cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαύρα
thumb|upright= 1.4|Η [[Λαύρα του Σβιατογίρσκ στην ανατολική Ουκρανία]] Ο ελληνικός όρος λαύρα (ρωσ. και ουκραν.: Ла́вра) υποδηλώνει έναν τύπο μεγάλου ανδρικού μοναστηριού στην Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση και σε άλλες παραδόσεις του Ανατολικού Χριστιανισμού. Η λαύρα αποτελείται από μια συστάδα αρκετών κελλίων ή (παλαιότερα) και σπηλαίων, όπου διαβιούν ασκητές ή μοναχοί (συνήθως με το κάθε κελλί να είναι μικρό ξεχωριστό κτίσμα), και από έναν ιερό ναό (το καθολικό της Μονής) στο κέντρο της συστάδας, όπου βρίσκεται συνήθως και κοινή τραπεζαρία. Η λαύρα δεν υπάγεται στον τοπικό επίσκοπο ή μητροπολίτη, αλλά απευθείας στην ανώτατη εκκλησιαστική αρχή της χώρας στην οποία βρίσκεται (πατριαρχείο ή αυτοκέφαλη Εκκλησία). Ο όρος στην ελληνική γλώσσα σήμαινε αρχικώς μια στενή οδό ή αλλέα σε μια πόλη.
Ιστορία
Από τον 5ο ήδη αιώνα ο όρος λαύρα μπορούσε να αναφέρεται ειδικότερα στις μοναστικές κατοικήσεις «ημι-ερημιτικού» τύπου που βρίσκονταν σε μεγάλο αριθμό στην Έρημο της Ιουδαίας. Οι πρώτες λαύρες στην Παλαιστίνη ιδρύθηκαν από τον Χαρίτωνα ο Ομολογητής (άκμασε στο α΄ μισό του 4ου αιώνα): η Λαύρα του Φαράν (στο σημερινό Ουάντι Κελτ) στα βορειοανατολικά της Ιερουσαλήμ, η Λαύρα του Δουκά στο Όρος του Πειρασμού δυτικά της Ιεριχούς και η λεγόμενη «Παλαιά Λαύρα» στην περιοχή του Θεκουέ.
Ο Άγιος Ευθύμιος ο Μέγας (377-473) ίδρυσε μια από τις πρώτες Λαύρες στην κααθαυτό Παλαιστίνη του 5ου αιώνα. Η Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου (†532) στην Κοιλάδα των Κέδρων είναι ένα από τα αρχαιότερα και σχεδόν συνεχώς σε λειτουργία μοναστήρια της χριστιανικής θρησκείας.
Η Μονή Μεγίστης Λαύρας, που ιδρύθηκε από τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη το 963, είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο μοναστήρι στο Άγιο Όρος.
Στη ρωσική Ορθοδοξία αποκαλούνται λαύρες τα μεγαλύτερα και τα σημαντικότερα μοναστήρια, τα οποία έγιναν σταυροπηγιακά ως υπαχθέντα απευθείας στον Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας (για την ακρίβεια από το 1721 μεχρι το 1917 στην «Ιεροτάτη και Κυβερνώσα Σύνοδο» της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας).
Μερικές αξιόλογες λαύρες
(κατά την υπαγωγή τους σε ανώτατη εκκλησιαστική αρχή)
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολικά Ορθόδοξα μοναστήρια Κατηγορία:Άγιο Όρος
Σβετλάνα Καλίνκινα
Η Σβετλάνα Καλίνκινα (Svetlana Kalinkina) είναι δημοσιογράφος της Λευκορωσίας γνωστή για την κριτική αναφορά της για τον Πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο.
Διεύθυνση Σύνταξης της Μπελορούσκαγια Ντελοβάγια Γκαζέτα
Το 2003, ήταν συντάκτης της Belorusskaya Delovaya Gazeta ( BDG), μιας δημοφιλούς καθημερινής επιχείρησης, που εδρεύει στο Μινσκ. Η εφημερίδα άρχισε να δημοσιεύει αναφορές και χαρακτηριστικά επικριτικά για την κυβέρνηση του Λουκασένκο, συμπεριλαμβανομένων άρθρων, που καλύπτουν τις δίκες του Βίκτο Καζέκο, πρώην διευθυντή της κρατικής εταιρείας τροφίμων και του Μιχαήλ Λεόνοφ, πρώην διευθυντή του Minsk Tractor Works. Μια έκδοση περιελάμβανε επίσης μια δημοσκόπηση, που ρωτούσε τους αναγνώστες, αν άρμοζε στον Λουκασένκο να χρησιμοποιήσει το προεδρικό αεροπλάνο του για προσωπικά ταξίδια.
Σύντομα, σύμφωνα με πληροφορίες, η εφημερίδα υποβλήθηκε σε εκστρατεία επίσημης παρενόχλησης, που περιελάμβανε "φορολογικές επιθεωρήσεις, απειλές θανάτου και κρατήσεις με πολιτικά κίνητρα". Το Υπουργείο Πληροφοριών της Λευκορωσίας άρχισε να παρενοχλεί κάθε τυπογράφο, που συμφώνησε να συνεργαστεί με την εφημερίδα, αναγκάζοντας την BDG να εκτυπώσει στη Ρωσία. Η έντυπη έκδοση του BDG είχε εξαφανιστεί σε μεγάλο βαθμό από τη Λευκορωσία μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2004, αφήνοντας μόνο τον ιστότοπο.
Στη συνέχεια, η Καλίνκινα πήρε άδεια απουσίας από την εφημερίδα, για να αντιμετωπίσει ένα εθνικό δημοψήφισμα, που θα εξάλειφε τα όρια των προεδρικών θητειών, επιτρέποντας στον Λουκασένκο να υπηρετήσει επ 'αόριστον. Το δημοψήφισμα πέρασε.
Διεύθυνση Σύνταξης της Ναρόντναγια Βόλια
Στη συνέχεια, η Καλίνκινα δέχτηκε την αρχισυνταξία στην ανεξάρτητη εφημερίδα Ναρόντναγια Βόλια (Narodnaya Volya) (Αγγλικά "The People's Will"), η οποία είναι η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα της αντιπολίτευσης της Λευκορωσίας. Τον Οκτώβριο του 2005, η πίεση από το Υπουργείο Πληροφοριών εμπόδισε τους Λευκορώσους τυπογράφους να συνεργαστούν με την εφημερίδα, αναγκάζοντας την Καλίνκινα ξανά να συνάψει σύμβαση με έναν τυπογράφο στο Σμόλενσκ της Ρωσίας. Ξεκινώντας την 1η Ιανουαρίου 2006, το ταχυδρομείο της Λευκορωσίας αρνήθηκε να διανείμει την εφημερίδα και κατάσχεσε ολόκληρη την τυπωμένη έκδοση των 30.000 αντιγράφων στις 9 Ιανουαρίου. Όταν οι πολίτες του Σαλιγόρσκ ξεκίνησαν μια λίστα υπογραφών εκ μέρους της εφημερίδας, η αστυνομία πραγματοποίησε επισκέψεις στα σπίτια των υπογραφόντων, για να τους ανακρίνουν.
Στις 13 Μαρτίου 2006, μια εβδομάδα πριν από τις προεδρικές εκλογές, που θα εγκαινίαζαν την τρίτη θητεία του Λουκασένκο, οι Narodnaya Volya, BDG και Tovarishch είχαν ακυρώσει απότομα τις εκδόσεις τους από τον προμηθευτή του Σμόλενσκ. Η Καλίνκινα είπε στους The New York Times ότι πίστευε ότι η πίεση της κυβέρνησης της Λευκορωσίας ήταν υπεύθυνη, λέγοντας: «Όταν, μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, κάποιος αρνείται να εκδώσει τρείς εφημερίδες, είναι σαφές ότι υπάρχουν πολιτικοί λόγοι».
Τον Απρίλιο του 2010, κατασχέθηκαν υπολογιστές από την Καλίνκινα και τη συνάδελφο δημοσιογράφο στην εφημερίδα Ναρόντναγια Βόλια, Μαρίνα Κόκτις, καθώς και από τη συντάκτρια του Χάρτη 97, Νατάλια Ράντινα και τη δημοσιογράφο της Ναβάγια Γκαζέτα, Ιρίνα Χαλίπ, στο πλαίσιο έρευνας για υπόθεση συκοφαντίας που υπέβαλε ο Ιβάν Κορζ. Οι τέσσερις μεταφέρθηκαν επίσης σε αστυνομικό τμήμα για ανάκριση. Τον Σεπτέμβριο, η Καλίνκινα έγραψε ένα άρθρο, στο οποίο ερευνούσε τον πρόσφατο ύποπτο θάνατο του αρχηγού αρχισυντάκτη του Χάρτη 97, Aleh Byabenin, και έλαβε αρκετές απειλές θανάτου λίγο μετά, κάνοντας την οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα Νορβηγική Επιτροπή Ελσίνκι να εκδώσει προειδοποίηση εκ μέρους της.
Στις 29 Απριλίου 2011, το Υπουργείο Πληροφοριών προσπάθησε και πάλι να κλείσει την Ναρόντναγια Βόλια, καταθέτοντας πρόταση στο Ανώτατο Οικονομικό Δικαστήριο της Λευκορωσίας για το κλείσιμο της εφημερίδας.
Μετά από 11 χρόνια στη Ναρόντναγια Βόλια, η Καλίνκινα παραιτήθηκε το 2016. Σύμφωνα με τη δήλωσή της, έφυγε με φιλικούς όρους με το εκδότη και θα συνεχίσει να συνεργάζεται με την εφημερίδα ως δημοσιογράφος.
Αναγνώριση
Το 2004, η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων απένειμε στην Καλίνκινα το Διεθνές Βραβείο Ελευθερίας του Τύπου, "μία ετήσια αναγνώριση της θαρραλέας δημοσιογραφίας". Η αναφορά στο βραβείο την επαίνεσε για την "κριτική αναφορά για διάφορες κυβερνητικές καταχρήσεις" ενόψει "ετών νομικής και γραφειοκρατικής παρενόχλησης από τις αρχές της Λευκορωσίας".
Το 2015 η Καλίνκινα έλαβε το βραβείο "Για το προσωπικό θάρρος" από τον οργανισμό του Χάρτη 97.
Όρος Αζούμα
Το όρος Αζούμα (Αζούμα-γιάμα), γνωστό και ως κοφούτζι, δηλαδή «μικρό Φούτζι» (吾妻小富士), είναι ενεργό ηφαίστειο στον Νομό Φουκουσίμα της Ιαπωνίας.
Το άνω μέρος του Αζούμα έχει στρωτό σχήμα κώνου και μοιάζει με το σχήμα του όρους Φούτζι, όπως υποδηλώνει και η δεύτερή του ονομασία. Αυτή η θέα και η διπλανή φουμαρολική περιοχή με πολλές όνσεν (ιαματικές θερμές πηγές) εχουν καταστήσει το Αζούμα προσφιλή τουριστικό προορισμό.
Ο επαρχιακός δρόμος Μπαντάι-Αζούμα διέρχεται ακριβώς κάτω από τον κρατήρα του ηφαιστείου, επιτρέποντας στους περιηγητές να οδηγήσουν μέχρι απόσταση λίγων λεπτών με τα πόδια από αυτόν και από άλλα μονοπάτια πεζοπορίας του βουνού. Υπάρχει επίσης κέντρο επισκεπτών πάνω στον δρόμο, όπου βρίσκονται φαγάδικα, χώρος σταθμεύσεως αυτοκινήτων και στάση λεωφορείων που έρχονται απευθείας από τον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλεως Φουκουσίμα.
Κάθε άνοιξη, καθώς τα χιόνια λιώνουν, στη μια πλαγιά του Αζούμα εμφανίζεται ένα λευκό κουνέλι. Δηλαδή μια περιοχή στην οποία παραμένει πιο πολύ το χιόνι ενώ γύρω λιώνει, και η οποία έχει από μακριά χονδρικά το σχήμα ενός μεγάλου κουνελιού. Αυτό είναι γνωστό ως «κουνέλι της σποράς» καθώς ειδοποιούσε τους κατοίκους του κάμπου από κάτω ότι είχε έρθει η εποχή της σποράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ιαπωνίας Κατηγορία:Νομός Φουκουσίμα
Καμένιτσα (Κοσσυφοπέδιο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Δήμοι του Κοσσυφοπεδίου
Μπορτζονάσκα
Η Μπορτζονάσκα (ιταλικά: Borzonasca) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Αρχή
μικρογραφία|299x299εσ| Η [[Γιουστίτια|έννοια της τυφλής δικαιοσύνης είναι ηθική αρχή. ]] Αρχή είναι μια πρόταση ή αξία που αποτελεί οδηγό συμπεριφοράς ή αξιολόγησης. Στο δίκαιο, είναι ένας κανόνας που πρέπει, ή συνήθως πρέπει, να ακολουθείται. Μπορεί να ακολουθηθεί επιθυμητά ή μπορεί να είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια για κάτι, όπως οι νόμοι που παρατηρούνται στη φύση ή ο τρόπος με τον οποίο κατασκευάζεται ένα σύστημα. Οι αρχές ενός τέτοιου συστήματος κατανοούνται από τους χρήστες του ως τα βασικά χαρακτηριστικά του συστήματος ή αντικατοπτρίζουν τον σχεδιασμένο σκοπό του συστήματος και η αποτελεσματική λειτουργία ή χρήση του οποίου θα ήταν αδύνατη εάν αγνοηθεί κάποια από τις αρχές. Ένα σύστημα μπορεί να βασίζεται ρητά και να υλοποιείται από ένα έγγραφο αρχών, όπως έγινε στις Αρχές Λειτουργίας 360/370 της IBM.
Αντράρ (Αλγερία)
Το Αντράρ (βερβερικές γλώσσες: Adrar, ⴰⴷⵔⴰⵔ, أدرار) είναι η διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας Αντράρ, της δεύτερης μεγαλύτερης επαρχίας της Αλγερίας. Η κοινότητα βρίσκεται γύρω από μια όαση στην περιοχή Τουάτ της ερήμου Σαχάρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει πληθυσμό 64.781 κατοίκων, έχοντας αυξηθεί από τους 43.903 το 1998, με ετήσιο ρυθμό αύξησης 4.0%.
Αρχή
Παραδείγματα αρχών είναι, η εντροπία σε διάφορα πεδία, η ελάχιστη δράση στη φυσική, αυτές στο περιγραφικό περιεκτικό και θεμελιώδες δίκαιο: δόγματα ή υποθέσεις που διαμορφώνουν κανονιστικούς κανόνες συμπεριφοράς, διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους στην πολιτεία, το κεντρικό δόγμα της μοριακής βιολογίας, η δικαιοσύνη στην ηθική, κ.λπ.
Αντράρ (Αλγερία)
Το Αντράρ είναι μία κυρίως γεωργική πόλη, που χαρακτηρίζεται από το παραδοσιακό σύστημα άρδευσης, το Φογγάρα.
Αρχή
Είναι ένας ουσιαστικός και συλλογικός όρος που αναφέρεται στη διακυβέρνηση κανόνων, η απουσία του οποίου, όντας «χωρίς αρχές», θεωρείται ελάττωμα χαρακτήρα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δηλώσει ότι μια πραγματικότητα έχει αποκλίνει από κάποιο ιδανικό ή κανόνα, όπως όταν κάτι λέγεται ότι είναι αληθινό μόνο «κατ΄ αρχήν» αλλά όχι στην πραγματικότητα.
Αντράρ (Αλγερία)
Γεωγραφία
Το Αντράρ βρίσκεται σε υψόμετρο 258 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας. Μια μεγάλη όαση βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της πόλης η οποία βρίσκεται στην περιοχή Τουάτ. Μια τεράστια έρημος, το Εργκ Τσετς, βρίσκεται στα δυτικά, ενώ ένα μεγάλο βραχώδες οροπέδιο, το Ταντεμαΐτ, βρίσκεται στα ανατολικά.
Αρχή
Ως ηθικός νόμος
μικρογραφία| Ο [[Σωκράτης προτίμησε να αντιμετωπίσει την εκτέλεση παρά να προδώσει τις ηθικές του αρχές.]] Μια αρχή αντιπροσωπεύει αξίες που προσανατολίζουν και διέπουν τη συμπεριφορά των ατόμων σε μια συγκεκριμένη κοινωνία. Το να «δρας κατ΄ αρχήν» σημαίνει να ενεργείς σύμφωνα με τα ηθικά ιδανικά σου. Οι αρχές απορροφώνται στην παιδική ηλικία μέσα από μια διαδικασία κοινωνικοποίησης. Υπάρχει ένα τεκμήριο της ελευθερίας των ατόμων που είναι περιορισμένο. Οι παραδειγματικές αρχές περιλαμβάνουν το Primum non nocere («Πρώτον, μην κάνετε κακό»), τον χρυσό κανόνα και το δόγμα του μέσου όρου.
Αντράρ (Αλγερία)
Κλίμα
Το Αντράρ έχει ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με μακρά, ζεστά καλοκαίρια και σύντομους, ζεστούς χειμώνες και μέσο όρο μόλις 15 mm ετήσιας βροχόπτωσης. Οι θερινές θερμοκρασίες είναι σταθερά υψηλές καθώς συνήθως πλησιάζουν τους 40° C. Οι θερμοκρασίες τη νύχτα είναι και πάλι υψηλές φτάνοντας περίπου τους 27° C. Ακόμα και στις αρχές Μαΐου ή στα τέλη Σεπτεμβρίου, οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορούν να φθάσουν τους 45° C. Οι νύχτες του χειμώνα μπορεί να είναι ψυχρές και ο παγετός δεν είναι καθόλου άγνωστος αλλά οι μέρες είναι ευχάριστα ζεστές, ηλιόλουστες και ξηρές. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η περιοχή της Σαχάρας της Αλγερίας είναι η πηγή ενός θερμού, μερικές φορές με σκόνη νότιου ανέμου που ονομάζεται σιρόκος. Αυτοί οι άνεμοι κυριαρχούν στα οροπέδια της βόρειας Αλγερίας μέχρι και 40 ημέρες και φτάνουν στην παράκτια περιοχή Τελ για 20 ημέρες.
Αρχή
Ως νομοθετικός νόμος
Αντιπροσωπεύει ένα σύνολο αξιών που εμπνέουν τους γραπτούς κανόνες που οργανώνουν τη ζωή μιας κοινωνίας, η οποία υποτάσσεται στις εξουσίες μιας αρχής, γενικά του κράτους. Ο νόμος θεσπίζει μια νομική υποχρέωση, με καταναγκαστικό τρόπο. Ως εκ τούτου, λειτουργεί ως βασικός όρος της δράσης που περιορίζει την ελευθερία των ατόμων. Δείτε, για παράδειγμα, την εδαφική αρχή, την αρχή της κατοικίας και την αρχή της προφύλαξης.
Αντράρ (Αλγερία)
Μεταφορές
Το Αεροδρόμιο Τουάτ Σεΐχ Σιντί Μοχαμέντ Μπελκεμπίρ (ή απλά Αεροδρόμιο του Αντράρ) απέχει 10 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.
Αρχή
Ως επιστημονικός νόμος
Η αρχή του Αρχιμήδη, που συσχετίζει την άνωση με το βάρος του εκτοπισμένου νερού, είναι ένα πρώιμο παράδειγμα νόμου στην επιστήμη. Ένα άλλο πρώιμο που αναπτύχθηκε από τον Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους είναι η αρχή του πληθυσμού, που τώρα ονομάζεται Μαλθούσια αρχή. Ο Σίγκμουντ Φρόυντ έγραψε επίσης σχετικά με τις αρχές, ειδικά την αρχή της πραγματικότητας που είναι απαραίτητη για να διατηρείται υπό έλεγχο η αρχή της ταυτότητας και της ευχαρίστησης. Οι βιολόγοι χρησιμοποιούν την αρχή της προτεραιότητας και την αρχή της διωνυμικής ονοματολογίας για την ακρίβεια στην ονομασία των ειδών. Υπάρχουν πολλές αρχές που παρατηρούνται στη φυσική, κυρίως στην κοσμολογία που τηρεί την αρχή της μετριότητας, την ανθρωπική αρχή, την αρχή της σχετικότητας και την κοσμολογική αρχή. Άλλες γνωστές αρχές περιλαμβάνουν την αρχή της απροσδιοριστίας στην κβαντομηχανική και την αρχή της περιστερότρυπας και την αρχή της επαλληλίας στα μαθηματικά.
Αντράρ (Αλγερία)
Μεταφορές
Το Αντράρ βρίσκεται στην εθνική οδό N6, η οποία οδηγεί βόρεια προς Μπετσάρ και νότια προς Ρεγγάνε και Τιμιαουίν.
Αρχή
Αρχή του επαρκούς λόγου
Η αρχή δηλώνει ότι κάθε γεγονός έχει μια λογική εξήγηση. Η αρχή έχει μια ποικιλία εκφράσεων, οι οποίες ίσως συνοψίζονται καλύτερα στα ακόλουθα:
Ωστόσο, αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε κάθε πρόταση υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ του κατηγορήματος και του υποκειμένου. Το να πούμε ότι «η Γη είναι στρογγυλή», αντιστοιχεί σε μια άμεση σχέση μεταξύ του υποκειμένου και του κατηγορήματος.
Αντράρ (Αλγερία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Αρχή
Αρχή της μη αντίφασης
μικρογραφία| [[Προτομή του Αριστοτέλη. Ένα αυτοκρατορικό ρωμαϊκό αντίγραφο ενός χαμένου χάλκινου γλυπτού κατασκευασμένο από τον Λύσιππο]] Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, «Είναι αδύνατον το ίδιο πράγμα να ανήκει και να μην ανήκει ταυτόχρονα στο ίδιο πράγμα και από την ίδια άποψη». Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν στην ίδια ακριβώς στιγμή και θέση, να βρέχει και να μην βρέχει.
Μπουζάλλα
Η Μπουζάλλα (ιταλικά: Busalla) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Αρχή
Αρχή του εξαιρουμένου μέσου
Η αρχή του εξαιρουμένου τρίτου ή του principium tertium exclusum είναι μια αρχή της παραδοσιακής λογικής που διατυπώθηκε κανονικά από τον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς ως: είτε το Α είναι Β είτε το Α δεν είναι Β. Διαβάζεται ως εξής: είτε το P είναι αληθές, είτε η άρνησή του ¬ P είναι. Είναι επίσης γνωστό ως «tertium non datur» («Ένα τρίτο (πράγμα) δεν είναι»). Κλασικά θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες θεμελιώδεις αρχές ή νόμους της σκέψης (μαζί με τις αρχές της ταυτότητας, της μη αντίφασης και του επαρκούς λόγου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έννοιες στην επιστημολογία Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική Κατηγορία:Έννοιες στη φιλοσοφία του νου Κατηγορία:Έννοιες στην Ηθική Κατηγορία:Οντολογία
Μπουζάλλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Έλος της Αιγός
Το Έλος της Αιγός (λατιν. Palus Caprae ή απλώς Capreae ) ήταν ελώδης τοποθεσία κοντά στην αρχαία Ρώμη, δίπλα στο Άρεως Πεδίον ή μέρος αυτού, στα δυτικά του Βωμού του Άρεως που υποτίθεται ότι είχε ιδρύσει ο βασιλιάς Νουμάς Πομπίλιος. Στη μικρή τοπογραφική κοιλότητα όπου υπήρχει το έλος, ανεγερθηκε αργότερα το Πάνθεον. Το έλος τροφοδοτούσε ένα ρυάκι που ονομαζόταν Πετρωνία Άμνις, αλλά πριν το τέλος του 1ου αιώνα π.Χ. είχε εξαφανισθεί ή αποστραγγισθεί.
Σύμφωνα με την παράδοση για την οποία είναι κυρίως γνωστό, στο Έλος της Αιγός εξαφανίσθηκε με μυστηριώδη τρόπο ο ιδρυτής και πρώτος βασιλιάς της Ρώμης, ο Ρωμύλος, ενώ συνεδρίαζε μαζί με τους συμβούλους του (τους πρώτους συγκλητικούς) στη διάρκεια μίας ξαφνικής και βίαιης καταιγίδας και πλημμύρας, σε συνδυασμό με έκλειψη ηλίου, στις 5-7 Ιουλίου του 717 ή του 716 π.Χ.. Κατά μία εκδοχή τον σκότωσαν οι ίδιοι οι σύμβουλοί του, κατόπιν τον κομμάτιασαν και μοιράσθηκαν από ένα κομμάτι του ο καθένας, το οποίο και εξαφάνισαν. Οι Ρωμαίοι ξεσηκώθηκαν εναντίον τους. Προκειμένου να τους καθησυχάσουν, οι σύμβουλοι έπεισαν τον Ιούλιο Πρόκουλο, στενό φίλο του Ρωμύλου, να τους βεβαιώσει ότι αναλήφθηκε-ανυψώθηκε στον ουρανό από τον θεό Άρη (Μαρς), και ότι για τον λόγο αυτόν θα έπρεπε στο εξής να τον λατρεύουν ως θεό, υπό την επωνυμία Κουιρίνος. Το περιστατικό εορταζόταν κάθε έτος στην ομώνυμη θερινή εορτή Καπροτίνια (7 Ιουλίου).
Ιβάν Αλεξίβιτς Καλίνκιν
Δημοσιογραφικές δραστηριότητες
Από τον Μάρτιο του 1959, ήταν υπάλληλος του συντακτικού γραφείου της εφημερίδας Znamya Truda (Ζνάμια Τρούντα) στην περιοχή Μπολσεϊγκνατόβσκι. Αργότερα εργάστηκε ως λογοτεχνικός εργάτης για την εφημερίδα Ardatovskaya Mayak (Φάρος της Αρντατόβσκαγια), την εφημερίδα Romodanovskaya Pobeda (Νίκη της Ρομοντανόφσκαγια) και έγινε επικεφαλής τμήματος για την εφημερίδα Bolshignatovskaya Voskhod (Ανατολή της Μπολσιγκνατόβσκαγια). Το 1970 αποφοίτησε από το Κοινωνικό και Πολιτικό Ινστιτούτο του Γκόρκι και την ίδια χρονιά έγινε συντάκτης της Ανατολής. Από το 1972 ζούσε στο Σαράνσκ και εργαζόταν στα έντυπα ως επικεφαλής του τμήματος της δημοκρατικής εφημερίδας «Έρζυα Πράβντα» (Ερζυκή Αλήθεια) όντας συγχρόνως, λογοτεχνικός εργάτης και εκτελεστικός γραμματέας του περιοδικού «Syatko» (Σγιάτκο). Έγινε μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της ΕΣΣΔ από το 1976 και αρχισυντάκτης του περιοδικού Σγιάτκο από το 1977 εως το 1984. Τον Ιούνιο του 1984 έγινε Πρόεδρος του Συμβουλίου Συγγραφέων της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μορδοβίας.
Οι ρωσικές μεταφράσεις των ποιημάτων του Καλίνκιν έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες Literaturnaya Gazeta (Λογοτεχνική Εφημερίδα) και Literaturnaya Rossiya (Λογοτεχνική Ρωσία), στα περιοδικά Το Σύγχρονό μας, Φιλία των Λαών, Νέβα, Βόλγας και Ογκόνγιοκ. Οι κεντρικοί εκδοτικοί οίκοι έχουν δημοσιεύσει τα βιβλία "The Cherry-Cherry Coast" (Η Κερασένια Ακτή) και "Green Bonfires" (Πράσινες Φωτιές), καθώς και βιβλία μελετών για τους ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης "Οι δρόμοι των δοκιμών" και τις ιστορίες "Βασόλον κι Λάνγκσο" ("Στον Μακρύ Δρόμο"). Ο Καλίνκιν θεωρείται επίσης ο συγγραφέας των πρώτων σονάτων στη γλώσσα Έρζυα όπως τα "Ine Erzianen pshkadema" ("Έκκληση για τη μεγάλη Έρζα"), "Oyakschin tsetsat" ("Λουλούδια φιλίας"), "Syukonyamo" (Σιουκονγιάμο), "Lectneman vasolkst" (Μακρινές Αναμνήσεις) κ.α.
Βραβεία
Στον Ιβάν Καλίνκιν απονεμήθηκε το 1990 το Κρατικό Βραβείο της Αυτόνομης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μορδοβίας για τις συλλογές ποιημάτων "Piche vir" (Πευκοδάσος), "Λουλούδια Φιλίας" και "Τραγούδια από τις όχθες του Σούρα και του Μόκσα". Έχει τους τίτλους: Συγγραφέας του Λαού της Μορδοβίας, Τιμημένος Ποιητής της Μορδοβίας (1990) και Τιμιμένος Εργάτης Πολιτισμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Εκλέχτηκε ως γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Συγγραφέων της Ρωσικής Ομοσπονδίας και του απονεμήθηκε το Διακριτικό Τάγματος Τιμής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Τέχνη της απόδρασης
δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Χάρρυ Χουντίνι|Χάρι Χουντίνι (1874–1926), διάσημος καλλιτέχνης απόδρασης και μάγος]] μικρογραφία|250x250εσ|Ο Χάρι Χουντίνι πριν από μια από τις αποδράσεις του στη [[Βοστώνη το 1908]] Η τέχνη της απόδρασης είναι η πρακτική της απόδρασης από φυσικούς περιορισμούς ή άλλες παγίδες. Οι καλλιτέχνες απόδρασης ή μάγοι απόδρασης δραπετεύουν από χειροπέδες, ζουρλομανδύα, κλουβιά, φέρετρα, χαλύβδινα κουτιά, βαρέλια, σάκους, φλεγόμενα κτίρια, ενυδρεία και άλλους κινδύνους, συχνά σε συνδυασμό.
Ιστορία
Η τέχνη της απόδρασης από τους δεσμούς και τους περιορισμένους χώρους ήταν μια δεξιότητα που χρησιμοποιούν οι ερμηνευτές για πολύ καιρό. Αρχικά δεν εμφανιζόταν ως φανερή πράξη από μόνη της, αλλά χρησιμοποιήθηκε κρυφά για να δημιουργήσει ψευδαισθήσεις, όπως εξαφάνιση ή μεταστοιχείωση. Στη δεκαετία του 1860, οι αδελφοί Ντάβενπορτ, οι οποίοι ήταν επιδέξιοι στο να απελευθερώνονται από τα σχοινιά, χρησιμοποίησαν την τέχνη για να μεταδώσουν την εντύπωση ότι ήταν συγκρατημένοι ενώ δημιουργούσαν πνευματικά φαινόμενα.
Άλλοι θαυματοποιοί, συμπεριλαμβανομένου του Τζον Νέβιλ Μάσκελιν, επεξεργάστηκαν το πώς οι αδελφοί Ντάβενπορτ έκαναν τη δράση τους και δημιούργησαν ξανά τα κόλπα για να καταρρίψουν τους ισχυρισμούς των αδελφών για ψυχική δύναμη. Ωστόσο, οι αναδημιουργίες δεν περιελάμβαναν φανερή απόδραση, απλώς μια αντιγραφή τεχνασμάτων με τη δήλωση ότι ολοκληρώθηκαν από τις ικανότητες των μυστικών μάγων και όχι από πνεύματα. Χρειάστηκαν άλλα τριάντα χρόνια πριν η καθαρή δεξιοτεχνία της απόδρασης αρχίσει να εμφανίζεται ως πράξη από μόνη της. Η πιο υπεύθυνη προσωπικότητα για να γίνει η τέχνη της απόδρασης αναγνωρισμένη ψυχαγωγία ήταν ο Χάρι Χουντίνι, ο οποίος έχτισε την καριέρα του επιδεικνύοντας την ικανότητα να ξεφεύγει από μια τεράστια ποικιλία περιορισμών και δύσκολων καταστάσεων.
Ο Χουντίνι δεν έκρυψε το γεγονός ότι ήταν ειδικός στους περιορισμούς και τις δεξιότητες που απαιτούνταν για να τους ξεπεράσει, αλλά συχνά έκρυβε τις ακριβείς λεπτομέρειες των αποδράσεων του για να διατηρήσει έναν αέρα μυστηρίου και αγωνίας. Παρόλο που πολλές από τις αποδράσεις του βασίστηκαν σε τεχνικές δεξιότητες όπως η παραβίαση κλειδαριάς και η συστροφή, έκανε επίσης κόλπα όπως το Metamorphosis και το Κινεζικό Υδάτινο Κελί Βασανιστηρίων, που είναι ουσιαστικά κλασικές σκηνικές ψευδαισθήσεις που βασίζονται σε έξυπνα σχεδιασμένα στηρίγματα. Τα κατορθώματα του Χουντίνι βοήθησαν στον καθορισμό του βασικού ρεπερτορίου της τέχνης της απόδρασης, συμπεριλαμβανομένων των αποδράσεων από χειροπέδες, λουκέτα, ζουρλομανδύα, ταχυδρομικές τσάντες, βαρέλια μπύρας και κελιά φυλακής.
Μια σειρά από καλλιτέχνες έχουν προσθέσει νέες ιδέες και έχουν δημιουργήσει παραλλαγές σε παλιά τεχνάσματα, αλλά είναι σύνηθες ακόμη και οι καλύτεροι σύγχρονοι καλλιτέχνες απόδρασης να ονομάζονται «Χουντίνιδες». Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Χουντίνι υποστήριξε ότι οι κύριες πράξεις απόδρασής του προστατεύονταν από πνευματικά δικαιώματα και μήνυσε ανταγωνιστές όπως ο Τζον Κλέμπερτ, ο οποίος το 1906 ζήτησε συγγνώμη και συμβιβάστηκε εξωδικαστικά.
Επειδή ο Άγιος Νικόλαος Όουεν δραπέτευσε επιτυχώς από τον Πύργο του Λονδίνου και κανόνισε τη διαφυγή δύο Ιησουιτών κρατουμένων από τη φυλακή, ο Χριστιανός μάρτυρας του 16ου αιώνα θεωρείται από τους Καθολικούς καλλιτέχνες απόδρασης ως προστάτης άγιος τους. Μαζί με τον Άγιο Τζον Μπόσκο, οι δύο τους θεωρούνται οι κύριοι προστάτες των Καθολικών Μάγων του Ευαγγελίου.
Εταιρείες
Η Εταιρεία Καλλιτεχνών Απόδρασης του Ηνωμένου Βασιλείου (United Kingdom Escape Artists) ιδρύθηκε το 2004 και είναι επί του παρόντος ο μόνος οργανισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο που είναι αφιερωμένος στην προώθηση των καλλιτεχνών απόδρασης του Ηνωμένου Βασιλείου και στη διατήρηση της τέχνης της απόδρασης στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα μέλη του αποτελούνται από επαγγελματίες καλλιτέχνες απόδρασης, συλλέκτες περιορισμών, κυρίους κλειδαράδες και ιστορικούς. Η Εταιρεία συνέρχεται μια φορά το χρόνο για την Γενική Συνέλευση της.
Η Διεθνής Εταιρεία Καλλιτεχνών Απόδρασης (International Escapologists Society) είναι μια διαδικτυακή κοινωνία με το δικό της μηνιαίο ενημερωτικό δελτίο, το οποίο είναι αφιερωμένο στην τέχνη της απόδρασης σε διεθνές επίπεδο.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τέχνης της Απόδρασης, που ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 2021, είναι μια ελίτ ομάδα καλλιτεχνών απόδρασης και ειδικών σε θέματα από όλο τον κόσμο.
Παγκόσμια ρεκόρ
Το 2012, ο Λούκας Γουίλσον, ένας θαυματοποιός από τον Καναδά κατάφερε την ταχύτερη καταγεγραμμένη απόδραση από ένα ζουρλομανδύα ενώ βρισκόταν κρεμασμένος. Ξέφυγε σε 8,4 δευτερόλεπτα ενώ κρεμόταν ανάποδα από τους αστραγάλους του σε ύψος 1 μέτρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαγεία (ψευδαίσθηση) Κατηγορία:Μαγικά κόλπα
Κυαναμίδιο
Το κυαναμίδιο (αγγλικά: cyanamide) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο CH2N2 και ημισυντακτικό τύπο Ν≡CNH2. Στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος είναι λευκό κρυσταλλικό στερεό. Χρησιμοποιείται ευρέως στη γεωργία και ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή φαρμακευτικών και άλλων οργανικών ενώσεων. Επίσης, χρησιμοποιείται ως αποτρεπτικό φάρμακο αλκοολισμού σε Καναδά, Ευρώπη και Ιαπωνία.Το μόριό του αποτελείται από μια κυανομάδα (CN) που συνδέεται με μια αμινο μάδα (ΝΗ2). Ο όρος «κυαναμίδιο» επεκτείνεται και πέραν της «μητρικής» ένωσης, σε μια ομάδα «θυγατρικών» της. Το πιο κοινό από αυτά είναι το κυαναμίδιο του ασβεστίου (CaCN2).
Ταυτομέρεια και αυτοπολυμερισμός
Το κυαναμίδιο υπάρχει σε δυο ταυτομερή, ένα από τα οποία είναι η κυαναμίνη (N≡CNH2) η μεθανοδιιμίνη (HN=C=NH). Η δομή N≡CNH2 κυριαρχεί, αλλά υπάρχουν κάποιες λίγες αντιδράσεις, όπως η για παράδειγμα σιλυλίωση, στην οποίες εμφανίζεται σημαντικό το διιμίδιο.
Επίσης, το κυαναμίδιο αυτοδιμερίζεται, δίνοντας τη 2-κυανογουανιδίνη. Αυτή η διεργασία παρεμποδίζεται από τα οξέα και αποτρέπεται σε χαμηλές θερμοκρασίες.
Υπάρχει και ένα κυκλικό τριμερές του κυαναμιδίου, που ονομάζεται μελαμίνη.
Παραγωγή
Το κυαναμίδιο παράγεται με υδρόλυση του κυαναμιδίου του ασβεστίου, που με τη σειρά του παράγεται από το ανθρακασβέστιο (CaC2), μέσω της διεργασίας Φρανκ-Κάρο (Frank-Caro process):
Η μετατροπή γίνεται σε μορφή πολτών. Συνεπώς, το περισσότερο κυαναμίδιο διακινείται εμπορικά σε μορφή υδατικού του διαλύματος.
Επίσης, με αντίδραση χλωροκυάνιου (ClCN) με αμμωνία παράγεται, επίσης, κυαναμίδιο, καθώς και το ταυτομερές του καρβοδιιμίδιο:
Χημική συμπεριφορά και εφαρμογές
Το κυαναμίδιο μπορεί να θεωρείται ως ένα λειτουργικό απλό ανθρακούχο θραύσμα που μπορεί να αντιδράσει ως ηλεκτρονιόφιλο ή ως πυρηνόφιλο. Η κύρια αντίδραση που μπορεί να ληφθεί από το κυαναμίδιο περιλαμβάνει αντιδράσεις προσθήκης από ενώσεις που περιέχουν ένα (τουλάχιστον) όξινο πρωτόνιο. Αυτές οι ενώσεις συμπεριλαμβάνουν (μεταξύ άλλων) το νερό, το υδρόθειο και το υδροσελήνιο, που αντιδρούν με το κυαναμίδιο δίνοντας ουρία, θειουρία και σεληνουρία, αντίστοιχα:
Όπου E: O, S, Se.
Με αυτόν τον τρόπο, το κυαναμίδιο συμπεριφέρεται ως αφυδατικό αντιδραστήριο και έτσι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προκαλέσει αντιδράσεις συμπύκνωσης. Οι αλκοόλες, οι θειόλες και οι αμίνες αντιδρούν δίνοντας, αντίστοιχα, αλκυλισοουρίες, ψευδοθειουρίες και γουανιδίνες. Η κιμετιδίνη, που είναι φάρμακο κατά του έλκους, παράγεται με τέτοια αντιδραστικότητα. Συγγενικές αντιδράσεις που εκμεταλλεύονται τη διλειτουργικότητα του κυαναμιδίου δίνουν ετεροκυκλικές ενώσεις, και σε πιο προχωρημένα στάδια, η αντιδραστικότητα αυτή είναι η βάση της παραγωγής αρκετών φαρμακευτικών σκευασμάτων, όπως η αμινοπυριδιμιδίνη ιματινίμπη, αλλά και αγροχημικά, όπως η αμιτρόλη και η εξαζινόνη. Επίσης, το αντιτριχωπτωτικό μινοξιδίλιο και τα ανθελμινθικά αλβενδαζόλη, φλουβενδαζόλη και μεβενδαζόλη χρησιμοποιούν παράγωγα της 2-αμινιμιδαζόλης, που με τη σειρά της παράγεται από το κυαναναμίδιο. Το κυαναμίδιο χρησιμοποιείται, ακόμη, για τη σύνθεση των φαρμάκων τιραπαζαμίνη, ετραβιρίνη, ρεβαπραζάνιο και δασανταφίλιο.
Το ανιόν κυαναμιδίου (HNCN-) έχει χαρακτήρα ψευδοχαλκογόνου, και από αυτήν την άποψη το κυαναμίδιο μπορεί να θεωρείται ανάλογο με το νερό ή το υδρόθειο.
Μια βολική μέθοδος παραγωγής δευτεροταγών αμινών, που δεν περιέχουν προσμείξεις από πρωτοταγείς ή τριτοταγείς, είναι η αντίδραση του κυαναμιδίου με αλκυλαλογονίδια, σχηματίζοντας N,N-διαλκυλοκυαναμίδια, που, με τη σειρά τους, μπορούν εύκολα να υδρολυθούν, σχηματίζοντας διλκυλαμίνες (δηλαδή δευτεροταγείς αμίνες), όταν αποκαρβοξυλιώνονται.
Το κυαναμίδιο δίνει αντιδράσεις προσθήκης, παρουσία N-βρωμοηλεκτριμίδιου, σε αλκενικούς διπλούς δεσμούς. Το προϊόν τέτοιας προσθήκης μετατρέπεται με την επίδραση βάσεων σε N-κυαναζιριδίνη, που κυκλοποιείται, με την παρουσία οξέων, σε ιμιδαζολίνες, που μπορούν να αντιδράσουν παραπέρα, σχηματίζοντας βικιναλοδιαμίνες, με αλκαλική διάσπαση.
Το κυαναμίδιο αποτελεί επίσης μια ευέλικτη συνθετική ομάδα για ετεροκυκλικές ενώσεις, σχηματίζοντας ενώσεις όπως το 2-αμινοβενζινμιδαζόλιο, αντιδρώντας με 1,2-διαμινοβενζόλιο. Σχηματίζει, ακόμη, τη γρήγορα διαθέσιμηεναμίνη 4-(1-κυκλοεξανυλ)μορφολίνη και την 2-αμινοθειαζόλη, με καλές αποδόσεις.
Το δικυαναμίδιο του νατρίου είναι διαθέσιμο σε καλές αποδόσεις και υψηλή καθαρότητα από το κυαναμίδιο και το χλωροκυάνιο (ClCN). Το δικυαναμίδιο του νατρίου είναι κατάλληλο ενδιάμεσο για σύνθεση ενεργών φαρμακευτικών συστατικών. Μια γουανιδινομάδα παράγεται με αντίδραση κυαναμιδίου με σαρκοζίνη, κατά τη βιομηχανική σύνθεση κρεατίνης:
Το κυαναμίδιο είναι ένα συνηθισμένο αγροτικό διασπαστικό παρασιτοκτόνων, που χρησιμοποιείται την άνοιξη για να ενισχύσει το ομοιόμορφο άνοιγμα των μπουμπουκιών, για πρώιμη φύλλωση και άνθισμα. Το κυαναμίδιο μπορεί αποτελεσματικά να αντισταθμίσει την έλλειψη μέτριων μονάδων ψύξης, που (τυχόν) συσσωρεύτηκαν το προηγούμενο φθινόπωρο και σώζει τη σοδειά που διαφορετικά θα είχε χαθεί. Αυτό είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε ξυλώδη φυτά, όπως μουριές, αμπέλια, μηλιές, ροδακινιές και ακτινιδιές. Φυσικά, υπερδοσολογία, χρήση διαλυμάτων υψηλής συγκέντρωσης και λάθη στο χρόνο εφαρμογής των σχετικών σκευασμάτων μπορεί να βλάψει τα μπουμπούκια, ιδιαίτερα στις ροδακινιές.
Υδατικά διαλύματα 50% σε κυαναμίδιο χρησιμοποιούνται, ακόμη, ως βιοκτόνο, ιδιαίτερα στη χοιροτροφία, γιατί σκοτώνει αποτελεσματικά τη σαλμονέλα και τη σιγκέλα και καταπολεμά τις μύγες, σε όλα τα στάδια της ανάπτυξής τους.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 υπάρχουν μέθοδοι που σταθεροποιούν το κυαναμίδιο, με σκοπό να το κάνουν (πιο) διαθέσιμο σε βιομηχανική κλίμακα. Εξαιτίας ισχυρής τάσης για αυτοσυμπὐκνωση σε αλκαλικά περιβάλλοντα, τα διαλύματα κυαναμιδίου σταθεροποιούνται με την προσθήκη 0,5% κατά βάρος δισόξινου φωσφορικού νατρίου (NaHPO4), ως ρυθμιστή pH. Το στερεό κυαναμίδιο παράγεται με προσεκτική εξάτμιση του διαλύτη, ακολουθούμενη προσθήκη ενός αποτρεπτικού υδρόλυσης, (συνήθως) καποιον εστέρα του μεθανικού οξέος. Ο εστέρας απορροφά (τυχόν) ίχνη υγρασίας, αποτρέποντας την υδρόλυση του κυαναμιδίου σε ουρία, και εξουδετερώνει την αλκαλικότητα (για παράδειγμα από τυχόν προσμείξεις αμμωνίας), απελευθερώνοντας (με τη δική του υδρόλυση) μικρές ποσότητες μεθανικού οξέος (παρεμποδίζοντας έτσι αντιδράζεις συμπύκνωσης του κυαναμίδιου).
Περιβαλλοντικές επιπτώσεις
Το κυαναμίδιο αποικοδομείται μέσω της υδρόλυσής του σε ουρία, που αποτελεί εξαιρετικό λίπασμα. Μύκητες, όπως το Myrothecium verrucaria επιταχύνουν αυτήν τη διεργασία, χρησιμοποιώντας το ένζυμο υδρατάση του κυαναμιδίου.
Ασφάλεια
Το κυαναμίδιο έχει μέτρια τοξικότητα για τους ανθρώπους. Μετά από έκθεση εργαζομένων σε μονάδες παραγωγής ή κατοίκων που ζούνε σε γύρω από περιοχές που έγιναν ψεκασμοί υδροκυαναμιδίου αναφέρθηκαν ερεθισμοί του αναπνευστικού συστήματος, δερματίτιδα επαφής, κεφαλαλγίες, γαστρεντερικά συμπτώματα ναυτίας, έμετος ή και διάρροια.
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Κύκλος του αζώτου Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Οργανικές αμίνες
Π Πρύμνας
Ο π (πι) Πρύμνας (Pi Puppis, π Pup) είναι ο δεύτερος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του νότιου αστερισμού Πρύμνα. Μπορεί να παρατηρηθεί με γυμνό μάτι τη νύχτα, ακόμα και σε ουρανό με μέτρια φωτορύπανση. Μετρήσεις της παραλλάξεώς του δίνουν μία απόσταση από τη Γη περί τα 810 έτη φωτός. Ο π Πρύμνας είναι διπλός ή τριπλός αστέρας, με φωτεινότερο συνοδό μεγέθους 6,86 σε γωνιακή απόσταση 0,72 δευτερόλεπτο της μοίρας και γωνία θέσης 148°. Πολύ μακρύτερα, πάνω από 1 λεπτό της μοίρας από τον κύριο αστέρα, υπάρχει ένας αμυδρότερος συνοδός, φασματικού τύπου B9.5. Αν πράγματι πρόκειται για βαρυτικά δέσμιους αστέρες, τότε χρειάζονται περισσότερο από μισό εκατομμύριο γήινα έτη για να εκτελέσουν μία πλήρη περιφορά γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους.
Το φάσμα του κυρίως αστέρα π Πρύμνας ανήκει στον τύπο K3 Ib. , όπου η τάξη λαμπρότητας Ib αντιστοιχεί σε υπεργίγαντα αστέρα που έχει καταναλώσει το υδρογόνο στην περιοχή του πυρήνα του, έχει εξελιχθεί πέρα από την Κύρια ακολουθία και έχει διασταλεί σε διάμετρο περίπου 48 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Η ενεργός θερμοκρασία του είναι περί τους 4.020 βαθμούς K,, κάτι που του προσδίδει την πορτοκαλί απόχρωση ενός αστέρα τύπου K. Από τους δύο τελευταίους αριθμούς υπολογίζεται ότι η πραγματική του λαμπρότητα είναι 11,8 χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από τη λαμπρότητα του Ήλιου. Η μάζα του π Πρύμνας εκτιμάται ότι είναι 11,7 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή, ενώ η ηλικία του εκτιμάται σε 20 ± 4 εκατομμύρια έτη.
Ο κύριος αστέρας π Πρύμνας είναι ημιπεριοδικός μεταβλητός αστέρας, ο οποίος παρουσιάζει μία ελαφρά διακύμανση στο φαινόμενο μέγεθός του από 2,70 μέχρι 2,85. Ανήκει στο δυσδιάκριτο αραιό ανοικτό σμήνος Collinder 135, του οποίου αποτελεί το λαμπρότερο και μεγαλύτερης μάζας μέλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρύμνη (αστερισμός) Κατηγορία:Υπεργίγαντες αστέρες τύπου K
Ρόκε Σάντα Κρους
Καριέρα
Ο Σάντα Κρους άρχισε την καριέρα του στην Ολίμπια, από τις ακαδημίες και συμμετείχε στην πρώτη ομάδα το 1997, σε ηλικία 15 ετών. Στα 17 του σημείωσε ένα χατ τρικ στον καλύτερο Παραγουανό τερματοφύλακα Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ αποκτώντας φήμη και υψηλές προσδοκίες για το μέλλον. Τα επόμενα τρία χρόνια στα οποία η Ολίμπια κατέκτησε τρία πρωταθλήματα σκόραρε 13 φορές σε 24 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα.
Το 1999 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα ανδρών της Παραγουάης στο Κόπα Αμέρικα, όπου σημείωσε τρία γκολ. Τότε υπέγραψε αμέσως συμβόλαιο με την Μπάγερν Μονάχου, ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ, το υψηλότερο ποσό για μεταγραφή Παραγουανού ποδοσφαιριστή. Τη πρώτη χρονιά σκόραρε πέντε φορές σε 28 εμφανίσεις, αλλά λόγω τραυματισμών και ανταγωνισμού από τους συμπαίκτες Ζιοβάνε Έλμπερ, Ρόι Μακάι και Κλαούντιο Πισάρο οι εμφανίσεις με την ομάδα ήταν περιορισμένες. Οι τραυματισμοί περιόρισαν τους υψηλούς ατομικούς στόχους της καριέρας του.
Συνέχισε να αγωνίζεται με τη Μπάγερν Μονάχου μέχρι το 2007, οπότε και με μεταγραφή ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ αποκτήθηκε από την Μπλάκμπερν Ρόβερς, όπου σκόραρε 19 γκολ σε μία χρονιά. Τον Ιούνιο του 2009 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Σίτι με την οποία αγωνίστηκε σε 86 συναντήσεις της Πρέμιερ Λιγκ πετυχαίνοντας 26 γκολ και έχοντας 7 ασίστ. Έπειτα δόθηκε δανεικός στη Μπλάκμπερν και την Ρεάλ Μπέτις. Ο Ρόκε Σάντα Κρους διαθέτει ισπανικό διαβατήριο.
Με την εθνική ομάδα της Παραγουάης συμμετείχε στα Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, 2006 και 2010 και στα Κόπα Αμέρικα 1999, 2007, 2011 και 2015. Έχει πετύχει συνολικά 32 γκολ σε 112 εμφανίσεις με την εθνική ομάδα.
Παλούτα Μπαντούνοβα
Η Παλούτα Μπαντούνοβα (Paluta Badunova) ( Палута Бадунова ; 7 Σεπτεμβρίου 1885 – 29 Νοεμβρίου 1938 ) ήταν μια βασική γυναικεία πολιτική προσωπικότητα στο κίνημα ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας στις αρχές του 20ού αιώνα, η μόνη γυναίκα στο Συμβούλιο (Ράντα) της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και θύμα των εκκαθαρίσεων του Στάλιν του 1937-38.
Ρόκε Σάντα Κρους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ολίμπια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:FIFA Century Club
Παλούτα Μπαντούνοβα
Ζωή και εργασία
Η Μπαντούνοβα γεννήθηκε στο Γόμελ στη Νοτιοανατολική Λευκορωσία, σε μια μεγάλη οικογένεια μεσαίας τάξης. Σπούδασε στο Μπούνιτσι κοντά στο Μογκιλιόφ και την Αγία Πετρούπολη και ακολούθησε μια εκπαιδευτική καριέρα.
Ξεκίνησε την επιφανή πολιτική της σταδιοδρομία το 1917 με τη συμμετοχή της στη Λευκορωσική Σοσιαλιστική Συνέλευση, ένα από τα κύρια πολιτικά κόμματα της Λευκορωσίας εκείνη την εποχή. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, η Μπαντούνοβα εξελέγη στο διοικητικό σώμα του κόμματος, στην κεντρική επιτροπή. Τον Φεβρουάριο του 1918, έγινε η μόνη γυναίκα μέλος του Συμβουλίου (Ράντα) της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και υπηρέτησε στην εκτελεστική επιτροπή του σε μία υπουργική θέση. Ο Μπαντούνοβα ήταν επίσης ιδρυτής του κόμματος των Λευκορωσικών Σοσιαλιστών Επαναστατών.
Εκτός από την πολιτική της Λευκορωσίας και το κίνημα ανεξαρτησίας, η Παλούτα συμμετείχε σε εκπαιδευτικές και φιλανθρωπικές δραστηριότητες γυναικών.
Όταν οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να εδραιώνουν τη δύναμή τους στη Λευκορωσία, επέλεξε να πάει στην εξορία. Αργότερα επέστρεψε στη Λευκορωσία, που ελεγχόταν από το Σοβιέτ το 1926  και εγκαταστάθηκε στην πατρίδα της Γόμελ το 1930 Συνελήφθη από το NKVD, τη σοβιετική μυστική αστυνομία, το Σεπτέμβριο του 1937 εν μέσω των εκκαθαρίσεων του Στάλιν και καταδικάστηκε σε 10 χρόνια στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας Γκούλαγκ. Σε νέα δίκη τον Μάιο του 1938, καταδικάστηκε σε θάνατο για «αντι-σοβιετική δραστηριότητα», πέρασε έξι μήνες σε θανατική ποινή και εκτελέστηκε στο Μινσκ στις 29 Νοεμβρίου 1938. Ο τόπος της ταφής της είναι ακόμα άγνωστος.
Η Παλούτα αθωώθηκε μετά θάνατον κατά τη διάρκεια του κινήματος Περεστρόικα (Perestroika) του Γκορμπατσόφ τον Ιούνιο του 1989. Ωστόσο, παρά τις αναφορές από ακτιβιστές να ονομάσουν έναν δρόμο στο Γόμελ με το όνομα της  Παλούτα Μπαντούνοβα, δεν υπάρχει τοποθεσία για τον εορτασμό της μνήμης της στη σημερινή Λευκορωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί
Γλώσσα Πίτκερν
Τα Πίτκερν, επίσης γνωστή ως Πίτκαιρν-Νόρφολκ ή Πιτκαιρνέζικα, είναι κρεολική γλώσσα βασισμένη σε διάλεκτο του 18ου αιώνα της αγγλικής και των ταϊτιανών. Είναι μια από τις κύριες γλώσσες των νήσων Πίτκαιρν, αν και έχει περισσότερους ομιλητές στο Νησί Νόρφολκ. Ασυνήθιστα, αν και ομιλείται σε νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού, έχει περιγραφεί ως Κρεολική του Ατλαντικού.
Ιστορία
Μετά την Ανταρσία του Μπάουντι, οι Βρετανοί στασιαστές σταμάτησαν στην Ταϊτή και πήραν δεκαοκτώ Πολυνήσιους, κυρίως γυναίκες, τις οποίες μετέφεραν στο απομακρυσμένο νησί Πίτκαιρν και εγκαταστάθηκαν εκεί. Αρχικά, οι Ταϊτιανοί ήξεραν ελάχιστα αγγλικά, και τα μέλη του πληρώματος του Μπάουντι ήξεραν ακόμα λιγότερα ταϊτιανά. Απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, έπρεπε να επικοινωνούν ο ένας με τον άλλο και με την πάροδο του χρόνου δημιούργησαν μια μοναδική νέα γλώσσα που συνδύασε μια απλοποιημένη μορφή των αγγλικών με ταϊτιανές λέξεις και σχήματα λόγου.
Η γλώσσα Πίτκερν επηρεάστηκε από τις ποικίλες αγγλικές διαλέκτους και προφορές του πληρώματος. Γεωγραφικά, οι αντάρτες προέρχονταν ακόμη και από τις Δυτικές Ινδίες, με αποτέλεσμα να περιγράφεται ότι ένας στασιαστής ομιλούσε ένα πρόδρομο μιας καραϊβικής κρεολικής. Υπήρχε επίσης ένας Σκωτσέζος από τη Νήσο Λιούις. Τουλάχιστον, ο αρχηγός Φλέτσερ Κρίστιαν, ήταν μορφωμένος άνθρωπος, και εκείνη την εποχή έκανε μια σημαντική διαφορά στην ομιλία. Οι διάλεκτοι Τζόρντι και Δυτικής Χώρας έχουν προφανείς συνδέσεις με μερικές φράσεις των Πίτκερν.
Πολλές εκφράσεις που δεν χρησιμοποιούνται συνήθως στα σύγχρονη αγγλικά που ομιλούνται στις περισσότερες περιοχές του κόσμου συνεχίζουν να υπάρχουν στα Πίτκερν. Αυτές οι εκφράσεις περιλαμβάνουν λέξεις από το Βρετανικό ναυτικό πολιτισμό στην εποχή των ιστιοφόρων. Η επιρροή των ιεραπόστολων της Εκκλησίας Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας Εκκλησία και την Έκδοση Κινγκ Τζέμις της Βίβλου είναι επίσης αξιοσημείωτη.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι άνθρωποι του Πίτκαιρν επανεγκαταστάθηκαν στο Νησί Νόρφολκ, και αργότερα κάποιοι επέστρεψαν. Οι περισσότεροι ομιλητές της Πίτκερν είναι οι απόγονοι αυτών που έμειναν. Οι διάλεκτοι Πίτκερν και Νόρφουκ είναι αμοιβαία κατανοητές.
Κοινή φράσεις
Σημείωση: Η ορθογραφία των Πίτκερν δεν είναι τυποποιημένη.
Ποίηση
Υπάρχει ποίηση στα Πίτκερν. Τα ποιήματα της Μεράλντα Ουάρρεν είναι αξιοσημείωτα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλώσσες της Ωκεανίας Κατηγορία:Γλώσσες του Ηνωμένου Βασιλείου
Αρχαιολογικό Μουσείο Πύλου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πύλου είναι ένα από τα σημαντικά μουσεία της Μεσσηνίας. Στις αίθουσές του εκτίθενται αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία βρέθηκαν σε αρχαιολογικούς χώρους, καθώς και σε διάφορες ανασκαφές, σε θέσεις της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ελλάδας (Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας).
Τοποθεσία
Από τον Αύγουστο του 2018, που έγιναν τα εγκαίνια της λειτουργίας του, το Αρχαιολογικό Μουσείο Πύλου στεγάζεται επίσημα στο ανακαινισμένο κτήριο Μαιζώνος εντός του φρουρίου της νεότερης Πύλου, του Νιοκάστρου. Το Μουσείο αποτελεί συνέχεια του «Αντωνοπούλειου Αρχαιολογικού Μουσείου Πύλου», το οποίο μέχρι και το 2014 λειτουργούσε στο κέντρο της κωμόπολης της Πύλου, επί της οδού Φιλελλήνων. Το φρούριο Νιόκαστρο Πύλου ή Νέο Ναβαρίνο χτίστηκε το 1573 από τους Οθωμανούς και αποτελεί ένα από τα καλύτερα διατηρημένα φρούρια στην Ελλάδα. Εντός του μεγάλου περιβόλου του Νιόκαστρου, εκτός από το κτήριο του Μουσείου, υπάρχει επίσης, στο κέντρο, ο Ιερός Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που αρχικά οικοδομήθηκε ως οθωμανικό τέμενος – τζαμί, μεταξύ 1573-1595, επί σουλτάνου Μουράτ Γ΄ και το οποίο αποτελεί μνημείο στο οποίο υλοποιήθηκαν εργασίες συνολικής αποκατάστασης, στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ 2007 – 2013.
Το ανακαινισμένο κτήριο του Μαιζώνος, στο οποίο στεγάζεται σήμερα το σύγχρονο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πύλου, βρίσκεται στα αριστερά της εισόδου του φρουρίου, απέναντι από το φυλακείο. Το κτίριο κτίστηκε αρχικά από το γαλλικό εκστρατευτικό σώμα (Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), υπό την αρχηγία του στρατηγού Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος, όταν το φθινόπωρο του 1828 παρέλαβαν το Νιόκαστρο από τους Τουρκο-Αιγύπτιους. Είχε προηγηθεί η νίκη των τριών συμμαχικών δυνάμεων στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, τον Οκτώβριο του 1827. Πρόκειται για ένα μακρόστενο, λιθόκτιστο διώροφο, διατηρητέο κτήριο με δίρριχτη στέγη και πολλά ανοίγματα.
Ιστορικό
Το παλαιότερο κτίριο του Αρχαιολογικού Μουσείου Πύλου κατασκευάσθηκε μεταξύ 1956-1958 και άρχισε να λειτουργεί το 1961, μετά από δωρεά του Ελληνοαμερικανού οδοντιάτρου Χρήστου Αντωνόπουλου, από την Πήδασο, γι’ αυτό και αναφερόταν και ως Αντωνοπούλειο Μουσείο. Το νεότερο κτίριο του Μουσείου άρχισε να λειτουργεί επίσημα από το 2018, στο ανακαινισμένο κτίριο του Μαιζώνος εντός του Νιόκαστρου.
Το παλαιότερο κτίριο
Η ίδρυση του Μουσείου Πύλου αρχικά προέκυψε από την αναγκαιότητα να συγκεντρωθούν και να εκτεθούν συγκροτημένα οι διάφορες αρχαιότητες που είχαν έρθει στο φως από τις ανασκαφές στην περιοχή του Ακρωτηρίου του Κορυφασίου, οι οποίες φιλοξενούνταν σε μια αίθουσα που είχε παραχωρήσει, από το 1949, ο Δήμος Πύλου στο Δημαρχείο. Επιπλέον, χρειαζόταν να εκτεθεί η συλλογή χαλκογραφιών και εγγράφων του φιλέλληνα Ρενέ Πιο (Rene Puaux) (την οποία είχε δωρίσει προς το νεότερο Ελληνικό Κράτος η χήρα του το 1938), καθώς και διάφορα κειμήλια από την Ελληνική Επανάσταση. Ο Rene Puaux, το 1930, ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του πρώην Δήμου Πύλου, ενώ η συλλογή του στεγάσθηκε στην οικία του Ολυμπιονίκη Kωστή Tσικλητήρα. Το Αντωνοπούλειο Μουσείο τελικά λειτούργησε ως Αρχαιολογικό Μουσείο και φιλοξένησε διάφορα ευρήματα από την περιοχή της Πυλίας από τους μεσοελλαδικούς έως και τους ρωμαϊκούς χρόνους.
Η έκθεση των αρχαιολογικών ευρημάτων του Μουσείου οργανώθηκε από τον τότε επιμελητή Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας ''Γ. Παπαθανασόπουλο''. Από το 1961 που άρχισε να λειτουργεί το Μουσείο πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη σειρά επανεκθέσεων και αναδιατάξεων των εκθεσιακών και αποθηκευτικών χώρων του Μουσείου και των εκθεμάτων του. Το 1992 η έκθεση της συλλογής του René Puaux μεταφέρθηκε από το Αντωνοπούλειο Μουσείο Πύλου στο Νιόκαστρο. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η τελευταία αναδιάταξη των εκτεθειμένων αρχαίων ευρημάτων στις δύο αίθουσες του Αντωνοπούλειου Μουσείου με χρονολογική και τοπογραφική ταξινόμηση.
Ίγκνιατ Σόπρον
Ο Ίγκνατς Καρλ Σόπρον (γερμανικά: Ignaz Karl Soppron, 1821–1894), περισσότερο γνωστός ως Ίγκνιατ Σόπρον (σερβικά κυριλλικά: Игњат Сопрон, σερβικά λατινικά: Ignjat Sopron), ήταν δημοσιογράφος, εκδότης και τυπογράφος καταγόμενος από το Ζέμουν (τότε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας, σήμερα ένας εκ των δήμων του Βελιγραδίου, στη Σερβία). Γεννημένος στο Νόβι Σαντ και γόνος οικογένειας γερμανικής καταγωγής, διδάχθηκε την τέχνη της τυπογραφίας στη γενέτειρά του, καθώς και, στη συνέχεια, στην Πέστη και τη Βιέννη. Εργάστηκε στη βιεννέζικη καθημερινή εφημερίδα Fremden-Blatt, ενώ, παράλληλα, υπήρξε φοιτητής του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Το 1851, έλαβε σύμβαση παραχώρησης, προκειμένου να αναλάβει τη διεύθυνση του τοπικού τυπογραφείου του Ζέμουν. Στη συνέχεια, προχώρησε στην ίδρυση δικού του τυπογραφείου το οποίο εξέδιδε βιβλία στα σερβικά, τα γερμανικά, τα βουλγαρικά, καθώς και τα ελληνικά. Κατά την περίοδο μεταξύ 1852–53, προχώρησε, επίσης, στην έκδοση εφημερίδας, της Srbsko-narodni vestnik (σερβικά κυριλλικά: Србско-народни вестник, μτφ. «Σερβικός Εθνικός Κήρυκας»). Στη συνέχεια, ο Σόπρον αποδέχθηκε την πρόταση της κυβερνήσεως του οθωμανικού Βιλαετιού της Βοσνίας, προκειμένου να αναλάβει την ίδρυση και διεύθυνση του επίσημου τυπογραφείου του βιλαετιού, στο Σαράγιεβο, ενώ ο ίδιος ίδρυσε δικό του τυπογραφείο, στην ίδια πόλη, τον Απρίλιο του 1866. Ίδρυσε και εξέδωσε την πρώτη, ιστορικά, εφημερίδα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Bosanski vjestnik (σερβικά κυριλλικά: Босански вјестник, μτφ. «Βοσνιακός Κήρυκας»). Ο Σόπρον παρέμεινε στο Σαράγιεβο για έναν χρόνο, προτού επιστρέψει στο Ζέμουν, όπου και προχώρησε στην ίδρυση της εφημερίδας Zemunski glasnik (σερβικά κυριλλικά: Земунски гласник, «Κήρυκας του Ζέμουν»). Στη συνέχεια, προχώρησε στην ίδρυση και έκδοση δύο γερμανόγλωσσων εφημερίδων, της Grenzbote (1870–76) και της Semliner Wochenblatt (1880–94), αν και ο ίδιος διατήρησε έναν φιλοσερβικό εκδοτικό προσανατολισμό. Εξέδωσε έργα σημαντικών Σέρβων συγγραφέων, όπως οι Πέταρ Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος, Λιούμπομιρ Νενάντοβιτς, Μίλοβαν Βιντάκοβιτς, Μίλιτσα Στογιαντίνοβιτς-Σρπκίνια και Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς. Παράλληλα, ο Σόπρον συνέγραψε, επίσης, λογοτεχνικά και ιστορικά έργα, κυρίως στη γερμανική γλώσσα, όμως και στη σερβική γλώσσα. Μέσω της, γραμμένης στη γερμανική γλώσσα, μονογραφίας σχετικά με την ιστορία του Ζέμουν, Monographie von Semlin und Umgebung, ο Σόπρον κατέστη ως ο πλέον σημαντικός ιστορικός της πόλης του Ζέμουν.