cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μικρασιατική Καταστροφή
Η πορεία προς στην Καταστροφή
thumb|right|140px|[[Δημήτριος Γούναρης|Γούναρης εναντίον Βενιζέλου (εκλογές 1920)]] Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας αποτέλεσαν οι εκλογές του 1920. Το αποτέλεσμα των εκλογών, μέσα σε συνθήκες Εθνικού Διχασμού και δυσαρέσκειας μέρους του ελληνικού λαού για τις αυθαιρεσίες της βενιζελικής διοίκησης και την παρουσία των ελληνικών στρατευμάτων στη Μικρά Ασία (βασική πολιτική της αντιβενιζελικής παράταξης από την έκρηξη του παγκοσμίου πολέμου ήταν η μη απόβαση στη Μικρά Ασία), ήταν καθοριστικό για τις μετέπειτα εξελίξεις.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ηττήθηκε στις εκλογές από την Ηνωμένη Αντιπολίτευση του Δημητρίου Γούναρη. Μόλις ένα μήνα πριν, ο φίλα προσκείμενος στις συμμαχικές δυνάμεις βασιλιάς Αλέξανδρος, σε αντίθεση με τον φιλογερμανό πατέρα του, πέθανε αιφνιδίως από δάγκωμα μαϊμούς.
Το Δεκέμβριο του 1920, ο Κωνσταντίνος Α΄ επέστρεψε στο θρόνο ύστερα από δημοψήφισμα. Ο Κωνσταντίνος ήταν εξαιρετικά αντιπαθής στις δυνάμεις της Αντάντ -οι οποίες ήδη ήταν πολύ διστακτικές ως προς τη προέλαση του ελληνικού στρατού στην ενδοχώρα- για την ουδετερότητα που προσπάθησε να κρατήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία, οι οποίες είχαν προειδοποιήσει τη νέα κυβέρνηση για το τι θα σήμαινε μια πιθανή επιστροφή του Κωνσταντίνου στις σχέσεις τους με αυτή, βρήκαν το πρόσχημα που χρειάζονταν για να απαγκιστρωθούν από την εκστρατεία (ιδίως Γαλλία και Ιταλία) και παρέδωσαν διακοινώσεις με τις οποίες δεν αναγνώριζαν τον Κωνσταντίνο ως αρχηγό του κράτους, ενώ πάγωσαν όλα τα δάνεια που είχανε δρομολογηθεί προς την Ελλάδα και την εξόφληση των πολεμικών αποζημιώσεων για τις επιτάξεις στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης. Μόνο η Αγγλία συνέχισε πλέον, αν και μόνο σε διπλωματικό επίπεδο, να υποστηρίζει την Ελλάδα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Μερικούς μήνες αργότερα το σκηνικό αλλάζει ριζικά. Η Τουρκία με ηγέτη τον Κεμάλ Ατατούρκ καταφέρνει να συμφωνήσει με Γαλλία και Ιταλία και να επιτύχει την προμήθεια του τουρκικού στρατού με πολεμικό υλικό από τις προαναφερόμενες χώρες. Την άνοιξη του 1921, ο ελληνικός στρατός, ύστερα από στρατιωτικό συμβούλιο, αποφάσισε προέλαση προς την Άγκυρα και κατέλαβε καίρια στρατηγικά σημεία (Εσκί-Σεχίρ & Αφιόν-Καραχισάρ), χωρίς όμως να καταφέρει να εξαλείψει την τουρκική απειλή. Με το πέρασμα του χρόνου η εκστρατεία εξελίχθηκε οικονομικά δυσβάσταχτη για το ελληνικό κράτος αφού κόστιζε 8.000.000 δραχμές ημερησίως. Ο Κεμάλ ως αρχιστράτηγος του τουρκικού στρατού με μυστική συμφωνία με τους Γάλλους (Συνθήκη της Άγκυρας, 20 Οκτωβρίου του 1921) ακύρωσε τη Συνθήκη των Σεβρών, ενώ παράλληλα οι Γάλλοι εγκατέλειψαν την Κιλικία αφήνοντας άφθονο πολεμικό υλικό στα χέρια των Τούρκων. Στις 5 Απριλίου 1922 η Ιταλία εκκένωσε την περιοχή της Εφέσου, την οποία και κατέλαβε ο ελληνικός στρατός.
Η προέλαση του ελληνικού στρατού προς την Άγκυρα είχε τερματιστεί στη Μάχη στον Σαγγάριο τον Αύγουστο του 1921. Ακολούθησε στασιμότητα για περίπου ένα χρόνο, η οποία έφθειρε το ηθικό του στρατεύματος και αντίθετα έδωσε χρόνο στον Κεμάλ να αναδιοργανωθεί.
Μετά την, εκ των συνθηκών πλέον, αναγκαστική καθήλωση του ελληνικού στρατού και την παραίτησή από την πρωτοβουλία των επιχειρήσεων που, έως και πριν τη μάχη του Σαγγάριου είχε, η ελληνική κυβέρνηση είχε συνειδητοποιήσει το επερχόμενο αδιέξοδο και σε συνεργασία με τον Ύπατο Αρμοστή Σμύρνης Αριστείδη Στεργιάδη είχε αποφασίσει την (στρατιωτική) εκκένωση ολόκληρης της Μικράς Ασίας, ήδη από τον Απρίλιο του 1922. Σε σχετική επιστολή της Έκθεσης Πεπραγμένων της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας Κωνσταντινουπόλεως προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο με ημερομηνία 23 Απριλίου 1922, αναφέρονται τα εξής: "... Παρά το άνισον του αγώνος κ. Πρόεδρε, νομίζομεν ότι υπάρχει ακόμη ελπίς σωτηρίας. Κυρίως σήμερον πρόκειται περί του πως θα εξασφαλησθή η διάρκεια του πολέμου κατά το θέρος..." και "... είμεθα υποχρεωμένοι να τηρήσωμεν την μέχρι τούδε τηρηθείσαν απειλητική στάσιν μας κατά του αθηναϊκού καθεστώτος δια να το εξαναγκάσωμεν όπως μη τολμήσει να πραγματοποιήση την εκκένωσιν της Μικράς Ασίας διαρκούντος του θέρους..."
Επίσης, ο αντιστράτηγος Αναστάσιος Παπούλας παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας με την κυβέρνηση. Στη θέση του ανήλθε ο Γεώργιος Χατζανέστης. Σε διπλωματικό επίπεδο, οι προσπάθειες που γινόντουσαν όλο αυτό το διάστημα (Συνέδρια του Λονδίνου), μεταξύ Δυνάμεων, Ελληνικής κυβέρνησης και Τούρκων εκπροσώπων για συμβιβαστική λύση, δεν κατέληγαν σε κάποια συμφωνία. Εν τω μεταξύ, η οικονομική κατάσταση της χώρας βρισκόταν σε τραγικό επίπεδο. Ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, υπουργός οικονομικών, εφάρμοσε ένα σύστημα παγκοσμίως πρωτότυπο: διχοτόμησε το χαρτονόμισμα επιβάλλοντας αναγκαστικό εσωτερικό δάνειο. Αν και το σύστημα απέδωσε, εντούτοις επέτεινε τη λαϊκή δυσαρέσκεια.
Παράλληλα, η αντιπαλότητα σε πολιτικό επίπεδο, μεταξύ της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης συνεχιζόταν αμείωτη, γεγονός που εκφραζόταν στους πηχυαίους τίτλους των εφημερίδων της εποχής. Χαρακτηριστικά ήταν τα πρωτοσέλιδα του Έθνους και του Σκριπ (φιλοβενιζελική η πρώτη, αντιβενιζελική η δεύτερη) με ημερομηνία 1 Ιουνίου 1922, όταν κατηγορίες αλληλοεκτοξεύονταν ανάλογα με την τοποθέτηση της εφημερίδας. Η νέα κυβέρνηση ζήτησε την άδεια των συμμάχων για στρατιωτική επιχείρηση στην Κωνσταντινούπολη. Οι Δυνάμεις όμως αρνήθηκαν και επισήμαναν ότι ''δόθηκαν εντολές στα συμμαχικά στρατεύματα στη Κωνσταντινούπολη και τη Μ. Ασία να εμποδίσουν κάθε ελληνική κίνηση για την κατάληψή της''.
Η εκκένωση της Μικράς Ασίας από τον ελληνικό στρατό
Στις 16 Σεπτεμβρίου, βρετανικά στρατεύματα τοποθετήθηκαν στα Δαρδανέλια για κάθε ενδεχόμενο και οι Βρετανοί δήλωσαν την επιθυμία τους να διατηρηθεί η ουδετερότητα των Στενών. Παράλληλα, με τη Καταστροφή της Σμύρνης να συνεχίζεται, τουλάχιστον 25.000 γυναίκες και κορίτσια αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν στην ενδοχώρα.
Από τις 18 Σεπτεμβρίου, πρόσφυγες έφταναν κατά χιλιάδες στην Αθήνα, ενώ οι Βρετανοί κινητοποίησαν ολόκληρο τον Ατλαντικό στόλο και εντατικοποίησαν τις εργασίες των εργοστασίων για περίπτωση σύρραξης με τους Τούρκους. Ταυτόχρονα οι κεμαλικοί εισέβαλαν στην ουδέτερη ζώνη και ετοιμάστηκαν να καταλάβουν τα Στενά ώστε να πετύχουν ευνοϊκότερους όρους σε μία συνθήκη. Οι Γάλλοι αντιτέθηκαν στην ένοπλη σύγκρουση στα Δαρδανέλια και τα εκκένωσαν από τα στρατεύματά τους, αλλά οι Βρετανοί, αποφασισμένοι να διατηρήσουν την ανεξαρτησία των Στενών, έστειλαν 10.000 στρατεύματα, με την υποστήριξη των Ιταλών, οι οποίοι όμως ήταν επίσης κατά του ενδεχομένου σύγκρουσης. Ωστόσο την επόμενη μέρα και οι Ιταλοί εκκένωσαν τα Δαρδανέλια.
Σφαγές από την πλευρά Τούρκων
thumb|Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Ελεύθερο Βήμα 2/9/1922. Η κοινή γνώμη αγνοούσε την ταχύτητα της κατάρρευσης του ελληνικού στρατού στο μέτωπο. Τα νέα για την εγκατάλειψη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας στην τύχη τους και οι θηριωδίες που ακολούθησαν έφτασαν σαν κεραυνός εν αιθρία.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο Ελ. Βενιζέλος με το υπόμνημά του στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης του Παρισιού, στη Μικρά Ασία ζούσαν 1.694.000 Έλληνες. Στη Θράκη και την περιοχή της Κωνσταντινούπολης 731.000. Στην περιοχή της Τραπεζούντας 350.000 και στα Άδανα 70.000. Σύνολο 2.845.000 Έλληνες που αποτελούσαν το 20% του πληθυσμού της περιοχής που κυριαρχούσε οικονομικά, είχε δε καταφέρει να διατηρήσει την πολιτιστική του κληρονομιά παρότι αποτελούσε μειονότητα σε εχθρικό περιβάλλον.
thumb|Πρόσφυγες έχουν κατακλύσει την προκυμαία της Σμύρνης για να γλιτώσουν από τη φωτιά και τις σφαγές (1922).
Οι Τούρκοι ήθελαν να εξαφανίσουν κάθε ελληνικό στοιχείο από τη Μικρά Ασία, προβαίνοντας σε ανείπωτα εγκλήματα, σύμφωνα και με τις μαρτυρίες των δυτικών αυτοπτών μαρτύρων: Μαζικές πυρπολήσεις κτηρίων και ανθρώπων, βιασμοί, εκτελέσεις, βασανιστήρια κτλ. Αμερικανοί μάρτυρες διηγούνται ιστορίες για πυρπολήσεις αρρώστων μέσα σε νοσοκομεία και παιδιών μέσα σε σχολεία. Σύμφωνα δε με τον ανταποκριτή των Τάιμς του Λονδίνου, πολλοί χριστιανοί κάηκαν μέσα στις εκκλησίες τους, όταν αφού κατέφευγαν σε αυτές, οι Τούρκοι τούς έβαζαν επί τούτου φωτιά.
Στους χριστιανούς-θύματα των τουρκικών θηριωδιών συγκαταλέγεται και ο μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης, ο οποίος συνελήφθη, βασανίσθηκε, τυφλώθηκε και διαμελίστηκε από τον τουρκικό όχλο βρίσκοντας μαρτυρικό θάνατο στις 27 Αυγούστου 1922. Μαζί με τον μητροπολίτη, από τον τουρκικό όχλο δολοφονήθηκαν και δύο επιφανή μέλη της Μικρασιατικής Άμυνας, ο δημογέροντας Γεώργιος Κλημάνογλου (τον οποίο απαγχόνισαν) και ο διαπρεπής νομικός Νικόλαος Τσουρούκτσογλου (τον οποίο έσυραν, δεμένο από τα πόδια πίσω από αυτοκίνητο στα λιθόστρωτα στενά της πόλης).
Αποκορύφωμα αποτέλεσε η πυρπόληση της αρμενικής και της ελληνικής συνοικίας της Σμύρνης. Το κάψιμο των σπιτιών ανάγκασε τους κρυμμένους σε αυτά χριστιανούς να βγουν έξω στους δρόμους, με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι που είχαν γλιτώσει από τις προηγούμενες σφαγές, να πέφτουν στα χέρια των Τούρκων και να υφίστανται τρομερούς βασανισμούς πριν τον θάνατό τους. Μεταξύ των θυμάτων, υπήρξαν και μεμονωμένες περιπτώσεις φόνων Δυτικών, όπως του Βρετανού συνταγματάρχη Μέρφι που σκοτώθηκε ενώ προσπαθούσε να προστατέψει το προσωπικό του από αρπαγές και βιασμούς ή του Ολλανδού εμπόρου Oscar de Jongh και της γυναίκας του.
Πρόσφυγες από τη Σμύρνη αναφέρουν ότι οι Τούρκοι στρατιώτες σκότωναν αδιακρίτως με πολυβόλα. Ταυτόχρονα, λίγοι Αμερικανοί παρείχαν ανθρωπιστική βοήθεια. Η πόλη εξαφανίστηκε καθώς από την πυρκαγιά διασώθηκε μόνο η τουρκική και η εβραϊκή συνοικία.
Σφαγές από την πλευρά Ελλήνων
thumb|Άποψη της, πυρπολημένης από τον υποχωρούντα ελληνικό στρατό, [[Μαγνησία (Μικρά Ασία)|Μαγνησίας (σημ. Μανίσα).]] Ο Βρετανός ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι έγραψε ότι υπήρξαν οργανωμένες σφαγές κατά τη διάρκεια της ελληνικής κατοχής της Σμύρνης. Ανέφερε ότι ο ίδιος και η γυναίκα του ήταν αυτόπτες μάρτυρες των «ελληνικών κτηνωδιών» - όπως τις περιγράφει - στις περιοχές Γιάλοβας (Yalova), Κίου (Gemlik) και Νικομήδειας (İzmit) και ότι όχι μόνο βρήκαν αδιαμφισβήτητες αποδείξεις στη μορφή «καμένων και λεηλατημένων σπιτιών, πτωμάτων που είχαν σφαχτεί πρόσφατα και τρομοκρατημένους επιζώντες», αλλά είδαν επίσης χριστιανούς πολίτες να ληστεύουν και στρατιωτικούς να προβαίνουν σε εμπρησμούς. Σύμφωνα με τον Τόινμπι, με την άφιξη των ελληνικών δυνάμεων εκδιώχθηκε ο άμαχος τουρκικός πληθυσμός, εξαναγκάζοντας χιλιάδες άστεγους πλέον να φύγουν από τις κατεχόμενες περιοχές. Επίσης αναφέρεται ότι οι Έλληνες, αποχωρώντας από την Προύσα, έβαλαν φωτιά σε διάφορα σημεία της πόλης. Η φωτιά τέθηκε υπό έλεγχο γρήγορα και μόνο μία συνοικία καταστράφηκε. .
Αντιδιαμετρικά κινείται ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζωρτζ Χόρτον. Στο βιβλίο του Η κατάρα της Ασίας, αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο «Η Θεωρία του 50-50», στο οποίο αντικρούει τη θεωρία περί σφαγών από Έλληνες, θεωρώντας ότι αποτελεί έξυπνη τούρκικη προπαγάνδα. Ως αυτόπτης μάρτυρας στη Σμύρνη, γράφει ότι το σύνολο του ελληνικού στρατού τήρησε εξαιρετική στάση απέναντι στον τουρκικό λαό, ενώ κάνει ιδιαίτερη μνεία στην ελληνική διοίκηση της Σμύρνης για την αμερόληπτη εφαρμογή του νόμου, σε βαθμό που ο κυβερνήτης Στεργιάδης, να χάσει τη δημοτικότητά του στο ελληνικό στοιχείο.
Επίλογος
thumb|Η ηγεσία του [[Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922|κινήματος της 11ης Σεπτεμβρίου.]] Μετά την κατάρρευση του μετώπου, βενιζελικοί στρατιωτικοί επαναστάτησαν με το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Απαίτησαν την παραίτηση του Κωνσταντίνου, θεωρώντας τον από τους κύριους υπαίτιους των τραγικών εξελίξεων, και τη σύσταση νέας κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Αντάντ. Με τον βασιλιά να αποχωρεί στο εξωτερικό και την κυβέρνηση να παραιτείται, συστάθηκε στην Αθήνα έκτακτο στρατοδικείο ("δίκη των έξι", επειδή έξι τελικά καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν), με πρόεδρο τον στρατηγό Αλέξανδρο Οθωναίο, όπου παραπέμφθηκαν οχτώ υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης Γούναρη, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Παράλληλα ο Ελευθέριος Βενιζέλος τοποθετήθηκε επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με τις Ευρωπαϊκές Δυνάμεις και τους Τούρκους εκπροσώπους. Η ηττημένη Ελλάδα θα υπογράψει τελικά στις 24 Ιουλίου 1923 τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία αντικατέστησε τη Συνθήκη των Σεβρών.
Η δίκη των υπαιτίων πραγματοποιήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και, χωρίς να αποδειχθεί η ενοχή των κατηγορουμένων, κατέληξε -κυρίως για την εκτόνωση της λαϊκής αγανάκτησης- με την καταδίκη σε θάνατο των: Δημητρίου Γούναρη, Νικόλαου Θεοτόκη, Γεωργίου Χατζανέστη, Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, Γεωργίου Μπαλτατζή και Νικόλαου Στράτου, στις 28 Νοεμβρίου 1922, απόφαση που θεωρήθηκε από πολλούς ως προαποφασισμένη. Οι κυριότερες κατηγορίες των μαρτύρων συνέγκλιναν στο ότι "οι κατηγορούμενοι τοποθέτησαν τα συμφέροντα του Θρόνου πάνω από τα Εθνικά συμφέροντα". Η εκτέλεση έγινε την ίδια μέρα στου Γουδή και προκάλεσε αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στο εξωτερικό. 88 χρόνια αργότερα, το 2010, ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την απόφαση του στρατοδικείου και αθώωσε τους καταδικασθέντες, μετά θάνατον.
Το 2008 ο εγγονός του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, Μιχαήλ, έκανε προσφυγή στον Άρειο Πάγο ζητώντας την ακύρωση της καταδικαστικής απόφασης του 1922 και την επανάληψη της δίκης. Παρουσίασε ως στοιχεία μια επιστολή και μια ομιλία του Βενιζέλου που ανέφεραν ότι ουδείς εκ των 6 δεν ήταν στην πραγματικότητα ένοχος. Η κίνηση προκάλεσε την αντίδραση της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος, ζητώντας να απορριφθεί το αίτημα του Πρωτοπαπαδάκη. Παρ' όλα αυτά, τον Οκτώβριο του 2010 αυτό έγινε δεκτό, αθωώνοντάς και τους έξι καταδικασθέντες.
Αποτίμηση
thumb|Προσφυγόπουλα, Έλληνες και Αρμένιοι, στην Αθήνα (1923).
Η Μικρασιατική Καταστροφή θεωρείται η μεγαλύτερη συμφορά του Νεότερου Ελληνισμού. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών, ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης ξεριζώθηκε από την προαιώνια πατρίδα του. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και Αρμένιοι χριστιανοί εξοντώθηκαν και οι υπόλοιποι ήρθαν ως πρόσφυγες, χωρίς τις περιουσίες τους, στην Ελλάδα. Το σχεδόν χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος έπρεπε τάχιστα να στεγάσει και να περιθάλψει αυτόν τον τεράστιο πληθυσμό.
Παράλληλα, με την αποχώρηση μουσουλμάνων στο θρήσκευμα από την ελληνική επικράτεια, η Ελλάδα κατέστη περισσότερο εθνικά και θρησκευτικά ομοιογενής, αλλά η Μεγάλη Ιδέα -κύριος συνεκτικός δεσμός της κοινωνίας και ο κύριος στόχος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για σχεδόν 100 χρόνια- έλαβε τέλος.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1969
Μορφή
Ο σουρεαλιστής Ισπανός καλλιτέχνης Σαλβαδόρ Ντάλι ήταν υπεύθυνος για το σχεδιασμό του διαφημιστικού υλικού για τον διαγωνισμό του 1969 καθώς και για το μεταλλικό γλυπτό που χρησιμοποιήθηκε στη σκηνή.
Τίμαρχος της Μηδίας
Ο Τίμαρχος ήταν κυβερνήτης μέρους της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών κατά την ελληνιστική περίοδο. Κυβέρνησε από το 163 μέχρι το 160 π.Χ.. Η ταυτότητα των γονέων του είναι άγνωστη σε εμάς. Ήταν ένας ευγενής ελληνικής καταγωγής, πιθανώς από τη Μίλητο της Μικράς Ασίας. Δεν αποτελεί μέλος της Δυναστείας των Σελευκιδών εξ αίματος καθώς δεν ήταν απόγονος του Σέλευκου Α' Νικάτορος, αλλά κυβερνήτης επαρχίας που επεδίωξε να αυτονομηθεί.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1969
Μορφή
Ήταν η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός κατέληξε σε ισοπαλία για την πρώτη θέση, με τέσσερις χώρες να κερδίζουν 18 ψήφους. Καθώς δεν υπήρχε τότε κανένας κανόνας για την κάλυψη μιας τέτοιας πιθανότητας, και οι τέσσερις χώρες ανακηρύχθηκαν νικητές από κοινού. Αυτό προκάλεσε ένα δυσάρεστο πρόβλημα όσον αφορά τα μετάλλια που έπρεπε να διανεμηθούν στους νικητές, καθώς δεν υπήρχαν αρκετά περιθώρια για να μεταβούν, έτσι ώστε μόνο οι τραγουδιστές να έχουν λάβει τα μετάλλια τους τη νύχτα: οι συνθέτες, σε κάποια δυσαρέσκεια, δεν τους απονεμήθηκαν μέχρι την ημερομηνία του διαγωνισμού.
Τίμαρχος της Μηδίας
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά την περίοδο που ο πρίγκιπας των Σελευκιδών, Αντίοχος, διέμενε στη Ρώμη με την ιδιότητα του ομήρου, ο Τίμαρχος ήταν φίλος και μέλος της ακολουθίας του. Όταν ο Αντίοχος ανέβηκε στο θρόνο της Συρίας το 175 π.Χ. με την ονομασία Αντίοχος Δ' Επιφανής, ο Τίμαρχος ορίστηκε κυβερνήτης της Μηδίας στο δυτικό Ιράν, ενώ ο αδελφός του, Ηρακλείδης, διορίστηκε υπουργός οικονομικών. Το περσικό κομμάτι της αυτοκρατορίας, το οποίο πρέπει την περίοδο αυτή να εκτεινόταν μέχρι τη σημερινή Τεχεράνη, απειλούταν συνεχώς από το Βασίλειο της Παρθίας και είναι πιθανό ο Τίμαρχος να ξόδεψε μεγάλο μέρος του χρόνου του οργανώνοντας το στρατό και την άμυνά του.
Ο θάνατος του Αντίοχου Δ' κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας αποτέλεσε αφορμή ταραχών στο εσωτερικό του κράτους του Σελευκιδών. Ο Τίμαρχος λίγο ως πολύ έγινε ανεξάρτητος ηγεμόνας της Μηδίας, αποτελώντας πόλο αντιπολίτευσης του Λυσία, επιτρόπου του ανήλικου βασιλιά Αντίοχου Ε' Ευπάτορος. Το 162 π.Χ. ο Δημήτριος Α', νόμιμος κληρονόμος του θρόνου ανέτρεψε το Λυσία και τον θανάτωσε μαζί με τον Αντίοχο. Αυτή ήταν προφανώς η αφορμή που αναζητούσε ο Τίμαρχος για να ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως και να ανακηρύξει τον εαυτό του βασιλιά. Κατάφερε δε να επεκτείνει την επικράτειά του μέχρι και τη Βαβυλωνία, όπου αναφορές στην περίοδο βασιλείας του έχουν καταγραφεί στα αστρονομικά ημερολόγια. Ωστόσο οι δυνάμεις του δεν ήταν αρκετές να αντισταθούν σε αυτές του νόμιμου βασιλιά των Σελευκιδών, Δημητρίου, ο οποίος υποχρέωσε τον Τίμαρχο σε ήττα το 160 π.Χ. Ο τελευταίος έχασε τη ζωή του και η αυτοκρατορία ενώθηκε και πάλι για σύντομο χρονικό διάστημα. Οι κάτοικοι της Βαβυλωνίας, για να τιμήσουν το Δημήτριο, του χάρισαν την επωνυμία "ο Σωτήρ". Αποτέλεσμα της σελευκιδικής νίκης ήταν η ίδρυση της πόλεως Δημητριάδος στην Ασσυρία.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1969
Μορφή
Αν είχε τεθεί σε ισχύ ο τελευταίος κανόνας ισοπαλίας (η χώρα που έλαβε το υψηλότερο σκορ από οποιαδήποτε άλλη χώρα, όπως χρησιμοποιήθηκε το 1991), η Ολλανδία θα είχαν κερδίσει έχοντας λάβει 6 πόντους από τη Γαλλία. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα ήταν στη συνέχεια επιλαχόντες, έχοντας λάβει 5 πόντους από τη Σουηδία. Από την άλλη πλευρά, με τον ισχύοντα κανόνα ισοπαλίας (δηλαδή το τραγούδι που έλαβε ψήφους από τις περισσότερες χώρες, τότε το τραγούδι που έλαβε τις ψηλότερες ψήφους σε περίπτωση ισοπαλίας), η Γαλλία θα ήταν ο γενικός νικητής, με Ισπανία στην 2η θέση. Και οι δύο χώρες έλαβαν ψήφους από 9 χώρες, αλλά η Γαλλία έλαβε 4 πόντους από 2 χώρες ενώ η Ισπανία έλαβε 3 πόντους ως την ψηλότερη ψήφο της.
Τίμαρχος της Μηδίας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τίμαρχος ήταν ένας από τους τελευταίους ελληνιστές ηγεμόνες του Ιράν, αλλά δυστυχώς πολύ λίγα είναι γνωστά στους σύγχρονους μελετητές για τη βασιλεία του. Εξαίρεση αποτελεί μια σύντομη και κάπως στερεότυπη αναφορά από τον ιστορικό Αππιανό, ο οποίος χαρακτηρίζει τον Τίμαρχο τύραννο. Στα νομίσματά του αναγραφόταν «Βασιλέως Μεγάλου», τίτλος που παραδοσιακά αποδιδόταν στους Αχαιμενίδες βασιλείς της Περσίας, και που κατά πάσα πιθανότητα αντικατοπτρίζει την προσπάθεια του Τιμάρχου να είναι αρεστός στον τοπικό πληθυσμό και να κερδίσει την υποστήριξή του κατά των Σελευκιδών. Την έμπνευση του έδωσε ο βασιλιάς της Βακτρίας Ευκρατίδης Α', που είχε υιοθετήσει τον ίδιο τίτλο λίγα χρόνια πριν.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1969
Συμμετέχουσες χώρες
Η Αυστρία δεν έλαβε μέρος στον διαγωνισμό, καθώς αρνήθηκε να συμμετάσχει σε έναν διαγωνισμό που διοργάνωσε το φρανκικό καθεστώς της Ισπανίας. Η Ουαλία σκόπευε να πραγματοποιήσει την πρώτη της εμφάνιση με τον φορέα μετάδοσης BBC Cymru και πραγματοποίησε έναν εθνικό τελικό για την επιλογή τραγουδιού με την ονομασία Cân i Gymru, όμως τελικά αποφασίστηκε να μην συμμετάσχει. Η συμμετοχή της απορρίφθηκε, επειδή η Ουαλία δεν αποτελεί κυρίαρχο κράτος. Το BBC έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να εκπροσωπεί το Ηνωμένο Βασίλειο στον διαγωνισμό.
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε ερμηνεία εμφανίστηκε και ένας μαέστρος, ο οποίος διηύθυνε την ορχήστρα. Οι διευθυντές αυτοί παρατίθενται πιο κάτω.
Τίμαρχος της Μηδίας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1969
Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1969, όπως και το πρόσωπο που εκφωνούσε τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα.
Φρειδερίκος Β΄ της Σαξονίας
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1428 μαζί με τους αδελφούς του Γουλιέλμο Γ΄, Ερρίκο και Σιγισμούνδο. Όπως ο πατέρας τους, ήταν πολέμιοι των Ουσιτών, αλλά το 1433 προσωρινά ειρήνευσαν. Το 1438 οδήγησε το στρατό της Σαξονίας σε νίκη στη μάχη του Ζέλνιτς εναντίον τους. Το ίδιο έτος έκανε την πρώτη Συνέλευση αντιπροσώπων της Σαξονίας, όπου, σε περίπτωση φορολογικών νεωτερισμών, έλαβαν το δικαίωμα σύγκλησης χωρίς την άδεια του ηγεμόνα.
Το 1435 απεβίωσε ο Ερρίκος και μετά (το 1440) ο Σιγισμούνδος πιέστηκε να παραιτηθεί και να γίνει επίσκοπος, έτσι ο Φρειδερίκος Α΄ έμεινε μόνος στην εξουσία. Το 1445 στο Άλτενμπουργκ μοίρασε με τον Γουλιέλμο Γ΄ την επικράτεια: ο Φρειδερίκος Β΄ έλαβε το ανατολικό μέρος, ενώ ο αδελφός του τη Θουριγγία (το Φραγκονικό μέρος). Τα μεταλλεία έμειναν κοινά. Ωστόσο διαφωνίες προκάλεσαν το επόμενο έτος τον Πόλεμο των Αδελφών της Σαξονίας, που τελείωσε το 1451 με την ειρήνη του Νάουμπουρκ. Το 1459 στο Έγκερ οι δύο αδελφοί έκαναν Συνθήκη με τον Γεώργιο Ποντιέμπραντυ της Βοημίας και καθόρισαν τα μεταξύ τους σύνορα να είναι τα βουνά Όρε και η μέση του Έλβα.
Το 1464 απεβίωσε στο Λάιπτσιχ (Λειψία) σε ηλικία 52 ετών και τον διαδέχθηκαν από κοινού οι δύο γιοί του. Το 1482 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Γ΄ άτεκνος και η Θουριγγία πέρασε στα ανίψια του Ερνέστο και τον Αλβέρτο.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Μικρασιατική Καταστροφή
Αποτίμηση
Η Καταστροφή του 1922 θα επιφέρει βαθιές τομές εντός της ελληνικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα: οικονομικό (δημιουργία πολυπληθούς εργατικής τάξης στα μεγάλα αστικά κέντρα, καθώς και αστυφιλία), πολιτικό (ριζοσπαστικοποίηση των πολιτικών δυνάμεων), καθώς και πολιτισμικό (νέα μουσικά ακούσματα, κουζίνα, νέες πνευματικές αναζητήσεις και λογοτεχνικά ρεύματα, όπως η γενιά του ’30 κτλ).
Η άφιξη και εγκατάσταση των προσφύγων στην Ελλάδα επηρέασε βαθιά κάθε πτυχή της ζωής, κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική. Οι συντηρητικές και κλειστές, αγροτικές κοινωνίες των αυτοχθόνων ήρθαν σε επαφή με νέες αξίες και συνήθειες, πολλές από τις οποίες δεν ήταν σε θέση να αποδεχτούν. Ένα σχετικό παράδειγμα αποτελεί η αρνητική εικόνα που είχαν σχηματίσει για τις γυναίκες των προσφύγων ως «αμφιβόλου ηθικής», απόρροια των πεποιθήσεων της εποχής, καθώς πολλές από εκείνες είχαν φτάσει στην Ελλάδα χωρίς τον άντρα, τον πατέρα ή τον αδερφό τους, που είχαν χάσει τη ζωή τους στον πόλεμο. Αλλά και γενικότερα, η διαφορά στον τρόπο ζωής, σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και στη γλώσσα, καθιστούσε τους ντόπιους Έλληνες αρνητικά διακείμενους απέναντι στους νεοφερμένους. Επιπλέον, η καταστροφή και η ανταλλαγή είχαν φέρει στη χώρα περίπου 300.000 άντρες με εκλογικό δικαίωμα, που θεωρούσαν τον βασιλιά υπαίτιο των δεινών τους. Το Σύμφωνο της Άγκυρας το 1930 εξανέμιζε κάθε ελπίδα που είχαν να πάρουν πίσω τις περιουσίες που είχαν εγκαταλείψει με την έξοδό τους. Αυτό οδήγησε στη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης και τη στροφή προς τον κομμουνισμό, γεγονός επίσης αντίθετο προς τη μέχρι τότε γενικότερη μετριοπάθεια της ελληνικής κοινωνίας.
Σύμφωνα με τον ακαδημαϊκο καθηγητή Γιωργο Μαυρογορδάτο η μικρασιάτικη καταστροφή «όχι μόνο τερμάτισε μια δεκαετία διαδοχικών πολέμων, αλλά και έθαψε μια πολιτική αλυτρωτισμού και επεκτατισμού ("Μεγάλη Ιδέα"), η οποία κυριαρχούσε στην πολιτική του σύγχρονου ελληνικού κράτους για έναν αιώνα από την ίδρυσή του».
Ο ρόλος των Συμμάχων
thumb|200px|right|Το μνημείο της Δημοκρατίας (1928) στην [[πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη, φιλοτεχνημένο από τον Πιέτρο Κανόνικα. Οι άνθρωποι που στέκονται πίσω από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, περιλαμβάνουν τον Σεμιόν Ιβανόβιτς Αραφόλ, πρεσβευτή της Ρωσικής ΣΣΔ στην Άγκυρα κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας (1919–1922). Η παρουσία του στο μνημείο, με εντολή του Ατατούρκ, επισημαίνει την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που έστειλε ο Βλαντίμιρ Λένιν το 1920, κατά τη διάρκεια του πολέμου. ]]
Οι πρώην σύμμαχοι της Ελλάδας κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, Γαλλία, Ιταλία και Μεγάλη Βρετανία, σταδιακά μετέστρεψαν την πολιτική τους υπέρ της Τουρκίας (ιδιαίτερα οι δύο πρώτες) ενώ οι ΗΠΑ ουδέποτε είχαν εμπλακεί σε πόλεμο με την Τουρκία και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η εξυπηρέτηση των εμπορικών συμφερόντων τους στην Ανατολία. Περαιτέρω, η πρώην σύμμαχος Ρωσία, μετά την Επανάσταση των Μπολσεβίκων και τη συνθηκολόγηση με τη Γερμανία μετατράπηκε σε εχθρό της "Αντάντ", δέχθηκε επίθεση από αυτήν (μία επίθεση στην οποία πήρε μέρος και η Ελλάδα) και στράφηκε προς την Τουρκία. Η Γαλλία, όταν αντιλήφθηκε ότι δεν ήταν δυνατό να κρατήσει την Κιλικία ήρθε σε συμφωνία με τον Κεμάλ και αποχώρησε, ενώ η Ιταλία έπραξε το ίδιο εγκαταλείποντας τον παρόμοιο στόχο της στο βιλαέτι του Αϊδινίου. Αμφότερες οι χώρες αυτές υπέγραψαν μυστικές συμφωνίες με τους Οθωμανούς, φροντίζοντας να τους τροφοδοτούν με πυρομαχικά και όπλα. Μόνο η Βρετανία, κράτησε μία επαμφοτερίζουσα στάση, έως το τέλος. Η βασική ευθύνη για αυτή τη στάση αποδίδεται στον πρωθυπουργό της, Λόιντ Τζορτζ, ο οποίος, παρά τη (φαινομενική) υποστήριξή του προς την ελληνική πλευρά, η οποία, ωστόσο, εκφραζόταν με ευχολόγια ή πομπώδεις ομιλίες, απέφευγε, παρά ταύτα, να παράσχει σαφείς διαβεβαιώσεις για συγκεκριμένη βοήθεια. Αυτή η τακτική ξεγέλασε τόσο την ελληνική κυβέρνηση, όσο και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, καθώς και οι δύο πίστευαν (ασφαλώς λανθασμένα) ότι, τελικά οι Βρετανοί θα έβρισκαν τον τρόπο να επέμβουν αποφασιστικά για να δοθεί λύση στο ελληνικό αδιέξοδο της Μικράς Ασίας. Συμπερασματικά, ο Βρετανός πρωθυπουργός ενθάρρυνε τους Έλληνες να συνεχίζουν τον πόλεμο, όσο αυτό προωθούσε τα συμφέροντα της χώρας του και μετά τους εγκατέλειψε στην τύχη τους.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1969
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Οικογένεια Αμπατούτσι
Η οικογένεια Αμπατούτσι είναι γαλλική οικογένεια ευγενών με καταγωγή από το Ζικάβο, ένα χωριό της Κορσικής και η οποία εξακολουθεί να υφίσταται. thumb|Ο Σεβεράν Πωλ Αμπατουτσί.
Πηγές και παραπομπές
Cronica di a Corsica
Κατηγορία:Κορσικανική τάξη ευγενών
Πιέτρο Σιμόνε Αγκοστίνι
Ο Πιέτρο Σιμόνε Αγκοστίνι υπήρξε Ιταλός μουσικός του 17ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε κοντά στη Ρώμη το 1650. Διετέλεσε ως μαέστρο στον Δούκα της Πάρμας.
Έργα του
Συνέθεσε τις όπερες Τολεμαίο (Βενετία, 1668) και Ιππολίτα (Μιλάνο 1670), La constanza di Rosmonda (Γένουα, 1670), L'Adalinda (Αρίσια 1673, Il Ratto delle Sabine (Βενετία 1680) και Floridea (Βενετία, 1687). Έγραψε επίσης ορατόρια, μοτέτες και λαϊκές καντάτες.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες όπερας
Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου
Γενικά στοιχεία
Το Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου (ΙΕΛ) είναι ένα ελληνικό μη κερδοσκοπικό ινστιτούτο, που αποτελεί μέρος του Ερευνητικού Κέντρου Καινοτομίας στις Τεχνολογίες της Πληροφορίας, των Επικοινωνιών και της Γνώσης «Αθηνά». Το ινστιτούτο ιδρύθηκε το 1991 με έδρα την Αθήνα ως ανεξάρτητο Ινστιτούτο και λειτουργεί υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Καινοτομίας του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων. Παράρτημα του ινστιτούτου λειτουργεί στα Κιμμέρια της Ξάνθης.
Αποστολή και στόχοι
Βασικός στόχος του ΙΕΛ είναι να συμβάλει στην ανάπτυξη του τομέα της γλωσσικής τεχνολογίας στην Ελλάδα μέσα από τη συνεργασία επιστημόνων υψηλής εξειδίκευσης που ασχολούνται με μια ευρεία γκάμα γνωστικών αντικειμένων όπως είναι η υπολογιστική γλωσσολογία, η πληροφορική, η μηχανική μάθηση, η επεξεργασία σημάτων, η ψυχογλωσσολογία, η γνωσιακή επιστήμη και η στατιστική.
Bentley Continental GT
Η Bentley Continental GT είναι ένα υπερπολυτελές 2-πορτο αυτοκίνητο, που παράγεται από τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία Bentley, από το 2003 έως σήμερα. Στις αρχές του 2011 εισήχθη η δεύτερη γενιά του και από το 2018 βρίσκεται στην τρίτη γενιά του. Διαχρονικά, προσφέρεται σε εκδόσεις κουπέ (τύπου αμαξώματος fastback) και καμπριολέ, και πάντα με σαλόνι διάταξης καθισμάτων 2+2.
Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου
Έρευνα
Στο παραπάνω πλαίσιο, το ΙΕΛ δραστηριοποιείται στην έρευνα πάνω στους παρακάτω κύριους ερευνητικούς άξονες:
Bentley Continental GT
Ιστορικά, η πρώτη γενιά της Continental GT ήταν το πρώτο μοντέλο της εταιρείας που εξελίχθηκε και κυκλοφόρησε στην αγορά μετά την εξαγορά της Bentley από τον Όμιλο Volkswagen το 1998. Επίσης, η πρώτη γενιά της ήταν το πρώτο μοντέλο στην ιστορία της Bentley στο οποίο εφαρμόστηκαν τεχνικές μαζικής παραγωγής, καθώς και το πρώτο που καθιέρωσε τετρακίνηση και τον καινοτόμο κινητήρα W12 και κατάφερε εμπορική απήχηση και σε πιο νεανικό κοινό.
Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου
Έρευνα
Το ΙΕΛ είναι οργανισμός πιστοποιημένος κατά ISO 9001:2000 στη διαχείριση έργων, στην ανάπτυξη λογισμικού και στην ανάπτυξη εκπαιδευτικών εφαρμογών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στην Ελλάδα
Bentley Continental GT
Continental GT Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα
Cadillac Catera
Η Cadillac Catera ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Cadillac, που κατασκευάστηκε μεταξύ του 1996 και του 2001, αν και ουσιαστικά δεν ήταν ξεχωριστό μοντέλο, αλλά μια παράλληλη έκδοση της δεύτερης γενιάς του Opel Omega, για τις ανάγκες της αμερικανικής αγοράς. Συνολικά παρήχθησαν 94.801 αντίτυπα σειράς Catera. Οι κυριότεροι ανταγωνιστές της ήταν η Mercedes E-Class W210, η BMW Σειρά 5 E39, το Audi A6 και το Lincoln LS.
Εξέλιξη και εμπορική τοποθέτηση
Το 1995, η μητρικός όμιλος της General Motors ανακοίνωσε ότι το τελευταίο παραδοσιακό πισωκίνητο σεντάν τεράστιων διαστάσεων, που συνέχιζε την παράδοση των αμερικανικών λιμουζινών του παρελθόντος, η Cadillac Fleetwood, θα αποσυρόταν οριστικά από την παραγωγή στα μέσα του 1996, χωρίς να υπάρξει κανένας διάδοχος. Αυτό έφερε τότε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την Cadillac, διότι η παλέτα των μοντέλων της θα έμενε με δύο μόλις 4-πορτα σεντάν 3 όγκων, τις Seville και De Ville, και μάλιστα κανένα από αυτά δεν θα ήταν πισωκίνητο.
Ως αποτέλεσμα, η εταιρεία άρχισε να αναζητά επειγόντως τρόπους να ρίξει στην παραγωγή και τρίτο σεντάν, όσο το δυνατόν ταχύτερα. Η λύση που προκρίθηκε, ήταν η μαζική παραγωγή μίας παράλληλης έκδοσης της δεύτερης γενιάς του Opel Omega (Opel Omega MV6, παραγωγή Ιανουάριος 1994 - Ιούνιος 2003). Η επιλογή του Omega ως βάση έγινε για να κρατηθούν, τόσο το κόστος παραγωγής, όσο και η τιμή διάθεσης στην αγορά, σε χαμηλά και ανταγωνιστικά επίπεδα. Με την Catera, παράλληλα, η Cadillac επεδίωξε να διευρύνει την παλέτα των μοντέλων της προς τις μικρότερες κατηγορίες αυτοκινήτων, καθώς είχε γίνει προφανές ότι η επέκταση της παλέτας της προς μια πιο μεσαία τάξη ήταν πλέον άμεσα αναγκαία. thumb|left|Cadillac Catera του 1997 - 1999 στις ΗΠΑ.
Η εξωτερική εμφάνιση και η σχεδίαση στο σαλόνι της Catera ήταν σχεδόν ίδιες με αυτές του Opel Omega, διαφέροντας μόνο στην μπροστινή γρίλια και στα πίσω φώτα, τα οποία (μέχρι την ανανέωση που έγινε το καλοκαίρι του 1999, δείτε την σχετική ενότητα) απλώνονταν σε όλο το πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Ωστόσο, οι μηχανικοί της Cadillac προέβησαν σε μια σειρά βελτιώσεων στην πολυτέλεια και στην ασφάλεια, προσθέτοντας επιπλέον βάρος στο αρχικό καθαρό βάρος του Omega MV6 και παρεμβαίνοντας στην ανάρτηση, ώστε να γίνει πιο άνετη. Επίσης, προσέθεσαν κάποιες επιπλέον πινελιές πολυτελείας στο σαλόνι, κυρίως με περισσότερες ξύλινες επενδύσεις.
Διαθεσιμότητα
thumb|left|Cadillac Catera του 1997 - 1999 στον Καναδά.
Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το φθινόπωρο του 1996, για την σεζόν (model year) του 1997, ως το βασικό «εισαγωγικό» μοντέλο της Cadillac και, ταυτόχρονα, με μια σειρά διαφημίσεων του αυτοκινήτου, στις οποίες συμμετείχε η Σίντι Κρόφορντ. Αρχικά, η βασική του εμπορική τιμή ήταν 29.995 δολάρια, δηλαδή 51.800 δολάρια με την ισοτιμία του 2021. Χρονολογικά, η εισαγωγή της Catera ήρθε 2 έτη μετά την έναρξη της παραγωγής του Omega δεύτερης γενιάς. Επίσης, η Catera προσφερόταν με έναν μόνο κινητήρα, τον βενζινοκινητήρα 3.0 λίτρων V6 της κορυφαίας έκδοσης του Omega. Στην Αμερική, ο κινητήρας αυτός απέδιδε ισχύ 200 hp (147 kW). Το μοναδικό διαθέσιμο κιβώτιο ταχυτήτων της Cadillac Catera, ήταν ένα 4-τάχυτο αυτόματο, σε αντίθεση με το Opel Omega, που είχε προσφερθεί επίσης και με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. thumb|right|Το πίσω μέρος της Cadillac Catera.
Κατασκευαζόταν στη γραμμή παραγωγής της Opel στο Ρύσελσχαϊμ της Γερμανίας, μαζί με το Omega, και εξαγόταν ως πλήρες αυτοκίνητο στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Κυρίως κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική, αλλά και σε μερικές ακόμα αγορές παγκοσμίως - γενικώς σε κράτη όπου η Opel δεν είχε ισχυρή παρουσία. Ειδικότερα στην Ευρώπη, δεν διατέθηκε ποτέ επίσημα, παρά μόνο μεμονωμένα και κατόπιν ειδικής παραγγελίας, και σε ελάχιστα κράτη. Η ευρωπαϊκή εκδοχή του κινητήρα όσων λίγων παραγγέλθησαν, ήταν ελαφρώς ισχυρότερη και απέδιδε 211 hp (155 kW), λόγω των κάπως λιγότερο αυστηρών προδιαγραφών για τις εκπομπές καυσαερίων από αυτές που ίσχυαν τότε στη Βόρεια Αμερική. Αντιθέτως, σε άλλες αγορές, όπως στην Ελλάδα και στην κατασκευάστρια Γερμανία, το μοντέλο δεν κυκλοφόρησε ποτέ, ούτε καν από παράλληλες εισαγωγές, λόγω της ισχυρής παρουσίας της Opel.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Η Catera έφερε εξ αρχής στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (Anti-lock Braking System / ABS), Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), φώτα που λάμπουν και την ημέρα (daytime running lights) και 2 μπροστινούς αερόσακους, ενώ έξτρα ήταν το σύστημα τηλεματικής της General Motors OnStar. Στα τέλη του 1998, η έκδοση Sport απέκτησε και πλευρικούς αερόσακους και κατά την ανανέωση του 1999 οι πλευρικοί αερόσακοι έγιναν πλέον στάνταρ σε όλες τις Catera. Από την άλλη πάντως, Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP) δεν προσφερόταν.
Ανανέωση του 1999
thumb|right|Cadillac Catera του 2000 - 2001 στις ΗΠΑ.
Το καλοκαίρι του 1999, η Cadillac Catera και το Opel Omega δεύτερης γενιάς υπέστησαν μια ελαφρά ανανέωση. Οι κοινές αλλαγές περιελάμβαναν νέες γρίλιες και πίσω φώτα, νέους καθρέφτες, νέο ντιζάιν στις ζάντες αλουμινίου και βελτιώσεις στο εσωτερικό, με νέα κεντρική κονσόλα. Ειδικότερα η Catera απέκτησε τότε και μια κάπως πιο σκληρή ανάρτηση, συν προαιρετικούς προβολείς μεγάλης ισχύος HID.
Εμπορική πορεία
Το μοντέλο ήταν μικρότερο και με πολύ λιγότερη ισχύ από όλες τις άλλες Cadillac της τότε χρονικής περιόδου. Μολονότι η Catera αρχικά απέσπασε θετικές κριτικές από τον Τύπο αυτοκινήτου, οι πωλήσεις δεν έφτασαν ποτέ τα αναμενόμενα επίπεδα. Γενικώς θεωρήθηκε από το ευρύ κοινό ότι έδειχνε μάλλον αδιάφορη και ανεπαρκής για το ίματζ της εταιρείας και τις απαιτήσεις των υποψήφιων αγοραστών των αυτοκινήτων πολυτελείας. Οι τυπικοί αγοραστές της Cadillac επιζητούσαν ένα σαφώς πιο ξεχωριστής προσωπικότητας αυτοκίνητο και, επιπλέον, η Catera δεν μπόρεσε να προσελκύσει αρκετούς υποψήφιους αγοραστές από τις ευρωπαϊκές μάρκες πολυτελείας ή τουλάχιστον όχι στον βαθμό που ήλπιζε η Cadillac. Σύντομα, επίσης, εμφανίστηκαν πολλά προβλήματα αναξιοπιστίας, κοινά με αυτά του Opel Omega δεύτερης γενιάς, και επέφεραν την οριστική διακοπή του μοντέλου μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα.
Αντικατάσταση της Catera
Το 2001, η Catera αποσύρθηκε από την αγορά, ενώ η παραγωγή του δίδυμου Omega τελικώς διακόπηκε στις 25 Ιουνίου 2003, χωρίς να υπάρξει ποτέ διάδοχος για το Omega.
Αντιθέτως για την Catera, μετά από μια παύση ενός έτους, το 2002 ήρθε ο επίσημος διάδοχος και ήταν η Cadillac CTS. Το νέο μοντέλο ήταν πλέον πιο ξεχωριστό, με εντονότερη προσωπικότητα και σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην αγορά της Βόρειας Αμερικής, ενώ διατέθηκε επίσημα και στα κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Catera Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Μητέρα Ρωσία
Η Μητέρα Ρωσία (Россия-Матушка ή Rossiya-Matushka) είναι η εθνική προσωποποίηση της Ρωσίας, η οποία εμφανίζεται σε πατριωτικές αφίσες, αγάλματα κτλ. Η χρήση του όρου "μητέρα" ως αναφορά σε ένα έθνος ή πολιτισμό συμβολίζει το "πνεύμα της συλλογικότητας". Κατά την περίοδο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ο όρος Rodina-Mat (Родина-Мать,"Μητέρα Πατρίδα") προτιμούνταν, καθώς αντιπροσώπευε την πολυεθνική Σοβιετική Ένωση, ενώ χρησιμοποιούνταν ιδιαιτέρως ως αναφορά στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο.
Αγάλματα
Αρκετά αγάλματα της Μητέρας Ρωσίας έχουν κατασκευαστεί, τα περισσότερα εκ των οποίων εις μνήμην του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται σε αυτά τα παρακάτω:
Μνημείο Χιλιετίας της Ρωσίας
150px|right|«Μνημείο Χιλιετίας της Ρωσίας» Στο «Μνημείο Χιλιετίας της Ρωσίας» (αγγλικά: Millennium of Russia, ρωσικά: Тысячелетие России) το οποίο κατασκευάστηκε στο Νόβγκοροντ, το 1862, η κορυφή του μνημείου στέφεται με δυάδα αγαλμάτων, ένας άγγελος με το σταυρό στο χέρι του (η προσωποποίηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας) και μια γυναίκα γονατιστή (η προσωποποίηση της Ρωσίας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ρωσίας
Άρμπα Μιντς
Το Άρμπα Μιντς (αμχ.: አርባ ምንጭ, Λατινικό αλφάβητο: Arba Minch) είναι πόλη στην Αιθιοπία που βρίσκεται στα 500 χλμ. νότια της Αντίς Αμπέμπα, σε υψόμετρο 1285 μ. Στα αμχαρικά το όνομα της πόλης σημαίνει - "Σαράντα πηγές".
Γιάννης Γιαννιώτας
Ο Γιάννης Γιαννιώτας (Νεοχώρι Χαλκιδικής, 29 Απριλίου 1993) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στον Λεβαδειακό. Είναι γνωστός για τον πολύ καλό χειρισμό της μπάλας, την ταχύτητα και την εκρηκτικότητά του.
Άρης Θεσσαλονίκης
Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής του Άρη και το 2011 ο τότε προπονητής της ομάδας, Μίχαλ Πρόμπιερζ τον προώθησε στην πρώτη ομάδα, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 5 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, σε έναν αγώνα με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τον Άρη, στη δεύτερη μόλις εμφάνισή του με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, εναντίον του ΟΦΗ, όπου έλαβε το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη της 10ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος (2011-12), ενώ σημείωσε ακόμη ένα γκολ, αυτή τη φορά με αντίπαλο τον Λεβαδειακό, το οποίο και αναδείχτηκε ως το καλύτερο της 4ης αγωνιστικής. Η επόμενη περίοδος (2012-13), τον βρήκε βασικό και αναντικατάστατο στην ενδεκάδα του συλλόγου, με 26 συμμετοχές και 5 γκολ στο πρωτάθλημα.
Φορτούνα Ντύσσελντορφ
Στις 23 Ιουνίου 2013 η Φορτούνα Ντύσσελντορφ ανακοίνωσε την απόκτησή του για τα επόμενα τρία χρόνια, όμως έναν χρόνο αργότερα, τον Αύγουστο του 2014, παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού για έναν χρόνο στον Αστέρα Τρίπολης.
Ολυμπιακός
Στις 17 Ιουνίου 2015, στην καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτησή του, όμως έξι μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2016, παραχωρήθηκε ως δανεικός στον ΑΠΟΕΛ.
Ρεάλ Βαγιαδολίδ
Το καλοκαίρι του 2017 παραχωρήθηκε ως δανεικός για έναν χρόνο στην ισπανική Ρεάλ Βαγιαδολίδ.
Α.Ε.Κ.
Στις 29 Αυγούστου 2018, στην καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο, η Α.Ε.Κ. ανακοίνωσε την απόκτησή του για τα επόμενα τρία χρόνια.
Απόλλων Σμύρνης
Έπειτα, από ένα ατυχές πέρασμα με τα χρώματα της Κυπριακής ομάδας του Απόλλων Λεμεσού, ο Γιάννης Γιαννιώτας επέστρεψε πίσω στην Ελλάδα (4 Ιανουαρίου 2022) για να ενισχύσει το έργο της ομάδας του Απόλλωνα Σμύρνης.
Διεθνής καριέρα
Έχει αγωνιστεί σε όλες τις μικρότερες εθνικές ομάδες της Ελλάδας. Συγκεκριμένα, έχει διατελέσει διεθνής στις εθνικές ομάδες Παίδων, Νέων (της οποίας υπήρξε βασικό στέλεχος στην πορεία μέχρι τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 2012) και Ελπίδων, ενώ τον Μάρτιο του 2015 κλήθηκε από τον Σέρχιο Μαρκαριάν στην Ανδρών, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 29 του ίδιου μήνα, στην εκτός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Ουγγαρίας (0-0) για τα προκριματικά του Euro 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Ντύσσελντορφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Νικητές στο Ρολάν Γκαρός (απλό ανδρών)
Το κύπελλο που απονέμεται στον νικητή του τουρνουά του απλού ανδρών ονομάζεται, από το 1981, Coupe des Mousquetaires, προς τιμήν των Ρενέ Λακόστ, Ζαν Μποροτρά, Ζακ Μπρουνιόν και Ανρί Κοσέ και συνοδεύεται από έπαθλο 1,5 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Ραφαέλ Ναδάλ είναι ο αθλητής με τους περισσότερους τίτλους ρολαν γκαρος στην ιστορία του τουρνουά.
Λίστα νικητών απλού ανδρών
Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της Γαλλίας (1891-1924)
Ερασιτεχνικό Διεθνές Γαλλικό Πρωτάθλημα ("Γαλλικό ερασιτεχνικό") (1925-1967)
Επαγγελματικό Διεθνές Γαλλικό Πρωτάθλημα ("French Pro") (1934-1968)
Διεθνές Ανοικτό Γαλλικό Πρωτάθλημα ("Γαλλικό Όπεν") (από το 1968)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρολάν Γκαρός
Τζαλάλ Ταλαμπανί
Ο Τζαλάλ Ταλαμπανί (1933-2017) ήταν πολιτικός, που υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ιράκ από το 2005 ως το 2014. Ήταν Σουνίτης Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα και ανήκε στο κόμμα Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν. Ήταν παντρεμένος με την Χίρο Ιμπραχίμ Αχμέτ.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Κελκάν του Ιρακινού Κουρδιστάν στις 12 Νοεμβρίου 1933 και σε ηλικία 14 ετών έγινε μέλος του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος. Ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Αρμπίλ και στο Κιρκούκ. Εξελέγη στην κεντρική επιτροπή του κόμματος το 1951, σε ηλικία 18 ετών. Το χασεμιτικό καθεστώς δεν του επέτρεψε να σπουδάσει σε ιατρική σχολή, όπως ο ίδιος ήθελε, εξαιτίας της πολιτικής του δραστηριότητας. Το 1953 κατάφερε να μπει στη Νομική Σχολή αλλά το 1956 άρχισε να κρύβεται για να αποφύγει τη σύλληψη, καθώς τον καταζητούσαν για τις δραστηριότητές του ως ιδρυτή της φοιτητικής ένωσης των Κούρδων. Μετά την ανατροπή της μοναρχίας, το 1958 επέστρεψε στη νομική σχολή και παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Αποφοίτησε το 1959 και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στον ιρακινό στρατό. Επίσης, έκανε σπουδές και στις ΗΠΑ.
Πολιτική καριέρα
Από τα νεανικά του χρόνια αγωνιζόταν για τα δικαιώματα των Κούρδων. Το 1961 ο ίδιος οργάνωσε αυτονομιστικά κινήματα σε κουρδικές επαρχίες και το Μάρτιο του 1962 απελευθερώθηκε η επαρχία Σαρμπαζέρ. Από το 1974 ως το 1975 πολέμησε εναντίον του μπααθικού καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν.
Τον Μάρτιο του 1975 το αυτονομιστικό κίνημα των Κούρδων στο Ιράκ κατέρρευσε λόγω του τερματισμού της υποστήριξης από το Ιράν, σε αντάλλαγμα για μια συνοριακή συμφωνία με τη Βαγδάτη (συμφωνία του Αλγερίου,1975). Την περίοδο εκείνη ο Ταλαμπανί ίδρυσε (και είναι ΓΓ) του κύριου κουρδικού κόμματος, της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (PUK) - Yekiaiti Nishtimani Kurdistan. Το 1976 άρχισε να οργανώνει ένοπλο αγώνα για την κουρδική ανεξαρτησία εντός του Ιράκ. Στη δεκαετία του 1980 τάχθηκε στο πλευρό του Ιράν, ενώ ηγήθηκε και ένοπλου αγώνα, ο οποίος τερματίστηκε με την ιρακινή εκκαθαριστική επιχείρηση, το 1987-88. Το 1991 βοήθησε σε μια νέα προσπάθεια για κουρδική ανεξαρτησία. Διαπραγματεύτηκε μια κατάπαυση του πυρός με το μπααθικό καθεστώς του Ιράκ και έσωσε τις ζωές πολλών Κούρδων, συνεργαζόμενος με τις ΗΠΑ και με άλλες δυτικές κυβερνήσεις. Το 1992 διεξήχθησαν δημοκρατικές εκλογές στο Ιρακινό Κουρδιστάν και συστάθηκε περιφερειακή κυβέρνηση.
Τον Ιανουάριο του 2008 ο Ταλαμπανί επικρίθηκε από την Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων, επειδή ο ίδιος έκανε μήνυση εναντίον ανεξάρτητης εφημερίδας του Ιρακινού Κουρδιστάν αναφορικά με δημοσίευμα στο οποίο η περιοχή του Ιρακινού Κουρδιστάν περιγραφόταν ως τόπος με νεποτισμό, κατάχρηση εξουσίας και διαφθορά.
Πρόεδρος
Το 2003 ήταν εξέχον μέλος του Κυβερνώντος Συμβουλίου, το οποίο συστάθηκε μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν. Διορίστηκε για πρώτη φορά πρόεδρος στις 6 Απριλίου 2005 και ξανά από την Εθνοσυνέλευση στις 22 Απριλίου 2006. Έγινε ο πρώτος μη Άραβας πρόεδρος σε αραβική χώρα.
Επανεκλογή στην προεδρία από το Κοινοβούλιο
Στις 11 Νοεμβρίου 2010 ο Ταλαμπανί επανεξελέγη πρόεδρος, με 195 ψήφους στο 325μελές Κοινοβούλιο, στην δεύτερη ψηφοφορία. Στον πρώτο γύρο δεν είχε καταφέρει να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία των δύο τρίτων. Έπειτα επαναδιόρισε πρωθυπουργό τον Νουρί αλ Μαλίκι.
Προβλήματα υγείας
Το γραφείο του προέδρου γνωστοποίησε στις 14 Αυγούστου του 2008 ότι ο Ταλαμπανί είχε υποβληθεί σε εγχείριση στην καρδιά στο νοσοκομείο του Ρότσεστερ, στη Μινεσότα των ΗΠΑ, με σκοπό να διορθωθεί ένα πρόβλημα με τη βαλβίδα της καρδιάς του. Την ημέρα της ανακοίνωσης, ο πρόεδρος πήρε εξιτήριο. Ακόμη νοσηλεύτηκε πάλι λόγω προβλημάτων υγείας στα μέσα του Δεκεμβρίου 2012.
Τον Ιούλιο του 2014 τον διαδέχθηκε ως πρόεδρος ο Φουάντ Μασούμ, ενώ απεβίωσε στις 3 Οκτωβρίου του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ιράκ Κατηγορία:Ιρακινοί ιατροί Κατηγορία:Κούρδοι πολιτικοί Κατηγορία:Κούρδοι ιατροί Κατηγορία:Ιρακινοί δικηγόροι Κατηγορία:Κούρδοι δικηγόροι Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί
Κλίμακα Κίνσεϊ
Η κλίμακα του Κίνσεϋ  προσπαθεί να περιγράψει την σεξουαλική ιστορία ενός ατόμου καθώς και τα επεισόδια της σεξουαλικής τους δραστηριότητας σε δεδομένη χρονική στιγμή. Χρησιμοποιεί μια κλίμακα από το 0, που σημαίνει αποκλειστικά ετεροφυλόφιλος, μέχρι το 6 που σημαίνει αποκλειστικά ομοφυλόφιλος. Συνήθως χρησιμοποιείται με λανθασμένο τρόπο για να ορίσει τον σεξουαλικό προσανατολισμό και ειδικότερα την αμφιφυλοφιλία σε όρους μονοσεξουαλικότητας. Στις αναφορές του Κίνσεϋ χρησιμοποιείται και ένας επιπλέον βαθμός για την ασεξουαλικότητα. Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Sexual Behavior in the Human Male (1948) από τον Άλφρεντ Κίνσεϋ.
Ντέσιε
Το Ντέσιε (αμχ. ደሴ, αγγλικά: Dessie) είναι βορέντα και μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Αιθιοπίας, στη περιφέρεια Αμχάρα, σε υψόμετρο 2470 μ. Έχει πληθυσμό 170.000 κατοίκους.
Κλίμακα Κίνσεϊ
Με την δημοσιοποίηση της κλίμακας, ο Κίνσεϋ ανέφερε:
Ντέσιε
Στην πόλη βρίσκεται μουσείο και αερολιμένας. Κοντά στην πόλη είναι ο αυτοκινητόδρομος Αντίς Αμπέμπα - Ασμάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Κλίμακα Κίνσεϊ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Κλίμακες Κατηγορία:Σεξουαλικός προσανατολισμός
Alfred Kinsey דוחות קינסי