cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανική εισβολή στη Δανία (1940)
Υπόβαθρο
Η επίθεση στη Δανία ήταν προγραμματισμένη ως μέρος της γερμανικής Επιχείρησης Weserübung Süd – το γερμανικό σχέδιο για εισβολή στη Νορβηγία. Ο σκοπός ήταν κυρίως η εξασφάλιση των μεταλλευμάτων σιδήρου που μεταφέροντας ναυτικά από το Νάρβικ. Προκειμένου να καταλάβουν τη Νορβηγία, οι Γερμανοί έπρεπε να ελέγχουν το λιμάνι έξω από το Άλμποργκ στη βόρεια Γιουτλάνδη. Η ηγεσία της Kriegsmarine ήταν υπέρ της κατοχής της Δανίας, προκειμένου να επεκτείνει το γερμανικό θαλάσσιο δίκτυο άμυνας προς τα βόρεια, καθιστώντας πιο δύσκολο για τα Βρετανικά πλοία να υπερφαλαγγίσουν το σύστημα από το βορρά, όταν επιτίθεντο σε πλοία στον Ατλαντικό. Επιπλέον, τα νορβηγικά φιόρδ παρείχαν και άριστες βάσεις για να επιτίθενται τα γερμανικά υποβρύχια στον Βόρειο Ατλαντικό.
Αψιμαχίες
Αν και ο Στρατός της Δανίας είχε προειδοποιηθεί για την επίθεση, του είχε αρνηθεί η άδεια παράταξης ή προετοιμασίας αμυντικών θέσεων, καθώς η δανική κυβέρνηση δεν ήθελε να δώσει στους Γερμανούς καμία πρόκληση για τις πράξεις τους. Το μόνο που ήταν διαθέσιμο για να συναντήσει τη εισβολή ξηράς ήταν μικρές και διάσπαρτες μονάδες της φρουράς συνόρων και μέρη της μεραρχίας Γιουτλάνδης. Πιστεύοντας ότι η επίθεση ήταν επικείμενη, τα στρατεύματα τέθηκαν σε πλήρη επιφυλακή στις 13:30 στις 8 Απριλίου.
Μάχη στη Γιουτλάνδη
Τα δανικά σύνορα παραβιάστηκαν στο Σαίντ, Ρενς, Πάδβοργ και Κρούσσα στις 04:15 την 9η. Με το Kriegsmarine (ναυτικό) ταυτόχρονα να αποβιβάζει στρατεύματα στο Λίλλεμπελτ, τα στρατεύματα στα σύνορα αποκόπηκαν στην αρχή της μάχης. Ο συναγερμός ήχησε στις 04:17, και τα πρώτα δανικά στρατεύματα στάλθηκαν στις 04:35.
Παραπομπές
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Στρατιωτικές επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Δανίας
Ζέλιουσα (Μόσταρ)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Αργαλειού τραγούδια
Αργαλειού τραγούδια ονομάζονται τα τραγούδια που τραγουδούσαν οι γυναίκες με το ρυθμό του αργαλειού τους. Αποτελούν υποκατηγορία των δημοτικών τραγουδιών του εργατικού κύκλου.
Μορφή
Τα τραγούδια του αργαλειού έχουν μικρό μέγεθος και ουσιαστικά αποτελούν παραδοσιακά στιχουργήματα.
Είναι έμμετρα και κυρίως είναι γραμμένα πάνω στα εξής μέτρα:
Θεματολογία
Η κύρια θεματολογία των εν λόγω τραγουδιών είναι ο αργαλειός. Ειδικότερα μπορούν να έχουν θέμα:
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Τιμή μεγάλη και τρανή-πουν’ ο αργαλειός στο σπίτι,
το κάθε δόντι του αργαλειού αξίζει μαργαρίτη.
κι η ρόκα είναι σεργιάνι˙
κι ο αργαλειός είναι σκλαβιά,
σκλαβιά πολύ μεγάλη.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Δικός μου είναι ο αργαλειός, δικό μου και το χτένι,
δική μου και η πέρδικα που κάθεται και φαίνει.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Σαν δεν ήξερες να φάνεις,
τα μασούρια τι τα βάνεις;
Ερωτικό τραγούδι
Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό απόσπασμα ερωτικού τραγουδιού του αργαλειού.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Αργαλειέ μου, όταν χτυπάς,
την καρδούλα μου χτυπάς.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια ανά είδος
Διοργανώσεις Ε.Σ.Κ. Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας 1994–95
Για την περίοδο 1994–95, η Ένωση Σωματείων Καλαθόσφαιρας Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας (Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε.) είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων διοργανώσεων καλαθοσφαίρισης στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της Α΄ Κατηγορίας ανδρών λαμβάνει μέρος στο Πανελλήνιο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου για την Γ΄ Εθνική και η πρωταθλήτρια ομάδα της Κατηγορίας γυναικών στο Πανελλήνιο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου για την Β΄ Εθνική.
Οργάνωση και πρωταθλητές
Η δομή του πρωταθλήματος και οι πρωταθλητές της Ε.Σ.Κ. Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία Ανδρών
Στην Α΄ Κατηγορία μετείχαν 10 ομάδες. Ο Γ.Α.Σ. Άμφισσας κατέκτησε το πρωτάθλημα και την συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ανόδου για την Γ΄ Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1994 1995 Ανατολικη Στερεα Ευβοια Ανατολικη Στερεα Ευβοια
Τζόναθαν Τουπ
Ο Τζόναθαν Τουπ (Jonathan Oannes Toup) (19 Δεκεμβρίου 1713 – 19 Ιανουαρίου 1785) ήταν Άγγλος φιλόλογος, κλασικός μελετητής και κριτικός.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Τουπ γεννήθηκε στο Σεντ Άιβς της Κορνουάλης τον Δεκέμβριο του 1713 και βαφτίστηκε στις 5 Ιανουαρίου 1714. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1721, η μητέρα του Τουπ Prudence (το γένος Busvargus) ξαναπαντρεύτηκε και ο Τουπ υιοθετήθηκε από τον αδερφό της, William, τον τελευταίο άνδρα της οικογένειας Busvargus. Ο Τουπ είχε μια αδερφή, τη Mary, και δύο ετεροθαλείς αδερφές, την Prudence και την Ann. Μετά τον θάνατο του πατριού του Τουπ το 1763, η μητέρα του Τουπ και οι τρεις κόρες της έζησαν μαζί του.
Ο Τουπ εκπαιδεύτηκε στο σχολείο St. Ives και στη συνέχεια από τον Σεβασμιότατο John Gurney, ο οποίος διατηρούσε ιδιωτικό σχολείο στο St Merryn στην Κορνουάλη. Από τις 15 Μαρτίου 1733 έως τις 13 Νοεμβρίου 1739, ο Τουπ ήταν «battellar» του Κολλεγίου του Έξετερ της Οξφόρδης, όπου ο Τζον Άπτον ήταν ο δάσκαλός του. Αποφοίτησε με BA στις 14 Οκτωβρίου 1736 και αργότερα έλαβε το μεταπτυχιακό του από το Κέιμπριτζ το 1756. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Εκκλησιαστικά αξιώματα
Ο Τουπ χειροτονήθηκε διάκονος στις 6 Μαρτίου 1736 και τρεις μέρες αργότερα χρίστηκε επιμελητής (βοηθός ιερέα) στο Philleigh στην πατρίδα του. Μετά από δύο χρόνια, στις 29 Μαΐου 1738, χρίστηκε επιμελητής του Buryan, επίσης στην Κορνουάλη. Μέσω της επιρροής του θείου του Busvargus, διορίστηκε rector (ιερέας υπεύθυνος για διοικητικά θέματα) στις 28 Ιουλίου 1750 στο St. Martin's-by-Looe, θέση την οποία κατείχε μέχρι το θάνατό του.
Όταν αναφέρθηκε κάποτε το όνομά του στον επίσκοπο του Έξετερ, η απάντηση ήταν "Τουπ,-ποιος είναι ο Τουπ;" Η απάντηση είναι «Φτωχός έφορος στην επισκοπή σας, κύριε μου, αλλά ο μεγαλύτερος Ελληνιστής λόγιος στην Ευρώπη».
Επιτεύγματα
Η φήμη του Τουπ εδραιώθηκε από τα Emendationes του στο λεξικό Σούδα, το πρώτο μέρος του οποίου δημοσιεύτηκε το 1760, το δεύτερο μέρος το 1764 και το τρίτο μέρος το 1766. Το Emendationes ακολούθησε ένα Epistola Critica προς τον Επίσκοπο Warburton το 1767, στο οποίο ο Toup έκανε κάποια χλευαστικά σχόλια για τον Επίσκοπο Lowth, ενώ κολάκευε τον Warburton για τη μάθησή του. Ένας τόμος του Curae novissimae sive appendicula notarum et emendationum στο Σούδα εκδόθηκε το 1775.
Παρόλο που η κριτική δύναμη και η δεξιοτεχνία αυτών των έργων κέρδισαν στον Τουπ τεράστια φήμη στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, επικρίθηκε επίσης για την «άμετρη γλώσσα» και την «άχαρη συμπεριφορά του». Ένας μελετητής ονόμασε τον Τουπ «ένα κομμάτι από μια κηρήθρα» που έχει «πολύ αέρα». άλλος τον αποκάλεσε «homo truculentus et maledicus» («επιθετικός και συκοφάντης άνθρωπος»). Αν και ορισμένοι εκφραζόταν αρνητικά εναντίον του, άλλοι ανέφεραν ότι ήταν ιδιαίτερα φιλάνθρωπος προς τους φτωχούς της ενορίας του και ότι η υπερβολική αυτοπεποίθησή του μπορούσε να αποδοθεί στο γεγονός ότι ζούσε χωριστά, χωρίς επαρκή προσωπική επαφή με άλλους μελετητές. Λέγεται ότι διέθετε μια «ασυμβίβαστη ανεξαρτησία του μυαλού και ένα μίσος για τη δουλοπρέπεια», και ότι οι μομφές του προς άλλους ήταν πιο συχνές από επαίνους.
Μετά από προετοιμασία τριάντα πέντε ετών, η έκδοση του Περί ύψους του Λογγίνου από τον Τουπ στα ελληνικά και στα λατινικά, δημοσιεύτηκε το 1778. Αυτή η έκδοση περιλάμβανε σημειώσεις και τροποποιήσεις του Ντέϊβιντ Ρούκεν (David Ruhnken), η βοήθεια του οποίου αναφέρθηκε στη σελίδα τίτλου. Ωστόσο, ο Ρούκεν αργότερα μετάνιωσε που βοήθησε τον Τουπ, νιώθοντας ότι ο Τουπ είχε πάρει τα εύσημα για το έργο του και δεν του είχε στείλει ούτε ένα αντίγραφο παρουσίασης του έργου όταν ολοκληρώθηκε.
Ύστερα χρόνια
Στις 14 Μαΐου 1774, όταν ο Τουπ ήταν πάνω από εξήντα χρονών, διορίστηκε από τον επίσκοπο Κέππελ (Keppel) prebendary στο Έξετερ και έγινε δεκτός στις 29 Ιουλίου 1776 στο εφημέριο του St Merryn, την ενορία στην οποία είχε εν μέρει εκπαιδευτεί. Κράτησε αυτό το αξίωμα, μαζί με την πρυτανεία του, μέχρι θανάτου.
Για μερικά χρόνια πριν από το θάνατό του, η διανοητική ικανότητα του Τουπ ήταν μειωμένη και τον φρόντιζαν η ετεροθαλής αδερφή του Ann και οι τρεις κόρες της. Πέθανε στο πρυτανείο του Αγίου Μαρτίνου στις 19 Ιανουαρίου 1785 και ετάφη κάτω από το τραπέζι της κοινωνίας της εκκλησίας. Η περιουσία του αφέθηκε στον ανιψιό του John Toup Nicolas.
Η ανιψιά του Φίλις Μπλέικ έστησε μια μικρή μαρμάρινη πλάκα στη μνήμη του στον νότιο τοίχο της εκκλησίας. Η πλάκα αναφέρει ότι η αξία του Τουπ ήταν «γνωστή στους μορφωμένους όλης της Ευρώπη». Η επιγραφή σε μια στρογγυλή ορειχάλκινη πλάκα κάτω από την ταμπλέτα καταγράφει ότι το κόστος καταβλήθηκε από τους αντιπροσώπους του Oxford University Press.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βρετανοί φιλόλογοι
Parmotrema perlatum
Η Παρμοτρέμα η περλάτουμ (Parmotrema perlatum) (γνωστό στα Αγγλικά, ως black stone flower ή kalpasi), είναι ένα είδος λειχήνας που χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό στην Ινδία. Τα είδη απαντώνται στα εύκρατα Βόρειο και Νότιο Ημισφαίρια.
Συνήθως χρησιμοποιούνται σε πιάτα κρεάτων όπως nahari (Paaya), Bombay biryani, Goat meat stews επίσης, χρησιμοποιείται και σε πιάτα λαχανικών.
Κάποιες άλλες ονομασίες του είναι: shaileyam στα Σανσκριτικά / Gokshura (Tribulus terrestris), kalpasi στα Ταμίλ, Dagar da Phool στα Παντζάμπι, dagad phool στα Μαράτι, Raathi Pootha στα Τελούγκου, Kallu hoovu στα Κανάντα, patthar ke phool στα Χίντι και bojhwar στη Βόρεια Ινδία. Στη Μέση Ανατολή ονομάζεται «shebat al ajooz» ή «ishna».
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Ινδική κουζίνα Κατηγορία:Ινδικά μπαχαρικά
Τερριτόριο Κορώνης
Το Τερριτόριο της Κορώνης (ιταλικά: Territorio di Coron) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μορέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η Κορώνη (Città di Coron), η οποία ουσιαστικά ήταν μια μεγάλη καστροπολιτεία, στο δυτικό άκρο του Κόλπου της Μεσσηνίας. Το Τερριτόριο της Κορώνης διοικητικά ανήκε στην επαρχία Μεσσηνίας.
Ιστορία
right|thumb|300px|Η Κορώνη σε χάρτη του 1686.
Στην περιοχή, την οποία περιελάμβανε το Τερριτόριο της Κορώνης, κατά την αρχαιότητα, υπήρχαν δυο σημαντικές πόλεις:
Κατά την βυζαντινή εποχή, περί τον 7ο ή τον 8ο αιώνα, οι κάτοικοι της αρχαίας και πρωτοβυζαντινής Κορώνης (σημερινό Πεταλίδι Μεσσηνίας), ίσως εξαιτίας των σλαβικών και αραβικών επιδρομών, μετοίκησαν στην οχυρή ακρόπολη της αρχαίας Ασίνης, η οποία μετονομάστηκε σε Κορώνη. Το 1104, ο Λανδόλφος κατέφυγε με τα δεκαοκτώ πλοία του στο λιμάνι της Κορώνης, αποφεύγοντας να αντιμετωπίσει, όπως είχε εντολή από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α´ Κομνηνό, τους Γενουάτες. Μεταξύ του 11ου και 12ου αιώνα, η Κορώνη συγκαταλέγεται στις πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στις οποίες οι Βενετοί, με σειρά χρυσόβουλων των Κομνηνών, διαθέτουν προνόμια για την ελεύθερη εμπορική διακίνησή τους. Το 1199 επιτέθηκε στην Κορώνη Γενουάτης πειρατής. Μετά την πρώτη κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το 1204, κατά την Πρώτη Ενετοκρατία και την Φραγκοκρατία (1205-1432), ο Μωριάς και η Κορώνη αντίστοιχα γίνονται κτήση των Βενετών και των Φράγκων, με τον έλεγχο που ασκούσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1205-1432). Η Κορώνη καταλήφθηκε το 1205 από τους Σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας. Το 1209 περιήλθε στην κυριαρχία των Βενετών, όπως και η γειτονική της Μεθώνη. Την περίοδο της Α΄ Ενετοκρατίας χτίστηκε το κάστρο της πόλης, ενώ σταδιακά η ακρόπολη και το κάστρο της Κορώνης, καθώς και ο περιβάλλοντας χώρος αυτού, αποκτούν τον χαρακτήρα Καστροπολιτείας. Η Κορώνη αποτέλεσε κατά καιρούς φράγκικη και ενετική κτίση μαζί με το Ναυαρίνο και την Μεθώνη, έως το 1500 που κατακτήθηκαν από τους Οθωμανούς. Η περίοδος της Α΄ Τουρκοκρατίας (1460-1683) στην περιοχή του Μωριά είχε αρχίσει λίγο νωρίτερα στην υπόλοιπη Πελοπόννησο, με τη δεύτερη εκστρατεία του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή (Μεχμέτ Β΄), στην Πελοπόννησο. Το 1500 η Κορώνη τελικά πολιορκήθηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ ο οποίος την κατέλαβε τη χρονιά εκείνη. Είναι το διάστημα αυτό κατά το οποίο η περιοχή της Κορώνης μετατρέπεται για πρώτη φορά σε καζά. Το 1532 την πόλη κατέλαβε ο Γενοβέζος ναύαρχος Αντρέα Ντόρια, ενώ μόλις δυο χρόνια αργότερα, το 1534, ο ναύαρχος του σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα ανακατέλαβε την πόλη. Η Κορώνη πέρασε στον έλεγχο των Βενετών όπως και η υπόλοιπη Πελοπόννησος μετά τον έκτο Βενετοτουρκικό πόλεμο. Η κυριαρχία τους αυτή διήρκεσε μέχρι το 1715 οπότε η Πελοπόννησος πέρασε πάλι στην κυριαρχία των Οθωμανών.
Στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί ανακατέλαβαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715) η επαρχία της Κορώνης ή Τερριτόριο της Κορώνης (Territorio di Coron) αποτέλεσε διοικητικό "έδαφος" (Τερριτόριο). Από τον 16ο αιώνα η Κορώνη αποτελούσε Καζά της Οθωμανικής διαίρεσης της Πελοποννήσου και πάνω σε αυτόν τον καζά δημιουργήθηκε το τερριτόριο. Κατά τον ιστορικό ''Γιώργο Β. Νικολάου, στην μελέτη του «Συνέχειες, ασυνέχειες και ρήξεις στον ελληνικό κόσμο κατά τα νεώτερα χρόνια: Η περίπτωση της Πελοποννήσου (1685-1715)»: «Η διοικητική διαίρεση που καθιέρωσαν οι Ενετοί στο Βασίλειο του Μοριά βασίστηκε, με μικρές διαφορές, στην προηγούμενη οθωμανική. Η βασική διοικητική μονάδα της, ο καζάς (kaza), μετατράπηκε σε τερριτόριο (territorio). Στη θέση των 22 καζάδων, που συγκροτούσαν πριν το σαντζάκι του Μοριά –όπου δεν περιλαμβανόταν η Μάνη–, δημιουργήθηκαν 24 τερριτόρια, μικρά διοικητικά διαμερίσματα. Αντίθετα, νέο στοιχείο αποτέλεσε η διαίρεση της Πελοποννήσου σε τέσσερες επαρχίες (provincie): Ρωμανίας, Μεσσηνίας, Αχαΐας και Λακωνίας''.»
Οικισμοί
Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, το Τερριτόριο της Κορώνης είχε πρωτεύουσα την Κορώνη (Città di Coron) και στη διοίκησή του περιλαμβάνονταν 61 ακόμα χωριά.
Το τερριτόριο στα τέλη του 17ου αιώνα περιλάμβανε τα εξής χωριά:
Auramio, Carali, Capsià, Filipachi, Trippi, Casteni, Caracasili, Alistari, Castagna, Pera, Paniperi, Caicali, Sunali, Cacorema, Xeugalatia Reisi, Xeugalatio, Clissura, Xeugalatio Mistrachi, Petriades, Agiandriades, Lichizza, Vassilichi, Marinù, Langada, Armegnicas, Corizogli, S. Dimitri Cato, Botu, Vunaria, Potamia, Arapocorì, Romiri, Garburia, Pelecanada, Lay, Misca, Leila, Francha, Corremi, Ismailù Caracapiò San Dimitri apano, Xeugalatio S. Soffia, Mussuli Fanari, Sumon bei, Cadirogli, Aidigni, Sarachià, Lithari, Goua, Gomaterò Clochina, Valtuca, Alichiacaià, Caplagni, Copanachi, Luchissa, Carteriades, Dragugia, Cuzzumadi Anasogli.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Περιοχή H II
thumb|252px|Η τεράστια περιοχή H II [[NGC 604 στον Γαλαξία του Τριγώνου]] Μια περιοχή H II ή περιοχή ιονισμένου υδρογόνου (H II region ή HII region) είναι ένα νεφέλωμα στον διαστρικό χώρο, το οποίο αποτελείται κυρίως από ιονισμένο ατομικό υδρογόνο, δηλαδή σε μεγάλο ποσοστό από ελεύθερα πρωτόνια και ηλεκτρόνια. Συνήθως έχει διαστάσεις από 1 έως εκατοντάδες έτη φωτός και πυκνότητα από λίγα μέχρι περίπου ένα εκατομμύριο σωματίδια ανά κυβικό εκατοστό. Η πρώτη περιοχή H II που ανακαλύφθηκε είναι το περίφημο Νεφέλωμα του Ωρίωνα (Μ42), που πρωτοπαρατηρήθηκε με τηλεσκόπιο το 1610 από τον Νικολά-Κλωντ Φαμπρί ντε Πεϊρέσκ, αν και είναι ορατό με γυμνό μάτι σε σκοτεινό ουρανό.
Στο εσωτερικό αυτών των περιοχών, που μπορεί να έχουν οποιοδήποτε σχήμα, βρίσκονται συνήθως νεαροί αστέρες. Οι υψηλότερης επιφανειακής θερμοκρασίας από αυτούς εκπέμπουν μεγάλες ποσότητες υπεριώδους φωτός, το οποίο ιονίζει και διατηρεί ιονισμένο το αέριο στη γειτονιά τους. Συχνά οι περιοχές H II συνδέονται με γιγάντια μοριακά νέφη. Πολλές φορές εμφανίζονται με συσσωματώματα ή ινώδεις συγκεντρώσεις αερίου. Σε μία περίοδο μερικών εκατομμυρίων ετών μία περιοχή H II μπορεί να παραγάγει χιλιάδες νέους αστέρες. Στο τέλος, οι ισχυρότατοι αστρικοί άνεμοι από τους αστέρες με τη μεγαλύτερη μάζα στο νεογέννητο αστρικό σμήνος, αλλά και οι υπερκαινοφανείς που σημαδεύουν τον θάνατο αυτών των μεγάλης μάζας και πολύ βραχύβιων αστέρων, θα προκαλέσουν τη διάχυση του αερίου της περιοχής H II στον χώρο του γαλαξία της, αφήνοντας έτσι πίσω ένα ανοικτό αστρικό σμήνος, όπως είναι η Πούλια.
Οι περιοχές H II μπορούν να παρατηρηθούν σε μεγάλες αποστάσεις, π.χ. σε άλλους γαλαξίες, των οποίων η απόσταση και σύσταση προσδιορίζονται συχνά από τη μελέτη αυτών των περιοχών. Οι σπειροειδείς και οι ανώμαλοι γαλαξίες περιέχουν πολλές περιοχές H II ο καθένας, ενώ οι ελλειπτικοί δεν έχουν σχεδόν καθόλου. Στους σπειροειδείς, όπως στον δικό μας Γαλαξία, οι περιοχές H II είναι συγκεντρωμένες στους σπειροειδείς βραχίονες, ενώ στους ανώμαλους γαλαξίες είναι κατανεμημένοι με χαοτικό τρόπο. Μερικοί γαλαξίες περιέχουν τεράστιες περιοχές H II, που μπορεί να περιέχουν δεκάδες χιλιάδες αστέρες. Γνωστά τέτοια παραδείγματα είναι το νεφέλωμα 30 Δοράδος στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου και το NGC 604 στον Γαλαξία του Τριγώνου.
Ορολογία
Είναι συνηθισμένο στην αστρονομία να χρησιμοποιείται ο ρωμαϊκός αριθμός I για τα ουδέτερα άτομα, ο II για τα μία φορά ιονισμένα (H+ σε άλλες επιστήμες), ο III για τα διπλά ιονισμένα άτομα (π.χ. το οξυγόνο O III είναι O++), κλπ. Οι περιοχές H I είναι νεφελώματα που αποτελούνται κυρίως από ουδέτερο ατομικό υδρογόνο, ενώ ένα μοριακό νέφος αποτελείται κυρίως από μοριακό υδρογόνο, δηλαδή το μόριο H2. Στον προφορικό λόγο με μη αστρονόμους δημιουργείται μερικές φορές σύγχυση ανάμεσα στις ομόηχες φράσεις «H II» και «H2», οπότε είναι προτιμότερη η αναλυτική απόδοση του όρου ως «περιοχή ιονισμένου υδρογόνου».
