cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δείκτης Ανθρώπινης Φτώχειας
Δείκτης φτώχειας για επιλεγμένες χώρες του ΟΟΣΑ (HPI-2)
P_3: Πληθυσμός κάτω από το όριο της φτώχειας (50% του σταθμισμένου μέσου διαθέσιμου εισοδήματος νοικοκυριού)
P_4: Ποσοστό μακρόχρονης ανεργίας (12 μήνες ή περισσότερο)
\alpha: 3
Η τελευταία αναφορά, του 2006, περιλαμβάνει μόνο τις 18 από τις 21 χώρες με τον υψηλότερο Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης. Η κατάταξη των χωρών αυτών είναι η εξής (οι χώρες με τη λιγότερη φτώχεια εμφανίζονται στην κορυφή):
Οι τρεις από τις 21 χώρες που δεν περιλαμβάνονται είναι η Ισλανδία, η Αυστρία και η Νέα Ζηλανδία. Ο πίνακας περιλαμβάνει μόνο τις χώρες με υψηλό ΔΑΑ. Αν περιλαμβάνονταν όλες οι χώρες, η κατάταξη θα ήταν διαφορετική καθώς τις πρώτες θέσεις θα καταλάμβαναν περισσότερο φτωχές χώρες. Ο πλήρης κατάλογος μπορεί να ανακτηθεί από τους συνδέσμους στο τέλος του άρθρου.
Οι δείκτες που χρησιμοποιούνται είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Φτώχεια Κατηγορία:Οικονομικοί δείκτες
881
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 881 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
883
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 883 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Mall (τραγούδι του Εουτζέντ Μπουσπέπα)
Το "Mall" (ελληνικά: Λαχτάρα) είναι ένα τραγούδι, γραμμένο και ερμηνευμένο από τον Αλβανό τραγουδιστή Εουτζέντ Μπουσπέπα. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Αλβανία στη Eurovision 2018, αφού κέρδισε την 56η έκδοση του ''Festivali i Këngës και ήρθε 11ο στον τελικό με 184 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Αλίσα Μιλάνο
Η Αλίσα Μιλάνο (Alyssa Jayne Milano, 19 Δεκεμβρίου 1972) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, παραγωγός, σχεδιάστρια ρούχων, συγγραφέας και πρώην τραγουδίστρια.
Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1972 από Ιταλοαμερικανούς γονείς και ξεκίνησε τη καριέρα της σε πολύ μικρή ηλικία. Η πρώτη της εμφάνιση ως ηθοποιός ήταν το 1981 στο δημοφιλές μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ με τίτλο Άννι.
Η φήμη της εδραιώθηκε με τον ρόλο της Σαμάνθας Μικέλλι στην επιτυχημένη κωμική σειρά του ABC Who's the boss? (1984-1992) και εκτοξεύτηκε με τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Φοίβης Χάλιγουελ στη σειρά φαντασίας Οι Μάγισσες (1998-2006) της Warner Bros. που γνώρισε παγκόσμια επιτυχία. Επίσης, στα μέσα της δεκαετίας του 1990 συμμετείχε σε κάποιες αμφιλεγόμενες ταινίες ερωτικού περιεχομένου, ενώ αγαπήθηκε και για το ρόλο της ως Τζένιφερ Μανκίνι στην τηλεοπτική σειρά Λεωφόρος του Μέλροουζ του Fox. Την δεκαετία του 1980 ασχολήθηκε επίσης με την μουσική και γνώρισε επιτυχία μόνο στην Ιαπωνία, όπου κυκλοφόρησε 5 δίσκους.
Το 2013, πρωταγωνιστεί στην δραματική σειρά Mistresses παραγωγής ABC, με τον ρόλο της Σαβάνα Ντέιβις.
Πρώιμα χρόνια
Η Αλίσα Μιλάνο είναι η κόρη της Λιν, μιας σχεδιάστριας μόδας και μάνατζερ ταλέντων, και του Τόμας Μιλάνο, ενός μοντέρ μουσικής. Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν, μεγάλωσε στο Στέιτεν Άιλαντ και ήταν καθολική. Έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Κόρυ (αγγλ : Cory, γεννημένο το 1982), που είναι επίσης ηθοποιός.
Σε μία συνέντευξή της το 2003 παραδέχτηκε ότι είχε μια καλή παιδική ηλικία, έχοντας μεγαλώσει σε μια αγαπημένη, αληθινή οικογένεια. Η Μιλάνο είναι ξαδέλφη με τους ηθοποιούς Έρικ Λόιντ και Έμιλι Ανυ Λόιντ.
Καριέρα
Εμφανίστηκε στην τηλεόραση και σε off-Broadway παραγωγές. Στην ηλικία των 10 κέρδισε τον πρώτο της μεγάλο ρόλο στο τηλεοπτικό σόου Who's the boss?, μαζί με τους Tόνυ Ντάνζα, Τζούντιθ Λάιτ, Ντάνι Πιντώρο και Kάθριν Χέλμοντ. Υποδύθηκε την Σαμάνθα Μικέλι, την κόρη του χαρακτήρα του Ντάνζα. Αφού η Μιλάνο κέρδισε το ρόλο, η ίδια και ο πατέρας της μετακόμισαν από το Στέιτεν Άιλαντ στο Χόλιγουντ. Η υπόλοιπη οικογένεια ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα, επειδή η μητέρα της ήταν αρχικώς απρόθυμη να εγκαταλείψουν τη ζωή τους για ένα σόου που δεν είχε εγγύηση.
Αν και η Μιλάνο γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν και είχε πρόβλημα με αυτή την προφορά, δούλευε σκληρά για να την βελτιώσει, ώστε να έχει περισσότερες ευκαιρίες στο θέατρο. Ξεκίνησε στη σκηνή με το Tender Offer, γραμμένο από την Γουέντυ Γουάσερσταϊν, το All Night Long, γραμμένο από τον Αμερικανό θεατρικό συγγραφέα Τζον Ο'Κίφυ, και την πρώτη αμερικανική προσαρμογή μιούζικαλ της Τζέιν Έιρ. Επέστρεψε στο θέατρο το 1991, όταν ξεκίνησε με παραγωγές του Λος Άντζελες, όπως το Butterflies Are Free.
Το 1985 η Μιλάνο συμμετείχε στην ταινία Commando ως Τζένι Μάτριξ, κόρη του Τζον Μάτριξ (Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ). Η Μιλάνο παραδέχτηκε ότι μερικές φορές φρίκαρε με τα όπλα στο πλατό. Μερικά χρόνια αργότερα η ταινία προβλήθηκε στην Ιαπωνία, προτρέποντας μια δισκογραφική εταιρεία να προτείνει στην Μιλάνο ένα συμβόλαιο για πέντε άλμπουμ.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Μιλάνο είχε καθιερωθεί ως εφηβικό είδωλο εμφανιζόμενη σε εφηβικές τηλεταινίες, όπως το Crash Course και το Dance 'Til Dawn (και οι δύο το 1988). Και τα δύο έργα της επέτρεψαν να λειτουργεί παράλληλα με τον στενό προσωπικό της φίλο, Μπράιαν Μπλουμ. Ο Μπλουμ και ο αδερφός του Σκοτ εργάστηκαν με τη Μιλάνο σε επεισόδια του Who's the Boss?. Το 1993 αυτή η συνεργασία επεκτάθηκε, όταν η Μιλάνο φιλοξενήθηκε στη σειρά του Μπράιαν At Home with the Webbers. Παρήγαγε ένα εφηβικό προπονητικό βίντεο το 1988 ονομαζόμενο Teen Steam και κατόρθωσε να αποκτήσει λίγη φήμη εκτός ΗΠΑ με την μουσική της καριέρα, η οποία διήρκεσε μέχρι της αρχές της δεκαετίας του 1990.
Το 1991 η Μιλάνο θέλησε να ακολουθήσει την ακαδημαϊκή της καριέρα, αλλά ήταν αδύνατο να αποδεσμευτεί από το συμβόλαιό της. Όταν ο ρόλος της στο Who's the Boss? τελείωσε το 1992, μαζί με τη λήξη της σειράς, η Μιλάνο φοβήθηκε μην έχει προβλήματα στο να αποκτήσει άλλους ρόλους, γνωρίζοντας την τύχη πολλών διάσημων παιδιών που μεγάλωναν εκείνη την περίοδο. Η Μιλάνο προσπάθησε να απομακρύνει την εικόνα του "καλού κοριτσιού", εμφανιζόμενη γυμνή σε διάφορες ερωτικές ταινίες στοχευμένες σε ενήλικες όπως Casualties of Love : The long Island Lolita Story (1993), Embrace of the Vampire (1994), Deadly Sins (1995) και Poison Ivy II: Lilly (1996).
Προσωπική ζωή
Ως προς την προσωπική της ζωή, παντρεύτηκε με τον Ντέβηντ Μπουγκλιάρι στις 15 Αυγούστου του 2009 στην Νέα Υερσέτ. Τον Φεβρουάριο του 2011, ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι περίμενε το πρώτο του παιδί. Στις 11 Αυγούστου 2011, γέννησε τον γιο τους, Μάιλο Τώμας Μπουγκλιάρι.
Η Μιλάνο παλαιότερα είχε δηλώσει ότι είναι χορτοφάγος. Είναι μάχιμη ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ζώων, έχοντας συμμετάσχει σε πολλαπλά projects της PETA και άλλων μη κερδοσκοπικών οργανισμών. Ανακηρύχτηκε επίσης Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF στις ΗΠΑ, ενώ ταξίδεψε στην Ινδία, στο Κόσσοβο και στην Αγκόλα για να συνεργαστεί με τους τοπικούς εκπροσώπους της UNICEF. Το 2004, συμμετείχε ως ομιλήτρια στην καμπάνια "Trick or Treat" της UNICEF. Άντλησε κεφάλαιο ύψους 50.000 δολαρίων για γυναίκες και παιδιά με AIDS στη Νότια Αφρική πουλώντας προσωπικό της φωτογραφικό έργο. Το 2009 διηύθυνε άλλη μία φιλανθρωπική καμπάνια, συγκεντρώνοντας το ποσό των 75.000 δολαρίων για το σκοπό "Charity:Water".
Το 2004, είχε δηλώσει σε συνέντευξη ότι είναι δυσλεκτική, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για ηθοποιό. Δηλώνει επίσης, φανατική παίκτρια του baseball ενώ στον ελεύθερό της χρόνο, παρακολουθεί μαθήματα φωτογραφίας και παίζει με τα κατοικίδια της. Έχει στην κατοχή της 8 άλογα, 4 σκύλους και 4 γάτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Μοντεζίκ
Το Μοντεζίκ (γαλλικά: Montézic, οξιτανικά: Montasic) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντεζικουά (γαλλικά: Montézicois).
Τηγάνι Λήμνου
Το Τηγάνι ή Παξιμάδι είναι ακατοίκητη βραχονησίδα στη νοτιοανατολική άκρη της Λήμνου. Βρίσκεται απέναντι από το ομώνυμο ακρωτήριο (λέγεται και Άκρα Τηγάνι) και νοτιοανατολικά από το ακρωτήριο Ρόπαλο. Αποτελεί μέρος του δικτύου Natura 2000 (GR4110008) και έχει χαρακτηριστεί Καταφύγιο Άγριας Ζωής. Στην θαλάσσια περιοχή του Άκρα Τηγάνι βυθίστηκε το 1948 λόγω ατυχήματος το επιβατηγό ατμόπλοιο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΙΣ σε μέγιστο βάθος 58 μέτρα. Το ναυάγιο, σύμφωνα με την γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων του ΥΠΠΟΑ, είναι ένα από τα τρία επισκέψιμα ναυάγια της Λήμνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Λήμνου
Καίτη Ντιριντάουα
Η Καίτη Ντιριντάουα (πραγματικό όνομα: Αικατερίνη Οικονόμου, 1921 - 9 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του μουσικού θεάτρου και τραγουδίστρια, σύζυγος του Κώστα Χατζηχρήστου, με τον οποίο είχε αποκτήσει μία κόρη. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, εξαιτίας της οποίας υπέστη διώξεις και εξορίες.
Διάσελλο (αποσαφήνιση)
Το Διάσελλο μπορεί να αναφέρεται στους παρακάτω οικισμούς της Ελλάδας:
Καίτη Ντιριντάουα
Βιογραφία
Υπήρξε αγωνίστρια στο ΕΑΜ. Καταδικάστηκε από τους Γερμανούς σε φυλάκιση 3 ετών.
Μετά την Κατοχή, για τις πολιτικές της θέσεις, εξορίστηκε μαζί με άλλους αντιστασιακούς στη Μακρόνησο, μετά στη Χίο και έπειτα στο Τρίκερι.
Έπαιζε στο θέατρο έως το 1966. Απεβίωσε στις 9 Φεβρουαρίου του 1996 από ανακοπή.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Μονφράν
Το Μονφράν (γαλλικά και οξιτανικά: Montfranc) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονφρανκαίν (γαλλικά: Montfrancains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Αμένοφις Α'
Ο Αμενχοτέπ Α' , αρχ. αιγυπτ. jmn-ḥtp(w), προφ. jama:nuḥa:tpaw (= ο Άμμων είναι ευχαριστημένος), εξελληνισμένα Αμένοφις Α', επίσης βασιλιάς Ζεσέρκερε (Ḏsr-k3-R΄)΄, ήταν ο δεύτερος φαραώ της 18ης δυναστείας της Αιγύπτου. Η βασιλεία του τοποθετείται γενικά το 1526-1506 π.Χ.
Ήταν γιος του Αμώσεως Α' και της Αμώσεως-Νεφερτάρης, αλλά είχε δύο τουλάχιστον μεγαλύτερους αδελφούς, τον Άμωσι-ανχ και τον Άμωσι Σαπαΐρ, που δεν επρόκειτο όμως να κληρονομήσουν τον θρόνο. Κάποια στιγμή, μεταξύ του 17ου έτους της βασιλείας του Άμωσι Α΄ και του τέλους εκείνου το 25ο έτος, οι διάδοχοι απεβίωσαν και ο Αμενχοτέπ έγινε διάδοχος. Έπειτα ανέβηκε στον θρόνο και κυβέρνησε για 21 έτη. Αν και η βασιλεία του είναι λίγο τεκμηριωμένη από πηγές, μπορούμε να μαζέψουμε πληροφορίες από υπάρχοντα στοιχεία. Κληρονόμησε το βασίλειο που φτιάχτηκε από τις στρατιωτικές κατακτήσεις τού πατέρα του και διατήρησε επικυριαρχία στη Νουβία και στο Δέλτα του Νείλου. Μάλλον δεν προσπάθησε να διατηρήσει την αιγυπτιακή εξουσία στην Ανατολή. Συνέχισε την επανοικοδόμηση των ναών στην Άνω Αίγυπτο και έκανε μία μεγάλη διαφοροπούηση στον σχεδιασμό τού ταφικού συνόλου, με το να διαχωρίσει τον τάφο του από τον ταφικό ναό του. Έτσι έθεσε έναν νέο τρόπο σχεδίασης στα βασιλικά ταφικά μνημεία, που θα διατηρείτο σε όλη την περίοδο τού Νέου Βασιλείου. Έπειτα από το τέλος του θεοποιήθηκε ως προστάτης θεός της Deir el-Medina.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Ελευθερία και Αλληλεγγύη
Η Ελευθερία και Αλληλεγγύη (Sloboda a solidarita, SaS) είναι ένα φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στη Σλοβακία. Ιδρύθηκε το 2009. Το κόμμα διευθύνεται από τον ιδρυτή και οικονομολόγο Ρίτσαρντ Σούλικ, ο οποίος σχεδίασε το ενιαίο φορολογικό σύστημα της Σλοβακίας. Γενικά κατέχει ελευθεριακές ή αντικρατικές θέσεις. Μετά τις εκλογές του 2020, το κόμμα έχασε αρκετές έδρες στο Εθνικό Συμβούλιο, αλλά ήταν μέρος της κυβέρνησης συνασπισμού με τα κόμματα "Για το Λαό" και "Είμαστε Οικογένεια",
Το Sas είναι ευρωσκεπτικιστικό, υποστηρίζει ελευθεριακές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης της απελευθέρωσης των ναρκωτικών και του γάμου ομοφύλων, και έχει μια οικονομικά φιλελεύθερη πλατφόρμα που βασίζεται στις ιδέες της Αυστριακής Σχολής.
Το SaS απέτυχε ελάχιστα να περάσει το όριο του 5% στις ευρωεκλογές του 2009, αλλά ήρθε τρίτο, κερδίζοντας 22 έδρες, στις βουλευτικές εκλογές του 2010. Έγινε μέρος της τετρακομματικής κεντροδεξιάς κυβέρνησης συνασπισμού, κατέχοντας τέσσερις θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο, με τον Ρίτσαρντ Σούλικ να εκλέγεται Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου. Στις βουλευτικές εκλογές του 2012, το κόμμα υπέστη σημαντική μείωση και έχασε τις μισές από 22 έδρες που κατείχε. Στις ευρωεκλογές του 2019, το κόμμα εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές. Το κόμμα είναι μέλος των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών.
