cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βλαχόπουλο Μεσσηνίας
Ναός Αγίου Γεωργίου
Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Βλαχόπουλου είναι κοιμητηριακός ναός, τύπου τρίκλιτης Βασιλικής, ο οποίος χρονολογείται περί τα τέλη του 10ου ή τις αρχές του 11ου αιώνα. Αρχικά ήταν τρουλαία εκκλησία, αλλά μετά την κατάρρευση του τρούλου και της θολοδομίας της, κατά τον 19ο αιώνα, ο ναός μετασκευάστηκε σε τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική, καθώς, περί το 1830, ο Θόδωρος Γιάνναρης, ο οποίος ήταν από τους πλέον δραστήριους δημογέροντες του χωριού έκανε προσπάθειές, που απέδωσαν, για την ανέγερση εκ νέου της εκκλησίας και με εντολή του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια δόθηκαν διακόσιοι (200) φοίνικες για το έργο αυτό, σύμφωνα με δυο έγγραφα της εποχής εκείνης και τη σχετική έρευνα του Μεσσήνιου ιστοριοδίφη και συγγραφέα Μίμη Φερέτου. Πάντως, η αρχική φάση του μνημείου διατηρείται κυρίως στα κατώτερα τμήματα του κτίσματος.
Αναθηματική στήλη πεσόντων Βλαχόπουλου
Μπροστά από τον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου βρίσκεται επίσης το μνημείο-ηρώο, γνωστό και ως η αναθηματική στήλη των πεσόντων κατά τους εθνικούς αγώνες μεταξύ των ετών 1912-1913, 1918-1922 και 1940-1944.
ΑΠΣ Παπαφλέσσας Βλαχόπουλου
Στο πρόσφατα ανακαινισμένο Δημοτικό Γήπεδο Βλαχόπουλου, στεγάζεται και ο ΑΠΣ Παπαφλέσσας (ΑΠΣ Δήμου Παπαφλέσσα ή ΑΠΣ Παπαφλέσσα/Βλαχόπουλου), ο οποίος έχει τμήματα ποδοσφαίρου, κ.α. αθλημάτων, τα οποία συμμετέχουν σε διάφορες τοπικές κατηγορίες. Ιδρύθηκε το 1979 και συμμετέχει στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Μεσσηνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Χέουμ
Η πόλη έχει κυρίως βιομηχανικό χαρακτήρα, αν και διαθέτει επίσης πολλά αξιόλογα ιστορικά μνημεία και τουριστικά αξιοθέατα στην Παλιά Πόλη. Το Χέουμ είναι μια πολλαπλή (πρώην) επισκοπή. Το όνομά του προέρχεται από την πρωτοσλαβική λέξη xъlmъ (λόφος), σε αναφορά στον οχυρωμένο οικισμό Βισόκα Γκούρκα. Το Χέουμ ήταν κάποτε ένα ζωντανό πολυπολιτισμικό και θρησκευτικό κέντρο που κατοικούνταν από Ρωμαιοκαθολικούς, Ορθόδοξους Χριστιανούς, Προτεστάντες και Εβραίους. Ο πληθυσμός ομογενοποιήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ιστορία
Το 1235, ο Ντανίλο της Γαλικίας παραχώρησε στην πόλη χάρτη πόλης και μετέφερε την πρωτεύουσα της επικράτειάς του το 1241-1272, μετά την καταστροφή του Χάλιτς από τους Μογγόλους το 1240-1241. Ο Ντανίλο έχτισε επίσης ένα νέο κάστρο στην κορυφή του λόφου το 1237, ένα από τα λίγα ρουθηνικά κάστρα που άντεξαν τις επιθέσεις των Μογγόλων και ίδρυσε μια Ορθόδοξη επαρχία (επισκοπή) με κέντρο τη Βασιλική της Γέννησης της Παναγίας. Μέχρι τον 14ο αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε ως μέρος του Βασιλείου της Γαλικίας-Βολυνίας και στη συνέχεια ως μέρος του βραχύβιου Πριγκιπάτου του Χέουμ και του Μπελς (βλ. Δουκάτο του Μπελς). Το 1366, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας της Πολωνίας ανέλαβε τον έλεγχο της περιοχής μετά τη νίκη του στους Πολέμους Γαλικίας-Βολυνίας. Στις 4 Ιανουαρίου 1392, η πόλη μετεγκαταστάθηκε και παραχωρήθηκαν δικαιώματα του Μαγδεβούργου, με τεράστια εσωτερική αυτονομία και η πόλη είδε μια εισροή Πολωνών και άλλων Καθολικών εποίκων. αριστερά|μικρογραφία| [[Μπαρόκ αρχιτεκτονική|Μπαρόκ Βασιλική της Γεννήσεως της Θεοτόκου]] Μια λατινική καθολική επισκοπή του Χέουμ δημιουργήθηκε το 1359, αλλά η έδρα της μεταφέρθηκε στο Κρασνίσταφ μετά το 1480. Μετονομάστηκε σε Επισκοπή Χέουμ-Λούμπλιν το 1790, καταργήθηκε το 1805, αλλά από το 2005 το Χέουμ αποκαταστάθηκε ονομαστικά και καταχωρήθηκε από την Καθολική Εκκλησία ως Λατινική επίτιμη επισκοπή.
Η Ορθόδοξη επισκοπή άρχισε να κοινωνεί με την Αγία Έδρα στα τέλη του 16ου αιώνα ως Ουκρανική Καθολική Επαρχία Χέουμ–Μπελς, διατηρώντας τη βυζαντινή της ιεροτελεστία, αλλά το 1867 έγινε μέρος της αυτοκρατορικής Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και τώρα είναι η Αρχιεπισκοπή του Λούμπλιν και του Χέουμ της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Πολωνίας.
Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα μιας ιστορικής περιοχής της Γης του Χέουμ, διοικητικά τμήμα του Βοεβοδάτου Ρουθηνίας στην Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Η πόλη άκμασε τον 15ο και 16ο αιώνα. Ήταν τότε που το Γκόλεμ του Χέουμ του ραβίνου Ελίζα Μπάαλ Σεμ του Χέουμ έγινε διάσημο, αλλά η πόλη παρήκμασε τον 17ο αιώνα λόγω των πολέμων που ρήμαξαν την Πολωνία. Τον 18ο αιώνα, η κατάσταση στην ανατολική Πολωνία σταθεροποιήθηκε και η πόλη άρχισε σιγά σιγά να ανακάμπτει από τις ζημιές που υπέστη κατά τη διάρκεια του σουηδικού κατακλυσμού και της Εξέγερσης του Χμελνίτσκι. Προσέλκυσε έναν αριθμό νέων εποίκων από όλα τα μέρη της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων καθολικών, ορθοδόξων και εβραϊκών θρησκειών. Το 1794 ιδρύθηκε το Βοεβοδάτο Χέουμ. Το Χέουμ ήταν μια από τις πρώτες πόλεις που συμμετείχαν στην Εξέγερση του Κοστσιούσκο αργότερα εκείνο το έτος. Στη Μάχη του Χέουμ στις 8 Ιουνίου 1794, οι δυνάμεις του Στρατηγού Γιούζεφ Ζαγιόντσεκ ηττήθηκαν από τους Ρώσους υπό τον Βαλεριάν Ζούμποφ και τον Φραντς Μόριτς φον Λέισι και η πόλη λεηλατήθηκε και πάλι από τους στρατούς εισβολής. Το επόμενο έτος, ως αποτέλεσμα του τρίτου διαμελισμού της Πολωνίας, η πόλη προσαρτήθηκε από τη Μοναρχία των Αψβούργων. μικρογραφία| Πλατεία Γουτσκόφσκι
Περίοδος των διαμελισμών
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων το 1809, ως αποτέλεσμα του Αυστροπολωνικού Πολέμου, η πόλη ήταν για λίγο μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας. Ωστόσο, το Συνέδριο της Βιέννης του 1815 το απένειμε στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Η πόλη εισήλθε σε μια περίοδο παρακμής καθώς τα τοπικά διοικητικά και θρησκευτικά γραφεία (συμπεριλαμβανομένης της επισκοπής) μεταφέρθηκαν στο Λούμπλιν. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Ρωσικός Στρατός μετέτρεψε την πόλη σε μια ισχυρή φρουρά, γεγονός που έκανε τους Ρώσους στρατιώτες σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Η περίοδος της παρακμής τελείωσε το 1866, όταν η πόλη συνδέθηκε με νέο σιδηρόδρομο. Το 1875, η επισκοπή των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών εκκαθαρίστηκε από τις ρωσικές αρχές και όλοι οι ντόπιοι Ουνίτες προσηλυτίστηκαν βίαια στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Στα τέλη του 19ου αιώνα, τα τοπικά διοικητικά γραφεία αποκαταστάθηκαν και το 1912 δημιουργήθηκε ένα τοπικό κυβερνείο. Κατά τη ρωσική επανάσταση του 1905 ιδρύθηκε στην πόλη η ουκρανική διαφωτιστική κοινωνία της Προσβίτα. μικρογραφία| Άποψη του Χέουμ από τις αρχές του 20ου αιώνα Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1915 το μεγαλύτερο μέρος του ουκρανικού και ρωσικού πληθυσμού εκκενώθηκε στη Ελεύθερη Ουκρανία και στη Ρωσία, μετά την οποία το ποσοστό του πολωνικού πληθυσμού αυξήθηκε σημαντικά. Η πόλη έπεσε υπό αυστριακή κατοχή. Στις 3 Μαΐου 1918, το Χέουμ ήταν ο τόπος μιας μεγάλης πολωνικής εκδήλωσης, καθώς πάνω από 15.000 Πολωνοί συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν την Ημέρα του Συντάγματος της 3ης Μαΐου της Πολωνίας. Τον Σεπτέμβριο του 1918, ο αποστολικός επισκέπτης Αμπρότζο Νταμιάνο Ακίλε Ράτι (μελλοντικός Πάπας Πίος ΙΑ΄) επισκέφτηκε την πόλη, χαιρετισμένος από τον τοπικό πολωνικό πληθυσμό. Στις 2 Νοεμβρίου 1918, τοπικά μέλη της Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης και μαθητές τοπικών σχολείων, με επικεφαλής τον Γκούσταφ Όρλιτς-Ντρέσερ, αφόπλισαν Αυστριακούς στρατιώτες και απελευθέρωσαν την πόλη από την αυστριακή κυριαρχία, εννέα ημέρες πριν η Πολωνία ανακτήσει επίσημα την ανεξαρτησία. Το Χέουμ ήταν μια από τις πρώτες απελευθερωμένες πολωνικές πόλεις του πρώην Ρωσικού Διαμελισμού της Πολωνίας. Το Πολωνικό 1ο Σύνταγμα Ιππικού ιδρύθηκε στο Χέουμ, το οποίο σύντομα απελευθέρωσε τις κοντινές πόλεις Βουοντάβα και Χρουμπιέσουφ. Στο μεσοπόλεμο, το Χέουμ ήταν μια έδρα πόβιατ, που βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν (1919-1939) της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| Πρώην κτίριο συναγωγής Κατά τη διάρκεια της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, που ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 27 Σεπτεμβρίου 1939 ο εισβολέας Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το Χέουμ, αλλά αποχώρησε δύο εβδομάδες αργότερα σύμφωνα με τη Γερμανική-Σοβιετική Συνοριακή Συνθήκη. Ήδη από τις 7-9 Οκτωβρίου 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις και μετονομάστηκε σε Kulm (Κουλμ). Στην αρχή του πολέμου, ο πληθυσμός του Χέουμ ήταν περίπου 33.000 κάτοικοι, από τους οποίους οι 15.000 ήταν Εβραίοι. Την Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 1939, στις 8 η ώρα, περίπου 2.000 Εβραίοι άντρες οδηγήθηκαν τα ξημερώματα στην πλατεία της αγοράς περικυκλωμένοι από τους γερμανικούς σχηματισμούς της Σούτσσταφφελ και τοπικούς αυτόχθονες αξιωματούχους. Αναγκάστηκαν σε μια πορεία θανάτου προς το Χρουμπιέσουφ. Εκατοντάδες δολοφονήθηκαν στην πορεία, άλλοι βασανίστηκαν και ξυλοκοπήθηκαν. Τους οδήγησαν στα σοβιετικά σύνορα όπου αναγκάστηκαν να περάσουν το ποτάμι κάτω από πυροβολισμούς. Τελικά ίσως 400 από τους άνδρες επέζησαν από την Πορεία του Θανάτου και 1.600 σφαγιάστηκαν.
Τον Ιανουάριο του 1940, οι Γερμανοί δολοφόνησαν 440 ασθενείς του τοπικού ψυχιατρείου, μεταξύ των οποίων 17 παιδιά, στο πλαίσιο του Πρόγραμματος Ευθανασίας T-4. Τον Ιούνιο του 1940, κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης AB, οι Γερμανοί προέβησαν σε μαζικές συλλήψεις Πολωνών, οι οποίοι στη συνέχεια φυλακίστηκαν στο Λούμπλιν και στη συνέχεια συχνά απελάσσονταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, ενώ κάποιοι δολοφονήθηκαν στην περιοχή. Ο τοπικός Πολωνός δήμαρχος δολοφονήθηκε σε μια σφαγή πάνω από 115 Πολωνών που διαπράχθηκε από την Γκεστάπο στην κοντινή κοιλάδα Κουμόβα το 1940. Στα τέλη του 1940, οι Εβραίοι ήταν περιορισμένοι σε μια μικρή περιοχή του Χέουμ, ζώντας σε συνθήκες μεγάλου συνωστισμού, έως και αρκετές δεκάδες ανά δωμάτιο. Οι Εβραίοι επιστρατεύτηκαν για καταναγκαστική εργασία κοντά στο Χέουμ και σε άλλες τοποθεσίες. Το Γερμανικό Ράιχ ίδρυσε 16 στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη νέα συνοικία του Λούμπλιν. Οι ντόπιοι από γειτονικά χωριά και πόλεις του Χέουμ αναγκάστηκαν επίσης να εργαστούν σε αυτούς τους καταυλισμούς. Μερικά από τα στρατόπεδα συνδέονταν με την κύρια σιδηροδρομική γραμμή μέσω μιας σιδηροδρομικής γραμμής διακλάδωσης 40 χλμ. προς τα στρατόπεδα εξόντωσης.
Το 1942, κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Ράινχαρντ, τα εξαιρετικά μυστικά στρατόπεδα εξόντωσης Σομπίμπουρ, Μπέλζεκ και Τρεμπλίνκα χτίστηκαν κοντά στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Σκοπός τους ήταν να δολοφονήσουν όλους τους Πολωνοεβραίους. Τον Μάιο του 1942, 1.000 ηλικιωμένοι Εβραίοι του Χέουμ στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Σομπίμπουρ, όπου δολοφονήθηκαν αμέσως. Τον Αύγουστο στάλθηκαν 3.000 με 4.000 ακόμη, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων παιδιών του γκέτο. Τον Οκτώβριο, τα SS και οι Ουκρανοί βοηθοί τους συγκέντρωσαν και απέλασαν άλλους 2.000 έως 3.000 Εβραίους στο Σομπίμπουρ. Τον Νοέμβριο, οι υπόλοιποι Εβραίοι οδηγήθηκαν στον σιδηροδρομικό σταθμό. Οι περισσότεροι στάλθηκαν στο Σομπίμπουρ. Αυτοί που κρύβονταν κυνηγήθηκαν και τα SS έκαψαν πολλά κτίρια γκέτο και σκότωσαν πολλούς ανθρώπους που βγήκαν από την κρυψώνα. Μερικοί Εβραίοι παρέμειναν στο γκέτο ως εργάτες, αλλά και αυτοί δολοφονήθηκαν τον Ιανουάριο του 1943. Υπήρχαν μόνο περίπου 60 Εβραίοι από το Χέουμ που επέζησαν από το Ολοκαύτωμα. Μερικοί επιζώντες κατάφεραν να βρουν καταφύγιο στις σήραγγες κιμωλίας του Χέουμ. Ωστόσο, περίπου 400 άλλοι που κατέφυγαν στα ανατολικά στην αρχή του πολέμου επέστρεψαν στο Χέουμ αλλά γρήγορα έφυγαν. μικρογραφία| Μνημείο αφιερωμένο στα θύματα του [[Στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου|στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου Stalag 319]] Μετά την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα του 1941, οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στο Χέουμ, το οποίο ονομαζόταν Stalag 319 για τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού που αιχμαλωτίστηκαν στην ανατολική Πολωνία και την Ουκρανία ή τη Λευκορωσία, μαζί με τους αιχμαλώτους που έφεραν από τη Δύση (κυρίως τη Γαλλία), για συνολικά περίπου 200.000 άτομα μέχρι τον Ιούλιο του 1944. Σε τρία χρόνια, περίπου 90.000 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους εκεί. Το μνημείο για τη μνήμη των θυμάτων του Stalag 319 αποκαλύφθηκε στο Χέουμ τον Μάιο του 2009, παρουσία ξένων διπλωματών.
Από το 1942 έως το 1945, το Χέουμ ήταν μια από τις πολυάριθμες τοποθεσίες των σφαγών των Πολωνών στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία από υποτιθέμενες ομάδες θανάτου του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού και ομάδες Ουκρανών εθνικιστών. Η πόλη και τα περίχωρά της φέρονται να έγιναν μάρτυρες και δολοφονιών εκδίκησης μεταξύ Ουκρανών και της πολωνικής αυτοάμυνας. Όπως σημειώθηκε από τους ιστορικούς Γκζέγκος Μοτίκα και Βολοντίμιρ Βιατρόβιτς, το θέμα είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενο, επειδή το 1944, ο Ρομάν Σουχέβιτς, ηγέτης του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού, έδωσε δήθεν εντολή να κατασκευαστούν αποδείξεις της πολωνικής ευθύνης για εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν εκεί.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία| Βισόκα Γκούρκα, μεσαιωνικός λόφος-φρούριο Μετά την ανεξαρτησία της Πολωνίας, η πολωνική απογραφή του 1921 βρήκε πληθυσμό 23.221, με 12.064 Εβραίους, 9.492 Ρωμαιοκαθολικούς (Πολωνούς), 1.369 Ορθόδοξους Χριστιανούς (Ουκρανούς, Ρουθήνιους και Λευκορώσους) και 207 Λουθηρανούς (Γερμανούς).
Τον Σεπτέμβριο του 1939, με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Εβραίοι αποτελούσαν το 60% (18.000) των κατοίκων της πόλης.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Χέουμ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπλιν Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Κυβερνείο Λούμπλιν Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λούμπλιν (1919-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ρουθηνίας Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Σφαγές Πολωνών στη Βολυνία
Αλβανική Λογοτεχνική Επιτροπή
Η Αλβανική Λογοτεχνική Επιτροπή (αλβανικά : Komisija Letrare Shqipe), επίσης γνωστή ως Λογοτεχνική Επιτροπή του Shkodër, ήταν μια επιστημονική επιτροπή που ιδρύθηκε στο Shkodër της βόρειας Αλβανίας το 1916. Συγκέντρωσε σημαντικές προσωπικότητες της αλβανικής λογοτεχνίας και γραφής της εποχής και συγκροτήθηκε με σκοπό να καθορίσει ένα σταθερό λογοτεχνικό πρότυπο και ορθογραφικούς κανόνες για την αλβανική γλώσσα, οι οποίοι απουσίαζαν εκείνη την εποχή, προκειμένου να ενθαρρυνθεί η έκδοση σχολικών εγχειριδίων.
Ιστορία
Η επιτροπή ξεκίνησε επίσημα την 1η Σεπτεμβρίου 1916 με πρωτοβουλία του Αυστριακού διπλωμάτη August Ritter von Kral. Μερικά από τα αξιοσημείωτα μέλη της ήταν οι Gjergj Fishta, Luigj Gurakuqi, Hil Mosi, Aleksandër Xhuvani, Maximilian Lambertz, Gjergj Pekmezi, Ndre Mjeda, Sotir Peci και Mati Logoreci. Τα μέλη συμφώνησαν στην ανάγκη ύπαρξης ενός ορθογραφικού προτύπου "όσο το δυνατόν πιο φωνητικού" και μιας ενιαίας λογοτεχνικής γλώσσας που θα διατηρούσε τα κοινά στοιχεία των αλβανικών διαλέκτων και θα άφηνε εκτός οποιεσδήποτε στιγματισμένες περιφερειακές μορφές.
Ο Fishta διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην επιτροπή. Προσπάθησε σκληρά να πιέσει ώστε η διάλεκτος του Shkodër να αποτελέσει τη βάση του αλβανικού προτύπου, σε σχέση με την πολιτιστική συμβολή που είχαν δώσει οι συγγραφείς και η λογοτεχνία στη διάλεκτο αυτή στον αλβανικό πολιτισμό εκείνη την εποχή, «όπως η γλώσσα του Δάντη είχε χρησιμεύσει για τη λογοτεχνική ιταλική γλώσσα». Ανεξάρτητα από την επιρροή του Fishta και το γεγονός ότι και άλλα ιδρυτικά μέλη ήταν από το Shkodër, δεν τα κατάφερε. Υπό την επιρροή του Αλεξάντερ Χουβάνι, ο οποίος διακήρυττε ότι "η ενότητα της γλώσσας είναι η ενότητα του έθνους" (αλβανικά: Njisia e gjuhes asht njisia e kombit.), η επιτροπή αποδέχθηκε τη διάλεκτο του Ελμπασάν να χρησιμοποιηθεί ως βάση για την πρότυπη αλβανική[4], η οποία, αν και είναι διάλεκτος του Γκέγκ, είναι νότια και πλησιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο στη διάλεκτο του Τοσκ. Το πρότυπο εγκρίθηκε από το Εκπαιδευτικό Συνέδριο της Λούσνιε το 1920.
Η επιτροπή δημοσίευσε ένα αναγνωστικό για τα γυμνάσια το 1920[2].[3] Ωστόσο, δεδομένου ότι δεν δημοσιεύθηκε επίσημη γραμματική ή λεξικό στο νέο γλωσσικό πρότυπο, αυτό δεν πέτυχε. Επιπλέον, τα περισσότερα από τα έργα και τις μεταφράσεις που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης (1870-1912) και στις αρχές του 20ού αιώνα γράφτηκαν στη διάλεκτο Tosk.
Αργότερα
Οι προσπάθειες για την τυποποίηση της γλώσσας συνεχίστηκαν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην Πρίστινα το 1968, το Γλωσσικό Συνέδριο της Πρίστινα (αλβανικά : Konsulta gjuhësore e Prishtinës), όπου το λογοτεχνικό πρότυπο που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε στην Αλβανία και βασιζόταν στη διάλεκτο Τόσκα υιοθετήθηκε από τους Αλβανούς της Γιουγκοσλαβίας σε βάρος της διαλέκτου Γκέγκ. Το σημερινό πρότυπο που βασίζεται στην Τόσκα καθιερώθηκε στο Συνέδριο Αλβανικής Ορθογραφίας το 1972.
Ύπνωση
Η ύπνωση είναι μια ανθρώπινη κατάσταση που περιλαμβάνει εστιασμένη προσοχή, μειωμένη περιφερειακή επίγνωση και αυξημένη ικανότητα ανταπόκρισης.
Υπάρχουν διάφορες και αντίθετες θεωρίες που ορίζουν την ύπνωση και τα σχετικά με αυτήν φαινόμενα. Ορισμένες θεωρίες βλέπουν την ύπνωση ως μια μεταβαλλόμενη κατάσταση του νου, που χαρακτηρίζεται από ένα επίπεδο συνειδητοποίησης που είναι διαφορετικό από την συνηθισμένη κατάσταση της συνείδησης. Άλλες θεωρίες ορίζουν την ύπνωση ως ένα εικονικό φάρμακο, έναν επαναπροσδιορισμό μιας αλληλεπίδρασης με έναν θεραπευτή.
Κατά την διάρκεια της ύπνωσης, ένα άτομο θεωρείται ότι έχει αυξημένη εστίαση, συγκέντρωση και ανταπόκριση στον λόγο. Συνήθως ξεκινά με μια υπνωτική επαγωγή που περιλαμβάνει προκαταρκτικές οδηγίες και προτάσεις. Η χρήση του υπνωτισμού για θεραπευτικούς σκοπούς ονομάζεται υπνοθεραπεία ενώ η χρήση του ως μια μορφή ψυχαγωγίας μπροστά σε ένα κοινό είναι γνωστή ως ψυχική ύπνωση, μια μορφή ψυχισμού.
Η ύπνωση για την διαχείριση του πόνου "είναι πιθανό να μειώσει τον οξύ και χρόνιο πόνο στα περισσότερα άτομα" αλλά για ορισμένα προβλήματα, όπως για την διακοπή του καπνίσματος, οι ερευνητές της υπνοθεραπείας προβάλουν μεικτά αποτελέσματα. Η χρήση της ύπνωσης ως μορφής θεραπείας για την ανάκτηση και ενσωμάτωση του πρώιμου τραύματος είναι αμφιλεγόμενη στο πλαίσιο της επιστημονικής γενικής τάσης. Η έρευνα έχει δείξει ότι η ύπνωση ενός ατόμου μπορεί να βοηθήσει στον σχηματισμό ψευδών αναμνήσεων και ότι η ύπνωση "δεν βοηθά τους ανθρώπους να θυμούνται τα γεγονότα με μεγάλη ακρίβεια".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ύπνος Κατηγορία:Παραφυσική ορολογία
1725 Κράο
Ο Κράο (CrAO) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,229. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από τα αρχικά γράμματα για το Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο της Κριμαίας (Крымская астрофизическая обсерватория), από το οποίο έγινε η ανακάλυψη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κράο εκτιμάται σε 22,7 χιλιόμετρα περίπου. Ο Κράο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 21 ώρες και 27 λεπτά, μια μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κραο
Αιμίλιος Ξανθόπουλος
Ο Αιμίλιος Ξανθόπουλος (1903-1943) ήταν δήμαρχος της Κατερίνης από το 1933 μέχρι το 1937. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του δημάρχου ο Πλάτων Ρωσσέτος (εκλεγμένος δήμαρχος που απολύθηκε από τον Μεταξά).
Δημοσιογραφία
Στη δεκαετία του 1930 μαζί με τον πρωτεργάτη της δημοσιογραφίας στην Πιερία, Σάββα Κανταρτζή, εξέδωσε την "Ηχώ των Πιερίων" πρώτη εφημερίδα στην Πιερία.
Δημαρχία
Ο Αιμίλιος Ξανθόπουλος εξελέγη Δήμαρχος Κατερίνης το 1933 και υπηρέτησε ως το 1937.
Θάνατος
Εκτελέστηκε, σε αντίποινα για το θάνατο 2 Γερμανών στρατιωτών, στις 23 Φεβρουαρίου του 1943, μαζί με άλλους 39 πατριώτες, στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της Κατερίνης. Άνδρες της Εθνικής Αντίστασης είχαν συλλάβει και εκτελέσει 2 Γερμανούς στα λατομεία χρωμίου στον Άγιο Δημήτριο. Τα λατομεία είχαν επιταχθεί για λογαριασμό των Ναζί. Σε αντίποινα, οι Γερμανοί συνέλαβαν 34 κατοίκους του Αγίου Δημητρίου και 5 από το Λιβάδι και μαζί με το δήμαρχο Κατερίνης τους εκτέλεσαν ομαδικά, λίγο έξω από το Σιδηροδρομικό Σταθμό. Η μητέρα του, Σοφία, απεβίωσε σε ηλικία 104 ετών στην Αθήνα (όπου ζούσε με τον μικρότερο αδερφό του, Τάσο, τυπογράφο) τον Απρίλιο του 1977.
Η Κατερίνη τίμησε τη μνήμη του Ξανθόπουλου, με την ανέγερση της προτομής του που στήθηκε στα Ευαγγελικά. Κάθε χρόνο τελείται μνημόσυνο στον τόπο της εκτέλεσης.
Οι απόγονοι και μέλη της οικογένειας του, ζουν σήμερα στη Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Ξανθοπουλος
Ιβάρ Ασιές
Ο Ιβάρ Άσιες (Ivar Onno Odwin Asjes, γενν. στις 16 Σεπτεμβρίου 1970 στο Ρότερνταμ) είναι πολιτικός από το Κουρασάο, πρωθυπουργός της χώρας από το 2013 ως τις 31 Αυγούστου 2015 και αρχηγός του κόμματος Ανεξάρτητος Λαός.
Πρωθυπουργία
Ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Ιουνίου 2013 ενώπιον της υπηρεσιακής κυβερνήτριας Αντέλε βαν ντερ Πλούιμ-Βρέντε (Adèle van der Pluijm-Vrede). Ο Άσιος ήταν μέλος του Κοινοβουλίου του Κουρασάο (Estates) από το 2010 ως το 2013 και του νησιού με το προηγούμενο καθεστώς εντός των Ολλανδικών Αντιλλών, του Νησιωτικού Συμβουλίου του Κουρασάο. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπεν Γουάιτμαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Κουρασάο
Toyota iQ
Εισαγωγή
thumb|left|Toyota IQ Concept στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της [[Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2007.]]
Θεοφάνια (γιορτή)
thumb|250px|Αγιογραφία με τη Βάπτιση του Χριστού. thumb|250px|Βυζαντινή εικόνα των Θεοφανίων. Τα Θεοφάνια είναι μεγάλη ετήσια χριστιανική γιορτή της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Γιορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου και είναι η τρίτη και τελευταία γιορτή του Δωδεκαημέρου (εορτών των Χριστουγέννων). Το όνομα προκύπτει από τη φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας που συνέβη σύμφωνα με τρεις σχετικές ευαγγελικές περικοπές. Η γιορτή των Θεοφανίων λέγεται επίσης και Επιφάνια, Φώτα ή  Φωτά ή Εορτή των Φώτων. Σε αυτή την εορτή γιορτάζουν: Φώτιος (Φώτης), Φωτεινή, Ιορδάνης, Θεοφάνης (Φάνης), Θεοφανία (Φανή).
Toyota iQ
Εισαγωγή
Το τελικό IQ βασίστηκε στο πρωτότυπο μοντέλο Toyota IQ Concept, που αποκαλύφθηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2007, ως μια σχεδιαστική ιδέα ενός αυτοκινήτου πόλης με μήκος κάτω από τα 3 μέτρα, αλλά με επαρκείς εσωτερικούς χώρους για 3 ενήλικες και 1 παιδί, η λεγόμενη διάταξη 3+1. Η υποδοχή από το κοινό ήταν ενθουσιώδης και, ως αποτέλεσμα, η εταιρεία αποφάσισε να το εισάγει στην παραγωγή, διατηρώντας τα βασικά σχεδιαστικά στοιχεία και την πρακτική διάταξη 3+1.
Θεοφάνια (γιορτή)
Ιστορική
thumb|250px|Η Βάπτισις του Χριστού. Ψηφιδωτό από τη βυζαντινή μονή Παμμακαρίστου στην [[Κωνσταντινούπολη.]] Κατά τις ευαγγελικές περικοπές στις αρχές του 30ου έτους της ηλικίας του Ιησού, ο Ιωάννης (ο Πρόδρομος), γιος του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, ο επιλεγόμενος στη συνέχεια Βαπτιστής, που ήταν 6 μήνες μεγαλύτερος του Χριστού, και διέμενε στην έρημο, ασκητεύοντας και κηρύττοντας το βάπτισμα μετανοίας, βάπτισε με έκπληξη και τον Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό. Κατά δε τη στιγμή της Βάπτισης κατέβηκε από τον ουρανό το Άγιο Πνεύμα υπό μορφή περιστεράς στον Ιησού και ταυτόχρονα από τον ουρανό ακούσθηκε φωνή που έλεγε ότι: Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα". Η φράση αναφέρεται στα ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά, ενώ απουσιάζει από αυτό του Ιωάννη.
Toyota iQ
Εμπορική τοποθέτηση
thumb|left|Scion iQ του 2012.
Το iQ ανήκει στην κατηγορία Α, όπως συμβαίνει και με το αμέσως μεγαλύτερο Toyota Aygo. Ωστόσο, το Toyota iQ αποτελεί μια εναλλακτική προσέγγιση στο ζήτημα της επιλογής των αυτοκινήτων πόλης, καθώς είναι φαρδύτερο, υψηλότερο, βαρύτερο και ακριβότερο από το Aygo, αλλά κοντύτερο κατά σχεδόν μισό μέτρο, με το συνολικό μήκος μάλιστα να είναι οριακά κάτω από τα 3 μέτρα. Με αυτή την μορφή, τοποθετήθηκε στην αγορά ως ανταγωνιστής κυρίως του Smart Fortwo, αν και σε αντίθεση με τη διάταξη «όλα πίσω» του Smart Fortwo, το iQ υιοθέτησε το σύνηθες «κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση», κοινώς «όλα εμπρός». Μάλιστα ακόμα και το όνομα του μοντέλου, που είναι το διεθνές ακρωνύμιο για τον Δείκτη Νοημοσύνης, ήταν μια έμμεση απάντηση στο όνομα της εταιρείας Smart, το οποίο συμπίπτει με την αγγλική λέξη smart, που σημαίνει «έξυπνος». thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Toyota iQ του 2015 στην Ιαπωνία, σε αντιπροσωπεία τον Μάρτιο του 2015.]]
Θεοφάνια (γιορτή)
Ιστορική
Το πότε καθιερώθηκε να εορτάζεται η μνήμη του γεγονότος της Βάπτισης του Ιησού δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Φαίνεται όμως ότι αναφάνηκε πολύ νωρίς στη πρώτη Εκκλησιά των Χριστιανών. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (Στρωμ. βιβλ. α΄) αναφέρει πως κάποιοι αιρετικοί, οι περί τον Βασιλείδη γνωστικοί στις αρχές του Β΄ αιώνα εόρταζαν την ημέρα της Βάπτισης του Κυρίου «προδιανυκτερεύοντες» και ότι η εορτή αυτή γινόταν κατ΄ άλλους μεν στις 6 Ιανουαρίου, κατ΄ άλλους στις 10 Ιανουαρίου.
Toyota iQ
Εμπορική τοποθέτηση
Παρά την ισχυρή διαφημιστική του προώθηση, ωστόσο, οι πωλήσεις ήταν πολύ χαμηλότερες από αυτές του Fortwo και τελικώς τον Μάρτιο του 2014 η εταιρεία ανακοίνωσε τη διακοπή της εξαγωγής του Toyota IQ στην Ευρώπη, όπως και έγινε τον Μάιο του 2014, αν και στην πράξη κάποια αντίτυπα του μοντέλου παρέμειναν διαθέσιμα ως καινούρια σε αρκετές αντιπροσωπείες έως και τα τέλη του 2015. Συνέχισε όμως να πωλείται επίσημα στην Ιαπωνία έως και την οριστική λήξη της παραγωγής του, στις 4 Απριλίου 2016.
Θεοφάνια (γιορτή)
Ιστορική
Κατά δε τον 3ο αιώνα η εορτή φαίνεται κοινότατη σε όλη τη Χριστιανική Εκκλησία. Έτσι ενώ ο Γκίζελερ (Kirchengeschichte I, 376) δέχθηκε ότι πρώτοι οι Βασιλειδιανοί καθιέρωσαν την εορτή των Θεοφανίων ο Νέαντερ (Kirchengeschichte I 386) θέτει το ερώτημα: πως από αιρετικούς το δέχθηκε η Εκκλησία;
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος παραδέχεται και περιγράφει την εορτή ως αρχαία πανήγυρης μάλλον στην Αντιόχεια τη Μεγάλη, και ότι από εκεί την παρέλαβαν οι Γνωστικοί Βασιλειδιανοί... Κατά δε τις Αποστολικές Διαταγές (η΄ 38) η εορτή των Επιφανίων «ήγετο δια το εν αυτή ανάδειξιν γεγενήσθαι της του Χριστού θεότητος».
Toyota iQ
Κινητήρες
Τα μηχανικά σύνολα του iQ προήλθαν από το Toyota Yaris, με τους βενζινοκινητήρες να είναι 1.0 λίτρου τρικύλινδρος με ισχύ 50 kW (68 hp) και 1.3 λίτρων τετρακύλινδρος, ισχύος 72 kW (98 hp). Επίσης, έως τον Απρίλιο του 2012 διατέθηκε και με έναν 4-κύλινδρο πετρελαιοκινητήρα 1.4 λίτρων, ισχύος 66 kW (90 hp). Από τον Ιούλιο του 2009, το iQ προσέφερε ένα σύστημα start-stop σε συνδυασμό με τον κινητήρα των 1.3 λίτρων.
Θεοφάνια (γιορτή)
Ιστορική
Στο τέλος του 3ου αιώνα προστέθηκε και άλλη έννοια στον εορτασμό αυτό που άρχισε να πανηγυρίζεται και ως ημέρα της «εν σαρκί» φανερώσεως του Κυρίου. Ούτως και στην Αλεξάνδρεια κατά τον Κασσιανό, και στη Κύπρο κατά Επιφάνιο. Από της εποχής λοιπόν αυτής άρχεται, κατά το πιθανότερο, και ο εορτασμός των Χριστουγέννων.
Toyota iQ
iQ EV
Στα τέλη του 2011 παρουσιάστηκε και μια αμιγώς ηλεκτροκίνητη έκδοση, το iQ EV, γνωστό και ως eQ, που μπήκε στην παραγωγή τον Αύγουστο του 2012. Το πρώτο έτος κατασκευής της, το 2012, η παραγωγή του ηλεκτροκίνητου μοντέλου ανήλθε σε μόλις 600 αντίτυπα, με τα 400 να παραμένουν στην Ιαπωνία, τα 100 να εξάγονται στις ΗΠΑ και τα 100 στην Ευρώπη.
Θεοφάνια (γιορτή)
Ιστορική
Κατά τον 4ο αιώνα η εορτή των Θεοφανίων γιορτάζεται πλέον με λαμπρότητα σε όλη την ανατολική Εκκλησία ως εορτή του φωτισμού της ανθρωπότητας δια του Αγίου Βαπτίσματος, απ΄ όπου και το όνομα «Τα Φώτα», εορτή «των Φώτων» (Γρηγόριος Ναζιανζηνός λόγος 39, Αστερίου Αμάσ. Λόγος εις «εορτών των Καλανδών»).
Toyota iQ
Εξωτερικοί χρωματισμοί
thumb|right|Η παλέτα των εξωτερικών χρωματισμών του Toyota iQ στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του [[Τόκιο, τον Οκτώβριο του 2009.]]
Θεοφάνια (γιορτή)
Ιστορική
Στη Δύση τα Θεοφάνια απαντώνται στα μέσα του 4ου αιώνα, αλλά από της εποχής αυτής φαίνεται στη Ρωμαϊκή Εκκλησία και άλλη μια εορτή αφιερωμένη στη κατά σάρκα Γέννηση του Ιησού στις 25 Δεκεμβρίου. Όταν πλέον καθιερώθηκε αυτή η ημερομηνία για τα Χριστούγεννα σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο έγινε και ο διαχωρισμός της εορτής των Θεοφανίων στις 6 Ιανουαρίου, στα μέσα του 6ου αιώνα.
Toyota iQ
Ασφάλεια
thumb|right|Ο πίνακας οργάνων ενός [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονου Toyota iQ.]]
Θεοφάνια (γιορτή)
Ιστορική
Ως κύριες τελετές των Θεοφανίων θεωρούνται οι παρακάτω
Toyota iQ
Ασφάλεια
Το iQ ήταν το πρώτο μοντέλο παγκοσμίως που έφερε τον καινοτόμο αερόσακο τύπου κουρτίνας που ανοίγει πίσω από τα προσκέφαλα της δεύτερης σειράς καθισμάτων για την προστασία των πίσω επιβατών σε οπίσθιες συγκρούσεις. Προς το παρόν, εξακολουθεί να είναι και το μοναδικό μοντέλο στη συνολική ιστορία της αυτοκίνησης με την πατέντα αυτή, η οποία μάλιστα ήταν στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις και όλα τα κράτη. Ο λόγος που ώθησε την Toyota σε αυτή την καινοτομία, ήταν ο ελάχιστος χώρος αποσκευών πίσω από τη δεύτερη σειρά καθισμάτων, καθώς το iQ δεν έχει καν συμβατικό πορτ-μπαγκάζ, αλλά στη θέση του κλασικού χώρου αποσκευών υπάρχει μια στενή θήκη, όγκου μόλις 32 λίτρων, και συνεπώς η ανυπαρξία ζώνης ελεγχόμενης παραμόρφωσης στο πίσω μέρος του αμαξώματος. Κατά συνέπεια, επειδή έγινε αντιληπτό ότι οι πίσω επιβάτες θα διέτρεχαν ιδιαίτερα μεγάλο κίνδυνο σε τυχόν οπίσθια πρόσκρουση, η εταιρεία προέβη στη συγκεκριμένη τοποθέτηση.
Θεοφάνια (γιορτή)
Υμνολογία
Αρχαία φαίνεται και η συνήθεια της τέλεσης του Μεγάλου Αγιασμού την ημέρα των Θεοφανίων, όπου ψάλλονται τα τροπάρια του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Σωφρονίου και το κοντάκιο του Ρωμανού του Μελωδού.
Απολυτίκιο Θεοφανίων
«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει Σοι αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές Ο επιφανείς Χριστέ ο Θεός Και τον κόσμον φωτίσας δόξα Σοι»
Κοντάκιο Θεοφανίων
«Επεφάνης σήμερον τη οικουμένη και το Φως Σου Κύριε εσημειώθη εφ΄ ημάς εν επιγνώσει υμνούντας Σε Ήλθες εφάνης το Φως το απρόσιτον»
Μεγαλυνάριο Θεοφανίων
«Σήμερον επέφανεν ο Σωτήρ εν μορφή ως δούλου βαπτισθήναι μετά σαρκός υπό Ιωάννου εν Ιορδάνου ρείθροις ίνα βροτών εκπλύνει τα παραπτώματα»
Έθιμα
thumb|250px|Αγιασμός των υδάτων από Ελληνορθοδόξους στην Αυστραλία. Στην Ελλάδα, αλλά και στις χώρες όπου υπάρχουν απόδημοι Έλληνες, τα έθιμα των Θεοφανίων είναι τα εξής:
Λαογραφία
Η εορτή των Θεοφανίων περικλείει και πολλές εκδηλώσεις που αποτελούν διαιώνιση αρχαίων (ελληνικών) εθίμων. Στην αντίληψη του Ελληνικού λαού τα Θεοφάνια είναι «Μεγάλη γιορτή Θεότρομη». Για μερικές μάλιστα περιφέρειες της Μακεδονίας (Δυτικής) αποτελούν τη μεγαλύτερη γιορτή του έτους και κάθε καινούργιο ρούχο το «πρωτοφορούν στα Φώτα για να φωτιστεί».
Αλλά και κατά τη δογματική η Βάπτιση του Χριστού συμβολίζει τη παλιγγενεσία του ανθρώπου έχοντας έτσι μεγάλη σημασία, γι΄ αυτό και μέχρι το Δ΄ αιώνα οι χριστιανοί γιόρταζαν Πρωτοχρονιά στη Βάπτιση του Χριστού στις 6 Ιανουαρίου.
Αυτή ακριβώς η διαδικασία δεν αποτελεί παρά μόνο ακριβώς πιστή επιβίωση των αρχαίων δοξασιών. Οι αρχαίοι π.χ. Αθηναίοι είχαν τη τελετή (διαδικασία) των γνωστών «Πλυντηρίων» όπως την αποκαλούσαν κατά την οποία μετέφεραν «εν πομπή» στην ακτή του Φαλήρου το άγαλμα της Αθηνάς. Εκεί το έπλεναν με θαλασσινό νερό για να το καθαρίσουν από ρύπους και να ανανεωθούν οι ιερές δυνάμεις του αγάλματος.
Σήμερα οι γυναίκες πολλών περιοχών επαναλαμβάνουν αυτό το αρχαίο έθιμο το πλύσιμο των εικόνων συνδυαζόμενο όμως και με άλλες πράξεις της μεσαιωνικής και αρχαίας μαγείας. Όπως στη Πλάκα της Μυτιλήνης που την ώρα που βουτούν οι βουτηχτάδες να πιάσουν τον Σταυρό οι γυναίκες την ίδια στιγμή «παίρνουν με μια κρατούνα (= νεροκολοκύθα) νερό από 40 κύματα κι έπειτα με βαμβάκι που βουτούν σ΄ αυτό καθαρίζουν τα εικονίσματα χωρίς να μιλούν σε όλη αυτή τη διαδικασία («άλαλο νερό») και στη συνέχεια το νερό το ρίχνουν σε μέρος που δεν πατιέται (σε χωνευτήρι της εκκλησίας)».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα Κατηγορία:Εορτές Κατηγορία:Επίσημες αργίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Δημόσιες αργίες στην Πολωνία
Toyota iQ
Ασφάλεια
Για αντίστοιχους λόγους ασφαλείας, η δεξαμενή καυσίμων τοποθετήθηκε στο κέντρο του σασί και κάτω από το κάθισμα του οδηγού, μειώνοντας έτσι δραστικά τον κίνδυνο ανάφλεξης και εκδήλωσης φωτιάς σε τυχόν πρόσκρουση από πίσω ή επίσης σε μετωπική πρόσκρουση.
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP τον Φεβρουάριο του 2009, το Toyota iQ απέσπασε την μέγιστη διάκριση των 5 αστέρων στα τεστ πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης, καθώς και πλευρικής πρόσκρουσης σε κολώνα, με ποσοστά:
Ιδιαίτερα το σκορ 91% στην προστασία ενηλίκων επιβατών θεωρήθηκε τότε ως πραγματικά εντυπωσιακό για αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α.
Πρακτική σχεδίαση
thumb|right|Το σαλόνι του προηγούμενου Toyota iQ. Σημειώστε τον εμφανώς μεγαλύτερο χώρο μπροστά από τον συνοδηγό, καθώς και την τριγωνική κεντρική κονσόλα στο κέντρο του ταμπλό. thumb|right|Το ταμπλό του προηγούμενου iQ. Εδώ φαίνεται από κοντινότερο πλάνο η προαιρετική οθόνη αφής του έξτρα συστήματος δορυφορικής πλοήγησης και η τριγωνική κεντρική κονσόλα.
Το ταμπλό φέρει επενδύσεις από ασημένιο χρώμα και τριγωνική κεντρική κονσόλα, στην οποία βρίσκονται: η μονάδα ελέγχου του κλιματισμού, τα χειριστήρια για τη θέρμανση, οι αεραγωγοί και η προαιρετική οθόνη αφής του έξτρα συστήματος δορυφορικής πλοήγησης με οθόνη 5,8 ιντσών, θύρα USB και Bluetooth. Το επίπεδο τιμόνι και το οριζόντιο κάτω μέρος της στεφάνης του τιμονιού, έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να βελτιώσουν τον χώρο για τον οδηγό, και είναι καλυμμένο με μαύρο και μωβ δέρμα. Αυτά τα χρώματα και άλλες αποχρώσεις του καφέ, υπάρχουν σε ολόκληρο το εσωτερικό όλων των iQ. Σημαντικό για αυτοκίνητο της κατηγορίας Α είναι ότι ακόμα και η βασική έκδοση εξοπλισμού έφερε στάνταρ κλιματισμό.
Περιλαμβάνονται, επίσης, και τεχνικά στοιχεία που έχουν σχεδιαστεί, παρομοίως, για εξοικονόμηση χώρου. Ενδεικτικώς, ο μηχανισμός κινήσεως του πηδαλίου βρίσκεται ψηλά στον χώρο του κινητήρα, τα πίσω αμορτισέρ είναι λοξό, το σύστημα θέρμανσης (καλοριφέρ) και κλιματισμού είναι κατά 20% πιο συμπαγές από τα συνήθη στάνταρ της τότε εποχής και η δεξαμενή καυσίμων, όγκου 32 λίτρων, είναι στενή και επίπεδη, και βρίσκεται κάτω από το κάθισμα του οδηγού, όπως προαναφέρθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης iQ Κατηγορία:Ηλεκτρικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Υβριδικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα
1987
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1987 κατά τοΓρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Στρατηγίς Αντάραδου
μικρογραφία|Τα τείχη της Αντάραδου σήμερα Η Στρατηγίς Αντάραδου (Στρατηγίς Ἀντάραδος) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η στρατηγίδα περιλάμβανε το οχυρωμένο λιμάνι Αντάραδο, (η σημερινή Ταρτούς) και τις γύρω περιοχές. Η Αντάραδος βρισκόταν ακριβώς απέναντι από τη νήσο και πόλη Άραδο (το μοναδικό κατοικημένο νησί της Συρίας, σήμερα το Αρουάντ) και κοντά στην Τρίπολη.
Η Άννα Κομνηνή αναφέρει την Αντάραδο, στην Αλεξιάδα ως στρατηγίδα και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.
Εκλογές στην Πορτογαλία
Στην Πορτογαλία διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Προεδρικές εκλογές
Από το 1910, αρχηγός κράτους είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα. Ο Ρεμπέλο εξελέγη για πρώτη φορά το 2016.
2006
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 22 Ιανουαρίου 2006, πρόεδρος εξελέγη από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 50,5% ο Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα.
(πηγή: Eleições Presidenciais 2006 (Εφορευτική Επιτροπή της Πορτογαλίας)
2011
Στις προεδρικές εκλογές στις 23 Ιανουαρίου 2011 επανεξελέγη πρόεδρος από τον πρώτο γύρο ο Καβάκο Σίλβα, με ποσοστό 52,9% έναντι 19,7% για τον κύριο αντίπαλό του, τον σοσιαλιστή Μανουέλ Αλέγκρε. Στις εκλογές εκείνες είχε μεγάλη αποχή, της τάξης γύρω στο 53%.
(πηγή: Εκλογικά αποτελέσματα, STAPE)
Πρόσφατες (2022)
Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 30 Ιανουαρίου 2022.
1995
Οι σοσιαλιστές του Αντόνιο Γκουτιέρρες κέρδισαν τις εκλογές την 1η Οκτωβρίου του 1995 τερματίζοντας τη δεκαετή κυριαρχία των κεντροδεξιών σοσιαλδημοκρατών, μετά την αποχώρηση του Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα.
1999
Στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1999 το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Αντόνιο Γκουτέρρες κέρδισε την πλειοψηφία με 44% αλλά εξέλεξε 115 έδρες από 230 χάνοντας για μία μόνο έδρα την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Αναλυτικά τα αποτελέσματα : 1. Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS), (Αντόνιο Γκουτέρρες) 44% και 115 έδρες. 2. Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (PSD) (Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο) 32,3% και 81 έδρες. 3. Δημοκρατικός Συνασπισμός (CDU), (Κάρλος Καρβάλιας) 9% και 17 έδρες. 4. Λαϊκό Κόμμα (CDS/PP), (Πάουλο Πόρτας) 8,3% και 15 έδρες. 5. Συνασπισμός της Αριστεράς (BE), (Φρανσίσκο Λούκα) 2,4% και 2 έδρες.
2005
Στις 20 Φεβρουαρίου του 2005 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές. Οι σοσιαλιστές με επικεφαλής τον Ζοζέ Σόκρατες εξασφάλισαν την απόλυτη πλειοψηφία (120 από τις 230 έδρες). Αναλυτικά τα αποτελέσματα : 1. Σοσιαλιστικό Κόμμα (κεντροαριστερό) 45,1% και 120 έδρες 2. Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (κεντροδεξιό) 28,7% και 72 έδρες 3. Ενωτικός Δημοκρατικός Συνασπισμός, αποτελούμενος από το Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας και τους Πράσινους 7,6% και 14 έδρες. 4. Λαϊκό Κόμμα (δεξιό) 7,3% και 12 έδρες 5. Μπλοκ της Αριστεράς 6,4% και 8 έδρες.
2009
Το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα του πρωθυπουργού Ζοζέ Σόκρατες κέρδισε τις εκλογές του 2009 με 36,5% των ψήφων και 96 επί συνόλου 230 εδρών, χωρίς όμως να εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Η συμμετοχή ήταν μόλις 60%, το μικρότερο ποσοστό στην πολιτική ιστορία.
Αποφασίστηκαν οι 226 έδρες (οι 4 έδρες αντιπροσωπεύουν τους Πορτογάλους της Διασποράς), τα αποτελέσματα είναι:
2011
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν πρόωρα στις 5 Ιουνίου 2011, με φόντο την οικονομική κρίση, το Σοσιαλιστικό Κόμμα υπέστη δεινή ήττα από το κεντροδεξιό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Πέδρο Πάσους Κοέλιου, ενώ ο Ζοζέ Σόκρατες παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματός του. Συνέλευση της Δημοκρατίας, 5 Ιουνίου 2011 ! style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμματα ! style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9" align=right|% ! style="background-color:#E9E9E9" align="center"|Έδρες (σύνολο 230)
Παραπομπές
*
99 (αριθμός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Κερουσίτης
Ο κερουσίτης (αγγλ. cerussite) είναι ανθρακικό ορυκτό του μολύβδου. Το όνομά του προέρχεται από την λατινική λέξη cerussa, που σημαίνει «λευκός μόλυβδος». Στην αγγλοσαξονική βιβλιογραφία αναφέρεται, επίσης, και ως "Horn Silver" και "Lead spar", ενώ συχνά αναγράφεται (εσφαλμένα) και "cerrussite" και "cerusite".
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Αποτελεί δευτερεύον μετάλλευμα μολύβδου, ωστόσο έχει αξιοσημείωτες ιδιότητες: Η πυκνότητά του είναι ιδιαίτερα υψηλή για διαφανές ορυκτό, ενώ ο δείκτης διάθλασής του είναι 2,07, επίσης ιδιαίτερα υψηλός. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διδυμίες του: Η διδυμία επαφής κατά {110} δημιουργεί κρυστάλλους αστεροειδούς σχήματος ή δικτυώματα, ενώ η διδυμία (επίσης επαφής) κατά {130} δίδει συσσωματώματα καρδιοειδούς σχήματος. Και οι δύο διδυμίες μπορεί να συνυπάρχουν σε ένα συσσωμάτωμα.
Είναι δευτερογενές ορυκτό, σύνηθες προϊόν εξαλλοιώσεως πρωτογενών ορυκτών του μολύβδου. Συχνά ανευρίσκονται δείγματα, τα οποία έχουν εξωτερικά επιφλοιώσεις κερουσίτη και πυρήνα γαληνίτη. Σχετίζεται με αγγλεσίτη, μαλαχίτη, αζουρίτη, φωσγενίτη, πυρομορφίτη και γαληνίτη.
Ανευρίσκεται σε πολλά σημεία της Γης, λόγω της προέλευσής του ως προϊόντος εξαλλοίωσης μολυβδούχων ορυκτών, συχνά αποτελώντας σημαντικό μετάλλευμα μολύβδου. Τα ωραιότερα δείγματα κρυστάλλων του ανευρίσκονται στην περιοχή Τσουμέμπ της Ναμίμπια και στην περιοχή Organ του Νέου Μεξικού στις ΗΠΑ. Ανευρίσκεται επίσης στη Γερμανία, τη Σλοβακία, την Ουκρανία, τη Γαλλία το Μαρόκο, το Ιράν, την Αυστραλία (Νέα Νότια Ουαλλία), την Τασμανία και τη Γροιλανδία, τη Βολιβία, το Μεξικό, την Αργεντινή και στις πολιτείες Αϊντάχο και Αριζόνα. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σε μικρές ποσότητες στην Τήνο, ενώ σημαντικές εμφανίσεις του υπάρχουν στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα και άλλες περιοχές) και στα μεταλλεία της περιοχής του Σουνίου.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ορυκτών
Βιβλιογραφία
Κερουσιτης Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά
Μάικλ Λάντον
Ο Μάικλ Λάντον (Michael Landon, 31 Οκτωβρίου 1936 - 1 Ιουλίου 1991) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Πρωταγωνίστησε σε πολλές δημοφιλείς σειρές, μεταξύ των οποίων η Μπονάντσα ("Bonanza"), Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι ("Little House on the Prairie"), "Λεωφόρος για τον Παράδεισο" ("Highway to Heaven") κ.α. Το πραγματικό του όνομα ήταν Eugene Maurice Orowitz.
Πρώτα χρόνια
Ο Λάντον γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη (Φόρεστ Χιλς του Κουίνς), αλλά σύντομα η οικογένειά του μεταστεγάστηκε στο Κόλινσγουντ, του Νιου Τζέρσι (1941). Από μικρός είχε έφεση στον αθλητισμό και στον ακοντισμό όπου είχε την καλύτερη επίδοση στις ΗΠΑ για το 1954, χάρις στην επίδοση του αυτή μάλιστα κέρδισε μια υποτροφία, ωστόσο ένας τραυματισμός που υπέστη στο μπράτσο έθεσε από νωρίς τέρμα στην αθλητική του σταδιοδρομία. Τότε και προκειμένου να βιοποριστεί έκανε διάφορες δουλειές, αλλά είχε ήδη αποφασίσει πως αυτό που του ταίριαζε ήταν η ηθοποιία. Συνειδητοποιώντας δε ότι το ονοματεπώνυμό του δεν θα τον βοηθούσε σε αυτό το στόχο, το άλλαξε ο ίδιος σε Μάικλ Λάντον. Δυο από τους πρώτους σημαντικούς ρόλους του ήταν στα κινηματογραφικά έργα "I Was a Teenage Werewolf" (1957) και "The Legend of Tom Dooley" (Ουέστερν, 1959). Την ίδια εποχή ξεκίνησε και η καριέρα του στη "Bonanza", όπου υποδυόταν το μικρότερο από τους τρεις γιους της οικογένειας του κτηματία Κάρτραϊτ. Σε αυτή τη σειρά ουσιάστικα έγινε παγκόσμια γνωστός, καθώς πρωταγωνίστησε για 14 ολόκληρα χρόνια.
Σκηνοθεσία και συγγραφή
Ο Λάντον δοκίμασε την τύχη του και στη σκηνοθεσία αλλά και τη συγγραφή ορισμένων επεισοδίων της δημοφιλούς σειράς, στα 1968. Μετά την ολοκλήρωση του σίριαλ, ο Λάντον μεταπήδησε σε ένα δεύτερο παρόμοιας θεματολογίας έργο, το "Little House on the Prairie" που βγήκε στον αέρα από το κανάλι NBC στα 1974. Το σίριαλ βασιζόταν σε βιβλίο που είχε γράψει η Laura Ingalls Wilder και ο ηθοποιός υποδύθηκε τον "πάτερ-φαμίλια" της οικογένειας. Η σειρά αυτή αποτέλεσε τη δημιουργική του κορωνίδα, καθώς ήταν ο βασικός της πρωταγωνιστής, παραγωγός, σκηνοθέτης αλλά και σεναριογράφος επί σειρά ετών. Στα 1982 ο Λάντον αποχώρησε από τη σειρά, η οποία τερματίσθηκε και δυο χρόνια αργότερα (1984) υποδύθηκε το χαρακτήρα Jonathan Smith στο δραματικό "Highway to Heaven". Μαζί με το φίλο και συμπρωταγωνιστή του Victor French υποδύθηκαν δυο αγγέλους που κατέβηκαν στη γη, προκειμένου να βοηθήσουν τους ανθρώπους. Ωστόσο πολύ σύντομα (1989) ο Β. Φρεντς πέθανε από καρκίνο και ο Λάντον, συγκλονισμένος από την απώλειά του, διέκοψε τη σειρά.
Ασθένεια και το τέλος
Την άνοιξη του 1991 και ενώ πρωταγωνιστούσε ήδη σε ένα τηλεοπτικό show διαγνώσθηκε κι αυτός με καρκίνο, στο πάγκρεας. Δε δίστασε μάλιστα να μιλήσει δημόσια για την αρρώστεια του, εμφανιζόμενος στην εκπομπή του Τζόννυ Κάρσον, αλλά τελικά υπέκυψε στις 1 Ιουλίου του ίδιου έτους, σε ηλικία μόλις 54 ετών, στο Μαλιμπού, Καλιφόρνια.
Προσωπική ζωή
Ο Λάντον παντρεύτηκε συνολικά τρεις φορές και απέκτησε εννιά παιδιά.
Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Ντόντι Λέβι-Φρέιζερ (1956 - 1962)
Η δεύτερη ήταν η ηθοποιός Λιν Νόε (1963 -1982)
Η τρίτη και τελευταία σύζυγός του ήταν η Σίντυ Κλερίκο (1983 - 1991)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου
1726 Χοφμάιστερ
Ο Χοφμάιστερ (Hoffmeister) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,203. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Κούνο Χοφμάιστερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χοφμάιστερ εκτιμάται σε 26,27 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Cb, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,037 ± 0,004. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Χοφμάιστερ γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χοφμαιστερ
Ιατρική Σχολή (Τίρανα)
Ιστορία
Η Ιατρική Σχολή έχει τις ρίζες της στην ίδρυση των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων στην Αλβανία, με τη δημιουργία του Ανώτατου Ινστιτούτου Ιατρικής το 1952. Το 1957, το Ανώτατο Ινστιτούτο Ιατρικής και άλλα πέντε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ινστιτούτα σχημάτισαν το Κρατικό Πανεπιστήμιο των Τιράνων. Με την ευκαιρία αυτή δημιουργήθηκε η Ιατρική Σχολή, ως το κύριο ίδρυμα αναφοράς για την αλβανική Ιατρική. Λόγω του υψηλότερου βαθμού εξειδίκευσης και επαγγελματισμού, στις 23 Ιανουαρίου 2013, η Ιατρική Σχολή προήχθη με το καθεστώς του Πανεπιστημίου, ιδρύοντας το Πανεπιστήμιο Ιατρικής των Τιράνων (Universiteti i Mjekësisë, Tiranë). Το UMT κληρονόμησε τη Σχολή Ιατρικής και Τεχνικών Ιατρικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο των Τιράνων και δημιούργησε ως εκ τούτου τη Φαρμακευτική Σχολή, την Οδοντιατρική Σχολή και τη Σχολή Δημόσιας Υγείας. Ο πρώτος πρύτανης του Ιατρικού Πανεπιστημίου Τιράνων ήταν ο καθηγητής Jera Kruja. Από την αναδιοργάνωσή του, στις 30 Μαρτίου 2016, το Ιατρικό Πανεπιστήμιο Τιράνων αποτελείται από τρεις Σχολές: Σχολή Ιατρικής, Σχολή Τεχνικών Ιατρικών Επιστημών, Σχολή Οδοντιατρικής.
Σπουδές
Το Ιατρικό Πανεπιστήμιο Τιράνων είναι ένα από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια της Αλβανίας. Το UMT αποτελείται από τρεις Σχολές, 21 ακαδημαϊκά τμήματα.
Το Ιατρικό Πανεπιστήμιο Τιράνων αποτελείται από πάνω από 300 μέλη ακαδημαϊκού προσωπικού, 78 τακτικούς καθηγητές και περίπου 7.500 φοιτητές εγγεγραμμένους στα τρία επίπεδα σπουδών Bachelor (Bsc), Master (MP και Msc) και διδακτορικό δίπλωμα (Phd).
Η πανεπιστημιούπολη του Ιατρικού Πανεπιστημίου Τιράνων βρίσκεται στην αστική περιοχή, κοντά στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομειακό Κέντρο "Μητέρα Τερέζα".
Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα
Το Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (πορτ. Partido Comunista Português, συντομογραφία PCP), είναι ένα πορτογαλικό κομμουνιστικό κόμμα. Το κόμμα είναι Μαρξιστικό-Λενινιστικό και η οργάνωσή του βασίζεται στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Επίσης, αυτοχαρακτηρίζεται ως πατριωτικό και διεθνιστικό.
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1921 ως το πορτογαλικό παράρτημα της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Κατά τη δεκαετία του 1920, το κόμμα τέθηκε εκτός νόμου ύστερα από το πραξικόπημα της 28ης Μαΐου 1926 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντίθεση στο δικτατορικό καθεστώς του Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ. Κατά την περίοδο της δικτατορίας που διήρκεσε για πέντε δεκαετίες, πολλά μέλη του κόμματος ζούσαν σε καθεστώς μυστικότητας υπό την απειλή των συλλήψεων, των βασανισμών και των δολοφονιών. Μετά την αναίμακτη Επανάσταση των Γαρυφάλλων του 1974, η οποία ανέτρεψε το δικτατορικό καθεστώς, τα 36 μέλη της κεντρικής επιτροπής του κόμματος είχαν βιώσει, αθροιστικά, πάνω από 300 χρόνια φυλάκισης.
Μετά το τέλος της δικτατορίας, το Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα μετατράπηκε σε σημαντική πολιτική δύναμη της χώρας, ενώ ασκεί ιδιαίτερη επιρροή στην εργατική τάξη της Πορτογαλίας. Παρά το γεγονός ότι το κόμμα έχασε σημαντικό μέρος της επιρροής του μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, παραμένει δημοφιλές σε σημαντική μερίδα του πορτογαλικού πληθυσμού, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές του Αλεντέζου και του Ριμπατέζου, καθώς και στις βιομηχανικές περιοχές γύρω από τη Λισαβόνα και το Σετούμπαλ, όπου και έχει υπό τον έλεγχό του διάφορους δήμους.
Το κόμμα εκδίδει την εβδομαδιαία εφημερίδα Avante! από το 1931, ενώ η νεολαία του κόμματος είναι η Πορτογαλική Κομμουνιστική Νεολαία, η οποία είναι μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογαλικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα