίας καθώς και από τους Νορμανδούς της νότιας Ιταλίας και Σικελίας, οι οποίοι απειλούσαν τα παπικά εδάφη. Συμφώνησαν επίσης να μη προβούν σε καμιά παραχώρηση προς τον «βασιλέα των Ελλήνων».
Η πρώτη εκστρατεία στην Ιταλία (1154-1155) και η στέψη του Φρειδερίκου στη Ρώμη
Στη βόρεια Ιταλία είχαν δημιουργηθεί ισχυρές πόλεις - κράτη, ύστερα από την κατάργηση της εξουσίας των εκκλησιαστικών και την ανάδειξη τοπικών αρχόντων. Όλες υπάγονταν τυπικά στην αυτοκρατορία αλλά πολλές από τις πόλεις αυτές αρνούνταν την υποταγή τους στη (γερμανική) αυτοκρατορική εξουσία. Σπουδαιότερη από τις τελευταίες ήταν το Μιλάνο, το οποίο κατηγορούνταν για καταπίεση από γειτονικές του πόλεις.
Ο Φρειδερίκος έφτασε στην Ιταλία το φθινόπωρο του 1154 έχοντας μαζί του και τον Ερρίκο τον Λέοντα. Δεν επιτέθηκε στο Μιλάνο, κατέλαβε όμως και κατέστρεψε την Τορτόνα, δέχθηκε την υποταγή των πόλεων που αναγνώριζαν την εξουσία του και στέφθηκε στην Παβία βασιλιάς της Ιταλίας. Ύστερα προχώρησε στη Ρώμη.
Η πρώτη συνάντηση του Φρειδερίκου με τον Πάπα υπενθύμισε τη σύγκρουση των κοσμοκρατορικών απόψεων του Ερρίκου Δ΄ και του Γρηγορίου Ζ΄. Ο Αδριανός Δ΄ αξίωσε από τον Φρειδερίκο να εκτελέσει χρέη ιπποκόμου, να του κρατήσει το χαλινάρι δηλαδή και να τον βοηθήσει να κατεβεί από το άλογο. Ο Φρειδερίκος αρνήθηκε αρχικά αλλά τελικά υποχώρησε από «σεβασμό στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο».
Σκοπός της εκστρατείας του Φρειδερίκου ήταν η στέψη του από τον Πάπα. Προ αυτής, αντιπροσωπεία του λαϊκού κινήματος του Αρνόλδου της Βρεσκίας του προσέφερε το αυτοκρατορικό στέμμα έναντι πέντε χιλιάδων λιτρών χρυσού και της αναγνώρισης δικαιωμάτων και προνομίων. Ο Φρειδερίκος αρνήθηκε έντονα λέγοντας ότι είναι ο νόμιμος κυρίαρχος της πόλης, και οι Ρωμαίοι εξοργίστηκαν. Στις 18 Ιουνίου 1155 ο Πάπας έστεψε στον Άγιο Πέτρο τον Φρειδερίκο Ρωμαίο αυτοκράτορα. Ταραχές ξέσπασαν αμέσως στη Ρώμη, τις οποίες κατέστειλε βίαια ο Ερρίκος ο Λέων. Ο Αρνόλδος συνελήφθη από τους Γερμανούς, παραδόθηκε στους ανθρώπους του πάπα και απαγχονίστηκε.
Ύστερα ο Φρειδερίκος επέστρεψε στη Γερμανία. Ο δεύτερος όρος του Συμφώνου της Κωνσταντίας, η προστασία του πάπα από τους Νορμανδούς, δηλ. εκστρατεία εναντίον τους, έμεινε ανεκπλήρωτος.
Τα μεταξύ πρώτης και δεύτερης ιταλικής εκστρατείας
Το 1156 ο Φρειδερίκος παντρεύτηκε τη Βεατρίκη Α΄ της Βουργουνδίας, κληρονόμο της κομητείας, επεκτείνοντας έτσι τη γερμανική κυριαρχία στη βόρεια Βουργουνδία και Προβηγκία.
Μια άλλη κοσμοκρατορική αντίληψη με την οποία ήρθαν σε σύγκρουση οι ιδέες του Φρειδερίκου, ήταν αυτή των Βυζαντινών. Ο Φρειδερίκος αρνήθηκε να ανανεώσει τη συμφωνία συνεργασίας κατά των Νορμανδών και να προβεί σε οποιεσδήποτε παραχωρήσεις, έγραψε δε στον Μανουήλ Κομνηνό ότι Ρωμαίος αυτοκράτορας ήταν μόνο ο ίδιος, ενώ ο Μανουήλ ήταν απλώς ηγεμόνας του «Ελληνικού Βασιλείου».
Εν τω μεταξύ οι σχέσεις του Φρειδερίκου με τον πάπα οξύνθηκαν. Επειδή ο Φρειδερίκος δεν εξεστράτευσε εναντίον των Νορμανδών της Σικελίας, ο πάπας στράφηκε προς αυτούς και υπέγραψε μαζί τους τη συνθήκη ειρήνης του Μπενεβέντο (1156). Προχωρώντας ακόμη περισσότερο, ο πάπας μεσολάβησε ώστε να υπογραφεί συνθήκη ειρήνης μεταξύ Νορμανδών και Μανουήλ, στρατεύματα του οποίου βρίσκονταν στην Ιταλία και είχαν ανακαταλάβει αρκετά εδάφη.
μικρογραφία|αριστερά|160px|Σφραγίδα (σιγίλλιον) του Φρειδερίκου Α΄, του 1157. μικρογραφία|[[Χρυσόβουλο του Φρειδερίκου Α’ για τον αρχιεπίσκοπο της Λυών, του 1157.]]
Τα πράγματα χειροτέρεψαν στη δίαιτα (συνέλευση) της Μπεζανσόν, που συνεκάλεσε ο Φρειδερίκος το φθινόπωρο του 1157. Ο παπικός απεσταλμένος καρδινάλιος Ρολάντο Μπαντινέλλι διάβασε μήνυμα του πάπα, στο οποίο γινόταν λόγος για «beneficia» του πάπα προς τον αυτοκράτορα. Ο αρχιγραμματέας του Φρειδερίκου Ραϊνάλδος του Ντάσσελ απέδωσε στα Γερμανικά το beneficia ως «τιμάριο» και όχι ως «ευεργετήματα», πράγμα που σήμαινε φεουδαλική εξάρτηση του αυτοκράτορα από τον πάπα, δηλαδή υποτέλεια. Οι παριστάμενοι διαμαρτυρήθηκαν αλλά ο Μπαντινέλλι επέμεινε ότι το αυτοκρατορικό αξίωμα του Φρειδερίκου δόθηκε από τον πάπα. Οι απεσταλμένοι απελάθηκαν, οι σχέσεις διακόπηκαν, και μόνο το επόμενο έτος ο Αδριανός επανόρθωσε με επιστολή του. Ευκολότερα ήταν τα πράγματα στον βορειοευρωπαϊκό χώρο. Ο Φρειδερίκος εισέβαλε στην Πολωνία και την κατέστησε και πάλι φόρου υποτελή, ενώ συνήψε σύμφωνο φιλίας με τον δούκα της Βοημίας Λαδίσλαο, ο οποίος προήχθη σε βασιλιά, αναλαμβάνοντας στρατιωτικές υποχρεώσεις υποτελούς έναντι του αυτοκράτορα. Επενέβη τέλος και στη Δανία, υποχρεώνοντας τον Βάλντεμαρ Α΄ να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του.
Πριν ακόμη λάβει την «επανορθωτική» επιστολή του πάπα Αδριανού, ο Φρειδερίκος έστειλε εγκύκλιο σε όλη του την επικράτεια, επιχειρώντας να θεμελιώσει θεολογικά τις απόψεις του για το αυτοκρατορικό αξίωμα : όντως υπήρχαν δύο εξουσίες, του πάπα και του αυτοκράτορα. Αλλά ο τελευταίος χρωστούσε το βασίλειό του μόνο στον Θεό και τους Γερμανούς εκλέκτορες, κ’ ήταν κι αυτός «κεχρισμένος του Κυρίου» όπως και οι αρχιερείς. Όποιος δε ισχυριζόταν ότι το αυτοκρατορικό στέμμα οφειλόταν στον πάπα, ερχόταν σε αντίθεση με των απόστολο Πέτρο, που είπε : «τον Θεό φοβείσθε, τον βασιλέα τιμάτε». Το 1157 τέλος, εισήχθη ο χαρακτηρισμός της αυτοκρατορίας ως «αγίας» (sacrum imperium).
Η δεύτερη εκστρατεία στην Ιταλία (1158-1162)
μικρογραφία|Ο Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας. Επιχρυσωμένος μπρούντζος του 1160 από τη Στίφτσκιρχε (αβατιακή εκκλησία) του Αγ. Ιωάννη Ευαγγελιστή του Κάππενμπεργκ. Ο Otto von Cappenberg ήταν ο νονός του Φρειδερίκου.
Τον Ιούνιο του 1158 ο Φρειδερίκος πραγματοποίησε τη δεύτερη εκστρατεία του στην Ιταλία επί κεφαλής ισχυρού στρατού. Οι περισσότερες πόλεις δήλωσαν υποταγή αλλά το Μιλάνο αρνήθηκε. Ο Φρειδερίκος το πολιόρκησε και τελικά η πόλη παραδόθηκε. Όλοι οι κάτοικοι από 17 έως 70 ετών υποχρεώθηκαν να δώσουν όρκο πίστεως. Επιβλήθηκε βαρύ πρόστιμο και αφαίρεση πλείστων δικαιωμάτων.
Στο τέλος του 1158 ο Φρειδερίκος συγκάλεσε στη Ρονκάλια (Roncaglia) συνέλευση στην οποία συμμετείχαν εξέχοντες νομομαθείς του πανεπιστημίου της Μπολόνια. Αυτοί του ενίσχυσαν τις απόψεις του για το απεριόριστο της αυτοκρατορικής εξουσίας. Οι πόλεις έχασαν τα αυτοδιοικητικά τους δικαιώματα και κυβερνούνταν πλέον από αυτοκρατορικούς επιτρόπους. Σε πολλές πόλεις η δυσαρέσκεια ήταν έντονη.
Ο πάπας Αδριανός, που κατάλαβε ότι ερχόταν η σειρά του, ζήτησε από τον Φρειδερίκο να αναγνωρίσει την παπική εξουσία στα εδάφη της Αγίας Έδρας. Αυτός όμως απάντησε ότι ως Ρωμαίος αυτοκράτωρ έχει όλα τα δικαιώματα πάνω στη Ρώμη και τότε ο πάπας συγκρότησε μέτωπο εναντίον του που περιλάμβανε τους Νορμανδούς και το επαναστατημένο Μιλάνο. Αλλά το 1159 ο πάπας Αδριανός Δ΄ πέθανε.
Το Κολλέγιο των καρδιναλίων διασπάστηκε. Οι αντιαυτοκρατορικοί εξέλεξαν τον καρδινάλιο Μπαντινέλλι, τον παπικό εκπρόσωπο στη δίαιτα της Μπεζανσόν, ως Αλέξανδρο Γ΄. Οι οπαδοί του Φρειδερίκου εξέλεξαν τον Βίκτωρα Δ΄. Ο Φρειδερίκος, σε μιαν επίδειξη ουδετερότητος συγκάλεσε σύνοδο στην Παβία, ως προστάτης της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, για την επίλυση του θέματος αλλά ο Αλέξανδρος αρνήθηκε να παραστεί γιατί «ο πάπας δεν κρίνεται από κανένα». Η σύνοδος αναγνώρισε τον Βίκτωρα και αφόρισε τον Αλέξανδρο. Αυτός με τη σειρά του αφόρισε τον Βίκτωρα καθώς και τον Φρειδερίκο, και αποδέσμευσε τους υπηκόους και υποτελείς του από τον όρκο πίστεως.
Το νέο αυτό σχίσμα της Δυτικής Εκκλησίας συσπείρωσε τους αντιπάλους του Φρειδερίκου. Όλα σχεδόν τα κράτη αναγνώρισαν τον Αλέξανδρο και μόνο η υποταγμένη στον αυτοκράτορα Ιταλία, η Γερμανία, η Πολωνία και η Δανία αναγνώρισαν τον Βίκτωρα. Ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία ορισμένοι επίσκοποι και ηγούμενοι συντάχτηκαν με τον Αλέξανδρο.
Η τρίτη (1163-1164) και η τέταρτη (1166-1168) εκστρατεία στην Ιταλία – Η Lega Lombarda
Το φθινόπωρο του 1163 ο Φρειδερίκος κατέβηκε πάλι στην Ιταλία, ενώ λίγο πριν είχε πεθάνει ο αντίπαπας Βίκτωρ Δ΄. Ο αρχιγραμματέας Ραϊνάλδος του Ντάσσελ, τοποτηρητής του αυτοκράτορα στην Ιταλία, έσπευσε να επιβάλει νέο αντίπαπα, τον Πασχάλη Γ΄, ο οποίος είχε ακόμη μικρότερη αποδοχή. Την ηγεσία του αντιαυτοκρατορικού κινήματος των πόλεων της βόρειας Ιταλίας ανέλαβε τώρα η Βενετία και δημιουργήθηκε ο Σύνδεσμος της Βερόνας (Lega Veronese). Ο Φρειδερίκος θεώρησε φρονιμότερο να επιστρέψει στη Γερμανία.
Το 1165 ο Φρειδερίκος, επωφελούμενος από τις εις βάρος της Εκκλησίας διατάξεις του Κλάρεντον που θέσπισε ο Ερρίκος Β΄της Αγγλίας, συνήψε συμμαχία μαζί του. Στην αυτοκρατορική σύνοδο του Βύρτσμπουργκ, στην οποία συμμετείχε και αγγλική αντιπροσωπεία, οι πάντες ορκίστηκαν ότι δεν θ’ αναγνώριζαν ποτέ τον πάπα Αλέξανδρο Γ΄. Ο τελευταίος κλονίστηκε προς στιγμήν, αλλά τα οφέλη του Φρειδερίκου δεν ήταν σημαντικά. Το 1170 μάλιστα ο Ερρίκος Β΄, μετά την κατακραυγή που προκάλεσε η δολοφονία του Τόμας Μπέκετ, ζήτησε συγγνώμη από τον Αλέξανδρο και ανακάλεσε τις αποφάσεις του Κλάρεντον.
To 1166 ο Φρειδερίκος κατέβηκε για τέταρτη φορά στην Ιταλία, για να εξουδετερώσει την εναντίον του συμμαχία, στα πλαίσια της οποίας ο Μανουήλ Κομνηνός έδειχνε τώρα έντονη δραστηριότητα. Ο στρατός του περιλάμβανε 10.000 ιππότες και πολλούς μισθοφόρους, και χωρίστηκε στα δύο. Το ένα τμήμα με επί κεφαλής τον ίδιο βάδισε κατά μήκος των ακτών της Αδριατικής και κατέλαβε τη σύμμαχο των Βυζαντινών Ανκόνα. Το άλλο, με αρχηγό τον Ραϊνάλδο του Ντάσσελ, βάδισε κατ’ ευθείαν προς τη Ρώμη σημειώνοντας σημαντικές επιτυχίες. Τα δύο τμήματα ενώθηκαν μπροστά στη Ρώμη και την κατέλαβαν ύστερα από σφοδρές συγκρούσεις. Ο Αλέξανδρος Γ΄ διέφυγε στους Νορμανδούς του Μπενεβέντο και ο Φρειδερίκος μπήκε θριαμβευτικά στην πόλη κι εγκατέστησε πανηγυρικά τον Πασχάλη Γ΄ στον παπικό θρόνο.
Ο θρίαμβος αυτός διήρκεσε μόνο λίγες μέρες γιατί εκδηλώθηκε θανατηφόρος επιδημία. Δύο χιλιάδες ιππότες πέθαναν και πολλοί αξιωματούχοι, μεταξύ των οποίων και ο Ραϊνάλδος του Ντάσσελ, ο σπουδαιότερος σύμβουλος του αυτοκράτορα, αυτός που του ενέπνεε την άτεγκτη πολιτική του. Ο Φρειδερίκος αρρώστησε επίσης και αναγκάστηκε να υποχωρήσει στην Παβία.
Οι αντίπαλοι του Φρειδερίκου δραστηριοποιήθηκαν. Η Lega Veronese διευρύνθηκε και αποτέλεσε τη Λομβαρδική Ένωση (Lega Lombarda) που περιλάμβανε και πόλεις πιστές μέχρι τότε στον Φρειδερίκο. Σκοπός της Lega Lombarda ήταν η επαναφορά στο προ της συνέλευσης της Roncaglia καθεστώς και πρώτη της ενέργεια ήταν η εκδίωξη των αυτοκρατορικών τοποτηρητών από τις πόλεις. Το Μιλάνο ανοικοδομήθηκε και χτίστηκε μια νέα οχυρή πόλη στη Λομβαρδία, η Αλεξάνδρεια (Alessandria), που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του πάπα. Ύστερα απ’ αυτήν την τροπή των πραγμάτων, ο Φρειδερίκος υποχρεώθηκε να επιστρέψει στη Γερμανία.
Η πέμπτη εκστρατεία στην Ιταλία (1174-1168) – Η μάχη του Λενιάνο
Επί έξι χρόνια παρέμεινε ο Φρειδερίκος στη Γερμανία διευθετώντας τα πράγματα της χώρας, ειδικά στη Σαξωνία όπου ο Ερρίκος ο Λέων είχε προβλήματα με τοπικούς άρχοντες. Το 1169 ο γιος του Φρειδερίκου Ερρίκος στέφθηκε στο Άαχεν βασιλιάς.
Το 1168 πέθανε ο αντίπαπας Πασχάλης Γ΄ και οι προσκείμενοι στον αυτοκράτορα καρδινάλιοι εξέλεξαν τον Κάλλιστο Γ΄ τον οποίο ο Φρειδερίκος δεν αναγνώρισε σαφώς. Ήρθε μάλιστα σε διαπραγματεύσεις τόσο με τον πάπα Αλέξανδρο όσο και με τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας και τον Μανουήλ Κομνηνό, χωρίς όμως άμεσα αποτελέσματα.
Το 1174 ο Φρειδερίκος εξεστράτευσε για πέμπτη φορά στην Ιταλία. Ο Ερρίκος ο Λέων και αρκετοί ηγεμόνες της Γερμανίας δεν συμμετείχαν. Η δυτική Λομβαρδία καταλήφθηκε εύκολα αλλά στην Αλεσσάντρια ο Φρειδερίκος προσέκρουσε στην αντίσταση της Lega Lombarda και δεν μπόρεσε να την καταλάβει. Επιχείρησε πάλι διαπραγματεύσεις αλλά η Lega αξίωσε να περιληφθούν στη συνθήκη ο Αλέξανδρος Γ΄ και η πόλη της Αλεσσάντρια, την οποία ο αυτοκράτορας, θεωρώντας τη σύμβολο του εναντίον του αγώνα, ήθελε να κατεδαφίσει.
Οι διαπραγματεύσεις ναυάγησαν και ο Φρειδερίκος απευθύνθηκε στον Ερρίκο τον Λέοντα για βοήθεια. Κατά τους χρονογράφους της εποχής, τον παρακάλεσε γονυπετής. Ο Λέων ζήτησε υπέρογκα ανταλλάγματα, ο Φρειδερίκος αρνήθηκε και επήλθε διάσταση μεταξύ των δύο ανδρών η οποία οδήγησε τελικά σε ρήξη.
Με κάποιες ενισχύσεις που πήρε τελικά από τη Γερμανία, ο Φρειδερίκος αποφάσισε να συνεχίσει τον αγώνα κατά του Μιλάνου αλλά στις 29 Μαΐου 1176 υπέστη δεινή ήττα στο Λενιάνο (Legnano, ΒΔ του Μιλάνου). Ο ίδιος θεωρούνταν νεκρός για πολλές μέρες. Τελικά κλείστηκε στα τείχη της πιστής του Παβίας.
Ξανάρχισε τις διαπραγματεύσεις, οι οποίες τώρα -παραδόξως- απέδωσαν καρπούς. Αναγνώρισε ως πάπα τον Αλέξανδρο -παρά τους όρκους του Βύρτσμπουργκ- και υποσχέθηκε την ικανοποίηση των εδαφικών του διεκδικήσεων. Ο πάπας από την πλευρά του ήρε τον αφορισμό, και αναγνώρισε τον Φρειδερίκο ως αυτοκράτορα και τον γιο του Ερρίκο ως βασιλιά της Γερμανίας.
Η συνθήκη υπογράφηκε στη Βενετία το 1177. Με τη Lega Lombarda συνομολογήθηκε μόνο εξαετής ανακωχή και με τους Νορμανδούς δεκαπενταετής. Πάπας και αυτοκράτορας συναντήθηκαν στην πλατεία του Αγίου Μάρκου για την τελετουργική επικύρωση της συνθήκης. Και πάλι ο Φρειδερίκος εκτέλεσε χρέη ιπποκόμου του πάπα, βοηθώντας τον να ιππεύσει και οδηγώντας το άλογό του.
Ο Αλέξανδρος επέστρεψε θριαμβευτικά στη Ρώμη, όπου πέθανε το 1181. Αλλά ο Φρειδερίκος κέρδιζε χρόνο, οι Λομβαρδικές πόλεις απομονώθηκαν και η εκκλησιαστική ειρήνη στη Γερμανία αποκαταστάθηκε.
Επέστρεψε στη Γερμανία μέσω Αρλ (Arles). Εκεί δέχθηκε το στέμμα του τρίτου βασιλείου του, της Αρελάτης (Regnum Arelatense), διακηρύσσοντας έτσι την αξίωση κυριαρχίας του σε ολόκληρη τη Βουργουνδία.
Η ρήξη με τον Ερρίκο τον Λέοντα και η έκτη εκστρατεία στην Ιταλία (1184-1186)
μικρογραφία|δεξιά|Σφραγίδα (σιγίλλιον) του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄.
Οι ηγεμονικές τάσεις του Ερρίκου του Λέοντα τον είχαν φέρει σε σφοδρή αντιπαράθεση με τους φεουδάρχες της Σαξωνίας. Ο Φρειδερίκος επενέβαινε κατευναστικά, μετά την άρνηση όμως του Ερρίκου να τον βοηθήσει κατά την πέμπτη του ιταλική εκστρατεία, η στάση του άλλαξε.
Το 1177 οι Σάξωνες φεουδάρχες εγκάλεσαν τον Ερρίκο ενώπιον της αυτοκρατορικής συνέλευσης. Ο Φρειδερίκος διέταξε τον εξάδελφό του δούκα να εμφανιστεί στο βασιλικό δικαστήριο της Βορμς, αλλά ο Ερρίκος δεν υπάκουσε. Η δίκη του κράτησε τρία χρόνια (1178-1181) και καταδικάστηκε ερήμην για προσβολή της αυτοκρατορικής εξουσίας σε έκπτωση από το δουκικό αξίωμα και τριετή εξορία. Το 1182 έφυγε στον πεθερό του Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας.
Η εκδίωξη του Ερρίκου είχε σαν συνέπεια την ανακοπή της γερμανικής επέκτασης προς τη σλαβική ανατολική Ευρώπη. Μια άλλη σοβαρή συνέπεια της ανατροπής του Ερρίκου ήταν ότι, ενώ φαινομενικά ενισχύθηκε η αυτοκρατορική εξουσία, τελικά ωφελημένοι ήταν οι μικροί Γερμανοί φεουδάρχες, οι οποίοι απέβησαν λίγο ή πολύ ανεξάρτητοι μέχρι το 1792 ή το 1806 ή ακόμη (υπό κάποιες διαφορετικές συνθήκες) μέχρι το 1918.
μικρογραφία|αριστερά|upright|Ο Φρειδερίκος Α΄. Χαλκογραφία του Κρίστιαν Ζήντεντοπφ, 1847. μικρογραφία|Ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα, χειρόγραφο, περίπου 1188.
Το 1183, μετά την εκπνοή της πενταετούς ανακωχής, υπογράφηκε η Συνθήκη Ειρήνης της Κωνσταντίας μεταξύ της Lega Lombarda και του αυτοκράτορα. Σύμφωνα με τη συνθήκη αυτή ο Φρειδερίκος αναγνώρισε τη Lega και παραχώρησε στις ιταλικές πόλεις το δικαίωμα να διατηρήσουν τους κοινοτικούς τους νόμους και να εκλέγουν τους άρχοντές τους. Η εκλογή όμως αυτή έπρεπε να εγκρίνεται από τον αυτοκράτορα και ν’ ανανεώνεται η έγκριση αυτή κάθε πέντε χρόνια. Επί πλέον οι ιταλικές πόλεις αναγνώρισαν την επικυριαρχία του και έδωσαν όρκο πίστεως. Τέλος δέχτηκαν να μετονομασθεί η Αλεσσάντρια σε Καισάρεια (Caesarea, πόλη του αυτοκράτορα).
Αλλά τα προβλήματα δεν έλειπαν. Ο Φρειδερίκος ζήτησε από τον διάδοχο του πάπα Αλέξανδρου Λούκιο Γ΄ να στέψει αυτοκράτορα και τον γιο του Ερρίκο. Ο Λούκιος αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο αυτοκράτορες, στην πραγματικότητα όμως ήταν μια υπεκφυγή. Ο φόβος ήταν μήπως το αυτοκρατορικό στέμμα καταστεί κληρονομικό. Ο Φρειδερίκος τότε κατέβηκε για έκτη και τελευταία φορά στην Ιταλία. Συναντήθηκε στη Βερόνα με τον Λούκιο αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Και τότε (1186) ο Φρειδερίκος πάντρεψε τον γιο του Ερρίκο με την Κωνσταντία, κόρη του βασιλιά της Σικελίας Ρογήρου Β΄. Ο πάπας θα βρισκόταν περικυκλωμένος από την αυτοκρατορία αν το στέμμα της Σικελίας περιερχόταν στους Χοενστάουφεν (πράγμα που έγινε σε οκτώ χρόνια).
Ο Λούκιος συμμάχησε τότε με τους αντιπάλους του Φρειδερίκου στη Γερμανία κι αναγκάστηκε αυτός να επιστρέψει για ν’ αντιμετωπίσει τη νέα απειλή. Αλλά τότε η προσοχή της Χριστιανοσύνης στράφηκε αλλού.
Η Τρίτη Σταυροφορία και θάνατος του Φρειδερίκου
Το 1187 ο σουλτάνος της Αιγύπτου Σαλαντίν ανακατέλαβε για τους Μουσουλμάνους, μετά από 88 χρόνια, την Ιερουσαλήμ. Ο χριστιανικός κόσμος συνταράχθηκε κι αποφασίστηκε η Τρίτη Σταυροφορία. Ο Φρειδερίκος, παρά τα εβδομήντα του χρόνια, φόρεσε τον σταυρό στην αυτοκρατορική συνέλευση του Μάιντς και τέθηκε επί κεφαλής. Συμμετείχαν στη σταυροφορία οι βασιλείς Φίλιππος Β΄ Αύγουστος της Γαλλίας και Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος της Αγγλίας. Ο Φρειδερίκος προετοίμασε προσεκτικά την εκστρατεία του, αποκλείοντας ιερωμένους και άτακτο όχλο που δυσχέραιναν τις κινήσεις του στρατού. Ξεκίνησε το 1189 και στο Βυζάντιο έγινε δεκτός με πολλήν επιφυλακτικότητα. Επήλθε τελικά συμφωνία και ο Φρειδερίκος προχώρησε στη Μικρά Ασία. Αλλά στις 10 Ιουνίου του 1190 ο Φρειδερίκος πνίγηκε στον μικρό ποταμό Σάλεφ (Καλύκαδνο) της Κιλικίας. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του επέστρεψε στη Γερμανία, ενώ ένα τμήμα του ενώθηκε με τους Γάλλους και τους Άγγλους κατά το υπόλοιπο διάστημα της σταυροφορίας, η οποία τελικά απέτυχε.
μικρογραφία|αριστερά|190px|Ο Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα στέλνει έξω το παιδί να δει αν πέταξαν τα κοράκια (από παιδική εγκυκλοπαίδεια, [[1881).]]
Αποτίμηση
Μετά τον Καρλομάγνο καμιά άλλη γερμανική ηγετική μορφή του Μεσαίωνα δεν απασχόλησε και ενέπνευσε όσο ο Φρειδερίκος. Θεωρήθηκε ο οραματιστής της παγκόσμιας κυριαρχίας και η ενσάρκωση του ιπποτικού ιδεώδους. Από την άλλη μεριά, κατηγορήθηκε για βάρβαρες συμπεριφορές και για αθέτηση των συμφωνιών που συνήπτε. Σύνθημά του πάντως ήταν το pax et iustitia (ειρήνη και δικαιοσύνη) γραμμένο πάνω από την κεντρική πύλη των ανακτόρων του. Οι νόμοι του για την «ειρήνη του κράτους» (Landfriede) ήταν καθοριστικοί για τη νομοθεσία.
Ο θάνατός του τον ανύψωσε σε ιδανική μορφή κι όχι μόνο για τους υπηκόους και τους συμμάχους του. Ο Βυζαντινός χρονογράφος Νικήτας Χωνιάτης γράφει : «τῷ τοῦ Χριστοῦ πόθῳ...πατρίδα καὶ χλιδὴν βασίλειον ...παρωσάμενος εἵλετο συγκακουχεῖσθαι...ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ».
Πολλοί ήταν οι Γερμανοί που δεν πίστεψαν στον θάνατο του Φρειδερίκου. Σ’ ένα μύθο που χρονολογείται από το 1519, ο Φρειδερίκος δεν πέθανε αλλά κοιμάται με τους ιππότες του στο όρος Κύφφχοϋζερ (Kyffhäuser) της Θουρριγγίας, ενώ η κόκκινη γενειάδα του μεγαλώνει συνεχώς. Κάθε τόσο ανοίγει τα μάτια του και στέλνει ένα παιδί έξω από τον τάφο για να δει αν τα κοράκια σταμάτησαν να πετάνε γύρω απ’ το βουνό. Όταν γίνει αυτό, θα σηκωθεί και θα οδηγήσει τη Γερμανία στην παλιά της δόξα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Ντήπολντ Γ΄ μαργράβου του Βόμπουργκ. Δεν του έκανε παιδιά και ο Φρειδερίκος Α΄ ακύρωσε τον γάμο του.
Έκανε δεύτερο γάμο με τη Βεατρίκη των Ιβρέα, κόρη του Ρενώ Γ΄ κόμη της Βουργουνδίας και παιδιά του ήταν:
Πηγές
Βασίλειος Στυλ. Καραγεώργος, Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Μεσαιωνική περίοδος, τόμος Α΄. Ιστορικές εκδόσεις Στεφ. Δ. Βασιλόπουλος, Αθήνα, 1987
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν Κατηγορία:Γερμανοί Σταυροφόροι Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας
Ρόμπερτ Πολ Βολφ
Ο Ρόμπερτ Πολ Βολφ (Robert Paul Wolff· 27 Δεκεμβρίου 1933), είναι Aμερικανός πολιτικός φιλόσοφος ομότιμος καθηγητής αφροαμερικανικών σπουδών και φιλοσοφίας του Πανεπιστήμιου της Μασαχουσέτης (στο Άμερστ). Το έργο του Προς υπεράσπιση του Αναρχισμού (1970), θεωρείται κλασικό. Σε αυτό, υποστηρίζει πως το κράτος και οποιαδήποτε Αρχή γενικότερα είναι ασύμβατη με την ιδέα της αυτονομίας. Ο Ρόμπερτ Βολφ είναι γνωστός και για το έργο του σχετικά με τον Καντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί αναρχικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα
Κόιντος Ορτένσιος
Ο Κόιντος Ορτένσιος, λατιν.: Quintus Hortensius Hortalus, (114–50 π.Χ.) ήταν διάσημος Ρωμαίος δικηγόρος, επιφανής ρήτορας και πολιτικός. Πολιτικά ανήκε στους Αρίστους (Optimates). Ήταν ύπατος το 69 π.Χ. στο πλευρό του Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Κρητικού. Το παρωνύμιόι του ήταν Διονυσία, από το όνομα μίας διάσημης ηθοποιού. Μετά τη συνταξιοδότησή του, ο Ορτένσιος ασχολήθηκε με την ιχθυοκαλλιέργεια ως χόμπι. Ο Κικέρων μίλησε γι' αυτόν ως piscinarius - «λάτρη των ψαριών».
Βιογραφία
Σε ηλικία 19 ετών έκανε την πρώτη του ομιλία στην εξέδρα, και λίγο αργότερα υπερασπίστηκε με επιτυχία τον Νικομήδη Δ' της Βιθυνίας, έναν από τους εξαρτώμενους από τη Ρώμη ηγεμόνες στην Ανατολή, ο οποίος είχε στερηθεί τον θρόνο του από τον αδελφό του. Από τότε εδραιώθηκε η φήμη του ως δικηγόρου. Μέσω του γάμου του με τη Λουτατία, κόρη του Κόιντου Λουτάτιου Κάτουλου και της Σερβιλίας, συνδέθηκε με την αριστοκρατική μερίδα, τους Optimates. Κατά τη διάρκεια και μετά τη δικτατορία του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα, τα δικαστήρια βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Συγκλήτου, καθώς οι ίδιοι οι δικαστές ήταν συγκλητικοί.
Σε αυτήν την περίσταση ίσως, καθώς και στα δικά του πλεονεκτήματα, ο Ορτένσιος μπορεί να ήταν υπόχρεος για μεγάλο μέρος της επιτυχίας του. Πολλοί από τους πελάτες του ήταν κυβερνήτες επαρχιών, τους οποίους κατηγορούσαν ότι είχαν λεηλατήσει. Τέτοιοι άνδρες ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούνταν ενώπιον ενός φιλικού, για να μην πούμε διεφθαρμένου, δικαστηρίου, και ο Ορτένσιος, σύμφωνα με τον Κικέρωνα δεν ντρεπόταν να επωφεληθεί από αυτό το πλεονέκτημα. Έχοντας υπηρετήσει κατά τη διάρκεια δύο εκστρατειών (το 90 και το 89 π.Χ.) στον Κοινωνικό Πόλεμο, υπηρέτησε ως ταμίας (quaestor) το 81, αγορανόμος (aediles) το 75, πραίτορας το 72 και ύπατος το 69. Το έτος πριν από την υπατεία του ήρθε σε σύγκρουση με τον Κικέρωνα στην περίπτωση του Γάιου Βέρρες, και από εκείνη τη στιγμή η υπεροχή του στην εξέδρα χάθηκε.
Μετά το 63, ο Κικέρων έλκεται προς τη μερίδα στην οποία ανήκε ο Ορτένσιος. Κατά συνέπεια, σε πολιτικές υποθέσεις, οι δύο άνδρες βρίσκονταν συχνά στην ίδια πλευρά (π.χ. για την υπεράσπιση του Γάιου Ραμπίριου, του Λεύκιου Λικίνιου Μουρένα, του Πόπλιου Κορνήλιου Σύλλα και του Τίτου Άννιου Μίλο). Μετά την επιστροφή του Πομπήιου από την Ανατολή το 61, ο Ορτένσιος αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή και αφοσιώθηκε στο επάγγελμά του.
Το 56 ο Ορτένσιος θαύμαζε τον Κάτωνα τον Νεότερο «τόσο πολύ, που ήθελε να είναι συγγενείς, όχι απλώς φίλοι» και πρότεινε να νυμφευτεί την κόρη του Κάτωνα, Πορκίια Κατόνις, η οποία ήταν μόλις 20 ετών εκείνη την εποχή. Δεδομένου ότι η Πορκία ήταν ήδη παντρεμένη με τον Mάρκο Καλπούρνιο Βίβουλο και του είχε κάνει παιδιά, ο Κάτων αρνήθηκε να διαλύσει το γάμο. Αντίθετα, ο Κάτων πρόσφερε τη σύζυγό του, τη Μαρκία, με την προϋπόθεση ότι ο πατέρας της Μαρκίας, Λεύκιος Μάρκιος Φίλιππος, θα εγκρίνει επίσης. Η συγκατάθεση λήφθηκε και ο Κάτων χώρισε τη Μαρκία, θέτοντάς την έτσι στην ευθύνη τού πατέρα της. Ο Ορτένσιος νυμφεύτηκε αμέσως τη Μαρκία, η οποία του γέννησε ένα παιδί. Μετά το τέλος τού Ορτένσιου το 50 π.Χ., κληρονόμησε «κάθε τελευταίο σηστέρτιο της περιουσίας του». Αυτό προκάλεσε ένα μικρό σκάνδαλο, καθώς μετά το τέλος τού Ορτένσιου ξαναπαντρεύτηκε τον Κάτωνα, κάνοντας και τους δύο πλούσιους.
Το 50, το έτος τού τέλους του, υπερασπίστηκε επιτυχώς τον Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ, όταν εκείνος κατηγορήθηκε για προδοσία και πρακτικές διαφθοράς από τον Πόπλιο Κορνήλιο Δολαβέλλα, τον μετέπειτα γαμπρό του Κικέρωνα.
Οικογένεια
Η κόρη του Ορτενσία έγινε επιτυχημένη ρήτορας. Το 42, μίλησε κατά της επιβολής ειδικού φόρου σε εύπορους Ρωμαίες ματρώνες με τέτοια επιτυχία, που μέρος του ανακλήθηκε. Ο γιος του Κόιντος Ορτένσιος Ορτάλος, φίλος του ποιητή Γ. Β. Κάτουλλου, έλαβε τη διακυβέρνηση της Μακεδονίας το 44 από τον Ιούλιο Καίσαρα, πριν αλλάξει πίστη στον Βρούτο και χαθεί μετά την καταστροφή της μάχης των Φιλίππων το 42 π.Χ. Πιθανότατα είχε επίσης ένα παιδί με τη Μαρκία, πιθανώς μία κόρη ή έναν γιο, που έγινε ο γονιός του Mάρκιου Ορτάλιου.
Ρητορική
Αν και καμία από τις ομιλίες του Ορτένσιου δεν σώζεται, η ρητορική του, σύμφωνα με τον Κικέρωνα, ήταν ασιατικού ύφους, μία εύθυμη ρητορική, καλύτερα να ακούς παρά να διαβάζεις. Παρόλο που οι χειρονομίες του ήταν άκρως τεχνητές, και ο τρόπος του να δίπλωνε την τόγκα του σημειώθηκε από τραγικούς ηθοποιούς της εποχής, ήταν τόσο «χαρισματικός ερμηνευτής, που ακόμη και επαγγελματίες ηθοποιοί σταματούσαν τις πρόβες, και έρχονταν να τον παρακολουθήσουν να κρατά αιχμάλωτο το κοινό με κάθε χτύπημα της τόγκα του». Εκτός από το ύφος του, είχε μία επίμονη μνήμη, και μπορούσε να διατηρήσει κάθε σημείο της επιχειρηματολογίας τού αντιπάλου του. Είχε επίσης μία ωραία μουσική φωνή, την οποία μπορούσε επιδέξια να χειριστεί.
Έγραψε μία πραγματεία για γενικά ζητήματα ρητορικής, ερωτικά ποιήματα και τα Χρονικά (Annales), που του κέρδισαν σημαντική φήμη ως ιστορικού.
Yστεροφημία
Η ρητορική του Ορτένσιου τού χάρισε τόσο τεράστιο πλούτο, που μπόρεσε να ξοδέψει τα χρήματά του σπάταλα σε υπέροχες βίλες, πάρκα, λιμνούλες με ψάρια, δαπανηρές διασκεδάσεις, κρασί, πίνακες και άλλα έργα τέχνης. Είχε επίσης η φήμη ότι ήταν ο πρώτος, που εισήγαγε τα παγώνια ως επιτραπέζια λιχουδιά στη Ρώμη.
Ο Κικέρων έγραψε τελικά έναν διάλογο, τώρα χαμένο, που ονομάζεται Ορτένσιος ή «Περί Φιλοσοφίας». Το έργο υπερασπίζεται την ιδέα, ότι η γνήσια ανθρώπινη ευτυχία πρέπει να βρεθεί, χρησιμοποιώντας και αγκαλιάζοντας τη φιλοσοφία. Ο Άγιος Αυγουστίνος έγραψε στις Εξομολογήσεις του, ότι αυτό το έργο τού άφησε μία εντύπωση, τον ώθησε να ασπαστεί τη φιλοσοφία, και τελικά να προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό.
Ένα άλλο από τα έργα του Κικέρωνα, η ιστορία της λατινικής ρητορικής του, γνωστή ως Bρούτος, είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ορτένσιου. Αν και τον επικρίνει σε διάφορα σημεία, ο σεβασμός τού Κικέρωνα για τον Ορτένσιο είναι εμφανής καθ' όλη τη διάρκεια, και συχνά θρηνεί το τέλος τού αντιπάλου του: «Λυπήθηκα που έχασα, όχι -όπως κάποιοι πιστεύουν- έναν αντίπαλο που ζήλευε τη δικανική μου φήμη, αλλά μάλλον έναν φίλο και συνάδελφο στον ίδιο τομέα της ένδοξης προσπάθειας... ο καθένας μας βοηθήθηκε από τον άλλον με ανταλλαγή προτάσεων, νουθεσιών και φιλικών αξιωμάτων».
Με τους αιώνες, οι λόγοι του Ορτένσιου χάθηκαν, και το τελευταίο άτομο που αναφέρθηκε στη βιβλιογραφία ότι διάβασε και σχολίασε ένα από τα πρωτότυπα έργα του Ορτένσιου, ήταν ο ρήτορας του 1ου αι. μ.Χ. Μ. Φ. Κοϊντιλιανός. Σήμερα δεν σώζεται ούτε μία ομιλία του Ορτένσιου.
Συμβούλιο των ναυάρχων
Το λεγόμενο Συμβούλιο των Ναυάρχων είναι στρατιωτικός θεσμός που διατηρείται από πολλά κράτη αντί του όρου Ναυαρχείο.
Σκορπιός
Ο όρος Σκορπιός μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Συμβούλιο των ναυάρχων
Πρόκειται για ανώτατο ναυτικό διοικητικό συμβούλιο που έχει συσταθεί και στην Ελλάδα δια του από 23 Οκτωβρίου 1929 Νομοθετικού Διατάγματος το οποίο και επέχει τη θέση του άλλοτε Ναυαρχείου. Τούτο αποτελείται από τον Αρχηγό του ΓΕΝ, τον Γενικό Επιθεωρητή του Π.Ν., τον Αρχηγό Στόλου και των Διοικητών των άλλων μεγάλων κλάδων Διοικητικής Μέριμνας (ΔΔΜΝ) και Ναυτικής Εκπαίδευσης, (ΔΝΕ). Κύριος προορισμός του συμβουλίου είναι περισσότερο οι διοικητικές τοποθετήσεις, μεταθέσεις αποσπάσεις από το βαθμό υποπλοιάρχου και άνω, εγγκρίσεις αποστολών στην αλλοδαπή, τη σύνταξη πινάκων προακτέων κατ΄ εκλογή και κατ΄ αρχαιότητα, στασίμων, ή αποστρατευτέων κ.λπ.
Το πνεύμα που υπαγόρευσε την ίδρυση του συμβουλίου αυτού ήταν η διοίκηση του Ναυτικού να γίνεται εξ αυτού του ίδιου. Σήμερα το συμβούλιο αυτό ονομάζεται "Ανώτατο Ναυτικό Συμβούλιο".
Κατηγορία:Πολεμικό ναυτικό Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Θέμα Κιλβιανών
Το Θέμα αρχικά δημιουργήθηκε στα πλαίσια της Αυτοκρατορία της Νίκαιας μαζί με το Θέμα Μυλάσσης και Μελανουδίου και το Θέμα Νεοκάστρων. Από τις αρχές του 12ου αιώνα αναφέρεται ήδη η στρατιωτική περιφέρεια της Φιλαδέλφειας και Κελβιανών
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Αυτοκρατορία της Νίκαιας
Gebrauchsmusik
Ο Gebrauchsmusik (γερμανική προφορά: [ɡəbʁaʊ̯ksmuˌziːk]) είναι γερμανικός όρος που σημαίνει "μουσική χρησιμότητας". Αναφέρεται στη μουσική που υπάρχει όχι μόνο για χάρη της, αλλά για κάποιο συγκεκριμένο και αναγνωρίσιμο σκοπό. Αυτός ο σκοπός μπορεί να είναι ένα συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός, όπως ένα πολιτικό συλλαλητήριο ή μια στρατιωτική τελετή, ή μπορεί να είναι γενικότερο, όπως με τη μουσική που γράφτηκε για να συνοδεύσει το χορό, ή τη μουσική που γράφτηκε για τους ερασιτέχνες ή τους μαθητές για να την εκτελέσουν.
Παρόλο που ο συνθέτης Πάουλ Χίντεμιθ είναι πιθανότατα ο άνθρωπος που αναγνωρίζεται περισσότερο με αυτή την έκφραση, φαίνεται να έχει δημιουργηθεί μέσα στη σφαίρα της μουσικολογίας παρά της σύνθεσης. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, η σύγχρονη ακαδημαϊκή πειθαρχία της μουσικολογίας διαμορφώθηκε από μια κυρίως γερμανική ομάδα μελετητών που ενδιαφέρονταν όχι μόνο για την τυπική ανάπτυξη και τα βιογραφικά δεδομένα αλλά και σε μια έκταση στην κοινωνικοπολιτική θέση της μουσικής σε όλη την ιστορία, και τη σχέση μουσικής και μουσικών με την κοινωνία γενικότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στη Γερμανία
Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη
Το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη (UNDP) είναι το παγκόσμιο δίκτυο ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών.
Με έδρα τη Νέα Υόρκη, το UNDP υποστηρίζει την αλλαγή και συνδέει τις χώρες με τη γνώση, την εμπειρία και τους πόρους που θα βοηθήσουν τους ανθρώπους να χτίσουν μια καλύτερη ζωή. Παρέχει συμβουλές εμπειρογνωμόνων, κατάρτιση και επιχορηγήσεις προς τις αναπτυσσόμενες χώρες, με έμφαση στη βοήθεια προς τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες.
Το UNDP κατέχει το status του εκτελεστικού συμβουλίου στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ο Διοικητής του UNDP είναι ο τρίτος υψηλότερος αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών μετά τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και τον Αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα.
Για την επίτευξη των Στόχων της Χιλιετίας και να ενθαρρύνει την παγκόσμια ανάπτυξη, ο UNDP επικεντρώνεται στη μείωση της φτώχειας, στο HIV/ AIDS, στη δημοκρατική διακυβέρνηση, την ενέργεια και το περιβάλλον, την κοινωνική ανάπτυξη, την πρόληψη των κρίσεων και την ανάκαμψη. Ο UNDP ενθαρρύνει επίσης την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη χειραφέτηση των γυναικών σε όλα τα προγράμματα του. Το Γραφείο του UNDP για την Έκθεση της Ανθρώπινης Ανάπτυξης δημοσιεύει την ετήσια Έκθεση Ανθρώπινης Ανάπτυξης (από το 1990), στην οποία μετριέται και αναλύεται η παγκόσμια αναπτυξιακή πορεία. Εκτός από την παγκόσμια έκθεση, το UNDP δημοσιεύει περιφερειακές, εθνικές και τοπικές αναφορές για την ανθρώπινη ανάπτυξη.
Το UNDP χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από εθελοντικές συνεισφορές κρατών-μελών του ΟΗΕ. Η οργάνωση δραστηριοποιείται σε 177 χώρες, όπου συνεργάζεται με τις τοπικές κυβερνήσεις, ώστε να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της ανάπτυξης και την ανάπτυξη των τοπικών δυνατοτήτων. Επιπλέον, το UNDP λειτουργεί σε διεθνές επίπεδο για να βοηθήσει τις χώρες να επιτύχουν τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας (MDGs). Επί του παρόντος, το UNDP είναι μία από τις κύριες υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών που εμπλέκονται στη διαμόρφωση της Αναπτυξιακής Ατζέντας μετά το 2015.
Το UNDP συνεργάζεται με έθνη ώστε να αναπτύξουν τις δικές τους λύσεις στις παγκόσμιες και εθνικές αναπτυξιακές προκλήσεις. Καθώς αναπτύσσονται οι τοπικές δυνατότητες, τα μέλη-κράτη αντλούν επιχειρησιακή εμπειρία από τους ανθρώπους του UNDP και το ευρύ φάσμα των συνεργατών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Οικονομική ανάπτυξη
Συκαιβόες
Οι Συκαιβόες (αρχ. ελληνικά Συκαιβόαι) ήταν θρακική φυλή που την ανέφερε ο Πολύαινος στο έβδομο βιβλίο των στρατηγημάτων του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί
Αριάδνε Ντίας
Η Αριάδνε Ντίας (Ariadne Diaz, γεννημένη ως Αριάδνε Ροσάλες Ντίας Ariadne Rosales Diaz, 16 Αυγούστου 1985 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο.
Είναι παντρεμένη με τον βραζιλιάνο ηθοποιό Μάρκους Ορνέγιας και το 2016 απέκτησαν ένα γιο, τον Ντιέγο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
1931
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χειλόποδα
Τα Χειλόποδα (χείλος + πόδια) ή αλλιώς Εκατοντάποδα είναι ομοταξία των αρθροπόδων και διακρίνονται για τα αρθρωτά εξαρτήματά τους. Εξαπλώνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, σε ψυχρές, εύκρατες και τροπικές περιοχές. Διαβιούν κάτω από πέτρες, σε ρωγμές βράχων, στο χώμα, σε πεσμένους κορμούς ξύλων.
Περιγραφή
Η ομοταξία αποτελείται από αριθμό μεταμερών, καθένα από τα οποία φέρει ένα ζεύγος από πόδια. Στο κεφάλι τους έχουν μονομαστιγωτές κεραίες. Στο πρώτο μεταμερές υπάρχει ένα ζεύγος από λαβίδες με δηλητήριο. Στο πίσω μέρος βρίσκεται η γενετική οπή. Τα ζώα αυτά είναι Σαρκοφάγα και μερικά εξ αυτών είναι επικίνδυνα για άλλα ζώα, εξαιτίας του δηλητηρίου τους.
Ταξινόμηση
Μέχρι σήμερα είναι γνωστά περί τα 3.000 είδη, τα οποία χωρίζονται σε τέσσερις κύριες τάξεις: τα Γεωφιλόμορφα, τα Σκολοπενδρόμορφα, τα Λιθοβιόμορφα και τα Σκουτιγκερόμορφα.
Τα Γεωφιλόμορφα περιλαμβάνουν επιμήκη, νηματοειδή ζώα που είναι προσαρμοσμένα να ζουν στο έδαφος, σε μικρά ή μεγάλα βάθη.
Τα Λιθοβιόμορφα και τα Σκολοπενδρόμορφα περιλαμβάνουν νωτοκοιλιακά πεπιεσμένα ζώα, αξιόλογου μεγέθους και βάρους, τα οποία ζουν σε σχισμές βράχων, στο χώμα και κάτω από ριγμένα κλαδιά ή κορμούς δέντρων. Στα Σκολοπενδρόμορφα ανήκει και η γνωστή σε όλους Σαρανταποδαρούσα.
Τέλος, τα Σκουτιγκερόμορφα είναι ζώα πιεσμένα πλευρικά, με λεπτά και μακριά πόδια, μερικά από τα οποία είναι κοινά κοντά σε ανθρώπινες κατοικίες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυριάποδα
Χερσόνησος Βαλντές
Η Χερσόνησος Βαλντές (ισπανικά: Península Valdés) είναι χερσόνησος κατά μήκος των ακτών του Ατλαντικού της περιφέρειας Βιέδμα, στα βορειοανατολικά της επαρχίας Τσουμπούτ (Chubut Province) της Αργεντινής. Το μέγεθός της είναι περίπου 3.625 τ.χλμ.. Η πλησιέστερη μεγάλη πόλη είναι το Πουέρτο Μάδριν (Puerto Madryn). left|thumb|Η χερσόνησος Βαλντές από το διάστημα Η μόνη πόλη στην χερσόνησο είναι ο μικρός οικισμός του Πουέρτο Πιράμιδες (Puerto Pirámides). Υπάρχουν επίσης αγροκτήματα όπου εκτρέφονται πρόβατα.
Το μεγαλύτερο μέρος της χερσονήσου είναι χέρσο ενώ υπάρχουν μερικές αλμυρές λίμνες. Η μεγαλύτερη από αυτές τις λίμνες βρίσκεται 40 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και μέχρι πρόσφατα θεωρούνται το χαμηλότερο σημείο της Αργεντινής και της Νότιας Αμερικής.
Αποτελεί σημαντικό φυσικό καταφύγιο το οποίο εξελέγη Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1999. Στις ακτές της βρίσκουν καταφύγιο θαλάσσια θηλαστικά όπως θαλάσσια λιοντάρια, φώκιες και θαλάσσιοι ελέφαντες. Φάλαινες (Southern right whales) μπορούν να βρεθούν στους κόλπους Γκόλφο Νουέβο (Golfo Nuevo) και Γκόλφο Σαν Χοσέ (Golfo San José) οι οποίοι αποτελούν ασφαλή μέρη, προστατευμένα από την χερσόνησο και την παταγονική ενδοχώρα. Οι φάλαινες αυτές εμφανίζονται από το Μάιο ως το Δεκέμβριο για να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν, καθώς τα νερά στον κόλπο είναι θερμότερα και πιο ήσυχα από την ανοικτή θάλασσα. Στις ακτές της χερσονήσου απαντώνται επίσης όρκες, οι οποίες επιτίθενται στις ακτές κυνηγώντας θαλάσσια λιοντάρια και θαλάσσιους ελέφαντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αργεντινής Βαλντες Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αργεντινή
Κυβέρνηση Μάργκαρετ Θάτσερ 1979
Η κυβέρνηση Μάργκαρετ Θάτσερ αναφέρεται στην κυβέρνηση υπό την ηγεσία της Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία διετέλεσε πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 4 Μαΐου 1979 έως τις 28 Νοεμβρίου 1990. Η κυβέρνηση της Θάτσερ, κοινώς γνωστή ως Υπουργείο Θάτσερ, σηματοδότησε μια σημαντική αλλαγή στη βρετανική πολιτική, δίνοντας έμφαση στις συντηρητικές οικονομικές πολιτικές, την απορρύθμιση και μια ισχυρή στάση στην εθνική ασφάλεια.
Ιστορικό
Το Συντηρητικό Κόμμα της Μάργκαρετ Θάτσερ κέρδισε τις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 3 Μαΐου 1979, τερματίζοντας την πενταετή διακυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος υπό τον πρωθυπουργό Τζέιμς Κάλαχαν. Η νίκη της Θάτσερ σηματοδότησε ένα σημείο καμπής στη βρετανική πολιτική, καθώς η κυβέρνησή της ξεκίνησε ένα πρόγραμμα οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που θα γινόταν γνωστό ως Θατσερισμός.
Εξωτερική πολιτική
Η κυβέρνηση Θάτσερ ακολούθησε μια διεκδικητική εξωτερική πολιτική, προωθώντας τα βρετανικά συμφέροντα στη διεθνή σκηνή. Η κυβέρνηση διαδραμάτισε βασικό ρόλο στον Ψυχρό Πόλεμο, διατηρώντας στενή συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και προωθώντας μια ισχυρή αντισοβιετική στάση. Επί κυβέρνησης Θάτσερ διεξήχθη επίσης ο πόλεμος των Φόκλαντ το 1982, κατά τη διάρκεια του οποίου το Ηνωμένο Βασίλειο υπερασπίστηκε με επιτυχία τα νησιά Φόκλαντ από την εισβολή της Αργεντινής.
Κοινωνικές πολιτικές
Η κυβέρνηση της Θάτσερ εισήγαγε κοινωνικές πολιτικές που έδιναν έμφαση στην ατομική ευθύνη και την προσωπική επιλογή. Οι πολιτικές αυτές περιελάμβαναν μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, με έμφαση στην επιλογή των γονέων και την εισαγωγή τυποποιημένων εξετάσεων, και στην κοινωνική πρόνοια, με στόχο τη μείωση της εξάρτησης από τα κρατικά επιδόματα.