cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διηπειρωτικό Κύπελλο (ποδόσφαιρο)
Ιστορία
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων συμμετέχουν σε έναν πρώτο γύρο οι πρωταθλήτριες ομάδες των υπόλοιπων τεσσάρων ηπείρων (Ασίας, Αφρικής, Βόρ. Αμερικής και Ωκεανίας). Οι νικήτριες αντιμετωπίζουν στους ημιτελικούς τις εκπροσώπους της Ευρώπης και της Νότ. Αμερικής.
Χρήστος Πολυχρονίου
Ο Χρήστος Πολυχρονίου (Αθήνα, 31 Μαρτίου 1972) είναι Έλληνας αθλητής.
Διηπειρωτικό Κύπελλο (ποδόσφαιρο)
Ιστορία
Πολυνίκης του θεσμού είναι έξι ομάδες από 3 κατακτήσεις η καθεμία: η Πενιαρόλ και η Νασιονάλ από την Ουρουγουάη, η Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία), η Μίλαν (Ιταλία), η Μπόκα Τζούνιορς (Αργεντινή) και η Σάο Πάολο (Βραζιλία). Συνολικά το κύπελλο έχουν κατακτήσει 27 διαφορετικές ομάδες από 11 χώρες. Περισσότερες νίκες έχουν οι ομάδες της Αργεντινής: 6 φορές. Στις ομάδες υπολογίζεται και η Κορίνθιανς που κατέκτησε το Α΄ Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της ΦΙΦΑ, που διεξήχθη του 2000 πριν ακόμα καταργηθεί το διηπειρωτικό.
Από τα 45 (ή 46 με του 2000) κύπελλα, τα 24 έχουν κατακτήσει ομάδες της Ν. Αμερικής (25 με εκείνο της Κορίνθιανς) και τα 22 ευρωπαϊκές.
Χρήστος Πολυχρονίου
Παραπομπές
Πολυχρονιου Χρηστος Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΟΣΦΠ Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1999 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Διηπειρωτικό Κύπελλο (ποδόσφαιρο)
1960 ως 1979
Διπλοί τελικοί
1980 ως 2004
Τελικός στο Τόκιο (Toyota European South American Cup)
Τίτλοι ανά σύλλογο
thumb|Το τρόπαιο στα χέρια παραγόντων της Εστουδιάντες το 1968
Σημείωση
Κατηγορία:Διηπειρωτικό Κύπελλο ποδοσφαίρου
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1998-1999
Το Κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 1998−1999 ήταν η 12η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α1 και της Α2. Στις δύο πρώτες φάσεις μετείχαν οι ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη Γ' φάση της διοργάνωσης. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 9η φορά σε 12 διοργανώσεις κυπέλλου. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) αναδείχθηκε ο Βασίλης Κουρνέτας.
Α' φάση
Στην Α΄ φάση του Κυπέλλου δημιουργήθηκαν με κλήρωση 6 ζευγάρια μεταξύ των 12 ομάδων της Α2 Εθνικής κατηγορίας 1998-99.
Β' φάση
Στη Β΄ φάση του Κυπέλλου δημιουργήθηκαν με κλήρωση 2 ζευγάρια μεταξύ των 6 ομάδων που προκρίθηκαν από την Β΄ φάση. Η Ολυμπιάς Πατρών και ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας προκρίθηκαν στη Γ΄ φάση χωρίς αγώνα.
Φάιναλ−4
Δράμα, 3 και 4 Απριλίου 1999, Δημοτικό Γυμναστήριο «Δημήτρης Κραχτίδης»
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 4 Απριλίου 1999 στη Δράμα, στο Δημοτικό Γυμναστήριο «Δημήτρης Κραχτίδης». Ο Ολυμπιακός Πειραιώς επεκράτησε με 3−1 της ΑΕΚ και κατέκτησε το 9ο κύπελλο στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
1998 1999 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 1998 1999 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 1998 1999
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2006-07
Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2006–07 ξεκίνησε στις 19 Νοεμβρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 27 Μαΐου 2007 με την διεξαγωγή της τελευταίας αγωνιστικής της τελικής φάσης. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Βουλιαγμένη για όγδοη φορά στην ιστορία της.
Βαθμολογία
Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων
Καμίλα Μπορδονάμπα
Η Καμίλα Μπορδονάμπα Ρολδάν, (ισπανικά: Camila Bordonaba Roldán, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ kaˈmila βorðoˈnaβa]) γεννημένη στις 4 Σεπτεμβρίου 1984) στο Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή), επίσης γνωστή ως και Cami ή Cato, είναι μια Αργεντίνα ηθοποιός, τραγουδίστρια-τραγουδοποιός, παραγωγός αρχείων, χορεύτρια, μουσικός, σκηνοθέτης, εκπρόσωπος, φιλάνθρωπος, και πρώην περιστασιακό μοντέλο. Είναι γνωστή για τους ρόλους της στις τηλεοπτικές σειρές Τσικιτίτας, Ανυπότακτες Καρδιές, Son de Fierro και Atracción x4 και ως μέλος του συγκροτήματος Erreway.
Βιογραφία
Είχε σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της Μπενχαμίν Ρόχας όταν ήταν και οι δύο στις σειρές Τσικιτίτας και Ανυπότακτες Καρδιές, χώρισαν το 2004. Μετά έβγαινε με μέλος της παραγωγικής ομάδας των Erreway, τον Chochi και ανακοίνωσε τον χωρισμό τους το 2007. Έχει ονομάσει τον συμπρωταγωνιστή της Φελίπε Κολόμπο κολλητό της και είναι η νονά της κόρης του μαζί με τον Μπενχαμίν Ρόχας.
Αμπελόκαμπος Ηλείας
Ο Αμπελόκαμπος είναι πεδινό χωριό του δήμου Ηλίδας της περιφερειακής ενότητας Ηλείας  στην Πελοπόννησο (περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 468 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο Αμπελόκαμπος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 17 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση 9 χλμ. βορειοδυτικά από την Αμαλιάδα σε πεδινή τοποθεσία, νοτιοανατολικά της Γαστούνης, νότια από τον Κόροιβο και το Ρουπάκι, δίπλα (ΒΑ.) από τα Σαβάλια. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία (αραβόσιτος και άλλα δημητριακά, γεώμηλα, κηπευτικά, ελιές και αμπέλια) και λιγότερο με την κτηνοτροφία (πρόβατα, αίγες, βοοειδή). Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο κέντρο του χωριού, ενώ νοτιοδυτικά προς Σαβάλια και δίπλα στις παλιές σιδηροδρομικές γραμμές βρίσκεται η μονή Αγίου Αθανασίου (η οποία λειτούργησε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα ως ανδρική και κατόπιν ως γυναικεία).
Ιστορικά στοιχεία
Διοικητικά, ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Ηλείας και κατόπιν υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Αμαλιάδας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αμπελοκάμπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του δήμου Ηλίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Πριγκίπισσα Μονονόκε
Η Πριγκίπισσα Μονονόκε (ιαπωνικά: もののけ姫, Χέπμπορν: Mononokehime) είναι ταινία anime του Ιάπωνα σκηνοθέτη Χαγιάο Μιγιαζάκι. Βγήκε στις ιαπωνικές κινηματογραφικές αίθουσες τον Ιούλιο του 1997 και στον υπόλοιπο κόσμο το φθινόπωρο του 1999.
Η ταινία αποτέλεσε την πιο γρήγορη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών στην Ιαπωνία, μέχρι που ξεπεράστηκε από τον Τιτανικό αρκετούς μήνες αργότερα. Κατέχει ακόμη και σήμερα μια θέση στην τριάδα των δημοφιλέστερων ταινιών anime στην Ιαπωνία, πλάι στο Ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων του 2001 και στο Κινούμενο Κάστρο, δημιουργήματα επίσης του Μιγιαζάκι.
Παρόλο που ο τίτλος του υποδηλώνει ένα παραμύθι, το περιεχόμενο είναι ακατάλληλο για τρυφερές ηλικίες και σε αρκετές χώρες έλαβε σήμανση ταινίας «ακατάλληλο για κάτω των 12 ή 13 ετών». Παρόλο που η Miramax, η εταιρία που εξασφάλισε τα δικαιώματα για προβολή στην Αμερική, θέλησε να κάνει περικοπές στις βίαιες ή αιματηρές σκηνές, ο Μιγιαζάκι το απαγόρευσε και τελικά η ταινία προβλήθηκε στην αυθεντική της εκδοχή. Αν και στην αγγλική μεταγλώττιση συμμετείχαν διάσημοι ηθοποιοί, η ταινία άνοιξε σε λίγες αίθουσες, με ελάχιστη διαφήμιση και δεν πήγε καλά στο box office. Λίγο προτού βγει το φιλμ σε DVD το Σεπτέμβριο του 2000, η Miramax ανακοίνωσε πως θα περιείχε μονάχα τη μεταγλωττισμένη εκδοχή. Ήταν τέτοια η αντίδραση από τους οπαδούς της ταινίας, που η κυκλοφορία αναβλήθηκε για τρεις μήνες, ώστε να προστεθεί ο ήχος στην ιαπωνική γλώσσα και οι αγγλικοί υπότιτλοι. Οι πωλήσεις ήταν εξαιρετικές.
Το μήνυμα της ταινίας είναι οικολογικό και αντιπολεμικό, καθώς επικεντρώνεται γύρω από τη μάχη ανάμεσα στους Αρχαίους Θεούς Προστάτες του Δάσους και τον Άνθρωπο που εξαντλεί τους φυσικούς του πόρους, μπροστά στα μάτια ενός ουδέτερου παρατηρητή, του πρίγκιπα Ασιτάκα. Η ταινία αποτελεί μια από τις πιο προσωπικές ταινίες του δημιουργού της και δεν είναι σε καμία περίπτωση απλοϊκή. Ο κόσμος όπου εξελίσσονται όλα ακροβατεί σε λεπτές ισορροπίες και δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός του Καλού και του Κακού. Στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ιαπωνική μυθολογία και παράδοση και πραγματεύεται την ηθική, περισσότερο από ό,τι την επιστημονική φαντασία. Διαθέτει βάθος και φιλοσοφική διάθεση, ξεφεύγοντας από την απλή παρουσίαση τρυφερών θεμάτων, όπως αυτά του Disney. Είναι μια δουλειά, που από πολλές απόψεις μπορεί να χαρακτηριστεί «ενήλικη», καθώς τα παιδιά θα απολαύσουν μεν τα χρώματα και την οπτικοποίηση, αλλά μάλλον θα δυσκολευτούν να καταλάβουν την υπόθεση. Ακόμη και οι ενήλικες καταλαβαίνουν όλο και περισσότερα κάθε φορά που ξαναβλέπουν την ταινία. Στην Ελλάδα, η ταινία κυκλοφόρησε μεταγλωττισμένη στα ελληνικά σε μορφή βιντεοκασέτας από την Σπέντζος Φιλμ. Στην ελληνική μεταγλώττιση, την σκηνοθεσία έχει κάνει ο Δημήτρης Κουζούπης.
Πλοκή
Σύμφωνα με την εισαγωγή του έργου, σε μια αρχαία εποχή, σε μια γη που καλύπτεται από δάση, κατοικούν τα πνεύματα των θεών. Τότε, τα κτήνη και οι άνθρωποι συνυπήρχαν αρμονικά, όμως τα δάση με το πέρασμα του χρόνου απειλήθηκαν με συρρίκνωση. Αυτά που επιβίωσαν φυλάγονταν από τεράστια κτήνη που χρωστούσαν τη σύμπνοιά τους στο Θεό του Δάσους, γιατί τότε ήταν μια εποχή θεών και δαιμόνων.
Το Ταξίδι στη Δύση
Καθώς ο Ασιτάκα ταξιδεύει στη Δύση, μαθαίνει για το δάσος όπου κατοικούσαν τα αρχαία πλάσματα – που ήταν υπερμεγέθη ζώα - και αναρωτιέται αν ο Θεός του Δάσους έχει κάποια απάντηση γι’ αυτόν. Παράλληλα συνειδητοποιεί πως η ασθένεια όχι μόνο εξαπλώνεται λίγο λίγο, αλλά επηρεάζει και την θέλησή του όταν αυτός βίωνε έντονα συναισθήματα, πότε δίνοντας του υπεράνθρωπη δύναμη και πότε παίρνοντας τον έλεγχο του σώματός του. Περιδιαβαίνει μια χώρα που δοκιμάζεται από τον πόλεμο με τις αυτοκρατορικές δυνάμεις και έρχεται σε σύγκρουση με μερικούς σαμουράι, τους οποίους και εξολοθρεύει εύκολα χάρις στη νέα υπεράνθρωπη δύναμή του. Αν και ταξίδευε με τη μέγιστη δυνατή διακριτικότητα, αρνούμενος να δώσει πληροφορίες για τον εαυτό του, γνωρίζει έναν μυστηριώδη μοναχό, το Τζίγκο. Ο τελευταίος, αφού εξετάζει ένα κομμάτι μέταλλο το οποίο είχε βρεθεί μέσα στο δαίμονα που σκότωσε ο Ασιτάκα, του υποδεικνύει να κινηθεί προς μία πόλη όπου κύρια απασχόληση των κατοίκων ήταν η εξόρυξη και το εμπόριο σιδήρου. Ο αυτοκράτορας εποφθαλμιούσε την πόλη και προσπάθησε να την πάρει με προδοσία. Από την άλλη οι κάτοικοι της πόλης, μόλυναν και κατέστρεφαν λίγο λίγο το δάσος, επεκτείνοντας την κυριαρχία τους με μόνο εμπόδιο τα κτήνη που κατοικούσαν εκεί. Την πόλη διοικούσε μια πρώην πόρνη, η λαίδη Εμπόσι, που λάτρευαν οι υποτελείς της για το δυναμισμό και τις ικανότητες της.
Κάπου στο βουνό, στο δρόμο προς την πόλη, μερικοί λύκοι επιτέθηκαν σε μια πομπή ανθρώπων. Πάνω στη θεά – λύκαινα, τη Μόρο, κάθεται ένα κορίτσι, η Πριγκίπισσα Μονονόκε ή Πριγκίπισσα των Πνευμάτων. Η λαίδη Εμπόσι, πυροβολεί τη Μόρο, η οποία πέφτει στο γκρεμό παίρνοντας μαζί κάμποσους άνδρες. Κοντά σε ένα ποτάμι, ο Ασιτάκα διασώζει δύο από αυτούς κι αποφασίζει να τους μεταφέρει στην πόλη μέσω του Δάσους, όπου και έχει μια φευγαλέα συνάντηση με το Πνεύμα – θεό. Στην όχθη του ποταμού, βλέπει για πρώτη φορά την Πριγκίπισσα, ενώ ρουφούσε αίμα από το τραύμα της Μόρο και γοητεύεται από εκείνη.
Στην Πόλη του Σιδήρου
Στην πόλη ο Ασιτάκα δέχεται ευχαριστίες από τους κατοίκους για τη διάσωση των δύο αντρών. Συναντά τη λαίδη Εμπόσι που τον πληροφορεί πως η ίδια ήταν αυτή που πριν καιρό έσωσε την πόλη από την παρακμή. Έφερε ανθρώπους να εργαστούν και να προστατεύουν τις εξορύξεις του σιδήρου, απελευθέρωσε με τα χρήματά της πολλές πόρνες και τους χάρισε τίμια ζωή, έδωσε δουλειά σε λεπρούς τη στιγμή που κανένας δεν ήθελε να συναναστραφεί μαζί τους και πολεμά τώρα την πριγκίπισσα που μαζί με τις θεότητες εμποδίζουν τον άνθρωπο να εισχωρήσει βαθύτερα στο δάσος. Υπήρξε παλαιότερα μια μάχη με τη φυλή των αγριογούρουνων, οπότε και οι άντρες της Εμπόσι τραυμάτισαν το Νάγκο με το κομμάτι μέταλλο που ο Ασιτάκα είχε στην κατοχή του, μετατρέποντας τον σε δαίμονα. Η πληροφορία αυτή έκανε τον Ασιτάκα να θυμώσει, καθώς η καταστροφική μανία των ανθρώπων της πόλης θα του κόστιζε τη ζωή.
Την ίδια νύχτα η Πριγκίπισσα Μονονόκε, που στην πραγματικότητα ονομαζόταν Σαν, προσπάθησε να αποδυναμώσει την πόλη σκοτώνοντας τη λαίδη Εμπόσι. Ο Ασιτάκα σταματά τη μονομαχία των δύο γυναικών και αποφασίζει να απομακρύνει την αναίσθητη πια Σαν από την πόλη. Οι κάτοικοι της πόλης τον συμπαθούσαν και δεν ήθελαν να του κάνουν κακό, αρνήθηκαν όμως να ανοίξουν τις βαριές πύλες που οδηγούσαν στο δάσος. Μια γυναίκα, που χήρεψε στην πρωινή επίθεση, πυροβόλησε κατά λάθος τον Ασιτάκα στην πλάτη, αλλά εκείνος προς μεγάλη έκπληξη όλων συνέχισε να περπατάει και, παρόλο που αιμορραγούσε, παραμέρισε την βαριά πύλη σαν να ήταν από χαρτί.
Στο Δάσος
Βαθύτερα στο δάσος η Σαν συνέρχεται κι ο Ασιτάκα καταρρέει. Τα δύο αδέρφια – λύκοι της Σαν ορμούν να τον ξεσκίσουν, η κοπέλα όμως, τους σταματά. Αισθάνεται πως ο νεαρός είναι ετοιμοθάνατος και νιώθει μπερδεμένη από το γεγονός ό,τι ένας άνθρωπος μπήκε στον κίνδυνο να τη σώσει. Θυμωμένη του ζητά εξηγήσεις, μα εκείνος χαμογελώντας της είπε απλά πως δεν ήθελε να τη δει να πεθαίνει. Εκείνη προσβλήθηκε, γιατί θεωρεί τον εαυτό της λύκο κι όχι άνθρωπο. Τη στιγμή που πάει να του δώσει το τελειωτικό χτύπημα, ο Ασιτάκα την ξαφνιάζει ψιθυρίζοντάς της πως είναι όμορφη, πριν χάσει τις αισθήσεις του.
Η φυλή των Πιθήκων, εμφανίζεται κι απαιτεί να φάει το σώμα του αγοριού για να πάρει τη δύναμή του, ωστόσο η Σαν αρνείται. Αντίθετα, αφήνει το αγόρι μόνο στην ιερή λίμνη στη μέση του δάσους. Εκεί το Shinigami, ο θεός της ζωής και του θανάτου που εξουσίαζε το δάσος, αποφασίζει να θεραπεύσει το τραύμα του αγοριού, αλλά όχι και την κατάρα. Μετά από μέρες ο Ασιτάκα ξυπνά τη νύχτα στο πλευρό της Σαν μέσα στη σπηλιά όπου φώλιαζε η Μόρο. Ο Ασιτάκα της ζητά να ελευθερώσει το κορίτσι, για να επιστρέψει σε αυτούς που ανήκει. Η Μόρο όμως αποκαλύπτει πως το κορίτσι εγκατέλειψαν μπροστά της οι γονείς της όταν ήταν ακόμη μωρό, σαν δόλωμα για να ξεφύγουν οι ίδιοι από το θάνατο. Όσο για τη Σαν, δεν ανήκε πουθενά αλλά ένιωθε λύκος, άρα μαζί με το δάσος θα χανόταν κι αυτή. Η Μόρο αργοπέθαινε από το τραύμα της Λαίδης Εμπόσι, αλλά σε αντίθεση με το Νάγκο, δεν άφησε να την καταλάβει η οργή. Χαμογελά στο θάνατο γνωρίζοντας πως έζησε αρκετά, αρκεί να προλάβει να προστατέψει το δάσος. Τέλος προειδοποιεί τον Ασιτάκα να φύγει αμέσως μόλις αναρρώσει γιατί θα τον σκότωνε.
Ο Πόλεμος
Σύντομα ξεσπά πόλεμος ανάμεσα σε τρεις αντικρουόμενες δυνάμεις. Ένας πολέμαρχος σαμουράι, οδηγεί τα στρατεύματα του κατά της πόλης, ζητώντας πολύτιμο σίδερο. Από την πλευρά του ο Okkotonushi, ένας θρυλικός αρχηγός των αγριογούρουνων – θεοτήτων, ετοιμάζει τη φυλή του για την ολοκληρωτική μάχη με τον άνθρωπο. Η Εμπόσι γνωρίζει πως ο πιο επικίνδυνος εχθρός της δεν είναι τα κτήνη αλλά η ανθρώπινη πονηριά και απληστία. Μαζί με το μοναχό Τζίγκο, που ήταν παλιός της γνωστός, και μερικούς κυνηγούς του αυτοκράτορα, εισέρχεται στο δάσος ώστε να σκοτώσει το Shinigami, καθώς ο αυτοκράτορας προσέφερε ένα βουνό χρυσάφι για το κεφάλι του. Η Εμπόσι μυρίζοντας προδοσία, άφησε τις πιστές της γυναίκες να φυλάγουν οπλισμένες την πόλη. Ο Ασιτάκα που νοιάζεται τόσο για τη Σαν, όσο και για την ευημερία των ανθρώπων της πόλης, προσπαθεί να κατευνάσει το τυφλό μίσος που έτρεφε η Εμπόσι για τη Σαν και το αντίστροφο, αλλά δεν είχε επιτυχία.
Η φυλή των αγριογούρουνων, που πολεμούσε πάντα χωρίς σχέδιο, κατά μέτωπο και βασιζόμενη στην κτηνώδη δύναμη, εξολοθρεύεται. Μονάχα ο αρχηγός τους ο Okkotonushi έμεινε ζωντανός. Οι κυνηγοί του αυτοκράτορα φορούν τα τομάρια των πολεμιστών του για να τον μπερδέψουν, καθώς ήταν τυφλός λόγο ηλικίας. Εκείνος, νομίζοντας πως επέστρεψαν από τους νεκρούς τους κατευθύνει στο Shishigami. Καθώς όμως προσπάθησαν να τον εξολοθρεύσουν, εκείνος αφήνει την οργή να τον μετατρέψει σε δαίμονα. Η Σαν που είχε βγει ζωντανή από τη μάχη, προσπάθησε να τον βοηθήσει μα έπεσε αναίσθητη πάνω του και κινδύνεψε να μολυνθεί η ίδια.
Ο Ασιτάκα διασώζει ένα από τα αδέρφια της Σαν από το πεδίο της μάχης και με τη βοήθειά του προσπαθεί να βοηθήσει τόσο τη Σαν, όσο και να βρει τη Λαίδη να την ειδοποιήσει για την επίθεση των σαμουράι. Ωστόσο αποτυγχάνει να αποσπάσει τη Σαν από τον Okkotonushi. Τελικά ήταν η Μόρο αυτή που το απαίτησε και χρησιμοποίησε τις τελευταίες τις δυνάμεις να σώσει την κόρη της, αντί να επιτεθεί στη Λαίδη. Ο Ασιτάκα αρπάζει το κορίτσι και πέφτει στο νερό της ιερής λίμνης, για να προλάβει τη μόλυνση προτού επηρεάσει το σώμα της.
Η Επίθεση του Shishigami
Η θεότητα της ζωής και του θανάτου, το Shishigami, καταφτάνει. Την παρουσία του Πνεύματος αντιλαμβάνεται και ο Okkotonushi, παρά την απώλεια όρασης και την παραφροσύνη του. Το Πνεύμα ακουμπά τη μύτη του και του παίρνει τη ζωή, χαρίζοντας του ειρήνη. Η Μόρο πέφτει επίσης εξαντλημένη. Το Shishigami, τη νύχτα μεταμορφωνόταν σε μια τεράστια ανθρωπόμορφη σκιά και περιδιάβαινε σε όλο το δάσος. Κατά τη μεταμόρφωση αυτή, η Λαίδη Εμπόσι με ένα πυροβόλο όπλο το αποκεφαλίζει προτού ο Ασιτάκα καταφέρνει να κάνει κάτι. Από το σώμα του πνεύματος ανάβλυσε μια μαύρη σκιά που απονέκρωνε ό,τι κι αν άγγιζε, προσπαθώντας να βρει το χαμένο κεφάλι. Με την τελευταία της δύναμη, η Μόρο δαγκώνει και αποσπά το χέρι της Λαίδης, αποτρέποντάς την από το να ξαναχρησιμοποιήσει όπλο ποτέ. Ο Τζίγκο και οι άντρες του άρπαξαν το κεφάλι και άρχισαν να τρέχουν για να ξεφύγουν.
Ο Ασιτάκα μεταφέρει τη Λαίδη στην ασφάλεια του νησιού της ιερής λίμνης. Αποτρέπει τη Σαν από το να της πάρει τη ζωή, καθώς η Μόρο εκδικήθηκε ήδη για τη φυλή των λύκων. Η Σαν εξοργισμένη ζητά από τον Ασιτάκα να πάρει τη Λαίδη μακριά και να εξαφανιστεί μιας και πάντα ήταν με την πλευρά των ανθρώπων. Η απλή απάντηση του πρίγκιπα ήταν πως ήταν άνθρωπος όπως άλλωστε και η ίδια. Η Σαν επιμένοντας πως είναι μέλος της φυλής των λύκων, τον καρφώνει στο στήθος με το κρυστάλλινο μαχαίρι. Αποτροπιασμένη με την ίδια της την πράξη κάνει πίσω, αλλά ο Ασιτάκα την παίρνει στην αγκαλιά του ζητώντας συγγνώμη για την αδυναμία του να σταματήσει το κακό. Η Σαν βγάζει όλη της την απελπισία νιώθοντας το τέλος, αλλά εκείνος θεωρεί πως υπήρχε ακόμη ελπίδα εφόσον ήταν ζωντανοί.
Η σκιά από το Shishigami εξαπλώθηκε στο δάσος και κατάστρεψε τα πάντα στο πέρασμά του, καθώς και την πόλη και το στρατόπεδο των σαμουράι. Ο Ασιτάκα και η Σαν τελικά καταφέρνουν να πείσουν το Τζίγκο να επιστρέψει το κεφάλι και το προσφέρουν οι ίδιοι στο Πνεύμα. Η κατάρα εξαπλώνεται αμέσως στα σώματά τους. Καθώς ο ήλιος ανατέλλει το Πνεύμα χάνεται με μια ριπή δυνατού ανέμου. Όταν τελείωσαν όλα, οι επιζώντες και η Λαίδη έγιναν μάρτυρες μιας πρωτοφανούς αναγέννησης της φύσης, θεραπείας των λεπρών καθώς και των δύο νεαρών παιδιών από την κατάρα.
Η Λαίδη αποφασίζει να ξαναφτιάξει την πόλη και να επανορθώσει ζώντας ειρηνικά με το δάσος. Ο Τζίγκο αποκαλεί τον Ασιτάκα και τη Σαν ανόητους, αλλά εντυπωσιασμένος από το κατόρθωμά τους φεύγει χωρίς περαιτέρω φασαρία. Η Σαν ξυπνά στην αγκαλιά του Ασιτάκα και θρηνεί για το Πνεύμα, αλλά εκείνος μοιράζεται μαζί της τη σκέψη πως εκείνο ζει μέσα από το δάσος το ίδιο. Η Σαν αποφασίζει να επιστρέψει στο δάσος γιατί δεν μπορεί να συγχωρέσει την πράξη των ανθρώπων. Με τη σειρά του το αγόρι αποφασίζει να μείνει να βοηθήσει στην πόλη. Πριν χωριστούν όμως ανταλλάσσουν την υπόσχεση πως θα συναντώνται στο δάσος.
Υποδοχή
Η ταινία κέρδισε το βραβείο "Καλύτερης Ταινίας για το 1998" της Ιαπωνικής Ακαδημίας.
Ανάπτυξη
Στα ιαπωνικά, "Mononoke" σημαίνει πνεύμα, φάντασμα, στοιχειό. "Hime" είναι μια τιμητική λέξη που σημαίνει πριγκίπισσα και τοποθετείται μετά από ονόματα κι όχι πριν όπως συμβαίνει στη δύση. Οπότε Mononoke-hime, σημαίνει πριγκίπισσα των πνευμάτων. Κατά την κυκλοφορία της ταινίας σε όλο τον κόσμο αποφασίστηκε το όνομα της ταινίας να παραμείνει ως έχει και να μην μεταφραστεί.
Η αγγλική έκδοση του έργου δεν είναι επακριβώς η μετάφραση από τα ιαπωνικά. Μυθολογικά στοιχεία, μη κατανοητά στο κοινό των δυτικών χωρών αντικαταστάθηκαν από γενικότερες λέξεις για να είναι πιο προσιτά. Ωστόσο έχει ειπωθεί από διάφορους κριτικούς πως αυτό αποδυνάμωσε το αποτέλεσμα
Τα τοπία που εμφανίζονται στην ταινία έχουν εμπνευστεί από τα αρχαία δάση της Γιακουσίμα και τα βουνά στα βόρεια του νησιού Χονσού στην Ιαπωνία. Στη σειρά άνιμε και μάνγκα Naruto, τα σχέδια στο πρόσωπο του χαρακτήρα Inuzuka Kiba είναι ολόιδια με αυτά που φέρει η Σαν. Για το φιλμ χρησιμοποιήθηκαν 550 διαφορετικά χρώματα. Είναι η μοναδική ταινία του Μιγιαζάκι χωρίς σκηνή πτήσης, το σήμα κατατεθέν του δημιουργού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Anime και manga φαντασίας Κατηγορία:Θεοκτονία στην μυθοπλασία Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του Studio Ghibli Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το περιβάλλον Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ιαπωνικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Κατάρες στις ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1997
Κατάλογος έργων του Μπέρτελ Θόρβαλντσεν
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Μπέρτελ Θόρβαλντσεν.
Θορβαλντσεν
Διακοπές στην Αίγινα
Πλοκή
Ο Τζώνης (Λάμπρος Κωνσταντάρας), ένας χήρος δημοσιογράφος φθάνει στην Αίγινα μαζί με την κόρη του Αλίκη (Αλίκη Βουγιουκλάκη) για να περάσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Στο λιμάνι, η Αλίκη θα συναντήσει τον Ζαν (Ανδρέας Μπάρκουλης), έναν γοητευτικό νέο, ο οποίος είναι γόνος αρχοντικής οικογένειας του νησιού, και θα τον περάσει για αχθοφόρο ζητώντας του να κουβαλήσει τις βαλίτσες της. Ο Ζαν γοητευμένος από την όμορφη Αλίκη θα δεχτεί να παίξει τον ρόλο του αχθοφόρου, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να έρθει πιο κοντά στην Αλίκη και να τη γνωρίσει καλύτερα. Αυτό το λάθος της Αλίκης όμως θα σταθεί αφορμή να ανοίξει ένας απρόσμενος κύκλος ερωτικών φλερτ. Ο Ζαν θα αρχίσει να παίζει στην Αλίκη ένα αλλόκοτο παιχνιδάκι, παριστάνοντας τον μπεκρή του νησιού.
Αλλά και ο πατέρας της, ο Τζώνης, θα αρχίσει να φλερτάρει με τον τρόπο του την στρουμπουλή Νένε (Αλέκα Στρατηγού), η οποία επίσης παραθερίζει στην Αίγινα με τον σύζυγό της, Ντόντο (Σταύρος Ιατρίδης). Για να ξεμοναχιάσει τη Νένε, ο Τζώνης στέλνει ένα ψεύτικο τηλεγράφημα στον Ντόντο, το οποίο αναφέρει ότι έχει αρρωστήσει ο αδελφός του, Ανάργυρος, και πρέπει να επιστρέψει αμέσως στην Αθήνα.
Όταν ο Ανάργυρος, όμως, φτάνει ξαφνικά στο νησί και συναντά τον αδελφό του, τότε ο Ντόντος καταλαβαίνει ότι το τηλεγράφημα ήταν ψεύτικο. Οι δύο τους μαζί μ' έναν νησιώτη (Θανάσης Βέγγος), θα ψάξουν και θα πιάσουν επ' αυτοφώρω τον Τζώνη να ερωτοτροπεί με τη Νένε. Το σκάνδαλο που θα ξεσπάσει στο νησί, θα αναγκάσει τον Τζώνη μαζί με την Αλίκη να επισπεύσουν την αναχώρησή τους, αλλά ο Ζαν έχοντας ερωτευθεί την Αλίκη θα την κρατήσει στο νησί, αποκαλύπτοντας την πραγματική του ταυτότητα. Ο Τζώνης από την αλλή πλευρά ως γνήσιος γυναικάς θα συνεχίσει το προσφιλές χόμπι του ερωτοτροπώντας με άλλες κυρίες του νησιού.
Διανομή ρόλων
Βασικό Καστ
Πληροφορίες
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1957-1958 και έκοψε 24.651 εισιτήρια. Ήρθε στην 13η θέση σε 31 ταινίες. Η ιστορία της ταινίας, είχε δημοσιευθεί με την μορφή σινε-ρομάντσου, στο περιοδικό Θησαυρός για 15 εβδομάδες, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Δεκεμβρίου 1960.
Κριτικές
Σε νεότερες κριτικές η ταινία λαμβάνει μέτριες ως θετικές. Ο κριτικός κινηματογράφου Σταύρος Γανωτής στην ανάλυση του για την ταινία σημειώνει: «Είναι η πρώτη ταινία της Βουγιουκλάκη που αρχίζει να δείχνει το παραγματικό ταλέντο της, με τον Κωνσταντάρα και τον Μπάρκουλη να έχουν μέτριους ρόλους, ενώ την παράσταση φαίνεται να κλέβει ο Θανάσης Βέγγος, αλλά σε έναν μικρό ρόλο». Στην iMDB, η ταινία έχει βαθμολογία 5.6/10, με βάση 162 ψήφους από τους χρήστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ανδρέα Λαμπρινού Κατηγορία:Σενάρια του Ανδρέα Λαμπρινού Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αίγινα Κατηγορία:Ταινίες του 1958
Εθνική Ελπίδα
Η Εθνική Ελπίδα (ΕΘ.ΕΛ.) είναι ένα ελληνικό, φιλοβασιλικό και μετριοπαθές εθνικιστικό πολιτικό κόμμα.
Ιστορικό
Η Εθνική Ελπίδα ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2010. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο γνωστός στους φιλοβασιλικούς κύκλους, Γεώργιος Παπαδόπουλος.
Κύριος στόχος του κόμματος είναι η επαναφορά της Βασιλευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
Στα εθνικά θέματα υιοθετείται σκληρή γραμμή, με την άρνηση ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., την μη εκχώρηση του ονόματος Μακεδονία στη Βόρεια Μακεδονία, ενώ γίνεται λόγος και για «αλύτρωτο ελληνισμό». Το ίδιο σκληρή είναι η θέση και στο μεταναστευτικό, όπου οι λαθραίοι μετανάστες χαρακτηρίζονται «έποικοι» και προτείνεται η επαναπροώθηση στις χώρες καταγωγής τους.
Έλαβε πρώτη φορά μέρος σε εκλογές στις εκλογές του Ιουνίου 2012, πήρε την 18η θέση, 0,07% με 4.303 ψήφους ενώ στις εκλογές του Ιανουάριου 2015 και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 απορρίφθηκε η συμμετοχή του κόμματος στις εκλογές. Στις 13 Μαΐου ανακοινώθηκε από τον Άρειο πάγο ότι η συμμετοχή του κόμματος στις ευρωεκλογές του Μαΐου 2019 απορρίφθηκε. Επίσης, το κόμμα δήλωσε δεν θα συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλομοναρχικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Ο Δρόμος για το Ελ Ντοράντο
Ο Δρόμος για το Ελ Ντοράντο (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: The Road to El Dorado) είναι Αμερικανική κωμική ταινία κινουμένων σχεδίων σε σκηνοθεσία από τους Μπίμπο Μπερζερόν και Ντον Πολ στο μεγάλου μήκους σκηνοθετικού τους ντεμπούτου, από σενάριο των Τεντ Έλιοτ και Τέρι Ρόσιο. Πρωταγωνιστούν οι φωνές των Κέβιν Κλάιν, Κένεθ Μπράνα, Ρόζι Περέζ, Αρμάντ Ασσάντε, και Έντουαρντ Τζέιμς Όλμος. Σε παραγωγή από την DreamWorks Animation και διανομή από την DreamWorks Pictures, είναι η τρίτη ταινία κινουμένων σχεδίων της εταιρείας.
Ο Δρόμος για το Ελ Ντοράντο κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 31 Μαρτίου του 2000. Έλαβε μέτρια σχόλια από τους κριτικούς και ήταν εισπρακτική αποτυχία, εισπράττοντας $76 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $95 εκατομμυρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τεντ Έλιοτ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τέρι Ρόσιο Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2000
Μπον Ακόρντ
Το Μπον Ακόρντ (Bon Accord) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Γεωργίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Ναός της Αγίας Αικατερίνης (Διδυμότειχο)
Ο Nαός της Αγίας Αικατερίνης βρίσκεται εντός του βυζαντινού κάστρου του Διδυμοτείχου. Παλιότερα αποτελούσε ταφικό παρεκκλήσι που χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Το οικοδόμημα συνδέεται με την αρχιτεκτονική της Κωνσταντινούπολης και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά χριστιανικά μνημεία της περιοχής.
Ναος Αγιας Αικατ Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Κατό
Το Κατό είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Παλατάκι (Ιωάννινα)
Το 7ο Γενικό Λύκειο Ιωαννίνων, πρώην Κλασσικό Λύκειο και πρώην Εμπορική Σχολή βρίσκεται στην οδό Δωδώνης 33, στο Δήμο Ιωαννιτών. Το παλιό κτήριο, γνωστό ως "Παλατάκι" χτίσθηκε περί το 1870 ως κατοικία του Βαλή (Γενικού Διοικητή) του Βιλαετίου Ιωαννίνων. Μετά την απελευθέρωση χρησιμοποιήθηκε (1913-19) ως έδρα του αντιπροσώπου της Ελληνικής Κυβέρνησης και μετέπειτα προέδρου της αυτόνομης Ηπείρου, Γεωργίου Χρηστάκη Ζωγράφου. Στέγασε το Αγγλικό Γενικό Προξενείο μέχρι το 1923 και στη συνέχεια την Εμπορική Σχολή Ιωαννίνων μέχρι το 1961, την οποία ίδρυσε και διηύθυνε ο Κωνσταντίνος Μολυβάδας. Έκτοτε στεγάζει σχολικές ανάγκες και αποτέλεσε – μέχρι το 1998 - Κλασσικό Λύκειο Ιωαννίνων.
Κατηγορία:Σχολεία στην Ελλάδα
Λίμπερτυ
Με τον διεθνη όρο λίμπερτυ (liberty) =ελευθερία, χαρακτηρίστηκε ειδικός τύπος φορτηγού πλοίου εκτοπίσματος περίπου 10.500 τον.d.w. που ναυπηγήθηκε στην Αμερική (ΗΠΑ) σε πολύ μεγάλο αριθμό κατά τη διάρκεια του Β΄ Π.Π. και που παρέμεινε σε ενεργό υπηρεσία πολλά χρόνια μετά από αυτόν, κυρίως για μεταφορές ομοειδών φορτίων.
Μετά τη λήξη του πολέμου αυτού, 100 τέτοια πλοία "λίμπερτυ" παραχωρήθηκαν δανεικά από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα, σε Έλληνες πλοιοκτήτες, με τα οποία ξεκίνησε, μετά τον πόλεμο, την ανοδική πορεία της η Ελληνική ναυτιλία.
Ιστορία των Λίμπερτυ
Η παράθεση ιστορικών στοιχείων των "πλοίων της ελευθερίας" όπως χαρακτηρίστηκαν, κρίνεται λιαν επιβεβλημένη αν ληφθεί υπ΄ όψη ότι χάρις αυτών κατάφερε η ελληνική, και όχι μόνο, εμπορική ναυτιλία να ανασυγκροτηθεί και η παραδοσιακή ναυτιλιακή της δύναμη κυριολεκτικά ν΄ αναστηθεί από τη θεομηνία και τα δεινά του Β΄ Π.Π. στον οποίο είχε γίνει βορά σχεδόν ολόκληρος ο ελληνικός εμπορικός στόλος.
Πρώτη ναυπήγηση
Το 1939 καθελκύστηκε στα ναυπηγεία "J.L. Thomson and Son" του Σάντερλαντ της Αγγλίας, σε σχέδια του Προέδρου του ναυπηγείου R.C. Thomson ένας πρωτοποριακός, τότε, ναυπηγικός τύπος πλοίου εκτοπίσματος 10.000 τόν. d.w. και ολικής χωρητικότητας 5.300 περίπου κόρων, ατμοκίνητο, με υπερυψωμένο μεσόστεγο και χαμηλά το πρόστεγο και το επίστεγο, ισχύος παλινδρομικής μηχανής 2.500 ΗΡ που του έδινε ταχύτητα, πλήρους φόρτου, 10 κόμβους και που ονομάσθηκε "Doringhton Court". Ο ναυπηγικός αυτός πρωτοποριακός τύπος με τα δύο πρωραία ενιαία κύτη (αμπάρια) και ένα πρυμναίο έμελλε να διαδραματίσει τον σημαντικότερο ρόλο εμπορικού πλοίου στη διάρκεια του επερχόμενου πολέμου.
Ανάγκη ναυπήγησης
Όμως από την έναρξη του πολέμου και μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1940, πριν ακόμα η Ελλάδα μπει στον πόλεμο, η Αγγλία είχε χάσει 150 περίπου φορτηγά πλοία μεταφοράς ξηρού φορτίου συνολικής αυτών χωρητικότητας 800.000 κόρων. Έτσι η αναζήτηση και ναυπήγηση φορτηγών πλοίων έπρεπε να γίνει "με κάθε θυσία" το ταχύτερο δυνατόν ώστε όχι μόνο να καλυφθεί το κενό αλλά και η συχνότητα βύθισης τους από τα γερμανικά υποβρύχια, που αλώνιζαν τις θάλασσες. Τέτοιες δυνατότητες ναυπήγησης δεν είχαν τα βρετανικά ναυπηγεία που ακόμη δεν προλάβαιναν τις επισκευές των πολεμικών πλοίων ή τις νέες ναυπηγήσεις ομοίων. Η διάσταση του προβλήματος αποκαλύπτεται στα λόγια του Ουίνστων Τσώρτσιλ μέσα στη Βουλή «Πρέπει ν΄ αποκλεισθεί κάθε ηλιθιότητα στο να χαθεί οποιαδήποτε ευκαιρία απόκτησης πλοίων».
Τροπή δεδομένων
Στο μεταξύ ήδη τα δεδομένα αρχίζουν να μεταβάλλονται ραγδαία. Οι ΗΠΑ εισέρχονται στο πόλεμο, η Ναυτιλιακή Επιτροπή αναγκάζεται ν΄ αναθεωρήσει τις αρχικές απόψεις της, οι αυξανόμενες ανάγκες εκ του πολέμου θα υποχρεώσουν και αυτόν τον ναύαρχο Land να διατάξει: «Αντιγράψτε τους Βρετανούς!», για ν΄ ακολουθήσει και η ραδιοφωνική ανακοίνωση ότι ο Πρόεδρος Ρούσβελτ ζήτησε και εγκρίθηκε η (αμερικανική πλέον) παραγγελία των 200 πλοίων τύπου EC-2.
Η προσφορά των Λίμπερτυ
Είναι γεγονός πως τα πλοία αυτά σήκωσαν όλο το βάρος των μεταφορών κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τα αργοκίνητα αυτά πλοία των 10 κόμβων ταχύτητας ήταν εκείνα που μετέφεραν εκατομμύρια τόνους πυρομαχικά, εφόδια υλικά, άρματα, τρόφιμα, πετρέλαια και κάρβουνο, ατμομηχανές, στρατιωτικά οχήματα, ζώα και ζωοτροφές, φαρμακευτικό υλικό και πάσης φύσεως ειδών μέριμνας σε όλα τα μέτωπα του πολέμου από τη Βόρεια θάλασσα μέχρι τη Μεσόγειο. Κάποια επίσης απ΄ αυτά με το περιορισμένο πολεμικό εξοπλισμό τους (πρωραία και πρυμναία πυροβόλα) κατάφεραν και κατέρριψαν γερμανικά αεροσκάφη και με βομβες βυθού βύθισαν και υποβρύχια ενώ κάποια άλλα μετέφεραν αιχμαλώτους.
Όταν η παραζάλη του πολέμου τελείωσε επιδόθηκαν σε λαμπρότερες ειρηνικές αποστολές, τον εφοδιασμό των καταστρεμένων περιοχών. Σε πολύ σύντομο διάστημα η γνώριμη πλέον σιλουέτα τους φιγουράριζε σε όλους σχεδόν  τους λιμένες του κόσμου. Ήταν η εποχή που βλέποντάς τα πρώτοι οι Έλληνες άνεργοι ναυτικοί να περνούν κάποια εξ αυτών σε ελληνικά χέρια, αντί Λίμπερτυ τ΄ αποκάλεσαν ευλογημένα πλοία.
Ένα από τα πλοία Λίμπερτυ που κατασκευάστηκαν, με το όνομα Arthur M. Huddell, δωρίστηκε στην Ελλάδα το 2009 και μετετράπη στο Πλωτό Μουσείο Hellas Liberty στον Πειραιά το 2010.
Παραλειπόμενα
Κατά τη διάρκεια της ναυπήγησης και ενεργοποίησης των πλοίων Λίμπερτυ δεν έλειψαν και άλλοι χαρακτηρισμοί των πλοίων αυτών τόσο από εφημερίδες όσο κυρίως από τη γερμανική προπαγάνδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Φορτηγά πλοία
Στήβεν Σέιπιν
Ο Στήβεν Σέιπιν ή Στίβεν Σέιπιν  ή Σάπιν (αγγλικά: Steven Shapin, Νέα Υόρκη 1943) είναι Αμερικανός ιστορικός και κοινωνιολόγος της επιστήμης.
Έργο
Έχει ευρύ συγγραφικό έργο και είναι ένας από τους κύριους συνεισφέροντες στην κοινωνιολογία της επιστημονικής γνώσης και την ιστορία της επιστήμης. Το πιο γνωστό βιβλίο του είναι το  το οποίο εκδόθηκε το 1985 και συνέγραψε με τον Σάιμον Σέιφερ, και για το οποίο τους απονεμήθηκε το βραβείο Εράσμους το 2005. Επίσης, το βιβλίο του με τίτλο Η Επιστημονική Επανάσταση έχει μεταφραστεί σε 14 γλώσσες.
Κατέχει την έδρα ''Φράνκλιν Λ. Φορντ'' ως καθηγητής ιστορίας της επιστήμης στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ενώ παλαιότερα ήταν καθηγητής κοινωνιολογίας στο, και στο τμήμα επιστημονικών μελετών του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.
Διακρίσεις
Άλλες διακρίσεις που έχει λάβει είναι:
Είναι τακτικός αρθρογράφος στα περιοδικά ' και ', καθώς και στην εφημερίδα The Guardian.
Τσάρλι Πόρτερ
Ο Τσάρλι Πόρτερ (Charlie Porter, Μασαχουσέτη, 12 Ιουνίου 1950 - Πούντα Αρένας, 23 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Αμερικανός ορειβάτης και επιστήμονας ερευνητής της κλιματικής αλλαγής. Είναι περισσότερο γνωστός για τις πρώτες αναβάσεις του στο Γιοσέμιτι (ιδιαίτερα στο Ελ Καπιτάν), στον Καναδά και την Αλάσκα. Σημαντικές υπήρξαν οι επιρροές που άσκησε σε άλλους σημαντικούς ορειβάτες και στην ορειβατική κοινότητα, εν μέρει εξαιτίας της δημιουργίας και της ανάπτυξης σύγχρονου ορειβατικού εξοπλισμού. Απέκτησε επίσης φήμη ως άνθρωπος της περιπέτειας, όντας ένας από τους πρώτους που έκαναν τον περίπλου του ακρωτηρίου Χορν με καγιάκ ). Ήταν επίσης σημαντικός γεωεπιστήμων στη νότια Αμερική.
Ελ Καπιτάν, Γιοσέμιτι, ΗΠΑ
Οι σημαντικές πρώτες αναβάσεις του Ελ Καπιτάν περιλαμβάνουν τις διαδρομές Πριν από τις παραπάνω διαδρομές, ο Πόρτερ 1972 έκανε ελεύθερη μοναχική αναρρίχηση στη διαδρομή New Dawn (παραλλαγή του Wall of the Early Morning Light των Γουόρεν Χαρντινγκ και Ντιν Κάλντγουελ) στην οποία έχασε νωρίς την αιώρα του, αλλά συνέχισε την αναρρίχηση κοιμώμενος σε βελτιωμένο υπνόσακκο με θερμομονωτικό αφρό, γεγονός που τον έκανε διάσημο στην ορειβατική κοινότητα.
Ακρωτήριο Χορν
Το 1979 ο Πόρτερ ήταν ο πρώτος που έκανε τον περίπλου του ακρωτηρίου Χορν με καγιάκ.
Από τη δεκαετία του 1980 διέμενε στη νότια Αμερική όπου συνέχισε να ζει με ένα πνεύμα περιπέτειας, ταξιδεύοντας σε μακρινούς προορισμούς και προσφέροντας υπηρεσίες οδηγού σε επιστήμονες που είχαν ως ερευνητική βάση τους τη νότια Αμερική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ορειβάτες
Δορυφόροι Έκο
Οι δορυφόροι Έκο (αγγλ. echo, Ηχώ) ήταν οι πρώτοι πειραματικοί δορυφόροι επικοινωνιών της NASA. Είχαν την μορφή επιμεταλλωμένου μπαλονιού και ουσιαστικά ήταν παθητικοί ανακλαστήρες μικροκυμάτων, έτσι ώστε να προωθούν τα σήματα της τηλεπικοινωνίας σε απομακρυσμένα σημεία της γης.
Έκο 1
Αφού η πρώτη αποστολή με πύραυλο δέλτα που μετέφερε τον δορυφόρο Έκο 1 στις 13 Μαΐου του 1960 απέτυχε, η δεύτερη προσπάθεια έθεσε τον Έκο 1Α (ή απλά Έκο 1) επιτυχώς σε τροχιά 1.519 X 1.687 χλμ στις 12 Αυγούστου του 1960. Το μπαλόνι ήταν κατασκευασμένο από επιμεταλλωμένο πολυεστέρα Mylar πάχους 0,127 χιλ. και είχε διάμετρο 30,5 μέτρων. Ο δορυφόρος χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία για την διηπειρωτική αντανάκλαση σημάτων τηλεπικοινωνίας, ραδιοφωνίας, και τηλεόρασης. Λόγω του μεγάλου όγκου και της μικρής μάζας του βοήθησε επίσης τον προσδιορισμό της πυκνότητας της ατμόσφαιρας και της ηλιακής πίεσης. Δεδομένου ότι η λαμπρή επιφάνειά του αντανακλούσε ηλεκτρομαγνητικά κύματα και στο ορατό φάσμα, το Έκο 1A ήταν ορατό με γυμνό οφθαλμό από το μεγαλύτερο μέρος της γης. Ξεπερνούσε μάλιστα σε λαμπρότητα τα περισσότερα αστέρια, και γι' αυτό θεωρείται ότι το είδαν περισσότεροι άνθρωποι από οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο κατασκεύασμα στο διάστημα. Το Έκο 1A κάηκε μπαίνοντας στην γήινη ατμόσφαιρα στις 24 Μαΐου του 1968.
Το Έκο 1 ήταν παθητικός δορυφόρος επικοινωνιών: η επιφάνειά του αντανακλούσε τα σήματα χωρίς όμως να έχει ενεργούς πομπούς. Τέθηκε σε χαμηλή τροχιά της γης, και γι' αυτό φαινόταν σαν λαμπρό αντικείμενο που διαπερνούσε τον ουρανό γρήγορα και επανειλημμένα από την μια πλευρά του ορίζοντα στην άλλη. Έφερε επίσης το παρατσούκλι «satelloon» (satelite baloon).
Έκο 2
thumb|Το Έκο 2 υποβάλλεται σε εντατικά δοκιμαστικά πίεσης στο [[Weekesville, Νόρθ Καρολάινα.]]
Το Έκο 2, είχε διάμετρο 41,1 μ και ήταν επίσης από επιμεταλλωμένο συνθετικό PET με βελτιωμένο σύστημα προφούσκωσης για να βελτιώσει την γεωμετρική σφαιρικότητα του μπαλονιού. Εκτοξεύτηκε στις 25 Ιανουαρίου 1964 σε έναν πύραυλο Thor Agena. Χρησιμοποιήθηκε ως δορυφόρος επικοινωνιών, και επίσης για την εξερεύνηση της δυναμικής των μεγάλων διαστημικών σκαφών καθώς επίσης και για τη γεωμετρική γεωδαισία της υφηλίου. Το Έκο 2 κάηκε μπαίνοντας στην γήινη ατμόσφαιρα στις 7 Ιουνίου του 1969.
Μετά από το Έκο 2, η NASA εγκατέλειψε τελικά τα παθητικά δορυφορικά συστήματα τηλεπικοινωνίας και αφοσιώθηκε στους ενεργούς δορυφόρους.
Στρατιωτική χρήση
Το δορυφορικό πρόγραμμα Έκο παρείχε επίσης τα απαραίτητα αστρονομικά σημεία αναφοράς 6 για τον ακριβή γεωγραφικό εντοπισμό της πρωτεύουσας της τότε Σοβιετικής Ένωσης, Μόσχας. Αυτή η βελτιωμένη ακρίβεια επιδιώχθηκε από τις ΗΠΑ με τον στρατιωτικό σκοπό την στοχοθέτηση των διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνιακός εξοπλισμός Εκο
Γανόχωρα Πιερίας
Η Γανόχωρα (799 κάτοικοι με βάση την απογραφή του 2011) είναι πεδινό χωριό του νομού Πιερίας, σε υψόμετρο 75 μέτρων. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης και αποτελεί φερώνυμη Τοπική Κοινότητα, με έναν οικισμό. Η θέση της είναι στα βόρεια της Κατερίνης. Η απόστασή της από την Κατερίνη είναι 5 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια καπνού και, επίσης, με τα ακτινίδια και τα αμπέλια. μικρογραφία|Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στη Γανόχωρα.
Υποδομή
Έχει τετραθέσιο Δημοτικό Σχολείο (Γανοχώρας και Άνω Αγίου Ιωάννη) και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, γεωργικό συνεταιρισμό, αγροτικό ιατρείο και μορφωτικό - πολιτιστικό σύλλογο, με το όνομα "Θρακικός Γανόχωρας". Ο αθλητικός σύλλογος Θρακικός Γανόχωρας αγωνίζεται στη Γ΄ ερασιτεχνική στο ποδόσφαιρο. Αρκετοί από τους κατοίκους έχουν μεταναστεύσει σε χώρες του εξωτερικού. Ο κεντρικός ναός της είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, ενώ υπάρχει και το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου.
Ιστορικά
Το χωριό κατοικήθηκε μετά το 1922 από πρόσφυγες προερχόμενους από τη Γανόχωρα της Ανατολικής Θράκης, στα νοτιοδυτικά παράλια της Προποντίδας. Το όνομα Γανόχωρα προήλθε από την ένωση δύο χωριών, του Γάνου και της Χώρας.
Αρχικά το χωριό ήταν ένα δάσος. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Τουργία ή Τουργιά. Η ονομασία είναι τούρκικη (durya) και σημαίνει "αλτ!" και ήταν προσταγή των Τούρκων σε όσους έβρισκαν, για να καθίσουν εκεί. Ένα άτομο από το χωριό εκτελέστηκε στη Ρητίνη, στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Το 1930 κατασκευάστηκε νέο διδακτήριο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η γιορτή του Αγίου Γεωργίου αλλά και του Αγίου Ιωάννη του Ριγανά τον Ιούνιο, οπότε ανάβουν φωτιές.Η Τουργιά ονομάστηκε Γανόχωρα το 1926.
Σιδηροδρομικός σταθμός Κατερίνης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κατερίνης είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Κατερίνη του νομού Πιερίας στην Μακεδονία. Βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, κοντά στο κέντρο της πόλης. Άνοιξε το 1916. Εξυπηρετείται από τις αμαξοστοιχίες Intercity ανάμεσα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και από τις 9 Σεπτεμβρίου 2007 εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο για Θεσσαλονίκη, Λιτόχωρο και Λάρισα
Ιστορία
Ο σταθμός άνοιξε στις 2 Σεπτεμβρίου 1916. Το 1970 ο ΟΣΕ έγινε ο νόμιμος διάδοχος του ΣΕΚ, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες για το μεγαλύτερο μέρος της σιδηροδρομικής υποδομής της Ελλάδας. Ο σταθμός άνοιξε ξανά στις 9 Σεπτεμβρίου 2007 ως μέρος των αναβαθμίσεων στη γραμμή για να επιτραπεί στις υπηρεσίες του Προαστιακού να έχουν πρόσβαση στη γραμμή. Το 2009, με την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης χρέους, η Διοίκηση του ΟΣΕ αναγκάστηκε να μειώσει τις υπηρεσίες σε όλο το δίκτυο. Οι πίνακες δρομολογίων περικόπηκαν και τα δρομολόγια έκλεισαν, καθώς η κρατική οντότητα προσπάθησε να μειώσει τα γενικά έξοδα. Το 2015 ένα 15χρονο παιδί μεταφέρθηκε με ελικόπτερο στο νοσοκομείο μετά από ηλεκτροπληξία στον σταθμό. Το 2017 ο τομέας των μεταφορών επιβατών του ΟΣΕ ιδιωτικοποιήθηκε ως ΤραινΟΣΕ, επί του παρόντος, μια εξ ολοκλήρου θυγατρική της υποδομής Ferrovie dello Stato Italiane, συμπεριλαμβανομένων των σταθμών, παρέμεινε υπό τον έλεγχο του ΟΣΕ.
Αναφορές
Κατερίνης Κατερίνη Κατερίνη Κατερίνη
Πηδάλιον
thumb|right|250px|Εξώφυλλο του Πηδαλίου Τo «Πηδάλιο» αποτελεί συλλογή κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας που εκπονήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από τους λόγιους αγιορείτες μοναχούς Νικόδημο Αγιορείτη και Αγάπιο, σε δημώδη γλώσσα, και περιέχει παράθεση, ερμηνεία και «συμφωνία» των κανόνων των Αγίων Αποστόλων, των Οικουμενικών συνόδων, των τοπικών συνόδων και των Πατέρων της εκκλησίας, με σκοπό, όπως εξαγγέλλεται στο προοίμιο του βιβλίου, να ωφεληθούν οι χριστιανοί. Στις εκτεταμένες υποσημειώσεις, οι δύο μοναχοί ασχολούνται με πολλά σύγχρονά τους θέματα και συνήθειες, που κάποιες φορές υπερβαίνουν το κείμενο του κανόνα.
Ιστορικό και περιεχόμενο
Το Κανονικό Δίκαιο, ως επιστήμη, άρχισε να καλλιεργείται κατά την 2η χιλιετία μ.Χ., αν και οι πρώτες του καταβολές φτάνουν μέχρι τις αρχές του 4ου αιώνα. Πληρέστερες επιστημονικές προσπάθειες για την κατάρτηση συλλογών των Ιερών Κανόνων εμφανίζονται τον 6ο αιώνα. Στις αρχές του ανάγεται η λεγόμενη «Κανονική Σύνοψις», η οποία αποδίδεται στον Στέφανο τον Εφέσιο όπως και η συλλογή Ιερών Κανόνων που μνημονεύεται από τον Ιωάννη Σχολαστικό, τον μετέπειτα (566-578) πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος επίσης, κατά τα μέσα του ίδιου αιώνα συνέταξε συστηματική κανονική συλλογή. Η καλλιέργεια του Κανονικού Δικαίου συνεχίστηκε και μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Ο βιογράφος του αγ. Νικοδήμου, ιερομόναχος Ευθύμιος, μαρτυρεί ότι ολόκληρη η εργασία του «Πηδαλίου» ανήκει στον Νικόδημο τον Αγιορείτη και πως η συνεργασία με τον Αγάπιο δεν προσέφερε ουσιαστική συγγραφική βοήθεια.
Για την ολοκλήρωση του «Πηδαλίου» χρειάστηκαν τρία χρόνια σκληρής εργασίας στη διάρκεια των οποίων ο Νικόδημος ανέτρεξε στους Κανονικούς ή Νομικούς Πανδέκτες που προϋπήρχαν, μελέτησε σε βάθος όλο το σχετικό υλικό που βρήκε και συμβουλεύτηκε τους Πατέρες της εκκλησίας. Συστηματοποίησε σε σχετικές εννοιολογικές ομάδες τους ιερούς κανόνες αφού τους πέρασε από αυστηρή φιλολογική κριτική. Ως συγκεκριμένες πηγές αναφέρονται οι εγκεκριμένες από την Εκκλησία ερμηνείες των ιερών κανόνων του Ιωάννου Ζωναρά (12ος αι.), του Θεοδώρου Βαλσαμώνος (13ος αι.), του Αλεξίου Αριστηνού (12ος αι.). Επίσης χρησιμοποίησε το νομοκάνονα του Ματθαίου Βλαστάρεως (14ος αι.), τις ερμηνείες των ι. κανόνων στα Αραβικά του Ιωσήφ του Αιγυπτίου (14ος αι.) και τα νομοκάνονα του Ιωάννου του Αντιοχέως και Ιωάννου του από σχολαστικών. Πιο πριν είχε υπ' όψη του το έργο «Νομοκάνων» του ιερού Φωτίου και τη βίβλο Index graecorum από τα Λατινικά. Τέλος, θεσπίσματα και νόμοι βασιλέων όπως και πολυάριθμες παραθέσεις από έργα εκκλησιαστικών ανδρών συμπληρώνουν τις επιστημονικές του πηγές.
Δομή
Η μέθοδος που ακολουθείται ση διαπραγμάτευση κάθε κανόνα είναι : στην αρχή προτάσσεται το κείμενο του κανόνα. Στη συνέχεια παρατίθεται η ερμηνεία  του κανόνος στην απλή νεοελληνική γλώσσα για τους απλοϊκούς και ασόφουςΜε νέα εξ αρχής διατύπωση των εξηγήσεων του Ιωάννη Ζωναρά, Θεόδωρου Βαλσαμώνος και του Αλέξιου Αριστεινού, διατύπωση που φέρει την προσωπική σφραγίδα τους.
Κριτική
Είναι αλήθεια ότι διαφωνίες ακούστηκαν αρκετές φορές, κυρίως για το ύφος του «Πηδαλίου». Ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς, ενώ είναι αυτός που τιμά τον άγιο Νικόδημο, «το μεταφραστή του Συμεών του Νέου Θεολόγου», αυτόν «που ξαναθύμισε στους Ορθοδόξους τον Γρηγόριο Παλαμά και τη διδασκαλία του», τον εκδότη της Φιλοκαλλίας, την οποία ονομάζει «επίτευγμα» και «εμπειρική μαρτυρία της εκκλησιαστικής γνησιότητας» , ταυτόχρονα, κατηγορεί το «Πηδάλιον» για «λογική της δικανικής θεολογίας των Δυτικών, που προϋποθέτει νομικές κωδικοποιήσεις για ευκολότερη αντικειμενική προσμέτρηση της ενοχής και των συνεπειών της» και θεωρεί «''μάλλον αναπόφευκτο, ένα συνεχώς και μεγαλύτερο πλήθος ανθρώπων να διαρρηγνύει τη σχέση του με την Εκκλησία, ύστερα από μία και μόνη έστω εμπειρία τραυματικής εξομολόγησης με τις προδιαγραφές της δικανικής συναλλαγής».
Ο αρχιμανδρίτης Ειρηναίος Δεληδήμου, στην εμπεριστατωμένη εισαγωγή του στη φωτογραφική ανατύπωση της Γ' Έκδοσης του Πηδαλίου (σελ. ιη'-ιθ') αναφέρει σχετικά:
Και διευκρινίζει (σελ. ιε'):
Η Θέση του «Πηδαλίου» στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Το «Πηδάλιον» ανήκει στις «επίσημες συλλογές» κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας και θεωρείται ως η «πληρεστέρα και πλουσιωτέρα μέχρι των χρόνων των συλλογή», ενώ ως «πληρεστέρα και επιστημονικότερα συλλογή» μέχρι σήμερα, χαρακτηρίζεται το «Σύνταγμα των θείων και Ιερών Κανόνων» των Γ. Ράλλη και Μ. Ποτλή. Το «Πηδάλιον» τυπώθηκε για πρώτη φορά, μετά από κάποιες περιπέτειες, στη Λειψία το έτος 1800, ενώ έχει εγκριθεί από την Πατριαρχική Σύνοδο Κωνσταντινουπόλεως το 1791 όπως και το 1841 κατά τη δεύτερη έκδοσή του.
Ασφαλώς, το περιεχόμενο του αποτελείται από δύο τμήματα: τους Ιερούς Κανόνες και τα ερμηνευτικά σχόλια του αγ. Νικοδήμου. Θα πρέπει να παρατηρηθεί ότι, ο Νικόδημος ο Αγιορείτης, θεωρείται «ο μεγαλύτερος από τους νεώτερους κανονολόγους», αλλά «''βεβαίως οφείλουμε να διακρίνουμε μεταξύ της συλλογής των ιερών πράγματι κανόνων και του όλου συγγράμματος του «Πηδαλίου», το οποίο εκτός από τους ιερούς κανόνες περιλαμβάνει και ερμηνείες αυτών, ή και διάφορες σημειώσεις και υποσημειώσεις επ' αυτών».
Σε κάθε περίπτωση, ο άγιος Νικόδημος περιβάλλεται με κύρος από την Ορθόδοξη Εκκλησία που «αναγνωρίζει πλήθος Πατέρων και μετά τoν Ιωάννη Δαμασκηνό, όπως [...] τo Νικόδημο τoν Αγιορείτη και πολλούς άλλους» ενώ «το κύρος του [...] Νικόδημου του Αγιορείτου ανεγνωρίσθη [...] και εξήρθη κατόπιν της ανακηρύξεως του ως αγίου της Εκκλησίας».
Βεβαίως, μόνον «η Εκκλησία ως όλον είναι αλάθητος, επομένως [...] ουδείς πιστός, ως άτομον δύναται να είναι αλάθητος». Όπως σχετικά ο Ειρηναίος παρατηρεί «όπου η Εκκλησία, εκεί και το Πνεύμα του Θεού, και όπου το Πνεύμα του Θεού εκεί και η Εκκλησία και πάσα χάρις».
Αυτό σημαίνει πως, ακόμη κι αν κάποιος εκφράσει διαφορετική άποψη επάνω σε κάποια από τα σχόλια του αγίου Νικοδήμου, ο ρόλος των Ιερών Κανόνων στη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, άσχετα με τη γνώμη οποιουδήποτε ή την κριτική που μπορεί κάποιος να ασκήσει σ' αυτούς, δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί, καθώς έχουν περιβληθεί με «ακατάλυτο» Οικουμενικό κύρος:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα Κατηγορία:Ορθοδοξία