cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας
Πολιτική
Μια σχετική έννοια που εξελίχθηκε αμέσως μετά ήταν αυτή της Rzeczpospolita («Κοινοπολιτεία»), η οποία ήταν εναλλακτική του Στέμματος ως όνομα για το πολωνικό κράτος μετά τη Συνθήκη του Λούμπλιν το 1569. Το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας σχετιζόταν επίσης με άλλα σύμβολα της Πολωνίας, όπως η πρωτεύουσα (Κρακοβία), το εθνόσημο της Πολωνίας και η σημαία της Πολωνίας.
Γεωγραφία
Η έννοια του Στέμματος είχε επίσης γεωγραφικές πτυχές, ιδιαίτερα σχετιζόμενες με το αδιαίρετο της επικράτειας του Πολωνικού Στέμματος. Μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μονάδα διοικητικής διαίρεσης, με τα εδάφη υπό άμεση διοίκηση του πολωνικού κράτους από τον Μεσαίωνα έως τα τέλη του 18ου αιώνα (σήμερα μέρος της Πολωνίας, της Ουκρανίας και ορισμένων συνοριακών κομητειών της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, της Μολδαβίας, της Σλοβακίας, και της Ρουμανίας, μεταξύ άλλων). Μέρη αποτελούσαν μέρος στο πρώιμο Βασίλειο της Πολωνίας και στη συνέχεια στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία μέχρι την τελική της κατάρρευση το 1795.
Ο όρος διακρίνει εκείνες τις περιοχές που είναι ομόσπονδες με το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας από διάφορα εδάφη φέουδων (τα οποία απολάμβαναν διαφορετικούς βαθμούς αυτονομίας ή μισής ανεξαρτησίας από τον Βασιλιά), όπως το Δουκάτο της Πρωσίας  και το Δουκάτο της Κουρλάνδης.
Πριν από την Ένωση του Λούμπλιν του 1569, ως εδάφη του Στέμματος μπορεί να νοούνται εκείνα του Βασιλείου της Πολωνίας, που κατοικούνται από Πολωνούς ή άλλες περιοχές υπό την κυριαρχία του Πολωνού βασιλιά (όπως η Βασιλική Πρωσία) ή η σλάχτα. Με την Ένωση του Λούμπλιν, ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Ουκρανίας (η οποία είχε αμελητέο πολωνικό πληθυσμό και μέχρι τότε κυβερνούνταν από τη Λιθουανία), πέρασε στην πολωνική διοίκηση, μετατρέποντας έτσι στην επικράτεια του Στέμματος.
Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, ένας όρος για έναν Πολωνό από την επικράτεια του Στέμματος ήταν koroniarz («κορόνιας», πληθυντικός: koroniarze), που προέρχεται από το Korona - Στέμμα.
Ανάλογα με το πλαίσιο, το Πολωνικό «Στέμμα» μπορεί επίσης να αναφέρεται στο «Στέμμα», έναν όρο που χρησιμοποιείται για να διακρίνει την προσωπική επιρροή και τα ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία του σημερινού μονάρχη της Κοινοπολιτείας από την κυβερνητική εξουσία και περιουσία. Συχνά σήμαινε μια διάκριση μεταξύ προσώπων πιστών στον εκλεγμένο βασιλιά (βασιλικοί) και προσώπων πιστών σε Πολωνούς άρχοντες (συνομοσπονδιακούς).
Καφφάς
Το 1462, κατά τη διάρκεια της επέκτασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Τάταρων της Κριμαίας, ο Καφφάς τέθηκε υπό την προστασία του βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Η πρόταση προστασίας έγινε αποδεκτή από τον Πολωνό βασιλιά, αλλά όταν ήρθε ο πραγματικός κίνδυνος, η βοήθεια για τον Καφφά δεν έφτασε ποτέ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλειο της Πολωνίας Κατηγορία:Γεωγραφική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνική-Λιθουανική Ένωση Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης
Κατάλογος πόλεων του Νεπάλ
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Νεπάλ.
* Νεπαλ
Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ
Ο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ (Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Στουτγκάρδη, 27 Αυγούστου 1770 - Βερολίνο, 14 Νοεμβρίου 1831) ή Έγελος (όπως απαντάται ενίοτε στην ελληνική βιβλιογραφία) ήταν Γερμανός φιλόσοφος και κύριος εκπρόσωπος του γερμανικού ιδεαλισμού. Επηρέασε βαθιά τη δυτική φιλοσοφία και έγινε γνωστός για τη διαλεκτική θεωρία του.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη και σπούδασε Φιλοσοφία και Θεολογία στο Τύμπινγκεν (1788-93). Το 1801 έγινε καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ιένας. Μεταξύ 1812-16 εργάστηκε ως Διευθυντής Γυμνασίου στη Νυρεμβέργη. Το 1816 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και το 1818 στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου και το 1830 πρύτανης.
Θέσεις
Ο Χέγκελ "ήταν σφόδρα αντιδιανοούμενος και απεχθανόταν τους «σοφούς καθηγητές» και την επίδειξη της επιστημοσύνης τους (erudition). Στην Ιστορία της Φιλοσοφίας του, τους περιγράφει ως εξής: «Είναι σαν ζώα που έχουν ακούσει με ευκρίνεια όλους τους ήχους μίας μουσικής, αλλά που δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν την ενότητα και την αρμονία του μουσικού έργου» (Α' 9). Καταφέρεται μετά μανίας κατά των λατινικών, χάριν των οποίων «ημπορούμε να λέμε στα λατινικά πράγματα που θα ήταν γελοίο να εδιαβάζαμε ή να εγράφαμε» στα γερμανικά. Με την εξαφάνιση των λατινικών θέλει να εξαφανίσει και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία".
Επιρροή
Ο Χέγκελ επηρέασε τη σκέψη πολλών στοχαστών που ακολούθησαν έως και τη σύγχρονη εποχή, όπως του Νίκου Καζαντζάκη. Η επιρροή του Χέγκελ στον Καζαντζάκη είναι ιδιαίτερα εμφανής στην Ασκητική. Στο έργο του αυτό εκφράζεται η ιδέα της ύπαρξης ενός παγκόσμιου πνεύματος, το οποίο προοδεύει μέσα στο Σύμπαν και ο άνθρωπος ενταγμένος μέσα σε αυτο καθίσταται συνδημιουργός και συνυπεύθυνος για να σώσει τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιδεαλιστές Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της ιστορίας Κατηγορία:Γερμανικός ιδεαλισμός
Αρχάγγελος Ρόδου
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία καθώς και με την αγγειοπλαστική. Στους νεότερους χρόνους ασχολούνται και με την επεξεργασία των αγροτικών προϊόντων.
Στον Αρχάγγελο υπάρχουν 3 νηπιαγωγεία, 2 δημοτικά σχολεία, ενώ λειτουργεί ημερήσιο και νυκτερινό γυμνάσιο, ημερήσιο και νυκτερινό λύκειο καθώς και επαγγελματικό λύκειο (ΕΠΑ.Λ.)
Ιπποτικό κάστρο
Ανατολικά του οικισμού, πάνω σε ένα λόφο ύψους 216 μέτρων κοντά στη θάλασσα, είναι κτισμένο το κάστρο του Αρχαγγέλου. Η κατασκευή του χρονολογείται την εποχή που μεγάλος Μαγίστρος ήταν ο Jacques de Milly (1454-1461). Το εμβαδόν του κάστρου είναι 3.000 τετραγωνικά μέτρα και τα τείχη του έχουν μήκος 240 μέτρα. Πριν από περίπου 20 χρόνια τα τείχη είχαν αρχίσει να γκρεμίζονται, όμως με πρωτοβουλία του τότε Δήμου Αρχαγγέλου άρχισε η ανοικοδόμηση τους με αποτέλεσμα σήμερα να είναι επισκέψιμο. Η κατάσταση διατηρήσεως χαρακτηρίζεται ως καλή.
Μονή Παναγίας Τσαμπίκας
Κοντά στον Αρχάγγελο βρίσκεται η Μονή Παναγιάς Τσαμπίκας. Αποτελείται από την παλαιά και τη νέα μονή, που ονομάζονται από τους ντόπιους «η Ψηλή» και η «η Χαμηλή», αντιστοίχως. Η παλαιά μονή βρίσκεται στην κορυφή λόφου (326 μ), πάνω από την ομώνυμη παραλία, ενώ η νέα βρίσκεται χαμηλότερα κοντά στην εθνική οδό που ενώνει τον Αρχάγγελο με την πόλη της Ρόδου. Η «Χαμηλή» μονή γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, στο Γενέσιον της Θεοτόκου, ενώ «η Ψηλή» την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών.
