cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όμιλος Roullier
Η ανάπτυξη της εταιρείας
Από την ίδρυση της εταιρείας, ο Όμιλος Roullier έχει αναλάβει τη διανομή και το μάρκετινγκ των δικών της δραστηριοτήτων που είχε ως αποτέλεσμα την επένδυση του ομίλου στον κλάδο της ναυτιλίας και της επεξεργασίας πλαστικού. Επίσης, το 1988 ο Όμιλος ROULLIER λάνσαρε την εταιρεία πλαστικών Agriplas για τη δημιουργία όλων των πλαστικών συσκευασιών για τον τομέα των αγροτικών εφοδίων. Ακόμα, επεκτάθηκε στην ανάπτυξη προϊόντων για την κτηνοτροφία, και ιδιαίτερα στα συμπληρώματα διατροφής, ενώ τη δεκαετία του 2000, ο Όμιλος Roullier ανακοίνωσε τη συνεργασία του με τη Louis Dreyfus για την ένταξή του στον τομέα της ναυτιλίας, με σκοπό τη μεταφορά των προϊόντων παραγωγής του ομίλου.
Διεθνής ανάπτυξη
Ο Όμιλος Roullier ιδρύθηκε στη Βρετάνη της Γαλλίας, όπου εκεί απαντάται η μεγαλύτερη ποσότητα κόκκινου κοραλλιού παγκοσμίως. Στα τέλη του 1970, η εταιρεία αναπτύχθηκε περισσότερο προκείμενου να επεκτείνει τη δραστηριότητά της στην Ευρώπη, τη Νότια και τη Βόρεια Αμερική.
Ηνωμένες Πολιτείες
Το 2007 ο Όμιλος Roullier ανακοίνωσε την ανάπτυξή του στις Ηνωμένες πολιτείες με την εξαγορά της A&E Ag, LLC και της Circle R Fertilize, Inc, από τη θυγατρική εταιρεία TIMAC Agro ΗΠΑ. Από τις 18 Ιανουαρίου 2017, οι A&E Ag αποτελεί θυγατρική της Timac Agro των Ηνωμένων Πολιτειών και λειτουργεί πλέον με τον τίτλο A&E Ag – Timac Agro ΗΠΑ. Επίσης, η εταιρεία λιπασμάτων Circle R ιδρύθηκε το 1983 και η δραστηριότητα της εκτείνεται κυρίως στο εμπόριο υγρών και στερεών λιπασμάτων, καθώς επίσης σπόρων και φυτοπροστατευτικών προϊόντων.
Βραζιλία
Η ιστορία του Ομίλου στη Βραζιλία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν ο κύριος Roullier ζήτησε από έναν γεωργό υπάλληλό του, που γνώριζε τον τομέα των επιχειρήσεων της Λατινικής Αμερικής, να βρει ένα εργοστάσιο λιπασμάτων, το οποίο θα του επέτρεπε να ξεκινήσει τη δραστηριότητά του στη Βραζιλία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το 1997 να δημιουργηθεί μια σημαντική συνεργασία με την εταιρεία Centralsul, η οποία διαχειριζόταν το εργοστάσιο λιπασμάτων στο Rio Grande στη Νότια Βραζιλία. Τρία χρόνια μετά, ο Όμιλος Roullier πήρε στην πλήρη ιδιοκτησία του τη λειτουργία του εργοστασίου αυτού. Μέσα σε 2 δεκαετίες, η Βραζιλία κατάφερε να κατέχει ηγετική θέση στον Όμιλο Roullier. Σήμερα, αποτελεί έδρα για τη μεγαλύτερη εμπορική ομάδα του Ομίλου ανά τον κόσμο, με τις υψηλότερες πωλήσεις σε κοκκώδη λιπάσματα και πάνω από 600 Τεχνικούς Πωλήσεων | Συμβούλους Θρέψης. Επίσης, στη χώρα αυτή εδρεύουν 2 εργοστάσια σημαντικής δυναμικής, το Rio Grande και το Cadeias, με το πρώτο να εμφανίζει την υψηλότερη παραγωγή από όλα τα εργοστάσια του Ομίλου.
Έρευνα & ανάπτυξη
Το 2005, το Όμιλος Roullier, δημιούργησε το Κέντρο Εφαρμοσμένης Μελέτης και Έρευνας (CERA) στο Dinard της Γαλλίας. Το κέντρο αυτό ενσωματώνει εργαστήρια αναλύσεων και ένα πιλοτικό εργοστάσιο που εξυπηρετεί τις ανάγκες των διαφόρων θυγατρικών εταιρειών με σκοπό τη βέλτιστη παραγωγή. Το 2016, το Όμιλος Roullier άνοιξε τις πόρτες του Παγκόσμιου Κέντρου Καινοτομίας (Centre Mondial International - CMI) στο Saint-Malo.
Χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων
Το 2018, ο Όμιλος Roullier αποτέλεσε τη πρώτη εταιρεία που επωφελήθηκε από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων με σκοπό την καινοτομία στον τομέα της γεωργίας και της αγροοικονομίας. Η τράπεζα χορήγησε στον όμιλο Roullier 50 εκατομμύρια ευρώ με στόχο τη χρηματοδότηση του ερευνητικού προγράμματος του ομίλου σχετικά με τη μελέτη της χρήσης των μικροοργανισμών στο τομέα της θρέψης των φυτών και των ζώων. Η έρευνα πρόκειται να πραγματοποιηθεί στο Παγκόσμιο Ερευνητικό Κέντρο Καινοτομίας Roullier και στο Kέντρο Mελέτης και Eφαρμοσμένης Έρευνας. Το νέο τμήμα δημιουργήθηκε με σκοπό την υποστήριξη της μελέτης της βακτηριακής χλωρίδας στη μεγάλη κοιλία των βοοειδών, τη διατήρηση και τη ποιότητα του ενσιρώματος, καθώς και τη παραγωγή βιοαερίου από το ενσίρωμα ή την κοπριά.
Βραβείο Καινοτομίας στο κλάδο της θρέψη φυτών
Έπειτα από το άνοιγμα του Παγκόσμιου Κέντρου Καινοτομίας του ομίλου Roullier (CMI), ο Όμιλος διοργάνωσε έναν διαγωνισμό σχετικά με τη καινοτομία στη θρέψη φυτών. Το 2018, ο Όμιλος Roullier βράβευσε 2 ερευνητές που δραστηριοποιούνταν στον κλάδο αυτό με το χρηματικό ποσό των 120.000 €, στοχεύοντας την ανάδειξη της επιστημονικής αλληλεγγύης και καινοτομίας για την ανάπτυξη των επιστημονικών δραστηριοτήτων στον τομέα της γεωργίας, όπως είναι η θρέψη φυτών, τα φυτικά και τα θαλάσσια εκχυλίσματα, η εδαφολογία, η βιοδιέγερση και ο βιοέλεγχος, καθώς επίσης και η εφαρμογή της βιοτεχνολογίας στα φυτά. Στον κάθε νικητή αποδόθηκε το ποσό των 60.000 € ώστε να αναπτύξουν μέσα σε ένα χρόνο τη δική τους ερευνητική εργασία σε συνεργασία με τον όμιλο Roullier. Οι παλαιότεροι νικητές περιλάμβαναν την ομάδα του καθηγητή Esquerreé-Tugayé’s από το Πανεπιστήμιο της Τουλούζης και το εργαστήριο της ηλεκτροφυσιολογίας του πανεπιστημίου της Φλωρεντίας στην Ιταλία το 2001, καθώς και την ομάδα του Γεωπονικού Ερευνητικού Κέντρου του Rothamsted το 2005, για την εργασία τους στους μεταφορείς θείου των σιτηρών.
SUSFERT
Ο Όμιλος Roullier αποτελεί μέλος της κοινοπραξίας “SUSFERT project”, το οποίο αποσκοπεί στην ανάπτυξη πολυλειτουργικών λιπασμάτων με σκοπό την παροχή φωσφόρου και σιδήρου. Το SUSFERT project στοχεύει στην ανάπτυξη νέων και αειφόρων πηγών παρασκευής λιπασμάτων με σκοπό τη μερική ή ολική αντικατάσταση των ήδη υπαρχόντων πηγών.
Βέρνερ Κέγκι (αποσαφήνιση)
Το όνομα Βέρνερ Κέγκι μπορεί να αναφέρεται στους παρακάτω:
Φατίχ Τερίμ
Ο Φατίχ Τερίμ (Fatih Terim· γενν. Άδανα, 4 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Τούρκος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι από τους σπουδαιότερους προπονητές της Γαλατασαράι.
Ο Τερίμ έχει προπονήσει αρκετούς συλλόγους στην Ιταλία και στην Τουρκία, καθώς και την Εθνική Τουρκίας, πιο πρόσφατα από το 2013 έως το 2017. Σε μια έρευνα που διεξήγαγε η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS) σε 80 χώρες, τοποθετήθηκε ανάμεσα στους οκτώ καλύτερους προπονητές στον κόσμο, παραλαμβάνοντας το βραβείο του σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Ρότενμπουργκ ομπ ντερ Τάουμπερ της Γερμανίας, στις 8 Ιανουαρίου 2001. Ο Τερίμ έλαβε υποψηφιότητα για τον Προπονητή της Χρονιάς της UEFA για το έτος 2008 και το Eurosport τον χαρακτήρισε τον καλύτερο προπονητή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008. Το Δεκέμβριο του 2008, κατατάχθηκε ως ο έβδομος καλύτερος προπονητής ποδοσφαίρου στον κόσμο από το World Soccer για το 2008. Το τουρκικό ψευδώνυμό του είναι «Imperatore» και το ιταλικό είναι «Imperatore», όπου και τα δύο ονόματα σημαίνουν «Αυτοκράτορας».
Σε συλλόγους
Το 1969, ο Τερίμ ξεκίνησε την επαγγελματική του ποδοσφαιρική σταδιοδρομία με την Αντάνα Ντεμίρσπορ. Λόγω των οικονομικών δυσκολιών του, ήταν ο μόνος παίκτης στην ομάδα που πληρωνόταν κρυφά από τον σύλλογο εκείνη την εποχή. Έγινε αρχηγός της ομάδας τρία χρόνια αργότερα. Ο Τερίμ έπαιξε για την Αντάν Ντεμίρσπορ μέχρι το 1974, όταν εντάχθηκε στη Γαλατασαράι στις 8 Ιουλίου 1974. Ο Τερίμ έπαιξε 11 χρόνια για την ομάδα της Κωνσταντινούπολης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο σύλλογος δεν κατέκτησε ποτέ το πρωτάθλημα Τουρκίας.
Τερμάτισε την καριέρα του στη Γαλατασαράι το 1985. Ο Αμπντουλάχ Γκέγκιτς, διάσημος προπονητής ποδοσφαίρου στην Παρτιζάν στην πρώην Γιουγκοσλαβία και στην Εσκίσεχιρσπορ στην Τουρκία, γνώριζε τον Τερίμ από την εποχή του ως κεντρικός αμυντικός και τον περιέγραψε ως έναν έξυπνο αμυντικό με ιδιότητες «σαν τον Μπεκενμπάουερ». Ο Γκέγκιτς απέδωσε τις επιτυχίες του Τερίμ ως προπονητή στη μοναδική κατανόηση του παιχνιδιού που ανέπτυξε παίζοντας ως κεντρικός αμυντικός.
Εθνική ομάδα
Ο Τερίμ έπαιξε για την Εθνική Τουρκίας 51 φορές μεταξύ 1974 και 1985 και ήταν αρχηγός της ομάδας για 35 διεθνείς αγώνες, θέτοντας το εθνικό ρεκόρ και στις δύο κατηγορίες εκείνη την εποχή.
Πρώτα χρόνια
Η προπονητική σταδιοδρομία του Τερίμ ξεκίνησε από την Άνκαραγκιουτζου. Ήταν προπονητής του συλλόγου για 18 μήνες, προτού μετακινηθεί στην Γκεζτεπέ της Σμύρνης για ένα χρόνο. Δεν είχε καμία σημαντική επιτυχία με τις δύο ομάδες. Διορίστηκε ως βοηθός του προπονητή της Εθνικής Τουρκίας, Σεπ Πιόντεκ, το 1990. Επίσης, ήταν προπονητής της Εθνικής Τουρκίας Κ21. Αφού υπηρέτησε ως βοηθός προπονητή για τρία χρόνια, διορίστηκε προπονητής το 1993. Υπό τη διαχείρισή του, η Τουρκία προκρίθηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Παρόλο που δεν είχαν καλή απόδοση στη διοργάνωση, χάνοντας όλους τους αγώνες και χωρίς να σκοράρουν, η πρόκριση εξακολουθούσε να θεωρείται μεγάλο επίτευγμα για το τουρκικό ποδόσφαιρο.
Μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, ο Τερίμ υπέγραψε συμβόλαιο με τη Γαλατασαράι. Υπό τη διαχείρισή του, η Γαλατασαράι κέρδισε το πρωτάθλημα Τουρκίας για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1999-2000, καθιστώντας τον Τερίμ τον πιο επιτυχημένο προπονητή της Γαλατασαράι στην ιστορία της. Η αποχώρησή του επέτρεψε στον Μίρτσεα Λουτσέσκου να κερδίσει το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ το 2000 για τη Γαλατασαράι.
Φιορεντίνα
Ο Τερίμ μετακόμισε από τη Γαλατασαράι στη Φιορεντίνα της Σέριε Α, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο. Το επιθετικό του στυλ ποδοσφαίρου και η τεταμένη σχέση του με τον πρόεδρο και ιδιοκτήτη του συλλόγου, Βιττόριο Τσέκι Γκόρι, έκαναν τον Τερίμ δημοφιλή στους οπαδούς της Φιορεντίνα. Έκανε ένα καλό ξεκίνημα, νικώντας τη Μίλαν (4-0), κρατώντας τη Γιουβέντους σε ισοπαλία με 3-3 και αποκλείοντας τη Μίλαν με συνολικό σκορ 4-2 για να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας. Ωστόσο, στα μέσα της σεζόν 2000-2001, ανακοίνωσε ότι δεν θα ανανεώσει το συμβόλαιό του, επειδή ο Τσέκι Γκόρι δεν είχε σκοπό να κάνει τις επενδύσεις που ζήτησε. Η απόδοση της ομάδας μειώθηκε σημαντικά από τότε και οι συνεχείς συγκρούσεις του με τον Τσέκι Γκόρι οδήγησαν τον Τερίμ να παραιτηθεί πριν από το τέλος της σεζόν. Ο Ρουμάνος θρύλος του ποδοσφαίρου, Γκεόργκι Χάτζι, επαίνεσε το έργο του στη Φλωρεντία: «Σε πέντε μήνες έφτιαξε μια εκπληκτική ομάδα. Ονομάστε μου έναν άλλο ξένο ικανό για αυτό. Είναι εξαιρετικός - θα μπορούσε να προπονήσει οποιαδήποτε ομάδα».
Γαλατασαράι (δεύτερη θητεία)
Το καλοκαίρι του 2002, ο Τερίμ επέστρεψε στη Γαλατασαράι. Ωστόσο, τα εσωτερικά προβλήματα στη διοίκηση της Γαλατασαράι, οι οικονομικές δυσκολίες στο σύλλογο και η αποτυχία των πολιτικών μεταγραφών του, οδήγησαν σε μια απογοητευτική απόδοση και παραιτήθηκε τον Μάρτιο του 2004, κάνοντας ένα διάλειμμα στην καριέρα του. Ομάδες όπως η Ίντερ και η Ρόμα προσπάθησαν να τον φέρουν πίσω στη Σέριε Α, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Εθνική Τουρκίας (δεύτερη θητεία)
Το καλοκαίρι του 2005, ο Τερίμ έγινε ο προπονητής της Εθνικής Τουρκίας για δεύτερη φορά, αναλαμβάνοντας τους τρεις τελευταίους αγώνες πρόκρισης (που διεξήχθησαν τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2005) - με τη Δανία, την Ουκρανία και την Αλβανία - στον 2ο προκριματικό όμιλο της UEFA για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Η Τουρκία τερμάτισε δεύτερη στον όμιλο και έτσι προκρίθηκε στα πλέι οφ δύο αγώνων με την Ελβετία, η οποία κέρδισε τον πρώτο αγώνα με 2-0 στη Βέρνη. Η Τουρκία κέρδισε τον επαναληπτικό αγώνα με 4–2 στην Κωνσταντινούπολη, αλλά η Ελβετία προκρίθηκε στους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 με τον κανονισμό των εκτός έδρας γκολ.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008 η Τουρκία ξεκίνησε χάνοντας από την Πορτογαλία. Απέναντι στην Ελβετία, είχαν μείνει πίσω στο σκορ στο ημίχρονο, αλλά κατέκτησε τη νίκη στις καθυστερήσεις. Στον τελευταίο αγώνα των ομίλων, εναντίον της Τσεχίας, η Τουρκία έκανε την ανατροπή από δύο γκολ πίσω, σημειώνοντας τρία γκολ στο τελευταίο 15λεπτο. Ο αγώνας των προημιτελικών εναντίον της Κροατίας πήγε στα πέναλτι, όπου κέρδισε η Τουρκία. Η Τουρκία ηττήθηκε από τη Γερμανία στον ημιτελικό. Κατά τη διάρκεια των 490 λεπτών του χρόνου συμμετοχής της σε αυτή τη διοργάνωση, η Τουρκία προηγήθηκε στο σκορ μόνο για 13 λεπτά.
Στον 5ο Όμιλο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, μέχρι τον Απρίλιο του 2009, η Τουρκία είχε δύο νίκες, δύο ισοπαλίες και δύο ήττες, αφήνοντάς τους τέσσερις βαθμούς πίσω από τη δεύτερη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Αυτή η επίδοση οδήγησε την Τουρκία να ανέβει στη δέκατη θέση στην Παγκόσμια Κατάταξη της FIFA. Στις 11 Οκτωβρίου 2009, βλέποντας ότι η χώρα του δεν μπορούσε πλέον να τερματίσει στις δύο πρώτες ομάδες του 5ου Ομίλου, ο Τερίμ ανακοίνωσε την παραίτησή του. Η Τουρκία τερμάτισε στην τρίτη θέση στον όμιλο.
Γαλατασαράι (τρίτη θητεία)
δεξιά|μικρογραφία|254x254εσ| Ο Τερίμ στη [[Γαλατασαράι (ποδόσφαιρο)|Γαλατασαράι το 2011]] Η Γαλατασαράι δεν κατάφερε να προκριθεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο τη σεζόν 2010-11. Μετά από εσωτερική σύγκρουση μεταξύ των μελών του διοικητικού συμβουλίου και την κακή απόδοση της ομάδας κατά τη σεζόν 2010-11, η Γαλατασαράι διόρισε νέο πρόεδρο, τον Ουνάλ Αϊσάλ. Η πρώτη πράξη του Αϊσάλ ήταν να προσλάβει τον Τερίμ, την πρώτη και μοναδική επιλογή του, ως προπονητή - την τρίτη του φορά του στη Γαλατασαράι.
Εθνική Τουρκίας (τρίτη θητεία)
Στις 22 Αυγούστου 2013, ο Τερίμ διορίστηκε προσωρινός προπονητής της Τουρκίας, αντικαθιστώντας τον Αμπντουλάχ Άβτσι, πριν από τέσσερις κρίσιμους αγώνες του 4ου Ομίλου των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014. Η Τουρκία κέρδισε τους επόμενους τρεις αγώνες πρόκρισης (με Ανδόρα, Ρουμανία και Εσθονία), αλλά έχασε τον τελευταίο της προκριματικό αγώνα από την Ολλανδία με 2-0 στην Κωνσταντινούπολη. Η Τουρκία τερμάτισε στην τέταρτη θέση στον 4ο Όμιλο και ως εκ τούτου δεν προκρίθηκε στους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014.
Γαλατασαράι (τέταρτη θητεία)
Στις 22 Δεκεμβρίου 2017, ο Τερίμ ανακοινώθηκε ως προπονητής της Γαλατασαράι, αντικαθιστώντας τον Ίγκορ Τούντορ, με συμβόλαιο μέχρι το τέλος της σεζόν 2018-19.
Την σεζόν 2017-18, έγινε ο επτάκις νικητής του Πρωταθλήματος Τουρκίας με τη Γαλατασαράι.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στα Άδανα της Τουρκίας. Ο Ταλάτ, ο πατέρας του, είναι Τουρκοκύπριος που μετανάστευσε στην Τουρκία. Είναι παντρεμένος με τη Φούλια Τερίμ. Έχουν δύο κόρες, τη Μέρβε και την Μπούσε.
Στις 23 Μαρτίου 2020, ο Τερίμ έλαβε θετική διάγνωση για κορονοϊό. Πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο στις 30 Μαρτίου 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάνα Ντεμίρσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Τούρκοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016 Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2008 Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1996 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φιορεντίνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γαλατασαράι Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ
Kampfgeschwader 2 Holzhammer
Συγκρότηση της Πτέρυγας
Η Σμηναρχία Διοικήσεως (Stab/.KG 2) καθώς και η Ι. Σμηναρχία (I./KG 2) συγκροτήθηκαν την 1η Μαΐου 1939 στο Κότμπους, ενώ ακολούθησε η ΙΙ. Σμηναρχία (II./KG 2) στο Λίγκντιτς (γερμ. Liegnitz, η σημερινή Λεγκνίτσα) στη Σιλεσία. Αρχική αποστολή των πληρωμάτων και του προσωπικού ήταν η μετάπτωση στα βομβαρδιστικά Junkers Ju 86, με τη μονάδα να επικεντρώνεται στο καλοκαίρι της χρονιάς εκείνης στην εκπαίδευση και στην ένταξη προσωπικού προερχομένου από τις αεροπορικές σχολές.
Εισβολή στην Πολωνία
Στις 25 Αυγούστου ο σχηματισμός μεταφέρθηκε στο Γιεσαου (Jesau) ώστε να λάβει μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά της Πολωνίας. Η Σμηναρχία Διοικήσεως ανακλήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου και τέθηκε υπό τον 3ο Αεροπορικό Στόλο (Luftflotte 3) προκειμένου να πραγματοποιήσει αναγνωριστικές αποστολές πάνω από τη Γαλλία. Την 1η και ξανά στις 2 Σεπτεμβρίου η I./KG 2 έπληξε τα αεροδρόμια των πολωνικών πόλεων Βίλνα (το σημερινό Βίλνιους), Λίντα και Πουότσκ. Στις 2 και 3 υποστήριξε την 3η και την 4η Γερμανική Στρατιά στα βόρεια της Βαρσοβίας. Από τις 4 ως τις 11 Σεπτεμβρίου η προσπάθεια επικεντρώθηκε σε πλήγματα ενάντια σε σιδηροδρομικές υποδομές, ενώ από την 12η μέχρι και το τέλος της επιχείρησης κύριος στόχος ήταν οι συγκεντρώσεις πολωνικών στρατευμάτων. Η Σμηναρχία Διοικήσεως και η II./KG 2 επίσης έλαβαν μέρος στις επιχειρήσεις. Συνολικά η KG 2 μετείχε με 84 αεροσκάφη Dornier Do 17Z στην εκστρατεία ενάντια στην Πολωνία.
Μάχη της Γαλλίας
Η I./KG 2 υποστήριξε τη Γερμανική Ομάδα Στρατιών A κατά την υπερκέραση του ποταμού Μεύση όπως και το σώμα τεθωρακισμένων του Γκουντέριαν στην περιοχή του Σεντάν κατά τη μάχη που έλαβε χώρα από τις 12 ως τις 14 Μαΐου 1940. Διέθετε 36 Do 17, τα 22 εκ των οποίων ήταν επιχειρησιακά. Επλήγησαν επίσης τα αεροδρόμια της Γαλλικής Αεροπορίας σε Αμιένη, Ρενς, Καμπανία και Αράς. Από την 21η έως και την 31η Μαΐου 1940 υποστηρίχθηκαν οι γερμανικές χερσαίες δυνάμεις κατά τη μάχη της Δουνκέρκης και στις 3 Ιουλίου έλαβε μέρος στη μεγάλη αεροπορική επιχείρηση ενάντια στη Γαλλική Αεροπορία (Επιχείρηση Πάουλα (Paula)).
Στην αρχή της επιχείρησης η II./KG 2 διέθετε 36 αεροσκάφη, 28 εκ των οποίων ήταν επιχειρησιακά και ήταν ενταγμένη στο 2ο Αεροπορικό Σώμα (Fliegerkorps II). Έλαβε μέρος σε όλες τις σημαντικές επιχειρήσεις της εκστρατείας. Η III./KG 2 υποστήριξε τις άλλες δύο Σμηναρχίες με 36 Dornier (30 επιχειρησιακά). Η χειρότερη ημέρα για την KG 2 ήταν η 27η Μαΐου όταν η ΙΙΙ./KG 2 έχασε έντεκα από τα 27 αεροσκάφη της που επιχειρούσαν πάνω από τη Δουνκέρκη εξαιτίας της δράσης των μαχητικών της RAF.
Μάχη της Αγγλίας
Στα μέσα του 1940 η I./KG 2 είχε τη βάση της στο Επινουά (Épinoy) στη βορειοδυτική Γαλλία και συμμετείχε με 43 Do 17 (27 επιχειρησιακά) στις επιχειρήσεις ενάντια στη Βρετανία. Αεροσκάφη της Σμηναρχίας έλαβαν μέρος στη πρώτη μεγάλη αερομαχία πάνω από το Κανάλι της Μάγχης στις 10 Ιουνίου 1940 –ημέρα που συνήθως θεωρείται ως η αρχή της Μάχης της Αγγλίας. Κατά την επίθεση ενάντια στη νηοπομπή «Bread» η KG 2 βύθισε δύο πλοία καθώς και ένα σλοοπ εκτοπίσματος 700 t. Τα αεροσκάφη της προξένησαν επίσης ζημιές σε τέσσερα μαχητικά της RAF. Εκείνη την ημέρα η Πτέρυγα έχασε τρία Dornier ενώ ακόμη τρία υπέστησαν ζημιές. Επίσης καταρρίφθηκαν τρία βαριά μαχητικά Messerschmitt Bf 110 καθώς και ένα Bf 109 που κάλυπταν τα γερμανικά βομβαρδιστικά.
Στις 10 Αυγούστου η KG 2 επιτέθηκε στη νηοπομπή «Booty», χάνοντας τρία αεροσκάφη με ακόμη έξι να έχουν υποστεί ζημιές. Στις 13 Αυγούστου, που έμεινε γνωστή ως η «Ημέρα του Αετού», τα αεροσκάφη της KG 2 απογειώθηκαν στις 4:50 υπό την ηγεσία του Διοικητή της (γερμ. Geschwaderkommodore) Γιοχάνες Φινκ (Johannes Fink) για να πλήξουν στόχους στη νότια Αγγλία. Η συνοδεία και κάλυψή τους είχε ανατεθεί σε Bf 110 της ZG 26, όμως οι καιρικές συνθήκες ήταν κακές και τα μαχητικά ανακλήθηκαν. Το μήνυμα δεν έφτασε στις II. και III./KG 2 που προχώρησαν κανονικά με την επίθεσή τους στο αεροδρόμιο της πόλης Ίσττσερτς (Eastchurch) στη νήσο Σέπεϊ (Sheppey). Ο Άλμπερτ Κέσελρινγκ (Albert Kesselring) είχε δώσει εντολή στα βομβαρδιστικά να εγκαταλείπουν τις αποστολές τους εάν δεν εμφανιζόταν τα μαχητικά συνοδείας τους, όμως ορισμένα Bf 109 που πετούσαν μαζί με τα Dornier επίσης δεν έλαβαν την εντολή ανάκλησης και έτσι ο γερμανικός σχηματισμός συνέχισε να πετά προς τον στόχο του. Κατά την επιστροφή τρία Σμήνη της RAF (Νο. 74, Νο. 111 και Νο. 151) αναχαίτισαν τη γερμανική δύναμη, καταρρίπτοντας πέντε Do 17. Από την πλευρά της η KG 2 ισχυρίστηκε ότι κατέστρεψε δέκα Spitfire στο έδαφος καθώς και ότι ισοπέδωσε το αεροδρόμιο, όμως φαίνεται ότι κανένα αεροσκάφος δεν καταστράφηκε στην πραγματικότητα. Η KG 2 έλαβε επίσης μέρος στις ιδιαίτερα εντατικές αεροπορικές επιχειρήσεις της 18ης Αυγούστου.
Στις 7 Σεπτεμβρίου η I./KG 2 διέθετε μόλις 19 αεροσκάφη, εκ των οποίων μόνο τα 12 ήταν επιχειρησιακά. Η II./KG 2 που ξεκίνησε τις επιχειρήσεις ενάντια στη Βρετανία με 35 αεροσκάφη (τα 31 επιχειρησιακά) στις 7 Σεπτεμβρίου διέθετε 30 και 20 αεροσκάφη αντίστοιχα. Τέλος οι απώλειες της III./KG 2 αναπληρώθηκαν σε ικανοποιητικό βαθμό, δεδομένου ότι στις 7 Σεπτεμβρίου διέθετε όσα αεροσκάφη είχε και στις 13 Αυγούστου (34 εκ των οποίων τα 32 επιχειρησιακά).
Η KG 2 συνέχισε να συμμετέχει σε επιχειρήσεις ενάντια στη Βρετανία, συμπεριλαμβανομένης της 15ης Σεπτεμβρίου 1940. Εν τέλει αποσύρθηκε στην Αυστρία το Μάρτιο του 1941 στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επίθεση στη Γιουγκοσλαβία.
Ανατολικό Μέτωπο
Οι I. και III./KG 2 υποστήριξαν τις Ομάδες Στρατιών «Βοράς» και «Κέντρο». Η KG 2 υποστήριξε επίσης τις χερσαίες δυνάμεις στις μάχες του Μπιαουίστοκ-Μινσκ, του Σμολένσκ και της Μόσχας, καθώς και στην πολιορκία του Λένινγκραντ. Η III./KG 2 επέστρεψε στις 26 Σεπτεμβρίου στη Γερμανία για να παραλάβει τα νέα βομβαρδιστικά Do 217. Η I./KG 2 αναχώρησε για τη Γερμανία την 31η Οκτωβρίου 1941. Οι συνολικές απώλειες της KG 2 στο Ανατολικό Μέτωπο το 1941 ανήλθαν σε 24 αεροσκάφη που καταρρίφθηκαν και ένα που καταστράφηκε στο έδαφος.
Η πιο αξιοσημείωτη αποστολή των Dornier στην ΕΣΣΔ έλαβε χώρα στις 23-24 Ιουνίου στο Γκρόντνο. Ο διοικητής του σοβιετικού Δυτικού Μετώπου, στρατηγός Ντιμίτρι Παβλόφ επιχείρησε να αντεπιτεθεί και να ανακόψει την 3η Στρατιά Πάντσερ του Χέρμαν Χοτ (Hermann Hoth). Έχοντας εξασφαλίσει την αεροπορική υπεροχή και με την Σοβιετική Αεροπορία απούσα, η Luftwaffe κατάφερε να ανακόψει την προέλαση και να τρέψει σε φυγή δύο Μηχανοποιημένα Σώματα (το 6ο και το 11ο) καθώς και το 6ο Σώμα Ιππικού. Για την εξαίρετη δράση της μονάδας του ο σμηναγός (γερμ. Hauptmann) τότε και μετέπειτα διοικητής της KG 2 Βάλτερ Μπράντελ (Walter Bradel) έλαβε τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού.
Δυτική Ευρώπη
Ενώ οι I. και III./KG 2 δρούσαν στο Ανατολικό Μέτωπο, τα αεροσκάφη της II./KG 2 επιχειρούσαν από διάφορες βάσεις στην κατεχόμενη Ολλανδία και Γαλλία, πραγματοποιώντας αποστολές προσβολής ναυτικών στόχων καθώς και βομβαρδισμού του Ηνωμένου Βασιλείου. Η πρώτη αξιοσημείωτη επιχείρηση στην οποία έλαβε μέρος ήταν στο πλαίσιο της αεροπορικής κάλυψης που παρείχε η Luftwaffe κατά την Επιχείρηση Κέρβερος.
Τον Ιούλιο του 1941 η II./KG 2 προσκολλήθηκε στη Σμηναρχία Διοικήσεως της KG 30 υπό τον 3ο Αεροπορικό Στόλο (Luftflotte 3). Στις 2 Ιουλίου 1942 διέθετε 37 Do 217 και δύο Do 17 και τη νύχτα 4/5 Ιουλίου πραγματοποίησε την πρώτη της επίθεση στο Ηνωμένο Βασίλειο με τα Do 217. Στο διάστημα από τις 4 Ιουλίου μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1941 έχασε 18 Do 217. Τον Αύγουστο του 1942 χάθηκαν ακόμα επτά αεροσκάφη κατά την Επιδρομή της Διέππης. Το Νοέμβριο του 1942 η Σμηναρχία υποστήριξε τις γερμανικές δυνάμεις που κατέλαβαν τα εδάφη της Γαλλίας του Βισύ (Επιχείρηση Άντον).
Η I./KG 2 επέστρεψε στη δυτική Ευρώπη το Μάιο του 1942. Πραγματοποίησε νυχτερινές επιθέσεις στα βρετανικά νησιά και πόντισε νάρκες στο κανάλι της Μάγχης και την ανατολική ακτή της Βρετανίας. Οι επιχειρήσεις αυτού του είδους συνεχίστηκαν μέχρι τον Μάιο του 1944. Μεταξύ άλλων επλήγησαν λιμένες της νότιας Αγγλίας όπου ήταν συγκεντρωμένα τα συμμαχικά πλοία χάρη στα οποία πραγματοποιήθηκε η απόβαση της Νορμανδίας στις 6 Ιουνίου 1944. Από το Δεκέμβριο του 1942 μέχρι τον Σεπτέμβριο του επόμενου έτους η II./KG 2 υποστήριξε την I./KG 2 στις αποστολές της. Στη συνέχεια αποσύρθηκε στη Γερμανία εξαιτίας των «εξαιρετικά υψηλών απωλειών της». Το διάστημα αυτό έχασε τη ζωή του ο προαναφερθείς Βάλτερ Μπραντελ, πλέον Διοικητής της Πτέρυγας, όταν το αεροσκάφος του καταρρίφθηκε κατά την επιστροφή του από επίθεση στο Νόργουιτς (Norwich).
H V./KG 2 συγκροτήθηκε στα μέσα του 1943 και ήταν η πρώτη μονάδα που αξιοποίησε το βαρύ μαχητικό Messerschmitt Me 410 ως νυχτερινό βομβαρδιστικό/επιθετικό αεροσκάφος πάνω από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η II./KG 2 παρέλαβε τα νέα Junkers Ju 188 το διάστημα Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 1943. Βομβάρδισε βρετανικές πόλεις και λιμάνια στα οποία ήταν συγκεντρωμένα πλοία για την απόβαση στη Νορμανδία. Η II./KG 2 συνέχισε να πραγματοποιεί βομβαρδισμούς και επιθέσεις ενάντια σε ναυτικούς στόχους μέχρι τη διάλυσή της, εξαιτίας ελλείψεως πόρων, στις 3 Οκτωβρίου 1944. Η III./KG 2 αποσύρθηκε στη Γερμανία τον Ιούλιο του 1944, έπειτα από τον αερορικό αγώνα πάνω από το συμμαχικό προγεφύρωμα στη Νορμανδία. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1944 διατάχθηκε η διάλυσή της, όμως η απόφαση αυτή δεν υλοποιήθηκε. Τον Οκτώβριο μετατράπηκε σε μονάδα νυχτερινής διώξης με τα Dornier Do 335 και μετονομάστηκε σε V./NJG 2 την 1η Δεκεμβρίου 1944. Η εκπαίδευση για τη μετάπτωση στο νέο ρόλο εγκαταλήφθηκε τον Μάρτιο του 1945. Η I./KG 2 διαλύθηκε επισήμως στις 3 Οκτωβρίου 1944, έπειτα από τις επιχειρήσεις πάνω από τη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πτέρυγες Βομβαρδισμού της Luftwaffe (1933-1945)
Μικ Φόλεϊ
Ο Μάικλ Φράνσις Φόλεϊ, ο πρεσβύτερος (Michael Francis "Mick" Foley, Sr, 7 Ιουνίου 1965) είναι Αμερικανός πρώην παλαιστής, συγγραφέας, κωμικός, ηθοποιός και πρώην σχολιαστής αγώνων. Έχει εργαστεί για αρκετές επιχειρήσεις πάλης, όπως WWE, WCW, ECW και TNA Wrestling. Συχνά λόγω των ακραίων αγώνων του τον αποκαλούν "Ακραίο Θρύλο", ένα ψευδώνυμο που μοιράζεται με τον Τέρι Φανκ.
Πρώτα χρόνια
Ο Μικ Φόλεϊ γεννήθηκε στο Μπλούμιγκτον της Ιντιάνα. Αργότερα, η οικογένεια του μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και εκείνος ασχολήθηκε με τη πάλη. Αποφάσισε να ακολουθήσει τη καριέρα του παλαιστή, όταν είδε από κοντά έναν αγώνα και εντυπωσιάστηκε από τις ριψοκίνδυνες κινήσεις.
Καριέρα στη πάλη
Καθ' όλη τη παλαιστική καριέρα του, ο Μικ Φόλεϊ αγωνιζόταν και με άλλα ψευδώνυμα, όπως "Ντουντ Λαβ", "Κάκτους Τζακ" και "Μάνκαϊντ". Είναι τέσσερις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, καθώς έχει κατακτήσει τρεις φορές το Πρωτάθλημα WWE και μια φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα TNA. Επίσης, ο Φόλεϊ ήταν ο πρώτος Σκληροπυρηνικός Πρωταθλητής του WWE.
Μετά από την απόσυρση του από τα ρινγκ, ο Φόλεϊ εκτελούσε χρέη διαιτητή σε κάποιους αγώνες στο WWE και αργότερα έγινε σχολιαστής αγώνων στο SmackDown. Το 2008 έφυγε από το WWE και πήγε στο TNA Wrestling, απ' όπου έφυγε το 2011. Συνολικά, ο Φόλεϊ έχει κερδίσει δεκαεπτά τίτλους, ανάμεσα στα WCW, ECW, WWE και TNA. Τον Μάρτιο 2013, ο Φόλεϊ εντάχθηκε στο Hall of Fame, μια τιμητική διάκριση για τους θρύλους του αθλήματος.
Τελειωτικές Κινήσεις
Μάνκαιντ / Μικ Φόλευ
Κάκτους Τζάκ / Κάκτους Τζάκ Μάνσον
Ντούντ Λάβ
Pro Wrestling Illustrated
Ο Φόλεϊ πήρε της εξής βραβεύσεις απο το περιοδικό πάλης PWI:
Wrestling Observer Newsletter
Ο Φόλεϊ πήρε της εξής βραβεύσεις απο την εφημερίδα WON:
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Μέδουσα του Ροντανίνι
Το ανάγλυφο της Μέδουσας είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Σήμερα διασώζεται ένα πιστό αντίγραφο, το οποίο ονομάζεται Μέδουσα του Ροντανίνι καθώς βρίσκονταν στο ομώνυμο ρωμαϊκό ανάκτορο. Εκτίθεται στην Γλυπτοθήκη του Μονάχου, αίθουσα 2.
Περιγραφή
Το ανάγλυφο του Ροντανίνι που διασώθηκε είναι μαρμάρινο, ενώ το αρχικό πρότυπο ήταν μάλλον χάλκινο έργο τέχνης. Υπάρχουν κι άλλα αντίγραφα, τα οποία στηρίζουν την υπόθεση της μορφής του χαμένου αρχέτυπου. Ιδιότυπο του έργου αυτού είναι, ότι το πρόσωπο της Μέδουσας δεν είναι διαστρεβλωμένο όπως συνήθως το απεικόνιζαν οι καλλιτέχνες σύμφωνα με το μύθο. Αντίθετα, το πρόσωπο που αντικρίζουμε εδώ έχει τα φυσικά, σχεδόν γλυκά χαρακτηριστικά μιας κοινής ανθρώπινης ύπαρξης. Τα φίδια που φυτρώνουν αντί για μαλλιά στο κεφάλι της είναι μικροκαμωμένα, ενώ δύο φίδια περικλείουν το κάτω μέρος του προσώπου και δένονται κάτω από το σαγόνι. Από κει και πέρα, τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι τόσο τετριμμένα μα και επιμελημένα, που αθέλητα μας αναγκάζουν να τα παρατηρήσουμε και να τα συμπαθήσουμε. Η φαρδιά μύτη και το πλατύ σαγόνι, το έντονο κούτελο και τα αυλάκια στα μάγουλα, ακόμα και τα μεγάλα μάτια είναι γοητευτικά χαρακτηριστικά, που για μια στιγμή μας φαίνονται παράξενα, αλλά και οικεία, γοητευτικά. Το στόμα είναι λίγο πλατύτερο του κανονικού, τα χείλη μισάνοιχτα, έτσι ώστε να διακρίνεται η επάνω οδοντοστοιχία.
Ερμηνεία
Το πρόσωπο της Μέδουσας ήταν διαμορφωμένο ως ανάγλυφο, επειδή προφανώς διακοσμούσε κάποιον τοίχο. Ο πρωτότυπος τρόπος έκφρασης του προσώπου της Μέδουσας ερμηνεύτηκε αρχικά βασιζόμενη στην εικασία, ότι απεικονίζει την Μέδουσα ετοιμοθάνατη. Ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε που είχε επισκεφτεί την έκθεση του Ροντανίνι και εξέφρασε τον θαυμασμό του για το έργο αυτό, είπε ότι βλέπουμε «τη φρικιαστική μορφή της θανατωμένης Μέδουσας».
Ιστορική τοποθέτηση
Αν και μερικοί παλαιότεροι ιστορικοί τοποθετούν το έργο αυτό στην ελληνιστική εποχή, το σωστότερο είναι να θεωρήσουμε τον 5ο αιώνα π.Χ. ως χρονολογία κατασκευής του. Ο καλλιτέχνης που δημιούργησε το ανάγλυφο αυτό, πρέπει να είναι ο καλύτερος του είδους του. Ίσως να ήταν ο Κρεσίλας από την Κυδωνία, ο ίδιος γλύπτης που έκανε τον Περικλή και την Αθηνά του Βελλετρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Γλυπτοθήκη του Μονάχου Κατηγορία:Μέδουσα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Γεώργιος Β. Μελάς
Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Γεώργος Λ. Μελάς, Γεώργιος Μ. Μελάς.
Ο '''Γεώργιος Β. Μελάς''' (1894 - 13 Απριλίου 1985) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Βίκτωρα Μελά. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Αθηνών το 1936. Επανεξελέγη το 1946 και το 1964. Διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα (1945), υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου & δικαιοσύνης στις κυβερνήσεις Σοφούλη (1947 - 1948), υπουργός εμπορίου στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου (1964 - 1965), υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Αθανασιάδη-Νόβα (1965) και υπουργός οικονομικών & άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου (1965 - 1966).
Ήταν μέλος του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών και ήταν δεύτερος στο διπλό του πανελλήνιου πρωταθλήματος το 1911 με συμπαίκτη τον Α. Σταθάτο
Ήταν παντρεμένος με την Ιουλία Σαλβάγου, εγγονή του Εμμανουήλ Μπενάκη και είχε δύο παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Γεωργιος Βικτωρος Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Τίμαρχος (πολιτικός)
Ο Τίμαρχος ήταν πολιτικός στην αρχαία Αθήνα.
Ο Τίμαρχος έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. στην αρχαία Αθήνα. Ήταν γιος του Αριζήλου. Ασχολήθηκε με την πολιτική και ήταν εκείνος που υποστήριξε τις κατηγορίες του Δημοσθένη κατά του Αισχίνη, ότι ως πρέσβης παρέβη το καθήκον του. Με τη σειρά του ο Αισχίνης τον κατηγόρησε για τον ανήθικο βίο του με αποτέλεσμα να χάσει τα πολιτικά του δικαιώματα. Ατιμασμένος ο Τίμαρχος, οδηγήθηκε στην αυτοκτονία δι' απαγχονισμού. Απ' αυτόν προέκυψε η λέξη «τιμαρχώδης». που σημαίνει «διεφθαρμένος».
Ντράγκαλι
Το Ντράγκαλι (σερβικά κυριλλικά: Драгаљ) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Σαρκουνάς Αχαΐας
Ο Σαρκουνάς είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Ζήριας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Ζήριας.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Παύλος Β. Μελάς
Για τον συνονόματό του δείτε Παύλος Μ. Μελάς.
Ο '''Παύλος Β. Μελάς''' (1892-1968) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Βίκτωρα Μελά. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στον ελληνοιταλικό πόλεμο του 1940. Διετέλεσε υπασπιστής του Παύλου Κουντουριώτη. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποστράτηγου.
Τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος μετά ξιφών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Παυλος B Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα
Δάφνη Πατακιά
Η Δάφνη Ιωακειμίδου-Πατακιά (Βρυξέλλες, 8/6/1992) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες από Έλληνες γονείς και πραγματοποίησε τις σπουδές της στο Εθνικό Θέατρο στην Αθήνα. Έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Interruption του Γιώργου Ζώη, Το ξύπνημα της άνοιξης του Κωνσταντίνου Γιάνναρη και Meltem (προβλήθηκε στην Ελλάδα ως «Μελτέμι») του Βασίλη Δογάνη.
Το 2016 διακρίθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου ως ένα από τα δέκα ανερχόμενα ταλέντα του διεθνούς κινηματογράφου.
Μητέρα της είναι η ποιήτρια Μαρία Πατακιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Καναδικές ομοσπονδιακές εκλογές 2021
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2021 διεξήχθησαν πρόωρες ομοσπονδιακές εκλογές στον Καναδά, για να εκλεγούν τα 338 μέλη της Καναδικής Βουλής των Κοινοτήτων.
Γύρω στα 6,8 εκατομμύρια εκλογείς ήδη ψήφισαν πρόωρα από την προηγούμενη εβδομάδα, ενώ την ημέρα των εκλογών αναμενόταν ότι γύρω στα 30 εκατομμύρια εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι θα προσέλθουν στις κάλπες. Τα εκλογικά κέντρα άνοιξαν για 12 ώρες, αλλά οι ώρες λειτουργίας διέφεραν ανά περιοχή. Στη Βρετανική Κολούμπια άνοιξαν από τις 7.00 το πρωί ενώ στο Οντάριο και μεγάλο μέρος του Κεμπέκ άνοιξαν αργότερα, κατά τις 9.30.
Ιστορικό
Στις 15 Αυγούστου 2021 ο Πρωθυπουργός Τζάστιν Τρυντώ ζήτησε από την Γενική Κυβερνήτρια του Καναδά Μαίρη Μέι Σάιμον να γίνει πρόωρη διάλυση του κοινοβουλίου και να προκηρυχθούν νέες εκλογές, επειδή πρέπει να ακουστεί η φωνή του λαού για το ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα για τα επόμενα 4 χρόνια, μία κρίσιμη περίοδο με την πανδημία που ξέσπασε. Το αίτημα έγινε δεκτό, και ως ημέρα των εκλογών ορίστηκε η 20η Σεπτεμβρίου 2021. Η προεκλογική περίοδος ήταν η συντομότερη δυνατή, 36 ημέρες.
Εκλογικό σύστημα
Το πολίτευμα του Καναδά είναι συνταγματική μοναρχία. Η Γενική Κυβερνήτρια του Καναδά υπέγραψε το εκλογικό διάταγμα στο όνομα της Αυτού Μεγαλειότητας Ελισάβετ Β'. Η Βουλή των Κοινοτήτων είναι η κάτω βουλή του Καναδικού Κοινοβουλίου. Αποτελείται από 338 μέλη που εκλέγονται με μυστική ψηφοφορία, με απλό πλειοψηφικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, για τετραετή θητεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στον Καναδά Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Κωνσταντίνος Κοντογιάννης
right|300px|thumb|Κ. Κοντογιάννης, Η κόκκινη ξαπλώστρα (1992). Ακρυλικό σε καμβά, 55 εκ. x 35 εκ. Ιδιωτική συλλογή. Ο '''Κωνσταντίνος (Κώστας) Δ. Κοντογιάννης''' (Άγιοι Θεόδωροι Μαγνησίας, 1926 - Βόλος, 19 Αυγούστου 2000) ήταν Έλληνας ζωγράφος ο οποίος, για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, έζησε και διέπρεψε στην Ιταλία.
Ο Κοντογιάννης έζησε τα εφηβικά του χρόνια στη Λαμία. Κατά την περίοδο της Κατοχής (1941–1944), έλαβε μέρος στην Αντίσταση κατά των κατακτητών. Το 1948 έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, από όπου αποφοίτησε το 1954. Από το 1956 έως το 1963, συνέχισε τις σπουδές του στη ζωγραφική και τη γλυπτική στην Ιταλία, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας.
Μέχρι το 1990 περίπου δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Ιταλία, παρουσιάζοντας έργα του σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του διέμενε στον Βόλο και έκανε εκθέσεις κυρίως στην ελληνική επαρχία (Βόλος, Λάρισα, Φλώρινα, Άνδρος, κ.ά).
Το εξπρεσιονιστικό του έργο του διακρίνεται για την ζωντανή αποτύπωση της φύσης και της ανθρώπινης μορφής. Πάντως, ο ίδιος δεν θέλησε ποτέ να εκφραστεί μέσα από παντελώς αφηρημένες απεικονίσεις, αλλά ούτε και να εγκλωβιστεί σε ένα συγκεκριμένο στυλ.
Το 2002, η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε για το ήθος του ως αθόρυβου καλλιτέχνη της επαρχίας, παρότι ο ζωγράφος είχε ήδη πεθάνει. Την ίδια χρονιά έγινε μεγάλη αναδρομική έκθεση έργων του στην Αγριά. Το 2007, έγινε επίσης μεγάλη αναδρομική έκθεση έργων του στο Πράτο της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και πηγές
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Λογγίνος (ύπατος το 486)
Ο Φλάβιος Λογγίνος (άκμασε 475-491) ήταν πολιτικός στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αδελφός του Ζήνωνα. Έγινε δύο φορές ύπατος (το 486 και το 490).
Βιογραφία
Ο Λογγίνος προερχόταν από την Ισαυρία της Μ. Ασίας. Ο πατέρας του λεγόταν Κοδίσα (όπως φαίνεται από το πατρωνυμικό του αδελφού του Ταρασικοδίσα) και η μητέρα του Λαλ(λ)ίς. Σύζυγός του ήταν η Βαλερία και κόρη τους η Λογγίνα.
Όταν ο αδελφός του Ζήνων εκτοπίστηκε από τον Βασιλίσκο και καταδιώχθηκε από ον Αυτοκρατορικό στρατό στην Ισαυρία (475), ο Λογγίνος αιχμαλωτίστηκε από τον Ίσαυρο στρατηγό Ίλλο και κρατήθηκε φυλακισμένος για μία δεκαετία. Ο Ίλλος, που ήταν υποστηρικτής του Βασιλίσκου, αλλά αργότερα πέρασε στη μεριά του Ζήνωνα, χρησιμοποίησε τον Λογγίνο για να κρατήσει τον Ζήνωνα υπό έλεγχο. Το 483, όταν ο Ζήνων ζήτησε την απελευθέρωση του Λογγίνου, ο Ίλλος αρνήθηκε και άρχισε την εξέγερση, που οδήγησε στο τέλος του.
Έπειτα από την ελευθέρωσή του το 485, ο Λογγίνος ξεκίνησε μία στρατιωτική σταδιοδρομία και ανήλθε στη θέση του magister militum praesentialis (485) και έγινε ύπατος (consul) δις, το 486 και το 490. Οδήγησε μία στρατιωτική εκστρατεία εναντίον των Τζάνων και έκανε μία πλούσια δωρεά στον λαό της Κωνσταντινούπολης με το να πληρώνει για τέσσερις νέους χορευτές στις μερίδες του Ιπποδρόμου, σε αντικατάσταση των μεγαλύτερων σε ηλικία.
Με το τέλος του Ζήνωνα το 491, ο Λογγίνος ήταν ένας από τους υποψήφιους για τη διαδοχή, αλλά η καταγωγή του από την Ισαυρία, που είχε ήδη δημιουργήσει προβλήματα στο Ζήνωνα, ήταν μειονέκτημα γι'αυτόν. Έτσι η χήρα του Ζήνωνα, η Αριάδνη, επέλεξε τον Αναστάσιο Α΄, έναν υψηλό αξιωματούχο, ως Αυτοκράτορα και σύζυγο.
Ο Λογγίνος έπειτα ξεκίνησε μία εξέγερση στην Ισαυρία, γνωστή ως Ισαυρικός Πόλεμος. Ο Αναστάσιος Α΄ τον ανάγκασε να καρεί μοναχός και τον έστειλε σε εξορία στη Θηβαΐδα της Αιγύπτου. Έπειτα νίκησε έναν εξεγερμένο στρατό (492) οδηγούμενο από τον Λογγίνο της Καρδάλα και τελικά κατέστειλε την εξέγερση 6 έτη μετά, με το τέλος του τελευταίου ηγέτη των εξεγερμένων, του Λογγίνου από τη Σελινούντα της Ισαυρίας. Η μητέρα του Βαλερία είχε αποσυρθεί σε μοναστήρι στο Βρόχθι της Βιθυνίας, όταν είχε μάθει την είδηση για της εξορία του γιου της.
Οικογένεια
Σύζυγός του ήταν η Βαλερία και κόρη τους η Λογγίνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί
Καραγιώργης Πέτροβιτς
Ο Τζόρτζε Πέτροβιτς ΤΑΑ (σερβικά: Ђорђе Петровић), γνωστότερος στην Ελλάδα ως Καραγιώργης (της) Σερβίας αλλά και Μαύρος Γεώργιος ή Καραγιώργης (σερβικά:  Карађорђе, 16 Νοεμβρίου (παλαιό ημρλγ. 3 Νοεμβρίου) 1768 - 26 Ιουλίου (παλαιό ημρλγ. 14 Ιουλίου) 1817, ήταν Σέρβος επαναστάτης ηγέτης που πολέμησε για την ανεξαρτησία της χώρας του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά την Πρώτη Σερβική Εξέγερση του 1804-1813, ο πρώτος κληρονομικός ηγέτης, Οσποδάρος της Σερβίας και ιδρυτής της δυναστείας Καραγιώργη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια στην περιοχή Σουμάντια της Οθωμανικής Σερβίας, ο Καραγιώργης διακρίθηκε κατά τη διάρκεια της Αυστροτουρκικού πολέμου του 1788-1791, ως μέλος των Σερβικών Ελεύθερων Σωμάτων, μια πολιτοφυλακή που αποτελείτο από Σέρβους και εξοπλίστηκε και εκπαιδεύτηκε από τους Αυστριακούς. Φοβούμενος την τιμωρία που θα ακολουθούσε μετά την ήττα των Αυστριακών και των Σέρβων αντάρτων το 1791, ο ίδιος και η οικογένειά του κατέφυγαν στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, όπου έζησαν μέχρι το 1794, όταν κηρύχθηκε γενική αμνηστία. Στη συνέχεια ο Καραγιώργης επέστρεψε στη Σουμάντια και έγινε ζωέμπορος. Το 1796 ο δόλιος κυβερνήτης του Σαντζακίου του Βιδινίου,Οσμάν Πασβάνογλου, εισέβαλε στο Πασαλίκι του Βελιγραδίου και ο Καραγιώργης πολέμησε στο πλευρό των Οθωμανών για να αποκρούσει την εισβολή.
Στις αρχές του 1804, μετά από σφαγή Σέρβων οπλαρχηγών από στασιαστές Οθωμανούς γενίτσαρους γνωστούς ως Νταχίγε, οι Σέρβοι του Πασαλικίου επαναστάτησαν. Ο Καραγιώργης εξελέγη ομόφωνα ηγέτης της εξέγερσης εναντίον των Νταχίγε σε συνέλευση των επιζώντων οπλαρχηγών το Φεβρουάριο του 1804. Μέσα σε έξι μήνες οι περισσότεροι από τους ηγέτες των Νταχίγε είχαν συλληφθεί και εκτελεστεί από τις δυνάμεις του Καραγιώργη και το 1805, οι τελευταίες εστίες αντίστασής του είχαν συντριβεί. Ο Καραγιώργης και οι οπαδοί του ζήτησαν τότε ευρεία αυτονομία, κίνηση που ο Σουλτάνος ​​Σελίμ ερμήνευσε ως το πρώτο βήμα για την πλήρη ανεξαρτησία. Ο Σελίμ κήρυξε αμέσως τζιχάντ ενάντια στους αντάρτες και διέταξε το στρατό να προελάσει στο Πασαλίκι. Οι Οθωμανοί υπέστησαν σειρά από ήττες από τις δυνάμεις του Καραγιώργη. Το 1806 οι αντάρτες είχαν καταλάβει όλες τις μεγάλες πόλεις του Πασαλικίου, συμπεριλαμβανομένου του Βελιγραδίου και του Σμεντέρεβο και εκδίωξαν τους Μουσουλμάνους κατοίκους τους. Υπό το βάρος των απαιτήσεων του Ρωσοοθωμανικού Πολέμου του 1806-1812, ο Σελίμ προσέφερε στους Σέρβους εκτεταμένη αυτονομία, αλλά ο Καραγιώργης αρνήθηκε, υπό το φως της πρόθεσης της Ρωσίας να βοηθήσει τους αντάρτες αν συνέχιζαν να αγωνίζονται.
Οι συχνές διαμάχες, μαζί με την εισβολή στη Ρωσία του Ναπολέοντα το 1812, αποδυνάμωσαν τους επαναστάτες και οι Οθωμανοί μπόρεσαν να αναιρέσουν πολλά από τα κέρδη τους. Ο Καραγιώργης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Σερβία τον Οκτώβριο του 1813 και το Βελιγράδι έπεσε αργότερα αυτό το μήνα, τερματίζοντας την Πρώτη Σερβική Εξέγερση. Ο ίδιος και οι οπαδοί του αναζητούσαν καταφύγιο στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, αλλά συνελήφθησαν και κρατήθηκαν. Παρά τα οθωμανικά αιτήματα για την έκδοσή του, οι Αυστριακοί παρέδωσαν τον Καραγιώργη στους Ρώσους, που του πρόσφεραν καταφύγιο στη Βεσσαραβία. Εκεί προσχώρησε στην ελληνική μυστική οργάνωση, γνωστή ως Φιλική Εταιρία, που σχεδίαζε να ξεκινήσει μια παμβαλκανική εξέγερση εναντίον των Οθωμανών. Ο Καραγιώργης επέστρεψε στη Σερβία κρυφά τον Ιούλιο του 1817, αλλά δολοφονήθηκε λίγο αργότερα από τους πράκτορες του Μίλος Ομπρένοβιτς, αντίπαλου ηγέτη των ανταρτών, που εξέφρασε την ανησυχία ότι η επανεμφάνιση του Καραγιώργη θα γινόταν η αιτία οι Οθωμανοί να αθετήσουν τις παραχωρήσεις που είχαν συμφωνήσει μετά τη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση του 1815. Ο Καραγιώργης θεωρείται ο ιδρυτής της ομώνυμης δυναστείας, που κυβέρνησε τη Σερβία σε διάφορα χρονικά διαστήματα κατά το 19ο και τον 20ό αιώνα. Η δολοφονία του είχε ως αποτέλεσμα μια βίαιη διαμάχη δεκαετιών μεταξύ των απογόνων του και εκείνων του Ομπρένοβιτς, με το σερβικό θρόνο να αλλάζει τα χέρια αρκετές φορές.
Καταγωγή
Ο Τζόρτζε Πέτροβιτς γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια στο χωριό Βίσεβατς, στην περιοχή Σουμάντια της Οθωμανικής Σερβίας, στις 16 Νοεμβρίου (παλαιό ημερολόγιο 3 Νοεμβρίου) 1768. Ήταν το μεγαλύτερο από τα πέντε παιδιά των γονέων του. Ο πατέρας του, Πέταρ Γιοβάνοβιτς, ήταν κλέφτης (ή χαϊντούκ) στα νιάτα του, αλλά κατόπιν είχε γίνει αγρότης χωρικός. Η μητέρα του, η Μαρίτσα (το γένος Ζίβκοβιτς), ήταν νοικοκυρά. Το επώνυμο Πέτροβιτς προέκυψε από το όνομα του πατέρα του, σύμφωνα με τις σερβικές συνήθειες ονοματοδότησης της εποχής. Όπως και οι περισσότεροι από τους συγχρόνους του ο Πέτροβιτς ήταν αναλφάβητος. Η οικογένειά του γιόρτασε την εορτή του Αγίου Κλήμεντος. Λέγεται ότι κατάγονταν από τη φυλή Βασογέβιτσι της κοιλάδας του ποταμού Λιμ του Μαυροβουνίου. Οι πρόγονοί του πιστεύεται ότι είχαν μεταναστεύσει από το Μαυροβούνιο στη Σουμάντια στα τέλη της δεκαετίας του 1730 ή στις αρχές εκείνης του 1740. Η παιδική ηλικία του Πέτροβιτς ήταν κουραστική και δύσκολη. Οι γονείς του ήταν αναγκασμένοι να μετακινούνται συχνά αναζητώντας μέσα επιβίωσης. Ο πατέρας του εργάστηκε ως εργάτης και υπηρέτης για ένα σπαχή, Οθωμανό του ιππικού. Ο ίδιος ο Πέτροβιτς πέρασε την εφηβεία του ως βοσκός. Το 1785 παντρεύτηκε την Ελενα Γιοβάνοβιτς. Η οικογένεια της Γιοβάνοβιτς ήταν από το χωριό Μασλόσεβο. Επειδή η οικογένεια της γυναίκας του δεν τον ήθελε, διότι αυτοί ήταν πλούσιοι ενώ αυτός άγνωστος και φτωχός, την έκλεψε. Το ζευγάρι είχε επτά γιους, έξι από τους οποίους επέζησαν ως την ενηλικίωση.
Ο Πέτροβιτς εργάστηκε για αρκετούς γαιοκτήμονες σε όλη τη Σουμάντια μέχρι το 1787, όταν εγκατέλειψε με την οικογένειά του την περιοχή και εγκαταστάθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, φοβούμενος τις διώξεις από τους Οθωμανούς γενίτσαρους. Λέγεται ότι, καθώς προετοιμάζονταν να διασχίσουν το Δούναβη προς την Αυστρία, ο πατέρας του Πέτροβιτς προβληματιζόταν για να φύγει ή όχι από τη Σουμάντια. Γνωρίζοντας ότι ολόκληρη η οικογένεια θα βρισκόταν σε κίνδυνο αν ο πατέρας του έμενε πίσω, ο Πέτροβιτς είτε αφαίρεσε τη ζωή του πατέρα του είτε έβαλε κάποιον να τον σκοτώσει. Ωστόσο, ο ιστορικός Michael Boro Petrovich διαφωνεί πιστεύοντας ότι αυτό είναι θρύλος της περιοχής, και όχι ιστορική αλήθεια.
Το παρωνύμιο Καραγιώργης το απέκτησε από τους Οθωμανούς, που τον αποκαλούσαν «Καρά» δηλαδή «Μαύρο» λόγω του φόβου που τους ενέπνεε.
Πρώτα στρατιωτικά ανδραγαθήματα
Μετά το ξέσπασμα του Αυστροτουρκικού Πολέμου του 1788-1791 ο Πέτροβιτς εντάχθηκε στα Σερβικά Ελεύθερα Σώματα (γερμανικά: Serbische Freikorps) και έλαβε μέρος στις μάχες κατά των Οθωμανών στη Δυτική Σερβία. Τα Ελεύθερο Σώματα αποτελούσαν μια εθελοντική πολιτοφυλακή αποτελούμενη από Σέρβους τόσο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όσο και εκείνης των Αψβούργων, εξοπλισμένους και εκπαιδευμένους από τους Αυστριακούς. Ήταν υπό την ηγεσία ενός Σέρβου αξιωματικού των Αψβούργων, του Ταγματάρχη Μιχαήλο Μιχαήλοβιτς. Η συμμετοχή του Πέτροβιτς στον πόλεμο του απέφερε ανεκτίμητη στρατιωτική εμπειρία, καθώς και επίγνωση των στρατιωτικών τεχνικών των Αυστριακών. Διακρίθηκε στη μάχη και παρασημοφορήθηκε για τη γενναιότητά του, φτάνοντας στο βαθμό του λοχία (Γερμανικά: Wachtmeister). Με αυτή την ιδιότητα είχε υπό τις διαταγές του μια ομάδα 25 ανδρών.
Οι Αυστριακοί και Σέρβοι αντάρτες κατάφεραν σύντομα να απελευθερώσουν μια λωρίδα εδάφους ανατολικά και νότια του Βελιγραδίου, που στη σερβική ιστοριογραφία έγινε γνωστή ως Κότσινα Κράινα, από έναν από τους ανώτερους ηγέτες των ανταρτών, τον Κότσα Αντζέλκοβιτς. Το 179, οι Αυστριακοί και οι Οθωμανοί υπέγραψαν τη Συνθήκη της Σιστόβας. Οι Αυστριακοί συμφώνησαν να επιστρέψουν όλα τα εδάφη που είχαν καταλάβει αυτοί και οι Σέρβοι νότια του Δούναβη με αντάλλαγμα μικρές εδαφικές παραχωρήσεις στη βόρεια Βοσνία, εγκαταλείποντας ουσιαστικά τους Σέρβους και αφήνοντάς τους να αντισταθούν μόνοι τους στους Οθωμανούς. Οι αντάρτες συντρίφθηκαν το 1792 και οι περισσότεροι από τους ηγέτες τους εκτελέστηκαν. Μη θέλοντας να παραδοθεί, ο Πέτροβιτς έγινε χαϊντούκος και πολέμησε για λίγο τους Οθωμανούς ως παράνομος. Αυτός και η οικογένειά του κατέφυγαν και πάλι στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, βρίσκοντας αυτή τη φορά άσυλο στη Μονή Κρούσεντολ, στους πρόποδες της Φρούσκα Γκόρα, όπου ο Πέτροβιτς εργάστηκε ως δασοφύλακας.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1957)
Το 1957 διεξήχθη το 8ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 13 Ιανουαρίου (Γκραν Πρι Αργεντινής) και ολοκληρώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου, (Γκραν Πρι Ιταλίας). Νικητής, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, ήταν ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο, με Μαζεράτι.