cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απαγωγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο
Η επίθεση
Την εύθυνη της απαγωγής ανέλαβαν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες σε μια τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν με το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA. Στις 10:00 ο Πιέτρο Ινγκράο, πρόεδρος της Ιταλικής Βουλής των Αντιπροσώπων, διέκοψε τη συνεδρίαση και ανακοίνωσε ότι ο Μόρο είχε απαχθεί. Την ίδια ημέρα, η κυβέρνηση του Αντρεότι συγκέντρωσε μεγάλη πλειοψηφία ψήφων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των παραδοσιακών εχθρών του, ιδίως του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Πριν από την απαγωγή, οι κομμουνιστές έπρεπε να εισέλθουν στην κυβέρνηση με άμεσο ρόλο, αλλά η κατάσταση έκτακτης ανάγκης άλλαξε την κατάσταση, με αποτέλεσμα να υπάρξει ένα νέο δεξιό υπουργικό συμβούλιο υπό τον σταθερό έλεγχο των Χριστιανοδημοκρατών. Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ μίλησε για "μια προσπάθεια να σταματήσει μια θετική πολιτική διαδικασία", αλλά ο Λούτσιο Μάγκρι, εκπρόσωπος της άκρας αριστεράς, ανησυχούσε για την υποκρισία της ψήφισης νόμων που περιορίζαν την προσωπική ελευθερία ως αντίδραση στην απαγωγή, λέγοντας ότι «θα έπαιζαν στα χέρια της στρατηγικής της ανατροπής». Ζήτησε «αυτοκριτική» από τις αρχές και γνήσια διάθεση για αντιμετώπιση προβλημάτων «που βρίσκονται στη βάση της οικονομικής και ηθικής κρίσης».
Ο Μάριο Φεράντι, ένας αγωνιστής της Πρώτης Γραμμής (ιταλ. Prima Linea), με το παρατσούκλι "Κουνέλι", είπε αργότερα ότι όταν διαδόθηκε η είδηση ​​της απαγωγής και της δολοφονίας των σωματοφυλάκων κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης εργατών, υπήρξε μια στιγμή έκπληξης, ακολουθούμενη από μια στιγμιαία ευφορία και άγχος γιατί υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι θα συνέβαινε τόσο μεγάλο που τα πράγματα δεν θα ήταν ίδια.
Κίνητρα
Σύμφωνα με μεταγενέστερες δηλώσεις τρομοκρατών, τους μήνες πριν από την απαγωγή οι Ερυθρές Ταξιαρχίες είχαν οραματιστεί την απαγωγή και του άλλου ηγέτη του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, Τζούλιο Αντρεότι. Αυτό εγκαταλείφθηκε, όταν θεώρησαν ότι η αστυνομική προστασία του Αντρεότι ήταν πολύ ισχυρή.
Η άμεση συνέπεια της απαγωγής ήταν ο αποκλεισμός του Κομμουνιστικού Κόμματος από οποιοδήποτε κυβερνητικό υπουργικό συμβούλιο τα επόμενα χρόνια. Αν και όλο και πιο αποδυναμωμένο, παρέμεινε το κύριο κυβερνητικό κόμμα μέχρι το 1994 (αν και το 1981, για πρώτη φορά από τον σχηματισμό της Ιταλικής Δημοκρατίας, ο Τζιοβάνι Σπαντολίνι, ένας μη Χριστιανοδημοκράτης, έγινε πρωθυπουργός σε μια συμμαχία με επικεφαλής το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα).
Φυλάκιση
Η ακριβής τοποθεσία της φυλάκισης του Μόρο αμφισβητείται. Η αρχική αναπαράσταση στις δίκες υποστήριξε ότι ήταν ένα διαμέρισμα στη Via Camillo Montalcini 8 στη Ρώμη, το οποίο ανήκε σε ένα μέλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών για μερικά χρόνια, με τον Μόρο να έχει δολοφονηθεί εκεί, σε ένα υπόγειο πάρκινγκ. Μήνες μετά την απαγωγή το διαμέρισμα τέθηκε υπό έρευνα από την UCIGOS, την κεντρική διεύθυνση πολιτικών εγκλημάτων της ιταλικής αστυνομίας, και έτσι εγκαταλείφθηκε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Ο αδελφός του Άλντο Μόρο και δικαστής Κάρλο Αλφρέντο, γράφει στο βιβλίο του Storia di un delitto annunciato ότι ο Μόρο δεν κρατήθηκε στη Via Montalcini, αλλά σε μια παραθαλάσσια τοποθεσία. Η θεωρία του βασίζεται στο γεγονός ότι στο αυτοκίνητο βρέθηκαν υπολείμματα άμμου και λαχανικών μαζί με το σώμα του Μόρο. Επιπλέον, το σώμα του Μόρο είχε γενικά καλή μυϊκή μάζα και σύμφωνα με τον αδερφό του Μόρο αυτό, μαζί με αρκετές αντιφάσεις στις δηλώσεις των τρομοκρατών, αντιβαίνει στην παραδοσιακή άποψη που θεωρούσε ότι ο Μόρο ήταν κλεισμένος σε ένα κελί με λίγο χώρο για κίνηση. Περισσότερες αποδείξεις βρέθηκε από τον γεωλόγο Νταβίντ Μπρεσάν, ο οποίος έδειξε ότι με βάση ορισμένα μικροαπολιθώματα και κόκκους πυριγενών πετρωμάτων που βρέθηκε στο θύμα και στο αυτοκίνητο πρέπει να βρισκόταν σε μια τεχνητή (σε αντίθεση με τη φυσική) παραλία ποταμού κοντά στο δέλτα του ποταμού Τίβερη. Ενώ οι απαγωγείς ισχυρίστηκαν αργότερα ότι προσπάθησαν να παραπλανήσουν τους ανακριτές ρίχνοντας νερό και άμμο στο θύμα και στο αυτοκίνητο, οι ιατροδικαστές αμφιβάλλουν ότι οι δολοφόνοι τότε γνώριζαν τους κόκκους άμμου ως πιθανή απόδειξη για έγκλημα και πιθανόν δεν έκαναν τέτοια προσπάθεια.
Επιστολές του Άλντο Μόρο
Κατά τη διάρκεια της κράτησής του, ο Μόρο έγραψε 86 επιστολές στα κύρια μέλη της Χριστιανοδημοκρατίας, στην οικογένειά του και στον Πάπα Παύλο ΣΤ'. Μερικές από αυτές έφτασαν στους αποδέκτες τους, ενώ άλλες που δεν είχαν σταλεί βρέθηκαν αργότερα σε άλλη γιάφκα των Ερυθρών Ταξιαρχιών στη via Monte Nevoso, στο Μιλάνο. Στις επιστολές ο Μόρο προβάλλει τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης για την απελευθέρωσή του, εάν μπορούσε να ληφθεί βοήθεια από τους συναδέλφους του κόμματός του και από τα υψηλότερα στελέχη της Δημοκρατίας. Ο συγγραφέας Λεονάρντο Σκάκια ισχυρίστηκε ότι στις επιστολές του ο Μόρο περιλάμβανε στοιχεία για τη θέση του, όπως όταν έγραψε «Είμαι εδώ σε πλήρη υγεία» για να υποδείξει ότι βρισκόταν στη Ρώμη. Στην επιστολή της 8ης Απριλίου, ο Μόρο εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση στον Μπενίγκο Ζακατζίνι, εθνικό γραμματέα της Χριστιανοδημοκρατίας, στον Φρανσέσκο Κοσίγκα, τον τότε Υπουργό Εσωτερικών, καθώς και στο σύνολο του κόμματός του: «Φυσικά, δεν μπορώ να εμποδίσω τον εαυτό μου στο να υπογραμμίσω την κακία όλων των Χριστιανοδημοκρατών που δεν συμφωνούσαν με τη θέση μου [...] Και ο Ζακανίνι; Πώς μπορεί να μείνει ήρεμος στη θέση του; Και ο Κοσίγκα δεν μπορούσε να επινοήσει καμία πιθανή άμυνα; Το αίμα μου θα πέσει πάνω τους».
Έχουν δημιουργηθεί αμφιβολίες για την πλήρη δημοσίευση των επιστολών του Μόρο. Ο στρατηγός των Καραμπινιέρων Κάρλο Αλμπέρτο Ντελα Κιέζα (τότε συντονιστής της καταπολέμησης της τρομοκρατίας στην Ιταλία, που αργότερα δολοφονήθηκε από τη μαφία) βρήκε αντίγραφα κάποιων άγνωστων προηγουμένως επιστολών σε ένα διαμέρισμα που χρησιμοποιούσαν οι τρομοκράτες στη via Monte Nevoso. Για αδιευκρίνιστους λόγους αυτά τα αντίγραφα δεν αποκαλύφθηκαν δημόσια για χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της απαγωγής, υπήρξε η επικρατούσα άποψη ότι ο Μόρο δεν απολάμβανε απόλυτη ελευθερία να γράφει. Παρά το γεγονός ότι η σύζυγος του Μόρο δήλωσε ότι αναγνώριζε το στυλ γραφής του σε αυτά, οι επιστολές θα θεωρούνταν, αν δεν υπαγορεύονταν άμεσα από τους τρομοκράτες, τουλάχιστον ως εμπνευσμένες ή ελεγχόμενες από αυτούς. Ορισμένοι ειδικοί σε μια επιτροπή που συγκροτήθηκε από τον Κοσίγκα δήλωσαν αρχικά ότι ο Μόρο είχε υποστεί πλύση εγκεφάλου. Ο Κοσίγκα θα παραδεχόταν αργότερα ότι είχε γράψει εν μέρει την ομιλία του Τζούλιο Αντρεότι στην οποία ειπώθηκε ότι η επιστολή του Μόρο έπρεπε να θεωρηθεί «μη ηθικά αυθεντική».
Ο Άλντο Μόρο δεν βασανίστηκε ποτέ από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες κατά τη διάρκεια των 55 ημερών της κράτησης του. Στη δεκαετία του 1990 ο ιταλός δημοσιογράφος Ίντρο Μοντανέλι σχολίασε σοβαρά για τις επιστολές κατά τη διάρκεια της απαγωγής, λέγοντας ότι «καθένας σε αυτόν τον κόσμο έχει το δικαίωμα να φοβάται. Αλλά ένας πολιτικός (και ο Μόρο αντιπροσώπευε το κράτος) δεν μπορεί να προσπαθήσει να προκαλέσει το κράτος για μια διαπραγμάτευση με τρομοκράτες που πάνω από όλα, στην απαγωγή της Via Fani, είχαν αφήσει στην άσφαλτο πέντε νεκρούς μεταξύ τους Καραμπινιέροι και αστυνομικοί».
Ο Μοντανέλι επέκρινε επίσης δριμύτατα τη χήρα του Μόρο, την Ελεονόρα Τσιαβαρέλι, η οποία, τα χρόνια μετά τη δολοφονία του συζύγου της, κατηγόρησε τους Χριστιανοδημοκράτες και την ιταλική πολιτική τάξη γενικότερα για την τύχη του Μόρο. Το 1982 έγραψε:
Επικοινωνίες και διαπραγματεύσεις
Κατά τη διάρκεια των 55 ημερών της κράτησης του Μόρο, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες εξέδωσαν εννέα «Επικοινωνίες» στις οποίες εξήγησαν τους λόγους της απαγωγής. Στην ανακοίνωση αρ.3 ανέφεραν:
Και:
Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες πρότειναν να ανταλλάξουν τον Μόρο με φυλακισμένους τρομοκράτες (ανακοίνωση αρ. 8). Αργότερα δέχτηκαν να τον ανταλλάξουν με έναν μόνο τρομοκράτη. Στις 22 Απριλίου 1978 ο Πάπας Παύλος VI έκανε μια δημόσια ομιλία και ζήτησε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες να επιστρέψουν τον Μόρο στην οικογένειά του, διευκρινίζοντας ότι μια τέτοια πράξη θα πρέπει επίσης να είναι "χωρίς όρους". Ο Μόρο, ο οποίος είχε γράψει προηγουμένως μια επιστολή στον Πάπα, αντέδρασε θυμωμένα στο τελευταίο σημείο, νιώθοντας ότι είχε εγκαταλειφθεί από το Βατικανό. Η αναφορά "χωρίς όρους" είναι αμφιλεγόμενη—σύμφωνα με ορισμένες πηγές προστέθηκε στην επιστολή του Παύλου VI παρά τη θέλησή του, και ο πάπας αντ' αυτού ήθελε να διαπραγματευτεί με τους απαγωγείς. Μέλη της κυβέρνησης όπως ο Κοσίγκα αρνήθηκαν αυτήν την υπόθεση.
Οι Ιταλοί πολιτικοί χωρίστηκαν σε δύο στρατοπέδα: το ένα ευνοούσε τις διαπραγματεύσεις στις οποίες, μεταξύ άλλων, περιλαμβανόταν ο γραμματέας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μπετίνο Κράξι και οι άλλοι που αρνούνταν εντελώς αυτή τη δυνατότητα, το μεγαλύτερο μέρος της Χριστιανοδημοκρατίας και του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού γραμματέα Ενρίκο Μπερλινγκουέρ και του ηγέτη των Ρεπουμπλικανών Ούγκο Λα Μάλφα που πρότειναν τη θανατική ποινή για τους τρομοκράτες. Το δεύτερο στρατόπεδο σημείωσε ότι οποιαδήποτε διαπραγμάτευση θα φαινόταν νομιμοποίηση της βίας των τρομοκρατών. Επιπλέον, αυτή η λύση δεν θα γινόταν αποδεκτή από τις ιταλικές αστυνομικές δυνάμεις που είχαν δει πολλά από τα μέλη τους να πέφτουν νεκροί κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας τα προηγούμενα χρόνια.
Ένα δεύτερο σημείο που προβλήθηκε ήταν η υπόθεση ότι οι αποκαλύψεις του Μόρο, από το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας κατά τη διάρκεια της «πολιτικής του διαδικασίας», θα δημοσιοποιούνταν. Σε αντίθεση με άλλα άτομα που απήχθησαν από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και υποβλήθηκαν στην ίδια διαδικασία και, παρά την άνευ προηγουμένου επανάληψη του σημείου, στην περίπτωση του Μόρο αυτό δεν συνέβη ποτέ. Μεγάλο μέρος του υλικού που συνέλεξαν οι τρομοκράτες, συμπεριλαμβανομένης της επιστολής του Μόρο και των προσωπικών σημειώσεων που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, δημοσιοποιήθηκαν μόνο μετά την ανακάλυψη της γιάφκας στη via Monte Nevoso. Οι τρομοκράτες αργότερα δήλωσαν ότι είχαν καταστρέψει όλο το υλικό, συμπεριλαμβανομένου αυτού που περιείχε αναφορές στη μυστική οργάνωση Γκλάδιο που αποκαλύφθηκε το 1990.
Ανακάλυψη της σωρού
Η ανακοίνωση Νο. 9 ανέφερε ότι:
Στις 9 Μαΐου 1978, μετά από μια συνοπτική «λαϊκή δίκη», ο Μόρο δολοφονήθηκε από τον Μάριο Μορέτι. Αναγνωρίστηκε επίσης ότι υπήρξε συμμετοχή του Τζερμάνο Μακάρι. Το πτώμα βρέθηκε την ίδια μέρα στο πορτμπαγκάζ ενός κόκκινου Renault 4 στη Via Michelangelo Caetani στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης. Η τοποθεσία αναφέρθηκε από τον δημοσιογράφο Μίνο Πεκορέλι το ως κατοικία του μαέστρου της όπερας Ιγκόρ Μάρκεβιτς, ο οποίος, σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες, ήταν ο υποτιθέμενος υποκινητής της όλης απαγωγής.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις ενός τρομοκράτη, που έγιναν δέκα περίπου χρόνια μετά το συμβάν, ξύπνησαν τον Μόρο στις 06:00 με τη δικαιολογία ότι έπρεπε να μεταφερθεί σε άλλη μυστική βάση. Σε αντίθεση με αυτό, ο Μπονισόλι ανέφερε σε δήλωση του ότι είπαν στον Μόρο ότι είχε «χορηγηθεί αμνηστία» και επρόκειτο να αφεθεί ελεύθερος. Οι τρομοκράτες τον έβαλαν σε ένα ψάθινο καλάθι και τον έφεραν στο γκαράζ της βάσης τους στη via Montalcini. Εκεί τον έβαλαν στο πορτμπαγκάζ ενός κόκκινου Renault και, αφού τον σκέπασαν με ένα κόκκινο σεντόνι, ο Μορέτι πυροβόλησε τον Μόρο με ένα Βάλτερ 9 χιλ. και αφού μπλόκαρε το όπλο, χρησιμοποίησε ένα Škorpion vz 7,65 χιλ. Οι σφαίρες τρύπησαν τους πνεύμονες του Μόρο και τον σκότωσαν.
Το αυτοκίνητο με τη σορό του μεταφέρθηκε μέσω της Via Caetani όπου ήταν σταθμευμένο περίπου μία ώρα μετά τη δολοφονία. Η κοινή ερμηνεία ήταν ότι η τοποθεσία βρισκόταν στη μέση μεταξύ των εθνικών εδρών της Χριστιανοδημοκρατίας και του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος στη Ρώμη για να συμβολίσει το τέλος του Ιστορικού Συμβιβασμού, της συμμαχίας μεταξύ των δύο κομμάτων που είχε επιδιώξει ο Μόρο. Στην πραγματικότητα το αυτοκίνητο βρέθηκε περισσότερο προς τον ποταμό Τίβερη, κοντά στο γκέτο. Στις 12:30 έγινε ένα τηλεφώνημα στον Φρανσέσκο Τρίτο, βοηθό του Άλντο Μόρο προκειμένου να ενημερωθεί και να ανακοινώσει τη θέση της σορού. Αυτό εκπλήρωσε μια διαθήκη που κοινοποίησε ο Άλντο Μόρο στους απαγωγείς του. Στις 13:30 ένα τηλεφώνημα, που αποδίδεται στον Βαλέριο Μορούτσι, ειδοποίησε τη Νομαρχία της Αστυνομίας ότι η σορός του πολιτικού βρισκόταν σε αυτοκίνητο στην Via Caetani. Οι αυτοψίες που έγιναν μετά την ανακάλυψη κατέγραψαν τον θάνατο γύρω στις 09:00 και 10:00 της ίδιας ημέρας, σε αντίθεση με τις δηλώσεις του τρομοκράτη. Μάρτυρες δήλωσαν επίσης ότι το αυτοκίνητο ήταν στο δρόμο ήδη από τις 08:00 π.μ., ενώ κάποιοι μάρτυρες δήλωσαν ότι δεν το είδαν πριν από τις 12:30 π.μ.
Ο Μόρο φορούσε τα ίδια γκρίζα ρούχα που είχε κατά τη διάρκεια της απαγωγής. Επίσης είχε αρκετές κηλίδες αίματος, με ίχνη άμμου που βρέθηκαν στις τσέπες και τις κάλτσες, ενώ βρέθηκαν και ίχνη λαχανικών. Τελικά οι τρομοκράτες δήλωσαν ότι είχαν σκόπιμα προσθέσει αυτά τα ίχνη για να παραπλανήσουν τους ανακριτές. Στο πορτ-μπαγκάζ υπήρχαν επίσης μερικά από τα προσωπικά είδη του Μόρο, ένα βραχιόλι και το ρολόι του και μερικά άδεια φυσίγγια. Ο Μόρο είχε επίσης ένα τραύμα στον μηρό, το οποίο πιθανότατα υπέστη κατά την αρχική επίθεση στη via Fani.
Μεταγενέστερες υποθέσεις, έρευνες και δίκες
Παρά τις μακρές έρευνες και δίκες, οι ακριβείς λεπτομέρειες της απαγωγής και της δολοφονίας του Άλντο Μόρο δεν είναι ακόμη γνωστές.
Επιτροπές κρίσης
Ο Φραντσέσκο Κοσίγκα, υπουργός Εσωτερικών εκείνη την εποχή, σχημάτισε δύο «επιτροπές κρίσης» την ίδια ημέρα της απαγωγής του Μόρο. Αυτές ήταν:
Παρά αυτές τις αλλαγές, τους μήνες που πραγματοποιήθηκε και εκτελέστηκε η απαγωγή του Άλντο Μόρο, καμία Μυστική Υπηρεσία δεν σχεδιάστηκε για την καταπολέμηση της εσωτερικής ανατροπής. Οι επιτροπές ενεργούσαν σύμφωνα με παλιά πρότυπα: ο σχεδιασμός των μέτρων που έπρεπε να ληφθούν σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης χρονολογείται από τη δεκαετία του 1950 και δεν είχαν ενημερωθεί ακόμη και μετά την ανησυχητική ανάπτυξη της τρομοκρατίας. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η χώρα είχε σκορπίσει μια ατμόσφαιρα παραίτησης στην αριστερή τρομοκρατία, επειδή στις δίκες οι κατηγορούμενοι τυγχαίναν ελαφρυντικών περιστάσεων.
Η "Πρώτη Γραμμή" (Prima Linea) θεωρήθηκε απλή ανατρεπτική οργάνωση (αντί για ένοπλη συμμορία) και ένα μέρος της δικαιοσύνης έτρεφε εχθρότητα προς το κράτος και συμπαθούσε τους επαναστατικούς μύθους. Έτσι ώστε ο πολιτικός επιστήμονας Τζόρτζιο Γκάλι ανέφερε ότι η τρομοκρατία είχε γίνει «ένα ιστορικό φαινόμενο κατανοητό (αν και όχι δικαιολογημένο) σε μια περίοδο κοινωνικής αλλαγής που ματαιώθηκε από μια διεφθαρμένη πολιτική τάξη».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απαγωγές Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ιταλία Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στην Ιταλία
Βίσκε
Το Βίσκε (ιταλικά: Vische) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
DEFCON
εναλλ.=|μικρογραφία|352x352εσ| Επίπεδα DEFCON Η κατάσταση αμυντικής ετοιμότητας (αγγλικά: defense readiness condition, εν συντομία DEFCON) είναι κατάσταση συναγερμού που χρησιμοποιείται από τις Ένοπλες Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το σύστημα DEFCON αναπτύχθηκε από τον Μικτό Επιτελείο Στρατού (JCS) και ενοποιούσε και καθόρισε μάχιμες εντολές. Προβλέπει πέντε κλιμακούμενα επίπεδα ετοιμότητας (ή κατάσταση συναγερμού) για τον στρατό των ΗΠΑ. Αυξάνεται σε σοβαρότητα από DEFCON 5 (λιγότερο σοβαρό) σε DEFCON 1 (πιο σοβαρό) για να ταιριάζει σε διάφορες στρατιωτικές καταστάσεις, με το DEFCON 1 να σηματοδοτεί το ξέσπασμα πυρηνικού πολέμου.
Το DEFCON είναι υποσύστημα μιας σειράς Συνθηκών Ειδοποίησης ή LERTCON, που περιλαμβάνουν επίσης καταστάσεις έκτακτης ανάγκης (EMERGCON).
Λειτουργία
Το επίπεδο DEFCON ελέγχεται κυρίως από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και τον Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ μέσω του Επικεφαλής του Μικτού Επιτελείου και των Διοικητών Μάχης. Κάθε επίπεδο ορίζει συγκεκριμένα σενάρια ασφάλειας, ενεργοποίησης και απόκρισης για το εν λόγω προσωπικό.
Διαφορετικοί κλάδοι των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ (δηλαδή, ο Στρατός των ΗΠΑ, το Ναυτικό των ΗΠΑ, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ, η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ, η Διαστημική Δύναμη των ΗΠΑ) και διαφορετικές βάσεις ή ομάδες διοίκησης μπορούν να ενεργοποιηθούν σε διαφορετικές συνθήκες άμυνας. Γενικά, δεν υπάρχει ενιαία κατάσταση DEFCON για τον κόσμο ή τη χώρα και μπορεί να οριστεί να περιλαμβάνει μόνο συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. Σύμφωνα με το Air&Space/Smithsonian, από το 2014, το παγκόσμιο επίπεδο DEFCON δεν ήταν ποτέ πιο σοβαρό από το DEFCON 3. Τα επίπεδα DEFCON 2 στην Κρίση των Πυραύλων της Κούβας το 1962 και στον Πόλεμο του Κόλπου το 1991 δεν ήταν παγκόσμια.
Τα DEFCON δεν πρέπει να συγχέονται με παρόμοια συστήματα που χρησιμοποιούνται από τον στρατό των Η.Π.Α., όπως οι Καταστάσεις Προστασίας Δύναμης (FPCONS), καταστάσεις ετοιμότητας (REDCONS) ή το πρώην Συμβουλευτικό Σύστημα Εσωτερικής Ασφάλειας που χρησιμοποιήθηκε από το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επίπεδα
Οι συνθήκες αμυντικής ετοιμότητας ποικίλλουν μεταξύ πολλών εντολών και έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου, και το Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών χρησιμοποιεί όρους άσκησης όταν αναφέρεται στα επίπεδα DEFCON κατά τη διάρκεια των ασκήσεων. Αυτό γίνεται για να αποκλείεται η πιθανότητα σύγχυσης των εντολών άσκησης με τις πραγματικές επιχειρησιακές εντολές. Στις 12 Ιανουαρίου 1966, η NORAD «πρότεινε την υιοθέτηση των συνθηκών ετοιμότητας του συστήματος JCS» και οι πληροφορίες σχετικά με τα επίπεδα αποχαρακτηρίστηκαν το 2006:
Ιστορία
Μετά τη δημιουργία του NORAD, η εντολή χρησιμοποίησε διαφορετικά επίπεδα ετοιμότητας (Κανονικό, Αυξημένο, Μέγιστο) υποδιαιρούμενα σε οκτώ συνθήκες, π.χ., το επίπεδο «Μέγιστης ετοιμότητας» είχε δύο προϋποθέσεις «Ετοιμότητα Αεράμυνας» και «Επείγουσα ανάγκη Αεράμυνας». Τον Οκτώβριο του 1959, ο Πρόεδρος της JCS ενημέρωσε τη NORAD «ότι ο Καναδάς και οι ΗΠΑ είχαν υπογράψει συμφωνία για την αύξηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας των δυνάμεων της NORAD σε περιόδους διεθνούς έντασης». Μετά την έναρξη ισχύος της συμφωνίας στις 2 Οκτωβρίου 1959, το JCS καθόρισε ένα σύστημα με DEFCON τον Νοέμβριο του 1959 για τις στρατιωτικές εντολές. Το αρχικό σύστημα DEFCON είχε συνθήκες "Alpha" και "Bravo" (υπό DEFCON 3) και Charlie/Delta υπό DEFCON 4, συν ένα επίπεδο «Επείγον» υψηλότερο από το DEFCON 1 με δύο συνθήκες: «Αμυνικό Επείγον» και το υψηλότερο, «Αεράμυνα Έκτακτης Ανάγκης» («Hot Box» και «Big Noise» για ασκήσεις).
Κρίση πυραύλων της Κούβας
Κατά τη διάρκεια της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας στις 16–28 Οκτωβρίου 1962, οι Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ (με εξαίρεση τον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη) έλαβαν εντολή DEFCON 3. Στις 24 Οκτωβρίου, η Στρατηγική Αεροπορική Διοίκηση (SAC) διατάχθηκε στο DEFCON 2, ενώ οι υπόλοιπες Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ παρέμειναν στο DEFCON 3. Η SAC παρέμεινε στο DEFCON 2 μέχρι τις 15 Νοεμβρίου.
Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ
Στις 6 Οκτωβρίου 1973, η Αίγυπτος και η Συρία εξαπέλυσαν κοινή επίθεση στο Ισραήλ με αποτέλεσμα τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησύχησαν ότι η Σοβιετική Ένωση θα μπορούσε να επέμβει και στις 25 Οκτωβρίου, οι αμερικανικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Στρατηγικής Αεροπορικής Διοίκησης, της Διοίκησης Ηπειρωτικής Αεράμυνας, της Ευρωπαϊκής Διοίκησης και του Έκτου Στόλου, τοποθετήθηκαν στο DEFCON 3.
Σύμφωνα με έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν το 2016, η μετάβαση στο DEFCON 3 υποκινήθηκε από αναφορές της CIA που έδειχναν ότι η Σοβιετική Ένωση είχε στείλει ένα πλοίο στην Αίγυπτο που μετέφερε πυρηνικά όπλα μαζί με δύο άλλα αμφίβια σκάφη. Τα σοβιετικά στρατεύματα δεν αποβιβάστηκαν, αν και το πλοίο που υποτίθεται ότι μετέφερε πυρηνικά όπλα έφτασε στην Αίγυπτο. Περισσότερες λεπτομέρειες δεν είναι διαθέσιμες και παραμένουν απόρρητες.
Τις επόμενες ημέρες, οι διάφορες δυνάμεις επανήλθαν σε κανονική κατάσταση με τον Έκτο Στόλο να αποχωρεί στις 17 Νοεμβρίου.
Επιχείρηση Πολ Μπάνγιαν
Μετά το περιστατικό δολοφονίας με τσεκούρι στο Πανμουντζόμ στις 18 Αυγούστου 1976, τα επίπεδα ετοιμότητας των αμερικανικών δυνάμεων στη Νότια Κορέα αυξήθηκαν στο DEFCON 3, όπου παρέμειναν καθ' όλη τη διάρκεια της Επιχείρησης Πολ Μπάνγιαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυρηνικός πόλεμος Κατηγορία:Στρατός των ΗΠΑ Κατηγορία:Διαχείριση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης Κατηγορία:Εθνική ασφάλεια
Στέφαν Ασκόφσκι
Ο Στεφάν Ασκόβσκι (Стефан Ашковски) είναι Βορειομακεδόνας ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται στη θέση του πλάγιου μέσου. Είναι διεθνής με την Εθνική Βόρειας Μακεδονίας. Μεταξύ άλλων αγωνίστηκε σε ΦΚ Μέταλουργκ Σκοπίων, ΦΚ Βάρνταρ, ΦΚ Τελεόπτικ, Παρτιζάν Βελιγραδίου (ποδόσφαιρο), Νάπρεντακ Κρούσεβατς,Στρέμσγκοντσετ ΙΦ (ποδόσφαιρο), ΦΚ Σκεντίγια, ΦΚ Νόβι Παζάρ, Κάισερι Ερσίγιεσπορ, Φορτούνα Σίταρντ, ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας και ΦΚ Μποτοσάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειομακεδόνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τελεόπτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νάπρεντακ Κρούσεβατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στρέμσγκοντσετ ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σκεντίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νόβι Παζάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάισερι Ερσίγιεσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μποτοσάνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρώτης Κατηγορίας Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίιρστε Ντιβίζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Νορβηγία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Βουλγαρία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Βιστρόριο
Το Βιστρόριο (ιταλικά: Vistrorio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Ευσέβιος Δορυλαίου
O Ευσέβιος Δορυλαίου ήταν χριστιανός επίσκοπος στο Δορύλαιο της Φρυγίας κατά τον 5ο αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευσέβιος δραστηριοποιήθηκε έντονα ενάντια στον Νεστοριανισμό και τον Ευτυχιανισμό, αν και είχε υπάρξει φίλος του Ευτύχη. Καταδικάστηκε, καθαιρέθηκε και εξορίστηκε από την λεγόμενη Ληστρική Δεύτερη Σύνοδο της Εφέσου το 449, όμως η Σύνοδος της Χαλκηδόνας τον απεκατέστησε το 451.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Βιού
Το Βιού (ιταλικά: Viù) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Χανκεντί (Ισμαϊλί)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί
Νίκος Σκοπούλης
Ο Νίκος Σκοπούλης (15 Μαρτίου 1907 - 6 Δεκεμβρίου 1990) ήταν Έλληνας ιατρός, αντιστασιακός και πολιτικός. Ξεκίνησε προπολεμικά απ’ το χωριό του, την Πεδινή Ιωαννίνων και αργότερα πρόσφερε τις υπηρεσίες του σε όλη την Ήπειρο. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ, δικάστηκε, φυλακίστηκε εξορίστηκε και εξελέγη δύο φορές βουλευτής (1958, 1964) με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά.
Βιογραφικό
Ο Νίκος Σκοπούλης γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1907 στο χωριό Πεδινή (παλιά Ραψίστα) των Ιωαννίνων. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 τον βρίσκει οργανωμένο στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος κι ύστερα στο ΕΑΜ και στην Αλληλεγγύη. Οι Ιταλοί κατακτητές τον συλλαμβάνουν και τον φυλακίζουν στις φυλακές του Μεσολογγίου. Μετά την απελευθέρωση (Οκτώβριος 1945) το κράτος τον φυλακίζει στις φυλακές του Άη Κοσμά στα Ιωάννινα (Σεπτέμβρης 1946 μέχρι την Άνοιξη 1947) και στη συνέχεια εξορίζεται στη Ζάκυνθο, στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 επιστρέφει στα Ιωάννινα και συμμετέχει δραστήρια στην ΕΔΑ με την οποία εκλέγεται βουλευτής το 1958 και το 1964. Η Χούντα των Συνταγματαρχών τον εξορίζει στη Γυάρο και στη Λέρο. Με την Μεταπολίτευση το 1974, ο Νίκος Σκοπούλης συμμετείχε στην ΕΔΑ. Στις εκλογές του 1977 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΣΥΜΜΑΧΙΑ και του 1981 το ΚΚΕ εσωτερικού.
Έφυγε από τη ζωή, ανήμερα της γιορτής του, στις 6 Δεκεμβρίου 1990.
Ο Σκοπούλης ήταν γνωστός ως ο «γιατρός των φτωχών και καταφρονεμένων» επειδή έδινε χρήματα για τα φάρμακα τους, ενώ φρόντιζε ακόμη και τα παιδιά των αντιπάλων του, ακόμη και των χωροφυλάκων που τον παρακολουθούσαν. «Δεν φταίτε εσείς τα όργανα», τους έλεγε, «αλλά οι οργανοπαίκτες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Ηνωμένο Βασίλειο (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Θεωρίες συνωμοσίας για το θάνατο του Αδόλφου Χίτλερ
Οι Θεωρίες συνωμοσίας για τον θάνατο του Αδόλφου Χίτλερ(αγγλ.: Conspiracy theories about Adolf Hitlers death), έρχονται σε αντίθεση με την επίσημη εκδοχή ότι ο Αδόλφος Χίτλερ αυτοκτόνησε στο καταφύγιο του στις 30 Απριλίου 1945. Οι περισσότερες από αυτές τις θεωρίες υποστηρίζουν ότι ο Χίτλερ και η σύζυγός του, Εύα Μπράουν, επέζησαν και διέφυγαν από την πόλη του Βερολίνου. Ενώ υπόκειται σε κάποια έκθεση στη λαϊκή κουλτούρα, τα παραδείγματα είναι βιβλία, όπως το Γκρίζος Λύκος: Η διαφυγή του Αδόλφου Χίτλερ, όπου οι απόψεις αυτές θεωρούνται από τους ιστορικούς ως μη αποδείξιμες θεωρίες του περιθωρίου.
Υποβαθρο
Η θεωρία ότι ο Χίτλερ δεν είχε αυτοκτονήσει, αλλά αντίθετα δραπέτευσε με τη σύζυγό του, προωθήθηκε σκόπιμα από τη σοβιετική κυβέρνηση στο πλαίσιο των πολιτικών της κρατικής παραπληροφόρησης. Αυτό τον «μύθο» τον πρώτο που ανακοίνωσε ο Στρατάρχης Γκεόργκι Ζούκοφ σε συνέντευξη Τύπου στις 9 Ιουνίου του 1945 κατόπιν υποδείξεως από τον σοβιετικό ηγέτη, Ιωσήφ Στάλιν. Ακόμη και στο επίπεδο της Διάσκεψης του Πότσδαμ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν δεν έλαβε μια ξεκάθαρη απάντηση από τον Στάλιν ως προς το αν ο Χίτλερ είχε πεθάνει. Αυτή η ασάφεια είναι μια κύρια αιτία των διαφόρων θεωριών συνωμοσίας όλα αυτά τα χρόνια, παρά την επίσημη διαβεβαίωση από τις δυτικές δυνάμεις ότι ο Χίτλερ αυτοκτόνησε πράγματι τον Απρίλιο του 1945.
Η πρώτη λεπτομερής έρευνα από τις δυτικές δυνάμεις άρχισε τον Νοέμβριο του 1945, και από τον τότε επικεφαλής της αντικατασκοπείας στον βρετανικό τομέα του Βερολίνου Ντικ Γουάιτ (και αργότερα επικεφαλής της MI5 και MI6 διαδοχικά) και τον πράκτορά του Χιουζ Τρέβορ-Ρόπερ για τη διερεύνηση του θέματος και την αντιμετώπιση των σοβιετικών αξιώσεων. Τα ευρήματά του που ο Χίτλερ και η Μπράουν είχαν πεθάνει αυτοκτονώντας στο Βερολίνο γράφτηκαν για πρώτη φορά στην έκθεση και στη συνέχεια δημοσιεύτηκαν σε μορφή βιβλίου το 1947. Όπως ανέφερε ο Τρέβορ Ρόπερ το 1946, «η επιθυμία να εφεύρει κάποιος θρύλους και παραμύθια είναι μεγαλύτερη από την αγάπη της αλήθειας».
Αποδείξεις
Μια σειρά από αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του FBI περιέχουν ισχυρισμούς για εμφανίσεις του Χίτλερ, μαζί με τις θεωρίες της διαφυγής του από τη Γερμανία. Το FBI αναφέρει ότι οι πληροφορίες μέσα σε αυτά τα έγγραφα που αφορούν τη διαφυγή και τις θεάσεις του Χίτλερ δεν μπορούν να επαληθευτούν. Ένα τμήμα του κρανίου με μια τρύπα από σφαίρα, που βρέθηκε έξω από το καταφύγιο του Χίτλερ και διατηρείται σε ένα ομοσπονδιακό αρχείο της Ρωσίας στη Μόσχα, για δεκαετίες θεωρούνταν ότι είναι αυτή του Χίτλερ. Το 2009, δείγματα DNA του κρανίου δοκιμάστηκαν στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ από τον αρχαιολόγο και ειδικό των οστών Νικ Μπελαντόνι. Το δείγμα βρέθηκε να ανήκει σε μια γυναίκα ηλικίας κάτω των 40 ετών. Ωστόσο, ούτε οι πρώην Σοβιετικοί, ούτε και Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν υποστηρίξει ότι το κρανίο ήταν το κύριο αποδεικτικό στοιχείο, αντί αυτού αναφέρονται σε θραύσματα της γνάθου και σε δύο οδοντιατρικές γέφυρες που βρέθηκαν. Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στον οδοντίατρο του Χίτλερ, και σε έναν πολύχρονο οδοντοτεχνίτη, ο οποίος επιβεβαίωσε τα οδοντιατρικά κατάλοιπα που βρέθηκαν ήταν του Χίτλερ και της Μπράουν. Το θραύσμα στο κρανίο βρέθηκε μόνο αργότερα, το 1946, όταν οι Σοβιετικοί άρχισαν να ερευνούν τις φήμες για πιθανή επιβίωση του Χίτλερ.
Θεωρία διαφυγής στην Αργεντινή
Το βιβλίο "Γκρίζος Λύκος: Η Διαφυγή του Αδόλφου Χίτλερ" των Βρετανών συγγραφέων Σάιμον Ντάνσταν και Τζέραρντ Γουίλιαμς, υποστηρίζει ότι ο Χίτλερ και η Μπράουν δεν αυτοκτονήσαν, αλλά στην πραγματικότητα διέφυγαν στην Αργεντινή. Η προϋπόθεση του βιβλίου είναι ότι οι Ναζί είχαν λεηλατήσει τα αποθέματα χρυσού και τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς από τις κατεχόμενες χώρες. Το σενάριο προτείνεται από τους δύο συγγραφείς, έχει ως εξής: «Ένας αριθμός από τις U-boats πήρε ορισμένους Ναζί και αρκετά από το πλιάτσικο στην Αργεντινή, όπου οι Ναζί είχαν υποστηριχθεί από τον μελλοντικό πρόεδρο Χουάν Περόν, ο οποίος, με τη σύζυγό του Εβίτα, είχαν λάβει χρήματα από τους Ναζί για κάποιο χρονικό διάστημα. Ο Χίτλερ φέρεται να έφτασε στην Αργεντινή, και η πρώτη κατοικία του ήταν στη Χασιέντα Σαν Ραμόν, ανατολικά του Σαν Κάρλος Ντε Μπαρίλος. Στη συνέχεια μετακόμισε σε ένα αρχοντικό σπίτι στο Ινάλκο, ένα απομακρυσμένο και μόλις και μετά βίας προσιτό σημείο στο βορειοδυτικό άκρο της λίμνης Ναχούελ Χουάπι, κοντά στα σύνορα με τη Χιλή. Γύρω στο 1954, η Εύα Μπράουν άφησε τον Χίτλερ και μεταφέρθηκε στο Νεουκέν με την κόρη τους, Ουρσούλα και ο Χίτλερ πέθανε τον Φεβρουάριο του 1962.»
Αυτή η θεωρία της διαφυγής του Χίτλερ στην Αργεντινή έχει απορριφθεί από πολλούς ιστορικούς, μεταξύ άλλων και ο Γκάι Γουώλτερς, ο οποίος περιγράφει τη θεωρία των Ντάνσταν και Γουίλιαμς ως “σκουπίδια”, προσθέτοντας: “Δεν υπάρχει καθόλου ουσία και παραπλανεί από φαντασιώσεις συνωμοσιολόγους”. Ο Γουώλτερς υποστηρίζει: «Είναι απλά αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να κρατήσουν μια τέτοια μεγάλη κλίμακα εξαπάτησης τόσο μυστική», λέγοντας ότι «κανένας σοβαρός ιστορικός δεν θα δώσει στη θεωρία καμιά αξιοπιστία».
Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, ένα αμφιλεγόμενο ντοκιμαντέρ με το όνομα "Γκρίζος Λύκος" παρήχθη από το συγγραφέα Τζέραρντ Γουίλιαμς το 2014, ολοκληρώνοντας με μια εκτενή λίστα των ανθρώπων που ισχυρίζονταν ότι είχαν δει τον Χίτλερ στην Αργεντινή. Η ταινία συγκέντρωσε μια μικτή αποδοχή. Η συμμετοχή των κινηματογραφιστών σε ένα σκάνδαλο προσέλκυσε επίσης αρνητική προσοχή, καθώς η παραγωγή της ταινίας έγινε βυθισμένη από διχαστικές οικονομικές διαφορές.
Οι ερευνητές της σειράς "Το Κυνήγι του Χίτλερ" του History Channel ισχυρίζονται ότι έχουν βρει πρώην διαβαθμισμένα έγγραφα, που αναφέρουν ότι έχουν πάρει συνέντευξη από μάρτυρες που δείχνουν ότι ο Χίτλερ δραπέτευσε από τη Γερμανία και ταξίδεψε στη Νότια Αμερική με U-boats. Αυτός και άλλοι Ναζί, στη συνέχεια, φέρεται να σχεδίαζαν ένα ακόμη 4ο Ράιχ, όσο ήταν ακόμη ζωντανός».
Ένα αποχαρακτηρισμένο έγγραφο με αριθμό #HVCA-2592 της CIA, με ημερομηνία 3 Οκτωβρίου του 1955, αναφέρει τους ισχυρισμούς που διατύπωσε ένας «πρώην Γερμανός αξιωματικός των SS» με το όνομα Φίλιπ Σιτρόεν, ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ακόμη ζωντανός και ότι έφυγε από την Κολομβία για την Αργεντινή τον Ιανουάριο του 1955».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας Κατηγορία:Αδόλφος Χίτλερ
Derniers jours d'Adolf Hitler
Γεώργιος Πεζανός
Αναφορές
Κατηγορία:Κρητικοί Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Κρητικοί αγωνιστές του 1821
Σούπερ Λίγκα 2015–16
Η Σούπερ Λίγκα 2015–16 (γνωστή και ως Super League) και ειδικότερα το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της περιόδου 2015-16 ήταν το 57ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας, το 37ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και 10ο με την ονομασία Σούπερ Λιγκ. Μετείχαν 16 (δεκαέξι) σύλλογοι, όσοι κατέλαβαν την 1η έως και τη 14η θέση της προηγούμενης διοργάνωσης και οι 2 πρώτοι της Φούτμπολ Λιγκ (2014-15), η ΑΕΚ και ο Ηρακλής. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 43η φορά στην ιστορία του κάνοντας ρεκόρ συγκομιδής βαθμών (85 από τους 90) σε πρωτάθλημα 30 αγωνιστικών.
Έδρες
Στις συμμετοχές περιλαμβάνεται η σεζόν 2015-16
Θέση ανά αγωνιστική
Ο πίνακας δείχνει τις θέσεις των ομάδων μετά από κάθε αγωνιστική. Στην περίπτωση που κάποια αγωνιστική αναβληθεί και πραγματοποιηθεί μετά το πέρας άλλων αγωνιστικών τότε οι θέσεις συμπληρώνονται μετά από αυτές τις αγωνιστικές. Παράδειγμα Αν αναβληθεί η 13η αγωνιστική και πραγματοποιηθεί μεταξύ 15ης και 16ης αγωνιστικής τότε οι θέσεις των ομάδων μετά την 14η αγωνιστική φαίνονται στην 13η, της 15ης στην 14η και της 13ης στην 15η.
{{Fb rbr pos footer ||u=28 Απριλίου 2016 |s= Super League |date=Αύγουστος 2015} }}
Play Offs
Στα Play Offs Super League 2015-2016 οι τέσσερις ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 2 έως 5 στην κανονική περίοδο θα αγωνιστούν μεταξύ τους δύο φορές (μία εντός και μία εκτός έδρας). Ο Πανιώνιος που κατέλαβε την 5η θέση της κανονικής περιόδου θα ξεκινήσει από με 0 βαθμούς, ενώ οι υπόλοιπες 3 με τη διαφορά βαθμού/βαθμών που είχαν από τον Πανιώνιο στην κανονική διάρκεια διαιρεμένη με το 5. Ως αποτέλεσμα αυτών η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός θα ξεκινήσουν με 2 και ο ΠΑΟΚ με 0.
Βαθμολογία αγώνων κατάταξης
Κριτήρια κατάταξης: 1) Βαθμοί, 2) Βαθμοί από τους μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες, 3) Διαφορά τερμάτων στους μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες, 4) Κατάταξη κανονικής περιόδου
Κώστας Σγόντζος
Ο Κώστας Σγόντζος ( 14 Απριλίου 2019) ήταν Έλληνας παρουσιαστής ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών. Εγινε γνωστός για το «Μουσικό Καλειδοσκόπιο», μία από τις πρώτες μουσικές εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης και το τηλεπαιχνίδι «Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα». Ακόμη, συμμετείχε ενεργά στην παραγωγή του Φεστιβάλ «Rock in Athens ’85».
Στο παρελθόν, υπήρξε παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Νανά Παλαιτσάκη, ενώ από τον πρώτο του γάμο είχε δύο κόρες.
Βαγράτιος Γ΄ της Γεωργίας
Ο Βαγράτ/Παγκράτιος Γ΄, ბაგრატ III Bagrat III, (π. 960 – 7 Μαΐου 1014), από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (Γεωργίας), ήταν βασιλιάς της Αμπχαζίας από το 978 και μετά (ως Βαγράτ Β΄) και βασιλιάς της Γεωργίας από το 1008 και μετά (ως Βαγράτ Γ΄). Ένωσε αυτούς τους δύο τίτλους, ώστε να κληρονομούνται δυναστικά και -μέσω της κατάκτησης και της διπλωματίας- πρόσθεσε περισσότερα εδάφη στο βασίλειό του, έτσι στην πράξη έγινε ο πρώτος ηγεμόνας του βασιλείου της Γεωργίας. Πριν στεφθεί ο Βαγράτ ως βασιλιάς, είχε επίσης βασιλεύσει στο Κάρτλι ως συγκυβερνήτης με τον πατέρα του Γκούργκεν από το 976 έως το 978.
Πρώιμη ζωή και κυριαρχία στο Κάρτλι
Ήταν γιος του Γκούργκεν πρίγκιπα του Κάρτλι και της συζύγου του Γκουραντούχτ, που ήταν κόρη του Γεωργίου Β΄ της Αμπχαζίας. Όντας ακόμη ανήλικος, ο Βαγράτ υιοθετήθηκε από τον άτεκνο συγγενή του Δαβίδ Γ΄ τον Κουροπαλάτη (βασ. 990–1000), ηγεμονεύοντα πρίγκιπα του Τάο και τον πιο ισχυρό ηγεμόνα στον Καύκασο.
Βασιλιάς των Αμπχαζίων
μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Καθεδρικός Ναός του Μπαγκράτι στο Κουτάισι είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.]]
Μέσα σε δύο χρόνια ο Βαγράτ Γ΄ ανέλαβε πλήρως τις κυβερνητικές εξουσίες. Αποδείχθηκε ικανός ηγεμόνας και επέτυχε να αποκαταστήσει τον νόμο και την τάξη στο βασίλειό του. Ενώ βρισκόταν στο Κουτάισι, οι αντιπολιτευόμενοι ευγενείς του Κάρτλι, με επικεφαλής τον Κάβταρ Τμπέλι, αγνόησαν την εξουσία της Γκουραντούχτ και διοικούσαν τα φέουδά τους ως ημι-ανεξάρτητοι ηγεμόνες. Όταν ο Βαγράτ Γ΄ επέστρεψε στο Κάρτλι, για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, οι ευγενείς αντέταξαν ένοπλη αντίσταση, αλλά ο βασιλιάς κέρδισε τη μάχη στο Μογκχρίσι και ανάγκασε τους επαναστάτες να υποταχθούν. Τελικά έστρεψε την προσοχή του στον Κλντεκάρι στο Κάτω Κάρτλι, του οποίου ο δούκας Ράτι συνέχιζε να αγνοεί τη βασιλική εξουσία και κυβερνούσε μάλλον ανεξάρτητα.
Οι προετοιμασίες γι' αυτή την αποστολή το 989 προκάλεσαν μεγάλη σύγχυση, καθώς ο Δαβίδ Γ΄ του Τάο είχε παραπληροφορηθεί για τις αληθινές προθέσεις του θετού γιου του. Πεπεισμένος ότι ο τελευταίος σκόπευε να τον απομακρύνει και να τον σκοτώσει, ο Δαβίδ Γ΄ εξαπέλυσε μία αιφνιδιαστική επίθεση και διέλυσε τις δυνάμεις με επικεφαλής τον φυσικό πατέρα τού Βαγράτ Γ΄, τον Γκούργκεν, προτού φτάσει ο ίδιος ο βασιλιάς της Αμπχαζίας. Σύμφωνα με τα Γεωργιανά χρονικά,
Μετά τη συμφιλίωση με τον πατριό του, ο Βαγράτ Γ΄ μπόρεσε τελικά να δεχτεί υποτέλεια από τον Ράτι, ο οποίος εγκατέλειψε το δουκάτο του με το ξίφος του και αποσύρθηκε στη μικρή κληρονομιά του στο Αργκβέτι, στη δυτική Γεωργία. Ο Δαβίδ Γ΄ δολοφονήθηκε από τους ευγενείς του το 1000 και οι κτήσεις του, σύμφωνα με την προηγούμενη συμφωνία, πέρασαν στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ των Μακεδόνων. Ο Βαγράτ Γ΄ και ο Γκούργκεν, που ο δεύτερος βασίλευε τώρα ως βασιλιάς των βασιλέων των Γεωργιανών σε μέρη των νοτιοδυτικών εδαφών του Κάρτλι (994–1008), συναντήθηκαν με τον Βασίλειο Β΄ Βουλγαροκτόνο, αλλά, ανίκανοι να αποτρέψουν την προσάρτηση του βασιλείου του Δαβίδ Γ΄, αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν τα νέα σύνορα. Με την ευκαιρία αυτή, στον Βαγράτ Γ΄ απονεμήθηκε ο Βυζαντινός τίτλος του κουροπαλάτη και στον Γκούργκεν αυτός του μαγίστρου, που στην πραγματικότητα ήταν ανταγωνιστικοί τίτλοι, αφού το αξίωμα που απονεμήθηκε στον γιο ήταν μεγαλύτερο, από εκείνο που απονεμήθηκε στον πατέρα. Αυτό έγινε από τον Αυτοκράτορα, όπως αναφέρουν τα Γεωργιανά χρονικά, για να στραφεί ο Γκούργκεν εναντίον του Βαγράτ Γ΄, αλλά δεν υπολόγισε σοβαρά: "καθώς ο Γκούργκεν ήταν ειλικρινής και έντιμος και έτσι ο [Βασίλειος Β΄] δεν μπόρεσε να υποκινήσει τον φθόνο στην καρδιά εκείνου, αφού ο [Γούργκεν] δεν υπέκυψε στο τέχνασμα [του Βασιλείου] ».
Βολπιάνο
Το Βολπιάνο (ιταλικά: Volpiano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Βαγράτιος Γ΄ της Γεωργίας
Βασιλιάς των Αμπχαζίων
Αργότερα όμως την ίδια χρονιά, ο Γκούργκεν προσπάθησε να πάρει τη διαδοχή του Δαβίδ Γ΄ του Κουροπαλάτη με τη βία, αλλά έπρεπε να υποχωρήσει μπροστά στον Βυζαντινό διοικητή Νικηφόρο Ουρανό, δούκα της Αντιόχειας.
Βολπιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Βαγράτιος Γ΄ της Γεωργίας
Η ενοποίηση
Το 1008 ο Γκούργκεν απεβίωσε και ο Βαγκάτ Γ΄ τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς των βασιλέων των Γεωργιανών και έγινε έτσι ο πρώτος βασιλιάς ενός ενοποιημένου βασιλείου της Αμπχαζίας και της Ιβηρίας (με την ευρεία τους έννοια αυτές οι δύο περιοχές περιλάμβαναν την ίδια την Αμπχαζία/Aβασγία (αρχ. Κολχίδα, Eγκρίσι/Σαμεγκρέλο, Iμερέτι, Σβανέτι, Ράχα-Λεχούμι, Γκούρια, Ατζαρία, κανονικό Kάρτλι, εντεύθεν Τάο, Kλαρτζέτι, Σαβσέτι, Mεσχέτι, και Τζαβαχέτι), ό,τι ήταν εφεξής γνωστό ως Σακαρτβέλο - "όλη η Γεωργία".
Αφού εξασφάλισε την κληρονομιά του, ο Βαγράτ Γ΄ προχώρησε σε διεκδίκηση τού ανατολικότερου Γεωργιανού πριγκιπάτου του Καχέτι και το προσάρτησε το 1010 περίπου, μετά από δύο χρόνια μαχών και επιθετικής διπλωματίας. Αυτό το σημαντικό απόκτημα έφερε το βασίλειο του Βαγράτ Γ΄ στη γειτονιά του εμιράτου των Σαδαδιδών του Aρράν στο σημερινό Αζερμπαϊτζάν, του οποίου ο ηγεμόνας αλ-Φαντλ Α΄ ιμπν Μουχάμαντ (986–1031) επιτέθηκε στο Καχέτι μετά την ενσωμάτωση του Καχέτι στη Γεωργία. Ο Βαγράτ Γ΄ απώθησε αυτή την εισβολή και, σε συμμαχία με τον Γκαγκίκ Α΄ της Αρμενίας (989–1020), εκστράτευσε επιτυχώς εναντίον της πόλης Σαμκίρ των Σαδαδιδών, επιβάλλοντας φόρο υποτέλειας σε αυτή. Ωστόσο η εξωτερική πολιτική του Μπαγκράτ Γ΄ ήταν γενικά ειρηνική και ο βασιλιάς έκανε επιτυχείς ελιγμούς, για να αποφύγει τις συγκρούσεις τόσο με τους Βυζαντινούς, όσο και με τους Μουσουλμάνους γείτονες, παρόλο που το εκείθεν Tάο παρέμεινε σε Βυζαντινά και η Τιφλίδα σε Αραβικά χέρια.
Η βασιλεία του Βαγράτ Γ΄, μία περίοδος υψίστης σημασίας στην ιστορία της Γεωργίας, επέφερε την τελική νίκη των Βαγρατιδών-Γεωργίας στις αιώνιες διαμάχες για την εξουσία. Ανυπομονώντας να δημιουργήσει πιο σταθερή και συγκεντρωτική μοναρχία, ο Βαγράτ Γ΄ εξάλειψε ή τουλάχιστον μείωσε την αυτονομία των δυναστικών πριγκίπων. Στα μάτια του, ο πιο πιθανός εσωτερικός κίνδυνος προερχόταν από τη γραμμή Kλαρτζέτι των Βαγρατιδών, που αντιπροσώπευαν τα εξαδέλφια του βασιλιά Σουμπάτ και Γκούργκεν. Αν και φαίνεται ότι αναγνώριζαν την εξουσία του Βαγράτ Γ΄, συνέχισαν να χαρακτηρίζονται ως βασιλείς και κυρίαρχοι του Κλαρτζέτι. Για να εξασφαλίσει τη διαδοχή τού γιου του Γεωργίου Α΄, ο Βαγράτ Γ΄ παρέσυρε τα εξαδέλφια του -με το πρόσχημα μίας συμφιλιωτικής συνάντησης- στο Κάστρο Πανασκέρτι και τους έριξε στη φυλακή το 1010. Τα παιδιά αυτών κατάφεραν να διαφύγουν στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ο Σουμπάτ και ο Γκούργκεν απεβίωσαν υπό κράτηση μέχρι το 1012.
Ο Βαγράτ Γ΄ ήταν επίσης γνωστός ως μεγάλος υποστηρικτής τοης Γεωργιανής Ορθόδοξης παράδοσης. Όχι μόνο ενθάρρυνε τη μάθηση και την προστασία των καλών τεχνών, αλλά έκτισε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια σε όλο το βασίλειό του με τον «Καθεδρικό Ναό του Μπαγκράτι» στο Κουτάισι, τώρα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, τον καθεδρικό ναό της Μπέντια στην Αμπχαζία και τον καθεδρικό ναό Νικορτσμίντα στη Ράχα να είναι τα πιο σημαντικά.
Ο Βαγράτ Γ΄ απεβίωσε το 1014 στο Κάστρο Πανασκέρτι στο Τάο και ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό της Μπέντια. Αγιοποιήθηκε από τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία στις 22 Δεκεμβρίου 2016, με την ημέρα της εορτής του να ορίστηκε στις 7 Μαΐου (N.Η. 21 Μαΐου).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Σβούρα
εναλλ.=|μικρογραφία|222x222εσ|Μεταλλική σβούρα με λεπτομέρειες πλαστικού. Το έμβολο χρησιμοποιείται για στροβιλισμό πάνω στη βάση της. μικρογραφία|right|200px|Ξύλινη σβούρα με κορδόνι που ξετυλίγεται για τη στρέψη, σε περιστροφή. Η σβούρα είναι παιχνίδι βασισμένο στο φαινόμενο της γυροσκοπικής μετάπτωσης. Πρόκειται για ένα σφόνδυλο που περιστρέφεται γύρω από έναν άξονα συμμετρίας του και ακουμπά στο κάτω μέρος του σχεδόν σημειακά σε επιφάνεια, όπως θα μπορούσε να είναι η επιφάνεια ενός τραπεζιού. Η σβούρα λειτουργεί με τον τρόπο που γνωρίζουμε, μέσα σε βαρυτικό πεδίο που έχει μορφή όπως αυτό στην επιφάνεια της Γης. Ο άξονας περιστροφής δεν είναι εντελώς κατακόρυφος και διαγράφει κώνο που ολοένα ανοίγει και στο τέλος η σβούρα πέφτει μόλις ακουμπήσει στην επιφάνεια που τη στηρίζει. Η κίνηση αυτή που κρατά τη σβούρα όρθια και δεν πέφτει, ενώ φαίνεται να γέρνει, ονομάζεται γυροσκοπική μετάπτωση. Αν η σβούρα στηρίζεται πάνω στη «μύτη» μιας καρφίτσας, μπορεί να συνεχίσει να εκτελεί τη μετάπτωση του άξονα περιστροφής της ακόμη και εντελώς οριζόντια, δηλαδή ο άξονας να διαγράφει πλέον κύκλο αντί κώνου και η σβούρα φαίνεται να κρέμεται, όμως δεν πέφτει.
Η σβούρα είναι γνωστή από την αρχαιότητα, στα αρχαία ελληνικά με το όνομα στρόβος.
Κατασκευή
Η εκδοχή του παιχνιδιού της σβούρας, την οποία περιστρέφει το ξετύλιγμα ενός σπάγκου, φτιαχνόταν από ξύλο και ζωγραφίζονταν με χρώματα και σχέδια. Οι σβούρες μπορεί να είναι περίτεχνες μεταλλικές κατασκευές με μηχανισμούς που βοηθούν στην περιστροφή τους. Τελευταία χρησιμοποιείται και πλαστικό για την κατασκευή τους. Ως σβούρα χρησιμοποιείται και γίνεται παιχνίδι οτιδήποτε μπορεί και περιστρέφεται γύρω από κάποιον άξονά του με τη βοήθεια των δαχτύλων του χεριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξοπλισμός παιχνιδιών Κατηγορία:Ξύλινα παιχνίδια Κατηγορία:Παραδοσιακά παιχνίδια Κατηγορία:Σβούρες
Κόμμα Δράσης και Αλληλεγγύης
Το Κόμμα Δράσης και Αλληλεγγύης είναι ένα φιλελεύθερο κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στη Μολδαβία. Ιδρύθηκε τον Μάιο του 2016 από την Μάγια Σάντου, η οποία μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020 έγινε Πρόεδρος της Μολδαβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μολδαβικά πολιτικά κόμματα
Δήμος Δυτικής Λέσβου
Ο Δήμος περιλαμβάνει 36 οικισμούς σε συνολική έκταση 1.065 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Ο Δήμος Δυτικής Λέσβου σε ποσοστό 90% οικονομικά εδράζεται στον αγροτοκτηνοτροφικό και τουριστικό τομέα με τους βασικούς τομείς παραγωγής την ελαιοπαραγωγή, την κτηνοτροφία, την αλιεία, τον τουρισμό, την γεωθερμία και γενικότερα τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Η Πέτρα, ο Μόλυβος και η Ερεσός είναι από τις πλέον εμβληματικές κωμοπόλεις του Δήμου που δέχονται τον μεγαλύτερο όγκο τουριστών τη θερινή περίοδο.
Πρώτος Δήμαρχος του νέου Δήμου εκλέχθηκε ο πολιτικός μηχανικός Ταξιάρχης Βέρρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου
Βολβέρα
Η Βολβέρα (ιταλικά: Volvera) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Φιάλη της Ρεν
Η Φιάλη της Ρεν (γαλλικά: Patère de Rennes) είναι τελετουργικό σκεύος για το σερβίρισμα του κρασιού, το οποίο χρονολογείται από τον 3ο αιώνα. Κατασκευασμένη από χρυσό, δημιουργήθηκε από τους χρυσοχόους της Ρωμαϊκής Εποχής. Ανακαλύφθηκε το 1774 στην πόλη Ρεν και σήμερα βρίσκεται στο Τμήμα Νομισμάτων, Μεταλλίων και Αρχαιοτήτων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. Πρόκειται για «μία από τις ωραιότερες χρυσές φιάλες που κατασκεύασε ο ρωμαϊκός κόσμος», η οποία μπορεί να «καταταγεί μεταξύ εκείνων των έργων που χαρακτηρίζουν το αποκορύφωμα μιας τέχνης».
Ιστορία
Η Φιάλη της Ρεν ανακαλύφθηκε στις 26 Μαρτίου 1774, μαζί με άλλα πολύτιμα αντικείμενα, ένα κρεμαστό περιδέραιο και 94 aurei. Εντοπίστηκε από κτίστες που κατεδάφιζαν ένα σπίτι της «Συνέλευσης των Κανονικών της Ρεν». Η «Συνέλευση» έδωσε τον θησαυρό στον Δούκα του Πεντιέβρ, κυβερνήτη της Βρετάνης, ο οποίος τον παρουσίασε στον βασιλιά. Ο τελευταίος το ενσωμάτωσε στο Τμήμα Νομισμάτων, Μεταλλίων και Αρχαιοτήτων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. Το 1831, η Φιάλη της Ρεν ήταν μέρος μιας μεγάλης κλοπής του Cabinet des Médailles, αλλά βρέθηκε ως εκ θαύματος στις όχθες του Σηκουάνα, κάτω από τη γέφυρα Pont Marie.
Συμβολισμός
Πρόκειται για μια φιάλη, ένα ρηχό σκεύος που χρησιμοποιούσαν σε αρχαίες θρησκευτικές τελετές και τελετουργίες, όπως η σπονδή, με ελληνιστικά εικονογραφικά στοιχεία.
Τα δεκαέξι νομίσματα που κοσμούν το περίγραμμα της φιάλης είναι προσεκτικά επιλεγμένα, παρουσιάζονται εναλλάξ τα κεφάλια γενειοφόρων αυτοκρατόρων μέσα σε δάφνινα στεφάνια και τα κεφάλια από αυτοκρατόρισσες και πρίγκιπες μέσα σε στεφάνια ακάνθους. Οι αυτοκράτορες της δυναστείας των Σεβήρων συνδέονται με το θέμα του εμβλήματος που δείχνει τον Βάκχο και τον Ηρακλή, τους θεούς-προστάτες της Λέπτις Μάγκνα, γενέτειρας του Σεπτίμιου Σεβήρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκθέματα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας
Γεώργιος της Ιβηρίας
Ο Γκούργκεν/Γεώργιος, გურგენი Gurgen) ή Gourgen ή Gurgan, γνωστός ως μάγιστρος, από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς της Ιβηρίας-Κάρτλι με τον τίτλο του βασιλιά των βασιλέων των Γεωργιανών από το 994 έως το τέλος του το 1008. Το αξίωμα του μαγίστρου ήταν τίτλος, που του τον απένειμε ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄.