cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάκης Ζενέτος
Έργα
Τα κείμενά του ήταν πάντα γεμάτα με τεχνικά δεδομένα, διασταυρώσεις και πιστοποιήσεις για την δυνατότητα υλοποίησης, κείμενα που υπερασπίζονταν τη συμβατότητα των ιδεών του με τα προβλήματα του παρόντος κόσμου αλλά και ενός κόσμου που ο Ζενέτος οραματιζόταν.
Άνω Κουρούνι Εύβοιας
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός κτίστηκε τα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου, από τον βυζαντινό οικιστή Ηλία Κουρούνη από όπου και πήρε πιθανόν το όνομα του. Κατά άλλους από το πουλί κουρούνα ή από αρχαίο οικισμό της περιοχής με την ονομασία Κορώνη [= στέμμα] > Κορώνα > Κουρούνα, που οφειλόταν στην περίοπτη θέση του. Πριν από το 1940 είχε αρκετά μεγάλο πληθυσμό.
Τάκης Ζενέτος
Έργα
Εκεί που ίσως εκφράστηκε απελευθερωμένος από προστριβές με υπηρεσίες και πελάτες ήταν τα τέσσερα ρυθμιστικά που ανέλαβε το 1966. Η πίστη του σε μια ζωή εν εξελίξει που διαρκώς προσβλέπει στο μέλλον τον αποξένωσε από την παρούσα ζωή. Ο Τάκης Ζενέτος αυτοκτόνησε το 1977 πηδώντας από το παράθυρο του γραφείου του στο Κολωνάκι.
Άνω Κουρούνι Εύβοιας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Τάκης Ζενέτος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζενετος Ζενετος
Άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ
Ο Ιωσήφ σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, ήταν ο μνηστήρας της Θεοτόκου (Παναγία). Ήταν απόγονος του Δαβίδ, απέχοντας από αυτόν περί τη μια χιλιετία και καταγόταν από τη Βηθλεέμ, αλλά ζούσε στη Ναζαρέτ. Στην ζωή του ασκούσε το επάγγελμα του ξυλουργού.
Μετά τη γέννηση του Χριστού εγκαταστάθηκε με την Παναγία στην Αίγυπτο, γιατί άγγελος Κυρίου τους ειδοποίησε ότι ο Χριστός κινδύνευε να σφαγεί από τον Ηρώδη. Μετά το θάνατο του Ηρώδη, ξαναγύρισαν οικογενειακώς στην Ναζαρέτ.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κιλκίς 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Κιλκίς.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Κιλκίς λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2015–16, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κιλκίς είναι η εξής:
Α1 Κατηγορία
Στην κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣ Κιλκίς συμμετέχουν 14 σύλλογοι. Μετά την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου οι 4 πρώτοι σε βαθμούς συμμετέχουν στα Play Off για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Οι δυο τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται, ενώ οι ομάδες απο 9η εως 12η θέση συμμετέχουν στα Play Out που κρίνουν άλλες δυο θέσεις υποβιβασμού στην Α΄ κατηγορία.
Πρωταθλήτρια ΕΠΣ Κιλκίς για το 2015-16 ανακηρύχθηκε η ομαδα του Γ.Σ. Πάικο Γουμένισσας.
Play Off
Τα Play Off διεξάγονται με τη συμμετοχή των 4 πρώτων ομάδων της κανονικής περιόδου. Σχηματίζονται δυο ζευγάρια 1η - 4η και 2η - 3η. Οι αγώνες είναι μονοί, γίνονται στην έδρα της ομάδας με την υψηλότερη θέση στην κανονική περίοδο και οι νικητές (μετα από παράταση ή πέναλτι) συνεχίζουν στον τελικό του πρωταθλήματος. Αν η φιλοξενούμενη ομάδα επικρατήσει στον πρώτο αγώνα θα γίνει και επαναληπτικός σε ουδέτερη έδρα.
Play Out
Τα Play Out διεξάγονται με τη συμμετοχή των τριών ομάδων που τερμάτισαν στις θέσεις 10η-12η καθώς η 9η (Αστέρας Μεγάλης Βρύσης) είχε μεγάλη βαθμολογική διαφορά και σύμφωνα με την προκήρυξη τίθεται εκτός της διαδικασίας των αγώνων κατάταξης για υποβιβασμό. Έτσι η τελική κατάταξη διαμορφώθηκε ως εξής:
Ανατολικός Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Δυτικός Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Β΄ Κατηγορία
Με δυο ομίλους των 8 συλλόγων και τρείς γύρους διεξήχθη η Β΄ Κατηγορία. 5 εως 7 συνολικά ομάδες ανεβαίνουν κατηγορία, γι' αυτό και οι 3ες και 4ες κάθε ομίλου εδωσαν αγώνες κατάταξης μεταξύ τους. Τελικά, καθώς ούτε ο Εθνικός Αγιονερίου υποβιβάστηκε από τη Γ΄ Εθνική, ούτε η πρωταθλήτρια της Α1 προβιβάστηκε οι 3 πρώτοι κάθε ομίλου της Β΄ κέρδισαν την άνοδο.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κιλκίς. Το κύπελλο της περιόδου 2015–16 κατέκτησε η ομάδα του Εθνικού Νέου Αγιονερίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κιλκίς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Πέταρ Στάμπολιτς
Ο Πέταρ Στάμπολιτς (σερβικά: Петар Стамболић) (Μπρέσοβα 12 Ιουλίου 1912 - Βελιγράδι 21 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Σερβικής καταγωγής πολιτικός, κουμουνιστής, της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας. Συμμετέχων της εθνικής απελευθέρωσης κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, ήρωας της σοσιαλιστικής εργασίας και εθνικός ήρωας της Γιουγκοσλαβίας. Κατά την περίοδο από το 1963 μέχρι το 1967 υπηρέτησε ως πρόεδρος του ομοσπονδιακού εκτελεστικού συμβουλίου, και από το 1982 μέχρι το 1983 πρόεδρος της ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας.
Βιογραφία
Γεννημένος στις 12 Ιουλίου 1912 στο χωριό Μπιρχ, σήμερα Μπέρσοβα, της Ιβάνιτσε πήγε δημοτικό σχολείο στη γενέτειρά του και γυμνάσιο στην Ιβάνιτσι και το Τσατσάκ. Ανώτατη εκπαίδευση ξεκίνησε στο Βελιγράδι το 1931 στο Γεωργικό και Δασικό Πανεπιστήμιο.
Αμέσως μετά την εγγραφή του εντάχτηκε στην φοιτητική οργάνωση univerziteteta. Ήταν ένας από τους διοργανωτές και ηγέτες των φοιτητικών ενεργειών για να βοηθήσουν τους πολιτικούς κρατούμενους, τον Οκτώβριο του 1933. Ως μέλος της επιτροπής δράσης των επαγγελματικών οργανώσεων των φοιτητών, έχει εργαστεί για τη δημιουργία φοιτητικών μαρξιστικών συλλόγων και οργάνωσε συγκεντρώσεις μαθητών. Κατά τη διάρκεια του 1935 αλλά και το 1936 ήταν ένας από τους διοργανωτές των απεργιών και των αγώνων της επαναστατικής μαθητικής νεολαίας για την ελευθερία της επιστήμης και της αυτονομίας του πανεπιστημίου απέναντι στους εθνικιστικούς φοιτητικούς συλλόγους και άλλους.
Έγινε μέλος του συνδέσμου της κομμουνιστικής νεολαίας της Γιουγκοσλαβίας το Δεκέμβριο του 1933. Τον Σεπτέμβριο του 1934 περιλαμβάνεται στη σύνθεση της επιτροπής της κομμουνιστικής νεολαίας του Πανεπιστημίου, και στο τέλος του 1935 μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας. Το 1937 έγινε μέλος της επιτροπής του κομμουνιστικού κόμματος του Πανεπιστημίου από τις ισχυρότερες κομματικές οργανώσεις στο Βελιγράδι. Αρκετές φορές συνελήφθη και εκδιώχθηκε από το Βελιγράδι.
Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, επέστρεψε στο Βελιγράδι και συνέχισε το πολιτικό του έργο. Σύμφωνα με το καθήκον του κόμματος τον Νοέμβριο του 1937 έως τον Μάρτιο του 1938 εργάστηκε ως κομματικός εργάτης στις επαρχίες κυρίως στην κεντρική και δυτική Σερβία. Από τα μέσα του 1938 ως εκπαιδευτής της επαρχιακής επιτροπής του κομμουνιστικού κόμματος της Σερβίας, εργάστηκε στην περιφερειακή επιτροπή του κομνουνιστικού κόμματος στη δυτική Σερβία, στις αρχές Ιουνίου 1940 πήγε στο Βελιγράδι όταν και εξελέγη εκπρόσωπος της πέμπτης διάσκεψης του κομμουνιστικού κόμματος. Λίγο πριν το πόλεμο τον Απρίλιο του 1941 εργάστηκε ως εκπαιδευτής της επαρχιακής επιτροπής της Νις και του Βάλιεβο.
Μετά την κατάληψη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας εργάστηκε για να οργανώσει εξέγερση στην περιοχή της Γιακόντινας και στο Σμεντέρεβο, επίσης το σχηματισμό των πρώτων κομματικών μονάδων στην κεντρική και δυτική Σερβία. Το φθινόπωρο του 1941 με την προσωρινή απελευθέρωση του Ούζιτσε εργάστηκε για την οργάνωση της πρόσχαρης δημοκρατίας κι εξελέγη πρώτος γενικός γραμματέας της εθνικής επιτροπής για την απελευθέρωση της Σερβίας.
Μετά την αποχώρηση της πλειοψηφίας των Παρτιζάνων από τη Σερβία και το Σαντζάκ τον Δεκέμβριο του 1941 εκλέγεται μέλος του γενικού επιτελείου της Σερβικής ομάδας ΝΟΡ. Στη Βοσνία ήταν στο τέλος του 1942 με τη δεύτερη προλεταριακή ταξιαρχία, και από το Μάρτιο του 1942 στο πολιτικό έργο της επαρχιακής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Στα τέλη του 1942 εστάλη στο κόμμα στη Σερβία. Ένα σύντομο διάστημα έμεινε στο Σρεμ και στη συνέχεια μετακόμισε στο Βελιγράδι, όπου ως μέλος της επαρχιακής επιτροπής του κομμουνιστικού κόμματος της Σερβίας, εργάστηκε για να οργανώσει και να ενισχύσει την οργάνωση και την ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος και του λαϊκού απελευθερωτικού κινήματος στη Σερβία.
Στις 29 Νοέμβριος 1943 με απόφαση του ανώτατου αρχηγείου της Παρτιζάνων διορίστηκε γενικός διοικητής του στρατού στη Σερβία. Στις αρχές του 1944 πηγαίνει στην ελεύθερη περιοχή της Νότιας Σερβίας και ανέλαβε ως διοικητής, και στη συνέχεια εξελέγη γραμματέας της αντιφασιστικής συνέλευσης της εθνικής απελευθέρωσης της Σερβίας.
Μετά την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας, ήταν το πιο υπεύθυνο μέλος στο κόμμα και την κυβέρνηση στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας και της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν στα γραφεία:
Από το 1945 μέχρι το 1967 εξελέγη συνεχώς ως βουλευτές της ομοσπονδιακής συνέλευσης, (Βουλής), και από το 1946 μέχρι το 1958 βουλευτής της συνέλευσης της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας. Εκλέχτηκε στην ομοσπονδιακή και ρεπουμπλικανική ηγεσία του Λαϊκού Μετώπου, και την προεδρία της ομοσπονδιακής επιτροπής της Σοσιαλιστικής Συμμαχίας Εργαζόμενου Λαού της Γιουγκοσλαβίας (SSRNJ).
Από το 1948 μέχρι το 1957 ήταν πολιτικός γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σερβίας. Μέλος της κεντρικής επιτροπής της Ένωσης Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας ήταν από το πέμπτο έως το Δωδέκατο συνέδριο του Λονδίνου. Εν τω μεταξύ, εξελέγη μέλος του πολιτικού γραφείου της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος και στην εκτελεστική επιτροπή της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος επίσης στην προεδρία και την προεδρία της κεντρικής επιτροπής.
Για μέλος της προεδρίας της Γιουγκοσλαβίας εξελέγη το 1974, αντιπρόεδρος της ΣΟΔΓ ήταν το Μάιο του 1974 μέχρι το Μάιο του 1975. Τον Μάιο του 1978 επανεξελέγη μέλος της προεδρίας της ΣΟΔΓ, και κατά την περίοδο μετά το θάνατο του Τίτο από το 1982 μέχρι το 1983 υπηρέτησε ως πρόεδρος της προεδρίας της Γιουγκοσλαβίας.
Εξελέγη ως μέλος του Συμβουλίου της εθνικής άμυνας και το ομοσπονδιακό συμβούλιο. Στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή, και αποσύρθηκε μέχρι το θάνατό στις 21 Σεπτεμβρίου του 2007. Αποτεφρώθηκε στο νέο κοιμητήριο στο Βελιγράδι και η στάχτη του θάφτηκε στο νεκροταφείο της γενέτειράς του. Ανιψιός του ήταν ο Ιβάν Στάμπολιτς πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σερβίας.
Έχει τιμηθεί με πολλά μετάλλια από τη Γιουγκοσλαβία για την προσφορά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί οικονομικών της Σερβίας Κατηγορία:Πρόεδροι της εθνοσυνέλευσης της Σερβίας Κατηγορία:Βουλευτές της Σερβίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί γεωργίας της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές
Ταμαντανί Ενσαλίβα
Ο  Ταμαντανί Ενσαλίβα (Tamandani Wazayo Phillip "Tam" Nsaliwa) (γεν. 1982) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής διεθνής με τον Καναδά αλλά με καταγωγή από το Μαλάουι. Από το 2006 αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική. Τώρα παίζει στην Β κατηγορία Τουρκίας για την Μπούκασπορ. Έχει ύψος 1,78 μ. και παίζει στη θέση του αμυντικού μέσου. Διαθέτει ευρωπαϊκό διαβατήριο της Γερμανίας.
Βιογραφικό
Ο Ταμ Ενσαλίβα γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1982 στο Λιλόνγκβε, πρωτεύουσα του Μαλάουι αλλά σε ηλικία οκτώ ετών μετανάστευσε με την οικογένειά του στο Χάλιφαξ του Καναδά. Γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα και έπαιξε σε τοπικές ομάδες ποδοσφαίρου σάλας και υπαίθρου ως το 2000.
Στη συνέχεια μετακόμισε στη Γερμανία, όπου αγωνίστηκε ως το 2006. Πήρε τον τίτλο της Β΄ κατηγορίας με τη Νυρεμβέργη αλλά δεν συνέχισε μαζί της στην Μπουντεσλίγκα, αφού παραχωρήθηκε στη Σααρμπρίκεν και αργότερα στη Γιαν Ρέγκενσμπουργκ (Jahn Regensburg). Παράλληλα, απέκτησε γερμανικό διαβατήριο ώστε να παίζει ως κοινοτικός στην Ευρώπη αν και αγωνίζεται στην εθνική Καναδά. Το 2006 ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, με τον οποίο τερμάτισε στην 5η θέση του πρωταθλήματος. Το 2007 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε στον συγκλονιστικό τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος 2009, που έληξε ισόπαλος 4-4 (3-3 ο κανονικός αγώνας) και η ομάδα του ηττήθηκε 14-15 στα πέναλτι (ο ίδιος σκόραρε στο 6ο και στο 15ο πέναλτι).
Διεθνής
Τον Ιούνιο του 2001 ο Ενσαλίβα αγωνίστηκε με την εθνική Καναδά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων (κάτω των 20 ετών) της ΦΙΦΑ. Τον Απρίλιο του 2001 είχε ήδη κάνει το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών εναντίον της Αιγύπτου και ως το 2009 έχει αγωνιστεί σε 13 ματς, μεταξύ των οποίων σε ένα ματς στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2001 και σε δύο αγώνες στο Χρυσό Κύπελλο CONCACAF 2002, στο οποίο ο Καναδας κατέκτησε την τρίτη θέση. Μάλιστα, στον προημιτελικό με τη Μαρτινίκα σκόραρε το 4ο πέναλτι στη νίκη-πρόκριση της ομάδας του στα πέναλτι με 6-5 έπειτα από το ισόπαλο 1-1. Όμως, στον ισόπαλο 0-0 ημιτελικό με τις ΗΠΑ, το πέναλτί του αποκρούστηκε από τον αντίπαλο τερματοφύλακα και η ομάδα του ηττήθηκε με 2-4 στα πέναλτι.
Διακρίσεις
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καναδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καναδά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Σααρμπρύκεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίλεστρεμ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούκασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΦ Γιαν Ρέγκενσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Πονφερραδίνα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μακεδονία (αποσαφήνιση)
Η Μακεδονία είναι ιστορική και γεωγραφική περιοχή των Βαλκανίων.
Ο όρος Μακεδονία μπορεί να αναφέρεται και στα εξής:
Τσιτσάγκοφ
Το Τσιτσάγκοφ (αγγλικά: Chichagof Island) είναι αμερικανικό νησί και ειδικότερα το πέμπτο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, των ΗΠΑ μετά τη Χαβάη (νήσος), το Κόντιακ, το Πουέρτο Ρίκο και τη Νήσο Πρίγκηπα Ουαλίας. Έχει έκταση 5.305 τ.χλμ. και μεγαλύτερη πόλη του νησιού είναι το Hoonah με 860 κατοίκους (2000).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Αλάσκας
Πεζικό (Ελλάδα)
Το Πεζικό (ΠΖ) ανήκει στη σύνθεση των Όπλων και είναι το αρχαιότερο Όπλο του Ελληνικού Στρατού. Δύναται να μάχεται εκ του συστάδην, με ελιγμούς και δια της μεθόδου πυρ και κίνηση, όπως γράφεται στον Στρατιωτικό Κανονισμό, Εγχειρίδιον Εκστρατείας ΕΕ-1, Περί Πεζικού.
Στο πεζικό ανήκουν στρατιώτες που μάχονται πεζοί με μικρά όπλα και είναι οργανωμένοι σε στρατιωτικά τμήματα. Μερικές φορές μεταφέρονται στο πεδίο της μάχης με διάφορα μέσα όπως άλογα, πλοία, οχήματα (ΤΟΜΑ, ΤΟΜΠ) (μηχανοκίνητο πεζικό), αεροσκάφη (αερομεταφερόμενο πεζικό ή αλεξιπτωτιστές) κτλ.
Με Βασιλικό Διάταγμα το οποίο εκδόθηκε το 1864 θεσπίστηκε οριστικά από την Πολιτεία να φέρουν οι πολεμικές σημαίες την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και με άλλο Βασιλικό Διάταγμα το 1953 καθιερώθηκε ως γιορτή του Πεζικού και των υπολοίπων Όπλων και Σωμάτων του Στρατού, εκτός του Πυροβολικού, η 23η Απριλίου κάθε έτους.(κινούμενη εορτή λόγω Πάσχα)
Αποστολή
Η αποστολή του Πεζικού ποικίλλει ανάλογα με την κατάσταση της χώρας.
Εν καιρώ ειρήνης είναι να εκπαιδεύεται το προσωπικό, να συντηρεί το υλικό του και να προετοιμάζεται για πόλεμο, έτοιμο για οιανδήποτε στιγμή. Αυτό γίνεται με τις διάφορες ασκήσεις (ΤΑΜΣ και ΤΑΑΣ) για τη διατήρηση της μαχητικής ικανότητας σε υψηλό επίπεδο, καθώς επίσης και με την ενημέρωση επί των επιχειρησιακών σχεδίων που αφορούν την εκτέλεση της πολεμικής αποστολής.
Εν καιρώ πολέμου είναι να μάχεται δια πυρός, ελιγμού και κινήσεως, κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, σε οιονδήποτε έδαφος, ημέρα και νύκτα, να κατακτά το έδαφος, να καταστρέφει ή να αιχμαλωτίζει τον εχθρό, να τον εκδιώκει από τις θέσεις του και να εξασφαλίζει τη διατήρηση του καταληφθέντος εδάφους, αποκρούοντας την έφοδο του εχθρού με πυρά, αγώνα εκ του συστάδην και αντεπιθέσεις. Αυτό επιτυγχάνεται με την προετοιμασία εδάφους και την προετοιμασία μάχης, δυο όροι ιδιαίτερα σημαντικοί για το προσωπικό του Πεζικού.
Στελέχη
Τα μόνιμα Στελέχη του Πεζικού, ήτοι Μόνιμοι Αξιωματικοί και Μόνιμοι Υπαξιωματικοί εκπαιδεύονται στη Σχολή Πεζικού (ΣΠ) που βρίσκεται στη Χαλκίδα. Οι έφεδροι Αξιωματικοί (ΔΕΑ, εφ. Ανθλγοι, κ.λπ.) εκπαιδεύονται στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού (ΣΕΑΠ), στο Ηράκλειο Κρήτης.
Οπλίτες
Οι οπλίτες που επιλέγονται για το Πεζικό μετά την κατάταξη τους στα Κέντρα εκπαιδεύσεως Νεοσυλλέκτων, όπου τους παρέχεται η βασική στρατιωτική εκπαίδευση, ακολουθούν τον Β΄ Κύκλο εκπαιδεύσεως στα Ειδικά Κέντρα Εκπαιδεύσεως (ΕΚΕ) όπου τους γίνεται και η απονομή ειδικότητας. Αυτό γίνεται αφότου έχουν μετατεθεί στις Μονάδες εκστρατείας.
Μονάδες
Κύρια διοικητική μονάδα του πεζικού είναι το τάγμα (ΤΠ) ή το μηχανοκίνητο τάγμα (Μ/Κ ΤΠ), ενώ υπάρχουν επιπρόσθετα οι Ειδικές Δυνάμεις (Καταδρομείς -ορεινοί και αμφίβιοι-, Αλεξιπτωτιστές και Πεζοναύτες), που είναι οργανωμένες σε Μοίρες ή Τάγματα, και η Στρατονομία (ΣΝ), που είναι οργανωμένη σε Λόχους.
Οργανική στρώση
Μέσα στις διευθύνσεις ακολουθείται το τριαδικό σύστημα οργάνωσης. Η κάθε μονάδα πεζικού αποτελείται από τρεις Λόχους ΤΦ (Τυφεκιοφόρων), ένα Λόχο Υποστηρίξεως Τάγματος (ΛΥΤ) και ένα Λόχο Διοικήσεως (ΛΔ). Ο Λ/Χ ΤΦ είναι το κύριο κλιμάκιο ελιγμού και υποστηρίζεται από τον ΛΥΤ, ο οποίος διαθέτει πιο βαρύ οπλισμό, κυρίως πολυβόλα (ΠΟΛ/ΛΑ), αντιαρματικά (Α/Τ) και όλμους. Επιχειρησιακά ο ΛΥΤ 'σπάζει', και τα ΠΟΛ/ΛΑ και τα Α/Τ δίνονται υπό διοίκηση (ΥΔ) στους 3 Λ/Χ ΤΦ, ενώ οι όλμοι παραμένουν υπό τον έλεγχο του Τάγματος. Ο Λ/Δ περιέχει προσωπικό διαφόρων ειδικοτήτων (οδηγούς, μάγειρες, διαβιβαστές ΠΖ, γραφείς, νοσοκόμους κ.λπ.), και η αποστολή του είναι η παροχή διοικητικής μέριμνας (ΔΜ) στα κλιμάκια ελιγμού.
Η διαφορά των ΤΠ με τα Μ/Κ ΤΠ είναι ότι στον Μ/Κ Λόχο ΤΦ, το προσωπικό εκτελεί μόνο την προέλαση εποχούμενο. Οι υπόλοιποι ελιγμοί γίνονται εκτός των ΤΟΜΠ (τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού) εκτός κάποιων εξαιρέσεων.
Έμβλημα
Το έμβλημα της απεικονίζει μία σπάθη και ένα τυφέκιο χιαστί. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό ΔΙΩΚΕ ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗΝ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Σινγκτάρουα ΦΚ
Η Σινγκτάρουα ΦΚ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Ταϊλάνδη. Έδρα της ομάδας είναι το χωρητικότητας 12000 θεατών PAT Stadium στην Μπανγκόκ. Συμμετέχει στην Division 1 και είναι μια από τις πιο πετυχημένες ομάδας στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας. Έχει κερδίσει το Kor Royal Cup 8 φορές και το Queen's Cup 6 φορές.
