cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου, δούκισσα του Μπρηγκ
Βιογραφία
Το 1537 η Βαρβάρα μνηστεύθηκε με τον Γεώργιο (μετέπειτα Γιώργο Β΄ τον Ευσεβή), δεύτερο γιο του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Λεγκνίτσα ως μέρος της συμμαχίας που είχε υπογραφεί μεταξύ του πατέρα της και του Φρειδερίκου Β΄. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε οκτώ χρόνια αργότερα, στις 15 Φεβρουαρίου 1545 στην πατρίδα της, το Βερολίνο. Στην ίδια τελετή έγινε και ο γάμος του αδελφού της Ιωάννη-Γεωργίου με την κόρη του Φρειδερίκου Β΄, τη Σοφία. Ως προίκα η Βαρβάρα έλαβε το ποσό των 20.000 φλορινιών του Ρήνου, τα οποία προέρχοντο από τους πολίτες του Μπζεγκ.
Δύο χρόνια αργότερα (1547) απεβίωσε ο δούκας Φρειδερίκος Β΄ και ο Γεώργιος κληρονόμησε το δουκάτο του Μπζεγκ, το οποίο περιλάμβανε τις πόλεις Ολάβα, Βόλουφ, Στσέλιν, Νιέμτσα, Κλούτσμπορκ, Μπυτσύνα και Στσινάβα. Συνολικά η Βαρβάρα έκανε δύο γιους και τρεις (επιζήσασες) κόρες.
Ο Γεώργιος Β΄ απεβίωσε στις 7 Μαΐου 1586, μετά από 41 έτη γάμου. Στη διαθήκη του άφησε το δουκάτο του Μπζεγκ στη σύζυγό του ως ιδιοκτησία χηρείας (Oprawa wdowia) με την πλήρη κυριαρχία επάνω σε αυτήν τη γη μέχρι το τέλος της. Τα δουκάτα της Ολάβα και Βόλουφ έλαβαν οι γιοι της Ιωακείμ-Φρειδερίκος και Ιωάννης-Γεώργιος από κοινού και επειδή η Βαρβάρα ήταν η κυβερνώσα δούκισσα στο Μπζεγκ, τα δύο αδέλφια αποφάσισαν να εγκαταστήσουν την κατοικία τους στην Ολάβα.
Το 1592 απεβίωσε ο Ιωάννης-Γεώργιος και το 1585 και η Bαρβάρα. Το Μπζεγκ κληρονόμησε ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά
Ναός του νερού
Ο Ναός του Νερού (Water Temple), είναι βουδιστικός ναός. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού Αβάτζι, στην Ιαπωνία. Κατασκευάστηκε το 1991, σε σχέδια του Αρχιτέκτονα Ταντάο Άντο.
Το κτίριο
Το κτίριο είναι μία νέα κύρια αίθουσα, για τον Hompukuji, έναν βουδιστικό Ναό. Είναι κτισμένο δίπλα σε αυτόν, στην κορυφή ενός μικρού λόφου. Είναι ναός του Ninnaji Shingon, της παλαιότερης αίρεσης του Ταντρικού Βουδισμού στην Ιαπωνία.
Περιβάλλον - Τοπίο
Ο Ναός του Νερού, βρίσκεται σε ένα λοφώδες τοπίο με αραιή δόμηση, ανάμεσα σε δάση Μπαμπού και καλλιέργειες ρυζιού. Είναι κτισμένο στην κορυφή ενός λόφου, απ’όπου προσφέρεται θέα στον κόλπο της Οσάκα. Στο περιβάλλον του, εμφανίζεται ως μία λίμνη με νούφαρα, μέσα σε ένα οβάλ μπετονένιο αβαθές δοχείο (που ουσιαστικά αποτελεί και την οροφή του κτιρίου), προστατευμένη νοτιοανατολικά από δυο μεγάλους τοίχους από σκυρόδεμα. μικρογραφία|Water Temple, Tadao Ando, Model 1:100
Χρήση - Θρησκευτικός χαρακτήρας
Ο Ναός είναι πολύ διαφορετικός από τους παραδοσιακούς ξύλινους ναούς στην Ιαπωνία. Παρ’όλ’αυτά, ο έντονος συμβολισμός και μυστικισμός που διέπει τις χωρικές του ενότητες, αποδεικνύει την συνάφειά του με τους τελευταίους, αλλά και την ιερότητα του ως χώρο, παρά τις μορφολογικές αποκλίσεις. Το νούφαρο (lotus flower) είναι σύμβολο του παραδείσου, και του Αμίδα Βούδα (Amida Buddha). Τα βασικά εργαλεία :μεγάλες μπετονένιες καθαρές επιφάνειες, λίμνη/οροφή στην κορυφή του λόφου, ανάγονται σε σύμβολα με σαφείς θρησκευτικές προεκτάσεις, ενώ προσφέρουν μία ιδιαίτερη εμπειρία σε σχέση με την φύση και το κτίριο.
Πρόσβαση - Προσέγγιση
Η πρόσβαση στον Ναό γίνεται μέσω  του προϋπάρχοντος Hompukuji. Ένα μονοπάτι ξεκινάει από τον τελευταίο και ανεβαίνει τον λόφο,  στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ο Ναός του Νερού. μικρογραφία|Water Temple Tadao Ando, Model 1:100
Κάτοψη
Ανεβαίνοντας στην κορυφή του λόφου, ο επισκέπτης φτάνει στο άκρο ενός ευθύγραμμου τοίχου. Εισερχόμενος από ένα μεγάλο άνοιγμα αντικρίζει έναν ακόμα τοίχο ο οποίος παρακολουθεί την καμπυλότητα της λίμνης. Μεταξύ του ευθύγραμμου και του καμπύλου τοίχου συνεχίζεται το μονοπάτι –στρωμένο με μικρά λευκά χαλίκια-  στο τέλος του οποίου ο επισκέπτης στρίβει για να του αποκαλυφθεί η θέα της λίμνης. Στον κεντρικό άξονά της, αναδύεται μια μπετονένια σκάλα η οποία οδηγεί στο εσωτερικό του ναού. Σε αντίθεση με τις απλές γραμμές  και τα ήπια χρώματα εξωτερικά, το εσωτερικό του ναού χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα των χώρων και έντονο κόκκινο χρώμα. Η διάταξη είναι λαβυρινθώδης με ένα κυκλικό τοίχο και ξύλινα πλαίσια να διαμορφώνουν την κίνηση. Στο τέλος της κυκλικής αυτής κίνησης βρίσκεται το άγαλμα του Βούδα στο μοναδικό σημείο του κτιρίου που φωτίζεται με φυσικό φως από το δώμα.
Τομή
Η κεντρική ιδέα του Ναού βασίζεται στην τομή. Όλη η κίνηση μέχρι την είσοδο ακολουθεί την φυσική κλίση του λόφου. Ξεκινάει πρώτα από χαμηλά από τον προϋπάρχοντα ναό, φτάνει στην κορυφή του λόφου και ξανακατεβαίνει τον λόφο με την σκάλα.
Μέσω της τομής γίνεται αντιληπτή η σχέση του κυρίως ναού με την λίμνη, όπου το μόνο που τα συνδέει είναι η σκάλα. Ο κυρίως ναός δεν επικοινωνεί με άλλον τρόπο με το εξωτερικό περιβάλλον. Μάλιστα δεν λαμβάνει φυσικό φως παρά μόνο στο σημείο που βρίσκεται το άγαλμα του Βούδα όπου φωτίζεται από το δώμα. μικρογραφία|Water Temple Tadao Ando, Model 1:100
Συμβολισμός
Όλες οι κινήσεις είναι σχεδιασμένες τόσο σε τομή όσο και σε κάτοψη ώστε να είναι συμβολικές και μοναδικές. Το βασικό εργαλείο του αρχιτέκτονα είναι η σπειροειδής κίνηση και η εναλλαγή του φωτός και της σκιάς.
Το πρώτο σημάδι που καλεί τον επισκέπτη να προσεγγίσει το ναό είναι ο πρώτος ευθύγραμμος τοίχος, ύστερα ακολουθεί το σκιασμένο μονοπάτι ανάμεσα στους δύο τοίχους και βγαίνοντας από αυτό αντικρίζει πάλι το φως και την λίμνη.Το μονοπάτι αυτό είναι στρωμένο με μικρά χαλίκια, ενώ οι ήχοι που παράγονται κατά τον βηματισμό σε αυτά, συμμετέχουν και συντελούν σε μία συνολική αισθητηριακή εμπειρία (φώς-σκιά-ήχοι-υφές-χρώματα).Η σκάλα λειτουργεί σαν μετάβαση που οδηγεί πάλι από το φως στο σκοτάδι, στο εσωτερικό του ναού όπου φως φυσικό υπάρχει σε ένα μόνο σημείο. Η κάτοψη του  ναού επηρεάστηκε και από την δομή του νούφαρου που αποτελεί ιερό φυτό για τον Βουδισμό. Η αφετηρία αυτή μεταφράστηκε στην κάτοψη με τους ομόκεντρους καμπύλους τοίχους οι οποίοι μιμούνται το άνθος του.
Υλικά
Τα κύρια υλικά από τα οποία αποτελείται ο Ναός του Νερού, είναι το σκυρόδεμα, που κυριαρχεί στις εξωτερικές επιφάνειες, ενώ στους εσωτερικούς χώρους, και συγκεκριμένα στην κυρίως αίθουσα όπου βρίσκεται το άγαλμα του Βούδα, υπάρχουν ξύλινα πλαίσια, ημιδιάτρητες ξύλινες επιφάνειες, ενώ χρήση ξύλου γίνεται και σε ορισμένα δάπεδα και επενδύσεις τοίχων. Στον ίδιο χώρο, υπάρχουν στοιχεία βαμμένα με κόκκινο χρώμα, το οποίο φιλτράρει και ανακλά το φυσικό φως δημιουργώντας μια ιδιαίτερη χωρική αίσθηση. Το ξύλο αποτελεί, εκτός των άλλων, σημείο ταύτισης του κτιρίου με την ναοδομική παράδοση της Ιαπωνίας. Το σκυρόδεμα, είναι ένα υλικό που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο αρχιτέκτονας του κτιρίου, Tadao Ando και στο συγκεκριμένο κτίριο βασικά στοιχεία όπως η σκάλα, οι εξωτερικοί τοίχοι και η βάση της λίμνης είναι κατασκευασμένα από αυτό. Κυρίαρχο για το κτίριο, είναι και το στοιχείο του νερού. Η όλη κατασκευή εκφράζεται ως μία λίμνη με νούφαρα στην κορυφή του λόφου, η οποία και αποτελεί την οροφή του κτιρίου, το οποίο αναπτύσσεται ημιϋπόσκαφα κάτω από αυτή. Τα μικρά χαλίκια και η λευκή άμμος, με τα οποία είναι στρωμένο το μονοπάτι της εισόδου, συμμετέχουν με τους ήχους που παράγουν στην εμπειρία εισόδου. μικρογραφία|Water Temple Tadao Ando, Model 1:100
Ο Αρχιτέκτονας
Αρχιτέκτονας του κτιρίου είναι ο Ιάπων Ταντάο Άντο (Tadao Ando), νικητή του βραβείου Pritzker το 1995. Έχει σχεδιάσει –μεταξύ άλλων- πληθώρα κατοικιών αλλά και θρησκευτικών χώρων. Έχει κατά κύριο λόγο ένα δικό του προσωπικό τρόπο να αντιμετωπίζει την αρχιτεκτονική, δημιουργώντας περίπλοκες, συμβολικές αλληλουχίες χώρων, χρησιμοποιώντας απλές και καθαρές φόρμες, εστιάζοντας στην αισθητηριακή εμπειρία και την πνευματικότητα. Ο Ναός του Νερού, θεωρείται από τα σημαντικότερα έργα του, με έντονα συμβολικά και θρησκευτικά στοιχεία που προβάλλονται μέσα από τον σχεδιασμένο χώρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Κασρ αλ-Χοσν
Το Κασρ αλ-Χοσν (قصر الحصن) αποτελεί το παλαιότερο πέτρινο κτίριο στην πόλη του Αμπού Ντάμπι, πρωτεύουσας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Τοποθεσία
Ευρίσκεται επί της Οδού Ρασίντ Μπιν Σαΐντ Αλ Μακτούμ, ενώ αποτελεί τμήμα του Πολιτισμικού Ιδρύματος του Αμπού Ντάμπι.
Ιστορία
Το Κασρ αλ-Χοσν, επίσης γνωστό ως Λευκό Φρούριο (αρχικώς, δεν ήταν λευκού χρώματος, ωστόσο βάφτηκε με έντονο λευκό χρώμα κατά τη διάρκεια ανακαίνισης η οποία έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1976-1983) ή Παλαιό Φρούριο, ανεγέρθηκε το 1761 ως κωνικό παρατηρητήριο, με σκοπό την υπεράσπιση του μοναδικού πηγαδιού γλυκού νερού επί του νησιού του Αμπού Ντάμπι. Στη συνέχεια, το 1793, ο αρχικός πύργος επεκτάθηκε σε ένα μικρού μεγέθους φρούριο από τον τότε μονάρχη, Σαχμπούτ μπιν Ντιγιάμπ Αλ Ναχιάν, και κατέστη ως η μόνιμη κατοικία του βασιλεύοντος Σεΐχη. Ο πύργος έλαβε τη σημερινή μορφή του έπειτα από μεγάλου μεγέθους έργα επέκτασης, τα οποία έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του ύστερου τμήματος της δεκαετίας του 1930, χάρη σε έσοδα τα οποία προήλθαν από την παραχώρηση της πρώτης αδειοδότησης πετρελαϊκής εκμετάλλευσης στο Αμπού Ντάμπι. Παρέμεινε ως παλάτι του εμίρη (εξού η ονομασία του, Κασρ αλ-Χοσν, η οποία αποδίδεται ως Φρούριο του Παλατιού) και έδρα της κυβερνήσεως έως το 1966. Το φρούριο έχει υποστεί αριθμό φορών εργασίες, ενώ, σήμερα, είναι τμηματικά προσβάσιμο στο κοινό.
Σημερινή χρήση
Σήμερα, το Κασρ αλ-Χοσν αποτελεί το αντικείμενο εντατικής ιστορικής, αρχαιολογικής και αρχιτεκτονικής έρευνας. Το φρούριο φιλοξενεί μουσείο, εντός του οποίου εκτίθενται αντικείμενα και εικόνες, τα οποία αντιπροσωπεύουν την ιστορία της χώρας. Μεταξύ των εκθεμάτων, επίσης, περιλαμβάνεται ευρύς αριθμός όπλων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της ιστορίας της περιοχής.
Φεστιβάλ του Κασρ αλ-Χοσν
Το Φεστιβάλ του Κασρ αλ-Χοσν αποτελεί ετήσια, διάρκειας 11 ημερών, πολιτισμική εκδήλωση, η οποία λαμβάνει χώρα εντός των χώρων του φρουρίου. Το φρούριο είναι προσβάσιμο στο κοινό κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων, υπό κανονικές συνθήκες, μη προσβάσιμων χώρων, ενώ στις εκδηλώσεις, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται ζωντανή μουσική και χορευτικές επιδείξεις οι οποίες αναδεικνύουν την πολιτισμική κληρονομιά των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αμπού Ντάμπι Κατηγορία:Φρούρια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Αμπού Ντάμπι
Μαρία Οικονόμου
Η Μαρία Οικονόμου (Ιωάννινα 1968-) είναι Ελληνίδα ακαδημαϊκός στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Βιογραφία
Σπούδασε στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (1986-1990) και έκανε μεταπτυχιακό στην γενική και συγκριτική λογοτεχνία, ιταλική φιλολογία και θέατρο στο Πανεπιστήμιο Λούντβιχ Μαξιμίλιαν στο Μόναχο (1992-1998). Εκπόνησε το διδακτορικό της στο ΑΠΘ όπου ασχολήθηκε με την γενική και την συγκριτική λογοτεχνία αλλά και τις νεοελληνικές σπουδές. Ολοκλήρωσε την διατριβή της το 2004.
Από το 2001 έως το 2007 εργάστηκε ως ερευνήτρια στα Ινστιτούτα Βυζαντινών Σπουδών, Βυζαντινής Ιστορίας και Τέχνης και Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Λούντβιχ Μαξιμίλιαν στο Μόναχο. Συνεργάστηκε επίσης με το ΑΠΘ.
Το χειμερινό εξάμηνο 2007/08 ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και έκτοτε εργάζεται εκεί ως ακαδημαϊκός. Έχει συνεργαστεί σε ένα έργο για την ποιητική της μετανάστευσης, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα την νεοελληνική λογοτεχνία.
Ερευνητικό έργο
Η Οικονόμου ερευνά την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία του 19ου και του 20ου αιώνα, την μετανάστευση, τους μύθους, την διαμεσολάβηση και την μεταφρασεολογία.
Φιλίπ Σινάρ
Ο Φιλίπ Σινάρ (γαλλικά: Philippe Chinard, 1205 - 1266) ήταν Γάλλος ευγενής, ναύαρχος και κυβερνήτης του Μανφρέδου της Σικελίας. Έπειτα από την κατάληψη από τον Μανφρέδο ορισμένων εδαφών στην Αλβανία, ο Φιλίπ ορίστηκε ως γενικός κυβερνήτης του Μανφρέδου των συγκεκριμένων κτήσεων. Με αρχική του έδρα την Κέρκυρα, ο Σινάρ μετακίνησε, στην συνέχεια, την έδρα του στη Κανίνε, τότε διοικητικό κέντρο της περιοχής του Αυλώνα, όπου και νυμφεύθηκε συγγενικό πρόσωπο του Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα.
Μαθαίνοντας την είδηση του θανάτου του Μανφρέδου στη Μάχη του Μπενεβέντο, ο Μιχαήλ Β΄ συνωμότησε και πέτυχε να δολοφονήσει τον Φιλίπ Σινάρ, με την βοήθεια της συζύγου του Σινάρ, ωστόσο απέτυχε να καταλάβει τις κτήσεις του Μανφρέδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα Κατηγορία:Μεσαιωνική Αλβανία Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Ιστορία της Κέρκυρας Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Κύπρου
Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Το Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (αγγλικά: Online Film Critics Society Award For Best Foreign Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου για να τιμήσει μια ξενόγλωσση ταινία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Φραγκόσκαλα Αιτωλοακαρνανίας
Η Φραγκόσκαλα είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 203 μέτρα το οποίο βρίσκεται νότια της τεχνητής λίμνης Καστρακίου και βόρεια του χείμαρρου Ζέρβας. Απέχει 21 χλμ. Β. από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σαργιάδας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Σαργιάδα, Αγία Βαρβάρα, Κοκκινόλογγο, Λεντίνη, Μαυρομύτη και Ποτιστικό αποτελούν την τοπική κοινότητα Σαργιάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 43 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Μάρτιν Λι
Ο Μάρτιν Λι (πλήρες όνομα: Μάρτιν Λι Τσου-μινγκ· αγγλικά: Martin Lee Chu-ming· κινέζικα: 李柱銘) είναι ένας πολιτικός και δικηγόρος στο Χονγκ Κονγκ, γεννημένος το 1938. Είναι γνωστός για τον αγώνα του για την επίτευξη δημοκρατίας τόσο στο Χονγκ Κονγκ, όσο και στην Κίνα. Αποτελεί μία από τις πιο εξέχουσες φυσιογνωμίες της φιλοδημοκρατικής παράταξης του Χονγκ Κονγκ, ενώ υπήρξε ηγέτης και ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Του έχει δοθεί το ψευδώνυμο του «πατέρα της δημοκρατίας» για το Χονγκ Κονγκ.
Μαρσέλο Τροΐζι
Ο Μαρσέλο Τροΐζι Μορέιρα (Marcello Troisi Moreira, 9 Μαρτίου 1976) είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο προπονητής του Ιάλυσου Ρόδου.
Προπονητική σταδιοδρομία
Στις 27 Μαρτίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης της Φούτμπολιγκ. . Στις 19 Νοεμβρίου 2019, πηγαίνει στη Ρόδο για χάρη του Ιάλυσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Οριέντε Πετρολέρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ασοσιασάο Ντεπορτίβα Καμποφριένσε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ
Φωτεινή Χ. Κολοβού
Η '''Φωτεινή Χ. Κολοβού''' (Καρδίτσα, 8 Ιανουαρίου 1964) είναι Ελληνίδα Βυζαντινολόγος και καθηγήτρια Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας.
Βιογραφία
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων όπου το 1993 έλαβε το διδακτορικό της. Από το 1997 έως το 2003 ήταν ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 2003-2004 εργάστηκε ως καθηγήτρια βυζαντινής και νεοελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, όπου επανήλθε τη διετία 2005-2007. Το 2007 διορίστηκε μόνιμη καθηγήτρια βυζαντινής και νεοελληνικής φιλολογίας. Το 2014 εξελέγη μέλος στην Σαξονική Ακαδημία Επιστημών (Ακαδημία Επιστημών και Λογοτεχνίας, Μάιντς, Γερμανία).
Τα ερευνητικά ενδιαφέροντα της Φωτεινής Κολοβού άπτονται της βυζαντινής φιλολογίας, ειδικά της βυζαντινής ιστοριογραφίας και της επιστογραφίας.
Σάρα Σλοτ Πίτερσεν
Η Σάρα Σλοτ Πίτερσεν (γεν. 9 Απριλίου 1987) είναι Δανέζα αθλήτρια του στίβου, που ειδικεύεται στα 400 μέτρα με εμπόδια.
Καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Η Πίτερσεν (διάδρομος 4) στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων 2016. Η πρώτη μεγάλη της διάκριση ήταν η τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015, με 54.20 δευτερόλεπτα.
Η πιο επιτυχημένη της χρονιά ήταν το 2016, όπου κατέκτησε τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016. Ένα μήνα μετά, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, μόλις πίσω από την Ντιλάιλα Μουχάμεντ, με ένα μεγάλο εθνικό ρεκόρ χρόνου 53.55 δευτερολέπτων.
Το 2017, έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Ευρωπαϊκό Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου 2017 στα 400 μέτρα, και του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου 2017.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, ήταν 18η στους ημιτελικούς των 400 μέτρων με εμπόδια, και έτσι δεν προκρίθηκε στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Ευτυχία Σταυριανοπούλου
Η Ευτυχία Σταυριανοπούλου (Αθήνα 14 Δεκεμβρίου 1962-) είναι Ελληνίδα ιστορικός της αρχαιότητας.
Βιογραφία
Σπούδασε ιστορία-αρχαιολογία στο ΕΚΠΑ (1980-1984) με ειδίκευση την κλασική φιλολογία. Έκανε μεταπτυχιακό πάνω στην αρχαία ιστορία, την πρώιμη ιστορία, την προϊστορία και την αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (1984-1987). Την περίοδο 1988-1993 ήταν μεταδιδακτορική συνεργάτης στο Γερμανικό Ίδρυμα Ερευνών. Το 1992 έγινε λέκτορας αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και από το 1994 έως το 1997 βοηθητικό ερευνητικό προσωπικό. Το 2001/02 έλαβε υποτροφία επανεισδοχής στο ίδιο πανεπιστήμιο μέσω ενός ακαδημαϊκού επιστημονικού προγράμματος για την προώθηση των γυναικών στην επιστήμη. Εκπόνησε μελέτες σχετικά με την νομική και κοινωνική θέση των γυναικών στις Κυκλάδες κατά την ελληνιστική περίοδο και την ρωμαϊκή αυτοκρατορία στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης.
Τα ερευνητικά ενδιαφέροντα της Σταυριανοπούλου επικεντρώνονται στις πρώτες ελληνικές γραπτές πηγές (γραμμική Β), την ιστορία της Ελλάδας κατά την ελληνιστική περίοδο, την ιστορία των γυναικών στην αρχαία Ελλάδα, την ιστορία των Κυκλάδων και των Δωδεκανήσων, την ελληνική επιγραφία και την θρησκευτική και νομική ιστορία της Ελλάδας. Από το 2011 συγγράφει τακτικά στο Supplementum Epigraphicum Graecum.
Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς
Η Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς (Sophie Charlotte Herzogin zu Mecklenburg, 19 Μαΐου 1744 - 17 Νοεμβρίου 1818) ήταν η σύζυγος του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η βασίλισσα Καρλόττα ήταν προστάτιδα των τεχνών και ερασιτέχνης βοτανολόγος, η οποία βοήθησε στην επέκταση των κήπων του Παλατιού Κιού.
Πρώιμη ζωή
Η Σοφία Καρλόττα γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1744 στο Κάτω Κάστρο στο Μίροβ του Δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Ήταν η μικρότερη κόρη του Κάρολου Λουδοβίκου Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου, γνωστού ως "Πρίγκιπα του Μίροβ", και της Ελισάβετ Αλβερτίνας, κόρης του Ερνέστου Φρειδερίκου Α΄ της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν.
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1761 η Καρλόττα και ο Γεώργιος Γ΄ παντρεύτηκαν στο βασιλικό παρεκκλήσι του Παλατιού του Αγίου Ιακώβου.
Η Καρλόττα και ο Γεώργιος Γ΄ απέκτησαν δεκαπέντε παιδιά (εννέα γιους και έξι κόρες):
Η βασίλισσα Καρλόττα πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 1818 παρουσία του μεγαλύτερου γιου της, του Πρίγκιπα Αντιβασιλέα Γεωργίου, που της κρατούσε το χέρι της, καθώς καθόταν σε μια πολυθρόνα στο εξοχικό της οικογένειας στο Παλάτι του Κιού. Θάφτηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ.
Προς τιμήν της
Τα μέρη που ονομάζονται προς τιμήν της βασίλισσας Καρλόττας:
Στην Τόνγκα, η Βασιλική Οικογένεια υιοθέτησε το όνομα Σάλοτε (Αγγλικά: Sālote), επίσης η βασίλισσα Σάλοτε Λουπεπάου'ου και η βασίλισσα Σάλοτε Τουπόου Γ΄ ονομάσθηκαν έτσι προς τιμήν της.
Το Νοσοκομείο Βασίλισσα Καρλόττα και Τσέλσι στο Λονδίνο αποτελεί αναγνωρισμένο κέντρο αριστείας μεταξύ των νοσοκομείων μητρότητας. Το άγαλμα της βασίλισσας Καρλόττας βρίσκεται στην Κουίν Σκουέρ (Πλατεία της Βασίλισσας) στο Μπλούμσμπερυ του Λονδίνου, τέλος το Διεθνές Αεροδρόμιο Σάρλοτ/Ντάγκλας στην Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Σύζυγοι Βρετανών μοναρχών Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες κατηγορία:Βασίλισσες του Ανόβερου
Occupy Buffer Zone
Το Occupy Buffer Zone (OBZ) ήταν κίνημα διαμαρτυρίας που ξεκίνησε στις 15 Οκτωβρίου 2011 από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους ακτιβιστές, στο σημείο ελέγχου Λήδρας στη Λευκωσία της Κύπρου. Το κίνημα ξεκίνησε με μια εβδομαδιαία κατάληψη του σημείου ελέγχου, το οποίο βρίσκεται στη ζώνη που χωρίζει το έδαφος του νησιού στην αυτοανακηρυγμένη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου και τη Κυπριακή Δημοκρατία, αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Στις 19 Νοεμβρίου του 2011, η κατάληψη της νεκρής ζώνης έγινε μόνιμη.
Επηρεασμένο από το διεθνές κίνημα Occupy, στοχεύοντας στις διαμαρτυρίες και τη δημοσιοποίηση των προβλημάτων που προκαλεί το παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό σύστημα, το κίνημα σκόπευε να ευαισθητοποιήσει το κοινό για το πως "το Κυπριακό είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα του ανθυγιεινού παγκόσμιου συστήματος". Το κίνημα τόνισε τη σύνδεση μεταξύ της ανάπτυξης του Κυπριακού προβλήματος και τα οικονομικά-πολιτικά συμφέροντα που συνδέονται με το διεθνές οικονομικό και πολιτικό στάτους κβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτιβισμός
Βονιφάτιος της Σαβοΐας (επίσκοπος)
Ο Βονιφάτιος, ιταλ. Boniface (π. 1217 - 18 Ιουλίου 1270) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν επίσκοπος του Μπελέ-Αρ στη Γαλλία και αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ στην Αγγλία.
Βιογραφία
Ήταν ο ένατος γιος του Θωμά Α΄ κόμη της Σαβοΐας και της Μαργαρίτας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Γενεύης.
Οφείλει τις πρώτες εκκλησιαστικές θέσεις του στον πατέρα του. Από τους αδελφούς του ένας έγινε κόμης της Σαβοΐας, ένας κόμης του Πεδεμοντίου, ένας κόμης του Ρίτσμοντ, ένας επίσκοπος του Βαλένς, ένας επίσκοπος του Μωριέν και ένας αρχιεπίσκοπος της Λυών. Η αδελφή του Βεατρίκη της Σαβοΐας είχε κόρες τη Μαργαρίτα της Προβηγκίας, σύζυγο του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και την Ελεονώρα της Προβηγκίας, σύζυγο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος Γ΄ εξασφάλισε τη διαδοχή της αρχιεπισκοπής του Καντέρμπουρυ στον Βονιφάτιο, που όμως πέρασε όλο το διάστημα της αρχιερατείας του στην ηπειρωτική Ευρώπη. Συγκρούστηκε με τους επισκόπους του, με τους συζύγους των ανιψιών του και με τον πάπα, αλλά κατάφερε να περιορίσει το χρέος της αρχιεπισκοπής του, το οποίο είχε παραλάβει μαζί με το αξίωμά του. Κατά τη διαμάχη του Σίμωνα των Μονφόρ 6ου κόμη του Λέστερ με τον Ερρίκο Γ΄, ο Βονιφάτιος βοήθησε αρχικά τον Σίμωνα, αλλά αργότερα υποστήριξε τον βασιλιά.
Απεβίωσε στη Σαβοΐα και ο τάφος του στο Ωτκόμπ, όταν ανοίχθηκε, είχε το σώμα του διατηρημένο· έγινε αντικείμενο λατρείας. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση ο τάφος και το μνημείο καταστράφηκαν, φτιάχτηκε όμως νέος το 1839, οπότε και ο Βονιφατιος ανακηρύχθηκε ευλογημένος από τον πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ΄. Η μνήμη του Βονιφάτιου εορτάζεται στις 14 Ιουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Φρειδερίκος Γ΄ της Αυστρίας
O Φρειδερίκος Γ΄, γερμ. Friedrich III (31 Μαρτίου 1347 - 10 Δεκεμβρίου 1362) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροδόλφο Δ΄, δούκας της Αυστρίας (1358-62).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας, Στυρίας, Καρινθίας και της Ιωάννας, κόρης και κληρονόμου του Ούλριχ Γ΄ κόμη του Πφιρτ.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (αγγλικά: Online Film Critics Society Award For Best Animated Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου για να τιμήσει μια ταινία κινουμένων σχεδίων της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Εκκλησιαστικά Δίπτυχα
Ιστορική προέλευση
εναλλ.=|μικρογραφία|Τα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος του έτους 2018 Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες τα δίπτυχα είχαν τη μορφή δίφυλλων πινακίδων διακοσμημένων εξωτερικά με ζωγραφικές ή ανάγλυφες παραστάσεις, ενώ εσωτερικά καταγράφονταν τα ονόματα των ζώντων Χριστιανών (δίπτυχα ή βίβλος ζώντων) ή τα ονόματα των αποβιωσάντων (δίπτυχα κεκοιμημένων ή τεθνεόντων). Χρησίμευαν δε για να διαβάζονται τα ονόματα των ζωντανών και νεκρών πιστών κατά τη Θεία Λειτουργία και τις λοιπές εκκλησιαστικές τελετές. Σε περίπτωση που κάποιος αποστατούσε, αφοριζόταν ή ακολουθούσε αιρετική διδασκαλία διαγραφόταν από τα δίπτυχα, ενώ σε περίπτωση επιστροφής στην κανονική εκκλησία ή άρσης του αφορισμού ακολουθούσε η επανεγγραφή του ονόματός του.
Τα Δίπτυχα στην Ορθόδοξη Παράδοση
Η σειρά με την οποία αναγράφονται και μνημονεύονται οι τοπικές εκκλησίες αποτελεί και τη σειρά κατάταξης ή προβαδίσματος των εκκλησιών όπως διαμορφώθηκε ιστορικά από την εκκλησιαστική ορθόδοξη παράδοση. Προηγούνται τα λεγόμενα πρεσβυγενή πατριαρχεία Κωνσταντινούπολης, Αλεξάνδρειας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων και ακολουθούν κατά σειρά κατάταξης τα νεότερα πατριαρχεία, Ρωσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και στη συνέχεια οι αυτοκέφαλες και αυτόνομες εκκλησίες. Μετά το Σχίσμα των Εκκλησιών το 1054 απαλείφθηκε από τα δίπτυχα των Ορθοδόξων Εκκλησιών το όνομα του έως τότε πρώτου στην τάξη Πατριαρχείου Ρώμης.
Στη σύγχρονη εποχή τα δίπτυχα έχουν μορφή έντυπου τόμου που εκδίδονται κάθε χρόνο και στον οποίο κάθε ορθόδοξη εκκλησία, εκτός από την αναγραφή με σειρά κατάταξης των υπόλοιπων εκκλησιών με τις οποίες βρίσκεται σε ενότητα, αναγράφει επίσης αναλυτικά όλες τις διοικητικές δομές της, επισκοπές, ιδρύματα καθώς και τους αναγνωρισμένους κληρικούς της όλων των βαθμίδων, καθώς και άλλα εκκλησιαστικά και λειτουργικά θέματα.
Διαγραφή από τα Δίπτυχα της Εκκλησίας
Η διαγραφή από τα Δίπτυχα της Εκκλησίας είναι σοβαρότατη πράξη. Χαρακτηριστικά αναφέρεται η διαγραφή του ονόματος του μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου εκ των διπτύχων της Ανατολικής Εκκλησίας, μετά από απόφαση Συνόδου, από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σέργιου (999-1019)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[https://www.pemptousia.gr/video/ta-ekklisiastika-dipticha/ Πρωτοπρ. Χρυσόστομος Νάσσης, Τα Εκκλησιαστικά Δίπτυχα (βίντεο)]
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικά βιβλία
Ηπειρώτικη μουσική
<templatestyles src="Module:Sidebar/styles.css"> εναλλ.=Bridge of Arta 126|μικρογραφία|Το [[Γεφύρι της Άρτας, θέμα πολλών τραγουδι'ων της Ηπειρώτικης μουσικής]] Η μουσική της Ηπείρου εντοπίζεται γεωγραφικά κατά κύριο λόγο στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου στη βορειοδυτική Ελλάδα, αλλά, ως ένα βαθμό, και στην υπόλοιπη Ελλάδα και στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου Πελάγους. Απαρτίζεται, εκτός από τα κομμάτια οργανικής μουσικής, από δημοτικά τραγούδια με χαρακτηριστικά γνωρίσματά τους την σχεδόν αποκλειστική χρήση πεντατονικών κλιμάκων και την παρδοσιακού τύπου πολυφωνία, που τραγουδιούνται από φωνητικά σύνολα αντρών και γυναικών.
Τα τραγούδια της ηπειρώτικης μουσικής χωρίζονται σε μοιρολόγια, ποιμενικά (το οργανικό μέρος των ποιμενικών αποκαλείται σκάρος) και καθιστικά (ή της τάβλας). Το κλαρίνο είναι το συχνότερα χρησιμοποιούμενο μουσικό όργανο στην μουσική της Ηπείρου. Χρησιμοποιείται κυρίως για τη συνοδεία αργών και «βαρύθυμων» χορών, όπως ο «μενούσης», το φυσούνι, ο πωγωνίσιος συρτός στα δύο, ο συρτός στα τρία, ο ζαγορίσιος, ο κοφτός και ο τσάμικος. Άλλα όργανα της ηπειρώτικης μουσικής είναι το παραδοσιακό βιολί, η φλογέρα και το στεριανό λαούτο. Στους αξιόλογους ερμηνευτές της μουσικής της Ηπείρου συγκαταλέγονται κλαρινίστες όπως ο Τάσος και ο Πετρολούκας Χαλκιάς, τραγουδιστές όπως οι Αλέκος Κιτσάκης και Σάββας Σιάτρας, και, πιο πρόσφατα, ο λαουτιέρης Βασίλης Κώστας.
Το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου συνιστά μια πολυμελετημένη μουσική παράδοση με διάδοση πέραν των γεωγραφικών και πολιτισμικών ορίων του Ελληνισμού, Εκτός από την πεντατονία του, η πολύ παλαιά καταγωγή του πιστοποιείται από τον πολυφωνικό, συλλογικό, διαλεκτικό και τροπικό χαρακτήρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ήπειρος Κατηγορία:Παραδοσιακή μουσική Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα
Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Το Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (αγγλικά: Online Film Critics Society Award For Best Documentary Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου για να τιμήσει το καλύτερο ντοκιμαντέρ της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί
Ο Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί (Χίντι: अटल बिहारी वाजपेयी) (25 Δεκεμβρίου 1924 – 16 Αυγούστου 2018 ) ήταν Ινδός πολιτικός ο οποίος υπηρέτησε τρεις φορές ως πρωθυπουργός της Ινδίας, πρώτα για περίοδο 13 ημερών το 1996, για περίοδο έντεκα μηνών από το 1998 έως το 1999 και στη συνέχεια για πλήρη θητεία από το 1999 έως το 2004.
Ήταν μέλος του ινδικού κοινοβουλίου για πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Εκλέχθηκε στη Λοκ Σάμπα, το κάτω θάλαμο του κοινοβουλίου δέκα φορές και δύο φορές στη Ράτζια Σάμπα, τον άνω θάλαμο του κοινοβουλίου. Υπηρέτησε ως βουλευτής για το Λάκναου στο Ούταρ Πραντές μέχρι το 2009, όταν αποχώρησε από την ενεργό πολιτική λόγω θεμάτων σχετικά με την υγεία του. Ο Βατζπαγί συγκαταλεγόταν μεταξύ των ιδρυτικών μελών του πρώην Μπαρατίγια Τζάνα Σανγκ, του οποίου ήταν επίσης επικεφαλής από το 1968 έως το 1972. Ήταν ο Υπουργός Εξωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο του πρωθυπουργού Μοράρτζι Ντεσάι.
Όταν η κυβέρνηση Τζανάτα κατέρρευσε, ο Βατζπαγί αναδιάρθρωσε το Τζάνα Σανγκ στο κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα το 1980. Ήταν ο πρώτος Ινδός πρωθυπουργός που δεν ήταν μέλος του κόμματος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου που υπηρέτησε μια πλήρη πενταετή θητεία.
Έλαβε το ανώτατο πολιτικό βραβείο της Ινδίας, το Μπαράτ Ράτνα, από τον Πρόεδρο της Ινδίας, τον Πρανάμπ Μουχέρτζι το 2015. Η κυβέρνηση Μόντι δήλωσε το 2014 ότι τα γενέθλια του Βατζπαγί, στις 25 Δεκεμβρίου, θα χαρακτηρίζονται ως Ημέρα Καλής Διακυβέρνησης. Πέθανε στις 16 Αυγούστου 2018 στο νοσοκομείο AIIMS λόγω ασθένειας σχετιζόμενης με την ηλικία.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Βατζπαγί γεννήθηκε στους Κρίσνα Ντέβι και Κρίσνα Μπιχάρι Βατζπαγί στις 25 Δεκεμβρίου 1924 στο Γκουαλιόρ. Ο παππούς του, Παντίτ Σιάμ Λαλ Βατζπαγί, μετανάστευσε στη Μορένα του Γκουαλιόρ από το προγονικό χωριό του Μπατεσουάρ στο Ούταρ Πραντές. Ο πατέρας του, ο Κρίσνα Μπιχάρι Βατζπαγί, ήταν δάσκαλος στη γενέτειρά του. Ο Βατζπαγί ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στο Σαρασουάτι Σίσου Μαντίρ, στο Γκουαλιόρ. Στη συνέχεια παρακολούθησε το κολλέγιο Βικτόρια του Γκουαλιόρ (σημερινό Κολλέγιο Λάξμι Μπάι) και αποφοίτησε με διάκριση στα Χίντι, Αγγλικά και Σανσκριτικά. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του με πτυχίο Μ.Α. στην Πολιτική Επιστήμη από το Κολλέγιο DAV της Κανπούρ και έλαβε πτυχίο πρώτης τάξης.
Ο ακτιβισμός του ξεκίνησε με το Άργια Κουμάρ Σάμπχα του Γκουαλιόρ, την πτέρυγα νεολαίας του Άργια Σαμάτζ, της οποίας έγινε γενικός γραμματέας το 1944. Επίσης, έγινε μέλος του Ράστριγια Σουαγιαμσεβάκ Σανγκ (ΡΣΣ) ως σουαγιαμσεβάκ το 1939. Επηρεασμένος από τον Μπαμπασαχέμπ Άπτε, παρακολούθησε το στρατόπεδο εκπαίδευσης αξιωματικών του ΡΣΣ κατά τη διάρκεια του 1940-44 και έγινε πρατσαράκ, μια ορολογία του ΡΣΣ για εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης, το 1947. Σταμάτησε τις σπουδές νομικής λόγω των διαδηλωτικών ταραχών. Εστάλη ως βισταράκ (δοκιμαστής πρατσαράκ) στο Ούταρ Πραντές και άρχισε γρήγορα να εργάζεται για τις εφημερίδες Deendayal Upadhyaya, Rashtradharma (μια μηνιαία εφημερίδα στα Χίντι), Panchjanya (μια εβδομαδιαία εφημερίδα στα Χίντι) και τις εφημερίδες Swadesh και Veer Arjun.
Προσωπική ζωή
Ήταν λάτρης της ινδικής μουσικής και χορού. Αγαπούσε τη φύση και ένα από τα αγαπημένα του καταφύγια ήταν το Μανάλι στο Χιμάτσαλ Πραντές.
Ήταν δημοσιευμένος ποιητής και όσον αφορά την ποίησή του έγραψε: «Η ποίησή μου είναι μια δήλωση του πολέμου, όχι προοίμιο ότι θα νικήσω. Δεν είναι ο χτύπος της απελπισίας του ηττημένου στρατιώτη, αλλά η βούληση του πολεμιστή να κερδίσει. Όχι η απογοητευμένη φωνή της καταστροφής, αλλά η αναστατωμένη κραυγή της νίκης".
Θάνατος
Ο Βατζπαγί υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο το 2009, γεγονός που επηρέασε την ομιλία του. Η υγεία του ήταν σημαντική πηγή ανησυχίας. Δημοσιεύματα ανέφεραν ότι περιορίστηκε σε αναπηρικό καροτσάκι και δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τους ανθρώπους. Επίσης υπέφερε από άνοια και μακροπρόθεσμο διαβήτη. Για πολλά χρόνια, δεν είχε παρακολουθήσει καμία δημόσια συγκέντρωσε και σπάνια έβγαινε από το σπίτι, εκτός από τις εξετάσεις στο Πανινδικό Ινστιτούτο Ιατρικών Επιστημών της Ινδίας. Στις 11 Ιουνίου 2018 ο Βατζπαγί εισήχθη στο AIIMS σε κρίσιμη κατάσταση.
Πέθανε στις 5:05 μ.μ. IST στις 16 Αυγούστου 2018 στο νοσοκομείο AIIMS λόγω ασθένειας σχετιζόμενης με την ηλικία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ινδίας
Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (1099)
Η Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (7 Ιουνίου – 15 Ιουλίου 1099) διεξήχθη από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις της Α΄ Σταυροφορίας, με αποτέλεσμα την κατάληψη της Ιεράς Πόλης της Ιερουσαλήμ από το Μουσουλμανικό χαλιφάτο των Φατιμιδών και θέτοντας τα θεμέλια για το Χριστιανικό Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, το οποίο διήρκεσε σχεδόν δύο αιώνες. Η κατάληψη της Ιερουσαλήμ ήταν η τελευταία μεγάλη μάχη της πρώτης από τις Σταυροφορίες για την απελευθέρωση και την κατάληψη των Αγίων Τόπων, που ξεκίνησαν το 1095. Καταγράφηκαν ορισμένες μαρτυρίες από αυτόπτες μάρτυρες της πολιορκίας, με τις περισσότερες αναφορές να είναι αυτές από τα ανώνυμα Φραγκικά Πεπραγμένα (Gesta Francorum). Μετά την ανακήρυξη του κοσμικού κράτους, ο Γοδεφρείδος του Μπουγιόν, εξέχων μεταξύ των ηγετών των Σταυροφόρων, εξελέγη ηγεμόνας, αποφεύγοντας τον τίτλο «βασιλιάς». Η πολιορκία οδήγησε στη μαζική σφαγή χιλιάδων Μουσουλμάνων και Εβραίων και στη μετατροπή των μουσουλμανικών ιερών τόπων στο Όρος του Ναού σε χριστιανικά ιερά.
Ιστορικό
Στη Σύνοδο της Πιατσέντσα το 1095, ο πάπας Ουρβανός Β΄ δέχθηκε απεσταλμένους από τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, που ζητούσε από τους Δυτικούς Χριστιανούς βοήθεια για την απελευθέρωση μεγάλων τμημάτων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Σελτζούκους, που είχαν κατακτήσει μεγάλα τμήματα της περιοχής το 1070. Ο Σελτζούκος Aτσίζ ιμπν Ουβάκ είχε κατακτήσει την Ιερουσαλήμ από τους Φατιμίδες το 1073, κάνοντας το προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ πιο δύσκολο και καταπνίγοντας μία εξέγερση της πόλης το 1077 με λουτρό αίματος. Ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα, ο Ουρβανός Β΄ έκανε ένα κήρυγμα στη Σύνοδο του Κλερμόν τον Νοέμβριο του 1095, το οποίο περιλάμβανε μία έκκληση σε έγερση με όπλα για την κατάκτηση των Αγίων Τόπων και την επιστροφή της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ σε χριστιανικά χέρια. Η έκκλησή του σηματοδότησε την έναρξη των Σταυροφοριών, ενός για τον Θεό, ιερού πολέμου, ο οποίος εξασφάλιζε στους συμμετέχοντες μία θέση στον παράδεισο.
Μετά την επιτυχή πολιορκία της Αντιόχειας τον Ιούνιο του 1098, οι Σταυροφόροι παρέμειναν στην περιοχή για τον υπόλοιπο χρόνο. Ο παπικός λεγάτος Aντεμάρ ντε Λε Πυύ είχε αποβιώσει και ο Bοημούνδος του Τάραντο είχε διεκδικήσει την Αντιόχεια για τον εαυτό του. Ο Βαλδουίνος της Βουλώνης παρέμεινε στην Έδεσσα, καθώς είχε συλληφθεί πριν το 1098. Υπήρχε διαφωνία ανάμεσα στους ευγενείς, για το τι να κάνουν στη συνέχεια. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης απογοητευμένος έφυγε από την Αντιόχεια, για να καταλάβει το φρούριο στο Μααράτ αλ-Νουμάν στην πολιορκία του Mααράτ. Μέχρι το τέλος του χρόνου οι ελάσσονες ιππότες και το πεζικό απειλούσαν να βαδίσουν στην Ιερουσαλήμ χωρίς αυτούς. Τελικά στις 13 Ιανουαρίου 1099 ο Ραϋμόνδος ξεκίνησε την πορεία προς τα νότια, στην ακτή της Μεσογείου, ακολουθούμενος από τον Ροβέρτο Β΄ της Νορμανδίας και τον ανιψιό τού Bοημούνδου, Tαγκρέδο, που συμφώνησαν να γίνουν υποτελείς του.
αριστερά|μικρογραφία|[[Μικρογραφία του 13ου αι., που απεικονίζει την πολιορκία.]]
Στο δρόμο τους οι Σταυροφόροι πολιόρκησαν την Άρκα (20 χλμ. πριν την Τρίπολη), αλλά δεν κατάφεραν να την καταλάβουν και εγκατέλειψαν την πολιορκία στις 13 Μαΐου. Οι Φατιμίδες είχαν προσπαθήσει να κάνουν ειρήνη, με την προϋπόθεση ότι οι Σταυροφόροι δεν θα συνέχιζαν προς την Ιερουσαλήμ, αλλά αυτό αγνοήθηκε. Ο Iφτικάρ αλ-Νταουλά, ο Φατιμίδης κυβερνήτης της Ιερουσαλήμ, γνώριζε τις προθέσεις των Σταυροφόρων. Ως εκ τούτου έδιωξε όλους τους Χριστιανούς κατοίκους της Ιερουσαλήμ. Η περαιτέρω πορεία προς την Ιερουσαλήμ δεν συνάντησε αντίσταση.
Πολιορκία
Ο Φατιμίδης κυβερνήτης Ιφτικάρ αλ Νταουλά προετοίμασε την πόλη για την πολιορκία, καθώς άκουσε για την άφιξη των σταυροφόρων. Ετοίμασε ένα επίλεκτο στράτευμα 400 Αιγυπτίων ιππέων και εκδίωξε όλους τους Χριστιανούς της Ανατολής από την πόλη, από φόβο μήπως προδοθεί από αυτούς (στην πολιορκία της Αντιόχειας ένας Αρμένιος, ο Φιρόζ, είχε βοηθήσει τους Σταυροφόρους να εισέλθουν στην πόλη ανοίγοντας τις πύλες). Για να επιδεινώσει την κατάσταση για τους Σταυροφόρους, ο αλ-Νταουλά δηλητηρίασε ή έθαψε όλα τα πηγάδια νερού και έκοψε όλα τα δέντρα έξω από την Ιερουσαλήμ. Στις 7 Ιουνίου 1099 οι Σταυροφόροι έφτασαν στα εξωτερικά οχυρά της Ιερουσαλήμ, τα οποία είχαν ανακαταλάβει οι Σελτζούκοι από τους Φατιμίδες μόλις τον προηγούμενο χρόνο. Η πόλη φυλασσόταν από ένα αμυντικό τείχος μήκους 4 χλμ., το οποίο είχε πάχος 3 μέτρα και ύψος 15 μέτρα. Υπήρχαν πέντε μεγάλες πύλες, που η καθεμία φρουρείτο από ένα ζεύγος πύργων. Οι Σταυροφόροι χωρίστηκαν σε δύο μεγάλες ομάδες: ο Γοδεφρείδος του Μπουγιόν, ο Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας και ο Tαγκρέδος σχεδίαζαν να πολιορκήσουν από τον βορρά, ενώ ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης τοποθέτησε τις δυνάμεις του στον νότο.
Οι Μουσουλμάνοι (Φατιμίδες) έπρεπε τώρα να είναι προετοιμασμένοι να πολεμήσουν σε δύο μέτωπα. Αφού πήραν τις θέσεις τους, οι Σταυροφόροι εξαπέλυσαν την πρώτη τους επίθεση στις 13 Ιουνίου. Το κύριο πρόβλημα ήταν, ότι δεν είχαν πρόσβαση σε ξύλα για την κατασκευή πολιορκητικού εξοπλισμού. Ωστόσο ο Tαγκρέδος, μετά από ένα όραμα, βρήκε μία στοίβα από ξύλα κρυμμένη στη σπηλιά και τα χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν μία σκάλα. Ένας ιππότης ονόματι Ράινμπολντ στερέωσε στη σκάλα για να ανέλθει στον τοίχο, αλλά δεν τα κατάφερε. Δεδομένου ότι αυτή η επίθεση ήταν αποτυχημένη, οι Σταυροφόροι υποχώρησαν και δεν έκαναν καμία προσπάθεια μέχρι να πάρουν τα εργαλεία και τον εξοπλισμό τους. Οι Σταυροφόροι αντιμετώπισαν πολλές περισσότερες δυσκολίες, όπως η έλλειψη νερού, η καυτή ζέστη της Παλαιστίνης και η έλλειψη τροφίμων. Στα τέλη Ιουνίου ήρθε η είδηση, ότι ένας στρατός των Φατιμιδών βάδιζε βόρεια από την Αίγυπτο. Η αυξανόμενη πίεση ανάγκασε τους Σταυροφόρους να δράσουν γρήγορα.
Τελική επίθεση
Στις 17 Ιουνίου 1099, οι Σταυροφόροι άκουσαν για την άφιξη Γενουατικών πλοίων στο λιμάνι της Γιάφα. Οι Γενουάτες ναύτες είχαν φέρει μαζί τους όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για την κατασκευή των πολιορκητικών μηχανών. Ο Ροβέρτος της Νορμανδίας και ο Ροβέρτος της Φλάνδρας προμηθεύοντο ξυλεία από τα κοντινά δάση. Υπό τις διαταγές του Γουλιέλμου Εμπριάκο και του Γκαστόν ντε Μπεάρν, οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν την κατασκευή των πολιορκητικών όπλων τους. Κατασκεύασαν τον καλύτερο πολιορκητικό εξοπλισμό του 11ου αι. σε σχεδόν 3 εβδομάδες. Σε αυτόν περιλαμβάνοντο: 2 μεγάλοι επάνω σε τροχούς πολιορκητικοί πύργοι, έναν πολιορκητικό κριό με ένα κεφάλι επενδυμένο με σίδερο, πολυάριθμες κλιμακωτές σκάλες και μία σειρά από φορητές καλαμόπλεκτα πλαίσια. Από την άλλη πλευρά, οι Φατιμίδες παρακολουθούσαν την προετοιμασία των Φράγκων και έστησαν τις βλητικές μηχανές τους επάνω στα τείχη, μόλις άρχιζε μία επίθεση. Η προετοιμασία από τους Σταυροφόρους είχε ολοκληρωθεί.
Στις 14 Ιουλίου 1099, οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν την επίθεσή τους: ο Γοδεφρείδος και οι σύμμαχοί του τοποθετήθηκαν προς το βόρειο τείχος της Ιερουσαλήμ, όπου προτεραιότητά τους ήταν να σπάσουν το εξωτερικό παραπέτασμα των τειχών της Ιερουσαλήμ. Μέχρι το τέλος της ημέρας είχαν διεισδύσει στην πρώτη γραμμή άμυνας. Στον Νότο οι δυνάμεις του Ραϋμόνδου της Τουλούζης αντιμετώπισαν άγρια αντίσταση από τους Φατιμίδες. Στις 15 Ιουλίου η επίθεση ξανάρχισε στο βόρειο μέτωπο, και ο Γεοδεφρείδος και οι σύμμαχοί του είχαν επιτυχία: ο Σταυροφόρος Λούντολφ του Τουρναί ήταν ο πρώτος που ανέβηκε στο τείχος. Οι Φράγκοι κέρδισαν γρήγορα τη βάση στο τείχος και καθώς η άμυνα της πόλης κατέρρεε, κύματα πανικού τάραξαν τους Φατιμίδες.
Οι Σταυροφόροι εισέρχονται στην Ιερουσαλήμ
Στις 15 Ιουλίου 1099 οι Σταυροφόροι μπήκαν στην πόλη μέσω του Πύργου του Δαβίδ και η ιστορία γνώρισε μία από τις πιο αιματηρές αναμετρήσεις. Οι Σταυροφόροι έσφαξαν μεγάλο αριθμό κατοίκων της πόλης, Μουσουλμάνους και Εβραίους. Ο Φατιμίδης κυβερνήτης της πόλης κατάφερε να δραπετεύσει. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι δρόμοι της Ιερουσαλήμ γέμισαν αίματα. Το πόσα άτομα σκοτώθηκαν είναι θέμα συζήτησης, με τον αριθμό των 70.000 που δόθηκε από τον Μουσουλμάνο ιστορικό Ιμπν αλ-Ατίρ (γράφοντας γύρω στο 1200) να θεωρείται σημαντική υπερβολή. Οι 40.000 είναι εύλογο, δεδομένου ότι ο πληθυσμός της πόλης είχε διογκωθεί από πρόσφυγες, που διέφυγαν από την προέλαση του Σταυροφορικού στρατού.
Σφαγή
Οι συνέπειες της πολιορκίας οδήγησαν στη μαζική σφαγή χιλιάδων Μουσουλμάνων και Εβραίων, η οποία σύμφωνα με τις σύγχρονες πηγές ήταν άγρια και διαδεδομένη, και στη μετατροπή των Μουσουλμανικών ιερών τόπων στο Όρος του Ναού σε χριστιανικά ιερά.
Οι φρικαλεότητες που διαπράττοντο εναντίον των κατοίκων μίας πόλης, όταν αυτή κατακλυζόταν από εισβολή μετά από μία πολιορκία, ήταν επόμενο να συμβαίνουν στον αρχαίο και στον μεσαιωνικό πόλεμο, τόσο από Χριστιανούς όσο και από Μουσουλμάνους. Οι Σταυροφόροι το είχαν κάνει ήδη στην Αντιόχεια και οι Φατιμίδες το είχαν κάνει οι ίδιοι στην Ταορμίνα, στη Ρομέττα και στην Τύρο. Θεωρείται, αλλά μάλλον είναι προκατάληψη, ότι η σφαγή των κατοίκων της Ιερουσαλήμ -τόσο Μουσουλμάνων όσο και Εβραίων- μπορεί να ξεπέρασε ακόμη και αυτά τα πρότυπα.
Οι Μουσουλμάνοι
Πολλοί Μουσουλμάνοι αναζήτησαν καταφύγιο στο τζαμί αλ-Ακσά, στον Θόλο του Βράχου και στην περιοχή του Όρος του Ναού γενικά. Σύμφωνα με τα Φραγκικά Πεπραγμένα (Gesta Francorum), μιλώντας μόνο για την περιοχή του Όρους του Ναού, «... [οι άνδρες μας] σκότωναν και σφαγίαζαν ακόμη και στον Ναό του Σολομώντα, όπου η σφαγή ήταν τόσο μεγάλη, που οι άνδρες μας ήταν στο αίμα μέχρι τους αστραγάλους τους ..." Σύμφωνα με τον Ραϋμόντ Αγκυλέρ, ο οποίος έγραψε επίσης αποκλειστικά για την περιοχή του Όρους του Ναού, «στον Ναό και στο πλάτωμα του Σολομώντα οι άνθρωποι βρέχονταν στο αίμα μέχρι τα γόνατά τους και τα ηνία τους». Γράφοντας μόνο για την περιοχή του Όρους του Ναού, ο Φουλσέρ ντε Σαρτρ, ο οποίος δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ, επειδή είχε μείνει με τον Βαλδουίνο στην Έδεσσα εκείνη την εποχή, λέει: «Σε αυτόν τον ναό σκοτώθηκαν 10.000. Πράγματι, αν ήσουν εκεί θα έβλεπες τα πόδια μας να βάφονται μέχρι τους αστραγάλους μας με το αίμα των σκοτωμένων. Αλλά τι άλλο να αναφέρω; Κανένας από αυτούς δεν έμεινε ζωντανός, ούτε γυναίκες ούτε παιδιά γλίτωσαν».
Ο αυτόπτης μάρτυρας των Φραγκικών Πεπραγμένων αναφέρει, ότι κάποιοι γλίτωσαν. Ο ανώνυμος συγγραφέας τους έγραψε: «Όταν οι ειδωλολάτρες νικήθηκαν, οι άνδρες μας κατέλαβαν μεγάλους αριθμούς ανδρών και γυναικών είτε σκοτώνοντάς τους, είτε κρατώντας τους αιχμάλωτους, όπως ήθελαν. Αργότερα η ίδια πηγή γράφει, «[οι αρχηγοί μας] διέταξαν επίσης να πετάξουν έξω όλους τους Σαρακηνούς νεκρούς λόγω της μεγάλης δυσοσμίας, αφού ολόκληρη η πόλη ήταν γεμάτη με τα πτώματά τους· και έτσι οι ζωντανοί Σαρακηνοί έσυραν τους νεκρούς έξω από τις πύλες και τους τακτοποίησαν σε σωρούς, μεγάλους σαν να ήταν σπίτια. Κανείς δεν είδε, ούτε άκουσε ποτέ για τέτοια σφαγή ειδωλολατρών, διότι από αυτούς σχηματίστηκαν για καύση στοίβες σαν πυραμίδες και κανείς δεν ξέρει τον αριθμό τους εκτός από τον Θεό μόνο. Αλλά ο Ραϋμόνδος έκανε τον εμίρη και τους άλλους που ήταν μαζί του να οδηγηθούν στην Ασκαλώνα, ακέραιοι και αβλαβείς».
Μία άλλη πηγή αυτόπτη μάρτυρα, ο Ραϋμόντ ντ' Αγκυλέρ, αναφέρει ότι κάποιοι Μουσουλμάνοι επέζησαν. Αφού εξιστόρησε τη σφαγή στο Όρος του Ναού, αναφέρει για μερικούς που «βρήκαν καταφύγιο στον Πύργο του Δαβίδ και, παρακαλώντας τον κόμη Ραϋμόνδο για προστασία, παρέδωσαν τον Πύργο στα χέρια του». Αυτοί οι Μουσουλμάνοι έφυγαν μαζί με τον Φατιμίδη κυβερνήτη για την Ασκαλώνα. Μία εκδοχή αυτής της παράδοσης είναι επίσης γνωστή στον μετέπειτα Μουσουλμάνο ιστορικό Ιμπν αλ-Αθίρ (10, 193–95), ο οποίος αφηγείται ότι μετά την κατάληψη και τη λεηλασία της πόλης «μία ομάδα Μουσουλμάνων οχυρώθηκε στο Ιερό του Δαβίδ (Mihrab Dawud) και πολέμησε για αρκετές ημέρες. Τους παραχωρήθηκε η ζωή, με αντάλλαγμα να παραδοθούν. Οι Φράγκοι τίμησαν τον λόγο τους και η ομάδα αναχώρησε τη νύχτα για την Ασκαλώνα» Μία επιστολή της Γκενίζα του Καΐρου αναφέρεται επίσης σε ορισμένους Εβραίους κατοίκους, που έφυγαν μαζί με τον κυβερνήτη των Φατιμιδών.
Ο Tαγκρέδος διεκδίκησε τη συνοικία του Ναού για τον εαυτό του και προσέφερε προστασία σε μερικούς από τους Μουσουλμάνους εκεί, αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει τον θάνατό τους στα χέρια των συναδέλφων του Σταυροφόρων. Επιπλέον οι Σταυροφόροι διεκδίκησαν τους Μουσουλμανικούς ιερούς χώρους του Θόλου του Βράχου και του τζαμιού αλ-Ακσά ως σημαντικούς χριστιανικούς χώρους και τους μετονόμασαν Templum Domini και Templum Salomonis αντίστοιχα. Το 1141 το Templum Domini θα καθαγιαζόταν και το Templum Solomonis θα γινόταν η έδρα των Ναϊτών Ιπποτών.
Ο Αλβέρτος του Άαχεν, ο οποίος προσωπικά δεν ήταν παρών, αλλά έγραψε χρησιμοποιώντας ανεξάρτητες συνεντεύξεις, που έγιναν με επιζώντες στην Ευρώπη, έγραψε, ότι ακόμη και πέρα από τον πρώτο γύρο σφαγής που συνόδευε την πτώση της Ιερουσαλήμ, υπήρχε ένας άλλος γύρος: «την τρίτη ημέρα μετά τη νίκη η απόφαση εκφωνήθηκε από τους ηγέτες και όλοι άρπαξαν τα όπλα και ξεχύθηκαν για μία άθλια σφαγή όλου του πλήθους των εθνών, που είχε απομείνει...τους οποίους είχαν προηγουμένως γλιτώσει για χάρη των χρημάτων και του ανθρώπινου οίκτου». Ο αριθμός των νεκρών δεν διευκρινίζεται, ούτε αναφέρεται αυτή η σφαγή σε άλλες σύγχρονες πηγές.
Αν και οι Σταυροφόροι σκότωσαν πολλούς από τους Μουσουλμάνους και τους Εβραίους κατοίκους, μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων (Φραγκικά Πεπραγμένα, Ραϋμόν ντ' Αγκυλέρ και τα έγγραφα Γκενίζα του Καΐρου) δείχνουν ότι ορισμένοι Μουσουλμάνοι και Εβραίοι κάτοικοι είχαν τη δυνατότητα να ζήσουν, αρκεί να έφευγαν από την Ιερουσαλήμ.