cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρον ντε Σάντις
Αφού κατάφερε να κερδίσει το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις προκριματικές εκλογές, εξελέγη στο αξίωμα του Κυβερνήτη της Φλόριντα, στις γενικές εκλογές του 2018, με ποσοστό 49.6% έναντι 49.2% του τότε Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του. Στις εκλογές του 2022, επανεξελέγη για δεύτερη θητεία, στο αξίωμα του Κυβερνήτη της πολιτείας, με ποσοστό 59.4% των ψήφων έναντι 40.0% του Δημοκρατικού αντιπάλου του Τσάρλι Κριστ.
Ο ντε Σάντις, ανακοίνωσε επίσημα την υποψηφιότητά του για το προεδρικό χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για τις Προεδρικές Εκλογές του 2024, στις 24 Μαΐου 2023.
Βιογραφία
Κατόπιν υποτροφίας, σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, και έλαβε πτυχίο (BA) το 2001, με διάκριση. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, λαμβάνοντας πτυχίο νομικής (JD) το 2005, επίσης με διάκριση.
Καριέρα
Το 2008, διορίστηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών, ως ειδικός δημόσιος συνήγορος στο γραφείο του ομοσπονδιακού εισαγγελέα των ΗΠΑ για την Κεντρική Φλόριντα. Από το 2010 έως και σήμερα, υπηρετεί ως έφεδρος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει λάβει πολλά μετάλλια για την στρατιωτική του σταδιοδρομία.
Κυβερνήτης της Φλόριντα
μικρογραφία|261x261εσ|Ο ντε Σάντις με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών [[Ντόναλντ Τραμπ το 2019.]] Τον Ιανουάριο του 2018, ο Ρον ντε Σάντις, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το χρίσμα του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών για την θέση του Κυβερνήτη της πολιτείας της Φλόριντα. Κατά την προεκλογική του εκστρατεία, ο ντε Σάντις, έλαβε την υποστήριξη του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Τον Αύγουστο του 2018, ο ντε Σάντις έλαβε το Ρεπουμπλικανικό χρίσμα για την θέση. Στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου, ο ντε Σάντις κατάφερε να κερδίσει οριακά τον τότε Δημοκρατικό αντίπαλό του Άντριου Γκίλουμ, με ποσοστό 49,6% έναντι 49,2% των ψήφων. Ορκίστηκε ως 46ος Κυβερνήτης της Φλόριντα, στις 8 Ιανουαρίου 2019.
Στις εκλογές του 2022, αφού είχε κερδίσει εκ νέου το Ρεπουμπλικανικό χρίσμα, ο ντε Σάντις, κατάφερε να επανεκλεγεί στο αξίωμα του Κυβερνήτη της Φλόριντα, με συντριπτική νίκη για τα δεδομένα της πολιτείας (σχεδόν 20 μονάδες), τον Δημοκρατικό αντίπαλό του, Τσάρλι Κριστ, λαμβάνοντας ποσοστό 59.4% έναντι 40.0% του Κριστ. Το συγκεκριμένο περιθώριο νίκης, ήταν το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί σε παρόμοιο εκλογικό αγώνα στη Φλόριντα από το 1982.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Φλόριντα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κουροσίβο
thumb|Η σύγκρουση του ρεύματος Ογιασίο με το Κουροσίο. Η σύγκρουση δύο ρευμάτων δημιουργεί μεγάλες [[δίνη|δίνες. Το φυτοπλαγκτόν που αναπτύσσεται στα επιφανειακά ύδατα συγκεντρώνεται στα όρια των δινών, σκιαγραφώντας έτσι τις κινήσεις του νερού.]]
Το Κουροσίβο ή Κουροσίο (Kuroshio, 黒潮, που σημαίνει «μαύρη παλίρροια») είναι ένα ισχυρό θερμό θαλάσσιο ρεύμα που διαρρέει τον βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Αρχίζει έξω από τις ανατολικές ακτές της Ταϊβάν και ρέει προς τα βορειοανατολικά. Νότια της Ιαπωνίας διχάζεται σε δύο βραχίονες, από τους οποίους ο ένας εισέρχεται στη Θάλασσα της Ιαπωνίας και ονομάζεται Ρεύμα Τσουσίμα, ενώ ο άλλος, το κυρίως Κουροσίβο, συνεχίζει προς τα βορειοανατολικά, όπου και ενώνεται με το Ρεύμα του Βόρειου Ειρηνικού. Το Κουροσίο είναι ανάλογο με το Ρεύμα του Κόλπου (Γκολφ Στρημ) του Ατλαντικού Ωκεανού, καθώς μεταφέρει θερμό νερό από τους τροπικούς προς τα βόρεια. Στα αγγλικά είναι επίσης γνωστό ως Black Stream (το Μαύρο Ρεύμα) από μετάφραση της ιαπωνικής του ονομασίας, η οποία προήλθε από το βαθύ μπλε χρώμα των νερών του, αλλά και ως το «Ρεύμα της Ιαπωνίας».
Το Κουροσίβο περιγράφηκε και μελετήθηκε για πρώτη φορά συστηματικά και επιστημονικά το 1854, από τον αξιωματικό του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού Σάιλας Μπεντ. Η ροή του Κουροσίβο νότια της Ιαπωνίας αναφέρεται καθημερινά.
Το Κουροσίβο συνδέεται με το Ρεύμα του Βόρειου Ειρηνικού προς βορρά, με το Ρεύμα της Καλιφόρνια προς τα ανατολικά και με το Βόρειο Ισημερινό Ρεύμα προς νότο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Στο νότιο τμήμα του (νότια από τη θάλασσα Σιονομισάκι) το πλάτος του Κουροσίβο φθάνει περίπου τα 170 χλμ., ενώ εκτείνεται από την επιφάνεια του ωκεανού μέχρι βάθος 700 μέτρα περίπου (βάθος διεισδύσεως). Η ταχύτητά του εκεί φθάνει τον 1 ως 1,5 κόμβο (1,8 ως 2,8 χιλιόμετρα την ώρα). Στο βόρειο τμήμα το βάθος διεισδύσεως ελαττώνεται ως τα 200 μέτρα περίπου με αντίστοιχη αύξηση της ταχύτητας σε 1,5 ως 2 κόμβους. Η θερμοκρασία των νερών του τον Αύγουστο κυμαίνεται από 28 βαθμούς C στα Ν ως 25 στα βόρεια, ενώ τον Φεβρουάριο από 18 ως 12. Η αλμυρότητα του ρεύματος είναι 34,8 ως 34,9, δηλαδή μικρότερη από αυτή του Ρεύματος του Κόλπου (36,0 ως 36,4).
Επιδράσεις
Τα νερά του Κουροσίο έχουν μία αυξημένη περιεκτικότητα σε ουράνιο, μεταφέροντας περίπου 5 ως 6 εκατομμύρια τόνους κάθε χρόνο.
Αναφορές στη λογοτεχνία
Μας έσφιξε το kuro siwo σαν μια ζώνη κι εσύ κοιτάς ακόμη πάνω απ' το τιμόνι,...
- ίσως μια ένδειξη για τη μεγάλη ισχύ του ρεύματος.
Παραπομπές
Κουροσιβο Κουροσιβο
Frankenweenie (ταινία, 2012)
Frankenweenie είναι αμερικανική ασπρόμαυρη κωμωδία τρόμου κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2012, σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον και σε σενάριο του Τζον Όγκαστ. Αποτελεί ριμέικ της ομότιτλης ταινίας μικρού μήκους του Μπάρτον που κυκλοφόρησε το 1984 και όπως η πρώτη εκδοχή, η ταινία είναι παρωδία και ένας φόρος τιμής στην ταινία Φρανκενστάιν (Frankenstein) του 1931, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Μέρι Σέλεϊ. Ακούγονται οι φωνές των Κάθριν Ο' Χάρα, Μάρτιν Λάνταου, Μάρτιν Σορτ, Τσάρλι Τέιχαν, Άτικους Σέιφερ και Γουινόνα Ράιντερ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός αγοριού, του Βίκτορ, ο οποίος χάνει το σκύλο του και χρησιμοποιεί τη δύναμη της επιστήμης για να το φέρει πίσω στη ζωή.
Το Frankenweenie κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Οκτωβρίου 2012 και σε μορφή 3D. Στην 85η Απονομή των Βραβείων Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.
Παραγωγή
Αν και ο Τιμ Μπάρτον υπέγραψε με τη Disney να γυρίσει δύο ταινίες για το στούντιο, συμπεριλαμβανομένης και της ταινίας Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (Alice in Wonderland, 2010), η ανάπτυξη για το ριμέικ του Frankenweenie ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2005, όταν οι Τζόσαν ΜακΓκίμπον και Σάρα Πάριοτ έγραψαν το σενάριο. Το 2006, προσεγγίστηκε ο Τζον Όγκαστ να κάνει αλλαγές, αλλά δεν προσελήφθηκε παρά μέχρι τον Ιανουάριο του 2009. Όπως και η πρωτότυπη, η ταινία γυρίστηκε σε άσπρο-μαύρο. Πολλοί από τους καλλιτέχνες που εργάστηκαν στην παλιότερη ταινία του Μπάρτον Η Νεκρή Νύφη (Corpse Bride, 2005) συμμετείχαν και σε αυτό το πρότζεκτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μικρού μήκους ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντάνι Έλφμαν Κατηγορία:Ταινίες σκοτεινής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον Κατηγορία:Ταινίες remake της Disney Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2012
178 Βελισάνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βηλησάμας εκιτμάται σε 35,81 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,244. Η Βηλησάμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 19 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βελισανα
Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου
μικρογραφία|222x222εσ| Ναυτική Σημαία της Ιαπωνίας όπως ήταν στον [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β' Παγκόσμιο Πόλεμο]] Η Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου είναι μια ιαπωνική σημαία, που αποτελείται από ένα κόκκινο δίσκο και δεκαέξι κόκκινες ακτίνες, που αναδύονται από το δίσκο. Όπως και η ιαπωνική εθνική σημαία, η σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου συμβολίζει τον ήλιο.
Η σημαία χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους φεουδάρχες πολέμαρχους στην Ιαπωνία κατά την περίοδο του Έντο (1603-1868 μ.Χ.). Στις 15 Μαΐου 1870, σύμφωνα με την πολιτική της κυβέρνησης Μεϊτζί, υιοθετήθηκε ως πολεμική σημαία του αυτοκρατορικού ιαπωνικού στρατού, και στις 7 Οκτωβρίου 1889, υιοθετήθηκε ως το ναυτικό έμβλημα του αυτοκρατορικού ιαπωνικού ναυτικού.
Προς το παρόν, η σημαία χρησιμοποιείται από την Ιαπωνική Ναυτική Δύναμη Αυτοάμυνας και μια παραλλαγή οκτώ ακτίνων χρησιμοποιείται από τις Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας και την Ιαπωνική Δύναμη Αυτοάμυνας Εδάφους. Ο αναδυόμενος ήλιος φαίνεται επίσης σε πολλές σκηνές στην καθημερινή ζωή της Ιαπωνίας, όπως στα πανό των ψαράδων, που ανυψώνονται, για να σηματοδοτήσουν μια μεγάλη ψαριά, σημαίες για τον εορτασμό του τοκετού και σε σημαίες για εποχιακές εορταστικές εκδηλώσεις.
Η σημαία είναι αμφιλεγόμενη σε μέρη της Ανατολικής Ασίας, ειδικά στη Νότια Κορέα, λόγω της σχέσης της με τον ιαπωνικό μιλιταρισμό και τον ιμπεριαλισμό.
Ιστορία και σχεδιασμός
Η σημαία της Ιαπωνίας και ο συμβολισμός του Ανατέλλοντος Ηλίου έχουν συμβολική σημασία στην Ιαπωνία από την περίοδο της Ασούκα (538-710 μ.Χ.). Το ιαπωνικό αρχιπέλαγος βρίσκεται ανατολικά της ηπειρωτικής Ασίας, και έτσι είναι εκεί όπου ο Ήλιος «ανατέλλει». Το 607 μ.Χ., μια επίσημη αλληλογραφία που ξεκίνησε με "από τον αυτοκράτορα του ανατέλλοντος ήλιου " στάλθηκε στον Κινέζο αυτοκράτορα Γιανγκ του Σούι. Η Ιαπωνία αναφέρεται συχνά ως " η χώρα του ανατέλλοντος ήλιου ". Στο έργο του 12ου αιώνα Η Ιστορία του Χέικε, γράφτηκε ότι διαφορετικοί σαμουράι μετέφεραν σχέδια του Ήλιου στους θαυμαστές τους.
Η ιαπωνική λέξη για την Ιαπωνία είναι日本, που προφέρεται «Νίχον» ή «Νίππον», και κυριολεκτικά σημαίνει «η προέλευση του ήλιου». Ο χαρακτήρας νίτσι (nichi, 日) σημαίνει "ήλιος" ή "ημέρα". Η λέξη χόν (hon, 本) σημαίνει "βάση" ή "προέλευση". Επομένως, η σύνθετη λήξη σημαίνει "προέλευση του ήλιου" και είναι η πηγή του δημοφιλούς δυτικού επιθετικού προσδιορισμού «Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου». Ο κόκκινος δίσκος συμβολίζει τον Ήλιο και οι κόκκινες γραμμές είναι φωτεινές ακτίνες, που λάμπουν από τον ανατέλλοντα ήλιο.
Ο σχεδιασμός της Σημαίας του Ανατέλλοντος Ηλίου  (Ασάχι) έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως από τους αρχαίους χρόνους και ένα μέρος του ονομαζόταν  "Χιάσι"  και χρησιμοποιήθηκε ως το έμβλημα των σαμουράι ( "Χιάσιμον",  日足紋). Η σημαία χρησιμοποιήθηκε ειδικά από τους σαμουράι στην περιοχή Κιούσου. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τις "δώδεκα ακτίνες του ήλιου" (変わり十二日足) της φυλής Ρυουζότζι (1186-1607 μ.Χ.) στην επαρχία Χίζεν και της φυλής Κουσάνο (草野氏) στην επαρχία Τσικούγκο, και τις "οκτώ ακτίνες του ήλιου" (八つ日足紋) της φυλής Κικούτσι (1070-1554 μ.Χ.) στην επαρχία Χίγκο. Υπάρχει μια θεωρία ότι σε πολλά μέρη της περιοχής Κιούσου, Χίζεν και Χίγκο σχετίζονται με αυτό που ονομαζόταν «η χώρα της Ιαπωνίας (Χι)». Υπήρξαν πολλοί τύποι σημαιών Ασάχι από την αρχαιότητα, και ο σχεδιασμός με τον οποίο οι ακτίνες φωτός απλώθηκαν σε όλες τις κατευθύνσεις χωρίς σύννεφα εκφράζουν την τιμώμενη μέρα ή ευοίωνα γεγονότα, και ήταν ένα σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε για τον εορτασμό μιας καλής ψαριάς, του τοκετού και των εποχιακών εορτασμών. Μία πολύ γνωστή παραλλαγή του σχεδίου της σημαίας του ηλιακού δίσκου είναι ο ηλιακός δίσκος με 16 κόκκινες ακτίνες σε σχηματισμό αστεριού της Siemens. Η Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου (Kyokujitsu-ki, Κιοκουτζίτσου-κι) έχει χρησιμοποιηθεί ως παραδοσιακό εθνικό σύμβολο της Ιαπωνίας, τουλάχιστον από την περίοδο Έντο (1603 μ.Χ.). Εμφανίζεται σε έργα τέχνης όπως τα έργα ξυλογραφίας και ζωγραφικής ουκίγιο-ε. Ένα παράδειγμα είναι το έργο ουκίγιο-ε Η Επίσκεψη των Τυχερών Θεών στην Ενοσίμα από τον Ουταγκάβα Γιοσιίκου το 1869 και η ξυλογραφία Οι εκατό απόψεις της Οζάκα, Τρεις Μεγάλες Γέφυρες από τον Ουταγκάβα Κουνικάζου το 1854. Η Fujiyama Tea Co. το χρησιμοποίησε ως ξύλινη ετικέτα κουτιού του Ιαπωνικού πράσινου τσαγιού για εξαγωγή την περίοδο Μεϊτζί (1880). Η Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου χρησιμοποιήθηκε ιστορικά από τους νταϊμιό (大名) και τον ιαπωνικό στρατό, ιδιαίτερα τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό στρατό και το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό. Η σημαία, γνωστή στα Ιαπωνικά ως Τζιουροκουτζό-Κυοκουτζίτσου-κι (Jyūrokujō-Kyokujitsu-ki, 十六条旭日旗), υιοθετήθηκε για πρώτη φορά ως πολεμική σημαία στις 15 Μαΐου 1870 και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Υιοθετήθηκε εκ νέου στις 30 Ιουνίου 1954 και τώρα χρησιμοποιείται από την Ιαπωνική Ναυτική Δύναμη Αυτοάμυνας (JMSDF). Οι Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας (JSDF) και η Ιαπωνική Δύναμη Αυτοάμυνας Εδάφους (JGSDF) χρησιμοποιούν μια παραλλαγή της Σημαίας του Ανατέλλοντος Ηλίου με κόκκινα, λευκά και χρυσά χρώματα.
