cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελικοδρόμιο
thumb|300px|Το ελικοδρόμιο του Πόρτο Μονίζ Το ελικοδρόμιο είναι μικρός σχετικά χώρος κατάλληλα διαμορφωμένος για χρήση μόνο από ελικόπτερα. Τα οργανωμένα ελικοδρόμια διακρίνονται σε στρατιωτικά και πολιτικά. Τα πολιτικά διακρίνονται σε δημόσια και ιδιωτικά. Τέλος τα δημόσια λαμβάνουν την ονομασία ή τον χαρακτηρισμό του φορέα στον οποίον υπάγονται. Εκτός των παραπάνω υφίστανται και τα ελεύθερα, ή περιστασιακά, ή έκτακτης ανάγκης που πέρα από μια πρόχειρη διαμόρφωση του χώρου δεν διαθέτουν κανέναν εξοπλισμό, η δε χρήση τους επαφίεται στην κρίση των πιλότων των ελικοπτέρων.
Τα οργανωμένα ελικοδρόμια διαθέτουν από μία ή περισσότερες πίστες προσγείωσης σε σειρά και σε απόσταση ασφαλείας μεταξύ τους. που συμπληρώνονται με αναγκαίες εγκαταστάσεις εφοδιασμού καυσίμου, φωτισμού, ειδικά αν λειτουργούν όλο το εικοσιτετράωρο, ανεμούρια ή και υπόστεγα. Τα ελικοδρόμια των μεγάλων πόλεων κυρίως των παραμεθορίων περιοχών μπορεί να διαθέτουν ακόμα και υπηρεσίες τελωνείου.
Αν και αρχικά υπήρχε η ελπίδα ότι η χρήση του ελικοπτέρου ως αστικού μέσου μεταφοράς και η εξάπλωση των ελικοδρομίων στα αστικά κέντρα θα ήταν εκτεταμένη, η εξάπλωσή τους περιορίστηκε λόγω του θορύβου που προκαλούνταν από την κίνηση των ελικοπτέρων.
Σκοπός
thumb|300px|Ελικοδρόμιο νοσοκομείου Στις μεγάλες μητροπολιτικές πόλεις - πρωτεύουσες τα ελικοδρόμια εξυπηρετούν επιβάτες που θέλουν να μετακινηθούν γρήγορα μέσα στην πόλη ή τις παρακείμενες περιοχές. Τα ελικοδρόμια έχουν το πλεονέκτημα ότι μπορούν να εγκατασταθούν πολύ πλησιέστερα σε μία πόλη ή το κέντρο μίας πόλης από τα αεροδρόμια, ενώ οι πτήσεις με ελικόπτερο προς ένα προορισμό, ή ακόμα και προς το κύριο αεροδρόμιο μίας πόλης, είναι σαφώς ταχύτερες από την οδήγηση. Για παράδειγμα, υπάρχει τακτικό δρομολόγιο μεταξύ του Ελικοδρομίου του Μανχάταν και του Διεθνούς Αεροδρομίου John F. Kennedy της Νέας Υόρκης, ενώ το ελικοδρόμιο χρησιμοποιείται και για την μεταφορά υψηλών προσώπων (VIP) και προϊόντων σε προορισμούς ως και το Μέριλαντ. Αρκετοί ουρανοξύστες διαθέτουν σημεία προσγείωσης ελικοπτέρων ή ελικοδρόμια στις οροφές τους για τις απαιτήσεις μεταφοράς των στελεχών και των πελατών τους. Επίσης, τα ελικοδρόμια χρησιμοποιούνται από αστυνομικές δυνάμεις ως βάσεις αστυνομικών ελικοπτέρων.
Οι εξέδρες προσγείωσης ελικοπτέρων είναι κοινό θέαμα στα νοσοκομεία όπου χρησιμοποιούνται από τα εναέρια ασθενοφόρα για την μεταφορά επειγόντων περιστατικών σε μονάδες τραυμάτων ή τη μεταφορά ασθενών από απομακρυσμένες περιοχές. Σε αστικές περιοχές τα ελικοδρόμια αυτά είναι συνήθως τοποθετημένα στις οροφές των νοσοκομείων.
Αρίθμηση
Τα ελικοδρόμια δεν έχουν συγκεκριμένο προσανατολισμό και δεν φέρουν αρίθμηση στα πρότυπα των διαδρόμων προσγείωσης. Σε κάποιες περιπτώσεις αναγράφεται ένας αριθμός στο σημείο προσγείωσης, μέσα σε ένα κύκλο, που αναφέρεται στο μέγιστο επιτρεπόμενο βάρος προσγείωσης του ελικοπτέρου που μπορεί να δεχθεί το ελικοδρόμιο, σε λίβρες.
Φωτισμός
thumb|300px|Ελικοδρόμιο νοσοκομείου φωτισμένο Ένα ελικοδρόμιο συνήθως διαθέτει ένα κύκλο ή τετράγωνο από χωνευτά στο έδαφος φώτα, περιμετρικά της επιφάνειας που ονομάζεται TLOF (touchdown and lift-off area, σημείο προσγείωσης και ανύψωσης), και ένα δεύτερο κύκλο ή τετράγωνο περιμετρικά ολόκληρης της περιοχής προσγείωσης, που καλείται FATO (final approach and takeoff area, περιοχή τελικής προσέγγισης και απογείωσης). Ο δεύτερος κύκλος περικλείει τον πρώτο ενώ τα φώτα που χρησιμοποιούνται μπορεί να είναι είτε χωνευτά στο έδαφος είτε υπερυψωμένα. Το προτεινόμενο χρώμα για τα φώτα είναι σήμερα, βάσει των εισηγήσεων της Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (International Civil Aviation Organization) και της Ομοσπονδιακής Αεροπορικής Διοίκησης (Federal Aviation Administration), είναι το πράσινο, αν και το προηγούμενο χρώμα, το κίτρινο, προτιμάται ακόμα σε πολλές περιοχές. Επικουρικά των φώτων που χρησιμοποιούνται στα σημεία αποπροσγείωσης και προσέγγισης μπορεί να χρησιμοποιηθούν και προβολείς, για τον συνολικό φωτισμό του ελικοδρομίου, ενώ είναι επιβεβλημένη η ύπαρξη ενός φωτιζόμενου ανεμουρίου. Στα επίγεια ελικοδρόμια συχνά υπάρχουν σειρές φώτων καθοδήγησης προς την προτιμώμενη διεύθυνση προσέγγισης, ενώ η ύπαρξη πρόσθετων οπτικών βοηθημάτων (HAPI, PAPI) συνιστώνται από την ICAO και την FAA, όμως σπάνια χρησιμοποιούνται λόγω του υψηλού τους κόστους.
Αλέξιος Β΄ Μέγας Κομνηνός
Ο Αλέξιος Β’ Μέγας Κομνηνός (Σεπτέμβριος/Δεκέμβριος 1282 - 3 Μαΐου 1330) ήταν αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από τις 16 Αυγούστου 1297 ως τις 3 Μαϊου1332 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Β' Μέγα Κομνηνού και της Ευδοκίας Παλαιολογίνας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αναδείχθηκε σε ικανό ηγεμόνα, ο οποίος εφαρμόζοντας δυναμική εσωτερική και εξωτερική πολιτική, χάρισε στο κράτος του σταθερότητα, ασφάλεια και οικονομική ευημερία. Στο εσωτερικό δεν ανέχθηκε τις αυθαιρεσίες της αριστοκρατίας και ανέδειξε την Τραπεζούντα στον σπουδαιότερο εμπορικό κόμβο της περιοχής. Επίσης αντιμετώπισε με επιτυχία τις εισβολές των Τουρκομάνων, διεύρυνε τα σύνορα της αυτοκρατορίας και χειρίστηκε με επιδεξιότητα τον ανταγωνισμό και τις απαιτήσεις Βενετών και Γενουατών. Η αυλή του ήταν κέντρο των γραμμάτων και των επιστημών και ο Αλέξιος Β΄ πέρασε στη λαϊκή φαντασία ως ο ήρωας που σκότωσε το δράκοντα που λυμαινόταν την περιοχή του Αχάντακα, στον Άγιο Κήρυκο μικρογραφία|Ο Αλέξιος Β΄ Μέγας Κομνηνός
Τα πρώτα χρόνια στο θρόνο
Ο Αλέξιος Β΄ ήταν μόλις 14-15 ετών όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του Ιωάννη Β΄ Μέγα Κομνηνό. Ο τελευταίος - σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γεώργιου Παχυμέρη - είχε αφήσει την κηδεμονία του γιου του στον αδελφό της γυναίκας του, τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο. Ο βυζαντινός αυτοκράτορας θέλοντας να έχει υπό την άμεση επιρροή του τον νεαρό ηγεμόνα, αποφάσισε να τον παντρέψει με την κόρη του Νικηφόρου Χούμνου, ανώτατου αξιωματούχου της αυλής. Για να ανεβάσει στα μάτια του Αλέξιου Β΄ αλλά και της Τραπεζουντιακής αριστοκρατίας την αξία της υποψήφιας νύφης την έδωσε το αξίωμα της δέσποινας. Αρχικά και η μητέρα του Αλέξιου Β΄, Ευδοκία Παλαιολογίνα έδωσε τη συγκατάθεση της για τον επικείμενο γάμο Ο Αλέξιος Β' όμως μην επιθυμώντας να γίνει στην ουσία υποχείριου του θείου του, αρνήθηκε τη γαμήλια πρόταση και αποφάσισε να παντρευτεί την κόρη του Γεωργιανού ηγεμόνα Μπέκα Ζακέλι, οι κτήσεις του οποίου συνόρευαν με την αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ενισχύοντας έτσι τους συμμαχικούς του δεσμούς με τα γειτονικά γεωργιανά κράτη. Ο Ανδρόνικος Β΄ εξέλαβε την πρωτοβουλία του Αλέξιου Β΄ ως προσβολή του δικαιωμάτων του ως κηδεμόνα και γι' αυτό αποφάσισε να διαλύσει το γάμο. Μην επιθυμώντας όμως να επιβάλλει την απόφαση του στον Αλέξιο Β΄, ζήτησε τη συνδρομή του Πατριάρχη και της Ιεράς Συνόδου, ώστε η εκκλησία να κηρύξει το γάμο ως άκυρο. Ωστόσο ο Πατριάρχης και η πλειοψηφία των ιερέων δεν συντάχθηκαν με τον αυτοκράτορα, ιδιαίτερα αφού μαθεύτηκε, ότι η Γεωργιανή πριγκίπισσα ήταν πλέον έγκυος από τον Αλέξιο Β΄. Η μητέρα του Ευδοκία κατάφερε ωστόσο να πείσει τον αυτοκράτορα αδελφό της και τον Νικηφόρο Χούμνο, πως η προσωπική της παρουσία στην Τραπεζούντα θα λειτουργούσε καταλυτικά και θα έπειθε το γιο της να συναινέσει στις εντολές του θείου του. Έτσι της δόθηκε η άδεια να επιστρέψει στην Τραπεζούντα, όπου και έφτασε το Μάρτιο του 1301, αλλά εκεί έπραξε τα αντίθετα απ' όσα υποσχέθηκε και προέτρεπε το γιο της να μην υπακούσει στις εντολές του Ανδρόνικου Β΄.
Ο Αλέξιος Β΄ ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τις οχυρώσεις της Τραπεζούντας. Διακρίνοντας, ότι τα παλαιά βυζαντινά τείχη δεν προστάτευαν πλέον αποτελεσματικά την πρωτεύουσα, γιατί δεν έκλειναν το σύνολο της κάτω πόλης, ξεκίνησε γύρω στα 1302 την επέκταση των οχυρώσεων της, ώστε όταν το έργο ολοκληρώθηκε στα 1324, συμπεριλάμβανε το σύνολο της κάτω πόλης. Η νέα οχυρωμένη έκταση της πόλης ήταν σχεδόν τριπλάσια από εκείνη που περιέκλειαν τα παλαιά τείχη της.
Οι σχέσεις με τους γειτονικούς Τουρκομάνους
Το 1301 ο Αλέξιος Β' στράφηκε κατά των Τουρκομάνων της Χαλυβίας, που είχαν επιτεθεί στην περιοχή της Κερασούντας και το Σεπτέμβριο κατάφερε να τους συντρίψει σε μάχη, αιχμαλωτίζοντας τον αρχηγό τους "Κουστουγανη" (Guc Tugan=ρωμαλέο γεράκι). Η σπουδαία νίκη του αυτοκράτορα έσωσε την πόλη και την περιοχή της Κερασούντας από την περαιτέρω προώθηση και απειλή των Τουρκομάνων και ο Αλέξιος Β' πήρε αποτελεσματικά μέτρα για την άμυνα της Κερασούντας, οχυρώνοντας εκ νέου την πόλη .Επίσης μια μαρτυρία του Πανάρετου μας λέει, πως το 1313 ο εμίρης Bayram-bek επιτέθηκε στα περίχωρα της Τραπεζούντας ή της Ματζούκας καταλαμβάνοντας "τας τζέργας" (= σκηνές καλυμμένες με μάλλινο ύφασμα). Οι σχέσεις του όμως με τους Τουρκομάνους δεν ήταν πάντοτε εχθρικές. Το 1313 στο πλαίσιο της αντι-γενουατικής του πολιτικής, ο αυτοκράτορας σύναψε συμμαχία με τον εμίρη της Σινώπης Ghazi Celebi, στην ουσία παραιτούμενος από τις αξιώσεις της Τραπεζούντας πάνω στο λιμάνι της Σινώπης. Έξι χρόνια όμως αργότερα στα 1319 μια επιδρομή των Τούρκων της Σινώπης στην Τραπεζούντα είχε ως αποτέλεσμα να προκληθούν μεγάλες καταστροφές τόσο εκτός όσο και εντός της πόλης.
Σχέσεις με τους Γενουάτες
Μέχρι τις αρχές του 14ου αιώνα οι σχέσεις της Τραπεζούντας με τους Γενουάτες ήταν γενικά ειρηνικές. Ο εμπορικός σταθμός των Γενουατών λειτουργούσε ήδη περίπου από το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα και γνωρίζουμε, ότι ήδη το 1302 οι Γενουάτες διέθεταν το δικό τους δικαστήριο στην Τραπεζούντα, καθώς φαίνεται με την άδεια του αυτοκράτορα διότι η δικαστική αυτονομία παραχωρούνταν μόνο με αυτοκρατορικό χρυσόβουλλό. Η πρώτη σοβαρή σύγκρουση ξέσπασε το 1304. Οι Γενουάτες με πρεσβεία τους στον αυτοκράτορα απαίτησαν την κατάργηση κάθε ελέγχου πάνω στις δραστηριότητες του εμπορικού σταθμού τους και σε περίπτωση που ο αυτοκράτορας δεν συμφωνούσε, είχαν εντολές να εγκαταλείψουν όλοι το έδαφος της αυτοκρατορίας. Επειδή ο Αλέξιος Β΄ αρνήθηκε να ενδώσει στα αιτήματα τους, ξεκίνησαν τις προετοιμασίες για αναχώρηση. Ο Αλέξιος Β΄ από την πλευρά του δεν έφερε αντιρρήσεις στην ενέργεια τους, παρά μόνο απαίτησε για τα εμπορεύματα που είχαν ήδη ξεφορτωθεί από τα πλοία τους, να κρατηθεί ένα μέρος τους, ώστε να πληρωθούν οι προβλεπόμενοι δασμοί. Οι Γενουάτες όμως αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένοπλη σύγκρουση και ο Αλέξιος Β΄ έστειλε εναντίον τους ένα απόσπασμα από Γεωργιανούς στρατιώτες. Στη σύγκρουση που ακολούθησε, οι Γενουάτες για να ξεφύγουν έβαλαν φωτιά στο οπλοστάσιο της πόλης, αλλά η πυρκαγιά επεκτάθηκε στα πλοία τους που ήταν στο λιμάνι, με αποτέλεσμα να υποστούν μεγάλες ζημιές τα εμπορεύματα τους. Οι σχέσεις όμως μεταξύ των δύο κρατών, πολύ γρήγορα αποκαταστάθηκαν και αυτό φαίνεται, από το χρυσόβουλλο που παραχώρησε ο Αλέξιος Β΄ μεταξύ Ιουνίου-Σεπτεμβρίου 1304 στους Γενουάτες με το οποίο, το κομμέρκιο μειωνόταν αισθητά ή προσέφερε ένα μέρος των προσόδων από αυτό, στους Γενουάτες.
