cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στερέωμα
Επιστημονική εξέλιξη
Το 1584 ο Τζορντάνο Μπρούνο πρότεινε μια κοσμολογία χωρίς στερέωμα: ένα άπειρο σύμπαν στο οποίο τα αστέρια είναι πραγματικά ήλιοι με τα δικά τους πλανητικά συστήματα. Η ανακάλυψη του τηλεσκοπίου από τον Γαλιλαίο Γαλιλέι και οι αστρονομικές μελέτες του Νικόλαου Κοπέρνικου και του Γιοχάνες Κέπλερ θα θέσουν υπό αμφισβήτηση τη θέση της εκκλησίας και της θεολογίας της εποχής ότι οι ουρανοί ήταν τέλειοι και ότι τα ουράνια συστήματα ήταν δομημένα σε τέλεια σχήματα όπως σφαίρες και κύκλοι. Μετά τον Κέπλερ, η επιστήμη της αστρονομίας επιβεβαιώνει την ηλιοκεντρική ερμηνεία του ηλιακού συστήματος.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθολογικές κοσμολογίες Κατηγορία:Παρωχημένες επιστημονικές θεωρίες Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
595 Πολυξένη
Η Πολυξένη (Polyxena) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,917. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη μυθική πριγκήπισσα της Τροίας Πολυξένη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πολυξένης εκτιμάται σε 109,06 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,094. Η Πολυξένη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 48 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολυξενη
Σιέρα Λεόνε
Η Δημοκρατία της Σιέρα Λεόνε είναι χώρα της δυτικής Αφρικής. Συνορεύει βορείως με τη Γουινέα, νοτίως με τη Λιβερία ενώ δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό. Η ονομασία «Σιέρα Λεόνε» προέρχεται από την πορτογαλική ονομασία της χώρας Serra Leoa, που σημαίνει Οροσειρά των Λεόντων.
Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα η Σιέρα Λεόνε ήταν στρατηγικό λιμάνι για το δουλεμπόριο μεταξύ ηπείρων. Ιδρύθηκε από την Εταιρεία της Σιέρα Λεόνε (Sierra Leone Company) σαν τόπος διαμονής των άπορων Μαύρων του Λονδίνου το 1791. Ο πρώτος οικισμός ήταν η πρωτεύουσα, η Φρίταουν. Το 1808 η Φρίταουν έγινε αποικία του Βρετανικού Στέμματος και το 1896 το εσωτερικό της χώρας έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1961, ενώ την περίοδο 1991-2000 υπέφερε από έναν καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο. Προκειμένου να θέσει τέλος στον εμφύλιο, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και οι βρετανικές δυνάμεις προχώρησαν στον αφοπλισμό 17.000 στρατιωτών και ανταρτών.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 7.092.113 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2015. Αποτελείται από 20 αφρικανικές εθνικές ομάδες κατά το 90%, Κρεολούς 10% (απογόνους απελευθερωθέντων σκλάβων της Τζαμάικας που εγκαταστάθηκαν στο Φρίταουν στα τέλη του 18ου αιώνα) και πρόσφυγες από τον πρόσφατο πόλεμο στη Λιβερία. Υπάρχουν, επίσης, λίγοι Ευρωπαίοι, Λιβανέζοι, Πακιστανοί και Ινδοί. Από θρησκευτική άποψη, 60% είναι Μουσουλμάνοι, 10% Χριστιανοί, ενώ το 30% ανήκει σε τοπικά θρησκεύματα. Επίσης, υπάρχουν 2.039 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 13.078 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 60,8 χρόνια (59,6 χρόνια οι άνδρες και 61,9 οι γυναίκες).
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Οικονομία
Η χώρα είναι από τις φτωχότερες στον κόσμο, με μεγάλες ανισότητες στην κατανομή του εισοδήματος. Μολονότι διαθέτει αξιόλογα κοιτάσματα ορυκτών και διαθέτει αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις και μεγάλα αλιευτικά πεδία, η κοινωνική της δομή είναι υπανάπτυκτη και κοινωνικές ταραχές εξακολουθούν να παρακωλύουν την οικονομική ανάπτυξη. Η σημερινή της οικονομία βασίζεται στη γεωργική καλλιέργεια με παραδοσιακούς και καθόλου αποδοτικούς τρόπους (απασχολείται περίπου το 50% του πληθυσμού), ενώ η βιομηχανία είναι σχεδόν ανύπαρκτη και περιορίζεται σε κάποιες μικρές επεξεργασίες πρώτων υλών για εγχώρια κατανάλωση. Παράγονται ρύζι, καφές, κακάο, καρύδες (και έλαιο), αραχίδες (φιστίκια). Μικρή παραγωγή, επίσης, υπάρχει στην κτηνοτροφία και στην αλιεία. Η εξόρυξη διαμαντιών παραμένει ο μοναδικός τρόπος εισροής ξένου συναλλάγματος, καθώς καλύπτει πάνω από το 50% του συνόλου των εξαγωγών. Η οικονομία της εξακολουθεί να βασίζεται στη βοήθεια που αποστέλλουν διεθνείς οργανισμοί και είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις εσωτερικές αναταραχές. Δεν γίνεται, ακόμη, σοβαρή εκμετάλλευση των κοιτασμάτων βωξίτη και ρουτιλίου (οξειδίου του τιτανίου) που υπάρχουν στη χώρα.
Επικοινωνίες
Το τηλεφωνικό δίκτυο είναι πενιχρό (μόλις 24.000 συνδέσεις). Περισσότερο διαδεδομένη είναι η κινητή τηλεφωνία (περίπου 780.000 συνδέσεις). Υπάρχουν εννέα τοπικοί σταθμοί FM, ένας στα AM και ένας στα βραχέα (SW) ενώ το τηλεοπτικό δίκτυο απαρτίζουν δύο μόνον σταθμοί. Εκτιμάται ότι οι χρήστες του Διαδικτύου είναι περίπου 10.000.
Διοικητική διαίρεση
Η χώρα διαιρείται σε 4 περιφέρειες: Βόρεια, Ανατολική, Δυτική και Νότια
Εκπαίδευση
Δυνατότητα ανάγνωσης και γραφής έχει περίπου το 35% του πληθυσμού. Επίσημη γλώσσα είναι η Αγγλική, ομιλούνται όμως και οι διάλεκτοι Μέντε (στο Νότο) και Τέμνε. Λόγω της συνεισφοράς των μπανγκλαντεσιανών κυανόκρανων του ΟΗΕ στην αποστολή του ΟΗΕ στη Σιέρα Λεόνε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη χώρα, ο Αχμάντ Τετζάν Καμπά όρισε τη βεγγαλική γλώσσα ως επίτιμη επίσημη γλώσσα της χώρας τον Δεκέμβριο του 2002. Οι Κρεολοί μιλούν τη διάλεκτο Κρίο, η οποία είναι ένα συνονθύλευμα λέξεων τοπικών ιδιωμάτων και αγγλικών και είναι κατανοητή από το 95% του πληθυσμού.
267 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Pixar
Η Pixar Animation Studios ή Pixar είναι εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών, που εδρεύει στο Έμερβιλ της Καλιφόρνια των Ηνωμένων πολιτειών.
Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ
Ιδρύθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1913 με την ψήφιση του νόμου Federal Reserve Act, σε μεγάλο βαθμό σε απάντηση σε μια σειρά συμβάντων χρηματοοικονομικού πανικού, και ιδιαίτερα της σοβαρής τραπεζικής κρίσης του 1907.
Pixar
Ιστορία
Η Pixar ξεκίνησε το 1984 από την ομάδα ειδικών εφέ του σκηνοθέτη Τζορτζ Λούκας, οπότε και δημιούργησε το πρώτο της τρισδιάστατο κινούμενο σχέδιο, μια ταινία μικρού μήκους, με τον τίτλο Andre & Wally B. σκηνοθετημένο από τον Τζον Λάσιτερ. Το όνομά της ως ανεξάρτητη εταιρεία, ωστόσο, δεν το απέκτησε πριν το 1986 όταν ο πολύ γνωστός επιχειρηματίας Στηβ Τζομπς εξαγόρασε το τμήμα των ειδικών εφέ του Τζορτζ Λούκας, το οποίο εκείνη την περίοδο απασχολούσε σαράντα τέσσερα άτομα. Με τη φαινομενικά πρώτη της τρισδιάστατη, επίσης μικρού μήκους ταινία Luxo Jr. προτείνεται για το πρώτο της Όσκαρ, και συνεχίζει μέχρι το 1990 με τις μικρού μήκους ταινίες Red's dream, Tin Toy και Knick Knack. Για να εξασφαλίζουν οι υπάλληλοι της τα προς το ζην μέχρι τότε, η Pixar αναλάμβανε την δημιουργία πολλών τρισδιάστατων διαφημίσεων μεγάλων εταιρειών, των οποίων οι παραγγελίες πλήθαιναν όσο περνούσε ο καιρός.
Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ
Με την πάροδο του χρόνου, οι ρόλοι και οι αρμοδιότητες της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ έχουν επεκταθεί και η δομή της έχει εξελιχθεί. Γεγονότα όπως η Μεγάλη Ύφεση ήταν σημαντικοί παράγοντες που οδήγησαν σε αλλαγές στο σύστημα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας.
Pixar
Ιστορία
Το 1991, η Pixar, κλείνοντας ένα συμβόλαιο με την Walt Disney Pictures, εξασφαλίζει το λαμπρότερο μέλλον της. Χάρη στο συμβόλαιο αυτό, η Pixar δημιουργούσε αρκετά τρισδιάστατα σκηνικά, που εντάχθηκαν σε ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney, όπως ο Αλαντίν και Η Πεντάμορφη και το Τέρας. Παράλληλα, δόθηκε στους υπαλλήλους της η ευκαιρία για την δημιουργία της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους εξ ολοκλήρου με τη χρήση υπολογιστή, το Toy Story. Η ταινία προβλήθηκε το 1995 και σημείωσε μεγάλη εμπορική και κριτική επιτυχία, καθώς ήταν υποψήφια για πολλαπλά βραβεία, μεταξύ των οποίων δύο Χρυσές Σφαίρες. Επίσης, απέσπασε οκτώ βραβεία Annie και το Όσκαρ στην κατηγορία Εξαιρετικό Επίτευγμα.
Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ
Από τις 5 Φεβρουαρίου 2018, εν ενεργεία πρόεδρος της Fed είναι ο Ρεπουμπλικανός Τζερόμ Πάουελ.
Pixar
Ιστορία
Οι παραγωγοί της εταιρείας ξεκίνησαν το 1996 την δημιουργία της επόμενης ταινίας τους, και την κυκλοφορία του Toy Story σε μορφή βίντεο. Μετά από έξι ακόμη ταινίες και έσοδα που ξεπερνούσαν τα 3 δισεκατομμύρια δολάρια, η Pixar σχεδίασε την όγδοη ταινία της με τον τίτλο Ο Ρατατούης, που προβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιούνιο του 2007.
Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΗΠΑ Κατηγορία:Οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών
Pixar
Pixar και Disney
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Το σημερινό λογότυπο της Pixar, εμπνευσμένο από τον χαρακτήρα-λάμπα της ταινίας μικρού μήκους, Luxo Jr. Όλες οι ταινίες μεγάλου μήκους της Pixar δημιουργούνταν σε άρρηκτη συνεργασία με την Walt Disney Pictures. Όλα τα στάδια της παραγωγής (συγγραφή, ανάπτυξη, animation) γίνονταν από την Pixar, με το κόστος να καλύπτεται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό από την Disney. Η Disney επίσης αναλάμβανε την διαφήμιση των ταινιών και την διανομή τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά τη δημιουργία της ταινίας Toy Story, η Pixar έκλεισε με την Disney δεκαετές συμβόλαιο για την δημιουργία πέντε ταινιών, από τις οποίες η δεύτερη θα κρατούσε το 10-15% των εσόδων κάθε ταινίας ως φόρο διανομής, και τα πνευματικά δικαιώματα των χαρακτήρων των ταινιών.
Η συμφωνία ήταν εξαιρετικά κερδοφόρα και για τις δύο εταιρείες, με τις 6 ταινίες να αποδίδουν στην Pixar το ποσό των περίπου 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό δίνει στην Pixar την πρωτιά στα έσοδα ανά ταινία, ανάμεσα σε κάθε εταιρεία κινηματογραφικής παραγωγής σε ολόκληρο τον κόσμο. Η συνεργασία της Pixar με την Disney, φαινόταν ότι θα σταματούσε το 2006 αφήνοντας την ταινία Αυτοκίνητα (2006) ως τον τελευταίο συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο εταιρειών, ωστόσο στις 24 Ιανουαρίου του 2006, η Disney ανακοινώνει πως αγόρασε το 51% των μετοχών της Pixar (έναντι του προηγούμενου 7%) με το ποσόν των 7,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, συγχωνεύοντας έτσι τις δύο εταιρείες.
Μικρού μήκους
Η Pixar έχει δημιουργήσει μία σειρά ταινιών μικρού μήκους, με σκοπό να προβάλει τις νέες τεχνικές του προγράμματος γραφικών της. Οι ταινίες αυτές, είναι κατά βάση κωμικές και μερικές έχουν βραβευθεί με Όσκαρ.
Σχετικές με τις ταινίες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Εταιρίες παραγωγής κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Εξαγορές της Disney
Χριστόδουλος Ξηρός
Ο Χριστόδουλος Ξηρός (Ικαρία 1958) έχει διατελέσει μέλος της τρομοκρατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Συμμετείχε στη δολοφονία πολλών υψηλών στόχων που συνδέονταν με την ελληνική κυβέρνηση καθώς και στελεχών του ΝΑΤΟ και της CIA, συμπεριλαμβανομένων των Νίκου Μομφεράτου, Παναγιώτη Ρουσσέτη, Νίκου Γεωργακόπουλου, Δημήτρη Αγγελόπουλου και του Πλοιάρχου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, William Nordeen. Δικάστηκε το 2002 και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Γεννήθηκε το 1958 στην Ικαρία. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο γιο της οικογένειας Ξηρού. Εντάχθηκε στην "Οργάνωση 17 Νοέμβρη" (με το συνθηματικό όνομα "Μανώλης") από τον Δημήτρη Κουφοντίνα το 1983 -με τον οποίο ήρθε σε επαφή μέσω του Γιάννη Σερίφη- αφότου είχε μετακομίσει στην Αθήνα. Ο ίδιος στρατολόγησε τον Βασίλη Τζωρτζάτο το 1985 και τον αδερφό του Σάββα Ξηρό το 1986. Μετά την έκρηξη του αυτοσχέδιου μηχανισμού στα χέρια του Σάββα στο λιμάνι του Πειραιά στις 29/06/2002, ήταν ο πρώτος που συνελήφθη για συμμετοχή στην Οργάνωση. Η προσαγωγή του έγινε από τον νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου βρισκόταν προκειμένου να επισκεφθεί τον τραυματία αδελφό του, για τον οποίο έως εκείνη τη στιγμή υποστήριζε ότι είχε πέσει θύμα πλεκτάνης. Ομολόγησε τη συμμετοχή του στις 17/07/2002. Στις καταθέσεις του περιέγραψε με λεπτομέρειες τον τρόπο δράσης της 17Ν, αναφέρθηκε σε μέλη της Οργάνωσης που γνώριζε και παραδέχθηκε ότι έλαβε μέρος σε σειρά επιθέσεων.
Καταδικάστηκε : Πρωτόδικη απόφαση: 10 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 8 δολοφονίες, ληστείες, εκρήξεις και συμμετοχή στη 17Ν. Εφετειακή απόφαση: 6 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 6 δολοφονίες, εκρήξεις, ληστείες και συμμετοχή στην οργάνωση. Στις 6 Ιανουαρίου 2014 ο Χριστόδουλος Ξηρός κηρύχθηκε καταζητούμενος από την αστυνομία αφού δεν εμφανίστηκε στο αστυνομικό τμήμα όπως όφειλε ύστερα από άδεια που έλαβε την 1η Ιανουαρίου.
Στις 3 Ιανουαρίου 2015, ύστερα από πολύμηνες έρευνες της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, εντοπίστηκε σε ενοικιαζόμενη μονοκατοικία στην Ανάβυσσο και συνελήφθη ύστερα από καταγγελία, ενώ ταυτοχρόνως κατασχέθηκε μεγάλος αριθμός πολεμικού οπλισμού. Η επιχείρηση διήρκεσε συνολικά 2 ημέρες. Χαρακτηριστική ήταν η αλλοίωση των χαρακτηριστικών του. (επιμήκυνση-βαφή μαλλιών στο χρώμα του ξανθού).
Ντούντο
Το Ντούντο (Dundo), ή Ντούντο-Τσιτάτο (Dundo-Chitato), είναι πρώην πόλη ορυχείο, με πληθυσμό 177.604 κατοίκους (2014), και πλέον πόλη και πρωτεύουσα της επαρχίας Λούντα Νόρτε στην Ανγκόλα. Ιδρύθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα ως σχεδιασμένη κοινότητα εξόρυξης διαμαντιών. Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται, έχει το δικό της αεροδρόμιο και πλέον έχει αντικατασταθεί από μια νέα πόλη, το Νέο Ντούντο.
Η πόλη είναι η έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου Γκρούπο Ντεσπορτίβο Σαγκράντα Εσπεράνσα, ο οποίος αγωνίζεται στο Εστάντιο Κινταλάο. Το μουσείο της πόλης φιλοξενεί αντικείμενα που συλλέγονται από τον κοινωνικό ανθρωπολόγο, Χέρμαν Μπάουμαν.
Ιστορία
Ο οικισμός του Ντούντο ιδρύθηκε το 1912 μετά την ανακάλυψη διαμαντιών στην κοιλάδα του ποταμού Κουάνγκο, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά σύνορα της Ανγκόλας με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ιδρύθηκε ως σχεδιασμένη κοινότητα για την υποστήριξη των αυξανόμενων εξορυκτικών επιχειρήσεων, και αναπτύχθηκε αφού η εταιρεία ιδιωτικών επενδύσεων, η Diamang (που ιδρύθηκε το 1917) έλαβε την παραχώρηση εξόρυξης διαμαντιών σε ολόκληρη την περιοχή της Λούντα, με έδρα την πόλη του Ντούντο.
Η Diamang δημιουργήθηκε υπό την αιγίδα της Πορτογαλίας, που τότε κατείχε τα εδάφη της Ανγκόλας, με περαιτέρω επενδύσεις από άλλα ευρωπαϊκά έθνη. Η περιοχή ήταν κυρίως σταθερή υπό την αποικιοκρατία, αλλά μετά την ανεξαρτησία το 1975, η Ανγκόλα χτυπήθηκε από εμφύλιο πόλεμο. Αυτό οδήγησε σε απρόβλεπτη αύξηση του πληθυσμού στις πόλεις ορυχεία της χώρας καθώς οι άνθρωποι εγκατέλειψαν την ανασφάλεια της υπαίθρου. Το 1978 η κυβέρνηση της Ανγκόλας σύστησε την επαρχία Λούντα Νόρτε και όρισε την κοντινή πόλη Λουκάπα ως πρωτεύουσα της. Μέχρι το 1980, τα ορυχεία νοτιοανατολικά του Ντούντο παρήγαγαν ετησίως σχεδόν το 10% της συνολικής παγκόσμιας προσφοράς διαμαντιών.
Οι επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας (1975-2002) επηρέασαν τις επιχειρήσεις εξόρυξης διαμαντιών του Ντούντο. Οι επαναστατικές δυνάμεις της UNITA (União Nacional para a Independência Total de Angola) προσπάθησαν να διαταράξουν τις κυβερνητικές εταιρείες εξόρυξης Diamang και Endiama, επιτρέποντας στους εργαζόμενους να ενεργούν ως ληστές διαμαντιών. Αυτή και η συνεχιζόμενη βία είχε ως αποτέλεσμα την κατάρρευση της Endiama στο Ντούντο με την απώλεια 18.000 θέσεων εργασίας. Συνεπώς οι ανθρακωρύχοι στράφηκαν στην UNITA, η οποία είτε περιόρισε τα κέρδη τους είτε πούλησε τα διαμάντια για να χρηματοδοτήσει την αντίστασή της στην κυβέρνηση.
Το 2000, η κυβέρνηση άλλαξε την πρωτεύουσα της επαρχίας Λούντα Νόρτε από τη Λουκάπα στο Ντούντο λόγω του «καλύτερου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, του μεγέθους και της οικονομικής της σημασίας». Ένας νέος οικισμός, το Νέο Ντούντο, χτίζεται δίπλα στο Ντούντο για να ενισχύσει τη σημασία της πόλης στην περιοχή.
Σημαντικά κτίρια
Η πόλη έχει το δικό της αεροδρόμιο, το αεροδρόμιο του Ντούντο. Χτισμένο στο κέντρο της πόλης, επεκτείνεται διαρκώς κατά τη δεκαετία του 2010, με ένα νέο τερματικό σταθμό που κατασκευάστηκε το 2012 και έναν εκτεταμένο κύριο διάδρομο το 2014 για να επιτρέψει σε μεγαλύτερα αεροσκάφη να έχουν πρόσβαση στην πόλη. Το Μουσείο του Ντούντο, το οποίο χτίστηκε τη δεκαετία του 1950, έχει χαρακτηριστεί ως «μία από τις πλέον διακεκριμένες συλλογές εθνογραφικής τέχνης από ξύλινες παραδοσιακές μάσκες και ξύλινα γλυπτά των τοπικών ετερογενών ανθρώπων Τσόκουε». Εκτός από τα παραδοσιακά εκθέματα, διαθέτει σύγχρονες συλλογές πολυμέσων, όπως φωτογραφίες και ηχογραφήσεις των γηγενών κατοίκων.
Αθλητισμός
Στην πόλη έχει έδρα ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Γ. Ν. Σαγκράντα Εσπεράνσα ο οποίος αγωνίζεται στην Girabola, το ανώτερο εθνικό πρωτάθλημα. Η ομάδα παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο γήπεδο της πόλης, το Εστάντιο Κινταλάο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Σιμόνε Ιντσάγκι
Ο Σιμόνε Ιντσάγκι (ιταλικά: Simone Inzaghi) (γενν. 5 Απριλίου 1976) είναι Ιταλός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο τωρινός προπονητής της Ίντερ.
Ο Σιμόνε είναι ο μικρότερος αδερφός του Φίλιππο Ιντσάγκι και αγωνίστηκε για πολλούς συλλόγους κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του, συμπεριλαμβανομένων των Πιατσέντζα και Λάτσιο. Παρέμεινε για περισσότερο από μια δεκαετία στον ρωμαϊκό σύλλογο, κερδίζοντας σημαντικές διακρίσεις, όπως ένα σκουντέτο τη σεζόν 1999-2000, ένα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, τρεις τίτλους Κυπέλλου Ιταλίας και δύο Σούπερ Καπ Ιταλίας. Έκανε τρεις συμμετοχές για την Εθνική Ιταλίας.
Μετά την αποχώρησή του ως ποδοσφαιριστής, ο Ιντσάγκι ξεκίνησε προπονητική σταδιοδρομία, αρχικά στις ομάδες νέων της Λάτσιο, προτού αναλάβει την πρώτη ομάδα το 2016, όπου την καθοδήγησε σε ένα Κύπελλο Ιταλίας και δύο τίτλους Σούπερ Καπ Ιταλίας. Το 2021, διορίστηκε προπονητής της Ίντερ Μιλάνου, κατακτώντας δύο Κύπελλα Ιταλίας, δύο Σούπερ Καπ Ιταλίας και φτάνοντας στον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2022–23. Ως προπονητής, ο Ιντσάγκι είναι γνωστός για τη χρήση του σχηματισμού 3–5–2, ως ένας από τους πολλούς Ιταλούς προπονητές που έχουν οδηγήσει σε μια αξιοσημείωτη αναβίωση αυτού του τακτικού συστήματος.
Σύλλογοι
Ο Ιντσάγκι ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά το 1993 με τον σύλλογο της πατρίδας του Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919, αν και δεν κατάφερε να παίξει σε κανέναν αγώνα με την πρώτη ομάδα εκείνη τη σεζόν. Την επόμενη χρονιά, δόθηκε δανεικός στην Κάρπι ΦΚ 1909 της τρίτης κατηγορίας. Το πρώτο του γκολ ήρθε το 1995–96, ενώ βρισκόταν με δανεισμό στη Νοβάρα Κάλτσιο, στην τέταρτη κατηγορία. Μετά από δύο ακόμη θητείες δανεισμού, στην ΦΚ Λουμετζάνε ΒΤΖ και στην ΟΣ Μπρέσκελο, ο Ιντσάγκι επέστρεψε στην Πιατσέντζα για τη σεζόν 1998-99 της Σέριε Α, που θα ήταν η πρώτη του στην κορυφαία κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου. Σκόραρε 15 γκολ σε 30 αγώνες και εξασφάλισε μεταγραφή στην ισχυρή Λάτσιο.
Παρά τον σκληρό ανταγωνισμό μέσα σε μια ομάδα της Λάτσιο γεμάτη με ποιοτικούς επιθετικούς όπως ο Μαρσέλο Σάλας και ο Άλεν Μπόκσιτς, η πολιτική εναλλαγής του προπονητή Σβεν-Γιόραν Έρικσον εξασφάλιζε ότι ο Ιντσάγκι θα έπαιρνε χρόνο συμμετοχής. Εμφανίστηκε σε 22 από τους 34 αγώνες της Σέριε Α στην άκρως επιτυχημένη σεζόν 1999–2000 της Λάτσιο, σημειώνοντας 7 γκολ, καθώς η ομάδα του ολοκλήρωσε το εγχώριο νταμπλ, κερδίζοντας τόσο το Πρωτάθλημα όσο και το Κύπελλο Ιταλίας. Στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς η Λάτσιο προχώρησε τόσο από την πρώτη όσο και από τη δεύτερη φάση των ομίλων για να φτάσει στα προημιτελικά, ο Ιντσάγκι σημείωσε 9 γκολ σε 11 αγώνες (συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων σε έναν αγώνα εναντίον της Μαρσέιγ στις 14 Μαρτίου 2000, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της διοργάνωσης του Μάρκο φαν Μπάστεν από το 1992).
Οι επόμενες σεζόν δεν ήταν τόσο επιτυχημένες, αλλά ο Ιντσάγκι βοήθησε τη Λάτσιο να κατακτήσει ακόμη ένα Κύπελλο Ιταλίας, το 2003–04. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, επέκτεινε το συμβόλαιό του μέχρι τον Ιούνιο του 2009. Ο Ιντσάγκι πέρασε το δεύτερο μισό της σεζόν 2004–05 με τη Σαμπντόρια, ως μέρος μιας εξάμηνης ανταλλαγής παικτών με τον Φάμπιο Μπατζάνι. Επέστρεψε στη Λάτσιο για τη σεζόν 2005–06 και έμεινε για την επόμενη, με μόνο 12 εμφανίσεις συνολικά. Την επόμενη σεζόν, ο Ιντσάγκι εντάχθηκε με δανεισμό στην Αταλάντα. Αν και δυσκολεύτηκε να βρει τη φόρμα του από νωρίς, κατάφερε να παίξει σε 19 αγώνες πρωταθλήματος, κυρίως ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά δεν βρήκε δίχτυα.
Ο Ιντσάγκι επέστρεψε στη Λάτσιο το 2008-09, παρόλο που δεν ήταν στα σχέδια του προπονητή Ντέλιο Ρόσι. Μια μεταγραφή δεν υλοποιήθηκε και ο Ιντσάγκι έκανε την επιστροφή του στη νίκη με 2–0 στο Κύπελλο επί της πρώην ομάδας του, Αταλάντα. Η σεζόν θα τελείωνε με τη Λάτσιο να κερδίζει το Κύπελλο Ιταλίας, την τρίτη κατάκτηση του τίτλου από τον Ιντσάγκι σε αυτή τη διοργάνωση, αν και δεν κατάφερε να παίξει στον τελικό. Στη Σέριε Α, ο Ιντσάγκι έκανε την πρώτη του εμφάνιση της σεζόν στο πρωτάθλημα τον Οκτώβριο, ερχόμενος από τον πάγκο και σκοράροντας το γκολ της ισοφάρισης δύο λεπτά πριν το τέλος, για να σώσει έναν βαθμό εναντίον της Λέτσε, στην εντός έδρας ισοπαλία 1–1. Ήταν το πρώτο του γκολ στη Σέριε Α από τον Σεπτέμβριο του 2004, αλλά εμφανίστηκε μόνο σε 12 αγώνες σε δύο χρόνια, επιλέγοντας να αποσυρθεί το καλοκαίρι του 2010, σε ηλικία 34 ετών.
Εθνική ομάδα
Ο Ιντσάγκι έπαιξε 3 φορές με την Εθνική Ιταλίας, σε φιλικούς αγώνες. Η πρώτη του εμφάνιση έγινε υπό τον Ντίνο Τζοφ στις 29 Μαρτίου 2000, σε μια εκτός έδρας ήττα με 0–2 εναντίον της Ισπανίας στη Βαρκελώνη. Μπήκε στο παιχνίδι στο 60ο λεπτό στη θέση του Στέφανο Φιόρε, μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Φιλίπο, στην επίθεση. Έκανε άλλες δύο εμφανίσεις για τη χώρα του υπό τον Τζιοβάνι Τραπατόνι, σε μια νίκη με 1–0 επί της Αγγλίας στο Τορίνο στις 15 Νοεμβρίου αργότερα του ίδιου έτους και σε μια άλλη νίκη με 1–0 εναντίον της Ρουμανίας στην Ανκόνα, στις 16 Νοεμβρίου 2003.
Λάτσιο
Μετά την αποχώρησή του, ο Ιντσάγκι παρέμεινε στη Λάτσιο, όπου ήταν προπονητής των ομάδων νέων. Στις 3 Απριλίου 2016, διορίστηκε προσωρινά στην πρώτη ομάδα, μετά την απόλυση του Στέφανο Πιόλι.
Για τη σεζόν 2016–17, ο Ιντσάγκι αντικαταστάθηκε αρχικά από τον Μαρσέλο Μπιέλσα. Ωστόσο, καθώς ο Αργεντινός αποχώρησε από τη θέση του μετά από λιγότερο από μία εβδομάδα για αδιευκρίνιστους λόγους, ο Ιντσάγκι ορίστηκε ως μόνιμος προπονητής. Οδήγησε την ομάδα στην 5η θέση στο εγχώριο πρωτάθλημα, καθώς και στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας, όπου έχασε από τη Γιουβέντους. Στις 7 Ιουνίου 2017, ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2020.
Η σεζόν 2018-19 είδε την ομάδα να κέρδισε το εγχώριο κύπελλο με 2-0 επί της Αταλάντα, κατακτώντας τον 7ο τίτλο της συνολικά και την αυτόματη πρόκριση στη φάση των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2019, ο Ιντσάγκι κατέκτησε τον δεύτερο τίτλο του Σούπερ Καπ Ιταλίας με τη Λάτσιο, μετά τη νίκη με 3-1 επί της Γιουβέντους.
Τη σεζόν 2019-20, οδήγησε τη Λάτσιο στην 4η θέση, κάτι που της χάρισε το δικαίωμα να παίξει στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2020–21, για πρώτη φορά από το 2007-08. Η Λάτσιο κατάφερε να φτάσει στη φάση των 16 της διοργάνωσης.
Ίντερ Μιλάνου
Στις 27 Μαΐου 2021, μετά από αναφορές που τον συνέδεαν ως επόμενο προπονητή της Ίντερ, η Λάτσιο επιβεβαίωσε ότι ο Ιντσάγκι είχε αποχωρήσει επίσημα από τον σύλλογο. Στις 3 Ιουνίου 2021, ο Ιντσάγκι υπέγραψε διετές συμβόλαιο ως προπονητής της Ίντερ.
Στην πρώτη του σεζόν ως προπονητής της Ίντερ, ο Ιντσάγκι κέρδισε το Σούπερ Καπ Ιταλίας στις 12 Ιανουαρίου 2022 και το Κύπελλο Ιταλίας στις 11 Μαΐου 2022, νικώντας τη Γιουβέντους ΦΚ στο τέλος της παράτασης και στις δύο περιπτώσεις, αντίστοιχα 2-1 στο Στάδιο Τζουζέπε Μεάτσα και 4-2 στο Ολυμπιακό Στάδιο Ρώμης. Τερμάτισε στη δεύτερη θέση στη Σέριε Α, όντας η πιο παραγωγική ομάδα στην επίθεση με 84 γκολ και έφτασε μέχρι τη φάση των δεκαέξι στο Τσάμπιονς Λγικ, όπου αποκλείστηκε από τη Λίβερπουλ με συνολικό σκορ 1-2 (ήττα 2-0 στο Σαν Σίρο και νίκη με 1-0 στο Άνφιλντ).
Στη δεύτερη σεζόν του, παρά την ασυνεπή εκστρατεία στη Σέριε Α, που είδε τη Νάπολι να κατακτά τον τίτλο, κατέκτησε για άλλη μια φορά το Σούπερ Καπ Ιταλίας και οδήγησε την Ίντερ σε έναν ακόμη τίτλο Κυπέλλου Ιταλίας. Όμως, ίσως το πιο αξιοσημείωτο επίτευγμά του ήταν να φέρει τους Νερατζούρι στον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ για πρώτη φορά μετά από 13 χρόνια, μετά από μια αξέχαστη φάση νοκ-άουτ, που περιελάμβανε τη συνολική νίκη με 3-0 επί της τοπικής αντιπάλου Μίλαν στους ημιτελικούς.
Ως παίκτης
Νοβάρα
Ως προπονητής
Λάτσιο
Ίντερ Μιλάνου
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάρπι ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νοβάρα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λάτσιο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίντερ
268 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Systematic Chaos
Το Systematic Chaos είναι το ένατο άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 4 Ιουνίου 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Roadrunner Records".
Ιστορία του δίσκου
left|thumb|200px|Ο Τζον Πετρούτσι κατά την περιοδεία του άλμπουμ Το "Systematic Chaos" κυκλοφόρησε στις 4 Ιουνίου 2007 και ήταν ο πρώτος τους δίσκος μέσω της "Roadrunner Records", η οποία προώθησε αρκετά τον δίσκο, βοηθώντας τον να φθάσει στο # 19 του Billboard. Επίσης, σκαρφάλωσε στην κορυφή των ουγγρικών τσαρτ και το Top-10 στην Ολλανδία, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Πολωνία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία και τη Φινλανδία, ενώ ανέβηκε στην 25η θέση των βρετανικών τσαρτ, την υψηλότερη της μέχρι τότε καριέρας τους.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν ανάμεικτες, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 3,5 / 5 αστέρια, το "Ultimate Guitar" με 8,7 / 10, το "PopMatters" με 4 / 10 και το "Metal Archives" με 73%.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου έφερε την ονομασία "Chaos in Motion Tour" και ξεκίνησε από το φεστιβάλ "Gods of Metal" του Μιλάνου στις 3 Ιουνίου 2007, συνεχίζοντας με διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ όπως το "Fields of Rock" στην Ολλανδία, το "Download Festival" στην Αγγλία, "Hellfest Summer Open Air" στη Γαλλία, κ.α.. Στα τέλη Ιουλίου μετέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τις εμφανίσεις τους άνοιγαν οι Redemption και Into Eternity, ενώ η περιοδεία συνεχίστηκε μέχρι τον Μάρτιο του 2008, με τους Dream Theater να δίνουν συναυλίες στη Λατινική Αμερική, την Ασία και την Αυστραλία.
Λίστα Τραγουδιών
1. In the Presence of Enemies - Part I (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 9:00
2. Forsaken (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 5:35
3. Constant Motion (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 6:55
4. The Dark Eternal Night (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 8:53
5. Repentance (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 10:43
7. The Ministry of Lost Souls (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 14:57
8. In the Presence of Enemies - Part II (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 16:38
Θέσεις τσαρτ
Systematic Chaos (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 4 Ιουνίου 2007
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dream Theater Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
269 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγία Αναστασία Ιωαννίνων
Η Αγία Αναστασία είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αγία Αναστασία είναι ορεινό χωριό στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις του όρους Τόμαρος και δίπλα στην Εγνατία Οδό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 700. Aπέχει περίπου 25 χλμ. ΝΔ. των Ιωαννίνων.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγίας Αναστασίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός με έκταση 7,815 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Ζωοδόχος Πηγή.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Πλέσια Τσαρκοβίστης και ορίστηκε έδρα της ομώνημης κοινότητας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αγία Αναστασία. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Αναστασίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωδώνης.
Ιστορικά στοιχεία
Η Αγία Αναστασία πρωτοκατοικήθηκε από εργαζόμενους στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής (1700-1800), το οποίο κατέστρεψε ο Αλή Πασάς. Οι κάτοικοι έκτισαν και την εκκλησία της Αγίας Αναστασίας, που το 1932 καταστράφηκε από κατολισθήσεις. Ο οικισμός κάηκε από τους Γερμανούς το 1943, ως αντίποινα για τη δράση ανταρτών στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Τένταλντ της Κανόσα
Ο Τένταλντ, ιταλ.: Tedald (απεβ. το 1012), του Οίκου της Κανόσσα, ήταν κόμης των Μπρέσια από το 980, της Μόντενα, Φεράρα και Ρέτζιο από το 981 και της Μάντοβα από το 1006. Χρησιμοποιούσε τον τίτλο του μαργράβου λόγω των τεράστιων ιδιοκτησιών του και της συνοριακής τους θέσης.
Βιογραφία
Η έδρα της οικογένειάς του ήταν η Κανόσσα· ήταν ο γιος του Aδαλβέρτου-Άττο κόμη της Κανόσσα, που είχε υποστηρίξει τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας εναντίον του Bερεγγάριου Β΄ μαργράβου της Iβρέας και του Αδαλβέρτου (γιου του Βερεγγάριου Β΄). Η άνοδός του οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πίστη του στον Οίκο των Οθωνιδών.
Αντιτάχθηκε στον συνάδελφό του Aρντουίνο μάργραβο της Iβρέας (μικρανιψιό του Βερεγγάριου Β΄) στην προσπάθειά του για το λομβαρδικό στέμμα το 1002. Συνόδευσε τον Ερρίκο Β΄ της Γερανίας στην εκστρατεία του στην Ιταλία το 1004 και ήταν παρών στη βασιλική στέψη του Ερρίκου Β΄ στην Παβία στις 15 Μαΐου. Έλαβε τη Φεράρα από τον πάπα. Εξασφάλισε ότι όλες οι ιδιοκτησίες του θα περνούσαν στον γιο του Bονιφάτιο Γ΄. Ο δεύτερος γιος του, ο Τένταλντ, έγινε επίσκοπος του Αρέτσο το 1023 και χρηματοδότησε τον Γκουίντο του Αρέτσο.
Οικογένεια
Ο Tένταλντ νυμφεύτηκε τη Βίλλα, κόρη του Ουμβέρτου των Μποζονιδών δούκα του Σπολέτο, νόθου γιου του Ούγου της Λομβαρδίας. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Κανόσσα
Βιοπληροφορική
Η βιοπληροφορική (bioinformatics) είναι ένα διεπιστημονικό πεδίο που αναπτύσσει μεθόδους και εργαλεία λογισμικού για την κατανόηση βιολογικών δεδομένων. Ως ένα διεπιστημονικό πεδίο της επιστήμης, η βιοπληροφορική συνδυάζει την υπολογιστική επιστήμη, τη στατιστική, τα μαθηματικά και τη μηχανική για να αναλύσει και να ερμηνεύσει βιολογικά δεδομένα. Η βιοπληροφορική έχει χρησιμοποιηθεί για in silico (υπολογιστικές) αναλύσεις βιολογικών ερωτημάτων χρησιμοποιώντας μαθηματικές και στατιστικές τεχνικές.
Ο όρος βιοπληροφορική περικλείει το μέρος των βιολογικών ερευνών όπου ο προγραμματισμός είναι μέρος της μεθοδολογίας, και αναφέρεται σε ειδικές διοχετεύσεις (pipelines) ανάλυσης που χρησιμοποιούνται συχνά, ειδικά στο πεδίο της γενομικής. Συχνές χρήσεις της βιοπληροφορικής περιλαμβάνουν την αναγνώριση υποψήφιων γονιδίων και μονονουκλεοτιδικών πολυμορφισμών (SNPs). Συχνά αυτή η αναγνώριση γίνεται με σκοπό την κατανόηση της γενετικής βάσης μιας ασθένειας, μοναδικών προσαρμογών, επιθυμητών ιδιοτήτων (ειδικά στα γεωργικά είδη) ή τις διαφορές μεταξύ πληθυσμών.
Θεωρώντας τα βιολογικά δεδομένα (DNA, RNA, πρωτεΐνες) ως ψηφιακή πληροφορία, εφαρμόζει αλγορίθμους για την επεξεργασία τους και την παραγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων με αποδοτικό τρόπο. Συνήθως χρησιμοποιούνται μέθοδοι κλάδων της τεχνητής νοημοσύνης, όπως η εξόρυξη δεδομένων (π.χ. νευρωνικά δίκτυα, μπεϋζιανά δίκτυα κλπ) και ο εξελικτικός υπολογισμός (π.χ. γενετικοί αλγόριθμοι).
Εισαγωγή
Η βιοπληροφορική έχει γίνει ένα σημαντικό τμήμα πολλών πεδίων της βιολογίας. Στην πειραματική μοριακά βιολογία, βιοπληροφορικές τεχνικές όπως είναι η ανάλυση εικόνας και σήματος, επιτρέπουν την εξόρυξη χρήσιμων αποτελεσμάτων από τεράστιο αριθμό ακατέργαστων δεδομένων. Στο πεδίο της γενετικής και της γενωμική, βοηθάει στην αλληλούχιση και το σχολιασμό γονιδιωμάτων και των παρατηρηθεισών μεταλλαγών τους. Παίζει σημαντικό ρόλο στην εξόρυξη κειμένου (text mining) από τη βιολογική βιβλιογραφία και στην ανάπτυξη βιολογικών και γονιδιακών οντολογιών για να οργανωθούν και διερωτηθούν τα βιολογικά δεδομένα. Έχει ρόλο και στην ανάλυση της γονιδιακή και πρωτεϊνικής έκφρασης και ρύθμισης. Βιοπληροφορικά εργαλεία βοηθούν στη σύγκριση γενετικών και γονιδιωματικών δεδομένων και πιο γενικά στην κατανόηση των εξελικτικών πτυχών της μοριακής βιολογίας. Σε ένα άλλο επίπεδο ενσωμάτωσης, βοηθάει στην ανάλυση και την καταγραφή των βιολογικών μονοπατιών και δικτύων που αποτελούν σημαντικό μέρος της βιολογίας συστημάτων. Στη δομική βιολογία, βοηθάει στην προσομοίωση και μοντελοποίηση του DNA, RNA , πρωτεϊνών καθώς και βιομοριακών αλληλεπιδράσεων.
Ακολουθίες
Οι υπολογιστές έγιναν απαραίτητοι στη μοριακή βιολογία όταν πρωτεϊνικές ακολουθίες έγινε διαθέσιμες, αφότου ο Frederick Sanger προσδιόρισε την ακολουθία της ινσουλίνης στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Η σύγκριση πολλαπλών ακολουθιών με το χέρι αποδείχθηκε μη πρακτική. Πρωτοπόρος στο πεδίο ήταν η Margaret Oakley Dayhoff, την οποία αποκάλεσε «μητέρα και πατέρα της βιοπληροφορικής», ο David Lipman, διευθυντής του National Center for Biotechnology Information (NCBI). Η Dayhoff συγκρότησε την πρώτη βάση δεδομένων με πρωτεϊνικές ακολουθίες, την οποία αρχικά δημοσίευσε ως βιβλίο, και πρωτοπόρησε σε μεθόδους στοίχισης ακολουθιών και μοριακής εξέλιξης.
Τα σύμβολα
Τα βιολογικά μακρομόρια, όπως το DNA, το RNA και οι πρωτεΐνες, μπορούν να θεωρηθούν ως ακολουθίες συμβόλων, δηλαδή συμβολοσειρές. Για παράδειγμα το DNA μπορεί να θεωρηθεί ως μια ακολουθία χιλιάδων νουκλεοτιδίων ή βάσεων. Υπάρχουν τέσσερα είδη βάσεων και αντίστοιχα τέσσερα είδη νουκλεοτιδίων: η αδενίνη, η θυμίνη, η γουανίνη και η κυτοσίνη. Αντιστοιχίζοντας σε καθεμία απ' αυτές ένα σύμβολο, π.χ. «A» για την αδενίνη, «T» για τη θυμίνη, «G» για τη γουανίνη και «C» για την κυτοσίνη, μπορούμε να κατασκευάσουμε τέτοιες συμβολοσειρές (π.χ. «...AAGATCGGTAC...»). Κατά παρόμοιο τρόπο, οι πρωτεΐνες μπορούν να περιγραφούν ως ακολουθίες αμινοξέων. Αυτού του είδους η αναπαράσταση είναι ιδιαίτερα πρόσφορη για επεξεργασία σε ηλεκτρονικό υπολογιστή που μπορεί να μας δώσει χρήσιμα αποτελέσματα.
Νίκος Συρμαλένιος
Ο Νίκος Συρμαλένιος είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Νοεμβρίου 1950 και η καταγωγή του είναι από τη Μήλο. Σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στην Μπολόνια.
Εργάστηκε για πολλά χρόνια στο Υπουργείο Οικονομίας & Οικονομικών, στους τομείς των δημοσίων επενδύσεων και της περιφερειακής ανάπτυξης.
Στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του 2002 εκλέχτηκε στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κυκλάδων, καθώς επίσης και το 2006 ως επικεφαλής της "Συν-Κυκλαδικής Πρωτοβουλίας". Εκλέχτηκε επίσης και το 2010 στην αιρετή περιφέρεια Νότιου Αιγαίου με τον συνδυασμό: "Πολίτες Κόντρα στον Καιρό".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι
Erga omnes
Erga omnes είναι λατινική φράση η οποία χρησιμοποιείται συνήθως σε νομικά θέματα και έχει την έννοια: "έναντι όλων". Μια δικαστική απόφαση αναφέρεται ότι έχει ισχύ δεδικασμένου erga omnes, και ισχύει, δηλαδή για όλους, και όχι μόνο όσον αφορά τα συμβαλλόμενα / ενδιαφερόμενα μέρη (inter partes). Ο όρος είναι, συνεπώς, σε αντίθεση για παράδειγμα με μια συμβατική υποχρέωση, η οποία ισχύει μόνο για τα μέρη που υπέγραψαν τη σύμβαση.
Στο διεθνές δίκαιο, δικαίωμα erga omnes είναι ένα δικαίωμα που κάθε έθνος μπορεί να διεκδικήσει, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που θα ήταν σε θέση να υπογράψει για τον εαυτό του (ιδιαίτερα για τους κατοίκους της επικράτειάς του ή των υπηκόων του, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν αδικηθεί σε μια χώρα η οποία έχει υπογράψει τις ίδιες συνθήκες). Μια χώρα έχει το δικαίωμα να αντιταχθεί σε οποιαδήποτε πράξη πειρατείας, γενοκτονίας, δουλείας, βασανιστηρίων, ή φυλετικών διακρίσεων, που διαπράχθηκε στο έδαφός της από υπήκοο χώρας η οποία δεν καταδικάζει αυτές τις πράξεις, ή έχει διαπραχθεί εκτός του εδάφους της εναντίον ενός από τους υπηκόους της σε μια χώρα που καταδικάζει τις πράξεις αυτές, χωρίς καν να χρειάζεται να προσφύγει στη δική της δικαιοδοσία.
Η έννοια αυτή έχει αναγνωριστεί από το διεθνές Δικαστήριο, στην απόφασή του το 1970, στην υπόθεση Barcelona Traction μεταξύ Βελγίου και Ισπανίας (όπου τα ενδιαφερόμενα μέρη που επηρεάζονται από την απόφαση του ισπανικού δικαστηρίου ήταν βελγικής υπηκοότητας, αλλά μέτοχοι εταιρείας νόμιμα εγκατεστημένης στον Καναδά και στην οποία η Ισπανία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νομιμότητα των συμφερόντων τους και το δικαίωμα διπλωματικής προστασίας από το Βέλγιο κατά τα ένδικα μέσα που παρουσιάζονται στην Ισπανία). Το Διεθνές Δικαστήριο αναγνώρισε με την απόφασή του το δικαίωμα της διπλωματικής προστασίας erga omnes των δικαιωμάτων των φυσικών και νομικών προσώπων από τη χώρα ανάλογα με την εθνικότητά τους ή τη χώρα τους νόμιμης διαμονής, ανεξάρτητα από τον τόπο της νόμιμης διαμονής, ή των συμφερόντων τους.
Στο Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα, η συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ των δυο κρατών (Ελλάδας και ΠΓΔΜ), προέβλεπε ότι το νέο όνομα της χώρας Σεβέρνα Μακεντόνιγια (Βόρεια Μακεδονία) θα ισχύει erga omnes, έναντι όλων και όχι μόνο μεταξύ των δυο συμβαλλομένων κρατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Νομικοί όροι
Μαργαρίτα της Υόρκης
Η Μαργαρίτα της Υόρκης (Margaret of York, 3 Μαΐου 1446 - 23 Νοεμβρίου 1503) δούκισσα της Βουργουνδίας σαν τρίτη σύζυγος του Καρόλου της Βουργουνδίας και κηδεμόνας του δουκάτου μετά τον θάνατο του ήταν κόρη του Ριχάρδου Πλανταγενέτη, 3ου δούκα της Υόρκης και της Σεσίλ Νέβιλ. Τα αδέλφια της Μαργαρίτας ήταν η Άννα της Υόρκης, δούκισσα του Έξετερ, ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας, ο Εδμόνδος, κόμης του Ράτλαντ, η Ελισάβετ της Υόρκης, δούκισσα του Σάφοκ, ο Γεώργιος Πλανταγενέτης, 1ος δούκας του Κλάρενς και ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας. Η Μαργαρίτα γεννήθηκε στο κάστρο του Φοθερινγκώ του Νορθχαμπτονσάιρ και πέθανε στη Μέχελεν στις Κάτω Χώρες.
Πρώτα χρόνια
Η Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, δούκισσα της Βουργουνδίας μητέρα του Καρόλου της Βουργουνδίας είχε Αγγλικό αίμα σαν εγγονή από μητέρα του Ιωάννης της Γάνδης γι'αυτό υποστήριζε τον Οίκο του Λάνκαστερ. Έδωσε μεγάλη σημασία στο εμπόριο, απαραίτητη προϋπόθεση ήταν οι φιλικές σχέσεις με την Αγγλία γι'αυτό υποστήριξε κάθε φίλο - Αγγλικό κίνημα στη Βουργουνδία. Το 1454 η Ισαβέλλα έγινε οπαδός του Οίκου της Υόρκης που αρχηγός του ήταν ο Ριχάρδος της Υόρκης πατέρας της Μαργαρίτας. Ο αρχηγός του Οίκου του Λάνκαστερ ήταν ο ίδιος ο Ερρίκος ΣΤ΄, σύζυγος του ήταν η Μαργαρίτα του Ανζού, ανιψιά του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας του μεγαλύτερου εχθρού της Βουργουνδίας, ο δούκας της Υόρκης αντίθετα υποστήριζε τους Βουργούνδιους.
Ο δούκας της Υόρκης ανέλαβε εξουσίες τη διετία 1453 - 1454 την εποχή της πρώτης νευρικής ασθένειας του Ερρίκου ΣΤ΄, ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με την Ισαβέλλα για τον γάμο του γιου της Καρόλου που ήταν τότε κόμης του Σαρολέ με μια από τις ανύπαντρες κόρες του, η μικρότερη Μαργαρίτα ήταν τότε μόλις 8 ετών. Οι διαπραγματεύσεις οδήγησαν σε εμφύλιες συγκρούσεις στην Αγγλία, από την άλλη ο πατέρας του Καρόλου Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας προτιμούσε μια φιλό - Γαλλική συμμαχία. Ο Φίλιππος στα τέλη Μαρτίου 1454 αρραβώνιασε τον Κάρολο με την Ισαβέλλα της Βουρβόνης κόρη του Καρόλου Α΄ του Μπουρμπόν και της Αγνής της Βουργουνδίας, το ζεύγος παντρεύτηκε στις 31 Οκτωβρίου 1454. Η Μαργαρίτα παρέμεινε χρήσιμο πολιτικό όπλο για τους γονείς της ακόμα και όταν έγινε 19 ετών τον Σεπτέμβριο του 1465 που πέθανε η Ισαβέλλα της Βουρβόνης. Ο Κάρολος της Βουργουνδίας είχε αφήσει με την Ισαβέλλα μόνο μια κόρη τη Μαρία της Βουργουνδίας και είχε μεγάλη ανάγκη να ξαναπαντρευτεί για να αποκτήσει γιο, ήταν οπαδός των Άγγλων και επιθυμούσε να παντρευτεί πριγκίπισσα από την Αγγλία για να προχωρήσει σε συμμαχία εναντίον των Γάλλων. Η οικογένεια της Μαργαρίτας ανέλαβε σημαντικές εξουσίες μετά το 1454, ο πατέρας της έπεσε στη μάχη του Γουέικφιλντ στις 30 Δεκεμβρίου 1460 και ο μεγαλύτερος αδελφός της Εδουάρδος που ανέβηκε στον θρόνο ήρθε σε σκληρή σύγκρουση με τη Μαργαρίτα του Ανζού και τον γιο της Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ. Η Μαργαρίτα έγινε η πιο επιθυμητή νύφη για τον Κάρολο, έστειλε στην Αγγλία τον στενό του σύμβουλο Γουλιέλμο του Κλυνύ για να διαπραγματευτεί με τον Εδουάρδο Δ΄ έναν γάμο ανάμεσα στον ίδιο και τη Μαργαρίτα. Ο Εδουάρδος απάντησε με θέρμη και έστειλε τον κουνιάδο του Άντονι Γούντβιλ, λόρδο του Σκέιλ στη Βουργουνδία να ολοκληρώσει, ο Σκέιλ πρότεινε ταυτόχρονα δεύτερο γάμο ανάμεσα στον αδελφό του Εδουάρδου Δ΄ Γεώργιο Πλανταγενέτη με την κόρη του Καρόλου Μαρία.
Γαμήλιες προσφορές
Ο γάμος καθυστέρησε, οι συζητήσεις συνεχίστηκαν επειδή ο Κάρολος έδειξε απρόθυμος να παντρέψει το μοναδικό παιδί και διάδοχο του με τον δούκα του Κλάρενς, τις συζητήσεις ανέλαβε ο ετεροθαλής αδελφός του Καρόλου Αντώνιος, βάσταρδος της Βουργουνδίας. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας ήθελε να εμποδίσει με κάθε μέσο έναν γάμο ανάμεσα στους δυο μεγαλύτερους εχθρούς του, γι'αυτό πρότεινε τους γάμους της κόρης του Άννας με τον Κάρολο, της μικρότερης κόρης του Ιωάννας με τον Ριχάρδο του Γκλόστερ και του κουνιάδου του Φίλιππου Β΄ της Σαβοΐας με τη Μαργαρίτα. Ο Εδουάρδος Δ΄ έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τις δυο τελευταίες προτάσεις και αρνήθηκε συμμαχία με τη Βουργουνδία.
Η Μαργαρίτα αρραβωνιάστηκε τον Πέτρο Ε΄ της Αραγωνίας που οι εξεγερμένοι Καταλανοί τον προσκάλεσαν να γίνει βασιλιάς τους, ο Πέτρος ήταν ανιψιός της Ισαβέλλας της Βουργουνδίας γι'αυτό η πρόταση έγινε εξαιρετικά ελκυστική για τους Βουργούνδιους. Ο Πέτρος πέθανε στις 29 Ιουνίου 1466 με αποτέλεσμα η Μαργαρίτα να παραμείνει ξανά χωρίς γαμπρό. Η κατάσταση άλλαξε όταν πέθανε ο Φίλιππος ο Αγαθός και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κάρολος (1467), ο Ριχάρδος Νέβιλ κόμης του Γουόρικ στράφηκε με Γαλλική υποστήριξη εναντίον του Εδουάρδου Δ΄. Ο Εδουάρδος χρειαζόταν οπωσδήποτε την υποστήριξη του Καρόλου και προχώρησε σε σκληρές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Ισαβέλλα και τον κουνιάδο του λόρδο του Σκέιλ που ολοκληρώθηκαν ανάμεσα στον Δεκέμβριο του 1467 και τον Ιούνιο του 1468. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ έκανε το παν για να αποτρέψει τον γάμο, ζήτησε από τον πάπα να τον ακυρώσει, διέκοψε τις εμπορικές σχέσεις με την Αγγλία, ζήτησε από τους διεθνείς τραπεζίτες να μην χρηματοδοτήσουν τη Μαργαρίτα για τον γάμο και πρότεινε στους Λάνκαστερ να επιτεθούν στην Ουαλία και να συκοφαντήσουν τη Μαργαρίτα ότι ο γιος της είναι μπάσταρδος. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ αγνοήθηκε, η Βουργουνδία και η Αγγλία προχώρησαν σε εμπορικές, νομισματικές και αλιευτικές σχέσεις σύμφωνα με τους όρους του γάμου. Η Μαργαρίτα διατήρησε τα δικαιώματα της στον θρόνο της Αγγλίας ενώ υποσχέθηκε στη Βουργουνδία να κρατήσει την προίκα της αν πέθαινε τον πρώτο χρόνο μετά τον γάμο της, ο Κάρολος της χορήγησε τη Μέχελεν, την Άουντενααρντε και την Ντεντερμόντ. Η συνθήκη ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1468 και υπεγράφη από τον Εδουάρδο Δ΄ τον Μάρτιο, τον Μάιο έφτασε η παπική απαλλαγή και η Μαργαρίτα ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την εγκατάσταση της στη Βουργουνδία. Ο γάμος είχε ελάχιστη υποστήριξη όμως εκτός από τη Βουργουνδία, πέρα από τους Γάλλους και οι Άγγλοι έμποροι ήταν έντονα δυσαρεστημένοι με τους περιορισμούς στην πώληση των υφασμάτων τους.
Γάμος με τον δούκα της Βουργουνδίας
thumb|right|250px|Επιχρυσωμένο άγαλμα της Μαρίας της Υόρκης να υποστηρίζει τη Μαρία της Βουργουνδίας στην πρόσοψη της βασιλικής του Αγίου Αίματος στην Μπρυζ (1529 - 1533) Η Μαργαρίτα αναχώρησε στις 23 Ιουνίου 1468 από τη Μάργκεϊτ για τη Σλους, ο λόρδος του Σκέιλ και ο Ριχάρδος Μπόιβιλ συνόδευσαν τη νύφη. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ απείλησε να επιτεθεί στο πλοίο της νύφης αλλά έφτασε με ασφάλεια στο Σλούς το απόγευμα της 25ης Ιουνίου, την επόμενη μέρα συνάντησε τη μητέρα και την κόρη του γαμπρού και οι σχέσεις παρέμειναν στενές μεταξύ τους μέχρι το τέλος της ζωής τους. Συνάντησε τον Κάρολο για πρώτη φορά στις 27 Ιουνίου, o γάμος έγινε στις 3 Ιουλίου στο σπίτι ενός πλούσιου εμπόρου στην Νταμ, ο Κάρολος έφυγε για την Μπρυζ δίνοντας την τιμή στη δούκισσα να έρθει ξεχωριστά μερικές ώρες αργότερα. Η τελετή συνοδεύτηκε με μεγαλοπρεπείς τελετές υπερβολικές ακόμα και για τα δεδομένα των Βουργούνδιων που ήταν γνωστοί για την πολυτέλεια των εκδηλώσεων τους, η νύφη ήταν πάνω σε ένα χρυσό άρμα που το συνόδευαν άσπρα άλογα και φορούσε ένα στέμμα. Οι αστοί της Μπρυζ ενθουσιάστηκαν μαζί της στην τελετή επειδή προτίμησε να είναι εκτεθειμένη στη βροχή και την κακοκαιρία παρά να μπει στο κάρο. Το κρασί εκτοξεύτηκε ελεύθερα στην πόλη από τα γλυπτά συντριβάνια, οι γέφυρες ήταν διακοσμημένες με λουλούδια, τα χέρια του ζεύγους ανέμιζαν παντού με συνθήματα, οι εορτές ολοκληρώθηκαν με το "Τουρνουά του χρυσού δέντρου" προς τιμή της νύφης.
Ο δούκας και η δούκισσα φορούσαν εκπληκτικά στέμματα, το στέμμα της Μαργαρίτας ήταν διακοσμημένο με μαργαριτάρια και λευκά τριαντάφυλλα από τον Οίκο του Λάνκαστερ, ανάμεσα τους ήταν κόκκινα, πράσινα και λευκά γράμματα με το όνομα της εκλατινισμένο. Το στέμμα της το παραχώρησε στο Άαχεν, με την πράξη αυτή σώθηκε από την καταστροφή που προκλήθηκε με τον Αγγλικό εμφύλιο σε όλα τα υπόλοιπα Αγγλικά στέμματα. Το στέμμα της Μαργαρίτας είναι το μοναδικό Αγγλικό στέμμα που σώζεται σήμερα σε άριστη κατάσταση μαζί με το στέμμα της πριγκίπισσας Μπλανσέ. Ο Κάρολος φορούσε ένα υπέροχο στέμμα και ένα χρυσό φόρεμα με διαμάντια, μαργαριτάρια και κοσμήματα. Οι παρελάσεις, τα ταπεστρί κρεμασμένα από τα σπίτια, τα πανηγύρια και τα κοσμήματα εντυπωσίασαν τόσο πολλοί τους παρατηρητές που τον χαρακτήρισαν σαν "ο γάμος του αιώνα", η επαίτιος εορτάζεται στην Μπρυζ μεγαλοπρεπώς κάθε πέντε χρόνια μέχρι το 2017.
Δεν απέκτησε παιδιά με τον γάμο αλλά ήταν άκρως δημοφιλής, ταξίδευσε με τη θετή της κόρη Μαρία στη Φλάνδρα, στη Βραβάντη και το Αινώ, επισκέφτηκε την Ούρσελ, τη Γάνδη, την Ντεντερμόντ, τις Βρυξέλλες, την Άουντενααρντε και την Κόρτραϊκ, παντού ενθουσιάστηκαν με τις ικανότητες και την εξυπνάδα της. Οι οικογενειακές της συνδέσεις είχαν μικρότερες επιτυχίες, ο Εδουάρδος Δ΄ επιχείρησε να κάνει τον Κάρολο μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας, αυτό έφερε σκληρή αντίδραση από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ που τον κατηγόρησε για προδοσία. Η μητέρα του Ισαβέλλα προσπάθησε να τον πείσει να μην δεχτεί την προσφορά κάτι που έδωσε περισσότερες δικαιολογίες στον Λουδοβίκο να στραφεί εναντίον της Βουργουνδίας. Την ίδια χρονιά ο Εδουάρδος Δ΄ και ο μικρότερος αδελφός του δούκας του Γκλόστερ δραπέτευσαν από την Αγγλία, ο δούκας του Κλάρενς και ο πεθερός του κόμης του Γουόρικ επαναστάτησαν και τους οδήγησαν στην εξορία. Ο Κάρολος έκανε επέμβαση υπέρ του κουνιάδου του, απείλησε τους έμπορους του Λονδίνου ότι θα χάσουν τα προνόμια που είχαν από τη Βουργουνδία, η απειλή είχε τελικά επιτυχία. Την επόμενη χρονιά η Μαργαρίτα βρέθηκε σε τραγική θέση όταν οι κόμητες του Κλάρενς και του Γουόρικ υποστήριξαν τον Οίκο του Λάνκαστερ και ήταν υπέρ μια επίθεσης στην Αγγλία με την υποστήριξη των Γάλλων. Η Μαργαρίτα και η μητέρα της Σεσίλλη προσπάθησαν να συμφιλιώσουν τον Εδουάρδο Δ΄ με τον Γεώργιο του Κλάρενς, στις 2 Οκτωβρίου 1470 οι Λάνκαστερ επανήλθαν στον Αγγλία και ο Εδουάρδος Δ΄ δραπέτευσε στη Βουργουνδία στην αυλή της Μαργαρίτας και του Καρόλου.