cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρατική Δούμα
Η Κρατική Δούμα (ρωσικά: Государственная дума) είναι η κάτω βουλή της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της Ρωσίας, ενώ η άνω βουλή είναι το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας της Ρωσίας. Τα κεντρικά γραφεία της Δούμας βρίσκονται στο κέντρο της Μόσχας, λίγα βήματα από την πλατεία Μανέζναγια (Манежная площадь). Τα μέλη της αναφέρονται ως αναπληρωτές. Η Δούμα αντικατέστησε το Ανώτατο Σοβιέτ, ως αποτέλεσμα του νέου συντάγματος που θεσπίστηκε από τον Μπόρις Γιέλτσιν στον απόηχο της ρωσικής συνταγματικής κρίσης του 1993, και εγκρίθηκε από το ρωσικό λαό με δημοψήφισμα.
Ιστορία
Η Δούμα συστάθηκε το 1906 και ήταν το πρώτο εκλεγμένο κοινοβούλιο της Ρωσίας. Οι πρώτες δύο προσπάθειες από τον τσάρο Νικόλαο Β΄ να καταστεί ο θεσμός ενεργός ήταν αναποτελεσματική. Στη συνέχεια, κάθε μία από αυτές τις Δούμες διαλύθηκε έπειτα από μόλις λίγους μήνες λειτουργίας. Η τρίτη Δούμα ήταν η μόνη που κατάφερε να διαρκέσει μέχρι το τέλος της 5ετούς θητείας της. Μετά την εκλογική μεταρρύθμιση του 1907, η τρίτη Δούμα, η οποία εξελέγη το Νοέμβριο του 1907, αποτελούταν σε μεγάλο βαθμό από μέλη των ανώτερων τάξεων, ενώ οι ριζοσπαστικές επιρροές στη Δούμα είχαν σχεδόν εξ ολοκλήρου αφαιρεθεί. Η ίδρυση της Δούμας μετά την επανάσταση του 1905, έφερε σημαντικές αλλαγές στο ρωσικό αυταρχικό σύστημα. Επιπλέον, η Δούμα είχε σημαντική επίδραση στη ρωσική ιστορία, καθώς ήταν ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην επανάσταση του Φεβρουαρίου, η οποία οδήγησε στην κατάργηση της απολυταρχίας στη Ρωσία.
Στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1993, τα προσκείμενα στον Γέλτσιν κόμματα κέρδισαν 175 έδρες στη Δούμα, έναντι 125 εδρών για το αριστερό μπλοκ. Η ισορροπία δυνάμεων τέθηκε με τους εξήντα τέσσερις βουλευτές του υπερεθνικιστικού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας. Μόνο στα κόμματα που κέρδισαν περισσότερο από πέντε τοις εκατό των ψήφων δόθηκαν έδρες, οκτώ κόμματα συνολικά το 1993. Εκτός από αυτά τα οκτώ κόμματα, ένας αριθμός τριάντα πέντε βουλευτών είχε το δικαίωμα να σχηματίσει μια καταχωρημένη ομάδα, η οποία θα εκπροσωπούσε περιφερειακά συμφέροντα. Οι εργασίες της ελέγχονταν από μια συντονιστική επιτροπή, το Συμβούλιο της Δούμας, που αποτελούνταν από ένα άτομο από κάθε κόμμα ή ομάδα. Το πιο σημαντικό έργο ήταν η κατανομή των εδρών σε είκοσι τρεις επιτροπές της Δούμας, η οποία έγινε ως μέρος μιας συμφωνίας καταμερισμού της εξουσίας.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990, η Δούμα έγινε ένα σημαντικό βήμα για την άσκηση πίεσης από τους περιφερειακούς ηγέτες και επιχειρηματίες, οι οποίοι αναζητούσαν φορολογικές ελαφρύνσεις και νομοθετικές χάρες. Το έργο των ηγετικών επιτροπών, όπως εκείνες για την άμυνα, την εξωτερική πολιτική ή τον προϋπολογισμό, προσέλκυσε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης και την παρασκηνιακή άσκηση πιέσεων.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1999, το φιλοπροεδρικό Ενωτικό Κόμμα και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας ήταν οι ηγετικές δυνάμεις στην Κρατική Δούμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ρωσίας
Ελληνική πυραυλάκατος Υποπλοίαρχος Αρλιώτης
Ο Υποπλοίαρχος Αρλιώτης (διακριτικός αριθμός P-15) είναι παροπλισμένη πυραυλάκατος τύπου La Combattante II του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.
Η προγενέστερη ονομασία της ήταν Ευνίκη I και ο διακριτικός αριθμός της P-55. Ναυπηγήθηκε στο Χερβούργο της Γαλλίας στα ναυπηγεία Constructions Mécaniques de Normandie και η ελληνική σημαία υψώθηκε σε αυτό στις 23 Μαρτίου 1972. Ένα από τα 4 ταχέα περιπολικά Κ/Β. Μετονομάστηκε στις 26 Ιουνίου 1976 προς τιμή του Υποπλοιάρχου Ν. Αρλιώτη που φονεύθηκε κατά τη βύθιση του Α/Τ ‘ΥΔΡΑ’ στο Σαρωνικό στις 22 Απριλίου 1941 μετά από επίθεση των Γερμανών. Ομοίου τύπου πλοία: Κυμοθόη ΙΙ, Ναυσιθόη και Καλυψώ III, τα οποία μετονομαστήκανε σε Κονίδης, Αννίνος και Μπάτσης αντίστοιχα. Παροπλίσθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 2002.
Κατηγορία:Ελληνικές Πυραυλάκατοι
Σορίν Απόστου
Ο Σορίν Απόστου γεννήθηκε 8 Φεβρουαρίου 1968) είναι Ρουμάνος πολιτικός. Μέλος του Δημοκρατικού Φιλελεύθερου Κόμματος, είναι δήμαρχος της Κλούι-Ναπόκα από το 2009.
Βιογραφία
Ο Απόστου γεννήθηκε στο φοσκάνι και παρακολούθησε στο University of Agronomical Sciences and Veterinary Medicine.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί
Μιχαήλ Κοθρής
Ο Μιχαήλ Κοθρής του Εμμανουήλ (Ορεινό Λασιθίου, 1864- Μπραμιανά Ιεράπετρας, 5 Ιουνίου 1941) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Λασιθίου επί 35 συνεχή χρόνια.
Προσφορά
Ο Κοθρής συνέβαλε στην ίδρυση της βιομηχανίας "Μίνως", η οποία ήταν η μεγαλύτερη στην εποχή της κρητική βιομηχανία. Έτσι, αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα της εξεύρεσης εργασίας για χιλιάδες οικογένειες απόρων. Επίσης, συνετέλεσε στην κατασκευή της οδού Ιεράπετρας-Βιάννου και Ιεράπετρας-Παχείας Άμμου. Αναφορικά με την άρδευση της ιδιαίτερης περιοχής του, ο Κοθρής έκανε εισήγηση στην Κρητική Εθνοσυνέλευση το 1903 να αξιοποιηθούν οι πηγές του Ψυχρού, ώστε να αρδευτεί ο κάμπος της Ιεράπετρας και για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τις κάμπιες, οι οποίες αποτελούσαν τη μάστιγα για τα ελαιόδεντρα.
Ο Μιχαήλ Κοθρής απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στις 5 Ιουνίου 1941 στο μετόχι του στα Μπραμιανά Ιεράοετρας, όπου είχε βρει άσυλο εξαιτίας των βομβαρδισμών από τους Ναζί. Η πρώην οδός Βότση ονομάστηκε σε οδό Μιχαήλ Κοθρή, σε αναγνώριση της προσφοράς του προς την Ιεράπετρα. Γιος του ήταν ο επί 10 φορές βουλευτής, Εμμανουήλ Κοθρής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων
Φραγκίσκος Μαρτίνος
Ο Φραγκίσκος Μαρτίνος είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που διακρίθηκε στη θέση του ακραίου αμυντικού αλλά και του αμυντικού μέσου ("κόφτης"), γεννημένος το 1948, στην Ακαδημία Πλάτωνος. Ξεκίνησε τον αθλητισμό από τον τοπικό ποδοσφαιρικό σύλλογο Πλάτωνα Αθήνας, ο οποίος μετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ.
Aργότερα (1971) υπέγραψε στο Αιγάλεω πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική κατηγορία.
Συνέχισε στην ομάδα αυτή για έντεκα συνεχόμενες περιόδους, από τις οποίος έπαιξε έξι χρονιές στην Α΄ (φτάνοντας τις 157 συμμετοχές και 3 γκολ) και πέντε στη Β΄Εθνική (146 συμμετοχές-2 γκολ). Έως τα μέσα του 2016 ήταν δεύτερος σε συμμετοχές στην ιστορία της ομάδας του Αιγάλεω, πίσω από τον Πηγαδίτη. Στα τέλη Μαΐου του 2016 βρέθηκε στην τρίτη θέση της σχετικής κατάταξης, καθώς υποσκελίσθηκε από τον Παπουτσή, ο οποίος εν-συνεχεία πέρασε πρώτος, ξεπερνώντας και τον Πηγαδίτη. Το 1977 αναδείχτηκε πρωταθλητής Β΄ Εθνικής (Νότου). Την περίοδο 1985-86 αγωνίσθηκε στη Δ΄ Εθνική για λογαριασμό του Περαμαϊκού, με τον οποίο κέρδισε την άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία, όπου αγωνίσθηκε επίσης την επόμενη χρονιά (1986-87). Τη διετία 2019-20 ο Φραγκίσκος Μαρτίνος είναι εκλεγμένος πρόεδρος στο Σύλλογο Βετεράνων του Αιγάλεω Α.Ο.
Τα στατιστικά της καριέρας του έχουν ως ακολούθως:
Σύνολα (με το Αιγάλεω): 303 συμμετοχές-5 γκολ
Σανάπη
Πηγές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αμαζόνες
Πολεμικό Ναυτικό (αποσαφήνιση)
Ο όρος Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να αναφέρεται στις ναυτικές δυνάμεις διαφόρων κρατών:
Απαράν
Το Απαράν (αρμενικά: Ապարան) είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην Αρμενία που βρίσκεται στην επαρχία Αραγκατσότν, περίπου 50 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Γερεβάν. Από την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 6.451. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, το Απαράν έχει πληθυσμό περίπου 5.300 κατοίκων.
Ετυμολογία
Πιστεύεται ευρέως ότι το όνομα Απαράν προέρχεται από την αρμενική λέξη Απαράνκ· που σημαίνει βασιλικό παλάτι. Ωστόσο, ανά τους αιώνες, η πόλη ήταν γνωστή με διαφορετικά ονόματα, συμπεριλαμβανομένων των Κασάγ, Παραζναβέρτ, Αμπαράν και Αμπαράν Βερίν. Αργότερα, ήταν γνωστή ως Μπας Απαράν (Բաշ Ապարան) μέχρι το 1935, όταν το όνομα άλλαξε τελικά σε Απαράν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Γλώσσα Εουάγκε
Η Εουάγκε, επίσης γνωστή ως Νότου, είναι Παπούα γλώσσα που ομιλείται στην "ουρά" της Παπούα Νέας Γουινέας. Η προτίμηση για το όνομα εξαρτάται από την περιοχή. Οι δύο διάλεκτοί της είναι η Σόσε/Σόχε (Δυτικές Πεδιάδες Οροκάιβα) και η Ιφάνε/Ιχάνε (Ανατολικές Πεδιάδες Οροκάιβα) (Σμόλχορν 2011:47).
Βιβλιογραφία
Ε
Ρενιέρ Τζεν
Ο Ρενιέρ τζεν (Ιταλικά : Renieri Zen, πέθανε στις 7 Ιουλίου 1268) ήταν ο 45ος Δόγης της Βενετίας (1253 - 1268). Οι πρώτες ιστορικές αναφορές τον περιγράφουν σαν διπλωμάτη στη Γαλλία και την Ιταλία, αφορίστηκε επειδή πίεσε την Μπολόνια να μην πληρώσει φόρους στα Παπικά Κράτη. Βοήθησε τον δόγη Γιάκοπο Τιέπολο στην πολιορκία της Φερράρα (1240), υπέταξε μια εξέγερση στη Ζάρα (1242), πήρε τον τίτλο του ναύαρχου στη Δημοκρατία της Βενετίας (1244) και του «Ποδεστά» σε πολλές Ιταλικές πόλεις.
Δόγης της Βενετίας
Με τον θάνατο του Μαρίνο Μοροζίνι ο Ρενιέρ Τζεν που ήταν Ποδεστάς του Φέρμο εξελέγη Δόγης της Βενετίας με 21 ψήφους σε 41. Την τριετία 1256 - 1259 δέχτηκε απαλλαγή από τον αφορισμό επειδή βοήθησε τον πάπα Αλέξανδρο Δ΄ και το Τρεβίζο στον πόλεμο εναντίον των Γιβελλίνων, ο θάνατος του Ετζελίνο Δ΄ ντα Ρομανό τερμάτισε τη σύγκρουση. Η Βενετία βρέθηκε σε πόλεμο με τη Δημοκρατία της Γένοβας τη μεγαλύτερη αντίπαλο της στη Μεσόγειο επειδή οι Γενοβέζοι λεηλάτησαν τη Βενετσιάνικη συνοικία στην Τύρο. Όταν ο μελλοντικός δόγης Λορέντζο Τιέπολο κατέστρεψε τον στόλο της Γένοβας (1257) η Γένοβα συμμάχησε με τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο, ο οποίος κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη το 1261, διέλυσε τη Λατινική Αυτοκρατορία και παραχώρησε στους Γενουάτες τα παλιά τους προνόμια. Η Βενετία απάντησε με τη δημιουργία ενός μεγάλου στόλου με τον οποίο νίκησε τους Γενουάτες στη Σετζέπολη (1263).
Η Βενετία υπέγραψε πενταετή ανακωχή με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που επανέφερε στους Βενετσιάνους πολλά από τα παλιά τους προνόμια, οι δύο δημοκρατίες είχαν από τότε μεγάλο συναγωνισμό στην Ανατολή. Την εποχή που κυβέρνησε ο Ρενιέρ τζεν εγκρίθηκαν 129 νέα άρθρα στη ναυτική νομοθεσία της Βενετίας. Ο Ρενιέρ Τζεν πέθανε το 1268, η δόγισσα του Λουκία ντι Πράτα περιγράφεται όμορφη και χαρισματική. Τάφηκε στη βασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού, παραδοσιακό τόπο ταφής των δόγηδων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βενετοί Κατηγορία:Πρόσωπα προσωρινά αφορισμένα από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία Κατηγορία:Ιταλοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Τζεν Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας του 13ου αιώνα Κατηγορία:Διπλωμάτες της Μεσαιωνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ναύαρχοι της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Διπλωμάτες του 13ου αιώνα
Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1941-44)
thumb|right|350px|Χάρτης της σύγχρονης Ελλάδας υπό τριπλή Κατοχή: Κόκκινο: [[Ναζιστική Γερμανία Γαλάζιο: Βασίλειο της Ιταλίας Πράσινο: Βουλγαρία Μπλε: Βασίλειο της Ιταλίας (προπολεμική κτήση)]] Η Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου προέκυψε από τη συνεργασία της Βουλγαρίας με τις δυνάμεις του Άξονα κατά την επίθεσή τους εναντίον της Ελλάδας. Ξεκίνησε με την είσοδο του βουλγαρικού στρατού στις 20 Απριλίου 1941 και έληξε με την οριστική αποχώρηση των στρατευμάτων στις 26 Οκτωβρίου 1944. Οι περιοχές που καταλήφθηκαν αρχικά ήταν η Ανατολική Μακεδονία και η ελληνική Θράκη, εκτός από μία έκταση στα ελληνικά σύνορα με την Τουρκία στο νομό Έβρου, που παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Γερμανών. Μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας, η σφαίρα επιρροής της Βουλγαρίας στα ελληνικά εδάφη μεγεθύνθηκε και ο βουλγαρικός στρατός προωθήθηκε στην Κεντρική Μακεδονία μέχρι τον Αξιό, εξαιρουμένης της Θεσσαλονίκης και μιας έκτασης 20 μιλίων γύρω από αυτήν.
Οι Βούλγαροι ακολούθησαν πολιτική εξόντωσης και απελάσεων του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής, με στόχο τον εκβουλγαρισμό της περιοχής και την οριστική προσάρτηση της από τη Βουλγαρία. Στην προσπάθειά τους αυτή πραγματοποίησαν απελάσεις δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο ελληνικών σχολείων και διωγμό εκπαιδευτικών, αντικατάσταση ελλήνων κληρικών από βούλγαρους ιερείς και πραγματοποίηση μετονομασιών. Με ένα σύστημα έκδοσης αδειών άσκησης επαγγέλματος κατέστησαν αδύνατη την άσκηση επαγγελμάτων από Έλληνες. Μέχρι τα τέλη του 1941 είχαν εκδιώξει περισσότερους από 100.000 Έλληνες πραγματοποιώντας παράλληλα εποικισμούς με βουλγαρικούς πληθυσμούς.
Η Κατοχή 1941-44 αποτέλεσε την τρίτη κατα σειρά βουλγαρική κατοχη της περιοχής μετά την Α΄ Βουλγαρική Κατοχή (1913) και τη Β΄ Βουλγαρική Κατοχή (1916-1918).
Ιστορικό υπόβαθρο
Η Βουλγαρία θεωρούσε την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας και της Θράκης ως ιστορικά βουλγαρικό έδαφος που βρισκόταν υπό ελληνική κατοχή. Ο βουλγαρικός εθνικισμός, με ερείσματα στον πανσλαβισμό, τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που είχε χαρίσει πρόσκαιρα στη Βουλγαρία αυτά τα εδάφη και στον ιστορικό αναθεωρητισμό που δεν αποδεχόταν την απώλεια των εδαφών της Δυτικής Θράκης κατά τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο, επανέφερε το ζήτημα της ανάκτησης πολλάκις κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου.
Α΄ Βουλγαρική Κατοχή (1913)
Στα 1912 η Ανατολική Μακεδονία έπαψε να βρίσκεται υπό Οθωμανική Διοίκηση και το 1913 ανέλαβαν τη διοίκηση της περιοχής οι Βούλγαροι. Όμως τις τελευταίες ημέρες της κατοχής της περιοχής και γνωρίζοντας πως ο ελληνικός στρατός προελαύνει, ο βουλγαρικός στρατός πριν αποχωρήσει προέβη σε πρωτοφανείς σφαγές και ποικίλες βιαιότητες, βιασμούς, ληστείες και καταστροφές κτιρίων. . Οι Βούλγαροι συνέλαβαν στις 25 Ιουνίου 1913 στο Ντεμίρ Ισσάρ τον Μητροπολίτη Μελενίκου Κωνσταντίνο Ασημιάδη και τον κατακρεούργησαν μαζί με τον ιερέα Σταύρο και τον πρόκριτο Θωμά Παπαχαριζάνο, ενώ την επομένη ημέρα σφάγιασαν εκατό κάτοικους Ο μέραρχος της έκτης Μεραρχίας, μετέβη στο Δεμίρ Ισσάρ και αφού διενήργησε έρευνα απέστειλε το τηλεγράφημα στο Βασιλέα Κωνσταντίνο.
''«Λαμβάνω την τιμή να αναφέρω ότι μετά τις πληροφορίες που λάβαμε για σφαγές στο Δεμίρ Ισσάρ, εστάλη αξιωματικός του Επιτελείου που εξακρίβωσε τα παρακάτω: ''Ο Βούλγαρος λοχαγός της χωροφυλακής Μίκτα Μίλεγκώφ με την υπόδειξη τριών βουλγαρόφωνων κατοίκων συνέλαβε το Μητροπολίτη Κωνσταντίνο, τον ιερέα Παπασταύρο, τον προύχοντα Θωμά Παπαζαχαρίου και πλέον των εκατό άλλων ομογενών, του οποίους έκλεισε στον περίβολο της βουλγαρικής Σχολής. ''Όλους αυτούς τη νύχτα της 25ης προς 26 τρέχοντος μηνός (1913) Βούλγαροι στρατιώτες και χωροφύλακες τους σκότωσαν. Αγγάρεψαν, μάλιστα, Τούρκους χωρικούς και τους έθαψαν στον περίβολο της Σχολής, έξω από τον ανατολικό μαντρότοιχο αυτής. ''Ο αξιωματικός του επιτελείου μου διέταξε την εκταφή αυτών για να βεβαιωθεί για το αποτρόπαιο γεγονός. Πράγματι, σε βάθος πλέον των δύο μέτρων βρέθηκαν μαζεμένα τα πτώματα αυτών που έσφαξαν. ''Εκτός από τις σφαγές, αξιωματικοί αλλά και στρατιώτες του βουλγαρικού στρατού βίασαν πολλές παρθένους. Μία, μάλιστα, από αυτές, ονομαζόμενη Αγαθή Θωμά, κόρη κηπουρού, αντιστάθηκε και την έσφαξαν. Τα καταστήματα της πόλης καταστράφηκαν και διαρπάχθηκαν καθώς και όλα τα σκεύη των σπιτιών των ομογενών, πολλούς από αυτούς έσωσαν οι Τούρκοι που τους έκρυψαν στα σπίτια τους. Γενικά η πόλη παρουσιάζει οικτρό θέαμα καταστροφής και η πείνα απειλεί να την συμπληρώσει.»
Με το τηλεγράφημα αυτό ο βασιλιάς Κωνσταντίνος από το Γενικό Επιτελείο που έδρευε στη Δοϊράνη έστειλε το παρακάτω κείμενο στο Υπουργείο Εξωτερικών:
''«Έκτη μεραρχία αναφέρει ότι Βούλγαροι στρατιώτες με διαταγή κάποιου λοχαγού της χωροφυλακής συνέλεξαν στο προαύλιο της βουλγαρικής Σχολής το Μητροπολίτη του Δεμίρ Ισσάρ, δύο ιερείς και πάνω από εκατό προκρίτους, τους οποίους κατέσφαξαν. ''Η Μεραρχία διέταξε την εκταφή των πτωμάτων και βεβαιώθηκε το έγκλημα. Βίασαν παρθένους και μία που αντιστάθηκε την κατέσφαξε. ''Διαμαρτυρηθείτε με εντολή μου, στους αντιπροσώπους των πολιτισμένων Δυνάμεων εναντίον των ανθρωπόμορφων αυτών τεράτων και σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο και δηλώσατε ότι θα αναγκαστώ με λύπη μου να προβώ σε αντίποινα, για να εμπνεύσω κάποιο φόβο και σκέψη πριν γίνουν τέτοια εγκλήματα. ''Οι Βούλγαροι επισκιάζουν όλες τις φρικαλεότητες των βαρβαρικών επιδρομών του παρελθόντος και αποδεικνύουν ότι δεν έχουν πια το δικαίωμα να συγκατελέγονται μεταξύ των πολιτισμένων λαών. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β’»
Το κείμενο δόθηκε και στον ανταποκριτή των “Times” του Λονδίνου ο οποίος τηλεγράφησε ότι το Δεμίρ Ισσάρ, το τελευταίο βουλγαρικό φρούριο στη Μακεδονία καταλήφθηκε από τον ελληνικό στρατό. Ο ανταποκριτής προσθέτει ότι ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος διαβίβασε σε αυτόν στη Δοϊράνη δριμύτατη τηλεγραφική διαμαρτυρία για την εξακρίβωση των σφαγών του Δεμίρ Ισσάρ.
Στις 26 Ιουνίου 1913 οι Βούλγαροι εγκατέλειψαν το Δοξάτο Δράμας και σχηματίστηκε ελληνική ομάδα πολιτοφυλακής που απέκρουσε επίθεση των Βουλγάρων στις 28 Ιουνίου. Την ίδια μέρα οι Σέρρες πυρπολήθηκαν από τους Βουλγάρους. Το πρωί της Κυριακής 30ής Ιουνίου 1913 ο βουλγαρικός στρατός επιτέθηκε με πεζικό, ιππικό και 4 πυροβόλα κατά του Δοξάτου, όπου οι Βούλγαροι σφάγιασαν 650 Έλληνες, άνδρες γυναίκες και παιδιά. Ακολούθησε η λεηλασία και πυρπόληση του Δοξάτου από τους Βούλγαρους. Ο τότε Μητροπολίτης Δράμας Αγαθάγγελος στο Ημερολόγιό του την Κυριακή 30 Ιουνίου 1913 σημειώνει ότι αδυνατεί να πιστέψει τον φρικτό τρόπο με τον οποίο κατέστρεψαν οι Βούλγαροι το Δοξάτο και διερωτάται εάν είναι Χριστιανοί αυτοί που προέβησαν σε αυτές τις πράξεις. Την 1η Ιουλίου 1913 ο Ελληνικός Στρατός απελευθέρωσε τη Δράμα. Όταν οι Έλληνες στρατιώτες εισήλθαν στη Δράμα και ενημερώθηκαν για τα όσα συνέβησαν στο Δοξάτο αμέσως έσπευσαν εκεί. Στο Δοξάτο, όπου οι διασωθέντες τους υποδέχθηκαν ως απελευθερωτές, οι Έλληνες στρατιώτες ήταν οι πρώτοι που αντίκρισαν το θέαμα των εκατοντάδων νεκρών που κείτονταν παντού. Τους ακολούθησαν και ξένοι, όπως ο Βρετανός πλοίαρχος Κάρνταλ που έγραψε σχετικά στη Daily Telegraph ενώ ανταπόκριση για τις σφαγές έστειλε ο Κρόφοντ Πράις στους «Times».
Β΄ Βουλγαρική Κατοχή (1916-1918)
thumb|Το 1914 η πόλη της [[Δράμα (πόλη)|Δράμας είχε πληθυσμό 25.000 κατοίκων, εκ των οποίων 4.000 πέθαναν από πείνα και ασθένειες κατά τη Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918) (αρχείο Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου Η.Π.Α.).]] thumb|Έλληνες πρόσφυγες, κάτοικοι του νομού Σερρών που βρέθηκαν υπό [[Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918)|βουλγαρική Κατοχή το 1916, κατευθύνονται προς την περιοχή δυτικά του ποταμού Στρυμόνα που είχε παραμείνει υπό ελληνική διοίκηση, για να διασωθούν από τις βουλγαρικές διώξεις.]] thumb|Εξόριστοι Έλληνες επιστρέφουν από τη Βουλγαρία το 1918 σε κλειστά βαγόνια τραίνων, τα οποία προορίζονταν για μεταφορά ζώων και εμπορευμάτων (φωτογραφία Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού). Τον Αύγουστο του 1916, μονάδες του Βουλγαρικού Στρατού κατέλαβαν πόλεις της Ανατολικής Μακεδονίας βίαια για δεύτερη φορά μετά την Α΄ Βουλγαρική Κατοχή το έτος 1913. Στη διάρκεια της Β' Βουλγαρικής Κατοχής (1916-1918) ο ελληνικός πληθυσμός στις πόλεις και τα χωριά υπέστη διώξεις, λιμοκτονία, ομηρίες καθώς και συλλήψεις, φυλακίσεις, βιαιοπραγίες και βασανισμούς από τη μυστική βουλγαρική αστυνομία και τον κατοχικό βουλγαρικό στρατό. Ως αποτέλεσμα χιλιάδες Έλληνες έχασαν τη ζωή τους.
Ενδεικτικά την περίοδο της Βουλγαρικής κατοχής εξορίστηκαν από την πόλη της Δράμας 1.965 άτομα, από τα οποία επέστρεψαν μόνο 1.359. Πέθαναν στην εξορία 606 ατομα, δηλαδή το 1/3 των εξορίστων. Από την πόλη των Σερρών και τα χωριά συνελήφθησαν τον Ιούνιο του 1917 3.000 περίπου άνδρες και εκτοπίστηκαν σε διάφορα μέρη της Βουλγαρίας ως όμηροι για καταναγκαστική εργασία ενώ και το καλοκαίρι του 1918 (τρεις μήνες περίπου προ της ανακωχής) συνελήφθησαν άλλοι 5.000 περίπου άνδρες και εκτοπίστηκαν στη Βουλγαρία και αυτοί ως όμηροι στα Ντουρντουβάκια. Η λέξη ντουρντουβάκι αποτελεί ελληνοποιημένη παραφθορά της βουλγαρικής λέξης για τα τάγματα εργασίας (трууJдови войски - τρούντοβι βόιτσκι) ή για τον φαντάρο αγγαρείας (трууJдов войник - τρούντοβ βόινικ). Πάνω από το 1/4 των εκπατρισθέντων έχασαν τη ζωή τους από τις στερήσεις, τα βασανιστήρια και την εξοντωτική εργασία και δεν επέστρεψαν ποτέ στην πατρίδα τους.
Στο Σεβλίεβο εξορίστηκαν 216 Έλληνες ιερείς από την υπό βουλγαρική κατοχή Μακεδονία. Μετά από τρίμηνη παραμονή στην περιοχή οδηγήθηκαν σε εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξοντωτική συμμετοχή σε χειρωνακτικά έργα. Δεκατρείς από τους Έλληνες ιερείς πέθαναν εκεί.
Μετά την ήττα του βουλγαρικού στρατού και την επακόλουθη ανακωχή, τον Σεπτέμβριο του 1918, όσοι όμηροι επέζησαν από τις κακουχίες και τα καταναγκαστικά έργα επέστρεψαν σε άσχημη ψυχολογική και σωματική κατάσταση.
Στην περιοχή της Καβάλας ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Γερμανός Σακελλαρίδης μετά από πεντάμηνη φυλάκιση και βασανισμούς, απαγχονίζεται από Βούλγαρους στρατιώτες του κατοχικού στρατού, τη νύχτα της 5ης προς 6η Ιουλίου του 1917.
Στη διάρκεια της Β' Βουλγαρικής Κατοχής (1916-1918) κλάπηκαν από τον κατοχικό βουλγαρικό στρατό, και κρατούνται έως σήμερα στη Βουλγαρία, τα κειμήλια και οι θησαυροί της Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου της Μητροπόλεως Δράμας, και πλήθος έτερων ελληνικών κειμηλίων από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, τη Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης και τη Μονή Παναγίας Καλαμούς Ξάνθης. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι Ιερές Μητροπόλεις καθώς και οι αρχές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν διατυπώσει επισήμως αίτημα για την επιστροφή των κλαπέντων ελληνικών κειμηλίων.
Σύμφωνα με έκθεση του Ελληνα πρεσβευτή στη Σόφια, έως τον Απρίλιο του 1917 περίπου 6 χιλιάδες άτομα πέθαναν από ασιτία μόνο στην περιοχή της Καβάλας. Η επισιτιστική και ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε σε βάρος των Ελλήνων της Ανατολικής Μακεδονίας στη διάρκεια της Β΄ Βουλγαρικής κατοχής, διαπιστώθηκε σε όλο το εύρος της μετά την απελευθέρωση των περιοχών οπότε και οργανώθηκαν συσσίτια, πρόχειρα νοσοκομεία και διανομή ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού.
Ο βουλγαρικός στρατός κατοχής αποχώρησε το 1918, με τη λήξη του πολέμου. Το έτος 1918, η κατάσταση με την οποία ήρθαν αντιμέτωποι οι Έλληνες στρατιωτικοί και πολιτικοί αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ανατολικής Μακεδονίας, αλλά και της Δυτικής Θράκης λίγο αργότερα, μετά από τη Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918) ήταν τραγική. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της κατάστασης, επισκεπτόμενος άμεσα τις Σέρρες, όπου αντιπροσωπεία των κατοίκων, παρουσίασε αναλυτικά τα δεινά της βουλγαρικής κατοχικής διοίκησης. Μια από τις πρώτες μέριμνες της ελληνικής διοίκησης ήταν ο επισιτισμός της περιοχής. Ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, όπως ο Κωνσταντίνος Ρακτιβάν και ο Αναστάσιος Αδοσίδης, στάλθηκαν επί τόπου προς συντονισμό της ανθρωπιστικής αποστολής για τον ελληνικό πληθυσμό που μαστιζόταν από φτώχεια και επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης. Από κοινού δραστηριοποιούνταν και ανθρωπιστικές αποστολές συμμαχικών δυνάμεων καθώς και ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός με επικεφαλής την Πηνελόπη Δέλτα και την Έλλη Αδοσίδου. Συσσίτια, πρόχειρα νοσοκομεία και διανομή ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού υπήρξαν οι πρώτες ενέργειες για την αντιμετώπιση της κρίσης. Ακόμη, καθοριστική ήταν η συμβολή της επιτροπής αποτελούμενης από την Πηνελόπη Δέλτα, την Έλλη Αδοσίδου και τον Αλέξανδρο Ζάννα, στην ενεργοποίηση του κρατικού μηχανισμού καθώς και στο σχεδιασμό, την οργάνωση και την εκτέλεση του δύσκολου έργου της παλιννόστησης των χιλιάδων Ελλήνων Ανατολικομακεδόνων ομήρων που βρίσκονταν σε βουλγαρικά στρατόπεδα συγκέντρωσης εκτελώντας καταναγκαστικά έργα στο εσωτερικό της Βουλγαρίας την περίοδο 1917-1918.
Πριν την κήρυξη του πολέμου του ΄40
Πριν από την κήρυξη του πολέμου από την Ιταλία εναντίον της Ελλάδας οι επίσημες θέσεις του βουλγαρικού κράτους τάσσονταν υπέρ της ουδετερότητας παρόλο που είχε αρχίσει ήδη η προσέγγιση με τον Άξονα. Αυτές οι συνομιλίες κατέληξαν στην υπογραφή του πρωτοκόλλου της 1ης Μαρτίου που σφράγισε την είσοδο της Βουλγαρίας στον Άξονα και καθόρισε τους όρους της συμφωνίας (παραχώρηση στη βουλγαρική διοίκηση της περιοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης πέραν του Έβρου, ελεύθερη διάβαση των γερμανικών στρατευμάτων μέσω της Βουλγαρίας) που έγινε αποδεκτή από το σύνολο σχεδόν του βουλγαρικού πολιτικού κόσμου και του λαού.
Γ΄ Βουλγαρική Κατοχή ελληνικών εδαφών (1941-44)
thumbnail|upright=1.5|Η Βουλγαρία κατά το [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την κατοχή ελληνικών εδαφών της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.]] thumb|Βούλγαροι στρατιώτες του κατοχικού στρατού με τα κομμένα κεφάλια των Ελλήνων ανταρτών. Σεπτέμβριος 1941, Δράμα.
Είσοδος των βουλγαρικών στρατευμάτων στο ελληνικό έδαφος
Με απόφαση του παλατιού, τα βουλγαρικά στρατεύματα προχώρησαν επίσημα στην είσοδό τους σε ελληνικό έδαφος στις 20 Απριλίου 1941 χωρίς η Βουλγαρία να έχει κηρύξει τον πόλεμο στην Ελλάδα και χωρίς να έχουν διακοπεί οι διπλωματικές τους σχέσεις. Για τη Γερμανία, ο σκοπός της εισόδου των βουλγαρικών στρατευμάτων ήταν καταρχήν η διαφύλαξη της τάξης με την απεμπλοκή των γερμανικών στρατευμάτων που θα ήταν χρήσιμα σε άλλες εμπόλεμες ζώνες ενώ οποιαδήποτε αναθεώρηση των συνόρων και εφαρμογή άμεσου πολιτικού ελέγχου προς όφελος των Βουλγάρων θα αποφασιζόταν με το πέρας του πολέμου. Σε αυτές τις απόψεις των συμμάχων τους αντιτάχθηκαν σφόδρα οι βουλγαρικές αρχές που με την έναρξη της διοίκησης (de facto κατοχής) της περιοχής ξεκίνησαν τις διαδικασίες ενσωμάτωσής της στον κύριο κορμό του βουλγαρικού κράτους.
Διαχείριση των κατεχόμενων περιοχών
Το βουλγαρικό κράτος ονόμασε την κατεχόμενη περιοχή «Μπελομόριε» («Αιγαΐδα») και ξεκίνησε την αναθεώρηση της πραγματικότητας της περιοχής με την αντικατάσταση των ελληνικών πολιτικών και αστυνομικών υπηρεσιών με αντίστοιχες βουλγαρικές και την αναθεώρηση του πολιτικού χάρτη (χάραξη νέων επαρχιών κι ενσωμάτωση άλλων σε υπάρχουσες βουλγαρικές ). Κύριο όργανο στην προσπάθεια αυτή υπήρξαν και οι διάφοροι βουλγαρικοί πατριωτικοί και αθλητικοί σύλλογοι και οι κατά τόπους βουλγαρικές εφημερίδες. Έγιναν προσπάθειες υπαγωγής του πληθυσμού στο βουλγαρικό εκπαιδευτικό σύστημα οι οποίες ωστόσο δεν είχαν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, παράλληλα με απαγόρευση χρήσης της ελληνικής γλώσσας και επιβολής χρήσης της βουλγαρικής στη δημόσια ζωή. Επίσης η ελληνική εκκλησιαστική δομή αναιρέθηκε για να ενταχθούν οι εκκλησίες στη βουλγαρική εξαρχία.
Οι πολιτικές πολιτικής και οικονομικής καταδίωξης των Ελλήνων και των λοιπών εθνοτικών ομάδων της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (κυρίως Πομάκων μα και μουσουλμάνων) συμπεριέλαβαν επιστράτευση για αμισθί εργασία σε έργα στην κατεχόμενη Γιουγκοσλαβία, στη Βουλγαρία ή στα κατεχόμενα ελληνικά εδάφη για την κατασκευή σιδηροδρόμων και την καταστροφή ελληνικών οχυρωματικών έργων. Τα τάγματα εργασίας ήταν συνώνυμο της εξόντωσης καθώς πολλοί δεν άντεχαν τις δοκιμασίες και πέθαναν από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια. Οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης στα «ντουρντουβάκια» (όπως ονομάζονταν τα τάγματα εργασίας) ήταν απάνθρωπες, χωρίς στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής, με λίγο νερό και κακής ποιότητας φαγητό. . Ο δριμύς λοιμός του χειμώνα του 1942-43 βρήκε τους Έλληνες κατοίκους να στερούνται βασικές προμήθειες αγαθών (φαρμάκων και τροφίμων) και να υπόκεινται σε οικονομική διάκριση με αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών από ασιτία
Όσον αφορά την οικονομική πραγματικότητα, οι βουλγαρικές αρχές πήραν μέτρα για τον περιορισμό της οικονομικής δραστηριότητας των Ελλήνων. Ο οικονομικός αυτός διωγμός εντάθηκε και με τις ευρύτατες καταστροφές που προκάλεσαν οι βουλγαρικές αρχές στην οικονομική δραστηριότητα των κατεχόμενων. Οι ζημιές στην ελληνική οικονομία από την ευρύτερη διαχείριση των Βουλγάρων των περιοχών αυτών ανήλθαν στα 985.000.000 δολάρια με τραγική μείωση των δασών και συμβολή στην ερήμωση της υπαίθρου.
Η κατάσταση στη Μακεδονία το 1943
Από την άνοιξη του 1943 είχε αρχίσει να φαίνεται η κατάρρευση της Ιταλίας και από τις αρχές Ιουλίου είχε ξεκινήσει η απόβαση των Συμμαχικών δυνάμεων στη Σικελία. Στις 14 Ιουλίου 1943 δημοσιεύτηκε στον ελληνικό τύπο ανακοίνωση των γερμανικών αρχών στην οποία αναφέρονταν ότι παραχωρούνταν η «από στρατιωτικής απόψεως ασφάλειαν στην περιοχή ανατολικά του Αξιού» στις βουλγαρικές δυνάμεις λόγω της κατάστασης που επικρατούσε στα πολεμικά μέτωπα και «εξαιτίας της πληγής των ανταρτών». Επίσης σημειώνονταν ότι τη διοίκηση «εις τα υπό των βουλγαρικών στρατευμάτων μέλλοντα να καταληφθούν τμήματα της χώρας» θα είχαν Γερμανοί διοικητικοί υπάλληλοι και η Γερμανική αστυνομία ενώ γινόταν αναφορά ότι δεν θα υπήρχε καμία μεταβολή στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και ότι στην εν λόγω περιοχή θα παρέμεναν σε ισχύ η ελληνική νομοθεσία και τα διοικητικά μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης. Από την επέκταση των αρμοδιοτήτων των βουλγαρικών δυνάμεων στην κεντρική Μακεδονία εξαιρέθηκαν η Θεσσαλονίκη και περιοχές γύρω από την πόλη καθώς και οι τρεις χερσόνησοι της Χαλκιδικής. Εντωμεταξύ στις αρχές Ιουλίου 1943 η 7η Βουλγαρική Μεραρχία Πεζικού είχε ήδη εισβάλλει στην περιοχή μεταξύ Στρυμόνα και Αξιού και είχε αναλάβει αστυνομικά καθήκοντα υπό τις διαταγές του Γερμανού Διοικητή Θεσ/νίκης –Αιγαίου Ενάντια στην παρουσία βουλγαρικών στρατευμάτων στην κεντρική Μακεδονία έγιναν διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα. Στις 8 Ιουλίου έγινε μεγάλη διαδήλωση στη συνοικία της Επταλόφου στη Θεσσσαλονίκη, ενώ τις επόμενες μέρες έγιναν διαδηλώσεις στο Κιλκίς, στην Έδεσσα, στην Αριδαία αλλά και νοτιότερα μέχρι και στην Καλαμάτα. Στις 22 Ιουλίου 1943 πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα γενική απεργία και διαδήλωση υπό την καθοδήγηση του ΕΑΜ, στην οποία πήραν μέρος περισσότερα από 100.000 άτομα, ενάντια στην προοπτική επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στο μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής Μακεδονίας. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης έχασαν τη ζωή τους τουλάχιστον 15 άνθρωποι ενώ περισσότεροι από 50 τραυματίστηκαν.
Ο Αλέξανδρος Σβώλος κατά την περίοδο 1941–1943, διατέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Μακεδόνων και Θρακών και συνέταξε υπομνήματα προς τις γερμανικές Αρχές Κατοχής καταγγέλλοντας τις ωμότητες των Βουλγάρων κατά των πληθυσμών των δύο αυτών περιοχών.
Δημογραφική πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της κατοχής
Ο ελληνικός πληθυσμός της περιοχής παρουσίασε τρομερές μειώσεις καθώς πολλοί αναγκάστηκαν σε έξοδο προς τη γερμανοκρατούμενη Μακεδονία, την Αθήνα και τον Πειραιά με τη φυγή ατόμων να υπολογίζεται σε 170.000. Αρκετοί μουσουλμάνοι μα και χριστιανοί διέφυγαν και προς την Τουρκία ενώ οι εκτοπισμένοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Κεντρικής Ευρώπης Εβραίοι υπολογίζονται γύρω στους 4.000. Από την άλλη πλευρά οι βουλγαρικές αρχές προσπάθησαν να προσελκύσουν κατοίκους της Βουλγαρίας με σκοπό τον εποικισμό των κατεχομένων περιοχών. Υπολογίζεται ότι περίπου 120.000 έποικοι εγκαταστάθηκαν στα 3 χρόνια της κατοχής αν και τόσο το χαμηλό επίπεδο των εποίκων όσο και η αντικειμενική πραγματικότητα της περιοχής απέτρεψαν την ουσιαστική μεταβολή του χαρακτήρα των κατεχόμενων.
Εθνική Αντίσταση στην Ανατολική Μακεδονία
thumb|140px|[[Κωνσταντίνος Καζάνας|Κώστας Καζάνας (1910-1982), δημοδιδάσκαλος και αντιστασιακός]] thumb|Το κοινοτάφιο (κοινός τάφος) των μαρτύρων της [[Εξέγερση και σφαγή της Δράμας|Σφαγής της Δράμας (1941).]] Ήδη από τον Ιούλιο του 1941 δρούσε στη Βισαλτία του Σερρών το αντιστασιακό σώμα «Οδυσσέας Ανδρούτσος». Η πρώτη μαζική εξέγερση του ελληνικού λαού η οποία έλαβε καθαρά μαχητικό και επαναστατικό χαρακτήρα συνέβη στην περιοχή της Δράμας, όπου η βουλγαρική κατοχική διοίκηση επιχειρούσε με μεθοδικότητα τον εκβουλγαρισμό των κατοίκων. Ο πληθυσμός αντέδρασε στη βίαιη προσπάθεια αφελληνισμού. Στις 28 προς 29 Σεπτεμβρίου 1941 ο λαός της Δράμας και των γύρω χωριών εξεγείρεται και καταλύει τις βουλγαρικές αρχές. Η αυθόρμητη αυτή εξέγερση της Δράμας, καταπνίγεται από τους Βούλγαρους που εκτελούν ομαδικά 3.000 πατριώτες στην πόλη της Δράμας, στην Προσοτσάνη, τη Χωριστή, το Δοξάτο αλλά και τα χωριά Κύργια, Κουδούνια, Αδριανή, Άγιος Αθανάσιος, Κοκκινόγεια, Μικρόπολη, Χαριτωμένη, Φωτολίβος, Σιταγροί, Μικρόκαμπος, Μυλοπόταμος και Μαυρότοπος.
Τα γεγονότα της Δράμας είχαν συγκλονιστική επίδραση σε ολόκληρο τον υπόδουλο ελληνικό λαό. Και καθώς σε αυτά προσθέτονταν οι καθημερινές εκτελέσεις Ελλήνων από τα στρατεύματα κατοχής, ως αντίποινα για σποραδικές αντιστασιακές ενέργειες, και η ομαδική εξόντωση των κατοίκων των χωριών Άνω και Κάτω Κερδυλίων (17 Οκτωβρίου 1941), Μεσόβουνου Κοζάνης (23 Οκτωβρίου 1941) και Κλειστού, Κυδωνίας και Αμπελοφύτου Κιλκίς (25 Οκτωβρίου 1941) από τους Γερμανούς, γίνεται κοινή συνείδηση ότι μόνο με τον ένοπλο αγώνα ήταν δυνατό να αντιμετωπιστεί ο κατακτητής.
Τον Σεπτέμβριο του 1944 στην Προσοτσάνη και ενώ η ευρύτερη Ανατολική Μακεδονία βρισκόταν ακόμη υπό την κατοχή των Βουλγάρων, ο δημοδιδάσκαλος Κωνσταντίνος Καζάνας μαζί με τον Αστέριο Αστεριάδη υπέστειλαν τη βουλγαρική σημαία και ύψωσαν την ελληνική, στην κεντρική πλατεία της πόλης, παρά την τρομοκρατία και τις απειλές των κατακτητών. Το γεγονός αυτό καταδίκασε τον Κωνσταντίνο Καζάνα σε εξορία στις φυλακές στη Σόφια αλλά αποτέλεσε πλήγμα για τις φασιστικές βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής και ταυτόχρονα αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων αγωνιστών και του τοπικού πληθυσμού. Είναι η μοναδική υποστολή σημαίας Δύναμης του Άξονα που συνέβη υπό το φως της ημέρας και υπό το βλέμμα των Στρατιωτικών Δυνάμεων Κατοχής, σε ολόκληρη την κατακτημένη Ευρώπη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας
Γεώργιος Κουρζούπος
Ο Γεώργιος Κουρζούπος, ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας που αποφοίτησε το 1917 από την Ανώτατη Οικοδομική και Γεωδαιτική Σχολή του Τεχνικού Ινστιτούτου της Μόσχας, το 1917. Εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας από το 1926 στη Φλώρινα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Biladi
Ο παλαιστινιακός εθνικός ύμνος, Biladi ("Χώρα μου"), είναι ο εθνικός ύμνος της Παλαιστινιακής Αρχής. Καθιερώθηκε από το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο το 1996, σύμφωνα με το άρθρο 31 της Παλαιστινιακής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας από το 1988. Τους στίχους έγραψε ο Σαΐντ Αλ Μουζαγίν (Said Al Muzayin, αλλιώς Fata Al Thawra) και τη μουσική ο Αιγύπτιος μαέστρος Αλί Ισμαέλ (Ali Ismael). Ήταν γνωστός με το όνομα "Ύμνος της παλαιστινιακής επανάστασης".
Στίχοι
بلادي بلادي
بلادي يا أرضي يا أرض الجدود
فدائي فدائي
فدائي يا شعبي يا شعب الخلود
بعزمي وناري وبركان ثأري
صعدت الجبالا وخضت النضالا
فلسطين داري فلسطين ناري
فلسطين ثاري وأرض الصمود
بحق القسم تحت ظل العلم
بأرضي وشعبي ونار الألم
سأحيا فدائي وأمضي فدائي
وأقضي فدائي إلى أن تعود
فدائي
Μεταγραφή στα λατινικά
ΧΟΡΩΔΙΑ:
ΧΟΡΩΔΙΑ
Ελληνική μετάφραση
ΧΟΡΩΔΙΑ
Χώρα μου, χώρα μου
Χώρα μου, λαέ μου, αιώνιε λαέ
Με την αποφασιστικότητά μου, τη φωτιά και το ηφαίστεο της εκδίκησης
Σκαρφάλωσα βουνά και πολέμησα σε μάχες
Κατάφερα το απίθανο, διέσχισα τα σύνορα
Χορωδία
Με την σταθερή απόφαση των ανέμων και τα πυρά των όπλων
Και την αποφασιστικότητα του έθνους μου στη γη που αγωνίζεται
Η Παλαιστίνη είναι η πατρίδα μου, Η Παλαιστίνη είναι η φωτιά μου,
Η Παλαιστίνη είναι η εκδίκησή μου και η γη που αντέχει.
Με τον όρκο κάτω από τη σκιά της σημαίας
Στη γη μου και στο έθνος μου, και στη φωτιά του πόνου
Θα ζω ως fida'i*, Θα παραμείνω ένας fida'i,
Θα πεθάνω ως fida'i - μέχρι την επιστροφή της πατρίδας μου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Παλαιστίνη
Ακροαριστερά
Ο όρος Ακροαριστερά αναφέρεται γενικά στη ριζοσπαστική εκδοχή της Αριστεράς στην πολιτική. Ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει την Αριστερά που δεν έχει μεταρρυθμιστική (ρεφορμιστική) στρατηγική, αλλά θέλει την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Συσχετίζεται άμεσα με τον κομμουνισμό. Η Ακροαριστερά ως τμήμα/κομμάτι της Αριστεράς επιδιώκει την υπέρβαση κάθε μορφής ταξικής κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Επίσης, επιδιώκει την κατάργηση κάθε μορφής ταξικής ιεραρχίας, ιδιαίτερα την άνιση διανομή του πλούτου και της εξουσίας. Τέλος, η Ακροαριστερά επιδιώκει την επικράτηση μιας κοινωνίας στην οποία θα παρέχονται στον καθένα ίσες οικονομικές και κοινωνικές δυνατότητες και στην οποία κανείς δεν θα έχει υπερβολικό πλούτο ή δύναμη έναντι των άλλων.
Η Ακροαριστερά υποστηρίζει ότι τα άδικα συστήματα θα πρέπει να ανατραπούν μέσω της επανάστασης, έτσι ώστε να εγκαθιδρυθούν ισότιμες κοινωνίες. Αντιθέτως η Κεντροαριστερά εργάζεται μέσα στο σύστημα, έτσι ώστε να αμβλυνθούν ορισμένες μόνο κραυγαλέες ταξικές ανισότητες, με στόχο την κοινωνική ομαλότητα και ειρήνη. Σε ορισμένες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες, οι ακροαριστερές οργανώσεις συνήθως συμμετέχουν στις αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες έτσι ώστε να επιτύχουν τους στόχους τους. Η Ακροαριστερά απαιτεί ριζικές αλλαγές έτσι ώστε να καταργηθούν οι ταξικές κοινωνικές ανισότητες (π.χ. την εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον έλεγχο αυτών από τους εργαζόμενους και τον υπόλοιπο λαό, τη δέσμευση του πλούτου που κατέχεται από μία μικρή ελίτ την αστική τάξη και την αναδιανομή του στην υπόλοιπη κοινωνία, κλπ.).
Ορισμός και χαρακτηριστικά
Ο όρος «Ακροαριστερά» (στη Γαλλία extrême-gauche) χρησιμοποιείται, σε γενικές γραμμές, για να περιγράψει ακραίες διεθνιστικές πολιτικές ομάδες που εναντιώνονται στον πατριωτισμό και στην εθνική συνείδηση, εφόσον για αυτές οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα και εθνική συνείδηση αλλά μόνο ταξική. Οι ακροαριστεροί συνήθως τοποθετούνται αριστερότερα των κομμουνιστικών κομμάτων όπως π.χ. του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (όπως, για παράδειγμα, Τροτσκιστές, Μαοϊστές και υποστηρικτές της Νέας Αριστεράς).
Ο καθηγητής Λουκ Μαρτς της Σχολής Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου ορίζει την Ακροαριστερά ως αυτούς που τοποθετούνται αριστερότερα της σοσιαλδημοκρατίας, την οποία και θεωρούν ως ανεπαρκώς αριστερή. Σύμφωνα με αυτόν, οι δύο κύριες υποκατηγορίες που απαρτίζουν την Ακροαριστερά είναι η «ριζοσπαστική Αριστερά», η οποία επιδιώκει ριζικές αλλαγές στην κοινωνία αποδεχόμενη, παράλληλα, τις δημοκρατικές διαδικασίες, και η «αντικαπιταλιστική Αριστερά», η οποία είναι πιο εχθρική προς τη αστική (καπιταλιστική) δημοκρατία και απορρίπτει κάθε συμβιβασμό με τον καπιταλισμό. Ο Μαρτς θεωρεί ότι υπάρχουν τέσσερις κύριες ομάδες που απαρτίζουν την Ακροαριστερά: οι κομμουνιστές, οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές, οι λαϊκιστές σοσιαλιστές και οι κοινωνικοί λαϊκιστές.
Επίσης, άλλα χαρακτηριστικά που παρατηρούνται σε γενικές γραμμές στους ακροαριστερούς είναι η εναντίωση στην ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ, η απόρριψη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης (αντιπαγκοσμιοποίηση) προς όφελος των λαών, καθώς και η εναντίωση στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παραπομπές
Ακροαριστερα Κατηγορία:Πολιτικό φάσμα Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
Σαρδώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σαρδώ είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Στα αρχαία ελληνικά Σαρδώ ονομαζόταν η Σαρδηνία.
Εθνική Φρουρά της Γεωργίας
Η Εθνική Φρουρά της Γεωργίας (γεωργιανά: საქართველოს ეროვნული გვარდია) είναι στρατιωτικός σχηματισμός εντός των γεωργιανών ενόπλων δυνάμεων και αποτελεί τμήμα του Υπουργείου Άμυνας. Είναι επιφορτισμένη με την αντιμετώπιση εξωτερικών απειλών, πολιτικών αναταραχών και φυσικών καταστροφών. Η Εθνική Φρουρά είναι επίσης υπεύθυνη για την κατάταξη εφέδρων.
Ιστορία
Η Εθνική Φρουρά ιδρύθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 1990, όταν ο Πρόεδρος Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια διέταξε τη δημιουργία των γεωργιανών ενόπλων δυνάμεων και πραγματοποιήθηκε η πρώτη στρατιωτική παρέλαση στο Στάδιο Μπόρις Παϊχάτζε. Ο Τενγκίζ Κιτοβάνι διορίστηκε ως επικεφαλής της Εθνικής Φρουράς.
Σχεδόν από τη σύστασή της, η Εθνική Φρουρά άρχησε άμεσα να εμπλέκεται στη γεωργιανή πολιτική. Τον Αύγουστο του 1991, αμέσως μετά την σύστασή της, η Εθνική Φρουρά χωρίστηκε μεταξύ των υποστηρικτών του Γκαμσακχούρντια και του Κιτοβάνι. Ο διαχωρισμός συνέβη έπειτα από την ανακοίνωση του Κιτοβάνι ότι ο Πρόεδρος ήταν έτοιμος να διαλύσει το γεωργιανό στρατό. Ο Κιτοβάνι και οι υποστηρικτές του άφησαν τους στρατώνες και στάθμευσαν κοντά στην Τιφλίδα. Σ' αυτούς προσχώρησαν ο Πρωθυπουργός Τενγκίζ Σίγκουα και ο παραστρατιωτικός ηγέτης Γιάμπα Ιοσελιάνι, κατά τη διάρκεια του γεωργιανού εμφυλίου πολέμου που ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1991. Τα υπόλοιπα τμήματα της Εθνικής Φρουράς παρέμειναν πιστά στον Γκαμσακχούρντια.
Οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς αποτέλεσαν μια μεγάλη παραστρατιωτική δύναμη, κατά τη συμμετοχή τους στο γεωργιανό εμφύλιο πόλεμο, όπως και στις συγκρούσεις της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Μπαν Κουόν
Το μπαν κουόν είναι ένα Ταϊλανδέζικο και Βιετναμέζικο πιάτο. Πρόκειται για τυλιγμένα ζυμαρικά κατασκευασμένα από ζύμη ρυζιού που έχει υποστεί ζύμωση και είναι γεμιστά με χοιρινό κιμά, κρεμμύδι και μανιτάρια. Συνήθως σερβίρεται με Χοιρινό λουκάνικο, αγγούρι και φασόλια. Συνήθως σερβίρεται με σάλτσα λεμονιού που έχει αρωματιστεί με ένα είδος υδρόβιου σκαθαριού (Lethocerus indicus) αν και αυτό το συστατικό είναι δυσεύρετο και ακριβό. Το φύλλο ρυζιού που χρησιμοποιείται είναι εξαιρετικά λεπτό και εύθραυστο και παράγεται από ελαφρά ζυμωμένο ρύζι που παρασκευάζεται στον ατμό. Είναι ένα ελαφρύ πιάτο που τρώγεται συνήθως για πρωινό.
Εθνική Φρουρά της Γεωργίας
Σύγχρονη Φρουρά
right|130px|thumb|Διακριτικό μανικιού
Μπαν Κουόν
Κατηγορία:Ζυμαρικά Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στον ατμό Κατηγορία:Ταϊλανδέζικη κουζίνα Μπαν
Εθνική Φρουρά της Γεωργίας
Σύγχρονη Φρουρά
Έπειτα από τις συστάσεις της Ευρωπαϊκής Διοίκησης Ηνωμένων Πολιτειών (US EUCOM), νέοι ρόλοι, λειτουργίες και δομή είχαν ανατεθεί στην Εθνική Φρουρά. Από τη δεκαετία του 2000, η Εθνική Φρουρά δεν περιλαμβάνει στρατιωτικές μονάδες και είναι επικεντρωμένη στις εφεδρείες και στην υποστήριξη της πολιτικής διακυβέρνησης σε περιόδους κρίσης.
Οι κύριες αποστολές της Εθνικής Φρουράς είναι:
Τον Ιανουάριο του 2007, η Εθνική Φρουρά της Γεωργίας αποτελούνταν από προσωπικό 554 βετεράνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργία
Σάρδος
Ο Σάρδος ή Πατέρας των Σαρδηνίων στην Ελληνική μυθολογία ήταν ο επώνυμος μυθικός ήρωας της Σαρδηνίας των Νουραγικών, παρουσιάζεται σε κλασσικούς αρχαίους συγγραφείς όπως ο Σαλλούστιος και ο Παυσανίας. Ο Σαλλούστιος γράφει ότι ο Σάρδος γιος του Ηρακλή εγκατέλειψε τη Λιβύη με έναν μεγάλο αριθμό ανδρών, εξέπλευσε για τη Σαρδηνία και κατέλαβε το νησί που πήρε το όνομα του. Ο Παυσανίας τον 2ο αιώνα π.χ. επιβεβαιώνει τις πληροφορίες του Σαλλούστιου, καταγράφει τον Σάρδο σαν γιο του Μακήριδος που καθορίζεται σαν το όνομα του Ηρακλή στις Βερβερικές γλώσσες στη βόρεια Αφρική. Το νησί της Σαρδηνίας που ονομαζόταν "Ιχνούσα" πήρε το όνομα του Σάρδου.
Πηγές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαία Λιβύη
Translatewiki.net
Το translatewiki.net είναι μια web-based μεταφραστική πλατφόρμα, που ενδυναμώνεται από την επέκταση Μετάφραση για το  MediaWiki, η οποία καθιστά το  MediaWiki ένα ισχυρό εργαλείο για μετάφραση κάθε είδους κειμένου.
Σήμερα είναι το 13ο μεγαλύτερο wiki παγκοσμίως σε αριθμό σελίδων, έχοντας περίπου 5000 μεταφραστές και πάνω από 50 χιλιάδες μεταφραστικά μηνύματα σε περισσότερα από  20 εγχειρήματα που περιλαμβάνουν εκτός από το  MediaWiki, το OpenStreetMap, το Mifos, την Encyclopedia of Life, το  MantisBT και άλλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό-Εργαλεία τοπικοποίησης Κατηγορία:Ιστότοποι
Καλαμοκανάς
Ο Καλαμοκανάς είναι παρυδάτιο καλοβατικό πτηνό της οικογενείας των Ανωραμφιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Himantopus himantopus και περιλαμβάνει 5 υποείδη.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο ως Charadrius Himantopus (Ν. Ευρώπη, 1758). Φυλογενετικά, συνδέεται στενά με το H. novaezelandiae, με το οποίο είναι γνωστό ότι σχηματίζει υβρίδια.
Η ταξινομική του είδους παραμένει προβληματική και, παρά τις προσπάθειες από διάφορους ερευνητές να δοθεί λύση, δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη η κατηγοριοποίηση των διαφόρων συστηματικών μονάδων (taxa) που έχουν καταχωρηθεί. Η βάση του προβλήματος έγκειται στο γεγονός ότι, τα διάφορα taxa είναι, στην πλειονότητά τους, γεωγραφικά απομακρυσμένα που, σε συνδυασμό με τα ακόμη ελλιπή χρωμοσωμικά δεδομένα, δεν έχουν αποδώσει τελικά συμπεράσματα για την κατάταξή τους στο επίπεδο του είδους ή του υποείδους. Το πρόβλημα επιτείνεται από τις συχνές διασταυρώσεις των υποειδών στις αλληλοεπικαλυπτόμενες περιοχές όπου απαντούν. Η ITIS δέχεται 4 taxa ως μονοτυπικά είδη: Himantopus himantopus, Himantopus leucocephalus, Himantopus melanurus, Himantopus novaezelandiae και 1 taxon, το Himantopus mexicanus να διαιρείται στα υποείδη: Himantopus mexicanus knudseni και Himantopus mexicanus mexicanus
Η Bird Life International δέχεται μόνο 4 taxa, όλα στο επίπεδο του είδους: Himantopus himantopus, Himantopus leucocephalus, Himantopus novaezelandiae και Himantopus mexicanus με το Himantopus melanurus να ενσωματώνεται στο τελευταίο, ενώ το Himantopus mexicanus knudseni δεν αναφέρεται καν.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|350px|Θηλυκός καλαμοκανάς
Ο καλαμοκανάς απαντά σε όλες τις ηπείρους, αλλά με τοπική εξάπλωση και, συνήθως είναι μόνο κατά τόπους κοινό πτηνό, ιδιαίτερα στα εύκρατα κλίματα. Το ευρωπαϊκό υποείδος απαντά σχεδόν σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο ως μεταναστευτικό. Έρχεται τα καλοκαίρια για αναπαραγωγή και μεταναστεύει τους χειμερινούς μήνες στα νότια, στις αντίστοιχες επικράτειες της Αφρικής και της Ασίας.
Περιοχές αναπαραγωγής
Στην Ευρώπη, ελάχιστες είναι οι περιοχές όπου ο καλαμοκανάς απαντά ως επιδημητικό πτηνό, κυρίως σε κάποιους θύλακες στη Σαρδηνία και πιθανόν στη Β. Ελλάδα και την Ιβηρική. Ακόμη, όμως, και ως καλοκαιρινός επισκέπτης δεν αναπαράγεται σε μεγάλους αριθμούς, με τον κύριο όγκο να βρίσκεται στις πεδιάδες της Ουγγαρίας (περίπου 400 ζευγάρια). Γενικότερα, η παρουσία του περιορίζεται στο νότιο τμήμα της Κ. Ευρώπης, στα Βαλκάνια, την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ιβηρική, ενώ λείπει παντελώς από τη Β. Ευρώπη.
Στην Ασία, απαντά ως επιδημητικό πτηνό σε πολλές περιοχές της Τουρκίας, στη Μέση Ανατολή, το Ιράκ, το Ιράν, περιοχές της Κασπίας, στη Σαουδική Αραβία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, στην ινδική υποήπειρο, τη Σρι Λάνκα και την Ινδοκίνα. Ως καλοκαιρινός επισκέπτης αναπαράγεται σε εκτεταμένες περιοχές της νότιας Ρωσίας, του Καζακστάν, των χωρών στην περιοχή των Αλτάι, φθάνοντας μέχρι τη Μογγολία και την κεντρική Κίνα. Οι μεγαλύτεροι αναπαραγόμενοι πληθυσμοί, παγκοσμίως, βρίσκονται στην Κίνα, στην Ταϊβάν και στην Κορέα.
Στην Αφρική αναπαράγεται σε μικρούς θύλακες στις παραμεσόγειες χώρες (Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία, Λιβύη και Αίγυπτο).