Το σχέδιο είναι παρόμοιο με τη σημαία της Ιαπωνίας, η οποία έχει έναν κόκκινο κύκλο στο κέντρο, που υποδηλώνει τον Ήλιο. Η διαφορά σε σύγκριση με τη σημαία της Ιαπωνίας είναι ότι η Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου έχει επιπλέον ακτίνες του ήλιου (16 για το έμβλημα), που αντιπροσωπεύει το όνομα της Ιαπωνίας ως "Η Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου". Ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός υιοθέτησε για πρώτη φορά τη σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου το 1870. Ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός και το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό είχαν και οι δύο μια παραλλαγή της σημαίας. Το ναυτικό έμβλημα ήταν τυπωμένο, με τον κόκκινο ήλιο πιο κοντά στην πλευρά του κορδονιού, ενώ η παραλλαγή του στρατού (η οποία αποτελούσε μέρος των χρωμάτων των συνταγμάτων) ήταν κεντραρισμένη. Οι σημαίες χρησιμοποιήθηκαν μέχρι την παράδοση της Ιαπωνίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τον Αύγουστο του 1945. Μετά την ίδρυση των Ιαπωνικών Δυνάμεων Αυτοάμυνας το 1954, η Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου υιοθετήθηκε εκ νέου για το JMSDF και μια νέα σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου με 8-ακτίνες με κίτρινο περίγραμμα για το JGSDF και το JSDF εγκρίθηκε από τον Αρχιστράτηγο των Συμμαχικών Δυνάμεων (SCAP/ GHQ). Η σημαία με τον ήλιο και τις 16 ακτίνες είναι το έμβλημα της Δύναμης της Ναυτικής Αυτοάμυνας, αλλά τροποποιήθηκε με διαφορετικό κόκκινο χρώμα. Η παλιά σημαία έχει πιο σκούρο κόκκινο ( RGB # b12d3d) και η τροποποιημένη παραλλαγή μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι πιο φωτεινή κόκκινη (RGB # bd0029).
Καταργήθηκε η σημαία του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού με τις 16 συμμετρικές ακτίνες και την αναλογία 2:3. Οι Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας και η Δύναμη Αυτοάμυνας Εδάφους χρησιμοποιούν μια σημαντικά διαφορετική Σημαία του Ανατέλλοντος Ήλιου με 8 ακτίνες και μία αναλογία 8:9. Τα άκρα των ακτίνων είναι ασύμμετρα, αφού σχηματίζουν γωνίες 19, 21, 26 και 24 μοίρες. Έχει επίσης εσοχές για τα κίτρινα (χρυσά) ακανόνιστα τρίγωνα κατά μήκος των περιγραμμάτων. Η Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου για το JSDF εγκρίθηκε με νόμο / διαταγή/ διάταγμα, που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της 30ής Ιουνίου 1954.
Ανεξάρτητα από τη στρατιωτική σημαία, πριν από την περίοδο Μεϊτζί, το σχέδιο του Ασάχι χρησιμοποιήθηκε για προσευχές, φεστιβάλ, εορταστικές εκδηλώσεις, ανοικοδόμηση, λογότυπα εταιρειών και προϊόντων, σημαίες μεγάλων αλιευμάτων (Tairyō-bata), εταιρικά λογότυπα και αθλητικά προϊόντα.
Τρέχουσα χρήση
Εμπορικά η σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου χρησιμοποιείται σε πολλά προϊόντα, σχέδια, ρούχα, αφίσες, κουτιά μπύρας (Ζυθοποιία Ασάχι), εφημερίδες (Ασάχι Σίμπουν), συγκροτήματα, μάνγκα, κόμικς (όπως Fantastic Four / Iron Man: Big in Japan, Ιούνιος 2006), άνιμε, ταινίες, βιντεοπαιχνίδια (όπως το Street Fighter II της E. Χόντα), καθώς επίσης εμφανίζεται και αλλού. Η σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου εμφανίζεται σε ετικέτες εμπορικών προϊόντων, όπως στα κουτάκια μιας ποικιλίας μπύρας lager της Ζυθοποιίας Ασάχι. Το σχέδιο ενσωματώνεται επίσης στο λογότυπο της ιαπωνικής εφημερίδας Ασάχι Σίμπουν. Μεταξύ των ψαράδων, το ταϊριό-κι (大漁旗, Σημαία της Καλής Ψαριάς)  αντιπροσωπεύει την ελπίδα τους για μια καλή αλίευση ψαριών. Σήμερα χρησιμοποιείται ως διακοσμητική σημαία σε σκάφη καθώς και για φεστιβάλ και εκδηλώσεις. Η Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου χρησιμοποιείται σε αθλητικές εκδηλώσεις από τους υποστηρικτές των ιαπωνικών ομάδων και μεμονωμένων αθλητών, καθώς και από μη Ιάπωνες.
Από τις 30 Ιουνίου 1954, η σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου είναι η πολεμική σημαία και το ναυτικό έμβλημα της Ιαπωνικής Ναυτικής Δύναμης  Αυτοάμυνας (JMSDF). Ο επικεφαλής του προσωπικού της JSDF Κατσουτόσι Καβάνο είπε ότι η σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου είναι η «υπερηφάνεια» των ναυτικών της Ναυτικής Δύναμης Αυτοάμυνας. Οι Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας (JSDF) και η Ιαπωνική Δύναμη Αυτοάμυνας Εδάφους (JGSDF) χρησιμοποιούν τη Σημαία του Ανατέλλοντος Ήλιου με τις οκτώ κόκκινες ακτίνες που εκτείνονται προς τα έξω, που ονομάζεται Χατσιτζό-Κυοκουτζιτσούκι (Hachijō-Kyokujitsuki, 八条旭日旗). Ένα χρυσό περίγραμμα εν μέρει ευθυγραμμίζει την άκρη.
Η σημαία χρησιμοποιείται επίσης από μη Ιάπωνες, για παράδειγμα, στα εμβλήματα ορισμένων Αμερικανικών στρατιωτικών μονάδων, που εδρεύουν στην Ιαπωνία και από το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Hot Tuna, στο εξώφυλλο του άλμπουμ του Live in Japan. Χρησιμοποιείται ως έμβλημα του Δραστηριότητες του στόλου των Η.Π.Α. Σασέμπο, ως σήμα της Μοίρας Κρούσης 94, σε μια τοιχογραφία στην Αεροπορική Βάση Μισάβα, στα πρώην διακριτικά της Μοίρας Κρούσης 192 και στο κοινό σύστημα στήριξης κράνους με εμβλήματα της 14ης Μοίρας Μαχητικών αεροσκαφών. Ορισμένες ακροδεξιές ομάδες το εμφανίζουν σε πολιτικές διαμαρτυρίες.
Αμφισβήτηση
Δεδομένου ότι η σημαία χρησιμοποιήθηκε από τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό κατά τη διάρκεια των ενεργειών της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, θεωρείται ως προσβλητικό από ορισμένους στην Ανατολική Ασία, ιδιαίτερα στη Νότια Κορέα (η οποία κυβερνήθηκε από την Ιαπωνία ) και την Κίνα. Αυτό το σύμβολο συνδέεται συχνά με τον Ιαπωνικό ιμπεριαλισμό στις αρχές του 20ού αιώνα σε αυτές τις δύο χώρες.
Κατά τη διοργάνωση μιας διεθνούς επιθεώρησης στόλου στο νησί Τζέτζου από τις 10 έως τις 14 Οκτωβρίου 2018, η Νότια Κορέα ζήτησε από όλες τις συμμετέχουσες χώρες να φέρουν μόνο τις εθνικές τους σημαίες και τη σημαία της Νότιας Κορέας στα σκάφη τους, ένα αίτημα που προφανώς αποσκοπούσε στην αποτροπή της Ιαπωνίας να υψώσει τη Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου, που ήταν το έμβλημα της Ιαπωνικής Ναυτικής  Δύναμης Αυτοάμυνας από τότε που ιδρύθηκε το 1954. Η Ιαπωνία ανακοίνωσε στις 5 Οκτωβρίου 2018 ότι θα αποσυρθεί από την επιθεώρηση του στόλου, επειδή δεν μπορούσε να αποδεχτεί το αίτημα της Σεούλ για την απομάκρυνση της σημαίας του Ανατέλλοντος Ηλίου. Γιαπωνέζοι αξιωματούχοι λένε ότι η σημαία είναι υποχρεωτική για τα ναυτικά πλοία της Ιαπωνίας σύμφωνα με την εγχώρια νομοθεσία και αναγνωρίζεται ευρέως ως ταυτοποίηση του Ιαπωνικού στρατού βάσει διεθνούς ναυτικής σύμβασης. Στις 6 Οκτωβρίου 2018, ο αρχηγός του προσωπικού της JSDF Κατσουτόσι Καβάνο είπε ότι η σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου ήταν η «υπερηφάνεια» των ναυτικών της Ναυτικής Δύναμης Αυτοάμυνας και ότι το JMSDF δεν θα συμμετείχε καθόλου, εάν έπρεπε να αφαιρέσουν τη σημαία.
Ο κριτικός Κατσούμι Μουροτάνι, ανταποκριτής του Jiji Newsletter Seoul στη δεκαετία του 1980, δήλωσε ότι η Σημαία του Ανατέλλοντος Ήλιου δεν είχε επικριθεί μέχρι πρόσφατα στη Νότια Κορέα. Η Νότια Κορέα δεν αντιτάχθηκε στην υιοθέτηση της σημαίας του Ανατέλλοντος Ηλίου της Ιαπωνίας για τη θαλάσσια αυτοάμυνα της Ιαπωνίας το 1952, ούτε στην είσοδο στα λιμάνια της Νότιας Κορέας Ιαπωνικών πολεμικών πλοίων, που είχαν υψώσει τη σημαία σε ένα πολεμικό πλοίο το 1998 και επιθεωρήσεις του πολεμικού ναυτικού το 2008 διεξάχθηκαν στη Νότια Κορέα.
Οι εκστρατείες της Νότιας Κορέας εναντίον της σημαίας του Ανατέλλοντος Ηλίου  ξεκίνησαν με σοβαρότητα το 2011, όταν ο ποδοσφαιριστής της Νότιας Κορέας Κι Σουνγκ-γιουένγκ κατηγορήθηκε ότι έκανε ρατσιστική χειρονομία, την οποία υπερασπίστηκε, ισχυριζόμενος ότι ήταν ενοχλημένος που είδε μια σημαία του  Ανατέλλοντος Ηλίου στο γήπεδο. Το 2012, οι Νότιοι Κορεάτες, που αποδοκίμασαν τη σημαία άρχισαν να αναφέρονται γι' αυτή ως "σημαία εγκλήματος πολέμου". Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Καν Κιμούρα, το 2012, ακολουθώντας τις παρατηρήσεις του Κι Σουνγκ-γιουένγκ, οι Κορεάτες, που ζούσαν στη Νέα Υόρκη δημιούργησαν μια πολιτική ομάδα "Οι πολίτες ενάντια στον συμβολισμό εγκληματιών πολέμου" και ξεκίνησαν μια εκστρατεία, για να εξισώσουν τη σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου με τη ναζιστική σβάστικα και να την απαγορεύσουν. Το επόμενο έτος στο Κύπελλο Ανατολικής Ασίας του EAFF 2013, ένα πανό με ένα σύνθημα για ιστορικά ζητήματα με την Ιαπωνία εμφανίστηκε στην Κορεατική ομάδα, που επευφημούσε. Δεδομένου ότι αυτά τα γεγονότα αναφέρθηκαν συχνά στα κορεατικά μέσα ενημέρωσης, ένα διεθνές πολιτικό κίνημα μεταξύ Κορεατών να εξισώσει τη Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου με τη ναζιστική σβάστικα και να την απαγορεύσει εντατικοποιήθηκε.
Η κοινοβουλευτική επιτροπή αθλητισμού της Νότιας Κορέας ζήτησε από τους διοργανωτές των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2020 στο Τόκιο να απαγορεύσουν τη Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου, με τον νομοθέτη της Νότιας Κορέας Αν Μιν-σουκ να  δηλώνει ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν θα μπορούσαν να προχωρήσουν ειρηνικά με τη σημαία στο γήπεδο. Οι διοργανωτές αρνήθηκαν να απαγορεύσουν τη σημαία από τους χώρους εκδηλώσεων. Τον Σεπτέμβριο του 2019, η κινεζική πολιτική ένωση αξιώσεων αποζημίωσης από την Ιαπωνία έστειλε επιστολή στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) για την απαγόρευση της σημαίας. Σύμφωνα με το Associated Press, η ΔΟΕ επιβεβαίωσε την παραλαβή της επιστολής και είπε σε μια δήλωση "τα αθλητικά γήπεδα θα πρέπει να είναι απαλλαγμένα από πολιτικές διαδηλώσεις. Όταν προκύπτουν ανησυχίες κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών, τις εξετάζουμε κατά περίπτωση. "
Το 2021, η Capcom αφαίρεσε τις εμφανίσεις της σημαίας του  Ανατέλλοντος Ηλίου από την εκ νέου κυκλοφορία του Street Fighter II. Η Capcom δεν παρείχε επίσημο λόγο για την αφαίρεση της σημαίας, αλλά είναι πιθανό ότι η σημαία αφαιρέθηκε σε μια προσπάθεια να μην προσβάλει κανένα τμήμα της κοινότητας Street Fighter.
Η βασική θέση της ιαπωνικής κυβέρνησης σχετικά με τη σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου είναι ότι «ισχυρίζεται ότι η σημαία είναι μια έκφραση πολιτικών ισχυρισμών ή ένα σύμβολο του μιλιταρισμού είναι απολύτως ψευδείς». Η Sankei Shimbun, μια δεξιά Ιαπωνική εφημερίδα, επέκρινε τη στάση της Νότιας Κορέας απέναντι στη Σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου, αναφέροντας ότι ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες είχαν αντιταχθεί στην Ιαπωνία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν είχαν διαμαρτυρηθεί επίσημα κατά της Σημαίας του Ανατέλλοντος Ηλίου. Η ίδια εφημερίδα ισχυρίστηκε ότι η ιστορία της σημαίας χρονολογείται πολύ μακρύτερα από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι το εταιρικό λογότυπο του Ασάχι Σίμπουν, το οποίο επαινείται για τη ευσυνειδησία του στη Νότια Κορέα, χρησιμοποιεί επίσης τον σχέδιο του Ανατέλλοντος Ηλίου.
Ο Ιαπωνικός Βηξιλογικός Σύνδεσμος δηλώνει ότι η σημαία σχεδιάστηκε για τον Ιαπωνικό στρατό στις αρχές της περιόδου Μεϊτζί, με διαφορετική εκδοχή, που υιοθετήθηκε από τις ναυτικές δυνάμεις, δηλώνοντας ότι "Οι σημαίες που χρησιμοποιούνται από τον στρατό είναι εγχώριες αποφάσεις", υποστηρίζοντας ότι «Η σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου υπήρχε πριν από την είσοδο της Ιαπωνίας στον πόλεμο και η φύση του ζητήματος είναι διαφορετική από εκείνη της σημαίας Σβάστικα, η οποία δημιουργήθηκε, για να συμβολίσει τις πολιτικές ιδεολογίες του ναζιστικού καθεστώτος. Ο πρώην πρωθυπουργός Σιγκέρου Γιοσίντα δήλωσε ότι "Δεν υπάρχει καμία χώρα στον κόσμο, που να μην γνωρίζει αυτήν τη σημαία. Η σημαία μπορεί να αναγνωριστεί ότι είναι της Ιαπωνίας σε οποιαδήποτε θάλασσα ", με τη σημαία να έχει υιοθετηθεί ως " αναγνωρίσιμη" ως ναυτική σημαία του JMSDF.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Μεκετρέ
Ο αρχαίος Αιγύπτιος αξιωματούχος Μεκετρέ ήταν Θησαυροφύλακας και Αρχιθαλαμηπόλος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεντουχοτέπ Β΄, Μεντουχοτέπ Γ΄ και ίσως του Αμενεμχέτ Α΄, κατά τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου.
Ο τάφος TT280 του Μεκετρέ στις Θήβες, περιείχε πολλά ξύλινα ταφικά ομοιώματα, που αναπαριστούν καθημερινές δραστηριότητες, όπως επίσης και ομοιώματα πλοίων, ζώων, κτιρίων και κήπων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:11η Αιγυπτιακή Δυναστεία Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι Κατηγορία:Αιγύπτιοι ευγενείς
Έθιμα αποκριάς στην Καστοριά
Το καρναβάλι της Καστοριάς είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα λόγω των ξεχωριστών και ιδιαίτερων εθίμων του.
Ένα από τα πράγματα που ξεχωρίζουν τα Ραγκουτσάρια ( όπως αποκαλούν τα καρναβάλια στην Καστοριά).
Τα πιο γνωστά αποκριάτικα έθιμα της περιοχής είναι οι "μπουμπούνες", ο "Χάσκαρης" και οι "παλιαπούλιες".
Μπουμπούνες
Οι μπουμπούνες είναι ένα προχριστιανικό πυρολατρικό έθιμο, στο οποίο οι παριστάμενοι ανάβουν φωτιές στις πλατείες την Κυριακή της αποκριάς. Έπειτα, προσπαθούν να πηδήξουν πάνω από τα αναμμένα κάρβουνα «για να ρίξουν τους ψύλλους και να απαλλαγούν από το κακό». Ορχήστρες με πνευστά και χάλκινα παίζουν τοπικά άσματα, ενώ βγαίνουν κεράσματα και κρασί.
Χάσκαρης και Παλιαπούλες
Τα βράδια του καρναβαλιού στα σπίτια, μετά το εορταστικό δείπνο παίζουν τον Χάσκαρη, δηλαδή, προσπαθούν να πιάσουν με το στόμα τους ένα βρασμένο αυγό, που κρατά στην άκρη της κλωστής ο πιο ηλικιωμένος του σπιτιού.
Οι παλιαπούλες είναι το αντίστοιχο έθιμο που γίνεται στο Άργος Ορεστικό και είναι, ομοίως, πυρολατρικό έθιμο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έθιμα
Χετί Α΄
Ο Χετί Α΄ ήταν αρχαίος Αιγύπτιος νομάρχης της 13ης νομός της Άνω Αιγύπτου, κατά τη Δέκατη Δυναστεία (περ. 21ος αιώνα π.Χ., Πρώτη μεταβατική περίοδος). Όπως πολλοί άλλοι τοπικοί κυβερνήτες, ήταν επίσης ιερέας της τοπικής θεότητας, στην περίπτωση αυτή του Ουεπουαουέτ.
Πιστεύεται ότι ο Χετί Α΄ ο παλιότερος από τρεις νομάρχες που είχαν σχέση μεταξύ τους, της περιόδου της Ηρακλεοπόλεως. Πιθανόν τον διαδέχτηκε ο γιος του Τεφιμπί και κατόπιν ο εγγονός του, Χετί Β΄.
Βιογραφία
Ήταν μέλος μια μακράς γραμμής νομαρχών στο Ασιούτ με ισχυρούς δεσμούς με τη βασιλική οικογένεια και φιλική σχέση με τη 10η, Ηρακλεοπολιτική δυναστεία: ως παιδί ανατράφηκε μαζί με τους βασιλικούς πρίγκιπες της Ηρακλεοπόλεως, και ο πατέρας τους, ο φαραώ, διόρισε τον Χετί νομάρχη και συμμετείχε επίσης στο πένθος του θανάτου του παππού του Χετί.
Μετά το θάνατό του ο Χετί θάφτηκε στο Ασιούτ (Τάφος V) και οι τίτλοι του πέρασαν στον γιο του Ταφιμπί, που πιθανόν έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ουακαρέ Χετί και του Μερικαρέ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
179 Κλυταιμνήστρα
Η Κλυταιμνήστρα (Klytaemnestra) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,15. Ανακαλύφθηκε το 1877 από τον Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομα της συζύγου του Αγαμέμνονα στην ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κλυταιμνήστρας υπολογίσθηκε σε 77,69 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,161. Η Κλυταιμνήστρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 10 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλυταιμνηστρα
Χετί (βεζίρης)
Ο Χετί αρχαίος Αιγύπτιος βεζίρης της Δωδέκατης Δυναστείας υπό το φαραώ Αμενεμχέτ Γ΄, γύρω στο 1800 π.Χ. Ο Χετί είναι γνωστός από ένα απόσπασμα παπύρου που χρονολογείται στο έτος 29 αυτού του φαραώ. Είναι ο μόνος βεζίρης που μπορεί με βεβαιότητα να αντιστοιχηθεί στη βασιλεία του Αμενεμχέτ Γ΄. Στις Οδηγίες του Ρεκχιμέ, ένα κείμενο που αναφέρεται στο αξίωμα του βεζίρη, και βρέθηκε σε αρκετούς τάφους του Νέου Βασιλείου, υπάρχει αναφορά για ένα διάσημο βεζίρη Χετί. Γι’ αυτόν αναφέρεται: «Έκανε πιο φτωχούς αυτούς με τους οποίους σχετιζόταν προς όφελος των άλλων». Φαίνεται πιθανό ότι και οι δύο πηγές, το απόσπασμα και οι Οδηγίες αναφέρεται στο ίδιο πρόσωπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Μέγας Κύων
Ο Μέγας Κύων  (Λατινικά: Canis Major, συντομογραφία: CMa) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Βρίσκεται στο Νότιο ουράνιο ημισφαίριο. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Λέγεται ότι αναπαριστά έναν από τους σκύλους που ακολουθούν τον κυνηγό Ωρίωνα. Ο Μέγας Κύων περιλαμβάνει το Σείριο, το λαμπρότερο αστέρα του νυχτερινού ουρανού, κι αυτός ο αστέρας αποτελεί μέρος του Χειμερινού Τριγώνου.
Αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά
Ο Άλφα του Μεγάλου Κυνός, γνωστός και σαν Σείριος, είναι ο λαμπρότερος αστέρας, εάν εξαιρέσουμε τον Ήλιο, για τον παρατηρητή στη Γη. Είναι επίσης ένας από τους πλησιέστερους αστέρες. Το όνομα του αστέρα σημαίνει καυτός, εφόσον ο καλοκαιρινός καύσωνας σημειωνόταν αμέσως μετά την ανατολή του Σείριου κατόπιν συνόδου με τον Ήλιο. Οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν τέτοιες καλοκαιρινές μέρες κυνικά καύματα, καθώς μόνο οι κύνες ήταν αρκετά τρελοί για να βγουν έξω στον καύσωνα, μ' αποτέλεσμα ο αστέρας Σείριος να ταυτιστεί με κύνες. Ο αστερισμός έτσι έλαβε την ονομασία Μέγας Κύων. Ο β αστέρας του αστερισμού αυτού είναι γνωστός και ως Μουρζίμ.
Ανάμεσα στα διάφορα άλλα (όχι κύρια) αστέρια που ανήκουν στον αστερισμό, ξεχωρίζει ο VY Canis Majoris, που αποτέλει το πιο μεγάλο γνωστό μας αστέρι του Σύμπαντος (2600 ηλιακές ακτίνες).
Αξιοσημείωτα αντικείμενα του μακρινού ουρανού
Σε αυτή την περιοχή του ουρανού δεν υπάρχουν πολλά λαμπρά αντικείμενα. Το μόνο αντικείμενο του καταλόγου του Messier στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός είναι το Μ41 (NGC 2287), ανοικτό σμήνος με οπτικό μέγεθος 4.6. Βρίσκεται περίπου 4 μοίρες απευθείας νότια του Σείριου. Το Μ41 απέχει σχεδόν 2350 έτη φωτός από τη Γη, περιλαμβάνει περίπου 8000 αστέρες, κι έχει διάμετρο περίπου 24 έτη φωτός. Περιλαμβάνει ορισμένους αστέρες τύπου Κ.
Μυθολογία
Ο αστερισμός αυτός ήταν γνωστός στους ανατολικούς λαούς από τα πανάρχαια χρόνια. Στην Ελληνιστική περίοδο, ο αστερισμός αυτός αναπαριστούσε τον Λαέλαπο, το λαγωνικό του Ακταίωνος ή μερικές φορές το λαγωνικό της Πρόκριδος, νύμφης της Άρτεμης, ή το λαγωνικό που έδωσε η Ηώς στον Κέφαλο, τόσο ξακουστό για την ταχύτητα του ώστε ο Δίας το ανύψωνε στον ουρανό. Ο Μέγας Κύων (ή ίσως απλά ο αστέρας Σείριος) είναι το κυνηγόσκυλο του Ωρίωνα, το οποίο καταδιώκει το Λαγό ή βοηθά τον Ωρίωνα στην μάχη του κατά του Ταύρου, όπως αναφέρουν ο Άρατος, ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Οι Έλληνες αναφέρονται σ' ένα μόνο σκύλο, αλλά στα χρόνια των Ρωμαίων, ο Μικρός Κύων αναφέρεται ως ο δεύτερος σκύλος του Ωρίωνα.
Οι μύθοι των Ρωμαίων αναφέρονται στον Μέγα Κύνα ως Custos Europae, ο σκύλος που φρουρεί την Ευρώπη αλλά που δεν καταφέρνει να αποτρέψει τη βίαιη απαγωγή της από τον Δία υπό τη μορφή ταύρου. Τον αναφέρουν και ως Janitor Lethaeus, ο κέρβερος της Κόλασης.
Διαδικτυακοί Τόποι
Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Κύων Μέγας
Καρκίνος (αστερισμός)
Ο Καρκίνος (Λατινικά: Cancer, συντομογραφία: Cnc, σύμβολο: ♋ ) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο, μέλος του ζωδιακού κύκλου, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι βόρειος αστερισμός. Συνορεύει με τους αστερισμούς Λύγκα, Διδύμους, Μικρό Κύνα, Ύδρα και Λέοντα.
Ονομασίες και ιστορία
Το όνομά του σημαίνει «κάβουρας» στην αρχαία ελληνική και οφείλεται στον Άρατο, τον οποίο ακολούθησαν οι Ίππαρχος και Πτολεμαίος. Σώζονται και άλλες αρχαιοελληνικές ονομασίες, όπως Οπισθοβάμων και Οκτάπους, το Octipes των Οβιδίου και Προπέρτιου. Επίσης, Αστακός (Astacus) και Cammarus. To Litoreus των Μανιλίου και Οβιδίου σημαίνει «αυτός που ζει στις ακτές». Το όνομα Nepa, από το De Finibus του Κικέρωνα και άλλους Λατίνους συγγραφείς είναι άστοχο, καθώς δημιουργεί σύγχυση με τον Σκορπιό. Ο Φέστος, γραμματικός του τρίτου αιώνα, υποστήριξε ότι αυτή ήταν αιγυπτιακή λέξη που σήμαινε αστερισμός ή αστέρας.
Κατά την ελληνική μυθολογία, ο Καρκίνος είναι ο κάβουρας που συνέθλιψε ο Ηρακλής κατά τη μάχη του με τη Λερναία Ύδρα. Η Ήρα, που είχε στείλει τον κάβουρα να δαγκώσει τον Ηρακλή, τον «καταστέρισε» (τον έκανε άστρα του ουρανού) μετά τον θάνατό του. Ως μικρό ζώο, απετέλεσε τον αμυδρότερο αστερισμό (με τους λιγότερο φωτεινούς αστέρες) του ζωδιακού κύκλου.
Στην αρχαία Μεσοποταμία ο Καρκίνος συνδεόταν με τον Ήλιο, όπως εμφαίνεται από τις ονομασίες «Ήλιος του Νότου» και «Βόρεια Πύλη του Ηλίου» (Nan-garu). Τα αρχαιότερα σανσκριτικά ονόματα ήταν τα Karka και Karkata, από όπου το Karkatan των Ταμίλ. Στην Ινδία αργότερα ο Καρκίνος ονομαζόταν Kulira από το ελληνικό Κόλουρος του Πρόκλου, την καμπή δηλαδή προς νότο της φαινομενικής κινήσεως του Ηλίου στην ουράνια σφαίρα κατά το θερινό ηλιοστάσιο. Επίσης ονομαζόταν Chercjengh και Kalakang στην Περσία, Lenkutch από τους Οθωμανούς, Sartono στη Συρία και Sartan από τους Εβραίους. Η ίδια ρίζα βρίσκεται πίσω από το Al Saratan των Αράβων, και όλα σημαίνουν καβούρι. Ο Kircher έγραψε ότι στους Κόπτες της Αιγύπτου ο Καρκίνος ονομαζόταν Κλαρία, ενώ κατά τον αστρονόμο Λαλάντ οι Αιγύπτιοι τον ταύτιζαν με τον Άνουβι. Πάντως τόσο στην αρχαία Αίγυπτο, όσο και στη Βαβυλώνα, η πρωταρχική μορφή του αστερισμού ήταν μία χελώνα, από το 4000 π.Χ., ενώ το 2000 π.Χ. οι Αιγύπτιοι είχαν ήδη αλλάξει γνώμη και τον περιέγραφαν ως σκαραβαίο, το έμβλημά τους της αθανασίας. Η ιδέα αυτή επεβίωσε μέχρι τον 12ο αι. μ.Χ., οπότε εικονογραφημένο αστρονομικό χειρόγραφο δείχνει στη θέση του ένα σκαθάρι. Στον Ζωδιακό της Δενδερά πάντως, της ύστερης αιγυπτιακής αρχαιότητας, παριστάνεται ως κάβουρας, αλλά στη θέση του Μικρού Λέοντος.
Στον Αλβουμάσαρ του 1489 ο Καρκίνος είναι μία μεγάλη καραβίδα. Οι Bartschius και Lubienitzki τον 17ο αιώνα τον απεικόνισαν ως αστακό, και ο δεύτερος προσέθεσε προς τους Διδύμους ένα μικρό γαριδοειδές κατασκεύασμα που απεκάλεσε Cancer Minor (Μικρό Καρκίνο). Ο Καίσιος υποστήριξε ότι ο Καρκίνος παριστάνει τον «θώρακα της δικαιοσύνης» της Προς Εφεσίους Επιστολής (6:14), ενώ οι κεντρικοί αστέρες που από την αρχαιότητα ήταν γνωστοί ως Όνοι μαζί με το αστρικό σμήνος Μ44 (βλ.παρακάτω) ήταν γι' αυτόν η Φάτνη του Θείου Βρέφους με το γαϊδουράκι και το βόδι να στέκονται δίπλα. Ο Ιούλιος Σίλερ έλεγε ότι το σύνολο απεικόνιζε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη.
Ο Καρκίνος έχει την ιδιαίτερη διάκριση ότι ένας κύκλος της γήινης σφαίρας, ο Τροπικός του Καρκίνου, φέρει το όνομά του. Αυτό οφείλεται στο ότι στα χρόνια του Πτολεμαίου το βορειότερο σημείο που μπορεί να βρεθεί ο `Ηλιος στον γήινο ουρανό βρισκόταν μέσα στα όρια του Καρκίνου. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται ο Ήλιος κάθε έτος κατά το Θερινό Ηλιοστάσιο, στις 21 Ιουνίου, οπότε ο Ήλιος περνά από το ζενίθ το μεσημέρι στους τόπους που βρίσκονται πάνω στον Τροπικό του Καρκίνου. Η μετάπτωση του άξονα της Γης όμως έχει αλλάξει το βορειότερο αυτό σημείο πάνω στην ουράνια σφαίρα, και στην εποχή μας βρίσκεται στα σύνορα των αστερισμών Διδύμων και Ταύρου, έχει μάλιστα ήδη περάσει στον Ταύρο. Στην εποχή μας ο Ήλιος βρίσκεται μέσα στα όρια του Καρκίνου από τις 21 Ιουλίου μέχρι τις 10 Αυγούστου και οι ημερομηνίες αυτές συνεχίζουν να μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Καρκίνο 47 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 91.
Χετί Β΄
Ο Χετί Β΄ ήταν αρχαίος Αιγύπτιος νομάρχης της 13ης νομός της Άνω Αιγύπτου, κατά τη διάρκεια βασιλείας του φαραώ Μερικαρέ της Δέκατης Δυναστείας (περ. 21ος αιώνα π.Χ., Πρώτη μεταβατική περίοδος).
Βιογραφία
Ήταν ο τελευταίος μια μακράς γραμμής νομαρχών στο Ασιούτ με ισχυρούς δεσμούς με τη βασιλική οικογένεια και φιλική σχέση με τη 10η, Ηρακλεοπολιτική δυναστεία: ο πατέρας του ήταν ο νομάρχης Τεφιμπί, ο ίδιος γιος του νομάρχη Χετί Α΄, και ένας Ηρακλεοπολίτης φαραώ συμμετείχε στο πένθος για τον παππού του Χετί Α΄ (προ-προππάπου του Χετί Β΄). Μετά το θάνατο του Τεφιμπί, ο γιος του Χετί Β΄ τοποθετήθηκε νομάρχης από τον ίδιο τον φαραώ Μερικαρέ, ο οποίος ταξίδεψε βόρεια στο Νείλο με την αυλή του. Είναι γνωστό ότι ο Χετί Β΄ έκανε εργασίες αναστήλωσης στο τοπικό ναό του Ουεπουαουέτ.
Ήταν πιστός στη 10η Δυναστεία μέχρι τέλους, και πιθανόν πέθανε λίγο πριν την πτώση του Ασιούτ στον φαραώ της Θηβαϊκής Ενδέκατης Δυναστείας Μεντουχοτέπ Β΄, που προηγήθηκε της τελικής παράδοσης της Ηρακλεοπόλεως και έτσι το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Υπό τη βασιλεία του Μεντουχοτέπ, η παλιά σειρά νομαρχών που αντιπροσώπευε ο Χετί Β΄ και οι πρόγονοί του, αντικαταστάθηκε από μια νέα, υπέρ της θηβαϊκής δυναστείας σειρά νομαρχών.
Ο ημιτελής τάφος του στο Ασιούτ (Ν. IV) είναι ο πιο καλά διατηρημένος από εκείνους των συγγενών του, οι οποίοι δυστυχώς έχουν καταστραφεί, και είναι επίσης ο μόνος που αναφέρει το βασιλικό όνομα (Μερικαρέ). Ανασκάφηκε πολλές φορές στα τέλη του 19ου αιώνα, και πιο πρόσφατα το 2003-2006.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Χώρα Πάτμου
Η Χώρα ή Πάτμος είναι πρωτεύουσα της νήσου Πάτμου των Δωδεκανήσων. Βρίσκεται, περίπου, στο κέντρο του νησιού και έχει 541 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός του νησιού.
Κατηγορία:Χωριά της Πάτμου
Πυροσβεστική και τροχαία ατυχήματα
Γενική κινητοποίηση
Η δράση ξεκινάει από το πρώτο τηλεφώνημα στο 199( ή στο 112). Οι πληροφορίες καταφτάνουν αρχικά στο εκάστοτε τηλεφωνικό κέντρο, οι οποίες αποτελούν την πρώτη εικόνα για το είδος του συμβάντος από την οπτική του πολίτη. Στην συνέχεια το κέντρο σημάνει συναγερμό ώστε να φύγουν άμεσα οι πρώτοι έξοδοι ,δηλαδή τα οχήματα που αναλογούν στο εκάστοτε συμβάν. Σύμφωνα με την νομοθεσία το πλήρωμα που ειδοποιείται υποχρεούται να βρίσκεται εν κινήσει μέσα σε μόλις 45 δευτερόλεπτα. Οι πυροσβέστες ενημερώνονται από το κέντρο για την τοποθεσία, το είδος αλλά και την σοβαρότητα του συμβάντος ενώ βρίσκονται καθοδόν.
Το  πρωτόκολλο ενεργειών για τη διεξαγωγή της διασωστικής επιχείρησης είναι το εξής
Αρχικά, στο συμβάν θα μεταβούν ένα διασωστικό όχημα , το οποίο φέρει εξοπλισμό απεγκλωβισμού , διάσωσης , κοπής οχημάτων και άλλα εξαρτήματα , και ένα πυροσβεστικό ,το οποίο βρίσκεται εκεί διότι υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο ανάφλεξης των κινητήρων των οχημάτων που εμπλέκονται στο ατύχημα. Παράλληλα ,το τηλεφωνικό κέντρο αναλαμβάνει την ευθύνη να ενημερώσει όσους φορείς δεν έχουν ακόμα ενημερωθεί, όπως την αστυνομία και το ΕΚΑΒ(για την διάσωση των πληγέντων).Καθώς τα οχήματα φτάνουν στο σημείο του ατυχήματος δίνουν καλύτερη πληροφόρηση στο κέντρο(ακριβής τοποθεσία, αριθμός παγιδευμένων , αριθμός τραυματισμένων ,τύπος εμπλεκόμενου οχήματος) και ξεκινούν τις απαραίτητες ενέργειες για τον απεγκλωβισμό των πολιτών .Αρχικά επιτυγχάνουν την πρόσβαση στο όχημα και στους επιβάτες του και παρέχουν τις πρώτες βοήθειες. Εφόσον απομακρυνθούν όλοι οι εμπλεκόμενοι από το σημείο δηλώνεται τέλος συμβάντος στο κέντρο ελέγχου και η δουλειά των πυροσβεστών τελειώνει ,αφού πρώτα βεβαιωθούν για την ασφάλεια κίνησης του οδοστρώματος. Τέλος, αν η κατάσταση το απαιτεί καλείται το ανακριτικό τμήμα του σώματος προκειμένου να καταγράψει την δικογραφία του συμβάντος.
Φωτογραφικό υλικό
μικρογραφία
Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ
Το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας (αγγλικά: National Security Council - NSC) των ΗΠΑ, ή και Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας Προέδρου των ΗΠΑ, είναι το ανώτατο διοικητικό συμβουλευτικό όργανο του εκάστοτε προέδρου των ΗΠΑ επί θεμάτων εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής. Συγκροτείται ως ιδιαίτερο γραφείο ειδικών συμβούλων και αποτελεί μέρος του εκτελεστικού γραφείου του Προέδρου των ΗΠΑ, στον Λευκό Οίκο, όπου και συνέρχεται σε ειδική επί τούτου «αίθουσα καταστάσεων», εξοπλισμένη με ανάλογα εποπτικά μέσα.
Ίδρυση
Το ΕΣΑ/ΗΠΑ συγκροτήθηκε επί προεδρίας του 33ου Προέδρου των ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν, με ιδιαίτερο νόμο εθνικής ασφαλείας του 1947, (με τον ίδιο νόμο που θεσπίστηκε η ίδρυση της CIA, τότε ως CIG, και την κατάργηση του υφιστάμενου μέχρι τότε OSS), όπως αυτός διαμορφώθηκε το 1949 και συνεχίζει με κάποιες τροποποιήσεις να ισχύει σήμερα, με σκοπό την εξέταση των διαφόρων θεμάτων καθώς και τον συντονισμό των ενεργειών αρμοδίων φορέων επί των εκάστοτε αποφάσεων που λαμβάνει. Πρόκειται για αντίστοιχη υπηρεσία με τα Συμβούλια Στέμματος, ή Συμβούλια Εθνικής Ασφάλειας άλλων χωρών με τα οποία οι ομόλογοι αυτών φέρονται επίσημα τουλάχιστον να συνεργάζονται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ
Χανζαντέ Σουλτάνα
Η Χανζαντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:هانزاده سلطان) (Τούρκικα: Hanzade Sultan, 1609 - 21 Σεπτεμβρίου 1650) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Κιοσέμ Σουλτάνας ή της Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν ετεροθαλής αδελφή του σουλτάνου Οσμάν Β΄, αδελφή των σουλτάνων Μουράτ Δ΄ και Ιμπραήμ Α΄ και θεία του σουλτάνου Μεχμέτ Δ΄.
Ζωή
Η Χανζαντέ Σουλτάνα γεννήθηκε το 1609, κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ και της αγαπημένης συζύγου του Κιοσέμ Σουλτάνας, αν και μερικοί λένε ότι ήταν κόρη της πρώτης συζύγου του Αχμέτ, Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάνα. Τρία από τα αδέλφια της έγιναν σουλτάνοι: ο Οσμάν Β΄, ο Μουράτ Δ΄ και ο Ιμπραήμ Α΄.
Μετά το θάνατο του πατέρα της Αχμέτ, τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Μουσταφά Α΄ αντί ο αδελφός της Οσμάν. Η Χανζαντέ, η μητέρα της Κιοσέμ και οι αδελφές της εξορίστηκαν στο Παλιό Παλάτι έως το 1618, όταν ο Οσμάν ανέβηκε στον οθωμανικό θρόνο και η Μαχφιρούζ Χατιτζέ έγινε Βαλιντέ Σουλτάνα. Το 1623 παντρεύτηκε τον Μπαϊράμ Πασά, ο Οσμάν έκανε δώρο γάμου στο νιόπαντρο ζευγάρι ένα παλάτι.
Πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 1650, και θάφτηκε στον τάφο του αδελφού της Ιμπραήμ στην Αγία Σοφία.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Χετί (θησαυροφύλακας)
.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Ευώνυμο Ερεχθηίδας
To Ευώνυμον ή ο Ευώνυμος ή τα Ευωνύμεια ή η Ευωνυμία (Εὐώνυμον), (ο δήμος: Ευωνύμου) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ερεχθηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος, πήρε το όνομά του πιθανώς από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Ευώνυμο, ο οποίος ήταν γιος της Γαίας και του Ουρανού ή γιος της Γαίας και του Κηφισού. Σύμφωνα με μια δεύτερη εκδοχή η ονομασία του δήμου προέρχεται από τις λέξεις «ευ» (εὖ) και «όνομα» (ὄνομα), οι οποίες σημαίνουν ότι είχε κυριολεκτικά «καλό όνομα», ενώ σύμφωνα με μια τελευταία εκδοχή η ονομασία προερχόταν από το φυτό «Ευώνυμον», (επιστημονική ονομασία: Euonymus europaeus).
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος του Ευωνύμου, ήταν δήμος του Άστεως. Η θέση του δήμου βρισκόταν νότια του κυρίως οικισμού της αρχαίας Αθήνας και συνόρευε στα βόρεια με τον δήμο της Αλωπεκής, στα ανατολικά ακουμπούσε τους πρόποδες του όρους του Υμηττού, στα νότια συνόρευε με τον δήμο της Αιξωνής και στα δυτικά με τον δήμο του Αλιμούντος. Ο John S. Traill, χάρη σε σχετική επιγραφή που έχει ανευρεθεί, θεωρεί ως κέντρο του δήμου τη σημερινή περιοχή Τράχωνες, η οποία είναι συνοικία του Άνω Καλαμακίου και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Αλίμου, ενώ τμήματα του αρχαίου δήμου πιθανώς να περιλαμβάνονται επίσης σε τμήματα περιοχών, οι οποίες σήμερα υπάγονται διοικητικά στον Δήμο Αγίου Δημητρίου Αττικής, τον Δήμο Ηλιούπολης και τον Δήμο Ελληνικού - Αργυρούπολης.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ερεχθηίδας φυλής, συμμετείχε με 10 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 12 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι του Ευωνύμου
left|thumb|280px|Άποψη του θεάτρου του Ευωνύμου. Ο δημότης του αρχαίου Ευωνύμου ονομαζόταν Ευωνυμεύς. Η περιοχή του Ευωνύμου κατοικούνταν τουλάχιστον από την μυκηναϊκή εποχή, σύμφωνα με λείψανα πολλών μυκηναϊκών τάφων που έχουν βρεθεί και από νεκρόπολη– νεκροταφείο της ύστερης γεωμετρικής εποχής.
Θέατρο του Ευωνύμου
Στα βόρεια του παλαιού Διεθνούς Αεροδρομίου Ελληνικού και πολύ κοντά και νοτιοδυτικά του σύγχρονου Σταθμού Αλίμου του Μετρό της Αθήνας είναι ακόμη ορατά τα ερείπια του αρχαίου Θεάτρου του Ευωνύμου, το οποίο ανοικοδομήθηκε στα μέσα του τέταρτου αιώνα π.Χ. Έχει τετράγωνη μορφή, αν και εκείνη την εποχή συνήθως οι κατασκευαστές προτιμούσαν την κυκλική ή ημικυκλική μορφή, και τα καθίσματά του ήταν τοποθετημένα σε μια κατά προσέγγιση καμπύλη, η οποία μπορούσε να φιλοξενήσει 2.500–3.750 θεατές και δεδομένου ότι κατά την περίοδο της κατασκευής του η Ερεχθηίδα φυλή είχε περίπου 3000 πολίτες, ίσως στο θέατρο να είχαν συνεδριάσει οι πολίτες αυτοί, ή να είχαν πραγματοποιηθεί εορτές, όπως τα Διονύσια.
Προσωπικότητες από το Ευώνυμο
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο του Ευωνύμου, όπως ο Βάτραχος ο Ευωνυμεύς, ο Βούλων ο Ευωνυμεύς γιος του Αγίου, ο βουλευτής Βουσέλος ή Βρουσέλος ο Ευωνυμεύς γιος του Ναυφράδος, ο βουλευτής Γλαυκίας ο Ευωνυμεύς γιος του Ξενοτίμου, ο βουλευτής Δαμόκριτος ο Ευωνυμεύς, ο βουλευτής Δημέας ο Ευωνυμεύς γιος του Δημέου, 2 βουλευτές με το όνομα Δημήτριος ο Ευωνυμεύς, ο βουλευτής Δημόστρατος ο Ευωνυμεύς, ο βουλευτής Διόδωρος ο Ευωνυμεύς, ο βουλευτής Διόδωρος ο Ευωνυμεύς γιος του Διφίλου, ο βουλευτής Διονύσιος ο Ευωνυμεύς, ο βουλευτής Διονύσιος ο Ευωνυμεύς γιος του Αυτόνου, ο βουλευτής Διονυσόδωρος ο Ευωνυμεύς, ο στρατηγός Διότιμος ο Ευωνυμεύς γιος του Στρομβίχου, ο βουλευτής Δίων ο Ευωνυμεύς κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι
Το Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι (αγγλικά: The Hobbit: An Unexpected Journey) είναι αμερικανική, επική, περιπετειώδης ταινία φαντασίας παραγωγής 2012. Ο Πίτερ Τζάκσον ανέλαβε τη σκηνοθεσία, την παραγωγή και έγραψε το σενάριο μαζί με τους Φραν Γουόλς, Φιλίπα Μπόγιενς και Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο. Βασίζεται στο μυθιστόρημα Το Χόμπιτ του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και αποτελεί το πρώτο μέρος των συνολικά τριών ταινιών, οι οποίες λειτουργούν ως πρίκουελ της τριλογίας Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Πρωταγωνιστούν οι Μάρτιν Φρίμαν, Ρίτσαρντ Άρμιταζ, Τζέιμς Νέσμπιτ και Κεν Στοτ καθώς και άλλοι ηθοποιοί που επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους από την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ανάμεσά τους οι Ίαν ΜακΚέλεν, Κέιτ Μπλάνσετ, Άντι Σέρκις, Χιούγκο Γουίβινγκ, Κρίστοφερ Λι, Ίαν Χολμ και Ελάιτζα Γουντ.
Ο Μπίλμπο Μπάγκινς προσεγγίζεται ξαφνικά από τον μάγο Γκάνταλφ τον Γκρίζο και γίνεται μέλος μίας ομάδας δεκατριών Νάνων, οι οποίοι ηγούνται από τον θρυλικό πολεμιστή, Θόριν Δρύασπη και η αποστολή τους είναι να ανακτήσουν το χαμένο Βασίλειο των Νάνων του Έρεμπορ, από τον δράκο Νοσφιστή. Το ταξίδι τους περιλαμβάνει επικίνδυνα μονοπάτια, μέσω τοπίων γεμάτα με Τελώνια και Ορκ, θανάσιμους Βαργκς (λύκους), Γιγάντιες Αράχνες και Μάγους. Αν και ο στόχος τους βρίσκεται στην Ανατολή, στο Βουνό της Μοναξιάς, πρώτα θα πρέπει να αποδράσουν από τα τούνελ των Τελώνιων, όπου ο Μπίλμπο θα συναντήσει ένα πλάσμα που θα αλλάξει τη ζωή του για πάντα, τον Γκόλουμ. Εκεί, ο Μπίλμπο θα πάρει στην κατοχή του το "πολύτιμο" δαχτυλίδι του Γκόλουμ, το οποίο διαθέτει απρόσμενες και χρήσιμες βοήθειες. Ένα απλό, χρυσό δαχτυλίδι που είναι δεμένο με τη μοίρα της Μέσης Γης.