cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μορίς Παπόν
Ως διοικητής της αστυνομίας, ο Παπόν συνέτριψε βίαια την ογκώδη διαδήλωση των Αλγερινών στις 17 Οκτωβρίου 1961 στη γαλλική πρωτεύουσα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν εκατοντάδες μαχητές του Εθνικοαπελευθερωτικού Μετώπου (FLN). Ο Παπόν καταδικάστηκε στις 2 Απριλίου 1998 σε κάθειρξη δέκα ετών και εξέτισε τρία χρόνια, στη συνέχεια όμως αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας και αποσύρθηκε στα περίχωρα του Παρισιού όπου είχε γεννηθεί.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2007 νοσηλεύθηκε με καρδιακή ανεπάρκεια και αργότερα υποβλήθηκε σε καρδιολογική επέμβαση. Πέθανε λίγες ημέρες αργότερα, σε ηλικία 96 ετών, χωρίς ποτέ να αποδεχθεί την καταδίκη του από το δικαστήριο του Μπορντό.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μπράνισλαβ Πρέλεβιτς
Αγωνιστική καριέρα
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1986 στον Ερυθρό Αστέρα, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Το 1988 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ, στον οποίο αγωνίστηκε τα επόμενα 8 χρόνια, έχοντας στο μεταξύ αποκτήσει και την ελληνική υπηκοότητα. Εκεί έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις και σύντομα εξελίχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία της ομάδας. Με τον ΠΑΟΚ κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης το 1991, το Κύπελλο Κόρατς το 1994, το Πρωτάθλημα Ελλάδας το 1992, καθώς και το Κύπελλο Ελλάδας το 1995. Επίσης αγωνίστηκε στους τελικούς του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1992 και 1996 και στο final four της Ευρωλίγκα το 1993.
Το 1996 μεταγράφηκε στην ιταλική Βίρτους Μπολόνια στην οποία αγωνίστηκε για ένα χρόνο, κατακτώντας μάλιστα το Κύπελλο Ιταλίας το 1997. Επέστρεψε στην Ελλάδα όπου έπαιξε για δύο χρόνια στην ΑΕΚ (1997 - 1999), με την οποία αγωνίστηκε στον τελικό της Ευρωλίγκα το 1998. Επέστρεψε στον ΠΑΟΚ την αγωνιστική περίοδο 1999-2000, με σκοπό να κλείσει την 14χρονη καριέρα του.
Τίτλοι
Ο Μπάνε Πρέλεβιτς κέρδισε 5 τίτλους. Τους τέσσερις πρώτους με τον ΠΑΟΚ και τον τελευταίο με την Βίρτους Μπολόνια. Επίσης αγωνίστηκε σε δύο final four της Ευρωλίγκα (ΠΑΟΚ 1993, ΑΕΚ 1998), καθώς και σε δύο ακόμη τελικούς Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης με τον ΠΑΟΚ (1992, 1996).
Ατομικές επιδόσεις
Κατέχει μέχρι και σήμερα το ρεκόρ περισσότερων εύστοχων σουτ 3 πόντων στην ιστορία της Α1 με 10/14, ενώ έχει αναδειχθεί κατ' επανάληψη πρώτος στις επιμέρους στατιστικές κατηγορίες, με επαναλαμβανόμενη παρουσία στην κορυφή των σουτ τριών πόντων, ποσοστού ευστοχίας σε βολές και τρίποντα, ασίστ και κλεψίματα.
Το ατομικό ρεκόρ του σε παραγωγή πόντων (58) το πέτυχε σε ηλικία 19 ετών με τον Ερυθρό Αστέρα, ενώ με τη φανέλα του ΠΑΟΚ έχει από δύο φορές σημειώσει 41 πόντους. Ο μέσος όρος του στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι λίγο κάτω από 20 πόντους, ενώ στην Ιταλία κυμάνθηκε σε λίγο χαμηλότερα επίπεδα (μ.ο. 15 πόντοι). Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους σουτέρ στην ιστορία του αθλήματος.
Προπονητική καριέρα
Αμέσως μετά το τέλος της καριέρας του, ξεκίνησε καριέρα προπονητή. Το 2001 ανέλαβε θέση βοηθού προπονητή στον ΠΑΟΚ, στον οποίο από το 2002 έως το 2005 υπήρξε πρώτος προπονητής. Στη συνέχεια εργάστηκε στην Α2 κοουτσάροντας τον Ιωνικό Λαμίας, ενώ το 2008 διετέλεσε μάνατζερ στη βουλγαρική ΤΣΣΚΑ Σόφιας.
Το 2011 ανέλαβε καθήκοντα προέδρου στην ΚΑΕ ΠΑΟΚ, υπηρετώντας τον σύλλογο και από ένα τρίτο πόστο, μετά από αυτό του παίκτη και του προπονητή.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την επίσης σερβικής καταγωγής Νεβένα Πρέλεβιτς-Μαριάνοβιτς κι έχουν αποκτήσει δύο κόρες: την Άννα Πρέλεβιτς (Σταρ Ελλάς 2010) και την Τέα Πρέλεβιτς.
Πηγές
Superbasket.gr: Ο «Τίγρης» του ΠΑΟΚ
Χέιλι Άτγουελ
Η Χέιλι Ελίζαμπεθ Άτγουελ (αγγλικά: Hayley Elizabeth Atwell) (γενν. 5 Απριλίου 1982) είναι Βρετανίδα/Αμερικανίδα ηθοποιός. Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Λονδίνο, η Άτγουελ σπούδασε υποκριτική στο Guildhall School of Music and Drama και έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή σε μια παραγωγή του 2005 της μετάφρασης του Τζέιμς Κερρ της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας Προμηθεύς Δεσμώτης. Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε πολλές παραγωγές του Γουέστ Εντ και στην τηλεόραση και αναγνωρίστηκε για τον πρωτοποριακό ρόλο της ως Λαίδη Ελίζαμπεθ Φόστερ στην ταινία The Duchess (2008), για την οποία ήταν υποψήφια για βρετανικό βραβείο ανεξάρτητου κινηματογράφου Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας. Η κορυφαία ερμηνεία της στη μίνι σειρά The Pillars of the Earth (2010) της χάρισε μια υποψηφιότητα για το Βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας - Μίνι Σειρά ή Τηλεοπτική Ταινία.
Η Άτγουελ αναδείχθηκε διεθνής με την ερμηνεία της της πράκτορα Πέγκυ Κάρτερ στην ταινία υπερήρωα του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Ο Πρώτος Εκδικητής: Captain America (2011), έναν ρόλο που επανέλαβε στη μικρού μήκους ταινία Agent Carter (2013) και την τηλεοπτική σειρά 2015–2016 το ίδιο όνομα εκτός από άλλες ταινίες και σειρές ζωντανής δράσης και κινουμένων σχεδίων. Είχε επίσης ρόλους στο πολεμικό δράμα Testament of Youth (2014), στη ρομαντική φαντασία Σταχτοπούτα (2015) και στην κωμωδία-δράμα φαντασίας Christopher Robin (2018).
Στη σκηνή, η Άτγουελ έχει λάβει υποψηφιότητες για το βραβείο Ολίβιε για τον καλύτερο δεύτερο γυναικείο ρόλο, για τον ρόλο της στην ταινία A View from the Bridge (2010) και για την καλύτερη ηθοποιό, για τις κορυφαίες ερμηνείες της στα The Pride (2013) και Rosmersholm (2020). Το 2020, η Άτγουελ άρχισε να φιλοξενεί τη σειρά podcast True Spies, η οποία στοχεύει να δώσει μια εικόνα για τον κόσμο της κατασκοπείας ρωτώντας τους ακροατές τι θα έκαναν σε πραγματικές καταστάσεις κατασκόπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού Κατηγορία:Άγγλοι ιρλανδικής καταγωγής Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού Κατηγορία:Βρετανοί αμερικανικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού Κατηγορία:Αμερικανοί αγγλικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί ιρλανδικής καταγωγής
Μεξικανικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας
Ο Μεξικανικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας (16 Σεπτεμβρίου 1810 – 27 Σεπτεμβρίου 1821) ήταν η ένοπλη σύγκρουση και πολιτική διαδικασία που κατέληξε στην ανεξαρτητοποίηση του Μεξικού από την Ισπανία. Δεν αποτελούσε ένα μοναδικό, συνεκτικό γεγονός, αλλά αποτελείτο από τοπικές και περιφερειακές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα την ίδια χρονική περίοδο, και μπορεί να θεωρηθεί ως ένας επαναστατικός εμφύλιος πόλεμος.
Προηγούμενες προκλήσεις κατά του ισπανικού Στέμματος
Υπάρχουν αποδείξεις ότι στο Μεξικό μετά την ισπανική κατάκτηση κάποια τμήματα της ελίτ είχαν από μια πρώιμη περίοδο ξεκινήσει να αρθρώνουν την ιδέα μιας ξεχωριστής μεξικανικής ταυτότητας. Παρόλα αυτά, υπήρχαν σχετικώς λίγες προκλήσεις προς την ισπανική αυτοκρατορική δύναμη έως την εξέγερση για ανεξαρτησία στις αρχές του 19ου αιώνα, που ακολούθησε τη γαλλική εισβολή στην Ιβηρική Χερσόνησο το έτος 1808.
Μια αρχική συνωμοσία (1565-1566) προήλθε από τους Ισπανούς κατακτητές της χώρας, των οποίων τα δικαιώματα στις ενκομιένδες τους, που αποτελούσαν ανταμοιβές από το Στέμμα για την κατάκτηση του Μεξικού, θα τερματίζονταν μετά το θάνατο των εκείνη τη στιγμή κατόχων τους. Στη συνωμοσία συμμετείχε και ο δον Μαρτίν Κορτές, γιος του Ερνάν Κορτές. Η συνωμοσία αυτή δεν τελεσφόρησε, και ο Κορτές εξορίστηκε, ενώ άλλοι συνωμότες εκτελέστηκαν.
Μια άλλη πρόκληση σημειώθηκε το 1624, όταν οι ελίτ εκδίωξαν τον μεταρρυθμιστή αντιβασιλέα, που προσπαθούσε να διαλύσει τα δίκτυα εκμετάλλευσης και απάτης από τα οποία αυτές αντλούσαν κέρδος, και να περιορίσει τις άφθονες επιδείξεις ισχύος του Κλήρου. Έτσι, μετά από ταραχές στην Πόλη του Μεξικού από τους πληβείους, που οι τοπικές ελίτ είχαν υποδαυλίσει, ο αντιβασιλέας Μαρκές ντε Χέλβες απομακρύνθηκε. Το πλήθος φώναζε, ''Ζήτω ο Βασιλέας! Ζήτω ο Χριστός! Θάνατος στην κακή κυβέρνηση! Θάνατος στον αιρετικό Λουθηρανό [Αντιβασιλέα Χέλβες]! Συλλάβετε τον Αντιβασιλέα!'' Η επίθεση ήταν εναντίον του Χέλβες ως κακού αντιπροσώπου του Στέμματος και όχι εναντίον της μοναρχίας ή της αποικιακής εξουσίας αυτών καθαυτών.
Το 1642, υπήρξε επίσης μια σύντομη συνωμοσία για να ενωθούν οι γεννημένοι στην Αμερική Ισπανοί, οι μαύροι, οι Ινδιάνοι και όλες οι τάξεις (κάστες) εναντίον του ισπανικού στέμματος, ανακηρύσσοντας τη μεξικανική ανεξαρτησία. Ηγέτης αυτού του κινήματος ήταν ο αυτοαποκαλούμενος δον Γκιγιέν Λάμπαρτ υ Γκουθμάν, ένας Ιρλανδός γεννηθείς ως Ουίλλιαμ Λάμπορτ. Η συνωμοσία ανακαλύφθηκε, ο Λάμπορτ συνελήφθη από την Ιερά Εξέταση το 1642, και 15 χρόνια μετά εκτελέστηκε για αποστασία. Άγαλμα του Λάμπορτ υπάρχει σήμερα στην Πόλη του Μεξικού.
Το 1692 σημειώθηκε μια μεγάλη εξέγερση στην Πόλη του Μεξικού, όπου ένας όχλος πληβείων επιχείρησε να πυρπολήσει το παλάτι του αντιβασιλέα και την κατοικία του αρχιεπισκόπου. Ένας πίνακας του ζωγράφου Κριστόμπαλ ντε Βιγιαλπάντο απεικονίζει την εξέγερση του 1692. Σε αντίθεση με την εξέγερση του 1624, στην οποία είχαν αναμιχθεί οι ελίτ και είχε εκδιωχθεί από τη θέση του ο τότε αντιβασιλέας, η εξέγερση του 1692 ήταν καθαρά πληβειακή. Οι εξεγερμένοι επιτέθηκαν σε σύμβολα-κλειδιά της ισπανικής ισχύος, φωνάζοντας πολιτικά σλόγκαν, όπως ''Σκοτώστε τους Ισπανούς [τους γεννημένους στην Αμερική] και τους Γκατσουπίνες [Ισπανούς γεννημένους στην Ιβηρική] που τρώνε το καλαμπόκι μας! Πάμε ευχαρίστως σε πόλεμο! Ο Θεός θέλει ν' αποτελειώσουμε τους Ισπανούς! Δες μας νοιάζει αν πεθάνουμε χωρίς εξομολόγηση! Δεν είναι η γη μας αυτή;'' Ο αντιβασιλέας προσπάθησε να αντιμετωπίσει την προφανή αιτία των ταραχών, μια άνοδο στις τιμές του καλαμποκιού που επηρέασε τους φτωχούς των πόλεων. Επειδή όμως η εξέγερση του 1692 ενείχε στοιχεία ταξικού πολέμου, γεγονός που έθετε την ισπανική εξουσία σε αυξημένο κίνδυνο, επήλθε άμεση και βάρβαρη καταστολή.
Γκαμπριέλε Τρεβιζάνο
Ο Γκαμπριέλε Τρεβιζάνο ήταν Βενετός ναύαρχος του 15ου αιώνα.
Βιογραφία
Έχοντας ταξιδεύσει στην Μαύρη Θάλασσα, ο Γκαμπριέλε Τρεβιζάνο κατέφθασε στην Κωνσταντινούπολη το 1452, λίγο πριν την πολιορκία της. Ηγείτο, τότε, δύο ελαφρών γαλέρων οι οποίες είχαν ως αποστολή την συνοδεία των τριών μεταφορικών γαλέρων του Αλβίζο Ντιέντο, οι οποίες προέρχονταν από την αποικία της Τάνα. Στην Κωνσταντινούπολη, ο Βενετός βαΐλος Τζιρόλαμο Μινόττο υποσχέθηκε στους Βυζαντινούς πως οι Βενετοί οι οποίοι ήσαν παρόντες θα συμμετείχαν στην υπεράσπιση της πόλης. Ωστόσο, ο Γκαμπριέλε Τρεβιζάνο προέβαλε την διαταγή των βενετικών αρχών οι οποίες του ζητούσαν την αναχώρησή του από την Κωνσταντινούπολη έπειτα από διάστημα 10 ημερών από την άφιξη της γαλέρας του Τζάκομο Κόκο. Ο Μινόττο πέτυχε να επιλύσει το συγκεκριμένο ζήτημα ψηφίζοντας απόφαση, με 21 ψήφους υπέρ, έναντι μίας κατά, σύμφωνα με την οποία για λόγους ανωτέρας βίας το σύνολο των πλοίων θα παρέμενε εντός της βυζαντινής πόλης.
Στην διάρκεια της πολιορκίας, ανέλαβε την υπεράσπιση των ακτών του Κεράτιου Κόλπου. Ο τελευταίος προστατευόταν από μια αλυσίδα πίσω από την οποία είχε καταφύγει ο βυζαντινός-λατινικός στόλος. Στις 6 Απριλίου, κατά τις απαρχές της πολιορκίας, διέταξε την παρέλαση επί των τειχών της χιλιάδας των ανδρών που ευρίσκονταν υπό την ηγεσία του, απέναντι από τους Οθωμανούς, οι οποίοι ευρίσκονταν επί της απέναντι ακτής, με στόχο να δείξει στον Μωάμεθ Β΄ την υποστήριξη της Βενετίας προς τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄. Στις 20 Απριλίου, τέσσερα πλοία πέτυχαν να φτάσουν ως τον Κεράτιο Κόλπο, παρά τον οθωμανικό κλοιό, ενώ ο Γκαμπριέλε προσποιήθηκε έξοδο του στόλου του, προκειμένου να προστατεύσει κατά την άφιξή τους τα παραπάνω τέσσερα πλοία.
Μετά το περιστατικό αυτό, οι Οθωμανοί πέτυχαν να μεταφέρουν μέρος του στόλου τους εντός του Κεράτιου Κόλπου δια ξηράς στις 22 Απριλίου. Ήλπιζαν με αυτό τον τρόπο να αποδυναμώσουν την άμυνα της Κωνσταντινούπολης και να θέσουν εκτός δράσης τον βυζαντινό-λατινικό στόλο. Προκειμένου να εκδιώξουν τους Οθωμανούς, οι Βυζαντινοί συμφώνησαν σε σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο μια μικρή μοίρα περίπου δέκα πλοίων θα πυρπολούσε τον οθωμανικό στόλο.
Ο Γκαμπριέλε Τρεβιζάνο ευρισκόταν επί μιας εκ των γαλέρων οι οποίες συμμετείχαν στην επιχείρηση, στην διάρκεια της νύχτας της 28ης Απριλίου. Ωστόσο, το σχέδιο των Βυζαντινών ειπώθηκε στον Σουλτάνο Μωάμεθ Β΄, κατόπιν προδοσίας ενός κατοίκου της πόλης του Πέρα, γενουάτικης αποικίας ευρισκόμενης επί της απέναντι ακτής του Κεράτιου Κόλπου. Η επιχείρηση των Βυζαντινών στέφθηκε με αποτυχία και η μοίρα έπεσε θύμα αιφνιδιασμού από τις απαρχές του σχεδίου. Η γαλέρα του Τρεβιζάνο αποτέλεσε στόχο των Οθωμανών, προτού βυθιστεί, ενώ ο ίδιος ο Τρεβιζάνο πέτυχε να γλυτώσει μέσω βάρκας.
Έπειτα από την συγκεκριμένη αποτυχία, η πλειοψηφία των βενετικών πληρωμάτων μεταφέρθηκε στα παραθαλάσσια τείχη προκειμένου να συνεισφέρει στην υπεράσπιση των τελευταίων, ενώ τα πλοία μεταφέρθηκαν εντός του λιμένα της Κωνσταντινούπολης. Ο Τρεβιζάνο ηγήθηκε των περίπου 400 ναυτών οι οποίοι ανέλαβαν την υπεράσπιση των τειχών του Κεράτιου Κόλπου έως το πέρας της πολιορκίας.
Συνελήφθη ως αιχμάλωτος στην διάρκεια της άλωσης της πόλης, στις 29 Μαΐου 1453. Σύμφωνα με τον Μπάρμπαρο, στην συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος έπειτα από την καταβολή λύτρων.
Λίμνη Πλατανόβρυσης
Η Λίμνη Πλατανόβρυσης είναι τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε έπειτα από κατασκευή φράγματος στον ποταμό Νέστο. Βρίσκεται στον νομό Δράμας. Η έκτασή της είναι 3,25 τ.χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλατανοβρυσης Πλατανοβρυσης Κατηγορία:Γεωγραφία της Δράμας
Αλεξάντερ Άντριενσεν
Ο Αλεξάντερ Άντριενσεν (Alexander Adriaenssen, ορισμένες φορές εμφανίζεται και ως Adriansen, 1587–1661) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του στυλ Μπαρόκ, ιδιαίτερα γνωστός για τις απεικονίσεις ψαριών.
Βίος
Έργα του με χρονολογίες από το 1623 ως το 1661 έχουν επιβιώσει, αλλά το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο 1630 - 1650. Η υπογραφή "A. Neck" που υπάρχει σε μια ελαιογραφία είναι πιθανότατα μια κακοδιατηρημένη εκδοχή του "Adriaenssen".
Έργο
Σύμφωνα με τον ζωγράφο, κριτικό τέχνης και βιογράφο Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος του αφιερώνει μόλις μια γραμμή κειμένου, ο Άντριενσεν "ζωγράφιζε νεκρές φύσεις, φρούτα, ψάρια κτλ." Επηρεάστηκε ως προς τη μορφή των νεκρών φύσεών του από τον Φρανς Σνάιντερς (Frans Snyders), συμπεριλαμβάνοντας σε αυτές, π.χ. "αγκινάρες, πουλερικά και ζωντανές γάτες". Ζωγράφισε, επίσης pronkstilleven ("επιδεικτικές" νεκρές φύσεις), στις οποίες απεικόνιζε ακριβά υαλικά και πιατικά. Η "υποκατηγορία" των pronkstillevens αναπτύχθηκε στην Αμβέρσα κατά τη δεκαετία του 1640. Είναι, όμως, περισσότερο γνωστός για την απεικόνιση (ωμών) ψαριών, κοινό θέμα ανάμεσα στους Ολλανδούς ζωγράφους νεκρών φύσεων της εποχής, τα οποία εμφανίζονται σε περισσότερα από 60 έργα του, πολύ περισσότερα από οποιουδήποτε άλλου καλλιτέχνη στην Αμβέρσα του 17ου αιώνα. Πολλές από τις νεκρές φύσεις που απεικονίζουν ψάρια είναι μικρών διαστάσεων και σχετικά έργα όχι μεγάλου κόστους.
Ως προς το στυλ, επηρεάστηκε από τη Σχολή του Χάαρλεμ. Οι συνθέσεις του χαρακτηρίζονται από ασύμμετρη διαγώνια διάταξη - τρίγωνο που "στέκεται" στη μια του πλευρά και περιβάλλεται από ελλείψεις με τα αντικείμενα να επικαλύπτουν πολλαπλά επίπεδα, ώστε να επιτυγχάνεται καλύτερη αίσθηση του βάθους. Η χρωματική του παλέτα χαρακτηρίζεται "εγκρατής, τείνουσα προς τη μονοχρωμία", ενώ έχει επίσης χαρακτηριστεί σημαντική λόγω "της καθαρότητας των χρωμάτων της".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Γεώργιος Γιαννακός
Ο Γεώργιος Γιαννακός (Ιεράπετρα, 1840 - 1917) ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός με καταγωγή από το Βόλο. Ανέπτυξε φιλανθρωπική και πολιτική δράση στο Λασίθι.
Βιογραφία
Η μητέρα του ήταν λασιθιώτικης καταγωγής, καθώς καταγόταν από το χωριό Χριστός. Για το λόγο αυτό εγκαταστάθηκε στην Ιεράπετρα, όπου εργάστηκε ως έμπορος. Ήταν πολύ πλούσιος. Όταν ήταν επίσκοπος Ιεροσητείας ο Αμβρόσιος Σφακιανάκης, του ανατέθηκαν πολλά κοινωφελή έργα.
Επίσης, στην Κρητική Βουλή διετέλεσε βουλευτής της επαρχίας Ιεράπετρας.
Απεβίωσε το 1917 και το όνομά του δόθηκε σε οδό της Ιεράπετρας. Με τη διαθήκη του, άφησε 2.000 χρυσές λίρες, με τις οποίες οικοδομήθηκε το γυμνασιακό συγκρότημα και έγιναν έργα ύδρευσης για την Ιεράπετρα. Η προτομή του Γιαννακού στήθηκε στον κήπο του σχολείου του Σταυρού.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου
Χουδέτσι Ηρακλείου
Το Χουδέτσι (επίσημο: Χουδέτσιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Βρίσκεται 22 χιλιόμετρα νότια του Ηρακλείου, σε υψόμετρο 440-470 μέτρων. Από το 1995 έως το 2010 υπάγοταν στο Δήμο Νίκου Καζαντζάκη της επαρχίας Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αμπελουργία και η ελαιοκαλλιέργεια. Το χωριό φημίζεται και για τα επιτραπέζια σταφύλια του. Λειτουργεί μεταξύ άλλων νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο.
Ονομασία
Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για την προέλευση της ονομασίας του χωριού. Σύμφωνα με ένα θρύλο, η ονομασία "Χουδέτσι" οφείλεται στον πρώτο άρχοντα κάτοικο του χωριού, τον Χούνδιο. Όπως ισχυρίζεται ο Paul Faure, η λέξη Χουδέτσι πρέπει να βγήκε από το αραβικό "quds" που σημαίνει άγιος, χωρίς όμως να εξηγεί το γιατί. Μια άλλη εκδοχή για την ονομασία Χουδέτσι, είναι η προέλευση της λέξης από τη σύνθεση των λέξεων χους (χώμα) και δέος (φόβος). Συσχετισμός που ερμηνεύεται όπως επιθυμεί ο καθένας. Η ονομασία του χωριού, σύμφωνα με έγγραφα ενετικά (Cudeci, Chudeci), τουρκικά και άλλα, αναφέρεται για πρώτη φορά το 1279. Πριν από αυτή την χρονολογία δεν υπάρχουν στοιχεία, τουλάχιστον γραπτά, που να κάνουν λόγο για το όνομα του οικισμού.
Ιστορικά στοιχεία
Όπως μαρτυρούν οι ανασκαφές και τα ευρήματα (πήλινο κεφάλι Αθηνάς με κράνος, υδαταγωγοί, στην περιοχή Φλαμπουριάρης), ο οικισμός πρέπει να υπήρχε από τη Μινωική εποχή ή ίσως και πιο παλιά.
Η παλαιότερη γνωστή μνεία στο χωριό γίνεται σε συμβόλαιο του 1279, όπου αναφέρεται ως Tudeti, κακή μεταγραφή της λέξης Chudeci σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη. Αναφέρεται σε έγγραφα του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα που χρονολογούνται από το 1379 και το 1395. Στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρεται στην επαρχία Πεδιάδος με 233 κατοίκους και στην τουρκική του 1671 με 27 χαράτσα και το όνομα Hodec. Το 1834 απογράφηκαν 20 οικογένειες Χριστιανών και 5 Τούρκων, ενώ το 1881 αριθμούσε 339 Χριστιανούς και 12 Τούρκους.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Δείτε Κοινότητα Χουδετσίου
Σημεία ενδιαφέροντος
Πρόκειται για ένα παραδοσιακό χωριό, με συνεχή ανάπτυξη, ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και με κτίρια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, ενώ αξίζει κανείς να επισκεφτεί το Μουσικό εργαστήρι ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ, το οποίο ιδρύθηκε το 1982 από τον Ross Daly, με κύριο αντικείμενο τη μύηση νέων ανθρώπων σε μια δημιουργική προσέγγιση μουσικών παραδόσεων σχεδόν από ολόκληρο τον κόσμο, και που από το 2002 σε συνεργασία με το Δήμο "Νίκος Καζαντζάκης", στεγάζει τις δραστηριότητες του σε ένα παλιό κτίριο, καλόγουστα διαμορφωμένο, στο Χουδέτσι. Στο κέντρο του χωριού αναβλύζει πηγή.
Σε απόσταση 500 μέτρων σε κοιλάδα βρίσκεται και η σιναϊτική Μονή Σπηλιωτίσσης. Πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου, εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Καισάριος Α΄ της Νάπολης
Ο Καισάριος ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νάπολης την περίοδο 677-684.
Η μόνη πρώιμη μεσαιωνική ιστορική πηγή που αναφέρει το Καισάριος είναι το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουας και της Νάπολης. Σύμφωνα με αυτό, έλαβε εξουσία επί του Δουκάτου της Νάπολης το 677 μετά το θάνατο του προκατόχου του Ανδρέα σε μια εποχή όπου η Νάπολη ήταν τμήμα του Βυζαντίου, Ο Καισάριος έλαβε πρώτα συναίνεση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Β΄ όπως κι έγινε.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης
Γαλλική Γουιάνα
Η Γαλλική Γουιάνα (γαλλικά: Guyane française), η οποία αποκαλείται επισήμως Γουιάνα (γαλλικά: Guyane) είναι υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας και βρίσκεται στη βόρεια Ατλαντική ακτή της Νότιας Αμερικής. Συνορεύει ανατολικά και νότια με τη Βραζιλία, και δυτικά με το Σουρινάμ. Έχει έκταση 83.534 τ.χλμ., μήκος ακτών 380 χιλιόμετρα και πληθυσμό 301.099 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Η Γουιάνα είναι μία σχετικά πεδινή περιοχή με υψηλότερο σημείο το Μπελβιού ντε λ' Ινινί, (851 μ.). Η πρωτεύουσας της είναι η Καγιέν. Από το 1981, όταν το Μπελίζ έγινε ανεξάρτητο, η γαλλική Γουιάνα είναι το μόνο έδαφος της ηπειρωτικής Αμερικής που εξακολουθεί να αποτελεί τμήμα μιας ευρωπαϊκής χώρας. Η Γαλλική Γουιάνα, ως τμήμα της Γαλλίας, είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το μεγαλύτερο εκτός της ηπειρωτικής Ευρώπης και νόμισμα της είναι το Ευρώ. Μεγάλο μέρος της οικονομίας της Γουιάνας προέρχεται από την παρουσία του Διαστημικού Κέντρου της Γουιάνας, που είναι τώρα ο κεντρικός σταθμός εκτόξευσης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος κοντά στον ισημερινό. Όπως και αλλού στη Γαλλία, η επίσημη γλώσσα είναι η γαλλική, αλλά κάθε εθνοτική κοινότητα έχει τη δική της γλώσσα, ενώ η πιο διαδεδομένη γλώσσα είναι η Κρεολική της Γουιάνας.
Η περιοχή κατοικήθηκε αρχικά από ιθαγενείς πληθυσμούς της Αμερικής. Ο πρώτος γαλλικός οικισμός καταγράφεται το 1503, αλλά η γαλλική παρουσία εδραιώθηκε μετά την ίδρυση της Καγιέν το 1643. Στη συνέχεια, η Γουιάνα έγινε αποικία σκλάβων και ο πληθυσμός της αυξήθηκε μέχρι την επίσημη κατάργηση της δουλείας κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Η Γουιάνα μετατράπηκε προσωρινά σε γαλλικό διαμέρισμα το 1797 αλλά σταδιακά μετατράπηκε σε ποινική αποικία με την ίδρυση δικτύου στρατοπέδων και σωφρονιστικών ιδρυμάτων που διασκορπίστηκαν στην ακτή όπου οι φυλακισμένοι καταδικάστηκαν σε καταναγκαστική εργασία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Guianan Félix Éboué ήταν από τους πρώτους που στάθηκε πίσω από τον στρατηγό Ντε Γκωλ μόλις στις 18 Ιουνίου του 1940. Το 1946 εγκατέλειψε το καθεστώς της αποικίας και για άλλη μια φορά έγινε γαλλικό διαμέρισμα. Το 1965, ο Ντε Γκωλ, ο οποίος έγινε πρόεδρος της Γαλλίας, αποφάσισε να ιδρύσει το Διαστημικό Κέντρο Γουιάνας. Πολλές χιλιάδες πρόσφυγες Χμονγκ από το Λάος, μετανάστευσαν στη Γαλλική Γουιάνα στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Διακυβέρνηση
thumb|Το λογότυπο της Γαλλικής Γουιάνας Τόσο η περιφέρεια όσο και η περιοχή κυβερνούνται, από τον Δεκέμβριο του 2015, από μια ενιαία συνέλευση στο πλαίσιο μιας νέας εδαφικής συλλογικότητας, της Εδαφικής Συλλογικότητας της Γαλλικής Γουιάνας (γαλλική: collectivité territoriale de Guyane). Αυτή η συνέλευση, η συνέλευση της Γαλλικής Γουιάνας (γαλλικά: assemblée de Guyane), αντικατέστησε το πρώην περιφερειακό συμβούλιο και το συμβούλιο των τμημάτων, τα οποία και τα δύο διαλύθηκαν. Η Συνέλευση της Γαλλικής Γουιάνας είναι υπεύθυνη για την περιφερειακή και τοπική κυβέρνηση.
Το Γενικό Συμβούλιο αποτελείτο από 19 έδρες και τα μέλη του εκλέγονταν για εξαετή θητεία. Τελευταίος πρόεδρός του ήταν ο Αλέν Τιεν Λιονγκ. Το Περιφερειακό Συμβούλιο (είχε εξαετή θητεία) καταργήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2015, όπως και το Γενικό, και τελευταίος πρόεδρός του ήταν ο Ροντόλφ Αλεξάντρ.
Η Γαλλική Γουιάνα εκλέγει δύο έδρες στη Γαλλική Γερουσία και 2 στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Έπαρχος (νομάρχης) από τις 28 Δεκεμβρίου 2020 είναι ο Τιερί Κεφλέκ. Πρόεδρος της Εδαφικής Συλλογικότητας (Collectivité Territoriale) είναι ο Γκαμπριέλ Σερβίγ (του κόμματος PG) από τις 2 Ιουλίου 2021 (εκλεγείς από τη Συνέλευση με 35 ψήφους).
Ιστορία
Η γαλλική Γουιάνα κατοικήθηκε αρχικά από διάφορους γηγενείς αμερικανικούς λαούς. Οι Γάλλοι εγκαταστάθηκαν κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Στη δεκαετία του 1970 πρόσφυγες από το Λάος μετανάστευσαν στη Γουιάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Λίμνη Άγρα
Η ημι-φυσική λίμνη Άγρα βρίσκεται στον νομό Πέλλας και συγκεκριμένα 6 χλμ. δυτικά της πόλης της Έδεσσας. Μαζί με τις παρακείμενες περιοχές αποτελεί έναν από τους ωραιότερους υγροβιότοπους της Ελλάδας και συντίθεται από κανάλια, πηγές, καλαμιώνες και υγρολίβαδα, ενώ φιλοξενεί μεγάλο πλήθος ειδών χλωρίδας και πανίδας. Τα πλησιέστερα χωριά είναι ο Άγρας, τα Βρυτά και το Νησί.
Ονομασία
Η λίμνη Άγρα ήταν γνωστή αρχικά ως «τυρφώνας Νησίου» και αργότερα ως «τεχνητή λίμνη Άγρα». Τα τελευταία χρόνια ονομάζεται «λίμνη Άγρα-Βρυττών-Νησίου» από τα ονόματα των τριών χωριών που βρίσκονται στις όχθες της λίμνης, χάρι των συλλογικών προσπάθειών των κατοίκων των οποίων η λίμνη διασώθηκε και διατηρήθηκε. <mapframe latitude="40.807573" longitude="21.970596" zoom="10" width="200" height="100" align="left" />
Σχηματισμός
Η λίμνη δημιουργήθηκε αρχικά στην κοίτη του ποταμού Εδεσσαίου (Βόδας) για τις ανάγκες τροφοδοσίας του παρακείμενου Υδροηλεκτρικού Σταθμού της Δ.Ε.Η. το 1953. Στην θέση της λίμνης υπήρχε έλος το οποίο ονομαζόταν «έλος Τιάβου». Η τροφοδοσία της λίμνης με νερό μέχρι και το 1990 γινόταν με σήραγγα από την λίμνη Βεγορίτιδα η οποία βρίσκεται στα δυτικά. Πλέον η τροφοδοσία γίνεται από τις πηγές των Βρυττών και του Νησίου και τα νερά των χειμάρρων Μουζαρέμ Χάνι, Καρυδιάς και Νησίου.
Χλωρίδα
Στην παρόχθια βλάστηση υπάρχουν μεικτά δάση με δέντρα ιτιάς (Salix spp), λεύκης (Populus spp), σκλήθρου (Alnus glutinosa) και πλατάνου (Platanus orientalis). Στην χλωρίδα της επιφάνειας της λίμνης περιλαμβάνονται το νούφαρο Nymphea alba, βούρλα Typha angustifolia, ορχιδέες Cephalanthera longifolia, το γεράνι Geranium robertianum, το γαϊδουράγκαθο Cirsium palustre και η σπάνια Utricularia vulgaris. Οι καλαμιώνες του είδους Phragmites australis αποτελούν το κυρίαρχο είδος καλύπτοντας το 50% της περιοχής.
Πανίδα
Στον υγρότοπο της λίμνης παρατηρούνται είδη όπως βίδρες, υδρόβιες χελώνες, βατράχια και μυοκάστορες. Επίσης εντοπίζονται κρικοποντικοί, σκαντζόχοιροι, αλεπούδες, ασβοί, νυφίτσες και κουνάβια. Επίσης υπάρχουν αναφορές για εμφάνιση αρκούδων στους γύρω λόφους.
Ιχθυοπανίδα
Η ιχθυοπανίδα χαρακτηρίζεται φτωχή και περιλαμβάνει είδη όπως Cyprinus carpio (γριβάδι), Tinca tinca (γλυνί), Leuciscus cephalus (κέφαλος), Carassius carassius και Carassius auratus (πεταλούδα) και Rutilus rutilus (τσιρόνι). Στην λίμνη και τους γύρω χειμάρρους επίσης εντοπίζεται η καραβίδα του γλυκού νερού (Astacus fluviatilis) που κατά τα παλαιότερα χρόνια αποτελούσε σημαντικό βιοποριστικό πόρο για τον ντόπιο πληθυσμό αλλά πλέον οι πληθυσμοί έχουν ελαττωθεί σε μεγάλο βαθμό.
Ορνιθοπανίδα
Η ορνιθοπανίδα διαπιστώνεται πολύ πλούσια. Από παρατηρήσεις έχουν εντοπιστεί τουλάχιστον 68 είδη πτηνών που χρησιμοποιούν τη λίμνη για φώλιασμα, διαχείμανση και αναπαραγωγή. Αναπαραγόμενα είδη που συναντώνται σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας είναι ο Μικροτσικνιάς Ixobrychus minutus (20-30 ζεύγη), ο Πελαργός Ciconia ciconia, ο Πορφυροτσικνιάς Ardea purpurea (ως 5 ζεύγη), ο Ασπροπάρης Neophron percnopterus (1-2 ζεύγη), η Βαλτόπαπια Aythya nyroca, η Πετροπέρδικα Alectoris graeca, η Αλκυόνη Alcedo atthis, το Μουστακογλάρονο Chlidonias hybridus και η ροπαλόπαπια Netta Rufina. Αρπακτικά που έχουν παρατηρηθεί είναι το Χρυσογέρακο Falco biarmicus και η Αετογερακίνα Buteo rufinus. Τη λίμνη χρησιμοποιούν επίσης μεταναστευτικά πουλιά όπως πελεκάνοι. Τέλος, θα πρέπει να αναφερθεί και η παρουσία βουβόκυκνων, χάρις στους οποίους η λίμνη συχνά αναφέρεται ως «λίμνη των κύκνων».
Απειλές
Από την συνολική έκταση του υγροβιότοπου, 13.860 στρ. της περιοχής αποτελούν Ζώνη Ειδικής Προστασίας και προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR1240006 και 5,000 στρ. αποτελούν Καταφύγιο Άγριας Ζωής. Οι κύριες απειλές που αντιμετωπίζει σήμερα ο υγροβιότοπος είναι η εντατικοποίηση της γεωργίας όπως επίσης και η αποψίλωση των παρακείμενων δασών.
Ιστορία
Σε κοντινή απόσταση στον δρόμο με κατεύθυνση το χωριό Καρυδιά, υπάρχει μνημείο προς τιμήν των μακεδονομάχων Τέλλου Άγρα και Αντώνη Μίγκα, οι οποίοι κρεμάστηκαν από Βούλγαρους κομιτατζήδες την περίοδο του μακεδονικού αγώνα (1907).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Κατηγορία:Λίμνες της Μακεδονίας
Σκάρκος
Ο Σκάρκος είναι οικισμός της πρώιμης Εποχής του Χαλκού στο νησί της Ίου στην Ελλάδα. Λόγω της καλά διατηρημένης κατάστασής του, ο Σκάρκος είναι ένας από τους σημαντικότερους προϊστορικούς χώρους στο Αιγαίο και ιδιαίτερα στις Κυκλάδες.
Γεωγραφία
Η Ίος, με ένα από τα πιο προστατευμένα φυσικά λιμάνια των Κυκλάδων, βρίσκεται στο σταυροδρόμι των κυκλαδίτικων θαλάσσιων διαδρομών. Ο οικισμός του Σκάρκου βρίσκεται σε έναν λόφο στη μέση της δυτικής πλευράς της Ίου, κοντά στις πιο εύφορες πεδιάδες του νησιού και στο λιμάνι του.
Ανασκαφές
Ο Σκάρκος ανασκάφηκε συστηματικά κατά τα έτη 1984-1997. Οι ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν στη βόρεια και ανατολική πλευρά του λόφου. Έφεραν στο φως έναν σημαντικό πρώιμο κυκλαδίτικο οικισμό (μέσα 3ης χιλιετίας π.Χ.) σε εξαιρετικά καλή κατάσταση διατήρησης (διώροφα κτίρια, τοίχοι ύψους τεσσάρων μέτρων) και ένα υπερκείμενο νεκροταφείο στα τέλη της μέσης / πρώιμης ύστερης εποχής του Χαλκού (μέσα 2ης χιλιετίας π.Χ.). Ο οικισμός καλύπτει έκταση 1,1 εκταρίων και είναι ο μεγαλύτερος και καλύτερα διατηρημένος χώρος του πολιτισμού Κέρου-Σύρου, που υπολογίζεται ότι φιλοξενούσε 200 έως 300 άτομα.
Ευρήματα
Οι ανασκαφές έχουν ανακαλύψει πολλά μικρά αντικείμενα όπως μαρμάρινα ειδώλια, είδη οψιδιανού, σφραγίδες, κεραμικά, μαρμάρινα και πέτρινα αγγεία, εργαλεία, οστά ζώων και κοχύλια. Πολλοί πίθοι ύψους 1 έως 1,30 μέτρων χρησιμοποιήθηκαν για την αποθήκευση γεωργικών αγαθών. Μικρότεροι αμφορείς χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά υγρών. Πήλινες σφραγίδες σε κεραμική δείχνουν τον έλεγχο της γεωργικής παραγωγής και την οργάνωση της διανομής αγαθών. Αρκετά από αυτά τα ευρήματα εκτίθενται τώρα στο αρχαιολογικό μουσείο της Χώρας.
Διατήρηση
Ο χώρος του Σκάρκου έγινε προσβάσιμος στο κοινό μετά από εκτεταμένες εργασίες συντήρησης μεταξύ 2002 - 2007. Το έργο απονεμήθηκε το Βραβείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΕΕ το 2008 / κορυφαίο βραβείο Europa Nostra για τη διατήρηση, για την εξαιρετική ποιότητα των εργασιών συντήρησης και, πάνω από όλα, τον ελάχιστο και εξαιρετικά ευαίσθητο χαρακτήρα των παρεμβάσεων, χωρίς επιζήμιο αντίκτυπο σε ένα μοναδικό τοπίο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυκλαδικός πολιτισμός Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ίο
Γράμος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Γράμμος ή Γράμος μπορεί να αναφέρονται:
Τάλσα (Οκλαχόμα)
Η Τάλσα (αγγλικά: Tulsa, Oklahoma, tʌlsə), ή Τόλσα, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία Οκλαχόμα των Ηνωμένων Πολιτειών (μετά την Οκλαχόμα Σίτι) και η 48η μεγαλύτερη πόλη στη χώρα. Η πόλη είναι η κομητειακή έδρα της Κομητείας Τάλσα, της πολυπληθέστερης κομητείας στην Οκλαχόμα, και εκτείνεται στις κομητείες Όσατζ, Ρότζερς και Ουάγκονερ.
Η πόλη της Τάλσα, έχει πληθυσμό 417.298 (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022), ενώ η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή, έχει πληθυσμό 1.023.988 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Βρίσκεται σε υψόμετρο 194 μέτρα.
Κλίμα
thumb|left|Η Τάλσα χαρακτηρίζεται από συχνές καταιγίδες με αστραπές την άνοιξη και το καλοκαίρι. Φωτογραφία με πτώσεις κεραυνών στο κέντρο της Τάλσα, σε καταιγίδα στις 13 Μαρτίου 2005.
Η Τάλσα έχει υγρό υποτροπικό κλίμα, με ιδιαίτερα θερμά και υγρά καλοκαίρια και σχετικά ήπιους χειμώνες. Χαρακτηρίζεται από υψηλή διακύμανση της θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια του έτους, με υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι, που μπορεί να φτάσουν και πάνω από τους 40 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ τον χειμώνα συχνά πέφτουν κάτω από τους 0 °C, αν και περιστασιακά έχει δεχτεί και εισβολές από κύματα ψύχους, με θερμοκρασίες κάτω από τους -20 °C. Η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στα χρονικά είναι 46 °C και η χαμηλότερη -27 °C.
Τους ανοιξιάτικους και τους καλοκαιρινούς μήνες, καταγράφεται στην Τάλσα μεγάλος αριθμός σφοδρών καταιγίδων, με συχνές πτώσεις κεραυνών και βαριές χαλαζοπτώσεις, ενίοτε ακόμα και πλημμύρες, ενώ επίσης διατρέχει μεγάλο κίνδυνο και από σίφωνες, καθώς βρίσκεται στο λεγόμενο Μονοπάτι των Σιφώνων (Tornado Alley).
Οικονομία
Αν και η πετρελαϊκή βιομηχανία έχει κυριαρχήσει ιστορικά στην οικονομία της Τάλσα, με παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου, οι προσπάθειες για οικονομική διαφοροποίηση έχουν δημιουργήσει και ισχυρή βάση στους τομείς της αεροναυπηγικής, των τηλεπικοινωνιών, της υψηλής τεχνολογίας και της μεταποίησης. Μεγάλος αριθμός από χρηματοοικονομικές υπηρεσίες έχουν την επίσημη έδρα τους στην Τάλσα και η μεγαλύτερη από αυτές είναι η BOK Financial Corporation. Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Τάλσα και το λιμάνι Catoosa του ποταμού Τάλσα συνδέουν την περιοχή με το διεθνές εμπόριο και τις μεταφορές. Μια βάση συντήρησης αεροπορικών εταιρειών της American Airlines στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Τάλσα είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης της πόλης και η μεγαλύτερη εταιρεία συντήρησης στον κόσμο, λειτουργώντας ως παγκόσμιο κέντρο μηχανικής και συντήρησης της αεροπορικής εταιρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Οκλαχόμα
Μαίρη Κέι
Η Μαίρη Κέι (Mary Kaye) (9 Ιανουαρίου 1924 – 17 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια και κιθαρίστρια, που μεσουράνησε στις δεκαετίες του '50 και του '60.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Λ'Οσπιταλέ-ντυ-Λαρζάκ
Το Λ'Οσπιταλέ-ντυ-Λαρζάκ (γαλλικά: L'Hospitalet-du-Larzac, οξιτανικά: L'Espitalet de Larzac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Οσπιταλεταίν (γαλλικά: Hospitaletains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Heaven and Hell (τραγούδι, Black Sabbath)
To Heaven and Hell είναι τραγούδι του αγγλικού Heavy Metal συγκροτήματος Black Sabbath, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ένατο δίσκο τους, Heaven and Hell, το 1980. Η μουσική γράφτηκε κυρίως από τον Τόνι Αϊόμι, αλλά πιστώνεται σε όλο το συγκρότημα. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ο οποίος συμμετείχε για πρώτη φορά σε δίσκο του σχήματος. Το τραγούδι έχει ερμηνευθεί από εκεί και πέρα από διάφορα συγκροτήματα που συμμετείχαν ή, ακόμα και όχι, οι δύο τους, όπως οι Black Sabbath, οι Heaven and Hell αλλά και οι Dio. Το τραγούδι είναι ένα από τα πιο γνωστά των Black Sabbath με τον Ντίο στα φωνητικά.
Το θέμα των στίχων είναι το Καλό και το Κακό και ότι δεν υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση, αλλά και τα δύο βρίσκονται μέσα στους ανθρώπους, αλλά μέσω των επιλογών τους καθορίζουν τη ζωή τους. Με τέτοια θέματα καταπιανόταν συχνά ο Ντίο και σε άλλα τραγούδια του. Μουσικά το κομμάτι, ξεκινά με ένα riff, κατόπιν μπαίνει η φωνή και εκεί ακολουθείται ένας αργόσυρτος ρυθμός (κυρίως με τη συνοδεία μπάσου και κρουστών), όπου σταδιακά ανεβαίνει στο ρεφρέν, αλλά και προς το τέλος του επίσης, το κομμάτι, ωστόσο, κλείνει με ένα ακουστικό outro, παιγμένο με κιθάρα. Το riff με το οποίο ξεκινά το τραγούδι είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του Heavy Metal αλλά και γενικότερα του συγκροτήματος. Το Loudwire το κατέταξε 10ο στα 10 καλύτερα riff της δεκαετίας του 1980.
Το κομμάτι έχει διασκευαστεί από αρκετούς καλλιτέχνες, με την πιο γνωστή να είναι αυτή των Solitude Aetumus. Παρόλα αυτά, με αφορμή τον θάνατο του Ντίο, το 2010, πολλοί καλλιτέχνες θέλησαν να τον τιμήσουν και το ερμήνευαν ζωντανά σε συναυλίες τους, όπως οι Manowar και οι Anthrax. Επίσης, ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το κατέταξε 81ο στα Σπουδαιότερα Hard Rock Τραγούδια όλων των εποχών. Ενώ, σε μία ψηφοφορία της ελληνικής έκδοσης του Metal Hammer, το κομμάτι συγκαταλέγεται στον κατάλογο με τα 200 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 5η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1980 Κατηγορία:Τραγούδια των Black Sabbath
Αγροτουρισμός
Η βασική ιδιαιτερότητα της πρακτικής αυτής της μορφής τουρισμού στις ανεπτυγμένες αγροτουριστικά χώρες (Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία) είναι πως βασίζεται σε διαμονή σε φάρμες στο ύπαιθρο, κάτι το οποίο δεν υπάρχει στον αντίστοιχο βαθμό στην Ελλάδα, αν και διαθέτει μεγάλο αξιοποιήσιμο κεφάλαιο προς αξιοποίηση (λαϊκός και πολιτιστικός πλούτος, γεωφυσικά στοιχεία, κ.τ.λ.) και με τις κατάλληλες προσαρμογές στα δεδομένα του Ελληνικού τοπίου, ο Ελληνικός Αγροτουρισμός μπορεί να βρεθεί σε ανταγωνιστική θέση συμβάλλοντας έτσι στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς, ενώ παράλληλα ενισχύει το εισόδημα των κατοίκων στις περιοχές-προορισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύποι τουρισμού
Turismo rural
Φρούριο Ιτζεδίν
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση του σημερινού φρουρίου είχε κτιστεί μετά το 1646 από τους Οθωμανούς πύργος. Ο πύργος αυτός αντικαταστάθηκε από το σημερινό φρούριο το 1872 από τον Ρεούφ Πασά και πήρε το όνομά του από τον γιό του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ Ιτζεδίν. Ήταν το κύριο οχυρωματικό έργο του κόλπου της Σούδας. Στη συνέχεια το φρούριο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους, κρατουμένους του κοινού ποινικού δικαίου και θανατοποινίτες. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος φυλακίστηκε για 15 ημέρες στο Ιτζεδίν μετά από μήνυση για εξύβριση. Κατά τη διάρκεια του Κινήματος Παγκάλου το Ιτζεδίν χρησιμοποιήθηκε ως τόπος φυλάκισης αντιφρονούντων. Μετά το τέλος της δικτατορίας το 1926 ο ίδιος ο Θεόδωρος Πάγκαλος φυλακίστηκε στο Ιτζεδίν. Την περίοδο 1930-31 περίπου 40 άτομα φυλακίστηκαν στο Ιτζεδίν λόγω του Ιδιώνυμου.
Οι φυλακές διέκοψαν τη λειτουργία τους κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, αλλά επαναλειτούργησαν το 1948, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Στο Ιτζεδίν μεταφέρθηκαν πολιτικοί κρατούμενοι από τη Γυάρο. Το Ιτζεδίν συνέχισε να λειτουργεί ως χώρος φυλάκισης κομμουνιστών και άλλων πολιτικών κρατουμένων μέχρι το τέλος της Δικτατορίας, το 1974. Οι φυλακές ήταν περιώνυμες για τις κακές συνθήκες κράτησης. Στο Ιτζεδίν γίνονταν και εκτελέσεις και το 1972 πραγματοποιήθηκε η τελευταία εκτέλεση στην Ελλάδα. Κατά την Μεταπολίτευση το κτίριο εγκαταλείφθηκε. Το κτίριο έχει εμφανίσει φθορές και έχουν καταρρεύσει τοιχία στον εξωτερικό τοίχο, στο κομμάτι της πυριτιδαποθήκης του φρουρίου και στον τοίχο της δυτικής πλευράς, και τμήμα του διοικητηρίου.
Το φρούριο έχει χρησιμοποιηθεί ως κινηματογραφικό σκηνικό στις ταινίες «Μέρες του '36», του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, «Πέτρινα Χρόνια» και «το Τελευταίο Σημείωμα», του Παντελή Βούλγαρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα της Κρήτης Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Λίμνη Λάδωνα
Η Λίμνη Λάδωνα είναι τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε έπειτα από κατασκευή φράγματος στον ποταμό Λάδωνα. Βρίσκεται στον νομό Αρκαδίας και αποτελεί τμήμα της λεκάνης απορροής του Αλφειού, παραπόταμος του οποίου είναι ο Λάδωνας. Η έκτασή της είναι 3.048 τ.μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αρκαδίας Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Πελοποννήσου Κατηγορία:Λίμνες της Αρκαδίας Κατηγορία:Αλφειός Λαδωνα λιμνη
Βυζαντινός Εμφύλιος Πόλεμος (1321-1328)
Ο Βυζαντινός Εμφύλιος Πόλεμος των ετών 1321–1328 ή Α΄ Παλαιολόγειος Εμφύλιος, ήταν μία σειρά συγκρούσεων, που διεξήχθησαν το 1320 μεταξύ του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου και του εγγονού του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου για τον έλεγχο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο
Ο Μιχαήλ Θ΄, γιος του Ανδρόνικου Β΄, ήταν συγκυβερνήτης και διάδοχος. Ήταν επίσης ο πατέρας του Ανδρόνικου Γ΄ και ενός άλλου γιου, τού Μανουήλ. Το 1320 ο Ανδρόνικος Γ΄ προκάλεσε κατά λάθος το τέλος του αδελφού του Μανουήλ· μετά από αυτό ο πατέρας τους πέθανε από τη θλίψη του. Το τέλος του Μανουήλ και η γενικά έκλυτη συμπεριφορά τού Ανδρόνικου Γ΄ και της ακολουθίας του, της αποτελούμενης ως επί το πλείστο από νεαρούς γόνους των μεγάλων αριστοκρατικών γενών της Αυτοκρατορίας, οδήγησαν σε μία βαθιά ρήξη στις σχέσεις μεταξύ του νεαρού Ανδρόνικου και του παππού του.
1321: Πρώτη σύγκρουση
Ο Ανδρόνικος Γ΄ είχε πολλούς υποστηρικτές, μεταξύ των οποίων κυρίως ο Ιωάννης Καντακουζηνός και ο Συργιάννης, που είχαν εκμισθώσει διοικήσεις στη Θράκη, όπου η δυσαρέσκεια με τον παλιό Αυτοκράτορα ήταν μεγάλη. Το Πάσχα του 1321, ο Ανδρόνικος Γ΄ έφυγε από την πρωτεύουσα στην Αδριανούπολη, όπου έστησε την Αυλή του και ξεκίνησε εξέγερση εναντίον του παππού του. Ο Συργιάννης οδήγησε έναν μεγάλο στρατό προς την πρωτεύουσα, αναγκάζοντας τον γηραιό Αυτοκράτορα να διαπραγματευτεί. Στις 6 Ιουνίου 1321 συνήφθη ειρηνευτική συμφωνία, σύμφωνα με την οποία ο Ανδρόνικος Γ΄ αναγνωρίστηκε ως συναυτοκράτορας και ανέλαβε τη Θράκη και περιφέρειες στη Μακεδονία, ενώ η υπόλοιπη επικράτεια -συμπεριλαμβανομένης της Κωνσταντινούπολης- παρέμεινε υπό τον Ανδρόνικο Β ΄, ο οποίος, ως ανώτερος Αυτοκράτορας, θα διεύθυνε την εξωτερική πολιτική της Αυτοκρατορίας.
1322: Δεύτερη σύγκρουση
Η ειρηνευτική συμφωνία του 1321 δεν κράτησε πολύ, καθώς και οι δύο Ανδρόνικοι ακολούθησαν σχεδόν ανεξάρτητες εξωτερικές πολιτικές. Μέσα στη φατρία του Ανδρόνικου Γ΄ προέκυψε ρήγμα μεταξύ του Συργιάνη και του μεγάλου δομεστίκου Ιωάννη Καντακουζηνού. Ο Συργιάννης θεώρησε ότι δεν είχε ανταμειφθεί επαρκώς για την υποστήριξή του και επίσης δυσαρεστήθηκε για τη μεγαλύτερη εύνοια, που έδειξε ο Ανδρόνικος Β΄ στον Καντακουζηνό. Επιπλέον υπάρχει μία ιστορία, που ο Ανδρόνικος Γ΄ προσπάθησε να αποπλανήσει τη σύζυγο τού Συργιάνη. Ως αποτέλεσμα το Δεκέμβριο του 1321 ο Συργιάννης άλλαξε στρατόπεδο και υποστήριξε τον γηραιό Αυτοκράτορα, καταφεύγοντας στην Κωνσταντινούπολη. Αφού ανταμείφθηκε με τον τίτλο του μεγάλου δουκός, στη συνέχεια έπεισε τον Ανδρόνικο Β΄ να ξαναρχίσει τον πόλεμο. Επειδή αρκετές πόλεις στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης είχαν πάει με τον νεότερο Ανδρόνικο, μία άλλη συμφωνία τον Ιούλιο του 1322 αποκατέστησε το προηγούμενο status quo. Αυτή η συμφωνία μεταξύ του παππού και του εγγονού άφησε τον Συργιάννη σε μία παράξενη θέση. Αυτός, έχοντας αποτύχει στις προσπάθειές του, άρχισε να σχεδιάζει τη δολοφονία του Ανδρόνικου Β΄ και να καταλάβει τον θρόνο για τον εαυτό του. Ωστόσο η συνωμοσία καταστράφηκε και ο Συργιάννης καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Στις 2 Φεβρουαρίου 1325 ο Ανδρόνικος Γ΄ στέφθηκε επίσημα ως συναυτοκράτορας από τον παππού του. Παρόλο που υπήρχαν λίγες αψιμαχίες κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης, οι επιπτώσεις είχαν σημαντικό αντίκτυπο στην Αυτοκρατορία: οι συνεχείς μετακινήσεις στρατευμάτων, που είχαν συγκροτηθεί από αναγκαστική στρατολόγηση αγροτών, μείωσαν τη γεωργική παραγωγή και το εμπόριο διακόπηκε σοβαρά.
1327–28: Τρίτη σύγκρουση
Τον Φεβρουάριο του 1327 συνέβη μία νέα σύγκρουση μεταξύ του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου και τού παππού του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, αλλά αυτή τη φορά συμμετείχαν και χώρες των Βαλκανίων στον πόλεμο. Από την πλευρά του Ανδρόνικου Β΄ βρισκόταν ο Σέρβος βασιλιάς Στέφαν Ούρος Γ΄ Ντεκάνσκι και από την άλλη πλευρά ο Βούλγαρος τσάρος Μιχαήλ Σισμάν, όπως συμφωνήθηκε από τη Συνθήκη του Τσερνομέν. Οι μάχες διεξήχθησαν για τα εδάφη της Μακεδονίας και μετά από αυτές τις νίκες, αυτές οι περιοχές -μαζί με την πόλη της Θεσσαλονίκης- πήγαν στα χέρια του Ανδρόνικου Γ΄. Τον Ιανουάριο του 1328 ο Ανδρόνικος Γ΄ και ο διοικητής του Ιωάννης Καντακουζηνός μπήκαν στα Θεσσαλονίκη. Μετά από αυτές τις νίκες στη Μακεδονία, ο Ανδρόνικος Γ΄ αποφάσισε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη· πράγματι τον Μάιο του 1328 μπήκε στην Πόλη και, αφού ανάγκασε τον παππού του να παραιτηθεί, ανέλαβε ο ίδιος την εξουσία. Δύο χρόνια αργότερα ο ηλικιωμένος Αυτοκράτορας μεταφέρθηκε σε μοναστήρι, όπου απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 1332
Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ (ταινία 1945)
μικρογραφία|260x260εσ|Ντάγκλας Γουόλτον (αριστερά) και Χερντ Χάρτφιλντ σε σκηνή της ταινίας Η ταινία Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ (αγγλ. The Picture of Dorian Gray) είναι δράμα παραγωγής 1945 σε σκηνοθεσία Άλμπερτ Λιούιν. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Όσκαρ Ουάιλντ, που γράφτηκε το 1890, ενώ η διασκευή του σεναρίου έγινε από τον ίδιο τον Λιούιν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Χερντ Χάτφιλντ στον ρόλο του Ντόριαν Γκρέυ, ο Τζορτζ Σάντερς στο ρόλο του Λόρδου Γουότον, η Άντζελα Λάνσμπερι στο ρόλο της Σίμπιλ Βέιν και ο Λόουελ Γκίλμορ στο ρόλο του Μπάζιλ Χόλγουορντ. Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου σε ασπρόμαυρη φωτογραφία, ενώ οι σκηνές στις οποίες απεικονίζεται το πορτραίτο είναι έγχρωμες.
Υπόθεση
Το 1886, στο βικτωριανό Λονδίνο, ο διεφθαρμένος λόρδος Χένρι Γουότον (Τζορτζ Σάντερς), συναντά έναν όμορφο και αγαθό νέο τον Ντόριαν Γκρέυ (Χερντ Χάτφιλντ), ο οποίος ποζάρει ως μοντέλο για τον ταλαντούχο ζωγράφο Μπάζιλ Χόλγουορντ (Λόουελ Γκίλμορ). Ο Μπάζιλ ολοκληρώνει το πορτραίτο, ενώ ο Χένρι προσπαθεί να διαφθείρει το μυαλό και την ψυχή του νέου, ωθώντας τον να ζήσει μια ζωή γεμάτη ηδονές. Ο Μπάζιλ δίνει το πορτραίτο στον Ντόριαν μαζί με το άγαλμα μιας Αιγύπτιας θεότητας με μορφή γάτας και ο όμορφος άνδρας αναρωτιέται τι θα γινόταν αν το πορτραίτο γερνούσε, ενώ εκείνος θα παρέμενε για πάντα νέος. Ο Ντόριαν εύχεται να συμβεί αυτό, λέγοντας ότι θα έκανε τα πάντα για να μείνει για πάντα νέος. Έπειτα ο Ντόριαν πηγαίνει σε ένα κακόφημο μαγαζί του Λονδίνου, στο οποίο εμφανίζεται, η Σίμπιλ Βέιν (Άντζελα Λάνσμπερι), μια τραγουδίστρια επιθεώρησης. Ο Ντόριαν ερωτεύεται τη Σίμπιλ και αποφασίζει να την παντρευτεί, αλλά ο λόρδος Γουότον αντιτίθεται στον γάμο και του προτείνει να δοκιμάσει την τιμή της Σίμπιλ. Η Σίμπιλ ενδίδει στη γοητεία του Ντόριαν κι εκείνος την αφήνει. Τότε ο όμορφος νέος φεύγει για το εξωτερικό και όταν επιστρέφει πληροφορείται από τον λόρδο Χένρι, ότι η Σίμπιλ αυτοκτόνησε. Τα χρόνια περνούν, ο Ντόριαν παραμένει νέος και τίποτα στο πρόσωπο του δεν μαρτυρά τη διαφθορά της ψυχής του. Μόνος μάρτυρας των εγκλημάτων του και των αμαρτιών στις οποίες είναι βουτηγμένος είναι το πορτραίτο το οποίο γερνάει στη θέση του, ενώ η μόνη του ελπίδα για λύτρωση είναι η σχέση του με την ανιψιά του Μπάζιλ, Γκλάντις (Ντόνα Ριντ), που είναι το μοναδικό άτομο στη γη το οποίο ο Ντόριαν αγαπάει αληθινά.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο ίδιος ο σκηνοθέτης της ταινίας Άλμπερτ Λιούιν.
Σύμφωνα με την Άντζελα Λάνσμπερι, ο ηθοποιός Μάικλ Ντάιν που ήταν φίλος της, ήταν ένα από τα υποψήφια ονόματα για τον ρόλο του Ντόριαν Γκρέυ. Ο Ντάιν πρότεινε τη Λάνσμπερι για το ρόλο της Σίμπιλ Βέιν και ο υπεύθυνος για το κάστινγκ στην Metro-Goldwyn-Mayer, τη θεώρησε επίσης κατάλληλη για το ρόλο της Αγγλίδας υπηρέτριας στην ταινία του Τζορτζ Κιούκορ Εφιάλτης (Gaslight 1944). Η Λάνσμπερι συναντήθηκε τόσο με τον Κιούκορ, όσο και με το Λιούιν την ίδια μέρα και έλαβε και τους δυο ρόλους. Η Ντόνα Ριντ που υποδύθηκε την Γκλάντις δεν ήταν ευχαριστημένη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, εφόσον αρχικά της είχαν υποσχεθεί το ρόλο της Σίμπιλ Βέιν. Ο Μπέιζιλ Ράθμποουν ήθελε να αναλάβει τον ρόλο του λόρδου Χένρι Γουότον και πίστευε ότι το γεγονός ότι είχε πρόσφατα ερμηνεύσει τον Σέρλοκ Χολμς θα τον βοηθούσε στο να πάρει το ρόλο, που δόθηκε τελικά στον Τζορτζ Σάντερς. Ο Χερντ Χάτφιλντ θεωρούσε ότι δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφος την περίοδο που γύριζε την ταινία και αναρωτήθηκε πολλές φορές τον λόγο που επελέγη για τον ρόλο του Ντόριαν Γκρέυ. Ο συγκεκριμένος ρόλος στοίχειωσε την μετέπειτα καριέρα του καθώς αναλάμβανε συνεχώς παρόμοιους ρόλους.