cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ροβέρτος Γ΄ του Ντρε
Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Αενόρ του Σεν-Βαλερύ, παιδιά του ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ντρε Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Στέφανος (κόμης της κόρτης)
Ο Στέφανος ήταν βυζαντινός στρατιωτικός του 11ου αιώνα με το αξίωμα του κόμη της κόρτης.
0 Στέφανος είναι γνωστός από χειρόγραφο σιγίλιο που χρονολογείτε το 11ο αιώνα και υπέγραψε μαζί με άλλους ως μάρτυρας. Το σιγίλιο, που βρίσκεται στην Νάπολη, αφορούσε την πώληση κτισμάτων στην πόλη της Βάρεως, έδρα του κατεπάνω Ιταλίας, από τον Βασίλειο του Κρομμύδου.
Στο έγγραφο ο Στέφανος υπέγραψε ως εξής : + στεφανος κομης κορτης υπεγραψα ιδιοχειρος .
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της Κόρτης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Underberg
Το Underberg (προφέρεται Ούντερ-μπεργκ), είναι ένα digestif bitter το οποίο παρασκευάζεται στο Ράινμπεργκ της Γερμανίας από την Underberg AG. Φτιάχνεται με αρωματικά βότανα από 43 χώρες, που υποβάλλονται σε ελέγχους και βασίζονται σε μια μυστική συνταγή της οικογένειας Underberg, των οποίων τα μέλη είναι προσωπικά υπεύθυνα για την παραγωγή του ποτού. Το Underberg είναι ένα από τα πλέον διαδεδομένα kräuterlikörs στην αγορά. Το Underberg περιέχει κατά βάρος, 1,3 τοις εκατό εκχύλισμα βοτάνων, το οποίο συμπεριλαμβάνει αρωματικά, διεγερτικά πέψης, χαλαρωτικές και ενεργές ηρεμιστικές ουσίες, και φυσιολογική προκύπτουσα βιταμίνη Β¹ (θειαμίνη). Το ποτό ωριμάζει για αρκετούς μήνες, εντός σλοβάκικων δρύινων βαρελιών, για τη βελτίωση της γεύσης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Underberg κατατάσσεται στην κατηγορία "τροφίμων και ποτών: ελαίων, βοτάνων και μπαχαρικών" δύναται δε, να πωληθεί χωρίς κανενός είδους άδειας ποτού.
Ιστορία
Η παραγωγή σταμάτησε λόγω έλλειψης πρώτων υλών το 1939 και επανεκκινήθηκε τον Δεκέμβριο του 1949. Το ποτό συνήθως συνδέεται με τη φιάλη των 20 ml, που έχει το μέγεθος μιας μερίδας και η οποία σχεδιάστηκε το 1949 από τον εγγονό του ιδρυτή Emil Underberg. Το μίνι φιαλίδιο προστατεύεται από μια θήκη από αχυρόχαρτο, όπου η ανάγλυφη ετικέτα Underberg είναι κολλημένη. Όλα τα στοιχεία της, συμπεριλαμβανομένης του σχήματος της φιάλης, του χρώματος, της συσκευασίας και του ονόματος Underberg, είναι σήματα κατατεθέντα και πνευματικές ιδιοκτησίες.
Αξιόλογοι οπαδοί του Underberg στη μοντέρνα εποχή περιλαμβάνουν τους Banksy, MF DOOM, Amon Amarth και Chumlee. Για να προωθήσει τη μάρκα η εταιρεία Underberg, ανταμείβει τα εμπορικά σήματα στους χρήστες της, μετά τη συλλογή ενός ορισμένου αριθμού από καπάκια μπουκαλιών.
Σημειώσεις
• 2 • 2
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." />
<references group="Παρ. Υποσημ." />
Παραπομπές
• 2
Κατηγορία:Ποτά Κατηγορία:Λικέρ
Τομόκο Κανέντα
Το καστ της είναι συνήθως αυτό του μικρού παιδιού, λόγω της υψηλής φωνής της. Έχει αναφερθεί ότι η φωνή της είναι ικανή να παράγει ήχους με συχνότητα πέρα ​​από αυτή της ανθρώπινης ακοής. Λέει στην εισαγωγή του ιστολογίου της, «Δύσκολα μεταβάλλεται η φωνή μου ακόμη και αν αναπνεύσω αέριο ηλίου». Το ύψος της ήταν 1,46 μέτρα όταν ήταν 29 χρονών. Ωστόσο, όταν έγινε 37 χρονών, το ύψος της ήταν 1,50 μ. Στις 21 Νοεμβρίου 2013 ανακοίνωσε ότι παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ουατάρου Μόρι. Στις 13 Ιουλίου 2017 γεννήθηκε το πρώτο της παιδί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί Κατηγορία:Ηθοποιοί φωνής
Πάρδος (κόμης της κόρτης)
Ο Πάρδος ήταν βυζαντινός στρατιωτικός αξιωματούχος του 9ου αιώνα με τιο αξίωμα του κόμη της κόρτης.
Ο Πάρδος είναι γνωστός από μολυβδόβουλο που βρέθηκε στην περιοχή της Σπάρτης, και πιθανολογείται ότι ήταν κόμης της κόρτης του Θέματος Πελοποννήσου. Το αξιβμά του ήταν από τα ανώτερα, υπαγόμενος στον στρατηγό του θέματος, και συνήθως αναλάμβανε τις ειδικές επηχειρήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της Κόρτης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Α.Ο.Φ. Λήλας Βασιλικού
right|150 px|thumb|Έμβλημα του συλλόγου. Ο Λήλας Βασιλικού είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Βασιλικό του Δήμου Ληλαντίων της Εύβοιας. Έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1957, χρώματά του το κυανό και το λευκό και έμβλημά του ένας δρομέας που φέρει ανά χείρας την ολυμπιακή δάδα. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Βασιλικού.
Έχει συμμετοχές στα πρωταθλήματα της Γ' και Δ' Εθνικής. Αυτό το διάστημα αγωνίζεται στις διοργανώσεις της ΕΠΣ Ευβοίας.
Ίδρυση
thumb|Παλαιότερο έμβλημα του συλλόγου. Ο αθλητικός σύλλογος ιδρύθηκε στις 19 Αυγούστου 1957, υπό την ονομασία Αθλητικός Όμιλος Φιλάθλων Βασιλικού "Ο ΛΗΛΑΣ". Το όνομα Λήλας προτάθηκε από κάποια ιδρυτικά μέλη του συλλόγου, όνομα προερχόμενο από το ομώνυμο ποτάμι που διασχίζει την ευρύτερη περιοχή του Ληλάντιου πεδίου. Χρώματα του συλλόγου ορίστηκαν το κυανό και το λευκό, ενώ για έμβλημά του ένας δρομέας που φέρει ανά χείρας την ολυμπιακή δάδα.Στην περιοχη του Βασιλικου, υπήρχε ομαδα με το όνομα Ολυμπιακος. Οταν αποφασίστηκε η επίσημη συμμετοχή του συλλόγου στις διοργανώσεις της ενωμένης τοτε ΕΠΣ Εύβοιας-Βοιωτιας,δεν θεωρήθηκε σωστό να χρησιμοποιηθεί το όνομα αυτο καθώς στην γειτονική πρωτεύουσα του νομού υπήρχε ηδη σύλλογος με αυτη την επωνυμια, ο Ολυμπιακος Χαλκιδας. Έτσι ένας κουρέας που ζούσε τότε στο Βασιλικο με το όνομα Σέγκος, πρότεινε η ομάδα να ονομαστεί Ληλας,απο το ποτάμι που διαρρέει το χωριό και τα χρώματα του συλλόγου απο ερυθρόλευκα να γίνουν κυανό και λευκό οπως ισχύει εως και σήμερα.
Ιδρυτικά μέλη του συλλόγου ήταν οι: Αναστάσιος Παπαφράγκας, Ιωάννης Αγγελής, Γεώργιος Καραπιπέρης, Ζήσης Σουμπάκας, Δημήτριος Πολυτήρας, Κωνσταντίνος Ρωμανός, Ευάγγελος Γεροντίτης, Ευάγγελος Χαλιώτης, Αντώνιος Σκυριανός, Σωτήριος Αρτσίτας, Γεώργιος Σπυρ. Καραπιπέρης, Αναστάσιος Δημ. Παπαφράγκας, Κωνσταντίνος Αγγελής, Σπυρίδων Καραπιπέρης, Αναστάσιος Πάττας,  Σταμάτιος Κούκουζας, Αθανάσιος Γκάβαλης, Βασίλειος Γκάβαλης, Γεώργιος Τζαβάρας και Κωνσταντίνος Οικονόμου.
Στις εθνικές κατηγορίες
Έχει 2 συμμετοχές στην Γ' Εθνική (2004-05, 2005-06) και 9 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας (1990-91, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1994-95, 1995-96, 1996-97, 2002-03, 2003-04). Με την άνοδο του στην Γ' Εθνική το 2004, μετά το μπαράζ με την Α.Ε. Πτολεμαϊδας ,έγινε η τρίτη, χρονικά ,ομάδα της Εύβοιας ,που είχε παρουσία σε επαγγελματική κατηγορία μετά τον Α.Ο. Χαλκίς και τον Ολυμπιακό Χαλκίδας. Νωριτερα και συγκεκριμένα την αγωνιστική περίοδο 1993-94, έφτασε πολύ κοντά στο να κερδίσει το πρωτάθλημα και να προβιβαστεί στην Γ’Εθνικη Κατηγορια. Κονταροχτυπηθηκε με την μεγάλη ομαδα του Νομου τον,Α.Ο.Χαλκις και τον Α.Ο Μοσχατου, ωστόσο δεν κατάφερε κάτι περισσότερο απο την 3η θεση στο πρωτάθλημα , 3 μόλις βαθμούς πίσω από την γειτονική ομάδα της Χαλκίδας και 1 από τον σύλλογο της Αττικής. Στα τέλη της δεκαετίας του 90’ και λίγο πριν ξεκινήσει η πορεία του συλλόγου προς την Γ' Εθνική Κατηγορία και την καταξίωση ο Λήλας έχει να επιδείξει και μία αξιοζήλευτη πορεία στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας αφού την περίοδο 1999-00 έφτασε έως τα ημιτελικά της διοργάνωσης όπου και αποκλείστηκε από την μετέπειτα τροπαιούχο ομάδα του Π.Α.Ν.Ο. Μαλλίων. Αγωνίστηκε στην διοργάνωση αυτη όντας Κυπελλούχος Εύβοιας για δεύτερη φορά στην ιστορία του, έχοντας κατακτήσει το τρόπαιο απέναντι στον Α.Ο Χαλκις. Μάλιστα ο Ληλας διατηρεί και ένα εντυπωσιακό ρεκόρ καθώς σε όλη την ιστορία του θεσμού ειναι η μοναδική ομάδα που εχει επικρατήσει σε τελικό, της ομάδας της Πρωτεύουσας.
Επιστροφή στις Εθνικές Κατηγορίες
Τη σεζόν 2002-03 κατετάγη 6ος στον ισάριθμο όμιλο της τότε Δ' Εθνικής Κατηγορίας όπου συμμετείχε, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά 2003-04 κατετάγη 2ος πίσω από τον Α.Σ. Λαμία και διεκδίκησε την άνοδο στην Γ' Εθνική Κατηγορία μέσω της διαδικασίας των μπαράζ, όπου στο ουδέτερο γήπεδο του Βελεστίνου παρουσία πάνω από 1000 φιλάθλων του, επιβλήθηκε  με 2-1 της Α.Ε. Πτολεμαίδας και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Ο Λήλας στην Γ’ Εθνική
Στην παρθενική του συμμετοχή σε επαγγελματική κατηγορία τερμάτισε 6ος στον Νότιο Όμιλο της περιόδου 2004-05, πετυχαίνοντας σε σύνολο 32 αγώνων (11 νικες 8 ισοπαλίες 13 ήττες) με τέρματα 32-36 και έχοντας να επιδείξει σημαντικά αποτελέσματα, όπως οι εντός έδρας νίκες επί του Εθνικού Πειραιώς και της Ρόδου. Στις αρχές της ίδιας σεζόν αντιμετώπισε σε διπλούς αγώνες τον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης για τον Α' γύρο του Κυπέλλου Ελλάδος απ'τον οποίο μάλιστα απέσπασε εντός έδρας ισοπαλία (0-0).Πρώτος σκόρερ για την ομάδα του Ληλα εκείνη τη σεζόν αναδείχθηκε ο Ευβοιωτης επιθετικός Γιάννης Γκούμας με 11 τέρματα ενω και ο κόσμος του Βασιλικού ηταν αρωγός εκεινης της προσπάθειας καθώς η χρονια τερματιστηκε για τον Ληλα με συνολο εισιτηριων 8.314 (μ.ο. 554 ανα αγώνα).
Διάλυση και επαναδραστηριοποίηση
Μελανό σημείο στην ιστορία του συλλόγου ήταν η ανεπιτυχής προσπάθεια συγχώνευσης του συλλόγου με τον Α.Ο. Χαλκίς, γεγονός που απέτυχε και νομικά οδηγώντας την Π.Α.Ε. Λήλας Βασιλικού στην προσωρινή διάλυσή της και την επαναφορά της σε ερασιτεχνικό καθεστώς λίγο καιρό αργότερα. Από το 2007 ο Λήλας Βασιλικού επαναδραστηριοποιήθηκε και αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία της ΕΠΣ Ευβοίας.
Στην πρώτη του συμμετοχή μετά από αυτά τα γεγονότα στην Α' κατηγορία (2007-08) του νομού, λίγο έλειψε να υποβιβαστεί, κάτι που δεν έγινε τελικά αφού η νίκη του με 2-3 εκτός έδρας επί της Προποντίδας την τελευταία αγωνιστική τον διατήρησε στην κατηγορία.Έκτοτε η ομάδα και με πολλά διοικητικά προβλήματα να την ταλανίζουν προσπαθεί να βρει τον δρόμο της, χωρίς να έχει καταφέρει κάτι αξιόλογο πέρα από κάποια καλά πλασαρίσματα στην τελική βαθμολογία.Την περίοδο 2014-15 βρέθηκε ξανά κοντά στον υποβιβασμό στην Β' Κατηγορια, αφού τερμάτισε 13ος, ωστόσο παρέμεινε στην Α' κατηγορία γιατί ο τότε πρωταθλητής της Ένωσης, Α.Ο. Χαλκίς προβιβάστηκε στη Γ' Εθνική μέσω μπαράζ και σύμφωνα με τους κανονισμούς η θέση αυτή δεν οδηγούσε σε υποβιβασμό. Την σεζόν 2016-17 έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ευβοίας, όπου ηττήθηκε στην διαδικασία των πέναλτι με 4-2 (1-1 κ.δ. 2-2 παρ.) από τον Ηρακλή Ψαχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1957 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957
Όλεγκ Ρέαμπτσιουκ
O Όλεγκ Ρέαμπτσιουκ (μολδαβικά: Oleg Reabciuk, 16 Ιανουαρίου 1998) είναι επαγγελματίας Μολδαβός ποδοσφαιριστής, αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός στην Εθνική Μολδαβίας και στη Σούπερ Λίγκ Ρωσίας για την  Σπαρτάκ Μόσχας.
Νεανική καριέρα
Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου του 1998, στο Λαλοβένι της Μολδαβίας και σε ηλικία τεσσάρων ετών η οικογένειά του μετανάστευσε στην Πορτογαλία και συγκεκριμένα στην περιοχή Ρίο Μάιορ, στην περιφέρεια του Σανταρέμ. Σε ηλικία 10 ετών ξεκίνησε να παίζει στην τοπική όμάδα, ενώ τον επόμενο χρόνο, εντοπίστηκε από σκάουτερ της Σπόρτινγκ Λισαβόνας και συνέχισε εκεί τη νεανική του καριέρα. Η παραμονή του εκεί ήταν βραχύβια. Το 2011 επέστρεψε στη Ρίο Μάιορ, καθότι το ταξίδι στη Λισαβόνα και πάλι πίσω ήταν ιδιαίτερα κουραστικό και αποτρεπτικό για της εκπαίδευσή του.
Μετά την κατάκτηση ενός τοπικού πρωταθλήματος με τη Ρίο, μετακινήθηκε στις ακαδημίες της ΚΦ Ος Μπελενένσες. Εκεί παρέμεινε για έναν χρόνο. Το 2016, μετακινήθηκε στις ακαδημίες της Πόρτο. Ενώ το 2017, υπέγραψε εκεί το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, σε ηλικία 18 ετών.
ΦΚ Πόρτο
Ως επαγγελματίας έκανε το ντεμπούτο του στην Σεγούντα Λίγα με την ομάδα της Πόρτο Β, στις 26 Νοεμβρίου του 2017, κόντρα στην Ασοσιασάο Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα. Στον αγώνα, μάλιστα, είχε ξεκινήσει και βασικός, όμως έγινε αλλαγή στο 67, τελικά το ματς χάθηκε για την ομάδα του με σκορ 2-1. Στις 4 Φεβρουαρίου του 2018, πέτυχε και το πρώτο του γκολ, κόντρα στην Λεϊσόες ΣΚ, το οποίο έτυχε να είναι και το νικητήριο. Τη χρονιά εκείνη τελικά πετύχε συνολικά τέσσερα γκολ, ενώ γενικά στην Πόρτο Β, έπαιξε σε 47 αγώνες, στην οποία παρέμεινε έως και το 2019.
ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα
Στις 13 Ιουλίου του 2019, ο Ρέαμπτσιουκ, υπέγραψε το δεύτερο επαγλματικό συμβόλαιο της καριέρας του με την Πάσος ντε Φερέιρα, διάρκειας τεσσάρων ετών. Στις 24 Αυγούστου του 2019, έκανε και το ντεμπούτο στην πρώτη πορτογαλική κατηγορία (Πριμέιρα Λίγα) κόντρα στην Μποαβίστα. Στις 18 Οκτωβρίου του 2020, πέτυχε και το πρώτο του γκολ στην Πριμέιρα Λίγκα, κόντρα στην ΚΝ Σάντα Κλάρα.
Ολυμπιακός
Στην 1η Ιανουαρίου 2021, ο Ρέαμπτσιουκ υπέγραψε συμβόλαιο έως και το καλοκαίρι του 2025 στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στις 6 Ιανουαρίου πραγματοποίησε και το ντεμπούτο του με τον Ολυμπιακό, σε αγώνα της Super League, κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης, μπαίνοντας ως αλλάγη στο 85, αντικαθιστώντας τον Χοσέ Χολέμπας, αγώνας που έληξε 0-4 υπέρ του Ολυμπιακού. Με την φανέλα του Ολυμπιακού σημείωσε και το πρώτο γκολ στην καριέρα του σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στις 16 Σεπτεμβρίου 2021 σημείωσε στο 87ο λεπτό της αναμέτρησης με την βελγική Αντβέρπ το νικητήριο γκολ στο 2-1 της ομάδας του.
Εθνική Μολδαβίας
Τον Νοέμβριο του 2016, για πρώτη φορά κλήθηκε να αντιπροσωπίσει την Εθνική ομάδα της Μολδαβίας, στην κατηγορία U19. Βέβαια, εκείνη την περίοδο δεν γνώριζε επαρκώς τη ρουμανική γλώσσα, αλλά δεν είχε και μολδαβικό διαβατήριο.
Δύο χρόνια αργότερα, ο ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Μολδαβίας Αλεξάντρου Σπιρίντον, τον κάλεσε και στην εθνική ανδρών, τον Μάρτιο (του 2018), σε έναν φιλικό αγώνα κόντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού. Έως και σήμερα μετρά πάνω από 20 συμμετοχές εκεί.
Διακρίσεις
Συλλογικές
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μολδαβοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μολδαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Γαλλική Πολιτοφυλακή (Γαλλία του Βισύ)
Η Γαλλική Πολιτοφυλακή, (Milice française) ήταν πολιτική παραστρατιωτική οργάνωση που δημιουργήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1943 από το καθεστώς του Βισύ (με γερμανική βοήθεια) για να βοηθήσει στην καταπολέμηση της Γαλλικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ο επίσημος επικεφαλής της πολιτοφυλακής ήταν ο πρωθυπουργός Πιερ Λαβάλ, ενώ ο επιχειρησιακός αρχηγός και ηγέτης ήταν ο Ζοζέφ Νταρνάρ (Joseph Darnand). H οργάνωση συμμετείχε σε εκτελέσεις και δολοφονίες, συμβάλλοντας στη σύλληψη των Εβραίων και κατοίκων στη Γαλλία για απέλαση. Ήταν ο διάδοχος της στρατιωτικής πολιτοφυλακής του Joseph Darnand. Η Γαλλική πολιτοφυλακή ήταν η πιο ακραία εκδήλωση του φασισμού από το καθεστώς του Βισύ.
Η Πολιτοφυλακή χρησιμοποίησε συχνά βασανιστήρια για να εκμαιεύσει πληροφορίες ή ομολογίες από εκείνους τους οποίους εξέταζαν. Η Γαλλική Αντίσταση θεωρούσε την πολιτοφυλακή πιο επικίνδυνη από τη Γκεστάπο και τις μονάδες SS, επειδή ήταν γηγενείς Γάλλοι, που γνώριζαν άπταιστα τις τοπικές διαλέκτους, τις πόλεις και την ύπαιθρο και γνώριζαν τους ντόπιους πληροφοριοδότες.
Δημιουργία
Οι πρώτοι εθελοντές της πολιτοφυλακής ήταν μέλη των προπολεμικών ακροδεξιών κομμάτων της Γαλλίας (όπως η εθνικιστική οργάνωση  Action Française). Εκτός από την ιδεολογία, τα κίνητρα για ένταξη στη Πολιτοφυλακή περιλάμβαναν την απασχόληση, την τακτική αμοιβή και την σίτιση. Κάποιοι ενώθηκαν επειδή τα μέλη των οικογενειών τους είχαν σκοτωθεί ή τραυματιστεί στις επιδρομές βομβιστικών επιθέσεων των συμμάχων ή είχαν απειληθεί, εκδιώχθηκαν ή τους επιτέθηκαν γαλλικές ομάδες αντίστασης. Ακόμη άλλοι συνάδελφοί τους συνέβαλαν για πιο υγιείς λόγους: οι μικροί εγκληματίες προσλήφθηκαν λέγοντας ότι οι ποινές τους θα μετατοπίζονταν εάν προσχωρούσαν στην οργάνωση και οι εθελοντές πολιτοφύλακες εξαιρέθηκαν από τη μεταφορά στη Γερμανία για καταναγκαστική εργασία. Εκτιμάται από πολλούς ιστορικούς ότι η συμμετοχή της Γαλλικής Πολιτοφυλακής ανήλθε σε 25.000-30.000 μέχρι το 1944, αν και είναι δύσκολο να ληφθούν επίσημα στοιχεία. Η πλειοψηφία των μελών δεν ήταν στρατιώτες πλήρους απασχόλησης, αλλά αφιέρωναν μερικές ώρες την εβδομάδα στις δραστηριότητές της πολιτοφυλακής. Το στρατιωτικό τμήμα της πολιτοφυλακής, Franc-Garde, ήταν στελεχωμένο από μόνιμα στελέχη τα οποία ζούσαν σε στρατώνες, το οποίο έπαιρνε μέρος σε στρατιωτικές και αστυνομικές επιχειρήσεις. Η Πολιτοφυλακή είχε επίσης τμήματα για την νεολαία για αγόρια και κορίτσια, που ονομαζόταν Avant-Garde.
Αξιοσημείωτα Γεγονότα
Αρχικά η Γαλλική Αντίσταση στόχευε μεμονωμένους πολιτοφύλακες με πρόθεση την δολοφονία, συχνά σε δημόσιους χώρους όπως καφετέριες και δρόμους. Στις 24 Απριλίου 1943, πυροβόλησαν και σκότωσαν τον Paul de Gassovski, έναν πολιτοφύλακα στη Μασσαλία. Στα τέλη Νοεμβρίου, η Γαλλική εφημερίδα Combat ανέφερε ότι 25 στρατιώτες σκοτώθηκαν και 27 τραυματίστηκαν σε επιθέσεις με την Γαλλική αντίσταση.
Αντίποινα
Το πιο σημαντικό πρόσωπο που σκοτώθηκε από την Γαλλική Αντίσταση ήταν ο Philippe Henriot, ο Υπουργός Πληροφοριών και Προπαγάνδας του καθεστώτος του Βισύ, ο οποίος ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο "Γάλλος Γκαίμπελς". Δολοφονήθηκε στο διαμέρισμά του μπροστά στην σύζυγό του, στο Υπουργείο Πληροφοριών της οδού Solferino, στις 28 Ιουνίου 1944, από αντάρτες ντυμένους με στολές της πολιτοφυλακής. Η Πολιτοφυλακή εκτέλεσε σε αντίποινα αρκετούς γνωστούς αντιφασίστες και κομμουνιστές πολιτικούς και διανοούμενους όπως τον συντηρητικό ηγέτη George Mandel. Η Πολιτοφυλακή αρχικά λειτουργούσε στην ζώνη της Γαλλίας υπό τον έλεγχο του καθεστώτος Βισύ. Τον Ιανουάριο του 1944, η πολιτοφυλακή μεταφέρθηκε στο Παρίσι. Εγκατέστησαν το αρχηγείο τους στην παλιά έδρα του Κομμουνιστικού Κόμματος στη διεύθυνση 44 Rue Le Peletier και στο 61 Rue Monceau. (Το σπίτι ανήκε στο παρελθόν στην οικογένεια Menier, κατασκευαστές των πιο γνωστών σοκολάτων της Γαλλίας). Το Lycée Louis-Le-Grand (Ιησουιτικό κολέγιο του Μεγάλου Λουδοβίκου ) έγινε στρατώνας και μια σχολή υποψηφίων αξιωματικών ιδρύθηκε στη συναγωγή του Auteuil.
Μάχη της Glières Plateau
Η μεγαλύτερη και πιο γνωστή επιχείρηση που διεξήγαγε η Πολιτοφυλακή ήταν η Μάχη της Glières Plateau, ήταν η προσπάθειά της, τον Μάρτιο του 1944 να καταστείλει την Γαλλική Αντίσταση στην Άνω Σαβοΐα (στη νοτιοανατολική Γαλλία, κοντά στα ελβετικά σύνορα). Η αδυναμία της Πολιτοφυλακής του Βισύ την ανάγκασε να καλέσει τα γερμανικά στρατεύματα για να ολοκληρώσουν την επιχείρηση. Την ημέρα της Βαστίλης, στις 14 Ιουλίου 1944, οι Πολιτοφύλακες κατέστειλαν μια εξέγερση ανάμεσα στους κρατούμενους στη φυλακή Santé του Παρισιού. Η νομική υπόσταση της Πολιτοφυλακής δεν διευκρινίστηκε ποτέ από την κυβέρνηση Βισύ, λειτουργούσε παράλληλα με τη Γαλλική αστυνομία του Βισύ αλλά χωριστά από αυτήν. Η Γαλλική πολιτοφυλακή του Βισύ λειτούργησε εκτός του αστικού δικαίου και οι πράξεις της δεν υπόκεινταν σε δικαστικό έλεγχο ή έλεγχο.
Μετά την Απελευθέρωση της Γαλλίας, τα μέλη της Πολιτοφυλακής που δεν επέστρεψαν στη Γερμανία (εντάχθηκαν στη Μεραρχία Καρλομάγνος των SS) αντιμετώπισαν την φυλάκιση για προδοσία, εκτελέσεις μετά από δικαστήρια, δολοφονίες από εκδικητικούς κατοίκους, αμάχους και μέλη της Γαλλικής Αντίστασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Φασιστικά κινήματα Κατηγορία:Γαλλικός εθνικισμός
Δολάριο Αυστραλίας
Το δολάριο είναι το νόμισμα της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας, που συμπεριλαμβάνει τη Νήσο των Χριστουγέννων, τις Νήσους Κόκος (Κίλινγκ) και τη Νήσο Νόρφολκ. Το εν λόγω νόμισμα χρησιμοποιείται στα κράτη του Ειρηνικού Κιριμπάτι, Ναούρου και Τουβαλού. Ο κωδικός ISO 4217 είναι AUD και συχνά βραχυγραφείται με το σύμβολο $  και εναλλακτικά με τα  A$ ή AU$, ώστε να ξεχωρίζει από άλλα νομίσματα που λέγονται δολάριο. Υποδιαιρείται σε 100 σεντς (Αγγλικά cents, ενικός cent).
Σήμερα είναι το πέμπτο σε συναλλαγές νόμισμα στις διεθνείς χρηματαγορές, μετά το δολάριο ΗΠΑ, το ευρώ, το γιεν και τη στερλίνα. Το αυστραλιανό δολάριο είναι δημοφιλές στους ξένους επενδυτές  εξαιτίας των υψηλών τιμών στα διεθνή χρηματιστήρια, τη σχετική έλλειψη του κρατικού παρεμβατισμού, καθώς επίσης και τη σχετική σταθερότητα στην οικονομία και στην κυβέρνηση.
Ιστορία
Το δολάριο κυκλοφόρησε στις 14 Φεβρουαρίου του 1966, και αντικατέστησε την αυστραλιανή λίρα, ενώ εισήγαγε και το δεκαδικό σύστημα.
Το βασιλικό νόμισμα
Το 1965 ο πρωθυπουργός Ρόμπερτ Μένζις ήθελε να ονομάσει το νόμισμα «βασιλικό»  ("the royal")   και προτάθηκαν άλλα ονόματα όπως  "the austral", "the oz", "the boomer", "the roo", "the kanga", "the emu", "the digger", "the kwid" και στα αστεία, "the ming" (το παρατσούκλι του Μένζις). Εξαιτίας της επιρροής του Μένζις επικράτησε η ονομασία βασιλικό, ωστόσο σύντομα εγκαταλείφθηκε και υπερίσχυσε η σημερινή ονομασία (δολάριο).
Κέρματα
Το 1966 κυκλοφόρησαν κέρματα σε αξίες των 1, 2, 5, 10, 20 και 50 σεντς. Κέρματα του 1 δολαρίου εισήχθησαν το 1984 και ακολουθήθηκαν από εκείνα των 2 δολαρίων το 1988. Τα κέρματα του 1 και των 2 σεντ σταμάτησαν να κυκλοφορούν το 1991 και αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία. Όλα τα κέρματα απεικονίζουν στην εμπρόσθια όψη το πορτρέτο της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ και υπεύθυνο για την κατασκευή τους είναι το Βασιλικό Νομισματοκοπείο της Αυστραλίας.
Η Αυστραλία επίσης έχει θέσει σε κυκλοφορία αναμνηστικά κέρματα των 50 σεντς. Το πρώτο τέτοιο αναμνηστικό κέρμα κυκλοφόρησε το 1970 για το εξερευνητικό ταξίδι του Τζέιμς Κουκ στις ανατολικές ακτές της ηπείρου και ακολούθησαν κι αλλά όπως το κέρμα του 1981 για το γάμο του Πρίγκιπα Καρόλου με την Νταϊάνα.
Τα σύγχρονα αυστραλιανά κέρματα των 5, 10 και 20 σεντς είναι ίδια σε μέγεθος με τα πρώην αυστραλιανά.
Τραπεζογραμμάτια
Τα πρώτα τραπεζογραμμάτια κυκλοφόρησαν το 1966. Τα χαρτονομίσματα των 1, 2, 10 και 20 δολαρίων ήταν ανάλογα σε αξία με τις λίρες που αντικατέστησαν. Το 1967 εκδόθηκε χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων. Το 1984 το χαρτονόμισμα του 1 δολαρίου αντικαταστάθηκε από ένα κέρμα και αυτό των 2 δολαρίων ακολούθησε την ίδια διαδικασία το 1988. Το 1973 κυκλοφόρησε τραπεζογραμμάτιο των 50 δολαρίων και το 1984 αυτό των 100 δολαρίων, ως αποτέλεσμα των πληθωριστικών πιέσεων.
