cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του ποταμού Άρτζες
Η Μάχη του ποταμού Άρτζες ήταν πολεμικό επεισόδιο στα πλαίσια της ρουμανικής εκστρατείας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που έλαβε χώρα στις 1 Δεκεμβρίου 1916 στη γραμμή του ποταμού Άρτζες μεταξύ των ρουμανικών και των γερμανικών δυνάμεων.
Υπόβαθρο
Στα τέλη Νοεμβρίου 1916, οι γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις υπό τις διαταγές του Άουγκουστ φον Μάκενσεν διέσχισαν τον Δούναβη κοντά στη Ζίμνιτσα υπό την κάλυψη της ομίχλης και ξεκίνησαν την πορεία τους προς το Βουκουρέστι. Οι Ρουμάνοι μετέφεραν το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων τους από τα Καρπάθια και συγκέντρωσαν 18 τάγματα και 48 πυροβόλα, αν και οι αντίπαλοι τους είχαν συγκεντρώσει 40 τάγματα και 188 πυροβόλα. Η επίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων απειλούσε να αποκόψει τον μισό ρουμανικό στρατό και οι Ρουμάνοι έλαβαν την απόφαση να προχωρήσουν σε αντεπίθεση. Σύμφωνα με το σχέδιο, οι ρωσικές δυνάμεις θα αναλάμβαναν τη δράση στα άλλα σημεία του μετώπου, ενώ οι Ρουμάνοι θα συγκέντρωναν όλες τις εφεδρείες της 1ης Ρουμανικής Στρατιάς και θα προχωρούσαν σε επίθεση κατά των Γερμανών στον ποταμό Άρτζες που ήταν το τελευταίο φυσικό οχύρωμα πριν το Βουκουρέστι.
Οι Ρώσοι δεν συμφώνησαν, ωστόσο, οι Ρουμάνοι ήταν αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε επίθεση. Οι Γάλλοι έστειλαν μια αποστολή στη Ρουμανία με αρχηγό τον Ανρί Μαρτίς Μπερτελό, ο οποίος ήταν αρχηγός του επιτελείου του Ζοζέφ Ζοφρ κατά τη διάρκεια της πρώτης μάχης στον Μάρνη το 1914 και θεωρούσε πως η επίθεση θα είχε παρόμοια επιτυχία. Γι' αυτό και μετέφερε μεραρχίες από τον Δούναβη και τα Καρπάθια για να ενισχύσει τις ρουμανικές δυνάμεις.
Μάχη
Στις 1 Δεκεμβρίου ξεκίνησε η ρουμανική επίθεση. Αρχικά, οι Ρουμάνοι είχαν το πλεονέκτημα, αιχμαλωτίζοντας πολλούς στρατιώτες του αντιπάλου, ωστόσο, η επίθεση έληξε με αποτυχία καθώς οι εφεδρείες δεν κατάφεραν να βοηθήσουν τις κύριες δυνάμεις εξαιτίας της δράσης του Στρατηγού Σοσέσκου, ο οποίος ήταν γερμανικής καταγωγής, ενώ οι Γερμανοί έλαβαν ενισχύσεις που τους επέτρεψαν να αναχαιτίσουν τη ρουμανική επίθεση. Ο Μάκενσεν κατάφερε να συγκεντρώσει δυνάμεις για να αντιμετωπίσει την αναπάντεχη επίθεση, ενώ οι δυνάμεις του Φάλκενχαϊν προέβησαν σε αντεπιθέσεις σε όλα τα σημεία. Μέσα σε 3 μέρες, οι Ρουμάνοι υποχωρούσαν σε κάθε σημείο του μετώπου. Μέρος του ρουμανικού στρατού είχε αποκοπεί από την πόλη καθώς οι Γερμανοί επιτέθηκαν στα βόρεια και στα νότια του ποταμού. Οι Ρουμάνοι υπέστησαν σοβαρό πλήγμα όταν ένα αυτοκίνητο που μετέφερε τα σχέδια που αφορούσαν τη ρουμανική επίθεση αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς.
Επακόλουθα
Μετά τη μάχη σημειώθηκαν αψιμαχίες στα οχυρώματα γύρω από το Βουκουρέστι μεταξύ των γερμανικών δυνάμεων και των ρουμανικών εφεδρειών. Στις 6 Δεκεμβρίου 1916, οι Γερμανοί κατέλαβαν τη γραμμή Σερέτης-Πούτνα - την ίδια μέρα, η νότια Ρουμανία παραδόθηκε καθώς η μοναρχία είχε διαφύγει στο Ιάσιο. Οι κακές καιρικές συνθήκες και η κακή κατάσταση των δρόμων έσωσε τα απομεινάρια του ρουμανικού στρατού, ο οποίος οπισθοχώρησε προς τον ποταμό Σερέτη και τη Ρωσία, όπου η εκστρατεία έληξε τον Ιανουάριο του 1917. Οι απώλειες των Ρουμάνων κατά τη διάρκεια της μάχης στον ποταμό Άρτζες και των μαχών που προηγήθηκαν ανέρχονταν περίπου στους 300.000 άνδρες, οι μισοί από τους οποίους αιχμαλωτίστηκαν. Την ίδια περίοδο, οι Γερμανοί είχαν χάσει από 60.000 μέχρι 200.000 άνδρες.
Η γερμανική καταγωγή του Στρατηγού Σοσέσκου, ο οποίος ήταν κατώτερος σε αξίωμα από τον Κονσταντίν Πρέζαν, υπήρξε θέμα πολλών συζητήσεων σχετικά με τη δράση των ρουμανικών εφεδρειών κατά τη διάρκεια της μάχης.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Εναλλακτική για τη Γερμανία
Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (γερμ. Alternative für Deutschland, AfD) είναι γερμανικό εθνικιστικό, και συντηρητικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε το 2014 από τον Μπερντ Λούκε, καθηγητή Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Αμβούργου και προσέλκυσε τους απογοητευμένους των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων και κυρίως της CDU. Πρόεδρος του κόμματος είναι η Άλις Βάιντελ, η οποία είναι τραπεζικός, πρώην συνεργάτρια της Goldman Sachs.
Πολιτικό πρόγραμμα
Το κόμμα τάσσεται κατά του ευρώ, αλλά υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κεντρικό επιχείρημα του κόμματος είναι ότι το ευρώ είναι ένα αποτυχημένο νόμισμα που απειλεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση κάνοντας χώρες με λιγότερο ανταγωνιστικές οικονομίες πιο φτωχές και καταστρέφοντας χώρες με ανταγωνιστικές οικονομίες. Άλλες εξαγγελίες του AfD είναι η παρεμπόδιση της επανένωσης των οικογενειών των προσφύγων που βρίσκονται ήδη στη Γερμανία, η αφαίρεση της γερμανικής υπηκοότητας από τους μετανάστες που έχουν ποινικές καταδίκες αλλά και η κήρυξη του ισλάμ ως ασύμβατου με τη γερμανική κουλτούρα.
Εκλογές
Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2013, όπου και έλαβε το 4,7% των ψήφων, ποσοστό οριακά μικρότερο από το 5% που απαιτείται για την εκπροσώπηση κάποιου κόμματος στην Μπούντεσταγκ. Στις ευρωεκλογές του 2014 έλαβε το 7,1% των ψήφων και κέρδισε 7 από τις 96 έδρες που αντιστοιχούν στη Γερμανία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ οι ευρωβουλευτές του προσχώρησαν στην κοινοβουλευτική ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών. Ακόμα, η Εναλλακτική για τη Γερμανία εκπροσωπείται και σε διάφορα κοινοβούλια κρατιδίων της Γερμανίας, έχοντας κερδίσει στις αντίστοιχες εκλογές το 9,7% των ψήφων στη Σαξονία, το 12,2% των ψήφων στο Βρανδεμβούργο, το 10,6% των ψήφων στη Θουριγγία, το 6,1% των ψήφων στο Αμβούργο και το 5,5% στη Βρέμη.
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2017 ήταν τρίτο κόμμα σε εθνικό επίπεδο. Στο κρατίδιο της Σαξονίας αναδείχτηκε πρώτο κόμμα ξεπερνώντας το CDU της Άνγκελα Μέρκελ, συγκεντρώνοντας 27% έναντι 26,9% του CDU. Το ποσοστό αυτό είναι το υψηλότερο που κατέγραψε η AfD σε όλη τη γερμανική επικράτεια στις ομοσπονδιακές βουλευτικές εκλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Ουλουγκούρου Όρη
thumb|500px|right|Πανοραμική άποψη της οροσειράς με τα Ουλουγκούρου Όρη. thumb|500px|right|Σκηνή στα Ουλουγκούρου Όρη. Τα Ουλουγκούρου Όρη (Uluguru Mountains) είναι μια οροσειρά στην ανατολική Τανζανία, Αφρική. Το όνομά τους προέρχεται από την φυλή Λουγκούρου (Luguru). Το κύριο μέρος των Ουλουγκούρου Ορέων είναι μια κορυφογραμμή η οποία διατρέχει πρόχειρα τον άξονα Βορρά-Νότου και φτάνει στα 2.630 μέτρα (8.600 πόδια) στο υψηλότερό του σημείο. Στο κύριο τμήμα των Ουλουγκούρου, 50 χωριά αγγίζουν το δασικό όριο και πάνω από 151.000 κάτοικοι βρίσκονται εντός της ορεινής περιοχής, συχνά σε αυξημένες πυκνότητες στα μεγαλύτερα υψόμετρα μέχρι το δασικό όριο.
Ελευθερία (εφημερίδα)
Η Ελευθερία ήταν ημερήσια ελληνική πολιτική εφημερίδα του Κέντρου, η οποία κυκλοφορούσε από το 1944 έως το 1967, με εκδότη-διευθυντή και ιθύνοντα νου τον Πάνο Κόκκα. Ο ρόλος της κατά την μετεμφυλιακή περίοδο της λεγόμενης «καχεκτικής δημοκρατίας» υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικός.
Ουλουγκούρου Όρη
Γεωγραφία
300px|thumb|left|Φυτεία [[Σιζάλ (Σχοινόκτημα - κτήμα/φυτεία από φυτά αγαύης) στις παρυφές του Μορογκόρο, με τα Ουλουγκούρου Όρη στο βάθος.]] Τα Ουλουγκούρου Όρη βρίσκονται σε απόσταση 200 χλμ. εσωτερικά από τον Ινδικό Ωκεανό. Αποτελούν μέρος μιας αλυσίδας βουνών στην Ανατολική Αφρική που συλλογικά ονομάζονται Όρη της Ανατολικής Αψίδας (Eastern Arc Mountains), τα οποία περιλαμβάνουν τους Λόφους Ταΐτα (Taita Hills), τα Πάρε Όρη (Pare Mountains), τα Ουσαμπάρα Όρη (Usambara Mountains), τα Νγκούρου Όρη (Nguru Mountains), τα Ρουμπέχο (Rubeho), Ουκαγκούρου (Ukaguru), Ουντζούνγκουα Όρη (Udzungwa Mountains) και Όρη Μαχένγκε (Mahenge Mountains).
Ελευθερία (εφημερίδα)
Ιστορικό
Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας εκδόθηκε παράνομα, στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Αθήνα, στις 25 Αυγούστου του 1944, ως επίσημο όργανο της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου. Σύμφωνα με την διατύπωση του καθηγητή πολιτικής επιστήμης Ηλία Νικολακόπουλου, η εφημερίδα συσπείρωσε κυρίως «σχετικά νέους ανθρώπους, με αντιστασιακή δράση και αντιμοναρχική τοποθέτηση», ενώ μετά την εκλογική επικράτηση του Εργατικού Κόμματος στην Μεγάλη Βρετανία, τον Ιούλιο του 1945, «διέθετε και αγγλική υποστήριξη».
Η «Ελευθερία» κατά τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας της είχε στενές σχέσεις με τον Γεώργιο Καρτάλη, τον οποίο έβλεπε ως τον μελλοντικό ηγέτη της κεντρώας παράταξης. Χαρακτηριστικά, ο Καρτάλης δημοσίευσε στην «Ελευθερία» τον Φεβρουάριο του 1954 το άρθρο «Προγραμματισμός και Αντιπολίτευση», το οποίο περιείχε προτάσεις για ένα είδος «συμπόρευσης» του Κέντρου με την Αριστερά (ΕΔΑ), βασισμένο σε έξι σημεία για την εξωτερική πολιτική, τις αμυντικές δαπάνες, την οικονομική πολιτική, την κοινωνική πρόνοια, τις ελευθερίες του πολίτη και τον περιορισμό του αστυνομικού κράτους. Στο άρθρο αυτό απάντησε, ύστερα από έναν μήνα, ο Νίκος Ζαχαριάδης από τον ραδιοφωνικό σταθμό του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι, με δικό του άρθρο που είχε για τίτλο «Τον λόγο έχει ο κύριος Καρτάλης». Σύμφωνα με τις υπάρχουσες μαρτυρίες, τόσο το άρθρο του Καρτάλη όσο και η απάντηση του Ν. Ζαχαριάδη προέκυψαν ύστερα από μυστικές συνομιλίες που έγιναν, πιθανότατα στην Ελβετία, ανάμεσα στον Καρτάλη και τον έμπιστο του Ζαχαριάδη Μιλτιάδη Πορφυρογένη.
Ωστόσο, τελικά ο Κόκκας και η «Ελευθερία» αποφάσισαν, από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, να απαγκιστρωθούν από τον Καρτάλη, τον οποίο έβλεπαν ως «επικίνδυνα πρόθυμο» να ικανοποιεί τις απαιτήσεις της Αριστεράς, και έτσι στράφηκαν στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Με παρότρυνση του Μητσοτάκη, η εφημερίδα στήριξε αποφασιστικά τον Γεώργιο Παπανδρέου στις συγκρούσεις του με τον Σοφοκλή Βενιζέλο, και βοήθησε στην ενοποίηση του Κέντρου, η οποία τελικά επιτεύχθηκε (με μεγάλες δυσκολίες) το 1961, με την συγκρότηση της Ένωσης Κέντρου.
Ουλουγκούρου Όρη
Βλάστηση
Η βλάστηση στην κύρια κορυφογραμμή των Ουλουγκούρου και στα απομακρυσμένα τμήματα είναι εξαιρετικά ευμετάβλητη. Κυμαίνεται από τους ξηρότερους πεδινούς παράκτιους δασικούς οικοτόπους, στα μεταβατικά τροπικά δάση, στους υπο-ορεινούς ορεινούς και στους άνω ορεινούς τύπους δασών.
Ελευθερία (εφημερίδα)
Ιστορικό
Η «Ελευθερία» πρωτοστάτησε στον Ανένδοτο Αγώνα του Γεωργίου Παπανδρέου και στις καταγγελίες για τις αυταρχικές μεθόδους και πρακτικές της κυβέρνησης της ΕΡΕ, ενώ μετά την άνοδο του Παπανδρέου στην εξουσία, αποτέλεσε βασικό μοχλό επικοινωνιακής στήριξης για την κεντρώα κυβέρνηση. Ωστόσο, κατά την περίοδο της Αποστασίας, τάχθηκε στο πλευρό των Αποστατών και του Μητσοτάκη, εξαπέλυσε σφοδρές προσωπικές επιθέσεις σε βάρος του Ανδρέα Παπανδρέου και «στιγματίστηκε» ως «το κατ΄εξοχήν όργανο των Αποστατών». Αντίθετα, το προσωπικό όργανο του Ανδρέα Παπανδρέου εκείνη την εποχή ήταν η εφημερίδα «Το Έθνος» του Κώστα Κυριαζή (με τους Γιάννη Καψή, Σεραφείμ Φυντανίδη κ.α.), με την οποία η «Ελευθερία» άνοιξε επίσης άγριο μέτωπο.
Το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας κυκλοφόρησε την 21η Απριλίου 1967, καθώς, μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών, οι πραξικοπηματίες επέβαλλαν το υποχρεωτικό κλείσιμό της.
Ουλουγκούρου Όρη
Κλίμα
Κλιματικά, τα Ουλουγκούρου Όρη αιχμαλωτίζουν την υγρασία που διέρχεται την ενδοχώρα από τον Ινδικό Ωκεανό και οι ανατολικές πλαγιές είναι ιδιαίτερα υγρές, με βροχοπτώσεις που εκτιμώνται σε πάνω από 3.000 χιλιοστά (120) ετησίως και σε κάποιες από τις πλαγιές να βρέχει κάθε μήνα.
Ελευθερία (εφημερίδα)
Απόπειρα επανέκδοσης στην Μεταπολίτευση
Ο Πάνος Κόκκας είχε εκχωρήσει, στα χρόνια της χούντας, τον τίτλο και τα δικαιώματα της «Ελευθερίας» στον στενό φίλο του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Μετά τον θάνατο του Κόκκα (Ιούνιος 1974) και την πτώση της χούντας σχεδόν αμέσως μετά, ο Μητσοτάκης σκόπευε να επανεκδώσει την «Ελευθερία» ως προσωπικό του όργανο, και γι' αυτό τον λόγο συνεταιρίστηκε με τον Κεφαλλονίτη εκδότη-δημοσιογράφο Γιώργο Κουρή (ο οποίος τον είχε στηρίξει σθεναρά στην κρίση του 1965), δημιουργώντας την εταιρεία «Press Hellas». Τελικά το 1978 οι δύο συνέταιροι ήλθαν σε σύγκρουση: η πλευρά Μητσοτάκη κατηγόρησε τον Κουρή ότι «άρπαξε» την ιδιοκτησία κοινών περιουσιακών στοιχείων, πούλησε εξοπλισμό και αρνήθηκε να αποζημιώσει. Αντίθετα, η πλευρά Κουρή κατηγόρησε τον Μητσοτάκη ότι προσπάθησε εκβιαστικά να υποχρεώσει τον Γιώργο Κουρή να παραχωρήσει το 51% των μετοχών στον Μητσοτάκη (μέχρι τότε είχαν ο καθένας από 50%) και να δεχθεί ως «αφεντικό» στην πολιτική γραμμή της υπό έκδοση εφημερίδας τον γαμπρό του Μητσοτάκη, δημοσιογράφο Παύλο Μπακογιάννη. Τελικά ο Κουρής εξέδωσε την «Αυριανή».
Ουλουγκούρου Όρη
Λεκάνες απορροής υδάτων
Τα δάση των βουνών παρέχουν τις περιοχές με τις λεκάνες απορροής των υδάτων για τα ρέματα και τους ποταμούς. Το νερό ρέει κυρίως από τις δασικές βουνοκορφές των Ουλουγκούρου με τα ρεύματα να ενώνονται για να σχηματίσουν τον ποταμό Ρούβου (Ruvu River), ο οποίος παρέχει την παροχή νερού προς την πόλη του Νταρ ες Σαλαάμ. Οι περισσότεροι από το γειτονικό πληθυσμό, περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι και οι μεγάλες βιομηχανίες στην Τανζανία βασίζονται σε αυτή την παροχή του νερού, για τη διασφάλιση της επιβίωσης τους. Η απώλεια των δασών από τα Ουλουγκούρου και οποιαδήποτε μείωση του δυναμικού της ύδρευσης των βουνών θα μπορούσε, επομένως, να έχει δραστικές επιπτώσεις στην ευημερία του πληθυσμού και στη βιομηχανική ικανότητα της Τανζανίας.
Ελευθερία (εφημερίδα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθημερινές εφημερίδες Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Ουλουγκούρου Όρη
Οι ντόπιοι
Οι κάτοικοι των Ουλουγκούρου είναι η φυλή των Ουαλουγκούρου (Waluguru). Ζουν στα βουνά για αρκετές εκατοντάδες χρόνια και προέρχονται από άλλες περιοχές της Τανζανίας. Η ιδιοκτησία γης είναι μέσω της θηλυκής γραμμής και οι γυναίκες έχουν ισχύ στην ζωή του χωριού, σε αντίθεση με τις άλλες φυλές στην Τανζανία, όπου οι άνδρες κατέχουν τη γη και να λαμβάνουν τις περισσότερες από τις αποφάσεις, σχετικά με τη χρήση και τη διαχείρισή της.
Βιοποικιλότητα
Τα Ουλουγκούρου είναι πατρίδα για πάνω από 100 φυτά, 2 πουλιά, 2 θηλαστικά, 4 ερπετά και 6 αμφίβια τα οποία δεν είναι γνωστά πουθενά αλλού στον κόσμο. Εκτός από αυτά υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από πρόσθετα είδη που είναι κοινά μόνο με ένα ή δύο άλλα στα Όρη της Ανατολικής Αψίδας και ως εκ τούτου είναι παγκοσμίως σπάνια. Τα ενδημικά είδη περιλαμβάνουν Αφρικανικές Βιολέτες, Impatiens (ένα φυτό της Ανατολικής Αφρικής με άφθονα κόκκινα, ροζ ή άσπρα άνθη. Συχνά καλλιεργείται ως φυτό εσωτερικού χώρου και πολλά υβρίδια του καλλιεργούνται ως κρεμοκλαδή φυτά) και μπιγκόνιες τα οποία στον υπόλοιπο κόσμο, είναι δημοφιλή φυτά γλάστρας.
Τουρισμός
Τα βουνά προσελκύουν στην περιοχή πολλούς τουρίστες, κυρίως λόγω της εγγύτητας των βουνών με την πρώην πρωτεύουσα και το οικονομικό κέντρο της Τανζανίας, την πόλη του Νταρ ες Σαλαάμ.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Τανζανίας Κατηγορία:Οροσειρές της Τανζανίας
Η Ταινία Lego 2
Η Ταινία Lego 2 (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: The Lego Movie 2: The Second Part) είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή του 2019 σε σκηνοθεσία από τον Μάικ Μίτσελ και σενάριο από τους Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ. Ως συνέχεια του Η Ταινία Lego (2014) και το τέταρτο μέρος του franchise Η Ταινία Lego, πρωταγωνιστούν οι Κρις Πρατ, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Γουίλ Αρνέτ, Τσάρλι Ντέι, Άλισον Μπρι, Νικ Όφερμαν, Γουίλ Φέρελ, Στέφανι Μπεατρίζ, Τίφανι Χάντις, και Μάγια Ρούντολφ.
Τα σχέδια για μια συνέχεια του Η Ταινία Lego ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 2014. Ανακοινώθηκε πως ο Κρις ΜακΚέι δεν θα επέστρεφε ως σκηνοθέτης, αλλά οι Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ παρέμειναν σεναριογράφοι και παραγωγοί τον Μάρτιο του 2014, και ο Μάικ Μίτσελ ανακοινώθηκε ως σκηνοθέτης τον Φεβρουάριο του 2017. Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2017, με την πλειοψηφία των ηθοποιών να επιστρέφουν μαζί με τους νέους ηθοποιούς στα μέσα του 2018.
Η Ταινία Lego 2 έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 2 Φεβρουαρίου του 2019, και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 8 Φεβρουαρίου. Έλαβε γενικά θετικά σχόλια από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν το χιούμορ, τα κινούμενα σχέδια, το soundtrack, και τις φωνητικές ερμηνείες. Παρόλο που εισέπραξε πάνω από $192.5 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $99 εκατομμυρίων, έγινε η δεύτερη εισπρακτική αποτυχία του franchise μετά το Η Ταινία Lego Ninjago,    που οδήγησε την Warner Bros. να πουλήσει τα δικαιώματα του franchise στην Universal Pictures. Μια τρίτη ταινία βρίσκεται σε ανάπτυξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Μετα-αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Η Ταινία Lego (franchise) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαρκ Μάδερσμπρο Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Νταν Λιν Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2019 Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ
Γιόχαν Μπόντε
Ο Γιόχαν Έλερτ Μπόντε (Johann Elert Bode, Αμβούργο 19 Ιανουαρίου 1747 – Βερολίνο 23 Νοεμβρίου 1826) ήταν Γερμανός αστρονόμος, που έγινε γνωστός για την επαναδιατύπωση του Νόμου Μπόντε-Τίτιους, τον οποίο και κατέστησε ευρύτερα γνωστό, καθώς και για την προσπάθεια προσδιορισμού της τροχιάς του πλανήτη Ουρανού, για τον οποίο επίσης πρότεινε το σημερινό του όνομα. Του αποδίδεται επιπλέον η ανακάλυψη του γαλαξία M81, που ονομάζεται μερικές φορές και «Γαλαξίας του Μπόντε».
Το έργο του
Ο Μπόντε ξεκίνησε από μικρή ηλικία ν΄ ασχολείται ερασιτεχνικά με την Αστρονομία. Μάλιστα κατασκεύασε και μικρό τηλεσκόπιο για να κάνει τις παρατηρήσεις του. Παράλληλα άρχισε να γράφει αστρονομικές παρατηρήσεις που κατέληξαν να γίνουν συγγράμματα και διατριβές εκ των οποίων τα αναφερόμενα στο πέρασμα της Αφροδίτης από τον δίσκο του Ήλιου έπεισαν τον Κουκ να μεταβεί στο νότιο ημισφαίριο προκειμένου να παρατηρήσει το φαινόμενο. Το 1769 ο Μπόντε ανακάλυψε τον πρώτο γνωστό περιοδικό κομήτη βραχείας περιόδου και υπολογίζοντας την τροχιά του προανήγγειλε την επανεμφάνισή του για το επόμενο έτος. Το 1786 ανέλαβε διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Βερολίνου σχεδόν επί 40 χρόνια. Εκεί εξέδωσε την «Ουρανογραφία» του το έτος 1801, έναν ουράνιο άτλαντα που στόχευε τόσο στην επιστημονική ακρίβεια στις θέσεις των αστέρων κ.ά. ουράνιων σωμάτων, όσο και στην καλλιτεχνική αναπαράσταση των μορφών των αστερισμών. Η «Ουρανογραφία» σημειώνει το αποκορύφωμα μιας ολόκληρης εποχής στην καλλιτεχνική αναπαράσταση των αστερισμών, πρόκειται για πολυσέλιδο άτλαντα που περιέχει περισσότερους από 17.000 αστέρες. Οι μεταγενέστεροι άτλαντες έδειχναν όλο και λιγότερες λεπτομερώς ζωγραφισμένες μορφές, μέχρι που σήμερα δείχνουν μόνο μερικές γραμμές.
Ο Μπόντε δημοσίευσε επίσης από το 1774 μέχρι το 1825 ένα είδος αστρονομικού αλμανάκ, μορφής αστρονομικών εφημερίδων και έναν άλλο, μικρότερο ουράνιο άτλαντα, προοριζόμενο για τους ερασιτέχνες αστρονόμους (Vorstellung der Gestirne). Επίσης, ένα εισαγωγικό βιβλίο για τους αστερισμούς και τους μύθους τους, που έκανε πάνω από δέκα ανατυπώσεις. Το 1786 ο Μπόντε, για την σπουδαία συμβολή του στην αστρονομία, εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας του Βερολίνου.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Το όνομα του Μπόντε φέρει ένας κρατήρας στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης. Επίσης, ο αστεροειδής 998 Μπόντεα (998 Bodea) ονομάσθηκε έτσι από τον Μπόντε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μποντε Γιοχαν Ε Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Η Εξομολόγηση
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Μοντγκόμερι Κλιφτ σε στιγμιότυπο της ταινίας]] Η ταινία Η εξομολόγηση (αγγλ. I Confess) είναι ψυχολογικό δράμα του 1953, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Μοντγκόμερι Κλιφτ στο ρόλο του αιδεσιμότατου Μάικλ Λόγκαν, η Αν Μπάξτερ στο ρόλο της Ρουθ Γκράνφορντ και ο Καρλ Μάλντεν στο ρόλο του επιθεωρητή Λαρού. Επρόκειται για τη μοναδική ταινία στην οποία συνεργάστηκε με αυτούς τους ηθοποιούς. Οι βιογράφοι του υποστηρίζουν ότι είχε πρόβλημα με τους ηθοποιούς που ερμήνευαν τους ρόλους τους με γνώμονα τη Μέθοδο του Κονσταντίν Στανισλάφσκι. Το ίδιο πρόβλημα είχε και κατά τη συνεργασία του με τον Πωλ Νιούμαν (επίσης υποστηρικτή της Μεθόδου) μερικά χρόνια αργότερα, όταν οι δυο τους συνεργάστηκαν στην ταινία Το σχισμένο παραπέτασμα (Torn Curtain, 1966).
Ο Φρανσουά Τρυφό αναφέρει στο βιβλίο, που εξέδωσε το 1967 με συνεντεύξεις που πήρε από το σκηνοθέτη, ότι η πρώτη επιλογή του Χίτσκοκ για τον ρόλο της Ρουθ ήταν η Ανίτα Μπιόρκ την οποία ειχε πρωτοδεί στην ταινία του Αλφ Σούμπεργκ Δεσποινίς Τζούλια (Fröken Julie, 1951). Όταν όμως η Μπιόρκ έφτασε στο Χόλιγουντ με τον εραστή της και το μωρό τους, οι υπεύθυνοι της εταιρίας Warner Bros. επέμειναν να βρει άλλη ηθοποιό. Τη θέση της πήρε η Αν Μπάξτερ.
Η ταινία βασίζεται σε γαλλικό θεατρικό έργο του 1902 με τίτλο Nos Deux Consciences. Ο Χίτσκοκ είδε το θεατρικό κατά τη δεκαετία του '30. Το σενάριο έγραψε ο Τζορτζ Ταμπόρι.
Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στο Κεμπέκ του Καναδά.
Υπόθεση
Ο καθολικός ιερέας Μάικλ Λόγκαν (Μοντγκόμερι Κλιφτ), κατηγορείται για τη δολοφονία ενός φημισμένου δικηγόρου. Ο Λόγκαν γνωρίζει τον πραγματικό ένοχο, καθώς ο δράστης του εκμυστηρεύτηκε το έγκλημα στο εξομολογητήριο. Δεσμευμένος από το απόρρητο της εξομολόγησης ο Λόγκαν δεν μπορεί να αποκαλύψει το όνομα του δράστη. Ο δράστης είναι ο Όττο Κέλερ (Ο.Ε. Χάσε), νεωκόρος της εκκλησίας του Λόγκαν, ο οποίος φόρεσε τα ράσα του ιερέα προκειμένου να διαπράξει ληστεία στο σπίτι του δικηγόρου, η οποία τον οδήγησε στο έγκλημα. Ο επιθεωρητής της αστυνομίας Λαρού (Καρλ Μάλντεν), επικεντρώνει την έρευνά του στον Λόγκαν, ο οποίος είχε λόγο να διαπράξει το έγκλημα εφόσον ο δικηγόρος εκβίαζε τη Ρουθ Γκράνφορντ (Αν Μπάνκροφτ), σύζυγο διακεκριμένου πολιτικού, ότι θα αποκάλυπτε στον τύπο τη σχέση της με τον Λόγκαν πριν εκείνος ασπαστεί τον κλήρο. Ο Λόγκαν συλλαμβάνεται και περνάει από δίκη, αλλά παραμένει πιστός στις αρχές του και δεν αποκαλύπτει το όνομα του πραγματικού δολοφόνου.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η προετοιμασία της παραγωγής της συγκεκριμένης ταινίας, διήρκεσε περισσότερο χρόνο από κάθε άλλη του σκηνοθέτη. Κατά τη διάρκεια 8 περίπου χρόνων, ο Χίτσκοκ είχε αλλάξει 12 σεναριογράφους. Ο σκηνοθέτης απείχε από τα κινηματογραφικά δρώμενα για ένα χρόνο μετά την ολοκλήρωση της ταινίας Ο άγνωστος του εξπρές (Strangers on a Train) κι εφόσον ακολούθησε ο γάμος της κόρης του Πατρίσια το 1952. Έτσι στο τέλος του 1952 ήταν έτοιμος να ξεκινήσει τα γυρίσματα της καινούργιας του ταινίας. Το αρχικό σενάριο της Εξομολόγησης διηγούνταν το σκανδαλώδες ειδύλλιο ενός κληρικού με μια γυναίκα, με την οποία αποκτά παιδί, ενώ στο τέλος της ταινίας εκτελείται. Οι υπεύθυνοι της εταιρίας Warner Bros. όμως φοβούνταν αρνητικές αντιδράσεις και τον ανάγκασαν να αφαιρέσει αυτό το μέρος του σεναρίου.
Τα γυρίσματα στο Κεμπέκ διήρκεσαν 2 μήνες κι ο Χίτσκοκ γύρισε την ταινία σε εκκλησίες της πόλης. Όταν η επισκοπή της περιοχής διάβασε το σενάριο του Τζορτζ Ταμπόρι, εξέφρασε αντιρρήσεις πάνω στην εκτέλεση του Λόγκαν στο τέλος της ταινίας, έτσι ο Χίτσκοκ ζήτησε από τον Ταμπόρι να αλλάξει το τέλος του σεναρίου. Ο Ταμπόρι αρνήθηκε κι ο Χίτσκοκ προσέλαβε τον Γουίλιαμ Άρτσιμπαλντ για να το ξαναγράψει.
Ο Χίτσκοκ δημιουργούσε σχέδια πάνω στην εκτέλεση κάθε σκηνής κι απογοητεύτηκε, εφόσον δεν μπορούσε να καταλάβει τη τεχνική της Μεθόδου την οποία χρησιμοποιούσε ο Μοντγκόμερι Κλιφτ για να υποδυθεί το ρόλο του. Ο Κλιφτ σε πολλές περιπτώσεις δεν ήταν σε θέση να εκτελέσει τη σκηνή όπως ακριβώς ήθελε ο Χίτσκοκ κάτι το οποίο εξόργιζε το σκηνοθέτη.
Αποδοχή
Η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε στην Ιρλανδία, εφόσον παρουσίαζε έναν καθολικό ιερέα να έχει σχέση με γυναίκα (παρά το γεγονός ότι η σχέση υπήρξε πριν γίνει ιερέας).
Η ταινία παρουσιάστηκε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών το 1953.
Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, η ταινία ήταν μια από της αγαπημένες των εκπροσώπων του γαλλικού Νέου Κύματος της δεκαετίας του '60.
Ο κριτικός κινηματογράφου και ιερέας, Πίτερ Μαλόουν, χαρακτήρισε την ταινία ως την πιο θρησκευτική από τις ταινίες του Χίτσκοκ.
Η ταινία έκανε εισπράξεις 2.000.000 δολαρίων στις Η.Π.Α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντιμίτρι Τιόμκιν Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Φόιμπα της Μπαζοβίτσα
Η φόιμπα της Μπαζοβίτσα (ιταλ: foiba di Basovizza) ήταν ένα ορυχείο κοντά στον οικισμό Μπαζοβίτσα του δήμου της Τεργέστης στην Ιταλία. Η διάνοιξη του ορυχείου έγινε στις αρχές του εικοστού αιώνα με σκοπό την εξόρυξη άνθρακα αλλά στη συνέχεια εγκαταλήφθηκε λόγω της χαμηλής παραγωγικής δυνατότητας.
Το ορυχείο χρησιμοποιήθηκε από τους Γιουγκοσλάβους αντάρτες για να εξαφανίσουν άγνωστο αριθμό πτωμάτων, Ιταλών και Γερμανών στρατιωτών αλλά και πολιτών κατά τη διάρκεια της Γιουγκοσλαβικής κατοχής της Τεργέστης, τον Μάιο του 1945. Την 11η Σεπτεμβρίου 1992, το ορυχείο ανακηρύχθηκε σε εθνικό μνημείο.
Το ορυχείο
Στο τέλος του δεκάτου ένατου αιώνα, στους λόφους που περιβάλλουν την Τεργέστη, έγιναν εκτιμήσεις για την ύπαρξη σημαντικών κοιτασμάτων άνθρακα ή λιγνίτη. Μεταξύ του 1901 και του 1908 η εταιρεία Skoda Holding πραγματοποίησε τη διάνοιξη του ορυχείου σε μικρή απόσταση από τον οικισμό Μπαζοβίτσα  αλλά η εταιρεία έκρινε ότι οι ποσότητες ορυκτών ήταν ασήμαντες και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την διακοπή των ανασκαφών και την εγκατάλειψη του ορυχείου. Το ορυχείο είχε βάθος 256 μέτρων  ενώ σε βάθος 254 μέτρων είχε γίνει διάνοιξη οριζόντιου τούνελ μήκους 735 μέτρων, το οποίο έφτανε μέχρι τον οικισμό της Μπαζοβίτσα.
Μεταξύ του 1936 και του 1943 πραγματοποιήθηκαν τέσσερις καταβάσεις: το 1936, η εταιρεία "Arsa" ζήτησε από μια ομάδα σπηλαιολόγων από την Τεργέστη να εισέλθουν στο ορυχείο και το μέγιστο βάθος που έφτασαν ήταν τα 225 μέτρα. Το 1939, μια ομάδα του Ιταλικού Ορειβατικού Συλλόγου εισήλθε στο ορυχείο για να ανασύρει το πτώμα ενός κατοίκου της περιοχής: το σώμα του βρέθηκε σε βάθος 226 μέτρων. Το 1941, ένας ορειβάτης κατέβηκε για να ανακτήσει το σώμα ενός μικρού κοριτσιού, σε βάθος επίσης 226 μέτρων. Τέλος, στις 2 Απρίλη του 1943 μια ομάδα από επτά σπηλαιολόγους κατέβηκε μέχρι τα 220 μέτρα βάθος.
Η σφαγή της Μπαζοβίτσα
Το Μάιο του 1945 κατέληξε στο εσωτερικό του ορυχείου, άγνωστος αριθμός πτωμάτων, τα οποία, όπως ισχυρίζεται η ιταλική πλευρά, ανήκαν σε Ιταλούς στρατιώτες και αιχμαλώτους, οι οποίοι δολοφονήθηκαν από τους Γιουγκοσλάβους αντάρτες.
Επιφανείς Ιταλοί ιστορικοί, όπως ο Ραούλ Πούπο, ο Ρομπέρτο Σπατσάλι και ο Γκουίντο Ρούμιτσι υποστηρίζουν ότι είναι αδύνατο να υπολογιστεί ο ακριβής αριθμός των πτωμάτων, τα οποία κατέληξαν στο εσωτερικό του ορυχείου. Αντίθετα υπάρχουν αρκετοί, οι οποίοι πιστεύουν ότι ο αριθμός των πτωμάτων μπορεί να υπολογιστεί. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται με βάση τα στοιχεία που συλλέχθηκαν από τους Βρετανούς και τους Αμερικάνους αλλά και σε στοιχεία που βασίζονται εν μέρει στις μαρτυρίες δύο καθολικών ιερέων, του ιερέα Φραντσέσκο Μαλαλάν και του ιερέα Βιρτζίλ Στσεκ.
Μαρτυρίες
Οι δύο μαρτυρίες αναφέρουν ότι εκτελέστηκαν με αστραπιαίες διαδικασίες αρκετές εκατοντάδες αστυνομικών και στρατιωτών (συμπεριλαμβανομένων και περίπου 40 Γερμανών) και τα πτώματα ρίχθηκαν στο ορυχείο. Ο ιερέας Φραντσέσκο Μαλαλάν - του οποίου ο αδελφός υπήρξε επιθεωρητής στην Μπαζοβίτσα - και έτρεφε αισθήματα συμπάθειας για τους Γιουγκοσλάβους και δήλωνε ότι αντιπαθούσε τους Ιταλούς, αρχικά αρνήθηκε ότι γνώριζε κάτι σχετικά με τα γεγονότα της Μπαζοβίτσα. Όταν όμως ενημερώθηκε ότι οι Ιταλοί φασίστες ετοίμαζαν αντίποινα και υπήρχε μεγάλη ανάγκη για ακριβείς πληροφορίες γύρω από τα γεγονότα δήλωσε ότι οι αξιωματικοί του Γιουγκοσλαβικού στρατού διέθεταν πλήρη κατάλογο των εκτελεσθέντων και οι εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν από το 4ο σώμα στρατού υπό την καθοδήγηση του αντιστράτηγου Πέτερ Ντραπσίν. Επίσης υποστήριξε ότι όλα τα θύματα δικάστηκαν και υπήρχαν 3 μάρτυρες κατηγορίας για κάθε θύμα.
Ο ιερέας εξέφρασε τη γνώμη ότι όλα τα θύματα εκτελέστηκαν δίκαια και άξιζαν την τιμωρία για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει και πρόσθεσε ότι υπήρχαν και θύματα που ρίχτηκαν ζωντανά στη φόιμπα. Ο ιερέας μολονότι είχε προσκληθεί από τον αδελφό του να παραστεί στις εκτελέσεις, δήλωσε ότι δεν ήταν παρών αλλά κατέθεσε ότι ο ιερέας Βιρτζίλ Στσεκ του είχε εκμυστηρευτεί ότι υπήρξε μάρτυρας των γεγονότων και ο ρόλος του ήταν να παρηγορήσει τους αιχμαλώτους λίγο πριν την εκτελεσή τους αλλά με βάση τα έντονα αντι-ιταλικά συναισθήματα και του ιερέα Στσεκ, υπάρχουν αμφιβολίες.
Στις 10 Αυγούστου 1945 κάποιος πληροφοριοδότης επισκέφθηκε τον ιερέα Στσεκ και εκ πρώτης όψεως χαρακτήρισε τον ιερέα ως φανατικό υποστηρικτή των Γιουγκοσλάβων. Ο ιερέας υποστήριξε ότι όλες οι εκτελέσεις ήταν απολύτως νόμιμες και πως στις 2 Μαίου βρέθηκε στη Μπασοβίτσα και είδε με τα μάτια του περίπου 150 αιχμαλώτους, οι οποίοι δικάστηκαν και στη συνέχεια εκτελέστηκαν σχεδόν όλοι αλλά επειδή δεν υπήρχαν φέρετρα, ρίχτηκαν στη φόιμπα. Όταν όμως ο πληροφοριοδότης ζήτησε από τον Στσεκ να διευκρυνήσει εάν ήταν παρών στις εκτελέσεις και στη ρίψη των πτωμάτων στη φόιμπα εκείνος το αρνήθηκε. Στις 3 Μαίου 1945, ο ιερέας επισκέφθηκε ξανά την περιοχή και δήλωσε ότι είδε περίπου 250 με 300 άτομα, τα οποία δεν ήταν στρατιώτες αλλά απλοί πολίτες, οι οποίοι εκτελέστηκαν και αυτοί από τους Γιουγκοσλάβους.
Εκτός από αυτές τις δύο μαρτυρίες, συλλέχθηκαν και οι μαρτυρίες μιας ηλικιωμένης γυναίκας και ορισμένων παιδιών, οι οποίοι ανέφεραν ότι άκουσαν τις κραυγές των αιχμαλώτων, λίγο πριν την εκτέλεση.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η έκθεση των Γιουγκοσλαβικών μυστικών υπηρεσιών (OZNA) της 3ης Σεπτεμβρίου 1945, η οποία έκανε αναφορά για την ύπαρξη πολλών πτώμάτων. τα οποία άνηκαν σε στρατιώτες των SS, της Γκεστάπο όπως επίσης και πτώματα αστυνομικών αλλά και σαράντα αλόγων.
Συμμαχικές έρευνες
Στις 24 Ιουλίου 1945, το βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών (Foreign Office), με τηλεγραφημά του ζητούσε να ενημερωθεί για την πραγματική κατάσταση στη διεξαγωγή ερευνών διότι υπήρχε διχογνωμία για το πώς εξελίχθηκαν τα γεγονότα και το Ιταλικό κράτος ξεκίνησε έρευνες, οι οποίες όμως σταμάτησαν γρήγορα διότι ήρθαν στην επιφάνεια ελάχιστα στοιχεία και ο αριθμός των οστών που βρέθηκε ήταν υπερβολικά μικρός σε σχέση με τις μαρτυρίες για τον αριθμό των θυμάτων.
Στις 28 και 29 Αυγούστου 1945, μετά από νέες έρευνες, οι συμμαχικές δυνάμεις ανέσυραν από την φόιμπα περίπου 250 κιλά πτωμάτων σε αποσύνθεση και τα μετέφεραν με φορτηγά στην Τεργέστη. Τα συγκεκριμένα στοιχεία θεωρήθηκαν και πάλι υπερβολικά ανεπαρκή και εξαιτίας της έντονης δυσωδίας, οι εργασίες σταμάτησαν. Με επίσημη έκθεση των συμμαχικών δυνάμεων, στις 22 Νοεμβρίου του 1945, γίνεται αναφορά στην ολοκλήρωση των ερευνών και στο μη ικανοποιητικό αριθμό στοιχείων με την επισήμανση ότι η ρίψη μεγάλων ποσοτήτων εκρηκτικών στο ορυχείο, τα οποία πυροδότησαν ύστερα οι Γιουγκοσλάβοι αντάρτες, είχε ως αποτέλεσμα να σκεπαστούν τα πτώματα από χώμα και πέτρες, πράγμα που καθιστούσε δύσκολη την όλη διαδικασία ανάσυρσης των πτωμάτων.
Συμπέρασμα
Με βάση τις μαρτυρίες των δύο ιερέων, τα πτώματα που ανέσυραν οι συμμάχοι αλλά και με βάση τις εκτιμήσεις ότι το ορυχείο πριν από το 1945 είχε βάθος 228 μέτρα ενώ μετά το 1945 παρουσίαζε βάθος 198 μέτρων, οι αρχές οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι στο εσωτερικό του ορυχείου υπήρχε μεγάλος αριθμός από ανθρώπινα πτώματα.
Κριτικές
Η θέση που υποστηρίζει την ύπαρξη μεγάλου αριθμού πτωμάτων στη φόιμπα της Μπαζοβίτσα έχει αμφισβητηθεί κατά καιρούς από ορισμένους ερευνητές, οι οποίοι βασίζονται κυρίως σε μελέτες που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του '90 και '00 από τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Claudia Cernigoi.
Σύμφωνα με αυτές τις μελέτες, όχι μόνο δεν υπήρξε ρίψη πτωμάτων στη φόιμπα της Μπαζοβίτσα αλλά γενικά στην Ιταλία οι φόιμπε αποτέλεσαν ένα συνεχές πεδίο δράσης της νεοναζιστικής και φασιστικής προπαγάνδας, η οποία για πάνω από εξήντα χρόνια είχε πυροδοτήσει έναν εκτεταμένο Ιταλικό νεοαλυτρωτισμό. . Παρόμοια θέση υιοθετεί και η ιστορικός Αλεσάντρα Κέρσεβαν, η οποία υποστηρίζει ότι στη φόιμπα της Μπαζοβίτσα δεν υπάρχουν "500 κυβικά μέτρα" πτωμάτων όπως αναφέρει η επιγραφή στο μνημείο αλλά και ούτε δύο χιλιάδες πτώματα που αναφέρονται στα βιβλία.
Μετά τη δημοσίευση των μελετών της Claudia Cernigoi, οι καθηγητές Ραούλ Πούπο και Ρομπέρτο Σπετσάλι, κατέταξαν τη συγγραφέα μεταξύ εκείνων που αρνούνται τις σφαγές των φόιμπε. .
Η τρέχουσα κατάσταση
Το 1980, η φόιμπα της Μπαζοβίτσα αναγνωρίστηκε ως μνημείο εθνικής σημασίας και το 1991 επισκέφθηκε την περιοχή ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Φραντσέσκο Κοσίγκα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο ανακήρυξε τη φόιμπα της Μπασοβίτσα, σε εθνικό μνημείο με απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου του 1992. Το Φεβρουάριο του 2007, μετά από μια σειρά εργασιών αποκατάστασης εγκαινιάστηκε και επίσημα το νέο μνημείο προς τιμήν των θυμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια
Κοινοβούλιο της Αραγωνίας
Το Κοινοβούλιο της Αραγωνίας (ισπανικά: Cortes de Aragón, αραγωνικά: Cortz d'Aragón) ασκεί τη νομοθετική εξουσία της Αυτόνομης Κοινότητας της Αραγωνίας, εγκρίνει τους προϋπολογισμούς, οδηγεί και ελέγχει τη δράση της Γενικής Αντιπροσωπείας, και ασκεί τις επιπλέον εξουσίες που του ανατίθενται από το ισπανικό Σύνταγμα του 1978, ασκεί το Καθεστώς Αυτονομίας της Αραγωνίας και τους άλλους κανόνες του νομικού συστήματος. Το κοινοβούλιο εκλέγει μεταξύ των μελών του, έναν Πρόεδρο, ένα Προεδρείο και μία Μόνιμη Αντιπροσωπία. Αποτελείται από 67 βουλευτές.
Αυτόνομο κοινοβούλιο
Το σύγχρονο Κοινοβούλιο της Αραγωνίας συνεδρίασε για πρώτη φορά στην Καλαταγιούδ.
Επιπλέον, διορίζει τους γερουσιαστές, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν την αυτόνομη Κοινότητα στην Γερουσία, ασκεί τη νομοθετική πρωτοβουλία, προκειμένου το γενικό κοινοβούλιο να εγκρίνει ένα Νόμο, μπορεί να ασκήσει πρωτοβουλία για μεταρρύθμιση του ισπανικού Συντάγματος, επικυρώνει συμβάσεις και συμφωνίες συνεργασίας, στις οποίες συμμετέχει η Αυτόνομη Κοινότητα της Αραγωνίας, καταθέτει προσφυγές περί αντισυνταγματικότητας, εκλέγει τη Δικαστική αρχή της Αραγωνίας, τον γενικό ελεγκτή της Αραγωνίας και εκλέγει ή προτείνει το διορισμό θέσεων σε άλλα όργανα: σύμβουλους στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο της ισπανικής ραδιοτηλεόρασης στην Αραγωνία, μέλη του εκλογικού συμβουλίου της Αραγωνίας ή συμβούλους στα ταμιευτήρια της Κοινότητας.
Έδρα
αριστερά|μικρογραφία|Εξωτερική άποψη του [[Αλχαφερία|Παλατιού της Αλχαφερία]] Η έδρα του κοινοβουλίου βρίσκεται στο Παλάτι της Αλχαφερία, που ονομαζόταν στην εποχή του "Παλάτι της Χαράς". Χτίστηκε κατά το δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, με πρωτοβουλία του μουσουλμάνου βασιλιά Αλ-Μουκταδίρ (Al-Muqtadir) ως κατοικία των βασιλέων της δυναστείας Μπανού Χούντ (αραβικά: بنو هود‎‎) της Σαρακούστα και αντανακλά τη μεγαλοσύνη στην οποία έφτασε το βασίλειο Τάιφα κατά την περίοδο της πολιτικής και πολιτιστικής του ακμής.
Χρησιμοποιήθηκε ως βασιλική κατοικία από τον Πέτρο Δ´ της Αραγωνίας και αργότερα, το 1492, στον κεντρικό όροφο, πραγματοποιήθηκε η μεταρρύθμιση που μετέτρεψε ένα μέρος των δωματίων του στο παλάτι των Καθολικών Βασιλιάδων. Το 1593 υποβλήθηκε σε μια άλλη μεταρρύθμιση που το μετέτρεψε σε στρατιωτικό οχυρό, πρώτα με αναγεννησιακά σχέδια και αργότερα ως στρατώνες των συνταγμάτων στρατού. Κατά την πολιορκία της Σαραγόσας από τον Ναπολέοντα υπέστη μεγάλες ζημιές. Τελικά αποκαταστάθηκε στο δεύτερο μισό 20ου αιώνα.
Είναι χαρακτηρισμένο ως Ιστορικό-Καλλιτεχνικό Μνημείο από το 1931, και το 2001 κατατάχθηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ως παράδειγμα της αρχιτεκτονικής Μουδέχαρ της Αραγωνίας.
Πρόεδροι του Κοινοβουλίου της Αραγωνίας
Η σημερινή πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Αραγωνίας στο ΙΧ Νομοθετικό σώμα είναι η Violeta Barba Borderías του Podemos ύστερα από παραίτηση του προηγούμενου προέδρου, Antonio Cosulluela.
Σύνθεση
Το Κοινοβούλιο της Αραγωνίας σχηματίζεται από 67 βουλευτές, σύμφωνα με τις διατάξεις του Καθεστώτος Αυτονομίας της Αραγωνίας. Η εκλογική περιφέρεια είναι επαρχιακή, έτσι ώστε σε κάθε μία από τις τρεις επαρχίες της Αραγωνίας να αντιστοιχιστεί αριθμός βουλευτών ανάλογος του πληθυσμού της:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραγωνία
Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις
Η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις (Ε.Ρ.Ε.) ήταν ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα, αμιγώς προσωποπαγές, που ιδρύθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1956 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Έλαβε μέρος στις εκλογές του Φεβρουαρίου 1956. Κέρδισε στη σειρά τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, των ετών 1956, 1958 και 1961. Οι τελευταίες χαρακτηρίστηκαν «εκλογές βίας και νοθείας», προκαλώντας τον λεγόμενο «Ανένδοτο Αγώνα» εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης, της οποίας ηγούνταν τότε ο Γεώργιος Παπανδρέου. Στη δράση του κόμματος αυτού έβαλε τέλος η δικτατορία της 21ης Απριλίου του 1967. Δεν εμφανίσθηκε ξανά στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας.
Η ΕΡΕ κατέστη αρχηγικό κόμμα, εφαρμόζοντας διακυβέρνηση πυγμής. Η διακυβέρνηση της χώρας από αυτήν συνέπεσε με την περίοδο της μεγαλύτερης έντασης του λεγομένου ψυχρού πολέμου. Παρότι θεωρείται εν πολλοίς πολιτικός πρόγονος της ΝΔ, εντούτοις εξέφραζε σαφέστατα περισσότερο εθνικιστικές και δεξιές θέσεις, ενώ διακρινόταν από τον έντονο αντικομμουνισμό της, διατηρώντας κοινωνικά συντηρητική θέση σε πολλά θέματα.
Γενικότερη κατάσταση
Το 1955, έτος ιδιαίτερα δραματικό για τον Ελληνισμό, βρίσκει τη Μεσόγειο -και περισσότερο την ανατολική λεκάνη της- σε πλήρη αναβρασμό. Ο Γαλλο-αλγερινός πόλεμος μαίνεται, η Αίγυπτος έχει περάσει στη ρωσική επιρροή και αγγλογαλλικές μονάδες κοντά στο Σουέζ συγκρούονται με αιγυπτιακές. Αποτελούν την απαρχή της κρίσης που θα ξεσπάσει το επόμενο έτος. Στην Παλαιστίνη η ειρήνη παραμένει με το δάκτυλο στη σκανδάλη. Τον Απρίλιο ξεσπά ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο και λίγο μετά αρχίζουν διώξεις και εκτελέσεις Ελληνοκυπρίων αγωνιστών. Σε συνέχεια των τελευταίων ξεσπά στην Τουρκία πογκρόμ κατά Ελλήνων, τα λεγόμενα Σεπτεμβριανά. Τον ίδιο μήνα, ο Νάσερ δημιουργεί τους «Φενταγίν», ειδικές μονάδες καταδρομών με εκρηκτικές δηλώσεις κατά της Δύσης. Στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος, αρχηγός του δεξιού κόμματος του Ελληνικού Συναγερμού, ασθενεί βαριά, αδυνατώντας να αντιμετωπίσει τα γεγονότα. Υπό αυτές τις επιβαρυντικές συνθήκες, η εμπλοκή των ΗΠΑ στον χώρο, αλλά και στην εσωτερική ελληνική πολιτική, ήταν πλέον δεδομένη.
Ελληνική πολιτική κατάσταση
Ο Σεπτέμβριος του έτους εκείνου δεν ήταν και από τους πλέον κολακευτικούς για την ελληνική πολιτική ζωή, κάτω μάλιστα από ένα κατακλυσμό εκατοντάδων απεγνωσμένων αιτημάτων δράσης εκ μέρους πρεσβειών, οργανώσεων, σωματείων και ιδιωτών τόσο από την Κύπρο, όσο κυρίως από την Κωνσταντινούπολη μπροστά στο νέο ξεριζωμό του ελληνικού στοιχείου που σημειωνόταν. Μάταια προσπαθούσε τότε και ο Βασιλεύς Παύλος να πείσει τον στρατάρχη-πρωθυπουργό, η υγεία του οποίου συνεχώς χειροτέρευε, να παραιτηθεί. Πρώτος που φέρεται να ζήτησε («αξίωνε με διάβημα») από τον βασιλέα Παύλο την άμεση διαδοχή, με προκήρυξη εκλογών, ήταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος, επικαλούμενος κίνδυνο ακυβερνησίας και ανάγκη να προληφθούν ελλοχεύοντες κίνδυνοι. Σημειώνεται ότι μετά την παραίτηση του Σπύρου Μαρκεζίνη από την κυβέρνηση, τον Απρίλιο του 1954, ο Παπάγος, στο τέλος του 1954, είχε διορίσει αντιπροέδρους του κόμματος δύο πρώην πανεπιστημιακούς καθηγητές και πρωτοκλασάτους του κόμματος, τους Παναγιώτη Κανελλόπουλο και Στέφανο Στεφανόπουλο. Τότε, όπως συμβαίνει πάντα σε παρόμοιες περιπτώσεις, κινητοποιήθηκαν και όλα τα συμφέροντα για τη διαδοχή του πρωθυπουργού. Βουλευτές, πολιτευόμενοι, εκπρόσωποι παντός είδους επιδιώξεων άρχισαν να διαγκωνίζονται στα γραφεία των παραπάνω αντιπροέδρων του κόμματος, υποβάλλοντας ακόμα και «πρωτόκολλα τιμής» (προσωπικής υποστήριξης). Συνέπεια όμως αυτών ήταν να δημιουργηθούν μέσα στο ίδιο κόμμα δύο επιμέρους συσπειρωμένες ομάδες.
Η «παρεμβατική» επιλογή
Αμέσως μετά το παλάτι θα καλέσει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στα ανάκτορα προκειμένου να του δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Αμέσως ο Καραμανλής θέλησε να αντικαταστήσει τον Συναγερμό με ένα άλλο πολιτικό κόμμα. Έτσι στις 4 Ιανουαρίου 1956 ιδρύθηκε η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση.
Κατά την ίδρυση της ΕΡΕ προσχώρησαν σε αυτήν τα περισσότερα στελέχη του διαλυθέντος κόμματος του Ελληνικού Συναγερμού καθώς και πολλοί πολιτευόμενοι από άλλα κόμματα, π.χ. από τις διάφορες πτέρυγες του Κόμματος Φιλελευθέρων, ο Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο Γρηγόριος Κασιμάτης, ο Δημήτρης Μακρής κ.ά. Στην ιδρυτική διακήρυξη αναφέρεται ότι «αι δύο μεγάλοι πολιτικαί παρατάξεις αίτινες προέκυψαν από τον διχασμόν του 1915 ετερμάτισαν από μακρού χρόνου την αποστολήν των», ενώ παράλληλα τονίζεται ότι είναι αναγκαία η εμφάνιση νέων πολιτικών σχημάτων και η προβολή της «Ηγεσίας της Νέας Γενεάς». Η ΕΡΕ αποτελούσε έτσι μετεξέλιξη του Ελληνικού Συναγερμού, με ριζική όμως αλλαγή της ηγετικής του ομάδας και ιδιαίτερο τονισμό εκείνων ακριβώς των σημείων που συνιστούσαν την πρωτοτυπία του σε σχέση με τις έως τότε εκφράσεις της αντιβενιζελικής παράταξης.
«Περικλής», Εκλογές Βίας και νοθείας, παρακράτος
Στις εκλογές του 1958 η ΕΔΑ αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 24,4%. Το γεγονός αυτό προκάλεσε έντονη ανησυχία στην κυβέρνηση της ΕΡΕ, η οποία αντέδρασε άμεσα συγκροτώντας μυστική επιτροπή στα πλαίσια του σχεδίου «Περικλής». Σε αυτή συμμετείχαν οι Γεώργιος Παπαδόπουλος, Γεώργιος Γεωργαλάς και Λευτέρης Σταυρίδης. Σκοπός του «Περικλή» ήταν ο περιορισμός της επιρροής της ΕΔΑ και η εφαρμογή του θα είχε βαθιά χρονική διάρκεια. Επιπλέον, η ΕΡΕ χρηματοδότησε διάφορους αντικομμουνιστικούς, συντηρητικούς και εθνικιστικούς κύκλους, κυρίως δημοσιογραφικούς, σπαταλώντας μάλιστα πολλούς οικονομικούς πόρους. Τελικά το σχέδιο βρήκε ανοιχτή εφαρμογή στις εκλογές του 1961, που ονομάστηκαν «εκλογές βίας και νοθείας ». Το σχέδιο καταγγέλθηκε από την ΕΔΑ και την Ένωση Κέντρου. Παρά ταύτα, η ΕΡΕ διατήρησε επαφές με διάφορους ακροδεξιούς κύκλους, κυρίως με παρακρατικές οργανώσεις (π.χ. Οργάνωση Καρφίτσα). Ωστόσο, η κατάσταση θα ξεφύγει από τον έλεγχο της ΕΡΕ το 1963, όταν θα δολοφονηθεί από την Καρφίτσα ο Γρηγόρης Λαμπράκης, βουλευτής της ΕΔΑ, και θα τραυματιστεί ο Γιώργος Τσαρουχάς. Τότε ο Καραμανλής θα αναφωνήσει το περίφημο «Ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο;» - θέλοντας έμμεσα να στιγματίσει το παλάτι και τη Φρειδερίκη.
Η πορεία μετά τον Καραμανλή
Μετά την ήττα του κόμματός του, το 1963, ο Καραμανλής παραιτήθηκε και αναχώρησε από την Ελλάδα, παρά την αντίθεση του βασιλέως Παύλου. Αρχηγός τότε της ΕΡΕ ανέλαβε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος που ηττήθηκε στις εκλογές της 17ης Φεβρουαρίου 1964 από την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Η ΕΡΕ πρωταγωνίστησε στις πολιτικές εξελίξεις τη διετία 1965-1967, μετά την παραίτηση του Γεωργίου Παπανδρέου (15 Ιουλίου 1965). Στις 3 Απριλίου 1967 ο αρχηγός της σχημάτισε κυβέρνηση με σκοπό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στις 28 Μαΐου. Τους πρόλαβε όμως το πραξικόπημα των επίορκων αξιωματικών, στις 21 Απριλίου 1967, και η ΕΡΕ, όπως και όλα τα υφιστάμενα τότε πολιτικά κόμματα και οι πολιτικές οργανώσεις, διαλύθηκε.
Διάδοχο της ΕΡΕ κόμμα, μεταδικτατορικά, θεωρείται η Νέα Δημοκρατία, ιδρυθείσα κάτω από νέες συνθήκες το 1974 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, κινούμενη στον ίδιο πολιτικό χώρο.
Διατελέσαντες πρόεδροι
Οι διατελέσαντες πρόεδροι της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως είναι οι εξής:
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:1956 Κατηγορία:Κωνσταντίνος Καραμανλής
Αρχαία ελληνική λογοτεχνία
μικρογραφία|Χειρόγραφο με τμήμα της [[Θεογονίας του Ησιόδου]] Ο όρος αρχαία ελληνική λογοτεχνία αναφέρεται στα γραπτά λογοτεχνικά μνημεία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας με όρια τον 8ο αι. π.Χ. και τα μέσα περίπου του 4ου αι. (ίδρυση της Κωνσταντινούπολης).
Η αφετηρία
αριστερά|μικρογραφία|296x296εσ Τα προγενέστερα γραπτά μνημεία, δηλαδή οι πινακίδες σε γραμμική Β είναι έγγραφα χωρίς λογοτεχνικό χαρακτήρα, γι' αυτό στις απαρχές της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας τοποθετούνται τα έργα του Ομήρου που συντέθηκαν τον 8ο αι. π.Χ. Το όριο της μεταφοράς της πρωτεύουσας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη είναι συμβατικό, καθώς δεν υπάρχει μία ριζική τομή στη λογοτεχνική παραγωγή: τα παλαιότερα ρεύματα συνέχισαν να συνυπάρχουν με τα νεότερα για ένα διάστημα, σε έργα συγγραφέων όπως ο Νόννος (Διονυσιακά), ο Μουσαίος (Τα καθ' Ηρώ και Λέανδρον) και ο Πρόκλος.
Η αρχαία ελληνική λογοτεχνία διακρίνεται συμβατικά στις εξής μικρότερες περιόδους:
Η ομηρική ποίηση και ο τρωικός κύκλος
Τα πρώτα έντεχνα γραπτά μνημεία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας είναι τα έπη Ιλιάδα και Οδύσσεια, που αποδίδονται στον Όμηρο, ποιητή για τον οποίο ελάχιστες πληροφορίες είναι γνωστές, ενώ δεν είναι βέβαιο ούτε το με ποιον τρόπο συνέθεσε ή έγραψε τα δύο έπη, ούτε αν έγραψε ο ίδιος και τα δύο. Το βέβαιο είναι ότι η σύνθεσή τους μπορεί να τοποθετηθεί στον 8ο αι., η Ιλιάδα είναι δύο ή τρεις δεκαετίες προγενέστερη και είναι και τα δύο το αποκορύφωμα μιας προφορικής επικής παράδοσης που δεν σώζεται σήμερα, από την οποία έχουν αντλήσει θέματα και στοιχεία τεχνικής, χωρίς όμως να είναι σίγουρο το αν ήταν αποτέλεσμα αποκλειστικά προφορικής σύνθεσης ή αν χρησιμοποιήθηκε η γραφή σε κάποιο βαθμό, ούτε το πότε καταγράφηκαν για πρώτη φορά.
Η Ιλιάδα εξιστορεί τα γεγονότα του δέκατου χρόνου του πολέμου μέχρι το θάνατο του Έκτορα, εστιάζοντας στην οργή ( μῆνιν ) του Αχιλλέα εναντίον του Αγαμέμνονα για τη μοιρασιά των λαφύρων, και καλύπτει 51 ημέρες δράσης. Η Οδύσσεια εξιστορεί όλες τις περιπέτειες του Οδυσσέα μέχρι την επιστροφή του στην Ιθάκη αλλά όχι με ευθύγραμμη χρονική σειρά: ξεκινά από τις τελευταίες ημέρες της απουσίας του, όταν έφυγε από την Ωγυγία και ναυάγησε στη Φαιακίδα. Εκεί ο ήρωας διηγείται τις προηγούμενες περιπέτειές του σε μια εγκιβωτισμένη αφήγηση και στη συνέχεια αναχωρεί για την Ιθάκη, σκοτώνει τους μνηστήρες και επανακτά το θρόνο του.