cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θωμάς Β΄ του Σαλούτσο
Βιογραφία
Όταν ο Ροβέρτος απεβίωσε το 1343, τον Αύγουστο τού 1347 ο Θωμάς Β΄ μαζί με τον Ιωάννη Β΄ μαρκήσιο τού Μομφερράτου και τον Ουμβέρτο Β΄ κόμη τού Βιενουά επιτέθηκαν στη Σαβοΐα και κατέλαβαν εδάφη των Ανζού στο βορρά. Το 1348 ο πόλεμος έληξε με συνθήκη, που όμως δεν ικανοποίησε κανέναν από τους συμμετέχοντες. Ο Θωμάς Β΄ όφειλε τώρα συμμαχία στο Μιλάνο, όπως επίσης και στον πρότερο σύμμαχό του, τη Σαβοΐα. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ριχάρδα Βισκόντι, κόρη τού Γκαλεάτσο Α΄ κυρίου τού Μιλάνου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Λέων Μακκάς
Ο Λέων Μακκάς (1892 - 1972) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία, εκλεγόμενος για πρώτη φορά βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1928. Επανεξελέγη με το κόμμα του Δ.Σ.Κ. στις εκλογές του 1946 και 1950 και με το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού σε αυτές του 1951 και 1952. Την περίοδο 1949 - 1955 διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ανέλαβε χαρτοφυλάκια σε πολλές κυβερνήσεις. Συγκεκριμένα διετέλεσε Υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου, Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Πλαστήρα, Υπουργός Βιομηχανίας στην κυβερνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Υπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση Παπάγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2015
Οι Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2015 ήταν η 20η διοργάνωση των Βαλκανικών Αγώνων Κλειστού Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ένωσης Βαλκανικών Ομοσπονδιών Στίβου. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Ατακόι Αθλέτικς Αρίνα, στη Κωνσταντινούπολη, στις 21 Φεβρουαρίου του 2015.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν δώδεκα αγωνίσματα ανδρών και γυναικών και έλαβαν μέρος αθλητές και αθλήτριες από τις 15 χώρες-μέλη της Ένωσης. Πρωταθλήτρια χώρα στους άνδρες και στις γυναίκες αναδείχθηκε η Τουρκία, με 77 βαθμούς και 90 βαθμούς αντίστοιχα.
Τόπος διεξαγωγής
thumb|left|Το Ατακόι Αθλέτικς Αρίνα. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Ατακόι Αθλέτικς Αρίνα, στην Κωνσταντινούπολη για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά από το 2012. Το Ατακόι Αθλέτικς Αρίνα είναι ένας κλειστός χώρος για στίβο που άνοιξε στις 27 Ιανουαρίου του 2012, έχει χωρητικότητα 7,450 θεατές και κόστισε 11.000.000 ευρώ.
Ο χώρος κατασκευάστηκε ειδικά για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012 και αποτελεί τον πρώτο κλειστό χώρο για στίβο στην χώρα. Επίσης ύστερα από την κατασκευή του διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2012 το Τουρκικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου.
Ανδρών
thumb|right|Ο Πρωταθλητής στα 60 μέτρα, Ντένις Ντιμιτρόφ. thumb|right|Ο Πρωταθλητής στη Σφαιροβολία, Ασμίρ Κολάσινατς.
Γυναικών
thumb|right|Η Τριταθλήτρια στα 60 μέτρα, Ανδρέα Οργκαζεάνου. thumb|right|Η Πρωταθλήτρια στα 4x400 μέτρα σκυταλοδρομία, Άντζελα Μοροσάνου.
Συμμετέχουσες χώρες
Σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών από τις συνολικά 15 ομοσπονδίες μέλη της Ένωσης Βαλκανικών Ομοσπονδιών Στίβου που ανταγωνίζονται σε αυτό το πρωτάθλημα.
Παραπομπές
2015 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Τουρκία 2015
Μανόνο
Το Μανόνο (σαμόα: Manono) είναι το τρίτο μικρότερο κατοικημένο νησί των Σαμόα και το ανατολικότερο του διαμερίσματος Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Νου'ουλόπα και το Ουπόλου. Έχει πληθυσμό 889 κατοίκων με πυκνότητα 296 κατοίκων ανά τετρ. χιλιόμ.
Πρωτεύουσα είναι η Λεπουιάι, ενώ άλλα χωριά είναι το Απάι, το Φαλέου και η Σάλουα.
Το Μανόνο απέχει από το Ουπόλου 20 λεπτά με βάρκα.
Γεωγραφία
Το Μανόνο βρίσκεται ανάμεσα στο Νου'ουλόπα και το Ουπόλου.
Έχει έκταση 2,4 χιλιόμετρα, μήκος 1,5 χιλιόμετρα και επιφάνεια 2,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Χωριά
Τα μοναδικά του Μανόνο είναι η Λεπουιάι, το Απάι, το Φαλέου και η Σάλουα.
Στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται τα χωριά κατά αλφαβητική σειρα, η σαμόα ονομασία τους, ο πληθυσμός τους και η τοποθεσία τους πάνω στο Μανόνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αϊγκα-ι-λε-Τάι Κατηγορία:Νησιά των Σαμόα
Χάινριχ Βίλχελμ Όλμπερς
Βιογραφία και ανακαλύψεις
Ο Όλμπερς γεννήθηκε στο Αρμπέργκεν (Arbergen), κοντά στη Βρέμη, και σπούδασε Ιατρική στο Γκέτινγκεν. Μετά την αποφοίτησή του το 1780, άρχισε να εξασκεί την Ιατρική στη Βρέμη. Τις νύχτες αφιέρωνε ώρες σε αστρονομικές παρατηρήσεις, μετατρέποντας τον επάνω όροφο του σπιτιού του σε αστεροσκοπείο. Επινόησε την πρώτη ικανοποιητική μέθοδο υπολογισμού κομητικών τροχιών.
Το 1802 ο Όλμπερς ανακάλυψε και ονόμασε τον δεύτερο αστεροειδή που ανακαλύφθηκε ποτέ, την Παλλάδα. Το 1807 ανακάλυψε τον αστεροειδή 4 Εστία, και επέτρεψε στον Καρλ Φρίντριχ Γκάους να του δώσει όνομα. Ο όρος «αστεροειδής» δεν είχε ακόμα εφευρεθεί και η βιβλιογραφία της εποχής αναφερόταν σε αυτά τα πλανητικά σώματα ως κανονικούς πλανήτες. Ο Όλμπερς πρότεινε πρώτος τη θεωρία ότι οι αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης, στους οποίους συγκαταλέγονται και οι παραπάνω, ήταν τα απομεινάρια ενός πλανήτη που καταστράφηκε. Αυτή η θεωρία απορρίπτεται σήμερα από όλη σχεδόν την επιστημονική κοινότητα.
Στις 6 Μαρτίου 1815 ο Όλμπερς ανακάλυψε και ένα περιοδικό κομήτη, τον 13P/Όλμπερςs.
Ο Όλμπερς εξουσιοδοτήθηκε από τους συμπολίτες του να συμμετάσχει στη βάπτιση του Ναπολέοντα Β΄ στις 9 Ιουνίου 1811. Επίσης, ήταν μέλος του «νομοθετικού σώματος» (corps legislatif) στο Παρίσι το 1812-1813. Απεβίωσε στη Βρέμη σε ηλικία 81 ετών. Είχε κάνει δύο γάμους και άφησε πίσω του ένα γιο.
Το Παράδοξο του Όλμπερς, που περιέγραψε το 1823 (και επαναδιατύπωσε το 1826), είναι η παρατήρηση ότι ο νυκτερινός ουρανός είναι σκοτεινός, ενώ σε ένα άπειρο και αιώνιο στατικό Σύμπαν σε κάθε σημείο της ουράνιας σφαίρας θα αντιστοιχούσε η επιφάνεια ενός αστέρα (από τους άπειρους), οπότε ο ουρανός θα ήταν φωτεινός.
Εξωτερική πηγή
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Βρέμη (ομόσπονδο κρατίδιο) Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Αξίωμα του κενού συνόλου
Στην αξιωματική θεωρία συνόλων, το αξίωμα του κενού συνόλου είναι μια πρόταση που ισχυρίζεται την ύπαρξη ενός συνόλου χωρίς στοιχεία. Αποτελεί αξίωμα της θεωρίας συνόλων Κρίπκε-Πλάτεκ και της παραλλαγής της γενικής θεωρίας συνόλων που ο Μπέργκες (2005) αποκαλεί "ST", και μια αποδεδειγμένη αλήθεια στη θεωρία συνόλων Ζερμέλο και στη θεωρία συνόλων Ζερμέλο-Φράνκελ, με ή χωρίς το αξίωμα της επιλογής.
