cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολάι Γιουντένιτς
Λευκός Στρατός
Στις αρχές Οκτωβρίου 1919, ο Γιουντένιτς οδήγησε τον στρατό του κατά του Πετρογκράντ, όπου βρίσκονταν μονάχα λίγες επαναστατικές δυνάμεις, καθώς ο Κόκκινος Στρατός ήταν απασχολημένος στα άλλα μέτωπα: κατά των δυνάμεων του Κολτσάκ στη Σιβηρία και κατά των Κοζάκων στην Ουκρανία. Ο φίλος του Γιουντένιτς από τον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό, Στρατηγός Καρλ Γκουστάβ Εμίλ Μάννερχαϊμ ζήτησε από τον Πρόεδρο της Φινλανδίας, Κάαρλο Ζούχο Στάχλμπεργκ, να ενωθεί με τις δυνάμεις του Γιουντένιτς και να επιτεθεί στο Πετρογκράντ με τη βοήθεια της Λευκής Φρουράς της Φινλανδίας. Ο Γιουντένιτς θα αναγνώριζε την ανεξαρτησία της Φινλανδίας και τις σχέσεις της χώρας πριν την εποχή της Αντάντ. Καθώς ο Κολτσάκ (ηγέτης του Λευκού Στρατού) δεν θα αναγνώριζε την ανεξαρτησία της Φινλανδίας, ο Στάχλμπεργκ αρνήθηκε τις προτάσεις του Μάννερχαϊμ.
Στις 12 Οκτωβρίου 1919, οι Λευκοί ανακατέλαβαν το Γιάμπουργκ. Δύο μέρες αργότερα, ο Γιουντένιτς έφθασε πλησίον της Γκάτσινα. Στις 19 Οκτωβρίου 1919, οι δυνάμεις του έφθασαν στα περίχωρα του Πετρογκράντ (Αγία Πετρούπολη) - ωστόσο, οι δυνάμεις του απέτυχαν να διατηρήσουν ασφαλής τον σιδηρόδρομο Μόσχα-Αγία Πετρούπολη, δίνοντας την ευκαιρία στο Επαναστατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο να στείλει ενισχύσεις που απέτρεψαν την κατάληψη της πόλης από τους Λευκούς. Η επίθεση του Γιουντένιτς απωθήθηκε στα τέλη του Οκτώβρη, ενώ η 7η και η 15η Στρατιά απώθησαν τις δυνάμεις των Λευκών στην Εσθονία τον Νοέμβριο. Η ανώτατη ηγεσία της Εσθονίας, η οποία δεν πίστευε πλέον στους Λευκούς, αφοπλίστηκε και παραδόθηκε, αναγκάζοντας τις δυνάμεις του Βορειοδυτικού Μετώπου να υποχωρήσουν από την Εσθονία. Πολιτικά, οι Μπολσεβίκοι υπέγραψαν συνθήκη με την Εσθονία στις 3 Ιανουαρίου και υποσχέθηκαν να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία της Εσθονίας (θέση που ήταν αντίθετη με τη θέση των Λευκών και της κυβέρνησης του Κολτσάκ). Στις 28 Ιανουαρίου 1920, ο Στρατηγός Στανίσλαβ Μπουλάκ-Μπαλάχοβιτς, σε συνεργασία με αρκετούς Ρώσους αξιωματικούς και την Αστυνομία της Εσθονίας, συνέλαβε τον Γιουντένιτς, ο οποίος προσπαθούσε να δραπετεύσει στη Δυτική Ευρώπη. Κατά τη σύλληψη του, ο Γιουντένιτς μετέφερε ένα μεγάλο ποσό χρημάτων (περίπου 227.000 βρετανικές λίρες, 250.000 μάρκες Εσθονίας και 110.000.000 μάρκες Φινλανδίας), το οποίο κατασχέθηκε και δόθηκε στους στρατιώτες του Λευκού Στρατού. Η διπλωματική πίεση από την πλευρά της Αγγλίας και της Γαλλίας είχαν ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση του Γιουντένιτς από τη φυλακή.
Μετέπειτα ζωή
Μετά την απελευθέρωση του, ο Γιουντένιτς εξορίστηκε στη Γαλλία. Κατά τη διάρκεια 13 ετών, δεν είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην κοινότητα των Λευκών μεταναστών. Απεβίωσε στο Σεντ Λορέντ ντου Βαρ, κοντά στη Νις στην Κυανή Ακτή, στις 5 Οκτωβρίου 1933.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ρώσοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Γιόχαν Γιάκομπ Μπερνούλι
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1831 στη Βασιλεία, μέλος της φημισμένης οικογένειας Μπερνούλι. Σπούδασε γερμανική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Αργότερα συνέχισε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ της αρχαιολογίας το 1854. Εργάστηκε ως καθηγητής σε διάφορα γυμνάσια στην Βασιλεία. Εκεί διορίστηκε μέλος της επιτροπής της νεοσύστατης Αίθουσας Γλυπτών της Βασιλείας (γερμ. Skulpturhalle Basel), και ως έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, όπου ανέλαβε την έδρα της αρχαιολογίας το 1895. Από το 1892 διετέλεσε μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Απεβίωσε στις 22 Ιουλίου 1913 στην γενέτειρά του.
Έργα του
Ο Μπερνούλι διακρίθηκε ιδίως στον τομέα της κλασικής ελληνικής και ρωμαϊκής εικονογραφίας, ενώ τα έργα του θεωρούνται μέχρι σήμερα ως βασική βιβλιογραφία στον τομέα αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Ελβετοί ιστορικοί της τέχνης Κατηγορία:Ελβετοί πανεπιστημιακοί
Κώστας Κιάσσος
Ο Κώστας Κιάσσος (Χανιά, 13 Δεκεμβρίου 1975) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος. Είναι σημερινός προπονητής του Απόλλωνα Παραλιμνίου.
Καριέρα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1993 στον ΟΦΗ, σύλλογο στον οποίο ολοκλήρωσε και την καριέρα του το 2017 σε ηλικία 42 ετών, συμπληρώνοντας 24 χρόνια συνεχούς επαγγελματικής παρουσίας, όντας ένας από τους μακροβιότερους σε επαγγελματικό επίπεδο Έλληνες ποδοσφαιριστές. Έχει αγωνιστεί σε πολλές ομάδες στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ενώ για μια χρονιά αγωνίστηκε στην Ισπανία. Το 1999 ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό, αγωνιζόμενος ως αλλαγή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Νουμάνθια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νάσιοναλ Λιγκ (αγγλικό ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Τάκης Λάππας
Ο Τάκης Λάππας (1904 - 1995) ήταν Έλληνας ιστορικός, συγγραφέας και λογοτέχνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λιβαδειά στις 27 Νοεμβρίου 1904. Γιος του Ηρακλή και της Αθηνάς το γένος Τζίμα (καταγωγή απ' το Δίστομο). Πέθανε στην Αθήνα το 1995.
Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στράφηκε από νωρίς στη λογοτεχνία και την ιστορική μελέτη ενώ παράλληλα εργαζόταν σε δημόσια υπηρεσία.
Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1931, με δημοσιεύσεις ταξιδιωτικών κειμένων στο περιοδικό "Εκδρομικά" και την εφημερίδα "Βραδυνή", και την έκδοση του πρώτου του βιβλίου «Στα ψηλώματα του Παρνασσού» το 1937.
Περισσότερο τον τράβηξε η ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Ρούμελης, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, της Ελληνικής Επανάστασης και κατά τους μετέπειτα χρόνους.
Ο Λάππας χειριζόταν με ευχέρεια και ζωντάνια τη δημοτική γλώσσα που έχει προσδώσει στο έργο του ένα προσωπικό λογοτεχνικό ύφος.
Έδωσε ομιλίες με ιστορικό περιεχόμενο στην Αθήνα, Λιβαδειά, Λαμία, Δίστομο, Αράχωβα κι άλλες πόλεις. Συνεργάστηκε πολλά χρόνια με την ελληνική τηλεόραση και μεταδόθηκαν πάνω από 50 ραδιοφωνικές ιστορικές λαογραφικές σκηνές, και πλήθος από ραδιοφωνικές ομιλίες.
Για τα έργα του γράψανε κατά καιρούς κριτικές οι Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Κ. Δημαράς, Π. Χάρης, Σίσυφος (Μαν. Κανελής) Γ. Χατζίνης, Γ.Μ. Μυλωνογιάννης, Μ. Κλάρας, Δ. Μπόγρης, Μ. Ροδάς, Χρ. Αγγελομάτης, Κλ. Παράσχος, Φ. Μιχαλόπουλος κι άλλοι.
Ήταν ιδρυτικό μέλος του «Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών» (1942), της Εταιρίας Στερεοελλαδικών Μελετών (1964) και του «Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών «(1967). Μέλος της «Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών» (1949) κι ύστερα (1962) της «Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών». Αντιπρόεδρος της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος» (1932), του «Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων», του «Κύκλου Παιδικού Βιβλίου», της «Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης», του «Συλλόγου Λεβαδέων ο Λάμπρος Κατσώνης» (1922), του «Συλλόγου Ιστορικών Μελετών του Αγώνος στη Στερεά Ελλάδα» (1974), και επίτιμο μέλος του «Εκπολιτιστικού Συλλόγου Λεβαδείας» (1979).
Αρχείο του λογοτέχνη υπάρχει στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.). Τα περισσότερα από τα έργα του διατίθενται Online μέσα από την ψηφιακή συλλογή της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς.
Έχει πάρει πολλές διακρίσεις, όπως: Κατά καιρούς τιμήθηκε με τα μετάλλια: Της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος: α) Των 150 χρόνων της Επαναστάσεως (1971) β) των 150 χρόνων της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου (1977), γ) Των 100 χρόνων απ' την ίδρυση της Εταιρείας (1982), δ) Των 40 χρόνων της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (1978), ε) Της Βοιωτίας (Α. Τσούρα) (1979), ζ) Του Μορφωτικού και Εκπολιτιστικού Συλλόγου Λεβαδείας: 1) Του Πλουτάρχου, Λεβάδεια (1979) και 2) της Έρκυνας (1981).
Το 1990 βραβεύτηκε από τον «Κύκλο του Παιδικού Βιβλίου» με το πρώτο βραβείο της «Πηνελόπης Δέλτα» για τα 35 παιδικά βιβλία του.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Άντζελο Περούτσι
Ο Άντζελο Περούτσι ΤΑΙΔ (ιταλικά: Angelo Peruzzi) (γενν. 16 Φεβρουαρίου 1970) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ήταν τρεις φορές νικητής του βραβείου «Τερματοφύλακας της Χρονιάς της Σέριε Α».
Ο Περούτσι θεωρείται από τους ειδικούς ως ένας από τους καλύτερους Ιταλούς τερματοφύλακες όλων των εποχών και ως ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες της γενιάς του. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έπαιξε στους ιταλικούς συλλόγους ΑΣ Ρόμα, Ελλάς Βερόνα, Γιουβέντους ΦΚ, ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο και ΣΣ Λάτσιο. Είχε μια πολύ επιτυχημένη περίοδο με τη Γιουβέντους, όπου κέρδισε τρεις τίτλους της Σέριε Α, το Κύπελλο Ιταλίας, το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, μεταξύ άλλων τίτλων. Κέρδισε ένα δεύτερο Κύπελλο Ιταλίας με τη Λάτσιο πριν αποσυρθεί από τον σύλλογο το 2007. Σε επίπεδο εθνικής, έπαιξε 31 φορές για την Εθνική Ιταλίας ανδρών από το ντεμπούτο του το 1995 και ήταν μέλος της ομάδας της που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Εκπροσώπησε επίσης τη χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996 (ως βασικός τερματοφύλακας) και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Μετά την αποχώρηση του Τζιανλούκα Παλιούκα, του τακτικού αντιπάλου του Περούτσι στη θέση του, από την ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο στη Μπολόνια ΦΚ 1909 το 1999, ο Περούτσι έφυγε από τη Γιουβέντους για την Ίντερ το 1999, με κόστος μεταγραφής 28 δισ. λιρέτων (14.461 εκατ. €). Ο Περούτσι πέρασε μια αποτυχημένη σεζόν με τον σύλλογο – παρά τις εξαιρετικές του επιδόσεις – υπό τον πρώην προπονητή του στη Γιουβέντους, Μαρτσέλο Λίπι, ολοκληρώνοντας τη σεζόν στην 4η θέση και φτάνοντας στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας.
Αν και το συμβόλαιό του με τους Biancocelesti ίσχυε μέχρι το 2008, ο Περούτσι αποσύρθηκε στο τέλος της σεζόν 2006-07. Μετά την ισοπαλία με 0-0 με τη Ρόμα στις 29 Απριλίου 2007, ο Περούτσι δήλωσε ότι είχε παίξει τον τελευταίο του αγώνα λόγω της απογοήτευσης των ενοχλητικών τραυματισμών. Ωστόσο, αγωνίστηκε στα τελευταία λεπτά στον τελευταίο εντός έδρας αγώνα της Λάτσιο της σεζόν, μια ισοπαλία χωρίς γκολ κόντρα στην Πάρμα στις 20 Μαΐου, ως αντίο στους οπαδούς. Ονομάστηκε ο Τερματοφύλακας της Χρονιάς στη Σέριε Α για τρίτη φορά στην καριέρα του στις 28 Ιανουαρίου 2008.
Εθνική ομάδα
Ο Περούτσι συμμετείχε σε 31 αγώνες σε 11 χρόνια με την Εθνική Ιταλίας, μεταξύ 1995 και 2005. Ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, κάνοντας δύο εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Ο Περούτσι έκανε το ντεμπούτο του στην ομάδα ανδρών υπό τον προπονητή Αρίγκο Σάκι, σε μια εντός έδρας νίκη με 4–1 επί της Εσθονίας, σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1996, στις 25 Μαρτίου 1995, και ονομάστηκε βασικός τερματοφύλακας της Ιταλίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, αν και η Ιταλία αποκλείστηκε από τη φάση των ομίλων. Ήταν προγραμματισμένος να είναι ο βασικός τερματοφύλακας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 υπό τον Τσέζαρε Μαλντίνι, αλλά υπέστη καθυστερημένο τραυματισμό και αντικαταστάθηκε στην αρχική ενδεκάδα από τον Τζιανλούκα Παλιούκα.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, ο Μαλντίνι αντικαταστάθηκε από τον Ντίνο Τζοφ, ο οποίος επιβεβαίωσε τον Περούτσι ως τον πρώτο τερματοφύλακα κατά την πρώτη του χρονιά ως προπονητής της Ιταλίας. Ωστόσο, μετά από έναν αγώνα με τη Νορβηγία το 1999, ο Τζανλουίτζι Μπουφόν έλαβε τον τίτλο του βασικού, ενώ ο Φραντσέσκο Τόλντο έγινε ο πρώτος αναπληρωματικός. Έχοντας ξεπεραστεί από δύο συναδέλφους του, ο Περούτσι επέλεξε να μην συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 ως τρίτος τερματοφύλακας, μια απόφαση που, σύμφωνα με τα λόγια του Τζοφf, τον εμπόδισε να ανακτήσει πιθανώς την ιδιότητα της πρώτης επιλογής του. Λόγω του τραυματισμού τελευταίας στιγμής που απέκλεισε τον Μπουφόν από τη διοργάνωση, ο Περούτσι θα μπορούσε να ήταν ο βασικός αντί του Τόλντο, αν είχε αποδεχτεί την κλήση.
Ο Περούτσι δεν έπαιξε ξανά για την Ιταλία μέχρι να εμφανιστεί ως αλλαγή σε ένα φιλικό με την Ισπανία στις 28 Απριλίου 2004 και στη συνέχεια κλήθηκε από τον Τζιοβάνι Τραπατόνι ως εφεδρικός τερματοφύλακας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004. Η επιλογή του Τραπατόνι φάνηκε ασυνήθιστη, καθώς η επιλογή του τρίτου τερματοφύλακα για Παγκόσμια Κύπελλα και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα είναι γενικά νέος και πολλά υποσχόμενος παίκτης. Αντίθετα, η σύγχρονη παρουσία δύο βετεράνων φυλάκων, όπως ο Περούτσι και ο Τόλντο, δημιούργησε αμφιβολίες για τον πραγματικό τους ρόλο πίσω από τον Μπουφόν, επειδή κανένας από τους δύο δεν θα δεχόταν εύκολα να παίξει το ρόλο του αναπληρωματικού.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Μετά τη απόσυρσή του ως παίκτης, ο Περούτσι εργάστηκε στην Εθνική Ιταλίας ως ένας από τους συνεργάτες του Μαρτσέλο Λίπι. Στη συνέχεια διορίστηκε βοηθός του Τσίρο Φεράρα στην Εθνική Ιταλίας Κ-21 και το 2012 τον ακολούθησε στην ΟΚ Σαμπντόρια στη Σέριε Α.
Διακρίσεις
Γιουβέντους
Λάτσιο
Ιταλία
Ατομικές
Τάγματα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Λαύρος Σκούρλα
Ο Μητροπολίτης Λαύρος (κατά κόσμον Βασίλι Μιχάιλοβιτς Σκούρλα, Василий Михайлович Шкурла, Vasiľ Škurla, 1 Ιανουαρίου 1928, Λαντομίροβα, Τσεχοσλοβακία - 16 Μαρτίου 2008, Τζόρντανβιλ, Νέα Υόρκη) ήταν Ρουθηνός επίσκοπος, μητροπολίτης και πρωθιεράρχης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Διασποράς, καθώς και μητροπολίτης Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λαντομίροβα της Τσεχοσλοβακίας (σήμερα Σλοβακία) από ρουθηνική οικογένεια. Το 1939 και σε ηλικία 11 ετών, εντάχθηκε στην αδελφότητα του μοναστηριού του Αγίου Ιώβ του Ποτσάεφ κοντά στη Λαντομίροβα όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του.
Το 1946 μετέβη μαζί με την αδελφότητα του μοναστηριού στο Τζόρντανβιλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκεί εντάχθηκε στην Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς και εκάρη μοναχός στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στις 19 Μαρτίου 1948. Στις 14 Ιανουαρίου 1950 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 27 Ιουνίου 1954 πρεσβύτερος. Στις 17 Απριλίου 1966 έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη.
Στις 13 Αυγούστου 1967 χειροτονήθηκε τιτουλάριος επίσκοπος Μανχάταν και βοηθός της Επισκοπής Ανατολικής Αμερικής. Αργότερα διετέλεσε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Στις 18 Ιουλίου 1976 τοποθετήθηκε τοποτηρητής της Επισκοπής Τριάδος και Συρακουσών και στις 12 Οκτωβρίου 1976 εξελέγη επίσκοπος Τριάδος και Συρακουσών. Στις 20 Οκτωβρίου 1981 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπο.
Στις 27 Οκτωβρίου 2001 εξελέγη μητροπολίτης Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης, που είναι θέση προκαθημένου της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς. Τον Μάιο του 2007 ευτύχησε να ζήσει την επανένωση της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς με το Πατριαρχείο Ρωσίας. Πέθανε στις 16 Μαρτίου 2008 στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στο Τζόρντανβιλ της Νέας Υόρκης, όπου εκεί είναι θαμμένοι όλοι προκάτοχοι του.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Κατηγορία:Σλοβάκοι κληρικοί
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Α2 Εθνικής Κατηγορίας
Η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Α2 Εθνικής Κατηγορίας (Ε.Ε.Π. Α2 Εθνικής) ή Super League 2, αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) με έδρα την Αθήνα και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της δεύτερης επαγγελματικής εθνικής κατηγορίας της Super League 2 στην Ελλάδα.
Ε.Ε.Π. Β΄ και Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας (2006–2013)
90px|thumb|left|Σήμα Το 2006 η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών» (Ε.Π.Α.Ε.) μετονομάστηκε σε «Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Β΄ και Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας», και ανέλαβε τη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας και της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας.
Από το 2010, η Β΄ Εθνική Κατηγορία χρησιμοποιούσε τη διακριτική ονομασία «Football League» και η Γ΄ Εθνική Κατηγορία χρησιμοποιούσε τη διακριτική ονομασία «Football League 2».
Ε.Ε.Π. Β΄ Εθνικής Κατηγορίας (2013–2019)
120px|thumb|Σήμα Από το 2013 και κατά την περίοδο αναδιάρθρωσης των ελληνικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου, ήταν υπεύθυνη για τη διοργάνωση μόνο του επαγγελματικού πρωταθλήματος της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας (Football League). Αν και τυπικά δεν είχε αλλάξει επωνυμία, από το 2013 έως το 2019 αναφέρονταν ως «Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Β΄ Εθνικής Κατηγορίας».
Ε.Ε.Π. Α2 Εθνικής Κατηγορίας (2021–Σήμερα)
Με την αναδιάρθρωση του 2021 και την κατάργηση της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας (Football League), ονομάζεται πλέον ως «Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Α2 Εθνικής Κατηγορίας».
Αρμοδιότητες
Ως τακτικό μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.) μετέχει στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Π.Ο. με αντιπροσώπους της.
Γενική Συνέλευση
Τη Γενική Συνέλευση απαρτίζουν όλα τα μέλη της Ε.Ε.Π. Α2 Εθνικής Κατηγορίας.
Διοικητικό Συμβούλιο
Η τρέχουσα σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της Ε.Ε.Π. Α2 Εθνικής Κατηγορίας είναι η εξής:
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες Ελλάδας
Δημήτριος Χριστογιάννης
Ο Δημήτριος Χριστογιάννης του Διονυσίου (γενν. στην Κατερίνη στις 18 Αυγούστου 1957) είναι Έλληνας γιατρός με ειδικότητα ακτινολόγου και πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην Πιερία το Μάιο και τον Ιούνιο του 2012. Σύζυγός του είναι η ιατρός Ιωσηφίνα Μπαρμπέρα με την οποία απέκτησε έναν γιο. .
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν ιδρυτικό στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ του Πανεπιστημίου του Παλέρμου. Πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία. Στις νομαρχιακές εκλογές του 1998 εξελέγη Νομαρχιακός Σύμβουλος και επανεξελέγη στις εκλογές των ετών 2002 και 2006. Υπηρέτησε ως Αντινομάρχης Υγείας Πρόνοιας, Γεωργίας, Δημόσιας Διοίκησης, Παιδείας, Πολιτισμού, Τουρισμού, Αθλητισμού και Ισότητας της Νομαρχίας Πιερίας.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές που διεξήχθησαν το Μάιο του 2012 και επανεξελέγη τον Ιούνιο του 2012 συγκεντρώνοντας στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση 5.143 σταυρούς.
Είναι μέλος πολλών κοινοβουλευτικών επιτροπών, μεταξύ των οποίων και της υποεπιτροπής για τη μελέτη και αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ακτινολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βιολάντα Βεατρίκη της Βαυαρίας
Η Βιολάντα Βεατρίκη της Βαυαρίας (Violante Beatrice, 23 Ιανουαρίου 1673 - 30 Μαΐου 1731) ήταν Μεγάλη Πριγκίπισσα της Τοσκάνης ως σύζυγος του Μεγάλου Πρίγκιπα Φερδινάνδου της Τοσκάνης και Διοικήτρια της Σιένα από το 1717 μέχρι το θάνατό της. Γεννημένη ως Δούκισσα της Βαυαρίας, το μικρότερο παιδί του εκλέκτορα Φερδινάνδου Μαρία, παντρεύτηκε τον κληρονόμο του θρόνου της Τοσκάνης, Φερδινάνδο των Μεδίκων, το 1689. Η Βιολάντα Βεατρίκη τον αγάπησε, αλλά ο Φερδινάνδος δεν έκανε το ίδιο, δηλώνοντας ότι ήταν πολύ άσχημη και πολύ βαρετή. Ο κουνιάδος της, ο Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων, έγινε φίλος της, η φιλία τους κράτησε μέχρι τον θάνατο της Βιολάντας Βεατρίκης.
Ο Μεγάλος Πρίγκιπας Φερδινάνδος απεβίωσε από τη σύφιλη το 1713, αφήνοντας την άτεκνη χήρα του χωρίς δικαιώματα στο πριγκιπάτο της Τοσκάνης. Μετά την επιστροφή της κουνιάδας της, Άννας Μαρίας Λουίζας των Μεδίκων, η Βιολάντα Βεατρίκη σκέφτηκε να αποσυρθεί στο βασίλειο του αδερφού της. Ωστόσο, ο Τζαν Γκαστόνε την έπεισε να παραμείνει και ο Κόζιμο Γ΄ τη διόρισε κυβερνήτη της Σιένα, όπου κατοικούσε έπειτα. Ως κυβερνήτης, ξεκαθάρισε επίσημα τα σύνορα το 1729.
Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Μέγα Δούκα Τζαν Γκαστόνε, η κυβερνήτισα ήταν υπεύθυνη για τo επίσημο δικαστικό κοινό. Η Βιολάντα Βεατρίκη, σε συνεργασία με την Άννα Μαρία Λουίζα, προσπάθησε να αποσύρει τον Τζαν Γκαστόνε από τις Ruspanti, τη φιλήδονη συνοδεία του, οργανώνοντας δεξιώσεις και δημόσιες εμφανίσεις. Ο Τζαν Γκαστόνε, ωστόσο, δεν έδωσε σημασία σε αυτές τις προσεγγίσεις και πέρασε τα τελευταία οκτώ χρόνια της βασιλείας του περιορισμένος στο κρεβάτι, διασκεδασμένος από τις πολυάριθμες Ruspanti.
Πρώτα χρόνια και γάμος
Η Βιολάντα Βεατρίκη, το μικρότερο παιδί του εκλέκτορα της Βαυαρίας, Φερδινάνδου Μαρία, και της Ερριέττας Αδελαΐδας, κόρης του Βίκτωρα Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας, γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1673 στο Μόναχο, πρωτεύουσα της Βαυαρίας. Τα αδέλφια της ήταν η Μαρία Άννα Βικτωρία, σύζυγος του μεγάλου δελφίνου της Γαλλίας, ο Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ της Βαυαρία ς και ο Ιωσήφ Κλήμης, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας.
Ο Μέγας Δούκας Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων το 1688 ζήτησε τη Βιολάντα Βεατρίκη ως νύφη για τον μεγαλύτερο γιο του και κληρονόμο Φερδινάνδο, Μέγα Πρίγκιπα της Τοσκάνης.
Για να αποκτήσει το χέρι της Βιολάντας Βεατρίκης για τον Μεγάλο Πρίγκιπα, ο Κόζιμο υποχρεώθηκε να αποζημιώσει τον γιο του Φερδινάνδου Μαρία και αδερφό της Βιολάντας Βεατρίκης, Μαξιμιλιανό Β΄. Η σύμβαση γάμου υπογράφηκε στις 24 Μαΐου 1688, παρέχοντας στη νύφη μια προίκα 400.000 νομισμάτων και το ίδιο ποσό σε κοσμήματα. Παντρεύτηκε τον Μεγάλο Πρίγκιπα δι' αντιπροσώπου στο Μόναχο στις 21 Νοεμβρίου 1688 και παντρεύτηκαν κανονικά στις 9 Ιανουαρίου 1689. Η δεξίωση γάμου πραγματοποιήθηκε στο Palazzo Medici Riccardi στη Φλωρεντία. Η νέα Μεγάλη Πριγκίπισσα ερωτεύτηκε αμέσως τον γαμπρό, παρά το γεγονός ότι την απεχθανόταν. Ο Κόζιμο Γ΄, ωστόσο, δεν μπορούσε να βρει κάτι λάθος στη νύφη του, λέγοντας: «Ποτέ δεν ήξερα, ούτε νομίζω ότι ο κόσμος μπορεί να βρει, μια τέτοια τέλεια λύση».
Μεγάλη πριγκίπισσα
Ο Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας και ο Φρειδερίκος Δ΄ της Δανίας επισκέπτονταν συχνά τη Βιολάντα Βεατρίκη το 1703 και το 1709, αντίστοιχα. Ο πρώτος επέλεξε να αγνοήσει τα υπόλοιπα μέλη της βασιλικής οικογένειας της Τοσκάνης και απρόθυμα καταδέχθηκε να μιλήσει μόνο μαζί της. Ο τελευταίος, από την άλλη πλευρά, παθιάστηκε με τη Βιολάντα, σε σημείο που αρνήθηκε να φύγει από το δωμάτιο όταν εκείνη άλλαζε ρούχα.
Ο Μεγάλος Πρίγκιπας, μετά από πολλά δεινά, πέθανε από τη σύφιλη στις 31 Οκτωβρίου 1713, προκαλώντας μια κρίση διαδοχής και αφήνοντας τη σύζυγό του μια άτεκνη και επομένως άχρηστη χήρα. Η Δούκισσα ήταν τόσο απογοητευμένη που έπρεπε να της προκληθεί αιμορραγία για να ηρεμήσει, σύμφωνα με τους γιατρούς της. Ο Κόζιμο Γ΄ της έδωσε ένα σύνολο από μπλε ζαφείρια ως ένδειξη πένθους. Η Βιολάντα Βεατρίκη σκέφτηκε να επιστρέψει στην πατρίδα της όταν άκουσε ότι η Άννα Μαρία Λουίζα των Μεδίκων, γεννημένη πριγκίπισσα της Τοσκάνης, θα επέστρεφε, καθώς οι δυο τους είχαν κακές σχέσεις. Η Βιολάντα Βεατρίκη, επιπλέον, θα έχανε τον τίτλο της πρώτης κυρίας της Τοσκάνης. Για να ματαιώσει οποιεσδήποτε μελλοντικές διαφωνίες σχετικά με την προτεραιότητα, ο Κόζιμο Γ΄ τη διόρισε Διοικήτρια της Σιένα, της οποίας τα καθήκοντα αυτά την κράτησαν μακριά από το βασίλειο της Τοσκάνης και της έδωσαν την κατοχή της Villa di Lappeggi, η οποία έγινε, σύμφωνα με τον ιστορικό Χάρολντ Άκτον, "ένα είδος λογοτεχνικής ακαδημίας". Παρόλο που η Βιολάντα γνώριζε την προτεραιότητά της, η Άννα Μαρία Λουίζα πολλές φορές την αγνόησε. Έτσι, η Βιολάντα αρνήθηκε να εμφανιστεί μαζί της δημόσια.
Διοικήτρια της Σιένα
Η πιο αξιοσημείωτη πράξη της Βιολάντας Βεατρίκης ως διοικήτρια ήταν η αναδιοργάνωση της Σιένα- όπως και των διοικητικών διαιρέσεων - των οποίων τα ονόματα, ο αριθμός και τα σύνορα που εκείνη όρισε επίσημα, παραμένουν εκεί μέχρι σήμερα. Ο Μεγάλος Δούκας Κόζιμο Γ΄ πέθανε στις 31 Οκτωβρίου 1723. Ο Τζαν Γκαστόνε ανέβηκε στο θρόνο. Η Βιολάντα Βεατρίκη κυριάρχησε στο βασίλειο καθώς ο Τζαν Γκαστόνε παραιτήθηκε από τα δημόσια καθήκοντά του και κυριολεκτικά επέλεξε να περάσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στο κρεβάτι. Η "θρησκευτική περιπέτεια" του Κόζιμο Γ΄ έδωσε τη θέση της σε μια περίοδο αναζωογόνησης: η Βιολάντα Βεατρίκη καθιέρωσε τη γαλλική μόδα στο δικαστήριο, υποχρέωσε την απόσυρση πολλών Εκκλησιαστικών και προσέλαβε τους ποιητές Perfetti και Ballati. Η Βιολάντα έφερε τον Perfetti στη Ρώμη το 1725 και έμεινε στο Palazzo Madama. Συναντήθηκε με τον Πάπα Βενέδικτο ΙΓ΄, ο οποίος την βρήκε τόσο ευχάριστη που της έδωσε το χρυσό τριαντάφυλλο, ένα μεγάλο σήμα παπικής εύνοιας.
Η Βιολάντα Βεατρίκη, η εστεμμένη πριγκίπισσα της Τοσκάνης και διοικήτρια της Σιένα, πέθανε το 1731. Κατά την πορεία της κηδείας, η νεκροφόρα της σταμάτησε για λίγο ενώπιον του Πίττι, μια ενέργεια που εξαγρίωσε τον Μέγα Δούκα, ο οποίος διέταξε την νεκροφόρα να προχωρήσει με λόγια που ένας σύγχρονος αποκάλεσε "ακατάλληλα για τις χειρότερες πόρνες, πόσο μάλλον για μια αρχοντογεννημένη πριγκίπισσα". Ο κύριος όγκος των λειψάνων της Βιολάντας Βεατρίκης συντηρήθηκε στο μοναστήρι της Αγίας Θηρεσίας, στη Φλωρεντία. Η καρδιά της τοποθετήθηκε στο φέρετρο του συζύγου της στο νεκροταφείο του Αγίου Λαυρεντίου. Όταν το 1857 ανακαλύφθηκε η σαρκοφάγος της, έφερε την αυτοκρατορική σφραγίδα του Ναπολέοντα της Γαλλίας, που την είχε μεταφέρει από το μοναστήρι στο Αγίου Λαυρεντίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Τοσκάνης
Destroyer of Worlds
Destroyer of Worlds είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο άλμπουμ του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στα "Mimo Sound" της Στοκχόλμης τον Ιούνιο του 2001.
Η μουσική του άλμπουμ αποτελεί συνδυασμό του Viking Metal της περιόδου 1988-1991 ("Blood Fire Death", "Hammerheart", "Twilight of the Gods", "Blood on Ice") και του Thrash Metal της περιόδου 1994-1995 ("Requiem", "Octagon").
Ο τίτλος του δίσκου προήλθε από τη φράση "I am become death, destroyer of worlds" που είπε ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ για την ατομική βόμβα και η οποία προερχόταν από το ιερό κείμενο του Ινδουισμού με τίτλο "Μπαγκαβάτ Γκίτα".
Τραγούδια του δίσκου
1. Lake of Fire (Quorthon) - 5:43
2. Destroyer of Worlds (Quorthon) - 4:51
3. Ode (Quorthon) - 6:27
4. Bleeding (Quorthon) - 3:55
5. Pestilence (Quorthon) - 6:50
6. 109 (Quorthon) - 3:36
7. Death from Above (Quorthon) - 4:35
8. Krom (Quorthon) - 2:50
9. Liberty & Justice (Quorthon) - 3:52
10. Kill Kill Kill (Quorthon) - 3:09
11. Sudden Death (Quorthon) - 3:19
13. Day of Wrath (Quorthon) - 8:15
Τα μέλη των Bathory
Το "Destroyer of Worlds" ηχογραφήθηκε αποκλειστικά από τον Quorthon, ο οποίος έπαιξε μπάσο, κιθάρα, τύμπανα, κρουστά και τραγούδησε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ.
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Bathory Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Γιάννης Ζερδελής
Ο Γιάννης Ζερδελής είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην βουλευτής.
Στις εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου 2012 και στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκλογική περιφέρεια της Λέσβου.
Στις 21 Αυγούστου 2015, εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με είκοσι τέσσερις αντιφρονούντες για να δημιουργήσουν τη Λαϊκή Ενότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου
Αντιπαραμύθι
Ένα αντιπαραμύθι είναι ένα παραμύθι στο οποίο, αντίθετα με ένα συνηθισμένο, έχει τραγικό παρά αίσιο τέλος, με τους ανταγωνιστές να νικούν και τους πρωταγωνιστές να χάνουν στο τέλος της ιστορίας. Σε αντίθεση με τα παραμύθια που περιλαμβάνουν ένα μαγικό, ουτοπικό κόσμο, τα αντιπαραμύθια περιλαμβάνουν ένα σκοτεινό κόσμο γεμάτο κακία και βία. Τέτοιες ιστορίες ενσωματώνουν τον τρόμο, τη μαύρη κωμωδία, κακόβουλα πρακτικά αστεία σε βάρος αθώων χαρακτήρων, ξαφνικές και συχνές ανατροπές, και καυστική σάτιρα. Ο όρος (γερμανικά: Antimärchen) εισήχθη από τον Άντρε Γιολές, στο βιβλίο του Einfache Formen (1930).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πεζογραφία Κατηγορία:Παραμύθια
Λύρος
Ο Λύρος ήταν γιος του θνητού Αγχίση και της θεάς Αφροδίτης, αδελφός του Τρωικoύ ήρωα Αινεία.
Σύμφωνα με τον μύθο, επειδή η Αφροδίτη έκανε τους θεούς να ερωτεύονται θνητές, ο Δίας την καταράστηκε να ερωτευτεί κι αυτή θνητό. Απο την ένωση του Αγχίση και της Αφροδίτης γεννήθηκαν ο Λύρος και ο Αινείας.
Εγκεφαλικά κύματα
Τα εγκεφαλικά κύματα είναι το αποτέλεσμα της ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου. Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ) είναι η καταγραφή της ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου μέσω ηλεκτροδίων που τοποθετούνται στο δέρμα του κεφαλιού. Κατά την καταγραφή αυτής της ηλεκτρικής δραστηριότητας παρατηρούνται διάφορες συχνότητες οι οποίες κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το πότε εμφανίζονται.
Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ) αποκαλύπτει 4 βασικά κύματα: αλλά φαίνεται πως το φάσμα του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος αποκαλύπτει και μια ακόμη κατηγορία κυμάτων, τα κύματα γ (περίπου 30-70 Hz).
Η ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου καταγράφεται πλέον και με πιο σύγχρονα μέσα, όπως μαγνητικούς τομογράφους που δίνουν τη δυνατότητα ακριβούς εντοπισμού του σημείου του εγκεφάλου που παρουσιάζει την ηλεκτρική δραστηριότητα και το πώς αυτή μεταναστεύει από περιοχή σε περιοχή. Για παράδειγμα μπορούν να γίνονται εμφανείς οι περιοχές που δραστηριοποιούνται κατά τη διάρκεια του ύπνου, οι οποίες εντοπίζονται σε μικρότερο όγκο σε σχέση με τη λειτουργία ενός εγκεφάλου σε εγρήγορση (ξύπνιου).
Οι τέσσερις βασικοί ρυθμοί
Τα πρώτα χρόνια της ζωής το ΗΕΓ αποτελείται κυρίως από χαμηλές συχνότητες. Κατά την ηρεμία του ατόμου με τα μάτια κλειστά, το ΗΕΓ που καταγράφεται από την οπίσθια περιοχή του εγκεφάλου, δίνει κύματα α, ενώ οι συχνότητες που καταγράφονται από το πρόσθιο τμήμα αντιστοιχούν σε κύματα β. Κατά την εγρήγορση όμως κύματα β με χαμηλότερη τάση και υψηλότερη συχνότητα, αντικαθιστούν τα κύματα α. Τα κύματα θ παρατηρούνται στα αρχικά στάδια του ύπνου, ενώ τα κύματα δ εμφανίζονται σε στάδια βαθύτερου ύπνου.
Τα Κύματα γ
Μια από τις παλαιότερες αναφορές γι' αυτά τα κύματα ήταν το 1964 χρησιμοποιώντας καταγραφές της ηλεκτρικής δραστηριότητας από ηλεκτρόδια που είχαν εμφυτευτεί στο οπτικό κέντρο πιθήκων που ήταν ξυπνητοί. Αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι οτι τα κύματα γ σχετίζονται με τη συνείδηση (consciousness) μια λειτουργία που ακόμη δεν είναι κατανοητή και η οποία κεντρίζει το ενδιαφέρον πολλών επιστημόνων από πολλούς επιστημονικούς κλάδους. ´Ερευνες έχουν δείξει ότι τα κύματα γ είναι συνεχώς παρόντα κατά τη διάρκεια της χαμηλής τάσεως γρήγορης νεοφλοιικής δραστηριότητας (low voltage fast neocortical activity (LVFA)), που εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του ξυπνήματος και κατά τη διάρκεια του ύπνου REM. Πρόσφατα πειράματα έχουν δείξει οτι τα κύματα γ είναι συνεχώς παρόντα σε αρουραίους κατά την διάρκεια της LVFA που εμφανίζεται στη διάρκεια της χειρουργικής αναισθησίας. Κάποιοι ερευνητές ωστόσο δεν διακρίνουν τα κύματα γ ως ξεχωριστή κατηγορία αλλά τα τοποθετούν στα κύματα β.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Νευροφυσιολογία Κατηγορία:Υπολογιστική νευροεπιστήμη
Στρογγύλη
Η Στρογγύλη ήταν ηφαιστειακό νησί, το οποίο δημιουργήθηκε κατά την περίοδο του πλειοτεταρτογενούς, και το οποίο χρωστούσε το όνομα του στο κυκλικό σχήμα του. Το ηφαιστειακό σύστημα που τη δημιούργησε είναι το πιο ενεργό της Ελλάδας και ένα από τα πιο βίαια στον κόσμο. Τα τελευταία 400.000 χρόνια έχει δώσει 12 καταστροφικές εκρήξεις, οι οποίες κατά κανόνα προκαλούσαν καλδερικό βύθισμα. Στη συνέχεια γίνεται σταδιακά ανάδυση νέων ηφαιστειακών κώνων, μια διαδικασία που συνεχίζεται μέχρι την επόμενη καταστροφική έκρηξη. Μετά τη Μινωική έκρηξη, γύρω στο 1613 π.Χ., στο κεντρικό τμήμα του νησιού δημιουργήθηκε ελλειψοειδής καλδέρα, της οποίας ο άξονας από βορρά έως νότο είναι περίπου 11 χιλιόμετρα και ο άξονας από ανατολή προς δύση 7,5 χιλιόμετρα, ενώ απομεινάρια του προϊστορικού νησιού είναι η σημερινή Σαντορίνη, η Θηρασία και το Ασπρονήσι.
Το ηφαιστειακό σύστημα της Στρογγύλης θεωρείται ότι έχει παραγάγει τουλάχιστον έξι με επτά ηφαιστειακούς κώνους, περιλαμβανομένων αυτών στην περιοχή της χερσονήσου Ακρωτηρίου, π.χ. κοντά στο σημερινό Μαυροραχίδι.
Μια μικρή δίοδος μεταξύ της θέσης που βρίσκεται σήμερα ο Φάρος του Ακρωτηρίου και του Ασπρονησίου επέτρεπε στη θάλασσα να εισέρχεται σε μία καλδέρα, στο κέντρο της οποίας χέρσευε η κορυφή ενός υποθαλάσσιου ηφαιστείου αντίστοιχου με τις σημερινές Καμένες. Ο κώνος της Μινωικής έκρηξης πρέπει να βρισκόταν κοντά στα σημερινά Φηρά, κάτι που αποδεικνύεται από το μεγαλύτερο πάχος στην περιοχή αυτή των πρώτων στρώσεων ηφαιστειακής κίσσηρης.
Η Στρογγύλη ήταν κατοικημένη ήδη από το 6.000 π.Χ., όπως αποδεικνύεται από ευρήματα που έχουν βρεθεί σε ορυχείο στα Φηρά, ενώ μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί προεκρηξιακοί οικισμοί ή ενδείξεις οικισμών στη Θηρασιά, στο Ακρωτήρι και στο Μεγαλοχώρι της Σαντορίνης. Ειδικά στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου έχει βρεθεί μεγάλος αριθμός από τοιχογραφίες που μας δίνουν μία αρκετά καλή εικόνα του τοπίου πριν από τη μεγάλη ηφαιστειακή καταστροφή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τοιχογραφία της Άνοιξης. Θεωρείται ότι είχε από τις πλουσιότερες πανίδες και χλωρίδες στο Αιγαίο.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία Κατηγορία:Σαντορίνη
Σταύρος Λιλόγλου
Ο Σταύρος Λιλόγλου, γεννημένος στις 10 Αυγούστου  του 1970, είναι Έλληνας Πρωταθλητής Κλασικού Αθλητισμού  του Πειραϊκού Συνδέσμου Διακρίθηκε κυρίως στο αγώνισμα των  400μ. με Πανελλήνιες και Διεθνείς διακρίσεις και διετέλεσε  μέλος  των Εθνικών ομάδων  στίβου Εφήβων, Νέων, Ανδρών καθώς και μέλος της Εθνικής Πανεπιστημιακής Ομάδας και της Εθνικής ομάδας Ενόπλων Δυνάμεων και σωμάτων Ασφαλείας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 10 Αυγούστου 1970 και είναι γιος του Γεράσιμου Λιλόγλου και της Χριστίνας Γεωργοπαπαδάκη  με καταγωγή από την Σμύρνη της Μικρασίας και τα Τσικαλιά της Μέσα Μάνης.
Ξεκίνησε τον αθλητισμό ως αθλητής καλαθοσφαίρισης στην ομάδα του Α.Ο. Θεμιστοκλή και είχε κληθεί στα κλιμάκια της προεθνικής ομάδας παίδων.
O γυμναστής του Βασίλης Απτοσόγλου στο 3ο Γυμνάσιο Πειραιά, που διέκρινε το ταλέντο του στους δρόμους ταχύτητας των προέτρεψε να μετέχει στους  Αγώνες γυμνασίων της Αττικής στο αγώνισμα των 300 μέτρων, που έγιναν στο στάδιο Γ. Καραϊσκάκης, στο οποίο αναδείχθηκε Πρώτος νικητής.
Προπονητές του υπήρξαν οι Γιώργος Καννέλος και Θοδώρης Γκάτζιος
Διακρίσεις
Ο Σταύρος Λιλόγλου έχει αναδειχθεί:
- 2ος Πανελληνιονίκης στους σχολικούς Αγώνες Λυκείων τα έτη  1987-1988,
-2ος Πανελληνιονίκης Νέων το έτος 1990
-1ος Πανελληνιονίκης Ανδρών  1991(4Χ400Μ) καθώς
-4ος Νικητής στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πανεπιστημίων χωρών της Ευρωπαικής Κοινότητας το 1990 στην Κατόλικα της Ιταλίας.
-1ος Πανελληνιονίκης(400μ-4Χ100μ και 4Χ400μ) στους Αγώνες Ενόπλων Δυνάμεων ως μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου Αθλητισμού ΕΔ με την ομάδα του Πολεμικού Ναυτικού.
-1ος Πανελληνιονίκης με την ομάδα του Πειραϊκού συνδέσμου στο αγώνισμα των 4Χ400μ.(1989 1η ΘΕΣΗ ΕΦΗΒΩΝ, 1991 1η ΘΕΣΗ ΝΕΩΝ,1991 1η ΘΕΣΗ ΑΝΔΡΩΝ,1992  1η ΘΕΣΗ ΑΝΔΡΩΝ).
Σπουδές
Είναι πτυχιούχος του Πανεπιστημίου Αθηνών του Τμήματος Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού ΤΕΦΑΑ, έχει διατελέσει Άμισθος επιστημονικός συνεργάτης  του Πανεπιστήμιου Αθηνών, ενώ έχει μεταπτυχιακές σπουδές στο αντικείμενο  της Εκπαίδευσης Εκπαιδευτών Ενηλίκων ,της "Εκπαίδευσης Προϊσταμένων Τμημάτων", της Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης», στη "Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων", στην "Ανάπτυξη Προσωπικών Δεξιοτήτων(softskills)" καθώς στο αντικείμενο της ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
Έχει Μεταπτυχιακές σπουδές στο αντικείμενο «ΨΥΧΩΣΗ και ΕΓΚΛΗΜΑ» στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Ο Σταύρος Λιλόγλου έχει εργαστεί επί δεκαετία (1991-2001) στον Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς (ΟΣΦΠ) ως προπονητής καλαθοσφαίρισης στα τμήματα υποδομών και  συμμετείχε στο προπονητικό σχήμα  του  που κατέκτησε 3 Πανελλήνια Πρωταθλήματα Καλαθοσφαίρισης στην κατηγορία Παίδων του συλλόγου  (1995-1996-2001).
Έχει διατελέσει προπονητής σε πλήθος ομάδων όπως ο Εθνικός Πειραιά, κ.α., έχει εργαστεί στους Αθλητικούς οργανισμούς των δήμων Κερατσινίου και Νικαίας καθώς και προπονητής των ομάδων του Πολεμικού Ναυτικού (ΣΜΥΝ) στα αθλήματα του στίβου και της καλαθοσφαίρισης.
Από το 2000 είναι  στέλεχος του Υπουργείου Δικαιοσύνης στην υπηρεσία Εξωτερικής Φρούρησης Καταστημάτων Κράτησης και έχει διατελέσει επί σειρά ετών Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος του συλλόγου εργαζόμενων της Δικαστικής Φυλακής Κορυδαλλού. Έχει διατελέσει επί σειρά ετών Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Πτυχιούχων υπάλληλων εξωτερικής φρούρησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πειραϊκού Συνδέσμου Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Ετόρε Σότσας
Βιογραφία και ιδεολογία
Ιταλός, γεννημένος το 1917 στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του συνδέθηκε φιλικά με τον Luigi Spazzapan, μεγαλύτερο κατά 30 χρόνια, ο οποίος ήταν ένα είδος δασκάλου γι' αυτόν. Με τον Spazzapan ο Σόττσας μαθαίνει ζωγραφική, ανακαλύπτει και εξασκεί μια τέχνη εξπρεσιονιστική.
Παίρνει τη βασική του εκπαίδευση στο Τορίνο, από την πολυτεχνική σχολή του οποίου αποφοιτά ως αρχιτέκτονας το 1939, στις αρχές του πολέμου δηλαδή, και το δράμα που θα βρει στη συνέχεια την Ευρώπη θα έχει συνέπειες και στη ζωή αλλά και στη δουλειά του. Το 1947 ιδρύει το δικό του γραφείο στο Μιλάνο, όπου και διαμένει τα τελευταία χρόνια, και συνεργάζεται με άλλους σχεδιαστές στην παραγωγή επίπλων, μικροαντικειμένων, και στον σχεδιασμό εσωτερικών χώρων. Δημιουργεί επίσης αγάλματα τα οποία παρουσιάζονται σε σημαντικές εκθέσεις όπως είναι η Arte astratta e concreta στο Μιλάνο το 1947. Παράλληλα ζωγραφίζει, και δεν θα εγκαταλείψει τη ζωγραφική παρά μόνο το 1965.
Τα έτη 1956 και 1960 ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη και έρχεται σε επαφή με τον Τζορτζ Νέλσον. Το 1957 εργάζεται για την εταιρεία σύγχρονων επίπλων Poltronova. Το 1958 μεταπηδά στην Olivetti ως σύμβουλος σχεδιασμού στο τμήμα ηλεκτρονικής, κερδίζοντας το βραβείο Compasso d’Oro για τη σχεδίαση ενός main frame υπολογιστή, του Elea 9003 (1959). Άλλα σημαντικά έργα του κατά τη διάρκεια της συνεργασίας του με την Olivetti είναι το Praxis (1963), το Tekne (1964), η γραφομηχανή Valentine και η καρέκλα Mickey Mouse,έργα που επαλήθευαν τη φήμη του ως εξαιρετικά ικανού με προοπτικές σχεδιαστή και όχι αυτήν ενός εναλλακτικού με επαναστατικές και αφηρημένες ιδέες, όπως είχε χαρακτηριστεί από τους συγχρόνους του.
Στο Studio Alchimia του δίνεται η δυνατότητα να επανέλθει στο χώρο του design, κάνοντας μάλιστα χρήση αυτού ως μέσου άσκησης κριτικής επί της πολιτικής, μια προσέγγιση την οποία βελτιστοποίησε με την πάροδο του χρόνου, καταλήγοντας στο σημείο ζενίθ, αυτό της δημιουργίας του Memphis Group το 1981. Από το 1980 λειτουργεί η εταιρεία του, Sottsass Associati, η οποία ειδικεύεται στο βιομηχανικό σχεδιασμό.
Ο Σόττσας είχε αναπτύξει προσωπική σχεδιαστική γλώσσα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας ’60. Προσέγγιζε την έννοια του σχεδιασμού από καινούργιες και διαφορετικές πλευρές θεώρησης. Εξερεύνησε το χώρο του σχεδιασμού ως πλαίσιο επικοινωνίας και αισθητικής ή ακόμη και αισθησιασμού - σημασία γι’ αυτόν είχε να εμπλέκονται οι αισθήσεις. Επίσης υποστηρίζει ότι το design ορίζει την κοινωνική συμπεριφορά, υπαγορεύει τον τρόπο ζωής και ενισχύει την ιδεολογία. Ο Σόττσας αντιστρέφει;;; αυτές τις αρχές σε προσωπικό επίπεδο μέσα από το καλλιτεχνικής φύσεως έργο του, όπως σειρές κεραμικών αντικειμένων (1967), Ceramics of Darkness (1963), Ceramics to Shiva (1964), κεραμικών αγαλματιδίων όπως Tantra (1969), Yantra (1970), αλλά και πρότυπων επίπλων για την Poltronova, Ultrafragola (1970). Στα προϊόντα του προέχει το νόημα έναντι της λειτουργικότητας, ενώ ο ίδιος επικεντρώνεται στον αντίκτυπο που θα έχει στο κοινό το εκάστοτε προϊόν παρά στη φύση της σχεδιαστικής διαδικασίας. Τον ενδιαφέρει η αλληλεπίδραση μεταξύ του προϊόντος και του χρήστη, χωρίς να τον απασχολεί ιδιαίτερα η τεχνοτροπία ή η καλαισθησία. Ακόμη και το έργο του στην Olivetti, με ιδιαίτερη αναφορά στα Valentine (1969) και Mickey Mouse (1969), αν και αυστηρά περιορισμένο στο πλαίσιο του βιομηχανικού σχεδιασμού, ήταν επηρεασμένο από μια έντονη επιθυμία για αναζήτηση καινών σημείων που θα αποτελούσαν την αφετηρία ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης ως προς τη διαδικασία του σχεδιασμού. Συγκεκριμένα, στην καρέκλα γραφείου Mickey Mouse είχε δοθεί μία χιουμοριστική νότα, στην προσπάθεια να ξεφύγει από την κλασική εικόνα όπου η γραμματέας θα κάθεται πάνω σε ένα μηχανισμό, όπως χαρακτηριστικά ο ίδιος είχε δηλώσει. Ο Σόττσας δεν αναζητεί αυτή την ανωτερότητα σε θεωρητικές μελέτες και βαθυστόχαστες συγγραφές, αλλά στα μικρά καθημερινά κομματάκια που συμπληρώνουν το puzzle της ζωής, στη φαινομενικά απλή εντύπωση που θα αφήσει ένα ερέθισμα. Δηλαδή, στην αίσθηση που θα προκαλέσει κατά την ώρα του φαγητού ένα εργονομικά σχεδιασμένο κουτάλι Nuovo Milano (1990) ή μια έξαλλα χρωματισμένη γραφομηχανή που θα παροτρύνει το χρήστη να πληκτρολογήσει Valentine (1969) ή μια καρέκλα που θα σε προδιαθέτει θετικά κάθε φορά που θα σκέφτεσαι να τη χρησιμοποιήσεις. Λογική και συναίσθημα λοιπόν, χωρίς όμως να θέλουμε να υποβαθμίσουμε το ρόλο του ενός ή αντίστοιχα να αναγάγουμε σε απόλυτο το άλλο, αποτελούν μόνο δύο από τις τόσες πολύπλευρες απόψεις περί έρευνας, σκέψης, έκφρασης, φιλοσοφίας, νοοτροπίας, με άλλα λόγια της ζωής.
Η Ομάδα Μέμφις (1981-1988)
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι τώρα εμφανίζεται μια κραυγαλέα πολυχρωμία που εξέπληττε τον κόσμο με μια αντιπαράθεση περίεργων υλικών και ερεθιστικών επιφανειών. Η πειραματική διάθεση των σχεδιαστών εκφραζόταν άμεσα. Το Memphis Group αποτέλεσε την έξαρση των συναισθημάτων, το κίνημα του παραλόγου, του αφηρημένου και της τρέλας. Διακρινόταν από πειραματισμό πάνω στην αισθητική και την έκφραση, με κυρίαρχη τη φαντασία και την γενική άρνηση.
Ceramic Box
Μελετά τα κεραμικά υλικά και στις αρχές της δεκαετίας του ’50 παρουσιάζει αρκετές σειρές σκευών κεραμικής που κυκλοφορούν σε πολύ περιορισμένα αντίτυπα, ένα εκ των οποίων και το ceramic box. Έντονα χρώματα, ή μάλλον έντονο κίτρινο, είναι η πρώτη εντύπωση που δημιουργεί η θέαση αυτού του βάζου. Το καπάκι του αντικειμένου αποτελεί σημαντικό μέρος του όλου εξαιτίας του όγκου του, σε συνδυασμό όμως με το έντονο και φωτεινό κίτρινο χρωματικό στοιχείο που αποσπά την προσοχή του παρατηρητή το παρουσιάζει ανάλαφρο. Το κίτρινο χρώμα αφήνει επίσης έναν νεανικό αέρα να αποπνεύσει. Αντιθέτως, το μαύρο στη βάση ενισχύει την αίσθηση της βαρύτητας, εύκολα όμως το αντικείμενο διχάζει για την ευστάθειά του, καθώς το μαύρο σε συνδυασμό με τη στενότερη της περιφέρειας περίμετρο βάσης δημιουργεί μια νοερή εικόνα ημισφαιρίου, που συνειρμικά θα παραπέμψει σε ταλάντευση αυτού. Στο σύνολο της η επιλογή των χρωμάτων είναι άψογη, διότι λειτουργεί και μόνη της χωρίς την άμεση συσχέτιση του σχήματος με το καθ’ αυτού αντικείμενο. Οι χρωματισμοί, επιλεκτικά τρεις, αποτυπώνουν κατά θαυμάσιο τρόπο μια λιτή διαβάθμιση από το λευκό στο μαύρο και συνιστούν μία ενιαία μονάδα, αυτή της βάσης, η οποία στηρίζει μία άλλη ανεξάρτητη μονάδα, όπως φαντάζει το κίτρινο αποσπώμενο μέρος.
Το υλικό που χρησιμοποιείται και οι τεχνικές ελαχιστοποιούν το κόστος παραγωγής του, ωστόσο η επιλογή του E.Sottsass να κυκλοφορήσουν μόλις 20 ενυπόγραφα αντίτυπα το καθιστούν συλλεκτικό με χαρακτήρα έργου τέχνης.
Valentine
Η φορητή γραφομηχανή “Valentine” κυκλοφόρησε από την Olivetti το 1969. Ξεχωρίζει μεταξύ των μοντέλων της σειράς της διότι φέρει μία εύθυμη νότα στο σχεδιασμό και διαθέτει προσωπικό ύφος (στυλ). Το ύφος ορίζεται από τον έντονο χρωματισμό της, αλλά και από την ονοματοθεσία της. Δεν πήρε τυχαία το όνομα του προστάτη-Αγίου των ερωτευμένων, ούτε βάφτηκε τυχαία με το χρώμα που συμβολίζει πάθος, έρωτα, ρομαντισμό και αγάπη. Απώτερος σκοπός της είναι να δημιουργεί ένα ευχάριστο και πρόσχαρο κλίμα στον εργασιακό χώρο ακολουθώντας το ρητό «εργασία και χαρά». Βασικοί, αν όχι αποκλειστικοί, χρήστες των γραφομηχανών ήταν, και είναι, τα άτομα με καθήκοντα γραμματέα που ως επί το πλείστον τουλάχιστον είναι γυναίκες. Αυτό είναι και το κοινό στο οποίο θέλει να απευθυνθεί ο E.Sottsass σχεδιάζοντας μία γραφομηχανή προσαρμοσμένη στις ανάγκες και τα μέτρα του.
Η συγκεκριμένη γραφομηχανή του E.Sottsass αποτελεί επανάσταση. Αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα αντικείμενο, είναι μία μηχανή και φέρει σύνθετες μορφές τεχνολογίας, άρα η διεπαφή με το χρήστη πρέπει να λειτουργεί άψογα. Παρ’ όλα αυτά, ο Σόττσας εντοπίζει πτυχές στη σχεδίαση που του αφήνουν περιθώρια να εναρμονίσει το συναίσθημα στη συνολική εικόνα του προϊόντος, τείνοντας και στην κάλυψη άλλου είδους αναγκών, αυτών της αισθητικής απόλαυσης.