cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπρονίσουαφ Μαλινόφσκι (δρομέας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1975 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
1555 Ντέγιαν
Ο Ντεγιάν (Dejan) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,387. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τον Βέλγο αστρονόμο Φερνάν Ριγκώ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου και του έδωσε το όνομά του γιου του Γιουγκοσλάβου αστρονόμου Πέταρ Τζούκοβιτς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ντεγιάν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντεζαν
Ελίζαμπεθ Χόουπ
Η Ελίζαμπεθ Χόουπ (πραγματικό όνομα Ελίζαμπεθ Κότον, Elizabeth Reid Hope, 9 Δεκεμβρίου 1842 - 8 Μαρτίου 1922) ήταν Βρετανίδα ευαγγελίστρια, ταυτισμένη με τη λαίδη Χόουπ που το 1915 υποστήριξε πως είχε επισκεφτεί τον Κάρολο Δαρβίνο, λίγο πριν τον θάνατό του το 1882. Η Χόουπ είχε ισχυριστεί τότε, πως στις τελευταίες στιγμές της ζωής του, ο Δαρβίνος αποκήρυξε τη θεωρία της εξέλιξης, ασπαζόμενος τον Χριστό ως σωτήρα του.
Η οικογένεια του Δαρβίνου διέψευσε τους ισχυρισμούς αυτούς, επιμένοντας πως η λαίδη Χόουπ δεν βρισκόταν στο πλευρό του κατά τη διάρκεια των τελευταίων προβλημάτων της υγείας του ή κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε ασθένειάς του. Η «ιστορία της λαίδης Χόουπ» είναι ευρέως αναγνωρισμένη, ακόμα και από αρκετούς δημιουργιστές, ως ψευδής ή τουλάχιστον ανεπιβεβαίωτη, ενώ αν είναι αληθής, τότε μάλλον περιέχει υπερβολές. Η ιστορία της Χόουπ παραμένει έως σήμερα ένας δημοφιλής αστικός μύθος, παρά το γεγονός πως έρχεται σε αντίθεση με τα δημοσιευμένα έργα του Δαρβίνου και τις καταγεγραμμένες απόψεις του για τον χριστιανισμό και τη θρησκεία.
Βιογραφία
Η Ελίζαμπεθ Κότον γεννήθηκε το 1842 στην Ταζμανία της Αυστραλίας, κόρη του Βρετανού στρατηγού σερ Άρθουρ Κότον. Σε ηλικία 35 ετών παντρεύτηκε τον κατά 34 χρόνια μεγαλύτερό της απόστρατο σερ Τζέιμς Χόουπ. Το 1877 έλαβε τον τίτλο της Λαίδης Χόουπ του Κάριντεν και τέσσερα χρόνια αργότερα, ο σύζυγός της πέθανε. Μαζί με τον πατέρα της, ήταν μέλος του «κινήματος της εγκράτειας» (temperance movement) των ευαγγελιστών και έζησε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1880 στην περιοχή του Μπέκενχαμ Κεντ, περίπου 10 χιλιόμετρα από το χωριό Ντάουν (Downe) όπου πέθανε ο Δαρβίνος.
Η Χόουπ παντρεύτηκε για δεύτερη φορά το 1893, με τον Ιρλανδό επιχειρηματία Τόμας Άντονυ Ντένυ, ωστόσο συνέχισε να χρησιμοποιεί το όνομα «λαίδη Χόουπ» αντί εκείνο του συζύγου της, ο οποίος πέθανε το 1909. Το 1913, η Χόουπ ταξίδεψε στην Αμερική, όπου το 1915, στο Νόρθφιλντ της Μασσαχουσέτης, δημοσιοποίησε την ιστορία της σχετικά με τον Δαρβίνο.
Πέθανε το 1922 από καρκίνο στο Σίδνεϊ.
Η ιστορία της λαίδης Χόουπ
Η ιστορία της λαίδης Χόουπ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα Watchman Examiner, στις 15 Αυγούστου του 1915. Η συγγραφέας της υπέγραφε ως μία «αφοσιωμένη Αγγλίδα», «Λαίδη Χόουπ», ωστόσο ο συγγραφέας και ερευνητής σε θέματα γενεαλογίας Λέσλι Γκίλμπερτ Πάιν, δεν κατάφερε να εντοπίσει κανένα άλλο πρόσωπο με τον τίτλο «Λαίδη Χόουπ» εκτός από την Ελίζαμπεθ Χόουπ, η οποία ήταν ενήλικη την περίοδο του θανάτου του Δαρβίνου και εν ζωή όταν δημοσιεύτηκε η ιστορία.
Δημοσιευμένο κείμενο
Η Λαίδη Χόουπ περιέγραψε τη συνάντησή της με τον Κάρολο Δαρβίνο γράφοντας:
Διάψευση της οικογένειας του Δαρβίνου
Η οικογένεια του Δαρβίνου διέψευσε την ιστορία της Χόουπ πραγματοποιώντας μία εκστρατεία εναντίον της. Ο γιος του, Φράνσις, έγραψε σε μία επιστολή στις 28 Μαΐου 1918: «''Ο απολογισμός της Λαίδης Χόουπ σχετικά με τις απόψεις του πατέρα μου για τη θρησκεία είναι ψευδής. Την κατηγόρησα δημόσια για αναλήθεια, αλλά δεν έχω δει καμία απάντηση. Η αγνωστικιστική τοποθέτηση του πατέρα μου δίνεται στο Life and Letters of Charles Darwin, τόμος Ι, σελ. 304-317. Είστε ελεύθεροι να δημοσιεύσετε την παραπάνω δήλωση. Πραγματικά θα είμαι ευτυχής αν το κάνετε.''»
Μετά την αναβίωση της ιστορίας το 1922, η κόρη του Δαρβίνου, Ενριέτα Λίτσφιλντ, δήλωσε στο περιοδικό The Christian, στις 23 Φεβρουαρίου 1922: ''«Ήμουν παρούσα στο νεκροκρέβατό του, η Λαίδη Χόουπ δεν ήταν παρούσα κατά τη διάρκεια της τελευταίας αρρώστιας του ή οποιασδήποτε άλλης. Πιστεύω ακόμα ότι μάλλον δεν τη συνάντησε ποτέ, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είχε καμία επιρροή πάνω του σε ότι αφορά τις αντιλήψεις ή την πίστη. Δεν αποκήρυξε ποτέ καμία από τις επιστημονικές του απόψεις, ούτε τότε ούτε ποτέ άλλοτε. Πιστεύουμε ότι η ιστορία της μεταστροφής του κατασκευάστηκε στις Η.Π.Α. ... ... Η ιστορία, στο σύνολό της, δεν έχει καμία βάση.''»
Αναδημοσιεύσεις και ακαδημαϊκή διερεύνηση
Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε μία ακαδημαϊκή διερεύνηση της ιστορίας. Ο βιογράφος του Δαρβίνου Ρόναλντ Γουίλιαμ Κλαρκ, στο βιβλίο του The Survival of Charles Darwin εξήγησε την ιστορία χωρίς ωστόσο να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες. Το 1994, ο λέκτορας του Ανοιχτού Πανεπιστημίου της Βρετανίας Τζέιμς Μουρ, εξέδωσε το βιβλίο The Darwin Legend, στο οποίο ισχυρίστηκε πως η Χόουπ είχε επισκεφτεί τον Δαρβίνο κάποια χρονική στιγμή μεταξύ 2 Σεπτεμβρίου και 2 Οκτωβρίου του 1881, περίοδο κατά την οποία απουσίαζαν τα παιδιά του, Φράνσις και Εριέτα αλλά ήταν παρούσα η σύζυγός του, Έμμα. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Μουρ, η Χόουπ έδωσε μία εξωραϊσμένη εικόνα των γεγονότων. Στην ίδια άποψη καταλήγει και ο δρ. Paul Marston, ο οποίος δίνει βαρύτητα στις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στην αρχική δημοσίευση της ιστορίας το 1915 και το μεταγενέστερο γράμμα της Χόουπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί
Αθανάσιος Μιαούλης
Ο Αθανάσιος Μιαούλης (Ύδρα, 1815 - Παρίσι, 7 Ιουνίου 1867) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός του 19ου αιώνα. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας από το 1857 ως το 1862.
Βιογραφία
Ήταν γιος του ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων. To 1829 φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή του Μονάχου ως υπότροφος του Βασιλέως της Βαυαρίας Λουδοβίκου. Μετά την αποφοίτησή του υπηρέτησε επί τριετία στον αγγλικό στόλο από τον οποίο και μετατάχθηκε στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό. Λόγω της γνώσης της αγγλικής γλώσσας, διετέλεσε υπασπιστής του Βασιλέως Όθωνα. Εισερχόμενος αργότερα στη πολιτική εκλέχθηκε βουλευτής Ύδρας (25 Σεπτεμβρίου 1855) αναλαμβάνοντας υπουργός των Ναυτικών επί κυβερνήσεως Δημητρίου Βούλγαρη. Μετά την παραίτηση του Δημητρίου Βούλγαρη, κλήθηκε από τον βασιλιά Όθωνα να τον αντικαταστήσει. Ακολούθως, σχημάτισε στις 13 Νοεμβρίου, κυβέρνηση, η οποία διατηρήθηκε με διάφορους ανασχηματισμούς μέχρι τον Μάιο του 1862.
Η κυβέρνησή του Μιαούλη, ο οποίος διατήρησε και τη θέση του στο υπουργείο Ναυτικών, θεωρήθηκε από την κοινή γνώμη της Ελλάδας ως φιλοαυστριακή καθώς και πειθήνιο όργανο των εντολών του βασιλιά, γεγονός που προκάλεσε την εχθρική στάση της αντιπολίτευσης. Τον Μάιο του 1859, μετά τα επεισόδια των Σκιαδικών παραιτήθηκε, η αδυναμία όμως του επιλεγμένου από τον Όθωνα, Κωνσταντίνου Κανάρη να σχηματίσει κυβέρνηση, οδήγησε τον Μιαούλη εκ νέου στην εξουσία.
Στις εκλογές του ίδιου έτους, ο Μιαούλης επανεξελέγη πρωθυπουργός, όμως η κυβερνητική παράταξη αντιμετώπισε σοβαρά ζητήματα συνοχής με συνέπεια τους συχνούς ανασχηματισμούς. Το 1860 ο Μιαούλης υπέβαλε εκ νέου παραίτηση η οποία δεν έγινε δεκτή από τον Όθωνα, ο οποίος διέλυσε τη βουλή τον Νοέμβριο του ίδιους έτους. Ακολούθησε άρνηση του Καλλέργη να σχηματίσει κυβέρνηση με επακόλουθο την προκήρυξη νέων εκλογών οι οποίες διήρκεσαν από τον Δεκέμβριο του 1860 ως τον Μάρτιο του 1861. Ο Μιαούλης επικράτησε ξανά, υπήρξε όμως πλήθος καταγγελιών για νοθεία και τρομοκρατία που είχε ως αποτέλεσμα αρκετές ισχυρές προσωπικότητες της αντιπολίτευσης να μην κατορθώσουν να εκλεγούν.
Ακολούθησε η απόπειρα κατά της ζωής της Βασίλισσας Αμαλίας και έπειτα εκδηλώθηκε η στάση του Ναυπλίου. Μετά όμως τη καταστολή του κινήματος εκείνου (25 Απριλίου 1862) ο Αθανάσιος Μιαούλης παραιτήθηκε παραδίδοντας την αρχή στον Γενναίο Κολοκοτρώνη. Μετά την έξωση του Όθωνα και της Βασίλισσας Αμαλίας, ο Αθανάσιος Μιαούλης τους ακολούθησε στο εξωτερικό απ΄ όπου και επανήλθε κατά την ενθρόνιση του Βασιλέως Γεωργίου του Α' (1863), χωρίς ν΄ αναμιχθεί πλέον με την πολιτική καθώς φαίνεται πως δεν διέθετε λαϊκά ερείσματα.
Κατά το διάστημα της πρωθυπουργίας του συνεχίστηκε το έργο του προκατόχου του σχετικά με την πραγματοποίηση διαφόρων εγγειοβελτιωτικών έργων που θα εξασφάλιζαν τη δημιουργία περισσότερων καλλιεργήσιμων εκτάσεων γης ενώ ταυτόχρονα μερίμνησε για την ολοκλήρωση της διόρυξης και της γεφύρωσης του πορθμού του Ευρίπου.
Πέθανε το 1867 στο Παρίσι.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Βουλευτές Ύδρας Αθανασιος Μιαουλης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Κίτσος Τζαβέλας
μικρογραφία|δεξιά|Κίτσος Τζαβέλλας. Λιθογραφία. [[Καρλ Κράτσαϊζεν]] Ο Κυριάκος "Κίτσος" Τζαβέλας ή Τζαβέλλας (Σούλι, 1801 - Μεσολόγγι, 9 Μαρτίου 1855) ήταν Έλληνας αγωνιστής της επανάστασης του '21 από το Σούλι της Ηπείρου και μετέπειτα στρατηγός, υπουργός και πρωθυπουργός. .
Τα πρώτα χρόνια
Οι Τζαβελ(λ)αίοι, οι οποίοι κατάγονταν από την Ντράγανη ή Δράγανη (Αμπελιά) Θεσπρωτίας και υπήρξαν συνεχιστές και απόγονοι του Παπα-Ζάχου (παπα-Ζαχαρίας), ήταν μία από τις πιο ηγετικές οικογένειες που ίδρυσαν και θεμελίωσαν αρχικά το Σούλι και από τις οποίες ξεκίνησε και ο  προεπαναστατικός αγώνας και συνεχίστηκε με την επανάσταση του 1821.
Ο Κίτσος Τζαβέλας γεννήθηκε στο Σούλι το 1801 και ήταν δευτερότοκος γιος του Φώτου Τζαβέλα και εγγονός του Λάμπρου Τζαβέλα και της Μόσχως. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Κέρκυρα. Εκεί είχε καταφύγει η οικογένειά του και οι άλλοι Σουλιώτες όταν, μετά τη συνθηκολόγηση του 1803 με τον Αλή πασά των Ιωαννίνων και την κατάληψη του Σουλίου από τις δυνάμεις του Αλή, κατέφυγαν στην Πάργα και από εκεί πέρασαν στην Κέρκυρα. Στις 12 Δεκεμβρίου 1820 οι Σουλιώτες ξαναγύρισαν στο Σούλι, και μαζί τους ο Κίτσος Τζαβέλας, όπου τους παραχωρήθηκε το κάστρο της Κιάφας από τον Αλή Πασά. Την εποχή εκείνη ο Αλής ήταν ήδη σε πόλεμο με τον Σουλτάνο και αναγκασμένος να υπερασπιστεί το πασαλίκι του, υποσχέθηκε στους Σουλιώτες ότι θα τους επέτρεπε να γυρίσουν για πάντα στο Σούλι, αρκεί να τον βοηθούσαν κατά του Σουλτάνου. Ο Κίτσος Τζαβέλας υπέγραψε κι αυτός τη συμφωνία με τους Τουρκαλβανούς. Εκεί, στο Σούλι, ανακηρύχτηκε και καπετάνιος-αρχηγός, σε ηλικία μόλις 19 χρονών και μυημένος ήδη Φιλικός.
Συμμετοχή στις επιχειρήσεις της Επανάστασης
Μετά την ήττα και τον θάνατο του Αλή από τον Χουρσίτ, ο Χουρσίτ επιτέθηκε κατόπιν εναντίον των συμμάχων του Αλή πασά Σουλιωτών, με 14.000 πεζούς και ιππικό, έναντι 1.000 Σουλιωτών και παρασουλιωτών πολεμιστών. Φεύγοντας ο Χουρσίτ στις 17 Ιουνίου 1822, άφησε πίσω τον Ομέρ Βρυώνη και τον Μουχουδάρη με 6.000 Τουρκαλβανούς που επιτίθενται στο Ναυαρίκο, ο δε Αλβανός αρχηγός Σιλιχτάρ Μπόδας επιτίθεται στην Κιάφα. Ο Κίτσος Τζαβέλας συμμετέχει και διακρίνεται στις επιχειρήσεις για την άμυνα της Κιάφας.
Την περίοδο εκείνη, πήγε στην Πίζα της Ιταλίας ως απεσταλμένος των Σουλιωτών, για να συνεννοηθεί με τους Φιλικούς για την Επανάσταση και να λάβει οικονομική ενίσχυση για τον αγώνα από τον εκεί διαμένοντα Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιο.
Στα μέσα Οκτωβρίου του ιδίου έτους (1822), γύρισε και πήρε μέρος, μαζί με το Μάρκο Μπότσαρη, το φθινόπωρο του 1822 στην υπεράσπιση του Μεσολογγίου κατά την Πρώτη πολιορκία και τον Αύγουστο του 1823 στη μάχη του Κεφαλόβρυσου. Πήρε μέρος και στην πολιορκία του Αιτωλικού το 1823.
Με κέντρο το Μεσολόγγι, τον Οκτώβριο του 1823, ο Κίτσος Τζαβέλας έστησε με 300 άνδρες ενέδρα στους Τούρκους, με αποτέλεσμα να χάσουν εκείνοι 350 ιππείς και να αφήσουν πίσω τους πολλά λάφυρα. Γρήγορα διαφάνηκε η πολεμική ιδιοφυΐα του Κίτσου Τζαβέλα και έγινε γνωστός στην επαναστατημένη Ελλάδα.
Στις αρχές Ιουνίου του 1823 έλαβε το δίπλωμα στρατηγίας και μπόρεσε έτσι να πολεμήσει και να διακριθεί στις μάχες στο Κεφαλόβρυσο Καρπενησίου (8 Αυγούστου 1823), στην Καλιακούδα (28 Αυγούστου 1823), οπότε μετά το θάνατο του Ζυγούρη Τζαβέλα έγινε αρχηγός του σώματος των Σουλιωτών, αλλά και στο Σκαλί του Αιτωλικού (17 Νοεμβρίου 1823). Τον Απρίλιο του 1824 στο Μεσολόγγι ήταν ένας από τους δικαστές στη δίκη του Καραϊσκάκη και με την εντιμότητά του έσωσε τον Καραϊσκάκη από τις ψεύτικες κατηγορίες. Συνεργάστηκε με τον Καραϊσκάκη στη νίκη της Άμπλιανης στις 14 Ιουλίου 1824, όπου για την ηρωική του δράση όλοι τον αποκαλούσαν "Ο Ήρωας της Άμπλιανης".
Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 1824 συμμετείχε στις εμφύλιες συρράξεις που έλαβαν χώρα στην Πελοπόννησο, χωρίς όμως να εμπλακεί ιδιαίτερα σε αυτές.
Την Άνοιξη του 1825 ακολούθησαν οι μάχες εναντίον του Ιμπραήμ. Έλαβε μέρος στη μάχη που διεξήχθη στο Κρεμμύδι (7 Απριλίου 1825), στην οποία οι Έλληνες με αρχηγό τον ναυτικό Σκούρτη, άπειρο στους αγώνες της ξηράς, υπέστησαν συντριπτική ήττα.
Εν συνεχεία, μετά την επιστροφή των Ρουμελιώτικων στρατευμάτων στη Στερεά Ελλάδα, κατήγαγε μαζί με τον Γ. Καραΐσκάκη σημαντική νίκη κατά των Τούρκων στο Δίστομο (9 Ιουνίου 1825). Στη συνέχεια μετακινήθηκε στη Δυτική Στερεά Ελλάδα και υποστήριξε με τα σώματα που τελούσαν υπό τον Γ. Καραϊσκάκη, τον αγώνα των εγκλείστων στη Γ' Πολιορκία του Μεσολογγίου (15 Απριλίου 1825 - 10 Απριλίου 1826), με κορυφαία πράξη του τη νυχτερινή έφοδο κατά του τουρκικού στρατοπέδου στις 25 Ιουλίου 1825, σε συνεργασία με τους πολιορκημένους.
Γενικά, κατά τον Α. Γούδα "ουδεμία συνέβη σπουδαία έφοδος, ούτε αποτελεσματική έξοδος χωρίς να αγωνισθεί και να δοξασθεί και ο Κίτσος Τζαβέλας".
Αργότερα, το 1827, πολέμησε στην Αττική, στον αγώνα για την απελευθέρωση της Αθήνας με τον Γ. Καραϊσκάκη, μετά τον θάνατο του οποίου διορίστηκε αρχηγός του ελληνικού στρατοπέδου στον Πειραιά.
Αντιδικίες
Γνωστή είναι η αντιζηλία του με τον Μάρκο Μπότσαρη για την αρχηγία στη Δυτική Στερεά, ήδη από την εποχή της πρώτης πολιορκίας του Μεσολογγίου. Ήταν τότε που η επαναστατική Κυβέρνηση είχε προβιβάσει τον Μάρκο Μπότσαρη στο βαθμό του στρατηγού. Αυτό δυσαρέστησε τους Τζαβελαίους και τους άλλους οπλαρχηγούς, που δεν δέχονταν να υπηρετήσουν υπό την αρχηγία του Μάρκου. Τότε μεσολάβησε ο Κωνσταντίνος Μεταξάς, όπως ο ίδιος γράφει στα απομνημονεύματά του, για να εκλείψουν οι αντιζηλίες, ενώ ο Μάρκος έσκισε μπροστά τους το δίπλωμα της στρατηγίας με τα λόγια: «Όποιος είναι άξιος παίρνει το δίπλωμα αύριο μπροστά στον εχθρό». Και πήγε από την ανατολική πλευρά ο Κίτσος Τζαβέλας και ο Μάρκος με τους δικούς του  μπήκε την νύχτα στο στρατόπεδο του Τζελαντίν μπέη, όπου και σκοτώθηκε.
Ανάμειξη στην πολιτική ζωή της χώρας
Το 1828 διορίστηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια χιλίαρχος της Α΄ χιλιαρχίας, με πεντακοσίαρχους τους Χρήστο Φωτομάρα και Γιαννούση Πανομάρα. Ο Καποδίστριας του ανέθεσε μάλιστα να εκκαθαρίσει την Στερεά Ελλάδα από τους Τουρκαλβανούς και τους Τουρκοαιγυπτίους, ενώ το 1829 συμμετείχε στην ανακατάληψη του Αντιρρίου, της Ναυπάκτου και του Μεσολογγίου.
Τον Αύγουστο του 1828 ο Κίτσος Τζαβέλας εκστράτευσε στην Κεντρική Στερεά με 1.400 συνολικά άνδρες. Με ενισχύσεις που έλαβε από την πεντακοσιαρχία του Χρ. Φωτομάρα, τους άνδρες του τοπικού οπλαρχηγού Γιάννη Φαρμάκη και άλλων, έδωσε σκληρές μάχες με τα τουρκικά στρατεύματα και πέτυχε σημαντικές νίκες. Μαζί δε με την Γ΄ χιλιαρχία υπό τον Ι. Στράτο, πέτυχε νέες  σημαντικές νίκες που εδραίωσαν την ελληνική κυριαρχία στο μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Στερεάς. Το φθινόπωρο του ιδίου χρόνου τα στρατιωτικά αυτά σώματα, αφού ενώθηκαν και με άλλες τοπικές ελληνικές δυνάμεις, απελευθέρωσαν ολόκληρη την περιοχή του Καρπενησίου.
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια (27 Σεπτεμβρίου 1831), στον οποίο και επρόσκειτο, αναμίχθηκε στις συγκρούσεις που ακολούθησαν.
Το τέλος της ζωής του
Το 1854, όταν στην Ελλάδα ξέσπασε το Απελευθερωτικό Κίνημα των Αλύτρωτων περιοχών, μαζί με άλλους Σουλιώτες αξιωματικούς, ανέλαβε την ηγεσία των επιχειρήσεων στην Ήπειρο. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος, αποσύρθηκε.
Ο Κίτσος Τζαβέλας, που είχε αναλάβει την αρχηγία όλου του Αγώνος,  αφού είδε τις ελπίδες του να χάνονται, πέθανε στην Αθήνα στις 9 Μαρτίου 1855, όπως λέγεται, από μαρασμό.
Το πατρικό όπου γεννήθηκε ο Κίτσος, (οικία Λάμπρου Τζαβέλα) δεσπόζει και σήμερα στο Βορειοδυτικό μέρος του Σουλίου, αναστηλωμένο από τους απογόνους του.
Η προτομή του Κίτσου Τζαβέλα κοσμεί το Πεδίον του Άρεως στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κιτσος Κατηγορία:Αρβανίτες
Μιρέιγ Νταρκ
Η Μιρέιγ Νταρκ (Mireille Christiane Gabrielle Aimee Aigroz, Τουλόν, Γαλλία, 15 Μαΐου 1938 - Παρίσι, 28 Αυγούστου 2017 ) ήταν Γαλλίδα μοντέλο, ηθοποιός του σινεμά ('O.K. Patron', 1974 κ.α.) και του θεάτρου και σκηνοθέτρια ('La Barbare', 1989), θεωρούμενη για κάποιο διάστημα ως διάδοχος της Μπριζίτ Μπαρντό και βραβευμένη με το Μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής, το οποίο της απένειμε ο τότε πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Ζακ Σιράκ (2006).
Η Νταρκ (το οποίο ήταν το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο) συνεργάσθηκε επί σειρά ετών με το σκηνοθέτη Ζωρζ Λωτνέρ. Ωστόσο, το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο πραγματοποιήθηκε στα 1967 με την ταινία "Week End" του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Υπήρξε συμπρωταγωνίστρια και σύντροφος του Αλέν Ντελόν επί μια 15ετία.
right|200 px|thumb|Η Μιρέιγ Νταρκ το [[2014 στην πρεμιέρα του έργου "The Monuments men"]] Τη δεκαετία του '80 τραυματίσθηκε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα, λόγω του οποίου η υγεία της επιβαρύνθηκε και υποχρεώθηκε να αποσυρθεί. Εντούτοις, λίγα χρόνια αργότερα επανήλθε στην τηλεόραση. Το 2013 υποβλήθηκε σε επέμβαση ανοικτής καρδιάς και εντέλει, πέθανε τέσσερα έτη μετά, έπειτα από κώμα, σε ηλικία 79 ετών. Δεν απέκτησε παιδί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι μοντέλα
Μιγέλ ντε Ουναμούνο
Ο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο (Miguel de Unamuno y Jugo, 1864-1936) ήταν Βάσκος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος και φιλόσοφος.
Βιογραφία
Βασκικής καταγωγής, από αστική καθολική οικογένεια, σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή της Μαδρίτης και το 1891 γίνεται καθηγητής των Ελληνικών στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας και το 1901 πρύτανης του.
Έχει δημοσιεύσει εν τω μεταξύ κείμενα στα οποία καταφαίνεται τόσο η αντίθεσή του προς τη συντηρητική κυβερνητική πολιτική όσο και οι αγωνιώδεις αμφιβολίες του σχετικά με τον βαθιά ριζωμένο στην Ισπανία Καθολικισμό.
Το 1914 παύεται, αλλά η περίοδος που ακολουθεί είναι η πιο παραγωγική του Ουναμούνο. Το 1923 το δικτατορικό καθεστώς του Πρίμο ντε Ριβέρα τον εξορίζει στις Καναρίους Νήσους, απ’ όπου όμως διαφεύγει τον ίδιο χρόνο στη Γαλλία. Ανακαλείται από την εξορία αλλά παραμένει στη Γαλλία μέχρι την πτώση της δικτατορίας Ριβέρα, την οποία, παράλληλα με το έργο του, πολεμά με άρθρα και επιστολές. Επανέρχεται τότε στις θέσεις του, εκλέγεται βουλευτής και απολαμβάνει εξαιρετικών τιμών.
Αλλά η δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε τον τρομάζει με τη βιαιότητα και τις ακρότητες της. Κι όταν ξεσπά η ανταρσία του Φράνκο, συντάσσεται με τους εθνικιστές πιστεύοντας ότι θα επιβάλουν την τάξη. Σύντομα όμως και αυτές οι αυταπάτες διαλύονται κι ο Ουναμούνο, στον λόγο του επί τη ενάρξει του ακαδημαϊκού έτους 1936, εκφράζει την πίστη του στην ελευθερία. Παύεται πάλι, τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό και σε λίγο πεθαίνει.
Ο Ουναμούνο θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς συγγραφείς της εποχής του. Το έργο του απεικονίζει την πάλη ενός ανθρώπου που θέλει αλλά δεν μπορεί να πιστέψει στον Θεό και που δυσπιστεί επίσης απέναντι στην επιστήμη και τη λογική. Το πιο γνωστό του μυθιστόρημα είναι το Άμπελ Σάντσεθ: Μια ιστορία πάθους, μια σύγχρονη ματιά στην ιστορία του Άβελ και Κάιν που αποτελεί ανατομία του φθόνου. Στο μυθιστόρημά του Καταχνιά, ο ήρωας του έργου εξεγείρεται κατά του συγγραφέα που σχεδιάζει να τον «σκοτώσει», όπως ο καταδικασμένος σε θάνατο Άνθρωπος εξεγείρεται κατά του Θεού για τη μοίρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ισπανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βάσκοι Κατηγορία:Ισπανοί αντιφασίστες
Άρης Χρυσαφόπουλος
Ο Αριστείδης (Άρης) Χρυσαφόπουλος (1913 - ...) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1913. Αγωνίστηκε στη θέση του αμυντικού για αρκετούς συλλόγους, ανάμεσα στους οποίους και ο Ολυμπιακός Πειραιώς.
Χρίστηκε 7 φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδας σε ένα σύνολο 11 αγώνων της κατά την περίοδο 1934 έως 1936. Ο αριθμός συμμετοχών του πιθανότατα θα αυξανόταν εάν το αμέσως επόμενο έτος και μόλις στα 24 χρόνια του, δεν εγκατέλειπε για βιοποριστικούς λόγους το ποδόσφαιρο ώστε να ακολουθήσει το επάγγελμα του μηχανικού πλοίων.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Περιπλανώμενος (ταινία)
Το Περιπλανώμενος (Ρωσικά: Заблудившийся), είναι Καζάχικη ταινία του 2009 στο είδος θρίλερ.
Μπρετ Έμερτον
Ο Μπρετ Μίτσελ Έμερτον (Brett Michael Emerton, 22 Φεβρουαρίου 1979) είναι Αυστραλός διεθνής ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται ως δεξί μπακ-χαφ.Αγωνίζεται στην Σίδνεϊ ΦΚ ενώ στο παρελθόν αγωνίστηκε με επιτυχία στα γήπεδα της Ευρώπης με τις φανέλες της Φέγενορντ κα της Μπλάκμπερν.
Περιπλανώμενος (ταινία)
Πλοκή
Ένας άνδρας που ταξιδεύει με τη σύζυγό του και τον γιο τους στην πόλη παίρνει έναν σύντομο δρόμο μεταξύ των στεπών. Το αυτοκίνητο πάθει βλάβη στη μέση του πουθενά και το πρωί ανακαλύπτει ότι η γυναίκα και ο γιος του, έχουν φύγει. Ενώ ψάχνει να τους βρει, βρίσκει μια παράξενη παράγκα όπου ζει ένας ηλικιωμένος άνδρας και η κόρη του. Αυτό το παράξενο ζευγάρι φαίνεται να έχει σχέδια για αυτόν, αλλά δεν είναι σαφές τι μπορεί να συνεπάγεται εν λόγω σχέδια. Όπως ο ίδιος ανακαλύπτει δεν υπάρχει διαφυγή από αυτό το μέρος, παίρνει επίσης πιο κοντά στην επίλυση του μυστηρίου του τι συνέβη στην οικογένειά του, και ποιος είναι αυτοί οι παράξενοι άνθρωποι.
Μπρετ Έμερτον
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Μπάνκστοου του Σίδνεϊ της Νέας Νότιας Ουαλίας στις 22 Φεβρουαρίου του 1979 και έχει ύψος 185 εκ. Έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας (NSL) σε ηλικία 17 χρονών με τη φανέλα της Ολυμπίκ Σίντνεϊ. Το καλοκαίρι του 2000 μετά τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ με την Ολυμπιακή Ομάδα της Αυστραλίας, της οποίας ήταν αρχηγός, παίρνει μεταγραφή για την Ευρώπη και συγκεκριμένα για την ολλανδική Φέγενορντ.Θα παραμείνει εκεί για 3 χρόνια και το Καλοκαίρι του 2003 θα μετακινηθεί στην αγγλική Μπλάκμπερν ως προσωπική επιλογή του τότε προπονητή της ομάδας Γκρέιαμ Σούνες.Τη σεζόν 2007/08 ανανέωσε το συμβόλαιο του με την Μπλάκμπερν μέχρι το 2010 ενώ αποτελεί ένα από τα βασικά στέλεχη της ομάδας.
Με την εθνική Αυστραλίας έχει από το 1998, 92 συμμετοχές και 19 τέρματα. Το 2002 είχε ανακηρυχθεί ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής από την Ωκεανία ενώ έχει συμμετάσχει με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του,στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 καθώς και στο ανεπιτυχές για την Αυστραλία,Ασιατικό Κύπελλο του 2007.
Πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίντνεϊ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπίκ Σίντνεϊ Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2011
Κανωπικό αγγείο
Τα Κανωπικά αγγεία χρησιμοποιούνταν από τους Αρχαίους Αιγυπτίους κατά την ταρίχευση για την αποθήκευση και συντήρηση των εσωτερικών οργάνων για τη μετά θάνατον ζωή. Ήταν φτιαγμένα συνήθως από ασβεστόλιθο ή ήταν κεραμικά. Τα αγγεία αυτά ήταν σε χρήση από το Παλαιό βασίλειο μέχρι την Ύστερη ή Πτολεμαϊκή περίοδο, όταν ήδη μέχρι τότε τα εσωτερικά όργανα απλώς τυλιγόταν και τοποθετούνταν μέσα στο σώμα. Τα όργανα δεν τοποθετούνταν σε ένα μόνο αγγείο, αλλά ξεχωριστά όργανα σε συγκεκριμένα, ξεχωριστά αγγεία. Το όνομα "κανωπικός" είχε λανθασμένα συνδεθεί από τους πρώτους Αιγυπτιολόγους με τον Ελληνικό μύθο του Κάνωπου.
Τα κανωπικά αγγεία του Παλαιού βασίλειο σπανίως είχαν επιγραφές, και είχαν ένα απλό πώμα. Κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου οι επιγραφές ήταν πιο συνηθισμένες, και τα πώματα συχνά είχαν σχήμα ανθρώπινου κεφαλιού. Μέχρι την 19η δυναστεία, καθένα από τα τέσσερα πώματα αναπαριστούσαν τους τέσσερεις γιους του Ώρου, ως φύλακες των οργάνων.
Χρήση και σχέδια
Τα κανωπικά αγγεία ήταν τέσσερα, κάθε ένα για φύλαξη συγκεκριμένου οργάνου: το στομάχι, τα έντερα, τους πνεύμονες, και το συκώτι, τα οποία όλα πιστευόταν ότι θα χρησίμευαν στην μετά θάνατον ζωή. Δεν υπήρχε αγγείο για την καρδιά: οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι ήταν έδρα της ψυχής, και γι' αυτό την άφηναν μέσα στο σώμα.
Τα σχέδια των κανωπικών αγγείων ποικίλουν με το πέρασμα του χρόνου. Τα παλιότερα που χρονολογούνται από την 11η ή 12η Δυναστεία, είναι φτιαγμένα από πέτρα ή ξύλο. Τα τελευταία αγγεία προέρχονται από το Νέο βασίλειο. Στο Παλαιό βασίλειο τα αγγεία είχαν απλό πώμα, ενώ κατά την Πρώτη Ενδιάμεση Περίοδο άρχισαν να εμφανίζονται πώματα με ανθρώπινα κεφάλια, που υποθέτουμε ότι αναπαριστούσαν τον νεκρό. Κάποιες φορές τα πώματα φτιάχνονταν ή ζωγραφίζονταν ώστε να αναπαριστούν το κεφάλι του Άνουβι, θεό των νεκρών και της ταρίχευσης. Μέχρι το τέλος της 18ης Δυναστείας, αναπαριστούσαν τους τέσσερεις γιους του Ώρου. Από αυτήν περίοδο έχουμε πολλά κανωπικά αγγεία, φτιαγμένα από αλάβαστρο, αραγωνίτη, ασβεστώδη πετρώματα, και μπλε ή πράσινη στιλβωμένη πορσελάνη. Οι γιοι του Ώρου ήταν επίσης οι θεοί των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα. Καθένας από τους τέσσερεις θεούς ήταν υπεύθυνος για την φύλαξη ενός συγκεκριμένου οργάνου, και προστατευόταν με την σειρά του από θεότητα, ως εξής:
Τα πρώτα κανωπικά αγγεία τοποθετούνταν σε κανωπικό κιβώτιο και θάβονταν στον τάφο μαζί με τη σαρκοφάγο του νεκρού. Αργότερα, κάποιες φορές τοποθετούνταν σε σειρά κάτω από το στήριγμα του φέρετρου, ή στις τέσσερεις γωνίες του ταφικού θαλάμου. Από τις πρώιμες περιόδους και μετά, στα αγγεία υπήρχαν επιγραφές, κάποιες φορές εκτενείς και περίπλοκες. Ο αιγυπτιολόγος Σερ Ernest Budge αναφέρει μιαν επιγραφή από την Σαϊτική (ή Πτολεμαϊκή περίοδο), που αρχίζει: "Το ψωμί είναι (έχει προσφερθεί) σε ‘σένα. Η μπίρα είναι σε ‘σένα. Θα ζήσεις με αυτά με τα οποία ζει ο Ρα". Άλλες επιγραφές κάνουν λόγο για τον εξαγνισμό στην μετά θάνατον ζωή.
Κατά τη διάρκεια της Τρίτης Ενδιάμεσης Περιόδου και μετά, εισήχθη η χρήση ομοιωμάτων κανωπικών αγγείων. Εξελιγμένες τεχνικές ταρίχευσης επέτρεπαν τα εσωτερικά όργανα να παραμένουν μέσα στο σώμα. Τα κανωπικά αγγεία παρέμειναν ως λειτουργικά σκεύη στους τάφους, αλλά το εσωτερικό τους δεν λαξεύονταν πια για να περιέχει τα όργανα.
Η παραγωγή τέτοιων κανωπικών αγγείων ήταν σε μεγάλους αριθμούς, και πολλά διατηρήθηκαν και μπορούμε να δούμε σήμερα σε μουσεία σε όλο τον κόσμο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας Κατηγορία:Αιγυπτιολογία
Φλίξμπορο
thumb|Η Εκκλησία του Φλίξμπορο Το Φλίξμπορο είναι χωριό το οποίο βρίσκεται στο Βόρειο Λίνκολνσαϊρ, στα βόρεια του Σκάνθορπ της Αγγλίας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 1.386 κατοίκους.
Το Φλίξμπορο υπήρξε τόπος μιας μεγάλης βιομηχανικής καταστροφής, η οποία έλαβε χώρα την 1η Ιουνίου 1974. Ένα εργοστάσιο χημικών καταστράφηκε ολοκληρωτικά από μία έκρηξη, η οποία προκλήθηκε από φυσικό αέριο. Ο απολογισμός της ήταν 28 νεκροί, αν και θα μπορούσε να είναι σοβαρότερος, καθώς το ατύχημα έλαβε χώρα στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Καταστροφές υπέστησαν περιοχές σε ακτίνα μέχρι 3 χιλιομέτρων από το σημείο της καταστροφής.
Η έκθεση της έρευνας είναι εντυπωσιακή: η διαδικασία παραγωγής είχε αλλάξει και η χωρητικότητα του εργοστασίου είχε τριπλασιαστεί, χωρίς όμως να έχει συμβεί κάτι τέτοιο με τα συστήματα ασφαλείας του. Επί έξι μήνες δεν υπήρχε Μηχανικός Συντήρησης, ενώ οι ποσότητες χημικών που ήταν αποθηκευμένες στο εργοστάσιο ήταν 43 φορές μεγαλύτερες από τα επιτρεπτά όρια. Διάφορες μικροδιαρροές που είχαν λάβει χώρα τις μέρες πριν από το ατύχημα είχαν επισκευαστεί στα γρήγορα, χωρίς κανείς να καταλάβει το παραμικρό, και να υποπτευθεί το παραμικρό αναφορικά με τα διάφορα μικροπροβλήματα στην λειτουργία του εργοστασίου τέσσερις ημέρες πριν από την καταστροφή.
Προς τιμήν των θυμάτων ανεγέρθηκε μνημείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Αγγλίας
Σοφία Ελισάβετ του Άνχαλτ-Ντέσαου
Η Σοφία-Ελισάβετ, γερμ.:Sophie-Elisabeth von Αnhalt-Δessau von Ascania (10 Φεβρουαρίου 1589 - 9 Φεβρουαρίου 1620) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Έγινε η τελευταία ηγουμένη του Γκέρνροντε (1593-1614). Αφού έφυγε από το μοναστήρι, η Σοφία-Ελισάβετ έγινε δούκισσα του Λάιγκνιτς μέχρι το τέλος της το 1620.
Οικογένεια
Ήταν κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της πρώτης συζύγου του Δωροθέας του Μάνσφελντ-Άρνσταϊν (1561-1594), κόρη του Ιωάννη-Αλβέρτου ΣΤ΄ κόμη του Μάνσφελντ-Άρνσταϊν. Η Σοφία-Ελισάβετ είχε άλλα 3 αμφιθαλή αδέλφια και 9 αδέλφια (από τον δεύτερο γάμο του πατέρα της με τη Δωροθέα του Παλατινάτου-Ζίμμερν). Στα ετεροθαλή περιλαμβάνονται οι Ιωάννης-Κάζιμιρ, Eλεονώρα-Δωροθέα, Σίβυλλα-Χριστίνα, Γεώργιος-Αριβέρτος και Σουζάνα-Μαργαρίτα.
Ηγουμένη του Γκέρνροντε
Από την ηλικία των τεσσάρων ετών η Σοφία-Ελισάβετ ήταν ηγουμένη του Γκέρνροντε. Το αβαείο ήταν σε παρακμή για αρκετό καιρό, πριν από την ηγουμενία της Σοφίας-Ελισάβετ. Συγκεκριμένα από τον 15ο αι. μέλη του κλάδου τής Σοφίας-Ελισάβετ, των πριγκίπων του Άνχαλτ, (που κατάγονται από τον Οίκο των Ασκάνια) προσπάθησαν διαδοχικά να ενσωματώσουν το μοναστήρι στις δικές τους κτήσεις. Όταν η Σοφία-Ελισάβετ έγινε μοναχή, οι εκτάσεις της μονής κάλυπταν μόνο περίπου δύο τετραγωνικά μίλια. Μεταξύ 1610 και 1614, τα μέλη του Οίκου των Ασκάνια συνέχισαν να ενσωματώνουν αυτές τις τελευταίες εκτάσεις του Γκέρνροντε στις δικές τους κτήσεις.
Το 1614 η Σοφία-Ελισάβετ έφυγε από το μοναστήρι, για να παντρευτεί. Οι συγγενείς της, οι πρίγκιπες του Άνχαλτ, αρνήθηκαν να διορίσουν μία νέα ηγουμένη και ολοκλήρωσαν την ενσωμάτωση του Γκέρνροντε στην επικράτειά τους. Η Σοφία-Ελισάβετ ήταν λοιπόν η τελευταία ηγουμένη του Γκένροντε.
Οικογένεια
Στις 4 Νοεμβρίου 1614 η Σοφία-Ελισάβετ παντρεύτηκε στο Ντέσαου τον εξάδελφό της Γεώργιο-Ροδόλφο δούκα του Λάιγκνιτς/Λεγκνίτσα. Ένα βιβλίο γράφτηκε για να καταγράψει τους υπέροχους γάμους τους. Αφού παντρεύτηκε τη Σοφία-Ελισάβετ, ο Γεώργιος-Ροδόλφος μεταστράφηκε από τον Λουθηρανισμό στον Καλβινισμό.
Ως δούκισσα του Λάιγκνιτς, η Σοφία- Ελισάβετ ήταν φίλη των λογοτεχνών και προστάτης της μουσικής. Έφερε πολλούς τόμους γαλλικών και ιταλικών έργων στη βιβλιοθήκη των δουκών. Ο συγγραφέας Mάρτιν Όπιτς έγραψε πολλά ποιήματα για τη Σοφία-Ελισάβετ.
Η δούκισσα και ο Γεώργιος-Ροδόλφος δεν απέκτησαν παιδιά. Αυτή απεβίωσε σε ηλικία 30 ετών, το 1620.
Στο Ντέσαου στις 4 Νοεμβρίου 1614 ο Γεώργιος-Ροδόλφος νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Σοφία-Ελισάβετ (10 Φεβρουαρίου 1589 - 9 Φεβρουαρίου 1622), κόρη τού εκ μητρός θείου του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου]]. Ο γάμος ήταν άτεκνος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Εντουάρ Φριτς
Ο Εντουάρ Φριτς (Édouard Fritch) είναι πολιτικός από τη Γαλλική Πολυνησία, και πρόεδρος της κυβέρνησης από το 2014. Πρόεδρος της Βουλής της Γαλλικής Πολυνησίας από τις 12 Απριλίου του 2007, εξελέγη πρόεδρος της Βουλής το 2007 και επανεξελέγη το 2008 και το 2018. Ανήκει στο γαλλόφιλο κόμμα Tahoeraa Huiraatira.
Καριέρα
Γεννήθηκε στην Παπεέτε της Ταϊτής στις 4 Ιανουαρίου του 1952.
Οι συνομιλίες μεταξύ του Φριτς και του Τονγκ Σανγκ φέρονταν να είχαν καταρρεύσει λίγο αργότερα. Ο τελευταίος δήλωσε έτοιμος να προσφέρει στο Φριτς το αξίωμα του προέδρου της βουλής και επιπλέον 4 επί συνόλου 15 υπουργείων, αν σχημάτιζε κυβέρνηση, Ο Φριτς απέρριψε τις προτάσεις και απαίτησε τουλάχιστον 5 υπουργεία για το κόμμα του. Ωστόσο οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία και σχηματίστηκε φιλογαλλική κυβέρνηση συνασπισμού, ανάμεσα στα κόμματα Ο Porinetia To Tatou Ai'a και Tahoeraa Huiraatira . Στις 21 Φεβρουαρίου του 2008 ο Τονγκ Σανγκ ανακοίνωσε ότι πέντε υπουργεία δίνονταν στο κόμμα του Φριτς και επίσης τα προεδρεία τριών κοινοβουλευτικών επιτροπών.
Στη νέα συνέλευση, κατά την πρώτη της συνεδρίαση το 2008, επανεξελέγη πρόεδρος ο Φριτς, έπειτα από την πολιτική συμφωνία. Η επανεκλογή του έγινε με 36 ψήφους έναντι 21 για το συνυποψήφιό του Άντονι Ζερό (Antony Géros). Η επανεκλογή του μεταδόθηκε ζωντανά στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση στη Γαλλική Πολυνησία.
Στις προεδρικές εκλογές, στις 12 Φεβρουαρίου του 2009 διεκδίκησε την προεδρία. Στον πρώτο γύρο ο Φριτς πήρε 12 ψήφους, πίσω από τον Τεμαρού (1ος με 24 ψήφους) και τον Τονγκ Σανγκ (2ος με 20 ψήφους). Έτσι, ο πρώτος γύρος δεν οδήγησε σε εκλογή προέδρου. Για το λόγο αυτό διεξήχθη το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο δεύτερος γύρος. Σε αυτόν αναμετρήθηκαν οι Τεμαρού και Τονγκ Σανγκ. Η Συνέλευση της Γαλλικής Πολυνησίας εξέλεξε τον Τεμαρού νέο πρόεδρο στο δεύτερο γύρο, με 37 ψήφους έναντι 20 για τον Τονγκ Σανγκ. Τον Τεμαρού υποστήριξε το κόμμα Tahoera'a Huiraatira. Ο υποψήφιος του κόμματος αυτού, Εντουάρ Φριτς, είχε αποσυρθεί έπειτα από τη διεξαγωγή του πρώτου γύρου, παρέχοντας την υποστήριξη του κόμματός του στον Τεμαρού.
Στις 27 Μαΐου 2010 συνελήφθη στα πλαίσια έρευνας για πιθανή εμπλοκή του σε σκάνδαλο δωροδοκίας.
Τον Μάιο του 2018 έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές, ο Φριτς επανεξελέγη πρόεδρος.
Παραπομπές
Φριτς Φριτς
Νικόλαος Α' Αχριδών
Ο Νικόλαος Α' Αχριδών ή Νικολάι Α' ήταν Αρχιεπίσκοπος Αχριδών το 1346.
Ανήμερα Πάσχα, στις 16 Απριλίου 1346, ο Σέρβος Βασιλέας Στέφαν Ντούσαν συγκάλεσε μεγάλη σύνοδο στα Σκόπια, όπου παρευρέθηκαν ο Σέρβος Αρχιεπίσκοπος Ιωαννίκιος Β΄, ο Νικόλαος Α΄, ο Πατριάρχης Πάσης Βουλγαρίας Συμεών, καθώς και αριθμός θρησκευτικών ηγετών προερχόμενων από το Άγιον Όρος. Κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης συνόδου, η αυτοκέφαλη Σερβική Αρχιεπισκοπή αναβαθμίστηκε σε Πατριαρχείο. Ο νέος Πατριάρχης, Ιωαννίκιος Β΄, στην συνέχεια, προχώρησε στην επίσημη στέψη του Ντούσαν ως «Βασιλέα και Αυτοκράτορα των Σέρβων και των Ρωμαίων (Ελλήνων)».
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι επίσκοποι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αχρίδος Κατηγορία:Πρόσωπα της Σερβικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Γιώργος Ιωακειμίδης
Ο Γιώργος Ιωακειμίδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος, γεννημένος στην Πάτρα στις 25 Ιουλίου του 1953. Υπήρξε παίκτης κι αρχηγός της Παναχαϊκής όπως και του Εθνικού Πειραιά, με τα χρώματα των οποίων έκανε σημαντική καριέρα στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας επί σειρά ετών (15 σεζόν από το 1971 έως το 1987). Έπαιξε, ακόμη, για λογαριασμό της Κορίνθου και του Μεσολογγίου. Υπήρξε προπονητής της Εθνικής Ομάδας των Ενόπλων η οποία αναδείχθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια (1997), ενώ εργάσθηκε και σε πολλούς συλλόγους. Πέθανε σε ηλικία 64 ετών, στις 22 Αυγούστου του 2017.
Πηγή
• [http://www. liganews.gr/themata/item/11809-efyge-o-giorgos-ioakeimidis «Έφυγε» ο Γιώργος Ιωακειμίδης»]
Ιωακειμιδης Γιωργος Ιωακειμιδης Γιωργος Ιωακειμιδης Γιωργος Ιωακειμιδης Γιωργος Ιωακειμιδης Γιωργος
Χρύσα Χατζηβασιλείου
Η Χρύσα Χατζηβασιλείου (1904 – 1950) ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και μια από τις σημαντικότερες γυναικείες μορφές της ελληνικής αριστεράς. Εντάχθηκε στο ΚΚΕ το 1924, έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής το 1935, του Πολιτικού Γραφείου το 1942 και μέχρι το τέλος της ζωής της το υπηρέτησε πιστά. Ήταν από τα ηγετικά στελέχη που επεδίωξε την ειρήνευση και τον συμβιβασμό με τις βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις κατά τα Δεκεμβριανά και πριν και κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου.
Νεανικά χρόνια - Ένταξη στο ΚΚΕ
Η Χρύσα Χατζηβασιλείου γεννήθηκε το 1904 στη Μικρά Ασία από σχετικά εύπορη οικογένεια. Ήταν απόφοιτος της γαλλικής Σχολής Καθολικών καλογραιών στο Οδεμήσιο της Μικράς Ασίας και γνώριζε άπταιστα γαλλικά. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Το επάγγελμά της ήταν δακτυλογράφος και από τα νεανικά της χρόνια ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία εμπνεόμενη από την Οχτωβριανή επανάσταση. Από το 1924 ήταν η εξ απορρήτων δακτυλογράφος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και με σύσταση του κόμματος λίγο αργότερα έγινε δακτυλογράφος της Σοβιετικής πρεσβείας στην Αθήνα. Με τις πρώτες αποστολές στελεχών του ΚΚΕ στη Σοβιετική Ένωση πήγε στη Μόσχα και φοίτησε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργατών Ανατολής (KUTV) όπου έμαθε και ρωσικά. Ήταν από τα πιο μορφωμένα και δραστήρια στελέχη του ΚΚΕ και έφθασε μέχρι τα ανώτατα κλιμάκια της κομματικής ιεραρχίας.
Εκλέχθηκε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ στο 6ο Συνέδριο, το Δεκέμβρη του 1935. Ήταν η πρώτη γυναίκα που εκλεγόταν στην ΚΕ του ΚΚΕ.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά πέρασε στην παρανομία και συνελήφθη στις αρχές του 1938 στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Πέτρο Ρούσο και τη Δόμνα Παπάζογλου (γυναίκα του Γιάννη Ιωαννίδη) και εκτοπίστηκε μαζί με τους συντρόφους της στην Κίμωλο. Ήταν σύζυγος του Πέτρου Ρούσου, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ.
Η περίοδος της Κατοχής και της Αντίστασης
Η γερμανική κατοχή την βρήκε εξόριστη στην Κίμωλο, απ' όπου δραπέτευσε μαζί με τους 36 άλλους πολιτικούς κρατούμενους του νησιού στις 20 Απρίλη του 1941. Κατέφυγε μαζί με τους περισσότερους συντρόφους της στην Αθήνα και εργάστηκε για την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ και παράλληλα τη δημιουργία και συγκρότηση του ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο).
Την περίοδο Μαΐου – Ιουνίου 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (ΝΚΕ) με τέσσερα μέλη: τον Πέτρο Ρούσο, την Χρύσα Χατζηβασιλείου, τον Παντελή Καραγκίτση και τον Ανδρέα Τσίπα. Στις 1-3 Ιούλη του 1941 συνήλθε στην Αθήνα η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ από τα 4 μέλη της ΝΚΕ και τους Κώστα Λαζαρίδη και Ανδρέα Τζήμα. Η Ολομέλεια κάλεσε τον ελληνικό λαό, τα κόμματα και τις οργανώσεις του σε ένα εθνικό μέτωπο απελευθέρωσης. Γραμματέας της ΝΚΕ ανέλαβε ο Ανδρέας Τσίπας με εντολή του έγκλειστου στην Ακροναυπλία Γιάννη Ιωαννίδη. Την 1η Αυγούστου 1941, με την καθοδήγηση της ΝΚΕ, εκδόθηκε το πρώτο φύλλο της νέας σειράς του Ριζοσπάστη. Η ΝΚΕ ξεκαθάρισε το τοπίο από την μεταξική Προσωρινή Διοίκηση, περιέλαβε στις τάξεις της πολλά στελέχη του ΚΚΕ που δραπέτευσαν από τους τόπους κράτησής τους και έγινε η μοναδική και αδιαμφισβήτητη καθοδήγηση του ΚΚΕ. Έργο της ΝΚΕ ήταν και οι ενέργειες για την ίδρυση του ΕΑΜ στις 27 Σεπτέμβρη του 1941. Μετά την Εξέγερση και σφαγή της Δράμας στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη με εντολή να σταματήσει τις ενέργειες του εκεί νεαρού αντάρτικου κινήματος.
Η ΝΚΕ με πολλές προσθήκες στελεχών αργότερα και Γραμματέα από τον Δεκέμβρη του 1941 τον Γιώργη Σιάντο ήταν η καθοδήγηση του ΚΚΕ ως το 7ο Συνέδριο το 1945. Στη Β΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ το 1942 η Χατζηβασιλείου εκλέχτηκε τακτικό μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ.
Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Πειραιά της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης). Στις 13 Οκτώβρη του 1944, μια μέρα μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Αθήνα, το ΕΑΜ διοργάνωσε συλλαλητήρια σε Αθήνα και Πειραιά. Η Χατζηβασιλείου ήταν η κεντρική ομιλήτρια στο μεγάλο συλλαλητήριο του ΕΑΜ που έγινε στον Πειραιά, παράλληλα με εκείνο της Αθήνας που μίλησε ο Γιώργης Σιάντος. Η Χρύσα Χατζηβασιλείου αναμφισβήτητα συνέβαλλε σημαντικά, με τις χωρίς ακρότητες θέσεις της, στο γιγάντωμα του λαϊκού εαμικού κινήματος στην Κατοχή ενώ από την άλλη έθεσε την πολιτική για την δίχως όρια συνθηκολόγηση στους Βρετανούς.
Από την απελευθέρωση στον εμφύλιο
Στο διάστημα από την απελευθέρωση της Ελλάδας (Οκτώβρης 1944) μέχρι τα Δεκεμβριανά και τη Συνθήκη της Βάρκιζας η Χρύσα Χατζηβασιλείου έλαβε μέρος ενεργά σε όλες τις πολιτικές εξελίξεις σαν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ. Οι θέσεις της σε όλα τα κρίσιμα πολιτικά θέματα εκείνης της περιόδου ήταν μετριοπαθείς και ενάντια στο τμήμα του ΕΑΜ που ζητούσε τη ρήξη και τη σύγκρουση με τους Άγγλους.
Μετά τη Βάρκιζα
Τον Οκτώβρη του 1945 συνήλθε στην Αθήνα το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ (δέκα χρόνια μετά το 6ο) σε μια πολύ κρίσιμη καμπή για το κόμμα και τη χώρα. Η Χατζηβασιλείου άνοιξε τις εργασίες του συνεδρίου με τα παρακάτω λόγια : «''Σύντροφοι και συντρόφισσες, από μέρους της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ να μου επιτρέψετε ν' ανοίξω το 7ο Συνέδριο του Κόμματος. Την επίσημη τούτη στιγμή ας αφιερώσουμε ενός λεπτού σιγή στα θύματα του αγώνα''».
Όλοι οι σύνεδροι σηκώθηκαν όρθιοι, κράτησαν ενός λεπτού σιγή και ύστερα τραγούδησαν το πένθιμο εμβατήριο: «Επέσατε θύματα». Στη συνέχεια η Χατζηβασιλείου ξαναπήρε το λόγο και έκανε έναν απολογισμό του κόμματος για τα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν από το προηγούμενο συνέδριο του, το 1935, μέχρι το 1945. Η Χατζηβασιλείου εκλέχθηκε ξανά τακτικό μέλος του ΠΓ του κόμματος. Το 7ο Συνέδριο απηύθυνε Διακήρυξη προς τον ελληνικό λαό καλώντας τον να συσπειρωθεί στον αγώνα για την ομαλή δημοκρατική λύση του εσωτερικού ζητήματος δίχως ξένες παρεμβάσεις.
Η Χρύσα Χατζηβασιλείου πρωτοστάτησε και στη συγκρότηση του παγκόσμιου αριστερού γυναικείου κινήματος. Μαζί με τη Διδώ Σωτηρίου εκπροσώπησε την Ελλάδα στο ιδρυτικό συνέδριο της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών (ΠΔΟΓ) στο Παρίσι το Νοέμβριο του 1945. Στο Β' συνέδριο της ΠΔΟΓ, στη Βουδαπέστη το 1948, εκλέχτηκε μέλος του συμβουλίου της.
Η περίοδος του εμφύλιου πόλεμου
Στα τέλη Δεκέμβρη του 1946, με απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ, ιδρύθηκε ο ΔΣΕ με αρχηγό τον Μάρκο Βαφειάδη. Η Χατζηβασιλείου διαφώνησε με την δημιουργία του ΔΣΕ. Ο εμφύλιος όμως είχε ήδη αρχίσει και στα τέλη του 1947 το ΚΚΕ τέθηκε εκτός νόμου. Η ηγεσία του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Ζαχαριάδη μετακόμισε στους ορεινούς όγκους της βόρειας Πίνδου, ενώ, η Χατζηβασιλείου παρέμεινε στην Αθήνα και ανέλαβε μαζί με τον Νίκο Πλουμπίδη την πολιτική καθοδήγηση των παράνομων πλέον οργανώσεων του ΚΚΕ που δρούσαν στην πρωτεύουσα.
Στα μέσα του 1948 η Χατζηβασιλείου αντικαταστάθηκε στην καθοδήγηση των οργανώσεων του ΚΚΕ από το μέλος του ΠΓ Στέργιο Αναστασιάδη, γιατί κατηγορήθηκε ότι δεν κατάφερε να στείλει στελέχη και μέλη του ΚΚΕ από την Αθήνα και τον Πειραιά στις τάξεις του ΔΣΕ, στην περιφέρεια. Ήταν η περίοδος που η ηγεσία του ΚΚΕ είχε δώσει το σύνθημα "Όλοι στ' άρματα, Όλα για τη νίκη", καλώντας όλους τους κομμουνιστές να ενταχθούν στο ΔΣΕ. Η αποτυχία της αποστολής εφεδρειών από την πρωτεύουσα στο ΔΣΕ στα βουνά, οφειλόταν και στο γεγονός ότι οι κυβερνητικοί είχαν φράξει αποτελεσματικά όλες τις εξόδους από την πρωτεύουσα και επίσης στο ότι η Ασφάλεια είχε εξαρθρώσει πολλές οργανώσεις του ΚΚΕ στην Αθήνα, τον Πειραιά και σε πολλές πόλεις. Ήδη από τον Απρίλιο του 1947 λειτουργούσαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μακρόνησο, το Τρίκκερι και τη Γυάρο, όπου στάλθηκαν χιλιάδες αριστεροί.
Η Χρύσα Χατζηβασιλείου στα μέσα του 1948 εγκαταστάθηκε στο Γράμμο μαζί με την ηγεσία του ΚΚΕ.
Η Χατζηβασιλείου στη διάρκεια του εμφύλιου πόλεμου αγωνίστηκε μεταξύ άλλων και για τη χειραφέτηση των γυναικών. Στις 25 Οκτωβρίου 1948, στις περιοχές που ελέγχονταν από τους αντάρτες του ΔΣΕ, ιδρύθηκε η Πανελλαδική Δημοκρατική Ένωση Γυναικών (ΠΔΕΓ) με Πρόεδρο τη Χρύσα Χατζηβασιλείου. Το καταστατικό της ΠΔΕΓ ψηφίστηκε από μια πανελλαδική συνδιάσκεψη γυναικών του ΔΣΕ και του ΚΚΕ στην οποία παρευρέθηκαν και οι : Ηρώ Μπαρτζιώτα, Ρούλα Κουκούλου, Αύρα Παρτσαλίδη, Μαρία Μπέικου, Μαρία Κολιγιάννη κ.α.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης στις αρχές του 1949 επεδίωξε να απομακρύνει τη Χατζηβασιλείου από την ΚΕ και από το ΠΓ του ΚΚΕ γιατί διαφώνησε μαζί του σε θέματα τακτικής του κόμματος και του ΔΣΕ. Στις 30-31 Ιανουαρίου 1949 συνήλθε στο Γράμμο η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ. Η 5η Ολομέλεια καθαίρεσε από αρχηγό του ΔΣΕ το Μάρκο Βαφειάδη και τον διέγραψε από το ΚΚΕ ενώ παράλληλα, απάλλαξε τη Χατζηβασιλείου από τα καθήκοντά της για λόγους υγείας. Επίσης ψήφισε την εισήγηση του Ζαχαριάδη περί της έντασης της προσπάθειας του ΔΣΕ μέχρι την τελική νίκη που δεν θα αργήσει γιατί "ο μοναρχοφασιμός παραδέρνει μέσα σε ολόπλευρη κρίση και θα συντριβεί, οπότε το κόμμα θα αρχίσει χωρίς καθυστέρηση τη σοσιαλιστική οικοδόμηση της χώρας". Έτσι λοιπόν, οι επικριτές του Ζαχαριάδη μέσα στην ηγεσία του κόμματος μειώθηκαν.
Μετά τον εμφύλιο
Το φθινόπωρο του 1949 μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της Βουδαπέστης για νοσηλεία. Όμως η σοβαρή ασθένεια της εξελίχθηκε και πέθανε στη Βουδαπέστη το 1950 ξεχασμένη από τους περισσότερους συντρόφους της. Ένας από τους ελάχιστους συντρόφους της κομμουνιστές που πήγαν να την δουν το φθινόπωρο του 1949 στη Βουδαπέστη, στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν, ήταν ο Κώστας Καραγιώργης. Ο άντρας της Πέτρος Ρούσος διαφώνησε με την κριτική που άσκησε η Χρύσα στο Ζαχαριάδη, επέκρινε τη στάση της και διαχώρισε τη θέση του.
Η Χρύσα Χατζηβασιλείου τάφηκε στη Βουδαπέστη. Το 1975 τα οστά της μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Γκλυν Άιλιφ
Ο Γκλυν Αϊλιφ (αγγλικά: Glyn Iliffe) είναι Άγγλος συγγραφέας, ο οποίος γράφει ιστορικά μυθιστορήματα για την εποχή του Τρωικού Πολέμου. Γνωστός για την έκδοση της τριλογίας Οι περιπέτειες του Οδυσσέα (αγγλ. The Adventures of Odysseus), η οποία εκδόθηκε τη διετία 2008-2010 και αποτελείται από τα παρακάτω βιβλία: Βασιλιάς της Ιθάκης (αγγλ. King of Ithaca), Οι Πύλες της Τροίας (αγγλ. The Gates of Troy) και Η ασπίδα του Αχιλλέα (αγγλ. The Armor of Achilles). Επίσης, είχε εκδόσει πρόσφατα το βιβλίο Οι μάντεις της Τροίας (αγγλ. Oracles of Troy). Είναι παντρεμένος με δύο κόρες.