cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Η Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας καλύπτει την ιστορία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την ύστερη αρχαιότητα μέχρι και την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Από τον 4ο έως και τον 6ο αιώνα έγιναν διάφορα γεγονότα που σημάδεψαν τη μεταβατική περίοδο κατά την οποία η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε ανατολική και δυτική. Το 285, ο αυτοκράτορας Διοκλητιανό ς (από 284 έως 305) διαίρεσε τη διοίκηση της αυτοκρατορίας στο ανατολικό και στο δυτικό ήμισυ. Μεταξύ του 324 και του 330, ο Κωνσταντίνος ο Α΄ (αυτοκράτορας από 306-337) μετέφερε την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στο Βυζάντιο, που έγινε αργότερα γνωστό ως Κωνσταντινούπουλη (‘’Η Πόλη του Κωνσταντίνου’’) και Νέα Ρώμη. Υπό τον Θεοδόσιο τον Α’ (αυτοκρ. από 379-395), ο χριστιανισμός έγινε επίσημη κρατική  θρησκεία ενώ άλλες θρησκείες όπως ο ‘’Ρωμαϊκός Πολυθεϊσμός’’ απαγορεύτηκαν. Τέλος, υπό τον Ηράκλειο (αυτοκρ. 610-641), η διοίκηση κι ο στρατός της αυτοκρατορίας αναδιοργανώθηκαν και υιοθέτησαν την ελληνική ως επίσημη γλώσσα στη θέση της λατινικής γλώσσας. Αν και το Ρωμαϊκό κράτος παρέμεινε ως βάση και διατηρήθηκαν όλες οι ρωμαϊκές κρατικές παραδόσεις, οι σύγχρονοι ιστορικοί διακρίνουν το Βυζάντιο από την αρχαία Ρώμη στο βαθμό που αυτό άρχισε να προσανατολίζεται περισσότερο προς την ελληνική παρά προς την λατινική κουλτούρα και χαρακτηρίζεται περισσότερο από τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό παρά από τον Ρωμαϊκό Πολυθεϊσμό. Η ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τελειώνει με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Η δυναστεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου (324-379)
Ο 4ος αιώνας αποτελεί μόνο μια εισαγωγή στη βυζαντινή ιστορία. Η Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη δεν είναι ακόμη η μεγάλη διοικητική πρωτεύουσα, παρ' ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος (306-337) φρόντισε να προσθέσει και άλλα κτήρια. Ο ίδιος πολύ σπάνια έμενε εκεί, αφού ήταν απασχολημένος με συνεχείς πολέμους και στα τελευταία χρόνια με την αναδιοργάνωση του κράτους. Ούτε ο θρίαμβος του χριστιανισμού είχε ολοκληρωθεί, αφού η ειδωλολατρεία ήταν πάντοτε δυνατή. Εκτός αυτού, οι αιρέσεις ταλαιπωρούσαν την ενότητα της Εκκλησίας και αρειανός επίσκοπος ήταν αυτός που βάπτισε λίγο πριν τον θάνατό του τον αυτοκράτορα.
Ο Κωνσταντίνος πέθανε το 337 και την εξουσία μοιράστηκαν οι τρεις γιοι του, Κωνσταντίνος Β', Κωνστάντιος Β' και Κώνστας Α'. Οι τρεις αδελφοί έριζαν μεταξύ τους, ως το 350 όμως, ο Κωνσταντίνος Β' και ο Κώνστας Α' πέθαναν και ο Κωνστάντιος Β' (337-361) έμεινε μόνος αυτοκράτορας. Αφού νίκησε τον σφετεριστή Μαγνέντιο το 351, βασίλεψε ως το 361. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η εξωτερική κατάσταση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας χειροτέρεψε, καθώς οι Πέρσες εξακολουθούσαν να απειλούν και οι επιθέσεις των γερμανικών φυλών έγιναν εντονότερες, κυρίως γιατί τους πίεζαν οι Ούννοι, που ξεκίνησαν από τις μακρινές στέπες της Μογγολίας και εμφανίστηκαν στις πεδιάδες της Ευρώπης. Το 360 ο ξάδελφος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ιουλιανός (361-363), απόκρουσε μια γερμανική εισβολή και ο στρατός του, δυσαρεστημένος από τον Κωνστάντιο Β', τον ανακήρυξε αυτοκράτορα. Πριν ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, ο Κωνστάντιος Β' πέθανε το 361 και ο Ιουλιανός τον διαδέχτηκε ειρηνικά.
Ο Ιουλιανός έμεινε στην ιστορία, ως Παραβάτης ή Αποστάτης, λόγω της προσπάθειάς του να επαναφέρει την ειδωλολατρεία, με τη μορφή ενός διανοούμενου πολυθεϊσμού. Η απόπειρά του αυτή, όμως, δεν είχε επιτυχία, όπως και οι στρατιωτικές του επιχειρήσεις. Σε μια απόπειρα εισβολής στην Περσία, προχώρησε περισσότερο απ' ό,τι θα έπρεπε και σκοτώθηκε στην υποχώρηση το καλοκαίρι του 363.
Εδώ τελειώνει και η δυναστεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου, καθώς διάδοχος του Ιουλιανού, ήταν ο Ιοβιανός (363-364), ένας δημοφιλής χριστιανός στρατιώτης που ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τον στρατό. Ο Ιοβιανός συνομολόγησε μια δυσμενή συνθήκη με τους Πέρσες, διάρκειας τριάντα ετών, παραχωρώντας τέσσερεις σατραπείες και την κυριαρχία της Αρμενίας. Ο Ιοβιανός δεν πρόλαβε να επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη, καθώς πέθανε την άνοιξη του 364.
Μετά τον θάνατό του, πάλι ο στρατός ανακήρυξε αυτοκράτορα τον Βαλεντιανό ή Ουαλεντιανό Α', που κυβέρνησε το δυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αφήνοντας το ανατολικό στον αδελφό του Ουάλεντα ή Βάλεντα (ονομαστική: Ουάλης < λατ. Valens, -ntis) (364-378). Ο Ουάλης ήταν αρειανός και γι' αυτόν τον λόγο η δημοτικότητά του ήταν χαμηλή μεταξύ των υπηκόων του, παρ' ότι ο ίδιος ήταν άνθρωπος ήπιος και ικανός. Η μεγάλη κρίση, ήρθε το 376, όταν οι Βησιγότθοι, πιεζόμενοι από τους Ούννους, πήραν την άδεια να εγκατασταθούν στα εδάφη της αυτοκρατορίας και πέρασαν τον Δούναβη. Γρήγορα, όμως, ήρθαν σε ρήξη με τους αυτοκρατορικούς υπαλλήλους και βάδισαν εναντίον της Κωνσταντινούπολης. Ο Ουάλης βγήκε να τους αντιμετωπίσει, χωρίς να περιμένει τη βοήθεια που έστελνε ο γιος και διάδοχος του Βαλεντιανού, Γρατιανός, αλλά νικήθηκε και σκοτώθηκε το 378 στην Αδριανούπολη. Η ήττα του Ουάλεντος, παρ' ότι συνέβη στο Ανατολικό τμήμα της Αυτοκρατορίας, έμελε να βλάψει περισσότερο το Δυτικό τμήμα. Ο Γρατιανός κυβέρνησε ως μονοκράτορας έως το 379.
Η δυναστεία του Μεγάλου Θεοδοσίου (349-457)
Ο Γρατιανός διάλεξε για διάδοχο του θείου του Ουάλεντος, τον έπαρχο της Ισπανίας Θεοδόσιο Α' (379-395) που ονομάστηκε αργότερα Μέγας. Ο νέος αυτοκράτορας, περισσότερο με τη διπλωματία και λιγότερο με πολεμικές επιχειρήσεις, κατάφερε να συμφωνήσει ειρήνη με τους Γότθους. Ο ίδιος ήταν αυστηρά ορθόδοξος και επέβαλε περιορισμούς στους ειδωλολάτρες και στους αιρετικούς. Με τη Β' Οικουμενική Σύνοδο που συγκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, καθορίστηκαν τα δογματικά όρια του Χριστιανισμού με το Σύμβολο της Πίστεως. Το 387 έκανε ειρήνη με τους Πέρσες, αυτήν τη φορά με ικανοποιητικούς όρους, αφού η Αυτοκρατορία κέρδισε τη μισή Αρμενία. Αφού ο αυτοκράτορας της Δύσης, Γρατιανός, ο αδερφός του Βαλεντιανός Β' και ο σφετεριστής Ευγένιος πέθαναν, το 392 ο Θεοδόσιος ανέλαβε τη διακυβέρνηση και του Δυτικού τμήματος και ήταν η τελευταία φορά που ένας μόνο άνθρωπος κυβέρνησε όλη την Αυτοκρατορία, από τη Βρετανία έως τον Ευφράτη και από τον Δούναβη μέχρι την Καρχηδόνα. Μόλις τρία χρόνια αργότερα ο Θεοδόσιος πέθανε, αφού είχε μοιράσει την Αυτοκρατορία στους γιους του, την Ανατολή στον Αρκάδιο και τη Δύση στον Ονώριο.
Οι διάδοχοι του Θεοδοσίου, Αρκάδιος (395-408), Θεοδόσιος Β' (408-450) και Μαρκιανός (450-457) κατόρθωσαν ν' αποκρούσουν τις βαρβαρικές επιδρομές, κυρίως οδηγώντας τους προς άλλες κατευθύνσεις, γεγονός που οφειλόταν και στη σταθερή ειρήνη με τους Πέρσες που είχε συνάψει ο Μέγας Θεοδόσιος. Παρ' όλα αυτά μεγάλο μέρος του αυτοκρατορικού στρατού αποτελούνταν από βάρβαρους μισθοφόρους. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδοσίου Β' την εξουσία, κατ' ουσίαν, ασκούσε η αδελφή του Πουλχερία και ο σύζυγός της Μαρκιανός. Το 431 συγκλήθηκε η Γ' Οικουμενική Σύνοδος που καταδίκασε τον Νεστοριανισμό. Πολλαπλασιάστηκαν οι περιορισμοί που είχαν επιβληθεί στους ειδωλολάτρες, από τον Μέγα Θεοδόσιο και το 438 ο Θεοδόσιος Β' ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχε πλέον κανένας στην Αυτοκρατορία. Η Κωνσταντινούπολη μεγάλωσε σε πλούτο και έκταση, τόσο που το 413, κτίστηκαν νέα τείχη από την Προποντίδα ως τον Κεράτιο, τα οποία περιέλαβαν και τις νέες συνοικίες, ενώ το 439 κτίστηκαν και θαλάσσια τείχη. Οι διαταγές των επάρχων άρχισαν να εκδίδονται πλέον στα Ελληνικά και όχι στα Λατινικά. Μετά τον θάνατο του Μαρκιανού, ο ισχυρότερος άνδρας της αυτοκρατορίας ήταν ένας Αλανός στρατηγός, ο Άσπαρ. Εξ αιτίας της καταγωγής του και της αρειανικής πίστης του, δεν μπόρεσε ν' ανέβει στον θρόνο και γι' αυτό υπέδειξε ως αυτοκράτορα τον Λέοντα.
Η δυναστεία του Λέοντος (457-518)
Ο Λέων Α' ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο το 457 μ.Χ., χάρη στην επιθυμία του στρατηγού Άσπαρ. Ο Άσπαρ ήταν πανίσχυρος αλλά, επειδή ήταν Αλανός και Αρειανός, προτίμησε να μη στεφθεί ο ίδιος και πρότεινε τον υφιστάμενό του Λέοντα. Η βασιλεία του Λέοντος έχει δυο σπουδαία γεγονότα: την αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον των Βανδάλων που οδήγησε στον θάνατο του Άσπαρ και τη δημιουργία γηγενούς στρατού, κάτι που μακροπρόσθεσμα έσωσε την αυτοκρατορία από τους εισβολείς. Διάδοχος του ήταν ο εγγονός του Λέων Β΄ ο οποίος ανήλθε στον θρόνο το 474 μ.Χ. με τον Ζήνωνα ως συναυτοκράτορα, όμως ο Λέων πέθανε μετά από 10 μήνες αφήνοντας τον Ζήνωνα μοναδικό αυτοκράτορα. Ο Ζήνων, αφού συνέτριψε το πραξικόπημα του Βασιλίσκου, βασίλεψε έως το 491μ.Χ. Μετά τον θάνατό του ανεβαίνει στον θρόνο ο Αναστάσιος Α', ένας έμπιστος αυλικός σχετικά προχωρημένης ηλικίας, ο οποίος παντρεύτηκε τη χήρα αυτοκράτειρα Αριάδνη. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του υπέγραψε συμφωνία με τους Πέρσες και έχτισε πολλά οχυρά και άλλα δημόσια έργα ενώ άσκησε συνετή οικονομική πολιτική και άφησε γεμάτα τα ταμεία του κράτους. Γενικά θεωρείται ένας επιτυχημένος αυτοκράτορας. Τον διαδέχθηκε ο Ιουστίνος Α', αρχηγός της βασιλικής σωματοφυλακής, ο οποίος ίδρυσε την ομώνυμη δυναστεία.
Η δυναστεία των Κομνηνών (1087-1185)
Τα μέσα του 11ου αιώνα ήταν για την αυτοκρατορία περίοδος παρακμής. Ακολούθησε μία εποχή αναγέννησης για να έρθει και πάλι η πτώση, με αποκορύφωμα την άλωση της Κωνσταντινούπολης κατά τη διάρκεια της Δ' Σταυροφορίας, 20 χρόνια από το θάνατο του τελευταίου Κομνηνού. Το τέλος αυτής της περιόδου βρήκε πολλά εδάφη του κράτους να ελέγχονται από τοπικούς άρχοντες, αντικαθιστώντας την κεντρική διοίκηση.
Η Οικογένεια των Κομνηνών, ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων γης στη Μικρά Ασία, καταγόταν από ένα χωριό κοντά στην Αδριανούπολη. Πρώτος εκπρόσωπος της Δυναστείας ήταν ο Ισαάκιος Α', ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο μετά την επανάσταση του 1081. Τα πρώτα χρόνια της δυναστείας σημαδεύτηκαν από την εισβολή των Νορμανδών του Ροβέρου Γυϊσκάρδου. Στα ανατολικά, η απειλή των Τούρκων που είχαν πρωτοεμφανιστεί στο πρόσφατο παρελθόν έγινε ακόμη πιο έντονη, ενώ οι Πετσενέγκοι φτάνουν μέχρι τα τείχη της Πόλης πριν εξουδετερωθούν από τους Κουμάνους (σ.24), Με την Α' Σταυροφορία αρχίζει η περίοδος των σταυροφοριών στην Ανατολή. Ορόσημο στις σχέσεις Ανατολής – Δύσης αποτελεί η σφαγή του καθολικού πληθυσμού της Πόλης το 1182 και η κατάληψη και καταστροφή της Θεσ/νίκης - δεύτερης σημαντικότερης πόλης της αυτοκρατορίας -  από τους Νορμανδούς τρία χρόνια αργότερα. Η πτώση της Θεσσαλονίκης προκάλεσε εξέγερση των κατοίκων της πρωτεύουσας που είχε ως αποτέλεσμα την ανακήρυξη του Ισαάκιου Άγγελου αυτοκράτορα. Ο Ανδρόνικος Α΄, τελευταίος των Κομνηνών, συνελήφθη και θανατώθηκε από το νέο ηγεμόνα.
Η δυναστεία των Αγγέλων (1185-1204)
Ο οίκος Αγγέλων ήταν βυζαντινή αριστοκρατική οικογένεια από τη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας που ήλθε στο προσκήνιο χάρη στον Κωνσταντίνο Άγγελο ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη του Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Αλεξίου Α' Θεοδώρα. Τον 12ο αιώνα, αρκετά μέλη του Οίκου διακρίθηκαν ως στρατιωτικοί διοικητές. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1185, ένα μέλος τους, ο Ισαάκιος Άγγελος, έγινε Αυτοκράτορας του Βυζαντίου με το όνομα Ισαάκιος Β΄, ιδρύοντας την τελευταία δυναστεία μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204. Με την κατάκτηση του ελλαδικού χώρου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Οίκος δεν έπαψε να επηρεάζει τον βαλκανικό και διεθνή χώρο. Συνέχεια του Οίκου υπήρξε ο Οίκος Μπούα, μέσω γάμου της Πριγκίπισσας Ευδοκίας, κόρης του Αλεξίου του Γ', με τον Ηγεμόνα του Ναυπλίου Λέοντα Σγουρό, ο οποίος αποτελεί των αρχηγέτη του Οίκου των Μπούα. Ανέπτυξε λαμπρή στρατιωτική δράση στη φεουδαρχική Ευρώπη. Διέπρεψαν επίσης και ως Αξιωματούχοι της Πατριαρχικής αυλής του Φαναρίου.
Η δυναστεία των Λασκάρεων(1204-1258)
Η πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Σταυροφόρους, τον Απρίλιο του 1204, υπήρξε το καταλυτικότερο σημείο στην εξέλιξη του Μεσαιωνικού Ελληνισμού. Η Άλωση αυτή σήμανε την οριστική ρήξη των Βυζαντινών με το Οικουμενικό παρελθόν του Imperium Romanum (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη στροφή προς τον Ελληνισμό.
Καθ' όλη την ιστορία του, το Βυζάντιο διακρινόταν από έντονα συγκεντρωτικές δομές, με αποτέλεσμα τα πάντα να εξαρτώνται από την Πρωτεύουσα. Κατά τα τελευταία πριν από την Άλωση χρόνια όμως, την εποχή των Αγγέλων, οι δομές αυτές καταρρέουν, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να χάσει τον έλεγχο των φυγόκεντρων δυνάμεων και να εμφανιστούν έντονες αποσχιστικές τάσεις. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ότι, όταν οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, να υπάρχουν ήδη σχηματισμένες μικρές ανεξάρτητες οντότητες, οι οποίες και ανέλαβαν την υποχρέωση να αντιτάξουν την πρώτη οργανωμένη αντίσταση στον κατακτητή.
Βυζαντινός Φοίνικας (1216-1261)
Ο θάνατος του Ερρίκου της Φλάνδρας τον Ιούνιο του 1216 και του Πάπα Ιννοκεντίου Γ' λίγο αργότερα, σήμανε για το λατινικό καθεστώς τη διπλή απώλεια του ικανότερου ηγέτη και του κυριότερου υποστηρικτή του. Πρώτος επωφελήθηκε από τα γεγονότα ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας της Ηπείρου, που λίγο νωρίτερα είχε διαδεχτεί τον αδελφό του. Κατάφερε να συλλάβει τον νέο λατίνο αυτοκράτορα Πέτρο του Κουρτεναί, όταν αυτός απερίσκεπτα αποφάσισε να ταξιδέψει από την Ιταλία στην Κωνσταντινούπολη ακολουθώντας τη διαδρομή της Εγνατίας οδού. Με τη δόξα του νικητή του Λατίνου αυτοκράτορα επιτέθηκε στη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, καταφέρνοντας να νικήσει Λατίνους, Σέρβους και Βουλγάρους. Σταδιακά κατάφερε να αποκλείσει τη Θεσσαλονίκη, η οποία έπεσε το 1224. Μια απόπειρα των Δυτικών να βοηθήσουν τη Θεσσαλονίκη οδήγησε σε μια αποτυχημένη εκστρατεία στη Θεσσαλία το διάστημα 1224-25. Ενισχυμένος από τις επιτυχίες του, ο Θεόδωρος Δούκας, το 1227 στέφθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Αχρίδας, Δημήτριο Χωματιανό, αυτοκράτορας των Ρωμαίων.
Η κατάληψη της Θεσσαλονίκης εξασφάλισε για την Ήπειρο αυτό που η αυτοκρατορία της Νίκαιας είχε ήδη εξασφαλισμένο, μια βάση από όπου θα μπορούσε να οργανωθεί η ανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως. Στη Νίκαια, τα χρόνια μετά τη Συνθήκη του Νυμφαίου (Μικράς Ασίας), αναλώθηκαν στην καλύτερη οργάνωση της διοίκησης και στη σταθεροποίηση της οικονομίας, ώστε η Νίκαια, χωρίς να επιτύχει τους πολεμικούς θριάμβους των ηγεμόνων της Ηπείρου, να είναι σταθερότερη. Το 1222, μετά τον θάνατο του Θεοδώρου, στον θρόνο ανήλθε ο γαμπρός του Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης. Εναντίον του εκδηλώθηκε στάση, οργανωμένη από τους αδελφούς του Θεοδώρου και με την υποστήριξη της Λατινικής αυτοκρατορίας. Ο Βατάτζης κατάφερε να τους νικήσει και να αποσπάσει σχεδόν το σύνολο των λατινοκρατούμενων εδαφών στην Μικρά Ασία. Ακολούθως ο στόλος του κατέλαβε τα παρακείμενα στα μικρασιατικά παράλια νησιά (Λέσβο, Χίο, Σάμο, Ικαρία, Ρόδο). Το 1225 πέρασε στη Θράκη και κατέλαβε την Αδριανούπολη, τον επόμενο όμως χρόνο επιτέθηκε εναντίον του ο Θεόδωρος Άγγελος και τον απώθησε από την πόλη.
Το παιχνίδι ευφυΐας με τη Δύση (1261-1282)
Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες διπλωματικές επιτυχίες του Βυζαντίου της ύστερης εποχής. Πρωτεργάτης της ήταν ο τότε αυτοκράτορας Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος, ο ιδρυτής της δυναστείας των Παλαιολόγων που κυβέρνησαν το Βυζάντιο ως την πτώση του το 1453. Πρόκειται για μια σειρά διπλωματικών ενεργειών που έκανε ο Μιχαήλ Η' προκειμένου να σώσει το Βυζάντιο από την επιθετική πολιτική του βασιλιά της Νότιας Ιταλίας Καρόλου του Ανδεγαυού. Ο Κάρολος είχε το φιλόδοξο σχέδιο να αναστήσει τη λατινική αυτοκρατορία στην Κωνσταντινούπολη για λογαριασμό του και προσπαθούσε να πείσει τον Πάπα και τους Βενετούς να συμπράξουν στα σχέδιά του. Επίσης είχε δημιουργήσει ένα σύστημα συμμαχιών στον Ελλαδικό χώρο, με τις φραγκικές ηγεμονίες, τους Αγγέλους της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, ακόμη και τους Σέρβους, εναντίον του Αυτοκράτορα του Βυζαντίου.
Ο κίνδυνος να επαναληφθεί ξανά το 1204 ήταν ορατός και ο Μιχαήλ Παλαιολόγος το είχε αντιληφθεί πολύ καλά. Με την μοναδική πολιτική οξύνοια που είχε, προσπάθησε να εμποδίσει αυτά τα φιλόδοξα σχέδια του Ανδεγαυού. Τα μέτρα που έλαβε ήταν περισσότερο διπλωματικά παρά στρατιωτικά, αφού ποτέ δεν κατόρθωσε παρ' όλες τις προσπάθειες που έκανε στον στρατιωτικό τομέα, να φτιάξει έναν αξιόμαχο στρατό ανάλογο με εκείνον της εποχής των Κομνηνών ή παλαιότερων. Δημιούργησε λοιπόν ένα αντίστοιχο σύστημα συμμαχιών ως ασπίδα προστασίας εναντίον των εχθρών του Βυζαντίου και προσπάθησε να κερδίσει την εύνοια του εκάστοτε Πάπα ώστε να συγκρατεί τον Κάρολο στις επιθετικές του βλέψεις. Ένας από τους συμμάχους του Μιχαήλ στο παιχνίδι αυτό της διπλωματίας ήταν ο Πέτρος της Αραγωνίας ο οποίος είχε προσωπικούς λόγους να αντιμάχεται τον Κάρολο στον θρόνο της Νότιας Ιταλίας. Ο Μιχαήλ Η' τον υποστήριξε με μεγάλα χρηματικά ποσά, όπως επίσης βοήθησε να υποκινηθεί επαναστατικό κίνημα στη Σικελία, καθώς οι κάτοικοί της ήταν δυσαρεστημένοι από τη συμπεριφορά του Καρόλου απέναντί τους. Έτσι,την πιο επικίνδυνη στιγμή, όταν ο Κάρολος ετοίμαζε μεγάλη επίθεση εναντίον του Βυζαντίου, ξέσπασε επανάσταση στη Σικελία, εναντίον των Γάλλων του Καρόλου, η οποία απλώθηκε ταχύτατα. Ο μεγάλος στόλος του καταστράφηκε στη Μεσσήνη, έχασε τον έλεγχο της Σικελίας και ο Πέτρος της Αραγωνίας του επιτέθηκε από τα νώτα. Έτσι τερματίστηκαν οριστικά τα σχέδια του Καρόλου για την επίθεση και κατάληψη του Βυζαντίου σε αυτήν την επανάσταση που ονομάστηκε "Σικελικός Εσπερινός".
Ιμιδαζόλιο
Το ιμιδαζόλιο είναι μια αζωτούχος οργανική ένωση με τον τύπο (CH)2N(NH)CH. Από χημικής άποψης είναι μια αρωματική ετεροκυκλική ένωση που ανήκει στην τάξη των αλκαλοειδών. Σε καθαρή μορφή έχει την όψη άχρωμου στερεού.
Το ιμιδαζόλιο αποτελεί την μητρική ένωση μιας μεγάλης οικογένεια ετεροκυκλικών παραγώγων (τα ιμιδαζόλια), τα οποία έχουν κοινό τον κεντρικό δακτύλιο αλλά διαφορετικούς υποκαταστάτες, είτε στα άτομα αζώτου είτε στα άτομα άνθρακα. Ο ιμιδαζολικός δακτύλιος υπάρχει σε σημαντικά βιομόρια, όπως το αμινοξύ ιστιδίνη και η ορμόνη ισταμίνη, αλλά και σε πολλές φαρμακευτικές ουσίες, όπως για παράδειγμα σε αντιμυκητιακά φάρμακα, στο νιτροϊμιδαζόλιο και στο ηρεμιστικό μιδαζολάμη.
Δομή και ιδιότητες
Το ιμιδαζόλιο είναι ένας επίπεδος πενταμελής δακτύλιος. Απαντάται σε δύο ταυτομερείς μορφές, γιατί το πρωτόνιο μπορεί να εντοπίζεται είτε στο ένα, είτε στο άλλο άτομο αζώτου. Είναι ισχυρά πολική ένωση, όπως προκύπτει από την υπολογισθείσα διπολική ροπή που ανέρχεται σε 3.61 D, και ως εκ τούτου διαλύεται εύκολα στο νερό. Η ένωση είναι αρωματική λόγω της παρουσίας έξι π ηλεκτρονίων, στα οποία περιλαμβάνονται ένα ζεύγος ηλεκτρονίων από το πρωτονιωμένο άτομο αζώτου και ένα ζεύγος από τον κάθε διπλό δεσμό. Μερικές δομές συντονισμού του δακτυλίου είναι οι ακόλουθες:
Το ιμιδαζόλιο είναι επαμφοτερίζουσα ένωση, δηλαδή μπορεί να συμπεριφερθεί είτε ως οξύ, είτε ως βάση. Ως οξύ το pKa του ιμιδαζολίου είναι 14,5 άρα η ένωση είναι λιγότερο όξινη από τα καρβοξυλικά οξέα, τις φαινόλες και τα ιμίδια, αλλά λίγο πιο όξινο από τις αλκοόλες. Το όξινο πρωτόνιο βρίσκεται στο άζωτο με τον αριθμό θέσης 1. Σαν βάση το pKa του συζυγούς οξέος (δηλαδή του πρωτονιωμένου, θετικά φορτισμένου ιμιδαζολίου) είναι περίπου 7, καθιστώντας το ιμιδαζόλιο σχεδόν εξήντα φορές πιο βασικό από την πυριδίνη. Το άτομο που δρα σαν βάση είναι το άζωτο με τον αριθμό θέσης 3.
Σύνθεση
Το ιμιδαζόλιο μπορεί να παρασκευασθεί με διάφορες συνθετικές μεθόδους. Πολλές από αυτές είναι εφαρμόσιμες σε διαφορετικά υποκατεστημένα ιμιδαζολικά παράγωγα, παραλλάσσοντας τις χαρακτηριστικές ομάδες των αντιδρώντων. Οι μέθοδοι κατηγοριοποιούνται συνήθως ανάλογα με το ποιοι και πόσοι δεσμοί σχηματίζονται για να προκύψει ο ιμιδαζολικός δακτύλιος.
Η πρώτη σύνθεση του ιμιδαζολίου ανακοινώθηκε το 1858 από τον Χάινριχ Ντέμπους (Heinrich Debus), αν και διάφορα παράγωγά του είχαν ανακαλυφθεί ήδη στην δεκαετία του 1840. Στη συγκεκριμένη σύνθεση χρησιμοποιήθηκε γλυοξάλη (αιθανοδιάλη) και φορμαλδεΰδη σε αμμωνία. Από την εμπειρική ονομασία του αντιδραστηρίου «γλυοξάλη», το ιμιδαζόλιο ονομάστηκε αρχικά «γλυοξαλίνη». Η αντίδραση Debus σχηματίζει τους (1,2), (3,4), και (1,5) δεσμούς του ιμιδαζολίου, χρησιμοποιώντας κάθε ένα από τα αντιδρώντα ως τμήμα του δακτυλίου, και ως εκ τούτου η μέθοδος αυτή υπάγεται στις συνθέσεις τριών δεσμών.
Η απόδοση της αρχικής μεθόδου είναι χαμηλή, όμως μια βελτιωμένη παραλλαγή της που βασίζεται σε συμπύκνωση δικετόνης, αλδεΰδης και αμμωνίας χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα για την παρασκευή ιμιδαζολίων με υποκαταστάτες σε άτομα άνθρακα του δακτυλίου. Κατά την αντίδραση σχηματίζονται τέσσερεις από τους δεσμούς του ιμιδαζολικού δακτυλίου.
Η αντίδραση λαμβάνει χώρα σε δύο στάδια. Στο πρώτο στάδιο η δικετόνη αντιδρά με την αμμωνία προς σχηματισμό μιας διιμίνης,
390px|σύνθεση Debus-Radziszewski part I
και έπειτα η διιμίνη συμπυκνώνεται με την αλδεΰδη και δίνει το (C-υποκατεστημένο) ιμιδαζόλιο
Μια παραλλαγή της παραπάνω μεθόδου με την οποία λαμβάνονται ιμιδαζόλια με υποκαταστάτες σε άζωτο βασίζεται σε αντικατάσταση της αμμωνίας από μια αμίνη:
Οι δεσμοί (1,2) και (2,3) μπορούν να δημιουργηθούν με αντίδραση σε υψηλή θερμοκρασία ενός 1,2-διαμινοαλκανίου με μια αλκοόλη, μια αλδεΰδη ή ένα καρβοξυλικό οξύ. Απαιτείται η παρουσία ενός καταλύτη όπως λευκόχρυσος ή αλουμίνα.
Οι δεσμοί (1,2) και (3,4) μπορούν επίσης να σχηματισθούν με θέρμανση N-υποκατεστημένων α-αμινοκετονών και φορμαμιδίου. Το προϊόν είναι ένα 1,4-διυποκατεστημένο ιμιδαζόλιο, ή η ίδια η μητρική ένωση εφόσον R=R1=H. Η αντίδραση αυτή έχει μέτρια απόδοση αλλά είναι αποτελεσματική για την επίτευξη 1,4 υποκατάστασης στον δακτύλιο.
Το ιμιδαζόλιο μπορεί να συντεθεί και με φωτόλυση του 1-βινυλοτετραζολίου. Η αντίδραση δίνει ικανοποιητικές αποδόσεις μόνο εάν το αντιδρών παραχθεί από μια οργανοκασσιτερική ένωση, όπως το 2-τριβουτυλοσταννατετραζόλιο. Η ακόλουθη αντίδραση οδηγεί σε ιμιδαζόλιο όταν R=R1=R2=Η.
Βιολογική σημασία
Το ιμιδαζόλιο είναι τμήμα πολλών σημαντικών βιολογικών μορίων. Το πιο διαδεδομένο είναι το αμινοξύ ιστιδίνη, που έχει έναν ιμιδαζολικό δακτύλιο στην πλευρική αλυσίδα. Η ιστιδίνη είναι ένα από τα δομικά στοιχεία των πρωτεϊνών και ενζύμων και παίζει σημαντικό ρόλο στη δομή και τη χημική συμπεριφορά της αιμοσφαιρίνης. Με αποκαρβοξυλίωση η ιστιδίνη μετατρέπεται σε ισταμίνη, μια επίσης συνήθη βιολογική ένωση:
Χρήσεις και εφαρμογές
Το ιμιδαζόλιο χρησιμοποιείται ευρέως ως αντιδιαβρωτικό σε κάποια μεταβατικά μέταλλα όπως ο χαλκός. Η προστασία του χαλκού από τη διάβρωση, ιδιαίτερα σε υδατικά συστήματα, είναι σημαντική γιατί η διάβρωση ελαττώνει την αγωγιμότητα του μετάλλου.
Πολλές ενώσεις τεχνολογικής σημασίας περιέχουν παράγωγα του ιμιδαζολίου. Για παράδειγμα η θερμοανθεκτική ένωση πολυβενζιμιδαζόλιο (PBI), που χρησιμοποιείται σαν επιβραδυντής καύσης, περιέχει ιμιδαζόλιο συμπυκνωμένο με έναν δακτύλιο βενζολίου και ενωμένο με βενζόλιο. Το ιμιδαζόλιο απαντάται επίσης σε διάφορες χημικές ενώσεις που χρησιμοποιούνται στη φωτογραφία και στη βιομηχανία ηλεκτρονικών.
Άλατα του ιμιδαζολίου
Το ιμιδαζόλιο μπορεί είτε να πάρει ένα επιπλέον πρωτόνιο (στο άζωτο 3) και να φορτισθεί θετικά:
200px|Κατιόν ιμιδαζολίου
είτε να χάσει το πρωτόνιο από το άζωτο 1 και να φορτισθεί αρνητικά:
200px|Ανιόν ιμιδαζολίου
Το κατιόν και το ανιόν που σχηματίζονται κατ' αυτόν τον τρόπο είναι χημικώς σταθερά και δίνουν άλατα, συνδυαζόμενα με άλλο αντίθετα φορτισμένο ιόν (π.χ. ανιόν χλωρίου ή κατιόν καλίου). Ιμιδαζολικά άλατα έχουν χρησιμοποιηθεί ως ιοντικά υγρά και ως πρόδρομες ενώσεις σταθερών καρβενίων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Αρωματικές αμίνες Κατηγορία:Ετεροκυκλικές οργανικές ιμίνες Κατηγορία:Αζόλες
La Fornarina
δεξιά|μικρογραφία|La Fornarina δεξιά|μικρογραφία|Άποψη του πίνακα με το πλαίσιο
Ο Ραφαήλ φιλοτέχνησε το 1518-19 τον πίνακα με τίτλο «La Fornarina», μια ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 85 x 60 εκατοστών. Η προκλητική της απεικόνιση είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα τον 18ο αιώνα ότι πρέπει να είναι η Margherita, μια κοπέλα την οποία είχε ερωτευτεί ο Ραφαήλ, κόρη κάποιου φούρναρη (fornaio) ονόματι Francesco Luti, που κατοικούσε στην περιοχή Αγία Δωροθέα, στο Τραστέβερε. Δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα πάντως με βεβαιότητα, αν τελικά η ερωμένη του ζωγράφου ήταν η Fornarina ή η κοπέλα που απεικονίζεται στον πίνακα La Velata.
Η κοπέλα φέρει στο αριστερό της μπράτσο ένα βραχιόλι, όπου υπάρχουν οι λέξεις «RAPHAEL URBINAS». Η σύγχρονη έρευνα έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο πίνακας έγινε δια χειρός Ραφαήλ και μόνο το πρόσωπο πιθανώς φιλοτεχνήθηκε από τον ικανότατο μαθητή του Τζούλιο Ρομάνο. Παλαιότερα πολλοί πίστευαν ότι ολόκληρο το έργο είναι του Ρομάνο. Επίσης, φοράει μεταξωτό ριγέ πράσινο τουρμπάνι, κρατάει με το δεξί της χέρι ένα πέπλο, κόκκινος μανδύας καλύπτει τα πόδια της και είναι στραμμένη κατά τα 3/4 προς τα αριστερά. Ως φόντο υπάρχει μια μυρτιά, φυτό που είναι αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη.
Η κόμησσα di Santafiora είχε τον πίνακα αυτό στα τέλη του 16ου αιώνα, στο σπίτι της στη Ρώμη, όπως αναφέρει ο αντικαγκελάριος Corasduz σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄ το 1595. Μετά το θάνατο της κόμισας, το 1605, ο πίνακας εντάχθηκε στη συλλογή Buoncompagni για να καταλήξει στην Galleria Nazionale d'Arte Antica, η οποία στεγάζεται στο Παλάτσο Μπαρμπερίνι, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Ντιέγο Μιλίτο
Ο Ντιέγο Μιλίτο (Diego Alberto Milito, 12 Ιουνίου 1979) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1979 στην Μπερνάλ της Αργεντινής. Έχει το ψευδώνυμο El Príncipe ("Ο Πρίγκηπας"), λόγω της ομοιότητάς του με τον Ουρουγουανό ποδοσφαιριστή Έντζο Φραντσεσκόλι, που είχε το ίδιο ψευδώνυμο.
Πρώτα χρόνια
Άρχισε να παίζει στην Ρασίνγκ το 1999, όπου κέρδισε το 2001 το Απερτούρα. Παράλληλα, εκείνη την περίοδο ο αδελφός του, Γκαμπριέλ Μιλίτο, αγωνιζόταν στην αντίπαλο της Ρασίνγκ, την Ιντεπεντιέντε. Αγωνίστηκε στη Ρασίνγκ από το 1999 ως το 2003 και σε 137 εμφανίσεις πέτυχε 34 γκολ.
Το 2003, συμφώνησε με την Τζένοα. Μετά από δύο πολύ επιτυχημένες σεζόν, όπου σκόραρε 33 γκολ σε 59 ματς, αναγκάστηκε να φύγει από την Τζένοα, επειδή υποβιβάστηκε στην Σέριε C1 για ανάμειξη του συλλόγου σε στημένους αγώνες. Έτσι, πήγε στη Σαραγόσα.
Έδειξε τις εξαιρετικές ικανότητές του και στην Ισπανία με τη φανέλα της Ρεάλ Σαραγόσα, σκοράροντας 4 γκολ στον πρώτο ημιτελικό του Κυπέλλου Ισπανίας 2006 εις βάρος της Ρεάλ Μαδρίτης (ο αγώνας έληξε 6-1 ). Επίσης έγινε ο κορυφαίος σκόρερ της Σαραγόσα με 16 γκολ.
Ο Μιλίτο ήταν στη δεύτερη θέση στην κατάταξη των σκόρερ τη σεζόν 2006-07. Σκόραρε 23 γκολ, δύο λιγότερα από τον πρώτο στην κατάταξη Ρουντ Φαν Νίστελροϊ και τρία από τον νικητή του Χρυσού Παπουτσιού, Φραντσέσκο Τόττι. Το Νοέμβριο του 2006, η Σαραγόσα αποφάσισε να αγοράσει όλα τα δικαιώματα του Μιλίτο από τη Τζένοα.
Το 2007, έγινε ο αρχηγός της Σαραγόσα, παίρνοντας το περιβραχιόνιο από τον αδελφό του, Γκαμπριέλ Μιλίτο, ο οποίος πήγε στην Μπαρτσελόνα, ενώ παράλληλα η ρήτρα του αυξήθηκε, καθώς παρατάθηκε το συμβόλαιο με τη Σαραγόσα. Με τα γκολ του βοήθησε τη Σαραγόσα να τελειώσει το πρωτάθλημα στην 6η θέση. Συνολικά σκόραρε 53 γκολ σε 108 εμφανίσεις.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2008, η Τζένοα ανακοίνωσε την απόκτηση του Μιλίτο από τη Σαραγόσα, καθώς η ισπανική ομάδα είχε υποβιβαστεί στη Σεγούντα Ντιβιζιόν. Ο Μιλίτο επέστρεψε στη Τζένοα, παρά τις προσφορές από μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Έκανε το ντεμπούτο του στις 14 Σεπτεμβρίου στον αγώνα με νίκη επί της ΑΚ Μίλαν με 2-0, με το Μιλίτο να δίνει ασίστ στο πρώτο γκολ και να σκοράρει στο δεύτερο. Στις 9 Νοεμβρίου έκανε το πρώτο του χατ-τρικ για τη Τζένοα στη νίκη επί της Ρετζίνα με 4-0. Στο δεύτερο πέρασμά του από τη Τζένοα, σκόραρε 24 γκολ σε 31 αγώνες.
2009-10
thumb|left|Ο Ντιέγκο Μιλίτο με τα χρώματα της Ίντερ. Στις 20 Μαΐου 2009, ο Μιλίτο πήρε μεταγραφή στην Ίντερ, μαζί με τον Τιάγκο Μότα.
Προσαρμόστηκε γρήγορα στη νέα του ομάδα, και είχε ένα εξαιρετικό ξεκίνημα, σκοράροντας 2 γκολ στο World Football Challenge εις βάρος της ΑΚ Μίλαν. Στη συνέχεια, στις 29 Αυγούστου, αγωνίστηκε στο πρώτο Ντέρμπι ντέλλα Μαντονίνα, όπου σκόραρε και ένα γκολ. Αργότερα, στις 13 Σεπτεμβρίου, σκόραρε το δεύτερό του γκολ με την Ίντερ με αντίπαλο την Πάρμα. Στην επόμενη αγωνιστική με την Κάλιαρι, σκόραρε 2 γκολ, στη νίκη με 2-1 της Ίντερ. Αυτά τα δύο γκολ τον κατέταξαν στην πρώτη θέση στην κατάταξη των πρώτων σκόρερ της Σέριε Α, με 0,8 γκολ ανά αγώνα. Η φόρμα του συνεχίστηκε σκοράροντας ένα γκολ στον αγώνα με τη Νάπολι (ο αγώνας έληξε 3–1 υπέρ της Ίντερ).
Ο Μιλίτο έγινε γρήγορα βασικός στην Ίντερ, ενώ συνέχιζε να σκοράρει. Στις 30 Οκτωβρίου σκόραρε το 5ο γκολ στον αγώνα με την Παλέρμο (5-3). Στον επόμενο αγώνα με τη Λιβόρνο σκόραρε κι άλλο γκολ. Τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Νοεμβρίου, σκόραρε το πρώτο γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ, στη νίκη με 2-1 επί της Ντιναμό Κιέβου. Στις 24 Φεβρουαρίου 2010, σκόραρε το πρώτο γκολ της Ίντερ στην αναμέτρηση με τη Τσέλσι, και το δεύτερό του στη διασυλλογική διοργάνωση (ο αγώνας έληξε με 2-1 υπέρ της Ίντερ) Τέσσερις μέρες αργότερα, σκόραρε το νικητήριο γκολ στον αγώνα με την Ουντινέζε. Στις 27 Μαρτίου, αν και δεν αγωνίστηκε στο νικηφόρο αγώνα με τη Λιβόρνο (3-0) λόγω τραυματισμού, επέστρεψε στην αγωνιστική δράση στην ήττα από την ΑΣ Ρόμα στο κύπελλο με 2-1, όμως σκόραρε και το γκολ της Ίντερ. Στις 31 Μαρτίου σκόραρε στον εντός έδρας αγώνα για τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ 2009-10 το νικητήριο γκολ, δίνοντας έτσι το προβάδισμα στο συνολικό σκορ και τις βάσεις για την πρόκριση στους ημιτελικούς. Επίσης στα ημιτελικά, σκόραρε ένα γκολ στη νίκη με 3-1 επί της Μπαρτσελόνα.
Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα τελευταία ματς της σεζόν, με αποτέλεσμα, η Ίντερ να κατακτήσει το πρώτο τρεμπλ στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου. Βοήθησε τους Νερατζούρι να κατακτήσουν το κύπελλο, σκοράροντας το μοναδικό γκολ στον τελικό με τη Ρόμα. Έντεκα μέρες αργότερα, σκόραρε το γκολ στον αγώνα με τη Σιένα, όπου αυτή η νίκη έδωσε στην Ίντερ το 18ο πρωτάθλημα. Τέλος, σκόραρε δύο φορές στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2009-10, με την Μπάγερν.
Στις 9 Αυγούστου 2010, υπέγραψε ένα νέο, τετραετές συμβόλαιο με την Ίντερ. Στις 26 Αυγούστου 2010 ονομάστηκε παίκτης της χρονιάς της UEFA.
thumb|right|Ντιέγο Μιλίτο
2010-11
Στις 26 Αυγούστου κλήθηκε στην απονομή του βραβείου: Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς της ΟΥΕΦΑ. Ήταν υποψήφιος ως ο καλύτερος επιθετικός, όπου και κέρδισε. Η Ίντερ συνέχισε την καλή πορεία της από την προηγούμενη σεζόν, κατακτώντας το Σούπερ Καπ Ιταλίας, κερδίζοντας τη Ρόμα με 3-1. Όμως δεν κατάφερε να κατακτήσει το Σούπερ Καπ, αφού έχασε με 2-0 από την Ατλέτικο Μαδρίτης. Όμως κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2010, με το Μιλίτο να σκοράρει ένα γκολ στα ημιτελικά, με αντίπαλο την νοτιοκορεάτικη Σέονγκναμ.
2011-12
Στην πρώτη αγωνιστική της σεζόν 201-2012, σκόραρε 2 γκολ στην ήττα από την Παλέρμο με 4-3. Στις 2 Νοεμβρίου πέτυχε το 200ό γκολ, στη νίκη με 2-1 επί της Λιλ, στα πλαίσια του Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12
Την 1η Φεβρουαρίου, ο Μιλίτο σκόραρε και α τέσσερα γκολ για την Ίντερ στην ισοπαλία με την Παλέρμο (4-4). Πέτυχε χατ-τρικ την 1η Απριλίου, απέναντι στην πρώην ομάδα του, την Τζένοα (5-4 υπέρ της Ίντερ), ενώ έκανε ακόμα ένα χατ-τρικ στο Ντέρμπι ντέλλα Μαντονίνα.
2012-13
Ξεκίνησε δυναμικά τη σεζόν 2012-13, σκοράροντας το δεύτερο γκολ της νίκης με 0-3 επί της νεοφώτιστης Πεσκάρα στο πρώτο παιχνίδι της σεζόν. Στις 28 Οκτωβρίου συμπήρωσε τις 100 συμμετοχές με τη φανέλα της Ίντερ. Τρις μέρες αργότερα, σκόραρε το νικητήριο γκολ στον αγώνα με τη ΟΚ Σαμπντόρια, ενώ αυτό ήταν το 200ό γκολ του σε όλη την καριέρα του. Στις 4 Νοεμβρίου σκόραρε δύο φορές στη νίκη με 3-1 επί της Γιουβέντους. Σκόραρε ένα γκολ επί της Νάπολι, το οποίο ήταν το 28ο γκολ του 2012 στη Σέριε Α. Έτσι έγινε ο παίκτης με τα περισσότερα γκολ στη Σέριε Α κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους 2012.
Επιστρέφοντας από τραυματισμό που υπέστη στις 10 Φεβρουαρίου 2013, απέδειξε ότι είναι σε φόρμα, αφού σκόραρε ένα γκολ και έδωσε μία ασίστ στον εντός έδρας αγώνα με τη Κιέβο. Όμως στις 14 Φεβρουαρίου, στον αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ με την Κλουζ, τραυματίστηκε σοβαρά, παθαίνοντας ρήξη πρόσθιου χιαστού στο αριστερό του γόνατο, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για 6 μήνες.
2013-14
Το 2014 υπέγραψε συμβόλαιο με την Ράσινγκ Κλουμπ, όπου αγωνίστηκε για δύο ακόμη χρόνια.
Διεθνής Καριέρα
Ο Μιλίτο έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Αργεντινής στις 31 Ιανουαρίου 2003, με αντίπαλο την Εθνική Ονδούρας, ενώ σκόραρε και το πρώτο του γκολ. Σκόραρε το δεύτερο και τρίτο γκολ στις 16 Ιουλίου 2003 με αντίπαλο την Ουρουγουάη. Παρ' όλο τις καλές εμφανίσεις που έκανε, δεν ήταν βασικός και εμφανιζόταν σπάνια και δεν συμπεριλαμβανόταν στην αποστολή της Αργεντινής για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006. . Παρ' όλα αυτά, αγωνίστηκε στο Κόπα Αμέρικα 2007, όπου σκόραρε και ένα γκολ με αντίπαλο την Εθνική Κολομβίας.
Οι εντυπωσιακές εμφανίσεις του Μιλίτο με την Τζένοα, έγινε αιτία να καλείται περισσότερο στην Εθνική Αργεντινής, ειδικά όταν προπονητής ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Μετά την πρώτη του σεζόν με την Ίντερ, ο Μαραντόνα τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 στη Νότια Αφρική, όπου αγωνίστηκε και σε δύο αγώνες. Την 1η Ιουνίου 2011 συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το Κόπα Αμέρικα 2011, μαζί με τον αδελφό του, Γκαμπριέλ και τους συμπαίκτες του από την Ίντερ Χαβιέρ Σανέτι και Εστέμπαν Καμπιάσο.
Διεθνή Γκολ
Μέχρι τις 22 Μαϊου 2010
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Σκάπα Φλόου
right|thumb|300px|Χάρτης του Σκάπα Φλόου Σκάπα Φλόου (αγγλ. Scapa Flow) ονομάζεται η θαλάσσια λεκάνη, χαρακτηριζόμενη ενίοτε και ως λιμνοθάλασσα, στις Ορκάδες νήσους στα βόρεια της Σκωτίας. Η υδάτινη αυτή έκταση περικλείεται από τα νησιά Μέινλαντ, Γκρέμσι (Graemsay), Μπούρι (Burray), Νότιο Ρονάλντσι (South Ronaldsay) και Χόι (Hoy). Καλύπτει επιφάνεια περίπου 312 τ.χλμ. και ο βυθός της είναι αμμώδης με μέγιστο βάθος περίπου 60 μέτρα.
Φυσική γεωγραφία
Τα πετρώματα του Σκάπα Φλόου σχηματίστηκαν περίπου 400 εκατομ. χρόνια πριν, όταν οι Ορκάδες ήσαν καλυμμένες από τη λίμνη γλυκού ύδατος που επονομάστηκε Ορκαδία (Orcadie). Στον πυθμένα της λίμνης σχηματίστηκαν ιλυώδη - αμμώδη ιζήματα που σχημάτισαν τα σημερινά στρώματα ιλυολίθων και ψαμμιτών. Τα στρώματα αυτά λειάνθηκαν από παγετώνες, οι οποίοι κατά την ολίσθησή τους τα ανέσκαψαν σχηματίζοντας τη λεκάνη του Σκάπα Φλόου και δημιουργώντας το σημερινό φυσικό λιμένα. Το βαθύτερο σημείο του Σκάπα αποκαλείται Bring Deeps και πιστεύεται ότι είναι το υπόλειμμα παλαιάς παγετωνικής λίμνης. Η διάβρωση από τον άνεμο και τη θάλασσα διαμόρφωσαν τις απότομες βραχώδεις ακτές, τα παράκτια σπήλαια και τις αμμώδεις παραλίες που περιβάλλουν το Σκάπα. Η «κεντρική είσοδος» στο λιμένα γίνεται από τα νότια, διαμέσου των στενών Switha και Hoxa και από τα δυτικά, μέσω του στενού του Χόι.
Ιστορία
Λόγω της μεγάλης έκτασης και της φυσικής προστασίας που παρέχουν τα νησιά που την περικλείουν η λιμνοθάλασσα του Σκάπα Φλόου χρησιμοποιήθηκε από τα πολύ παλαιά χρόνια ως φυσικό λιμάνι / καταφύγιο. Είναι γνωστό ότι ο βασιλιάς των Βίκινγκς Χάκων ο 4ος (Haakon Haakonarson ή Haakon IV of Norway) το 13ο αιώνα την χρησιμοποιούσε ως λιμάνι για το στόλο του.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
left|thumb|250px|Το HMS Vanguard Το 1904 το Βρετανικό Ναυαρχείο αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αυτό το φυσικό καταφύγιο ως ναυτική βάση για τον ελλιμενισμό των βρετανικών πολεμικών σκαφών, ώστε να είναι δυνατό να ελέγχεται η πρόσβαση στη Βόρεια θάλασσα. Το 1914 το Σκάπα Φλόου αποτέλεσε την κύρια βάση του βρετανικού Μεγάλου Στόλου (British Grand Fleet), αλλά καθώς ήταν ολοσχερώς ανοχύρωτο θεωρήθηκε επιβεβλημένη η κατασκευή ορισμένων έργων. Το Αρχηγείο της βάσης κατασκευάστηκε στο Λάινες (Lyness) του νησιού Χόι και, από το 1914, η βάση προστατεύτηκε με τη δημιουργία ναρκοπεδίων, φραγμάτων από μπετόν και παράκτιο πυροβολικό. Ωστόσο, δύο γερμανικά υποβρύχια δοκίμασαν να εισέλθουν στη βάση: Το U-18, το Νοέμβριο του 1914 ανακαλύφθηκε από μια εξοπλισμένη μηχανότρατα η οποία αναζητούσε υποβρύχια και το εμβόλισε. Το υποβρύχιο αρχικά διέφυγε, αλλά βυθίστηκε κατά την πορεία διαφυγής του. Η επόμενη γερμανική προσπάθεια έγινε τον Οκτώβριο του 1918 από το U-116 αλλά η βάση είχε πλέον εξοπλιστεί με τα πλέον σύγχρονα για την εποχή μέσα: Το υποβρύχιο έγινε αντιληπτό χάρη στα υδρόφωνα και βυθίστηκε με τη χρήση πυροδοτούμενων από απόσταση ναρκών πριν προλάβει καν να εισέλθει στο αγκυροβόλιο του βρετανικού στόλου. Το απόγευμα της 9ης Ιουλίου 1917 το βρετανικό ντρέντνωτ (dreadnaught) Vanguard, αγκυροβόλησε στο Σκάπα Φλόου και στις 23:20' εξερράγη, πιθανόν από βραχυκύκλωμα στη γεννήτρια που προκάλεσε έκρηξη στις αποθήκες πυρομαχικών, με απολογισμό 804 νεκρούς και μόνο δύο επιζώντες. Η ακριβής αιτία της έκρηξης δε διαπιστώθηκε ποτέ
Το σημαντικότερο όμως γεγονός στο Σκάπα Φλόου ήταν αυτό που συνέβη με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Προς το τέλος του 1918 έπλευσαν εκεί 74 σκάφη, που αποτελούσαν το Στόλο ανοικτής θάλασσας (Hochseeflotte) του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού (Kaiserliche Marine), υπό τη διοίκηση του Ναυάρχου Λούντβιχ φον Ρόιτερ (Ludwig von Reuter). Η απόφαση που είχε ληφθεί ήταν να αναμένουν εκεί την τύχη τους, την οποία θα καθόριζε η Συνθήκη των Βερσαλλιών. Παρέμειναν εκεί επί 10 περίπου μήνες. Στις 21 Ιουνίου 1919, ωστόσο, ο Ναύαρχος Ρόιτερ, έχοντας αντιληφθεί ποια θα ήταν η τύχη της χώρας και του Στόλου του, αφού περίμενε να αναχωρήσει μεγάλο τμήμα του βρετανικού στόλου για ασκήσεις, έδωσε διαταγή αυτοβύθισης των γερμανικών σκαφών ώστε να μη πέσουν σε συμμαχικά χέρια. Η διαταγή εκτελέστηκε και τα λίγα αντιτορπιλικά που είχαν απομείνει στο Ναύσταθμο δεν μπόρεσαν να την αποτρέψουν. Μέσα σε μια ώρα περίπου 400.000 τόνοι σκαφών βρέθηκαν στον πυθμένα του Σκάπα Φλόου. Πενηνταένα σκάφη βυθίστηκαν χωρίς την παραμικρή απώλεια ζωής. Εννέα Γερμανοί ναυτικοί χάθηκαν όταν το βρετανικό ναυτικό άνοιξε πυρ εναντίον τους σε μια προσπάθεια αποτροπής της βύθισης του σκάφους τους. Αυτοί αποτέλεσαν τις τελευταίες απώλειες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Με την υπογραφή της Συνθήκης και τη λήξη των εχθροπραξιών έγινε σημαντική προσπάθεια ανέλκυσης των σκαφών. Πολλά από αυτά ανελκύσθηκαν και στη συνέχεια διαλύθηκαν. Τελευταίο σκάφος που ανεκλύσθηκε ήταν το καταδρομικό Derfflinger, τον Αύγουστο του 1939. Μέχρι και σήμερα οκτώ σκάφη παραμένουν στο βυθό του Σκάπα Φλόου αποτελώντας σημαντικό πόλο έλξης για τους απανταχού δύτες.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Σκάπα Φλόου συνέχισε να αποτελεί σημαντική βάση του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού τόσο λόγω της φυσικής κατασκευής του όσο και της γεωγραφικής θέσης του, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στη θαλάσσια οδό που ακολουθούσαν τα σκάφη από - προς Μουρμάνσκ. Τον Οκτώβριο του 1939 το γερμανικό υποβρύχιο U-47 με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Γκίντερ Πρίεν κατάφερε να εισδύσει στο Σκάπα Φλόου και ανενόχλητο να τορπιλίσει δύο φορές το βρετανικό θωρηκτό HMS Royal Oak, το οποίο και βυθίστηκε. Από τους 1400 άνδρες του πληρώματος απωλέσθησαν οι 833. Το υποβρύχιο ξεγλίστρησε ανάμεσα στα νησιά και επέστρεψε στη Γερμανία, όπου ο κυβερνήτης του παρασημοφορήθηκε. right|thumb|300px|Άποψη του Σκάπα Φλόου από το ανατολικό άκρο. Διακρίνεται το φράγμα Τσώρτσιλ αριθ. 1 Το γεγονός αυτό έκανε τον Ουίνστων Τσώρτσιλ, τότε Λόρδο του Ναυαρχείου, να αντιδράσει άμεσα: Έδωσε εντολή να κατασκευαστεί μια σειρά από φράγματα, τα οποία μπλόκαραν τη ναυσιπλοΐα από την ανατολική πλευρά της λεκάνης. Τα φράγματα αυτά, που άρχισαν να κατασκευάζονται στις αρχές του 1940, επονομάστηκαν «φράγματα Τσώρσιλ» λόγω και της επιτόπιας επίσκεψής του εκεί το 1940 και κατασκευάστηκαν, ύστερα από το 1942, από Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου που κρατούνταν στις Ορκάδες. Το συνολικό κόστος του έργου έφθασε τα 2 εκατ. λίρες. Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε και οδική σύνδεση μεταξύ των νησιών Μέινλαντ, Μπάρεϊ και Νότιου Ρονάλντσεϊ. Οι Ιταλοί αιχμάλωτοι κατασκεύασαν, επίσης, ένα όμορφο παρεκκλήσι για δική τους χρήση στο Λαμπ Χολμ (Lamb Holm), το οποίο είναι επισκέψιμο και σήμερα.
Τρεις ημέρες αργότερα η βάση δέχτηκε την επίθεση πέντε βομβαρδιστικών Junkers Ju 88 από τον αεροπορικό στόλο (Luftflotte) που έδρευε στη Νορβηγία. Τα αεροσκάφη κατάφεραν να προκαλέσουν την προσάραξη του παλαιού σκάφους HMS Iron Duke, το οποίο αργότερα αποκολλήθηκε και επανήλθε σε ενεργό υπηρεσία, ενώ ένα από αυτά καταρρίφθηκε από την παράκτια πυροβολαρχία αντιαεροπορικών. Αυτή υπήρξε και η τελευταία επίθεση κατά του Σκάπα Φλόου.
Σημερινή εικόνα
Το Σκάπα Φλόου έπαυσε να χρησιμοποιείται ως ναύσταθμος από το Βρετανικό στόλο το 1956. Με την ανεύρεση των κοιτασμάτων πετρελαίου στη Βόρεια Θάλασσα κατασκευάστηκε εκεί σημείο μεταφοράς και επεξεργασίας πετρελαίου: Σωλήνας μήκους 128 μιλίων μεταφέρει πετρέλαιο από το πετρελαιοφόρο πεδίο "Piper" στο τερματικό σημείο που έχει κατασκευαστεί στη θέση "Flotta", ενώ στον ίδιο αγωγό καταλήγουν και οι αγωγοί μεταφοράς από τα πετρελαιοφόρα πεδία "Tartan" και "Claymore". right|thumb|250px|Το μικρό μουσείο στο νησί Χόι Το Σκάπα Φλόου άρχισε να προσελκύει τουρίστες που ενδιαφέρονται για καταδύσεις το 1980, όταν δύο κάτοικοι της περιοχής, οι Τζον Θόρντον και Άντονι Ντάνκαν δημιούργησαν μια μικρή υπηρεσία καταδύσεων για τουρίστες. Το Σκάπα έγινε γρήγορα δημοφιλές, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν εκεί περίπου άλλες δέκα παρόμοιες επιχειρήσεις για τουριστικές καταδύσεις. Τα ναυαγισμένα σκάφη Köln, Brummer και Dresden είναι πλέον ιδιοκτησία του Δημαρχιακού Συμβουλίου των Ορκάδων και επιτρέπεται ελεύθερα η κατάδυση και επίσκεψή τους, υπό την προϋπόθεση ότι οι δύτες δεν θα αφαιρέσουν ή θα καταστρέψουν τίποτε από τα ναυαγισμένα σκάφη. . Επισκέψιμα είναι επίσης και τα ναυάγια των König, Kronprinz Wilhelm, Markgraf και Karlsruhe. Αντίθετα, δεν επιτρέπεται καμία κατάδυση στα ναυάγια των HMS Vanguard και HMS Royal Oak, καθώς θεωρούνται θαλάσσιοι "τάφοι" των σκαφών αυτών και προστατεύονται σύμφωνα με τη νομοθεσία. Απαγορεύεται, επίσης, η κατάδυση στην περιοχή "Flotta".
Στο Λάινες (Lyness) του νησιού Χόι έχει επίσης δημιουργηθεί ένα μικρό μουσείο (Scapa Flow Visitor Centre), στο οποίο περιλαμβάνεται ένα αντλιοστάσιο και μια (κενή) δεξαμενή ανεφοδιασμού, ενώ ανάμεσα στα εκθέματα υπάρχει μια μεγάλη τρισδιάστατη αναπαράσταση των νησιών που περιβάλλουν το Σκάπα και τις θέσεις των γερμανικών σκαφών πριν την αυτοβύθισή τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όρμοι του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Γεωγραφία της Σκωτίας
Παλάσης Βυζάντιος
Ο Παλάσης Βυζάντιος υπήρξε Έλληνας λόγιος κληρικός του 17ου αιώνα. Είχε το αξίωμα του Μέγα Σκευοφύλακα της μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Coco (ταινία, 2017)
Η ιδέα της ταινίας βασίζεται στη μεξικανική γιορτή της Ημέρας των Νεκρών. Το σενάριο της ταινίας ανέπτυξαν ο Μολίνα και ο Μάθιου Άλντριτς μέσα από το στόρι που σκιαγράφησαν ο Άνκριτς, ο Τζέισον Κατζ, ο Άλνρτιτς και ο Μολίνα. Η Pixar ξεκίνησε την ανάπτυξη της ταινίας το 2016. Ο Άνκριτς μαζί με άτομα του συνεργείου επισκέφθηκαν το Μεξικό για έμπνευση. Ο μουσικοσυνθέτης Μάικλ Γκατσίνο, που είχε ξανασυνεργαστεί με την Pixar σε προηγούμενες ταινίες υπέγραψε το σάουντρακ της ταινίας. Οι ηθοποιοί φωνής που πρωταγωνίστησαν στην ταινία ήταν οι Άντονι Γκονζάλεζ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Μπέντζαμιν Μπρατ, Άλαν Ούμπαχ, Ρενέ Βικτόρ, Άνα Οφελία Μουργκούια και Έντουαρντ Τζέιμς Όλμος. Είναι η πρώτη ταινία στην ιστορία με εννιαψήφιο προϋπολογισμό που παρουσιάζει ένα καστ πλήρως από Λατίνους, με κόστος μεταξύ των 175 και των 200 εκατομμυρίων.
Το Cocο έκανε πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου του 2017, κατά τη διάρκεια του Morelia International Film Festival στη Μορέλια του Μεξικού. Στις αίθουσες του Μεξικού ξεκίνησαν οι προβολές την επόμενη εβδομάδα, την εβδομάδα πριν την Día de los Muertos και έγινε η εμπορικότερη ταινία όλων των εποχών για το Μεξικό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησε στις 22 Νοεμβρίου 2017 και έχει αποφέρει περίπου 807,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία απέσπασε επαίνους για το animation, τις φωνητικές ερμηνείες, το μουσικό σκορ, τα τραγούδια, την συναισθηματική ιστορία και το σεβασμό στη Μεξικάνικη κουλτούρα. Επιλέχθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικών ως η καλύτερη ταινία animation για το 2017 και απέσπασε πολυάριθμες διακρίσεις. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων και το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού ("Remember Me/Θυμήσου Με"), όπως ακόμα βραβείο BAFTA, βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες, βραβείο επιλογής των κριτικών (Critics' Choice Movie Award) και βραβείο στα Βραβεία Annie στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων.
Παραγωγή
Ο Λι Άνκριτς πρωτοέριξε στο τραπέζι την ιδέα για την ταινία το 2010, όταν κυκλοφόρησε το Toy Story 3, το οποίο και σκηνοθέτησε ο ίδιος. Η ομάδα της Pixar ταξίδεψε αρκετές φορές μέχρι το Μεξικό, προς αναζήτηση βοήθειας για τον καθορισμό των χαρακτήρων και της ιστορίας του Coco. Ο Άνκριτς είπε "Το είχα δει να απεικονίζεται στη λαϊκή τέχνη. Αυτό που αιχμαλώτιζε τη φαντασία μου ήταν η αντιπαραβολή των σκελετών με φωτεινά, γιορτινά χρώματα. Ήταν σαν να μου στρώθηκαν ελικοειδή μονοπάτια ανακάλυψης. Και όσο πιο πολλά μαθαίνω για την [el] Día de los Muertos, τόσο πιο πολύ με επηρεάζουν βαθιά." Το γεγονός ότι έπρεπε να δουλέψουν με σκελετούς δυσκόλεψε την ομάδα, καθώς οι χαρακτήρες αυτοί δεν είχαν καθόλου μυικό σύστημα και το animation σε αυτούς έπρεπε να δουλευτεί διαφορετικά από ότι στους ζώντες χαρακτήρες.
Στις 13 Απριλίου του 2016, ο Άνκριτς ανακοίνωσε ότι είχαν ξεκινήσει να δουλεύουν στο animation. Ο σεναριογράφος της ταινίας Άντριαν Μολίνα προάχθηκε σε δεύτερο σκηνοθέτη το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2017
Ελληνοαμερικανικές σχέσεις
Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις αναφέρονται στις διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Λόγω των ισχυρών πολιτικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών δεσμών μεταξύ των δύο κρατών, η Ελλάδα και οι ΗΠΑ απολαμβάνουν εξαιρετικές διπλωματικές σχέσεις και θεωρούν η μια την άλλη ως ένα φιλικό κράτος. Οι δύο αυτές χώρες είναι ενταγμένες σε αρκετούς κοινούς διεθνείς οργανισμούς όπως το NATO και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και αποτελούν και οι δύο ιδρυτικά μέλη των Ηνωμένων Εθνών.
thumb|Ο Έλληνας πρωθυπουργός [[Κυριάκος Μητσοτάκης με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, Ιανουάριος 2020.]] Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα έχουν μακροχρόνιους ιστορικούς, πολιτιστικούς και πολιτικούς δεσμούς βασισμένες στην κοινή δυτική κληρονομιά, κοινή δημοκρατική οργάνωση καθώς και συμμετοχή σε αρκετούς πολέμους όπως στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τον Πόλεμο της Κορέας και τον Ψυχρό πόλεμο ως σύμμαχοι. Οι ΗΠΑ αποτελούν τους μεγαλύτερους ξένους επενδυτές της Ελλάδας.
Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στην Ουάσινγκτον και προξενεία σε διάφορες πόλεις της χώρας. Οι ΗΠΑ έχουν πρεσβεία στην Αθήνα και προξενεία στη Θεσσαλονίκη.