cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάσα (ποδόσφαιρο)
Σύγχρονη Ιστορία
Μια διπλή πάσα περιγράφεται για πρώτη φορά σε ένα ματς του σχολείου Derby εναντίον της Νόττινγχαμ Φόρεστ το Μάρτιο του 1872, η πρώτη εκ των οποίων είναι αναμφισβήτητα μια κοντινή πάσα: "Ο κ. Absey ντριμπλάροντας την μπάλα για το μισό μήκος του γηπέδου, την παρέδωσε στον Wallis, ο οποίος αφού την κλώτσησε έξυπνα μπροστά απ'το τέρμα, την έστειλε στον αρχηγό ο οποίος την οδήγησε μεμιάς μεταξύ των δοκαριών της Νόττινγχαμ". Πιθανώς η πιο σημαντική μανούβρα με πάσα στην πρώιμη ιστορία του ποδοσφαίρου ήταν η πάσα απ'τον Vidal (τον "πρίγκηπα των ντριμπλέρ") στον M. P. Betts ο οποίος έπειτα σκόραρε το μοναδικό γκολ στον πρώτο τελικό του κυπέλου FA τον Μάρτιο του 1872.
Η πρώτη ένδειξη για την χρήση της πάσας ως συλλογικός τρόπος παιχνιδιού (εν αντιθέσει με σποραδικές αναφορές για πάσες σε διάφορα παιχνίδια, ή αναφορές σε παιχνίδι 'προς τα πίσω') μπορούν να βρεθούν στο πρώτο επίσημο διεθνές ματς μεταξύ Σκωτίας και Αγγλίας (30 Νοέμβρη 1872). Το Graphic, μια εβδομαδιαία Λονδρέζικη εφημερίδα, συγκεκριμένα αναφέρει: "Το ατομικό ταλέντο ήταν γενικώς στην πλευρά της Αγγλίας, με το ντριμπλάρισμα των Kirke Smith, Brockbank και Ottaway να είναι πολύ καλό, ενώ ο Welch, μέσος-αμυντικός, έδειξε ότι έχει πολύ ασφαλές και καλό χτύπημα. Οι 'νότιοι', όμως, δεν έπαιξαν ο ένας με τον άλλον, τόσο καλά όσο οι αντίπαλοι, που φαίνονται να είναι εξπέρ στο να πασάρουν την μπάλα."
Η πρώτη ομάδα που της αποδίδεται η τελειοποίηση του μοντέρνου σχηματισμού (2-3-5) ήταν η Cambridge University AFC το 1882, αν και πρέπει να τονιστεί ότι το 2-3-5 παιζόταν από άλλες ομάδες στην Σκωτία και Αγγλία απ'το 1880 και μπορεί να βρεθεί στην Ουαλία, ακόμα και απ'το 1878.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου Κατηγορία:Κανόνες Ποδοσφαίρου
Πορδιστής
Ευρώπη
Υπάρχει πλήθος ιστορικών αναφορών για αρχαίους και μεσαιωνικούς πορδιστές, οι οποίοι ήταν σε θέση να πέρδονται με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση ελέγχοντας κατάλληλα το σώμα τους. Ο Άγιος Αυγουστίνος κατά τον 4ο αιώνα στη θεολογική πραγματεία του με τίτλο De Civitate Dei (Η πόλη του Θεού) ανέφερε πως κάποια άτομα είχαν τέτοιο έλεγχο του σώματος τους ώστε μπορούσαν να απελευθερώνουν αέρια συνεχώς και κατά βούληση, με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνουν την εντύπωση πως τραγουδάνε. Το 1522, ο λόγιος της Βαλένθια Ιωάννης Λουδοβίκος Βιβές (Ioannes Lodovicus Vives) στον σχολιασμό που έγραψε για το έργο του Αυγουστίνου, επιβεβαίωσε πως και ο ίδιος υπήρξε μάρτυρας αυτού του ιδιαίτερου φαινομένου. Την αναφορά αυτή την αναπαρήγαγε και ο συγγραφέας Μισέλ ντε Μονταίν κατά τον 16ο αιώνα, αλλά και ο ζωγράφος του 20ού αιώνα Σαλβαντόρ Νταλί, ο οποίος ήταν και ο ίδιος ενθουσιώδης ερασιτέχνης πορδιστής.
Οι επαγγελματίες πορδιστές της μεσαιωνικής Ιρλανδίας ονομάζονταν μπρέιγκετοϊρ (braigetoír), και περιλαμβάνονται μαζί με άλλων τύπων ψυχαγωγούς και μουσικούς στο σχεδιάγραμμα του 12ου αιώνα με την ονομασία Τεχ Μιντσούαρντα (Tech Midchúarda) το οποίο περιγράφει την διάταξη της μεσαιωνικής αίθουσας δεξιώσεων. Ως κατάταξη, οι πορδιστές βρισκόταν κάτω από τους βάρδους, ποιητές και μουσικούς.
Ένας άλλος προβεβλημένος δεξιοτέχνης του είδους υπήρξε και ο Ρολάνδος ο Πορδιστής, ο οποίος αναγράφεται στο αγγλικό καταστατικό του 13ου αιώνα με τίτλο Liber Feodorum (βιβλίο οφειλών), πως είχε ανταμειφθεί από τον βασιλιά της Αγγλίας με ιδιοκτησία γης για τις υπηρεσίες του. Ωστόσο σταδιακά, η τέχνη της πόρδισης δεν περιοριζόταν μονάχα στους κύκλους της αριστοκρατίας. Στο αγγλικό αλληγορικό ποίημα του 14ου αιώνα Piers Plowman, η πόρδιση απαριθμείται ως μια από τις επιθυμητές ικανότητες τις οποίες θα πρέπει να κατέχει ένας καλός ψυχαγωγός, μαζί με την αφήγηση, παίξιμο του βιολιού, ή το παίξιμο της άρπας.
Άπω ανατολή
Στην Ιαπωνία κατά την διάρκεια της περιόδου Έντο (1603-1868), οι πορδιστές ονομάζονταν χεπίρι οτόκο (放屁男, άνθρωποι που κλάνουν).
Νεότερη εποχή
Από τους πλέον διάσημους πορδιστές της νεότερης εποχής υπήρξε ο Γάλλος Λε Πετομάν, ο οποίος από τα τέλη του 19ου αιώνα και έως τα μέσα του 20ού, έδωσε πλήθος παραστάσεων, παρήγαγε ηχογραφήσεις, και ενέπνευσε πολλούς μελλοντικούς καλλιτέχνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτέχνες
Ρομπέρτο Δουένιας
Ο Ρομπέρτο Δουένιας Χερνάνδεθ (γεννήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 1975) είναι πρώην Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,21 μέτρων, έπαιζε στη θέση του σέντερ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Δουένιας έπαιξε επαγγελματικά με την Μπαρτσελόνα από το 1996 έως το 2005, κατά την οποία κέρδισε μία Ευρωλίγκα την περίοδο 2002–03. Προς τιμήν της περιόδου που αγωνίστηκε με την Μπαρτσελόνα, ο αριθμός 12 της εμφάνισής του αποσύρθηκε.
Εθνική Ισπανίας
Ο Δουένιας ήταν μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Ισπανίας. Έπαιξε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 με την Ισπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Έλα Κόβατς
Η Έλα Κόβατς (λατινικό αλφάβητο: Hella Kovac) (Αυστροουγγαρία 3 Μαίου 1909 - Κάνες 1999 ) ήταν Γιουγκοσλάβα αθλήτρια της αντισφαίρισης.
Η Κόβατς είναι στην εξάδα των καλύτερων παικτριών στην ιστορία της Γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης από το 1922 που ιδρύθηκε έως την διάλυση της. Ενώ μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα της ήταν η συμμετοχή στον τελικό του διπλού γυναικών το 1939 στο γαλλικό πρωτάθλημα με την Άλιτσε Φλόριαν.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτη στο απλό το 1938 και το 1939, και πρώτη το διπλό γυναικών το 1939 με συμπαίκτρια την Κλάρα Σόμογκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Δημήτριος Δημαράς
Ο υποστράτηγος Δημήτριος Δημαράς (1869 – 1926) ήταν Έλληνας ανώτατος αξιωματικός του στρατού ξηράς, με συμμετοχή σε όλους τους ελληνικούς πολέμους, από το 1897 έως το 1922 στη Μικρά Ασία ως διοικητής της IX Μεραρχίας, οπότε και συνελήφθη αιχμάλωτος από τον τουρκικό στρατό. Ανταλλάχθηκε με τούρκους αιχμαλώτους αρκετούς μήνες αργότερα (1923).
Παραπομπές
Δημαρας Δημητριος Δημαρας Δημητριος
Ελιζαβέτα Οστρόγκσκα
μικρογραφία| [[Σαμοτούουι - Πύργος της Χάλσκα]] μικρογραφία| [[Γιαν Ματέικο - Kazanie Skargi]] Η Πριγκίπισσα Ελιζαβέτα Οστρόγκσκα (πολωνικά: Elizaveta Ostrogska) (1539-1582), επίσης γνωστή ως Ελζμπιέτα (Elżbieta) ή Χάλσκα (Halshka), ήταν Ρουθήνια κληρονόμος, το μοναχοπαίδι του Πρίγκιπα Ίλια Οστρόγκσκι και της Μπεάτα Κοστσιελέτσκα.
Βιογραφία
Η Οστρόγκσκα γεννήθηκε στο κάστρο του Οστρόχ το 1539, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα της. Κληρονόμησε μια μεγάλη περιουσία που την έκανε ελκυστική ως νύφη για πιθανούς συζύγους.
Όταν ήταν 14 ετών, ο θείος της, Κονστάντι Βάσιλ Οστρόγκσκι, (ενάντια στη θέληση της μητέρας της) την ανάγκασε να παντρευτεί τον Ντίμιτρ Σανγούσκο, σταρόστα των Κάνιβ, Τσερκάσι και Ζιτόμιρ. Σύντομα ο Ντίμιτρ έπρεπε να τραπεί σε φυγή λόγω της κακοφημίας του και της σύγκρουσης του με τον Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο της Πολωνίας, αλλά συνελήφθη και δολοφονήθηκε από τον Μάρτσιν Ζμπορόφσκι στο Γιαρόμνιερς το 1554.
Το 1555, ο Βασιλιάς την ανάγκασε να παντρευτεί τον Γούκας Γκούρκα, τον βοεβόδα του Πόζναν, του Κάλις, της Γουεντσίτσα και της Κουγιαβίας-Μπζεστς ξανά εναντίον της δικής της και της θέλησης της μητέρας της, η οποία ήθελε η Χάλσκα να παντρευτεί τον Σιέμιον Ολεκλόβιτς, Πρίγκιπα του Σλουτσκ. Τόσο η μητέρα όσο και η κόρη κατέφυγαν στο Λβιβ και κρύφτηκαν στη Δομινικανή Εκκλησία της πόλης. Ο πρίγκιπας Σιέμιον μπήκε στην εκκλησία ντυμένος σαν ζητιάνος και παντρεύτηκε κρυφά την πριγκίπισσα Οστρόγκσκα το 1559. Ο Βασιλιάς όμως δεν αναγνώρισε τον γάμο και διέταξε τον Πρίγκιπα Σιέμιον να παραδώσει την Ελιζαβέτα πίσω στον Γκούρκα. Η εκκλησία πολιορκήθηκε και η μητέρα και η κόρη αναγκάστηκαν να παραδοθούν και να αποδεχτούν τη θέληση του Βασιλιά.
Η μητέρα της, Μπεάτα Κοστσιελέτσκα, προσπάθησε για πολλά χρόνια να ακυρώσει το γάμο με τον Γούκας Γκούρκα. Εν τω μεταξύ, ο πρίγκιπας Σιέμιον Ολεκλόβιτς του Σλουτσκ πέθανε. Όταν πέθανε, η Ελιζαβέτα άρχισε να συμμετέχει σε κοινωνικές υποθέσεις με τον de jure σύζυγό της.
Ο Ελιζαβέτα έζησε με τον Γκούρκα στο κάστρο του στο Σαμοτούουι μέχρι τον θάνατό του τον Ιανουάριο του 1573.
Όταν έγινε χήρα για τρίτη φορά, ο θείος της, Κονστάντι Βάσιλ, την ανάγκασε να δώσει σε εκείνον και τον γιο του, Γιάνους Οστρόγκσκι, μέρος της περιουσίας της.
Πέθανε μόνη και παράφρων σε ηλικία 43 ετών το 1582.
Έμπνευση
Η τραγική της μοίρα ήταν η βάση για το βιβλίο του Γιούζεφ Ιγκνάτσι Κρασέφσκι, με τίτλο Halszka (Βίλνο,1838).
Ο Γιαν Ματέικο απεικόνισε στο παρασκήνιο του πίνακα ζωγραφικής Kazanie Skargi.
Υπάρχει ένας θρύλος για έναν από τους πύργους του κάστρου του Σαμοτούουι, ότι ήταν η φυλακή για μια «σκοτεινή πριγκίπισσα», της οποίας το πρόσωπο ήταν κρυμμένο πίσω από μια σιδερένια μάσκα από τον σύζυγό της.
Χένρι Τζένκινς
Ο Χένρι Τζένκινς (Henry Jenkins ΙΙΙ, γενν. 4 Ιουνίου 1958) είναι Αμερικανός μελετητής των μέσων ενημέρωσης και καθηγητής Επικοινωνίας, Δημοσιογραφίας και Κινηματογραφικών Τεχνών, καθηγητής στις σχολές Κινηματογράφου και Επικοινωνίας-Δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια.
Ο Jenkins έχει συμμετάσχει στη συγγραφή πάνω από δώδεκα βιβλίων που αφορούν θέματα, όπως η διαμεσικότητα, η κουλτούρα των φανς, η συμμετοχικότητα και η σύγκλιση των μέσων επικοινωνίας, μεταξύ αυτών και το βιβλίο Η Σύγκλιση των Μέσων (2006).
Πέρα από τη χώρα καταγωγής του, τις Ηνωμένες Πολιτείες, και τον ευρύτερο αγγλόφωνο κόσμο, η επιρροή του έργου του Τζένκινς πάνω σε ακαδημαϊκούς και επαγγελματίες των μέσων επικοινωνίας (π.χ. στην Ευρώπη, τη Βραζιλία και την Ινδία ) είναι σημαντική, και ειδικά των έργων του πάνω στην αφήγηση και τη συμμετοχική κουλτούρα.
Εκπαίδευση και προσωπική ζωή
Ο Jenkins αποφοίτησε από το Georgia State University με πτυχίο στις Πολιτικές Επιστήμες και τη Δημοσιογραφία. Στη συνέχεια απέκτησε το μεταπτυχιακό του στις Σπουδές Επικοινωνίας από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και το διδακτορικό του στις Τέχνες Επικοινωνίας από το Πανεπιστήμιο του Wisconsin–Madison. Η διδακτορική διατριβή του Jenkins, "What Made Pistachio Nuts?": Anarchistic comedy and the vaudeville aesthetic επιτηρήθηκε από τους David Bordwell και John Fiske. Αυτός και η σύζυγός του, η Σίνθια Τζένκινς, ήταν οικοδεσπότες του κοιτώνα Senior House στο MIT πριν φύγουν από το MIT για το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας τον Μάιο του 2009. Έχουν έναν γιο, τον Henry Jenkins IV.
Ερευνητικά πεδία
Το ακαδημαϊκό έργο του Τζένκινς έχει καλύψει ποικίλους ερευνητικούς τομείς, οι οποίοι μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως εξής:
Συγκριτικά μέσα
Η υποτροφία του Jenkins στις σπουδές μέσων έχει επικεντρωθεί σε πολλές συγκεκριμένες μορφές μέσων –θέατρο βοντβίλ, δημοφιλής κινηματογράφος, τηλεόραση, κόμικ και βιντεοπαιχνίδια– καθώς και σε ένα αισθητικό και στρατηγικό παράδειγμα, αυτό της διαμεσικότητας (transmedia), το οποίο είναι ένα πλαίσιο για το σχεδιασμό και την επικοινωνία ιστοριών σε πολλές διαφορετικές μορφές μέσων.
Βοντβίλ και λαϊκός κινηματογράφος
Το ενδιαφέρον του Τζένκινς για το θέατρο βοντβίλ και τον λαϊκό κινηματογράφο ήταν το πρώτο επίκεντρο της ερευνητικής του καριέρας. Η διδακτορική διατριβή του στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν διερεύνησε πώς οι κωμικές παραστάσεις των αμερικάνικων βοντβίλ επηρέασαν την κωμωδία σε ταινίες ήχου της δεκαετίας του 1930, όπως αυτές των Αδελφών Μαρξ, του WC Fields και του Έντι Κάντορ. Η διατριβή αυτή αποτέλεσε τη βάση του βιβλίου που εξέδωσε το 1992, What Made Pistachio Nuts?: Early Sound Comedy and the Vaudeville Aesthetic.
Ένα βασικό επιχείρημα της έρευνας του Τζένκινς αφορούσε στο γεγονός ότι το βοντβίλ έδινε μεγάλη έμφαση στη βιρτουόζικη ερμηνεία και στη συναισθηματική επίδραση που έρχεται σε έντονη αντίθεση με την εστίαση του κλασικού κινηματογράφου του Χόλιγουντ στα κίνητρα των χαρακτήρων και στην αφήγηση. Η προσέγγιση του Τζένκινς εμπνεύστηκε εν μέρει από πολιτιστικούς σχολιαστές που πίστευαν ότι ο πρώιμος κινηματογράφος αντιμετωπίστηκε άδικα από σκεπτικιστές σχολιαστές της εποχής του, επειδή ήταν ένα νέο ανερχόμενο μέσο λαϊκής κουλτούρας. Επηρεάστηκε επίσης από μελετητές της αισθητικής του κινηματογράφου όπως ο David Bordwell. Αυτή η προσέγγιση αργότερα θα βοηθήσει στη διαμόρφωση της επιστημονικής εκτίμησης του Τζένκινς για τα βιντεοπαιχνίδια ως ενός ανερχόμενου μέσου της δημοφιλούς κουλτούρας, προσελκύοντας πολλή κριτική.
Σπουδές κόμικς
Ο Τζένκινς, από καιρό λάτρης των κόμικς, είναι επίσης μελετητής του μέσου,το οποίο συνεχίζει να είναι ένα από τα βασικά θέματα του ακαδημαϊκού του ενδιαφέροντος. Το ενδιαφέρον του Τζένκινς για τα κόμικς κυμαίνεται από κόμικς υπερήρωων ως τα εναλλακτικά κόμικς. Οι ακαδημαϊκές του δημοσιεύσεις περιλαμβάνουν εργασίες για κόμικς των Brian Michael Bendis, David W. Mack, Art Spiegelman, Basil Wolverton, Dean Motter, μεταξύ άλλων.
Τον Δεκέμβριο του 2015, αναφέρθηκε από τη Microsoft Research New England's Social Media Collective (όπου ο Jenkins ήταν επισκέπτης μελετητής εκείνη την εποχή) ότι ο Jenkins εργαζόταν πάνω σε ένα νέο βιβλίο όπου επικεντρωνόταν στα κόμικς.
Μελέτες βιντεοπαιχνιδιών
Η έρευνα του Τζένκινς στα βιντεοπαιχνίδια επηρεάστηκε από το προηγούμενο ενδιαφέρον του για τις συζητήσεις γύρω από τις αναδυόμενες μορφές μέσων μαζικής ενημέρωσης λαϊκής κουλτούρας καθώς και από το παράλληλο ενδιαφέρον του για την παιδική κουλτούρα. Αναφερόμενος στο Seven Lively Arts του Gilbert Seldes (1924) που υποστήριζε τα αισθητικά πλεονεκτήματα της δημοφιλούς τέχνης σε αντιδιαστολή με τους κριτικούς υποστηρικτές της υψηλής τέχνης που απέρριπταν τη δημοφιλή τέχνη, ο Τζένκινς ονόμασε τα βιντεοπαιχνίδια «η νέα ζωηρή τέχνη» (The New Lively Art) και υποστήριξε ότι ήταν ένα κρίσιμο μέσο για την αυξανόμενη άνοδο της ψηφιακής διαδραστικής κουλτούρας.
Ο Τζένκινς φέρνει μια ουμανιστική διεπιστημονική προοπτική, βασιζόμενη, για παράδειγμα, στις πολιτιστικές και λογοτεχνικές σπουδές. Παραδείγματα θεμάτων βιντεοπαιχνιδιών για τα οποία έχει γράψει εκτενώς περιλαμβάνουν την σχέση του φύλου με τους χώρους των βιντεοπαιχνιδιών και τις εμπειρίες παιχνιδιού, τα αποτελέσματα της διαδραστικότητας στη μάθηση και την ανάπτυξη εκπαιδευτικών βιντεοπαιχνιδιών (αυτό το έργο οδήγησε στη δημιουργία της πρωτοβουλίας Microsoft Games-To-Teach στο MIT Comparative Media Studies το 2001, που το 2003 σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν μετατράπηκε στην πρωτοβουλία Education Arcade ) και το σχεδιασμό βιντεοπαιχνιδιών ως κλάδο της αφηγηματολογίας.
Συζήτηση για τη βία στα βιντεοπαιχνίδια
Ο ρόλος του Jenkins στη συζήτηση για τη βία στα βιντεοπαιχνίδια έχει προσελκύσει την προσοχή του κοινού. Υπήρξε υπέρμαχος μιας προσέγγισης πολιτισμικών σπουδών για την κατανόηση των απεικονίσεων βίας στα μέσα ενημέρωσης, υποστηρίζοντας ότι «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η βία στα μέσα ενημέρωσης - τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να μιλάμε γι 'αυτό - ως κάτι που μπορεί εύκολα να αναγνωριστεί, να καταμετρηθεί και να μελετηθεί στο εργαστήριο. Η βία στα μέσα ενημέρωσης δεν είναι κάτι που υπάρχει έξω από ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό και κοινωνικό πλαίσιο». Ο Τζένκινς έχει κάνει έκκληση για μια πολιτισμικά εστιασμένη παιδαγωγική απάντηση σε τέτοιου είδους ζητήματα.
Οι απόψεις του Τζένκινς που απορρίπτουν θεωρίες (όπως το επιχείρημα του Jack Thompson) ότι τα βιντεοπαιχνίδια που απεικονίζουν τη βία προκαλούν βίαιη συμπεριφορά στον πραγματικό κόσμο έχουν επίσης περιγραφεί σε mainstream εκδόσεις για τα βιντεοπαιχνίδια, όπως τα περιοδικά Next Generation, Electronic Gaming Monthly και Game Informer.
Transmedia
Μία από τις πιο γνωστές έννοιες που καθιέρωσε ο Τζένκινς ήταν διαμεσική αφήγηση, όρος που επινόησε το 2003 και ο οποίος απέκτησε επιρροή όχι μόνο στον ακαδημαϊκό χώρο, αλλά και στις τέχνες των μέσων, στους κύκλους διαφήμισης/μάρκετινγκ, αλλά και παραπέρα.
Ο Τζένκινς έχει ορίσει την διαμεσική αφήγηση ως εξής:"Η διαμεσική αφήγηση αντιπροσωπεύει μια διαδικασία κατά την οποία αναπόσπαστα στοιχεία μιας μυθοπλασίας διασκορπίζονται συστηματικά σε πολλαπλά κανάλια παράδοσης με σκοπό τη δημιουργία μιας ενοποιημένης και συντονισμένης εμπειρίας ψυχαγωγίας. Ιδανικά, κάθε μέσο έχει τη δική του μοναδική συμβολή στο ξετύλιγμα της ιστορίας."Η διαμεσική αφήγηση, γράφει ο Jenkins, είναι «η τέχνη της δημιουργίας ενς πλαστού κόσμου», «η διαδικασία σχεδιασμού ενός φανταστικού σύμπαντος που έχει τη δύναμη να συντηρήσει την ανάπτυξη ενός franchise, ένα σύμπαν που είναι αρκετά λεπτομερές για να επιτρέψει την ανάδυση πολλών διαφορετικών ιστοριών, αλλά αρκετά συνεκτικό ώστε κάθε ιστορία να μοιάζει να συνδέεται με τις άλλες" και σημαντικό είναι αυτές οι διαφορετικές ιστορίες ή αυτά τα θραύσματα μιας ενιαίας ιστορίας να μπορούν να διαδοθούν μέσα από πολλές διαφορετικές μιντιακές πλατφόρμες, ενθαρρύνοντας τους καταναλωτές της εμπειρίας της ιστορίας να εξερευνήσουν ένα ευρύτερο οικοσύστημα μέσων προκειμένου να συγκροτήσουν μια πληρέστερη και βαθύτερη κατανόηση της αφήγησης.
Βασιζόμενος στις μελέτες του για τους θαυμαστές των μέσων ενημέρωσης και τη συμμετοχική κουλτούρα, ο Jenkins τόνισε ότι οι στρατηγικές διαμεσικής αφήγησης είναι κατάλληλες για την αξιοποίηση της συλλογικής νοημοσύνης των χρηστών των μέσων. Ο Τζένκινς τόνισε επίσης ότι η διαμεσικότητα δεν είναι ένα νέο φαινόμενο –παραδείγματα που ανάγονται στην αρχαιότητα μπορούν να βρεθούν, για παράδειγμα, στη θρησκεία – αλλά οι δυνατότητες των νέων ψηφιακών και διαδικτυακών τεχνολογιών για τη συμμετοχική και συλλογική δέσμευση του κοινού μέσα από πολλές διαφορετικές μιντιακές πλατφόρμες έχουν κάνει την προσέγγιση πιο ισχυρή και επίκαιρη.
Ο Τζένκινς τονίζει επίσης ότι η διαμεσική αφήγηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόκληση δημοσιότητας για ένα franchise. Στο εμβληματικό βιβλίο Convergence Culture υποστηρίζει ότι οι ταινίες, τα κόμικς και τα βιντεοπαιχνίδια της φρανσίζας The Matrix είναι παράδειγμα αυτού του φαινομένου.
Οι αρχές της διαμεσικής αφήγησης έχουν επίσης εφαρμοστεί σε άλλους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της διαμεσικής εκπαίδευσης και του διαμεσικού branding. Τέτοιες πρωτοβουλίες έχουν, για παράδειγμα, υλοποιηθεί υπό την ηγεσία του Τζένκινς στο USC Annenberg Innovation Lab.
Συμμετοχική κουλτούρα
Η συμμετοχική κουλτούρα ήταν ένα περιεκτικό μέλημα μεγάλου μέρους του επιστημονικού έργου του Jenkins, το οποίο επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη αρχών της θεωρίας και της πρακτικής των μέσων, οι οποίες παρουσιάζουν τους χρήστες των μέσων ως ενεργούς και δημιουργικούς συμμετέχοντες και όχι απλώς ως απλοϊκούς και παθητικούς αποδέκτες και καταναλωτές περιεχομένου. Αυτή η συμμετοχική δέσμευση θεωρείται ολοένα και πιο σημαντική, δεδομένων των ενισχυμένων δυνατοτήτων διαδραστικής και δικτυωμένης επικοινωνίας που προσφέρουν οι ψηφιακές τεχνολογίες και οι τεχνολογίες του Διαδικτύου.
Ο Τζένκινς έχει ορίσει τη συμμετοχική κουλτούρα ως μία κουλτούρα... 1. Με σχετικά χαμηλή δυσκολία στην καλλιτεχνική έκφραση και τη συμμετοχή του κοινού
3. Με κάποιο είδος άτυπης καθοδήγησης, όπου ό,τι είναι γνωστό από τους πιο έμπειρους μεταβιβάζεται στους αρχάριους
5. Όπου τα μέλη αισθάνονται κάποιο βαθμό κοινωνικής σύνδεσης μεταξύ τους (τουλάχιστον τους ενδιαφέρει τι σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι για αυτό που έχουν δημιουργήσει). Δεν πρέπει κάθε μέλος να συνεισφέρει, αλλά όλοι πρέπει να πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι να συνεισφέρουν όταν είναι έτοιμοι και ότι ό,τι συνεισφέρει θα εκτιμηθεί δεόντως. Ο Τζένκινς έχει επίσης επισημάνει αυτές τις βασικές μορφές συμμετοχικής κουλτούρας: Συνεργασίες — επίσημες και ανεπίσημες συμμετοχές σε διαδικτυακές κοινότητες επικεντρωμένες σε διάφορες μορφές μέσων (όπως το Facebook, τα φόρα, το metagaming, τις φυλές παιχνιδιών ή το MySpace).
Εκφράσεις — παραγωγή νέων δημιουργικών μορφών (όπως ψηφιακό sampling, skinning και modding, δημιουργία βίντεο από θαυμαστές, συγγραφή fan-fiction, zines, mash-ups).
Κυκλοφορίες — Διαμόρφωση της ροής των μέσων (όπως podcasting, blogging). Επιπρόσθετα, ο Τζένκινς και οι συνεργάτες του έχουν εντοπίσει μια σειρά από δεξιότητες γραμματισμού στα μέσα που απαιτούνται από τα μέλη για να είναι αποτελεσματικά σε αυτές τις μορφές συμμετοχικής κουλτούρας (δείτε την ενότητα New Media Literacies παρακάτω).
Μελέτες θαυμαστών
Το έργο του Τζένκινς για την κουλτούρα των θαυμαστών (fans) προέρχεται από τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα για τη δημοφιλή κουλτούρα και τα μέσα ενημέρωσης καθώς και από τον προβληματισμό σχετικά με τις δικές του εμπειρίες ως θαυμαστής των μέσων ενημέρωσης. Αυτό διαμόρφωσε επίσης το ενδιαφέρον και την κατανόησή του για τη συμμετοχική κουλτούρα.
Ο γραμματισμός στα νέα μέσα
Βασιζόμενος στο έργο του για τη συμμετοχική κουλτούρα, ο Jenkins βοήθησε να ηγηθεί του εγχειρήματος New Media Literacies (NML), μέρος μιας 5ετούς ερευνητικής πρωτοβουλίας 50 εκατομμυρίων δολαρίων για την ψηφιακή μάθηση που χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα MacArthur που το ανακοίνωσε το 2006. Ο στόχος του NML ήταν να αναπτύξει εκπαιδευτικό υλικό σχεδιασμένο για να βοηθήσει στην προετοιμασία των νέων να συμμετάσχουν ουσιαστικά στο περιβάλλον των νέων μέσων. Όπως εξήγησε ο Jenkins: «Το εννοιολογικό πλαίσιο του NML περιλαμβάνει την κατανόηση των προκλήσεων, τον γραμματισμό στα νέα μέσα επικοινωνίας και τις συμμετοχικές μορφές. Αυτό το πλαίσιο καθοδηγεί τον τρόπο σκέψης σχετικά με το πώς να παρέχουμε σε ενήλικες και νέους την ευκαιρία να αναπτύξουν τις δεξιότητες, τις γνώσεις, το ηθικό πλαίσιο και την αυτοπεποίθηση που απαιτούνται για να συμμετέχουν πλήρως στις πολιτισμικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα ως απάντηση στην εισροή νέων τεχνολογιών μέσων, και να διερευνήσει τους μετασχηματισμούς και τις δυνατότητες που παρέχουν αυτές οι τεχνολογίες για την αναμόρφωση της εκπαίδευσης". Ο Jenkins εισάγει μια σειρά από κοινωνικές δεξιότητες και πολιτιστικές ικανότητες που είναι θεμελιώδεις για ουσιαστική συμμετοχή σε μια συμμετοχική κουλτούρα. Οι τομείς γραμματισμού στους οποίους δόθηκαν συγκεκριμένοι ορισμοί από αυτό το έργο (όπως αναφέρονται εδώ) περιλαμβάνουν: οικειοποίηση της γνώσης, συλλογική νοημοσύνη, κατανεμημένη γνώση, κρίση, διαπραγμάτευση, δικτύωση, απόδοση, προσομοίωση, πλοήγηση μέσω μέσων, χάσμα συμμετοχής, το πρόβλημα της διαφάνειας και το πρόβλημα της ηθικής.