Άλογα Αρχαγγέλου
Στην περιοχή του χωριού έχει δημιουργηθεί ο σύλλογος προστασίας μικρόσωμων αλόγων Φαέθων ο οποίος έχει ως σκοπό την προστασία, τη διατήρηση και την αύξηση του πληθυσμού των εναπομείναντων 8 αρχαίων αλόγων. Μοναδικά στον κόσμο και τελευταίοι επιζήσαντες της αρχαίας αυτής φυλής.
Θάνατοι το 1969
Επίσης
Κατηγορία:1969
Αρχάγγελος Ρόδου
Άλογα Αρχαγγέλου
Αρης Αρχαγγελου
Ο Αρης Αρχαγγέλου είναι η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού η οποία ιδρύθηκε το 1948 και αγωνίζεται στην κατηγορία του Ά τοπικού έχοντας φτάσει μέχρι και την κατηγορίας της ΄Γ εθνικής
Αρχαγγελίτικη διάλεκτος
Στη περιοχή χρησιμοποιείται στον προφορικό λόγο εκτός από τα Νέα Ελληνικά μια τοπική διάλεκτος που ονομάζεται Αρχαγγελίτικη. Η διάλεκτος συγγενεύει πολύ με την κυπριακή διάλεκτο και συγκεκριμένα με το Παφίτικο ιδίωμά της, στην οποία όμως με την πάροδο του χρόνου έχουν προστεθεί τοπικά λεξικολογικά στοιχεία. Η συγγένεια αυτή μεταξύ των δύο διαλέκτων είναι μια καλή ένδειξη σχετικά με τη καταγωγή των κατοίκων.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση με την Ελλάδα, στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Στεγνά και το Μοναστήρι η Τσαμπίκα αποτελούν την κοινότητα Αρχαγγέλου που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Αρχαγγέλου του δήμου Ρόδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 7.880 κάτοικοι.
Δείτε Κοινότητα Αρχαγγέλου
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Ρόδου
Τζο Μπάμπρικ
Ο Τζόζεφ Γκάρντινερ Άμπσολομ Μπάμπρικ (αγγλικά: Joseph Gardiner Absolom Bambrick, 3 Νοεμβρίου 1905 – 13 Οκτωβρίου 1983) ήταν Βορειοϊρλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός την εποχή του Μεσοπολέμου. Αναδείχθηκε σε έναν από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ της ιστορίας του ποδοσφαίρου με την IFFHS να τον αναγνωρίζει ως τον τρίτο χρονολογικά κάτοχο του ρεκόρ επίτευξης τερμάτων σε επίσημους αγώνες, όταν ξεπέρασε τον Ούγγρο Ίμρε Σλόσσερ.
Βιογραφία
Στις 24 Δεκεμβρίου 1935 ο Μπάμπρικ υπέγραψε στην αγγλική Τσέλσι κάνοντας το ντεμπούτο του την Ημέρα των Χριστουγέννων απέναντι στην Άστον Βίλα. Σημείωσε το πρώτο του γκολ την επόμενη μέρα επίσης απέναντι στην Άστον. Πέτυχε το γκολ της Τσέλσι στο σημαντικότερο αγώνα της μπροστά σε 82.905 θεατές στην ισοπαλία με 1–1 στο τοπικό ντέρμπι με την Άρσεναλ στις 12 Οκτωβρίου 1935. Συνολικά σημείωσε 38 γκολ σε 66 εμφανίσεις για την πρώτη ομάδα της Τσέλσι, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων χατ τρικ (σε δύο από αυτές τις περιπτώσεις πέτυχε τέσσερα γκολ).
Σταδιακά έχασε τη θέση του στην ομάδα και μεταγράφηκε στη Γουόλσολ τον Ιούλιο του 1938, όπου πέρασε μία χρονιά πριν από το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου που οδήγησε στην αποχώρησή του. Επέστρεψε στη Λίνφιλντ ως προπονητής, αλλά η τελευταία ομάδα του αρνήθηκε να τον απελευθερώσει για να μπορέσει να παίξει για τη Λίνφιλντ σε αγώνες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τελικά έπαιξε για τη Λίνφιλντ στην κομητεία Άντριντ Σιλντ το 1943 όταν σκόραρε τα δύο τελευταία του γκολ.
Ο Μπάμπρικ σημείωσε 12 τέρματα σε 11 παιχνίδια για τη Βόρεια Ιρλανδία, συμπεριλαμβανομένων 6 σε παιχνίδι με αντίπαλο την Ουαλία (7–0, 1η Φεβρουαρίου 1930). Αυτό παραμένει ρεκόρ για ένα παίκτη των Βρετανικών Νησιών σε ένα διεθνή αγώνα. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του, σημείωσε 404 γκολ σε αγώνες πρωταθλήματος, τουλάχιστον 690 τέρματα σε 578 επίσημους αγώνες, και σχεδόν 1.000 συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών.
Στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων
Πηγή : RSSSF - Joe Bambrick (2022)
Τίτλοι και διακρίσεις
Λίνφιλντ ΦΚ Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκλεντόραν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίνφιλντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Εφηβοφοβία
μικρογραφία| Ομάδα εφήβων Εφηβοφοβία είναι ο φόβος της νεολαίας. Η αρχική σημασία της λέξης ήταν «φόβος ή απέχθεια για τους εφήβους». Σήμερα, το φαινόμενο αναγνωρίζεται ως «ανακριβής, υπερβολικός και φορτισμένοις χαρακτηρισμός των νέων ανθρώπων» σε μια σειρά από περιβάλλοντα σε όλο τον κόσμο. Οι μελέτες για τον φόβο της νεολαίας εμφανίζονται στην κοινωνιολογία και τις μελέτες για τη νεολαία. Διακρίνεται από την παιδοφοβία επειδή επικεντρώνεται περισσότερο στους εφήβους παρά στα παιδιά.
Προέλευση
Η λέξη εφηβοφοβία σχηματίζεται από το ελληνικό ἔφηβος, που σημαίνει «νεαρός» ή «έφηβος» και φόβος. Αυτός ο όρος εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα άρθρο του 1994 του Κερκ Άστροθ. Σήμερα, η κοινή χρήση χρησιμοποιείται διεθνώς από κοινωνιολόγους, δημόσιες υπηρεσίες και οργανώσεις υπεράσπισης της νεολαίας που ορίζουν την εφηβοφοβία ως έναν παράλογο και επίμονο φόβο ή απέχθεια για τους εφήβους ή την εφηβεία.
Διάφορες αναλογίες
Ο όρος παιδοφοβία έχει γίνει δημοφιλής στην Ευρώπη για να περιγράψει τον προαναφερθέντα «φόβο της νεολαίας». Παιδοφοβία είναι ο φόβος των βρεφών και των παιδιών. Έχει επίσης προταθεί ο όρος ηβηφοβία (από το ελληνικό ἥβη (νεότητα, εφηβεία). Παρόμοιοι όροι είναι ο ενηλικισμός, ο οποίος είναι μια προδιάθεση των ενηλίκων να είναι προκατειλημμένοι έναντι των παιδιών και των νέων, και η ηλικιακή διάκριση, ο οποίος περιγράφει τις διακρίσεις εις βάρος οποιουδήποτε ατόμου λόγω της ηλικίας του.
Juvenoia
Τον 21ο αιώνα, ο νεολογισμός juvenoia (θα μπορούσε να αποδοθεί στα ελληνικά ως νεαράνοια) έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την αποστροφή ή/και τον φόβο για την κοινωνική κουλτούρα που σχετίζεται με τους νέους. Η ψυχολογική αποστασιοποίηση συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την πρόοδο της τεχνολογίας και την έκθεση σε καθετί που αντίκειται σε παραδοσιακές αξίες. Στην Ελλάδα, έχει διοργανωθεί έκθεση εικαστικού περιεχομένου με θέμα "Juvenoia" με έργα τελειόφοιτων της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπως ζωγραφική, γλυπτική, Video Art, Performance, εγκαταστάσεις και κατασκευές.
Ιστορία
Ο φόβος της νεολαίας, μαζί με τον φόβο της κουλτούρας του δρόμου και τον φόβο του εγκλήματος, λέγεται ότι υπήρχε στη δυτική κουλτούρα προ «αμνημονεύτων χρόνων». Λέγεται ότι ο Νικολό Μακιαβέλι συνειδητοποίησε πως ο φόβος της νεολαίας είναι αυτός που εμπόδισε την πόλη της Φλωρεντίας να διατηρήσει μόνιμο στρατό. Η αρχαία Ελλάδα λέγεται επίσης ότι είχε προβλήματα στη δημόσια πολιτική λόγω του φόβου τους για τη νεολαία.
Ο πρώιμος αμερικανικός πουριτανισμός στηρίζεται στον φόβο της νεολαίας, που θεωρούνταν ότι ενσαρκώνει την περιπέτεια και τον διαφωτισμό και ως εκ τούτου θεωρούνταν επιρρεπής στην «ανηθικότητα». Κατά τη βιομηχανική επανάσταση, τα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής διέδωσαν τον φόβου των παιδιών και των νέων προκειμένου να προωθηθεί η εκβιομηχάνιση της σχολικής εκπαίδευσης, και τελικά να απομακρύνουν τους νέους από τον χώρο εργασίας όταν η εργασία τους γινόταν περιττή λόγω της εκμηχάνισης και την εισροή νέου εργατικού δυναμικού.
Η Γαλλία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο λέγεται ότι ανησυχούσε για τη mal de jeunesse και δημιούργησε πολιτικές που αντανακλούσαν τον φόβο της για τη νεολαία. «Στείλτε τους σε θερινές κατασκηνώσεις, βάλτε άλλους σε αναμορφωτήρια, άλλους να πάρουν καθαρό αέρα, να χτίστε αθλητικά γήπεδα...» ήταν οι προθέσεις των πολιτικών για τη νεολαία εκείνη την εποχή. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών προσδιόρισε τον αυξανόμενο αριθμό νέων στον Βαθύ Νότο ως προβληματικό σενάριο για την εθνική ασφάλεια.
«Τη δεκαετία του 1990 αυξήθηκε ο δημόσιος φόβος για τους εφήβους», που προκλήθηκε από την «αυξημένη πρόσβαση των νέων σε όπλα, την οργάνωση τοπικών συμμοριών νεολαίων σε από παράνομα καρτέλ ναρκωτικών, τα ρατσιστικά στερεότυπα της αστικής νεολαίας, την ακαδημαϊκή και πολιτική παρενόχληση, τη φρενίτιδα των μέσων ενημέρωσης και μια σειρά ένοπλων επιθέσεων μαθητών από συμμαθητές τους». Η κυβέρνηση του Τόνι Μπλερ εισήγαγε στο Ηνωμένο Βασίλειο το Διάταγμα περί Αντικοινωνικής Συμπεριφοράς το 1998, το οποίο επίσης έχει αποδοθεί άμεσα στον φόβο της νεολαίας.
Αιτίες
Η ίδια η δημιουργία των όρων νεολαία, εφηβεία και έφηβος έχουν αποδοθεί στο φόβο της νεότητας. Καθώς ο δυτικός κόσμος γινόταν πιο βιομηχανοποιημένος, οι νέοι απομακρύνονταν όλο και περισσότερο από το εργατικό δυναμικό χάνοντας την προσωπική τους αυτονομία υπέρ του κοινωνικού ελέγχου. Πριν από τη δεκαετία του 1940 οι «έφηβοι» δεν αναφέρονταν στους τίτλους των εφημερίδων, γιατί ως ομάδα δεν υπήρχαν. Ο ρόλος της νεολαίας από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα στη δυτική κοινωνία είναι τεράστιος, κυρίως λόγω του μάρκετινγκ που τους προωθεί ως «άλλους». Με τη σειρά τους, οι νέοι αναγκάζονται να συμπεριφέρονται με τρόπους που φαίνονται διαφορετικοί από τους ενήλικες. Αυτό οδήγησε με τη σειρά του σε έναν διαιωνισμένο φόβο για αυτούς.
Συνέπειες
Ο φόβος της νεολαίας πιστεύεται ότι υπάρχει σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Ο κοινωνιολόγος Ρέι Όλντενμπουργκ αποδίδει το χάσμα των γενεών και τον «αυξανόμενο διαχωρισμό της νεολαίας από τους ενήλικες στην αμερικανική κοινωνία» στην «αποξένωση των ενηλίκων και τον φόβο της νεολαίας».
Τουλάχιστον ένας μεγάλος οικονομολόγος έχει δηλώσει ότι ο φόβος της νεολαίας μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην οικονομική υγεία των εθνών. Ένας αυξανόμενος αριθμός ερευνητών αναφέρει ότι ο φόβος της νεολαίας επηρεάζει την υγεία της δημοκρατίας, αναφέροντας ότι η επακόλουθη δυσφήμιση της νεολαίας έχει στο παρελθόν υπονομεύσει και συνεχίζει να υπονομεύει τη δημόσια, κοινωνική, πολιτική, θρησκευτική και πολιτιστική συμμετοχή των σημερινών και των μελλοντικών γενεών.
Καθώς επηρεάζει τους ίδιους τους νέους, η εφηβοφοβία έχει αναγνωριστεί ως εμπόδιο για τις επιτυχείς ακαδημαϊκές επιδόσεις και ως δείκτης της ανικανότητας πολλών ενηλίκων ως γονείς.
Κοινωνικές διακρίσεις
«Σήμερα οι πολίτες στο σύνολό τους καθώς και οι άνθρωποι που εργάζονται με παιδιά ζουν με τον φόβο της νεολαίας στα σπίτια, στα σχολεία μας και στους δρόμους μας». Στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, οι νέοι παρουσιάζονται συνήθως ως άτομα που είναι "στον κόσμο τους" και χαρακτηρίζονται από απάθεια, δεν ενδιαφέρονται για το κοινό καλό ούτε για την προώθηση κοινωνικών στόχων.
Πολλοί θεωρούν τον φόβο της νεολαίας ως καταδικαστική δύναμη εναντίον της νεολαίας σε ολόκληρη την κοινωνία, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με ρατσισμό. Η ποιήτρια Γκουέντολιν Μπρουκς επικροτήθηκε για το έργο της για την αύξηση της επίγνωσης γύρω από τον φόβο της νεολαίας, ιδιαίτερα των νεαρών Αφροαμερικανών. Οι σύγχρονες δημοφιλείς πεποιθήσεις για τους εφήβους διαφέρουν από τις ιστορικές αφηγήσεις. Στο παρελθόν οι νέοι απεικονίζονταν ως «το μέλλον» και οι «ηγέτες του αύριο». Σήμερα θεωρούνται «πηγή ανησυχίας» συμβάλλοντας στον φόβο των εφήβων, ιδιαίτερα των φυλετικών και εθνοτικών μειονοτήτων. Κάποιοι κοινωνιολόγοι θεωρούν ότι μεγάλο μέρος της τρέχουσας εξάπλωσης του φόβου για τη νεολαία οφείλεται στο «άγχος των ενηλίκων σχετικά με το μεταβαλλόμενο φυλετικό μείγμα στον γενικό πληθυσμό». Τα αποτελέσματα του σεξισμού αναφέρεται ομοίως ότι ενισχύονται από την εφηβοφοβία.
Η ικανότητα της νεολαίας να συμμετέχει στο σύνολο της κοινωνίας θεωρείται ότι διακυβεύεται λόγω του φόβου της νεολαίας και συχνά συγκαλύπτεται ως πατερναλισμός ή προστατευτισμός από τους ενήλικες. Επιπλέον, ο μελετητής Χένρι Τζένκινς "συνδέει την κριτική των νέων μέσων με τον φόβο των εφήβων, οι οποίοι είναι πιο πρόθυμοι να τα υιοθετήσουν. Η κουλτούρα των εφήβων φαίνεται ανούσια και επικίνδυνη χωρίς την εκτίμηση του πλαισίου της».
Εμπορικό κέρδος
Οι ερευνητές αναγνωρίζουν τη δύναμη της εφηβοφοβίας στον εμπορικό τομέα, που την εκμεταλλεύεται εκτεταμένα για οικονομικό όφελος. Αυτό αναλύεται από ερευνητές που ισχυρίζονται ότι τα δημοφιλή μέσα, όπως ο κινηματογράφος και η τηλεόραση, επιδείνωσαν τον φόβο της κοινωνίας για τη νεολαία για οικονομικό όφελος,  όπως αναφέρει μια μελέτη, «ο ακραίος φόβος για τη νεολαία είναι ένας καθιερωμένος πανικός στα μέσα ενημέρωσης».
Κρατική πολιτική
Έχει θεωρηθεί ότι η λήψη αποφάσεων από κυβερνητικές υπηρεσίες, όπως δημόσια σχολεία, αστυνομία και δικαστήρια επηρεάζεται από τον φόβο της νεολαίας. Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία, ο φόβος των εφήβων προκαλεί διάσπαση μεταξύ των όσων λέγονται για την αξία των νέων και των όσων εφαρμόζονται στην εκπαίδευση και τις κοινωνικές υπηρεσίες, γεγονός που τους κάνει να θεωρούνται «πρωτίστως απειλές — απέναντι σε άτομα, σε θεσμούς, στο status quo». Ορισμένοι θεωρούν ότι υπάρχει σκόπιμη διαιώνιση της μαζικής κοινωνικής εφηβοφοβίας προκειμένου να προκληθούν συγκεκριμένες δημόσιες και κοινωνικές αντιδράσεις. Ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Μάικ Μέιλς εντόπισε τάσεις κάποιων πολιτικών για υποκίνηση του φόβου για τη νεολαία στην κοινωνία, προκειμένου να σημειωθεί πρόοδος στις πολιτικές καμπάνιες και να ενισχυθεί η λαϊκή υποστήριξη μέσω του «εντυπωσιασμού στα μέσα ενημέρωσης και του δημόσιου φόβου».
Αντίστοιχα, ο φόβος για τη νεολαία έχει αναγνωριστεί ως κινητήριος παράγοντας πίσω από πολλά κυβερνητικά προγράμματα που έχουν σχεδιαστεί για την καταπολέμηση της λεγόμενης «βίας των νέων», στα οποία οι ενέργειες λίγων νέων αποδίδονται στη νεολαία γενικά. Για παράδειγμα, «στο Ντάλας, ο φόβος για τη νεολαία οδήγησε σε αυξανόμενη επιτήρηση και αστυνόμευση, ιδιαίτερα στην πιο φτωχή περιοχή του, το Γκαστόν». Λέγεται επίσης ότι ο φόβος για τους εφήβους έχει κάνει πολλά κράτη να μειώσουν την ελάχιστη ηλικία ποινικής ευθύνης και να αυξήσουν τις κρατήσεις νέων από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωση.
Εκπαίδευση
Σε σχέση με το κίνημα της Μαύρης Δύναμης τη δεκαετία του 1970, ένας ερευνητής έγραψε: " Η αντιπάθεια και ο φόβος του μέσου ενήλικα για τη νεολαία είναι ο φόβος του δασκάλου — ο φόβος μήπως χάσει τον έλεγχο της τάξης, ο φόβος μήπως χάσει την εξουσία του". Η αύξηση του φόβου της νεολαίας στα σχολεία μετά τη σφαγή στο λύκειο Κολουμπάιν το 1999 έχει θεωρηθεί ότι οδήγησε σε συνολική μείωση της φοίτησης στα λύκεια σήμερα. Ο φόβος της νεολαίας έχει οδηγήσει στην υιοθέτηση πολιτικών μηδενικής ανοχής από πολλά σχολεία. Αυτό με τη σειρά του θεωρείται πως έχει οδηγήσει στην αύξηση συλλήψεων που συνδέονται με την εγκληματικότητα ανηλίκων σε σχολεία, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο τον φόβο της νεολαίας.
Καταπολέμηση της εφηβοφοβίας
Η Αμερικανική Ένωση Βιβλιοθηκών έχει δημιουργήσει μια συλλογή πόρων για βιβλιοθηκονόμους ειδικά για την καταπολέμηση της εφηβοφοβίας προωθώντας την εξυπηρέτηση πελατών ειδικά για τη νεολαία. Ωστόσο, ο κοινωνιολόγος Μάικ Μάιλς θεωρεί ότι η εφηβοφοβία δεν αναλύει το πρόβλημα αρκετά βαθιά, καθώς ο φόβος για τα στερεότυπα που έχουν οι ενήλικοι για τους εφήβους είναι η βασική δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι νέοι σήμερα.
Ο εφημέριος του Γουέικφιλντ
Ο εφημέριος του Γουέικφιλντ (αγγλικός τίτλος: The Vicar of Wakefield, A Tale, Supposed to be written by Himself) με υπότιτλο Μια ιστορία που υποτίθεται ότι έγραψε ο ίδιος, είναι μυθιστόρημα του Αγγλο-Ιρλανδού συγγραφέα Όλιβερ Γκόλντσμιθ που εκδόθηκε το 1766. Ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή και πολυδιαβασμένα μυθιστορήματα της αγγλικής λογοτεχνίας 18ου αιώνα, με επιρροή στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία.
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε μια αγροτική περιοχή μιας από τις αγγλικές κομητείες. Με φόντο τα ποιμενικά τοπία, εκτυλίσσεται το δράμα του εφημέριου Πρίμροουζ και της οικογένειάς του, που έπεσαν θύματα ενός αδίστακτου γαιοκτήμονα.
Ο εφημέριος του Γουέικφιλντ αναφέρεται συχνά ως συναισθηματικό μυθιστόρημα το οποίο δείχνει πίστη στην έμφυτη καλοσύνη των ανθρώπων. Μπορεί όμως να διαβαστεί και ως σάτιρα του συναισθηματικού μυθιστορήματος και των αξιών του λόγω των υπερβολών του, στα όρια του κωμικού.
Ιστορικό δημιουργίας
Όπως αναφέρει ο Σάμιουελ Τζόνσον, ένας από τους πιο στενούς φίλους του Όλιβερ Γκόλντσμιθ, ο συγγραφέας έγραψε αυτό το μοναδικό του μυθιστόρημα από το 1761 έως το 1762. Στη συνέχεια απειλήθηκε με φυλάκιση για χρέη και έτσι αναγκάστηκε να πουλήσει το χειρόγραφο για 60 λίρες στερλίνες. Η αφήγηση του Τζόνσον:
"«Ένα πρωί έλαβα ένα μήνυμα από τον φτωχό Γκόλντσμιθ στο οποίο μου έλεγε ότι ήταν πολύ στενοχωρημένος και επειδή δεν μπορούσε να έρθει να με βρει, με παρακαλούσε να πάω κοντά του το συντομότερο δυνατό. Του έστειλα μια γκινέα και του υποσχέθηκα ότι θα πήγαινα σύντομα. Πήγα, λοιπόν, μόλις ντύθηκα και διαπίστωσα ότι η σπιτονοικοκυρά του τον είχε συλλάβει επειδή δεν πλήρωσε το ενοίκιο, γεγονός για το οποίο ήταν έξαλλος: συνειδητοποίησα ότι είχε ήδη ξοδέψει τη γκινέα μου καθώς είχε ένα μπουκάλι Μαδέρα και ένα ποτήρι μπροστά του. Έβαλα τον φελλό στο μπουκάλι, του είπα να ηρεμήσει και άρχισα να του μιλάω για τον τρόπο που θα μπορούσε να απεγκλωβιστεί. Στη συνέχεια, μου είπε ότι είχε έτοιμο για εκτύπωση ένα μυθιστόρημα, γραμμένο για μένα. Το ξεφύλλισα και αντιλήφθηκα την αξία του. Είπα στη σπιτονοικοκυρά ότι θα επιστρέψω σύντομα, και πηγαίνοντας σε ένα βιβλιοπωλείο, το πούλησα για 60 λίρες. Πήγα τα χρήματα στον Γκόλντσμιθ και εκείνος πλήρωσε το ενοίκιο του, εγώ μάλωσα τη σπιτονοικοκυρά που του φέρθηκε τόσο άσχημα»."Η επιτυχία του βιβλίου ήταν άμεση και καθιέρωσε τον Γκόλντσμιθ ως έναν από τους σημαντικούς συγγραφείς της εποχής του. Εκδόθηκε στα τέλη Μαρτίου 1766, είχε μια δεύτερη έκδοση πριν από τα τέλη Μαΐου και μια τρίτη τρεις μήνες αργότερα. Μεταφράστηκε σε άλλες γλώσσες και επηρέασε συγχρόνους και μεταγενέστερους συγγραφείς όπως το σύνολο του έργου της Τζέιν Όστεν, Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου του Γκαίτε, Ντέιβιντ Κόπερφιλντ και Όλιβερ Τουίστ του Τσαρλς Ντίκενς, μεταξύ άλλων.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|William Powell Frith: Μετρώντας το ύψος, 1863 (σκηνή από το Κεφάλαιο 16: Η Ολίβια και ο Θόρνχιλ στέκονται πλάτη με πλάτη, έτσι ώστε η κυρία Πρίμροουζ να μπορεί να καθορίσει ποιος είναι πιο ψηλός) Ο εφημέριος Τσαρλς Πρίμροουζ ζει μια ειδυλλιακή ζωή σε μια επαρχιακή ενορία με τη σύζυγό του Ντέμπορα, τον γιο του Τζορτζ, τις κόρες Ολίβια και Σοφία και άλλα τρία παιδιά. Είναι πλούσιος λόγω της επένδυσης μιας κληρονομιάς που έλαβε από έναν συγγενή του και χαρίζει τις 35 λίρες του μισθού του ετησίως στις χήρες και τα ορφανά της περιοχής. Το βράδυ του γάμου του Τζορτζ με την πλούσια Αραμπέλα Γουίλμοτ, ο εφημέριος χάνει όλα του τα χρήματα λόγω της χρεοκοπίας του μεσίτη του που εξαφανίστηκε ξαφνικά.
Ο γάμος ακυρώνεται από τον πατέρα της Αραμπέλα, ο οποίος είναι γνωστός για τη σύνεσή του στα οικονομικά θέματα. Ο Τζορτζ, που σπούδασε στην Οξφόρδη και είναι αρκετά μεγάλος για να θεωρείται ενήλικος, στέλνεται στην πόλη. Η υπόλοιπη οικογένεια μετακομίζει σε μια νέα και πιο ταπεινή ενορία ιδιοκτησίας του γαιοκτήμονα Θόρνχιλ, που είναι γνωστό ότι είναι ανήθικος και γυναικοκατακτητής. Στο δρόμο ακούνε για την αμφίβολη φήμη του νέου τους ιδιοκτήτη. Επίσης, γίνονται αναφορές στον θείο του, τον σερ Ουίλιαμ Θόρνχιλ, γνωστός σε όλη την περιοχή για την αξιοπρέπεια και τη γενναιοδωρία του.
Ένας φτωχός και εκκεντρικός φίλος, ο κ. Μπάρτσελ, τον οποίο συναντούν σε ένα πανδοχείο, σώζει τη Σοφία από πνιγμό. Η κοπέλα τον ερωτεύεται αμέσως, αλλά η φιλόδοξη μητέρα της δεν ενθαρρύνει τα συναισθήματά της.
Στη συνέχεια ακολουθεί μια περίοδος ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής, που διακόπτεται μόνο από τακτικές επισκέψεις του τολμηρού γαιοκτήμονα Θόρνχιλ και του κ. Μπάρτσελ. Η Ολίβια γοητεύεται από τον σαγηνευτικό Θόρνχιλ. Η κυρία Πρίμροουζ ενθαρρύνει τις κοινωνικές φιλοδοξίες για τις κόρες της. αριστερά|μικρογραφία|Η επιστροφή της Ολίβιας Τέλος, η Ολίβια φέρεται να έφυγε με κάποιον. Ο ύποπτος απαγωγέας είναι ο κ. Μπάρτσελ, αλλά μετά από μια μακρά καταδίωξη ο εφημέριος Πρίμροουζ βρίσκει την κόρη του, που τη συγχωρεί με ανοιχτές αγκάλες, η οποία στην πραγματικότητα εξαπατήθηκε από τον γαιοκτήμονα Θόρνχιλ, ο οποίος σχεδίαζε να την παντρευτεί σε έναν ψεύτικο γάμο και να την εγκαταλείψει λίγο αργότερα, όπως είχε κάνει με πολλές γυναίκες στο παρελθόν.
Όταν η Ολίβια και ο πατέρας της επιστρέφουν στο σπίτι, βρίσκουν το σπίτι τους να καίγεται. Αν και η οικογένεια έχει χάσει σχεδόν όλα τα υπάρχοντά της, ο ανηλεής γαιοκτήμονας Θόρνχιλ επιμένει στην πληρωμή του ενοικίου. Καθώς ο εφημέριος δεν μπορεί να πληρώσει, οδηγείται στη φυλακή.
Ακολουθεί μια διαδοχή τρομερών γεγονότων: Η κόρη του εφημέριου, η Ολίβια, αναφέρεται νεκρή, η Σοφία απάγεται και ο Τζορτζ φυλακίζεται αλυσοδεμένος και αιμόφυρτος, καθώς είχε προκαλέσει τον Θόρνχιλ σε μονομαχία όταν άκουσε για την απαγωγή της αδελφής του.
Τότε εμφανίζεται ο κύριος Μπάρτσελ και λύνει όλα τα προβλήματα. Σώζει τη Σοφία, ανακοινώνει ότι η Ολίβια δεν είναι νεκρή και αποδεικνύεται ότι ο κύριος Μπάρτσελ είναι στην πραγματικότητα ο άξιος σερ Ουίλιαμ Θόρνχιλ, που ταξιδεύει στην περιοχή μεταμφιεσμένος. Στο τέλος, γίνεται διπλός γάμος: ο Τζορτζ παντρεύεται την Αραμπέλα, όπως είχε αρχικά σκοπό, και ο σερ Ουίλιαμ Θόρνχιλ παντρεύεται τη Σοφία. Ο υπηρέτης του γαιοκτήμονα Θόρνχιλ αποδεικνύεται ότι τον ξεγέλασε, και έτσι ο εικονικός γάμος του Θόρνχιλ και της Ολίβιας είναι στην πραγματικότητα έγκυρος. Τέλος, αποκαθίσταται ακόμη και η περιουσία του εφημέριου, όταν βρέθηκε ο χρεοκοπημένος έμπορος.
Δομή και τεχνική αφήγησης
μικρογραφία|301x301εσ|Επιλέγοντας το νυφικό, William Mulready (1845) Το βιβλίο αποτελείται από 32 κεφάλαια τα οποία χωρίζονται σε τρία μέρη:
Το κεφάλαιο 17, όταν αναφέρεται ότι η Ολίβια έφυγε με κάποιον, μπορεί να θεωρηθεί ως το αποκορύφωμα καθώς και ως ουσιαστική καμπή του μυθιστορήματος. Από το κεφάλαιο 17 και μετά, από μια κωμική αφήγηση της αγροτικής ζωής του 18ου αιώνα μετατρέπεται σε μελόδραμα με διδακτικά χαρακτηριστικά.
Υπάρχουν αρκετές παρεμβολές διαφορετικών λογοτεχνικών ειδών, όπως ποιήματα, ιστορίες ή κηρύγματα, που διευρύνουν την περιορισμένη άποψη του πρωτοπρόσωπου αφηγητή και χρησιμεύουν ως διδακτικοί μύθοι.
Το μυθιστόρημα μπορεί να θεωρηθεί ως φανταστικά απομνημονεύματα, καθώς την ιστορία αφηγείται ο ίδιος ο εφημέριος αναδρομικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ιρλανδικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μπεργάρα
Η Μπεργάρα (επίσημα, βασκική μορφή Bergara, ισπανική μορφφή Vergara, κοινή προφορά [berˈɣaɾa]) είναι πόλη και δήμος της επαρχίας της Γκιπούθκοα στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία.
Ιστορικά αποτέλεσε τη σημαντικότερη πόλη του εσωτερικού της επαρχίας και υπήρξε έδρα της Βασκικής Εταιρείας Φίλων της Χώρας (που προωθούσε την βελτίωση της ζωής των ατόμων ακολουθώντας τις ιδέες του Διαφωτισμού) και το μέρος όπου οι αδερφοί Ελουγιάρ ανακάλυψαν το βολφράμιο το 1782. Κατά τους Καρλικούς Πολέμους λειτούργησε ως πρωτεύουσα των Καρλιστών και έγινε γνωστή λόγω της συνθήκης που το 1839 έληξε τον Πρώτο Καρλικό Πόλεμο. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντέμπα και διαχρονικά οι κάτοικοί της έχουν ασχοληθεί με τη μεταλλουργία όπως και στην γειτονικές Έιμπαρ και Αράσατε.
Ντίνος Λύτρας
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Η "βρύση του Κολομπότσου" στον ελαιώνα της Ιτέας. Εδώ πέθανε ο Ντίνος Λύτρας
Ο Ντίνος Λύτρας (γεν. Ιτέα Φωκίδας 1923-29 Ιουλίου 1949, ψευδώνυμο "Λαός"), ήταν έλληνας αντιστασιακός. αριστερών πεποιθήσεων, τόσο αυτός όσο και η οικογένειά του, από τα φοιτητικά του χρόνια έγινε μέλος της ΕΠΟΝ και ακολούθως εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Πολέμησε με γενναιότητα εναντίον των γερμανο-ιταλών κατά τη διάρκεια της κατοχής, κυρίως από τις τάξεις του ΕΛΑΝ
Μετά την Απελευθέρωση και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, μπήκε στο στόχαστρο ακροδεξιών, παρακρατικών ένοπλων ομάδων, την περίοδο της "λευκής τρομοκρατίας" και καταδιωκόμενος, κατέφυγε στο βουνό. Έδρασε σε όλη την επαρχία Παρνασσίδας, επικεφαλής τμήματος του Δ.Σ.Ε. υπό τη γενικότερη ηγεσία του καπετάν-Διαμαντή.
Κατά την τελική φάση εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του Εθνικού Στρατού στη Στερεά Ελλάδα, το καλοκαίρι του 1949, παγιδεύτηκε τη νύχτα της 29ης Ιουλίου πέφτοντας σε ενέδρα σε μια βρύση έξω από την Ιτέα, όπου τον περίμεναν άνδρες της ομάδας "Μ.Α.Υ", κρυμμένοι μέσα σε βαρέλια, καθώς είχαν πληροφορίες για την κάθοδό του. Εκεί, ο Λύτρας αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα για να μη συλληφθεί.
Το πτώμα του κακοποιήθηκε από τους αντιπάλους του, οι οποίο το περιέφεραν με ανοιχτό φορτηγό την επόμενη μέρα του θανάτου του, στα χωριά της περιοχής, ως τρόπαιο, όπως συνηθιζόταν.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε
Η Σάντος (πλήρες όνομα: Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε, πορτογαλικά: Santos Futebol Clube) είναι βραζιλιάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα την ομώνυμη πόλη Σάντος, στην πολιτεία του Σάο Πάολο. Συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Πολιτείας του Σάο Πάολο και στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βραζιλίας.
Είναι η δεύτερη σε κατακτήσεις ομάδα στη Σέριε Α (8). Επίσης είναι δεύτερη σε συνολικούς τίτλους στη Βραζιλία με (17) έναν πίσω από τη Σάο Πάολο (18). Κατέχει το ρεκόρ των 5 συνεχόμενων πρωταθλημάτων (1961-1965). Κορυφαίος ποδοσφαιριστής της είναι ο Πελέ, ο «βασιλιάς του ποδοσφαίρου».
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 14 Απριλίου του 1912, από τρεις ειδικούς του αθλητισμού, τους Ραϊμούντο Μάρκες, Μάριο Φεράζ ντε Κάμπος και Αρζεμίρο ντε Σόουζα Τζούνιορ. Ο σύλλογος έγινε σύμβολο του όμορφου και διασκεδαστικού ποδοσφαίρου, γνωστό στη Βραζιλία ως "ποδόσφαιρο - τέχνη". Είναι μια από τις πιο πλούσιες ποδοσφαιρικές ομάδες στη χώρα, αλλά και γενικότερα σε όλο τον κόσμο. Η Σάντος είναι ένα ιδρυτικό μέλος ενός κλαμπ των δεκατριών ισχυρότερων ομάδων της Βραζιλίας.
Τίτλοι και διακρίσεις
thumb|Το λογότυπο του συλλόγου άλλαξε το 2023 προς τιμή του Πελέ
Είναι η πρώτη ομάδα στον κόσμο σε οποιαδήποτε κατηγορία που ξεπέρασε τα 10.000 τέρματα στην ιστορία της και συγκεκριμένα στις 20 Ιανουαρίου 1998. Μάλιστα, την περίοδο της μεγαλύτερης ακμής της, μεταξύ 1961 και 1963 σκόραρε σε 73 συνεχόμενα επίσημα παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις σημειώνοντας 245 τέρματα, έχοντας 51 νίκες, 14 ισοπαλίες και 9 ήττες. Η επίδοση είναι η τρίτη καλύτερη όλων των εποχών στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912
Καθεδρικός Ναός της Ιερής Καρδιάς (Λαχώρη)
Ο Καθεδρικός Ναός της Ιερής Καρδιάς είναι καθολικός ναός στην πακιστανική πόλη της Λαχώρης, ο οποίος καθαγιάστηκε από τον Επίσκοπο Φαμπιάν Ίστερμανς, Επίσκοπο της Λαχόρης στις 19 Νοεμβρίου 1907. Ο σχεδιασμός του καθεδρικού ναού έγινε σύμφωνα με τη ρωμαιοβυζαντινή τεχνοτροπία από έναν Βέλγο αρχιτέκτονα, τον Έντουαρντ Ντόμπελιρς της Αμβέρσας.
Ο Καθεδρικός Ναός είναι η κύρια εκκλησία της Αρχιεπισκοπής της Λαχώρης. Ένα ειδικό αναμνηστικό γραμματόσημο κυκλοφόρησε την Ημέρα της Εκατονταετηρίδας του Καθεδρικού Ναού από την κυβέρνηση του Πακιστάν. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ απέστειλε μήνυμα για το Ιωβηλαίο του Καθεδρικού Ναού της Λαχώρης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Πακιστάν
Σκακιστικό Τμήμα ΕΑΠ
Ανδρική Ομάδα
Η ανδρική ομάδα του τμήματος, λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή της, ξεκίνησε να συμμετέχει σε προκριματικούς ομίλους (ΠΟΑ) για την συμμετοχή της στο Πανελλήνιο Ομαδικό Πρωτάθλημα Σκακιού (Α' Εθνική). Το 2020 κατάφερε για πρώτη φορά να κατακτήσει την πρώτη θέση στον προκριματικό όμιλό της και να προκριθεί στο πρωτάθλημα Α' Εθνικής του. Δεν κατάφερε τελικά να συμμετάσχει, καθώς το πρωτάθλημα ακυρώθηκε λόγω της επικείμενης διασποράς του COVID-19.
Υδραγωγείο του Μάρκιου
μικρογραφία|Το υδραγωγείο Άκουα Μάρκια. μικρογραφία|250x250εσ|Η διαδρομή του Άκουα Μάρκια έξω από τη Ρώμη. μικρογραφία|250x250εσ|Η δΔιαδρομή του Άκουα Μάρκια στη Ρώμη. μικρογραφία|Το Άκουα Μάρκια κοντά στη Ρομαβέκια, στη Ρώμη. μικρογραφία|Σε πρώτο πλάνο το ρωμαϊκό αδιάβροχο κονίαμα μέσα στο κανάλι.
Σκακιστικό Τμήμα ΕΑΠ
Ανδρική Ομάδα
μικρογραφία|221x221εσ|Σκακιστικό Τμήμα ΕΑΠ
Υδραγωγείο του Μάρκιου
Tο Υδραγωγείο του Μάρκιου, (λατιν.: Aqua Marcia), είναι από τα μεγαλύτερα  υδραγωγεία που ύδρευαν την πόλη της Ρώμης. Το υδραγωγείο κτίστηκε μεταξύ 144-140 π.Χ. κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Το Άκουα Φελίτσε, που λειτουργεί ακόμη από το 1586, τρέχει σε μεγάλο τμήμα κατά μήκος της διαδρομής του Υδραγωγείου του Μάρκιου.
Σκακιστικό Τμήμα ΕΑΠ
Νεανική Ομάδα
Η νεανική ομάδα του τμήματος, από τις πρώτες της κιόλας συμμετοχές σε περιφερειακά πρωταθλήματα, κατάφερε να έχει σταθερά υψηλές επιδόσεις και να τερματίζει σε υψηλές θέσεις. Παρ' όλα αυτά, η 1η θέση και η πρόκριση στα Πανελλήνια Ομαδικά Πρωταθλήματα Παίδων-Κορασίδων στην Θεσσαλονίκη ήρθε το 2017. Η Ε.Α. Πατρών ισοβάθμησε στην 4η θέση με άλλες πέντε ομάδες, παίρνοντας τελικά την 9η θέση και χάνοντας για μία θέση την απευθείας πρόκριση στο επόμενο Πρωτάθλημα. Όμως, προκρίθηκαν και τα επόμενα δύο έτη, τερματίζοντας σε παρόμοιες θέσεις.
Υδραγωγείο του Μάρκιου
Μαζί με το Άκουα Άνιο Βέτους, το Άκουα Άνιο Νόβους και το Άκουα Κλαούντια, θεωρείται ένα από τα «τέσσερα μεγάλα υδραγωγεία της Ρώμης».
Σκακιστικό Τμήμα ΕΑΠ
Μαθητικά Πρωταθλήματα
Οι νεαροί αθλητές της ΕΑ Πατρών κάθε χρόνο έχουν σημαντικές διακρίσεις στα Περιφερειακά Μαθητικά Πρωταθλήματα, ενώ τα τελευταία χρόνια συνήθως συλλέγουν τα περισσότερα μετάλλια από κάθε άλλο σκακιστικό όμιλο σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες. Μάλιστα πολλοί μαθητές του συλλόγου έχουν κατακτήσει και μετάλλια σε Πανελλήνια Μαθητικά Πρωταθλήματα, τα οποία τα τελευταία χρόνια διεξάγονται στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου.
Υδραγωγείο του Μάρκιου
Διαδρομή
Η αρχαία πηγή για το υδραγωγείο ήταν κοντά στις σύγχρονες πόλεις Aρσόλι και Aγκόστα, περισσότερο από 91 χλμ. μακριά στην κοιλάδα του ποταμού Ανιένε. Αυτή η γενική τοποθεσία, σε λόφους στα ανατολικά της πόλης, χρησιμοποιήθηκε επίσης για άλλα υδραγωγεία, συμπεριλαμβανομένων των Άνιο Βέτους, Άνιο Νόβους και Άκουα Κλαούντια. Η ίδια πηγή χρησιμοποιείται σήμερα για την τροφοδοσία του σύγχρονου υδραγωγείου.
Η διαδρομή ήταν αρχικά υπόγεια για περίπου 80 χλμ. και στη συνέχεια αναδυόταν σε μεγάλα μνημειακά τόξα.
Η αρχική διαδρομή του υδραγωγείου πήγαινε παράλληλα με τη δεξιά όχθη του ποταμού Άνιο, μετά τον διέσχιζε με γέφυρα λίγο πριν το Βικοβάρο και μετά ακολουθούσε τη διαδρομή του Άκουα Άνιο Βέτους (σε χαμηλότερο υψόμετρο). Συνέχιζε προς το Tίβολι και στη συνέχεια, παρακάμπτοντας τα βουνά Tιμπουρτίνι, έφτανε τη Βία Πρενεστίνα. Μετά τον σημερινό δήμο Τζερικόμιο διέσχισε την περιοχή Γκαλικάνο στο Λάτσιο με εναλλασσόμενες γέφυρες (από τις οποίες είναι πολλές ορατές) και υπόγεια τμήματα. Μετά την περιοχή Καπανέλε κατευθυνόταν ευθεία στη Ρώμη και εμφανιζόταν στο 7ο μίλι της Βία Λατίνα, όπου υπήρχε μία λεκάνη καθαρισμού (limaria). Από εδώ ένα τμήμα με τόξα περίπου 9 χιλιομέτρων πήγαινε παράλληλα με τη Βία Λατίνα και έφτανε στη Ρώμη στην τοποθεσία Ελπίδες Παλαιές (ad Spem Veterem), κοντά στην Πόρτα Ματζόρε, όπου συναντιόταν με άλλα υδραγωγεία. Από εδώ ακολουθούσε τα μελλοντικά Αυρηλιανά Τείχη, μέχρι που διέσχιζε την Tιμπουρτίνα με ένα τόξο, που αργότερα μετατράπηκε σε Πόρτα Τριμπουρτίνα. Η διαδρομή περνούσε την Πόρτα Βιμινάλια, όπου βρίσκεται σήμερα ο σταθμός Tέρμινι, και κατέληγε κοντά στην Πόρτα Κολίνα, όπου βρισκόταν η δεξαμενή διανομής (castellum aquae), κοντά στη σημερινή Βία ΧΧ Σετέμπρε. Ο κύριος κλάδος του υπόλοιπου δικτύου (που κάλυπτε τα 2/3 της πόλης) έφτανε στον Κυρινάλιο και στη συνέχεια στον Καπιτωλίνο λόφο, ενώ ένας δευτερεύων κλάδος (rivus Herculaneus), που ξεκινούσε από την Πύλη Τριμπουρτίνα, εξυπηρετούσε τον Καίλιο και τον Aβεντίνο λόφο.
Ιστορία
Το Άκουα Μάρκια, γνωστό για τα κρύα και καθαρά νερά του, κατασκευάστηκε από το 144 έως το 140 π.Χ. από τον πραίτορα Κόιντο Μάρκιο Ρεξ (πρόγονο του Ιουλίου Καίσαρα), από τον οποίο ονομάστηκε και του οποίου ο ρόλος αξιωματούχου επιμηκύνθηκε, για την ολοκλήρωση του έργου. Η δαπάνη έγινε σε μεγάλο βαθμό με λάφυρα από τις πρόσφατες ρωμαϊκές κατακτήσεις της Κορίνθου το 146 π.Χ. και την καταστροφή της Καρχηδόνας στο τέλος του Γ΄ Καρχηδονιακού Πολέμου, την ίδια χρονιά. Ακολουθούσε τη Βία Τριμπουρτίνα στη Ρώμη και εισερχόταν στην πόλη στα ανατολικά της όρια, στην Πόρτα Τριμπουρτίνα των Αυρηλιανών Τειχών.
Το υδραγωγείο επισκευάστηκε από τον Μ. Β. Αγρίππα το 33 π.Χ. και αργότερα ξανά από τον Αύγουστο, σύμφωνα με την επιγραφή στο τόξο που έγινε αργότερα η Πόρτα Τριμπουρτίνα. Ο Aύγουστος αύξησε επίσης την ποσότητα ύδατος, συνδέοντάς το με μία πρόσθετη πηγή, το Άκουα Αουγκούστα, διπλασιάζοντας έτσι την απόδοσή του. Μεγάλο μέρος του ύδατος αφαιρείτο από ιδιώτες για δική τους χρήση, καθιστώντας το Υδραγωγείο ουσιαστικά να ρέει ελάχιστα στην πόλη την εποχή του Νέρωνα. Η ποσότητα αυξήθηκε ξανά από μεταγενέστερους αυτοκράτορες. Ο Φροντίνος μέτρησε τη ροή του Άκουα Μάρκια στην πηγή του γύρω στο 97 μ.Χ. και την υπολόγισε σε 4690 quinariae, καθιστώντας το τη δεύτερη μεγαλύτερη πηγή νερού της πόλης. Οι σύγχρονες εκτιμήσεις για το μέγεθος ενός quinaria ποικίλλουν σε ένα ευρύ φάσμα, από 10.000 lt σε 76.800 lt νερού την ημέρα, δίνοντας στο Άκουα Μάρκια ρυθμό ροής 46.900.000 lt 360.192.000 lt σε 360.192.000 νερού την ημέρα.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Μπουράκ Οστσιβίτ
Ξεχωρίζουν επίσης οι ρόλοι του στις σειρές «Muhteşem Yüzyıl» (2011-12) και «Çalıkuşu» (2013). Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, έχει λάβει πολλές διακρίσεις και βραβεία ενώ είναι σήμερα ο Τούρκος ηθοποιός με τους περισσότερους ακόλουθους στο Instagram.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1984 στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας και είναι γιος των Μπουλέντ και Τζεϊχάν Οζτσιβίτ. Έχει μια μικρότερη αδερφή, την Μπουρτσούν.
Σπούδασε στο Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου του Μαρμαρά.
Αρχή της καριέρας του
Το 2004, ο Οζτσιβίτ εξελέγη Top Model της Τουρκίας και ξεκίνησε να εργάζεται με πρακτορεία μοντέλων. Το 2005, επιλέχθηκε ως το δεύτερο καλύτερο μοντέλο του κόσμου.
Ο Μπουράκ Οζτσιβίτ ξεκίνησε την υποκριτική του καριέρα με την τηλεοπτική σειρά Eksi 18. Αργότερα πρωταγωνίστησε στις τηλεοπτικές σειρές Zoraki Koca, İhanet, Baba Ocağı και Küçük Sırlar, την τουρκική προσαρμογή της σειράς Gossip Girl.
Μεταξύ 2010 και 2011, διακρίθηκε για το ρόλο του στην ιστορική δραματική σειρά Muhteşem Yüzyıl, όπου έπαιξε τον Malkoçoglu Bali Bey, οθωμανικό στρατιωτικό διοικητή στην υπηρεσία του Σουλτάνου Σουλεϊμάν, κερδίζοντας τα δύο πρώτα βραβεία της καριέρας του.