Παρατηρήσεις
thumb|left|255px|Σκοτεινές περιοχές αστρογενέσεως μέσα στο [[Νεφέλωμα του Αετού, που έγιναν γνωστές στο ευρύ κοινό ως οι «Πυλώνες της Δημιουργίας».]] Οι δύο ή τρεις φωτεινότερες περιοχές H II είναι ορατές με γυμνό μάτι στον ουρανό της Γης, αλλά καμιά δεν φαίνεται να είχε προσεχθεί πριν την πρώτη χρήση του τηλεσκοπίου στην αστρονομία (αρχές 17ου αιώνα). Ακόμα και ο Γαλιλαίος δεν πρόσεξε το Νεφέλωμα του Ωρίωνα όταν παρατήρησε το αστρικό σμήνος στο εσωτερικό του. Ο Γάλλος αστρονόμος Νικολά-Κλωντ Φαμπρί ντε Πεϊρέσκ πιστώνεται με την ανακάλυψη αυτού του νεφελώματος το 1610. Από τότε μέχρι σήμερα πολλές περιοχές H II έχουν ανακαλυφθεί στον Γαλαξία μας και σε άλλους γαλαξίες.
Ο Ουίλιαμ Χέρσελ παρατήρησε το Νεφέλωμα του Ωρίωνα το 1774 και το περιέγραψε ως «ασχημάτιστη φλογερή ομίχλη, το χαοτικό υλικό μελλοντικών ήλιων». Εκείνη την εποχή οι αστρονόμοι αποκαλούσαν αυτές τις περιοχές διάχυτα νεφελώματα, καθώς διατηρούσαν τη θολή τους εμφάνιση ακόμα και υπό την υψηλότερη μεγέθυνση που μπορούσε να επιτύχει το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο.
Η επιβεβαίωση της υποθέσεως του Χέρσελ ως προς τη γένεση μελλοντικών αστέρων ήρθε εκατό περίπου χρόνια αργότερα, όταν ο Γουίλιαμ Χάγκινς με τη σύζυγό του Μάργκαρετ Λίντσεϋ Χάγκινς παρατήρησαν το φάσμα διάφορων νεφελωμάτων. Αυτά που αργότερα θα αναγνωρίζονταν ως γαλαξίες, είχαν φάσματα παρόμοια με τα αστρικά. Κάποια άλλα φάσματα όμως ήταν πολύ διαφορετικά: Αντί για ένα ισχυρό συνεχές με φασματικές γραμμές απορροφήσεως να υπερτίθενται σε αυτό, το Νεφέλωμα του Ωρίωνα και άλλα παρόμοια έδειχναν μόνο έναν μικρό αριθμό φασματικών γραμμών εκπομπής. Στα πλανητικά νεφελώματα η φωτεινότερη από αυτές τις γραμμές ήταν σε μήκος κύματος 500,7 νανομέτρων (nm), το οποίο δεν αντιστοιχούσε σε κανένα γνωστό χημικό στοιχείο. Αρχικώς υποτέθηκε ότι η γραμμή αυτή οφειλόταν μάλλον σε κάποιο άγνωστο μέχρι τότε στοιχείο, που ονομάσθηκε «νεφέλιο» (nebulium). Στις αρχές του 20ού αιώνα ο Χένρυ Νόρις Ράσελ πρότεινε ότι αντί ένα άγνωστο στοιχείο, αυτό που παρήγε τη γραμμή στα 500,7 nm ήταν ένα γνωστό στοιχείο σε ασυνήθιστες συνθήκες.
thumb|right|255px|Το [[Νεφέλωμα του Ωρίωνα (Μ42)]] Η διαστρική ύλη έχει πυκνότητα που αντιστοιχεί σε «υψηλό κενό» για τα μέτρα ενός εργαστηρίου. Οι φυσικοί έδειξαν κατά τη δεκαετία του 1920 ότι σε αέριο εξαιρετικά χαμηλής πυκνότητας, κάποια ηλεκτρόνια μπορούν να βρίσκονται σε διεγερμένες μετασταθείς καταστάσεις (ενεργειακά επίπεδα) σε άτομα ή ιόντα, τα οποία σε υψηλότερες πυκνότητες απο-διεγείρονται γρήγορα από συγκρούσεις με άλλα άτομα ή ιόντα. Οι μεταπτώσεις των ηλεκτρονίων από τέτοιες ενεργειακές στάθμες στο διπλά ιονισμένο οξυγόνο δίνουν τη γραμμή των 500,7 nm. Αυτές οι φασματικές γραμμές, που μπορούν να παρατηρηθούν μόνο σε πολύ μικρής πυκνότητας αέρια, αποκαλούνται απαγορευμένες γραμμές. Οι φασματοσκοπικές παρατηρήσεις έδειξαν έτσι ότι τα πλανητικά νεφελώματα αποτελούνται κυρίως από εξαιρετικά αραιό ιονισμένο οξυγόνο (O III).
Ωστόσο, στις περιοχές H II η κυρίαρχη φασματική γραμμή βρίσκεται σε μήκος κύματος 656,3 nm. Αυτή είναι η πολύ γνωστή γραμμή H-α του ατομικού υδρογόνου. Η μετάπτωση που την προκαλεί συμβαίνει πολύ συχνά όταν ένα ηλεκτρόνιο συλλαμβάνεται από ένα ιόν υδρογόνου και κατέρχεται από μία κατάσταση υψηλότερης ενέργειας μέχρι τη θεμελιώδη. Οι επιστήμονες συμπέραναν έτσι ότι οι περιοχές H II αποτελούνται από ηλεκτρόνια και ιόντα υδρογόνου, τα οποία συνεχώς ιονίζονται και επανασυνδέονται σε ουδέτερα άτομα υδρογόνου.
Παρατηρήσεις κατά τον 20ό αιώνα έδειξαν ότι περιοχές H II περιείχαν συχνά θερμούς αστέρες, φασματικών τύπων O και B. Αυτοί έχουν πολύ μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο και τις μικρότερες διάρκειες ζωής μεταξύ των αστέρων, συχνά κάτω των 10 εκατομμυρίων ετών ή το ένα χιλιοστό της διάρκειας ζωής του Ήλιου. Αυτό υποδεικνύει ότι οι περιοχές H II πρέπει να είναι τόποι γενέσεως νέων αστέρων. Μέσα σε μία περίοδο αρκετών εκατομμυρίων ετών σχηματίζεται ένα αστρικό σμήνος μέσα σε μία περίοχή H II και τότε η πίεση ακτινοβολίας από τους νεαρούς λαμπρούς θερμούς αστέρες προκαλεί τη διάλυση του νεφελώματος, ωθώντας τη διάχυτη ύλη του στα πέρατα του γαλαξία του. Οι Πλειάδες αποτελούν παράδειγμα νεαρού σμήνους που έχει «εξατμίσει» την περιοχή H II από την οποία σχηματίσθηκε, με ίχνη της να παραμένουν ορατά ως νεφελώματα ανακλάσεως.
Δημιουργία και διάρκεια ζωής
thumb|right|248px|Μικρό μέρος του [[Νεφέλωμα Ταραντούλα|νεφελώματος «Ταραντούλα» στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου, μιας τεράστιας περιοχής H II]] Ο πρόδρομος μιας περιοχής H II είναι ένα γιγάντιο μοριακό νέφος (GMC), δηλαδή ένα ψυχρό (10 ως 20 K) και πυκνό διαστρικό νέφος που αποτελείται κυρίως από μοριακό υδρογόνο. Τα GMC μπορούν να διατηρούνται επί μακρόν σε σταθερή κατάσταση, αλλά ωστικά κύματα από υπερκαινοφανείς αστέρες, συγκρούσεις με άλλα νεφελώματα και μαγνητικές αλληλεπιδράσεις μπορούν να προκαλέσουν την κατάρρευσή τους. Τότε η κατάτμησή τους σε πολλά μικρά μέρη προκαλεί τη δημιουργία πολλών νέων αστέρων (βλ. αστρική εξέλιξη).
Οι μεγαλύτερης μάζας αστέρες που παράγονται θα αποκτήσουν επιφανειακές θερμοκρασίες αρκετά υψηλές ώστε να ιονίσουν το αέριο που τα περιβάλλει. Λίγο μετά τη δημιουργία ενός τέτοιου «πεδίου ιονίζουσας ακτινοβολίας», τα φωτόνια δημιουργούν ένα μέτωπο ιονισμού, το οποίο σαρώνει το γειτονικό αέριο με υπερηχητικές ταχύτητες. Σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τον αστέρα που ιονίζει, το μέτωπο ιονισμού επιβραδύνεται, ενώ η πίεση του νεοϊονισμένου αερίου προκαλεί τη διαστολή του όγκου της ιονισμένης ύλης. Τελικώς το μέτωπο ιονισμού επιβραδύνεται σε υποηχητικές ταχύτητες και προλαμβάνεται από το κρουστικό μέτωπο που προκαλεί η διαστολή του υλικού που εκτινάσσεται από το νεφέλωμα. Η περιοχή H II έχει γεννηθεί.
Καταστροφή των περιοχών δημιουργίας αστέρων
Οι νεαροί αστέρες σε περιοχές H II μπορεί να περιέχουν πλανητικά συστήματα: Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ απεκάλυψε εκατοντάδες ιονισμένους πρωτοπλανητικούς δίσκους (proplyds) στο Νεφέλωμα του Ωρίωνα. Τουλάχιστον οι μισοί νεαροί αστέρες στο νεφέλωμα αυτό φαίνονται να περιβάλλονται από δίσκους αερίου και σκόνης, που πιστεύεται ότι περιέχουν πολλαπλάσια ποσότητα ύλης από όση χρειάζεται για τη γένεση ενός πλανητικού συστήματος όπως το Ηλιακό Σύστημα.
Φυσικές ιδιότητες
thumb|Το [[Νεφέλωμα Ωμέγα είναι μια περιοχή H II στον αστερισμό Τοξότη.]] Οι περιοχές H II παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία στις φυσικές τους ιδιότητες. Οι διαστάσεις τους κυμαίνονται από τις λεγόμενες ultra-compact (UCHII), που έχουν διαστάσεις μέχρι και λιγότερο από 1 έτος φωτός, μέχρι γιγαντιαίες περιοχές H II με διαστάσεις αρκετές εκατοντάδες έτη φωτός. Η μέση ακτίνα τους είναι γνωστή και ως ακτίνα Στρέμγκρεν, και εξαρτάται ουσιαστικά από την ένταση της πηγής των ιονιζόντων φωτονίων και την πυκνότητα της περιοχής. Οι πυκνότητες των περιοχών H II κυμαίνονται από 1 και πλέον εκατομμύριο σωματίδια ανά cm³ στις ultra-compact μέχρι λίγα μόνο σωματίδια ανά cm³ στις μεγαλύτερες περιοχές. Αυτό δίνει ολικές μάζες της τάξεως από 100 μέχρι 105 ηλιακές μάζες.
Υπάρχουν επίσης «υπέρπυκνες περιοχές H II» (UDHII).
Αναλόγως των διαστάσεων μιας περιοχής H II μπορεί να υπάρχουν αρκετές χιλιάδες αστέρες στο εσωτερικό της. Αυτό καθιστά τις περιοχές H II πιο πολυσύνθετες από τα πλανητικά νεφελώματα, τα οποία έχουν μόνο μία (κεντρική) πηγή ιονισμού. Συνήθως οι περιοχές H II φθάνουν σε θερμοκρασίες 10.000 K. Στο εσωτερικό τους υπάρχει ασθενές μαγνητικό πεδίο, με εντάσεις της τάξεως των 10 νανοτέσλα. Σχεδόν πάντοτε οι περιοχές H II συνδέονται με ψυχρό μοριακό αέριο που προήλθε από το ίδιο μητρικό GMC. Μαγνητικά πεδία παράγονται από τα κινούμενα ηλεκτρικά φορτία μέσα στο ιονισμένο αέριο, υποδεικνύοντας ότι οι περιοχές H II μπορεί να περιέχουν ηλεκτρικά πεδία.
thumb|Το αστρικό «μαιευτήριο N159 στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου είναι μεγάλη περιοχή H II με διάμετρο πάνω από 150 έτη φωτός. Ορισμένες περιοχές H II φαίνεται να διαπερνώνται από πολύ θερμότερο πλάσμα, με θερμοκρασίες άνω των 10 εκατομμυρίων βαθμών K, αρκετά θερμό δηλαδή ώστε να εκπέμπει θερμικές ακτίνες X. Διαστημικά τηλεσκόπια ακτίνων X, όπως τα «Αϊνστάιν» και «Τσάντρα», έχουν καταγράψει εκπομπές διάχυτων ακτίνων Χ σε μερικές περιοχές αστρογενέσεως, με σημαντικότερες το Νεφέλωμα του Ωρίωνα (Μ42), το M17 και το Νεφέλωμα της Τρόπιδος. Το θερμό αέριο παρέχεται πιθανώς από τους ισχυρούς αστρικούς ανέμους από αστέρες τύπου O και μπορεί να θερμαίνεται από υπερηχητικά κρουστικά κύματα στους ανέμους αυτούς, από τις συγκρούσεις μεταξύ ανέμων διαφορετικών αστέρων, ή από συγκρουόμενους ανέμους που κατευθύνονται από μαγνητικά πεδία. Αυτό το πλάσμα θα διασταλεί ταχύτατα, γεμίζοντας τις διαθέσιμες κοιλότητες των μοριακών νεφών. Θα διαρρεύσει επίσης από ανοίγματα στην περιφέρεια της περιοχής H II, κάτι που φαίνεται να συμβαίνει στο M17.
Από χημικής απόψεως, οι περιοχές H II αποτελούνται κατά 90% περίπου από υδρογόνο. Η ισχυρότερη γραμμή εκπομπής του υδρογόνου στα 656,3 nm προσδίδει στις περιοχές H II το χαρακτηριστικό τους κόκκινο χρώμα. Εκτός από υδρογόνο, περιέχουν ήλιο (He) και ίχνη βαρύτερων στοιχείων. Στον Γαλαξία μας, η περιεκτικότητα των περιοχών H II σε βαρύτερα του He στοιχεία μειώνεται με την άυξηση της αποστάσεως από το γαλαξιακό κέντρο. Αυτό ερμηνεύεται από το ότι κατά τη διάρκεια της ζωής του Γαλαξία οι ρυθμοί αστρογενέσεως υπήρξαν μεγαλύτεροι στις πυκνότερες περιοχές κοντά στο κεντρικό εξόγκωμα, με αποτέλεσμα μεγαλύτερο εμπλουτισμό αυτών των περιοχών του διαστρικού χώρου με προϊόντα από την αστρική πυρηνοσύνθεση.
Πλήθος και κατανομή
thumb|251px|right|«Κομπολόγια» κόκκινων περιοχών H II σημαδεύουν τους σπειροειδείς βραχίονες του [[Γαλαξίας της Δίνης|Γαλαξία της Δίνης.]] Οι περιοχές H II βρίσκονται μόνο σε σπειροειδείς γαλαξίες όπως ο δικός μας και σε ανώμαλους γαλαξίες. Δεν παρατηρούνται σχεδόν ποτέ σε ελλειπτικούς γαλαξίες. Στους ανώμαλους γαλαξίες μπορεί να βρίσκονται οπουδήποτε μέσα στον γαλαξία, αλλά στους σπειροειδείς γαλαξίες απαντώνται κυρίως μέσα στους σπειροειδείς βραχίονες. `Ενας μεγάλος σπειροειδής γαλαξίας μπορεί να περιέχει χιλιάδες περιοχές H II.
Ο απώτερος λόγος για τον οποίο οι περιοχές H II σπανίως εμφανίζονται σε ελλειπτικούς γαλαξίες είναι (κατά πολλούς αστρονόμους) ότι οι γαλαξίες αυτοί πιστεύεται πως σχηματίζονται από συγχωνεύσεις άλλων γαλαξιών. Σε σμήνη γαλαξιών τέτοιες συγχωνεύσεις είναι σχετικώς συχνές. Κατά τη σύγκρουση δύο γαλαξιών, οι αστέρες τους σπανίως συγκρούονται, αλλά τα GMC και οι περιοχές H II αυτών των γαλαξιών διαταράσσονται οξύτατα. Υπό αυτές τις συνθήκες, πυροδοτείται άφθονη αστρογένεση, με τέτοιους ρυθμούς, ώστε το περισσότερο διάχυτο αέριο των γαλαξιών μετατρέπεται σε αστέρεςμ αντί του ποσοστού 10% ή λιγότερο που προαναφέρθηκε.
Ο ελλειπτικός γαλαξίας που προκύπτει από τη συγχώνευση έχει επομένως πολύ λίγο διαθέσιμο αέριο και έτσι δεν μπορούν πλέον να σχηματισθούν περιοχές H II. Παρατηρήσεις κατά τον 21ο αιώνα έδειξαν ότι υπάρχουν και ελάχιστες περιοχές H II έξω από κάθε είδους γαλαξία. Αυτές οι διαγαλαξιακές περιοχές H II ίσως να είναι τα υπολείμματα παλιρροιακών αποσπάσεων από μικρούς γαλαξίες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις ίσως αντιπροσωπεύουν μία νέα γενεά αστέρων σε μόλις αποκτηθέν διάχυτο αέριο από έναν γαλαξία.
Μορφολογία
Ανεξαρτήτως διαστάσεων, οι περιοχές H II είναι συνήθως ανομοιογενείς, με πολλά πυκνώματα της ύλης τους. Ο κάθε αστέρας μέσα σε μία περιοχή H II ιονίζει έναν χονδρικά σφαιρικό όγκο (γνωστό ως Σφαίρα Στρέμγκρεν) του γύρω του αερίου, αλλά ο συνδυασμός των σφαιρών αυτών ιονισμού από πολλούς αστέρες μέσα στην περιοχή H II και η επέκταση του θερμασμένου νεφελώματος στο τριγύρω διαστρικό μέσο (αέριο) δημιουργεί απότομες βαθμίδες πυκνότητας, που έχουν ως αποτέλεσμα σύνθετες μορφές. Οι εκρήξεις υπερκαινοφανών μπορούν επίσης να «σμιλεύουν» τις περιοχές H II. Σε κάποιες περιπτώσεις ο σχηματισμός ενός μεγάλου αστρικού σμήνους μέσα στην περιοχή H II δημιουργεί κοιλότητα «εκ των έσω». Αυτό παρατηρείται στο NGC 604, μια γιγαντιαία περιοχή H II στον Γαλαξία του Τριγώνου.
Αξιόλογες περιοχές H II
Μια άλλη τεράστια περιοχή H II είναι η NGC 604 στον σπειροειδή γαλαξία M33, που απέχει 2,66 εκατομμύρια έτη φωτός. Με διαστάσεις περίπου 800 × 830 έτη φωτός, η NGC 604 είναι λίγο μεγαλύτερη από το νεφέλωμα «Ταραντούλα», αλλά έχει μικρότερη μάζα. Περιέχει περί τους 200 θερμούς αστέρες OB και Wolf-Rayet, οι οποίοι θερμαίνουν το αέριο της περιοχής σε εκατομμύρια βαθμούς, παράγοντας έτσι ισχυρές εκπομπές ακτίνων X. Η συνολική μάζα του καυτού αερίου στην περιοχή NGC 604 είναι σχεδόν 6 χιλιάδες ηλιακές μάζες.
Τρέχουσα έρευνα
thumb|right|338px|Το [[Τρισχιδές νεφέλωμα σε διάφορα μήκη κύματος ακτινοβολίας]] Καθώς συμβαίνει και με τα πλανητικά νεφελώματα, οι εκτιμήσεις της χημικής συστάσεως των περιοχών H II είναι αβέβαιες. Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τρόποι για τον προσδιορισμό της περιεκτικότητας των βαρύτερων του He στοιχείων σε νεφελώματα, που βασίζονται σε διαφορετικά είδη φασματικών γραμμών, και κάποτε υπάρχουν μεγάλες ασυμφωνίες ανάμεσα στα αποτελέσματα που λαμβάνονται με χρήση εκάστης των μεθόδων. Μερικοί αστροφυσικοί το αποδίδουν στην παρουσία μικρών διακυμάνσεων της θερμοκρασίας μέσα σε περιοχές H II, ενώ άλλοι υποστηρίζουν πως οι ασυμφωνίες είναι υπερβολικά μεγάλες ώστε να μπορούν να ερμηνευθούν από θερμοκρασιακές διαφορές και προτείνουν την ύπαρξη ψυχρών κόμβων, που περιέχουν πολύ λίγο υδρογόνο.
Οι λεπτομέρειες της γενέσεως αστέρων μεγάλης μάζας μέσα σε περιοχές H II δεν είναι ακόμα καλά γνωστές. Δύο κυρίως προβλήματα παρεμποδίζουν την έρευνα σε αυτό το θέμα. Πρώτον, οι αποστάσεις από τη Γη είναι μεγάλες, με την εγγύτερη περιοχή H II (το Νεφέλωμα Καλιφόρνια) να υπερβαίνει σε απόσταση τα 1.000 έτη φωτός, ενώ άλλες περιοχές H II είναι πολύ μακρύτερα. Δεύτερον, η δημιουργία αυτών των αστέρων αποκρύπτεται από σκόνη, τόσο ώστε οι παρατηρήσεις στο ορατό φως να είναι αδύνατες. Τα ραδιοκύματα και το υπέρυθρο φως μπορούν να διασχίσουν τη σκόνη, αλλά οι νεαρότεροι αστέρες ίσως να μην εκπέμπουν αρκετή ισχύ σε αυτά τα μήκη κύματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περιοχη H II
Αδαρνάσης Β΄ του Τάο-Κλαρτζέτι
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπεβρέλι, κόρη του Bαγράτ Α΄, βασιλιά τωης Aβασγίας (Αμπχαζίας). Κάποια στιγμή η Μπεβρέλι εξαναγκάστηκε από τον Aδαρνάση Β΄ να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, όπου έζησε και απεβίωσε ως Αναστασία. Μετά το τέλος του Aδαρνάση Β΄ περί το 870, οι κτήσεις του μοιράστηκαν εξίσου μεταξύ των γιων του: ο Γεώργιος Α΄ απέκτησε το Τάο, ενώ ο Σουμπάτ Α΄ έλαβε το Κλαρτζέτι. Ο δεύτερος γιος του Αδαρνάσης Β΄, ο Aσότ ο Όμοφος απεβίωσε το 867. Αυτό πρέπει να συνέβη κατά τη διάρκεια της ζωής του Aδαρνάση Β΄, καθώς ο Aσότ δεν περιλαμβάνεται στους κληρονόμους του.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Μαρία, ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ
H Μαρία, γερμ. Maria von Sachsen-Weimar von Wettin (7 Οκτωβρίου 1571 - 7 Μαρτίου 1610) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Έγινε πριγκίπισσα-ηγουμένη στο αββαείο του Κβέντλινμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Ιωάννη-Γουλιέλμου δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Δωροθέας-Σουζάνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Γεννήθηκε στη Βαϊμάρη. Τον Μάιο του 1601 απεβίωσε η Άννα Γ΄ του Στόλμπεργκ πριγκίπισσα-ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ. Ο κοσμήτορας του Συλλόγου είχε αποβιώσει από λοιμό και δεν είχε αντικατασταθεί. Τότε ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄ δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης, επίτροπος του αββαείου, πρότεινε την Άννα Γ΄ να τη διαδεχθεί η αδελφή του Μαρία. Πράγματι ο Ροδόλφος Β΄ των Αψβούργων επικύρωσε την εκλογή της τον Ιούλιο του 1601.
Ρόι Μακάι
Ο Ρουντόλφους Αντόνιους "Ρόι" Μακάι (Rudolphus Antonius "Roy" Makaay, 9 Μαρτίου 1975) είναι Ολλανδός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός, και προπονητής ποδοσφαίρου. Ήταν γνωστός για την ικανότητά του να σκοράρει και με τα δύο πόδια και την ταχύτητά του.
Ξεκίνησε από την καριέρα του από την Φίτεσε Άρνεμ και την Τενερίφη, πρωτού αποκτηθεί από την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια το 1999. Εκεί βοήθησε την πρώτη του χρονιά τον σύλλογο να κατακτήσει το πρώτο του πρωτάθλημα, ενώ το 2002 κέρδισε το Κόπα ντελ Ρέι και την επόμενη χρονιά κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι, με 29 γκολ. Παραμένει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου με 96 γκολ.
Μαρία, ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Ηγουμένες του Κέντλινμπεργκ
Ρόι Μακάι
Το 2003 αποκτήθηκε από την Μπάγερν Μονάχου με 18,75 εκατομμύρια ευρώ, το οποίο αποτελούσε ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου, και λόγω της ικανότητάς του να σκοράρει απέκτησε τα προσωνύμια Das Phantom (το φάντασμα) και Tor Maschine (μηχανή γκολ). Τον Μάρτιο του 2007, στη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ ενάντια στη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Ρόι Μακάι σκόραρε στο 10,12 δευτερόλεπτο του αγώνα, το οποίο αποτελεί το γρηγόροτερο γκολ στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ. Με την Μπάγερν κέρδισε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα και το 2007 επέστρεψε στην Ολλανδία για λογαριασμό της Φέγερνορντ.
Ο Μακάι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Ολλανδίας το 1996 και έχει 6 γκολ και 43 συμμετοχές με το εθνόσημο. Συμμετείχε σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (2000, 2004) και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φίτεσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τενερίφη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Παπουτσιού Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές
Τόλε Μπίι
Ο Τόλε Μπίι (επίσης Τόλε Μπι), ή Τόλε Ελιμπεκούλι (Төле би Әлібекұлы) (1663-1756) ήταν ο επικεφαλής των Μπίι των ανώτερων Καζακικών ζουζ, συγγραφέας, ρήτορας και ποιητής. Γεννήθηκε στην Τζαϊσάν, στην σημερινή επαρχία Σούι, στην περιφέρεια Τζαμπίλ το 1663. Πέθανε το 1756 στο Ακμπουρξάν-ορντά, στην επαρχία Τόλε Μπι στην περιφέρεια Νότιου Καζακστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση
Κατηγορία:Ιστορία του Καζακστάν
Στέφεν Χάμαν
Ο Στέφεν Έβαλντ Χάμαν (γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1981) είναι πρώην Γερμανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έπαιξε στη θέση του πόιντ γκαρντ. Ο Χάμαν ήταν επίσης μέλος της γερμανικής εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Χάμαν ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1998 στην αναπτυξιακή ομάδα της Μπρόζε Μπάμπεργκ TSV Τρέστερ Μπραϊτενγκίσμπαχ. Ένα χρόνο αργότερα ήταν μέλος της πρώτης ομάδας της Μπρόζε Μπάσκετς όπου έπαιξε μέχρι το 2006.
Από το 2006 έως το 2007 έπαιξε για την Κλιναμίο Μπολόνια στο Ιταλικό Πρωτάθλημα. Μετά τη σύντομη θητεία του στην Ιταλία, επέστρεψε στη Μπάμπεργκ τον Ιανουάριο, όπου έπαιξε τις υπόλοιπες περιόδους 2006–07 και 2007–08. Το 2008 εντάχθηκε στην Άλμπα Βερολίνου όπου έπαιξε μέχρι το 2010.
Το 2010 υπέγραψε με την Μπάγερν Μονάχου και έγινε αρχηγός της ομάδας. Έπαιξε εκεί μέχρι το 2014. Τον τελευταίο του χρόνο οδήγησε την Μπάγερν μαζί με τον αστέρα Μάλκολμ Ντιλέινι στο πρώτο της πρωτάθλημα από το 1955 και στη φάση των 16 της Ευρωλίγκας. Για αυτά τα επιτεύγματα, ο σύλλογος απέσυρε τον αριθμό 6 της εμφάνισής του μετά από εκείνην την χρονιά.
Στην τελευταία του επαγγελματική περίοδο έπαιξε για την Μπάουναχ Γιανγκ Πάικς στη γερμανική δεύτερη κατηγορία.
Διεθνής πορεία
Ο Χάμαν, ο πρώην αρχηγός της μεγαλύτερης εθνικής ομάδας της Γερμανίας, έκανε την πρώτη συμμετοχή του στην εθνική ομάδα στις 22 Ιανουαρίου 2003, σε έναν αγώνα απέναντι στην ΠΓΔΜ. Έπαιξε στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2003, του 2007, του 2009 και του 2011. και στα Παγκόσμια Κύπελλα της FIBA του 2006 και του 2010.
Το 2008, οδήγησε τη γερμανική ομάδα, μαζί με τον 13 φορές All-Star του NBA, Ντιρκ Νοβίτσκι, στους πρώτους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες μετά τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Σε όλες τις διοργανώσεις είχε κατά μέσο όρο 5,3 πόντους, 1,8 ριμπάουντ και 2 ασίστ ανά αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φορτιτούντο Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τεμπουλόσμτα
thumb|Το όρος Τεμπουλόσμτα Η Τεμπουλόσμτα (γεωργιανά: ტებულოს მთა, Τέμπουλος μτα· ρωσικά: Тебулосмта) είναι το ψηλότερο βουνό στον Ανατολικό Καύκασο, φτάνοντας τα 4.493 μέτρα σε υψόμετρο και τα 2.145 μέτρα σε τοπογραφική προεξοχή. Βρίσκεται στα σύνορα Γεωργίας-Ρωσίας, ανατολικά του όρους Καζμπέκ, και είναι το ψηλότερο βουνό στο ρωσικό ομοσπονδιακό υποκείμενο της Τσετσενίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρά του Καυκάσου Κατηγορία:Γεωγραφία της Γεωργίας Κατηγορία:Βουνά της Ρωσίας
Αλφέρεθ
Ο Αλφέρεθ (ισπανικά: Alférez) είναι στρατιωτικό αξίωμα του ισπανικού στρατού και των ενόπλων δυνάμεων στις ισπανόφωνες χώρες. Χρησιμοποιείται στην Ισπανία, Αργεντινή, Χιλή και Ουρουγουάη. Η πορτογαλική έκδοση ονομάζεται αλφέρες και χρησιμοποιείται στην Πορτογαλία, τη Μοζαμβίκη, το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε και το Ανατολικό Τιμόρ, και χρησιμοποιήθηκε επίσης στη Βραζιλία. Ο ναυτικός βαθμός αλφέρεθ δε φραγάτα (ισπανικά: alférez de fragata) χρησιμοποιείται στην Ισπανία, τη Δομινικανή Δημοκρατία και το Περού.
Κατηγορία:Ισπανικές ένοπλες δυνάμεις
Απολυτό τραγούδι
Απολυτό τραγούδι ονομάζεται το λαϊκό χορευτικό τραγούδι, αλλά και τα εύθυμα λαϊκά στιχουργήματα.
Μορφή
Τα απολυτά τραγούδια είναι έμμετρα και κυρίως ο στίχος τους είναι τροχαϊκός οκτασύλλαβος. Επίσης, έχουν σταθερό και γρήγορο ρυθμό.
Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό απόσπασμα απολυτού τραγουδιού το οποίο τραγουδιέται και χορεύεται στην Κεφαλονιά.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> - Μα πως τρίβουν το πιπέρι
τα διαβόλια οι καλογέροι;
- Με το πισινό τους χέρι!
Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό απόσπασμα παραδοσιακού απόλυτου τραγουδιού.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Λεμονάκι μυρωδάτο
και από περιβόλι αφράτο,
μη παραμυρίζεις τόσο
Χορός
Το απολυτό τραγούδι χορεύεται με εκφραστικές χορευτικές κινήσεις.
Ξεκινάει όταν λέγει ο πρώτος του χορού, οι χορευτές το εκτελούν κινώντας ρυθμικά τα σώματα τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια ανά είδος
Κάρολος Ευγένιος του Λομπέσκ
O Κάρολος-Ευγένος, γαλλ. Charles Eugène, (25 Σεπτεμβρίου 1751 - 2 Νοεμβρίου 1825) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν πρίγκιπας του Λομπέσκ (Lambesc). Κατά τους Ναπολεόντιους Πολέμους, μαζί με άλλους εμιγκρέ, συμμετείχε στο στρατό της Αυστρίας για την παλινόρθωση των Βουρβόνων. Ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κλάδου των Γκιζ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο ανάκτορο των Βερσαλλιών, όπου ο πατέρας του ήταν Μέγας Σταυλάρχης και ήταν ο πρώτος γιος του Λουδοβίκου-Καρόλου πρίγκιπα του Μπριόν και της Λουίζας ντε Ροχάν, κόρης του Καρόλου πρίγκιπα του Ροσφόρ. Η αδελφή του Ιωσηφίνα παντρεύτηκε τον Βίκτορα-Αμεδαίο Β΄ πρίγκιπα του Καρινιάνο και εγγονός της ήταν ο Κάρολος-Αλβέρτος βασιλιάς της Σαρδηνίας.