Αξία
Η υψηλότερη αξία του αυστραλιανού δολαρίου από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε ήταν 96,68 σεντς των ΗΠΑ στις 14 Μαρτίου 1984. Το 2001 η αξία του αυστραλιανού δολαρίου έπεσε κάτω από τα 50 αμερικανικά σεντς για πρώτη φορά, αγγίζοντας τα 47,75 σεντς τον Απρίλιο του 2001. Την πρώτη μέρα του Νοεμβρίου του 2007 το αυστραλιανό δολάριο πέτυχε ρεκόρ 23 ετών και είχε την υψηλότερη αξία έναντι του αμερικανικού δολαρίου, της τάξης των 93,43 σεντς των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Αυστραλίας
Γοδεφρείδος ντε Μπρυγέρ
Ο Γοδεφρείδος ντε Μπρυγέρ (Geoffroy de Bruyères, 1223 - 1275), αναφερόμενος στην πιο πρόσφατη ξένη βιβλιογραφία Γοδεφρείδος ντε Μπριέλ (Geoffroy de Briel), ήταν γαλλικής καταγωγής ιππότης και βαρώνος της Καρύταινας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Η πολυτάραχη ζωή του καλύπτεται εκτενώς στο «Χρονικό του Μορέως». Θεωρούμενος από τους συγχρόνους του ως ο καλύτερος ιππότης του Πριγκιπάτου, συμμετείχε στους πολέμους εναντίoν των Βυζαντινών. Πιάστηκε αιχμάλωτος κατά την Μάχη της Πελαγονίας το 1259, και εστάλη πίσω στην Αχαΐα το 1261 κομίζοντας τους όρους των Βυζαντινών. Ο ατίθασος χαρακτήρας του τον οδήγησε να χάσει δυο φορές την κυριότητα της βαρωνίας του, την πρώτη εξαιτίας της αποστασίας του έναντι του θείου του, Πρίγκιπα Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου και τη δεύτερη λόγω της μακρόχρονης απουσίας του από την Πελοπόννησο χωρίς την άδεια του Πρίγκιπα, για να ακολουθήσει μια ερωμένη του στην Ιταλία. Παρότι έλαβε χάρη και τις δυο φορές, κατέληξε να κατέχει τον τίτλο του ως δώρο του Πρίγκιπα, με αποτέλεσμα όταν πέθανε άτεκνος το 1275, η βαρωνία του να μοιραστεί στα δυο.
Καταγωγή
Ο Γοδεφρείδος ήταν γιος του Ούγου ντε Μπριέλ και της Αλίξ (Αλίκης) Βιλλεαρδουίνου, κόρη του Πρίγκιπα της Αχαΐας Γοδεφρείδου Α΄ Βιλλεαρδουίνου. Το ελληνικό «Χρονικό του Μορέως» αναφέρει συγκεκριμένα :
Η οικογένειά του καταγόταν από το Μπριέλ-συρ-Μπάρζ της Καμπανίας, και εμφανίζεται με διάφορες παραλλαγές: Μπριέρες ή Πριέρης στα ελληνικά κείμενα, Bruières, Briers, Briel ή Brielle κ.ά. στις λατινικές πηγές. Ο πατέρας του Γοδεφρείδου κληρονόμησε την Βαρωνία της Καρύταινας γύρω στο 1222 από τον αδερφό του, Ρενώ ντε Μπριέλ. Η βαρωνία αυτή ήταν η μεγαλύτερη του Πριγκιπάτου της Αχαΐας μετά τις βαρωνίες της Άκοβας και της Πάτρας, περιλαμβάνοντας 22 ιπποτικά τιμάρια και όντας υπεύθυνη για την επιτήρηση των ανυπότακτων κατοίκων των Σκορτών.
Κύριος της Καρύταινας και εξέγερση κατά του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου
Ο Γοδεφρείδος γεννήθηκε στην Ελλάδα, πιθανότατα στην Καρύταινα, λίγο μετά την άφιξη του πατέρα του στη χώρα (περ. 1222/3). Ο Ούγος ντε Μπριέλ πέθανε στις αρχές του 1238, προτού καν κλείσει τα σαράντα του χρόνια, και τον διαδέχτηκε ο νεαρός Γοδεφρείδος. Η κύρια πηγή για τη ζωή του Γοδεφρείδου είναι οι διάφορες εκδοχές του «Χρονικού του Μορέως», το οποίο, σύμφωνα με τον Αντουάν Μπον, «αφηγείται με τόση λεπτομέρεια και συμπάθεια» τις «πολλές και γραφικές περιπέτειες» μιας «ιδιαίτερης και γοητευτικής μορφής, πολύ αντιπροσωπευτικής της γενιάς των Φράγκων αρχόντων που γεννήθηκαν στην Ελλάδα.» Το «Χρονικό» αποδίδει στον Γοδεφρείδο το κτίσιμο του κάστρου της Καρύταινας, του «ελληνικού Τολέδο» όπως το ονομάζει ο Ουίλλιαμ Μίλλερ. Ο Γοδεφρείδος έχαιρε εξαιρετικής φήμης ως πολεμιστής, και θεωρούνταν ως «ο καλύτερος ιππότης του Μοριά». Σύμφωνα δε με την αραγονική εκδοχή του «Χρονικού του Μορέως», συντηρούσε στο κάστρο της Καρύταινας σχολή ιπποσύνης, όπου οι γιοι των Ελλήνων αρχόντων του Μοριά εκπαιδεύονταν ως ιππότες κατά τα δυτικά πρότυπα.
Παντρεύτηκε με την Ισαβέλλα ντε Λα Ρος κόρη του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος, Μεγακύρη των Αθηνών. Το 1256-58, ενεπλάκη στον Πόλεμο της Ευβοϊκής Διαδοχής, στην αρχή στο πλευρό του θείου του, Πρίγκιπα Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου, ηγούμενος στρατού που δήωσε την Έυβοια και κατέλαβε την Χαλκίδα για λογαριασμό του Πρίγκιπα. Κατόπιν όμως, πέρασε στο στρατόπεδο του πεθερού του Γκυ ντε Λα Ρος, καθώς και των υπολοίπων Φράγκων αρχόντων που αντιτίθενταν στις ηγεμονικές αξιώσεις του Γουλιέλμου. Ο πόλεμος όμως έληξε με την συντριπτική νίκη του Γουλιέλμου στη Μάχη στο Καρύδι το 1258, και οι ηττημένοι άρχοντες κλήθηκαν σε παρλαμά στο Νικλί ώστε να δικαστούν. Ο Γουλιέλμος έδωσε χάρη στον ανιψιό του, και οι κτήσεις του, που είχαν κατασχεθεί, του επιστράφηκαν, όμως πλέον ως δώρο του Πρίγκιπα, και όχι ως κτήση κατακτητικώ δικαιώματι.
Μάχη Πελαγονίας, βυζαντινή αιχμαλωσία και παραμονή στην Ιταλία
Το 1259, ο Γοδεφρείδος συμμετείχε στον πριγκιπικό στρατό που εξεστράτευσε στο πλαίσιο της συμμαχίας Αχαΐας-Ηπείρου-Σικελίας ενάντια στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Η δυσπιστία και διχόνοια που χαρακτήριζε τον ετερόκλιτο συμμαχικό στρατό οδήγησε σε μια καταστροφική ήττα στην Μάχη της Πελαγονίας. Ο πρίγκιπας Γουλιέλμος και οι περισσότεροι από τους βαρώνους του, συμπεριλαμβανομένου του Γοδεφρείδου, πιάστηκαν αιχμάλωτοι μετά την μάχη.
Οι Φράγκοι άρχοντες έμειναν σε αιχμαλωσία μέχρι το 1261, όταν και, μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος προσφέρθηκε να τους ελευθερώσει με αντάλλαγμα να δώσουν όρκο υποταγής και να του παραχωρήσουν ορισμένα οχυρά στη Λακωνία. Ο Γουλιέλμος συμφώνησε και ο Γοδεφρείδος τέθηκε ελεύθερος, ώστε να μεταφέρει τους όρους του Παλαιολόγου στους ευγενείς του Πριγκιπάτου. Στον παρλαμά που συνεκλήθη, πάλι στο Νικλί, πέρα από τον Γοδεφρείδο, τον καγκελάριο Λεονάρδο του Βέρολι, και τον Γκυ ντε Λα Ρος, οι κύριοι φεουδάρχες, όντας αιχμάλωτοι, αντιπροσωπεύονταν από τις γυναίκες τους. Ο λεγόμενος «παρλαμάς των κυράδων» επικύρωσε την συμφωνία, ο Γοδεφρείδος παρέδωσε τα συμφωνημένα κάστρα στους Βυζαντινούς, και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με ομήρους από το Πριγκιπάτο, επιτρέποντας την απελευθέρωση του Γουλιέλμου και των βαρώνων του.
Η παράδοση των οχυρών αυτών σήμανε την απαρχή μιας μακράς περιόδου συγκρούσεων μεταξύ των Φράγκων του Πριγκιπάτου και των Ελλήνων της ανασυσταθείσας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας για τον έλεγχο του Μοριά. Ο Πάπας κήρυξε άκυρο τον όρκο υποταγής του Γουλιέλμου, και πόλεμος μεταξύ των Φράγκων και των Βυζαντινών ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μόλις επέστρεψε στο Πριγκιπάτο ο Γουλιέλμος. Παρά τον κίνδυνο των Βυζαντινών, ο Γοδεφρείδος επέλεξε να φύγει από τον Μοριά, χωρίς την άδεια του Γουλιέλμου, και να περάσει την περίοδο 1263-65 στην Ιταλία, υποτίθεται για προσκύνημα, στην πραγματικότητα όμως συζώντας με την γυναίκα ενός εκ των υποτελών του, του Ιωάννη Καταβά. Η απουσία του επέτρεψε στους κατοίκους των Σκορτών να εξεγερθούν και να ενωθούν με τα βυζαντινά στρατεύματα, αλλά η βυζαντινή προέλαση ανακόπηκε από τον ίδιο Ιωάννη Καταβά στη Μάχη της Πρινίτσας. Ο Γουλιέλμος για άλλη μια φορά κατάσχεσε την βαρωνία της Καρύταινας από τον Γοδεφρείδο, αλλά σύντομα μετά την επιστροφή του αυτός έλαβε πάλι χάρη και του επεστράφησαν οι τίτλοι του.
Τελευταία χρόνια κι θάνατος
Ο Γοδεφρείδος πέθανε άτεκνος. Η βαρωνία της Καρύταινας, ως πριγκιπικό δώρο, μπορούσε να κληρονομηθεί μόνο από άμεσους απογόνους του Γοδεφρείδου, και έτσι διαιρέθηκε μετά το θάνατό του: η μισή έμεινε στη χήρα του, Ισαβέλλα ντε Λα Ρος, η οποία μετ' ολίγον παντρεύτηκε τον Ούγο, Κόμη της Μπριέν, ενώ η άλλη μισή πέρασε στην πριγκιπική ιδιοκτησία. Δυο διεκδικητές της βαρωνίας εμφανίστηκαν λίγο καιρό μετά: κάποιος Ιωάννης Πεστέλ (Jean Pestel), και ο ανιψιός του Γοδεφρείδου, Γοδεφρείδος ο Νεώτερος, ο οποίος χάρη στην επιμονή του κατάφερε να λάβει το τιμάριο της Μόραινας.
Πηγές
Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία της Καρύταινας
Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση - Δημοκρατικό Κόμμα για τη Μακεδονική Εθνική Ενότητα
Η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση - Δημοκρατικό Κόμμα για τη Μακεδονική Εθνική Ενότητα (Внатрешна македонска револуционерна организација – Демократска партија за македонско национално единство, ВМРО-ДПМНЕ) είναι εθνικιστικό, ακροδεξιό πολιτικό κόμμα της Βόρειας Μακεδονίας.
Την περίοδο των εκλογών του 1990 υιοθέτησε ένα αλυτρωτικό πρόγραμμα με σκοπό την «ένωση» σε ένα κράτος της περιοχής της Μακεδονίας. Ιδρύθηκε το 1990 για να προωθήσει «την πνευματική, οικονομική και εθνική ενότητα του διχασμένου μακεδονικού λαού και να δημιουργήσει ένα κράτος στα μελλοντικά ενωμένα Βαλκάνια και την ενωμένη Ευρώπη». Στις βουλευτικές εκλογές το VMRO-DMPNE κέρδισε τη σχετική πλειοψηφία των εδρών, αλλά προέκυψε κυβέρνηση συνεργασίας του πρώην κομμουνιστικού και των αλβανικών κομμάτων. Ο πρόεδρος του κόμματος, Άντε Ποπόφσκι, έκανε δημόσιες δηλώσεις ότι πρέπει να απελευθερωθεί η Μακεδονία που βρίσκεται «υπό ξένη κατοχή».
Υπόβαθρο
Το πρώτο τμήμα του αρκτικόλεξου «ΕΜΕΟ» (ВМРО) που αποτελεί το όνομα του κόμματος προέρχεται από την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση, ένα επαναστατικό κίνημα που σχηματίστηκε το 1893. Μετά από διάφορους μετασχηματισμούς, η αρχική οργάνωση διαλύθηκε το 1934 στα κεντρικά της γραφεία στη Βουλγαρία, ενώ εκείνη την εποχή το έδαφος της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας ήταν μέρος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Το κόμμα διεκδικεί ιδεολογική καταγωγή από την παλιά ΕΜΕΟ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στη Βόρεια Μακεδονία
Μωρίς Κεντέν ντε Λα Τουρ
Ο Μωρίς Κεντέν ντε Λα Τουρ (Γαλλικά: Maurice Quentin de La Tour) (5 Σεπτεμβρίου 1704 - 17 Φεβρουαρίου 1788) ήταν Γάλλος ζωγράφος προσωπογραφιών του 18ου αιώνα, που εργάστηκε κυρίως με παστέλ. Μεταξύ των πιο διάσημων έργων του είναι τα πορτρέτα του Βολταίρου, του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, του Λουδοβίκου ΙΕ', και της Μαντάμ ντε Πομπαντούρ.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|327x327εσ|Αυτοπροσωπογραφία, 1662 - 1742 εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|335x335εσ|Μαρί Φελ, τραγουδίστρια της Όπερας, μακροχρόνια σχέση του Λα Τουρ μικρογραφία|305x305εσ|[[Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΕ', 1748]] Ο Μωρίς Κεντέν ντε Λα Τουρ γεννήθηκε στο Σαιν-Κεντέν, τρίτος γιος ενός συγγραφέα και ψάλτη της εκκλησίας του Σαιν-Κεντέν. Τελειώνοντας το σχολείο στα δεκαοχτώ και θέλοντας να γίνει ζωγράφος, έφυγε για τη Ρενς και μετά για το Καμπραί, αναζητώντας μοντέλα και δάσκαλο. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του μέχρι την ηλικία των δεκαεννέα ετών, οπότε πήγε στο Παρίσι όπου αφιερώθηκε στη ζωγραφική ως επάγγελμά του.
Το 1725 βρέθηκε στο Καμπραί, όπου ζωγράφισε το πορτρέτο ενός Ισπανού πρεσβευτή και προκάλεσε την προσοχή του Άγγλου πρέσβη Οράτιου Ουόλπολ, ο οποίος τον κάλεσε στο Λονδίνο και έθεσε στη διάθεσή του μια πτέρυγα του μεγάρου του. Στην Αγγλία, σύχναζε στα σαλόνια της ανώτερης αριστοκρατίας και γνώρισε την «καλή κοινωνία», συνεχίζοντας τη μόρφωσή του. Ζωγράφισε προσωπογραφίες πλούσιων τραπεζιτών και πριγκίπων και η τέχνη του αναγνωρίστηκε και του πρόσφερε αρκετά κέρδη. Έφυγε από την Αγγλία το 1727 και επέστρεψε στο Παρίσι. Ήταν τότε είκοσι τριών ετών.
Στο Παρίσι συνέχισε να εργάζεται ως ζωγράφος προσωπογραφιών σε παστέλ με μεγάλη επιτυχία. Το 1735, ζωγράφισε το πορτρέτο του Βολταίρου, το οποίο του εξασφάλιζε μεγάλη φήμη. Το 1737 στο Σαλόνι του Παρισιού, ο Λα Τουρ παρουσίασε το πορτρέτο της Μαντάμ Μπουσέ, συζύγου του ζωγράφου Φρανσουά Μπουσέ, και την αυτοπροσωπογραφία του ή ο Δημιουργός που γελά  (μουσείο του Λούβρου), το πρώτο μιας υπέροχης σειράς 150 πορτρέτων που αποτέλεσαν μια από τις δόξες του Σαλονιού του Παρισιού για τα επόμενα 36 χρόνια. Στις 25 Μαΐου 1737 ο Λα Τουρ έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής και σύντομα προσέλκυσε την προσοχή της γαλλικής βασιλικής αυλής. Ο Λα Τουρ εργάστηκε για τον βασιλιά από το 1750, μια θέση που κατείχε μέχρι το 1773 και δημιούργησε πολλά πορτρέτα για τη βασιλική οικογένεια.
Ο Μωρίς Κεντέν ντε Λα Τουρ περιγράφεται από συγχρόνους του ως άνθρωπος ζωντανός, γεμάτος χιούμορ, αλλά εκκεντρικός. Σε πολλές αυτοπροσωπογραφίες του, απεικονίζει τον εαυτό του να χαμογελά έξω από το πλαίσιο προς τον θεατή. Ωστόσο, είχε υπερβολικά νευρική διάθεση (η οποία τελικά κατέληξε σε άνοια), και ήταν τελειομανής, αφιερώνοντας πολύ χρόνο στα έργα του, έχει κατηγορηθεί για υπερβολική σχεδίαση του έργων του, σε σημείο να τα χαλάει. αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|[[Ιζαμπέλ ντε Σαριέρ, πίνακας του 1766]] Ο Λα Τουρ ήταν βαθιά εμποτισμένος από το πνεύμα του Διαφωτισμού και φίλος των Εγκυκλοπαιδιστών, τους οποίους απεικόνισε σε πίνακές του. Καθώς οι παραγγελίες έργων και ο πλούτος του Λα Τουρ αυξήθηκε, ο ζωγράφος στράφηκε προς την ευεργεσία. Ίδρυσε μια Σχολή ζωγραφικής στη γενέτειρά του το Σαιν-Κεντέν με ταξιδιωτικές υποτροφίες για να ενθαρρύνει νέους καλλιτέχνες και έκανε δωρεές σε φτωχές έγκλειστες γυναίκες, καθώς και άτομα με ειδικές ανάγκες και άπορους τεχνίτες και καλλιτέχνες. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος και ευεργέτης της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής στο Παρίσι, και της Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων της Αμιάν.
Τελικά περιορίστηκε στο σπίτι του και στη φροντίδα του αδερφού του Ζαν-Φρανσουά λόγω της κατάστασης της ψυχικής του υγείας και σε ηλικία 80 ετών αποσύρθηκε στο Σαιν-Κεντέν, όπου το 1788 πέθανε σε ηλικία 83 ετών.
Το μουσείο Αντουάν Λεκουιγιέ στην πόλη Σαιν-Κεντέν φιλοξενεί πολλά από τα παστέλ του Λα Τουρ. Προσφέρει στον επισκέπτη όχι μόνο τη σύνθεση της ζωής και του έργου του ζωγράφου, αλλά και μια επιλεκτική και συγκεντρωτική άποψη της γαλλικής κοινωνίας και της ενδυμασίας του 18ου αιώνα.
Τεχνοτροπία
Όπως και άλλοι σπουδαίοι προσωπογράφοι της εποχής του, όπως η Ροζάλμπα Καρριέρα, η Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν ή ο Ζαν Σιμεόν Σαρντέν, ο Κεντέν ντε Λα Τουρ δημιούργησε φυσικά πορτρέτα. Οι χαρακτήρες που απεικόνισε είναι εγκάρδιοι και χαμογελαστοί, ζωντανοί και με φωτεινά μάτια. Επί πλέον, η ικανότητα του καλλιτέχνη προσέδιδε στα πορτρέτα των μοντέλων του μοναδική ζωντάνια όχι μόνο στη φυσική όψη, αλλά και στα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Βερβερικές γλώσσες
Μεγάλες μεταναστευτικές μειονότητες που μιλάνε τα Βερβερικά, ζουν στη Δυτική Ευρώπη από τη δεκαετία του 1950. Το 2001, τα Βερβερικά ορίστηκαν συνταγματικώς ως επίσημη γλώσσα της Αλγερίας και το 2011 του Μαρόκου αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διάλεκτοι Κατηγορία:Αφροασιατικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Αλγερίας Κατηγορία:Γλώσσες του Μαρόκου Κατηγορία:Γλώσσες του Νίγηρα Κατηγορία:Γλώσσες της Τυνησίας Κατηγορία:Γλώσσες της Μαυριτανίας
Μπαρ (Μαυροβούνιο)
Το Μπαρ (μαυροβουνιακά: Бар, Bar, αρχαία ελληνικά: Αντιβάριο  ή Θηβάριο ) είναι μια παραθαλάσσια πόλη στο νότιο Μαυροβούνιο. Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 13.503. Αποτελεί έδρα του ομώνυμου δήμου, καθώς και ένα σημαντικό λιμάνι της χώρας.
Ονομασία
Η ονομασία της πόλης δόθηκε εξαιτίας της τοποθεσίας της απέναντι από την πόλη Μπάρι της Ιταλίας. Στα ιταλικά ονομάζεται Αντιβάρι / Αντιμπάρι (Antivari / Antibari), στα ελληνικά Αντιβάριο ή Θηβάριο, στα λατινικά Αντιμπάριουμ (Antibarium), στα τουρκικά Μπαρ (Bar) και στα αλβανικά Τιβάρι (Tivari).
Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής χρονολογούνται από την Νεολιθική Εποχή. Ωστόσο, ιστορικά στοιχεία για την αρχαία πόλη είναι λίγα.
Οι Σλάβοι εμφανίστηκαν στα Βαλκάνια κατά τον 6ο και 7ο αιώνα. Η Διόκλεια, ένα σλαβικό κρατίδιο, υποτελές στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, θα νικήσει υπό τον Στέφαν Βόισλαβ τους Βυζαντινούς σε ένα λόφο κοντά στο Αντιβάριο. Ο Μιχαΐλο Α΄ της Διόκλειας, γιος του Βόισλαβ, ίδρυσε την καθολική Αρχιεπισκοπή του Αντιβαρίου (1034). Η περιοχή ήταν έντονο πεδίο αντιπαραθέσεων ανάμεσα σε Σέρβους, Βυζαντινούς και Βούλγαρους. Το 1077 ο Μιχαΐλο χρίστηκε, μετά από αίτημά του, Βασιλιάς από τον Πάπα Γρηγόριο Ζ΄, εκμεταλλευόμενος το Σχίσμα των Εκκλησιών του 1054. Αργότερα, το Αντιβάριο θα ξαναπεράσει στον έλεγχο των Βυζαντινών. Το 1183 ο Σέρβος Πρίγκιπας Στέφανος Α΄ Νεμάνια κατέλαβε το Αντιβάριο, παραμένοντας έτσι στην σερβική κυριαρχία του Οίκου των Νεμάνια.
Από το 1443-1571 η περιοχή βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Δημοκρατίας της Βενετίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το Αντιβάρι, όπως λεγόταν τότε, λειτουργούσε στην ουσία ως πόλη-κράτος, καθώς είχε δικό του εθνόσημο, σημαία, νόμους και έκοβε δικά του νομίσματα. Οι Οθωμανοί το κατέλαβαν το 1571 και παρέμεινε στα χέρια τους μέχρι το 1878.
Ο Ιταλός επιστήμονας και ένας από τους πρωτοπόρους στην ασύρματη τηλεγραφία, ο Γουλιέλμο Μαρκόνι, πραγματοποίησε μια ασύρματη σύνδεση μεταξύ του Μπαρ και του Μπάρι στις 30 Αυγούστου 1904. Το 1908 ξεκίνησε η κατασκευή του πρώτου σιδηροδρομικού δικτύου σε αυτό το τμήμα των Βαλκανίων, το οποίο τέθηκε σε λειτουργία το 1913. Το 1979 η πόλη συνδέθηκε σιδηροδρομικά με το Βελιγράδι.
Το 1979 το Μπαρ υπέστη τεράστιες καταστροφές εξαιτίας ενός μεγάλου σεισμού, ξεκινώντας έπειτα εξ' αρχής η ανοικοδόμηση της πόλης.
Κλίμα
Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το Μπαρ είναι ανάμεσα σε Μεσογειακό και υγρό υποτροπικό κλίμα, καθώς υπάρχει μόνο ένας μήνας ετησίως με λιγότερο από 40 χιλιοστά βροχοπτώσεις. Οι χειμώνες είναι ψυχροί και βροχεροί, με μέσο όρο υψηλής θερμοκρασίας τους 12,3°C και χαμηλής τους 4,3°C, κατά τον μήνα Ιανουάριο. Χιονοπτώσεις παρατηρούνται σπάνια. Τα καλοκαίρια είναι θερμά και περισσότερο ηλιόλουστα από τους χειμερινούς μήνες. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες η μέση υψηλή θερμοκρασία κυμαίνεται γύρω στους 27°C και η μέση χαμηλή γύρω στους 18°C. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι μεταβατικές εποχές που διαθέτουν ήπιες καιρικές συνθήκες, όμως είναι συχνά με υψηλές βροχοπτώσεις και άλλες απρόβλεπτες συνθήκες.
Πολιτισμός
Στο Μπαρ βρίσκονται τα παλαιότερα και πιο σημαντικά γραπτά κείμενα της μεσαιωνικής λογοτεχνίας και ιστορίας του Μαυροβουνίου. Ένα ελαιόδεντρο της πόλης, το οποίο είναι τουριστικό αξιοθέατο, χρονολογείται σε περισσότερα από 2000 έτη.
