cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερνστ Χέκελ
Πολιτική
Οι πολιτικές πεποιθήσεις του Χέκελ ήταν επηρεασμένες από την έλξη του για το γερμανικό Ρομαντικό κίνημα σε συνδυασμό με την αποδοχή ενός είδους Λαμαρικισμού. Πίστευε ότι τα φυλετικά χαρακτηριστικά αποκτώνται από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον και ότι η φυλογένεση ακολουθεί ευθέως την οντογένεση. Πίστευε ακόμα ότι οι κοινωνικές επιστήμες ήταν εκφάνσεις της «εφαρμοσμένης βιολογίας». Οι περισσότερες από αυτές τις θέσεις έχουν καταδειχθεί υπεργενικεύσεις στην καλύτερη περίπτωση και απερίφραστα λανθασμένες στη χειρότερη, από τη βιολογία και τις κοινωνικές επιστήμες. Το 1905 ο Χέκελ ίδρυσε μια ομάδα, την Ένωση των Μονιστών για να προάγει τις πολιτικές και θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Η ομάδα κράτησε μέχρι το 1933 και συμπεριλάμβανε σημαντικά μέλη, όπως ο Βίλχελμ Όστβαλντ, ο Γκέοργκ φον Άρκο, η Χελένε Στέκερ και ο Βάλτερ Άρθουρ Μπέρντσον.
«Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος»
Ο Χέκελ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος». Λίγο μετά το ξέσπασμά του, έγραψε:
Έρευνα
thumb|Ο Χέκελ (αριστερά) με τον [[Nicholai Miklukho-Maklai, βοηθό του, στα Κανάρια Νησιά, 1866]]
Ο Χέκελ ήταν ζωολόγος, ικανός καλλιτέχνης και εικονογράφος, και αργότερα καθηγητής της συγκριτικής ανατομίας. Παρόλο που οι ιδέες του Χέκελ είναι σημαντικές για την ιστορία της θεωρίας της εξέλιξης, και ήταν ικανός ανατόμος ασπόνδυλων πιο διάσημος για το έργο του στα ακτινόζωα, πολλές ιδέες που υποστήριξε σήμερα θεωρούνται λανθασμένες. Για παράδειγμα, περιέγραψε και ονομάτισε υποθετικούς προγονικούς μικροοργανισμούς που δεν έχουν βρεθεί ποτέ.
Ήταν ένας από τους πρώτους που θεώρησαν την ψυχολογία κλάδο της φυσιολογίας. Ακόμα πρότεινε πολλούς, διαδεδομένους σήμερα, όρους όπως το «φύλο», η «φυλογένεση», η «οικολογία» (oekologie), ενώ πρότεινε και το βασίλειο Πρώτιστα το 1866. Τα κύρια ενδιαφέροντά του ήταν η εξέλιξη και η διαδικασίες ανάπτυξης της ζωής γενικώς, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης μη τυχαίων μορφών, οι οποίες κυριάρχησαν στο εικονογραφημένο έργο του, Kunstformen der Natur (Καλλιτεχνικές μορφές της φύσης). Ο Χέκελ δεν υποστήριζε τη φυσική επιλογή, αλλά πίστευε σε μία Λαμαρκιανή κληρονομικότητα των επίκτητων χαρακτηριστικών (λαμαρκισμός).
Ο Χέκελ προήγαγε μια έκδοση της παλαιότερης θεωρίας της ανακεφαλαίωσης που είχε τεθεί από τον Étienne Serres τη δεκαετία του 1820 και υποστηρίχθηκε από τους μαθητές του Geoffroy συμπεριλαμβανομένου και του Ρόμπερτ Έντμοντ Γκραντ, η οποία πρότεινε τη σύνδεση μεταξύ της οντογένεσης (ανάπτυξη της μορφής) και της φυλογένεσης (εξελικτική καταγωγή), που συνοψίστηκε από τον Χέκελ στη φράση «η οντογένεση ανακεφαλαιώνει τη φυλογένεση». Η σύλληψη της ανακεφαλαίωσης έχει καταρριφθεί στη μορφή που της είχε δώσει (πλέον αποκαλείται ισχυρή ανακεφαλαίωση), υπέρ των ιδεών που πρωτοειπώθηκαν από τον Καρλ Ερνστ φον Μπάερ. Η υπόθεση της ισχυρής ανακεφαλαίωσης θεωρεί ότι η οντογένεση επαναλαμβάνει τις μορφές των προγόνων, ενώ η ασθενής ανακεφαλαίωση θεωρεί ότι αυτό που επαναλαμβάνεται είναι η προγονική εμβρυική ανάπτυξη. Υποστήριξε τη θεωρία με σκίτσα τα οποία έχουν πλέον αποδειχθεί υπεραπλουστευμένα και εν μέρει ανακριβή, όπως και η θεωρία που πλέον θεωρείται υπεραπλούστευση αρκετά πολύπλοκων σχέσεων. Ο Χέκελ εισήγαγε την έννοια της «ετεροχρονίας», η οποία είναι η αλλαγή στον συγχρονισμό στης εμβρυονικής ανάπτυξης κατά τη διάρκεια του εξέλιξης.
Ο Χέκελ μερικές φορές έκανε μεγάλα άλματα (και μη επιστημονικά) στην επιστήμη της εποχής του. Για παράδειγμα, όταν ο Δαρβίνος πρωτοδημοσίευσε την καταγωγή των ειδών το 1859 δεν είχαν βρεθεί ακόμα υπολείμματα ανθρώπινων προγόνων. Ο Χέκελ τότε υπέθεσε ότι στοιχεία για την ανθρώπινη εξέλιξη θα βρισκόντουσαν στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (τώρα Ινδονησία), και μάλιστα περιέγραψε αυτά τα υπολείμματα με μεγάλη λεπτομέρεια. Ονόμασε μάλιστα τα μη ανακαλυφθέντα είδη Pithecanthropus alalus και έδωσε εντολή στους μαθητές του να τα αναζητήσουν. (Ο Ρίχαρντ και ο Όσκαρ Χέρτβιχ ήταν δύο από τους πολλούς σπουδαίους μαθητές του.)
Ένας μαθητής βρήκε τα απομεινάρια: ο νεαρός Ολλανδός Εζέν Ντυμπουά πήγε στις Ανατολικές Ινδίες και ανέσκαψε τα απομεινάρια του ανθρώπου της Ιάβας, τα πρώτα απομεινάρια ανθρώπινων προγόνων που έχουν βρεθεί. Αρχικά έφεραν το όνομα του Χέκελ Pithecanthropus, ωστόσο αργότερα ταξινομήθηκαν ως Homo erectus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί βιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί ζωολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επιστημονικός ρατσισμός
Σίμον φον Στάμπφερ
Ο Ρίτερ (ιππότης) Σίμον φον Στάμπφερ (Ritter Simon von Stampfer· 26 Οκτωβρίου 1792 (σύμφωνα με άλλες πηγές 1790), στο Βίντις-Ματράι, αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ, που σήμερα ονομάζεται Ματρέι στο Οστίτρο, Τιρόλο - 10 Νοεμβρίου 1864, Βιέννη) ήταν Αυστριακός μαθηματικός, γεωμέτρης και εφευρέτης. Η πιο διάσημη εφεύρεσή του ήταν ο στροβοσκοπικός δίσκος, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ήταν η πρώτη συσκευή που έδειχνε κινούμενες εικόνες. Σχεδόν ταυτόχρονα, παρόμοιες συσκευές κατασκευάστηκαν ανεξάρτητα στο Βέλγιο (το φαινακιστοσκόπιο) και στη Μεγάλη Βρετανία (το Dædaleum, το οποίο αργότερα ονομάστηκε ζοωτρόπιο ).
Εκπαίδευση και νεανική ηλικία
Ο φον Στάμπφερ γεννήθηκε στο Ματρέι του Οστιτίρο, πρωτότοκος γιος του Μπάρτλμα Στάμπφερ, υφαντουργού. Από το 1801 μαθήτευσε στο δημοτικό σχολείο της περιοχής και το 1804 εισήλθε στο Γυμνάσιο των Φραγκισκανών στο Λίεντς, όπου φοίτησε μέχρι το 1807. Από εκεί πήγε στο γυμνάσιο του Σάλτσμπουργκ για να σπουδάσει φιλοσοφία, αλλά δεν έγινε δεκτός.
