cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άμπελ Φερέιρα
Προπονητής
Ο Φερέιρα άρχισε να εργάζεται ως προπονητής αμέσως μετά την ποδοσφαιρική συνταξιοδότησή του και ανέλαβε υπεύθυνος στους παίδες της Σπόρτινγκ, καθώς και στη Σπόρτινγκ Β στη Σεγούντα Λίγα. Το Φεβρουάριο του 2015, προσλήφθηκε από τη Μπράγκα Β, η οποία συμμετείχε επίσης στην ίδια κατηγορία.
Στις 26 Απριλίου 2017, ο Φερέιρα διαδέχθηκε τον Ζόρζε Σιμάο στο τιμόνι της Μπράγκα. Τη σεζόν 2017-18, την οδήγησε στην τέταρτη θέση και την πρόκριση στον τρίτο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2018-19.
Την 1η Ιουλίου 2019, ο Φερέιρα υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ, με την ομάδα να πληρώνει 2 εκατομμύρια ευρώ για την απόκτησή του, αφού ο πρώην προπονητής Ραζβάν Λουτσέσκου αποχώρησε για την Αλ Χιλάλ της Σαουδικής Αραβίας λόγω διαφωνιών με την διοίκηση Σαββίδη. Την πρώτη σεζόν του στον ΠΑΟΚ συμμετείχε στον τρίτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου αποκλείστηκε από τον Άγιαξ. Στα πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ, αποκλείστηκε από τη Σλόβαν Μπρατισλάβας. Στη Σούπερ Λιγκ, τερμάτισε στην 2η θέση, 19 πόντους πίσω από τον πρώτο Ολυμπιακό. Στο Κύπελλο Ελλάδας, αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό στους ημιτελικούς.
Τη σεζόν 2020-21, στους προκριματικούς του Τσάμπιονς Λιγκ, απέκλεισε τις Μπεσίκτας και Μπενφίκα,  πριν αποκλειστεί από την Κρασνοντάρ και συνεχίσει στην φάση ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ.
Ως παίκτης
Σπόρτινγκ
Ως προπονητής
Παλμέιρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πεναφιέλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Γκιμαράες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Πορτογάλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Βαλαμπραί
Το Βαλαμπραί (γαλλικά: Valambray) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμπραιβαλουά (γαλλικά: Ambrayvalois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Βαλορμπικέ
Το Βαλορμπικέ (γαλλικά: Valorbiquet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αντώνης Χανδρής
Ο Αντώνης Χανδρής είχε καταγωγή από το νησί της Χίου και γεννήθηκε στον Πειραιά το 1927. Ήταν ο δεύτερος γιός του γνωστού εφοπλιστή Ιωάννη Δ. Χανδρή και της Ευγενίας Χανδρή. Υπήρξε Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών από το 1975, έως και το 1981, και ιδρυτής της Intercargo.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο ο Αντώνης Χανδρής μαζί με τον αδερφό του τον Δημήτρη Χανδρή, με βάση πλέον το Λονδίνο, εκμεταλλεύτηκαν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν μετά τον πόλεμο, αποκτώντας την "Charlton Steam Shipping Co." μέσω της οποίας έκαναν το άλμα από την φορτηγό στην επιβατηγό ναυτιλία, στοχεύοντας στα τότε κύματα προσφύγων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Ρον (νομός)
Το Ρον (γαλλικά: Rhône, γαλλοπροβηγκιανά: Rôno) είναι νομός της ανατολικής κεντρικής Γαλλίας, που βρίσκεται στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ, στα βορειοανατολικά του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ).
Το όνομα του νομού προέρχεται από τον ποταμό Ρον (ελληνικά: Ροδανός).
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 69.
Από το 1960 έως το 2015 ήταν νομός της περιοχής Ρον-Αλπ. Την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή Ρον-Αλπ συγχωνεύτηκε με την περιοχή Ωβέρνη και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Ροντανιέν.
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Χαρακτηριστικό τοπίο της περιοχής [[Μπωζολαί]] μικρογραφία|320x320εσ|Θέση του νομού Ρον στην [[Ωβέρνη-Ρον-Αλπ]] Ο νομός Ρον είναι μέρος της περιοχής της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ. Έχει έκταση 2.715 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελείται από 2 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 208 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 454.654 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016).
Συνορεύει στα βόρεια με το νομό Σον-ε-Λουάρ, ανατολικά με το νομό Αιν, προς τα νοτιοανατολικά με τη μητρόπολη της Λυών και το νομό Ιζέρ και προς τα δυτικά με το νομό Λουάρ.
Προσωρινή πρωτεύουσα είναι η Λυών.
Το υψηλότερο σημείο του νομού είναι στο όρος Σαιν-Ριγκώ με υψόμετρο 1.009 μέτρα.
Εκτός της κοιλάδας του Ροδανού και των ανατολικών πεδιάδων της Λυών, ο νομός Ρον περιλαμβάνει όρη μεσαίου ύψους: το βόρειο τμήμα της επικράτειας καταλαμβάνεται από τα όρη του Μπωζολαί και νοτιοδυτικά από τα όρη του Λιονναί, όρη του Μασίφ Σαντράλ, οι βορειοανατολικές πλαγιές του.
Οι κοινότητες που περιβάλλουν τη μητρόπολη της Λυών είναι μέρος της αστικής περιοχής της Λυών.
Δύο κύριοι ποταμοί διασχίζουν το νομό, ο Ροδανός και ο Σον, οι οποίοι συμβάλουν στη Λυών. Μετά τη δημιουργία της μητρόπολης της Λυών, ο Ροδανός διασχίζει το έδαφος του νομού μόνο για 5 χιλιόμετρα, κατάντη της Λυών. Ο Ροδανός χρησιμεύει επίσης ως σύνορο με το νομό Ιζέρ.
Γεωφυσικός χάρτης του νομού Ρον. Γεωφυσικός χάρτης του Μασίφ Σαντράλ, η περιοχή του νομού Ρον στα βορειοανατολικά της οροσειράς.
Κλίμα
Ο άνεμος φυσά συχνά: ο βόρειος άνεμος γίνεται αισθητός τακτικά από το βόρειο τμήμα της κοιλάδας του Ροδανού και ο νότιος άνεμος φυσάει συχνά και μερικές φορές βίαια, προαναγγέλοντας συνήθως βροχοπτώσεις από τα νοτιοδυτικά.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ|Χάρτης του νομού Ρον και του [[Λουάρ (νομός)|Λουάρ]] Ο νομός Ρον δημιουργήθηκε στις 12 Αυγούστου 1793, όταν ο αρχικός νομός Ρον-ε-Λουάρ χωρίστηκε σε δύο νομούς, τους Ρον και Λουάρ, μετά την εξέγερση της Λυών κατά της Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης. Εκείνη την εποχή, ο ποταμός Ροδανός σηματοδοτούσε το όριο του νομού Ρον με το νομό Ιζέρ.
Αρχικά, τα ανατολικά σύνορα του νομού ήταν η ίδια η πόλη της Λυών, έτσι ώστε οι κοινότητες που βρίσκονταν αμέσως ανατολικά της ανήκαν σε όμορους νομούς. Με την ανάπτυξη της αστικής περιοχής γύρω από τη Λυών στις προαστιακές κοινότητες, όπως το Βιλερμπάν, τα όρια του νομού κρίθηκαν άκυρα καθώς επεκτείνονταν από τα προάστια της Λυών εκτός του νομού. Έτσι, ο νομός διευρύνθηκε αρκετές φορές για να ενσωματώσει σε αυτό τα προάστια της Λυών από τους όμορους νομούς:
Το 2015, οι 59 κοινότητες της αστικής κοινότητας της Λυών αποσπάσθηκαν από το νομό για να σχηματίσουν τη μητρόπολη της Λυών, μητρόπολη με ιδιότητα ημιαυτόνομης περιοχής. Η Λυών, αν και δεν αποτελεί πλέον μέρος του νομού, παραμένει το διοικητικό της κέντρο.
Από το 1960 έως το 2015, ο νομός Ρον ήταν νομός της περιοχής Ρον-Αλπ. Την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή Ρον-Αλπ, στην οποία ανήκε ο νομός, συγχωνεύτηκε με την περιοχή της Ωβέρνης και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Δημογραφία
Από το 2015 που αποσπάστηκε από το νομό η μητρόπολη της Λυών, η οποία συγκέντρωνε τα τρία τέταρτα του πληθυσμού του νομού Ρον, ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 454.654 κατοίκους (2016). Το νοτιοανατολικό τμήμα του νομού υπάγεται πλέον στη μητροπολιτική περιοχή της Λυών.
Στον υπόλοιπο νομό, οι κύριες μητροπολιτικές περιοχές είναι των κοινοτήτων Βιλφράνς-συρ-Σον και Ταράρ.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|287x287εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Ρον Ο νομός Ρον χωρίζεται σε 2 διοικητικά διαμερίσματα (συμπεριλαμβανομένου του τμήματος του διαμερίσματος Λιόν, εξαιρουμένου του εδάφους της Μητρόπολης της Λυών) και 208 κοινότητες.
Οικονομία
μικρογραφία|Το [[Beaujolais nouveau|Μπωζολαί νουβώ]] Η οικονομία του νομού Ρον επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τη μητρόπολη της Λυών, η οποία φιλοξενεί έναν μεγάλο βιομηχανικό τομέα, χημικό, πετροχημικό, αυτοκινητοβιομηχανίες. Οι βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας όπως η βιοτεχνολογία, η ανάπτυξη λογισμικού, τα βιντεοπαιχνίδια και οι υπηρεσίες διαδικτύου αυξάνονται επίσης. Άλλοι σημαντικοί τομείς περιλαμβάνουν την ιατρική έρευνα και την τεχνολογία, τα μη κερδοσκοπικά ιδρύματα και τα πανεπιστήμια.
Η τοπική οικονομία στηρίζεται επίσης στην παροχή υπηρεσιών, που απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού. αριστερά|μικρογραφία|Τυρί Ριγκότ του Κοντριέ Το βόρειο τμήμα του νομού και ιδιαίτερα η περιοχή Μπωζολαί, είναι μάλλον αγροτικό και φημίζεται για τα κρασιά του. Η αμπελοκαλλιέργεια ασκείται επίσης στα νοτιοδυτικά του νομού, στις πλαγιές των βουνών του Λιονναί και εκείνων του Κοντριέ.
Το Άνω Μπωζολαί στηρίζεται οικονομικά και στην εκμετάλλευση του ξύλου, την κτηνοτροφία και την τυροκομία.
Η κύρια τουριστική περιοχή του νομού είναι το Μπωζολαί με τα παγκοσμίου φήμης κρασιά και τα χωριά με χρυσές πέτρες.
Αξιοθέατα-Τουρισμός
Καλές τέχνες, αρχαιολογία, επιστήμη, τεχνογνωσία, τοπική ιστορία: ο νομός Ρον διατηρεί τα ίχνη της ιστορίας του και είναι μια περιοχή ιστορίας και παραδόσεων. Η Λυών και η θαυμάσια αρχιτεκτονική της κληρονομιά, το Σαιν-Ρομαίν-αν-Γκαλ με τα ρωμαιογαλατικά ερείπια, η περιοχή Μπωζολαί και τα όμορφα χρυσαφένια χωριά, η διατηρητέα φύση των βουνών του Λιονναί, τα μεσαιωνικά κάστρα, οι εκκλησίες και τα μοναστήρια καθώς και οι αμπελώνες τον καθιστούν ένα αναμφισβήτητο προορισμό.
Σημειώσεις
<references group="Σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Ουάσινγκτον Ίρβινγκ
Ο Ουάσινγκτον Ίρβινγκ (Washington Irving, 1783 – 1859) ήταν Αμερικανός συγγραφέας διηγημάτων, δοκιμιογράφος, βιογράφος, ιστορικός και διπλωμάτης των αρχών του 19ου αιώνα. Είναι περισσότερο γνωστός για τα διηγήματά του Ριπ βαν Ουίνκλ (1819) και Ο μύθος της κοιμισμένης κοιλάδας (1820) στο οποίο διηγείται την ιστορία του Ακέφαλου Καβαλάρη.
Ο Ίρβινγκ συμπαραστάθηκε και ενθάρρυνε συγγραφείς όπως ο Ναθάνιελ Χόθορν, ο Χένρι Λονγκφέλοου, ο Χέρμαν Μέλβιλ και ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Υποστήριξε τη συγγραφή ως επάγγελμα και ζητούσε ισχυρότερους νόμους για την προστασία των Αμερικανών συγγραφέων από παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ουάσινγκτον Ίρβινγκ γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1783 στη Νέα Υόρκη και ήταν το αγαπημένο και τελευταίο από τα 11 παιδιά μιας οικογένειας εμπόρων. Το μικρό του όνομα του δόθηκε προς τιμήν του Τζορτζ Ουάσιγκτον. Πολύ νωρίς, ανέπτυξε πάθος για τα βιβλία, διαβάζοντας ιστορίες όπως Ροβινσώνας Κρούσος και Χίλιες και Μία Νύχτες. Σπούδασε νομικά ιδιωτικά σε γραφεία δικηγόρων και έγινε δικηγόρος αλλά άσκησε το επάγγελμα μόνο για λίγο. Από το 1804 έως το 1806 ταξίδεψε στην Ευρώπη, επισκεπτόμενος τη Μασσαλία, τη Γένοβα, τη Σικελία και τη Ρώμη. Με την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 1806, ο Ίρβινγκ δημιούργησε μια επιχείρηση με τα αδέρφια του, η οποία πτώχευσε το 1818. Κατά τον Αγγλοαμερικανικό πόλεμο του 1812, συμμετείχε στον αμερικανικό στρατό.
Αρχή της λογοτεχνικής καριέρας
Η λογοτεχνική καριέρα του Ίρβινγκ ξεκίνησε στον Τύπο. Έγραψε μια σειρά από σατιρικά δοκίμια με το ψευδώνυμο Τζόναθαν Ολντστάιλ, που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα The Morning Chronicle, το 1802–03. Από το 1812 έως το 1814 ήταν συντάκτης στο περιοδικό Analetic, στη Φιλαδέλφεια και τη Νέα Υόρκη.
Η αρραβωνιαστικιά του Ματίλντα Χόφμαν πέθανε το 1809, σε ηλικία 17 ετών. Πιστός στη μνήμη της, δεν παντρεύτηκε ποτέ. Μετά το θάνατο της μητέρας του, ο Ίρβινγκ αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Ευρώπη, όπου παρέμεινε για δεκαεπτά χρόνια, από το 1815 έως το 1832.
Επιστροφή στις Ηνωμένες Πολιτείες
μικρογραφία|Γραμματόσημο του 1940 Μετά από 17 χρόνια απουσίας, επέστρεψε στη Νέα Υόρκη το 1832, όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό ως ο πρώτος Αμερικανός συγγραφέας που απέκτησε διεθνή φήμη. Ταξίδεψε στα νότια και δυτικά των Ηνωμένων Πολιτειών και έγραψε έργα που επικεντρώνονται στην Αμερικανική Δύση. Είναι μια από τις πρώτες προσωπικότητες του 19ου αιώνα  που μίλησε ανοιχτά για την υποβάθμιση των Ιθαγενών πληθυσμών της Αμερικής. Από το 1836 έως το 1842, ο Ίρβινγκ έζησε στην ιδιοκτησία του στο Τάριταουν στις όχθες του ποταμού Χάντσον, κοντά στη Νέα Υόρκη, όπου ο Κάρολος Ντίκενς τον επισκέφθηκε στο ταξίδι του στην Αμερική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί περιηγητές Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί βιογράφοι
Γκούλκαντ
Το γκούλκαντ, gulkand, gulqand ή gulkhand (Περσικά: گل قند, Ούρντου: گل‏قند, Χίντι: गुलक़न्द [γκουλ = λουλούδι, καντ = γλυκό]), είναι ένα διατηρούμενο γλυκό από ροδοπέταλα προερχόμενο από το Πακιστάν και την Βόρεια Ινδία στην Ινδική υποήπειρο. Παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας ειδικά ροζ ροδοπέταλα τα οποία αναμιγνύονται με ζάχαρη.
Προετοιμασία - παρασκευή
Αρχικά, τοποθετούνται εντός αεροστεγούς γυάλας, αλλεπάλληλες στρώσεις ροδοπέταλων και ζάχαρης και αφήνονται στον ήλιο για τουλάχιστον 6 ώρες την ημέρα, επί 3 έως 4 εβδομάδες. Κάθε τόσο, το περιεχόμενο θα πρέπει να αναμειγνύεται με ξύλινη κουτάλα. Όταν είναι έτοιμο, φυλάσσεται εντός της οικίας.
Χρήσεις
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Προετοιμασία ροδοπέταλων για το gulkand, Το gulqand είναι ένα τονωτικό αγιουρβέντα. Το Εθνικό Ινστιτούτο Αγιουρβέντα, προτείνει έναν κατάλογο σε σχέση με τα θετικά σημεία που αφορούν την κατανάλωση του gulkhand, συμπεριλαμβάνοντας την pittá (σύμφωνα με την γιόγκα, είναι ο μεταβολισμός η σταθερότητα, η θερμοκρασία του οργανισμού κλπ.) και τη θερμοκρασία του σώματος, τη μείωση των φλεγμονών και της ερυθρότητας των οφθαλμών, την ενίσχυση των οδόντων και των ούλων καθώς και τη θεραπεία από τις ξυνίλες. Στην Ινδία και το Πακιστάν, το gulkhand χρησιμοποιείται σαν υλικό του paan, το οποίο είναι ένα χωνευτικό επιδόρπιο τόσο στην Ινδία και το Πακιστάν, όσο και στο Μπαγκλαντές.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδικά μπαχαρικά Κατηγορία:Ινδική κουζίνα Κατηγορία:Πακιστανική κουζίνα Κατηγορία:Εναλλακτική φαρμακευτική Κατηγορία:Ρόδα
Γιν-Γιανγκ
200px|μικρογραφία|δεξιά|Το σύγχρονο σύμβολο του Γιν και του Γιανγκ (taijitu). Στην κινέζικη φιλοσοφία, το Γιν-Γιανγκ (陰陽) περιγράφει πως φαινομενικά αντίθετες δυνάμεις μπορούν να αλληλοσυμπληρώνονται και να είναι αλληλεξαρτώμενες στον φυσικό κόσμο και πως το ένα μπορεί να δημιουργήσει το άλλο χάρη στη μεταξύ τους αλληλοσύνδεση. Το Γιν-Γιανγκ αναπαρίσταται φυσικά από διάφορες δυαδικότητες, όπως φως και σκότος, φωτιά και νερό κ.α. Αυτή η φιλοσοφία αποτελεί τη βάση αρκετών φιλοσοφικών ρευμάτων στην ιστορία της Κίνας και κύριος οδηγός της παραδοσιακής κινέζικης ιατρικής, καθώς και διαφόρων κινέζικων πολεμικών τεχνών και ασκήσεων, όπως το Μπαγκουαζάνγκ, το Τάι Τσι Τσουάν και το Τσιγκούν. Αναφέρεται παράλληλα στις σελίδες του Ι Τσινγκ.
Η δυαδικότητα βρίσκεται σε διάφορα συστήματα πίστεως, αλλά το Γιν και το Γιανγκ είναι μέρη της Ολότητας (Ενότητας) που ισούται με το Τάο. Ο όρος αποτελεί σημάδι δυαδικού ή διαλεκτικού μονισμού. Το Γιν και το Γιανγκ θεωρούνται συμπληρωματικές (παρά αντιτιθέμενες) δυνάμεις που αλληλεπιδρούν για να σχηματίσουν ένα δυναμικό σύστημα, στο οποίο η ολότητα είναι σπουδαιότερη των επιμερούς κομματιών. Όλα έχουν στοιχεία του Γιν και του Γιανγκ - για παράδειγμα, η σκιά δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς φως. Το σύμβολο του Γιν-Γιανγκ (γνωστό ως taijitu) δείχνει την ισορροπία μεταξύ των δύο αντίθετων με το κάθε μέρος να έχει ένα κομμάτι του αντίθετου στοιχείου (δηλ. το άσπρο κομμάτι έχει στοιχείο από το μαύρο).
Στη μεταφυσική του Ταοϊσμού, οι διακρίσεις μεταξύ του καλού και του κακού, καθώς και άλλες διχοτομικές ηθικές κρίσεις, είναι αντιληπτικές και όχι πραγματικές, με αποτέλεσμα η δυαδικότητα του Γιν-Γιανγκ να θεωρείται ένα αδιαίρετο σύνολο. Στις ηθικές του Κομφουκιανισμού, από την άλλη, η ηθική διάσταση συνδέεται με την ιδέα του Γιν και του Γιανγκ (κυρίως στο έργο του Δονγκ Ζονγκσού, 2ος αιώνας π.Χ). !
Παραπομπές
κατηγορία:Κινεζική φιλοσοφία Κατηγορία:Διχοτομίες
Βαλσεμέ
Το Βαλσεμέ (γαλλικά: Valsemé) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ιωάννης Δράκος
Ο Ιωάννης Δράκος (1820 - 17/4/1875 ) ήταν Έλληνας αξιωματικός, αντισυνταγματάρχης του Ιππικού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Σούλι και ήταν γιος του Γεωργάκη Δράκου. Το 1829 εγκαταστάθηκε στην απελευθερωμένη Ναύπακτο με τους επιζήσαντες της φάρας των Δρακαίων. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή της Βαυαρίας και με την επιστροφή του στην Ελλάδα εντάχθηκε στον ελληνικό ιππικό. Υπήρξε υπασπιστής του Βασιλιά Όθωνα, τον οποίο ακολούθησε στην εξορία του. Μετά τον θάνατο του Όθωνα επέστρεψε στην Ελλάδα.
Στην κυβέρνηση Βούλγαρη (1871) διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών.
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ετάφη στη Ναύπακτο, όπου σώζεται ακόμη, αν και εγκατελειμένο, το μνημείο του. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Δαγκλή από το Σούλι και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά μεταξύ των οποίων οι Νικόλαος Δράκος, αξιωματικός του στρατού και υπουργός, και Γεώργιος Δράκος, αξιωματικός του Πρωσικού Στρατού που πέθανε κατά τον Γαλλοπροσωπικό πόλεμο του 1870.
Καζιμιέρα Μπουιβιντόβα
Η Καζιμιέρα Μπουιβιντόβα (πολωνικά: Kazimiera Bujwidowa), το γένος Κλιμοντόβιτς (Klimontowicz) (16 Οκτωβρίου 1867 - 8 Οκτωβρίου 1932) ήταν Πολωνή φεμινίστρια και εσπεραντίστρια.
Ζωή
Η Μπουιβιντόβα γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1867 στη Βαρσοβία, στην Πολωνίας του Κογκρέσου ως το παράνομο παιδί των Λουντβίκα και Καζίμιες Κλιμοντόβιτς. Ο πατέρας της την αναγνώρισε και την στήριξε οικονομικά, αλλά μεγάλωσε με τη μητέρα της και στη συνέχεια με τη θεία της, Καρολίνα Πετρονέλα Κλιμοντόβιτς, μετά το θάνατο της μητέρας της. Παρακολούθησε ένα ιδιωτικό οικοτροφείο και αποφοίτησε ως ιδιωτική δασκάλα μετά την αποφοίτηση της. Οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα να παρακολουθήσουν το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας εκείνη την εποχή, οπότε η Μπουιβιντόβα εγγράφηκε σε μαθήματα ραπτικής και παρακολούθησε μαθήματα στο υπόγειο Ιπτάμενο Πανεπιστήμιο στα τέλη της δεκαετίας του 1880. Παντρεύτηκε τον βακτηριολόγο και κοινωνικό λειτουργό Όντο Μπούιβιντ το 1886 και έγινε βοηθός του συζύγου της και τεχνικός εργαστηρίου. Μαζί απέκτησαν τέσσερις κόρες και δύο γιους. Όταν ο Μπούιβιντ διορίστηκε καθηγητής στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο το 1893, μετακόμισαν στην Κρακοβία στο, τότε, Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας και έγινε διοικήτρια στο Ινστιτούτο Παραγωγής Ορού Αίματος και Εμβολίων, με επικεφαλής τον σύζυγό της. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή και ο σύζυγός της λειτουργούσαν ένα νοσοκομείο για Πολωνούς στρατιώτες στην αυστροουγγρική υπηρεσία. Το 1918, η Μπουιβιντόβα έγινε διευθύντρια του ινστιτούτου, διατηρώντας τη θέση της μέχρι το θάνατό της στις 8 Οκτωβρίου 1932 στην Κρακοβία.
Έργο
Η Μπουιβιντόβα συμμετείχε αρχικά σε εκστρατείες για τη βελτίωση της εκπαίδευσης και της εγγραματοσύνης τόσο στη Βαρσοβία όσο και στην Κρακοβία. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Δημοτικών Σχολείων (πολωνικά: Τowarzystwo Szkół Ludowych) από το 1899 έως το 1901, με την οποία ασχολήθηκε από την άφιξή της στην Κρακοβία. Διοργάνωσε επίσης το Αναγνωστήριο για Γυναίκες στην Κρακοβία (πολωνικά: Czytelnia dla kobiet) και έγινε πρόεδρος της. Η Μπουιβιντόβα θεώρησε ότι οι ρόλοι των μητέρων και των σχολείων είναι εξαιρετικά σημαντικοί για τη δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας. Οι γυναίκες, επομένως, έπρεπε να εκπαιδευτούν επαγγελματικά στην παιδαγωγική, την ψυχολογία και την υγιεινή. Η Μπουιβιντόβα πιστώνεται για την ίδρυση του πρώτου γυμνασίου για κορίτσια και για εκστρατεία της ώστε οι γυναίκες να μπορέσουν να εισέρχονται στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, όπως και έκαναν το 1897.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές Κατηγορία:Ακτιβιστές για τα δικαιώματα των γυναικών Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Βαραβίλ
Το Βαραβίλ (γαλλικά: Varaville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαραβιλαί (γαλλικά: Varavillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αγριππίνα η Πρεσβύτερη
Η Βιψανία Αγριππίνα (23 Οκτωβρίου 14 π.Χ. - 18 Οκτωβρίου 33), αναφερόμενη απλά και ως Αγριππίνα ή Αγριππίνα η Πρεσβύτερη, όταν είναι απαραίτητο να ξεχωριστεί από την κόρη της Αγριππίνα, ήταν κόρη του Μάρκου Βιψανίου Αγρίππα και της Ιουλίας, της μοναχοκόρης του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Ο Μάρκος Αγρίππας δεν ανήκε σε μία από τις διακεκριμένες οικογένειες της Ρώμης, αλλά ήταν ένας από τους κύριους υποστηρικτές του Αυγούστου στην άνοδό του στην εξουσία και παρέμεινε αξιόπιστος σύμμαχος. Το 21 π.Χ. ο Αύγουστος τον ανταμείβει με γάμο με την Ιουλία, ελπίζοντας για μια άμεση γραμμή καταγωγής με τον Αγρίππα να κάνει αρσενικά παιδιά. Αυτός και η Ιουλία δεν τον απογοήτευσαν. Έκαναν πέντε παιδιά, αλλά μόνο η οικογένεια της δεύτερης κόρης τους, Αγριππίνας, θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στη δυναστεία των Ιουλίων-Κλαυδίων τον επόμενο αιώνα.
Σύζυγος του Γερμανικού
Ο Αύγουστος, όταν πέθανε ο Αγρίππας, πάντρεψε την Ιουλία αυτή τη φορά με τον γιό του Αυγούστου, τον γιο της συζύγου του Λιβίας, τον Τιβέριο, ο οποίος θα τον ακολουθούσε ως Αυτοκράτορας Τιβέριος. Μια τελική ρύθμιση αφορούσε την Αγριππίνα. Στις 4 μ.Χ. ο Αύγουστος υιοθέτησε τον Τιβέριο και με αυτόν τον τρόπο τον έκανε κληρονόμο του. Για να εξασφαλίσει περαιτέρω τη συνέχιση της δυναστείας που είχε ιδρύσει, ο Τιβέριος υιοθέτησε το γιο του αδελφού του, τον νεαρό Γερμανικό, παρόλο που είχε ήδη δικό του γιο. Ο Αύγουστος διέταξε επίσης ότι ο Γερμανικός θα παντρευτεί την εγγονή του, την Αγριππίνα. Η ένωσή τους έφερε τον Γερμανικό πιο κοντά στο αυτοκρατορικό παλάτι. Ο γάμος τους αποδείχθηκε πιο καρπερός από ότι των γονιών της Αγριππίνας, διότι έκαναν εννιά παιδιά. Από τα εννέα παιδιά τους, δύο πέθαναν στη βρεφική ηλικία και ένα άλλο ως παιδί, αλλά έξι, τρία αρσενικά και τρία θηλυκά, επέζησαν μέχρι την ωριμότητα. Αυτοί οι απόγονοι υποσχέθηκαν ένα σταθερό μέλλον για το αυτοκρατορικό παλάτι. Κοντά στο τέλος της ζωής του, ο Αυγούστου έφερε τα δύο παλαιότερα, τον Νέρωνα και τον Δρούσο, στο βασικό κουτί στα παιχνίδια και τα έδειξε για να διαφημίσει τη συνέχεια της οικογένειας.
Στα 12 μ.Χ. ο Γερμανικός εγκατέλειψε τη Ρώμη για να αναλάβει τη διοίκηση των λεγεώνων στα σύνορα του Ρήνου, μαζί του και η Αγριππίνα. Είχαν μαζί τους τον μικρότερο γιο τους, τον Γάιο, δύο ετών. Ήταν αυτή τη στιγμή ότι το μικρό αγόρι απέκτησε το ψευδώνυμό του Καλιγούλας ("Μικρές μπότες") από τα υποδήματα που φορούσαν οι λεγεωνάριοι. Όταν ο Αύγουστος πέθανε στα τέλη του καλοκαιριού του 14 μ.Χ., η Αγριππίνα βρισκόταν στο γερμανικό στρατόπεδο κοντά στην σημερινή πόλη της Κολωνίας. Οι λεγεώνες, δυσαρεστημένοι με τους όρους της υπηρεσίας τους, χρησιμοποίησαν την ευκαιρία για να απαιτήσουν καλύτερες συνθήκες. Η αναταραχή της ανάγκασαν να εκκενωθεί σε μια ασφαλέστερη περιοχή στα νότια της παραμεθόριας περιοχής. Τον Σεπτέμβριο του 15 μ.Χ. ήρθε και πάλι σε προοπτική, καθώς συσπειρώθηκε απογοητευμένες λεγεώνες που επέστρεφαν από μια δύσκολη γερμανική εκστρατεία. Πρόβλεψε την καταστροφή μιας προσωρινής γέφυρας στο Ρήνο και με τη δράση της κέρδισε τη φήμη της για την ανδρεία και τη δύναμη. Οι δύο πρώτες από τις τρεις κόρες της (Ιουλία Αγριππίνα και Δρουσίλλα) γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο Γερμανικός ανακλήθηκε στη Ρώμη μετά το τέλος του έτους. Η Αγριππίνα επέστρεψε μαζί του και τα παιδιά τους, που τώρα αριθμούν πέντε, πήραν μέρος στη θριαμβευτική παρέλαση του πατέρα τους τον Μάιο του 17ου αιώνα. 6 Στη συνέχεια, δόθηκε ειδική εντολή στον Γερμανικό για να διευθετήσει τις υποθέσεις στο ανατολικό θέατρο της Ρώμης, τη Μικρά Ασία σήμερα. Η Αγριππίνα πήγε για άλλη μια φορά μαζί του, και πάλι με τον Καλιγούλα. Το τελευταίο τους παιδί, μια κόρη, η Ιουλία Λιβίλλα, γεννήθηκε στις αρχές του 18 στη Λέσβο, στο δρόμο προς την έδρα της στη Συρία. Το φθινόπωρο του 19 μ.Χ., ο Γερμανικός πέθανε υπό ύποπτες συνθήκες. Η Αγριππίνα επέστρεψε στην Ιταλία και έφερε δραματικά την στάχτη του συζύγου της. Έλαβε την προσοχή ως σύζυγος του ήρωα.
Κατά τη βασιλεία του Τιβέριου
Παρά την προειδοποίηση του Γερμανικού, η Αγριππίνα συμμετείχε στην δικαστική πολιτική ως δικηγόρος για τους δικούς της γιους σε αντίθεση με τον Δρούσο, φυσικό γιο του Τιβέριου. Ενώ ζούσε ο Γερμανικός, είχε έναν κύκλο οπαδών που προσδοκούσε την ημέρα που θα πετύχει τον Τιβέριο. Αυτοί οι άντρες έδωσαν τώρα την προσοχή τους στους παλαιότερους γιους του, τον Νέρωνα και τον Δρούσο, οι οποίοι ήταν στις αρχές της εφηβείας όταν πέθανε ο πατέρας τους. Η μητέρα τους αγκυροβόλησε τις ελπίδες των αγοριών και των υποστηρικτών τους. Μίλησε για ένα «κόμμα της Αγριππίνας», αν και η ετικέτα μάλλον αναφέρεται σε μια αντίληψη της δικαστικής πολιτικής και όχι σε ένα οργανωμένο κίνημα. Οι ίντριγκες του φιλόδοξου νομαρχιακού νομάρχη, Λούκιου Αηλιού Σενιανού, κατέστησαν τη σύγκρουση πιο θανατηφόρα, αλλά η προσωπικότητα της Αγριππίνας προφανώς συνέβαλε στην εχθρική ατμόσφαιρα. Η δύναμη και η σταθερότητα της μπορούσαν εύκολα να διαβαστούν ως φιλοδοξία και αλαζονεία. Κατείχε "φαινομενική ομιλία και επίμονο πνεύμα". Ήταν «ανυπόμονη για την ισότητα, πρόθυμη να είναι υπεύθυνηκαι να απορρίπτει τα λάθη των γυναικών σε αντάλλαγμα για τις ευθύνες των ανδρών». Η σύγκρουση μεταξύ της χήρας και του Αυτοκράτορα έγινε πιο σοβαρή. Έγινε επίθεση έμμεσα όταν οι φίλοι της επιτέθηκαν. Σε ένα σημείο η Αγριπίνα ζήτησε από τον Τιβέριο άδεια για να ξαναπαντρευτεί. Αρνήθηκε να απαντήσει, γιατί κατάλαβε τις επιπτώσεις του αιτήματός της. Ένας νέος γάμος θα είχε επιτρέψει στην εγγονή του Αυγούστου να εισαγάγει έναν προστάτη για τους γιους της. Εκτός αυτού, παρόλο που δεν ήταν πλέον πολύ νέα, η γνωστή της γονιμότητα θα μπορούσε να επιφέρει επιπλοκές. Η δυσπιστία κλιμακώθηκε. Ο Σέζανος ανακάλεσε το πρόβλημα, λέγοντάς της ότι ο Τιβέριος ήθελε να την δηλητηριάσει, και ως αποτέλεσμα η Αγριππίνα αρνήθηκε τα τρόφιμα από το χέρι του. Ο Τιβέριος δεν συγχώρεσε την προσβολή. Τελικά, η Αγριππίνα και ο μεγαλύτερος γιος της Νέρων συνελήφθησαν. Όταν εξορίστηκαν στα ποντιακά νησιά στα ανοικτά των ακτών της Νάπολης το 29, πολλοί διαμαρτυρήθηκαν στους δρόμους. Ο δεύτερος γιος της, Δρούσος, συνελήφθη στις 30 και κρατήθηκε στη Ρώμη. Ο Νέρων αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει στην 31η. Η Αγριππίνα παρέμεινε ανυπόληπτη ακόμα και ως φυλακισμένη. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής της, έχασε το μάτι της. Πέθανε το 33, είτε σκόπιμα είτε από πείνα. Ο Δρούσος πέθανε από πείνα τον ίδιο χρόνο. Η ημέρα που πέθανε χαρακτηρίστηκε αργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Όθων Ε΄ του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ
Ο Όθων Ε΄ ο υψηλός, γερμ. Otto V der Große (π. 1246 - 1298) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου μαζί με τον εξάδελφό του Όθωνα Δ΄. Ήταν από τον κλάδο του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όθωνα Γ΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Βεατρίκης των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκεσλάου Α΄ της Βοημίας.
Πέρασε πολλά έτη στην Πράγα, στην Αυλή του εκ μητρός θείου του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Το 1278 ο Ότακαρ Β΄ απεβίωσε σε μάχη και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βεγκέσλαος Β΄, που ήταν 7 ετών, έτσι ο Όθων Ε΄ ανέλαβε αντιβασιλιάς. Είχε να αντιμετωπίσει τις μηχανορραφίες της χήρας του Ότακαρ Β΄, της Κουνιγκούντε και τις μερίδες των δυνατών ευγενών. Οι Βοημοί χρονικογράφοι περιγράφουν την επίμονη αυστηρότητα του Όθωνα Ε΄ και ότι ο νεαρός Βεγκέσλαος Β΄ αναγκάστηκε να παραιτηθεί της αξίωσής του επί της Άνω Λουσατίας.
Όταν ο Βεγκέσλαος Β΄ ανέλαβε την εξουσία, διατηρήθηκε η καλή σχέση τους και ο νέος βασιλιάς έλαβε μέτρα εναντίον της δυνατής επιρροής της ομάδας γύρω από τη μητέρα του. Ο Όθων Ε΄ υπεραμύνθηκε με επιμονή των διεκδικήσεων επί της Πομερανίας, έναντι των πολωνικών απαιτήσεων. Το 1298 απεβίωσε σε ηλικία 52 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιουδήθ, κόρη του Χέρμαν Α΄, κόμη του Χέννεμπεργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Παρνασσός Αρκαδίας
Ο Παρνασσός είναι οικισμός του Δήμου Γορτυνίας του πρών Δήμου Ηραίας της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας του Δημοτικού διαμερίσματος Λουτρών Ηραίας του Νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένος στην νοτιοδυτική Ηραία στην τελευταία πλαγιά του ορεινού όγκου της Ηραίας. Ο οικισμός θεωρείται ορεινός με υψόμετρο 420 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Γενικά στοιχεία
Ο Παρνασσός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 19 μόνιμους κατοίκους ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο οικισμός είχε 62 μόνιμους κατοίκους. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Ο οικισμός απέχει 32 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα και 85 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Βωσέλ (Καλβαντός)
Το Βωσέλ (γαλλικά: Vaucelles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωσελουά (γαλλικά: Vaucellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Tugendbund
thumb|[[Φέρντιναρντ φον Σιλ]] Η Tugendbund, ή κοινωνία της άσκησης των χρηστών ηθών ήταν μυστική εταιρεία στην Πρωσία, που ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1808, με σκοπό την αναβίωση του εθνικού πνεύματος μετά την ήττα από τον Ναπολέοντα. Σχηματίστηκε δηλαδή μετά τη μάχη της Ιένας-Άουερστεντ, κατά την άνοιξη του 1808 στο Κένινγκσμπεργκ.
Ιστορικό
Μετά τη συνθήκη του Τιλσίτ και την απόφαση του βασιλιά της Πρωσίας να συμμαχήσει με τον Ναπολέοντα, Γερμανοί στοχαστές και φιλόσοφοι επεδίωξαν την αναγέννηση του πρωσικού βασιλείου και την νίκη του επί του Ναπολέοντα. Τότε δημιουργήθηκαν αρκετές μυστικές εταιρείες, σημαντικότερη των οποίων υπήρξε η Tugendbund, που εκπροσωπούσε τη φιλελεύθερη τάση, η Αναρχική Εταιρεία του Βερολίνου (Gesetzlose Gesellschaft), που εκπροσωπούσε μετριοπαθέστερη τάση και η Γερμανική Λίγκα (Deutsche Bund), η οποία αντιπροσώπευε την ασυμβίβαστη τάση των Ρεπουμπλικανών.
Οι τρεις τεκτονικές στοές του Κένινγκσμπεργκ που δημιούργησαν την Tugendbund, την ονόμασαν επισήμως «Επιστημονική εταιρία για την άσκηση των  χρηστών ηθών» (sittlich Wissenschaftlicher-Verein). Παρά το γεγονός ότι το καταστατικό της εν λόγω εταιρείας εγκρίθηκε από τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο τον Γ΄ στις 30 Ιουνίου του 1808, συνάντησε την εχθρότητα του Χάινριχ Φρίντριχ Καρλ του Στάιν που επεδίωκε να προωθήσει τη δική του άποψη για τις πρωσικές μεταρρυθμίσεις. Η ύπαρξη της εταιρείας απαγορεύτηκε αρχικά με ναπολεόντειο διάταγμα και στη συνέχεια από τον βασιλέα Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ κατά τον Δεκέμβριο του 1809.
Στόχοι και εξεγέρσεις
Οι στόχοι της Tugendbund ήταν φαινομενικά παιδαγωγικoί. Ωστόσο, ορισμένα μέλη της, ενθαρρυμένα από τις επιτυχίες της ισπανικής εξέγερσης, πείστηκαν ότι χρειάζεται αμεσότερη στρατιωτική δράση κατά της Γαλλίας. Τον Απρίλιο του 1809 ο Φρίντριχ φον Κάττε (Friederich von Katte), Πρώσος πρώην αξιωματικός ηγήθηκε εξέγερσης στη Βεστφαλία με στόχο την κατάληψη του Μαγδεβούργου. Ωστόσο, δεν κατάφερε να ξεσηκώσει τον τοπικό πληθυσμό και διαλύοντας το στρατιωτικό σώμα του αποτελούμενο από εθελοντές επέστρεψε στο Βερολίνο, όπου και συνελήφθη.
Πολύ σύντομα ένα άλλο μέλος της Tugendbund o Βίλχελμ φον Ντέρνμπεργκ (Wilhelm von Dörnberg), επίσης πρώην στρατιωτικός, ηγήθηκε άλλης εξέγερσης, με στόχο την κατάληψη του Κάσελ, την πρωτεύουσα της Βεστφαλίας. Οι κάτοικοι του Κάσελ, σύμφωνα με έκθεση που υποβλήθηκε στις πρωσικές αρχές, πίστευαν ότι Ντέρνμπεργκ δεν υποκινείτο από προσωπικά κίνητρα αλλά «... από την πιο αγνή αγάπη και ενθουσιασμό». Ο Ντέρνμπεργκ τελικά ηττήθηκε από τα στρατεύματα της Βεστφαλίας και ο ίδιος διέφυγε στην Αγγλία.
Περισσότερο γνωστή από όλες τις εξεγέρσεις ήταν η εξέγερση του Φέρντιναρντ φον Σιλ (Ferdinand von Schill), ήρωα της εκστρατείας 1806-1807. Ο Σιλ συμμετείχε στην Tugendbund μετά τον πόλεμο και ήταν σε επαφή και με τον Κάτε και με τον Ντέρνμπεργκ. Τον Απρίλιο του 1809 ο Σιλ οδήγησε το σύνταγμα των Ουσάρων του οδήγησε στη Σαξονία, λίγο πριν τα σύνορα με τη Βεστφαλία. Η εξέγερση φέρεται ότι προκάλεσε τον ενθουσιασμό των ντόπιων πληθυσμών, χωρίς, ωστόσο, να μεταφραστεί σε στρατιωτική υποστήριξη. Ο Σιλ σκοτώθηκε στην τελευταία γραμμή άμυνας του Στράλσουντ, τον Μάιο του 1809. Μέχρι τον Ιούνιο, φυλλάδια που τον κατονόμαζαν ως ήρωα και καλό πατριώτη κυκλοφορούσαν στο Βερολίνο.
Υπό την πίεση του Ναπολέοντα, που προσπαθούσε να καταπιέσει τα αντιγαλλικά συναισθήματα και δυσαρεστημένος από τη δυσάρεστη θέση στην οποία βρέθηκε εξαιτίας των δικών του αξιωματικών, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ διέταξε την καταστολή δημοσιευμάτων τέτοιου είδους. Η Tugendbund διαλύθηκε στα τέλη του 1809, ενώ οι επιζώντες αξιωματικοί καταδικάστηκαν και αποτάχθηκαν για τον ρόλο τους στην εξέγερση, αν και σε σύντομο χρονικό διάστημα τους αποδόθηκε χάρη.
Μέλη και διασπορά
Τα μέλη της Tugendbund ήταν επί το πλείστον φιλελεύθεροι ευγενείς, εκπρόσωποι της διανόησης και ανώτεροι υπάλληλοι. Αποτελείτο από ένα δίκτυο ομάδων αφιερωμένο στην καλλιέργεια πατριωτικών αισθημάτων, με έσχατο στόχο την απελευθέρωση της γερμανικής επικράτειας από τη γαλλική κατοχή. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο προωθούσε τις πρακτικές μεταρρυθμίσεις και την ηθική βελτίωση μέσω της εκπαίδευσης. Αν και υπήρξε ανοιχτή σε όλα τα επαγγέλματα και τις θρησκείες, δεν έγινε ποτέ μαζική οργάνωση.
Μέχρι τον Αύγουστο του 1809 είχε 748 μέλη, κυρίως από υψηλόβαθμους γραφειοκράτες, ακαδημαϊκούς και κληρικούς. Οι έμποροι, οι φοιτητές και οι τεχνίτες εκπροσωπούνταν, επίσης, αν και μικρότερο ποσοστό. Το συνολικό δίκτυο της εταιρείας απάρτιζαν ομάδες της ανατολικής Πρωσίας, της Πομερανίας, του Βρανδεμβούργου και της Σιλεσίας. Η εταιρεία διαλύθηκε επίσημα τον Ιανουάριο του 1810.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις Κατηγορία:Πρωσία Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Βωβίλ (Καλβαντός)
Το Βωβίλ (γαλλικά: Vauville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωβιλαί (γαλλικά: Vauvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Γιαχουντί Χαμάμ
Το Γιαχουντί Χαμάμ είναι κτήριο της Οθωμανικής περιόδου στη γωνία των σημερινών οδών Βασιλέως Ηρακλείου και Φραγγίνη στη Θεσσαλονίκη στην περιοχή Λουλουδάδικα. Πιθανολογείται ότι χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τον Χαλίλ Αγά. Το όνομά του (Yahudi=Εβραϊκό) το πήρε από το ότι βρισκόταν σε περιοχή με καταστήματα Εβραίων. Επίσης ονομαζόταν «Παζάρ Χαμαμί» (Pazar Hamami) εξαιτίας του ότι βρισκόταν στο κέντρο της αγοράς, Λουτρό του Χαλίλ Αγά, Λουτρό της Μεγάλης Αγοράς, Λουτρό της Αγοράς ή Λουτρό των Γυναικών. Το λουτρό το χρησιμοποιούσαν άντρες και γυναίκες, σε διαφορετικούς χώρους με τον αντρικό χώρο μεγαλύτερο και σε υψηλότερο σημείο. Έχει εμβαδόν περί τα 750 τμ, είναι χτισμένο αποκλειστικά με πέτρες και πλίνθους και μιμείται τη βυζαντινή αρχιτεκτονική. Στην πυρκαγιά του 1917 το κτίριο υπέστη ζημιές. Σήμερα στεγάζει πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Οθωμανική Θεσσαλονίκη
Μαυροδένδρι Ημαθίας
Το Μαυροδένδρι, έως το 1926 γνωστό ως Καρά Τσαλή, είναι χωριό του Δήμου Βεροίας, της περιφερειακής ενότητας Βέροιας στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Σήμερα, το χωριό αποτελεί μέρος της πόλης της Βεροίας.
Γεωργαφία
Το χωριό βρίσκεται στα τέσσερα χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Βέροια και αποτελεί μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος της πόλης. Το Μαυροδένδρι είναι σε υψόμετρο 55 μέτρων.
Το χωριό ανήκει στην περιοχή του Ρουμλουκίου.
Πλυθησμός
Το 1928 στο Μαυροδένδρι ζούσαν 34 κάτοικοι, εκ των οποίων οι 13 ήταν πρόσφυγες. Το 1940 οι κάτοικοι ήταν 30 και το 1951 ήταν μόλις 17. Σε μεταγενέστερες απογραφές, λόγω του μικρού πληθυσμού, οι κάτοικοι του χωριού προσμετρούνται στο συνολικό πληθυσμό της Βέροιας.
Στον παρακάτω πίνακα φένονται οι μεταβολές του πληθυσμού:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέροια
Ρόντολφ Λιντ
Ο Ρούντολφ Λιντ (Rudolf Lindt) (16 Ιουλίου 1855 – 20 Φεβρουαρίου 1909), γνωστός συχνά με το φραγκοποιημένο όνομα Ρόντολφ Λιντ (Rodolphe Lindt), ήταν Ελβετός σοκολατοποιός και εφευρέτης. Δημιούργησε τη μάρκα Lindt της ελβετικής σοκολάτας και εφηύρε τη μηχανή ανάμειξης και άλλες διαδικασίες για τη βελτίωση της ποιότητας της σοκολάτας.
Βιογραφία
Ο Λιντ γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1855 στη Βέρνη. Οι γονείς του ήταν ο φαρμακοποιός και πολιτικός, Γιόχαν Ρούντολφ Λιντ και η μητέρα του η Αμαλία Ευγενία Σάλχλι. Μεταξύ 1873 και 1875 έκανε μαθητεία στη Λωζάνη με την εταιρεία σοκολάτας Amédée Kohler & Fils, που στη συνέχεια διοικούνταν από τους γιους του Σαρλ-Αμεντέ Κολέρ. Το 1879 ίδρυσε το δικό του εργοστάσιο σοκολάτας στο Mattequartier, ένα τμήμα της Παλιάς Πόλης της Βέρνης.
Τον Δεκέμβριο του 1879 πέτυχε να βελτιώσει την ποιότητα της σοκολάτας με την ανάπτυξη της μηχανής ανάμειξης, μιας συσκευής ανάδευσης που δίνει λεπτότερη συνοχή και αφήνει τα ανεπιθύμητα αρώματα να εξατμιστούν. Ήταν από τους πρώτους σοκολατοποιούς που πρόσθεσαν βούτυρο κακάο ξανά στη μάζα σοκολάτας. Αυτές οι δύο καινοτομίες συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην υψηλή ποιότητα της ελβετικής σοκολάτας.
Το 1899, ο Λιντ πούλησε το εργοστάσιό του και το μυστικό της ανάδευσης στην Chocolat Sprüngli AG, η οποία από τότε διαπραγματεύεται ως Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG. Ο Σπρύνγκλι πλήρωσε 1,5 εκατομμύριο χρυσά φράγκα για τα δικαιώματα μάρκετινγκ και τη συνταγή.
Πηγές
Κατηγορία:Ελβετοί σοκολατοποιοί Κατηγορία:Ελβετοί εφευρέτες Κατηγορία:Ελβετοί επιχειρηματίες
Τζιμ Χάινς
Ο Τζέιμς "Τζιμ" Χάινς (James "Jim" Hines, 10 Σεπτεμβρίου 1946 - 3 Ιουνίου 2023) ήταν Αμερικανός  αθλητής του στίβου, ο οποίος κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα για 15 χρόνια. Το 1968 έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έσπασε το φράγμα των 10 δευτερολέπτων στα 100 μέτρα με ηλεκτρονική χρονομέτρηση και κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού στα 100 μέτρα και στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρα.
Καριέρα
Έχοντας για προπονητή τον χρυσό Ολυμπιονίκη των αγώνων ταχύτητας Μπόμπι Μόροου, στις 20 Ιουνίου του 1968, ο Τζιμ Χάινς κατέρριψε στο Σακραμέντο, (Καλιφόρνια), στον ημιτελικό του αμερικανικού πρωταθλήματος στίβου, το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μ. με χρόνο 9,9 (χρονόμετρο χειρός) (10,03 με ηλεκτρονικό). Οι θεατές χειροκρότησαν έντονα τον πρώτο άνθρωπο που έτρεξε κάτω από τα 10 δευτερόλεπτα, το νέο παγκόσμιο ρέκορντμαν.
Ο Τζιμ Χάινς είναι και πρώτος στη λίστα της νέας εποχής, αφού στις 14 Οκτωβρίου του 1968, στους Ολυμπιακούς του Μεξικού κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ (με ηλεκτρονική χρονομέτρηση) επιτυγχάνοντας χρόνο 9,95 δευτερόλεπτα. Η επίδοση του Χάινς παρέμεινε ακατάρριπτη επί 15 χρόνια. Το 1983, ο Κάλβιν Σμιθ κατέρριψε το ρεκόρ του Χάινς επιτυγχάνοντας χρόνο 9,93.
Στις 20 Οκτωβρίου 1968, στην Πόλη του Μεξικού, συμμετείχε στην ομάδα σκυταλοδρομίας 4x100 των Η.Π.Α., μαζί με τους Τσάρλι Γκριν, Μελ Πέντερ και Ρόνι Ρέι Σμιθ, που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 38,24. Ο Χάινς ήταν ο τρίτος δρομέας και έτρεξε εξαιρετικά.
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού ακολούθησε σύντομη καριέρα στο αμερικανικό ποδόσφαιρο με τους Μαϊάμι Ντόλφινς. Απεβίωσε στις 3 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 76 ετών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968
Φρανσουά Ρυντ
Ο Φρανσουά Ρυντ (François Rude, Ντιζόν 1784 – Παρίσι 1855) ήταν Γάλλος γλύπτης, ένας από τους σημαντικότερους ανανεωτές της γαλλικής γλυπτικής του όψιμου 18ου και του πρώιμου 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρυντ γεννήθηκε στην πόλη Ντιζόν (Dijon) της Γαλλίας και ήταν γιος μεταλλοτεχνίτη. Από πολύ νέος εργάστηκε στο εργαστήριο μεταλλοτεχνίας του πατέρα του, πριν εγγραφεί το 1800 στη σχολή σχεδίου της γενέτειράς του Ντιζόν. Μετά το θάνατο του πατέρα του, έφυγε το 1807 για το Παρίσι, αποφασισμένος να σπουδάσει την τέχνη της γλυπτικής. Γράφεται στο εργαστήριο του Πιερ Καρτελιέ (Pierre Cartellier, 1757 – 1831) και το 1812 κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης με το έργο του «Ο Αριστεύς θρηνεί για τις μέλισσες του» (Aristee pleurant ses abeilles), αλλά δεν μπόρεσε να πάει στη Ρώμη λόγω των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Ο Ρυντ ήταν ενθουσιώδης Βοναπαρτιστής, έχοντας τυφλή λατρεία για το Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη. Το 1815 μάλιστα, αναγκάζεται να αυτοεξοριστεί για πολλά χρόνια στις Βρυξέλλες, λόγω των βοναπαρτικών πεποιθήσεών του.
Καλλιτεχνική δημιουργία
Ο Ρυντ απέρριψε το φορμαλισμό της γαλλικής γλυπτικής για χάρη μιας δυναμικής και ανανεωτικής τεχνοτροπίας. Ο νεοκλασικισμός των πρώτων έργων του αντικαταστάθηκε πολύ νωρίς από μια πιο ρομαντική ή και ρεαλιστική προσέγγιση των θεμάτων του. Διακρίθηκε κυρίως στη δημιουργία δημόσιων μνημείων και για διάστημα πενήντα και πλέον χρόνων υπήρξε το πρότυπο των καλλιτεχνών που εργάζονταν σε επίσημες παραγγελίες.
Μετά την αυτοεξορία του στις Βρυξέλλες, επιστρέφει στο Παρίσι το 1827 και εκθέτει στο Σαλόν το έργο του «Ο Ερμής προσδένει τα φτερωτά σανδάλια του» (1828, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι), έργο που προσείλκυσε για πρώτη φορά την προσοχή του κοινού και της κριτικής, ακολουθώντας αυστηρά τους κανόνες της νεοκλασικής γαλλικής σχολής.
Μετά από παραγγελία του Θιέρσου, ο Ρυντ πραγματοποιεί στα 1835 – 1836 την αριστουργηματική γλυπτική δημιουργία του «Η αναχώρηση των εθελοντών του 1792», γνωστή ως «Μασσαλιώτις» (La Marseillaise), ανάγλυφο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι, έργο το οποίο, μολονότι κλασικής έμπνευσης, διαπνέεται από λυρισμό και ρομαντικό επικό αίσθημα. Το έργο του «Ο Ναπολέων αφυπνιζόμενος στην αθανασία» (1847) κοντά στη Ντιζόν διακρίνεται για τον έντονο ρεαλισμό του.
Απαλλαγμένος από τα δεσμά και τους αυστηρούς κανόνες του νεοκλασικισμού, ο Ρυντ δημιουργεί έργα, όπως η προτομή του Γάλλου μαθηματικού Γκασπάρ Μονζ (Gaspard Monge) για την πόλη της Μπων (Beaune), το ταφικό μνημείο του Γάλλου πολιτικού Γκοντφρουά Καβαινιάκ (1847, Godefroy Cavaignac, Κοιμητήριο Μονμάρτρης), «Η Ζαν ντ’ Αρκ ακούει τις ουράνιες φωνές» (1852, Μουσείο Λούβρου), καθώς και τα έργα «Ο Χριστός, η Παναγία και ο Άγιος Ιωάννης» (Εκκλησία Saint-Vincent-de Paul) και «Ο Λουδοβίκος ΙΓ' σε ηλικία δεκαέξι χρόνων» (Dampierre). Περί τα τέλη της ζωής του, ο Ρυντ επανήλθε στην πρώιμη κλασική τεχνοτροπία, δίχως όμως μεγάλη επιτυχία.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Πίτσος
Η  Πίτσος Α.Ε. είναι εταιρεία κατασκευής οικιακών συσκευών που εδρεύει στην Ελλάδα.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1865 και ξεκίνησε ως εταιρεία κατασκευής μικρών οικιακών συσκευών και θερμοσιφώνων λαδιού. Το 1959 ξεκίνησε την παραγωγή ψυγείων σε νέο εργοστάσιο, ενώ σύντομα επένδυσε σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη και την παραγωγή ευρέως φάσματος από σύγχρονες οικιακές συσκευές της εποχής, συμπεριλαμβανομένων και τηλεοράσεων. Παρήγαγε επίσης μεταλλικές κατασκευές όπως ένα τρίτροχο φορτηγό. Το 1976 αγοράστηκε από την Bosch-Siemens Hausgeräte GmbH. Το 1996 μετονομάστηκε σε «BSP Α. Β. Ε. Οικιακών Συσκευών». Οι Gaggenau και Neff εντάχθηκαν στην εταιρεία το 1998 και το 2002 αντίστοιχα. Πρόσφατα, η εταιρεία μετονομάστηκε σε «BSH Οικιακές Συσκευές» («BSH Οικιακές Συσκευές Α.Β.Ε»). Οι εγκαταστάσεις παραγωγής βρίσκονται στην Αθήνα και η εταιρεία απασχολεί 1.400 άτομα.
Τον Οκτώβρη του 2020 η εταιρεία ανακοίνωσε το κλείσιμο του εργοστασίου της στην Ελλάδα και την μετεγκατάστασή του στην Τουρκία. Το εργοστάσιο της εταιρείας έκλεισε οριστικά στις 31 Μαρτίου 2021 με την απόλυση και των τελευταίων εργαζόμενων.
Κατόπιν συμφωνίας για πώληση μέρους του μηχανολογικού εξοπλισμού στην μεταλλουργία Πυραμίς από την BSH, εκτιμάται ότι το 2022 θα επανεκκινηθεί η παραγωγή ηλεκτρικών κουζινών και εστιών στην Ελλάδα χωρίς το σήμα Πίτσος. Το εμπορικό σήμα "Πίτσος" παρέμεινε στην ιδιοκτησία της BSH  και πλέον θα αφορά μόνο συσκευές εισαγωγής.
Καινοτομίες προϊόντων
Η εταιρεία κατασκευάζει προϊόντα που διαθέτουν καινοτομίες όπως οι τεχνολογίες «No Frost» και «Super Frost» σε συστήματα ψύξης και το σύστημα πυρόλυσης για αυτόματο καθαρισμό μαγειρικών συσκευών.
Οικονομικά στοιχεία
Στην ελληνική αγορά οικιακών συσκευών το μερίδιο της εταιρείας είναι περίπου 40%. Είναι η κορυφαία κατασκευαστική εταιρεία λευκών ειδών (καταψύκτες, ψυγεία, φούρνοι και, σε μικρότερο βαθμό, πλυντήρια) στην Ελλάδα, με παραγωγή 400.000 προϊόντων ετησίως, το 30% των οποίων προορίζεται για εξαγωγή.
Τα έσοδά της ανήλθαν σε €308 εκατ. ευρώ το 2005. Περίπου το ένα τρίτο των συνολικών εσόδων της, προέρχεται από εξαγωγές, κυρίως στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Χέρμαν του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ
Ο Χέρμαν, γερμ. Hermann (π. 1246 - 1298) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου μαζί με τον Όθωνα Δ΄, εξάδελφο του πατέρα του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Ε΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και της Γιούντιτ, κόρης του Χέρμαν Α΄, κόμη του Χέννεμπεργκ.
Το 1308 απεβίωσε στο Λυμπτς του Μεκλεμβούργου σε ηλικία 33 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ιωάννης Ε΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1295 την Άννα των Αψβούργων, κόρη του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Αριστείδης Μπασιάκος
Ο Αριστείδης Μπασιάκος (17 Ιουλίου 1902 — 29 Ιουνίου 1981 ) του Ευαγγέλου ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε επί μακρόν ως βουλευτής Βοιωτίας και υπουργός Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση Σοφούλη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θήβα. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση, το 1933. Στις εκλογές του 1935 και του 1936 εξελέγη βουλευτής Αττικής και Βοιωτίας με το Λαϊκό Κόμμα. Επανεξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας το 1946 και με την ΕΡΕ το 1961.
Διετέλεσε υπουργός Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 19 Σεπτεμβρίου 1947 ως τις 7 Μαΐου 1948.
Ο αδερφός του, Αθανάσιος Μπασιάκος ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Μπασιάκου, η οποία απεβίωσε τον Οκτώβριο του 2013. Ο ανιψιός του, Ευάγγελος Μπασιάκος, έγινε αργότερα βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία. Υπήρξε Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην Κυβέρνηση Καραμανλή από το 2004 ως το 2007. Απέκτησε έναν γιό από τον γάμο του με την Βικεντία Συροπούλου, τον Αθανάσιο-Αριστείδη ο οποίος πήρε τιμητικά και το όνομά του Αριστείδη Μπασιάκου.
Πέθανε στις 29 Ιουνίου 1981 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Θηβών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Βορείου Ελλάδος
Σύνθετος ρυθμός
Ο Σύνθετος ρυθμός είναι αρχιτεκτονικός ρυθμός που αναπτύσσεται από τους Ρωμαίους την περίοδο της εδραίωσης της Δημοκρατίας. Είναι ένας μικτός ρυθμός που συνδυάζει το Κορινθιακό κυονόκρανο με τους έλικες του Ιωνικού κιονόκρανου. Η Αψίδα του Τίτου θεωρείται το πρώτο δείγμα Σύνθετου ρυθμού. Μέχρι την Αναγέννηση, ο Σύνθετος ρυθμός θεωρείται απλώς Ρωμαϊκή παραλλαγή του Κορινθιακού, μετά την Αναγέννηση όμως κατονομάζεται ως ανεξάρτητος και χρησιμοποιείται σε ναούς κυρίως της Παναγίας και άλλων γυναικών αγίων, λόγω της ιδιαίτερα εκλεπτυσμένης εμφάνισής του.
Κατηγορία:Αρχαιοελληνικοί και ρωμαϊκοί αρχιτεκτονικοί ρυθμοί