Στην περιοχή προσελκύονται πολλοί τουρίστες. Σημαντική προσοχή λαμβάνουν τα μεσαιωνικά οχυρά, καθώς επίσης και το υδραγωγείο του Μπαρ, το οποίο κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του 16ου-17ου αιώνα.
Δημογραφικά στοιχεία
Το Μπαρ είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου, ο οποίος στην απογραφή του 2011 είχε 42.048 κατοίκους, εκ των οποίων οι 13.503 βρίσκονταν στην πόλη του Μπαρ. Πληθυσμός του Μπαρ (πόλη):
Εθνικότητες το 2011
Θρησκεύματα το 2011
Οικονομία
Τα μεγαλύτερα έργα υποδομών για την οικονομία της πόλης είναι το λιμάνι της, ο σιδηρόδρομος, που την συνδέει με το Βελιγράδι, και το τούνελ Σόζινα. Από το Μπαρ εισάγονται μεγάλες ποσότητες αγαθών για το Μαυροβούνιο, ενώ εκεί στεγάζονται πολλές εμπορικές εταιρείες.
Η βιομηχανία τροφίμων Primorka έχει ως έδρα της το Μπαρ για περισσότερα από 50 χρόνια και παράγει ελαιόλαδο και χυμό ροδιού. Στην δημοτική ενότητα της πόλης υπάρχουν περίπου 95.000 ελαιόδεντρα και 80.000 εσπεριδοειδή.
Τουρισμός
Η περιοχή αποτελεί ένα σημαντικό τουριστικό προορισμό. Η σημερινή πόλη είναι σύγχρονη πολεοδομικά, χτισμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου μετά την Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με σύγχρονα κτίρια, φαρδιές λεωφόρους και άφθονο χώρο στάθμευσης.
Η ευρύτερη περιοχή διαθέτει πάνω από 44 χιλιόμετρα θαλάσσιας ακτής, στην οποία συμπεριλαμβάνονται πάνω από 20 παραλίες μήκους περίπου 9 χιλιομέτρων. Υπάρχουν επίσης εστιατόρια, μπαρ, καθώς και αθλητικές εγκαταστάσεις.
Μεταφορές
Το λιμάνι της πόλης συνδέεται ακτοπλοϊκά με την ιταλική πόλη Μπάρι, μέσω της εταιρείας Montenegro Lines. Εποχικά συνδέεται και με την Ανκόνα.
Το Μπαρ διαθέτει οδικό δίκτυο που το συνδέει με το εσωτερικό της χώρας και με τις παράκτιες περιοχές γύρω του. Μέσω του τούνελ Σόζινα, που ολοκληρώθηκε το 2006, ο χρόνος σύνδεσης με την πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα μειώθηκε σε περίπου 50 χιλιόμετρα.
Η πόλη είναι επίσης και ο τερματικός σταθμός του σιδηροδρομικού δικτύου που συνδέει το Βελιγράδι με την Ποντγκόριτσα.
Αεροπορικώς η πόλη χρησιμοποιεί για την εξυπηρέτησή της το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας Ποντγκόριτσας, το οποίο απέχει περίπου 40 χιλιόμετρα.
Διεθνείς σχέσεις
Το Μπαρ είναι αδελφοποιημένο με τις εξής πόλεις:
Παραπομπές
*
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1928
thumb|200px|Το χρυσό μετάλλιο της [[Σόνια Χένι στο ατομικό γυναικών του καλλιτεχνικού πατινάζ.]] Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1928 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928.
Συνολικά, 464 αθλητές από 25 χώρες έλαβαν μέρος σε 14 αγωνίσματα των 4 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Σανκτ Μόριτς της Ελβετίας, το διάστημα 11-19 Φεβρουαρίου 1928. Από τις 25 συμμετέχουσες χώρες, οι 12 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες. Στην κορυφή της κατάταξης βρέθηκε για δεύτερη συνεχόμενη φορά η Νορβηγία, στη δεύτερη θέση οι Ηνωμένες Πολιτείες και στην τρίτη η Σουηδία.
Δύο χρυσά και τρία χάλκινα μετάλλια δόθηκαν στα 500 μέτρα της παγοδρομίας ταχύτητας, ως αποτέλεσμα ισοπαλιών στην πρώτη και την τρίτη θέση, ενώ δεν ολοκληρώθηκε το αντίστοιχο αγώνισμα των 10.000 μέτρων λόγω προβλήματος με τον πάγο.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|200px|Ο Νορβηγός [[Μπερντ Έβενσεν κατέκτησε 1 χρυσό, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο σε αγωνίσματα της παγοδρομίας ταχύτητας.]] Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1928 1928
Σοφία Σπυρλιάδου
Η Σοφία Σπυρλιάδου (1983) είναι Ελληνίδα δημιουργός κόμικς.
Έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις κόμικς και ζωγραφικής καθώς και στο φανζίν Frogs & Dogs που εκδίδει από το 2005 με τις Χριστίνα Ανθηροπούλου και Σταυρούλα Ανθηροπούλου. To 2005 αυτοέκδωσε το προσωπικό φανζίν Το Τρίγωνο και το 2006 το προσωπικό φανζίν Το Κεφάλι.
Αλιφάκοβατς
Το Αλιφάκοβατς είναι μουσουλμανικό κοιμητήριο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός της Πόλεως του Σαράγιεβο. Σε χρήση από τον 16ο αιώνα, είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Το κοιμητήριο φιλοξενεί αριθμό νισάν, τουρμπέδων, καθώς και μία κρήνη.
Τοποθεσία
μικρογραφία|κέντρο|Άλλη άποψη του κοιμητηρίου.
Περιγραφή
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη [[νισάν (αρχιτεκτονική)|νισάν εντός του κοιμητηρίου.]]
Αλεξέι Μπερεζούτσκι
Ο Αλεξέι Μπερεζούτσκι (ρωσικά: Алексей Березуцкий) γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1982, στη Μόσχα. Είναι ποδοσφαιριστής της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ποδόσφαιρο) και της Εθνικής Ρωσίας Ποδοσφαίρου. Το 2005, έλαβε τον τίτλο "Μάστερ Σπορτ". Ο Αλεξέι είναι παντρεμένος, και έχει μια κόρη, την Αλιόνα. Είναι δίδυμος αδερφός του Βασίλι Μπερεζούτσκι.
Αλιφάκοβατς
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλάμ στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Νισάν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στο Σαράγιεβο
Μέγας Καμεράριος της Γαλλίας
Ο Μέγας Καμεράριος της Γαλλίας ήταν ένας εκ των μεγάλων αξιωματούχων του Στέμματος της Γαλλίας κατά την περίοδο του Παλαιού Καθεστώτος. Επρόκειτο για ένα από τα αξιώματα που παραχωρούνταν υπό κληρονομούμενη μορφή σε συγγενείς πρώτου βαθμού από την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων από μέρους τους.
Ο Μέγας Καμεράριος ήταν επικεφαλής της κάμαρας του βασιλέα. Κατά την περίοδο των πρώτων Καπετιανών, ο Μέγας Καμεράριος διαχειριζόταν τον Βασιλικό Θησαυρό (ή Θησαυρό του Βασιλέα) μαζί με τον Μέγα Οινοχόο, προτού η Κάμαρα των Λογαριασμών, δημιουργηθείσα από τον Φίλιππο Δ΄ τον Ωραίο και τον Αξιωματούχο επί των Οικονομικών, εμφανισθείσα το 1311, τους αντικαταστήσει ως προς το συγκεκριμένος καθήκον.
Αλεξέι Μπερεζούτσκι
Βιογραφία
Ο Αλεξέι ήταν μαθητής του σχολείου Νο.475. Άρχισε την καριέρα του στην ΦΚ Μόσχας. Το 2001, έπαιζε για την "Τσερνομόρετς" και μετά μετακόμισε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, με την οποία έχει συμβόλαιο μέχρι το 2011. Έκανε το ντεμπούτο του για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στις 8 Μαΐου 2002 απέναντι στην Τορπέντο Μόσχας. Στις 26 Μαρτίου του 2008, ήταν αρχηγός της Εθνικής Ρωσίας απέναντι στην Εθνική Ρουμανίας.
Ατομικές
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τσερνομόρετς Νοβορωσίσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016