cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IPhone XR
Υλικό
Το XR έχει παρόμοιο υλικό με το XS αλλά με μερικά χαρακτηριστικά αφαιρεμένα για να μειωθεί η τιμή. Αντί για το 3D Touch, το XR περιέχεται το Haptic Touch, όπου ο χρήστης πιέζει μέχρι να νιώσει μια δόνηση από το Taptic Engine. Το XR περιέχει οθόνη LCD που είναι γνωστή ως Liquid Retina αντί για την οθόνη OLED που χρησιμοποιείται στο X, XS και XS Max. Η οθόνη του XR είναι 326 PPI, σε σύγκριση με την οθόνη 458 PPI σε άλλα iPhone σειράς X. Στην αναλογία οθόνης με σώμα το XR καταλαμβάνει ποσοστό 79.3%, πολύ υψηλότερο από το 67.5% του iPhone 8 Plus αλλά εξακολουθεί να είναι χαμηλότερο σε σχέση με τα περισσότερα τηλέφωνα αυτής της κατηγορίας τιμής. Σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα τηλέφωνα στην σειρά X, το XR έχει μια κάμερα στο πίσω μέρος του τηλεφώνου, η οποία διαθέτει παρόμοια χαρακτηριστικά με την κύρια κάμερα για το XS και XS Max.
Λογισμικό
Το iPhone XR θα αποσταλεί με το iOS 12 ήδη εγκαταστημένο έξω από το κουτί. Το iOS 12 κυκλοφόρησε δημόσια στις 17 Σεπτεμβρίου 2018, επιτρέποντας επίσης τις ενημερώσεις συσκευών iOS σε αυτή την έκδοση.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:IOS (Apple) Κατηγορία:IPhone
Αρκεσίλαος Γ΄ της Κυρήνης
O Aρκεσίλαος Γ΄ (άκμασε τον 6ο αι. π.Χ.) ήταν ο έκτος Έλληνας Κυρηναίος βασιλιάς και ήταν μέλος της δυναστείας των Βαττιαδών. Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς της Κυρήνης το 530 π.Χ. και ήταν ηγεμόνας, μέχρι που σκοτώθηκε από Κυρηναίους εξόριστους γύρω στο 515 π.Χ.
Καταγωγή
Ο Αρκεσίλαος Γ΄ ήταν γιος τού πέμπτου Κυρηναίου βασιλιά, Βάττου Γ΄ και της βασίλισσας Φερετίμας. Αδελφή του ήταν η Λαδίκη, η οποία παντρεύτηκε τον Αρχαίο Αιγύπτιο Φαραώ Άμασι Β΄. Αν και οι εκ μητρός παππούδες του του είναι άγνωστοι, οι εκ πατρός παππούδες του ήταν η βασίλισσα Ερυξώ και ο βασιλιάς Αρκεσίλαος Β΄.
Πρώτη βασιλεία και εξορία
Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 530 π.Χ., ο Αρκεσίλαος Γ΄ έγινε ο νέος βασιλιάς. Το 525 π.Χ. ο Αρκεσίλαος Γ΄ συνήψε συμμαχία με τον βασιλιά Καμβύση Β΄ της Περσίας. Ο Καμβύσης Β΄ είχε κατακτήσει πρόσφατα την Αίγυπτο και πρόσθεσε τη χώρα στην αυτοκρατορία του.
Ο Ηρόδοτος περιγράφει τη βασιλεία του ως «μία μεγάλη ταραχή». Περί το 518 π.Χ. ο Αρκεσίλαος δεν μπορούσε πλέον να δεχτεί τις Κυρηναϊκές πολιτιακές αλλαγές, που είχε εισάγει ο αποβιώσας πατέρας του και ο Έλληνας νομοθέτης Δημώναξ και ζήτησε την αποκατάσταση των προγονικών του δικαιωμάτων. Τον συντηρούσε η μητέρα του. Στους εμφύλιους αγώνες που ακολούθησαν, ο Αρκεσίλαος Γ΄ ηττήθηκε και κατέφυγε στο ελληνικό νησί της Σάμου, ενώ η μητέρα του κατέφυγε στην Αυλή του βασιλιά Ευελθώνα στη Σαλαμίνα της Κύπρου. Η Φερετίμα ζήτησε στρατεύματα από τον βασιλιά της Σαλαμίνας, αλλά εκείνος αρνήθηκε να συγκατανεύσει στο αίτημά της.
Στη Σάμο ο Αρκεσίλαος Γ΄ στρατολόγησε άνδρες για τον στρατό του, υποσχόμενος να τους παραχωρήσει γη στην Κυρήνη. Μόλις συγκέντρωσε τον στρατό του, ταξίδεψε στο μαντείο των Δελφών για να συμβουλευτεί για το μέλλον του στην Κυρήνη. Η ιέρεια τού είπε ότι η οικογένειά του θα είχε βασιλεία στην Κυρήνη για οκτώ γενιές, υπό τέσσερις ηγεμόνες με το όνομα Bάττος και τέσσερις ηγεμόνες με το όνομα Aρκεσίλαος. Τον συμβούλεψε να μην κάνει καμία προσπάθεια να διατηρήσει την εξουσία πέρα από εκείνη την περίοδο. Τον συμβούλεψε επίσης να είναι προσεκτικός, στο πώς συμπεριφερόταν στους Κυρηναίους πολίτες και ότι αν τους φερόταν σκληρά, θα πήγαιναν εναντίον του. Ο Αρκεσίλαος Γ΄ στη συνέχεια αγνόησε τη συμβουλή της ιέρειας.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης
Κλεοπάτρα Ρώτα
Η Κλεοπάτρα Ρώτα (1950) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Έγινε γνωστή από την πολυβραβευμένη δραματική ταινία "Μικρές Αφροδίτες" του σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου, στην οποία υποδύθηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Χλόης.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Κλεοπάτρα Ρώτα γεννήθηκε το 1950. Τελείωσε το (τότε εξατάξιο) Γυμνάσιο στην Αθήνα και στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου του σκηνοθέτη Κωστή Μιχαηλίδη (που είχε ιδρυθεί το 1952). Ο πατέρας της ήταν ράφτης και διατηρούσε μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας. Η καριέρα της ως ηθοποιού υπήρξε σύντομη — συμμετείχε μόνο σε τρεις ταινίες — μιας και εγκατέλειψε πολύ νωρίς τα καλλιτεχνικά για να αφοσιωθεί στη δική της οικογένεια.
Μικρές Αφροδίτες
Τα λόγια και η επιμονή του Κούνδουρου έπεισαν τον αυστηρό και συντηρητικό πατέρα της Κλεοπάτρας να συναινέσει στη συμμετοχή της κόρης του, όχι όμως για τα χρήματα μιας και η ταινία γυρίστηκε σχεδόν με το τίποτε. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Καλλιθέα της Ρόδου, το Νοέμβριο του 1962, και διήρκεσαν περίπου ένα μήνα.
Τον Ιούλιο του 1963 η ταινία προβλήθηκε στο 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου και απέσπασε δύο βραβεία (Αργυρή Άρκτος Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών), ενώ το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους προβλήθηκε στο 4ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και πήρε έξι βραβεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Χλόη Κουτσουμπέλη
Η Χλόη Κουτσουμπέλη (γεν.: 1962) είναι Ελληνίδα ποιήτρια, βραβευμένη με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (2017).
Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, του Κύκλου Ποιητών και της Εταιρείας Συγγραφέων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1962 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Νομική στο Α.Π.Θ., ενώ το 1984 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Σχέσεις σιωπής. Έχει δημοσιεύσει δέκα ποιητικές συλλογές, δυο μυθιστορήματα και δυο θεατρικά έργα. Ποίηματά της έχουν περιληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες. Για την ποιητική της συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης, τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2017. Το μυθιστόρημά της Ο βοηθός του κυρίου Κλάιν ήταν υποψήφιο για το Athens Prize of literature του 2017. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε εφτά γλώσσες (Αγγλικά, Ισπανικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Βουλγαρικά, Τουρκικά και Ιταλικά) κι έχουν δημοσιευθεί σε ξενόγλωσσα περιοδικά. Η ποίησή της είναι αφηγηματική, προσωποκεντρική, υπαρξιακή. Κινείται στα μονοπάτια της υπερρεαλιστικής έκφρασης. Έχει συνεργαστεί με πολλά έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Επίσης, είναι Αντιπρόεδρος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, Μέλος του Κύκλου Ποιητών και της Εταιρείας Συγγραφέων.
Ηλεκτρονικά βιβλία
Απαγόρευση κυκλοφορίας (2013)
Η μυστική ζωή των ποιημάτων (2014)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Σέννα Λοντιτζάνα
Η Σέννα Λοντιτζάνα (ιταλικά: Senna Lodigiana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Σεκουνιάγκο
Το Σεκουνιάγκο (ιταλικά: Secugnago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Νεόφυτος Κύπρου
Ο Άγιος Νεόφυτος Κύπρου, γνωστός και ως Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος (1134-1214), ήταν Κύπριος Ορθόδοξος ιερομόναχος, ερημίτης και ιστορικός συγγραφέας (χρονικογράφος), τα κείμενα του οποίου διασώζουν πλευρές της ιστορίας των πρώτων Σταυροφοριών. Ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Απριλίου. Θεωρείται ως «μία από τις σημαντικότερες μορφές της Εκκλησίας της Κύπρου».
Βίος
Ο Νεόφυτος γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Κάτω Δρυς, πολύ κοντά στην κωμόπολη Λεύκαρα της νότιας Κύπρου, που αναφέρεται σε κάποιες πηγές επίσης ως τόπος γεννήσεώς του. Οι γονείς του, Αθανάσιος και Ευδοξία, ήσαν αγρότες («Ευδοξία» ήταν το μοναχικό όνομα που έλαβε η μητέρα του όταν έγινε και εκείνη μοναχή, αργότερα στον βίο της. Το κατά κόσμο όνομά της δεν έχει διασωθεί.) και είχαν άλλα επτά τέκνα. Η κλίση του Νεόφυτου προς τον αναχωρητισμό διατρανωθηκε όταν ο γάμος του, που είχε κανονισθεί από τους γονείς του έληξε με την καταφυγή του σε ηλικία 17 ετών στη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στο όρος του Κουτσοβέντη, όπου ζήτησε να να παραμείνει και να ασκητεύσει. Μετά από πολλή φασαρία, το συμβόλαιο του γάμου ακυρώθηκε και ο Νεόφυτος έγινε δεκτός στο μοναστήρι ως δόκιμος. Το έτος 1152 έγινε η κουρά του ως κανονικού μοναχού. Στη μονή έμαθε να διαβάζει και να γράφει, διοριζόμενος τελικώς ως βοηθός σκευοφύλακα. Παρά το ότι ο Νεόφυτος αισθανόταν την κλίση να γίνει ερημίτης ασκητής, ο ηγούμενός του αρνήθηκε να τον αφήσει να φύγει από την κοινοβιακή ζωή, με επιχείρημα το νεαρό της ηλικίας του. Ωστόσο το 1158, μετά από πέντε χρόνια στο διακόνημα της καλλιέργειας αμπελώνων της μονής στη θέση «Γούπαις», επιτράπηκε στον Νεόφυτο να ταξιδέψει ως προσκυνητής στους Αγίους Τόπους. Εκεί ανεζήτησε ασκητές που θα μπορούσαν να τον πάρουν μαζί τους, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Επιστρέφοντας στη Μονή του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, με τη σφοδρή επιθυμία του να γίνει ερημίτης διέφυγε από το μοναστήρι με σκοπό να μεταβεί στο όρος Λάτμος της Μικράς Ασίας, που ήταν μεγάλο μοναστικό κέντρο εκείνη την εποχή, αλλά περιμένοντας πλοίο στην Πάφο συνελήφθη επειδή νομίσθηκε ότι ήταν ένας φυγάς του κοινού ποινικού δικαίου. Με τη μεσιτεία ευσεβών ανθρώπων αποφυλακίσθηκε την επομένη ημέρα, αλλά οι φρουροί του είχαν κλέψει τα χρήματα για τα ναύλα του, οπότε ανεζήτησε κάποιο ερημητήριο στα ενδότερα της Μεγαλονήσου.
Στο μεταξύ η αποκοπή της Κύπρου από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έφερε δυστυχία στην Εκκλησία και τον λαό. Η φτώχεια και η δυστυχία του λαού οδήγησε πολλούς να ζητήσουν τροφή στα μοναστήρια, ένα από τα οποία ήταν και το νέο μοναστήρι του Αγίου Νεοφύτου. Η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως στα χέρια των Φράγκων τον Απρίλιο του 1204 ήταν συνταρακτικό γεγονός και για τον Νεόφυτο. Θεώρησε την Άλωση της Πόλεως, της προστάτιδος των Ορθοδόξων, «αποκαλυπτικό» γεγονός και για αυτό επιχειρεί την ερμηνεία της Αποκαλύψεως, καταβάλλοντας προσπάθεια να εξηγήσει γιατί κυριάρχησαν οι δυνάμεις του Αντιχρίστου σε βάρος της Εκκλησίας του Χριστού.
Ο όσιος Νεόφυτος απεβίωσε σε βαθύ γήρας, στις 12 Απριλίου. Ενταφιάσθηκε στον τάφο που είχε ετοιμάσει ο ίδιος μέσα σε ξύλινο φέρετρο, από ξύλο πεύκου, κέδρου και κυπαρισσιού, το οποίο είχε κατασκευάσει όταν ζούσε. Το ιερό λείψανό του φυλάσσεται μέχρι σήμερα στην ομώνυμη μονή της Κύπρου, που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του. Εκτός από τις 12 Απριλίου, η μνήμη του Αγίου τιμάται τοπικά στις 24 Ιανουαρίου και στις 28 Σεπτεμβρίου (εύρεση των τιμίων λειψάνων του).
Γραπτό έργο
Ο Νεόφυτος συνέγραψε ένα χρονικό με τίτλο Περὶ τῶν κατὰ χώραν Κύπρον σκαιῶν, που χρονολογήθηκε στο 1196. Το χρονικό αυτό αποτελεί μία από τις ελάχιστες ελληνικές πρωτογενείς πηγές για τα γεγονότα της Γ΄ Σταυροφορίας στην Κύπρο και την καταδίωξη του ηγεμόνα της Κύπρου Ισαακίου Κομνηνού από τον Σταυροφόρο βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Ο Νεόφυτος διατηρεί μια κριτική στάση έναντι των Σταυροφόρων και το έργο διαπνέεται από αντιδυτικά αισθήματα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Κύπριοι μοναχοί Κατηγορία:Κύπριοι ιστορικοί Κατηγορία:Κύπριοι χρονογράφοι
Μασσάνδρα
Η Μασσάδρα (ουκρανικά: Масандра, ρωσικά: Массандра, ταταρικά της Κριμαίας: Massandra) είναι ένας οικισμός αστικού τύπου στον Δήμο Γιάλτας στην Κριμαία. Bρίσκεται στη Νότια Ακτή της Κριμαίας, 5 χλμ. μακριά από τη Γιάλτα. Ο πληθυσμός του είναι 7.280 (απογραφή 2014).
Καταλαμβάνοντας τη θέση ενός αρχαίου ελληνικού οικισμού (Ταυρίδα), η Μασσάνδρα αποκτήθηκε από τον κόμη Ποτότσκι (Πολωνό ευγενή) το 1783.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, πέρασε στον πρίγκιπα Βοροντσόβ, του οποίου ο πατέρας ήταν κυβερνήτης της Νέας Ρωσίας. Συνεπαρμένος από το γραφικό σκηνικό, ο Βοροντσόβ το 1881 προσέλαβε μια ομάδα Γάλλων αρχιτεκτόνων για να του σχεδιάσουν ένα κάστρο σε στυλ Λουδοβίκου ΙΓ'. Πέθανε τον επόμενο χρόνο και οι κατασκευαστικές εργασίες ανεστάλησαν μέχρι το 1889, όταν η κατοικία αγοράστηκε από τον Αλέξανδρο Γ' της Ρωσίας. Ο τσάρος ζήτησε από τον αρχιτέκτονα Μαξιμίλιαν Μεσμάχερ να τελειώσει το παλάτι για δική του χρήση, αλλά δεν έζησε μέχρι να το δει να ολοκληρώνεται το 1900. Κατά τη διάρκεια των σοβιετικών χρόνων, το παλάτι χρησιμοποιήθηκε από τον Ιωσήφ Στάλιν ως ντάτσα του.
Σήμερα, η Μασσάνδρα είναι γνωστή για την αμπελουργία της και την παραγωγή επιδόρπιων και ενισχυμένων κρασιών. Το οινοποιείο Μασσάνδρα ιδρύθηκε από τον πρίγκιπα Λεβ Γκολίτσιν το 1894. Η κάβα του οινοποιείου περιέχει περίπου ένα εκατομμύριο μπουκάλια κρασί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας
Τζούλιο Τσέζαρε Πολέριο
Ο Τζούλιο ή Τζιούλιο Τσέζαρε Πολέριο (διεθνώς/ιταλικά: Giulio Cesare Polerio, περ. 1550, Λαντσιάνο – περ. 1610, Ρώμη) ήταν διάσημος Ιταλός θεωρητικός και γκρανμαίτρ στο σκάκι. Ανεπίσημα θεωρείται ότι υπήρξε παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι και ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο περίπου το 1580.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πολέριο γεννήθηκε περίπου το 1550 στην κωμόπολη Λαντσιάνο της επαρχίας Κιέτι στην Ιταλία. Το πρώτο έντυπο έγγραφο, στο οποίο εμφανίζεται το όνομά του, είναι το λεγόμενο Il Puttino του Αλεσάντρο Σάλβιο, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1634 και σύμφωνα με το έγγραφο αυτό ο Πολέριο συνόδεψε τον Τζιοβάνι Λεονάρντο ντα Κούτρι σε μια περιοδεία, που ξεκίνησε περίπου το 1575 από τη Μαδρίτη και κατέληξε στη Γένοβα.
Επιστρέφοντας στην Ρώμη το 1584, ο Πολέριο έγινε σκακιστής και συγγραφέας της τακτικής του δούκα της Σόρα, Giacomo Boncompagni, ο οποίος ήταν γιος του Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ (κατά κόσμον Ugo Boncompagni). Πέθανε στη Ρώμη περίπου το 1610.
Ο Δράκος: Η επιστροφή ενός πολεμιστή (τηλεοπτική σειρά)
Επαναλαμβανόμενοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Τζούλιο Τσέζαρε Πολέριο
Οι κώδικες του Πολέριο
Ο Πολέριο έγραψε μια σειρά από κώδικες στους οποίους περιγράφεται το έντονα διεθνές τότε σκάκι (ως ανταλλαγή ιδεών μεταξύ της Ιταλίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας). Σε αυτούς τους κώδικες, εκτός των δικών του και των νέων ιδεών πάνω στη θεωρία των σκακιστικών ανοίγματων, σχολιάζονται από τον Πολέριο και ορισμένοι αγώνες που παίχτηκαν από τον ίδιο.
Η πρώτη συστηματική έρευνα στους κώδικες του Πολέριο δόθηκε στη δημοσιότητα το 1874 από τον Αντόνιο βαν ντερ Λίντε. Το πόρισμα της έρευνας αυτής μπορεί να βρεθεί στη βιβλιοθήκη του συγγραφέα, που σήμερα είναι μέρος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ολλανδίας. Οι τρέχουσες συστηματικές έρευνες στους κώδικες του Πολέριο έχουν πραγματοποιηθεί και δημοσιευθεί από τον Αλεσάντρο Σανβίτο το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σκακιστές
Σομάλια
Η Σομάλια (ιταλικά: Somaglia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Ζουν ανάμεσα μας
Πλοκή
Ο Τζον Νάντα (Ρόντι Πάιπερ), ένας άνεργος εργάτης, φτάνει στο Λος Άντζελες αναζητώντας εργασία. Πέρα από τους ουρανοξύστες, στην πόλη κυριαρχούν ανεργία και φτώχεια. Γυρνώντας άσκοπα στην πόλη παρατηρεί έναν τυφλό ιεροκήρυκα που περιγράφει με αποκαλυπτικό ύφος τους «κυρίαρχους», που έχουν «πάρει τις καρδιές και τα μυαλά των ηγετών», έχουν «στρατολογήσει τους πλούσιους και τους ισχυρούς» ενώ ελέγχουν και κατέχουν τους υπόλοιπους.
Σύντομα ο Νάντα ανακαλύπτει ότι ο ιεροκήρυκας του δρόμου και ο άνθρωπος στην τηλεόραση συνδέονται μέσω της εκκλησίας. Γλιστρά μέσα στην εκκλησία και συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για την έδρα της παράνομης οργάνωσης.Λίγο αργότερα αστυνομικοί εισβάλλουν με απίστευτη βιαιότητα στην εκκλησία, καταστρέφουν την παραγκούπολη και σκοτώνουν τον γέρο ιεροκήρυκα. Ερευνώντας τα ερείπια του ναού, ο Νάντα βρίσκει σε κρυφό χώρο μέσα σε έναν τοίχο ένα χαρτοκιβώτιο γεμάτο με γυαλιά ηλίου. Τα παίρνει μαζί του, δίχως αρχικά να τα δώσει ιδιαίτερη σημασία.
Μόλις τα μυστηριώδη όντα καταλαβαίνουν ότι ο Νάντα είναι σε θέση να δει την πραγματική τους μορφή, ξεκινούν ένα ανελέητο κυνηγητό. Καταφέρνει να αφοπλίσει δυο όντα που εργάζονται ως αστυνομικοί και τα πυροβολεί ενώ αφήνει έναν τρίτο αστυνομικό να φύγει επειδή είναι άνθρωπος. Καταφέρνει να διαφύγει με την όχι και τόσο εθελοντική βοήθεια της Χόλυ Τόμσον, που είναι αναπληρωτής επικεφαλής του τηλεοπτικού σταθμού Cable 54. Αντί όμως αυτή να πειστεί από την απίστευτη ιστορία του καταφέρνει να τον σπρώξει από το παράθυρο του διαμερίσματός της και καλεί την αστυνομία.
Ο Νάντα απομακρύνεται και συναντά το Φρανκ, τον οποίο μετά από μεγάλη προσπάθεια καταφέρνει να πείσει για την ύπαρξη των εξωγήινων. Στο μεταξύ κέρδισαν την αφοσίωση της οργάνωσης (την οποία τα μέσα ενημέρωσης αποκαλούν «κομμουνιστική τρομοκρατική οργάνωση») και καλούνται σε μυστική συνάντηση. Εκεί ο Νάντα συναντά ξανά τη Χόλυ. Μαθαίνουν ότι τα άσχημα ανθρωποειδή είναι εξωγήινοι που υποδούλωσαν την ανθρωπότητα. Για να έχουν υπό έλεγχο τις σκέψεις των ανθρώπων, οι εξωγήινοι εκπέμπουν ένα σήμα, το οποίο κρύβει την πραγματική τους εμφάνιση. Ο πομπός βρίσκεται ανάμεσα στις κεραίες του Cable 54, πράγμα που η Χόλυ διαψεύδει. Οι αντιστασιακοί εξοπλίζουν το Νάντα και το Φρανκ με όπλα, φακούς επαφής που κάνουν περιττά τα γυαλιά ηλίου και με ένα «ρολόι» των εξωγήινων, που λειτουργεί ως ασύρματος και τηλεμεταφορέας.
Ξαφνικά εισβάλλουν αστυνομικοί και σκοτώνουν πολλούς αντιστασιακούς. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο Νάντα και ο Φρανκ φθάνουν μέσω ενός συστήματος τούνελ και χρησιμοποιώντας το ρολόι των εξωγήινων στο αρχηγείο τους. Εκεί μαθαίνουν ότι η ανθρώπινη εξουσιαστική ελίτ συνεργάζεται με τους εξωγήινους από το γαλαξία της Ανδρομέδας, επιτρέποντάς τους να εκμεταλλευτούν τη γη. Ένας καλοντυμένος άνδρας που τους περνά για νέους δωσίλογους τους εξηγεί τον τρόπο λειτουργίας της κεραίας με το σήμα της οποίας ελέγχουν τους ανθρώπους.
Αποφασισμένοι να καταστρέψουν την κεραία των εξωγήινων, εισβάλλουν στο κτήριο του Cable 54 με τη Χόλυ, η οποία τους συνοδεύει στην οροφή. Ανεβαίνοντας όμως η Χόλυ πυροβολεί το Φράνκ και προσπαθεί να σκοτώσει και το Νάντα, ο οποίος καταφέρνει να την εξουδετερώσει. Καταφέρνει επίσης να καταστρέψει και το πομπό των εξωγήινων, τραυματίζεται όμως θανάσιμα καθώς ένας αστυνομικός τον πυροβολεί μέσα από ένα ελικόπτερο. Με τις τελευταίες του δυνάμεις, ο Νάντα σηκώνει το χέρι του και δείχνει στους εξωγήινους το μεσαίο του δάχτυλο.
Με την απενεργοποίηση της κεραίας, οι άνθρωποι είναι πλέον σε θέση να δουν τον κόσμο όπως είναι. Τα άσχημα πρόσωπα των εξωγήινων εκτίθενται στον κόσμο.
Παραγωγή
Η ενεργή παραγωγή της ταινίας άρχισε το Μάρτιο του 1988 και γυρίστηκε στο Λος Άντζελες κατά τη διάρκεια οκτώ εβδομάδων με προϋπολογισμό 3.000.000 δολαρίων.
Box office
Το Ζουν ανάμεσα μας με προϋπολογισμό περίπου 3.000.000 δολάρια έκανε πρεμιέρα τριημέρου με εισπράξεις 4,8 εκατομμύρια δολάρια. Στην Αμερική οι εισπράξεις έφτασαν τα 13 εκατομμύρια δολάρια.
Κριτικές
Η ταινία πήρε ένα 79% των θετικών βαθμολογιών στην Rotten Tomatoes και 3.6 πόντους από τους 5. Από τους κριτικούς, 83% της έδωσαν θετικό βαθμό, δίνοντας της 7 πόντους από τους 10, βασισμένους σε 46 αναφορές και με την γενική συναίνεση:
"«Μια υποτιμημένη ταινία είδους του Τζον Κάρπεντερ, ένα πολιτικά ανατρεπτικό μείγμα ταινίας τρόμου και επιστημονικής φαντασίας.»."
Σε σύγκριση, η Metacritic, βασισμένη σε 10 αναφορές, έδωσε στην ταινία 52 πόντους από τους 100 ενώ στο cine.gr αξιολογήθηκε με 7.78 πόντους από τους 10. Η Τζάνετ Μάσλιν της The New York Times σχολίασε αρνητικά την ταινία σημειώνοντας ότι «η επιπολαιότητα της ταινίας είναι πραγματικά απογοητευτική. Αυτό ισχύει επίσης για τη φοβερή της ασυνέπεια, αφού από ένα σημείο και μετά παρατά το σχέδιο παιχνιδιού της.» Το ντοκιμαντέρ «Οδηγός ιδεολογίας για διεστραμμένους» του Σλοβένου φιλόσοφου και κριτικού θεωρητικού Σλάβοϊ Ζίζεκ ξεκινά με μια ανάλυση της ταινίας «Ζουν ανάμεσα μας»: Ο Ζίζεκ χρησιμοποιεί το κεντρικό μοτίβο της ταινίας, τη χρήση ειδικών γυαλιών ηλίου που αποκαλύπτει την πραγματικότητα για το ότι γίνεται αντιληπτό, για να εξηγήσει το ορισμό του της ιδεολογίας. Ο Ζίζεκ δηλώνει:
"«Η ταινία Ζουν ανάμεσα μας είναι σίγουρα ένα ξεχασμένο αριστούργημα της χολιγουντιανής Αριστεράς. ... Τα γυαλιά ηλίου λειτουργούν σαν κριτική της ιδεολογίας. Επιτρέπουν να δει κανείς το πραγματικό μήνυμα κάτω από όλη την προπαγάνδα, τις διαφημίσεις, τις αφίσες κλπ. ... Βάζοντας τα γυαλιά ηλίου βλέπει τη δικτατορία μέσα στη δημοκρατία, την αόρατη τάξη που στηρίζει την φαινομενική του ελευθερία.»"
Βραβεία/Υποψηφιότητες
Το Ζουν ανάμεσα μας μετά την κυκλοφορία του έλαβε υποψηφιότητες για Βραβεία Saturn Καλύτερης μουσικής επένδυσης για τον Τζον Κάρπεντερ και τον Άλαν Χάουαρθ και Καλύτερης ταινίας επιστημονικής φαντασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Κάρπεντερ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Azúcar Moreno
Οι Azúcar Moreno (ισπανικά για τη "μαύρη ζάχαρη") είναι ένα pop μουσικό ντουέτο από την Ισπανία.
Καριέρα
Οι αδελφές Τόνι και Ενκαρνά Σαλαζάρ γεννήθηκαν στην Μπανταχόθ της Εστρεμαδούρας από γονείς μουσικούς. Έχουν πουλήσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια άλμπουμ στην πατρίδα τους και επιπλέον άλλα περίπου 5 εκατομμύρια άλμπουμ στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τη λατινική Αμερική κατά τη δεκαετία του 1990.
Παρά το πολύ ατυχές περιστατικό το "Bandido" βγήκε πέμπτο και το τραγούδι και το συνοδευτικό του άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένου και του μετέπειτα σινγκλ "Devórame Otra Vez", έγινε η αφετηρία της διεθνούς καριέρας του ντουέτου. Κατά τα επόμενα χρόνια, οι Ενκάρνα και Τόνι Σαλαζάρ είχαν την ευκαιρία να συνεργαστούν με κορυφαίους παραγωγούς όπως οι Εμίλιο Εστεφάν και Εστέφανο, ηχογραφώντας τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες, κερδίζοντας ένα Βραβείο Μουσικής Billboard και μετετράπησαν σε ένα από τους κορυφαίους καλλιτέχνες στην ισπανική ποπ σκηνή. Το κομμάτι τίτλου του άλμπουμ του 1994 El Amor παρουσιάστηκε στην ταινία του Λουίς Γιόσα Ο Ειδικός.
Δισκογραφία
Στούντιο άλμπουμς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά ντουέτα αδελφών Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί Ρομά Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1990
Ο ταχυδρόμος χτυπά πάντα δύο φορές (μυθιστόρημα)
Ο ταχυδρόμος χτυπά πάντα δύο φορές (The Postman Always Rings Twice) είναι αστυνομικό μυθιστόρημα του 1934 του Αμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Μ. Κέιν. Το μυθιστόρημα ήταν επιτυχημένο και διαβόητο μετά τη δημοσίευσή του. Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά αστυνομικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα. Ο συνδυασμός σεξουαλικότητας και βίας του μυθιστορήματος ήταν εκπληκτικός στην εποχή του και ήταν η αιτία για να απαγορευτεί η κυκλοφορία του στη Βοστώνη.
Περιλαμβάνεται στη λίστα των 100 καλύτερων μυθιστορημάτων της Σύγχρονης Βιβλιοθήκης και δημοσιεύτηκε ως Έκδοση των Ενόπλων Υπηρεσιών κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο επτά φορές, εκ των οποίων η έκδοση του 1946 θεωρείται από τα πιο σημαντικά φιλμ νουάρ.
Η ιστορία οφείλει ένα ξεκάθαρο χρέος στο μυθιστόρημα "Thérèse Raquin" του Εμίλ Ζολά του 1868, το οποίο έχει παρόμοια πλοκή.
Υπόθεση
Ο Φρανκ Τσέιμπερς, είναι ένας νεαρός περιπλανώμενος που σταματά σε ένα εστιατόριο της Καλιφόρνια για φαγητό και καταλήγει να εργάζεται εκεί. Το εστιατόριο λειτουργεί από μια όμορφη νεαρή γυναίκα, την Κόρα, και τον πολύ μεγαλύτερο σύζυγό της, τον Νικ Παπαδάκη, που μερικές φορές αποκαλείται «ο Έλληνας».
Ο Φρανκ και η Κόρα αισθάνονται μια άμεση έλξη ο ένας για τον άλλον και ξεκινούν μια παθιασμένη σχέση με σαδομαζοχιστικές ιδιότητες. Η Κόρα έχει κουραστεί από την κατάστασή της, παντρεμένη με έναν άντρα που δεν αγαπά και εργάζεται σε ένα εστιατόριο που θέλει να έχει και να βελτιώσει. Ο Φρανκ και η Κόρα σχεδιάζουν να δολοφονήσουν τον Έλληνα για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή μαζί και χωρίς η Κόρα να χάσει το εστιατόριο. Οι δύο εραστές σκοπεύουν να χτυπήσουν στο κεφάλι τον Νικ για να φανεί ότι έπεσε και πνίγηκε στην μπανιέρα. Η Κόρα χτυπά τον Νικ δυνατά, αλλά μια ξαφνική διακοπή ρεύματος και η εμφάνιση ενός αστυνομικού κάνουν το σχέδιο να αποτύχει. Ο Νικ αναρρώνει και λόγω οπισθοδρομικής αμνησίας δεν υποψιάζεται ότι προσπάθησαν να τον σκοτώσουν.
Αποφασισμένοι να σκοτώσουν τον Νικ, αυτή την φορά ο Φρανκ και η Κόρα προσποιούνται ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. Μεθούν τον Νικ με κρασί, τον χτυπούν στο κεφάλι και τρακάρουν το αυτοκίνητο. Ο Φρανκ τραυματίζεται επίσης σοβαρά στη σύγκρουση, ενώ η Κόρα την γλυτώνει με μικροτραυματισμούς και μώλωπες. Ο τοπικός εισαγγελέας υποπτεύεται τι πραγματικά συνέβη αλλά δεν έχει αρκετά στοιχεία για να το αποδείξει. Ως τακτική που αποσκοπούσε να κάνει την Κόρα και τον Φρανκ να στραφούν ο ένας στον άλλον, κατηγορεί μόνο την Κόρα για το έγκλημα της δολοφονίας του Νικ, αναγκάζοντας τον Φρανκ να υπογράψει μια καταγγελία εναντίον της.
Η Κόρα, έξαλλη και αγανακτισμένη, επιμένει να προσφέρει μια πλήρη ομολογία με λεπτομέρειες και για τους δύο ρόλους τους. Ο δικηγόρος της την ξεγελάει για να υπαγορεύσει αυτή την ομολογία σε ένα μέλος του προσωπικού του. Η Κόρα, πιστεύοντας ότι έκανε την ομολογία, επιστρέφει στη φυλακή. Αν και η Κόρα ήταν βέβαιο ότι θα μάθει για το κόλπο, κερδίζονται μερικές πολύτιμες ώρες. Ο δικηγόρος χρησιμοποιεί το χρόνο για να χειραγωγήσει τις ασφαλιστικές εταιρείες που ενδιαφέρονται οικονομικά για τη δίκη για να ανακαλέσει τον ιδιωτικό ντετέκτιβ τους την κατάθεσή του, η οποία ήταν το τελευταίο όπλο στο οπλοστάσιο της εισαγγελίας. Το κράτος αναγκάζεται να χορηγήσει στην Κόρα μια συμφωνία για την ένσταση βάσει της οποίας της επιβάλλεται ποινή με αναστολή και χωρίς φυλάκιση.
Μετά τη δίκη, το εστιατόριο της Κόρα αρχίζει να μεγαλώνει, αλλά η σχέση της με τον Φρανκ χειροτερεύει. Ενώ η Κόρα παρευρίσκεται στην κηδεία της μητέρας της, ο Φρανκ έχει σχέση με μια άλλη γυναίκα. Επιστρέφοντας σπίτι, η Κόρα του λέει ότι είναι έγκυος. Εξοργίζεται όμως και εκείνη όταν μαθαίνει για τον δεσμό του. Ο Φρανκ και η Κόρα τελικά τακτοποιούν τα πράγματα, παντρεύονται και σχεδιάζουν ένα ευτυχισμένο μέλλον και μια οικογένεια. Στη συνέχεια, η Κόρα σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, όπου οδηγός ήταν ο Φρανκ. Το βιβλίο τελειώνει με τον Φρανκ, από την καταδίκη του θανάτου, να συνοψίζει τα γεγονότα που ακολούθησαν, εξηγώντας ότι καταδικάστηκε άδικα για τη δολοφονία της Κόρα. Το κείμενο, ελπίζει, θα δημοσιευθεί μετά την εκτέλεσή του.
Ιστορικό Έκδοσης
Αφού απέτυχε ως σεναριογράφος για τα στούντιο Paramount και Columbia το 1932, ο Κέιν συνέχισε τις προσπάθειές του να γράψει ένα μεγαλύτερο έργο μυθοπλασίας. Το διήγημά του "The Baby in the Icebox" είχε εντυπωσιάσει τους εκδότες του Alfred A. Knopf και με την ενθάρρυνση τους και του θεατρικού συγγραφέα Βίνσεντ Λόρενς, ο Κέιν άρχισε να γράφει ένα μυθιστόρημα τον Μάρτιο του 1933. Ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο, αλλά το χειρόγραφο αρχικά απορρίφθηκε και από τους δύο εκδότες Knopf και Macmillan. Ο Γουόλτερ Λίπμαν, του οποίου ο Κέιν είχε υπηρετήσει ως δημοσιογράφος στη εφημερίδα New York World, μεσολάβησε για λογαριασμό του και έπεισε τον Alfred Knopf να εκδόσει την ιστορία. Αρχικά με τίτλο Bar-B-Que, το έργο εμφανίστηκε ως "Ο ταχυδρόμος χτυπά πάντα δύο φορές" στις αρχές του 1934. Ο εκδότης Knopf απεχθάνονταν τόσο τον αρχικό προτεινόμενο τίτλο Bar-B-Que, όσο και τον ταχυδρόμο που χτυπά πάντα δύο φορές. Ένας συμβιβαστικός τίτλος «For Love or Money» προτάθηκε από τον Knopf. Ο Κέιν και ο Λόρενς επέμειναν ότι η μεταφορά του ταχυδρόμου ως πράκτορα της μοίρας ήταν απαραίτητη και επικράτησε στη διαμάχη του τίτλου.
Κριτικές
Το 1934, ο 42χρονος Κέιν ήταν ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος, γνωστός κυρίως για τους σατιρικούς του διαλόγους και τα σκίτσα του που δημοσιεύτηκαν στο American Mercury και ως αρθρογράφος κοινωνικού ενδιαφέροντος για την New York World, το The American Magazine και την The Baltimore Sun.
Με τη δημοσίευση του ταχυδρόμου που χτυπά πάντα δύο φορές, ο Κέιν χαιρετίστηκε αμέσως ως ο κορυφαίος Αμερικανός συγγραφέας στο είδος της σκληρής αστυνομικής λογοτεχνίας. Μια «εκστατική» κριτική από τον Φράνκλιν Άνταμς στη New York Herald χρησίμευσε για να προειδοποιήσει τους κριτικούς για το επίτευγμα του Κέιν. Το μυθιστόρημα απέσπασε μεγάλους επαίνους από κριτικούς λογοτεχνίας στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό και αποδείχτηκε ένα αιώνιο best-seller: «Όταν εμφανίστηκε το βιβλίο προκάλεσε αίσθηση». Ο Κέιν τρόμαξε όταν το έργο του περιγράφηκε ως η «πεμπτουσία» του είδους «σκληρό» και ο συγγραφέας χαρακτηρίστηκε ως εξέχοντας του «σκληρού» είδους. Απέρριψε κατηγορηματικά αυτούς τους χαρακτηρισμούς της γραφής του.
Η πρώτη σύλληψη της φράσης του μυθιστορήματος αρχίζει «Με πέταξαν από το χόρτο γύρω στο μεσημέρι...» και έγινε ευρέως γνωστή. Τα πρώτα αποσπάσματα του μυθιστορήματος έχουν αναφερθεί σε περιοδικά και μελετήθηκαν σε μαθήματα συγγραφής κολεγίων από τότε που εμφανίστηκε το μυθιστόρημα. Ο βιογράφος Ντέιβιντ Μάντεν σημειώνει ότι τα αρχικά αποσπάσματα προβάλλουν την αφηγηματική ικανότητα του Κέιν: «Η συμπίεση, η γρήγορη εκτέλεση της βασικής κατάστασης [στις πρώτες σελίδες] είναι τυπικά για ολόκληρο το μυθιστόρημα». Οι αρετές του Κέιν ως μυθιστοριογράφου δεν έχουν επαινεθεί ομοιόμορφα. Ο βιογράφος Πολ Σκενάζυ σημείωσε ότι ο Ταχυδρόμος υπέφερε από «απλουστευτικά ψυχολογικά πορτρέτα, κάποιο τρόπο γραφής και ασυνέπειες στο χρονικό πλαίσιο και τις δομές της πλοκής...».. Ο κριτικός Γουόλτερ Γουέλς στην ανάλυσή του για τη μυθοπλασία του Χόλυγουντ υποστήριξε ότι «ο Ταχυδρόμος παραμένει ένα αναγκαστικό, δομικά ατελές έργο που ταλαιπωρείται ξεδιάντροπα σε υπολογοτεχνικό γούστο».
Ο κριτικός λογοτεχνίας Έντμοντ Γουίλσον προειδοποίησε ότι η ιστορία «πάντα κινδυνεύει να γίνει ακούσια αστεία». Ο βιογράφος Ρόι Χουπς σημείωσε ότι «Μετά την ανάγνωση της ελαφριάς μυθοπλασίας του Κέιν, δεν μπορείτε παρά να αναρωτηθείτε εάν οι κωμικές σκηνές στον ταχυδρόμο ήταν πραγματικά ακούσιες». Η φήμη του μυθιστορήματος προκάλεσε παρωδίες: ο χιουμορίστας Τζέιμς Θούρμπερ, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον Κέιν στο The New Yorker στις αρχές της δεκαετίας του 1930, πρόσφερε ένα μπουρλέσκ της πρώτης πρότασης του μυθιστορήματος που ανοίγει: «Με έδιωξαν του κολεγίου όταν ήμουν περίπου είκοσι επτά…»
Ο Χουπς θεωρεί το μυθιστόρημα ως «αυτό το σπανιότερο λογοτεχνικό επιτεύγμα - ένα best-seller ευρέως αναγνωρισμένο από τους κριτικούς».
Προέλευση πλοκής και θέματος
Δύο πηγές ενημέρωσαν τις εφευρέσεις του Κέιν για τον ταχυδρόμος που χτυπά πάντα δύο φορές. Στην Καλιφόρνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, σύχναζε σε ένα βενζινάδικο που λειτουργούσε από μια γυναίκα που του έβαζε βενζίνη. Ο Κέιν περιέγραψε τις συναντήσεις του μαζί της:
Ο Κέιν ανακάλυψε το δραματικό στοιχείο που χρειαζόταν για την ιστορία στις λεπτομέρειες της υπόθεσης Ρουθ Σνάιντερ το 1927, στην οποία μια σύζυγος δολοφόνησε τον άντρα της σε συνεννόηση με τον εραστή της, τα πρωτότυπα για τους χαρακτήρες της Κόρα Παπαδάκη και του Φρανκ Τσέιμπερς στον Ταχυδρόμο. Ο βιογράφος Πολ Σκενάζυ προτείνει ότι ο Κέιν ιντριγκαρίστηκε όχι μόνο από τη μοιχεία και τη δολοφονία τους, αλλά και τις επακόλουθες προδοσίες που έστειλαν τον Σνάιντερ και τον Γκρέι σε «μια αυτοκαταστροφική σπείρα».
Προέλευση του τίτλου
Το νόημα του τίτλου έχει γίνει αντικείμενο πολλών εικασιών. Ο Γουίλιαμ Μάρλινγκ, για παράδειγμα, πρότεινε ότι ο Κέιν μπορεί να πήρε τον τίτλο από τη συγκλονιστική υπόθεση της Ρουθ Σνάιντερ το 1927, η οποία, όπως η Κόρα στον Ταχυδρόμο, είχε συνωμοτήσει με τον εραστή της για να δολοφονήσουν τον σύζυγό της. Ο Κέιν χρησιμοποίησε την υπόθεση Σνάιντερ ως έμπνευση για το μυθιστόρημά του «Διπλή αποζημίωση » του 1943. Ο Μάρλινγκ πίστευε ότι ήταν επίσης πρότυπο για την πλοκή και τον τίτλο του Ταχυδρόμου. Στην πραγματική περίπτωση, η Σνάιντερ είπε ότι εμπόδισε τον σύζυγό της από το να ανακαλύψει τις αλλαγές που είχε κάνει στο συμβόλαιο ασφάλισης ζωής του, λέγοντας στον ταχυδρόμο να παραδώσει τις ειδοποιήσεις πληρωμής του συμβολαίου μόνο σε αυτήν και καθοδηγώντας τον να χτυπήσει το κουδούνι δύο φορές ως σήμα, δείχνοντας ότι είχε μια τέτοια παράδοση για εκείνη.
Η ιστορικός Τζούντιθ Φλάντερς, ωστόσο, ερμήνευσε τον τίτλο ως αναφορά στα ταχυδρομικά έθιμα της βικτωριανής εποχής. Όταν παραδόθηκε η αλληλογραφία, ο ταχυδρόμος χτυπούσε μια φορά για να ενημερώσει το νοικοκυριό ότι ήταν εκεί και δεν χρειαζόταν απάντηση. Όταν, ωστόσο, υπήρξε ένα τηλεγράφημα, το οποίο έπρεπε να παραδοθεί προσωπικά, χτυπούσε δύο φορές για να ξέρει το νοικοκυριό να ανοίξει την πόρτα. Τα τηλεγραφήματα ήταν ακριβά και συνήθως έφερναν άσχημα νέα: έτσι ένας ταχυδρόμος που χτυπούσε δύο φορές σήμανε ότι βρισκόταν στο δρόμο.
Στον πρόλογο της Διπλής αποζημίωσης, ο Κέιν έγραψε ότι ο τίτλος του Ταχυδρόμου προήλθε από μια συζήτηση που είχε με τον σεναριογράφο Βίνσεντ Λόρενς. Σύμφωνα με τον Κέιν, ο Λόρενς μίλησε για το άγχος που ένιωθε όταν περίμενε τον ταχυδρόμο να του φέρει νέα σε ένα υποβληθέν χειρόγραφο, σημειώνοντας ότι θα ήξερε πότε επιτέλους είχε φτάσει ο ταχυδρόμος, επειδή χτυπούσε πάντα δύο φορές. Στη βιογραφία του για τον Κέιν, ο Ρόι Χουπς εξιστόρησε τη συνομιλία μεταξύ του Κέιν και του Λόρενς, σημειώνοντας ότι ο Λόρενς δεν είπε απλώς ότι ο ταχυδρόμος χτυπούσε πάντα δύο φορές, αλλά και ότι μερικές φορές περίμενε τόσο ανήσυχος τον ταχυδρόμο που πήγαινε στην αυλή του για να ακούσει το χτύπημα του. Η τακτική αναπόφευκτα απέτυχε, συνέχισε ο Λόρενς, γιατί αν δεν γινόταν αντιληπτό το πρώτο χτύπημα του ταχυδρόμου, το δεύτερο του, ακόμα και από την πίσω αυλή, θα ήταν.
Ως αποτέλεσμα της συζήτησης, ο Κάιν αποφάσισε αυτή τη φράση ως τίτλο για το μυθιστόρημά του. Αφού το συζήτησαν περαιτέρω, οι δύο άνδρες συμφώνησαν ότι μια τέτοια φράση ταίριαζε μεταφορικά στην κατάσταση του Φρανκ στο τέλος του μυθιστορήματος. Με τον «ταχυδρόμο» να είναι ο Θεός ή η μοίρα, η «παράδοση» που προοριζόταν για τον Φρανκ ήταν ο δικός του θάνατος ως δίκαιη ανταπόδοση για τη δολοφονία του Νικ. Ο Φρανκ είχε χάσει το πρώτο "χτύπημα" όταν αρχικά ξέφυγε από αυτόν τον φόνο. Ωστόσο, ο ταχυδρόμος χτύπησε ξανά και αυτή τη φορά ακούστηκε το χτύπημα. Ο Φρανκ καταδικάζεται άδικα ότι δολοφόνησε την Κόρα και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε θάνατο. Το θέμα μιας αναπόδραστης μοίρας υπογραμμίζεται περαιτέρω από τη διαφυγή του Έλληνα από τον θάνατο στην πρώτη απόπειρα δολοφονίας των εραστών, που έγινε στη δεύτερη.
Προσαρμογές
Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί πολλές φορές, ως ταινία (επτά φορές), ως όπερα, ως ραδιοφωνικό δράμα και ως θεατρικό έργο (δύο φορές).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστυνομική λογοτεχνία Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν θεατρικές παραστάσεις Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν όπερες
Σόρντιο
Το Σόρντιο (ιταλικά: Sordio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Ταβατσάνο κον Βιλλαβέσκο
Το Ταβατσάνο κον Βιλλαβέσκο (ιταλικά: Tavazzano con Villavesco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ρόμπερτ Βάγκνερ
Ο Ρόμπερτ Τζον Βάγκνερ Τζουνιορ (αγγλικά: Robert John Wagner Jr. (γεν. 10 Φεβρουαρίου 1930) είναι Αμερικανός ηθοποιός της σκηνής, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Είναι γνωστός ως πρωταγωνιστής του στις τηλεοπτικές εκπομπές It Takes a Thief (1968–1970), Switch (1975–1978) και Χαρτ και Χαρτ (Hart to Hart, 1979–1984). Αργότερα έπαιξε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Τέντι Λίοπολντ στην τηλεοπτική κωμική σειρά Δύο και κάτι άνδρες (Two and a Half Men, 2007–2008) και έκανε δώδεκα γκεστ εμφανίσεις (2010–2019) ως Άνθονι Ντινότσο ο πρεσβύτερος στην αστυνομική σειρά NCIS.
Ταβατσάνο κον Βιλλαβέσκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Ρόμπερτ Βάγκνερ
Στις ταινίες, ο Βάγκνερ είναι γνωστός για τον ρόλο του ως Νούμερο 2 στην τριλογία ταινιών Austin Powers (1997, 1999, 2002), καθώς και για το Ένα φιλί πριν πεθάνεις (A Kiss Before Dying, 1956), Ο ροζ πάνθηρας (The Pink Panther, 1963), F.B.I. Φάκελος 17, άκρως εμπιστευτικόν (Harper, 1966), Ο πύργος της κολάσεως (The Towering Inferno, 1974), Πτήσις κονκόρντ - απειλή στα 20.000 μέτρα (The Concorde... Airport '79, 1979) και πολλά άλλα.
Τα πρώτα χρόνια
μικρογραφία| Η Τζιν Πίτερς με τον Βάγκνερ στην ταινία Η σπασμένη λόγχη (Broken Lance, 1954) Ο Βάγκνερ γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1930 στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Είναι γιος της Χέιζελ Αλβέρα (το γένος Μπόε), τηλεφωνήτριας, και του Ρόμπερτ Τζον Βάγκνερ του πρεσβύτερους, εμπορικού αντιπροσώπου που εργαζόταν στην αυτοκινητοβιομηχανία Ford. Οι παππούδες του Ρόμπερτ Βάγκνερ από την πλευρά του πατέρα του ήταν από τη Γερμανία
20th Century Fox και Columbia
«Ξεκίνησα ως ζεν πρεμιέ», θυμάται ο Βάγκνερ. «Ήμουν 19 χρονών. Ήμουν το αγόρι της διπλανής πόρτας. Αλλά πάντα ένιωθες ότι μπορούσες να ανέβεις, ότι θα μπορούσες να έχεις καλύτερο ρόλο στην επόμενη ταινία. Ο [επικεφαλής της Fox] Ντάριλ Ζάνουκ με τοποθετούσε πάντα σε διαφορετικές θέσεις».
Η πρώτη ταινία του Βάγκνερ για τη Fox ήταν το Halls of Montezuma (1951) μια ταινία για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Βάγκνερ είχε δεύτερο ρόλο, με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ. Το στούντιο στη συνέχεια τον έβαλε να ερμηνεύσει έναν παρόμοιο ρόλο σε μια άλλη πολεμική ταινία με τίτλο Οι κομάντος επιτίθενται (The Frogmen, 1951), πάλι με τον Γουίντμαρκ. Το καστ περιλάμβανε και έναν ακόμη νεαρό άνδρα με συμβόλαιο στο στούντιο, τον Τζέφρι Χάντερ, με τον οποίο ο Βάγκνερ δούλευε συχνά. Το Let's Make It Legal (1951) ήταν μια κωμωδία όπου ο Βάγκνερ έπαιζε ξανά πλάι σε ένα παλαιότερο αστέρι, στην προκειμένη περίπτωση την Κλοντέτ Κολμπέρ.
Ο Βάγκνερ τράβηξε για πρώτη φορά το ενδιαφέρον με έναν μικρό ρόλο ως στρατιώτης με σοκ βομβαρδισμού στο Σ' έχω κλείσει στην καρδιά μου (With a Song in My Heart, 1952).
Η Fox άρχισε να δίνει καλύτερους ρόλους στον Βάγκνερ. Πρωταγωνίστησε στην Παρέλαση της δόξας (Stars and Stripes Forever, 1952), μια βιογραφική ταινία για τον Τζον Φίλιπ Σούζα με πρωταγωνιστή τον Κλίφτον Γουέμπ. Έπαιξε μαζί με τους Τζέιμς Κάγκνεϊ και Νταν Ντέιλι στην έκδοση του Τζον Φορντ της ταινίας Δοξασμένοι πεζοναύτες (What Price Glory, 1952) και ξανά με τον Γουέμπ στον Τιτανικό (Titanic, 1953).
Πρωταγωνιστής
Η Fox έδωσε στον Βάγκνερ τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κάτω από τον ύφαλο των 12 μιλίων (Beneath the 12-Mile Reef, 1953). Οι κριτικές ήταν φτωχές, αλλά η ταινία ήταν μόλις η τρίτη που γυρίστηκε ποτέ σε σινεμασκόπ και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Επίσης δημοφιλές ήταν ένα γουέστερν, Η σπασμένη λόγχη (Broken Lance, 1954), όπου ο Βάγκνερ έπαιξε πλάι στον Σπένσερ Τρέισι για τον σκηνοθέτη Έντουαρντ Ντμίτρικ, εμφανιζόμενος ως γιος του Τρέισι. Η Fox έδωσε το προβάδισμα στον Βάγκνερ σε ένα ακριβό θεαματικό έργο, το Ο γενναίος πρίγκιψ (Prince Valiant, 1954). Ενώ ήταν δημοφιλής, οι κριτικές ήταν κακές και ο Βάγκνερ αργότερα αστειεύτηκε ότι η περούκα του στην ταινία τον έκανε να μοιάζει με την Τζέιν Γουάιμαν. Συνεργάστηκε με τον Τζέφρι Χάντερ στο γουέστερν Εναντίον θεών και δαιμόνων (White Feather, 1955).
Η Fox δάνεισε τον Βάγκνερ στην Paramount για Ο Κάιν δεν σκότωσε τον Άβελ (The Mountain, 1956), σε σκηνοθεσία Ντμίτρικ, όπου ο Βάγκνερ έπαιζε τον αδελφό του Σπένσερ Τρέισι, έχοντας υποδυθεί τον γιο του μόλις δύο χρόνια νωρίτερα στην ταινία Η σπασμένη λόγχη του ίδιου σκηνοθέτη. Έλαβε περισσότερη αναγνώριση από τους κριτικούς για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Ενα φιλί πριν πεθάνεις (A Kiss Before Dying, 1956), από το μυθιστόρημα του Άιρα Λεβίν.
Έπαιξε δίπλα στον Ρόμπερτ Μίτσαμ σε μια ταινία για τον πόλεμο της Κορέας με τίτλο Σμηναρχία εκδικητών (The Hunters, 1958) και εμφανίστηκε με αρκετούς ηθοποιούς της Fox σε ένα δράμα για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με τίτλο Μεταξύ αγάπης και πολέμου (1958). Το τελευταίο ήταν επιτυχία.
Μετά από μια καμέο εμφάνιση στο Όταν είσαι 18 χρονών (Mardi Gras, 1958), ο Βάγκνερ έπαιξε πλάι στον Μπινγκ Κρόσμπι και την Ντάμπι Ρέινολντς στο Ένα τραγούδι για σένα (Say One for Me, 1959).
Προσπαθώντας να ξεκινήσει την καριέρα του, ο Βάγκνερ εμφανίστηκε με την τότε σύζυγό του Νάταλι Γουντ (παντρεύτηκαν το 1957) στο Όλοι οι νέοι ήταν κανίβαλοι (All the Fine Young Cannibals, 1960), για την MGM. Η ταινία ήταν αποτυχία.
Τον Ιανουάριο του 1961, ο Βάγκνερ και ο Γουντ δημιούργησαν τη δική τους εταιρεία με το όνομα Rona Productions, που πήρε το όνομά της από τα δύο πρώτα γράμματα και των δύο ονομάτων τους. Η Rona υπέγραψε μια συμφωνία τριών ταινιών με την Columbia pictures για τις υπηρεσίες του Βάγκνερ, η οποία θα ξεκινούσε με το Εύθυμοι λωποδύτες (Sail a Crooked Ship, 1961) και το The Interns. Είχε επίσης συμφωνία να κάνει μια ακόμη ταινία στο Fox, η οποία επρόκειτο να είναι το Solo, η ιστορία ενός ντράμερ της τζαζ σε σκηνοθεσία του Ντικ Πάουελ ή το The Comancheros με τον Γκάρι Κούπερ.
Ο Βάγκνερ έκανε τους Εύθυμους λωποδύτες αλλά η συμμετοχή του στο The Interns πήγε στον Τζέιμς Μακάρθουρ. Το Solo δεν γυρίστηκε ποτέ και το The Comancheros έγινε με τον Τζον Γουέιν και τον Στιούαρτ Γουίτμαν. Ο Βάγκνερ έκανε το Σμήνος αυτοκτονίας 402 (The War Lover, 1962) με τον Στηβ Μακουίν που γυρίστηκε στην Αγγλία. μικρογραφία|Ο Βάγκνερ με τη Χόουπ Λανγκ στο The True Story of Jesse James
Ευρώπη
Ο πρώτος γάμος του Βάγκνερ με τη Γουντ είχε διαλυθεί και εκείνος μετακόμισε στην Ευρώπη. /Έπαιξε έναν μικρό ρόλο στο Η πιο μεγάλη μέρα του πολέμου (The Longest Day, 1962) για τη Fox. Είχε μεγαλύτερο ρόλο στο Οι καταδικασμένοι της Αλτόνα (I sequestrati di Altona, 1962), μια εμπορική και κριτική απογοήτευση παρόλο που τη σκηνοθέτησε ο Βιτόριο ντε Σίκα και συμπρωταγωνίστησε τη Σοφία Λόρεν.
Επιστροφή στο Χόλιγουντ και τη Universal
Η επιστροφή του στις ΗΠΑ τον βρήκε να παίζει στο θέατρο για πρώτη φορά με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Mister Roberts για μια εβδομάδα σε ένα θέρετρο λίγο έξω από το Σικάγο. Ο κλάδος του θεάτρου δεν ήταν το φόρτε του και ο Βάγκνερ χάρηκε που επέστρεψε στο Χόλιγουντ όπου βρήκε έναν καλό δεύτερο ρόλο στην ταινία με το όνομα του ιδιωτικού ερευνητή Harper (1966), με πρωταγωνιστή τον Πολ Νιούμαν.
Ο Βάγκνερ υπέγραψε συμβόλαιο με τη Universal Pictures το 1966, πρωταγωνιστώντας στο πλευρό της μελλοντικής συζύγου του, Τζιλ Σεντ Τζον, στις ταινίες Η συμμορία του Μόντε Κάρλο (How I Spent My Summer Vacation, 1967) μια ταινία που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Deadly Roulette και Banning (1967). Επέστρεψε στην Ιταλία για να κάνει μια ταινία με τη Ράκελ Γουέλς για την MGM με τίτλο Η πριγκίπισσα των πέντε δαχτύλων (The Biggest Bundle of Them All, 1968), η οποία δεν είχε επιτυχία. μικρογραφία|Από την τηλεοπτική σειρά It Takes a Thief
Σταρ της τηλεόρασης
Ενώ η επιτυχία του Ροζ πάνθηρα και του Harper ξεκίνησε την επιστροφή του Βάγκνερ, οι επιτυχημένες δυόμισι σεζόν της πρώτης του τηλεοπτικής σειράς την ολοκλήρωσαν. Σε αυτή τη σειρά, έπαιξε με τον Φρεντ Αστέρ, ο οποίος ερμήνευε τον πατέρα του. Ο Βάγκνερ ήταν παλιός φίλος του Αστέρ, έχοντας πάει σχολείο με τον μεγαλύτερο γιο του, τον Πίτερ. Η ερμηνεία του Βάγκνερ του χάρισε μια υποψηφιότητα για Έμμυ Καλύτερου Τηλεοπτικού Ηθοποιού.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της σειράς γύρισε μια ταινία για τη Universal, την κωμωδία Don't Just Stand There! (1968) με τη Μαίρη Τάιλερ Μουρ, η οποία δεν ήταν επιτυχία. Πιο δημοφιλές ήταν το Ο νικητής (Winning, 1969), ένα δράμα με αγωνιστικά αυτοκίνητα όπου ο Βάγκνερ έπαιξε πλάι στον Πολ Νιούμαν και την Τζόαν Γούντγουορντ. Έπαιξε επίσης ως γκεστ σταρ στη σειρά The Name of the Game (1970).
Ο φίλος και ατζέντης του Βάγκνερ, Άλμπερτ Μπρόκολι, του πρότεινε να περάσει από ακρόαση για να παίξει τον Τζέιμς Μποντ, αλλά εκείνος αποφάσισε ότι δεν του πήγαινε.
Ο Βάγκνερ εμφανίστηκε στο πιλοτικό επεισόδιο της σειράς, Πόλη κάτω από τη θάλασσα (City Beneath the Sea, 1971), που δεν γυρίστηκε τελικά. Την επόμενη χρονιά, έκανε την παραγωγή και έπαιξε τον εαυτό του στο πλευρό της Μπέτι Ντέιβις στην ταινία Ο αρχικατάσκοπος (Madame Sin) που κυκλοφόρησε για τηλεόραση, η οποία κυκλοφόρησε στο εξωτερικό ως μεγάλου μήκους ταινία.
Ήταν μόνιμος συμμετέχων στο δράμα παραγωγής BBC/Universal Colditz (1972–1974). Συναντήθηκε ξανά με τον Μακουίν, μαζί με τον Πολ Νιούμαν και τη Φέι Ντάναγουεϊ, στην ταινία καταστροφής Ο πύργος της κολάσεως που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά. Ήταν τεράστια επιτυχία, αν και ο ρόλος του Βάγκνερ ήταν σχετικά μικρός.
Switch
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η τηλεοπτική καριέρα του Βάγκνερ βρισκόταν στο αποκορύφωμά της με την τηλεοπτική σειρά του CBS-TV Switch (1975–1978, δίπλα στους Έντι Άλμπερτ, Σάρον Γκλες και Τσάρλι Κάλας) αφού υπέγραψε ξανά συμβόλαιο με τη Universal το 1974. Ο Άλμπερτ ήταν ήρωας της παιδικής ηλικίας του Βάγκνερ. Η φιλία ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και συμπρωταγωνίστησε επίσης σε μερικές ταινίες του Άλμπερτ. Μετά το τέλος της σειράς, οι δυο τους παρέμειναν φίλοι μέχρι τον θάνατο του Άλμπερτ, στις 26 Μαΐου 2005. Ο Βάγκνερ μίλησε στην κηδεία του για τη μακροχρόνια φιλία του μαζί του.
Ως μερική πληρωμή για να πρωταγωνιστήσουν μαζί στην παραγωγή Άαρον Σπέλινγκ και Λένταρντ Γκόλντμπεργκ της τηλεοπτικής ταινίας The Affair, ο Βάγκνερ και η Νάταλι Γουντ έλαβαν ένα μερίδιο σε τρεις τηλεοπτικές σειρές που γύρισαν οι παραγωγοί για το ABC. Μόνο μία έφτασε στην οθόνη, η πολύ επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά Η άγγελοι του Τσάρλι, για την οποία ο Βάγκνερ και η Γουντ είχαν μερίδιο 50%, αν και ο Βάγκνερ επρόκειτο να περάσει πολλά χρόνια στο δικαστήριο διαφωνώντας με τους Σπέλινγκ και Γκόλντμπεργκ για το ποσό που επιδικάστηκε ως κέρδος.
Ο Βάγκνερ και ο Γουντ έπαιξαν με τον Λόρενς Ολίβιε στη Λυσσασμένη γάτα (1976), ως μέρος της τηλεοπτικής σειράς του Olivier Laurence Olivier Presents για το Granada Television του Ηνωμένου Βασιλείου.
Χαρτ και Χαρτ
Όσο παιζόταν η σειρά, ο Βάγκνερ επανέλαβε τον παλιό ρόλο του στον Ροζ πάνθηρα στο Το φάντασμα του ροζ πάνθηρα (Curse of the Pink Panther, 1983). Έπαιξε έναν δεύτερο ρόλο στην ταινία I Am the Cheese (1983).
Επίσης, έπαιξε έναν ερευνητή ασφαλιστικής εταιρείας στη βραχύβια τηλεοπτική σειρά Lime Street (1985).
Τα ώριμα χρόνια
Η κινηματογραφική καριέρα του Βάγκνερ απογειώθηκε μετά τον ρόλο του στη σειρά παρωδιών κατασκοπείας Austin Powers με πρωταγωνιστή τον Μάικ Μάγιερς. Ο Βάγκνερ έπαιξε τον Νούμερο 2, υπασπιστή του Dr. Evil, και στις τρεις ταινίες: Austin Powers: Ο κατάσκοπος που γύρισε από... τρίο (Austin Powers: International Man of Mystery, 1997), Austin Powers: The Spy Who Shagged Me (Austin Powers: The Spy Who Shagged Me, 1999) και Austin Powers: Το Χρυσό Εργαλείο (Austin Powers in Goldmember, 2002). Ερμήνευσε επίσης μικρούς ρόλους στα Wild Things (1998), Το καλοκαίρι της ελευθερίας (Crazy in Alabama, 1999), Παίξ' το μέχρι τέλους (Play It to the Bone, 2000), Γίνε σταρ! (Becoming Dick, 2001) και Ξαφνικά... ερωτευμένοι (Sol Goode, 2003).