Μέσα στην επόμενη δεκαετία η εμπορική δραστηριότητα και οι διπλωματικές σχέσεις συνεχίστηκαν αν και υπήρξαν περιπτώσεις προστριβών. Γνωρίζουμε ότι μέσα σ' αυτό το διάστημα μια γενουατική πρεσβεία πέτυχε από τον αυτοκράτορα την παραχώρηση ενός οικοπέδου στην περιοχή Μαϊτάνιν-Λεοντόκαστρο ενώ μια άλλη που ακολούθησε επικύρωσε τα συμφωνηθέντα της προηγούμενης. Ο Αλέξιος Β΄ το 1313 συμμετείχε στην επίθεση του κυβερνήτη της Σινώπης Taj al-Din Gahzi Celebi εναντίον της γενουατικής αποικίας του Καφφά στην Κριμαία, η οποία προκάλεσε μεγάλες ζημιές στους Γενουάτες εμπόρους και αποίκους. Επίσης την ίδια εποχή σημειώθηκαν βίαια επεισόδια στην Τραπεζούντα από μέρους των κατοίκων εις βάρος των Γενουατών εμπόρων, για τα οποία οι Γενουάτες κατηγόρησαν τον αυτοκράτορα, για υπόθαλψη αυτών των επεισοδίων. Η αλήθεια όμως είναι, πως είτε ο Αλέξιος Β΄ έδωσε τη συγκατάθεση του είτε όχι, οι κάτοικοι της Τραπεζούντας ήταν εξαγριωμένοι τόσο από τη συμπεριφορά των Γενουατών όσο και από τα προνόμια που απολάμβαναν. Σε απάντηση οι Γενουάτες με το στόλο τους επιδίδονταν σε πειρατικές επιδρομές εναντίον των κτήσεων και των υποτελών του αυτοκράτορα. Η υπεροχή των Γενουατών οδήγησε τελικά τις δυο πλευρές σε διαπραγματεύσεις, οι οποίες κατέληξαν στην υπογραφή συμφωνίας στην κωμόπολη Αρζερόν κοντά στην Τραπεζούντα στις 26 Οκτωβρίου 1314. Οι όροι της συμφωνίας περιλάμβαναν πως τα δύο κράτη θα απέχουν πλέον από εχθρικές ενέργειες, θα τιμωρούν τους ενόχους που παραβιάζουν τη συμφωνία και επιβεβαιωνόταν όλες οι προηγούμενες συμφωνίες του Αλέξιου Β΄ με τη Γένουα. Επίσης οι Γενουάτες θα λάμβαναν ένα οικόπεδο στα παράλια τον Ταρσανά για να κτίσουν εκεί τον οικισμό τους, τον οποίο είχαν το δικαίωμα να οχυρώσουν και μέσα στα όρια του οποίου θα απολάμβαναν καθεστώς ετεροδικίας. Οι Γενουάτες θα απολάμβαναν πλέον νομική και διοικητική ασυλία απέναντι στις αυτοκρατορικές αρχές και το ίδιο θα ίσχυε και για τους Έλληνες υπηκόους του αυτοκράτορα απέναντι στον Γενουάτη πρόξενο. Οι Έλληνες βάση της συμφωνίας θα είχαν το δικαίωμα να καταφεύγουν στη δικαιοσύνη του προξένου για τυχόν οικονομικές διαφορές που θα είχαν με Γενουάτες αλλά τους απαγορευόταν ρητά να συμμετέχουν στα εμπορικά καραβάνια των Γενουατών προς την Ανατολή. Παράλληλα η συμφωνία καθόριζε και το ύψος των αποζημιώσεων που όφειλε να πληρώσει ο αυτοκράτορας για τις ζημίες που είχαν υποστεί οι Γενουάτες τα προηγούμενα χρόνια των εχθροπραξιών και οι οποίες υπολογίζονταν σε εκατοντάδες χιλιάδες "άσπρα" (=ασημένια νομίσματα). Αν και η συμφωνία αποτελούσε υποχώρηση του Αλέξιου Β΄, οι Γενουάτες δεν κατάφεραν ωστόσο με αυτήν, να μειώσουν το ποσό του κομμέρκιου που όφειλαν για τα εμπορεύματα τους στο αυτοκρατορικό ταμείο.
Στις 24 Μαρτίου 1316 ο πρέσβης του αυτοκράτορα στη Γένουα σύναψε νέα συμφωνία, ως συμπλήρωμα της συμφωνίας του 1314 στο Αρζερόν. Με τη νέα συμφωνία που ουσιαστικά ήταν μια εξισορρόπηση των οφειλών μεταξύ των δυο πλευρών, η αποζημίωση που όφειλαν οι Γενουάτες στον Αλέξιο Β΄ για τις ζημιές που προκάλεσαν οι Γενουάτες ναύαρχοι, έμενε ολόκληρη στη Γένουα. Η μισή ως εξόφληση για το Λεοντόκαστρο που παραδόθηκε στον αυτοκράτορα και η υπόλοιπη για αποπληρωμή των ζημιών που υπέστησαν οι Γενουάτες στην επίθεση στη Γαζαρία το 1313, όπου συμμετείχε και ο Αλέξιος Β΄ εναντίον τους. Από την πλευρά του ο Αλέξιος Β΄ καλούνταν πλέον να καταβάλει σε τρεις δόσεις στους Γενουάτες το ποσό των 250.000 άσπρων για την εξόφληση των οφειλών του.
Το Χρυσόβουλλο υπέρ των Βενετών (1319)
Ο εμπορικός-οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ Βενετίας-Γένουας καθώς και Τραπεζούντας-Γένουας στο πρώτο τέταρτο του 14ου αιώνα, οδήγησε τον Αλέξιο Β΄ να προσεγγίσει τη Βενετία και να επιδιώξει την εγκαθίδρυση πιο στενών σχέσεων με τη δημοκρατία του Αγίου Μάρκου. Ο αυτοκράτορας τον Ιούλιο του 1319 απέλυσε χρυσόβουλλο υπέρ των Βενετών με το οποίο ρυθμίζονταν η παρουσία των Βενετών υπηκόων και οι εμπορικές-οικονομικές τους δραστηριότητες μέσα στα εδάφη της Τραπεζούντας. Οι Βενετοί πήραν άδεια να κατασκευάσουν προβλήτα στην Τραπεζούντα, να επισκέπτονται ελεύθερα πόλεις, λιμάνια και κάστρα μέσα στην αυτοκρατορία, να εμπορεύονται ελεύθερα και χωρίς εμπόδια, να ιδρύσουν δικό τους εμπορικό σταθμό, να έχουν δικό τους βάϊλο - εκλεγμένο από τους ίδιους - και να διατηρούν τον δικό τους διοικητικό μηχανισμό, όπως ακριβώς ίσχυε και στα εδάφη της Ρωμανίας. Ο αυτοκράτορας παραχώρησε στους Βενετούς εκτάσεις δίπλα στο Λεοντόκαστρο. Οι Βενετοί έμποροι θα συνέχιζαν να πληρώνουν στο αυτοκρατορικό ταμείο τα διάφορα κομμέρκια (φόρος εισαγωγής, φόρος τράνζιτ, φόρος επί του τζίρου, φόρος επί ζυγίω των εμπορευμάτων) τα οποία θα ανερχόταν σε 20 άσπρα (ασημένια νομίσματα) για κάθε δεμάτιο εμπορευμάτων που θα έφθανε δια θαλάσσης και 12 άσπρων για κάθε δεμάτιο που θα έφθανε από την ενδοχώρα. Αν ένας Βενετός έκλεινε μια εμπορική συμφωνία με έναν ξένο (μη Βενετό) τότε ο πωλητής αλλά και ο αγοραστής θα πλήρωναν δασμό 3% και στο ζύγισμα του εμπορεύματος έναν επιπλέον ειδικό δασμό 1,5% της αξίας των εμπορευμάτων. Στην περίπτωση που η αγοραπωλησία γινόταν μεταξύ Βενετών θα αποδιδόταν μόνο ο καθαρός φόρος επί ζυγίω, εφόσον το εμπόρευμα ζυγιζόταν. Οι έμποροι των πολύτιμων μετάλλων, λίθων και υφασμάτων θα πλήρωναν μόνο το δασμό κατά την εισαγωγή του εμπορεύματος ενώ οι Βενετοί που μετέφεραν προϊόντα από την Περσία και την Μεγάλη Αρμενία και τα πουλούσαν στην Τραπεζούντα θα πλήρωναν τον προβλεπόμενο μεν δασμό, μειωμένο όμως κατά 1%. Αν και το χρυσόβουλλό δεν παραχωρούσε φορολογικές ελευθερίες παρόμοιες με εκείνες που απολάμβαναν στα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας, η Βενετία εκτίμησε θετικά τη συμφωνία και γι' αυτό το ίδιο έτος εξέλεξε το βάϊλο της για την Τραπεζούντα και ξεκίνησε με γοργές διαδικασίες την ανέγερση του εμπορικού σταθμού στην ποντιακή πρωτεύουσα.
Ο Αλέξιος Β΄ μαικήνας των επιστημών και των γραμμάτων
Η βασιλεία του Αλέξιου Β΄ αποτέλεσε μια χρυσή εποχή για τις επιστήμες και τα γράμματα. Καλλιεργημένος και μορφωμένος ο ίδιος ο αυτοκράτορας, θα μετατραπεί σε πάτρωνα των ανθρώπων του πνεύματος. Το 1311 θα επαναλειτουργήσει στην Τραπεζούντα το Πανεπιστήμιο, το οποίο είχε πέσει σε παρακμή τα προηγούμενα χρόνια καθώς και αστεροσκοπείο, ιδρύματα που θα αποτελέσουν πόλους έλξης για αρκετούς ρήτορες, φιλοσόφους και αστρονόμους, οι οποίοι θα έρθουν στην Τραπεζούντα με την ενθάρρυνση του Αλέξιου Β΄. Παράλληλα η μελέτη των άστρων θα οδηγήσει και στην ανάπτυξη της αστρολογίας εκείνη την περίοδο την οποία η κοινή γνώμη της εποχής θεωρεί ως κομμάτι της αστρονομίας Τόσο το πανεπιστήμιο όσο και το αστεροσκοπείο λειτουργούν υπό την επίβλεψη της εκκλησίας ώστε να μην υπάρξουν αποκλίσεις από τα εκκλησιαστικά δόγματα.
