cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγία Ματρώνα η Χιοπολίτις
Βίος
Η Αγία Ματρώνα γεννήθηκε στο χωριό Βολισσός της Χίου κάπου στον 14ο αιώνα, με το όνομα Μαρία. Οι γονείς της, Λέων και Άννα, ήταν πολύ σεβαστοί και ευκατάστατοι Χριστιανοί. Η Μαρία ήταν το μικρότερο από τα επτά παιδιά. Από τα νιάτα της έδειξε ενδιαφέρον για τον μοναχισμό. Όταν ήρθε η ώρα να κανονίσουν οι γονείς της τον γάμο της, εκείνη αρνήθηκε γιατί ήθελε να παραμείνει παρθένα. Για να αποφύγει αυτόν τον γάμο, έφυγε από τη Βολισσό και πήγε σε μια περιοχή που έβλεπε το χωριό, που λέγεται Κατάβαση, όπου υπήρχε γυναικείο μοναστήρι. Οι γονείς της έψαξαν παντού για να τη βρουν και αφού την εντόπισαν, την έπεισαν να επιστρέψει στο σπίτι. Η Μαρία συμμορφώθηκε με τις επιθυμίες των γονιών της, εκτός από μία - αρνήθηκε να παντρευτεί. Οι γονείς της, βλέποντας ότι επιθυμούσε ακόμη να κάνει μοναστική ζωή, της έδωσαν τη συγκατάθεσή τους να ακολουθήσει τον δρόμο του Θεού.
Όταν οι γονείς της Μαρίας πέθαναν, έδωσε μεγάλο μέρος της κληρονομιάς της στους φτωχούς και ξόδεψε το υπόλοιπο χτίζοντας ένα μοναστήρι στη συνοικία Παλαιόκαστρο της πόλης της Χίου. Σε αυτό το σημείο το όνομα της Μαρίας άλλαξε σε Ματρώνα.
Η Ματρώνα ξεπέρασε τις άλλες καλόγριες στην αφοσίωση, την πνευματικότητα και την κατανόηση. Η ειλικρίνειά της έπεισε και άλλα κορίτσια να έρθουν σε αυτό το μοναστήρι και να ζήσουν τον ίδιο τύπο ζωής. Το κτίριο του ναού ήταν μικρό και έτσι η ηγουμένη συμφώνησε με το σχέδιο της Ματρώνας να το μεγεθύνει και να χτίσει κελιά για τις καλόγριες. Την όποια εναπομείνασα αγροτική γη και προσωπικά αντικείμενα είχε τα πούλησε και το μοναστήρι έχτισε ένα δημόσιο λουτρό με τα χρήματα που έλαβε, ώστε οι φτωχοί και οι ταξιδιώτες να μπορούν να κάνουν μπάνιο. Αυτά τα λουτρά ήταν πολύ συνηθισμένα αυτή την εποχή. Μετά από αυτό, η ανακαίνιση του ναού άρχισε. Όταν ολοκληρώθηκε η εκκλησία (με τη βοήθεια του Αγίου Αρτεμίου, στον οποίο ήταν αφιερωμένη), η ηγουμένη της μονής πέθανε. Στη συνέχεια οι μοναχές εξέλεξαν τη Ματρώνα ως νέα ηγουμένη. Η Ματρώνα ήταν σεβαστή σε όλη τη Χίο για την ενάρετη ζωή και την αγιότητά της. Έδειξε ελεημοσύνη στους φτωχούς και μπόρεσε να θεραπεύσει τους αρρώστους.
Μετά από αυτά τα γεγονότα, η Αγία Ματρώνα οραματίστηκε τον δικό της θάνατο. Υπέφερε από μια ασθένεια για επτά ημέρες και όλες αυτές τις ημέρες συμβούλευε τις άλλες καλόγριες όπως θα συμβούλευε η μάνα τα παιδιά της. Πέθανε λίγο πριν το 1455. Ετάφη στην εκκλησία του μοναστηριού, στην οποία είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Για να τιμήσουν το πρόσωπό της, μετά τον θάνατό της, πολλοί άνθρωποι με κάθε είδους δεινά έρχονταν στην εκκλησία και θεραπεύονταν ως εκ θαύματος.
Στο χωριό Κατάβαση κτίστηκε ναός για να τιμήσει τον τόπο όπου η Αγία Ματρώνα είχε πρωτοξεκινήσει τους πνευματικούς της αγώνες. Αργότερα χτίστηκε μια μεγαλύτερη εκκλησία και η μικρότερη χρησιμοποιήθηκε ως κοιμητήριο.
Μονή Αγίας Ματρώνας
Η Ιερά Μονή της Αγίας Ματρώνας κτίστηκε από τον ευγενή Ροΐδη το 1470 κοντά στο χωριό Μέσα Διδύμα. Αρχικά σκόπευε να χτίσει ένα καλοκαιρινό θέρετρο. Ωστόσο, η Αγία Ματρώνα εμφανίστηκε σε όνειρό του και τον παρακίνησε να χτίσει εκεί το μοναστήρι και οι αδερφές του Ροΐδη ήταν οι δύο πρώτες μοναχές που εγκαταστάθηκαν εκεί. Ηγούμενος της μονής επί Τουρκοκρατίας ήταν ο Όσιος Νικηφόρος ο Χίος. Ο Νικηφόρος έγραψε τους 24 Ύμνους της Αγίας Ματρώνας. Σήμερα στο μοναστήρι κατοικούν τέσσερις μοναχές. Η Ιερά Μονή γιορτάζει την εορτή της στις 20 Οκτωβρίου κάθε έτους.
Ράφαελ Μπόμπαν
Λέγεται ότι ο Άντε Πάβελιτς, μετά τη διαφυγή του από τη Γιουγκοσλαβία, αναγνώρισε τον Μπόμπαν Υπουργό Άμυνας της Κροατίας το 1951.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπόμπαν γεννήθηκε το 1907 στο Σόβιτσι της Αυστροουγγαρίας, που ανήκει σήμερα στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ήταν Κροάτης και Ρωμαιοκαθολικός. Υπηρέτησε ως αξιωματικός στο στρατό του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, πριν να ενταχθεί το καλοκαίρι του 1932 στους Ούστασε που είχαν τη βάση τους στην Ιταλία. Τον Σεπτέμβριο του 1932, συμμετείχε στη μικρή εξέγερση κοντά στο Βέλεμπιτ των Ούστασε ενάντια στις αρχές της Γιουγκοσλαβίας. Ύστερα, μετανάστευσε στην ιταλοκρατούμενη πόλη της Ζάνταρ, όπου ζήτησε ιταλική υπηκοότητα και άσυλο.
Τον Μάιο του 1934, ο Πάβελιτς προήγαγε τον Μπόμπαν σε λοχία και μέλος του στενού του κύκλου ατόμων. Τον επόμενο χρόνο επίσης, ο ιταλικός στρατός τον προήγαγε σε υποδιοικητή του Λίπαρι, πριν να πάρει μετάθεση στην Καλαβρία.
Στις αρχές του Δεκεμβρίου 1937, οι ιταλικές αρχές συνέλαβαν τον Μπόμπαν μαζί με άλλα μέλη των Ούστασε, ως υπόπτους για επιχείρηση δολοφονίας του Γιουγκοσλάβοι πρωθυπουργού Μίλαν Στογιαντίνοβιτς. Τους απελευθέρωσαν όλους ωστόσο μετά από σύντομο χρονικό διάστημα.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά τη δημιουργία του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας τον Απρίλιο του 1941, ο Μπόμπαν επέστρεψε στην Κροατία και εντάχθηκε στην πολιτοφυλακή. Έλαβε τον βαθμό του αρχηγού, ενώ αργότερα ορίστηκε συνδιοικητής της Μαύρης Λεγεώνας μαζί με τον Γιούρε Φράντσετιτς. Τελικά έμεινε μοναδικός διοικητής της Μαύρης Λεγεώνας μετά την σύλληψη και την εκτέλεση του Φράντσετιτς από τους Παρτιζάνους τον Δεκέμβριο του 1942. Η προπαγάνδα των Ούστασε τον ανακήρυξε φυσικό διάδοχο του Φράντσετιτς. Ο Μπόμπαν έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις σε διάφορα μέρη του φασιστικού κράτους της Κροατίας.