2013 Çalıkuşu, πρώτος αξιοσημείωτος ρόλος
Το 2013, ήρθε ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του στην σειρά Çalıkuşu, μια προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Reşat Nuri Güntekin, ενός από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Τουρκίας. Η σειρά λαμβάνει χώρα στις αρχές του 20ού αιώνα στην Τουρκία όπου ο Burak παίζει τον Kamran, έναν νεαρό, ελκυστικό και σεβαστό γιατρό που ερωτεύεται τον ξάδελφό του Feride, έναν ρόλο που διαδραματίζει ο Fahriye Evcen.
Ένα χρόνο αργότερα, το 2014 πρωταγωνίστησε ξανά με τον Fahriye Evcen στην ερωτική και δραματική ταινία Aşk Sana Benzer, η οποία έχει σήμερα περίπου 9 εκατομμύρια προβολές στο YouTube.
2015-2017 Kara Sevda, η έναρξη της καριέρας του
Μεταξύ 2015 και 2017, πρωταγωνίστησε στην σαπουνόπερα Kara Sevda στο ρόλο του Kemal Soydere μαζί με τον Neslihan Atagül. Αυτή η σειρά έχει κερδίσει ένα βραβείο Emmy, έχει μεταδοθεί σε έως 110 χώρες και έχει μεταφραστεί σε 50 γλώσσες, καθιστώντας το Burak Özçivit πολύ δημοφιλές, τόσο στην Τουρκία όσο και διεθνώς.
Το 2016 πρωταγωνίστησε στην ταινία Kardeşim Benim μαζί με τον τραγουδιστή και ηθοποιό Murat Boz. Το 2017, έκανε τη συνέχεια του προηγούμενου που ονομάζεται Kardeşim Benim 2.
2019-εως σήμερα Kuruluş: Osman
Το 2018, πρωταγωνίστησε στην ταινία Can Feda μαζί με τον Kerem Bürsin, για την οποία κέρδισε το βραβείο για τον "Θαυμάσιο Ηθοποιό της Χρονιάς 2018".
Ο Özçivit είναι επίσης παραγωγός χάρη στην εταιρεία του BRK'S Production.
Στις 20 Νοεμβρίου 2019, η πρώτη σεζόν της σειράς Kuruluş: Osman, στην οποία ο Özçivit έχει τον τίτλο ρόλου, έκανε πρεμιέρα στην Τουρκία με μεγάλη επιτυχία. Η σειρά αφηγείται την ιστορία του Οσμάν Γκάζι, γιου και διαδόχου της οθωμανικής δυναστείας του Ερτουγρούλ, πρωταγωνιστή της διάσημης σειράς Diriliş Ertuğrul. Επί του παρόντος, η δεύτερη σεζόν μεταδίδεται επίσης στην Τουρκία με μεγάλη επιτυχία. Η σειρά έχει κατακτήσει 10 βραβεία, εκ των οποίων τα 3 ήταν για τον Burak Özçivit ως τον καλύτερο ηθοποιό και έχει αγοραστεί από 35 χώρες, συμπεριλαμβανομένων του Πακιστάν, της Αλβανίας και της Τυνησίας.
Προσωπική ζωή
Από τις 29 Ιουνίου 2017 είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Φαχριγιέ Εβτσέν και έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Καράν (γενν. 13 Απριλίου 2019).
Δήμος Σκυρίτιδας
Ο δήμος Σκιρίτιδας (επίσημη ονομασία Σκυρίτιδα την περίοδο 1997-2001) ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τρίπολης. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού στα σύνορα με τον νομό Λακωνίας. Ο δήμος Σκιρίτιδας αποτελούταν από 7 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 1.597 κατοίκους στην απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Βλαχοκερασέα.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα κατοικούσαν εδώ οι Σκιρίτες, οι οποίοι ήταν υποτελείς στους Σπαρτιάτες, διατηρώντας όμως αρκετές ελευθερίες. Οι μεγαλύτεροι οικισμοί της Σκιρίτιδας ήταν το Οίον και οι Καρυές (τόπος καταγωγής των Καρυάτιδων). Αποτελούσε περιοχή στρατηγικής σημασίας για το κράτος της Σπάρτης, αφού ήλεγχε το δρόμο προς την Τεγέα.Ο Σκιρίτης λόχος που αποτελούνταν από άντρες της περιοχής, διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στο σπαρτιατικό στρατό. Παρατασσόταν τιμητικά στο αριστερό άκρο του σπαρτιατικού στρατεύματος, διέθετε δύναμη 600 ανδρών, ενώ είχε ρόλο παρόμοιο με αυτό των "ειδικών δυνάμεων". Κατά τη διάρκεια νυχτερινής πορείας αναλάμβανε ανιχνευτικό ρόλο, όντας ο μοναδικός λόχος που προπορευόταν του βασιλικού. Ιδιαίτερη ικανότητα εμφάνιζε απέναντι σε ίλες ιππικού. Οι Σκιρίτες χρησιμοποιούσαν σαν μέθοδο παραλλαγής και κάλυψης την σκόνη από κάρβουνο, με την οποία κάλυπταν το δέρμα τους, ώστε να επιχειρούν μυστικές αποστολές. Σύμφωνα με το Διόδωρο το Σικελό, το σπουδαιότερο επίτευγμα του Σκιρίτη λόχου αποτέλεσε η δολοφονία, μεταξύ άλλων, δύο αδερφών του Ξέρξη μέσα στη βασιλική σκηνή, του Αβροκόμη του Πρεσβυτέρου και του Υπεράνθη, μία από τις νύχτες κατά τη διάρκεια της μάχης των Θερμοπυλών. Το σχέδιο του βασιλιά Λεωνίδα ήταν η δολοφονία του ίδιου του Ξέρξη, τον οποίο όμως το απόσπασμα των Σκιριτών δεν βρήκε εντός της σκηνής του. Το απόσπασμα εξοντώθηκε από τη δύναμη των "αθανάτων" όταν αργότερα έγινε αντιληπτό.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς. Μέσα στις αγκύλες ([ ]) καταγράφονται οι κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001, που είχε γίνει κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του:
Νικολά Κουστού
Ο Νικολά Κουστού (γαλλικά: Nicolas Coustou, 1658 - 1733) ήταν Γάλλος γλύπτης και ακαδημαϊκός.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Σηκουάνας και ο Μάρνης, Λούβρο]] Ο Νικολά Κουστού γεννήθηκε στη Λυών στις 9 Ιανουαρίου 1658. Ο πατέρας του Φρανσουά Κουστού ήταν ξυλογλύπτης και η μητέρα του Κλωντίν Κουαζεβό ήταν αδελφή του Αντουάν Κουαζεβό, επίσημου γλύπτη του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Μαθήτευσε αρχικά στον πατέρα του και όταν έγινε δεκαοχτώ χρονών, το 1676, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, για να μαθητεύσει κοντά στον θείο του Αντουάν Κουαζεβό, ο οποίος διηύθυνε την πρόσφατα ιδρυθείσα Βασιλική Ακαδημία ζωγραφικής και γλυπτικής. Σε ηλικία είκοσι τριών ετών, ο Κουστού κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης, το οποίο του έδωσε την ευκαιρία να εκπαιδευτεί για τέσσερα χρόνια στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης. Επέστρεψε στο Παρίσι το 1687. Το 1690 παντρεύτηκε τη Σουζάν-Ανιές Ουάς, κόρη ζωγράφου και διακοσμητή.
Το 1693, ο Νικολά Κουστού έγινε ακαδημαϊκός. Το έργο εισαγωγής του ήταν ένα αλληγορικό ανάγλυφο, σχετικά με την Αποκατάσταση της υγείας του βασιλιά (σήμερα στο Λούβρο).
Από το 1700, συνεργάστηκε με τον Κουαζεβό στο Μέγαρο των Απομάχων και στα παλάτια του Μαρλί (κατεστραμμένο σήμερα) και των Βερσαλλιών.
Τουλούζη
Η Τουλούζη (γαλλικά: Toulouse (προφέρεται: Τουλούζ), οξιταν.: Tolosa), είναι μητροπολιτική πόλη της νότιας Γαλλίας. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Γαρούνα, ανάμεσα στη Μεσόγειο θάλασσα και τον Ατλαντικό ωκεανό, κοντά στα Πυρηναία Όρη και τα σύνορα με την Ισπανία. Πρωτεύουσα της γεωγραφικής περιοχής των Μέσων Πυρηναίων και του νομού Haute-Garonne, αποτελεί την 4η μεγαλύτερη πληθυσμιακά μητροπολιτική περιοχή στη Γαλλία με 1.291.517 κατοίκους (Τουλουζάνοι, απογραφή 2013) και την ταχύτερα αναπτυσσόμενη σε ολόκληρη την Ευρώπη.