cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαυροβουτηχτάρι
Aναπαραγωγική περίοδος
Το κάτω μέρος του σώματος είναι λευκωπό με καφέ κηλίδες, η κοιλιά λευκή και οι πλευρές (flanks ) καφεκόκκινες. Τα 4 πρωτεύοντα ερετικά είναι λευκά, με τα περιβάλλοντα σκοτεινόχρωμα, ενώ τα δευτερεύοντα είναι κυρίως λευκά, με το εσωτερικό τους μαυριδερό. Η κάτω επιφάνεια των πτερύγων είναι λευκή και το κάτω μέρος της ουράς είναι κοκκινωπό ή γκρίζο. Το ράμφος είναι μαύρο, μυτερό και παρουσιάζει μία ανεπαίσθητη κλίση (tilt) προς τα πάνω -η οποία οφείλεται στη γωνία που σχηματίζει η γναθοθήκη-, ενώ οι ταρσοί και τα πόδια είναι μαύρα.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Κατά τη μετάβαση στο μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα, τα έντονα χρώματα του πτερώματος αναπαραγωγής «θαμπώνουν» σταδιακά και μειώνεται το καφεκόκκινο χρώμα του σώματος. Τελικά, το πτηνό αποκτά ένα σκοτεινό, γκριζωπό χρώμα που το κάνει να μοιάζει πολύ με το νανοβουτηχτάρι, αλλά το κόκκινο χρώμα των ματιών και το ελαφρά κεκλιμένο ράμφος αποτελούν ασφαλή διαγνωστικά στοιχεία. Στο πίσω μέρος του τραχήλου, υπάρχει μία μικρή, λευκωπή περιοχή, ενώ η επιφάνεια του σώματος, ο λαιμός και οι πλευρές του αυχένα, είναι λευκά. Το μαύρο στο κεφάλι περιορίζεται στην κορυφή, μέχρι το ύψος των οφθαλμών, ενώ το ράμφος γίνεται γκριζωπό. Το ουροπύγιο και η περιοχή της ουράς μοιάζουν πιο διογκωμένες, με «αφράτο» πτέρωμα.
Τα νεαρά άτομα μοιάζουν με τα ενήλικα στο μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα, αλλά έχουν λευκωπές περιοχές στα πλάγια του κεφαλιού, ανοικτή καφέ άνω επιφάνεια, γκριζωπό στήθος και καφετιά ίριδα.
Στις περιοχές διαχείμασης της δυτικής Ευρώπης, η αλλαγή πτερώματος πραγματοποιείται από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο, αλλά σε νεαρά πουλιά που είχαν εκκολαφθεί το περασμένο έτος, αυτό μπορεί να παραταθεί μέχρι το Μάιο.
(Πηγές: Perrins, p. 64    )
Τροφή
thumb|right|300px|Eνήλικο μαυροβουτηχτάρι με την τροφή του (ιχθύς Syngnathus leptorhynchus) Το είδος είναι σαρκοβόρο, με τη διατροφή του να αποτελείται κυρίως από έντομα και τις προνύμφες τους (όπως υδρόβια ή εδαφόβια σκαθάρια και λιβελούλες), νηματόπτερα δίπτερα, μαλάκια και μικρά καρκινοειδή (όπως γαρίδες υφάλμυρου νερού, Artemia sp.), αμφίβια (όπως μικρούς βατράχους και γυρίνους), πολύχαιτους σκώληκες, σαλιγκάρια με τα ψάρια να παίζουν μικρότερο ρόλο. Τα μαυροβουτηχτάρια αναζητούν την τροφή τους κυρίως με καταδύσεις. Ο χρόνος κατάδυσης είναι συνήθως περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα, ενώ το βάθος συνήθως λιγότερο από 2,5 μέτρα, κατ'εξαίρεση, έως και 5,5 μέτρα.
Ηθολογία
Τα μαυροβουτηχτάρια είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου υδρόβια πουλιά, και κολυμπάνε κάτω από την επιφάνεια του νερού για να βρουν τροφή. Εκτιμάται ότι ξοδεύουν το 15% του χρόνου τους μέσα στο νερό. Έχουν πολλές φυσικές προσαρμογές για να είναι εξαιρετικοί δύτες. Το σώμα τους είναι καλυμμένο με φτερά, τα οποία έχουν την ιδιότητα να αυξάνουν την ώση κατά την κατάδυση, σε συνδυασμό με τις εσωτερικές δεξαμενές αέρα, επιτρέποντάς τους να βυθίζονται εύκολα και να μειώνουν την πλευστότητά τους. Έτσι, μπορούν να συλλαμβάνουν άκοπα τη λεία τους, αλλά και να αποφεύγουν τα διάφορα αρπακτικά.
Όπως οι κόλυμβοι (Gavia sp.), έχουν λεπτά σώματα και πυκνά οστά, ιδανικά για καταδύσεις καθώς και σχετικά μικρές ουρές και πεπλατυσμένους ταρσούς, για να μειώνουν την άνωση. Αντί για νηκτικές μεμβράνες στα πόδια, τα μαυροβουτηχτάρια έχουν λοβούς, όπως οι φαλαρίδες, για την προώθηση και την οδήγηση μέσα στο νερό. Επίσης η θέση των ποδιών, πολύ πίσω στο σώμα και, οι μικρές πτέρυγες, βοηθούν στην υδροπροώθηση, αλλά καθιστούν δύσκολους τους ελιγμούς στην ξηρά και την πτήση. Γι’ αυτό, πάντοτε ο διάδρομος απογείωσης και προσγείωσης είναι το νερό.
Αναπαραγωγή
Τα μαυροβουτηχτάρια αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα από το 1ο έτος της ζωής τους, με τα ζευγάρια να σχηματίζονται από τις περιοχές διαχείμασης ή κατά τη μετανάστευση και να μένουν μαζί μέχρι και την επόμενη αναπαραγωγική περίοδο. Φωλιάζουν κατά αποικίες που, μπορεί να περιλαμβάνουν από λίγα έως και 400 ζευγάρια. Υπάρχει τελετουργικό ερωτοτροπίας που, μπορεί να αρχίζει από το ταξίδι της επιστροφής στα αναπαραγωγικά εδάφη, αλλά ολοκληρώνεται στις θέσεις φωλιάσματος. Όπως και στο σκουφοβουτηχτάρι, αποτελείται από ένα σύνολο επί μέρους τμημάτων που εκτελείται με ευλάβεια και, περιλαμβάνει προκαθορισμένες κινήσεις στην επιφάνεια του νερού. Στις περιοχές όπου φωλιάζουν (βλ. Βιότοπος), τα μαυροβουτηχτάρια κατασκευάζουν τη φωλιά τους σε θέσεις που καλύπτονται από τοπική βλάστηση, όπως Scirpus sp., Typha sp., ''Carex sp. '', ή σε πυκνές συστάδες από επιπλέοντα φυτά, μερικές φορές μακριά από την ακτή. Συχνά, η περιοχή των αποικιών τους γειτονεύει με αποικίες γλάρων ή γλαρονιών. Μπορεί να αρχίσουν την κατασκευή 2-5 φωλιών, αλλά μόνο μία (1) θα τελειοποιηθεί και θα χρησιμοποιηθεί τελικά.
Η φωλιά είναι μια πλωτή πλατφόρμα από υδρόβια, μισοσαπισμένα φυτά, «αγκυροβολημένη» στην αναδυόμενη βλάστηση, όπως λ.χ. καλάμια. Στην κατασκευή της συμμετέχουν και τα δύο φύλα. Σε κατάλληλα ενδιαιτήματα, η απόσταση μεταξύ των μεμονωμένων φωλιών των πτηνών είναι πολύ μικρή και, μπορεί να περιορίζεται σε, μόλις, 60 εκατοστά. Μικρότερες αποστάσεις δημιουργούν «εντάσεις» μεταξύ των ιδιοκτητών οι οποίοι αντιδρούν έντονα και με επιθετικές διαθέσεις. thumb|left|300px|Μαυροβουτηχτάρι στη φωλιά του Η ωοτοκία αρχίζει από τα μέσα Απριλίου ή τις αρχές Μαΐου και μπορεί να διαρκέσει μέχρι τον Ιούνιο, αλλά τυχόν καταστροφή της ενεργοποιεί και δεύτερη μέχρι το τέλος του Αυγούστου. Η γέννα αποτελείται από 3-4, κάποιες φορές 5, σπανίως 2-8 αυγά, διαστάσεων 43,1×29,7 χιλιοστών και βάρους 21 γραμμαρίων, από τα οποία ποσοστό 8% είναι κέλυφος. Τα αυγά εναποτίθενται κατά διαστήματα που, μπορεί να κυμαίνονται από 24 έως 48 ώρες. Η επώαση ξεκινάει μετά την εναπόθεση του 1ου ή 2ου αυγού, πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και, διαρκεί 20-21 ημέρες. Το πουλί που έχει ,κάθε φορά, αναλάβει την επώαση, αναποδογυρίζει τα αυγά κάθε 20-40 λεπτά, για καλύτερη κατανομή της θερμότητας, ενώ όσο πλησιάζει η εκκόλαψη ανασηκώνεται κάθε 10-15 δευτερόλεπτα για να τα ελέγξει. Τα αυγά προστατεύονται ευλαβικά από τους εταίρους που, σε περίπτωση κάποιας «εχθρικής» προσέγγισης, αντιδρούν επιθετικά με προέκταση του κεφαλιού και έντονα σφυρίγματα.
Έχει διερευνηθεί η κατασκευή της φωλιάς και υποτεθεί ότι, το φυτικό υλικό που χρησιμοποιείται είναι σε κατάσταση αποσύνθεσης, διότι έτσι αυξάνεται η θερμοκρασία του περιβάλλοντος χώρου και διευκολύνεται η επώαση, μία άποψη που χρειάζεται περαιτέρω τεκμηρίωση για το εάν ευσταθεί ή όχι. Επίσης υποστηρίζεται ότι τα αυγά, ενώ είναι λευκά, παίρνουν το χαρακτηριστικό καφετί τελικό χρώμα τους, επειδή κάθε φορά που οι γονείς αφήνουν τη φωλιά, τα καλύπτουν με το συγκεκριμένο φυτικό υλικό. Οι νεοσσοί εκκολάπτονται κατά διαστήματα περίπου μίας (1) ημέρας, μεταξύ τους. Είναι φωλεόφυγοι και, αμέσως μόλις στεγνώσει το πτέρωμά τους μπορούν να κολυμπήσουν. Επιτηρούνται στενά και από τους δύο γονείς, μετά από 10 ημέρες, όμως, τα «καθήκοντα» της επιτήρησης των νεοσσών, κατανέμονται σε εναλλάξ «βάρδιες». Στις 2 εβδομάδες μπορούν και τρέφονται μόνοι τους, ενώ ανεξαρτητοπoιούνται στις 3 εβδομάδες, περίπου.
Στην Ελλάδα, το μαυροβουτηχτάρι δεν έχει εξακριβωθεί εάν φωλιάζει σε ορισμένες περιοχές της βόρειας και κεντρικής χώρας ως επιδημητικό πτηνό. Όμως, είναι χειμερινός επισκέπτης στη βόρεια και κεντρική χώρα και, απαντάται ως διαβατικό πτηνό, κατά την εαρινή και τη φθινοπωρινή μετανάστευση, στη νότια και κεντρική Ελλάδα
Απειλές
Οι εκτεθειμένες φωλιές συχνά λεηλατούνται από κουρούνες και καλαμόκιρκους. Για το λόγο αυτό, η επιτυχία αναπαραγωγής σε περιοχές όπου επανειλημμένα διαταράσσονται είτε από αρπακτικά είτε από τον άνθρωπο, είναι μειωμένη. Επίσης οι φωλιές μπορεί καταστρέφονται από τη δράση των κυμάτων, όπως συνέβη στη Μινεσότα όπου τα κύματα που δημιουργήθηκαν από ισχυρούς ανέμους κατέστρεψαν το 44% από τις 2.370 φωλιές. Aντίστροφα, μπορεί οι γονείς να εγκαταλείψουν το φώλιασμα, επειδή η στάθμη του νερού έχει μειωθεί κατά τη διάρκεια της επώασης. Η εντατική ιχθυοκαλλιέργεια είναι ένας σημαντικός παράγοντας διατροφικού «ανταγωνισμού» για το είδος.
Παρά την πολύ καλή κατάσταση των αμερικανικών πληθυσμών, μεγάλη θνησιμότητα παρατηρείται συχνά στη Θάλασσα Σάλτον (Salton), στη νότια Καλιφόρνια, για άγνωστους λόγους, ενδεχομένως από άγνωστη, παθογόνο βιοτοξίνη (biotoxin), που οδηγεί σε απομείωση της στεγάνωσης του πτερώματος και στην επακόλουθη υποθερμία, ή είναι μια ιδιαίτερη εκδήλωση ορνιθολογικής χολέρας. Το είδος είναι επίσης ευάλωτο στην πετρελαιορύπανση, δεδομένου ότι συχνά διαχειμάζει στις ακτές και, είναι ευαίσθητο τόσο στο ερυσίπελας, όσο και στην αλλαντίαση των πτηνών, έτσι ώστε να απειλείται από μελλοντικές εστίες των ασθενειών αυτών.
Κάποιοι πληθυσμοί, είναι επίσης γνωστό, ότι παγώνουν σε δριμείες καιρικές συνθήκες, ενώ αντίθετα υφίστανται συνέπειες από μειώσεις στη διαθεσιμότητα τροφής λόγω της θέρμανσης της επιφάνειας της θάλασσας, αν και στη συνέχεια ανακάμπτουν. Τοπικές μειώσεις αποδίδονται σε ανθρώπινες διαταραχές (ιδιαίτερα, ψυχαγωγικές δραστηριότητες στις λίμνες, ενώ υπάρχουν και περιστατικά πρόσκρουσης με τις γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
Το είδος έχει ως φυσικό θηρευτή το αμερικανικό βιζόν (Mustela vison) στον Εθνικό Δρυμό Σλονσκ της Δ. Πολωνίας, ενώ στο παρελθόν απειλήθηκε στη Βόρεια Αμερική από τη συλλογή των αυγών και το κυνήγι για την κατασκευή καπέλων από τα φτερά του. Τέλος, το είδος θηρεύεται για εμπορικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς στην επαρχία Gilan, στο βόρειο Ιράν.
Κατάσταση πληθυσμού
Στην κεντρική Ευρώπη, υπήρξε μία αναπαραγωγική «έκρηξη» μεταξύ των τελών του 19ου αιώνα και του 1930, περίπου, αλλά αυτή η αύξηση στους πληθυσμούς του πτηνού ανασχέθηκε κατά τις επόμενες δεκαετίες. Μερικές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Αυστρία, η Τσεχία και η Ουγγαρία, είχαν σοβαρές μειώσεις στους τοπικούς πληθυσμούς, με την Ολλανδία να έχει ανακάμψει αρκετά. Αντίθετα, η αύξηση στους βορειοαμερικανικούς πληθυσμούς, υπήρξε σταθερή, με την εκεί κατάσταση να είναι πολύ καλή.
Γενικά, και κυρίως λόγω της αφθονίας του στην αμερικανική ήπειρο, οι πληθυσμοί του παραμένουν σταθεροί και, αυτός είναι και ο λόγος που η IUCN έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Επίσης, και στην αμερικανική ήπειρο, διαβαθμίζεται ως Ασφαλές (Secure, G5)
Κλιματική αλλαγή
Το μαυροβουτηχτάρι είναι ένα από τα είδη που θα επηρεαστούν ιδιαίτερα από την κλιματική αλλαγή. Μια ερευνητική ομάδα, που δημιουργήθηκε από την Υπηρεσία Περιβάλλοντος του Ηνωμένου Βασιλείου και της Βασιλικής Εταιρείας για την Προστασία των Πτηνών και εξέτασε την μελλοντική κατανομή της αναπαραγωγικής επικράτειας των πτηνών με βάση κλιματικά μοντέλα, υποθέτει ότι μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα αυτή θα μεταβληθεί σημαντικά. Η περιοχή κατανομής θα μειώνεται ανάλογα, σύμφωνα με την πρόβλεψη, μέχρι και 80%, περίπου και, θα μετατοπισθεί στην περιοχή της Βαλτικής, με επέκταση στη συνέχεια στην ατλαντική ακτή της Νορβηγίας και στη νότια Σουηδία.
Καθεστώς προστασίας
Ι. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο του Κόκκινου Βιβλίου για τα απειλούμενα σπονδυλόζωα της Ελλάδος, στην κατηγορία «Ανεπαρκώς Γνωστά».
ΙΙ. Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο το Μαυροβουτηχτάρι απαντά και με την παρεμφερή ονομασία Μαυροβουτηχτάρα (η), όπως και Μαυρολαιμοβουτηχτάρα.
Σημειώσεις
i.  Άλλες λόγιες ονομασίες είναι Πυγόπους ο κάσπιος και Πυγοσκελίδα η μαυρόλαιμη
Πηγές
Κατηγορία:Πυγοποδίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Βόρειας Αμερικής
Αυθεντία Θεοδωρούς
Η Αυθεντία Θεοδωρούς και Παραθαλασσίας, επίσης γνωστή και ως Γοτθία, ήταν μικρή ηγεμονία στα νοτιοδυτικά της Κριμαίας, από τις αρχές του 14ου αιώνα μέχρι την κατάληψή της από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1475. Πρωτεύουσα της ηγεμονίας ήταν το Δόρος ή Θεοδωρούς, σήμερα γνωστό ως Μανγκούπ. Η ηγεμονία ήταν στενά συνδεδεμένη με την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.
Ιστορία
Ο πληθυσμός της ήταν ένα μείγμα Ελλήνων, Γότθων της Κριμαίας, Αλανών, Βουλγάρων, Κουμάνων, Κιπτσάκων και άλλων εθνολογικών ομάδων, οι οποίοι ασπάστηκαν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Επίσημη γλώσσα του πριγκιπάτου ήταν τα ελληνικά. Το έδαφος ήταν αρχικά υπό τον έλεγχο της Τραπεζούντας, και αποτελούσε μέρος της Περατείας.
Η ηγεμονία της Γοτθίας αναφέρεται για πρώτη φορά στις αρχές του 14ου αιώνα, από τον μεταβυζαντινό ιστορικό Θεόδωρο Σπανδουγίνο, που έχει καταγράψει την ύπαρξη μιας «Ηγεμονίας Γοτθίας» κατά τη βασιλεία του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341). Περαιτέρω αναφορές υπάρχουν κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, με αρκετούς μελετητές να ταυτίζουν τον «Ντμίτρι», έναν από τους τρεις πρίγκιπες των Τατάρων στη Μάχη των Γαλανών Νερών (π. 1362/3), με έναν ηγεμόνα της Γοτθίας. Το όνομα σε αυτή την περίπτωση μπορεί ενδεχομένως να είναι το βαπτιστικό όνομα του Τατάρου άρχοντα του Μανγκούπ, που ονομαζόταν Khuitani. Η ονομασία «Θεοδωρούς» εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ελληνική επιγραφή που χρονολογείται γύρω στο 1361/2, και στη συνέχεια και πάλι ως «Theodoro Mangop» σε γενουατικό έγγραφο του 1374. Προτάθηκε από τον Άντζελο Μερκάτι ότι το γενουατικό έγγραφο είναι παραφθορά του ελληνικού πληθυντικού «οι Θεόδωροι», «των Θεοδώρων», που πιθανόν θα εννοεί τους αγίους Θεόδωρο τον Στρατηλάτη και Θεόδωρο τον Τήρωνα, αλλά ο Νικολάε Μπανέσκου (Nicolae Bănescu) πρότεινε την εναλλακτική εξήγηση ότι αυτή προέκυψε από την οριστική του ελληνικού ονόματος «το Δόρος» ή «το Δόρυ», που ήταν πρώιμη μεσαιωνική ονομασία της περιοχής. Ανεξάρτητα από την προέλευσή του, το όνομα καθιερώθηκε: το 1420 η επίσημη ονομασία του ηγεμόνα ήταν «αὐθέντης πόλεως Θεοδωροῦς και παραθαλασσίας», ενώ στην καθομιλουμένη ονομαζόταν Θεοδωρίτσι («μικρή Θεοδωρούς») από τους κατοίκους της.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Κριμαία Κατηγορία:Κριμαϊκοί Γότθοι Κατηγορία:Πρώην πριγκιπάτα Κατηγορία:Διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Επαρχία Ντινατζπούρ
Η επαρχία Ντινατζπούρ (βεγγαλικά: দিনাজপুর জেলা) είναι επαρχία στο βορειοδυτικό Μπαγκλαντές, στην περιφέρεια Ρανγκπούρ. Υφίσταται από το 1786. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ντινατζπούρ. Η έκταση της επαρχίας είναι 3.438 τ.χλμ.. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 2.617.942 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 27.4%, σημαντικά κατώτερο από το μέσο όρο από το Μπαγκλαντές (43.1%). Στη θρησκευτική σύνθεση, οι Μουσουλμάνοι αποτελούν το 76.65% του πληθυσμού, οι Ινδουιστές το 20.58% και οι Χριστιανοί το 0.80% του πληθυσμού.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία αποτελείται από 13 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).
Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντινατζπουρ
Διαμέρισμα Σονσονάτε
Το Διαμέρισμα Σονσονάτε (ισπανικά: departmento de Sonsonate) είναι ένα από τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ. Ανήκει στη Δυτική επαρχία. Έχει έκταση 1.225,77 τ.χλμ. και πληθυσμό 438.960 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Σονσονάτε, δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Ακαχούτλα και τρίτη Μετάγιο.
Γεωγραφία
Το Σονσονάτε βρίσκεται δυτικά του Ελ Σαλβαδόρ. Στα νότια βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό. Συνορεύει στα δυτικά με το Αουατσαπάν, στα βόρεια με το Σάντα Άνα και στα ανατολικά με το Λα Λιμπερτάδ. Έχει έκταση 1.225,77 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το ένατο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν, το Σάντα Άνα, το Τσαλατενάνγκο, το Λα Λιμπερτάδ, το Μορασάν και το Αουατσαπάν.
Το ψηλότερο σημείο του διαμερίσματος είναι η κορυφή του ηφαιστείου Ισάλκο. Το Ισάλκο έχει ύψος 1.950 μέτρα και είναι το νεότερο ηφαίστειο του Ελ Σαλβαδόρ, καθώς δημιουργήθηκε το 1770. Οι συχνές του εκρήξεις του έδωσαν το προσωνύμιο «Φάρος του Ειρηνικού». Τελευταία φορά εξερράγη το 1966.
Δημογραφία
Το Διαμέρισμα Σονσονάτε είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2007 438.960 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το τέταρτο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, το Λα Λιμπερτάδ και το Σάντα Άνα.
Αλλοδαπή (έντομο)
Η αλλοδαπή (επιστημονική-λατινική ονομασία Allodape) είναι γένος από υμενόπτερα έντομα, που ανήκουν στην οικογένεια της μέλισσας, τις μελισσίδες. Το γένος έχει τα παρακάτω τρία είδη, που συναντώνται στην Αφρική, ιδίως στη Νότια Αφρική:
Πηγές
Αλλοδαπη
Street dance
Το street dance αναφέρεται σε στυλ χορού-ανεξάρτητα από τη χώρα προέλευσης-που εξελίχθηκε έξω από στούντιο χορού σε οποιοδήποτε διαθέσινο ανοιχτό χώρο, όπως σε δρόμους, πάρτυ, νυχτερινά κέντρα και σχολεία. Συχνά είναι αυτοσχεδιαστικού και κοινωνικού χαρακτήρα, ενθαρρύνοντας την αλληλεπίδραση και την επικοινωνία με τους θεατές και άλλους χορευτές. Αυτοί οι χοροί είναι ένα μέρος της κουλτούρας της γεωγραφικής περιοχής που προέρχονται. Δύο παραδείγματα του street dance περιλαμβάνουν το Β-boying (breakdancing), το οποίο προέρχεται από την Νέα Υόρκη και το Shuffle Μελβούρνης από την Αυστραλία.
Ιστορία
Ο παραδοσιακός χορός Τζαζ, αφού υπήρχε από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, είναι ίσως ένας από τους παλαιότερους street dance χορούς της αστικής Αμερικής. Το street dance θεωρείται συχνά αστικός λαϊκός χορός. Δεδομένου ότι πολλές έννοιες της αστικοποίησης έχουν υπάρξει για μεγάλο χρονικό διάστημα πίσω στην ιστορία, το σημείο το οποίο ο λαϊκός χορός θεωρείται πιο ιστορικός, το street dance είναι συχνά άγνωστο. Ο χορός αυτός και ο λαϊκός, διακρίνονται από όταν οι όροι εισάχθηκαν, ο όρος "street dance" πιστεύεται να υπήρχε από τις αρχές του 20ου αιώνα, σύμφωνα με τον οποίο ο αφρο-αμερικανικός λαϊκός χορός γινόταν ο πιο δημοφιλής χορός στο δυτικό κόσμο. Η απόφραξη πιστεύεται ότι είναι μια πολύ πρώιμη μορφή του χορού street dance, δεδομένου ότι αναπτύχθηκε στους δρόμους, στα εργοστάσια, στα πάρτυ κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα (ή και πιο πριν) ανάμεσα σε χορευτές που θεωρούνται μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου, της Δυτικής Ευρώπης και των αστικών κουλτούρων της Απαλάχια, την εποχή εκείνη.
Το hip hop το funkstyles popping και το locking είναι μερικά από τα πιο δημοφιλή στοιχεία του street dance της Δύσης και της αφροαμερικανικής κουλτούρας. Αυτές οι μορφές του χορού hip hop, δηλαδή το street dance, έχουν ασκηθεί πολύ και είναι τόσο κοινές που εμπορευματοποίησαν εκδόσεις που έχουν επαγγελματικά αναπτυχθεί και χοροφραφηθεί για ρουτίνες χορού σε pop, hip-hop, electronic και R & B μουσικά βίντεο. To break dance βοήθησε να επιφέρει χορευτικά γκρουπς του street dance να μάθουν τα διάφορα στυλ του street dance, για εντύπωση και τον ανταγωνισμό. Αυτά τα γκρουπς χορεύουν συνήθως σε υπαίθριους χώρους, οδηγώντας σε περαιτέρω είδη χορού hip-hop. Το New Jack Swing δημιουργήθηκε στην χορευτική σκηνή του 1990, όπου είναι και αυτό ένα είδος χορού street dance. Το New Jack Swing είναι επίσης ένα είδος μουσικής, που συν-δημιουργείται από πρωτοπόρους όπως ο Teddy Riley.
Ένα άλλο παράδειγμα του street dancε είναι το house dance, το οποίο χορεύεται με μουσική house. Το house dance εξελίχθηκε από Σικάγο και αναπτύχθηκε στα κλαμπ της Νέας Υόρκης. Λόγω της σύγχρονης επικρατέστερης δημοτικότητας των κλαμπ, το street dance έχει την τάση να εξελίσσεται πιο συχνά σε νυχτερινά κέντρα και όχι σε εξωτερικούς χώρους. Ωστόσο, μπορεί να εφαρμοστεί σε εξωτερικούς χώρους. Το rave dance είναι επίσης του στυλ street dance. Η rave κουλτούρα είναι πολύ διαφορετική και υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη μουσικής καθένα από τα οποία έχουν εξέχον λαϊκό στυλ χορού. Μεταξύ του electronic dance, το street dance με την μορφή του rave dance έχει περιστραφεί γύρω από ένα συγκεκριμένο ρυθμό και ροή. Το popping, tutting και roboting, που είναι στοιχεία του street dance, έχουν υιοθετηθεί ευρέως μεταξύ του electronic dance και επιρέασαν χορούς όπως το Liquiding. Έξω από το electronic dance έχουν προκύψει είδη του street dance όπως το Electro Dancing και το Jumpstyle. Σε αντίθεση με πολλά είδη hip hop, το house και το rave dance είναι συθήθως πιο "διασκεδαστικά" από ότι "ανταγωνιστικά". Γενικά χοροί όπως το Melbourne Shuffle δεν χορεύονται για τον ανταγωνισμό, αλλά χορεύεται για διασκέδαση σε rave πάρτυ. Ωστόσο, όλοι όσοι χορεύουν rave dance, χορεύουν καθαρά για να εκφραστούν και όχι για να ανταγωνιστούν.
Ο χορός Punk είναι μια μορφή του street dance που γίνεται αυτοσχέδια σε μεγάλα πλήθη. Ο χορός αυτός ξεκίνησε μεταξύ του punk rock και έγινε δημοφιλής από τους Sex Pistols και η πιο γνωστή μορφή του χορού αυτού είναι ο χορός punk hardcore.
Οι προσαρμογές αυτές του street dance σήμερα ασκούνται τόσο σε στούντιο χορού όσο και σε άλλους χώρους. Μερικά σχολεία χρησιμοποιούν το street dance ως μια μορφή της φυσικής αγωγής.
Εξέλιξη
Το street dance είναι ένας χορός που εξελίσσεται μεταξύ των ανθρώπων σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, παρά το γεγονός ότι δεν μπορεί πάντα να προσδιοριστεί ως προς τον τρόπο που πραγματικά εξελίσσεται μεταξύ των ανθρώπων. Στη θεωρία, καθώς ένα άτομο βρίσκει μια κίνηση που προφανώς φαίνεται καλή σε άλλο πρόσωπο, αυτό το άλλο πρόσωπο προσπαθεί να αντιγράψει αυτή την κίνηση. Παρόμοια με τους κινέζους, το αποτέλεσμα είναι ότι το άλλο άτομο δεν μπορεί να εκτελέσει απολύτως την κίνηση του άλλου, με αποτέλεσμα να διαφοροποιούνται οι κινήσεις και να αναπτύσσονται νέες που είναι βασισμένες στην αρχική. Υπάρχει μια μικρή διαφορά μεταξύ στον αυτοσχεδιαστικό χορό και τον απόλυτο street dance. Καθώς ο αυτοσχεδιασμός είναι τυχαίος και ο προσωπικός χορός δημιουργήθηκε από ένα μόνο άτομο, ένας πλήρες χορός street dance είναι μία συλλογή χορευτικών κινήσεων που συλλέγονται από μία πρακτική και θεωρείται ο ίδιος χορός. Για παράδειγμα, όταν το b-boying εξελίχθηκε από την κουλτούρα του hip-hop, οι άνθρωποι ήρθαν με τις δικές τους κινήσεις,  και άλλοι άνθρωποι τις βελτίωσαν.
Μερικές φορές είναι δυνατή η ιχνηλάτηση τοy street dance που ήταν ως επί το πλείστον για πρώτη φορά από συγκεκριμένα πρόσωπα. Ένα παράδειγμα είναι το Locking το οποίο συχνά θεωρείται ότι ξεκίνησε από τον Don Campbell, ο οποίος ήταν ένας πρωτοπόρος του 1970 του αμερικανικού street dance. Τις περισσότερες φορές είναι αδύνατο να πιστοποιηθούν συγκεκριμένα άτομα για τους χορούς street dance, αφού οι χοροί αυτοί εξελίσσονταν έξω από τον χώρο του επαγγέλματος, δηλαδή τον χορό. Οι πρωτοπόροι του street dance έχουν σπάνια επαγγελματικά πτυχία χορού, έτσι γίνεται διάκριση ανάμεσα στο street dance και σε άλλες σύγχρονες μορφές χορού.
Κατηγορία:Χορευτικά είδη
Αγωγή στην εκπαίδευση
Ένας σύντομος ορισμός για τον όρο αγωγή γενικά είναι η σκόπιμη ενέργεια των ενήλικων προς τα αναπτυσσόμενα άτομα για ν' αναπτύξουν τη σωματική, πνευματική, κοινωνική, ηθική και αισθητική όψη της προσωπικότητάς τους και να τα βοηθήσει να αυτοπραγματωθούν και να ενταχθούν αρμονικά στο φυσικό και ανθρώπινο περιβάλλον όπου ζουν.
Ετυμολογία
Ο όρος αγωγή προέρχεται από το ρήμα άγω. Στα λατινικά συναντιέται ως ago, στα σανσκριτικά ως Ajati («οδηγεί»), στα γαλλικά Agir, στα αγγλικά act κ.ά.
Βιωματική προσέγγιση
Ο καθένας συναντά καθημερινά πολλά προβλήματα αγωγής στην οικογένεια, στο σχολείο, στις διάφορες ομάδες. Το έργο λοιπόν της αγωγής είναι σίγουρα καθημερινό. Όλοι σε κάποια ηλικία δέχονται από τους γονείς, τους δασκάλους, τους καθηγητές, επιδράσεις. Όλοι σε κάποια ωριμότερη ηλικία συμμετέχουν με υπευθυνότητα στην αγωγή των νεότερων, γνωρίζοντας τα μέσα αγωγής, τις συνέπειές της και τα αποτελέσματά της. Ο άνθρωπος χρειάζεται μια εκπαίδευση και μια πολύπλευρη και διαρκή βοήθεια. Όταν αυτά δεν προσφέρονται, δημιουργούν στο παιδί δυσμενή συμπτώματα.
Χαρακτηριστικά του όρου
Η αγωγή μπορεί να οριστεί σαν:
Ιστορική αναδρομή στην αρχαία Ελλάδα
Ο Όμηρος, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, θεωρείτο ως ο Παιδαγωγός της Ελλάδας. Με τα έπη του καλλιέργησε πολλές μορφές αγωγής.
Η σπαρτιατική αγωγή στόχευε στη δημιουργία ανθρώπων ικανών να υπερασπιστούν με γενναιότητα το έδαφος της πατρίδας.
Ο Πλάτων συγκαταλέγεται στις φυσιογνωμίες εκείνες που σημαδεύουν ολόκληρη τη πνευματική πορεία της ανθρωπότητας. Ο χαρακτήρας της Πλατωνικής αγωγής πρόσκειται περισσότερο στο πολιτειακό ιδεώδες. Οι άνθρωποι πρέπει να διαπαιδαγωγηθούν, έτσι ώστε να βρίσκουν την ευτυχία τους στην ευτυχία του οργανωμένου κοινωνικού συνόλου.
Κατά τον Αριστοτέλη, το έργο της αγωγής είναι να παρέχει στους μαθητές τις απαραίτητες πρακτικές γνώσεις για τη ζωή και όχι εκείνες που να κάνουν τον εκπαιδευόμενο «βάναυσο».
Θεωρητική τοποθέτηση της προσέγγισης του όρου
Θεωρητικές τοποθετήσεις σχετικά με την αγωγή συναντάμε στις ακόλουθες εποχές:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παιδαγωγική
Κατηγορία:Εκπαίδευση
Γεώργιος ο Αιτωλός
Βίος
Ο Γεώργιος ο Αιτωλός γεννήθηκε στο Απόκουρο κοντά στο Θέρμο της Αιτωλίας. Στα νεανικά του χρόνια πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έλαβε τη βασική του εκπαίδευση. Αργότερα, γύρω στα 1527, πήγε στη Βενετία για να σπουδάσει θεωρητικές επιστήμες. Στην Ελλάδα επέστρεψε μάλλον κατά το 1550. Ήταν παντρεμένος και πατέρας παιδιών, όπως πληροφορούμαστε από το έργο Turcograecia (1584) του Μαρτίνου Κρούσιου. Από το ίδιο έργο πληροφορούμαστε πως ανήκε στους πατριαρχικούς κύκλους της Κωνσταντινούπολης και έχαιρε εκτίμησης από τους συγχρόνους του για την μόρφωσή του, όπως από τον Κύπριο Ιωάννη Βιναφέα και τον Δαμασκηνό Στουδίτη. Όμως η μόρφωσή του προκαλούσε και τον φθόνο άλλων εντός του Πατριαρχείου, όπως του Θεοδόσιου Ζυγομαλά και Εμμανουήλ Τζεζεπά. Η έρευνα δεν έχει καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα αν ο Γεώργιος ο Αιτωλός ήταν δάσκαλος στην Πατριαρχική Σχολή της Κωνσταντινούπολης, όπως υποστηρίζει ο Μανουήλ Γεδεών ή όχι, όπως υποστηρίζει ο Ματθαίος Παρανίκας. Πέθανε το 1580 στην Κόρινθο, όπου είχε εγκατασταθεί και δίδασκε για σύντομο χρονικό διάστημα.
Η ανακάλυψη του Γεώργιου Αιτωλού
Ο Γεώργιος ο Αιτωλός παρέμενε άγνωστος μέχρι το 1880,οπότε ο Σπυρίδων Λάμπρος ερευνώντας έναν κατάλογο των μοναστηριακών βιβλίων στο Άγιο Όρος, βρήκε στον 152 Κώδικα της Μονής Ιβήρων, γραμμένο τον 16ο αιώνα,ποιητικά έργα του Γεωργίου.
Μάγκνους Κάρλσεν
Ο Σβεν Μάγκνους Όεν Κάρλσεν (Sven Magnus Øen Carlsen, 30 Νοεμβρίου 1990) είναι Νορβηγός σκακιστής γκραντμαίτρ, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης. Στις 22 Νοεμβρίου 2013, μετά τη νίκη του με αντίπαλο τον Βισβανάθαν Άναντ με σκορ 6,5 - 3,5, ανακηρύχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο σκάκι. Έκτοτε έχει καταφέρει να υπερασπιστεί τον τίτλο του 4 φορές απέναντι στους Άναντ (2014), Σεργκέι Καριάκιν (2016), Φαμπιάνο Καρουάνα (2018) και Ίαν Νεπόμνιαστσι (2021).
Γεώργιος ο Αιτωλός
Συγγραφικό έργο
Έργο παιδευτικού χαρακτήρα με κυριότερο τη μεταφορά σε έμμετρο νεοελληνικό λόγο μύθων του Αισώπου και του Βαβρία. Μετέφρασε 144 μύθους σε στίχους. Από αυτούς οι του Γουρουνιού, Βοτάνου, Μεθυστού και Μοσχαριού είναι δικής του έμπνευσης, οι άλλοι 140 είναι παραφράσεις των μύθων του Αισώπου. Επίσης έγραψε σε δημώδη γλώσσα πονήματα εγκωμιαστικά για σημαντικά πρόσωπα της εποχής του.
Μάγκνους Κάρλσεν
Έπαιξε το πρώτο του τουρνουά σε ηλικία 8 ετών και στις 26 Απριλίου 2004 έγινε ο τρίτος νεότερος γκρανμαίτρ στην ιστορία, σε ηλικία 13 ετών. Έπειτα από τις επιδόσεις του στο σκακιστικό τουρνουά της Ναντζίνγκ το 2009, αναρριχήθηκε στη διεθνή κατάταξη με 2.801 βαθμούς ΕΛΟ, όντας πλέον δεύτερος στον κόσμο. Το 2009 κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα γρήγορου σκακιού (μπλιτς) και έγινε ο νεότερος κάτοχος του εν λόγω τίτλου στην ιστορία. Την 1η Ιανουαρίου 2010 με τη δημοσίευση του νέου καταλόγου της FIDE έγινε ο νεότερος σκακιστής στην ιστορία που έφτασε στην κορυφή της βαθμολογίας της διεθνούς κατάταξης. Τον Ιανουάριο του 2013 στην κατάταξη της FIDE ο Κάρλσεν έφτασε τους 2.861 βαθμούς Elo, ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ του Γκάρι Κασπάροφ που ήταν 2.851 (Ιούλιος 1999).
2013 - Τσεννάι
Την άνοιξη του 2013 ο 22χρονος Κάρλσεν επικράτησε στο Τουρνουά των Υποψηφίων απέναντι σε μεγαθήρια όπως ο Βλαντίμιρ Κράμνικ, κατακτώντας την 1η θέση της βαθμολογίας με 8,5 βαθμούς κι έτσι εξασφάλισε το εισιτήριο για τη διεκδίκηση του τίτλου του Παγκόσμιου Πρωταθλητή από τον επί 6 συναπτά έτη αδιαμφισβήτητο κάτοχό του, τον Ινδό Βισβανάθαν Άναντ. Στις 22 Νοεμβρίου 2013, στο Τσεννάι της Ινδίας, ανακηρύχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής νικώντας τον αντίπαλό του με σκορ 6,5 - 3,5 μετά από 10 παρτίδες (3 νίκες για τον Κάρλσεν και 7 ισοπαλίες).
2014 - Σότσι
Την επόμενη χρονιά, ο Κάρλσεν κλήθηκε να υπερασπιστεί τον τίτλο του αντιμετωπίζοντας και πάλι τον Άναντ. Στο μεγάλο τελικό που έλαβε χώρα στο Σότσι της Ρωσίας, ο Νορβηγός για ακόμη μία φορά επικράτησε του Ινδού με σκορ 6,5 - 4,5 μετά από 11 παρτίδες (3 νίκες για τον Κάρλσεν, 1 για τον Άναντ και 7 ισοπαλίες).
Γεώργιος ο Αιτωλός
Συγγραφικό έργο
Αναλυτικότερα τα έργα του είναι:
Μάγκνους Κάρλσεν
2016 - Νέα Υόρκη
Το 2016, ο διεκδικητής του τίτλου που αναδείχθηκε από το Τουρνουά των Υποψηφίων, ήταν ο 26 ετών Ρώσος Σεργκέι Καριάκιν. Ο τελικός που διεξήχθη στη Νέα Υόρκη ήταν ένας από τους πιο αμφίρροπους του θεσμού, αφού μετά από τις 12 παρτίδες που προβλέπονται σύμφωνα με τους κανονισμούς, το αποτέλεσμα ήταν ισόπαλο 6-6, με τον Καριάκιν να κερδίζει την 8η παρτίδα και τον Κάρλσεν τη 10η, ενώ όλες οι υπόλοιπες ήταν ισόπαλες. Έτσι ο τελικός οδηγήθηκε σε τάι μπρέικ (tie break) όπου ο νικητής θα προέκυπτε μετά από 4 παρτίδες ράπιντ (25 λεπτά για κάθε παίκτη με προσαύξηση 10 δευτερολέπτων σε κάθε κίνηση). Με το πέρας της διαδικασίας ο Μάγκνους Κάρλσεν αναδείχθηκε για 3η συνεχόμενη φορά Παγκόσμιος Πρωταθλητής επικρατώντας με σκορ 3-1 (2 νίκες για τον Κάρλσεν και 2 ισοπαλίες).
2018 - Λονδίνο
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2018 στο Λονδίνο, ο Κάρλσεν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Αμερικανό Φαμπιάνο Καρουάνα. Για ακόμη μία φορά όπως και στον τελικό του 2016, μετά την ολοκλήρωση των 12 παρτίδων ανάμεσα στους δύο παίκτες δεν είχε αναδειχθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής, με το σκορ να διαμορφώνεται στο 6-6. Μάλιστα, και στις 12 παρτίδες οι δύο αντίπαλοι αναδείχθηκαν ισόπαλοι, κάτι που συνέβη για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του θεσμού. Στο τάι μπρέικ ο Κάρλσεν επικράτησε με 3-0 (3 νίκες σε ισάριθμες παρτίδες ράπιντ για τον Κάρλσεν χωρίς να χρειαστεί και 4η παρτίδα) στερώντας έτσι από τον Καρουάνα τη δυνατότητα να γίνει ο πρώτος Αμερικανός παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι μετά από 46 χρόνια (τελευταίος που το κατόρθωσε ήταν ο Μπόμπι Φίσερ το 1972).
2021 - Ντουμπάι
Το επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ήταν αρχικά προγραμματισμένο για το 2020 αλλά αναβλήθηκε από τη FIDE για το επόμενο έτος, λόγω της πανδημίας του COVID-19. Ο Ρώσος Ίαν Νεπόμνιαστσι κέρδισε το Τουρνουά των Υποψηφίων, το οποίο ξεκίνησε το Μάρτιο του 2020, όμως διακόπηκε ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη, εξαιτίας της πανδημίας, και ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2021. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2021, που έλαβε χώρα από τις 24 Νοεμβρίου έως τις 10 Δεκεμβρίου στο Ντουμπάι, ο Κάρλσεν νίκησε τον Νεπόμνιαστσι με σκορ 7,5 - 3,5 (4 νίκες ο Κάρλσεν και 7 ισοπαλίες σε 11 παρτίδες), κατακτώντας έτσι το 5ο του πρωτάθλημα στη σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί Σκακιστές
Λίμνη Ιλιάμνα
thumb|255px|Η λίμνη Ιλιάμνα από το διάστημα Η Λίμνη Ιλιάμνα (αγγλ. Iliamna Lake) είναι λίμνη στη νοτιοδυτική Αλάσκα, στο βόρειο μέρος της Χερσονήσου της Αλάσκας. Είναι η μεγαλύτερη σε έκταση λίμνη στην Αλάσκα και η τρίτη μεγαλύτερη που βρίσκεται αποκλειστικά σε έδαφος των ΗΠΑ, αλλά και η 24η μεγαλύτερη σε όλη τη Βόρεια Αμερική, έχοντας έκταση περίπου 2.622 τετρ. χιλιόμετρα. Το μήκος της φθάνει τα 124 χιλιόμετρα και το μέγιστο πλάτος της τα 35, ενώ το μέγιστο βάθος της τα 301 μέτρα. Ο ποταμός Κβίτσακ εκρέει από τη λίμνη, μεταφέροντας τα νερά της στον Κόλπο Μπρίστολ του Ειρηνικού Ωκεανού.
Ονομασία
Στον Χάρτη νο. 1455 της Ρωσικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας, το έτος 1852, η λίμνη σημειώνεται ήδη με την ονομασία Oz[ero] Bol[shoy] Ilyamna, δηλαδή «Μεγάλη Λίμνη Ιλιάμνα». Σε προγενέστερο ρωσικό χάρτη ωστόσο (του 1802) η λίμνη σημειώνεται ως Σέλεχόβα», από το επώνυμο του Ρώσου εξερευνητή Γκριγκόρι Σέλιχοφ.
Η ονομασία «Ιλιάμνα» προέρχεται ετυμολογικώς από τη φράση Nila Vena της γλώσσας Ντινάινα των τοπικών ιθαγενών Ινδιάνων, που σημαίνει «λίμνη του νησιού», και πράγματι η λίμνη έχει αρκετά νησιά, ιδίως στο ανατολικό τμήμα της. Εναλλακτικά, σύμφωνα με τον G.C. Martin της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, το «Ιλιάμνα» λέγεται ότι ήταν το όνομα ενός «μυθικού μεγάλου μαυρόψαρου που ζούσε μέσα σε αυτή τη λίμνη και άνοιγε τρύπες στα καγιάκ των κακών ιθαγενών».
Ανάπτυξη
Ο πρώτος δρόμος στην περιοχή της λίμνης, ο Williamsport-Pile Bay Road, κατασκευάσθηκε τη δεκαετία του 1930 και συνέδεε τον κόλπο Πάιλ στη βορειοανατολική όχθη της λίμνης με το χωριό Γουίλιαμσπορτ στον θαλάσσιο Κόλπο Ιλιάμνα. Αυτός ο δρόμος έχει μήκος 25 χιλιόμετρα και 4 γέφυρες, και είναι σημειωμένος ως «ειδικής χρήσεως». Επιτρέπει τη μεταφορά με τρέιλερ μικρών σκαφών από τον όρμο Κουκ στον Κόλπο Μπρίστολ (δηλαδή από θάλασσα σε θάλασσ), με αποτέλεσμα την αποφυγή ενός μεγάλου ταξιδιού στον ανοικτό ωκεανό που θα έπρεπε να περιπλεύσει ολόκληρη τη Χερσόνησο της Αλάσκας. Για αυτόν και άλλους λόγους, ο συγκεκριμένος δρόμος πιστεύεται ότι μειώνει σημαντικά τη δαπάνη σε καύσιμα των περιοχών της λίμνης και του Κόλπου Μπρίστολ.
Κατά τα άλλα, η κυριότερη δραστηριότητα στη Λίμνη Ιλιάμνα είναι η ερασιτεχνική και αθλητική αλιεία (ψάρεμα). Τα τρία κυριότερα ψάρια που αλιεύονται είναι η πέστροφα (με περιορισμούς), ο σολομός και το είδος θύμαλλος ο αρκτικός. Η λίμνη φιλοξενεί επιπλέον έναν από τους λίγους πληθυσμούς φώκιας σε λίμνη με γλυκό νερό στον κόσμο.
Οικισμοί
Στις όχθες της λίμνης υπάρχουν τα μικρά χωριά Ιλιάμνα (ομώνυμο), Νιουχέιλεν, Κόκανοκ, Πέντρο Μπέυ, Πόουπ-Βάνοϋ Λάντινγκ και Ίγκιουγκιγκ.
Ο θρύλος του τέρατος
Οι κάτοικοι της περιοχής διηγούνται ιστορίες σχετικώς με το υποτιθέμενο «Τέρας της Λίμνης Ιλιάμνα», ένα άγνωστο υδρόβιο πλάσμα. Υπάρχει η εικασία ότι οι αναφερόμενες παρατηρήσεις του ίσως να είναι ένας μη καταγεγραμμένος πληθυσμός του ψαριού οξύρρυγχος ο λευκός (Acipenser transmontanus). Αν αυτό αλήθευε, τότε θα ήταν ο βορειότερος γνωστός πληθυσμός αυτού του είδους. Μερικοί εξάλλου πιστεύουν ότι είναι ένας καρχαρίας του είδους Somniosus pacificus: πράγματι, ένα κλιπ στο YouTube από το 2012 δείχνει έναν τέτοιο καρχαρία στη λίμνη Ιλιάμνα. Η εφημερίδα Anchorage Daily News προσέφερε κάποτε εκατό χιλιάδες δολάρια για την απόδειξη της υπάρξεως ενός «τέρατος» στη λίμνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιλιαμνα Λιμνη Ιλιαμνα
Διωνυμική ονοματολογία
Στη βιολογία, η διωνυμική ονοματολογία (Λατινικά: binominal = bis (δις) + nomen (όνομα)) είναι η επίσημη μέθοδος ονοματοδοσίας των ειδών. Αφού προτάθηκε η λογική του «διώνυμου», οι επιστημονικές ονομασίες των ειδών σχηματίζονται από το συνδυασμό δύο όρων: το όνομα του γένους (γενικό, generic) και το όνομα του είδους (ειδικό, specific). Στην περίπτωση που υπάρχει και τρίτη λέξη αυτή αποτελεί διευκρίνηση του υποείδους ή της ποικιλίας. Παρόλο που οι τελικές λεπτομέρειες μπορεί να διαφέρουν, υπάρχουν αδιαφιλονίκητες απόψεις που έχουν υιοθετηθεί διεθνώς:
Ιστορία
Τη χρήση της διωνυμικής ονοματολογίας την εισήγαγε ο Λινναίος το 1735 με το έργο του Systema Naturae
Από τις παλαιότερες προσπάθειες συστηματοποίησης της ταξινόμησης, ο Λινναίος επηρεάστηκε περισσότερο από τις εργασίες των Γκασπάρ Μπάουχιν (Gaspard Bauhin, 1560-1624), Τζων Ραίη (John Ray, 1627–1705) και Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ (Joseph Pitton de Tournefort, 1656—1708). Ο Ελβετός Μπάουχιν ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τη διάκριση του γένους και του είδους στη βοτανική και δημιούργησε μ' αυτόν τον τρόπο μία δυαδική ονοματολογία. Ο Άγγλος Τζων Ραίη εισήγαγε ένα πιο περιεκτικό σύστημα ταξινόμησης και μια νέα έννοια του είδους. Και ο Γάλλος βοτανολόγος Τουρνεφόρ δημιούργησε ένα σύστημα ταξινόμησης φυτών με ακριβείς ορισμούς των γενών.
Η αξία της διωνυμικής ονοματοδοσίας
Η αξία του συστήματος της διωνυμικής ονοματοδοσίας αντλείται κυρίως από την οικονομία της και την εκτεταμένη χρήση της:
Κώδικες ονοματοδοσίας
Από τα μέσα του 19ου αιώνα άρχισε να εμφανίζεται η ανάγκη της δημιουργίας μιας σειράς κανόνων που θα ελέγχουν τα επιστημονικά ονόματα. Στην πορεία του χρόνου αυτό εξελίχθηκε σε Κώδικες ονοματολογίας, ελέγχοντας την ονομασία των ζώων (ICZN), των φυτών (περιλαμβανομένων των μυκήτων, των φυκών και των κυανοβακτηριδίων) (ICBN), των βακτηρίων (ICNB) και των ιών.
Αυτοί οι κώδικες διαφέρουν.
Ένας Βιοκώδικας έχει προταθεί για να αντικαταστήσει διάφορους κώδικες, αν και η υλοποίησή του δεν πρόκειται να γίνει στο εγγύς μέλλον. Υπάρχει επίσης διαμάχη σχετικά με την ανάπτυξη ενός Φυλοκώδικα (Phylocode) για να ονομαστούν κλάδοι φυλογενετικών δένδρων παρά τα taxa. Υποστηρικτές του Φυλοκώδικα χρησιμοποιούν την ονομασία "Κώδικες του Λινναίου" για τους συνυπάρχοντες Κώδικες και την Ταξονομία του Λινναίου οι οποίοι χρησιμοποιούνται για επιστημονική ταξινόμηση.
Ευστάθεια
Οι υπάρχοντες κώδικες ονοματοδοσίας στοχεύουν (επιτυχώς) στην ευστάθεια των ονομάτων. Ωστόσο, η ευστάθεια που εξασφαλίζεται δεν είναι απόλυτη. Ένας μόνο οργανισμός μπορεί να έχει διάφορα επιστημονικά ονόματα, ένα για κάθε διαφορετική ταξινομική άποψη. Μία άλλη πηγή αστάθειας είναι η ανάσυρση ξεχασμένων ονομάτων τα οποία διατείνονται προτεραιότητα στη δημοσίευση. Στην τελευταία περίπτωση, η συντήρηση είναι δυνατή σύμφωνα με τους κώδικες ονοματοδοσίας.
Προέλευση ονομάτων
Η ονοματοδοσία γίνεται από τον ερευνητή που πρωτοπεριέγραψε επιστημονικά το είδος. Συνήθως είναι λατινικές ή λατινοποιημένες (συχνα ελληνικές) λέξεις. Το όνομα του γένους είναι πάντα ουσιαστικό στον ενικό της ονομαστικής ενώ το όνομα του είδους είναι συνήθως επίθετο. Αντί επιστημονική ονομασία αποκαλείται συχνά και λατινική ονομασία. Το ειδικό επίθετο είναι πολλές φορές αναφορά στο όνομα του ατόμου που ανακάλυψε το είδος, ή στον τόπο όπου βρέθηκε.
Τριωνυμική ονοματοδοσία των ζώων
Στη ζωολογία, για ένα είδος ζώου μπορεί να χρησιμοποιείται η τριωνυμική ονοματοδοσία για να δηλώσει το υποείδος, π.χ. ο Κορμοράνος (Phalacrocorax carbo) που υπάρχει στη Νέα Ζηλανδία διαφέρει ελαφρά από τους υπόλοιπους κορμοράνους, και ταξινομείται σαν υποείδος Phalacrocorax carbo novaehollandiae.
Βοτανικές υποδιαιρέσεις των ειδών
Στη βοτανική, υπάρχουν αρκετές υποδιαιρέσεις κάτω από το είδος, όπως το υποείδος, η ποικιλία, και το form. Σε αντίθεση με τη ζωολογία, όπου υπάρχει μόνο μία υποδιαίρεση (υποείδος) κάτω από το είδος. Έτσι τα περιλαμβανόμενα ονόματα των φυτών πρέπει να συνοδεύονται από ένα δείκτη (όπως είναι το "subsp.") για να δηλώσουν την ταξινόμησή τους, σε αντίθεση με τα τριώνυμα ονόματα των ζώων που δε χρειάζονται κάτι ανάλογο. Για παράδειγμα:
Ένα ενδιάμεσο υβρίδιο χαρακτηρίζεται με το σύμβολο του πολλαπλασιασμού πριν το επίθετο, π.χ. Dianthus × allwoodii (Dianthus caryophyllus × Dianthus plumarius). An intergeneric cross is designated by a multiplication sign before the generic name, π.χ. × Heucherella tirelloides (Heuchera sanguinea × Tiarella cordifolia). Όταν το σύμβοπλο του πολλαπλασιασμού δεν είναι διαθέσιμο (σε μια γραφομηχανή ή σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή), τότε χρησιμοποιείται το πεζό γράμμα "x" για να δηλώσει το υβρίδιο.
Πατρότητα επιστημονικών ονομάτων
Μια πλήρης αναφορά σε κάποιο είδος δεν περιλαμβάνει μόνο το λατινικό διώνυμο, αλλά και το όνομα του ερευνητή που περιέγραψε και κατέγραψε επιστημονικά για πρώτη φορά το είδος. Ενώ το επιστημονικό όνομα γράφεται πλαγίως, η αναφορά στο όνομα του επιστήμονα γράφεται κανονικά. Οι κανόνες για την αναφορά του ερευνητή διαφέρουν κάπως μεταξύ της βοτανικής και της ζωολογίας, και κατευθύνονται από τον Διεθνή Κώδικα Βοτανικής Ονοματοδοσίας (International Code of Botanical Nomenclature) και τον Διεθνή Κώδικα Ζωολογικής Ονοματοδοσίας (International Code of Zoological Nomenclature) αντιστοίχως.
Στη βοτανική
Το όνομα ή τα ονόματα των ερευνητών συντομογραφουνται σε ένα προτυποποιημένο ευρετήριο ονομάτων των ερευνητών από τον Βασιλικό Βοτανικό Κήπο στο Κιου της Αγγλίας. Η ημερομηνία δημοσίευσης δεν αναφέρεται σε σύντομες παραθέσεις.
Οι αναγνωρισμένες συντομογραφίες μπορούν να βρεθούν στο Διεθνές Ευρετήριο Ονομάτων Φυτών.
Για παράδειγμα στην Pinus koraiensis (Πεύκη η κορεατική) Siebold & Zucc., το Siebold αναφέρεται στον Philipp Franz von Siebold και το Zucc. αποδίδεται στον Joseph Gerhard Zuccarini.
Σε άρθρα που αφορούν τη λεπτομερή λίστα ή την ταξινόμηση ενός φυτού, παρουσιάζεται η ημερομηνία και ο τόπος δημοσίευσης, όμως αυτή η πρακτική σπανίζει σε εγκυκλοπαίδειες ή άλλες μη-ταξινομικές εργασίες. Στο προηγούμενο παράδειγμα η πλήρης αναφορά είναι Sequoia sempervirens (D. Don) Endl., Syn. Conif. 198 (1847), παραπέμποντας στη σελίδα 198 του Synopsis Coniferarum του Endlicher, που δημοσιεύτηκε το 1847.
Στη ζωολογία
Στη ζωολογία, γράφεται ολόκληρο το και μόνον το επώνυμο του ερευνητή. Εξαιρέσεις είναι ο Λινναίος που συντομογραφείται με το αρχικό του (L.) και η περίπτωση συνωνυμίας οπότε δίνονται και τα αρχικά τον ονομάτων. Μετά το όνομα αναγράφεται επίσης η ημερομηνία της πρώτης καταγραφής.
Για παράδειγμα, η φάλαινα μυστακοκήτος περιγράφηκε και ονομάστηκε από τον Κάρολο Λινναίο στην εργασία του Systema Naturae που δημοσιεύτηκε το 1758, οπότε γράφεται ως Balaena mysticetus Linnaeus, 1758.
Αν ένα είδος μεταφερθεί αργότερα σε ένα διαφορετικό γένος, το όνομα του ερευνητή και η ημερομηνία γράφονται μέσα σε παρένθεση. Για παράδειγμα, η ασπρομέτωπη χήνα περιγράφηκε αρχικά από τον Giovanni Antonio Scopoli, με το όνομα Branta albifrons Scopoli, 1769. Αργότερα παρατηρήθηκε ότι έχει περισσότερες ομοιότητες με την σταχτόχηνα του γένους Anser παρά με την μαύρη χήνα του γένους Branta, οπότε μεταφέρθηκε σε αυτό το γένος και πλέον γράφεται ως Anser albifrons (Scopoli, 1769).
Εδώ, επίσης, σε επίσημες δημοσιεύσεις, μία πλήρη παράθεση δίνεται, παραθέτοντας το αρχικό όνομα και δημοσίευση, σε αυτήν την περίπτωση ως Branta albifrons Scopoli, 1769, Annus I Hist.-Nat. 69.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταξινομία Κατηγορία:Βιολογικοί όροι
Άγιος Νικόλαος Καλλιθέας Φωκίδας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στην εθνική οδό Αντιρρίου - Ιτέας, δίπλα στον οικισμό Φλαμπουράκια ενώ απέχει 30 χλμ. Δ από το Γαλαξείδι και 36 χλμ Α από τη Ναύπακτο. Το χωριό είναι γνωστό για το νησάκι με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Πρόκειται για γραφικό παραθαλάσσιο θέρετρο, όπου εκεί βρίσκονται αρκετές εξοχικές κατοικίες καθώς και συγκροτήματα με ενοικιαζόμενα στούντιο και δωμάτια. Διαθέτει παραλία με βότσαλα, έναν μώλο καθώς και αρκετές ταβέρνες, καφετέριες και μπαράκια. Μέχρι τον Μάιο του 2011 λειτουργούσε εκεί το Πορθμείο Αγίου Νικολάου - Αιγίου, που συνέδεε τη Φωκίδα με την Πελοπόννησο. Σε απόσταση 4 χλμ. από τον Άγιο Νικόλαο και 6 χλμ. προς την Ερατεινή βρίσκεται ο φάρος Ψαρομύτας που το κτήριο του έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο (ΦΕΚ 984/Β/9-8-2000).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος Κατηγορία:Παραλίες της Φωκίδας
Βρισηίδα
Στην ελληνική μυθολογία η Βρισηίδα (Βρισηίς) ήταν κόρη του Βρισέως, βασιλιά των Λελέγων ή ιερέα της πόλεως Λυρνησσού, από τον οποίο πήρε αυτό το προσωνύμιο.
Ο μύθος
Το πραγματικό της όνομα ήταν Ιπποδάμεια. Ο Βρισέας ήταν αδελφός του Χρύση, πατέρα της Χρυσηίδας. Η Λυρνησσός κυριεύθηκε και καταστράφηκε από τον Αχιλλέα, ο οποίος τότε σκότωσε τον σύζυγο της Βρισηίδας, Μύνητα, και τα τρία αδέλφια της, και πήρε την ίδια αιχμάλωτη. Για να την παρηγορήσει ο Πάτροκλος, της υποσχέθηκε να την παντρέψει με τον απαγωγέα της, του οποίου έγινε η ευνοούμενη και αγαπημένη σκλάβα. Αργότερα, όταν η συνέλευση των πολιορκητών στον Τρωικό Πόλεμο υποχρέωσε τον Αγαμέμνονα, ύστερα από συμβουλή του μάντη Κάλχα, να επιστρέψει τη σκλάβα του, Χρυσηίδα, στον πατέρα της, ο Αγαμέμνων ζήτησε ως αντάλλαγμα τη Βρισηίδα. Απέστειλε τους αγγελιαφόρους του, τον Ταλθύβιο και τον Ευρυβάτη, και πήραν τη Βρισηίδα από τον Αχιλλέα. Μετά από αυτό, ο Αχιλλέας θύμωσε και αρνήθηκε να πολεμήσει. Αυτός ο θυμός («μήνις») του Αχιλλέα αποτελεί το θέμα του έπους Ιλιάδα του Ομήρου, όπως γράφουν και οι πρώτοι δύο στίχοι του διάσημου αυτού έργου.
Η αποχή του Αχιλλέα στοίχισε την υποχώρηση των Ελλήνων στη μάχη και τον θάνατο του φίλου του, Πατρόκλου. Ο Αγαμέμνονας αναγκάσθηκε τελικώς να επιστρέψει τη Βρισηίδα, άθικτη όπως ορκιζόταν, και ο Αχιλλέας ξαναμπήκε στη μάχη.
Λίγο νεότερες παραδόσεις εμφανίζουν τη Βρισηίδα ως μία ψηλή καστανή γυναίκα με λαμπερό βλέμμα, σμιχτά φρύδια και καλοντυμένη. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στους Δελφούς υπήρχε εικόνα της, έργο του Πολυγνώτου.
Υπάρχει μία σύγχυση στη μεσαιωνική λογοτεχνία για το πρόσωπο αυτό, που σε πολλά ιπποτικά μυθιστορήματα αναφέρεται ως Briseida και κόρη του Κάλχαντα, η οποία αγαπά και αγαπιέται από τον πρίγκιπα Τρωίλο και μετά από τον Διομήδη. Αργότερα αυτή η μορφή συγχέεται με τη Χρυσηίδα, για να καταλήξουμε στο Τρωίλος και Κρεσίντα (Χρυσηίδα) του Σαίξπηρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1984-1985
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1984-85 ήταν το 26ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 6ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο ΠΑΟΚ για δεύτερη φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 3 βαθμούς μπροστά από τους Παναθηναϊκό και ΑΕΚ. Ο ΠΑΟΚ εξασφάλισε τον τίτλο στη Νέα Σμύρνη, την προτελευταία αγωνιστική, με ισοπαλία με τον Πανιώνιο, όταν νωρίτερα την ίδια μέρα ο βασικός διεκδικητής Παναθηναϊκός έμεινε ισόπαλος στην Αθήνα με τον Πιερικό.
Τεχνική Λεβαλλουά
Η τεχνική Λεβαλλουά (ΔΦΑ: [lə.va.lwa]) αποτελεί διακριτό είδος λιθοτεχνίας που αναπτύχθηκε κατά την Παλαιολιθική περίοδο. Το όνομα της τεχνικής προέκυψε από λίθινα ευρήματα στο προάστιο Λεβαλλουά-Περρέ, του Παρισιού. Η τεχνική της απόκρουσης είναι πιο εξελιγμένη από παλαιότερες μεθόδους λιθοτεχνίας, που σχετίζονταν με τυχαία απόσπαση (απόκρουση) από την κροκάλα ή πυρήνα. Ο πυρήνας που χρησιμοποιείται στην τεχνική Λεβαλλουά είναι προεπεξεργασμένος και μπορεί να είναι πρισματικός, σφαιρικός, χελονοειδής ή με αιχμές.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1984-1985
Πρωταθλητής
ΠΑΟΚ
Τεχνική Λεβαλλουά
Η μέθοδος του προεπεξεργασμένου πυρήνα παρέχει μεγαλύτερο έλεγχο όσον αφορά στο μέγεθος και το σχήμα της τελικής φολίδας που μπορεί κατόπιν να χρησιμοποιηθεί ως ξέστρα ή μαχαίρι, αν και με την κατάλληλη προσαρμογή είναι δυνατόν να παράγει αιχμηρά αντικείμενα. Η τεχνική με προεπεξεργασμένο πυρήνα κατατάσσεται ως Μέθοδος 3, όσον αφορά στον τρόπο επεξεργασίας, δηλαδή απόξεση λεπίδων με αλληλεπικαλυπτόμενη σειρά απόκρουσης φολίδων και φαίνεται ότι αναπτύχθηκε κατά την Μέση παλαιολιθική περίδο, πριν από 300.000 χρόνια.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1984-1985
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1984-1985
Τεχνική Λεβαλλουά
Λιθοτεχνίες που περιλαμβάνουν την τεχνική Λεβαλλουά στην Ελλάδα, απέδωσε η αρχαιολογική έρευνα στη Θεόπετρα, την Aλόννησο των Βόρειων Σποράδων και τη θέση Λακωνίδα στη Μάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προϊστορική αρχαιολογία
Toyota Yaris
Το Toyota Yaris (トヨタ・ヤリス ή Toyota Yarisu στα ιαπωνικά) είναι ένα supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Β, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από τα τέλη του 1998. Μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει 4 γενιές του μοντέλου, καθώς η τέταρτη γενιά του κυκλοφόρησε στις αρχές του έτους 2020.