cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρβανίτες Ανατολικής Θράκης
Το Βιθκούκι στην ακμή του, τη δεκαετία του 1730, είχε 20-25.000 κατοίκους, ενώ η Κιουτέζα και το Κιάφσεζ ήταν δύο μικρά παρακείμενα χωριά μερικών εκατοντάδων κατοίκων. Το Βιθκούκι μαζί με τη Μοσχόπολη και άλλες βλαχόφωνες πόλεις της περιοχής αποτελούσε ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα του ελληνικού πολιτισμού της εποχής: ελληνικά σχολεία, εκκλησίες, πλήθος λογίων, δασκάλων και εθνικών ευεργετών προήλθε από την περιοχή αυτή. Τα δεδομένα όμως είχαν ήδη αρχίσει να αλλάζουν μετά την οθωμανική κατάκτηση, καθώς η συντριπτική πλειονότητα των αλβανόφωνων άρχισε να μεταστρέφεται στον μωαμεθανισμό. Μέσα σε 1-2 γενιές, μία νέα συμπαγής κοινωνική συσσωμάτωση κυριάρχησε στην περιοχή: οι Τουρκαλβανοί. Αυτοί ήταν αλβανόφωνοι μουσουλμάνοι οι οποίοι είχαν ταυτιστεί πλήρως με την οθωμανική εξουσία και αποτέλεσαν έκτοτε το στήριγμά της στη βαλκανική χερσόνησο. Άτακτα στίφη Τουρκαλβανών υπό την κάλυψη των τοπικών μουσουλμάνων αρχόντων αλλά και των διεφθαρμένων οθωμανών αξιωματούχων συγκεντρώθηκαν γύρω από τις ευημερούσες χριστιανικές πόλεις της περιοχής της Μοσχόπολης. Υπό την απειλή της γενικής επίθεσης και λεηλασίας, επί πολλά έτη κατάφερναν να αποκομίζουν τεράστια χρηματικά ποσά από τις πόλεις αυτές. Τελικά, το 1769, οι Τουρκαλβανοί εισήλθαν στη Μοσχόπολη, στο Βιθκούκι και στις υπόλοιπες πόλεις και τις λεηλάτησαν. Οι χριστιανοί κάτοικοι εγκατέλειψαν την περιοχή και διέφυγαν προς όλες τις κατευθύνσεις. Αρκετοί κάτοικοι του Βιθκουκίου, της Κιουτέζας και του Κιάφσεζ που γλίτωσαν από τη λεηλασία μετακινήθηκαν στις γύρω περιοχές (Κορυτσά, Καστοριά, Φλώρινα, Κρούσοβο κλπ.), ενώ το μεγαλύτερο τμήμα τους κατευθύνθηκε προς την Ανατολική Θράκη, η οποία τους ήταν γνωστή καθώς εκεί εργάζονταν πολλοί από αυτούς ως εποχιακοί εργάτες στους κάμπους των Οθωμανών τσιφλικάδων. Οι πλούσιοι έμποροι του Βιθκουκίου ακολούθησαν αυτούς της Μοσχόπολης και μετανάστευσαν στη Βιέννη, στη Βουδαπέστη και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης που ασκούσαν τις εμπορικές τους δραστηριότητες. Οι Αρβανίτες που κατευθύνθηκαν στη νότια Ανατολική Θράκη ίδρυσαν οικισμούς που θύμιζαν τις γενέτειρές τους στην Ήπειρο: το Βιθκούκι (Σουλτάνκιοϊ στα τούρκικα) και την Κιουτέζα (Ιμπρίκ Τεπέ). Κοντά σε αυτά τα χωριά υπήρχαν επίσης τα αλβανόφωνα χωριά Αλτίν Τας, Παζάρ Δερέ, Καρατζά Χαλήλ και Γιλανλή. Τα χωριά αυτά ίσως προέρχονται από τη μετανάστευση του 1769, χωρίς να αποκλειστούν κι άλλα ενδεχόμενα.
Οι δύο ομάδες χωριών (βόρειοι της α’ μετανάστευσης και νότιοι της β’ μετανάστευσης) δεν διατηρούσαν ιδιαίτερες σχέσεις μεταξύ τους, κυρίως λόγω της απόστασης η οποία ήταν μεγάλη για τα τότε δεδομένα και τηρούσαν αυστηρή ενδογαμία η οποία και συντέλεσε στη μη πρόσμειξή τους με τα δίπλα χωριά. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και ως ορθόδοξοι χριστιανοί υφίσταντο την καταπίεση της οθωμανικής εξουσίας. Ταύτισαν εξ αρχής τις τύχες τους με τον ελληνισμό και συναποτελούσαν μαζί με τους τουρκόφωνους (Γκαγκαβούζηδες), τους λίγους σερβόφωνους (ήταν οι 600 κάτοικοι του χωριού Μπαϊραμίτς) και τους βουλγαρόφωνους πατριαρχικούς τον αλλόφωνο ελληνισμό της Ανατολικής Θράκης. Είχαν ελληνικά σχολεία, ως λατρευτική γλώσσα χρησιμοποιούσαν την ελληνική και γενικά σε κάθε ευκαιρία τόνιζαν την ελληνικότητά τους.
Τα χρόνια που ακολούθησαν την άνοδο των Νεότουρκων στην εξουσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1908-1922) ήταν δραματικά για τον ελληνισμό της Θράκης. Η κατάσταση επιδεινώθηκε με το ξέσπασμα των Βαλκανικών Πολέμων και ξέφυγε από κάθε έλεγχο κατά τα έτη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα αρβανιτοχώρια, ακολουθώντας την τύχη του ελληνισμού της περιοχής, λεηλατήθηκαν και οι κάτοικοί τους εξορίστηκαν, ενώ πολλοί δολοφονήθηκαν. Το Μεγάλο Ζαλούφι (Ιούλιος 1913) και το Αμπαλάρ (Νοέμβριος 1913) λεηλατήθηκαν από τους Τούρκους μετά την ανακατάληψη από τους τελευταίους της Ανατολικής Θράκης στον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο. Τον Οκτώβριο του ιδίου έτους η Μανδρίτσα, η οποία είχε επιδικαστεί στη Βουλγαρία, λεηλατήθηκε από τους Βούλγαρους και οι κάτοικοί της κατέφυγαν στη Θράκη (στα χωριά Παλιούρι, Λάδη, Μεταξάδες και Βρυσικά) και στη Μακεδονία: στις Σέδες, στη Σουρωτή, στο Ζαγκλιβέρι, στη Μουσθένη, στην Κάριανη Καβάλας και στον Καλό Αγρό Δράμας. Ο κύριος όγκος όμως των Μανδριτσιωτών κατέλυσε στο Αμπάρκιοϊ Κιλκίς το οποίο μετονομάστηκε σε Μάνδρες. Το 1926 οι προερχόμενες από τη Μανδρίτσα προσφυγικές οικογένειες ήταν εγκατεστημένες ως εξής: Στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης 20, στο Τριάδι Θεσσαλονίκης 9, στη Μουσθένη Καβάλας 50, στις Μάνδρες Κιλκίς 200, στο Πρωτοκκλήσι Έβρου 60, στο Μαυροκκλήσι Έβρου 40, στο Ουρλή (Θούριο Έβρου) 10 και στον Καλό Αγρό Δράμας 20. Το Σουλτάνκιοϊ λεηλατήθηκε από τους Τούρκους τον Απρίλιο του 1914, ενώ γενικά όλα τα αρβανιτοχώρια βίωσαν ως τμήμα του ελληνισμού της Θράκης την πολιτική εθνοκάθαρσης που εφήρμοσε η νεοτουρκική εξουσία.
Τον Ιούλιο του 1920 ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει την Ανατολική Θράκη. Στην απογραφή που γίνεται τον Δεκέμβριο του 1920, ο πληθυσμός των αρβανιτοχωρίων είναι εμφανώς μειωμένος. Υπολογίζεται ότι σχεδόν το 1/3 αυτών δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους ή πέθαναν από τις κακουχίες στα τάγματα εργασίας κατά τα έτη 1908-1920, ενώ αρκετοί από αυτούς εκπατρίσθηκαν  στην Ελλάδα και δεν παλιννόστησαν μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τον Οκτώβριο του 1922, ο ελληνισμός της περιοχής εκκενώνει την Ανατολική Θράκη και μεταναστεύει στην Ελλάδα. Οι βόρειοι Αρβανίτες εποικίζουν ως επί το πλείστον χωριά του βορείου Έβρου: Δίκαια, Καβύλη, Σάκκο, Κλεισώ, Νέο Χειμώνιο, Θούριο, Σοφικό, Ασημένιο, Ρήγιο, Πύθιο. Στη Μακεδονία και ειδικά στο Νομό Σερρών τα χωριά Νεοχώρι, Παραλίμνιο, Νέα Πέτρα, Θολό, Κοίμηση, όπως επίσης και το Καλοχώρι Θεσσαλονίκης και Παραδημή Ροδόπης
Οι νότιοι Αρβανίτες της Ανατολικής Θράκης κινήθηκαν προς το Σουφλί αρχικά όπου και διέμειναν για λίγο μέχρι να αποφασιστεί ο νέος τόπος διαμονής τους. Λίγους μήνες μετά, εντός του 1923, κινήθηκαν νοτιοανατολικά, παράλληλα και κοντά στον ποταμό Έβρο. Οι κάτοικοι του Σουλτάνκιοϊ και του Ιμπρίκ Τεπέ εγκαταστάθηκαν στα χωριά Μπίντικλι (Τύχιο/Τυχερό), Χάντζιας (Τάρσιο), Τσακιρτζί (Πυρόλιθος), Φερετζίκ (Φέρες), Μαρχαμλί (Πέπλος), Γκεμιτζίκιοϊ (Γεμιστή) και Μπαξίμπεη (Κήποι). Οι κάτοικοι του Αλτίν Τας εγκαταστάθηκαν στην Παραδημή Ροδόπης και στο Σαρχανλί (Αρδάνιο) Έβρου, ενώ οι κάτοικοι του Γιλανλί καθώς και λίγες οικογένειες από το Καρατζά Χαλήλ στην Άνθεια Έβρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρβανίτες
Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ
Ο Άρνολντ Άλοις Σβαρτσενέγκερ (αγγλικά: Arnold Alois Schwarzenegger, 30 Ιουλίου 1947) είναι αυστριακής καταγωγής Αμερικανός ηθοποιός, επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος, παραγωγός ταινιών, πρώην αθλητής και πρώην πολιτικός που υπηρέτησε ως 38ος Κυβερνήτης της Καλιφόρνιας από το 2003 έως το 2011. Είναι μέλος του Ρεμπουμπλικανικού Κόμματος.
Υπήρξε για 8 χρόνια κυβερνήτης της Καλιφόρνιας. Πριν γίνει πολιτικός, είχε διαγράψει καριέρα ως επαγγελματίας αθλητής σωματοδόμησης και ως ηθοποιός. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές επιτυχημένες ταινίες δράσης, μεταξύ των οποίων οι Κόναν ο Βάρβαρος (1982), Ο Εξολοθρευτής (1984), Κομάντο (1985), Ο Κυνηγός (1987), Ολική επαναφορά (1990) και Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης (1991).
Βιογραφικό
thumb|upright=1.4|Ο Σβάρτσενέγκερ με τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών [[Ρόναλντ Ρήγκαν στις 23 Αυγούστου 1984.]] Ο Άρνολντ Σβάρτσενέγκερ γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1947 στο μικρό χωριό Ταλ, κοντά στο Γκρατς της Αυστρίας. Ήταν το δεύτερο παιδί του χωροφύλακα Γκούσταβ Σβαρτσενέγκερ (1907–1972) και της Αουρίλια, το γένος Γιάντρνυ (1922–1998). Οι γονείς του είχαν παντρευτεί στις 20 Οκτωβρίου 1945 στο Μίρτζστεγκ. Ο Άρνολντ και ο μεγαλύτερος του αδερφός, ο Μάινχαρντ, μεγάλωσαν σε περιβάλλον αυστηρό, όπως άρμοζε σε εκείνη την εποχή. Οι χειροδικίες από τον πατέρα του ήταν σχεδόν καθημερινές. Γι' αυτό και όταν έφθασε στην εφηβεία διέκοψε τις σχέσεις του με τον πατέρα του. Το 1953 μπήκε στο τοπικό δημοτικό σχολείο, και το 1957 συνέχισε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (Hauptschule) στο Γκρατς. Σε μικρή ηλικία ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, αλλά στα δεκαπέντε του άρχισε bodybuilding σε ένα τοπικό γυμναστήριο της περιοχής όπου ζούσε. Τον Σεπτέμβριο του 1968 μετανάστευσε στην Αμερική, όπου τη δεκαετία του 1970 έγινε εκατομμυριούχος ως μεσίτης ακινήτων. Στην αρχή της δεκαετίας του 1970 συνέβησαν δύο τραγικά γεγονότα, αφού στις 20 Μαΐου του 1971 σκοτώθηκε ο αδερφός του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, και την 1η Δεκεμβρίου τον επόμενο χρόνο πέθανε ο πατέρας του από εγκεφαλικό.
Το 1973 άρχισε να μορφώνεται, παρακολουθώντας μαθήματα οικονομικών σε διάφορα πανεπιστήμια του Γουινσκόνσιν, από όπου και αποφοίτησε το 1979.
Κέρδισε τον τίτλο στο διαγωνισμό Mr. Olympia από το 1970 έως το 1975 και στη συνέχεια ξανά το 1980. Μέσω των ταινιών του έδωσε στο άθλημα του bodybuilding ώθηση και αναγνώριση. Θεωρείται από πολλούς μέχρι και σήμερα ο καλύτερος bodybuilder όλων των εποχών και ο αθλητής με την καλύτερη σωματική διάπλαση. Ο μυικός όγκος του ήταν πολύ πιο μπροστά από ό,τι αυτός των αντιπάλων του. Έχει κερδίσει επίσης το Mr. Universe πέντε φορές. Κέρδισε τον πρώτο του τίτλο στα 18 του, "Junior Mr. Europe" στη Στουτγκάρδη. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Μόναχο και έπειτα στο Λονδίνο. Το πρώτο του έπαθλο στο Mr. Universe το 1967 σε ηλικία 20 ετών ήταν το εισιτήριό του για την Αμερική και το Λος Άντζελες όπου και μετανάστευσε το 1968.
Εκεί προπονήθηκε στο γυμναστήριο "Gold's Gym" και γνωρίστηκε με τον Τζο Γουίντερ (γνωστός ως Γουάιντερ στην Ελλάδα), τον εκδότη του αμερικανικού περιοδικού "Muscle and Fitness". Έγινε επίσης στενός φίλος με τον δύο φορές Mr. Olympia, Φράνκο Κολόμπου. Η πρώτη του συμμετοχή στο Mr. Olympia ήταν το 1969 όταν και νικήθηκε από τον Σέρτζιο Ολίβα, καταλαμβάνοντας τη 2η θέση, αλλά την επόμενη χρονιά κέρδισε τον τίτλο, κατορθώνοντας να γίνει ο πρώτος αθλητής που κέρδισε τον τίτλο σε τόσο νεαρή ηλικία. Αυτό το ρεκόρ το κατέχει μέχρι και σήμερα. Η δεκαετία του 1970, στην οποία και κυριάρχησε στο αγωνιστικό bodybuilding, έχει ονομαστεί η "Χρυσή Εποχή του Bodybuilding". Το 1975, μετά την έκτη του νίκη στον διαγωνισμό, δήλωσε την αποχώρησή του από το επαγγελματικό bodybuilding, την οποία όμως και απέσυρε το 1980 με τη συμμετοχή του στο Mr. Olympia που γινόταν τότε στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας, κερδίζοντας τον τίτλο για τελευταία φορά, χωρίς να είναι ωστόσο σε τόσο καλή φυσική κατάσταση όσο στο παρελθόν.
Ο Σβαρτσενέγκερ θεωρείται επίσης κορυφαίος κινηματογραφικός αστέρας στις ταινίες δράσης και περιπέτειας. Η πρώτη του ταινία ήταν μόλις το 1970, με τίτλο "Hercules in New York", στην οποία η φωνή του είχε ντουμπλαριστεί, και το όνομα στους τίτλους της ταινίας αυτής ήταν "Arnold Strong", επειδή το επίθετό του ήταν δύσκολο να προφερθεί στα αγγλικά. Το ντεμπούτο του στον έναρθρο λόγο έγινε το 1976, με την ταινία "Stay Hungry", για την οποία κέρδισε και χρυσή σφαίρα Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού. Έπειτα ακολούθησε το φιλμ ντοκιμαντέρ "Pumping Iron" του 1977. Η μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία ήρθε το 1982, με την ταινία "Conan The Barbarian", και δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε το σίκουελ της ταινίας, "Conan The Destroyer", χωρίς την ίδια όμως επιτυχία.
Το 1991 έπαιξε στο σίκουελ του Εξολοθρευτή "Τerminator 2: Judgement Day" και το 2003 προβλήθηκε η τρίτη ταινία με τίτλο "Terminator 3: Rise Of The Machines", στις οποίες είχε τον ίδιο ρόλο που είχε και στην πρώτη ταινία της σειράς. Το 1999 πρωταγωνίστησε στο υπερφυσικό θρίλερ "End Of Days", το 2000 στο "6th Day", και το 2002 στο "Collateral Damage", που ωστόσο δεν είχαν επιτυχημένη πορεία στο αμερικανικό box office. Παράλληλα έχει παίξει και σε κωμικές ταινίες, προβάλλοντας έτσι και το κωμικό του ταλέντο. Ακόμα, διατηρεί φιλικές σχέσεις με τον σκηνοθέτη του Terminator 1 και 2, Τζέιμς Κάμερον.
Κυβερνήτης της Καλιφόρνιας
Το 2003, εξελέγη 38ος Κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, με την πολιτική παράταξη των Ρεπουμπλικανών, και στη συνέχεια επανεξελέγη το 2006. Έχει αποκτήσει την αμερικανική υπηκοότητα, από το 1984.
Είναι παντρεμένος από το 1986 με τη δημοσιογράφο Μαρία Σράιβερ, η οποία είναι ανηψιά του John F. Kennedy, και έχουν τέσσερα παιδιά, δύο κορίτσια και δύο αγόρια. Το 1997 ο ηθοποιός υπεβλήθη σε εγχείρηση καρδιάς. Είναι υπέρμαχος της σωστής διατροφής και της άθλησης. Στα περιοδικά που σχετίζονται με το bodybuilding, το όνομά του κατέχει τιμητική θέση, ενώ δημοσιεύονται άρθρα από την αθλητική του σταδιοδρομία. Το περιοδικό Γκίνες τον ονομάζει ως τον άνθρωπο με το πιο τέλεια αναπτυγμένο σώμα στην ιστορία του κόσμου.
Παρότι έχει πλέον επικεντρωθεί στην πολιτική του καριέρα, ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ είχε δηλώσει το ενδεχόμενο να παίξει και στην τέταρτη συνέχεια της σειράς του "Εξολοθρευτή" το 2009, με τίτλο "Terminator: Salvation". Για τις ανάγκες της ταινίες με τη βοήθεια των οπτικών εφέ ο Σβαρτσενέγκερ θα εμφανιζόταν με το σώμα που είχε στο πρώτο φιλμ της σειράς. Τελικά όμως κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιήθηκε, αφού τον ρόλο του Εξολοθρευτή εν τέλει υποδύθηκε ο Αυστριακός ηθοποιός και bodybuilder Ρόλαντ Κίκινγκερ, τον οποίο πολλοί τον συσχετίζουν με τον Σβαρτσενέγκερ. Από σύμπτωση, ο ίδιος ηθοποιός είχε υποδυθεί τον Σβαρτσενέγκερ στο βιογραφικό φιλμ "See Arnold Run" το 2005. Το 2015, τελικώς, ο Σβαρτσενέγκερ επανήλθε στον ρόλο του Εξολοθρευτή Τ-800 στην ταινία Εξολοθρευτής: Γένεσις.
Ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ έχει ύψος 1.88 και το βάρος του όταν έκανε επαγγελματικό bodybuilding έφτανε τα 113 κιλά. Από τις ταινίες του Terminator έχει καθιερώσει τις ατάκες "I 'll be back" και "Hasta la vista, baby", τις οποίες έχει χρησιμοποιήσει και σε άλλες ταινίες του. Με την εκλογή του ως Κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, απέκτησε τα παρατσούκλια "Conan The Republican" και "The Governator". Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, σταμάτησε να γυμνάζεται και έχασε την παλαιότερη φυσική του κατάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα εκλογών
Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί Κατηγορία:Κυβερνήτες της Καλιφόρνια Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κουρσάρος
Κουρσάρος ονομαζόταν κατά τον Μεσαίωνα και τους πρώτους αιώνες της σύγχρονης εποχής, ο ιδιώτης που σε περίοδο πολέμου λάμβανε από τις νόμιμες αρχές ενός κράτους το δικαίωμα να λαφυραγωγεί εμπορικά πλοία που έφεραν εχθρική σημαία. Η πράξη της λαφυραγώγησης υπ' αυτές τις συνθήκες ονομαζόταν κούρσα, όπως και τα λάφυρα.
Με τη σημερινή ματιά ο κουρσάρος ήταν πειρατής με κρατική υποστήριξη, όμως κατά το παρελθόν η κούρσα αποτέλεσε μια πολύ διαδεδομένη και νόμιμη πρακτική. Αξιοποιώντας την, ένα κράτος μπορούσε να προκαλεί προβλήματα στο εμπόριο και τον ανεφοδιασμό του εχθρού χωρίς να απασχολεί το πολεμικό ναυτικό του, καθώς και να αποκομίζει λάφυρα (πλοία, πολύτιμα μέταλλα, εμπορεύματα) ως ποσοστό. Εάν πάλι κάποια προσπάθεια αποτύγχανε, το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος δεν θα το επωμιζόταν ο στρατός, αλλά ο ιδιώτης που τη χρηματοδότησε.
Ιδιαίτερα στον ανταγωνισμό των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων για την Καραϊβική μεταξύ 16ου-18ου αιώνα, η κούρσα αποτέλεσε σημαντικό ρυθμιστικό παράγοντα των ισορροπιών. Δεδομένου ότι ισχυρό στόλο διέθετε μόνο η Ισπανία, οι υπόλοιποι στράφηκαν σε ιδιώτες για να ανακόψουν την κυριαρχία της - έτσι έχουν μείνει στην ιστορία διαβόητοι κουρσάροι όπως οι Άγγλοι Σερ Φράνσις Ντρέικ, Τζων και Ρίτσαρντ Χώκινς, ο Ουαλός Χένρι Μόργκαν, ο Γάλλος Ζαν Μπαρτ ή ο Φεροέζος Μάγκνους Χάινασον. Επίσης κατά την Αμερικανική Επανάσταση (1775 έως 1783), πολλές εξεγερμένες πολιτείες επέτρεψαν σε ιδιώτες να κουρσεύουν πλοία των Βρετανών ή άλλων πολιτειών που υποστήριζαν τη βρετανική εξουσία - ο αριθμός τους υπολογίζεται κοντά στους 55.000 άνδρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά επαγγέλματα
1120
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1120 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
1120'erne
Μιχαήλ Δράκος-Σούτσος
Ο Μιχαήλ Δράçü- Σούτσος, αναφέρεται και ως Μιχαήλ Α΄ Σούτσος, (1730-1803 Κωνσταντινούπολη) ήταν Έλληνας Φαναριώτης στην υπηρεσία της Οθωμανικής κυβέρνησης. Διετέλεσε τρεις φορές οσποδάρος της Βλαχίας μεταξύ των ετών 1783-1786, 1791-1792 και 1801-1802, ενώ στο ενδιάμεσο διάστημα 1793-1795 κυβέρνησε τη Μολδαβία.
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ Δράκος-Σούτσος ήταν γιος του Κωνσταντίνου Δράκου, Μεγάλου Σπαθάριου και Μεγάλου Λογοθέτη του Πατριαρχείου, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ο ιδρυτής της οικογένειας. Η οικογένεια Σούτσου είναι παλιά φαναριώτικη οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ως ηγεμόνες στη Μολδοβλαχία. Τα πρώτα μέλη της εμφανίζονται τον 17ο αιώνα στην Κωνσταντινούπολη ενώ πιθανολογείται ότι κατάγεται από την οικογένεια Δράκου της Ηπείρου. Εικάζεται πως ένας από τους Δράκους, έχοντας γνώσεις υδραυλικών συνέβαλε στη βελτίωση της ύδρευσης της Κωνσταντινούπολης. Από τότε οι Τούρκοι τους έδωσαν το επίθετο ΄΄Σουτζής΄΄, που σημαίνει υδραυλικός και οι Έλληνες το μετέτρεψαν αρχικά σε ΄΄Σούτζος΄΄ και αργότερα σε ΄΄Σούτσος΄΄. Αυτό επιβεβαιώνεται από δημοσιευμένο κείμενο προσφώνησης προς τον ηγεμόνα το 1792 (δηλαδή στη διάρκεια της δεύτερης θητείας) από τον γιατρό  Δημήτριο Καρακάση, όπου  αναφέρεται ως Σούτζος, αλλά και ως Σουτζής.
Ηγεμόνας
Ο Μιχαήλ Δράκος- Σούτσος, όπως αναφέρθηκε, διετέλεσε τρεις φορές οσποδάρος της Βλαχίας μεταξύ των ετών 1783-1786, 1791-1792 και 1801-1802. Όπως και άλλα μέλη της οικογένειάς του, έχοντας πρόσβαση στην Υψηλή Πύλη, άρχισε την καριέρα του ως Μέγας δραγουμάνος (Μέγας διερμηνέας) από το 1782 ως το 1783. Τον Ιούλιο του 1783 ορίσθηκε να διαδεχθεί τον Νικόλαο Καρατζά στην ηγεμονία της Βλαχίας. Ήταν τότε που η Ρωσία προσάρτησε από την Οθωμανική αυτοκρατορία το Χανάτο της Κριμαίας. Ο Μιχαήλ κυβέρνησε καταρχήν ειρηνικά με σύνεση και αποτελεσματικότητα, φροντίζοντας για την ίδρυση σχολείων και νοσοκομείων. Το 1775 η Αυστρία είχε προσαρτήσει την επαρχία της Μπουκοβίνας από τη Μολδαβία και το ειρηνικό κλίμα άρχισε να διαταράσσεται. Η πρώτη αυτή θητεία διακόπτεται καθώς η Υψηλή Πύλη το 1786 αντικαθιστά τον ηγεμόνα διορίζοντας στη θέση του, έναν μη Φαναριώτη Έλληνα από την Πάρο, τον Νικόλαο Μαυρογένη, το δραγουμάνο του στόλου.
Ο Νικόλαος Μαυρογένης πολέμησε με δικούς του Ρουμάνους στρατιώτες εναντίον των Αυστριακών, αλλά και των Ρώσων, στα πλαίσια του Ρωσοτουρκικού πολέμου 1787-1792. Κέρδισε κάποιες μάχες και εμπόδισε την εισβολή των Αυστριακών για ένα περίπου χρόνο, αλλά τελικά νικήθηκε από τον Αυστριακό στρατό. Νικημένος ο Μαυρογένης υποχρεώθηκε να περάσει με βάρκα το Δούναβη προς τη Βουλγαρική όχθη, όπου το Σεπτέμβριο του 1790 τον σκότωσε κάποιος εχθρικά διακείμενος Τούρκος πασάς. Ακολούθησε κατοχή της Βλαχίας από τους Αυστριακούς, μετά την οποία ο σουλτάνος Σελίμ Γ΄ επανέφερε τον Μιχαήλ Σούτσο στο θρόνο της Βλαχίας, για δεύτερη θητεία, από τον Μάρτιο του 1791 μέχρι το Δεκέμβριο του 1792. Τότε, το Δεκέμβριο του 1792, ο σουλτάνος μετέφερε τον Μιχαήλ Σούτσο στο θρόνο της Μολδαβίας, όπου και παρέμεινε μέχρι τον Απρίλιο 1795.
Η τρίτη θητεία στο θρόνο της Βλαχίας (Οκτώβριος 1801 – Μάιος 1802) ακολούθησε την παραίτηση του Αλέξανδρου Μουρούζη και συνδέθηκε με την αποστασία του Πασβάντογλου. Ο Μουρούζης, ο οποίος δεν είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει την επιδρομή του επαναστάτη Πασβάντογλου στην Κραϊόβα, ζητούσε επίμονα από την Υψηλή Πύλη την αντικατάστασή του, για την οποία και πλήρωσε ώστε να την πετύχει. Έτσι τον Οκτώβριο του 1801 ο Μουρούζης αποσύρεται στην Κωνσταντινούπολη και αντικαθίσταται από τον Μιχαήλ Σούτσο.
Από το γάμο του με τη Σεβαστή Καλλιμάχη απέκτησε τρία παιδιά: το Γρηγόριο, πατέρα του Μιχαήλ-Βόδα Σούτσου (Μιχαήλ Β΄ Σούτσος), τη Μαριώρα (Μαρία) μετέπειτα σύζυγο του Ιάκωβου Αργυρόπουλου (μέγα δραγουμάνου από το 1812 μέχρι το 1817), καθώς και τον Αλέξανδρο-Μιχαήλ, που όντας μέγας δραγουμάνος εκτελέσθηκε το 1807.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Μιχαηλ Κ Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας
Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος
Ο Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος (ΠΙΣ) είναι το επαγγελματικό σώμα των ιατρών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκπροσωπεί όλους όσους εξασκούν την ιατρική στην Κύπρο, οι οποίοι από την πλευρά τους έχουν την υποχρέωση να εγγραφούν μέλη του Συλλόγου και να ανανεώνουν μέσω του σε χρονιαία βάση την επαγγελματική άδεια εξασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος στη χώρα. Ιδρύθηκε το 1967 μετά από ψήφιση σχετικού νόμου στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η πρώτη γενική συνέλευση του συλλόγους έγινε στις 9 Ιουλίου 1967. Πρώτος πρόεδρος του ΠΙΣ εξελέγει ο Βάσος Λυσσαρίδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα την Κύπρο
Ισλικλί
Το Ισλικλί είναι παραδοσιακό πιάτο παρόμοιο με τη πίτσα, αλλά καλύπτεται με ζύμη. Συχνά παρασκευάζεται για ειδικούς επισκέπτες ειδικά στο Τουρκμενιστάν, το Αφγανιστάν και σε άλλα μέρη όπου ζουν οι Τουρκμένοι.
Το Ισλικλί αποτελείται από δύο στρώματα ζύμης και ένα μείγμα κρέατος και λαχανικών. Πιο συχνά, χρησιμοποιείται πρόβειο κρέας όπως το αγελαδινό και το κατσικίσιο κρέας παίρνει το ζωικό λίπος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κουζίνα της Κεντρικής Ασίας
1119
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1119 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ουρανία Αφροδίτη
thumb|255px|«Venus Urania», έργο του[[Christian Griepenkerl, 1878)]] thumb|right|205px|Αθηναϊκό άγαλμα της λεγόμενης «Αφροδίτης επί χελώνας, 430-420 π.Χ. Η ονομασία Αφροδίτη Ουρανία ήταν μία αρχαία θρησκευτική επίκληση, και συγκεκριμένα ένα επίθετο της θεάς Αφροδίτης, που τόνιζε τον «ουράνιο» ή πνευματικό της χαρακτήρα, αντιδιαστέλλοντάς τον από τη «γήινη» πλευρά της, την Πάνδημο Αφροδίτη. Οι δύο επικλήσεις χρησιμοποιούνταν (κυρίως στα κείμενα) για να ξεχωρίσουν τον πνευματικό έρωτα σώματος και ψυχής από τον καθαρά σωματικό πόθο. Ο Πλάτων τη θεωρούσε, ακολουθώντας τον Ησίοδο, κόρη του θεού Ουρανού, που γεννήθηκε χωρίς μητέρα. Στις χοές που προσφέρονταν στην Ουρανία Αφροδίτη δεν έβαζαν κρασί. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Άραβες αποκαλούσαν αυτή την πλευρά της θεάς Αλίττα ή Ἀλιλάτ.
Η καθαρότερα διακρινόμενη ως μεσανατολική επίκληση της ελληνικής Αφροδίτης είναι η Ουρανία Αφροδίτη, η «Βασίλισσα των ουρανών» των αρχαίων σημιτικών λαών, κάτι που έχει ερμηνευθεί με βάση τον σεληνιακό χαρακτήρα της θεάς.
Ο πρώτος τόπος όπου καθιερώθηκε η λατρεία της ήταν τα Κύθηρα, πιθανώς σε σύνδεση με το εμπόριο της πορφύρας. Ακολούθησε η Αθήνα, όπου συνδέεται με τον μυθικό βασιλιά Πορφυρίωνα. Στη Θήβα η Αρμονία (η οποία έχει ταυτισθεί από κάποιους με την ίδια την Αφροδίτη) αφιέρωσε τρία αγάλματα της Αφροδίτης: την Ουρανία, την Πάνδημο και την Αποτροφία (που σημαίνει την «εκδιώκουσα», αυτή που εκδιώκει τον πόθο και τις πονηρές επιθυμίες από τις καρδιές των ανθρώπων).
Η Ουρανία Αφροδίτη έχαιρε τον ίδιο σεβασμό με την Πάνδημο. Την αποκαλούσαν «σεμνή» και οι ιέρειές της ήταν αγνές. Με την πάροδο του χρόνου ωστόσο η σημασία του όρου μεταβλήθηκε, πιθανώς εξαιτίας των φιλοσόφων και των φυλάκων της ηθικής, από τους οποίους τέθηκε ένας ριζικός διαχωρισμός μεταξύ της Ουρανίας και της Πανδήμου Αφροδίτης.
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα υπάρχουν δύο Αφροδίτες: «η πρεσβύτερη, που δεν έχει μητέρα και αποκαλείται ουρανία Αφροδίτη, ούσα κόρη του Ουρανού, και η νεότερη, που είναι κόρη του Δία και της Διώνης, και αυτή την καλούμε πάνδημο». Ο ίδιος διαχωρισμός απαντάται και στο Συμπόσιον του Ξενοφώντος, αν και ο συγγραφέας αμφιβάλλει αν υπάρχουν δύο θεές ή αν η Ουρανία και η Πάνδημος είναι δύο ονόματα για την ίδια θεά, ωστόσο προσθέτει ότι το τελετουργικό για την Ουρανία είναι αγνότερο και σοβαρότερο από αυτό για την Πάνδημο. Η ίδια ιδέα εκφράζεται στην αναφορά από τον Νίκανδρο τον Κολοφώνιο στον Αθήναιο (569d) ότι μετά από την εποχή του Σόλωνος οι Εταίρες τέθηκαν υπό την προστασία της Πανδήμου Αφροδίτης. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η λατρεία της Αφροδίτης συνολικά ήταν το ίδιο αγνή με τη λατρεία κάθε άλλης θεότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουρανια Αφροδιτη
Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης Θεολόγος
Ο Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης Θεολόγος (κατά κόσμον Ιωάννης Αποστολίδης) είναι επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Βόλο στις 27 Μαρτίου του 1967. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1988. Συνέχισε τις σπουδές του στο Μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. στον τομέα της εκκλησιαστικής ιστορίας. Μιλάει αγγλικά και γαλλικά.
Διακόνησε ως Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης Βόλου, καθώς και σε πολλούς τομείς ποιμαντικού έργου της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού, όπως στις εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις ως αρχηγός και υπαρχηγός, ως παραγωγός Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών εκπομπών και ως υπεύθυνος σεμιναρίων για νέους κληρικούς.
Το 1999 μετατέθηκε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, διορίστηκε το ίδιο έτος Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου και το 2000 Αρχιγραμματέας αυτής. Ως Αρχιγραμματέας της Συνόδου συμμετείχε ως μέλος επίσημων αντιπροσωπειών σε αποστολές σε ομόδοξες εκκλησίες ανα τον κόσμο. Διακόνησε ως Ιερατικός Προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Νέου Ψυχικού
Εξελέγη Επίσκοπος Σαλώνων, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 14 Οκτωβρίου 2001, χειροτονήθηκε Επίσκοπος, στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και πλήθος Μητροπολιτών και Επισκόπων.
Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης, εξελέγη στις 16 Μαΐου 2003 και εγκαταστάθηκε στην πόλη των Σερρών, στις 21 Ιουνίου 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Σερρών και Νιγρίτης Κατηγορία:Επίσκοποι Σαλώνων Κατηγορία:Αρχιγραμματείς της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος
Λευκάδιος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λευκάδιος αναφέρονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίες θρησκευτικές επικλήσεις Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Σεισμός στο Βάρτο (1966)
Ο σεισμός στο Βάρτο συνέβη στις 19 Αυγούστου του 1966 στην κωμόπολη Βάρτο της επαρχίας Μους στην ανατολική Τουρκία και ήταν 6,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, ενώ η μέγιστη αντιληπτή έντασή του ανήλθε στο επίπεδο IX (9), ήταν δηλαδή «πολύ καταστροφικός», στη 12-βάθμια Κλίμακα Μερκάλι.
Ο εγκέλαδος στην ανατολική Τουρκία ήταν ανελέητος, καθώς 4.100 σπίτια κατέρρευσαν σε 150 χωριά των επαρχιών Ερζερούμ, Μους, Μπινγκέλ και Μπιτλίς. Ο απολογισμός ήταν τραγικός, καθώς 2.394 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Σκηνές ανείπωτης φρίκης σημειώθηκαν στην κωμόπολη Βάρτο, νότια του Ερζερούμ, η οποία ισοπεδώθηκε. Τη στιγμή του σεισμού, σε τοπική κινηματογραφική αίθουσα προβαλλόταν παιδική ταινία. Ο κινηματογράφος κατέρρευσε και από τα ερείπια ανασύρθηκαν νεκρές περισσότερες από 200 μητέρες και μικρά παιδιά, ενώ χιλιάδες τραυματίες και πάνω από 100.000 άστεγοι συμπλήρωσαν την καταστροφή στην πληγείσα περιοχή. Τεράστιες καταστροφές υπέστη και η πόλη Χίνις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαρτο
Κανίκλειος
μικρογραφία|Ο επί του κανικλείου Θεόκτιστος με τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄. Ο Επί του κανικλείου ή Χαρτουλάριος του κανικλείου (αρχ. ελληνικά: ἐπὶ τοῦ κανικλείου), ήταν βυζαντινό αξίωμα. Αυτός που το κατείχε ήταν από τους υψηλότερους αξιωματούχους του Αυτοκράτορα· κρατούσε το Αυτοκρατορικό μελανοδοχείο (και την πένα), που λεγόταν κανίκλειον και ήταν υπεύθυνος γι' αυτό. Το αξίωμα εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 9ο αιώνα και κατατασσόταν στα ειδικά αξιώματα σύμφωνα με το Κλητορολόγιον του Θεόφιλου. Ο επί του κανικλείου είχε το Αυτοκρατορικό μελανοδοχείο με την πορφυρή μελάνη (κιννάβαριν) και επικύρωνε τα Αυτοκρατορικά έγραφα, ενώ είχε και νομικές αρμοδιότητες.
Γνωστοί κάτοχοι του τίτλου ήταν οι: Θεόκτιστος, Δημήτριος Τορνίκιος , Νικηφόρος Ουρανός , Θεόδωρος ο Ειρηνικός , Κανιήλ , Θεόδωρος Στυππειώτης , Νικηφόρος Αλυάτης, Αλουσιάνος Μιχαήλ Αγιοθεοδωρίτης ,Νικηφόρος Χούμνος και τελευταίος αναφέρεται ο Αλέξιος Παλαιολόγος Τζαμπλάκων το 1438.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί νομικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
1123
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1123 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
1120'erne
1124
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1124 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
1120'erne
Διεθνής Ένωση Φοιτητών
H Διεθνής Ένωση Φοιτητών είναι μια παγκόσμια μη κομματική ένωση πανεπιστημιακών φοιτητικών οργανώσεων. Είναι οργανισμός ομπρέλας για 155 φοιτητικές οργανώσεις σε 112 χώρες και περιοχές που αντιπροσωπεύουν περίπου 25 εκατομμύρια φοιτητές. Αναγνωρίζεται από τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών που παρέχει στην ένωση συμβουλευτικό καθεστώς στην UNESCO. Ο πρωταρχικός στόχος της ένωσης είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των φοιτητών για την προώθηση της βελτίωσης της ευημερίας και του επιπέδου εκπαίδευσης τους και για την προετοιμασία τους για τα καθήκοντά τους ως δημοκρατικών πολιτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φοιτητικές παρατάξεις
Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα
Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα (ιταλικός τίτλος: Sei personaggi in cerca d'autore) είναι το διασημότερο θεατρικό έργο του Ιταλού συγγραφέα Λουίτζι Πιραντέλλο. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1921 και πήρε την οριστική του μορφή το 1925.
Πρεμιέρα
Το έργο πρωτοανέβηκε στη σκηνή το 1921 από την Compagnia Di Dario Niccomedi στο θέατρο Valle της Ρώμης με ανάμεικτη υποδοχή. Το κοινό χωρίστηκε σε υποστηρικτές και αντιπάλους του έργου, με τους δεύτερους να φωνάζουν: "Τρελοκομείο! Τρελοκομείο!" Ο συγγραφέας, που ήταν παρών στην παράσταση με την κόρη του Λιέτα, αναγκάστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ να φυγαδευτεί από το θέατρο μέσω μιας βοηθητικής εξόδου, προκειμένου να αποφύγει το πλήθος των αγανακτισμένων αντιθέτων. Το ίδιο δράμα, εντούτοις, σημείωσε μεγάλη επιτυχία όταν παρουσιάστηκε στο Μιλάνο.
Πλοκή
Στο Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα, οι θεατές παρακολουθούν τις πρόβες ενός θιάσου όταν ξαφνικά εισβάλλουν στο θέατρο έξι χαρακτήρες οι οποίοι ζητούν από τον σκηνοθέτη να αναλάβει να γράψει την ιστορία τους και να την ανεβάσει. Οι χαρακτήρες ζητούν επίμονα να τους δοθεί ζωή, να τους επιτραπεί να αφηγηθούν την ιστορία τους. Για το σκοπό αυτό ο καθένας τους παρουσιάζει την ιστορία, ειδωμένη όμως από τη δική του οπτική γωνία. Ο Πιραντέλο περιγράφει πώς συνέλαβε την ιδέα του έργου στην εισαγωγή της έντυπης έκδοσής του: μια άκαρπη προσπάθεια για ένα έργο που σταμάτησε να γράφει όταν συνειδητοποίησε ότι έχει στενοχωρήσει ήδη τους αναγνώστες του με εκατοντάδες και εκατοντάδες ιστορίες. "Γιατί να τους στενοχωρήσω τώρα με τη διήγηση των θλιβερών εμπλοκών αυτών των έξι δυστυχισμένων;" Οι χαρακτήρες, εντούτοις, ήδη υπάρχοντες στο μυαλό του, λέει ο ίδιος: "ήταν πλάσματα του πνεύματός μου, αυτοί οι έξι ζούσαν ήδη μια ζωή που ήταν δική τους κι όχι δική μου πια, μια ζωή που δεν ήταν στη δύναμή μου να τους αρνηθώ πλέον."
Χαρακτήρες
Ο Πατέρας - Είναι παντρεμένος αρχικά με Τη Μητέρα και επιμένει να στείλουν το γιο μακριά για να ζήσει στη εξοχή. Ύστερα, είπε Στη Μητέρα να παντρευτεί ένα άλλο άτομο που αισθάνθηκε ότι αγάπησε περισσότερο. Αργότερα, δημιουργεί σχεδόν σχέση με την προγονή του (Την Κόρη) έως ότου παρεμβαίνει Η Μητέρα. Όταν μαθαίνει ότι ο δεύτερος σύζυγος Της Μητέρας πέθανε, φέρνει αυτή, Το Γιο, Την Κόρη, Το Κορίτσι, και Το Αγόρι πίσω για να ζήσουν μαζί του.
Η Μητέρα - Αρχικά παντρεμένη με Τον Πατέρα, ερωτεύεται έναν από τους υπαλλήλους του και φεύγει με αυτόν με εντολή Του Πατέρα. Έχει τρία παιδιά, Το αγόρι, Το Κορίτσι, και Την Κόρη με το δεύτερο σύζυγο και έχει Το Γιο με Τον Πατέρα.
Ο Γιος - Ο γιος Του Πατέρα και Της Μητέρας. Για να τον κάνει πιο δυνατό, Ο Πατέρας τον στέλνει μακριά στην εξοχή για να ζήσει με μια παραμάνα όταν είναι μωρό. Επομένως, μεγάλωσε χωρίς να γνωρίζει τους γονείς του και τους αντιπαθεί. Αντιπαθεί επίσης την θετή οικογένειά του, μην θεωρώντας τους μέρος της οικογένειας.
Η Κόρη - η εύψυχη κόρη Της Μητέρας και του δεύτερου συζύγου της. Απασχολείται από την Μαντάμ Πάτσε και ύστερα από "δύο μήνες ορφανή", δημιουργεί σχεδόν ένα δεσμό με Τον Πατέρα. Αναφέρεται ότι το σκάει από το σπίτι αργότερα στην ιστορία. Σύμφωνα με την ίδια, πήγαινε στο συγγραφέα της ιστορίας συνεχώς, προσπαθώντας να τον κάνει να τελειώσει την ιστορία.
Το Αγόρι - το μεσαίο παιδί και μόνος γιος Της Μητέρας από το δεύτερο σύζυγό της. Αντιπαθείται από Την Κόρη, η οποία νομίζει ότι είναι ηλίθιος. Δεν μιλά ποτέ κατά τη διάρκεια του έργου. Στο τέλος του παιχνιδιού, αυτοκτονεί πυροβολώντας το κεφάλι του με ένα περίστροφο.
Το Κορίτσι- η νεώτερη κόρη Της Μητέρας και του δεύτερου συζύγου της. Είναι η συμπάθεια Της Κόρης. Αναφέρεται μια φορά ότι ονομάζεται Ροζέτα. Δεν μιλά ποτέ κατά τη διάρκεια του έργου. Στο τέλος του έργου, πνίγεται σε μια λιμνούλα μέσα στην οποία έπαιζε, αν και Ο Γιος προσπαθεί να την τραβήξει έξω.
Η Μαντάμ Πάτσε - εργοδότρια της μητέρας και (πιό πρόσφατα) Της Κόρης. Διευθύνει ένα κατάστημα - οίκο ανοχής. Εμφανίζεται μόνο για ένα μικρό διάστημα στο έργο, όταν Η Κόρη και Ο Πατέρας εκτελούν μαζί τη σκηνή τους στο κατάστημα. Μιλά με ένα ιταλο-ισπανικό ύφος.
Ανάλυση
Το έργο αφιερώνει πολύ χρόνο στο να εκθέσει τους περιορισμούς του θεάτρου ως μέσου αφήγησης. Έτσι το έργο μπορεί να θεωρηθεί απλά ως μια άσκηση στην πολυεξερευνημένη σήμερα σφαίρα του μεταθεάτρου. Όμως ερευνά μεγαλύτερα ερωτήματα που προσδιορίζουν την ύπαρξη και υποδηλώνει ευθύνες σύμφυτες με τη δημιουργικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Λουίτζι Πιραντέλλο
Μασσαλιώτικος περίπλους
Ο Μασσαλιωτικός περίπλους είναι ένα μη σωζόμενο γεωγραφικό έργο, το οποίο πιθανώς χρονολογείται από τον 6ο αιώνα π.Χ., και χρησίμευε ως εγχειρίδιο και οδηγός για τις θαλάσσιες διαδρομές τις οποίες ακολουθούσαν οι έμποροι της Φοινίκης της Μέσης Ανατολής και Ταρτησσού της νότιας Ισπανίας, στα ταξίδια τους στην Ευρώπη της εποχής του Σιδήρου. Η ονομασία του έργου υποδηλώνει πως προέρχεται από τη Μασσαλία, ελληνική αποικία των Φωκαέων.
Πληροφορίες για το έργο αυτό διασώθηκαν από τον Ρωμαίο ποιητή Αβιανό του 4ου αιώνα μ.Χ., στο έργο του Όρα Μαρίτιμα ("Θαλάσσιες ακτές") όπου και διασώζονται μέρη του Μασσαλιωτικού περίπλου.
Ο Περίπλους περιέχει το χρονικό ενός θαλάσσιου ταξιδιού από τη Μασσαλία κατά μήκος της δυτικής Μεσογείου. Περιγράφει θαλάσσια περάσματα, με βόρεια κατεύθυνση από το Κάδιθ της Ισπανίας μέχρι και τις ακτές της Βρετανίας και Ιρλανδίας στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο Περίπλους είναι το πρώτο έργο που περιγράφει τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ νότιας και βόρειας Ευρώπης. Η ύπαρξη ενός τέτοιου εγχειριδίου συνηγορεί υπέρ της σημαντικής αξίας των εμπορικών αυτών συναλλαγών. Το εμπόριο κασσιτέρου και άλλων πρώτων υλών, από τις Βρετανικές Νήσους προς τον νότο, επιβεβαιώνεται και από αρχαιολογικά ευρήματα αυτής της περιόδου καθώς και προγενέστερης και η προοπτική για σημαντικά κέρδη από την εμπορική αυτή δραστηριότητα πιθανώς να προσέλκυσε μεγάλο αριθμό τυχοδιωκτών προς εξερεύνηση και εκμετάλλευση των ακτών του Ατλαντικού.
Ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης, λίγους αιώνες αργότερα, το 325 π.Χ., περιέγραψε μια αρκετά παρόμοια δραστηριότητα, στα ταξίδια του στη βόρεια Ευρώπη και τον Ατλαντικό, στο έργο του Περί Ωκεανού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορική γεωγραφία Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανίας Κατηγορία:Περίπλοι
Πολιορκία του Αιτωλικού
Η Πολιορκία του Αιτωλικού (ή Ανατολικού όπως ονομαζόταν τότε το Αιτωλικό) υπήρξε πολεμικό γεγονός κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, που έλαβε χώρα την χρονική περίοδο από τις 20 Σεπτεμβρίου του 1823 έως τις 17 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Αναφέρεται σε πολλά βιβλία και ως Δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου επειδή το Μεσολόγγι αποτελούσε εξαρχής στόχο της συγκεκριμένης στρατιωτικής επιχείρησης, που τελικά αναλώθηκε στην πολιορκία του Αιτωλικού.
Εισαγωγή
Μετά την Πρώτη αποτυχημένη πολιορκία του Μεσολογγιού το 1822 ο σουλτάνος επιστράτευσε τον Μουσταή πασά της πόλης Σκόδρα από τη Βόρεια Αλβανία. Ο πασάς ξεκίνησε από τη Λάρισα. Ο Μουσταής κατευθύνθηκε στα Τρίκαλα και κατόπιν στο Καρπενήσι. Έξω από το Καρπενήσι τον Αύγουστο του 1823 δέχθηκε νυχτερινή επίθεση από τους Σουλιώτες του Μάρκου Μπότσαρη στην Μάχη του Κεφαλόβρυσου. Τα χαράματα όμως μία εχθρική σφαίρα σκότωσε τον αρχηγό τους και οι Έλληνες υποχώρησαν.
Η μάχη της Καλιακούδας
Μετά το θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη στη Μάχη του Κεφαλόβρυσου, επικεφαλής στους Σουλιώτες απόμεινε ο Ζυγούρης Τζαβέλας. Ο Τζαβέλας έπιασε την πλαγιά του βουνού Καλιακούδα στην Ευρυτανία. Μαζί με 400 άνδρες του Ροδόπουλου που φτάσανε για βοήθεια από το Μοριά η δύναμη των Ελλήνων ανέβηκε σε 2 χιλιάδες άντρες. Ο Μουσταής πασάς της Σκόδρας μετά τη μάχη του Κεφαλόβρυσου ανασύνταξε το στρατό του και στις 28 Αυγούστου του 1823 φάνηκε στην Καλιακούδα. Μετά από 3 άκαρπες επιθέσεις, την άλλη μέρα οι Τούρκοι, από δύσβατο μονοπάτι πέρασαν πίσω από την θέση των Ελλήνων. Οι Έλληνες σπάσανε τον κλοιό, αφήνοντας όμως πίσω τους 150 σκοτωμένους, ανάμεσά τους και τον Ζυγούρη Τζαβέλα. Ο δρόμος για το Μεσολόγγι έμεινε ανοιχτός για τον Μουσταή.
Η πολιορκία του Αιτωλικού
Ο Έπαρχος της Δυτικής Ελλάδας, Κωνσταντίνος Μεταξάς, προσκάλεσε να υπερασπίσουν το Μεσολόγγι τους Κίτσο Τζαβέλα, Ράγκο, Ίσκο, Κώστα Μπότσαρη κ.ά. 3.500 αγωνιστές βρίσκονταν μέσα στην πόλη. Ο Μουσταής φάνηκε στις 20 Σεπτεμβρίου, αλλά κατευθύνθηκε δυτικά, αντικρύ από το Αιτωλικό (τότε λεγόταν Ανατολικό). Στο Αιτωλικό κλείστηκαν 500 αγωνιστές με τους κατοίκους. Στις 2 Οκτώβρη, οι Οθωμανοί με κανόνια άρχισαν να χτυπάνε το Αιτωλικό. Οι Έλληνες στείλανε από το Μεσολόγγι 4 κανόνια, πού τα έστησε ο σπουδασμένος στην Ευρώπη μηχανικός Μιχαήλ Κοκκίνης. Τα τουρκικά κανόνια αναγκάστηκαν να αποτραβηχτούν. Τις επόμενες ημέρες κανένα αξιόλογο γεγονός δεν συνέβη εκτός από την επίθεση από το Κίτσο Τζαβέλα. Ο τελευταίος, με 300 άνδρες, έστησε ενέδρα στο Σκαλί, σε μια εφοδιοπομπή 300 ιππέων με αποτέλεσμα να σκοτώσουν αρκετούς και να αποκομίσουν πολλά λάφυρα. Σε λίγο στο στρατόπεδο του Μουσταή άρχισαν οι δυσκολίες του ανεφοδιασμού και οι αρρώστιες του στρατού από το υγρό κλίμα του Μεσολογγίου. Έτσι έπειτα από περίπου 70 μέρες που κράτησε η πολιορκία του Αιτωλικού, στις 17 Νοεμβρίου, οι πασάδες αποφάσισαν να φύγουν για την Άρτα και την Σκόδρα, μιας και άλλες εκστρατείες στην Ανατολική Στερεά είχαν αποτύχει. Από την αρχή της εκστρατείας του Μουσταή μέχρι το λύσιμο της πολιορκίας οι Οθωμανοί χάσανε μόνο από τις ασθένειες χίλιους πεντακόσιους άνδρες. Οι Γκέκηδες της Σκόδρας δεν ξαναεκστρατεύσαν στην δυτική Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Πολιορκίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία του Μεσολογγίου Κατηγορία:Ιστορία της Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:1823
1125
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1125 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
1120'erne
Ίνσμπρουκ
thumb|250px|Το Ίνσμπρουκ. thumb|250px|Το βασιλικό παλάτι «Χόφμπουργκ»
Ιστορία
Στη σημερινή συνοικία Βίλτεν υπήρχε κάποτε το ρωμαϊκό στρατόπεδο της Βελντιντένα. Ωστόσο, ιδρυτές της πόλης θεωρούνται οι κόμητες του Άντεχ, που το 1187 έχτισαν στο σημείο αυτό έναν οικισμό. Κατά το Μεσαίωνα εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό σταθμό. Το 1964 και το 1976 φιλοξένησε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, αν και ορισμένα αγωνίσματα έγιναν στο Άξαμερ Λίτσουμ, 20 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Ποταμός Νυανγκά
Ο Νυανγκά (γαλλικά: Nyanga) είναι ποταμός με μήκος περί τα 600 χιλιόμετρα, που διαρρέει τη νότια Γκαμπόν και τη βορειοδυτική Δημοκρατία του Κονγκό, στην Αφρική. Είναι ο δεύτερος σημαντικότερος ποταμός της Γκαμπόν μετά τον Ογκοουέ. Ο Νυανγκά είναι γνωστός για τα πολυάριθμα σημεία ορμητικού ρεύματος, που διακόπτουν τον κατά τα άλλα αργό ρου του.
Ρους
Ο Νυανγκά πηγάζει σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρα στο Μπιρουγκού-Μπεργκέν, στα σύνορα μεταξύ της Γκαμπόν και της Δημοκρατίας του Κονγκό, κοντά στο όριο των επαρχιών Νγκουνιέ και Ογκοουέ-Λολό της Γκαμπόν. Αρχικώς ρέει προς τα νότια κατά μήκος των συνόρων των δύο χωρών, αλλά χωρίς να τα ορίζει, και κατόπιν προς τα νοτιοδυτικά, διαρρέοντας την επαρχία Νιάρι του Κονγκό και μετά την ομώνυμη Επαρχία Νυανγκά της Γκαμπόν. Ο ρους του στρέφεται απότομα προς τα βορειοδυτικά και μετά από περίπου 100 χιλιόμετρα περνά από την πρωτεύουσα της επαρχίας, την Τσιμπανγκά, τη μεγαλύτερη πόλη που είναι κτισμένη στις όχθες του. Τέλος στρέφεται και πάλι προς τα νοτιοδυτικά, εκεί όπου δέχεται τα νερά του σημαντικότερου παραποτάμου του, του Μουκαλαμπά, και εκβάλλει στον Ατλαντικό Ωκεανό, 70 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της κωμόπολης Μαγιουμπά, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 2°58′45″ Ν πλάτος και 10°16′15″ Α μήκος.
Υδρολογία
Η λεκάνη απορροής του ποταμού Νυανγκά έχει έκταση 22.500 τ.χλμ.. Η μέση παροχή του ποταμού στην Τσιμπανγκά φθάνει τα 280 έως 330 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, με μέγιστο τον Μάρτιο (530 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο) και ελάχιστο τον Σεπτέμβριο (88,4 κυβικά μέτρα/δευτ.).
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γκαμπόν Κατηγορία:Ποταμοί της Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Αφρικής
Ανθούπολη (Κάτω Πολεμίδια)
Η Ανθούπολη είναι συνοικία του Δήμου Κάτω Πολεμιδιών.
Τοποθεσία
Στα ανατολικά συνορεύει με τον Απόστολο Βαρνάβα, στα βόρεια με τον Άγιο Νικόλαο στα δυτικά με τον Ύψωνα και στα νότια με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Ανθούπολης παρουσιάσε αύξηση στην τελευταία απογραφή. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Ανθούπολης όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Κάτω Πολεμιδιών
1126
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1126 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
1120'erne
Μονοπάτι Μαργαριταριών του Μπαχρέιν
μικρογραφία| Άποψη του Suq στο Muharraq, μέρος του Μονοπατιού Μαργαριταριών. Το Μονοπάτι Μαργαριταριών του Μπαχρέιν (ονομάζεται επίσης Διαδρομή Μαργαριταριών του Μπαχρέιν) είναι ένας τόπος πολιτιστικής κληρονομιάς εγγεγραμμένος στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις 30 Ιουνίου 2012. Αποτελείται από τρία στρώματα στρειδιών στα βόρεια νερά του Μπαχρέιν, ένα τμήμα της ακτής και το παραθαλάσσιο φρούριο Μπου Μάχερ στο νότιο άκρο του νησιού Μουχάρακ και 17 κτίρια στο ιστορικό τμήμα του Μουχάρακ, που συνδέονται με ένα μονοπάτι επισκεπτών 3,5 χιλιομέτρων.
Η τοποθεσία είναι το δεύτερο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς του Μπαχρέιν μετά το φρούριο Καλάτ αλ Μπαχρέιν. Αν και η τοποθεσία ήταν εγγεγραμμένη με την ετικέτα: «Pearling, μαρτυρία για μια νησιωτική οικονομία» από το Υπουργείο Πολιτισμού του Μπαχρέιν, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης το ανέφεραν σταθερά ως το «μονοπάτι μαργαριτάρι του Μπαχρέιν».
Ιστορικό
Το Μονοπάτι Μαργαριταριών του Μπαχρέιν βρίσκεται στην περιοχή Μουχάρακ, κοντά στην πρωτεύουσα του Μπαχρέιν, Μανάμα. Καταλαμβάνει 330.000 τετραγωνικά μέτρα που περιλαμβάνουν στρώματα στρειδιών και κτίρια που σχετίζονται με τη βιομηχανία μαργαριταριών του 19ου αιώνα.
Το 2013, η Αρχή Πολιτισμού και Αρχαιοτήτων του Μπαχρέιν ξεκίνησε να διατηρεί και να αναβιώνει το πνεύμα αυτής της ιστορικής περιοχής, επισημαίνοντας την κοινωνική και οικονομική της σημασία, ειδικά σε σχέση με το ιστορικό εμπόριο μαργαριταριών. Εκτός από τη διατήρηση και την αποκατάσταση ιστορικών δομών, το έργο αστικής αναγέννησης στοχεύει στο να διασφαλίσει ότι κάθε νέα κατασκευή στην περιοχή είναι ευαίσθητη στη διατήρηση της κληρονομιάς και στον σύγχρονο σχεδιασμό δημόσιου χώρου.
Το έργο αναζωογόνησης περιλαμβάνει έργα συντήρησης, νέα κτίρια και σχέδια για δημόσιους χώρους, μαζί με κοινωνικές και οικονομικές εντολές. Στο πλαίσιο του έργου, η Αρχή Πολιτισμού και Αρχαιοτήτων του Μπαχρέιν συντηρεί τους δημόσιους χώρους, τους δρόμους και τις προσόψεις της πόλης και επαναφέρει σύγχρονα προγράμματα.
Ο βασιλιάς Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα συντόνισε το έργο αναζωογόνησης. Το έργο συνδυάζει τις προσπάθειες πολιτικών και επίσημων θεσμών, συμπεριλαμβανομένου του Κέντρου Πολιτισμού και Έρευνας του Σεΐχη Ιμπραΐμ Μπιν Μοχάμεντ αλ Χαλίφα. The project combines the efforts of civil and official institutions, including the Sheikh Ibrahim Bin Mohammed Al Khalifa Center for Culture and Research.
Αξιοθέατα
Τα κτίρια που καταχωρήθηκαν από την UNESCO ήταν οι κατοικίες και τα μαζλί πλούσιων εμπόρων μαργαριταριών, μαζί με εμπορικά καταστήματα, αποθήκες και το τζαμί της οικογένειας Σιγιάντι.
Ιστορική σημασία
Η κατάδυσης μαργαριταριών στο Μπαχρέιν αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ασσυριακά κείμενα που χρονολογούνται από το 2000 π.Χ. και αναφέρονται σε «μάτια ψαριών» από το Ντίλμουν (αρχαία πολιτεία που περιλαμβάνει το Μπαχρέιν). Το Μπαχρέιν (ως Τύλος, το ελληνικό όνομα του Μπαχρέιν) αναφέρθηκε από τον Πλίνιο ότι ήταν «διάσημο για τον τεράστιο αριθμό των μαργαριταριών του». Η χρυσή εποχή του μαργαριταριού αναφέρεται ότι ήταν μεταξύ του 1850 και του 1930, όταν τα μαργαριτάρια ήταν πιο πολύτιμα από τα διαμάντια και είχαν προσελκύσει κοσμηματοπωλεία όπως του Ζακ Καρτιέ στη χώρα.
Υπήρχαν περίπου 30.000 δύτες μαργαριταριών μέχρι το τέλος του 1930, καθώς το μαργαριτάρι ήταν η κύρια βιομηχανία στο Μπαχρέιν πριν από την ανακάλυψη του πετρελαίου το 1932. Μετά την κατάρρευση της βιομηχανίας μαργαριταριών, οι περισσότεροι δύτες στράφηκαν στον νεοσύστατο τομέα πετρελαίου. Επί του παρόντος, απαγορεύεται η εμπορία καλλιεργημένων μαργαριταριών στο Μπαχρέιν. Λίγοι δύτες μαργαριταριών παραμένουν σήμερα.
Το Μουχάρακ ήταν η πρωτεύουσα και πολιτικό κέντρο του Μπαχρέιν στην αρχαιότητα, όμως τα παλαιότερα κτίρια έχουν καταστραφεί. Εκτός από την κατάρρευση του εμπορίου μαργαριταριών, η περιοχή είχε τον κίνδυνο να χάσει μερικά από τα παραδοσιακά της χειροτεχνήματα.
Επίπτωση
Μετά την ανακαίνιση των παλαιότερων κτιρίων και τη χρήση τους, προσελκύστηκαν άτομα από άλλες περιοχές του Μπαχρέιν. Η UNESCO σημείωσε ότι το έργο έδειξε συνεργασία μεταξύ κυβέρνησης, κοινωνίας των πολιτών και του ιδιωτικού τομέα στο Μπαχρέιν για τη διατήρηση της κληρονομιάς της χώρας.
Πέρα από την αρχιτεκτονική και ιστορική σημασία του, το έργο αναζωογόνησης του Μουχάρακ τόνισε τις ευκαιρίες ανάπτυξης και απασχόλησης. Οι αρχαίες και παραδοσιακές τέχνες του Μπαχρέιν αναζωογονήθηκαν, συμπεριλαμβανομένου του κεντήματος Κουράρ, που σχεδόν είχε εξαφανιστεί. Μια νέα γενιά μαθαίνει αυτές τις τέχνες για να δημιουργήσει εισόδημα.
Αναγνώριση
Η UNESCO πρόσθεσε το Μονοπάτι Μαργαριταριών του Μπαχρέιν στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της στις 30 Ιουνίου 2012. Η UNESCO δήλωσε ότι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρισμός στο Μπαχρέιν Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Μπαχρέιν
Ελληνικός Συναγερμός
Ο Ελληνικός Συναγερμός (Ε.Σ.) ήταν δεξιό συντηρητικό ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 1951. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ήταν ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος. Ο Ελληνικός Συναγερμός υπηρέτησε ως κυβέρνηση από το 1952 μέχρι το 1955 με πρωθυπουργό τον Παπάγο.