cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπερβατικός διαλογισμός
Πρακτική του Υπερβατικού Διαλογισμού
Η επιστημονική έρευνα έχει δείξει ότι η εμπειρία της Υπερβατικής Συνείδησης συσχετίζεται με μεγαλύτερη δημιουργικότητα, βελτιωμένη εκμάθηση, υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης, καλύτερους βαθμούς, υψηλότερο ηθικό, αυξανόμενη συνοχή και τάξη στον νου, και βελτίωση της νευρολογικής λειτουργίας του σώματος. Είναι φυσικός, εύκολος και αβίαστος στην εξάσκηση του, και μπορεί μόνο να διδαχτεί προσωπικά από έναν δάσκαλο του υπερβατικού διαλογισμού. Ακολουθώντας την Βεδική παράδοση διδασκαλίας η τεχνική δεν μπορεί διδαχτεί από μία βιντεοταινία, μαγνητοταινία, ή βιβλίο.
Τα αποτελέσματα του Υπερβατικού Διαλογισμού
Η τεχνική του Υπερβατικού διαλογισμού, αναφέρουν οι επιστημονικές μελέτες πως η τακτική πρακτική εξάσκησή του φέρνει σημαντικά, συσσωρευτικά οφέλη στους τομείς:
Πρακτικές Βεδικές τεχνολογίες
Ο Μαχαρίσι εισήγαγε αρχικά τον  Υπερβατικό Διαλογισμό στον κόσμο 50 έτη πριν. Από τότε, έχει αναβιώσει πολλά άλλα πρακτικά προγράμματα βασισμένα στη γνώση της αρχαίας βεδικής παράδοσης της Ινδίας. Η βεδική επιστήμη του Μαχαρίσι περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα των βεδικών τεχνολογιών για το Νου, το σώμα και την συνείδηση-για να μπορούμε να ζήσουμε μια ζωή χωρίς προβλήματα με αποτέλεσμα τον φωτισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαλογισμός
Ταβεούνι
Το Ταβεούνι είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί των Φίτζι μετά το Βίτι Λέβου και το Βανούα Λέβου, με συνολική έκταση 434 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το νησί έχει σχήμα πούρου, είναι ένα τεράστιο ασπιδοειδές ηφαίστειο που υψώνεται από τον πυθμένα του Ειρηνικού ωκεανού, βρίσκεται 6,5 χιλιόμετρα ανατολικά του Βανούα Λέβου, με το οποίο χωρίζεται με τον πορθμό του Σομοσόμο. Ανήκει στο αρχιπέλαγος του Βανούα Λέβου και αποτελεί τμήμα της επαρχίας Κακαουντρόβε των Φίτζι της Βόρειας περιφέρειας.
Το Ταβεούνι έχει άφθονη χλωρίδα και είναι γνωστό ως «Το νησί κήπος των Φίτζι». Είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Οι τουρίστες προσελκύονται από τις εξαιρετικές ευκαιρίες κατάδυσης, τη μεγάλη ποικιλία πουλιών, τα φυσικά μονοπάτια και τους καταρράκτες. Τα κεντρικά μέρη του νησιού λαμβάνουν πολύ υψηλά ποσοστά βροχόπτωσης. Όντας ηφαιστειακής προέλευσης, τα εδάφη του Ταβεούνι υποστηρίζουν την πιο σημαντική βιομηχανία του νησιού, τη γεωργία.
Γεωγραφία
thumb|left|Χάρτης των Φίτζι, το Ταβεούνι (με κόκκινο χρώμα), ανατολικά του Βανούα Λέβου. thumb|upright|Οι καταρράκτες Μπόουμα, 1998
Το Ταβεούνι βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Θάλασσας του Κόρο, και είναι εξ ολοκλήρου προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας. Το τρίτο μεγαλύτερο νησί των Φίτζι χωρίζεται από το Βανούα Λέβου με τον πορθμό του Σομοσόμο. Το νησί έχει πλάτος μεταξύ 10 και 14 χιλιομέτρων και μήκος 42 χιλιομέτρων, είναι η κορυφή ενός αδρανούς, επιμήκους ασπιδοειδούς ηφαιστείου. Περίπου 150 ηφαιστειακοί κώνοι βρίσκονται στο νησί, συμπεριλαμβανομένου του Ουλουιγκαλάου, της δεύτερης υψηλότερης κορυφής των Φίτζι με υψόμετρο 1.241 μέτρα, και της κορυφής Ντε Βε (Des Vœux), με υψόμετρο 1.195 μέτρα. Υπήρξαν τουλάχιστον 58 ηφαιστειακές εκρήξεις από τον πρώτο ανθρώπινο οικισμό γύρω στο 950-750 π.Χ., όλες οι οποίες επηρέασαν τα νότια δύο τρίτα του νησιού. Μεγάλες εκρήξεις από το 300 έως το 500 μ.Χ. προκάλεσαν την εγκατάλειψη των νότιων περιοχών έως περίπου το 1100 μ.Χ. Η τελευταία έκρηξη παρήγαγε μια ροή λάβας στο νότιο άκρο του νησιού γύρω στο 1550 μ.Χ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το νησί Ταβεούνι το διασχίζει ο αντιμεσημβρινός, οπότε το βορειοανατολικό τμήμα του νησιού έχει γεωγραφικό μήκος -179 μοίρες και το νοτιοδυτικό τμήμα +179 μοίρες. Για την προστασία της άγριας ζωής των Φίτζι, δύο καταφύγια έχουν δημιουργηθεί στο νησί Ταβεούνι, το φυσικό καταφύγιο Ραβιλέβου στην ανατολική ακτή και το δασικό καταφύγιο Ταβεούνι στο κεντρικό τμήμα του νησιού. Το ενδεχόμενο να αναδειχτούν ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς συμβάλλει στην εθνική σημασία του νησιού, όπως περιγράφεται στη στρατηγική και το σχέδιο δράσης για τη βιοποικιλότητα των Φίτζι.
Ιστορία
Το 1643, ο Άμπελ Τάσμαν έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε το Ταβεούνι. Η ορατότητα ήταν κακή και εκτίμησε τις κορυφές του Ταβεούνι ως ξεχωριστά νησιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά των Φίτζι
Δήμος Αμφιλοχίας
Ο Δήμος Αμφιλοχίας είναι δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αμφιλοχίας, Ινάχου και Μενιδίου. Καταλαμβάνει το βόρειο άκρο της περιφέρειας και σε μεγάλο βαθμό αντιστοιχεί στην παλαιότερη Επαρχία Βάλτου.
Η έκτασή του ανέρχεται σε 1.091,81 τ.χλμ. και ο πληθυσμός σε 17.155 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Αμφιλοχιας
Ουσιαστικό
Το ουσιαστικό είναι όνομα, (όπως είναι και το επίθετο).
Διάκριση κατά έννοια
Τα ουσιαστικά διακρίνονται στις ακόλουθες βασικές κατηγορίες:
Διάκριση κατά γένος
Τα κύρια και τα κοινά (συγκεκριμένα και αφηρημένα) ουσιαστικά διακρίνονται σε τρία γένη: αρσενικά, θηλυκά, και ουδέτερα. Και στα τρία γένη τα ουσιαστικά χαρακτηρίζονται επιπλέον σε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέρη του λόγου Κατηγορία:Γραμματική Κατηγορία:Συντακτικό
Γιλμάζ Γκιουνέι
Ο Γιλμάζ Γκιουνέι (Yılmaz Güney, 1 Απριλίου 1937 - 9 Σεπτεμβρίου 1984) ήταν σημαντικός Κούρδος ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Ήταν κουρδικής καταγωγής και έχει καθιερωθεί ως σύμβολο κοινωνικών αγώνων. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιλμάζ Πουτούν.
Γεννήθηκε στις 1 Απριλίου του 1937, στη νοτιοανατολική Τουρκία, κοντά στα Άδανα, στο χωριό Γκιουνέι (= Νότος), το οποίο στη συνέχεια χρησιμοποίησε ως επώνυμό του. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας και οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Αρχικά ασχολήθηκε με την λογοτεχνία και την ποίηση και το 1958 στράφηκε στον κινηματογράφο ως ηθοποιός και σεναριογράφος. Το 1961 εξέδωσε ένα βιβλίο που χαρακτηρίστηκε κομμουνιστικό και συνελήφθη και για 18 μήνες παρέμεινε στη φυλακή. Μετά την αποφυλάκισή του συμμετείχε σε 40 περίπου κινηματογραφικές ταινίες. Το 1968 ίδρυσε δική του εταιρεία κινηματογραφικής παραγωγής στην οποία ανέλαβε και τη σκηνοθεσία.
Το 1972 ο Γκιουνέι συνελήφθη και πάλι με την αιτιολογία ότι υποστήριζε επαναστατικές ομάδες με συνέπεια να οδηγηθεί στη φυλακή για δύο χρόνια μετά από χάρη που του απένειμε η νέα κεντροαριστερή κυβέρνηση του Ετσεβίτ. Ακολούθησε το γύρισμα της επόμενης ταινίας του "Ανησυχία" (Endise). Μία εβδομάδα μετά το γύρισμα και με αφορμή ένα καυγά που σημειώθηκε σε κάποιο καφενείο, όπου σκοτώθηκε ένας δικαστής κατηγορήθηκε ο Γκιουνέι ως αίτιος του φόνου, όπου με συνοπτική διαδικασία καταδικάστηκε σε 24 χρόνια φυλάκιση, που αργότερα μειώθηκαν στα 18. Τελικά κατάφερε και δραπέτευσε και φθάνοντας στη Γαλλία ζήτησε πολιτικό άσυλο, όπου και του δόθηκε. Εκεί ολοκλήρωσε το γύρισμα της ταινίας "ο Δρόμος" που είχε ξεκινήσει ο βοηθός του Σερίφ Γκερέν.
Σημαντικότερες ταινίες του είναι "Το κοπάδι" (1978) - τουρκικά "Sürü", που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο, "Ο δρόμος" (1982) -τουρκικά "Yol", που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ των Κανών, καθώς και "Ο τοίχος''" - τουρκ. "Duvar" (1983).
Το 1984 ο Γιλμάζ Γκιουνέι ενώ ετοιμαζόταν να γυρίσει νέα ταινία με ελληνικό θέμα, έχοντας προσβληθεί από τον καρκίνο στομάχου  πέθανε στο Παρίσι στις 9 Σεπτεμβρίου του 1984 σε ηλικία 47 ετών.
Φιλμογραφία (ηθοποιός)
Ο Γ. Γκιουνέι συμμετείχε στις ακόλουθες ταινίες κατά φθίνουσα σειρά έτους παραγωγής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι λογοτέχνες Κατηγορία:Τούρκοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί Κατηγορία:Τούρκοι ποιητές Κατηγορία:Τούρκοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μπρέντα Μπάακ
Η Μπρέντα Μπάακ (αγγλικά: Brenda Jean Bakke) (15 Μαΐου 1963), είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Ξεκινήσε την καριέρα της στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, στην ηλικία των 15 ετών. Μετα την αποφοίτηση της απο το Λύκειο (Sunset High School) μετακόμισε το 1981 στο Λος Άντζελες για να σπουδάσει υποκριτική στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών. Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση εγινε το 1986 στην κωμωδία καυτά κορμιά(Hardbodies 2) που γυρίστηκε στην Ελλάδα. Η πρώτη τηλεοπτική της εμφάνιση εγινε στην σειρά Στάρ Τρεκ : η επόμενη γενιά (Star Trek: The next generation).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γρηγόριος (όνομα)
Το όνομα Γρηγόριος (Γρηγόρης στη δημοτική) είναι κύριο ανδρικό όνομα που χρησιμοποιούνταν κυρίως από τους Χριστιανούς. Το όνομα παράγει το γυναικείο όνομα Γρηγορία και το χαϊδευτικό Γόλης. Οι ονομαστικές εορτές του Γρηγορίου είναι πέντε και αφορούν σε τέσσερις σημαντικούς Αγίους της ορθόδοξης και καθολικής χριστιανικής εκκλησίας :
Διάδοση του ονόματος
Αγιωνυμικό βαφτιστικό, ιδιαίτερα δημοφιλές ανάμεσα στους πρώτους χριστιανούς, είτε από την προτροπή του Ιησού είτε από το ευαγγελικό «νήψατε, γρηγορήσατε» (Α΄ Επιστολή Πέτρου, ε΄ 8). Όνομα αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας (Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, Γρηγόριος ο Νύσσης, Γρηγόριος Παλαμάς κ.ά.) και της Καθολικής (Γρηγόριος της Τουρ, Γρηγόριος ο Μέγας κ.ά.), και όνομα πατριαρχών και παπών. Το όνομα απαντά και ως καλογερικό. Στη λατινόφωνη Ευρώπη, συσχετίστηκε παρετυμολογικά με τη λατινική ρίζα grex (θέμα greg-) «ποίμνιο». Η συσχέτιση αυτή με τον ποιμένα συνέβαλε στη διάδοση του ονόματος ανάμεσα στους μοναχούς και τους πάπες της Καθολικής Εκκλησίας. Το όνομα παρουσιάζει παραδοσιακά μεγάλη διάδοση στη Σκωτία, συχνά με τον τύπο Gregor. Στον αγγλόφωνο κόσμο, χάρη στη δημοφιλία του ηθοποιού Γκρέγκορι Πεκ (Gregory Peck), έφτασε να είναι μέσα στα 10 πιο συχνά αντρικά βαφτιστικά τη δεκαετία του 1950. Στην Ελλάδα, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το όνομα Γρηγόριος παρουσιάζεται ως το 86ο πιο συχνό όνομα (30ο ανάμεσα στα αντρικά) και το Γρηγορία ως το 270ο πιο συχνό όνομα (180ο ανάμεσα στα γυναικεία).
Σύνθετο με άλλα ονόματα
Γρηγοράγγελος, από Γρηγόρης και Άγγελος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα
Επαρχία της Σάντα Κρουθ της Τενερίφης
Η Επαρχία της Σάντα Κρουθ της Τενερίφης, επίσης γνωστή ως Επαρχία Σάντα Κρουθ (ισπανικά: Provincia de Santa Cruz de Tenerife), είναι επαρχία της Ισπανίας, που αποτελείται από το δυτικό τμήμα της αυτόνομης κοινότητας των Καναρίων Νήσων.
Αποτελείται από το ήμισυ περίπου του αρχιπελάγους του Ατλαντικού: τα νησιά της Τενερίφης, της Λα Γκομέρα, του Ελ Ιέρρο και της Λα Πάλμα. Καταλαμβάνει έκταση 3.381 km2 (1.305 τετραγωνικά μίλια). Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Σάντα Κρουθ της Τενερίφης (κοινώς γνωστή ως Σάντα Κρουθ), στο νησί της Τενερίφης (το πιο πυκνοκατοικημένο νησί της Ισπανίας).
Το 2008 η επαρχία είχε 1.018.510 κατοίκους και πυκνότητα 313,57/km2, καθιστώντας την την επαρχία της Ισπανίας με την έκτη υψηλότερη πυκνότητα πληθυσμού, υψηλότερη από αυτήν της επαρχίας Λας Πάλμας (το ανατολικό μισό των Καναρίων Νήσων). Το 24% του πληθυσμού ζει στην πρωτεύουσα.
Η Σάντα Κρουθ της Τενερίφης είναι η πρωτεύουσα της Αυτόνομης Κοινότητας των Καναρίων Νήσων. Υπάρχουν 54 δήμοι στην επαρχία. Η Τενερίφη είναι το πολυπληθέστερο νησί των Καναρίων Νήσων και το πολυπληθέστερο νησί της Ισπανίας. Το νησί της Τενερίφης έχει το υψηλότερο υψόμετρο της Ισπανίας (3718 μ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ισπανίας
Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία
thumb|300px|Η σημαία του Κύρου του Μεγάλου thumb|300px|Ο τάφος του Κύρου του Μεγάλου στις Πασαργάδες thumb|300px|Η επιγραφή του Δαρείου του Μεγάλου στο Μπεχινστούν thumb|300px|Μήδοι και Πέρσες στρατιώτες από ανάγλυφο στην Περσέπολη thumb|300px|Η μάχη της Ισσού ήταν το τέλος της Περσίας των Αχαιμενιδών – διακρίνονται ο Δαρείος Γ’ και ο Μέγας Αλέξανδρος thumb|300px|Ερείπια από την Περσέπολη
Η Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία (550 π.Χ.-330 π.Χ.), αποκαλούμενη επίσης Πρώτη Περσική Αυτοκρατορία, ήταν μία αυτοκρατορία στη Δυτική Ασία, που ιδρύθηκε από τον Κύρο Β΄ της Περσίας από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.
