cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1992-1993
Τελική κατάταξη
Τα πρώτα τρία χρόνια της Α1 Εθνικής δεν υπήρχε τελική κατάταξη για τις ομάδες εκτός της πρώτης τετράδας. Οι ομάδες που αποκλείστηκαν στην ίδια φάση των πλέι οφ, κατατάχθηκαν στην ίδια θεση.
Πηγές
1992 1993 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1992 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1993
Ράουνι
Στη φινλανδική μυθολογία, η Ράουνι είναι η θεά της γονιμότητας, σύζυγος του θεού Ούκκο, περίπτωση στην οποία ταυτίζεται με τη θεότητα Άκκα, το όνομα της οποίας σημαίνει «γριά των νεκρών». Την αποκαλούσαν «μητέρα της Γης», καθώς έδινε στους αρχαίους Φίννους τη δύναμη να πολεμήσουν δαιμόνια που είχαν κυριεύσει τη γη χωρίς την άδειά της. Πίστευαν ότι εξαιτίας των θυμών της και των αντιμαχιών ανάμεσα στο ζευγάρι Ούκκο-Ράουνι, η γη έτρεμε κι ο θυμός της προσπαθούσε να βρει διέξοδο.
To όνομα της Ράουνι προέρχεται από το ισλανδικό reynir ή το σουηδικό rönn, που δηλώνει τη σουρβιά, ένα ιερό δέντρο που προστατεύει από τα κακά πνεύματα.
Οι Λάπωνες έχουν μια θεότητα ονόματι Ράουδνα, στην οποία θυσίαζαν ένα τάρανδο, όπως και στον Ούκκο.
Αναφέρεται στον κατάλογο των φινλανδικών θεοτήτων, που υφίσταντο στην προχριστιανική παράδοση, του Μίκαελ Αγκρίκολα, ο οποίος εκδόθηκε το 1548.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Εμμανουήλ Γιαννόπουλος
Ο Εμμανουήλ Γιαννόπουλος (1808 - 1886) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1808. Μπήκε στην δημόσια υπηρεσία από την αρχή της ίδρυσης του ελληνικού κράτους και αποχώρησε το 1862 συμπληρώνοντας τριάντα τρία έτη υπηρεσίας. Από τότε αφιερώθηκε στις επιστημονικές μελέτες.
Έγινε Υπουργός Οικονομικών το 1866 επί προεδρίας Μπενιζέλου Ρούφου και το 1868 επί πρωθυπουργού Αριστείδη Μοραϊτίνη. Υπήρξε μέλος της Βιομηχανικής και της των Ολυμπίων Επιτροπής και πρόεδρος αυτής την περίοδο που ετελέσθηκε η έκθεσις του 1875. Διετέλεσε επίσης ταμίας της Αρχαιολογικής Εταιρείας από την αρχή της σύστασής της.
Απεβίωσε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1886.
Συγγράμματα
Άφησε ανέκδοτες πολλές σπουδαίες οικονομολογικές μελέτες και εκθέσεις περί γεωργίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Εθνική Ισραήλ Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ισραήλ U21 είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ισραήλ για ποδοσφαιριστές κάτω των 21 ετών. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U21. Δεν έχει μόνιμη έδρα. Αγωνίζεται σε διάφορα στάδια στη χώρα ώστε να ενθαρρύνεις τους Ισραηλίτες να υποστηρίξουν τις εθνικές ομάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Ισραήλ (ποδόσφαιρο)
Βούκαν Νέμανιτς
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Στέφανου Νεμάνια και της Αναστασίας. Μικρότερα αδέλφια του ήταν ο Στέφανος Β΄ και ο Ράστκο και είχε επίσης δύο αδελφές.
Ο πατέρας του είχε καταφέρει να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της Ράσκας από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ το 1180, και στη συνέχεια κατέκτησε τα παραδοσιακά φέουδα της Διοκλείας, Τερβουνίας και Ζαχλουμίας στις ακτές της Αδριατικής. Ο Νεμάνια έδωσε στον Βουκάν τα τρία φέουδα συμπεριλαμβανομένων και των Χβόσνο και Τοπλίτσα.
Σε μια επιγραφή με τη χρονολογία 1195 στην εκκλησία του Αγίου Λουκά στο Κότορ, ο Βουκάν τιτλοφορείται βασιλιάς της Διοκλείας, Δαλματίας, Τερβουνίας, Τοπλίτσας και Χβόσνο.
Αν και ο Βουκάν ήταν πρωτότοκος γιος του Νεμάνια, αυτός προτίμησε στην διαδοχή τον δεύτερο γιο του Στέφανο για τον σερβικό θρόνο, κυρίως επειδή ο Στέφανος ήταν παντρεμένος με την Βυζαντινή πριγκίπισσα Ευδοκία Αγγελίνα. Φαίνεται ότι Βουκάν αντέδρασε σε αυτήν την αλλαγή στη διαδοχή, αυτοανακηρυσσόμενος βασιλιάς της Διοκλείας το 1195. Παρά το γεγονός ότι έλαβε βασιλικό τίτλο εξακολούθησε να αναγνωρίζει την εξουσία του πατέρα του.
μικρογραφία|Το Μεγάλο πριγκιπάτο της Ράσκας Σε αντάλλαγμα για την ουγγρική βοήθεια ο Βουκάν έγινε υποτελής των Ούγγρων και υποσχέθηκε ότι θα μεταστραφεί στον ρωμαιοκαθολισμό, αν ο πάπας του προσέφερε τον βασιλικό τίτλο. Ωστόσο, ως Ούγγρος υποτελής, ο Βουκάν σύντομα βρέθηκε μπλεγμένος σε σύγκρουση με τη Βουλγαρία. Το 1203 οι Βούλγαροι του επιτέθηκαν και κατέλαβαν το ανατολικό τμήμα της χώρας του με την πόλη του Νις. Στο χάος που ακολούθησε τη βουλγαρική επίθεση, και χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τη θρησκευτική μεταστροφή του Βουκάν, ο Στέφανος Β΄ κατάφερε να επιστρέψει στη Σερβία και να ανατρέψει τον Βουκάν το 1204.
Με παρέμβαση του τρίτου αδελφού τους, που ήταν ήδη αρχιεπίσκοπος, ο Βουκάν γλίτωσε την οργή του Στέφανου και αφέθηκε να διοικεί τα πρότερα φέουδά του με τον τίτλο του Ζουπάνου. Αναφέρεται για τελευταία φορά το 1207. Πιστεύεται ότι πέθανε αμέσως μετά, επειδή ο γιος του Τζόρτζε αναφέρεται ως βασιλιάς το 1208.
Ο Βουκάν είχε τουλάχιστον τρεις γιους από άγνωστη σύζυγό :
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σερβίας Κατηγορία:Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς
26 Μαΐου
25 Μαΐου | 26 Μαΐου | 27 Μαΐου
Η 26η Μαΐου είναι η 146η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (147η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 219 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας
Το Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας (Anavatan Partisi-ANAP) είναι δεξιό πολιτικό κόμμα της Τουρκίας.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε στις 20 Μαΐου του 1983 από τον τεχνοκράτη οικονομολόγο Τουργκούτ Οζάλ. Ήταν ένα από τα τρία πολιτικά κόμματα στα οποία επιτράπηκε να συμμετάσχουν στην πρώτη μετά το στρατιωτικό πραξικόπημε του Εβρέν, εκλογική αναμέτρηση το 1983, από το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της χώρας. Το κόμμα θεωρείτο προσωποπαγές καθώς η προσωπικότητα και η ενέργειά του Οζάλ ήταν καθοριστικές για τη μετέπειτα επιτυχία του κόμματος. Ακόμη και όταν ο Οζάλ παραιτήθηκε επίσημα από την αρχηγία το 1989 για να γίνει πρόεδρος, η επιρροή του - και της συζύγου και των αδελφών του - εξακολούθησε να καθορίζει την πορεία του κόμματος. Για παράδειγμα, ο Οζάλ επέλεξε ως διάδοχό του στην αρχηγία τον Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ. Ωστόσο, αφού ο Ακμπουλούτ αποδείχθηκε αναποτελεσματικός, τόσο ως πρόεδρος του κόμματος όσο και ως πρωθυπουργός, ο Οζάλ τον πίεσε α παραιτηθεί τον Ιούνιο του 1991. Αντ' αυτού επέλεξε τον Μεσούτ Γιλμάζ ως νεότερο και πιο δυναμικό από τον Ακμπουλούτ.
Ο Γιλμάζ έκανε δυναμική εκστρατεία, χρησιμοποίησε τη θέση του ως πρωθυπουργός για να προσελκύσει ψηφοφόρους με κίνητρα όπως αυξήσεις μισθών για τους υπαλλήλους του δημόσιου τομέα και απέδωσε καλά έναντι άλλων πολιτικών ηγετών στην πρώτη τηλεοπτική πολιτική συζήτηση της Τουρκίας. Ωστόσο, το συνολικό μερίδιο του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας στην εθνική ψήφο στις ψηφοφορίες του Οκτωβρίου 1991 μειώθηκε κατά 12 τοις εκατό σε σύγκριση με το 1987 και το κόμμα κέρδισε εξήντα τρεις λιγότερες έδρες στη συνέλευση από τον αντίπαλό του, το Κόμμα του Ορθού Δρόμου.
Η εκλογική του επιτυχία πρέπει να αποδοθεί στην χαρισματική προσωπικότητα και τη λαϊκίστικη φυσιογνωμία του ηγέτη του και στην επικοινωνιακή του αμεσότητα. Το 1989 ο Τουργκούτ Οζάλ μεταπηδά στην Προεδρία της Τουρκίας. Στις εκλογές του 1991 το Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας πέρασε στην αντιπολίτευση, και μετά από ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα συγκυβέρνησης με την Τανσού Τσιλέρ το 1996, επανήλθε στην εξουσία τον Ιούλιο του 1997 αποτελώντας τον κυριότερο εταίρο της κυβέρνησης συνασπισμού η οποία κατέρρευσε τον Νοέμβριο του 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Δεξιά πολιτικά κόμματα Μη
Μοχάμεντ αλ Μενφί
Η περίοδος του ως πρέσβης στην Αθήνα χαρακτηρίστηκε από τεταμένη σχέση μεταξύ της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας και της ελληνικής κυβέρνησης λόγω της Τουρκολιβυκού μνημονίου για τον καθορισμό των θαλασσίων συνόρων. Τελικά απελάθηκε από την Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2019.
Προεδρία του Προεδρικού Συμβουλίου
Στο Λιβυκό Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου, στην διαδικασία για την επιλογή μιας ενιαίας εκτελεστικής αρχής για να ηγηθεί της χώρας μέχρι τις εκλογές της 24ης Δεκεμβρίου 2021, ο αλ-Μενφί συμμετείχε σε μια κοινή υποψηφιότητα με τον Αμπντούλ Χαμίντ αλ-Νταμπάιμπ ως πρωθυπουργό και τους Μουσά αλ-Κονί και Αμπντουλάχ αλ-Λαφί ως πρόεδροι του προεδρικού συμβουλίου. Η υποψηφιότητα τους κέρδισε 39 ψήφους, πέντε περισσότερες από αυτή του Αγκίλα Σαλέχ Ισά-Φαθί Μπασαγά. Η υποψηφιότητα του Αγκίλα Σάλεχ φαινόταν να ευνοείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ο πρέσβης των ΗΠΑ αρνήθηκε οποιαδήποτε προσπάθεια να επηρεάσει την εκλογική διαδικασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίβυοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρέσβεις στην Ελλάδα Μενφι
Ταγκανρόγκ
Το Ταγκανρόγκ (παλαιότερα Ταϊγάνιο, ρωσικά: Таганрог) είναι πόλη της νότιας Ρωσίας, επίνειο του Ροστόφ στη βόρεια ακτή του κόλπου Ταγκανρόγκ (στην Αζοφική θάλασσα), αρκετά χιλιόμετρα δυτικά από τις εκβολές του ποταμού Ντον με πληθυσμό 257.681 σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Υποστηρίζεται ότι ο εμπορικός σταθμός (εμπόριον) που αναφέρεται από τον ιστορικό Ηρόδοτο ως Κρημνοί, αλλά και από τον Ξενοφώντα και τον Στράβωνα ως ελληνική αποικία του 7ου-5ου αιώνα π.Χ. των Μιλησίων, πρέπει να ταυτιστεί με το μεταγενέστερο Ταϊγάνιον.
Η πόλη είναι γνωστή και ως γενέτειρα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Άντον Τσέχοφ, αλλά και ως ο τελικός προορισμός του Έλληνα ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη, που στην ακμή της επιχειρηματικής του δραστηριότητας μεταγκαταστάθηκε το 1812 από το Αστραχάν, μεταφέροντας εκεί όλη την κινητή του περιουσία και εγκαθιστώντας εκεί την οικογένεια του το 1815.
Η πρώτη ρωσική ναυτική βάση ιδρύθηκε επίσημα από τον Πέτρο τον Μέγα στις 12 Σεπτεμβρίου 1698, και το Ταγκανρόγκ φιλοξένησε τον Αζοφικό Στολίσκο της Αικατερίνης της Μεγάλης (1770-1783) που στη συνέχεια έγινε ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Λιμάνια και πόλεις της θάλασσας του Αζόφ
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1903
Ημιτελικοί
Ρεάλ Εσπανιόλ 1-4  Ρεάλ Μαδρίτης
Αθλέτικ Μπιλμπάο 4-0  Κλαμπ Εσπανιόλ
Τελικός
Αθλέτικ Μπιλμπάο 3-2  Ρεάλ Μαδρίτης
Κυπελλο Ανδρων 1903 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1903
Θριάσιο Πεδίο
Το Θριάσιο Πεδίο είναι πεδιάδα της Αττικής, δυτικά των Αθηνών. Οριοθετείται από το Όρος Πατέρας στα δυτικά, την Πάρνηθα στα βόρεια, τα όρη Ποικίλο και Αιγάλεω στα ανατολικά - νοτιοανατολικά και τον κόλπο της Ελευσίνας στα νότια.
Σήμερα η περιοχή αποτελεί σημαντική βιομηχανική περιοχή, ενώ αντιμετωπίζει και σοβαρά περιβαλλοντικά προβλήματα.
Οι κυριότεροι οικισμοί του Θριασίου πεδίου είναι: η Ελευσίνα, ο Ασπρόπυργος, η Μάνδρα, και η Μαγούλα.
Χείμαρροι
Το Θριάσιο πεδίο διαρρέουν δύο μεγάλοι χείμαρροι: ο Σαρανταπόταμος (στην αρχαιότητα Θριάσιος Κηφισός), που συγκεντρώνει νερά από τα όρη Πατέρας και Πάστρα και εκβάλλει στη θάλασσα κοντά στην Ελευσίνα και ο Κελάδωνας που πηγάζει από τη δυτική Πάρνηθα και διέρχεται από την περιοχή του Ασπροπύργου.
Η ετυμολογία του ονόματος
Η ετυμολογία της ονομασίας Θριάσιο πεδίο, καθώς και αυτή του αρχαίου δήμου Θρίας, που εντοπίζεται εντός των ορίων του σύγχρονου δήμου Ασπροπύργου, σχετίζεται με τις Θριές.
Σύμφωνα με τις μυθολογικές παραδόσεις, οι Θριές ήταν φτερωτές νύμφες, τροφοί του Απόλλωνα, που κατοικούσαν στον Παρνασσό και μπορούσαν να μαντέψουν το μέλλον από την κίνηση των χαλικιών μέσα στο νερό. Έτσι, τα μικρά χαλίκια που χρησιμοποιούνται στη μαντική έχουν την ονομασία θριές.
Άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι οι Θριές δίδαξαν τη μαντική τέχνη με τα χαλίκια στην Αθηνά, ενώ άλλες ότι η Αθηνά ήταν αυτή που την επινόησε.
Ο ερευνητής της ελληνικής μυθολογίας Ζαν Ρισπέν μας πληροφορεί σχετικά με μια παράδοση που υποστήριζε ότι ο Απόλλωνας ενοχλήθηκε από τη δραστηριότητα της Αθηνάς, καθώς θα ήθελε να κρατήσει για τον εαυτό του το προνόμιο του αποκλειστικού διερμηνέα των βολών του Δία. Έτσι, του παραπονέθηκε και εκείνος τον δικαίωσε. Η Αθηνά ενοχλημένη πέταξε τα χαλίκια στον κάμπο και από τότε ονομάστηκε Θριάσιο.
Μια άλλη ετυμολογία συσχετίζει το Θριάσιο πεδίο με το δέντρο της συκιάς, καθώς "θρίον" σημαίνει φύλλο συκής. Την πρώτη συκιά της Αττικής τη χάρισε η θεά Δήμητρα στον Φύταλο, προκειμένου να τον ευχαριστήσει για τη φιλοξενία που της προσέφερε στο σπίτι του, στις όχθες του Αθηναϊκού Κηφισού.
Το Θριάσιο Πεδίο στην αρχαιότητα
Το Θριάσιο Πεδίο συνδεόταν με την Αθήνα μέσω δυο δρόμων.
Ο δεύτερος και σαφώς σημαντικότερος δρόμος δεν ήταν άλλος από την περίφημη Ιερά Οδό. Αυτή ξεκινούσε από το δίπυλο της μεγάλης πύλης τον μακρών τειχών, δίπλα στο νεκροταφείο του Κεραμικού, με κατεύθυνση προς τα δυτικά και διέσχιζε την έκταση που καταλαμβάνουν σήμερα οι δήμοι Αιγάλεω και Χαϊδαρίου, το παραλιακό τμήμα του Θριάσιου πεδίου και κατέληγε στο ιερό της Ελευσίνας. Το Δίπυλο ήταν γνωστό μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα ως Θριάσιαι ή Κεραμικού Πύλαι.
Το Θριάσιο Πεδίο θεωρείται από τούς κατοίκους της αρχαίας Αττικής ως η πιο εύφορη πεδιάδα τους, διότι, σύμφωνα με την μυθολογική παράδοση, εδώ αναπτύχθηκε για πρώτη φορά η γεωργία με την καθοδήγηση της θέα Δήμητρας. Η πεδιάδα αρδευόταν από τον ελευσινιακό Κηφισό (Σαρανταπόταμος) και παρήγαγε δημητριακά, γάλα και κρασί. Η συστηματική καλλιέργεια του Θριάσιου πεδίου συνεχίστηκε σχεδόν χωρίς διακοπή έως τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, όταν ξεκίνησε η εκβιομηχάνιση της περιοχής.
Το Θριάσιο Πεδίο σήμερα
Σήμερα πρόκειται για εκβιομηχανισμένη περιοχή που φιλοξενεί τις μεγαλύτερες βιομηχανικές υποδομές στην Ελλάδα όπως τα μεγαλύτερα διυλιστήρια στη χώρα. Υπάρχουν 4 σημαντικές πόλεις σήμερα στο Θριάσιο Πεδίο, η Ελευσίνα, ο Ασπρόπυργος, η Μάνδρα και η Μαγούλα. Στο Θριάσιο Πεδίο βρίσκονται σημαντικές υποδομές της Πολεμικής Αεροπορίας στην Ελευσίνα καθώς και ο Προαστιακός. Από το 2010 υπάρχουν σχέδια η περιοχή να γίνει κόμβος διασύνδεσης με το λιμάνι του Πειραιά για τη μεταφορά διαφόρων προϊόντων.
Κλίμα
Το Θριάσιο Πεδίο έχει Μεσογειακό κλίμα στα όρια του θερμού κλίματος στέπας. To Θριάσιο Πεδίο είναι επιρρεπές σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες λόγω της τοπογραφίας του και εκεί έχουν σημειωθεί οι υψηλότερες θερμοκρασίες στην Ελλάδα και στην ηπειρωτική Ευρώπη με 48.0°C στην Ελευσίνα και 47.5°C στον Ασπρόπυργο το 1977 και το 2007 αντίστοιχα.
Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Λίβερμορ
Το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Λίβερμορ (Lawrence Livermore National Laboratory, LLNL) είναι ομοσπονδιακό ερευνητικό κέντρο επιστήμης και τεχνολογίας των ΗΠΑ που βρίσκεται στην πόλη Λίβερμορ, στην Καλιφόρνια. Ιδρύθηκε από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας το 1952 και χρηματοδοτείται κυρίως από το Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ, ενώ διοικείται από μία σύμπραξη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, τριών εταιρειών και του Battelle Memorial Institute σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Texas A&M. Το 2012 το συνθετικό υπερουράνιο στοιχείο της ύλης λιβερμόριο (ατομ. αριθμός 116) πήρε το όνομά του προς τιμή του εργαστηρίου αυτού.
Οι εγκαταστάσεις του κέντρου απλώνονται σε μία έκταση ενός τετραγωνικού μιλίου (2600 στρεμμάτων) στην ανατολική άκρη της πόλεως. Επίσης έχει μία απομακρυσμένη τοποθεσία πειραματικών δοκιμών εκτάσεως 28 χιλιάδων στρεμμάτων, γνωστή ως «Site 300», περίπου 24 χιλιόμετρα στα νοτιοανατολικά. Το LLNL έχει ετήσιο προϋπολογισμό ύψους 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων και απασχολεί περί τους 5.800 εργαζόμενους.
Ιστορία
Το LLNL ιδρύθηκε το 1952 ως «Εργαστήριο Ακτινοβολίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λίβερμορ» (University of California Radiation Laboratory at Livermore). Οι ιδρυτές του αποσκοπούσαν στο να προωθήσουν την καινοτομία και να συναγωνιστούν το εργαστήριο σχεδιασμού πυρηνικών όπλων στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος. Συνιδρυτές του νέου εργαστηρίου θεωρούνται οι πυρηνικοί επιστήμονες Έντουαρντ Τέλερ και Έρνεστ Λώρενς.
Το εργαστήριο του Λίβερμορ εγκαταστάθηκε σε μια πρώην αεροπορική βάση του Πολεμικού Ναυτικού του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Γίνονταν ήδη εκεί πειράματα του κυρίως εργαστηρίου του Μπέρκλεϋ που απαιτούσαν περισσότερο χώρο, μεταξύ των οποίων ένα από τα πρώτα μαγνητικού περιορισμού για την ελεγχόμενη πυρηνική σύντηξησ. Περίπου μισή ώρα με το αυτοκίνητο νοτιοανατολικά του Μπέρκλεϋ, η νέα τοποθεσία παρείχε επιπλέον πολύ μεγαλύτερη ασφάλεια για απόρρητα προγράμματα από όση παρείχε μία αστική πανεπιστημιόπολη.
Το εργαστήριο στο Λίβερμορ έγινε ανεξάρτητο διοικητικά από το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ το 1971. Μέχρι και σήμερα σε επίσημα έγγραφα και καταγραφές το εργαστήριο του Μπέρκλεϋ αναφέρεται ως «Site 100» («Τοποθεσία 100»), το εργαστήριο στο Λίβερμορ ως «Site 200» και η απομακρυσμένη τοποθεσία πειραματικών δοκιμών του LLNL ως «Site 300».
Στις 14 Μαρτίου 2011 ο δήμος του Λίβερμορ επεξέτεινε τα όρια της πόλεως ώστε να συμπεριλαμβάνουν το LLNL με ομόφωνη ψήφο του δημοτικού συμβουλίου. Η έκταση του Εργαστηρίου εξακολουθεί να αποτελεί ιδιοκτησία της ομοσπονδιακής κυβερνήσεως των ΗΠΑ.
Προγράμματα πυρηνικών όπλων
Από την ίδρυσή του το εργαστήριο εστίασε σε νέες σχεδιάσεις πυρηνικών όπλων. Οι πρώτες τρεις πυρηνικές δοκιμές του ήταν αποτυχημένες, αλλά το LLNL επέμεινε και τα μεταγενέστερα σχέδια ήταν όλο και πιο πετυχημένα. Το 1957 το LLNL επιλέχθηκε για την ανάπτυξη της πυρηνικής κεφαλής για τον βαλλιστικός πύραυλο «Πολάρις» του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Αυτή η κεφαλή απαίτησε πολλές καινοτομίες ώστε να χωρέσει στον κώνο ενός πυραύλου, που επιπλέον θα έπρεπε να μπορεί να εκτοξεύεται από υποβρύχιο.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου πολλές πυρηνικές κεφαλές που σχεδιάσθηκαν στο Λίβερμορ εντάχθηκαν στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ. Το μέγεθός τους ποίκιλλε από την κεφαλή για τον τακτικό (επιθετικό) πύραυλο εδάφους-εδάφους MGM-52 Lance μέχρι την τάξεως μεγατόνων του αντιβαλλιστικού LIM-49A Spartan. Συνολικά το LLNL σχεδίασε 17 πυρηνικές κεφαλές, από τις οποίες μόνο οι B83 (κατασκευή 1979) και η W87 (για MX ICBM, κατασκευή 1982) υπάρχουν ακόμα στο πυρηνικό οπλοστάσιο των ΗΠΑ.