Επίσημη διατύπωση
Στην τυπική γλώσσα των αξιωμάτων Ζερμέλο-Φράνκελ, το αξίωμα έχει ως εξής:
με άλλα λόγια :
Υπάρχει ένα σύνολο τέτοιο ώστε κανένα στοιχείο να μην είναι μέλος του.
Ιστορία
Η θεωρία συνόλων Ζερμέλο-Φράνκελ είναι μια επέκταση της θεωρίας συνόλων του Ζερμέλο του 1907, βασισμένη στα αξιώματα και τις προτάσεις του Φράνκελ του 1921. Ο Φράνκελ συμπλήρωσε το αξίωμα αντικατάστασης και υποστήριξε κανονικά σύνολα χωρίς κυκλικές αλυσίδες στοιχείων και μια καθαρή θεωρία συνόλων της οποίας τα αντικείμενα είναι μόνο σύνολα. Το 1930, ο Ζερμέλο ολοκλήρωσε το σύστημα αξιωμάτων της θεωρίας συνόλων Ζερμέλο-Φράενκελ, το οποίο ο ίδιος ονόμασε σύστημα ZF: πήρε το αξίωμα αντικατάστασης του Φράενκελ και πρόσθεσε το αξίωμα θεμελίωσης για να αποκλείσει τις αλυσίδες κυκλικών στοιχείων, όπως ζήτησε ο Φράενκελ. Το αρχικό σύστημα ZF είναι λεκτικό και περιλαμβάνει επίσης πρωτογενή στοιχεία που δεν είναι σύνολα. Τα μεταγενέστερα τυποποιημένα συστήματα ZF γενικά απαλλάσσονται από τέτοια πρωτογενή στοιχεία και έτσι εφαρμόζουν πλήρως τις ιδέες του Φράνκελ. Η πρώτη ακριβής τυποποίηση της κατηγορηματικής λογικής της καθαρής θεωρίας συνόλων ZF δημιουργήθηκε από τον Θόραλφ Σκόλεμ το 1929 ( χωρίς ακόμα αξίωμα θεμελίωσης). Αυτή η παράδοση καθιερώθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε σήμερα η συντομογραφία ZF σημαίνει καθαρή θεωρία συνόλων Ζερμέλο-Φράενκελ (Zermelo-Fraenkel pure set theory). Ωστόσο, η εκδοχή που είναι πιο κοντά στο αρχικό σύστημα ZF, με στοιχεία U, χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα και αναφέρεται ως ZFU για να διακρίνεται με σαφήνεια.
ερμηνεία
Αυτή η διατύπωση είναι ένα θεώρημα και θεωρείται αληθινή σε όλες τις εκδοχές της θεωρίας συνόλων. Η μόνη διαμάχη αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα αιτιολογηθεί: μετατρέποντάς το σε αξίωμα- αντλώντας το από ένα αξίωμα της ύπαρξης συνόλων (ή της λογικής) και το αξίωμα του διαχωρισμού- αντλώντας το από το αξίωμα του απείρου- ή με κάποια άλλη μέθοδο.
Σε ορισμένες διατυπώσεις της ZF, το αξίωμα του κενού συνόλου επαναλαμβάνεται στην πραγματικότητα στο αξίωμα του απείρου. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες διατυπώσεις αυτού του αξιώματος που δεν προϋποθέτουν την ύπαρξη κενού συνόλου. Τα αξιώματα της ZF μπορούν επίσης να γραφούν χρησιμοποιώντας ένα σταθερό σύμβολο που αναπαριστά το κενό σύνολο- το αξίωμα του απείρου χρησιμοποιεί τότε αυτό το σύμβολο χωρίς να απαιτεί να είναι κενό, ενώ το αξίωμα του κενού συνόλου χρειάζεται για να ισχυριστεί ότι είναι πράγματι κενό.
Επιπροσθέτως, μερικές φορές εξετάζουμε θεωρίες συνόλων στις οποίες δεν υπάρχουν άπειρα σύνολα, και το αξίωμα του κενού συνόλου μπορεί να εξακολουθεί να είναι απαραίτητο. Ωστόσο, οποιοδήποτε αξίωμα στη θεωρία συνόλων ή στη λογική που συνεπάγεται την ύπαρξη οποιουδήποτε συνόλου θα συνεπάγεται την ύπαρξη του κενού συνόλου, αν το σχήμα αξιωμάτων διαχωρισμού είναι διαθέσιμο. Αυτό ισχύει, διότι το κενό σύνολο είναι ένα υποσύνολο οποιουδήποτε συνόλου που αποτελείται από τα στοιχεία που ικανοποιούν έναν αντιφατικό τύπο.
Αν ο διαχωρισμός δεν έχει διατυπωθεί ως αξιωματικό σχήμα, αλλά προκύπτει ως θεωρηματικό σχήμα από το σχήμα αντικατάστασης (όπως συμβαίνει μερικές φορές), η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη και εξαρτάται από την ακριβή διατύπωση του σχήματος αντικατάστασης. Η διατύπωση που χρησιμοποιείται στο αξιωματικό σχήμα του άρθρου αντικατάστασης επιτρέπει την κατασκευή της εικόνας F[a] μόνο όταν το a περιέχεται στο πεδίο ορισμού της συνάρτησης της κλάσης  F η εξαγωγή του διαχωρισμού απαιτεί τότε το αξίωμα του κενού συνόλου. Από την άλλη πλευρά, ο περιορισμός της ολότητας της F συχνά αφαιρείται από το σχήμα αντικατάστασης, οπότε συνεπάγεται το σχήμα διαχωρισμού χωρίς να χρησιμοποιείται το αξίωμα του κενού συνόλου (ή οποιοδήποτε άλλο αξίωμα για το θέμα αυτό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων Κατηγορία:Περιοχές των μαθηματικών Κατηγορία:Φιλοσοφία των μαθηματικών
Αλράουνε (ταινία 1928)
Αλράουνε (γερμ, Alraune, μανδραγόρας) είναι βωβό γερμανικό κινηματογραφικό έργο του 1928 σε σκηνοθεσία Χένρικ Γκαλέν και πρωταγωνίστρια την Μπριγκίτε Χελμ. Η υπόθεση του έργου βασίζεται σε έναν μύθο σύμφωνα με τον οποίο οι μαγικές ιδιότητες του φυτού μανδραγόρα μπορούν να ζωντανέψουν νεκρή ύλη και να την κάνουν άνθρωπο.
Πλοκή
Ο καθηγητής Γιάκοπ τεν Μπρίνκεν είναι ειδικός σε θέματα της γενετικής επιστήμης και πειραματίζεται με τις ιδιότητες του φυτού μανδραγόρα. Σύμφωνα με τις προλήψεις, το φυτό αυτό, του οποίου η ρίζα έχει μορφή ανθρώπου, φυτρώνει κάτω από τις κρεμάλες και αν ο καταδικασμένος ήταν φονιάς, φέρνει γονιμότητα στις γυναίκες που πίνουν τον χυμό του. Από ένα πείραμα που έκανε με μια τυχαία γυναίκα του δρόμου, ο καθηγητής κατορθώνει να φέρει στον κόσμο την Αλράουνε, ένα κοριτσάκι που γρήγορα θα μεγαλώσει και θα γίνει μια πολύ γοητευτική γυναίκα, τετραπέρατη, αλλά και πέρα ως πέρα διεφθαρμένη. Σκοπός του πειράματος είναι να κατασκευάσει με επιστημονικές μεθόδους έναν άνθρωπο με "τεχνητό" τρόπο, δηλαδή χωρίς γονείς. Για να δημοσιεύσει αργότερα την μελέτη του ο καθηγητής ενημερώνει καθημερινά τα απομνημονεύματά του με τον τίτλο "Η εξέλιξη της Αλράουνε".
Ο καθηγητής θα υιοθετήσει την Αλράουνε και θα την στείλει οικότροφο σε ένα μοναστήρι. Ο νεαρός Φρανς, ανεψιός του καθηγητή, και ανοικειοθελής βοηθός του τον προειδοποιεί για τις επιπτώσεις των πράξεών του. «Η Αλράουνε ...», του λέει, «φέρνει μεγάλο γούρι, αλλά και τρομερή δυστυχία σε όποιον την κάνει δική του.» Ο καθηγητής όμως δεν δίνει σημασία στα λόγια του. Η Αλράουνε όσο μεγαλώνει γίνεται όλο και πιο ατίθαση. Ξέρει να χρησιμοποιεί την γοητεία της και να τυλίγει τους άντρες. Μια μέρα αποφασίζει να εγκαταλείψει το μοναστήρι και βάζει τον φίλο της να κλέψει λεφτά από τον πατέρα του που δουλεύει σε μια τράπεζα. Οι δυό τους σκάζουν το ίδιο βράδυ με το τρένο.
Τα χρόνια περνάν και ο καθηγητής που έχασε τα ίχνη της θετής του κόρης γερνάει. Η Αλράουνε και ο φίλος της εν τω μεταξύ έχουν πιάσει δουλειά σε ένα πλανόδιο τσίρκο. Ο πατέρας της που την ψάχνει, θα την ανακαλύψει εκεί και θα την επισκεφτεί για να της ζητήσει να γυρίσει πίσω. Η Αλράουνε δέχεται και τον ακολουθεί. Γυρίζοντας πίσω, ο πατέρας της θα της ανοίξει τις πόρτες στην καλή κοινωνία. Πιστεύει ότι ο κακός χαρακτήρας της είναι κληρονομικό βάρος επειδή η μητέρα της ήταν του δρόμου. Αποφεύγει όμως να την αποκαλύψει την πραγματική της καταγωγή. Η Αλράουνε κάποιο βράδυ ανακαλύπτει το βιβλιαράκι με τα απομνημονεύματα του πατέρα της. Στην αρχή νομίζει ότι πρόκειται για κάποιο ρομαντικό άλμπουμ για την παιδική της ηλικία και αρχίζει να το διαβάζει, όλο και πιο άπληστα, μέχρι που μαθαίνει όλη την σοκαριστική αλήθεια. Αποφασίζει να εκδικηθεί τον πατέρα της με τα ίδια του τα μέσα. Προσποιείται ότι αλλάζει εντελώς χαρακτήρα, γίνεται όλο και πιο γοητευτική μα και αθώα, κερδίζοντας έτσι την συμπάθεια όλων των γηραιών ανδρών της παρέας του καθηγητή, κάνοντάς τον από ζήλια να ξοδεύει όλο και περισσότερα χρήματα για να αποσπάει για λίγο την προσοχή της. Στην απόγνωσή του ο καθηγητής ρισκάρει όλο και περισσότερα λεφτά στο χρηματιστήριο μέχρι που μια μέρα χρεοκοπεί τελείως. Ως μόνη σανίδα σωτηρίας του απομένει το τραπέζι της ρουλέτας. Παρακαλεί την Αλράουνε να του φέρει γούρι και ποντάρει στο χρώμα που του είπε εννιά φορές στην σειρά. Κερδίζει πολλά χρήματα, για να τα χάσει με την τελευταία παρτίδα όλα. Εκείνη την στιγμή η Αλράουνε τον εγκαταλείπει για πάντα.
Κριτικές
Αν και ο δημοφιλής μύθος του μανδραγόρα έχει σκηνογραφηθεί πολλές φορές από το 1918 ως το 1952, η έκδοση αυτή του 1928 πήρε τις καλύτερες κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1928 Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Νίσος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Νίσος είναι γνωστά τα παρακάτω τρία διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Νισος Κατηγορία:Ιταλική μυθολογία
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ραμπ
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Ραμπ (Σλοβενικά: Koncentracijsko taborišče Rab, Κροατικά: Koncentracijski logor Rab, Ιταλικά: Campo di concentramento per internati civili di Guerra – Arbe) ήταν ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα τον Ιούλιο το 1942 στον νησί Ραμπ (σήμερα στην Κροατία). 250px|thumb|right|Παιδιά τρόφιμοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ραμπ. Το ιταλικό στρατόπεδο συγκέντρωσης εξυπηρετούσε τον ίδιο σκοπό με τα αντίστοιχα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης που χρησιμοποιήθηκαν από την ναζιστική Γερμανία για να εφαρμόσουν την τελική λύση. Το σχέδιο του αρχηγού της μυστικής στρατιωτικής υπηρεσίας του Ιταλικού Στρατού Μάριο Ροάττα (Mario Roatta) ήταν με την κατασκευή του στρατοπέδου να επιτύχει την εθνική κάθαρση των Σλοβένων κατοίκων της κατεχόμενης από την φασιστική Ιταλία επαρχίας της Λιουμπλιάνας, καθώς και των Κροατών κατοίκων της ορεινής περιοχής του Γκόρσκι Κοτάρ (Gorski kotar) και να εκπληρώσει, αυτό που είχε εκφωνήσει σε μια ρατσιστική ομιλία του ο Μπενίτο Μουσολίνι την δεκαετία του 1920, και που αντικατόπτριζε τα μελλοντικά εγκλήματα πολέμου της φασιστικής Ιταλίας εις βάρος των λαών της διαιρεμένης από τις δυνάμεις κατοχής Γιουγκοσλαβία:
Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα και τον ιστορικό Τζέιμς Γουόλστον (James Walston), η ετήσια θνησιμότητα στα ιταλικά στρατόπεδα ήταν τουλάχιστον στο 18 %, ενώ "δεκάδες χιλιάδες έγκλειστοι πέθαναν από τις ασθένειες και τον υποσιτισμό". Ο αριθμός των νεκρών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ραμπ υπολογίζεται γύρω στους 1.400 κρατούμενους, ενώ άλλοι 800 θανατώθηκαν αργότερα, όταν μεταφέρθηκαν σε άλλα στρατόπεδα, όπως στο Γκόναρς (Gonars) και στο Κιεζανουόβα (Chiesanuova) κοντά στη Πάντοβα.
Τον Σεπτέμβριο του 1943, μετά την ανακωχή μεταξύ της Ιταλίας και των Συμμάχων, το στρατόπεδο έκλεισε και όσοι Εβραίοι έγκλειστοι βρίσκονταν σε αυτό, στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς.
Ίδρυση στρατοπέδου
250px|thumb|right|Η [[σημαία της Ιταλίας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ραμπ.]]
Λόγω της αυξανόμενης αντιστασιακής δράσης που συνάντησαν τα ιταλικά στρατεύματα στην επαρχία της Λιουμπλιάνα, ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών Μάριο Ροάττα εξέδωσε διαταγή να μην διστάζουν οι δυνάμεις κατοχής να εκτελούν τους ομήρους, να καταστρέφουν τα σπίτια των κατοίκων, ακόμη και να αφανίζουν ολόκληρα χωριά. Στόχος του ήταν να εξορίσει τους κατοίκους της Σλοβενίας και να τους αντικαταστήσει με Ιταλούς έποικους. Κάτω από τις διαταγές του ανώτατου Ιταλού αξιωματικού, η εθνοκάθαρση και η βία συγκρινόταν με εκείνη των Γερμανών. Οι εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες, η σύλληψη ομήρων και τη θανάτωσή τους, τα αντίποινα, ο εγκλεισμός στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Ραμπ και του Γκόναρς, η λεηλασία των οικισμών καταδεικνύουν το μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας και καταστροφής. Πρόσθετες ειδικές οδηγίες εκδόθηκαν αργότερα από τον ίδιο τον Ροάττα, στις οποίες προέτρεπε τις δυνάμεις κατοχής να ενεργούν "με σθένος και με καμία συμπόνια":
Ένας από τους έγκλειστους, ο Ούρος Ρόσμαν (Uroš Roessmann) είχε δηλώσει: "Πολλές φορές, όταν [ταξιδεύαμε με] την αμαξοστοιχία από το χωριό μας Πόλιε (Polje) προς την Λιουμπλιάνα για να πάμε σχολείο, μας σταματούσαν Ιταλοί στρατιώτες και μας κατέβαζαν [για έλεγχο] όλους μας στον κεντρικό σταθμό [της πόλης]. Κάποιοι από εμάς αφήνονταν ελεύθεροι, ενώ κάποιοι άλλοι στέλνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κανείς δεν ήξερε ποιος αποφάσισε και για ποιους λόγους".
Το στρατόπεδο Ραμπ, που χτίστηκε δίπλα από το χωριό Καμπόρ (Kampor) του νησιού, ήταν ένα από τα αυτά τα στρατόπεδα που ιδρύθηκαν στις ακτές της Αδριατικής για την υποδοχή Σλοβένων και Κροατών φυλακισμένων. Άνοιξε τον Ιούλιο του 1942 και ονομάστηκε επίσημα "Στρατόπεδο συγκέντρωσης και εγκλεισμού αμάχων - Ραμπ" (Ιταλικά: Campo di concentramento per internati civili di Guerra – Arbe).
Σλοβένοι και Κροάτες
250px|thumb|right|Άνδρας κρατούμενος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ραμπ Οι Σλοβένοι και οι Κροάτες έγκλειστοι, περιλαμβανομένων και αρκετών γυναικών και παιδιών, ακόμα και εγκύων και νεογέννητων, υπέφεραν από το κρύο και την πείνα, σε σκηνές και σε εξωτερικό χώρο, περιτριγυρισμένοι από αγκαθωτά σύρματα περίφραξης και πύργους φύλαξης. Στο απόγειο της λειτουργίας του είχαν φυλακιστεί πάνω 15,000 κρατούμενοι.
Οι συνθήκες κράτησης χαρακτηρίζονταν ως απαράδεκτες, με εγκαταστάσεις "βρώμικες, λασπώδεις, υπερπλήρεις και γεμάτες με μεγάλα έντομα". Ο Σλοβένος ποιητής Μετόντ Μίλατς (Metod Milač) που ήταν έγκλειστος στο στρατόπεδο, περιγράφει στα απομνημονεύματά του πως ζούσε μαζί με άλλα πέντε άτομα σε μια σκηνή τεσσάρων ατόμων και πως λιμοκτονούσαν καθημερινά με μια φτωχή σούπα, λίγους σπόρους ρυζιού και μικρά κομμάτια ψωμιού. Οι κρατούμενοι συχνά διαπληκτίζονταν μεταξύ τους για έχουν πρόσβαση στο πενιχρό διαθέσιμο για πόση νερό, που φυλάσσονταν σε ένα μικρό βαρέλι, ενώ πολλοί είχαν μολυνθεί από ψείρες και ταλαιπωρούνταν από δυσεντερία που προκαλούνταν από τις κακές συνθήκες υγιεινής. Μέρος του καταυλισμού είχε επίσης παρασυρθεί από ξαφνικές πλημμύρες. Ορισμένες από τις ιταλικές αρχές, είχαν αναγνωρίσει εντέλει ότι η μεταχείριση των κρατουμένων ήταν αντιπαραγωγική. Τον Ιανουάριο του 1943, ο διοικητής του 14ου Τάγματος των καραμπινιέρων είχε αναφέρει:
Εβραίοι
Εκτός από τους Κροάτες και τους Σλοβένους κρατούμενους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ραμπ, φυλακίζονταν και Εβραίοι κάτοικοι της Ιταλίας και των διάφορων περιοχών ιταλικής κατοχής. Στις 1 Ιουλίου 1943, αναφέρεται ότι υπήρχαν στο στρατόπεδο 2,118 Εβραίοι από τη Γιουγκοσλαβία, οι οποίοι είχαν αιχμαλωτιστεί από τον Ιταλικό Στρατό. Μάλιστα, στα μέσα του ιδίου έτους, στο στρατόπεδο έγινε νέα επέκταση των εγκαταστάσεων, ώστε να δημιουργηθεί ξεχωριστό τμήμα κράτησης, που χωρίζονταν από τα αντίστοιχα τμήματα των Σλοβένων και των Κροατών.
Εν αντιθέσει με τους Σλάβους έγκλειστους, οι Εβραίοι απολάμβαναν στοιχειωδώς καλύτερη μεταχείριση από τους υπόλοιπους φυλακισμένους στο νησί Ραμπ. Τους είχαν παραχωρηθεί παραπήγματα φτιαγμένα με τούβλο και ξύλο, ενώ οι Κροάτες και οι Σλοβένοι κρατούμενοι διέμεναν σε σκηνές, με αποτέλεσμα να είναι πιο ευάλωτοι στις καιρικές συνθήκες και το λασπώδες έδαφος. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός, όπως αναφέρει ο ιστορικός Τζόναθαν Στάινμπεργκ (Jonathan Steinberg), στο ότι οι πολλοί Ιταλοί διακατέχονταν περισσότερο από ρατσιστικές απόψεις για τους Σλάβους γείτονές τους παρά για τους Εβραίους. Ένας άλλος λόγος είναι ότι οι Σλοβένοι και οι Κροάτες δεν μπορούσαν να ανεχτούν την ιταλική παρουσία, την κατοχή και την αυθαιρεσία, και είχαν οργανώσει δικές τους αντιστασιακές ομάδες. Αντίθετα, οι Εβραίοι δεν θεωρούνταν απειλή για τον ιταλικό επεκτατισμό.
Ο ιστορικός Φρανκ Ποτόσνικ (Franc Potočnik) που ήταν έγκλειστος στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, αναφέρει καλύτερη μεταχείριση των Εβραίων κρατουμένων σε σχέση με τον σλαβικό τομέα αφού "οι [Σλάβοι] κρατούμενοι στο στρατόπεδο, μπορούσαν να παρακολουθήσουν μέσα από τα εμπόδια [που δημιουργούσαν] τα διπλά συρματοπλέγματα τι γινόταν στο εβραϊκό τομέα. Οι Εβραίοι ζούσαν υπό συνθήκες εγκλεισμού ώστε να έχουν «προστασία», ενώ οι Σλοβένοι και Κροάτες ήταν σε ένα καθεστώς «καταστολής»... Έφεραν πολλές αποσκευές μαζί τους τις οποίες οι Ιταλοί στρατιώτες τις φύλασσαν σε συγκεκριμένα κτήρια... [ενώ έμεναν] σε μικρά σπίτια με τούβλα... Σχεδόν κάθε οικογένεια είχε το δικό της μικρό σπίτι... Ήταν αρκετά καλά ντυμένοι, σε σύγκριση βέβαια με τους άλλους κρατούμενους".
Η διαφορετική μεταχείριση ήταν το αποτέλεσμα μιας συνειδητής πολιτικής από τις ιταλικές στρατιωτικές αρχές. Τον Ιούλιο του 1943, το Γραφείο Πολιτικών Υποθέσεων που ανήκε στο Αρχηγείο της 2ης Στρατιάς, εξέδωσε μνημόνιο με θέμα «Η μεταχείριση των Εβραίων στο στρατόπεδο Ραμπ". Το έγγραφο έγινε αμέσως δεκτό και εγκρίθηκε αμέσως από τους στρατιωτικούς προϊσταμένους. Ο συντάκτης του μνημονίου, ταγματάρχης Πρόλο, σημειώνει ότι το στρατόπεδο πρέπει να είναι ''"... άνετο για όλες τους κρατούμενους, χωρίς [να υπάρχει] κίνδυνος για τη διατήρηση της τάξης και της πειθαρχίας... η αεργία και η πλήξη είναι τρομερά δεινά που εργάζονται σιωπηλά, [δεν είναι παραγωγικά] για το άτομο και τη συλλογικότητα. Είναι ορθό ότι στο μεγάλο στρατόπεδο του Ραμπ πρέπει να υπάρξουν οι παραχωρήσεις αυτές στους Εβραίους [της πόλης] του Πόρτο Ρε (Kraljevica) για να ζουν πιο άνετα [και αυτό] δεν θα πρέπει να αγνοηθεί"''.
Στο τέλος της επιστολής του κάνει σαφή αναφορά στην ιταλική ευαισθητοποίηση για τις σφαγές των Εβραίων που βρίσκονταν σε εξέλιξη στα κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη. Γράφει ότι ""Οι Εβραίοι .... έχουν το δικαίωμα προστασίας..., και το δικαίωμα στην ισότιμη μεταχείριση, αλλά για συγκεκριμένους, εξαιρετικούς πολιτικούς και ενδεχόμενους λόγους [δίνεται έμφαση] φαίνεται ότι είναι σκόπιμο να παραγκωνιστούν τα δικαιώματα [αυτά], με την παράλληλη διατήρηση άριστης πειθαρχίας, [αλλά] με συνειδητή μεταχείριση [ώστε] να αισθάνεται ότι [ο φύλακάς του] είναι [ο ίδιος] ο «Ιταλός» που έχει συνηθίσει [στην κανονική του ζωή, μέσα] από τις στρατιωτικές αρχές μας, την εγκάρδια ευγένεια και όχι [να φερόμαστε ευγενικά] επειδή απλά έτσι πρέπει." Ακόμη, ορισμένα μέλη του ιταλικού στρατιωτικού προσωπικού διέβλεπαν, μέσα από ανθρώπινη μεταχείριση των Εβραίων, έναν τρόπο να διατηρήσουν τις στρατιωτικές και πολιτικές αξίες της Ιταλίας, εν όψει της [διαφαινόμενης] γερμανικής καταπάτησης της ιταλικής εθνικής κυριαρχίας. Ο Στάινμπεργκ περιγράφει αυτήν την συμπεριφορά ως ''"ένα είδος εθνικής συνωμοσίας [μεταξύ των ιταλικών στρατιωτικών] προκειμένου να ματαιώσουν την πολύ μεγαλύτερη και πιο συστηματική βία του ναζιστικού καθεστώτος.
Διαφαίνεται ότι υπήρξε κάποιας μορφής συνεργασία και αλληλοβοήθεια μεταξύ του σλαβικού και του εβραϊκού τομέα, αφού σύμφωνα με το Σλοβένο επιζώντα του στρατοπέδου Ραμπ, Άντον Βρατούσα (Anton Vratuša), "ήτανε κρατούμενοι [όπως εμείς], ήταν προστατευτικοί [απέναντί μας και] χρησιμοποιούσαμε τη βοήθειά τους". Ο Άντον Βρατούσα, μετά την αποφυλάκισή του, έγινε πρέσβης της Γιουγκοσλαβίας στα Ηνωμένα Έθνη και στη συνέχεια πρωθυπουργός της Σλοβενίας.
Κλείσιμο στρατοπέδου
Το νησί παρέμεινε σε ιταλικά χέρια έως την ανακωχή της Ιταλίας και την σύμπραξη με τους Συμμάχους στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, οπότε κατελήφθη από τους Γερμανούς. Περίπου 245 από τους Εβραίους κρατούμενους του στρατοπέδου εντάχθηκαν στο αντιστασιακό Τάγμα Ραμπ της 24ης Ταξιαρχίας του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Γιουγκοσλαβίας. Οι υπόλοιποι Εβραίοι έγκλειστοι διέφυγαν προς τις περιοχές που έλεγχαν οι παρτιζάνοι αντιστασιακοί, ενώ 204 (το αντίστοχο 7.5%) παρέμειναν στο στρατόπεδο επειδή ή ήταν πολύ άρρωστοι ή ήταν πολύ αδύναμοι ως ηλικιωμένοι για να μετακινηθούν. Αυτοί που παρέμειναν πίσω, οδηγήθηκαν αμέσως από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς ώστε να εξολοθρευτούν. Για την επιτυχή διαφυγή των Εβραίων κρατουμένων που διέφυγαν στις περιοχές που έλεγχαν οι αντάρτες, τιμήθηκε από την ισραηλινή κυβέρνηση, ο παρτιζάνος Ιβάν Βρανέτιτς (Ivan Vranetić) με το παράσημο του Κροατών Δικαίων των Εθνών.
Καταστολή συλλογικής μνήμης
Παρά το γεγονός ότι το 1955, ένα μνημείο σε σχέδιο του Σλοβένου αρχιτέκτονα Εντβάρντ Ράβνικαρ (Edvard Ravnikar) και ένα νεκροταφείο χτίστηκαν στο χώρο του στρατοπέδου, και μάλιστα από πολιτικούς κρατούμενους της φυλακής του Γκόλι Οτόκ (Goli Otok) της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας με αναφορά στους Κροάτες και Σλοβένους κρατούμενους, εντούτοις κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η βρετανική και η ιταλική κυβέρνηση δεν επέδειξαν καμία διάθεση να αναζητηθούν και να δικαστούν οι Ιταλοί εγκληματίες πολέμου μπροστά στον "κομμουνιστικό κίνδυνο". Η καταστολή της μνήμης οδήγησε σε ιστορικό ρεβιζιονισμό την Ιταλία, ενώ αίσθηση προκάλεσε δήλωση του Ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, όταν ανέφερε ότι ο Μπενίτο Μουσολίνι "συνήθιζε να στέλνει τους ανθρώπους σε διακοπές".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Κατηγορία:Ιστορία της Κροατίας Κατηγορία:Ιστορία της Σλοβενίας Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Φασιστική Ιταλία
Once Upon a Time (1ος κύκλος)
Ο πρώτος κύκλος της τηλεοπτικής σειράς του ABC Once Upon a Time έκανε πρεμιέρα στις 23 Οκτωβρίου 2011 και ολοκληρώθηκε στις 13 Μαΐου 2012. Τη σειρά δημιούργησαν οι Έντουαρντ Κίτσις και Άνταμ Χόρογουιτς. Η σειρά επικεντρώνεται στο Μαγεμένο Δάσος και στο Στόρυμπρουκ και στη μανία της Κακιάς Βασίλισσας (Λάνα Παρίγια) να καταστρέψει την ευτυχία όλων έτσι ώστε να είναι η μοναδική που θα έχει το ευτυχισμένο τέλος.
Πλοκή
Η σειρά βασίζεται στη θεωρία ότι υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν όπου ο κάθε κλασικός χαρακτήρας παραμυθιού (νέος και παλιός) υπάρχει-ένας κόσμος ο οποίος έχει μια χαλαρή σύνδεση με τον δικό μας κόσμο. Τη νύχτα των 28ων γενεθλίων της, η συλλέκτης εγγυητικών ομολόγων Έμμα Σουάν (Τζένιφερ Μόρισον), επανενώνεται με τον Χένρι Μιλς (Τζάρεντ Σ. Γκίλμορ) - τον γιο τον οποίο έδωσε για υιοθεσία πριν δέκα χρόνια - και τον πηγαίνει πίσω στο μέρος όπου μεγάλωσε, στο Στόρυμπρουκ, στο Μέιν, ένα μέρος όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Ο Χένρι έχει στην κατοχή του ένα μεγάλο βιβλίο με παραμύθια και είναι πεπεισμένος ότι η Έμμα είναι η κόρη της Χιονάτης (Τζίνιφερ Γκούντγουιν) και του Πρίγκιπα του Παραμυθιού (Τζος Ντάλλας), οι οποίοι την έδιωξαν μακριά για να την προστατέψουν από την ισχυρή κατάρα της Κακιάς Βασίλισσας (Λάνα Παρίγια), μια κατάρα στην οποία η βασίλισσα είναι η μόνη με ευτυχισμένο τέλος. Εξαιτίας αυτής της κατάρας, όλοι στο Στόρυμπρουκ είναι παγωμένοι στον χρόνο χωρίς αναμνήσεις των προηγούμενων εαυτών τους - εκτός της Βασίλισσας, η οποία είναι η δήμαρχος του Στόρυμπρουκ και η θετή μητέρα του Χένρι, Ρετζίνα Μιλς. Η Έμμα αρνείται να πιστέψει έστω και μια λέξη από τη "θεωρία" του Χένρι και τον επιστρέφει στο σπίτι του, αλλά αποφασίζει να παραμείνει στην πόλη αφού δένεται μαζί του, κάτι το οποίο αναγκάζει τους δείκτες του ρολογιού στον πύργο να κινηθούν για πρώτη φορά μετά από 28 χρόνια.
Καθώς η Έμμα παραμένει στο Στόρυμπρουκ και γρήγορα εκλέγεται η νέα Σερίφης της πόλης μετά τον ξαφνικό θάνατο του προηγούμενο Σερίφη, Γκράχαμ Χάμπερτ (Τζέιμι Ντόρναν), ο οποίος ήταν στην πραγματικότητα ο Κυνηγός της Χιονάτης, η ανταγωνιστική συμπεριφορά της Ρετζίνα της κινεί υποψίες, κάτι που την προτρέπει να μετακομίσει στο σπίτι της δασκάλας του Χένρι, Μαίρη Μάργκαρετ Μπλάνσαρντ, η οποία είναι στην πραγματικότητα η μητέρα της η Χιονάτη. Η αντιπαλότητα της Ρετζίνα με τον πλουσιότερο κάτοικο του Στόρυμπρουκ, τον κύριο Γκόλντ, θερμαίνεται ακόμα περισσότερο όταν μαθαίνει ότι εκείνος γνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα ως Ραμπλστίλτσκιν, όταν ρωτάει για τη σχέση της Έμμα με την κατάρα. Η Μαίρη Μάργκαρετ ερωτεύεται τον Ντέιβιντ Νόλαν, έναν ασθενή που βρίσκεται σε κώμα και είναι στην πραγματικότητα ο πατέρας της Έμμα, ο Πρίγκιπας του Παραμυθιού. Εκείνος ξυπνάει όταν του διαβάζει ένα παραμύθι από το βιβλίο του Χένρι, όταν ο Χένρι της το ζητάει να το κάνει ως χάρη. Ο Ντέιβιντ, ωστόσο, είναι παντρεμένος με την Κάθριν Νόλαν, τη γυναίκα η οποία είναι (στον κόσμο του παραμυθιού) η πρώην αρραβωνιαστικιά του, Πριγκίπισσα Άμπιγκεϊλ, κόρη του Βασιλιά Μίδα. Μη μπορώντας να αρνηθούν την πραγματική αγάπη, ο Ντέιβιντ και η Μαίρη Μάργκαρετ αρχίζουν σύντομα μια κρυφή σχέση η οποία γίνεται αντιληπτή και αναστατώνει την Κάθριν.
Η Κάθριν τελικά αποφασίζει να πάει στη Βοστόνη και να αφήσει τον Ντέιβιντ να είναι με τη Μαίρη Μάργκαρετ, αλλά εξαφανίζεται πριν αφήσει το Στόρυμπρουκ εξαιτίας μιας παρενέργειας της κατάρας που δεν επιτρέπει σε κανέναν να εγκαταλείψει την πόλη. Λίγο καιρό αργότερα, ένα παλιό κουτί κοσμημάτων το οποίο ανήκε στη Μαίρη Μάργκαρετ όταν εκείνη ήταν παιδί, βρίσκεται θαμμένο στην παλιά γέφυρα και αποκαλύπτεται να περιέχει μια ανθρώπινη καρδιά, η οποία με εξέταση DNA αποδεικνύεται ότι ανήκει στην Κάθριν. Η Μαίρη Μάργκαρετ συλλαμβάνεται για την υποτιθέμενη δολοφονία της Κάθριν και προσλαμβάνει τον κύριο Γκολντ ως δικηγόρο της. Τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά για τη Μαίρη Μάργκαρετ, η οποία είναι έτοιμη να διωχθεί από τον διεφθαρμένο Εισαγγελέα Άλμπερτ Σπένσερ (Άλαν Ντέιλ), ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ο θετός πατέρας του Πρίγκιπα του Παραμυθιού, Βασιλιάς Τζόρτζ, όταν η Κάθριν βρίσκεται ζωντανή σε ένα σοκάκι. Αποκαλύπτεται ότι η Ρετζίνα και ο κύριος Γκολντ σχεδίαζαν να παγιδέψουν τη Μαίρη Μάργκαρετ και να την αναγκάσουν να εγκαταλείψει το Στόρυμπρουκ, αλλά ο κύριος Γκολντ πρόδωσε τη Ρετζίνα και άφησε την Κάθριν για να αθωωθεί η Μαίρη Μάργκαρετ. Όταν ο διεφθαρμένος αρχισυντάκης της Daily Mirror, Σίντνεϊ Γκλας (Τζιανκάρλο Εσποσίτο), ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ο Μαγικός Καθρέφτης, ομολογεί ότι απήγαγε την Κάθριν για να ξεκινήσει την καριέρα του, η Έμμα δεν είναι πεπεισμένη ότι λέει την αλήθεια και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Ρετζίνα σχεδίασε την όλη συνωμοσία και εξανάγκασε τον Σίντνεϊ να "ομολογήσει".
Η Έμμα ανακαλύπτει σύντομα ότι ο συγγραφέας Αύγουστος Μπουθ (Έιον Μπέιλυ), ο οποίος είναι ο πρώτος ξένος που φτάνει ποτέ στην πόλη μετά από εκείνη, είναι επίσης από το Μαγεμένο Δάσος και ότι είναι ο Πινόκιο, τον οποίο έστειλαν στον κόσμο μας μέσω της ίδιας ντουλάπας που έφερε και την Έμμα για να την προσέχει. Εκείνος όμως την εγκατέλειψε λόγω φόβου και έτσι μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια ξύλινη κούκλα. Η Έμμα κάνει μια προσπάθεια να πάρει τον Χένρι έξω από το Στόρυμπρουκ για πάντα, αλλά αναγκάζεται να το ξανασκεφτεί όταν εκείνος αρνείται να φύγει. Η Έμμα κάνει μια συμφωνία με τη Ρετζίνα να φύγει αλλά να μπορεί να επισκέπτεται τον Χένρι σε ορισμένες περιπτώσεις.
Η Ρετζίνα, γνωρίζοντας την πραγματική ταυτότητα της Έμμα, ξαναβρίσκει το δηλητηριασμένο μήλο (το ίδιο που χρησιμοποίησε στη Χιονάτη) έτσι ώστε να το χρησιμοποιήσει και στην Έμμα. Ο Χένρι δαγκώνει το μήλο και καταρρέει, αποδεικνύοντας στην Έμμα ότι η κατάρα είναι αληθινή. Η Έμμα, η οποία πλέον αρχίζει να πιστεύει βλέποντας στιγμές από το αληθινό παρελθόν της, είναι αναγκασμένη να δημιουργήσει μια συμμαχία με τη Ρετζίνα για να επανακτήσουν το φίλτρο της αληθινής αγάπης από τον Ραμπλστίλτσκιν, το οποίο βρίσκεται κάτω από τον Πύργο του Ρολογιού. Ο κύριος Γκολντ όμως το κλέβει αφήνοντας την Έμμα στα μισά της διαδρομής του ανελκυστήρα και τη Ρετζίνα δεμένη και φιμωμένη σε μια καρέκλα.
Όταν ο Χένρι πεθαίνει, η Έμμα και η Ρετζίνα επιστρέφουν στο νοσοκομείο για να αποχαιρετήσουν το σώμα του. Η Έμμα τον φιλάει στο μέτωπο, δημιουργώντας έναν παλμό ενέργειας ο οποίος εξαπλώνεται σε όλη την πόλη και επαναφέρει τις αληθινές μνήμες όλων, καθώς απελευθερώνει και τον Χένρι από τις παρενέργειες του δηλητηριασμένου μήλου. Η Χιονάτη και ο Πρίγκιπας του Παραμυθιού ξαναβρίσκουν ο ένας τον άλλο και η Ρετζίνα επιστρέφει στην έπαυλή της μόνη, καθώς η Έμμα αρχίζει να αναρωτιέται γιατί κανένας δεν επιστρέφει στον Άλλο Κόσμο μιας και η κατάρα έσπασε. Ο Ραμπλστίλτσκιν ξαναβρίσκει την πραγματική του αγάπη, την Μπέλ (Έμιλι ντε Ράβιν), και την πηγαίνει στο Πηγάδι των Ευχών βαθιά μέσα στο δάσος, ένα πηγάδι που έχει τη δυνατότητα να επαναφέρει αυτό που κάποιος έχει χάσει. Παίρνει το φίλτρο και το πετάει στο πηγάδι, δημιουργώντας ένα μωβ σύννεφο το οποίο ξεχύνεται και καταπίνει το Στόρυμπρουκ καθώς το ρολόι στον Πύργο δείχνει 8:15.
Κριτική
Η ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στον πρώτο κύκλο της σειράς ποσοστό έγκρισης 78% βασισμένο σε 32 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας της σελίδας διαβάζουμε: "Γοητευτικό και φανταστικό, το Once Upon a Time είναι τελείως άνισο αλλά απορρέει δύναμη από το εξαιρετικό καστ και τις όμορφες εικόνες." Η σελίδα Metacritic δίνει στον πρώτο κύκλο 66/100 βασισμένο σε 26 κριτικές.
Ο Χανκ Στρούβερ από την εφημερίδα The Washington Post έδωσε στη σειρά βαθμό "Α" και την απεκάλεσε "μία έξυπνα σχεδιασμένη ανταμοιβή για τους θαυμαστές της ελαφράς φαντασίας, με την κατάλληλη μίξη εξυπνάδας, δράσης και ρομαντισμού." Ο Βέρν Γκέι από την εφημερίδα Newsday είπε ότι η σειρά "λάμπει με μια σχεδόν θεατρική λάμψη, προκαλώντας τους θεατές να σκεφτούν το τηλεοπτικό δράμα ως κάτι διαφορετικό κι όχι ως κάτι το στερεότυπο."
Extended play
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Μαρκ Ίσχαμ.
Album
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε με πέντε διαφορετικά συλλεκτικά εξώφυλλα.
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Μαρκ Ίσχαμ.
Μυθιστόρημα
Το Once Upon a Time έκανε το ντεμπούτο του στη φανταστική λογοτεχνία με ένα μυθιστόρημα από την εκδοτική εταιρία Hyperion, η οποία ανήκει στη Disney. Το μυθιστόρημα φέρει τον τίτλο Reawakened και καλύπτει τον πρώτο κύκλο της σειράς με την υπόσχεση ότι "θα δώσει στους θαυμαστές της σειράς μια τελείως καινούρια ματιά στους αγαπημένους τους χαρακτήρες και ιστορίες." Η αφήγηση για τα γεγονότα στο Στόρυμπρουκ γίνεται από την Έμμα Σουάν, ενώ για αυτά στο Μαγεμένο Δάσος από τη Χιονάτη. Το μυθιστόρημα έγραψε ο Οντέττ Μπέιν και κυκλοφόρησε στις 27 Απριλίου 2013 αποκλειστικά ως ebook, ενώ στις 7 Μαΐου 2013 κυκλοφόρησε και σε έντυπη μορφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios
Τοπικό διαμέρισμα Καρτεράδου Θήρας
Το Τοπικό Διαμέρισμα Καρτεράδου είναι τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Θήρας, το οποίο περιλαμβάνει τα χωριά Καρτεράδος και Έξω Γιαλός Καρτεράδου.
Ιστορικά Στοιχεία
Κατηγορία:Σαντορίνη
Βρισέας
Στην ελληνική μυθολογία ο Βρισέας (Βρισεύς), ή Βρίσης, γιος του `Αρδυος, ήταν είτε βασιλιάς των Λελέγων στην Πήδασο της Πισιδίας, είτε ιερέας στη Λυρνησσό της Μυσίας. Ο Βρισέας είναι περισσότερο γνωστός ως ο πατέρας της Βρισηίδας (το πραγματικό της όνομα ήταν Ιπποδάμεια και αποκαλείται Βρισηίς από το όνομα του πατέρα της), η διεκδίκηση της οποίας ως αιχμάλωτης των Ελλήνων διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην υπόθεση της Ιλιάδας. Εκτός από τη Βρισηίδα, ο Βρισέας, που ήταν αδελφός του Χρύση, του πατέρα της Χρυσηίδας, είχε και ένα γιο, τον Ηετίωνα (ή, σε άλλη εκδοχή, τρία παιδιά). Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Βρισέας αυτοκτόνησε όταν κατάλαβε ότι ο Αχιλλέας θα κυρίευε την πόλη του. Ο Βρισέας αναφέρεται στην Ιλιάδα (Α 392, Β 685 κ.ε.).
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Μυσία Κατηγορία:Πισιδία Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μικράς Ασίας
379
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 379 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Γαλαξαύρη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Γαλαξαύρη αναφέρεται μία από τις κόρες του Ωκεανού και της Τηθύος, δηλαδή μία από τις Ωκεανίδες. Η Γαλαξαύρη, που αναφέρεται και ως μία από τις Νύμφες, έγινε οπαδός της θεάς Δήμητρας και ακόλουθος της Περσεφόνης. Για τον λόγο αυτό, η Γαλαξαύρη αναφέρεται στον ομηρικό «`Υμνο στη Δήμητρα» (στίχος 423).
379
Το έτος 379 (CCCLXXIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυσονίου και Ερμογενιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1132 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 379 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Γαλαξαύρη
Πηγές
Γαλαξαυρ
379
Σε άγνωστη ημερομηνία
Κατηγορία:Έτη
Γέρακας (αποσαφήνιση)
Με το τοπωνύμιο Γέρακας αναφέρονται οι εξής περιοχές:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λύκος των Νήσων Φώκλαντ
thumb|Λύκος των Νήσων Φώκλαντ, στη συλλογή του Μουσείου Οτάγκο Ο λύκος των Νήσων Φώκλαντ (Dusicyon australis), γνωστός και ως γουαρά, και μερικές φορές ως σκύλος των Νήσων Φώκλαντ, αλεπού των Νήσων Φώκλαντ, ή ανταρκτικός λύκος, ήταν το μόνο χερσαίο θηλαστικό των Νήσων Φώκλαντ. Αυτός ο ενδημικός κυνίδης εξαφανίστηκε το 1876, ο πρώτος γνωστός κυνίδης που εξαφανίστηκε στους ιστορικούς χρόνους. Ήταν το μοναδικό σύγχρονο είδος στο γένος Δουσικύων.
Παραδοσιακά υποτίθετο ότι το στενότερο συγγενές γένος ήταν η Λυκαλώπηξ, συμπεριλαμβανομένου του κούλπεο, το οποίο εισήχθη στους Νήσους Φώκλαντ στη σύγχρονη εποχή. Ωστόσο, το 2009, κλαδιστική ανάλυση του DNA αναγνώρισε τον χαιτοφόρο λύκο (Chrysocyon brachyurus) ως τον πλησιέστερο ζωντανό συγγενή του λύκου των Νήσων Φώκλαντ—έναν ασυνήθιστα μακροπόδαρο, αλεπουδόμορφο νοτιοαμερικανικό κυνίδη, από τον οποίο χωρίστηκε περίπου 6,7 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Ο λύκος των Νήσων Φώκλαντ υπήρχε τόσο στη Δυτική όσο και την Ανατολική Φώκλαντ, αλλά ο Κάρολος Δαρβίνος δεν ήταν βέβαιος αν αυτοί ήταν διαφοροποιημένες ποικιλίες. Η γούνα του είχε καστανόξανθο χρώμα και η άκρη της ουράς ήταν άσπρη. Η διατροφή του είναι άγνωστη, αλλά, εξαιτίας της απουσίας ιθαγενών τρωκτικών στα Φώκλαντ, πιθανώς αποτελούταν από πτηνά που φωλιάζουν στο έδαφος, όπως χήνες και πιγκουίνους, νεαρές φώκιες και έντομα, καθώς και ψοφίμια στις ακτές. Έχει ειπωθεί ότι μπορεί να ζούσε σε λαγούμια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσοι Φώκλαντ
Κλωντ Μπαρτολόν
o Kλωντ Μπαρτολόν (γαλλικά: klod baʁtɔlɔn) είναι ένας Γάλλος πολιτικός. Γεννήθηκε το 1951. Από τον Ιούνιο του 2012 είναι Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Γαλλίας και είναι μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, εξελέγη στην Εθνική Συνέλευση, που αντιπροσωπεύεται το τμήμα Seine-Saint-Denis, από το 1981.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις γεννήθηκε 29 Ιουλίου του 1951 στην Τύνιδα της Τυνισίας. Η μητέρα του ήταν από τη Μάλτα και ο πατέρας του από τη Σικελία της Ιταλίας.Και οι δύο γονείς του ήταν μέλη της εργατικής τάξης. Στην ηλικία των εννέα ετών, μετακόμισε στο Le Pré-Saint-Gervais της Γαλλίας και μεγάλωσε σε ένα κτήμα και φοίτησε στο Λύκειο Turgot στο Παρίσι και πήρε πτυχίο στα μαθηματικά.
Πολιτική καριέρα
Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος του Le Pré-Saint-Gervais από το 1977 έως το 1983, και από το 1995 έως το 2008 ως Αντιδήμαρχος. Έπειτα χρημάτισε ως Δήμαρχος της Πόλης από το 1995 έως το 1998, και στην συνέχεια επανήλθε στο αξίωμα του αντιδημάρχου το 2001 μέχρι και το 2008. Διετέλεσε επίσης δημοτικός σύμβουλος της πόλης Les Lilas από το 1983 έως το 1989.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος(με δεύτερο γάμο) με την Βερόνικα Ραγκούσα η οποία είναι και αυτή πολιτικός. Κατοικεί στα προάστια του Παρισιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι βουλευτές Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Πολιτικοί της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (Ε΄ Δημοκρατία)
Τζον Ράσελ Χιντ
Ο Τζον Ράσελ Χιντ (John Russell Hind, 12 Μαΐου 1823 – 23 Δεκεμβρίου 1895) ήταν Βρετανός αστρονόμος.
Ο Χιντ άρχισε τη σταδιοδρομία του στο Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς υπό τον Τζωρτζ Έιρυ. Αργότερα διαδέχθηκε τον W.R. Dawes ως διευθυντής του ιδιωτικού αστεροσκοπείου του Τζωρτζ Μπίσοπ. Το 1853 διορίσθηκε υπεύθυνος του «Ναυτικού Αλμανάκ», θέση την οποία κράτησε ως το 1891.
Ο Χιντ ανεκάλυψε συνολικά 10 από τους πρώτους 30 αστεροειδείς. Επίσης ανεκάλυψε και παρατήρησε τους μεταβλητούς αστέρες R Λαγωού, U Διδύμων και T Ταύρου, καθώς και τη μεταβλητότητα του μ Κηφέως. Παρατήρησε πρώτος τον Καινοφανή του Οφιούχου το 1848 (V841 Οφιούχου), τον πρώτο καινοφανή της νεότερης εποχής (μετά τον υπερκαινοφανή του 1604).
Η ονοματοδοσία του αστεροειδούς 12 Βικτώρια προκάλεσε συζητήσεις. Μέχρι τότε κανένας αστεροειδής δεν είχε πάρει το όνομα κάποιου «εν ζωή» ανθρώπου. Κάπως πονηρά, ο Χιντ ισχυρίσθηκε ότι το όνομα δεν ήταν προς τιμή της Βασίλισσας Βικτώριας, αλλά της μυθολογικής μορφής Βικτώριας.
Ο Χιντ τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας το 1853.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Ιωάννης Βαπτιστής Θεοτόκης
Βιογραφία
Όταν ιδρύθηκε η Επτάνησος Πολιτεία το 1799, οργανώθηκε τακτικός στρατός, στον οποίο κατετάγη ο Θεοτόκης με τον βαθμό του υπολοχαγού. Αργότερα, ο ηγεμόνας της Επτανήσου Πολιτείας Σπυρίδων Γεώργιος Θεοτόκης, προσέλαβε τον Ιωάννη Βαπτιστή ως υπασπιστή του και του ανέθεσε εμπιστευτικές αποστολές.
Το 1808 ο Ιωάννης Βαπτιστής Θεοτόκης παντρεύτηκε την Αγγελική Μάρμορα, γόνο ευγενούς κερκυραϊκής οικογένειας με σημαντική περιουσία, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά. Από τότε ξεκίνησε η ενασχόληση του με το εμπόριο, επεκτείνοντας τη δράση του στην Ιταλία μέχρι το 1810, οπότε υπέστη σημαντικές οικονομικές ζημιές και αναγκάστηκε να εκποιήσει μέρος της ακίνητης περιουσίας του. Στη συνέχεια διορίστηκε συντηρητής του Ενεχυροδανειστηρίου, θέση που κατείχε ως το 1815.
Από το 1815 έως το 1821 ο Θεοτόκης δεν κατέχει κάποιο δημόσιο αξίωμα. Αφού μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία ανέλαβε έφορός της στην πατρίδα του.
Με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, εγκατέλειψε την Κέρκυρα, συμμετείχε σε πολλές μάχες και πολιορκίες στην σκλαβωμένη Ελλάδα ενώ αργότερα έλαβε διάφορα αξιώματα στο πλαίσιο του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Πιο συγκεκριμένα το 1822 τοποθετήθηκε από τον Κωλέττη ως γενικός γραμματέας στα υπουργεία Εσωτερικών και Πολέμου. Το επόμενο έτος στην Τριπολιτσά επιχείρησε να συγκροτήσει επτανησιακό στρατιωτικό σώμα, προσπάθεια που δεν τελεσφόρησε.
Επί Βασιλείας του Όθωνα σταδιοδρόμησε ως δημόσιος λειτουργός. Πιο συγκεκριμένα, χρημάτισε διοικητής των Βορείων Σποράδων, σύμβουλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου το 1833, διοικητής της Τήνου το 1838 και γερουσιαστής επί πέντε περιόδους, από το 1845 μέχρι την κατάργηση της βασιλείας του Όθωνα το 1862. Πέθανε το 1865.
Το σημαντικό και πλούσιο αρχείο του Ιωάννη Βαπτιστή Θεοτόκη σώζεται στην ιδιωτική βιβλιοθήκη του απογόνου του Γεωργίου Ι. Θεοτόκη, στο Λιβάδι Ρόππα της Κέρκυρας. Ανάμεσα στ’ άλλα, περιλαμβάνει την αλληλογραφία του με διάφορους οπλαρχηγούς, πολιτικούς της επαναστατημένης Ελλάδας και τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια καθώς επίσης και το ημερολόγιο του Ιωάννη Βαπτιστή Θεοτόκη, τεκμήριο για τα βιώματα του συγγραφέα και τη θέση του στα γεγονότα της εποχής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Ιωαννης Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Επτάνησου Πολιτείας
Νάστια Ζαντορόζναγια
Η Αναστασία Σεργκέγεβνα Ζαντορόζναγια (Ρώσικα: Анастаси́я Серге́евна Задоро́жная, γεννημένη 30 Αυγούστου του 1985), είναι Ρωσίδα ηθοποιός, μοντέλο και τραγουδίστρια.
Τα πρώτα χρόνια
Η Νάστια γεννήθηκε 30 στις Αυγούστου του 1985 στη περιοχή Βίτεγκρα της Ρωσίας, από οικογένεια στρατιωτικών.
Το 1996 έγινε σολίστ του παιδικού μουσικού συγκροτήματος« Νεποσέντι». Το 1999 έλαβε τον πρώτο ρόλο - στη σειρά Απλή αλήθεια. Το καλοκαίρι του 2002, μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο, εγγράφηκε στο Τμήμα Υποκριτικής της Ρωσικής Ακαδημίας Τέχνης Θεάτρου.
Καριέρα
Από το 1999-2003 έπαιξε στη σειρά «Απλή αλήθεια» και έπαιξε την μαθήτρια Αντζέλικα Σελιβεστρόβα (συμπρωταγωνίτησαν μαζί της και οι: Ντανίλα Κοζλόφσκι και Τατιάνα Αρντγκνόλτς.
Το 2005, Αναστασία επιλέχθηκε για το ρόλο της Βασιλίσσας (Βάσια) - ο κύριος χαρακτήρας της σειράς Το Κλαμπ (Клуб). To Κλαμπ έγινε η πιο επιτυχημένη σειρά με πολύ υψηλή βαθμολογία στην ιστορία του καναλιού «MTV Russia». Η σειρά συνολικά περιείχε οκτώ κύκλους. Στη σειρά η Νάστια υποδύεται ένα κορίτσι το οποίο γίνεται ποπ σταρ, μαζί της συμπρωταγωνιστεί και ο ηθοποιός Πιότρ Φιόντοροφ.
Το 2009 έπαιξε στην ταινία Έρωτας στην πόλη (Любовь в большом городе), με τον Αλεξέι Τσάντοφ, την Βέρα Μπρέζνιεβα, την Σβετλάνα Χότσενκοβα και με μία γκεστ συμμετοχή του Φιλίπ Κιρκόροφ.Το 2010 η Νάστια παίζει στην ταινία Λέσχη Ευτυχίας (Клуб счастья), με την Σοφία Σκάγια και τον Αλεξέι Μπαρντουκόφ την ίδια χρονιά έπαιξε στο δεύτερο σίκουελ της ταινίας Έρωτας στην πόλη (Любовь в большом городе 2). Το 2013 έπαιξε στο τρίτο σίκουελ της ταινίας Έρωτας στην πόλη (Любовь в большом городе 3).
Μουσική
Η Νάστια έχει βγάλει πολλά τραγούδια με βίντεο κλιπ με πολλές συνεργασίες. Τα περισσότερα τραγούδια τα έχει βγάλει από τη σειρά Κλαμπ, ενώ έχει τραγουδήσει και με τον Ρουμάνο τραγουδιστή Morandi.
Θέατρο
Η Νάστια δεν έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές παραστάσεις, άλλα έχει την ικανότητα, και έπαιξε σε επιτυχημένες και καλοσκηνοθετημένες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Ρωσίδες μοντέλα Κατηγορία:Φωτομοντέλα
Φρειδερίκος Β΄ του Σαλούτσο
O Φρειδερίκος Β΄, ιταλ. Frederico II (απεβ. 1396) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1357-96).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Θωμά Β΄ μαρκήσιου τού Σαλούτσο και της Ριχάρδας Βισκόντι, κόρης τού Γκαλεάτσο Α΄ κυρίου τού Μιλάνου.