Από τους πιο σπουδαίους λόγιους της αυλής του Αλεξίου Β΄ ήταν ο Γεώργιος (Γρηγόριος ως μοναχός) Χιονιάδης, πιθανώς Γεωργιάνης καταγωγής, ο οποίος προτάθηκε για σύμβουλος του αυτοκράτορα και το 1305 έγινε επίσκοπος της Ταμπρίζ. Ο Χιονιάδης με την οικονομική υποστήριξη του Ιωάννη Β΄ Μέγα Κομνηνού ταξίδεψε στην Περσία και στην αυλή των Ιλχαν, όπου αναπτυσσόταν η αστρονομία και έζησε εκεί κατά την περίοδο 1295-1301. Μελέτησε την περσική και αραβική γλώσσα καθώς και την αστρονομία και αυτό του επέτρεψε να μεταφράσει βιβλία της αστρονομίας στα οποία έγραψε και δικά του σχόλια. Αυτά τα συγγράμματα τα έφερε μαζί του στην Τραπεζούντα, όταν επέστρεψε εκεί περίπου το 1315 και με αυτά δίδασκε τους μαθητές του στη σχολή που ίδρυσε στην πόλη, η οποία λειτουργούσε για πολλά χρόνια μετά το θάνατό του.
Ένας άλλος σπουδαίος λόγιος στην αυλή του Αλέξιου Β΄ ήταν ο ρήτορας Κωνσταντίνος Λουκίτης, ο οποίος ανατράφηκε και σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη και περί το 1301 ήρθε στην Τραπεζούντα. Εκεί αναρριχήθηκε στην αυλική ιεραρχία φτάνοντας στο αξίωμα του πρωτονοταρίου και πρωτοβεστίαριου και στην ουσία έγινε ο επικεφαλής του κύκλου των επιστημόνων και των ρητόρων της πρωτεύουσας. Ο ίδιος διατηρούσε μια τεράστια βιβλιοθήκη και μάλιστα αντέγραψε την Ιλιάδα μαζί με τα απαραίτητα σχόλια. Δυστυχώς από τεράστιο συγγραφικό του έργο διασώθηκαν μόλις δυο έργα, ένα εγκώμιο για τον πολιούχο της Τραπεζούντας Άγιο Ευγένιο και ένας επικήδειος για τον προστάτη του Αλέξιο Β΄. Η φήμη του ήταν τόσο μεγάλη που επαινέθηκε από πολλούς λογίους της εποχής, όπως ο Ιωσήφ Λαζαρόπουλος, ο Θεόδωρος Υρτακηνός και ο Νικηφόρος Γρηγοράς.
Οι επιστολές του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ προς τον Αλέξιο Β΄
Την 1η Δεκεμβρίου 1329 ο πάπας Ιώαννης ΚΒ΄ συνέταξε επιστολή προς τον αυτοκράτορα "Magnifico viro Imperatori Trapesundarum" με την οποία τον παροτρύνει να πραγματοποιήσει την ένωση της εκκλησίας του με αυτή της Ρώμης και να εργαστεί, ώστε να πείσει τους υπηκόους του για την ορθότητα του καθολικού δόγματος. Επίσης ζητούσε από τον Αλέξιος Β΄ να φροντίσει για τη συνοδεία και προστασία του επισκόπου Bernardo di Gardiola και της ακολουθίας του, η οποία θα περνούσε μέσα από τα εδάφη της αυτοκρατορίας. Ο πάπας είχε ζητήσει το ίδιο από τον αυτοκράτορα - πάλι με επιστολή του - και για μια άλλη αποστολή την ίδια χρονιά, η οποία με επικεφαλής δυο καθολικούς επισκόπους, θα περνούσε μέσα από τα εδάφη της αυτοκρατορίας. Δε γνωρίζουμε ωστόσο, ποια ήταν η απάντηση του αυτοκράτορα, κυρίως στο αίτημα του πάπα για ένωση των εκκλησιών. Πιθανώς ο Αλέξιος Β΄ να αδιαφόρησε εντελώς πάνω σ' αυτό το ζήτημα. Τα αιτήματα όμως του πάπα όσον αφορά τη φροντίδα για τους καθολικούς επισκόπους και τις συνοδείες τους, είχαν μια βάση, διότι όλοι οι Ιταλοί έμποροι που ταξίδευαν με καραβάνια μέσα από την επικράτεια της Τραπεζούντας, συνοδευόταν για την προστασία τους από αυτοκρατορική συνοδεία στο ταξίδι τους μέχρι τα σύνορα.
Αρμανικός εθνικισμός
Οι επανειλημμένες διώξεις, επιθέσεις και δολοφονίες κατά των Αρμάνων από ελληνικές και βουλγαρικές συμμορίες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τροφοδότησαν τον εθνικισμό των Αρμάνων, ο οποίος προωθήθηκε περαιτέρω από τα έργα ορισμένων Αρμάνων στη Ρουμανία. Το 1917, κατά τη διάρκεια της παρουσίας των ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια ομάδα Αρμάνων εθνικιστών επιχείρησε τη δημιουργία ενός αρμάνικου κράτους (Δημοκρατία της Σαμαρίνας), με την υποστήριξη της Ρουμανίας. Ωστόσο, τα ιταλικά στρατεύματα τελικά αποσύρθηκαν και οι ελληνικές αρχές επιδίωξαν να κυνηγήσουν αυτούς τους αριθμούς.
Αλέξιος Β΄ Μέγας Κομνηνός
Νομίσματα
Τα νομίσματα που απεικονίζεται μαζί με τον πατέρα του Ιωάννη Β΄, χρονολογούνται περί το 1297 ίσως και λίγο πιο πριν. Στα ασημένια απεικονίζονται οι δύο αυτοκράτορες στη μια όψη όρθιοι να κοιτάνε μπροστά και να κρατούν σκήπτρο που στην κορυφή του σχηματίζει λάβαρο και σφαίρα και με επιγραφή "ΙΩ. Ο ΜΕΓΑC ΚOMNHNOC. ΑΛΕΞΙΟC Ο MEΓΑC ΚOMNHNOC".μικρογραφία|Ασημένιο νόμισμα "άσπρο" του Αλέξιου Β΄ Μέγα ΚομνηνούΣτην άλλη όψη απεικονίζεται ο Άγιος Ευγένιος όρθιος να κρατά μεγάλο σταυρό στα δεξιά του με την επιγραφή: "Ο ΑΓ. ΕVΓΕΝΙ." Στα χάλκινα νομίσματα απεικονίζεται στη μία όψη ο Ιωάννης Β΄ και στην άλλη ο Αλέξιος Β΄, να κρατάνε στο δεξί χέρι σκήπτρο και σφαίρα στο αριστερό.
Αρμανικός εθνικισμός
Ένα τέτοιο έργο αναβίωσε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την εισβολή του Άξονα στην Ελλάδα και το Πριγκιπάτο της Πίνδου ιδρύθηκε το 1941, με επικεφαλής τον Αρμάνο εθνικιστή Αλκιβιάδη Διαμαντή. Παρά την έλλειψη πραγματικής πολιτικής ισχύος, αυτό το πριγκιπάτο είχε τις δικές του στρατιωτικές δυνάμεις, τη Ρωμαϊκή Λεγεώνα, η οποία συνεργαζόταν με τις φασιστικές ιταλικές και ναζιστικές γερμανικές δυνάμεις. Επίσημη γλώσσα έγινε η αρμάνικη, απαγορεύτηκε η χρήση της ελληνικής και επιχειρήθηκε η συγκρότηση αρμανικού κοινοβουλίου. Ωστόσο, οι δυνάμεις του Άξονα υποχώρησαν και η ελληνική αντίσταση, με αρκετούς Αρμάνους, κατέλαβε την περιοχή το 1944.
Αλέξιος Β΄ Μέγας Κομνηνός
Νομίσματα
Στα ασημένια νομίσματα "'άσπρα" που έκοψε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (1297-1330) παρατηρείται μια μεταβολή τόσο στις απεικονίσεις όσο και στο βάρος. Τόσο ο αυτοκράτορας όσο και ο Άγιος Ευγένιος αναπαρίστανται έφιπποι με τα πρόσωπα τους να κοιτάνε μπροστά ενώ το άλογο είναι στραμμένο προς τα δεξιά. Αυτός ο απεικονιστικός τύπος νομίσματος παρέμεινε σε ισχύ μέχρι και την πτώση της αυτοκρατορίας όπως μας αποδεικνύουν τα νομίσματα και των μεταγενέστερων αυτοκρατόρων. Επίσης με την άνοδο του στο θρόνο ο Αλέξιος Β΄ μείωσε το βάρος του ασημένιου νομίσματος σε 2,229 γραμμάρια και στα επόμενα χρόνια της βασιλείας του σημειώθηκε ακόμα μια μείωσε στα 2,183 γραμμάρια. Ταυτόχρονα η περιεκτικότητα σε ασήμι μειώνεται σε 75%-71,5%.
Αρμανικός εθνικισμός
Σήμερα, μια κοινή φράση των Αρμάνων που εκφράζει την εθνική υπερηφάνεια είναι το S-bãneadzã armãnamea («Ζήτω οι Αρμάνοι»). Μια άλλη διάσημη φράση είναι η Armãnlu nu cheari («Ο Αρμάνος δεν χάνεται»).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική των Αρμάνων Κατηγορία:Ιστορία των Αρμάνων Κατηγορία:Άπατρις εθνικισμός στην Ευρώπη
Αλέξιος Β΄ Μέγας Κομνηνός
Οικογένεια
Με την σύζυγό του Ζιζιάκ Ζακέλι, κόρη του Γεωργιανού ευγενή Μπέκα Α΄ αταμπέγκ (διοικητή) του Σάμτσκε, περιοχής της Ιβηρίας (Γεωργίας). Είχε έξι παιδιά:
Ωστόσο η ιστορικός Πηνελόπη Βουγιουκλάκη στην Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Κόσμου: Μικρά Ασία στο διαδίκτυο αναφέρει, ότι ο Αλέξιος είχε τρεις συζύγους: την Πεκάι, κόρη του Μπέκα Ζακέλι (τέκνα: Ανδρόνικος Γ΄, Βασίλειος Α΄, Ευδοκία), την αγνώστου ονόματος, κόρη τού Αναχουτλού ηγεμόνα των Λαζών (τέκνα: Μιχαήλ, Άννα) και την Σαργκάλε, αγνώστου καταγωγής (τέκνα: Γεώργιος Αχπουγάς).
Τάκης Φωτόπουλος
Ο Τάκης Φωτόπουλος (Χίος, 14 Οκτωβρίου 1940), είναι Έλληνας πολιτικός φιλόσοφος, συγγραφέας, ακαδημαϊκός και θεωρητικός θεμελιωτής του προτάγματος της Περιεκτικής Δημοκρατίας, το οποίο επιχειρεί να συνθέσει τη σοσιαλιστική με τη δημοκρατική παράδοση και τα ριζοσπαστικά ρεύματα στα νέα κοινωνικά κινήματα (φεμινιστικό, οικολογικό κλπ) με στόχο μία εναλλακτική κοινωνική οργάνωση, βασισμένη στην ισοκατανομή της εξουσίας, την κατάργηση της οικονομίας της αγοράς και την άμεση δημοκρατία. Το τελευταίο βιβλίο του είναι The New World Order in Action: Volume 1: Globalization, the Brexit Revolution and the "Left"- Towards a Democratic Community of Sovereign Nations (December 2016). Είναι διευθυντής του διεθνούς θεωρητικού περιοδικού The International Journal of Inclusive Democracy, και ήταν τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Ελευθεροτυπία μέχρι που έκλεισε και συγγραφέας 23 βιβλίων και εκατοντάδων άρθρων, πολλά από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες. Επίσης, συμμετείχε στο ελληνικό περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία.
Πρώτα χρόνια
Ο Φωτόπουλος γεννήθηκε στη Χίο και σπούδασε νομική, πολιτικές επιστήμες και οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στα φοιτητικά του χρόνια ανεπτυξε έντονη αντι-ΕΚΟΦική δραστηριότητα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1966 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο για μεταπτυχιακές σπουδές στα Οικονομικά στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου με υποτροφία από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη διάρκεια της δικτατορίας (1967-74) ανέπτυξε αντιδικτατορική δραστηριότητα και ήταν πολιτικός ακτιβιστής στο Λονδίνο, μετέχοντας ενεργά στο φοιτητικό κίνημα του 1968 καθώς και σε οργανώσεις της επαναστατικής ελληνικής αριστεράς όπου, μεταξύ άλλων, συμμετείχε στην εφημερίδα Μαμή που εκδιδόταν από τις Επαναστατικές Σοσιαλιστικές Ομάδες (ΕΣΟ).
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία και ύστερα
Κατείχε τη θέση του Κύριου Λέκτορα (Senior Lecturer) Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Βορείου Λονδίνου για μια εικοσαετία (1969-1989) και το 1987 έγινε συνεργάτης της ελληνικής εφημερίδας Ελευθεροτυπία. Παράλληλα, αφοσιώθηκε απο το 1992 στη διεύθυνση της διεθνούς –και ελληνικής— έκδοσης του θεωρητικού περιοδικού με τίτλο Society & Nature/Κοινωνία και Φύση που το διαδέχθηκε από το 1995 το περιοδικό Democracy & Nature/Δημοκρατία και Φύση με το οποίο κατά καιρούς συνεργάστηκαν γνωστοί θεωρητικοί της ριζοσπαστικής αριστεράς και του ελευθεριακού πολιτικού χώρου, όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Μάρεϋ Μπούκτσιν και ο Νόαμ Τσόμσκι.
Στο εισαγωγικό τμήμα του πρώτου τεύχους του Society & Nature γράφονταν: «η φιλοδοξία μας είναι η εκκίνηση ενός επείγοντος διαλόγου σε σχέση με το κρίσιμο ερώτημα για την ανάπτυξη ενός νέου ελευθεριακού κοινωνικού προτάγματος, σε ένα χρονικό σημείο της Ιστορίας όπου η Αριστερά έχει εγκαταλείψει αυτό τον παραδοσιακό της ρόλο». Το ίδιο άρθρο καθόριζε ότι το νέο πρόταγμα θα πρέπει να αποτελεί το αποτέλεσμα της σύνθεσης της δημοκρατικής, της ελευθεριακής σοσιαλιστικής, της ριζοσπαστικής Πράσινης παράδοσης και των νέων κοινωνικών κινημάτων.
Περιεκτική Δημοκρατία
Ήδη στο πρώτο τεύχος του Democracy & Nature (1995) ο Φωτόπουλος αναπτύσσει τις βασικές προτάσεις ενός νέου θεωρητικού προτάγματος που ονόμασε Περιεκτική Δημοκρατία στο βιβλίο-κλειδί Towards an Inclusive Democracy (1997) το οποίο εκδόθηκε αρχικά στα αγγλικά και στη συνέχεια στα ελληνικά (Περιεκτική Δημοκρατία, 1999) και σε πολλές άλλες γλώσσες. Στο βιβλίο αυτό, ο Φωτόπουλος αναλύει τη σημερινή «πολυδιάστατη κρίση» (οικονομική, οικολογική, πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική), την οποία αποδίδει στη δυναμική των κύριων θεσμών της νεωτερικότητας, δηλαδή του συστήματος της οικονομίας της αγοράς («Ανάπτυξη ή Θάνατος») και της αντιπροσωπευτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας την οποία ο Φωτόπουλος απορρίπτει ως ψευδεπίγραφη δημοκρατία. Οι θεσμοί αυτοί έχουν οδηγήσει στην υπερσυγκέντρωση ισχύος και πλούτου στα χέρια κάποιων ελίτ, που στη σημερινή διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς έχουν αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μιας «υπερεθνικής ελίτ». Η Περιεκτική Δημοκρατία επομένως δεν αποτελεί απλώς μια ουτοπία αλλά εκφράζει τη σημερινή κρίση και υπάρχουσες τάσεις στην κοινωνία, καθώς και το αίτημα για αυτονομία που υλοποιείται με την κατάλυση των θεσμών αυτών και τον παράλληλο μετασχηματισμό «από τη βάση» σε συνομοσπονδίες περιεκτικών δημοκρατιών, βασισμένες στη δημοκρατική λήψη αποφάσεων στο πλαίσιο μίας αποκεντρωμένης κοινωνίας χωρίς χρήμα, κράτος ή αγορές.
