Εισβολή_των_Αββασιδών_στη_Μικρά_Ασία_(806)
Επίπτωση
Από την άλλη πλευρά, ο ιστορικός M. A. Shaban θεωρεί την εκστρατεία ως μία «περιορισμένη επιτυχία» στην καλύτερη περίπτωση και επικρίνει την «εμμονική» προσοχή του Χαρούν στους Ρωμαίουςς ως μία «εντελώς άστοχη προσπάθεια». Σύμφωνα με τον Σαμπάν, όχι μόνο οι Ρωμαίοι δεν είχαν καμία πραγματική πρόθεση (ή ικανότητα) να απειλήσουν σοβαρά το Χαλιφάτο, αλλά η προσπάθεια στρατολόγησης του Χαρούν οδήγησε στην εισροή ανατολικών στρατιωτών από το Χορασάν, η οποία ανταγωνίστηκε τις παραδοσιακές Συριακές-Ιρακινές στρατιωτικές ελίτ και δημιούργησε ρήγματα, που συνέβαλε στην Τέταρτη Φίτνα, τον εμφύλιο πόλεμο των Αβασιδών που ξεκίνησε μετά το τέλος του Χαρούν. Αυτή η σύγκρουση, μεταξύ των γιων του Χαρούν αλ-Αμίν (βασ. 809–813 ) και αλ-Μαμούν (βασ. 813–833 ), σήμαινε ότι το χαλιφάτο των Αββασιδών δεν ήταν σε θέση να εκμεταλλευτεί τις Ρωμαϊκές ανατροπές στα Βαλκάνια. Πράγματι, η εκστρατεία του 806 και οι αναποτελεσματικές επιδρομές του 807 σηματοδοτούν τις τελευταίες μεγάλες, κεντρικά οργανωμένες, εκστρατείες των Αββασιδών κατά της Ρωμανίας για περισσότερα από 20 χρόνια. Μεμονωμένες επιδρομές και αντεπιδρομές συνεχίστηκαν στη στεριά καθώς και στη θάλασσα, και -ανεξάρτητα από τους Αββασίδες- οι ντόπιοι Μουσουλμάνοι ηγέτες κατέκτησαν την Κρήτη και ξεκίνησαν την κατάκτηση της Σικελίας τη δεκαετία του 820. Ωστόσο μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις επάνω από τα χερσαία σύνορα στην ανατολική Μ. Ασία μεταξύ των δύο Αυτοκρατοριών επανήλθαν μόνο μετά την επικράτηση του αυτοκράτορα Θεόφιλου (βασ. 829–842), των οποίων οι αντιπαραθέσεις με τους χαλίφηδες αλ-Μαμούν και αλ-Μουτασίμ (βασ. 833–842) κορυφώθηκαν με τις μεγάλες εισβολές του αλ-Μαμούν το 830-833 και τη λεηλασία του Aμορίου από τον αλ-Μουτασίμ το 838. εναλλ.=Photo of a mound of ruins in a barren field|δεξιά|μικρογραφία| Άποψη των υπολειμμάτων του Hiraqla, ενός μνημείου νίκης, που κτίστηκε από τον Χαρούν μετά την εκστρατεία του 806. Ο μακροβιότερος αντίκτυπος της εκστρατείας του Χαρούν βρίσκεται στη λογοτεχνία. Μεταξύ των Αράβων, αρκετοί θρύλοι ή ανέκδοτα, που σχετίζονται με πηγές όπως του αλ-Μασουντί και του Kitab al-Aghani, συνδέθηκαν με αυτό, δίνοντας έμφαση στις ισχυρές οχυρώσεις της πόλης, περιγράφοντας μία ενιαία μάχη μεταξύ ενός Ρωμαίου και ενός Άραβα πρωταθλητή, που αποφασίστηκε, όταν ο Άραβας αιχμαλώτισε τους Ρωμαίους χρησιμοποιώντας ένα λάσο, ή τον τρόμο που ενέπνευσε στους υπερασπιστές η χρήση μεγάλων καταπελτών από τον στρατό των Αββασιδών, που έριχναν υλικά που έμοιαζαν με ελληνικό πυρ. Οι Οθωμανοί έδωσαν επίσης μεγάλη σημασία στις μάχες του Χαρούν με τους Ρωμαίους. Η αφήγηση του Οθωμανού περιηγητή του 17ου αι. Εβλιγιά Τσελεμπί αναμειγνύει τα γεγονότα της εκστρατείας του Χαρούν το 782, όταν ο Αραβικός στρατός είχε φτάσει στον Βόσπορο, με αυτά του 806, και εισάγει ξεκάθαρα φανταστικά στοιχεία, όπως ο τρόπος θανάτου του Νικηφόρου Α΄. Σύμφωνα με τον Εβλιά, ο Χαρούν πολιόρκησε δύο φορές την Κωνσταντινούπολη. Την πρώτη φορά ο Χαλίφης αποσύρθηκε, αφού εξασφάλισε όση γη μπορούσε να καλύψει ένα δέρμα βοός και έκτισε εκεί ένα φρούριο, σε μίμηση της αρχαίας ιστορίας της βασίλισσας Διδώς. Τη δεύτερη φορά, ο Χαρούν βάδισε στην Κωνσταντινούπολη για να εκδικηθεί τη σφαγή των Μουσουλμάνων που ζούσαν εκεί και διέταξε τον Νικηφόρο Α΄ να εκτελεστεί με απαγχονισμό στην Αγία Σοφία.