cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; (ταινία)
Διανομή Ρόλων
Το 1966, ο Τζακ Γουόρνερ προσέγγισε τον Έντουαρντ Άλμπι λέγοντας του ότι ήθελε να αγοράσει τα δικαιώματα του θεατρικού του, που είχε κάνει πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το 1962 προκειμένου να προσλάβει τη Μπέτι Ντέιβις και τον Τζέιμς Μέισον για τους ρόλους της Μάρθα και του Τζορτζ. Στο σενάριο η Μάρθα κάνει αναφορά στην ταινία της Μπέτι Ντέιβις Το μυστικό του δάσους (Beyond the Forest, 1949) και απαγγέλλει την ατάκα της από την ταινία What a Dump! Ο δραματουργός ενθουσιάστηκε με αυτή την ανάθεση των κύριων ρόλων καθώς πίστευε ότι: Ο Τζέιμς Μέισον ήταν κατάλληλος για το ρόλο κι ανυπομονούσε να δει την Μπέτι Ντέιβις να μιμείται τον εαυτό της απαγγέλοντας τη διάσημη ατάκα της από (Το Μυστικό του Δάσους). Παρόλα αυτά, ο σκηνοθέτης Μάικ Νίκολς (στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα) κι ο σεναριογράφος Έρνεστ Λέμαν φοβούμενοι ότι, σε περίπτωση που προσλάμβαναν τη Ντέιβις και το Μέισον, το κοινό δε θα άντεχε να κάτσει να δει την ολόκληρη την ταινία. Η ένταση που θα δημιουργούταν από τις φωνές μεταξύ της ηλικιωμένης Μάρθας και του μαλθακού Τζορτζ επρόκειτο να κρατήσει δυο ώρες και το αποτέλεσμα με την αρχική διανομή των ρόλων ίσως να ήταν υπερβολικό για τις αντοχές του ανυποψίαστου κοινού. Προτίμησαν λοιπόν την ευκολότερη λύση, δηλαδή να αναθέσουν τους κεντρικούς ρόλους στο δημοφιλέστερο ζεύγος του Χόλιγουντ εκείνη την περίοδο, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Η επιλογή της Τέιλορ, η οποία εκείνη την περίοδο θεωρούταν ως μια από τις ομορφότερες γυναίκες στον κόσμο, για να υποδυθεί την πενηντάχρονη και κακοντυμένη Μάρθα, ήταν αμφιλεγόμενη, αλλά η ηθοποιός πήρε 14 κιλά και η ερμηνεία της, μαζί με εκείνη του Μπάρτον, του Σίγκαλ και της Ντένις έλαβε εξαιρετικές κριτικές. Ο Έντουαρντ Άλμπι εξεπλάγη με την επιλογή της Τέιλορ, αλλά αργότερα δήλωσε ότι ήταν καλή κι ότι ο Μπάρτον ήταν εξαιρετικός, αν και συνέχισε να πιστεύει ότι σε περίπτωση που είχαν αναθέσει τους ρόλους στην Ντέιβις και τον Μέισον, η ταινία θα ήταν λιγότερο πομπώδης και θα διείσδυε σε μεγαλύτερο βαθμό στην ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών.
Γυρίσματα
Οι εσωτερικές σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στο πλατό 8 του Warner Brothers Studio στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια. Η ταινία γυρίστηκε στο Κολέγιο Σμιθ, στο Νορθάμπτον της Μασσαχουσέτης. Ο Νίκολς επέμεινε ότι με την ύπαρξη εξωτερικών γυρισμάτων, θα υπήρχε μεγαλύτερη αληθοφάνεια. Χρόνια αργότερα παραδέχτηκε ότι έκανε λάθος κι ότι αν η ταινία είχε γυριστεί σε στούντιο θα είχε ακριβώς την ίδια αποτελεσματικότητα.
Διαφορές με το Θεατρικό
Η διασκευή του θεατρικού διαφέρει ελαφρώς από το θεατρικό, το οποίο απαρτίζεται μονάχα από τέσσερις ερμηνευτές. Οι δευτερεύοντες ρόλοι που προστέθηκαν στην ταινία είναι ο ιδιοκτήτης του πανδοχείου και η σύζυγός του, που εμφανίζονται για λίγο κι έχουν μόνο μερικές ατάκες.
Το θεατρικό διαδραματίζεται αποκλειστικά στο στο σπίτι της Μάρθας και του Τζορτζ, ενώ στην ταινία υπάρχουν μερικές σκηνές εκτός. Οι σκηνές αυτές διαδραματίζονται στο πανδοχείο, στην αυλή του σπιτιού του Τζορτζ και της Μάρθας καθώς και αυτοκίνητο του ζευγαριού. Κατά τ' άλλα η ταινία παραμένει πιστή στο θεατρικό. Ο Λέμαν χρησιμοποίησε το θεατρικό του Άλμπι ως γνώμονα κι η μοναδική διαφορά στο διάλογο έχει να κάνει με την αθυροστομία: Το άντε πηδήξου της Μάρθας, μετατράπηκε σε Ανάθεμά σε. Παρόλα αυτά στην ευρωπαϊκή έκδοση της ταινίας, το Άντε πηδήξου έχει διατηρηθεί.
Σκληρή γλώσσα και Λογοκρισία
Το θεατρικό έργο του Έντουαρντ Άλμπι, που ανέβηκε το 1962 χαρακτηρίζεται από έντονο διάλογο σε σκληρή γλώσσα που συμπεριλαμβάνει εκφράσεις όπως: Ανάθεμα, γιε σκύλας, άντε πηδήξου, ωραίες ρώγες και πήδα την οικοδέσποινα. Η πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Κρίσης της Κούβας και το κοινό κατέφυγε στο θέατρο για να ξεχάσει την απειλή του πυρηνικού πολέμου, όπου αντίθετα βρέθηκαν μπροστά σε καταστάσεις και σε γλώσσα που είχαν βιώσει μόνο σε πειραματικό θέατρο.
Όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα η Λεγεώνα της Κοσμιότητος της καθολικής εκκλησίας, έδωσε τελεσίγραφο στο στούντιο, απειλώντας ότι αν οι φήμες πάνω στο αντικείμενο της ταινίας ήταν αληθινές ίσως να λογόκριναν την ταινία, απαγορεύοντας την προβολή της σε ανήλικο κοινό. Κράτησαν επιφυλάξεις όμως, λέγοντας ότι θα περίμεναν να δουν την ταινία. Εντονότερη ήταν η αντίδραση της Ένωσης Κινηματογραφιστών Αμερικής, απειλώντας την Warner, χωρίς να περιμένουν την δοκιμαστική προβολή της ταινίας, ότι αν η σκληρή γλώσσα του θεατρικού διατηρούνταν χωρίς αλλαγές δεν επρόκειτο να δώσουν την έγκριση για την προβολή της.
Οι παραγωγοί της Warner Bros. κάθισαν να δουν την ταινία, εφόσον είχε ήδη περάσει από μοντάζ. Παρών στην αίθουσα ήταν ένας δημοσιογράφος του περιοδικού Life, ο οποίος έγραψε την εξής ατάκα ενός από τους παραγωγούς: ''Θεέ μου, έχουμε στα χέρια μας μια βρώμικη ταινία, 7 εκατομμυρίων δολαρίων! ''
Η ταινία θεωρήθηκε ριζοσπαστική για το σκληρό της λόγο και τα σεξουαλικά υπονοούμενα που μέχρι εκείνη την περίοδο δεν ακούγονταν σε ταινίες. Ο Τζακ Βαλέντι που έγινε πρόεδρος της Ένωσης Κινηματογραφιστών Αμερικής εκείνη τη χρονιά κατάργησε τον παλιό Κώδικα Λογοκρισίας κι η Warner συμφώνησε να κάνει μικρές περικοπές μαλακώνοντας λίγο τη σκληρή γλώσσα και να τοποθετήσει προειδοποιητικό σήμα που να ενημερώνει το κοινό για τη σκληρή γλώσσα της ταινίας. Ακόμη και η Λεγεώνα Κοσμιότητος αρνήθηκε να καταδικάσει την ταινία. Ήταν μια άλλη ταινία της ίδιας χρονιάς που ανάγκασε τον Βαλέντι να δημιουργήσει το σύστημα με τους κωδικούς καταλληλότητας τον ταινιών, το Μπλόου Απ (Blow Up, 1966) του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Το σύστημα του Βαλέντι μπήκε σε εφαρμογή την 1 Νοεμβρίου 1968. Λέγεται επίσης ότι ο Τζακ Γουόρνερ προτίμησε να πληρώσει πρόστιμο 5.000 δολαρίων ώστε η ταινία να μείνει όσο το δυνατόν περισσότερο πιστή στο θεατρικό.
Υποδοχή και Βραβεία
Πρόκειται για τη δεύτερη ταινία μετά το Σίμαρον του 1931 που έλαβε υποψηφιότητες σε όλες τις πιθανές κατηγορίες που θα μπορούσε να είναι υποψήφια. Έλαβε 13 υποψηφιότητες, ενώ και οι 4 πρωταγωνιστές προτάθηκαν για Όσκαρ ερμηνειών, όμως μόνο η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και η Σάντι Ντένις βραβεύτηκαν με Όσκαρ Α' Γυναικείου και Β' Γυναικείου Ρόλου αντιστοίχως. Η Τέιλορ δεν ήταν παρούσα στην απονομή εφόσον βρισκόταν στην Αγγλία. Δήλωσε ότι ο Μπάρτον δεν μπορούσε να ταξιδέψει μαζί της καθώς φοβόταν τα αεροπλάνα και δεν ήθελε να τον αφήσει μόνο του. Ο Ρίτσαρντ Μπάρτον, που πιθανόν να ήξερε ότι επρόκειτο να χάσει από τον Πολ Σκόφιλντ, έλαβε την 4η του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου χάνοντας τελικά από τον Πολ Σκόφιλντ που κρίθηκε νικητής για την ερμηνεία του, ως Τόμας Μορ στην ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (A Man for all Seasons, 1966). Η ταινία έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από το Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές κι ο Μάικ Νίκολς που βρέθηκε για πρώτη φορά υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας έχασε το βραβείο από τον βετεράνο Φρεντ Τσίνεμαν. Συνολικά η ταινία βραβεύτηκε με 5 Όσκαρ. Η ταινία βραβεύτηκε επίσης με Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίας. Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση
Εισπράξεις
Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξεως των 10.3 εκατομμυρίων δολαρίων το 1966.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλεξ Νορθ Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μασαχουσέτη Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχική υγεία
Volvo
Η AB Volvo (ή Aktiebolaget Volvo, στα ελληνικά: Βόλβο) είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες κατασκευής φορτηγών, λεωφορείων, βαρέων οχημάτων και βιομηχανικών μηχανημάτων. Η εταιρεία ιδρύθηκε στις 10 Αυγούστου 1926 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, μετά την απόσχιση τμήματος της εταιρείας κατασκευής ρουλεμάν και ανταλλακτικών SKF (Svenska Kullagerfabriken AB), με την παραγωγή οχημάτων να ξεκινάει στις 14 Απριλίου 1927. Σήμερα, η Volvo Cars (ελληνικά: Αυτοκίνητα Βόλβο), δηλαδή ο κλάδος των επιβατικών αυτοκινήτων, έχει πουληθεί από την Ford Motor Company (ελληνικά: Φορντ Μότορ Κόμπανυ) στην κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Geely από το 2010.
Ιστορία
Volvo (ελληνικά: Βόλβο) στα λατινικά σημαίνει "κυλάω" ή "γυρνώ". Το όνομα Volvo κατοχυρώθηκε αρχικά τον Μάιο του 1911 ως ξεχωριστή εταιρεία μέσα στην SKF AB και ως εμπορικό σήμα με την πρόθεση να χρησιμοποιηθεί ως όνομα για μια ειδική σειρά ανταλλακτικών. Η ιδέα αυτή σύντομα εγκαταλείφθηκε και η SKF αποφάσισε να χρησιμοποιεί το όνομα και σήμα «SKF» για όλα της τα προϊόντα. Η εταιρεία Volvo AB δεν είχε αναπτύξει καμία δραστηριότητα μέχρι τις 10 Αυγούστου 1926, όταν ο οικονομολόγος και Διευθυντής Πωλήσεων της SKF Assar Gabrielsson (ελληνικά: Άσσαρ Γκάμπριελσον) και ο μηχανικός Gustav Larson (ελληνικά: Γκούσταβ Λάρσον) μετά από ένα χρόνο προετοιμασίας (που περιελάμβανε την παραγωγή 10 πρωτοτύπων), οργάνωσαν την εταιρεία παραγωγής αυτοκινήτων Volvo AB μέσα στον όμιλο SKF. Σύντομα, η Volvo AB εισήχθη στο Χρηματιστήριο της Στοκχόλμης το 1935 και η SKF αποφάσισε τότε να πουλήσει τις μετοχές της εταιρείας που διέθετε. 300px|thumb|right|Η έναρξη της παραγωγής του Volvo ÖV4 το 1927.
Η πρώτη σειρά μοντέλων της Volvo, ονομάστηκε «ÖV4» (Öppen vagn [Open wagon / ανοιχτό αυτοκίνητο] με 4-κύλινδρο κινητήρα) και ξεκίνησε να παράγεται στις 14 Απριλίου 1927. Μόλις 996 αντίτυπα παρήχθησαν μεταξύ του 1927 και του 1929. Το Volvo ÖV4 αντικαταστάθηκε από το PV651 τον Απρίλιο του 1929. Η πρώτη μεγάλη εμπορική επιτυχία της Volvo στα αυτοκίνητα ήρθε με το PV444 που παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1944.
Ο συνολικός Όμιλος Volvo σήμερα απασχολεί σχεδόν 100 χιλιάδες υπαλλήλους, με την παραγωγή του να απλώνεται σε 25 χώρες και τις πωλήσεις του σε 185 χώρες. Ο Όμιλος παρέχει ολοκληρωμένες υπηρεσίες σε χρηματοδότηση και συντήρηση. Οι πωλήσεις του Ομίλου για το 2004 έφεραν έσοδα 22 δισεκατομμύρια δολάρια. Το 20% του Ομίλου ανήκει στη Renault (ελληνικά: Ρενό).
Αλλαγή στρατηγικής
Ανάμεσα στους λόγους για τους οποίους ο Όμιλος αποφάσισε να πουλήσει το τμήμα επιβατικών οχημάτων, ήταν το υψηλό κόστος εξέλιξης σε συνδυασμό με το τότε σχετικά μικρό μέγεθος της εταιρείας. Η νέα στρατηγική κατευθύνθηκε προς την ανάπτυξη του Ομίλου ως κατασκευαστή βαρέων οχημάτων, όπου ήδη κατείχε ένα αρκετά μεγάλο μερίδιο της αγοράς. Η πώληση της Volvo Cars ανακοινώθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1998 και μέσα στον επόμενο χρόνο η πώληση στην Ford αντί τιμήματος 6,45 δισεκατομμυρίων δολαρίων ολοκληρώθηκε. Ο Όμιλος χρησιμοποίησε τα έσοδα από την πώληση του τμήματος επιβατικών οχημάτων για την χρηματοδότηση της εξαγοράς της Scania, μιας άλλης σουηδικής εταιρείας κατασκευής φορτηγών. Η συμφωνία όμως δεν προχώρησε, όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή την σταμάτησε για λόγους ανταγωνισμού. Τότε, η Volvo απέκτησε το τμήμα βαρέων οχημάτων της γαλλικής Renault και την αμερικανική εταιρεία φορτηγών Mack Trucks.
Το σλόγκαν της Volvo Cars «Volvo for life» (Volvo για μια ζωή) αναφέρεται τόσο στην αξιοπιστία, όσο και στην ασφάλεια των αυτοκινήτων της. Η Volvo είναι παγκοσμίως γνωστή για το υψηλό επίπεδο παρεχόμενης ασφάλειας για τα οχήματά της. Σήμερα μάλιστα, στα πλαίσια του έργου SARTRE, η Volvo σχεδιάζει αυτόνομα αυτοκίνητα, τα οποία θα κινούνται μόνα τους στο δρόμο.
Το σήμα της Volvo
Η ονομασία της Volvo (που στα λατινικά σημαίνει "κυλάω") σε συνδυασμό με το λογότυπο της εταιρείας (το οποίο συχνά αρκετοί μπερδεύουν με το σύμβολο του ανδρικού φύλου) το οποίο ήταν το σύμβολο των αλχημιστών για τον σίδηρο, σημαίνει "Δύναμη που κυλά" ("Rolling Strength").
Τομείς
Ο Όμιλος Volvo είναι οργανωμένος στους ακόλουθους τομείς: 260px|thumb|right|Volvo A25D.
Μικρότερες εταιρείες
Οι διάφοροι τομείς του Ομίλου υποστηρίζονται από κάποιες μικρότερες εταιρείες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Σουηδίας Κατηγορία:Κατασκευαστές λεωφορείων Κατηγορία:Κατασκευαστές φορτηγών
Γεράσιμος Κανέλλος
Ο Γεράσιμος Μάκης Κανέλλος (Αθήνα, 25 Αυγούστου 1987) είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με τα χρώματα του Πήγασου Πολίχνης στη Βόλεϊ Λιγκ (περίοδος 2022–23) στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Ο Γεράσιμος Κανέλλος ξεκίνησε το βόλεϊ το 2001 σε ηλικία 14 ετών στον σύλλογο Α.Ο. Δεξαμενής Μεταμόρφωσης και το 2004 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 2005. Κατά τη διετία 2005–07, ο Κανέλλος αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική κατηγορία, αρχικά στον Α.Ο. Δεξαμενής Μεταμόρφωσης (2005–06) κι έπειτα στον Αριστοτέλη Σκύδρας (2006–07). Το 2007 μετεγγράφη στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για τέσσερα χρόνια. Με τη μεγάλη ομάδα εκείνης της εποχής του Ηρακλή κατέκτησε το Ασημένιο μετάλλιο στο Τσάμπιονς Λιγκ το 2009 και το Πρωτάθλημα Ελλάδας περιόδου 2007–08.
Το 2011 επέστρεψε στον Ολυμπιακό για δεύτερη φορά στην καριέρα του, ωστόσο το πέρασμά του αποδείχθηκε σχετικά σύντομο καθώς ένα χρόνο αργότερα ανηφόρισε και πάλι προς τη Θεσσαλονίκη, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του ΠΑΟΚ.
Το 2013 μετεγγράφη στον Παμβοχαϊκό, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια καθώς το καλοκαίρι του 2015 αποφάσισε να μεταγραφεί στον Παναθηναϊκό. Στην ομάδα της Αθήνας αγωνίστηκε για ένα έτος. Στη συνέχεια αγωνίστηκε διαδοχικά στον Ηρακλή Χαλκίδας την Α.Ε.Κ. τον Παμβοχαϊκό και την ίδια περίοδο (2019–20) στον Φοίνικα Σύρου.
Το ξεκίνημα της περιοδου 2020–21 τον βρίσκει και πάλι στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, όμως η αποχώρηση του Γηραιού από το πρωτάθλημα αλλά και η αναβολή της Βόλεϊ Λίγκ τον "ταξιδεύουν" στην Αγγλία για λογαριασμό της Πολόνια Λονδίνου, όπου συναντάει ως συμπαίκτη τον Ανέστη Δαλακούρα και ως προπονητή τον Βαγγέλη Κουτουλέα. Τον Ιανουάριο του 2021 αποδέχεται πρόταση του ΠΑΟΚ, στον οποίο αγωνίζεται μέχρι το τέλος της περιόδου. Στη συνέχεια παραμένει στη Βόρειο Ελλάδα, αγωνιζόμενος με τα χρώματα του Αριστοτέλη Σκύδρας (2021–2022) και του Πήγασου Πολίχνης (2022–23).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Γεράσιμος Κανέλλος έχει πραγματοποιήσει με την ελληνική εθνική ομάδα πετοσφαίρισης 38 διεθνείς συμμετοχές, και συμμετείχε στην ομάδα που κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στην Ευρωπαϊκή Λίγκα το 2014.
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Τσάμπιονς Λιγκ
Εθνικά Πρωταθλήματα
'''1 Πρωτάθλημα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
Κύπελλο Ελλάδας
'''2 Σούπερ Καπ Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Παμβοχαϊκού Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Φοίνικα Σύρου
SummerSlam
thumb|350px|right|Εικόνα από την διεξαγωγή του SummerSlam 2009
Το SummerSlam (ελλ.: καλοκαιρινός πάταγος) είναι μία ετήσια διοργάνωση πληρωμής ανά προβολή του WWE που διεξάγεται κάθε Αύγουστο, συνήθως μετά τις 15 του μήνα. Είναι μια από τις πιο ιστορικές διοργανώσεις της εταιρείας επαγγελματικής πάλης, καθώς υπάρχει από το 1988. Από πολλούς ονομάζεται 'το μεγαλύτερο γεγονός του καλοκαιριού για το WWE.
Ιστορία
Το πρώτο SummerSlam διεξήχθη τον Αύγουστο του 1988 στην Νέα Υόρκη και στο γνωστό στάδιο της πόλης, Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν. Από τότε διοργανώνεται ανελλιπώς κάθε χρόνο και είναι ένα από τα τέσσερα μεγάλα Pay Per Views της εταιρείας (γνωστά και ως Big Four), μαζί με την WrestleMania, το Royal Rumble και το Survivor Series.
Σημαντικότητα
Η WrestleMania θεωρείται το σημαντικότερο γεγονός της επαγγελματικής πάλης. Όμως δεν είναι πολλά τα Pay Per Views που μπορούν να συγκριθούν μαζί της. Το μοναδικό ίσως που συγκεντρώνει τόσα βλέμματα πάνω του, όσο η 'Mania, είναι το SummerSlam, που έχει πάρει από πολλούς, τον χαρακτηρισμό 'WrestleMania του καλοκαιριού'.
Δημιουργία
Η δημιουργία του έγινε όταν ο πρόεδρος του WWE, Βινς Μακμάν, θέλησε να έχει ένα μεγάλο Pay Per View κάθε εποχή. Η μόνη που δεν είχε, ήταν το καλοκαίρι και η ονομασία του είναι χαρακτηριστική (Summer Slam = Καλοκαιρινός Πάταγος). Επίσης, προσπάθησε να έχει την ίδια σημαντικότητα με την WrestleMania, βάζοντας μερικές χρονιές διάφορες σημαντικές επιστροφές παλαιστών, αλλά και πολλούς διάσημους.
Κέιτ Μάλγκριου
Η Κέιτ Μάλγκριου (πλήρες όνομα: Κάθριν Κιέρναν Μαλγκριου, αγγλικά: Kate Malgrew, γεν. 29 Απριλίου 1955) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι ευρέως γνωστή για τον ρόλου της Captain Kathryn Janeway στο Star Trek: Voyager και της Galina «Red» Reznikov για το Orange Is the New Black. Αρχικά έγινε γνωστή από τον ρόλο της Μαίρη Ράιαν στην καθημερινή σαπουνόπερα Ryan's Hope. Η ίδια έχει κερδίσει ένα Βραβείο Critics' Choice Television, ένα βραβείο Saturn, ένα βραβείο Obie, και τρία Screen Actors Guild, και επίσης έχει επίσης προταθεί για μια Χρυσή Σφαίρα και για ένα βραβείο Primetime Emmy. Είναι ενεργό μέλος του Εθνικού Συμβουλευτικού Συμβουλίου της Ένωσης Αλτσχάιμερ και της φωνής του συστήματος MetroHealth του Κλίβελαντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Ορχιδέα
Τα μεγαλύτερα γένη της οικογένειας είναι τα ακόλουθα:
Επίσης είναι εξαιρετικά δημοφιλή τα ακόλουθα καλλιεργούμενα γένη:
Από την εισαγωγή τροπικών ειδών κατά τον 19ο αιώνα, οι κηπουροί έχουν δημιουργηθεί πάνω από 100.000 υβρίδια και ποικιλίες.
Εξάπλωση
Οι ορχιδέες είναι κοσμοπολίτικες, καταλαμβάνοντας σχεδόν κάθε οικοσύστημα, εκτός από ερήμους και παγοκαλύμματα. Η πλειοψηφία των ειδών της όμως φύεται στις τροπικές χώρες, κυρίως στην Ασία και την Κεντρική και Νότια Αμερική. Βρίσκονται ακόμη πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, στη Νότια Παταγωνία, ακόμη και στο Μακάριο Νησί, κοντά στην Ανταρκτική.
Η κατανομή των γενών της αποδίδεται περίπου από την παρακάτω λίστα:
Ταξινόμηση οικογένειας
Η ταξινόμηση της οικογένειας ορχιδέων εξελίχθηκε αργά τα τελευταία 150 χρόνια, αρχίζοντας με τον Λινναίο, που το 1753 αναγνώρισε 8 γένη. Ο ντε Ζισιέ αναγνώρισε με τη σειρά του ότι οι ορχιδέες αποτελούν ολόκληρη ξεχωριστή οικογένεια το 1789. Ο Όλοφ Σβαρτς αναγνώρισε 25 γένη το 1800. Ο Λουί Κλοντ Ρισάρ το 1817 δημοσίευσε μια περιγραφική ορολογία για τις ορχιδέες. Το επόμενο βήμα στην ταξινόμηση έγινε την περίοδο 1830-1840 από τον Τζον Λίντλεϊ που αναγνώρισε 4 υποοικογένειες. Γενικά θεωρήθηκε ως ο «πατέρας της ταξινόμησης των ορχιδέων». Το επόμενο σημαντικό βήμα έγινε από τον Τζορτζ Μπένθαμ το 1881 με μια νέα ταξινόμηση, αναγνωρίζοντας περιγραφές για πρώτη φορά. Οι επόμενες μεγάλες συνεισφορές έγιναν από τους Φίτσερ (Pfitzer) (1887), Σλέχτερ (1926), Μάνσφελντ (1937), Ντρέσλερ και Ντόντσον (1960), Γκαράι (1960, 1972), Φερμόιλεν (1966), ξανά Ντρέσλερ (1981) και Μπερνς-Μπάλο και Φανκ (1986).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://anthemionflowers.com/attica_el/blog/post/phalenopdis-flower-care
Λεονίντ Μπουριάκ
Ο Λεονίντ Ιόσιφοβιτς Μπουριάκ (ρωσ. Леонид Иосифович Буряк, γενν. 10 Ιουλίου 1953, Οδησσός, Ουκρανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι πρώην Σοβιετικός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον χώρο της μεσαίας γραμμής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της Ντιναμό Κιέβου, ενώ υπήρξε διεθνής με την Εθνική της Σοβιετικής Ένωσης, με την οποία συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982. Ακόμη κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο τουρνουά ποδοσφαίρου των Ολυμπιακών Αγώνων του 1976. Μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε με την προπονητική, διατελώντας μεταξύ άλλων ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Ουκρανίας.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Μπουριάκ γεννήθηκε το 1953 στην Οδησσό της σημερινής Ουκρανίας και ξεκίνησε την καριέρα του σε επίπεδο ανδρών το 1970 από την ΦΚ Τσερνομόρετς, με την οποία αγωνίστηκε στη Β΄ Κατηγορία της ΕΣΣΔ, διάστημα για το οποίο έχουν καταγραφεί 52 συμμετοχές του, τις οποίες πλαισίωσε με 9 τέρματα.
Ακολούθησε το 1973 η μεταγραφή του στη Ντιναμό Κιέβου στην οποία ο Μπουριάκ έμεινε για δέκα χρόνια, συμμετέχοντας σε 304 αγώνες πρωταθλήματος και πετυχαίνοντας 56 γκολ. Ως ποδοσφαιριστής της Ντιναμό πανηγύρισε στις διοργανώσεις της Σοβιετικής Ένωσης την κατάκτηση 5 πρωταθλημάτων, 3 κυπέλλων και ενός σούπερ καπ. Ακόμη, ήταν βασικό στέλεχος στην πορεία της ομάδας προς την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων της σεζόν 1974/75, όπου αγωνίστηκε και στην νίκη με 3-0 επί της ουγγρικής Φερεντσβάρος στον τελικό που διεξήχθη στη Βασιλεία της Ελβετίας. Αποχώρησε από τη Ντιναμό το 1984 και μνημονεύεται ως ένας από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του συλλόγου.
Αποχωρώντας από τη Μέταλιστ, ο Μπουριάκ πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της καριέρας του στις χαμηλές κατηγορίες της Φινλανδίας παίζοντας για τις KPT-85 και VanPa. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1990.
Με την Εθνική της Σοβιετικής Ένωσης ο Μπουριάκ αγωνίστηκε από το 1972 μέχρι το 1983 συνολικά 49 φορές πετυχαίνοντας 8 τέρματα. Ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1982, χωρίς ωστόσο να πάρει χρόνο συμμετοχής. Παράλληλα συμμετείχε με τη ΕΣΣΔ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στο τουρνουά ποδοσφαίρου, αγωνιζόμενος και στα 5 παιχνίδια που έδωσαν οι Σοβιετικοί.
Ως προπονητής
Μετά το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας, ο Μπουριάκ παρέμεινε στον χώρο του ποδοσφαίρου από τη θέση του προπονητή. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε επί σειρά ετών προπονητής της Τσερνομόρετς και είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον πάγκο της ρωσικής Άρσεναλ Τούλα. Το 2002 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Ουκρανίας ενόψει της προκριματικής φάσης του EURO 2004. Αποχώρησε μετά το τέλος των προκριματικών, όπου οι Ουκρανοί κατετάγησαν τρίτοι στον όμιλό τους, πίσω από την Ελλάδα και την Ισπανία. Επί θητείας του, η Ουκρανία σημείωσε 5 νίκες, 6 ισοπαλίες και 8 ήττες σε 18 αναμετρήσεις.
Το 2005 ήταν για μικρό χρονικό διάστημα προπονητής της Ντιναμό Κιέβου ως αντικαταστάτης του Γιόζεφ Σάμπο, ωστόσο απομακρύνθηκε λόγω ανεπιτυχών αποτελεσμάτων. Στη συνέχεια διετέλεσε τεχνικός διευθυντής του ίδιου συλλόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορπέντο Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Οδησσίτες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μεταλίστ Χάρκιβ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ουκρανίας Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατάλογος υπηρεσιών πληροφοριών
Παρακάτω είναι ένας κατάλογος υπηρεσιών πληροφοριών του κόσμου.
Λουί Λανσανά Μπεαβογκί
Ο Λουί Λανσανά Μπεαβογκί (Louis Lansana Beavogui, 1923-1984) υπήρξε πολιτικός από τη Γουινέα. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 1972 ως το 1984 και υπηρέτησε για βραχύβια θητεία ως μεταβατικός πρόεδρος το 1984.
Βιογραφικά στοιχεία και πολιτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Μασεντά της νότιας Γουινέας στις 28 Δεκεμβρίου 1923 και ήταν μέλος της εθνοτικής ομάδας Λομά. Σπούδασε στην Ιατρική και Φαρμακευτική Σχολή της Ντακάρ, πρωτεύουσας της Σενεγάλης. Αρχικά εργάστηκε ως βοηθός στην Γκεκεντού και έπειτα ως αρχίατρος στην Κισιντουγκού. Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1953 ως δημοτικός σύμβουλος. Σε ηλικία 31 ετών εξελέγη δήμαρχος της Κισιντουγκού το 1954 και τον Ιανουάριο του 1956 αναδείχθηκε μέλος της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, ως ένας από τους τρεις αντιπροσώπους της Γαλλικής Γουινέας. Επί προεδρίας του Αχμέτ Σεκού Τουρέ, ο Μπεαβογκί διορίστηκε στην κυβέρνηση στο υπουργείο Οικονομικών και Σχεδιασμού όταν η Γουινέα κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1958. Στη συνέχεια έγινε υπουργός Εξωτερικών το 1961, θέση στην οποία παρέμεινε ως τον Οκτώβριο του 1966. Μετά την παραχώρηση ασύλου στον ανατραπέντα Γκανέζο πρόεδρο Κουάμε Νκρούμαχ, οι αρχές στην Γκάνα έθεσαν υπό κράτηση τον Μπεαβογκί στο αεροδρόμιο της Ακρά, ενώ μετέβαινε αεροπορικώς στην Αιθιοπία για τη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας το 1966. Τον Μάιο του 1969 επανήλθε στο χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών.
Κατά τη λήξη του 9ου συνεδρίου του κυβερνώντος κόμματος (PDG) στις 25 Απριλίου 1972, ο πρόεδρος Τουρέ ανακοίνωσε ότι ο Μπεαβογκί θα γινόταν πρωθυπουργός. Έτσι έγινε το πρώτο πρόσωπο που υπηρέτησε στη νεοσύστατη θέση, από τις 26 Απριλίου 1972 ως τις 3 Απριλίου 1984.
Μεταβατική προεδρία κα στρατιωτικό πραξικόπημα
Ο Τουρέ απεβίωσε στις 26 Μαρτίου 1984 και ο Μπεαβογκί τον διαδέχθηκε ως μεταβατικός πρόεδρος μέχρι τις 3 Απριλίου, οπότε ανατράπηκε σε στρατιωτικό πραξικόπημα από τον Λανσανά Κοντέ και τον Ντιαρά Τραορέ.
Ο ανατραπείς πρωθυπουργός, ο οποίος υπέφερε από διαβήτη συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Κιντιά, για να μεταφερθεί στη συνέχεια για νοσηλεία στην Κονακρί. Πέθανε από την ασθένειά του ενώ νοσηλευόταν στην πρωτεύουσα της Γουινέας στις 19 Αυγούστου 1984.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουινέας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γουινέας
1298 Νοκτούρνα
Η Νοκτούρνα (Nocturna) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,832. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική λέξη που σημαίνει «νυχτερινή».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νοκτουρνα
Μοσάντ
Η Μοσάντ (εβραϊκά: הַמוֹסָד, αραβικά: الموساد το Ινστιτούτο), επισήμως Ινστιτούτο Πληροφοριών και Ειδικών Αποστολών (εβραϊκά: המוסד למודיעין ולתפקידים מיוחדים, προφέρεται: Ha-Mossad le-Modi'in ule-Tafkidim Meyuhadim, αραβικά: الموساد للاستخبارات والمهام الخاصة, προφέρεται: al-Mōsād lil-Istikhbārāt wal-Mahāmm al-Khāṣṣah), είναι η κύρια οργάνωση συγκέντρωσης και ανάλυσης πληροφοριών του Ισραήλ. Επίσης, έχει παραστρατιωτικές (συμπεριλαμβανομένων και πολιτικών δολοφονιών) και αντιτρομοκρατικές αρμοδιότητες. Ο ετήσιος προϋπολογισμός της υπολογίζεται σε περίπου 2,73 δισεκατομμύρια δολάρια και εκτιμάται ότι απασχολεί άμεσα περίπου 7.000 άτομα, καθιστώντας την σημαντικότερη οργάνωση κατασκοπείας στον κόσμο. Επειδή κανένας νόμος δεν ορίζει τον σκοπό, τους στόχους, τους ρόλους, τις αποστολές, τις εξουσίες ή τον προϋπολογισμό της, και επειδή είναι απαλλαγμένη από τους συνταγματικούς νόμους του κράτους του Ισραήλ, η Μοσάντ έχει χαρακτηριστεί βαθύ κράτος.
Αντίστοιχες υπηρεσίες άλλων χωρών είναι η CIA των Ηνωμένων Πολιτειών, η SIS του Ηνωμένου Βασιλείου, η ΜΙΤ της Τουρκίας, η FSB της Ρωσίας και η ΕΥΠ της Ελλάδας.
Ιστορία
Τον Ιούλιο του 1949 ο Ρουβέν Σιλόα, στενός συνεργάτης του Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, πρότεινε την ίδρυση μιας κεντρικής υπηρεσίας για την οργάνωση και επίβλεψη των δραστηριοτήτων συγκέντρωσης πληροφοριών και ασφάλειας της χώρας.
Στις 13 Δεκεμβρίου 1949 ο Μπεν Γκουριόν διέταξε την ίδρυση ενός "Ινστιτούτου Συνεργασίας" που να επιβλέπει το πολιτικό τμήμα και να διευθύνει την εσωτερική ασφάλεια και τις διάφορες στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών. Αυτή θεωρείται και η ημερομηνία ίδρυσης της Μοσάντ.
Η Μοσάντ ξεκίνησε υπό τη διεύθυνση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών. Το Μάρτιο του 1951 ο Μπεν Γκουριόν, με σκοπό την ενίσχυση των δραστηριοτήτων της και την ένωση όλων των υπηρεσιών συγκέντρωσης ξένων πληροφοριών, διέταξε την αναδιοργάνωση της υπηρεσίας. Μια ανεξάρτητη, κεντρική αρχή δημιουργήθηκε για να χειρίζεται όλες τις δραστηριότητες συγκέντρωσης ξένων πληροφοριών. Αυτή η αρχή αποκαλείται απλά Αρχή και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της Μοσάντ. Τότε ανεξαρτητοποιήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών και βρίσκεται υπό την απευθείας εποπτεία του Πρωθυπουργού. Το 1959 έφερε τον Άντολφ Άιχμαν για να δικαστεί στο Ισραήλ.
Στη δεκαετία του 1970 η Μοσάντ μαζί με την ΜΙΤ (αντίστοιχη της Τουρκίας) και την περιβόητη Σαβάκ (της Περσίας) δημιούργησαν κοινή συνεργασία που είχε ονομασθεί Τριντέντ (= Τρίαινα) διά της οποίας μέλη της Μοσάντ εισχώρησαν επίσημα στις άλλες δύο χώρες για κοινή συνεργασία και πληρέστερη ανάπτυξη πληροφοριακών δικτύων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπηρεσίες πληροφοριών Κατηγορία:Πολιτική του Ισραήλ
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Γρηγόριος Γ΄
Ο Αρχιεπίσκοπος Γρηγόριος Γ΄ (κατά κόσμον Γρηγόριος Μανιατόπουλος, Μπουτζά Σμύρνη, 22 Δεκεμβρίου 1912 - Αθήνα, 11 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Έλληνας κληρικός και θεολόγος, επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκαθήμενος της Αυτόνομης Εκκλησίας του Όρους Σινά με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1912 στο χωριό Μπουτζά κοντά στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας, όπου έλαβε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε ελληνικό σχολείο. Το 1922 μετακόμισε με την οικογένειά του αρχικά στην Ελλάδα και αργότερα στην Ηλιούπολη Καΐρου, όπου έμεναν οι συγγενείς του.
Το 1924, εισήχθη στην Αμπέτειο Σχολή του Καΐρου, όπου αποφοίτησε από το τμήμα ανθρωπιστικών επιστημών. Το 1928, ο δάσκαλος και πνευματικός του πατέρας, ο νεοεκλεγείς Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Πορφύριος Γ΄, συνέστησε στον νεαρό να σπουδάσει στη Σχολή Άγιος Αθανάσιος της Αλεξάνδρειας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έγινε δεκτός στο προαύλιο της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά όπου και φόρεσε ράσο για πρώτη φορά.
Διδακτική δραστηριότητα
Το 1932, αφού αποφοίτησε από τη σχολή, διορίστηκε δάσκαλος στο μοναστικό δημοτικό σχολείο της Ραϊθώ. Εκεί, με τις προσπάθειές του λειτούργησε κυριακάτικο κατηχητικό σχολείο με το όνομα του ''Αγ. Ιωάννης της Σκάλας''.
Το 1933 εκάρη μοναχός, χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο Γ΄ και στάλθηκε για σπουδές στη Θεολογική Σχολή Αθηνών του ΕΚΠΑ. Στις 25 Δεκεμβρίου 1938, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Αθήνα, επέστρεψε στο Κάιρο και διορίστηκε Αντιγραμματέας του μετοχίου της μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Κάιρο.
Από τον Αύγουστο του 1939, μετά τον θάνατο του αναπληρωτή διευθυντή της Αμπετείου Σχολής, Αρχιμανδρίτη Ανδρόνικου (απόφοιτος της Θεολογικής Ακαδημίας Κιέβου), στη θέση του διορίστηκε ο Γρηγόριος, ο οποίος πήρε τη θέση του καθηγητή και του αντιπροέδρου, ενώ ταυτόχρονα ενεργούσε ως ο αρχιγραμματέας και ταμίας του μετοχίου στο Κάιρο.
Το 1940 χειροτονήθηκε ιερέας και το 1943 πρωτοσύγκελος. Το 1945 προήχθη στο βαθμό του αρχιμανδρίτη.
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ
Στις 4 Ιανουαρίου 1969 εξελέγη ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά και Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊφά, όμως λόγω της κατάληψης της χερσονήσου του Σινά από τους Ισραηλινούς, η επισκοπική χειροτονία του και η ανάδειξη του ως Αρχιεπισκόπου δεν έγινε στα Ιεροσόλυμα, αλλά στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 1969, όπου ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Βενέδικτος απέστειλε τρεις μητροπολίτες. Εκεί, μαζί με τον Έξαρχο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, Αρχιεπίσκοπο Ελευθεροπόλεως Χρύσανθο, πραγματοποιήθηκε η ενθρόνισή του. Εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην τελετή ήταν ο Επίσκοπος Ηλιουπόλεως, Διονύσιος.
Για να φτάσει στην έδρα του, στη Χερσόνησο του Σινά, που είχε καταληφθεί από τα ισραηλινά στρατεύματα, ο Αρχιεπίσκοπος Γρηγόριος αναγκάστηκε να καταφύγει στη βοήθεια του διεθνούς Ερυθρού Σταυρού.
Το 1972, υπέστη σοβαρό επεισόδιο καρδιακής νόσου, αλλά συνέχισε να εκτελεί τα καθήκοντα του. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1973 και ενώ βρισκόταν στην Αθήνα για διακοπές, ανέβασε πυρετό και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο. Εκεί, αφού εξομολογήθηκε και κοινώνησε τη Θεία Ευχαριστία, πέθανε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1973 τελέστηκε η κηδεία και η ταφή του στο Ίδρυμα του Όρους Σινά στην Αθήνα από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Βενέδικτο.
Επιστημονική δραστηριότητα
Ήταν γνωστός ως ταλαντούχος δάσκαλος και θεολόγος. Ανάμεσα στα έργα του είναι 18 βιβλία για την ιστορία του Σινά («Εορτασμός της 1400ης επετείου της ίδρυσης της Μονής Σινά», Κάιρο, 1967· «Οδηγός για το Σινά», Κάιρο, 1960, κ.ά.), της Αμπετείου Σχολής· κατάλογος 4.000 αρχαίων βιβλίων της βιβλιοθήκης της Μονής (από το 1540 έως το 1900)· έργα για τη Βυζαντολογία («XII Byzantological Congress. Method of Preserving Sinai Icons», Κάιρο, 1963) και την ομιλητική (Συλλογή κηρύξεων σε δύο τόμους, Κάιρο 1968).
Ήταν ενεργός συνεργάτης της ελληνικής εφημερίδας «Φως» που εκδόθηκε στο Κάιρο.
Η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε ειδικό βραβείο για το έργο του. Το 1961 συμμετείχε σε επιστημονικό συνέδριο Βυζαντινολόγων στο Όκλαντ και το 1966 στην Οξφόρδη.
Κάι Λέο Γιοχάνεσεν
Ο Κάι Λέο Γιοχάνεσεν (Kaj Leo Holm Johannesen, 28 Αυγούστου 1964-) είναι πολιτικός από τα νησιά Φερόε και χρημάτισε πρωθυπουργός από το 2008 ως το 2015. Είναι πρόεδρος του Κόμματος Ένωσης (Sambandsflokkurin).
Προφίλ
Γεννήθηκε στο Τόρσχαβν, στις 28 Αυγούστου του 1964. Ήταν ποδοσφαιριστής με την ομάδα Χάβναρ Μπόλτφελαγκ και αγωνίστηκε επίσης με την εθνική ομάδα των Φερόε την περίοδο 1991-1992. Έπαιζε τερματοφύλακας και έλαβε μέρος στο Euro-92 και στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1994.Το 2004 εξελέγη πρόεδρος του Κόμματος Ένωσης.
Γιώργος Κουλιέρης
Ο Γιώργος Κουλιέρης (γεννημένος στις 1 Νοεμβρίου 1975) είναι Έλληνας παλαίμαχος πετοσφαιριστής και νυν προπονητής πετοσφαίρισης. Έχει ύψος 194εκ και αγωνιζόταν στη θέση του λίμπερο.
Κάι Λέο Γιοχάνεσεν
Πρωθυπουργός
Έγινε πρωθυπουργός διαδεχόμενος τον Γιόανες Άιντεσγκααρτ στις 26 Σεπτεμβρίου του 2008, μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών. Κυβέρνησε ως το 2015, οπότε το κόμμα του ηττήθηκε στις εκλογές. Νέος πρωθυπουργός έγινε ο Άξελ Β. Γιοχάνεσεν.
Γιώργος Κουλιέρης
Καριέρα
Την περίοδο 1994-95 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Ιωνικού Ν.Φιλαδέλφειας, ενώ τη διετία 1995-97 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Φιλία Ηλιουπόλεως. Το 1997 επέστρεψε στον Ιωνικό Ν.Φιλαδέλφειας, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο.
Το 2005 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2007 με εξαίρεση ένα σύντομο ενδιάμεσο πέρασμά του από την ΕΑ Πατρών. Το 2007 επέστρεψε για τρίτη φορά στην καριέρα του στον Πανελλήνιο, ενώ ένα χρόνο αργότερα ανηφόρισε ξανά προς τη Θεσσαλονίκη με προορισμό αυτήν τη φορά τον Ηρακλή.
Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε με την ομάδα της ΑΕΚ, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε για ακόμα μια φορά στον Πανελλήνιο.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Κουλιέρη ήταν ο ΑΟ Καλαμάτας 1980, ενώ την περίοδο 2014-15 αγωνίστηκε με την έταιρη ομάδα της Καλαμάτας, τον τοπικό Ακρίτα, ο οποίος έμελλε να αποτελέσει και τον τελευταίο σταθμό της επαγγελματικής του καριέρας.
Μπιτς Βόλει
Ο Γιώργος Κουλιέρης έχει αγωνιστεί σε αρκετά πανελλήνια πρωταθλήματα μπιτς-βόλει, ενώ έχει καταφέρει να κατακτήσει αυτό της περιόδου 2003-04.
Προπονητική καριέρα
Η πρώτη απόπειρα του Κουλιέρη να αναλάβει πόστο προπονητή σε ομάδα ήταν το 2013 όταν ανέλαβε την ανδρική ομάδα του ΑΟ Καλαμάτας 1980. Ωστόσο, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους η συνεργασία διακόπηκε. Σήμερα, ο Γιώργος Κουλιέρης εργάζεται ως α' προπονητής στην ανδρική ομάδα του Ακρίτα Καλαμάτας.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών
Κάουντ Μπέιζι
Ο Κάουντ Μπέισι (William James " Count Basie (21 Αυγούστου 1904 – 26 Απριλίου 1984) ήταν Αμερικανός πιανίστας της τζαζ, οργανίστας, αρχηγός συγκροτήματος και συνθέτης. Το 1935 σχημάτισε την Count Basie Orchestra, και το 1936 τους πήγε στο Σικάγο για ενασχόληση επί μακρόν και την πρώτη τους ηχογράφηση. Ηγήθηκε της ορχήστρας για σχεδόν 50 χρόνια, δημιουργώντας καινοτομίες όπως η χρήση δύο «σπαστών» τενόρων σαξόφωνων. Πολλοί μουσικοί ήρθαν στο προσκήνιο υπό τη σκηνοθεσία του, συμπεριλαμβανομένων των τενόρων σαξοφωνιστών Λέστερ Γιανγκ και Χέρσελ Έβανς.
Γάμος, οικογένεια και θάνατος
Ο Μπέισι ήταν μέλος της αδελφότητας Ωμέγα Ψι Φι. Στις 21 Ιουλίου 1930 ο Μπέισι παντρεύτηκε τη Vivian Lee Winn, στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι. Χώρισαν λίγο πριν το 1935. Κάποια στιγμή μέσα ή πριν από το 1935, ο ελεύθερος πλέον Μπέισι επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, νοικιάζοντας ένα σπίτι στην οδό West 138th Street 111, στο Μανχάταν, όπως αποδεικνύεται από την απογραφή του 1940. Παντρεύτηκε την Κάθριν Μόργκαν στις 13 Ιουλίου 1940, στο δικαστήριο της King County στο Σιάτλ της Ουάσιγκτον. Το 1942 μετακόμισαν στο Κουίνς. Το μονάκριβο παιδί τους, η Νταϊάν, γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1944. Γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση και οι γιατροί ισχυρίστηκαν ότι δεν θα περπατούσε ποτέ. Το ζευγάρι την κράτησε και τη νοιαζόταν βαθιά, και ειδικά μέσω της κηδεμονίας της μητέρας της, η Νταϊάν έμαθε όχι μόνο να περπατάει αλλά και να κολυμπά. Οι Basies αγόρασαν ένα σπίτι στη νέα γειτονιά του Addisleigh Park μόνο για λευκούς το 1946 στην Adelaide Road και 175th Street, St. Albans, Queens.
Στις 11 Απριλίου 1983 η Κάθριν Μπέισι πέθανε από καρδιακή νόσο στο σπίτι του ζευγαριού στο Freeport, στο νησί Γκραντ Μπαχάμα. Ήταν 67 ετών.
Ο Count Basie πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας στο Χόλιγουντ της Φλόριντα, στις 26 Απριλίου 1984, σε ηλικία 79 ετών.
Η κόρη τους, Νταϊάν, πέθανε στις 15 Οκτωβρίου 2022, από τις επιπλοκές ενός καρδιακού επεισοδίου, που υπέστη λίγες μέρες νωρίτερα.
Επιλεγμένη δισκογραφία
Ο Count Basie έκανε τα περισσότερα άλμπουμ του με τη μεγάλη του μπάντα.
Από το 1929 έως το 1932 ο Μπέισι ήταν μέλος της ορχήστρας του Μπένι Μότεν του Κάνσας Σίτι:
Βραβεία Grammy
Το 1958 ο Μπέισι έγινε ο πρώτος Αφροαμερικανός που κέρδισε βραβείο Grammy.
Grammy Hall of Fame
Μέχρι το 2011, τέσσερις ηχογραφήσεις του Count Basie είχαν εισαχθεί στο Grammy Hall of Fame, ένα ειδικό βραβείο Grammy που καθιερώθηκε το 1973 για να τιμήσει ηχογραφήσεις που είναι τουλάχιστον 25 ετών και που έχουν «ποιοτική ή ιστορική σημασία».
Τιμές
Στις 23 Μαΐου 1985 στον William "Count" Basie απονεμήθηκε, μετά θάνατον, το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας από τον πρόεδρο Ronald Reagan. Το βραβείο παρέλαβε ο Άαρον Γούντγουορντ.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1996 το Ταχυδρομείο των ΗΠΑ εξέδωσε ένα γραμματόσημο των 32 σεντς με τον Κάουντ Μπέισι. Το Basie είναι μέρος του τεύχους Big Band Leaders, το οποίο, με τη σειρά του, είναι μέρος της σειράς Θρύλοι της Αμερικανικής Μουσικής.
Το 2009 εισήχθη στο Hall of Fame του Νιου Τζέρσεϊ.
Τον Μάιο του 2009 ο Μπέισι εισήχθη στο Blues Hall of Fame σε μια τελετή στο Μέμφις, που παρουσιάστηκε από το Ίδρυμα The Blues Foundation.
Εθνικό Μητρώο Ηχογραφήσεων
Το 2005 το τραγούδι του Count Basie " One O'Clock Jump " (1937) συμπεριλήφθηκε από το National Recording Preservation Board στο Εθνικό Μητρώο Ηχογραφήσεων της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Το συμβούλιο επιλέγει τραγούδια σε ετήσια βάση που είναι «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντικά».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Μελτσόρ Ροδρίγκεθ Γκαρθία
Ο  Μελτσόρ Ροντρίγκεζ Γκαρσία (Melchor Rodríguez García) ή "Kόκκινος άγγελος" ήταν Ισπανός αναρχικός με σημαντικό ρόλο στη σωτηρία εθνικιστών αιχμαλώτων ως γενικός επιθεωρητής φυλακών, στις Σφαγές του Παρακουέγιος. Ήταν ο τελευταίος δήμαρχος της Μαδρίτης πριν παραδοθεί η πόλη στο εθνικιστικό στρατόπεδο.
Πρώτα χρόνια
Δούλεψε μεταξύ άλλων ως ταυρομάχος και εντάχθηκε στη CNT το 1920. Ως αναρχικός ήταν ιδρυτικό μέλος της FAI, ενάντια στη λογική της αναρχικής άμεσης δράσης. Ήταν στέλεχος της ομάδας "Los Libertos" ("Απελεύθεροι Σκλάβοι") που δρούσε εντός της FAI.
Δράση στον Ισπανικό Εμφύλιο
Από την αρχή του Ισπανικού Εμφυλίου η ομάδα του "Los Libertos", είχε στρατώνες στη περιοχή "Calle del Duque de Rivas". Το "μοναδικό" σύμφωνα με τον ιστορικό Ruiz ήταν ότι αν και το αρχηγείο φάνταζε ως ένα αναρχικό επαναστατικό δικαστήριο, στη πραγματικότητα αυτό λειτουργούσε ως χώρος ασύλου για τους καταδιωκόμενους εθνικιστές.
Σφαγές του Παρακουέγιος
Παραβρέθηκε στις 6-8 Νοέμβρη στις συσκέψεις που αποφασίστηκε η τύχη των εθνικιστών φυλακισμένων, χωρίς να εκφράσει δημόσια αντιρρήσεις.
Λόγω της δράσης του, οι φυλακισμένοι εθνικιστές του απέδωσαν το προσωνύμιο «Κόκκινος Άγγελος».
Μετά τις σφαγές
Ύστερα από αεροπορικές επιδρομές που προκάλεσαν νεκρούς στο δημοκρατικό στρατόπεδο, όχλος οδηγήθηκε σε φυλακές για να σκοτώσει φυλακισμένους δεξιούς. Εκεί, ο Μελτσόρ Ροδρίγκεθ Γκαρθία, αντιμετώπισε θαρραλέα το πλήθος και εμπόδισε τις δολοφονίες περίπου 1500 ατόμων. Ήρθε σε επαφή με ξένους διπλωμάτες για να βελτιώσει τη ζωή των φυλακισμένων καθώς και ειδοποίησε οικείους τους. Η περίπτωση του λειτούργησε ως ένας επιπλέον επιβαρυντικός παράγοντας στις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ κομμουνιστών και αναρχικών, καθώς απελευθέρωνε κάθε μέρα περίπου 100 φυλακισμένους, από τους οποίους μερικοί κατάφεραν και εντάχθηκαν στο στρατό των εθνικιστών. Τελικά, το στέλεχος των κομμουνιστών, José Cazorla Maure τον κατηγόρησε για σαμποτάζ.
Εναντίον των κομμουνιστών
Στην απελευθέρωση ενός φυλακισμένου, που είχε μεσολαβήσει ο Cazorla για χάρη του Μελτσόρ, ο τελευταίος έδωσε επιζήμια δημοσιότητα για τις συνθήκες κράτησης του, παρότι ο Cazorla τον είχε απελευθερώσει. Τελικά καθαιρέθηκε από την θέση του επιθεωρητή των φυλακών τον Μάρτιο του 1937, αφού υπήρξαν "προστριβές" για διαταγές μετακίνησης φυλακισμένων σε καταναγκαστική εργασία που δόθηκαν από κομμουνιστές ηγέτες. Τον Απρίλη του 1937, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην δημόσια καμπάνια αναρχικών, ενάντια στους κομμουνιστές για συγκεκριμένο περιστατικό (Verardini). Λίγο πριν τα Γεγονότα του Μαΐου του 1937 στη Μαδρίτη ο José Cazorla Maure απαγόρευσε την εφημερίδα της CNT για 2 ημέρες, γιατί δημοσιοποίησε τις κατηγορίες του Μελτσόρ Ροδρίγκεθ Γκαρθία για τις ιδιωτικές φυλακές που είχαν οι κομμουνιστές.
Ως υπαίτιος της καθαίρεσης του καταδείχθηκε ο κομμουνιστής ηγέτης José Cazorla Maure, αν και η απόφαση ήταν πιθανότατα του αναρχικού Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ ο οποίος μεταξύ άλλων έβλεπε καχύποπτα τις θερμές σχέσεις του Μελτσόρ Ροδρίγκεθ Γκαρθία με τους δεξιούς που είχε απελευθερώσει. Ο αντικαταστάτης του συνέχισε την ίδια πολιτική καλής συμπεριφοράς στους αιχμαλώτους χωρίς όμως να δημιουργήσει αμφιλεγόμενες σχέσεις μαζί τους.
Στη συνέχεια διορίστηκε σύμβουλος στη Μαδρίτη. Οι κατηγορίες του για τις ιδιωτικές φυλακές, τις δολοφονίες και τους βασανισμούς εναντίον μελών του δημοκρατικού στρατοπέδου(αναρχικοί, σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι) χρησιμοποιήθηκαν το καλοκαίρι του 1937 για να στοχοποιηθεί ο Cazorla και οι κομμουνιστές, με αποτέλεσμα όπως γράφει ο ιστορικός Antony Beevor να ξεσπάσει τεράστιο σκάνδαλο.
Ευρύτερα, οι πράξεις του οδήγησαν ακόμη και μερικούς από τους συντρόφους του να τον υποψιάζονται ως προδότη, ενώ η γυναίκα του (η οποία τον εγκατέλειψε στις αρχές του 1939) να τον υποψιαζέται ως αφελή και παρασυρμένο από εθνικιστές πράκτορες. Στήριξε το πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης Νεγρίν το 1939 και διορίστηκε από τη κυβέρνηση Κασάντο δήμαρχος της Μαδρίτης. Παρέδωσε επίσημα την πόλη στις δυνάμεις του Φρανθίσκο Φράνκο επειδή "αφελώς" -κατά τον ιστορικό Πολ Πρέστον- θεώρησε ότι αφού δεν είχε εμπλακεί σε πράξεις βίας, δεν είχε κάτι να φοβηθεί.
Φυλάκιση και απελευθέρωση
Με υπεράσπιση από εθνικιστές αιχμαλώτους που είχε διασώσει, διέφυγε της θανατικής ποινής και παρέμεινε 4 χρόνια φυλακισμένος. Αργότερα συμμετείχε σε κάποιες κρυφές αναρχικές δραστηριότητες.
Υστεροφημία
Ομόφωνα το 2016, το δημοτικό συμβούλιο της Μαδρίτης ονόμασε δρόμο της πόλης στη μνήμη του. Του αποδίδεται η ρήση : "Μπορείς να πεθάνεις από μια ιδέα, ποτέ να σκοτώσεις".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Ισπανοί αναρχικοί Κατηγορία:Πασιφισμός
Γεώργιος Δημητριάδης
μικρογραφία|Ανδριάντας του [[Θεόδωρος Δηλιγιάννης|Θεόδωρου Δηλιγιάννη μπροστά στο κτήριο της Παλαιάς Βουλής]] Ο Γεώργιος Δημητριάδης (1880 – 1941), επικαλούμενος ο «Αθηναίος», ήταν Έλληνας γλύπτης.
Γεννήθηκε στην Παλαιά Κόρινθο το 1880 και πέθανε στην Αθήνα στα χρόνια της Κατοχής, το 1941. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας, με καθηγητή το Γεώργιο Βρούτο, περατώνοντας τις σπουδές του το 1900. Έλαβε ως τιμητικές διακρίσεις το Α' Θωμαΐδειο και το Α' Χρυσοβέργειο Βραβείο.
300px|thumb|Προτομή του [[Αχιλλέας Παράσχος|Αχιλλέα Παράσχου, έργο του Γεωργίου Δημητριάδη]] Ο Γεώργιος Δημητριάδης θεωρείται ο πιο παραγωγικός από τους νεοέλληνες γλύπτες, με πλήθος έργων του εγκατεσπαρμένων σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας. Φιλοτέχνησε ανδριάντες και προτομές, μεταξύ των οποίων τα σημαντικότερα είναι:
Ο Γεώργιος Δημητριάδης φιλοτέχνησε επίσης μεγάλο αριθμό ηρώων, όπως τα Ηρώα των Σερρών, του Κιλκίς, του Αιγίου, του Πύργου, της Σαλαμίνας, της Ελευσίνας, της Αμαλιάδας, των Μεγάρων, του Ξυλοκάστρου κ. ά.
Το έργο του περιλαμβάνει και πλήθος γλυπτών συνθέσεων, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν «Το Γυναικείον Κάλλος», «Ψυχρόν Γήρας», «Ο Θάνατος», «Η Σύνεσις και η Ανδρεία», «Πρόμαχος Αθηνά» κ.ά. Εξαιρετικής τέχνης είναι «Ο Σάτυρος», ολόσωμο μαρμάρινο άγαλμα, ύψους 1.20 μ., στον Κήπο του Ζαππείου.
Το έργο του Γ. Δημητριάδη, όπως σημειώνει ο Μ. Στεφανίδης, διακρίνεται σε γενικές γραμμές από ακαδημαϊκές αντιλήψεις και χαρακτήρα μνημειακό, που συνδυάζεται με επιρροές από τα κινήματα του συμβολισμού και της Αρ Νουβό.
Πασσακάλια
Η πασσακάλια ή πασακάλια είναι μουσική φόρμα της εποχής του μπαρόκ, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας είναι το επαναλαμβανόμενο βάσιμο σε τρίσημο ρυθμό. Έλκει την καταγωγή της από την Ισπανία του 17ου αιώνα, όπου πρωτο-εμφανίστηκε ως μουσική χορού, ενώ αργότερα έλαβε τη θέση της στη σουίτα, αλλά και ως αυτόνομο οργανικό κομμάτι. Δείγματα πασσακάλιας έχουμε από τον Φρανσουά Κουπρέν, τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, τον Ντήτριχ Μπουξτεχούντε, αλλά και από σύγχρονους συνθέτες, όπως τον Γκιέργκι Λίγκετι, τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς και τον Βίτολντ Λουτοσλάφσκι.