Έρευνα για το πλουτώνιο
Το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Λίβερμορ διεξάγει έρευνες πάνω στις ιδιότητες και τη συμπεριφορά του πλουτωνίου, ώστε να διευκρινηθεί τι θα συμβεί π.χ. σε πυρηνικά υλικά μετά από δεκαετίες αποθηκεύσεως ή αν υποστούν υψηλή πίεση (όπως στην περίπτωση εκρήξεως συμβατικών εκρηκτικών). Διότι τα πράγματα δεν είναι απλά: Το πλουτώνιο έχει επτά διαφορετικές αλλοτροπικές μορφές, με την καθεμιά να έχει διαφορετική πυκνότητα και κρυσταλλική δομή. Τα κράματα του πλουτωνίου είναι ακόμα περισσότερο πολύπλοκα, καθώς διαφορετικές φάσεις τους μπορεί να συνυπάρχουν στο ίδιο δείγμα και την ίδια χρονική στιγμή. Τα πειράματα στο Εργαστήριο Λώρενς μετρούν τις δομικές, ηλεκτρικές και χημικές ιδιότητες του μετάλλου και των κραμάτων του, και μελετούν τη μεταβολή τους με τον χρόνο. Τέτοιες μελέτες επιτρέπουν στους επιστήμονες την καλύτερη πρόβλεψη της μακροπρόσθεσμης συμπεριφοράς του στοιχείο μέσα στα γηράσκοντα πυρηνικά οπλοστάσια.
Οι σχετικές έρευνες στο Εργαστήριο του Λίβερμορ γίνονται στην ειδικά σχεδιασμένη εγκατάσταση που είναι γνωστή ως «SuperBlock», με έμφαση στην ασφάλεια (εκεί γίνεται έρευνα και στο υψηλού εμπλουτισμού ουράνιο). Τον Μάρτιο του 2008 η Εθνική Διοίκηση Πυρηνικής Ασφαλείας (NNSA) παρουσίασε το προτιμώμενο σχέδιο μετασχηματισμού του συστήματος πυρηνικών όπλων των ΗΠΑ. Σε αυτό, το LLNL καθορίζεται ως κέντρο αριστείας στον πυρηνικό σχεδιασμό και την πυρηνική μηχανική, αλλά και στην έρευνα και ανάπτυξη συμβατικών (μη πυρηνικών) εκρηκτικών υλών υψηλής ισχύος, καθώς και κέντρο για τη φυσική υψηλής ενεργειακής πυκνότητας (λέιζερ). Το μεγαλύτερο μέρος του «ειδικού πυρηνικού υλικού» (δηλαδή αυτού που απαιτεί το υψηλότερο επίπεδο προστασίας ασφαλείας), το οποίο στιβαζόταν εκεί, θα απομακρυνόταν.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2009 η NNSA ανεκοίνωσε ότι περί τα δύο τρίτα του ειδικού πυρηνικού υλικού (π.χ. πλουτώνιο) του LLNL είχε απομακρυνθεί από εκεί, ως μέρος της επιχειρήσεως να συγκεντρωθεί αυτό το υλικό από όλες τις ΗΠΑ σε 5 μόνο τοποθεσίες ως το 2012. Αυτό προφανώς μειώνει το κόστος των μέτρων ασφαλείας και αποτελεί μέρος του συνολικού σχεδίου της NNSA να μετατρέψει την «επιχείρηση πυρηνικά όπλα» του Ψυχρού Πολέμου σε μια «επίχείρηση πυρηνική ασφάλεια» του 21ου αιώνα.
Σημερινά πεδία ερευνών
Το Εργαστήριο Λώρενς στο Λίβερμορ έχει ευρεία κλίμακα ενδιαφερόντων, με κυριότερα σημερινά ερευνητικά πεδία τα παρακάτω:
Το Εργαστήριο έχει παρουσιάσει αρκετές ενεργειακές τεχνολογίες στα πεδία της αεριοποιήσεως των γαιανθράκων, της εξαγωγής πετρελαίου από σχιστόλιθο, της γεωθερμικής ενέργειας, των προηγμένων επαναφορτιζόμενων μπαταριών, της ηλιακής ενέργειας και της ενέργειας από πυρηνική σύντηξη.
Πρόγραμμα «παγκόσμιας ασφάλειας»
Ιδιαίτερη σημασία έχει το πρόγραμμα «παγκόσμιας ασφαλείας», που στοχεύει στη μείωση των κινδύνων από την εξάπλωση των όπλων μαζικής καταστροφής, καθώς και των ενεργειακών και περιβαλλοντικών απειλών. Το Εργαστήριο Λώρενς στο Λίβερμορ συμμετέχει σε συνεργατικά προγράμματα με τη Ρωσία για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, τη φύλαξη των πυρηνικών υλικών, όπως και τη βοήθεια σε πρώην εργαζόμενους στον κλάδο των πυρηνικών όπλων ώστε να βρουν ειρηνικές εφαρμογές και βιώσιμες θέσεις εργασίας για την ειδικότητα και τις τεχνολογίες τους. Από το 1995 περίπου, επιστήμονες του Εργαστηρίου επιχειρούν να εφεύρουν μικρά αυτόνομα όργανα που θα μπορούν να ανιχνεύουν βιολογικές απειλές μέσα σε λίγα λεπτά αντί των ημερών ή των εβδομάδων που απαιτούνταν για αναλύσεις του DNA.
Σήμερα οι ερευνητές του προγράμματος ασχολούνται με ευρύ φάσμα απειλών: ραδιενέργειας και πυρηνικές, χημικές, βιολογικές, εκρηκτικών υλών και κυβερνοπολέμου. Οι δραστηριότητες ομαδοποιούνται σε 5 υποπρογράμματα:
Καίρια επιτεύγματα
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Λίβερμορ έχει να επιδείξει πολλά επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα, όπως τα παρακάτω :
Από το 1978 μέχρι σήμερα το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Λίβερμορ έχει τιμηθεί με 129 βραβεία εφευρέσεων και έρευνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Καλιφόρνια
1542 Σάλεν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σάλεν εκτιμάται σε 45,19 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0656.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαλεν
Otenet
Η Otenet Α.Ε. ήταν μια εταιρεία που ιδρύθηκε το 1996 και είχε ως αντικείμενό της την παροχή τηλεπικοινωνιακών και διαδικτυακών υπηρεσιών στον ελλαδικό χώρο και σε ορισμένες χώρες του εξωτερικού. Κατά το 2006 ο ΟΤΕ κατείχε το 94,58% του μετοχικού κεφαλαίου ενώ το υπόλοιπο 5,42% κατείχε το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Η Otenet Α.Ε. διέθετε δύο θυγατρικές, την Voice@net, εταιρεία παροχής υπηρεσιών φωνής η οποία εντάχθηκε τον Ιούνιο του 2002 και την OTENET Κύπρου (Otenet Cyprus Ltd) που ιδρύθηκε στην Λευκωσία το 2000 και της οποίας παλαιότερα κατείχε το 60% του μετοχικού κεφαλαίου. Το 2005 απασχολούσε συνολικά 317 εργαζόμενους.
Δίκτυο
Το δίκτυο της Otenet ήταν εξοπλισμένο με εξήντα τέσσερις ιδιόκτητους κόμβους, σε όλες τις πρωτεύουσες των νομών της Ελλάδας. Για τη διασύνδεση αυτών, χρησιμοποιούνταν κυκλώματα μέγιστης ταχύτητας 310 Mbps (για τη ζεύξη Αθήνας-Θεσσαλονίκης) και ελάχιστης ταχύτητας 4 Mbps, 2 Mbps και 1 Mbps. Η διασύνδεση του δικτύου με το διεθνές διαδίκτυο, επιτυγχάνονταν μέσω κυκλωμάτων οπτικών ινών συνολικής χωρητικότητας 3.5 Gbps και με σημεία διασύνδεσης τους κόμβους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Κριτική
Ο ίδιος ο ΟΤΕ έχει κατηγορηθεί και έχουν κατατεθεί αιτήσεις για ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του στην ΕΕΤΤ από άλλους παρόχους διαδικτυακών υπηρεσιών, για την προνομιακή συμπεριφορά του και την εκμετάλλευση της de facto δεσπόζουσας θέσης του για την προώθηση των συμφερόντων της Otenet.