Ο Μπόμπαν προήχθη σε στρατηγό τον Δεκέμβριο του 1944 και έγινε αρχηγός της 5ης Μεραρχίας των Ούστασε που είχαν τη βάση τους στην Ποντραβίνα τον ίδιο μήνα. Εκείνο το φθινόπωρο, ήταν υπεύθυνος για την φύλαξη των πολιτικών κρατουμένων Μλάντεν Λόρκοβιτς και Άντε Βόκιτς στην πόλη της Κόπριβνιτσα. Απέκτησε ακόμα τον βαθμό του συνταγματάρχη της πολιτοφυλακής των Ούστασε τον Απρίλιο του 1945. Τον Μάιο,υποχώρησε μαζί με άλλα μέλη των Ούστασε στην Αυστρία όπου λέγεται ότι κατάφερε να φτάσει στο Μπλάιμπουργκ, μαζί με τον Πάβελιτς και τον Βγέκοσλαβ Λούμπουριτς.
Το τέλος του
Δεν είναι γνωστό τι συνέβη αργότερα στον Μπόμπαν. Δύο φήμες τον θέλουν είτε να έχει σκοτωθεί το 1945 στην Ποντραβίνα είτε το 1947 σε μάχη στην Ερζεγοβίνη όπου έγινε μεταξύ των Σταυροφόρων ανταρτών, που ήθελαν την επανίδρυση του φασιστικού κράτους της Κροατίας, και των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Υπάρχει και μια τρίτη φήμη, η οποία δεν έχει αξιόπιστες ενδείξεις, ότι διέφυγε στις ΗΠΑ μέσω Αργεντινής και πολέμησε στο πλευρό του ΝΑΤΟ στον Πόλεμο της Κορέας.
Μνήμη
Κατά τον Πόλεμο της Βοσνίας, μια μεραρχία του Κροατικού Αμυντικού Συμβουλίου έλαβε το όνομα του. Η ρωμαιοκαθολική εκκλησία στο χωριό Μπομπάνι της Ερζεγοβίνης έχει στο εσωτερικό της εικόνες με το πρόσωπο του.
Ο Μπόμπαν μαζί με τον Φράντσετιτς υμνούνται στο φασιστικό τραγούδι Evo zore, eva dana.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες φασίστες
Σαιντ-Οπορτύν
Το Σαιντ-Οπορτύν (γαλλικά: Sainte-Opportune) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ντρατσέβιτσε
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Χριστίνα Ροδρίγεθ, ευγενής
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ελ Σιντ ή Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ πρίγκιπα της Βαλένθια, πολέμαρχου της Καστίλης και της Χιμένα Ντίαθ, κόρης του Ντιέγο Φερνάντεθ κόμη του Οβιέδο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1099 ή πριν τον Ραμίρο Σάντσεθ των Χιμένεθ κύριο του Μονθόν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών
Το Άσπρο Κουνέλι
Το Άσπρο Κουνέλι (σε άλλες μεταφράσεις ερμηνεύεται ως Λευκό Κουνέλι ή Ασπροκούνελος) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας από το βιβλίο του Λιούις Κάρολ, το 1865, Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. Εμφανίζεται στην αρχή του βιβλίου, στο Κεφάλαιο 1, φορώντας ένα γιλέκο και μουρμουρίζοντας: "«Θεέ μου! Ω Θεέ μου! Θα αργήσω!»"Η Αλίκη τον ακολουθεί στην τρύπα του κουνελιού στη Χώρα των Θαυμάτων. Η Αλίκη τον συναντά ξανά όταν την μπερδεύει με την υπηρέτριά του Μέρι Ανν και εκείνη παγιδεύεται στο σπίτι του όταν μεγαλώσει πολύ. Το Κουνέλι επανεμφανίζεται στα τελευταία κεφάλαια ως υπηρέτης του Βασιλιά και της Βασίλισσας Ντάμα Κούπα. μικρογραφία|Απεικόνιση του Άσπρου Κουνελιού από τον Τζόν Τένιελ.
Η προέλευση του
Η ιστορία προέλευσης αυτού του χαρακτήρα έχει πραγματικές ρίζες. Οι πρόγονοι του Λιούις Κάρολ, ο οποίος τους επισκεπτόταν συχνά, ζούσαν κοντά στην πόλη Μπέβερλι, η οποία βρίσκεται στο Γιορκσάιρ. Εκεί, όπως σε κάθε αξιοπρεπή οικισμό της Ευρώπης, μέχρι σήμερα υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στην Υπεραγία Θεοτόκο. Χτίστηκε το 1120 και είναι αξιοσημείωτη για το γεγονός ότι στην πρόσοψή του απεικονίζεται ένα λευκό κουνέλι. Ναι, όχι απλό, αλλά ένα που φοράει μια τσάντα.
Το ειδώλιο ονομάστηκε «Κουνέλι Προσκυνητής» ή «Κουνέλι Αγγελιοφόρος» από τον ντόπιο πληθυσμό. Είναι γνωστό ότι τοποθετήθηκε στην πρόσοψη της εκκλησίας το 1330 και, σύμφωνα με μια εκδοχή, είναι μια συμβολική εικόνα ενός προσκυνητή. Η τσάντα που κρεμιέται στον ώμο του κουνελιού ονομάζεται "script". Στα σύγχρονα αγγλικά, αυτή η λέξη σημαίνει «σενάριο» ή «χειρόγραφο», αλλά στο Μεσαίωνα, έτσι ονομαζόταν ο ταξιδιωτικός σάκος του προσκυνητή, στον οποίο κρατούσε χρήματα, τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Ουσιαστικά, αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα λογοπαίγνιο.
Παρεμπιπτόντως, μια άλλη διασκεδαστική ιστορία συνδέεται με το ειδώλιο του κουνελιού που ενέπνευσε τον Λιούις Κάρολ. Μερικοί κάτοικοι του Μπέβερλι πιστεύουν ότι αυτό δεν είναι μόνο σύμβολο των προσκυνητών, αλλά και απεικόνιση του μύθου για τους κατοίκους του χωριού Γουίλμπι. Η πλοκή είναι απλή και απέριττη.
Όπως, το χωριό Γουίλμπι βρισκόταν στα πιο απομακρυσμένα σύνορα των κτήσεων του άρχοντα, και κάποτε οι κάτοικοί του συγκέντρωσαν κεφάλαια πολύ αργά για να πληρώσουν φόρους. Χρήματα υπήρχαν, αλλά δεν πρόλαβαν να τα παραδώσουν στον κύριό τους την καθορισμένη ώρα. Τότε ένας από τους κατοίκους του Γουίλμπι επισκέφτηκε μια "λαμπρή" σκέψη: "«Γιατί να μην κρεμάσετε μια τσάντα με τα χρήματα σε ένα κουνέλι και να τη στείλετε στον άρχοντα;» ο αυτιούχος θα οδηγήσει από το σημείο Α στο σημείο Β πιο γρήγορα από έναν άνθρωπο.»" αριστερά|μικρογραφία|Το κουνέλι της Εκκλησίας της Αγίας Μαρίας, Μπέβερλι, Ανατολική Ιππασία του Γιορκσάιρ, Αγγλία. Μετά από συνεννόηση, οι απλοϊκοί χωρικοί αποφάσισαν να κάνουν ακριβώς αυτό. Γέμισαν ένα σακουλάκι με χρήματα, το στερέωσαν σε ένα οικόσιτο κουνέλι και το άφησαν να φύγει. Τελικά, το ζώο όρμησε στο πλησιέστερο δάσος και κανείς άλλος δεν το είδε.
Δεν είναι γνωστό αν ο συγγραφέας της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων άκουσε αυτόν τον μύθο, αλλά είναι πολύ σουρεαλιστικό και αρκετά στο πνεύμα των βιβλίων του, όπως λένε οι βιογράφοι του. Οι ερευνητές του έργου του Λιούις Κάρολ πιστεύουν ότι το Άσπρο Κουνέλι κοιτούσε το ρολόι του όλη την ώρα και αργούσε για κάποιο λόγο. Έτσι, ο συγγραφέας αποφάσισε να κάνει ένα τέχνασμα με τη συνήθεια του Χένρι Λίντελ, πρύτανη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, να καθυστερεί τακτικά στις συναντήσεις. Είναι γνωστό ότι ο πατέρας της Άλις Λίντελ, ο οποίος έγινε το πρωτότυπο του κύριου χαρακτήρα των παραμυθιών του Λιούις Κάρολ, δεν διακρίθηκε με την ακρίβεια του.
Η περιγραφή του
Το Λευκό Κουνέλι είναι μία νευρική προσωπικότητα. Πολλοί από τους αναλυτές του των έργων του Κάρολ, συμπεραίνουν ότι είναι από τους πιο λογικούς κατοίκους της Χώρας των Θαυμάτων, καθώς οι ενέργειές του μοιάζουν περισσότερο με έναν μπερδεμένο ηλικιωμένο άνδρα, παρά με έναν τρελό στο επίπεδο του Τρελοκαπελά ή του Λαγού του Μάρτη. Είναι γνωστό ότι έχει ένα ψηλό επίπεδο ανησυχίας, αν και αυτό είναι αποτέλεσμα της κακής μεταχείρησης της Βασίλισσας Ντάμα Κούπα, που σίγουρα θα σκοτώσει το κουνέλι επειδή καθυστερεί να έρθει.
Στην ταινία του 1951, δεν είναι ιδιαίτερα ευγενικός με την Αλίκη (κατά τη σκηνή της δίκης), αλλά όχι ότι θέλει να είναι ή ότι είναι ανταγωνιστής, αλλά επειδή ακολουθεί τις εντολές της Βασίλισσας του, αν και φαινόταν ότι προσπαθούσε να είναι καλός με την Αλίκη, κουνώντας το χέρι προσπαθώντας, να της καταστήσει σαφές ότι δεν είχε χρόνο να σταματήσει και να συζητήσει. Αυτό κάνει το κουνέλι έναν περίπλοκο χαρακτήρα και ο πραγματικός του ρόλος στην ιστορία μπορεί να φανεί με διάφορους τρόπους. Συνολικά, όμως, δεν είναι κακός και είναι τελικά μια ουδέτερη φιγούρα, καθώς ακολουθεί απλώς εντολές.
Σύνδρομος του Λευκού Κουνελιού
Ο Σύνδρομος του Λευκού Κουνελιού, είναι ένα διαρκές αίσθημα ημιτελείας και αργοπορίας. Σε αυτή την κατάσταση, ένα άτομο φοβάται να χάσει τις προθεσμίες, να μην είναι εγκαίρως από το σημείο Α στο σημείο Β. Δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει αντικειμενικά τον χρόνο που απαιτείται για να ολοκληρώσει μια συγκεκριμένη εργασία, γεγονός που οδηγεί σε διαρκώς αυξανόμενο άγχος. μικρογραφία|Εικονογράφηση για την "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" του Λιούις Κάρολ, από την Άλις Μπ. Γούντγουορντ. Δεδομένου του γεγονότος ότι οι σημερινοί άνθρωποι ζούνε σε επιταχυνόμενους ρυθμούς ζωής και συνεχώς πρέπει να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πάσχουν από αυτό το σύνδρομο. Και παρόλο που δεν μπορεί να ονομαστεί φοβία, μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ταλαιπωρία σε ένα άτομο. Μερικές φορές μια τέτοια προσωπικότητα καταλαβαίνει ότι μπορεί να πάρει το χρόνο του και ότι υπάρχει ακόμα πολύς χρόνος, αλλά δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του.
Αιτίες αυτού του συνδρόμου
Διάφοροι λόγοι μπορούν να συμβάλουν στην εμφάνιση του συνδρόμου λευκού κουνελιού:
Πώς να απαλλαγείτε από το σύνδρομο του λευκού κουνελιού;
Για να απαλλαγείτε από ένα δυσάρεστο συναίσθημα, το πρώτο βήμα είναι να επικοινωνήσετε με έναν ψυχολόγο. Θα βοηθήσει στον εντοπισμό της υποκείμενης αιτίας που συνέβαλε στην ανάπτυξη του συνδρόμου. Αν θέλετε να ξεπεράσετε μόνοι σας το σύνδρομο, συνιστάται να μάθετε πώς να προγραμματίζετε το χρόνο σας.
Το σύνδρομο του λευκού κουνελιού είναι αρκετά εύκολο να ξεπεραστεί, αλλά για αυτό πρέπει να καταλάβετε ότι δεν χρειάζεται να βιαστείτε στη ζωή. Πρέπει να μάθετε να διαθέτετε σωστά χρόνο για ξεκούραση, εργασία και διασκέδαση. Μόνο με την επίτευξη ισορροπίας σε όλους τους τομείς της ζωής, μπορείς να νιώσεις αρμονία μέσα σου.
Οι εμφανίσεις του στα ηλεκτρονικά παιχνίδια
=== American McGee's Alice === To Λευκό Κουνέλι έπινε τσάι με την Αλίκη και τους άλλους στο σπίτι του Τρελοκαπελά. Όταν ξέσπασε η φωτιά, ο Ασπροκούνελος πανικοβλήθηκε και είπε σε όλους ότι η Αλίκη πρέπει να ξυπνήσει για να επιβιώσει. Σε απόγνωση, ο Τρελοκαπελάς φώναξε το όνομά της, ξυπνώντας την για να γλιτώσει από τη φρικτή πυρκαγιά. αριστερά|μικρογραφία|Μια εικονογράφηση του Άρθουρ Ράκχαμ από το "Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων". Όταν η Αλίκη τον κυνηγούσε στο Χωριό των Καταδικασμένων, εκείνος συρρικνώθηκε και πέρασε από μια τρύπα. Η Αλίκη τον ακολούθησε μικρώνοντας τον εαυτό της με ένα χειροποίητο φίλτρο λίγο αργότερα.
Συναντήθηκαν ξανά στο δάσος της Χώρας των Θαυμάτων, όπου της είπε να βρει την Κάτερπιλαρ. Σκοτώθηκε από τον Τρελοκαπελά στη συνέχεια, επειδή συνθλίβτηκε κάτω από το πόδι του. Το Λευκό Κουνέλι ξαναζωντάνεψε όταν η Αλίκη ανέκτησε τα λογικά της μετά το θάνατο της Βασίλισσας των Καρδιών.
=== Alice: Madness Returns === Το Λευκό Κουνέλι εθεάθη να πλέει κατά μήκος ενός ποταμού με την Αλίκη κατά τη διάρκεια της θεραπείας ύπνωσης με τον Άνγκους Μπάμπι. Η Αλίκη και το Κουνέλι έπιναν τσάι σε ένα γιγάντιο φύλλο. Ωστόσο, την κοίταξε σιωπηλός και το κεφάλι του άρχισε να συσπάται. Η Αλίκη τον ρώτησε αν ήταν τρελός, και εκείνος απάντησε: "'Κάτι δεν πάει καλά; Παραααααά...'"Το κουνέλι άρχισε να αιμορραγεί από το στόμα, το αριστερό του μάτι βγήκε από την κόγχη του και τελικά το κεφάλι του εξερράγη τελείως, αιμορραγώντας πάνω στην Αλίκη. Ξεκίνησε το έναυσμα γεγονότων που έδειξαν ότι η Χώρα των Θαυμάτων είχε μολυνθεί από την παραφροσύνη της Αλίκης για άλλη μια φορά.
Η Αλίκη τον ξαναείδε αργότερα ως οικοδεσπότη των δωματίων επιβίωσης, μαζί με τον Τρελοκαπελά, όπου της είπε να βιαστεί στο τρένο της Κολάσεως, αφού ολοκληρώσει την πρόκληση. Ωστόσο, η κατάσταση του Κουνελιού παρέμενε άγνωστη, καθώς η εμφάνισή του στο δωμάτιο επιβίωσης είτε σήμαινε ότι αναζωογονήθηκε μετά την έκρηξη του κεφαλιού του, είτε η Αλίκη απλώς τον επισκεπτόταν σε κάποιο βασίλειο των νεκρών.
Ο συμβολισμός του
Έτσι, το Λευκό Κουνέλι συμβολίζει την αρχή μιας μεταμόρφωσης της ζωής ή μιας νέας περιπέτειας, που "ανοίγει" το μυαλό σε νέες εμπειρίες. Μπορεί επίσης να συμβολίζει μια πνευματική αφύπνιση.
Άλλο ένα ρητό που προήλθε από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων είναι «κάτω στην τρύπα του κουνελιού». Η Αλίκη έπεσε στην τρύπα του κουνελιού και μπήκε σε έναν υπέροχο αλλά παράξενο κόσμο. Έτσι, στη λαϊκή κουλτούρα, ο όρος έχει καταλήξει να σημαίνει να κυνηγάς κάτι, αλλά να χάνεσαι στη διαδικασία.
Λοιπές αναφορές
μικρογραφία|Το γλυπτό του Λευκού Κουνελιού του Χοσέ ντε Κρηφτ (1959), Σέντραλ Παρκ, Νέα Υόρκη.
Μουσική
Faster, faster, faster, faster, faster, faster
I'm late, I'm late
The hands I'm my clock are starting to shake
Πηγές
Κατηγορία:Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων
Σαιντ-Σκολάς-συρ-Σαρτ
Το Σαιντ-Σκολάς-συρ-Σαρτ (γαλλικά: Sainte-Scolasse-sur-Sarthe) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σκολασιέν (γαλλικά: Scolassiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Σαιρ-λα-Βερερί
Το Σαιρ-λα-Βερερί (γαλλικά: Saires-la-Verrerie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιρουά (γαλλικά: Sairois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Βιλερμπάν
Η Βιλερμπάν (γαλλικά: Villeurbanne· γαλλοπροβηγκιανά: Velorbana) είναι κοινότητα στη Μητρόπολη της Λυών στην περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ της ανατολικής Γαλλίας.
Βρίσκεται βορειοανατολικά της Λυών, με την οποία αποτελεί την καρδιά της δεύτερης μεγαλύτερης μητροπολιτικής περιοχής στη Γαλλία μετά από αυτήν του Παρισιού. Η Βιλερμπάν είναι η δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα στη μητροπολιτική περιοχή της Λυών και η 20η πιο πυκνοκατοικημένη στη Γαλλία. Το 2013, η Βιλερμπάν εξελέγη ως η πόλη με την καλύτερη διοίκηση της Γαλλίας, η οποία προσελκύει όλο και περισσότερο κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Ερλ Μονρό
Ο Βέρνον «Ερλ» Μονρό (Vernon "Earl" Monroe, γεννήθηκε 21 Νοεμβρίου 1944) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, που θεωρείται ένας από τους καλύτερους χειριστές της μπάλας στην ιστορία του αθλήματος. Αγωνίστηκε για 13 χρόνια στο NBA και ήταν πρωταθλητής με τους Νιου Γιορκ Νικς το 1973 δημιουργώντας ένα εξαιρετικό δίδυμο στους γκαρντ με τον Ουόλτ Φρέιζερ. Συμπεριλήφθηκε στις ομάδες της 50ης και 75ης επετείου του NBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ουίζαρντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Μακεδονικός Σταυρός
Ο Μακεδονικός Σταυρός (Македонски крст), επίσης γνωστός ως Σταυρός της Ελεούσας (Вељушки крст) ή Σταυρός από την Ελεσούσα (Крстот од Вељуса) είναι μια παραλλαγή του χριστιανικού σταυρού που συνδέεται κυρίως με τον Χριστιανισμό στη Βόρεια Μακεδονία. Ο σταυρός είναι σύμβολο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας. Ο σταυρός μπορεί να βρεθεί σε πολλές εκκλησίες στη Βόρεια Μακεδονία, εμφανίζεται στο οικόσημο της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας - Αρχιεπισκοπής Αχρίδος και ο σταυρός είναι το κύριο στοιχείο του «Μεταλλίου τραπέζης του Ιερού Μακεδονικού Σταυρού» (Μετάλλιο πολύ μεγάλο για να φορεθεί στον λαιμό) της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας.
Ιστορία
Ο σταυρός εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην εκκλησία της «Ιερής Μητέρας του Κυρίου» στη Μονή Ελεούσας κοντά στη Στρώμνιτσα. Είναι γνωστό ότι η εκκλησία χτίστηκε το 1085 μ.Χ. Ο σταυρός είναι ζωγραφισμένος στην πρόσοψη του ναού. Στην αρχή, αυτός ο σταυρός συνδέθηκε με το μοναστήρι και την περιοχή της Στρώμνιτσας, αλλά αργότερα έγινε ένα πολύ γνωστό σύμβολο της Εκκλησίας της Μακεδονίας.
Στη Μακεδονία, η διακόσμηση είναι συχνά παρούσα για λόγους αισθητικής σε μακεδονικές εκκλησίες, εκκλησιαστικά βιβλία και παρόμοια όπου χρησιμοποιείται και ο Μακεδονικός Σταυρός. Πρόκειται για ρυθμικές συνθέσεις από γραμμικές-γεωμετρικές εικόνες ή μοτίβα που λαμβάνονται από τη φύση. Αυτό το στυλ που αναπτύσσεται στα κέντρα εκκλησιών της Βόρειας Μακεδονίας είναι διαφορετικό από την τέχνη που αναπτύσσεται στις εκκλησίες της Βουλγαρίας, της Σερβίας ή της Ρωσίας. Τα σχέδια είναι καθαρά και δίνουν μια ξεκάθαρη ιδέα για τις πολυάριθμες παραλλαγές των σταυρών της λαϊκής τέχνης. Ο εθνικός σταυρός της Μακεδονίας βρίσκεται σε εκκλησίες, επιτύμβιες στήλες και κεντήματα στα εδάφη της Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί σταυροί Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βόρειας Μακεδονίας
Πελεγρίνος Α΄ της Ακουιλέια
Ο Πελεγρίνος Α΄, ιταλ.: Pellegrino I d'Aquileia, αποκαλούμενος επίσης Προσκυνητής του Όρτενμπουργκ (απεβ. 8 Αυγούστου 1161) από τον Οίκο του Σπόνχαϊμ ήταν πατριάρχης της Ακουιλέια στη βόρεια Ιταλία από το 1130 έως το 1161.
Βιογραφία
Ήταν μέλος μίας ευγενικής οικογένειας του Tρεντίνo, των αρχόντων του Πόβο. Ήταν νεότερος γιος του Ούλριχ Α΄ δούκα της Καρινθίας από τη σύζυγό του Ιουδήθ του Μπάντεν. Διορίστηκε πατριάρχης της Ακουιλέια το 1130. Διαδέχθηκε τον πατριάρχη Γεράρδο (1122–1128). Ήταν πιστός υποστηρικτής των βασιλέων Κορράδου Γ΄ και Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας κατά τη διάρκεια του αγώνα τους εναντίον της Ρώμης. Έφτασε σε συμφωνία «ειρήνης και φιλίας» (pax et amicitia) με τον Κορράδο Α΄ αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ (απεβ. 1147), σύμφωνα με την οποία ο τελευταίος συμφώνησε να πληρώσει τα δέκατα (φόρο) στην Aκουλέια για εκείνα τα ακίνητα, που η αρχιεπισκοπή του κατείχε στο πατριαρχείο. Το παράδειγμα του Κορράδου Α΄ ακολουθήθηκε από δεσμεύσεις να πληρώσουν τα δέκατά τους και οι άλλους παρόντες, όταν επιτεύχθηκε η συμφωνία, την Πεντηκοστή. Το 1146 παρενέβη ενώπιον του πάπα Ευγένιου Γ΄ στη Μπρέσια.
Το 1150 ήρθε σε σύγκρουση με τον Ενγκελμπέρτο, από την οικογένεια των κομήτων της Γκορίτσια, ο οποίος υπέβαλε αξίωση κατά των περιουσιακών στοιχείων της εκκλησίας της Ακουιλέια. Ο Ενγκελμπέρτο ήρθε στη συνάντηση οπλισμένος και συνέλαβε τον Πελεγρίνο. Ωστόσο, υπό την πίεση των άλλων φεουδαρχών, ο Eνγκελμπέρτο αναγκάστηκε να απελευθερώσει γρήγορα τον πατριάρχη.
Το 1158 ο Πελεγρίνος παρακολούθησε τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας στη Συνέλευση (Dieta) της Ρονκάλια, που πραγματοποιήθηκε κοντά στην Πιατσέντζα. Ήταν ηγετική φυσιογνωμία στη σύνοδο της Παβίας το 1160, όπου ο αντιπάπας Βίκτωρ Δ΄ αναγνωρίστηκε από ορισμένους από τους καρδινάλιους, με την υποστήριξη του βασιλικού λεγάτου. Ο Πελεγρίνος απεβίωσε στις 8 Αυγούστου 1161. Τον διαδέχθηκε ο πατριάρχης Ουλρίκο ντι Τρέβεν.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Σπόνχαϊμ
Πασχάλιος της Νάπολης
Ο Πασχάλιος (ιταλικά : Pascasio, λατινικά : Paschasius), (απεβίωσε το 615), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 601 έως το 615. .
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Πασχάλιο είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από έναν ανώνυμο συγγραφέα.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την προέλευση και την πρώιμη ζωή του. Μετά τον θάνατο τον Απρίλιο ή τον Ιούλιο του 600 του επισκόπου Φορτουνάτου Β΄, υπήρξαν μακροχρόνιες διαφωνίες μεταξύ των Ναπολιτάνων σχετικά με το ποιος έπρεπε να γίνει ο διάδοχος του αποβιώσαντα επισκόπου. Στη θέση αυτή εκλέχθηκαν ο ένας μετά τον άλλο δύο υποψήφιοι, οι διάκονοι Ιωάννης και Πέτρος, αλλά απορρίφθηκαν από τον Πάπα Γρηγόριο Α' ως ανάξιοι να γίνουν προϊστάμενοι της επισκοπής Νεάπολης. Μόλις τον Ιανουάριο του 601 έγινε η ενθρόνιση ενός νέου επισκόπου, που ήταν ο Πασχάλιος.
Αποκριάτικη νυχτιά
Αποκριάτικη νυχτιά είναι διήγημα του του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εφημερίς στις 17 Φεβρουαρίου 1892, την περίοδο της αθηναϊκής Αποκριάς.
Κατατάσσεται στα Αθηναϊκά διηγήματα του συγγραφέα και περιλαμβάνει ηθογραφικά στοιχεία, με όψεις της ζωής της παλαιάς Αθήνας και την περιγραφή εορταστικών εκδηλώσεων κατά τη διάρκεια των Απόκρεων, και αρκετά αυτοβιογραφικά, καθώς το κεντρικό πρόσωπο και αφηγητής του διηγήματος θυμίζει τον ίδιο τον Παπαδιαμάντη.
Ο τόνος του διηγήματος είναι φαιδρός, διασκεδαστικός, αν και είναι διαρκώς παρούσα η μελαγχολική διάθεση του φοιτητή που ζει μόνος του στην Αθήνα και δεν συμμετέχει στις διασκεδάσεις.
Υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του 1880. Ο αφηγητής μας διηγείται ότι ο πρωτοετής φοιτητής της Φιλοσοφικής σχολής Σπύρος Βεργουδής μένει σε δωμάτιο μιας παλιάς οικίας με εσωτερική περίκλειστη αυλή κοντά στην Ακρόπολη. Στο ισόγειο μένουν τρεις νοικάρισσες πλύστρες που στην αυλή έπλεναν και άπλωναν τις μπουγάδες τους, με καθημερινούς καυγάδες μεταξύ τους, τους οποίους ο φτωχός φοιτητής, παρακολουθεί, άλλοτε άθελά του και άλλοτε ηθελημένα, από το παράθυρο του δωματίου του. Ο ίδιος μένει στον όροφο, όπου οδηγεί εξωτερική πέτρινη σκάλα, όπως επίσης και ο ιδιοκτήτης του οικήματος κ. Ζαχαρίας με τη σύζυγο και τις δύο νεαρές όμορφες κόρες του, τη Μέλπω και την Κούλα με τις οποίες είναι ερωτευμένοι όλοι οι νέοι της γειτονιάς.
Πλησίαζαν οι μέρες της Αποκριάς και ο κόσμος διασκέδαζε. Μόλις νύχτωνε, ο νεαρός, μόνος στο δωμάτιό του, άκουγε φωνές, τραγούδια και κιθάρες έξω από την αυλή.
Ανάμεσα στους θαυμαστές των κοριτσιών είναι και ένας ανθυπασπιστής, τον οποίο ένας εξάδελφος προθυμοποιήθηκε να συστήσει στην οικογένεια, ο αφηγητής παρακολουθεί την ευτράπελη επίσκεψη. Ο νεαρός στρατιωτικός φεύγει μαγεμένος και με πρόσκληση για τη γιορτή που θα κάνουν για τις Απόκριες. Πράγματι, την τελευταία μέρα της Τυρινής γίνεται μεγάλος χορός στο σπίτι του κ. Ζαχαρία με πολλούς καλεσμένους, άλλους μασκαρεμένους ή με μάσκες.
Η εορταστική εσπερίδα είχε μεγάλη επιτυχία, οι καλεσμένοι χόρευαν για ώρες κάνοντας το σπίτι να τρέμει. Ο Σπύρος ρέμβαζε μόνος, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και ακούγοντας τον απόηχο της μουσικής. Οι δύο αδελφές τον είχαν καλέσει κι αυτόν στον χορό αλλά αρνήθηκε την πρόσκληση, πρώτον γιατί δεν είχε καλά ρούχα για να εμφανιστεί στον κόσμο και δεύτερον γιατί έτρεφε μυστικά αισθήματα για την Κούλα και φοβόταν ότι θα ζηλέψει βλέποντάς την να χορεύει με άλλους άνδρες ευρωπαϊκούς χορούς που ο ίδιος δεν ήξερε. Επίσης είχε αρνηθεί και δεύτερη πρόσκληση: τον κάλεσαν οι γειτόνισσες πλύστρες που μόνιασαν για τις γιορτές και οργάνωσαν αποκριάτικο γλέντι, άκουγε κι αυτές που χόρευαν ελληνικούς χορούς. Στα διαλείμματα της μουσικής έφθαναν στα αυτιά του και οι ήχοι της κιθάρας από καντάδες έξω από την αυλή.
Μετά από μέρες ο φοιτητής έμαθε ότι μάλλον ως το Πάσχα θα γίνονταν ο γάμος της Κούλας με τον νεαρό ανθυπασπιστή. Την ίδια νύχτα ονειρεύτηκε ότι έπεσε ένα δόντι που τον ταλαιπωρούσε από καιρό. Και μετά τον γάμο, έπαψαν τελείως να τον πονούν τα δόντια του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Λευκόγεια Δράμας
Τα Λευκόγεια (πρώην Μπελοτίντσα) είναι χωριό στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του νομού Δράμας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 465 κατοίκους. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται η τεχνητή Λίμνη Λευκογείων.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Τα Λευκόγεια βρίσκονται 8 χιλιόμετρα βόρεια του Κάτω Νευροκοπίου, κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, εγκαταστάθηκαν στον οικισμό Έλληνες πρόσφυγες από την Καππαδοκία. Μέχρι το 1927, ο οικισμός έφερε την ονομασία Μπελοτίντσα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Λευκόγεια πέρασαν - από κοινού με το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης - υπό βουλγαρική Κατοχή. Το φθινόπωρο του 1941, τα βουλγαρικά στρατεύματα προχώρησαν στην εκτέλεση 16 κατοίκων του οικισμού στο πλαίσιο μαζικών αντιποίνων για την εξέγερση της Δράμας.
Διοικητικά, μετά την προσάρτησή τους στο ελληνικό κράτος, τα Λευκόγεια υπήχθησαν στην επαρχία Δράμας ως έδρα κοινότητας. Αργότερα υπήχθησαν για λίγα χρόνια (1920-1926) στην επαρχία Ζυρνόβου προτού επιστρέψει στην επαρχία Δράμας. Το 1994 υπήχθη στην επαρχία Κάτω Νευροκοπίου και από το 1997 ανήκει στον δήμο Νευροκοπίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Λε Σαπ-Αντρέ
Το Λε Σαπ-Αντρέ (γαλλικά: Le Sap-André) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαπ-Αντρεέν (γαλλικά: Sap-Andréens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Γλώσσα Γιαγκάρια
Η Γιαγκάρια είναι Παπούα γλώσσα που ομιλείται στην επαρχία Γκορόκα της επαρχίας Ανατολικών Υψιπέδων της Παπούα Νέας Γουινέας. Οι διάλεκτοι της γλώσσας ονομάζεται Κάμι-Κουλάκα, Μόβε, Ολογκούτι, Νταγκενάβα, Καμάτε, Χίρα, Χούα (Χούβα) και Κότομ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ
Αλτάι Κουλγκίνωφ
Βιογραφία
Το 2000, υπηρέτησε στο στρατό.
Το 2001 εργάστηκε ως επικεφαλής ειδικός, ενεργώντας στο τμήμα προσωπικού του Κεντρικού Γραφείου του Εισαγγελέα της Δημοκρατίας του Καζακστάν (2001).
Από το 2002 έως το 2003 εργάστηκε ως εισαγγελέας του τμήματος για τη σύνταξη νομικών στατιστικών της Επιτροπής Νομικών Στατιστικών και Ειδικών Καταστάσεων της Γενικής Εισαγγελίας της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Από το 2003 έως το 2007 εργάστηκε ως αναπληρωτής επικεφαλής του Οργανισμού Υποθέσεων Δημόσιας Διοίκησης στην Αστάνα.
Από το 2007 έως το 2008 εργάστηκε ως Επικεφαλής του Τμήματος Ανάλυσης και Ανάπτυξης Κανονισμών του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Από το 2010 έως το 2012, ήταν ο κρατικός επιθεωρητής του τμήματος κρατικού ελέγχου και οργανωτικής και εδαφικής εργασίας της Προεδρικής Διοίκησης της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Από τις 8 Φεβρουαρίου 2012 έως τις 4 Απριλίου 2013 ήταν αναπληρωτής ακίμ της περιφέρειας του Δυτικού Καζακστάν.
Από τις 4 Απριλίου 2013 έως τις 26 Μαρτίου 2016 ήταν ακίμ της πόλης Οράλ.
Από τις 26 Μαρτίου 2016 ήταν ακίμ της περιοχής του Δυτικού Καζακστάν.
Στις 13 Ιουνίου 2019, με διάταγμα του προέδρου, διορίστηκε δήμαρχος της πόλης του Νουρσουλτάν.
Μισθός
Τον Αύγουστο του 2016, εστάλησαν αιτήσεις σε όλα τα ακιμάτ με αίτημα να αποκαλυφθούν οι μισθοί των ακίμ (περιφερειαρχών). Ο μισθός του ακίμ της περιοχής του Δυτικού Καζακστάν του, Αλτάι Κουλγκίνοφ, ανερχόταν σε 742.527 τένγκε το μήνα (ή 2.152 δολάρια με την ισοτιμία 1 δολάριο = 345 τένγκε).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίμ της Ουράλσκ Κατηγορία:Ακίμ της Αστάνα
Μπόντιλ Γιόνσεν
Η Μπόντιλ Μπιάρτα Γιόνσεν (δανικά: Bodil Bjarta Joensen, 25 Σεπτεμβρίου 1944 – 3 Ιανουαρίου 1985) ήταν ζωόφιλη Δανή ηθοποιός πορνογραφίας η οποία γεννήθηκε στο χωριό Χούντιγκε, κοντά στην Κοπεγχάγη. Διατηρούσε μια μικρή επιχειρηματική φάρμα και μια κτηνοτροφική επιχείρηση, και απολάμβανε την κοινωνική της θέση ως διασημότητα από τις πολλές πορνογραφικές της ταινίες στις οποίες συμμετείχε σε σεξουαλικές πράξεις με ζώα.
Διατηρούσε δημόσιο προφίλ για ένα διάστημα, με τη δική της επιτυχημένη επιχείρηση, απέτυχε όμως να κάνει τη μετάβαση σε πιο mainstream ταινίες όταν άλλαξε το κλίμα της αγοράς, φτωχαίνοντας, χωρίς να μπορεί πλέον να φροντίζει τα ζώα της. Πέθανε αρκετά χρόνια αργότερα λόγω αλκοολισμού.
Ο σκύλος της ήταν ο καλύτερος της φίλος, σύντροφος και εραστής της και φορούσε ένα μενταγιόν που περιείχε τη φωτογραφία του για το υπόλοιπο της ζωής της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωοφιλία Κατηγορία:Δανέζες ηθοποιοί
Τραπ
Το Τραπ (γαλλικά: Trappes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τραπίστ (γαλλικά: Trappistes).
Ιστορικά στοιχεία
Η πόλη βρισκόταν κατά την αρχαιότητα επί στο σταυροδρόμι δύο Ρωμαϊκών οδών που συνέδεαν το Παρίσι με τη Σαρτρ και το Ντρε. Τον Μεσαίωνα, ο οικισμός ήταν τειχισμένος ενώ υπήρχαν πέντε πύλες για την είσοδο και την έξοδο από αυτόν. Το παλιό τμήμα της σύγχρονης πόλης χρονολογείται από τον 17ο αιώνα, όταν η περιοχή συνδεόταν με τις Βερσαλλίες. Τα συντριβάνια των Βερσαλλιών τροφοδοτούνταν από λίμνη κοντά στον οικισμό του Τραπ μέσω τάφρων, οχετών και λιμνών. Η πόλη συνδέθηκε με το σιδηροδρομικό δίκτυο το 1849, ενώ σε σύντομο διάστημα έγινε ένα από τα σημαντικότερα σιδηροδρομικά κέντρα της χώρας, με πολλούς από τους κατοίκους της να ασχολούνται με τον σιδηρόδρομο. Το 1896, ο επιστήμονας Λεόν Τεσεράνκ ντε Μπορτ, δημιούργησε παρατηρητήριο με το οποίο μελέτησε την στρατόσφαιρα. Το 1944, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη καταστράφηκε σε ποσοστό 71% από τους βομβαρδισμούς των Συμμαχικών δυνάμεων, που στόχο είχαν τις σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις. Μετά τον πόλεμο, οι κάτοικοι άρχισαν να ασχολούνται με την γεωργία, ενώ ο πληθυσμός το 2014 (σύμφωνα με υπολογισμούς) ήταν 31.854 κάτοικοι.
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται οδικά από τον αυτοκινητόδρομο A12. Επίσης διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό, και η απόσταση είναι περίπου 40 λεπτά από το Παρίσι. Τέλος, λεωφορεία συνδέουν το κέντρο της πόλης με τις γύρω περιοχές.
Εκπαίδευση
Στο Τραπ υπάρχουν 36 νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία, τρία γυμνάσια και τρία λύκεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ουρράκα της Καστίλης, βασίλισσα της Ναβάρρας
Βιογραφία
Ήταν νόθη κόρη του Αλφόνσου Ζ΄ των Ιβρέα βασιλιά του Λεόν & της Καστίλης και της ερωμένης του Γκοντρόδα Ρέρεθ, κόρης του Πέδρο Ντίαθ μεγιστάνα των Αστουριών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1144 τον Γκαρθία Ραμίρεθ των Χιμένεθ βασιλιά της Ναβάρρας. Γι' αυτόν ήταν ο δεύτερος γάμος· απεβίωσε το 1150 και τον διαδέχθηκε ο γιος του από τον πρώτο του γάμο Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας, που νυμφεύτηκε τη Σάντσα των Ιβρέα-Καστίλης, ετεροθαλή αδελφή της Ουρράκας. Η Ουρράκα και ο Γκαρθία είχαν τέκνο:
Ο πατέρας της την έθεσε κυβερνήτη των Αστουριών. Πριν το 1163 η Ουρράκα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Άλβαρο Ροδρίγεθ δε Κάστρο, γιο του Ροδρίγο Φερνάντεθ ντε Κάστρο. Αυτός ήταν κύριος της Τσαντάδα, κοντόσταυλος (alférez) και μέγας μαγιορδόμος του Φερδινάνδου Β΄, ετεροθαλούς αδελφού της Ουρράκας. Η Ουρράκα είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας
Υπουργός Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών
Αρχικά η θέση επικεντρώθηκε σε θέματα παραγωγής και νομοθεσίας ενέργειας. Η έμφαση σύντομα μετατοπίστηκε στην ανάπτυξη της τεχνολογίας για καλύτερες και πιο αποδοτικές πηγές ενέργειας, καθώς και στην ενεργειακή παιδεία. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στο επίκεντρο του τμήματος βρέθηκε η διαχείριση των ραδιενεργών αποβλήτων και η διατήρηση της ποιότητας του περιβάλλοντος.
Σημερινή και 16η Υπουργός Ενέργειας είναι η Τζένιφερ Γκράνχολμ, από το Μίσιγκαν.
Κατάλογος Υπουργών Ενέργειας
(6) (7)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες
Βλέφαρο
μικρογραφία| Αιμοφόρα αγγεία των βλεφάρων, μπροστινή όψη Το βλέφαρο είναι λεπτή πτυχή δέρματος που καλύπτει και προστατεύει το μάτι. Ο ανελκτήρας μυς μαζεύει το βλέφαρο, εκθέτοντας τον κερατοειδή, με αποτέλεσμα να είναι εφικτή η όραση. Αυτό μπορεί να συμβεί είτε εκούσια είτε ακούσια. Το ανθρώπινο βλέφαρο διαθέτει σειρά τριχών, τις βλεφαρίδες, κατά μήκος του άκρου του, οι οποίες χρησιμεύουν για την ενίσχυση της προστασίας του ματιού από τη σκόνη και τα ξένα υπολείμματα, καθώς και από τον ιδρώτα. Η βασική λειτουργία του βλεφάρου είναι να απλώνει τακτικά τα δάκρυα και άλλες εκκρίσεις στην επιφάνεια του ματιού για να το διατηρεί υγρό, αφού ο κερατοειδής πρέπει να είναι συνεχώς υγρός. Προστατεύουν τα μάτια από το να στεγνώσουν κατά τη διάρκεια του ύπνου. Επιπλέον, το αντανακλαστικό του βλεφαρίσματος προστατεύει το μάτι από ξένα σώματα.
Η εμφάνιση του ανθρώπινου άνω βλεφάρου συχνά ποικίλλει μεταξύ διαφορετικών πληθυσμών. Ο επιπολασμός της επικάνθιας πτυχής που καλύπτει την εσωτερική γωνία του ματιού αντιπροσωπεύει την πλειονότητα των πληθυσμών της Ανατολικής Ασίας και της Νοτιοανατολικής Ασίας και βρίσκεται επίσης σε διάφορους βαθμούς μεταξύ άλλων πληθυσμών. Ξεχωριστά, αλλά και με παρόμοιο τρόπο ποικίλλει μεταξύ των πληθυσμών, η πτυχή του υπολοίπου του βλεφάρου μπορεί να σχηματίσει είτε ένα «μονό βλέφαρο», ένα «διπλό βλέφαρο» ή μια ενδιάμεση μορφή.
Τα βλέφαρα υπάρχουν και σε άλλα ζώα, μερικά από τα οποία μπορεί να έχουν τρίτο βλέφαρο ή νηκτική μεμβράνη.
Σαπ-αν-Ωζ
Το Σαπ-αν-Ωζ (γαλλικά: Sap-en-Auge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ντανίλο Καρρέρα
Ο Ντανίλο Καρρέρα (Danilo Carrera, γεννημένος ως Ντανίλο Χαβιέρ Καρρέρα Ουέρτα Danilo Xavier Carrera Huerta, 17 Ιανουαρίου 1989 -) είναι Εκουαδοριανός ηθοποιός, μοντέλο, παρουσιαστής και ποδοσφαιριστής.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηθοποιοί από τον Ισημερινό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τον Ισημερινό
Τουρκουάν
Ιστορία
thumb|left|250px|Place de la Victoire, Τουρκουάν. Η πόλη ήταν ο τόπος μιας σημαντικής νίκης για τη Γαλλία κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης. Ο Στρατάρχης Σαρλ Πισεγκρύ και οι στρατηγοί του, Ζόζεφ Σουάμ και Ζαν Βικτόρ Μορό, νίκησαν μια συνασπισμένη δύναμη βρετανικών και αυστριακών στρατευμάτων στη μάχη της Τουρκουάν στις 29 Φλορεάλ II (18 Μαΐου 1794).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Νορ
Αλμπέρτο Αμπάλδε
Ο Αλμπέρτο Αμπάλδε Δίαθ (γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1995) είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Ρεάλ Μαδρίτης, της Ισπανίας και της Ευρωλίγκας. Έχει εμπειρία στις εθνικές ομάδες της Ισπανίας εφήβων και νέων ανδρών, έχοντας κατακτήσει το χάλκινο και το ασημένιο μετάλλιο σε διεθνείς εθνικές διοργανώσεις. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.
Σταδιοδρομία
Αφού έπαιξε στη νεανική ομάδα της Ζοβεντούτ Μπανταλόνα, ο Αμπάλδε έκανε την πρώτη εμφάνισή του με την πρώτη ομάδα το 2013. Εκείνη τη χρονιά, ο Αμπάλδε έγινε ο Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) του τελικού του Nike International Junior Tournament, όπου η Ζοβεντούτ Μπανταλόνα κέρδισε την Μπαρτσελόνα στον τελικό.
Το ΝΒΑ δημοσίευσε έναν κατάλογο σημειώνοντας ότι ο Αμπάλδε είχε εισέλθει στο ντραφτ του 2015 του NBA στα τέλη Απριλίου του 2015.
Στις 17 Αυγούστου 2016, ο Αμπάλδε υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη Βαλένθια Μπάσκετ, η οποία τον έδωσε δανεικό μία ακόμη χρονιά στην ομάδα της Μπανταλόνα.
Στις 21 Ιουλίου 2020, ο Αμπάλδε και η Βαλένθια χώρισαν επίσημα τους δρόμους, μετά την άσκηση της ρήτρας εξαγοράς του. Αργότερα την ίδια ημέρα, υπέγραψε ένα επικερδές πενταετές συμβόλαιο με την ισχυρή Ρεάλ Μαδρίτης της Ευρωλίγκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Νίκος Χύτας
Ο Νίκος Χύτας (1955-2018) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1955. Το 1980 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση στη σειρά Ιούλιος και Ιουλιέτα στην ΕΡΤ. Ακολούθησαν πολλές τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων Τα Μυστικά της Εδέμ, 7 θανάσιμες πεθερές, Γκασταρμπάιτερ, Μαντώ Μαυρογένους (1983), Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, Δανεικός πατέρας, Σοφία... Ορθή, Σύνορα αγάπης, Φάκελος Πολκ στον αέρα (1992) και πολλές άλλες. Έφυγε από τη ζωή στις 8 Ιουνίου 2018 σε ηλικία 63 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γλώσσα Γκαντσούπ
Η Γκαντσούπ είναι γλώσσα Καϊνάντου που ομιλείται από τους ανθρώπους με το ίδιο όνομα στην Παπούα Νέα Γουινέα. Είναι διανεογουινεακή γλώσσα και ανήκει στις γλώσσες Καϊνάντου-Γκορόκα. Έχει μια διαλέκτο, την Ογιάνα (Οϊγιάνα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ
Σαρσώ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρσελιέν (γαλλικά: Sarcelliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Κομητεία Ουκτουρπάν
Η Κομητεία Ουκτουρπάν (Γουσί) ή Κομητεία Ουτστουρπάν (Κινεζικά: 乌什县, Ουιγουρικά: ئۇچتۇرپان ناھىيىسى, Учтурпан Наһийиси‎, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Uchturpan Nahiyisi, Ουιγουρικό Νέο Αλφάβητο: Uqturpan Nah̡iyisi) είναι κομητεία στην Αυτόνομη Ουιγουρική Περιοχή του Σιντσιάνγκ υπό την διοίκηση του Νομού Ακσού. Καλύπτει έκταση 9.012 τετραγωνικών χιλιομέτρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2002 η κομητεία είχε πληθυσμό 180.000 κατοίκων.
Δυναστεία Τανγκ
Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Ακσού το 717, το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών και οι σύμμαχοί τους Τουργκές και Θιβετιανή Αυτοκρατορία ήλπιζαν να καταλάβουν το Ουκτουρπάν (τότε γνωστό ως Ντάι-Ντζιέκ-Τζιέν) από τους Τανγκ και τους συμμάχους τους, τους Καρλούκους και το Εξόριστο Δυτικό Τουρκικό Χαγανάτο. Τελικά, οι Ομεϋάδες απωθήθηκαν.
Δυναστεία Τσινγκ
Το Ους Τουρφάν ήταν η περιοχή μιας μάχης ανάμεσα στον Μπαρχανουντίν και Αμπντούλλα κατά την διάρκεια της εξέγερσης των Αλτισάχρ Χότζα. Έξι χρόνια μετά την Εξέγερση των Αλτισάχρ Χότζα και δέκα χρόνια μετά την διάσωση των Αδερφών Χότζα από τους Τζουνγκάρους, μια εξέγερση κατά των Τσινγκ από τους ντόπιους Τούρκους (σήμερα γνωστοί ως Ουιγούροι) έλαβε μέρος στο Ουκτουρπάν. Ο μύθος λέει ότι ένας τοπικός αρχηγός των ανταρτών ήταν παντρεμένος με την Ιπαρχάν, η οποία ήταν γνωστή ως "Αρωματική Παλλακίδα" και ήταν απόγονος του Απάκ Χότζα. Κατά τη διάρκεια της αναταραχής, πολλοί έφυγαν, ενώ οι χιλιάδες κάτοικοι που παρέμειναν σκοτώθηκαν από τις Σινομαντζουριακές δυνάμεις. Αργότερα, η περιοχή ξανακατοικήθηκε από τους μετανάστες του νότιου Σιντσιάνγκ.
Φιλίπ Πουτού
Ο Φιλίπ Πουτού (γαλ.: Philippe Poutou) (γεννημένος στις 14 Μαρτίου 1967) είναι Γάλλος ακροαριστερός πολιτικός, πρώην συνδικαλιστής και εργάτης εργοστασίου αυτοκινήτων. Ήταν υποψήφιος του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος στις προεδρικές εκλογές του 2012, του 2017 και του 2022, στις οποίες έλαβε αντίστοιχα 1,15%, 1,09% και 0,8% των ψήφων.
Συνδικαλιστική δραστηριότητα
Ο Πουτού ήταν γραμματέας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων στην Ford Motor Company στην περιοχή Aquitaine της Γαλλίας. Ήταν εργαζόμενος στη βιομηχανία αυτοκινήτων μέχρι το κλείσιμο του εργοστασίου του το 2019. Το 2007, διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις του συνδικάτου με την εταιρεία για την πιθανή κατάργηση 2. 000 θέσεων εργασίας- ήταν εκπρόσωπος του συνδικάτου στα μέσα ενημέρωσης.
Πρώιμη πολιτική δραστηριότητα
Ο Πουτού ήταν υποψήφιος του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Συνδέσμου στις βουλευτικές εκλογές του 2007. Ήταν υποψήφιος στην 5η εκλογική περιφέρεια της Gironde, όπου συγκέντρωσε 1. 582 ψήφους (2,7%) και κατέλαβε την όγδοη θέση, καθώς το κόμμα δεν κατάφερε να κερδίσει έδρα στην Εθνοσυνέλευση. Στη συνέχεια ηγήθηκε του κόμματος που το διαδέχθηκε, του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος, στις περιφερειακές εκλογές του 2010 στην περιοχή του, την Ακουιτανία. Απέτυχε να εκλεγεί περιφερειακός σύμβουλος, καθώς η λίστα της οποίας ηγείτο έλαβε 2,5% των ψήφων. Ο Πουτού έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 2012, στις οποίες συγκέντρωσε 1. 264 ψήφους (2,12%) και κατέλαβε την όγδοη θέση για δεύτερη φορά. Στις ευρωεκλογές του 2014 ηγήθηκε της λίστας του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος στη Νοτιοδυτική Γαλλία, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί ευρωβουλευτής.
2012
αριστερά|μικρογραφία| Ο Πουτού σε προεκλογική εκστρατεία για την προεδρία τον Μάρτιο του 2012 στην Τουλούζη. Τον Ιούνιο του 2011 επιλέχθηκε από το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2012. Τα μέσα ενημέρωσης σημείωσαν ότι ήταν σχεδόν άγνωστος στο κοινό, καθώς και ότι μπορεί να δυσκολευτεί να διαδεχθεί τον προηγούμενο υποψήφιο Olivier Besancenot, μια αναγνωρισμένη προσωπικότητα που ήταν δημοφιλής πέρα από το ίδιο το κόμμα. Επιπλέον, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις διαιρέσεις εντός του κόμματος σχετικά με το αν θα πρέπει να συνεργαστεί περισσότερο με το Αριστερό Μέτωπο, με στόχο την ενοποίηση των πολιτικών δυνάμεων στα αριστερά του κεντροαριστερού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Για μεγάλο μέρος της εκστρατείας, παρέμεινε ελάχιστα γνωστός στο ευρύ κοινό- περιγράφηκε ότι δεν είχε τη δημοτικότητα, το χάρισμα και την ευκολία με τα λόγια του Besancenot. Παραδεχόμενος ελεύθερα ότι δεν ήθελε ιδιαίτερα να είναι υποψήφιος και ότι δεν είχε ως στόχο να εκλεγεί, ιδίως καθώς μία από τις πολιτικές του ήταν η κατάργηση της προεδρίας υπέρ ενός πλήρως κοινοβουλευτικού συστήματος, είδε το προφίλ και τη δημοτικότητά του να αυξάνονται κάπως στα τελευταία στάδια της εκστρατείας, όταν όλοι οι υποψήφιοι που επιβεβαιώθηκαν από το Συνταγματικό Συμβούλιο έλαβαν ίσο χρόνο προβολής στα μέσα ενημέρωσης, όπως απαιτεί ο νόμος. Ειδικότερα, η αντισυμβατική συμπεριφορά του τράβηξε την προσοχή κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής εκπομπής Des paroles et des actes που παρουσίαζε ο David Pujadas στο France 2, μαζί με τα ασυνήθιστα προεκλογικά κλιπ του - όπως ένα βασισμένο στην ταινία The Artist, ή ένα άλλο που παρωδούσε το τηλεπαιχνίδι Questions pour un champion και έπαιζε με το γεγονός ότι ο Πουτού παρέμενε ελάχιστα γνωστός στο κοινό.
Όπως και η τροτσκίστρια υποψήφια Nathalie Arthaud της Lutte Ouvrière, το μήνυμά του ήταν ότι οι βελτιώσεις στα δικαιώματα των εργαζομένων θα έρθουν μέσα από τους αγώνες και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων και όχι μέσα από την κάλπη. Λαμβάνοντας το 1,15% των ψήφων, τερματίζοντας όγδοος στους δέκα, ο Πουτού κάλεσε τους ψηφοφόρους να "ψηφίσουν κατά του Σαρκοζί" στον δεύτερο γύρο. Ο Τύπος εξήγησε εν μέρει το χαμηλό του αποτέλεσμα με το γεγονός ότι ο Jean-Luc Mélenchon, του Αριστερού Μετώπου, είχε προσελκύσει το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων της "αριστεράς της αριστεράς". Ο Πουτού εξήγησε ότι, αν και ελπίζει ότι ο Ολάντ θα κερδίσει και όχι ο Σαρκοζί, το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα θα πρέπει να βοηθήσει στη δημιουργία μιας "αριστερής αντιπολίτευσης" στη νέα κυβέρνηση.
2017
Στις 20 Μαρτίου 2016, ο Πούτου προτάθηκε από το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2017. Σε τηλεοπτική συζήτηση στις 4 Απριλίου 2017, κατήγγειλε τους "διεφθαρμένους πολιτικούς" και τάχθηκε υπέρ της μείωσης των μισθών των εκλεγμένων αξιωματούχων. Οι παρατηρήσεις του κέρδισαν το χειροκρότημα του συνυποψηφίου του Jean-Luc Mélenchon της La France Insoumise. Επιτέθηκε στον Φρανσουά Φιγιόν και τη Μαρίν Λεπέν, η πρώτη εκ των οποίων προειδοποίησε ότι θα μπορούσε να υποβάλει μήνυση για τους ισχυρισμούς περί διαφθοράς που διατύπωσε ο Πουτού. Επιπλέον, ο Πούτου απευθύνθηκε στους συντονιστές δηλώνοντας ότι "δεν είναι επειδή δεν έχω γραβάτα που πρέπει να με διακόπτουν". Για αρκετούς παρατηρητές των μέσων ενημέρωσης, ο Poutou ήταν ο πιο εξέχων συμμετέχων στο ντιμπέιτ. Στις εκλογές έλαβε το 1,09% των ψήφων και κατέλαβε την όγδοη θέση μεταξύ έντεκα, καθώς ο Mélenchon, ο αριστερός υποψήφιος με την καλύτερη θέση στην τέταρτη θέση, είχε συγκεντρώσει πάνω από 3 εκατομμύρια επιπλέον ψήφους σε σχέση με το 2012.