cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χέντο Τούρκογλου
Ο Χινταγέτ (Χέντο) Τούρκογλου (Hidayet Türkoğlu, 19 Μαρτίου 1979) είναι Τούρκος πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1979 στην Κωνσταντινούπολη. Αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ. To 2000 επιλέχτηκε από τους Σακραμέντο Κινγκς στην 16η θέση του ντραφτ του NBA. Έχει ύψος 2,08 μέτρα και βάρος 100 κιλά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Κλίπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας
Περιστέρι Ηλείας
Το Περιστέρι είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 300 μέτρα.
Γεωγραφία
Το Περιστέρι βρίσκεται νότια της τεχνητής λίμνης του Πηνειού και σε απόσταση 14 χλμ. Α. από την Αμαλιάδα. Στα ανατολικά και νότια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Σοχιά, ενώ βόρεια είναι η Δαφνιώτισσα, νοτιοανατολικά η Κουτσοχέρα και νότια οι οικισμοί Αστεραίικα και Παλαιολάνθη. Το έδαφός του είναι ημιπεδινό - λοφώδες, με πολλά πεύκα αλλά φτωχό από νερά. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (καλλιεργούν σταφίδες, ελιές, δημητριακά), παλαιότερα με την ρητινοσυλλογή και λιγότερο με την κτηνοτροφία.
Ιστορία
Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι Μπεσερέ και ανήκε στον καζά (επαρχία) της Γαστούνης. Την περίοδο της Β' Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο αναφέρεται γραπτά να ανήκει στο 4ο Τερριτόριο Γαστούνης ως Beseras. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Δαφνουσίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1930 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Περιστέριον. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Αστεραίικα και την Παλαιολάνθη αποτελούν την τοπική κοινότητα Περιστερίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 363 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 309.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Ευρυκύδα
Στην ελληνική μυθολογία η Ευρυκύδα ήταν θυγατέρα του Ενδυμίωνα.
Η Ευρυκύδα απέκτησε ένα γιο από τον θεό της θάλασσας Ποσειδώνα. Ο γιος αυτός ήταν ο Ηλείος, που έδωσε το όνομά του στην περιοχή Ηλεία της δυτικής Πελοποννήσου. Ο Στράβων γράφει (Η΄ 346) ότι είχε δει στην τρυφιλική Ηλεία ένα ιερό άλσος που ονομαζόταν «Ευρυκύδειον».
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ευρύκλεια
Η Ευρύκλεια στην Οδύσσεια ήταν γερόντισσα που υπήρξε η τροφός του Οδυσσέα, την οποία είχε αγοράσει ο Λαέρτης για μερικά βόδια. Η Ευρύκλεια (σε άλλες παραδόσεις αναφέρεται και ως Αντιφάτη) αναγνώρισε τον Οδυσσέα μετά την επιστροφή του στην Ιθάκη την ώρα που του έπλενε τα πόδια, από μία ουλή ακριβώς πάνω από το γόνατό του, την οποία είχε προκαλέσει ο χαυλιόδοντας ενός αγριόχοιρου όταν ο Οδυσσέας κυνηγούσε μαζί με τον παππού του Αυτόλυκο. Ο Οδυσσέας της είπε να μη μιλήσει σε κανένα για την πραγματική του ταυτότητα. Η Ευρύκλεια ήταν κόρη του Ώπη και αγοράσθηκε ως δούλα από τον Λαέρτη με αντάλλαγμα 20 βόδια. Ο Λαέρτης της είχε εκτίμηση και μεγάλη εμπιστοσύνη, και έτσι της ανέθεσε την ανατροφή του γιου του, του Οδυσσέα. Η Ευρύκλεια πληροφόρησε τον Οδυσσέα ποιες υπηρέτριες είχαν προδώσει την Πηνελόπη κατά την απουσία του, είχαν πάρει το μέρος των μνηστήρων της και είχαν γίνει ερωμένες τους. Αργότερα ο Οδυσσέας κρέμασε τις 12 υπηρέτριες που του είχε υποδείξει η Ευρύκλεια ως προδότριες. Ο Στράβων γράφει (ΙΔ΄ 641) ότι άγαλμα της Ευρυκλείας, έργο του γλύπτη Θράσωνα, υπήρχε στην Έφεσο.
Πηγές
Ευρυκλεια Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Γκισένι
Το Γκισένι (κινιαρουάντα: Gisenyi) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Δυτικής Ρουάντα και πρωτεύουσα του Δήμου Ρουμπάβου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυτική Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Τζον Γουάλις
Ο Τζον Γουάλις (/ˈwɒlɪs/; Λατινικά: Wallisius; 3 Δεκεμβρίου [O.S. 23 Νοεμβρίου] 1616 - 8 Νοεμβρίου [O.S. 28 Οκτωβρίου] 1703) ήταν Άγγλος κληρικός και μαθηματικός, στον οποίο αποδίδεται εν μέρει η ανάπτυξη του απειροστικού λογισμού. Μεταξύ 1643 και 1689 ήταν επικεφαλής κρυπτογράφος του Κοινοβουλίου και αργότερα της Βασιλικής Αυλής. Του αποδίδεται η εισαγωγή του συμβόλου \infty για την αναπαράσταση της έννοιας του απείρου. Χρησιμοποίησε επίσης το 1/\infty για ένα απειροστό. Ο Τζον Γουάλις ήταν σύγχρονος του Νεύτωνα και ένας από τους κορυφαίους διανοούμενους της πρώιμης μαθηματικής αναγέννησης.
Βιογραφία
Ο Τζον Γουάλις γεννήθηκε στο Άσφορντ του Κεντ. Ήταν το τρίτο από τα πέντε παιδιά του ιερέα Τζον Γουάλις και της Τζοάνα Τσάπμαν. Αρχικά φοίτησε σε σχολείο στο Άσφορντ, αλλά μετακινήθηκε στο σχολείο του Τζέιμς Μόβατ στο Τέντερντεν το 1625 μετά από επιδημία λοιμού. Ο Γουάλις ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τα μαθηματικά το 1631, στο σχολείο του Φέλστεντ (τότε γνωστό ως σχολείο του Μάρτιν Χόλμπιτς στο Φέλστεντ)- του άρεσαν τα μαθηματικά, αλλά οι σπουδές του ήταν ακανόνιστες, καθώς "τα μαθηματικά εκείνη την εποχή δεν θεωρούνταν ακαδημαϊκή μελέτη, αλλά μάλλον μηχανική μελέτη" (Scriba 1970). Στο σχολείο του Φέλστεντ, ο Γουάλις έμαθε να μιλάει και να γράφει λατινικά. Εκείνη την εποχή είχε επίσης μάθει γαλλικά, ελληνικά και εβραϊκά. Καθώς επρόκειτο να γίνει γιατρός, στάλθηκε στο Κολέγιο Emmanuel του Κέιμπριτζ το 1632. Ενώ βρισκόταν εκεί, έγραψε μια εργασία σχετικά με τη διδασκαλία της κυκλοφορίας του αίματος, η οποία λέγεται ότι ήταν η πρώτη φορά στην Ευρώπη που η θεωρία αυτή υπερασπίστηκε δημοσίως σε μια διαμάχη. Ωστόσο, τα ενδιαφέροντά του επικεντρώθηκαν στα μαθηματικά. Πήρε το πτυχίο του το 1637 και το μεταπτυχιακό του το 1640, πριν εισέλθει στην ιεροσύνη. Από το 1643 έως το 1649, ήταν γραφέας χωρίς δικαίωμα ψήφου στη Συνέλευση του Γουεστμίνστερ. Το 1644 εξελέγη μέλος του Queens' College του Κέιμπριτζ, από το οποίο αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά το γάμο του.
Σε όλη αυτή την περίοδο ο Γουάλις ήταν κοντά στο κοινοβουλευτικό κόμμα, ίσως λόγω της επαφής του με τον Χόλμπιτς στο σχολείο Φέλστεντ. Τους παρείχε σημαντική πρακτική βοήθεια στην αποκρυπτογράφηση των βασιλικών αποστολών. Η ποιότητα της κρυπτογραφίας εκείνη την εποχή ήταν μικτή- παρά τις μεμονωμένες επιτυχίες μαθηματικών όπως ο Φρανσουά Βιέτ, οι αρχές που διέπουν τον σχεδιασμό και την ανάλυση των κρυπτογραφήσεων δεν ήταν επαρκώς κατανοητές. Οι περισσότερες κρυπτογραφήσεις ήταν ad hoc μέθοδοι που βασίζονταν σε έναν μυστικό αλγόριθμο, σε αντίθεση με τα συστήματα που βασίζονταν σε ένα μεταβλητό κλειδί. Ο Γουάλις συνειδητοποίησε ότι τα τελευταία ήταν πολύ πιο ασφαλή, αποκαλώντας τα μάλιστα "άθραυστα", αν και δεν ήταν αρκετά σίγουρος για τον ισχυρισμό αυτό ώστε να ενθαρρύνει την αποκάλυψη των κρυπτογραφικών αλγορίθμων. Ανησυχούσε επίσης για τη χρήση κρυπτογράφησης από ξένες δυνάμεις και αρνήθηκε, για παράδειγμα, το αίτημα του Γκότφριντ Λάιμπνιτς το 1697 να διδάξει κρυπτογραφία σε φοιτητές του Ανόβερου.
Επιστρέφοντας στο Λονδίνο -είχε διοριστεί εφημέριος του Σαν Γαβριήλ Φέντσερτς το 1643- ο Γουάλις εντάχθηκε στην ομάδα επιστημόνων που αργότερα θα γινόταν η Βασιλική Εταιρεία. Ήταν επιτέλους σε θέση να επιδοθεί στα μαθηματικά του ενδιαφέροντα, κατακτώντας το Clavis Mathematicae του Γουίλιαμ Όουτρεντ μέσα σε λίγες εβδομάδες το 1647. Σύντομα άρχισε να γράφει τις δικές του πραγματείες, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, κάτι που συνέχισε να κάνει μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Γουάλις έγραψε την πρώτη μελέτη μαθηματικών εννοιών στην Αγγλία, στην οποία ασχολήθηκε με το ινδουιστικό-αραβικό σύστημα.
Εκτός από το μαθηματικό του έργο, έγραψε για τη θεολογία, τη λογική, την αγγλική γραμματική και τη φιλοσοφία και βοήθησε να επινοηθεί ένα σύστημα για τη διδασκαλία ενός κωφού αγοριού να μιλάει στο Λίτλκοτ Χάους. Ο Γουίλιαµ Χόλντερ προηγουµένως δίδαξε ένα κωφό αγόρι, τον Αλεξάντερ Πόφαµ, να µιλάει "καθαρά και ευδιάκριτα και µε καλό και ευγενικό τόνο". Αργότερα ο Γουάλις πήρε τα εύσημα γι' αυτό, με αποτέλεσμα ο Χόλντερ να τον κατηγορήσει ότι "κλέβει τους γείτονές του και στολίζεται με τα λάφυρά τους".
Ο διορισμός του στην Οξφόρδη
Η κοινοβουλευτική επίσκεψη στην Οξφόρδη που ξεκίνησε το 1647 απέλυσε πολλούς ανώτατους ακαδημαϊκούς, μεταξύ των οποίων (τον Νοέμβριο του 1648) [με ποιο χρονοδιάγραμμα;] τους καθηγητές γεωμετρίας και αστρονομίας του Σαβίλιαν. Το 1649 ο Γουάλις διορίστηκε Σαβιλιανός καθηγητής γεωμετρίας. Ο Γουάλις φαίνεται ότι επιλέχθηκε σε μεγάλο βαθμό για πολιτικούς λόγους (όπως ίσως είχε κάνει και ο βασιλόφρων προκάτοχός του Πίτερ Τέρνερ, ο οποίος, παρά τον διορισμό του σε δύο καθηγητικές θέσεις, δεν δημοσίευσε ποτέ κανένα μαθηματικό έργο)- ενώ ο Γουάλις ήταν ίσως ο κορυφαίος κρυπτογράφος της χώρας και μέλος μιας άτυπης ομάδας επιστημόνων που αργότερα θα γινόταν η Βασιλική Εταιρεία, δεν είχε ιδιαίτερη φήμη ως μαθηματικός. Παρ' όλα αυτά, ο διορισμός του Γουόλις αποδείχτηκε πλουσιοπάροχα δικαιολογημένος από το μετέπειτα έργο του κατά τη διάρκεια των 54 χρόνων του ως καθηγητής Σαβίλιαν.
Εργασίες
Ο συγκεκριμένος τύπος προέκυψε από την ολοκλήρωση της συνάρτησης (1-x^2)^n για n=1/2 (άρα την άμεση ολοκλήρωση του εμβαδού του μοναδιαίου κύκλου), την οποία έλαβε με παρεμβολή (όρος που εισήγαγε ο ίδιος) του ολοκληρώματος για ολόκληρο το n. Το σύμβολο του απείρου \infty ως σύμβολο του απείρου οφείλεται επίσης στον Γουάλις. Το έργο Arithmetica Infinitorum άσκησε μεγάλη επιρροή στον Ισαάκ Νεύτωνα, ο οποίος μελέτησε το βιβλίο τον χειμώνα του 1664/65, και οδήγησε επίσης σε ανταλλαγή επιστολών με τον Φερμά, ο οποίος προκάλεσε τους Άγγλους μαθηματικούς με μαθηματικά προβλήματα μετά την εμφάνιση του βιβλίου. μικρογραφία|428x428εσ|[[Αρχιμήδης|ΑΡΧΙΜΗΔΟΥΣ - ΨΑΜΜΙΤΗΣ - Opera mathematica, 1699]] Στην άλγεβρα του, δεχόταν επίσης πολύπλοκες λύσεις εξισώσεων. Ήταν ένας από τους πρώτους Βρετανούς μαθηματικούς που χρησιμοποίησε τις μεθόδους αναλυτικής γεωμετρίας του Ντεκάρτ. Μεταξύ άλλων, τις εφάρμοσε στις κωνικές τομές. Στην Άλγεβρα του, το τελευταίο μεγάλο έργο του, πάνω στο οποίο εργάστηκε για πολλά χρόνια, υπάρχει επίσης μια ενότητα για τις άπειρες σειρές και περιέχει, ιδίως στην πρώτη έκδοση, τις πρώτες δημοσιεύσεις ορισμένων αποτελεσμάτων του Νεύτωνα στον τομέα αυτό. Ο Γουάλις φρόντισε να τεκμηριώσει την προτεραιότητα του Νεύτωνα σε αυτόν τον τομέα (ιδίως καθώς ο ίδιος ο Νεύτων δεν δημοσίευε τίποτα εκείνη την εποχή) και ενθάρρυνε και άλλους συναδέλφους του στη Βρετανία να το πράξουν. Στην άλγεβρα του, βασίστηκε ιδιαίτερα στο έργο Άγγλων μαθηματικών όπως οι Όθρεντ, Χάριοτ και Τζον Πελ. Προσπάθησε επίσης να δείξει ότι ο Ντεκάρτ είχε επηρεαστεί από τον Χάριοτ όσον αφορά την άλγεβρα.
Ο Γουάλις έκανε επίσης τα πρώτα βήματα προς τη γεωμετρική ερμηνεία των μιγαδικών αριθμών (αρχικά θετικοί και αρνητικοί πραγματικοί αριθμοί στην αριθμογραμμή, στη συνέχεια υπολογισμοί με γεωμετρικά μέσα για να πλησιάσουμε περισσότερο σε μια γεωμετρική κατασκευή των μιγαδικών αριθμών).
Έγραψε πραγματείες για τη θεωρία της μουσικής και ένα βιβλίο για τη φωνητική (De loquela, πρωτοεκδόθηκε το 1652), το οποίο πέρασε από πολλές εκδόσεις (6η έκδοση το 1765). Οι μελέτες του Γουάλις για τη φωνητική οδήγησαν επίσης σε μεθόδους διδασκαλίας κωφών παιδιών, και δίδαξε δύο κωφά παιδιά το 1661/62, κάτι που ανέφερε στη Βασιλική Εταιρεία. Σε αυτόν τον τομέα, υιοθέτησε επίσης τις θεωρίες του Γιόχαν Κόνραντ Άμμαν.
