cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Καλαφατάκης
Ως προπονητής
Τον Ιανουάριο του 2014 ο Καλαφατάκης μετέφερε την έδρα του στην Κρήτη, έχοντας αναλάβει την καθοδήγηση του Ρεθύμνου B.C. Στο πόστο αυτό παρέμεινε μέχρι τον Ιούλιο. Στα τέλη του καλοκαιριού ο Χανιώτης προπονητής ήρθε σε συμφωνία εκ νέου με τον Πανιώνιο, ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρότατα προβλήματα με τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα αμφίβολη. Εν τέλει η συνεργασία των δύο πλευρών διακόπηκε πρόωρα εξαιτίας των διοικητικών και οικονομικών εξελίξεων στην ομάδα της Νέας Σμύρνης.
Επόμενος σταθμός στην πορεία του προπονητή ήταν ο κυπριακός Κεραυνός Στροβόλου. Ωστόσο, εξαιτίας της κακής πορείας της ομάδας, το συμβόλαιό τους λύθηκε άμεσα, περίπου δύο μήνες αργότερα.
Για την προσφορά του στο άθλημα έχει δύο φορές λάβει διάκριση από τον Σύνδεσμο Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης (1994-95 & 1997-98), ενώ από το 2005 διατελεί αντιπρόεδρος του οργανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Σμύρνης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αμαρουσίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Δάφνης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηλυσιακού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηρακλή Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΚΑΟΔ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κεραυνού Στροβόλου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μακεδονικού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολύμπιας Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανελληνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανελευσινιακού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ρεθύμνου
Erinaceidae
Οι Erinaceidae είναι οικογένεια θηλαστικών της τάξης των ευλιπότυφλων. Έχουν περιγραφεί 12 γένη με 43 είδη, τα οποία απαντούν στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Ασία. Είναι ζώα μικρά, πελματοβάμονα, με κοντά πόδια και πέντε δάχτυλα σε κάθε πόδι. Έχουν γενικά μυτερό ρύγχος, περισσότερο ή λιγότερο επίμηκες και μικρούς οφθαλμούς. Οι ερινακεΐδες χωρίζονται σε δύο υποοικογένειες που περιλαμβάνουν τους γύμνουρους και τους σκαντζόχοιρος αντίστοιχα, με τους δεύτερους να φέρουν χαρακτηριστικά αγκάθια στο τρίχωμά τους. Ο αριθμός των δοντιών τους ποικίλει από 36 έως 44. Το μήκος του σώματός τους κυμαίνεται από 10 έως 30 εκατοστά, ενώ το βάρος τους από 15 γραμμάρια έως επάνω από ένα κιλό. Τα ενδιαιτήματα των σκαντζόχοιρων περιλαμβάνουν δάση, αγρωστολίβαδα, ερήμους και αστικά πάρκα ενώ οι γύμνουροι περιορίζονται σε υγρά δάση και λιβάδια.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένειες θηλαστικών
Μπαλόνι
To μπαλόνι είναι ένα δοχείο, με εύκαμπτα και συνήθως ελαστικά τοιχώματα, με ικανότητα να φιλοξενεί αέρια, όπως ήλιο, υδρογόνο, νιτρώδες οξύ, οξυγόνο, αέρα κλπ, με τα οποία το «φουσκώνουμε». Τα σύγχρονα μπαλόνια κατασκευάζονται από υλικά όπως λάστιχο, λάτεξ, πολυχλωροπροπένιο, ή ύφασμα νάιλον, ενώ τα πρώτα μπαλόνια κατασκευάζονταν από αποξηραμένη κύστη ζώου, όπως η ουροδόχος κύστη του γουρουνιού. Κάποια μπαλόνια χρησιμοποιούνται για διακοσμητικούς σκοπούς, ενώ άλλα χρησιμοποιούνται για πρακτικούς σκοπούς, όπως η μετεωρολογία, η ιατρική, η στρατιωτική άμυνα, ή οι μεταφορές.
Ιστορία
Ο εφευρέτης του κοινού μπαλονιού ήταν ο Μάικλ Φαραντέι, το 1824, που τα χρησιμοποίησε σε πειράματα με υδρογόνο στο Βασιλικό Ίδρυμα στο Λονδίνο.
Χρήση
Η διακόσμηση με μπαλόνια σε κοινωνικές εκδηλώσεις είναι νέα σχετικά ιδέα. Ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 από την Αμερική και από τότε συνεχώς κερδίζει έδαφος. Επίσης τα μπαλόνια χρησιμεύουν για εξάσκηση, σε αθλήματα όπως σκοποβολή, ποδόσφαιρο ή μπάσκετ. Τα μπαλόνια σκάνε εύκολα όταν κάποιος τα τρυπήσει, τα πατήσει ή καθίσει επάνω τους, γι' αυτό και έχουν γίνει αντικείμενο διασκέδασης και παιχνιδίσματος σε εκδηλώσεις, καθώς προκαλούν σημαντικό κρότο που τουλάχιστον ξαφνιάζει και ενδεχομένως ενοχλεί.
Τα μπαλόνια θα τα συναντήσουμε σε στολισμούς εκδηλώσεων κατά κύριο λόγο. Οι χρωματισμοί και οι ιριδισμοί που χαρίζει το μπαλόνι όταν αφήνεται στον ουρανό, μαγεύουν μικρούς και μεγάλους. Τα μπαλόνια πάντα θα συναρπάζουν λόγω όγκου και χρωμάτων. Χρησιμοποιούνται σε μετεωρολογικούς σταθμούς, σαν ραντάρ σε στρατιωτικές βάσεις και σαν σημαδούρες σε ναυτικές δράσεις. Βέβαια, άλλη είναι η υφή το μπαλονιού ανάλογα τη χρήση του. Δηλαδή υπάρχουν μπαλόνια με μαλακό ιστό και μπαλόνια με πολύ παχύ επίστρωμα για να μην σκάνε εύκολα.
Υλικά δημιουργίας των μπαλονιών
Τα μπαλόνια κατασκευάζονται από φυσικά υλικά όπως το καουτσούκ από διάφορα δέντρα σε περιοχές κυρίως του Αμαζονίου και το πολυχλωροπρένιο. Κάποιες φορές συναντούμε μπαλόνια από ναύλον, ειδικά τα πιο παλιάς τεχνολογίας. Υπάρχουν και τα μπαλόνια που κατασκευάζονται από αλουμίνιο (foil) και η αγορά τους είναι λίγο πιο δαπανηρή, αλλά έχουν χαρακτηριστικό γνώρισμα τη μεγαλύτερη διάρκεια. Τα μπαλόνια παράγονται σε ποικιλοχρωμία και σε διάφορες διαστάσεις και σχήματα. Δέχονται αέρα, ήλιο και άζωτο.
Ιστορία προέλευσης
Η χρήση τους ανάγεται στο 1912 με μια διαφορετική μορφή βέβαια. Τα χρησιμοποιούσαν για να οριοθετήσουν κάποιες  περιοχές μεταξύ τους κάτοικοι του  Μεξικού, καθώς επίσης και οι αλιείς σαν σημαδούρα που έσερναν με τις βάρκες για να  γίνονται ορατοί από άλλους που βρίσκονταν στη θάλασσα. Κυρίως χρησιμοποιούσαν χρωματιστά μπαλόνια.
Μπαλόνια και λογοτεχνία
μικρογραφία|Μπαλόνι latex Πολλά λογοτεχνικά έργα, πεζά και ποιήματα έχουν γραφεί με τίτλο το μπαλόνι, ή έχουν για θέμα την ιστορία ενός παιδιού και του μπαλονιού του. Η χώρα των μπαλονιών είναι ένα αντιπροσωπευτικό μυθιστόρημα όπου παρομοιάζει η σκέψη που πετάει ελεύθερη σαν το μπαλόνι με το ήλιο που ξεφεύγει από  τα χέρια ενός παιδιού και πετάει ψηλά.
Πηγές
Κατηγορία:Μπαλόνια
Άγιος Νικόλαος Κέρκυρας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Άγιος Νικόλαος (ελληνικά τοπωνύμια). Για την συνοικία Άγιος Νικόλαος δείτε: Άγιος Νικόλαος Λευκίμμης Κέρκυρας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Κέρκυρας και απέχει από την πόλη της Κέρκυρας 31 χλμ. Σε νοταριακές πράξεις του 16ου και του 17ου αιώνα αναφέρεται με την ονομασία Άγνος, λόγω της αφθονίας στην γύρω περιοχή του φυτού "άγνος", δηλαδή λυγαριά. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν γνωστοί για την καλαθοπλεκτική τους μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και αποκαλούνται ακόμα "κανιστράδες" (κανίστρι σημαίνει καλάθι). Το χωριό, στα μέσα του 17ου αιώνα, αναφέρεται με το όνομα Κολοκύθι και το 1940 με το ΦΕΚ 271Α-03/09/1940 μετονομάζεται σε Άγιος Νικόλαος.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Live in California 74
Live in California 74 είναι ο τίτλος του ζωντανά βιντεοσκοπημένου DVD του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου του 2005. Η βιντεοσκόπηση έγινε από το τηλεοπτικό κανάλι "ABC", στις 6 Απριλίου 1974, στο Ontario Speedway της Καλιφόρνια, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ "California Jam", όπου οι Deep Purple εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα πάνω από συγκροτήματα όπως οι Black Sabbath, οι Eagles, κ.α.. Η συγκεκριμένη βιντεοσκόπηση είχε κυκλοφορήσει το 1981 σε βίντεο κασέτα, με τον τίτλο California Jam, ενώ το 1995 η ηχογράφηση αυτού του βίντεο κυκλοφόρησε ως California Jamming.
Το βίντεο, περιλαμβάνει την εμφάνιση του συγκροτήματος στην περιοδεία του δίσκου "Burn", ενώ στο τέλος της συναυλίας ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ καταστρέφει μία από τις κάμερες του "ABC" και βάζει φωτιά στους ενισχυτές του, ανατινάζοντας τους.
Τραγούδια
Μπόνους τραγούδια
Τα μέλη των Deep Purple
Στο "Live in California 74" συμμετείχε η τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple
Σατωμπριάν
Το Σατωμπριάν (Châteaubriant ) είναι κοινότητα της Δυτικής Γαλλίας, η οποία βρίσκεται στον νομό της Λουάρ-Ατλαντίκ (Περιοχή των Χωρών του Λίγηρα). Ως υπονομαρχία, αποτελεί πρωτεύουσα του Διαμερίσματος του Σατωμπριάν, και έδρα της Κοινότητας των Κοινοτήτων του Καστελμπριανταί.
Αποτελεί τμήμα της ιστορικής Βρετάνης και της Χώρας της Λα Με.
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Καστελμπριανταίζ και Καστελμπριανταί.
Θέση
μικρογραφία|Θέση της κοινότητας του Σατωμπριάν εντός του νομού της Λουάρ-Ατλαντίκ Το Σατωμπριάν βρίσκεται στα βόρεια του νομού της Λουάρ-Ατλαντίκ σε απόσταση 55 χλμ. στα νότια της Ρεν, 70 χλμ. στα βορειοανατολικά της Ναντ, 50 χλμ. στα βόρεια του Ανσενί και 73 χλμ. στα βορειοδυτικά της Ανζέ.
Οι γειτονεύουσες κοινότητες με το Σατωμπριάν είναι (με φορά αντίθετη αυτής των δεικτών του ρολογιού) το Ρουζέ στα βορειοδυτικά, το Σαιντ-Ωμπέν-ντε-Σατώ, το Λουιφέρ, το Ερμπραί και το Σουντάν.
Σύμφωνα με την κατάταξη που δημοσιεύει η INSEE, το Σατωμπριάν είναι μια αστική κοινότητα, η μοναδική τέτοια κοινότητα εντός του αστικής ενότητάς της. Αποτελεί τον πόλο της αστικής ζώνης του Σατωμπριάν, που αποτελεί τμήμα της αστικής περιοχής της Ρεν (πρβ. Κατάλογος των κοινοτήτων της Λουάρ-Ατλαντίκ). Βρίσκεται γεωγραφικά στην καρδιά της Κοινότητας των Κοινοτήτων του Καστελμπριανταί στην οποία περιλαμβάνονται 19 κοινότητες.
Ανάγλυφο και υδρογραφία
Τα ρυάκια και οι ποταμοί κυλούν ήρεμα, με μια κυματιστή κοίτη και την παρουσία βάλτων και ενός σταθμού άντλησης νερού. Ο βάλτος του Ντέιλ βρίσκεται στα βόρεια της πόλης, καθώς και αυτός του Σουαζέλ. Ο Σερ περνά από ένα υψόμετρο μεταξύ 59 και 51 μέτρων διασχίζοντας την κοινότητα.
Ανθρωπογεωγραφία
Το περιβάλλον είναι κατά κύριο λόγο αγροτικό, πρόσφορο για την χορτονομή (χόρτα), καλλιέργεια σιτηρών (σιτάρι, κριθάρι, κόλζα, μπιζέλια) στο μεγαλύτερο βόρειο τμήμα της κοινότητας χάρη στην ποιότητα του εδάφους. Η πλειονότητα των αγροτικών αυτών επιχειρήσεων ειδικεύεται στην εκτροφή βοοειδών και την παραγωγή γαλακτοκομικών.
Καταβολές
Η περιοχή γύρω του Σατωμπριάν παρουσιάζει στοιχεία που καταδεικνύουν παλαιά κατοίκηση της ευρύτερης περιοχής. Παρά την δράση του Αββά Κοττέ, γνωστού και ως « μέγαλου καταστροφέα των μενίρ », ο οποίος έχτισε το θρησκευτικό μνημείο (Calvaire-Γολγοθά) του Λουιφέρ χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη αρκετούς από αυτούς τους μονόλιθους, παραμένουν μέχρι και σήμερα ορισμένα μενίρ στα περίχωρα του Σατωμπριάν. Κάποια απ' αυτά βρίσκονται στο Ρουζέ, στο χωριό της Λα Ουσσαί, στον δρόμο από την Σιον-λε-Μιν προς το Τρεφιέ, στο Λυζανζέ και το Σαιντ-Ωμπέν-ντε-Σατώ.
Τσεκούρια που χρονολογούνται από την Νεολιθική Εποχή επίσης ανακαλύφθηκαν, κυρίως στα εδάφη του Σατωμπριάν, στην Λα Μπορντερί, στα βόρεια του παλιού χώρου αγώνων του Μπερέ. Το Μπερέ (σημερινή συνοικία του Σατωμπριάν) ήταν ένα χωριό γαλατικής καταβολής, το οποίο βρισκόταν πάνω από πλούσια κοιτάσματα σιδήρου, του οποίου η εκμετάλλευση άφησε ιδιαιτέρως παλιά σημάδια. Οι λόφοι του Μπερέ φιλοξένησαν Γαλάτες, των οποίων, όμως, η προέλευση είναι άγνωστη : η περιοχή βρισκόταν στα σύνορα μεταξύ των πληθυσμών των Ανδεγαυών, των Ρεδόνων, των Βένετων και των Ναμνίτων.
Πρότερος Μεσαίωνας
Κατά τον 6ο αιώνα η περιοχή γνώρισε την εισβολή των Βρετόνων, και την ένταξή της στο βρετονικό βασίλειο. Η φεουδαρχική Βρετάνη ήταν χωρισμένη σε tierns, φέουδα τα οποία ανήκαν σε μικρούς άρχοντες. Δεν υπάρχει καμία γραπτή πηγή που να αναφέρεται σε αυτούς της περιοχής του Μπερέ.
Ύστερος Μεσαίωνας
Μετά το έτος 1000, με γαίες που της είχαν παραχωρηθεί από τον Γκωτιέ Β΄, επίσκοπο της Νάντης, η οικογένεια των Μπιέντ εγκαταστάθηκε στην περιοχή του διπλού ιερού. Επρόκειτο κυρίως για μια πολιτική πράξη, καθώς ο επίσκοπος έψαχνε την στήριξη των ευγενών στον πόλεμό του ενάντια στους Κόμητες της Ναντ και του Ανζού, οι οποίοι είχαν ταχθεί απέναντι στον Κόμη της Ρεν.
μικρογραφία|Ο μεσαιωνικός πύργος Η ιστορία του Σατωμπριάν ξεκινά στις αρχές του 11ου αιώνα όταν οι Μπριέντ (σύμμαχοι των Κόμητων της Ρεν) ανήγειραν ένα φρούριο σε ένα ύψωμα στην συμβολή του Σερ και του Ρολλάρ, το οποίο αποτελούσε τμήμα της Μαρκιονίας της Βρετάνης με το Βιτρέ, την Φουζέρ, το Ανσενί, το Κλισσόν, το Μασεκούλ, σύνορο το οποίο είχε αναλάβει την περιφρούρηση της Βρετάνης απέναντι στο Βασίλειο της Γαλλίας. Ίδρυσε αργότερα την Μονή του Σαιν-Σωβέρ (του Σωτήρος) στο Μπερέ, που αποτέλεσε και τον πυρήνα της πόλης, η οποία βρισκόταν, τότε, προς τα νοτιοανατολικά με την δημιουργία της ενορίας του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή κατά τον 11ο αιώνα και του μοναστηριού του Αγίου-Μιχαήλ κατά τον 13ο αιώνα. Η ενορία του Αγίου-Πέτρου είναι παλαιότερη, καθώς η δημιουργία της ανάγεται στον 10ο αιώνα. Η πόλη του Σατωμπριάν αναπτύχθηκε στην συνέχεια, κατά τον 12ο αιώνα, στη δυτική πλευρά του κάστρου.
μικρογραφία|upright=0.8|αριστερά|Ο [[Πέτρος Α΄ της Βρετάνης|Πέτρος Α΄]] Στις 3 Μαρτίου 1222, το Μπερέ αποτέλεσε το θέατρο μάχης στην οποία αντιμέτωποι ήρθαν ο Δούκας της Βρετάνης, Πέτρος Α΄ και επαναστατημένοι βαρόνοι, των οποίων ηγούνταν ο Αμωρί ντε Κραόν, ταξιάρχης του Ανζού
Καθώς το κάστρο βρισκόταν σε στρατηγική θέση, η πόλη αποτέλεσε αντικείμενο μαχών και καταλήψεων. Η σημαντικότερη πολιορκία της ήταν, σίγουρα, αυτή της οποίας ηγούνταν ο Βασιλιάς της Γαλλίας, Λουδοβίκος Θ΄ το 1235. Η ανασφάλεια οδήγησε τους άρχοντες στην ανέγερση τειχών, τα οποία χτίστηκαν μεταξύ 13ου και 15ου αιώνα.
Μεταξύ του 13ου και του 15ου αιώνα, η μεσαιωνική πόλη προστατευόταν από τείχος, το οποίο ήταν περικυκλωμένο από τάφρους, τις οποίες τροφοδοτούσαν στα βόρεια ο Σερ και στα νότια ο Ρολλάρ του οποίου η κύρια ροή περνούσε μέσα από την πόλη, στο ανατολικά της τμήμα. Τα τείχη είχαν πέντε πύλες: την « Πύλη του Αγίου Ιωάννη » στα βορειοδυτικά, την « Πύλη του Δαυλού » στα βορειοανατολικά, την « Κρυφή Πύλη » στα νότια, την « Νέα Πύλη » και την « Πύλη του Αγίου Μιχαήλ » στα νοτιοανατολικά. Δύο κύριοι άξονες διασταυρώνονταν : η Rue de Couéré και η Grande Rue.
Αρκετά προάστια περιστοίχιζαν το Σατωμπριάν. Στα βορειοδυτικά, αυτό του Κουερέ το συνέδεε με το Μπερέ, το οποίο αποτελούσε και τον αρχικό πυρήνα της πόλης. Στα νοτιοανατολικά, βρισκόταν αυτό της Μπαρ, ενώ στα νοτιοανατολικά βρισκόταν αυτό του Σαιν-Μισέλ. Τέλος, στα βορειοανατολικά, βρισκόταν το προάστιο της Τορς.
Η μεσαιωνική πόλη διασχιζόταν από την Rue de Couéré και την Grand-Rue, ενώ ήταν περικυκλωμένη από διάφορα προάστια. Η καρδιά της πόλης υποδηλωνόταν από μια ξύλινη αγορά, η οποία καταστράφηκε το 1865. Η οικογένεια Μπριάν, η οποία ίδρυσε το Σατωμπριάν και αργότερα το κατέστησε βαρωνία, εξαφανίστηκε κατά τον 14ο αιώνα. Αντικαταστάθηκε άμεσα από την οικογένεια των Ντινάν, την οποία διαδέχτηκε η οικογένεια των Λαβάλ.
Οι Γάλλοι, υπό τις διαταγές του Λουί Β΄ ντε λα Τρεμουάλ πολιόρκησαν το Σατωμπριάν από τις 15 Απριλίου του 1488. Το κάστρο του Σατωμπριάν, τότε, θα γκρεμιστεί και ο Ζαν ντε Λαβάλ κρατήθηκε ως όμηρος. Αυτή ήταν και η απαρχή μιας στρατιωτικής εκστρατείας που θα δει, σταδιακά, την πτώση οχυρών θέσεων της Βρετάνης όπως τα Ανσενί, Κλισσόν, Ρεντόν ή το Γκενγκάν, και η οποία θα ολοκληρωθεί με την ήττα των Βρετόνων στο Σαιντ-Ωμπέν-ντυ-Κορμιέ (για περισσότερες πληροφορίες δείτε το λήμμα Πολιορκία του Σατωμπριάν).
Γοδόι Κρους
Η Γοδόι Κρους είναι ένας αργεντίνικος, αθλητικός σύλλογος από την πόλη Godoy Cruz, Mendoza. Ιδρύθηκε στις 21 Ιουνίου 1912. Ο σύλλογος είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα, το οποίο συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Αργεντινής, την ανώτατη κατηγορία στο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αργεντινής. Διαθέτει ακόμη τμήμα Καλαθοσφαίρισης, Χειροσφαίρισης, Χόκεϊ επί χόρτου, Αντισφαίρισης και Πετοσφαίρισης. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Estadio Malvinas Argentinas, χωρητικότητας 45000 θεατών.
Σατωμπριάν
Αναγέννηση
Ο 16ος αιώνας σημαδεύτηκε από την δράση του Ζαν ντε Λαβάλ, κυβερνήτη της Βρετάνης από το 1531 ως το 1542, ο οποίος ξεκίνησε την κατασκευή της αναγεννησιακής πτέρυγας του κάστρου για την σύζυγό του, Φρανσουάζ ντε Φουά. Ο Ζαν ντε Λαβάλ κληροδότησε τη βαρωνία του στον Αν ντε Μονμορανσί.
Γοδόι Κρους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής
Σατωμπριάν
Αναγέννηση
Οι βαρώνοι της Αναγέννησης φιλοξένησαν διαδοχικά στο κάστρο τους Φραγκίσκο Α΄, Ερρίκο Β΄ και Κάρολο Θ΄.
Το τέλος του αιώνα σημαδεύτηκε από την κατάληψη της πόλης από την Ligue των Καθολικών από το 1590 ως το 1597, υπό την ηγεσία του Δούκα του Μερκέρ. Κατά τον 17ο αιώνα ο Οίκος των Κοντέ έλαβε ως κτήση το Σατωμπριάν, χωρίς, ωστόσο, να το χρησιμοποιήσει ως κατοικία. Την ίδια εποχή, το 1680, κατασκευάστηκε και νοσοκομείο.
Επανάσταση
μικρογραφία|upright=1.2|Αναπαράσταση του Σατωμπριάν στον Χάρτη του Κασσίνι τον 18ο αιώνα Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το Σατωμπριάν έγινε, το 1790, έδρα περιοχής, και αποτέλεσε θέατρο, ιδιαίτερα μετά το 1793, βίαιων συγκρούσεων μεταξύ Δημοκρατικών και Βασιλοφρόνων. Ο αδερφός του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, διάσημου Γάλλου συγγραφέα, Ζαν-Μπατίστ-Ωγκύστ ντε Σατωμπριάν, λοχαγός του ιππικού εκτελέστηκε στην λαιμητόμο ως αντεπαναστάτης στις 3 Φλορεάλ (22 Απριλίου) 1794 στο Παρίσι, σε ηλικία 34 ετών. Το 1800, η πόλη ορίστηκε ως υπονομαρχία.
Είναι αυτή την εποχή που ο Ζοζέφ Λεοπόλντ Σιγκισμπέρ Ουγκό γνώρισε την Σοφί Τρεμπυσέ, κάτοικο της Νάντης, η οποία είχε εξοριστεί από την εποχή της Τρομοκρατίας, και είχε βρει καταφύγιο στην θεία της, Φρανσουάζ Τρεμπυσέ. Απέκτησαν έναν γιο, τον Βικτόρ Ουγκό. Η οικία της Σοφί Τρεμπυσέ, διατηρείται μέχρι σήμερα, ευρισκόμενη σε κοντινή απόσταση από την Maison de l'Ange, που φιλοξενεί, πλέον, τον Οργανισμό Τουρισμού.
Από το 1815 ως τον Μεσοπόλεμο
Στη διάρκεια του 19ου αιώνα, το Σατωμπριάν εκσυγχρονίστηκε με την κατεδάφιση των μύλων και του τείχους (ορισμένα τμήματα των τειχών στα βόρεια και τα νότια της πόλης, διατηρούνται στο ύψος της Porte Neuve, της Tour du Four à Ban στον νοτιοδυτικό άξονα και της Tour de Couéré στον βορειοδυτικό άξονα), λεωφόροι ανοίχτηκαν (όπως η σημερινή Rue Aristide Briand μεταξύ 1845 και 1871), ανεγέρθηκε το Δημαρχείο, ανακατασκευάστηκαν το νοσοκομείο και η Εκκλησία του Αγίου-Νικολάου (αποτελεί έδρα της ενορίας). Εντός του κάστρου, σε αχρηστία τότε πλέον, εγκαταστάθηκαν η υπονομαρχία και το δικαστήριο.
Τα προάστια, τα οποία επεκτείνονταν όλο και περισσότερο, υποδέχτηκαν τα πρώτα εργοστάσια. Επρόκειτο για ένα χυτήριο (χρονολογείται από το 1856), το οποίο βρισκόταν στην Rue Armand Franco, και μια εταιρεία κατασκευής αγροτικών εργαλείων (η εταιρεία Huard), η οποία βρισκόταν στην Rue des Vauzelles. Ο σίδηρος προερχόταν από τα κοντινά ορυχεία των Ρουζέ, Τεϊγιαί και Σιόν.
Από το 1877 ως το 1887 εγκαινιάστηκαν τρεις σιδηροδρομικές γραμμές, οι οποίες συνέδεαν το Σατωμπριάν με την Ναντ, το Σαμπλέ-συρ-Σαρτ, το Ρεντόν, την Ρεν και το Ανσενί. Η πόλη ξεκίνησε να τροφοδοτείται σε φυσικό αέριο από το 1876 και με νερό από το 1928.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Οκτώβριο του 1941, 27 όμηροι (που είχαν συλληφθεί κατά την Γ΄ Δημοκρατία στις αρχές του πολέμου ή από την αστυνομία του Βισύ το φθινόπωρο του 1940) του Στρατοπέδου του Σατωμπριάν παραδόθηκαν στα Waffen-SS και τουφεκίστηκαν, ως αντίποινα για την εκτέλεση του Feldkommandant της Ναντ στις 20 Οκτωβρίου 1941 του Γερμανού αντισυνταγματάρχη Καρλ Χοτς. Ο νεαρότερος των 27 ομήρων, Γκυ Μοκέ, ήταν ηλικίας 17 ετών. Ο τόπος της εκτέλεσης, γνωστός έκτοτε ως « Carrière des Fusillés » ή « La Sablière », αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της ναζιστικής κατοχής στην περιοχή, στο οποίο αποτίει φόρο τιμής ένα μνημειώδες γλυπτό του Αντουάν Ροάλ. Το 1944, η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους, με την επιχείρηση να στοχεύει στα χυτήρια, αλλά να προκαλεί ζημιές και σε τμήμα του κάστρου και του κέντρου της πόλης.
Η μεταπολεμική ανακατασκευή έδωσε την δυνατότητα της δημιουργίας, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, μιας βιομηχανικής ζώνης, κατά μήκος της Εθνικής Οδού 775 (η σημερινή RD771) που κατευθυνόταν προς το Σαιν-Ναζαίρ, χάρη στην οποία η μείζων περιοχή συνέχισε την επέκτασή της προς τα νότια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετάνης
Ρόμπι Μπένσον
Ο Ρόμπιν Ντέιβιντ Σιγκάλ (αγγλικά: Robby Benson, 21 Ιανουαρίου 1956 - ) (γνωστός ως Ρόμπι Μπένσον) είναι Αμερικανός ηθοποιός, τραγουδιστής, σκηνοθέτης και δάσκαλος. Περισσότερο γνωστός είναι για τον ρόλο του στην ταινία της Disney, Η Πεντάμορφη και το Τέρας, στον ρόλο του Τέρατος.
Γεννήθηκε στο Ντάλας, και καταγόταν από εβραϊκή οικογένεια. Η μητέρα του ήταν η Φρέντα Ανν μία ηθοποιός και τραγουδίστρια, και ο πατέρας του Τζέρι Σιγκάλ, ο οποίος ήταν συγγραφέας. Ο Μπένσον μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη και άλλαξε όνομα από την ηλικία των 10.
Ο Μπένσον έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1967, σε την ταινία Περίμενε Μέχρι Να Νυχτώσει, στην οποία όμως δεν έχει credit. Ακολούθως, το 1970 έκανε και το ντεμπούτο το στο Μπρόντγουεϊ, με το The Rothschilds. Επίσης, έχει υπάρξει καθηγητής σε τρία πανεπιστήμια: Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, Πανεπιστήμιο του Γιούτα και, τέλος, Πανεπιστήμιο Νότιας Καρολίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Είχα 'να περιβολάκι
Το Είχα 'να περιβολάκι είναι ελληνική λαϊκή μελωδία (συρτός ή κασίκ χαβασί). Το μέτρο της μελωδίας είναι δύο τέταρτα (2/4). Επίσης, έχει εκδοθεί και ένας ψηφιακός δίσκος με το όνομα του τραγουδιού.
Αρχική μορφή
Η αρχική μορφή του συρτού ήταν δημοφιλής στην Μεσσηνία. Είναι ένα από τα πιο γνωστά λαϊκά τραγούδια της Πελοποννήσου.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1"> Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια Κατηγορία:Ελληνικά_παραδοσιακά_τραγούδια
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1966-67
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1966-67 ήταν μια διασυλλογική διοργάνωση που λάμβανε χώρα για πρώτη φορά και η οποία εξελίχθηκε παράλληλα με το θεσμό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης. Σε αυτήν, πρώτευσε και αναδείχθηκε ως τροπαιούχος η ιταλική Ίνις Παλακανέστρο Βαρέζε (Ignis Pallacanestro Varese), η οποία στη συνέχεια πρωταγωνίστησε επί σειρά ετών στο Κύπελλο Πρωταθλητριών.
Αναλυτικά η διοργάνωση
Με τεχνικό τον κόουτς Βιτόριο Τρακούτσι και παίκτες τους Ντίνο Μενεγκίν, Στάνλεϊ Μακένζι (ΗΠΑ), Σάουρο Μπουφαλίνι, Ενρίκο Μποβόνε, Οτορίνο Φλαμπορέα, Όσολα, Τζιαμπατίστα "Νίνο" Τσεσκούτι, Πάολο Βιτόρι, Μάσιμο Βιλέτι και τους αδελφούς Πιεράντζελο Τζεργκάτι, η ομάδα του Βαρέζε κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο, υποτάσσοντας στο διπλό Τελικό τη Μακάμπι Τελ Αβίβ με νίκη εντός έδρας και μια ανώδυνη ήττα στη ρεβάνς του Ισραήλ.
Πηγές
1966 1967 Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης
Ζίγκμαρ Γκάμπριελ
Ζωή και καριέρα
Στις 15 Δεκεμβρίου 1999, μετά την παραίτηση του Γκέρχαρντ Γκλογκόβσκι, ο οποίος είχε διαδεχτεί τον Γκέρχαρντ Σρέντερ στο αξίωμα, ο Γκάμπριελ έγινε Πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας, θέση που διατήρησε μέχρι τις 4 Μαρτίου 2003. Αφού αποχώρησε από το συγκεκριμένο αξίωμα, έγινε "Εκπρόσωπος της Ποπ Κουλτούρας και Λόγου" του SPD την περίοδο 2003-2005, παίρνοντας μετέπειτα λόγω αυτής της θέσης το παρατσούκλι Siggi Pop. Την περίοδο 2005-2009 διετέλεσε Ομοσπονδιακός Υπουργός Περιβάλλοντος, Προστασίας του Περιβάλλοντος και Πυρηνικής Προστασίας στη διάρκεια της πρώτης θητείας στον θώκο της καγκελαρίας της Άνγκελα Μέρκελ (CDU).
Προώθησε τον Διεθνή Οργανισμό Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Χρησιμοποίησε τα κείμενα του Τίλο Σαραζίν, τον συμπολιτευτή του εντός του κόμματος, ο οποίος στα γραπτά του άσκησε κριτική στη μετανάστευση. Ο Γκάμπριελ έχει επίσης αποκαλέσει το Ισραήλ ως ένα "Καθεστώς του Άπαρτχαϊντ".
Μετά την ήττα του SPD στις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές του 2009, ο Φραντς Μιντεφέρινγκ παραιτήθηκε από την ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Ο Γκάμπριελ κατέθεσε υποψηφιότητα για την διαδοχή του και εκλέχτηκε στις 13 Νοεμβρίου 2009. Επανεξελέγη ως αρχηγός του κόμματος για δύο επιπλέον χρόνια στο Συνέδριο του SPD στο Βερολίνο, στις 5 Δεκεμβρίου 2011, λαμβάνοντας ποσοστό 91.6% επί των ψήφων. Το 2017 δεχόμενος πως δεν πρόκειται το SPD να κερδίσει την καγκελαρία υπό την ηγεσία του, παρέδωσε την προεδρία του κόμματος στον Μάρτιν Σουλτς.
Προσωπική ζωή
Ο Γκάμπριελ είναι παντρεμένος με την Μουνίσε Ντεμιρέλ, με την οποία έχει μία ενήλικη πλέον κόρη, αλλά το ζεύγος έχει χωρίσει. Βρίσκεται σε σχέση με την οδοντίατρο Άνκε Στάντλερ από το 2008. Παντρεύτηκαν σε γαμήλια τελετή στα μέσα του Αυγούστου του 2012, τέσσερις μήνες μετά την γέννηση της κόρης τους Μαρί. Ο Γκάμπριελ αιτήθηκε και έλαβε άδεια πατρότητας, για τους πρώτους μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί αντικαγκελάριοι Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας Κατηγορία:Πολιτικοί του SPD
Αντιρρησίες συνείδησης στην Ελλάδα
Στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, έχουν σημειωθεί φαινόμενα αντιρρησιών συνείδησης για διάφορους λόγους, ιδιαίτερα κατά το δεύτερο τέταρτο του 20ού αιώνα.
Αρχικά, επρόκειτο για μαζικά κύματα λιποταξιών λόγω εξάντλησης από τις πολυάριθμες πολεμικές επιχειρήσεις που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1910. Για τον μισό και πλέον αιώνα που ακολούθησε, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αρνήθηκαν σταθερά να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε στρατιωτική υπηρεσία —στάση συνείδησης η οποία αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερη σκληρότητα. Τη δεκαετία του 1980 άρχισαν να εμφανίζονται ιδεολογικοί ή κοινωνικοπολιτικοί αρνητές στράτευσης. Κατά τη διάρκεια του ενός αιώνα δηλωμένης συνειδησιακής αντίρρησης ως προς τον πόλεμο και τη στρατιωτική θητεία, η ελληνική νομοθεσία είτε υπήρξε αμήχανα τιμωρητική, συχνά υπό το βάρος εσωτερικών πιέσεων, είτε σύρθηκε από τη διεθνή κοινότητα ώστε να βελτιώσει την κατάσταση. Καθοριστικής σημασίας υπήρξε η ψήφιση νόμου το 1997 που εισήγαγε μια μορφή πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας ως εναλλακτική της στρατιωτικής.
Αρχές του 20ού αιώνα
thumb|250px|Εκτέλεση Μάρτυρα του Ιεχωβά αντιρρησία συνείδησης λόγω άρνησης να πάρει όπλο στον στρατό. ([[Το Βήμα, 11ης Φεβρουαρίου 1949)]]
Ο θεσμός της υποχρεωτικής στράτευσης εισήχθη στην Ελλάδα το 1911, λίγο καιρό πριν την εμπλοκή της χώρας σε μια σειρά διαδοχικών πολέμων: οι Βαλκανικοί πόλεμοι (1912-1913), ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1917-1918), η εκστρατεία στην Ουκρανία (1919) και οι επιχειρήσεις στη Μικρά Ασία (1920-1922). Εξαιτίας της μακράς διάρκειας αυτής της εμπλοκής —πάνω από μια δεκαετία— και της συνεπακόλουθης εξάντλησης των στρατιωτών —πολλοί από τους οποίους κατατάχθηκαν το 1911 και απολύθηκαν το 1923—, έκανε την εμφάνισή του το πρώτο μαζικό κύμα λιποταξιών στον ελληνικό στρατό.
Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου
Για τα επόμενα 60 χρόνια αρνητές στράτευσης για λόγους συνείδησης ήταν αποκλειστικά οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, καθώς η χριστιανική συνείδησή τους τους επιβάλλει να παραμένουν πολιτικά και στρατιωτικά ουδέτεροι. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (1946-1949) Μάρτυρες του Ιεχωβά είτε καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν είτε καταδικάστηκαν σε ισόβια δεσμά. Την περίοδο που ακολούθησε αρκετοί από αυτούς στάλθηκαν σε εξορία στη Μακρόνησο, στη Γυάρο και αλλού.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τήρησαν την ίδια στάση ασυμβίβαστης πολιτικής ουδετερότητας και αρνήθηκαν να πάρουν όπλο, όπως συνέβη και με χιλιάδες ομοπίστους τους υπό το καθεστώς των Ναζί, από τους οποίους περισσότεροι από 200 δικάστηκαν από το Γερμανικό Πολεμικό Δικαστήριο, καταδικάστηκαν και κατόπιν εκτελέστηκαν.
Τη δεκαετία του 1960
Χαρακτηριστική περιγραφή του κλίματος και της αντιμετώπισης που τους επιφυλασσόταν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και τις αρχές του 1960 καταγράφεται στο αυτοβιογραφικό διήγημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου που έγραψε το 1963 με τίτλο Ο Χιλιαστής —μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες τρίτων που σώζονται επί του θέματος από εκείνη την εποχή. Ο συγγραφέας περιγράφει την τυχαία γνωριμία του με έναν Μάρτυρα του Ιεχωβά κρατούμενο στο κέντρο κατάταξης κοντά στην Κόρινθο, όπου είχε παρουσιαστεί, και εκφράζεται με θαυμασμό για το ηθικό σθένος του. Οι μαρτυρίες του αποτελούν δείγμα της βαναυσότητας με την οποία αντιμετωπίστηκαν εκείνοι που αρνούνταν να πάρουν όπλο. Δεκαετίες αργότερα ο Χριστιανόπουλος εξακολούθησε να διώκεται εξαιτίας αυτής της σπάνιας καταγραφής των όσων συνέβαιναν στους θρησκευτικούς αντιρρησίες συνείδησης.
Καθώς κυλούσε η δεκαετία του 1960, επιβάλλονταν ποινές κάθειρξης 15 και 20 χρόνων, οι οποίες προξένησαν παγκόσμια κατάπληξη και αγανάκτηση. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά που παρουσιάζονταν στο στρατό και αρνούνταν να παραλάβουν όπλο εκείνη την περίοδο ήταν πάνω από 500 άτομα ανά έτος. Το 1966 η καταδίκη σε θάνατο που απαγγέλθηκε εναντίον του Χρήστου Καζάνη, ο οποίος δήλωνε ότι «η παραλαβή οπλισμού αντιβαίνει εις την συνείδησίν του και τας θρησκευτικάς του πεποιθήσεις», «προκάλεσε διεθνή κατακραυγή». Μερικές εβδομάδες αργότερα, η ποινή αυτή μετριάστηκε σε 4½ χρόνια φυλάκιση. Τη δεκαετία του 1970 συνεχίσθηκε η επιβολή εξοντωτικών ποινών 5, 8, 10 ακόμη και 20 ετών φυλάκισης με ταυτόχρονη πενταετή ή δεκαετή στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων. Όλα αυτά συνέβαιναν ενόσω η στρατιωτική θητεία δεν ξεπερνούσε σε διάρκεια τα 2½ χρόνια.
Τη δεκαετία του 1970
Το νομικό καθεστώς και η βάναυση μεταχείριση των αντιρρησιών συνείδησης δεν άλλαξε ούτε όταν επανήλθε ο κοινοβουλευτισμός το καλοκαίρι του 1974. Εκείνη την περίοδο υπήρχαν κρατούμενοι Μάρτυρες του Ιεχωβά οι οποίοι είχαν ήδη εκτίσει πολυετή φυλάκιση, από εφτά ως δέκα χρόνια, σε στρατιωτικές φυλακές μετά από αλλεπάλληλες καταδίκες. Πολλοί νεαροί Μάρτυρες αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να περιορίσουν τις συντριπτικές συνέπειες που επέφερε αυτή η πολιτειακή αντιμετώπιση στη ζωή τους λόγω της σταθερής τους απόφασης «να μην πάρουν όπλο».
Οι φωνές δημόσιας διαμαρτυρίες στο εσωτερικό της χώρας ήταν ελάχιστες. Εκείνη την περίοδο ξεχώρισε η εκδήλωση του συγγραφέα Βασίλη Βασιλικού να θέσει δημόσια το ερώτημα: «Δεν θα βρεθεί τάχα ένας βουλευτής, μέσα στους τριακόσιους, να φέρει το θέμα στη Βουλή και να ρυθμιστεί μια για πάντα αυτό το πρόβλημα;» Τελικά δύο βουλευτές, η Βιργινία Τσουδερού και ο Θόδωρος Αναγνωστόπουλος έθεσαν σχετική ερώτηση στη Βουλή. Η απάντηση που έλαβαν από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ήταν η εξής: «Αι εφαρμοζόμεναι παρ' ημίν δι' αυτούς [τους αντιρρησίες συνείδησης] διατάξεις τυγχάνουν απολύτως εναρμονισμέναι προς τας διατάξεις του Συντάγματος». Μάλιστα, ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελος Αβέρωφ, είχε πει σε δημοσιευμένη επιστολή του:
Ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Στεφανάκης σχολίασε σε ερώτημα του βουλευτή Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη, υπό το βάρος σωρείας επιστολών διαμαρτυρίας που έφταναν καθημερινά από το εξωτερικό, όσον αφορά ότι υπήρχαν τότε κρατούμενοι που είχαν παραμείνει φυλακισμένοι για 10-15 χρόνια: «''Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν άνθρωποι με αυτάς τας ποινάς. Έχει περιοριστεί πάρα πολύ ο αριθμός και εκείνο το οποίο επιτρέπεται από την σωφρονιστικήν συντελείται''». Η ανταπάντηση του ερωτώντος βουλευτή ανέφερε μεταξύ άλλων: «''Η Διεθνής Αμνηστία έχει κατάλογον των φυλακισμένων. Είναι περίπου ενενήντα τόσοι και έχουν ποινές πράγματι πολυχρονίους''».
Παράλληλα, στο ίδιο δημοσίευμα με την επιστολή του Αβέρωφ ο Γιώργος Παπαλάπας, ο οποίος κρατούνταν στις Φυλακές Ιωαννίνων ως αντιρρησίας συνείδησης, τόνισε την προθυμία των Μαρτύρων του Ιεχωβά να προσφέρουν μη στρατιωτική υπηρεσία για το κοινό καλό αναφέροντας μεταξύ άλλων:
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1977, κάτω από την πίεση διεθνών οργανισμών και ιδιαίτερα του Συμβουλίου της Ευρώπης, η κυβέρνηση Καραμανλή, στην τελευταία μέρα λειτουργίας της Βουλής και στις 11 το βράδυ, πέρασε τον νόμο 731/1977, με τον οποίο όσοι αρνούνται να φέρουν όπλα για θρησκευτικούς λόγους μπορούσαν να εκπληρώσουν τετραετή άοπλη θητεία σε στρατόπεδο. Όσοι είχαν καταδικαστεί μέχρι τότε για ανυπακοή απαλλάχθηκαν και υποχρεούνταν να εκπληρώσουν άοπλη θητεία. Αν αρνούνταν και αυτή τη δυνατότητα, καταδικάζονταν σε ποινή φυλάκισης ίση με τη διάρκεια της άοπλης θητείας και εξαιρούνταν κατόπιν από την εκπλήρωση θητείας. Δυο χρόνια πριν, κατά τις διαδικασίες εκπόνησης του Συντάγματος του 1975, η τότε πρόταση μέρους του Κοινοβουλίου για τη θέσπιση εναλλακτικής υπηρεσίας για όσους αρνούνταν για ιδεολογικούς ή θρησκευτικούς λόγους να εκπληρώσουν στρατιωτική θητεία είχε απορριφθεί από την κυβερνητική πλειοψηφία. Η Εισηγητική Έκθεση του νέου νόμου, των υπουργών Ε. Αβέρωφ και Κ. Στεφανάκη, ανέφερε μεταξύ άλλων:
Εντούτοις, παρά την ψήφιση αυτού του νόμου από τη Βουλή των Ελλήνων, υπήρξε δυσκολία στην εφαρμογή του, καθώς δίνονταν αυθαίρετες ερμηνείες από ορισμένους στρατιωτικούς.
Εκτός αυτού, μετά την ψήφιση του νόμου, ξέσπασε θύελλα διαμαρτυριών που συνέτεινε στο να καταστεί ανίσχυρος και ελλιπής. Τις διαμαρτυρίες ενθάρρυνε —είτε σιωπηρά είτε απροκάλυπτα— η Εκκλησία της Ελλάδας. Αυτή η κατάσταση είχε ως συνέπεια να γίνει εντονότερη η βάναυση συμπεριφορά στην πράξη.
Το Φεβρουάριο του 1978, 45 αντιρρησίες συνείδησης που κρατούνταν στις Στρατιωτικές Φυλακές Αυλώνας, εξέθεσαν με συγκεκριμένα στοιχεία την κατάσταση όπως είχε διαμορφωθεί —τόσο νομικά όσο και στην πράξη— στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία δημοσίευσε αυτή την επιστολή στις 15 Ιουλίου 1978. Η αντίδραση του υπουργού Εθνικής Αμύνης Ε. Αβέρωφ ήταν άμεση:
Η κινητοποίηση που είχε προκληθεί από την επιστολή των 45 αντιρρησιών είχε, όμως, ως αποτέλεσμα να έρθει στην Ελλάδα δύο ημέρες αργότερα ο εκπρόσωπος της Διεθνούς Αμνηστίας. Μόλις έγινε γνωστή η άφιξή του, όλοι οι αντιρρησίες συνείδησης μεταφέρθηκαν στις Αγροτικές Φυλακές Κασσάνδρας όπου και παρέμειναν τελικά.
Τη δεκαετία του 1980
Στα χρόνια που ακολούθησαν, αν και τα κινήματα για το σεβασμό των δικαιωμάτων των στρατιωτών ήταν ιδιαίτερα ενεργά, η άρνηση στράτευσης για μη θρησκευτικούς λόγους ήταν θέμα επί του οποίου δεν έπαιρναν θέση τα κόμματα της αριστεράς.
Η πολιτική αμφισβήτηση μερικών από τους παραδοσιακούς θεσμούς και ειδικά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας κέρδισε αρχικά έδαφος ανάμεσα στις τότε νεοεμφανιζόμενες οικολογικές ομάδες, στους κύκλους των ανυπότακτων και σε μέρος του αντιεξουσιαστικού χώρου. Οι πρώτες σποραδικές αναφορές στο θέμα τοποθετούνται γύρω στα 1982-1984, ενώ η Οικολογική Εφημερίδα καθώς και η εξαιρετική για την εποχή του έκδοση του περιοδικού Αρνούμαι έδωσαν φωνή με την εμφάνισή τους και προσανατόλισαν το νεογέννητο κίνημα υποστήριξης της αντίρρησης συνείδησης για κοινωνικο-πολιτικούς λόγους. Σταδιακά, καθώς οι διεθνείς σχέσεις αναπτύσσονταν, οι σχετικές εκδηλώσεις και τα άρθρα πλήθαιναν, επιτεύχθηκε μια σχετική συνοχή και οι άμεσοι στόχοι δεν αποτελούσαν ακόμη αντικείμενο σύγκρουσης —ήταν ήδη πραγματικότητα η αποφυλάκιση Μαρτύρων του Ιεχωβά με πολυετείς φυλακίσεις, έπαψαν οι επαναλαμβανόμενες διώξεις και, σταδιακά, θεσπίστηκε η νομοθεσία για εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία.
Τα έτη 1986-1987 αναδείχτηκαν οι πρώτοι μη θρησκευτικοί αντιρρησίες συνείδησης. Οι δηλώσεις τους ήταν ανατρεπτικές, είχαν ανθρωπιστικό χαρακτήρα, δεν περιόριζαν την άρνηση σε ένα είδος στρατού ή πολιτικού συστήματος και προωθούσαν τη μη-βία και την κοινωνική ανυπακοή. Τον Μάρτιο του 1987 ο 28χρονος Μιχάλης Μαραγκάκης, ο πρώτος που έκανε δημόσια γνωστή την άρνησή του να στρατευτεί, συνελήφθη και τον Ιούνιο καταδικάστηκε σε τετραετή φυλάκιση.
Η κυβέρνηση ενέμεινε στη σκληρή της στάση, παρά το εντυπωσιακό κίνημα συμπαράστασης που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα και διεθνώς. Η έλλειψη πολιτικής βούλησης καλυπτόταν από εκτιμήσεις για την αντισυνταγματικότητα της άρνησης στράτευσης και της εναλλακτικής υπηρεσίας. Μετά από έφεση που υπέβαλε τον Φεβρουάριο του 1988, η ποινή του Μαραγκάκη μετατράπηκε σε φυλάκιση 26 μηνών. Στις 22 του ίδιου μήνα άρχισε απεργία πείνας την οποία διέκοψε την Πρωτομαγιά, ύστερα από την υπόσχεση της κυβέρνησης, που θορυβημένη από τη διεθνή υποστήριξη δήλωσε πως θα εξετάσει την υπόθεση της αντίρρησης συνείδησης κάτω από θετικό πρίσμα.
Στο μεταξύ στις 12 Απριλίου του ίδιου χρόνου συνελήφθη ο αντιρρησίας Θανάσης Μακρής, ο οποίος συμπαραστάθηκε με απεργία πείνας στον Μαραγκάκη. Στις 26 Μαΐου καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση (η οποία αργότερα μετατράπηκε σε 18μηνη), και έτσι ξεκίνησε νέα απεργία πείνας στην οποία τον συνόδευσε ο Μαραγκάκης και η οποία διακόπηκε όταν η κυβέρνηση δημοσιοποίησε νομοσχέδιο τον Ιούλιο. Αυτό το σχέδιο νόμου που προέβλεπε μεταξύ των άλλων διπλάσιας διάρκειας αναπληρωματική/εναλλακτική θητεία δεν έφτασε ποτέ για συζήτηση στη Βουλή. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του Μαραγκάκη και του Μακρή βρισκόταν σε εξέλιξη μια τεράστια εκστρατεία αποστολής χιλιάδων επιστολών συμπαράστασης, η οποία έφερε σε θέση άμυνας την κυβέρνηση. Οργανώθηκαν δεκάδες συναυλίες και εκδηλώσεις συμπαράστασης, ενώ πάνω από είκοσι άτομα δήλωσαν αντιρρησίες συνείδησης για ιδεολογικούς λόγους.
Ο Μιχάλης Μαραγκάκης αποφυλακίστηκε τον Δεκέμβριο του 1988 μετά από τρεις διαδοχικές απεργίες πείνας 71, 50 και 20 ημερών, ενώ ο Θανάσης Μακρής τον Ιούλιο του 1989 μετά από δύο απεργίες 55 και 33 ημερών. Και οι δύο αποφυλακίστηκαν έχοντας εκτίσει τα 2/3 της ποινής τους. Στο μεταξύ, η δυνατότητα άοπλης στρατιωτικής θητείας είχε επεκταθεί με νόμο (Φεβρουάριος 1988) και στους ιδεολογικούς αρνητές, κανείς τους όμως δεν έκανε χρήση της ρύθμισης.
Από το 1989 η είσοδος των Οικολόγων Εναλλακτικών στη Βουλή και η θετική αντιμετώπιση του θέματος εκ μέρους του Συνασπισμού έφεραν το θέμα στο κοινοβουλευτικό προσκήνιο. Την ίδια περίοδο δημιουργήθηκε ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης ως μετεξέλιξη των Επιτροπών Συμπαράστασης στους Μαραγκάκη και Μακρή.
Τη δεκαετία του 1990
Τον Φεβρουάριο του 1990 ο αριθμός των πολιτικών αντιρρησιών συνείδησης έφτασε τους 27, ενώ ταυτόχρονα περίπου γίνεται η σημαντική εμφάνιση των πρώτων αντιρρησιών συνείδησης στην Τουρκία. Αν και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εξακολουθούσαν να φυλακίζονται —ανά πάσα στιγμή υπήρχαν περίπου 400 έγκλειστοι με τετραετείς ποινές σε στρατιωτικές και αγροτικές φυλακές—, έπαψαν οι διώξεις κατά των μη θρησκευτικών αντιρρησιών με εξαίρεση τις διοικητικές κυρώσεις.
Η κατάσταση άλλαξε τον Μάιο του 1991 με τη σύλληψη του Νίκου Μαζιώτη. Ακολούθησε η σύλληψη του Παύλου Ναθαναήλ τον Σεπτέμβριο. Στις δηλώσεις τους ανέφεραν ως λόγο άρνησης την ταξική/αντιεξουσιαστική τους συνείδηση και διακήρυξαν την απροθυμία τους να υπηρετήσουν οποιαδήποτε μορφή εναλλακτικής θητείας. Καταδικάστηκαν σε ένα χρόνο φυλάκιση με τριετή αναστολή και αφέθηκαν και πάλι ελεύθεροι, ενώ τους επιδόθηκε φύλλο πορείας. Ο Μαζιώτης συνελήφθη και πάλι στις 9 Οκτωβρίου 1992. Άρχισε απεργία πείνας η οποία διήρκεσε 50 μέρες και διακόπηκε με την αποφυλάκισή του.
Το 1992 η κυβέρνηση ανακοίνωσε την προετοιμασία νομοσχεδίου, του οποίου όμως η πορεία τερματίστηκε άδοξα, όταν απορρίφθηκε από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους ως αντισυνταγματικό στο τέλος της χρονιάς. Κατά την περίοδο των επόμενων κυβερνήσεων κυκλοφορούσαν σενάρια για νομοσχέδιο που θα αναγνωρίζει την αντίρρηση συνείδησης, όπως π.χ. η «κοινωνική θητεία στο στρατό», τα οποία θεωρήθηκαν από μερικούς ως τεχνάσματα που στόχο είχαν την αναχαίτιση των πολιτικών πιέσεων τόσο από το εξωτερικό όσο και από το εσωτερικό της χώρας. Οι αντιρρησίες είχαν φτάσει περίπου τους 100, αν και δεν ήταν όλοι διατεθειμένοι να εκπληρώσουν κοινωνική υπηρεσία, αν και όταν αυτή επρόκειτο να ψηφιστεί.
Οι περισσότεροι πολιτικοί αντιρρησίες άλλαξαν σπίτια και οι αρχές δεν τους ενόχλησαν, κατάσταση που άλλαξε με τη σύλληψη τον Αύγουστο του 1995 του Νίκου Καρανίκα στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Ο Καρανίκας μεταφέρθηκε σε στρατιωτικές φυλακές και καταδικάστηκε σε φυλάκιση τεσσάρων χρόνων για ανυποταξία σε καιρό γενικής επιστράτευσης. Τον Δεκέμβριο του 1995 και μετά από την ανάπτυξη ενός μεγάλου κινήματος συμπαράστασης, το Αναθεωρητικό Δικαστήριο μείωσε την ποινή του σε ένα χρόνο με τριετή αναστολή. Κατά την έξοδό του όμως από τη δικαστική αίθουσα και σύμφωνα με την πάγια πρακτική των στρατολογικών αρχών, του επιδόθηκε φύλλο πορείας. Ο Καρανίκας δεν παρουσιάστηκε και η εναντίον του κατηγορία μετατράπηκε πλέον σε λιποταξία. Με την ίδια κατηγορία ο Νίκος Μαζιώτης, που είχε συλληφθεί για άλλη υπόθεση, καταδικάστηκε το 1998 σε πρωτόδικη φυλάκιση δέκα μηνών, η οποία στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο μειώθηκε στους οκτώ μήνες. Ο Αργεντινός Αντόλφο Πέρες Εσκιβέλ, ο οποίος έχει τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, είχε δηλώσει τα εξής:
Στο μεταξύ —αν και με καθυστέρηση δεκαετιών σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη— ψηφίστηκε στις 27 Ιουνίου 1997 ο νόμος 2510, που εισάγει μια μορφή πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας ως εναλλακτική της στρατιωτικής. Ο όρος «αντιρρησίας συνείδησης» αναφέρεται για πρώτη φορά σε νομικό κείμενο, χωρίς βέβαια αυτό να σηματοδοτεί την τυπική αναγνώριση ενός ανθρώπινου δικαιώματος. Αυτό γίνεται προφανές και από την εισηγητική έκθεση του νόμου, στην οποία αναφέρεται πως «η αντιμετώπιση του σχετικού ζητήματος των αντιρρησιών συνείδησης, με σεβασμό πάντα στον υποχρεωτικό και καθολικό χαρακτήρα της στρατιωτικής θητείας, είναι αναγκαία και για τη συμμόρφωση της χώρας προς υποχρεώσεις που έχει αναλάβει από διεθνείς συνθήκες». Στη συζήτηση της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων που έγινε στη Βουλή, η Μαρία Δαμανάκη είχε αναφέρει μεταξύ άλλων:
Τόσο η μεγάλης διάρκειας (36 μηνών) κοινωνική θητεία που θεσπίστηκε όσο και η ουσιαστική επιβάρυνση των αντιρρησιών με τα έξοδα διαβίωσης θεσπίστηκαν με σκοπό να λειτουργήσουν ως αντικίνητρα για τον θεσμό αυτόν. Επιπλέον, η στάση του στρατού σκλήρυνε και πάλι κατά πολύ αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου. Οι πρώτοι Μάρτυρες του Ιεχωβά που αρνήθηκαν να εκπληρώσουν εναλλακτική υπηρεσία, εξαιτίας του ότι υπάγονταν στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, καταδικάστηκαν σε έξι χρόνια φυλάκιση —στο διπλάσιο της τότε ισχύουσας εναλλακτικής—, ενώ οι Λάζαρος Πετρομελίδης και Γιάννης Χρυσοβέργης προσέφυγαν ενάντια στην υπερβολικά μεγάλη διάρκεια και τις συνθήκες εκπλήρωσης του θεσμού. Όταν τελικά τέθηκε σε εφαρμογή αποδεκτά η εναλλακτική υπηρεσία υπήρξε πλήθος κρουσμάτων απάνθρωπης μεταχείρισης σε βάρος των αντιρρησιών που υπηρετούσαν σε δημόσιες υπηρεσίες. Μάλιστα, υπήρξαν ακραίες αντιδράσεις και σε νομικό επίπεδο, όπως για παράδειγμα η προσφυγή της διοίκησης του Γηροκομείου Αιγίου στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με αίτημα την απομάκρυνση του αντιρρησία Γεώργιου Κλιάμπα επειδή είναι αλλόδοξος και κατά συνέπεια δεν μπορεί να υπηρετεί σε ένα Ορθόδοξο ίδρυμα: «Ο τοποθετούμενος είναι μάρτυς του Ιεχωβά, άλλης πίστεως δηλαδή και συνεπώς όχι μόνο αρνητής, αλλά και ακατάλληλος δια την εκτέλεσιν τής, υπό την αιγίδα του Μητροπολίτου, παρεχομένης ψυχολογικής και κοινωνικής στηρίξεως κατά το Ορθόδοξον Δόγμα των ανθρώπων με ειδικάς ανάγκας και των οικογενειών των».
Οι προτάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη που δόθηκαν τον Αύγουστο του 1999 στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Άκη Τσοχατζόπουλο για τον εξορθολογισμό του θεσμού στη μορφή που υφίστατο περιλάμβαναν μεταξύ άλλων την αποστρατιωτικοποίηση του θεσμού προκειμένου να υπαχθεί υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εσωτερικών, να ισχύουν και για τους αντιρρησίες τα ευεργετήματα που ισχύουν και στους στρατευομένους, όπως της μειωμένης θητείας σε διάφορες κατηγορίες (π.χ. προστάτες), να επεκταθεί σε όλες τις υπηρεσίες του Δημοσίου η δυνατότητα άσκησης υπηρεσίας, να ισχύει κανονικό οκτάωρο και πενθήμερη εργασία, καθώς και η προβλεπόμενη άδεια.
Την ίδια εκείνη περίοδο, ο Πετρομελίδης συνελήφθη κοντά στο σπίτι του και τον Απρίλιο του 1999 καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση, απελευθερώθηκε δε με απόφαση του Εφετείου και μετά από την ανάπτυξη μεγάλου κινήματος συμπαράστασης.
Στην αυγή του 21ου αιώνα
Στις 6 Απριλίου 2000, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε ομόφωνα την Ελλάδα στην υπόθεση Θλιμμένος κατά Ελλάδας καθώς θεώρησε ότι το ελληνικό κράτος δεν έλαβε τα κατάλληλα θετικά μέτρα έτσι ώστε να διαχωρίσει αυτούς που έχουν καταδικαστεί για κακούργημα για θρησκευτικούς λόγους και τους καταδικασθέντες για κακούργημα για άλλους λόγους. Συγκεκριμένα το 1983 ο Μάρτυρας του Ιεχωβά Ιάκωβος Θλιμμένος είχε εκτίσει τη φυλάκισή του ως αντιρρησίας συνείδησης, καταδίκη που —όπως συνέβαινε με όλους τους αντιρρησίες που είχαν εκτίσει ποινή φυλάκισης λόγω της συνειδησιακής στάσης τους— καταχωρήθηκε ως κακούργημα στο ποινικό μητρώο του. Έξι χρόνια αργότερα, το Φεβρουάριο 1989, αυτή η κατηγορία στέρησε στον Θλιμμένο την αναγνώρισή του από το σώμα ορκωτών λογιστών και το διορισμό του σε ανάλογη θέση παρά την επιτυχία του ως δεύτερου στη σειρά στις απαιτούμενες εξετάσεις. Η προσφυγή του κατά της απόφασης απορρίφθηκε οριστικά στις 28 Ιουνίου 1996. Κατόπιν προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας το οποίο, αν και αρχικά δικαίωσε τον ενάγοντα και έκρινε άκυρη την απόφαση, σε επόμενη παραπομπή στην Ολομέλειά του αποφάνθηκε πως καλώς δεν είχε διοριστεί ο Θλιμμένος. Έτσι, η υπόθεση οδηγήθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο ομοφώνως απεφάνθη ότι στην υπόθεση αυτή υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 14 (περί απαγόρευσης των διακρίσεων) σε συνδυασμό με το Άρθρο 9 (περί ελευθερίας της σκέψης, συνείδησης και θρησκείας) και του Άρθρου 6, παράγραφος 1 (δικαίωμα ακροαματικής διαδικασίας σε εύλογο χρονικό διάστημα —καθώς 7 και πλέον χρόνια κράτησαν οι διαδικασίες μέχρι να παρθεί η σχετική οριστική απόφαση) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Σύμφωνα με την ίδια απόφαση, το ελληνικό κράτος κλήθηκε να αποζημιώσει τον προσφεύγοντα με το ποσό των 9 εκατομμυρίων δραχμών (περ. 26.500 €) για ηθική βλάβη και δικαστικές δαπάνες. Εντούτοις, στην Ελλάδα, ακόμη και ύστερα από αυτή την απόφαση του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, υπήρξαν προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας οι οποίες στρέφονταν ουσιαστικά εναντίον του νόμου 2610/97 περί εναλλακτικής θητείας για τους αντιρρησίες συνείδησης.
Εξαιτίας του τιμωρητικού χαρακτήρα της εφαρμοζόμενης εναλλακτικής υπηρεσίας, τον Μάρτιο του 2005, η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών κάλεσε την Ελλάδα να βελτιώσει την κατάσταση των αντιρρησιών συνείδησης, σημειώνοντας ότι: