cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρατηγίς Κάμας
Άγνωστο ακριβώς που βρισκόταν και τα όρια της, ταυτίζεται είτε με την τούρμα Κάμαχα ή το Φρούριο Κάμεια του Θέματος Μεσοποταμίας και υπήρχε κατά τον 10ο και 11ο αιώνα. Γνωστός είναι ένας στρατηγός-διοικητής του Θέματος ο Νικήτας.
Κατάλογος φραγμάτων και τεχνητών λιμνών της Κύπρου
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα φράγματα και τις τεχνητές λίμνες στην Κύπρο ταξινομημένα με βάση τη χωρητικότητα τους.
Στρατηγίς Κάμας
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Αδίγης
thumb|220px|ο Αδίγης κατά το πέρασμα του από τη Βερόνα 220px|thumb|Ο Αδίγης στο χάρτη της Ιταλίας Ο Αδίγης ή Άντιτζε (ιταλικά: Adige, γερμανικά: Etsch, λαδινικά: Adesc, λατινικά: Athesis, από το αρχαιοελληνικό όνομα Ἄθεσις) είναι ποταμός της βορειοανατολικής Ιταλίας. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός της Ιταλίας μετά τον Πάδο.
Στην πορεία του περνά από τη Βερόνα, το Τρέντο και άλλες μικρότερες πόλεις. Στη Βερόνα δίπλα στον ποταμό είναι χτισμένα μερικά από τα σπουδαιότερα αξιοθέατα της πόλης, όπως το κάστρο Καστελβέκκιο, το Ντουόμο και πολλά άλλα μεσαιωνικά κτήρια.
Ο ποταμός αναφέρεται ότι πλημμύριζε συχνά δημιουργώντας πολλές καταστροφές. Για το λόγο αυτό κατασκευάστηκε σήραγγα, που μεταφέρει τα νερά του σε περίπτωση που χρειαστεί στη λίμνη Γκάρντα. Τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε η σήραγγα ήταν το 2002. Στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους η πορεία του ποταμού ήταν διαφορετική από τη σημερινή, που είναι τεχνητή με αναχώματα που άρχισαν να κατασκευάζονται εκείνη την εποχή για να ρυθμιστούν τα νερά του. Τα τελευταία 80 χλμ. του ποταμού η κοίτη είναι τεχνητή με αναχώματα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ποταμοί της επαρχίας Μπολτσάνο Κατηγορία:Ποταμοί του Βένετο
Σελεστίνης
{{Κουτί πληροφοριών ορυκτού }}
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Σχηματίζει πλήρη ισόμορφη σειρά με τον βαρύτη. Η δομή των κρυστάλλων και το χρώμα τους είναι παρόμοια (ιδιαίτερα στις άχροες ποικιλίες) και δεν είναι δυνατό τα δύο ορυκτά να διακριθούν μακροσκοπικά. Η διάκρισή τους γίνεται με τη βοήθεια φλόγας λύχνου Bunsen, την οποία ο σελεστίνης χρωματίζει κόκκινη, ενώ ο βαρύτης πράσινη.
Είναι τυπικά ιζηματογενούς προελεύσεως ορυκτό, σχηματιζόμενο, ως χημικό ίζημα, από καταβυθίσεις υδατικών διαλυμάτων πλούσιων σε στρόντιο και πληροί εδαφικές κοιλότητες, σχισμές αλλά και σπήλαια. Απαντά, επίσης, σε υδροθερμικές φλέβες και σιδηρομαγνησιούχα πυριγενή πετρώματα.
Σχετίζεται με γύψο, ανυδρίτη, φθορίτη, στροντιανίτη, αυτοφυές θείο (εβαποριτικής προέλευσης), με το οποίο σχηματίζει πολύ όμορφο χρωματικό συνδυασμό, περιζήτητο από συλλέκτες, ασβεστίτη, δολομίτη, ανάλκιμο και νατρόλιθο.
Σημειώσεις
Σελεστίνης Κατηγορία:Ορυκτά του στροντίου
Τέρενς Τρεντ ντ' Άρμπι
Ο Σανάντα Μαϊτρέγια (Sananda Maitreya), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα, Τέρενς Τρεντ Ντ' Άρμπι, είναι Αμερικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Είναι αναγνωρίσιμος από τη φωνή του, η οποία είναι χαρακτηριστική και προσιδιάζει σε αυτήν του Σαμ Κουκ. Είναι επίσης δισκογραφικός παραγωγός των δικών του άλμπουμ και παίζει τα περισσότερα από τα μουσικά όργανα στις δισκογραφικές δουλειές του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε ως Τέρενς Τρεντ Χάουαρντ (Terence Trent Howard) στις 15 Μαρτίου του 1962 στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Στους παιδικούς του φίλους ήταν γνωστός με το όνομα Τέρι Ντάρμπι. Μετά το Γυμνάσιο Ντε Λαντ, το οποίο τελείωσε, κατατάχθηκε στον αμερικανικό Στρατό και υπηρέτησε στο παλιό τάγμα του Έλβις Πρίσλεϊ, στη Γερμανία. Το 1985 όταν έφυγε από το στρατόπεδο χωρίς άδεια, απολύθηκε επίσημα από το στρατό. Την περίοδο που βρισκόταν στη Γερμανία, εργάστηκε με το συγκρότημα The Touch, κυκλοφορώντας ένα άλμπουμ με υλικό και με την ονομασία Love On Time (1984). Αργότερα εκδόθηκε ξανά το 1989 με τον τίτλο Early Works όταν πλέον ο καλλιτέχνης ακολούθησε σόλο καριέρα. Έφυγε από τη Γερμανία το 1986 και εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου για μικρό χρονικό διάστημα έπαιξε με το συγκρότημα The Bojangels. Στη συνέχεια ακολούθησε σόλο καριέρα και υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο.
Καριέρα με το όνομα Terence Trent D'Arby
Το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby κυκλοφόρησε το 1987 και είναι το εμπορικότερο άλμπουμ του καλλιτέχνη ως σήμερα. Το άλμπουμ έδωσε επιτυχίες, όπως "If You Let Me Stay," "Wishing Well," "Dance Little Sister" και "Sign Your Name", πούλησε πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα τις πρώτες τρεις ημέρες από την κυκλοφορία του και σήμερα οι πωλήσεις αριθμούν πάνω από 12 εκατομμύρια αντίτυπα. Το Μάρτιο του 1988 για το άλμπουμ ο Τέρενς Τρεντ Ντ' Άρμπι κέρδισε ένα βραβείο Γκράμι στην κατηγορία καλύτερης ανδρικής ερμηνείας ριθμ εν μπλουζ. Την ίδια χρονιά κέρδισε μία υποψηφιότητα για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη στα βραβεία Soul Train.
Στη συνέχεια ο τραγουδιστής κυκλοφόρησε το πιο σοβαρό Neither Fish Nor Flesh: A Soundtrack of Love, Faith, Hope & Destruction (1989). Το άλμπουμ συγκέντρωσε αρνητικές κριτικές αλλά πούλησε 2 εκατομμύρια αντίτυπα.
Στις αρχές της δεκαετίας του '90 ο Ντ' Άρμπι εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες. Το 1993 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Symphony or Damn: Exploring the Tension Inside the Sweetness, το οποίο έκανε επιτυχία, όχι όμως όση και το πρώτο άλμπουμ του καλλιτέχνη. Στο ίδιο το άλμπουμ συμπεριλήφθηκε και το ντουέτο "Delicate" με την τραγουδίστρια της σόουλ Des'ree.
To 1995 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Vibrator, που αν και είχε καλές κριτικές, επίσης απέτυχε να φτάσει την απήχηση που είχε η πρώτη δισκογραφική δουλειά του Ντ' Άρμπι.
Το 1996 ο καλλιτέχνης έφυγε από την Κολούμπια και αφού έμεινε για τέσσερα χρόνια στη δισκογραφική εταιρεία Java Records, υιοθέτησε νέο όνομα. Την περίοδο εκείνη των τεσσάρων ετών ηχογράφησε το Terence Trent D'Arby's Solar Return, το οποίο δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Το 2000 αγόρασε τα δικαιώματα του ακυκλοφόρητου άλμπουμ και έφυγε από τη δισκογραφική εταιρεία.
Αλέξα Τσανγκ
Η Αλέξα Τσανγκ (Alexa Chung) γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1983. Πρόκειται για μία Βρετανίδα συγγραφέα, παρουσιάστρια, μοντέλο και σχεδιάστρια μόδας. Έχει γράψει και δημοσιεύσει τα βιβλία It (2013) και It: «Über Style» (2014), ενώ ταυτόχρονα έχει κυκλοφορήσει υπό την επωνυμία της σειρά ρούχων (2017).
Τέρενς Τρεντ ντ' Άρμπι
Καριέρα με το όνομα Terence Trent D'Arby
Ο Ντ' Άρμπι συνεργάστηκε το 1999 με το συγκρότημα INXS και αντικατέστησε το νεκρό Μάικλ Χάτσενς, ο οποίος ήταν φίλος του. Έτσι, το συγκρότημα έπαιξε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2000.
Αλέξα Τσανγκ
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Privett του Χαμσάιρ με γονείς την Gillian και τον Philip Chung. Ο πατέρας της έχει κινεζική καταγωγή, ενώ η μητέρα της βρετανική. Η Τσανγκ φοίτησε στο Perins School και στο Peter Symods College. Έγινε δεκτή στο King's College του Λονδίνου, ωστόσο ακολούθησε την καριέρα του modeling.
Τέρενς Τρεντ ντ' Άρμπι
Με το όνομα Sananda Maitreya
Έπειτα από σειρά ονείρων, ο καλλιτέχνης απέκτησε το νέο όνομα Sananda Maitreya. Η αλλαγή του ονόματός του έγινε νόμιμα στις 4 Οκτωβρίου του 2001. Ο ίδιος, σε συνέντευξή του δήλωσε ότι είδε το θάνατο του Τέρενς Τρεντ Ντ' Άρμπι και έκανε προσπάθεια να βρει ξανά τον εαυτό του καλλιτεχνικά και να απελυθερωθεί από τη θεωρούμενη από τον ίδιο καταπιεστική φύση της μουσικής βιομηχανίας.
Αλέξα Τσανγκ
Σταδιοδρομία
Η Τσάνγκ ξεκίνησε την ενασχόλησή της με το modeling στα 16 της. Δούλεψε ως μοντέλο σε εφηβικά περιοδικά, όπως το Elle Girl και το CosmoGIRL!, καθώς επίσης και για εταιρείες συμπεριλαμβανομένων των: Fanta, Sony Ericsson, Sunsilk, Urban Outfitters και Tampax. Εμφανίστηκε σε βίντεο κλιπ για τους καλλιτέχνες: The Streets, Westlife, Delta Goodrem, Reuben και Holly Valance. Μετά από τέσσερα χρόνια η Τσάνγκ παραιτήθηκε από το modeling έχοντας ως στόχο την δημιουργία ενός ιδρύματος για τις τέχνες ή την ενασχόλησή της με την δημοσιογραφία στον τομέα της μόδας.
Τέρενς Τρεντ ντ' Άρμπι
Ονόματα
Γεννήθηκε ως Terence Trent Howard. Το καλλιτεχνικό όνομα που τον έκανε γνωστό Terence Trent D'Arby, προέρχεται από το επώνυμο του θετού πατέρα του, James Benjamin Darby, και έβαλε και μία απόστροφο. Όταν ήταν στο συγκρότημα The Touch χρησιμοποίησε το Terence Trent Darby ως καλλιτεχνικό όνομα χωρίς απόστροφο. Το σημερινό του όνομα, Sananda Maitreya, το υιοθέτησε ο καλλιτέχνης έχοντας δει πολλά όνειρα. Το 2001 εγκαταστάθηκε ξανά στη Γερμανία και ίδρυσε δική του δισκογραφική εταιρεία, με το όνομα, Treehouse Pub. Έκτοτε τα άλμπουμ του είναι διαθέσιμα μόνο μέσω του ηλεκτρονικού του δισκοπωλείου. Τον επόμενο χρόνο, ο Μαϊτρέγια εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, όπου ζει σήμερα.
Αλέξα Τσανγκ
Σταδιοδρομία
Style αριστερά|μικρογραφία Η Τσανγκ έχει γίνει η μούσα πολλών σχεδιαστών μόδας, λόγω του ιδιαίτερου προσωπικού της στιλ. Συχνά εμφανίζεται σε λίστες όπου συμπεριλαμβάνονται τα πιο καλοντυμένα άτομα, είναι τακτικά μοντέλο για τα περιοδικά: Vogue, Elle και Harper's Bazaar, καθώς επίσης είναι συχνά παρούσα στις πρώτες σειρές σε πασαρέλες και εκδηλώσεις μόδας.
Τέρενς Τρεντ ντ' Άρμπι
Κινηματογραφική καριέρα
Εμφανίστηκε σε δύο ταινίες και στην τηλεοπτική σειρά Shake, Rattle and Roll στο ρόλο του Τζάκι Γουίλσον. Επίσης, τραγούδησε τραγούδια τίτλων σε ταινίες, όπως το 1991 στο Frankie and Johnny και στο Beverly Hills Cop 3|.
Αλέξα Τσανγκ
Σταδιοδρομία
Το 2009 ο οίκος Mulberry δημιούργησε το μοντέλο «Alexa», ενώ τον Ιανουάριο του 2010 το βρετανικό περιοδικό Tatler την τοποθέτησε στον κατάλογο των δέκα πιο καλοντυμένων προσώπων.
Τέρενς Τρεντ ντ' Άρμπι
Δισκογραφία
https://web.archive.org/web/20121205065230/http://sanandamaitreya.com/ecommerce/nigor_mortis.php
Αλέξα Τσανγκ
Σταδιοδρομία
Τον Μάιο του 2016 η Τσανγκ κυκλοφόρησε τη δική της μάρκα υπό την επωνυμία «Alexachung».
Τέρενς Τρεντ ντ' Άρμπι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Αλέξα Τσανγκ
Σταδιοδρομία
Συγγραφή Η Τσανγκ έγραφε μία στήλη στο μηνιαίο περιοδικό Company, από τον Οκτώβριο του 2007 έως και τον Ιούνιο του 2008. Μετέπειτα, έγραφε εβδομαδιαία στήλη για την εφημερίδα The Indepedent από το Νοέμβριο του 2008 έως τον Ιούνιο του 2009, με τίτλο "Girl About Town" και αργότερα "New York Doll". Τον Ιούνιο του 2009 έγινε συνεργαζόμενη συντάκτρια στην βρετανική Vogue. Έχει πάρει συνεντεύξεις από σχεδιαστές όπως ο Karl Lagerfeld και ο Christopher Kane. Το πρώτο της βιβλίο με τίτλο "It", δημοσιεύτηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί σχεδιαστές μόδας
Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιος
Ο Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιος (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Σπηλιώτης, Βαλύρα Μεσσηνίας, 16 Ιουλίου 1940) είναι Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε το έτος 1940 στην κωμόπολη Βαλύρα του νομού Μεσσηνίας, από τον Αθανάσιο και την Παναγιώτα Σπηλιώτη. Είναι το τρίτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειάς του. Τα εγκύκλια γράμματα διδάχθηκε στο δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο-Λύκειο της κωμόπολης του Μελιγαλά.
Το 1963 έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στις 12 Αυγούστου του 1964 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Βουλκάνου και την επομένη ημέρα χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ευστάθιο Ευσταθόπουλο, ο οποίος τελούσε τότε χρέη τοποτηρητού της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, του οποίου και έλαβε το όνομα.
Το 2006 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ της Σχολής Επιστημών Ανθρώπινης Κίνησης και Ποιότητας Ζωής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Μονεμβασίας και Σπάρτης
Ελληνικές ευρωεκλογές 1984
Οι Ευρωεκλογές 1984 διεξήχθησαν την Κυριακή 17 Ιουνίου 1984 ταυτόχρονα στην Ελλάδα και στα υπόλοιπα εννέα κράτη μέλη της τότε ΕΟΚ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Δανία είχαν διεξαχθεί τρεις μέρες νωρίτερα (Πέμπτη 14 Ιουνίου), όμως τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν την Κυριακή. Το εκλογικό σύστημα ήταν η απλή αναλογική με τη διαδικασία της λίστας.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ευρωεκλογές
ISCED
Η Διεθνής Πρότυπη Ταξινόμηση της Εκπαίδευσης είναι έγγραφο που προορίζεται για την ταξινόμηση και την παρουσίαση στατιστικών δεδομένων συγκρίσιμα σε διεθνές επίπεδο. Η τρέχουσα έκδοση υιοθετήθηκε το 2011 από τη Γενική διάσκεψη της UNESCO, ενώ η προηγούμενη υιοθετήθηκε το 1997. Καλύπτει τα επίπεδα εκπαίδευσης 0 (προσχολική εκπαίδευση) έως 8 (διδακτορικές σπουδές).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:UNESCO Κατηγορία:Στατιστική Κατηγορία:Εκπαίδευση
Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1896
Το Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1896 (γαλλ: Championnats de France d'athlétisme 1896) ήταν η 9η διοργάνωση του Γαλλικού Πρωταθλήματος Στίβου. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Κρουά Κατελάν στο Παρίσι στις 28 Ιουνίου και 5 Ιουλίου του 1896.
Το Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1896 αποτελούνταν από δέκα αγωνίσματα ανδρών μόνο.
Αποτελέσματα
1894 | 1895 | 1896 | 1897 | 1898 thumb|right|Ο πρωταθλητής στα 400 μέτρα και στα 400 μέτρα με εμπόδια, Ανρί Τουζάν το 1896. thumb|right|Ο πρωταθλητής στα 800 μέτρα, Μισέλ Σοαλά το 1896.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1896 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι
Αρσινόη η Αιτωλική
Η Αρσινόη (αλλιώς και ) ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Αιτωλίας.
Βρισκόταν στην ανατολική όχθη του Αχελώου ποταμού, περίπου 20 στάδια από τη διάβαση του ποταμού, κοντά στο σημερινό χωριό Αγγελόκαστρο του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Πρωτύτερα ονομαζόταν «Κωνώπη» και ήταν χωριό, ώσπου διευρύνθηκε από την Αρσινόη Β', αδελφή-σύζυγο του φαραώ Πτολεμαίου Β' του Φιλάδελφου. Ο ιστορικός Πολύβιος την αποκαλεί με την παλαιότερη ονομασία, ενώ αλλού την αναφέρει ως Αρσινόη ή Αρσινοΐα, στην ιστορία του για τον Κοινωνικό Πόλεμο (220-217 π.Χ.). Ως Αρσινόη επίσης την αναφέρει και ο Ρωμαίος ρήτωρας Κικέρων. Κοντά στην ελληνιστική πόλη ο παραπόταμος Κύαθος ενωνόταν με τον Αχελώο από την λίμνη Υρία ή Κωνώπη όπως την γράφει και ο Αντωνίνος Λιβεράλις (Antoninus Liberalis).
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας
Peugeot 301 (2012)
Το Peugeot 301 είναι ένα μικρομεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας C, αποκλειστικά 4-πορτο σεντάν 3 όγκων, που κατασκευάζεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot, από τον Σεπτέμβριο του 2012.
Αρχικό μοντέλο
Το αρχικό Peugeot 301 παρήχθη από το 1932 έως το 1936 και ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο που έφερε αποκλειστικά έναν κινητήρα βενζίνης με κυβισμό 1.5 λίτρων.
Σημερινό μοντέλο
thumb|left|Η παρουσίαση του Peugeot 301 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 2012.
Το σημερινό 301 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 2012 και κυκλοφόρησε αρχικά στην Τουρκία στις 1 Νοεμβρίου και στην Ελλάδα στις 21 Νοεμβρίου, ενώ από τις αρχές του 2013 κυκλοφόρησε και σε άλλες αγορές διεθνώς.
Διαθεσιμότητα
Και τα δύο κατασκευάζονται στη Βίγο της Ισπανίας, ως μοντέλα σχετικά χαμηλού κόστους, και προορίζονται κυρίως για αναπτυσσόμενες αγορές της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, καθώς και για τη Ρωσία και την Ουκρανία. Ωστόσο, εκδόσεις με πληρέστερο εξοπλισμό εξάγονται και σε χώρες όπου τα σεντάν 3 όγκων έχουν, παραδοσιακά, μεγάλη εμπορική απήχηση, όπως στην Ελλάδα και ειδικότερα το Citroën C-Elysée διατίθεται και στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία. Επίσης, από το 2014 και τα δύο μοντέλα παράγονται και στη Γουχάν της Κίνας για την εγχώρια αγορά, και από τον Ιούλιο του 2014 ειδικά το 301 και στη Νιγηρία. Τον Σεπτέμβριο του 2016, το Peugeot 301 κυκλοφόρησε και στην Ταϊβάν.
Ονομασία
thumb|right|Peugeot 301 1.6 HDi Allure του 2013 στη [[Χιλή.]] thumb|right|Peugeot 301 του 2017 στη [[Βουλγαρία, λίγο μετά την ανανέωση.]]
Το σημερινό 301 είναι και το πρώτο μοντέλο στη νεότερη ιστορία της Peugeot που καθιέρωσε την καινούρια στρατηγική ονοματολογίας της εταιρείας. Σύμφωνα με τη νέα μέθοδο, οι ονομασίες των μοντέλων της Peugeot στις παραδοσιακές της αγορές θα «σφηνωθούν» μόνιμα στον κωδικό x08, χωρίς να αλλάζει πλέον το τελευταίο ψηφίο κατά την παρουσίαση της εκάστοτε νέας γενιάς του μοντέλου. Αντιθέτως, ο κωδικός x01 θα χρησιμοποιείται σε μοντέλα που θα απευθύνονται κυρίως στις αναπτυσσόμενες αγορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Peugeot Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Τριφιόδωρος
Ο Τριφιόδωρος ήταν ποιητής και γραμματικός από την Αίγυπτο που έγραψε στα Ελληνικά. Η χρονολόγησή του ποικίλλει μεταξύ 3ου και 5ου μ.Χ. αιώνα και πιστεύεται ότι καταγόταν από την Πανόπολι της Άνω Αιγύπτου (σήμερα Αχμίμ), δεδομένου ότι το όνομά του σημαίνει «δώρο της Τρίφιδος», μιας τοπικής θεότητας της Πανοπόλεως. Έγραψε διάφορα ποιητικά και γραμματικά έργα από τα οποία σώζεται μόνο η «Ἰλίου ἅλωσις», ένα επικό ποίημα σε 691 στίχους που αφηγείται το τέλος του Τρωικού Πολέμου.
Το όνομα του ποιητή εμφανίζεται επίσης με λανθασμένη ορθογραφία ως Τρυφιόδωρος. Η σύγχυση μεταξύ των δύο ορθογραφιών συνέβη ήδη από τον έκτο αιώνα μ.Χ. λόγω ιωτακισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Τριφιόδωρου, πέρα των δύο καταγραφών στη Βυζαντινή εγκυκλοπαίδεια Σούδα, που φαίνεται ότι αναφέρονται στο ίδιο άτομο. Η Σούδα καταγράφει τον τόπο γέννησής του, ότι ήταν γραμματικός και επικός ποιητής, αλλά δεν αναφέρει το πότε έζησε. Παραδοσιακά είχε χρονολογηθεί στον πέμπτο αιώνα, διότι θεωρήθηκε ότι μιμήθηκε τα Διονυσιακά του Νόννου του Πανοπολίτη -ο οποίος χρονολογούνταν τότε στον τέταρτο ή πέμπτο αιώνα- και τον ίδιο τον Τριφιόδωρο τον μιμήθηκε ο Κόλουθος, που έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Αναστασίου Α΄ (431-518). Ωστόσο, η δημοσίευση κατά την δεκαετία του 1970, ενός αποσπάσματος του παπύρου της Οξυρρύγχου, που περιείχε τους στίχους 301–402 του έπους «Ἰλίου ἅλωσις» και χρονολογείται (ο πάπυρος) στον τρίτο ή στις αρχές του τετάρτου αιώνα, κατέστησε πιθανότερη την τοποθέτησή του  τοποθετήσουν στον τρίτο αιώνα (βλ. τις εκδόσεις Livrea, Gerlaud και Dubielzig).
Το παγανιστικό όνομα του Τρυφιόδωρου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απόδειξη ότι ήταν παγανιστής, και τίποτα στο ποίημά του δεν μας επιτρέπει να τον θεωρήσουμε Χριστιανό.
Η Ιλίου άλωσις
Το μόνο σωζόμενο έργο του Τρυφιόδωρου είναι το έπος «Ἰλίου ἅλωσις» που αποτελείται από 691 στίχους. Αφηγείται τα γεγονότα από τη σύλληψη του μάντη των Τρώων Έλενου έως τον απόπλου των ελληνικών στρατευμάτων μετά την άλωση της Τροίας.
Το ποίημα αρχίζει με επίκληση στην Καλλιόπη, την Μούσα της επικής ποίησης (στίχοι 1-5). Η αφήγηση αναφέρεται αρχικά στην δεινή θέση των δύο στρατών, των Ελλήνων και των Τρώων (στ.6-39). Έχουν και οι δύο εξουθενωθεί από τον δεκάχρονο πόλεμο και τις βαριές απώλειες. Τότε οι Έλληνες αιχμαλωτίζουν τον Τρώα μάντη Έλενο κι ακολουθώντας την συμβουλή του καλούν τον Νεοπτόλεμο, τον γιο του Αχιλλέα, να ενωθεί μαζί τους και να κλέψουν το Παλλάδιο από την Τροία (στ.40-56). Ακολουθεί μακρά περιγραφή της κατασκευής του Δούρειου Ίππου (στ.57-107). Στην συνέλευση των Ελλήνων ο Οδυσσέας πείθει τους πιο γενναίους μαχητές να κρυφτούν μαζί του μέσα στο άλογο, ενώ ο υπόλοιπος στρατός, προσποιούμενος ότι φεύγει οριστικά, θα είναι έτοιμος να ξαναγυρίσει την επόμενη νύχτα (στ.108-234). Το άλλο πρωί οι Τρώες αντικρύζουν το εγκαταλειμμένο στρατόπεδο και θαυμάζουν το ξύλινο άλογο (στ.235-257). Ο Σίνων εμφανίζεται ματωμένος και πείθει τον Πρίαμο να πάρει το άλογο μέσα στην ακρόπολη για να κερδίσει την εύνοια της Αθηνάς ώστε να μη βοηθήσει αυτή την επάνοδο των Ελλήνων (στ.258-303). ΟΙ Τρώες μεταφέρουν το άλογο και γκρεμίζουν οι ίδιοι τα ακατάλυτα με άλλον τρόπο τείχη (στ.304-357). Η Κασσάνδρα προσπαθεί να συνετίσει τους Τρώες αλλά ο Πρίαμος διατάζει να την περιορίσουν (στ.358-443). Με προτροπή της Αφροδίτης, η Ελένη πηγαίνει στον ναό της Αθηνάς όπου βρίσκεται το άλογο κι αρχίζει να φωνάζει τα ονόματα των γυναικών των κρυμμένων αρχηγών με την φωνή των ίδιων των γυναικών, ώστε να διεγερθούν οι αρχηγοί και να βγουν από το άλογο. Ένας από αυτούς, ο Άντικλος, είναι έτοιμος να απαντήσει αλλά ο Οδυσσέας πρόλαβε και τον έπνιξε. Η Αθηνά διατάζει την Ελένη να πάει στο δωμάτιό της και ν’ ανάψει μια δάδα που θα οδηγήσει τον ελληνικό στόλο πίσω στην Τροία (στ.454-498α). Ενώ οι Τρώες έχουν πέσει σε βαθύν ύπνο, οι θεοί εγκαταλείπουν την Τροία κ’ η Ελένη με τον Σίνωνα ανάβουν τις δάδες (στ.498β-521). Ο στόλος φτάνει, οι κρυμμένοι πολεμιστές βγαίνουν από το άλογο κι αρχίζει μια ατέλειωτη νύχτα μάχης γεμάτη δραματικά επεισόδια (στ.506-667). Το ποίημα τελειώνει την αυγή : οι Έλληνες, αφού έψαξαν για επιζώντες και λάφυρα, βάζουν φωτιά στην πόλη, θυσιάζουν την Πολυξένη για να εξευμενίσουν το πνεύμα του Αχιλλέα, φορτώνουν τα λάφυρα και φεύγουν. (στ.668-691).
Η Ἰλίου ἅλωσις αποτελεί μέρος της κατά την ύστερη αρχαιότητα αναβίωσης του έπους. Άλλα έργα της θεματολογίας ήταν τα «Τα μεθ' Όμηρον» του Κόϊντου Σμυρναίου (3ος μ.Χ.αι.), τα «Διονυσιακά» του Νόννου Πανοπολίτη (μέσα 5ου αι.), η «Ελένης αρπαγή» του Κόλουθου (περί το 500) και η «Ἔκφρασις» του Χριστόδωρου (αρχές 6ου αι., αποτελεί το δεύτερο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας).
Στο έργο του αυτό ο Τριφιόδωρος φανερώνει βαθιά κατανόηση του Ομήρου και της φιλολογικής ερμηνείας των ομηρικών επών. Επί πλέον παραθέτει αποσπάσματα του Ησίοδου, του Πινδάρου, της ελληνιστικής ποίησης και του Βιργίλιου.
Άλλα έργα
Εκτός από το «Ἰλίου ἅλωσις», οι καταχωρήσεις στη Σούδα αποδίδουν στον Τρυφιόδωρο δύο ακόμη ποιήματα:
Η Σούδα αναφέρει επίσης δύο γραμματικά έργα του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγύπτιοι ποιητές Κατηγορία:Αιγύπτιοι συγγραφείς
Ρέϊμοντ Καζάλις Ντέιβις
Ρέϊμοντ Καζάλις Ντέιβις υπήρξε ο επικεφαλής βιβλιοθηκονόμος στο  Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν για 28 χρόνια. Ήταν ο πρώτος που έκανε ένα μάθημα στο κολλέγιο για την   βιβλιογραφία.
Πρώτα χρόνια
Ο Ντέιβις γεννήθηκε στο  Κούσινγκ (Μέιν), στις 23 Ιουνίου, 1836. Οι γονείς του ήταν ο Τζόρτζ Ντέιβις και η Κάθριν (Γιάνγκ) Ντέιβις. Ο πατέρας του ήταν αγγλικής και ουαλικής καταγωγής  και η μητέρα του σκωτικής και ιρλανδικής. Ο πατέρας του Ντέιβις ήταν καπετάνιος. Το 1849 όταν ο Ντέιβις ήταν 13 ετών η μητέρα του πέθανε. Τότε ο πατέρας του τον πήρε σε ένα διετές παγκόσμιο ταξίδι.ather then took him on a two-year world tou
Σταδιοδρομία
Αφού επέστρεψε από τις περιπέτειές του ανά τον κόσμο, ο Ντέιβις προετοιμάστηκε για το κολέγιο το 1852 στο Νιου Χάμπτον του Νιού Χάμσαϊρ. Το 1855 έγινε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στο Αν Άρμπορ του Μίσιγκαν. Μετά από δύο χρόνια στο πανεπιστήμιο, αρρώστησε βαριά. Λόγω της ασθένειάς του, δεν μπόρεσε να συνεχίσει τις σπουδές του ούτε να εργαστεί. Όταν αποκαταστάθηκε η υγεία του, έπιασε δουλειά στη ναυτιλία γύρω στο 1860 για ταξίδια μικρών αποστάσεων στο Μέιν. Παρέμεινε εκεί για μερικά χρόνια.
Το 1868 ο Ντέιβις επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και δούλευε με μερική απασχόληση ως βοηθός βιβλιοθηκάριος μέχρι το 1872. Μετά επέστρεψε στο Μέιν και εργάστηκε στην τοπική ναυτιλία. Το 1877 του προσφέρθηκε η θέση του επικεφαλής βιβλιοθηκονόμου στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, την οποία αποδέχτηκε. Ο Ντέιβις έδωσε το πρώτο κολεγιακό μάθημα στη βιβλιογραφία το 1878, το οποίο δίδασκε μία φορά την εβδομάδα τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο.
Ο Ντέιβις παντρεύτηκε την Έλεν Ρέγκαλ, κόρη του πάστορα Έλι Ρέγκαλ, στις 6 Ιουλίου 1880. Έλαβε επίτιμο πτυχίο Master of Arts το 1881 από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Ήταν η βασική κινητήρια δύναμη στην κατασκευή του πρώτου κτιρίου της βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου, το οποίο άνοιξε το 1883. Με τις προσπάθειές του, η βιβλιοθήκη μεγάλωσε και έγινε βασικό μέρος του πανεπιστημίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί βιβλιοθηκάριοι
Έριχ Μίλκε
Ο Έριχ Μίλκε (γερμανικά: Erich Fritz Emil Mielke, 28 Δεκεμβρίου 1907 - 21 Μαΐου 2000), ήταν Γερμανός κομμουνιστής πολιτικός της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Υπουργός Κρατικής Ασφάλειας από το 1957-1989, μέλος του Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Σοσιαλιστικού Ομοσπονδιακού Κόμματος της Γερμανίας (SED), Στρατηγός, δύο φορές Ήρωας της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, δύο φορές Ήρωας της Εργασίας της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας και Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης.
Πρώτα χρόνια
Ο Μίλκε γεννήθηκε στο Βερολίνο από οικογένεια της εργατικής τάξης: ο πατέρας του ήταν ξυλουργός και η μητέρα του μοδίστρα.
Μετά την αποφοίτηση του από το γυμνάσιο, το 1921 εισήλθε στην Κομσόμολ, και το 1925 στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας.
Υπήρξε εμπορικός πράκτορας και μεταφορέας, την ίδια περίοδο το 1928-1931 εργάστηκε ως δημοσιογράφος για την κομμουνιστική εφημερίδα "Die Rote Fahne".
Πρώτα συνελήφθη το 1930 επειδή συμμετείχε σε διαδήλωση απαγορευμένη από την κυβέρνηση. Το 1931, κατά τη διάρκεια μιας κομμουνιστικής διαδήλωσης στο Βερολίνο, μαζί με τον Έριχ Τσίμερ, συμμετείχε στη δολοφονία δύο αστυνομικών (Paul Anlauf και Franz Lenk) ενώ ένας τρίτος αστυνομικός τραυματίστηκε σοβαρά. Μετά από αυτό, ο Μίλκε αναγκάστηκε να διαφύγει στο Βέλγιο και από εκεί το 1932 στη Μόσχα. Για τη συνέργεια στη δολοφονία των αστυνομικών καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο.
Ισπανικός Εμφύλιος και Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Στη Μόσχα, ο Μίλκε σπούδασε στη Διεθνή Λενινιστική Σχολή και αφού αποφοίτησε το 1934, έπειτα δίδαξε σε αυτήν. Από τον Σεπτέμβριο του 1936 έως τον Μάρτιο του 1939 συμμετείχε στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο εναντίον υποστηρικτών του Φρανσίσκο Φράνκο με το ψευδώνυμο Fritz Leisner. Ήταν επικεφαλής του επιχειρησιακού τμήματος και εκπαιδευτής της 11ης διεθνούς ταξιαρχίας και κατείχε τον στρατιωτικό βαθμό του "καπετάνιου". Συμμετείχε επίσης σε συλλήψεις και ανακρίσεις των ισπανών τροτσκιστών.
Μετά την ήττα των Ρεπουμπλικανών, μαζί με άλλους μαχητές των διεθνών ταξιαρχιών, διέσχισε τα γαλλο-ισπανικά σύνορα, αλλά αφού οι γαλλικές αρχές συνελάβαν όσους διέσχιζαν τα σύνορα και τους έβαλαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο Μίλκε διέφυγε παράνομα στο Βέλγιο από τη Γαλλία. Εκεί κατάφερε να βρει δουλειά στο εκδοτικό γραφείο μιας από τις εφημερίδες.
Κατά την εισβολή της Ναζιστικής Γερμανίας στο Βέλγιο το 1940, έφυγε για τη Γαλλία, όπου και έμεινε για κάποιο διάστημα κάτω από ένα ψεύτικο όνομα όπου και δούλεψε ως ξυλουργός.
Τον Δεκέμβριο του 1943, συνελήφθη από τις γερμανικές αρχές και ασχολήθηκε με την κατασκευή οχυρωματικών κατασκευών και ένα χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1944 κατόρθωσε να δραπετεύσει και να παραδοθεί στα στρατεύματα των συμμάχων.
Μεταπολεμική σταδιοδρομία
Μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας τον Ιούνιο του 1945, ο Μίλκε επέστρεψε στο Βερολίνο όπου και εργάστηκε ως επιθεωρητής της αστυνομίας, ενώ ταυτόχρονα ήταν επικεφαλής της αστυνομίας και της δικαιοσύνης στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας και από τον Ιούνιο του 1946 διετέλεσε υφυπουργός του Γερμανικού Υπουργείου Εσωτερικών.
Μετά την ίδρυση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας στις 7 Οκτωβρίου 1949, ο Μίλκε άρχισε να εργάζεται στη νεοσυσταθείσα υπηρεσία ασφαλείας και τον Οκτώβριο του 1949 έγινε γενικός επιθεωρητής της Κεντρικής Διεύθυνσης για την Προστασία της Οικονομίας. Από το 1955 Αναπληρωτής και από το Νοέμβριο του 1957 μέχρι το Νοέμβριο του 1989 Υπουργός στο νεοσυσταθέν Υποργείο Κρατικής Ασφαλείας, γνωστό και ως Στάζι.
Για περισσότερο από 30 χρόνια, ο Μίλκε ήταν επικεφαλής της Στάζι, όπου την καταστήσε μια από τις καλύτερες και αποτελεσματικότερες υπηρεσίες αντιπληροφόρησης και ξένων πληροφοριών που υπήρξε ποτέ στις χώρες μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του SED από το 1950, υποψήφιος μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής της SED από το 1971 και μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής της SED από το 1976.
Με απόφαση του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης της 25ης Δεκεμβρίου 1987 για τη συμβολή του στην πάλη ενάντια στον φασισμό κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και σε σχέση με τα 80α γενέθλια του Υπουργού Κρατικής Ασφάλειας της ΛΔΓ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΔ, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης με την απονομή του Τάγματος του Λένιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί υπουργοί Κατηγορία:Πολιτικοί της Ανατολικής Γερμανίας Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Γιόζεφ Γιόχαν Λίτροβ
Ο Γιόζεφ Γιόχαν Λίτροβ (Joseph Johann von Littrow, 13 Μαρτίου 1781 – 30 Νοεμβρίου 1840) ήταν Αυστριακός αστρονόμος. Το 1837 του απονεμήθηκε τίτλος ευγενείας, και έτσι είναι γνωστός και ως Γιόζεφ Γιόχαν Έντλερ φον Λίτροβ (Edler von Littrow).
Γεννήθηκε στην κωμόπολη Χορσόφσκυ Τυν (στα γερμανικά Bischofteinitz) της Βοημίας. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Άντον Λίτροβ. Ο Γιόζεφ Γιόχαν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα, από όπου απεφοίτησε το 1802 με πτυχία νομικής και θεολογίας. Στη συνέχεια προσλήφθηκε ως ιδιωτικός δάσκαλος του κόμη Γ. Ρέναρντ στη Σιλεσία. Το 1807 διορίσθηκε καθηγητής στο εκεί Γιαγγελονιανό Πανεπιστήμιο, στην Κρακοβία. Για κάποια χρόνια, η εργασία του τον έφερε στη Ρωσία, όπου ίδρυσε το αστεροσκοπείο στο Πανεπιστήμιο του Καζάν και δίδαξε τον Γερμανορώσο μαθηματικό Νικολάι Μπράσμαν, δάσκαλο του Τσέμπισιοφ. Εκεί γεννήθηκε και ο γιος του Λίτροβ, ο Καρλ Λούντβιχ Λίτροβ. Το 1816 διορίσθηκε στο παλαιό αστεροσκοπείο της Βουδαπέστης και τέλος το 1819 διορίσθηκε καθηγητής της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και διευθυντής στο εκεί αστεροσκοπείο (το οποίο αναδιοργάνωσε πλήρως) μέχρι τον θάνατό του, οπότε και τον διαδέχθηκε ο γιος του, ο Καρλ. Ο Λίτροβ πέθανε στη Βιέννη σε ηλικία 59 ετών. Συνολικά, ο Γιόζεφ Γιόχαν Λίτροβ και η σύζυγός του, η Καρολίν φον Ούλριχσταλ (Karoline von Ulrichsthal) απέκτησαν 13 παιδιά, όλα αγόρια, από τα οποία ο Χάινριχ φον Λίτροβ έγινε χαρτογράφος και συγγραφέας.
Ο Γιόζεφ Γιόχαν Λιτροβ είναι γνωστός κυρίως για την ομώνυμη προβολή Λίτροβ, τη μοναδική σύμμορφη ρετροαζιμουθιακή χαρτογραφική προβολή. Συχνά του αποδίδουν την πρόταση να σκαφθεί ένα μεγάλο αυλάκι με κυκλικό σχήμα στη Σαχάρα, και να γεμιστεί με κηροζίνη. Ανάβοντας την κηροζίνη, ο κύκλος του θα ήταν τη νύχτα ορατός από μεγάλη απόσταση στο διάστημα και θα γνωστοποιούσε την ύπαρξη της ανθρώπινης ευφυίας σε τυχόν εξωγήινους στο Ηλιακό Σύστημα που θα τύχαινε να παρατηρούν τη Γη. Ωστόσο, η σύνδεσή του με αυτή την πρόταση δεν είναι βεβαιωμένη. Ο Λίτροβ συνέταξε και εξέδωσε ουράνιο άτλαντα, τον Atlas des gestirnten himmels (= `Ατλας του αστερόεντος ουρανού, 1839).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί αστρονόμοι
Αντώνης Νταλγκάς
Ο Αντώνης Νταλγκάς (πραγματικό επώνυμο:Διαμαντίδης) ήταν Έλληνας μουσικός και σημαντική μορφή για το ρεμπέτικο τραγούδι, ενώ υπήρξε συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής, καθώς και οργανοπαίκτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην περιοχή Μέγα Ρεύμα της Κωνσταντινούπολης το 1892. Από πολύ μικρός ασχολήθηκε με τη μουσική· έμαθε και έπαιζε ούτι και κιθάρα, και κατά το 1910 άρχισε να εργάζεται επαγγελματικά ως τραγουδιστής. Λόγω των όμορφα "τσακισμάτων", και τους "κυματισμών" της φωνής του, απέκτησε το παρατσούκλι Νταλγκάς -που στα ελληνικά σημαίνει "πάθος", και στα τουρκικά "κυματισμός"- με το οποίο και έμελλε να γίνει περισσότερο γνωστός στη συνέχεια. Το 1919 νυμφεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη την Αργυρώ Νικολάου με την οποία απέκτησαν μια κόρη, την Άννα.
Την διετία 1920-1922 μαζί με την ορχήστρα του τραγουδά στο υπερωκεάνιο πλοίο «Βασιλεύς Αλέξανδρος» για τους Έλληνες μετανάστες που ταξιδεύουν στην Αμερική τότε. Στο πλοίο μαθαίνει τα γεγονότα Μικρασιατική καταστροφή και εγκαθίσταται τελικά μόνιμα με την οικογένειά του στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στον Πειραιά, ενώ αργότερα μετακόμισε στα Πετράλωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Κάστρα της Ερήμου
Τα Κάστρα της Ερήμου αποτελούνται από μια σειρά μικρών κάστρων και οχυρών, διάσπαρτων στην έρημο που βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Ιορδανίας. Το μεγαλύτερο μέρος των εναπομείναντων κάστρων βρίσκονται στα ανατολικά της πρωτεύουσας Αμμάν.
Ιστορία
Τα κάστρα οικοδομήθηκαν μεταξύ του 7ου και 8ου αιώνα, περίπου μεταξύ του 660 και 750, υπό την ηγεσία των χαλίφηδων της δυναστείας των Ομεϋαδών, αφού οι τελευταίοι είχαν ορίσει το 661 ως νέα τους πρωτεύουσα τη Δαμασκό. Η πλειονότητα των κάστρων βρίσκεται επί των αρχαίων εμπορικών δρόμων προς τη Μεδίνα και την Κούφα.
Τα κάστρα εκπροσωπούν μερικά από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα της πρώιμης ισλαμικής αρχιτεκτονικής.
Κτίσματα
Τα περισσότερα από τα κτίσματα είναι σήμερα κατεστραμμένα. Ανάμεσα στα καλύτερα διατηρημένα είναι τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερημου Καστρα Ερημου
Γιώργος Προβατάς
Ο Γιώργος Προβατάς (γενν. 23 Μαρτίου 1976) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν σαν αμυντικός και έχει αγωνιστεί σε όλες τις εθνικές κατηγορίες.
Βιογραφικό
Ο Γιώργος Προβατάς αγωνίστηκε στους Αιγάλεω, Αθηναϊκό, Α.Ο. Κέρκυρα, Βύζαντα Μεγάρων, Φωστήρα, Α.Ο. Αγίας Παρασκευής, Α.Ο. Αγίου Ιεροθέου, Προοδευτική, Α.Ο. Νέας Ιωνίας και Λαμία, με τη φανέλα της οποίας τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 2012. Ως ποδοσφαιριστής πανηγύρισε την κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων της Β’ Εθνικής με το Αιγάλεω και τον Α.Ο. Κέρκυρα, δύο πρωταθλημάτων της Δ’ Εθνικής με τον Φωστήρα και την Αγία Παρασκευή και τριών Κυπέλλων της Ε.Π.Σ. Αθηνών, δύο με τον Φωστήρα κι ένα με την Αγία Παρασκευή.
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ξεκίνησε να εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής στον Α.Ο. Κασσιόπης. Επίσης εργάστηκε ως γενικός αρχηγός στη Λαμία, ενώ έχει εργαστεί και σε ακαδημίες διαφόρων συλλόγων. Έχει εργαστεί ως προπονητής στην Λαυρεωτική και τελεύταια εργάζεται στην Ελλάς Ποντίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας
Χαρακτήρας διαφυγής
Στην επιστήμη των υπολογιστών και στις τηλεπικοινωνίες καλούμε χαρακτήρα διαφυγής έναν μόνο χαρακτήρα ο οποίος σε μια ακολουθία χαρακτήρων σηματοδοτεί ότι οι χαρακτήρες που ακολουθούν λαμβάνουν διαφορετική ερμηνεία. Ο όρος ακολουθία διαφυγής αναφέρεται σε έναν χαρακτήρα διαφυγής και στους ακόλουθους χαρακτήρες ή χαρακτήρα που αλλάζει η ερμηνεία τους.
Κέλυφος Bourne
Στο sh, ο χαρακτήρας * είναι ένας χαρακτήρας μπαλαντέρ, που επεκτείνεται με globbing. Μόνος του επεκτείνεται στα ονόματα όλων των αρχείων στον τρέχοντα κατάλογο. Έτσι για να αναφερθείς κυριολεκτικά σε ένα π.χ. αρχείο με το όνομα * θα έπρεπε να πεις το κέλυφος να μην ερμηνεύσει το σύμβολο αστερίσκος με αυτόν τον τρόπο, κάτι το οποίο το κάνεις με το παραθέσεις πριν από αυτον τον χαρακτήρα της αντιπλαγίας (backslash) (\) -- αυτή διαφεύγει τον χαρακτήρα * :
Γλώσσες προγραμματισμού
Πολλές μοντέρνες γλώσσες προγραμματισμού καθορίζουν τον χαρακτήτα των διπλών εισαγαγικών (") σαν οριοθέτη για μια ''κυριολεκτική συμβολοσειρά . Ο χαρακτήρας διαφυγής αντιπλαγία παρέχει έναν τρόπο να παραθέσουμε διπλά εισαγωγικά μέσα σε μια κυριολεκτική συμβολοσειρά. Για παράδειγμα ο ακόλουθος κώδικας στην Perl: παράγει συντακτικό λάθος ενώ ο κώδικας: παράγει την ζητούμενη έξοδο.
Κατηγορίες
Μια πρώιμη αναφορά σε αυτόν τον όρο βρίσκουμε σε τεχνικές εκθέσεις της IBM του Bob Bemer
Το πλήκτρο διαφυγής(Escape) βρίσκεται συνήθως στα στάνταρ πληκτρολόγια των προσωπικών Η/Υ. Αλλά δεν υπάρχει συνήθως σε υπολογιστές χειρός και άλλες συσκευές που δεν εχουν σχεδιαστεί κυρίως για ASCII επικοινωνίες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κωδικοποίηση χαρακτήρων Κατηγορία:Αντιπαραβολή προτύπων
Μισέλ Ταπιέ
Ο Μισέλ Ταπιέ (Michel Tapié, πλήρες όνομα: Μισέλ Ταπιέ ντε Σελεϊράν Michel Tapié de Céleyran, 26 Φεβρουαρίου 1909 - 30 Ιουλίου 1987) ήταν Γάλλος κριτικός τέχνης, επιμελητής και συλλέκτης. Υπήρξε ένας από τους πρώτους θεωρητικούς και επαγγελματίες του τασισμού, ενός γαλλικού είδους αφηρημένης ζωγραφικής δημοφιλούς στις δεκαετίες του 1940 και 1950, το οποίο θεωρείται ως η ευρωπαϊκή εκδοχή του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Ο Ταπιέ ήταν ιδρυτικό μέλος της Compagnie de l'Art Brut μαζί με τους Ντυμπυφέ και Μπρετόν το 1948, καθώς επίσης διηύθυνε το Foyer De l'Art Brut στην Galerie René Drouin. Ο Ταπιέ καταγόταν από αριστοκρατική γαλλική οικογένεια και ήταν δεύτερος ξάδελφος εξ αγχιστείας του ζωγράφου Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ. Η μητέρα του ζωγράφου Αντέλ Ταπιέ ντε Σελεϊράν ήταν προγιαγιά του Ταπιέ.
Τέχνη άλλου είδους
Το βιβλίο του Μισέλ Ταπιέ του 1952 με τίτλο Un art autre (Τέχνη άλλου είδους), επηρέασε μια σαφώς ευρωπαϊκή προσέγγιση του αμερικανικού αφηρημένου εξπρεσιονισμού, ιδίως τα υποείδη της ζωγραφικής της δράσης και της λυρικής αφαίρεσης. Ο όρος "L'art Informel" (Άμορφη Τέχνη) ήταν ο γενικός όρος του Ταπιέ για την τέχνη που αντανακλά την ευαισθησία που περιγράφεται σε αυτό το μανιφέστο.
Σύμφωνα με το λήμμα του ιστορικού γλωσσάριου τέχνης της Συλλογής Guggenheim για την "l'art informel", ο Ταπιέ, στο βιβλίο του 1952, «προσπαθούσε να ορίσει μια τάση στη μεταπολεμική ευρωπαϊκή ζωγραφική, την οποία έβλεπε ως ριζική ρήξη με όλες τις παραδοσιακές έννοιες της τάξης και της σύνθεσης -συμπεριλαμβανομένων εκείνων του μοντερνισμού… Χρησιμοποίησε τον όρο Art Informel (από το γαλλικό informe, που σημαίνει αδιαμόρφωτος ή άμορφος) για να αναφερθεί στις αντιγεωμετρικές, αντινατουραλιστικές και μη παραστατικές τυπικές ανησυχίες αυτών των καλλιτεχνών, τονίζοντας την επιδίωξή τους για αυθορμητισμό, χαλαρότητα της μορφής και το παράλογο… Οι καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με την Art Informel περιλαμβάνουν τους Ενρίκο Ντονάτι, Λούτσιο Φοντάνα, Ατζενόρε Φάμπρι, Αλμπέρτο Μπούρι, Άσγκερ Γιορν, Φίλιπ Μάρτιν, Έμιλ Σουμάχερ, Καζούο Σιράγκα, Άντονι Τάπιες και Τζίρο Γιοσιχάρα».
Παγκόσμιος υποστηρικτής της μοντέρνας τέχνης
Το 1957, ο Ταπιέ ταξίδεψε με τον Ζορζ Ματιέ στο Τόκιο και αργότερα στην Οσάκα, για να συναντήσει την ομάδα Gutai. Αυτή η πρώτη συνάντηση οδήγησε σε πολυάριθμες συνεργασίες μεταξύ του γκαλερίστα και της Gutai, συμπεριλαμβανομένης μιας έκθεσης τέχνης της Gutai το 1958 στην γκαλερί Μάρθα Τζάκσον στη Νέα Υόρκη, την πρώτη έκθεση της ομάδας εκτός Ιαπωνίας. Ο Ταπιέ ήταν επίσης παρών κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής εκδήλωσης της Gutai το 1960, "The International Sky Festival", που πραγματοποιήθηκε στην Οσάκα. Ορισμένοι ιστορικοί τέχνης έχουν υποστηρίξει ότι ο Ταπιέ άσκησε αρνητική επίδραση στην ομάδα, ενθαρρύνοντας τους καλλιτέχνες να ακολουθήσουν τη ζωγραφική τύπου informel αντί για τις πιο καινοτόμες πρακτικές τους, όπως η περφόρμανς και η εγκατάσταση.
Το 1960, μαζί με τον αρχιτέκτονα Λουίτζι Μορέτι, ο Ταπιέ συνίδρυσε το Διεθνές Κέντρο Αισθητικής Έρευνας στο Τορίνο της Ιταλίας, μια εγκατάσταση για τη μελέτη και την έκθεση της τέχνης, καθώς και για τη δημοσίευση και τη διάδοση κριτικών, ερευνητικών ή θεωρητικών έργων για την τέχνη. Το Κέντρο, το οποίο έκλεισε τις πόρτες του λίγο μετά τον θάνατο του Ταπιέ το 1987, φιλοξενούσε επίσης ένα μουσείο με μόνιμη συλλογή μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης. Ο Ταπιέ οργάνωσε και επιμελήθηκε δεκάδες εκθέσεις νέας και σύγχρονης τέχνης σε μεγάλες πόλεις σε όλο τον κόσμο, όπως το Παρίσι και το Τορίνο, αλλά και τη Νέα Υόρκη, τη Ρώμη, το Τόκιο, το Μόναχο, τη Μαδρίτη, το Άμστερνταμ, το Μπουένος Άιρες, το Μιλάνο και την Οσάκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης
Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος!
'''Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος! (γαλλικά: Classe Tous Risques'''), είναι μια αστυνομική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής 1960, σε σκηνοθεσία Κλοντ Σοτέ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Λίνο Βεντούρα, Ζαν Πολ Μπελμοντό, και η Σάντρα Μίλο.
Αγία Μαργαρίτα της Σκωτίας
Η Αγία Μαργαρίτα της Σκωτίας (Saint Margaret of Scotland, 10 Ιουνίου 1047 – 16 Νοεμβρίου 1093), γνωστή και ως Μαργαρίτα του Ουέσσεξ, ήταν Αγγλίδα πριγκίπισσα του Οίκου του Ουέσσεξ. Ήταν αδελφή του Αγγλοσάξονα βασιλιά Έντγκαρ Έθελινγκ που βασίλευσε σύντομα, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Σκωτίας Μάλκολμ Γ΄ και έγινε βασίλισσα της Σκωτίας. Κόρη του Άγγλου πρίγκηπα Εδουάρδου του εξορίστου και της Αγκάθας και εγγονή του βασιλιά της Αγγλίας Εδμόνδου του σιδηρόπλευρου, είχε εκτός από τον Έντγκαρ άλλη μια αδελφή, την Χριστίνα. Μετά την κατάκτηση της Αγγλίας από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, η χήρα Αγκάθα αποφάσισε να πάρει τα παιδιά της και να επιστρέψει στην Ευρώπη, αλλά μια θύελλα την έριξε στις ακτές της Σκωτίας. Η μικρή Μαργαρίτα κέρδισε την προσοχή του βασιλιά Μάλκολμ Γ΄ που είχε την επιθυμία να παντρευτεί ένα μέλος της παλιάς Αγγλικής βασιλικής οικογένειας. Παιδιά τους ήταν:
Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος!
Υπόθεση
Ένας σκληρός κακοποιός, ο Άμπελ Νταβός (Λίνο Βεντούρα), ξεκινάει μαζί με τη γυναίκα του, τα δυο του παιδιά και τον συνεργό του, Ρέιμοντ, από το Μιλάνο και προσπαθούν να το σκάσουν προς Γαλλία. Όλα βαίνουν καλώς, μέχρι τη στιγμή που θα αποβιβαστούν στη Μασσαλία και θα τους επιτεθούν οι λιμενοφύλακες, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν η  γυναίκα του και ο φίλος του, και να μείνει αυτός μόνος με τα δύο παιδιά, κυνηγημένος από όλη την  αστυνομία.
Αγία Μαργαρίτα της Σκωτίας
Όταν ο σύζυγός της και ο μεγαλύτερος γιος της Εδουάρδος δολοφονήθηκαν σε μάχη εναντίον των Άγγλων, στις 13 Νοεμβρίου 1093, ο δεύτερος γιος της Εδμόνδος ανέλαβε να της γνωστοποιήσει το τραγικό γεγονός. Η Μαργαρίτα αρρώστησε και πέθανε σε τρεις μέρες από την λύπη της. Αγιοποιήθηκε από την Καθολική εκκλησία και συγκεκριμένα από τον Πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ (1250), λόγω του έντιμου χριστιανικού της βίου.
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ Κατηγορία:Βασίλισσες των Αγγλοσαξόνων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος!
Υπόθεση
Μεταξύ των δυο αντρών θα δημιουργηθεί μια ιδότυπη φιλία, που θα αποδειχθεί δυνατή και αληθινή. Η επιστροφή τους στο Παρίσι θα γίνει με ένα ασθενοφόρο που ο Σταρκ το χρησιμοποιήσε για να μην πέσει σε μπλόκα της αστυνομίας. Κατά την διάρκεια μιας στάσης για ανεφοδιασμό, ο Σταρκ θα συνάντησει την Λιλιάν (Σάντρα Μίλο) η οποία προηγουμένως είχε καβγαδίσει με το σύντροφο της. Η Λιλιάν θα δεχθεί να ακολουθήσει τους δύο άντρες και θα ντυθεί νοσοκόμα.
Όταν φτάσουν στο Παρίσι, ο Σταρκ θα κρύψει προσωρινά τον Νταβός σε μια σοφίτα της πολυκατοικίας που διαμένει. Έπειτα ο Νταβός με τον Σταρκ θα πάνε σε ένα παλιό φίλο του πατέρα του Νταβός, που ζει σε ένα χωριό για να κρύψει τα δύο παιδιά του και να μην διάτρεχουν κάποιο κίνδυνο.
Στη συνέχεια ο Νταβός θα πάει να συνάντησει τον Άρθουρ, έναν παλιό συνεργάτη του για να τον βοήθησει να βρει ένα πλαστό διαβατήριο, που θα του επιτρέψει να διαφύγει στην Αμερική. Ο Άρθουρ όμως θα αρνηθεί να βοήθησει τον Νταβός και θα προσπαθήσει να τον καταδώσει στις αρχές. Ο Νταβός μόλις αντιληθφεί την παγίδα θα σκοτώσει τον Άρθουρ έξω από το σπίτι του. Μετά από αυτό ο Νταβός θα αρχίσει να δολοφονεί όλους τους παλιούς συνεργάτες του και θα ζει περιπλανωμένος μόνος του στο Παρίσι.
Πληροφορίες παραγωγής
Ο χαρακτήρας του Άμπελ Νταβός βασίζεται στον πραγματικό Άμπελ Νταβός (γνωστός και ως «το Μαμούθ», λόγω της σωματικής του διάπλασης του),  που ο Ζοζέ Ζιοβανί συνάντησε στη φυλακή. Από το 1941-1944 ο Νταβός ήταν το πρωτοπαλίκαρο της γαλλικής Γκεστάπο που διευθύνονταν από τον Ανρί Λαφόντ και τον Πιέρ Μπονί. Ο Νταβός καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 13 Μαρτίου 1952.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κλοντ Σοτέ Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Συντεχνία του Αγίου Λουκά
Συντεχνία του Αγίου Λουκά ήταν το κοινότερο όνομα που λάμβανε η Συντεχνία εικαστικών καλλιτεχνών (ζωγράφων, χαρακτών, υαλογράφων κ.λπ.) μιας πόλης στις απαρχές της σύγχρονης Ευρώπης και ιδιαίτερα στις Κάτω Χώρες. Ονομαζόταν έτσι προς τιμήν του Ευαγγελιστή Λουκά, προστάτη Αγίου των εικαστικών καλλιτεχνών, ο οποίος, σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό ααναφέρεται ότι δημιούργησε το πορτρέτο της Παρθένου Μαρίας.
Μια από τις διασημότερες συντεχνίες του Αγίου Λουκά δημιουργήθηκε στην Αμβέρσα. Ιδρύθηκε το 1382 και συνέχιζε να λειτουργεί ως το 1795, αν και είχε απωλέσει τη νομική της υπόσταση ως μονοπώλιο και, συνεπώς, σχεδόν όλη της την ισχύ. Στις περισσότερες πόλεις, της Αμβέρσας περιλαμβανομένης, η τοπική κυβέρνηση είχε δώσει στη Συντεχνία την εξουσία να ρυθμίζει ορισμένους τύπους εμπορικών συναλλαγών στην πόλη. Η εγγραφή ως μέλους («Δασκάλου») ενός καλλιτέχνη ήταν, συνεπώς, υποχρεωτική αν ήθελε να έχει μαθητές, να μπορεί να πωλήσει πίνακές του ή να διατηρεί εργαστήριο. Οι πρώτες συντεχνίες στην Αμβέρσα και στη Μπρυζ εγκαθίδρυσαν ένα μοντέλο, που ακολουθήθηκε και από άλλες πόλεις, διαθέτοντας ακόμη και αίθουσες εκθέσεων και δικό τους περίπτερο στην αγορά, από το οποίο τα μέλη της Συντεχνίας μπορούσαν να πωλούν πίνακές τους απευθείας στο κοινό.
Η Συντεχνία του Αγίου Λουκά δεν αντιπροσώπευε μόνον εικαστικούς καλλιτέχνες, αλλά επίσης και -ιδιαίτερα κατά τον 17ο αιώνα - εμπόρους έργων τέχνης, ερασιτέχνες, ακόμη και εραστές των τεχνών (αποκαλούνταν liefhebbers). Κατά την περίοδο του Μεσαίωνα τα περισσότερα μέλη της Συντεχνίας ήσαν εικονογράφοι χειρογράφων και μικρογράφοι και ανήκαν στην ίδια Συντεχνία με τους ζωγράφους σε ξύλο και ύφασμα και, σε ορισμένες πόλεις, στην ίδια Συντεχνία ανήκαν και οι γραφείς ή, όπως αποκαλούνταν, "scriveners". Στις παραδοσιακής δομής Συντεχνίες ανήκαν επίσης και οι βαφείς και διακοσμητές οικιών. Καθώς, όμως, οι καλλιτέχνες σχημάτισαν τη δική τους Συντεχνία, ιδιαίτερα στην Ολλανδία, άρχισαν να ισχύουν όλο και περισσότεροι περιορισμοί εγγραφής σε αυτήν. Σε γενικές γραμμές οι Συντεχνίες λάμβαναν τις αποφάσεις επί διαμαχών μεταξύ καλλιτεχνών ή μεταξύ καλλιτεχνών και πελατών. Με αυτό τον τρόπο έλεγχαν την οικονομική σταδιοδρομία ενός ζωγράφου που εργαζόταν σε συγκεκριμένη πόλη, ενώ σε διαφορετικές πόλεις οι καλλιτέχνες ήταν τελείως ανεξάρτητοι και συχνά ανταγωνίζονταν ο ένας τον άλλο.
Μπρυζ
Η Συντεχνία της Μπρυζ, σε ένα τυπικό ιδιοσυγκρασιακό μεσαιωνικό καθεστώς, περιλάμβανε επίσης τους σελλοποιούς, πιθανόν επειδή τα περισσότερα μέλη της ασχολούνταν με την εικονογράφηση χειρογράφων σε περγαμηνή και, συνεπώς, ομαδοποιούνταν ως ενασχολούμενοι με δέρματα. Ίσως λόγω αυτού του συνδέσμου, επί μια περίοδο υπήρχε ο κανόνας όλες οι μικρογραφίες να απαιτούν ένα μικρό αναγνωριστικό σημείο με το οποίο να ταυτοποιείται ο δημιουργός - μέλος της Συντεχνίας. Μόνον αν απολάμβαναν ειδικών προνομίων, όπως συνέβαινε με καλλιτέχνες της Αυλής των ηγεμόνων, μπορούσαν να εξασκούν το επάγγελμά τους χωρίς να είναι μέλη της Συντεχνίας. Ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση τον 17ο αιώνα, όταν έλαβε ειδική άδεια από τους Αρχιδούκες Αλβέρτο και Ισαβέλλα για να μπορεί να είναι Αυλικός καλλιτέχνης στις Βρυξέλλες και ταυτόχρονα ενεργό μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά στην Αμβέρσα. Η ιδιότητα του μέλους επέτρεπε, επίσης, στα μέλη να πωλούν έργα τους στο ιδιόκτητο εκθετήριο της Συντεχνίας. Στην Αμβέρσα, επί παραδείγματι, η Συντεχνία δημιούργησε ειδικό περίπτερο για να πωλεί έργα των μελών της στην Αγορά, εμπρός από τον Καθεδρικό της Παναγίας το 1460 και η Μπρυζ την ακολούθησε το 1462.