cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hakuna Matata (τραγούδι)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1994 Κατηγορία:Τραγούδια του Έλτον Τζον Κατηγορία:Singles του 1995 Κατηγορία:The Lion King Κατηγορία:Πολύγλωσσα τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια Αναγέννησης της Disney
Χέρμαν Βάυλ
Ο Χέρμαν Κλάους Χούγκο Βάυλ, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας (Hermann Klaus Hugo Weyl, 9 Νοεμβρίου 1885 – 8 Δεκεμβρίου 1955) ήταν Γερμανός μαθηματικός, θεωρητικός φυσικός και φιλόσοφος. Παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος της επαγγελματικής ζωής του, το πέρασε στη Ζυρίχη, στην Ελβετία και στη συνέχεια στο Πρίνστον, είναι συνδεδεμένος με το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν Παράδοσης των Μαθηματικών, εκπροσωπούμενος από τον Ντάβιντ Χίλμπερτ και τον Χέρμαν Μινκόβσκι. Η έρευνά του έχει μεγάλη σημασία για τη Θεωρητική Φυσική καθώς και για καθαρά μαθηματικές επιστήμες συμπεριλαμβανομένης της Θεωρίας Αριθμών. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς μαθηματικούς του εικοστού αιώνα, και ένα σημαντικό μέλος του Ινστιτούτου για Προηγμένες Μελέτες κατά τα πρώτα του χρόνια.
Ο Βάυλ δημοσίευσε τεχνικές και κάποιες γενικές έρευνες πάνω στον χώρο, τον χρόνο, την ύλη, τη φιλοσοφία, τη λογική, τη συμμετρία και την ιστορία των μαθηματικών. Ήταν ένας από τους πρώτους που συνέλαβε την ιδέα του συνδυασμού της γενικής σχετικότητας με τους νόμους του ηλεκτρομαγνητισμού.Ενώ κανένας μαθηματικός της γενιάς του δε φιλοδοξούσε τον «οικουμενισμό» του Ανρί Πουανκαρέ ή του Χίλμπερτ, ο Βάυλ ήρθε πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλον. Ο Μάικλ Φράνσις Ατίγια, συγκεκριμένα, σχολίασε ότι κάθε φορά που εξέταζε ένα μαθηματικό θέμα, διαπίστωνε ότι ο Βάυλ τον είχε προηγηθεί(The Mathematical Intelligencer (1984), vol.6 no.1).
Βιογραφία
Ο Βάυλ γεννήθηκε στο Έλμσχορν (Elmshorn), μια μικρή πόλη κοντά στο Αμβούργο, στη Γερμανία, και παρακολούθησε το γυμνάσιο Christianeum στην Αλτόνα.
Από το 1904 μέχρι το 1908 σπούδασε μαθηματικά και φυσική, στο Γκέτινγκεν και στο Μόναχο. Το διδακτορικό δίπλωμα τού απονεμήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, υπό την επίβλεψη του Ντάβιντ Χίλμπερτ τον οποίο θαύμαζε. Αφού δίδαξε για μερικά χρόνια, έφυγε από το Γκέτινγκεν και πήγε στη Ζυρίχη για να αναλάβει την προεδρία των μαθηματικών στο ETH της Ζυρίχης, όπου ήταν συνάδελφος του Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο οποίος δούλευε πάνω στις λεπτομέρειες της θεωρίας της γενικής σχετικότητας. Ο Αϊνστάιν είχε μια διαρκή επιρροή στον Βάυλ, ο οποίος γοητεύτηκε από τη μαθηματική φυσική. Ο Βάυλ γνώρισε τον Έρβιν Σρέντιγκερ το 1921, όταν αυτός διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Έγιναν στενοί φίλοι με την πάροδο του χρόνου.Ο Βάυλ συνέπτυξε ερωτική σχέση με την Ανν-Μαρί ( Άννυ ) Σρέντιγκερ, καθώς  η Άννυ τον βοηθούσε να μεγαλώσει μια κόρη,την οποία είχε με μια άλλη γυναίκα.
Ο Βάυλ έφυγε από τη Ζυρίχη το 1930 για να διαδεχθεί τον Χίλμπερτ στο Γκέτινγκεν, εγκατέλειψε όμως τη θέση όταν οι Ναζί ανέλαβαν την εξουσία το 1933, κυρίως διότι η σύζυγός του ήταν εβραϊκής καταγωγής. Του είχε προσφερθεί μία από τις πρώτες θέσεις στο νέο Ινστιτούτο για Προηγμένες Μελέτες του Πρίνστον, στο Νιου Τζέρσεϊ, αλλά την απέριψε επειδή δεν επιθυμούσε να αφήσει την πατρίδα του. Δεδομένου ότι η πολιτική κατάσταση στη Γερμανία χειροτέρευε, άλλαξε γνώμη και δέχτηκε τη θέση όταν του προσφέρθηκε και πάλι. Παρέμεινε εκεί μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1951. Μαζί με τη σύζυγό του, πέρασε το χρόνο του μεταξύ Πρίνστον και Ζυρίχης και πέθανε στη Ζυρίχη το 1955.
Συνεισφορές
thumb|Οι Χέρμαν Βάυλ (αριστερά) και [[Ερνστ Πεσλ (δεξιά)]]
Κατανομή των ιδιοτιμών
Το 1911 ο Βάυλ δημοσίευσε την Uber die asymptotische Verteilung der Eigenwerte (Από την ασυμπτωτική κατανομή των ιδιοτιμών ), στην οποία απέδειξε ότι οι ιδιοτιμές του Λαπλάς στον συμπαγή τομέα κατανέμονται σύμφωνα με το λεγόμενο Νόμο του Βάυλ. Το 1912 πρότεινε μια νέα απόδειξη, με βάση τις αρχές της Μεταβολικής. Ο Βάυλ επέστρεψε σε αυτό το θέμα αρκετές φορές, σκεπτόμενος το σύστημα ελαστικότητας και διατύπωσε την εικασία του Βάυλ. Αυτές οι εργασίες δημιούργησαν ένα σημαντικό τομέα, την ασυμπτωτική κατανομή των ιδιοτιμών της Μοντέρνας Ανάλυσης.
Θεμελιώδης γεωμετρία των πολλαπλοτήτων και της φυσικής
Το 1913, ο Βάυλ δημοσίευσε την Die Idee der Riemannschen Fläche (Η έννοια της επιφάνειας Riemann), η οποία έδωσε μια ενιαία αντιμετώπιση της επιφάνειας του Riemann. Σε αυτό ο Βάυλ αξιοποίησε την τοπολογία σημείου, προκειμένου να καταστεί η θεωρία επιφάνειας του Riemann αυστηρότερη, ένα μοντέλο που ακολουθήθηκε σε μεταγενέστερο έργο στην πολλαπλότητα. Απορρόφησε την πρόωρη εργασία του Λ. Ε. Τζ. Μπράουερ στην τοπολογία για τον σκοπό αυτό.
Ο Βάυλ, ως σημαντική φυσιογνωμία στο σχολείο Γκέτινγκεν, γνώριζε άριστα το έργο του Αϊνστάιν από τις πρώτες ημέρες του. Παρακολούθησε την εξέλιξη της σχετικότητας της φυσικής στο έργο του Raum, Zeit, Materie (Χώρος, Χρόνος, Ύλη) από το 1918, φθάνοντας την τέταρτη έκδοση το 1922. Το 1918, εισήγαγε την έννοια της βαθμίδας, και έδωσε το πρώτο παράδειγμα αυτό που είναι τώρα γνωστό ως Θεωρία βαθμίδας. Η Θεωρία βαθμίδας του Βάυλ ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια να διαμορφώσει το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και το βαρυτικό πεδίο ως γεωμετρικών ιδιοτήτων του χωροχρόνου. Ο τανυστής του Βάυλ στη Γεωμετρία του Riemann είναι μείζονος σημασίας για την κατανόηση της φύσης της σύμμορφης γεωμετρίας. Το 1929, ο Βάυλ εισήγαγε την έννοια των "Τετράδων" στη γενική σχετικότητα.
Η γενική προσέγγισή του στη φυσική βασίστηκε στη φαινομενολογική φιλοσοφία του Έντμουντ Χούσερλ, συγκεκριμένα στο έργο του Χούσερλ το 1913 ''Ideen zu einer reinen Phänomenologie und phänomenologischen Philosophie. Erstes Buch: Allgemeine Einführung in die reine Phänomenologie '' (Ιδέες μιας καθαρής Φαινομενολογίας και Φαινομενολογικής φιλοσοφίας. Πρώτο Βιβλίο: Γενική Εισαγωγή). Προφανώς αυτός ήταν ο τρόπος του Βείλ για να αντιμετωπίσει την αμφιλεγόμενη εξάρτηση του Αϊνστάιν για την φαινομενολογική φυσική του Ερνέστου Μαχ.
Ο Χούσερλ είχε αντιδράσει έντονα στις κριτικές του Γκότλομπ Φρέγκε για την πρώτη του δουλεία στην φιλοσοφία της αριθμητικής και διερευνούσε τις έννοιες των μαθηματικών και άλλων δομών, τις οποίες ο Φρέγκε είχε διακρίνει από εμπειρικές αναφορές. Ως εκ τούτου υπάρχει σοβαρός λόγος να προβληθεί η θεωρία των βαθμίδων, όπως αναπτύχθηκε από τις ιδέες του Βάυλ δηλαδή ως ένας φορμαλισμός της φυσικής μέτρησης και όχι ως μια θεωρία οτιδήποτε φυσικού, π.χ. ως επιστημονικός φορμαλισμός.
Τοπολογικές ομάδες, Ομάδες Λι και θεωρία αναπαραστάσεων
Από το 1923 έως το 1938, ο Βάυλ ανέπτυξε την θεωρία των συμπαγών ομάδων, από την άποψη της αναπαράστασης πινάκων. Στην περίπτωση των συμπαγών ομάδων Λι απέδειξε ένα θεμελιώδη τύπο χαρακτήρων.
Τα αποτελέσματα αυτά είναι θεμελιώδη για την κατανόηση της δομής της συμμετρίας της κβαντομηχανικής, τα οποία έθεσε σε μία ομαδοποιμενη-θεωρητικη βάση. Αυτό περιελάμβανε διανύσματα με στοιχεία μιγαδικούς αριθμούς. Μαζί με την μαθηματική διατύπωση της κβαντικής μηχανικής, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στον Τζον φον Νόιμαν, έκανε το θέμα γνωστό περίπου από το 1930. Οι μη-συμπαγείς ομάδες και οι εκπρόσωποί τους, ιδίως η ομάδα Χάιζενμπεργκ, είχαν επίσης εξορθολογιστεί σε εκείνο το συγκεκριμένο πλαίσιο, από το 1927 η κβάντωση Βάυλ, παραμένει η καλύτερη υφιστάμενη γέφυρα μεταξύ κλασικής και κβαντικής φυσικής μέχρι και σήμερα. Από αυτή τη περίοδο, και σίγουρα με μεγάλη συμβολή των εγχειριδίων του Βάυλ, οι ομάδες Λι και η άλγεβρα Λι έγιναν η επικρατούσα τάση για τα Καθαρά Μαθηματικά και για την Θεωρητική Φυσική.
Το βιβλίο του Οι Κλασσικές Ομάδες, ένα εμπνευστικό αν και δύσκολα κατανοητό κείμενο, επανεξέτασε την θεωρία αναλλοίωτης βαθμίδας. Κάλυπτε τις συμμετρικές ομάδες, τις ομάδες γενικών γραμμικών, τις ορθογωνικές ομάδες, και συμπλεκτικές ομάδες, και τα αποτελέσματά πάνω στις σταθερές και στις αναπαραστάσεις.
Αρμονική ανάλυση και αναλυτική θεωρία αριθμών
Ο Βάυλ έδειξε επίσης πως να χρησιμοποιηθούν τα εκθετικά αθροίσματα στην διοφαντική προσέγγιση, με το κριτήριο της ομοιόμορφης κατανομής ενότητα 1, το οποίο ήταν ένα θεμελιώδες βήμα στην αναλυτική θεωρία αριθμών. Το έργο αυτό εφαρμόστηκε στην ζήτα συνάρτηση του Riemann, καθώς και στην θεωρία πρόσθετων αριθμών και αναπτύχθηκε από πολλούς άλλους.
Θεμελιώδη Μαθηματικά
Στο βιβλίο του Η Συνέχεια (The Continuum) ο Βάυλ ανέπτυξε την λογική της predicative analysis χρησιμοποιώντας τα κατώτερα επίπεδα της "διακλαδιζόμενης" θεωρίας των τύπων του Μπέρτραντ Ράσελ. Ήταν σε θέση να αναπτύξει το μεγαλύτερο μέρος του κλασικού λογισμού,χωρίς να χρησιμοποιήσει ούτε αξίωμα της επιλογής ούτε την εις άτοπον απαγωγή, και αποφεύγοντας την Θεωρία Συνόλων του Γκέοργκ Κάντορ. Ο Βάυλ εκείνη την περίοδο άσκησε έφεση κατά του ριζοσπαστικού κονστρουκτιβισμού,του γερμανικού ρομαντισμού, χαρακτηριζόμενος ως ιδεαλιστής κατά τον Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε
Λίγο μετά την δημοσίευση του βιβλίου του Η Συνέχεια ο Βάυλ στράφηκε όλοσχερώς στα φιλοσοφικά μαθηματικά και ιδιαίτερα στην εργασία του Λ. Ε. Τζ. Μπράουερ. Στο βιβλίο του Η Συνέχεια, τα οικοδομημένα σημεία υπήρχαν ως διακριτές οντότητες,όμως ο Βάυλ ήθελε η Συνέχεια να αποκτήσει διαφορετικό νόημα και να μην ήταν ένα σύνολο των σημείων. Έγραψε ένα αμφιλεγόμενο άρθρο διακηρύσσοντας για τον ίδιο και Λ. Ε. Τζ. Μπράουερ, " Είμαστε η επανάσταση." Το άρθρο αυτό είχε πολύ μεγαλύτερη επιρροή και από τα πρωτότυπα έργα του Μπράουερ.
Ο George Pólya και ο Βάυλ, κατά τη διάρκεια ενός μαθηματικού συνεδρίου στη Ζυρίχη (9 Φεβρουαρίου 1918), έβαλαν ένα στοίχημα σχετικά με τη μελλοντική κατεύθυνση των μαθηματικών. Ο Βάυλ προέβλεψε ότι τα επόμενα 20 χρόνια, οι μαθηματικοί θα είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν τη συνολική ασάφεια των εννοιών όπως πραγματικοί αριθμοί, Σύνολα, Αριθμήσιμα Σύνολα και περισσότερο, ότι το να αναρωτιέται κανείς αν είναι σωστό ή το λάθος το γεγονός ότι κάθε σύνολο πραγματικών αριθμών έχει μέγιστο ή ελάχιστο,θα ήταν το ίδιο άσκοπο  με το να αναρωτηθεί κανείς για την αλήθεια των βασικών ισχυρισμών του Χέγκελ στην φιλοσοφία της φύσης. Οποιαδήποτε απάντηση σε τέτοια ερωτήματα θα ήταν ανεπαλήθευτη, άσχετη με την εμπειρία, και ως εκ τούτου παράλογη.
Ωστόσο, μέσα σε λίγα χρόνια ο Βάυλ αποφάσισε ότι ο ιντουϊσιονισμός(διαισθητισμός) του Μπράουερ είχε θέσει πολύ μεγαλύτερους περιορισμούς σχετικά με τα μαθηματικά, όπως είχε ειπωθεί από κριτικές. Το άρθρο "Η Κρίση" ενόχλησε ιδιαίτερα τον φορμαλιστή δάσκαλο του Χίλμπερτ, αλλά αργότερα στη δεκαετία του 1920 ο Βάυλ εν μέρει συμφιλιώθηκε με τη θέση που είχε πάρει ο Χίλμπερτ.
Λίγο μετά το 1928, ο Βάυλ αποφάσισε ότι ο μαθηματικός ιντουϊσιονισμός (διαισθητισμός) δεν ήταν συμβατός με τον ενθουσιασμό του για την φαινομενολογική φιλοσοφία του Χούσερλ, όπως είχε προφανώς νωρίτερα πιστέψει. Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, ο Βάυλ έδωσε έμφαση στα κατασκευαστικά μαθηματικά και έθεσε την γνώμη του σε μια θέση πιο κοντά, όχι μόνο στου Χίλμπερτ, αλλά και στου  Ερνστ Κασίρερ. Ο Βάυλ αναφέρεται όμως σπάνια στον Κασίρερ, και έγραψε μόνο σύντομα άρθρα και αποσπάσματα βασιζόμενα σε αυτή τη θέση.
Το 1949, ο Βάυλ ήταν πολύ απογοητευμένος με την τελική άξια του ιντουϊσιονισμού (διαισθητισμού), και έγραψε: "Τα μαθηματικά με τον Μπράουερ κερδίζουν την υψηλότερη διαισθητική σαφήνεια. Διαδέχεται στην ανάπτυξη τις απαρχές της ανάλυσης με φυσικό τρόπο ,όλη την ώρα διατηρώντας την επαφή με την διαίσθησή πολύ περισσότερο από ό,τι είχε γίνει στο παρελθόν. Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί, ωστόσο, ότι σε υψηλότερες και πιο γενικές θεωρίες το ανεφάρμοστο των απλών νόμων της κλασικής λογικής τελικά οδηγεί σε μια σχεδόν αφόρητη αμηχανία . Και οι μαθηματικοί παρατηρούν το μεγαλύτερο μέρος των οικοδομημάτων του που πιστεύεται ότι είναι κτισμένο από τσιμεντόλιθους να χάνεται μέσα στην ομίχλη μπροστά στα μάτια τους."
Αποσπάσματα
Το σχόλιο του Βάυλ, αν και κατά το ήμισυ αστείο, συνοψίζει την προσωπικότητά του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Θεωρητικοί της σχετικότητας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν
Πολύεδρο του Καράκας
Το Πολύεδρο του Καράκας  (ισπανικά: Poliedro de Caracas) είναι κλειστός χώρος πολλαπλών χρήσεων και βρίσκεται στο χώρο δίπλα στον Ιππόδρομο Λα Ρονκάδα, στο Καράκας της Βενεζουέλας. Το γήπεδο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Τζίμι Άλκοκ. Ο θόλος σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Τόμας Χάουαρντ (T. C. Howard) της Synergetics, Inc στο Ράλεϊ της Νότιας Καλιφόρνιας το 1971. Ωστόσο, ο γεωδαιτικός θόλος δεν συμπεριλαμβανόταν μέχρι το 1974, όταν η αμερικανική εταιρεία Charter Industries με τη Synergetics, Inc σχεδίασε και κατασκεύασε το γεωδαιτικό θόλο στο Ράλεϊ. Έχει χωρητικότητα 13.500 καθήμενων θεατών, ενώ η συνολική χωρητικότηττά του είναι 20.000 θεατές και χρησιμοποιείται για συναυλίες, αθλητικές εκδηλώσεις, όπως καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, πυγμαχία, πατινάζ στον πάγο, παραστάσεις, τσίρκο και εμπορικές εκθέσεις. Τον τελευταίο καιρό, έχει επίσης χρησιμοποιηθεί με την αρωγή την κυβέρνησης για πολιτικές εκδηλώσεις.
Ολοκληρώθηκε το 1974 και εγκαινιάστηκε επίσημα με τον αγώνα μεταξύ του Τζορτζ Φόρμαν και του Κεν Νόρτον στις 26 Μαρτίου του 1974. Έχει επίσης φιλοξενίσει διεθνείς καλλιτέχνες όπως η Μελίσα, ο Γιορντάνο και ο Ίλαν Τσέστερ, όπως και πολλούς άλλους παγκόσμιας κλάσης ερμηνευτές. Ένα από τα κύρια γεγονότα που λάμβανε χώρα κάθε χρόνο στο «Πολύεδρο» (μέχρι το 2009), ήταν τα καλλιστεία «Μις Βενεζουέλα». Το «Πολύεδρο» ήταν ο κύριος χώρος διεξαγωγής των αγώνων του ​​Αμερικανικού Πρωταθλήματος 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Βενεζουέλα
Χρυσόστομος Σοφιανός
Ο Χρυσόστομος Σοφιανός (1939 - 27 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός και εκπαιδευτικός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας  της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρυσόστομος Σοφιανός γεννήθηκε στο Στρουμπί το 1939. Φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Σπούδασε στο Διδασκαλικό Κολέγιο Κύπρου. Εργάστηκε για δύο χρόνια ως δάσκαλος. Στη συνέχεια σπούδασε κλασσικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Την περίοδο 1966-1969 εργάστηκε ως καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Την περίοδο 1969-1972 εργάστηκε ως καθηγητής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου.
Την περίοδο 1972-1973 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο με υποτροφία της ΟΥΝΕΣΚΟ. Πήρε τους τίτλους Μ.Α. στην εκπαίδευση και Ph. D. στην εκπαιδευτική ανάπτυξη και προγραμματισμό. Από το 1973 έως το 1975 εργάστηκε στο Κέντρο Ερευνών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο σε εκπαιδευτικά προγράμματα. Την περίοδο 1975-1976 εργάστηκε ως βοηθός καθηγητής εκπαιδεύσεως στο Κολέγιο Ελμίρα της πολιτείας Νέας Υόρκης.
Το 1976 επέστρεψε στην Κύπρο. Ανέλαβε ειδικά καθήκοντα στο Τμήμα Ανωτέρας και Μέσης Εκπαιδεύσεως του Υπουργείου Παιδείας. Παράλληλα ξεκίνησε να εργάζεται και στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου.
Έχει 2 παιδιά.
Απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου 2023
Πολιτική διαδρομή
Στις 5 Οκτωβρίου 1976 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973. Παρέμεινε στην ίδια θέση και μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ και την ανάληψη της εξουσίας από τον Σπύρο Κυπριανού, στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977. Συνέχισε και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1980, μετά από δική του παραίτηση.
Μετέπειτα ο Χρυσόστομος Σοφιανός διετέλεσε διευθυντής του Κυβερνητικού Τυπογραφείου. Την περίοδο 1995-2003 υπηρέτησε ως γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978
Σιλβέστρε Σιάλε Μπιλέκα
Ο Σιλβέστρε Σιάλε Μπιλέκα (Silvestre Siale Bileka, γεννήθηκε το 1939) είναι πολιτικός της Ισημερινής Γουινέας και πρώην πρωθυπουργός της χώρας.
Δεξιός Τομέας
Ο Δεξιός Τομέας (ουκρανικά: Правий сектор) είναι Ουκρανικό πολιτικό κόμμα και κίνημα. Ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2013 ως παραστρατιωτική συνομοσπονδία αρκετών εθνικιστικών οργανώσεων στην εξέγερση του Euromaidan στο Κίεβο, όπου ταραχοποιοί του συμμετείχαν σε οδομαχίες και συγκρούσεις με την αστυνομία. Ο συνασπισμός έγινε πολιτικό κόμμα στις 22 Μαρτίου 2014, οπότε ισχυρίστηκε ότι διέθετε περίπου 10.000 μέλη.
Ονομασία
Η ονομασία της οργάνωσης στα ουκρανικά είναι Правий сектор, το οποίο μπορεί να μεταγραφεί ως Πράβι Σέκτορ και να μεταφραστεί ως Δεξιός Τομέας. (Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συχνά το μεταγράφουν ως Πράβι Σέκτορ ή Πράβιι Σέκτορ.) Η ονομασία προέρχεται από την προσπάθεια της ομάδας να προστατεύσει τη δεξιά παράταξη των διαδηλωτών του Euromaidan κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών.
Συστατικές ομάδες
Οι ακαδημαϊκές πηγές και οι πηγές των μέσων ενημέρωσης περιέγραψαν μερικές από τις συστατικές ομάδες του Δεξιού Τομέα, ως εθνικιστικές, υπερεθνικιστικές,  νεοφασιστικές, νεοναζιστικές, ακροδεξιές,  υπερσυντηρητικές, ή παραστρατιωτικές. Μια πλειονότητα ή πλειοψηφία των μελών του Δεξιού Τομέα ανήκουν σε οπαδούς ποδοσφαίρου  ή δεν έχουν συγκεκριμένη υπαγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Νεοναζισμός
Αγγλονορμανδικές Νήσοι
239px|μικρογραφία|δεξιά|Τοποθεσία των Αγγλονορμανδικών Νήσων Οι Αγγλονορμανδικές Νήσοι (νορμανδικά: Îles d'la Manche, γαλλικά: Îles Anglo-Normandes ή Îles de la Manche) είναι αρχιπέλαγος το οποίο αποτελεί Κτήση του Βρετανικού Στέμματος και βρίσκεται στη Θάλασσα της Μάγχης, στα ανοιχτά των γαλλικών ακτών της Νορμανδίας. Περιλαμβάνει δύο ξεχωριστά βαϊλάτα: το Βαϊλάτο του Τζέρσεϊ και του Βαϊλάτο του Γκέρνσεϊ. Θεωρούνται ως υπολείμματα του Δουκάτου της Νορμανδίας, ενώ δεν αποτελούν τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου. Έχουν συνολικό πληθυσμό περίπου 169.000 κατοίκων και η καθεμιά τους πρωτεύουσα, το Σεντ Χέλιερ και το Σεντ Πίτερ Πορτ, έχουν πληθυσμό 33.500 και 16.488 κατοίκων, αντιστοίχως. Η συνολική εδαφική έκταση των νήσων είναι της τάξεως των 194 τ. χλμ.
Και τα δύο Βαϊλάτα διοικούνται ξεχωριστά από τα τέλη του 13ου αιώνα, με το καθένα να έχει δική του αυτόνομη νομοθεσία, εκλογική διαδικασία και αντιπροσωπευτικό σώμα (αν και τα τελευταία χρόνια, πολιτικοί από τα νομοθετικά σώματα των νησιών βρίσκονται σε τακτική μεταξύ τους επαφή). Κάθε κοινό όργανο των δύο νησιών αποτελεί περισσότερο την εξαίρεση, παρά γενικότερο κανόνα.
Γεωγραφία
thumb|right|240px|Οι Αγγλονορμανδικές Νήσοι και οι γειτονικές ακτές της Γαλλίας thumb|Όπως φαίνονται από τη βόρεια ακτή του Τζέρσεϊ, το [[Ζετού, το Χερμ και το Σαρκ εμφανίζονται αχνά στον ορίζοντα]]
Τα νησιά των Αγγλονορμανδικών Νήσων με μόνιμο πληθυσμό είναι τα παρακάτω:
Το σύνολο των προαναφερθέντων με εξαίρεση το Τζέρσεϊ αποτελούν τμήμα του Βαϊλάτου του Γκέρνσεϊ. Υπάρχει, επίσης, αριθμός ακατοίκητων νησίδων. Τέσσερις εξ'αυτών αποτελούν τμήμα του Βαϊλάτου του Τζέρσεϊ:
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2008
Τα 74α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 10 Δεκεμβρίου 2008, απονεμήθηκαν στις 5 Ιανουαρίου 2009, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2008.
Αγγλονορμανδικές Νήσοι
Γεωγραφία
Τα παρακάτω βρίσκονται στα ανοιχτά του Γκέρνσεϊ: (Δείτε επίσης κατάλογος νησιών του Βαϊλάτου του Γκέρνσεϊ)
Γενικά, τα μεγαλύτερα σε έκταση νησιά έχουν την κατάληξη -ey, ενώ τα μικρότερα έχουν την κατάληξη -hou. Αυτές πιστεύεται ότι προέρχονται από τα Παλαιά Νορβηγικά ey και holmr, τα οποία σημαίνουν, αντιστοίχως, νησί και νησίδα.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2008
Καλύτερη Ταινία
1. Milk 2. Rachel Getting Married 3. Happy-Go-Lucky 3. Slumdog Millionaire
Αγγλονορμανδικές Νήσοι
Γεωγραφία
Τα νησιά Σωζέ, τα οποία βρίσκονται στα νότια του Τζέρσεϊ δεν περιλαμβάνονται, γενικότερα, στον γεωγραφικό προσδιορισμό των Αγγλονορμανδικών Νήσων, αλλά αναφέρονται αρκετά συχνά στις αγγλικές πηγές ως «γαλλικές Αγγλονορμανδικές Νήσοι», λόγω του ότι υπάγονται διοικητικά στη Γαλλία. Αποτελούσαν ιστορικά τμήμα του Δουκάτου της Νορμανδίας, ωστόσο αποτελούν τμήμα της Γαλλίας μαζί με το ηπειρωτικό τμήμα της Νορμανδίας, και όχι των Βρετανικών Νήσων ή των Αγγλονορμανδικών Νήσων με την πολιτική έννοια του όρου. Αποτελούν ενσωματωμένο τμήμα της κοινότητας της Γκρανβίλ (Μάγχη). Ενώ είναι ιδιατέρως δημοφιλή στους τουρίστες που προέρχονται από τη Γαλλία, οι κάτοικοι των ίδιων των Αγγλονορμανδικών Νήσων σπάνια τα επισκέπτονται, καθώς δεν υπάρχουν άμεσες δίοδοι επικοινωνίας μέσω των ίδιων των νησιών.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2008
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος
1. Σον Πεν – Milk 2. Μίκι Ρουρκ – Ο παλαιστής 3. Κλιντ Ίστγουντ – Gran Torino
Αγγλονορμανδικές Νήσοι
Γεωγραφία
Στα επίσημα γαλλικά του Τζέρσεϊ, τα νησιά απαντώνται ως «Νησιά της Μάγχης», ενώ στη Γαλλία, ο όρος «Αγγλονορμανδικές Νήσοι» χρησιμοποιείται για την αναφορά στις Βρετανικές «Αγγλονορμανδικές Νήσους», σε αντίθεση με τα υπόλοιπα νησιά των Στενών της Μάγχης. Το Σωζέ απαντάται ως «νορμανδική νήσος» (ως αντίθεση στον όρο αγγλονορμανδική). Οι όροι «Νορμανδικές Νήσοι» και «Νορμανδικό Αρχιπέλαγος» έχουν χρησιμοποιηθεί, επίσης, ιστορικά στη γαλλική διάλεκτο που ομιλείται στα νησιά της Μάγχης για την αναφορά στο σύνολο των νησιών.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2008
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος
1. Σάλι Χόκινς – Happy-Go-Lucky 2. Melissa Leo – Frozen River 3. Αν Χάθαγουεϊ – Rachel Getting Married 3. Κέιτ Γουίνσλετ – Revolutionary Road
Αγγλονορμανδικές Νήσοι
Γεωγραφία
Η μεγάλη ποικιλότητα της παλίρροιας έχει ως αποτέλεσμα μια πλούσια έκταση βιοποικιλότητας με βάση τις διαφορετικές παλίρροιες που απαντώνται στην περιοχή των νησιών, ενώ ορισμένα νησιά όπως το Μπυρού, το Εκρέχους, καθώς και το Μινκιέρ έχουν οριστεί ως τοποθεσίες Ραμσάρ.
Τα θαλάσσια ρεύματα στην περιοχή των νησιών περιλαμβάνουν τα παρακάτω:
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2008
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων
1. WALL-E 2. Waltz with Bashir (Vals Im Bashir)
Αγγλονορμανδικές Νήσοι
Γεωγραφία
Υψηλότερη κορυφή στα νησιά είναι το Λε Πλατόν στο Τζέρσεϊ με υψόμετρο 143 μέτρων άνω του επιπέδου της θάλασσας. Το χαμηλότερο υψόμετρο είναι ο Ατλαντικός Ωκεανός (επίπεδο θάλασσας).
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2008
Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας
1. Anthony Dod Mantle – Slumdog Millionaire 2. Claudio Miranda – The Curious Case of Benjamin Button 3. Wally Pfister – The Dark Knight
Αγγλονορμανδικές Νήσοι
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορμανδία Κατηγορία:Βρετανικά Νησιά
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2008
Καλύτερη Σκηνοθεσία
1. Μάικ Λι – Happy-Go-Lucky 2. Ντάνι Μπόιλ – Slumdog Millionaire 3. Ντέιβιντ Φίντσερ – The Curious Case of Benjamin Button
Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο
1. Courtney Hunt – Frozen River 2. Lance Hammer – Ballast 3. Joachim Trier – Reprise
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία
1. 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (4 luni, 3 saptamani si 2 zile) • Romania 2. A Christmas Tale (Un conte de Noël) • France 3. The Class (Entre les murs) • France
Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία
1. Man on Wire 2. Waltz with Bashir (Vals Im Bashir) 3. Trouble the Water
Καλύτερο Σενάριο
1. Jenny Lumet – Rachel Getting Married 2. Mike Leigh – Happy-Go-Lucky 3. Robert D. Siegel – The Wrestler
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος
1. Josh Brolin – Milk 2. Χιθ Λέτζερ – The Dark Knight 3. Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ – Tropic Thunder
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2008
NGC 4092
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης 4092 38338 07087
Ντιέγο Μαρίν Αγιλέρα
thumb|320px|Το κάστρο της Κορούνια ντε Κόντε και ένα αεροπλάνο το οποίο τιμά την μνήμη του πρωτοπόρου της αεροπορίας Ντιέγο Μαρίν Αγιλέρα. Ο Ντιέγο Μαρίν Αγιλέρα (Diego Marín Aguilera, 1757 – 1799) ήταν Ισπανός εφευρέτης ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους πρωτοπόρους της αεροπορίας. Γεννήθηκε στην Κορούνια ντελ Κόντε, και έγινε επικεφαλής της οικογένειας του όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Ο Μαρίν αναγκάστηκε να φροντίσει τας επτά αδέλφια του, και εργάστηκε ως εργάτης γης, φροντίζοντας τα ζώα και τα χωράφια του. Ο Μαρίν πέρασε πολλές μέρες βοσκώντας πρόβατα στους τριγύρω αγρούς.
Ο Μαρίν σχεδίασε, από νωρίς, αρκετές συσκευές εξοικονόμησης εργασίας, στις οποίες περιελαμβανόταν συσκευή η οποία βελτίωνε την λειτουργικότητα ενός νερόμυλου στον ποταμό Αραντίγια, μια που βελτίωσε το έργο μιας νεροτριβής, και μια ακόμη που χρησιμοποιήθηκε στον τεμαχισμό μαρμάρων στα λατομεία του Εσπεχόν. Επίσης σκαρφίστηκε μια συσκευή με την οποία μαστιγώνε τα άλογα κατά την διάρκεια του αλωνίσματος, και μια άλλη που κατασκεύαζε πανιά.
Ιπτάμενη μηχανή
Ο Μαρίν εμπνεύστηκε από τους αετούς που παρατηρούσε ενώ φρόντιζε τα ζώα και τα χωράφια του: ήθελε να κατασκευάσει μια ιπτάμενη μηχανή. Για έξι χρόνια εργάστηκε σε μια από τις εφευρέσεις του. Η μηχανή κατασκευάστηκε από ξύλο, μέταλλο, ύφασμα και φτερά. Συνέλεξε φτερά από αετούς και γύπες τοποθετώντας ειδικές παγίδες στις οποίες είχε εναποθέσει σάπιο κρέας για να προσελκύσει τα πουλιά αυτά.
Ο Μαρίν έκανε υπολογισμούς σχετικά με το βάρος, τον όγκο, το μέγεθος και τις διαστάσεις των φτερών, καθώς και το βάρος των σωμάτων αυτών των πουλιών. Επίσης μελέτησε προσεκτικά την κίνηση των πτερύγων και της ουράς τους και κατασκεύασε, με την βοήθεια ενός σιδηρουργού της περιοχής, του Χοακίν Μπαρμπέρο, ένα ζευγάρι σφυρήλατων μεταλλικών αρθρώσεων που κινούναν όπως περίπου ένας ανεμιστήρας. Επίσης κατασκεύασε αναβολείς για τα πόδια του και στρόφαλα χεριών με τα οποία έλεγχε την διεύθυνση της μηχανής.
Απόπειρα πτήσης
Τη νύχτα της 15ης Μαΐου 1793, μαζί με τον σιδηρουργό Μπαρμπέρο και μια από τις αδελφές του, ο Μαρίν τοποθέτησε το ανεμόπτερο του στο ψηλότερο σημείο του κάστρου της Κορούνια ντελ Κόντε. Υπό το φως της πανσελήνου, ανέφερε (χονδρικά): «Πηγαίνω στο Μπούργκο ντε Όσμα, και από εκεί στη Σόρια, και θα επιστρέψω σε λίγες μέρες».
Χτυπώντας τα φτερά του ανεμόπτερου, έφτασε σε ύψος «έξι ή επτά βαράς» (περίπου 5 ή 6 μέτρα) και σύμφωνα με τους συνοδούς τους, πέταξε για «431 βαράς», ή περίπου 274 μέτρα (300 γιάρδες) με 457 μέτρα (500 γιάρδες). Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αεροναυτικής και Αστροναυτικής αναφέρει πως πέταξε για «περίπου 360 μέτρα». Ο Μαρίν κατάφερε να διασχίσει τον ποταμό Αραντίγια και να φτάσει στην περιοχή που ήταν γνωστή ως Χέρας, όπου κατέπεσε στο έδαφος όταν μια από τις μεταλλικές αρθρώσεις έσπασε. Φοβούμενοι τα χειρότερα, οι συνοδοί του έτρεξαν στο σημείο. Ο Μαρίν είχε μόνο γρατσουνιές και μώλωπες, αλλά ήταν θυμωμένος με τον σιδηρουργό επειδή απέτυχε να συγκολλήσει σωστά την άρθρωση.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Μαρίν αντιμετώπισε και άλλες κακοτυχίες. Οι κάτοικοι της πόλης θεωρώντας τον φρενοβλαβή, αιρετικό ή απατεώνα, έκαψαν την «δαιμονική» μηχανή του. Ο Μαρίν έχασε την ελπίδα του, και νιώθοντας απογοητευμένος και βαθιά κατατεθλιμμένος, δεν πέταξε ποτέ ξανά. Πέθανε σε ηλικία 42 ετών στην γενέτειρα του, έξι χρόνια μετά την απόπειρα του να πετάξει. Ο Μαρίν δεν άφησε αποδεικτικά έγγραφα σχετικά με τις εφευρέσεις του και τάφηκε στην εκκλησία της πόλης.
Στην Ισπανία αποκαλείται ως ο «πατέρας της αεροπορίας», και έτσι η Πολεμική Αεροπορία αφιέρωσε ένα μνημείο σε αυτόν το οποίο βρίσκεται δίπλα από το κάστρο από όπου απογειώθηκε.
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αεροναυτικής και Αστροναυτικής γράφει για τον Μαρίν: «Είναι απίθανο να υπολογίσουμε πόσο αληθινή είναι η ιστορία του Μαρίν, αλλά φαίνεται πως κατάφερε να πραγματοποιήσει πτήση με ανεμόπτερο, επιβιώνοντας μετά από κατασκευαστική αποτυχία και πτώση στο έδαφος. Ο Μαρίν, ο οποίος δεν είχε κανενός είδους επίσημη επιστημονική κατάρτιση, ήταν προικισμένος με εξειδικευμένη τεχνική ευφυία και αποτελεί καλό παράδειγμα της αγήραστης ανθρώπινης φιλοδοξίας σχετικά με το πέταγμα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί εφευρέτες Κατηγορία:Ισπανοί αεροπόροι Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Ισλάμ στην Πολωνία
δεξιά|μικρογραφία| Το [[Τζαμί του Γκντανσκ]] Η συνεχής παρουσία του Ισλάμ στην Πολωνία ξεκίνησε τον 14ο αιώνα. Από τότε συνδέθηκε κυρίως με τους Λιπκάνους Τάταρους, πολλοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ενώ συνέχισαν τις παραδόσεις και τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Οι πρώτες σημαντικές μη Τατάρικες ομάδες Μουσουλμάνων έφτασαν στην Πολωνία τη δεκαετία του 1970, αν και αποτελούν μια πολύ μικρή μειονότητα.
Σήμερα, λιγότερο από το 0,1% του πληθυσμού στην Πολωνία είναι Μουσουλμάνοι. Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων στην Πολωνία είναι Σουνίτες.
Αρχές
Οι πρώτοι Τάταροι (Λιπκάνοι) άποικοι έφτασαν τον 14ο αιώνα. Αν και οι Μουσουλμάνοι συμμετείχαν σε προηγούμενες επιδρομές των Μογγόλων τον 13ο αιώνα, αυτές είχαν καθαρά στρατιωτικό χαρακτήρα και δεν υπάρχουν ίχνη εγκατάστασης ή προσηλύτισης μερών του πολωνικού πληθυσμού.
Από την άλλη πλευρά, Άραβες έμποροι, συμπεριλαμβανομένων Μουσουλμάνων, έφτασαν στα πολωνικά εδάφη κατά την εποχή του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, όπως φαίνεται από μεγάλο αριθμό αραβικών νομισμάτων που βρέθηκαν σε πολυάριθμους αρχαιολογικούς χώρους σε όλη τη σύγχρονη Πολωνία.
Οι τάταρικες φυλές που έφτασαν τον 14ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στα εδάφη του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. ήταν επιδέξιοι πολεμιστές και μεγάλοι μισθοφόροι και η εγκατάσταση τους προωθήθηκε από τους Μεγάλους Δούκες της Λιθουανίας, μεταξύ των οποίων οι Γκεντιμίνας, Αλγκίρντας και Κεστούτις. Οι Τάταροι που εγκαταστάθηκαν στη Λιθουανία, τη Ρουθηνία και τη σύγχρονη ανατολική Πολωνία είχαν τη δυνατότητα να διατηρήσουν τη σουνιτική θρησκεία τους με αντάλλαγμα τη στρατιωτική θητεία. Οι αρχικοί οικισμοί ήταν ως επί το πλείστον προσωρινοί και οι περισσότεροι Τάταροι επέστρεψαν στις πατρίδες τους μετά τη λήξη της υπηρεσίας τους. Ωστόσο, στα τέλη του 14ου αιώνα, ο Μεγάλος Δούκας Βυτάουτας (ονομάστηκε από τους Τάταρους Wattad, που σημαίνει υπέρμαχος των Μουσουλμάνων) και ο αδελφός του, ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο, άρχισαν να εγκαθιστούν Τάταρους στα συνοριακές περιοχές Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και Τευτονικού Τάγματος. Οι Λιπκάνοι Τάταροι, όπως είναι γνωστοί, μετανάστευσαν από τα εδάφη της Χρυσής Ορδής και σε μεγάλο βαθμό υπηρέτησαν στον Πολωνο-Λιθουανικό στρατό. Η μεγαλύτερη από αυτές τις ομάδες που έφτασε στην περιοχή ήταν μια φυλή Τοχταμίς, η οποία το 1397 επαναστάτησε εναντίον του πρώην προστάτη του Ταμερλάνου και ζήτησε άσυλο στο Μεγάλο Δουκάτο. Στους Τάταρους υπό τις διαταγές του απονεμήθηκε σε όλους το καθεστώς σλάχτα (ευγενείας), μια παράδοση που διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της Κοινοπολιτείας τον 18ο αιώνα. Το ελαφρύ ιππικό των Τάταρων, που χρησιμοποιήθηκε τόσο ως ακροβοληστές όσο και ως στρατεύματα αναγνώρισης, συμμετείχε σε πολλές από τις μάχες κατά των ξένων στρατών τον 15ο αιώνα και μετά, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Γκρούνβαλντ στην οποία οι Τάταροι πολέμησαν με εντολή του αρχηγού τους, Τζαλάλ αλ Ντιν Χαν.
16ος–18ος αιώνες
Τον 16ο και τον 17ο αιώνα, πρόσθετοι Τάταροι βρήκαν καταφύγιο στα εδάφη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, κυρίως Νογκάι και Κριμαίοι. Στη συνέχεια, μέχρι τη δεκαετία του 1980, η μουσουλμανική πίστη στην Πολωνία συνδέθηκε κυρίως με τους Τάταρους. Υπολογίζεται ότι τον 17ο αιώνα υπήρχαν περίπου 15.000 Τάταροι στην Κοινοπολιτεία, σε σύνολο πληθυσμού 8 εκατομμυρίων. Πολλά βασιλικά προνόμια, καθώς και η εσωτερική αυτονομία που παραχωρήθηκε από τους μονάρχες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, επέτρεψαν στους Τάταρους να διατηρήσουν τη θρησκεία, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό τους ανά τους αιώνες. Στις πιο αξιόλογες στρατιωτικές φυλές χορηγήθηκαν εθνόσημα και καθεστώς σλάχτα, ενώ πολλές άλλες οικογένειες μετατράπηκαν στην αγροτική και αστική κοινωνία. Οι πρώτοι οικισμοί των Τατάρων ιδρύθηκαν κοντά στις μεγάλες πόλεις της Κοινοπολιτείας προκειμένου να επιτραπεί η γρήγορη κινητοποίηση των στρατευμάτων. Εκτός από τη θρησκευτική ελευθερία, επιτρεπόταν στους Τάταρους να παντρευτούν Πολωνές και Ρουθήνιες καθολικής ή ορθόδοξης πίστης, κάτι ασυνήθιστο στην Ευρώπη εκείνης της εποχής. Τέλος, το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 παραχώρησε στους Τάταρους μια εκπροσώπηση στο Σέιμ.
Ίσως η μόνη στιγμή στην ιστορία που οι Λιπκάνοι Τάταροι πολέμησαν ενάντια στην Κοινοπολιτεία ήταν κατά τη διάρκεια της λεγόμενης Εξέγερσης των Λιπκάνων του 1672. Ο «Κατακλυσμός» και η επακόλουθη περίοδος συνεχών πολέμων έκαναν τους σλάχτα της κεντρικής Πολωνίας να συσχετίσουν τους Μουσουλμάνους Λιπκάνους με τις δυνάμεις εισβολής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό, σε συνδυασμό με την Αντιμεταρρύθμιση που προωθήθηκε από τη δυναστεία των Βάσα, οδήγησε το Σέιμ να περιορίσει σταδιακά τα προνόμια των Πολωνών Μουσουλμάνων. Μεταξύ των μέτρων που ελήφθησαν ήταν η απαγόρευση επισκευής παλαιών τζαμιών και η αποτροπή της ανέγερσης νέων, η απαγόρευση της δουλοπαροικίας των Χριστιανών από Μουσουλμάνους, η απαγόρευση του γάμου Χριστιανών γυναικών με Μουσουλμάνους, η επιβολή περιορισμών στην ιδιοκτησία των Τάταρων. Οι Πολωνικοί-Οθωμανικοί Πόλεμοι τροφοδότησαν τη μεροληπτική ατμόσφαιρα εναντίον τους και οδήγησαν σε αντι-ισλαμικά γραπτά και επιθέσεις.
Αν και ο Βασιλιάς Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας προσπάθησε να περιορίσει τους περιορισμούς στις θρησκευτικές τους ελευθερίες και την εξαφάνιση των αρχαίων δικαιωμάτων και προνομίων τους, οι ευγενείς αντιτάχθηκαν. Τελικά, το 1672, κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Οθωμανούς, τα συντάγματα των Λιπκάνων Τάταρων (που αριθμούσε 3.000 άνδρες) που στάθμευαν στην Ποδολία της νοτιοανατολικής Πολωνίας, εγκατέλειψαν την Κοινοπολιτεία κατά την έναρξη των Πολωνοτουρκικών Πολέμων που επρόκειτο να διαρκέσουν έως τέλος του 17ου αιώνα με την Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699. Αν και οι Λιπκάνοι αρχικά πολέμησαν για τους νικητές Τούρκους, σύντομα το στρατόπεδό τους χωρίστηκε στους υποστηρικτές των Τούρκων και στους δυσαρεστημένους από την Οθωμανική κυριαρχία. Αν και μετά τη Συνθήκη του Μπούτσατς παραχωρήθηκαν στους Τάταρους εδάφη γύρω από τα φρούρια του Μπαρ και του Κάμιανετς-Ποντίλσκι, οι ελευθερίες που απολάμβανε η κοινότητά τους εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν πολύ λιγότερες από αυτές εντός της Κοινοπολιτείας. Τελικά, το 1674, μετά την πολωνική νίκη στο Χοτίν, οι Λιπκάνοι Τάταροι που κρατούσαν την Ποδολία για την Τουρκία από το προπύργιο του Μπαρ πολιορκήθηκαν από τους στρατούς του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι και συνήφθη συμφωνία ότι οι Λιπκάνοι θα επέστρεφαν στην πολωνική πλευρά για να αποκατασταθούν τα αρχαία δικαιώματα και τα προνόμιά τους. Όλοι οι Τάταροι αμνηστεύτηκαν από τον Σομπιέσκι και οι περισσότεροι από αυτούς συμμετείχαν στην εκστρατεία του κατά της Τουρκίας, με αποτέλεσμα τη λαμπρή νίκη στη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης. Η Εξέγερση των Λιπκάνων αποτελεί το υπόβαθρο του μυθιστορήματος Κύριος Βοουοντιγιόφσκι (Pan Wołodyjowski), τον τελευταίο τόμο της βραβευμένης με Νόμπελ ιστορικής Τριλογίας (Trylogia) του Χένρικ Σιενκιέβιτς. Η κινηματογραφική μεταφορά του 1969 Συνταγματάρχης Βοουοντιγιόφσκι, σε σκηνοθεσία Γέζι Χόφμαν και με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Ολμπρίχσκι ως Azja Tuhaj-Bejowicz, ήταν μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες στην ιστορία του πολωνικού κινηματογράφου.
Μέχρι τον 18ο αιώνα οι περισσότεροι Τάταροι που υπηρετούσαν στο στρατό είχαν πολωνοποιηθεί, ενώ οι κατώτερες τάξεις της μουσουλμανικής κοινότητας υιοθέτησαν σταδιακά τη ρουθηνιακή γλώσσα (τον προκάτοχο της σύγχρονης λευκορωσικής γλώσσας) και οι σουνιτικές και ταταρικές παραδόσεις διατηρήθηκαν. Αυτό οδήγησε στη διαμόρφωση μιας ξεχωριστής μουσουλμανικής κουλτούρας στην Κεντρική Ευρώπη, στην οποία στοιχεία της μουσουλμανικής ορθοδοξίας αναμειγνύονταν με τη θρησκευτική ανοχή και μια σχετικά φιλελεύθερη κοινωνία. Για παράδειγμα, οι γυναίκες στην κοινωνία των Λιπκάνων Τάταρων είχαν παραδοσιακά τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες, είχαν ισότιμο καθεστώς και μπορούσαν να φοιτήσουν σε κοινά μη διαχωρισμένα σχολεία.
20ός αιώνας
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Το [[Τζαμί του Μποχονίκι στο χωριό Μποχονίκι]] Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι Λιπκάνοι Τάταροι είχαν ενσωματωθεί τόσο πολύ στην πολωνική κοινωνία που ενώθηκαν με τους Ρωμαιοκαθολικούς αδελφούς τους στις μαζικές μεταναστεύσεις για τις Ηνωμένες Πολιτείες που οδήγησαν στην αμερικανική πολωνική διασπορά, καθώς και ίδρυσαν ακόμη και το δικό τους τζαμί στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα. Το 1919, στο ξέσπασμα του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, δύο από τους Τάταρους αξιωματικούς που υπηρετούσαν με τον συνταγματάρχη του Πολωνικού Στρατού, Μάτσεϊ Μπαϊρασέφσκι και τον στρατηγό Ντάβιντ Γιανόβιτς-Τσαΐνσκι, έφτιαξαν ένα σύνταγμα ιππικού Τάταρων πολεμώντας παράλληλα με τον Πολωνικό Στρατό. Αυτή η μονάδα μετατράπηκε σε μοίρα μετά τον πόλεμο, συνέχισε τις παραδόσεις των ταταρικών στρατιωτικών σχηματισμών της Πολωνική-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και έγινε ένα από τα πιο αξιοσημείωτα επιτεύγματα της Πολωνικής Ταταρικής κοινότητας τον 20ό αιώνα. Με την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας, η ταταρική κοινότητα της Πολωνίας αριθμούσε περίπου 6.000 άτομα (σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 1931), που κατοικούσαν κυρίως στις περιοχές των Βοεβοδάτων Βίλνο, Νοβογκρούντεκ και Μπιαουίστοκ. Μια μεγάλη κοινότητα των Λιπκάνων Τάταρων παρέμεινε εκτός των πολωνικών συνόρων, κυρίως στη Λιθουανία και τη Λευκορωσία (ειδικά στο Μινσκ, την πρωτεύουσα της Λευκορωσικής ΣΣΔ). Αν και μικρή, η κοινότητα των Τάταρων αποτελούσε μια από τις πιο ζωντανές εθνικές μειονότητες της Πολωνίας. Η Μουσουλμανική Θρησκευτική Ένωση (Muzułmański Związek Religijny, περ. 1917) επικεντρώθηκε στη διατήρηση της μουσουλμανικής πίστης και των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Ταυτόχρονα, ο Πολιτιστικός και Εκπαιδευτικός Σύλλογος Πολωνών Τάταρων εργάστηκε για τη διατήρηση και την ενίσχυση της κουλτούρας και των παραδόσεων των Τάταρων. Το 1929 δημιουργήθηκε ένα Εθνικό Μουσείο Τάταρων στο Βίλνο και το 1931 δημιουργήθηκε ένα Εθνικό Αρχείο Τάταρων. Όλος ο μουσουλμανικός λαός που επιστρατεύτηκε στο στρατό στάλθηκε στη Μοίρα Ιππικού Τάταρων του 13ου Συντάγματος Ιππικού, στο οποίο επετράπη να χρησιμοποιήσει τις δικές του στολές και λάβαρα. Ο όρκος του στρατού για τους Μουσουλμάνους στρατιώτες ήταν διαφορετικός από αυτόν που ελήφθη από στρατιώτες άλλων δογμάτων και ορκίστηκε παρουσία του Άλι Ίσμαηλ Βορονόβιτς, του Αρχηγού Ιμάμη του Πολωνικού Στρατού.
Τσίνκουε Τέρρε
Οι Τσίνκουε Τέρρε (ιταλικά: Cinque Terre, κυρ. Πέντε Χώρες, Πέντε Τόποι, Çinque Tære στη Λιγουρική γλώσσα) είναι ένα ακανόνιστο τμήμα της ακτής της ανατολικής Ριβιέρας της Λιγουρίας που βρίσκεται σε έδαφος της επαρχίας της La Spezia μεταξύ Πούντα Μέσκο και Πούντα ντι Μοντενέρο. Η ζώνη αποτελείται από πέντε χωριά τα οποία ονομάζονται από τα δυτικά προς τα ανατολικά: Monterosso al Mare, Vernazza, Corniglia, Manarola, Riomaggiore. Τα χωριά αυτα είναι μέρος της Ριβιέρας της Λιγουρίας και πιο συγκεκριμένα του τμήματος της Riviera di levante (Riviera spezzina).
Ισλάμ στην Πολωνία
20ός αιώνας
Κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ταταρικές κοινότητες της Πολωνίας υπέστησαν τη μοίρα όλων των αμάχων πληθυσμών των νέων γερμανοσοβιετικών και αργότερα πολωνοσοβιετικών συνόρων. Η ταταρική ιντελιγκέντσια δολοφονήθηκε σε μεγάλο βαθμό στη γερμανική AB-Aktion, ενώ μεγάλο μέρος του άμαχου πληθυσμού έγινε στόχος μεταπολεμικών απελάσεων. Μετά τον πόλεμο, η πλειονότητα των ταταρικών οικισμών προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση και μόνο τρεις παρέμειναν στην Πολωνία (Μποχονίκι, Κρουσινιάνι και Σοκούουκα). Ωστόσο, ένας σημαντικός αριθμός Τάταρων μετακόμισε στην πολωνική πλευρά των συνόρων και εγκαταστάθηκε σε διάφορες τοποθεσίες στην ανατολική Πολωνία (ιδίως στο Μπιαουίστοκ και κοντινές πόλεις), καθώς και στη δυτική και βόρεια Πολωνία (ιδίως στο Γκντανσκ και στο Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι). Σήμερα περίπου 400-4.000 Μουσουλμάνοι ταταρικής καταγωγής ζουν στην Πολωνία και μια πολύ μεγαλύτερη και δραστήρια κοινότητα των Τάταρων ζει στη Λευκορωσία και επίσης στη Λιθουανία. Το 1971 επαναδραστηριοποιήθηκε η Μουσουλμανική Θρησκευτική Ένωση και από το 1991 δραστηριοποιείται και η Εταιρεία Μουσουλμάνων στην Πολωνία. Το επόμενο έτος επίσης αποκαταστάθηκε η Ένωση Πολωνών Τάταρων.
Η απογραφή του 2002 έδειξε μόνο 447 άτομα που δήλωσαν ταταρική εθνικότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπάρχουν 1916 Τάταροι στην Πολωνία (συμπεριλαμβανομένων 1.251 ατόμων που δήλωσαν σύνθετη εθνική-εθνοτική ταυτότητα, π.χ. ταυτίζονται ως Πολωνοί και Τάταροι). Τα τελευταία χρόνια, η αυξανόμενη καταπίεση από την αυταρχική κυβέρνηση του Αλεξάντερ Λουκασένκο στη Λευκορωσία και οι οικονομικές δυσκολίες ωθούν έναν μεγαλύτερο αριθμό Λιπκάνων Τάταρων να μετακομίσουν στην Πολωνία.
Τσίνκουε Τέρρε
Από το 1997, η περιοχή αποτελεί μέρος της παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco, με τα εξής κριτήρια: "Η ανατολική Ριβιέρα της Λιγουρίας μεταξύ των Cinque Terre είναι ένα εξαιρετικής ομορφιάς πολιτιστικό τοπίο, που αντιπροσωπεύει την αρμονική αλληλεπίδραση  ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση και παράγει ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς και ποιότητας που απεικονίζει τον παραδοσιακό τρόπο ζωής χιλιάδων χρόνων και που συνεχίζει να διαδραματίζει σημαντικό κοινωνικοοικονομικό ρόλο στη ζωή της κοινωνίας". Χάρη στα γεωγραφικά χαρακτηριστικά της περιοχής, οι Cinque Terre θεωρούνται ένα από τα πιο όμορφα παράκτια ιταλικά αξιοθέατα  για το μοναδικό φυσικό τους σκληρό και τραχύ περιβάλλον, το οποίο μαλακώνει από την κατασκευή των αναβαθμίδων και των ζωνών καλλιέργειας, οι οποίες κατεβαίνουν προς τη θάλασσα με απότομες πλαγιές.
Ισλάμ στην Πολωνία
20ός αιώνας
Τον Νοέμβριο του 2010, ένα μνημείο του ισλαμικού ηγέτη της Πολωνίας Ντάριους Γιαγκιέουο αποκαλύφθηκε στο λιμάνι του Γκντανσκ, σε μια τελετή στην οποία παρευρέθηκαν ο Πρόεδρος Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι, καθώς και εκπρόσωποι των Τάταρων από όλη την Πολωνία και το εξωτερικό. Το μνημείο είναι σύμβολο του σημαντικού ρόλου των Τάταρων στην πολωνική ιστορία.
«Οι Τάταροι έχυσαν το αίμα τους σε όλες τις εξεγέρσεις για την εθνική ανεξαρτησία. Το αίμα τους διείσδυσε στα θεμέλια της αναγεννημένης Πολωνικής Δημοκρατίας», είπε ο πρόεδρος Κομορόφσκι στα αποκαλυπτήρια.
Το μνημείο είναι το πρώτο του είδους του που ανεγέρθηκε στην Ευρώπη.
Τσίνκουε Τέρρε
Το 1997, μετά από αίτηση της επαρχίας της la Spezia, οι Cinque Terre, μαζί με το Porto Venere και τα νησιά Palmaria, Τino και Tinetto συμπεριελήφθησαν  στην Πολιτιστική Κληρονομιά της  UNESCO.
Ισλάμ στην Πολωνία
Πρόσφατα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Μουσουλμανικό κοιμητήριο στη [[Βαρσοβία.]] Εκτός από τις παραδοσιακές κοινότητες των Τάταρων, από τη δεκαετία του 1970 η Πολωνία φιλοξενεί επίσης μια μικρή μουσουλμανική κοινότητα μεταναστών.
Τσίνκουε Τέρρε
Το 1998 το Υπουργείο Περιβάλλοντος καθιέρωσε τις Cinque Terre θαλάσσια προστατευόμενη Περιοχή για την προστασία του περιβάλλοντος, για την προστασία και ενίσχυση των βιολογικών πόρων, για τη διάδοση και την προώθηση της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης συμβατή με τη φυσική και τοπική σημασία της περιοχής.
Ισλάμ στην Πολωνία
Πρόσφατα χρόνια
Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 η Πολωνία προσέλκυσε έναν αριθμό φοιτητών από πολλά φιλικά προς τους σοσιαλιστές αραβόφωνα κράτη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Κάποιοι από αυτούς αποφάσισαν να μείνουν στην Πολωνία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 αυτή η κοινότητα έγινε πιο ενεργή και καλύτερα οργανωμένη. Έχουν χτίσει τζαμιά και οίκους προσευχής στη Βαρσοβία, στο Μπιαουίστοκ, στο Γκντανσκ (χτισμένο από την κοινότητα των Τάταρων), στο Βρότσουαφ, στο Λούμπλιν και στο Πόζναν. Υπάρχουν επίσης αίθουσες προσευχής στο Μπίντγκοστς, στην Κρακοβία, στο Λοτζ, στο Όλστιν, στο Κατοβίτσε και στο Οπόλε.
Από την ανατροπή του πολωνικού κομμουνιστικού καθεστώτος το 1989, άλλοι Μουσουλμάνοι μετανάστες έχουν έρθει στην Πολωνία. Σχετικά εξέχουσες ομάδες είναι οι Τούρκοι και οι εθνικά Μουσουλμάνοι Σλάβοι από την πρώην Γιουγκοσλαβία. Υπάρχουν επίσης μικρότερες ομάδες μεταναστών από το Μπαγκλαντές, το Αφγανιστάν και από άλλες χώρες, καθώς και μια κοινότητα προσφύγων που προέρχονται από την Τσετσενία.
Τσίνκουε Τέρρε
Το 1999  ιδρύθηκε το Εθνικό Πάρκο Cinque Terre για τη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας, την προστασία του τοπίου, και την διασφάλιση των ανθρωπολογικών αξιών του τόπου.
Ισλάμ στην Πολωνία
Πρόσφατα χρόνια
Η πολωνική σιιτική μειονότητα περιλαμβάνει ξένους φοιτητές, μετανάστες και προσωπικό πρεσβειών, κυρίως από χώρες όπως το Ιράκ, το Ιράν, το Μπαχρέιν, ο Λίβανος, μαζί με Πολωνού που έχουν προσηλυτιστεί στο Ισλάμ. Επί του παρόντος, οι Σιίτες στη χώρα δεν έχουν δικό τους ανεξάρτητο τζαμί, αλλά συναντιούνται για την εβδομαδιαία προσευχή της Παρασκευής και τις μεγάλες ισλαμικές αργίες.
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1966)
To Billboard Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τσίνκουε Τέρρε
Οι Cinque Terre ήταν μέρος της Ορεινής Κοινότητας της Riviera Spezzina.
Ισλάμ στην Πολωνία
Πρόσφατα χρόνια
Ο ακριβής αριθμός των Μουσουλμάνων που ζουν στην Πολωνία παραμένει άγνωστος, καθώς η τελευταία πανεθνική απογραφή που πραγματοποιήθηκε από την Στατιστική Υπηρεσία Πολωνίας το 2011 δεν ζητούσε θρησκεία.
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1966)
Το έτος 1966, συνολικά 16 καλλιτέχνες και συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν τραγούδι τους στην πρώτη θέση του καταλόγου επιτυχιών για πρώτη φορά. Πρόκειται για τους: Simon & Garfunkel, Λου Κρίστι, Νάνσι Σινάτρα, SSgt. Barry Sadler, The Young Rascals, The Mamas & the Papas, Πέρσι Σλετζ, Tommy James & the Shondells, The Troggs, The Lovin' Spoonful, Donovan, The Association, ? and the Mysterians, The Monkees, Τζόνι Ρίβερς και The New Vaudeville Band. Ο Φρανκ Σινάτρα, ο οποίος ήταν ήδη στην κορυφή πριν τη δημιουργία Hot 100, είχε ένα του τραγούδι στον κατάλογο.
Ισλάμ στην Πολωνία
Ισλαμοφοβία
Παρά το γεγονός ότι οι Μουσουλμάνοι στην Πολωνία αποτελούν λιγότερο από το 0,1% του συνολικού πληθυσμού, τα στερεότυπα, οι λεκτικές, βίαιες και φυσικές εκδηλώσεις κατά του Ισλάμ είναι ευρέως διαδεδομένες και, κυρίως, κοινωνικά αποδεκτές. Βανδαλισμοί και επιθέσεις στα πολύ λίγα υπάρχοντα τζαμιά αναφέρονται, και οι γυναίκες (ειδικά οι προσηλυτισμένες) που καλύπτονται θεωρούνται «προδότες» του δικού τους πολιτισμού.
Τσίνκουε Τέρρε
Στις 25 Οκτωβρίου του 2011  μία έντονη πλημμύρα και οι επακόλουθες κατολισθήσεις προκάλεσαν το θάνατο τουλάχιστον επτά ανθρώπων. Oι Δήμοι που επηρεάστηκαν περισσότερο είναι η Monterosso al Mare και η Vernazza.
Ισλάμ στην Πολωνία
Ισλαμοφοβία
Από την 1η Ιανουαρίου 2013, οι Μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι της Πολωνίας επηρεάστηκαν και οι δύο από την απαγόρευση της τελετουργικής σφαγής από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού οι νομοθέτες έκριναν τις πρακτικές χαλάλ και κοσέρ ασυμβίβαστες με τη νομοθεσία για τα δικαιώματα των ζώων, και συγκεκριμένα τον Νόμο για την Προστασία των Ζώων του 1997. Τον Δεκέμβριο του 2014, το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε την απαγόρευση αντισυνταγματική με το επιχείρημα ότι παραβίαζε τη θρησκευτική ελευθερία που εγγυάται η πολωνική νομοθεσία και το σύνταγμα. Και οι δύο τρόποι σφαγής ζώων ήταν παράνομοι στη χώρα μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 2013 και Δεκεμβρίου 2014, σχεδόν δύο χρόνια, και εξακολουθεί να είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα λόγω της ανησυχίας για τη σκληρότητα των ζώων από αυτές τις πρακτικές.
Τσίνκουε Τέρρε
Στις 24 Σεπτεμβρίου του 2012 μία κατολίσθηση που προκλήθηκε από την αποκόλληση μιας βραχώδους κορυφογραμμής παρέσυρε τέσσερις Αυστραλούς τουρίστες στη Via dell'Amore. Μετά την κατολίσθηση η διαδρομή παρέμεινε κλειστή μέχρι τις 3 Απριλίου 2015, όταν ξανάνοιξε το πρώτο τμήμα.