Όσον αφορά τη θεωρία της κίνησης και της μηχανικής, το 1671 έγραψε ένα έργο με τίτλο Mechanica sive de motu tractatus geometricus, στο οποίο τόνισε, σε γαλιλαϊκή βάση, την αυστηρά γεωμετρική θεμελίωση του εν λόγω δόγματος. Ασχολήθηκε ειδικότερα με τα κέντρα βάρους και τους κραδασμούς και αποτέλεσε σημαντική πρόοδο στη μαθηματικοποίηση της μηχανικής τον 17ο αιώνα. Το βιβλίο αυτό άσκησε επίσης σημαντική επιρροή στον Ισαάκ Νεύτωνα, αν και αυτός προχώρησε πολύ περισσότερο με το έργο του Principia (1687).
Ενδιαφέρθηκε επίσης για τη θεωρία της μουσικής και μετέφρασε ελληνικά κείμενα  ελληνικά κείμενα του Κλαύδιου Πτολεμαίου, του Πορφύριου και του Βρυέννιου και συζητούσε για τη θεωρία της μουσικής με τον Τόμας Σάλμον, τον Ερρίκο Όλντενμπουργκ και άλλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 17ου αιώνα
Hail to the King (τραγούδι)
Το Hail to the King είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού metal συγκροτήματος Avenged Sevenfold, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ομώνυμο δίσκο του 2013. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single το πρώτο για αυτόν τον δίσκο, το οποίο έφτασε έως το νούμερο 1 του αμερικανικού Billboard Mainstream Rock και το νούμερο 83 του Hot 100. Το διαδικτυακό περιοδικό Loudwire, το κατέταξε 7ο, ανάμεσα στα 10 Καλύτερα Rock Τραγούδια του 2013. Την ίδια χρόνια παίχτηκε και πρώτη φορά live, στο Ford Festival Park, στο Ουισκόνσιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2013 Κατηγορία:Singles του 2013 Κατηγορία:Τραγούδια των Avenged Sevenfold Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Ερμή του Ηρακλή
Η Ερμή του Ηρακλή βρίσκεται στο Μουσείο της Σπάρτης.
Περιγραφή
Έχει διαστάσεις 1,85 μ. ύψος, 85 εκ. πλάτος και 85 εκ. βάθος. Είναι κατασκευασμένη από γαλάζιο μάρμαρο. Βρέθηκε στην Αράπισσα, χωριό της Μαγούλας. Είναι σπασμένο σε οκτώ τμήματα, αλλά σχεδόν πλήρες. Στέκε σε βάση απλή. Η εμπρόσθια όψη είναι κατεργασμένη ανάγλυφη. Το άνω ήμισυ είναι ευρύτερο του αντίστοιχου κάτω. Παριστάνει τον Ηρακλή γενειοφόρο. Η κόμη είναι καλά κατεργασμένη, ενώ διακρίνονται τα μαλλιά της κεφαλής σε ζωηρές αδρές μπούκλες. Το κούτελο είναι φαρδύ και ψηλό, με βαθιές ρυτίδες, και αδρά φρύδια. Η γενειάδα είναι επίσης κατσαρή. Στους ώμους έχει ριγμένο το τομάρι του λιονταριού. Στο χέρι κρατάει το κεφάλι την λιονταροκεφαλή. Η επιφάνεια του ανάγλυφου φέρει κατάλοιπα ερυθρής μπογιάς.
Ιστορική τοποθέτηση
Το έργο είναι της εποχής του Αντωνίνου. Συγκρίνεται με την Ερμή του Ιλίου, περ. 2ος αι. π.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής κατηγορία:λακωνική τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Λακωνία
Αμπού Μένα
Αμπού Μένα είναι η ονομασία μιας πόλης, χριστιανικού λατρευτικού κέντρου, η οποία φιλοξενούσε σύνολο μοναστηριών, στην Αίγυπτο της ύστερης αρχαιότητας. Βρίσκεται 45 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Αλεξάνδρεια.
Αν και διασώζονται πολύ λίγα ερείπια από την παλαιά πόλη, ο χώρος κηρύχθηκε το 1979 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO. Πρόσφατες γεωργικές διεργασίες στην περιοχή οδήγησαν στην αύξηση της στάθμης των υδάτων, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν κτίρια της αρχαίας πόλης και η περιοχή με τα αρχαία ερείπια να γίνει ακόμη πιο ασταθής.
Το 2001, ο αρχαιολογικός χώρος προστέθηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς σε κίνδυνο.
Άγιος Μηνάς της Αλεξάνδρειας
thumb|right|Ο [[Χριστός (δεξιά) και ο Άγιος Μηνάς, εικόνα του 6ου αιώνα από την πόλη]] Η περιοχή έχει πάρει το όνομά της από τον Άγιο Μηνά της Αλεξάνδρειας, που μαρτύρησε εκεί στα τέλη του 3ου ή στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με την παράδοση, η σορός του αγίου μεταφέρθηκε πάνω σε καμήλα από την Αλεξάνδρεια προς την έρημο πέρα από τη Μαρεώτιδα Λίμνη, μέχρις ότου σε ένα σημείο η καμήλα σταμάτησε εκεί. Αυτό θεωρήθηκε θεϊό σημάδι και η σορός θάφτηκε εκεί, μέχρι που ανακαλύφθηκε εντελώς τυχαία από έναν ντόπιο βοσκό. Ο πρώτος ναός ιδρύθηκε πιθανότατα επί της βασιλείας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο οποίος τίμησε τον άγιο για τη θαυματουργική θεραπεία της λεπρής κόρης του.
Ο αρχικός ναός ήταν μικρός για το πλήθος των πιστών που συνέρρεαν στην πόλη κι έτσι, επί του αυτοκράτορα Αρκαδίου ιδρύθηκε μεγαλύτερη βασιλική και αναπτύχθηκε ολόκληρη πόλη, αποτελώντας το κύριο λατρευτικό κέντρο της Αιγύπτου.
Η πόλη Αμπού Μένα καταστράφηκε από τους Μουσουλμάνους στα μέσα του 7ου αιώνα. Η αρχαία πόλη ανακαλύφθηκε μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα, από το 1905 έως το 1909, όπου ήρθαν στο φως οι βασιλικές της, το βαπτιστήριο, μοναστήρια, δημόσια κτίρια και κατοικίες. Χαρακτηριστικά ευρήματα των ανασκαφών στην πόλη του Αγίου Μηνά είναι οι λεγόμενες «ευλογίες».
Αρχαιολογικός χώρος σε κίνδυνο
Από το 2001, ένα πρόγραμμα γεωργικής ανάπτυξης έχει προκαλέσει αύξηση της στάθμης του νερού, με αποτέλεσμα να διαβρωθεί το έδαφος και να δημιουργηθούν τεράστιες υπόγειες κοιλότητες στη βορειοδυτική πλευρά της πόλης. Με την πάροδο των χρόνων, η κατάσταση δε βελτιώθηκε και οι Αρχές προσπάθησαν να καλύψουν με άμμο τις βάσεις ορισμένων απειλουμένων κτιρίων, ενώ το Ανώτατο Αρχαιολογικό Συμβούλιο προσπαθεί να διασώσει τα μνημεία με την δημιουργία τάφρων ώστε να κατέβει η στάθμη των νερών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο Κατηγορία:Κοπτικοί οικισμοί
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2004-2005
Το πρωτάθλημα Ελλάδος βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 2004−05, ήταν το 17ο από καταβολής της Α1. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Νέες συμμετοχές ήταν ο Πανελλήνιος και ο Μίλωνας, οι οποίοι αντικατέκτησαν τον Άρη Θεσσαλονίκης και την ΑΕΚ που υποβιβάστηκαν την προηγούμενη σαιζόν. Ο Ηρακλής ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος καθώς κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα αήττητος. Κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδας, ενώ έχασε μεγάλη ευκαιρία να κάνει το τρεμπλ, καθώς στο Τσάμπιονς Λιγκ έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου ηττήθηκε από την Τουρ. Στην Α2 υποβιβάστηκαν το Ρέθυμνο και ο Μίλωνας.
Θέσεις 5–6
Για τις θέσεις 5-6 αναμετρήθηκαν η ΕΑ Πατρών και ο Πανελλήνιος για το τελευταίο Ευρωπαϊκό εισιτήριο. Η σειρά κρίθηκε στις 2 νίκες. Η ΕΑΠ επικράτησε με 2-0 και κατέλαβε την 5η θέση.
Ημιτελική φάση
Στα πλέι οφ για τις θέσεις 1-4, οι ομάδες αγωνίστηκαν σε σύστημα πουλ, με διπλούς αγώνες, μεταφέροντας ακέραιη τη βαθμολογία τους από την κανονική περίοδο. Ο Ηρακλής μετέφερε 63 βαθμούς, ο Ολυμπιακός 56, ο Παναθηναϊκός 45 και ο ΠΑΟΚ 41. Οι δύο πρώτοι, ο Ηρακλής και ο Ολυμπιακός προκρίθηκαν στη σειρά των τελικών. {|
Μεγάλος τελικός
Στη σειρά των τελικών βρέθηκαν αντιμέτωποι ο Ηρακλής με τον Ολυμπιακό. Ηρακλής επικράτησε με 3−0 νίκες και κατέκτησε το πρωτάθλημα αήττητος, συμπληρώνοντας 31 νίκες σε ισάριθμους αγώνες.
Πηγές
2004 2005 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2004 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2005
Αζέμιλκος
Ο Αζέμιλκος ('zmlk\) ήταν ο βασιλιάς της Τύρου κατά την πολιορκία της από τον Μέγα Αλέξανδρο το 332 π.Χ..
Ο Αλέξανδρος είχε ήδη καταλάβει ειρηνικά τις πόλεις Βύβλο και Σιδώνα, οπότε η Τύρος απέστειλε πρέσβεις στον Αλέξανδρο, συμφωνώντας να πραγματοποιήσουν το θέλημά του. Η απάντηση του Αλεξάνδρου ήταν ότι επιθυμούσε να εισέλθει στην πόλη για να θυσιάσει στο ιερό του Μελκ-καρτ, μιας φοινικικής θεότητας που ταυτιζόταν (από τον Αλέξανδρο) με τον Ηρακλή. Ο ίδιος ο Αζέμιλκος απουσίαζε με τον περσικό στόλο του Αυτοφραδάτη στο Αιγαίο εκείνες τις ημέρες και οι Τύριοι, αβέβαιοι ως προς το ποιος θα επικρατούσε στον πόλεμο Μακεδόνων-Περσών, απάντησαν πως θα υπάκουαν σε οποιαδήποτε άλλη διαταγή, αλλά ότι απαγόρευαν σε Πέρσες και Μακεδόνες εξίσου να μπουν στην πόλη. Ουσιαστικά, θυσία στο ιερό του Μελκ-καρτ στην Παλαίτυρο μπορούσε να προσφέρει μόνο ο εκάστοτε βασιλέας της Τύρου και η όποια αποδοχή του αιτήματος του Αλεξάνδρου θα ήταν de facto αναγνώριση της κυριαρχίας του. Ο Αλέξανδρος θύμωσε και μετά από πολιορκία επτά μηνών (δέκα με τα διαλείμματα) άλωσε την Τύρο, οπότε ο βασιλιάς Αζέμιλκος και αρκετοί άλλοι επίσημοι της πόλεως (μεταξύ των οποίων και πρέσβεις από την Καρχηδόνα) κατέφυγαν στον ναό του Μελκ-καρτ. Ο Αλέξανδρος έδωσε χάρη σε όλους αυτούς, ενώ διέταξε να πουληθούν οι υπόλοιποι 30.000 κάτοικοι της Τύρου ως δούλοι. Αργοτερα ο Αζέμιλκος αφέθηκε ελεύθερος να φύγει και στον θρόνο του τοποθετήθηκε από τον Αλέξανδρο ως κυβερνήτης ο Αβδαλώνυμος (αναφέρεται και ως Αβδολώνυμος ή Αλώνυμος ή Βαλλώνυμος). Η βασιλεία καταργήθηκε.
Ο Αζέμιλκος είναι κατά τα άλλα κυρίως γνωστός από τα νομίσματά του, μικρούς στατήρες των 18 χιλιοστομέτρων, που απεικονίζουν τον Μελκ-καρτ να ιππεύει έναν μυθικό ιππόκαμπο πάνω στα κύματα στη μία πλευρά, και στην άλλη πλευρά μία κουκουβάγια και το φοινικικό γράμμα Ayin (για τον Αζέμιλκο), περιβαλλόμενο από μία σειρά φοινικικών αριθμητικών ψηφίων που υποδεικνύουν το έτος κοπής του νομίσματος κατά τη βασιλεία του. Υπάρχουν τουλάχιστον 15 γνωστά έτη κοπής αυτών των νομισμάτων, από το 347 έως το 332 π.Χ.. Αυτά τα νομίσματα είναι από τα αρχαιότερα νομίσματα με χρονολογία που μπορούν να αποδοθούν σε κάποιον συγκεκριμένο ηγεμόνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ασιάτες βασιλείς Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Άγιος Γεώργιος Ιστιαίας Εύβοιας
Ο Άγιος Γεώργιος Ιστιαίας είναι πεδινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται δίπλα και νότια της Ιστιαίας σε υψόμετρο 59 μέτρα. Απέχει περίπου 19 χλμ. ΝΔ. από την Αιδηψό και 109 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Το όνομα του χωριού προέρχεται από την μονή του Αγίου Γεωργίου των Ηλίων, μετόχι της οποίας η γύρω περιοχή και σε αυτό στεγαζόταν το ηγουμενείο, οι ξενώνες του μοναστηριού και οι βοηθητικοί τους χώροι (στο ηγουμενείο λειτούργησε και το πρώτο σχολείο του χωριού). Γύρω στο 1900 έγινε απαλλοτρίωση και παραχώρηση των χωραφιών στους ήδη εγκαταστημένους κατοίκους αλλά και σε πρόσφυγες από την Μικρά Ασία που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την Μικρασιάτικη καταστροφή.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιστιαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Ιστιαία, τα Κανατάδικα, τη Νέα Σινασό και το Νεοχώρι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ιστιαίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιδηψού του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 389 κατοίκους.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο βρίσκονται οι συνώνυμοι οικισμοί Άγιος Γεώργιος Λιχάδος και Άγιος Γεώργιος Γιάλτρων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Βασιλίδης
Στις 13 Φεβρουαρίου 528, ο Βασιλίδης διορίστηκε ως μέλος της επιτροπής για την προετοιμασία του Corpus Juris Civilis, υπηρετώντας υπό τον Τριβωνιανός. Το έργο τους ολοκληρώθηκε το 529. Αν και αυτή είναι η πρώτη χρονολογική αναφορά του, το κείμενο του διορισμού του τον αναφέρει ήδη ως vir excellentissimus («πιο εξαιρετικό άνθρωπο»), πρώην πραιτοριανό έπαρχο της Ανατολής και πατρίκιο. Ο τίτλος του πραιτοριανού έπαρχου έχει προταθεί ότι είναι τιμητικός, καθώς οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι είναι περίεργο το γεγονός ότι ο Βασιλίδης θα μπορούσε να υπηρετήσει σε αυτή την υψηλόβαθμη θέση πριν περάσει από χαμηλότερα αξιώματα.
Στις 7 Απριλίου 529, επίσημα κείμενα αναφέρουν τον Βασιλίδη ως υπηρετών πραιτοριανό έπαρχο του Ιλλυρικού, ένα αξίωμα κατώτερο από τον προηγούμενη τίτλο του πραιτοριανού επάρχου της Ανατολής. Ένα απόσπασμα από την Ελληνική Ανθολογία αναφέρει ένα «Βασίλειο», ο οποίος είχε υπηρετήσει ως πραιτοριανός έπαρχος του Ιλλυρικού και του οποίου το άγαλμα φέρεται να στήθηκε πάνω από την ανατολική πύλη της Θεσσαλονίκης. Ο Σύριλ Μάνγκο έχει προτείνει ότι αυτός ο «Βασίλειος» ήταν στην πραγματικότητα ο Βασιλίδης.
Τον Ιανουάριο του 532, το Πασχάλιο Χρονικό προσδιορίζει τον Βασιλίδη ως αναπληρωτή magister officiorum, σε αντικατάσταση του Ερμογένη που είχε αναλάβει στρατιωτικά καθήκοντα στον Ιβηρικό πόλεμο εναντίον της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Ο Βασιλίδης αντικαταστάθηκε τελικά από τον Στρατήγιο.
Κατά τη διάρκεια της Στάσης του Νίκα) (Ιανουάριος 532), ο Βασιλίδης, ο Κωνσταντίολος, και ο Μούνδος υπηρέτησαν ως απεσταλμένοι του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ στα εξεγερμένα πλήθη. Εν μέρει επιχείρησαν να καθησυχάσουν τους εξεγερμένους και εν μέρει προσπάθησαν να κατανοήσουν τις αιτίες της οργής τους. Στην έκθεσή τους στον βυζαντινό αυτοκράτορα έριξαν το φταίξιμο για την εξέγερση στους αντιδημοφιλείς υπουργούς οικονομικών Ιωάννης ο Καππαδόκης, Τριβωνιανό, και Ευδαίμωνα, που οδήγησε σε απόλυση τους από το αξίωμα. Ο Βασιλίδης αντικατέστησε τον Τριβωνιανό ως quaestor sacri palatii, την ανώτερη νομική αρχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Προφανώς θεωρούνταν πιο «αποδεκτός από το λαό». Λίγο μετά, ωστόσο, συνεργάστηκε με τον Μούνδο για την επίθεσή του στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης που συνέτριψε την εξέγερση.
Ο Βασιλίδης πιθανό να διατήρησε τη θέση του ως κοσμήτορα για ένα-δύο χρόνια το πολύ, αφού ο Τριβωνιανός αποκαταστάθηκε στα τέλη του 534 ή στις αρχές του 535. Μια μεταγενέστερη αφήγηση στο κτίριο της Αγίας Σοφίας ισχυρίζεται ότι ο Βασιλίδης βοήθησε να συγκεντρωθούν χρήματα και υλικά για την κατασκευή του έργου. Ωστόσο, η αφήγηση περιλαμβάνει πολλά θαύματα και θεωρείται αναξιόπιστη. Ο πραγματικός ρόλος του Βασιλίδη στο έργο, εφόσον υπήρχε, παραμένει αβέβαιος.
Ο Βασιλίδης αργότερα καταγράφεται να κατέχει τον τίτλο του magister officiorum. Η θητεία του διήρκεσε από τις 18 Μαρτίου 536 έως τις 22 Νοεμβρίου 539. Ήταν επίσης επίτιμος ύπατος κατά την περίοδο αυτή. Ο Ιωάννης της Εφέσου αναφέρει ότι ο Πάπας Αγαπητός Α΄, επισκεπτόμενος την Κωνσταντινούπολη, απέστειλε ένα μάγιστρο και ἐξκουβίτορες κατά Ζωόρα, ένα οπαδό του μονοφυσιτισμού. Δεδομένου ότι τα γεγονότα χρονολογούνται έως τον Μάρτιο του 536, ο ανώνυμος μάγιστρος ήταν πιθανώς ο Βασιλίδης. Το 539, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός αντικατέστησε Βασιλίδη με τον Πέτρο τον Πατρίκιο.
Τίποτα δεν είναι γνωστό από Βασιλίδη μετά τη δεκαετία του 530. Η Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως του 10ου αιώνα αναφέρει ότι η θέση του παλατιού του στην Κωνσταντινούπολη ήταν ακόμα γνωστή με το όνομα του Βασιλίδη, αιώνες μετά το θάνατό του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί νομικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι
Άνταμ Μιτσκιέβιτς
Ο Άνταμ Μπέρναρντ Μιτσκιέβιτς (πολωνικά: Adam Bernard Mickiewicz, Ζάβοσε ή Νοβογκρούντοκ, Ρωσική Αυτοκρατορία, 24 Δεκεμβρίου 1798 - Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 26 Νοεμβρίου 1855) ήταν Πολωνός λογοτέχνης και εκπρόσωπος του ρομαντισμού. Τιμάται ως ο εθνικός ποιητής της Πολωνίας.
Καταγωγή και πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1798 στο Νοβογκρούντοκ ή στον γειτονικό οικισμό Ζάβοσε της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (εντός των ορίων της σημερινής Λευκορωσίας) και προερχόταν από οικογένεια Πολωνών ευγενών. Πατέρας του ήταν ο δικηγόρος Μικολάι Μιτσκιέβιτς, ο οποίος παρουσιάζεται ως τυπικός εκπρόσωπος των χαμηλόβαθμων Πολωνών ευγενών της περιοχής και μητέρα του η Μπαρμπάρα Μαγιέφσκα, γυναίκα της ίδιας κοινωνικής τάξης αλλά και πρώην υπηρέτρια σε γειτονικό κτήμα. Σύμφωνα με μια άποψη, ο πατέρας του Μιτσκιέβιτς αναφέρεται ως πιθανότατα ορθόδοξου οικογενειακού υπόβαθρου, ενώ όσον αφορά τη μητέρα του εικάζεται - δίχως ικανή τεκμηρίωση - πως είχε μακρινή εβραϊκή καταγωγή.
Ο Μιτσκιέβιτς πέρασε τα παιδιά του χρόνια στο Νοβογκρούντοκ, όπου επηρεάστηκε σε σημαντικό βαθμό από τον καθολικό του περίγυρο και από τις λαϊκές παραδόσεις του τοπικού λευκορωσικού πληθυσμού. Ολοκλήρωσε την εγκύκλιες σπουδές του σε σχολείο Δομινικανών μοναχών της γενέτειράς του και αναφέρεται ως μέτριος αλλά δραστήριος μαθητής.
Δράση σε Βίλνιους και Κάουνας
Το 1815 εισήχθη με υποτροφία στο πολωνικό Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, όπου αρχικά σπούδασε φυσικές επιστήμες, προτού μεταπηδήσει μετά από λίγο στη φιλολογία. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1819 και ακολούθως ξεκίνησε να διδάσκει σε σχολείο του Κάουνας. Από το 1817 ίδρυσε μαζί με τον Τόμαζ Ζαν τη μυστική οργάνωση των Φιλαρέτων ή Φιλομαθών (πολ:Towarzystwo Filomatów). Ο συγκεκριμένος σύλλογος ξεκίνησε ως καθαρά φιλολογικός, ωστόσο απέκτησε γρήγορα σαφές πολιτικό στίγμα.
Το 1820 ο Μιτσκιέβιτς συνέθεσε το ποίημα «Ωδή στη νεότητα» και το 1822 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Μπαλάντες και ρομάντζα», η οποία θεωρείται ορόσημο, καθώς οριοθετεί παραδοσιακά την έναρξη της περιόδου του ρομαντισμού στην πολωνική λογοτεχνία. Παράλληλα, ξεκίνησε να γράφει και το έργο «Οι Πρόγονοι» (πολ: Dziady), ένα ρομαντικό δράμα, όπου συνδυάζονται η λαϊκή παράδοση και η έμμονη προσήλωση στην υπόθεση της πολωνικής εθνικής απελευθέρωσης. Το συγκεκριμένο έργο λογοκρίθηκε από τις ρωσικές αρχές.
Διώξεις
Το 1823 εξαιτίας της συμμετοχής του στους «Φιλαρέτους» συνελήφθη μαζί με άλλα εννέα μέλη του συλλόγου και εξορίστηκε διαδοχικά στην Αγία Πετρούπολη, την Οδησσό και τη Μόσχα. Κατά την παραμονή του στην Πετρούπολη ήρθε σε επαφή με εκπροσώπους του κινήματος των Δεκεμβριστών (όπως οι Κονσταντίν Ρίλεβ και Αλεξάντερ Μπεστούζεβ) και γνωρίστηκε με τον μεγάλο Ρώσο ποιητή Αλεξάντερ Σεργκιέβιτς Πούσκιν. Το 1829 εγκατέλειψε οριστικά τα εδάφη της τσαρικής Ρωσίας.
Από την εξορία μέχρι τον θάνατό του
Μετά από μια περιπλάνηση σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, ο Μιτσκιέβιτς εγκαταστάθηκε το 1832 στη Γαλλία, όπου ήρθε σε επαφή με Πολωνούς ακτιβιστές που ζούσαν εξόριστοι στο Παρίσι, καταδιωκόμενοι από το τσαρικό καθεστώς για τη συμμετοχή τους στην αποτυχημένη εξέγερση του 1831. Από το 1839 και για ένα χρόνο δίδαξε λατινικά στη Λοζάνη, ενώ την ίδια περίοδο ασχολήθηκε με τη συγγραφή πολιτικών κειμένων. Το 1840 διορίστηκε καθηγητής σλαβικής φιλολογίας στο Γαλλικό Κολέγιο του Παρισιού.
Την ίδια περίοδο συνδέθηκε στενά με τον συμπατριώτη του φιλόσοφο, μυστικιστή και ψευδοπροφήτη Αντρζέι Τοβιάνσκι. Οι απόψεις του Τοβιάνσκι άσκησαν μεγάλη επιρροή στον Μιτσκιέβιτς, ο οποίος στις πανεπιστημιακές παραδόσεις του υιοθέτησε θέσεις όπως οι μεσσιανιστικές ιδιότητες του Μεγάλου Ναπολέοντα, αλλά και του ιδίου του Τοβιάνσκι, η θεία καθοδήγηση του σλαβικού κόσμου, η πεποίθηση πως οι Πολωνοί θα αποτίνασσαν τον ρωσικό ζυγό μόνο μέσω της πίστης και η πνευματική ανάδειξη της Πολωνίας και της Γαλλίας, οι οποίες θα οδηγούσαν την ανθρωπότητα στη νέα χιλιετία. Αυτές οι παραδόσεις προκάλεσαν τις σφοδρές αντιδράσεις της γαλλικής κυβέρνησης, της Καθολικής Εκκλησίας και των Πολωνών εμιγκρέδων και οδήγησαν τον Μάιο του 1844 στην απομάκρυνση του Μιτσκιέβιτς από το κολέγιο. Το 1849 ξεκίνησε την έκδοση της ριζοσπαστικής πολιτικής εφημερίδας La Tribune des Peuples, η κυκλοφορία της οποίας διεκόπη μετά από μερικούς μήνες εξαιτίας της λογοκρισίας.
right|thumb|250px|Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς στην Κρακοβία (Ιούλιος 2010).
Το 1855, στα πλαίσια του Κριμαϊκού Πολέμου, ο Μιτσκιέβιτς εγκατέλειψε το Παρίσι και μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί καταπιάστηκε με τη δημιουργία και την οργάνωση πολωνικών και εβραϊ κών λεγεώνων που θα συμμετείχαν - ως τμήματα του οθωμανικού στρατού - στις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον της Ρωσίας. Τελικά, τα σχέδιά του ματαιώθηκαν καθώς κατά τη σύντομη παραμονή του στην οθωμανική πρωτεύουσα, προσβλήθηκε από χολέρα και απεβίωσε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Η σορός του Μιτσκιέβιτς μεταφέρθηκε αρχικά από την Κωνσταντινούπολη στο Παρίσι και το 1890 στην Κρακοβία, όπου φυλάσσεται σε ειδική κρύπτη στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Στανισλάου και Βεγκεσλάου στο κάστρο Βάβελ, όπου βρίσκονται και οι τάφοι των βασιλέων της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Αποτίμηση
Ο Μιτσκιέβιτς τιμάται ως ο εθνικός ποιητής της Πολωνίας. Ταυτόχρονα συγκαταλέγεται, από κοινού με τον Γιούλιους Σλοβάτσκι και τον Ζίγκμουντ Κρασίνσκι στους πρωτοπόρους των πολωνικών γραμμάτων. Αν και σημείο αναφοράς της εθνικής του συνείδησης ήταν το πάλαι ποτέ κραταιό βασίλειο της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας, το έργο του επηρέασε σημαντικά τόσο τον πολωνικό , όσο και τον λιθουανικό εθνικισμό, όπως αυτοί διαμορφώθηκαν από τα μέσα του 19ου αιώνα και έπειτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Πολωνοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί λιθουανικής καταγωγής  Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί εξόριστοι στη Ρωσική Αυτοκρατορία
NGC 479
Ο NGC 479 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 27 Οκτωβρίου 1864 και απέχει περίπου 240 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) 0479 04905 00893
Νγκορορέρο
Το Νγκορορέρο (κινιαρουάντα: Ngororero) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στη Δυτική Ρουάντα και είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Νγκορορέρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτική Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Α.Ε.Κ. (ξιφασκία)
Το τμήμα ξιφασκίας της ΑΕΚ ιδρύθηκε το 1996.
Ιστορία
Το τμήμα ξιφασκίας της ΑΕΚ ιδρύθηκε το 1996 και στηριζόμενο σε ένα κορμό αθλητών που ξεκίνησαν από τις υποδομές του συλλόγου, σιγά-σιγά και σταδιακά ανέβηκε τα σκαλοπάτια και απέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο στο άθλημα στην Ελλάδα αλλά και Παγκόσμια, ενώ οι αθλητές μας στελεχώνουν τις Εθνικές Ομάδες. Ιδρυτής και έφορος του τμήματος σε όλο αυτό το διάστημα είναι ο Κωνσταντίνος Ποτού παλαιός πρωταθλητης ενώ προπονητής από το 1997 ήταν ο Θανάσης Τσαμαλδούπης και απο το 2008 ως το 2022 ο Θανάσης Δελενίκας. Το 2022 ανέλαβε ο Βαγγέλης Σαρρής. Το άθλημα της Ξιφασκίας διαχωρίζεται σε τρία αγωνίσματα: Σπάθη, Ξίφος Ασκήσεως & Ξίφος Μονομαχίας και η ΑΕΚ καλλιεργούσε το πρώτο. Μετά από 26 χρόνια γεμάτα επιτυχίες και πρωταθλήματα για το τμήμα Σπάθης η Α.Ε.Κ. το 2022 ξεκίνησε και τα άλλα δύο αγωνίσματα: Ξίφος Ασκήσεως & Ξίφος Μονομαχίας.
Το 2000 οι ξιφομάχοι της ΑΕΚ κατέκτησαν την 3η θέση στο Ομαδικό της Σπάθης στους Εφήβους και την 6η στους Άνδρες.
Το 2002, η ΑΕΚ κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σπάθης Ανδρών, όπως και στο Πρωτάθλημα Σπάθης Νέων Ανδρών.
Για το 2003, η ΑΕΚ κατέλαβε την 4η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σπάθης Ανδρών, ενώ αθλητές μας στελέχωσαν για πρώτη φορά τις Εθνικές Ομάδες που κατέκτησαν το αργυρό μετάλλιο στο Ομαδικό στους Βαλκανικούς Εφήβων που έγιναν την άνοιξη στο Βουκουρέστι.
Την 3η θέση του Ομαδικού Σπάθης Ανδρών κατέκτησε η ΑΕΚ το 2004, ενώ στο Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών πήρε τη 2η θέση και τέλος στο Πανελλήνιο Εφήβων την 3η θέση.
Χάλκινο μετάλλιο στο ομαδικό της Σπάθης Ανδρών κατέκτησε η ΑΕΚ και τον Απρίλιο του 2006.
2000
3η Θέση στο Κύπελλο Β. Ηλιοπούλου το 2000 (Νίκος Χήρης)
2001
1η Θέση στο Κύπελλο Β. Ηλιοπούλου το 2001 (Νίκος Χήρης)
3η Θέση στους Περιφερειακούς Αγώνες Ανδρών το 2001 (Νίκος Χήρης)
2002
3η Θέση στο Πρωτάθλημα Σπάθης Εφήβων ΤΟ 2002 (Νίκος Χήρης)
2003
2η Θέση στο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σπάθης Εφήβων (Φωκάς Μιχαηλίδης)
2004
1η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σπάθης Εφήβων (Φωκάς Μιχαηλίδης)
2005
1η Θέση στο Κύπελλο Χειμώνα το 2005 (Λουΐζα Κραφτ)
2008
1η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σπάθης Νέων Ανδρών ( Φωκάς Μιχαηλίδης)
1η Θέση στο Κύπελλο Ελλάδος Ανδρών ( Φωκάς Μιχαηλίδης)
2012
3η Θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νεανίδων της Βουλγαρίας το 2012 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2013
2η Θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νεανίδων της Βουλγαρίας το 2013 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2η Θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων της Κροατίας το 2013 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
3η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών το 2013 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2014
3η Θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νεανίδων της Αγγλίας το 2014 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
3η Θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νεανίδων της Ιερουσαλήμ το 2014 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
1η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων το 2014 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών το 2014 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Γυναικών το 2014 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
6η Θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων της Κίνας το 2014 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2015
3η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Γυναικών το 2015 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2016
3η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων το 2016 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2017
3η Θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νεανίδων της Βουλγαρίας το 2017 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2η Θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων της Βουλγαρίας το 2017 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2018
16η στο Κύπελλο Κόσμου Σπάθης Γυναικών της Αθήνας το 2018 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
2019
8η Θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών της Αμερικής το 2019 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
6η Θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σπάθης Γυναικών «Ακρόπολις» της Αθήνας το 2019 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
1η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Γυναικών το 2019 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
37η Θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Σεούλ το 2019 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
11η Θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Μόσχας το 2019 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
3η Θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης το 2019 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
Κυπελλούχος Ελλάδος Εφήβων το 2019 (Κωνσταντίνος Καραγιώργος)
Κυπελλούχος Ελλάδος Παμπαίδων το 2019 (Γιάννης Καραγκιοζόπουλος)
Κυπελλούχος Ελλάδος Νεανίδων το 2019 (Βασιλική Θεοδόση)
Πρωταθλητής Ελλάδος Νέων Ανδρών το 2019 (Παναγιώτης Κοντοειδής)
2020
Πρωταθλητής Ελλάδος Νέων Ανδρών το 2020 (Παναγιώτης Κοντοειδής)
3η Θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ξιφασκίας «Ακρόπολις» της Αθήνας το 2020 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
1η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανδρών το 2020 (Βαγγέλης Καλομοίρης)
1η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Γυναικών το 2020 (Γκουντούρα Θεοδώρα)
3η Θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Γυναικών το 2020 (Κλαίρη Μπένου)
2021
2η στο Γκραν Πρι της Ορλεάνης στη Γαλλία (Γκουντούρα Θεοδώρα)
Πράσινο Κόμμα
Ο όρος Πράσινο Κόμμα μπορεί να αναφέρεται σε:
Ευρύλοχος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευρύλοχος (< εὐρύς + λοχέω (παραμονεύω, ενεδρεύω), "αυτός που παρατηρεί μακριά") αναφέρονται τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:
Πηγές
Ευρυλοχος Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Μνηστήρες της Πηνελόπης Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Σαλαμίνας Κατηγορία:Αιγυπτιακή μυθολογία
Τάκης Χρ. Τσονίδης
Ο Τάκης Χρήστου Τσονίδης (Οκτώβριος 1919 - 4 Φεβρουαρίου 2001) ήταν συγγραφέας και ερασιτέχνης ιστορικός ο οποίος είναι γνωστός για το έργο του με θέμα την ιστορία της Ορεστιάδας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1919 στο προάστιο και σιδηροδρομικό τότε σταθμό της Αδριανούπολης, το Κάραγατς. Ο πατέρας του ήταν από τον Κιρσχανά της Αδριανούπολης και η μητέρα του η Χρυσούλα Μαλατάκη από την Κωνσταντινούπολη. Το 1938 -1940 ο Τσονίδης παρακολούθησε τα μαθήματα της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών και διέκοψε τις σπουδές του το 1940 στις αρχές του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1946-1950 υπηρέτησε στον Στρατό ως έφεδρος αξιωματικός του Μηχανικού. Αναγνωρίσθηκε ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944. Παντρεύτηκε την Μαρίκα Σταυρίδου και απέκτησαν μαζί τρία παιδιά. Ασχολήθηκε με το εμπόριο σιτηρών, την αλευροβιομηχανία. Στον ελεύθερο χρόνο ασχολούνταν με την συλλογή και καταγραφή ιστορικών στοιχείων για την ιστορία του τόπου του. Παρουσίασε εκπομπές στον ραδιοφωνικό σταθμό Ορεστιάδος με ομιλίες του για την ανάδειξη της ιστορίας της πόλης και αργότερα σε τηλεοπτικές εκπομπές στην ΕΤ3 και ΝΕΤ. Απεβίωσε στις 4 Φεβρουαρίου του 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
ΟΣ Κεβιγί-Ρουέν
Η ΟΣ Κεβιγί είναι γαλλική, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1092. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Amable Lozai, χωρητικότητας 2500 θεατών. Συμμετέχει στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας, αφού την περίοδο 2012-13 διαβαθμίστηκε από το Σαμπιονά Νασιονάλ. Το 1927 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας και τα ημιτελικά του 1968 και του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902 Κατηγορία:ΟΣ Κεβιγί
Βαβυλωνιακός Χάρτης του Κόσμου
Ο Βαβυλωνιακός Χάρτης του Κόσμου είναι μια πήλινη πλάκα με χάρτη του κόσμου, με τη Βαβυλώνα στο κέντρο του. Ο χάρτης χρονολογείται στα 600 π.Χ. και ανακαλύφθηκε στο Σιππάρ, στο νότιο Ιράκ, μια πόλη η οποία βρίσκεται 96 χλμ. βόρεια της Βαβυλώνας, στην ανατολική όχθη του Ευφράτη.
Η πήλινη πλάκα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο (BM 92687).
Περιγραφή των χαρτογραφημένων περιοχών
Υπάρχουν επτά μικροί εσωτερικοί κύκλοι στις περιοχές της περιμέτρου μέσα στον κύκλο, και φαίνεται να αναπαριστούν επτά πόλεις.
Επτά τριγωνικές επιφάνειες στον εξωτερικό κύκλο (περίμετος νερού), αναπαριστούν ονομασμένα νησιά, αλλά η φθαρμένη πήλινη πλάκα έχει χάσει τα τρία νησιά στην χαμηλότερη άκρη της πλάκας.
Τα τρία νησιά ονομάζονται:
Μυθολογικές ερμηνείες
Εικάζεται ότι οι τοποθεσίες των νησιών, αν και πιθανώς αναφέρονται σε αληθινές περιοχές, μπορεί επίσης να αναπαριστούν μια μυθολογική ερμηνεία του κόσμου.
Άλλοι Βαβυλωνιακοί παγκόσμιοι χάρτες
Ενώ αυτός ο Χάρτης του Κόσμου απεικονίζει τη Βαβυλώνα στο κέντρο του, ένας πρωιμότερος βαβυλωνιακός παγκόσμιος χάρτης που ανάγεται στον 9ο αιώνα π.Χ. απεικόνιζε τη Βαβυλώνα πιο βόρεια, χωρίς να είναι βέβαιο τι αντιπροσώπευε το κέντρο του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Κατηγορία:Βαβυλώνα
Μπανταχσάν (περιοχή)
Η Μπανταχσάν (νταρί και παστού: بدخشان, Badaxšān) είναι μία από τις 34 Περιφέρειες του Αφγανιστάν και βρίσκεται στο πιο απομακρυσμένο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας μεταξύ του Τατζικιστάν και του Πακιστάν. Επίσης μοιράζεται σύνορα 91 χιλιομέτρων με την Κίνα. Είναι η μεγαλύτερη σε έκταση περιφέρεια του βόρειου Αφγανιστάν, αλλά και μία από τις πιο προβληματικές μεθοριακές περιοχές, καθώς αποτελεί χώρο δράσης εθνικών και πολιτικών ομάδων και ιδιαίτερα των Ταλιμπάν.
Γεωγραφία
Το Μπανταχσάν είναι μια ιδιαίτερα ορεινή και δυσπρόσιτη περιοχή, η οποία συνορεύει στα βόρεια με την Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν της Περιφέρειας Χατλόν του Τατζικιστάν. Στα ανατολικό τμήμα της Περιφέρειας, βρίσκεται ο περίφημος Διάδρομος Βαχάν, ο οποίος εκτείνεται μέχρι το Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν του βόρειου Πακιστάν και τα σύνορα με την Κίνα. Η περιφέρεια έχει συνολική έκταση 44.059 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων καταλαμβάνεται από τις οροσειρές Χίντου Κους και Παμίρ και εκτιμάται ότι κατά το 2021 ο συνολικός πληθυσμός της έχει υπερβεί τους 1.072.785 κατοίκους.
Δημογραφία
Κυρίαρχη εθνοτική ομάδα αποτελούν οι Τατζίκοι, ενώ στην περιοχή κατοικούν Ουζμπέκοι, Κιργίζιοι νομάδες, Παστούν και Χαζάροι. Επικρατούσες γλώσσες στη περιοχή, ανάλογα βέβαια και με τις αντίστοιχες φυλές της κάθε περιοχής, είναι τα Νταρί, τα Ουζμπεκικά, τα Παστού, τα Κιργιζικά καθώς και διάφορες γλώσσων των Παμίρ, όπως τα «Σουγνί» και τα «Ισκασιμί». Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η Φεϋζαμπάντ. Το σύνολο του πληθυσμού ακολουθεί το Σουνιτικό δόγμα του Ισλάμ, αν και υπάρχουν και ορισμένοι « Ισμαηλίτες Σιίτες».
Ετυμολογία
Το όνομα Μπανταχσάν προέρχεται από την περσική λέξη "badaxš" που είναι επίσημος τιμητικός τίτλος κάποιου ατόμου. Η λέξη ""ν" είναι μια κατάληξη που δείχνει το όνομα ενός τόπου. Ως εκ τούτου, η λέξη "badaxšān" σημαίνει ένα μέρος που ανήκει σε ένα άτομο που φέρει τον τίτλο του "μπαντάχς".
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Σασσανιδών ονομάστηκε "μπιντίξ" και στους Παρθικούς χρόνους ως "bthšy". Στα χειρόγραφα των Σασσανιδών που βρέθηκαν στο Κα'μπά-ε Ζαρτόστ ονομάστηκε "Bałasakan". Στις κινεζικές πηγές από τον 7ο αιώνα και μετά ονομάστηκε "Πο-το-τσανγκ-να".
Διοικητικές Υποδιαιρέσεις
Οι 16 διοικητικές υποδιαιρέσεις που υπάγονται στο νομό Μπανταχσάν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αργάντζ Χουά, η Άργο, η Βάρντουτζ, η Βαχάν που εκτείνεται ανατολικά ως εδαφική γλώσσα, η Ζιμπάκ, η Ισκασίμ, η Κουράν-Βα-Μουντζάν, η Κισίμ, η Χουαχάν, η Μπαχαράκ, η Νταρβάζ, η Ραγ, η Σαχρί Μπουζούργ, η Σιγνάν, η Τζουρμ, και η Φεϋζαμπάντ όπου και η πρωτεύουσα του νομού.
Οικονομία
Παρά τα τεράστια αποθέματα ορυκτών, το Μπανταχσάν είναι μία από τις πιο άπορες περιοχές στον κόσμο. Η καλλιέργεια παπαρούνας/οπίου είναι η μόνη πραγματική πηγή εισοδήματος των κατοίκων. Επίσης το Μπανταχσάν έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά μητρικής θνησιμότητας στον κόσμο, λόγω της παντελούς έλλειψης υποδομών υγείας, δυσπρόσιτων τοποθεσιών και των σκληρών χειμώνων της περιοχής.
Το Μπανταχσάν υπήρξε διαχρονικά μια ενδιάμεση στάση στον αρχαίο Δρόμο του Μεταξιού και η Κίνα επέδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την περιοχή, ιδιαίτερα από την πτώση του καθεστώτος των Ταλιμπάν το 2001, βοηθώντας στην ανακατασκευή δρόμων και υποδομών.
Το Γαλάζιο (Lapis lazuli) εξορύσσεται στα ορυχεία Σαρ-ε-Σανγκ, που βρίσκονται στην περιοχή Κουράν ουα Μουνζάν του Μπανταχσάν, για πάνω από 6.000 χρόνια. Τα ορυχεία ήταν η μεγαλύτερη και πιο γνωστή πηγή εσόδων της περιοχής κατά την αρχαιότητα. Κατά τη διάρκεια του καθεστώτος των Ταλιμπάν, η δραστηριότητα εξόρυξης επικεντρώθηκε στο lapis lazuli, με τα έσοδα από τα ορυχεία να χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση των στρατευμάτων της Βόρειας Συμμαχίας, και πριν από αυτό, των αντισοβιετικών μαχητών Μουτζαχεντίν.
Πρόσφατες γεωλογικές έρευνες έχουν καταδείξει τη θέση κι άλλων κοιτασμάτων πολύτιμων λίθων, ιδίως ρουμπίνια και σμαράγδια. Εκτιμάται ότι τα ορυχεία στην περιοχή Κουράν ουα Μουνζάν διαθέτουν έως και 1.290 τόνους Γαλάζιου (lapis lazuli). Η εκμετάλλευση αυτού του ορυκτού πλούτου θα μπορούσε να είναι το κλειδί για την ευημερία της περιοχής.
Στις 5 Οκτωβρίου 2018 στην Ουάσινγκτον, οι Αφγανοί αξιωματούχοι υπέγραψαν συμβόλαιο διάρκειας 30 ετών, το οποίο περιελάμβανε επένδυση 22 εκατομμυρίων δολαρίων από τον επενδυτικό όμιλο Centar και την εταιρεία Afghan Gold and Minerals Co., για να εξερευνήσουν και να αναπτύξουν την εξόρυξη χρυσού στην ευρύτερη περιοχή του Μπανταχσάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Ευρυμήδη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευρυμήδη ή Ευρυμέδη αναφέρονται τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Βιλελμίνη του Ντόρνμπεργκ
Βιογραφία
Η Βιλελμίνη Καρολίνα Χριστιανή Ερριέττα γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1803 στο Άνσμπαχ, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του του πρώην Πρώσου Αντιπροέδρου και Διευθυντή του βασιλικού επιμελητηρίου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, Ερνέστου, Βαρόνου του Ντόρνμπεργκ, και της Σοφίας Βιλελμίνης του Γκλάουμπουργκ.
Στις 24 Αυγούστου 1828 παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Κάρολο του Τουρν και Τάξις στο Ρέγκενσμπουργκ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Το 1834, η Βιλελμίνη αρρώστησε βαριά στο Κάστρο Κραούστοβιτς. Στις αρχές του 1835, πήγε στη Νυρεμβέργη για να κάνει ομοιοπαθητική θεραπεία και ήλπιζε ότι οι θεραπείες θα αποκαθιστούσαν την υγεία της.
Πέθανε στις 14 Μαΐου 1835 στη Νυρεμβέργη σε ηλικία 32 ετών. Είναι θαμμένη στο Παρεκκλήσι του Αββαείου του Αγίου Εμμαράμ στο Ρέγκενσμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις Κατηγορία:Γερμανίδες βαρώνισσες