Μια περιεκτική δημοκρατία, η οποία συνεπάγεται την ισοκατανομή της εξουσίας σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό, οικολογικό, κοινωνικό), δεν λαμβάνει δηλαδή μόνον τη μορφή ενός «οράματος» αλλά διαφαίνεται ως η μόνη διέξοδος από τη σημερινή κρίση, με τάσεις προς την κατεύθυνση εγκαθίδρυσής της να εκδηλώνονται σήμερα σε πολλά σημεία του πλανήτη. Ο Φωτόπουλος υποστηρίζει την κατάργηση της αγοράς, μολονότι θεωρεί ότι αυτή αφορά μόνο μια διάσταση της Περιεκτικής Δημοκρατίας και, συγκεκριμένα, τη συνιστώσα της Οικονομικής Δημοκρατίας. Προτείνει ένα μοντέλο οικονομικής δημοκρατίας χωρίς κράτος, αγορά και χρήμα, αλλά θεωρεί ότι το οικονομικό στοιχείο είναι ίσης βαρύτητας με τις υπόλοιπες συνιστώσες, δηλαδή την πολιτική ή άμεση δημοκρατία, την οικολογική δημοκρατία και τη δημοκρατία στο κοινωνικό πεδίο.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Κορυφή (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κορυφή είναι γνωστή μία από τις Ωκεανίδες, δηλαδή μία από τις θυγατέρες του Ωκεανού και της Τηθύος. Η Κορυφή έγινε μητέρα της «Ιππίας Αθηνάς», την οποία γέννησε αφού γονιμοποιήθηκε από τον θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα.
Πηγή
Κορυφη Μυθολογια
Κονάκι Μπέη Σεκεριά
Το Κονάκι Μπέη Σεκεριά είναι οθωμανικό κτίριο η ανέγερση του οποίου χρονολογείται προ του 1893, ενώ βρίσκεται επί του αριθμού 15 της Οδού Αποκορώνου, στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, η περιοχή όπου το κτίριο είναι κτισμένο ήταν γνωστή ως Μπαλτά Τζαμί. Ο τελευταίος γνωστός ιδιοκτήτης του ήταν ο Σουλεϊμάν Χατζή Τζεμαληζαντέ ή Γεωργιαδάκης. Το κτήριο αντιπροσωπεύει εκλεκτικιστικό αρχιτεκτονικό στύλ που υπήρχε στην πόλη τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου και αρχές 20ου αιώνα. Η αρχιτεκτονική του έχει μίξη βαλκανικής αρχιτεκτονικής αλλά και νεοκλασικισμό. Η κάτοψη έχει σχήμα παραλληλόγραμμο και η όψη του έχει συμμετρία όπου τονίζεται ο εξώστης-σαχνισιά. Η στέγη είναι ξύλινη κεραμοσκεπή. Το μνημείο συντηρήθηκε το 1988 και λειτουργούσε για κάποια χρόνια ως ωδείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ηράκλειο
Δομινικανή Δημοκρατία
Η Δομινικανή Δημοκρατία (República Dominicana, ) είναι μια χώρα που βρίσκεται στο νησί της Ισπανιόλας στις Μεγάλες Αντίλλες της Καραϊβικής. Κατέχει τα πέντε όγδοα του νησιού, το οποίο μοιράζεται με την Αϊτή, κάνοντας την Ισπανιόλα ένα από τα δύο νησιά της Καραϊβικής (το άλλο είναι ο Άγιος Μαρτίνος) των οποίων το έδαφος μοιράζεται σε δύο κυρίαρχα κράτη. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησιωτικό κράτος στις Αντίλλες μετά την Κούβα, με έκταση 48.671 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.711.155 κατοίκων, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Η επίσημη γλώσσα είναι τα ισπανικά.
Οι ιθαγενείς Ταΐνοι κατοικούσαν την Ισπανιόλα πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων και την είχαν χωρίσει σε πέντε βασίλεια. Οι Ταΐνοι είχαν μεταναστεύσει προς τα βόρεια με τα χρόνια και κατοικούσαν διάφορα νησιά της περιοχής. Οι Ταΐνοι είχαν θεμελιώσει έναν ανεπτυγμένο αγροτικό και κυνηγετικό πολιτισμό και βρίσκονταν στην πορεία επίτευξης ενός οργανωμένου πολιτισμού. Ο Χριστόφορος Κολόμβος εξερεύνησε και διεκδίκησε το νησί για την Ισπανία στο πρώτο του ταξίδι στην Αμερική, το 1492.
Η γενική καπετανία του Σάντο Ντομίνγκο έγινε ο χώρος του πρώτου ευρωπαϊκού μόνιμου οικισμού στην Αμερική και η πρώτη έδρα της ισπανικής αποικιοκρατίας στον Νέο Κόσμο. Στο μεταξύ οι Γάλλοι κατέλαβαν το δυτικό τρίτο της Ισπανιόλας και έδωσαν στην αποικία τους το όνομα Σεν-Ντομένγκ (Άγιος Δομίνικος). Αυτή η αποικία έγινε το ανεξάρτητο κράτος της Αϊτής το 1804, μετά την Αϊτινή Επανάσταση.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι Δομινικανοί συχνά βρίσκονταν σε πόλεμο ενάντια στους Γάλλους, τους Αϊτινούς, τους Ισπανούς, ή και μεταξύ τους, οδηγώντας στην ανάδυση μιας κοινωνίας ισχυρά επηρεασμένης από στρατηγούς που κυβερνούσαν τη χώρα σαν προσωπικό βασίλειο. Ύστερα από περισσότερα από 300 χρόνια ισπανικής διακυβέρνησης, οι κάτοικοι της χώρας ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους, τον Νοέμβριο του 1821. Ο αρχηγός του κινήματος για την ανεξαρτησία, ο Χοσέ Νούνιες δε Κάσερες, σκόπευε να ενώσει τη χώρα με τη Μεγάλη Κολομβία, αλλά η νεοσύστατη χώρα προσαρτήθηκε με τη βία από την Αϊτή τον Φεβρουάριο του 1822. Η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε το 1844, νικώντας στον Δομινικανό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας.
Τα επόμενα 72 χρόνια, η Δομινικανή Δημοκρατία είχε κυρίως εσωτερικές συγκρούσεις, αρκετές αποτυχημένες εισβολές από την Αϊτή και μια σύντομη επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς ως ισπανική αποικία, πριν από τη μόνιμη εκδίωξη των Ισπανών στον Δομινικανό Πόλεμο της Αποκατάστασης (1863-1865).
Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέλαβαν τη χώρα από το 1916 μέχρι το 1924. Ακολούθησε μια ήρεμη και ευημερής εξαετής περίοδος υπό τον Οράσιο Βάσκες. Έπειτα, η δικτατορία του Ραφαέλ Τρουχίγιο διήρκεσε από το 1930 μέχρι το 1961. Ο εμφύλιος πόλεμος του 1965, ο τελευταίος στη χώρα, τελείωσε έπειτα από στρατιωτική κατοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και ακολουθήθηκε από την απολυταρχική διακυβέρνηση του Χοακίν Μπαλαγκέρ (1966-1978 και 1986-1996).
Από το 1978, η Δομινικανή Δημοκρατία έχει κάνει βήματα προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ενώ ο Λεονέλ Φερνάντες είναι ηγέτης της χώρας για μεγάλο μέρος της περιόδου από το 1996 και έπειτα. Ο Ντανίλο Μεδίνα διαδέχθηκε τον Φερνάντες το 2012, κερδίζοντας το 51% των ψήφων έναντι του αντιπάλου του, πρώην προέδρου Ιπόλιτο Μεχία. Το 2020 έχασε από τον Λουίς Αμπιναδέρ.
Η Δομινικανή Δημοκρατία έχει τη μεγαλύτερη οικονομία στην περιοχή της Καραϊβικής και της Κεντρικής Αμερικής, όντας η όγδοη μεγαλύτερη οικονομία στη Λατινική Αμερική. Στα τελευταία 25 χρόνια, η Δομινικανή Δημοκρατία έχει την ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στο Δυτικό Ημισφαίριο, με μέσο πραγματικό ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ ύψους 5,3% μεταξύ 1992 και 2018. Η ανάπτυξη του ΑΕΠ το 2014 και το 2015 έφτασε το 7,3 και το 7,0%, αντίστοιχα, η υψηλότερη στο Δυτικό ημισφαίριο. Το πρώτο μισό του 2016 η Δομινικανή Δημοκρατία είχε ανάπτυξη 7,4%, συνεχίζοντας τη μακροχρόνια τάση γρήγορης οικονομικής ανάπτυξης. Η πρόσφατη ανάπτυξη οδηγείται από τον κατασκευαστικό τομέα, τη βιομηχανία, τον τουρισμό και τις εξορύξεις. Η χώρα είναι η έδρα του ορυχείου Πουέμπλο Βιέχο, του δεύτερου μεγαλύτερου ορυχείου χρυσού. Η ιδιωτική κατανάλωση είναι ισχυρή, αποτέλεσμα του χαμηλού πληθωρισμού (ήταν κάτω από το 1% κατά μέσο όρο το 2015), τη δημιουργία θέσεων εργασίας και λόγω των εμβασμάτων.
Η Δομινικανή Δημοκρατία είναι ο δημοφιλέστερος προορισμός της Καραϊβικής. Οι ολοχρόνιες πίστες γκολφ της χώρας είναι πόλος έλξης τουριστών. Η χώρα έχει πλούσια γεωγραφία. Στη Δομινικανή Δημοκρατία βρίσκεται το υψηλότερο όρος της Καραϊβικής, το Πίκο Ντουάρτε, αλλά και η μεγαλύτερη λίμνη (και το σημείο με το χαμηλότερη υψόμετρο) της Καραϊβικής, η λίμνη Ενρικίγιο. Το νησί έχει μέση ετήσια θερμοκρασία 26°C, καθώς και μεγάλη κλιματική και βιολογική ποικιλία. Η χώρα είναι ο τόπος του πρώτου καθεδρικού ναού, του πρώτου κάστρου, του πρώτου μοναστηριού και του πρώτου οχυρού που χτίστηκε στην Αμερική, όλα εντός της Αποικιακής Ζώνης του Σάντο Ντομίνγκο, ο οποίος ανήκει στα Μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς. Η μουσική και ο αθλητισμός έχουν μεγάλη σημασία στον δομινικανό πολιτισμό. Η μερένγκε και η μπατσάτα είναι ο εθνικός χορός και η εθνική μουσική αντίστοιχα, ενώ το μπέιζμπολ είναι το δημοφιλέστερο άθλημα της χώρας.
Φυσική Γεωγραφία
thumb|Δορυφορική φωτογραφία της χώρας Η Δομινικανή Δημοκρατία συνορεύει με την Αϊτή στα δυτικά. Βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό και στα νότια από την Καραϊβική Θάλασσα. Καταλαμβάνει τα δύο τρίτα από το ανατολικό τμήμα του νησιού Ισπανιόλα.
Η ορεογραφία της χώρας αποτελείται από όρη διατεταγμένα από τα δυτικά προς τα ανατολικά, τα οποία χωρίζονται από κοιλάδες. Το υψηλότερο σημείο είναι η Πίκο Ντουάρτε, στην Κεντρική Κορδιλιέρα, με υψόμετρο 3.175 μ. Στα ανατολικά υψώνεται η χαμηλότερη ανατολική Κορδιλιέρα, με τη μεγάλη πεδιάδα Γιάνο δε Σέιμπο. Η Βόρεια Κορδιλιέρα φτάνει σε ύψος τα 1.249 μ.
Οι ποταμοί παρουσιάζουν κυρίως διαμήκη πορεία. Σημαντικότερος ποταμός είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος, ο Γιάκε ντελ Νόρτε, ο οποίος ονομάστηκε "Ποταμός του Χρυσού" εξαιτίας της ύπαρξης χρυσοφόρου άμμου σε ένα μέρος του ρου του. Η ανακάλυψη έγινε από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Η λίμνη Ενρικίγιο αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση.
Το κλίμα του κράτους είναι τροπικό, ωστόσο οι αληγείς άνεμοι ευθύνονται για τη διαφορετική κατανομή των βροχοπτώσεων. Επίσης, τα θερμά νερά από τα ρεύματα των Αντιλλών επηρεάζουν τις κλιματικές συνθήκες.
Δημογραφία
thumb|Ο πληθυσμός της χώρας (1961-2003) σε χιλιάδες. ([[FAOSTAT, 2005)]] Οι πρώτοι κάτοικοι της χώρας ήταν αυτόχθονες Αραουάκοι, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν το 10ο αιώνα στις Αντίλλες και στις νοτιοανατολικές ακτές των ΗΠΑ. Οι Ταΐνοι εκδιώχθηκαν από τους Καραΐβους. Οι Καραΐβοι είχαν διωχθεί κι αυτοί από τους Μάγια και τους Αζτέκους.
Το νησί ανακαλύφθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο και λίγες δεκαετίες μετά αποδεκατίστηκαν οι ιθαγενείς. Αργότερα, στο νησί ήρθαν σκλάβοι από την Αφρική, για να εργαστούν για λογαριασμό των λευκών αποίκων. Σήμερα, οι περισσότεροι (περίπου τα τρία τέταρτα του συνολικού πληθυσμού της χώρας) είναι μιγάδες. Οι λευκοί είναι το ένα τέταρτο περίπου και το 11% είναι Αφροαμερικανοί. Οι πιο πολλοί συγκεντρώνονται στην εύφορη κοιλάδα του Ρίο Γιούνα και στη νότια παράκτια λωρίδα μεταξύ Νισάο και Λα Ρομάνα. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 72,8 χρόνια (69,8 χρόνια οι άνδρες και 76,2 οι γυναίκες). Το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης δεν είναι έντονο. Οι πιο αραιοκατοικημένες περιοχές είναι στο ανατολικό τμήμα του κράτους. Περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του συνόλου του πληθυσμού ζουν στις πόλεις. Μεγάλα αστικά κέντρα είναι, εκτός από την πρωτεύουσα (Σάντο Ντομίνγκο), το Σαντιάγο δε Λος Καμπαγιέρος, το Σαν Πέδρο δε Μακορίς, η Λα Ρομάνα και άλλες.
Η επίσημη γλώσσα του κράτους είναι η ισπανική, ενώ οι κάτοικοι μιλούν επίσης την αγγλική και μια γαλλική διάλεκτο, η οποία ομιλείται στα σύνορα με την Αϊτή.
Οι κάτοικοι είναι Ρωμαιοκαθολικοί σε συντριπτική πλειοψηφία, της τάξης του 75%. Υπάρχουν επίσης λίγοι Προτεστάντες, 36.334 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 126.413 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Για το θέμα της θρησκείας, τα προηγούμενα Συντάγματα έδιναν έμφαση στην αξία του Ρωμαιοκαθολικού δόγματος, κάνοντας λόγο για «παράδοση της Δημοκρατίας».
Διακυβέρνηση
Η Δομινικανή Δημοκρατία είναι Προεδρική Δημοκρατία, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να είναι και αρχηγός της Κυβέρνησης. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κογκρέσο, το οποίο αποτελείται από την 150μελή Βουλή και τη Γερουσία, με 32 μέλη. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Λουίς Αμπιναδέρ και Αντιπρόεδρος η Ρακέλ Πένια δε Αντούνια.
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλα τα παντρεμένα πρόσωπα ανεξαρτήτου ηλικίας. Δεν επιτρέπεται να ψηφίζουν τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων και της αστυνομίας.
Ιστορία
Ο Κολόμβος ανακάλυψε το νησί και το ονόμασε Ισπανιόλα. Ο αδερφός του, Βαρθολομαίος, ίδρυσε το 1496 τη σημερινή πρωτεύουσα, Σάντο Ντομίνγκο. Σε αντίθεση με τη γειτονική Αϊτή, το ανατολικό τμήμα του νησιού παρέμεινε έδαφος της Ευρώπης. Η Ισπανία παραχώρησε σχεδόν το μισό νησί στη Γαλλία και το ανατολικό μέρος έλαβε την ονομασία Άγιος Δομίνικος, στα τέλη του 17ου αιώνα. Μετά την εκδίωξη των Γάλλων, με τη βοήθεια της Βρετανίας και της Ισπανίας, οι Δομινικανοί έκαναν Επανάσταση το 1821 και γρήγορα απέκτησαν αυτονομία και Σύνταγμα. Το 1844 η χώρα έγινε οριστικά ανεξάρτητη, καθώς δύο φορές, 1801 από τον Τουσέν Λ' Ουβερτίρ και 1822 από τον Ζαν Μπουαγιέ, καταλήφθηκε από την Αϊτή. Στην ανεξαρτησία του 1844 βοήθησε και η δράση της μυστικής απελευθερωτικής εταιρείας Λα Τρινιτάρια. Το 1861 και μέχρι το 1865 η Ισπανία κατέλαβε ξανά τη χώρα. Οι αρχές, για να αντιμετωπίσουν τη μετέπειτα οικονομική κρίση, ζήτησαν την παρέμβαση των ΗΠΑ, στα πλαίσια του δόγματος Μονρόε. Οι Αμερικανοί έφυγαν το 1924 και οι εκλογές του 1930 διεξήχθησαν σε κλίμα έντασης, αναδεικνύοντας νικητή τον Ραφαήλ Τρουχίλιο, ο οποίος κυβέρνησε δικτατορικά.
Στις 30 Μαΐου 1961, ο επί τριακονταετία δικτάτορας της χώρας Ραφαήλ Τρουχίλιο δολοφονήθηκε μαζί με τον οδηγό του, ενώ κατευθυνόταν προς την εξοχική του έπαυλη, από ομάδα μασκοφόρων ενόπλων που σταμάτησε το αυτοκίνητό του σε μια ερημική διασταύρωση. Τον θάνατο του αυτοαποκαλούμενου "εθνικού ευεργέτη", που είχε δηλώσει ότι θα παραδώσει την εξουσία μόνο όταν πεθάνει, ακολούθησαν μήνες χάους καθώς διεξήχθη ταυτόχρονα μάχη επικράτησης μεταξύ των επιγόνων του αλλά και μεταξύ του καθεστώτος και των οπαδών τής σκληρά καταπιεζόμενης αντιπολίτευσης. Τα σοβαρότατα επεισόδια που ξέσπασαν, έφεραν τη χώρα στο χείλος του εμφυλίου πολέμου.
Την 1η Ιανουαρίου του 1962 παραιτήθηκε ο πρόεδρος Χοακίν Μπαλαγκέρ. Ακολούθησαν πραξικοπήματα (1963, 1965) και αστάθεια, που έδωσε την ευκαιρία στις Η.Π.Α. να προβούν σε νέα ένοπλη επέμβαση, που απέτυχε (1965). Τα επόμενα χρόνια κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας ο Χοακίν Μπαλαγκέρ, ο οποίος πολιτεύτηκε απολυταρχικά και προκάλεσε αντιδράσεις, ιδίως μετά την 7η επανεκλογή του, το 1994, οπότε και κατηγορήθηκε από την Αντιπολίτευση για νοθεία. Στις εκλογές του 2004 εξελέγη πρόεδρος ο Λεονέλ Φερνάντες. Στις 6 Νοεμβρίου 2009 άρχισε να ισχύει το νέο Σύνταγμα.
Οικονομία
Η κυβέρνηση της χώρας έχει χειριστεί ευνοϊκά τις διεθνείς επενδύσεις και μεγάλο μέρος της βιομηχανίας βρίσκεται υπό τον έλεγχο ξένων εταιρειών (κυρίως αμερικανικών). Η χώρα παρουσιάζει μεγαλύτερο βαθμό ανάπτυξης από την όμορή της, Αϊτή. Τα προβλήματα που παραμένουν είναι η υψηλή ανεργία και η θεαματική έλλειψη ισορροπίας ανάμεσα στον πρωτογενή και στο δευτερογενή τομέα. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 90 σοβαρά προβλήματα παρουσιάστηκαν από τις ελλείψεις ηλεκτρικής ενέργειας.
Τα σημαντικότερα έσοδα της χώρας προέρχονται από τον τουρισμό. Μοχλός για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας είναι επίσης η καλλιέργεια, το εμπόριο και η επεξεργασία γεωργικών προϊόντων, όπως καπνός, ρύζι, αραχίδες, κακάο και καφές, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν και η βυρσοδεψία, η κεραμική, η βιομηχανία.
Στις εξαγωγές της χώρας περιλαμβάνονται και τα πούρα, τα οποία είναι χειροποίητα. Ο δασικός πλούτος της Δομινικανής Δημοκρατίας παρέχει πολύτιμη ξυλεία. Η κτηνοτροφία και η αλιεία είναι ελάχιστα ανεπτυγμένες, εξαιτίας της πρωτόγονης και ουσιαστικά ανύπαρκτης υποδομής. Η χώρα εξορύσσει νίκελ, ορυκτό αλάτι, βωξίτη και χαλκό. Η εξορυκτική βιομηχανία επεκτάθηκε με το άνοιγμα του ορυχείου χρυσού και αργύρου στο Ροσάριο.
Το νόμισμα της χώρας είναι το Πέσο Δομινικανής Δημοκρατίας. Η ανεργία το έτος 2005 ήταν στο 17% και ο πληθωρισμός στο 4,2%.
Επικοινωνίες και Μεταφορές
Η χώρα περιλαμβάνει πολλά και σημαντικά λιμάνια, εκτός από αυτό της πρωτεύουσας, όπως της Λα Ρομάνα, το οποίο εξυπηρετεί τις εξαγωγές της ζάχαρης, το Πουέρτο Πλάτα. Άλλα λιμάνια είναι το Μπόκα Τσίκα, το Καουσέδο, το Ρίο Άινα και το Σάντο Ντομίγκο. Υπάρχει σχετικά καλό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο όμως εξυπηρετεί τις περιοχές παραγωγής ζάχαρης. Το σιδηροδρομικό δίκτυο καλύπτει συνολικά 517 χλμ. και το οδικό δίκτυο 19.705 χλμ. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Οι αεροπορικές μεταφορές εξυπηρετούνται κυρίως από τον διεθνή αερολιμένα Πούντα Κανσέδο, 25 χλμ., ανατολικά της πρωτεύουσας. Το διεθνές αεροδρόμιο Λας Αμέρικας εξυπηρετεί πολλούς ταξιδιώτες. Αεροδρόμιο υπάρχει επίσης στην πόλη Σαντιάγο δε λος Καμπαγιέρος. Το 2008 στη χώρα λειτουργούσαν συνολικά 36 αεροδρόμια.
Πολιτισμός και Αξιοθέατα
Η χώρα προσφέρεται στους λάτρεις της οικολογίας. Στο ακρωτήριο Σαμανά, μπορεί κανείς να απολαύσει τα μαγκρόβια δάση και τα σπήλαια με τις βραχογραφίες στο εθνικό πάρκο που ευρίσκεται εκεί. Το Εθνικό Πάρκο Χαράγουα βρίσκεται στα νοτιανατολικά των ακτών της χώρας. Εκεί, στα νησάκια Μπεάτα και Άλτο Βέλο ζουν ενδημικά πτηνά. Το νησί Καμπρίτος, το οποίο βρίσκεται στη λίμνη Ενρικίγιο, με πλούσια πανίδα, έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή. Για καταδύσεις προσφέρεται το ακατοίκητο νησί Καταλίνα, το οποίο βρίσκεται στα ανοικτά της πόλης Λα Ρομάνα.
Ανάμεσα στα αξιοθέατα της χώρας περιλαμβάνονται τα αποικιακά κτίρια και οχυρά, όπως το Σαν Λουίς στη Σαντιάγο δε Λος Καμπαγιέρος και ναοί, όπως ο καθεδρικός ναός του Σαντιάγο ελ Μαγιόρ. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα μουσεία, όπως το Αρχαιολογικό και Ανθρωπολογικό Μουσείο των Δομινικανών στην πρωτεύουσα Σάντο Ντομίνγκο, με τη μεγαλύτερη συλλογή του είδους σε ολόκληρη την Καραϊβική, το Λαογραφικό Μουσείο Τόμας Μορέλ, το Αρχαιολογικό Μουσείο με τα εκθέματα των αυτοχθόνων Ταΐνοι και το Μουσείο Καπνού αλλά και τα νεοκλασικά σπίτια στη Σαν Πέδρο ντε Μακορίς.
Αξίζει ακόμα να αναφερθούν και κάποια μνημεία που σχετίζονται με τον Χριστόφορο Κολόμβο, ο οποίος και ανακάλυψε το νησί. Στη βόρεια ακτή της χώρας βρίσκεται η Λα Ισαβέλα, ο πρώτος οικισμός που ίδρυσε ο Γενουάτης θαλασσοπόρος στον Νέο Κόσμο, το 1494. Σήμερα στη θέση αυτή υπάρχει Ιστορικό Πάρκο, όπου εκτίθενται ευρήματα από τις ανασκαφές που διεξήχθησαν στο μέρος αυτό. Επίσης, ο Φάρος του Κολόμβου (1992) βρίσκεται στα ανατολικά της Δομινικανής Δημοκρατίας και αποτελεί ένα συγκρότημα διαμερισμάτων κατασκευασμένων από μπετόν. Στο Φάρο, που χτίστηκε για να εορταστούν τα 500 χρόνια από το πρώτο ταξίδι του Κολόμβου στην Αμερική, εκτίθενται τέχνεργα από το πλοίο του θαλασσοπόρου, τη Σάντα Μαρία. Επίσης, εκεί μεταφέρθηκε το υποτιθέμενο λείψανο του Κολόμβου από τον καθεδρικό ναό του Σάντο Ντομίνγκο, τον Οκτώβριο του 1992. Σύμφωνα με την ισπανική εκδοχή, η σορός του Κολόμβου μεταφέρθηκε στη Σεβίλλη.
Η Παλαιά Πόλη του Σάντο Ντομίνγκο ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1990. Άλλα σημαντικά μνημεία στην πρωτεύουσα της Δομινικανής Δημοκρατίας είναι οι ναοί του Αγίου Φραγκίσκου και του Αγίου Νικολάου (αμφότεροι του 16ου αιώνα), ο καθεδρικός Ναός της Σάντα Μαρίας λα Μενόρ του 16ου αιώνα (όπου, όπως πιστευόταν, φυλασσόταν το λείψανο του Χριστόφορου Κολόμβου), το Εθνικό Πάνθεον που χτίστηκε από τους Ιησουίτες το 18ο αιώνα, η Πλατεία Πολιτισμού, το Πανεπιστήμιο του 1538 (αρχαιότερο της αμερικανικής ηπείρου) και πλήθος άλλων.
Μουσικοχορευτικές και καρναβαλικές εκδηλώσεις αφθονούν στη χώρα και στηρίζονται στη μερένγκε. Το Εθνικό Φεστιβάλ του εθνικού είδους μουσικής, που είναι η μερένγκε, διεξάγεται κάθε χρόνο, στα τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου.