cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαύρη Θάλασσα
Γεωλογία
Ενώ είναι γενικά αποδεκτό πως ο Εύξεινος Πόντος υπήρξε λίμνη γλυκού νερού (τουλάχιστον τα άνω στρώματά της) με ένα σημαντικά χαμηλότερο επίπεδο κατά τη διάρκεια του τελευταίου παγετώνα, η μετά τον παγετώνα ανάπτυξή της σε θάλασσα παραμένει ζήτημα εντατικής μελέτης και συζητήσεων. Υπάρχουν καταστροφολογικά σενάρια, όπως αυτά που προτείνουν οι Γουίλλιαμ Ράιαν και Γουόλτερ Πίτμαν, καθώς και μοντέλα που δίνουν έμφαση σε μια πιο σταδιακή μεταβολή σε αλατούχες συνθήκες. Βασίζονται σε διαφορετικές θεωρίες για το επίπεδο που η λίμνη γλυκού νερού είχε φτάσει μέχρι την περίοδο που η Μεσόγειος Θάλασσα ήταν αρκετά ψηλά ώστε να ρέει πάνω από τα Δαρδανέλια και τον Βόσπορο. Από την άλλη, μια μελέτη στον θαλάσσιο πυθμένα στην πλευρά του Αιγαίου δείχνει πως την 8η χιλιετία π.Χ. υπήρχε μεγάλη ροή φρέσκου νερού που έβγαινε από τον Εύξεινο Πόντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θάλασσες της Ρωσίας Κατηγορία:Θάλασσες και πελάγη της Τουρκίας
Παπα Αλέξης Οικονόμος
Ο Παπά Αλέξηςο Οικονόμος ήταν κληρικός, πολιτικός και αγωνιστής του 1821.
Ήταν σημαντικός πολιτικός της Πελοποννήσου και φάνηκε πού χρήσιμος. Εστάλη πληρεξούσιος της Πελοποννήσου στην Κωνσταντινούπολη στον Σουλτάνο. Στην Τρίπολη φάνηκε επίσης πολύ χρήσιμος διότι καθησύχαζε τις υποψίες των Τούρκων. Φυλακίστηκε και αυτός με τους άλλους προκρίτους και πέθανε στα μπουντρούμια της Τρίπολης κατά την πολιορκία της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Χέρμπερτ Φέντερερ
Ο Χέρμπερτ Φέντερερ (23 Ιουλίου 1920 στη Βιέννη, 21 Απριλίου 2010)  ήταν Αυστρο-αμερικανός μαθηματικός και ένας από τους πρωτεργάτες της γεωμετρικής θεωρίας μέτρου, στο σημείο συνάντησης της διαφορικής γεωμετρίας και της μαθηματικής ανάλυσης.
Βιογραφία
Ο Φέντερερ γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1920 στη Βιέννη της Αυστρίας. Αφού μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1938, σπούδασε μαθηματικά και φυσική στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα ως φοιτητής του Άντονι Μορς το 1944. Στη συνέχεια, πέρασε σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του ως μέλος του Τμήματος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Μπράουν, όπου τελικά συνταξιοδοτήθηκε με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.
Ο Φέντερερ έγραψε περισσότερες από τριάντα ερευνητικές εργασίες πέραν του βιβλίου του "Γεωμετρική θεωρία μέτρου". Το Mathematics Genealogy Project του οφείλει εννέα διδακτορικούς φοιτητές και πάνω από εκατό απογόνους. Μεταξύ των πιο παραγωγικών μαθητών του ήταν ο αείμνηστος Φρέντερικ Τζ. Άλμγκρεν Τζούνιορ (1933-1997), καθηγητής στο Πρίνστον επί 35 χρόνια, και ο τελευταίος φοιτητής του, ο Ρόμπερτ Χαρντ, ο οποίος σήμερα εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Ράις.
Μαθηματική εργασία
Κατά τις δεκαετίες του 1940 και 1950, ο Φέντερερ συνέβαλε με πολλές μελέτες στη διεπαφή της γεωμετρίας και της θεωρίας του μέτρου. Τα θέματα περιλάμβαναν την επιφάνεια, τη διορθωσιμότητα των συνόλων και τον βαθμό στον οποίο η διορθωσιμότητα θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την ομαλότητα στην κλασική ανάλυση επιφανειών. Ένα ιδιαίτερα αξιοσημείωτο πρώτο επίτευγμα (βελτιώνοντας την προηγούμενη εργασία του Αβραάμ Μπεσίκοβιτς) ήταν ο χαρακτηρισμός των αμιγώς ανελαστικών συνόλων ως εκείνων που "εξαφανίζονται" κάτω από σχεδόν όλες τις προβολές Ο Φέντερερ είχε επίσης αξιοσημείωτη συμβολή στη μελέτη του θεωρήματος του Γκριν σε χαμηλή κανονικότητα. Η θεωρία της χωρητικότητας με τροποποιημένους εκθέτες αναπτύχθηκε από τον Φέντερερ και τον Γουίλιαμ Ζίμερ. Στην πρώτη του δημοσιευμένη εργασία, που έγραψε με τον επιβλέποντα καθηγητή του Άντονι Μορς, ο Φέντερερ απέδειξε το θεώρημα Φέντερερ-Μορς, το οποίο δηλώνει ότι οποιαδήποτε συνεχής υπερέκθεση μεταξύ συμπαγών μετρικών χώρων μπορεί να περιοριστεί σε ένα υποσύνολο Μπορέλ ώστε να γίνει έγχυση, χωρίς να αλλάξει η εικόνα.
Μια από τις πιο γνωστές εργασίες του Φέντερερ, το Curvature Measures, δημοσιεύτηκε το 1959, με σκοπό να καθιερώσει θεωρητικές διατυπώσεις της ανάλυσης δεύτερης τάξης στη διαφορική γεωμετρία, ιδίως της καμπυλότητας. Ο τύπος του θεωρήματος του Στάινερ αποτέλεσε θεμελιώδες προηγούμενο για το έργο του Φέντερερ- δηλώνει ότι ο όγκος μιας γειτονιάς ενός κυρτού συνόλου στον Ευκλείδειο χώρο ορίζεται από ένα πολυώνυμο. Εάν το όριο του κυρτού συνόλου είναι ένα λείο υπομέσο, οι συντελεστές του τύπου του Στάινερ ορίζονται από την καμπυλότητά του. Η εργασία του Φέντερερ αποσκοπούσε στην ανάπτυξη μιας γενικής διατύπωσης αυτού του αποτελέσματος. Η κλάση των υποσυνόλων που προσδιόρισε είναι η κλάση των υποσυνόλων θετικού εύρους, η οποία περιλαμβάνει τόσο την κλάση των κυρτών συνόλων όσο και την κλάση των λείων υποδιαστολών. Απέδειξε τον τύπο του Στάινερ για την κλάση αυτή, προσδιορίζοντας ως συντελεστές γενικευμένα ολοκληρώματα κβαντικής μάζας (που ονομάζονται μέτρα καμπυλότητας από τον Φέντερερ). Στην ίδια εργασία, ο Φέντερερ απέδειξε τον τύπο coarea, ο οποίος έχει γίνει ένα τυπικό αποτέλεσμα στα εγχειρίδια της θεωρίας μέτρου.
Η δεύτερη σημαντική εργασία του Φέντερερ, Normal and Integral Currents, γράφτηκε σε συνεργασία με τον Γουέντελ Φλέμινγκ. Στην εργασία τους, έδειξαν ότι το πρόβλημα του Πλατώ για ελάχιστες επιφάνειες μπορεί να επιλυθεί στην κατηγορία των ολοκληρωτικών ρευμάτων, τα οποία μπορούν να θεωρηθούν ως γενικευμένες υποπολλαπλότητες. Επιπλέον, προσδιόρισαν νέα αποτελέσματα σχετικά με το ισοπεριμετρικό πρόβλημα και τη σχέση του με το θεώρημα ολοκλήρωσης Σόμπολεφ. Η εργασία τους εγκαινίασε μια νέα περίοδο γόνιμης έρευνας σε μια μεγάλη κατηγορία μεταβλητών γεωμετρικών προβλημάτων, και ειδικότερα στις ελάχιστες επιφάνειες.
Το 1969 ο Φέντερερ δημοσίευσε το βιβλίο του Γεωμετρική Θεωρία Μέτρου, το οποίο συγκαταλέγεται μεταξύ των έργων με τις περισσότερες αναφορές στα μαθηματικά. Πρόκειται για ένα περιεκτικό έργο που ξεκινά με μια λεπτομερή περιγραφή της πολυγραμμικής άλγεβρας και της θεωρίας μέτρου. Το κύριο μέρος του βιβλίου είναι αφιερωμένο στη μελέτη της διορθωσιμότητας και της θεωρίας των ρευμάτων. Το βιβλίο κλείνει με εφαρμογές στον λογισμό των μεταβολών. Το βιβλίο του Φέντερερ θεωρείται ένα έγκυρο σύγγραμμα στον τομέα αυτό και περιλαμβάνει πολλά νέα αποτελέσματα εκτός από πολύ υλικό από παλαιότερες έρευνες του Φέντερερ και άλλων. Μεγάλο μέρος της συζήτησης του βιβλίου του για τα ρεύματα και τις εφαρμογές τους περιορίζεται στους ολοκληρωτικούς συντελεστές. Αργότερα ανέπτυξε τη βασική θεωρία στο πλαίσιο πραγματικών συντελεστών.
Ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα που αναλύεται λεπτομερώς στο βιβλίο του Φέντερερ είναι ότι οι ελάχιστες υπερεπιφάνειες του Ευκλείδειου χώρου που ελαχιστοποιούν το εμβαδόν τους είναι λείες σε χαμηλές διαστάσεις. Περίπου την ίδια εποχή, οι Ενρίκο Μπομπιέρι, Έννιο Ντε Τζιόρτζι και Ενρίκο Τζούστι απέδειξαν ότι μια ελάχιστη υπερεπιφάνεια στον οκταδιάστατο ευκλείδειο χώρο, που εντοπίστηκε για πρώτη φορά από τον Τζέιμς Σάιμονς, είναι ελαχιστοποιούμενη σε εμβαδόν. Ως εκ τούτου, είναι άμεση η κατασκευή ελάχιστων υπερεπιφανειών του Ευκλείδειου χώρου που ελαχιστοποιούν το εμβαδόν τους και έχουν μοναδικά σύνολα κωδικοδιαστάσεων επτά. Το 1970, ο Φέντερερ απέδειξε ότι αυτή η κωδικοδιάσταση είναι βέλτιστη: όλα αυτά τα μοναδικά σύνολα έχουν κωδικοδιάσταση τουλάχιστον επτά. Το επιχείρημά του για τη μείωση της διάστασης για το σκοπό αυτό έχει γίνει ένα τυπικό μέρος της βιβλιογραφίας για τη γεωμετρική θεωρία μέτρου και τη γεωμετρική ανάλυση. Αργότερα, ο Φέντερερ βρήκε επίσης μια νέα απόδειξη του αποτελέσματος των Μπομπιέρι-Ντε Τζιόρτζι-Γκιούστι. .
Σημαντικές δημοσιεύσεις
Ο Φέντερερ ήταν συγγραφέας περίπου τριάντα ερευνητικών εργασιών, καθώς και του διάσημου εγχειριδίου του Γεωμετρική Θεωρία Μέτρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Αλεξιάδης
Το ελληνικό επώνυμο Αλεξιάδης, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος ή απόγονος του Αλεξίου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ανεπαρκώς γνωστά είδη
Ανεπαρκώς Γνωστά (Data Deficient, DD) είναι κατηγορία που αποδίδεται από την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN) σε ένα είδος όταν οι διαθέσιμες πληροφορίες δεν είναι επαρκείς ώστε να γίνει η κατάλληλη αποτίμηση της κατάστασης διατήρησης. Αυτό δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη ότι το είδος δεν έχει μελετηθεί επαρκώς, υποδεικνύει όμως ότι υπάρχουν λίγες έως και καθόλου πληροφορίες για την αφθονία και την κατανομή του είδους. Η IUCN συστήνει να δίνεται προσοχή ώστε να μην καταχωρούνται είδη ως Ανεπαρκώς Γνωστά όταν η απουσία καταγραφών στην πραγματικότητα μπορεί να υποδεικνύει επικίνδυνα χαμηλή αφθονία.
Νάουα
Οι Νάουα είναι μια ιθαγενής φυλή του Μεξικού. Μιλούν τη Νάουατλ γλώσσα, η οποία ανήκει στις Ουτοαζτεκικές γλώσσες. Η Νάουατλ αποτελείται από πολλές μικρότερες διαλέκτους, που έχουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους.
Οι Νάουα φαίνεται ότι προέρχονται από τη νοτιοδυτική περιοχή των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών και θα πρέπει να μετανάστευσαν στο κεντρικό Μεξικό γύρω στο 2.000 π.Χ. Εκεί εγκαταστάθηκαν και επεκτάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή κι έτσι έγιναν ο κυρίαρχος λαός στο κεντρικό Μεξικό. Ορισμένοι πολιτισμοί της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής φαίνεται να προήλθαν από πληθυσμούς Νάουα, όπως οι Αζτέκοι, για παράδειγμα, ενώ θεωρείται ότι φυλές Νάουα υφίσταντο στην αρχαία πόλη της Τεοτιουακάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Κασταλία (αποσαφήνιση)
Το όνομα Κασταλία μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Μαυροσκούφης (πτηνό)
Ο Μαυροσκούφης είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Συλβιιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Sylvia atricapilla και περιλαμβάνει 5 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Sylvia atricapilla atricapilla (Linnaeus, 1758), χωρίς να αποκλείεται η παρουσία του υποείδους Sylvia atricapilla pauluccii (Arrigoni, 1902) στα δυτικά.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους sylvia συνδέεται με τη λατινική λέξη silva ή sylva «δάσος», «ξύλο», και, επομένως, παραπέμπει στο ενδιαίτημα του πτηνού. Μάλιστα, ή ίδια η λέξη sylvia σημαίνει «ξωτικό (του δάσους)»
Η επιστημονική ονομασία του είδους atricapilla είναι, επίσης, λατινική και προέρχεται από τις επί μέρους λέξεις ater «μαύρος» και capilla «κόμη, μαλλιά».
Τόσο η λαϊκή ελληνική ονομασία του πτηνού, όσο και η αγγλική Blackcap, παραπέμπουν στο χαρακτηριστικό μαύρο στέμμα (κορυφή κεφαλιού) του αρσενικού.
Χάνμπο
Το χάνμπο είναι ράβδος μεγέθους περίπου ενενήντα εκατοστών, η οποία χρησιμοποιείται σε διάφορες πολεμικές τέχνες, με προέλευση κυρίως την Ιαπωνία.
Μαυροσκούφης (πτηνό)
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1758, από τον Λινναίο στη Σουηδία ως Motacilla atricapilla, Απολιθώματα που σχετίζονται με το πτηνό έχουν βρεθεί σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, όπως αυτά στη Βουλγαρία 1.2-1.0 εκατομμύρια χρόνια πριν, από το Πρώιμο Πλειστόκαινο. Επίσης, απολιθώματα από τη Γαλλία δείχνουν ότι το γένος χρονολογείται τουλάχιστον 20 εκατομμύρια χρόνια πριν. thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Sylvia atricapilla (Πράσινο = Όλο το έτος (επιδημητικό), Κίτρινο = Καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης) Η ταξινομική του είδους είναι αρκετά ξεκάθαρη. Ο μαυροσκούφης μαζί με τον κοντινότερο συγγενή του, τον κηποτσιροβάκο (Sylvia borin) απαρτίζουν ένα «αρχαίο» ζεύγος, που διαχωρίστηκε πολύ νωρίς από τα υπόλοιπα είδη του γένους Sylvia, περίπου 12 με 16 εκατομμύρια χρόνια πριν. Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης, τα δύο είδη διαχωρίστηκαν μεταξύ τους και, μάλιστα, κάποιοι ερευνητές τα τοποθετούν σε ξεχωριστά υπογένη (subgenera), τον μαυροσκούφη στο Sylvia και τον κηποτσιροβάκο στο Epilais. Οι στενότεροι συγγενείς του ζεύγους αυτού, πιστεύεται ότι είναι τα Pseudoalcippe abyssinica και το Horizorhinus dohrni, για τα οποία, κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι θα πρέπει μάλλον να τοποθετηθούν στο γένος Sylvia. Οι διαφορές μεταξύ των υποειδών είναι μικρές, καθιστώντας τον προσδιορισμό τους αρκετά δύσκολο.
Χάνμπο
Με το χάνμπο μπορεί κάποιος να εκτελέσει χτυπήματα καθώς και διάφορες λαβές και κλειδώματα. Το μικρό μέγεθός του, το καθιστά ιδιαίτερα πρακτικό, καθώς αυτό μπορεί να μεταθερφεί εύκολα. Επίσης, κάποιος έχει μεγάλες πιθανότητες να βρει και να χρησιμοποιήσει σε κάποια κατάσταση αυτοάμυνας, μία ξύλινη ή μεταλλική βέργα, που μπορεί να βρει τυχαία στο δρόμο, και να μπορεί να την χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά σαν χάνμπο.