Υπερασπίστηκε το βασιλικό ανάκτορο κατά την αναταραχή στους κήπους του Κεραμεικού (Tuileries) τον Ιούλιο του 1789. Υπηρετούσε στο Γαλλικό στρατό, αλλά με την έναρξη των πολέμων της Γαλλίας με την Αυστρία, ανέλαβε τη Μερίδα των Βουρβόνων στη Γερμανία. Το Σύνταγμά του συντάχθηκε με το στρατό των Αψβούργων και διακρίθηκε σε πολέμους του Πρώτου και Δεύτερου Συνασπισμού. Με την Παλινόρθωση των Βουρβόνων το 1815 αποκαταστάθηκαν τα αξιώματά του, αλλά λόγω της δυσαρέσκειας του πλήθους δεν επέστρεψε ποτέ να τα ασκήσει.
Η στρατιωτική του υπηρεσία στη Γαλλία
Ήταν, όπως και ο πατέρας του, Μέγας Σταυλάρχης. Έγινε συνταγματάρχης και αρχηγός (proprietor) των Βασιλικών Δραγόνων από τη Γερμανία το 1778 και προήχθη σε στρατάρχη του Γαλλικού στρατού το 1788. Έλαβε το σταυρό του διοικητή του Τάγματος του Αγ. Λουδοβίκου.
Κατά τις πρώτες ημέρες της Γαλλικής Επανάστασης, υπεράσπισε με τους Γερμανούς Δραγόνους του την Αυλή του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Στις 20 Ιουλίου 1789, όταν όχλος συγκεντρώθηκε στους κήπους του ανακτόρου του Κεραμεικού (Tuileries), ο Κάρολος-Ευγένιος επικεφαλής των Δραγόνων του, το εξώθησε. Πολλοί τραυματίστηκαν στην επίθεση και ο Κάρολος-Ευγένιος θεωρήθηκε υπεύθυνος από το πλήθος. Όταν κορυφώθηκε η εχθρότητα της Γαλλίας με την Αυστρία, άφησε τους Δραγόνους και ακολούθησε τη Μερίδα των Βουρβόνων μαζί με το νεότερο αδελφό του Ιωσήφ.
Η στρατιωτική του υπηρεσία στην Αυστρία
Το 1791 διορίστηκε υποστράτηγος του στρατού της Αυστρίας. Του δόθηκε η διοίκηση ενός συντάγματος εθελοντών, του 37ου Συντάγματος Δραγόνων, στη Φλάνδρα. Το 1794 ορίστηκε συνταγματάρχης του 21ου Συντάγματος Θωρακοφόρων και στη μάχη του Φλερό, όταν το πεζικό του στρατάρχη κόμη φον Κάουνιτς περικυκλώθηκε από Γαλλικό ιππικό, του έδωσαν τέσσερις Μοίρες Καραμπινιέρων για να τους σώσει. Πράγματι, αν και οι Γάλλοι ήταν πενταπλάσιοι, αιφνιδιάστηκαν και διασκορπίστηκαν· έτσι ο στρατάρχης βρήκε το χρόνο να αποσύρει το πεζικό του.
Το 1796 προήχθη σε αντιστράτηγο και πολέμησε στη Γερμανία υπό τον Δαγοβέρτο-Σιγισμούνδο φον Βόρμσε στη Στρατιά του Άνω Ρήνου. Το ίδιο έτος τιμήθηκε με τον σταυρό του διοικητή του Τάγματος της Μαρίας-Θηρεσίας. Πολέμησε και διακρίθηκε στη μάχη του Άμπεργκ και του Βύρτσμπουργκ ως διοικητής ταξιαρχίας ιππικού.
Όταν παλινορθώθηκε ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας έγινε πάλι ευγενής της Γαλλίας και του δόθηκε μάλιστα ο τίτλος του δούκα του Ελμπέφ. Ο βασιλιάς τον έθεσε στρατάρχη της Γαλλίας. Λόγω του περιστατικού στους κήπους του Κεραμεικού που είχε γίνει τον Ιούλιο του 1789, υπήρχε λαϊκή δυσαρέσκεια εναντίον του και έτσι δεν εξάσκησε ποτέ τα δικαιώματά του αυτά.
Οικογένεια
To 1803 νυμφεύτηκε την Άννα Τσέτνερ, που απεβίωσε το 1814.
Έκανε δεύτερο γάμο με τη Βικτώρια Φολιό ντε Κρενεβίλ, αλλά πάλι δεν απέκτησε απογόνους.
Επίσης νυμφεύτηκε τη χήρα του κόμη του Κολορίντο, αλλά διαζεύχθηκαν έπειτα από λίγους μήνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Πραξικόπημα του Ιουνίου 1907
Ως πραξικόπημα του Ιουνίου του 1907, γνωστό και ως πραξικόπημα του Στολίπιν, ονομάζεται συνήθως η διάλυση της Δεύτερης Κρατικής Δούμας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η σύλληψη μερικών μελών της και η θεμελιώδη αλλαγή στο ρωσικό εκλογικό νόμο από τον Τσάρο Νικόλαο Β΄, στις 16 Ιουνίου (παλαιό ημερολόγιο: 3 Ιουνίου) 1907. Αυτα τα γεγονότα θεωρούνται από πολλούς ιστορικούς ως το τέλος της Ρωσικής Επανάστασης του 1905 και έχει υπάρξει αντικείμενο έντονης συζήτησης ως προς τη νομιμότητά τους. Δημιούργησαν, επίσης, μια βασική αλλαγή στη σύνθεση των μελλοντικών συνελεύσεων Δούμας της Ρωσίας: ενώ η προηγούμενη νομοθεσία έδινε σε αγρότες και άλλες κατώτερες τάξεις ένα μεγαλύτερο ποσοστό αντιπροσώπων στη Δούμα, ο νέος νόμος έδινε μεγαλύτερη εκπροσώπηση στις ανώτερες τάξεις, σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί η εκλογή μεγάλου αριθμού φιλελεύθερων και επαναστατικών βουλευτών που είχαν κυριαρχήσει στην Πρώτη και τη Δεύτερη Δούμα. Αν και ο νόμος πέτυχε σε μεγάλο βαθμό σε αυτό του τον στόχο, τελικά απέτυχε να διατηρήσει το αυτοκρατορικό καθεστώς, το οποίο κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1917.
Η κυβέρνηση προέβη στη διάλυση του κοινοβουλίου όταν έλαβε γνώση για μια σχεδιαζόμενη επαναστατική κίνηση μεταξύ των τσαρικών στρατιωτών. Τέτοιες κινήσεις είχαν στο παρελθόν τη στήριξη από μέλη του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος. Στις 2 Ιουνίου, η αυτοκρατορική κυβέρνηση απαίτησε από τη Δούμα να παραδώσει 55 βουλευτές του ΡΣΕΚ, οι οποίοι είχαν (όπως όλα τα μέλη της Δούμας) κοινοβουλευτική ασυλία. Βλέποντας μια αρχική έλλειψη συνεργασίας από τη Δούμα, επέλεξε να τους συλλάβει τη νύχτα της 3ης Ιουνίου, χωρίς να περιμένει την απόφαση μιας επιτροπής της Δούμας που συστάθηκε για να ερευνήσει τις κατηγορίες της κυβέρνησης. Στις 3 Ιουνίου η Δούμα διαλύθηκε επίσημα με Αυτοκρατορικό Διάταγμα, με τον πρωθυπουργό Στολίπιν να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο σε αυτές τις εξελίξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1907 06 Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ρωσίας
Γεώργιος Α΄ του Τάο
Ο Γεώργιος Α΄, გურგენ I Gurgen I (απεβ. το 891) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) με τον Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη από το 881 μέχρι το τέλος του, που έγινε σε μία δυναστική διαμάχη το 891.