Το 1814 πέρασε τις κρατικές εξετάσεις στο Μόναχο και υπέβαλε αίτηση για να γίνει δάσκαλος. Ωστόσο, επέλεξε να παραμείνει στο Σάλτσμπουργκ, όπου ήταν βοηθός καθηγητής μαθηματικών, φυσικής ιστορίας, φυσικής και ελληνικών στο γυμνάσιο. Στη συνέχεια μετακινήθηκε στο γυμνάσιο, όπου δίδαξε μαθηματικά, φυσική και εφαρμοσμένα μαθηματικά. Το 1819, διορίστηκε επίσης καθηγητής. Στον ελεύθερο χρόνο του πραγματοποιούσε γεωδαιτικές μετρήσεις, αστρονομικές παρατηρήσεις, πειράματα για την ταχύτητα διάδοσης του ήχου σε διάφορα ύψη και μετρήσεις βαρομέτρων. Ο Στάμφερ βρισκόταν συχνά στο μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Κρεμσμύνστερ, το οποίο διέθετε πλούσιο αστρονομικό εξοπλισμό.
Το 1822, ο φον Στάμφερ παντρεύτηκε την Γιοχάνα Βάγκνερ. Απέκτησαν μια κόρη το 1824 ("Μαρία Αλοΐσια Γιοχάνα") και έναν γιο το 1825 ("Άντον Γιόζεφ Σιμόν").
Πρώτες επιστημονικές και διδακτικές δραστηριότητες
Μετά από αρκετές ανεπιτυχείς αιτήσεις στο Ίνσμπρουκ, ο Στάμφερ προήχθη τελικά σε τακτικό καθηγητή καθαρών μαθηματικών στο Σάλτσμπουργκ. Παράλληλα, προωθήθηκε στην έδρα της πρακτικής γεωμετρίας στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο της Βιέννης. Μετακόμισε εκεί τον Δεκέμβριο του 1825 για να αντικαταστήσει τον Φραντς Γιόζεφ φον Γκέρστνερ. Δίδαξε πρακτική γεωμετρία, αλλά εργάστηκε επίσης ως φυσικός και αστρονόμος. Ανέπτυξε μια μέθοδο για τον υπολογισμό των ηλιακών εκλείψεων.
Τον απασχόλησε το αστρονομικό του έργο σχετικά με τους φακούς, την ακρίβεια και την παραμόρφωσή τους. Αυτό τον οδήγησε να ενδιαφερθεί για τις οπτικές οφθαλμαπάτες. Το 1828 ανέπτυξε μεθόδους δοκιμής για τηλεσκόπια και μεθόδους μέτρησης για τον προσδιορισμό του "Krümmungshalbmesser" των φακών και των ιδιοτήτων διάθλασης και διασποράς του γυαλιού. Για τις εργασίες του σχετικά με τις θεωρητικές βάσεις για την παραγωγή οπτικών υψηλής ποιότητας, στράφηκε στον αχρωματικό φακό του Φραουνχόφερ.
Ανάπτυξη του "στροβοσκοπικού δίσκου"
μικρογραφία|251x251εσ|Στροβοσκοπικός δίσκος του Στάμφερ. Το 1832, ο Στάμφερ διάβασε στην Εφημερίδα της Φυσικής και των Μαθηματικών (Journal of Physics and Mathematics για τα πειράματα του Βρετανού φυσικού Μάικλ Φαραντέι σχετικά με την οπτική ψευδαίσθηση που προκαλείται από ταχέως περιστρεφόμενα γρανάζια, όπου το ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να ακολουθήσει την κίνηση του γραναζιού. Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ που πραγματοποίησε παρόμοια πειράματα με διακεκομμένες ματιές μέσα από τα ανοίγματα μεταξύ των δοντιών διαιρούμενων χαρτονένιων τροχών. Από αυτά τα πειράματα ανέπτυξε τελικά τους Stroboscopische Scheiben (optische Zauberscheiben) (στροβοσκοπικοί δίσκοι, ή οπτικοί μαγικοί δίσκοι, ή απλώς στροβοσκόπιο), επινοώντας τον όρο ως συνδυασμό των αρχαίων ελληνικών λέξεων στρόβος  που σημαίνει "συστροφή" και σκοπεῖν - "κοιτάζω, παρατηρώ". Σε ένα φυλλάδιο που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 1833, ο Στάμφερ ανέφερε ότι η ακολουθία των εικόνων θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε ένα δίσκο, σε έναν κύλινδρο (όπως το ζωοτρόπιο, που παρουσιάστηκε το 1866) ή σε μεγαλύτερες σκηνές σε μια λωρίδα χαρτιού ή καμβά που τεντώνεται σε βρόχο γύρω από δύο παράλληλους κυλίνδρους (μάλλον όπως μία ταινία σε μπομπίνες). Ένας δίσκος που περιείχε εικόνες μπορούσε να προβληθεί μέσω ενός σχισμοειδούς δίσκου στην άλλη πλευρά ενός άξονα, αλλά ο Στάμφερ βρήκε απλούστερο να περιστρέφει έναν σχισμοειδή δίσκο μαζί με εικόνες μπροστά από έναν καθρέφτη. Πρότεινε επίσης να καλύψει τη θέα όλων των κινούμενων μορφών, εκτός από μία, με ένα φύλλο χαρτονιού και να ζωγραφίσει θεατρικά σκηνικά γύρω από το κόψιμο (μάλλον όπως το Πραξινοσκόπιο-Θέατρο που ακολούθησε). Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την εφεύρεση αναφέρει επίσης τη δυνατότητα διαφανών εκδόσεων. Ο Στάμφερ και ο λιθογράφος Μαθίας Τρεντσένσκι επέλεξαν να δημοσιεύσουν την εφεύρεση με τη μορφή δίσκου που θα μπορούσε να προβληθεί σε καθρέφτη.
Ο Βέλγος επιστήμονας Ζοζέφ Αντουάν Φερντινάντ Πλατώ είχε αναπτύξει μια πολύ παρόμοια συσκευή για αρκετό καιρό και τελικά δημοσίευσε αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν Φαντασκόπιο ή Φαινακισκόπιο τον Ιανουάριο του 1833 σε ένα βελγικό επιστημονικό περιοδικό, εικονογραφημένο με την εικόνα της συσκευής. Ο Πλατώ ανέφερε το 1836 ότι ήταν δύσκολο να προσδιορίσει την ακριβή στιγμή που του ήρθε η ιδέα, αλλά ότι πίστευε ότι είχε καταφέρει να συναρμολογήσει την εφεύρεσή του με επιτυχία για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο. Είπε τότε ότι εμπιστευόταν τον ισχυρισμό του Στάμφερ ότι ο ίδιος ξεκίνησε τα πειράματά του την ίδια εποχή, τα οποία σύντομα οδήγησαν στην ανακάλυψη της αρχής της στροβοσκοπικής κίνησης. Τόσο ο Στάμφερ όσο και ο Πλατώ μπορούν να ισχυριστούν ότι είναι οι θεμελιωτές του κινηματογράφου. Ωστόσο, ο Ζοζέφ Αντουάν Φερδινάντ Πλατώ είναι αυτός που αναφέρεται συχνότερα για την τιμή αυτή
Η συσκευή αναπτύχθηκε από τους βιεννέζους εμπόρους τέχνης Τρεντσένσκι και Βάιουεγκ και διατέθηκε στο εμπόριο. Η πρώτη εκδοχή εκδόθηκε τον Μάιο του 1833 και σύντομα εξαντλήθηκε, οπότε τον Ιούλιο κυκλοφόρησε μια δεύτερη, βελτιωμένη έκδοση.
Οι "στροβοσκοπικοί δίσκοι" του έγιναν γνωστοί και εκτός Αυστρίας, και από αυτό προέκυψε ο όρος "στροβοσκοπικό φαινόμενο".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης
Καθεδρικός Ναός της Αμβέρσας
Ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας ( Onze-Lieve-Vrouwekathedraal Η εκκλησία της Κυρίας Μας ) είναι Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός στην Αμβέρσα του Βελγίου. Η σημερινή έδρα της Επισκοπής της Αμβέρσας ξεκίνησε το 1352 και, παρόλο που το πρώτο στάδιο κατασκευής ολοκληρώθηκε το 1521, δεν έχει ποτέ ολοκληρωθεί. Σε γοτθικό υφος, οι αρχιτέκτονες του ήταν οι Γιαν (Jan) και Πίτερ Άππελμανς (Pieter Appelmans). Περιέχει μια σειρά από σημαντικά έργα του μπαρόκ ζωγράφου Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, καθώς και πίνακες από καλλιτέχνες όπως οι Όττο φαν Φέιν, Γιάκομπ ντε Μπάκερ και Μέρτεν ντε Φος.
Το καμπαναριό του καθεδρικού ναού περιλαμβάνεται στην καταχώριση Belfries του Βελγίου και της Γαλλίας στη λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Πριν το 1124
Οι πρώτοι χριστιανοί ιεραπόστολοι έφθασαν τον 7ο αιώνα. Η πρώτη ενοριακή εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Πέτρο και τον Άγιο Παύλο κατασκευάστηκε στη σημερινή Sint Michielsstraat. Μετά τις επιδρομές των Βίκινγκ το 836, η εκκλησία καταστράφηκε και αποκαταστάθηκε, και στη συνέχεια αφιερώθηκε στον Άγιο Μιχαήλ. Τον 10ο αιώνα, μια ομάδα 12 κοσμικών κανόνων συνδέθηκε με αυτήν την εκκλησία. Θα αφιερώσουν όλο το χρόνο τους στη Λειτουργία των Ωρών, και αντιτάσσονταν κυρίως στις πεποιθήσεις της καθιερωμένης Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Αφού άκουσε τη διαφωνία τους, ο επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Καμπραί (στην οποία ανήκε τότε η Αμβέρσα) έστειλε στη συνέχεια τον Νόρμπερτ του Ξάντεν να τους θέσει σε τάξη. Το 1124, ο Νόρμπερτ του Ξάντεν πείθει 4 από τους κοσμικούς κανόνες (εκκλησιαστικό αξίωμα) να ξεκινήσουν μια μονή νορμπερτίνων και έτσι η ενοριακή εκκλησία γίνεται μοναστηριακή εκκλησία, γνωστή ως Αβαείο του Αγίου Μιχαήλ. Οι 8 άλλοι κοσμικοί κανόνες προτίμησαν να διατηρήσουν την ελευθερία τους και μετακινήθηκαν σε διαφορετική τοποθεσία, σε ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στην "Κυρία Μας", την Παναγία.
Αυτό το παρεκκλήσι γίνεται η νέα ενοριακή εκκλησία της Αμβέρσας, και βρίσκεται ανάμεσα στην κατοικημένη περιοχή του Αγίου Μιχαήλ και σε έναν παλαιότερο οικισμό γύρω από την περιοχή του κάστρου Het Steen.
Η εκκλησία της Παναγίας
Καθώς έγινε περισσότερο δημοφιλές, το παρεκκλήσι κατεδαφίζεται και αντικαθίσταται από μια πολύ μεγαλύτερη εκκλησία ρωμανικού ρυθμού. Ο τρίκλιτος σηκός αντιστοιχούσε σε πλάτος στο σημερινό κεντρικό κλίτος του καθεδρικού, στο εσωτερικό και εν μέρει στα μεσαία κλίτη. Το ανατολικό τμήμα σε σχήμα τριφυλλιού με πλήρη κλίτη είχε πλάτος όχι μικρότερο από 42 μέτρα. Το 1294, η εκκλησία λαμβάνει μια επέκταση novum opus, δείχνοντας τα πρώτα σημεία της γοτθικής αρχιτεκτονικής. αριστερά|μικρογραφία| [[Βάτσλαβ Χόλλαρ, Καθεδρικός Ναός της Αμβέρσας, 1649, χαρακτικό στην Εθνική Πινακοθήκη]] αριστερά|μικρογραφία|255x255εσ| Καλλιτεχνικό όραμα του ολοκληρωμένου καθεδρικού ναού (18ος αιώνας, κατά τον [[Βάτσλαβ Χόλλαρ 1649)]] μικρογραφία|360x360εσ| Χαρακτικό της καταστροφής στην εκκλησία, η «εκδήλωση υπογραφής» του [[Beeldenstorm, 20 Αυγούστου 1566. Έργο του Φρανς Χόχενμπερχ ]] δεξιά|μικρογραφία|286x286εσ| Κύριος σηκός
Ο καθεδρικός ναός της Παναγίας και οι ζημίες
Το 1352, άρχισε η κατασκευή μιας νέας εκκλησίας της Παναγίας που θα γινόταν η μεγαλύτερη γοτθική εκκλησία στο Βέλγιο. Στην αρχή, έπρεπε να διαθέτει δύο πύργους ίσου ύψους. Το 1521, μετά από σχεδόν 170 χρόνια, η νέα εκκλησία της Παναγίας ήταν έτοιμη. Ο νότιος πύργος, ομως, έφθασε μόνον μέχρι την τρίτη σειρά.
Κατά τη νύχτα της 5-6 Οκτωβρίου 1533, η νέα εκκλησία καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από πυρκαγιά, ωστόσο ο Λάνσελοτ Β΄ του Ουρσέλ (Lancelot II του Ursel) κατάφερε να σώσει το κτίριο. Επομένως, η ολοκλήρωση του δεύτερου πύργου καθυστέρησε, γεγονός που οδήγησε στην απόλυτη αναβολή του. Επιπλέον, η εκκλησία έγινε μόνον ο καθεδρικός ναός της επισκοπής της Αμβέρσας το 1559 αλλά έχασε αυτόν τον τίτλο και πάλι από το 1801 έως το 1961, μετά το Κονκορδάτο του 1801. Κατά τη διάρκεια της εικονοκλασίας της 20ής Αυγούστου 1566 (τμήματος του Beeldenstorm στην αρχή του Ογδοηκονταετούς Πολέμου), οι Προτεστάντες κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του εσωτερικού του καθεδρικού ναού. Ο μάρτυρας Richard Clough, ένας Ουαλός προτεστάντης έμπορος που βρισκόταν τότε στην Αμβέρσα, έγραψε ότι ο καθεδρικός ναός: «έμοιαζε με μια κόλαση, με πάνω από 10.000 πυρσούς να καίγονται, και ένας θόρυβος σαν να είχαν συγκεντρωθεί ουρανός και γη, με πτώση εικόνων και βανδαλισμό δαπανηρών έργων, τέτοιο που η καταστροφή ήταν τόσο μεγάλη που ένας άνθρωπος δεν μπορούσε να περάσει εύκολα από την εκκλησία. Έτσι, σε μικρό [σύντομο], δεν μπορώ να σας γράψω σε x φύλλα χαρτιού το περίεργο θέαμα που είδα εκεί, όργανα και τα πάντα καταστράφηκαν. "
Ο Νίκολας Σάντερ (Nicolas Sander), ένας Άγγλος Καθολικός εξόριστος που ήταν καθηγητής θεολογίας στη Λουβαίν, περιέγραψε την καταστροφή στην εκκλησία:"... αυτοί οι νέοι οπαδοί αυτού του νέου κηρύγματος έριξαν το χαραγμένο [γλυπτό] και αφαίμαξαν τις ζωγραφισμένες εικόνες, όχι μόνο της Παναγίας αλλά και όλων των άλλων στην πόλη. Έσκισαν τις κουρτίνες, έσπασαν σε κομμάτια το σκαλιστό έργο από ορείχαλκο και πέτρα, σπάζουν τους βωμούς, χάλασαν τα υφάσματα και τα σώματα, έσπασαν τα σίδερα, πέταξαν ή έσπασαν τους κάλυκες και τα ενδύματα, αποσπούσαν τον ορείχαλκο από τις ταφόπτερες, χωρίς να φείδονται για το γυαλί και τα καθίσματα που φτιάχτηκαν γύρω από τους πυλώνες της εκκλησίας για να καθίσουν οι άνθρωποι. ... το Ευλογημένο Μυστήριο του βωμού ... έπεσαν κάτω από τα πόδια τους και (φρικτό είναι να πούμε!) ουρούν επάνωτου ... αυτές οι ψευδείς αδελφότητες έκαψαν και ξέσκισαν όχι μόνο όλα τα είδη βιβλίων της Εκκλησίας, αλλά, επιπλέον, κατέστρεψαν ολόκληρες βιβλιοθήκες, με βιβλία όλων των επιστημών και γλωσσών, και ναι, τις Αγίες Γραφές και τους αρχαίους πατέρες, και έκοψαν σε κομμάτια τους χάρτες και τα διαγράμματα με τις περιγραφές των χωρών."Αργότερα, όταν η Αμβέρσα τελούσε υπό Προτεσταντική διοίκηση το 1581, ένας αριθμός καλλιτεχνικών θησαυρών καταστράφηκαν για άλλη μια φορά, αφαιρέθηκαν ή πωλήθηκαν. Η αποκατάσταση της Ρωμαιοκαθολικής εξουσίας ήρθε το 1585 με την πτώση της Αμβέρσας.
Το 1794 οι Γάλλοι επαναστάτες που κατέλαβαν την περιοχή λεηλάτησαν τον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας ο οποίος υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Γύρω στο 1798, η γαλλική διοίκηση σκόπευε να κατεδαφίσει το κτίριο, αλλά μετά από κάθε πλήγμα, ο καθεδρικός ναός ήταν σε θέση να ανακάμψει. Το 1816, διάφορα σημαντικά έργα τέχνης επέστρεψαν από το Παρίσι, συμπεριλαμβανομένων τριών αριστουργημάτων του Ρούμπενς. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η εκκλησία αποκαταστάθηκε πλήρως και ανακαινίστηκε.
Μεταξύ 1965 και 1993, πραγματοποιήθηκε πλήρης αποκατάσταση.
Μουσική ζωή
Στις αρχές του 15ου αιώνα, η χορωδία του καθεδρικού ναού άρχισε να αναπτύσσει ενεργή μουσική ζωή, και, ως εκ τούτου, η σημασία του καθεδρικού ναού στην ιστορία της μουσικής αυξήθηκε σύντομα. Ο Γιοχάνες Όκεγκεμ, ένας από τους πιο σημαντικούς συνθέτες του 15ου αιώνα, υπηρέτησε εδώ ως τραγουδιστής του εφημέριου το 1443, και το ίδιο και ο Γιάκομπ Όμπρεχτ μεταξύ 1492 και 1497. Οι μουσκοί του εκκλησιαστικού οργάνου που εργάστηκαν στον καθεδρικό ναό περιλαμβάνουν τον Χένρυ Μπρέντεμερς (Henry Bredemers,1493-1501), ο οποίος έγινε δάσκαλος στα παιδιά του Φιλίππου Α΄ της Καστίλης και ο διάσημος Άγγλος συνθέτης Τζον Μπουλ (John Bull, 1615–1628), ο οποίος κατέφυγε στη Φλάνδρα από τη χώρα του. δραπετεύοντας από τη δικαιοσύνη. Από το 1725 έως το 1731 ο Βίλλεμ ντε Φες (Willem de Fesch) υπηρέτησε ως Kapelmeester, ακολουθούμενος από το 1731 έως το 1737 από τον Γιόζεφ-Χέκτορ Φιόκκο (Joseph-Hector Fiocco) και από το 1737 από τον Αντρέ-Ζοζέφ Μπλαβιέ (André-Joseph Blavier). Οι λιγότερο γνωστές αλλά τοπικά σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο Γιάκομπους Μπαρμπιρώ (Jacobus Barbireau) και ο Αντρέας Πεφερνάχε (Andreas Pevernage), εργάστηκαν επίσης στον καθεδρικό ναό.
Σημαντικές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες
Η δυτική πύλη διαθέτει αγάλματα που περιλαμβάνουν τον ιεραπόστολο Άγιο Βίλλιμπρορντ (Saint Willibrord). Θεωρείται ότι διέμεινε στην Αμβέρσα τον 7ο αιώνα.
Σημαντικά έργα τέχνης
αριστερά|μικρογραφία|600x600εσ| Τρία παράθυρα βιτρό στον καθεδρικό ναό της Παναγίας, Αμβέρσα. Από αριστερά προς τα δεξιά: Η Παναγία του Stekske, από τους Stalins & Janssens, 1878; Saint Ursula και Saint Gaspar, του E. Didron, 1873; και Αφιέρωση του αγάλματος της Παναγίας της Λούρδης από τον Αρχιεπίσκοπο Deschamps, από τους Stalins & Janssens, 1885 Ο καθεδρικός ναός διαθέτει μερικά μεγάλα έργα τέχνης :
Δύο από αυτά τα έργα τέχνης κατασχέθηκαν από τον Ναπολέοντα και μεταφέρθηκαν στη Γαλλία, η Σταύρωση (πίνανας που βρισκόταν στην πραγματικότητα στον κύριο βωμό της εκκλησίας της Αγίας Βαλπουργίας ) και το Η αποκαθήλωση, αλλά επέστρεψαν στον καθεδρικό ναό τον 19ο αιώνα.
Τάφοι
Μέσα στον καθεδρικό ναό υπάρχουν ακόμη σημαντικοί τάφοι, μεταξύ των οποίων μέλη της οικογένειας των ευγενών οίκων Ρούμπενς, Φουρμάν, Ζαουμπάου, Τούχερ, Πλαντέν, Μορέτους, ντε Μπόρρεκενς (Rubens, Fourment, Goubau, Tucher, Plantin, Moretus, de Borrekens) κ.ά. Μερικές ταφόπετρες επανατοποθετήθηκαν εκεί όταν χάθηκε η μονή του Αγίου Μιχαήλ.
Θεοδοσία (πόλη)
Η Θεοδοσία (ουκρανικά: Феодо́сія, ρωσικά: Феодо́сия, κριμαϊκά: Kefe, μεσαιωνική ονομασία Καφφάς) είναι πόλη της Αυτόνομης δημοκρατίας της Κριμαίας. Η πόλη βρίσκεται στη ανατολική ακτή της χερσονήσου της Κριμαίας, στις ακτές της Μαύρης θάλασσας και είναι λιμάνι και παραθεριστικό κέντρο. Η Θεοδοσία βρίσκεται 110 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας της Κριμαίας, Συμφερόπολης και περίπου 99 χλμ. δυτικά του Κερτς. Διαθέτει παραλίες, ιαματικές πηγές, λασπόλουτρα και σανατόρια. Εκτός από τον τουρισμό, η οικονομία της στηρίζεται στη γεωργία και την αλιεία, καθώς και στις τοπικές βιομηχανίες ζυθοποιίας και κονσερβοποίησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας Κατηγορία:Εδάφη της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Μαύρη Θάλασσα
Απαγορευμένος Πλανήτης (περιοδικό)
Το μακροβιότερο ελληνικό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας που εκδόθηκε από την Ars Longa (Γιώργος Μπαζίνας). Κυκλοφόρησε 19 τεύχη σε δύο περιόδους. Στην πρώτη περίοδο, με υπεύθυνο σύνταξης τον Δημήτρη Αρβανίτη εκδόθηκαν 10 τεύχη (Μάρτιος 1987 - Φθινόπωρο 1990). Στη δεύτερη περίοδο με υπεύθυνο ύλης τον Χριστόδουλο Λιθαρή εκδόθηκαν 9 τεύχη (Ιούνιος 1996 - Μάιος 1999).
Στο editorial του πρώτου τεύχους δηλώνεται ότι η κεντρική ιδέα αυτού του περιοδικού είναι γνωριμία, πληροφόρηση κι απόλαυση της λογοτεχνίας της επιστημονικής φαντασίας. Η γνωριμία θα γίνεται με άρθρα κατατοπιστικά που θεωρούν πως πρέπει να τα πούμε από την αρχή (...) Τα περισσότερα διηγήματα που θα δημοσιεύσουμε είναι σχετικά σύγχρονα (της τελευταίας εικοσαετίας), από αυτό που ονομάστηκε νέο κύμα κι έπειτα (...) το ραντεβού μας θα είναι δίμηνο και τακτικό.
Δημοσίευσε κυρίως μεταφράσεις διηγημάτων σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας, άρθρα για την επιστημονική φαντασία και συνεντεύξεις δημιουργών. Το μεγαλύτερο μέρος των κειμένων του είναι διαθέσιμο από το altfactor.gr (χωρίς να αναπαράγει την αρχική εικόνα του περιοδικού).
Πηγές
Περιοδικά και φανζίνς επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα / Θανάσης Λάμπρου
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Αναστάσιος Γουλιμής
Ο Αναστάσιος Γουλιμής ήταν πρόκριτος του Μεσολογγίου κατά την Ορλωφική επανάσταση το 1770.
Όταν ξέσπασε η εξέγερση εκείνη, μετά την είδηση ότι Λεγεώνα της Σπάρτης κατέλαβε το κάστρο του Μυστρά, ακολουθώντας τον λόγιο και σχολάρχη Π. Παλαμά που ύψωσε τη σημαία της εξέγερσης μαζί και με τον Α. Καλογεράκη επίσης πρόκριτο δημιούργησαν τοπική κυβέρνηση όπου και υποχρέωσαν τους Τούρκους να παραδώσουν τα όπλα τους και εγκαταλείψουν την πόλη ειρηνικά μαζί με τις οικογένειές τους. Στη συνέχεια διέταξαν την αμυντική οχύρωση της πόλης με τάφρο, ζητώντας παράλληλα από τον Θεόδωρο Ορλώφ ένα ρωσικό πλοίο για την περιφρούρηση του Κορινθιακού κόλπου, αναλαμβάνοντας μάλιστα οι ίδιοι να το εξοπλίσουν με δική τους δαπάνη.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόκριτοι Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770 Κατηγορία:Οικογένεια Γουλιμή Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα
Βραχάτι
Το Βραχάτι είναι παραθάλασσια κωμόπολη του δήμου Βέλου-Βόχας του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται σε απόσταση 12 χλμ δυτικά της Κορίνθου και 93 χλμ από την Αθήνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 3.338 κατοίκους και αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη τοπική κοινότητα του Δήμου.
Γενικά στοιχεία
Βρίσκεται επί της παλιάς εθνικής οδού Κορίνθου - Πατρών και αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Είναι γνωστό για το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής στις 26 Ιουλίου.
Αθλητισμός
Στη κωμόπολη εδρεύει ο Γ.Α.Σ. Παμβοχαϊκός, ο οποίος ιδρύθηκε το 1961. Η ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών.
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Βραχατίου νομού Αργολίδος και Κορινθίας συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Βραχάτι από το δήμο Κορινθίων και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Το 1949 υπήχθη στον νομό Κορινθίας. Λειτούργησε ως κοινότητα μέχρι την κατάργησή της το 1998 οπότε προσαρτήθηκε στον δήμο Βόχας.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Αντώνιος Νικόπουλος
Ο Αντώνιος Νικόπουλος ήταν αρχιτέκτονας απόφοιτος του Πολυτεχνείου της Δρέσδης (Technische Hochschule Dresden) (1926), ο οποίος εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας στη Θεσσαλονίκη και αλλού.
Πρότυπη βιβλιοθήκη C++
Στην γλώσσα προγραμματισμού C++, η Πρότυπη βιβλιοθήκη C++ είναι ένα σύνολο από κλάσεις-αντικείμενα (classes) αλλά και συναρτήσεις, που έχουν γραφτεί στο πυρήνα της γλώσσας και είναι μέρος του πρότυπου της γλώσσας (η βιβλιοθήκη ανήκει στο ορισμό-πρότυπο της γλώσσας κατά ISO). Η βιβλιοθήκη παρέχει στο προγραμματιστή γενικά κοντέινερ (containers) για τύπους δεδομένων, κλάσεις-αντικείμενα, συναρτήσεις αντικειµενοστρεφή προγραμματισμού, γενικά αλφαριθμητικά, ροές δεδομένων (streams για την είσοδο-έξοδο δεδομένων), υποστήριξη νέων δυνατοτήτων προγραμματισμού αλλά και συναρτήσεων καθημερινής χρήστης (όπως της εύρεσης τετραγωνικής ρίζας αριθμού). Η Πρότυπη βιβλιοθήκη C++ συμπεριλαμβάνει και 18 αρχεία επικεφαλίδων (header files) τα οποία έχουν επέκταση το ".h" από την C Πρότυπη βιβλιοθήκη. Η χρήση αυτών των βιβλιοθηκών έχει αποδοκιμαστεί. Τα αρχεία επικεφαλίδων της Πρότυπης βιβλιοθήκης C++ δεν έχουν επέκταση το ".h" και βρίσκονται κάτω από το χώρο ονομάτων (namespace).
Η Πρότυπη βιβλιοθήκη C++ είναι βασισμένη στους φορμαλισμούς της Στάνταρντ βιβλιοθήκης προτύπων (Standard Template Library: STL). Παρόλο που η Πρότυπη βιβλιοθήκη C++ και η βιβλιοθήκη STL μοιράζονται πολλά χαρακτηριστικά, καμία δεν αποτελεί αυστηρό υποσύνολο της άλλης. Συγκεκριμένα η Πρότυπη βιβλιοθήκη C++ έχει επηρεαστεί από το έργο του Αλεξάντερ Στεπάνοβ και του Μένγκ Λι.
Η Πρότυπη βιβλιοθήκη C++ υποβλήθηκε στη δημιουργία του πρότυπου (ISO) για την C++ και συνεχώς εξελίσσεται η λειτουργικότητά της.
Πρότυπα αρχεία επικεφαλίδων
Τα παρακάτω αρχεία επικεφαλίδων και ορισμών είναι μέρος της Πρότυπης βιβλιοθήκης C++.
C Πρότυπη βιβλιοθήκη
Κάθε αρχείο επικεφαλίδας της πρότυπης βιβλιοθήκης C συμπεριλαμβάνεται στην πρότυπη βιβλιοθήκη C++ με διαφορετικό όνομα με την διαφορά αφαιρείται το τελικό .h και προστίθεται στην αρχή ένα 'c'. Για παράδειγμα το αρχείο επικεφαλίδας 'time.h' της C γίνεται 'ctime' στην C++. Η μοναδική διαφορά μεταξύ των αρχείων επικεφαλίδων από αυτών της παραδοσιακής βιβλιοθήκης της C είναι ότι οι συναρτήσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν κάτω από το χώρο ονομάτων (namespace) std:: (αν και κάποιοι μεταγλωττιστές - compilers αυτό κάνουν). Στο ISO της γλώσσας C, οι συναρτήσεις στην πρότυπη βιβλιοθήκη μπορούν να υλοποιούνται χρησιμοποιώντας macros, κάτι το οποίο δεν επιτρέπεται στο ISO της C++.
Παραπομπές
Κατηγορία:C++ (STL)
Οι Γενναίοι του Βορρά
Οι Γενναίοι του Βορρά είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κινηματογραφικής πολεμικής ταινίας του 1970, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη και Αντώνη Δαυίδ.
Πλοκή
Απρίλιος του 1941. Οι Γερμανοί, μετά την εισβολή τους στην Ελλάδα, και παρά τις διαβεβαιώσεις ότι δεν θα επιτρέψουν την είσοδο βουλγαρικών στρατευμάτων στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, τις παραδίδουν στους Βούλγαρους και τους κομιτατζήδες.
Οι Βούλγαροι αρχίζουν την τρομοκρατία και τις βιαιότητες εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας. Ενώ συμβαίνουν αυτά, ένας Έλληνας αξιωματικός από την περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας, ο Νίκος Δεβετζής (Γιάννης Βόγλης), με το φίλο του, τον Βασίλη Άνθιμο (Πέτρος Φυσσούν), αποφασίζουν να γυρίσουν στο χωριό τους που βρίσκεται υπό την κατοχή ομάδας κομιτατζήδων με επικεφαλής τον Στεπάν Ράικο (Λάκης Κομνηνός) και αρχίζουν την αντίσταση κατά των Βουλγάρων.
Άλλες πληροφορίες
Η ταινία είναι γνωστή στο εξωτερικό με τον αγγλικό τίτλο The Brave Bunch. Πολλοί από τους πρωταγωνιστές εμφανίζονται με ψευδώνυμα στα αγγλικά, όπως: John Miller (Γιάννης Βόγλης), Peter Funk (Πέτρος Φυσσούν), Mary Xenia (Ξένια Καλογεροπούλου), Larry Daniels (Λάκης Κομνηνός), Emily Harper (Αιμιλία Υψηλάντη), Stanley Stranger (Σταύρος Ξενίδης) κ.ά.
Συμμετείχε το ποντιακό συγκρότημα του Κώστα Ασιατίδη και οι χορογραφίες ήταν σε επιμέλεια του Φώτη Μεταξόπουλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ανδρέας Καλογεράκης
Ο Ανδρέας Καλογεράκης ήταν πρόκριτος του Μεσολογγίου κατά την Ορλωφική επανάσταση το 1770
Πηγές
Κατηγορία:Πρόκριτοι Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770 Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα
Αλμπέρτο Μπελσουέ
Ο Αλμπέρτο Μπελσουέ Άριας (ισπανικά:Alberto Belsué Arias) είναι παλαίμαχος Ισπανός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αμυντικός.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1968 στη Σαραγόσα της Ισπανίας και ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1986 από την άσημη Endesa de Andorra. Το 1988 κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του υπογράφοντας στη Ρεάλ Σαραγόσα, στην οποία έμεινε για μια δεκαετία πραγματοποιώντας περισσότερες από 300 επίσημες εμφανίσεις. Μετά τη Σαραγόσα, αγωνίστηκε με την Ντεπορτίβο Αλαβές (1998/99) και τη Νουμάνθια (1999/00), βοηθώντας και τις δύο ομάδες να αποφύγουν τον υποβιβασμό. Το 2001 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Ελλάδα και τον Ηρακλή.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Μπελσουέ έχει διατελέσει 17 φορές διεθνής με την Εθνική Ισπανίας από το 1994 ως το 1996. Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, όπου αγωνίστηκε στους 2 από τους 4 αγώνες της Εθνικής του.
Διακρίσεις
Ρεάλ Σαραγόσα
Παραπομπές
Μπελσουε Αλμπερτο Μπελσουε Αλμπερτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Αλαβές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Νουμάνθια Μπελσουε Αλμπερτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Νικόλαος Νικολαΐδης (αρχιτέκτων)
Βιογραφία
Φοίτησε στο Ζαρίφειο Διδασκαλείο της Φιλιππούπολης μέχρι το κλείσιμο του εκπαιδευτικού αυτού ιδρύματος από τη Βουλγαρική Κυβέρνηση το 1906. Θα ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του στο Φυτολογικό Τμήμα της Εμπορικής Σχολής της Χάλκης στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια θα μεταβεί στο Μόναχο, όπου θα εγγραφεί στην Αρχιτεκτονική Σχολή της εκεί Technische Hochschule στις 2 Νοεμβρίου του 1910. Θα αποκτήσει το δίπλωμα του αρχιτέκτονα μηχανικού στις 5 Αυγούστου του 1916. Η καθυστέρηση απόκτησης διπλώματος οφείλεται στο γεγονός ότι ο Νικολαΐδης διέκοψε τις σπουδές του προκειμένου να καταταχθεί ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό και να συμμετάσχει στους Βαλκανικούς Πολέμους. Σύζυγός του ήταν η Γερμανίδα Άννα Γκέρλιχ (Anna Görligh), την οποία γνώρισε στη διάρκεια των σπουδών του και και με την οποία απέκτησε δύο γιους, τον Γιώργο και τον Ιάκωβο.
Τον Ιούνιο του 1919, ο Νικολαΐδης προσλαμβάνεται στο Υπουργείο Συγκοινωνίας, όπου θα εργαστεί ως τον Δεκέμβριο του 1922. Από το '22 και έπειτα δραστηριοποιείται ως ελεύθερος επαγγελματίας με έδρα την Αθήνα. Ο Νικολαΐδης θα γίνει ένας από τους πρώτους μελετητές της διαμόρφωσης των πολυώροφων κτηρίων στη μεσοπολεμική Αθήνα, συμβάλλοντας αποφασιστικά στον τυπολογικό και μορφολογικό εκσυγχρονισμό της πολυκατοικίας και των κτηρίων γραφείων. Ωστόσο θα ασχοληθεί και με τον σχεδιασμό και την επίβλεψη προαστιακών μονοκατοικιών, θα κατασκευάσει την εξέδρα του γηπέδου του «Παναθηναϊκού Α.Ο» - προς την οδό Αναστ. Τσόχα – στην Αθήνα (σήμερα το γήπεδο φέρει το όνομα του αδελφού του, γνωστού αθλητικού παράγοντα της εποχής Απόστολου Γ. Νικολαΐδη) και θα εκπονήσει τα ρυμοτομικά σχέδια του Λεβιδίου Αρκαδίας (1922), μετά από ανάθεση του Αλ. Παπαναστασίου, του οποίου ήταν γενέτειρα, και της Βάρκιζας Αττικής (1937). Η ενασχόληση του Νικολαΐδη με πολεοδομικής κλίμακας θέματα θα φανεί και από την συμμετοχή του στη τριμελή Τεχνική Επιτροπή που συστάθηκε από τον οικοδομικό συνεταιρισμό του προαστίου Νέα Αλεξάνδρεια στην Αθήνα, που αργότερα μετονομάστηκε σε Φιλοθέη˙ τα υπόλοιπα μέλη της Επιτροπής ήταν οι αρχιτέκτονες Αναστάσιος Μεταξάς και Ανδρέας Κριεζής. Στον πρόλογο του τεύχους Νέα Αλεξάνδρεια (1931) που συντάχθηκε από την Επιτροπή, καταχωρίζονται οι τύπου κατοικίας που προτείνονται και διατυπώνονται οι «αρχές» στις οποίες βασίστηκαν για την ολοκλήρωση της εργασίας τους.
Έργο
Το έργο του αρχιτέκτονα κατατάσσεται σε δύο χρονικές περιόδους.
Γενικά στοιχεία
Η πρώτη περίοδος (1920) αποτελείται από κτήρια μετάβασης από το Jugendstil προς μια μορφολογία Art Déco με επιπρόσθετα διακοσμητικά στοιχεία.
Χαρακτηριστικά έργα
Τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της πρώτης περιόδου του Νικολαΐδη είναι οι πολυκατοικίες της Αθήνας.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα κτήρια μονοκατοικιών που σχεδίασε ο Νικολαΐδης κατά τη πρώτη χρονική περίοδο που εξετάζεται.Εδώ θα υιοθετηθούν ξένα πρότυπα που ανταποκρίνονταν περισσότερο σε μια κεντροευρωπαϊκή ιδέα επίλυσης, της εποχής. Μία από αυτές τις κατοικίες στην Αττική ήταν αυτή των Π.Σαββίδη στην Εκάλη
Γενικά στοιχεία
Η δεύτερη περίοδος του έργου του Νικολαΐδη χαρακτηρίζεται από κτήρια τα οποία αυτή τη φορά ανήκουν στον ευκρινώς στον πουρισμό ενώ κάποια από αυτά εκφράζουν και τις αντιλήψεις του κινήματος της Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής.
Χαρακτηριστικά έργα
Η εφαρμογή αξιών του μοντερνισμού από τον αρχιτέκτονα θα γίνει πρόδηλη με τις εξής πολυκατοικίες στην Αθήνα: Πατησίων 54 και Μετσόβου, Σκουφά και Μασσαλίας 9 (Πολυκατοικία Σαββίδη,1935) , Ακαδημίας και Ομήρου, πλατεία Αιγύπτου. Τα κτήρια αυτά δεν έχουν πλέον ιδιαίτερα διακοσμητικά στοιχεία αλλά η μορφολογική τους προσέγγιση επικεντρώνεται στην ογκοπλαστική δυνατότητα που προσφέρουν τα προεξέχοντα στοιχεία –έρκερ, εξώστες.
Επίσης, έργο της 2ης περιόδου του αρχιτέκτονα με φανερή την αθηναϊκή επιρροή αποτελεί η πολυκατοικία των Αφών Νίκογλου στη Θεσσαλονίκη (1938).
Η ενασχόληση του Νικολαΐδη για τα πολυώροφα κτήρια δεν θα τον αποτρέψει να μελετήσει και στη δεύτερη περίοδο του έργου του που εξετάζεται, κτήρια μονοκατοικιών. Όπως και στην πρώτη περίοδο έτσι και τώρα τα κεντροευρωπαϊκά πρότυπα δεν απουσιάζουν.Ωστόσο παρατηρείται μια πιο απλή προσέγγιση κάτι το οποίο χαρακτηρίζει τον αρχιτέκτονα σε αυτή τη φάση.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Τρυπητός Λασιθίου
Στη μικρή χερσόνησο Τρυπητός, 3χλμ. ανατολικά της πόλεως της Σητείας, αποκαλύφθηκε πόλη ελληνιστικών χρόνων (μέσα 4ου - μέσα 1ου π.Χ. αιώνα), που φαίνεται να καταλαμβάνει ολόκληρη τη χερσόνησο.
Στα 1967, στην ανατολική ακτή της χερσονήσου εντοπίσθηκε νεώσοικος ελληνιστικών χρόνων. Σύμφωνα με μαρτυρίες, το 1960, οι ιδιοκτήτες διαμόρφωσαν τη χερσόνησο σε χώρους για καλλιέργεια, χρησιμοποιώντας μηχανικά μέσα που προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές στις αρχαιότητες. Συστηματική ανασκαφική έρευνα ανέλαβε η Εφορεία με την διεύθυνση του Ν. Παπαδάκη από το 1987.
O νεώσοικος βρίσκεται στη νότια άκρη της ανατολικής πλευράς της χερσονήσου "Καραβόπετρα" ή "Τρυπητός". Πρόκειται για όρυγμα στο βράχο, σχήματος παραλληλεπιπέδου, ανοικτού πάνω, μήκους 30μ. πλάτους 5,50μ. και ύψους 5μ. Το δάπεδο εμφανίζει κλίση 15-30 μοιρών προς τη θάλασσα. Το δάπεδο δεν συνεχίζεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας διότι από την αρχαιότητα ως σήμερα υπήρξαν γεωλογικές μεταβολές. Το σκάφος που θα φυλασσόταν σ´αυτό κατά τη διάρκεια του χειμώνα θα ήταν μεσαίου μεγέθους. Λαξεύματα στο βράχο δείχνουν ότι θα υπήρχε ενός είδους "σύρτης" ξύλινος για τη στερέωση του πλοίου. Άλλες ξύλινες κατασκευές όπως πάτωμα, σαμαρωτή στέγη και μηχανές ρυμούλκησης δεν σώζονται διότι ήταν κατασκευασμένες από φθαρτά υλικά.
Η ελληνιστική πόλη καταλαμβάνει όλη τη χερσόνησο. Ήταν κτισμένη σε άνδηρα, σύμφωνα με τη μορφολογική διαμόρφωση του εδάφους. Προστατεύεται από νότια με ισχυρό τείχος, το οποίο αποκόπτει το εσωτερικό της χερσονήσου από τη στεριά και είναι κατασκευασμένο από ακανόνιστους λίθους. Στα σημεία που έχει αποκαλυφθεί, το πλάτος φθάνει τα 1,8μ. Στο εσωτερικό του υπάρχουν δωμάτια και άλλες κατασκευές, τμήματα οικιών και στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Το πιο σημαντικό δωμάτιο είναι μία αίθουσα διαστάσεων 7,5Χ5μ., στο κέντρο της οποίας υπάρχει ορθογώνια εστία (εσχάρα) της οποίας η περίμετρος ορίζεται από πώρινες πλάκες λειασμένες εξωτερικά, ενώ το εσωτερικό είναι το φυσικό έδαφος. Πίσω από τη νότια πλευρά της βρίσκεται μικρό πώρινο βάθρο, στο κέντρο του οποίου υπάρχει επιμήκης εγκοπή, όπου βρέθηκαν υπολείμματα πώρινου εμβόλου, αναμφίβολα τμήματος αναγλύφου ή αγαλματιδίου εφέστιας λατρείας. Γύρω από την εστία, σε σχήμα Π, κτιστό θρανίο σε επαφή με τον τοίχο χρησίμευε για κάθισμα. Αποκαλύφθηκαν ακόμα αποθήκη, δεξαμενή επενδυμένη με υδραυλικό κονίαμα, λιθόστρωτοι δρόμοι, ένας μάλιστα από τους οποίους χωρίζει δύο συνοικίες.
Σημαντική αποκάλυψη αποτελεί η εύρεση σειράς νομισμάτων, τα οποία αποτελούν κοπές της πόλης αυτής η οποία είχε νομισματοκοπείο.
κατηγορία:χωριά του νομού Λασιθίου κατηγορία:Δήμος Σητείας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου
Από τα 5.470 είδη ορυκτών που έχουν μέχρι σήμερα καταγραφεί στη γη (τα 5.237 αναγνωρίζονται επίσημα από την Διεθνή Ορυκτολογική Ενωση (ΙΜΑ), ΙΜΑ Mineral List, Μάρτιος 2017) περίπου 700 προέρχονται από την περιοχή του Λαυρίου. Κάθε χρόνο ανακαλύπτονται και νέα ορυκτά από την περιοχή της Λαυρεωτικής τα οποία αναγνωρίζονται διεθνώς από την ΙΜΑ ως παγκοσμίως πρωτότυπα ορυκτά. Έτσι η Λαυρεωτική κατατάσσεται μεταξύ των πρώτων περιοχών στον πλανήτη σε αριθμό καταγεγραμμένων ορυκτών.
Τα ορυκτά του Λαυρίου, σε όποιο μουσείο του κόσμου κι αν ευρίσκονται, αποτελούν σημαντικό τμήμα της Παγκόσμιας Ορυκτολογικής και γεωλογικής Κληρονομιάς.
Η σελίδα αυτή περιλαμβάνει τον κατάλογο με τα ορυκτά που ανευρίσκονται στα μεταλλεία του Λαυρίου και των γύρω περιοχών (Θορικού, Σουνίου, Καμάριζας, Πλάκας). Η ταξινόμηση είναι αλφαβητική. Η ένδειξη (TL) καταδεικνύει ότι το ορυκτό είναι χαρακτηριστικό για την περιοχή (Type Locality).
Βιβλίο για τα Συλλεκτικά Ορυκτά της Ελλάδος
Τα Xαρακτηριστικά Oρυκτά (TL) της Λαυρεωτικής
Πηγές
ορυκτων των μεταλλειων λαυριου Κατηγορία:Ορυχεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Ορυκτά
Δολοφονία του Σάββα Μένοικου
Η δολοφονία του Σάββα Μένοικου έγινε στις 23 Μαΐου 1958 στο χωριό Λευκόνοικο στην Κύπρο, κατά την διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ. Το θύμα ήταν ένας από τους δεκάδες αριστερούς που διαπομπεύτηκαν ή εκτελέστηκαν από μέλη της ΕΟΚΑ το 1958 με την κατηγορία της προδοσίας.
Ο Μένοικος ήταν πατέρας έξι παιδιών και εργάτης που δραστηριοποιείτο ενεργά ως συνδικαλιστής της Αριστεράς. Παράλληλα, μιλούσε δημόσια κατά της τακτικής της ΕΟΚΑ, γεγονός που είχε ως συνέπεια τη στοχοποίησή του.
Οι συνθήκες του θανάτου
Σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του Μένοικου υπάρχουν διάφορες εκδοχές: ο θάνατός του φαίνεται να επήλθε από τον λιθοβολισμό ή από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων, εκδοχή που σύμφωνα με την άποψη των βετεράνων της ΕΟΚΑ είχε υιοθετηθεί και από το Κυβερνητικό Ραδιοφωνικό Ίδρυμα. Οι σύνδεσμοι αγωνιστών της ΕΟΚΑ εντάσσουν το περιστατικό του θανάτου του Μένοικου στα πλαίσια της παραδειγματικής τιμωρίας ατόμων που θεωρούνταν πως ζημίωναν τον αγώνα της ΕΟΚΑ, η οποία περιλάμβανε, πέρα από εκτελέσεις, ξυλοδαρμούς, διαπομπεύσεις, κόψιμο μαλλιών (για τις γυναίκες), δέσιμο σε κεντρική τοποθεσία κλπ.
Ισχυρισμοί από στελέχη της ΕΟΚΑ
Σύμφωνα με τον τότε υπεύθυνο της Παγκύπριας Επιτροπής Πολιτικού Αγώνα (ΠΕΚΑ) της ΕΟΚΑ και μετέπειτα πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσο Παπαδόπουλο, ο Μενοίκος πλήρωσε το τίμημα της - κατά την οργάνωση - προδοσίας του. Αντιθέτως, το ΑΚΕΛ υποστηρίζει ότι ο Μένοικος δεχόταν να εγκαταλείψει την Αριστερά και τη συνδικαλιστική του δράση.
Βιβλιογραφία
Μενοικου
Σλόμπονταν Κρισμάρεβιτς
Ο Σλόμπονταν (Μπόμπαν) Κρισμάρεβιτς (σερβ. Слободан Крчмаревић - Slobodan Krčmarević) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής από τη Σερβία. Αγωνιζόταν ως αριστερός μεσοεπιθετικός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1965 στο Βελιγράδι. Μεταξύ άλλων έπαιξε στην Κύπρο και στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τoν ΠΑΟΚ και τον Πανιώνιο. Ως προπονητής έχει εργαστεί στις εθνικές ομάδες νέων και ελπίδων της Σερβίας και από τα μέσα της σεζόν 2009-10 είναι προπονητής στoν Απόλλων Λεμεσού. Το δεύτερο του σπίτι είναι η Ανόρθωση Αμμοχώστου. Αλλά ο Απόλλων Λεμεσού του το 'κλεισε το σπίτι από το πρώτο του παιχνίδι ως προπονητής στην Ανόρθωση.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Λεμεσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ανόρθωσης Κ Κ κ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΙΚ Στοκχόλμης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ρωμαϊκό υδραγωγείο Μόριας
Το ρωμαϊκό υδραγωγείο Μυτιλήνης, περισσότερο γνωστό, σήμερα, ως ρωμαϊκό υδραγωγείο Μόριας, ήταν αρχαίο υδραγωγείο στο νησί της Λέσβου, στην Ελλάδα. Ήταν υπεύθυνο για την μεταφορά νερού από τα βουνά ως την πόλη της Μυτιλήνης. Το υδραγωγείο οφείλει τη σημερινή ονομασία του στο χωριό της Μόριας, σε κοντινή απόσταση του οποίου βρίσκονται τα καλύτερα σωζόμενα τμήματα της συγκεκριμένης κατασκευής.
Ιστορία και περιγραφή
μικρογραφία|αριστερά|240px|Χάρτης της διαδρομής του υδραγωγείου. Το συγκεκριμένο υδραγωγείο ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, πιο συγκεκριμένα μεταξύ του 200 και του 300 μ.Χ. Συνολικού μήκους, περίπου, 26 χιλιομέτρων, η διαδρομή του συγκεκριμένου υδραγωγείου αποτελείτο από σήραγγες, καθώς και από τοξωτές γέφυρες, κατασκευασμένες από γκρι αποχρώσεως μάρμαρο, τοπικής προελεύσεως. Η πηγή του υδραγωγείου βρισκόταν σε μία λίμνη, η οποία, σήμερα, είναι γνωστή ως Μεγάλη Λίμνη, η οποία, στη συνέχεια, αποξηράνθηκε, στο βόρειο τμήμα του Ολύμπου, σε κοντινή απόσταση της σημερινής κωμόπολης της Αγιάσου. Κατά μήκος της διαδρομής του, δεχόταν νερό προερχόμενο και από άλλες πηγές. Το υδραγωγείο ακολουθούσε τη διαδρομή μεταξύ Ανεραΐδα – Πασπαλά – Λάμπου Μύλοι – Λάρσος – Καμαρούδια – Μόρια – Κιουτζούκ - Λουτζά, καταλήγοντας στην αρχαία πόλη της Μυτιλήνης, η οποία βρισκόταν στην ίδια τοποθεσία με τη σημερινή πόλη της Μυτιλήνης. Εκτιμάται πως το συγκεκριμένο υδραγωγείο ήταν σε θέση προκειμένου να παρέχει τη Μυτιλήνη με ποσότητα νερού της τάξεως των 127,000 κυβικών μέτρων, σε καθημερινή βάση. Το νερό του χρησιμοποιείτο, μεταξύ άλλων, για τις κρήνες και τα λουτρά της πόλης.
Τα καλύτερα σωζόμενα τμήματα του υδραγωγείου βρίσκονται σε απόσταση, περίπου, 600 μέτρων νότια και νοτιοδυτικά του χωριού της Μόριας και σε απόσταση, περίπου, 7 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της πόλης της Μυτιλήνης. Τμήμα μήκους, περίπου, 170 μέτρων και αποτελούμενο από, συνολικά, 17 πεσσούς σώζεται έως σήμερα στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Παράλληλα, τμήματα του υδραγωγείου σώζονται, επίσης, σε κοντινή απόσταση του χωριού των Λάμπου Μύλων, σε απόσταση, περίπου, 15 χιλιομέτρων δυτικά της πόλης της Μυτιλήνης, καθώς και σε ορισμένες ακόμη τοποθεσίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδραγωγεία Κατηγορία:Αρχαία μνημεία Κατηγορία:Αρχαία Λέσβος Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Φαινοβαρβιτάλη
Η φαινοβαρβιτάλη, διαθέσιμη με την εμπορική ονομασία Luminal, είναι βαρβιτουρικό φάρμακο. Συνιστάται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) για τη θεραπεία ορισμένων τύπων επιληψίας στις αναπτυσσόμενες χώρες. Στον ανεπτυγμένο κόσμο, χρησιμοποιείται συνήθως για τη θεραπεία επιληπτικών κρίσεων σε μικρά παιδιά, ενώ άλλα φάρμακα χρησιμοποιούνται γενικά σε μεγαλύτερα παιδιά και ενήλικες. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενδοφλεβίως, να εγχυθεί σε μυ ή να ληφθεί από το στόμα. Η ενέσιμη μορφή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της επιληπτικής κατάστασης. Η φαινοβαρβιτάλη χρησιμοποιείται περιστασιακά για τη θεραπεία διαταραχών ύπνου, άγχους και του στερητικού συνδρόμου και για τη χειρουργική επέμβαση. Συνήθως αρχίζει να λειτουργεί μέσα σε πέντε λεπτά όταν χρησιμοποιείται ενδοφλεβίως και μισή ώρα όταν χορηγείται από το στόμα. Τα αποτελέσματά της διαρκούν μεταξύ τεσσάρων ωρών και δύο ημερών.
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν μειωμένο επίπεδο συνείδησης μαζί με μειωμένη προσπάθεια αναπνοής. Υπάρχει ανησυχία τόσο για κατάχρηση όσο και για στέρηση μετά από μακροχρόνια χρήση. Μπορεί επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο αυτοκτονίας. Είναι η κατηγορία εγκυμοσύνης B ή D (ανάλογα με τον τρόπο λήψης) στις Ηνωμένες Πολιτείες και η κατηγορία D στην Αυστραλία, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να προκαλέσει βλάβη όταν λαμβάνεται από έγκυες γυναίκες. Εάν χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια του θηλασμού μπορεί να οδηγήσει σε υπνηλία στο μωρό. Συνιστάται χαμηλότερη δόση σε άτομα με κακή λειτουργία ήπατος ή νεφρού, καθώς και σε ηλικιωμένους. Η φαινοβαρβιτάλη, όπως και τα άλλα βαρβιτουρικά, αυξάνει τη δραστικότητα του ανασταλτικού νευροδιαβιβαστή GABA.
Η φαινοβαρβιτάλη ανακαλύφθηκε το 1912 και είναι το παλαιότερο φάρμακο κατά της επιληψίας που χρησιμοποιείται συνήθως. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Είναι το λιγότερο ακριβό φάρμακο κατά της επιληψίας, με κόστος περίπου 5 δολάρια ΗΠΑ ετησίως στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η πρόσβαση, ωστόσο, μπορεί να είναι δύσκολη καθώς ορισμένες χώρες την χαρακτηρίζουν ως ελεγχόμενη ουσία.
Ιατρικές χρήσεις
Η φαινοβαρβιτάλη είναι η πρώτη επιλογή για τη θεραπεία των νεογνών. Οι ανησυχίες ότι οι νεογνικές κρίσεις θα μπορούσαν να είναι επιβλαβείς, κάνουν τους περισσότερους γιατρούς να τις αντιμετωπίσουν επιθετικά. Ωστόσο, κανένα αξιόπιστο στοιχείο δεν υποστηρίζει αυτήν την προσέγγιση.
Η φαινοβαρβιτάλη χρησιμοποιείται μερικές φορές για την αποτοξίνωση από αλκοόλ και από βενζοδιαζεπίνες λόγω της ηρεμιστικής και αντισπασμωδικής του δράσης. Οι βενζοδιαζεπίνες χλωροδιαζεποξείδιο (Librium) και οξαζεπάμη (Serax) έχουν αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τη φαινοβαρβιτάλη για αποτοξίνωση.
Ενώ η φαινοβαρβιτάλη έχει χρησιμοποιηθεί για αϋπνία, τέτοια χρήση δεν συνιστάται λόγω του κινδύνου εθισμού και άλλων παρενεργειών.
Παρενέργειες
Η φαινοβαρβιτάλη είναι επαγωγέας ηπατικού ενζύμου κυτοχρώματος P450. Δεσμεύει τους υποδοχείς του παράγοντα μεταγραφής που ενεργοποιούν τη μεταγραφή του κυτοχρώματος P450, αυξάνοντας έτσι την ποσότητα και έτσι τη δραστηριότητά του. Λόγω αυτής της υψηλότερης ποσότητας CYP450, τα φάρμακα που μεταβολίζονται από το σύστημα ενζύμων CYP450 θα έχουν μειωμένη αποτελεσματικότητα. Αυτό συμβαίνει επειδή η αυξημένη δραστηριότητα του CYP450 αυξάνει την κάθαρση του φαρμάκου, μειώνοντας τον χρόνο που δρουν.
Με προσοχή πρέπει να χρησιμοποιείται σε παιδιά. Μεταξύ των αντισπασμωδικών φαρμάκων, οι διαταραχές της συμπεριφοράς εμφανίζονται συχνότερα με την κλοναζεπάμη και τη φαινοβαρβιτάλη.