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1967 σαν Thai Port Football Club. Το 2009 άλλαξε το όνομα της σε Thai Port Football Club Co. Ltd. επειδή οι κανονισμοί της ομοσπονδίας της χώρας επέβαλλαν σε κάθε ομάδα της ανώτατης κατηγορίας της χώρας να λειτουργούν ως εταιρείες, πριν πάρει το σημερινό της όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σινγκτάρουα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ταϊλάνδης Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967
Σταύρος Κουγιουμτζής
Ο Σταύρος Κουγιουμτζής (22 Ιουλίου 1932 − 12 Μαρτίου 2005) ήταν Έλληνας συνθέτης και στιχουργός. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες συνθέτες.
Πρώτα βήματα
Μπήκε στο χώρο της μουσικής σε ηλικία 15 ετών, με σπουδές στη Σχολή πιάνου του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης. Το 1952, για λόγους βιοπορισμού, αρχίζει να εργάζεται ως πιανίστας σε νυχτερινά κέντρα της Θεσσαλονίκης. Έγραψε το πρώτο του τραγούδι «Περιστεράκι» το 1960 με το οποίο συμμετείχε στο Φεστιβάλ του ΕΙΡ, με ερμηνεύτρια τη Ζωή Κουρούκλη.
Γράφει την επιτυχία «Μη μου θυμώνεις μάτια μου», που ερμηνεύει αρχικά η Χορωδία Φ.Ε.Μ. και στη συνέχεια ο Γιάννης Πουλόπουλος, όπως και το «Αν δεις στον ύπνο σου ερημιά» και ξεκινά συνεργασίες με μεγάλα ονόματα της τότε μουσικής σκηνής όπως η Καίτη Χωματά και ο Γιάννης Βογιατζής. Το 1966 εμφανίστηκε και στο χώρο του θεάτρου, γράφοντας μουσική για το «Το ταξίδι» του Γιώργου Θέμελη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, σε σκηνοθεσία Ευγένιου Σπαθάρη.
Συνεργασίες
Μετακόμισε στην Αθήνα το 1967 για να συνεργαστεί με τη δισκογραφική εταιρεία ΜΙΝΟΣ και με τους τότε ανερχόμενους τραγουδιστές Γιώργο Νταλάρα, Χαρούλα Αλεξίου, Γιάννη Καλατζή και Γιάννη Πάριο. Αυτή την περίοδο έγραψε τα σημαντικότερα τραγούδια της σταδιοδρομίας του: «Πού 'ναι τα χρόνια» (Α. Δασκαλόπουλος), «Να 'τανε το '21» (Σ. Τσώτου) - το τραγούδι που τον καθιέρωσε, «Κάπου νυχτώνει» (Σ. Κουγιουμτζής), «Όλα καλά κι όλα ωραία» (Σ. Κουγιουμτζής), «Ο ουρανός φεύγει βαρύς» (Σ. Κουγιουμτζής), «Έτσι ειν' οι ανθρώποι» (Σ. Τσώτου). Αν και στιχουργός ο ίδιος, συνεργάστηκε με σπουδαίους στιχουργούς όπως το Μάνο Ελευθερίου, Σώτια Τσώτου, Μ. Μπουρμπούλη, Λευτέρη Παπαδόπουλο και ποιητές σαν τον Γ. Θέμελη, Ντ. Χριστιανόπουλο, και Κώστα Βάρναλη. Αργότερα συνεργάστηκε με μια σειρά άλλων μεγάλων ερμηνευτών όπως το Γιάννη Πάριο, την Άννα Βίσση, το Γιάννη Μπογδάνο, τον Αντώνη Καλογιάννη, το Γιάννη Καλατζή και την Ελευθερία Αρβανιτάκη σε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, το «Κόκκινο φουστάνι».
Ο συνθέτης έφυγε το Σάββατο 12 του Μάρτη 2005, στα 73 του χρόνια, από ανακοπή καρδιάς.
Δισκογραφία
Προσωπικοί Δίσκοι
Συμμετοχές σε δίσκους
Πηγές
https://www.ogdoo.gr/epikairotita/eimastan-ekei/olokliri-i-parousiasi-tou-vivliou-tou-thanasi-gioglou-stayros-kougioumtzis-ase-me-pali-na-sou-po
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Minos EMI
Μεσαιωνική μουσική
Με τον όρο μεσαιωνική μουσική αναφερόμαστε στη μουσική δημιουργία την εποχή του Μεσαίωνα. Αν και ο ακριβής προσδιορισμός των χρονικών της ορίων είναι δύσκολος, μπορεί να θεωρηθεί πως καλύπτει την περίοδο από το τέλος της εποχής του Γρηγοριανού μέλους μέχρι περίπου το 1400 και την αρχή της Αναγεννησιακής μουσικής.
Γρηγοριανό Μέλος
thumb|200px|Ο Πάπας Γρηγόριος Α' Έτσι ονομάστηκε η λειτουργική μουσική της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που πήρε το όνομα της από τον Γρηγόριο τον Α', ο οποίος υπήρξε επίσκοπος Ρώμης από το 590 έως το 604. Του Γρηγοριανού Μέλους είχε προηγηθεί το Αμβροσιανό Μέλος (4ος αιώνας). Ο Αμβρόσιος, επίσκοπος Μιλάνου, προσπαθώντας να βάλει τάξη στην αναρχία των ύμνων που χρησιμοποιούσε η Δυτική Εκκλησία, καθόρισε τη χρήση τεσσάρων τρόπων (κλιμάκων) καθώς και τους ύμνους που θα έπρεπε να ψάλλονται. Στο τέλος του 6ου αιώνα ο Πάπας Γρηγόριος αναθεώρησε και πάλι το σύνολο των μελωδιών που χρησιμοποιούσε η Καθολική Εκκλησία και καθόρισε ποιες ακριβώς μελωδίες θα ψάλλονται και σε ποιο σημείο της λειτουργίας.
Πριν την εκλογή του, ο Γρηγόριος, όταν βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, μελέτησε την ελληνική μουσική. Καθώς η ανεξέλεγκτη εισαγωγή νέων ύμνων σε μουσική γνωστών λαϊκών τραγουδιών δημιουργούσε ανομοιομορφία στο τυπικό και εντύπωση διάσπασης στις εκκλησίες της Ευρώπης που υπάγονταν στη δικαιοδοσία του Βατικανού, ο Πάπας Γρηγόριος αποφάσισε ν' αντιδράσει. Έτσι, κωδικοποίησε τους ύμνους της Λειτουργίας, σύμφωνα με το εορτολόγιο της Ρωμαϊκής Καθολικής Εκκλησίας και όρισε αυτούς που θα έπρεπε να ψάλλονται σε όλες τις εκκλησίες, καταρτίζοντας έτσι το τυπικό που καθόριζε το ύφος της εκκλησιαστικής μουσικής. Από το όνομα του, το σύνολο των ύμνων που θεωρήθηκαν κατάλληλοι για τη λειτουργική μουσική της Δυτικής Εκκλησίας ονομάστηκε Γρηγοριανό Μέλος και την εξάπλωση του ανέλαβαν οι Βενεδικτίνοι μοναχοί.
Η μουσική του «Γρηγοριανού Μέλους» είναι μονοφωνική, χωρίς κανονικό μέτρο, αλλά ακολουθεί το ρυθμό των λέξεων, οι οποίες πολύ συχνά είναι από τη Βίβλο και ιδίως από τους Ψαλμούς. Το Γρηγοριανό Μέλος τραγουδιέται από χορωδία και από σολίστες, με εναλλαγή σολίστ και χορωδίας ή και με εναλλαγή ημιχορίων.
Στη μονοφωνία, κυριαρχεί βασικά μία μελωδική γραμμή (Μία μελωδία = Μια «φωνή» = Μονοφωνία). Στη μονοφωνία η ίδια ακριβώς μελωδία τραγουδιέται από έναν ή περισσότερους εκτελεστές ταυτόχρονα.
Σημειογραφία
Η αρχή της αλφαβητικής σημειογραφίας αποδίδεται στον Ανίκιο Μάνλιο Σεβερίνο Βοήθιο (480 - 524 μ.Χ.). Ο Βοήθιος ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης, μουσικός και φιλόσοφος, με χριστιανική παιδεία και Ελληνομαθής. Το 500-507 έγραψε ένα σύγγραμμα για τη μουσική της αρχαίας Ελλάδας, που μετέδωσε αρκετές γνώσεις στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση.
Η αλφαβητική σημειογραφία τελειοποιήθηκε τον 6ο αιώνα από τον Πάπα Γρηγόριο Α'. Κατόπιν, η εμφάνιση των νευμάτων τον 7ο αιώνα (Απόστροφος, οξεία, βαρεία, περισπωμένη, τελεία και οι συνδυασμοί τους) έδινε χωρίς ακρίβεια, μια γενική ιδέα για την κίνηση των μελωδιών. Οι μοναχοί της Ακουϊτανίας (περιοχή της νότιας Γαλλίας στα σύνορα με την Ισπανία) κάνουν χρήση μόνο του νεύματος τελείας και απεικονίζουν επάνω στις σελίδες τις κινήσεις των φωνών με πολύπλοκους συνδυασμούς. Ο Μονόγραμμος Φορέας Φθογγόσημων που επινοήθηκε τον 9ο αιώνα, δεν ήταν παρά μια οριζόντια γραμμή επάνω στην οποία ήταν ευκολότερος ο προσανατολισμός των φθόγγων.
Μουσικά όργανα
Όλη αυτή η περίοδος της Μονοφωνίας, συνοδεύεται από τον πόλεμο της Εκκλησίας ενάντια στα μουσικά όργανα τα οποία οι ιερείς θεωρούν απαράδεκτα για την υμνωδία, ενώ η απλή ανθρώπινη φωνή θεωρείται ως η πιο κατάλληλη. Τον 9ο αιώνα όμως, καταφέρνει να εισαχθεί το Εκκλησιαστικό όργανο στους ναούς των Ρωμαιοκαθολικών.
Η πρώτη πολυφωνία
Η εξοικείωση του ανθρώπου με το άκουσμα πάνω από έναν ήχων ταυτόχρονα από μουσικά όργανα όπως ο Δίαυλος, ο Άσκαυλος κ.ά., θα τον οδηγούσε στην εξερεύνηση των συνηχητικών δυνατοτήτων με χρήση της ανθρώπινης φωνής. Η γέννηση της πολυφωνίας δεν ορίζεται ακριβώς, καθώς δύο ή τρεις αιώνες πριν, στοιχεία πολυφωνίας εμφανίζονταν σε χορωδιακά έργα είτε από άγνοια είτε από την ανάγκη κάποιας εκλέπτυνσης της ταυτοφωνίας.
Κατά το τέλος του 9ου αιώνα, βρίσκουμε την πρώτη πολυφωνία στη μορφή του Όργκανουμ (organum)του οποίου εφευρέτης υπήρξε ο Λεονέν και σπουδαίος συνεχιστής του με τον οποίο το Όργκανουμ βρέθηκε στην ακμή του, ο Περοτέν. Σ'αυτό μια μελωδία συνοδεύει το λειτουργικό μέλος (δηλ. μια μελωδία του Γρηγοριανού Μέλους) νότα προς νότα στην υποκείμενη φωνή, κωδικοποιημένη για πρώτη φορά μέσα στο έργο Musica Enchiriadis (Ανωνύμου), που αποδιδόταν λανθασμένα μέχρι πρόσφατα στον Μοναχό Χούκμπαλντ του Αγίου Αμάνδου στο Τουρναί του Βελγίου. Στα 1030 μ.Χ., ο Ιταλός Γκουίντο ντ' Αρέτσο (990-1050 μ.Χ.) δίνει τα ονόματα στους φθόγγους της κλίμακας παίρνοντας τις αρχικές συλλαβές των πρώτων ημιστιχίων του ύμνου Ut queant laxis resonare Fibris: Ut queant laxis/Resonare Fibris/Mira gestorum/Famuli tuorum/Solve polluti/Labii reatum/Sancta Joannes.
Η εξέλιξη της πολυφωνίας
Μετά το όργκανουμ, η εξέλιξη στην πολυφωνία έρχεται με το Ντισκάντους, που είναι ένα όργκανουμ που στολίζει όμως το λειτουργικό μέλος στην επάνω φωνή πιο "έξυπνα" από το απλό όργκανουμ και με αντίθετη κίνηση. Ακολουθεί το Μοτέτο όπου επάνω από το λειτουργικό μέλος προστίθενται δύο ή τρεις φωνές που ξετυλίγονται ακολουθώντας η κάθε μία διαφορετικό κείμενο με διαφορετική υπόθεση. Το Κοντούκτους είναι κάτι ανάλογο με το Μοτέτο, μόνο που δεν υπάρχει η υποχρέωση για την ύπαρξη μιας λειτουργικής μελωδίας. Στην Αγγλία παρουσιάζεται το Γκύμελ που είναι τραγούδι για δύο φωνές που κινούνται σε αποστάσεις τρίτης. Το Ψεύτικο Βάσιμο προήλθε από το Γκύμελ και ήταν έργο για 3 φωνές.
Σχολή της Παναγίας των Παρισίων
Σ' αυτήν ανήκει η δημιουργία ενός συστήματος κανόνων επάνω στις υπάρχουσες μορφές πολυφωνίας, καθώς και ένα σύνολο από νέες κατακτήσεις. Κύριοι αντιπρόσωποι είναι ο Λεονέν (Leonin), οργανίστας στην Παναγία των Παρισίων μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα ο οποίος ξεφεύγει από τα δεσμά του Γρηγοριανού μέλους, εφαρμόζει την αντίθετη κίνηση των φωνών και μετατρέπει το όργκανουμ σε έργο τέχνης και ο Περοτέν (Perotin) ο Μέγας (1180-1210) που ήταν μαθητής του πρώτου. Ο Περοτέν, εισάγει τη μίμηση, το χρωματικό ύφος, προσπάθησε να τελειοποιήσει τη σημειογραφία καθορίζοντας και τη διάρκεια των φθόγγων που χρησιμοποιούσε.
Τροβαδούροι και Τρουβέροι
thumb|200px|Τροβαδούροι Οι τροβαδούροι ήταν ευγενείς και μορφωμένοι, κυρίως ιππότες, τραγουδιστές, λυρικοί ποιητές και μουσικοί, που έζησαν γύρω στον 11ο αιώνα στη Μεσημβρινή Γαλλία, νότια του Λίγηρα ποταμού και ιδιαίτερα στην Προβηγκία. Η ονομασία τους προήλθε από το ρήμα trouvar-trobar, δηλαδή βρίσκω, εφευρίσκω, επινοώ μια καινούρια μουσική. Τρουβέροι λέγονται οι αντίστοιχοι Γάλλοι μουσικοί που έζησαν όμως στη Βόρεια Γαλλία. Τα τραγούδια των τροβαδούρων ήταν κατά κύριο λόγο λυρικά, και κινήθηκαν κυρίως γύρω από τις θεματικές της προσωπικής περιπέτειας, του «ευγενούς έρωτα», της εξιδανίκευσης των σχέσεων. Αλλά και αυτός ο έρωτας παίρνει συχνά διάφορες μορφές μέσα στην κλειστού νοήματος γραφή που ήταν μια από τις κατευθύνσεις της ποίησης των τροβαδούρων. Τα αντίστοιχα των τρουβέρων διακρίνονταν για τον επικό χαρακτήρα τους, εξιστορώντας συχνά τις πολεμικές εκστρατείες της εποχής. Η διάκριση αυτή οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός πως οι τροβαδούροι ζούσαν στη Νότια Γαλλία, η οποία ήταν λιγότερο εκτεθειμένη σε επιδρομές και χαρακτηριζόταν εν γένει από ένα περισσότερο εκλεπτυσμένο πολιτισμό. Τόσο οι τροβαδούροι όσο και οι τρουβέροι αποτελούν απογόνους των αρχαίων ραψωδών ή των μεταγενέστερων τους βάρδων.
Το είδος αυτό (και των δύο) κυριάρχησε περίπου από το 1000 - 1300 μ.Χ. Διάσημος και σημαντικός τρουβέρος ήταν ο Αντάμ ντε λα Αλ (1237-1287), γνωστός με το παρατσούκλι "Ο καμπούρης του Αρράς", που έγραψε με τέχνη ένα είδος μουσικής που λεγόταν Παιχνίδια (τραγουδιστοί διάλογοι που σχολιάζουν ευχάριστα κάποιο ερωτικό επεισόδιο) καθώς και πολλά άλλα έργα. Οι τροβαδούροι έγιναν αντικείμενο μιας νέας αντίληψης για τους ποιητές, αποσπώμενοι από τα καθιερωμένα και διεκδικώντας μια ποιητική αυτονομία και ένα εναλλακτικό τρόπο ζωής. Έτσι δημιουργήθηκε μια μυθολογία γύρω από αυτούς, που εκφράστηκε με την ιστοριογραφική αποτύπωση του βίου τους. Παρόλα αυτά, οι τροβαδούροι δεν περιλαμβάνονταν στις τάξεις που μπορούσαν να απολαύσουν την δόξα όπως αντίστοιχα την απολάμβαναν άλλοι, όπως οι ιππότες. Η ποίηση των τροβαδούρων λειτούργησε ως πρότυπο για την ανάπτυξη της λυρικής ποίησης στην υπόλοιπη Ευρώπη με διάφορους τρόπους.
Οι αντίστοιχοι των Τροβαδούρων στη Γερμανία, είναι οι Ερωτοτραγουδιστές. Εμφανίζονται το 13ο αιώνα και οι επιρροές τους καθώς και τα θέματά τους είναι παρόμοια. Το 14ο αιώνα, οι Ερωτοτραγουδιστές παρακμάζουν και στη θέση τους εμφανίζονται οι Αρχιτραγουδιστές, οι οποίοι ανήκουν στην αστική τάξη και ιδρύουν σχολές μουσικής που λειτουργούν με κανονισμούς και ιεραρχία. Οι κυριότερες μουσικές μορφές που επικράτησαν παράλληλα την εποχή αυτή είναι το ροντό, το μαδριγάλι, το λαι και το σανσόν.
Ars Nova (Νέα Τέχνη)
Η αισθητική περίοδος της Ars Nova, κατά την ύστερη μεσαιωνική εποχή, αποτέλεσε το επόμενο βήμα στην καθιέρωση των νέων μουσικών κατακτήσεων που είχαν ξεκινήσει με την Αρχαία Τέχνη. Η μουσική παρουσιάζεται πιο απελευθερωμένη και επηρεασμένη από τη λαϊκή μουσική και το λειτουργικό μέλος. Οι μουσικές μορφές, αν και πολλές από αυτές είναι παλαιότερες, παρουσιάζονται ανανεωμένες. Στις αρχές του 14ου αιώνα, ο Φιλίπ ντε Βιτρύ (1291-1361), Γάλλος διπλωμάτης, συνθέτης, ποιητής και θεωρητικός, που το 1351 γίνεται επίσκοπος της Μω, έγραψε ένα σημαντικό έργο, ένα εγχειρίδιο τεχνικής, το οποίο περιείχε όλες τις νέες τάσεις που έτειναν να επικρατήσουν και οι οποίες μέχρι τότε δεν είχαν κωδικοποιηθεί. Με το έργο αυτό κλόνιζε την κυριαρχία των εκκλησιαστικών τρόπων (κλιμάκων) με την καθιέρωση του προσαγωγέα, του οποίου η λύση κατά ημιτόνιο προς την τονική θα επέβαλλε στο αυτί την αίσθηση του μείζονος και του ελάσσονος τρόπου. Επίσης εδραίωνε την ευρεία χρήση των διαστημάτων 3ης και 6ης, που θεωρούνταν μέχρι τότε διαφωνίες, ακόμα και τη χρήση της 2ας και 7ης. Επέβαλλε τη χρήση της τέλειας πτώσης, εφάρμοσε τη διαστολή του μέτρου στα μουσικά έργα καθώς έπαψε η κυριαρχία του τρίσημου ρυθμού (εμπνευσμένου από την Αγία Τριάδα, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα). Έκανε μεθοδικότερη χρήση των αλλοιώσεων, κάτι που προετοίμαζε τον ερχομό του χρωματικού ύφους.
Όλες αυτές τις κατακτήσεις που κατέγραψε ο Βιτρύ θα τις εφάρμοζε με τον ιδανικότερο τρόπο ο Γκυγιώμ ντε Μασώ (1300-1377), πρωτοπρεσβύτερος στον καθεδρικό ναό της Ρεμς στη Βόρεια Γαλλία. Εκτός από τις άλλες συνθέσεις του, σημαντικότατη είναι η τετράφωνη Λειτουργία Messe Notre Dame, η οποία με την εξαιρετική της κατασκευή εδραιώνει την Λειτουργία σαν μουσική μορφή.
Ιταλική Τέχνη
thumb|200px|[[Φραντσέσκο Λαντίνι|Φραντζέσκο Λαντίνι]] Η Ιταλία ήταν η χώρα που αφομοίωσε τα στοιχεία της Νέας Τέχνης και με πρωτεργάτη τον τυφλό οργανίστα Φραντζέσκο Λαντίνι (1335-1397) έδωσε νέες φόρμες, αντίστοιχες με τις γαλλικές, εμπλουτισμένες όμως με την ιταλική έμπνευση και ιδιοσυγκρασία: Μπαλλάτα, Κάτσια κ.ά.
Γαλλοφλαμανδική Σχολή
Η ήττα στη μάχη του Αζενκούρ (1415) και κατά συνέπεια η κατάκτηση της Γαλλίας από τους Άγγλους επηρέασε την εξέλιξη της πολυφωνικής μουσικής. Οι Άγγλοι φέρνουν στο Παρίσι δικούς τους μουσικούς ενώ οι Γάλλοι καταφεύγουν κυρίως στη Φλάνδρα (περιοχή που κάλυπτε το νότιο τμήμα της σημερινής Ολλανδίας, το βόρειο τμήμα του Βελγίου και το βορειανατολικό τμήμα της σημερινής Γαλλίας). Το κέντρο των μουσικών σπουδών είναι τώρα στις Μουσικές Εκκλησιαστικές Σχολές, οι σημαντικότερες από τις οποίες είναι στη Γαλλία, Αυστρία και Γερμανία, στις Αυλές των βασιλέων και ευγενών της Φλάνδρας και στη Σχολή του παπικού παρεκκλησίου της Ρώμης (capella).
Σε διαφορετικές περιόδους, ξεχωρίζουν ορισμένοι σημαντικοί συνθέτες:
Δεύτερη Περίοδος
Τα μουσικά όργανα όλο αυτό το διάστημα παίζουν το ρόλο του απλού συνοδού, αφού όλοι οι συνθέτες γράφουν φωνητική μουσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλασική μουσική
Θανατική ποινή στον κόσμο
thumb|upright=3.0| Υπόμνημα {{legend|#008080|Πλήρης κατάργηση: 111 χώρες}} {{legend|#80E000|Κατάργηση με εξαίρεση ειδικές περιπτώσεις (π.χ. εγκλήματα πολέμου): 7 }} {{legend|#E0A040|Μη εφαρμογή στην πράξη (με μορατόριουμ ή δεν έχει εκτελεστεί η θανατική ποινή τα τελευταία 10 χρόνια): 24}} {{legend|#FF0000|Θανατική ποινή σε ισχύ: 53}}
Σε 142 (από τις συνολικά 195 ανεξάρτητες) χώρες σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία δεν είναι πλέον σε ισχύ η θανατική ποινή.
Παρενέργεια (υπολογιστές)
Διαφάνεια αναφοράς
Μία συνάρτηση που χρησιμοποιεί παρενέργειες την ονομάζουμε αδιαφανή σε αναφορικότητα (referentially opaque), ενώ αν δεν χρησιμοποιεί την ονομάζουμε διαφανή σε αναφορικότητα (referentially transparent). Για λόγους απλότητας, λέμε ότι μία διαφανής σε αναφορικότητα συνάρτηση είναι αυτή που, δοσμένων κάποιων παραμέτρων, πάντα θα επιστρέφει ένα και μόνο αποτέλεσμα. Ένας άλλος όρος αντί του διαφανής σε αναφορικότητα συνάρτηση είναι ντετερμινιστική συνάρτηση.
Μία συνάρτηση μπορεί να μην έχει καμία παρενέργεια αλλά να είναι αδιαφανής σε αναφορικότητα - κάθε συνάρτηση που μετρά τον εξωτερικό κόσμο είναι αδιαφανής σε αναφορικότητα. Μία συνάρτηση που διαβάζει την τρέχουσα ώρα από το ρολόι του υπολογιστή θα επιστρέφει διαφορετικά αποτελέσματα δοσμένων των ίδιων παραμέτρων, ακόμα και αν δεν αλλάξει κάποια καθολική κατάσταση, γιατί εξαρτάται κατά κάποιο τρόπο από μία καθολική μεταβλητή που αλλάζει, δηλαδή τον χρόνο.
Ένα παράδειγμα
Ως παράδειγμα, ας χρησιμοποιήσουμε δύο συναρτήσεις, μία από τις οποίες είναι διαφανής και μία που είναι αδιαφανής:
Θανατική ποινή στον κόσμο
Σύνοψη
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, από τα συνολικά 195 κράτη-μέλη του ΟΗΕ:
Παρενέργεια (υπολογιστές)
Ένα παράδειγμα
καθολικήΤιμή = 0; integer συνάρτηση αδ(integer x) Αρχή καθολικήΤιμή = καθολικήΤιμή + 1; Επίστρεψε (x + καθολικήΤιμή); Τέλος
integer συνάρτηση δφ(integer x) Αρχή Επίστρεψε (x + 1); Τέλος
Θανατική ποινή στον κόσμο
Σύνοψη
Οι παραπάνω πληροφορίες είναι ενημερωμένες για το 2022 οπότε η θανατική ποινή καταργήθηκε στη Παπούα Νέα Γουινέα, στη Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, στην Ισημερινή Γουινέα και τη Ζάμπια.
Παρενέργεια (υπολογιστές)
Ένα παράδειγμα
Η δφ είναι η διαφανής συνάρτηση, που σημαίνει ότι όταν α = β τότε πάντα δφ(α) = δφ(β). Για παράδειγμα, δφ(5) = δφ(6-1) = 6. Όμως, δεν μπορούμε να πούμε ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τη αδ, αφού χρησιμοποιεί την καθολική μεταβλητή την οποία και τροποποιεί.
Θανατική ποινή στον κόσμο
Χώρες που έχουν τη θανατική ποινή σε ισχύ
Στα κράτη και εδάφη αυτά, η εσχάτη των ποινών είναι σε ισχύ. Στη λίστα περιλαμβάνονται κυρίως χώρες από την Ευρύτερη Μέση Ανατολή καθώς και υποανάπτυκτα και φτωχά κράτη της Ασίας και Αφρικής, στα οποία επικρατεί η ακυβερνησία, τα δικτατορικά καθεστώτα, ενώ πολλά έχουν έντονο και το Ισλαμικό στοιχείο (όπως για παράδειγμα το Ιράν και το Αφγανιστάν). Δεν λείπουν όμως και δημοκρατικές χώρες, όπως η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες (αν και έχει καταργηθεί ή ανασταλεί σε περίπου 30 πολιτείες, με πλήρη κατάργηση σε 23 από αυτές).
Παρενέργεια (υπολογιστές)
Ένα παράδειγμα
Ο χειρισμός των αδιαφανών χρειάζεται αυξημένη προσοχή. Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να κάνουμε έναν υπολογισμό όπως τον παρακάτω:
integer α = αδ(x) + αδ(y) * (αδ(x) - αδ(x));
Θανατική ποινή στον κόσμο
Χώρες που έχουν τη θανατική ποινή σε ισχύ, μόνο σε ορισμένες περιοχές
Τέτοια περίπτωση, αποτελούν μονάχα παγκοσμίως μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Σε πολλές πολιτείες της, έχει καταργηθεί, εδώ και πολλά χρόνια η θανατική ποινή.
Παρενέργεια (υπολογιστές)
Ένα παράδειγμα
Τώρα, κάποιος θα έμπαινε στον πειρασμό να τροποποιήσει τον παραπάνω κώδικα ως εξής:
integer p = αδ(x) + αδ(y) * (0) <=> integer p = αδ(x) + 0          <=> integer p = αδ(x);
Θανατική ποινή στον κόσμο
Χώρες που έχουν καταργήσει πλήρως τη θανατική ποινή
Οι παρακάτω χώρες έχουν καταργήσει εντελώς την ποινή του θανάτου. Στη λίστα περιλαμβάνονται κυρίως χώρες από τον λεγόμενο δυτικό κόσμο (Ευρώπη, Καναδάς, Αυστραλία κ.α.), η Λατινική Αμερική καθώς και ανεπτυγμένα κράτη της Ασίας και Αφρικής, τα οποία είναι από πιο αναπτυγμένα, ειδικότερα στον τομέα της Τεχνολογίας και της Ναυτιλίας, ενώ τα περισσότερα είναι επιτυχημένα και απαπτυγμένα κράτη.
Παρενέργεια (υπολογιστές)
Ένα παράδειγμα
Όμως, η απλοποίηση δεν πρέπει να γίνει με την αδ αδιαφανή, αφού αδ(x) δεν ισούται με το αδ(y) ακόμα και όταν x = y. (Ενδιαφέρον! Θυμηθείτε ότι η επιστρεφόμενη τιμή της αδ βασίζεται στην καθολική μεταβλητή η οποία μπορεί να μεταβληθεί από οποιοδήποτε σημείο του προγράμματος). Αυτό αντιτίθεται στον κανόνα της απλής αριθμητικής, όπου αν από οτιδήποτε αφαιρέσουμε τον εαυτό του προκύπτει ο αριθμός μηδέν.
Θανατική ποινή στον κόσμο
Χώρες που έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή μόνο για τα εγκλήματα κοινού ποινικού δικαίου
Η θανατική ποινή επιτρέπεται μόνο σε περιόδους πολέμου. Στη λίστα περιλαμβάνονται κυρίως χώρες, στις οποίες επικρατεί πολιτική και κοινωνική αναρχία (όπως η Βραζιλία και η Χιλή) και το Ισραήλ, το οποίο θεωρείται γεωγραφικά απομονωμένο κράτος, και βρίσκεται μόνιμα σε πολιτική και κοινωνική σύγκρουση με τα Αραβικά κράτη, επειδή βρίσκεται στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Παρενέργεια (υπολογιστές)
Ένα παράδειγμα
Αντίθετα, η απλοποίηση θα μπορούσε να γίνει αν χρησιμοποιείτο η δφ, που είναι μία διαφανής σε αναφορικότητα συνάρτηση.
Γενικά, καλό είναι να προτιμούνται μέθοδοι οι οποίες θα οδηγούν σε δυνατά και επαναχρησιμοποιήσιμα προγράμματα έναντι άλλων πιο εύκολων και προφανών λύσεων οι οποίες θα έφερναν σύγχυση σε όποιον προσπαθούσε να τις κατανοήσει.
Κατηγορία:Προγραμματισμός
Μοσάμεντες
Το Μοσάμεντες (Moçâmedes) είναι πόλη στη νοτιοδυτική Ανγκόλα, πρωτεύουσα της επαρχίας Ναμίμπε. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 255.000 κατοίκους (απογραφή 2014). Ιδρύθηκε το 1840 από την πορτογαλική αποικιακή διοίκηση, και ονομαζόταν Ναμίμπε μεταξύ 1985 και 2016. Το Μοσάμεντες έχει δροσερό ξηρό κλίμα και βλάστηση ερήμου, επειδή βρίσκεται κοντά στην έρημο Ναμίμπ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το Μοσάμεντες το 1908. αριστερά|μικρογραφία|[[Πορτογαλική αποικιακή αρχιτεκτονική στο ιστορικό κέντρο του Μοσάμεντες.]] Η περιοχή εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από τους Πορτογάλους το 1785 και διεκδικήθηκε για την Πορτογαλία από τον Λουίς Καντίντο Κορντέιρο Πινιέιρο Φουρτάντο, ο οποίος είχε σταλεί εκεί με τη φρεγάτα Loanda από τον τότε γενικό κυβερνήτη της Ανγκόλας, βαρόνο Μοσάμεντες (πορτογαλικά: Barão de Mossâmedes), ο οποίος διοργάνωσε επίσης μια αποστολή στην ενδοχώρα με επικεφαλής τον Γκρεγκόριο Ζοζέ Μέντες ώστε να συναντηθεί με τον Φουρτάντο. Μετονόμασαν τον κόλπο Μοσάμεντες προς τιμήν του βαρόνου.
Το 1839, ο τότε γενικός κυβερνήτης της Ανγκόλας, ο ναύαρχος Νορόνια, έστειλε μια νέα αποστολή για να υποτάξει τους τοπικούς φυλάρχους και να τους κάνει υποτελείς της Πορτογαλίας.
Το Μοσάμεντες ιδρύθηκε επίσημα το 1840 από την πορτογαλική αποικιακή διοίκηση, σε έναν κόλπο που οι Πορτογάλοι αρχικά ονόμαζαν Άνγκρα ντο Νέγκρο, με διάταγμα του Πορτογάλου πρωθυπουργού, του Κόμη του Μπονφίμ, ο οποίος ήταν επίσης επικεφαλής του Υπουργείου Αποικιών.
Το 1840 ιδρύθηκε ένα εργοστάσιο και τον Ιούλιο του ίδιου έτους χτίστηκε ένα οχυρό στις ακτές του κόλπου Πόντα Νέγκρα. Η περιοχή κατοικήθηκε κυρίως από Πορτογάλους εποίκους από τη Μαδέρα και τη Βραζιλία. Τη δεκαετία του 1850 η πορτογαλική κυβέρνηση έδωσε επίσης άδεια θαλάσσιας διέλευσης και οικονομική βοήθεια σε μεγάλο αριθμό Γερμανών αποίκων.
Το χωριό αναπτύχθηκε ως λιμένας αλιείας και μέχρι τη δεκαετία του 1960 είχε 143 ψαρόβαρκες και πολλά εργοστάσια επεξεργασίας ψαριών. Το λιμάνι κατατάχθηκε σύντομα μαζί με άλλα σημαντικά λιμάνια, όπως η Λουάντα, η Μπενγκέλα και το Λομπίτο.
Περίπου 200 χιλιόμετρα από την πόλη του Ναμίμπε, οι πορτογαλικές αρχές ίδρυσαν το Εθνικό Πάρκο Ιόνα, το παλαιότερο και μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Ανγκόλας, που ανακηρύχθηκε ως προστατευόμενο το 1937 και αναβαθμίστηκε σε εθνικό πάρκο που καλύπτει 15.150 χλμ² το 1964.
Κλίμα
Το Μοσάμεντες έχει θερμό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh).
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία|Το κτίριο της διοίκησης της Επαρχίας του Ναμίμπε. Την περίοδο 1966-67 κατασκευάστηκε ένας μεγάλο τέρμιναλ σιδηρομεταλλευμάτων στο Σάκο, τον κόλπο 12 χλμ. βόρεια του Μοσάμεντες, για την εξυπηρέτηση των ορυχείων σιδηρομεταλλεύματος στην ενδοχώρα στην Κασίνγκα. Η κατασκευή των εγκαταστάσεων των ορυχείων και του μήκους 300 χλμ. σιδηροδρόμου ανατέθηκε στη γερμανική εταιρεία Krupp και του σύγχρονου τέρμιναλ στη SETH, μια πορτογαλική εταιρεία που ανήκει στη δανική Højgaard & Schultz.
Πολιτισμός
αριστερά|μικρογραφία|Ο τουρισμός είναι μια ολοένα και πιο σημαντική βιομηχανία στο Μοσάμεντες.
Θρησκεία
Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Πέτρου (Sé Catedral de São Pedro) είναι ο επισκοπικός καθεδρικός ναός της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής της Ναμίμπ, η οποία ιδρύθηκε το 2009 σε εδάφη που αποσχίστηκαν από τη Μητροπολιτική Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Λουμπάνγκο, της οποίας αποτελεί βοηθητική επισκοπή.
Αθλητισμός
Το 2013, το Μοσάμεντες, που τότε ονομαζόταν Ναμίμπε, και η πρωτεύουσα της χώρας Λουάντα φιλοξένησαν από κοινού το Παγκόσμιο Κύπελλο Ρόλερ Χόκεϊ Ανδρών FIRS του 2013. Ήταν η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε στην Αφρική ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ρόλερ χόκεϊ.
Μεταφορές
δεξιά|μικρογραφία|Το Μοσάμεντες είναι σημαντικό [[Λιμένας|λιμάνι.]]
Σιδηροδρομικώς
Το Μοσάμεντες είναι ο τερματικός σταθμός του Σιδηρόδρομου του Μοσάμεντες. Αυτή η γραμμή ήταν αρχικά εύρους 600 mm αλλά μετατράπηκε σε εύρους 1067 mm τη δεκαετία του 1950.
Θαλασσίως
Διαθέτει ένα από τα τρία μεγάλα λιμάνια της Ανγκόλας, μαζί με αυτά της Λουάντα και του Λομπίτο.
Αεροπορικώς
Το Μοσάμεντες εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Ναμίμπ που βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα νότια της πόλης. Το παλιό αεροδρόμιο Γιούρι Γκαγκάριν, το οποίο βρίσκεται 1,7 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, συνδέει την πόλη με την υπόλοιπη χώρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λιμένες Αφρικής Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Ιωάννινα
μικρογραφία|Μουσείο Αργυροτεχνίας Τα Ιωάννινα, γνωστά και ως Γιάννενα ή Γιάννινα, είναι πόλη της Ηπείρου, έδρα του Δήμου Ιωαννιτών και πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων. Επίσης, αποτελούν την έδρα και μεγαλύτερη πόλη της Περιφέρειας Ηπείρου καθώς και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 64.896 κατοίκους και του ευρύτερου μητροπολιτικού δήμου στους 113.978 σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Τα Ιωάννινα βρίσκονται στο βορειοδυτικό κομμάτι της ηπειρωτικής Ελλάδας, στο κέντρο του ομώνυμου λεκανοπεδίου. Είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας με πλούσια πολιτιστική παράδοση και σύγχρονες αναπτυξιακές επιχειρήσεις. Μεταξύ των πολυποίκιλων γεωγραφικών χαρακτηριστικών της περιοχής ξεχωριστή θέση κατέχει η λίμνη Παμβώτιδα, που παράκειται της πόλης.
Ονομασία
Για την ονομασία της πόλης υπάρχουν αρκετές εκδοχές χωρίς να είναι επιβεβαιωμένες. Η μια είναι ότι ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιουστινιανός μετέφερε τους κατοίκους της Ευροίας στην περιοχή του κάστρου, την οποία οχύρωσε και έδωσε το όνομα του. Αυτό βασιζόταν στις αναφορές του ιστορικού Προκόπιου, στο έργο του περί κτισμάτων. Άλλη εκδοχή είναι ότι η πόλη αναπτύχθηκε πρώτα γύρω από το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου, το οποίο έδωσε το όνομα στην πόλη. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προήλθε από το όνομα Ιωαννίνα, το όνομα της κόρης του Βελισάριου, στρατηγού του Ιουστινιανού. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι οφείλεται στον πρώτο οικιστή της πόλης, τον Ιωάννη, γιο του Αλεξίου Κομνηνού. Κατά καιρούς έχουν αναφερθεί διάφορες εκδοχές για την ονομασία της πόλης.
Αρχαιότητα, πρώτοι χριστιανικοί χρόνοι και μεσοβυζαντινή περίοδος ( -1204)
Οι πρώτες ενδείξεις ανθρώπινης δραστηριότητας στην περιοχή των Ιωαννίνων εντοπίζονται από την Παλαιολιθική Εποχή (22.000 π.Χ.). Αυτό έχει αποδειχθεί από τα λίθινα εργαλεία που βρέθηκαν στο σπήλαιο της Καστρίτσας. Ανασκαφές στο Κάστρο έχουν δείξει την παρουσία αρχαίου οικισμού και οχυρώσεων στους ύστερους κλασικούς-ελληνιστικούς χρόνους. Σύμφωνα με τα ευρήματα πρόκειται για σημαντική μολοσσική κώμη, το όνομα της οποίας μας παραμένει άγνωστο. Σύμφωνα με τα ευρήματα ιδρύθηκε πιθανόν στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. ενώ οχυρώθηκε στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ. Η οχύρωση υπήρχε στο δυτικό κομμάτι που ήταν πιο ευάλωτο ενώ στο ανατολικό υπήρχε προστασία εξαιτίας του γεωφυσικού ανάγλυφου. Πιθανόν υπήρχε ο οικισμός και στα παλαιοχριστιανικά χρόνια, συρρικνωμένος μέσα στα όρια του κάστρου. Με την εύρεση μιας επιτύμβιας ρωμαϊκής στήλης και μιας κεφαλής του Διονύσου, τα οποία βρέθηκαν στο Κάστρο, εκτιμάται ότι υπήρχε κατοίκηση και στους ρωμαϊκούς χρόνους. Δεν υπάρχουν όμως ευρήματα πρωτοβυζαντινών χρόνων.
Παλιότερα η δημιουργία των Ιωαννίνων αναγόταν στον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, ο οποίος την οχύρωσε και μετέφερε κατοίκους από την Ευροία. Νεότερα αρχαιολογικά δεδομένα όμως έχουν καταρρίψει αυτήν την εκδοχή.