Κουλτούρα της σύγκλισης
Από την εργασία του πάνω στις μελέτες θαυμαστών, που οδήγησε στο βιβλίο του Textual Poachers το 1992, η έρευνα του Τζένκινς σε διάφορα θέματα μπορεί να γίνει κατανοητή ως μια συνέχεια με ένα συνολικό θέμα. Αυτό το ερευνητικό θέμα πραγματεύεται τον τρόπο με τον οποίο ομάδες και κοινότητες στη συμμετοχική κουλτούρα της εποχής των διαδικτυακών και ψηφιακών μέσων ασκούν τη δική τους αντιπροσωπευτική δράση. Αυτή η δράση ασκείται με την αξιοποίηση και τον συνδυασμό πολλών διαφορετικών πηγών και καναλιών μέσων ενημέρωσης, τόσο με επίσημα εγκεκριμένους όσο και με μη εγκεκριμένους τρόπους. Όταν οι θαυμαστές ή οι χρήστες εργάζονται ως κοινότητες για να αξιοποιήσουν τη συνδυασμένη τους εμπειρία, δημιουργείται μια διαδικασία συλλογικής νοημοσύνης. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα του Τζένκινς είναι ότι δεδομένων αυτών των πολιτιστικών φαινομένων, η σύγκλιση των μέσων ενημέρωσης γίνεται καλύτερα κατανοητή τόσο από τους μελετητές όσο και από τους επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης ως πολιτιστική διαδικασία και όχι ως τεχνολογική εξέλιξη. Το βασικό έργο στην ανάπτυξη αυτού του επιχειρήματος από τον Jenkins ήταν το βιβλίο Convergence Culture: Where Old and New Media Collide του 2006. Όπως περιγράφεται σε αυτό το βιβλίο, η κουλτούρα της σύγκλισης προκύπτει από το τοπίο των μέσων μετάδοσης της ψηφιακής εποχής, όπου το κοινό κατακερματίζεται από τον πολλαπλασιασμό των καναλιών και των πλατφορμών, ενώ οι χρήστες των μέσων ενημέρωσης έχουν μεγαλύτερη δύναμη από ποτέ να συμμετέχουν και να συνεργάζονται – σε διάφορα κανάλια και πλατφόρμες – στη δημιουργία και διάδοση περιεχομένου μέσω της πρόσβασής τους σε διαδικτυακά δίκτυα και την ψηφιακή διαδραστικότητα.
Για να βοηθήσει στην εφαρμογή των γνώσεων του υποδείγματος της κουλτούρας της σύγκλισης στη βιομηχανία, ο Τζένκινς ίδρυσε την ερευνητική πρωτοβουλία Convergence Culture Consortium το 2005 όταν ήταν διευθυντής του προγράμματος Comparative Media Studies στο MIT. . Ξεκινώντας το 2006, η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε το ετήσιο συνέδριο Futures of Entertainment στο MIT για ένα ακαδημαϊκό και βιομηχανικό κοινό. Το 2010 ξεκίνησε ένα αδελφό ετήσιο συνέδριο υβριδικής ακαδημίας-βιομηχανίας, το Transmedia Hollywood (μετονομάστηκε Transforming Hollywood το 2014) που φιλοξενήθηκε από το USC και το UCLA.
Εξαπλώσιμα μέσα
Βασιζόμενος στη δουλειά του για την κουλτούρα σύγκλισης καθώς και ως άμεσο αποτέλεσμα των συνομιλιών μεταξύ βιομηχανίας και ακαδημαϊκού κόσμου που προωθούνται από την Convergence Culture Consortium, ο Jenkins ανέπτυξε την έννοια των εξαπλώσιμων μέσων, των μέσων που μπορούν να εξαπλωθούν, η οποία διαφέρει από τις θεωρίες πίσω από τα μιμίδια και τα viral πολυμέσα. (Αυτό οδήγησε στο βιβλίο του το 2013 Spreadable Media: Creating Meaning and Value in a Networked Culture, το οποίο συνέγραψε μαζί με τους Sam Ford και Joshua Green). Η ιδέα των viral μέσων και των μιμιδίων χρησιμοποιεί μεταφορές που αφήνουν ελάχιστο χώρο για τη σκόπιμη αντιπροσωπεία, ενώ η ιδέα του Jenkins για τη δυνατότητα εξάπλωσης εστιάζει στην ενεργή αντιπροσωπεία του απλού χρήστη μέσων κατά την κοινοποίηση, τη διανομή, τη δημιουργία ή/και την αναμίξη περιεχομένου πολυμέσων. Αυτή η εστίαση στον ενεργό χρήστη των μέσων γίνεται κατανοητή μέσω αυτής της έννοιας ως ολοένα και πιο σημαντική στα τοπία των μέσων ενημέρωσης της διαδικτυακής/ψηφιακής εποχής όπου η συμμετοχική κουλτούρα είναι πιο σημαντική από ποτέ και όπου η κυριαρχία της διανομής περιεχομένου πολυμέσων μεγάλης κλίμακας ελέγχεται αυστηρά από εταιρικούς ή κυβερνητικούς ιδιοκτήτες υπονομεύτηκε από την άνοδο της κυκλοφορίας στη βάση. Η ιδέα της δυνατότητας εξάπλωσης έρχεται επίσης σε αντίθεση με την ιδέα της «κολλητικότητας» στη στρατηγική των μέσων, η οποία απαιτεί συγκέντρωση και διατήρηση της προσοχής σε συγκεκριμένους ιστότοπους ή άλλα κανάλια μέσων. χρησιμοποιώντας επίσημα και άτυπα δίκτυα, που δεν είναι πάντα εγκεκριμένα.
Συμμετοχική πολιτική
Ο Τζένκινς ηγείται των πρωτοβουλιών Civic Paths και Media, Activism & Participatory Politics (MAPP) στο USC Annenberg από το 2009 - έργο που υποστηρίζεται εν μέρει από μια πρωτοβουλία του Ιδρύματος MacArthur Digital Media & Learning για τη Νεολαία και τη Συμμετοχική Πολιτική. Το επίκεντρο αυτών των σχετικών πρωτοβουλιών είναι η μελέτη καινοτόμων διαδικτυακών και ψηφιακών πρακτικών μέσων σε κινήματα πολιτών και ακτιβισμού που προέρχονται από τη νεολαία, και βασίζεται στην προηγούμενη δουλειά του Jenkins για τις κουλτούρες των θαυμαστών, τις διαδικτυακές κοινότητες και τη συμμετοχική κουλτούρα. Το 2016 κυκλοφόρησε το By Any Any Media Necessary: The New Youth Activism, ένα βιβλίο που συνυπογράφει ο Jenkins και βασίζεται στο έργο των Civic Paths και MAPP.
Παιδική κουλτούρα
Ένα επίκεντρο της προηγούμενης ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας του Τζένκινς ήταν η παιδική κουλτούρα, την οποία έχει ορίσει ως "δημοφιλής κουλτούρα που παράγεται για, από, ή/και για παιδιά... η κεντρική αρένα μέσω της οποίας χτίζουμε τις φαντασιώσεις μας για το μέλλον και ένα πεδίο μάχης μέσω που αγωνιζόμαστε να εκφράσουμε ανταγωνιστικές ιδεολογικές ατζέντες». Τα βασικά θέματα στην έρευνα για τον παιδικό πολιτισμό του Jenkins περιλαμβάνουν τα παιδιά ως καταναλωτές μέσων, τις μελέτες βιντεοπαιχνιδιών, την ιστορία της ανατροφής των παιδιών, την πολιτιστική κατασκευή της παιδικής αθωότητας και τις συζητήσεις για τη βία στα μέσα ενημέρωσης.
Κριτικές
Ο Jenkins δημοσίευσε μια λεπτομερή απάντηση σε ένα τεύχος του 2014 του ίδιου περιοδικού, (που επίσης δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο από το περιοδικό το 2013) — με τίτλο «Rethinking "Rethinking Convergence/Culture"» — αντικρούοντας τις κριτικές που διατυπώνονται στο ειδικό τεύχος και διευκρινίζοντας πτυχές της δουλειάς του.
Περιορισμένη αντιπροσώπευση χρηστών και εταιρικοποίηση
Μια εξέχουσα κριτική στο ειδικό τεύχος Cultural Studies που επικρίνει την περιγραφή του Jenkins για την κουλτούρα σύγκλισης είναι ότι υπερεκτιμά τη δύναμη του χρήστη σε ένα περιβάλλον μιντιακής σύγκλισης. Ο Jenkins υποστηρίζει ότι η σύγκλιση αντιπροσωπεύει μια θεμελιώδη αλλαγή στη σχέση μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών περιεχομένου. Με τη μετάβαση από τους υποτιθέμενους παθητικούς σε ενεργητικούς καταναλωτές, ο ρόλος και η αντιπροσώπευση των καταναλωτών στα μέσα επαναπροσδιορίστηκαν, με έμφαση στην ικανότητά τους να ασχολούνται με το περιεχόμενο των μέσων υπό δικούς τους όρους. Η ικανότητα αυτού του «νεωστί ενδυναμωμένου κοινού» (η νεωτερικότητα και η ουσία αυτής της ενδυνάμωσης αμφισβητείται από ορισμένους κριτικούς) να μεταβαίνει στο περιεχόμενο με το οποίο θέλει το ίδιο να ασχοληθεί ήταν κεντρική στον ισχυρισμό του Τζένκινς ότι η σύγκλιση αναδιαμορφώνει την πολιτιστική λογική των μέσων, προκαλώντας την άνοδο σε αυτό που ονόμασε «συμμετοχική κουλτούρα». Η συμμετοχική κουλτούρα προκύπτει από την αντικατάσταση του υποτιθέμενου παθητικού καταναλωτή μέσων με έναν νέο ενεργό χρήστη μέσων σε μια διαδικτυακή σφαίρα, που δεν διέπεται πλέον από τη μονόδρομη δυναμική των παραδοσιακών μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά από την αμφίδρομη δυναμική της διαδραστικότητας. Αυτοί οι κριτικοί ερμήνευσαν τον λογαριασμό του Jenkins ως μια τεχνο-αισιόδοξη αντίληψη για την αντιπροσωπεία αυτών των χρηστών και ως εκ τούτου την είδαν ως εξαιρετικά αμφιλεγόμενη. Ο απολογισμός του Jenkins για τη δυναμική των παραδοσιακών μέσων μαζικής ενημέρωσης και την επακόλουθη παθητικότητα του κοινού επικρίνεται ως απλοϊκή επειδή υπερτονίζει τις αρετές της διαδραστικότητας, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις πραγματικές δομές εξουσίας στις οποίες υπάρχουν οι χρήστες. Στην απάντησή του το 2014, ο Jenkins απέρριψε τον χαρακτηρισμό αυτών των κριτικών για το έργο του ως τεχνοαισιόδοξο ή τεχνο-ντετερμινιστικό, τονίζοντας ότι τα αποτελέσματα της τρέχουσας κοινωνικής και τεχνολογικής αλλαγής δεν έχουν ακόμη καθοριστεί. Υποστήριξε επίσης ότι οι επικριτές του συγχέουν τη διαδραστικότητα (προγραμματισμένη εκ των προτέρων στην τεχνολογία) και τη συμμετοχή (που προκύπτει από κοινωνικούς και πολιτιστικούς παράγοντες). Ο Τζένκινς απάντησε επίσης ότι υπήρξε σημαντικό επίπεδο αναγνώρισης του ευρύτερου πλαισίου των δομών εξουσίας εκτός σύνδεσης καθ' όλη τη διάρκεια της υποτροφίας του.
Το επιχείρημα του Nico Carpentier στο ειδικό τεύχος του περιοδικού Cultural Studies ήταν ότι αυτό που ο Jenkins θεωρεί ως «σύγχυση αλληλεπίδρασης και συμμετοχής» είναι παραπλανητικό: οι ευκαιρίες για αλληλεπίδραση μπορεί να είναι αυξημένες, αλλά το ομαδοποιημένο και εταιρικό περιβάλλον των μέσων ενημέρωσης που η σύγκλιση έχει διευκολύνει και έχει προκύψει, περιορίζει την ικανότητα των χρηστών να συμμετέχουν πραγματικά στην παραγωγή ή στη συμπαραγωγή περιεχομένου, λόγω της λογικής εμπορικού κέρδους των συστημάτων πολυμέσων. Αυτό είναι σύμφωνο με τα παραδοσιακά επιχειρηματικά μοντέλα μέσων ενημέρωσης, τα οποία αναζητούσαν ένα στατικό, εύκολα μετρήσιμο κοινό για να διαφημιστούν. Το 2012–2013, ο Carpentier και ο Jenkins είχαν έναν εκτεταμένο διάλογο που διευκρίνισε ότι οι απόψεις τους είχαν, στην πραγματικότητα, πολύ κοινό έδαφος, οδηγώντας στη συγγραφή ενός άρθρου σε περιοδικό σχετικά με τις διακρίσεις μεταξύ συμμετοχής και αλληλεπίδρασης και τον τρόπο που συνδέονται οι δύο έννοιες με εξουσία.
Ο Mark Andrejevic άσκησε επίσης κριτική στον Jenkins στο ειδικό τεύχος του 2011 του ίδιου περιοδικού, τονίζοντας ότι η διαδραστικότητα μπορεί να θεωρηθεί ως η παροχή λεπτομερών πληροφοριών για το χρήστη προς εκμετάλλευση από τους επαγγελματίες του μάρκετινγκ στην συναισθηματική οικονομία, στις οποίες οι ίδιοι οι χρήστες υποβάλλονται πρόθυμα. Και σύμφωνα με την κριτική της Ginette Verstraete στο έργο του Jenkins στο ίδιο τεύχος, τα εργαλεία της σύγκλισης των μέσων είναι άρρηκτα εταιρικά ως προς τον σκοπό και τη λειτουργία τους· ακόμη και η δημιουργία εναλλακτικών νοημάτων μέσω της συνδημιουργίας περιέχεται αναγκαστικά σε ένα εμπορικό σύστημα όπου «πρωταρχικός στόχος είναι η παραγωγή κεφαλαίου και ισχύος μέσω της περίθλασης». Έτσι, η αντιπροσώπευση των χρηστών, με τον τρόπο που αυτή ενεργοποιείται από τη σύγκλιση των μέσων, είναι πάντα εκ των προτέρων περιορισμένη.
Αυτή η κριτική της κουλτούρας σύγκλισης ως διευκόλυνσης της άρσης των δικαιωμάτων του χρήστη, υιοθετείται από τον Jack Bratich, ο οποίος υποστηρίζει ότι, αντί να διευκολύνει αναγκαστικά και εγγενώς τη δημοκρατία (όπως ερμηνεύεται η θέση του Jenkins από τον Bratich), η σύγκλιση μπορεί να επιτύχει το αντίθετο. Αυτή η έμφαση στη σύγκλιση που περιορίζει τις ικανότητες όσων ασχολούνται με αυτήν δίνεται επίσης από τη Sarah Banet-Weiser σε σχέση με την εμπορευματοποίηση της δημιουργικότητας. Υποστηρίζει ότι καθώς η σύγκλιση είναι «ένα κρίσιμο στοιχείο για τη λογική του καπιταλισμού», ο εκδημοκρατισμός της δημιουργικής ικανότητας που έχει επιτραπεί από τη σύγκλιση των μέσων ενημέρωσης, μέσω πλατφορμών όπως το YouTube, εξυπηρετεί έναν εμπορικό σκοπό. Σε αυτόν τον λογαριασμό, οι χρήστες γίνονται εργαζόμενοι και η συντριπτική πλειονότητα των δημιουργικών αποτελεσμάτων με δυνατότητα σύγκλισης, λόγω των πλατφορμών με γνώμονα το κέρδος στις οποίες λαμβάνει χώρα, μπορεί να θεωρηθεί ως υποπροϊόν της επιταγής του κέρδους. Σε αντίθεση με τις προοπτικές των Bratich και Banet-Weiser, στην απάντηση του ο Jenkins, στο ειδικό κριτικό τεύχος του 2014, έγραψε ότι «αυτές οι νέες πλατφόρμες και πρακτικές δυνητικά επιτρέπουν μορφές συλλογικής δράσης που είναι δύσκολο να ξεκινήσουν και να διατηρηθούν σε ένα μοντέλο εκπομπής, ωστόσο οι πλατφόρμες και οι πρακτικές δεν εγγυώνται κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, δεν ενσταλάζουν απαραίτητα δημοκρατικές αξίες ή αναπτύσσουν κοινά ηθικά πρότυπα, δεν σέβονται και εκτιμούν απαραίτητα τη διαφορετικότητα, δεν παρέχουν απαραίτητα βασικούς εκπαιδευτικούς πόρους και δεν διασφαλίζουν ότι κάποιος θα ακούει όταν οι ομάδες μιλούν ανοιχτά για τις αδικίες που συναντούν». Η θέση του Jenkins είναι ότι έχει επιχειρηματολογήσει με συνέπεια - συμπεριλαμβανομένου του βιβλίου του Η Κουλτούρα της Σύγκλισης που εκδόθηκε το 2006 - ενάντια σε τυχόν εγγενή αποτελέσματα της σύγκλισης.
Περιορισμένη εστίαση
Η Catherine Driscoll, η Melissa Gregg, η Laurie Ouellette και η Julie Wilson αναφέρονται στο έργο του Jenkins στο ειδικό τεύχος του 2011 ως μέρος της αμφισβήτησής τους για το ευρύτερο πλαίσιο της υποτροφίας σύγκλισης των μέσων ενημέρωσης. Υποστηρίζουν ότι η πρόθυμη υποταγή του χρήστη στα εταιρικά συμφέροντα που τροφοδοτούν τη σύγκλιση των μέσων ενημέρωσης χαρακτηρίζεται επίσης ως η λογική της σύγκλισης, η οποία, σε μεγάλο βαθμό, βασίζεται στη λογική του καπιταλισμού, αν και σε διαδικτυακό περιβάλλον, διαιωνίζοντας τη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση των γυναικών μέσω της αναπαραγωγής της «δωρεάν» εργασίας που ενσωματώνεται στις κοινωνικές προσδοκίες των γυναικών. Οι Richard Maxwell και Toby Miller, στο ίδιο τεύχος, αναφέρονται επίσης στο έργο του Jenkins για να ασκήσουν κριτική στην ευρύτερη επιχειρηματολογία περί της σύγκλισης των μέσων, υποστηρίζοντας ότι η λογική της σύγκλισης είναι μια λογική αδιάκοπης ανάπτυξης και καινοτομίας που αναπόφευκτα προτιμά τα εμπορικά από τα ατομικά συμφέροντα. (Στην απάντηση του το 2014, ο Jenkins αντιτείνει ότι καθ' όλη τη διάρκεια της υποτροφίας του έδωσε έμφαση στη συλλογική δράση και όχι στην ατομική υπηρεσία ). Επιπλέον, οι Maxwell & Miller υποστηρίζουν ότι οι επικρατούσες συζητήσεις για τη σύγκλιση έχουν εστιάσει στο μικροεπίπεδο της τεχνολογικής προόδου παρά στο μακροεπίπεδο της αχαλίνωτης οικονομικής εκμετάλλευσης, μέσω εννοιών όπως το «playbour» (= εργασία που παρέχεται ελεύθερα από τους χρήστες καθώς αλληλεπιδρούν με τον διαδικτυακό κόσμο) με αποτέλεσμα μια κυρίαρχη εστίαση στον Παγκόσμιο Βορρά, που αγνοεί τις συχνά αποκρουστικές υλικές συνθήκες των εργαζομένων στον Παγκόσμιο Νότο, που τροφοδοτούν τη συνεχιζόμενη εξάπλωση του ψηφιακού καπιταλισμού.
Συμβολή στη δημοκρατία
Στη συνεισφορά του στο ειδικό τεύχος του Cultural Studies που κριτικάρει το έργο του Jenkins για τη σύγκλιση, ο Graeme Turner υποστήριξε την ανάγκη να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι σε οποιαδήποτε απροκάλυπτα αισιόδοξη αναφορά των επιπτώσεων της κουλτούρας σύγκλισης. Αν και, όπως υποστηρίζει, δεν μπορεί να υπάρξει καμία άρνηση γαι το γεγονός ότι η ιδέα της σύγκλισης έχει «την καρδιά της στη σωστή θέση», αναζητώντας την «ενδυνάμωση του ατόμου ... τις δυνατότητες εκδημοκρατισμού των νέων μέσων και ... [την επιθυμία να] επιτύχει κάτι πιο κοινωνικά χρήσιμο από την εμπορική επιτυχία», δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι κάτι από αυτά είναι εφικτό. Στην απάντησή του το 2014 σε μια τέτοια κριτική, ο Jenkins αναγνώρισε ότι «οι εμπειρίες μου στην παρέμβαση έχουν μετριάσει τον πληθωρισμό που μερικά άτομα έχουν εντοπίσει στο έργο μου Η Κουλτούρα της Σύγκλισης με μια βαθύτερη κατανόηση του πόσο δύσκολο θα είναι να πραγματοποιηθεί η αλλαγή. . . . έχω επίσης αναπτύξει μια βαθύτερη εκτίμηση για όλες τις συστημικές και διαρθρωτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε όσον αφορά την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας των καθιερωμένων θεσμών, όλη την παρωχημένη και εδραιωμένη σκέψη που καθιστούν δύσκολη την επίτευξη ακόμη και της πιο λογικής μεταρρύθμισης των καθιερωμένων πρακτικών..."
«Περισσότερο συμμετοχική κουλτούρα»
Στην απάντηση το 2014 στο ειδικό τεύχος του 2011, ο Jenkins αντιτάχθηκε σε επιχειρήματα όπως τα παραπάνω του Turner δηλώνοντας ότι, ενώ μπορεί να μην γνωρίζουμε ακόμη την πλήρη έκταση του αντίκτυπου της σύγκλισης, «καλύτερα να παραμείνουμε ανοιχτοί σε νέες δυνατότητες και αναδυόμενα μοντέλα». . Ωστόσο, ο Jenkins συμφώνησε επίσης ότι η αρχική του αντίληψη για τη συμμετοχική κουλτούρα θα μπορούσε να είναι υπερβολικά αισιόδοξη για τις δυνατότητες σύγκλισης. Πρότεινε επίσης την αναθεωρημένη έκφραση της «περισσότερης συμμετοχικής κουλτούρας», η οποία αναγνωρίζει τη ριζική δυνατότητα της σύγκλισης χωρίς να την χαρακτηρίζει απαισιόδοξα ως εργαλείο «καταναλωτικού καπιταλισμού [που] θα περιέχει πάντα πλήρως όλες τις μορφές αντίστασης στη βάση (grassroot)». Μια τέτοια απαισιοδοξία, από αυτή την άποψη, θα επαναλάμβανε το ντετερμινιστικό λάθος του υπερβολικά αισιόδοξου απολογισμού. Όπως έγραψε ο Jenkins στην απάντησή του το 2014: «Σήμερα, είναι πολύ πιο πιθανό να μιλήσω για μια ώθηση προς μια πιο συμμετοχική κουλτούρα, αναγνωρίζοντας πόσοι άνθρωποι εξακολουθούν να αποκλείονται ακόμη και από τις πιο ελάχιστες ευκαιρίες για συμμετοχή στη δικτυωμένη κουλτούρα, και αναγνωρίζοντας ότι η νέες grassroot τακτικές αντιμετωπίζουν μια σειρά από εταιρικές στρατηγικές που επιδιώκουν να συγκρατήσουν και να εμπορευματοποιήσουν τη λαϊκή επιθυμία για συμμετοχή. Κατά συνέπεια, οι ελίτ εξακολουθούν να ασκούν ισχυρότερη επιρροή στη λήψη πολιτικών αποφάσεων από ό,τι τα δίκτυα βάσης, ακόμα κι αν βλέπουμε νέους τρόπους για να διεκδικήσουμε εναλλακτικές προοπτικές στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Πολιτισμικές σπουδές Κατηγορία:Σπουδές των Μέσων
Νικόλαος Κλαδάς
Ο Νικόλαος Κλαδάς ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού που έφτασε στο βαθμό του υποστράτηγου.
Γεννήθηκε στο Ληξούρι το 1871. Μετά τις σπουδές του στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, διορίστηκε ανθυπολοχαγός πυροβολικού το 1892. Πολέμησε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913, όπου διακρίθηκε κατά τη Μάχη του Σόροβιτς. Ο Κλαδάς ήταν σεβαστός για την επαγγελματική του πολυμάθεια και έγραψε μια σειρά από μελέτες για την τακτική, μεταξύ των οποίων και η πρώτη ελληνική πραγματεία για τη χρήση πολυβόλου στο πεδίο της μάχης.
Κατά την επιστράτευση του 1915, ως αντισυνταγματάρχης, επέλεξε να διοικήσει ένα τάγμα του 1ου Συντάγματος Πυροβολικού, πριν διοριστεί ως υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Ως βασιλόφρων, αποστρατεύθηκε το 1917-1920, αλλά επέστρεψε μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της 11ης Μεραρχίας Πεζικού στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Οδήγησε τη μονάδα του στην περιοχή της Νικομήδειας και αργότερα γύρω από το Μπιλετζίκ. Κατά την ελληνική υποχώρηση τον Αύγουστο του 1922, αποκόπηκε γύρω από την Προύσα από το τουρκικό ιππικό και αιχμαλωτίστηκε με τη μεραρχία του ενώ προσπαθούσε να φτάσει στα Μουδανιά.
Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του στον Μωκισσό, προσπάθησε να αυτοκτονήσει με δηλητήριο. Η άμεση ιατρική βοήθεια του έσωσε τη ζωή και αφέθηκε ελεύθερος νωρίς, λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του, τον Φεβρουάριο του 1923.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Αιχμάλωτοι πολέμου
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1891-1892
Το 1891-1892 διοργανώθηκε το τέταρτο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών. Η Σάντερλαντ κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορα στην ιστορία της στην δεύτερη συμμετοχή της, αφήνοντας την Πρέστον Νορθ Εντ στην δεύτερη θέση. Αυξήθηκε η συμμετοχή στις δεκατέσσερις ομάδες από δώδεκα της προηγούμενης σεζον 1890-1891. Για πρώτη φορά πήρε μερος η Ντάργουεν όπου τερμάτισε στην τελευταία θέση, και επέστρεψε η Στόουκ Σίτι από απουσία ενος χρόνου.
Βαθμολογία
2Πρώτη συμμετοχή στο πρωτάθλημα, επίσης δεν επανεκλέγη για παραμονή και υποβιβάστηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Γυψ
Το Γυψ είναι γένος των Γυπών του Παλαιού Κόσμου της οικογένειας των Αετίδων. Δημιουργημένο από τον Μάριο Ιούλιο Καίσαρα Σαβίτζυ, περιλαμβάνει τα παρακάτω υπάρχοντα είδη:
Περιγραφή
Όλα τα είδη του γένους έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά: γυμνός λαιμός και κεφάλι, σκουρόχρωμο φτέρωμα, φαρδιές φτερούγες και χοντρό ράμφος. Τα πουλιά αυτά είναι καθαριστές, δηλαδή τρέφονται με θνησιμαία μεγάλων θηλαστικών. Οι γύπες του Παλαιού Κόσμου βρίσκουν τα θνησιμαία χάρις την όραση.
Άλλα είδη
Ένα προϊστορικό είδος είναι γνωστό μόνο από απολιθωμένα λείψανα από το Μέσο μέχρι το Ύστερο Πλειστόκαινο σε τοποθεσίες σε όλη τη κεντρική και ανατολική Μεσόγειο: ο Μαλτέζικος γύπας (Gyps melitensis). Πρόσφατα, ένα άλλο απολιθωμένο είδος, ο Βουλγαρικός γύπας (Gyps bochenskii) έζησε κατά το Ύστερο Πλειόκαινο στη Βουλγαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πτωματοφάγα ζώα Κατηγορία:Αετίδες
Citroën C3-XR
Το Citroën C3-XR είναι ένα 5-πορτο μικρομεσαίο crossover SUV αυτοκίνητο από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën. Κατασκευάζεται και διατίθεται αποκλειστικά στην Κίνα από την κοινοπραξία Dongfeng Peugeot-Citroën, από τον Δεκέμβριο του 2014, με μια εκτενή ανανέωση τον Μάρτιο του 2019.
Εισαγωγή
thumb|left|Citroën C-XR στο Πεκίνο τον Απρίλιο του 2014.
Μια πρώτη εντύπωση για το μοντέλο δόθηκε τον Απρίλιο του 2014 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Πεκίνο με το πρωτότυπο Citroën C-XR. Το αυτοκίνητο προήλθε από το Citroën C3 και πρόκειται ουσιαστικά για μια «τζιποειδή» εκδοχή του, με αποτέλεσμα να συγγενεύει, επίσης, και με αρκετά ακόμα μοντέλα του πρώην Ομίλου PSA. Μολονότι έγινε μια επίσημη παρουσίαση τον Οκτώβριο και στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, ωστόσο ξεκαθαρίστηκε τότε ότι προοριζόταν αποκλειστικά για την κινεζική αγορά. Ακολούθησε μια ακόμα παρουσίαση στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στην Κουανγκτσόου της Κίνας τον Νοέμβριο του 2014.
Εκδόσεις
Η παραγωγή του μοντέλου ξεκίνησε στις αρχές Δεκεμβρίου του 2014 στο εργοστάσιο στην πόλη Γουχάν, την πρωτεύουσα της επαρχίας Χουμπέι, Κίνα, από την κοινοπραξία Dongfeng Peugeot-Citroën Automobile, μια κοινοπραξία μεταξύ του γαλλικού ομίλου Groupe PSA και της κινεζικής εταιρείας Dongfeng Motor. Το εμπορικό ντεμπούτο στην εγχώρια κινεζική αγορά έγινε στις 21 Δεκεμβρίου 2014.
Με την είσοδο του έτους 2017, έγινε διαθέσιμο στο Citroën C3-XR ένα ειδικό πακέτο για τον εορτασμό της 25ης επετείου της κοινοπραξίας Dongfeng-PSA που ξεκίνησε το 1992. Το πακέτο αυτό συνδυάστηκε μόνο με τον κινητήρα 1.2 λίτρων βενζίνης τούρμπο στην εκδοχή ισχύος των 136 hp, που είχε προστεθεί στην παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2016, και περιλάμβανε επιλογή ανάμεσα σε δύο επίπεδα εξοπλισμού, ένα με γυαλιστερές και χρυσαφί επενδύσεις στο σαλόνι, για έξτρα 4.500 γουάν, και ένα με χρυσαφί επενδύσεις στο σαλόνι και μια πιο σύγχρονη και προηγμένη οθόνη αφής, για έξτρα 10.300 γουάν. Γενικώς, η εμπορική τιμή της έκδοσης 1.2 λίτρων turbo κυμαίνεται από 127.800 έως 149.800 γουάν.
Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Ανανέωση του 2019
thumb|left|Το προφίλ του προηγούμενου Citroën C3-XR του 2014 στο Παρίσι.
Στις αρχές του 2019, το Citroën C3-XR έλαβε μια ανανέωση, που αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στις 16 Ιανουαρίου 2019 και κυκλοφόρησε στην Κίνα τον Μάρτιο του ίδιου έτους. Εξωτερικά, η νεότερη αυτή εκδοχή ξεχωρίζει εύκολα από την επανασχεδίαση στο μπροστινό μέρος (δείτε την αρχική λεζάντα). Οι μηχανικές επιλογές περιλαμβάνουν δύο κινητήρες βενζίνης, έναν 1.6 λίτρων, ισχύος 117 hp, και έναν 1.2 λίτρων τούρμπο, σε δύο εκδοχές ισχύος, των 116 hp και των 136 hp.
Γενικότερα, όλοι οι κινητήρες του μοντέλου, από την εμπορική εισαγωγή, συνδυάζονταν με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή με 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Citroën Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Λέων Αγέλαστος
Ο Λέων Αγέλαστος ήταν Έλληνας αξιωματικός του Βυζαντίου.
Άκμασε κατά το πρώτο ήμισυ του 10ου αιώνα. Είχε το αξίωμα του Πρωτοσπαθάριου επί Ρωμανού Α΄ του Λεκαπηνού. Ήταν αξιωματικός πεπειραμένος και ικανός, γνωστός για τη δράση του στην Πελοπόννησο. Έκανε εκεί πολλούς αγώνες και παρεμπόδισε με επιτυχία την εισβολή διαφόρων σλαβικών λαών.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
Όθων Α΄ του Σάυερν
Ο Όθων Α΄, γερμ. Otto I (π. 1020 - πριν τις 4 Δεκεμβρίου 1072) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόμης του Σάυερν (Scheyern).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ερρίκου Α΄ κόμη στο Πέγκνιτς και μίας κόρης του Κούνο Α΄ κόμη του Άλτντορφ. Ορίστηκε επίτροπος (vοgt) του Φράιζινγκ στη Βαυαρία. Το 1073 ένα έγγραφο τον αναφέρει ως κόμη του Σάυερν. Απεβίωσε κατά το ταξίδι του προς την Ιερουσαλήμ.
Οικογένεια
Έπειτα ο Όθων Α΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Χάτσιγκα, κόρη του Φρειδερίκου κόμη του Ντήσσεν και είχε τέκνα:
Αναφορές
Οθων Α
Κάρρο (Ιταλία)
Το Κάρρο  (ιταλικά:  Carro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Κόντρινγκτον (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα)
Το Κόντρινγκτον (Codrington) είναι πόλη στο νησί Μπαρμπούντα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.
Το Κόντρινγκτον ιδρύθηκε από τον Κρίστοφερ Κόντρινγκτον και τον αδελφό του Τζον το 1685, για να είναι το κύριο οικιστικό κέντρο του νησιού. Κατασκεύασαν ένα κάστρο που δέσποζε στην πόλη, αλλά υπέστη σοβαρές ζημιές από σεισμό το 1843 και πλέον λίγα ίχνη του έχουν απομείνει. Είχε πληθυσμό 914 κατοίκους το 2001.