Εκτεινόταν, τότε, έως τα βόρεια και τα ανατολικά της Μικράς Ασίας, στη Θράκη, καθώς και στην πλειοψηφία των παράκτιων περιοχών του Εύξεινου Πόντου. Στα ανατολικά εκτεινόταν έως το σημερινό Αφγανιστάν, καθώς και σε τμήμα του σημερινού Πακιστάν, ενώ στα νότια και τα νοτιοδυτικά έως το σημερινό Ιράκ, τη Συρία, την Αίγυπτο, τα βόρεια της Σαουδικής Αραβίας, την Ιορδανία, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, καθώς και τα βόρεια της Λιβύης.
Οι πρώτοι Αχαιμενίδες
Ιδρυτής της δυναστείας των Αχαιμενιδών ήταν ο Αχαιμένης ο οποίος σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ιστορικών έζησε γύρω στο 700 π.Χ. την εποχή του Ασσύριου βασιλιά Σενναχειρείμ ως αρχηγός της Περσικής φυλής των Πασαργάδων. Ο Αχαιμένης θεωρείται ημι – μυθικό πρόσωπο και η ιστορική του ύπαρξη αμφισβητείται, αναφέρεται μονάχα στην επιγραφή του Δαρείου του Μεγάλου στο Μπεχινστούν ενώ απουσιάζει σε παλιότερες ιστορικές πηγές. Νεώτεροι ιστορικοί συμπεραίνουν ότι ήταν εφεύρεση του Δαρείου για να εμφανίσει τη συγγενική του σχέση με τον Κύρο μέσω ενός κοινού προπάτορα. Με αυτό τον τρόπο θα νομιμοποιούσε την άνοδο του στον Περσικό θρόνο. Οι Ελληνικές πηγές αντίστοιχα θεωρούν τον Αχαιμένη αληθινό πρόσωπο και μάλιστα Έλληνα γιο του Πέρση και εγγονό του μυθικού Περσέα, υπάρχει επιπλέον καταπληκτική ομοιότητα του Ελληνόφωνου ονόματος του με αυτό των Αχαιών.
Τον γενάρχη Αχαιμένη τον διαδέχθηκε ο γιος του Τεΐσπης ο οποίος ήταν υπαρκτό πρόσωπο τον 7ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές κυβερνήτης ενός υποτελούς κρατιδίου μέσα στα όρια της αυτοκρατορίας του Ελάμ. Αργότερα ο Τεΐσπης εξεγέρθηκε πετυχαίνοντας την ανεξαρτησία του από τους Ελαμίτες. Θεωρείται ιδρυτής και πρώτος ιστορικός βασιλιάς των Περσών, το όνομα του φαίνεται στην επιγραφή του Δαρείου του μεγάλου στο Μπεχινστούν. Όταν πέθανε ο Τεΐσπης χώρισε το κράτος στους δυο γιους του: Ο Κύρος Α’ κληρονόμησε το βασίλειο του Ανσνάν και ο Αριαράμνης το βασίλειο των Παρσί. Στην πραγματικότητα ενώ ο Κύρος Α’ ήταν πραγματικά γιος του, η σύνδεση του Αριαράμνη σαν γιου του Τεΐσπη δεν είναι βέβαιη επειδή δεν εμφανίζεται πουθενά αλλού εκτός από την επιγραφή του Δαρείου Α’ στο Μπεχινστούν. Ο Αριαράμνης ίδρυσε τα Εκβάτανα και ήταν πατέρας του Αρσάμη του παππού του Δαρείου,ο Κύρος Β’ ο Μέγας αντίστοιχα ήταν εγγονός του Κύρου Α’. Ο Κύρος Α’ εμφανίζεται στις Ασσυριακές πηγές με το όνομα Κουράς ως υποτελής του Σαρδανάπαλου, συμμάχησε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ασσύριου βασιλιά Σαμάς σουμ ουκίν κυβερνήτη της Βαβυλώνας όταν εξεγέρθηκε εναντίον του Σαρδανάπαλου το 652 π.Χ. Ο Σαρδανάπαλος έπνιξε στο αίμα το 648 π.Χ. την επανάσταση του μεγαλύτερου αδελφού του και των συμμάχων του, το ίδιο έκανε το 638 π.Χ. όταν εξεγέρθηκε το Ελάμ στους συμμάχους των Ελαμιτών ήταν πάλι ο Κουράς.
Ο Κύρος ο μέγας
Τον Κύρο Α’ του Ανσνάν διαδέχθηκε ο γιος του Καμβύσης Α’ ο οποίος πήρε σύζυγο τη Μανδάνη κόρη του βασιλιά των Μήδων Αστυάγη. Από τον γάμο γεννήθηκε το 570 π.Χ. ο Κύρος ο Μέγας ιδρυτής της Περσικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον θρύλο ο Αστυάγης είχε δει όνειρο ότι θα χάσει τον θρόνο από τον γιο της κόρης του γι´αυτό επιχείρησε να τον σκοτώσει, ο Καμβύσης Α’ σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του Αστυάγη το 559 π.Χ. Το βασίλειο των Παρσί την ίδια εποχή ήταν υποτελές των Μήδων, τον Αριαράμνη διαδέχθηκε ο γιος του Αρσάκης πατέρας του Υστάσπη και παππούς του Δαρείου του Μεγάλου. Ο Κύρος Β' ή Κύρος ο Μέγας γιος του Καμβύση Α’ και της Μανδάνης ανέτρεψε τον παππού του Αστυάγη από τον θρόνο της Μηδίας, ενώνοντας τα στέμματα των Μήδων και των Περσών. Επέκτεινε σημαντικά το βασίλειο του κατακτώντας όλους τους λαούς της Ασίας μέχρι το Αιγαίο πέλαγος και τα παράλια της Μικράς Ασίας, είναι ο ιδρυτής της Περσικής αυτοκρατορίας, πιο γνωστή η κατάκτηση του βασιλείου του Κροίσου της Λυδίας.
Ο Κύρος Β’ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους κατακτητές της ιστορίας έμεινε γνωστός για τις μεγάλες ικανότητες και τον ανθρωπισμό του. Σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των Μασσαγετών το 530 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ο γιος του Καμβύσης Β’. Ο Καμβύσης όταν ανέβηκε στον θρόνο δολοφόνησε τον αδελφό του Σμέρδι και έπνιξε στο αίμα την επανάσταση των Αιγυπτίων το 525 π.Χ. σφάζοντας 30.000 άμαχους αλλά το 524 π.Χ. ηττήθηκε από τους Αιθίοπες. Το 523 π.Χ. εμφανίστηκε ένας άντρας που ισχυρίστηκε ότι είναι ο δολοφονημένος Σμέρδης και κήρυξε επανάσταση. Την επόμενη χρονιά ο Καμβύσης Β’ πέθανε μυστηριωδώς τον διαδέχθηκε ο άντρας που ισχυρίστηκε ότι είναι ο Σμέρδις. Την επόμενη χρονιά Πέρσες ευγενείς με επικεφαλής τον Δαρείο κήρυξαν την επανάσταση στον Σμέρδι με τον ισχυρισμό ότι είναι σφετεριστής, ο Σμέρδις ανατράπηκε το 522 π.Χ. και θανατώθηκε βάναυσα από τον Δαρείο τρίτο ξάδελφο των γιων του Κύρου σύμφωνα με τον ισχυρισμό του.
Ο Δαρείος ο μέγας
Ο Δαρείος τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Περσίας ως Δαρείος Α’ το 521 π.Χ. και πολλές επαρχίες της αυτοκρατορίας του όπως το Ελάμ, η Μηδία, η Αίγυπτος, η Βαβυλώνα, η Παρθία και η Μοργιανή κήρυξαν την επανάσταση. Όλα τα κινήματα καταπνίγηκαν στο αίμα από τον Δαρείο Α’ με μεγάλη σκληρότητα, μόνο στη Μοργιανή εκτέλεσε 55.000 επαναστάτες. Ο Δαρείος Α΄ κατέγραψε όλα αυτά τα πολεμικά γεγονότα όταν ανέβηκε στον θρόνο μαζί με τη βιογραφία και τη γενεαλογία του στο βράχο Μπεχιστούν στα βόρεια του Ελάμ. Στη γενεαλογία του καταγράφεται αναλυτικά η καταγωγή του από τον γενάρχη της δυναστείας των Αχαιμενιδών Αχαιμένη, κοινό προπάτορα του με τον Κύρο από διαφορετικούς κλάδους των απογόνων του. Η καθιερωμένη άποψη ήταν ότι έγραψε την πραγματικότητα αλλά νεώτεροι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι είχε ταπεινή καταγωγή αλλά ισχυρίστηκε τη συγγένεια με τον Κύρο με τη συγκεκριμένη γενεαλογία για να νομιμοποιήσει την άνοδο του στον θρόνο της Περσίας. Ο Δαρείος Α’ γιος του Υστάσπη και εγγονός του Αρσάμη ισχυρίστηκε ότι ανέβηκε στον Περσικό θρόνο και σκότωσε τον Σμέρδι με τη βοήθεια του Αχούρα Μάσδα, τον όρισε σαν προστάτη θεό του, ενώ ονόμασε τον εαυτό του εκλεκτό και απεσταλμένο του Αχούρα Μάσδα.
Στα ανατολικά οι κατακτήσεις του σταμάτησαν από φυσικά εμπόδια στα Ιμαλάια γι´αυτό στη συνέχεια το ενδιαφέρον του Δαρείου Α’ στράφηκε δυτικά στην Ευρώπη. Το 512 π.Χ. κατέκτησε ολόκληρη τη Θράκη υποτάσσοντας τους Θρακοσκυθικούς πληθυσμούς, τη Μακεδονία, την Ίμβρο και τη Λήμνο περιοχές που τις έβαλε όλες στη σατραπεία των Σάρδεων. Επόμενος στόχος του Δαρείου Α’ ήταν η κατάκτηση της κυρίως Ελλάδας, και πρόσχημα σε αυτό στάθηκε η εξέγερση των Ιωνικών πόλεων το 499 π.Χ. για την οποία ο Δαρείος ισχυρίστηκε ότι έγινε με υποκίνηση της Αθήνας. Ο Δαρείος κατέπνιξε όλες τις επαναστάσεις το 493 π.Χ. στη συνέχεια αποφάσισε να εκστρατεύσει στην Ελλάδα για να τιμωρήσει την Αθήνα για τη βοήθεια που πρόσφερε στις επαναστατημένες Ιωνικές πόλεις. Στην πρώτη εκστρατεία του γαμπρού του Μαρδόνιου ο στόλος του καταστράφηκε στο ακρωτήρι Άθως ύστερα από επίθεση που δέχτηκε από το Θρακικό φύλο των Βρυγών. Στη δεύτερη εκστρατεία των Περσών εναντίον των Αθηναίων η οποία έγινε το 490 π.Χ. με επικεφαλής τους στρατηγούς Δάτη και Αρταφέρνη, οι Πέρσες γνώρισαν για δεύτερη φορά τη συντριβή στη μάχη του Μαραθώνα από τους Αθηναίους του Μιλτιάδη. Η ήττα των Περσών στη μάχη του Μαραθώνα στάθηκε αιτία να ξεσπάσουν νέα επαναστατικά κινήματα όπως στην Αίγυπτο το 486 π.Χ. και στη Βαβυλώνα το 484 π.Χ. Ο Δαρείος ο Μέγας πέθανε το 485 π.Χ. ενώ προετοίμαζε Τρίτη εκστρατεία εναντίον των Αθηναίων. Διάδοχο του είχε ορίσει τον δεύτερο γιο του, Ξέρξη.
Αρταξέρξης Γ’, οι τελευταίες αναλαμπές
Διάδοχος του Αρταξέρξη Β’ ήταν ο γιος του Αρταξέρξης Γ´ ο οποίος ήταν ήδη 67 ετών όταν ανέβηκε στον θρόνο της Περσίας αρκετά σκληρός και βίαιος σύγχρονος του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου Β’. Ο Αρταξέρξης Γ’ με την άνοδο του στον θρόνο για να αποφύγει οποιονδήποτε κίνδυνο απώλειας του θρόνου εκτέλεσε όλους τους αδελφούς του και τους ανιψιούς του συνολικά 80 στον αριθμό. Αντιμετώπισε το 354 π.Χ. την εξέγερση του σατράπη της Λυδίας Αρτάβαζου και του σατράπη της Μυσίας Ορόντη αλλά τελικά κατάφερε να τους νικήσει, στη συνέχεια εξεστράτευσε κατά της Αιγύπτου που είχε επαναστατήσει και ανεξαρτητοποιηθεί την εποχή του πατέρα του. Οι πρώτες επιχειρήσεις των Περσών στην Αίγυπτο το 354 και το 351 π.Χ. απέτυχαν. Την τρίτη φορά το 343 π.Χ. που ήταν επικεφαλής του στρατού ο ίδιος συνέτριψε τις δυνάμεις του Αιγύπτιου Φαραώ Νεκταναβώ Β’, ο ίδιος ο Φαραώ για να γλυτώσει τη ζωή του δραπέτευσε στη Νουβία, από το 342 ως το 332 π.Χ. η Αίγυπτος έγινε ξανά επαρχία της Περσίας. Αντιμετώπισε λόγω της υπερβολικής του αυταρχικότητας την εξέγερση των πόλεων της Φοινίκης με σημαντικότερη αυτή της Σιδώνας, στην πόλη βασίλευε ο Τεννές Β’ που είχε τοποθετηθεί βασιλιάς από τον ίδιο τον Αρταξέρξη Γ’. Λίγο πριν εκστρατεύσει στην Αίγυπτο βάδισε με 330.000 στρατό στη Σιδώνα. Ο Τεννές Β’ δραπέτευσε, οι τρομοκρατημένοι κάτοικοι της Σιδώνας άρχισαν ομαδικά να παραδίδονται. Ο βίαιος Αρταξέρξης Γ’ έσφαξε όσους κατοίκους δεν είχαν προλάβει να αυτοκτονήσουν, ισοπέδωσε εκ θεμελίων και έκαψε την πόλη για να δώσει ένα παραδειγματικό μάθημα στους υπόλοιπους επαναστάτες. Μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου υπέργηρος ο Αρταξέρξης Β’ επέστρεψε στην Περσέπολη όπου συνέχισε να κυβερνάει μέχρι το τέλος της ζωής του με ακραίο αυταρχισμό και απολυταρχία. Δηλητηριάστηκε λόγω της αυταρχικότητας του από τον παντοδύναμο σατράπη Βαγώα το 338 π.Χ. σε ηλικία 87 ετών ύστερα από 20 χρόνια βασιλείας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αρταξέρξης Δ’ ή Αρταξέρξης Άρσης.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών
Ο Βαγώας παρέκαμψε όλους τους όρους διαδοχή τοποθετώντας βασιλιά τον μικρότερο γιο του Αρταξέρξη Γ’ Άρση επειδή ήταν άβουλος ώστε να είναι του χεριού του κυβέρνησε δύο χρόνια ως το 336 π.Χ. Οι ευγενείς της Περσίας έντονα δυσαρεστημένοι με τον Βαγώα έπεισαν τον Αρταξέρξη Δ’ να τον δολοφονήσει. Ο Βαγώας έμαθε τα σχέδια του γι´αυτό πρόλαβε να τον δηλητηριάσει ο ίδιος, τοποθέτησε βασιλιά τον Δαρείο Γ’ τον Κοδομανό. Ο Δαρείος Γ’ ήταν ξάδελφος του Άρση εγγονός του Αρταξέρξη Β’ τελευταίος Μεγάλος βασιλιάς της Περσίας από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών ικανότατος πολεμιστής με πολλές αρετές, το 336 π.Χ. ήταν 44 ετών και βασίλευσε έξι χρόνια. Θέλοντας και αυτόν ο Βαγώας να δηλητηριάσει όταν έμαθε τα σχέδια του τον ανάγκασε να πιει ο ίδιος το δηλητήριο που του πρόσφερε. Το 334 π.Χ. ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος Γ’ ο Μέγας που είχε διαδεχθεί τον δολοφονημένο πατέρα του Φίλιππο Β’ ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον των Περσών. Ο Δαρείος Γ’ ηττήθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο δυο φορές στη μάχη της Ισσού το 331 π.Χ. και στη μάχη των Γαυγαμήλων. Στη συνέχεια το 330 π.Χ. καθαιρέθηκε και δολοφονήθηκε από τον παντοδύναμο σατράπη Βήσσο. Ο Μέγας Αλέξανδρος που σεβόταν τον Δαρείο τιμώρησε σκληρά τον δολοφόνο Βήσσο, αλλά η δυναστεία των Αχαιμενιδών είχε λήξει και η Περσία κατακτήθηκε από τους αρχαίους Μακεδόνες.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Περσία Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Αχαιμενιδες Αχαιμενιδες Αχαιμενιδες Αχαιμενιδες
Γκλενφάμπα
Η Γκλενφάμπα (αγγλικά: Glenfaba, μανξ: Glion Faba) είναι μία από τις 6 περιφέρειες της Νήσου του Μαν. Πρωτεύουσα είναι η Πηλ (Peel). Η Γκλενφάμπα βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού.
Σύνορα
Η Γκλενφάμπα συνορεύει βορειοανατολικά με τη Μάικλ, ανατολικά με τη Μέση περιφέρεια, και νοτιοδυτικά με τη Ράσεν.
Θερμοπύλες Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Θερμοπύλες βρίσκονται στο κέντρο του πρώην νομού, στα νότια του ομώνυμου ιστορικού περάσματος ανάμεσα στο όρος Καλλίδρομο και τον Μαλιακό κόλπο. Είναι κτισμένες στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Καλλίδρομου σε απόσταση 17 χλμ. ΝΑ. από τη Λαμία και 25 χλμ. Δ. από τα Καμένα Βούρλα. Βορειοδυτικά περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 και μακρύτερα ο Σπερχειός ποταμός, δυτικά του είναι τα Λουτρά Θερμοπυλών και το μνημείο του Λεωνίδα (προς τιμή της μάχης των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. μεταξύ Ελλήνων και Περσών), ανατολικά στα 10 χλμ. ο Μώλος ενώ μέσα από τη νότια πλευρά του οικισμού περνάει η παλαιά ΕΟ Αθηνών - Θεσσαλονίκης.
Διοικητικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της Τουρκοκρατίας είναι Δρακοσπηλιά και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οιτών (Τράχινος). Το 1919 με το ΦΕΚ 95Α - 03/05/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1955 με το ΦΕΚ 157Α - 21/06/1955 μετονομάστηκε σε Θερμοπύλες. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τα Λουτρά Θερμοπυλών αποτελούν την τοπική κοινότητα Θερμοπυλών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 295 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 είχε 273.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
102
Το 102 μ.Χ. ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκίνησε την Τετάρτη κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μερικές φορές το έτος αναφερόταν υπό την ονομασία έτος 855 ab urbe condita, δηλαδή, 855 χρόνια από την ίδρυση της Ρώμης το 753 π.Χ. Η ονομασία 102 μ.Χ. για αυτό το έτος χρησιμοποιείται από τους πρώτους αιώνες του Μεσαίωνα, όταν ο διαχωρισμός των ετών σε πριν και μετά Χριστόν έγινε η κύρια μέθοδος ονοματοδοσίας των ετών στην Ευρώπη. Επίσης ήταν γνωστό ως έτος της Υπατείας του Ούρσου και του Σούρα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Κέμεροβο
Το Κέμεροβο (ρωσικά: Кемерово) ειναί η πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας και κέντρο της περιφέρειας Κέμεροβο. Έχει πληθυσμο πιο απο 550.000 κατοίκους. Βρίσκεται στις όχθες των ποτάμων Τομ και Ισκιτίμκα. Αποτελεί το μεγάλο κέντρο του λιγνιτωρυχείου στη Ρωσία.
250px|thumb|left|Δημαρχείο του Κέμεροβο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Ματθίλδη Λουδοβίκα δούκισσα στη Βαυαρία
Η Ματθίλδη Λουδοβίκα (γερμ. Mathilde Ludovika in Bayern, 30 Σεπτεμβρίου 1843 - 18 Ιουνίου 1925) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα εν Βαυαρία και με τον γάμο της έγινε Κόμισσα του Τράνι.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, Δούκα εν Βαυαρία, και της Λουδοβίκας, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Ήταν μία από τις νεότερες αδελφές της Ελισάβετ της Βαυαρίας.
O σύζυγός της Λουδοβίκος ήταν ο διάδοχος του Βασιλείου των Δύο Σικελιών, καθώς ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών δεν είχε άρρενες απογόνους. Όμως ο Λουδοβίκος απεβίωσε το 1886, ενώ ο Φραγκίσκος Β΄ το 1894, έτσι διάδοχος έγινε ο επόμενος αδελφός, ο Αλφόνσος, τιτουλάριος βασιλιάς των Δύο Σικελιών.
Πέθανε το 1925, πέντε μήνες μετά την αδελφή της Μαρία Σοφία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1861 τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Κόμη του Τράνι, και είχε τέκνο:
Θεωρείται ότι στα πρώτα έτη του γάμου της είχε σχέση με τον Ισπανό διπλωμάτη Σαλβαδόρ Βερμούδεθ δε Κάστρο, Δούκα του Ριπάλντα & της Σάντα Λουθία, και πως με αυτόν απέκτησε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες στη Βαυαρία Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Επαρχία του Λας Πάλμας
Η Επαρχία του Λας Πάλμας (ισπανικά: Provincia de Las Palmas), είναι επαρχία της Ισπανίας, που αποτελείται από το ανατολικό τμήμα της αυτόνομης κοινότητας των Καναρίων Νήσων.
Το Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια, πρωτεύουσα αυτής της επαρχίας και του νησιού Γκραν Κανάρια, είναι η μεγαλύτερη πόλη των Καναρίων Νήσων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ισπανίας
Κρέζιμιρ Τσόσιτς
Ο Κρέζιμιρ Τσόσιτς (σερβικά κυριλλικά: Крешимир Ћосић, Ζάγκρεμπ 1948 – Βαλτιμόρη 1995) ήταν Γιουγκοσλάβος (από την Κροατία)  καλαθοσφαιριστής και προπονητής, από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του γιουγκοσλαβικού αθλητισμού. Το 1991 ψηφίστηκε 4ος καλύτερος παίκτης όλων των εποχών της FIBA (πλην NBA).
Υπήρξε ένας από τους πρώτους καλαθοσφαιριστές παγκόσμιου βεληνεκούς της Ευρώπης. Χρυσός ολυμπιονίκης, δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής και τρεις πρωταθλητής Ευρώπης, ανέβηκε συνολικά στο βάθρο 14 μεγάλων διοργανώσεων εθνικών ομάδων ως παίκτης και ακόμα τριών ως προπονητής. Το 1996, ένα χρόνο μετά το θάνατό του, έγινε ο μόλις δεύτερος Ευρωπαίος που εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, μολονότι δεν είχε αγωνιστεί ποτέ στο NBA. Όταν η FIBA ξεκίνησε το δικό της Hall of Fame το 2007, ήταν ανάμεσα στα πρώτα έξι μέλη του, ενώ ήταν στα πρώτα μέλη του Τάγματος Αξίας της FIBA. Το όνομά του έχει δοθεί στο γήπεδο της ΚΚ Ζάνταρ, σε πλατεία του Ζάγκρεμπ, καθώς και στο ιστορικό Κάστρο Καλίφι της Δαλματίας.
Σύλλογοι
Ο Κρέζιμιρ Τσόσιτς γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ, έδρα της τότε Κροατικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, αλλά ξεκίνησε το μπάσκετ στην ΚΚ του Ζαντάρ, όπου ζούσε από παιδί με την οικογένειά του. Οι άνθρωποι στο Ζαντάρ έχουν ένα ρητό: «Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και το Ζαντάρ δημιούργησε το μπάσκετ». Πρωτοέπαιξε σε επίσημο αγώνα της ανδρικής ομάδας δύο ημέρες μετά τα 16α γενέθλιά του και έως τα 21 του είχε ήδη κατακτήσει τρία Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας, έφτασε δε μία φορά έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Σε αντίθεση με τα στερεότυπα της εποχής που ήθελαν τους πίβοτ (σέντερ στη σημερινή ορολογία) να μοιάζουν με ογκόλιθο, αυτός ήταν ελαφρύς, αδύνατος, ευκίνητος και διέθετε ασυνήθιστα καλό - για το ύψος του - σουτ από μέση απόσταση. Χρησιμοποίησε την ευφυΐα του απέναντι σε πιο ογκώδεις αντιπάλους με ιδιαίτερη επιτυχία. Ήταν όμως παρορμητικός, μερικές φορές υπερβολικά, και τα νεύρα του μπορούσαν να τον προδώσουν κατά καιρούς. Εκρήγνυτο στο γήπεδο θυμωμένος με τον εαυτό του, τους συμπαίκτες του ή - πιο συχνά - τους διαιτητές, αλλά ήταν ήρεμος ξανά σε λίγο χρόνο.
Το 1970 έλαβε υποτροφία από το αμερικανικό πανεπιστήμιο Μπρίγχαμ Γιανγκ (BYU), γνωστό επίσης ως «πανεπιστήμιο των Μορμόνων». Αγωνίστηκε στο Κολεγιακό Πρωτάθλημα με τους Κούγκαρς, την ομάδα του BYU, έως το 1973. Ήδη την πρώτη χρονιά με 22,3 πόντους μέσο όρο και 12,8 ριμπάουντ, επιλέχθηκε ως All American, ο πρώτος μη Αμερικανός που κατάφερε κάτι τέτοιο. Σε τρία χρόνια, πάντα με τη φανέλα του νούμερο 11, σημείωσε κατά μέσο όρο 19,1 πόντους και 11,6 ριμπάουντ. Εντυπωσίασε τους Αμερικανούς με τον τρόπο παιχνιδιού του, μερικές φορές ανορθόδοξο για ένα παίκτη του ύψους του. Ήταν ένα ίνδαλμα για τους οπαδούς, τον άνθρωπο που επέτρεψε τη δημιουργία ενός νέου γηπέδου με χωρητικότητα για περισσότερους από 20.000 θεατές. Το 1972 και το 1973 μπήκε επίσης στη διαδικασία επιλογής του (NBA Ντραφτ), επιλεγόμενος στις θέσεις 144 (Μπλέιζερς) και 84 (Λέικερς) αντίστοιχα - οι θέσεις σήμερα φαίνονται χαμηλές, όμως τότε ήταν σχεδόν αδύνατον για Ευρωπαίο να επιλεγεί στο ντραφτ. Ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που κατάφερε κάτι τέτοιο, αλλά τελικά αποφάσισε να μην υπογράψει στο ΝΒΑ, αφού με τους τότε κανονισμούς θα έχανε το δικαίωμα συμμετοχής στην εθνική ομάδα.
Το καλοκαίρι του 1973 επέστρεψε στη Ζάνταρ, στην οποία έμεινε τρία χρόνια και πανηγύρισε δύο ακόμα πρωταθλήματα. Ακολούθησε η Ολίμπια Λιουμπλιάνας (τότε «Μπρεστ» από το όνομα του χορηγού) μεταξύ 1976–78. Το 1978 μεταγράφηκε στην ιταλική Βίρτους Μπολόνια (τότε «Σινουντίν»). Αγωνίστηκε δύο σεζόν, κατακτώντας και τις δύο το Πρωτάθλημα Ιταλίας, όπου είχε κατά μέσο όρο, 16,9 πόντους και 9,9 ριμπάουντ.
Το 1980 υπέγραψε στην Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, όπου έμεινε μέχρι να αποχωρήσει από την ενεργό δράση το 1983. Ήταν ο ηγέτης της ομάδας το 1982, όταν στέφθηκε (για πρώτη φορά στην ιστορία της) Πρωταθλήτρια Γιουγκοσλαβίας και Κυπελλούχος Ευρώπης. Στις 16 Μαρτίου 1982, η Τσιμπόνα κέρδισε στις Βρυξέλλες το Κύπελλο Κυπελλούχων με αντίπαλο τη Ρεάλ Μαδρίτης μετά από παράταση 96–95 με 22 πόντους από τον Τσόσιτς. Κατέκτησε επίσης και τις τρεις χρονιές το Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας.
Τίτλοι ως παίκτης
Ξεκίνησε την διεθνή του σταδιοδρομία από την ομάδα νέων το 1966 κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ο Τσόσιτς πρωτοεμφανίστηκε με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας σε μεγάλη διοργάνωση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Φινλανδίας, όπου μέσο όρο 12,4 πόντους ήταν δεύτερος σκόρερ της εθνικής. Το 1970 στέφθηκε για πρώτη φορά πρωταθλητής κόσμου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Λιουμπλιάνας, όπου ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας με 17,3 πόντους.
Ήταν ο «παλιός» της θρυλικής τετράδας που κατέστησε τη Γιουγκοσλαβία παγκόσμια υπερδύναμη κατά τη δεκαετία του 1970 (μαζί με τους Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς και Μίρζα Ντελίμπασιτς) - ή όπως λεγόταν τότε, το μπάσκετ επινοήθηκε από Αμερικανούς και τελειοποιήθηκε από Γιουγκοσλάβους. Η ομάδα των πλάβι βασίζονταν περισσότερο στο ατομικό ταλέντο των σημαντικότερων παικτών παρά σε συγκεκριμένα συστήματα στο παιχνίδι τους και ήταν πραγματικός φόβος για τους αντιπάλους της.
Έως την αποχώρησή του το 1983, αγωνίστηκε σε 9 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (επίδοση που είναι ακατάρριπτο ρεκόρ ), 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα και 4 Ολυμπιακούς Αγώνες, σχεδόν σε όλα ως βασικός, και κατέκτησε 14 μετάλλια. Από αυτά, τα έξι ήταν χρυσά - τρία σε Ευρωμπάσκετ, δύο σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και ένα σε Ολυμπιακούς. Είναι πρώτος σε συμμετοχές με 303 στην Εθνική Γιουγκοσλαβίας ο τρίτος σκόρερ της μετά τους Νταλιπάγκιτς, Κιτσάνοβιτς. Είναι επίσης πρώτος ριμπάουντερ αριθμητικά και κορυφαίος σε μέσο όρο μαζί με τον Ραντιβόι Κόρατς. Σε αριθμό μεταλλίων είναι δεύτερος μετά τα 15 του Σοβιετικού Σεργκέι Μπέλοφ, υπερτερεί όμως σε συμμετοχές σε τελικούς (13 έναντι 10). Ήταν ο πρώτος (από τους μόνο δύο) που ήταν πολυτιμότερος παίκτης σε δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, το 1971 έχοντας μέσο όρο 15,1 πόντους (πρώτος σκόρερ της ομάδας) και το 1975 έχοντας μέσο όρο 20,0 πόντους (και πάλι πρώτος σκόρερ της ομάδας, ενώ πέντε φορές ήταν στην καλύτερη ομάδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (1969–77). Κλήθηκε σε 6 επιλογές της Μικτής Ευρώπης της FIBA (1968, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974).
Καριέρα ως προπονητής
Το 1984 ξεκίνησε δεύτερη καριέρα ως προπονητής. Εργάστηκε στις Γιουγκοπλάστικα (1984–85), Βίρτους Μπολόνια (1987–88) και ΑΕΚ (τη σεζόν 1988–89 και ξανά τη διετία 1990–92). Στην ελληνική ομάδα δεν γνώρισε κάποια επιτυχία.
Παράλληλα, οδήγησε την Εθνική Γιουγκοσλαβίας σε τέσσερα τουρνουά μεταξύ 1985 και 1988: Ευρωμπάσκετ 1985 (7η), Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1986 (3η), Ευρωμπάσκετ 1987 (3η) και Ολυμπιακοί 1988 (2η). Επί των ημερών του, προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα η τελευταία μεγάλη γενιά του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ (Ντίβατς, Κούκοτς, Ράτζα, Τζόρτζεβιτς κ.ά.) που θα μεγαλουργούσε τα επόμενα χρόνια με προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς.
Τελευταία χρόνια
Μετά την ανεξαρτητοποίηση της Κροατίας, ο Τσόσιτς εγκατέλειψε τον αθλητισμό και εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα. Υπηρέτησε στην πρεσβεία της χώρας στην Ουάσινγκτον. Ήταν επίσης δραστήριο μέλος της Εκκλησίας των Αγίων των Τελευταίων Ημερών (η επίσημη ονομασία των Μορμόνων), της οποίας είχε γίνει μέλος από την εποχή που σπούδαζε στην Αμερική. Μετέφρασε στη σερβοκροατική γλώσσα ιερά κείμενα της εκκλησίας, μεταξύ των οποίων και το θεμελιακό Βιβλίο του Μόρμον.
280px|right|Το άγαλμα του Τσόσιτς στο Ζάνταρ Πέθανε στη Βαλτιμόρη (ΗΠΑ) το 1995 από ένα είδος καρκίνου του αίματος (Non-Hodgkin lymphoma), σε ηλικία 46 ετών. Στο Ζάνταρ τοποθετήθηκε ένα άγαλμά του και λίγο μετά το νέο κλειστό γυμναστήριο πήρε το όνομα του. Το Κύπελλο Κροατίας επίσης πλέον λέγεται Kresimir Cosic Cup.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάνταρ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σλοβενικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κροατικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1970 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1974 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1978 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1971 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1975 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1977 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983 Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Ρεσκούλουμ
μικρογραφία|Το κάστρο Το Ρεσκούλουμ (λατινικά: Reskulum) είναι ρωμαϊκός οικισμός και κάστρο όπου ερείπια τους διασώζονται σήμερα στη Ρουμανία. Τα ερείπια του φρουρίου είναι ορατά και σήμερα στο χωριό Μπολόγκα του Κλούζ, στη θέση που ονομάζεται Γκραντίστε, αν και το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής χρησιμοποιήθηκε ως γεωργική έκταση. Κοντά σε αυτό βρίσκονται τα ερείπια των ρωμαϊκών λουτρών.
Ιστορία
Το κάστρο χτίστηκε γύρω στο 101 με 106 μ.Χ. σαν τμήμα του λίμιτου της Δακίας, επανδρώθηκε από φρουρά με αποστολή προφανώς την υπεράσπιση των συνόρων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Καθώς οι Ρωμαίοι προσπάθησαν να ενισχύσουν τα σύνορα, τον δεύτερο αιώνα έφεραν εποίκους από την Ελλάδα, πιθανότατα από την Πάτρα και δημιουργήθηκε ο οικισμός.
Το κάστρο σύμφωνα με τις ανασκαφικές έρευνες καταλάμβανε τρία εκτάρια κι είχε προτείχισμα, τάφρο, δύο κυρίως πύλες με προμαχώνες, στάβλους, στρατώνες και άλλα κτίρια, ενώ ο οικισμός πού βρισκόταν κοντά και πιστεύεται έμεναν οι οικογένειες της φρουράς του κάστρου, είχε φόρουμ, ναούς και λουτρά.
Μαγνητεγερτική δύναμη
Μαγνητεγερτική δύναμη ονομάζεται η οποιαδήποτε αιτία που προκαλεί δυναμική ροή ενός μαγνήτη που είναι χαρακτηριστική τόσο του μαγνήτη όσο και του μαγνητικού κυκλώματος.
Η μαγνητεγερτική δύναμη των πηνίων και των ηλεκτρομαγνητών είναι ανάλογη προς τον αριθμό των αμπεροστροφών ή και λεγομένων αμπεροτυλιγμάτων, δηλαδή ανάλογος του αριθμού των σπειρών (ή σπειρωμάτων) αυτών και της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος που διέρχεται μέσω αυτών.
Μονάδα μέτρησης της μαγνητεγερτικής δύναμης λαμβάνεται το γκίλμπερτ, (προς τιμή του Άγγλου φυσικού Γουΐλιαμ Γκίλμπερτ), που είναι η μαγνητεγερτική δύναμη μιας σπείρας που διαρρέται από ρεύμα έντασης 0,8 αμπέρ. Αυτό σημαίνει ότι ένα γκίλμπερτ είναι ίσο με 0,8 αμπεροστροφές, και επομένως μια αμπεροστροφή ισούται με 1,25 γκίλμπερτ(ς).
Κατηγορία:Μαγνητισμός
105
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 105 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
105
Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Το Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ (ρωσικά: Свердло́вская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Ουραλικό Διαμέρισμα. Πρωτεύουσα του όμπλαστ και ολόκληρου του Ουραλικού διαμερίσματος είναι το Γεκατερίνμπουργκ (1.349.772 κάτοικοι - απογρ. 2010).
Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2002, υπερτερούν οι ρωσικής καταγωγής (89,2%) και ακολουθούν οι Τάταροι (3,8%).Υπήρξαν επίσης 1.979 κάτοικοι (0,05%) που δήλωσαν Έλληνες.
*
Μουρασάκι Σικίμπου
Η Μουρασάκι Σικίμπου (ιαπ. 紫式部, τέλη του 10ου αιώνα στο Κιότο - αρχές του 11ου αιώνα) ήταν συγγραφέας και κυρία της αυτοκρατορικής αυλής στην Ιαπωνία της εποχής Χεϊάν. Είναι η συγγραφέας του Γκέντζι Μονογκατάρι (Η ιστορία του Γκέντζι), του πρώτου σημαντικού μυθιστορήματος του απωανατολικού κόσμου και αριστουργήματος της κλασικής ιαπωνικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν καμία ακριβής πηγή πληφοριών για τη ζωή της Μουρασάκι Σικίμπου και γι' αυτό συχνά μόνο υποθέσεις είναι δυνατές.
Προέλευση του ονόματος
Το πραγματικό όνομά της είναι άγνωστο, όπως και πολλά άλλα στοιχεία από τη ζωή της και για το πώς έλαβε το όνομα Μουρασάκι Σικίμπου (Βιολέττα της τελετουργίας) υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Το βέβαιο είναι πως καταγόταν από ένα λιγότερο σημαντικό και λογοτεχνικά δραστήριο παρακλάδι της τότε πανίσχυρης οικογένειας Φουτζιβάρα. Στην αρχή ζωής της στην αυλή πήρε το όνομα Το νο Σικίμπου (藤の式部) πιθανότατα επειδή ο πατέρας και αργότερα και ο αδερφός της κατείχαν θέσεις στο Γραφείο Τελετουργιών.
Ο χαρακτήρας κάντζι 藤, ο οποίος διαβάζεται στα σινο-ιαπωνικά ως το, στην ανάγνωση κουν μπορεί να σημαίνει φούτζι. Αυτό αποτελεί ένδειξη για την καταγωγή της Σικίμπου από την οικογένεια Φουτζιβάρα (藤原), καθώς το φούτζι εκτός από πρώτη συλλαβή του οικογενειακού ονόματος, σημαίνει μεταφρασμένο και γλυστίνα, το οικόσημο της πατριάς Φουτζιβάρα.
Για την προέλευση του ονόματος Μουρασάκι υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Σύμφωνα με μια, σχετίζεται με ένα γνωστό ποίημα από το Κοκίν-βακασού (Συλλογή παλιών και νέων ποιημάτων) στο οποίο αναφέρθηκε ο αυτοκράτορας Ιτσιτζό (一条天皇, 980–1011) όταν εισήγαγε τη Μουρασάκι στην αυλή. Θα μπορούσε όμως να σχετίζεται και με το χρώμα των ανθών της γλυστίνας (η οποία ονομάζεται και «γαλάζια βροχή» λόγω των γαλάζιων και βιολετί ανθών της), καθώς το Μουρασάκι μεταφράζεται ως βιολετί ή μωβ. Μια άλλη διαδεδομένη θεωρία αποδίδει το όνομα στο πιο γνωστό της έργο, την Ιστορία του Γκέντζι, στο οποίο η πρωταγωνίστρια ονομάζεται Μουρασάκι (νο) Ούε (紫上).
Καταγωγή και παιδική ηλικία
thumb|left|, Εικονογράφηση από μια έκδοση της συλλογής [[Χιακουνίν-Ίσσου της περιόδου Έντο]] Ένα από τα λίγα βάσιμα στοιχεία για τη Μουρασάκι Σικίμπου είναι πως γεννήθηκε στο Χεϊάν-κιό, το σημερινό Κιότο. Ακόμη και το έτος γέννησής της είναι όμως αβέβαιο, σαν υποθέσεις βρίσκει κανείς το 970 (Τενρόκου 天禄 1), το 973 (Τεν'εν 天延 1) ή το αργότερο 978 (Τένγκεν 天元 1). Η Μουρασάκι θα μπορούσε να έχει γεννηθεί τόσο στο σπίτι του πατέρα της, Φουτζιβάρα Ταμετόκι (947 - ;), όσο και σε αυτό του παππού της, καθώς δεν ήταν ασυνήθιστο για μια γυναίκα να επιστρέφει στο σπίτι της οικογένειάς της για τη γέννηση του παιδιού της.
Επίσης άγνωστο είναι αν ο πατέρας της ήταν παντρεμένος με τη μητέρα της, επίσης μέλος των Φουτζιβάρα, καθώς την ίδια εποχή είχε παιδιά με άλλη γυναίκα και η πολυγαμία ήταν διαδεδομένη στα αριστοκρατικά στρώματα της εποχής. Όμως είναι βέβαιο πως η Μουρασάκι είχε δύο αδέρφια, μια μεγαλύτερη αδερφή και το μικρότερο αδερφό Νομπουνόρι (974-1011), κατά τη γέννηση του οποίου η μητέρα τους μάλλον πέθανε.
Φαίνεται να κληρονόμησε τη λογοτεχνική της κλίση από την πλευρά της μητέρας της, αν και από την πλευρά του πατέρα της διαδέχτηκε μια γραμμή δώδεκα προγόνων ιδιαίτερα προικισμένων στη λογοτεχνία και τα γράμματα. Ο προπαππούς της, Φουτζιβάρα Κανεσούκε (877-933), είχε συμπεριληφθεί στο Σαντζούροκασεν (三十六歌仙, Συλλογή έργων 36 ποιητών) και ο πατέρας της ήταν διάσημος για την εξαιρετική του ικανότητα στην κινέζικη γραφή.
Οι λιγοστές πηγές για την παιδική ηλικία της Μουρασάκι προέρχονται από μεμονωμένες αναφορές σε ημερολόγια. Είναι πιθανό να έμενε στο σπίτι του παππού της Ταμενόμπου, μέχρι που αυτός εισήλθε στην τάξη των ιερέων, οπότε και να μετακόμισε στον πατέρα της. Το γεγονός όμως πως κατά την παιδική της ηλικία ο πατέρας της έκανε μαθήματα κινεζικών σπουδών (λογοτεχνία και γραφή) στη Μουρασάκι και τον αδερφό της αποδυναμώνει αυτή την υπόθεση. Εκείνη την εποχή ήταν μάλλον ασυνήθιστο για κορίτσια να λάβουν εκτεταμένη παιδεία. Μια επιφανειακή γνώση λογοτεχνίας και τεχνών θεωρούνταν αρκετή και γι' αυτό το υψηλό επίπεδο παιδείας που έλαβε η Μουρασάκι μέσω των κοινών μαθημάτων με τον αδερφό της ήταν εκτός του κοινωνικού κανόνα.
Ενήλικη ζωή
Το 996 ο πατέρας της Μουρασάκι διορίστηκε διοικητής στην επαρχία Ετσιζέν (σημερινός νομός Φουκούι. Έτσι δόθηκε στη Μουρασάκι η τότε σπάνια ευκαιρία να βγει από την πρωτεύουσα, καθώς ως κόρη καλής οικογένειας της ήταν απαγορευμένα τα ταξίδια αναψυχής.
Ενάμιση χρόνο μετά η Μουρασάκι επέστρεψε στο Κιότο και νυμφεύθηκε το 998 ή 999 τον Φουτζιβάρα Νομπουτάκα (藤原宣孝, 952–1001), έναν εξάδελφο τετάρτου βαθμού, ο οποίος είχε ήδη ενήλικα παιδιά την εποχή του γάμου. Το 999 γεννήθηκε η κόρη της Μουρασάκι, Κατάκο, η οποία έγινε αργότερα γνωστή ως Ντάινι (νο) Σάνμι (大弐三位, 999–1077). Σύμφωνα με μη επιβεβαιωμένες υποθέσεις, η Κατάκο ενδέχεται να ολοκλήρωσε το Ιστορία του Γκέντζι μετά το θάνατο της μητέρας της. Το 1001 πέθανε ο σύζυγός της Νομπουτάκα και το φθινόπωρο του ίδιου έτους πιθανώς η Μουρασάκι ξεκίνησε τη συγγραφή του Ιστορία του Γκέντζι.
Η ζωή στην αυλή
Η Μουρασάκι εισήλθε στην υπηρεσία της αυτοκράτειρας Τζοτόμον'ιν (上東門院, 988-1074, γνωστή και ως Φουτζιβάρα νο Σόσι, κόρη του Μιτσινάγκα) την 29η ημέρα του 12ου μήνα του δεύτερου έτους Κανκό (寛弘二).
Υπήρχε και άλλη μια αυλική για την οποία ήταν γνωστό ότι μπορούσε να χειριστεί την κινεζική γραφή, η Σέι Σόναγκον (清少納言, 966; - 1025;), συγγραφέας του Μακούρα νο Σόσι (枕草子, Βιβλίο του μαξιλαριού), η οποία ήταν εξοικειωμένη με την αυλική ζωή, ήταν προκλητική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Η Σέι Σόναγκον διέσυρε το σύζυγο της μικρής ετεροθαλούς αδερφής της Μουρασάκι επειδή αυτός, ως υπάλληλος της αυλής, είχε συντάξει ένα κείμενο με ιδιαίτερη δυσανάγνωστη γραφή. Επίσης κακολογούσε τον αποθανόντα σύζυγο της Φουτζιβάρα Νομπουτάκα. Η Μουρασάκι, η οποία μάλλον υπερτερούσε στην ευχέρειά της στα κινεζικά, είχε σουφρώσει τη μύτη και στο ημερολόγιό της ποτέ δεν αναφέρθηκε ευνοϊκά για αυτή.
Ένας άλλος λόγος για την αμοιβαία αντιπάθεια ήταν πως υπηρετούσαν στην ακολουθία διαφορετικών αυτοκράτειρων. Η πρώτη και έτσι η τυπικά ιεραρχικά ανώτερη σύζυγος του Ιτσιτζό ήταν η αυτοκράτειρα Σαντάκο (ή Τεϊσι, 定子, 977-1000) στις οποίας την ακολουθία ανήκε η Σέι Σόναγκον. Εκείνη την εποχή όμως η εξουσία ήταν στα χέρια των Φουτζιβάρα και κυρίως του Φουτζιβάρα Μιτσινάγκα. Όταν κατάφερε να κάνει την κόρη του αυτοκράτειρα εξασφάλισε ότι αυτή θα ήταν που θα ήταν ιεραρχικά ανώτερη. Αυτό ήταν ένα βαρύ χτύπημα για την αυτοκράτειρα Σαντάκο και την ακολουθία της και έτσι δεν ήταν ευνοϊκά διακείμενοι απέναντι στη νέα αυτοκράτειρα και την ακολουθία της.
Πιθανόν η Μουρασάκι να έφυγε για κάποιο διάστημα από την αυλή το 1011, καθώς έπρεπε να αντιμετωπίσει το θάνατο του αγαπημένου της αδερφού Νομπουνόρι. Το πότε επέστρεψε στην αυλή και το πως διαμορφώθηκε η ζωή της από τότε έως το θάνατό της δεν έχει αποσαφηνιστεί.
Μετά το θάνατό της
thumb|250px|Πίσω όψη του χαρτονομίσματος των 2000 γιεν με μια σκηνή από το Ιστορία του Γκέντζι Το έτος θανάτου της Μουρασάκι είναι άγνωστο και εικάζεται πως ήταν το 1014 (Τσόβα 長和 3), το 1016 (Τσόβα 5) ή το 1025 (Μάντζου 万寿 2). Πιθανότερο είναι το 1016, μιας και ο πατέρας της έγινε μέλος σε ένα βουδιστικό μοναστήρι το ίδιο έτος, ίσως λόγω του πένθους του για το θάνατο της Μουρασάκι και του αδερφού της.
Επιρροή
Η Μουρασάκι θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της ιαπωνικής λογοτεχνίας. Σε όλη την Ιαπωνία έχουν τοποθετηθεί αγάλματα προς τιμή της και τα έργα της είναι σημαντικό κομμάτι της ιαπωνικής παιδείας. Το χαρτονόμισμα των 2000 γιέν που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2000 αναπαριστά στην πίσω πλευρά μια σκηνή από το Ιστορία του Γκέντζι και κάτω δεξιά τη Μουρασάκι Σικίμπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ποιητές Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι
Μαγνητοστατική
Η Μαγνητοστατική είναι ιδιαίτερο τμήμα της Φυσικής αλλά και κεφάλαιο του Μαγνητισμού που ασχολείται με τους μόνιμους μαγνήτες.
Η Μαγνητοστατική είναι η αντίστοιχη προς την Ηλεκτροστατική του ηλεκτρισμού.
* Κατηγορία:Μαγνητισμός Μαγνητοστατικη
103
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 103 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο