cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Μπουντούρης
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1853 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1856, του 1862 και του 1865. Χρημάτισε τρείς φορές υπουργός ναυτικών στις κυβερνήσεις Διομήδη Κυριακού (1863), Μπενιζέλου Ρούφου (1863 & 1865, απ'όπου παραιτήθηκε το 1866). Παράλληλα ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση εκλεγόμενος πρώτος δημαρχιακός πάρεδρος του δήμου Χαλκίδας το 1853 και εν συνεχεία, το 1855, δήμαρχος Χαλκίδας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1857.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Δήμαρχοι Χαλκίδας Κατηγορία:Οικογένεια Μπουντούρη
Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (αγγλ. United States House of Representatives), κοινώς αναφερόμενη ως Βουλή, είναι η «Κάτω Βουλή» του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, με την «Άνω Βουλή» να είναι η Γερουσία. Η σύνθεση και οι εξουσίες της Βουλής και της Γερουσίας καθορίζονται στο Άρθρο 1 του Συντάγματος των ΗΠΑ του Συντάγματος (το οποίο δεν χρησιμοποιεί τους όρους άνω και κάτω).
Allegro (ιστότοπος)
μικρογραφία| Ζώνη Allegro στο Woodstock Festival Poland (2015). Το Allegro είναι πολωνική online πλατφόρμα ηλεκτρονικού εμπορίου.
Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Κάθε πολιτεία λαμβάνει αντιπροσώπευση στη Βουλή ανάλογα με τον πληθυσμό της αλλά δικαιούται έναν τουλάχιστον Αντιπρόσωπο ως Μέλος του Κογκρέσου. Η πιο πολυπληθής πολιτεία, η Καλιφόρνια, έχει τώρα 53 βουλευτές (αντιπροσώπους).
Ο συνολικός αριθμός ψηφιζόντων βουλευτών, ορίζεται από νόμο στους 435. Κάθε αντιπρόσωπος υπηρετεί μια διετή θητεία. Ο προϊστάμενος αξιωματούχος της Βουλής είναι ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, και εκλέγεται από τα μέλη της Βουλής.
Allegro (ιστότοπος)
Διαχειρίζεται από την Allegro.pl Sp. ΕΠΕ (πρώην: Allegro Group Sp.ΕΠΕ) που δημιουργήθηκε το 1999 και στη συνέχεια αγοράστηκε από τον ιστότοπο δημοπρασιών QXL Ricardo plc τον Μάρτιο του 2000. Η QXL Ricardo plc άλλαξε το όνομά της σε Tradus plc το 2007 και εξαγοράστηκε από την Naspers το 2008. Τον Οκτώβριο του 2016, η Naspers πούλησε τον Όμιλο Allegro σε μια συμμαχία επενδυτικών κεφαλαίων: Cinven, Permira και Mid Europa Partners.
Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Το Σύνταγμα δίδει στη Βουλή αρκετές αποκλειστικές εξουσίες: την εξουσία να εισηγείται νομοσχέδια εσόδων, να παραπέμπει αξιωματούχους σε δίκη, και να εκλέγει τον Πρόεδρο σε περίπτωση αδιεξόδου του Εκλεκτορικού Κολλεγίου.
Allegro (ιστότοπος)
Εξαιρετικά δημοφιλές στην Πολωνία, το Allegro κατατάχθηκε στην 251η θέση μεταξύ των πιο δημοφιλών διαδικτυακών ιστότοπων στον κόσμο από το Alexa Internet και κατατάχθηκε στην 5η θέση στην Πολωνία (στις 12 Ιανουαρίου 2017).
Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Η Βουλή συνέρχεται στη νότια πτέρυγα του Καπιτωλίου των ΗΠΑ.
Ιστορία
Υπό τα Άρθρα της Συνομοσπονδίας, το Κογκρέσο ήταν ένα μονοθάλαμο σώμα στο οποίο κάθε πολιτεία έχει μία ψήφο. Η αναποτελεσματικότητα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης υπό τα Άρθρα οδήγησε το Κογκρέσο να συγκαλέσει μια Συνταγματική Συνέλευση το 1787· όλες οι πολιτείες εκτός του Ρόουντ Άιλαντ συμφώνησαν να στείλουν αντιπροσώπους. Το θέμα του πως το Κογκρέσο θα δομείτο ήταν από τα πιο διαιρετικά μεταξύ των ιδρυτών κατά τη διάρκεια της Συνέλευσης. Το Σχέδιο της Βιρτζίνια του Τζέημς Μάντισον απαιτούσε ένα διθάλαμο Κογκρέσσο: η κάτω βουλή θα ήταν "του λαού," εκλεγόμενη απευθείας από τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών και αντιπροσωπεύουσα την κοινή γνώμη, και ένα πιο συμβουλευτικό άνω κοινοβούλιο που θα εκπροσωπούσε τις ξεχωριστές πολιτείες, και θα ήταν λιγότερο ευαίσθητη σε μεταβολές του μαζικού αισθήματος, θα εκλεγόταν από την κάτω βουλή.
Allegro (ιστότοπος)
Το 2011, το Allegro ισχυρίστηκε ότι έχει πάνω από 11 εκατομμύρια χρήστες. Το 2017, το Allegro ισχυρίστηκε ότι έχει πάνω από 16 εκατομμύρια χρήστες και περισσότερους από 20 εκατομμύρια λογαριασμούς.
Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Ιστορία
Η Βουλή αναφέρεται ως η κάτω βουλή, με τη Γερουσία να είναι η άνω βουλή, αν και το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν χρησιμοποιεί αυτή την ορολογία. Η έγκριση και των δύο βουλών είναι απαραίτητη για την ψήφιση της νομοθεσίας. Το Σχέδιο Βιρτζίνια κέρδισε την υποστήριξη αντιπροσώπων από μεγάλες πολιτείες όπως η Βιρτζίνια, η Μασσαχουσέτη, και η Πεννσυλβάνια, καθώς απαιτούσε αντιπροσώπευση βασισμένη στον πληθυσμό. Οι μικρότερες πολιτείες, όμως, ευνοούσαν το Σχέδιο του Νιου Τζέρσεϋ, το οποίο απαιτούσε ένα μονοθάλαμο Κογκρέσο με ίση αντιπροσώπευση για τις πολιτείες.
Allegro (ιστότοπος)
Όγκος πωλήσεων
Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας, 70 εκατομμύρια αντικείμενα πωλούνται μέσω της πλατφόρμας Allegro μηνιαίως.
Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Ιστορία
Τελικά, η Συνέλευση έφθασε στον Συμβιβασμό του Κονέκτικατ, ή Μεγάλο Συμβιβασμό, υπό τον οποίο η μια βουλή του Κογκρέσου (η Βουλή των Αντιπροσώπων) θα παρείχε εκπροσώπηση αναλογική με τον πληθυσμό κάθε πολιτείας, ενώ η άλλη (Η Γερουσία) θα παρείχε ίση εκπροσώπηση μεταξύ των πολιτειών. Το Σύνταγμα επικυρώθηκε από τον απαιτούμενο αριθμό πολιτειών (εννέα σε σύνολο 13) το 1788, αλλά η εφαρμογή του ορίσθηκε για τις 4 Μαρτίου 1789. Η Βουλή ξεκίνησε τις εργασίες της στις 1 Απριλίου 1789, όταν πέτυχε απαρτία για πρώτη φορά.
Κατά το πρώτο μισό του 19ου Αιώνα, η Βουλή ήταν συχνά σε σύγκρουση με τη Γερουσία για περιφερειακά διχαστικά θέματα, περιλαμβανομένης της δουλείας. Ο Βορράς ήταν πολύ περισσότερο κατοικημένος από τον Νότο, και έκτοτε κυριάρχησε η Βουλή των Αντιπροσώπων. Παρ' όλ' αυτά, ο Βορράς δεν είχε το ίδιο πλεονέκτημα στη Γερουσία, όπου η ίση αντιπροσώπευση των πολιτειών επικρατούσε.
Allegro (ιστότοπος)
Χριστουγεννιάτικη διαφήμιση 2016
Η 3λεπτη χριστουγεννιάτικη διαφήμιση του Allegro το 2016 παρουσίαζε έναν ηλικιωμένο Πολωνό να διδάσκει τον εαυτό του αγγλικά για να επικοινωνήσει με τη εγγονή του που πρόκειται να συναντήσει για πρώτη φορά όταν θα επισκεφθεί τον γιο του στο Λονδίνο για τα Χριστούγεννα. Έχει επαινεθεί ιδιαίτερα στα κοινωνικά μέσα και έχει προβληθεί πάνω από 15 εκατομμύρια φορές στο YouTube.
Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Ιστορία
Η περιφερειακή διαμάχη εκδηλώθηκε κυρίως στο θέμα της δουλείας. Ένα παράδειγμα πρόβλεψης που υποστηρίζεται συνεχώς από τη Βουλή αλλά εμποδίζεται στη Γερουσία ήταν το Wilmot Proviso, το οποίο πρόβλεπε την απαγόρευση της δουλείας στη γη που κερδήθηκε κατά τον Μεξικανοαμερικανικό Πόλεμο. Η διαμάχη για τη δουλεία και άλλα θέματα παρέμειναν έως τον Εμφύλιο Πόλεμο (1861–1865), ο οποίος ξεκίνησε λίγο μετά την προσπάθεια αρκετών νότιων πολιτειών να αποσχισθούν από την Ένωση. Ο πόλεμος κατέληξε στην ήττα του Νότου και την κατάργηση της δουλείας. Επειδή όλοι οι νότιοι γερουσιαστές εκτός του Άντριου Τζόνσον παραιτήθηκαν από τις έδρες τους στην αρχή του πολέμου, η Γερουσία δεν είχε την ισορροπία μεταξύ Βορρά και Νότου κατά τον πόλεμο.
Τα χρόνια της Ανασυγκρότησης που ακολούθησαν είδαν μεγάλες πλειοψηφίες για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, το οποίο πολλοί Αμερικανοί συνέδεαν με τη νίκη της Ένωσης στον Εμφύλιο Πόλεμο και το τέλος της δουλείας. Η περίοδος της Ανασυγκρότησης τελείωσε περίπου το 1877· η επόμενη περίοδος, γνωστή ως η Χρυσή Εποχή, σημαδεύτηκε από αδρές πολιτικές διαιρέσεις στο εκλεκτοράτο. Το Δημοκρατικό και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα φέρουν πλειοψηφίες στη Βουλή σε διάφορες περιόδους.
thumb|upright|Ο Ρεπουμπλικανός [[Τόμας Μπράκετ Ρηντ, περιστασιακά γελοιοποιούμενος ως «Ο Τσάρος Ρηντ», ήταν ένας Αντιπρόσωπος (Βουλευτής) των ΗΠΑ από το Μαίην, και Πρόεδρος της Βουλής το 1889–1891 και το 1895–1899.]] Τον ύστερο 19ο και πρώιμο 20ό αιώνα επίσης υπήρξε μια δραματική αύξηση στην εξουσία του Προέδρου της Βουλής. Η άνοδος της επιρροής του Προέδρου άρχισε τη δεκαετία του 1890, κατά την θητεία του Ρεπουμπλικανού Τόμας Μπράκετ Ρηντ. Ο «Τσάρος Ρηντ», όπως ήταν το ψευδώνυμο του, προσπάθησε να θέσει σε ισχύ την άποψή του ότι «Το καλύτερο σύστημα είναι να κυβερνά το ένα κόμμα και το άλλο να παρακολουθεί.» Η δομή της ηγεσίας της Βουλής επίσης αναπτύχθηκε περίπου κατά την ίδια περίοδο, με τις θέσεις του Ηγέτη της Πλειοψηφίας και του Ηγέτη της Μειοψηφίας να δημιουργούνται το 1899. Ενώ ο Ηγέτης της Μειοψηφίας ήταν ο αρχηγός του μειοψηφικού κόμματος, ο Ηγέτης της Πλειοψηφίας παρέμεινε υποδεέστερος του Προέδρου. Η Προεδρία έφθασε στο ζενίθ της κατά την θητεία του Ρεπουμπλικανού Τζόζεφ Γκάρνεϋ Κάννον, από το 1903 έως το 1911. Οι εξουσίες του Προέδρου περιελάμβαναν την προεδρία στην ισχυρή Rules Committee και την ικανότητα να διορίζει μέλη σε άλλες επιτροπές της Βουλής. Αυτές οι εξουσίες, μολονότι, περικόπηκαν στην "Επανάσταση του 1910" λόγω των προσπαθειών των Δημοκρατικών και των δυσαρεστημένων Ρεπουμπλικανών που αντιτίθενταν στις αναμφισβήτητα αδέξιες τακτικές του Κάννον.
Allegro (ιστότοπος)
Κατά του ρατσισμού
Από το 2018, το Allegro συνεργάζεται με την πολωνική αντιρατσιστική οργάνωση «Never Again» για την κατάργηση δημοπρασιών νέων ειδών με ρατσιστικό, φασιστικό και αντισημιτικό περιεχόμενο. Το 2018-2019 περισσότερα από 3.500 αντικείμενα με φασιστικό και αντισημιτικό περιεχόμενο αφαιρέθηκαν μέσω αυτής της συνεργασίας. Αυτά περιλαμβάνουν πολλά αντίγραφα σύγχρονων εκδόσεων του βιβλίου «Ο Αγών μου» του Χίτλερ χωρίς κριτικά σχόλια, καθώς και βιβλία των Ντέιβιντ Ίρβινγκ, Λεόν Ντεγκρέλ και Χένεκε Κάρντελ. Τα αντικείμενα που προσφέρονται προς πώληση που αναφέρονται από το «Never Again» περιλάμβαναν επίσης πρόσφατα κατασκευασμένες σημαίες του Τρίτου Ράιχ και στολές των SS, δαχτυλίδια και σήματα με ναζιστικές σβάστικες, σύγχρονες απομιμήσεις ναζιστικών στρατιωτικών διακοσμήσεων, δίσκους με ναζιστική μουσική, αναπτήρες με εικόνα του Χίτλερ ή μενταγιόν με τον Μουσολίνι.
Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Ιστορία
Το Δημοκρατικό Κόμμα κυριάρχησε στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατά τη διακυβέρνηση του Προέδρου Φράνκλιν Ρούζβελτ (1933–1945), συχνά κερδίζοντας πάνω από τα δύο τρίτα των εδρών. Και οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί ήταν στην εξουσία σε διάφορες εποχές κατά την επόμενη δεκαετία. Το Δημοκρατικό Κόμμα διατήρησε τον έλεγχο της Βουλής από το 1954 μέχρι το 1995. Στα μέσα της δεκαετίας του '70, υπήρξαν μεγάλες μεταρρυθμίσεις στη Βουλή, που ενίσχυσαν την εξουσία των υποεπιτροπών στις δαπάνες των εδρών των επιτροπών και στο να επιτρέπουν στους κομματικούς ηγέτες να υποδεικνύουν τις έδρες των επιτροπών. Αυτές οι δράσεις έγιναν για να υποσκάψουν το σύστημα ηλικιακής αρχαιότητας, και να μειώσουν την ικανότητα ενός μικρού αριθμού πρεσβύτερων μελών να παρακωλύουν τη νομοθεσία που δεν ευνοούσαν. Υπήρξε επίσης μια μεταστροφή από τη δεκαετία του '70 προς μεγαλύτερο έλεγχο του νομοθετικού προγράμματος από το κόμμα πλειοψηφίας· η εξουσία των κομματικών ηγετών (ειδικά του Προέδρου) αυξήθηκε σημαντικά.
Allegro (ιστότοπος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Εταιρείες με έδρα το Πόζναν
Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ)
Ιστορία
Οι Ρεπουμπλικανοί πήραν τον έλεγχο της Βουλής το 1995, υπό την ηγεσία του Προέδρου Νιουτ Γκίνγκριτς. Ο Γκίνγκριτς προσπάθησε να περάσει ένα ευρύ νομοθετικό πρόγραμμα, το Συμβόλαιο με την Αμερική για το οποίο οι Ρεπουμπλικανοί της Βουλής είχαν εκλεγεί, και έκανε μεγάλες μεταρρυθμίσεις της Βουλής, αξιοσημείωτα συρρικνώνοντας την θητεία στις έδρες των επιτροπών σε τρις διετείς θητείες. Πολλά στοιχεία του Συμβολαίου δεν πέρασαν στο Κογκρέσο, τους άσκησε βέτο ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, ή ουσιαστικά τροποποιήθηκαν με διαπραγματεύσεις με τον Κλίντον. Οι Ρεπουμπλικανοί διατηρήθηκαν στη Βουλή έως τις Εκλογές Κογκρέσου των ΗΠΑ 2006, κατά τη διάρκεια των οποίων οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και η Νάνσι Πελόζι ακολούθως εκλέχθηκε από τη Βουλή ως η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος. Στις Εκλογές της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ 2010 οι Ρεπουμπλικανοί ξαναπήραν τη Βουλή κατά τη μεγαλύτερη μεταστροφή δύναμης από τη δεκαετία του 1930.
Κατανομή
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Οι 435 έδρες με δικαίωμα ψήφου της τρέχουσας Βουλής απεικονισμένες κατά πολιτεία, από τη μεγαλύτερη στη μικρότερη. thumb|right|300px|Πληθυσμός ανά Αντιπρόσωπο των ΗΠΑ διανεμημένος σε κάθε μία από τις 50 πολιτείες και την Περιφέρεια της Κολούμπια (Π.Κ.), με κατάταξη πληθυσμού. Αφού η Π.Κ. (κατατάσσεται στο 50) δεν λαμβάνει έδρες στη Βουλή, η ράβδος της απουσιάζει.
Υπό το Άρθρο I, Τμήμα 2 του Συντάγματος, οι έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατανέμονται μεταξύ των πολιτειών κατά πληθυσμό, όπως καθορίζεται από την απογραφή που διεξάγεται κάθε δέκα έτη.
Ο μόνος συνταγματικός κανόνας σε σχέση με το μέγεθος της Βουλής αναφέρει: "Ο Αριθμός των Αντιπροσώπων δεν πρέπει να υπερβαίνει τον ένα για κάθε τριάντα Χιλιάδες." Το Κογκρέσο τακτικά αύξανε το μέγεθος της Βουλής για να προσαρμοσθεί στην πληθυσμιακή αύξηση έως ότου σταθεροποίησε τον αριθμό των ψηφιζόντων μελών της Βουλής σε 435 το 1911. Ο αριθμός προσωρινά αυξήθηκε σε 437 το 1959 με την είσοδο της Αλάσκα και της Χαβάης (παραχωρώντας μία έδρα σε έναν αντιπρόσωπο από κάθε μία από αυτές τις πολιτείες χωρίς τη μεταβολή της υπάρχουσας κατανομής), και επέστρεψε στους 435 τέσσερα έτη αργότερα, μετά την ανακατανομή που ήταν συνέπεια της απογραφής του 1960.
Το Σύνταγμα δεν προνοεί για την αντιπροσώπευση της Περιφέρεια της Κολούμπια ή των εδαφών. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα μέρη εκλέγουν μη ψηφίζοντες εκπροσώπους ή, στο Πουέρτο Ρίκο, έναν Αρμοστή. Η Περιφέρεια της Κολούμπια και τα εδάφη Αμερικανική Σαμόα, Γκουάμ, και Βόρειες Μαριάνες Νήσοι, και οι Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι εκπροσωπούνται από έναν μη ψηφίζοντα αντιπρόσωπο το καθένα. Το Πουέρτο Ρίκο εκλέγει έναν Αρμοστή, αλλά παρά να έχει τετραετή θητεία, ο ρόλος του Αρμοστή είναι όμοιος με των αντιπροσώπων από τα άλλα εδάφη. Οι έξι Αντιπρόσωποι και Αρμοστές μπορούν να συμμετέχουν σε διαλόγους· προ του 2011, τους επιτρεπόταν να ψηφίζουν σε επιτροπές και στην Committee of the Whole όταν οι ψήφοι τους δεν θα ήταν αποφασιστικοί.
Η αγωγή Κλέμονς εναντίον Τμήματος Εμπορίου έχει αρχειοθετηθεί στο Δικαστήριο Περιφερειών των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Βόρεια Περιφέρεια του Μισισιπή. Αν αυτό συμβεί, θα επηρέαζε επίσης την κατανομή του Εκλεκτορικού Κολεγίου για τις προεδρικές εκλογές από το 2012 και μετά.
Αναδιανομή των περιφερειών
Οι πολιτείες που δικαιούνται πλέον του ενός Βουλευτή διαιρούνται σε μονομελείς περιφέρειες. Αυτό έχει υπάρξει ομοσπονδιακή νομοθετική απαίτηση από το 1967. Πριν από αυτόν τον νόμο, η αντιπροσώπευση με γενικό ψηφοδέλτιο χρησιμοποιείτο από μερικές πολιτείες. Τυπικά, οι πολιτείες επανασχεδιάζουν τις γραμμές των περιφερειών (βλέπε αναδιανομή των περιφερειών) μετά από κάθε απογραφή, αν και μπορούν να το κάνουν και σε άλλες περιόδους (βλέπε επανασχεδιασμός των εκλογικών περιφερειών του Τέξας 2003). Κάθε πολιτεία καθορίζει τα δικά της όρια περιφερειών, είτε μέσω νομοθεσίας ή μέσω μη κομματικών πινάκων. "Malapportionment" είναι αντισυνταγματική και οι περιφέρειες πρέπει περίπου να είναι ίδιες σε πληθυσμό (βλέπε Wesberry v. Sanders). Η Πράξη Δικαιωμάτων Ψήφου απαγορεύει στις πολιτείες την κατανομή εκλογικών περιφερειών προς όφελος ενός κόμματος η οποία στοχεύει στη μείωση της εκλογικής δύναμης των φυλετικών μειονοτήτων.
Προϋποθέσεις-Προσόντα
Το Άρθρο I, Τμήμα 2 του Συντάγματος ορίζει τρεις προϋποθέσεις για τους αντιπροσώπους. Κάθε αντιπρόσωπος πρέπει: (1) πρέπει να είναι τουλάχιστον εικοσιπέντε ετών· (2) πρέπει να έχει υπάρξει πολίτης των ΗΠΑ για τα προηγούμενα επτά έτη· και (3) να είναι (την εποχή των εκλογών) κάτοικος της πολιτείας που αντιπροσωπεύει. Τα μέλη δεν χρειάζεται να διαμένουν στην περιφέρεια τους. Οι προϋποθέσεις της ηλικίας και της ιθαγένειας για τους αντιπροσώπους είναι ελαστικότερα από αυτά για τους γερουσιαστές. Οι συνταγματικές απαιτήσεις του Άρθρου I, Τμήματος 2 για την εκλογή στο Κογκρέσο είναι οι μέγιστες απαιτήσεις που μπορούν να επιβληθούν σε έναν υποψήφιο. Ούτως, το Άρθρο I, Τμήμα 5, που επιτρέπει σε κάθε Βουλή να είναι ο κριτής των προσόντων των μελών της δεν επιτρέπει στη Βουλή να θεσπίσει επιπρόσθετες προϋποθέσεις. Ούτως μια Πολιτεία δεν μπορεί να θεσπίσει κριτήρια.
Εκλογές
Οι εκλογές για τους Βουλευτές, διεξάγονται κάθε άρτιο έτος, την Ημέρα Εκλογής την πρώτη Τρίτη μετά την πρώτη Δευτέρα του Νοεμβρίου. Από το νόμο οι Βουλετές, πρέπει να εκλέγονται από μονομελείς περιφέρειες με ψηφοφορία πλειοψηφίας.
Στις περισσότερες πολιτείες, οι υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων για κάθε περιφέρεια παίρνουν το χρίσμα σε κομματικές προκριματικές εκλογές, που τυπικά διεξάγονται μεταξύ άνοιξης και ύστερου θέρους. Στις περισσότερες πολιτείες, τα Ρεπουμπλικανικά και τα Δημοκρατικά κόμματα επιλέγουν τους αντίστοιχους υποψηφίους για κάθε περιφέρεια στα πολιτικά συνέδριά τους την άνοιξη ή στις αρχές του καλοκαιριού, τα οποία συχνά χρησιμοποιούν ομόφωνες ψήφους για να αντικατοπτρισθεί είτε η εμπιστοσύνη στον κάτοχο είτε το αποτέλεσμα των ευνοιών σε προηγούμενες συζητήσεις. Οι εξαιρέσεις μπορεί να καταλήξουν σε μια λεγόμενη floor fight—convention ψηφοφορία με αντιπροσώπους, με αποτελέσματα που είναι δύσκολο να προβλεφθούν. Ειδικά αν το συνέδριο είναι οριακά διαιρεμένο, ένας ηττώμενος υποψήφιος μπορεί να αγωνισθεί περαιτέρω εκπληρώνοντας τις συνθήκες μιας προκριματικής εκλογής.
Από το 1967, ο Ομοσπονδιακός νόμος απαιτεί τα Μέλη της Βουλής να εκλέγονται από μονομελείς περιφέρειες, έκτοτε μη επιτρέποντας τη χρήση της αναλογικής εκπροσώπησης. Η Λουιζιάνα είναι μοναδική στο ότι διεξάγει μια "προκριματική εκλογή" με όλα τα κόμματα την ημέρα των γενικών εκλογών με έναν επακόλουθο δεύτερο γύρο μεταξύ των δύο κορυφαίων φιναλίστ (ασχέτως κόμματος) αν ουδείς υποψήφιος έλαβε την πλειοψηφία στα προκριματικά. Η πολιτεία της Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί τώρα ένα παρόμοιο (αν και όχι ταυτόσημο) σύστημα με αυτό της Λουιζιάνα. Οι έδρες που εκκενώνονται κατά τη διάρκεια μιας θητείας πληρούνται μέσω ειδικών εκλογών, εκτός αν το κενό συμβαίνει πλησιέστερα στην επόμενη γενική εκλογή από ότι μια προκαθορισμένη προθεσμία. Η θητεία ενός μέλους που επιλέγεται σε μια ειδική εκλογή συνήθως αρχίζει την επόμενη ημέρα, ή αμέσως μόλις επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα.
Θητείες
Οι Βουλευτές και οι Delegates υπηρετούν διετείς θητείες, ενώ ο Ύπατος Αρμοστής υπηρετεί για τέσσερα έτη. Το Σύνταγμα επιτρέπει η Βουλή να εκδιώξει ένα μέλος με τα δύο τρίτα των ψήφων. Στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, μόνο πέντε μέλη έχουν εκδιωχθεί από τη Βουλή· το 1861, τρεις αποπέμφθηκαν επειδή υποστήριζαν την απόσχιση των Συνομόσπονδων πολιτειών, ο Τζον Μπούλλοκ Κλαρκ (Δ-MO), ο Τζον Ουίλλιαμ Ράιντ (Δ-MO), και ο Χένρυ Κορνήλιους Μπέρνετ (Δ-KY). Ο Μάικλ Μάγιερς (Δ-PA) αποπέμφθηκε μετά την καταδίκη του για δωροδοκία το 1980, και ο Τζέιμς Τράφικαντ (Δ-OH) αποπέμφθηκε το 2002 μετά την καταδίκη του για διαφθορά. Η Βουλή επίσης έχει την εξουσία επίσημα να μέμφεται ηθικά (censure) ή να επιπλήξει τα μέλη της· η μομφή αυτή ή η επίπληξη απαιτεί μόνο μια απλή πλειοψηφία, αλλά δεν καθαιρεί ένα πρόσωπο από το αξίωμα του.
Σύγκριση με τη Γερουσία
Ως έλεγχο στη λαϊκά εκλεγμένη Βουλή, η Γερουσία έχει αρκετές διακριτές εξουσίες. Για παράδειγμα, οι "εξουσίες συμβουλής και συναίνεσης" (advice and consent) (όπως η εξουσία έγκρισης συνθηκών) είναι αποκλειστικό προνόμιο της Γερουσίας. Η Βουλή όμως μπορεί να κινήσει νομοσχέδια δαπανών και έχει αποκλειστική αρμοδιότητα να παραπέμψει αξιωματούχους και επιλέγει τον Πρόεδρο σε περίπτωση αδιεξόδου του Εκλεκτορικού Κολλεγίου. Η Γερουσία και η Βουλή διαφοροποιούνται περαιτέρω από τις διάρκειες θητείας και τω αριθμό των περιφερειών που εκπροσωπούνται. Με μακρύτερες θητείες, λιγότερα μέλη και (σε όλες πλην επτά αντιπροσωπειών) μεγαλύτερες εκλογικές περιφέρειες, οι γερουσιαστές έχουν μεγαλύτερο κύρος. Επιπλέον, η Γερουσία θεωρείται παραδοσιακά λιγότερο κομματικοποιημένο σώμα επειδή τα λιγότερα μέλη της της προσδίδουν μια μεγαλύτερη δυνατότητα να δημιουργεί συμβιβασμούς και και να ενεργεί πιο ενωτικά.
Μισθοί
Μια αύξηση της προσαρμογής του κόστους ζωής (COLA) ενεργοποιείται ετησίως εκτός αν το Κογκρέσο ψηφίσει να μην την αποδεχθεί. Το Κογκρέσο ρυθμίζει τους μισθούς των μελών· όμως, η Εικοστή Έβδομη Τροποποίηση στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών απαγορεύει μια μεταβολή στον μισθό (αλλά όχι την COLA ) από το να ενεργοποιηθεί μέχρι μετά την επόμενη γενική εκλογή. Οι Βουλευτές, είναι εκλόγιμοι για οφέλη συνταξιοδότησης αφότου υπηρετήσουν επί πέντε έτη.
Τίτλοι
Οι Βουλευτές (Αντιπρόσωποι) χρησιμοποιούν το πρόθεμα "Ο Αξιότιμος" πριν από το όνομα τους. Ένα μέλος της Βουλής αναφέρεται ως Αντιπρόσωπος ή μέλος του Κογκρέσου ("Congressman" ή "Congresswoman)." Ενώ οι Γερουσιαστές τεχνικά είναι "Congressmen" ή "Congresswomen," αυτός ο όρος γενικά χρησιμοποιείται κατά την αναφορά σε Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων αποκλειστικά. Οι Delegates και ο Ύπατος Αρμοστής (Resident Commissioner) χρησιμοποιούν τις ίδιες προσφωνήσεις και τίτλους ως Μέλη της Βουλής.
Μέλη αξιωματούχοι
Το κόμμα με την πλειοψηφία εδρών στη Βουλή είναι γνωστό ως το κόμμα πλειοψηφίας. Το επόμενο μεγαλύτερο κόμμα είναι το κόμμα μειοψηφίας.
Ο Πρόεδρος της Βουλής, οι πρόεδροι των επιτροπών, και μερικοί άλλοι αξιωματούχοι γενικά προέρχονται από το κόμμα πλειοψηφίας· έχουν ομολόγους (για παράδειγμα, τα "εξέχοντα μέλη" (ranking members) των επιτροπών) στο κόμμα της πλειοψηφίας. thumb|left|Η τότε Πρόεδρος της Βουλής [[Νάνσι Πελόζι, ο Ηγέτης της Πλειοψηφίας Στένι Χόγιερ, και ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εκπαίδευσης και Εργασίας Τζορτζ Μίλλερ συσκέπτονται με τον Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα στο Οβάλ Γραφείο το 2009.]]
Το Σύνταγμα των ΗΠΑ, προβλέπει ότι η Βουλή μπορεί να επιλέξει τον Πρόεδρο της (Speaker). Αν και δεν απαιτείται ρητά από το Σύνταγμα, κάθε Πρόεδρος έχει υπάρξει μέλος της Βουλής. Το Σύνταγμα δεν προσδιορίζει τα καθήκοντα και τις εξουσίες του Προέδρου, τα οποία αντίθετα ρυθμίζονται από τους κανόνες και τα customs της Βουλής. Οι Πρόεδροι έχουν τον ρόλο και του ηγέτη της Βουλής και του αρχηγού του κόμματος τους (το οποίο δεν είναι απαραίτητο να είναι το κόμμα πλειοψηφίας· θεωρητικά, ένα μέλος του κόμματος μειοψηφίας μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος με την υποστήριξη της παράταξης των μελών του κόμματος πλειοψηφίας). Υπό την Πράξη Προεδρικής Διαδοχής (1947), ο Πρόεδρος της Βουλής, είναι δεύτερος στη γραμμή προεδρικής διαδοχής μετά τον Αντιπρόεδρο.
Ο Πρόεδρος της Βουλής, είναι ο προεδρεύων αξιωματούχος της Βουλής αλλά δεν προεδρεύει σε κάθε συζήτηση. Αντίθετα, εκείνος ή εκείνη εκχωρεί την ευθύνη της προεδρίας σε άλλα μέλη στις περισσότερες περιπτώσεις. Ο προεδρεύων αξιωματούχος κάθεται σε μια καρέκλα στο μπροστινό σημείο της αίθουσας της Βουλής. Οι εξουσίες του προεδρεύοντος αξιωματούχου είναι εκτεταμένες· μια σημαντική εξουσία είναι αυτή του ελέγχου της σειράς με την οποία μιλούν τα μέλη της Βουλής. Κανένα μέλος δεν μπορεί να εκφωνήσει λόγο ή να κάνει κίνηση εκτός αν έχει πρώτα αναγνωριστεί από τον προεδρεύοντα αξιωματούχο. Επιπλέον, ο προεδρεύων αξιωματούχος μπορεί να αποφανθεί για ένα "σημείο σειράς" (point of order) (την αντίρρηση ενός μέλους ότι ένας κανονισμός έχει παραβιασθεί)· η απόφαση υπόκειται σε έφεση από όλη τη Βουλή.
Οι Προέδροι της Βουλής (Speakers) χρηματίζουν πρόεδροι της κατευθυντήριας επιτροπής του κόμματος του, η οποία ευθύνεται για την εκχώρηση μελών του κόμματος σε άλλες επιτροπές της Βουλής. Ο Πρόεδρος της Βουλής, επιλέγει τους προέδρους των μόνιμων επιτροπών, διορίζει τα περισσότερα μέλη της Επιτροπής Κανόνων της Βουλής (Rules Committee), διορίζει όλα τα μέλη των επιτροπών διασκέψεων, και καθορίζει ποιες επιτροπές εξετάζουν τα νομοσχέδια.
Κάθε κόμμα εκλέγει έναν κομματικό ηγέτη "Floor leader", οι οποίοι είναι γνωστοί ως Ηγέτης της Πλειοψηφίας και Ηγέτης της Μειοψηφίας. <!-- The Minority Leader heads his or her party in the House, and the Majority Leader is his or her party's second-highest-ranking official, behind the Speaker. Party leaders decide what legislation members of their party should either support or oppose.
Each party also elects a whip, who works to ensure that the party's members vote as the party leadership desires. The current majority whip in the House of Representatives is Kevin McCarthy, who is a member of the Republican Party. The current minority whip is Steny Hoyer, who is a member of the Democratic Party. The whip is supported by chief deputy whips.
In the 112th Congress, the Democratic Party has an additional Assistant Minority Leader, Jim Clyburn, who ranks between the whips and the caucus/conference chair.
After the whips, the next ranking official in the House party's leadership is the Party Conference Chair (styled as the Republican Conference Chair and Democratic Caucus Chair).
After the Conference Chair, there are differences between each party's subsequent leadership ranks. After the Democratic Caucus Chair is the Campaign Committee Chair (Democratic Congressional Campaign Committee), then the co-chairs of the Steering Committee. For the Republicans it is the Chair of the House Republican Policy Committee, followed by the Campaign Committee Chairman (styled as the National Republican Congressional Committee).
The chairs of House committees, particularly influential standing committees such as Appropriations, Ways and Means, and Rules, are powerful but not officially part of House leadership hierarchy. Until the post of Majority Leader was created, the Chair of Ways and Means was the de facto majority leader. -->
Αξιωματούχοι μη μέλη
<!-- Η Βουλή εξυπηρετείται επίσης από αρκετούς αξιωματούχους οι οποίοι δεν είναι μέλη. The House's chief officer is the Clerk, who maintains public records, prepares documents, and oversees junior officials, including pages. The Clerk also presides over the House at the beginning of each new Congress pending the election of a Speaker. Another officer is the Chief Administrative Officer, responsible for the day-to-day administrative support to the House of Representatives. This includes everything from payroll to foodservice.
The position of Chief Administrative Officer (CAO) was created by the 104th Congress following the 1994 mid-term elections, replacing the positions of Doorkeeper and Director of Non-Legislative and Financial Services (created by the previous congress to administer the non-partisan functions of the House). The CAO also assumed some of the responsibilities of the House Information Services, which previously had been controlled directly by the Committee on House Administration, then headed by Representative Charlie Rose of North Carolina, along with the House "Folding Room."
The Chaplain leads the House in prayer at the opening of the day. There is also a Sergeant at Arms, who as the House's chief law enforcement officer maintains order and security on House premises. Finally, routine police work is handled by the United States Capitol Police, which is supervised by the Capitol Police Board, a body to which the Sergeant at Arms belongs. -->
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Μπιργκίτ Μάλζακ-Βίνκεμαν
Η Μπιργκίτ Μάλζακ-Βίνκεμαν (Birgit Malsack-Winkemann, γενν. 12 Αυγούστου 1964, Ντάρμστατ, Δυτική Γερμανία) είναι Γερμανίδα πολιτικός, πρώην δικαστής, ακροδεξιών πεποιθήσεων σύμφωνα με τα ΜΜΕ,   μέλος της «Πατριωτικής Ένωσης» (Patriotische Union).
Υπήρξε μέλος του γερμανικού κοινοβουλίου από το 2017 ως το 2021 με το κόμμα AfD, στο οποίο έχει προσχωρήσει από το 2013.
Μετά την αποτυχία επανεκλογής της στις εκλογές του 2021, η Ουίνκερμαν επέστρεψε στο δικαστικό σώμα ως δικαστής του περιφερειακό δικαστήριο του Βερολίνου.
Στις 7 Δεκεμβρίου 2022, συνελήφθη ως συνεργός στο σχεδιαζόμενο πραξικόπημα. Θα γινόταν υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης που θα σχηματιζόταν αν το πραξικόπημα πετύχαινε.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1964 στο Ντάρμστατ και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Την δεκατετραετία 2003 - 2017 διετέλεσε δικαστής για νομικές υποθέσεις στο Βερολίνο. Το 2013 εντάχθηκε στη νεοϊδρυθείσα Εναλλακτική για τη Γερμανία και έγινε μέλος της Μπούντεσταγκ το 2017 Τον Ιούνιο του 2021 δεν συμπεριλήφθη στον κατάλογο στελεχών του κόμματος για την Μπούντεσταγκ, αφού έχασε από τον Γκέοργκ Παζντέρσκι.
Είναι μέλος του του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία από τον Ιούνιο του 2022.
Έχει δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακροδεξιά στη Γερμανία Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Βυζαντινός Ναός Αγίου Ιωάννη Ελαιώνα
Ο Βυζαντινός Ναός του Αγίου Ιωάννη στην περιοχή του Ελαιώνα είναι ναΐσκος κατασκευασμένος περί του 14 αιώνα, ο οποίος βρίσκεται εντός του πρώην κτήματος Αλεξάνδρου Μπενιζέλου (σημερινής ονομασίας Μερκάτη), στον ευρύτερο περιβάλλοντα χώρο του οποίου, μεταγενέστερα, κατασκευάσθηκε το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής καθώς και άλλα σχολικά συγκροτήματα (ΕΠΛ κλπ) επί της Λεωφόρου Θηβών και Πέτρου Ράλλη και έναντι του Γ΄Νεκροταφείου Αθηνών.
Ο Βυζαντινός αυτός Ναός, βάσει απόφασης του Υπουργείου Πολιτισμού που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β’ 592/19-9-1986 έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο με ζώνη προστασίας γύρω του (υπαγόμενο στην Α΄Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, ενώ η ιδιοκτησία του χώρου υπάγεται στον Ο.Σ.Κ.), ωστόσο παραμένει απροστάτευτος εδώ και δεκαετίες. Ο Ναός έχει υποστεί πολλαπλές φθορές από το χρόνο, καθώς ουδέποτε συντηρήθηκε. Όπως επισημαίνει πάντως, ο ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάνδος «χάρις στην ευλαβή φροντίδα των κτητόρων», ο Ναός σωζόταν σχεδόν ανέπαφος έως τα τέλη της δεκαετίας του ’70.
Στην εγκατάλειψη του Ναού έχουν αντιδράσει τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγάλεω «Ιερά Οδός», που με επικεφαλής τον πρόεδρο Αντώνη Παργανά και τον εκπαιδευτικό Κωνσταντίνο Δάλκο απεύθυναν σχετική επιστολή προς τον πρώην υπουργό πολιτισμού και τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή (2008). Το Μάρτιο του 2015 το χώρο και το ναό επισκέφθηκαν από κοινού ο αναπληρωτής υπουργός πολιτισμού κ. Νίκος Ξυδάκης, μαζί με τη σημερινή δημοτική αρχή του Αιγάλεω και υποσχέθηκε ότι θα υπάρξει σχετική μέριμνα του υπουργείου προς διάσωση και ανακαίνηση του Ναού.
Πηγή
• [https://web.archive.org/web/20141022133705/http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768 Θοδωρής Ρουμπάνης, στο «Έθνος»: «''Διατηρητέο... ερείπιο''»]
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία της Αθήνας Αγίου Ιωάννη Ελαιώνα Αγίου Ιωάννη Ελαιώνα
Propaganda Due
320px|thumb|Ο επικεφαλής της Propaganda Due, [[Λίτσιο Τζέλι.]] Η Propaganda Due ή P2 (ιταλική προφορά: [propaˈɡanda ˈduːe],) (σε ελληνική απόδοση: Προπαγάνδα δύο) ήταν μασονική στοά υπό τη Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας, που ιδρύθηκε το 1877. Το 1975 η Μεγάλη Ανατολή ήρε την αναγνώρισή της προς την μασονική στοά. Στην τελευταία της περίοδο, κατά την οποία επικεφαλής της στοάς ήταν ο Λίτσιο Τζέλι, η P2 ενεπλάκη σε πολλά ιταλικά εγκλήματα και μυστήρια, συμπεριλαμβανομένης της κατάρρευσης της Banco Ambrosiano, η οποία ήταν στενά συνδεδεμένη με την Αγία Έδρα κατά παράβαση του άρθρου 18 του Συντάγματος της Ιταλίας που απαγόρευε τις μυστικές ενώσεις. Η P2 συνδέεται με τις δολοφονίες του δημοσιογράφου Μίνο Πεκορέλι και του τραπεζίτη Ρομπέρτο Κάλβι και το σκάνδαλο διαφθοράς στο πλαίσιο του πανεθνικής υπόθεσης δωροδοκίας γνωστή ως επιχείρηση καθαρά χέρια. Η P2 ήρθε στο φως της δημοσιότητας μέσα από τις έρευνες για την κατάρρευση της οικονομικής αυτοκρατορίας του Μικέλε Σιντόνα.
Η P2 αναφέρθηκε μερικές φορές ως «κράτος εν κράτει» ή ως «σκιώδης κυβέρνηση». Η στοά είχε μεταξύ των μελών της εξέχοντες δημοσιογράφους, μέλη του κοινοβουλίου, βιομήχανους και στρατιωτικούς ηγέτες—συμπεριλαμβανομένου του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος αργότερα έγινε πρωθυπουργός της Ιταλίας, του διαδόχου του ιταλικού θρόνου της Σαβοΐας Βίκτωρ Εμμανουήλ και των επικεφαλής των τριών ιταλικών υπηρεσιών πληροφοριών (τότε SISDE, SISMI και CESIS). Κατά την έρευνα στη βίλα του Τζέλι το 1982, η αστυνομία βρήκε ένα έγγραφο με τίτλο «Σχέδιο για τη Δημοκρατική Αναγέννηση», το οποίο ζητούσε την καταστολή των συνδικαλιστικών οργανώσεων και την αναθεώρηση του ιταλικού συντάγματος.
Εκτός Ιταλίας, η P2 δραστηριοποιήθηκε επίσης στη Βενεζουέλα, την Ουρουγουάη, τη Βραζιλία και την Αργεντινή. Μεταξύ των Αργεντινών μελών της ήταν ο Ραούλ Αλμπέρτο ​​Λαστήρι, ο οποίος υπήρξε για λίγο διάστημα μεταβατικός πρόεδρος της χώρας μετά το τέλος της αυτοαποκαλούμενης δικτατορίας της Αργεντινικής Επανάστασης (1966–1973), ο Εμίλιο Μασέρα, ο οποίος ήταν μέρος της στρατιωτικής χούντας υπό τον Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα κατά τη διάρκεια της τελευταίας στρατιωτικής δικτατορίας της Αργεντινής (1976–1983), ο Χοσέ Λόπεζ Ρέγκα, ο οποίος ήταν υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας (1973–1975) και ιδρυτής της παραστρατιωτικής οργάνωσης Αντικομμουνιστικής Συμμαχίας Αργεντινής και ο στρατηγός και καταδικασμένος δολοφόνος Γκιγιέρμο Σουάρεζ Μάσον.
Ίδρυση
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τεκτονισμός έγινε και πάλι νόμιμος και η στοά αναμορφώθηκε. Το όνομα άλλαξε σε Propaganda Due όταν η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας άρχισε να απαριθμεί τις στοές της. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η στοά ήταν σχεδόν ανενεργή, πραγματοποιώντας λίγες συναντήσεις. Αυτή η αρχική στοά είχε ελάχιστη σχέση με αυτήν που ίδρυσε ο Λίτσιο Τζέλι το 1966, δύο χρόνια αφότου έγινε μασόνος.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι ιταλικές τεκτονικές παραδόσεις ελεύθερης σκέψης υπό το Risorgimento μετατράπηκαν σε ένθερμες αντικομμουνιστικές. Η αυξανόμενη επιρροή της πολιτικής αριστεράς στα τέλη της δεκαετίας του 1960 είχε ανησυχήσει βαθιά τους Μασόνους της Ιταλίας. Το 1971, ο Μέγας Διδάσκαλος Λίνο Σαλβίνι της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας —μιας από τις μεγαλύτερες μασονικές στοές της Ιταλίας— ανέθεσε στον Τζέλι το έργο της αναδιοργάνωσης της Στοάς.
Ο Τζέλι πήρε μια λίστα με τα «ανενεργά μέλη»—μέλη που δεν προσκαλούνταν πλέον για να συμμετάσχουν σε μασονικές τελετουργίες, καθώς ο Ιταλικός Τεκτονισμός βρισκόταν υπό στενό έλεγχο από τη Χριστιανοδημοκρατία στην εξουσία μέσω του Pentapartito. Από αυτές τις αρχικές διασυνδέσεις, ο Τζέλι μπόρεσε να επεκτείνει το δίκτυό του σε όλα τα κλιμάκια του ιταλικού κατεστημένου.
Απέλαση
Η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας έδιωξε επίσημα τον Λίτσιο Τζέλι και τη Στοά P2 το 1976. Το 1974 προτάθηκε να διαγραφεί η P2 από τον κατάλογο των στοών από την Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας, και η πρόταση έγινε δεκτή συντριπτικά. Το επόμενο έτος εκδόθηκε διάταγμα από τον Μεγάλο Μαγίστρο για μια νέα στοά P2. Φαίνεται ότι η Μεγάλη Στοά το 1976 είχε απλώς αναστείλει, και στην πραγματικότητα δεν απέλασε, τη στοά κατόπιν αιτήματος του Τζέλι. Ο Τζέλι βρέθηκε να είναι ενεργός στις εθνικές διεργασίες της Μεγάλης Ανατολής δύο χρόνια αργότερα, χρηματοδοτώντας την εκλογή ενός νέου Μεγάλου Μαγίστρου. Το 1981 ένα Τεκτονικό δικαστήριο αποφάσισε ότι η ψηφοφορία του 1974 σήμαινε πράγματι ότι η στοά είχε όντως παύσει να υπάρχει και ότι η στοά του Τζέλι ήταν επομένως (μασονικά και πολιτικά) παράνομη από τότε.
Ανακάλυψη
Οι δραστηριότητες της στοάς P2 ανακαλύφθηκαν από τους εισαγγελείς ενώ ερευνούσαν τον τραπεζίτη Μικέλε Σιντόνα, την κατάρρευση της τράπεζάς του και τους δεσμούς του με τη σικελική μαφία. Τον Μάρτιο του 1981, η αστυνομία βρήκε μια λίστα με τα υποτιθέμενα μέλη στο σπίτι του Τζέλι στο Αρέτσο. Η λίστα περιείχε 962 ονόματα, μεταξύ των οποίων ήταν σημαντικοί κρατικοί αξιωματούχοι, πολιτικοί και αρκετοί στρατιωτικοί, μεταξύ των οποίων και οι επικεφαλής των τριών ιταλικών μυστικών υπηρεσιών. Ο μελλοντικός Ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι ήταν στη λίστα, αν και δεν είχε ακόμη εμπλακεί στην πολιτική εκείνη την εποχή. Ένα άλλο διάσημο μέλος ήταν ο Βίκτωρ Εμμανουήλ, ο γιος του τελευταίου Ιταλού βασιλιά.
Ο πρωθυπουργός Αρνάλντο Φορλάνι (του οποίου ο αρχιγραμματέας του υπουργικού συμβουλίου ήταν επίσης μέλος της P2) διόρισε μια Κοινοβουλευτική Εξεταστική Επιτροπή, με επικεφαλής την ανεξάρτητη βουλευτή Tina Anselmi. Τον Μάιο του 1981, ο Φορλάνι αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω του σκανδάλου της P2, προκαλώντας την πτώση της ιταλικής κυβέρνησης.
Στόχος του Τζέλι ήταν να σχηματίσει μια νέα πολιτική και οικονομική ελίτ για να οδηγήσει την Ιταλία μακριά από τον κίνδυνο της κομμουνιστικής κυριαρχίας. Είναι αμφιλεγόμενο, αν αυτό το επιδίωξε να το κάνει μέσω μιας αυταρχικής μορφής δημοκρατίας. Η P2 υποστήριξε ένα πρόγραμμα εκτεταμένης πολιτικής διαφθοράς: ''τα πολιτικά κόμματα, οι εφημερίδες και τα συνδικάτα μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο πιθανών παρακινήσεων που θα μπορούσαν να λάβουν τη μορφή οικονομικών-οικονομικών ελιγμών. Η διαθεσιμότητα ποσών που δεν υπερβαίνουν τις 30 έως 40 δισεκατομμύρια λιρέτες θα φαινόταν επαρκής για να επιτρέψει σε προσεκτικά επιλεγμένους άνδρες, ενεργώντας με καλή πίστη, να τοποθετηθούν σε βασικές θέσεις που είναι απαραίτητες για τον συνολικό έλεγχο''.
Επιρροή της P2
Οι απόψεις σχετικά με τη σημασία και την εμβέλεια της P2 διίστανται. Ορισμένοι βλέπουν την P2 ως μια αντιδραστική, σκιώδη κυβέρνηση έτοιμη να προλάβει την ανάληψη της εξουσίας σε περίπτωση εκλογικής νίκης του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Άλλοι πιστεύουν ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια ένωση ανθρώπων που ήθελαν να βελτιώσουν τη σταδιοδρομία τους κάνοντας ισχυρές και σημαντικές διασυνδέσεις. Ωστόσο, η στοά P2 ενεπλάκη σε πολλά ιταλικά σκάνδαλα και μυστήρια.
Εξαγορά της Corriere della Sera
Το 1977 η στοά P2 ανέλαβε τον έλεγχο της εφημερίδας Corriere della Sera, μιας κορυφαίας σε κυκλοφορία εφημερίδας στην Ιταλία. Εκείνη την εποχή, η εφημερίδα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και δεν ήταν σε θέση να συγκεντρώσει τραπεζικά δάνεια, επειδή ο τότε εκδότης της, Πιέρο Οτόνε, θεωρούνταν εχθρικός προς τους κυβερνώντες Χριστιανοδημοκράτες. Ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας, ο εκδοτικός οίκος Rizzoli, έκλεισε συμφωνία με τον Τζέλι. Ο Τζέλι παρείχε τα χρήματα με κεφάλαια από την Τράπεζα του Βατικανού υπό τη διεύθυνση του αρχιεπισκόπου Paul Marcinkus. Ο Οτόνε απολύθηκε και η γραμμή σύνταξης της εφημερίδας μετατοπίστηκε προς τα δεξιά.
Η εφημερίδα δημοσίευσε μια μεγάλη συνέντευξη με τον Τζέλι το 1980. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από τον παρουσιαστή του τηλεοπτικού talk show Μαουρίτσιο Κοστάντζο, ο οποίος θα εκτεθεί επίσης ως μέλος της P2. Ο Τζέλι δήλωσε ότι ήταν υπέρ της αναθεώρησης του ιταλικού συντάγματος προς ένα γκωλιστικό προεδρικό σύστημα. Όταν τον ρώτησαν τι ήθελε πάντα να είναι, απάντησε: Μια μαριονέτα.
Σφαγή της Μπολόνια
Τα μέλη της P2 και ο επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας Πιέτρο Μουσουμέτσι καταδικάστηκαν επειδή προσπάθησαν να παραπλανήσουν την αστυνομική έρευνα για τη σφαγή της Μπολόνια στις 2 Αυγούστου 1980, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 85 ατόμων και τον τραυματισμό περισσότερων από 200.
Λογαριασμός Protezione
Ένα από τα έγγραφα που βρέθηκαν το 1981 αφορούσε έναν αριθμημένο τραπεζικό λογαριασμό, τον λεγόμενο «λογαριασμό Protezione», στην Union Bank of Switzerland στο Λουγκάνο της Ελβετίας. Στον λογαριασμό αναλυόταν η πληρωμή 7 εκατομμυρίων δολαρίων από τον πρόεδρο της ENI, Φλόριο Φιορίνι μέσω του Ρομπέρτο Κάλβι στον ηγέτη του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Κλάουντιο Μαρτέλι για λογαριασμό του Μπετίνο Κράξι, του σοσιαλιστή Ιταλού πρωθυπουργού από το 1983 έως το 1987.
Η πλήρης έκταση της πληρωμής έγινε ξεκάθαρη μόλις δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1993, κατά τη διάρκεια των ερευνών της επιχείρησης καθαρά χέρια για την πολιτική διαφθορά. Τα χρήματα φέρεται να ήταν μια μίζα σε ένα δάνειο που είχαν οργανώσει οι σοσιαλιστές ηγέτες για να βοηθήσουν στη διάσωση της χρεωκοπημένης Banco Ambrosiano. Από τότε που ξεκίνησαν οι έρευνες για την εμπλοκή της Ρ2 κυκλοφόρησαν φήμες ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης Μαρτέλλι συνδέθηκε με τον λογαριασμό. ο οποίος το αρνιόταν πάντα κατηγορηματικά. Μαθαίνοντας ότι ξεκίνησαν επίσημες έρευνες, παραιτήθηκε από υπουργός.
Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής
Η Κοινοβουλευτική Εξεταστική Επιτροπή, με επικεφαλής την Ανσέλμι, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η στοά P2 ήταν μια μυστική εγκληματική οργάνωση. Οι ισχυρισμοί περί κρυφών διεθνών σχέσεων, κυρίως με την Αργεντινή (ο Τζέλι υπέδειξε επανειλημμένα ότι ήταν στενός φίλος του Χουάν Περόν ) και με ορισμένα άτομα που ήταν ύποπτα για σχέση με την Αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, επιβεβαιώθηκαν επίσης εν μέρει. Σύντομα μια πολιτική συζήτηση ξεπέρασε το νομικό επίπεδο της ανάλυσης. Η έκθεση της πλειοψηφίας ανέφερε ότι η δράση της P2 είχε ως αποτέλεσμα ''τη μόλυνση της δημόσιας ζωής ενός έθνους. Η P2 στόχευε να αλλάξει, συχνά με αποφασιστικό τρόπο, την ορθή λειτουργία των θεσμών της χώρας, σύμφωνα με ένα σχέδιο που... είχε σκοπό να υπονομεύσει τη δημοκρατία μας''. Η έκθεση της μειοψηφίας υπό τον Μάσιμο Τεοντόρι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η P2 δεν ήταν απλώς μια ανώμαλη ανάπτυξη από ένα ουσιαστικά υγιές σύστημα, όπως υποστηρίζεται από την έκθεση της πλειοψηφίας, αλλά ένα εγγενές μέρος του ίδιου του συστήματος.
Λίστα Τζέλι που βρέθηκε το 1981
Στις 17 Μαρτίου 1981, ένας κατάλογος που συνέθεσε ο Τζέλι βρέθηκε στο εξοχικό του (Βίλα Γουάντα). Πολλοί στη λίστα προφανώς δεν ρωτήθηκαν ποτέ εάν ήθελαν να ενταχθούν στην P2 και δεν είναι γνωστό σε ποιο βαθμό η λίστα περιλαμβάνει μέλη που είχαν εισαχθεί επίσημα στη στοά. Από το 1981, ορισμένοι από αυτούς που περιλαμβάνονται στον κατάλογο έχουν αποδείξει την απόστασή τους από την P2 και την ικανοποίηση του ιταλικού νομικού συστήματος.
Στις 21 Μαΐου 1981, η ιταλική κυβέρνηση δημοσίευσε τον κατάλογο. Η Κοινοβουλευτική Εξεταστική Επιτροπή με επικεφαλής την Tina Anselmi θεώρησε τη λίστα αξιόπιστη και γνήσια. Αποφάσισε να δημοσιεύσει τον κατάλογο στην τελική έκθεσή του, Relazione della Commissione parlamentare d'inchiesta sulla Loggia massonica P2.
Η λίστα περιέχει 962 ονόματα (συμπεριλαμβανομένου του Τζέλι). Έχει υποστηριχθεί ότι τουλάχιστον 1.000 ονόματα μπορεί να εξακολουθούν να παραμένουν μυστικά, καθώς οι αριθμοί μελών ξεκινούν με τον αριθμό 1.600, κάτι που υποδηλώνει ότι η πλήρης λίστα δεν έχει εντοπιστεί ακόμη. Ο κατάλογος περιελάμβανε όλους τους επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών, 195 αξιωματικούς των διαφόρων ενόπλων δυνάμεων (12 στρατηγοί των Καραμπινιέρων, 5 της οικονομικής αστυνομίας, 22 του στρατού, 4 της αεροπορίας και 8 ναύαρχους). Επίσης 44 βουλευτές, 3 υπουργούς και έναν γραμματέα ενός πολιτικού κόμματος, επικεφαλής δικαστές, λίγοι νομάρχες και αρχηγοί αστυνομίας, τραπεζίτες και επιχειρηματίες, δημόσιοι υπάλληλοι, δημοσιογράφοι και ραδιοτηλεοπτικοί φορείς. Περιλαμβάνονταν ένας ανώτατος αξιωματούχος της Banco di Roma, της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζας της Ιταλίας εκείνη την εποχή, και ένας πρώην γενικός διευθυντής της Banca Nazionale del Lavoro (BNL), της μεγαλύτερης της χώρας.
Αξιοσημείωτα άτομα στη λίστα Τζέλι
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Απόδειξη της ένταξης του [[Σίλβιο Μπερλουσκόνι στη μασονική στοά P2]] Μερικά αξιόλογα άτομα περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύγχρονη ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ιταλία
Φρανκ Ζουέλα
Ο Φρανκ Ζουέλα, γεννημένος στις 3 Αυγούστου 1983 στην πρωτεύουσα της Ανγκόλας, Λουάντα, είναι ποδοσφαιριστής. Τελευταία αγωνιζόταν στην ΚΝ Τροφένσε. Και είναι κάτοχος πορτογαλικού διαβατηρίου και στην Εθνική Ανγκόλας.
Καριέρα
Ο Φρανκ Ζουέλα ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Πορτογαλία και τη Σερτανένσε όπου έπαιξε τη σεζόν 2002-2003. Ακολούθησε η μεταγραφή στην κορυφαία κατηγορία του πορτογαλικού ποδοσφαίρου και στην Ακαδέμικα αλλά η έλλειψη ευκαιριών τον ανάγκασε να απωχωρήσει για τη Σάντα Κλάρα ομάδα 2ης Εθνικής της πορτογαλίας εκείνη τη σεζόν. Το 2005 έρχεται στην Ελλάδα για να αγωνιστεί με τον Ακράτητο η ομάδα των Άνω Λιοσίων υποβιβάζεται αλλά ο Ζουέλα είναι από τους διασωθείς και μετακομίζει στην SKODA Ξάνθη στην ομάδα μένει για τρία χρόνια κάνοντας αρκετά καλές εμφανίσεις. Το 2009 μετά από ένα μίνι σήριαλ μεταγράφεται στην Κουμπαν Κρασνοντάρ όπου μετά από λίγο καιρό τον Ιανουάριο του 2010 δίνεται δανεικός στην ομάδα β κατηγορίας εκείνη τη σεζόν Αλάνια Βλαντικαβκάζ. Το καλοκαίρι του 2010 η ομάδα του, τον παραχωρεί εκ νέου δανεικό στον ΠΑΟΚ. Όμως τον Ιανουάριο ο δανεισμός τερματίζεται και ο Ζουέλα επιστρέφει στη Ρωσία και στην ομάδα που ανήκε την Κούμπαν Κράσνονταρ. Το καλοκαίρι του 2011 η ομάδα του, τον παραχωρεί ξανά δανεικό στον Ατρόμητο. Απο 4 Ιουνίου υπογραψε στο ΑΠΟΕΛ.
Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ανγκολανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ανγκόλας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Σάντα Κλάρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλάνια Βλαντικαφκάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τροφένσε
Αργυραμοιβοί (Αρχαία Ελλάδα)
Οι αργυραμοιβοί (ἀργυραμοιβοί) ήταν επαγγελματίες μεταπωλητές νομισμάτων και εκτιμητές πολύτιμων λίθων στην αρχαία Ελλάδα.
Συχνά έστηναν τα τραπέζια τους σε δημόσιους χώρους και οι δραστηριότητές τους κάλυπταν την αγορά συναλλάγματος, την καταβολή τόκων καταθέσεων και δανείων.Χρησίμευαν επίσης ως ενεχυροδανειστές.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οικονομία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οικονομία της αρχαίας Ελλάδας
Αρηίθοος
Ο Αρηίθοος αναφέρεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα, ως βασιλιάς της Άρνης, πατέρας του Μενέσθιου, και άνδρας της Φυλομέδουσας. Από μία διήγηση του Νέστορα πληροφορούμαστε ότι δε μαχόταν με ακόντιο ή τόξο, αλλά επιτίθονταν στις εχθρικές φάλαγγες με ένα σιδερένιο ρόπαλο το οποίο του είχε χαρίσει ο Άρης. Τον Αρηίσθοο σκότωσε με δόλο ο Λυκούργος και τον έγδυσε από τα όπλα του, τα οποία στη συνέχεια χάρισε στον Ερευθαλίωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιλιάδα Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Βοιωτίας
Tyr (άλμπουμ)
Tyr είναι ο τίτλος του 15ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "I.R.S.".
Ιστορία του δίσκου
Τον Φεβρουάριο του 1990, οι Black Sabbath μετέβησαν στα "Woodcray Studios" του Μπέρκσαϊρ για την ηχογράφηση του διαδόχου του "Headless Cross". Ο δίσκος ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς παρουσιάζοντας μεγάλη διαφορά από τον αρχικό, doom ήχο των Black Sabbath όντας ένα από τα βαρύτερα άλμπουμ τους. Η παραγωγή έγινε από τον Τόνι Αϊόμι και τον Κόζι Πάουελ και οι στίχοι αναφέρονται κατά βάση σε θέματα μυθολογίας, προσπαθώντας να αποφύγουν τη σκοτεινή εικόνα του προηγούμενου τους δίσκου.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 20 Αυγούστου 1990 στην Ευρώπη και έντεκα ημέρες αργότερα στην αντίπερα όχθη του Ατλανικού, ανεβαίνοντας στο βρετανικό Top-30 και το # 12 στη Γερμανία, αλλά χωρίς να καταφέρει να μπει στους καταλόγους του αμερικάνικου Billboard. Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές, με το "AllMusic" να του δίνει τρία αστέρια και το "Rolling Stone" μόλις ένα. Για την προώθηση του δίσκου κυκλοφόρησε το σινγκλ "Feels Good to Me", για το οποίο γυρίστηκε βίντεο κλιπ, χωρίς να καταφέρει να μπει στους καταλόγους επιτυχιών.