Μαυροσκούφης (πτηνό)
Συστηματική ταξινομική
Περίπου το 2% των αρσενικών του υποείδους S. a. heineken (βλ. Γεωγραφική κατανομή) είναι μελανιστικής μορφής, με μαύρο φτέρωμα σε όλο το κεφάλι και το πάνω μέρος του στήθους. Τα θηλυκά εμφανίζουν μελανισμό σε μικρότερο ποσοστό και χαρακτηρίζονται από γκρι-καφέ κάτω επιφάνεια σώματος. Αυτές οι μελανιστικές μορφές έχουν επίσης καταγραφεί από τα Κανάρια Νησιά, αλλά όχι από το Πράσινο Ακρωτήριο. Στο παρελθόν, μερικές φορές, αυτές οι μορφές θεωρούντο ως ξεχωριστό υποείδος, το S. a. obscura.
Χάνμπο
Οι τεχνικές του χάνμπο εμφανίζουν μεγάλη ομοιότητα, με αυτές της ιαπωνικής ξιφασκίας (Κεν-τζουτσου), οπότε κάποιος που εξασκείται σε κάποια από τις δύο παραπάνω τέχνες αποκτά ευχέρεια και στην άλλη.
Μαυροσκούφης (πτηνό)
Γεωγραφική κατανομή
Ο μαυροσκούφης είναι, μερικώς μεταναστευτικό είδος του Παλαιού Κόσμου, με τους περισσότερους πληθυσμούς του να ζουν μόνιμα ή/και να αναπαράγονται στην Ευρασία, ενώ η Αφρική -εκτός από κάποια τμήματα στα βορειοδυτικά- είναι η κύρια περιοχή διαχείμασης. Η εξάπλωσή του στην Ευρώπη περιλαμβάνει όλες τις χώρες, πλην της Ισλανδίας και των βορείων τμημάτων της Σκανδιναβίας.
Χάνμπο
Η τέχνη που έχει ως σκοπό την ανάπτυξη και καλλιέργεια τεχνικών αυτοάμυνας, με χρήση του χάνμπο, ονομάζεται, Χάνμπο-τζούτσου.
Μαυροσκούφης (πτηνό)
Γεωγραφική κατανομή
Στην Ασία, η εξάπλωσή του περιορίζεται κυρίως στα δυτικά της ηπείρου, με κύριες καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής τον Εύξεινο Πόντο και τη Δ. και Ν. Κασπία, ενώ προς ανατολάς φθάνει μέχρι το Καζακστάν και τη Μογγολία, περίπου, αλλά η ζώνη εξάπλωσης δεν είναι ευρεία. Η Εγγύς Ανατολή (Μεσογειακή ζώνη, Κύπρος, κ.λ.π.) αποτελεί το νότιο όριο της επικράτειας.
Πηγές:
Χάνμπο
Το χάνμπο διδάσκεται σε αρκετές σχολές Τζου-τζούτσου.
Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες
Μαυροσκούφης (πτηνό)
Γεωγραφική κατανομή
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η ηπειρωτική αναπαραγωγική επικράτεια του είδους βρίσκεται μεταξύ των ισοθερμικών 14-30° (Ιούλιος), και καταλαμβάνεται κυρίως από το υποείδος 1 (βλ. ανωτέρω), ενώ οι άλλοι πληθυσμοί περιορίζονται σε νησιά ή περιοχές στον Καύκασο και την Ανατολική Ιβηρική. Τα πουλιά της Μεσογείου και των νησιών του Ατλαντικού, όπως και στα -ηπιότερα- δυτικά και νότια της Ευρασίας, είναι καθιστικά το χειμώνα στην περιοχή φωλιάσματος, αλλά οι πληθυσμοί αλλού είναι αποδημητικοί.
Ο μαυροσκούφης είναι ένας «μετανάστης-άλματος» ή «μετανάστης με άλμα-βατράχου» (frog-jump migratορ), όπως ονομάζονται χαρακτηριστικά τα είδη των πτηνών που δεν ακολουθούν κάποιους κανόνες στις διανυόμενες αποστάσεις που τούς αναλογούν. Δηλαδή, ενώ θα έπρεπε οι βόρειοι πληθυσμοί να μεταναστεύουν νοτιότερα μέχρι τη θέση των νοτίων πληθυσμών, οι δε νότιοι να μεταναστεύουν ακόμη νοτιότερα, συμβαίνει το εξής: οι βόρειοι πληθυσμοί φθάνουν και ξεπερνούν τους μεσογειακούς, οδεύοντας βαθιά στην Αφρική, ενώ οι μεσογειακοί κατεβαίνουν λίγο νοτιότερα μέχρι τις βορειοαφρικανικές επικράτειες.
Υπάρχει ένα μεταναστευτικό «κενό» στην Ευρώπη σε γεωγραφικό μήκος 10-11° E. Οι πληθυσμοί στα δυτικά αυτής της γραμμής κατευθύνονται στα νοτιοδυτικά προς την Ιβηρική ή τη Δ. Αφρική, ενώ οι πληθυσμοι στα ανατολικά της γραμμής μεταναστεύουν στην Α. Μεσόγειο και στην Α. Αφρική. Διασταυρωμένα πτηνά σε αιχμαλωσία, από τον μόνιμο πληθυσμό στα Κανάρια με μεταναστευτικά πουλιά από τη Γερμανία, έδειξε ότι η «ανάγκη» προς μετανάστευση ελέγχεται γενετικά, οι δε απόγονοι εμφανίζουν ενδιάμεση συμπεριφορά όσον αφορά στην έξαρση κατά τη στιγμή της μετανάστευσης. Παρόμοια πειράματα με πουλιά από τη Ν. Γερμανία και την Α. Αυστρία, στις αντίθετες πλευρές του μεταναστευτικού «κενού», έδειξε ότι, η κατεύθυνση της μετανάστευσης επίσης καθορίζεται από γενετικούς παράγοντες. Η κλιματική αλλαγή φαίνεται να επηρεάζει το μεταναστευτικό σχήμα, τόσο του μαυροσκούφη, όσο και του κηποτσιροβάκου. Και οι δύο φθάνουν στην Ευρώπη νωρίτερα από ό, τι στο παρελθόν, ενώ οι ενήλικες μαυροσκούφηδες και οι νεαροί κηποτσιροβάκοι (αλλά όχι οι ενήλικες) αναχωρούν σχεδόν δύο εβδομάδες αργότερα από ό, τι στη δεκαετία του 1980. Τα άτομα και των δύο ειδών είναι ελαφρύτερα και με μακρύτερες πτέρυγες από ό, τι στο παρελθόν, γεγονός που υποδηλώνει μια μεγαλύτερη σε απόσταση μετανάστευση, διότι η επικράτεια αναπαραγωγής επεκτείνεται προς βορράν.
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, σημαντικός αριθμός πουλιών από την Κ. Ευρώπη ξεχειμωνιάζει σε κήπους στο Ηνωμένο Βασίλειο και, σε μικρότερο βαθμό, στην Ιρλανδία, εκεί όπου στο παρελθόν υπήρχαν μόνο καλοκαιρινοί επισκέπτες. Παρά το γεγονός ότι η το βρετανικό κλίμα δεν είναι και το καλύτερο, αντισταθμιστικοί παράγοντες που περιλαμβάνουν άμεση διαθεσιμότητα τροφής (ιδιαίτερα από τις ταΐστρες), μικρότερη απόσταση μετανάστευσης αλλά και αποφυγή των Άλπεων και της ερήμου της Σαχάρας, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Αυτά τα διαχειμάζοντα πουλιά προέρχονται κυρίως από τη Γερμανία, και η χημική ανάλυση ισοτόπων (που επιτρέπει τον προσδιορισμό των θέσεων διαχείμασης) έδειξε ότι τα πουλιά της Γερμανίας που ξεχειμωνιάζουν στη Βρετανία τείνουν να ζευγαρώνουν μόνο μεταξύ τους και, συνήθως, δεν διασταυρώνονται με εκείνα που ξεχειμωνιάζουν στη Μεσόγειο ή τη Δ. Αφρική. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι «βρετανοί» μετανάστες έρχονται πίσω στις θέσεις αναπαραγωγής νωρίτερα από τα πουλιά που ξεχειμωνιάζουν γύρω από τη Μεσόγειο, και τα ζευγάρια σχηματίζονται προτού φθάσουν τα πουλιά του νότου. Τα μικτά ζευγάρια δεν ευνοούνται, επίσης, επειδή το υβρίδια που θα προκύψουν, θα τείνουν να μεταναστεύσουν προς μια ενδιάμεση κατεύθυνση, η οποία θα τους φέρει στον Βισκαϊκό Κόλπο.
Παπά Γιάννης Αθανασόπουλος
Ο πρωτοσύγγελος Ιερόθεος ή Παπά Γιάννης Αθανασόπουλος ήταν κληρικός και αγωνιστής του 1821.
Υπηρέτησε την πατρίδα του στρατιωτικά και πολιτικά. Εστάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη από την συνάθροιση των κληρικών και των άλλων στην Αγία Λαύρα των Καλαβρύτων για να φέρει την είδηση από την εφορεία την Κωνσταντινούπολης περί της ενάρξεως της επανάστασης και για να μάθει τις οδηγίες τις οποίες είχαν οι έφοροι από την Αόρατη Αρχή. Πριν επιστρέψει τον πρόλαβε η είδηση στον Σουλτάνο ότι ο Μωριάς επαναστάτησε και οι Τούρκοι κυνηγούσαν τους Μωραΐτες για να τους εξολοθρεύσουν.
Επέστρεψε και πήρε τα όπλα και πολέμησε σε πολλές μάχες. Είχε την εκτίμηση όλων και ιδιαίτερα του πρίγκηπα Υψηλάντη και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Μαυροσκούφης (πτηνό)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Καμερούν, το Τσαντ, τη Ρουάντα αλλά και τη Νότια Αφρική, τις Σεϋχέλλες, τη Μογγολία, αλλά και από τη Γροιλανδία.
Ρώμη
Η Ρώμη (ιταλικά και λατινικά: Roma) είναι η πρωτεύουσα της Ιταλίας και μία ειδική κοινότητα (ονόματι Comune di Roma Capitale). Είναι επίσης πρωτεύουσα της περιφέρειας του Λατίου. Με 2.874.605 κατοίκους σε 1.287,36 τ. χλμ. είναι η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πληθυσμό εντός των ορίων της πόλης. Είναι το κέντρο της μητροπολιτικής περιοχής της Ρώμης, η οποία έχει πληθυσμό 4,3 εκατομμυρίων κατοίκων. Η Ρώμη βρίσκεται στο κεντροδυτικό τμήμα της Ιταλικής χερσονήσου, στο Λάτιο, κατά μήκος του Τίβερη. Το Βατικανό είναι ανεξάρτητη χώρα εντός των ορίων της πόλης της Ρώμης, το μόνο υπάρχον παράδειγμα χώρας μέσα σε πόλη: γι' αυτό το λόγο η Ρώμη ορίζεται συχνά ως πρωτεύουσα δύο κρατών.
Live Without Sense
Live Without Sense είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Destruction, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1989 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Steamhammer".
Ρώμη
Η πόλη ιδρύθηκε σύμφωνα με την παράδοση στις 21 Απριλίου 753 π.Χ. (παρόλο που οι πρόσφατες ανασκαφές στο Lapis Niger θα έκαναν την ίδρυση να χρονολογείται από 2 αιώνες νωρίτερα), κατά τη διάρκεια των τριών χιλιετιών της ιστορίας του ήταν η πρώτη μητρόπολη της ανθρωπότητας, η καρδιά του ενός από τους σημαντικότερους αρχαίους πολιτισμούς, που επηρέασε την κοινωνία, πολιτισμός, γλώσσα, λογοτεχνία, τέχνη, αρχιτεκτονική, φιλοσοφία, θρησκεία, νόμος και έθιμα της Ευρώπης των επόμενων αιώνων. Τόπος καταγωγής της Λατινικής γλώσσας, ήταν η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που επέκτεινε την κυριαρχία της σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, του Παπικού Κράτους, που υπόκειται στη διαχρονική δύναμη των παπών και του Βασιλείου της Ιταλίας (από το 1871 έως το 1946). Εξ ορισμού, ορίζεται η πόλη, το Caput Mundi και η "αιώνια πόλη".
Το ιστορικό του κέντρο, οριοθετημένο από την περίμετρο των αυριανών τειχών, επικαλύπτοντας μαρτυρίες σχεδόν τριών χιλιετιών, είναι μια έκφραση της ιστορικής, καλλιτεχνικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του δυτικού ευρωπαϊκού κόσμου και, το 1980, μαζί με τις εξωεδαφικές ιδιότητες της Αγίας Έδρας στην πόλη, περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ένα μέτρο που επεκτάθηκε το 1990 στις περιοχές που περιλαμβάνονται στα τείχη του Τζανικολένσε.
Τόπος ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Ευρατόμ, η Ρώμη φιλοξενεί επίσης την έδρα τριών οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών: τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (FAO), το Διεθνές Ταμείο Γεωργικής Ανάπτυξης (IFAD) και το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων (WFP).
Η Ρώμη, η καρδιά του Καθολικού Χριστιανισμού, είναι η μόνη πόλη στον κόσμο που φιλοξενεί ένα ολόκληρο κράτος, τον θύλακα της Πόλης του Βατικανού: για το λόγο αυτό συχνά ορίζεται ως η πρωτεύουσα δύο κρατών. μικρογραφία|Πανοραμική θέα της Ρώμης από τον [[τρούλο του Άγιου Πέτρου]]
Φυσική γεωγραφία
Η Ρώμη εκτείνεται στις όχθες του ποταμού Τίβερη. Ο αρχικός οικισμός αναπτύχθηκε στους λόφους που βλέπουν προς τον κόλπο όπου βρίσκεται η νήσος Τιβερίνα, ο οποίος αποτελεί και το μοναδικό φυσικό πέρασμα του ποταμού.μικρογραφία|Πανοραμική θέα της Ρώμης από τον τρούλο του Αγίου Πέτρου|κέντρο|975x975εσ {| class="sortable"
Έδαφος
Η δημοτική έκταση είναι μεγάλη, έχοντας ενσωματωμένες περιοχές εγκαταλελειμμένες για αιώνες, ως επί το πλείστον βάλτο και ακατάλληλη για γεωργία γη και δεν ανήκει σε κανένα δήμο: με έκταση 1287,36 χλμ² είναι η μεγαλύτερη στην Ιταλία και είναι μία από τις περισσότερο εκτεταμένες εκτάσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Η πυκνότητα του πληθυσμού δεν είναι πολύ υψηλή, λόγω της παρουσίας καταπράσινων περιοχών διάσπαρτων σε ολόκληρη τη δημοτική έκταση: Η Ρώμη είναι μοναδική στον δυτικό κόσμο για την έκταση της υπαίθρου που περιβάλλει την πόλη και την αλληλοδιείσδυση μεταξύ πόλης και υπαίθρου. Επιπλέον, η Ρώμη είναι ο ιταλικός δήμος με τον υψηλότερο αριθμό παρακείμενων δήμων, 29 (εξαιρουμένου του διαμερίσματος της Πόλης του Βατικανού).
Η έκταση της Ρώμης, επομένως, έχει διαφορετικά φυσικά τοπία και περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά: ορισμένα ορεινά ανάγλυφα και λόφους (συμπεριλαμβανομένων των ιστορικών επτά λόφων), τις πεδινές περιοχές, τον ποταμό Τίβερη και τους παραποτάμους του, τα πηγάδια, τους χειμάρρους και τις τεχνητές λίμνες Μπρατσάνο και Μαρτινιάνο, ένα νησί του ποταμού (Νήσος Τιβερίνα), την αμμώδη ακτή του Λίντο ντι Όστια, το Τυρρηνικό Πέλαγος.
Γεωγραφική θέση
Το ιστορικό κέντρο της Ρώμης είναι κτισμένο στην ανατολική όχθη του ποταμού πάνω σε επτά λόφους. Οι λόφοι αυτοί είναι: ο Παλατίνος, ο Κυρηνάλιος, ο Καπιτωλίνος, ο Βιμινάλιος, ο Εσκυλίνος, ο Κέλιος και ο Αβεντίνος. Το κέντρο απέχει περίπου 24 χιλιόμετρα από τη θάλασσα, αλλά η αστική περιοχή φτάνει μέχρι τις ακτές του Τυρρηνικού πελάγους.
Ιστορία
Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Ρωμύλος θεμελίωσε τη Ρώμη στον Παλατίνο Λόφο στις 21 Απριλίου 753 π.Χ.. Στη συνέχεια σκότωσε τον δίδυμο αδελφό του Ρέμο και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της. Σύμφωνα με άλλο μύθο, ο ευγενής Αινείας από την Τροία, ο οποίος έφυγε όταν καταστράφηκε η Τροία στον Τρωικό πόλεμο, ήταν ιδρυτής της Ρώμης: αυτή είναι η εκδοχή των Ρωμαίων συγκλητικών όταν η Ρώμη έγινε αυτοκρατορία επιδιώκοντας τη πολιτική συνέχεια μιας άλλης μεγάλης πόλης. Αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη οικισμών στην περιοχή ήδη από τον 8ο αιώνα π.Χ. Η Ρώμη ήταν η πρωτεύουσα διαδοχικά στο Ρωμαϊκό Βασίλειο, τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και τελικά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στην ακμή της η επιρροή της επεκτεινόταν σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και τις ακτές της Μεσογείου, ενώ ο πληθυσμός της υπολογίζεται ότι ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο. Με τη μετάβαση στον Χριστιανισμό απέκτησε και θρησκευτική σημασία και καθιερώθηκε ως η έδρα της Καθολικής Εκκλησίας. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η πόλη παρήκμασε και ο πληθυσμός μειώθηκε αισθητά. Στην περίοδο της Αναγέννησης δεν είχε πια την πολιτική ισχύ του παρελθόντος, γνώρισε όμως πολιτιστική και καλλιτεχνική ανάπτυξη λόγω της παρουσίας του Πάπα. Το 1871 έγινε η πρωτεύουσα της ενοποιημένης Ιταλίας. Τον 20ό αιώνα και ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά και σήμερα η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή έχει πάνω από 5 εκατομμύρια κατοίκους.
Δημογραφική εξέλιξη
Κατά την πρώτη περίοδο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (1ος - 2ος αιώνας μ.Χ.), η Ρώμη ήταν η πολυπληθέστερη πόλη του τότε γνωστού κόσμου, με πληθυσμό που ξεπερνούσε σύμφωνα με εκτιμήσεις το 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Με την πτώση της αυτοκρατορίας, ο πληθυσμός της άρχισε να μειώνεται δραματικά, ως και 50.000 κατοίκους, ενώ παρέμεινε στάσιμος καθ'όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα και μόνο κατά την περίοδο της Αναγέννησης αυξήθηκε σε μικρό ποσοστό.
Live Without Sense
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν ανάμεικτες, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με δύο αστέρια με άριστα τα πέντε, αλλά το "Metal Storm" με 8,7 / 10 και το "Metal Archives" με 90 %.
Ρώμη
Δημογραφική εξέλιξη
Σύμφωνα με την ιταλική στατιστική υπηρεσία, 199.417 κάτοικοι είναι ξένοι υπήκοοι, που αντιπροσωπεύουν το 7,4% του συνολικού πληθυσμού της πόλης. Εξ αυτών, οι πολυπληθέστερες κοινότητες είναι των μεταναστών από τη Ρουμανία (31.362), τις Φιλιππίνες (24.009) και την Πολωνία (10.614).
Live Without Sense
Τα μέλη των Destruction
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live Without Sense" ήταν οι εξής:
Ρώμη
Δημογραφική εξέλιξη
thumb|right|300px|Χάρτης της Ρώμης στην αρχαιότητα.
Live Without Sense
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Destruction Κατηγορία:Άλμπουμ του 1989
Μαυροσκούφης (πτηνό)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Στην Ελλάδα, ο μαυροσκούφης βρίσκεται σε όλες τις καταστάσεις μετακίνησης, δηλαδή είναι τόσο επιδημητικό είδος, κυρίως στη βόρεια και κεντρική χώρα, αλλά σημαντικός αριθμός έρχεται μόνο το καλοκαίρι για να αναπαραχθεί στα βόρεια, είτε -κυρίως- το χειμώνα για να διαχειμάσει, στο μεγαλύτερο ποσοστό της κεντρικής Ελλάδας και σε όλη τη νότια χώρα. Αλλά και στην Κύπρο, το εκεί υποείδος απαντά ως διαβατικό πτηνό ή χειμερινός επισκέπτης.
Αναπαραγωγική περίοδος
thumb|left|300px|Ενήλικος αρσενικός μαυροσκούφης του υποείδους S. a. heineken Ο κύριος βιότοπος αναπαραγωγής του είδους είναι τα ώριμα φυλλοβόλα δάση, με παχύ υπόστρωμα κάτω από τα δέντρα και θάμνους όπως τα ροδόδενδρα. Άλλα ενδιαιτήματα, όπως πάρκα, μεγάλοι κήποι και κατάφυτοι φράκτες, χρησιμοποιούνται μόνον εφ' όσον πληρούν τις βασικές απαιτήσεις της ύπαρξης ψηλών δέντρων (για το τραγούδι) και του παχέος υποστρώματος. Σε περίπτωση που, άλλα είδη τσιροβάκων υπάρχουν στην περιοχή, οι μαυροσκούφηδες τείνουν να χρησιμοποιούν ψηλότερα δέντρα από τους συγγενείς τους, κατά προτίμηση αυτα με ικανό θόλο, όπως η βελανιδιά Quercus robur. Σε ιδανικό οικότοπο, η πυκνότητα των αναπαραγομένων ατόμων φθάνει τα 100-200 ζεύγη ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στη Β. Ευρώπη, και 500-900 ζεύγη ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στην Ιταλία. Οι πυκνότητες είναι πολύ χαμηλότερες, όμως, στα πτωχότερα ενδιαιτήματα, όπως δάση κωνοφόρων (κυρίως ερυθρελάτης). Στην Ευρώπη, οι περιοχές αναπαραγωγής μπορεί να βρίσκονται μέχρι και τα 2.200 μέτρα.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Τα προτιμώμενα ενδιαιτήματα του χειμώνα γύρω από τη Μεσόγειο είναι οι θάμνοι, οι ελαιώνες και τα περιβόλια, όπου η πυκνότητα των πληθυσμών προσεγγίζει τα επίπεδα των καλύτερων περιοχών αναπαραγωγής. Οι βρετανικοί διαχειμάζοντες πληθυσμοί βρίσκονται σε κήπους (95%), ως επί το πλείστον σε πόλεις με υψόμετρο κάτω των 100 μ. Το είδος θεωρείται αρκετά ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες.
Στην Αφρική, οι οικότοποι διαχείμασης περιλαμβάνουν καλλιεργούμενες εκτάσεις, θαμνότοπους με ακακίες, αλλά και δάση μανγκροβίων στις ακτές, ωστόσο οι μαυροσκούφηδες μπορούν να «ανεβούν» έως τα 3.600 μ. στα ανατολικά της ηπείρου. Οι διαχειμάζοντες πληθυσμοί περιπλανώνται σε αναζήτηση καλής τροφής (φρούτα), και μένουν συχνά σε ευνοϊκές περιοχές σίτισης, επιστρέφοντας εκεί στους επόμενους χειμώνες. Επίσης, μπορεί να διαχειμάζουν σε θέσεις με καλαμιές ή φτέρες, αλλά η κύρια προτίμησή τους παραμένουν οι θαμνότοποι.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει τα εξής αποτελέσματα: Πλατύφυλλα δένδρα, Χωριά, Πόλεις, Θαμνότοποι και Λιβάδια.
Μορφολογία
thumb|left|300px|Ενήλικος θηλυκός μαυροσκούφης Όπως όλοι σχεδόν οι τσιροβάκοι, ο μαυροσκούφης εμφανίζει διμορφισμό, με το αρσενικό να ξεχωρίζει, με το χαρακτηριστικό μαύρο στέμμα (κορυφή κεφαλιού), που εκτείνεται μέχρι την γραμμή των οφθαλμών, αλλά χωρίς να κατεβαίνει κάτω από αυτήν. Η ίδια περιοχή είναι κοκκινοκάστανη στο θυλυκό. Και μόνον αυτά τα χαρακτηριστικά κάνουν τον αρσενικό μαυροσκούφη ένα από τα ευκόλως αναγνωρίσιμα πουλιά στο πεδίο.
Κατά τα άλλα, ο γενικός χρωματισμός του πτερώματος, τόσο του αρσενικού όσο και του θηλυκού είναι το γκρι, με το ενήλικο αρσενικό να έχει γκριζοπράσινη άνω επιφάνεια και ανοικτόχρωμο γκρι αυχένα. Τα κάτω μέρος του είναι, επίσης, ανοικτό γκρι, πιο ασημί-άσπρο στο πηγούνι, το λαιμό και το πάνω μέρος του στήθους. Η ουρά είναι σκούρα γκρι, με λαδί απόχρωση ελιάς στην άκρη του κάθε πηδαλιώδους φτερού, ενώ δεν έχει καθόλου άσπρο χρώμα. . Το ράμφος και τα μακριά πόδια είναι γκρίζα και η ίριδα των οφθαλμών είναι κοκκινωπή-καφέ. Οι πτέρυγες εκτείνονται το πολύ μέχρι το μέσο της ουράς, ενώ το πρώτο ερετικό (Ρ1), προέχει λίγο από τα μεγάλα πρόσθια στέγαστρα. Το δεύτερο πρωτεύον (Ρ2), έχει μήκος μεταξύ των μηκών του Ρ5 και Ρ6.
Ρώμη
Κλίμα
Η χιονόπτωση είναι σπάνια αλλά πιθανή, με ελαφριά χιονόπτωση ή χιονόνερο να εμφανίζεται σχεδόν κάθε χειμώνα, και χωρίς να σημειώνεται στρώση χιονιού στο έδαφος. Οι μεγάλες χιονοπτώσεις εμφανίζονται κάθε 20 με 25 χρόνια, με την τελευταία -έως το 2016- να έχει συμβεί το 2012.
Το μέσο επίπεδο υγρασίας είναι 75%, από 72% τον Ιούλιο έως 77% τον Νοέμβριο. Οι θερμοκρασίες θαλάσσης κυμαίνονται από το χαμηλό των 13 °C τον Φεβρουάριο και Μάρτιο, έως το υψηλό 24 °C τον Αύγουστο.
Μνημεία και αξιοθέατα
Το ιστορικό κέντρο της Ρώμης είναι ένας απέραντος αρχαιολογικός χώρος με μνημεία από πολλές -και κυρίως συνεχόμενες- ιστορικές περιόδους (αρχαιότητα, Μεσαίωνας, Αναγέννηση, μπαρόκ και μεταγενέστερα). Η UNESCO το έχει ανακηρύξει μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Ως τέτοιο μνημείο αναγνωρίζεται επίσης και το Βατικανό. Τα σημαντικότερα μνημεία και αξιοθέατα της Ρώμης αναφέρονται στο λήμμα Μνημεία και Μουσεία της Ρώμης
Μουσεία
Τα σημαντικότερα από τα πολυάριθμα και όλων των εποχών μουσεία της Ρώμης αναφέρονται στο λήμμα Μνημεία και Μουσεία της Ρώμης.
EUR
Το ΕUR (αρχική ονομασία Ε42) είναι περιοχή κατοικίας και επιχειρήσεων νότια του κέντρου της πόλης. Η περιοχή επελέγη αρχικά στη δεκαετία του 1930 ως χώρος της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1942, όπου ο Μπενίτο Μουσολίνι σχεδίαζε να γιορτάσει τα 20 χρόνια του Φασισμού. Τα γράμματα EUR σημαίνουν Esposizione Universale Roma. Το ΕUR σχεδιάστηκε επίσης για να κατευθύνει την επέκταση της πόλης προς τα νοτιοδυτικά και τη θάλασσα και να αποτελέσει ένα νέο αστικό κέντρο της Ρώμης. Το τελικό σχέδιο παρουσιάστηκε το 1939 αλλά λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η έκθεση δεν έγινε ποτέ και τα έργα σταμάτησαν το 1942. Μετά τον πόλεμο οι ημιτελείς εγκαταστάσεις του ΕUR είχαν υποστεί μεγάλες ζημιές.
Εντούτοις, οι αρχές της Ρώμης διαπίστωσαν ότι το EUR θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή ενός υπεραστικού επιχειρηματικού κέντρου, που άλλες πρωτεύουσες άρχισαν να σχεδιάζουν δεκαετίες αργότερα (τα Ντόκλαντς στο Λονδίνο και η Ντεφάνς στο Παρίσι). Έτσι τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 τα ημιτελή κτίρια της Φασιστικής εποχής αποπερατώθηκαν και χτίστηκαν άλλα νέα κτίρια σε σύγχρονους ρυθμούς για χρήση γραφείων και κυβερνητικών υπηρεσιών, εν μέσω μεγάλων κήπων και πάρκων. Το EUR είχε σχεδόν ολοκληρωθεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960.
Συγκοινωνίες
Το διεθνές αεροδρόμιο Λεονάρντο ντα Βίντσι ή Φιουμιτσίνο είναι το μεγαλύτερο σε επιβατική κίνηση αεροδρόμιο της Ιταλίας. Χρησιμοποιείται από περίπου 30 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Υπάρχει ένα ακόμα μικρότερο αεροδρόμιο, το μικτό, στρατιωτικό και πολιτικό, Τσιαμπίνο. Εξυπηρετεί πτήσεις τσάρτερ και αεροπορικές εταιρίες χαμηλού κόστους.
Η Ρώμη είναι σημαντικός κόμβος των ιταλικών σιδηρόδρομων. Μέσα στην πόλη υπάρχουν σταθμοί του υπεραστικού και προαστιακού δικτύου. Μέσα μαζικής μεταφοράς που λειτουργούν στην πόλη είναι μετρό, τραμ και λεωφορεία. Το μετρό έχει τρείς γραμμές και συνδέεται με το υπόλοιπο σιδηροδρομικό δίκτυο. Έχει επίσης γραμμή εξπρές για το αεροδρόμιο Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης Κατηγορία:Ιερές πόλεις
Μαυροσκούφης (πτηνό)
Μορφολογία
Το θηλυκό μοιάζει με το αρσενικό, -πάντοτε εκτός από το κοκκινωπό στέμμα- αλλά με έναν ελαφρώς καφετί τόνο στην γκρίζα άνω επιφάνεια του σώματος.
Τα νεαρά άτομα είναι παρόμοια με το θηλυκό, αλλά η άνω επιφάνεια έχει κάποια ερυθροκίτρινη χροιά, ενώ το στήθος και οι πλευρές έχουν μια πιο λαδί απόχρωση. Τα νεαρά αρσενικά έχουν πιο σκούρο καφέ στέμμα από τα νεαρά θηλυκά.
Το είδος υποβάλλεται σε πλήρη έκδυση (moult) στις περιοχές αναπαραγωγής του, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο πριν από τη μετανάστευση. Ορισμένα πτηνά, συνήθως αυτά που μεταναστεύουν σε μεγαλύτερες αποστάσεις, έχουν περαιτέρω μερική έκδυση μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου. Τα νεαρά άτομα αντικαθιστούν τα χαλαρά δομημένα φτερά του σώματός τους με τα φτερά του ενήλικα, νωρίτερα από ό, τι οι ενήλικες, αλλά η έκδυση παίρνει περισσότερο χρόνο για να ολοκληρωθεί. Οι πληθυσμοί αναπαραγωγής στα βόρεια της επικράτειας έχουν πρωιμότερη και μικρότερη σε διάρκεια μετά-νεανική έκδυση από εκείνη των πληθυσμών νοτιότερα, και η διασταύρωση των πτηνών σε αιχμαλωσία δείχνει ότι η χρονική στιγμή είναι γενετικά ελεγχόμενη (βλ. και Μεταναστευτική συμπεριφορά). (Πηγές:       )
Τροφή
thumb|left|300px|Ενήλικος θηλυκός μαυροσκούφης του υποείδους S. a. atricapilla Ο μαυροσκούφης τρέφεται κυρίως με έντομα κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, ενώ στη συνέχεια στρέφεται στα φρούτα στα τέλη του καλοκαιριού, αλλαγή που προκαλείται από εσωτερικό βιολογικό ρυθμό. Εκτός από τους καρπούς (κυρίως αγριοβατόμουρα) τρώει γύρη και νέκταρ, ιδιαίτερα αν δεν υπάρχουν επαρκή διαθέσιμα έντομα. Τα έντομα, που είναι η κύρια λεία του, συλλαμβάνονται από το φύλλωμα και τα κλαδιά, αλλά μερικές φορές αυτό μπορεί να γίνεται είτε από επίθεση -από στάση ή αιώρηση- είτε στο έδαφος. Τρώει θηράματα από ένα ευρύ φάσμα ασπόνδυλων, όπως αφίδες -ιδιαίτερα σημαντικές στην αρχή της σεζόν-, μύγες, σκαθάρια, αράχνες και κάμπιες. Τα μικρά σαλιγκάρια καταπίνονται ολόκληρα, δεδομένου ότι το κέλυφος είναι πηγή ασβεστίου για τα αυγά του πουλιού. Οι νεοσσοί τρέφονται κυρίως με μαλακά έντομα, με τα φρούτα να συμπεριλαμβάνονται μόνον υπό την προϋπόθεση, ότι τα ασπόνδυλα είναι λιγοστά.
Κατά τον Ιούλιο, η διατροφή αλλάζει σταδιακά όλο και περισσότερο προς τα φρούτα. Η πρωτεΐνη που απαιτείτο για την ωοτοκία και για τους νεοσσούς, αντικαθίσταται από σάκχαρα φρούτων που βοηθάει τα πουλιά να παχύνουν πριν τη μετανάστευση. Οι αφίδες συνεχίζουν να συλλαμβάνονται, εάν είναι διαθέσιμες, δεδομένου ότι συχνά περιέχουν σάκχαρα από το χυμό των φυτών με τα οποία τρέφονται. Οι μαυροσκούφηδες τρώνε μικρά φρούτα από ένα ευρύ φάσμα, ενώ αφαιρούν τα σπέρματα πριν από την κατανάλωση του πολτού. Αυτή η τεχνική, τούς έχει αναγάγει σε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες διασποράς του ιξού (Viscum album). Η τσαρτσάρα η οποία ευνοεί, επίσης, τη διασπορά του συγκεκριμένου φυτού, είναι λιγότερο επωφελής δεδομένου ότι, τείνει να συνθλίβει και όχι να απορρίπτει τα σπέρματα. Αν και οποιοδήποτε κατάλληλο φρούτο μπορεί να καταναλωθεί, ορισμένα έχουν εποχική ή τοπική σημασία. Για παράδειγμα, τα σπέρματα του σαμπούκου (Sambucus niger) αποτελούν μεγάλο μέρος της διατροφής των βορείων πληθυσμών στην προετοιμασία τους για τη μετανάστευση, ενώ οι πλούσιοι σε ενέργεια καρποί της ελιάς και του σχίνου (Pistacia lentiscus) προτιμώνται από τους πληθυσμούς που ξεχειμωνιάζουν στη Μεσόγειο.
Τα πουλιά που έρχονται από τη Γερμανία για να ξεχειμωνιάσουν στους βρετανικούς κήπους στηρίζονται σε «τεχνητή» τροφή, εκείνη δηλαδή που παρέχεται στις ταΐστρες (κυρίως ψωμί και λιπαρές τροφές) και συνιστά περίπου το 20% της διατροφής τους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός (1) μαυροσκούφη που επέζησε όλο το χειμώνα μόνο με κέικ. Καρποί, επίσης, καταναλώνονται, ιδίως του γένους Cotoneaster (41% των φρούτων), αλλά και του κισσού (Hedera helix) και του αγιοκλήματος (Lonicera sp.), ενώ καταναλώνονται και μήλα, εάν είναι διαθέσιμα. Μερικά πουλιά έχουν μάθει να παίρνουν φυστίκια από περαστικούς. Οι μαυροσκούφηδες υπερασπίζονται τις αποδοτικές πηγές τροφής το χειμώνα στην άγρια φύση, ενώ στις ταΐστρες, απωθούν ογκωδέστερους ανταγωνιστές, όπως ψαρόνια και κοτσύφια. Υπάρχουν, μάλιστα, άτομα που κατά καιρούς γίνονται αρκετά ήμερα και τρέφονται από το χέρι των ανθρώπων.
Ηθολογία
Παρά την κρυπτική του συμπεριφορά, ο μαυροσκούφης δεν είναι τόσο «ντροπαλός» όσο ο κηποτσιροβάκος και, μπορεί να εμφανίζεται στην κορυφή των φυλλωμάτων, αν και κελαηδάει από το μέσον περίπου του φυλλώματος. Είναι υπερκινητικός και μετακινείται με συνεχή μικρά πηδήματα από κλαδί σε κλαδί, ενώ σπάνια κατεβαίνει στο έδαφος.
Φωνή
Το τραγούδι του αρσενικού μαυροσκούφη είναι ένα πολύ πλούσιο τερέτισμα, με καθαρά φραζαρίσματα και φλαουτάτα, που διαρκεί μέχρι και 30 δευτερόλεπτα και, συχνά καταλήγει σε δυνατό, υψίσυχνο κρεσέντο. Θεωρείται από τα ωραιότερα κελαηδήματα και επαναλαμβάνεται για περίπου δυόμιση λεπτά της ώρας, με μια σύντομη παύση πριν από κάθε επανάληψη. Σε ορισμένες γεωγραφικά απομονωμένες περιοχές, όπως τα νησιά, οι χερσόνησοι και οι κοιλάδες των Άλπεων, μια απλοποιημένη μελωδία επαναλαμβάνεται, που έχει αποκληθεί Leiern από τους γερμανούς ορνιθολόγους.
Τα αρσενικά, μερικές φορές, συνεχίζουν να τραγουδούν ακόμα και όταν τα θηλυκά βρίσκονται σε επώαση, ειδικά στα αβγά της δεύτερης γέννας. Αυτό φαίνεται ότι συμβαίνει, έτσι ώστε να τονιστεί ο δεσμός με το θηλυκό. Τα διαχειμάζοντα πτηνά στην Αφρική είναι σιωπηλά αρχικά, αλλά αρχίζουν να τραγουδούν τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο, πριν από την επιστροφή τους στα βόρεια.
Φώλιασμα
Οι μαυροσκούφηδες φθάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα ήδη από το 1ο έτος της ηλικίας τους και είναι κυρίως μονογαμικοί, αν και, μπορεί μερικές φορές να παρεκκλίνει από αυτό, κάτι που ισχύει τόσο για τα αρσενικά όσο και για τα θηλυκά. Φωλιάζουν από τα τέλη Απριλίου μέχρι αργά τον Ιούλιο, ανάλογα με την επικράτεια. Το αρσενικό προσελκύει κάποιο θηλυκό στο έδαφός του μέσω τραγουδιού και επίδειξης, που περιλαμβάνει ανόρθωση των φτερών του στέμματος, άνοιγμα της ουράς, αργά κτυπήματα των πτερύγων και μια σύντομη πτήση. Κτίζει επίσης μία (1) ή περισσότερες απλές φωλιές, συνήθως κοντά στο πόστο που κελαηδάει. Η τελική φωλιά, μπορεί να είναι μία από τις αρχικά κτισμένες ή κατασκευάζεται εξ αρχής, από το θηλυκό αυτή τη φορά. Είναι μια τακτοποιημένη, κυπελοειδής πλέξη από ρίζες, βλαστούς και πρασινάδα, με επένδυση λεπτού υλικού, όπως τρίχες. Έχει συνήθως 5,5 εκατοστά βάθος και 10 εκ. πλάτος, και είναι καλυμμένη από αγριοβατομουριές, θάμνους ή δένδρα. Μπορεί να βρίσκεται έως και 4,5 μ. πάνω από το έδαφος, αν και οι περισσότερες βρίσκονται σε ύψος μικρότερο από 1 μ., ποτέ όμως πάνω στο έδαφος. thumb|left|300px|Νεοσσοί με τις χαρακτηριστικές κόκκινες [[ράμφος (πτηνά)|χάσμες]] Η γέννα είναι συνήθως 4-6 αβγά (εύρος 2-7), διαστάσεων 19.7 x 14.7 χιλιοστά, με μέσο βάρος 2,2 γραμμάρια, εκ των οποίων το 6% είναι κέλυφος.
Τα αβγά επωάζονται κατά μέσον όρο 11 ημέρες (εύρος 10-16). Και οι δύο ενήλικες συμμετέχουν στην επώαση, που αρχίζει με το 2ο ή 3ο αβγό, αν και μόνο το θηλυκό μένει στη φωλιά τη νύχτα. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, γεννιούνται γυμνοί και με κλειστά μάτια, τροφοδοτούνται δε και από τους δύο γονείς. Θα πετάξουν περίπου 11-12 ημέρες μετά την εκκόλαψη, αφήνοντας τη φωλιά λίγο πριν να είναι σε θέση να πετάξουν, ενώ υποβοηθούνται με τη σίτιση για δύο ή τρεις εβδομάδες ακόμη.
Το αρσενικό, εάν χρειαστεί, προσπαθεί να παρενοχλήσει τον εισβολέα, ή εάν αυτό δεν είναι δυνατόν, προσπαθεί να τον παρασύρει μακριά από τη φωλιά με αποσπασματικά πετάγματα και προσποιούμενο ότι είναι τραυματισμένο.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ, αλλά μερικές φορές καταγράφεται δεύτερη ωοτοκία, ιδίως στο ηπιότερο κλίμα της Μεσογείου και στα νησιά του Ατλαντικού. Τρίτη ωοτοκία έχει καταγραφεί μόνο μία (1) φορά, με το θηλυκό να γεννάει 23 αβγά στη σεζόν, συνολικά. Από το σύνολο των αβγών, ποσοστό 65-93% καταλήγει σε επιτυχή εκκόλαψη των νεοσσών και, από αυτούς, ποσοστό 75-92% καταφέρνουν να πετάξουν. Η παραγωγικότητα (νεαρά άτομα ολοκληρωμένα ανά φωλιά) ποικίλλει ανάλογα με τη θέση, την ένταση θήρευσης και την ποιότητα του οικοτόπου, με το ετήσιο ποσοστό επιβίωσης των ενηλίκων στο Ηνωμένο Βασίλειο να είναι 43% (αρσενικά 46%, θηλυκά 29%), ενώ το 36% των νεαρών ατόμων επιβιώνει μέσα στο 1ο έτος. Στην Ελλάδα, το είδος φωλιάζει στη βόρεια και κεντρική χώρα, άν και στην πλειονότητα των περιπτώσεων είναι διαχειμάζον ή μεταναστευτικό.
Θηρευτές
Οι κυριότεροι θηρευτές του μαυροσκούφη είναι το ξεφτέρι στις περιοχές αναπαραγωγής και ο μαυροπετρίτης κατά τη μετανάστευση. Η κίσσα και η καρακάξα επιτίθενται στη φωλιά με τα αβγά και στους νεοσσούς, κάτι που κάνουν και θηλαστικά, όπως νυφίτσες και σκίουροι. Ωστόσο, λόγω της εγγύτητας των οικοτόπων του με τις αστικές περιοχές, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι οι οικιακές γάτες, που φονεύουν το 10% από το συνολικό πληθυσμό μιας περιοχής.
Παρασιτισμός
Το είδος ανήκει σε ένα από τα πολλά, τα οποία παρασιτεί ο κούκος, θεωρούμενο ως ξενιστής. Το επίπεδο του παρασιτισμού, ωστόσο, είναι χαμηλό, επειδή τα αβγά του κούκου συχνά απορρίπτονται. Οι γονείς μαυροσκούφηδες έχουν εξελίξει προσαρμογές που καθιστούν δύσκολη την επιτυχία των κούκων, παρά την τάση των τελευταίων να γεννούν αβγά που μοιάζουν πολύ με τα δικά τους. Οι γονείς είναι πολύ «καλοί» στην επισήμανση των ξένων αβγών, παρά την ομοιότητα. Επίσης, είναι πιθανόν κάθε ωοτοκία του μαυροσκούφη να διαφέρει στη μορφή των αβγών, καθιστώντας δυσκολότερο για τους κούκους να τα μιμηθούν πειστικά.
Κατάσταση πληθυσμού
To είδος θεωρείται από τα πλέον επιτυχημένα, έχοντας επεκτείνει την επικράτεια αναπαραγωγής του, παρά το -παντελώς αδικαιολόγητο- κυνήγι από λαθροθήρες και αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Ρωσία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Γερμανία και η Πολωνία, ενώ τους μικρότερους, οι Σκανδιναβικές χώρες.
Άλλες ονομασίες
Ο Μαυροσκούφης απαντάται στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες Σταφιδοτσιροβάκος, Τιρτιλί και Μαυροσκουφοσύλβια, Αμπελοπούλι (Κύπρος)
Σημειώσεις
i. Η απόδοση Συλβία η μελανοκέφαλος που απαντάται συχνά, δεν αντιστοιχεί στην ακριβή μετάφραση από τη λατινική. Άλλες λόγιες ονομασίες είναι: Συλβία η μελανοκόρυφος, Συλβία η μελαγκόρυφος, Συλβία η πολύγλωσσος
ii. Συμπεριλαμβάνεται και το Sylvia atricapilla koenigi
Πηγές
Κατηγορία:Συλβιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Κουτσοχέρι Αιτωλοακαρνανίας
Το Κουτσοχέρι, επίσημα Κουτσοχέριον, είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 200 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κουτσοχέρι βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του όρους Αράκυνθος (Ζυγός) και βόρεια του Εύηνου ποταμού. Το χωριό είναι κτισμένο βόρεια από την Ιόνια Οδό και απέχει 20 χλμ. Α.-ΒΑ. του Μεσολογγίου και 42 χλμ. Δ. από τη Ναύπακτο (μέσω Ιόνιας Οδού). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α-08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μεσολογγίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, τα Ξηραίικα και τη Κοκώρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 93 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Σμίξη Γρεβενών
Η Σμίξη είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών, προερχόμενο από τη "σμίξη" των οικισμών Πινακάδες και Μπίγκα, οι κάτοικοι των οποίων ήθελαν να γλιτώσουν από την ελονοσία. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.220 μέτρων στην πλαγιά του όρους Βασιλίτσα, του συμπλέγματος Πίνδος και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας.
Η Σμίξη αποτελεί έδρα κοινότητας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 509 κάτοικοι. Λόγω της γειτνίασης της με το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας έχει μετατραπεί σε σημαντικό χειμερινό θέρετρο της περιοχής. Απέχει 38 χιλιόμετρα από τα Γρεβενά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Γρα Λυγιά Λασιθίου
Η Γρα Λυγιά είναι παραλιακός οικισμός της Κοινότητας Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου που βρίσκεται κοντά στην Ιεράπετρα σε απόσταση 4 περίπου χλμ. και αποτελεί δυτικό προάστιό της. Έως το 1966 αποτελούσε έδρα της τότε ομώνυμης κοινότητος, η οποία ενσωματώθηκε στον τέως δήμο Ιεράπετρας.
Κάθε Ιούνιο γίνεται στο χωριό «ντοματοπόλεμος», ένα τοπικό έθιμο.
Στη Γρα Λυγιά έγινε η πρώτη καλλιέργεια κηπευτικών σε θερμοκήπια το 1966 που έδωσε ώθηση στην παραγωγή πρώιμων κηπευτικών που αποτελεί πηγή εισοδήματος αρκετών κατοίκων. Η χρήση των θερμοκηπίων αργότερα γενικεύτηκε στη γύρω περιοχή, κάνοντας την Ιεράπετρα σημαντικό κέντρο για τα πρώιμα κηπευτικά. . Η χρήση των θερμοκηπίων άρχισε από τον τότε νεαρό Ολλανδό Παύλο Κούπερ (Paul Kuijpers), ο οποίος αργότερα έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα το 1971. Η τοπική κοινωνία, αναγνωρίζοντας την προσφορά του ανήγειρε άγαλμα στην είσοδο του χωριού.
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Κωνσταντής Κάλφας
Αυτοδίδακτος αρχιτέκτονας του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ (1757-1781) ο οποίος εκχέρσωσε με επιτυχία την Βλάγκα (σημερινό Yenikapi). Γεννήθηκε στους Επιβάτες κατά τον 18ο αιώνα, χωρίς να γνωρίζουμε ημερομηνίες γεννήσεως και θανάτου του.
Το κατόρθωμά του αυτό εκθείασε με ποίημά του ο Καισάριος Δαπόντες, το οποίο περιλαμβάνεται στο ανέκδοτο έργο του "Βιβλίον Βασιλειῶν". Από 'κει γνωρίζουμε ότι ο Κωνσταντής Κάλφας κατοικούσε στο Εξωκιόνιον (περιοχή της Κωνσταντινουπολεως).
«Περὶ τῆς εἰς τὴν Βλάγκα θαλάσσης ποὺ ἐχερσώθη τώρα»
Μὲ τὰ σεντούκια πλὴν μικρά, πρὸ δέκα χρόνων τώρα, ἐχέρσωσε καὶ Κωνσταντῆς Κάλφας, καλή του ὥρα. Ἀπ’ τοὺς Πιβάτας τὸ χωριὸ, ἤτανε ὁ καλός μου, καὶ εἰς τὰ Ἕξι Μάρμαρα κάθουνταν γνώριμός μου.
Τοῦ βασιλέως Μουσταφᾶ τοῦ νὺν τοῦ τελευταίου, δαπάνῃ τε καὶ προσταγῇ (Μεχμέτ), ἀπὸ τὴν Βλάγκα δὲ, ἔξω ἀπ’ τὸ τειχίον, ἐχέρσωσε τὴ θάλασσα κὶ ἔκαμε χωρίον.
Θάλασσαν ἑβδομήκοντα καὶ δυό χιλιάδες πῆχες καθὼς με ἔλεγε, θαῦμα εἰς τοὺς Καλφάδες. Πλάτους καὶ μάκρους μέτρημα, ὡς ξεύρουν καὶ μετροῦσι οἱ κτίσται τὰ σπητότοπα καὶ τὰ πηχολογοῦσι.
Τοῦ ἔκτισε δὲ καὶ τζαμί γιὰ τοῦ τζαμιοῦ τὴν χρείαν, ἔκαμε τοῦτο τὸ χωριὸ καὶ τὴν ζωοτροφίαν.