cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναθηναϊκός (χόκεϊ επί χόρτου)
Ιστορία
Την ομάδα αποτελούσαν οι Άγγελος Φιλίππου (αρχηγός από το 1934), ο Κύπριος σπρίντερ Παντελίδης, ο Νίκος Μαντζάρογλου (πρωταθλητής του πινγκ-πονγκ), οι αφοί Κλέων Ζάχος και Κίμων Ζάχος, ο Ρένος Φραγκούδης (πρωταθλητής στίβου), Καλατζιανός, Γιαννόπουλος, Λίτσας, Κόκκοτας, Δημητράκος, Αναστασίου, Καμπουράκης, Μπούκας, και ο Αποστολίδης (βασικός τερματοφύλακας).
Από το ποδοσφαιρικό τμήμα, μέλη της ομάδας υπήρξαν ο Άγγελος Μεσσάρης, ο Διομήδης Συμεωνίδης ο Αργυράκης και Λευτέρης Φρατζεσκάκης. Επίσης μέλη της ομάδας χόκεϊ επί χόρτου ήταν ο πρωταθλητής στίβου Χρύσανθος Τσουκαλάς και ο πρωταθλητής στη σκοποβολή Νίκος Χρυσάφης.
Ο Παναθηναϊκός συνήθως αντιμετώπιζε τον ΟΑΑ, την ομάδα της Shell, τη ομάδα του αγγλικού στόλου, καθώς και ερασιτεχνικές κατά καιρούς ομάδες Κυπρίων, Άγγλων και Ινδών παροίκων των Αθηνών. Η απουσία πρωταθλήματος ή κάποιου ανταγωνιστικού θεσμού στην Ελλάδα, ανάγκασε τον Παναθηναϊκό να ταξιδέψει στο εξωτερικό για να αγωνιστεί με ομάδες με μεγάλη παράδοση στο άθλημα όπως της Αγγλίας και του Πακιστάν. Σημειώνεται πως το βιβλίο "και χιλιάδες τίτλοι" αλλά και η επίσημη σελίδα του ερασιτέχνη ΠΑΟ, αναφέρουν πως ο ΠΑΟ ήταν επίσημος Πρωταθλητής Ελλάδας στο χόκεϊ επί χόρτου το 1911,το 1930 (Εφημερίδα Ακρόπολις, 2 Ιουλίου 1930), το 1932 ("Ιστορία Παναθηναϊκού 1908 - 1948" , έκδοση 1949) και το 1939.
Μεταπολεμικά ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να συντηρήσει το τμήμα. Οι αθλητές Φιλίππου, Μαντζάρογλου, Λίτσας, Δημητράκος και Καμπουράκης το 1937 μεταπήδησαν από το τμήμα χόκεϊ στην ομάδα του μπάσκετ η οποία την περίοδο εκείνη ανασυστάθηκε ξεκινούσε την πρώτη προσπάθεια να καταξιωθεί σε αξιόλογες βάσεις. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο οι αθλητές του χόκεϊ Κλέων Ζάχος και Λευτέρης Φρατζεσκάκης έχασαν τη ζωή του στο Αλβανικο μετωπο.
2014
Το τμήμα χόκεϊ του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου επαναδραστηριοποιήθηκε το 2014. Λόγω επιπλοκών με την Ομοσπονδία αυτή τη στιγμή δε διεξάγεται πρωτάθλημα στην Ελλάδα και η ομάδα δίνει φιλικούς αγώνες.
Αξιόλογοι αθλητές
thumb|250x250px|[[Άγγελος Μεσσάρης]]
thumb|200x200px|Η ομάδα χόκεϊ τη δεκαετία του 30
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
χόκεϊ επί χόρτου Κατηγορία:Σύλλογοι χόκεϊ επί χόρτου
Barbara (άλμπουμ)
Το "Barbara" είναι το τρίτο άλμπουμ των We Are Scientists. Κυκλοφόρησε στις 14 Ιουνίου του 2010 από την PIAS. Για την προώθηση του κυκλοφόρησαν 2 singles το "Rules Don't Stop" στις 5 Απριλίου του 2010 και το "Nice Guys" στις 7 Ιουνίου του 2010. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας με τον Andy Burrows στα ντραμς.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια συντέθηκαν από τους We Are Scientists εκτός του "Jack & Ginger" που γράφτηκε από τους We Are Scientists και τον Ariel Rechtshaid
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
239 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πανασιατισμός
Ο Πανασιατισμός (επίσης γνωστός ως Ασιατισμός ή Μείζων Ασιατισμός) είναι μια ιδεολογία που προάγει την πολιτική και οικονομική ενότητα και τη συνεργασία των ασιατικών λαών. Έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες και κινήματα του Πανασιατισμού, ειδικά από την Ανατολική, τη Νότια και τη Νοτιοανατολική Ασία. Το κίνητρο ήταν η αντίσταση στον δυτικό ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία και η πεποίθηση ότι οι «ασιατικές αξίες» πρέπει να υπερισχύουν των «ευρωπαϊκών αξιών».
Ιαπωνικός Ασιατισμός
μικρογραφία|230x230εσ|Το [[Συνέδριο Μείζονος Ανατολικής Ασίας το Νοέμβριο του 1943. Οι συμμετέχοντες ήταν (Α-Δ): Μπα Μο, Τσανγκ Τσινγκχούι, Ουάνγκ Τσινγκουέι, Τότζο Χιντέκι, Γουάν Γουαϊταγιακόν, Χοσέ Π. Λαουρέλ, Σουμπάς Τσάντρα Μπος.]] Ο ιαπωνικός Πανασιατισμός πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν, στον πυρήνα του, η ιδέα ότι η Ασία πρέπει να ενωθεί ενάντια στον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό.
Ο ιαπωνικός Ασιατισμός αναπτύχθηκε μεταξύ των συζητήσεων για την αλληλεγγύη με τα ασιατικά έθνη τα οποία ήταν υπό την πίεση της Ευρώπης και για την επιθετική επέκταση στην ασιατική ήπειρο. Οι προηγούμενες συζητήσεις προέρχονταν από τον φιλελευθερισμό. Οι ιδεολόγοι τους ήταν ο Τοκίτσι Ταρουί (1850-1922) που υποστήριξε την ισότιμη ένωση Ιαπωνίας-Κορέας για συνεργατική άμυνα ενάντια στις ευρωπαϊκές δυνάμεις και ο Κένταρο Όι (1843–1922) που επιχείρησε την εγχώρια συνταγματική κυβέρνηση στην Ιαπωνία και τις μεταρρυθμίσεις της Κορέας. Η σκέψη του Πανασιατισμού στην Ιαπωνία άρχισε να αναπτύσσεται στα τέλη του 19ου αιώνα και ενισχύθηκε ιδιαίτερα μετά την ήττα της Ρωσίας στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο (1904–1905). Αυτό δημιούργησε ενδιαφέρον από τους Ινδούς ποιητές Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και Σρι Αουρομπιντό και τον Κινέζο πολιτικό Σουν Γιατ-Σεν. αριστερά|μικρογραφία|315x315εσ|Ο Ιάπωνας πανασιατικός [[συγγραφέας Σούμεϊ Όκαβα.]] Το αυξανόμενο επίσημο ενδιαφέρον για ευρύτερες ασιατικές ανησυχίες φάνηκε στη δημιουργία εγκαταστάσεων για τις ινδικές σπουδές. Το 1899, το αυτοκρατορικό πανεπιστήμιο του Τόκιο δημιούργησε μια έδρα στα σανσκριτικά και στη γλώσσα Κάουι, ενώ το 1903 ιδρύθηκε ακόμη μία έδρα για τη συγκριτική θρησκεία. Σε αυτό το περιβάλλον, αρκετοί Ινδοί μαθητές μετακινήθηκαν στην Ιαπωνία στις αρχές του εικοστού αιώνα, ιδρύοντας την Ανατολικοασιατική Ένωση Νέων το 1900. Η αντιβρετανική πολιτική τους δραστηριότητα προκάλεσε ανησυχία στην ινδική κυβέρνηση, μετά από μια έκθεση στο περιοδικό The Spectator του Λονδίνου.
Ωστόσο, η ιαπωνική κοινωνία είχε στράφηκε δυναμικά προς τον υπερεθνικισμό από το Λαϊκό Κίνημα Ελευθερίας και Δικαιωμάτων. Οι τελευταίες συζητήσεις για τον επιθετικό επεκτατισμό στην Ασία έγιναν προφανείς. Οι εκπρόσωποί τους ήταν η Κοινωνία Μαύρου Ωκεανού (Γκενγιόσα) και η Κοινωνία Μαύρου Δράκου. Η Κοινωνία Μαύρου Δράκου (1933) υποστήριξε τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό και τον επεκτατισμό, κάτι που οδήγησε σε μια συζήτηση για τη διασφάλιση της ασιατικής ηπείρου υπό ιαπωνικό έλεγχο. Κατ 'εξαίρεση, ο Ριόχεϊ Ουτσίντα (1874–1937), ο οποίος ήταν μέλος της Κοινωνίας Μαύρου Δράκου, ήταν Ιαπωνοκορεάτης συνδικαλιστής και ακτιβιστής των επαναστάσεων των Φιλιππίνων και της Κίνας.
Ο Τότεν Μιγιαζάκι (1870-1922) υποστήριξε διαρκώς μια κινεζική επανάσταση του Σουν Γιατ-Σεν με πνευματική θυσία και συμπάθεια υπό την αυτοκρατορική Ιαπωνία. Ο Οκακούρα Κακούζο (1862–1913) επέκρινε τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό ως καταστροφέα της ανθρώπινης ομορφιάς και υποστήριξε τη ρομαντική αλληλεγγύη με τον διαφορετικό «Ασία ως ένα» ενάντια στον ευρωπαϊκό πολιτισμό."Η ΑΣΙΑ είναι ένα. Τα Ιμαλάια διαιρούν, μόνο για να τονίσουν, δύο ισχυρούς πολιτισμούς, τους Κινέζους με τον κομμουνισμό του Κομφούκιου και τους Ινδούς με την ατομοκρατία των Βέδων. Αλλά ούτε καν τα χιονισμένα εμπόδια μπορούν να διακόψουν για μια στιγμή την ευρεία έκταση της αγάπης για το Απόλυτο και το Σύμπαν, που είναι η κοινή κληρονομιά σκέψης κάθε ασιατικής φυλής, επιτρέποντάς τους να παράγουν όλες τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου και να τις ξεχωρίζουν από τους θαλάσσιους λαούς της Μεσογείου και της Βαλτικής, που λατρεύουν να μένουν στο Συγκεκριμένο, και να αναζητούν τα μέσα, όχι το τέλος, της ζωής. "Σε αυτό, ο Οκακούρα χρησιμοποιούσε την ιαπωνική έννοια του sangoku (σανγκόκου), η οποία υπήρχε στον ιαπωνικό πολιτισμό προτού γίνει γνωστή η έννοια της Ασίας. Το Sangoku σημαίνει κυριολεκτικά «τρεις χώρες»: Χονσού (το μεγαλύτερο νησί της Ιαπωνίας), Κάρα (Κίνα) και Τιαντσού (Ινδία).
Ωστόσο, οι περισσότεροι Πανασιατιστές ήταν εθνικιστές και ιμπεριαλιστές και συνδέονταν με οργανώσεις της δεξιάς. Συζήτησαν την αυτοδίκαιη αλληλεγγύη που οδήγησε σε ιδεολογία, όπως η «νέα τάξη» της Ανατολικής Ασίας και «Μείζονα Σφαίρα Συνευημερίας της Ανατολικής Ασίας» που βασίστηκε στην ιαπωνική υπεροχή.
Νέος Μείζων Ασιατισμός από την Κίνα
Από την κινεζική προοπτική, ο ιαπωνικός Ασιατισμός ερμηνεύτηκε ως αιτιολογημένη ιδεολογία για ιαπωνική στρατιωτική επίθεση και πολιτική απορρόφηση (βλ. Είκοσι Μία Απαιτήσεις). Το 1917, ο Λι Ντατσάο (1889-1927) υποστήριξε την απελευθέρωση των ασιατικών εθνών και την ισονομία της Μείζονος Ασιατικής Ένωσης. Το 1924, ο Σουν Γιατ-Σεν (1866-1925) δήλωσε ότι η Δύση ήταν ηγεμονική και η Ανατολή ήταν Κομφουκιανική και υποστήριξε την πλήρη ανεξαρτησία με αντίσταση στην αποικιοκρατία με τον «Μείζων Ασιατισμό» που ενώνει τα ασιατικά έθνη.
Πανασιατισμός μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Οι πολιτικοί ηγέτες από τον Σουν Γιατ-Σεν τις δεκαετίες του 1910 και του 1920 έως τον Μαχαθίρ Μοχάμαντ τη δεκαετία του 1990, υποστηρίζουν ότι τα πολιτικά μοντέλα και ιδεολογίες της Ευρώπης στερούνται αξιών και εννοιών που βρίσκονται στις ασιατικές κοινωνίες και φιλοσοφίες. Οι ευρωπαϊκές αξίες, όπως τα ατομικά δικαιώματα και οι ελευθερίες, δεν θα ήταν κατάλληλες για τις ασιατικές κοινωνίες σε αυτήν την ακραία διατύπωση του Πανασιατισμού.
Η ιδέα των «ασιατικών αξιών» θεωρείται κάπως ως αναζωπύρωση του πανασιατισμού. Ένας από τους πρώτους ενθουσιώδεις της ιδέας ήταν ο πρώην πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης, Λι Κουάν Γιου. Στην Ινδία, ο Ραμ Μανόχαρ Λοχία ονειρεύτηκε μια ενωμένη σοσιαλιστική Ασία.
Croc: Legend of the Gobbos
Το Croc: Legend of the Gobbos είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας το οποίο αναπτύχθηκε από την Argonaut Software και κυκλοφόρησε από την Fox Interactive για το PlayStation, Sega Saturn και PC και αργότερα για το Game Boy Color. Το παιχνίδι δέχτηκε μεικτές ως θετικές κριτικές, και ήταν το παιχνίδι της Argonaut Games με τις περισσότερες πωλήσεις.
Πλοκή
Ο βασιλιάς Rufus κοιτάζει το ηλιοβασίλεμα, όταν παρατηρεί ένα μικρό καλάθι στη λίμνη, το οποίο περιέχει ένα μικρό μωρό κροκόδειλο. Τα Gobbos τον εκτρέφουν και τον εκπαιδεύουν για να γίνει ένας από αυτούς. Ο κροκόδειλος, με όνομα Croc, μεγαλώνει τρεις φορές σε μέγεθος από ένα κανονικό Gobbo. Ξαφνικά, ο Baron Dante φτάνει και εισβάλλει στο Gobbo Island με την βοήθεια των δαιμόνων του, τους Dantinis. Φυλακίζει πολλούς από τους Gobbos, ειδικά τον βασιλιά, τον οποίο αφήνει σε ένα ατσαλένιο κλουβί εντός του κάστρου νησιού του. Πριν από την απαγωγή, ο Rufus χτυπάει μια δισκοειδής καμπάνα η οποία καλεί ένα κίτρινο πουλί με όνομα Beany. Ο Beany μικραίνει τον Croc πριν από το χτύπημα του μακριά για ασφάλεια. Ο Croc τότε πηγαίνει σε μια αναζήτηση να ελευθερώσει όλους τους Gobbos και να νικήσει τον Baron Dante.
Ανάπτυξη
Το παιχνίδι είχε παραχθεί στην Argonaut από τους Jez San και John Edelson. Οι κύριοι προγραμματιστές ήταν οι Lewis Gordon και Anthony Lloyd, και ο κύριος σχεδιαστής ήταν ο Nic Cusworth. Οι χαρακτήρες σχεδιάστηκαν από τον Simon Keating. Η μουσική συγκροτήθηκε από τους Justin Scharvona, Karin Griffin, Martin Gwynn Jones και Richard Joseph.
Υποδοχή
Το Croc: Legend of the Gobbos δέχτηκε μεικτές προς θετικές κριτικές. Έπαινος δόθηκε στα γραφικά του παιχνιδιού, μοναδικό gameplay και μουσική, ενώ επικρίθηκε για τις άτσαλες γωνιές τις κάμερας και συχνή επανάληψη. Η GamesRadar, το 2014, απαρίθμησε το παιχνίδι ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του Sega Saturn, δηλώνοντας ότι το παιχνίδι "έδωσε μια ευκαιρία στους παίκτες των συστημάτων της Sega και της Sony να εξερευνήσουν 42 λαμπρά χρωματισμένα επίπεδα, άξιο για την προσπάθεια της Argonaut στο Mushroom Kingdom, κερδίζοντας στην εταιρία ένα μπεστ σέλερ κατά την διαδικασία". Η έκδοση του παιχνιδιού για το PlayStation είχε πουλήσει ένα εκατομμύριο αντίγραφα στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ήταν ένα μπεστ σέλερ στο Ηνωμένο Βασίλειο για δύο μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:3D βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1997 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Color Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ανθρωπόμορφους χαρακτήρες
Ερέτρια (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία αυτή υπάρχουν δύο ελληνικά τοπωνύμια:
Παναθηναϊκός (καταδύσεις)
Ιστορία
Το τμήμα καταδύσεων του Παναθηναϊκού ιδρύθηκε το 1947. Το 1950 ξεκίνησε η κατασκευή κολυμβητηρίου στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε 3 Πανελλήνια πρωταθλήματα καταδύσεων, 19 ατομικά πρωταθλήματα στην πλατφόρμα ανδρών και 6 ατομικά πρωταθλήματα στο τραμπολίνο ανδρών. Ο Γιώργος Καναρέλης ήταν από τους πρώτους αθλητές του Παναθηναϊκού που διακρίθηκαν καθώς από το 1952 έως το 1962 κατέκτησε 8 ατομικά πρωταθλήματα στην πλατφόρμα και ήταν ο κορυφαίος αθλητής του συλλόγου εκείνη την περίοδο.
Το 1969 ο Παναθηναϊκός κατέκτησε Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων με το Βαγγέλη Ηλιάδη να κατακτά και το ατομικό πρωτάθλημα στο τραμπολίνο. Η πρωταθλήτρια ομάδα του Παναθηναϊκού αποτελούταν από τους Ηλιάδη, Θανασούλα, Αντωνόπουλο και Θεοχάρη ( βλ.Αθλητική Ηχώ 29/8/1969 σελ.2) Το 1972 ήρθε το δεύτερο πρωτάθλημα για τον Παναθηναϊκό με το Βαγγέλη Ηλιάδη να κατακτά την πρωτιά και στην πλατφόρμα και στο τραμπολίνο. Το 1975 ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε για τρίτη φορά πρωταθλητής Ελλάδας και πάλι ο Βαγγέλης Ηλιάδης πρώτευσε και στις δυο κατηγορίες.
Το τμήμα καταδύσεων επανιδρύθηκε το 2011 σε επίπεδο ακαδημιών. Το 2013 οι μικροί αθλητές του Παναθηναϊκού κατέκτησαν το Κύπελλο Άνοιξης, τον πρώτο ομαδικό τίτλο για το τμήμα μετά από 38 χρόνια, και τον Ιούνιο κατέκτησαν τον τίτλο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μικρών κατηγοριών. Το 2014 κατέκτησαν το Πανελλήνιο Πρωτάθημα στην Α-Β κατηγορία, που έγινε στον Βόλο, με 60 βαθμούς έναντι 31 βαθμών της Αθλητικης ακαδημίας αστεριών Θεσσαλονίκης και 28 βαθμών του ΑΝΟ Αργυρούπολης, καθώς και τα Κύπελλα Χριστουγέννων και Άνοιξης. Στο πρωτάθλημα ανδρών-γυναικών κατέλαβε την 3η θέση με 25 βαθμούς, 5 λιγότερους από τον πρωταθλητή. Το 2015 ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το κύπελλο Χριστουγέννων, το πρωτάθλημα Α-Β κατηγοριών, ενώ κατέκτησε και το πρωτάθλημα ανδρών-γυναικών για πρώτη φόρα μετά από 40 χρόνια, συγκεντρώνοντας 74 βαθμούς (έναντι 66 του ΝΟΒΑ), δύο χρυσά μετάλλια από το Νίκο Μόλβαλη και τέσσερα χάλκινα.
Τρέχουσα σύνθεση
Νίκος Μόλβαλης, Δημήτρης Μόλβαλης, Λεωνίδας Αθανασάκος, Ευστάθιος Μπαρμπόπουλος, Νικολέτα Νίκα, Κωνσταντίνα Καραθανασοπούλου, Βασιλεία Μαντινίδη, Άννα-Μαρία Σαχίνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
καταδύσεις Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κατάδυσης
Τάλα
Με τον όρο Τάλα μπορεί να αναφέρονται:
Εγγλεζονήσι
Το Εγγλεζονήσι ή Μακρονήσι (τουρκικά: Uzunada) είναι νησί της Τουρκίας που βρίσκεται στον κόλπο της Σμύρνης. Είναι το μεγαλύτερο νησί της συστάδας των Εγγλεζονησίων, με έκταση 25,4 τ.χλμ.. Η πιθανότερη εκδοχή για την ονομασία του νησιού και της ομώνυμης συστάδας είναι πως προέρχεται από παραφθορά του «Εγκλαζομενήσια», ονομασία που σχετίζεται με τις αρχαίες Κλαζομενές που βρίσκονταν στην απέναντι ακτή. Κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Δρυμούσα. Αναφέρεται από τον ιστορικό Πολύβιο, σύμφωνα με τον οποίο το νησί δόθηκε στους Κλαζομένιους, με την συνθήκη της Απάμειας, το 188 π.Χ.
Το νησί κατά το παρελθόν είχε κυρίως ελληνικό πληθυσμό που ζούσε στους τρεις οικισμούς του νησιού. Ο μεγαλύτερος οικισμός ήταν ο Θόλος που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του. Οι άλλοι δύο μικρότεροι ήταν η Αγία Παρασκευή στα δυτικά και ο Άγιος Παντελεήμονας στα βορειοανατολικά. Πριν τη Μικρασιατική καταστροφή ο πληθυσμός του νησιού έφτανε τους 2500 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών που προέβλεπε η συνθήκη της Λωζάνης οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην Νέα Ιωνία Μαγνησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Τουρκίας Κατηγορία:Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Κατηγορία:Επαρχία Σμύρνης
Έξαρχος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία αυτή υπάρχουν δύο χωριά της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
240 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γαλλική Επανάσταση
Η Γαλλική Επανάσταση (Révolution française) ήταν περίοδος μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών στη Γαλλία, που διήρκεσε από το 1789 έως το 1799. Ανέτρεψε τη μοναρχία, καθιέρωσε μια μορφή δημοκρατίας, πέρασε από περιόδους βίαιων πολιτικών ταραχών, και κατέληξε σε μια δικτατορία υπό τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Πολλές από τις αρχές της επανάστασης μεταδόθηκαν προς τη Δυτική Ευρώπη και πέρα από αυτή. Εμπνευσμένη από φιλελεύθερες και ριζοσπαστικές ιδέες, η επανάσταση άλλαξε ριζικά την πορεία της σύγχρονης ιστορίας, προκαλώντας παγκοσμίως μείωση των απόλυτων μοναρχιών και αντικατάστασή τους από δημοκρατίες.
Μέσω μιας σειράς πολέμων που συνέβησαν κατά τη διάρκειά της. Η γαλλική επανάσταση επέφερε πολλές συνέπειες καθώς μειώθηκε ο πληθυσμός. Προκλήθηκε ένα κύμα παγκόσμιων συγκρούσεων που εκτεινόταν από την Καραϊβική έως τη Μέση Ανατολή. Ιστορικοί θεωρούν την επανάσταση ως ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Κατά την ορθόδοξη άποψη που ήταν η κυρίαρχη μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, η επανάσταση οργανώθηκε από την ανερχόμενη αστική τάξη (Bourgeoisie), η οποία εμπνευσμένη από τα κηρύγματα των Διαφωτιστών και με κεντρικό σύνθημα το τρίπτυχο «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη», θέλησε να βελτιώσει την υπάρχουσα μοναρχία μετατρέποντάς την σε συνταγματική και όχι να την καταργήσει. Στην πορεία όμως, η μοναρχία καταργήθηκε και μετά από περιόδους τρομοκρατίας αλλά και οργάνωσης δίκαιου κράτους, η νεοσύστατη Δημοκρατία καταλύθηκε από τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη.
Στη νεώτερη εποχή, και ειδικά γύρω από τον εορτασμό των 200 ετών της Επανάστασης, αναπτύχθηκε μια «αναθεωρητική» ιστοριογραφία (κυρίως από αγγλοσάξονες συγγραφείς) που αμφισβητεί τον κοινωνικό, ταξικό και οικονομικό χαρακτήρα της. Για παράδειγμα, ο Α. Γκομπάν, στο έργο του «Ο μύθος της Γαλλικής Επανάστασης», θεωρεί ότι δεν υπήρξε μια επανάσταση αλλά μάλλον πολλές: μια επανάσταση των γραφειοκρατών εναντίον των διοικητικών δομών του Παλαιού Καθεστώτος, των ιδιοκτητών αγροτικής γης και των αστών καταναλωτών εναντίον της αγροτικής μεταρρύθμισης, των πόλεων εναντίον της επαρχίας και της επαρχίας εναντίον των πόλεων. Αυτά τα αντιφατικά και συχνά αλληλοεπικαλυπτόμενα κινήματα δεν παρήγαγαν κάποια σημαντικό κοινωνικό μετασχηματισμό ούτε σημαντικό «εκσυγχρονισμό», ούτε καν πολιτικές αλλαγές διαρκείας. Μετά από την αναταραχή, το τοπίο της πολιτικής και της κοινωνίας στη Γαλλία ήταν το 1815 περίπου ίδιο όπως και το 1789. (βλέπε Ιστοριογραφία της Γαλλικής Επανάστασης.)
Κοινωνική και οικονομική κατάσταση στην προεπαναστατική Γαλλία
Στα τέλη του 18ου αιώνα ήταν γενική στη Γαλλία η επιθυμία για αλλαγή του καθεστώτος. Παρ' όλη όμως τη μεταβολή στις ιδέες των ανθρώπων, η οργάνωση της Γαλλίας εξακολουθούσε να παραμένει στη μεσαιωνική μορφή της: διατήρηση των ταξικών διαχωρισμών του μεσαίωνα, μεγάλη συμμετοχή των ευγενών στα κρατικά αξιώματα και γενικά στη διοίκηση, διάκριση δικαιωμάτων και υποτίμηση της ανθρώπινης αξίας. Οι Γάλλοι άρχισαν να αισθάνονται αφόρητη την κατάσταση. Νέες δυνάμεις σχηματίστηκαν και προκάλεσαν τεράστια εξέγερση. Η Γαλλική Επανάσταση ανέτρεψε το παλιό καθεστώς και είχε ανυπολόγιστες συνέπειες στη ζωή και στις αντιλήψεις των ανθρώπων.
Στη Γαλλία επικρατούσε το κυβερνητικό σύστημα της απόλυτης μοναρχίας όπως την εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο βασιλιάς με λίγους ανώτερους λειτουργούς, που τους διάλεγε ο ίδιος, νομοθετούσε, όριζε τους φόρους και διέθετε όπως του άρεσε τον δημόσιο πλούτο. Η Γαλλία δεν είχε ενοποιηθεί τελείως. Οι νόμοι, η φορολογία, οι τρόποι συναλλαγής, τα μέτρα, τα σταθμά και το νόμισμα διέφεραν από περιοχή σε περιοχή. Αυτό προκαλούσε σύγχυση και εμπόδια στο εμπόριο(και γενικά στην ανερχόμενη αστική τάξη). Το καθεστώς, συνέχεια του μεσαιωνικού, βασιζόταν στην ανισότητα. Οι κάτοικοι της Γαλλίας διακρίνονταν στους προνομιούχους και στον κοινό λαό. Οι προνομιούχοι αποτελούσαν μικρή μειοψηφία, περίπου το 2% του πληθυσμού. Αλλά αυτοί κατείχαν την περισσότερη γη, είχαν όλα τα αγαθά, ζούσαν μια τρομερά σπάταλη και πλούσια ζωή και κυβερνούσαν τον τόπο. Δύο τάξεις, ο κλήρος και οι ευγενείς, αποτελούσαν τους προνομιούχους.
Στον κλήρο ανήκαν 130.000 άτομα. Ο ανώτερος κλήρος (επίσκοποι, αρχιεπίσκοποι, ηγούμενοι) αριθμούσε 5-6 χιλιάδες ανθρώπους, εφοδιασμένους με πλούσια εισοδήματα. Ο κατώτερος κλήρος είχε πενιχρές αποδοχές και ζούσε όπως ο φτωχός λαός. Περίπου 400.000 ευγενείς ζούσαν από εισοδήματα και αργομισθίες. Μολαταύτα, στον 18ο αιώνα εμφανίζονταν εξαιρετικά απαιτητικοί. Απέκλειαν από τα ανώτερα αξιώματα και τις προσοδοφόρες θέσεις όσους είχαν κατώτερη προέλευση, δηλαδή τους μη ευγενείς.
Ο μεγάλος όγκος του λαού βρισκόταν απέναντι από τη μειονότητα αυτή των προνομιούχων. Όλοι οι λαϊκοί άνθρωποι ονομάζονταν συνεκδοχικά με μια μεσαιωνική ονομασία: Tiers Etat, Τρίτη τάξη. Καλλιεργητές της γης και αστοί (έμποροι και επαγγελματίες των πόλεων) αποτελούσαν την τάξη αυτή.
Γενικά
Η επανάσταση είχε πολλά αίτια,από τα οποία τα σημαντικότερα είναι τα εξής:
Φιλοσοφία του Διαφωτισμού
Από τα μέσα του 18ου αιώνα η επίδραση της διαφωτιστικής κριτικής στην κοινωνία ήταν μεγάλη. Πολλοί ευγενείς έπαψαν να πιστεύουν πια στα απαρχαιωμένα προνόμια. Τα σαλόνια, τα περιοδικά, οι χώροι συγκεντρώσεων και οι μασονικές στοές έγιναν φορείς της ολοένα αυξανόμενης δυσαρέσκειας κατά της απόλυτης μοναρχίας. Η φιλοσοφία του Διαφωτισμού έκανε λόγο για τα ατομικά δικαιώματα,για ελευθερία και ισότητα, έννοιες που ως τότε ήταν άγνωστες κάτω από τον ζυγό του απολυταρχικού καθεστώτος. Κατά τον σύγχρονο ιστορικό Jean-Clement Martin, ο διαφωτισμός δεν αποτέλεσε αίτιο της επανάστασης (ο ίδιος αμφισβητεί και ότι η πραγματική επανάσταση άρχισε το 1789, χαρακτηρίζοντας τα αρχικά γεγονότα «εξέγερση»). Θεωρεί ότι η επανάσταση έδωσε μια ενότητα στον Διαφωτισμό με τη συμβολική κίνηση της ταφής του Βολταίρου στο Πάνθεον το 1791. Η αντιπαράθεση Παλαιού καθεστώτος και «Φώτων» (Διαφωτισμού) είναι ένας ισχυρός ιστορικός μύθος, ο δε όρος «Διαφωτισμός» χρησιμοποιήθηκε εκ των υστέρων σε πολλές χώρες από τους διανοούμενους για να δώσει μια ιδεολογική ενότητα στα αιτήματα αλλαγής.
Οι άθλιες συνθήκες που ζούσαν οι αστοί
Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα άρχισε να σχηματίζεται μέσα στην τρίτη τάξη, την κατώτερη, ένα νέο κοινωνικό στρώμα. Από εμπόρους, τραπεζίτες, υπαλλήλους και βιομηχάνους επιχειρηματίες γεννήθηκε η αστική τάξη.
Για τη γαλλική οικονομία η αστική τάξη είχε μεγάλη σημασία. Στους ευγενείς ήταν απαγορευμένο να ασχολούνται με εμπόριο και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που απέφερε κέρδη, ενώ και από τους φτωχούς αγρότες που υπέφεραν κάτω από τον μερκαντιλισμό (μονοπώλιο) δεν μπορούσαν να εισπράξουν τίποτε. Έτσι ως συνέπεια ο κατώτερος κλήρος φτώχαινε. Το οικονομικό βάρος έπεφτε καθαρά στους μεγαλοαστούς.
Από την άλλη μεριά οι ευγενείς διατήρησαν την πολιτική τους θέση. Ήταν απαλλαγμένοι από κάθε είδους φορολογία και μόνο αυτοί είχαν πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες. Επειδή οι μεγαλοαστοί δεν είχαν αυτό το δικαίωμα, άρχισε να δημιουργείται μια παραφωνία ανάμεσα στη μεγάλη οικονομική τους σημασία και την πολύ μικρή πολιτική τους δύναμη.
Αυτό είχε ως συνέπεια να μεγαλώσει η δυσαρέσκεια των μεγαλοαστών προς το απολυταρχικό κυβερνητικό σύστημα και τον βασιλιά τον ίδιο. Εν τω μεταξύ οι αστοί απέκτησαν συνείδηση του εαυτού τους και προσπάθησαν να ξεχωρίσουν από τις άλλες κοινωνικές τάξεις. Έτσι συγκεντρώνονταν σε συναθροίσεις συζητώντας τα έργα του Βολταίρου, το δημοκρατισμό στην Αγγλία, τις απόψεις του Μοντεσκιέ σχετικά με τον διαχωρισμό των εξουσιών και τη γνώμη του Ρουσσώ για την αυτονομία του λαού.
Η απήχηση των ιδεών του Τζον Λοκ στη γαλλική αστική τάξη μπορεί εύκολα να κατανοηθεί. Η θεωρία του για τα φυσικά δικαιώματα, τις περιορισμένες κρατικές εξουσίες, το δικαίωμα αντίστασης στην τυραννία και σθεναρής υπεράσπισης της ιδιοκτησίας αντανακλούσαν τις αξίες αυτού του τμήματος της γαλλικής κοινωνίας.
Κατά μία σύγχρονη άποψη, στο γενικότερο πλαίσιο της αναθεώρησης της ιστορίας της Επανάστασης, ο ρόλος της μπουρζουαζίας (Bourgeoisie) ως επαναστατικής μεσαίας τάξης είναι μύθος. Κατά την ιστορικό Sarah Maza η μπουρζουαζία, αντίστροφα από τη μαρξιστική αντίληψη, δεν έκανε την Επανάσταση αλλά δημιουργήθηκε από την Επανάσταση. Ενωρίτερα, από τα τέλη του 17ου αιώνα, η «μπουρζουαζία» υπήρχε ως όρος με διάφορες νομικές, ηθικές ή πολιτικές σημασίες (κάποιες αρνητικές). Ως οικονομικά και πολιτικά δραστήρια μεσαία τάξη κατασκευάστηκε από ιστοριογράφους και πολιτικούς μετά τη δεκαετία του 1820.
Οικονομική κρίση
Το φορολογικό σύστημα ήταν απαρχαιωμένο και είχε πολλές ελλείψεις. Από τον σημαντικότερο φόρο οι ευγενείς και ο κλήρος ήταν απαλλαγμένοι. Το κρατικό έλλειμμα του γαλλικού κράτους από το 1736 έως το 1789 αυξήθηκε σημαντικά, σε σημείο να κινδυνεύσει η Γαλλία με χρεοκοπία. Η υποστήριξη των αμερικανικών στρατευμάτων κατά των αγγλικών στον πόλεμο της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας ήταν πλήγμα για τη γαλλική οικονομία, ακόμη και η σύναψη ειρήνης με την Αγγλία δεν έφερε κανένα ελαφρυντικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, η βιομηχανική Αγγλία κατέκλυσε τη γαλλική αγορά με φτηνά υφάσματα και άλλα βιομηχανικά είδη, με αποτέλεσμα η εθνική παραγωγή να βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση.
Επιπλέον η τρομερά σπάταλη και πολυτελής ζωή στο βασιλικό ανάκτορο των Βερσαλλιών κατανάλωνε το 20% του γαλλικού προϋπολογισμού. Οι γιορτές, οι δεξιώσεις και τα πανάκριβα ρούχα ήταν εις βάρος της γαλλικής οικονομίας αλλά και του φτωχού λαού που πέθαινε από την πείνα. Η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα μόνη ξόδευε 15.000 λίβρες, σημερινό ποσό 70.000 ευρώ, τον μήνα για κοσμήματα, κομμώσεις και μόδα.
Επίσης, η αγροτική και βιομηχανική κρίση τη δεκαετία του 1780 μεγέθυνε τη γενική δυσαρέσκεια και τόσο η έκρηξη του ισλανδικού ηφαιστείου Λάκι το 1783 που οδήγησε σε καταστροφή της σοδειάς τη περίοδο 1785-87 όσο ο πολύ βαρύς χειμώνας του 1788-1789 ανέβασε τις τιμές του ψωμιού με αποτέλεσμα να πεθάνουν πολλοί από την πείνα.
Γενική ανασκόπηση
Με την πάροδο της Επανάστασης ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και η γυναίκα του βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα αποκεφαλίστηκαν το 1793 στην γκιλοτίνα. Η σύλληψη έγινε το 1792 και ο βασιλιάς αποκεφαλίστηκε στις 21 Ιανουαρίου 1793. Η Γαλλική Επανάσταση δεν έφερε στον λαό την επιθυμητή ελευθερία αλλά τελείωσε με την Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου ο οποίος αποκεφαλίστηκε το 1794. Στη συνέχεια την εξουσία ανέλαβε το Διευθυντήριο και αργότερα ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης ο οποίος έγινε αυτοκράτορας των Γάλλων το 1804.
Προεπανάσταση (1786-1789)
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και οι υπουργοί του είχαν προ πολλού καταλάβει ότι χρειάζονταν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Κυρίως έπρεπε να καταργηθεί η φοροαπαλλαγή από τους ευγενείς. Αυτοί όμως υπερασπίζονταν τα δικαιώματα τους στο κοινοβούλιο του Παρισιού και στα υπόλοιπα 13 επαρχιακά κοινοβούλια.
Μόλις έγινε υπουργός οικονομικών το 1775 ο Τυργκό, ένας εκπρόσωπος του φυσιοκρατικού οικονομικού συστήματος, εφαρμόστηκε αρχικά μία ριζικά μεταρρυθμιστική οικονομική πολιτική. Ο Τυργκό μείωσε τις κρατικές επιρροές στην οικονομία, καινοτόμησε δημιουργώντας ένα ενιαίο φορολογικό σύστημα και για τις τρεις κοινωνικές τάξεις, ίδρυσε την ελεύθερη βιοτεχνία, καταργώντας τις συντεχνίες, έβαλε ένα φόρο για την απόκτηση γης και έκανε διαθέσιμο το προνόμιο του εμπορίου σιτηρών σε όλους τους Γάλλους. Με αυτά τα μέτρα που πήρε προκάλεσε τη σθεναρή αντίδραση του κοινοβουλίου. Αφού άσκησε έντονη κριτική στην πολύ σπάταλη ζωή στη γαλλική βασιλική αυλή καθώς και στη συμμετοχή της Γαλλίας στον Πόλεμο για την Αμερικανική Ανεξαρτησία, ο Λουδοβίκος χρησιμοποίησε όλα αυτά ως πρόφαση για να τον απολύσει το 1776.
Η σύγκληση των Γενικών Τάξεων
Για πρώτη φορά από το 1614 η σύγκληση των Γενικών Τάξεων της Γαλλίας από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ στο κρίσιμο έτος 1789 ορίζεται από τους ιστορικούς ως η αποφασιστική αφορμή για τη Γαλλική Επανάσταση.
Η σύγκληση των Γενικών Τάξεων συνοδεύτηκε από πολλές παραχωρήσεις του βασιλιά προς την τρίτη τάξη. Για πρώτη φορά κατείχε κάθε Γάλλος πολίτης που είχε συμπληρώσει τα 25 χρόνια του το δικαίωμα να ψηφίσει και έτσι οι εκπρόσωποι της τρίτης τάξης έφτασαν τους 621 καθώς το 98% του γαλλικού λαού άνηκαν σε αυτήν.
Επανάσταση στις Βερσαλλίες
Ενώ ο βασιλιάς σκόπευε στην επιβολή νέων φορολογιών, οι ευγενείς και ο κλήρος είδαν τη σύγκληση των Γενικών Τάξεων ως μια ευκαιρία να αποκτήσουν πολιτική δύναμη, την οποία είχαν χάσει το 1661 με το που ανέβηκε στον θρόνο ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, και έτσι να πετύχουν μια εξασθένιση της απόλυτης μοναρχίας.
Η τρίτη τάξη αντίθετα ήλπιζε να δοθεί σύνταγμα στη Γαλλία έτσι ώστε η οικονομική δύναμη που είχε αποκτήσει τον τελευταίο αιώνα, και κυρίως οι αστοί, να είναι ισάξια με μια πολιτική δύναμη. Παράλληλα εύχονταν και αυτοί την κατάρρευση της απαρχαιωμένης πια απόλυτης μοναρχίας.
Ο μεγάλος αριθμός εκπροσώπων της τρίτης τάξης έπρεπε να παίξει κάποιο ρόλο στην εκλογική διαδικασία. Για αυτό μερικοί εκπρόσωποί της ζήτησαν η εκλογή να διεξαχθεί κατά κεφαλή και όχι κατά τάξεις. Οι ευγενείς δε δέχτηκαν την πρόταση της τρίτης τάξης να γίνει η ψηφοφορία κατά κεφαλή και η διαμάχη σχετικά με τον τρόπο ψηφοφορίας συνεχίστηκε για πολλές εβδομάδες.
Στις 17 Ιουνίου 1789 οι εκπρόσωποι της τρίτης τάξης, με το επιχείρημα ότι αποτελούσαν το 98% του γαλλικού λαού, αυτοανακηρύχθηκαν σε Εθνική Συνέλευση και πρότειναν και στους εκπροσώπους των άλλων τάξεων να συμπορευθούν μαζί τους. Πολλοί ευγενείς και κληρικοί προσαρτήθηκαν στην τρίτη τάξη και η αντίσταση τους ήταν σθεναρή, όπως όμως και του βασιλιά. Ο Λουδοβίκος δεν αναγνώρισε την Εθνική Συνέλευση και διέταξε το κλείσιμο της αίθουσας στην οποία γίνονταν οι συνεδριάσεις της. Οι αντιπρόσωποι της Εθνικής Συνέλευσης τότε κλείστηκαν στην αίθουσα του σφαιριστηρίου στις 20 Ιουνίου και ορκίστηκαν να μην διαλυθούν αν δεν δοθεί Σύνταγμα στη χώρα. Ο βασιλιάς σε κοινή συνεδρίαση με τις Γενικές Τάξεις στις 23 Ιουνίου μάταια επιχείρησε να εμποδίσει τις αποφάσεις αυτές, και επειδή η υποστήριξη του στρατού δεν ήταν βέβαιη, αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Στις 9 Ιουλίου, μετά την προσχώρηση στην τρίτη τάξη μεγάλου αριθμού ευγενών και κληρικών, η Συνέλευση ανακηρύχθηκε σε Συντακτική (Assemblée Constituante).
Η εξέγερση της τρίτης τάξης στο Παρίσι
Παράλληλα με τη σύγκληση των Γενικών Τάξεων, η κατάσταση στο Παρίσι άρχισε να γίνεται θερμή. Η τιμή του ψωμιού είχε εκτοξευθεί στα ύψη μετά την πολύ άσχημη σοδειά του 1788. Όταν ο Λουδοβίκος απέλυσε για άλλη μια φορά τον υπουργό οικονομικών Νεκέρ, στις 11 Ιουλίου 1789, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην αστική τάξη, άρχισαν οι πρώτες συγκρούσεις μεταξύ βασιλικών στρατευμάτων και του απλού λαού. Επίσης οι φήμες που κυκλοφορούσαν και έλεγαν ότι ο βασιλιάς μαζεύει στρατό για στρατιωτική επέμβαση με σκοπό τη διάλυση της Συνέλευσης στις Βερσαλλίες, κορύφωσαν την αγανάκτηση του λαού. Το Παρίσι έπεφτε σε αναρχία. Οι μεγαλοαστοί πήραν στα χέρια τους τη διοίκηση της πόλης.
Η Άλωση της Βαστίλης
left|thumb|Η Άλωση της Βαστίλης.
Οι ταραχές ξεκίνησαν όταν έγινε γνωστό ότι ο βασιλιάς διάταξε τη μετακίνηση ελβετικών και γαλλικών ομάδων στις Βερσαλίες. Κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο στρατός θα πυροβολούσε το πλήθος και ότι προετοιμαζόταν βασιλικό πραξικόπημα. Έτσι το βράδυ της 12ης προς 13 Ιουλίου οι εξεγερμένοι άρχισαν την αναζήτηση όπλων. Όντως, στις 14 του μηνός εισέβαλαν στο Hotel des Invalides (τους στρατώνες των συνταξιούχων στρατιωτών) και κατέσχεσαν μεγάλη ποσότητα τoυφεκίων. Μετά από αυτό, πολλοί από τους πολίτες στράφηκαν στη Βαστίλη. Περίπου επτά χιλιάδες πολίτες όρμησαν στη Βαστίλη όπου λύντσαραν έναν αριθμό φυλάκων και τον διοικητή της φυλακής, Μπερναρντ-Ρεναί Ζορντάν ντε Λονέ. Ένας κρεοπώλης έκοψε το κεφάλι του και το περιέφεραν ως σύμβολο για την επιτυχία τους.
Εκείνη την ημέρα σκοτώθηκαν πάνω από 100 άνθρωποι και ήταν η πρώτη μέρα που σκοτώνονταν τόσοι πολλοί μετά την έναρξη της μέχρι τότε αναίμακτης Επανάστασης. Η επιτυχία των επαναστατών έγινε γνωστή στον βασιλιά, ο οποίος αναγνώρισε την αντιπροσωπεία των Παριζιάνων πολιτών στο δημαρχείο του Παρισιού ως επίσημους εκπροσώπους της πόλης. Ταυτόχρονα επανέφερε τον Νεκέρ στην εξουσία. Στις 17 Ιουλίου επισκέφτηκε το Παρίσι και έβαλε στο καπέλο του την μπλε-κόκκινη-άσπρη κονκάρδα που συμβολίζει το τρίπτυχο «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη». Τα τρία αυτά χρώματα έγιναν το εθνικό σύμβολο της Γαλλίας και αποτυπώθηκαν αργότερα στη γαλλική σημαία.
Η συμβολική σημασία της κατάληψης της Βαστίλης οφείλεται όχι μόνο στο ιστορικό γεγονός αλλά και στην υπερβολική εικόνα που διαμόρφωσε η κοινή γνώμη μέσα από ανώνυμα φυλλάδια και εφημερίδες της εποχής.
Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της 26ης Αυγούστου 1789
Στις 26 Αυγούστου 1789 ανακοίνωσε η Εθνοσυνέλευση με προτροπή του Λαφαγιέτ τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, η οποία αποτελούνταν από 17 άρθρα και αποτελεί την ενσάρκωση των ιδανικών του Διαφωτισμού. Έμφαση δόθηκε στα δικαιώματα της ελευθερίας, της ασφάλειας και της ιδιοκτησίας, καθώς και στο δικαίωμα αντίδρασης σε οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης. Αλλά και σύγχρονες κρατικοθεωρητικές ιδέες όπως η ανεξιθρησκία, η ελευθερία γνώμης, η αυτονομία του λαού και ο διαχωρισμός των εξουσιών καθιερώθηκαν με τη Διακήρυξη.
Η πορεία προς τη δημοκρατία
Ο Λουδοβίκος αρνήθηκε και πάλι να αποδεχθεί τις αποφάσεις της συνέλευσης και η νέα σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Στις 5 Οκτωβρίου πλήθη λαού συγκεντρώθηκαν στα βασιλικά ανάκτορα των Βερσαλλιών και τα κατέλαβαν. Ο βασιλιάς μαζί με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια οδηγήθηκαν στο ανάκτορο του Κεραμεικού στο Παρίσι. Η πρωτεύουσα τώρα ζούσε στον πυρετό της επανάστασης.
Πατριώτες, δημοκρατικοί και μοναρχικοί
Στη Συνέλευση, που συνέχιζε τις εργασίες της, διαμορφώθηκαν τρεις ομάδες, ανάλογες προς τις πολιτικές και γενικότερα τις ιδεολογικές απόψεις των αντιπροσώπων: η δεξιά, η αριστερά και το κέντρο, οι οποίες ονομάστηκαν έτσι από τις θέσεις που κατελάμβαναν οι αντιπρόσωποι στην αίθουσα των συνεδριάσεων. Τη δεξιά αποτελούσαν οι ευγενείς, οι οποίοι απέρριπταν κάθε μεταβολή του παλιού καθεστώτος. Την αριστερά συγκροτούσαν οι «πατριώτες», οι οποίοι επεδίωκαν τον περιορισμό της βασιλικής εξουσίας και την ενίσχυση της Συνέλευσης. Τέλος το κέντρο υποστηριζόταν από τους μετριοπαθείς, οι οποίοι απέβλεπαν στην εγκαθίδρυση βασιλικού πολιτεύματος με 2 βουλές, σύμφωνα με το αγγλικό παράδειγμα.
Μέσα σε ατμόσφαιρα αντιπαραθέσεων και των έντονων ιδεολογικών διαφορών, οι οποίες κράτησαν δύο χρόνια, ψηφίστηκε το Σύνταγμα του 1791 το οποίο καθιέρωνε τη συνταγματική μοναρχία. Κατά το σύνταγμα αυτό, την εκτελεστική εξουσία ασκούσε ο βασιλιάς και τη νομοθετική η Συνέλευση. Πολιτικά δικαιώματα αναγνωρίστηκαν μόνο στους ενεργούς πολίτες, δηλαδή σε όσους κατείχαν περιουσία και πλήρωναν φόρους, ενώ οι υπόλοιποι δε συμμετείχαν στην πολιτική ζωή. Τρίτη εξουσία αναγνωριζόταν η δικαστική. Οι υπάλληλοι και οι δικαστές θα εκλέγονταν και δε θα διορίζονταν από τον βασιλιά, όπως συνέβαινε προηγουμένως.
Η αποτυχημένη απόπειρα διαφυγής του βασιλιά
Μοιραία όμως στις Βαρέννες, κοντά στα σύνορα, τον αναγνώρισαν και τον ανάγκασαν να επιστρέψει στο Παρίσι.
Η συνταγματική μοναρχία σε κρίση
Ήδη στο Σύνταγμα του 1791 υπήρχε ξεκάθαρη η αυτονομία του λαού. Μια δημοκρατία χωρίς βασιλιά υποστηριζόταν από τους ακροαριστερούς. Η νέα Νομοθετική συνέλευση, η οποία προήλθε από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1791, διχάστηκε ανάμεσα στους μετριοπαθείς και στους Ιακωβίνους. Οι Ιακωβίνοι ήταν πολιτική οργάνωση που τα μέλη της άνηκαν στον χώρο των αδιάλλακτων.
Η Αυστρία και η Πρωσία προετοίμαζαν πόλεμο για την επαναφορά της απόλυτης μοναρχίας στη Γαλλία και οι αντιμαχόμενες πολιτικές παρατάξεις της Συνέλευσης επεδίωκαν τον πόλεμο αυτό, που κάθε μια τον θεωρούσε ευκαιρία για εξυπηρέτηση των συμφερόντων της. Ο πόλεμος κηρύχθηκε τελικά από τη Γαλλία τον Απρίλιο του 1792, αλλά τα γαλλικά στρατεύματα είχαν αποτυχίες.
Τον Αύγουστο του 1792, ο λαός του Παρισιού που είχε υποψιαστεί προδοτική συμφωνία με τους εχθρούς της Επανάστασης, ήταν εξοργισμένος και η Συμβατική Εθνοσυνέλευση (Convention Nationale), η οποία είχε αναδειχθεί με καθολική ψηφοφορία, κατάργησε τη μοναρχία στις 21 Σεπτεμβρίου 1792. Ο βασιλιάς και η οικογένειά του φυλακίστηκαν.
Η κυριαρχία της Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης
Η Συμβατική Εθνοσυνέλευση πρωτοσυγκεντρώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1792 και αποφάσισε την επόμενη μέρα την κατάργηση της μοναρχίας.
Ο αποκεφαλισμός του βασιλικού ζεύγους
thumb|right|Η βασίλισσα [[Μαρία Αντουανέτα λίγο πριν την εκτέλεση της, στις 16 Οκτωβρίου 1793.]]
Υπέρ της δημοκρατίας και κατά της μοναρχίας τασσόταν η νέα Εθνοσυνέλευση. Γίνονταν συζητήσεις για το πώς θα έπρεπε να τιμωρηθεί ο βασιλιάς για την προδοσία του προς την Επανάσταση. Μια μειονότητα, μεταξύ τους και ο Ροβεσπιέρος, ήθελαν τον άμεσο θάνατο του βασιλιά χωρίς δικαστική διαδικασία. Η πλειονότητα όμως αποφάσισε μία δίκη, στην οποία ο βασιλιάς κρίθηκε ένοχος με ομοφωνία λόγω της μεγάλης προδοσίας του προς τους επαναστάτες. Στις 21 Ιανουαρίου 1793 ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ αποκεφαλίστηκε με γκιλοτίνα, στη σημερινή Πλας ντε λα Κονκόρντ. Στις 16 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, μεσουρανίς της «Μεγάλης Τρομοκρατίας», καρατομήθηκε και η βασίλισσα.
Η Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία και η περίοδος της Τρομοκρατίας
Στις 24 Ιουνίου 1793 ψήφισε η Συμβατική Εθνοσυνέλευση το σύνταγμα της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Αποφασίστηκε να τεθεί σε ισχύ με την πρώτη περίοδο ειρήνης.
Αντιθέτως η αντιεπαναστατική συσπείρωση των Ευρωπαίων ηγεμόνων προκάλεσε ρήξη στο εσωτερικό μέτωπο της Γαλλίας. Εκδηλώθηκαν πολλές φιλοβασιλικές εξεγέρσεις όπως στην περιοχή της Βανδέας. Για την αντιμετώπιση της κρίσης σχηματίστηκε με τη συγκατάθεση της Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, με επικεφαλής αρχικά τον Δαντόν και στη συνέχεια, από τις 27 Ιουλίου 1793 ως τις 27 Ιουλίου 1794, το Ροβεσπιέρο. Τα δήθεν μέτρα για την αντιμετώπιση της κατάστασης στράφηκαν όχι μόνο εναντίον των αριστοκρατών και των μετριοπαθών πολιτικών, αλλά και κατά των μεγαλοαστών. Με βίαια μέσα εξουδετερώθηκαν όσοι θεωρήθηκαν ύποπτοι για υπονόμευση της Επανάστασης στο εσωτερικό. Η περίοδος αυτή ονομάστηκε Τρομοκρατία και κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής θανατώθηκαν πάνω από 35.000 άνθρωποι.
Τα μέτρα αυτά αλλά και άλλες υπερβολές της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας δημιούργησαν πολλούς εχθρούς εναντίον του Ροβεσπιέρου. Η σύλληψή του και η θανάτωσή του στις 28 Ιουλίου 1794 μαζί με άλλους 20 στενούς συνεργάτες του υπήρξε το τέλος της ταραγμένης εκείνης περιόδου.
Το διευθυντήριο και η εσωτερική σταθερότητα (1794-1799)
Η Συμβατική Εθνοσυνέλευση, η οποία ελεγχόταν από τους μετριοπαθείς, προχώρησε στην ψήφιση νέου συντάγματος, περισσότερο δημοκρατικού από το προηγούμενο, τον Αύγουστο του 1795). Η Νομοθετική εξουσία κατανεμήθηκε σε δύο σώματα, τη Βουλή και τη Γερουσία, ενώ την Εκτελεστική ανέλαβε το Διευθυντήριο, με 5 μέλη. Το Διευθυντήριο προσπάθησε να αποκαταστήσει την εσωτερική ηρεμία στη Γαλλία, ενώ ταυτόχρονα αυτή βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κέντρο των εξελίξεων γίνεται ο Ναπολέων και γενικά οι στρατηγοί, οι οποίοι απέκτησαν πολιτική δύναμη.
Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης
Μετά από πολλές νίκες και εκστρατείες στην Αίγυπτο και στη Μέση Ανατολή, επιστρέφει το 1799 στη Γαλλία, όπου τον υποδέχονται ως ήρωα. Εκμεταλλευόμενος τις περιστάσεις ανέτρεψε με πραξικόπημα τη νύχτα της 9ης Νοεμβρίου 1799 το Διευθυντήριο, διέλυσε τα νομοθετικά σώματα και την εξουσία ανέλαβε τριμελής Υπατεία με Πρώτο Ύπατο τον ίδιο. Η Γαλλία ναι μεν έμεινε δημοκρατία, ο Ναπολέων όμως κυβερνούσε ως απόλυτος μονάρχης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαναστάσεις Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού
Ιωάννης Τριανταφυλλόπουλος
Ο Ιωάννης Τριανταφυλλόπουλος (1921 - 23 Μαρτίου 2006) ήταν Έλληνας νομικός.
Απεβίωσε στην Αθήνα τη 23 Μαρτίου 2006.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Τ Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Γενεαλογικό δέντρο ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Γενεαλογία
Λεονάρντο Σάσα
Ο Λεονάρντο Σάσα (Leonardo Sciascia) γεννήθηκε στο Ρακαλμούτο της Ιταλίας στις 8 Ιανουαρίου 1921 και πέθανε στο Παλέρμο στις 20 Νοεμβρίου 1989. Ήταν Ιταλός συγγραφέας, δημοσιογράφος, πολιτικός, ποιητής, σκηνοθέτης και δραματουργός.
Βιογραφία
Ο Λεονάρντο Σάσα γεννήθηκε στις 8 Ιανουρίου 1921 στο Ρακαλμούτο, ένα χωριό στην επαρχεία του Αγκριτζέντο, πρωτότοκος γιος του Πασκουάλε Σάσα, που ήταν υπάλληλος σε ένα ορυχείο θειαφιού και της Τζενοβέφα Μαρτορέλι, νοικοκυρά. Είχε άλλα δύο αδέλφια.
Οι σπουδές
Ο Λεονάρντο Σάσα ξεκίνησε το δημοτικό σχολείο στο Ροκαλμούτο σε ηλικία εφτά χρονών και πολύ νωρίς έδειξε το πάθος του για την ανάγνωση, την ιστορία, τη γραφή καθώς και για όλα τα είδη γραφείου
Το 1935 η οικογένεια Σάσα μετακόμισε στην Καλτανισέτα και ο Λεονάρντο εγγράφηκε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της πόλης. Εδώ είχε ως καθηγητή τον συγγραφέα Vitaliano Brancati, που σύντομα έγινε για τον Σάσα πρότυπο προς μίμηση και σημείο αναφοράς για την ανάγνωση Γάλλων συγγραφέων. Ένας άλλος καθηγητής, ο τότε νεαρός Giuseppe Granata που στη συνέχεια έγινε γερουσιαστής για το PCI, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας, τον μύησε στο γαλλικό διαφωτισμό και την αμερικάνικη λογοτεχνία.
Στην πόλη της Καλτανισέτα ο Λεονάρντο Σάσα πέρασε την πιο αξέχαστη περίοδο της ζωής του, κατά την οποία έκανε τις πρώτες του εμπειρίες και τις πρώτες ανακαλύψεις που σημάδεψαν την πολιτιστική του μόρφωση, όπως ο ίδιος έγραψε στην αυτοβιογραφία του.
Το 1941 απέκτησε το απολυτήριο από τη Παιδαγωγική Ακαδημία, και την ίδια χρονιά ξεκίνησε να δουλεύει στον Αγροτικό Συνεταιρισμό στο Ροκαλμούτο όπου ασχολήθηκε με την τοπική παραγωγή σιταριού. Σε αυτή τη θέση δουλειάς έμεινε μέχρι το 1948 διατηρώντας μια στενή επαφή με το μικρόκοσμο των αγροτών.
Η αυτοκτονία του αδερφού του Τζιουζέπε, το 1948, τάραξε βαθειά τον Λεονάρντο και του άφησε ανοιχτές πληγές στην ψυχή του. Το 1949 άρχισε να διδάσκει στο δημοτικό σχολείο του Ρακαλμούτο.
Τα πρώτα έργα: ποιήματα και δοκίμια
Το 1950 δημοσίευσε το βιβλίο "Favole della dittatura" (Παραμύθια της δικτατορίας) που ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι ξεχώρισε και επαίνεσε σε ένα κείμενο κριτικής. Το βιβλίο αποτελείται από σύντομα ποιητικά κείμενα, κλασικά αισωπικά παραμύθια με ξεκάθαρο δίδαγμα με πρωταγωνιστές τα ζώα.
Το 1952, εκδόθηκε η συλλογή ποιημάτων La Sicilia, il suo cuore (Η Σικελία, η καρδιά της) με εικονογραφήσεις του γλύπτη Emilio Greco.
Το 1953 ο Σάσα βραβεύτηκε με το Premio Pirandello (Βραβείο Πιραντέλο), που του απονεμήθηκε από τη Regione Siciliana (Περιφέρεια Σικελίας) για το δοκίμιο "Pirandello e il pirandellismo" (Ο Πιραντέλο και ο Πιραντελισμός).
Το 1954 ξεκίνησε τη συνεργασία του με περιοδικά αφιερωμένα στη λογοτεχνία και στις εθνολογικές μελέτες, με την ιδιότητα του διευθυντή των πολιτιστικών επιθεωρήσεων Galleria (Στοά) και I quaderni di Galleria (Τα τετράδια της Στοάς) που εξέδιδε ο ομώνυμος εκδότης Σαλβατόρε Σάσα (Salvatore Sciascia) από την Καλτανισέτα.
Το 1956 ο Λεονάρντο Σάσα εξέδωσε το βιβλίο "Le parrocchie di Regalpetra", (Οι ενορίες της Ρεγκαλπέτρα), μια αυτοβιογραφική σύνθεση από τις εμπειρίες του ως δάσκαλος στα δημοτικά σχολεία του χωριού του. Την ίδια χρονιά μετατέθηκε σε ένα σχολικό γραφείο στη Καλτανισέτα.
Το 1961 δημοσίευε "Il giorno della civetta" (Η μέρα της κουκουβάγιας), βιβλίο επικεντρωμένο στη μαφία εκείνης της εποχής.
Οι Θείοι από τη Σικελία (Gli zii di Sicilia)
Κατά το σχολικό έτος 1957-1958 ο Σάσα μετατέθηκε στο Υπουργείο της Παιδείας στη Ρώμη και το φθινόπωρο δημοσιεύτηκαν τρία διηγήματα με γενικό τίτλο "Οι θείοι από τη Σικελία".
Το δεύτερο διήγημα φέρνει ως τίτλο "Ο θάνατος του Στάλιν (La morte di Stalin)", όπου πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει ένας μύθος. Αυτή τη φορά πρόκειται για τον κομμουνισμό που στα μάτια του Σικελού Καλότζερο Σκιρό ενσαρκώνεται στον Στάλιν.
Σε αυτή τη συλλογή, το 1960 προστέθηκε ένα τέταρτο διήγημα, "L'antimonio" (Το αντιμόνιο) το οποίο δέχτηκε θετική ανταπόκριση εκ μέρους της κριτικής και για το οποίο ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι αφιέρωσε ένα άρθρο στη λογοτεχνική επιθεώρηση Officina (Εργαστήριο). Διηγείται την ιστορία ενός μεταλλωρύχου που αφού σώθηκε από μια έκρηξη αερίου (που το ονόμαζαν αντιμόνιο) αναχωρεί πρώτα ως εθελοντής για τον πόλεμο της Αβησσυνίας και έπειτα για τον Ισπανικό Εμφύλιο πόλεμο.
Στην Καλτανισέτα: τα μυθιστορήματα
Ο Σάσα έμεινε στη Ρώμη για ένα χρόνο και επιστρέφοντας στη Σικελία εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στη Καλτανισέτα και εργάστηκε σε ένα γραφείο του Ιδρύματος Προστασίας Μαθητών.
Το 1961 εκδόθηκε το βιβλίο Η μέρα της κουκουβάγιας με το οποίο ο συγγραφέας εγκαινίασε μια νέα εποχή του σύγχρονου ιταλικού αστυνομικού είδους. Σε αυτό το μυθιστόρημα βασίζεται και η ομώνυμη ταινία Η μέρα της κουκουβάγιας του σκηνοθέτη Νταμιάνο Νταμιάνι, που γυρίστηκε το 1968.
Κατά τη δεκαετία του 1960 δημιουργήθηκαν μερικά από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα, κατά τη γνώμη του ίδιου συγγραφέα, αφιερωμένα στις ιστορικές έρευνες σχετικές με την πολιτιστική κληρονομιά και τον πολιτισμό της Σικελίας.
Το 1963 εκδόθηκε Το πρωτόκολλο της Αιγύπτου, που διαδραματίζεται κατά τον ΙΗ' αιώνα στο Παλέρμο όπου ζει και δραστηριοποιείται ένας επιδέξιος πλαστογράφος, ο αβάς Τζιουζέπε Βέλα, που επινοεί ένα δήθεν παλαιό αραβικό κώδικα που θα είχε την ικανότητα να αφαιρέσει όλα τα προνόμια και τις εξουσίες των βαρόνων της Σικελίας ευνοώντας τον αντιβασιλιά Καράτσολο και τις αντιμοναρχικές συνωμοσίες.
Η επιστροφή στο δοκίμιο
Το 1964 εξέδωσε το σύντομο δοκίμιο ή διήγημα, όπως έγραψε ο ίδιος ο Σάσα στον πρόλογο κατά την επανέκδοση του το 1967, "Ο Θάνατος του Ιεροεξεταστή", που διαδραματίζεται στον '600 αιώνα, και βασίζεται στην ιστορία του Σικελιανού αιρετικού καλόγερου Diego La Matina, που έγινε θύμα της Ιεράς Εξέτασης και σκότωσε τον Juan Lopez De Cisneros, Ιεροεξεταστή στο Βασίλειο της Σικελίας.
Η Θεατρική Σκηνή της Κατάνης, με τη σκηνοθεσία του Turi Ferro, παρουσίασε το έργο "Η μέρα της κουκουβάγιας", κατά τη θεατρική διασκευή του Giancarlo Sbragia.
Ανέρχεται στο 1965 το δοκίμιο "Θρησκευτικές γιορτές στη Σικελία", που πλαισιώνει μια φωτογραφική συλλογή του Ferdinando Scianna, φωτογράφου από το χωριό Μπαγκερία, στο οποίο επισημαίνονται οι παραλληλισμοί μεταξύ της Σικελίας και της Ισπανιας, προπαντός όσον αφορά την αξία και τη σημασία της θρησκευτικής προκατάληψης και του μύθου και στις δυο κοινωνίες.
Η κωμωδία
Το 1965 εκδόθηκε και η κωμωδία "Ο βουλευτής" που είναι μια ανελέητη καταγγελία της συνενοχής μεταξύ κυβέρνησης και μαφίας.
Η επιστροφή στο μυθιστόρημα
Το 1966 ο Λεονάρντο Σάσα επιστρέφει με το μυθιστόρημα Α ciascuno il suo (Στον καθένα αυτό που του αρμόζει). Σ' αυτό το έργο του, χρησιμοποιεί τους ίδιους κανόνες του αστυνομικού μυθιστορήματος που είχε ήδη χρησιμοποιήσει στο βιβλίο Η μέρα της κουκουβάγιας.