cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέων του Μπελφόρ
Αιωνιότητα
Ο Λέων εγκαινιάστηκε επισήμως για την εκατονταετηρίδα του το 1981, και ιδιαίτερα στις 18 Σεπτεμβρίου 2011, έπειτα από δυο ημέρες γιορτής και αναπαραστάσεων εμπρός σε 45,000 επισκέπτες, από τον Δήμαρχο του Μπελφόρ, Ετιέν Μπυτζάκ με την ευκαιρία των ημερών πολιτισμού του 2011, που συνέπιπταν με τα 130ά γενέθλια από την αποπεράτωση του γλυπτού. Το Μπελφόρ γιόρταζε επίσης το 2011 τα 140ά γενέθλια από την λήξη της πολιορκίας του 1870-1871.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Αγάλματα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία
Δημήτρης Σαμπάνης
Ο Δημήτρης Σαμπάνης (γεννημένος την 1η Μαρτίου του 1961) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής.
Καριέρα
Ο Δήμήτρης Σαμπάνης υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό Πειραιώς το 1978, σε ηλικία μόλις 17 ετών ετών.
Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 1988 και μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδας του 1980.
Σε ευρωπαικό επίπεδο, ο Δημήτρης Σαμπάνης έφτασε με τους "ερυθρόλευκους" στη φάση των 32 του Κυπέλλου Κόρατς το 1987.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο Σαμπάνης αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Φαίδωνος Ματθαίου, Κώστα Αναστασάτου και Στιβ Γιατζόγλου.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Δημήτρης Σαμπάνης έχει πραγματοποιήσει εννέα συμμετοχές με την Εθνική ομάδα των Εφήβων και τέσσερις συμμετοχές με την Εθνική Ανδρών.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Εφήβων του 1979 και στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ανδρών του 1985.
Εξωτερικοί σύλλογοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
647 Αδελγούνδη
Η Αδελγούνδη (Adelgunde) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,022. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την πριγκήπισσα Αδελγούνδη της Βαυαρίας (1870-1958).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Αδελγούνδης είναι X, ενώ τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αδελγουνδη
Μιχάλης Δώριζας
Ο Μιχάλης Δώριζας (Κωνσταντινούπολη, 16 Απριλίου 1888 - 21 Οκτωβρίου 1957, Πενσιλβάνια) ήταν Έλληνας Ολυμπιονίκης και καθηγητής Γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια.
Βιογραφία
Ο Μιχάλης Δώριζας γεννήθηκε στις 16 Απριλίου του 1888 στην Κωνσταντινούπολη, με οικογενειακή καταγωγή από τα Δωριζάτα της Κεφαλλονιάς. Φοίτησε στη Ροβέρτειο Σχολή της γενέτειράς του. Απεβίωσε στις 21 Οκτωβρίου 1957 στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ.
Αθλητική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία από τον αθλητικό σύλλογο Άρης Μεγάλου Ρεύματος της Κωνσταντινούπολης και τη συνέχισε στον Εθνικό ΓΣ της Αθήνας. Το 1902 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τα χρώματα του Άρη. Κατέκτησε την α' θέση σε σφαιροβολία (με βολή στα 11,26 μ.) και δισκοβολία (34,32), ενώ τη β' στο άλμα επί κοντώ (2,80). Ταυτόχρονα κατείχε όλα τα ρεκόρ της Ροβερτείου Σχολής στις ρίψεις. Από το 1906 όταν και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, εντάχθηκε στον Εθνικό ΓΣ, ως αθλητής του οποίου κατέκτησε πλήθος πανελλήνιων νικών και ολυμπιακών διακρίσεων. Συγκεκριμένα:
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Στη συνέχεια μετανάστευσε στις ΗΠΑ και διέπρεψε στο χώρο της εκπαίδευσης. Έπειτα τις σπουδές του, αναγορεύτηκε καθηγητής Γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. Το ίδιο διάστημα παντρεύτηκε την οδοντίατρο Κατίνα Μιχαλοπούλου. Για γεωγραφικές μελέτες και εκπαιδευτικούς σκοπούς, έκανε δύο φορές το γύρο του κόσμου, επισκεπτόμενος μεταξύ άλλων χωρών και την Ελλάδα όπου παρέμεινε για μικρό διάστημα.
Πηγές
Δωριζας Μιχαλης Δωριζας Μιχαλης Δωριζας Μιχαλης Κατηγορία:Αθλητές στίβου Εθνικού ΓΣ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αμερικανικού ποδοσφαίρου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1906 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ελληνικό All Star Game ποδοσφαίρου
Το All Star Game του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι μια ετήσια διοργάνωση που ξεκίνησε το 2003, στα πρότυπα ξένων διοργανώσεων σε ομαδικά αθλήματα. Στον αγώνα αυτόν λαμβάνουν μέρος οι καλύτεροι Έλληνες και ξένοι παίκτες των ομάδων της χώρας. Ο πρώτος τέτοιος ετήσιος αγώνας πραγματοποιήθηκε το 2003 και ο τελευταίος το 2010, στο ενδιάμεσο δεν διεξήχθη μόνο μία χρονιά και συγκεκριμένα το 2008 λόγω του βεβαρημένου αγωνιστικού προγράμματος των ομάδων.
Αγώνες ανά έτος
Οι αγώνες του ελληνικού ALL STAR GAME στο ποδόσφαιρο:
Γκολ
Σε επτά αγώνες που έχουν διεξαχθεί έχουν σημειωθεί συνολικά 56 γκολ. Από αυτό το σύνολο των γκολ, 33 έχουν επιτευχθεί από την εκάστοτε ομάδα των Ελλήνων παικτών και 23 από των ξένων παικτών. Τα πιο πολλά γκολ που έχουν σημειωθεί σε ένα παιχνίδι είναι 14 και αυτό έγινε το 2009 σε ματς που έληξε ισόπαλο με σκορ 7-7, αντιθέτως τα λιγότερα γκολ είναι 4 και σημειώθηκαν στον αγώνα του 2005 όπου η ομάδα των τότε ξένων παικτών νίκησε για πρώτη και μοναδική έως τώρα φορά αυτή τον Ελλήνων με σκορ 3-1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά παιχνίδια ελληνικών ομάδων Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Ελλάδας Ποδοσφαιρο Ανδρων Ελλαδας
Αλεσάντρο Ρόσι
Ο Αλεσάντρο Ρόσι (Alessandro Rossi, 10 Αυγούστου 1967) ήταν ένας από τους δύο κυβερνώντες διοικητές στον Άγιο Μαρίνο, μαζί με τον Αλεσάντρο Μαντσίνι, το 2007.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου του 1967. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Απριλίου του 2007 για μία περίοδο έξι μηνών. Ο Ρόσι ανήκει στην Ενωμένη Αριστερά. Διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι την 1η Οκτωβρίου του 2007.
Παραπομπές
Ρόσι
Τέοντορ φον ντερ Πφόρτεν
Βιογρφαφία
Μεγάλωσε στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας. Σχολείο πήγε στο Μόναχο όπου έβγαλε το γυμνάσιο. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο μέχρι το 1896. Αποφοίτησε το 1899 και διορίστηκε δικαστής το 1890. Δύο χρόνια σργότερα, το 1892 έγινε ειριδοδίκης, και το 1904 διορίστηκε στο υπουργείο δικαιωσύνης της Βαυαρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί
Ειρήνη Συρίκαινα
Η Ειρήνη Συρίκαινα ήταν η τρίτη σύζυγος του Μανουήλ Α΄ της Τραπεζούντας. Πιθανώς να πρόκειται για την ίδια Ειρήνη Συρίκαινα για την οποία ο Μιχαήλ Πανάρετος αναφέρει πως λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου τον Σεπτέμβριο του 1332, στην διάρκεια των εκκαθαρίσεων που ακολούθησαν την άνοδο στον θρόνο του Βασιλείου Μέγα Κομνηνού.
Όνομα
Η αρσενική μορφή του ονόματος της οικογένειάς της θεωρείται πως ήταν «Συρίκαινος» ή «Συρικός». Πιθανώς το όνομα αυτό να σχετίζεται με το νησί της Σύρου ή τους όρους Σύριος-Συρικός-Συριακός, οι οποίοι στο σύνολό τους αναφέρονται, στην ελληνική γλώσσα, στους Σύριους. Ο γεωγραφικός όρος Συρία αναφερόταν, επίσης, στις περιοχές της Κοίλης Συρίας και της Υπεριορδανίας.
Αυτοκράτειρα
Στο πρόσωπο της Ειρήνης γίνεται μία σύντομη αναφορά στο χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου: «Και ο υιός του άρχοντα Μανουήλ και της κυράς Ειρήνης Συρίκαινας, ο άρχοντας Γεώργιος Κομνηνός, ανήλθε στον θρόνο και βασίλεψε για δεκατέσσερα έτη» Αυτό καταδεικνύει πως ήταν μητέρα του Γεώργιου, Αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και του Ιωάννη Β΄ της Τραπεζούντας, οι οποίοι θεωρούνται ως οι νεαρότεροι υιοί του Μανουήλ. Ο Μισέλ Κουρσανσκίς θεωρεί από την πλευρά του, πως η Ειρήνη νυμφεύθηκε τον Μανουήλ κάποια στιγμή μετά το 1253, έτος στο οποίο ο Μανουήλ απέστειλε πρεσβεία προς τον Βασιλέα Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας, ο οποίος ευρισκόταν τότε στη Σιδώνα μετά την ήττα του στην Μάχη του Φαρισκούρ, επιθυμώντας να νυμφευθεί κάποια από τις κόρες του. Η διπλωματική αυτή αποστολή εξηγείται από την ανάγκη του Μανουήλ να βρει σύζυγο, ενώ όταν ο Βασιλέας Λουδοβίκος αρνήθηκε να του δώσει το χέρι κάποιας κόρης του, ο Μανουήλ, ως συνέπεια, νυμφεύθηκε την Ειρήνη.
Ο Μανουήλ απέκτησε τουλάχιστον δύο κόρες, των οποίων η μητέρα δεν αναφέρεται σε κάποια πηγή. Πιθανώς να επρόκειτο για κόρες της Ειρήνης ή κάποιας άλλης συζύγου του. Μία από τις κόρες νυμφεύθηκε τον Δημήτριο Β΄ της Γεωργίας, ενώ η άλλη νυμφεύθηκε κάποιον από τους Διδεβούλους του. Παρά το ότι αναφέρεται στις σύγχρονες γενεαλογίες ως όνομα, ο όρος «Διδεβούλος» ήταν τίτλος. Σύμφωνα με το έργο The Bagrationi (Bagration) Dynasty του Κρίστοφερ Μπάιερς, οι Διδεβούλοι ήσαν «μη-κληρονομικοί ευγενείς υψηλού αξιώματος, ανώτεροι των αζναούρων, οι οποίοι συχνά ευρίσκονταν στην υπηρεσία του κράτους».
Ο Πανάρετος αναφέρει πως ο Μανουήλ απεβίωσε τον Μάρτιο του 1263, ενώ τον διαδέχθηκε ο Ανδρόνικος Β΄ Μέγας Κομνηνός, ο μοναδικός γνωστός υιός του από τον γάμο του με την Άννα Ξυλαλόη, η οποία και ήταν η πρώτη του σύζυγος. Βασιζόμενος σε ένα απόσπασμα των γεωργιανών Χρονικών του Σεβαστιανού, ο Άντονι Μπράιερ θεωρεί πως η Ειρήνη Συρίκαινα έπαιξε κάποιον ρόλο στην καθαίρεση του υιού της, Γεωργίου (ο οποίος έγινε Αυτοκράτορας το 1266 μετά τον θάνατο του ετεροθαλή αδερφού του, Ανδρόνικου), και ως εκ τούτου ήταν ακόμη ζωντανή τον Ιούνιο του 1280.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Ειρηνη
Φρανς Μπράιντελ
Ο Φρανς Μπράιντελ (φλαμανδικά: Frans Breydel ή Frans Breydel I (1679, Αμβέρσα - 1750, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και ζωγράφος διακοσμήσεων εσωτερικών χώρων. Είναι γνωστός για τα έργα του με "εύθυμες συντροφιές", σκηνές καρναβαλιού, τοπία και σκηνές μαχών.
Βιογραφία
Οι λεπτομέρειες για τη ζωή του Φράνς Μπράιντελ είναι ατελείς. Ο Φρανς ήταν ο νεότερος αδελφός του ζωγράφου Κάρελ Μπρέιντελ. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικές με την εκπαίδευσή του. Σε μικρή ηλικία αναχώρησε για να πραγματοποιήσει κάποιο ταξίδι, πιθανόν στην Ιταλία, αλλά παρέμεινε στο Κάσσελ, όταν το έργο του έγινε ευμενώς δεκτό από τους τοπικούς πάτρονες. Ονομάστηκε ζωγράφος της τοπικής Αυλής. Όταν ο αδελφός του, Κάρελ, αναχώρησε για ταξίδι στην Ιταλία και έμαθε για την επιτυχία του Φρανς στο Κάσσελ, εγκατέλειψε το σχέδιο επίσκεψης της Ιταλίας και πήγε στο Κάσσελ να μείνει με τον αδελφό του. Εκεί τα δυο αδέλφια εργάστηκαν μαζί επί δύο χρόνια με αξιοσημείωτη επιτυχία. Στη συνέχεια ο Κάρελ αναχώρησε για το Άμστερνταμ.
Αργότερα και ο Φρανς εγκατέλειψε το Κάσσελ και πήγε στο Λονδίνο, όπου συνδέθηκε με τον Ολλανδό ζωγράφο Χέρμαν φαν ντερ Μάιν. Αυτό πρέπει να συνέβη πριν το 1724. Ελάχιστα είναι γνωστά για το υπόλοιπο του βίου του. Σύμφωνα με τον Γάλλο βιογράφο του 18ου αιώνα Ζαν-Μπατίστ Ντεκάμπ, ο Φρανς απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1750 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα της πόλης.
Έργο
Αρχικά ειδικευόταν στις προσωπογραφίες, αλλά άλλαξε τη θεματολογία του σε "χαρούμενες συντροφιές", είδος ζωγραφικής ιδιαίτερα δημοφιλές στη Γαλλία της εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
1774 Κουλίκοφ
Ο Κουλίκοφ (Kulikov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1968 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου γεωδαίτη Ντιμίτρι Κ. Κουλίκοφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κουλίκοφ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουλικοφ
648 Πίππα
Η Πίππα (Pippa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,374. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη νουβέλα του Γκέρχαρτ Χάουπτμανς Und Pippa tanzt.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πίππας εκτιμάται σε 68,27 ± 1,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι XC, ενώ το άλβεδό της είναι 0,051.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιππα
Δήμος Οικονομάκος
Ο Δήμος Οικονομάκος (γεννημένος στις 13 Ιανουαρίου 1969) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής.
Καριέρα
Ο Δήμος Οικονομάκος υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό Πειραιώς το 1986, σε ηλικία 17 ετών.
Στην ομάδα του Πειραιά αγωνίστηκε για δύο σεζόν, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο εγχώριο τίτλο.
Σε ευρωπαικό επίπεδο, ο Οικονομάκος έφτασε με τους "ερυθρόλευκους" στη φάση των 32 του Κυπέλλου Κόρατς του 1987.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο Οικονομάκου αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Κώστα Αναστασάτου και Στιβ Γιατζόγλου.
Μετά τον Ολυμπιακό, ο Δήμος Οικονομάκος υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Πειραϊκό.
Διεθνείς συμμετοχές
Συγκεκριμένα, έχει πραγματοποιήσει 33 συμμετοχές με την Εθνική ομάδα των Εφήβων, 1 συμμετοχή με την Εθνική Ελπίδων και 1 συμμετοχή με την Εθνική Ανδρών.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Εφήβων του 1987 και στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Εφήβων του 1988.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πειραϊκού Συνδέσμου
Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων
Η Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων (ΠΠΠ, Αγγλικά: Flight Information Region - FIR) είναι αεροπορικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν εναέριο χώρο συγκεκριμένης έκτασης όπου παρέχεται κάποια Υπηρεσία Πληροφοριών Πτήσεων και κάποια υπηρεσία προειδοποιήσεως. Είναι ο μεγαλύτερος τακτικός διαχωρισμός του εναέριου χώρου σε χρήση παγκοσμίως σήμερα.
Βλαχογιάννι Λάρισας
Το Βλαχογιάννι (ή Βλαχογιάννη μέχρι το 1940) είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 895 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, Απέχει 25 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα.
Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων
Κάθε τμήμα της ατμόσφαιρας ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη ΠΠΠ. Ο εναέριος χώρος των μικρότερων κρατών αποτελεί μία ΠΠΠ, ενώ ο εναέριος χώρος των μεγαλύτερων χωρών είναι διαιρεμένος σε περιφερειακά ΠΠΠ. Κάποια εξ αυτών μπορεί να περιλαμβάνουν τον εθνικό εναέριο χώρο περισσοτέρων κρατών. Ο διεθνής ωκεάνιος εναέριος χώρος χωρίζεται σε Περιοχές Ωκεάνιων Πληροφοριών (Oceanic Information Regions) και υπάγεται στον έλεγχο μίας αρχής που συνορεύει με την περιοχή. Ο διαχωρισμός μεταξύ των αρχών γίνεται μέσω διεθνών συμφωνιών δια του ICAO.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη έκταση για κάθε ΠΠΠ, τούτο επαφίεται στη διοικητική διευκόλυνση της εκάστοτε χώρας. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να υφίσταται οριζόντιος διαχωρισμός του FIR, περίπτωση στην οποία το κατώτερο τμήμα ονομάζεται έτσι (ΠΠΠ) ενώ ο υψηλότερος εναέριος χώρος, στο ανώτερο τμήμα ονομάζεται Άνω Περιοχή Πληροφοριών (Upper Information Region ή UIR).
Βλαχογιάννι Λάρισας
Ιστορικά στοιχεία
Το Βλαχογιάννη ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Το 1940 μετονομάστηκε σε Βλαχογιάννιον. Η κοινότητα Βλαχογιαννίου διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον δήμο Ποταμιάς με το πρόγραμμα Καποδίστριας και ορίστηκε έδρα του δήμου. Το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας.
Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων
Οι υπηρεσίες πληροφοριών και προειδοποίησης είναι τα βασικά επίπεδα της υπηρεσίας εναέριας κυκλοφορίας, παρέχοντας πληροφορίες απαραίτητες για την ασφαλή και αποτελεσματική διεξαγωγή πτήσεων και ειδοποίησης των αρμόδιων αρχών εάν ένα αεροσκάφος βρεθεί σε κατάσταση κινδύνου. Αυτές οι υπηρεσίες είναι διαθέσιμες σε όλα τα αεροσκάφη που πετούν εντός μιας ΠΠΠ. Υψηλότερα επίπεδα υπηρεσιών Καθοδήγησης και Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας μπορεί να είναι διαθέσιμα σε κάποια τμήματα του εναέριου χώρου, σύμφωνα με την κατάταξη του συγκεκριμένου τμήματος του εναέριου χώρου από τον ICAO, σε συνδυασμό με τους εθνικούς κανονισμούς, και την ύπαρξη κατάλληλα εξοπλισμένης αρχής παροχής αυτών των υπηρεσιών.
Βλαχογιάννι Λάρισας
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων
Κατηγορία:Έλεγχος εναέριας κυκλοφορίας Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Βλαχογιάννι Λάρισας
Αξιοθέατα
Στο χωριό βρίσκονται ο ναός της Αγίας Αικατερίνης, ο ναός της Αγίας Τριάδας, ο ναός του Αγίου Ραφαήλ, στην κορυφή λόφου, ο ναός του Προφήτη Ηλία, των αρχών του 19ου αιώνα, και ο ναός του Αγίου Αθανασίου, του 1813. Κοντά στο χωριό, στην όχθη του ποταμού, σώζεται νερόμυλος. Κοντά στο χωριό διέρχεται ο Τιταρήσιος, με το παραποτάμιο δάσος λευκών. Κοντά στο χωριό, επί του Σμολιώτικου ποταμού βρίσκεται το φράγμα και η λίμνη της Αγρελιάς.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Άγιος Μηνάς
Ο Άγιος Μηνάς (μαρτύρησε το 295 ή 296 ή 309) είναι άγιος της ορθόδοξης εκκλησίας, η οποία τιμά τη μνήμη του στις 11 Νοεμβρίου. Έζησε και μαρτύρησε στην Αίγυπτο.
Βιογραφία
Ήταν στρατιώτης στην Αίγυπτο και αργότερα έγινε μοναχός στην Φρυγία. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε φρικτά λόγω της χριστιανικής πίστης του, και τελικά βρήκε μαρτυρικό θάνατο επί Διοκλητιανού. Τα ιερά οστά του μεταφέρθηκαν στην Αίγυπτο και θάφτηκαν «εκεί που κάνουν στάση οι καμήλες». Ο τάφος του βρίσκεται σήμερα περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αλεξάνδρειας, και ήταν σημαντικός τόπος προσκυνητών μέχρι τον 10ο αιώνα. Από το 1961 διενεργούνται εκεί αρχαιολογικές ανασκαφές από το Γερμανικό Ινστιτούτο.
Πολιούχος Άγιος του Ηρακλείου
Ο Αγιος Μηνάς είναι ο προστάτης άγιος (πολιούχος) του Ηρακλείου Κρήτης και η μνήμη του γιορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου, μέρα αργίας στο Ηράκλειο. Καθιερώθηκε πολιούχος του Ηρακλείου την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η παράδοση μας λέει ότι το Πάσχα του 1826 ενώ οι χριστιανοί ήταν μαζεμένοι στο ναό και παρακολουθούσαν τη λειτουργία της Ανάστασης, όχλος μουσουλμάνων προετοίμαζε σφαγή εναντίον τους, η οποία αποφεύχθηκε με την επέμβαση ενός ηλικιωμένου αξιωματικού καβαλάρη. Ο καβαλάρης αυτός έμοιαζε με το πρωτοπαλίκαρο των Τούρκων, τον Αγιάν Αγά, που τους ηρέμησε και τους απέτρεψε από τη σφαγή των χριστιανών. Την επέμβαση αυτή του μυστηριώδη καβαλάρη, οι χριστιανοί την απέδωσαν σε θαύμα του Αγίου Μηνά, πιστεύοντας ότι ήταν αυτός που παρουσιάστηκε στους Τούρκους και όχι ο Αγιάν Αγάς. Ομως, ακόμη κι αν οι Τούρκοι είχαν δίκιο και δεν ήταν ο Άγιος Μηνάς ο έφιππος αξιωματικός, ήταν θαύμα ο Τούρκος διώκτης των χριστιανών (Αγιάν Αγάς) να λειτουργήσει σαν προστάτης τους την τελευταία στιγμή.Από τότε ο Αγιος Μηνάς απεικονίζεται έφιππος ως Ρωμαίος στρατηγός και τιμάται ως προστάτης της πόλης του Ηρακλείου. Αναφέρει ο Γεώργιος Συλλαμιανάκης, στο βιβλίο του "Αγιος Μηνάς" το 1939, πως όχι μόνο οι Χριστιανοί θεωρούσαν προστάτη της πόλης τον Αγιο Μηνά αλλά και οι Τούρκοι, οι οποίοι αντίκριζαν τον Αγιο με φόβο και σεβασμό. Θαύματα του αγίου αναφέρονται και σε πιο πρόσφατες εποχές, όπως το ότι ο Αγιος Μηνάς προστάτευσε το ναό του από τον σφοδρό βομβαρδισμό του Ηρακλείου στις 23 Μαΐου 1941. Σήμερα έξω από το ναό εκτίθεται η βόμβα που έπεσε στο ναό αλλά δεν εξερράγη.
Ναός στο Β' Δημοτικό Κοιμητήριο Πατρών
Το όνομα του αγίου φέρει ο περιώνυμος ιερός ναός στο Β' Δημοτικό Κοιμητήριο Πατρών, το οποίο είναι το μεγαλύτερο σε έκταση της Πάτρας και δημιουργήθηκε το 1973.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Άγιοι προστάτες στρατιωτικών σωμάτων
Ντάιαν Κίτον
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Τζακ Νίκολσον στην ταινία Κάλλιο αργά παρά αργότερα (2003)]] μικρογραφία|260x260εσ|Σε τηλεοπτικό σποτ για την πρόληψη ασθενειών (2016) Η Ντάιαν Κίτον (Diane Keaton, 5 Ιανουαρίου 1946) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, σκηνοθέτιδα, παραγωγός και σεναριογράφος βραβευμένη με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.
Τα πρώτα βήματα
Η Κίτον ξεκίνησε την καριέρα της στο θέατρο και έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το 1970. Απέκτησε παγκόσμια φήμη όταν ερμήνευσε το ρόλο της Κέι Κορλεόνε στην ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα Ο νονός (The Godfather, 1972) πλάι στους Μάρλον Μπράντο και Αλ Πατσίνο. Αλλά οι ταινίες που την καθιέρωσαν στο κινηματογραφικό στερέωμα ήταν εκείνες στις οποίες συμπρωταγωνίστησε με τον Γούντι Άλεν, με τον οποίο είχε μακροχρόνια σχέση. Η πρώτη τους ταινία μαζί ήταν το Ωραίος και σέξι (Play it Again Sam, 1972) του Χέρμπερτ Ρος, ενώ έπειτα ο Άλεν τη σκηνοθέτησε στις ταινίες Ο υπναράς (Sleeper, 1973) και Ο ειρηνοποιός (Love and Death) που ανέδειξαν το κωμικό της ταλέντο. Η τέταρτή της συνεργασία με τον Άλεν στην ταινία Νευρικός εραστής (Annie Hall, 1977), της οποίας ο τίτλος παραπέμπει στο πραγματικό επώνυμο της ηθοποιού (Χωλ), της χάρισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Ακολούθησαν άλλες δυο συνεργασίες με τον Άλεν οι ταινίες Εσωτερικές σχέσεις (Interiors, 1978) και Μανχάταν (Manhattan, 1979).
Μετά τον Γούντι Άλεν
Μετά την πραγματοποίηση της ταινίας Μανχάταν η Κίτον κι ο Άλεν διέκοψαν την επιτυχημένη τους συνεργασία, η Κίτον διεύρυνε τους κινηματογραφικούς της ορίζοντες κι ήταν έτοιμη να δεχτεί νέους ρόλους φοβούμενη ότι ένας χαρακτήρας τόσο δυνατός όσο η Άννι Χωλ, θα τυποποιούσε τους ρόλους που θα της προσέφεραν στη συνέχεια. Με τη βοήθεια του Γουόρεν Μπίτι, με τον οποίο είχε ερωτική σχέση από το 1979, επέστρεψε στους δραματικούς ρόλους υποδυόμενη τη Λουίζ Μπράιαντ, σύζυγο του δημοσιογράφου και δημιουργού του Κομμουνιστικού Κόμματος Ηνωμένων Πολιτειών στην ταινία του Μπίτι Οι κόκκινοι (Reds) η ταινία της απέφερε άλλη μια υποψηφιότητα για όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου αλλά έχασε από την Κάθριν Χέπμπορν για την ταινία Στη χρυσή λίμνη (On Golden Pond).
Οι ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε η Κίτον έχουν κάνει εισπράξεις ανώτερες του 1,1 δισεκατομμυρίου στη Βόρεια Αμερική, ενώ η ίδια εκτός από την ενασχόλησή της με τον κινηματογράφο είναι φωτογράφος, συγγραφέας και ενίοτε τραγουδίστρια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες φωτογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
Δουλεμπόριο προς την Αμερική
250px|μικρογραφία|Διαφήμιση δούλων Δουλεμπόριο προς την Αμερική γνωστό και ως τριγωνικό δουλεμπόριο ονομάζεται η μαζική αγορά ή και απαγωγή ιθαγενών Αφρικανών, κυρίως, από τη Δυτική Αφρική, η μεταφορά τους στην Αμερική, και η πώλησή τους σαν σκλάβους σε Αμερικανούς γαιοκτήμονες.
Οι δουλέμποροι χρησιμοποιούσαν σαν οδό μεταφοράς την εμπορική τριγωνική οδό, που συνέδεε Βόρεια και Νότια Αμερική με Ευρώπη. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που υποδουλώθηκαν ήταν άνθρωποι από την Κεντρική και τη Δυτική Αφρική, που υποδουλώθηκαν από Αφρικανούς συνεργάτες των δουλεμπόρων (με έναν μικρό αριθμό να συνελήφθη απευθείας από τους δουλεμπόρους σε παράκτιες επιδρομές). Οι Ευρωπαίοι συγκέντρωναν και φυλάκιζαν τους υποδουλωμένος και στη συνέχεια τους μετέφεραν στην Αμερική. Εκτός από τους Πορτογάλους, οι Ευρωπαίοι έμποροι σκλάβων γενικά δεν συμμετείχαν στις επιδρομές επειδή το προσδόκιμο ζωής για τους Ευρωπαίους στην υποσαχάρια Αφρική ήταν λιγότερο από ένα έτος κατά την περίοδο του δουλεμπορίου (που ήταν πριν από την ευρεία διαθεσιμότητα της κινίνης ως θεραπεία για την ελονοσία). Οι οικονομίες του Νοτίου Ατλαντικού και της Καραϊβικής εξαρτώνταν ιδιαίτερα από την σκλαβιά για την μαζκή και φτηνή παραγωγή ζαχαροκάλαμου και άλλων βασικών προϊόντων, βασικό στοιχείο του εμπορικού ανταγωνισμού των κρατών της Δυτικής Ευρώπης.
Οι Πορτογάλοι, τον 16ο αιώνα, ήταν οι πρώτοι που αγόρασαν δούλους της Δυτικής Αφρικής και τους μετέφεραν στον Ατλαντικό. Το 1526, έγινε το πρώτο υπερατλαντικό ταξίδι στη Βραζιλία και σύντομα ακολούθησαν και άλλοι Ευρωπαίοι. Οι εφοπλιστές θεωρούσαν τους σκλάβους ως φορτία που θα μεταφέρονταν στην Αμερική όσο το δυνατόν γρηγορότερα και φθηνότερα, για να πουληθούν για να εργαστούν σε φυτείες καφέ, καπνού, κακάο, ζάχαρης και βαμβακιού, ορυχεία χρυσού και αργύρου, ορυζώνες, κατασκευαστική βιομηχανία, κοπή ξυλείας για πλοία, ως εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό και ως οικιακοί υπάλληλοι.
Οι κύριοι δουλέμποροι, ταξινομημένοι κατά όγκο εμπορίου, ήταν οι Πορτογάλοι, οι Βρετανοί, οι Ισπανοί, οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί και οι Δανοί. Αρκετοί είχαν δημιουργήσει φυλάκια στις αφρικανικές ακτές όπου αγόραζαν σκλάβους από τοπικούς αφρικανούς ηγέτες. Οι τρέχουσες εκτιμήσεις είναι περίπου 12 εκατομμύρια έως 12.8 εκατομμύρια Αφρικανοί μεταφέρθηκαν σε διάστημα 400 ετών. Ο αριθμός που αγόρασαν οι έμποροι ήταν σημαντικά υψηλότερος, καθώς το πέρασμα είχε υψηλό ποσοστό θανάτων περίπου 1.2–2.4 εκατομμύρια να πεθαίνουν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και εκατομμύρια ακόμη σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Καραϊβική μετά την άφιξή τους στον Νέο Κόσμο. Εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν επίσης ως αποτέλεσμα επιδρομών δούλων, πολέμων και κατά τη μεταφορά τους στην ακτή προς πώληση σε Ευρωπαίους δουλεμπόρους. Κατά την ανατολή του 19ος αιώνα, το εμπόριο άρχισε να φθίνει. Στις αρχές του 21ου αιώνα, αρκετές κυβερνήσεις ζήτησαν συγγνώμη για το δουλεμπόριο.
Παραπομπές
Κατηγορία: Δουλεία
Αντρέι Μακίν
Ο Αντρέι Σεργκέγιεβιτς Μακίν (γαλλ. Andreï Sergeyevich Makine, ρωσ. Андрей Серге́евич Макин), που γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1957, είναι ρωσικής καταγωγής Γάλλος συγγραφέας. Δημοσιεύει έργα και με το ψευδώνυμο Γκαμπριέλ Οσμόντ (Gabriel Osmonde). Τα μυθιστορήματά του περιλαμβάνουν τα Η ανθρώπινη αγάπη και Η ζωή ενός άγνωστου άντρα. Ο Μακίν εκλέχθηκε ως μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, στην έδρα 5, στις 3 Μαρτίου του 2016, διαδεχόμενος την Ασιά Ντζεμπάρ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντρέι Μακίν γεννήθηκε στο Κρασνογιάρσκ της τότε ΕΣΣΔ και μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο στην πόλη Πένζα, περίπου 625 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μόσχας. Από μικρός εξοικειώθηκε με τη γαλλική γλώσσα, καθώς η γιαγιά του είχε γεννηθεί στη Γαλλία (παρότι σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις του ανέφερε ότι είχε μάθει γαλλικά από έναν φίλο), και έγραφε ποιήματα τόσο στη γαλλική όσο και στη ρωσική γλώσσα.
Το 1987 ο Μακίν επισκέφθηκε τη Γαλλία ως μέλος προγράμματος ανταλλαγής εκπαιδευτικών και αποφάσισε να μείνει εκεί. Του δόθηκε πολιτικό άσυλο και ήταν αποφασισμένος να βιοπορισθεί ως συγγραφέας στη γαλλική γλώσσα. Ωστόσο, χρειάσθηκε να παρουσιάσει τα πρώτα του χειρόγραφα ως μεταφράσεις από τη ρωσική, για να ξεπεράσει τη δυσπιστία των εκδοτών ότι ένας νεοαφιχθείς ξένος μπορούσε να γράφει με τέτοια ευχέρεια σε μία ξένη για αυτόν γλώσσα. Μετά από την απογοητευτική υποδοχή των πρώτων δύο του μυθιστορημάτων, χρειάσθηκε 8 μήνες για να βρει εκδότη για το τέταρτο έργο του, το Η κληρονομιά. Αλλά όταν τελικώς εκδόθηκε το 1995 στη Γαλλία, αυτό το μυθιστόρημα έγινε το πρώτο στην ιστορία που κέρδισε τόσο το Βραβείο Γκονκούρ όσο και το Βραβείο Médicis, συν το «Goncourt des Lycéens».
Από το 2001 ο Μακίν άρχισε να εκδίδει υπό το ψευδώνυμο «Γκαμπριέλ Οσμόντ», 4 συνολικά μυθιστορήματα σε μία περίοδο 10 ετών. Η ταυτότητα του συγγραφέα τους έγινε ένα λογοτεχνικό αίνιγμα και πολλοί έκαναν εικασίες για το ποιος θα μπορούσε να είναι ο Οσμόντ. Τελικώς το 2011 ένας λόγιος παρατήρησε ότι το βιβλίο του Οσμόντ 20.000 femmes dans la vie d’un homme ήταν σαφώς εμπνευσμένο από την Κληρονομιά και τότε ο Μακίν επιβεβαίωσε δημόσια ότι εκείνος ήταν ο συγγραφέας. Εξηγώντας γιατί είχε χρησιμοποιήσει ψευδώνυμο, είπε: ''«Επιθυμούσα να δημιουργήσω κάποιον που ζούσε μακριά από την τύρβη του κόσμου».
Εργογραφία
Ως Γκαμπριέλ Οσμόντ
Μεταφράσεις
Η κληρονομιά εκδόθηκε στις ΗΠΑ με τον τελείως διαφορετικό τίτλο `Ονειρα των ρωσικών καλοκαιριών μου (Dreams of My Russian Summers), ενώ στη Μεγάλη Βρετανία με τον αρχικό τίτλο Η γαλλική διαθήκη (Le Testament français). Μεταφράσθηκε στη ρωσική από τις Γιουλιάνα Γιάνινα και Ναταλία Σαχόφσκαγια, και δημοσιεύθηκε στο 12ο τεύχος του ρωσικού λογοτεχνικού περιοδικού Ξένη λογοτεχνία (Иностранная литература) το 1996. Ωστόσο, δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Ρωσία. «[Οι Ρώσοι σήμερα] θέλουν το σύγχρονο, το μοντέρνο και ίσως αυτή η απόσταση που διατηρώ στα βιβλία μου δεν τους αρέσει», πιθανολογεί ο ίδιος. Εντούτοις, «στη Ρωσία υπάρχουν περίπου ένα εκατομμύριο γαλλόφωνοι. Αυτοί διαβάζουν τα βιβλία μου [στο γαλλικό πρωτότυπο] και ορισμένες φορές μου στέλνουν τα διδακτορικά τους, τα οποία έχουν πολύ περισσότερες σελίδες από τα βιβλία μου. Είναι ενδιαφέρον, γιατί αυτοί οι καθηγητές μού εξηγούν πώς πρέπει να ερμηνεύσω τα βιβλία μου...».
Στην ελληνική γλώσσα έχουν μεταφρασθεί οκτώ έργα του από τρεις εκδοτικούς οίκους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι
Αλεσάντρο Μαντσίνι
Ο Αλεσάντρο Μαντσίνι (Alessandro Mancini, γενν. 4 Οκτωβρίου 1975) είναι πολιτικός Άγιο Μαρίνο, ο οποίος υπηρέτησε δύο φορές ως ο ένας από τους δύο κυβερνώντες διοικητές. Πιο πρόσφατα υπηρέτησε στο αξίωμα μαζί με την Γκράτσια Ζαφεράνι, από τον Απρίλιο του 2020 ως τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Νωρίτερα υπηρέτησε ξανά στο ίδιο αξίωμα μαζί με τον Αλεσάντρο Ρόσι.
Προφίλ
Γεννήθηκε το 1975. Ανέλαβε για πρώτη φορά καθήκοντα την 1η Απριλίου 2007 για έξι μήνες (ως την 1η Οκτωβρίου 2007) και ξανά από την 1η Απριλίου 2020 ως την 1η Οκτωβρίου. .Ο Μαντσίνι ανήκει στο κόμμα PSD (Partito dei Socialisti e dei Democratici, Κόμμα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών).
Παραπομπές
Μαντσινι
Χρυσός Φοίνικας
thumb|240x240px Ο Χρυσός Φοίνικας (γαλλικά: Palme d'or) είναι το υψηλότερο βραβείο που απονέμεται σε ταινίες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ των Καννών. Παρουσιάστηκε το 1955 από την οργανωτική επιτροπή.
Από το 1939 ως το 1954, το υψηλότερο βραβείο ήταν το Μεγάλο Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών.
Την περίοδο από το 1964 έως το 1974 είχε και πάλι μετονομαστεί σε Γκραν Πρι (Μεγάλο Βραβείο) του Διεθνούς Φεστιβάλ Καννών, για να του ξαναδοθεί η ονομασία Χρυσός Φοίνικας από το 1975 και μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στη Γαλλία Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου Καννών
Οιχαλία Τρικάλων
Η Οιχαλία (παλαιότερη ονομασία Νεοχώρι) είναι μεγάλος οικισμός του Νομού Τρικάλων (από τους μεγαλύτερους στον Νομό) και δημοτική ενότητα του Δήμου Φαρκαδόνας. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού, σε απόσταση 24 χιλιομέτρων ανατολικά των Τρικάλων, ενώ από τη Λάρισα απέχει 44 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 2.357 κατοίκους. Μέχρι το 1981 ονομαζόταν Νεοχώρι, οπότε μετονομάστηκε σε Οιχαλία
Πληθυσμός – Γεωγραφία
Κατά την Απογραφή του 1882, στην Οιχαλία κατεγράφησαν 1.136 κάτοικοι, ενώ το 1920 είχαν αυξηθεί σε 2.123 κατοίκους. Ακολούθως, το 1940 καταμετρήθηκαν 2.427 κάτοικοι, ενώ ο πληθυσμός της το 1961 ανερχόταν σε 3.368 κατοίκους και το 1981 σε 3.321 κατοίκους. Η Απογραφή του 1991 έδειξε πληθυσμό 3.271 κατοίκων, ενώ το 2001 είχε πληθυσμό 2.936 κατοίκους.
Η Οιχαλία βρίσκεται στο 25ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Τρικάλων-Λάρισας.
Ιστορία
Αργότερα εμφανίστηκε το Νηοχώρι σύνθετη λέξη από το αρχαίο "ναύς-νηός" (πλοίο).+χωρίον.Άρα ετυμολογικά Νηοχώρι σημαίνει  χώρος ναυπήγησης πλοίων και μάλιστα με ξύλα από τα Χάσια που μεταφέρονταν με τα νερά του Κουράλιου(Νεοχωρίτη) ποταμού ή με τους Θεσσαλικούς ίππους.
Η ονομασία Νεοχώρι (Νέο=Νιο)δόθηκε λάθος, προφανώς κάποιος- κάποιοι εξέλαβαν το Νηοχώρι (Νηχώρι) ως Νιοχώρι (Νιχόρι). Όμως Νιοχώρι σημαίνει νέο χωριό και το χωριό δεν ήταν βέβαια νέο. Ενώ Νηοχώρι σημαίνει χωρίον εις το οποίο ναυπηγούνταν Νήες = Πλοία. Εξ άλλου πριν γίνει η λάθος "διόρθωση" του Η(ήτα) σε Ι (γιώτα), προφανώς από κάποιους που δεν γνώριζαν Ιστορία, η ονομασία της πολίχνης ήταν ΝΗΟΧΩΡΙΟΝ. Ακριβώς όπως αναφερόταν και εις τους Εκκλησιαστικούς Κώδικες.Με το ίδιο όνομα Νηοχώριον εμφανίζεται και στον χάρτη ο οποίος υπάρχει εις τον Α΄ Τόμο του βιβλίου ΟΙΧΑΛΙΑ του Ι. Ρϊζου.
Το 1982 το Νεοχώρι με απόφαση του κοινοτικού συμβουλίου και έγκριση του υπουργείου Εσωτερικών μετονομάζεται σε Οιχαλία. Το 1995 η κοινότητα, για ιστορικούς λόγους, μετετράπη σε δήμο Οιχαλίας, ξανά με απόφαση του υπουργείου Εσωτερικών. Επομένως, ο δήμος Οιχαλίας προϋπήρχε του «Καποδίστρια».
Πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Ιωάννης Γ. Σακελλαρίου, σημερινός νομαρχιακός σύμβουλος. Με την εφαρμογή του νόμου 2539, που είναι γνωστός ως "Καποδίστριας", συνενώθηκαν στο Δήμο Οιχαλίας και οι κοινότητες Πετρωτού, Κρήνης, Κλοκωτού και Γεωργανάδων.
Οικονομία
Η οικονομία της Οιχαλίας ήταν κατεξοχήν αγροτική και κτηνοτροφική, γι' αυτό και το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων μετανάστευσε στο εξωτερικό.
Μετανάστευση - ανάπτυξη
Το 1970 ήταν σταθμός για την Οιχαλία. Τα Νεοχωρίτικα εστιατόρια έκαναν την εμφάνισή τους σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Σημαντικά κεφάλαια από τους μετανάστες εισέρρευσαν στην περιοχή. Άρχισαν οι επενδύσεις στα Τρίκαλα, τη Λάρισα και το Βόλο.
Οι εστιάτορες αποτελούσαν ένα καλό αιμοδότη της ελληνικής οικονομίας. Η αντικατάσταση του γερμανικού μάρκου με το ευρώ μείωσε αισθητά τα κέρδη τους. Προηγήθηκε το Χρηματιστήριο με δύο ΕΛΔΕ στην Οιχαλία, που μείωσε ακόμη περισσότερα τα οικονομικά αποθέματα των Νεοχωριτών.
Το επιχειρηματικό δαιμόνιο όμως έστρεψε πολλούς μετανάστες και προς Ολλανδία–Αυστρία. Σήμερα, αποδίδουν ικανοποιητικά τα εστιατόρια της Ολλανδίας και της Αυστρίας και οι ιδιοκτήτες τους συνεχίζουν τις επενδύσεις τους (ακίνητα κ.α.) στα Τρίκαλα και τη Λάρισα. Υπάρχουν βέβαια, ακόμη εστιατόρια και στη Γερμανία τα οποία λειτουργούν και αποφέρουν ικανοποιητικά κέρδη στους ιδιοκτήτες τους. Ωστόσο, οι πρώτες δόξες έχουν παρέλθει, ίσως ανεπιστρεπτί.
Εκπαίδευση
Για την εκπαίδευση των παιδιών λειτουργούν: ένας παιδικός σταθμός, ένα τριθέσιο Νηπιαγωγείο, δύο εξαθέσια Δημοτικά, Γυμνάσιο και Λύκειο.
Μουσική
Στην Οιχαλία μέχρι το 2010 λειτουργούσε Δημοτική μπάντα, η οποία λάμβανε μέρος σε γιορτές και εκδηλώσεις του δήμου.
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος Νεοχωρίου «Διγενής» είναι ποδοσφαιρικό σωματείο. Έχει εκπροσωπήσει την Οιχαλία στα πρωταθλήματα της Δ΄ Εθνικής και Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Έδρα του αποτελεί το γήπεδο Οιχαλίας «Μπάμπης Παπαχατζής».
Στην Γ΄ Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του την αγωνιστική περίοδο 1981-82 και την περίοδο 2017-18.
Πολιτιστικά
Πολιούχος άγιος είναι ο Άγιος Νικόλαος, που εορτάζεται κάθε 6η Δεκεμβρίου. Στο διήμερο 7 και 8 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο γίνεται πανηγύρι στην Ιερά Μονή Ορφανού όπου εορτάζονται τα Γενέθλια της Θεοτόκου. Μεγάλο όμως πανηγύρι γίνεται στις 15 Αυγούστου με πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις από το Δήμο που συνήθως διαρκούν μια εβδομάδα. Το πανηγύρι αυτό είναι μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις κατοίκων της Οιχαλίας.
Η Οιχαλία δεν έχει μόνο ιστορία, αλλά και κάποια κτήρια με αρχιτεκτονική αξία: το δημαρχείο Οιχαλίας εγκαταστάθηκε στο νεοκλασικό κτίριο που βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας. Πρόκειται για ένα κτίριο που θεμελιώθηκε το 1933, ως Δημοτικό σχολείο Νεοχωρίου, επί υπουργού Παιδείας Γεωργίου Παπανδρέου. Λόγω της μεγάλης αρχιτεκτονικής του αξίας, με απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου κρίθηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο, γι’ αυτό και όλες οι εργασίες αποκατάστασης έγιναν με υποδείξεις της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Φαρκαδόνας
115 (αριθμός)
Το 115 (εκατόν δέκα πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 114 και πριν από το 116. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 115 συμβολίζεται ως CXV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΙΕ΄ ή ριε΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Μοσχοχώρι (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
649 Γιοζέφα
Η Γιοζέφα (Josefa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,637. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις της Γιοζέφας δεν είναι γνωστές με κάποια ακρίβεια. Ο φασματικός τύπος της είναι Sq (λιθώδης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιοζεφα
Μπάρμπαρα Κάρτλαντ
Η Λαίδη Μέρι Μπάρμπαρα Χάμιλτον Κάρτλαντ (Dame Mary Barbara Hamilton Cartland, 9 Ιουλίου 1901 - 21 Μαΐου 2000) ήταν επιτυχημένη Αγγλίδα συγγραφέας ρομαντικών μυθιστορημάτων, η οποία ειδικευόταν σε ιστορικά ερωτικά θέματα. Υπήρξε επίσης μία από τις πλέον δημοφιλείς προσωπικότητες του μιντιακού κόσμου του Ηνωμένου Βασιλείου. Εμφανιζόταν συχνά σε δημόσιες συγκεντρώσεις και στην τηλεόραση, φορώντας τα χαρακτηριστικά ροζ ρούχα της και συζητώντας περί έρωτα, υγείας και κοινωνικών ζητημάτων.
Βιογραφία
Η Μπάρμπαρα Κάρτλαντ ήταν η μοναχοκόρη και το μεγαλύτερο παιδί ενός στρατιωτικού, του Μπέρτραμ (Μπέρτι) Κάρτλαντ (Bertram (Bertie) Cartland) και της συζύγου του Μέρι (Πόλλυ) Χάμιλτον-Σκόμπελ (Mary (Polly) Hamilton-Scobell). Ενώ γεννήθηκε σε οικογένεια μεσαίου κοινωνικού στρώματος, η ασφάλεια της οικογένειας διαταράχτηκε όταν ο παππούς της Τζέιμς Κάρτλαντ αυτοκτόνησε μετά από πτώχευση.
Το πρώτο της μυθιστόρημα, Jigsaw, εκδόθηκε το 1923. Από το 1927 μέχρι το 1932 η Μπάρμπαρα Κάρτλαντ ήταν παντρεμένη με τον πρώην στρατιωτικό Alexander George McCorquodale, κληρονόμο μιας μεγάλης περιουσίας από τον χώρο της τυπογραφίας (πέθανε το 1964). Μαζί αποκτήσαν μία κόρη, την Raine McCorquodale (γεν. το 1929).
Μετά το διαζύγιό τους, η Μπάρμπαρα παντρεύτηκε έναν εξάδελφο του πρώην συζύγου της, τον πρώην στρατιωτικό Hugh McCorquodale, ο οποίος πέθανε το 1963. Μαζί απέκτησαν δύο γιούς, τους Ian και Glen McCorquodale.
Η Κάρτλαντ σχεδίαζε μόνη της τα εξώφυλλα των βιβλίων της. Οι εκδοτικοί της οίκοι εκτιμούν πως είχε συγγράψει συνολικά 724 βιβλία. Το 2004 ανακαλύφθηκαν στην κληρονομιά της ακόμα 160 ανέκδοτα μυθιστορήματα. Παγκοσμίως έχουν πωληθεί περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο βιβλία της.
Μάρτι Αχτισάαρι
Ο Μάρτι Όιβα Κάλεβι Αχτισάαρι (προφορά: ) (23 Ιουνίου 1937-) είναι πρώην Πρόεδρος της Φινλανδίας (1994-2000) κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης (2008) και διπλωμάτης των Ηνωμένων Εθνών και μεσολαβητής, γνωστός για την διεθνή εργασία του στην ειρήνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Φινλανδίας Κατηγορία:Διπλωμάτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Δημήτρης Ζουγκός
Ο Δημήτρης Ζουγκός (25 Ιανουαρίου 1977-) γεννήθηκε στην Ελευθερούπολη Καβάλας και είναι θεατρικός συγγραφέας και ποιητής.
Έγραψε τα μυθιστορήματα Defunctus και Νιno Perdido τα οποία εκδόθηκαν το 2006 ΟΞΥ και 2007 Σύγχρονοι Ορίζοντες. Αργότερα στράφηκε στο θέατρο και έγραψε τα έργα Οϊ ζητιάνοι, Μήδεια, Κλέμεντε και τον Κανίβαλο. Έχει βραβευτεί με το κρατικό βραβείο θεάτρου στην κατηγορία νεαροί συγγραφείς (β΄ βραβείο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Γκίντερ Πρίεν
Ο Υποπλοίαρχος Γκίντερ Πρίεν (Günther Prien, 16 Ιανουαρίου 1908, πιθανόν 7 Μαρτίου 1941) ήταν ένας από τους πλέον γνωστούς κυβερνήτες γερμανικών υποβρυχίων κατά τη Μάχη του Ατλαντικού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος τιμήθηκε με το Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού με Φύλλα Δρυός. Υπό τη διακυβέρνησή του το υποβρύχιο U-47 βύθισε περισσότερα από 30 συμμαχικά σκάφη, συνολικής χωρητικότητας 200.000 τόνων. Η σημαντικότερη βύθιση που πέτυχε ο Πρίεν ήταν αυτή του βρετανικού θωρηκτού "Ρόγιαλ Όακ" (HMS Royal Oak) όταν αυτό βρισκόταν αγκυροβολημένο στον Ναύσταθμο του Βρετανικού Μητροπολιτικού Στόλου του Σκάπα Φλόου.
Πρώτα χρόνια
Ο Πρίεν γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1908 στην πόλη Όστερφελντ της Σαξωνίας-Άνχαλτ. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός και είχε άλλα δύο μικρότερα παιδιά, τη Λιζελότε και τον Χανς-Γιόαχιμ. Όταν ο Γκίντερ ήταν μικρός η οικογένεια μετακινήθηκε στο Λίμπεκ της βόρειας Γερμανίας, αλλά σύντομα οι γονείς του χώρισαν και ο νεαρός Γκίντερ μαζί με τη μητέρα του και τα μικρότερα αδέλφια του εγκαταστάθηκαν στη Λειψία. Η ζωή της οικογένειας στη Λειψία κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν, καθώς η κυρία Πρίεν έφτιαχνε και πουλούσε δαντέλες Erzgebirge με τα έσοδά της ίσα να φτάνουν για τη στοιχειώδη διατροφή της οικογένειάς της. Για να αυξήσει το εισόδημά της, νοίκιασε το μεγαλύτερο δωμάτιο του σπιτιού σε κάποιο φοιτητή ονόματι Buzelius, ενώ ο Γκίντερ βρήκε μερική απασχόληση ως μικρός για θελήματα και παραδόσεις, συνήθως σε ηλικιωμένες γυναίκες, οι οποίες τον αντιμετώπιζαν με περιφρόνηση. Το σχολείο δε φαινόταν να του προσφέρει πολλά: Ο Γκίντερ ονειρευόταν να μπαρκάρει και να ακολουθήσει τα βήματα του θαλασσοπόρου Βάσκο ντε Γκάμα, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα. Το 1923, σε ηλικία 15 ετών, με την υποστήριξη του συμμαθητή του Χάιντς Φρένκελ και έχοντας στην τσέπη του 91 σουηδικές κορόνες, που είχε κερδίσει ως μερικά απασχολούμενος οδηγός στην Εμπορική Έκθεση της Λειψίας, αποφάσισε, παρά τη θέληση της μητέρας του, να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Η μητέρα του τελικά του έδωσε την άδεια και την ευχή της, αφού ο Γκίντερ της εξήγησε ότι αυτό ήταν που ήθελε να κάνει στη ζωή του. Ο Πρίεν πήγε στο Φινκενβέρντερ (Finkenwärder) κοντά στο Αμβούργο και γράφτηκε στη Σχολή Ναυτικού (Deutsche Seemannsschule) με τα χρήματά του μόλις να καλύπτουν το κόστος της. Η εκπαίδευση εκεί ήταν σκληρή αλλά τρεις μήνες αργότερα ο Πρίεν πέτυχε στις εξετάσεις του και, μη έχοντας χρήματα για να επιστρέψει στο σπίτι του, παρέμεινε στο Φινκενβέρντερ μαζί με ένα συμμαθητή του ονόματι Γιάνκε. Αυτό αποδείχτηκε τυχερό για τους δύο νεαρούς, στους οποίους σύντομα προσφέρθηκαν θέσεις ως δόκιμοι θαλαμηπόλοι στο τρικάταρτο "Hamburg", με το οποίο ταξίδεψαν στις Αζόρες, τη Φλόριντα, την Τασμανία και την Κορνουάλλη. Ξεκινώντας από εκεί και με πορεία προς το Κορκ της Ιρλανδίας, τον Οκτώβριο του 1925, το πλοίο έπεσε σε θύελλα και προσάραξε κοντά στο Δουβλίνο. Το πλοίο εγκαταλείφθηκε και αργότερα δηλώθηκε ως ναυαγήσαν. Το πλήρωμα μεταφέρθηκε αρχικά στο Μπρεμερχάφεν (Bremerhaven) και στη συνέχεια στο Αμβούργο. Εκεί ο Πρίεν απέκτησε το ναυτικό του φυλλάδιο. Θέλοντας να πάρει πτυχίο αξιωματικού, μπαρκάρισε σχεδόν αμέσως με το επίσης τρικάταρτο Oldenburg. Σε αυτό το πλοίο γνωρίστηκε με τον Γιοστ Μέτζλερ (Jost Metzler), ο οποίος αργότερα έγινε ο κυβερνήτης του υποβρυχίου U-69. Στην αρχή οι σχέσεις των δύο ανδρών ήταν μάλλον τεταμένες, αργότερα όμως έγιναν πολύ καλοί φίλοι. Ο Πρίεν κατάφερε να πάρει το πτυχίο του ασυρματιστή και μπαρκάρισε με το San Francisco, το οποίο συγκρούστηκε με άλλο σκάφος κοντά στο φάρο Χόχεβεγκ (Hoheweg). Ο Πρίεν, αποτελώντας μέρος της βάρδιας κατέληξε σε Ναυτοδικείο, όπου απαλλάχτηκε, καθώς το ατύχημα αποδόθηκε σε κακές καιρικές συνθήκες. Τον Ιανουάριο του 1932 ο Πρίεν πέρασε τις εξετάσεις του και έλαβε το πτυχίο του Πλοιάρχου.
Την εποχή εκείνη το γερμανικό εμπορικό ναυτικό διερχόταν σημαντική κρίση, όπως και η οικονομία της χώρας. Ο Πρίεν δεν κατάφερε να βρει εργασία ως πλοίαρχος και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Λειψία, όπου το ίδιο έτος (1932) έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος ενώ τον Αύγουστο εντάχθηκε στο σώμα εθελοντών εργαζομένων στο Όλσνιτς (Olsnitz). Ο Πρίεν ήταν, και παρέμεινε, φανατικός Ναζί.
Στο Πολεμικό Ναυτικό
Στις 16 Ιανουαρίου 1933 εντάχθηκε στο Γερμανικό Πολεμικό Ναυτικό (τότε Reichsmarine, αργότερα μετονομάστηκε σε Kriegsmarine) ως απλός ναύτης. Ύστερα από την εκπαίδευσή του τοποθετήθηκε στο ελαφρύ καταδρομικό Königsberg και στη συνέχεια στάλθηκε στο Κίελο για εκπαίδευση στη δύναμη υποβρυχίων (Ubootwaffe). Ολοκληρώνοντας την εκπαίδευσή του τοποθετήθηκε στο υποβρύχιο U-26 ως πρώτος αξιωματικός βάρδιας, έχοντας ως κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Βέρνερ Χάρτμαν (Kapitänleutnant Werner Hartmann). Το υποβρύχιο εκτέλεσε δύο περιπολίες το 1937 (6/5 έως 15/6 και 15/7 έως 30/8) κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου. Ο Πρίεν σύντομα αναδείχθηκε σε τολμηρό και μαχητικό αξιωματικό, ο οποίος πετύχαινε σημαντικές επιδόσεις σε όλες τις ασκήσεις.
Οι προαγωγές του ήταν συνεχείς: το 1933 Επικελευστής (Fähnrich zur See), το 1935 Αρχικελευστής (Oberfähnrich zur See), το 1937 Ανθυποπλοίαρχος (Oberleutnant zur See). Στις 17 Δεκεμβρίου 1938 τέθηκε σε υπηρεσία το υποβρύχιο U-47 (υποβρύχιο τύπου VIIB) και η διακυβέρνησή του ανατέθηκε στον Πρίεν, ενώ την 1η Φεβρουαρίου 1939 προάχθηκε σε Υποπλοίαρχο (Kapitänleutnant). Το ίδιο έτος και λίγο πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου νυμφεύτηκε την ως τότε μνηστή του Ίνγκεμποργκ (Ingeborg).
Πολεμική δράση
right|thumb|300px|Μοντέλο του υποβρυχίου U-47
Πρώτη περιπολία
Το U-47 με κυβερνήτη τον Πρίεν απέπλευσε από το Κίελο στις 19 Αυγούστου του 1939 για περιπολία στο Βόρειο Ατλαντικό και επέστρεψε στο ίδιο λιμάνι περίπου τέσσερις εβδομάδες αργότερα (15 Σεπτεμβρίου). Κατά την περιπολία αυτή το υποβρύχιο βύθισε τρία πλοία: Το βρετανικό Bosnia (ήταν το δεύτερο σκάφος που βυθίστηκε από υποβρύχιο μετά το Αθίνια), 2.407 τόνων, το Rio Claro, βρετανικό φορτηγό 4.086 τόνων και το Gartavon 1.777 τόνων.
Δεύτερη περιπολία
left|thumb|200px|Το θωρηκτό Royal Oak (1937) Το U-47 απέπλευσε πάλι από το Κίελο στις 8 Οκτωβρίου 1939 για τη δεύτερη περιπολία του. Αυτή επρόκειτο να διαρκέσει λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα, καθώς επέστρεψε στις 17 Οκτωβρίου. Ήδη, ο Ναύαρχος Καρλ Ντένιτς σχεδίαζε να στείλει κάποια υποβρύχια να κτυπήσουν το Σκάπα Φλόου, αν και κάτι τέτοιο το θεωρούσε ιδιαίτερα παράτολμο, όχι όμως ακατόρθωτο. Ο Πρίεν άρπαξε την ευκαιρία: Τη νύκτα της 13ης Οκτωβρίου το υποβρύχιό του κατάφερε να περάσει ανάμεσα στις ακτές των Ορκάδων και να εισδύσει στο Ναύσταθμο του Βρετανικού Μητροπολιτικού Στόλου στο Σκάπα Φλόου. Ο Πρίεν είδε τότε στο περισκόπιό του το περίγραμμα του βρετανικού θωρηκτού HMS Royal Oak. Η πρώτη τορπίλη που κτύπησε το σκάφος του προκάλεσε ελαφρές μόνο ζημιές στην καρένα, ενώ οι ναυτικοί που βρίσκονταν σε αυτό νόμισαν πως κάτι είχε εκραγεί στο σκάφος, χωρίς να υποπτευθούν ότι δέχονταν επίθεση από γερμανικό υποβρύχιο. Αυτό έδωσε τη χρονική δυνατότητα στον Πρίεν να ετοιμάσει και δεύτερο κύμα από τορπίλες. Μετά από είκοσι λεπτά τρεις τορπίλες χτυπούσαν ξανά το Ρόαγιαλ Όακ, το οποίο έγειρε αρχικά στο πλάι και βυθίστηκε μέσα σε 13 λεπτά, παρασύροντας στο βυθό περίπου τα δύο τρίτα του πληρώματός του: Από τους συνολικά 1.400 άνδρες χάθηκαν οι 833. right|thumb|200px|Διάγραμμα της διείσδυσης, της επίθεσης και της διαφυγής του U-47 από το Σκάπα Φλόου Η επιστροφή του σκάφους στο Κίελο υπήρξε θριαμβευτική: Ο Πρίεν και το πλήρωμά του έγιναν δεκτοί με επευφημίες στο Μπρεμερσχάφεν και ο κυβερνήτης του U-47 έγινε ο πρώτος αναγνωρισμένος "άσσος" του υποβρυχίου πολέμου, ενώ απέκτησε και το προσωνύμιο "Ο ταύρος του Σκάπα Φλόου". Παρασημοφορήθηκε με το Σιδηρό Σταυρό πρώτης τάξεως, ολόκληρο το πλήρωμα έλαβε τον Σιδηρό Σταυρό δευτέρας τάξεως, ενώ ένα μήνα αργότερα, στις 18 Οκτωβρίου 1939 έγινε δεκτός, μαζί με το πλήρωμά του, από τον ίδιο το Χίτλερ, ο οποίος του απένειμε το Σταυρό των Ιπποτών (Ritterkreuz), αποτελώντας τον πρώτο από τους μόλις 7.137 παραλήπτες αυτής της διάκρισης. . Ο Ουίλιαμ Σίρερ, ο οποίος τότε βρισκόταν ως πολεμικός ανταποκριτής στο Βερολίνο έγραψε στο βιβλίο του "Berlin Diary, 1934 - 1941":
Τρίτη περιπολία
Ο Πρίεν παραμονεύει τη λεία του. Την επόμενη, 6 Δεκεμβρίου, κτυπά και βυθίζει το Νορβηγικό τάνκερ Britta, 6.214 τόνων. Χάνονται 6 ναυτικοί, οι υπόλοιποι 25 περισυλλέγονται από τη βελγική τράτα Memlinc.
Επόμενο θύμα του U-47 είναι το Ολλανδικό φορτηγό / επιβατηγό σκάφος Tajandoen, 8.159 τόνων, το οποίο βυθίζεται στις 8 του μήνα. Νεκροί/αγνοούμενοι συνολικά έξι.
Τελευταίο υποψήφιο θύμα του U-47 ήταν ένα "θαυμάσιο σκάφος περίπου 4.000 τόνων", το οποίο έπλεε εν συσκοτίσει. Ο Πρίεν εξαπέλυσε μια τορπίλη εναντίον του, χωρίς να το πετύχει και, όταν μια πόρτα άνοιξε στο συσκοτισμένο σκάφος αποφάσισε να μη συνεχίσει την καταδίωξή του.
Το υποβρύχιο επέστρεψε στο Κίελο στις 18 Δεκεμβρίου 1939. Ο Πρίεν έγραψε εσφαλμένα ότι βύθισε τα πιο πάνω σκάφη αλλά έσφαλε σημαντικά στον υπολογισμό του τονάζ: Το σύνολό τους ανερχόταν σε 23.168 τόνους, ενώ αναγράφονταν 31.000. Ανέγραψε επίσης ότι βύθισε το "Νόρφολκ" χωρίς αυτό να έχει συμβεί.