cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπέτυ Μοσχονά
Η Μπέτυ Μοσχονά (Πάτρα 7 Μαρτίου 1927 - Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με τον θίασο Μίμη Κοκκίνη και καθιερώθηκε σε επιθεωρήσεις, σε διάφορους κωμικούς ρόλους (Βλάχος, Κρητικός, Νευρικιά, Γριά, Μεθυσμένη). Συνεργάστηκε, ανάμεσα σε άλλους, με τις αδελφές Καλουτά, τον Ορέστη Μακρή, τη Σοφία Βέμπο, τη Ρένα Ντορ, τον Αλέκο Λειβαδίτη, τον Κούλη Στολίγκα και τον σύζυγό της Τάκη Μηλιάδη. Το 1966 και το 1967 έγινε θιασάρχης με τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Βασίλη Αυλωνίτη σε ρεπερτόριο πάντα εμπορικό στο χώρο της κωμωδίας. Την περίοδο 1968-1969 υπήρξε καλλιτεχνική διευθύντρια του θιάσου «Ασοι του γέλιου» στο θέατρο «Βέμπο».
Από το 1970 και μετά η Μοσχονά συνεργάστηκε με τους Λάμπρο Κωνσταντάρα, Κώστα Καρρά, Μαίρη Χρονοπούλου, Νίκο Ρίζο, Ρένα Βλαχοπούλου, Αλίκη Βουγιουκλάκη (στην «Εύθυμη χήρα»). Για αρκετά χρόνια παρέμεινε στο θίασο Κώστα Βουτσά. Το κύκνειο άσμα της στο θέατρο ήταν το 1998-1999, στην κωμωδία του Χαλ Σάλγουιν «Αναμείνατε στο ακουστικό σας» (στο θέατρο «Αποθήκη»).
Στον κινηματογράφο έπαιξε στην Περιπτερού και στην τηλεόραση, μεταξύ πολλών άλλων, στα Επτά κακά της μοίρας μου, με τον Γιώργο Κωνσταντίνου, στους Αξιότιμους κυρίους και στη Μαντάμ Σουσού.
Το 2000 τιμήθηκε με το θεατρικό βραβείο Τα Παναθήναια για την συνολική προσφορά της στο θέατρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πορνεία στην Ισπανία
Η πορνεία στην Ισπανία δεν ρυθμίζεται από κανένα νόμο, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες δραστηριότητες όπως η εκμετάλλευση που είναι παράνομες. Επίσης υπάρχουν νόμοι που προστατεύουν τους ανήλικους και τους ανθρώπους με ψυχική αναπηρία από αυτό το είδος δραστηριοτήτων.
Νομική κατάσταση
Η πορνεία ακόμη δεν είναι αποποινικοποιημένη. Η πορνεία δεν απαγορεύεται στον ισπανικό Ποινικό Κώδικα, αλλά η εκμετάλλευση είναι παράνομη. Το μόνο άρθρο του Ποινικού Κώδικα σχετικά ακριβώς με την πορνεία είναι το άρθρο 188, το οποίο απαγορεύει την εκμετάλλευση : ''1. Όποιος εμπλέκει έναν ενήλικα στην πορνεία ή τον αναγκάζει να συνεχίσει σε αυτήν, χρησιμοποιώντας βία, εκφοβισμό ή απάτη, ή κατάχρηση εξουσίας, τιμωρείται με φυλάκιση από 2 μέχρι 4 ετών και χρηματική ποινή από 12 μέχρι 24 μηνών. Θα επιβληθεί η ίδια ποινή στους οποίους εκμεταλλεύονται με την πορνεία άλλου, ακόμη και αν υπάρχει συναίνεση.'' Η κατοχή ενός καταλύματος στο οποίο γίνεται η πορνεία είναι νόμιμη, αλλά ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να αποκτήσει οικονομικό όφελος επειδή η πορνεία δεν θεωρείται εργασία και δεν έχει νομική αναγνώριση.
Τοπικές κυβερνήσεις
Οι περισσότεροι τόποι δεν έχουν νόμους σχετικά με την πορνεία, αλλά υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως η Κυβέρνηση της Καταλονίας που εκδίδει άδειες "για την συνάντηση ανθρώπων με το σκοπό της πορνείας". Αυτές οι άδειες χρησιμοποιούνται από τους ιδιοκτήτες των οίκων ανοχής για να ανοίξουν "clubs", όπου γίνεται η πορνεία (θεωρητικά, οι γυναίκες συναντιούνται για να δουλεύουν). Η πορνεία στο δρόμο είναι παράνομη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισπανια Κατηγορία:Κοινωνία της Ισπανίας
Κινεζική αυτοκρατορική κουζίνα
Τα στυλ και οι γεύσεις της κινεζικής αυτοκρατορικής κουζίνας ποικίλλουν από δυναστεία σε δυναστεία. Κάθε δυναστεία έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Τα δύο διάσημα στιλ της κινεζικής αυτοκρατορικής κουζίνας προέρχονται από τις δυναστείες Μινγκ και Τσινγκ. Πολλά διάσημα πιάτα εμφανίστηκαν σε αυτές τις δυναστείες, όπως το Γουένσι Τόφου και η Πάπια Πεκίνου.
Ιστορία
Στην ιστορία της κινεζικής κουζίνας, η κινεζική αυτοκρατορική κουζίνα γνώρισε μια διαδικασία ανάπτυξης που άλλαξε από απλή σε εξαίσια. Μέσα από την αλλαγή δυναστειών, η κινεζική αυτοκρατορική κουζίνα άλλαζε συνεχώς, βελτιώθηκε και αυτο-συμπληρώθηκε. Η κινεζική αυτοκρατορική τροφή προήλθε από τη δυναστεία Τζόου ( c. 11ος αιώνας - 476 π.Χ.). Οι αυτοκράτορες χρησιμοποίησαν τη δύναμή τους για να συλλέξουν καλύτερες κουζίνες και καλύτερους μάγειρες από όλη τη χώρα. Ως εκ τούτου, από την άποψη των Κινέζων, η αυτοκρατορική κουζίνα αντιπροσώπευε την καλύτερη κουζίνα μιας δυναστείας.
Αναπτύχθηκε ένα πλήρες σύστημα αυτοκρατορικής κουζίνας που περιλάμβανε προμήθειες και προετοιμασία διατροφής. Κάθε διαδικασία παρασκευής και σερβιρίσματος αυτοκρατορικής κουζίνας έγινε με σταθερή σειρά σύμφωνα με τις "αρχές φαγητού". Πολλά διάσημα πιάτα αναπτύχθηκαν μέσω της δημιουργίας αυτοκρατορικών φαγητών όπως το στιφάδο έξι σιτηρών που περιελάμβανε ρύζι, κεχρί, γλυκό σόργο, σόργο, σιτάρι και άγριο ρύζι.
Η αυτοκρατορική κουζίνα συνδέθηκε στενά με τη διατήρηση της υγείας. Αρκετές εκατοντάδες γραπτά σχετικά με τη χρήση τροφής και διατροφής για καλύτερη υγεία έχουν εμφανιστεί σε όλη την ιστορία της Κίνας. Για παράδειγμα, Το Χτίσιμο της Υγείας των Ανθρώπων στη δυναστεία Σονγκ, από τον Σονγκ Σου, οι Παρατηρήσεις των Κυρίων για τις Δίαιτες, από τον Τσεν Τζι Ρου, και Η Ιστορία του Παλατιού των Μινγκ - Προτιμήσεις για Διατροφές, από τον Λίου Ρόου Γιου στη δυναστεία Μινγκ. Τα περισσότερα από αυτά τα βιβλία για τη διατροφική θεραπεία γράφτηκαν από μελετητές, λογοτέχνες, ιατρικούς ειδικούς ή ιστορικούς. Η μαγειρική και η διατροφική θεραπεία για τη διατήρηση της καλής υγείας αποτέλεσαν σημαντικό μέρος της κινεζικής αυτοκρατορικής κουζίνας και της κινεζικής διαιτητικής κουλτούρας.
Αν και μόνο η αυτοκρατορική οικογένεια είχε την άδεια να καταναλώνει αυτοκρατορική κουζίνα, η κινεζική αυτοκρατορική κουζίνα συνιστούσε τη διαιτητική κουλτούρα των κινεζικών ανακτόρων. Οι πρώτες ύλες της αυτοκρατορικής κουζίνας παρέχονταν από αγρότες, βοσκούς και ψαράδες. Τα μαγειρικά σκεύη κατασκευάζονταν από τεχνίτες. Η αυτοκρατορική κουζίνα μπορεί επίσης να αντιπροσωπεύει τις προσπάθειες του προσωπικού μαγειρικής που παρείχε την υπηρεσία, των πολιτικών υπαλλήλων που ονόμασαν τα πιάτα και των υπαλλήλων πρωτοκόλλου που συνέταξαν τις διατροφικές και μαγειρικές αρχές. Η κινεζική αυτοκρατορική κουζίνα είναι πολύτιμο μέρος της παραδοσιακής κινεζικής κουζίνας και της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Πάπια Πεκίνου
μικρογραφία| Πάπια Πεκίνου Η Πάπια του Πεκίνου προήλθε από τις νότιες και βόρειες δυναστείες (420–589 μ.Χ.). Η ψητή πάπια σερβιρίστηκε πρώτη φορά ως πιάτο στην αυτοκρατορική κουζίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας Γιούαν. Αναπτύχθηκε πλήρως και έγινε σημαντικό μέρος των μενού αυτοκρατορικής κουζίνας κατά τη δυναστεία των Μινγκ. Στη σύγχρονη κοινωνία, η ψητή πάπια του Πεκίνου έχει μπει στη διεθνή κουζίνα. Η μοναδική του γεύση ευνοήθηκε τόσο από Κινέζους όσο και από μη-Κινέζους. Η ψητή πάπια του Πεκίνου ήταν διάσημη λόγω του τραγανού δέρματος και του ζουμερού κρέατος, που άφηνε μια βαθιά εντύπωση στους ανθρώπους που το έτρωγαν για πρώτη φορά. Υπάρχουν μοναδικές τεχνικές για να σερβίρεται και να τρώγεται η πάπια Πεκίνου για μέγιστη απόλαυση της γεύσης της.
Μπρεζέ κοτόπουλο Ντέτζοου
μικρογραφία| Μπρεζέ κοτόπουλο Dezhou Το μπρεζέ κοτόπουλο Ντέτζοου είναι ένα παραδοσιακό πιάτο από την πόλη Ντέτζοου της επαρχίας Σαντόνγκ και πήρε το όνομά του από τον τόπο καταγωγής του. Όταν ο αυτοκράτορας Τσιανλόνγκ ταξίδεψε στην πόλη Ντέτζοου, μια κινεζική οικογένεια Χαν του έφτιαξε κοτόπουλο. Ο αυτοκράτορας σκέφτηκε ιδιαίτερα αυτό το πιάτο και το επαίνεσε ως «θαύμα όλης της κουζίνας». Αφού έφαγε το κοτόπουλο Ντέτζοου, ο αυτοκράτορας Τσιανλόνγκ διέταξε να συμπεριληφθεί αυτό το πιάτο στο μενού της αυτοκρατορικής κουζίνας.
Γουένσι Τόφου
Το Γουένσι Τόφου είναι ένα γεύμα της κουζίνας Τζιάνγκσου. Είναι μια σούπα φτιαγμένη από ψιλοκομμένο τόφου και διάφορα συστατικά διαφορετικών χρωμάτων, όπως καρότα και αγγούρια. Αυτό το πιάτο αντιπροσωπεύει την τυπική ικανότητα στη χρήση μαχαιριού ενός σεφ από το Γιάνγκτζοου, επειδή ένας σεφ πρέπει να κόψει ένα τετράγωνο tofu σε περισσότερα από 5.000 κομμάτια για να φτιάξει αυτή τη σούπα.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Τσιάνλογνκ, υπήρχε ένας μοναχός με το όνομα Γουένσι, ο οποίος ήταν διάσημος για την παρασκευή χορτοφαγικών πιάτων, ιδιαίτερα εκείνων με τόφου. Δημιούργησε αυτή τη σούπα που περιελάμβανε μαλακό τόφου, αποξηραμένες ημεροκαλλίδες και μαύρο μύκητα. Αυτή η σούπα σύντομα έγινε γνωστή σε ολόκληρη την περιοχή ως «Γουένσι Τόφου» (το τόφου του Γουένσι). Ο αυτοκράτορας Τσιάνλονγκ δοκίμασε αυτή τη σούπα και την εκτίμησε πολύ. Το Γοένσι Τόφου στη συνέχεια προστέθηκε από τον αυτοκράτορα στο μενού της αυτοκρατορικής κουζίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινεζικός πολιτισμός Κατηγορία:Ασιατική κουζίνα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μεγέθη ρούχων
μικρογραφία|Σιλουέτα γυναίκας με τα σημεία μέτρησης για κατασκευή ρούχων Υπάρχουν πολλά διαφορετικά συστήματα μέτρησης ενδυμάτων σε όλο τον κόσμο.
Άνδρες
Shoe Size Conversion
Κατηγορία:Ένδυση Κατηγορία:Τυποποίηση Κατηγορία:Σχέδιο μόδας
Τράπεζα της Λιθουανίας
Η Τράπεζα της Λιθουανίας (Lietuvos bankas) είναι η Κεντρική Τράπεζα της Δημοκρατίας της Λιθουανίας. Η Τράπεζα της Λιθουανίας είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών. Πρόεδρός της είναι ο Vitas Vasiliauskas. Μέχρι το 2015, η Τράπεζα της Λιθουανίας ήταν υπεύθυνη για την έκδοση του πρώην λιθουανικού νομίσματος, του λίτας.
Καθήκοντα
thumb|right|280px|Η έδρα της Τράπεζας της Λιθουανίας στη λεωφόρο Gediminas, που χτίστηκε με εντολή του Józef Montwiłł το 1889–1891 Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της Τράπεζας, η Τράπεζα της Λιθουανίας εκτελεί τις ακόλουθες κύριες λειτουργίες:
Ηγεσία
Διοικητές της Τράπεζας της Λιθουανίας διετέλεσαν οι :
Διοίκηση και δομή
Η Τράπεζα διοικείται από διοικητικό συμβούλιο που αποτελείται από έναν πρόεδρο, δύο αναπληρωτές προέδρους και δύο μέλη.
Διαθέτει Υποκαταστήματα στο Κάουνας και στην Κλαϊπίντα.
Παραπομπές
Λιθουανια Λιθουανια Κατηγορία:Οικονομία της Λιθουανίας
Εθνική Ουζμπεκιστάν (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ουζμπεκιστάν εκπροσωπεί το Ουζμπεκιστάν στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ουζμπεκιστάν. Η ομάδα δεν έχει ποτέ προκριθεί σε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αλλά συμμετέχει στην τελική φάση στο Ασιατικό Κύπελλο από το 1996.
Ιστορία
Μετά την αποχώρηση από τη Σοβιετική Ένωση, το Ουζμπεκιστάν έδωσε τον πρώτο αγώνα του εναντίον του Τατζικιστάν στις 17 Ιουνίου του 1992. Το Ουζμπεκιστάν ήταν σταθερά η πιο ισχυρή ομάδα από τα νέα έθνη της Κεντρικής Ασίας (Καζακστάν που εισήλθε στην UEFA το 2006, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν). Ορισμένα μέσα ενημέρωσης, ειδικά από τη Ρωσία, την Κροατία και τα Βαλκάνια, την χαρακτήρισαν ως «Κροατία της Ασίας» λόγω των πολλών ταλαντούχων ποδοσφαιριστών της, παρόμοιων με αυτούς της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Κροατίας.
Στάδιο
Έδρα της ομάδας αποτελεί το Στάδιο Μπουνιοντκόρ, χωρητικότητας 34.000 θεατών, όπως και το Στάδιο Παχτακόρ Μαρκαζίι, χωρητικότητας 35.000 θεατών, που βρίσκονται στην Τασκένδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Ουζμπεκιστάν Ουζμπεκισταν
60 μέτρα στους Βαλκανικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου
Τα 60 μέτρα στους Βαλκανικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου έχουν πραγματοποιηθεί από τους άνδρες και τις γυναίκες από τη δοκιμαστική έκδοση το 1991 και από την εναρκτήρια το 1994. Είναι ο τέταρτος πιο σημαντικός τίτλος στα 60 μέτρα μαζί με τα 60 μέτρα στους Νορδικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου, μετά από τα 60 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, τα 60 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου και τα 60 μέτρα στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Η μορφή της διοργάνωσης έχει συνήθως τρεις σειρές και η τελική κατάταξη διαμορφώνεται από τους καλύτερους χρόνους σε αυτές τις σειρές.
Τα 60 μέτρα διοργανώθηκαν για πρώτη φορά το 1991 στο ανεπίσημο πρωτάθλημα και ξανά μετά από τρία χρόνια το 1994 όπου και πήρε επίσημη μορφή. Την περίοδο 2010 έως 2011 το πρωτάθλημα δεν πραγματοποιήθηκε. Το 2012 επέστρεψε όπου διεξάγεται μέχρι σήμερα. Συνολικά έχουν διεξαχθεί είκοσι δύο φορές από το 1994 και είκοσι τρείς από το 1991.
Τα ρεκόρ των αγώνων για το αγώνισμα είναι 6.58 δευτερόλεπτα για τους άνδρες, που καταρρίφθηκε από τον Γεώργιο Θεοδωρίδη το 1999, και 7.13 δευτερόλεπτα για τις γυναίκες, που καταρρίφθηκε από την Τεζντζάν Ναΐμοβα το 2007. Το ρεκόρ των αγώνων στους άνδρες έχει καταρριφθεί δύο φορές: από τον Αλεξάνδρο Τερζιάν το 1994, καθώς και από τον Γεώργιο Θεοδωρίδη το 1999. Το ρεκόρ των αγώνων στις γυναίκες έχει καταρριφθεί τέσσερις φορές: από την Ντεσισλάβα Ντιμιτρόβα το 1994, από την Κατερίνα Κόφφα το 1995, από την Κατερίνα Θάνου το 1999, καθώς και από την Τεζντζάν Ναΐμοβα το 2007.
Ο Άγγελος Παυλακάκης και ο Αριστείδης Πετρίδης, και οι δύο από την Ελλάδα, είναι οι πιο επιτυχημένοι αθλητές της διοργάνωσης, έχοντας ο καθένας κερδίσει τρεις χρυσούς τίτλους. Η Ίνα Εφτίμοβα και η Τεζντζάν Ναΐμοβα από τη Βουλγαρία, η Γεωργία Κοκλώνη και η Μαρία Τσώνη από την Ελλάδα, καθώς και η Αντρέα Ιβάνσεβιτς από την Κροατία, είναι οι μόνες γυναίκες που έχουν κερδίσει δύο χρυσούς τίτλους στην ιστορία των Βαλκανικών Αγώνων Κλειστού Στίβου.
Από το 1991 έως σήμερα έχουν αναδειχθεί δεκαέξι πρωταθλητές από τέσσερις διαφορετικές χώρες στους άνδρες και δεκαοκτώ πρωταθλητές από έξι διαφορετικές χώρες στις γυναίκες. Οι πρώτοι πρωταθλητές ήταν ο Ντανιέλ Κογιοκάρου στους άνδρες και η Μιρέλα Ντουλγκέρου στις γυναίκες από τη Ρουμανία το 1991. Οι πιο πρόσφατοι πρωταθλητές είναι ο Ντένις Ντιμιτρόφ και η Ίνα Εφτίμοβα από τη Βουλγαρία.
Η Ελλάδα είναι η πιο επιτυχημένη χώρα στο αγώνισμα, έχοντας κερδίσει είκοσι πέντε χρυσά μετάλλια, δεκαπέντε στους άνδρες και δέκα στις γυναίκες. Η Βουλγαρία και η Ρουμανία είναι στη δεύτερη θέση με οκτώ χρυσά μετάλλια, δύο και πέντε στους άνδρες και έξι και τρία στις γυναίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου
Υποβρύχια αλιεία
thumb|right Γενικά με τον όρο υποβρύχια αλιεία, κοινώς υποβρύχιο ψάρεμα, χαρακτηρίζεται το είδος εκείνο της αλιείας που επιχειρείται από καταδυόμενο ερασιτέχνη αλιέα (ψαρά). Είναι γεγονός πως η εξέλιξη του αθλητικού πνεύματος αλλά και η μανία για νέες υποβρύχιες περιπέτειες της σύγχρονης εποχής είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί σε μεγάλη έκταση ένα ενδιαφέρον άθλημα, η υποβρύχια αλιεία, με κύριο αλιευτικό εργαλείο είναι το ψαροτούφεκο. Σε παγκόσμιο επίπεδο η υποβρύχια αλιεία έχει αναγνωριστεί επίσημα ως άθλημα με τη δημιουργία εθνικών ομοσπονδιών και διοργανώνονται σε ετήσια βάση εθνικά ή διεθνή πρωταθλήματα.
Γενικά
Η υποβρύχια αλιεία αποτελεί ιδιαίτερη αλιευτική τέχνη, με ιδιαίτερο εξοπλισμό, που βασίζεται κυρίως στις ατομικές δυνάμεις και στη καλή γνώση αφενός του υποβρύχιου περιβάλλοντος, όσο και της συμπεριφοράς των ψαριών. Προϋποθέτει καλή κολυμβητική ικανότητα, φυσική αντοχή, ταχύτητα αντίληψης, και σταθερότητα κινήσεων, βάσει των οποίων και στη συνέχεια με την εξάσκηση αναπτύσσεται η σχετική εμπειρία που θα παίζει πάντα τον προκαθοριστικό ρόλο του επιτυχούς αποτελέσματος.
Επιχειρούμενα βάθη
Σημαντικό ρόλο στα επιχειρούμενα βάθη έχει η αυτογνωσία του υποβρύχιου αλιέα, καθώς και η φυσική του κατάσταση. Επίσης πολύ σημαντικό παράγοντα παίζει η σωστή τεχνική που μπορεί να διδαχθεί στα πλαίσια ενός σχολείου ελεύθερης κατάδυσης. Στο περιορισμένο μεσοδιάστημα της αναπνοής θα πρέπει να μπορεί να καλύπτει τους χρόνους: κατάδυσης, παραμονής στο βάθος της επιχειρούμενης υποβρύχιας αλιευτικής δραστηριότητας και το χρόνο ανάδυσης. Ενδεικτικά ένας συνηθισμένης ικανότητας ψαροτουφεκάς «βουτά» μέχρι 10 μέτρα βάθος. Ένας καλός ψαροτουφεκάς μέχρι 20 μέτρα, ενώ ένας εξαιρετικά ικανός, μπορεί να φθάνει με ασφάλεια τα 25 - 35 μέτρα.
Κίνδυνοι
Σε γενικές γραμμές η υποβρύχια αλιεία ως μορφή ελεύθερης κατάδυσης εμπεριέχει πολύ περισσότερους κινδύνους από άλλες μορφές κατάδυσης, εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του αλιεύματος ως κυνηγετικού στόχου. Στη διαδικασία της υποβρύχιας αλιείας σημαντικό ρόλο παίζει η διατήρηση σχετικής ηρεμίας και η μη έκκριση αδρεναλίνης, καθώς έτσι κινητοποιούνται φυσιολογικοί μηχανισμοί που επισπεύδουν την κατανάλωση του οξυγόνου στους ιστούς του σώματος. Ασφαλώς και πολλά είναι τα θέλγητρα που προσφέρει το είδος αυτό της αλιείας, ωστόσο είναι αρκετοί οι κίνδυνοι που εγκυμονούνται κατά την άσκησή της. Όλοι όσοι σχετίζονται με τη θάλασσα, αναγνωρίζουν την ναυτική αρχή: «Η θάλασσα σέβεται μόνο εκείνους που τη σέβονται.»
Υπερκαπνία και υποκαπνία
α. Υπερκαπνία. Η υπερκαπνία ή υπερβολή αύξηση του διοξειδίου του άνθρακος αναπτύσσεται κυρίως όταν ο ελεύθερος δύτης εκτίθεται σε αέρα μολυσμένο με υψηλά ποσοστά διοξειδίου ή μονοξειδίου του άνθρακος (για παράδειγμα κάπνισμα).
Ο ελεύθερος δύτης που αναπνέει μολυσμένο αέρα νιώθει πονοκέφαλο, ναυτία, ζαλάδα και μπορεί να φθάσει ακόμη και στην αναισθησία. Επίσης, νιώθει ταχυκαρδία σε περιπτώσεις κατακράτησης διοξειδίου του άνθρακος ή υφίσταται κυάνωση στα χείλη, τις μεμβράνες και τη στοματική κοιλότητα σε περιπτώσεις δηλητηρίασης μονοξειδίου. Στις ελαφρές περιπτώσεις δηλητηρίασης ο πάσχων χρειάζεται να αναπνεύσει καθαρό αέρα για 6 ώρες περίπου, χωρίς εργασία ή κάποια ιδιαίτερη σωματική προσπάθεια ή κάπνισμα.
β. Υποκαπνία. Η υποκαπνία ή ανεπαρκής ποσότητα διοξειδίου του άνθρακος ακολουθεί είτε το συνειδητό υπεραερισμό των ελεύθερων δυτών ή τον ασυνείδητο υπεραερισμό εξαιτίας κάποιου φόβου ή έντασης. Το αρχικό σύμπτωμα της υποκαπνίας είναι ελαφριά ζάλη που μπορεί να οδηγήσει σε λιποθυμία. Η υποκαπνία που συνοδεύεται από κράτημα της αναπνοής μπορεί να οδηγήσει τον ελεύθερο δύτη σε ξαφνική απώλεια των αισθήσεων κατά την ανάδυσή του και μάλιστα σε ρηχά νερά.
Υποξία
Ένα πολύ συνηθισμένο και δυσάρεστο συμβάν είναι η υποξία, η οποία οφείλεται στην έλλειψη οξυγόνου λόγω υπερεκτίμησης της δυνατότητας για άπνοια. Το επακόλουθο της υποξίας είναι η λιποθυμία του δύτη που μπορεί να καταλήξει εύκολα σε πνιγμό ιδίως αν ο δύτης είναι μόνος του. Επίσης η αιμορραγία που προκαλείται εξαιτίας της αυξημένης πίεσης, στη μεμβράνη του μετωπιαίου οστού. Το πρόβλημα συνήθως παρουσιάζεται σε πολύ σφιχτά προσαρμοσμένες μάσκες και την ανυπαρξία της τεχνικής της εξίσωσης. Η συμπίεση της μάσκας πέραν των προβλημάτων που δημιουργεί στο μετωπιαίο οστούν, είναι δυνατόν να προκαλέσει αιμορραγία στα αιμοφόρα αγγεία των οφθαλμών με δυσάρεστες ενίοτε συνέπειες. Άλλο σημαντικό καταδυτικό ατύχημα σε υποβρύχιους αλιείς είναι η ρήξη τυμπάνου που προκαλείται από την αδυναμία σωστής εξίσωσης πίεσης της ενδιάμεσης περιοχής μεταξύ έξω και έσω τυμπάνου με αποτέλεσμα τη μερική ή την ολική ρήξη τυμπάνου και τον πιθανό τραυματισμό του κοχλία. Σε μια τέτοια περίπτωση παρατηρούνται βλάβες στο εσωτερικό του αυτιού και ίλιγγοι, με άμεση συνέπεια τον κίνδυνο της απώλειας του αισθήματος της ισορροπίας και την πλήρη αδυναμία ανάδυσης.
Νόσος δυτών
Η νόσος των δυτών δεν έχει παρατηρηθεί σε ελεύθερους δύτες, πλην των αλιέων μαργαριταριών, και σε ελαφρά μόνον μορφή, καθώς ο χρόνος συμπίεσης αερίων στο αίμα δεν επαρκεί για την παρουσία συμπτωματικών φυσαλίδων.
Προτιμώμενο περιβάλλον
Ακατάλληλες περιοχές για υποβρύχια αλιεία θεωρούνται οι αμμώδεις και πηλώδεις βυθοί, οι απροστάτευτες ακτές σε ισχυρούς κυματισμούς (στο χρόνο που επικρατούν), και σε θαλάσσια ρεύματα, και γενικά τα θολά νερά. Αντίθετα ιδανικές περιοχές είναι εκείνες με βραχώδη βυθό, υφάλους, οι βραχώδεις ακτές με σπηλαιώδη μορφολογία, καθώς επίσης και οι περιοχές κοντα και γύρω από ξερονήσια, ξέρες, πάγκους και ρηχά ναυάγια.
Στις ιδανικές αυτές περιοχές, με ψαροτούφεκο που οπλίζεται πάντα μέσα στη θάλασσα, μπορεί να αλιευθεί οποιοδήποτε ψάρι βυθού ή αφρόψαρο μικρό ή μεγάλο, όπου αρκεί η γνώση των συνηθειών κατά το είδος του. Γενικά τα ψάρια των περιοχών αυτών βγαίνουν από τις φωλιές τους για να βρουν τροφή κατά το λυκαυγές και κατά το λυκόφως, (σούρουπο), και πολύ σπάνια κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Όταν η θάλασσα είναι ήρεμη και καθαρή, τα λεγόμενα πετρόψαρα κινούνται με πολύ προσοχή έτοιμα να τρυπώσουν μόλις αντιληφθούν κάτι το ιδιαίτερο, όπως την παρουσία του ψαροντουφεκά. Αντίθετα όταν η θάλασσα είναι ταραγμένη τα λαβράκια και οι κέφαλοι, για παράδειγμα, έρχονται πολύ κοντά στην ακτή. Επίσης όταν πρόκειται το φεγγάρι να είναι πανσέληνος το υποβρύχιο ψάρεμα δεν είναι τόσο αποδοτικό αφού σπανίζουν τα λεγόμενα αφρόψαρα. Επίσης έχει παρατηρηθεί πως στον ολιγόλεπτο χρόνο που μεσολαβεί από την ηρεμία της επιφάνειας της θάλασσας μέχρι το ξέσπασμα του ανέμου, είναι ο καλλίτερος χρόνος για υποβρύχια αλιεία.
Το αλίευμα γενικά της υποβρύχιας αλιείας αποτελούν κυρίως ροφοί, μεγάλα ψάρια που θαλαμώνουν, οι στείρες, οι σφυρίδες, τα μουγγριά, οι σμέρνες, τα μυλοκόπια, οι σαργοί, καθώς επίσης και τα χταπόδια, οι αστακοί, οι καραβίδες κ.ά.
Περιορισμοί στην Ελλάδα
Η υποβρύχια αλιεία στην ελληνική επικράτεια επιτρέπεται υπό ορισμένους περιορισμούς που έχει θεσπίσει η νομοθεσία με γνώμονα αφενός την προστασία από τους κινδύνους που ενεδρεύουν κατά την άσκησή της, και αφετέρου για την προστασία του υποβρύχιου πλούτου της Χώρας. Οι σημαντικότεροι περιορισμοί (απαγορεύσεις) που θα πρέπει να γνωρίζει ο ψαροτουφεκάς πέρα από τους γενικούς που αναφέρονται στο άρθρο αλιεία όσο και τους ειδικότερους στο άρθρο ψαροτούφεκο είναι:
Α. Γενικές απαγορεύσεις (¹)
B. Παράλληλοι περιορισμοί
Στις ΗΠΑ και άλλες χώρες της Ευρώπης οι κανονισμοί για την υποβρύχια αλιεία διαφέρουν ριζικά, επιτρέπεοντας δραστηριότητες όπως η υποβρύχια φωτογράφηση, ακόμη και η χρήση συσκευών αυτόνομης κατάδυσης.
Μέθοδος υποβρύχιας αλιείας
Ιστορικά στην Ευρώπη η υποβρύχια αλιεία φέρεται να έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη Κυανή Ακτή, λίγο πριν το 1932, όταν επινοήθηκε η υποβρύχια μάσκα. Βέβαια κατά την αρχαιότητα ήταν γνωστές οι υποβρύχιες δραστηριότητες και στους αρχαίους Έλληνες, όχι όμως τόσο η υποβρύχια αλιεία. Πάντως για την καταγωγή του σημερινού αυτού αθλήματος είναι γνωστό ότι από πολλά χρόνια πριν οι ιθαγενείς της Πολυνησίας είχαν εφεύρει ένα είδος στεγανών γυαλιών με τη βοήθεια των οποίων είχαν ξεκινήσει την αλιεία των μαργαριτοφόρων οστράκων. Ήταν μάλιστα και εξοπλισμένοι με καμάκι από μπαμπού με το οποίο και κυνηγούσαν τα ψάρια κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στη περιοχή αυτή συνεχίζεται και σήμερα να υφίσταται η μέθοδος και το πρωτόγονο αυτό αλιευτικό εργαλείο.
Σήμερα με την παραπάνω αναφερόμενη εξάρτηση η υποβρύχια αλιεία γίνεται σχεδόν ακούραστα με το κεφάλι μέσα στο νερό φορώντας τη μάσκα και θαυμάζοντας το βυθό της θάλασσας σχεδόν από την επιφάνεια, ενώ με τον αναπνευστήρα παρέχεται ελεύθερη αναπνοή. Φορώντας τα πέδιλα αυξάνεται η ταχύτητα πλευσιμότητας αλλά και της ευελιξίας του ψαροτουφεκά. Έτσι όταν χρειαστεί να «βουτήξει», να καταδυθεί, πέφτει στη θάλασσα, ελέγχει και οπλίζει το ψαροτούφεκο, παίρνει βαθιά αναπνοή και κατεβάζοντας πρώτα το κεφάλι του προς το βυθό και στη συνέχεια ανεβάζοντας τα πόδια του τεντωμένα και ενωμένα, με ήρεμες κινήσεις των πτερυγίων (πάνω - κάτω), θα κινηθεί προς τα κάτω, διατηρώντας τα μάτια του συνέχεια ανοικτά.
Γενικά οι ψαροτουφεκάδες χωρίζουν τα ψάρια σε δύο κατηγορίες σε αυτά που κινούνται και υποχρεώνονται να τα ακολουθήσουν, όπως π.χ. οι σαργοί, οι τσιπούρες, οι κέφαλοι, τα μελανούρια, τα λαυράκια κ.λπ.., και σε εκείνα που συνήθως κάθονται ή κινούνται γύρω από τη θαλάμη τους όπως π.χ. οι ροφοί, οι σμέρνες, τα μουγγριά, τα χταπόδια κ.λπ. Ο ροφός που είναι και το κυριότερο αλίευμα του είδους αυτού βρίσκεται σε όλα τα βάθη. Μάλιστα αν δεν έχει ξανακυνηγηθεί είναι θαρραλέος και συνάμα περίεργος. Στέκει μπροστά στη θαλάμη του και κινώντας ελαφρά τα στηθαία του πτερύγια προσπαθεί να περιεργαστεί τον ψαροτουφεκά που αν προσέχει τις κινήσεις του θα μπορέσει να τον πλησιάσει και στα δύο μέτρα. Τότε ο ψαροτουφεκάς τον σημαδεύει με το ψαροτούφεκο στο κεφάλι, στο τρίγωνο που βάση του έχει τη νοητή ευθεία των ματιών και κορυφή αυτή του κεφαλιού του ψαριού, ή αν είναι πλάγια στα σπάραχνα. Πατάει τη σκανδάλη του ψαροτούφεκου και αμέσως μετά το κτύπημα τον τραβάει γρήγορα έξω πριν φουσκώσει τα σπάραχνά του μέσα στη θαλάμη του οπότε ο «ξεβραχισμός» του να δυσκολέψει πολύ. Σ΄ αυτή την περίπτωση η προσπάθεια επαναλαμβάνεται με επόμενη κατάδυση.
Αν αντίθετα ένα ψάρι κινείται προς τη θαλάμη του η κίνηση του ψαροτουφεκά θα πρέπει να δείχνει αδιάφορη. Τα ψάρια που δεν έχουν ξανακυνηγηθεί δείχνουν να είναι περίεργα στη θέα του ψαροτουφεκά και δεν απομακρύνονται γρήγορα. Αν αντίθετα έχουν ξανακυνηγηθεί παραμένουν μέσα στη θαλάμη τους που θεωρούν να είναι εκεί εξασφαλισμένα. Οπότε και η παραμονή του ψαροτουφεκά μάλλον θα κρίνεται άσκοπη.
Αντίθετα με τον ροφό η στείρα που είναι πιο άφθονη στις βραχώδεις ακτές κινείται συνεχώς, δεν στέκεται και η αλιεία της είναι πιο δύσκολη. Παρά ταύτα η δεύτερη κατηγορία θεωρείται εκείνη που ικανοποιεί τον ψαροτουφεκά, που θα πρέπει προηγούμενα να γνωρίζει (ξεχωρίζει) τα ψάρια πολλά από τα οποία παίρνουν το χρώμα του περιβάλλοντος που βρίσκονται, ανεξάρτητα από το ένστικτό τους που τα καθοδηγεί. Έτσι οποιοδήποτε νέο σύστημα ή μέθοδο και να εφαρμόσει ο ψαροτουφεκάς οι επιτυχίες του θα κρατήσουν μέχρι το πολύ τη δεύτερη μέρα. Την τρίτη το ένστικτο των ψαριών θα τα οδηγήσει να αντιλαμβάνονται τον άμεσο κίνδυνο. Αν για παράδειγμα το δραστικό βεληνεκές του ψαροτούφεκου αλλάξει, π.χ. από τα 2 μέτρα στα 4, τότε αυτά θα φεύγουν από τα 5 μέτρα. Συνεπώς υποβρύχια αλιεία στον ίδιο τόπο μετά τη δεύτερη μέρα δεν συνιστάται.
Πολύ μεγάλη βοήθεια στην αλιεία του ψαροτουφεκά παρέχει η συνοδή βάρκα ή σκάφος που χρησιμοποιείται ως ορμητήριό του. Το μαχαίρι του δύτη θεωρείται εξάρτημα ασφαλείας παρά υποβρύχιο όπλο. Μ΄ αυτό συνηθέστερα επιτυγχάνει ο ψαροτουφεκάς την απελευθέρωσή του από πιθανό μπλέξιμο στο βυθό που δεν είναι και πάντα καθαρός. Εξαιρετικής ποιότητας θεωρούνται τα μαχαίρια που κόβουν και σύρματα με την πριονωτή κόψη που φέρουν.
Δείτε επίσης
Αλιεία Υποβρυχια
Ντρεστ Α΄ των Πίκτων
Ο Ντρεστ ή Ντρουστ, γιος του Ερπ, ήταν θρυλικός βασιλιάς των Πικτών από το 412 έως το 452.
Το Χρονικό των Πικτών λέει ότι ο Ντρεστ βασίλεψε για 100 χρόνια και θριάμβευσε σε 100 μάχες. Αντιμέτωπος με την καταπίεση από τους Άγγλους, τους Βρετανούς και τους Σκωτσέζους, εγκατέστησε τον έλεγχο σε μεγάλο μέρος της Βόρειας Βρετανίας μετά τη αναστάτωση μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων. Αναφέρει επίσης ότι ο Άγιος Πατρίκιος πήγε στην Ιρλανδία κατά το δέκατο ένατο έτος της βασιλείας του, που θα τον τοποθετούσε στα μέσα του 5ου αιώνα. Το Χρονικό ισχυρίζεται ότι εξόρισε τον αδερφό του Νέκταν στην Ιρλανδία. Ο Ιωάννης του Φόρντουν ισχυρίζεται ότι ο Ντρεστ βασίλεψε για 45 χρόνια στην εποχή του Παλλαδίου και όχι στην εποχή του Πατρίκιου και συνδυάζεται με τον αδερφό του Νέκταν.
Ο βασιλιάς καταγράφει ότι τον διαδέχθηκε ένας Ταλόρκ γιος του Ανιέλ.
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
NGC 4100
Ο NGC 4100 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 9 Μαρτίου 1788 και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 3992 του Σμήνους της Μεγάλης Άρκτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
4100 Κατηγορία:Γαλαξίες του PGC Κατηγορία:Γαλαξίες του UGC Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Αλεξάντρ Ζοζέφ Ιντούλφ Βενσάν
Ο Αλεξάντρ Ζοζέφ Ιντούλφ Βενσάν (Alexandre Joseph Hidulphe Vincent, 1797-1868), ήταν Γάλλος μαθηματικός και πολυμαθής. Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1797 στο Εσντέν (Hesdin) μία κοινότητα της περιοχής του Πα-ντε-Καλαί στη Βόρεια Γαλλία.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Σπούδασε στο κολλέγιο του Ντουέ και στο κολλέγιο της Αμιέν. Εισήχθη στην École normale supérieure το 1816, από όπου αποφοίτησε το 1820. Στο Βασιλικό Κολέγιο της Ρενς τού ανατέθηκε η διδασκαλία μαθημάτων φυσικών επιστημών και χημείας. Ο Βενσάν, κατά τον ελεύθερο χρόνο του, όταν δεν δίδασκε, αφιερώθηκε στη μελέτη των επιστημών, και δημοσίευσε το 1824, στο περιοδικό Annales Mathématiques de Gergonne, την αξιοσημείωτη μελέτη «Αναθεώρηση της φύσης των εκθετικών και λογαριθμικών καμπυλών» (Considérations Nouvelles sur la Nature de courbes exponentielles et logarithmique). Το επόμενο έτος το έργο του Διάλογος για τη Λαχειοφόρο Κλήρωση τιμήθηκε από την "Société de la moral chrétienne". Έγινε καθηγητής των ειδικών μαθηματικών στο κολλέγιο της Ρενς. Την ίδια εποχή το βιβλίο του Μαθήματα Στοιχειώδους Γεωμετρίας (1826) θεωρήθηκε σημαντικό, υιοθετήθηκε από το Πανεπιστήμιο και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Αργότερα κλήθηκε στο Παρίσι, για να διδάξει διαδοχικά στα κολλέγια του Rollin (1826), Bourbon (1830) και Saint-Louis (1831), αποκτώντας σε αυτό το τελευταίο, τον τίτλο του καθηγητή. Έπαυσε να είναι καθηγητής το 1850.
Ερευνητικό έργο
Άλλες εργασίες του Βενσάν είναι: «Περί των σημάτων φωτιάς», πάνω σε παραγράφους των Κεστών του Σέξτου Ιούλιου Αφρικανού (Ινστιτούτο της Γαλλίας, 1840), «Ερμηνεία δύο παραγράφων του Ευκλείδη» (1844), «Περί της Μουσικής στην Αρχαία Ελληνική Τραγωδία», με την ευκαιρία παράστασης της Αντιγόνης, «Περί της αρμονίας του δοχμίου» (Revue archéologique, 1845), «Περί του συστήματος επιστημονικής σημειογραφίας της Σχολής της Αλεξάνδρειας» (1846), «Περί των ανεκδότων αποσπασμάτων του Πρόκλου» (1847), «Δοκίμιο για την εξήγηση ορισμένων γνωστικών λίθων» (Mémoires de la Société des antiquaries de France, 1849-1851), «Λόγος για τη Μουσική των Αρχαίων Ελλήνων», που ανακοινώθηκε σε επιστημονικό συνέδριο στο Arras (1853), «Εγκώμιο του πατρός Πρεβό», κατά τα εγκαίνια ανδριάντα στο Hesdin του συμπατριώτη του συγγραφέα Αντουάν Φρανσουά Πρεβό (1697-1763), γνωστού από το μυθιστόρημα Μανόν Λεσκώ (Manon Lescaut, 1731). Ακόμη άλλες μελέτες είναι η «Περί της χρήσης του τετάρτου του τόνου κατά τον Μεσαίωνα», το «Το Αντίφωνο του Μονπελιέ» (Revue archéologique, 1854), «Νέες θεωρήσεις περί της μουσικής και της στιχουργίας κατά τον Μεσαίωνα» (1855), «Επιστολή για ένα πρόβλημα του Αρχιμήδη» (Nouvelles Annals de mathématiques, 1855), «Περί της Θεωρίας της κλίμακας και των συμφωνιών» (Comptes rendus de l’Académie des siences, 1855), «Περί της εκκλησιαστικής τονικότητας του 15ου αιώνα» (1858), «Σκηνή σχετική με την αναπαριστώμενη μουσική σε ένα ελληνικό αγγείο» (1859), κλπ.
Αποτίμηση του έργου του
Με τις επιστημονικές εργασίες του ο Βενσάν προσέγγισε δύσκολα προβλήματα που παρέμεναν άλυτα έως την εποχή του. Ασχολήθηκε με τα μαθηματικά, τη φυσική, τη μουσική, την αρχαιολογία, τη φιλολογία, την προσωδία, την ιστορία, τη γεωγραφία, τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνική και επιστημονική κριτική. Ήταν ένα καθολικό πνεύμα, το οποίο, όπου και αν έστρεψε τις έρευνές του, οδηγήθηκε σε αποσαφηνίσεις, διορθώσεις και ανακαλύψεις. Οι επιστημονικές εισφορές του συμπεριλαμβάνονται σε τόσες πολλές συλλογές, ώστε μπορεί κανείς δίχως υπερβολή να υποστηρίξει ότι υπήρξε ένας ακαταπόνητος συγγραφέας που προμήθευσε με άρθρα τα περισσότερα περιοδικά της εποχής του. Ορίστηκε από το Υπουργείο Δημόσιας Εκπαίδευσης συντηρητής της συλλογής Mémoires des société savants, δίδοντας στον αχανή τομέα της ιστορίας και της αρχαιολογίας μία νέα επέκταση. Σήμερα, μπορούμε να πούμε, ότι το ερευνητικό έργο του Βενσάν επηρεάστηκε από το επιστημονικό πνεύμα του 19ου αιώνα, κυρίως τον Θετικισμό του Ογκίστ Κοντ (Auguste Comte, 1798-1850). Ο Βενσάν μετείχε σε πολλές επιστημονικές εταιρείες της Γαλλίας και άλλων χωρών, και χρίστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής στις 27 Απριλίου 1845, για να προαχθεί σε Αξιωματικό στις 14 Αυγούστου 1863. Πέθανε στις 26 Νοεμβρίου του 1868.
Επανανακάλυψη του έργου του
Παρόλο που το έργο του Βενσάν παρέμεινε στην αφάνεια επί ενάμιση αιώνα, υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες, μία ανανέωση του ενδιαφέροντος για την ειδική συμβολή του στα μαθηματικά, που βοήθησε σύγχρονους επιστήμονες να ανακαλύψουν μία αποτελεσματική λύση ενός παλιού μαθηματικού προβλήματος. Ειδικά, η μελέτη του «Περί της επίλυσης αριθμητικών εξισώσεων» (Sur la résolution des équations numériques) στο περιοδικό Journal de Mathématiques Pures et Appliquées (τ. 1, 1836, σελ. 341-372) χρησιμοποιήθηκε και πάλι το 1976 από τον σήμερα Ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Αλκιβιάδη Ακρίτα, ο οποίος συνέγραψε πολλές εργασίες για αυτό το θέμα, και το 2010 από τον Παναγιώτη Βίγκλα. Έτσι, εισήχθηκε «ο αλγόριθμος της αληθινής ρίζας συνεχών κλασμάτων», ως μία νέα λύση στην εξίσωση πολυωνύμων. Η χρήση του «Θεωρήματος Βενσάν» (Vincent’s Theorem) για αυτόν τον αλγόριθμο έφερε και πάλι τον Γάλλο μαθηματικό και πολυμαθή στο προσκήνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί
Magnum opus
Με βάση τον παραπάνω ορισμό θα μπορούσαν να αναγνωσθούν ως magna opera η Καπέλα Σιξτίνα του αναγεννησιακού ζωγράφου Μικελάντζελο, η Συμφωνία αρ. 9 του Μπετόβεν, η τριλογία του Άρχοντα των Δακτυλιδιών του Πίτερ Τζάκσον κλπ.
Στην αλχημεία η έκφραση είχε πιο εξειδικευμένο νόημα. Το μέγα έργο ενός αλχημιστή ήταν η αναζήτηση της φιλοσοφικής λίθου, η απελευθέρωση της ψυχής και η θέωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Έργα τέχνης Κατηγορία:Σημειωτική Κατηγορία:Ορολογία τέχνης
Καρτ ποστάλ (ταχυδρομικός όρος)
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Καρτ Ποστάλ (αποσαφήνιση).right|thumb|250px|Παράδειγμα πρώιμου Ελληνικού καρτ ποστάλ, ταχυδρομημένο το 1898 thumb|250px|Το παλαιότερο γνωστό Ελληνικό καρτ ποστάλ, ταχυδρομημένο στις 14.12.1893.
Η επίσημη ονομασία του ήταν παλαιότερα Επιστολικόν Δελτάριον, από την οποία προέκυψε και ο διεθνής όρος για τη μελέτη και συλλογή τους: Δελτιολογία (στα αγγλικά: deltiology). Ο όρος στα Ελληνικά είναι: Καρτοφιλία. Η καρτ ποστάλ δεν πρέπει να συγχέεται με τα μη εικονογραφημένα ταχυδρομικά δελτάρια, στα οποία γίνεται αναφορά στην ενότητα Ταχυδρομικά Δελτάρια.
Τα καρτ ποστάλ μπορεί να είναι κατασκευασμένα και από άλλα υλικά, όπως λεπτή φλούδα ξύλου (καπλαμά), λεπτή φλούδα χαλκού, πάπυρο, φοινικόφυλλα κ.ά. Σε αρκετές χώρες τα καρτ ποστάλ ταχυδρομούνται με μικρότερο τέλος απ' ό,τι οι επιστολές, γι' αυτό και παλαιότερα η χρήση τους ήταν αρκετά διαδεδομένη.
Μη Εικονογραφημένα Ταχυδρομικά Δελτάρια
Η ιστορία της καρτ ποστάλ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα μη εικονογραφημένα Ταχυδρομικά δελτάρια (στα αγγλικά: postal card). Χωρίς αυτά δεν θα υπήρχε η καρτ ποστάλ. To 1865, ο Χάινριχ φον Στέφαν (Γερμανικά: Heinrich von Stephan), ανώτερος ταχυδρομικός σύμβουλος των Πρωσικών Ταχυδρομείων και μετέπειτα γενικός διευθυντής των Γερμανικών Ταχυδρομείων και ιδρυτής του Παγκόσμιου Ταχυδρομικού Συνδέσμου, είχε πρώτος την ιδέα της δημιουργίας μη εικονογραφημένων Ταχυδρομικών Δελταρίων. Το 1867 επανέλαβε την πρότασή του στην Ταχυδρομική Διάσκεψη της Καρλσρούης, χωρίς αποτέλεσμα. Δύο χρόνια αργότερα, την 26 Ιανουαρίου 1869, ο καθηγητής Εμάνουελ Χέρμαν (Γερμανικά: Dr. Emanuel Herrmann), καθηγητής της Στρατιωτικής Ακαδημίας, υπέδειξε τη δημιουργία των Ταχυδρομικών Δελταρίων στο μέγεθος των φακέλων αλληλογραφίας, με έντυπο γραμματόσημο στην όψη τους. right|thumb|250px|Από τα πρώτα μη εικονογραφημένα Ταχυδρομικά Δελτάρια, ταχυδρομημένο από την Ουκρανία προς την Ουγγαρία το 1875
Το Αυστριακό Ταχυδρομείο υιοθέτησε την ιδέα του και έτσι το πρώτο επίσημο μη εικονογραφημένο Ταχυδρομικό Δελτάριο στον κόσμο κυκλοφόρησε την 1 Οκτωβρίου 1869 με το λογότυπο Correspondenz - Karte. Η επιτυχία ήταν τεράστια, αφού μέσα σε ένα μήνα πουλήθηκαν ενάμισι εκατομμύριο δελτάρια. Την επόμενη χρονιά ακολούθησε η Γερμανία (1η Ιουλίου), η Αγγλία (1η Οκτωβρίου) και διαδοχικά όλα τα κράτη τού τότε γνωστού κόσμου.
Η διεθνής ταχυδρόμηση (από το ένα κράτος στο άλλο) των ταχυδρομικών δελταρίων ξεκίνησε το 1875, μετά τη δημιουργία του Παγκόσμιου Ταχυδρομικού Συνδέσμου, που ήταν αποκύημα του διεθνούς συνεδρίου της Βέρνης, τον Οκτώβριο του 1874, με θέμα τα ταχυδρομικά δελτάρια και τη διακρατική διακίνησή τους.
Η Ελλάδα πήρε μέρος στο συνέδριο αυτό και στις 25 Σεπτεμβρίου 1875 ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ υπέγραψε το Διάταγμα Νο. 56/13.10.1875 για το πρώτο επίσημο ελληνικό μη εικονογραφημένο Ταχυδρομικό Δελτάριο. Το λογότυπό του ήταν Επιστολικόν Δελτάριον - Carte Correspondance. Ημερομηνία κυκλοφορίας της πρώτης έκδοσης ήταν η 10/22 Μαΐου 1876.
Τα πρώτα καρτ ποστάλ
Κάρτες με μηνύματα γραμμένες σε αυτές είχαν δημιουργηθεί σποραδικά και ταχυδρομηθεί από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της ταχυδρομικής υπηρεσίας στην Αγγλία. Το πρώτο, όμως, γνωστό εικονογραφημένο καρτ ποστάλ φέρει στην όψη του ένα χειρόγραφο σχέδιο και είναι ταχυδρομημένο το 1840 από το Φούλαμ του Λονδίνου, με αποδέκτη τον συγγραφέα Θήοντορ Χουκ. Πιστεύεται ότι ο ίδιος σχεδίασε την κάρτα για να αστειευτεί με την ταχυδρομική υπηρεσία της Αγγλίας, αφού το σχέδιο είναι καρικατούρα των εργαζομένων στα Αγγλικά Ταχυδρομεία. thumb|250px|Το πρώτο έντυπο καρτ ποστάλ
Από τα ταχυδρομεία όλου του κόσμου διακινήθηκαν το 1905 πάνω από 7 δισεκατομμύρια καρτ ποστάλ, αριθμός που αυξήθηκε ακόμη περισσότερο τα επόμενα 2 χρόνια για να παρατηρηθούν σταθεροποιητικές τάσεις λίγο αργότερα και να αρχίσει η αναμενόμενη κάμψη.
Τα πρώτα Ελληνικά καρτ ποστάλ
thumb|250px|Η πίσω όψη του παλαιότερου Ελληνικού καρτ ποστάλ. Η συστηματική έκδοση εικονογραφημένων καρτ ποστάλ στην Ελλάδα ξεκίνησε γύρω στο 1896, με την ευκαιρία των Α΄ Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων που διεξήχθησαν στην Αθήνα. Είναι σίγουρο, όμως, ότι αρκετές καρτ ποστάλ τυπώθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν μερικά χρόνια πριν. Μέχρι σήμερα η παλαιότερη εξακριβωμένη χρονολογία σε Ελληνικό καρτ ποστάλ είναι η 14η Δεκεμβρίου 1893. Η συγκεκριμένη καρτ ποστάλ εκδόθηκε, πιθανότατα, από ιδιώτη και φέρει στην πίσω όψη της το λογότυπο του Παγκόσμιου Ταχυδρομικού Συνδέσμου, όπως ήταν υποχρεωτικό από τα συμφωνηθέντα στο διεθνές συνέδριο της Βέρνης του 1874. Στο πάνω αριστερά τμήμα τής όψης της υπάρχει φωτογραφική απεικόνιση της Ακρόπολης των Αθηνών και μένει αρκετός κενός χώρος για να γράψει ο ενδιαφερόμενος το κείμενό του. Αποστολέας ήταν ο Γερμανός Walter Wessel και παραλήπτης ο Friedrich Linden, κάτοικος της πόλης Ρέμσαϊντ στη Ρηνανία της Γερμανίας. Στην πίσω όψη η καρτ ποστάλ έφερε το λεκτικό: '''ΕΛΛΑΣ - GRECE. Επιστολικόν Δελτάριον. Παγκόσμιος Ταχυδρομικός Σύνδεσμος'''. Αυτή θεωρείται η παλαιότερη Ελληνική καρτ ποστάλ.
Τον Ιούλιο 1901 κυκλοφόρησαν τα πρώτα 64 εικονογραφημένα δελτάρια της Ελληνικής Ταχυδρομικής Υπηρεσίας, που εκδόθηκαν από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία.
Παραδημή Ροδόπης
Η Παραδημή είναι οικισμός του Νομού Ροδόπης, διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 αριθμεί 551 κατοίκους. Βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα οδικώς νοτιοδυτικά της Κομοτηνής.
Είναι προσφυγικό χωριό και οι κάτοικοι έχουν έρθει από την Ανατολική Θράκη την περίοδο του 1922. Στην πλειοψηφία τους (σχεδόν το 90%) είναι αρβανίτες από το χωριό Χρυσόλιθος (Αλτίν Τας) καθώς και κάποιες οικογένειες από τις περιοχές Αρκαδιούπολης και Κρύα Βρύση (Σαράντα Εκκλησιών). Το χωριό Χρυσόλιθος (Αλτίν Τας) ανήκε στην περιφέρεια Καλλιπόλεως. Σύμφωνα με έκθεση στις 25 Νοεμβρίου 1881 του Θρακικού Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Ραιδεστού κατοικούνταν από 1.200 κατοίκους και είχε δημοτικό σχολείο με 60 μαθητές. Κατά την απογραφή του 1920 το χωριό είχε 873 κατοίκους.
Με τη μετακίνηση τους κάποιες οικογένειες παρέμειναν στα χωριά Φέρες και Αρδάνιο του νομού Έβρου και οι υπόλοιποι εγκαταστάθηκαν στη σημερινή τοποθεσία της Παραδημής. Η επιβίωση των κατοίκων στηριζόταν στην ενασχόληση τους με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, κάτι που τους χαρακτηρίζει ακόμη και σήμερα. Εκτός από τις νεότερες γενιές που έχουν εγκατασταθεί στην πόλη της Κομοτηνής και έχουν ασχοληθεί με άλλης μορφής επαγγέλματα. Οι κάτοικοι του Χρυσόλιθου μιλούσαν την αρβανίτικη διάλεκτο και είχαν υψηλό το αίσθημα της ελληνορθόδοξης πίστης και του πατριωτισμού. Φεύγοντας από την περιοχή τους, μαζί με τα λίγα προσωπικά τους υπάρχοντα, έφεραν τις εικόνες, τα ιερά σκεύη καθώς και την καμπάνα της εκκλησίας, για να μπορούν να ακούν (όπως έλεγαν με μαρτυρίες οι παλαιότεροι) τον ίδιο χτύπο της καμπάνας του ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στον νέο τους τόπο. Στο χωριό Χρυσόλιθος την περίοδο του 1922 υπήρχαν δυο ιερείς εκ των οποίων ο ένας απεβίωσε κατά τη μετακίνηση. Από τότε μέχρι και σήμερα καύχημα του χωριού είναι ότι έχει προσφέρει αρκετούς ιερείς στη διακονία τη εκκλησίας. Χαρακτηριστικά των κατοίκων του χωριού είναι ότι είναι άνθρωποι έξυπνοι, ντόμπροι, μπεσαλήδες και πολύ καλοί αγρότες. Ως αρβανίτες τους χαρακτηρίζει το πείσμα και η ισχυρογνωμοσύνη. Το αγωνιστικό πνεύμα και το αίσθημα της φιλοπατρίας είναι έντονα, παράδειγμα αποτελεί ο ελληνοϊταλικός πόλεμος (1940), κατά τον οποίο σαράντα κάτοικοι τού χωριού πολέμησαν στο ελληνοαλβανικό μέτωπο και γύρισαν πίσω όλοι τους χωρίς την παραμικρή απώλεια.
Στην Παραδημή υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη και γιορτάζει στις 21 Μαΐου. Προς τιμή των αγίων στις 20 Μαΐου γίνετε πανηγυρικός εσπερινός, περιφορά της εικόνας και εκδηλώσεις από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Παραδημής και Φίλων. Υπάρχουν και δυο μικρότερα εκκλησάκια που πανηγυρίζουν την ημέρα της Αναλήψεως του Κυρίου και του Αγίου Πνεύματος. Στην Παραδημή σαν δυναμικός οικισμός που ήταν, λειτουργούσε από το 1925 δημοτικό σχολείο με σημαντική προσφορά στην εκπαίδευση αλλά και στην κοινωνία του χωριού. Είχε κλείσει μόνο για δυο χρόνια την περίοδο της βουλγάρικης κατοχής και έκλεισε οριστικά το 2011 λόγω του Καλλικράτη. Σήμερα τα παιδιά του χωρίου μετακινούνται καθημερινά στο Δημοτικό Σχολείο της Αιγείρου. Ένα ακόμη εξίσου σημαντικό πλήγμα για το χωριό ήταν η οικονομική μετανάστευση την περίοδο 1960 - 70 κατά την οποία σχεδόν οι περισσότεροι νέοι μετανάστευσαν στη Γερμανία προς εύρεση εργασίας. Επιπλέον, στο χωριό λειτουργεί αγροτικό ιατρείο, καθώς και το πολύκεντρο "Γεώργιος Παπαδριέλης", οίκημα που στεγάζει τους δύο συλλόγους του χωριού, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Παραδημής και Φίλων και τον Σύλλογο Γυναικών. Παλαιότερα στεγάζονταν και ο "ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ", η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού, η οποία σήμερα δεν υφίσταται. Σημαντική είναι η τοποθεσία του χωριού λόγω του αρχαιολογικού χώρου της "τούμπας"’’ όπου οι ανασκαφές έφεραν στο φως προϊστορικά ευρήματα εξαίρετης σημασίας που ξεκινούν από τη νεολιθική εποχή και φτάνουν μέχρι την εποχή του Χαλκού. Τα ευρήματα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής.
Τούμπα Παραδημής
Ένα χιλιόμετρο ανατολικά του χωριού κοντά στον ποταμό Βοσβόζη βρίσκεται η τούμπα της Παραδημής η οποία αποτελεί δείγμα νεολιθικής εγκατάστασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης
Παρατατικός
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμματικοί χρόνοι Κατηγορία:Παρελθόν
Scream (άλμπουμ, Ozzy Osbourne)
Scream είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο δίσκου του βρετανού χέβι μέταλ τραγουδιστή Ozzy Osbourne, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2010 από την "Epic Records". Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στο προσωπικό στούντιο του Osbourne με την ονομασία "The Bunker", το οποίο βρίσκεται στο Λος Άντζελες, ενώ την παραγωγή ανέλαβε ο ίδιος σε συνεργασία με τον Κέβιν Τσάρκο.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες με 81.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Επίσης, ανέβηκε στο # 12 στην πατρίδα του καλλιτέχνη και το # 4 στον Καναδά, όπου μπήκαν στα τσαρτ και τα δύο από τα τρία σινγκλ του άλμπουμ, "Let Me Hear You Scream" και "Life Won't Wait".
Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ του Osbourne με τον Έλληνα κιθαρίστα Gus G. (Κώστας Καραμητρούδης) στη σύνθεση του προσωπικού του σχήματος, ενώ τα τύμπανα ηχογραφήθηκαν από τον Τσάρκο αν και στο CD αναφέρεται ως ντράμερ ο Τόμι Κλουφέτος. Επίσης, αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ στο οποίο συμμετείχε ως επίσημο μέλος του συγκροτήματος ο κιμπορντίστας Άνταμ Γουέικμαν.
Τραγούδια
1. Let It Die (Osbourne, Churko, Wakeman) - 6:06
2. Let Me Hear You Scream (Osbourne, Churko) - 3:25
3. Soul Sucker (Osbourne, Churko) - 4:34
4. Life Won't Wait (Osbourne, Churko) - 5:06
5. Diggin' Me Down (Osbourne, Churko, Wakeman) - 6:03
6. Crucify (Osbourne, Churko) - 3:29
7. Fearless (Osbourne, Churko, Wakeman) - 3:41
8. Time (Osbourne, Churko, Wakeman) - 5:31
9. I Want It More (Osbourne, Churko, Wakeman) - 5:36
10. Latimer's Mercy (Osbourne, Churko) - 4:27
11. I Love You All (Osbourne, Churko, Wakeman) - 1:02
Βραβεία
Scream (άλμπουμ)
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Πολωνία (ZPAV Certification): Χρυσός
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Scream ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010 Κατηγορία:Άλμπουμ του Ozzy Osbourne
Φροντιστηριακό αντικείμενο
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Σκηνικό τραπέζι στα παρασκήνια για το μουσικό κομμάτι " Food, Glorious Food " στη μουσικοθεατρική παραγωγή, Oliver! Ένα φροντιστηριακό αντικείμενο, επίσημα γνωστό και ως σκηνικό αντικείμενο, είναι αντικείμενο που χρησιμοποιείται στη σκηνή ή στην οθόνη από ηθοποιούς κατά τη διάρκεια μιας παράστασης ή μιας παραγωγής. Στην πράξη, ως φροντιστήριο θεωρείται οτιδήποτε κινητό ή φορητό σε μια σκηνή ή ένα σετ, διαφορετικό από τους ηθοποιούς, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τον ηλεκτρικό εξοπλισμό. Τα αναλώσιμα τρόφιμα που εμφανίζονται στην παραγωγή θεωρούνται επίσης σκηνικά αντικείμενα, μέρη του φροντιστηρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία φιλμ και βίντεο Κατηγορία:Θεωρία θεάτρου
Λένα Βούλτσου-Ράλλη
Γέννημα θρέμα της Κηφισιάς όπου και διέμενε μόνιμα έως τον θάνατο της. Ήταν παντρεμένη από το 1950 με τον μετέπειτα πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη και είχαν δύο κόρες. Όταν σταμάτησε τον αθλητισμό ασχολήθηκε με την εμπορία ρούχων, ήταν η πρώτη αντιπρόσωπος στην ελλάδα της εταιρίας Lacoste.
Στην αντισφαίριση ήταν αθλήτρια του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών και γυναικών στο μονό γυναικών ήταν δεύτερη το 1949. Στο διπλό γυναικών ήταν πρώτη το 1951 με συμπαίκτρια την Ασπασία Απέργη, δεύτερη ήταν το 1948 , 1949 και το 1953. Συμμετείχε και στο τουρνουά Γουίμπλεντον των Τζούνιορς το 1948.
Στην επιτραπέζια αντισφαίριση ήταν αθλήτρια του Παναθηναϊκού, ο Σκιαδάς στην ιστορία του ΟΑΑ την αναφέρει αθλήτρια του ΟΑΑ. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης ήταν πρώτη το 1945 στο μονό, διπλό και μεικτό. Στο μονό γυναικών ήταν επίσης πρώτη το 1948, 1949 , 1950 , 1952 , 1953 και 1958. Πρώτη επίσης στο μεικτό το 1949, 1953. Ήταν πρώτη στο Εαρινό πρωτάθλημα του 1942 στο μονό και διπλό γυναικών.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Αθλητές επιτραπέζιας αντισφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών
Η Έκτη Αίσθηση
Η ταινία αποτελεί το ντεμπούτο του Σιάμαλαν ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος και εισήγαγε το κοινό στα κινηματογραφικά χαρακτηριστικά του, κυρίως την εμμονή του για τα σοκαριστικά φινάλε.