Ιστορικό
Ο Ρίτσαρντ Σούλικ, ειδικός σύμβουλος δύο υπουργών οικονομικών της Σλοβακίας, ανήγγειλε την πρόθεσή του να ιδρύσει την Ελευθερία και την Αλληλεγγύη στις 10 Οκτωβρίου 2008, καλώντας για ένα κόμμα αφιερωμένο στην οικονομική ελευθερία και αμφισβητώντας τη δέσμευση της Σλοβακικής Δημοκρατικής και Χριστιανικής Ένωσης – Δημοκρατικού Κόμματος (SDKÚ–DS) προς αυτόν τον στόχο. Αφού εξασφάλισε τις 10.000 υπογραφές που απαιτούνται για την ίδρυση ενός κόμματος, η Ελευθερία και Αλληλεγγύη ιδρύθηκε επίσημα τον Φεβρουάριο του 2009, πριν από τις ευρωεκλογές του 2009. Το κόμμα έθεσε δημοσίως τους στόχους να εισέλθει στο Εθνικό Συμβούλιο το 2010 και να εισέλθει στην κυβέρνηση το 2014.
Στο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος στη Μπρατισλάβα στις 28 Φεβρουαρίου 2009, ο Σούλικ εξελέγη Πρόεδρος. Στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2009, η SaS έλαβε το 4,7% των ψήφων, χάνοντας απλώς το εκλογικό όριο του 5%. Στις περιφερειακές εκλογές του 2009, η SaS κέρδισε μία έδρα στη Μπρατισλάβα. μικρογραφία|250x250εσ| Ο Ρίτσαρντ Σούλικ. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2010, η SaS έλαβε 12,1% και κέρδισε 22 έδρες.
Τον Φεβρουάριο του 2011, ο Ιγκόρ Μάτοβιτς αποβλήθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα για την ψήφο του υπέρ των προτεινόμενων περιορισμών της Smer–SD στη διπλή υπηκοότητα. Οι Συνηθισμένοι Άνθρωποι υπέβαλαν αίτηση για να γίνουν ανεξάρτητο πολιτικό κόμμα. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012, το SaS έλαβε 5,9% των ψήφων, κατατάσσοντάς το στο έκτο μεγαλύτερο κόμμα στο Εθνικό Συμβούλιο με 11 βουλευτές.
Στις ευρωεκλογές του 2014, η SaS κατέλαβε την έκτη θέση σε εθνικό επίπεδο, λαμβάνοντας 6,7% των ψήφων και εξέλεξε έναν ευρωβουλευτή.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016, το κόμμα έλαβε 12,1% των ψήφων, έρχεται ως το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στο Εθνικό Συμβούλιο με 21 βουλευτές.
Ιδεολογία
Το SaS έχει περιγραφεί ποικιλοτρόπως ως φιλελεύθερο, κλασικό φιλελεύθερο, συντηρητικό φιλελεύθερο, δεξιό-ελευθεριακό, εθνικό φιλελεύθερο, και ελευθεριακό. Το κόμμα υποστηρίζει τόσο τον πολιτιστικό όσο και τον οικονομικό φιλελευθερισμό στις πολιτικές του. Οικονομικά ριζωμένο στον νεοφιλελευθερισμό και στην Αυστριακή Σχολή, το κόμμα πιστεύει στην οικονομική φιλελευθεροποίηση και στον δημοσιονομικό συντηρητισμό. Το SaS είναι ιδιαίτερα πολιτικό ελευθεριακό, καθώς είναι το μόνο μεγάλο κόμμα που έκανε εκστρατεία υπέρ του γάμου ομοφύλων ή για την αποποινικοποίηση της κάνναβης, που το έθεσε σε αντίθεση με τον κοινωνικά συντηρητικό πρώην εταίρο του συνασπισμού, το Χριστιανοδημοκρατικό Κίνημα. Το SaS είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι είναι το μόνο κόμμα που αντιτίθεται στην αύξηση του κατώτατου μισθού, υποστηρίζοντας αντ' αυτού την κατάργησή του.
Όσον αφορά την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το SaS θεωρείται ευρωσκεπτικιστικό  ή μαλακό ευρωσκεπτικιστικό. Το κόμμα αυτοχαρακτηρίζεται ευρωρεαλιστικό και αντιτίθεται στον γραφειοκρατικό μηχανισμό της ΕΕ ως οργανωμένο σήμερα. Ο Σούλικ υπήρξε επίσης ένθερμος επικριτής του προγράμματος υποχρεωτικής μετεγκατάστασης προσφύγων καθώς και της περαιτέρω ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε βάρος των εθνικών κρατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβακικά πολιτικά κόμματα
882
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 882 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ερμιτάζ
Το Ερμιτάζ (ρωσικά: Эрмитаж) αποτελεί το μεγαλύτερο και ένα από τα παλαιότερα μουσεία στον κόσμο, καθώς και ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Αγίας Πετρούπολης. Φιλοξενείται σε ένα συγκρότημα έξι κτιρίων, τα παλαιά Χειμερινά Ανάκτορα, στις όχθες του ποταμού Νέβα. Ανάμεσα στα σημαντικά εκθέματα του μουσείου, περιλαμβάνεται η συλλογή έργων δυτικοευρωπαϊκής τέχνης με έργα των Λεονάρντο ντα Βίντσι, Ωγκύστ Ροντέν, Πάμπλο Πικάσσο, Ανρί Ματίς, Πωλ Γκωγκέν, Πωλ Σεζάν, Κλωντ Μονέ, Ρέμπραντ και άλλων. Φιλοξενούνται ακόμα εκθέματα από την αρχαία Ελλάδα, την Αίγυπτο και τη Ρώμη, καθώς και μεγάλες συλλογές ειδών κοσμηματοποιίας. Ο συνολικός αριθμός των έργων που ανήκουν στις συλλογές του Ερμιτάζ ξεπερνούν τα 3.000.000.
Ετυμολογία
Η λέξη ερμιτάζ (hermitage) είναι γαλλική, εκ παραφθοράς της ελληνικής λέξης ερημητήριο. Με τον όρο αυτό αποκαλούσαν οι Γάλλοι οποιαδήποτε εξοχική ή απόκεντρη κατοικία κυρίως για μονήρη ανάπαυση ή αναψυχή. Γνωστότερο τέτοιο ερημητήριο στη Γαλλία ήταν ο παλαιός πύργος που κτίσθηκε το 1225 από τον ιππότη Γκάσπαρ ντε Σπέριμπεργκ, στην αριστερή όχθη του Ροδανού, στη πεδιάδα Μονμαρσύ, σε μια γραφική οινοπαραγωγική περιοχή της οποίας τα κρασιά είναι ονομαστά. Σ΄ αυτό το ερημητήριο διέμεινε επίσης και ο Ρουσσώ.
Ιστορία
thumb|233x233px|Ερμιτάζ|αριστερά αριστερά|μικρογραφία|305x305px|Οι «Τρείς Χάριτες» του [[Αντόνιο Κανόβα|Α. Κανόβα]] Το Ερμιτάζ ιδρύθηκε ουσιαστικά από την Μεγάλη Αικατερίνη στα 1764, επί σχεδίων του Γάλλου αρχιτέκτονα Βαλλέν ντε λα Μοντ όταν απέκτησε μαζικά 200 έργα ζωγραφικής. Ρώσοι πρέσβεις έλαβαν στη συνέχεια εντολή να αγοράσουν τις σημαντικότερες συλλογές έργων τέχνης που προσφέρονταν προς πώληση. Αρχικά, τα έργα αποτελούσαν ιδιωτική συλλογή της αυτοκράτειρας και διατηρούνταν στα Χειμερινά Ανάκτορα, αρχιτεκτονικό έργο του Μπαρτολομέο Ραστρέλι, την περίοδο 1754-1762. Το 1783 ξεκίνησε επίσης η κατασκευή του Θεάτρου Ερμιτάζ, ένα από τα σημερινά κτίρια του μουσείου, η οποία ολοκληρώθηκε το 1787.
Μετά το θάνατο της Αικατερίνης Β' της Ρωσίας, τα χειμερινά ανάκτορα εγκαταλείφθηκαν ως αυτοκρατορική κατοικία από τον διάδοχο της, Πέτρος Α', ο οποίος δεν στήριξε την ενίσχυση του μουσείου, εμπλουτίζοντας τη συλλογή του μόνο με δύο νέους πίνακες. Αντιθέτως, οι διάδοχοί του, έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στο Ερμιτάζ και τα επόμενα χρόνια, επί αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου Α' και του Νικολάου Α' η συλλογή έργων του εμπλουτίστηκε σημαντικά με νέα έργα τέχνης, καλύπτοντας ακόμα και περιόδους της αρχαιότητας. Προκειμένου να στεγαστούν κατάλληλα, ο Νικόλαος Α' παρήγγειλε στον Γερμανό αρχιτέκτονα Λέο φον Κλέντσε, που είχε χαράξει το σχέδιο της Αθήνας ως νέας πρωτεύουσας), την κατασκευή ενός νέου κτιρίου (Νέο Ερμιτάζ), το οποίο εγκαινιάστηκε τελικά στις 5 Φεβρουαρίου του 1852 και αποτέλεσε το πρώτο μουσείο της Ρωσίας, ανοιχτό σε επισκέπτες.
Δυστυχώς στη περίοδο της Ρωσικής επανάστασης, το αυτοκρατορικό Ερμιτάζ υπέστη μεγάλη καταστροφή αν και κηρύχθηκε δημόσιο μουσείο, ενώ μετά το τέλος της, φιλοξένησε το Μουσείο της Οκτωβριανής Επανάστασης στα Χειμερινά Ανάκτορα, το οποίο έκλεισε στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Την διετία 1932-1934, έργα από τις συλλογές του Ερμιτάζ πωλήθηκαν, με πρωτοβουλία της Σοβιετικής κυβέρνησης για την εξεύρεση χρημάτων. μικρογραφία|273x273px|Η αίθουσα του φλαμανδικού σχολείουΕκτιμάται ότι 2.880 πίνακες κλάπηκαν και ένα μικρό μέρος εξ αυτών συμμετείχαν σε δημοπρασίες, μεταξύ αυτών και πίνακες που θεωρούνται σήμερα κλασικοί.
Την ίδια περίοδο, έργα μεταφέρθηκαν από το Ερμιτάζ σε άλλα ρωσικά μουσεία όπως το Μουσείο Πούσκιν στη Μόσχα. Η απώλεια έργων συνεχίστηκε σε μικρότερη κλίμακα και τα επόμενα χρόνια, μέχρι τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, το 1945. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το μουσείο αφού πρώτα εκκενώθηκε, υπέστη νέες ζημιές, ενώ σημαντικό μέρος από τις συλλογές του διασώθηκε και φυλάχτηκε μέχρι την επαναλειτουργία του. Τα τελευταία χρόνια, από το 1990 το Ερμιτάζ απέκτησε τη παλιά του αίγλη ακολουθώντας μια μητροπολιτική πολιτιστική ανάπτυξη υιοθετώντας μία σειρά από πρωτοβουλίες συνεργασιών και φιλόδοξων πολιτιστικών προγραμμάτων. Τον Ιούνιο του 2000, υπογράφτηκε συμφωνία μελλοντικής συνεργασίας του Ερμιτάζ με το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ, ενώ στις 25 Νοεμβρίου του 2000, εγκαινιάστηκε ειδική πτέρυγα στο ανάκτορο Σόμερσετ του Λονδίνου, με έκθεση έργων που ανήκουν στις συλλογές του Ερμιτάζ. Από τις 24 Φεβρουαρίου του 2004, λειτουργεί επίσης το Ερμιτάζ του Άμστερνταμ, το οποίο αποτελεί παράρτημα του μουσείου στην ολλανδική πόλη.
Εθελοντική Υπηρεσία
Η Εθελοντική Υπηρεσία του Ερμιτάζ προσφέρει σε όλους τους ενδιαφερόμενους μια μοναδική ευκαιρία να συμμετάσχουν στην λειτουργία αυτού του παγκοσμίου φήμης μουσείου. Το πρόγραμμα όχι μόνο βοηθά το Ερμιτάζ με τις εξωτερικές και εσωτερικές του λειτουργίες αλλά και εξυπηρετεί ως ο επίσημος σύνδεσμος μεταξύ των εργαζομένων του μουσείου και του κοινού, κάνοντας προσβάσιμη στην κοινωνία την γνώση των ειδικών. Οι εθελοντές μπορούν επίσης να πραγματοποιήσουν προγράμματα που αντικατοπτρίζουν τους προσωπικούς τους στόχους και ενδιαφέροντα. Σκοπός της υπηρεσίας είναι η καλλιέργεια ενός αισθήματος ευθύνης στην νεολαία, προκειμένου να βοηθήσει στην κατανόηση της παράδοσης και της ανάγκης διατήρησης αυτής.
Υποπλοίαρχος Δανιόλος (οχηματαγωγό)
Υποπλοίαρχος Δανιόλος (Οχηματαγωγό) L-163
Ερμιτάζ
Εθελοντική Υπηρεσία
μικρογραφία|995x995px|center|Το αρχιτεκτονικό συγκρότημα Ερμιτάζ στις όχθες του ποταμού Νέβα, από αριστερά προς τα δεξιά το θέατρο Ερμιτάζ, η αψίδα πάνω από το χειμερινό κανάλι, το Μεγάλο Ερμιτάζ, το Μικρό Ερμιτάζ και το [[Χειμερινά Ανάκτορα|Χειμερινό Ανάκτορο]]
Υποπλοίαρχος Δανιόλος (οχηματαγωγό)
Το «Υποπλοίαρχος Δανιόλος», πρώην USS LSM 227, παρελήφθη στις 3 Μαρτίου 1958 στο Norfolk Βιργινίας ΗΠΑ. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία USA – Dravo Corp., στο Wilmington. Καθέλκυση στις 9 Σεπτεμβρίου 1944. Στην ενέργεια στις 5 Οκτωβρίου 1944. Του ίδιου τύπου ήταν τα «Υποπλοίαρχος Γρηγορόπουλος», «Υποπλοίαρχος Κρυσταλλίδης», «Υποπλοίαρχος Μέρλιν», «Υποπλοίαρχος Ρουσσέν» και «Υποπλοίαρχος Τουρνάς». Εντάχθηκε στη δύναμη του Στολίσκου πλοίων απόβασης. Χρησιμοποιήθηκε επίσης εκτεταμένα σε ανεξάρτητες μεταφορές. Ονομάσθηκε προς τιμήν του φονευθέντος Υποπλοιάρχου Αντώνιου Δανιόλου, ο οποίος υπηρετούσε στο Υ/Β «Τρίτων» ως ύπαρχος και φονεύθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1942 στη γέφυρά του, εξαιτίας σφοδρής επίθεσης του γερμανικού ανθυποβρυχιακού καταδιωκτικού Ζ-102. Παροπλίστηκε στις 27 Απριλίου 1993.
Ερμιτάζ
Συλλογές
Από τα 250 Μουσεία της πόλεως, το Ερμιτάζ είναι το πιο φημισμένο μουσείο με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα. Είναι ένα από τα σημαντικότερα Μουσεία Τέχνης στον κόσμο. Στεγάζει μια τεράστια συλλογή ευρωπαϊκών πινάκων για την περίοδο έως το 1917. Η μεγάλη πυκνότητα των πινάκων στους τοίχους προκύπτει από το τεράστιο αριθμό των συλλογών που εκτίθενται, και πήρε το όνομα  "Το κρεμαστό  της Πετρούπολης".
Αναλυτικά:
Περιέχει τρία εκατομμύρια εκατόν δύο χιλιάδες αντικείμενα τέχνης συνολικά, συμπεριλαμβανομένων:
1.122.000 νομισματικά αντικείμενα (μία από τις σημαντικότερες συλλογές στον κόσμο). 749.000 αρχαιολογικά αντικείμενα. 651.000 έργα τέχνης: 622.000 αντικείμενα στον τομέα των γραφικών τεχνών (486.000 σφραγίδες), 16.900 πίνακες ζωγραφικής (η μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο), 12.800 γλυπτά (μία από τις μεγαλύτερες συλλογές στον κόσμο). 357.700 έργα εφαρμοσμένης τέχνης. 13.932 όπλα και πανοπλίες (6.000 από Ευρώπη, 2.000 από Ρωσία). 148.000 διάφορα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Ρωσία Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στη Ρωσία  Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρωσία
Πόροι δικτύου
Σε ένα δίκτυο υπολογιστών ως πόροι ορίζονται των σύνολων των κόμβων οι οποίοι είναι συνδεδεμένοι με γραμμές επικοινωνίας ώστε να επιτρέπεται η ανταλλαγή των δεδομένων. Για παράδειγμα πόροι του δικτύου είναι τα τερματικά, οι εξυπηρετητές (Servers) και οι εκτυπωτές. Πόροι επίσης θεωρούνται και οι συσκευές διασύνδεσης όπως οι δρομολογητές (routers), οι επαναλήπτες (repeaters), οι διανομείς (hubs) και οι γέφυρες (bridges).
Οι πόροι που παράγουν ή καταναλώνουν την πληροφορία λέγονται τερματικοί κόμβοι ενώ αυτού που μεταφέρουν αλλά δεν παράγουν ή καταναλώνουν λέγονται τηλεπικοινωνιακοί κόμβοι.
Πηγές
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Ιρένα Σεβίνσκα
Η Ιρένα Σεβίνσκα (το γένος Κίρσενσταϊν, πολωνικά: Irena Kirszenstein-Szewińska, 24 Μαΐου 1946 – 29 Ιουνίου 2018) ήταν Πολωνή αθλήτρια του στίβου, μία από τις κορυφαίες όλων των εποχών, σε πολλαπλά αγωνίσματα. Είναι η μοναδική αθλήτρια στην ιστορία του αθλητισμού, ανδρών ή γυναικών, που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100, στα 200 και στα 400 μέτρα. Με επτά Ολυμπιακά μετάλλια, είναι η αθλήτρια με τα περισσότερα στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων του 20ού αιώνα μαζί με την Αυστραλή Σίρλεϊ Στρίκλαντ.
Μένων (αποσαφήνιση)
Το όνομα Μένων μπορεί να αναφέρονται:
Ιρένα Σεβίνσκα
Βιογραφία
Η Ιρένα Σεβίνσκα γεννήθηκε στο Λένινγκραντ (τώρα Αγία Πετρούπολη) της Σοβιετικής Ένωσης από ιουδαϊκή οικογένεια. Ο πατέρας της καταγόταν από τη Βαρσοβία της Πολωνίας και η μητέρα της από το Κίεβο της Σοβιετικής Ένωσης (τώρα Ουκρανίας). Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και συναντήθηκαν ως φοιτητές στο Σάμαρκαντ του Ουζμπεκιστάν και το 1947 μετακόμισαν στη Βαρσοβία.
Μένων (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ιρένα Σεβίνσκα
Βιογραφία
Το 1967 παντρεύτηκε τον προπονητή της, Γιάνους Σεβίνσκι (Janusz Szewiński), που ήταν αθλητής του δρόμου μετ΄ εμποδίων σε εθνικό επίπεδο και αργότερα εργαζόταν ως αθλητικός φωτογράφος. Είχαν αποκτήσει δύο γιους, τον Αντρέι Σεβίνσκι (Andrzej Szewiński, γενν. 1970), ο οποίος έπαιζε βόλεϊ για την εθνική ομάδα των ανδρών της Πολωνίας και αργότερα έγινε γερουσιαστής, και τον Γιάροσλαβ (Jaroslaw, γενν. 1981).
Το 1970 η Σεβίνσκα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας με μεταπτυχιακό στα οικονομικά.
Καριέρα
Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε το στίβο στο σχολείο της, και μετά τη μετακόμιση στην πρωτεύουσα, την προπονούσε ο Jan Kopyto, πρώην ακοντιστής που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης το 1956. Τη βοήθησε το σώμα της που ήταν ιδανικό για στίβο, καθώς ήταν ιδιαίτερα ψηλή για την εποχή της και αρκετά ελαφριά με μεγάλο διασκελισμό. Πέρα από τα φυσικά της προσόντα ήταν αθλήτρια «εγκεφαλική», ιδιαίτερα εύστροφη και συνδύασε την καλλιέργεια σώματος και πνεύματος. Το 1962, κέρδισε τα πρώτα μετάλλια του Πολωνικού Πρωταθλήματος Νέων στο Λοτζ. Πέτυχε την πρώτη της διεθνή επιτυχία το 1964 - κατά τη διάρκεια των Ευρωπαϊκών Αγώνων Νεανίδων που διεξήχθησαν στη Βαρσοβία, όπου κέρδισε κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια, στα 200 μέτρα και το άλμα εις μήκος και μαζί με τις συμπατριώτισσές της τη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρων.
Ένα μήνα αργότερα ξεκίνησε και η καριέρα της στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου μεταξύ των άλλων επιτευγμάτων της, η Σεβίνσκα έχει να επιδείξει την κατάκτηση επτά μεταλλίων (τρία χρυσά και από δύο ασημένια και χάλκινα) σε πέντε διαφορετικά αγωνίσματα (100 μ., 200 μ., 400 μ., άλμα εις μήκος, 4 × 100 μ.) σε τέσσερις διοργανώσεις (1964–1976).
Στις 9 Ιουλίου 1965 κατέρριψε στην Πράγα το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μέτρα με χρόνο 11,1 δευτερόλεπτα. Στις 8 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, στη Βαρσοβία έκανε παγκόσμιο ρεκόρ και στα 200 μέτρα με χρόνο 22,7 δευτερόλεπτα. Την ίδια χρονιά πήρε τα χρυσά μετάλλια και στα δύο αγωνίσματα στην Πανεπιστημιάδα της Βουδαπέστης. Το 1966, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης κατέκτησε τρία χρυσά, στα 200 μέτρα, το άλμα εις μήκος και στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρα, ενώ κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 100 μέτρα.
Στις 18 Οκτωβρίου του 1968, στην Πόλη του Μεξικού, κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο και σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μέτρα με χρόνο 22,58 δευτερόλεπτα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968. Μεταπήδησε στα 400 μέτρα το 1973 και την επόμενη χρονιά έγινε η πρώτη γυναίκα που έσπασε το φράγμα των 50 δευτερολέπτων: στις 22 Ιουνίου 1974 στη Βαρσοβία σημείωσε χρόνο 49,9 δευτερόλεπτα. Το 1974 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στη Ρώμη κέρδισε τόσο τα 100 όσο και τα 200 μέτρα με 11,13 και 22,51 καταρρίπτοντας τα ρεκόρ αγώνων και στις δύο περιπτώσεις. Οι επιτυχίες της το 1974 της χάρισαν το πρώτο τίτλο της Αθλήτριας της Χρονιάς του περιοδικού Track and Field News, ενώ το πρακτορείο τύπου United Press International την ανακήρυξε ως την καλύτερη αθλήτρια στον κόσμο. Προτού την Ολυμπιάδα του 1976 στο Μπίντγκοστς της Πολωνίας, αφαίρεσε το πρόσφατο παγκόσμιο ρεκόρ κατά δύο χιλιοστά - 49,75 - από την Ανατολικογερμανίδα Κριστίνα Μπρέμερ.
Επανέλαβε το διπλό Ολυμπιακό επίτευγμα στα 400 μέτρα το 1976, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ. Η νίκη της στον τελικό των 400 μέτρων στις 29 Ιουλίου στους Ολυμπιακούς του 1976, όπου σημείωσε και το μεγάλο αυτό ρεκόρ, έχει μείνει αξέχαστη σε όσους της είδαν. Είχε αφήσει τη δεύτερη Μπρέμερ δέκα μέτρα πίσω. Αρχικά, ως επίδοση δόθηκαν τα 49,29 δευτερόλεπτα. Αργότερα, επανεξετάσθηκε το φιλμ της κούρσας και το ρεκόρ επισημοποιήθηκε ως 49,28. Η επίδοση αυτή θα της έδινε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο φέτος στο Λονδίνο, αλλά και στο Πεκίνο το 2008. Παραμένει δε, ρεκόρ Πολωνίας. Μεταξύ 1974 και 1978 κέρδισε 34 συνεχόμενους τελικούς στα 400 μέτρα. Από τις πιο διάσημες νίκες της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν στην πρώτη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της IAAF στο Ντίσελντορφ στις 3 Σεπτεμβρίου 1977, όταν νίκησε τη Μαρίτα Κοχ σε μία δραματική μάχη. Τα χρυσά της μετάλλια τα κέρδισε στη σκυταλοδρομία 4 × 100 (1964, Τόκιο, με παγκόσμιο ρεκόρ 43,6 δευτερόλεπτα), στα 200 μέτρα (1968, Μεξικό με χρόνο 22,58 δευτερόλεπτα) και στα 400 μέτρα (1976, Μόντρεαλ). Πήρε μέρος σε πέντε Ολυμπιάδες και μόνο το 1980 δεν κατάφερε να κερδίσει μετάλλιο (στα 34 της, ηλικία μεγάλη για τα δεδομένα του στίβου εκείνης της εποχής) αποκλεισμένη στα ημιτελικά των 400 μέτρων. Συνολικά κατέρριψε 10 φορές επίσημες παγκόσμιες επιδόσεις και 12 φορές ευρωπαϊκές. Τέσσερις φορές ψηφίστηκε ως η κορυφαία αθλητική προσωπικότητα της χρονιάς στην Πολωνία (1965, 1966, 1974, 1976), ενώ κατέκτησε τίτλους πρωταθλήτριας της χώρας της 26 φορές.
Μετά την αποχώρησή της από την ενεργό δράση
Μετά την αποχώρηση από την αθλητική δραστηριότητα, της απονεμήθηκε η ανώτατη αθλητική τιμή, το Ολυμπιακό Τάγμα. Εργάστηκε σε διάφορες θέσεις του Πολωνικού και διεθνούς αθλητισμού: το 1981 εντάχθηκε στην Πολωνική Αθλητική Ένωση (PZLA) και το 1984 εξελέγη στην Επιτροπή Γυναικών της IAAF, και το 1995 εντάχθηκε στο συμβούλιο του Ευρωπαϊκής Ένωσης Στίβου. Το 1998, η Σεβίνσκα έγινε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και την ίδια χρονιά πήρε μέρος στο παγκόσμιο συνέδριο των Ολυμπιονικών στην Καλαμάτα. Με δική της εισήγηση το 1997 τα Παπαφλέσσεια εντάχθηκαν στα διεθνή μίτινγκ της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Στίβου. Οι διοργανωτές των αγώνων την τίμησαν το 2007. Σε ψηφοφορία των Polityka, Przegląd Sportowy και Tempa αναγνωρίστηκε το 1998 ως η κορυφαία αθλήτρια του αθλητισμού της χώρας του 20ού αιώνα.
thumb|250px|2007 Το 2004 έγινε πρόεδρος της Πολωνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και την ίδια χρονιά συμμετείχε στη λαμπαδηδρομία στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα. Στις 3 Αυγούστου του 2005 εξελέγη ως το τρίτο γυναικείο μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF). Στο διάστημα 1999–2003 ήταν μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Παγκόσμιου Συνδέσμου Ολυμπιονικών (WOA). Ήταν επίσης σθεναρά προσηλωμένη στην ισότητα των φύλων, όντας μέλος πολλών επιτροπών – γυναικών και αθλητισμού, συμβάλλοντας εξαιρετικά στη βελτίωση των γυναικών στο αθλητικό κίνημα.
Στις 24 Νοεμβρίου του 2012 ήταν ένα από τα 25 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στο Hall of Fame του στίβου, σε τελετή που έλαβε χώρα στη Βαρκελώνη για τα 100 χρόνια της IAAF. Το 2015 συμπεριλήφθηκε στις 25 κορυφαίες αθλήτριες όλων των εποχών, σύμφωνα με την επίσημη βαθμολόγηση της IAAF. Ήταν παρούσα στην κορυφαία στιγμή του ελληνικού στίβου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο Ντε Τζανέιρο με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου από την Κατερίνα Στεφανίδη κι ήταν αυτή που έκανε την απονομή στο άλμα επί κοντώ γυναικών. Το περιοδικό Track and Field News, τη χαρακτήρισε ως τη σπουδαιότερη πολυαθλήτρια Ολυμπιακών αθλημάτων στίβου όλων των εποχών. Το 2016, ήταν η πρώτη εκπρόσωπος του αθλητισμού που έλαβε το παράσημο του Λευκού Αετού, την υψηλότερη πολωνική τιμή.
Στις 29 Ιουνίου 2018, ο θάνατός της ανακοινώθηκε από τον σύζυγό της Γιάνους Σεβίνσκι. Απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 72 ετών, στη Βαρσοβία, στο Στρατιωτικό Ινστιτούτο Ιατρικής που βρίσκεται στην οδό Szaserów Street.
Καλύτερες επιδόσεις
Πηγή : World Athletics
Καρβίδιο του λιθίου
Το καρβίδιο του λιθίου (αγγλικά: lithium carbide) είναι δυαδική χημική ένωση του λιθίου και του άνθρακα, με χημικό τύπο Li2C2. Πιο συγκεκριμένα είναι ένα ακετυλενίδιο. Είναι μια ενδιάμεση ένωση που παράγεται κατά τη διάρκεια της ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα. Το καρβίδιο του λιθίου ανήκει σε ένα (σχετικά) εκτεταμένο σύνολο ενώσεων άνθρακα και λιθίου, που συμπεριλαμβάνουν τα ακόλουθα καρβίδια:
Υπάρχουν επίσης και οι ακόλουθες «ενώσεις παρεμβολής» σε γραφίτη:
Το καρβίδιο του λιθίου είναι η πιο θερμοδυναμικά σταθερή δυαδική ένωση άνθρακα - λιθίου εμπλουτισμένη σε λίθιο και είναι η μόνη από αυτές που μπορεί να ληφθεί με απευθείας αντίδραση των στοιχείων που την αποτελούν. Για πρώτη φορά παράχθηκε από τον Μοϊσσέν, το 1896, με αντίδραση άνθρακα και ανθρακικού λιθίου:
Μερικές φορές, ιδιαίτερα σε αγγλόφωνα συγγράμματα, γίνεται σύγχυση μεταξύ του καρβιδίου του λιθίου (lithium carbide, Li2C2) και του ανθρακικού λιθίου (lithium carbonate, Li2CO3), εξαιτίας της σχετικής ομοιότητας των ονομάτων.
Δομή
Το καρβίδιο του λιθίου είναι ένα άλας που μπορεί να τυποποιηθεί με τη μορφή Li+−C≡C−Li+. Σε υψηλές θερμοκρασίες, το καρβίδιο του λιθίου μετατρέπεται αντιστρεπτά σε κυβική δομή αντιφθοριδίου.
Το καρβίδιο του λιθίου είναι μια ένωση φάσης Ζίντι (Zintl phase) και υπάρχει ως ένα άλας 2Li+C22-. Η (υψηλή) χημική του δραστικότητα, σε συνδυασμό με τη δυσκολία ανάπτυξης κατάλληλων απλών κρυστάλλων, έχει καταστήσει δυσχερή τον καθορισμό της κρυσταλλικής δομής του. Υιοθετεί μια κρυσταλλική δομή διεστραμμένου αντιφθορίτη, παρόμοια με αυτήν του υπεροξείδιου του ρουβιδίου (Rb2O2) και του υπεροξείδιου του καισίου (Cs2O2). Κάθε κατιόν λιθίου περικυκλώνεται από έξι (6) άτομα άνθρακα τεσσάρων (4) διαφορετικών διανιόντων ακετυλενιδίου (C22-), με τα δυο να διατάσονται κάθετα και τα άλλα δυο οριζόντια. Η παρατηρούμενη διατομική απόσταση των ατόμων άνθρακα (C-C) ανέρχεται σε 120 pm, δείχνοντας την παρουσία τριπλού δεσμού (C ≡ C). Σε υψηλές θερμοκρασίες η κρυσταλλική δομή μεταμορφώνεται αντιστρεπτά σε μια κυβική δομή αντιφθορίτη.
Παραγωγή
Τα δείγματα που παράγονται με αυτόν τον τρόπο γενικά είναι φτωχικά κρυσταλλωμένα.
Μια ακόμη δυνατότητα παραγωγής καρβιδίου του λιθίου είναι η επίδραση λιθίου σε διχλωραιθίνιο :
Κρυσταλλικά δείγματα καρβιδίου του λιθίου μπορούν να παραχθούν με αντίδραση ανάμεσα σε τήγμα μεταλλικού λιθίου και γραφίτη σε θερμοκρασίες άνω των 1000°C:
Ακόμη μία μέθοδο παραγωγής καρβιδίου του λιθίου αποτελεί η θέρμανση μεταλλικού λιθίου σε ατμόσφαιρα αιθενίου ή αιθινίου:
ή
Επίσης, το υδρίδιο του λιθίου (LiH) αντιδρά με γραφίτη στους 400°C, σχηματίζοντας καρβίδιο του λιθίου:
Τέλος, καρβίδιο του λιθίου μπορεί να σχηματιστεί με επίδραση βουτυλολιθίου (BuLi) σε αιθίνιο, με τη χρήση THF ή |Et2O| ως διαλύτη:
Η αντίδραση αυτή είναι γρήγορη και πολύ εξώθερμη.
Xημική συμπεριφορά
Η κυριότερη χημική ιδιότητα του καρβιδίου του λιθίου είναι η ταχύτατη υδρόλυσή του, από την οποία συμπαράγονται αιθίνιο και υδροξείδιο του λιθίου (LiOH):
Εφαρμογή στη ραδιοχρονολόγηση με άνθρακα
Κύριο άρθρο: Ραδιοχρονολόγηση
Υπάρχουν αρκετές μεθοδοι που μπορούν να εφαρμοστούν, σύμφωνα με κάποιες από τις οποίες το δείγμα καίγεται, παράγοντας διοξείδιο του άνθρακα, που αντιδρά με λίθιο. Σύμφωνα με κάποιες άλλες, το ανθρακούχο δείγμα αντιδρά απευθείας με μεταλλικό λίθιο. Το αποτέλεσμα και των δυο παραπάνω μεθόδων είναι το ίδιο: η παραγωγή καρβιδίου του λιθίου, από το οποίο μπορούν να ληφθούν ενώσεις που είναι εύκολο να μετρηθούν κατά μάζα, όπως το αιθίνιο ή και το βενζόλιο. Παρουσία αζώτου, μπορεί να συμπαραχθεί αζίδιο του λιθίου (Li3N), που με τη σειρά του παράγει αμμωνία (NH3), όταν υδρολυθεί, «μολύνοντας» το επίσης αέριο αιθίνιο. Αυτή η πηγή συστηματικού σφάλματος πρέπει να συνυπολογισθεί, ώστε το αποτέλεσμα να διορθωθεί κατάλληλα.
Aναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ενώσεις λιθίου Κατηγορία:Καρβίδια
Μονοκατοικία Α. Ξύδη
Ιστορία
μικρογραφία|Φωτογραφία της μακέτας του έργου Μετά την κατοχή, το έργο του Κωνσταντινίδη είχε επικεντρωθεί για μεγάλο διάστημα στα κτίρια του Ε.Ο.Τ.. Το 1961 αποτέλεσε μια πολύ γόνιμη χρονιά για τον Άρη Κωνσταντινίδη, αφού μέσα στην ίδια χρονιά υλοποίησε τρεις κατοικίες, την κατοικία της οδού Αρχιμήδους καθώς και μια στην Βουλιαγμένη και μια στην Φιλοθέη. Σε αυτές, είχε την δυνατότητα να εφαρμόσει κοινές συνθετικές αρχές, διαφοροποιώντας πάντα το κάθε κτίριο σύμφωνα με τις ιδιότητες του τόπου του. Στην περίπτωση της Μονοκατοικίας της οδού Κλειτομάχους, το οικόπεδο που είχε αγοράσει ο Αλέξανδρος Ξύδης, ήταν ένας πολύ έντονα επικλινής βράχος με υψομετρική διαφορά που έφτανε τα εφτά μέτρα από το επίπεδο της οδού Αρχιμήδους. Ως προς την υλοποίηση του έργου, ο Κωνσταντινίδης είχε απόλυτη σχεδιαστική ελευθερία και εμπιστοσύνη από τον εργοδότη του, και ο ίδιος σχολιάζει με χαρά "πώς ο ιδιοκτήτης της (-μαζί και η γυναίκα του) με αφήσανε ελεύθερο να κάνω αυτό πού το νόμιζα για το πιο σωστό κι αφού, "τα είχαμε μιλήσει" όλα πιο πρίν για να κατατοπιστώ στις τυχόν πιο δικές τους επιθυμίες."
Κατασκευή
εναλλ.=|μικρογραφία|Φωτογραφία του καθιστικού, με το τζάκι στο κέντρο του χώρου Το κτίριο αποτελείται από έναν φέροντα οργανισμό οπλισμένου σκυροδέματος, πληρώσεις από επιχρισμένη οπτοπλινθοδομή σε χρώμα άσπρο, και πέτρινους τοίχους αντιστήριξης από πέτρα Καπανδριτίου. Όντας πολύ πιστός σε μια αρχιτεκτονική που να χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια, ο αρχιτέκτονας επέλεξε να αφήσει εμφανή τον μπετονένιο φέροντα οργανισμό, τόσο στα υποστυλώματα όσο και στις πλάκες. Μάλιστα τα υποστυλώματα διατρέχουν και τους πέτρινους τοίχους, υποδεικνύοντας την θεμελίωση τους κάτω από την στάθμη της οδού Αρχιμήδους. Η πιστή αυτή, σε μια κατασκευαστική ειλικρίνεια, διατρέχει και το υπόλοιπο κτίριο, όπως φαίνεται από τους ισχυρούς πέτρινους τοίχους σε απόχρωση ώχρας, τις σιδεριές, οι οποίες διατηρούσαν το χρώμα του μίνιου (σήμερα έχουν άλλο χρώμα), αλλά και από το τζάκι το οποίο είναι χτισμένο με κίτρινα πυρότουβλα που παραμένουν εμφανή και μια μπετονένια επίστεψη από την οποία βγαίνει ο τσιμεντοσωλήνας του καπναγωγού. Ο Κωνσταντινίδης γράφει πως "Η κατασκευαστική διάρθρωση σ’αυτή τη Μονοκατοικία, προβάλλει ξεκάθαρη και με τον τρόπο που το κάθε υλικό προβάλλεται στη φυσική του υφή και στο δικό του χρώμα, [...] - και για να πω ακόμα πως και στους εσωτερικούς της χώρους έχει κρατήσει αυτή η κατοικία μια χρωματική διαύγεια, που ταυτίζεται με την άψογη κατασκευαστική της ειλικρίνεια."
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα
Κοαουίλα και Τέξας
thumb thumb|right|180px|Πιθανή σημαία της Μεξικανικής Πολιτείας του Κοαουίλα και Τέξας 1824-1836 Το Κοαουίλα και Τέξας (Coahuila y Tejas ή Coahuila και Texas) ήταν μία από τις πολιτείες των νεοϊδρυθέντων Ηνωμένων Μεξικανικών Πολιτειών με το Σύνταγμα του 1824.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της, είχε δυο πρωτεύουσες: πρώτα την Σαλτίγιο (Saltillo), και μετά την Μονκλόβα (υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ αυτών των δύο πόλεων).
Για λόγους δημόσιας διοίκησης, η πολιτεία χωρίστηκε σε τρεις κοινότητες: το Béxar (ισπ. Μπέχαρ και αγγλ. Μπέξαρ) (όλη η περιοχή του Τέξας), το Μονκλόβα (Monclova) στην βόρεια Κοαουίλα, και το Río Grande Saltillo (νότια Κοαουίλα).
Παρέμεινε σε ύπαρξη μέχρι τις "συνταγματικές βάσεις" του 1835, όπου η ομόσπονδη κοινοβουλευτική δημοκρατία άλλαξε σε ενωμένο κράτος (unitary state), και οι πολιτείες του έθνους (estados) έγιναν νομοί (departamentos): η πολιτεία Κοαουίλα και Τέξας χωρίστηκε στα δυο και έγινε ο Νομός της Κοαουίλα και ο Νομός του Τέξας. Ο τελευταίος τελικά έφυγε από το κράτος και έγινε η ανεξάρτητη Δημοκρατία του Τέξας, που σήμερα είναι η πολιτεία του Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Και η Κοαουίλα και το Τέξας αποσπάστηκαν από το κράτος του Μεξικό λόγω των προσπαθειών του Σάντα Άννα να συγκεντρώσει την κυβέρνηση, με το Τέξας να γίνεται η Δημοκρατία του Τέξας και την Κοαουίλα να ενώνεται με το Νουέβο Λεόν (Nuevo León) και την Ταμαουλίπας (Tamaulipas) για να σχηματίσει τη βραχύβια Δημοκρατία του Ρίο Γκράντε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Μεξικού Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Τέξας
Δανιήλ
Ο Δανιήλ είναι ο κύριος χαρακτήρας του Βιβλίου του Δανιήλ. Σύμφωνα με την Εβραϊκή Βίβλο, ο Δανιήλ ήταν ένας ευγενής Εβραίος νέος της Ιερουσαλήμ που αιχμαλωτίστηκε από τον Ναβουχοδονόσορα Β' της Βαβυλώνας, υπηρετώντας τον βασιλιά και τους διαδόχους του με πίστη και ικανότητα μέχρι την εποχή του Πέρση κατακτητή Κύρου, ενώ παρέμεινε πιστός στον Θεό του Ισραήλ. Η συναίνεση των περισσότερων σύγχρονων μελετητών είναι ότι ο Δανιήλ δεν είναι ιστορικό πρόσωπο και ότι το βιβλίο είναι ένας κρυπτικός υπαινιγμός για τη βασιλεία του ελληνιστικού βασιλιά Αντίοχου Δ' του Επιφανή τον 2ο αιώνα π. Χ..
Υπόβαθρο
Το όνομα του Δανιήλ σημαίνει "Ο Θεός είναι ο κριτής μου". Ενώ ο πιο γνωστός Δανιήλ είναι ο ήρωας του βιβλίου του Δανιήλ που ερμηνεύει όνειρα και λαμβάνει αποκαλυπτικά οράματα, η Βίβλος αναφέρει επίσης εν συντομία τρία άλλα άτομα με αυτό το όνομα:
Ο Δανιήλ είναι επίσης το όνομα μιας μορφής του μύθου Άκχατ από την Ουγκαρίτ. (Η Ουγκαρίτ ήταν μια πόλη των Χαναναίων που καταστράφηκε γύρω στο 1200 π. Χ. - η πινακίδα που περιέχει την ιστορία χρονολογείται γύρω στο 1360 π. Χ. ) Αυτός ο θρυλικός Δανιήλ είναι γνωστός για τη δικαιοσύνη και τη σοφία του και οπαδός του θεού Ελ (εξ ου και το όνομά του), ο οποίος έκανε γνωστή τη θέλησή του μέσω ονείρων και οραμάτων. Είναι απίθανο ο Ιεζεκιήλ να γνώριζε τον πολύ παλαιότερο θρύλο των Χαναναίων, αλλά φαίνεται λογικό να υποθέσουμε ότι υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ των δύο. Οι συγγραφείς των παραμυθιών στο πρώτο μισό του βιβλίου του Δανιήλ πιθανότατα αγνοούσαν επίσης τον ουγκαριτικό Δανιήλ και πιθανώς πήραν το όνομα του ήρωά τους από τον Ιεζεκιήλ- ο συγγραφέας των οραμάτων στο δεύτερο μισό πήρε με τη σειρά του το όνομα του ήρωά του από τις παραμύθια.
Ιστορική ύπαρξη
αριστερά|μικρογραφία|Προφήτης Δανιήλ, από τον Aleijadinho, Congonhas, Minas Gerais, 1800-5 Η ιστορικότητα του Δανιήλ είναι αμφίβολη και αμφισβητούμενη. Στο παρελθόν, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για την ύπαρξή του και την αλήθεια του βιβλίου του, του οποίου θεωρούνταν ο άμεσος συγγραφέας. Υπέρ αυτής της κυριολεξίας, υπήρχε η άποψη ότι η Βίβλος γράφτηκε υπό θεϊκή έμπνευση, η οποία ενισχύθηκε από ορισμένα στοιχεία του βιβλίου που στον Χριστιανισμό απέκτησαν πολύ ισχυρή χριστολογική σημασία. Στη σύγχρονη εποχή, ωστόσο, η ιστοριοκριτική προσέγγιση αμφισβητεί τη συγγραφή του βιβλίου και την ύπαρξή του. Η σύγχρονη ακαδημαϊκή συναίνεση μεταξύ ιστορικών και αρχαιολόγων είναι ότι ο Δανιήλ δεν υπήρξε ποτέ και ότι το βιβλίο που του αποδίδεται είναι μια αινιγματική αναφορά στη βασιλεία του Αντιόχου Επιφανούς. Στην ουγκαριτική λογοτεχνία υπάρχει ένας δικαστής και σοφός, που ονομάζεται Δανιήλ, ο οποίος χαρακτηρίζεται από εξαιρετική καλοσύνη, δικαιοσύνη, σοφία και δικαιοσύνη. Αυτός ο Δανιήλ μπορεί να είναι ο ίδιος Δανιήλ που αναφέρεται στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ. Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε πολλούς ιστορικούς και μελετητές να θεωρήσουν ότι ο προφήτης Δανιήλ είναι παράγωγος και ιστορικοποίηση του ουγκαριτικού μύθου. Άλλοι μελετητές, ωστόσο, διατηρούν την ιστορικότητα του προφήτη, αν και δέχονται ότι δεν είναι ο συγγραφέας του βιβλίου της Βίβλου, ο οποίος απλώς επεξεργάζεται την ιστορία του και τη διευρύνει με θρύλους και παραδόσεις. Οι φονταμενταλιστές συγγραφείς θεωρούν επίσης τον Δανιήλ ως ιστορικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τους μελετητές αυτούς, ο σοφός Δανιήλ που αναφέρει ο Ιεζεκιήλ αντιστοιχεί στον προφήτη, αφού ο Ιεζεκιήλ δεν θα είχε λόγο να αναφέρει κάποιον που δεν σχετίζεται άμεσα με τον λαό Ισραήλ. Προσθέτουν ότι το γεγονός ότι ένας νεαρός Εβραίος ευγενής οδηγήθηκε στο παλάτι του Ναβουχοδονόσορα ανταποκρίνεται στο έθιμο της εποχής και ότι ο Βαλτάσαρ περιγράφεται σωστά ως ηγεμόνας της Βαβυλώνας, τέλος υποστηρίζουν ότι το γεγονός ότι τουλάχιστον έξι μέρη θεωρούνται τάφος του, αν και από μόνο του δεν αποδεικνύει τίποτα, αποτελεί επιχείρημα υπέρ της ύπαρξής του.
Ο Δανιήλ στη μεταγενέστερη παράδοση
μικρογραφία|Ο τάφος του Δανιήλ στη Σουσάν
Ιουδαϊσμός
Ο Δανιήλ δεν θεωρείται προφήτης στον Ιουδαϊσμό: η προφητεία θεωρείται ότι τελείωσε με τον Αγγαίο, τον Ζαχαρία και τον Μαλαχία. Στην εβραϊκή Βίβλο, το βιβλίο του δεν περιλαμβάνεται στους Προφήτες (η εβραϊκή Βίβλος έχει τρία τμήματα, την Τορά, τους Προφήτες και τα Γραπτά), ίσως επειδή το περιεχόμενό του δεν αντιστοιχεί στα προφητικά βιβλία, παρ' όλα αυτά, τα οκτώ αντίγραφα που βρέθηκαν στους παπύρους της Νεκράς Θάλασσας και οι πρόσθετες ιστορίες στο ελληνικό κείμενο μαρτυρούν τη δημοτικότητα του Δανιήλ στην αρχαιότητα.
Οι αναφορές της ραββινικής γραμματείας στη βιβλική ιστορία του Δανιήλ περιέχουν αρκετές επεκτάσεις, επεξεργασίες και συμπεράσματα πέραν του κειμένου που παρουσιάζεται στο βιβλίο του Δανιήλ. Οι Εβραίοι ραβίνοι της πρώτης χιλιετίας μετά Χριστόν θεωρούσαν τον Δανιήλ ως το πιο διακεκριμένο μέλος της βαβυλωνιακής διασποράς, αξεπέραστο σε ευσέβεια και καλές πράξεις, ακλόνητο στην προσήλωσή του στον Νόμο παρά το γεγονός ότι περιβαλλόταν από εχθρούς που επιδίωκαν την καταστροφή του, και κατά τους πρώτους αιώνες μ. Χ. έγραψαν τους πολλούς θρύλους που αναπτύχθηκαν γύρω από το όνομά του. Σύμφωνα με τη ραββινική παράδοση ο Δανιήλ ανήκε στην εβραϊκή βασιλική οικογένεια, η αιχμαλωσία τους προφητεύτηκε από τον προφήτη Ησαΐα στον βασιλιά Εζεκία με τα εξής λόγια: "αυτοί (οι απόγονοι του Εζεκία) θα είναι ευνούχοι στο παλάτι του βασιλιά της Βαβυλώνας". Αυτή η ατυχία μετατράπηκε σε ευλογία, όταν ο Δανιήλ και οι τρεις σύντροφοί του μπόρεσαν να δείξουν στον Ναβουχοδονόσορα τα ακρωτηριασμένα σώματά τους και να αποδείξουν έτσι την αθωότητά τους από τις κατηγορίες για ακάθαρτη ζωή.
Ο Δανιήλ είχε συνεχώς κατά νου την ευημερία του Ναβουχοδονόσορα και όταν ο βασιλιάς καταδικάστηκε από τον Θεό να ζήσει ως θηρίο για ορισμένο χρονικό διάστημα, ο Δανιήλ προσευχήθηκε να συντομευτεί η περίοδος της τιμωρίας και η προσευχή του έγινε δεκτή. Λέγεται ότι ο Ναβουχοδονόσορας τον θαύμαζε πολύ και όταν πέθαινε, θέλησε να συμπεριλάβει τον Δανιήλ στους κληρονόμους του, αλλά ο Δανιήλ αρνήθηκε την τιμή, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να αφήσει την κληρονομιά των προγόνων του για την κληρονομιά των ακαλλιέργητων. Ο Δανιήλ αποκατέστησε επίσης την όραση του βασιλιά Δαρείου, ο οποίος κακώς έριξε τον ευσεβή Δανιήλ στη φυλακή με ψευδείς κατηγορίες, με αποτέλεσμα πολλοί να μεταστραφούν στον Ιουδαϊσμό. μικρογραφία|Ο Δανιήλ και τα λιοντάρια - άγαλμα μπροστά από την εκκλησία του Σεν Τροπέ στην Αρλ, Γαλλία.
Χριστιανισμός
Ο Δανιήλ θεωρείται μια πολύ σημαντική προσωπικότητα στον Χριστιανισμό, κυρίως επειδή ορισμένα στοιχεία του βιβλίου του απέκτησαν μια πολύ ισχυρή χριστολογική σημασία, όπως η προφητεία των εβδομήντα εβδομάδων που θα αναγγέλλει, σύμφωνα με ορισμένους θεολόγους, τη γέννηση και τον θάνατο του Ιησού Χριστού. Η Καινή Διαθήκη κάνει μια αναφορά στον Δανιήλ στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο|Ματθαίος 24:15, σε σχέση με το βδέλυγμα της ερήμωσης.""Όταν δείτε το βδέλυγμα της ερήμωσης, για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ στον άγιο τόπο (ας το καταλάβουν όσοι διαβάζουν), τότε όσοι είναι στην Ιουδαία ας καταφύγουν στα βουνά."