cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ψευδείς συναγερμοί
Ο Ψυχρός Πόλεμος, που ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έφερε μαζί του μια σύγκρουση μεταξύ των σοσιαλιστικών και καπιταλιστικών στρατοπέδων, η οποία, σύμφωνα με τους ιστορικούς, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια παγκόσμια σύγκρουση με χρήση όπλων μαζικής καταστροφής. Η βάση του αμερικανικού στρατιωτικού δόγματος στη δεκαετία του 1950 είναι τα λεγόμενα μαζικά αντίποινα, τα οποία συνεπάγονται ένα αντίποινα που είναι ανώτερο σε καταστροφική δύναμη από το πρώτο.
Σύμφωνα με ορισμένους, η ανθρωπότητα βρισκόταν πιο κοντά στην αρχή του τρίτου παγκόσμιου πολέμου κατά τη διάρκεια της κουβανικής κρίσης πυραύλων του 1962. Η αντιπαράθεση ήταν συνέπεια της ανάπτυξης πυρηνικών πυραύλων από την ΕΣΣΔ στην Κούβα ως απάντηση σε παρόμοιες ενέργειες των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Τουρκία κοντά στα σοβιετικά σύνορα. Στις 25 Οκτωβρίου 1962, ο Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ έδωσε εντολή να αυξηθεί η πολεμική ετοιμότητα της Στρατηγικής Αεροπορικής Διοίκησης των ΗΠΑ στο επίπεδο κατάστασης αμυντικής ετοιμότητας -2. Στις 27 Οκτωβρίου 1962, οι στρατιωτικοί σύμβουλοι του Προέδρου των ΗΠΑ του πρότειναν να ξεκινήσει μια εισβολή στην Κούβα, αλλά ο Κέννεντυ αρνήθηκε να το πράξει.
Στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, υπήρξαν αρκετές σοβαρές περιπτώσεις «ψευδών συναγερμών» στο σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ και στο σοβιετικό σύστημα προειδοποίησης, οι οποίες θα μπορούσαν να κλιμακωθούν σε σύγκρουση μεγάλης κλίμακας. Μία από τις πιο επικίνδυνες περιπτώσεις συνέβη τη νύχτα της 25ης προς την 26η Σεπτεμβρίου 1983, όταν το σοβιετικό σύστημα προειδοποίησης πυραυλικής επίθεσης κατέγραψε την εκτόξευση του Minuteman ICBM από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο συναγερμός αποδείχθηκε επίσης ψευδής.
Με την ανάπτυξη του στρατιωτικού δυναμικού και των δύο πλευρών, τα «μαζικά αντίποινα» αντικαθίστανται από την πυρηνική αποτροπή. Ο περιορισμός των εξοπλισμών, που συνέπεσε με την περεστρόικα και την επακόλουθη κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1985-1990, μείωσε την πιθανότητα η σύγκρουση να κλιμακωθεί σε γενική ένοπλη σύγκρουση.
Σενάριο και επακόλουθα
Τα πιθανά σενάρια για τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο με τη χρήση πυρηνικών όπλων στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 προέβλεπαν ραγδαίες εξελίξεις. Ο χρόνος πτήσης των Minuteman ICBM που ξεκίνησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον στόχων στο έδαφος της ΕΣΣΔ ήταν περίπου 35 λεπτά. Περίπου το ίδιο χρονικό διάστημα θα χρειαζόταν για τους πυραύλους R-36M που βρίσκονταν σε υπηρεσία μάχης στην ΕΣΣΔ για να φτάσουν σε πόλεις και άλλες σημαντικές εγκαταστάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεδομένου αυτού, το πρώτο και αντίποινα χτύπημα, στις δυνάμεις του οποίου θα ήταν να εξαλείψει τις μεγαλύτερες πόλεις και στρατιωτικές βάσεις του εχθρού, θα μπορούσε να συμβεί μέσα σε δεκάδες λεπτά.
Σε περίπτωση μαζικής χρήσης πυρηνικών όπλων στον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο, το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας θα μπορούσε να αφανιστεί (σύμφωνα με εκτιμήσεις, θα υπάρξουν περισσότεροι θάνατοι αμάχων παρά στρατιωτικοί). Σύμφωνα με ειδικούς της Επιτροπής του ΟΗΕ, μέχρι το τέλος του 1980, το συνολικό απόθεμα πυρηνικών όπλων στη Γη ήταν περίπου 13 γιγατόνοι ισοδύναμοι με εκρηκτικά TNT. Σύμφωνα με το διεθνές περιοδικό της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών, η απόρριψη 5.000 πυρηνικών φορτίων συνολικής χωρητικότητας δύο γιγατόνων στις κύριες πόλεις του βόρειου ημισφαιρίου μπορεί να οδηγήσει στον ταυτόχρονο θάνατο 750 εκατομμυρίων ανθρώπων από έναν μόνο κρουστικό κύμα. Έτσι, σύμφωνα με τον Αντρέι Ζαχάρωφ, στη δεκαετία του 1980, το πυρηνικό οπλοστάσιο της ανθρωπότητας ήταν αρκετό για την πλήρη καταστροφή του. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/68/US_nuclear_strike_map.svg/220px-US_nuclear_strike_map.svg.png|μικρογραφία|Στόχοι για την καταστροφή αμυντικών εγκαταστάσεων (στρατιωτικο-βιομηχανικό συγκρότημα) και βασικών στοιχείων της υποδομής των ΗΠΑ, που περιγράφονται σύμφωνα με το σχέδιο της εποχής της ΕΣΣΔ (απαρχαιωμένοι στόχοι και σχέδιο). Ωστόσο, παρά το υπάρχον στρατιωτικό δυναμικό των κρατών που είναι μέλη της «Πυρηνικής Λέσχης», η πιθανότητα χρήσης πυρηνικών όπλων από αυτά τα κράτη παραμένει χαμηλή λόγω της τρέχουσας έλλειψης αποτελεσματικής αμυντικής στρατηγικής που θα μπορούσε να προστατεύσει την « επιτιθέμενος » από αντίποινα από το «θύμα».» Επιθετικότητα. Οι προσπάθειες δημιουργίας ενός αποτελεσματικού συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας έχουν κάποια επιτυχία (για παράδειγμα, ως μέρος του προγράμματος SDI), αλλά η αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου συστήματος απέχει πολύ από το 100% και ο κίνδυνος να πέσουμε σε πυρηνική επίθεση στην επικράτειά μας, ακόμη και σε πολύ μικρότερη κλίμακα από ό,τι στο έδαφος του εχθρού, είναι πολιτικά απαράδεκτο για όλα τα αναπτυγμένα κράτη. Στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, συχνά διαδραματίζεται η πιθανότητα το αμυντικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης να ξεφύγει από τον έλεγχο της πολιτικής ηγεσίας της χώρας ή να έρθει ο δικτάτορας της χώρας στην εξουσία, γεγονός που οδηγεί στην αμοιβαία καταστροφή των αντιπάλων, παρά την πρακτική ανούσια στρατηγική απόφαση.
Ο μόνος τρόπος προστασίας από τα πυρηνικά όπλα στην παρούσα φάση είναι η εγκατάσταση οικονομικά σημαντικών εγκαταστάσεων σε βαθιά υπόγεια καταφύγια, τα οποία από οικονομική άποψη θα ήταν ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο να εφαρμοστεί και επομένως μόνο εξαιρετικά σημαντικοί αμυντικοί οργανισμοί (για παράδειγμα, η NORAD, που βρίσκεται στο όρος Τσεγιέν) τοποθετούνται σε υπόγεια καταφύγια.
Ωστόσο, στην πραγματικότητα, η καταστροφή αμυντικών εγκαταστάσεων (στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα) και βασικών στοιχείων υποδομής (λιμάνια, γέφυρες, συγκοινωνιακοί/σιδηροδρομικοί κόμβοι, σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής κ.λπ.) μαζί με σημαντικό αριθμό αμάχων που ζουν κοντά στους τόπους βομβαρδισμού, παρά τη σοβαρότητα των συνεπειών, εξακολουθεί να μην αποτελεί ανυπέρβλητη καταστροφή σε κρατικό και διεθνές επίπεδο. Η ύπαρξη ενός αποτελεσματικού συστήματος πολιτικής άμυνας μπορεί να μειώσει σημαντικά τις απώλειες μεταξύ του άμαχου πληθυσμού (για παράδειγμα, στην Ελβετία υπάρχει ένα ανεπτυγμένο δίκτυο αντιπυρηνικών καταφυγίων, το οποίο μετά το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό στη Φουκουσίμα έλαβε μια "νέα ζωή" ως καταφύγιο από μια πιθανή ανθρωπογενή καταστροφή αυτού του τύπου). Είναι πιθανό ότι μια σύγκρουση με τη χρήση θερμοπυρηνικών όπλων δεν θα περιοριστεί σε αμοιβαίους βομβαρδισμούς μετά το πρώτο χτύπημα και ένα χτύπημα αντιποίνων – ο πόλεμος μπορεί να αναπτυχθεί με τον παραδοσιακό τρόπο με τα μέρη που εμπλέκονται σε επιχειρήσεις για να αποκτήσουν τον έλεγχο των θεάτρων ορισμένων στρατιωτικών επιχειρήσεων. Η κατάσταση θα αλλάξει εάν χρησιμοποιηθούν ατομικά όπλα από οποιαδήποτε χώρα κατά τη διάρκεια εχθροπραξιών. Για παράδειγμα, η πιθανότητα χρήσης πυρηνικών όπλων από κράτη παρίες (για παράδειγμα, τη Βόρεια Κορέα) αποτελεί επί του παρόντος θέμα ανησυχίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες και ορισμένες χώρες.
Πολλές χώρες έχουν συστήματα πολιτικής άμυνας (συμπεριλαμβανομένων των υπόγειων συστημάτων μετρό) κατασκευασμένα σε περίπτωση εχθροπραξιών. Ωστόσο, εάν τα υπόγεια καταφύγια σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης θα είναι σε θέση να σώσουν τους ανθρώπους από το θάνατο και να βοηθήσουν στην επιβίωση του πυρηνικού κλίματος πριν από την ύφεση της ακτινοβολίας είναι ένα αμφιλεγόμενο ερώτημα.
Οι συνέπειες ενός πυρηνικού πολέμου θα μπορούσαν θεωρητικά να οδηγήσουν σε καταστροφικές αλλαγές στις κλιματικές και περιβαλλοντικές συνθήκες του πλανήτη (θα υπάρξει «πυρηνικός χειμώνας» ή «πυρηνικό φθινόπωρο»). Αυτή η γνώμη καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τον ρόλο των πυρηνικών όπλων ως όπλου στρατηγικής αποτροπής των αντιπάλων από την αρχή μιας πυρηνικής σύγκρουσης.
Οι συνέπειες του Γ ' Παγκοσμίου Πολέμου θα μπορούσαν να είναι πιο σοβαρές εάν η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες ανταλλάξουν πυρηνικά χτυπήματα σε αυτόν τον πόλεμο. Μια τέτοια εξέλιξη των γεγονότων είναι ριζοσπαστική: οι ατομικές εκρήξεις θα καταστρέψουν μεγάλες πόλεις και κατοικημένες περιοχές και των δύο χωρών, μια τεράστια ποσότητα πυρηνικής σκόνης θα διασκορπιστεί σε όλο τον κόσμο, μετά την οποία το υπόβαθρο ακτινοβολίας θα αυξηθεί στη Γη για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία: 24 Φεβρουαρίου 2022 – σήμερα
μικρογραφία|Καταστροφή του ρωσικού BMP-3 IFV από τα ουκρανικά στρατεύματα στη [[Μαριούπολη την 7η Μαρτίου του 2022.]] Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ανακοίνωση μια μεγάλης κλίμακας ειδική επιχείρηση στην Ουκρανία, σηματοδοτώντας μια σημαντική κλιμάκωση του Ρωσο-Ουκρανικού πολέμου που ξεκίνησε το 2014. Η επιχείρηση έχει περιγραφεί ως η μεγαλύτερη στρατιωτική σύγκρουση στην Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτυχε ευρείας διεθνούς καταδίκης, συμπεριλαμβανομένων νέων κυρώσεων που επιβλήθηκαν στη Ρωσία, οι οποίες περιελάμβαναν κυρίως την απαγόρευση της Ρωσίας από το σύστημα SWIFT και το κλείσιμο των περισσότερων δυτικών εναέριων χώρων για τα ρωσικά αεροπλάνα. Επιπλέον, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της επιχείρηση, ορισμένα από τα 30 κράτη μέλη του ΝΑΤΟ παρείχαν στην Ουκρανία όπλα και άλλα μέσα υλικής υποστήριξης.
Καθ' όλη τη διάρκεια της επιχείρησης, αρκετοί Ρώσοι πολιτικοί, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Πούτιν και του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, προέβησαν σε διάφορες δηλώσεις που θεωρούνται ευρέως ότι απειλούν με χρήση πυρηνικών όπλων, ενώ αρκετοί αξιωματούχοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, και του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, προέβησαν σε δηλώσεις που επιβεβαίωναν την αντίδραση του ΝΑΤΟ σε περίπτωση που η Ρωσία επιτεθεί σε οποιοδήποτε κράτος μέλος του ΝΑΤΟ ή χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, , ενώ παράλληλα επανέλαβαν την ανάγκη να αποτραπεί η μετεξέλιξη της κρίσης σε έναν Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο. Διάφοροι ειδικοί, αναλυτές και άλλοι έχουν περιγράψει την κρίση ως μια κοντινή προσέγγιση ενός Γ' Παγκοσμίου Πολέμου,   ενώ άλλοι το απορρίπτουν.
Στον πολιτισμό
μικρογραφία|Το κόμικ Ατομικός πόλεμος! (Νοέμβριος 1952) επικεντρώνεται σε έναν υποθετικό τρίτο ατομικό παγκόσμιο πόλεμο. Η απεικόνιση ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου - που σχεδόν πάντα διεξάγεται με ατομικά όπλα - είναι το κύριο θέμα διαφόρων αποκαλυπτικών μυθιστορημάτων, που γράφτηκαν κυρίως κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ των τελών της δεκαετίας του 1950 και της δεκαετίας του 1980 και σε ορισμένες περιπτώσεις μεταφέρθηκαν σε ταινίες, κόμικς και ορισμένες τηλεοπτικές σειρές.
Διάφορα έργα έχουν προσπαθήσει να απεικονίσουν το ξέσπασμα του πυρηνικού πολέμου και τις καταστροφικές συνέπειές του με κάποια αληθοφάνεια, στέλνοντας ουσιαστικά ένα ισχυρό αντιμιλιταριστικό μήνυμα. Για παράδειγμα, στο μυθιστόρημα του Nevil Shute The Last Beach (1957), στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του 1959, το τέλος της ανθρώπινης ζωής στη Γη φαντάζεται μετά από έναν ολοκληρωτικό ατομικό πόλεμο, και αφηγείται από την οπτική γωνία των τελευταίων επιζώντων που δεν έχουν ακόμη πληγεί από τη ραδιενέργεια. Το βιβλίο Level 7 (1959) του Μορντεκάι Ρόσβαλντ, είναι το ημερολόγιο ενός από τους μάρτυρες της πυρηνικής καταστροφής της ανθρωπότητας (στρατιώτης υπεύθυνος για τον πραγματικά αυτόματο μηχανισμό ατομικών αντιποίνων). Στο Farewell, Babylon (Αλλοίμονο, Βαβυλώνα, 1959) του Pat Frank, η γρήγορη εξέλιξη της ατομικής σύγκρουσης παρακολουθείται από ένα απομακρυσμένο χωριό της Φλόριντα που γλιτώνει από την καταστροφή. Το μυθιστόρημα του Γουίλσον Τάκερ Το έτος του ήσυχου ήλιου (1970) χρησιμοποιεί τη συσκευή του ταξιδιού στο χρόνο για να διαπιστώσει τις πιο απαισιόδοξες πολιτικές και κοινωνικές προβλέψεις της εποχής, ένα δυσοίωνο μέλλον που ο πρωταγωνιστής ανακαλύπτει μέσα από διαδοχικά άλματα στο χρόνο.
Στον κινηματογραφικό τομέα, μπορεί ενδεικτικώς να αναφερθεί η σατιρική ταινία Dr. Strangelove (Dr. Strangelove, Stanley Kubrick, 1964), στη συνέχεια την τηλεοπτική ταινία The Day After (Η επόμενη μέρα) του 1983 και την ταινία Red Dawn (Κόκκινη Αυγή, 1984), στην οποία φαντάζεται μια μερική εισβολή των ΗΠΑ από σοβιετικά στρατεύματα και τους συμμάχους τους στην Κεντρική Αμερική- αλλά εδώ, σε αντίθεση με τις άλλες δύο ταινίες, δεν χρησιμοποιούνται πυρηνικά όπλα.
Υπάρχουν επίσης πολυάριθμα άλλα περισσότερο ή λιγότερο πρόσφατα έργα μετα-αποκαλυπτικής επιστημονικής φαντασίας που διαδραματίζονται μετά από έναν υποθετικό τρίτο ατομικό παγκόσμιο πόλεμο, στο πλαίσιο ενός πολιτισμού που πεθαίνει ή τουλάχιστον ενός πολιτισμού που έχει οπισθοδρομήσει σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας του.
Ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος αποτελεί επίσης θέμα σε διάφορα βιντεοπαιχνίδια, π. χ. στη σειρά Fallout - που διαδραματίζεται σε ένα εναλλακτικό μέλλον, με τις ιδεολογίες και τους φόβους της δεκαετίας του 1950 - και στη διάσημη σειρά Metro 2033, στην οποία οι Ρώσοι καταφεύγουν στους υπόγειους διαδρόμους κάτω από τη Μόσχα για να επιβιώσουν από τον πυρηνικό πόλεμο που ξέσπασε 40 χρόνια νωρίτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκρούσεις παγκόσμιας κλίμακας Κατηγορία:Πυρηνικός πόλεμος Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Επαρχία Ασμγιάνι
Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Ασμγιάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ασμγιανι
Βίκυ Ρίχτερ
Η Βίκυ Ρίχτερ είναι Αμερικανίδα τραβεστί ηθοποιός του ερωτικού σινεμά.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1977 στην Καλιφόρνια και ξεκίνησε την καριέρα της το 2002. Συνεργάζεται με την εταιρία παραγωγής Evil Angel και με τον σκηνοθέτη Τζόεϊ Σιλβέρα. Έκανε πλαστική εγχείρηση το 2000 χωρίς αλλαγή φύλου και άρχισε να εμφανίζεται στους ιστότοπους Bob's TGirls, Shemaleyum και Franks Tgirls.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Πάμε, Σκυλάκια. Πάμε!
'Πάμε, Σκυλάκια. Πάμε!' (Go, Dog. Go!) είναι παιδική εκπαιδευτική τηλεοπτική σειρά, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Π. Δ. Ίστμαν του 1961, Η σειρά παραγόταν από το DreamWorks Animation Television και WildBrain Studios. Έκανε πρεμιέρα στις 26 Ιανουαρίου του 2021. Επαναλήψεις της σειράς μεταδίδονται στο Netflix.
Ο δεύτερος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα στις 7 Δεκεμβρίου 2021, και ο τρίτος κύκλος στις 19 Σεπτεμβρίου 2022.
Πλοκή
Βρίσκεται στο φανταστικό πόλη Γαβγούβ, ένα μέρος όπου κάθε σκύλος έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, ο Ταγκ, ένας πορτοκάλι σκύλος και οι φίλοι του αντιμετωπίζουν συναρπαστικές περιπέτειες.
Κριτική
Η Άσλεϊ Μούλτον του Common Sense Media έδωσε στη σειρά 4 από 5 αστέρια.
Λετονικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Λετονικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίριση είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Λετονίας, που διοργανώνεται από την Λετονική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Latvijas Galda Tenisa Federācija).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Λετονίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1927.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στη Λετονία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Μητροπολίτης Διαυλείας Αλέξιος
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διαυλείας Αλέξιος (κατά κόσμον Παναγιώτης Λεονταρίτης, 10 Ιουνίου 1964, Αθήνα) είναι Έλληνας μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1964 στην Αθήνα. Σπούδασε στο τμήμα Κλασσικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.. Κατόπιν έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (master) στο Ινστιτούτο Θεολογίας στο Σαμπεζύ στην Ελβετία (Institut d’Études Supérieures en Théologie Orthodoxe).
μικρογραφία|left|250px|Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διαυλείας κ.Αλέξιος τον Οκτώβριο του 2018 Χειροτονήθηκε διάκονος στις 13 Δεκεμβρίου 1987 και Πρεσβύτερος στις 2 Δεκεμβρίου 1990. Υπηρέτησε ως Γραμματέας (1987-1990) και Διατέλεσε Πρωτοσύγκελος (1990-1999) της Ιεράς Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών.
Στις 29 Νοεμβρίου 1999 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Νιτρίας στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Ήταν Πατριαρχικός Επίτροπος Καΐρου για την πενταετία 1999-2004. Στις 27 Οκτωβρίου 2004 εξελέγη Μητροπολίτης Καρθαγένης.
Με απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου στις 10 Οκτωβρίου 2016 εντάχθηκε στην Εκκλησία της Ελλάδας. Επίσης εξελέγη Μητροπολίτης Διαυλείας.
Από το 2015 είναι καθηγητής - διαδάσκων στην Ριζαρείο Εκκλησιαστική Σχολή στο Χαλάνδρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος Ριζάρειος Σχολή Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Δήμος Βαλσαμάκης
Ο Δήμος Βαλσαμάκης (1785-1870) ήταν Έλληνας λόγιος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1785 στην Κεφαλονιά. Αδελφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Βαλσαμάκης. Σπούδασε νομική στην Ιταλία, μελετώντας παράλληλα την ελληνική φιλολογία και ιστορία, και ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με λόγιους της εποχής του, όπως ο Αδαμάντιος Κοραής και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Έδειξε ενδιαφέρον για την πολιτική στα Επτάνησα, καταλαμβάνοντας μάλιστα διοικητικές θέσεις στην Ιόνιο Πολιτεία. Για την δράση του, του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος των Αγίων Γεωργίου και Μιχαήλ από την Μεγάλη Βρετανία. Συμμετείχε ως μέλος σε αρκετές φιλολογικές και καλλιτεχνικές εταιρίες της Ευρώπης (Ιταλία, Γαλλία, Αυστρία), ενώ έγραψε ποιήματα και μελέτες τόσο στα ελληνικά όσο και στα ιταλικά. Το 1815, στο Συνέδριο της Βιέννης, είχε υποβάλλει υπόμνημα σχετικά με την κατάληξη των Ιονίων Νήσων, ενώ διετέλεσε και γραμματέας της Ιονίου Βουλής. Πέθανε το 1870 στην Κέρκυρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές της Ιονίου Βουλής
Σιαόσι Σοβαλένι
Ο Σιαόσι Σοβαλένι (Siaosi 'Ofakivahafolau Sovaleni, γεννημένος στις 28 Φεβρουαρίου 1970) είναι πολιτικός της Τόνγκα και πρωθυπουργός της Τόνγκα από το 2021. Έχει διατελέσει στο παρελθόν υπουργός και από το 2014 έως το 2017 διετέλεσε αναπληρωτής πρωθυπουργός της Τόνγκα.
Πρώτα χρόνια
Ο Σοβαλένι κατάγεται από την Νγκελέια στο κύριο νησί To Τονγκατάπου της Τόνγκα και είναι γιος του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Λάνγκι Καβαλίκου. Φοίτησε στο γυμνάσιο αρρένων Τιμαρού στη Νέα Ζηλανδία και αποφοίτησε το 1988 Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Όκλαντ στη Νέα Ζηλανδία, αποφοιτώντας με πτυχίο στην Πληροφορική το 1992. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και MBA στο Πανεπιστήμιο του Νότιου Ειρηνικού στη Σούβα των Φίτζι. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στο υπουργείο Οικονομικών της Τόνγκα από το 1996 έως το 2010, προτού εργαστεί για την Κοινότητα του Ειρηνικού και την Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης. Επέστρεψε στην Τόνγκα το 2013 για να εργαστεί ως διευθύνων σύμβουλος στο υπουργείο Δημοσίων Επιχειρήσεων.
Πολιτική καριέρα
Ο Σοβαλένι εξελέγη για πρώτη φορά στη Νομοθετική Συνέλευση της Τόνγκα στις γενικές εκλογές του 2014 και διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Περιβάλλοντος και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Ακιλίσι Ποχίβα. Ως υπουργός Επικοινωνιών, προώθησε δύο νομοσχέδια που επέτρεπαν τη λογοκρισία στο Διαδίκτυο το 2015.
Τον Σεπτέμβριο του 2017 απολύθηκε για απιστία επειδή υποστήριξε την απόφαση του βασιλιά Τουπόου ΣΤ΄ να απολύσει τον πρωθυπουργό, να διαλύσει το Κοινοβούλιο και να προκηρύξει νέες εκλογές. Έλαβε μέρος στις γενικές εκλογές του 2017 και επανεξελέγη ως ο μόνος βουλευτής που δεν ανήκει στο DPFI στην Τονγκατάπου. Στη συνέχεια διεκδίκησε την πρωθυπουργία με αντίπαλο τον Ποχίβα, αλλά ηττήθηκε με 12 ψήφους έναντι 14.
Μετά το θάνατο του Ακιλίσι Ποχίβα, ο Σοβαλένι υποστήριξε τον Ποχίβα Τουιονετόα για πρωθυπουργό. Διορίστηκε στο υπουργικό συμβούλιο του Τουιονετόα ως υπουργός Παιδείας και Κατάρτισης.
Τον Ιανουάριο του 2021 του απονεμήθηκε ο κύριος τίτλος του Hu'akavameiliku, τον οποίο είχε και ο πατέρας του.
Επανεξελέγη στις εκλογές του 2021 ενώ έλαβε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από όλους τους υποψηφίους για οποιαδήποτε έδρα. Στις μετεκλογικές διαπραγματεύσεις αναδείχθηκε ως ένας από τους δύο κύριους διεκδικητές για την πρωθυπουργία μαζί με τον Αϊσάκε Έκε. Στις 15 Δεκεμβρίου 2021 εξελέγη πρωθυπουργός, νικώντας τον Έκε με 16 ψήφους. Ο Έκε δήλωσε ότι θα αμφισβητήσει τα εκλογικά αποτελέσματα στο δικαστήριο. Διορίστηκε επίσημα πρωθυπουργός στις 27 Δεκεμβρίου. Οργάνωσε το υπουργικό του συμβούλιο στις 29 Δεκεμβρίου 2021, διατηρώντας το χαρτοφυλάκιο της Εκπαίδευσης και επιπλέον αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την Αστυνομία και τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Παραπομπές
Σοβαλενι Σοβαλενι Σοβαλενι
Ντεοντάτ φαν ντερ Μοντ
Ο Ντεοντάτ φαν ντερ Μοντ (ολλανδικά: Deodat van der Mont,, Σιντ-Τρουίντεν, 15 Μαρτίου 1582 - 24 Νοεμβρίου 1644, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, αρχιτέκτονας, αστρονόμος, μηχανικός και έμπορος έργων τέχνης. Ήταν ένα από τα μέλη του στενού κύκλου του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, του οποίου διετέλεσε μαθητής.
Βιογραφία
Ο φαν ντερ Μοντ γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1582 (ή λίγο ενωρίτερα, αυτή είναι η ημερομηνία βάπτισής του) στο Σιντ-Τρουίντεν. Γονείς του ήταν ο Γκουίλλιαμ φαν ντερ Μοντ (Ghuilliam van der Mont), χρυσοχόος, και η Μαρχρίτ Πρόινεν (Margriet Pruynen). Η οικογένειά του είχε επιρροή στην τοπική κοινότητα, αλλά δεν ανήκε στην αριστοκρατία, όπως έχει αναφερθεί σε ορισμένες πηγές. Ο πατέρας του μετοίκησε στην Αμβέρσα το 1590, όταν αναγκάστηκε να φύγει από την Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Λιέγης ύστερα από κατηγορίες περί πλαστογράφησης νομισμάτων
Ο βίος του ντερ Μοντ συνδέεται στενά με τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, ο ντερ Μοντ και ο Ρούμπενς ήταν στενοί φίλοι από μικρή ηλικία. Ο ντερ Μοντ ήταν ο πρώτος μαθητής του, τουλάχιστον στη ζωγραφική. Πιστεύεται ότι διετέλεσε μαθητής του Ρούμπενς κατά την περίοδο 1598 (έτος κατά το οποίο έγινε Δάσκαλος ο Ρούμπενς) και 1600. Είναι πιθανόν να σπούδασε ζωγραφική με άλλο Δάσκαλο, πριν γίνει μαθητής του Ρούμπενς.
Με τον Ρούμπενς ταξίδεψαν στην Ιταλία το 1600 (μερικές πηγές αναφέρουν ότι ήταν ακόλουθος - υπηρέτης του Δασκάλου, άλλες αναφέρουν ότι ήταν πολύ στενοί φίλοι). Οι δυό τους παρέμειναν μαζί κατά το μεγαλύτερο διάστημα της οκταετίας της εκεί παραμονής τους. Αυτό αποδεικνύεται από τη μαρτυρία του ντερ Μοντ σχετικά με ένα συμβόλαιο μεταξύ Ρούμπενς και των Ορατοριανών (Congregation of the Oratory of Saint Philip Neri) για τη δημιουργία ενός πίνακα για την Αγία Τράπεζα για την εκκλησία του Αγίου Φίλιππο Νέρι στο Φέρρο της Ιταλίας.
Το 1608 επέστρεψαν με τον Ρούμπενς στην Αμβέρσα και ο ντερ Μοντ καταγράφηκε σχεδόν αμέσως ως "wijnmeester" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Αυτός ο τίτλος για τα μέλη της Συντεχνίας αποδιδόταν μόνον όταν το μέλος ήταν γιος κάποιου ενεργού μέλους της Συντεχνίας, μπορεί συνεπώς να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ο πατέρας του ήταν - ή είχε διατελέσει - μέλος σε αυτήν. Ο ντερ Μοντ το επόμενο έτος έγινε μέλος της αδελφότητας "sodaliteit of bejaerde jongmans", δηλαδή της αδελφότητας των ανύμφευτων, που είχε δημιουργήσει το Τάγμα των Ιησουϊτών. Υπηρέτησε ως "σύμβουλος" (consulteur) της αδελφότητας κατά τα έτη 1609 (Δεκέμβριος), 1610 και 1614. Εργάστηκε ως ζωγράφος και καταγράφεται ότι διέθετε εργαστήριο με δύο μαθητές το 1610. Η πρώτη του παραγγελία ήταν ένα τρίπτυχο για τη μεγάλη Αγία Τράπεζα του Ιερού Ναού του Αγίου Βενεδίκτου στο Μόρτσελ. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1612 αλλά αργότερα αντικαταστάθηκε από έργο του Άντον Χουμπάου (Anton Goebouw) και σήμερα θεωρείται χαμένο.
Στις 26 Οκτωβρίου 1614 ο ντερ Μοντ νυμφεύτηκε την Χεερτρόιτ φαν ντεν Μπέργκε. Το ζεύγος απέκτησε τρις γιους. Ο πρώιμος βιογράφος Κορνέλις ντε Μπι αναγράφει στο έργο του Het Gulden Cabinet του 1662 ότι ο ντερ Μοντ ήταν στην υπηρεσία του Κόμητα - Παλατίνου Βίλχελμ φον Πφαλτς-Νόιμπουργκ για κάποιο διάστημα. Ορισμένοι ιστορικοί τοποθετούν αυτό το διάστημα κατά τη δεκαετία του 1610, αλλά αυτό δεν φαίνεται ιδιαίτερα πιθανόν, καθώς υπάρχουν πολυάριθμες καταγραφές για την παρουσία του καλλιτέχνη στην Αμβέρσα κατά το διάστημα αυτό Είναι, όμως, πιθανόν ο ντερ Μοντ να ήταν στην υπηρεσία του Κόμητος, όταν αυτός τον έχρισε Ιππότη το 1626 και του επέτρεψε να έχει οικόσημο.
Επιπλέον, επικρατεί η αντίληψη ότι τέθηκε στην υπηρεσία των τότε Κυβερνητών της Φλάνδρας, των Αρχιδουκών Αλβέρτου και Ισαβέλλας Κλάρας Ευγενίας της Αυστρίας.
Εργάστηκε, επίσης, ως αρχιτέκτονας και στρατιωτικός μηχανικός για λογαριασμό του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας. Ο βασιλέας του παραχώρησε ορισμένα προνόμια, τα οποία απειλήθηκαν με κατάργηση αργότερα. Ο Κορνέλις ντε Μπι αναφέρει ότι ο γιος του Βασιλέα, Φϊλιππος Δ΄ της Ισπανίας μεσολάβησε για λογαριασμό του ντερ Μοντ στον Ινφάντη-Καρδινάλιο Φερδινάνδο της Αυστρίας, τότε Κυβερνήτη των Αυστριακών Κάτω Χωρών (Αψβουργικές Κάτω Χώρες) και τα προνόμια του καλλιτέχνη επανήλθαν.
Προς το τέλος του βίου του, η οικονομική του κατάσταση ήταν πολύ κακή, πιθανόν επειδή δεν ήταν πλέον σε θέση να εργαστεί, λόγω ασθενείας. Απεβίωσε το 1644 σε ημερομηνία που, όπως αναφέρει ο ντε Μπι, ο ντερ Μοντ είχε προβλέψει αστρολογικά.
Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Μπαουντεβάιν Κλέσσεν (Boudewyn Claessen, 1610), Τόμας Μόρρεν (Thomas Morren, 1610), Τόμας φαν Μπέμελεν (Thomas van Bemelen, 1621–22), Γιάκους Άντριενσσεν (Jakus Adriaenssen, 1622–23), φαν ντεν Μπερχ (van den Berch, 1623-24) και Μάρτιν Χους (Martin Goes, 1625–26).
Έργο
Στο Βασιλικό Μουσείο της Αμβέρσας υπάρχει επίσης και ο πίνακαςΗ προσκύνηση των Μάγων που αποδίδεται στον ντερ Μοντ. Το έργο αυτό είναι πολύ υψηλότερης ποιότητας σε σχέση με τα άλλα, υπογεγραμμένα έργα του καλλιτέχνη. Αυτό βοηθά στην εξήγηση του γιατί έχαιρε υψηλής εκτίμησης στην εποχή του και γιατί ο Κορνέλις ντε Μπι αφιερώνει στο έργο του περισσότερο χώρο για τον ντερ Μοντ παρά για τους Γιάκομπ Γιόρντενς και Άντονι βαν Ντάικ.
Άλλες αποδόσεις έργων στον ντερ Μοντ περιλαμβάνουν τον πίνακα Τα τέσσερα στοιχεία, χρονολογούμενον από το 1644 (δημοπρατήθηκε από τον οίκο Ζαν Μουστ), ο οποίος πρέπει να δημιουργήθηκε την εποχή που ο καλλιτέχνης ήταν άρρωστος και πέθαινε. Η νεκρή φύση που περιλαμβάνει αυτός ο πίνακας αποδίδεται στον Οσίας Μπέερτ τον νεότερο.
Ο πίνακας Ο Θρίαμβος του Βάκχου στην Ινδία είχε αποδοθεί στον ντερ Μοντ όταν πωλήθηκε το 2000, αλλά όταν ο ίδιος οίκος δημοπρασιών (Dorotheum) τον επαναδημοπράτησε το 2002, τον απέδωσε στον Σίμον ντε Φος.
Ένα σχεδίασμα με τίτλο Η Χρίση του Νεκρού Χριστού, στο Μουσείο Φογκ, αποδίδεται στον ντερ Μοντ. Πρόκειται για προπαρασκευαστικό σχεδίασμα του πίνακα για λογαριασμό του ναού "Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart" στο Μουνστερμπίλζεν.
Έχει εκφραστεί η υπόθεση ότι ο ντερ Μοντ βοηθούσε τον Ρούμπενς στα αρχιτεκτονικά του σχέδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κάτω Γιαννέικα Αρκαδίας
Τα Γιανναίικα είναι ένα χωριό, το οποίο αποτελείται από δύο οικισμούς, τους Άνω και Κάτω Γιανναίους. Το χωριό συνορεύει με το Δυρράχι, την Καμάρα και τον Άκοβο. Ανήκει στον Νομό Αρκαδίας και βρίσκεται δυτικά του βόρειου Ταϋγέτου. Ο οικισμός Άνω Γιανναίοι βρίσκεται σε υψόμετρο 890 μέτρα και οι Κάτω Γιανναίοι σε υψόμετρο 590 μέτρα.
Το χωριό ονομάστηκε Γιανναίικα για να θυμίζει στους κατοίκους την πατρίδα τους, τα Ιωάννινα ή αλλιώς Γιάννενα, καθώς είχαν φύγει από εκεί για να σωθούν. Η ύπαρξη του χωριού επιβεβαιώνεται από αναφορές του 1696 και 1700 αντίστοιχα.Συγκεκριμένα, το έτος 1696, ο Βενετός Δοικητής της Πελοποννήσου, Φραγκίσκος Γριμάνι, ζήτησε από τον Ορθόδοξο κλήρο να του παραδώσουν από κάθε πόλη και χωριό κατάλογο με τους ναούς και τα ονόματα των Ιερέων. Στην αναφορά της Επαρχίας του Λεονταρίου υπήρχε και η αναγραφή: «Εις Γιανέους, Ιωασάφ Ιερομόναχος». Επίσης, το έτος 1700, μετά από εντολή του προαναφερθέντα, έγινε απογραφή του πληθυσμού της Πελοποννήσου. Στην Επαρχία του Λεονταρίου περιλανβάνεται και η αναφορά: «''Εις Γιανέους, 19 οικογένειες, 43 άρρενες, 47 θήλεις, σύνολον 90». Τα Γιανναίικα, ωστόσο, χωρίστηκαν σε δύο οικισμούς το έτος 1800.''
Στα αρχαία χρόνια, το χωριό ονομαζόταν Αιγύτις και την αναφέρει ο Παυσανίας στα Αρκαδικά, στο έργο του Ελλάδος Περιήγησις. Μάλιστα αναφέρει την ύπαρξη ναού του Απόλλωνα, πάνω από την πηγή του Καρνίωνα. Η πόλη της Αιγύτιδος καταστράφηκε από τους Σπαρτιάτες, μετά από συμμαχία των κατοίκων με την Μεγαλόπολη.
Ταυτόχρονα, την περίοδο της Επανάστασης του 1821, τα Γιανναίικα έπαιξαν σημαντικό ρόλο. Μάλιστα, σε αρκετές μάχες οι μύλοι του χωριού προμήθευαν τους αγωνιστές με μπαρούτι και πολλές φορές οι κάτοικοι με αυταπάρνηση έπεφταν στη μάχη. Λόγου χάρη, στη Μάχη της Δραμπάλας, πολλοί Γιαννιώτες πολέμησαν στο πλευρό του Κολοκοτρώνη και του Νικηταρά και οι μύλοι τους ήταν αυτοί που προμήθευαν το μπαρούτι. Επιπλέον, ο Ιμπραήμ, μετά τη νίκη του στη μάχη αυτή, πέρασε από το χωριό και στη συνέχεια κατέστρεψε το Κάστρο της Καμάρας.
Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το χωρίο βρισκόταν υπό ιταλική κατοχή και ύστερα από την απελευθέρωση και την έναρξη του εμφυλίου τα βουνά του Ταΰγετου, που δεσπόζουν στην περιοχή, έγιναν τοπία μαχών και αποτέλεσαν σημαντικά περάσματα και για τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Φυσικά, πολλοί κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν ενεργά στον πόλεμο στο πλευρό και των δύο παρατάξεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Staind
Οι Staind είναι ένα Αμερικάνικο ροκ συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1995 στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης. Για 16 χρόνια το συγκρότημα αποτελείται από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Άαρον Λιούις, τον κιθαρίστα Μάικ Μάσοκ, τον μπασίστα Τζόνι Έιπριλ και τον ντράμερ Τζον Βισόκι, ο οποίος όμως έφυγε το Μάιο του 2011.
Ψηλά Αλώνια (αποσαφήνιση)
αλλά και τα τοπωνύμια:
Staind
Μέχρι σήμερα το συγκρότημα έχει ηχογραφήσει 6 άλμπουμ. Πρόσφατα ολοκλήρωσαν το έβδομο άλμπουμ τους που αναμένεται να κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του 2011. Οι Staind έχουν πουλήσει πάνω από 15 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο.
Ψηλά Αλώνια (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Staind
Άλμπουμ
Κατηγορία:Αμερικανικά nu metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Μασαχουσέτη
Christina O
Η Christina O είναι ιδιωτική μηχανοκίνητη θαλαμηγός που κάποτε ανήκε στον δισεκατομμυριούχο Έλληνα πλοιοκτήτη Αριστοτέλη Ωνάση. Έχει μήκος 99,13 μέτρα και το 2022 ήταν η 59η μεγαλύτερη θαλαμηγός στον κόσμο.
Ιστορία
Κατασκευάστηκε το 1943 ως η φρεγάτα Stormont (GRT 1602), ανήκε στο καναδικό Πολεμικό Ναυτικό και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως συνοδευτικό σκάφος των νηοπομπών για τη μεταφορά πολεμικού υλικού στις συμμαχικές δυνάμεις, παίρνοντας μέρος στην Μάχη του Ατλαντικού και στην Απόβαση της Νορμανδίας. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ένα από τα πολλά πλεονάζοντα ναυτικά πλοία.
Ο Ωνάσης αγόρασε την φρεγάτα στην τιμή των 34.000 δολαρίων και μετά ξόδεψε 4 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για να την μετατρέψει σε πολυτελές υπερσύγχρονο γιοτ. Της έδωσε το όνομά της κόρης του Χριστίνας.
Ο Ωνάσης με τη διαθήκη του άφηνε την θαλαμηγό στην κόρη του Χριστίνα. Σημείωνε, όμως, ότι αν για κάποιον λόγο εκείνη δεν ήθελε τη θαλαμηγό, το σκάφος θα περνούσε στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου, υπό την προϋπόθεση ότι θα τη συντηρούσε και θα την παραχωρούσε αποκλειστικά για χρήση στον εκάστοτε αρχηγό του κράτους.
Το 1998 ο ναυτιλιακός επιχειρηματίας και φίλος της οικογένειας Ωνάση Τζον Παπανικολάου θα αγόρασει την "Αργώ" από το ελληνικό κράτος και θα ξοδέψει 50 εκατομμύρια δολάρια για να τη μετασκευάσει, αποκαθιστώντας το παλιό όνομα του γιοτ προς τιμήν της Χριστίνας Ωνάση, που υπήρξε φίλη του.
Το εσωτερικό της θαλαμηγού
Για τον εαυτό του ο Ωνάσης είχε κρατήσει μια σουίτα τεσσάρων δωματίων, με μπανιέρα από μπλε μάρμαρο Σιένας, απομίμηση λουτρού από μινωικό ανάκτορο. Τους τοίχους κάλυπταν βενετσιάνικοι καθρέπτες. Επίσης υπήρχαν άλλες εννέα σουίτες, που η καθεμιά είχε το όνομα ενός ελληνικού νησιού, όπως για παράδειγμα η «Ιθάκη» όπου έμεναν πάντα οι εκλεκτότεροι καλεσμένοι του Ωνάση.
Η βιβλιοθήκη της θαλαμηγού ήταν γεμάτη με έργα Ελλήνων κλασικών συγγραφέων και τα σκαμπό του "μπαρ του Άρη", όπως το αποκαλούσαν, ήταν καλυμμένα με δέρμα λευκής φάλαινας, ενώ ο πυθμένας της πισίνας υψωνόταν ως το επίπεδο του καταστρώματος και μετατρεπόταν σε πίστα χορού,  διακοσμημένη με ψηφιδωτά που απεικόνιζαν σκηνές από την ελληνική μυθολογία.
Η μοντέρνα τεχνολογία αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της θαλαμηγού, με πρωτοποριακά για την εποχή τους συστήματα: ραντάρ, επικοινωνιακά μέσα, κλιματισμό, ηλεκτρονικό έλεγχο της θερμοκρασίας του νερού στην πισίνα και πολλά άλλα.
Αξιοσημείωτοι επιβάτες
Εκτός από τη σύντροφο του Ωνάση, Μαρία Κάλλας και τη σύζυγό του Τζάκι, η Christina O φιλοξένησε διασημότητες όπως τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, το ζεύγος Ρίτσαρντ Μπάρτον − Ελίζαμπεθ Τέιλορ, την Γκρέις Κέλι, τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ, την Γκρέτα Γκάρμπο, τον Φρανκ Σινάτρα και τον Τζον Φ. Κένεντι.
Η Ανακαίνιση
Σήμερα η Christina O διαθέτει μια κύρια σουίτα, δεκαοκτώ καταλύματα επιβατών και πολυάριθμους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους καθιστικού, οι οποίοι συνδέονται με μια σπειροειδή σκάλα. Σε σύγκριση με ένα τυπικό σούπεργιοτ του 21ου αιώνα, τα σαλόνια της είναι μικρά και η Θαλαμηγός στερείται της εσωτερικής αποθήκης πλοίου που είναι πλέον απαραίτητη. Ωστόσο, διαθέτει πολύ μεγάλους χώρους διαβίωσης και εξωτερικούς χώρους καταστρώματος. Επίσης στο πάνω κατάστρωμα υπάρχει και πλατφόρμα προσγείωσης ελικοπτέρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιβατηγά πλοία Κατηγορία:Οικογένεια Ωνάση
Στόκτον (Καλιφόρνια)
Το Στόκτον (αγγλικά: Stockton) είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Σαν Χοακίν στην κεντρική κοιλάδα της πολιτείας της Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Το Στόκτον ιδρύθηκε από τον Κάρλος Μαρία Βέμπερ το 1849 αφού απέκτησε το Ράντσο Κάμπο δε λος Φρανσέσες. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Ρόμπερτ Φ. Στόκτον, και ήταν η πρώτη κοινότητα στην Καλιφόρνια η οποία είχε ονομασία μη ισπανικής ή ιθαγενούς αμερικανικής προέλευσης. Η πόλη βρίσκεται στον Ποταμό Σαν Χοακίν στη βόρεια Κοιλάδα του Σαν Χοακίν και είχε πληθυσμό 312.697 κατοίκους σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών της Καλιφόρνια για το 2019. Το Στόκτον είναι η 13η μεγαλύτερη πόλη στην Καλιφόρνια και η 62η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Γεώργιος Σάντης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Σάντης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1929. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και εργάστηκε ως δικηγόρος.
Απεβίωσε το 1979.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Μετά τη διάλυση του Πατριωτικού Μετώπου το 1969 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ενιαίου Κόμματος.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Πατριωτικό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Στεφάνι Κορινθίας
Το Στεφάνι είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 840 μέτρων στην νότια πλαγιά του όρους Νυφίτσα και βλέπει προς ένα μικρό οροπέδιο και τον Αργολικό κάμπο. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Στεφανίου της Δημοτικής Ενότητας Τενέας του Δήμου Κορινθίων της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 είχε 217 μόνιμους κατοίκους.
Ονομασία
Έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες ανα καιρούς σχετικά με την προέλευση του ονόματους του χωριού :
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Στεφανίου γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη απο το 1879 μέχρι και το 1940 ενώ μειώθηκε σημαντικά μέχρι και το 1981. Το 1991 και 2001 υπήρξε σταθερός ενώ το 2011 κατέγραψε πολύ μεγάλη μείωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Εμπρησμός
Εμπρησμός ονομάζεται κάθε πρόκληση πυρκαγιάς από ανθρώπινα αίτια. Ανάλογα από τον τρόπο που προκλήθηκε, μπορεί να ταξινομηθεί σε εμπρησμό με πρόθεση (δόλο) ή εμπρησμό εξ αμελείας. Καθώς κάθε πυρκαγιά μπορεί να απειλήσει αόριστο αριθμό πραγμάτων και προσώπων, ο εμπρησμός ανήκει στα "κοινώς επικίνδυνα εγκλήματα" και ανάλογα με την περίπτωση μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στην κάθειρξη του υπαιτίου.
Οι εμπρησμοί με πρόθεση έχουν διάφορα κίνητρα όπως οικονομικά (ασφαλιστικές απάτες), προσωπικές διαφορές, ιδεολογικά κίνητρα (εγκλήματα μίσους) και σε σπανιότερες περιπτώσεις ψυχικές διαταραχές (πυρομανία). Στην Ελλάδα επίσης πολλοί εμπρησμοί γίνονται με σκοπό να καταστραφεί μία δασική έκταση ώστε στη συνέχεια να χτιστεί (και τότε χρησιμοποιείται συχνά ο όρος «οικοπεδοφάγοι»). Αντίθετα, οι εμπρησμοί εξ αμελείας θεωρούνται αυτοί που προκλήθηκαν από την έλλειψη προσοχής και σύνεσης που όφειλε να δείξει ο μέσος λογικός άνθρωπος. Από τις πιο συνηθισμένες περιπτώσεις εμπρησμού εξ αμελείας είναι η καύση αγροτικών απορριμμάτων που γίνεται ανεξέλεγκτη. Ωστόσο, σε περίπτωση εμπρησμού εξ αμελείας ο υπεύθυνος απαλλάσσεται από κάθε ποινή αν "με την ελεύθερη θέλησή του καταστείλει ο ίδιος την πυρκαγιά ή με τη γρήγορη αναγγελία του προς την αρχή δώσει αφορμή για την καταστολή της."
Τα αίτια μιας πυρκαγιάς και ο καθορισμός για το αν οφείλεται σε εμπρηστική ενέργεια γίνονται από τους λεγόμενους ερευνητές πυρκαγιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμπρησμοί Κατηγορία:Δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος
Αλάνα Σταρ
Η Αλάνα Σταρ είναι Αμερικανίδα τραβεστί ηθοποιός ερωτικών έργων, συνοδός πολυτελείας, μανεκέν και διοργανωτής ψυχαγωγικών δεξιώσεων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κούβα και μετανάστευσε στην Αμερική σε ηλικία 5 χρονών με την οικογένειά της. Ο πατέρας της ήταν πολιτικός κρατούμενος. Μεγάλωσε στο Μαϊάμι, και αργότερα μετακόμισε στην Νέα Υόρκη το 1999 περίπου. Μετά το γυμνάσιο άρχισε να ντύνεται γυναίκα και να σπουδάζει καλές τέχνες. Ξεκίνησε την καριέρα της στον ερωτικό κινηματοφράφο και συνεργάστηκε με την Τζάια Ντάρλινγκ. Έχει υποστεί 60 πλαστικές εγχειρήσεις και 300 πλαστικές επεμβάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Μπενίνο Μεδιολάνων
Ο Μπενίνο (ιταλικά : Benigno) (... - Μιλάνο, 472)  ήταν επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από το 465 έως τον θάνατό του. Τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία η οποία εορτάζει την μνήμη του στις 22 Νοεμβρίου
Ο Μπενίνο σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, η θητεία του τοποθετείται μεταξύ του Γερόντιου και του Σενατόρε, και οι δύο τεκμηριωμένοι ως Μιλανέζοι επίσκοποι μετά το 451. Ο ίδιος κατάλογος του ορίζει 8 χρόνια της θητείας του και λέει ότι τάφηκε στις 22 Νοεμβρίου στη βασιλική του Αγιου Σιμπλικιανού. Παραδοσιακά η επισκοπική του θητεία ορίζεται στα έτη 465-472, ή στα έτη 470-477.
Ένα από τα Carmina του Φήλιξ Εννοδίου, γραμμένο πριν από το 521, είναι αφιερωμένο στον Μπενίνο, στο οποίο ο επίσκοπος χαρακτηρίζεται ως "σεβάσμιος". Ο Εννόδιος αναφέρει ότι συμμετίχε σε ένα συμβούλιο ή σύνοδο της Εκκλησίας. Σύμφωνα με τον Fedele Savio, ο Μπενίνο θα συμμετείχε στη ρωμαϊκή σύνοδο που συγκάλεσε ο Πάπας Ιλάριος το 465. . Ωστόσο, οι πράξεις του συμβουλίου αναφέρουν τον επίσκοπο Medionensis, όχι Mediolanensis όπως είναι το σωστό, και παραλείπουν το όνομα του επισκόπου.
Αρχικά η η μνήμη του εορταζόταν στις 21, 23 ή 27 Νοεμβρίου, μέχρι που ορίστηκε για τις 20 Νοεμβρίου. Με τη μεταρρύθμιση του ρωμαϊκού μαρτυρολογίου, η επέτειος του μεταφέρθηκε στις 22 Νοεμβρίου.
Ψηλά Αλώνια Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμα τοπωνύμια στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ψηλά Αλώνια (αποσαφήνιση)
Τα Ψηλά Αλώνια είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 59 μέτρα, το οποίο βρίσκεται ανατολικά του Αμβρακικού κόλπου σε απόσταση 12 χλμ. Β. της Αμφιλοχίας. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ανοιξιάτικου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ανοιξιάτικου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αμφιλοχίας του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 72 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Σκαφιδάκι Αργολίδας
Το Σκαφιδάκι είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 41 μέτρων στους πρόποδες ενός πρόβουνου του όρους Κτενιά επάνω στον Αργολικό κάμπο. Αποτελεί την έδρα της κοινότητας Σκαφιδακίου και υπάγεται διοικητικά στην δημοτικής ενότητας Λέρνης του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 438 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ζαν-Μισέλ Μαιρ
Ο Ζαν-Μισέλ Φιλίπ Μαιρ, γεννημένος στις 3 Νοεμβρίου 1961 στο Νανσί της Μερτ-ε-Μοζέλ, είναι Γάλλος δημοσιογράφος, ο οποίος εργάζεται στον γραπτό τύπο και την τηλεόραση. Συμμετέχει στην εκπομπή Touche pas à mon poste, την οποία παρουσιάζει ο Σιρίλ Ανουνά στο D8.
Βιογραφία
Καταγόμενος από την Μερτ-ε-Μοζέλ, ο Ζαν-Μισέλ Μαιρ ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία από την εφημερίδα France-Soir, όπου εργάστηκε ως δικαστικός χρονογράφος, αρχικά, και στην συνέχεια ως πολιτικός δημοσιογράφος και ως πολεμικός ανταποκριτής. Στην συνέχεια, εντάχθηκε στην συντακτική ομάδα της Figaro, όπου ήταν υπεύθυνος, για διάστημα δέκα ετών, του τομέα ραδιοφώνου/τηλεόρασης.
Χρονικογράφος, συμμετείχε στην εκπομπή Telle est ma télé στο TPS Star, καθώς και στο Touche pas à mon poste !, εκπομπή την οποία παρουσιάζει ο Σιρίλ Ανουνά.
Το 2008, ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής των Globes de Cristal.
Το 2014, ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής του Miss Prestige National, διαγωνισμού ομορφιάς τον οποίο διοργάνωσε η Ζενεβιέβ ντε Φοντεναί.
Τον Απρίλιο του 2014, εντάχθηκε στο δυναμικό του Virgin Radio, συνεργαζόμενος με την Ενορά Μαλαγκρέ ως συμπαρουσιαστής στην εκπομπή Enora le soir από τις 21h έως τις 23h.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Συνεργάτες της Figaro Κατηγορία:Δικαστικοί χρονογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Γάλλοι ραδιοπαρουσιαστές Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί παραγωγοί Virgin Radio Κατηγορία:Συνεργάτες του D8
Χουοπαλάχτι
Το Χουοπαλάχτι (Hoplax) ήταν δήμος κατά τα έτη 1920-1945 στην Ουουσιμάα στη Φινλανδία. Ο δήμος ήταν δίγλωσσος.
Ο δήμος συγκροτούνταν από τις σημερινές περιοχές Μουνκινιέμι, Λαουτασάρι και μέρη της βόρειας Πασίλα. Αποσπάστηκε από την πρώην ενορία του Ελσίνκι το 1920. Η Χάαγκα ήταν μέρος του δήμου, αλλά αποσπάστηκε από το 1923. Το Φινλανδικό Πανεπιστήμιο Άμυνας έδρευε στο Χουοπαλάχτι μέχρι το 1923, αλλά μετακινήθηκε στο Μουνκινιέμι. Το 1946, ο δήμος ενοποιήθηκε με το Ελσίνκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Επαρχία Αστράβιετς
Η Επαρχία Αστράβιετς (λευκορωσικά: Астравецкі раён) είναι μια επαρχία (ραγιόν) στην περιφέρεια Χρόντνο, στην δυτική Λευκορωσία.
Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Αστράβιετς.
Αλιχάν Σμαΐλοφ
Ο Αλιχάν Σμαΐλοφ (Alihan Askhanuly Smaiylov (Әлихан Асханұлы Смайылов  γεννημένος στις 18 Δεκεμβρίου 1972) είναι πολιτικός από το Καζακστάν που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της χώρας του. Προηγουμένως, υπηρέτησε ως πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Καζακστάν επί πρωθυπουργίας Ασκάρ Μάμιν. Παράλληλα διετέλεσε υπουργός Οικονομικών από τον Σεπτέμβριο του 2018 έως τον Μάιο του 2020. Ο Σμαΐλοφ διορίστηκε νέος πρωθυπουργός του Καζακστάν από τον πρόεδρο της χώρας μετά τις ταραχές του 2022. Η υποψηφιότητά του εγκρίθηκε ομόφωνα από το κοινοβούλιο της χώρας.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Σμαΐλοφ γεννήθηκε στην πόλη Αλμά-Άτα (σημερινό Αλμάτι) στην ΣΣΔ του Καζακστάν. Το 1994 αποφοίτησε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Αλ Φαράμπι του Καζακστάν με πτυχίο στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και στη συνέχεια το 1996 από το Πανεπιστήμιο KIMEP όπου απέκτησε μεταπτυχιακό στη δημόσια διοίκηση.
Καριέρα
Το 1998 ήταν αναπληρωτής πρόεδρος της Επιτροπής Στατιστικής και Ανάλυσης του Οργανισμού Στατιστικού Σχεδιασμού και Μεταρρυθμίσεων του Καζακστάν. Από το 1998 έως το 1999 ο Σμαΐλοφ υπηρέτησε ως επικεφαλής εμπειρογνώμονας και κρατικός επιθεωρητής της Προεδρίας του Καζακστάν. Από τον Αύγουστο έως τον Νοέμβριο του 1999 ήταν ο κρατικός επιθεωρητής του Τμήματος Οργάνωσης και Ελέγχου της Προεδρίας. Την ίδια χρονιά έγινε πρόεδρος της Στατιστικής Υπηρεσίας του Καζακστάν.
Το 2003 διορίστηκε ως υφυπουργός Εξωτερικών έως ότου έγινε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Κρατικής Ασφαλιστικής Εταιρείας για την Ασφάλιση Εξαγωγικών Πιστώσεων και Επενδύσεων. Τον Φεβρουάριο του 2006 διορίστηκε υφυπουργός Οικονομικών μέχρι τον Ιανουάριο του 2007 οπότε έγινε πρόεδρος της JSC National Holding Kazagro. Στις 21 Νοεμβρίου 2008 διορίστηκε εκ νέου υφυπουργός Οικονομικών. Από τις 27 Οκτωβρίου 2009 υπηρέτησε ξανά στο τιμόνι της Στατιστικής Υπηρεσίας του Καζακστάν έως τον Αύγουστο του 2014, όταν έγινε πρόεδρος της Επιτροπής Στατιστικής.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2015 διορίστηκε ως βοηθός του Προέδρου του Καζακστάν. Υπηρέτησε τη θέση αυτή μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου 2018, όταν έγινε υπουργός Οικονομικών.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2019 έγινε ο πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Καζακστάν στην κυβέρνηση του Μάμιν. Ταυτόχρονα, ο Σμαΐλοφ διετέλεσε υπουργός Οικονομικών μέχρι τις 18 Μαΐου 2020, όταν αντικαταστάθηκε από τον Ερουλάν Τζαμαουμπάεφ. Από τις 27 Μαΐου 2020 ανέλαβε εκπρόσωπος του Καζακστάν στην Ευρασιατική Οικονομική Επιτροπή.
Ο Σμαΐλοφ διορίστηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός στις 5 Ιανουαρίου 2022 μετά την παραίτηση του υπουργικού συμβουλίου του Μάμιν κατά τη διάρκεια των βίαιων διαδηλώσεων στο Καζακστάν το 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Καζακστάν
Το μαγεμένο μέρος
Το μαγεμένο μέρος (ρωσικός τίτλος: Иван Фёдорович Шпонька и его тётушка) ή Ο μαγικός κύκλος είναι διήγημα του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ. Είναι το τελευταίο διήγημα του δεύτερου τόμου της συλλογής Βραδιές σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα που εκδόθηκε το 1832.
Το χειρόγραφο έχει χαθεί και η ακριβής χρονολόγηση συγγραφής του έργου είναι αδύνατη αλλά θεωρείται ότι γράφτηκε το 1829-1830.
Όπως και στην τελευταία ιστορία του πρώτου τόμου,Το χαμένο γράμμα, αφηγητής είναι ο Κοζάκος Φομά Γκριγκόριεβιτς, ο ηλικιωμένος διάκος της εκκλησίας της Ντικάνκα, που λέει ότι η ιστορία αφορά τον παππού του. Δύο βασικά μοτίβα εμπλέκονται στην ιστορία: η απόκτηση ενός θησαυρού και οι ενέργειες των διαβολικών δυνάμεων σε «μαγεμένα» μέρη.