cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βομβαρδισμός του Τάλιν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Οι επιδρομές των Σοβιετικών Πολεμικών Δυνάμεων το 1944
Οι βαρύτερες από τις αεροπορικές επιθέσεις ήταν στις 9 Μαρτίου. Μια εβδομάδα πριν, ο δήμαρχος του Τάλιν είχε δώσει εντολή στους κατοίκους της πόλης να εγκαταλείψουν την πόλη, αλλά η εκκένωση απέτυχε, καθώς η έκταση της επίθεσης ήταν πέρα από τις προσδοκίες των ντόπιων και του στρατού της Βόρειας Ομάδας. Η πρώτη επίθεση, από τις 6:30 έως τις 9:00 μμ, αποτελούνταν από 300 αεροσκάφη, που έριξαν 3068 βόμβες, 1725 εκρηκτικά και 1300 εμπρηστικές βόμβες. Τα βομβαρδιστικά χτύπησαν ξανά την πρωτεύουσα στις 2 π.μ. για επιπλέον μιάμιση ώρα. Οι πυροσβεστικές δυνάμεις είχαν λίγο νερό, καθώς οι σοβιετικοί σαμποτέρ είχαν ανατινάξει το αντλιοστάσιο της πόλης πριν από την αεροπορική επιδρομή. Ένα μεγάλο μέρος των ξύλινων προαστίων τυλίχτηκε στις φλόγες και το κέντρο της πόλης υπέστη σοβαρές ζημιές. Συνολικά, περίπου το 20% των κτηρίων στο Τάλιν κάηκε στο έδαφος.
Οι στρατιωτικές ζημίες ήταν μικρές, με μερικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και καταστήματα εφοδιασμού να καταστρέφονται. Η μεγάλη στρατιωτική απώλεια ήταν η καύση ενός εκατομμυρίου λίτρων καυσίμου στην αποθήκη καυσίμων. Από τις επιχειρήσεις με κάποια στρατιωτική σημασία, το εργοστάσιο κόντρα πλακέ "Luther" και το εργοστάσιο καλωδίων Urania-Werke -run καταστράφηκαν. Οι περισσότερες από τις βόμβες έπεσαν στις κατοικίες και τα δημόσια κτίρια, όπως το Θέατρο Εσθονίας, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, η συναγωγή της πόλης, τέσσερις κινηματογράφοι και τα αρχεία του Τάλιν.
Σύμφωνα με την επίσημη έκθεση, 757 άνθρωποι σκοτώθηκαν, εκ των οποίων 586 ήταν άμαχοι, 50 ήταν στρατιωτικοί και 121 ήταν αιχμάλωτοι πολέμου. 213 είχαν σοβαρούς τραυματισμούς, 446 είχαν μικρούς τραυματισμούς. Μεταξύ των τραυματιών ήταν 65 στρατιωτικοί και 75 αιχμάλωτοι πολέμου. Αργότερα, βρέθηκαν περισσότερα θύματα, με τον αριθμό των θανάτων να εκτιμάται σε 800. Περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι έμειναν χωρίς καταφύγιο την άνοιξη, ενώ τα στρατιωτικά αντικείμενα ήταν σχεδόν ανέγγιχτα. Αμέσως μετά την βομβιστική επιδρομή, τα φινλανδικά βομβαρδιστικά της αεροπορικής δύναμης ακολούθησαν τα σοβιετικά βομβαρδιστικά, που επέστρεφαν σε τρεις στρατιωτικές βάσεις κοντά στο Λένινγκραντ και τα βομβάρδισαν. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, περίπου 25 σοβιετικά αεροπλάνα καταρρίφθηκαν στο Τάλιν με δέκα επιπλέον καταστράφηκαν από τη Φινλανδική Πολεμική Αεροπορία (Ilmavoimat) αργότερα το ίδιο βράδυ. Παρά τον υψηλό αριθμό τραυματιών άμαχων πολιτών και τη μικρή απώλεια σε στρατιωτικές και στρατηγικές εγκαταστάσεις, οι πηγές διαφωνούν στο εάν οι Σοβιετικοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί διεξάγονταν κυρίως για να καταστρέψουν το ηθικό των ντόπιων κατοίκων, που αντιτίθεντο σε μία επιστροφή των Σοβιετικών δυνάμεων κατοχής. Ασχέτως από τις προθέσεις των Σοβιετικών, το υψηλό τίμημα των άμαχων πολιτών από τους βομβαρδισμούς αύξησε σημαντικά την εχθρικότητα των Εσθονών προς το Σοβιετικό στρατό. Στις 27 Φεβρουαρίου ένας Σοβιετικός αεροπορικός βομβαρδισμός χτύπησε μερικά παιδιά που έπαιζαν στην αυλή του σχολείου στη Λούουνγια σκοτώνοντας τέσσερα. Η ημέρα της ταφής τους μετατράπηκε σε εθνική ημέρα μνήμης, και συνοδεύτηκε από το ποίημα "Uus Herodes" (Νέος Ηρώδης) που δημοσιεύτηκε από τον Χένρικ Βισνάππου. Περισσότεροι Εσθονοί ένιωσαν την επιθυμία να πολεμήσουν εναντίον της Σοβιετικής προέλασης.
Ένα σλόγκαν:
γράφτηκε στα ερείπια του Εσθονικού Θεάτρου. Το σύνθημα έγινε ο τίτλος της εφημερίδας του 20ου τμήματος Γρεναδιέρ του Waffen των SS (1η Εσθονική).
Η τελευταία βομβιστική επίθεση των Σοβιετικών Αεροπορικών δυνάμεων στο Τάλιν ξεκίνησε το βράδυ πριν από τις 22 Σεπτεμβρίου 1944. Η Σοβιετική Ένωση προσάρτησε την Εσθονία ως μία από τις δημοκρατίες της για δεύτερη φορά τον Σεπτέμβριο του 1944.
Μνημεία
Τα τελευταία ερείπια - κατά μήκος της οδού Χαριγιού στην Παλιά Πόλη - χρησίμευαν ως μνημείο για τα θύματα της επιδρομής. Αλλά τα ερείπια καλύφθηκαν το 2007 και ένα πάρκο χτίστηκε πάνω τους μετά από προσεκτική αρχαιολογική εργασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Τάλιν Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κονζερβίλ-Τιονβίλ
Το Κονζερβίλ-Τιονβίλ (γαλλικά: Congerville-Thionville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κονζερβιλουά-Τιονβιλουά (γαλλικά: Congervillois-Thionvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Ι Μιν-χιοκ
Ο Ι Μιν-χιοκ (Χανγκουλ:이민혁, γεν: 29 Νοεμβρίου 1990) είναι ένας Νοτιοκορεάτης τραγουδιστής, ράπερ, στιχουργός και ηθοποιός. Είναι μέλος του νοτιοκορεάτικου συγκροτήματος BtoB.
Βιογραφία
Ο Μιν-χιοκ γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1990, στην Σεούλ της Νότιας Κορέας. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο Κουανγκ-σονγκ, όπου και ειδικεύτηκε στα μιούζικαλ.
Το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο είναι «Χότα».
Ήταν πρώην εκπαιδευόμενος στην JYP Entertainment πριν ενταχθεί στην Cube Entertainment.
BtoB
Ο Μιν-χιοκ έκανε το ντεμπούτο του ως μέλος των BtoB, το 2012. Το συγκρότημα παρουσίασε το πρώτο του τραγούδι στις 21 Μαρτίου του 2012 στο M!Countdown.
Προσωπικές εμφανίσεις
Το 2013 συμμετείχε σε διάφορα επεισόδια του αθλητικού τηλεοπτικού προγράμματος «Let's Go! Dream Team Season 2».
Στις 14 Ιουλίου του 2015, ο Μιν-χιοκ εμφανιζόμενος με το καλλιτεχνικό του όνομα «Χότα», συμμετείχε στην εκτέλεση του τραγουδιού «I'm Okay» του Postmen.
Τέλος, ο Μιν είναι ένα από τα γνωστότερα είδωλα της K-pop ως προς τις εκπληκτικές αθλητικές του ικανότητες, οι οποίες αναγνωρίστηκαν από την αθλητική εκδήλωση «Idol Star Athletics Championships». Πήρε την αναγνώριση ως τον κυριότερο αθλητή στους αγώνες της διοργάνωσης «2014 Idol Star Athletics Championships», στην οποία κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια για την εγκαθίδρυση του νέου ρεκόρ στο άλμα εις ύψος, για τον αγώνα ταχύτητας σε εξήντα μέτρα και για το ποδόσφαιρο σάλας. Επίσης πήρε και ένα ασημένιο μετάλλιο.
Έριχ Όζερ
Ο Κουρτ Έριχ Όζερ (Kurt Erich Ohser, Ουντεργκέτενγκρυν, 18 Μαρτίου 1903 – Βερολίνο, 6 Απριλίου 1944), γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο e. o. plauen, ήταν Γερμανός σκιτσογράφος και γελοιογράφος, ο οποίος έγινε ιδιαίτερα γνωστός με τις εικονογραφημένες ιστορίες των χαρακτήρων «Πατέρας και γιος» (Vater und Sohn).
Βιογραφία
Ο Έριχ Όζερ γεννήθηκε στο Ουντεργκέτενγκρυν, κοντά στο Τσβίκαου της Σαξωνίας. Στην ηλικία των έξι, μετακόμισε με την οικογένειά του στο Πλάουεν. Εκεί ολοκλήρωσε επιτυχώς μαθητεία ως κλειδαράς, και κατόπιν, από το 1921 ως το 1926, αντίθετα με τις επιθυμίες των γονιών του, σπούδασε στην Κρατική Ακαδημία Γραφικών Τεχνών και Εμπορίου Βιβλίων στην Λειψία. Παράλληλα εργαζόταν στην εφημερίδα Neue Leipziger Zeitung, της οποίας ο συντάκτης Έριχ Κνάουφ τον γνώρισε με τον συγγραφέα Έριχ Καίστνερ, ξεκινώντας την μακρόχρονη φιλία των «Τριών Έριχ» („die drei Erichs“). Με το πέρας των σπουδών του ο Όζερ γρήγορα έγινε γνωστός ως εικονογράφος βιβλίων (μεταξύ άλλων εικονογράφησε τους τόμους ποίησης του Καίστνερ) και ως γελοιογράφος (λ.χ. στην εφημερίδα του SPD, Vorwärts). Ειδικά με τις γελοιογραφίες του Αδόλφου Χίτλερ και του Γιόζεφ Γκαίμπελς, απέκτησε την έντονη έχθρα των εθνικοσοσιαλιστών. Μαζί με τον Καίστνερ και τον φωτογράφο Χάιν Γκόρνυ έκανε ταξίσια στο Παρίσι, τη Μόσχα, και το Λένινγκραντ (όπου και ανέπτυξε την απορριπτική του στάση απέναντι στον κομμουνισμό). Το 1930 παντρεύτηκε την συμφοιτήτριά του Μάριγκαρντ Μπάντσερ. Το επόμενο έτος γεννήθηκε ο γιος τους Κρίστιαν.
Η κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζί το 1933 σήμανε το τέλος της καριέρας του Όζερ ως πολιτικού γελοιογράφου. Η αίτησή του να γίνει μέλος του νεοσυσταθέντος «Επιμελητηρίου Τύπου του Ράιχ» (Reichspressekammer) απορρίφθηκε, πράγμα που ισοδυναμούσε με απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος. Έτσι η γυναίκα του αναγκάστηκε να σηκώσει μόνη της το βάρος συντήρησης της οικογένειας. Στο τέλος του 1934 ο Όζερ κατάφερε να προσληφθεί στο περιοδικό Berliner Illustrirte Zeitung, η οποία αναζητούσε ένα κόμικ ανάλογο του Μίκυ Μάους, με τα πρώτα σκίτσα του «Πατέρα και γιου». Ο Όζερ απαγορευόταν να δημοσιεύει με το πραγματικό του όνομα, και προσλήφθηκε μόνο αφού υιοθέτησε το ψευδώνυμο «e.o.plauen» (τα αρχικά του συν το όνομα της πόλης όπου μεγάλωσε), και δεσμεύτηκε να απέχει οποιασδήποτε πολιτικής δραστηριότητας. Τον Δεκέμβριο του 1934 δημοσιεύτηκε έτσι η πρώτη ιστορία του «Πατέρα και γιου», η οποία συνέχισε να δημοσιεύεται σε εβδομαδιαία βάση επί τρία χρόνια σε αυτή την μεγάλης κυκλοφορίας έκδοση. Ο ίδιος εκδοτικός οίκος εξέδωσε επίσης τρεις τόμους του κόμικ, που όλοι σημείωσαν σημαντική επιτυχία. Κατόπιν τούτου ο «e.o.plauen» επετράπη να εργάζεται επίσημα, και το 1940 έγινε συνεργάτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Das Reich. Εκεί άρχισε ξανά να εργάζεται ως γελοιογράφος, και απέκτησε ιδιαίτερη φήμη για τις γελοιογραφίες του Ιωσήφ Στάλιν, που θεωρούνταν ιδιαίτερα πετυχημένες. Το 1942, ο Γκαίμπελς ίδρυσε την εταιρεία «Γερμανικά Κινούμενα Σχέδια ΕΠΕ» („Deutscher Zeichenfilm GmbH“), στην οποία ο Όζερ συνεργάστηκε με τον Μάνφρεντ Σμιντ (τον μετέπειτα δημιουργό του ντετέκτιβ Νικ Κνάτερτον) πάνω στην ταινία κινουμένων σχεδίων «Ο κακόμοιρος Χάνζι» (Armer Hansi), διάρκειας 17 λεπτών, που προβλήθηκε το 1944 στα γερμανικά σινεμά. Περιεχόμενο της ταινίας: το καναρίνι Χάνζι το σκάει από το κλουβί του, επειδή ερωτεύτηκε ένα περαστικό χελιδόνι. Αλλά ο σύζυγος του έρωτά του αντιδρά άσχημα, και με δεδομένους τους κινδύνους που βιώνει ο Χάνζι έξω από το κλουβί του, επιστρέφει μετανοιωμένος στο κλουβί και στην γυναίκα του.
Παρόλα αυτά, ο Όζερ δεν κατάφερε να αποκρύψει την απέχθειά του προς το ναζιστικό καθεστώς. Στις 22 Φεβρουαρίου 1944, μια καταγγελία εις βάρος του από τον γείτονά του Μπρούνο Σουλτς, τότε Λοχαγού στην Διεύθυνση Προπαγάνδας της Βέρμαχτ, παραδόθηκε στον Γκαίμπελς. Παρότι φίλος του Όζερ, ο δημοσιογράφος Γκέρχαρντ Βάιζε, που εργαζόταν σε μια υπηρεσίας παραπληροφόρισης του εξωτερικό και των ξένων, ανέλαβε να μελετήσει την αξιοπιστία του μάρτυρα, και σύμφωνα με μια αρχειακή σημείωση, στις 7 Μαρτίου 1944 επιβεβαίωσε «ότι οι πληροφορίες που περιέχονται στην καταγραφή της 22 Φεβρουαρίου 1944 αντιστοιχούν στα γεγονότα». Στις 28 μαρτίου ο Όζερ και ο φίλος του Έριχ Κνάουφ συνελήφθησαν, και δρομολογήθηκε δίκη τους στο διαβόητο Volksgerichtshof («Λαϊκό Δικαστήριο») στις 6 Απριλίου, υπό την προεδρία του Ρόλαντ Φράισλερ. Ο Όζερ κρεμάστηκε στο κελί του την προηγούμενη νύχτα. Ο Κνάουφ εκτελέστηκε τον Μάιο. Μέχρι το 1968, η λάρνακα με τις στάχτες του Όζερ βρισκόταν στο Ράιχενμπαχ αν ντερ Φιλς. Κατόπιν, σύμφωνα με την επιθυμία του ίδιου, μεταφέρθηκε στον οικογενειακό τάφο στο Πλάουεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκιτσογράφοι Ο Κατηγορία:Φυλακισμένοι και κρατούμενοι Οζερ, Εριχ
Κορμπέιγ-Εσόν
Το Κορμπέιγ-Εσόν (γαλλικά: Corbeil-Essonnes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορμπέιγ-Εσονουά (γαλλικά: Corbeil-Essonnois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Φράνιο Τούτζμαν
Ο Φράνιο Τούτζμαν (κροατικά: Franjo Tuđman, 14 Μαΐου 1922 – 10 Δεκεμβρίου 1999) ήταν Κροάτης πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε με την ανεξαρτησία της χώρας από τη Γιουγκοσλαβία πρώτος πρόεδρος της Κροατίας, από το 1990 μέχρι τον θάνατό του.
Ο Τούτζμαν γεννήθηκε στο Βέλικο Τργκόβιτσε, στην Κροατία. Πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος του 10ου σώματος του Ζάγκρεμπ των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Μετά τον πόλεμο, προσλήφθηκε στο υπουργείο Άμυνας και έφτασε μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου στον Γιουγκοσλαβικό στρατό το 1960. Μετά την στρατιωτική του σταδιοδρομία, ασχολήθηκε με τη μελέτη της γεωπολιτικής. Το 1963 έγινε καθηγητής στο τμήμα πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, και εργάστηκε ως ιστορικός μέχρις ότου ήρθε σε σύγκρουση με το καθεστώς. Το 1965 πήρε το διδακτορικό του στην ιστορία, αλλά κατηγορήθηκε για λογοκλοπή. Ο Τούτζμαν δεν είχε λάβει επισήμως ακαδημαϊκή εκπαίδευση ως ιστορικός και προσέγγιζε την ιστορία ως μαρξιστής μελετητής και συνήγορος της Κροατίας. Ανάμεσα στα έργα του ως ιστορικός ξεχωρίζουν το ογκώδες Hrvatska u monarhističkoj Jugoslaviji (Η Κροατία της Μοναρχική Γιουγκοσλαβία) και Bespuća povijesne zbiljnosti (1989), το οποίο προσεγγίζει τους διαφορετικούς αριθμούς θυμάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Ο Τούτζμαν συμμετείχε στο κίνημα της κροατικής άνοιξης για μεταρρυθμίσεις στη χώρα και φυλακίστηκε για αυτή τη δράση το 1972. Στη συνέχεια κράτησε χαμηλό προφίλ, μέχρι που ίδρυσε την Κροατική Δημοκρατική Ένωση το 1989.
Το κόμμα του κέρδισε της πρώτες βουλευτικές εκλογές της Κροατίας το 1990 και ο Τούτζμαν έγινε πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας. Ως πρόεδρος ο Τούτζμαν πίεσε για τη δημιουργία ανεξάρτητης Κροατίας. Τις 19 Μαΐου 1991 έλαβε χώρα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, το οποίο υπερψηφίστηκε με ποσοστό 93% και τις 25 Ιουνίου 1991 η Κροατία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της. Περιοχές με πλειοψηφία Σέρβων εξεγέρθηκαν, υποστηριζόμενες από τον γιουγκοσλαβικό στρατό, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο πόλεμος της Κροατίας. Αν και υπογράφηκε κατάπαυση του πυρός το 1992, ο πόλεμος διαδόθηκε στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ο Τούτζμαν κατακρίθηκε για τον ρόλο του στον πόλεμο Κροατών-Βοσνίων, θέτοντας σε κίνδυνο τη διεθνή υποστήριξη της Κροατίας. Το 1994, υπέγραψε τη συμφωνία της Ουάσινγκτον με τον Βόσνιο πρόεδρο Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς. Το 1995, έδωσε την άδεια για την επιχείρηση Καταιγίδα, με την οποία έληξε ο πόλεμος της Κροατίας. Τον ίδιο χρόνο ήταν ένας από τους υπογράφοντες της συμφωνίας του Ντέιτον, με την οποία έληξε ο Πόλεμος της Βοσνίας. Επανεξελέγη πρόεδρος το 1992 και το 1997 και παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τον θάνατό του 1999.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κροατίας κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς κατηγορία:Ιστορικοί
Μάχη του Ελλησπόντου (321 π.Χ.)
Η μάχη του Ελλησπόντου έγινε το 321 π.Χ. μεταξύ των στρατών του Κρατερού και του Νεοπτόλεμου εναντίον του Ευμένη.
Προανάκρουσμα
Το τέλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. έριξε την Αυτοκρατορία του σε κατάσταση πολιτικής και στρατιωτικής αναταραχής, με τους στρατηγούς και τους κυβερνήτες του να διασπούν την αυτοκρατορία ως Διαδόχοί του.
Ο Περδίκκας κληρονόμησε τον κύριο Μακεδονικό στρατό και τον τίτλο «αντιβασιλιάς της Ασιατικής Αυτοκρατορίας». Προσπάθησε επίσης να νυμφευτεί την αδελφή του Αλέξανδρου Κλεοπάτρα της Μακεδονίας, κάτι που θα του έδινε αξίωση για τον Μακεδονικό θρόνο. Εξαιτίας αυτού σχηματίστηκε εναντίον του ένας συνασπισμός άλλων διαδόχων. Ένας στρατός υπό τον Κρατερό στάλθηκε στην Ασία για να αντιμετωπίσει τον Περδίκκα και τους συμμάχους του. Ο Περδίκκας έστειλε τον Ευμένη και τον Νεοπτόλεμο με στρατό στον Ελλήσποντο, για να εμποδίσουν τον Κρατερό να περάσει στην Ασία. Ο Νεοπτόλεμος, ζηλεύοντας τον Ευμένη, λιποτάκτισε με μερικές εκατοντάδες ιππείς και ένωσε τις δυνάμεις του με τον Κρατερό.
Μάχη
Μετά τη διέλευση τού Ελλησπόντου, όταν ο Κρατερός και ο Ευμένης συναντήθηκαν, ο καθένας είχε περίπου 20.000 πεζούς, αλλά η φάλαγγα βετεράνων Μακεδόνων τού Κρατερού ήταν ανώτερη. Ο Ευμένης βασίστηκε στο πολυπληθέστερο ιππικό του.
αριστερά|μικρογραφία| Το περσικό ιππικό από [[Μικρά Ασία|τη Μ. Ασία συνέθετε το ανώτερο ιππικό του Ευμένη. Σαρκοφάγος Aλτικουλάς .]]
Ο Φαρνάβαζος Γ΄, ο πρώην Πέρσης σατράπης της Φρυγίας, διοικούσε μία μοίρα ιππικού για τον Ευμένη: «Όταν ήρθε να δώσει μάχη, δεν έβαλε κανέναν Μακεδόνα να εμπλακεί με τον Κρατερό, αλλά όρισε δύο σώματα ξένων ιππέων, με διοικητή τον Φαρνάβαζο γιο του Αρτάβαζου, και τον Φοίνικα από την Τένεδο. Είχαν διαταγή να προχωρήσουν με το πρώτο που θα έβλεπαν τον εχθρό, και να τελειώσουν τη μάχη χωρίς να του δώσουν χρόνο να αποσυρθεί· και αν προσπαθούσε να μιλήσει ή να στείλει κάποιον κήρυκα, δεν έπρεπε να το λάβουν υπόψη». Πλουτάρχου, Βίος Ευμένους. Και οι δύο πλευρές έβαλαν τη φάλαγγά τους στο κέντρο και το ιππικό στις πτέρυγες με τον Κρατερό και τον Ευμένη να διοικούν τις δικές τους δεξιές πτέρυγες. Οι φάλαγγες συμμετείχαν και έλαβε χώρα σκληρός αγώνας, χαρακτηριστικός των συναντήσεων δύο μακεδονικών φαλαγγών.
Η διοίκηση του ιππικού ανατέθηκε στον Φοίνικα τον Τενέδιο και στον Φαρνάβαζο, και αποτελούνταν κυρίως από ασιατικά στρατεύματα. Ο Ευμένης φοβόταν να αντιταχθεί σε Μακεδόνες που είχαν στρατηγό έναν τόσο δημοφιλή στους συμπατριώτες του. Μόλις είδαν τον εχθρό, οι δύο διοικητές επιτέθηκαν στον στρατό του Κρατερού, που δεν μπόρεσε να αντέξει τον αιφνιδιασμό, και ο ίδιος ο ηλικιωμένος στρατηγός χάθηκε στη σύγχυση. Με τον Κρατερό να σκοτώνεται, το ιππικό του διασκορπίστηκε. Στην άλλη πτέρυγα ο Νεοπτόλεμος αντιμετώπισε τον Ευμένη και σε μονομαχία ο Νεοπτόλεμος σκοτώθηκε. Το πεζικό του Κρατερού, πλέον περικυκλωμένο και χωρίς αρχηγό, παραδόθηκε.
Συνέπεια
Ο Ευμένης κάλεσε τους ηττημένους Μακεδόνες να ενωθούν μαζί του. Αρχικά συμφώνησαν, αλλά διέφυγαν τη νύχτα, για να ξανασυναντήσουν τον Αντίπατρο αντιβασιλιά της Μακεδονίας. Η μάχη του Ελλησπόντου αφαίρεσε δύο διεκδικητές, αλλά οι Πόλεμοι των Διαδόχων θα συνεχιστούν για άλλα 40 χρόνια.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μάχες των Διαδόχων Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αλέν Κορνό
Ο Αλέν Κορνό (γαλλικά Alain Corneau, 7 Αυγούστου 1943 –30 Αυγούστου,2010), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου και συγγραφέας.
Ο Αλέν Κορνό ξεκίνησε να δουλεύει ως βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στον Κώστα Γαβρά, όπου του δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσει τον Υβ Μοντάν και να συνεργαστεί έπειτα μαζί του σε τρεις ταινίες την δεκαετία του 1970. Αργότερα θα συνεργαστεί και με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ σε μια ταινία το 1991.
Ο Αλαίν Κορνό θα πεθάνει στις 30 Αυγούστου του 2010 σε ηλικία 67 ετών στο Παρίσι από καρκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατάλογος πόλεων της Ινδίας
Ο ακόλουθος κατάλογος κατατάσσει τις πόλεις της Ινδίας με βάση των πληθυσμό με βάση την απογραφή του 2011.
Παραπομπές
* Ινδια
NGC 3841
Ο NGC 3841 είναι ελλειπτικός ή φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 25 Μαρτίου 1827 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Λέοντα.
Στις 17 Νοεμβρίου 2006 ανιχνεύθηκε ο υπερκαινοφανής τύπου Ia SN 2006oq κοντά στον NGC 3841, όμως δεν θεωρείται ότι σχετίζεται με τον γαλαξία.
Θησαυρός του Κροίσου
Ο Θησαυρός του Κροίσου, γνωστός και ως Θησαυρός της Λυδίας, είναι το όνομα μιας πολύτιμης συλλογής 363 αντικειμένων που προέρχονται από την εποχή κυριαρχίας του βασιλιά Κροίσου στη Λυδία (560-547 π.χ.). Για χρόνια (1987-1993) ο συγκεκριμένος θησαυρός ήταν θέμα νομικής διαμάχης μεταξύ της Τουρκίας και του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης, έχοντας κλαπεί στη δεκαετία του 1960 και πωληθεί στο συγκεκριμένο μουσείο. Τελικά επιστράφηκαν στην Τουρκία το 1993 όταν το Μουσείο παραδέχθηκε ότι ήξερε ότι ήταν κλεμμένα, όταν τα αγόρασε. Το 2006 μετά από μια ανώνυμη καταγγελία, δυο αντικείμενα από τη συλλογή φάνηκαν να λείπουν και να έχουν αντικατασταθεί με ψεύτικα. Σήμερα ο Θησαυρός βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ουσάκ.
Το χρονικό της ανακάλυψης και η κατάρα
Το 1965 κάποιοι ντόπιοι ανακάλυψαν τον θησαυρό,σκάβοντας παράνομα, σε ένα χωριό στη δυτική επαρχία Ουσάκ στην Τουρκία. Περιλάμβανε 363 ασημένια και χρυσά αντικείμενα που πήραν το όνομα από τον βασιλιά της Λυδίας, Κροίσο. Γνωστές φήμες αναφέρουν ότι οι 7 άνθρωποι που εμπλέκονται στις ανασκαφές του θησαυρού, πέθαναν με βίαιο τρόπο ή υπέφεραν από μακροχρόνια κακοτυχία. Οι χωρικοί του Ουσάκ ισχυρίστηκαν σε ένα δημοσιογράφο, ότι ο ένας από τους εσκαφείς έχασε και τους 3 γιους από δολοφονία και αυτοκινιτιστικά δυστυχήματα ενώ ο ίδιος έμεινε παράλυτος και πέθανε,ενώ ένας άλλο που ήταν μπλεγμένος στο σκάψιμο και την ανάσυρση του θησαυρού πήρε διαζύγιο και ο γιος του αυτοκτόνησε. Ο Bayırlar, ο οποίος πούλησε τα αντικείμενα στο εξωτερικό, φέρεται επίσης ότι είχε περάσει τρομερές στιγμές στη ζωή του και πέθανε με πόνο.
Η δικαστική διαμάχη
Τη δεκαετία του 1970,ο δημοσιογράφος της Boston Globe Ρόμπερτ Τέιλορ και ένας από τους διευθυντές σε ένα μουσείο της Βοστώνης, η Έμιλι Βερμέλ, ισχυρίστηκε ότι 219 κομμάτια αντικειμένων του θησαυρού της Λυδίας είχαν αγοραστεί από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης μεταξύ του 1966 και του 1968. Πολλές διαφορετικές κυβερνήσεις στη Τουρκιά προσπάθησαν να επαναπατρίσουν τον θησαυρό.Τελικά, το 1993, μετά από μια εξαετή δικαστική διαμάχη με το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης που φαίνεται να κοστίζει στην Τουρκία 25 εκατομμύρια λίρες, τα εκθέματα επαναπατρίστηκαν. Ο Ακμπιαϊκόγλου παραδέχθηκε ότι πούλησε τα εκθέματα για να ξεπληρώσει χρέη τζόγου και καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λυδία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Άννα Σοφία του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα κόρη) του Γεωργίου-Γουλιέλμου δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελτ και της Δωροθέας, κόρης του Όθωνα κόμη του Ζολμς-Ζόννενβαλντε.
Γεννήθηκε στο Μπίρκενφελντ και ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ορίστηκε πριγκίπισσα-ηγουμένη του αββαείου του Κβέντλινμπουργκ το 1645, διαδεχόμενη τη Δωροθέα-Σοφία των Βέττιν, κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Αυτό έγινε την περίοδο του Τριακονταετούς Πολέμου, ο οποίος τελείωσε το 1648. Η μικρή της επικράτεια υπέφερε από την εισβολή του Σουηδικού στρατού. Η Άννα-Σοφία Α΄ ήλθε συχνά σε διαφωνία με τον Ιωάννη-Γεώργιο Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και το συμβούλιο της πόλης του Κβέντλινμπουργκ.
Απεβίωσε 61 ετών και τη διαδέχθηκε η Άννα Σοφία Β΄ του Κβέντλινμπουργκ, κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Ηγούμενες του Κβέντλινμπουργκ
Καλαμίτσα Σκύρου
Η Καλαμίτσα είναι παραθαλάσσιος οικισμός αλλά και παραλία της Σκύρου στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού και τον ομώνυμο κόλπο ενώ απέχει περίπου 9 χλμ. νότια από την Χώρα και 9 χλμ. δυτικά από την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού). Η παραλία της είναι βοτσαλωτή και θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες παραλίες του νησιού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στο δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 43 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκύρος
Παπική βούλα
δεξιά|μικρογραφία|H παπική βούλα τού [[Πάπας Ουρβανός Η΄|πάπα Ουρβανού Η΄ το 1637, σφραγισμένη με μολύβδινη σφραγίδα.]] δεξιά|μικρογραφία|Το αποστολικό σύνταγμα Magni aestimamus που εκδόθηκε ως παπική βούλα από τον [[Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄|πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ το 2011, με το οποίο ιδρύεται το Στρατιωτικό Τάγμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.]]
Η παπική απόφαση, είναι ένας τύπος δημόσιου διατάγματος, απονομής τίτλου ή καταστατικού που εκδίδεται από έναν πάπα της Καθολικής Εκκλησίας. Πήρε το όνομά του από τη μολυβένια σφραγίδα (bulla), που παραδοσιακά προσαρτάτο στο άκρο για να επικυρωθεί η γνησιότητά της.
μικρογραφία|To έντυπο κείμενο της βούλας τού [[Πάπας Λέων Ι΄|πάπα Λέοντα Ι΄ Εναντίον των λαθών του Μάρτιν Λούτερ, γνωστής και ως Exsurge Domine, που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 1520.]]
Οι παπικές βούλες χρησιμοποιούνται τουλάχιστον από τον 6ο αι., αλλά η φράση χρησιμοποιήθηκε μόλις στα τέλη του 13ου αι., και στη συνέχεια μόνο εσωτερικά για ανεπίσημους διοικητικούς σκοπούς. Ωστόσο έγινε επίσημο από τον 15ο αι., όταν ένα από τα γραφεία της Αποστολικής Καγκελαρίας ονομάστηκε «μητρώο βουλών» («registrum bullarum»).
Με την άνοδο του πάπα Λέοντα Θ΄ το 1048, αναπτύχθηκε μία σαφής διάκριση μεταξύ δύο τάξεων βουλών μεγαλύτερης και λιγότερο σοβαρής. Η πλειονότητα των «μεγάλων βουλών» που υπάρχουν στην εποχή του, έχουν χαρακτήρα επιβεβαιώσεων περιουσίας ή καταστατικά προστασίας, που παρέχονται σε μοναστήρια και θρησκευτικά ιδρύματα. Σε μία εποχή που υπήρχε μεγάλη παραγωγή τέτοιων εγγράφων, εκείνοι που προμηθεύονταν βούλες από τη Ρώμη, ήθελαν να διασφαλίσουν ότι η αυθεντικότητα ης βούλας τους ήταν υπεράνω υποψίας. Μία παπική επιβεβαίωση, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως επαρκής απόδειξη του τίτλου, σε περιπτώσεις όπου η αρχική πράξη είχε χαθεί ή καταστραφεί.
Από τον 12ο αι., οι παπικές βούλες έφεραν μία μολύβδινη σφραγίδα με τα κεφάλια των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη μία πλευρά και το όνομα του πάπα στην άλλη. Οι παπικές βούλες είχαν εκδοθεί αρχικά από τον πάπα για πολλά είδη επικοινωνίας δημόσιας φύσης, αλλά μέχρι τον 13ο αι. οι παπικές βούλες χρησιμοποιούντο μόνο για τις πιο επίσημες ή σοβαρές περιπτώσεις. Ο πάπυρος φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε σχεδόν ομοιόμορφα ως υλικό για αυτά τα έγγραφα μέχρι τα πρώτα χρόνια του 11ου αι., μετά τον οποίο γρήγορα αντικαταστάθηκε από ένα τραχύ είδος περγαμηνής.
Οι σύγχρονοι μελετητές έχουν χρησιμοποιήσει αναδρομικά τη λέξη «βούλα», για να περιγράψουν κάθε περίτεχνο παπικό έγγραφο, που εκδίδεται με τη μορφή διατάγματος ή προνομίου, επίσημου ή απλού, και σε ορισμένα λιγότερο περίτεχνα που εκδόθηκαν με τη μορφή επιστολής. Πιο απλά το όνομα χρησιμοποιείται για κάθε παπικό έγγραφο, που περιέχει μεταλλική σφραγίδα.
Σήμερα η βούλα είναι η μόνη γραπτή ανακοίνωση, στην οποία ο πάπας αναφέρεται στον εαυτό του ως "Επίσκοπος, Υπηρέτης των Υπηρετών του Θεού" (Episcopus Servus Servorum Dei).
Η Μορφή του κειμένου
Η μορφή μίας βούλας ξεκινούσε παλαιότερα με μία γραμμή με υψηλά, μακρόστενα γράμματα, που περιείχε τρία στοιχεία: το όνομα του πάπα, τον παπικό τίτλο "Επίσκοπος, Υπηρέτης των Υπηρετών του Θεού" (Episcopus Servus Servorum Dei) και την αρχή (incipit) αυτής, δηλ. οι πρώτες λίγες λατινικές λέξεις από τις οποίες η βούλα παίρνει τον τίτλο της για λόγους τήρησης αρχείων, αλλά που μπορεί να μην είναι άμεσα ενδεικτικές του σκοπού της βούλας.
Το σώμα του κειμένου δεν είχε συγκεκριμένες συμβάσεις για τη μορφοποίησή του. Ήταν συχνά πολύ απλό στη διάταξη. Το τελευταίο τμήμα αποτελείτο από ένα σύντομο «δεδομένο» (datum), που ανέφερε τον τόπο έκδοσης, την ημέρα του μήνα και το έτος της αρχιερατείας τού πάπα από τον οποίο εκδόθηκε, και υπογραφές, κοντά στις οποίες επισυναπτόταν η σφραγίδα.
Για τις πιο επίσημες βούλες, ο πάπας υπέγραφε ο ίδιος το έγγραφο, οπότε χρησιμοποιούσε τον τύπο "Εγώ ο ... Επίσκοπος της Καθολικής Εκκλησίας" (Ego... Catholicae Ecclesiae Episcopus). Μετά την υπογραφή, σε αυτή την περίπτωση θα ακολουθούσε ένα περίτεχνο μονόγραμμα, οι υπογραφές τυχόν μαρτύρων και μετά η σφραγίδα. Σήμερα, ένα μέλος της Ρωμαϊκής Κουρίας υπογράφει το έγγραφο εκ μέρους του πάπα, συνήθως ο καρδινάλιος Υπουργός Εξωτερικών, και έτσι το μονόγραμμα παραλείπεται.
Η Σφραγίδα (bulla)
αριστερά|μικρογραφία|300px|Μολύβδινη [[Bulla (σφραγίδα)|βούλα του Γρηγορίου Θ', πάπα από το 1227 έως 1241. Επιγραφές: Santus PΑulus, Sanctus PΕtrus / GREGORIUS VIIII Pastor Pastorum.]]
Το πιο χαρακτηριστικό χαρακτηριστικό μίας βούλας ήταν η μεταλλική σφραγίδα (bulla), η οποία ήταν συνήθως κατασκευασμένη από μόλυβδο, αλλά σε πολύ επίσημες περιπτώσεις ήταν κατασκευασμένη από χρυσό, όπως ήταν στις Αυτοκρατορικές αποφάσεις (χρυσόβουλα) στην Κωνσταντινούπολη. Στην εμπρόσθια όψη απεικόνιζε, αρχικά κάπως χοντροκομμένα, τους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας της Ρώμης, τους Αποστόλους Άγιο Πέτρο και Παύλο, που προσδιορίζονται ως Sanctus PAulus και Sanctus PEtrus (δηλ. με τα γράμματα SPA • SPE ή SPASPE). Ο Άγιος Παύλος, στα αριστερά, φαινόταν με κυματίζουσα μακριά, μυτερή γενειάδα που αποτελείται από καμπύλες γραμμές, ενώ ο Άγιος Πέτρος, στα δεξιά, φαινόταν με σγουρά μαλλιά και μία πιο κοντό γένειο από ανάγλυφες βούλες (globetti). Κάθε κεφάλι περιβαλλόταν από έναν περίγραμμα από βούλες, με τα δύο περιγράματα να χωρίζονται από έναν σταυρό και η όλη εικόνα περιβαλλόταν από έναν πρόσθετο δακτύλιο από τέτοιες βούλες. Στην πίσω όψη ήταν το όνομα του πάπα που εξέδιδε την απόφαση στην ονομαστική, στα λατινικά, με τα γράμματα "PP", δηλ. Pastor Pastorum («Ποιμένας των Ποιμένων»). Στη συνέχεια ο δίσκος της βούλας προσαρτάτο στο έγγραφο είτε με κορδόνια από κάνναβη, στην περίπτωση επιστολών δικαιοσύνης και εκτελεστικών επιστολών, είτε με κόκκινο και κίτρινο μετάξι, στην περίπτωση των γραμμάτων χάρης, τα οποία κορδόνια περνούσαν μέσα από σχισμές στο κάλυμμα του εγγράφου. Ο όρος "bulla" προέρχεται από το λατινικό bullire (βράζω) και παραπέμπει στο γεγονός ότι, είτε από κερί, από μόλυβδο ή χρυσό, το υλικό από το οποίο θα αποτελείτο ο δίσκος της βούλας έπρεπε να λιώσει, για να μαλακώσει και να αποτυπωθεί η σφραγίδα.
Το 1535 ο Φλωρεντινός χαράκτης Μπενβενούτο Τσελίνι πληρώθηκε με 50 σκούδα για να αναδημιουργήσει τη μεταλλική μήτρα, που θα χρησιμοποιούσε για να εκτυπάσει τις μολύβδινες βούλες του Πάπα Παύλου Γ΄. Ο Τσελίνι διατήρησε τα βασικά εικονογραφικά στοιχεία όπως τα πρόσωπα των δύο Αποστόλων, αλλά τα σκάλισε με πολύ μεγαλύτερη προσοχή στη λεπτομέρεια και καλλιτεχνική ευαισθησία από ό,τι είχαν προηγουμένως αποδοθεί. Στην πίσω όψη της σφραγίδας πρόσθεσε πολλά κρινάνθεμα, μία εραλδική διακόσμηση της οικογένειας Φαρνέζε, από την οποία κατάγεται ο Πάπας Παύλος Γ΄.
Από τα τέλη του 18ου αι. η μολύβδινη βούλα έχει αντικατασταθεί με μία σφραγίδα με κόκκινο μελάνι των Αγίων Πέτρου και Παύλου με το όνομα του βασιλεύοντος πάπα να περικυκλώνει την εικόνα, αν και πολύ επίσημα γράμματα, όπως π.χ. η βούλα του Πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ που συγκαλεί τη Β' Σύνοδο του Βατικανού, λαμβάνει ακόμη τη μολύβδινη σφραγίδα.
Οι αρχικές παπικές βούλες υπάρχουν σε ποσότητα μόνο μετά τον 11ο αι. και μετά, όταν έγινε η μετάβαση από τον εύθραυστο πάπυρο στην πιο ανθεκτική περγαμηνή. Καμία δεν σώζεται ολόκληρη πριν από το 819. Ορισμένες πρωτότυπες μολύβδινες βούλες, ωστόσο, εξακολουθούν να επιβιώνουν ήδη από τον 6ο αι.
Περιεχόμενο
Ως προς το περιεχόμενο, η βούλα είναι απλώς η μορφή, με την οποία εμφανίζεται ένα διάταγμα του πάπα. Οποιοδήποτε θέμα μπορεί να αντιμετωπιστεί με βούλα, και πολλές εκδόθηκαν και υπάρχουν, συμπεριλαμβανομένων των καταστατικών διαταγμάτων, των επισκοπικών διορισμών, των αφέσεων, των αφορισμών, των αποστολικών συνταγμάτων, των αγιοποιήσεων και των συγκλήσεων.
Η βούλα ήταν η αποκλειστική μορφή επιστολών από το Βατικανό μέχρι τον 14ο αι., όταν εμφανίστηκε η παπική περίληψη (papal brief). Η περίληψη είναι η λιγότερο τυπική μορφή παπικής επικοινωνίας και επικυρώνεται με ένα κέρινο αποτύπωμα, τώρα με κόκκινο μελάνι, του Δακτυλίου του Αλιέως. Δεν υπήρξε ποτέ ακριβής διάκριση της χρήσης μεταξύ μίας βούλας και μίας περίληψης, αλλά σήμερα οι περισσότερες επιστολές, συμπεριλαμβανομένων των εγκυκλίων, εκδίδονται ως περιλήψεις.
Νίκος Μίχος
Ο Νίκος Μίχος είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην βουλευτής με το κόμμα της Χρυσής Αυγής, με την οποία βρέθηκε στο επίκεντρο ερευνών για εγκληματική δράση, ρατσιστικές επιθέσεις και αντιδημοκρατική ρητορική και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια κάθειρξη για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 καταδικάστηκε σε οκτώ μήνες φυλάκιση για την επίθεση στον κοινωνικό χώρο Συνεργείο το 2013, όπου μαζί με άλλα μέλη της Χρυσής Αυγής προκάλεσαν επικίνδυνη σωματική βλάβη σε τρίτους.
Το 2022 αποφυλακίζεται για λόγους υγείας έχοντας εκτίσει περίπου 15 μήνες (25 μήνες μαζί με τα ημερομίσθια στη φυλακή).
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Ευβοίας με τη Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Μαΐου 2012, του Ιουνίου 2012, του Ιανουαρίου 2015 και του Σεπτεμβρίου 2015, ενώ στις 26 Σεπτεμβρίου 2017 ανεξαρτητοποιήθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος.
Τον Νοέμβριο του 2017 εντάχθηκε στην Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου όντας ο πρώτος βουλευτής του νέου κόμματος, όμως αποχώρησε λίγες ημέρες αργότερα.
Τον Ιανουάριο του 2018 προσχώρησε στο ΛΑΟΣ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Έλληνες νεοναζιστές Κατηγορία:Πολιτικοί Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού Κατηγορία:Πολιτικοί Ελληνικής Λύσης
Ο αφρός των ημερών
Ο αφρός των ημερών (γαλλικός τίτλος: L'Écume des jours) είναι μυθιστόρημα του Μπορίς Βιάν που εκδόθηκε το 1947, αν και είχε γραφτεί τον προηγούμενο χρόνο. Αφηγείται την ιστορία τριών ζευγαριών σε έναν φανταστικό, παράλογο, σουρεαλιστικό κόσμο όπου η πραγματικότητα είναι συνυφασμένη με το όνειρο.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε ένα σουρεαλιστικό περιβάλλον, όπου τα ζώα, τα φυτά και τα άψυχα αντικείμενα αντανακλούν τα ανθρώπινα συναισθήματα και οι χαρακτήρες ελίσσονται σε έναν φανταστικό κόσμο που βασίζεται σε δικούς του νόμους, χωρίς όμως να φαίνεται μη ρεαλιστικό, κανείς δεν εκπλήσσεται από τις παραδοξολογίες.
Η ιστορία ξεκινά με τον Κολέν, έναν πλούσιο 22χρονο άνδρα, να κάνει την πρωινή του τουαλέτα: «Ο Κολέν τελείωνε την τουαλέτα του (...) με την κεχριμπαρένια χτένα του, χώρισε τη μεταξένια μάζα σε μακριές πορτοκαλιές τούφες, σαν τ' αυλάκια που χαράζει ο χαρούμενος γεωργός με το πιρούνι του σε μαρμελάδα βερίκοκο».
Ο Κολέν «έχει αρκετή περιουσία για να ζει αξιοπρεπώς χωρίς να δουλεύει για άλλους». Έχει έναν φίλο, τον Τσικ, ο οποίος δεν έχει την ίδια τύχη, αφού ως μηχανικός είναι πολύ φτωχός (σε αντίθεση με τους εργάτες). Ο τρίτος άνδρας είναι ο καλλιεργημένος μάγειρας του Κολέν, ο Νικολά.
Αυτό που λείπει από τον Κολέν, παρά τον πολυτελή τρόπο ζωής του, είναι ο έρωτας και έτσι στην αρχή ζηλεύει τον Τσικ, ο οποίος μια μέρα γνωρίζει την υπέροχη Αλίζ. Στη συνέχεια, όμως, σε ένα πάρτι ερωτεύεται την όμορφη Κλοέ - η οποία έχει το ίδιο όνομα με το τραγούδι του Ντιουκ Έλινγκτον - και την οποία παντρεύεται σχεδόν αμέσως σε μια μεγαλειώδη τελετή. Ερωτευμένος και γενναιόδωρος δίνει στους φίλους του τον Τσικ και την Αλίζ το ένα τέταρτο της περιουσίας του για να παντρευτούν κι αυτοί. Αλλά στο μήνα του μέλιτος, η Κλοέ αρρωσταίνει: ένα νούφαρο μεγαλώνει στους πνεύμονές της. Αυτή η επώδυνη κατάσταση μπορεί να ανακουφιστεί μόνο με λουλούδια και ο Κολέν καταστρέφεται οικονομικά προσπαθώντας να σώσει την αγαπημένη του. Η Κλοέ πηγαίνει στο βουνό και επιστρέφει θεραπευμένη, το νούφαρο δεν είναι πια εκεί, αλλά πλέον μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο τον έναν πνεύμονα. Όταν η Κλοέ αρρωσταίνει ξανά, από τον άλλο πνεύμονα, ο Κολέν ψάχνει για δουλειά για να αγοράζει πάλι λουλούδια. Το σπίτι τους σταδιακά γίνεται όλο και πιο θλιμμένο και πιο σκοτεινό και συρρικνώνεται, παρά τις προσπάθειες του μικρού γκρίζου ποντικιού τους με τα μαύρα μουστάκια που καθαρίζει τα τζάμια για να αφήσει τις ακτίνες του ήλιου να περάσουν.
Ο Τσικ, γοητευμένος από τον φιλόσοφο Ζαν Σολ Παρτρ, με σημαντικό έργο το Ο εμετός σε αναφορά στο βιβλίο του Σαρτρ Η ναυτία, ξοδεύει όλα του τα χρήματα στα βιβλία και αγοράζει οποιοδήποτε αντικείμενο σχετίζεται με τον φιλόσοφο. Χρησιμοποιώντας τα χρήματα μόνο για να ικανοποιήσει το πάθος του, δεν παντρεύεται την Αλίζ, η οποία θέλοντας να σώσει αυτόν και τη σχέση τους, ζητά από τον Παρτρ να σταματήσει να δημοσιεύει βιβλία. Όταν εκείνος αρνείται, εκείνη τον σκοτώνει και καίει τα κοντινά βιβλιοπωλεία, με την ελπίδα να σώσει τον φίλο της από τον εθισμό του που είχε γίνει εμμονικός, στην πυρκαγιά καίγεται και η ίδια. Εν τω μεταξύ, ο Τσικ υποβάλλεται σε φορολογικό έλεγχο καθώς δεν πλήρωνε φόρους, προτιμώντας να κρατήσει τα χρήματα για να διευρύνει τη συλλογή του. Σκοτώνεται από την αστυνομία καθώς προσπαθεί να τους εμποδίσει να καταστρέψουν τα βιβλία του φιλοσόφου.
Το τέλος του  βιβλίου είναι πικρό και απαισιόδοξο, παρά τις προσπάθειες του Κολέν, η Κλοέ τελικά πεθαίνει και αυτός φαίνεται να αφήνεται να πεθάνει από λύπη. Το ποντίκι προσπαθεί να αυτοκτονήσει βάζοντας το κεφάλι του στο στόμα μιας γάτας, μη αντέχοντας να βλέπει τον Κολέν τόσο λυπημένο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Γιάννης Γκιόλας
Ο Γιάννης Γκιόλας (γενν. 1957 στο Ναύπλιο) είναιΈλληνας πολιτικός, βουλευτής Αργολίδας με τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Σεπτέμβριο του 2015, ο οποίος επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 2019.
Σπούδασε νομική και εργάζεται ως δικηγόρος από το 1983. Ήταν δημοτικός σύμβουλος Ναυπλίου το 1990-1994 και 2006-2010, ενώ αποτελεί μέρος του κινήματος της αριστεράς από τα εφηβικά του χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Αργολίδος Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Τζέρυ Γκόλντσμιθ
Ο Τζέρυ Γκόλντσμιθ (Jerry Goldsmith), με πλήρες επίσημο όνομα Τζέραλντ Κινγκ Γκόλντσμιθ (Jerrald King Goldsmith, 10 Φεβρουαρίου 1929 – 21 Ιουλίου 2004) ήταν Αμερικανός συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας, γνωστός για το μεγάλο σε όγκο έργο του στη σύνθεση μουσικής για κινηματογραφικές ταινίες και την τηλεόραση. Μερικές ταινίες με τη δική του μουσική είναι τρεις της σειράς των Ράμπο, Ο Πλανήτης των Πιθήκων, Τόρα! Τόρα! Τόρα!, Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας, Chinatown, Άλιεν, Ολική επαναφορά, Air Force One, Λος Άντζελες: Εμπιστευτικό, Μουλάν, 5 ταινίες της σειράς του «Σταρ Τρεκ» και Το πέρασμα της Κασσάνδρας.
Συνεργάσθηκε με σκηνοθέτες όπως οι Ρόμπερτ Γουάιζ, Χάουαρντ Χοκς, Ότο Πρέμινγκερ, Τζο Ντάντε, Ρίτσαρντ Ντόνερ, Ρίντλεϊ Σκοτ, Στίβεν Σπίλμπεργκ, Πολ Βερχόφεν και Φράνκλιν Σάφνερ. Οι δουλειές του για τους Ντόνερ και Σκοτ περιλαμβάνουν μια απορριφθείσα μουσική για την ταινία Timeline και μια με αμφιλεγόμενο τρόπο «πετσοκομμένη» μουσική για το Άλιεν, όπου αντικαταστάθηκε με μουσική του Χάουαρντ Χάνσον στους τίτλους τέλους.
Ο Γκόλντσμιθ ήταν 6 φορές υποψήφιος για Βραβείο Grammy, 5 φορές για Βραβείο Έμμυ, 9 για Χρυσή Σφαίρα, 4 για BAFTA και 18 φορές για «Όσκαρ» (κερδίζοντας το 1976 για την Προφητεία).
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τζέραλντ Κινγκ Γκόλντσμιθ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες από γονείς ρουμανοεβραϊκής καταγωγής, την Τέσα, το γένος Ράπαπορτ, που ήταν δασκάλα, και τον Μόρις Γκόλντσμιθ, που ήταν πολιτικός μηχανικός. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία 6 ετών, αλλά «το πήρε στα σοβαρά» όταν έγινε 11 ετών και από τα 13 έκανε ιδιωτικά μαθήματα με τον καταξιωμένο πιανίστα Γιάκομπ Γκίμπελ. Στα 16 του άρχισε να μελετά μουσική θεωρία και αντίστιξη με δάσκαλο τον Ιταλό συνθέτη Μάριο Καστελνουόβο-Τεντέσκο, ο οποίος δίδαξε και άλλους αξιόλογους συνθέτες, όπως τους Χένρυ Μαντσίνι, Αντρέ Πρεβέν, Νέλσον Ριντλ και Τζον Γουίλιαμς.
Δεκαετία του 1950
Το 1950 ο Γκόλντσμιθ βρήκε εργασία στο μουσικό τμήμα του δικτύου CBS ως υπάλληλος δακτυλογράφος. Εκεί άρχισε να γράφει τη μουσική για ραδιοφωνικές παραγωγές, όπως τις CBS Radio Workshop, Frontier Gentleman και Romance. Σε συνέντευξη είχε δηλώσει για το πώς προσλήφθηκε: «Το CBS είχε ένα workshop και μια φορά την εβδομάδα οι εργαζόμενοι, όποιο κι αν ήταν το ταλέντο τους, είτε ήταν θυρωροί, είτε τυπογράφοι, μαζεύονταν και παρήγαν ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Αλλά έπρεπε να ήσουν εργαζόμενος εκεί. Χρειάζονταν κάποιον να γράφει μουσική, και γνώριζα κάποιον εκεί που τους είπε πως θα ήμουν πολύ καλός σε αυτό. Εγώ είχα μόλις παντρευτεί και χρειαζόμουν μια δουλειά, οπότε πλαστογράφησαν ένα τεστ δακτυλογράφου για μένα. Από εκεί και πέρα, μπορούσα να δουλέψω σε αυτές τις παραγωγές. Περίπου ένα εξάμηνο αργότερα το τμήμα μουσικής άκουσε τι έκανα, τους άρεσε και μου έδωσαν μια σχετική δουλειά.» Αργότερα προάχθηκε στη σύνθεση μουσικής για ζωντανές τηλεοπτικές εκπομπές του CBS, όπως τις Climax! and Playhouse 90. Επίσης έγραψε τη μουσική για πάμπολλα επεισόδια της σειράς Η Ζώνη του Λυκόφωτος. Παρέμεινε στο CBS έως το 1960 και μετά πήγε διαδοχικά στα Revue Studios (σημ. Universal TV) και στα στούντιο της Metro-Goldwyn-Mayer για λογαριασμό του παραγωγού Νόρμαν Φέλτον, για τον οποίο είχε εργασθεί στην τηλεόραση και τώρα θα συνεργάζονταν για τηλεοπτικές σειρές όπως τις Dr. Kildare και The Man from U.N.C.L.E..
Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους για την οποία έγραψε τη μουσική ο Γκόλντσμιθ ήταν το γουέστερν Black Patch (1957). Συνέχισε με τις ταινίες Face of a Fugitive (1957) και City of Fear (1959).
Δεκαετία του 1960
Ο Γκόλντσμιθ άρχισε τη δεκαετία γράφοντας μουσική για τηλεοπτικές σειρές όπως το Gunsmoke και το Thriller, καθώς και για τη δραματική ταινία The Spiral Road (1960). Ωστόσο το όνομά του άρχισε να αναγνωρίζεται μετά τη μουσική του για την ταινία γουέστερν Ο ασύλληπτος επαναστάτης (Lonely Are the Brave, 1962), την οποία συνέθεσε μετά από σύσταση εκ μέρους του συνθέτη Άλφρεντ Νιούμαν, που είχε εντυπωσιασθεί με την εργασία του στη σειρά Thriller και έτσι τον συνέστησε στον επικεφαλής του μουσικού τμήματος της Universal, παρά το ότι δεν τον είχε συναντήσει ποτέ από κοντά. Το ίδιο έτος ο Γκόλντσμιθ συνέθεσε την κατά το μεγαλύτερο μέρος της ατονική και ασυμφωνική μουσική της βιογραφικής ταινίας Freud: The Secret Passion (1962), που του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για «Όσκαρ» Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, αν και έχασε από τον επίσης για πρώτη φορά υποψήφιο Μωρίς Ζαρ και τη μουσική του για το έργο Ο Λόρενς της Αραβίας.
Συνέχισε στην τηλεόραση με το κεντρικό μουσικό θέμα της σειράς The Man from U.N.C.L.E. (1964). Στον κινηματογράφο ακολούθησαν η ταινία γουέστερν Rio Conchos, το πολιτικό θρίλερ Επτά Ημέρες του Μαΐου (αμφότερες επίσης του 1964), το ρομαντικό δράμα Ο τυφλός άγγελος (1965), τα πολεμικά έργα Πρώτη νίκη (1965) και Η πτώσις των αετών (1966), Τα Βότσαλα της Άμμου (1966) και άλλες ταινίες. Σχεδόν απέρριψε τη συνεργασία του για την Πρώτη νίκη (The Blue Max) όταν παρακολούθησε την τελική μορφή της ταινίας, όπου οι παραγωγοί είχαν ανακατέψει τη μουσική του με τμήματα του Also Sprach Zarathustra του Ρίχαρντ Στράους. Αλλά οι συνθέσεις του για τον Τυφλό άγγελο και Τα Βότσαλα της Άμμου του χάρισαν τη δεύτερη και την τρίτη υποψηφιότητά του για «Όσκαρ», αντιστοίχως. Επίσης από τις Επτά Ημέρες του Μαΐου και Τα Βότσαλα της Άμμου είχε τις δύο πρώτες υποψηφιότητές του για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης πρωτότυπης μουσικής. Την ίδια εποχή έντυσε με τη μουσική του κάποιες ελαφρότερες ταινίες, όπως οι παρωδίες ταινιών «Τζέιμς Μποντ Our Man Flint (1966) και In Like Flint (1967), και η κωμωδία The Flim-Flam Man (1967), στην οποία μιμείται την παραδοσιακή μουσική του αμερικανικού Νότου.
Ο συνθέτης τράβηξε και πάλι επάνω του την προσοχή με τη μουσική του για την ταινία επιστημονικής φαντασίας Ο Πλανήτης των πιθήκων (1968), μία από τις πρώτες μουσικές για ταινία που γράφηκε ολόκληρη στο ύφος της αβάν-γκαρντ, με καινοτόμες τεχνικές όπως το echoplex, και μουσική μίμηση των γρυλισμάτων των πιθήκων με πνευστά να παίζονται χωρίς τα επιστόμιά τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μία ακόμα υποψηφιότητα του Γκόλντσμιθ για «Όσκαρ», αλλά την κατάταξή της στο νο. 18 στον κατάλογο των «κορυφαίων 25 μουσικών αμερικανικών ταινιών» που κατήρτισε το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου το 2005 («AFI's 100 Years of Film Scores»). Παραλείποντας τη δεύτερη ταινία-συνέχεια (Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων, 1970), ο συνθέτης συνεργάσθηκε στην τρίτη συνέχεια, την Απόδραση από τον Πλανήτη των Πιθήκων (1971).
Στο τέλος της δεκαετίας ο Γκόλντσμιθ έγραψε μουσική για τις ταινίες Μπαντολέρο (γουέστερν, 1968), The Chairman (κατασκοπικό θρίλερ, 1969), The Illustrated Man (φαντασίας, 1969) και 100 Rifles (γουέστερν, 1969). Επίσης συνέθεσε το μουσικό θέμα της τηλεοπτικής δραματικής-κωμικής σειράς Room 222.
Δεκαετία του 1970
Σε όλη τη μουσική της ταινίας Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας (1970), ο Γκόλντσμιθ χρησιμοποίησε την τεχνική Echoplex για την επανάληψη ενός μοτίβου τρομπέτας, που μουσικά αντικατόπτριζε την πίστη του Στρατηγού Πάττον στη μετεμψύχωση. Το κυρίως μουσικό θέμα ήταν ένα εμβατήριο για συμφωνική ορχήστρα συνοδευόμενη από εκκλησιαστικό όργανο, που αντιπροσώπευε τη μιλιταριστική και βαθιά θρησκευτική φύση του πρωταγωνιστή. Απέφερε στον συνθέτη μια ακόμα υποψηφιότητα για «Όσκαρ». Ο έπαινος της κριτικής συνεχίσθηκε με τη συναισθηματική μουσική του για την ταινία αποδράσεως Ο Πεταλούδας (1973), μία ακόμα υποψηφιότητα για «Όσκαρ». Το ίδιο έτος ο Γκόλντσμιθ έγραψε το μουσικό θέμα της τηλεσειράς Barnaby Jones.
Το επόμενο έτος αντιμετώπισε μια πρόκληση: να αντικαταστήσει τη μουσική του Phillip Lambro για το φιλμ νουάρ Chinatown (1974) γράφοντας εξαρχής νέα μουσική και ηχογραφώντας την μέσα σε μόλις δέκα ημέρες. Το κατόρθωσε, ανακατεύοντας ανατολικούς ήχους με στοιχεία τζαζ και με χρήση μικρής ορχήστρας (μία τρομπέτα, 4 πιάνα, 4 άρπες, 2 κρουστά και λίγα έγχορδα). Και πάλι ήρθε μια υποψηφιότητα για «Όσκαρ», το οποίο αυτή τη φορά έχασε από τους Νίνο Ρότα - Καρμάιν Κόπολα και τη μουσική τους για την ταινία Ο Νονός ΙΙ. Ωστόσο η μουσική για την Chinatown απέφερε (δεκαετίες αργότερα) την υψηλότερη κατάταξή του (νο. 9) στον κατάλογο των «κορυφαίων 25 μουσικών αμερικανικών ταινιών» που κατήρτισε το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου το 2005 («AFI's 100 Years of Film Scores»). Υπήρξε επιπλέον υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα.
Κοινότητα Σφάκας
Με την ονομασία Κοινότητα Σφάκας αναφέρονται:
Τζέρυ Γκόλντσμιθ
Δεκαετία του 1970
Ο Γκόλντσμιθ απέσπασε και πάλι τους επαίνους πολλών μουσικοκριτικών για τη δουλειά του στην περιπέτεια εποχής Ο άνεμος και το λιοντάρι (1975), που βασιζόταν σε ένα κάπως ετερόκλητο σύνολο πολλών παραδοσιακών οργάνων του Μαρόκου και πολλών κρουστών. Πήρε και πάλι υποψηφιότητα για «Όσκαρ», το οποίο έχασε από τον Τζον Γουίλιαμς και Τα σαγόνια του καρχαρία.
Ο Γκόλντσμιθ συνέθεσε μια σκοτεινή και δυσοίωνη χορωδιακή μουσική για την ταινία μεταφυσικού τρόμου Η Προφητεία (The Omen, 1976). Υπήρξε η πρώτη μουσική για ταινία με χρήση χορωδίας στο ύφος της αβάν-γκαρντ. Η μουσική απέσπασε και πάλι την εύνοια των κριτικών και απέφερε στον συνθέτη το μοναδικό Όσκαρ (πρωτότυπης μουσικής) στη μακρά σταδιοδρομία του, αλλά και μια υποψηφιότητα στην κατηγορία «Καλύτερο τραγούδι» για το χορωδιακό «Ave Satani». Κατόπιν αυτού, ο Γκόλντσμιθ συνέθεσε τη μουσική για δύο συνέχειες της ταινίας: το Damien: Omen II (1978) και το Omen III: The Final Conflict (1981).
Ο Γκόλντσμιθ συνέχισε να αποσπά επαίνους της κριτικής, με ταινίες όπως η δυστοπία φαντασίας Logan's Run (1976), το δράμα εποχής Οργισμένα κύματα (Islands in the Stream, 1977, μια μουσική που παρέμεινε μια από τις αγαπημένες του), τα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας Το μυστήριο του θαλάμου 8 (Coma, 1978) και Αιγόκερως 1 (1978), Το σμήνος (επίσης 1978), και βεβαίως την επόμενη υποψηφιότητά του για «Όσκαρ» με το επίσης επιστημονικής φαντασίας έργο Ανθρωποκυνηγητό σε δυο ηπείρους (The Boys from Brazil, 1978), όπου με ζωηρά βαλς δημιουργεί αντίθεση με την κέντρική ιδέα της ταινίας, δηλαδή την κλωνοποίηση του Αδόλφου Χίτλερ.
Η δεκαετία έκλεισε για τον συνθέτη με τη μουσική για το Σταρ Τρεκ: Η ταινία (1979). Ως αρχική επιλογή του Τζιν Ροντενμπέρι για τη μουσική του 1ου επεισοδίου-πιλότου για την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά (τότε δεν μπόρεσε να γράψει τη μουσική εξαιτίας ανειλημμένων υποχρεώσεων), ο Γκόλντσμιθ ήταν η πρώτη επιλογή τόσο της Paramount Pictures όσο και του σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γουάιζ για την κινηματογραφική μεταφορά. Αντιμέτωπος με την πρόκληση να συνθέσει ένα νέο μουσικό μοτίβο «Σταρ Τρεκ» για την ταινία, ο συνθέτης πάλαιψε πολύ για έμπνευση, Ωστόσο κέρδισε και πάλι υποψηφιότητες για «Όσκαρ» και Χρυσή Σφαίρα. Αργότερα συνέχισε με μουσική για τις ταινίες Σταρ Τρεκ Νο 5: Τα Tελευταία Σύνορα (1989), Σταρ Τρεκ: Η Πρώτη Επαφή (1996), Σταρ Τρεκ: Η Εξέγερση (1998) και Star Trek: Nemesis (2002), αλλά και με το μουσικό θέμα της νέας τηλεοπτικής σειράς Σταρ Τρεκ: Βόγιατζερ το 1995.