cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ
Τρόπαια και βραβεία
Το Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ απονέμει επίσης το Κύπελλο Λοκομοτίβ κάθε χρόνο στο νικητή του πρώτου αγώνα μεταξύ του νικητή του Κυπέλλου Γκαγκάριν και του πρώτου της προηγούμενης σεζόν. Το Κύπελλο, αρχικά ήταν γνωστό ως Κυπέλλο «Έναρξη» αλλά μετονομάστηκε μετά από το αεροπορικό δυστύχημα που σκότωσε 36 παίκτες της Λοκομοτίβ και το προσωπικό το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα Χόκεϊ επί Πάγου της Ευρώπης
Νίκος Παπανδρέου
Ο Νίκος Παπανδρέου (Σαν Φρανσίσκο, 1956) είναι Έλληνας ευρωβουλευτής, επιχειρηματίας και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια και είναι γιος του Ανδρέα Παπανδρέου και της Μαργαρίτας Παπανδρέου. Παππούς του είναι ο Γεώργιος Παπανδρέου ενώ αδερφός του ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου. Σπούδασε οικονομικά στο πανεπιστήμιο Γέιλ (1979) και λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο του Βερμόντ (1994), ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στη δημόσια διοίκηση στο Γουντρόου Γουϊλσον Σκούλ (Woodrow Wilson School) (1981) και πραγματοποίησε διδακτορικό στα οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον (Princeton) (1986). Εργάστηκε στην Παγκόσμια Τράπεζα, έχει διδάξει οικονομικά και λογοτεχνία, έχει διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της διαχειρίστριας εταιρίας ξενοδοχείων Λάμψα ΑΕ, άμισθος σύμβουλος του υπουργείου εξωτερικών (1999 - 2001), άμισθος οικονομικός σύμβουλος του υπουργείου Παιδείας (1987 - 1988), επιστημονικός σύμβουλος του υπουργείου Αιγαίου (2001 - 2004), μέλος του διοικητικού συμβουλίου της OMEGA BANK και αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών - Ανδρέας Παπανδρέου.
Το 1995 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Δέκα μύθοι και μια ιστορία», το οποίο μεταφράστηκε στα αγγλικά, τα γερμανικά και τα αραβικά. Από τότε έχει συγγράψει άλλα τέσσερα βιβλία. Από το 2000 αρθρογραφεί στο περιοδικό «Οικονομική Επιθεώρηση».
Στις ευρωεκλογές του 2019 έθεσε υποψηφιότητα με το Κίνημα Αλλαγής. Στις 3 Μαΐου 2023 ανέλαβε ευρωβουλευτής, μετά την παραίτηση του Νίκου Ανδρουλάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Νικος Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2019-2024 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Έλληνες πολωνικής καταγωγής
Μάργκεϊ
Το µάργκεϊ (Leopardus wiedii), είναι μια μικρή αγριόγατα, που απαντάται στην Κεντρική και Νότια Αμερική.Χαρακτηρίστηκε το 2008 από την IUCN ως «Σχεδόν απειλούμενο», επειδή οι εναπομείναντες πληθυσμοί, πιστεύεται ότι μειώνονται λόγω της απώλειας των οικοτόπων τους, των δασών.
Το µάργκεϊ, είναι ένα νυκτόβιο και μοναχικό ζώο.Ζει κυρίως σε αειθαλή και φυλλοβόλα δάση.Το παράνομο κυνήγι του, οδήγησε στην δραματική μείωση του πληθυσμού του.
Κατά την πρώτη καταγραφή, ο Schinz, ονόμασε το Μάργκεϊ Felis wiedii.
Περιγραφή
Το Μάργκεϊ, μοιάζει αρκετά με τον μεγαλύτερο Οσελότο, όσον αφορά την εμφάνιση, αν και το κεφάλι του είναι μικρότερο, τα μάτια μεγαλύτερα και η ουρά και τα πόδια, μακρύτερα.Ζυγίζει 2,6 με 4 κιλά και το μήκος του σώματός του, κυμαίνεται από 48 έως 79 cm, με μήκος ουράς από 33 έως 51 cm.Σε αντίθεση με τις άλλες γάτες, τα θηλυκά, έχουν μόνο 2 μαστούς.
Η γούνα του, είναι καφέ, με αρκετές σκούρες καφέ ή μαύρες ραβδώσεις κατά μήκος του σώματός του.Η κάτω πλευρά, είναι πιο ανοιχτόχρωμη και η ουρά, έχει μαύρους δακτύλιους και μαύρη άκρη.Το πίσω μέρος των αυτιών, έχει μαύρο χρώμα με άσπρα σημάδια.
Το Μάργκεϊ, είναι αρκετά πιο επιδέξιος αναρριχητής από τον συγγενή του, τον Οσελότο, γι'αυτό μερικές φορές ονομάζεται Οσελότος των δέντρων, λόγω αυτής της ικανότητας.Παρόλο που ο Οσελότος, καταδιώκει τα θηράματά του στο έδαφος, το Μάργκεϊ, μπορεί να περάσει όλη τη ζωή του στα δέντρα, κατεβαίνοντας για να κυνηγήσει πουλια και μαϊμούδες.Είναι ένα από τα δύο, μόλις, είδη γάτας, που έχει τόσο μεγάλη ευελιξία στους αστραγάλους, που του επιτρέπει να αναρριχάται στα δέντρα με μεγάλη ευκολία (τα άλλα είδη είναι η Νεφελώδης λεοπάρδαλη, αλλά και ο λιγότερο μελετημένος Μαρμαροειδής αγριόγατος, ίσως έχει αυτή την ικανότητα).Είναι εξαιρετικά ευέλικτο, καθώς οι αστράγαλοί του, μπορούν να γυρίσουν μέχρι και 180 μοίρες.Μπορεί, επιπλέον, να πηδήξει σε ύψος 3,7 μέτρων οριζοντίως.Το Μάργκεϊ, έχει παρατηρηθεί να κρέμεται με το ένα πόδι από κλαδιά.Το βλέμμα του, μοιάζει με αυτό της Τιγρογαλής, αλλά και άλλων τροπικών αιλουροειδών.
Κατανομή και οικότοποι
Το Μάργκεϊ, ζει στο νότιο Μεξικό, στην κεντρική Αμερική και στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής, στην ανατολική πλαγιά των Άνδεων.Επίσης, ζει στην Ουρουγουάη και στη βόρεια Αργεντινή.Ζουν αποκλειστικά σε περιοχές με πυκνά δάση, τροπικά αειθαλή δάση, τροπικά ξηρά δάση και υγρά δάση.Πολλές φορές, έχουν παρατηρηθεί σε φυτείες καφέ ή κακάο.
Διατροφή
thumb|right|200px|Ένα Μάργκεϊ στον [[Παναμάς|Παναμά]]
Επειδή το Μάργκεϊ, είναι νυκτόβιο ζώο και είναι σπάνιο στο περιβάλλον του, οι περισσότερες διατροφικές μελέτες του, έχουν βασιστεί σε ουσίες από τα περιτώματά του.Αυτή η αγριόγατα, τρώει μικρά θηλαστικά (μερικές φορές και πιθήκους), πουλιά, σαύρες, αυγά και βατράχους των δέντρων.Επίσης μπορούν να φάνε γρασίδι, το οποίο τα βοηθά στην πέψη τους.Επιπλέον, μπορούν να κυνηγούν τη λεία τους και στα δέντρα (π.χ. σκίουροι).Όταν κυνηγούν στο έδαφος, έχουν αναφερθεί ότι μπορούν να φάνε αρουραίους των ζαχαροκάλαμων και ινδικά χοιρίδια.
Συμπεριφορά
Ενώ το Μάργκεϊ είναι κυρίως νυκτόβιο, έχει παρατηρηθεί να κυνηγά και κατά τη διάρκεια της ημέρας.Προτιμούν να περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στα δέντρα, αλλά μπορούν να ταξιδέψουν στο έδαφος για να κυνηγήσουν.Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ξεκουράζονται σε δυσπρόσιτα σημεία, όπως θάμνοι, δέντρα κ.α.
Όπως και οι περισσότερες γάτες, είναι μοναχικά ζώα και συναντώνται με άλλες γάτες μόνο την περίοδο του ζευγαρώματος.Είναι αραιά κατανεμημένα στο φυσικό τους περιβάλλον, το οποίο καταλαμβάνει μια έκταση 11 έως 16 τετ. χιλιομέτρων.Χρησιμοποιούν αρώματα και ούρα για να οριοθετήσουν την περιοχή τους.Οι κραυγές τους, είναι σχετικά μικρής εμβέλειας.
Αναπαραγωγή και κύκλος ζωής
Τα θηλυκά Μάργκεϊ, έρχονται σε οίστρο για 4 έως 10 ημέρες, σε μια περίοδο 32 έως 36 ημερών, κατά τις οποίες, προσελκύουν τα αρσενικά με χαμηλού ήχου κραυγές.Το αρσενικό, ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του θηλυκού, κουνούντας το κεφάλι του από τη μία μεριά στην άλλη, πράγμα ιδιαίτερα ασυνήθιστο για άλλες γάτες.Το ζευγάρωμα, διαρκεί περίπου 60 δευτερόλεπτα, όσο περίπου και της κατοικίδιας γάτας και πραγματοποιείται κυρίως σε δέντρα.
Η κύηση, διαρκεί περίπου 80 ημέρες και γεννιέται 1 γατάκι, σπανιότερα 2, μεταξύ Μαρτίου - Ιουνίου.Τα γατάκια, ζυγίζουν 85 έως 170 gr, κατά τη γέννησή τους.Πιθανόν, το μεγάλο βάρος τους, συνδέεται με την μακρά περίοδο κυοφορίας.Τα μικρά, ανοίγουν τα μάτια τους στις 2 εβδομάδες, ενώ αρχίζουν και λαμβάνουν στερεή τροφή στις 7 ή 8 εβδομάδες.
Τα Μάργκεϊ, φτάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα στους 12 ή 18 μήνες, ενώ έχουν αναφερθεί ότι μπορούν να ζήσουν μέχρι και 24 χρόνια σε αιχμαλωσία.Τα βρέφη, υποφέρουν από θνησιμότητα, ποσοστού 50%.Σε συνδιασμό με τα προβλήματα αναπαραγωγής σε αιχμαλωσία, η αύξηση του πληθυσμού, είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Υποείδη
thumb|right|200px|Ο χάρτης κατανομής του Μαργκεϊ Το Μάργκεϊ, έχει 10 υποείδη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Κεντρικής Αμερικής
Ζαν-Πιερ Κριστέν
Ο Ζαν-Πιέρ Κριστέν (Jean-Pierre Christin, 31 Μαΐου 1683 – 19 Ιανουαρίου 1755) ήταν Γάλλος φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος και μουσικός. Ήταν ο εφευρέτης του υδραργυρικού θερμομέτρου σύμφωνα με την κλίμακα Κελσίου.
Γεννήθηκε στη Λυών. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας της Λυών (Académie des sciences, Belles-Lettres et Arts de Lyon) και υπηρέτησε ως μόνιμος γραμματέας από το 1713 ως το 1755. Το θερμόμετρο του Κριστέν ήταν γνωστό στη Γαλλία πριν τη Γαλλική Επανάσταση ως το θερμόμετρο της Λυών. Ένα από εκείνα τα θερμόμετρα φυλάσσεται στο Μουσείο Επιστημών στο Λονδίνο.
Αραράτ Ερεβάν
Η Αραράτ Ερεβάν (αρμενικά: Ֆուտբոլային Ակումբ Արարատ Երևան) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Αρμενίας που εδρεύει στην πρωτεύουσα του κράτους, Ερεβάν. Συμμετέχει στην Πρέμιερ Λιγκ της Αρμενίας (την ανώτατη κατηγορία του αρμένικου ποδοσφαίρου) και αποτελεί μια από τις δημοφιλέστερες ομάδες στη χώρα.
Σοβιετική περίοδος
Το 1935 ιδρύθηκε στην πόλη του Ερεβάν ως Σπαρτάκ. Το 1940 κέρδισε το Κύπελλο της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Αρμενίας, έχοντας αλλάξει πλέον το όνομά της σε Δυναμό (Ντινάμο στα ρωσικά) από το 1938. Το 1947 η ομάδα κέρδισε τη 2η θέση στη δεύτερη κατηγορία του περιφερειακού πρωταθλήματος της περιοχής της Υπερκαυκασίας. Το 1949 ανέβηκε στην Πρώτη Κατηγορία της Ε.Σ.Σ.Δ. και τερμάτισε στη 12η, σε μια σχετικά κακή σεζόν. Τη χρονιά εκείνη υπέστη και τρεις ευρείας έκτασης ήττες, με 6-0 από τις Λοκομοτίβ Μόσχας και ΤΣΝΤΚΑ Μόσχας (νυν ΤΣΣΚΑ) και μία με 6-1 από τη Δυναμό Τυφλίδας. Στο Κύπελλο Ε.Σ.Σ.Δ. εκείνης της χρονιάς, αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από τη Δυναμό Στάλινγκραντ.
Το 1954 η ομάδα επέστρεψε στο αρχικό της όνομα, Σπαρτάκ Ερεβάν, το οποίο και άλλαξε το 1963 σε Αραράτ Ερεβάν. Το 2004 μετονομάστηκε σε Λερναγκόρς-Αραράτ Καπάν αρχικώς και Αραράτ Καπάν αργότερα την ίδια χρονιά, για να επιστρέψει στο όνομα Αραράτ Ερεβάν στα τέλη του 2004. αριστερά|μικρογραφία|Μνημείο αφιερωμένο στην ομάδα που κατάκτησε το σοβιετικό πρωτάθλημα του 1973.|231x231εσ
Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του συλλόγου εντοπίζονται το 1973 όταν κέρδισε το πρωτάθλημα (τεράστια επιτυχία σε ένα πρωτάθλημα που δέσποζαν οι ρωσικές και ουκρανικές ομάδες) και το Κύπελλο Σοβιετικής Ένωσης και το 1975 όταν αναδείχτηκε εκ νέου κυπελλούχος. Στο τελευταίο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η ομάδα τερμάτισε στην 7η θέση. Κατά τη σοβιετική περίοδο, είχε αναπτυχθεί ιδιαίτερη αντιπαλότητα ανάμεσα στην Αραράτ και τη Δυναμό Τιφλίδας.
Σύγχρονη περίοδος
Από το 1991 - μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τη δημιουργία της ανεξάρτητης Αρμενίας - η Αραράτ συμμετέχει στο αρμενικό πρωτάθλημα, το οποίο κατέκτησε το 1993. Παράλληλα, έχει αναδειχτεί έξι φορές κυπελλούχος Αρμενίας (1993, 1994, 1995, 1997, 2008 και 2021) και έχει κατακτήσει ένα σούπερ καπ (2008).
Συμμετοχές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Η Αραράτ συμμετείχε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή διοργάνωση τη σεζόν 1972/73, όταν αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, φτάνοντας μέχρι τον τρίτο γύρο. Τη σεζόν 1974/75 συμμετείχε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, προχωρώντας μέχρι την προημιτελική φάση, όπου αποκλείστηκε από την μετέπειτα νικήτρια της διοργάνωσης, Μπάγερν Μονάχου, χάνοντας με 2-0 στο Μόναχο και επικρατώντας στον επαναληπτικό με 1-0 στο Ερεβάν. Επίσης, ο επιθετικός της Αραράτ, Έντουαρντ Μαρκάροφ αναδείχτηκε - από κοινού με τον Γκερντ Μίλλερ - πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, σημειώνοντας 5 τέρματα. Παράλληλα, ο Μαρκάροφ αποτελεί τον πρώτο σκόρερ του συλλόγου στα κύπελλα Ευρώπης έχοντας στο ενεργητικό του 12 γκολ, ενώ στην αντίστοιχη κατηγορία των συμμετοχών την πρωτιά μοιράζονται οι Αλεξέι Αμπραμιάν και Νορίκ Μεσροπιάν με 16 παρουσίες έκαστος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αρμενίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1935
Όγδοο
δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| Ένα όγδοο με ουρίτσα που εκτείνεται προς τα πάνω, ένα όγδοο με ουρίτσα που εκτείνεται προς τα κάτω και μία παύση ογδόου. δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| Τέσσερα ενωμένα όγδοα. Στη μουσική, το όγδοο είναι μουσική νότα με αξία που ισούται με το ⅛ του ολόκληρου. Μπορεί να θεωρηθεί ότι η διάρκειά του είναι μισή, διπλάσια κτλ. σε σχέση με άλλες αξίες—π.χ., έχει τη μισή διάρκεια από ένα τέταρτο, το 1/4 ενός μισού και τη διπλάσια αξία από ένα δέκατο έκτο. Επίσης, στη μεσαιωνική σημειογραφία, υπάρχει μία νότα που έχει επίσης την ίδια αξία με το όγδοο και ονομάζεται φούσα (fusa).
Για τον συμβολισμό του ογδόου, χρησιμοποιείται ένα μαύρο ωοειδές κεφάλι με μία ίσια ουρίτσα, η οποία έχει αγκύλη (αυτό φαίνεται στην πρώτη εικόνα). Η ουρίτσα βρίσκεται δεξιά από το κεφάλι του ογδόου και εκτείνεται προς τα πάνω. Επίσης, μπορεί να βρίσκεται αριστερά και να εκτείνεται προς τα κάτω. Στη θέση της ουρίτσας παίζει ρόλο κυρίως το πού βρίσκεται το κεφάλι σε σχέση με την τρίτη γραμμή του πενταγράμμου. Ένα σχετικό σύμβολο είναι η παύση ογδόου, που υποδηλώνει μία σιωπή της ίδιας αξίας.
Δύο ή περισσότερα όγδοα μπορούν επίσης να γραφούν ενωμένα με μία οριζόντια ευθεία γραμμή, με τον τρόπο που φαίνεται στην εικόνα 2. Όταν χρησιμοποιείται ένα από τα μέτρα 3/8, 6/8, 9/8 και 12/8, αλλά και τα ασυνήθιστα μέτρα 15/8, 18/8 κτλ., τα όγδοα είναι ενωμένα συνήθως σε τριάδες. Ένα όγδοο που είναι μόνο του έχει πάντα μία αγκύλη, ενώ δύο ή περισσότερα συνήθως ενώνονται σε ομάδες στην οργανική μουσική.
Αικατερίνη της Υόρκης
Η Αικατερίνη της Υόρκης (Παλάτι του Έλθαμ, 14 Αυγούστου 1479 - 15 Νοεμβρίου 1527) ήταν ένατο παιδί και έκτη κόρη του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ Γούντβιλ. Η Αικατερίνη ήταν αδελφή του Εδουάρδου Ε΄ της Αγγλίας, νύφη του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας και θεία του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας.
Όγδοο
Στον κώδικα Unicode, το σύμβολο U+266A είναι ένα όγδοο μόνο του και το U+266B είναι ένα ζεύγος ενωμένων ογδόων. Αυτά τα σύμβολα προέρχονται από την κωδικοσελίδα 437 των αρχών της δεκαετίας του 1980, όπου αντιστοιχούσαν στους κωδικούς με αριθμό 13 και 14 αντίστοιχα. Η προσθήκη τους στον κώδικα Unicode δημιούργησαν εμότζι που μοιάζουν με όγδοα, όπως τα U+1F39C, U+1F39D, ένα σύμβολο που εκφράζει μια οποιαδήποτε μουσική νότα, αλλά απεικονίζεται με όγδοα (U+1F3B5) και τρία μη ενωμένα όγδοα στη σειρά (U+1F3B6). Όλα αυτά είναι γραφικά dingbat. Αντίθετα, το σύνολο τυπογραφικών στοιχείων Unicode Μουσικά Σύμβολα περιλαμβάνει σύμβολα με όγδοα που έχουν σχεδιαστεί για χρήση σε ηλεκτρονική μουσική σημειογραφία.
Αικατερίνη της Υόρκης
Πρώτα χρόνια
Τα πρώτα χρόνια της ζωής της ένας υποψήφιος γαμπρός για την Αικατερίνη ήταν ο Ιωάννης, πρίγκιπας των Αστουριών, γιος των Καθολικών βασιλέων Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης. Με άλλη μια γαμήλια συνθήκη (1487) η Αικατερίνη θα παντρευόταν τον Ιάκωβο Στιούαρτ, δούκα του Ρος δεύτερο γιο του Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας αλλά η συμφωνία ακυρώθηκε με τον θάνατο του Ιακώβου Γ΄ (1488).
Όγδοο
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξίες (μουσική)
Αικατερίνη της Υόρκης
Γάμος
Η Αικατερίνη της Υόρκης παντρεύτηκε τον Οκτώβριο του 1495 τον Γουλιέλμο Κουρτεναί με τον οποίο απέκτησε :
Ο Γουίλιαμ και η Αικατερίνη πήγαν στην κατοικία στο Γουόρικ Λέιν (1500), από τότε οι εμφανίσεις τους στην αυλή είναι συχνότερες. Η Αικατερίνη ήταν η πρώτη μοιρολογίστρα στην κηδεία της μεγαλύτερης αδελφής της Ελισάβετ της Υόρκης (1503).
Τελευταία χρόνια
Ο σύζυγος της Γουλιέλμος Κουρτεναί κατηγορήθηκε για προδοσία ύστερα από συνομιλίες του με τον Εδμόνδο ντε Πολ, η Αικατερίνη παρέμεινε στην αυλή ενώ ο Γουλιέλμος συγχωρέθηκε από τον Ερρίκο Ζ΄ (1509) και επανήλθε στα αξιώματα του (1511). Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Κουρτεναί η Αικατερίνη ανέλαβε την κομητεία, ο τίτλος πέρασε στον μεγαλύτερο γιο της Ερρίκο. Η Αικατερίνη πήρε όρκο αγαμίας στις 13 Ιουλίου 1511 παρουσία του Ριχάρδου ΦίτζΤζειμς επισκόπου του Λονδίνου. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της ζούσε υπό την εύνοια του ανιψιού της Ερρίκου Η΄, έγινε νονά στην κόρη του Μαρία Α΄ της Αγγλίας. Η Αικατερίνη πέθανε το 1527 αφού έζησε περισσότερο από μια δεκαετία από όλα τα αδέλφια της. Η ταφή της έγινε στο κάστρο του Τίβερτον στην διπλανή πόρτα της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου μετά από περίτεχνη κηδεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Δρυμός Αιτωλοακαρνανίας
Ο Δρυμός είναι οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Έχει υψόμετρο 30 μέτρα και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 493 κατοίκους. Διοικητικά ανήκε στον Δήμο Ανακτορίου μέχρι το 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης (2011) και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ακτίου-Βόνιτσας. Ακριβώς δίπλα από το χωριό περνάει η εθνική οδός Αμφιλοχίας - Λευκάδας καθώς και η Αμβρακία οδός η οποία έχει κόμβο εκεί.
Ιστορικά στοιχεία
Στο ύψωμα «Τσούκα», που βρίσκεται ανάμεσα σε δυο ρέματα και πλάι ακριβώς στο σημερινό χωριό Δρυμός, εντοπίστηκε από τα αρχαιολογικά και επιγραφικά ευρήματα η θέση αρχαίου οικισμού, ο οποίος ήταν επίνειο του αρχαίου Θύρρειου και από το 31 π.Χ. υπαγόταν διοικητικά στη Νικόπολη. Επίσης, λίγο δυτικότερα (στη θέση «Παλιοκλήσι») διαπιστώθηκε η ύπαρξη σημαντικού ιερού (Ασκληπιείου), το οποίο παρουσιάζει αδιάκοπη λειτουργία από τον 4ο π.Χ. ως τον 2ο - 3ο αιώνα. Η ανεύρεση ρωμαϊκού μιλιάριου (3ου μ.Χ. αι.) μαρτυρεί την επίκαιρη θέση του οικισμού, καθώς από αυτό περνούσε ο ρωμαϊκός δρόμος Λιμναίας- Θύρρειου- Άκτιου / Λευκάδας. Πρόσφατα, εντοπίστηκε πρωτοχριστιανική τρίκλιτη βασιλική με βαπτιστήριο και πολλά προσκτίσματα καθώς και μεγάλο κτηριακό συγκρότημα με λουτρά δίπλα στο χωριό στα πλαίσια των έργων για την κατασκευή του δρόμου Σαμαρίου-Λευκάδας, η οποία είναι ορατή από την εθνική οδό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Εργίνος του Κλυμένου
Ο Εργίνος, γιος του Κλυμένου, ήταν βασιλιάς των Μινυών του Ορχομενού. Μητέρα του ήταν η Βουζύγη.
Ο Εργίνος πολέμησε με τους Μινύες εναντίον των Θηβαίων. Αιτία της εκστρατείας του αυτής ήταν ο θάνατος του πατέρα του: Τον είχε σκοτώσει ένας Θηβαίος κατά τη διάρκεια μιας εορτής στην Ογχηστό. Ο Εργίνος σκότωσε τότε πολλούς Θηβαίους και συνομολόγησε μετά συνθήκη με τον βασιλιά τους, τον Μενοικέα τον πρεσβύτερο. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, οι Θηβαίοι έπρεπε να πληρώνουν ετήσιο φόρο εκατό βοδιών επί 20 χρόνια. Μια μέρα όμως ο Ηρακλής συνάντησε στον δρόμο του τον κήρυκα που πήγαινε να εισπράξει τον φόρο, τον έπιασε, του έκοψε τα αυτιά και τη μύτη, του έδεσε τα χέρια και τον έστειλε πίσω στην πατρίδα του. Αυτό προκάλεσε νέο πόλεμο μεταξύ των Μινυών και των Θηβαίων: αγανακτημένος, ο Εργίνος εξεστράτευσε κατά των Θηβών. Ο Θηβαίος βασιλιάς, που τώρα ήταν ο Κρέων, ήταν αποφασισμένος να υποκύψει, όταν εμφανίσθηκε και πάλι ο Ηρακλής και κάλεσε δίπλα του τη θηβαϊκή νεολαία. Φόρεσε την πανοπλία που του έδωσε η θεά Αθηνά, έθεσε υπό τις διαταγές του τον στρατό και αντιμετώπισε τον Εργίνο. Μάλιστα, για να εμποδίσει το ιππικό του Εργίνου να αναπτυχθεί, πλημμύρισε την πεδιάδα των Θηβών. Η νίκη του Ηρακλή ήταν θριαμβευτική, αλλά κατά τη διάρκειά της σκοτώθηκε ο Αμφιτρύων, ο πατριός του Ηρακλή. Ο ίδιος ο Ηρακλής σκότωσε τον Εργίνο. Ο Κρέων τότε για να τον ανταμείψει του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του Μεγάρα.
Πηγές
Εργινος
Σουλφίδια
Στη Χημεία και Βιοχημεία με το συνοπτικό όνομα σουλφίδια, ή σουλφίδες, (εκ του αγγλικού όρου sulfides), χαρακτηρίζονται τόσο οργανικές όσο και ανόργανες ενώσεις του θείου (S) με άλλα στοιχεία ή ρίζες. Έτσι τα σουλφίδια διακρίνονται σε οργανικά σουλφίδια και ανόργανα σουλφίδια, καλούμενα και σουλφίδια μετάλλων.
Τα σουλφίδια παρασκευάζονται είτε με διοχέτευση υδρόθειου στα άλατα μετάλλων, είτε απ΄ ευθείας με ένωση θείου με μέταλλα. Σημειώνεται ότι οι με οργανικές ρίζες (αλκύλια) ενώσεις του θείου καλούνται συνήθως "Θειοαιθέρες".
Τα σουλφίδια δεν θα πρέπει να συγχέονται με τα σουλφαμίδια, τα σουλφοναμίδια ή σουλφοναμίδες, και τις σουλφόνες που αποτελούν όλες ξεχωριστές συνοπτικές ονομασίες άλλων οργανικών ενώσεων.
Χημικές ιδιότητες
Το ιόν σουλφιδίου, S2−, δεν υπάρχει σε υδατικά αλκαλικά διαλύματα Na2S. Αντίθετα, το σουλφίδιο μετατρέπεται σε υδροσουλφίδιο:
Η οξείδωση του σουλφιδίου είναι μια πολύπλοκη διαδικασία. Ανάλογα με τις συνθήκες, η οξείδωση μπορεί να παράγει στοιχειακό θείο, πολυσουλφίδια, πολυθειονικά, θειώδη ή θειικά. Τα θειούχα μετάλλων αντιδρούν με αλογόνα, σχηματίζοντας θείο και άλατα μετάλλων.
Παράγωγα μετάλλων
Υδατικά διαλύματα κατιόντων μετάλλων μεταπτώσεως αντιδρούν με πηγές θειούχου (H2S, NaHS, Na2S) για να καθιζάνουν στερεά σουλφίδια. Τέτοια ανόργανα σουλφίδια έχουν τυπικά πολύ χαμηλή διαλυτότητα στο νερό και πολλά σχετίζονται με ορυκτά με την ίδια σύνθεση. Ένα διάσημο παράδειγμα είναι το έντονο κίτρινο είδος CdS ή "κίτρινο κάδμιο". Η μαύρη αμαύρωση που σχηματίζεται στο ασήμι είναι Ag2S. Τέτοια είδη αναφέρονται μερικές φορές ως άλατα. Στην πραγματικότητα, η σύνδεση στα θειούχα μετάλλων μετάπτωσης είναι εξαιρετικά ομοιοπολική, γεγονός που προκαλεί τις ημιαγωγικές τους ιδιότητες, οι οποίες με τη σειρά τους σχετίζονται με τα βαθιά χρώματα. Αρκετά έχουν πρακτικές εφαρμογές ως χρωστικές ουσίες, σε ηλιακά κύτταρα και ως καταλύτες. Ο μύκητας Aspergillus niger παίζει ρόλο στη διαλυτοποίηση των θειούχων βαρέων μετάλλων.
Γενεαλογική έρευνα
Η Γενεαλογική έρευνα για πολλούς δεν ήταν στο παρελθόν και ίσως δεν είναι ακόμη τίποτε περισσότερο από την ανίχνευση της καταγωγής και της διαδοχής των γενεών οικογενειών που κυρίως διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του πολιτισμού και της ιστορίας, τοπικής ή και παγκόσμιας. Εδώ θα πρέπει να τονιστεί όμως, εμπλουτίζοντας και αναβαθμίζοντας την στατική παραπάνω θεώρηση, ότι αυτή ακριβώς η μελέτη των αλληλεπιδράσεων των οικογενειακών δένδρων στην διαχρονική τους πορεία προάγει την επιστήμη και την έρευνα της ιστορίας. Έτσι, κατ’ επέκταση, γενεαλογική έρευνα μπορεί να θεωρηθεί κάθε ερευνητική προσπάθεια εξέτασης θεσμών, συστημάτων, επιστημών.
Ιστορική επισκόπηση
Από τα αρχαιοελληνικά γενεαλογικά έπη που αποτέλεσαν μια προσπάθεια συγγραφής ιστορίας μέσω της απαρίθμησης γενεαλογιών όπως η Θεογονία του Ησιόδου, τα Κορινθιακά του Εύμηλου (740 π.Χ περίπου) ή τα Ηράκλεια του Λάκωνος Κιναίθωνος και τα Χρονικά της Παλαιάς Διαθήκης, στις πήλινες πλακέτες των αρχαίων Ασσυρίων και τις καταγραφές των δυναστειών των Αιγυπτίων, από την Κινεζική πανάρχαια θρησκευτική παράδοση της μνημόνευσης πολυάριθμων προγόνων στους Ηγεμονικούς γενεαλογικούς οίκους της Βόρειας και αργότερα Νότιας Ινδίας του 3ου π.Χ. αιώνα (έπη Μαχαμπαράτα και Ραμαγιάνα) και τα προφορικά γενεαλογικά δένδρα της Αιθιοπίας, των Ίνκα, των Ινδιάνων της Βορείου Αμερικής και τις αφηγήσεις των βασιλικών βάρδων της Σκωτίας, η γενεαλογική ιστορία της πρώιμης αυτής κυρίως προφορικής και ύστερα καταγεγραμμένης παράδοσης είχε σχεδόν πάντα τον χαρακτήρα ενός καταλόγου ονομάτων με συχνά ενσωματωμένες τόσο πληροφορίες για αληθινά σημαντικά γεγονότα όσο και επινοήσεις, μύθους και παραδόσεις σε μια συνεχή πάντα προσπάθεια να ανάγουν την καταγωγή των υψηλών προσώπων που αφορούσαν στην σφαίρα του θεϊκού (Σάξονες ηγεμόνες και θεός Βόταν – Ρωμαίοι και Ρωμύλος).
Την περίοδο λοιπόν που προηγείται του 1100 μ.Χ. δεν μπορούμε να μιλάμε για επιστήμη της γενεαλογίας καθώς οι καταγραφές ήταν περιστασιακές και εμπλουτισμένες με μυθολογικά στοιχεία, αποσπασματικές, αναξιόπιστες και συχνά αντιφατικές, συγχέοντας τις εθνικές και φυλετικές καταγωγές με τα προσωπικά ονόματα, έτσι ώστε, σύμφωνα με τον Robert C. Gunderson, ειδικό γενεαλογικό ερευνητή, σε άρθρο του στο Εnsign, να μην είναι δυνατόν να τεκμηριωθεί ιστορική ευρωπαϊκή γενεαλογία πριν την εποχή των Μεροβίγγειων βασιλέων (450-750 μ.Χ.).
Σε μία δεύτερη περίοδο που θα ακολουθήσει, μεταξύ 1100 και 1500 μ.Χ. τα προφορικά γενεαλογικά δέντρα των βασιλέων θα αρχίσουν να καταγράφονται από τους πρώτους χρονικογράφους με τον προσηλυτισμό στον χριστιανισμό. Αν και οι καταγραφές αυτές υπηρετούσαν κυρίως πολιτικούς σκοπούς (π.χ. ένας υποψήφιος ιππότης θα έπρεπε να παρουσιάσει αποδείξεις αριστοκρατικής καταγωγής καθώς πολλά προνόμια έλκυαν την ισχύ τους από την γέννηση), στο σύνολό τους είχαν γενεαλογική εγκυρότητα. Αργότερα, κατά την Τρίτη περίοδο, μετά το 1500, της ευρωπαϊκής γενεαλογικής ιστορίας άρχισαν οι καταγραφές να καλύπτουν τους πάντες, μέσα από την ανάγκη για παροχή πληροφοριών σχετικά με τον πληθυσμό όλης της επικράτειας του εκάστοτε και κατά τόπον ηγεμόνα για λόγους φορολογικούς, πολιτικούς και θρησκευτικούς.
Η γενεαλογική έρευνα είναι τόσο μια γενική όσο και ειδική επιστημονική θεώρηση του παρελθόντος που μπορεί κατά περίπτωση (case study) να δανείζεται, να συγκεντρώνει και να αξιοποιεί στοιχεία, μεθόδους και συμπεράσματα άλλων επιστημών θετικών και θεωρητικών όπως
Ερευνητικά Κίνητρα
Αν θελήσουμε να εντοπίσουμε κατ’ αρχάς τι αποτελεί την κινητήριο δύναμη και τι πυροδοτεί την γενεαλογική έρευνα, θα ήταν χρήσιμο να ανατρέξουμε στην έρευνα της Megan Smolenyak που σε συνεργασία με τρεις επιστήμονες που είχαν ήδη μελετήσει μέσω surveys με την συμμετοχή εκατοντάδων γενεαλόγων το θέμα
κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ενασχόληση των γενεαλόγων ξεκινά σχεδόν στην πλειοψηφία των περιπτώσεων από προσωπικό ενδιαφέρον δηλαδή με την μελέτη του δικού τους οικογενειακού δέντρου και συνήθως αρχίζει κατά μέσο όρο στην ηλικία των 40 ετών. Είναι δε κατά ποσοστό 72% γυναίκες.
Ισχυρά δε κίνητρα πέραν του βιοπορισμού αποτελούν
Όπως αναφέρει και η Rosa Lopez Llebot η γενεαλογική πληροφορία για την καταγωγή βοηθά στην κατανόηση της ταυτότητας και της πρωταρχικής αλήθειας ότι κάθε άτομο αποτελεί αποτέλεσμα των αποφάσεων των άλλων. Λανθασμένη η σχεδόν γενική αντίληψη ότι η έναρξη απαρχή μια γενεαλογικής έρευνας ξεκινά από την προσπάθεια και με τελικό σκοπό την ανεύρεση γαλαζοαίματων- επιφανών και εστεμμένων προγόνων, δηλαδή ο εντοπισμός προγόνων που εξασφαλίζουν κοινωνική καταξίωση και γόητρο.
Ορόσημα στην εξέλιξη της επιστήμης της γενεαλογίας
Από την εποχή του Georges Andrew Moriarty,καθηγητή κλασσικής φιλολογίας και του Donald Lines Jacobus, επαγγελματία γενεαλόγου, που έκαναν στις αρχές του 20ού αιώνα την πρώτη απόπειρα καθορισμού κανόνων, πέρασαν δεκαετίες για τα επόμενα βήματα, την ίδρυση των επαγγελματικών Ενώσεων Γενεαλόγων π.χ.
Ήδη όμως τις βάσεις της συστηματικής γενεαλογικής έρευνας με έκπληξη διαπιστώνει κανείς σε έργα όπως του Georg Rixner (Turnierbuch 16ος αιώ.), του Αndré Duchesne (17ος αιώ.), του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου (Γενεαλογικά Μελετήματα) και Γρηγορίου και Δημητρίου Καμπούρογλου (Αθηναϊκό Αρχοντολόγιο) τον 19ο αιώνα.
Η δεκαετία του 1990 χαρακτηρίζεται μια δυναμική δεκαετία για την γενεαλογία που από χόμπυ μεταμορφώνεται σε σύμβολο της χιλιετίας: μια παγκόσμια αναζήτηση ταυτότητας και μια υπόσχεση αλληλοβοήθειας και διασύνδεσης ανθρώπων και πολιτισμών καθώς κανείς δεν ανακαλύπτει προγόνους χωρίς να χρειαστεί στην πλειονότητα των περιπτώσεων να διασχίσει τα εθνικά σύνορα: από την Σκανδιναβία έως την Αφρική και από το Οντάριο έως τα βάθη της Ασίας, οι γενεαλόγοι μοιράζονται τις ίδιες πηγές, τεχνικές και ανησυχίες.
Η γενεαλογία, ένα ολοένα αυξανόμενα δημοφιλές χόμπι σε αρκετές ευρωπαϊκές και υπερπόντιες χώρες ήρθε να δώσει νέα πνοή στις βιβλιοθήκες και Αρχεία και νέα ώθηση τόσο στον αριθμό των επισκεπτών όσο και στη δημιουργία και διαχείριση συλλογών. Οδήγησε τις βιβλιοθήκες σε μια εκ των βάσεων αναθεώρηση και προσαρμογή στα νέα δεδομένα και στην συλλογή, οργάνωση, διαχείριση και μεθόδους διάθεσης πληροφοριών στο κοινό υποχρεώνοντας ακόμη και τις σχολές Επιστημών της Πληροφόρησης να συμπεριλάβουν σχετικά εκπαιδευτικά προγράμματα στον κύκλο σπουδών τους (curriculum) καθώς και να προσαρμόσουν τις ήδη υπάρχουσες μονολιθικές θεματικές τους ενότητες (modules) στις νέες πραγματικότητες. Οι δημόσιες βιβλιοθήκες έχουν μια μεγάλη ευθύνη να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των χρηστών που ασχολούνται ή ενδιαφέρονται για την γενεαλογική έρευνα προσφέροντας βασική γενεαλογική ύλη αναφοράς έντυπη, μικροφωτογραφημένη ή ψηφιοποιημένη, τους σχετικούς οδηγούς καθώς και να εξασφαλίσουν την πρόσβαση σε επιπλέον υλικό με διαδανεισμό ή αναφορές στις κατάλληλες πηγές συμπληρώνοντας έτσι τις υπηρεσίες τους. Κάποια από αυτά τα ιδρύματα μάλιστα επιδίδονται τα ίδια στην ανάπτυξη γενεαλογικών συλλογών για να ανταποκριθούν στην παραπάνω ζήτηση. Έχουν γίνει ήδη στο εξωτερικό αρκετές προσπάθειες από επίσημους φορείς και οργανισμούς, όπως την American Library Association και την Reference and User Services Association, την International Federation of Library Associations και American Archivists Society, καθώς και στην Ελλάδα, με δημοσιεύσεις και επιστημονικές ανακοινώσεις φιλόδοξων ερευνητικών εργασιών σε συνέδρια και ιστοσελίδες – αποθετήρια τόσο προπτυχιακών – μεταπτυχιακών φοιτητών όσο και καταξιωμένων επιστημόνων της Πληροφόρησης για την καταγραφή των νέων απαιτήσεων και τον καθορισμό κατευθυντήριων γραμμών και οδηγιών προς την ανανέωση και τον εμπλουτισμό
Πιο συγκεκριμένα: Οι βιβλιοθήκες και τα Αρχεία αντιλαμβανόμενα τις επιταγές και προκλήσεις μιας νέας ψηφιακής εποχής καθώς και την μετακίνηση του ενδιαφέροντος μιας ευρείας πληθυσμιακής έκτασης χρηστών, προσαρμόζουν τις υπηρεσίες τους και διευρύνουν τις δραστηριότητές τους.
Όπως διαπιστώνεται και από το στρατηγικό σχέδιο της IFLA (International Federation  of Library Associations)  τόσο στο αρχικό στρατηγικό σχέδιο όσο και στο πιο πρόσφατο αναθεωρημένο τον 2009-2010, δίνεται μεγάλη σημασία και προτεραιότητα στην
Μεταξύ του 2004 και 2009 γίνεται φανερή μια μετατόπιση του κέντρου βάρους του στρατηγικού σχεδιασμού της IFLA στον τομέα ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑΣ προς την Διαδικτύωση και τις Ηλεκτρονικές Γενεαλογικές πηγές, την σημασία των επαφών με μέσα ενημέρωσης (media groups), των ενημερωτικών δελτίων και την οργάνωση κοινών δράσεων και προγραμμάτων. Αυτό καθίσταται πλέον επιτακτική απαίτηση των καιρών καθώς ολοένα και περισσότερα δεδομένα είναι διαθέσιμα πλέον online επεκτείνοντας στην νιοστή (ν) τις πηγές πληροφόρησης.
Επίσης δίνεται έμφαση στην ανάγκη να συνειδητοποιηθεί από τους επιστήμονες βιβλιοθηκονόμους η δημοτικότητα και η σπουδαιότητα της γενεαλογικής βιβλιοθηκονομίας και να δοθεί ώθηση στην γενεαλογική και τοπική ιστορική έρευνα στους χώρους των δημοσίων ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών. Την ίδια στροφή πραγματοποιούν και οι σχολές επιστήμης της πληροφόρησης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό εμπλουτίζοντας τα προγράμματά τους και εισάγοντας νέες θεματικές ενότητες και δράσεις.
Όπως εύστοχα παρατηρούν οι συγγραφείς του άρθρου «Concepts, reality and suggestions about Greek Library management education»: «Οι ταχύτατες αλλαγές στο χώρο της Ελληνικής Βιβλιοθήκης την τελευταία δεκαετία και η ανάγκη των βιβλιοθηκονόμων να εργαστούν σε πιο περίπλοκα και απαιτητικά περιβάλλοντα δημιουργούν ευθύνες στις σχολές της Επιστήμης της Πληροφόρησης για το σχεδιασμό και εφαρμογή νέων προγραμμάτων υιοθετώντας μια νέα μαθησιακή θεωρία.»
Επίσης στην ίδια έρευνα γίνεται σαφής αναφορά στα κενά της βιβλιοθηκονομικής / αρχειονομικής εκπαίδευσης, στις νέες απαιτήσεις για δεξιότητες καθώς και την διαπίστωση της ζωηρής επιθυμίας των υπαλλήλων βιβλιοθηκών για συμμετοχή σε προγράμματα διαρκούς εκπαίδευσης (δια βίου μάθησης), βασιζόμενα σε μία νέα δομή που θα απεικονίζει τον σπουδαστή ως «στοχαστή, δημιουργό και οικοδόμο» και μεταπτυχιακών στην ανάπτυξη των οποίων θα πρέπει ένας αριθμός του οπωσδήποτε να συμμετέχει. Συγκεκριμένα, «διαρκής επικοινωνία μεταξύ σχολών βιβλιοθηκονομίας, ενώσεων βιβλιοθηκών και επιστημόνων της πληροφόρησης και της αγοράς εργασίας είναι απαραίτητη για την διασφάλιση της προσφοράς ποιοτικών προγραμμάτων με στόχο την ικανοποίηση των υπαρχόντων και μελλοντικών αναγκών». Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι επισημάνσεις των Nancy Deyoe, Susan Matveyeva, Mary Walker και Ginger Williams σχετικά με την αλλαγή των συλλογών και των αναγκών μορφών πληροφόρησης όπως οι οποίες θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με νέες τακτικές όπως εκείνη της πολυπραγμοσύνης (multi-tasking cross-discipline education) καθώς οι νέα οικονομική πραγματικότητα περιορίζει σημαντικά τον αριθμό των απασχολούμενων και νεοπροσλαμβανόμενων. Πιο συγκεκριμένα, το άψογο επιστημονικό θεωρητικό υπόβαθρο θα πρέπει να εμπλουτισθεί με προοδευτική ματιά, νέες τεχνικές δεξιότητες (web page design, metadata, digitization, project management assignment κλπ.), γνώσεις και πρακτική μάρκετινκ, παρουσιάσεων μέσα από παρακολούθηση σεμιναρίων και συνεδρίων και πάντοτε με οδηγούς τις αρχές της ευελιξίας, επικοινωνίας και συνεργασίας.
Επιπλέον, αναδεικνύεται ακόμη επιτακτικότερη η ανάγκη «της εφαρμογής προτύπων ποιότητας» και «κατευθυντήριων γραμμών που εξασφαλίζουν τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες» και «πιο φιλικές στο χρήστη που τελικά αντικατοπτρίζονται στην αύξηση της χρήσης»  όπως αυτές ορίζονται στο κείμενο που εκπονήθηκε από την Genealogy Committee of the History Section of the Reference and User Services Association 1995 και του οποίου περίληψη παρατίθεται στο Παράρτημα Γ΄ στο τέλος της έκδοσης. Αξίζει τέλος να αναφερθούμε στις διαπιστώσεις του George G. Morgan έγκριτου γενεαλόγου,  αρχειονόμου και εκπαιδευτή, που σε άρθρο του στο περιοδικό Αncestry διερευνώντας τους προβληματισμούς των επιστημόνων της πληροφόρησης και ιδιαίτερα το προσωπικό των αρχείων και βιβλιοθηκών που κατακλύζονται από αιτήματα γενεαλογικού ερευνητικού περιεχομένου, εντοπίζει τις εξής αιτίες:
Καταλήγει δε στο συμπέρασμα ότι ακόμη και αν οι βιβλιοθηκονόμοι δεν διαθέτουν εμπειρία ή ιδιαίτερη ή καθόλου γνώση γενεαλογίας, με την κατάλληλη εκπαίδευση στις αρχές της έρευνας θα μπορέσουν να βοηθήσουν τον χρήστη να εντοπίσει, και όχι να διεξάγουν βέβαια την έρευνα για λογαριασμό του, το ζητούμενο υλικό.
Οργανωμένοι χρήστες και καλά ενημερωμένοι και καταρτισμένοι επιστήμονες της πληροφόρησης αποτελούν το δίδυμο μιας επιτυχημένης και αποτελεσματικής συνεργασίας.
Γενεαλογική έρευνα & ακαδημαϊκή κοινότητα
Δυστυχώς όμως παρ’όλη την σπουδαιότητα της επιστήμης της γενεαλογίας, φαίνεται να είναι σχετικά παραμελημένη σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Πέρα από την δημιουργία ορισμένων συλλόγων και ενώσεων γενεαλόγων στο εξωτερικό που προέκυψε από την ανάγκη
η γενεαλογία αρκετά συχνά αντιμετωπίζεται ως απόληξη, εξάρτημα, υποκεφάλαιο τοπικών ιστορικών ή λαογραφικών ερευνών ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρξει αυτόνομη καθώς συνοψίζει με ολοκληρωμένο τρόπο αρκετές εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας και εξέλιξης. Έτσι αν και συνηθέστερα εντάσσεται ως αντικείμενο σπουδής στα πλαίσια των υπαρχόντων τμημάτων Κοινωνικής και Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας ή και Ιστορίας, θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στο American School of Genealogy Heraldry and Documentary Sciences  σε συνεργασία με το Instituto Araldico Genealogico di Bologna (μέλη της CIGH),  στο Πανεπιστήμιο Strathclyde (Glasgow) με το μεταπτυχιακό τριετές πρόγραμμα Γενεαλογίας, Παλαιογραφίας και Εραλδικών Σπουδών της σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών καθώς και στο Institute of Heraldic and Genealogical Studies (Canterbury, Kent) που προετοιμάζουν τους σπουδαστές στην απόκτηση υψηλών δεξιοτήτων, γνώσεων και επαγγελματικής συμπεριφοράς, θεωρητικού υπόβαθρου, ερευνητικής μεθοδολογίας και ιστοριογραφικής πρακτικής, αναλυτικού – κριτικού πνεύματος και επαγγελματικής ηθικής. Γενικοί στόχοι των προγραμμάτων αυτών είναι:
Στοχευμένο δε Κοινό αποτελούν όχι μόνο οι υποψήφιοι/επίδοξοι ερευνητές αλλά και βιβλιοθηκονόμοι, συγγραφείς και δημοσιογράφοι, καθηγητές και βιολόγοι, αρχειοθέτες και εγκληματολόγοι. Ενδεικτικά αναφέροντας μερικά από τα διδασκόμενα μαθήματα όπως διαπιστώνουμε, όπως θα αναλυθεί εκτενέστερα στη συνέχεια, ότι τόσο οι ρόλοι όσο οι δεξιότητες και τα προσόντα των γενεαλόγων και επιστημόνων της πληροφόρησης γειτνιάζουν, συγγενεύουν, διαπλέκονται και αλληλοσυμπληρώνονται. Ακόμη και η πολυετής αντιπάθεια, προερχόμενη συνήθως από την λανθασμένη αίσθηση απειλής της εμπειρογνωμοσύνης των Επιστημόνων της Πληροφόρησης, προς τους ερευνητές γενεαλόγους, όπως καταδεικνύει η λεπτομερειακή μελέτη της Rhianna Edwards, σηματοδοτείται από μια σταδιακή μεταβολή από τις αρχές του 1990 ιδίως λόγω της επιρροής του πολυάνθρωπου γενεαλογικού λόμπυ με την ιδιότητα των «φίλων των αρχείων» καθώς και της εισαγωγής στις σχολικές πρακτικές ασκήσεων οικογενειακής ιστορίας από την πρώτη κιόλας τάξη. Τόσοι οι πρώτοι όσο και οι δεύτεροι χαρακτηρίζονται από το ενδιαφέρον τους για την ιστορία, είναι ειδικοί στον χειρισμό και την εξέταση πρωτογενών πηγών πληροφόρησης και είναι τέτοιος ο βαθμός διασύνδεσής τους ώστε να επωφελούνται από παρόμοιες δυνατότητες απασχόλησης ως εκπαιδευτές, σύμβουλοι, ερευνητές. Δεν είναι λίγες οι φορές που με εμπιστοσύνη αναθέτουν οι γενεαλόγοι, λόγω φόρτου εργασίας ή έλλειψης χρόνου, μέρος της ερευνητικής τους δραστηριότητας σε αρχειονόμους / βιβλιοθηκονόμους. Επίσης δεν είναι σπάνιο να συναντήσουμε και τους δύο σε κρατικούς, ιδιωτικούς ή μη-κερδοσκοπικούς οργανισμούς να είναι επιφορτισμένοι με τα ίδια καθήκοντα, τις ίδιες δυνατότητες και τις ίδιες υποχρεώσεις. Επίσης δεν αποτελεί έκπληξη αυτό που μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει με μια απλή περιήγηση στο διαδίκτυο σε σελίδες βιβλιοθηκών όπως της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Άλλεν (en:Allen County Public Library): βιβλιοθηκονόμοι συγγραφείς βιβλίων γενεαλογίας και τοπικής ιστορίας, βιβλιοθηκονόμοι συντονιστές γενεαλογικών προγραμμάτων, βιβλιοθηκονόμοι εκδότες γενεαλογικών περιοδικών εκδόσεων καθώς γενεαλόγοι σε καθήκοντα αρχειονόμων, καταλογογράφων και γενεαλογικών βιβλιοθηκονόμων. Μάλιστα αυτός ο τελευταίος όρος της «γενεαλογικής βιβλιοθηκονομίας» έχει αρχίσει να ακούγεται πολύ τα τελευταία χρόνια σε βαθμό που σχολές και πανεπιστήμια του εξωτερικού πιάνοντας τον παλμό της εποχής καταρτίζουν καινοτόμα προγράμματα σπουδών και διεπιστημονικές συνεργασίες  για την διεξαγωγή αυτών στα πλαίσια των κύριων δραστηριοτήτων τους με ιδιαίτερη έμφαση να δίνεται σε θέματα  βάσεων δεδομένων περιοδικών (PERSI), βιβλιοθηκών, ειδικών εκδόσεων, διασύνδεσης και συνεργασίας μεταξύ των επιστημόνων, συμμετοχής σε επαγγελματικές ενώσεις, εταιρείες, οργανισμούς, προώθησης καλών πρακτικών και πολιτικής οργάνωσης συλλογών. Παράλληλα, η θέσπιση προγραμμάτων βράβευσης των επιτευγμάτων των μελών της νέας αυτής ειδικότητας έρχεται να προσδώσει μεγαλύτερη αξία στον νέο αυτό κλάδο και να διαδώσει τις πρακτικές του επαγγέλματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Filby Award της en:Νational Genealogical Society, Virginia.
Η σημασία της εξειδικευμένης εθνοτικής γνώσης και έρευνας
Η σπουδαιότητα της γνώσης που μπορεί να ανακαλύψει κανείς στους κόλπους εθνικών ενώσεων αλλά και ιστορικών γενεαλογικών εταιρειών που αποδεικνύονται ανεκτίμητοι σύμβουλοι στο έργο του ερευνητή. Κάθε εθνική ομάδα έχει μοναδικά χαρακτηριστικά και καθιστά την έρευνα πρόκληση. Θα πρέπει ο γενεαλόγος να είναι εξοικειωμένος με τις ιστορικές, πολιτιστικές, γλωσσικές, θρησκευτικές, γεωγραφικές λεπτομέρειες της ομάδας που εξετάζει για να έχει επιτυχία στο έργο του. Για παράδειγμα, από τον τρόπο ονοματοδοσίας των τέκνων και τις συνήθεις τροποποιήσεις επωνύμων έως και τους μεταναστευτικούς τους προορισμούς. Κάθε εθνική ομάδα συνήθως συγκεντρώνει και διατηρεί αρχεία είτε δημόσια είτε ιδιωτικά. Η δε συμμετοχή σε τέτοιες κλειστές γενεαλογικές κοινότητες δίνει στον ερευνητή μοναδικά πλεονεκτήματα ανακάλυψης και δικτύωσης, ενημέρωσης και ανάπτυξης, μέσω συναντήσεων, σεμιναρίων, ημερίδων, συνεδρίων, κοινωνικών εκδηλώσεων και ταξιδιών. Κάθε εθνική ομάδα δημοσιεύει τακτικές εκδόσεις-newsletters, ιδιαίτερα χρήσιμες για τους μη κομπιουτερόφιλους, και βιβλία με άρθρα ή εκτεταμένες έρευνες ιστορικού ή/και μεταναστευτικού περιεχομένου εξαιρετικής σπουδαιότητας (π.χ. French Canadian Genealogical Society Wisconsin’s Publication Committee). Οι Ιστορικές Γενεαλογικές Εταιρείες μπορούν επίσης να αποδειχθούν ανεκτίμητοι βοηθοί στην γενεαλογική έρευνα με τον πλούτο και την ποικιλία των στοιχείων που συγκεντρώνουν όπως καταγραφή και ευρετηρίαση ληξιαρχικών-φορολογικών-στρατιωτικών αρχείων, μεταναστευτικών εγγράφων-αναφορών, ταφικών επιγραφών, ακρωνυμίων, αναγγελιών θανάτου, επικήδειων, αρχείων μεταδημοτεύσεων-πολιτογραφήσεων, ανέκδοτης αλληλογραφίας, απογραφών, καταλόγων στρατοπέδων συγκέντρωσης , προσωπικών αντικειμένων συμμετοχής σε ενώσεις-αδελφότητες κ.ά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν Πολύ σημαντικό εργαλείο αποδεικνύεται σήμερα το διαδίκτυο και τα γενεαλογικά sites, είτε ανοιχτής (open access) είτε περιορισμένης (restricted) πρόσβασης, σύμφωνα με την Pamela Boyer Porter στο βιβλίο της Online Roots που αποτελεί ένα πολύτιμο εγχειρίδιο υπό την καθοδήγηση της Εθνικής Γενεαλογικής Εταιρείας.
Δελτία Γενεαλογίας
Τα δελτία γενεαλογίας αποτελούν ένα εξαιρετικά μέσο γνωστοποίησης των πορισμάτων συγκεκριμένων ερευνών μικρής ή μεγάλης κλίμακας αλλά και ελέγχου και ανατροφοδότησης αφού, στο περιθώριο του ίντερνετ, καθιστούν ένα πολύ ευρύ κοινό μεγάλης συνήθως ηλικίας μέτοχο, κριτή και αρωγό αυτής της προσπάθειας κτίζοντας γέφυρες επικοινωνίας μαζί τους σε τακτική βάση.
Γενεαλογική έρευνα και διαδίκτυο
Τα τελευταία χρόνια τόσο οι ανά τον κόσμο ερασιτέχνες γενεαλόγοι όσο και οι επαγγελματίες έχουν έναν νέο ανεξάντλητο σύμμαχο: το Διαδίκτυο όπου καθημερινά εκατοντάδες ιδιωτικοί και δημόσιοι φορείς ανεβάζουν (upload) τεράστιο όγκο πληροφοριών καταγραφής αρχείων και βιβλιοθηκών με σκοπό αυτά να γίνουν προσβάσιμα στο μεγαλύτερο αριθμό ενδιαφερομένων. Χιλιάδες ιστοσελίδες με αντικείμενο τους όρους «γενεαλογία», «καταγωγή» και «γενεαλόγια» κάνουν την εμφάνισή τους ενισχύοντας την πεποίθηση ότι η αγορά της γενεαλογίας είναι από τις σημαντικότερες και εμπορικότερες στο ίντερνετ. Δεν είναι όμως οι κερδοσκοπικές ιδιωτικές πρωτοβουλίες που θα μας απασχολήσουν σ’ αυτή την εργασία, καθώς δυστυχώς οι περισσότερες αποδεικνύονται ανακριβείς, ανεπαρκείς, ατεκμηρίωτες και απαρχαιωμένες. Αντίθετα, θα κάνουμε μια αναφορά στους κρατικούς φορείς, δημόσιες υπηρεσίες από όλο τον κόσμο αλλά και τις εκκλησίες που δημοσιοποιούν σταδιακά τα αρχεία τους. Προβάδισμα σ’ αυτό το σημείο κατέχουν οι ΗΠΑ και ακολουθούν η Αυστραλία, η Γερμανία και αρκετές ακόμη χώρες που εισέρχονται δυναμικά στην ψηφιακή εποχή. Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος κινούνται πολλά άλλα αρχεία όπως εκείνα του Public Registry του Υπουργείου Εξωτερικών την Μεγ. Βρετανίας, τα Αρχεία Adami ( 1485-1868) της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Μάλτας τα οποία είναι διαθέσιμα στο κοινό χάριν στις προσπάθειες των υπευθύνων της en:Family History Library του Salt Lake, Utah. Η ραγδαία αυτή ανάπτυξη της ψηφιακής τεχνολογίας και των δικτυακών βάσεων δεδομένων έχουν βέβαια καταστήσει τους ερευνητές οικογενειακής ιστορίας ικανότερους και πιο ανεξάρτητους στην έρευνά τους. Από την μία πλευρά, αυτό βοηθά στην αποσυμφόρηση των καθηκόντων των επιστημόνων της πληροφόρησης, αλλά από την άλλη εμπεριέχει τον κίνδυνο της μεγαλύτερης εξάρτησης των γενεαλόγων από το ίντερνετ και την απώλεια της γνώσης προέλευσης των αρχείων.
Ελληνική καταγωγή και Διαδίκτυο
Η πραγματικότητα βέβαια για το ελληνικό κοινό παρουσιάζεται αρκετά διαφορετική. «Εκτός του ότι είναι απίθανο να ανακαλύψεις στο Διαδίκτυο ανάλογα αρχεία από κάποιες χώρες (όπως η σημερινή Τουρκία, Ρωσία, Ρουμανία, Βουλγαρία), όπου υπήρχαν ακμάζουσες ελληνικές κοινότητες, οι διαδοχικοί πόλεμοι, οι αλλαγές των συνόρων, οι μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και διάφορες άλλες ειδικές συνθήκες καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη ακόμα και την διάσωση δημοτολογίων ή θρησκευτικών, τοπικών και άλλων αρχείων σε έγγραφη πόσο μάλλον σε ηλεκτρονική μορφή. Η αναζήτηση αποδεικνύεται σχετικά ευκολότερη στην περίπτωση που κάποιος αναζητεί στοιχεία για συγγενείς, που έφυγαν από τη «μητρόπολη» Ελλάδα τις δύο τελευταίες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής διασποράς δηλαδή από την ίδρυση του ελληνικού κράτους έως την έκρηξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και από τα μέσα της δεκαετίας του '40 ως τις αρχές της δεκαετίας του '70 καθώς και εκείνων που ανήκαν σε αγγλοκρατούμενες ή ιταλοκρατούμενες περιοχές της επικράτειας όπως στην περίπτωση των Επτανήσων όπου τακτικές απογραφές, εκθέσεις, ληξιαρχικά και άλλα αρχεία διασώθηκαν καθώς και εκείνα των εκκλησιών άλλων δογμάτων (Καθολικής)» Σύμφωνα με τον Ανδρέα Μπάγια « Όλα τα αρχειακά συστήματα δε βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, τα συστατικά στοιχεία τα οποία εξετάσαμε δεν απαντώνται παρά σε συγκεκριμένες χώρες. Αλλά ακόμη και όταν είναι παρόντα, δεν έχουν όλα τον ίδιο βαθμό ανάπτυξης.» Οι προσπάθειες μοιάζουν λιγοστές αλλά φιλόδοξες  ανάμεσα στις οποίες αξίζει να αναφερθεί
Κρατικές τηλεοπτικές πρωτοβουλίες εθνικής εμβέλειας όπως η Εκπομπή «Από που κρατάει η σκούφια μας» της ΕΤ1 είναι μια πού καλή πρωτοβουλία που, ξεπερνώντας προκαταλήψεις και απαντώντας στο αίτημα των καιρών, δίνει τεκμηριωμένες πληροφορίες για την ετυμολογία και προέλευση των επωνύμων μας καθώς και οδηγίες για τους τρόπους ανασύστασης γενεαλογικής – προγονικής γραμμής με τη βοήθεια και συμμετοχή φορέων όπως η ΕΓΕΕ (Εραλδική και Γενεαλογική Εταιρεία Ελλάδος) το ΙΜΕ (Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού) και το Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη.
Επιστημονικά Άρθρα - Δημοσιεύσεις - Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Γενεαλογία
Αποκοπή από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά
Ο όρος αποκοπή αποτελεί θρησκευτική ποινή (μτφρ. του αγγλ. disfellowship) και χρησιμοποιείται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά για να δηλώσει την επίσημη πράξη διά της οποίας ένα άτομο παύει να αποτελεί μέλος της παγκόσμιας εκκλησίας τους λόγω χονδροειδούς παράβασης των κατ' αυτούς θεμελιωδών αρχών της Αγίας Γραφής για τους Χριστιανούς. Η αποκοπή τίθεται σε ισχύ με απόφαση του πρεσβυτερίου της εκκλησίας στην οποία ανήκε το πρώην μέλος και αποτελεί ποινή που αποφασίζεται κατόπιν δικαστικής διαδικασίας από την οποία καταδείχθηκε πως ο παραβάτης είναι αμετανόητος. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά θεωρούν ότι το μέτρο της αποκοπής και ο τρόπος εφαρμογής της βασίζεται στην Αγία Γραφή και αποσκοπεί αφενός στην προστασία της εκκλησίας και αφετέρου στη διαπαιδαγώγηση του αμετανόητου παραβάτη.
Παρόμοιες πρακτικές χρησιμοποιούνται από πολλές κοινωνικές ομάδες. Για τις θρησκευτικές ομάδες, χριστιανικές και μη, βλέπε το λήμμα αφορισμός.
Πότε και πώς γίνεται
Κατά τη διάρκεια της διερεύνησης ενός ζητήματος αδικοπραγίας δύο ή τρία μέλη του πρεσβυτερίου της τοπικής εκκλησίας εξετάζουν κατά πόσο υφίσταται όντως κάποια χονδροειδής παράβαση των χριστιανικών αρχών που εκτίθενται στην Αγία Γραφή. Κατά βάσιν, τέτοιες χονδροειδείς παραβάσεις των χριστιανικών αρχών αποτελούν τα ανομήματα που απαριθμεί ο απόστολος Παύλος στην περικοπή 1 Κορινθίους 6:11, 12: «Δεν ξέρετε ότι οι άδικοι δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού; Μην πλανάστε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε θηλυπρεπείς ομοφυλόφιλοι ούτε αρσενοκοίτες ομοφυλόφιλοι ούτε κλέφτες ούτε πλεονέκτες ούτε μέθυσοι ούτε υβριστές ούτε άρπαγες δε θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού». Σε άλλα σημεία της Καινής Διαθήκης ως θεμελιώδεις αρχές αναφέρονται η "αποχή από αίμα" (Πράξεις 15:29) —η οποία κατά τους Μάρτυρες του Ιεχωβά περιλαμβάνει και θεραπευτικές αγωγές που κάνουν χρήση πλήρους αίματος—, η διατήρηση της σωματικής και πνευματικής καθαρότητας (1 Κορινθίους 7:1) —η οποία κατά τους Μάρτυρες περιλαμβάνει την αποχή από τη χρήση καπνού και ναρκωτικών —, η μη πρόκληση διαιρέσεων μέσα στην εκκλησία (Γαλάτες 5:20) ή η αποχή από συγκριτιστικές πράξεις, όπως είναι η συμμετοχή σε τελετές άλλης θρησκείας (2 Κορινθίους 6:15-17).