cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάπας Πίος ΙΒ΄
Illness and death of Pope Pius XII
Before 1955, Pacelli worked for many years with Giovanni Battista Montini. The Pope did not have a full time assistant. Robert Leiber helped him occasionally with his speeches and publications. Augustin Bea was his personal confessor. Madre Pascalina Lehnert was for forty years his housekeeper and assistant. Domenico Tardini was probably closest to him.
Pius XII died on October 9, 1958 of acute heart failure brought on by a sudden myocardial infarction in Castel Gandolfo, the Papal summer residence. His funeral procession into Rome was the largest congregation of Romans as of that date. Romans mourned "their" Pope, who was born in their city, especially as hero in time of war. The Testament of Pope Pius XII was published immediately after his death. Pope Pius XII's cause of canonization was opened on November 18, 1965 by Pope Paul VI. In March 2007, the congregation recommended that Pius XII should be declared Venerable.
Contemporary
During the war, the pope was widely praised. For example, Time magazine credited Pius XII and the Catholic Church for "fighting totalitarianism more knowingly, devoutly, and authoritatively, and for a longer time, than any other organized power". During the war he was also praised editorially by the New York Times for opposing Nazi anti-Semitism and aggression. Some early works echoed these favorable sentiments, including Polish historian Oskar Halecki's Pius XII: Eugenio Pacelli: Pope of peace (1954) and Nazareno Padellaro's Portrait of Pius XII (1949).
Many Jews publicly thanked the pope for his help. For example, Pinchas Lapide, a Jewish theologian and Israeli diplomat to Milan in the 1960s, estimated that Pius "was instrumental in saving at least 700,000 but probably as many as 860,000 Jews from certain death at Nazi hands." Some historians have questioned this oft-cited number, which Lapide reached by "deducting all reasonable claims of rescue" by non-Catholics from the total number of European Jews surviving the Holocaust. Catholic scholar Kevin Madigan interprets this and other praise from prominent Jewish leaders, including Golda Meir, as less than sincere, an attempt to secure Vatican recognition of the State of Israel.
Pius was also criticized during his lifetime. For example, Leon Poliakov wrote five years after World War II that Pius had been a tacit supporter of Vichy France's anti-Semitic laws, calling him "less forthright" than Pope Pius XI either out of "Germanophilia" or the hope that Hitler would defeat communist Russia. Bishop Carlos Duarte Costa, a long-time critic of Pius XII's policies during the war and an opponent of clerical celibacy and the use of Latin as language of the liturgy, was excommunicated by Pius XII on July 2, 1945.
On September 21, 1945, the general secretary of the World Jewish Council, Dr. Leon Kubowitzky, presented an amount of money to the pope, "in recognition of the work of the Holy See in rescuing Jews from Fascist and Nazi persecutions."
After the war, in the autumn of 1945, Harry Greenstein from Baltimore, a close friend of Chief Rabbi Herzog of Jerusalem, told Pius how grateful Jews were for all he had done for them. "My only regret," the pope replied, "is not to have been able to save a greater number of Jews."
The Deputy
--> thumb|200px|right|Ένα σπάνιο χειρόγραφο του Eugenio Pacelli γραμμένο το 1899 στα [[λατινική γλώσσα|λατινικά.]] <!--
In 1963, Rolf Hochhuth's controversial drama Der Stellvertreter. Ein christliches Trauerspiel (The Deputy, a Christian tragedy, released in English in 1964) portrayed Pope Pius XII as a hypocrite who remained silent about the Holocaust. Books such as Dr. Joseph Lichten's A Question of Judgment (1963), written in response to The Deputy, defended Pius XII's actions during the war. Lichten labelled any criticism of the pope's actions during World War II as "a stupefying paradox" and said, "no one who reads the record of Pius XII's actions on behalf of Jews can subscribe to Hochhuth's accusation." Critical scholarly works like Guenter Lewy's The Catholic Church and Nazi Germany (1964) also followed the publication of The Deputy. Lewy's conclusion was that "the Pope and his advisers—influenced by the long tradition of moderate anti-Semitism so widely accepted in Vatican circles—did not view the plight of the Jews with a real sense of urgency and moral outrage. For this assertion no documentation is possible, but it is a conclusion difficult to avoid". In 2002 the play was adapted into the film Amen.
Former Securitate General Ion Mihai Pacepa has stated that the play of Hochhuth and numerous publications attacking Pius XII as allegedly having been a Nazi sympathizer were fabrications from the KGB and Eastern bloc Marxist secret services leading a campaign to discredit the moral authority of the Church and Christianity in the west. Pacepa also claims that he was involved in contacting east bloc agents close the Vatican in order to fabricate the story to be used for the attack against the wartime pope.
Actes
In the aftermath of the controversy surrounding The Deputy, in 1964 Pope Paul VI authorized Jesuit scholars to access the Vatican State Department Archives, which are normally not opened for seventy-five years. Actes et Documents du Saint Siège relatifs à la Seconde Guerre Mondiale, was published in eleven volumes between 1965 and 1981.The volumes were published by Angelo Martini, Burkhart Schneider, Robert A. Graham and Pierre Blet, the latter published a summary of the eleven volumes. All four, most frequently Robert A. Graham published articles and books on the subject matter.
Hitler's Pope
In 1999, John Cornwell's Hitler's Pope criticized Pius for not doing enough, or speaking out enough, against the Holocaust. Cornwell argued that Pius's entire career as the nuncio to Germany, cardinal secretary of state, and pope was characterized by a desire to increase and centralize the power of the Papacy, and that he subordinated opposition to the Nazis to that goal. He further argues that Pius was anti-Semitic and that this stance prevented him from caring about the European Jews. However, as noted below, Cornwell now states he is unable to judge the Pope's motivation.
Cornwell's work was the first to have access to testimonies from Pius's beatification process as well as to many documents from Pacelli's nunciature which had just been opened under the seventy-five year rule by the Vatican State Secretary archives. Cornwell's work has received much praise and criticism. Much praise of Cornwell centered around his statement that he was a practising Catholic who had attempted to absolve Pius with his work. While works such as Susan Zuccotti's Under His Very Windows: The Vatican and the Holocaust in Italy (2000) and Michael Phayer's The Catholic Church and the Holocaust, 1930–1965 (2000) are critical of both Cornwell and Pius XII, Ronald J. Rychlak's Hitler, the War and the Pope is critical as well but defends Pius XII in light of his access to most recent documents. Cornwell's scholarship has been criticized. For example, Kenneth L. Woodward stated in his review in Newsweek that "errors of fact and ignorance of context appear on almost every page." Most recently, Rabbi David Dalin's The Myth of Hitler's Pope argues that critics of Pius are liberal Catholics and ex-Catholics who "exploit the tragedy of the Jewish people during the Holocaust to foster their own political agenda of forcing changes on the Catholic Church today" and that Pius XII was actually responsible for saving the lives of many thousands of Jews. . Five years after the publication of Hitler's Pope, Cornwell stated: "I would now argue, in the light of the debates and evidence following Hitler's Pope, that Pius XII had so little scope of action that it is impossible to judge the motives for his silence during the war, while Rome was under the heel of Mussolini and later occupied by Germany".
International Catholic-Jewish Historical Commission
In 1999, in an attempt to address some of this controversy, the International Catholic-Jewish Historical Commission (Historical Commission), a group of three Catholic and three Jewish scholars was appointed, respectively, by the Holy See's Commission for Religious Relations with the Jews (Holy See's Commission) and the International Jewish Committee for Interreligious Consultations (IJCIC), to whom a preliminary report was issued in October 2000.
The Commission did not discover any documents, but had the agreed-upon task to review the existing Vatican volumes, that make up the Actes et Documents du Saint Siege (ADSS) The Commission was internally divided over the question of access to additional documents from the Holy See, access to the news media by individual commission members, and, questions to be raised in the preliminary report. It was agreed to include all 47 individual questions by the six members, and use them as Preliminary Report. In addition to the 47 questions, the commission issued no findings of its own. It stated that it was not their task to sit in judgement of the Pope and his advisors but to contribute to a more nuanced understanding of the papacy during the Holocaust.
The 47 questions by the six scholars were grouped into three parts: (a) 27 specific questions on existing documents, mostly asking for background and additional information such as drafts of the encyclical Mit Brennender Sorge, which was largely written by Eugenio Pacelli. (b) Fourteen questions dealt with themes of individual volumes, such as the question how Pius viewed the role of the Church during the war. (c) Six general questions, such as the absence of any anti-communist sentiments in the documents. The disagreement between members over additional documents locked up up under the Holy See's 70 year rule resulted in a discontinuation of the Commission in 2001 on friendly terms. Unsatisfied with the findings, Dr. Michael Marrus, one of the three Jewish members of the Commission, said the commission "ran up against a brick wall.... It would have been really helpful to have had support from the Holy See on this issue."
Vatican conference, September 2008
A special conference of scholars on Pius XII on the 50th anniversary of his death was held in Rome on September 15-17, 2008, by Paving the Way Foundation. Pope Benedict XVI held on September 19, 2008 a reception for the conference participants, where he praised Pius XII as a pope who made every effort to save Jews during the war. A second conference was held on November 6-8, 2008 by the Pontifical Academy of Life.
Pontifical Mass, October 2008
On October 9, 2008, the 50th anniversary of Pius XII's death, Benedict XVI celebrated pontifical mass in his memory. Shortly prior to, and after the mass, dialectics continued between the Jewish hierarchy and the Vatican as Rabbi Shear Yeshuv Cohen of Haifa addressed the Synod of Bishops and expressed his disappointment towards Pius XII's "silence" during the war. -->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Knockin' On Heaven's Door
To Knockin' On Heaven's Door είναι ένα τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν, το οποίο γράφτηκε για soundtrack της ταινίας Η μεγάλη μονομαχία, ενώ κυκλοφόρησε και σε single το 1973, το οποίο έφτασε στο νούμερο 12 των αμερικανικών Billboard Hot 100. Το κομμάτι έχει περιγραφεί από τον βιογράφο του Ντίλαν, Κλίντον Χέιλιν ως «μία άσκηση σε σπουδαία απλότητα». Αναλογίζοντας μονάχα την πληθώρα διασκευών που έχει υποστεί το κομμάτι, τότε θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του Ντίλαν, ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του 1960. Μέλη της Western Writers of America, κατέταξαν το κομμάτι 1ο στη λίστα τους με τα 100 Σπουδαιότερα Γουέστερν Τραγούδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1973 Κατηγορία:Τραγούδια του Μπομπ Ντίλαν Κατηγορία:Τραγούδια των Guns N' Roses Κατηγορία:Τραγούδια του Έρικ Κλάπτον Κατηγορία:Singles του 1973 Κατηγορία:Singles του 1992 Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles της Geffen Records Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Χατζηλίας Οικονόμου
Ο Χατζηλίας (Χατζη-Ηλίας) Οικονόμου  ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, καραβοκύρης και πολιτικός από την Κάρπαθο.
Βιογραφία
Είχε πιθανότατα μυηθεί στην Φιλική Εταιρεία και πήρε μέρος στην Επανάσταση του 1821 εξοπλίζοντας δικό του πλοίο. Ήταν από τους πρωτεργάτες της επανάστασης στην Κάρπαθο. Ήταν πληρεξούσιος (Παραστάτης) Καρπάθου στις εθνοσυνελεύσεις του Άστρους το 1823 και του Άργους το 1829. Συγκρούστηκε με τον μητροπολίτη Καρπάθου Νεόφυτο. Ο τελευταίος, μάλιστα, απέστειλε επιστολή προς το Υπουργείο της θρησκείας το 1823, αποκαλώντας τον Οικονόμου "αντίθεο" και "αποστάτη της Ορθοδοξίας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Κάρπαθος Κατηγορία:Ιστορία της Καρπάθου
Νίκος Χαραλαμπίδης
Ο Νίκος Χαραλαμπίδης γεννήθηκε στην Κύπρο και σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Το 2001-2003 φοίτησε με υποτροφία του Ιδρύματος Λεβέντη στο Μεταπτυχιακό Τμήμα της ίδιας Σχολής, αποκτώντας Μεταπτυχιακό Τίτλο με εξιδίκευση στα πολυμέσα, τη ρομπιτική και τις ψηφιακές τέχνες. Οι σπουδές του περιλαμβάνουν επίσης ζωγραφική, χαρακτική και σκηνογραφία στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας (Accademia di Belle Arti) και αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας (Universita degli studi di Firenze). Από το 2017, διδάσκει Σύγχρονες μορφές Γλυπτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας.
Κατατάσσεται στους σημαντικούς Έλληνες εκπροσώπους της γενιάς του 90, ενώ ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, παραβλέποντας τις κυρίαρχες καλλιτεχνικές τάσεις, εισαγάγει στο έργο του μιά θεματολογία που πραγματεύεται ένα φάσμα κοινωνικο-πολιτικών προβλημάτων, τα οποία πολύ αργότερα θα απασχολούσαν ευρέως τη διεθνή καλλιτεχνική κοινότητα. Ζητήματα όπως ο βίαιος εκπατρισμός και η προσφυγοποίηση, το κληροδότημα της αποικιοκρατίας και οι επιπτώσεις της, η παγκοσμιοποίηση και οι στρατηγικές της, η μετανάστευση και ο νομαδισμός, η εθνική ταυτότητα και η αμφισβήτηση της, η εντοπιότητα και ο «μη τόπος», αποτελούν πλέον κοινό θεματικό άξονα για πολλούς καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Για την έρευνα των ζητημάτων αυτών, ο Χαραλαμπίδης ανατρέχει συχνά στη διαχείριση ιστορικού αρχειακού υλικού, το οποίο διαπλέκει συχνά με σύγχρονα δεδομένα και γεγονότα, καθώς και κρίσιμα φαινόμενα που βρίσκονται σε εξέλιξη, όπως την ανθρωπιστική, ιδεολογική και πολιτισμική κρίση, αλλά και το οικολογικό αδιέξοδο, την κλιματική και ενεργειακή κρίση.
Οι παράτολμες παρεμβατικές δράσεις του καλλιτέχνη στην Πράσινη Γραμμή στην Κύπρο, με αφετηρία τη δεκαετία του ογδόντα, αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για επιμελητικές προτάσεις και πρότυπο για νεώτερους κυρίως καλλιτέχνες, ευαισθητοποιημένους στα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα. Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές αυτές παρεμβάσεις, ο καλλιτέχνης συνεργάστηκε με εθελοντές στρατιώτες από τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα των Ελληνικών και Τουρκικών δυνάμεων, για την αποδόμηση τριών οδοφραγμάτων από τα βαρέλια, τα οποία μεταφέρθηκαν στη Βραζιλία, λειτουργώντας ως εμβληματικοί "θεμέλιοι λίθοι" των γλυπτικών του εγκαταστάσεων στην μπιενάλε του Σάο Πάολο το 2006.
Οι συμμετοχικές δράσεις που διοργανώνει ο Χαραλαμπίδης, αποτελούν σημαντική παράμετρο του έργου του. Ακολουθώντας αυτή την πρακτική, διαρθρώνει συχνά, παράλληλα με τα εικαστικά περιβάλλοντα και τις γλυπτικές του εγκαταστάσεις, πλατφόρμες διεπιστημονικών συνεργασιών, φιλοξενίας δρώμενων, καλλιτεχνικών εργαστηρίων φοιτητών, περφόρμανς, διαλέξεων και σεμιναρίων, καθώς και άλλων συνεργασιών με προσκεκλημένους καλλιτέχνες, εδραιώνοντας έτσι στις εκθέσεις του ένα πολυεπίπεδο πρόγραμμα δραστηριοτήτων.
Μεταξύ άλλων διακρίσεων, το 1992 βραβεύεται με το 1ο Βραβείο Ιδρύματος Γιάννη & Ζωής Σπυροπούλου και το 2007 του απονέμεται το τιμητικό βραβείο της Ένωσης Τεχνοκριτικών Ελλάδος (AICA Hellas), ενώ το 2004, επιλέγεται με τον Γιώργο Λάππα για την υποψηφιότητα του Ευρωπαϊκού Βραβείου Γλυπτικής, από το Ευρωπαϊκό Κουνοβούλιο της Χάγης.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2004-2005
Πρωταθλητής
50px Παναθηναϊκός Α.Ο.
Νίκος Χαραλαμπίδης
Επιλογή Εκθέσεων
Η εκθεσιακή του δραστηριότητα είναι διεθνής. Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε περισσότερες από 55 ατομικές εκθέσεις, ενώ παρουσίασε μεγάλων διαστάσεων γλυπτικές εγκαταστάσεις πολυμέσων σε σημαντικά μουσεία, διεθνή κέντρα τέχνης και εκθεσιακούς χώρους, μπιενάλε και θεσμικές διοργανώσεις, όπως οι:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2004-2005
Πρωταθλητής
Σύνθεση: Αλβέρτης, Διαμαντίδης, Καλαϊτζής, Λάκοβιτς, Ξανθόπουλος, Κουτλουάι, Σκεπάνοβιτς, Χατζηβρέττας, Παπανικολάου, Σάκοτα, Μπατίστ, Τσαρτσαρής, Μπάξτερ, Μίντλετον, Φέμερλινγκ, προπονητής: Ομπράντοβιτς.
Νίκος Χαραλαμπίδης
Επιλογή Εκθέσεων
27η  μπιενάλε Σάο Πάολο Parque Ibirapuera, Pavilhão Ciccillo Matarazzo, Σάο Πάολο, 2006/ 51η Μπιεννάλε Βενετίας , Palazzo Querini Stampalia, Βενετία, 2003/ 49η Μπιενάλε Βενετίας, Palazzo Giustinian Lolin - Fondazione Ugo e Olga Levi, Fondazione Βενετία,1997 Mapping contemporary views, BOZAR: Palais des Beaux-Arts, Βρυξέλες, 2012/ Two Chairs project, Institute of Contemporary Art, ICA-Sofia, Σόφια, 2021/  Returns to Africa , Bandjoun Station Αrt Center, Καμερούν, 2021/ Ledra Barricade, Centre Pompidou , Παρίσι, 2008/ Arrivals, Turner Contemporary Λονδίνο, 2006/ The Εxile Pavilion, Musée des Archives Nationales, Παρίσι, 2016/ Co-housing Practices, Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας 2016/ EV+A, 2006, Διεθνής Μπιενάλε Ιρλανδίας, Λίμερικ 2006/ VIDEO ZONE 2: 2η Διεθνής Μπιενάλε Τελ Αβίβ, Ισραήλ 2004/ 1η Διεθνής Μπιενάλε Τιράνων 2001/ Nochelia: The C.I.A project , Turner Contemporary, Λονδίνο, 2006/ Between Heaven and Earth, Ostand Museum, Βέλγιο,1994/ Μπιενάλε Δαλματικών Ακτών Νέων Καλλιτεχνών Μεσογειακών Χωρών,1993/ Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Rijeka/ Διεθνής διοργάνωση Artestate ΄92, Centro Culturale di Palazzo Vendemini, Savignano sul Rubicone, 1992/ Μπιενάλε Μασσαλίας Μεσογειακών Χωρών, Μουσείο La Vieille-Charite, 1990/ Philoxenia, Palace of National Film and Sound Archive of Australia (NFSA), Καμπέρα, 2013/ Διεθνής έκθεση ISLAS, Centro Atlantico de Arte Moderno CAAM, Ισπανία, 1997 / Μπιενάλε Νέων project, Καλλιτεχνών, Centro Andaluz de Arte Contemporaneo, Ισπανία, 1997/ Διεθνής έκθεση Germinations, National Anthropology Museum, Madrid 1995/ Transexpiriences, Beijing National Museum of Art Πεκίνο, Ολυμπιακοί Αγώνες Κίνας, 2008/ 1987 3η Biennale Νέων Καλλιτεχνών Ευρωπαϊκών Χωρών της Μεσογείου, Βαρκελώνη, 1987/ Germinations 8 : Europese Biënnale voor jonge kunstenaars, Ολλανδία, 1994/ Greek Realities, Kunsthallen Klaedefabrik Δανία, 1997/ Μπιεννάλε Νέων Καλλιτεχνών, Royal Academy, St. Joost, Breda, Ολλανδία, 1994/ Τekne & Metis, Magasin Museum, C.N.A.C., Grenoble, 1995/ The Tupperware Show, Lα Granja Centro Santa Cruz de Tenerife, 1997/ The Desire for Freedom. Art in Europe since 1945, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη, 2014/ Voglio vedere le mie montagne, Zacheta Museum Βαρσοβία,1995 / Waiting for yournews, Gounaropoulos Museum, 2008/ Greek Realities, Galerie im Marstall, Βερολίνο, 1997/Zero Channel, Μuseum Μοntevideο, Άμστερνταμ 2004/Universal Hospitality, Alte Post Vienna Contemporary Museum, Βιέννη 2016/ Images Mobiles, Centre Pompidou, Παρίσι, 2000/ Quarter Centro Produzione Arte, Φλωρεντία, 2005/ Global Vision , Iδρυμα DESTE, Αθήνα, 1998/ Synopsis-3 Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αθήνα 2003/ The Gesture , Macedonian Museum Of Contemporary Art, Θεσσαλονίκη 2005/ OUTLOOK , Διεθνής έκθεση Μουσείο Μπενάκη και Τεχνόπολις-Γκάζι ,Αθήνα, 2003
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2004-2005
Βαθμολογία
Β = Βαθμοί; Α = Αγώνες; Ν = Νίκες; Η = Ήττες; Ε = Επίθεση; A = Άμυνα; ΔΠ = Διαφορά πόντων
Νίκος Χαραλαμπίδης
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ζωγράφοι
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2004-2005
Πλέι οφ
δ.χ.= δε χρειάστηκε
Τελική κατάταξη
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2004 2005 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2004 2005
Γυμνάσιο της Ισφάνα
Το Γυμνάσιο της Ισφάνα (ουζμπέκικα: Isfana oʻrta maktabi, Исфана ўрта мактаби, ρωσικά: Средняя школа Исфана, κιργιζικά: Исфана орто мектеби) είναι γυμνάσιο στην Ισφάνα στο Κιργιστάν. Αν και ονομάζεται γυμνάσιο, προσφέρει μαθήματα για τις τάξεις 1 ως 11. Τα μαθήματα γίνονται στην Ουζμπεκική γλώσσα.
Ιδρύθηκε το 1936. Οι πρώτες αποφοιτήσεις έγιναν το 1938. Αρχικά βρισκόταν στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το επαγγελματικό Σχολείο 48. Το σημερινό κτίριο ολοκληρώθηκε το 1989.
Ιστορία
Το 1936, το δημοτικό σχολείο Μπουντγιόνι στην Ισφάνα έγινε επταετές σχολείο. Στην ΕΣΣΔ, τα επταετή σχολεία ιδρύθηκαν το 1921 και υπήρχαν μέχρι την δεκαετία του 1950.
Στη δεκαετία του 1930, υπήρχαν πολλοί λίγοι επαρκώς εκπαιδευμένοι δάσκαλοι στην Ισφάνα. Πολλοί δάσκαλοι από το Ος και την Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν εστάλησαν να εργαστούν στο σχολείο της Ισφάνα. Το υπουργείο Παιδείας της Ουζμπεκικής ΣΣΔ έστειλε τους εκπαιδευτές Ο. Τοκτασίνοφ, Σ. Ινογιάτοφ και Κ. Ντουντίγιεφ από την Τασκένδη και τον Ρ. Τουλάμοφ από το Μπεκαμπάντ να διδάξουν στο σχολείο.
Το σχολείο ήταν αρχικά βρίσκεται στο σημερινό χώρο της Επαγγελματικής Σχολής, νούμερο 48. Το πρώτο κτίριο του σχολείο ήταν χωρισμένο σε τρία μέρη. Το ένα ήταν ορφανοτροφείο. Το άλλο μέρος ήταν το γραφείο δημόσιας εκπαίδευσης της επαρχίας Λεϊλέκ και το άλλο ήταν ο χώρος διδασκαλίας όπου υπήρχαν οι τάξεις των μαθητών. Το ορφανοτροφείο έκλεισε το 1949.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που συλλεγμένα το 1940, 322 μαθητές υπήρχαν στο σχολείο αυτήν την εποχή. Το 1960 έγινε οχταετή σχολείο. Στην ΕΣΣΔ, τα οχταετή σχολεία ήταν ανολοκλήρωτα δευτεροβάθμια γενικά εκπαιδευτικά πολυτεχνικά σχολεία που ήταν προσανατολισμένα προς εργατικές τάξεις. Την δεκαετία 1960-69 διετέλεσαν διευθυντές οι Γκουλόμ Ρατζάποφ, Ριζοκούλ Γκαφάροφ και Ξοσιγιάτ Κουντούζοβα. Το 1970 έγινε γυμνάσιο και ο χρόνος σπουδών επεκτάθηκε στα δέκα χρόνια.
Από το 1969 οι ακόλουθοι άνθρωποι διετέλεσαν διευθυντές του σχολείου, ο Ιμπροχίμ Ξολμουρζάγιεφ, η Χουρματόι Γκοϊναζάροβα (1986-1996), ο Νταντατζόν Κομίλοφ (1996-2000 και 2003-2010), η Μαμλακάτ Ουζόκοβα (2000-2003) και ο Ινομτζόν Ροζιμπόγιεφ από το 2010 μέχρι σήμερα.
Το φθινόπωρο του 1999 ο Τζουμαμπόι Μπομπόγιεφ, δάσκαλος γεωγραφίας, άνοιξε τάξεις για οξυδερκή παιδιά στο γυμνάσιο της Ισφάνα. Αργότερα έγιναν ένα γυμνάσιο, ονομαζόμενο ως το Ουζμπεκικό Γυμνάσιο.
Γενικό πλαίσιο και πρόγραμμα σπουδών
Στο γυμνάσιο της Ισφάνα, τα παιδιά γίνονται δεκτά στην ηλικία των έξι ή εφτά, ανάλογα με την ατομική ανάπτυξη κάθε παιδιού. Η εντεκάχρονη εκπαίδευση χωρίζεται στην στοιχειώδη στις τάξεις 1-4, στις τάξεις 5-9 είναι μέση εκπαίδευση και στην ανώτερη στις τάξεις 10-11. Η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι εννεαετής, δηλαδή η στοιχειώδη και η μέση. Οι τάξεις 10-11 είναι προαιρετικές.
Όπως σε πολλά μέρη της χώρας, στο γυμνάσιο της Ισφάνα τα παιδιά των στοιχειώδων τάξεων είναι χωρισμένα από τις άλλες τάξεις με δική τους τάξη στο σχολικό κτίριο. Διδάσκονται, από έναν δάσκαλο όλα τα μαθήματα εκτός από την φυσική αγωγή και τις ξένες γλώσσες.
Από την πέμπτη τάξη, κάθε καθηγητής διδάσκει ένα μάθημα. Για τους τελειόφοιτους μαθητές περιλαμβάνονται μαθήματα όπως τα μαθηματικά, η πληροφορική, η φυσική, η χημεία, η γεωγραφία, η βιολογία, τα εικαστικά, η μουσική, η φυσική αγωγή και η αστρονομία. Τα αγγλικά διδάσκονται από την πέμπτη τάξη ως ξένη γλώσσα.
Όπως και πολλά άλλα σχολεία στην Κιργιζία, είναι ένα σχολείο διπλής βάρδιας όπου τα παιδιά διδάσκονται τις πρωινές ή βραδινές ώρες, στις ίδιες εγκαταστάσεις. Ο λόγος είναι ότι το σχολείο αδυνατεί να διδάξει όλους τους μαθητές σε ένα κανονικό ημερήσιο πρόγραμμα.
Η σχολική χρονιά διαρκεί από τις αρχές Σεπτεμβρίου μέχρι τα τέλη Μαΐου και διαιρείται σε τέσσερις μέρη. Η διδασκόμενη ύλη είναι σταθερή στο Σχολείο της Ισφάνα, καθώς σε αντίθεση με κάποιες δυτικές χώρες, τα παιδιά δεν μπορούν να επιλέξουν τι μαθήματα να σπουδάσουν. Οι μαθητές βαθμολογούνται σε κλίμακα 5 βαθμών, από το 2 που σημαίνει  απαράδεκτος  έως το 5 που σημαίνει  άριστα . Το 1 χρησιμοποιείται σπάνια, ως δείγμα ακραίας αποτυχίας. Οι δάσκαλοι μπορούν να μειώσουν τις βαθμολογίες, (π.χ. 4+, 5-) αλλά τα μέρη και τα ετήσια αποτελέσματα βαθμολογούνται αυστηρά σε 2, 3, 4 ή 5.
Μέσο διδασκαλίας
Στο σχολείο της Ισφάνα τα μαθήματα γίνονται στα Ουζμπεκικά. Εκτός από τα Ουζμπεκικά, οι μαθητές διδάσκονται γλώσσες όπως τα αγγλικά, τα κιργιζικά και τα ρώσικα. Όπως και σε άλλα ουζμπεκικά σχολεία στην Κιργιζία, το μέλλον της διδασκαλίας στα Ουζμπεκικά είναι αβέβαιο στο γυμνάσιο της Ισφάνα.
Τελευταία, η Κιργιζία έχει προσπαθήσει να σταματήσει τα Ουζμπεκικά από την δημόσια ζωή και έχουν πιέσει τα ουζμπεκικά σχολεία να διδάσκουν τα μαθήματα στα κιργιζικά. Δεν υπάρχουν αρκετά σχολικά βιβλία στα Ουζμπεκικά και η Κιργιζική κυβέρνηση δείχνει απροθυμία στην παράδοσή τους, υποστηρίζοντας πώς δεν έχει αρκετά χρήματα. Οι Κιργίζιοι αρμόδιοι εναντιώνονται στη χρήση Ουζμπεκικών βιβλίων που τυπώνονται στο Ουζμπεκιστάν, με αποτέλεσμα  οι πιο πολλοί Ουζμπέκοι μαθητές στην Κιργιζία να σπουδάζουν σε ουζμπεκικό σχολείο αλλά να έχουν βιβλία στην κιργιζική γλώσσα. Ακόμη, τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί η διδασκαλία της κιργιζικής γλώσσας και λογοτεχνίας στα Ουζμπεκικά σχολεία σε βάρος της Ουζμπεκικής γλώσσας και λογοτεχνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κιργιζία
Αθλητικά γεγονότα του 2007/Ιούλιος
07
Black Sabbath: The Dio Years
Τα κομμάτια προέρχονται από τους δίσκους "Heaven and Hell", "Mob Rules", "Live Evil" και "Dehumanizer", ενώ υπάρχουν και τρία νέα τραγούδια. Αυτό οδήγησε στην κυκλοφορία ενός νέου δίσκου με τίτλο "The Devil You Know", με το συγκρότημα να μετονομάζεται σε Heaven and Hell.
Ο δίσκος ανέβηκε στο # 54 των αμερικανικών τσαρτ και στο Top-40 στη Νορβηγία και τη Σουηδία.
Τραγούδια
1. Neon Knights (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 3:51
2. Lady Evil (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 4:23
3. Heaven and Hell (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 6:59
5. Lonely is the Word (Iommi, Dio, Butler) - 5:50
7. Turn Up the Night (Iommi, Dio, Butler) - 3:42
8. Voodoo (Iommi, Dio, Butler) - 4:32
9. Falling Off the Edge of the World (Iommi, Dio, Butler) - 5:03
10. After All (The Dead) (Iommi, Dio, Butler) - 5:42
11. TV Crimes (Iommi, Dio, Butler) - 4:02
12. I (Iommi, Dio, Butler) - 5:12
14. The Devil Cried (Iommi, Dio) - 6:01
15. Shadow of the Wind (Iommi, Dio) - 5:40
16. Ear in the Wall (Iommi, Dio) - 4:04
Θέσεις τσαρτ
The Dio Years (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 3 Απριλίου 2007
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια τα οποία περιλαμβάνονται στο Greatest Hits 1970-1978 ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007 Κατηγορία:Compilation άλμπουμ των Black Sabbath
Φραγκίσκος Α΄ Σφόρτσα
Ο Φραγκίσκος Α΄ Σφόρτσα (Francesco Sforza, 23 Ιουλίου 1401 – 8 Μαρτίου 1466) ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, ιδρυτής της δυναστείας των Σφόρτσα στο Μιλάνο, Ιταλία, και ο τέταρτος δούκας του Μιλάνου από το 1450 έως τον θάνατό του. Ήταν αδελφός του Αλεσσάντρο Σφόρτσα, με τον οποίο βρισκόταν συχνά σε διαμάχη.
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος Σφόρτσα γεννήθηκε στο Σαν Μινιάτο της Τοσκάνης και ήταν ένας από τους επτά νόθους γιους του κοντοτιέρου Τζάκομο Αττεντόλο Σφόρτσα και της Λουκίας του Τορσάνο. Στην παιδική του ηλικία βρισκόταν στο Τρικαρίνο (σήμερα Μπαζιλικάτα), του οποίου αναδείχθηκε μαρκήσιος το 1412 από τον βασιλιά της Νάπολης Λαδίσλαο Α΄.
Παντρεύτηκε την Καλαβρέζα ευγενή Πολισένα Ρούφο (1418). Από το 1419 άρχισε να μάχεται κατά του πατέρα του και σύντομα κέρδισε πολύ μεγάλη φήμη με την ικανότητά του να λυγίζει με τα χέρια του ακόμα και μεταλλικά ραβδιά. Αργότερα έγινε ικανότατος στρατιωτικός αρχηγός. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, πολέμησε για λογαριασμό του δούκα του Μιλάνου, Φιλίππο-Μαρία Βισκόντι. Αρχικά είχε επιτυχίες, στη συνέχεια όμως έπεσε σε ανυποληψία και στάλθηκε αιχμάλωτος στο κάστρο της πόλης Μορτάρα, επανακερδίζοντας τα δικαιώματά του μετά από επιτυχή εκστρατεία κατά του Λούκα.
Οδήγησε τον μιλανέζικο στρατό κατά της Βενετίας το 1431, ενώ τον επόμενο χρόνο αρραβωνιάστηκε την κόρη του δούκα, Μπιάνκα Μαρία Βισκόντι. Ο Βισκόντι δεν ήταν ποτέ δύσπιστος μαζί του, παρά τις αμφιταλαντεύσεις του, ενώ ο Σφόρτσα με τον μιλανέζικο στρατό επιτέθηκε (1433 - 1435) στο Παπικό κράτος κυριεύοντας την Ανκόνα.
Με τη βοήθεια του Σιγισμόνδου Παντόλφο Μαλατέστα νίκησε τον Ναπολιτσιάνο Νικολό Πιτσινίνο που είχε επιτεθεί στις κτήσεις του και τους Βενετούς και επέστρεψε στο Μιλάνο. Αργότερα πολέμησε κατά του γιου του, Φραγκίσκου, τον οποίο νίκησε στη μάχη του Μοντόλμο το 1444. Με τη βοήθεια των Βενετών κέρδισε τον τίτλο του γενικού στρατιωτικού αρχηγού του Μιλάνου.
Δούκας του Μιλάνου
Ο δούκας του Μιλάνου πέθανε το 1447 χωρίς να έχει αφήσει αρσενικό απόγονο, οπότε επανήλθε η Αμβροσιανή Δημοκρατία. Ο Σφόρτσα, αφού δέχθηκε την ηγεσία πολλών πόλεων του δουκάτου, όπως της Παβίας και του Λόντι, άρχισε να καταστρώνει προσεκτικά σχέδια για την κατάληψη της εξουσίας σε ολόκληρο το δουκάτο, συμμαχώντας με τον Γουλιέλμο Η΄ του Μομφερράτου και τη Βενετία. Το 1450, μετά από χρόνια πείνας, συνέβησαν ταραχές στους δρόμους του Μιλάνου και η γερουσία της πόλης αποφάσισε να την ανακηρύξει ξανά σε δουκάτο, με τον Σφόρτσα να είναι πάντα ο πρώτος υποψήφιος μνηστήρας για την εξουσία. Ενώ όλες οι πόλεις τον αναγνώρισαν ως κληρονομικό δούκα του Μιλάνου, δεν κατάφερε να πάρει την αναγνώριση από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αυτό συνέβη πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1494, οπότε ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α΄ αναγνώρισε τον γιο εκείνου, τον Λουδοβίκο.
Ο Φραγκίσκος Α΄ ήταν δίκαιος ηγεμόνας, με φορολογικό σύστημα που απέφερε πολλά έσοδα. Ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών και έβαλε το Μιλάνο στη σφαίρα της Αναγέννησης. Εκσυγχρόνισε ολόκληρο το δουκάτο και αγαπήθηκε από τον λαό του. Έγινε στενός φίλος με τον Κόζιμο των Μεδίκων, κυβερνήτη της Φλωρεντίας και οι δύο μεγαλύτεροι ηγεμόνες της ιταλικής χερσονήσου έκλεισαν μεταξύ τους την Ειρήνη του Λόντι.
Απέσυρε την υποστήριξή του στους Ανδεγαυούς μνηστήρες της Νάπολης και αποφάσισε να καταλάβει τη Γένοβα που βρισκόταν υπό την κατοχή τους. Τότε εξελέγη δόγης της Βενετίας ο Σπινέτα Καμποφρεγκόσο, που προοριζόταν για "μαριονέτα" του, οπότε οι πόλεις της Γένοβας και της Σαβόνας ήρθαν υπό την κατοχή του, έως το 1464.
Ήταν ο πρώτος Ιταλός ηγεμόνας που κινήθηκε πολιτικά και έξω από τα όρια της χερσονήσου, απειλώντας και κράτη όπως η Γαλλία. Αρρώστησε άσχημα από υδρωπικία το 1462 και φήμες ότι πέθανε οδήγησαν σε εκστρατείες εχθρών του κατά του Μιλάνου, αλλά αυτός κατάφερε να επιζήσει για άλλα τέσσερα χρόνια. Υμνήθηκε και από τον Μακιαβέλι για τις ικανότητές του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1418 την Πολισένα (Πολυξένη) Ρούφο, κόρη του Κάρλο Ρούφο ντι Μοντάλτο & Τσεκαρέλα-Σανσεβερίνο, πρίγκιπα της Καλαβρίας & του Ροσάνο, κόμη του Κοριλιάνο & Μοντάλτο. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Από μία ερωμένη του είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σφόρτσα Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Κοντοτιέροι Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ιταλίας
Ζέντα Μπέργκερ
Η Ζέντα Μπέργκερ (γερμανικά: Senta Berger), (γενν.13 Μαΐου 1941, Βιέννη), είναι Αυστριακή ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Επίσης είναι παραγωγός και συγγραφέας. Έχει λάβει πολλές υποψηφιότητες βραβείων για την ερμηνεία της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Πρώτα χρόνια
Η Μπέργκερ είναι η κόρη του μουσικού Γιόζεφ Μπέργκερ και της δάσκαλας Τερέζας Γιάνυ. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή στην ηλικία των  τεσσάρων ετών, όταν συνοδεύσε τον πατέρα της στο πιάνο με ένα τραγούδι της. Στην ηλικία των πέντε άρχισε μαθήματα μπαλέτου. Η Μπέργκερ έλαβε επίσης ιδιαίτερα μαθήματα υποκριτικής. Το 1957, κέρδισε το πρώτο μικρό ρόλο της σε μια από τις τελευταίες ταινίες του σκηνοθέτη Βίλι Φροστ. Υπέβαλε αίτηση για να κάνει σεμινάριο στο Max Reinhardt, ένα διάσημο σχολείο που λειτουργεί στη Βιέννη, και έγινε αποδεκτή, αλλά το άφησε λίγο αργότερα μετά την αποδοχή ενός ρόλου σε ταινία. Το 1958, έγινε το νεότερο μέλος του Θεάτρου Josefstadt της Βιέννης.
Καριέρα
Το 1960 oι παραγωγοί Μπερνάρντ Βίκι και ο Αρθούρ Μπραούνερ θα γυρίσουν την ταινία "Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ" με την Μπέργκερ και τον Γερμανό ηθοποιό Χάινζ Ραούχμαν. Ο Μπραούνερ θα χρησιμοποιήσει την Μπέργκερ σε διάφορες ταινίες, αλλά σύντομα θα κουραστεί από τα μιούζικαλ.
Το 1962 θα πάει στο Χόλιγουντ και θα παίξει με μεγάλους αστέρες, όπως τους Τσάρλτον Ήστον, Ντιν Μάρτιν, Φρανκ Σινάτρα, Ριτσάρντ Γουίντμαρκ, Τζον Γουέιν και Γιουλ Μπρίνερ. Επέστρεψε στη Γερμανία να δεχθεί ένα ρόλο σε μια σειρά, κάτι που θα την κράτησει για αρκετά χρόνια.
Το 1963, η Μπέργκερ θα γνωρίσει τον σκηνοθέτη Μάικλ Βερχόφεν, και θα ξεκίνησουν την δική τους εταιρεία παραγωγής ταινιών το 1965. Το 1966, η Ζέντα και ο Μάικλ παντρεύτηκαν. Το 1970, θα πρωταγωνίστησει για πρώτη φορά σε μια ταινία που θα παράγεται από τη δική της εταιρεία και θα διευθύνεται από τον σύζυγό της.
Η Μπέργκερ θα συνεχίσει να αναπτύσσει την Ευρωπαϊκή καριέρα της στη  Γαλλία και την Ιταλία. Επίσης το 1966, η Μπέργκερ θα παίξει και στη Βρετανία σε ταινία με πρωταγωνιστή τον Τόνι Ράνταλ.
Μετά από μια επιτυχημένη και μακροχρόνια καριέρα η Ζέντα Μπέργκερ θα αναλάβει τον Φεβρουάριο του 2003 Πρόεδρος της Ακαδημίας του Γερμανικού κινηματογράφου, και θα επιδιώξει να προωθήσει τη νέα γενιά ηθοποιών στη Γερμανία και την Ευρώπη. Η Ακαδημία θα αποφασίσει την δημιουργία των γερμανικών κινηματογραφικών βραβείων σε  μεταγενέστερο  χρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί
Πολαβία
Η Πολαβία ήταν η περιοχή εγκατάστασης των Σλάβων η οποία βρίσκεται στη σημερινή Βορειοανατολική Γερμανία, βορείως του ποταμού Χάβελ, ανάμεσα στους ποταμούς Έλβα και Όντερ. Από τον Βορρά βρέχεται από την Βαλτική θάλασσα.
Οργάνωση-Επικράτεια
Οι Σλάβοι της περιοχής αυτής ήταν πολυδιασπασμένοι σε φυλές και η οργάνωσή τους ήταν πρωτόγονη. Αρκετές φορές έρχονταν μεταξύ τους σε σύγκρουση. Οι φυλές διακρίνονται σε τρεις ομάδες. Οι Σόρβοι νοτιότερα στη Λουσατία μεταξύ των ποταμών Ζάαλε στα δυτικά και Όντερ στα ανατολικά. Το βορειότερο όριο το ποτάμι Χάφελ. Οι Βελετοί προς βορρά μέχρι τη Βαλτική θάλασσα και ανατολικά μέχρι τον Οντέρ και την Πομερανία. Στα δυτικά τους βρίσκονταν οι Οβοδρίτες και ζούσαν στην ακτή της Βαλτικής μέχρι τον ποταμό Τράβε. Από τις φυλές αυτές μόνο οι Σόρβοι επιβίωσαν μέχρι σήμερα ως γλωσσική ομάδα. Η Πολαβική γλώσσα εξαφανίστηκε τον 19ο αιώνα, και μόνο διάφορα τοπωνύμια επιβεβαιώνουν την ύπαρξη Σλάβων στην περιοχή.
Οι σχέσεις τους με τους Γερμανούς
Πρώτοι οι Οβοδρίτες συμμαχούν με τον Καρλομάγνο καθώς επιχειρεί να εκχριστιανίσει βίαια τους Σάξονες,με τους οποίους συμμάχησαν οι Βελετοί. Η Αρχιεπισκοπή του Αμβούργου πρωτοστατεί στην ιεραποστολή. Ναοί χτίζονται και αρκετοί ηγεμόνες ασπάζονται τον χριστιανισμό, όπως ο Σλαβομίρ το 821. Οι Σλάβοι είναι φόρου υποτελείς στους Γερμανούς, όμως οι τελευταίοι από τον 10ο αιώνα κλιμακώνουν τον βίαιο εκχριστιανισμό τους εκμεταλλευόμενοι την απουσία ισχυρής κεντρικής εξουσίας: με επιδρομές, αναγκαστικές βαπτίσεις, ίδρυση οχυρών και μητροπόλεων. Δεν θα λείψουν οι αντιγερμανικές και παγανιστικές αντιδράσεις των γηγενών απέναντι σε με τέτοια πολιτική. Το 983 θα ξεσπάσει εξέγερση και δύο πόλεις, το Χάφελμπουργκ και το Μπράντεμπουργκ, θα λεηλατηθούν. Τον 12ο αιώνα η κατάσταση χειροτερεύει για τους Σλάβους της περιοχής, επειδή πλέον και μετά τον εκχριστιανισμό των Δανών βρίσκονται περικυκλωμένοι από εκχριστιανισμένους λαούς (Γερμανούς, Δανούς, Πολωνούς). Αυτοί εποφθαλμιούν και τα λιμάνια τους αφού ο κίνδυνος των Βίκινγκ έχει εξαλειφθεί.
Πηγή
Κατηγορία:Σλάβοι Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Ελεύθερος Τύπος (εφημερίδα)
μικρογραφία|δεξιά|200px|Η αρχική σελίδα του ιστότοπου της εφημερίδας, μετά τις 29 Ιουνίου 2009.
Αρχικά η έκδοσή της ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου του 1916 από τον Ανδρέα Καβαφάκη με μια προσωρινή τετράμηνη διακοπή από 18 Νοεμβρίου μέχρι 15 Μαρτίου του 1917 κατά τα λεγόμενα τότε Νοεμβριανά. Συνέχισε την έκδοσή της και μετά τη δολοφονία του Α. Καβαφάκη το 1922, μέχρι που έπαψε να εκδίδεται τον Μάιο του 1927.
Επανεκδόθηκε ως ημερήσια απογευματινή εφημερίδα στη δεκαετία του 1960, συγκεκριμένα το 1963-1964 και για ένα μόλις τρίμηνο, από τις 7 Οκτωβρίου 1963 μέχρι τις 13 Ιανουαρίου του 1964 από τους Χρ. Καβαφάκη και Χρ. Τεγόπουλο.
Από δε τον Απρίλιο 1983 άρχισε για τρίτη φορά η επανέκδοσή της ως απογευματινή ημερήσια εφημερίδα με εκδότη τον Άρη Βουδούρη και διευθυντή τον Ν. Κυριαζίδη. Από τότε η εφημερίδα κυκλοφορούσε αδιάλειπτα μέχρι τον Ιούνιο του 2009. Ήταν η δεύτερη ελληνική εφημερίδα που τυπώθηκε σε μικρό (ταμπλόιντ) σχήμα, μετά το Έθνος στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Η απότομη πτώση της κυκλοφορίας που ακολούθησε του γεγονότος αυτού φάνηκε να αλλάζει την πολιτική γραμμή της εφημερίδας με σαφείς πλέον τάσεις υπέρ του ΠΑΣΟΚ, κάτι που όμως οδήγησε την αρχική δημοσιογραφική ομάδα σε παραίτηση και αποχώρηση.
Τελικά από τις Ευρωεκλογές του 1984 και μετά ο Ελεύθερος Τύπος ακολούθησε σταθερά πια και με έντονο ύφος αντιπολιτευτική στάση έναντι των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας ανοιχτά τη Νέα Δημοκρατία. Προσέλκυσε δημοσιογράφους όπως ο Γιώργος Κύρτσος και η Άννα Παναγιωταρέα, και έγινε διάσημος για την ενασχόλησή του με την προσωπική ζωή του Ανδρέα Παπανδρέου, παίρνοντας συνεντεύξεις από την πρώτη σύζυγό του Χριστίνα Ρασιά, από διάφορες πρώην ερωμένες του, και αποκαλύπτοντας την ύπαρξη μίας εξώγαμης κόρης που ο Ανδρέας είχε αποκτήσει με την Σουηδέζα τηλεπαρουσιάστρια και ηθοποιό Ράγκνα Νύμπλομ. Κατάφερε να εκτοπίσει όλες τις άλλες συγγενικά πολιτικές εφημερίδες, φτάνοντας τον Ιούνιο του 1989 (μήνας εκλογών) να είναι η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα τόσο στην Αθήνα, όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα, όπου μάλιστα η κυκλοφορία της ήταν εντυπωσιακά μεγαλύτερη. Το μήνα εκείνο σημείωσε μέσο όρο πωλήσεων σε καθημερινή βάση 221.630 φύλλων, εκ των οποίων τα 86.563 σε Αθήνα - Πειραιά και 135.067 στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Στη συνέχεια η κυκλοφορία του σημείωσε αισθητή κάμψη, ακολουθώντας τη γενικότερη πτώση του Τύπου. Μετά το θάνατο των αρχικών εκδοτών του Λίλιαν & Άρη Βουδούρη, η ιδιοκτησία της εφημερίδας περιήλθε σε ίδρυμα στο οποίο συμμετείχαν και επώνυμα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.
Το καλοκαίρι του 2006 το πακέτο των μετοχών της εφημερίδας απέκτησε το ζεύγος Θεόδωρου και Γιάννας Αγγελοπούλου, τέως Προέδρου της Ο.Ε. Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004. Το ίδιο επιχειρηματικό σχήμα απέκτησε το καλοκαίρι του 2007 και τον ραδιοσταθμό Planet που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε City 99.5. Ο Ελεύθερος Τύπος ανασχεδιάστηκε από την ισπανική εταιρία Innovation και βραβεύτηκε με το Βραβείο Ευρωπαϊκής Εφημερίδας του 2007.
Στις 19 Ιουνίου 2009 η γενική συνέλευση των μετόχων της εταιρείας Ίδρυμα Τύπου Α.Ε., στην οποία ανήκε η εφημερίδα, αποφάσισε τη διάλυση της εταιρείας και κατά συνέπεια την παύση της κυκλοφορίας της εφημερίδας και του ραδιοσταθμού City, απόφαση που ανακοινώθηκε δημοσίως στις 22 Ιουνίου 2009. Η απόφαση πάρθηκε λόγω των ζημιογόνων αποτελεσμάτων της εταιρείας, αλλά και της απόφασης του ζεύγους Αγγελοπούλου να αποσυρθεί οριστικά από τον χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αιφνιδιαστική αυτή κίνηση, η ΠΟΕΣΥ και η ΕΣΗΕΑ προχώρησαν σε 24ωρη απεργία στις 22 Ιουνίου.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2009, έγινε γνωστό πως άλλαξε επίσημα ιδιοκτήτες ο Ελεύθερος Τύπος. Οι τίτλοι της καθημερινής εφημερίδας, της κυριακάτικης έκδοσης (Ελεύθερος Τύπος, Τύπος της Κυριακής) και της διαδικτυακής πύλης της εφημερίδας περιήλθαν στην κυριότητα των Δ. Μπενέκου - Αλ. Σκαναβή. Τα έσοδα από την πώληση των τίτλων διανεμήθηκαν από την οικογένεια Αγγελοπούλου στους πρώην εργαζόμενους του εκδοτικού συγκροτήματος, ενώ το πρώτο φύλλο της εφημερίδας υπό τη νέα διεύθυνση κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου 2009, ενώ μετά από λίγα χρόνια η ραδιοφωνική συχνότητα πουλήθηκε στον πτωχευμένο ΔΟΛ,όπου λειτούργησε ως ΒΗΜΑ 99.5 (αδερφό ραδιόφωνο της εφημερίδας Το Βήμα), όπου σταμάτησε να εκπέμπει οριστικά λόγω οικονομικών εκκρεμοτήτων (η συχνότητα επιστράφηκε στο ΕΣΡ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Systema Naturae
Το Systema Naturae (τίτλος στη λατινική γλώσσα, που σημαίνει «Σύστημα της Φύσεως») είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του μεγάλου Σουηδού βοτανολόγου, ζωολόγου και ιατρού Κάρολου Λινναίου (1707-1778). Με αυτό εισάχθηκε και επεκράτησε στη βιολογία η διωνυμική ονοματολογία για τις ονομασίες όλων των ζωντανών οργανισμών. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1735. Ωστόσο η δέκατη έκδοση (1758) ήταν η σημαντικότερη και ο πλήρης τίτλος της ήταν Systema naturæ per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis δηλαδή «Σύστημα της Φύσεως ανά τα τρία βασίλειά της, σύμφωνα με τις κλάσεις, τις τάξεις, τα γένη και τα είδη, με περιγραφές, διαφορές, συνώνυμα, τόπους». Αυτή η έκδοση θεωρείται η αφετηρία της ονοματολογίας των ζώων.
Το 1766-1768 ο Λινναίος δημοσίευσε την κατά πολύ επαυξημένη 12η έκδοση του βιβλίου, την τελευταία που συνέγραψε ο ίδιος. Μία ακόμα επιπλέον επαυξημένη έκδοση έγινε από τον Γιόχαν Φρήντριχ Γκμέλιν από το 1788 έως το 1793. Από τις αρχές του 20ού αιώνα τουλάχιστον οι ζωολόγοι αναγνωρίζουν αυτή ως την τελευταία (13η) έκδοση του έργου, γεγονός που επισημοποιήθηκε από τη «Διεθνή Επιτροπή επί της Ζωολογικής Ονοματολογίας» (ICZN) στις 26 Οκτωβρίου 1954.
Ο Λινναίος δημοσίευσε την πρώτη έκδοση του Systema Naturae όχι στην πατρίδα του Σουηδία, αλλά κατά την παραμονή του στην Ολλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά βιβλία Κατηγορία:Βιβλία του 18ου αιώνα
Ψυχόδραμα
Το ψυχόδραμα είναι ένα είδος ομαδικής ψυχοθεραπείας, η οποία δημιουργήθηκε από τον ψυχίατρο Jacob Levy Moreno. Πρόκειται για μία μέθοδο διερεύνησης του ψυχισμού των ατόμων, στην οποία οι συμμετέχοντες δραματοποιούν, δηλαδή αναπαριστούν θεατρικά, τωρινά, παρελθοντικά, ακόμη και μελλοντικά γεγονότα από τις ζωές τους, αντί να μιλούν απλώς γι' αυτά. Αυτό που δραματοποιείται από τους συμμετέχοντες δεν είναι μόνο η βιωμένη εμπειρία τους αλλά και οι ψυχολογικές εκφάνσεις που τη συνοδεύουν, όπως σκέψεις και συναισθήματα ή τρόποι αντιμετώπισης ενός προβλήματος.
Ιστορική αναδρομή και καταβολές ψυχοδράματος
Ιδρυτής του ψυχοδράματος ήταν ο ψυχίατρος Jacob Moreno (1889-1974). Ο Moreno ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της ομαδικής ψυχοθεραπείας. Το 1921 ιδρύει το "αυτοσχέδιο θέατρο" στη Βιέννη, το οποίο και αποτελεί μία πρώτη μορφή ψυχοθεραπείας μέσω θεατρικού παιχνιδιού. Στο αυτοσχέδιο θέατρο, οι συμμετέχοντες, οι οποίοι αποτελούσαν συγχρόνως θεατρική ομάδα και κοινό, ανέβαιναν στη σκηνή και εκδραμάτιζαν γεγονότα και καταστάσεις. Οι θεατές μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να ανεβούν στη σκηνή και να παρέμβουν στην ιστορία, καθώς δεν υπήρχε προκαθορισμένο σενάριο, αλλά αντίθετα ενθαρρύνονταν η δημιουργικότητα και η αυθορμησία τους. Μέσω της λειτουργίας αυτού του θεάτρου, ο Moreno συνειδητοποίησε πως τα άτομα αντιλαμβάνονται καλύτερα τις εμπειρίες και τα συναισθήματά τους υπό τη μορφή θεατρικού παιχνιδιού.
Παράλληλα, ο Moreno, ζώντας στη Βιέννη, είχε γνωρίσει από κοντά τον Σίγκμουντ Φρόυντ και τις θεωρίες του, αλλά διαφωνούσε με αυτές. Μάλιστα, βαδίζοντας αντίθετα με το ψυχαναλυτικό πρότυπο που τότε επικρατούσε, ιδρύει την κοινωνιομετρία, μία επιστήμη της θεραπευτικής ομάδας. Η κοινωνιομετρία μελετά το δίκτυο των σχέσεων που υπάρχουν μεταξύ των μελών μίας ομάδας. Από την κοινωνιομετρία αργότερα προκύπτει, ως μέθοδος θεραπείας, το ψυχόδραμα.
Βασικά χαρακτηριστικά ψυχοδράματος
Το ψυχόδραμα χρησιμεύει στο άτομο ως μία ευκαιρία για βαθύτερη ενδοσκόπηση. Το άτομο συχνά αδυνατεί να μιλήσει για τη ζωή του, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, ή για τις σχέσεις του με κάποιους ανθρώπους. Το ψυχόδραμα δίνει στα άτομα την ικανότητα να εκφραστούν όχι μέσω του λόγου αλλά της πράξης: πρόκειται για μία μέθοδο θεραπείας που εμπλέκει ενεργητικά το Υποκείμενο, ενθαρρύνοντας την έκφραση της δημιουργικότητας και αυθορμησίας του, συστατικά απαραίτητα για μία υγιή ζωή κατά τον Moreno. Το ψυχόδραμα λειτουργεί καθαρτικά, καθώς το Υποκείμενο συνειδητοποιεί τα συναισθήματά του, αλλά και παιδαγωγικά, καθώς το άτομο μαθαίνει να προσαρμόζεται στις διάφορες καταστάσεις της ζωής, υιοθετώντας νέους ρόλους.
Συντελεστές ψυχοδράματος
Συντελεστές του ψυχοδράματος είναι οι εξής: Ο πρωταγωνιστής είναι το άτομο το οποίο αναπαριστά στη σκηνή την εμπειρία του.Δεν είναι ηθοποιός, αλλά ο εαυτός του. Πρόκειται για το θεραπευτή, ο οποίος διευθύνει την ψυχοδραματική συνάντηση και καθοδηγεί το θεατρικό παιχνίδι. Τα βοηθητικά Εγώ είναι τα υπόλοιπα άτομα που συμμετέχουν στην ψυχοθεραπευτική συνάντηση και χρησιμεύουν ως βοηθητικοί ηθοποιοί. Πρόκειται για άτομα που παίζουν ρόλους πραγματικών προσώπων από το περιβάλλον του πρωταγωνιστή συντελώντας στην αναπαράσταση της ιστορίας του. Τα υπόλοιπα άτομα που παρακολουθούν το δράμα είναι το κοινό. Ο χώρος όπου πραγματοποιείται η ψυχοδραματική συνάντηση είναι η σκηνή: Η σκηνή δίνει στον πρωταγωνιστή τον χώρο που είναι απαραίτητος για να κινηθεί και να εκφραστεί. Αποτελεί προέκταση της πραγματικής ζωής, ένα χώρο όπου φαντασία και πραγματικότητα συνυπάρχουν.
Φάσεις ψυχοδράματος
Η θεραπευτική συνάντηση συνήθως περιλαμβάνει τρεις φάσεις. Αρχικά, είναι το «ζέσταμα» και η προετοιμασία της ομάδας: Προκειμένου να ενεργοποιηθεί ο αυθορμητισμός των ατόμων, είναι αναγκαία η προθέρμανση, η οποία προετοιμάζει τα άτομα να αναλάβουν δράση: όσο περισσότερο προθερμασμένο είναι ένα άτομο, τόσο περισσότερο αυξάνονται τα επίπεδα αυθορμητισμού του, διευκολύνοντας έτσι την εκδήλωση της δημιουργικής δραστηριότητας. Η προθέρμανση αυξάνει επίσης την οικειότητα, την εμπιστοσύνη και τη συνοχή της ομάδας, αναγκαία στοιχεία προκειμένου η ομάδα να είναι δεμένη και, επομένως, να δράσει θεραπευτικά. Για να οδηγήσει την ομάδα προς αυτήν την κατεύθυνση, ο ψυχοδραματιστής χρησιμοποιεί ασκήσεις. Αφού ζεσταθεί η ομάδα, συζητά διάφορα θέματα μέχρι να αναδυθεί το κεντρικό θέμα, το οποίο συνίσταται σε ένα γεγονός, πρόβλημα ή κατάσταση ενός μέλους της  ομάδας. Το άτομο, η ιστορία του οποίου επιλέγεται για εκδραμάτιση, γίνεται ο πρωταγωνιστής. Στη συνέχεια, ο πρωταγωνιστής διανέμει τους υπόλοιπους «ρόλους» στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας (βοηθητικά εγώ).