cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (ταινία, 1978)
Πλοκή
Στα πρώτα χρόνια της Δεύτερης Εποχής της Μέσης Γης, τα ξωτικά μεταλλουργοί σφυρηλατούν Εννέα Δαχτυλίδια της Δύναμης για τους θνητούς Άνθρώπους, επτά για τα Άρχοντες-Νάνους, και τρία για τα Ξωτικά-Βασιλείς. Λίγο αργότερα, ο σκοτεινός άρχοντας Σάουρον φτιάχνει το Ένα Δαχτυλίδι για τον εαυτό του και το χρησιμοποιεί για να κατακτήσει την Μέση Γη. Αφού νίκησε τον Sauron, ο πρίγκιπας Ισίλντουρ παίρνει το δαχτυλίδι για τον εαυτό του, αλλά αφού πεθαίνει από κάτι όρκ, το δαχτυλίδι καταλήγει στον πάτο του ποταμού Anduin, όπου παρέμεινε εκεί για πάνω από 2.500 χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου, ο Σάουρον αποκτά τα Εννιά Δαχτυλίδια και μετατρέπει τους ιδιοκτήτες τους σε Δαχτυλιδοφαντάσματα. Το Ένα Δαχτυλίδι ανακαλύπτεται από τον Ντίγκόλ. Ωστόσο, ο συγγενής του, ο Σμίγκόλ, τον σκοτώνει και παίρνει το Δαχτυλίδι για τον εαυτό του. Το Δαχτυλίδι διαφθείρει το σώμα και το μυαλό του Σμίγκολ και μετατρέπεται στο πλάσμα Γκόλουμ, που το παίρνει μαζί του στα Ομιχλιασμένα Βουνά. Εκατοντάδες χρόνια αργότερα, ο Μπίλμπο Μπάγκινς βρίσκει απρόθυμα το δαχτυλίδι στη σπηλιά του Γκόλουμ και το φέρνει πίσω μαζί του στο Σαίρ.
Δεκαετίες αργότερα, κατά τη διάρκεια των εορτασμών των γενεθλίων του Μπίλμπο, ο μάγος Γκάνταλφ του λέει να αφήσει το Δαχτυλίδι στον ανιψιό του, τον Φρόντο. Ο Μπίλμπο συμφωνεί απρόθυμα και αναχωρεί για το Σχιστό Λαγκάδι. Δεκαεπτά χρόνια περνούν, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Γκάνταλφ μαθαίνει ότι οι κακές δυνάμεις ανακάλυψαν ότι το Δαχτυλίδι βρίσκεται στην κατοχή ενός Μπάγκινς. Ο Γκάνταλφ συναντά τον Φρόντο για να εξηγήσει την ιστορία του Δαχτυλιδιού και τον κίνδυνο που ενέχει και ο Φρόντο αναγκάζεται έτσι να φύγει από το σπίτι του, παίρνοντας μαζί του το Δαχτυλίδι. Συνοδεύεται από τρία χόμπιτ, τα ξαδέλφια του, τον Πίπιν, τον Μέρι και τον κηπουρό του, τον Σαμ. Μετά από μια παραλίγον σύλληψη από τα Δαχτυλιδοφαντάσματα, τα χόμπιτ έρχονται τελικά στο Μπρι, όπου εκεί γνωρίζουν τον Άραγκορν, ο οποίος αναλαμβάνει να τους οδηγήσει στο Σχιστό Λαγκάδι. Ο Frodo μαχαιρώνεται στην κορυφή του βουνού Weathertop από τον άρχοντα των Δαχτυλιδοφαντασμάτων και αρρωσταίνει καθώς το ταξίδι προχωρά. Τα Δαχτυλιδοφαντάσματα τους προλαβαίνουν λίγο μετά τη συνάντησή τους με το ξωτικό Λέγκολας, και τελικά τα ίδια τα Νάζγκουλ παρασύρονται από τα ορμητικά κύματα του ποταμού στον δρόνο για το Σχιστό Λαγκάδι.
Στο Σχιστό Λαγκάδι, ο Frodo θεραπεύεται από τον ίδιον τον 'Ελροντ. Συναντά ξανά τον Γκάνταλφ, αφού ο τελευταίος δραπετεύει από τον διεφθαρμένο μάγο Σαρούμαν, ο οποίος σχεδιάζει να συμμαχήσει με τον Σάουρον, αλλά ταυτόγχρονα ο ίδιος θέλει και το Δαχτυλίδι για τον εαυτό του. Ο Φρόντο προσφέρεται εθελοντικά να πάει στο Μόρντορ, όπου είναι το μόνο μέρος όπου το Δαχτυλίδι μπορεί να καταστραφεί. Στη συνέχεια ο Frodo ξεκινά από το Σχιστό Λαγκάδι με οκτώ συντρόφους: τον Γκάνταλφ, τον Άραγκορν, τον Μπόρομιρ, γιο του Επιτρόπου της Γκόντορ, τον Λέγκολας, τον Γκίμλι, έναν νάνο, μαζί με τον Πίπιν, τον Μέρι και τον Σαμ.
Η προσπάθειά τους να διασχίσουν τα Ομιχλιασμένα Βουνά δεν πετυχαίνει, λόγω της έντονης χιονόπτωσης και αναγκάζονται να μεταβούν στη Μόρια. Εκεί, δέχονται επίθεση από Ορκ και ο Γκάνταλφ πέφτει σε μια άβυσσο ενώ παλεύει με ένα Μπάλρογκ.Τα υπόλοιπα μέλη της συντροφίας συνεχίζουν το ταξίδι και μετά την Μορία πηγαίνουν στο καταφύγιο των ξωτικών, στο Λοθλόριεν, όπου συναντούν την Βασίλισσα του Λοθλόριεν, την Γκαλάντριελ. Αφότου φεύγουν απο το Λοθλόριεν καταλήγουν στο Άμον Χεν, όπου εκεί ο Μπόρομιρ προσπαθεί να πάρει το δαχτυλίδι από τον Φρόντο με την βια, και ο Φρόντο αποφασίζει να συνεχίσει το ταξίδι μόνος του, αλλά ο Σαμ επιμένει να τον συνοδεύσει κι ετσί καταλήγουν να συνεχίσουν το ταξίδι μαζί. Ο Μπόρομιρ σκοτώνεται από βέλη των Όρκ ενώ προσπαθεί να υπερασπιστεί τον Μέρι και τον Πίπιν. Ο Μέρι και ο Πίπιν αιχμαλωτίζονται από τα Ορκ, που σκοπεύουν να τους μεταφέρουν στο Ίσενγκαρντ μέσω των εδαφών του Ροχάν. Ωστόσο, τα αιχμάλωτα χόμπιτ διαφεύγουν και καταφεύγουν στο δάσος Φάνγκορν, όπου εκεί συναντούν τον Δεντρογένη. Ο Άραγκορν, ο Γκίμλι και ο Λεγκόλας ακολουθούν τον Μέρι και τον Πίπιν στο συγκεκριμένο δάσος, όπου ξανασυναντούν τον Γκάνταλφ, ο οποίος αναγεννήθηκε μετά την καταστροφή του Μπαλρόγκ ως ο Γκάνταλφ ο Λευκός.
Στη συνέχεια, οι τέσσερις τους πηγαίνουν στην πρωτεύουσα του Ροχάν, το Έντορας, όπου ο Γκάνταλφ πείθει τον βασιλιά Θεόντεν ότι ο λαός του κινδυνεύει. Ο Άραγκορν, ο Γκίμλι και ο Λεγκόλας μαζί με τον Θέοντεν και τον λαό του Ρόχαν διαφεύγουν στην συνέχεια στο Φαράγγι του Χελμ. Ο Φρόντο και ο Σαμ ανακαλύπτουν τον Γκόλουμ, που τους καταδίωκε σε μια προσπάθεια να ανακτήσει το δαχτυλίδι για τον εαυτό του, και καταφέρνουν να το συλλάβουν.Παρ' όλα αυτά, του χαρίζουν τη ζωή του, με αντάλλαγμα να τους καθοδηγήσει στο Βουνό του Χαμού. Ο Γκόλουμ αρχίζει να συνωμοτεί εναντίον τους και αναρωτιέται αν η γιγαντιαία αράχνη Σέλομπ μπορεί να τον βοηθήσει. Στο Φαράγγι του Χελμ, οι δυνάμεις του Θέοντεν αντιστέκονται με επιτυχία στα Όρκ που έστειλε ο Σάρουμαν, μέχρι να φτάσει ο Γκάνταλφ με επιπλέον Ροχίριμ, καταστρέφοντας ολοκληρωτικά τον στρατό των Όρκ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1978 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Έργα βασισμένα στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1978
Κουάρκ
μικρογραφία|Σύνοψη των σωματιδίων και των δυνάμεων της [[Σωματιδιακή φυσική|σωματιδιακής φυσικής|δεξιά]] Τα κουάρκ (quarks) θεωρούνται σήμερα βασικοί τύποι των στοιχειωδών σωματιδίων της ύλης από τα οποία αποτελούνται τα βαρυόνια (baryons) και τα μεσόνια (mesons). Μαζί με τα γκλουόνια, θεωρούνται τα μόνα στοιχειώδη σωματίδια που μπορούν και αλληλεπιδρούν μέσω της ισχυρής πυρηνικής δύναμης.
Ιστορία
Το 1964 ο Αμερικάνος φυσικός Μάρεϋ Γκελ-Μαν (Murray Gell-Mann) πρότεινε ότι τα πρωτόνια και τα νετρόνια, τα λεγόμενα νουκλεόνια, δεν αποτελούν τους στοιχειώδεις δομικούς λίθους της ύλης, αλλά συνίστανται από άλλα μικρότερα σωματίδια, τα οποία ονόμασε κουάρκ. Η ονομασία αυτή προέρχεται από την πρόταση «Three quarks for Muster Mark», η οποία συναντάται στο μυθιστόρημα Finnegans Wake του Ιρλανδού συγγραφέα και ποιητή Τζέημς Τζόυς. Το 1969 ο Γκελ-Μαν απέσπασε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για τη συνεισφορά του και τις ανακαλύψεις σχετικά με την ταξινόμηση των στοιχειωδών σωματιδίων και τις αλληλεπιδράσεις τους.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1980, σε πειράματα που πραγματοποιήθηκαν σε ειδικά εργαστήρια, επιταχυντές σωματιδίων, των ΗΠΑ (SLAC στην Καλιφόρνια και Φέρμιλαμπ στο Σικάγο) και της Ευρώπης (CERN στην Ελβετία και DESY στη Γερμανία), προέκυψαν έμμεσες ενδείξεις για την ύπαρξη των κουάρκ. Η πειραματική όμως επιβεβαίωση της ύλης κουάρκ, στην κατάσταση που προϋπήρξε στο Σύμπαν τα πρώτα εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη έκρηξη, αναμένεται να προκύψει από πειράματα σύγκρουσης βαριών ιόντων που πραγματοποιούνται στο CERN και στο εργαστήριο BNL της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ.
Στα πειράματα αυτά πυρήνες με μεγάλο μαζικό αριθμό, π.χ. μολύβδου και χρυσού, επιταχύνονται και αποκτούν μεγάλες ταχύτητες. Στην περιοχή των συγκρούσεων των πυρήνων δημιουργούνται συνθήκες μεγάλης θερμοκρασίας και πυκνότητας ύλης (όπως στο αρχικό Σύμπαν). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα κουάρκ που βρίσκονται παγιδευμένα στο εσωτερικό των νουκλεονίων να ελευθερώνονται και να σχηματίζουν «ατμούς» από ύλη κουάρκ σε μια διαδικασία «βρασμού» σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Οι πρώτες πειραματικές ενδείξεις για την ύπαρξη αυτής της νέας κατάστασης της ύλης (ύλη κουάρκ) ανακοινώθηκαν από το εργαστήριο CERN στις αρχές του έτους 2000.
Αντικουάρκ
Τo αντικουάρκ είναι στοιχειώδες σωμάτιο της αντιύλης. Είναι το αντισωμάτιο του κουάρκ. Κουάρκ και αντικουάρκ έχουν ίδια μάζα και χρόνο ζωής, αλλά αντίθετο φορτίο, χρώμα και βαρυονικό αριθμό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχειώδη σωμάτια Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική Κατηγορία:Κουάρκ
Βόρεια Επαρχία (Ζάμπια)
Η Βόρεια Επαρχία (αγγλικά: Northern Province) είναι μια από τις 9 επαρχίες της βόρειας Ζάμπιας. Πρωτεύουσα είναι η Καζάμα. Έχει πληθυσμό 1.306.873 κατοίκων (απογραφή 2000). Έχει έκταση 147.826 τ.χλμ., είναι η μεγαλύτερη από τις 9 επαρχίες της Ζάμπιας και καλύπτει το ένα πέμπτο της Ζάμπιας. Βρίσκεται βόρεια της Ζάμπια, από όπου και το όνομα.
Οι σημαντικότεροι καταρράκτες είναι οι Λουμάνγκουε, οι Κεμπουελούμε, οι Καλάμπο και οι Τσισίμπα, ενώ οι κυριότερες λίμνες είναι η Λίμνη Τανγκανίκα, η Λίμνη Μπανγκουεουλού και η Λίμνη Μουερού-ουά-Ντίπα.
Η Βόρεια Επαρχία διαιρείται σε 12 συνοικίες: Τσιλούμπι, Τσινσάλι, Ισόκα, Καπούτα, Καζάμα, Λουβίνγκου, Μπάλα, Μπίκα, Μποροκόσο, Μπουλουνγκού, Μούνγκουι και Νακόντε.
Γεωγραφία
Η Βόρεια Επαρχία βρίσκεται βορειοανατολικά της Ζάμπιας. Καλύπτει όλη τη βορειοανατολική πλευρά της. Συνορεύει στα δυτικά με τη Λουαπούλα, στα ανατολικά με την Ανατολική Επαρχία, στα νότια με την Κεντρική Επαρχία, στα ανατολικά με τη Βόρεια και την Κεντρική Περιφέρεια του Μαλάουι, στα βορειοανατολικά με την Τανζανία και στα βόρεια με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Οι σημαντικότεροι καταρράκτες είναι οι Λουμάνγκουε, οι Κεμπουελούμε, οι Καλάμπο και οι Τσισίμπα.
Λίμνες
Η Βόρεια Επαρχία είναι πλούσια σε λίμνες. Οι κυριότερες από αυτές είναι η Λίμνη Τανγκανίκα, η Λίμνη Μπανγκουεουλού και η Λίμνη Μουερού-ουά-Ντίπα.
Συνοικίες
thumb|left|250px|Οι συνοικίες της Βόρειας Επαρχίας
Η Βόρεια Επαρχία διαιρείται σε 12 συνοικίες:
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η Βόρεια Επαρχία έχει 1.258.696 κατοίκους.
Παραπομπές
Βόρεια
Οχυρό Ιστίμπεη
Το Οχυρό Ιστίμπεη είναι οχυρό που βρίσκεται στο όρος Κερκίνη (Μπέλες). Απέχει 16 χιλιόμετρα από το Νέο Πετρίτσι και 250 περίπου μέτρα από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.339 μέτρων.
Αποστολή του οχυρού
Το οχυρό είχε ως αποστολή την απαγόρευση της οδού από Πετρίτσι δια Τραπέσκας (Τραπέζι) Λέτσιτσας (Γέρακα) προς Νέο Πετρίτσι, σε συνδυασμό με τα οχυρά Άσπρη Πέτρα και Στήριγμα και την υποστήριξη για κατάληψη των υψωμάτων «Πυραμίδας 36», για να χρησιμοποιηθούν ως βάση εξόρμησης για επιθετική ενέργεια προς Πετρίτσι (Βουλγαρίας). Η δύναμή του ήταν 10 αξιωματικοί και 300 οπλίτες. Διοικητής ήταν ο Ταγματάρχης Πεζικού, Ξανθός Πικουλάκης.
Οπλισμός
Ο οπλισμός του περιελάμβανε:
Αμυντικά έργα
Το περίκλειστο στεγανό αυτό έργο περιλάμβανε:
Το μήκος των υπόγειων στοών είναι 650 μέτρα και το ανάπτυγμα των καταφυγίων 1650 μέτρα. Από τη στοά εισόδου μέχρι τον πρώτο όροφο υπάρχουν 76 σκαλοπάτια.
Ελληνικές δυνάμεις
Οι ελληνικές δυνάμεις της περιοχής ήταν η XVIII (18) Μεραρχία (70 Σύνταγμα Πεζικού (ΣΠ) 81 ΣΠ και 91 ΣΠ) υπό τον Υποστράτηγο Λεωνίδα Στεργιόπουλο που κατείχε τον ορεινό όγκο της Κερκίνης από το «τριεθνές» μέχρι το Στρυμόνα ποταμό και διέθετε 7 τάγματα Πεζικού, τα τμήματα των πέντε οχυρών και 52 πυροβόλα. Ειδικά, στους Υποτομείς Ρουπέσκο και Θύλακα υπήρχαν:
Εχθρικές δυνάμεις
Οι γερμανικές δυνάμεις που συγκεντρώθηκαν και επιτέθηκαν εναντίον της περιοχής της Κερκίνης (Μπέλες) ήταν πολλαπλάσιες από τις αντίστοιχες ελληνικές δυνάμεις. Συγκεκριμένα ήταν:
Τα γεγονότα
Η επίθεση των Γερμανών εναντίον της Ελλάδας στις 6 Απριλίου 1941 ανακοινώνεται με ένα σεμνό και αξιόλογο ιστορικό ανακοινωθέν. «Από της 05:15, ο εν Βουλγαρία Γερμανικός Στρατός προσέβαλεν όλως απροόπτως τα ημέτερα στρατεύματα επί της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου. Τα στρατεύματά μας αμύνονται του πατρίου εδάφους». Στις 05:15 ώρα άρχισε ο βομβαρδισμός του Οχυρού Ιστίμπεη με πυροβολικό και με πυροβόλα ευθυτενούς τροχιάς ταγμένα επί της μεθορίου σε αποστάσεις 250-600 μέτρων από αυτήν, και με αεροπλάνα «κάθετης εφόρμησης» (Στούκας). Στις 06:00 ώρα, πολυάριθμα σμήνη αεροπλάνων άρχισαν να σφυροκοπούν την επιφάνεια του Οχυρού, καταστρέφοντας το μοναδικό αντιαεροπορικό πολυβόλο με το οποίο είχαν καταρρίψει οι υπερασπιστές τού Οχυρού 4 γερμανικά αεροπλάνα. Στις 07:00 ώρα, αφού σταμάτησε ο σφοδρός βομβαρδισμός, εκδηλώθηκε η επίθεση στην περιοχή της Κερκίνης από την 5η Ορεινή Μεραρχία (85 Σύνταγμα Ορεινών Καταδρομών, 100 Σύνταγμα Ορεινών Καταδρομών, 95 Σύνταγμα Μηχανικού, 95 Σύνταγμα Ορειβατικού Πυροβολικού κ.ά.). Σκληρός και φονικός αγώνας διεξάγεται και ολόκληρα εχθρικά τμήματα αποδεκατίζονται. Επανειλημμένες προσπάθειες των Γερμανών για την κατάληψη του Οχυρού αποτυγχάνουν με βαρύτατες απώλειες. Στο μεταξύ 200 περίπου Γερμανοί δυναμιστές έχουν επικαθήσει στην επιφάνεια του Οχυρού και με ηλεκτρικά τρυπάνια επιδιώκουν να ανοίξουν τρύπες στο μπετό και με εκρηκτικές ύλες, δέσμες δυναμίτιδας προσπαθούν να καταστρέψουν τα έργα, αλλά εξουδετερώνονται και έτσι παρά τις λυσσαλέες επιθέσεις το Οχυρό ακόμη αντέχει στο σκληρό και άνισο αυτόν αγώνα. Προσπάθειες αντεπίθεσης ή ενίσχυσής του από εφεδρικά τμήματα αποτυγχάνουν.
Κατά τις πρώτες νυκτερινές ώρες 100 Γερμανοί που τόλμησαν να διεισδύσουν στο Οχυρό έπεσαν νεκροί ή βαριά τραυματισμένοι. Οι στοές του Οχυρού είχαν γεμίσει από ανθρώπινα πτώματα. Το πρωί της 7ης Απριλίου βρήκε το Οχυρό να συνεχίζει τον επικό του αγώνα. Όλα τα επιφανειακά έργα γύρω από το Οχυρό έχουν καταστραφεί και οι Γερμανοί έχουν φράξει τα φατνώματα (θυρίδες) των πολυβολείων και των άλλων έργων και διοχετεύουν ασφυξιογόνα αέρια, καπνογόνα, βενζίνη, κροτίδες, δέσμες δυναμίτιδας και εκρηκτικές ύλες μέσα στις στοές, κάνοντας έτσι την όλη κατάσταση ανυπόφορη.
Το βράδυ της 7ης Απριλίου, εξαιτίας της σθεναρής αντίστασης σ’ όλη τη «Γραμμή Μεταξά», η Ανώτατη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση, διέταξε τη 2η Τεθωρακισμένη Μεραρχία να κινηθεί διαμέσου της κοιλάδας του Στρούμνιτσα ποταμού και αφού ανέτρεψε τη γιουγκοσλαβική αντίσταση κατέλαβε τη Νέα Δοϊράνη και Γευγελή. Στη συνέχεια κινήθηκε προς τα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα, την κοιλάδα του Αξιού ποταμού και δυτικά της λίμνης της Δοϊράνης, εισήλθε στον ελλαδικό χώρο, ενώ συνεχίζονταν οι επιθέσεις στα οχυρά με αμείωτη ένταση και ισχυρή υποστήριξη από πυροβολικό και αεροπορία στη μεθόριο γραμμή. Στις 06:00 ώρα της 7ης Απριλίου το πλησιέστερο προς το Οχυρό, Σπανή Πέτρα (Κελκαγιά) ανέφερε ότι παραδινόταν, γιατί δεν μπορούσε πλέον να αντισταθεί, αφού τα αέρια είχαν κάνει αφόρητη τη ζωή τους μέσα στις στοές του οχυρού τους. Υπόψη ότι τα δυο αυτά οχυρά αποτελούσαν το «κλειδί» της τοποθεσίας της Κερκίνης.
Η φρουρά του Οχυρού (Ιστίμπεη) εξαιτίας των ασφυξιογόνων αερίων που είχαν διοχετευθεί στις υπόγειες στοές και της φλεγόμενης βενζίνης που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί υποχρεώθηκε στις 16:00 ώρα της 7 Απριλίου να παραδοθεί. Αξιωματικοί και οπλίτες κατάκοποι, λυπημένοι, εξαντλημένοι από το διήμερο αγώνα, αλλά υπερήφανοι, γιατί έκαναν το καθήκον τους συλλαμβάνονται και οδηγούνται αιχμάλωτοι στο βουλγαρικό έδαφος, (Πετρίτσι, Άνω Τζουμαγιά), όπου παρέμειναν κάτω από άθλιες συνθήκες. Αργότερα, μετά το Πρωτόκολλο Συνθηκολόγησης (9 Απριλίου 1941), οδηγήθηκαν στη μεθόριο και αφέθηκαν ελεύθεροι. Οι απώλειες της φρουράς του Οχυρού ανήλθαν σε 25 νεκρούς και 70 τραυματίες, και των Γερμανών ήταν πολλαπλάσιες.
Το οχυρό Παπαδοπούλα υπέκυψε στις 1900 ώρα της 8 Απριλίου μετά από ένα σκληρό τριήμερο αγώνα και παραδόθηκαν οι 3 αξιωματικοί και οι 120 άνδρες της φρουράς. Οι απώλειες ήταν 8 νεκροί. Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της αντίστασης των οχυρών είναι αυτή του οχυρού Παλιουριώνες της Κερκίνης (Μπέλες), το οποίο παρέμεινε απόρθητο. Ωστόσο, στις 1730 της 9ης Απριλίου Γερμανοί κήρυκες πληροφορούσαν τη φρουρά για τη συνθηκολόγηση που είχε προηγηθεί. Ύστερα από την επιβεβαίωση του γεγονότος αυτού αποφασίστηκε να γίνει η εκκένωση κατά τη διάρκεια της νύκτας. Εντωμεταξύ έλαβε τη διαταγή παράδοσης, η οποία έγινε στις 0900 της 10 Απριλίου.
Κατά την παράδοση ο Γερμανός Συνταγματάρχης παρέταξε έξω από το οχυρό γερμανικό τάγμα για απόδοση τιμών. Ο Διοικητής του οχυρού Ταγματάρχης Πεζικού Αλέξανδρος Χατζηγεωργίου και η φρουρά βγήκαν από το οχυρό, πέρασαν ένοπλοι μπροστά από το γερμανικό τάγμα και «κλαμένοι» έφυγαν. Η γερμανική σημαία υψώθηκε στο οχυρό ΜΟΝΟ μετά την αποχώρηση των ηρωικών υπερασπιστών του, που τελικά οι απώλειές του ήταν 3 νεκροί. Οι απώλειες των άλλων οχυρών της Κερκίνης ήταν της Σπανής Πέτρας 18 και του Στηρίγματος 22 νεκροί. Ανάλογες τιμητικές εκδηλώσεις έγιναν και προς τους Διοικητές των οχυρών Οχυρό (Ιστίμπεη), Σπανή Πέτρα (Κελκαγιά) κ.ά.
Σήμερα
Σήμερα το οχυρό είναι ενεργό με φρουρά, υπάρχει «Μουσείο», «Ήχος και φως», Παρατηρητήριο, Ξενώνας, και ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου. Τα τελευταία χρόνια, στην επέτειο της μάχης των οχυρών, είναι επισκέψιμο. Με συνεργασία τοπικού συλλόγου Φίλων του Οχυρού και Γενικού Επιτελείου Στρατού γίνονται εκδηλώσεις, επιμνημόσυνες δεήσεις, ομιλίες και αναπαραστάσεις των μαχών με την συμμετοχή ομάδων αναβιωτών (με στολές της εποχής, οχήματα κ.ἄ.) και του Συλλόγου ιστορικών στρατιωτικών οχημάτων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά Οχυρά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κερκίνη (οροσειρά) Κατηγορία:Νομός Σερρών Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών Κατηγορία:Μουσεία στην Κεντρική Μακεδονία
Απατρία
Στο διεθνές δίκαιο, ως άπατρις ορίζεται κάποιος που "δεν θεωρείται ως υπήκοος από κάποιο κράτος κατά τη λειτουργία των νόμων του". Μερικοί απάτρεις έχουν επίσης το καθεστώς του πρόσφυγα. Ωστόσο, πολλοί πρόσφυγες δεν είναι απάτρεις, ενώ πολλοί απάτρεις δεν έχουν βγει ποτέ έξω από τα σύνορα της χώρας τους. Στις 13 Νοεμβρίου 2018, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες προειδοποίησε ότι υπάρχουν περίπου 12 εκατομμύρια απάτρεις σε όλο το κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνολογία
Ισκοσίμ (Τατζικιστάν)
Το Ισκοσίμ (τατζικικά: Ишкошим), επίσης γνωστό ως Ισκασίμ (ρωσικά: Ишкашим‎), είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Ισκοσίμ στην Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν στο νοτιοανατολικό Τατζικιστάν. Βρίσκεται στο ποταμό Παντζ, σε ένα σημείο όπου η κατεύθυνση που στρίβει απότομα βόρεια. Το Ισκοσίμ βρίσκεται απέναντι από την ομώνυμη πόλη στο Αφγανιστάν, αν και το όνομα της Αφγανικής πόλης συνήθως μεταγράφεται ως Ισκασίμ με την περσική πρακτική.
Το 2006 εγκαινιάστηκε μια γέφυρα που συνδέει τις δύο πόλεις. Υπάρχουν σχέδια για την ανοικοδόμηση του αυτοκινητοδρόμου 100 χλμ. που συνδέει το Ισκοσίμ με  την επαρχιακή πρωτεύουσα Χορούγ, ο οποίος έχει καταστραφεί από χιονοστιβάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τατζικιστάν
Καζάμα
Η Καζάμα (αγγλικά: Kasama, επίσης γράφεται και Κασάμα) είναι πόλη της Ζάμπιας. Είναι η πρωτεύουσα της Ανατολικής Επαρχίας και της συνοικίας Τσιπάτα. Έχει πληθυσμό 200.000 κατοίκων (απογραφή 2000). Βρίσκεται ανατολικά της Ζάμπιας. Έχει υψόμετρο 1.400 μέτρα. Υπάρχει ένας σιδηρόδρομος που ενώνει μέσω τη Καζάμα την Μπίκα με την Μπάλα.
Γεωγραφία
Η Καζάμα βρίσκεται βορειοανατολικά Ζάμπιας και κεντρικά της Βόρειας Επαρχίας. Υπάρχει ένας σιδηρόδρομος που ενώνει μέσω τη Καζάμα την Μπίκα με την Μπάλα. Έχει υψόμετρο 1.400 μέτρα.
Δημογραφία
Η Καζάμα είχε το 2000 είχε περίπου 200.000 κατοίκους.
Μεταφορές
Στην Καζάμα Υπάρχει ένας σιδηρόδρομος που ενώνει μέσω τη Καζάμα την Μπίκα με την Μπάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ζάμπιας
Εωσφόρος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Εωσφόρος ήταν η προσωποποίηση του φωτεινού αστέρα που βγαίνει πριν αρχίσει να χαράζει η αυγή, του Αυγερινού. Τον θεωρούσαν γιο του Αστραίου και της Ηούς ή Αυγής. Σε άλλα μέρη τον θεωρούσαν γιο του Εσπέρου.
Ο Εωσφόρος πήρε ως σύζυγό του την Κλεόβοια και απέκτησαν δύο θυγατέρες, την Τηλαύγη και τη Φιλωνίδα. Ωστόσο, η μητρότητα της Τηλαύγης αμφισβητείται.
Κάτω Λούμας Λασιθίου
Ο Κάτω Λούμας είναι χωριό και έδρα της Κοινότητας Λούμα του Δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μιραμπέλλου. Σε μικρή απόσταση 200 μέτρων προς τα δυτικά υπάρχει το χωριό Επάνω Λούμας. Απέχει 20 χιλιόμετρα από την Νεάπολη και 22 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Λούμα μικρογραφία|307x307px|αριστερά|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Κάστρο του Λος
Το κάστρο του Λος (γαλλ. Château de Loches) είναι κάστρο το οποίο βρίσκεται στον νομό της Αντρ-ε-Λουάρ, στο Βαλ ντε Λουάρ της Γαλλίας. Χτίστηκε κατά τον 9ο αιώνα. Ευρισκόμενο σε απόσταση περίπου 500 μέτρων από τον ποταμό Αντρ το κάστρο, γνωστό κυρίως για τον επιβλητικό του κεντρικό πύργο, επιβλέπει την πόλη του Λος.
Ιστορία
Ο Πύργος χτίστηκε από τον Φουλκ Γ΄ του Ανζού, 4ο Κόμη του Ανζού μεταξύ 1010 και 1035, έχοντας ύψος 36 μέτρων. Χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή από τον 15ο αιώνα και μετά και μέχρι το 1926.
Η καπονιέρα είναι ένα πυροβολείο, το οποίο βρίσκεται ανατολικά του πύργου και το οποίο χτίστηκε κατά το 1539 στη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων, με στόχο τον εκσυγχρονισμό του κάστρου και την καλύτερη άμυνα της τάφρου του.
Το νότιο τμήμα των τειχών, το οποίο αποτελείται από τρεις πύργους σε σχήμα αμυγδάλου κατασκευάστηκε από τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας και τον γιό του, Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Σε αυτούς τους πύργους φυλακίστηκαν ορισμένοι Ναΐτες.
Το κάστρο επανακτήθηκε από τους Άγγλους από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας το 1205. Στη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, η Γαλλία χρηματοδότησε και πολέμησε με τους Αμερικανούς ενάντια στους Άγγλους και ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ χρησιμοποίησε το κάστρο του Λος ως φυλακή για τους Άγγλους αιχμαλώτους.
Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το κάστρο λεηλατήθηκε και υπέστη σοβαρές ζημιές λόγω αυτού. Σημαντικές προσπάθειες ανακαίνισης ξεκίνησαν το 1806, αλλά ακόμη και σήμερα ορισμένα τμήματα του κάστρου είναι ερειπωμένα. Ιδιοκτησία του Δήμου του Λος, το κάστρο και το παλιό παρεκκλήσι του Σαιντ-Ουρς είναι ανοιχτά στο κοινό.
Το κάστρο του Λος κατηγοριοποιήθηκε ως "ιστορικό μνημείο" (monument historique) το 1861 από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.
Στα βόρεια της πόλης χτίστηκε η Βασιλική Κατοικία του Λος σε έναν βραχώδη λόφο ο οποίος εποπτεύει τον ποταμό Αντρ.
Στα δυτικά η Βασιλική Πύλη αποτελεί την μοναδική είσοδο στην οχυρωμένη πόλη. Χρονολογείται στον 13ο αιώνα, αλλά βελτιώθηκε κατά τον 15ο με σημαντικότερη την προσθήκη ενός κανονιοβολείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία Κατηγορία:Κάστρα του Λίγηρα Λος
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1957
Πηγές
[http://athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1957-03-05 Αθλητική Ηχώ 5/3/1957 σελ. 8]
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1957 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νέα Σμύρνη
Χάρυ Πούλος
Ο Χάρυ Πούλος είναι Πολιτικός Μηχανικός, Ομότιμος Καθηγητής Εδαφομηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Σίδνευ και διεθνώς γνωστώς στον τομέα των θεμελιώσεων, ειδικά στις πασσαλοθεμελιώσεις.
Νιογραφία
Γεννήθηκε στις 27 Απριλίου του 1940 στην Κατούμπα, της Αυστραλίας, είναι Αυστραλός υπήκοος με ελληνική καταγωγή. Οι γονείς του, Γιώργος Πούλος (Τζωρτζόπουλος) και Ελένη Ζαντιώτη έφτασαν στην Κατούμπα το 1939 από το χωριό Καραβάς που βρίσκεται στο νησί Κύθηρα. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Σίδνευ και αποφοίτησε με άριστα το 1961. Ακολούθως, εργάστηκε στο εν λόγω πανεπιστήμιο ως ερευνητής, δουλειά η οποία οδήγησε στην εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής στο αντικείμενο της Εδαφομηχανικής το 1965. Μετά έμεινε στο ίδιο ίδρυμα ως ακαδημαϊκός στο οποίο πήρε την έδρα της Πολιτικής Μηχανικής το 1982.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες μηχανικοί
Αφίδα
Η αφίδα (αγγλ.: aphid, γαλλ.: puceron) είναι γενική ονομασία διαφόρων παρασιτικών εντόμων, από τα οποία γνωστότερο είναι η «φυλλοξήρα του αμπελιού». Οι αφίδες αναφέρονται επίσης με τα κοινά ονόματα μελίγκρες και φυτόψειρες. Το σώμα τους, μεγέθους κεφαλής καρφίτσας, είναι μαλακό και φέρει ένα ζευγάρι σωληνόμορφες αποφύσεις στα νώτα της κοιλίας, που λέγονται κεράτια ή σίφωνες. Οι αφίδες μοιάζουν με μικρές μπάλες από άσπρο μαλλί· η εμφάνισή τους αυτή οφείλεται σε εκκρίσεις των κηρωδών αδένων τους.
Πρόκειται για σοβαρούς εχθρούς των καλλιεργειών γιατί όχι μόνο ανακόπτουν την ανάπτυξη των φυτών, αλλά προκαλούν υπερπλασίες (όγκους) και μεταδίδουν στα παρασιτούμενα φυτά ασθένειες (ιώσεις). Επίσης παραμορφώνουν τα φύλλα, τα λουλούδια και τα άνθη.
Τα γνωστότερα και πιο επιβλαβή είδη αφίδων αναφέρονται παρακάτω:
thumb|Τα στάδια της ζωής της αφίδας της μηλιάς (Aphis pomi)
Διατροφή
Πολλά είδη αφίδων είναι μονοφάγα (δηλαδή τρέφονται μόνο με ένα είδος φυτού). Άλλα, όπως η αφίδα του πράσινου ροδάκινου τρέφονται με εκατοντάδες είδη φυτών σε πολλές οικογένειες. Περίπου το 10% των ειδών τρέφονται με διαφορετικά φυτά σε διαφορετικές περιόδους του έτους.
Ένα νέο φυτό ξενιστή επιλέγεται από έναν φτερωτό ενήλικα χρησιμοποιώντας οπτικά στοιχεία, ακολουθούμενο από οσφρητική χρήση των κεραιών. Εάν το φυτό μυρίζει σωστά, η επόμενη ενέργεια είναι η ανίχνευση της επιφάνειας κατά την προσγείωση. Η γραφίδα εισάγεται και το σάλιο εκκρίνεται, ο χυμός δειγματίζεται, το ξυλοειδές μπορεί να δοκιμαστεί και τελικά να δοκιμαστεί το φλόωμα. Το σάλιο αφίδας μπορεί να αναστέλλει τους μηχανισμούς σφράγισης των φλοιών και να έχει πηκτινάσες που διευκολύνουν τη διείσδυση. [32] Τα φυτά που δεν είναι ξενιστές μπορούν να απορριφθούν σε οποιοδήποτε στάδιο της ανίχνευσης, αλλά η μεταφορά ιών συμβαίνει νωρίς στη διαδικασία έρευνας, τη στιγμή της εισαγωγής του σάλιου, έτσι ώστε τα μη ξενιστικά φυτά να μπορούν να μολυνθούν.
Η κατανάλωση χυμού ξυλίου μπορεί να σχετίζεται με την οσμορ'υθμιση. Η υψηλή οσμωτική πίεση στο στομάχι, που προκαλείται από την υψηλή συγκέντρωση σακχαρόζης, μπορεί να οδηγήσει σε μεταφορά νερού από την αιμολύμφη στο στομάχι, οδηγώντας έτσι σε υπερωσμωτικό στρες και τελικά στο θάνατο του εντόμου. Οι αφίδες αποφεύγουν αυτή τη μοίρα μέσω της οσμορυθμίσεως μέσω πολλών διαδικασιών. Η συγκέντρωση σακχαρόζης μειώνεται άμεσα με την αφομοίωση της σακχαρόζης προς το μεταβολισμό και με τη σύνθεση ολιγοσακχαριτών από διάφορα μόρια σακχαρόζης, μειώνοντας έτσι τη συγκέντρωση της διαλυμένης ουσίας και κατά συνέπεια την οσμωτική πίεση. Οι ολιγοσακχαρίτες απεκκρίνονται στη συνέχεια μέσω του μελιτώματος, εξηγώντας τις υψηλές συγκεντρώσεις του σε σάκχαρα, οι οποίες μπορούν στη συνέχεια να χρησιμοποιηθούν από άλλα ζώα όπως τα μυρμήγκια. Επιπλέον, το νερό μεταφέρεται από το πίσω μέρος, όπου έχει ήδη μειωθεί η οσμωτική πίεση, στο στομάχι για να αραιωθεί η περιεκτικότητα του στομάχου. Τελικά, οι αφίδες καταναλώνουν χυμό ξυλίου για να αραιώσουν την οσμωτική πίεση του στομάχου. Όλες αυτές οι διεργασίες λειτουργούν συνεργικά και επιτρέπουν στις αφίδες να τρέφονται με χυμό φυτού υψηλής περιεκτικότητας σε σακχαρόζη, καθώς και να προσαρμόζονται σε διάφορες συγκεντρώσεις σακχαρόζης.
Ο φυτικός χυμός είναι μια μη ισορροπημένη διατροφή για τις αφίδες, καθώς στερείται ουσιαστικών αμινοξέων, τα οποία οι αφίδες, όπως όλα τα ζώα, δεν μπορούν να συνθέσουν και έχουν υψηλή οσμωτική πίεση λόγω της υψηλής συγκέντρωσης σακχαρόζης. Τα απαραίτητα αμινοξέα παρέχονται στις αφίδες από βακτηριακά ενδοσυμπιόντα, που βρίσκονται σε ειδικά κύτταρα, βακτηριοκύτταρα. Αυτά ανακυκλώνουν το γλουταμικό άλας, ένα μεταβολικό απόβλητο του ξενιστή τους, σε απαραίτητα αμινοξέα.
Χριστιανοί απολογητές
Αξιολόγηση του έργου των Απολογητών
Οι απολογητές, που χαρακτηρίζονται «φιλοσοφούντες θεολόγοι», θεωρείται ότι έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη διάδοση του Χριστιανισμού. Κατά κύριο λόγο ασχολήθηκαν με τους διανοούμενους εθνικούς της εποχής τους, καθώς και οι ίδιοι ήταν διανοούμενοι. Η θεολογία που εκφράζουν δεν είναι πλήρης, καθώς «ενδιαφέρθησαν δι' όσα στοιχεία ήτο εύλογον ότι θα εγένοντο αποδεκτά από τους συνομιλητάς των, τα στοιχεία εκείνα τα οποία σήμερον θεωρούμεν ως περιεχόμενον της λεγομένης φυσικής θεολογίας». Παρουσιάζουν μια «σύνθεση της ελληνικής φιλοσοφίας με τη διδασκαλία του Χριστιανισμού» καθώς χρησιμοποιούν την ελληνική φιλοσοφία για να υπερασπίσουν τη νέα θρησκεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απολογητές
Δίυλλος ο Αθηναίος
Ο ιστορικός Δίυλλος, γιος του ατθιδογράφου Φανόδημου, έζησε στην Αθήνα το πρώτο μισό του 3ου π.Χ. αιώνος. Ήταν συγγραφέας ενός έργου (Ιστορίαι) 26 ή 27 βιβλίων στο οποίο εξιστορούσε, όπως γράφει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, τα γεγονότα που συνέβηκαν στην Ελλάδα και τη Σικελία από την εποχή του τρίτου ιερού πολέμου (όταν οι Φωκείς με επικεφαλής τον Φιλόμηλο κατέλαβαν το μαντείο των Δελφών, 356 π.Χ) έως τον θάνατο του γιου του Κασσάνδρου, Φιλίππου του Δ΄ (296 π.Χ.).
Από το έργο του Διύλλου διασώθηκαν τέσσερα μόνον αποσπάσματα. Αναφέρονται από τον Αθήναιο, τον Αρποκρατίωνα και τον Πλούταρχο.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Ποσειδώνας (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Ποσειδώνας (αρχ. ελλην. Ποσειδῶν) είναι ένας από τους κύριους Ολύμπιους Θεούς, ο υπέρτατος θεός των υδάτων, (λιμνών, ποταμών, πηγών) και κατ' επέκταση της θάλασσας (εξ ου και Πελαγαίος καλούμενος).
Κυρίαρχη θεότητα των υδάτων και ιδιαίτερα της θάλασσας αναγνωρίσθηκε και καθιερώθηκε ο Ποσειδώνας, γενάρχης πολλών δευτερευόντων θεοτήτων, αλλά και εκπληκτικών θαλάσσιων τεράτων, πλοκαμοφόρων και ιχθύουρων, που ετυμολογούνται μάλιστα από τις διάφορες όψεις και δράσεις του υγρού στοιχείου.ειναι παχεις
Ανάδειξη σε θεότητα
thumb|266x266px|Τα κύματα άλογα του Ποσειδώνα.
Μετά τα παραπάνω, συγκρίνοντας την ορμητικότητα των ποταμών, ειδικότερα της πρώτης υπό βουητό κατερχόμενης μάζας, μετά από βροχόπτωση, θυμίζοντας στην όψη μαινόμενο ταύρο, με εκείνη των ορμητικών αναδιπλωμένων κυμάτων που επίσης υπό βουητό ξεσπούν με μανία στα βράχια και τις ακτές ή των ταχυκίνητων καταιγιδοφόρων και βροντόηχων νεφών, θυμίζοντας αμφότερα καλπάζοντα άλογα, όπως επίσης τη χρωματική ομοιότητα του ουρανού και της θάλασσας, (γαλάζιο την ημέρα και μαύρο τη νύκτα), αλλά και ειδικότερα την απεραντοσύνη του ουρανού με εκείνη της θάλασσας που φθάνουν να σμίγουν, ή και να συγχέονται σε όλο το μήκος του μακρινού ορίζοντα, δεν άργησε να αναγνωρισθεί η συγγένεια μεταξύ των δύο κυριοτέρων θεοτήτων, του Δία, "πατρός ανδρών τε θεών τε", κυρίαρχου ουρανού και γης, και του Ποσειδώνα. Τη συγγένεια αυτή μας παρουσιάζει με εκπληκτική πλοκή ο Ησίοδος στη Θεογονία του.
Ο Ποσειδώνας φερόμενος ως γιος του Κρόνου και της Ρέας είχε υποστεί και αυτός ως νεογνό την τραγική τύχη των αδελφών του, δηλαδή της κατάποσής του από τον πατέρα του. Όταν όμως ο μικρότερος αδελφός του Δίας, έχοντας κρυφά ξεφύγει της άγριας αυτής μοίρας, με τέχνασμα της μητέρας τους και έχοντας στο μεταξύ ανδρωθεί στην Κρήτη απεφάσισε να δώσει τέλος στην κυριαρχία του πατέρα τους, προχωρώντας σε ανταρσία υποχρέωσε τον πατέρα του, πριν τον καταγκρεμίσει να εξεμέσει τους αδελφούς του. Τότε επανήλθαν στο φως τόσο ο Ποσειδώνας, όσο και ο Άδης ή Πλούτων. Μετά τη μεγάλη και σφοδρή Τιτανομαχία που ακολούθησε, στην οποία έλαβε μέρος και ο Ποσειδώνας στο πλευρό του αδελφού του, που κατέληξε στη νίκη του Δία κατά των ανεξέλεγκτων δυνάμεων της φύσης, οι τρεις αδελφοί Δίας, Ποσειδών και Άδης απετέλεσαν τη σπουδαία τριάδα θεών επί της κυριαρχίας του σύμπαντος κόσμου κατά την αντίληψη της εποχής.
Σημειώνεται ότι κατά την Ησιόδεια μυθολογία το Σύμπαν διαιρείται σε τρεις ευκρινείς ζώνες - δίσκους. Την κεντρική, που κατέχει η θάλασσα επί της οποίας στηρίζεται ή επιπλέει η ξηρά, η υπεράνω αυτής που αποτελεί ο ουρανός ή αιθέρας και η κατώτερη την οποία αποτελεί ο Τάρταρος ή τα Τάρταρα, όπου και τα έσχατα πέρατα του κόσμου. Μάλιστα για την ενδιάμεση απόσταση που χωρίζει τις τρεις αυτές ζώνες, ο Ησίοδος προσθέτει τη λεπτομέρεια πως αν από την ανώτερη ζώνη, τον ουρανό, αφηνόταν να πέσει ένας χάλκινος χάρακας αυτός θα έπεφτε επί 9 ημέρες και 9 νύκτες, και μόνο τη 10η ημέρα θα έφτανε στη γη και ομοίως τον ίδιο χρόνο για να φθάσει από τη μεσαία ζώνη στη κατώτερη, τα Τάρταρα.
Έτσι μετά την ήττα των Τιτάνων και του αγώνα κατά του Τυφωέα που ήταν η τελευταία πράξη της Τιτανομαχίας ο μεν κεραύνιος Δίας εγκαθίσταται στην ανώτερη ζώνη ως μόνος πατήρ επουράνιος, ύπατος μήστωρ (= πάνσοφος), "ορατών τε και αοράτων" (κατά Αισχύλο), ο δε Ποσειδώνας αναλαμβάνει κύριος του βασιλείου της Θάλασσας που υποβαστάζει την ξηρά και μέγας επόπτης του Ταρτάρου, ενώ ο Άδης αναλαμβάνει τη βασιλεία του Κάτω Κόσμου που βρίσκεται όμως εντός του μεσαίου γήινου δίσκου. Στη συνέχεια με τη συγκρότηση του Δωδεκάθεου του Ολύμπου, ο Ποσειδώνας καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση, παρά το δεξιό του Δία, και μάλιστα ένθρονος και προ του θρόνου της αδελφής του Ήρας. Με τη νέα θεολογική τάξη και αντίληψη όπως διαμορφώθηκε, όπου οι Ολύμπιοι θεοί κατέστησαν θεματοφύλακες των εννόμων δυνάμεων της φύσης σε πλήρη μεταξύ τους αρμονία, αλλά και της επιβολής σπουδαίων ηθικών αξιών για την ανθρωπότητα, ο Ποσειδώνας ανέλαβε την πλήρη εξουσία επί των υδάτων και των περί αυτών ασχολουμένων ανθρώπων και κυρίως των ναυτιλλομένων, κατά την ίδια εξουσία που ασκούσε ο Ζευς επί των δυνάμεων του ουρανού και των ανθρώπων στη στεριά, καθιστάμενος έτσι βασιλεύς της "πολιῆς ἁλός".
Τρίαινα του Ποσειδώνα
thumb|151x151px|Ο Ποσειδώνας φέρων τρίαινα. Κορινθιακή πλάκα, 550-525 π.Χ.|εναλλ.=|αριστερά
Κυριότερο σύμβολο - έμβλημα του Ποσειδώνα είναι το τρίαιχμο (= με τρεις αιχμές), ή τριαινοφόρο δόρυ ή απλούστερα η τρίαινα, που αποτελούσε ταυτόχρονα σκήπτρο αναγνώρισης αλλά και μέσον ή όπλο επιβολής της θελήσεώς του. Με αυτή, κεντρίζοντας ανάλογα τη θάλασσα ή βράχους, προκαλούσε θεομηνίες, τρικυμίες, σεισμούς, καταποντισμούς, ηφαιστειακές εκρήξεις κ.λ.π. αλλά και αντίστροφα γαλήνη, ηρεμία, στερεότητα μέχρι και ανάδυση στεριάς, ή ανάβλυση υδάτων, εξ ου και το παράγωγο ρήμα τριαινόω (= διασείω, κινώ, αναδεύω, ανασκάπτω, ανατρέπω, καταρρίπτω, κ.λ.π. πάντα με χρήση τρίαινας). Ο P. Decharme επισημαίνοντας τον εξαιρετικά πλούσιο οριζόντιο διαμελισμό του ελλαδικού χώρου, που διαπλάσθηκε από τη θάλασσα, είτε με ήρεμη ενέργεια σχηματίζοντας κυκλοτερείς όρμους με αμμώδεις παραλίες, είτε ακόμη με βίαιες ενέργειες δημιουργώντας απόκρημνες και βραχώδεις ακτές, θεωρεί πολύ φυσικό οι αρχαίοι κάτοικοι του χώρου να θεωρούν τη διάπλαση αυτή έργο του Ποσειδώνα ή ιδιαίτερα σε κάθε παράλιο κρημνό, απόληξη ή αποκομμένα βράχια ή σκοπέλους εγκατεσπαρμένα φύρδην μύγδην να αναγνωρίζουν τη δράση της θεϊκής τρίαινας. Με δεδομένο ότι όλα τα ηφαίστεια της αρχαίας Ελλάδας βρίσκονταν μέσα στον αιγαιακό χώρο η δράση της τρίαινας του Ποσειδώνα στην ενεργοποίησή τους είχε καταστεί αναμφισβήτητη, εξ ου και τα σχετικά επίθετα του Ποσειδώνα (γαιήοχος, ενοσίγαιος, ενοσίχθων, σεισίχθων). Σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις που είχε περισυλλέξει ο Καλλίμαχος την τρίαινα του Ποσειδώνα είχαν κατασκευάσει οι Τελχίνες και με αυτήν ο Ποσειδώνας είχε προκαλέσει τον τρομερό κατακλυσμό στον οποίο όφειλαν την προέλευσή τους τόσο οι Κυκλάδες όσο και οι Σποράδες, όχι κατά την έννοια της αποκάλυψής τους από την υποχώρηση της στάθμης των υδάτων, αλλά από την κατακρήμνιση βουνών και τη μετακύλισή τους στη θάλασσα ή θρυμματιζόμενα σε τεράστιους βράχους που έριχνε στη συνέχεια ο ίδιος ο Ποσειδώνας στη θάλασσα, όπου και εκεί ρίζωναν, όπως αποκαλύπτει ο του Καλλιμάχου "Ύμνος εις Δήλον". Η αντίληψη αυτή φέρεται περισσότερο ως προϊόν της Γιγαντομαχίας που ακολούθησε μετά τη θρυλική Τιτανομαχία.
Όνομα και επίθετα του Ποσειδώνα
1. Το όνομα Ποσειδώνας είναι προϊόν μόνο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και δεν έχει σχέση με άλλες αρχαίες ανατολικές γλώσσες. Συνεπώς δεν πρόκειται για θεότητα που μεταδόθηκε στον αρχαίο ελλαδικό χώρο από άλλους αρχαίους λαούς. Η ετυμολογική έρευνα του ονόματος, παράλληλα με την αρχαιολογική σκαπάνη, αποκάλυψαν σπουδαίες πληροφορίες τόσο στην εξέλιξη της λατρείας του, όσο ειδικότερα στην πολιτισμική εξέλιξη των αρχαίων κατοίκων του εν λόγω χώρου. Κατά τους κλασικούς χρόνους το όνομα Ποσειδών στην αττική διάλεκτο εμφανίζεται στις ακόλουθες μορφές ανά πτώση: Ποσειδῶν (ονομαστική), Ποσειδῶνος (γενική), Ποσειδῶνι (δοτική), Ποσειδῶ ή Ποσειδῶνα (αιτιατική) και Πόσειδον (κλητική). Στην αιολική διάλεκτο έχει τη μορφή Ποτειδάων (ονομ.), Ποτειδάωνος (γεν.), ενώ στη δωρική Ποτείδαν, ή Ποσείδαν, ή Ποτειδάων, αλλά και Ποτειδάν, ή Ποτειδᾶς. Τέλος, στην ομηρική ελληνική γλώσσα Ποσειδάων - Ποσειδάωνος. Στη τελευταία αυτή μορφή αναφέρεται και η αρχαιότερη γραφή του ονόματος σε Γραμμική Β.
3. Τα επίθετα που έφερε ο Ποσειδώνας, εκτός κάποιων τοπωνυμίων λατρείας, αποδίδουν όλες εκείνες τις θεϊκές ιδιότητες κατά την περί αυτού αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων. μικρογραφία|552x552px|εναλλ.=Αναβρυτήριο του Ποσειδώνα (Βερσαλλίες) |Σιντριβάνι του Ποσειδώνα στις [[Βερσαλλίες|(Βερσαλλίες).]]
Δράσεις και σχέσεις
εναλλ.=|μικρογραφία|309x309px|Ο ναός του Ποσειδώνα στο [[Σούνιο]] Ο Ποσειδώνας κατοικούσε πότε στον Όλυμπο και πότε στο παλάτι του στα βάθη της θάλασσας, όπου ζούσε και η γυναίκα του, η Νηρηίδα Αμφιτρίτη. Κατά μια εκδοχή μεγάλωσε στη Ρόδο όπου, μετά την ένωσή του με την Αλία, αδελφή των Τελχινών, γεννήθηκαν έξι γιοι και μια κόρη, η Ρόδη, που έδωσε το όνομά της στο νησί. Ήταν πατέρας ακόμη του Θησέα, αλλά και του Προκρούστη και του Σκίρωνα και γιγάντων: των δίδυμων Ώτου και Εφιάλτη (από την ένωσή του με την Ιφιμέδεια, κόρη του βασιλιά της Θεσσαλίας), του Τιτυού (από την Ελάρα, κόρη του Ορχομενού και του Ωρίωνα) (από την Ευρυάλη, κόρη του Μίνωα). Θεωρούνταν ακόμη εξημερωτής του πρώτου αλόγου, αλλά και γεννήτορας του μυθικού αλόγου Πήγασου.
Το όνομα του θεού Nethuns είναι ετρουσκικό και υιοθετήθηκε στα λατινικά για τον Ποσειδώνα στη ρωμαϊκή μυθολογία (Νεπτούνους). Και οι δύο ήταν θεοί της θάλασσας ανάλογοι με τον Ποσειδώνα. Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές, ο Ποσειδών λατρευόταν στην Πύλο και στη Θήβα και ενσωματώθηκε στους θεούς του Ολύμπου ως αδελφός του Δία και του Άδη. Ο Ποσειδών απέκτησε πολλά παιδιά. Υπάρχει ένας ομηρικός ύμνος στον Ποσειδώνα, ο οποίος ήταν ο προστάτης πολλών ελληνικών πόλεων, αν και έχασε το διαγωνισμό για την Αθήνα από την Αθηνά.
Ως θεός της θάλασσας, ο Ποσειδώνας ταξίδευε με το χρυσό άρμα του πάνω στα κύματα, που άνοιγαν χαρούμενα στο πέρασμά του, ενώ γύρω του έπαιζαν δελφίνια. Με την τρίαινά του μπορούσε τόσο να δημιουργεί τρικυμίες όσο και να ηρεμεί τα νερά. Θεωρούνταν προστάτης των ναυτικών και των ψαράδων και ακόμη, σαν υπεύθυνο για γεωλογικά φαινόμενα όπως τους σεισμούς, του προσφέρονταν θυσίες και επικλήσεις για τη σταθερότητα του εδάφους και την ασφάλεια των κτιρίων, ενώ τιμούνταν και με ιπποδρομίες. εναλλ.=|μικρογραφία|561x561px|Άγαλμα του Ποσειδώνα
Εξάπλωση της λατρείας
Ο Ποσειδών ήταν σημαντικός θεός διάφορων πόλεων: στην Αθήνα, ήταν δεύτερος μόνο μετά την Αθηνά σε σημασία, ενώ στην Κόρινθο και σε πολλές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας ήταν ο προϊστάμενος θεός της πόλης. Στην καλοκάγαθη πτυχή του, ο Ποσειδών παρουσιαζόταν δημιουργώντας νέα νησιά και προσφέροντας ήρεμες θάλασσες. Όταν όμως οργιζόταν, χτυπούσε το έδαφος με την τρίαινά του και προκαλούσε χάος, σεισμούς, ναυάγια και πνιγμούς στη θάλασσα. Στην Οδύσσεια, η μνησικακία του Ποσειδώνα ενάντια στον Οδυσσέα απέτρεψε τον πολυμήχανο ήρωα από την άφιξή του στην πατρίδα του, την Ιθάκη. Οι ναυτικοί προσεύχονταν στον Ποσειδώνα για ένα ασφαλές ταξίδι, πνίγοντας μερικές φορές άλογα ως θυσία.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Ποσειδών ήταν ένας από τους επιστάτες του χρησμού στους Δελφούς προτού να τους αναλάβει ο Ολύμπιος Απόλλωνας. Απόλλωνας και Ποσειδών λειτούργησαν στενά σε πολλά σημεία: στην αποίκιση, παραδείγματος χάριν. Ο Δελφικός Απόλλωνας παρείχε την έγκριση την εγκατάσταση ανθρώπων σε αποικίες, ενώ ο Ποσειδών πέρα από τους αποίκους βοήθησε δίνοντάς τους το εξαγνιστικό ύδωρ για τη θυσία που αφορούσε την ίδρυση της αποικίας. Η Ανάβασις του Ξενοφώντα περιγράφει μια ομάδα στρατιωτών στο 400-399 π.Χ. τραγουδώντας στον Ποσειδώνα έναν παιάνα, ένα είδος ύμνου που τραγουδιέται κανονικά για τον Απόλλωνα. Όπως ο Διόνυσος, ο οποίος επηρέαζε τις μαινάδες, και ο Ποσειδών προκάλεσε ορισμένες μορφές διανοητικής διαταραχής. Ένα ιπποκράτειο κείμενο του 400 π.Χ. στις ιερές Αρρώστιες λέει ότι κατηγορήθηκε για ορισμένους τύπους επιληψιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θαλάσσιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Κατάλογος ορυκτών και πετρωμάτων της Ελλάδας
Η σελίδα αυτή περιλαμβάνει τον κατάλογο με τα ορυκτά και τα πετρώματα που ανευρίσκονται στα μεταλλεία όλου του ελληνικού χώρου. Η ταξινόμηση είναι αλφαβητική. Η ένδειξη (TL) καταδεικνύει ότι το ορυκτό είναι χαρακτηριστικό για την περιοχή (Type Locality).
Πηγές
* Κατηγορία:Γεωλογία της Ελλάδας
Νάξος
Η Νάξος είναι το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων, με έκταση 429,79 τ.χλμ. Απέχει 103 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά. Πρωτεύουσα της Νάξου είναι η Χώρα (Νάξος), με 7.070 κατοίκους (απογραφή 2011). Κατά την παράδοση, οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Θράκες και οι Πελασγοί. Αργότερα ήρθαν οι Κάρες, με αρχηγό τον Νάξο, στον οποίο και αποδίδεται το όνομα του νησιού. Υπήρξε το κέντρο του αρχαϊκού κυκλαδικού πολιτισμού. Το νησί είναι γνωστό ως πηγή σμύριδας, ενός πετρώματος πλούσιου σε κορούνδιο, το οποίο μέχρι τη σύγχρονη εποχή ήταν ένα από τα καλύτερα διαθέσιμα λειαντικά.
Χαϊντεραμπάντ (Ινδία)
Το Χαϊντεραμπάντ (αγγλικά:Hyderabad) είναι μία από τις μεγαλουπόλεις της Ινδίας, πρωτεύουσα της ομόσπονδης πολιτείας Τελαγκάνα. Καλύπτει έκταση 650 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του φθάνει τα 6.800.000 κατοίκους. Αποτελεί την μητροπολιτική περιφέρεια (νομό) της πολιτείας, ενώ η ανάπτυξή του συνεχίζεται με ιδιαιτέρως γοργό ρυθμό. Χαρακτηρίζεται ως «Πόλη των Διαμαντιών», λόγω των πλούσιων οικοδομημάτων που τη στολίζουν.
Νάξος
Οι κάτοικοί της επίσημα λέγονται Νάξιοι/Ναξίες ενώ στην καθομιλουμένη συνηθίζονται τα (Ν)αξ(ι)ώτες/(Ν)αξ(ι)ώτισσες.
Χαϊντεραμπάντ (Ινδία)
Γενικά
Το Χαϊντεραμπάντ, που η προέλευση της ονομασίας του αποδίδεται μεταξύ άλλων στην παλαιότερη ισλαμική "Χαϊντέρ Μαχάλ", ενώ κατ΄ άλλους στο χαλίφη Χαϊντέρ, είναι κτισμένο στο οροπέδιο Ντέκαν, σε υψόμετρο 535 μ., παρά τις όχθες του ποταμού Μούσι. Φέρεται να ιδρύθηκε περί το 1600 μ.Χ., και έναν αιώνα μετά πέρασε στη Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας, οπότε και κατέστη έδρα πριγκιπάτου, του μεγαλύτερου και πλουσιότερου της Ινδίας, που διατηρήθηκε και μετά την εγκατάσταση των Άγγλων, μέχρι την εθνική ανεξαρτησία το 1948. Τελικά με το νόμο του 1956 «Περί αναδιοργάνωσης του κράτους» η πόλη κατέστη πρωτεύουσα της σημερινής ομοσπονδιακής πολιτείας Άντρα Πραντές. Το κλίμα είναι τροπικό υγρό και ξηρό, με περίοδο μουσώνων κατά τους θερινούς μήνες.
Νάξος
Τόπος και περιβάλλον
thumb|280px|right|Γεωφυσικός χάρτης της Νάξου Η Νάξος είναι το μεγαλύτερο και το πιο εύφορο νησί των Κυκλάδων. Βρίσκεται στο κέντρο περίπου των Κυκλάδων, νότια της Μυκόνου και ανατολικά της Πάρου. Έχει έκταση 430 τετρ. χλμ. και μήκος ακτών 148 χλμ.
Χαϊντεραμπάντ (Ινδία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Άντρα Πραντές
Νάξος
Τόπος και περιβάλλον
Γεωγραφία
Το ανάγλυφο του νησιού διαμορφώνεται από μια χαμηλή οροσειρά που το διασχίζει από βορρά προς νότο, με ψηλότερη κορυφή τον Ζα ή Δρίο (δηλ. τον Δία/Ζευ)(1.002 μ.). Η ονομασία αυτή οφείλεται στη μυθολογική παράδοση ότι ο Δίας, κατά μία εκδοχή, γεννήθηκε και ανατράφηκε στη Νάξο.
Στην οροσειρά αυτή, κινούμενοι από τον βορρά προς τον νότο, συναντάμε τις εξής κορυφές: Κατσόπρινο (422 μ.), Αναθεματίστρα (778 μ.), Κόρωνο (997 μ.), Μαυροβούνι (869 μ.), Ζα (1.002 μ.), Καβαλλάρη (521 μ.) και Βιγλατούρι (418 μ.). Οι ανατολικές πλαγιές της οροσειράς είναι απότομες, ενώ οι δυτικές κατεβαίνουν ομαλά προς μια πυκνοκατοικημένη περιοχή με καλλιεργήσιμα εδάφη.
Το νησί είναι πλούσιο σε πηγές και ρέματα, στα οποία και οφείλεται η πλούσια βλάστησή του, η πλουσιότερη απ' όλα τα νησιά των Κυκλάδων, εξ ου και η άποψη του Ηροδότου ότι «ευδαιμονίη των νήσων προσέφερε». Οι ακτές της είναι ελάχιστα διαμελισμένες, αλλά με πλούσιες αμμουδιές, που προσφέρονται για κολύμπι και ξεκούραση.
thumb|Ο Ζας χιονισμένος
Φυσικό Περιβάλλον
Παλαιότερα η Νάξος είχε πολύ πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Μέχρι και τον 17ο αιώνα ζούσαν στο νησί ελάφια και συνηθιζόταν το κυνήγι τους από τους ντόπιους άρχοντες και τους περαστικούς αξιωματούχους. Ο Γάλλος περιηγητής της εποχής, Ζαν ντε Τεβενό, αναφέρει ότι στην περιοχή του Απλικιού υπήρχαν πολλά έλη και αλιευόντουσαν τεράστιες ποσότητες χελιών. Σήμερα δύο περιοχές του νησιού, η κεντρική-ορεινή-νότια παραλιακή ζώνη και ο υγρότοπος της αλυκής Νάξου, έχουν χαρακτηριστεί τόποι ιδιαίτερης οικολογικής και κοινωνικής αξίας και έχουν ενταχθεί στο ευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000. Επίσης, οι βιότοποι του Ζα και της Κορώνου έχουν καταγραφεί στη λίστα Corine, ως περιοχές ιδιαίτερης οικολογικής σημασίας.
Γεωλογία
Η Νάξος είναι πλούσια σε κρυσταλλοσχιστώδη πετρώματα -μη αξιοποιήσιμα ακόμη. Τα πετρώματα αυτά είναι κυρίως κρυσταλλοπαγείς σχιστόλιθοι, γνεύσιοι και μάρμαρα σε εναλλασσόμενα στρώματα με όγκους γρανίτη και βρίσκονται κοντά σχετικά στην πόλη της Νάξου και στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού. Πετρώματα της πλειστόκαινου περιόδου υπάρχουν στη χερσόνησο της Στελίδας, κυρίως ψαμμίτες, καθώς και βόρεια-βορειοανατολικά κοντά στις παράκτιες περιοχές του νησιού. Επίσης απαντώνται και πλούσια εκρηξιγενή πετρώματα κοντά στις Εγγαρές και αλλού.
Στο κέντρο, βορειοανατολικά κοντά στην Κόρωνο, υπάρχουν τα περίφημα κοιτάσματα σμύριδας ή «ναξίας γης». Πρόκειται για το μοναδικό μέρος του κόσμου στο οποίο απαντάται υψηλής ποιότητας σμύριδα σε εκμεταλλεύσιμη ποσότητα. Η βιομηχανική της εκμετάλλευση όμως έχει πλέον παύσει λόγω της ανακάλυψης συνθετικών αντικατάστατων που είναι πολύ φθηνότερα.
Κλίμα
Το κλίμα του νησιού είναι μεσογειακό και θερμό ημίξηρο στέπας με δροσερά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες.
Μυθολογία - Ονομασία
thumb|Ο Βάκχος και η Αριάδνη στη Νάξο, πίνακας του Τιτσιάνο thumb|Γρόττα, με φεγγάρι Ο Δίας, ο πατέρας «ανδρών τε Θεών» κατά τους αρχαίους Έλληνες, λέγεται ότι γεννήθηκε στην Κρήτη, στη σπηλιά Ιδαίον Άντρον (κατ' άλλους στο Δικταίον Άντρον), αλλά μεγάλωσε στη Νάξο, και έτσι το ψηλότερο βουνό του νησιού πήρε το όνομά του (Ζευς ή, για τους ντόπιους, Ζας, 999 μέτρα).
Στη Νάξο εγκατέλειψε ο Θησέας την Αριάδνη, η οποία τον είχε βοηθήσει προηγουμένως στην Κρήτη να σκοτώσει τον Μινώταυρο με τον όρο να την πάρει μαζί του. Ο Θησέας τήρησε την υπόσχεσή του και την πήρε μαζί του επιστρέφοντας από την Κρήτη. Όταν όμως σταμάτησε στη Νάξο, που εκείνη την εποχή ονομαζόταν Δία, για ανεφοδιασμό, την εγκατέλειψε εκεί. Ο Διόνυσος είδε την κοιμισμένη Αριάδνη και την ερωτεύτηκε. Αφού την έκανε σύζυγό του, μια νύχτα, την οδήγησε στο όρος της Νάξου Δρίον, απ' όπου και ανέβηκαν μαζί στον Όλυμπο. Εκεί ο Δίας έκανε την Αριάδνη αθάνατη.
Το όνομά της η Νάξος φέρεται να το πήρε από τον Νάξο, τον ηγεμόνα των πρώτων αποίκων, που ήταν Κάρες, τον φερόμενο ως γιο του Πολέμωνα ή, κατ΄ άλλους, του Ενδυμίωνα ή, κατά μία τρίτη εκδοχή, του Απόλλωνα και της νύμφης Ανακαλίδας. Άλλοι ιστορικοί ερευνητές και φιλόλογοι θεωρούν ότι το όνομά της προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «νάξαι», που σημαίνει θύσαι, που εκλήφθηκε έτσι από τις πλούσιες θυσίες που γίνονταν στη νήσο προς τιμή των θεών. Το όνομα Νάξος διατηρήθηκε στο διάβα των αιώνων μέχρι τον μεσαίωνα, όταν έγινε Ναξία, ακολούθως Ναξιά και στη συνέχεια Αξιά.
Η Νάξος αναφέρεται και ως Δία από τον Όμηρο (Οδύσ λ325) καθώς και στον ομηρικό ύμνο προς τον Απόλλωνα. Επίσης αναφέρεται και ως Στρογγύλη, Μικρή Σικελία, Τραγία, Διονυσιάς, Καλλίπολις, Λιπαρά και άλλα ονόματα από διάφορους συγγραφείς. Η πρώτη Κορινθιακή αποικία στη Σικελία ονομάστηκε Νάξος.