Ιστορικό
Η εταιρεία συστάθηκε στις 30 Μαΐου 1996 αρχικά ως Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Παροχής Προϊόντων και Υπηρεσιών Internet με το διακριτικό τίτλο Otenet και έδρα την Αθήνα. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, η Otenet μεταφέρεται στο Μαρούσι. Στα τέλη του 1999, η εταιρεία μετατρέπεται σε Otenet Α.Ε. Στα μέσα του 2004, η Otenet συγχωνεύτηκε με την Ανώνυμη Εταιρεία Παροχής Τουριστικών Προϊόντων και Υπηρεσιών μέσω Internet με τον διακριτικό τίτλο Travel GR by Otenet απορροφώντας την εξολοκλήρου ενώ στις αρχές του 2008, η ίδια η Otenet απορροφήθηκε εξολοκλήρου από τον ΟΤΕ. Τον Μάιο του 2008, απέκτησε το 100% της Voice@net, εταιρείας υπηρεσιών τηλεφωνίας στην οποία είχε τότε η Τρόπαια Συμμετοχική σύνολο συμμετοχής 15,93% (έναντι του 50% που απέκτησε τον Νοέμβριο του 1999), έναντι 1,3 εκατομμυρίων ευρώ.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος
Πέκκο
Στην αρχαία διάλεκτο της φινλανδικής γλώσσας, το όνομά του σήμαινε κριθαρένιος, αυτός που κρατάει το ποτό από κριθάρι, ο έχων το χωράφι. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά στον κατάλογο των φινλανδικών θεοτήτων του Μίκαελ Αγκρίκολα το 1551 ως θεότητα της Καρελίας.
Στην περιοχή Σέτουμαα μεταξύ Εσθονίας και Ρωσίας, η λατρεία του επιβίωνε μέχρι τον 20ο αιώνα. Σήμερα, η εθνότητα αυτή των Σέτος στην Εσθονία λατρεύουν τον Πέκο ως εθνικό τους ήρωα και βασιλιά. Ανάμεσα στις παραδόσεις τους, πραγματοποιούν γιορτές προς τιμήν του πριν την Πεντηκοστή, καθώς και κατά τις αρχές Νοεμβρίου (της Υπαπαντής) και στις 24 Ιουνίου (ανήμερα του Άι Γιάννη). Οι πιστοί σκάλιζαν ειδώλια του Θεού, τα οποία συνήθως στο κεφάλι τους είχαν εσοχές για κεριά και τα φυλούσαν στις αποθήκες των σπιτιών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Δημήτριος Πάγκαλος
Ο Δημήτριος Πάγκαλος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Έζησε στη Σαλαμίνα και άσκησε το επάγγελμα του ιατρού. Στις βουλευτικές εκλογές του 1879 έθεσε υποψηφιότητα για πρώτη φορά με την παράταξη του Χαρίλαου Τρικούπη στην περιφέρεια Μεγαρίδος, καταφέροντας να εκλεγεί βουλευτής μαζί με τον Στέφανο Δραγούμη. Η βουλευτική του θητεία, έληξε στις 22 Οκτωβρίου 1881.
Ήταν παντρεμένος με την Κατίγκω Χατζημελέτη και είχαν αποκτήσει τον Θεόδωρο Πάγκαλο μετέπειτα δικτάτορα και στρατιωτικό, τον Γεώργιο Πάγκαλο, αξιωματικό της χωροφυλακής και την Αθηνά Παγκάλου, σύζυγο του Ιωάννου Παπανικολάου.
Μυρμιδόνες
Οι Μυρμιδόνες ήταν αρχαίος πολεμικός λαός που κατοικούσε, σύμφωνα με τον Όμηρο, στη Φθία, δηλαδή τη σημερινή νοτιοανατολική Θεσσαλία και την περιοχή της βορειοανατολικής Φθιώτιδας, και ήταν υπήκοοι του Αχιλλέα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, αρχικά οι Μυρμιδόνες ήταν κάτοικοι της Αίγινας. Αυτοί δημιουργήθηκαν από τον Δία, μεταμορφώνοντας σε ανθρώπους τα μυρμήγκια του νησιού, για να μην είναι μόνος εκεί ο γιος του Αιακός και χωρίς υπηκόους.
Κατά τον Όμηρο οι Μυρμιδόνες ήταν πολεμικός λαός με αρχηγό τον Αχιλλέα. Το βασίλειό τους εκτεινόταν από τα Φάρσαλα, τον Σπερχειό ως τη Μελιταία, τη Φθία και την Αλόπη.
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί *
Βοζ
Τα Βοζ (γαλλικά: Vosges), γνωστός στα ελληνικά ως "Βόσγια" από τα ομώνυμα γαλλικά όρη, είναι γαλλικός νομός ο οποίος αποτελεί τμήμα της περιοχής της Λωρραίνης. Η ονομασία του προέρχεται από την οροσειρά των Βοζ που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα των εδαφών του. Πρωτεύουσά του είναι το Επινάλ. Το INSEE και η La Poste του αποδίδουν τον κωδικό 88.
Ιστορία
Καταλαμβάνοντας το νότιο τμήμα της επαρχίας της Λωρραίνης και μερικές κοινότητες της Καμπανίας και της Φρανς-Κοντέ, ο νομός των Βοζ είναι ένας από τους 83 νομούς που δημιουργήθηκαν με τη Γαλλική Επανάσταση στις 4 Μαρτίου 1790, κατ' εφαρμογή του νόμου της 22ας Δεκεμβρίου 1789.
Στις 21 Φεβρουαρίου 1793, το Πριγκιπάτο του Σαλμ-Σαλμ, κτήση της Αυτοκρατορίας στη Λωρραίνη, το οποίο διαχειριζόταν ο Δήμος της Σενόν, αιτήθηκε την προσάρτησή του στη Γαλλία. Η ξαφνική αποχώρηση της πριγκιπικής οικογένειας το καλοκαίρι του 1791 και κυρίως το γαλλικό blocus σε τρόφιμα το 1792 άλλαξε εντελώς την άποψη της κοινής γνώμης για την πριγκιπική οικογένεια και άλλαξε τις πολιτικές αντιλήψεις στην περιοχή του Σαλμ. Η προσάρτηση αυτή επικυρώθηκε από την Εθνοσυνέλευση στις 2 Μαρτίου 1793. Το 1795, έπειτα από αίτημα του καντονίου της Λα Μπροκ, το οποίο είχε δημιουργηθεί με βάση εδάφη του Σαλμ στην κοιλάδα της Μπρυς, αλσατιανές κοινότητες στα περίχωρα του Σχίρμεκ και κοινότητες των παλιών περιοχών του Μπαν-ντε-Λα-Ρος που είχαν αρχικά συμπεριληφθεί στον Κάτω Ρήνου, προσαρτήθηκαν στον νομό των Βοζ.
Το 1871, έπειτα από το σύμφωνο της Φρανκφούρτης στις 10 Μαΐου, ένα επιπλέον σύμφωνο το οποίο υπογράφηκε στο Βερολίνο και το Παρίσι στις 21 και 23 Ιουλίου, ενέταξε στη Γερμανία δεκαέξι κοινότητες των Βοζ, συγκεκριμένα το καντόνι του Σχίρμεκ και το Μισό καντόνι του Σαλ, που είχαν πληθυσμό 21,000 κατοίκων και μια έκταση της τάξεως των 19,415 εκταρίων. Το Ραόν-συρ-Πλαιν περιορίστηκε στα 860 εκτάρια, καθώς αποκόπηκε από την κοινότητα το, στρατηγικής σημασίας, τμήμα της στο Ντονόν, το οποίο, ωστόσο, επιστράφηκε αργότερα στη Γαλλία και συγκεκριμένα στις 12 Οκτωβρίου 1871, προτού συμπεριληφθεί, έπειτα από αίτημα των κατοίκων του, στο καντόνι του Ραόν-Λ'Ετάπ. Οι κοινότητες του καντονίου του Σαλ που παρέμειναν γαλλικές αποτέλεσαν το 1872, μαζί με το Μπελαί, το καντόνι του Προβανσέρ-συρ-Φαβ. Τα εδάφη των Βοσγίων που είχαν προσαρτηθεί επεστράφησαν στη Γαλλία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919, αλλά παρέμειναν έκτοτε, χωρίς καμία μεταβολή, τμήματα του Κάτω Ρήνου και της περιοχής της Αλσατίας.
Γεωγραφία
Ο νομός των Βοζ αποτελεί τμήμα της περιοχής της Λωρραίνης, περιτριγυρίζεται από τους νομούς Μεζ και Μερτ-ε-Μοζέλ στα βόρεια, του Κάτω Ρήνου και του Άνω Ρήνου στα ανατολικά, του Εδάφους του Μπελφόρ και της Ωτ-Σον στα νότια και της Ωτ-Μαρν στα δυτικά. Ο νομός έχει την ιδιαιτερότητα να τον διασχίζουν τέσσερα ποτάμια συμπλέγματα: αυτό του Ρήνου με τον Μοζέλλα και τους παραποτάμους του, μεταξύ αυτών η Βολόνι και ο Μερτ, αυτό του Ροδανού μέσω του Σον, αυτό του Μεζ (Μεύση) που διασχίζει το δυτικότερο τμήμα του νομού, όπου ενώνεται με τον Βαιρ, και αυτό του Σηκουάνα μέσω του Ορναίν, παραποτάμου της Μαρν, ο οποίος ενώνεται με τη Μαλντίτ στην περιοχή του Γκραν.
Ο νομός σχετίζεται με το όνομά του μονάχα στο ανατολικό του τμήμα, το οποίο είναι ορεινό. Παρατηρούνται, έτσι, δύο ετερογενή τμήματα από τη μια πλευρά του Επινάλ κι από την άλλη. Το δυτικό τμήμα του νομού, στο οποίο περιλαμβάνονται το Βοζ και το Σαιντουά, είναι μια πράσινη περιοχή με αρκετούς λόφους αποτελούμενους από φυλλοβόλα. Το ανατολικό τμήμα, άλλοτε ασβεστώδες, άλλοτε ψαμμιτικό, είναι πιο υψωμένο και καλυμμένο από πευκόδασα. Με ποσοστό 47%, το ποσοστό δάσους επί του νομού βρίσκεται στην τρίτη θέση, πίσω από τη Λαντ και το Βαρ στη σχετική, άτυπη, κατάταξη.
Το υψηλότερο σημείο του νομού περιλαμβάνεται στο Περιφερειακό Πάρκο των Μπαλόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί του Γκραντ Εστ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Μπανόβινες του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας
Μπανόβινες ονομάζονταν οι διοικητικές υποδιαιρέσεις του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας από το 1929 ως το 1941.
Επαρχία Κυθήρων
right|200px|thumb|Η επαρχία Κυθήρων Η επαρχία Κυθήρων ήταν μiα από τις επτά επαρχίες του νομού Αττικής. Αποτελούταν από τα νησιά Κύθηρα και Αντικύθηρα και έδρα της ήταν η πόλη των Κυθήρων.
Διοικητικές μεταβολές
Η επαρχία Κυθήρων γνώρισε συνεχείς διοικητικές μεταβολές. Αρχικά τα πρώτα δύο χρόνια (1864-1866), Μετά την ενσωμάτωση των Επτανήσων στην Ελλάδα, η επαρχία Κυθήρων ήταν μέρος του νομού Ζακύνθου, παρά την μεγάλη τους απόσταση, ενώ το 1866 αποσπάστηκε από τον νομό Ζακύνθου και εντάχθηκε στον νομό Λακωνίας, στον οποίο παρέμεινε επίσης για δύο χρόνια μέχρι το 1868. Την χρονιά αυτή ενσωματώθηκε στον νομό Αργολίδας και Κορινθίας όπου παρέμεινε μέχρι το 1899. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 η επαρχία ενσωματώθηκε στον νεοσύστατο νομό Λακωνικής ο οποίος καταργήθηκε οριστικά 10 χρόνια μετά και τα Κύθηρα επανήλθαν στον νομό Αργολίδας και Κορινθίας. Το 1929 η επαρχία ενσωματώθηκε στον νομό Αττικής. Από το 1964 μέχρι το 1972 η επαρχία Κυθήρων έγινε μέρος του νομού Πειραιώς, μαζί με όλα τα Νησιά του Αργοσαρωνικού και την Επαρχία Τροιζηνίας και μετά την κατάργησή του έγινε πάλι μέρος του νομού Αττικής, μέχρι και το 2010, όποτε οι νομαρχίες καταργήθηκαν αυτή την φορά οριστικά, με το Σχέδιο Καλλικράτης, και η άλλοτε επαρχία Κυθήρων, μαζί με τα Νησιά του Αργοσαρωνικού (Σαλαμίνα, Αίγινα, Πόρος, Ύδρα και Σπέτσες) και την Επαρχία Τροιζηνίας, δημιούργησαν την Περιφερειακή Ενότητα Νήσων Αττικής. Η επαρχία καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας και στην θέση της δημιουργήθηκε ο δήμος Κυθήρων και η κοινότητα Αντικυθήρων. Η κοινότητα Αντικυθήρων, καταργήθηκε το 2010 με το Σχέδιο Καλλικράτης, και ενσωματώθηκε στον διευρυμένο δήμο Κυθήρων.
Πηγές
Κυθηρα Κατηγορία:Κύθηρα Κατηγορία:Επαρχία Κυθήρων
Ναυσιπλοΐα
Ο όρος ναυσιπλοΐα (αγγλ. Navigation) (ναυς+πλους) χρησιμοποιείται στον ναυτικό και ναυτιλιακό χώρο συνήθως με τρεις έννοιες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Saludemos la Patria orgullosos
Το τραγούδι «Saludemos la Patria orgullosos» είναι ο εθνικός ύμνος του Ελ Σαλβαδόρ. Οι στίχοι του γράφτηκαν από τον Στρατηγό Χουάν Χοσέ Κάνιας και η μουσική από τον Ιταλό Juan Aberle το 1856, υιοθετήθηκε σαν εθνικός ύμνος στις 15 Σεπτεμβρίου 1879, ενώ αναγνωρίστηκε επίσημα από την κυβέρνηση στις 11 Δεκεμβρίου 1953. Κατά κανόνα, ανακρούεται μόνο το πρώτο ρεφρέν λόγω συντομίας και μελωδικότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα μείζονα
Κάλμα
Στη φινλανδική μυθολογία, η Κάλμα είναι η θεότητα του θανάτου και της φθοράς.
Ζει στον Κάτω Κόσμο, τη μυθική Τούονελα, και τη συνοδεύει το τέρας Σούρμα, ανάλογο του αρχαιοελληνικού Κέρβερου στον Άδη.
Το όνομά της σημαίνει «δυσοσμία των πτωμάτων».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας
Από το 2016, η Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας είχε 17 υπουργούς και ηγήθηκε από τον Πρωθυπουργό Χαλίφα αλ-Γκάβιλ. Η πρώτη συνάντηση του υπουργικού συμβουλίου πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2016 στην Τύνιδα.
Μετά τον Μάρτιο του 2016, η σύγκρουση μεταξύ των δύο αντίπαλων κοινοβουλίων, της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης και του Γενικού Εθνικού Κογκρέσου (GNC), εντάθηκε. Παρά τη στήριξή του στο παρελθόν, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης απέσυρε την αναγνώριση στην ΚΕΣ ψηφίζοντας εναντίον της το καλοκαίρι του 2016 και έγινε ο αντίπαλός τους για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Η εντολή και η νομιμότητα της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας έληξε το 2017 σύμφωνα με την Πολιτική Συμφωνία.
Στις 10 Μαρτίου 2021, η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε επίσημα τον σχηματισμό κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας με επικεφαλής τον Μοχάμεντ αλ-Μενφί ως πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου και τον Αμπνουλ Χαμίντ Ντιμπέχ ως Πρωθυπουργό με στόχο την ενοποίηση της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας με την αντίπαλη κυβέρνηση, με έδρα το Τομπρούκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσωρινές κυβερνήσειςΚατηγορία:Κυβερνήσεις ανά χώραΚατηγορία:Πολιτική της Λιβύης
Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας
Ο Φίλιππος Ε' (238 π.Χ. – 179 π.Χ.) έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της εποχής του, που σφράγισαν την ιστορία όλου του Ελληνισμού στους επόμενους πέντε αιώνες, εφόσον από αυτές άρχισε η επικυριαρχία της Ρώμης στην Ελληνική Ανατολή. Συμμάχησε με τους Καρχηδονίους κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό πόλεμο (218-201), με στόχο να εκδιώξει τους Ρωμαίους από τα παράλια της Ιλλυρίας και διεξήγαγε εναντίον της Ρώμης και της Αιτωλικής Συμπολιτείας τον Α΄ Μακεδονικό πόλεμο (215-205). Στη συνέχεια συμμάχησε με τον Αντίοχο Γ΄τον Μέγα της Συρίας εναντίον του Πτολεμαίου Ε΄ της Αιγύπτου.
Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας
Μετά τον απρόσμενο θάνατο του πατέρα του Δημητρίου Β΄ Αιτωλικού το 229 π.Χ., ο Φίλιππος ήταν μόνο εννέα ετών και κατ’ επέκταση ήταν αδύνατον να ανέβει στον θρόνο. Πιθανή διαμάχη για τη διαδοχή αποφεύχθηκε με την εκλογή ενός άλλου εγγονού του Δημητρίου Α΄ του Πολιορκητή: του γιου του Δημητρίου του Καλού (ετεροθαλούς αδελφού του Αντίγονου Β΄ Γονατά) του Αντίγονου Γ΄, που επονομάστηκε «ο Δώσων». Μετά τον θάνατο του τελευταίου το 221 π.Χ., ο δεκαεπτάχρονος πλέον Φίλιππος κληρονομεί μία Μακεδονία και πάλι ισχυρή, που έχει καταφέρει να επιβάλλει την κυριαρχία της στην Πελοπόννησο, μετά από πόλεμο ενάντια στη Σπάρτη του Κλεομένη Γ'.
Μετά την άνοδο του Φιλίππου στον θρόνο, ορισμένες πόλεις επιθυμούν να εκμεταλλευτούν το νεαρόν της ηλικίας του ώστε να αυξήσουν τη δύναμή τους σε βάρος της Μακεδονίας και της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Οι Αιτωλοί λοιπόν εξαπολύουν μια σειρά από στρατιωτικές επιχειρήσεις ενάντια στη Φωκίδα και τη Βοιωτία. Ο Φίλιππος το επόμενο φθινόπωρο συγκέντρωσε τα μέλη του Συνεδρίου, που είχε δημιουργήσει ο προκάτοχός του Αντίγονος στην Κόρινθο, όπου και αποφασίζεται να κηρυχθεί πόλεμος ενάντια στην Αιτωλική Συμπολιτεία. Ο Συμμαχικός Πόλεμος ξεκινά το 220 π.Χ. και έλαβε τέλος το 217. Κατά τη διάρκειά του ο Φίλιππος επέδειξε το ταλέντο του στη στρατηγική, γυρίζοντας τον πόλεμο προς όφελός του. Εισέβαλε στο έδαφος των Αιτωλών και κατέστρεψε την πρωτεύουσα της Συμπολιτείας, το Θέρμο (218 π.Χ.). Μετά την υπογραφή της ειρήνης στη Ναύπακτο, ο Φίλιππος στράφηκε ενάντια στους Ιλλυριούς. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας βρίσκει στον δρόμο του τους Ρωμαίους και τους συμμάχους τους κοντά στην Απολλωνία, το 214 π.Χ. Ο Πρώτος Μακεδονικός Πόλεμος είναι πλέον αναπόφευκτος. Ο Φίλιππος συμμαχεί το 215 π.Χ. με τον Αννίβα, στρατηγό της Καρχηδόνας, ο οποίος διεξάγει ήδη από το 218 π.Χ. πόλεμο στην Ιταλία. Όπως ήταν λογικό, οι Ρωμαίοι βρίσκουν νέους συμμάχους: αμεσα τους Αιτωλούς, αλλά και έμμεσα τον ηγεμόνα της Περγάμου, Άτταλο Α' τον Σωτήρα. Ο Φίλιππος ρίχνεται σε όλα τα μέτωπα, διοχετεύει όλη του την ενέργεια παίζοντας εξαιρετικά τον ρόλο του προστάτη των συμμάχων του. Για άλλη μια φορά, η ειρήνη που υπογράφεται στη Φοινίκη το 205 π.Χ. είναι ευνοϊκή προς εκείνον.
Η Ρωμαϊκή απειλή
Όμως, στη Δύση, η απειλή αυτή τη φορά είναι καθορισμένη, καθώς οι Ρωμαίοι έχουν πλέον το βλέμμα τους στραμμένο στις ελληνικές υποθέσεις. Μετά την πρόσκληση της Ρόδου και της Περγάμου, η Σύγκλητος αποφασίζει να αναμειχθεί αντιτιθέμενη στον Φίλιππο. Του αποστέλλει δύο τελεσίγραφα, το ένα το 200 π.Χ., το άλλο το 198 π.Χ. Η Ρώμη αυτοπαρουσιάζεται ως προστάτιδα δύναμη απέναντι στον Φίλιππο, ο οποίος παρουσιάζεται ως ο κατακτητής. Οι επιχειρήσεις του ρωμαϊκού στρατού ξεκινούν το φθινόπωρο του 200 π.Χ., ξεκινώντας τον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο. Την ίδια χρονιά ο Μακεδόνας βασιλιάς λεηλατεί την Άβυδο.
Τον Ιούνιο του 197 π.Χ., οι αντιμαχόμενοι στρατοί, ο μακεδονικός και ο ρωμαϊκός συναντώνται στις Κυνός Κεφαλές της Θεσσαλίας, σε ένα υψίπεδο βόρεια των Φαρσάλων. Η ευελιξία της ρωμαϊκής τακτικής υπερισχύει του βάρους της μακεδονικής φάλαγγας. Ο Φίλιππος συνετρίβη από τον Τίτο Κουίνκτιο Φλαμινίνο (Titus Quinctius Flamininus). Πρόκειται για την πρώτη του ήττα, ήταν όμως καθοριστική. Οι όροι της ειρήνης που συμφωνήθηκε είναι τέτοιες που δείχνουν πως η Μακεδονία βγαίνει από το παιχνίδι της επιρροής για πολύ καιρό. Έχασε όλες της τις κτήσεις εκτός Μακεδονίας, ανάμεσα στις οποίες και η Θεσσαλία. Υποχρεώθηκε επίσης να πληρώσει πολεμική αποζημίωση και να αποστείλει τον δεύτερο γιο, τον Δημήτριο, στη Ρώμη για όμηρο. Το 196 π.Χ. ο Τίτος κηρύσσει όλες τις ελληνικές πόλεις «ελεύθερες και αυτόνομες», δημιουργώντας ένα κενό στην εξουσία, το οποίο τραβά το ενδιαφέρον του Αντίοχου Γ', που τα επόμενα χρόνια θα εμπλακεί σε μια σειρά μαχών με στόχο να κυριαρχήσει στον ελλαδικό χώρο. Οι σύμμαχοι των Ρωμαίων, οι Αιτωλοί έδειξαν μεγάλη δυσαρέσκεια για τους όρους της ειρήνης, καθώς επιθυμούσαν την απομάκρυνση του Φιλίππου από τον θρόνο.
Η ανάκαμψη
Τα επόμενα χρόνια γίνονται νέοι πόλεμοι των Ρωμαίων ενάντια στη Σπάρτη και τους Αιτωλούς, που αναζήτησαν συμμάχους ακόμη και ανάμεσα στους Μακεδόνες. Ο Φίλιππος αρνήθηκε να βοηθήσει μιας και στο παρελθόν είχαν ζητήσει την αποπομπή του. Τελικά οι σύμμαχοι ηττώνται από τους Ρωμαίους, οι οποίοι όμως δεν κατέστρεψαν τη Σπάρτη, θέλοντας κάποιον να ελέγχει τα πράγματα στην Πελοπόννησο. Ο Φίλιππος από την πλευρά του συμπεριφέρεται ως τέλειος σύμμαχος της Ρώμης. Συμμετέχει μάλιστα στην εκστρατεία των Ρωμαίων ενάντια στους Σελευκίδες και τον Αντίοχο Γ' κατά την περίοδο (191 – 189 π.Χ.). Επιτράπηκε επίσης στον Δημήτριο να επιστρέψει στο σπίτι του. Μα ο πατέρας του, απογοητευμένος από τις φτωχές του ανταμοιβές από τις εκστρατείες και ενοχλημένος από τη συνεχή εχθρότητα της Συγκλήτου στο πρόσωπό του, καταφέρνει σιγά σιγά να κάνει τη Μακεδονία να ορθοποδήσει και πάλι, αναδιοργανώνοντας τον στρατό και το κράτος, αυξάνοντας τα εισοδήματά του και επιτρέποντας σε διάφορες πόλεις να κόψουν νόμισμα. Συμμαχεί με ένα λαό κελτικής ή γερμανικής καταγωγής (αποτελεί αντικείμενο αμφιβολιών), τους Βάσταρνες, και αποφασίζει πολλές μετακινήσεις πληθυσμών.
Κάποια στιγμή αρνήθηκε να εκκενώσει κάποιες πόλεις στη Θράκη και τη Θεσσαλία για να αποδοθούν στον Ευμένη Β', βασιλιά της Περγάμου. Εκείνος επειδή αδυνατούσε να διώξει με τη βία τον Φίλιππο, παραπονέθηκε στους Ρωμαίους. Ο Φίλιππος συνέχισε να αρνείται και μάλιστα κατέλαβε και δύο ουδέτερες πόλεις κοντά στην Πέργαμο. Παράλληλα έστειλε εκ νέου τον Δημήτριο σε διπλωματική αποστολή στη Ρώμη με σκοπό να αλλάξει την κατάσταση υπέρ της Μακεδονίας. Ο Δημήτριος έκανε ισχυρούς φίλους και ήλπιζε να πετύχει τον αντικειμενικό σκοπό του με τη βοήθειά τους, ωστόσο οι ικανότητες του απεσταλμένου του Ευμένη τον παρεμπόδισαν.
Τα τελευταία χρόνια & η διαδοχή
Το τέλος της ζωής του Φιλίππου Ε΄ σημαδεύτηκε και από μια οικογενειακή τραγωδία, τη μόνη αναφορά ενδοοικογενειακής δολοφονίας που έχουμε για τους Αντιγονίδες. Ο Φίλιππος Ε΄ είχε αποκτήσει το μεγαλύτερο γιο του και κατοπινο διάδοχο, τον Περσέα, με την Πολυκράτεια από το Άργος. Από κάποια άλλη σύζυγο, της οποίας το όνομα μας είναι άγνωστο, είχε αποκτήσει δύο κόρες και ένα γιο, τον Δημήτριο. Ο τελευταίος, όπως είδαμε, έζησε κάποια χρόνια στη Ρώμη με την ιδιότητα του ομήρου και τελικά επέστρεψε το 191 π.Χ. λόγω της τήρησης της συμμαχίας με τη Ρώμη από τον πατέρα του, Φίλιππο Ε΄. Από ο,τι φαίνεται ο Δημήτριος ήταν δημοφιλής στους Ρωμαίους πράγμα που ανησυχούσε τον μεγαλύτερο αδελφό του και διάδοχο του θρόνου. Τελικά ο Περσέας παρουσίασε στον Φίλιππο Ε΄ κάποια έγγραφα που αποδείκνυαν πως ο Δημήτριος σκόπευε, σε συνεργασία με τους Ρωμαίους να πάρει στα χέρια του τον θρόνο. Δεν είναι σίγουρο αν τα έγγραφα ήταν πλαστά ή γνήσια, ωστόσο στάθηκαν η αιτία ο Δημήτριος να εκτελεστεί από τον πατέρα του, ο οποίος παρέμεινε συντετριμμένος για το γεγονός. Πεθαίνει το 179 π.Χ. στην Αμφίπολη και αφήνει τον θρόνο του στον Περσέα. Με αυτόν τον τελευταίο ολοκληρώνεται η Δυναστεία των Αντιγονιδών, καθώς αποτέλεσε και τον τελευταίο βασιλιά της Μακεδονίας.
Στον Φίλιππο Ε΄ ο Paton αποδίδει το XVI 26B επίγραμμα της Ελληνικής Ανθολογίας (από την Ανθολογία του Πλανούδη), απάντηση στο VII 247 επίγραμμα του Αλκαίου του Μεσσήνιου.
Οικογένεια
Από τη -μάλλον παλλακίδα του- Πολυκράτεια από το Άργος είχε τέκνο:
Από τη νόμιμη σύζυγό του -αγνώστου ονόματος- είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αντιγονιδών Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Πολέμιοι της Ρώμης Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Κρητικών Πολέμων (ελληνιστική περίοδος) Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μακεδονικών Πολέμων Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Εκλογές στο Μάλι
Το πολίτευμα του Μάλι είναι Προεδρική Δημοκρατία, με Αρχηγό Κράτους τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνοσυνέλευση, η οποία εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία για πέντε έτη. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
2018
Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 29 Ιουλίου και στις 12 Αυγούστου 2018.
2013
Νικητής στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2013 αναδείχθηκε ο Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά, με ποσοστό 77,61% έναντι 22,39% για το Σουμάιλα Σισέ. Ο Κεϊτά ορκίστηκε πρόεδρος στις 4 Σεπτεμβρίου 2013.
2007
Εθνοσυνέλευση, 1η Ιουλίου και 22 Ιουλίου 2007 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top colspan="2"|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες 1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες 2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες στο εξωτερικό !style="background-color:#E9E9E9"|Σύνολο εδρών
2013
Ο πρώτος γύρος των βουλευτικών εκλογών του 2013 διεξήχθη στις 24 Νοεμβρίου. Η αρχική ημερομηνία που είχαν προγραμματιστεί να διεξαχθούν ήταν η 1η και η 22 Ιουλίου 2012, ωστόσο έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2012, αναβλήθηκαν. Τα αποτελέσματα από τον πρώτο γύρο έδειξαν ότι χρειάστηκε να γίνει και δεύτερος γύρος, ο οποίος διεξήχθη στις 15 Δεκεμβρίου 2013. Βουλευτικές εκλογές 24 Νοεμβρίου και 15 Δεκεμβρίου 2013 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top colspan="1"|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες 1ου γύρου !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες 2ου γύρου !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες διασποράς !style="background-color:#E9E9E9"|Σύνολο εδρών
Θα σημάνουν οι καμπάνες
Το Θα σημάνουν οι καμπάνες είναι τραγούδι σε στίχους Γιάννη Ρίτσου, στη Ρωμιοσύνη και τη συλλογή Αγρύπνια, μουσική Μίκη Θεοδωράκη και αρχική ερμηνεία του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Μελοποιήθηκε το 1966.
Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών 2016-2017
Το κύπελλο Ελλάδας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2016-17, ήταν το 35ο στην ιστορία του θεσμού. Μετείχαν δεκαπέντε ομάδες, δέκα από την Α1 Εθνική και πέντε από την Α2 κατηγορία.
Προημιτελικοί
Κλήρωση προημετελικών.
Μεγάλος Τελικός
Στο Κλειστό Λευκόβρυσης Κοζάνης ο Π.Α.Ο.Κ. κατέκτησε τον 35ο Τελικό Κυπέλλου Ανδρών νικώντας 25-23 τον Πανελλήνιο. Για τρίτη φορά στην ιστορία του, ο «δικέφαλος» του Βορρά στέφθηκε κυπελλούχος Ελλάδος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2016 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2017
Λυσίστρατος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Λυσίστρατος μπορεί να αναφέρεται στην αρχαιότητα στα παρακάτω πρόσωπα:
Βαγδάτη
Η Βαγδάτη (αραβικά: بغداد) είναι η πρωτεύουσα του Ιράκ. Είναι επίσης πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στον ποταμό Τίγρη. Έχει πληθυσμό 7.216.040 κατ. Εξαιτίας της κεντρικής της θέσης ήταν από παλιά το σημείο διασταύρωσης συγκοινωνιών στη Μέση Ανατολή και έγινε πιο σπουδαία με την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής από την Τουρκία μέχρι το Ιράκ. Είναι μεγάλη εμπορική πόλη και εφοδιάζει τις πετρελαιοπαραγωγές περιοχές εξαιτίας και του αεροδρομίου της.