cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πιπεριές Πέλλας
Στην εκκλησία του χωριού, η οποία κτίστηκε την περίοδο 1953 - 1965, φυλάσσεται η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του 12ου αιώνα, η οποία προέρχεται από το χωριό Γεντζέ της Πανόρμου Βιθυνίας. Στο χωριό διοργανώνεται τον Δεκαπενταύγουστο πανηγύρι. Επίσης, την προτελευταία Κυριακή του Νοέμβρη διοργανώνεται στο χωριό η γιορτή του τσίπουρου.
Όσον αφορά τις εκπαιδευτικές δομές, στο χωριό λειτουργεί μόνο Νηπιαγωγείο υπό τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Π.Ε. Πέλλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Τσιμ Σα Τσούι
μικρογραφία|Τσιμ Σα Τσούι Το Τσιμ Σα Τσούι (尖沙咀) είναι αστική περιοχή στην επαρχία Γιάου Τσιμ Μονγκ του νότιου Καουλούν στο Χονγκ Κονγκ. Οριοθετείται βόρεια από το δρόμο Όστιν και στα ανατολικά από τους δρόμους Χονγκ Τσονγκ και Τσέονγκ Γουάν.
Ι (Κυριλλικό)
Το И  (И и. η σε πλάγια γραφή: И и) είναι ένα γράμμα που χρησιμοποιείται σε όλα σχεδόν τα Κυριλλικά αλφάβητα, όπως το ρωσικό, το βουλγαρικό, το σερβικό και πολλά άλλα.
Ιστορία
Το κυριλλικό γράμμα  И προέρχεται αποκλειστικά από το ελληνικό γράμμα Ήτα (Η η).
Τσιμ Σα Τσούι
Γεωγραφικά, το Τσιμ Σα Τσούι είναι ακρωτήριο στην άκρη της Χερσονήσου Καουλούν κοιτώντας προς το Λιμάνι Βικτόρια, απέναντι από την Κεντρική Επαρχία. Πριν την παραχώρηση του Καουλούν στη Βρετανική Αυτοκρατορία το 1860 είχαν χτιστεί πολλά χωριά στην περιοχή. Ήταν επίσης γνωστό ως Χέουνγκ Πο Τάου.
Ι (Κυριλλικό)
Ιστορία
Το αρχικό όνομα του το Κυριλλικού γράμματος И  ήταν ижє ( ίζε ), που σημαίνει "το οποίο".
Τσιμ Σα Τσούι
Το Τσιμ Σα Τσούι απευθύνεται σε τουρίστες με πολλά καταστήματα και εστιατόρια. Είναι σημαντικό τουριστικό κέντρο του Χονγκ Κονγκ. Επίσης, τα περισσότερα μουσεία του Χονγκ Κονγκ που βρίσκονται στην περιοχή περισσότερα.
Ι (Κυριλλικό)
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Κυριλλικό αλφάβητο
Τσιμ Σα Τσούι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Γεωγραφία του Χονγκ Κονγκ
Φέλιξ Νούσμπαουμ
Ο Φέλιξ Νούσμπαουμ (Felix Nussbaum, 11 Δεκεμβρίου 1904 – 9 Αυγούστου 1944) ήταν Γερμανοεβραίος ζωγράφος, που καλλιτεχνικά εντάσσεται στα κινήματα της «Νέας Αντικειμενικότητας» και του σουρεαλισμού. Τα έργα του δίνουν μια σπάνια απεικόνιση της μοναξιάς του μεμονωμένου προσώπου ανάμεσα στα θύματα του Ολοκαυτώματος.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Φέλιξ Νούσμπαουμ γεννήθηκε στο Όσναμπρυκ της Γερμανίας και ήταν γιος του Φίλιπ και της Ραχέλ Νούσμπαουμ. Ο Φίλιπ ήταν βετεράνος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και ερασιτέχνης ζωγράφος στα νιάτα του, αλλά χρειάσθηκε να εγκαταλείψει τη ζωγραφική για τον βιοπορισμό του. Για τον λόγο αυτον ενεθάρρυνε με πάθος τον γιο του να ασχοληθεί με την τέχνη.
Ο Φέλιξ υπήρξε σπουδαστής της ζωγραφικής σε όλη τη ζωή του, αρχίζοντας τις τυπικές σπουδές του στο αντικείμενο το 1920 στο Αμβούργο και στο Βερολίνο, και συνεχίζοντας όσο η πολιτική κατάσταση του το επέτρεπε. Στα πρώιμα έργα του, ο Φ. Νούσμπαουμ επηρεάσθηκε ισχυρά από τους Βίνσεντ βαν Γκογκ και Ανρί Ρουσσώ, ενώ αργότερα «απέτισε φόρο τιμής» και στους Τζόρτζιο ντε Κίρικο και Κάρλο Καρά. Η εξπρεσιονιστική ζωγραφική του Καρλ Χόφερ επηρέασε την προσεκτική προσέγγιση του Νούσμπαουμ στο χρώμα.
Το 1933 ο Νούσμπαουμ μελετούσε με υποτροφία στη Ρώμη από την Ακαδημία Τεχνών του Βερολίνου, όταν το Ναζιστικό Κόμμα ήρθε στην εξουσία στη Γερμανία. Εκείνο τον Απρίλιο ο Χίτλερ έστειλε τον υπουργό Προπαγάνδας του στη Ρώμη για να εξηγήσει στις καλλιτεχνικές ελίτ το πώς έπρεπε να αναπτυχθεί ένας εθνικοσοσιαλιστής καλλιτέχνης, πώς έπρεπε να προάγει τον ηρωισμό και την «άρια» φυλή. Ο Νούσμπαουμ συνειδητοποίησε εκείνη τη στιγμή ότι ως Εβραίος δεν θα μπορούσε να παραμείνει στην Ακαδημία του Βερολίνου.
Μετέπειτα ζωή
thumb|275px|left|Αναμνηστική πλάκα στην κατοικία του ζωγράφου όταν έμενε στο [[Βίλμερσντορφ του Βερολίνου.]] Η επόμενη δεκαετία της ζωής του καλλιτέχνη χαρακτηριζόταν από τον φόβο, ο οποίος αντανακλάται στα έργα του. Οι γονείς του κατέφυγαν στην Ελβετία, όπου το 1934 ο Φέλιξ έφερε και τους γνώρισε τη Φέλκα Πλάτεκ (Felka Platek, 1899-1944), μία ζωγράφο που είχε γνωρίσει στις σπουδές του στο Βερολίνο και με την οποία παντρεύτηκαν κατά τη διάρκεια της αυτοεξορίας τους στις Βρυξέλλες το 1937. Αλλά οι γονείς του Φέλιξ νοστάλγησαν υπερβολικά την πατρίδα τους και, παρά τις εντονότατες αντιρρήσεις του γιου τους, επέστρεψαν εκεί. Ο Φέλιξ δεν τους ξαναείδε ποτέ. Ο Φέλιξ και η Φέλκα θα περνούσαν τα επόμενα δέκα χρόνια στην εξορία, κυρίως στο Βέλγιο, σε μια περίοδο συναισθηματικής και καλλιτεχνικής απομονώσεως για τον ίδιο, αλλά και μεγάλης παραγωγικότητας.
Μετά την επίθεση της Γερμανίας στο Βέλγιο το 1940, ο Νούσμπαουμ συνελήφθη από τη βελγική αστυνομία ως «πολίτης εχθρικής χώρας» και ακολούθως μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Σαιν-Συπριέν της νότιας Γαλλίας. Οι συνθήκες του στρατοπέδου αυτού επηρέασαν τα έργα του της περιόδου εκείνης. Τελικώς υπέγραψε μια αίτηση προς τις αρχές του στρατοπέδου να επιστραφεί στη Γερμανία και απέδρασε από το τρένο που τον μετέφερε. Κατάφερε να συναντηθεί με τη Φέλκα στις κατεχόμενες Βρυξέλλες και εκεί άρχισαν μια ζωή κρυπτόμενοι. Χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα, ο Νούσμπαουμ δεν θα μπορούσε να βρει εργασία, αλλά φιλικά πρόσωπα του έδωσαν καταφύγιο και είδη ζωγραφικής, ώστε να συνεχίσει την τέχνη του. Το σκοτάδι των επόμενων τεσσάρων ετών της ζωής του μπορεί να γίνει αντιληπτό από τα έργα του εκείνης της περιόδου.
Το 1944 ήταν το έτος κατά το οποίο η πολιτική της ναζιστικής Γερμανίας είχε τις τραγικές της τελικές συνέπειες στην οικογένεια Νούσμπαουμ. Τον Φεβρουάριο οι γονείς του ζωγράφου εξοντώθηκαν στο Άουσβιτς. Τον Ιούλιο ο Φέλιξ Νούσμπαουμ και η σύζυγός του ανακαλύφθηκαν από τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις να κρύβονται σε μια σοφίτα. Στάλθηκαν αρχικώς στο Στρατόπεδο Μεταγωγών του Μέχελεν, όπου είχαν τους αριθμούς XXVI/284 και XXVI/285. Στις 2 Αυγούστου γνωρίζουμε ότι έφθασαν στο Άουσβιτς και μία εβδομάδα αργότερα ο ζωγράφος δολοφονήθηκε, προτού κλείσει τα 40 χρόνια ηλικίας. Στις 3 Σεπτεμβρίου ο ένας αδελφός του στάλθηκε στο Άουσβιτς και στις 6 του μήνα η κουνιάδα και η ανεψιά του επίσης εξοντώθηκαν εκεί. Τέλος, τον Δεκέμβριο, ο άλλος αδελφός του ζωγράφου πέθανε από εξάντληση στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ. Μέσα σε λιγότερο από ένα έτος ολόκληρη η οικογένεια Νούσμπαουμ είχε εξοντωθεί.
Το έργο του
Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Νούσμπαουμ δημιούργησε δύο από τα γνωστότερα έργα του: την «Αυτοπροσωπογραφία με εβραϊκή αστυνομική ταυτότητα» (1943) και τον «Θρίαμβο του Θανάτου» (1944).
Ο «Θρίαμβος του Θανάτου»
Ο «Θρίαμβος του Θανάτου» καταδεικνύει την προσοχή του ζωγράφου στη λεπτομέρεια. Σύμφωνα με τη βιογραφία του, το τσαλακωμένο κομμάτι παρτιτούρας στο κάτω μέρος του πίνακα περιέχει τα πρώτα αρκετά μέτρα του «The Lambeth Walk», ενός δημοφιλούς τραγουδιού από το αγγλικό μιούζικαλ Me and My Girl (1937).
Μνήμη
thumb|275px|Το «Felix Nussbaum Haus» στο Όσναμπρυκ Το 1998 άνοιξε τις πύλες του το «Felix Nussbaum Haus» στο Όσναμπρυκ, μια πινακοθήκη που εκθέτει τα έργα του Φέλιξ Νούσμπαουμ.
Το Art and Remembrance: The Legacy of Felix Nussbaum (= «Τέχνη και ανάμνηση: Η κληρονομιά του Φέλιξ Νούσμπαουμ») είναι ένα ντοκιμαντέρ του 1993 σε σκηνοθεσία Μπάρμπαρα Πφέφερ. Επίσης, το 1999 ο καλλιτέχνης παρουσιάσθηκε μαζί με τους συγκρατούμενούς του σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως καλλιτέχνες Γιαν Κόμσκι and Ντίνα Γκοτλήμποβα στο ντοκιμαντέρ Eyewitness, που κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ μικρού μήκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Υπερρεαλισμός
Αϊζάια Φάιερμπρεϊς
Ο Αϊζάια Φάιερμπρεϊς (γεννημένος 21 Νοεμβρίου 1999) είναι Αυστραλός τραγουδιστής που κέρδισε στην 8η σεζόν του The X-Factor της Αυστραλίας το 2016. Στις 7 Μαρτίου 2017 αποκαλύφθηκε ότι θα εκπροσωπούσε την Αυστραλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017 με το τραγούδι "Don't Come Easy" που κατέλαβε την ένατη θέση.
Βιογραφία
Ένας από δώδεκα παιδιά, ο Φάιερμπρεϊς γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Μοάμα, Νέα Νότια Ουαλία, Αυστραλία. Ο Φάιερμπρεϊς είναι αβορίγινας Αυστραλός ; ο πατέρας του είναι Yorta Yorta και η μητέρα του είναι Gunditjmara. Ο Φάιερμπρεϊς έλαβε την δημόσια προσοχή όταν εισήχθη στον διαγωνισμό Fast Track Singing στην Μελβούρνη. Αυτή η συμμετοχή οδήγησε σε μια υποτροφία στη Σχολή Τραγουδιού David Jaanz.
2016 : The X Factor και πρώτος δίσκος
Ο Αϊζάια πέρασε από οντισιόν για την 8η σεζόν του The X Factor της Αυστραλίας, τραγουδώντας το Hello της Αντέλ. Περνώντας στο bootcamp, ερμήνευσε το τραγούδι της Αλίσια Κιζ "If I ain't got you". Από τα ζωντανά σόου, έφτασε μέχρι τον Μεγάλο Τελικό.
Στις 21 Νοεμβρίου 2016, στον μεγάλο τελικό, ο Αϊζάια ερμήνευσε το "Wake me up" του Avicii μαζί με την Jesicca Mauboy και το single "It's gotta be you" με το οποίο κέρδισε τον διαγωνισμό. Το νικητήριο single του κατέκτησε την 26η θέση στο Singles Chart της Αυστραλίας. Το τραγούδι κατέκτησε υψηλή θέση και στις χώρες : Δανία, Σουηδία, Ολλανδία και Νέα Ζηλανδία.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2016, ο Αϊζάια κυκλοφόρησε το πρώτο του δίσκο με τίτλο Αϊζάια. Ο δίσκος αυτός κατέκτησε την δωδέκατη θέση στο Albums Chart της Αυστραλίας.
2017-σήμερα : Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Μετά την νίκη του στο The X Factor, ο Φάιερμπρεϊς δήλωσε ότι ενδιαφερόταν να εκπροσωπήσει την Αυστραλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision και έβαλε το όνομά του στην λίστα για πιθανή συμμετοχή στον διαγωνισμό το 2017. Στις 7 Μαρτίου 2017, το κανάλι SBS ανακοίνωσε ότι επέλεξαν τον Φάιερμπρεϊς για να εκπροσωπήσει την Αυστραλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017 στο Κίεβο της Ουκρανίας. Η συμμετοχή του "Don't Come Easy" γράφτηκε από την DNA Songs, η οποία είχε επίσης γράψει και το τραγούδι της Ιμ, "Sound of Silence".
Στις 9 Μαΐου 2017, ερμήνευσε το τραγούδι του στην τρίτη θέση στον πρώτο ημιτελικό του Κιέβου. Έλαβε το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό, που έγινε στις 13 Μαΐου 2017, και έλαβε την ένατη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Αυστραλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Τσίβας ΗΠΑ
Η Τσίβας ΗΠΑ (αγγλικά: Chivas USA) ήταν αμερικανικός επαγγελματικός σύλλογος ποδοσφαίρου με έδρα το Κάρσον, προάστιο του Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια, ενώ μετείχε στη Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS). Στην αρχή αποτελούσε θυγατρική του μεξικανικού συλλόγου Γουαδαλαχάρα.
Αποτέλεσε την ενδέκατη ομάδα της MLS κατά την είσοδό της στο πρωτάθλημα το 2004. Η Τσίβας ΗΠΑ προοριζόταν να θεωρηθεί ως «μικρός αδερφός» του μητρικού συλλόγου της Γουαδαλαχάρα, μιας από τις ευρέως υποστηριζόμενες και επιτυχημένες ομάδες στο Μεξικό. Το chiva στα ισπανικά σημαίνει «κατσίκα», η οποία θεωρείται σκληρό και ανθεκτικό ζώο στο Μεξικό, ενώ αποτελεί και το ψευδώνυμο της ομάδας της Γουαδαλαχάρα.
Η ομάδα διέκοψε τη λειτουργία της μετά την κανονική περίοδο του 2014. Μία νέα δικαιόχρηση (franchise) επέκτασης στο Λος Άντζελες θα συσταθεί το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες ΗΠΑ
Χερβούργο (Σερμπούρ-αν-Κοταντέν)
Το Σερμπούρ-αν-Κοταντέν (γαλλικά: Cherbourg-en-Cotentin) ή εξελληνισμένα Χερβούργο, είναι μια κοινότητα στα βόρεια του νομού Μανς, στην περιοχή της Νορμανδίας, στη βορειοδυτική Γαλλία. Έχει πληθυσμό 80.076 κατοίκους. Συστάθηκε ως κοινότητα την 1η Ιανουαρίου 2016 από τη συνένωση πέντε κοινοτήτων, με έδρα την κοινότητα Σερμπούρ-Οκτβίλ, η οποία είναι και πρωτεύουσα του διοικητικού διαμερίσματος Σερμπούρ.
Τοπωνυμία
Η κοινότητα παίρνει το όνομά της από το Σερμπούρ-Οκτβίλ, την κύρια πόλη της κοινότητας, και τη χερσόνησο Κοταντέν. Το Χερβούργο είναι ένα σημαντικό εμπορικό, επιβατικό και στρατιωτικό λιμάνι στη Μάγχη.
Ιστορία
Το 1970 το Σερμπούρ και πέντε κοντινές κοινότητες (Οκτβίλ, Τουρλαβίλ, Εκερντρεβίλ-Αινβίλ, Κερκβίλ και Λα Γκλασερί) ίδρυσαν την Αστική Κοινότητα του Χερβούργου (CUC), που δημιουργήθηκε με διάταγμα της 2ας Οκτωβρίου το 1970.
Στις 7 Νοεμβρίου 1999, η πολιτική βούληση για τη συγχώνευση των έξι κοινοτήτων σε ένα «Μεγάλο Χερβούργο» οδήγησε στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Αλλά στο ερώτημα «Είστε υπέρ της συγχώνευσης της κοινότητας σας με άλλους για να επιτύχετε το Μεγάλο Χερβούργο;» μόνο η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Χερβούργου (83,72% ναι) και της Οκτβίλ (55.88%) απάντησαν θετικά, με αποτέλεσμα τη διατήρηση της Αστικής κοινότητας, και τη συγχώνευση μόνο του Χερβούργου με την Οκτβίλ την 1η Μαρτίου 2000.
Σύνθεση
κέντρο|μικρογραφία|520x520εσ|Οι πρώην κοινότητες που απαρτίζουν το Σερμπούρ-αν-Κοταντέν
Γιούρα
Το όνομα Γιούρα μπορεί να αναφέρεται:
SunStroke Project
Το SunStroke Project είναι ένα μουσικό ντουέτο από τη Μολδαβία που αποτελείται από τους Sergei Yalovitsky (φωνητικά) και Sergey Stepanov (σαξοφωνίστας), επίσης γνωστός στο Internet ως Epic Sax Guy. Το δίδυμο σχηματίστηκε αρχικά ως τρίο, συμπεριλαμβανομένων και των δύο σημερινών μελών εκτός από τον Anton Ragoza (βιολονίστας, συνθέτης). Είναι διάσημοι για την εκπροσώπηση της Μολδαβίας στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2010 μαζί με την Olie Tira με το τραγούδι "Run Away". Το όνομα της ομάδας επιλέχθηκε από τον Anton Ragoza ενώ εργαζόταν στο στρατό με τον Sergey Stepanov αφού είχε ένα περιστατικό στο οποίο επλήγη από θερμοπληξία (heat stroke) κατά τη διάρκεια άσκησης πεδίου. Στις 25 Φεβρουαρίου του 2017, το συγκρότημα επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει τη χώρα τους για άλλη μια φορά στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2017 με το τραγούδι "Hey, Mamma!".
To 2019, ο Anton Ragoza, λόγω αδικαιολόγητων διαφωνιών, έπαψε να είναι μέλος της μπάντας. Μετά από αυτό, το SunStroke Project συνεχίστηκε ως ντουέτο. Το πρώτο τους single ως ντουέτο, το Boomerang, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2010 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Μολδαβικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Μολδαβία
Hungarian Rhapsody: Queen Live in Budapest
Hungarian Rhapsody: Queen Live in Budapest είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου, διπλού άλμπουμ και DVD του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Island" στην Ευρώπη και της "Hollywood" στη Βόρεια Αμερική.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιουλίου 1986 στη Βουδαπέστη, κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "A Kind of Magic", με τους Queen να είναι ένα από τα λίγα συγκροτήματα της ροκ μουσικής που έπαιξαν σε χώρα του ανατολικού μπλοκ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου.
Το DVD ανέβηκε στο Top-10 των DVD Charts στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και βραβεύθηκε ως πλατινένιο στην Πολωνία, ενώ το CD μπήκε στις χαμηλές θέσεις των ευρωπαϊκών καταλόγων και το Top-10 στην Ουγγαρία.
Θέσεις τσαρτ
Hungarian Rhapsody: Queen Live in Budapest (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 20 Σεπτεμβρίου 2012
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Hungarian Rhapsody: Queen Live in Budapest" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Χαντίτζα Μεχμέντοβιτς
Η Χατζίτζα Μεχμέντοβιτς (1952 - 22 Ιουλίου 2018) ήταν Βόσνια ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα, επιζήσασα της σφαγής της Σρεμπρένιτσα και ιδρύτρια της οργάνωσης Μητέρες της Σρεμπρένιτσα, μίας ένωσης των γυναικών των οποίων οι συγγενείς σκοτώθηκαν στη σφαγή Ιουλίου 1995 στη Σρεμπρένιτσα. Μετά τη σφαγή περισσότερων από 8.000 μουσουλμάνων Βοσνίων ανδρών και αγοριών, συμπεριλαμβανομένου του συζύγου της και των δύο γιων της, η Μεχμέντοβιτς έγινε ενεργή υπέρμαχος για την προσαγωγή των δραστών της σφαγής στη Σρεμπρένιτσα.
Βιογραφία
H Χατζίτζα Μεχμέντοβιτς γεννήθηκε το 1952. Κατά το ξέσπασμα του Πολέμου της Βοσνίας, η Χατζίτζα Μεχμέντοβιτς ήταν νοικοκυρά με πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Ζούσε με τον σύζυγό της, τον Αμπντουλάχ και τους γιους τους, Αζμίρ 21 ετών και Αλμίρ 18 ετών (ο οποίος ονομάστηκε Λάλο), στο Βίντοκοβατς, λίγο έξω από τη Σρεμπρένιτσα στην ανατολική Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Σφαγή της Σρεμπρένιτσα
Μέχρι το 1995, οι σερβικές δυνάμεις είχαν καταλάβει μεγάλο μέρος της ανατολικής Βοσνίας και απέλασαν τον τοπικό βοσνιακό πληθυσμό σε μία εκστρατεία εθνοκάθαρσης. Στόχος τους ήταν να προσαρτήσουν τις Σερβικές ελεγχόμενες περιοχές στη γειτονική Σερβία. Περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι, κυρίως Βόσνιοι, κατέφυγαν στη Σρεμπρένιτσα, έναν από τους τελευταίους θύλακες της περιοχής εκτός του Σερβοβόσνιου ελέγχου. Ωστόσο, η πόλη κατακτήθηκε από δυνάμεις με επικεφαλής τον Σερβοβόσνιο στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς Οι γυναίκες της Σρεμπρένιτσα απομακρύνθηκαν, αλλά μεγάλο μέρος του ανδρικού πληθυσμού της Σρεμπρένιτσα θα δολοφονούνταν από παραστρατιωτικούς υπό την ηγεσία του Μλάντιτς.
Η Χατζίτζα Μεχμέντοβιτς είδε για τελευταία φορά τον σύζυγό και τους γιους της στους δασικούς λόφους που περιβάλλουν τη Σρεμπρένιτσα πριν από το χωρισμό τους. Περιέγραψε το τελευταίο της χωρισμό από την οικογένειά της σε μια συνέντευξη τον Νοέμβριο του 2017 σε έναν βοσνιακό τηλεοπτικό σταθμό, "Στεκόμασταν εκεί και ο νεαρός μου, ο Λάλο - έτσι τον λέγαμε, αν και το όνομά του ήταν Αλμίρ- έλεγε: 'Συνέχισε, μητέρα, φύγε, φύγε, επιτέλους' καθώς με τραβούσε πιο κοντά και δεν με άφηνε να φύγω . . Σκεφτήκαμε ότι θα δούμε ο ένας τον άλλον σε δύο, τρεις ημέρες. Δεν ξέραμε ότι θα τους σκότωναν όλους."
Ζόφια Τσέσκα
Η Ζόφια Τσέσκα-Ματσιεγιόφσκα (πολωνικά: Zofia Czeska-Maciejowska) (1584 - 1 Απριλίου 1650) ήταν Πολωνή μοναχή και ιδρύτρια των Αδελφών της Παρουσίασης. Η Τσέσκα παντρεύτηκε για μια σύντομη χρονική περίοδο πριν ακολουθήσει το κάλεσμα της στη θρησκευτική ζωή.
Χαντίτζα Μεχμέντοβιτς
Σφαγή της Σρεμπρένιτσα
Η Μεχμέντοβιτς μεταφέρθηκε στο σχετικά ασφαλές Κλαντάντζ, μία πόλη κοντά στην Τούζλα. Αξιωματούχοι του Ερυθρού Σταυρού την ενημέρωσαν αργότερα ότι αγνοούνταν ο σύζυγος και οι γιοι της. Περισσότεροι από 8.000 Βόσνιοι άνδρες και αγόρια σκοτώθηκαν στη σφαγή. Μεταξύ των θυμάτων ήταν ο σύζυγος της Μεχμέντοβιτς, οι γιοι και τα δύο αδέλφια της, ο Έντεμ και ο Χάμεντ.
Ακτιβισμός
Τα λείψανα του συζύγου και των γιων της ανακτήθηκαν αργότερα ανάμεσα στους περισσότερους από 100 μαζικούς τάφους που αποκαλύφθηκαν στην περιοχή γύρω από τη Σρεμπρένιτσα. Τα σώματά τους ταυτοποιήθηκαν οριστικά. Το 2010, η Μεχμέντοβιτς τους ξανά έθαψε στο νεκροταφείο μνήμης για τα θύματα της σφαγής της Σρεμπρένιτσα στο κοντινό χωριό Ποτοκάρι.
Ζόφια Τσέσκα
Η οσιοποίηση της εορτάστηκε στις 9 Ιουνίου 2013.
Χαντίτζα Μεχμέντοβιτς
Ακτιβισμός
Η Μεχμέντοβιτς έζησε σε ένα προάστιο του Σεράγεβο από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έως το 2002. Το 2002, επέστρεψε στο προπολεμικό της σπίτι στο Βιντίκοβατς, που βρίσκεται λίγο έξω από τη Σρεμπρένιτσα στο δρόμο προς το Ποτοκάρι, παρά τις αναμνήσεις του πολέμου και της σφαγής. Η Μεχμέντοβιτς, που ήταν μία από τους πρώτους Βόσνιους που επέστρεψε μόνιμα στην περιοχή μετά τον πόλεμο της Βοσνίας, ήθελε να δείξει ότι οι Βόσνιοι και οι Σερβοβόσνιοι θα μπορούσαν να ζήσουν δίπλα-δίπλα. Επέστρεψε σε μία πολύ διαφορετική περιοχή. Δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου ηλεκτρική ενέργεια το 2002 και λίγοι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι στην περιοχή. Ο μόνος γείτονας της τότε ήταν ένας ηλικιωμένος Σέρβος άνδρας, τον οποίο βοηθούσε με μικροδουλειές και ψώνια. Τόνισε ότι δεν κατηγορούσε τους Σέρβους ούτε είχε συλλογική ενοχή εναντίον τους. Αντ' αυτού, η Μεχμέντοβιτς άρχισε να υποστηρίζει τη σύλληψη και τις καταδίκες μεμονωμένων δραστών της σφαγής στη Σρεμπρένιτσα.
Ζόφια Τσέσκα
Ζωή
Η Ζόφια Τσέσκα-Ματσιεγιόφσκα γεννήθηκε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία το 1584 ως ένα από τα εννέα παιδιά των Ματέους Ματσιεγιόφσκι και Κατζίνα Λουμποβιέτσκα. Είχε μια μικρότερη αδερφή, την Άννα. >
Χαντίτζα Μεχμέντοβιτς
Ακτιβισμός
Το 2002, την ίδια χρονιά που επέστρεψε στη Σρεμπρένιτσα, η Μεχμέντοβιτς ίδρυσε τις Μητέρες της Σρεμπρένιτσα, μία ένωση γυναικών και επιζώντων των οποίων οι συγγενείς σκοτώθηκαν στη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα. Οι Μητέρες της Σρεμπρένιτσα υποστήριξαν τη δικαιοσύνη για τα θύματα και συγκέντρωσαν δωρεές για επιζώντες και τις οικογένειές τους. Υπηρέτησε επίσης ως ηγέτης και πρόεδρος του οργανισμού.
Ζόφια Τσέσκα
Ζωή
Η Τσέσκα παντρεύτηκε το 1600 με τον Γιαν Τσέσκα και χήρεψε το 1626 χωρίς παιδιά, οπότε η θρησκευτική της κλήση άνθισε. > Η Τσέσκα οργάνωσε ένα σχολείο για κορίτσια στην Κρακοβία από το 1621 έως το 1627 (στην οδό Σπιτάλνα 18) και στη συνέχεια αποφάσισε να ιδρύσει ένα γυναικείο θρησκευτικό ινστιτούτο με τίτλο «Αδελφές της Παρουσίασης», το οποίο ίδρυσε στις 31 Μαΐου 1627. Έτσι, το ίδρυμα που είχε εισαγάγει ήταν αφιερωμένο στη φροντίδα και την εκπαίδευση φτωχών και ορφανών κοριτσιών, στο οποία έριξε τον εαυτό της με πολύ αποστολικό σθένος. Το 1602 προσχώρησε σε ένα θρησκευτικό κίνημα που ίδρυσε ο Ιησουίτης ιερέας Πιότρ Σκάργκα. Μόλις επέστρεψε στο σπίτι μετά τη Λειτουργία και ένας άντρας την απήγαγε απαιτώντας από εκείνη να παντρευτούν, αρνήθηκε και ο άντρας παντρεύτηκε τη μικρή της αδερφή, Άννα.
Χαντίτζα Μεχμέντοβιτς
Ακτιβισμός
Η Χατζίτζα Μεχμέντοβιτς έγινε ισχυρή υποστηρικτής της δικαιοσύνης για την οικογένειά της και τα άλλα θύματα της γενοκτονίας. Απευθυνόταν τόσο στο βοσνιακό όσο και στο διεθνές κοινό, συμπεριλαμβανομένων δημοσιογράφων, μαθητών σχολείων, ακτιβιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γειτόνων και πολιτικών. Σε μία συνέντευξη πριν από το θάνατό της, επανέλαβε την υποστήριξή της στη δικαιοσύνη για τα θύματα, «Δεν μπορούμε να αφήσουμε όσους είχαν σκοτώσει, να γίνουν οι ίδιοι με εκείνους που είχαν σκοτωθεί. Δεν πρέπει να είμαι η μόνη που φοβάται το μέλλον στο οποίο δεν θα γνωρίζουμε ποιος ήταν ο δράστης και ποιος ήταν το θύμα."
Πιο πρόσφατα, η Μεχμέντοβιτς είχε αντιταχθεί ενεργάστον αυξανόμενο εθνικισμό στη Βοσνία. Καταδίκασε δημοσίως τους πολιτικούς σε όλα τα Βαλκάνια που αρνήθηκαν την ύπαρξη της σφαγής στη Σρεμπρένιτσα ή υποστήριξαν εθνοτικές ή σεχταριστικές διαιρέσεις στην περιοχή.
Ζόφια Τσέσκα
Ζωή
Η Τσέσκα πέθανε την 1η Απριλίου 1650 και τα λείψανα της ενταφιάστηκαν στο Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Κρακοβίας. Το τάγμα της συνεχίζει να λειτουργεί τόσο στην πατρίδα της την Πολωνία όσο και στην Ουκρανία. Το 2008 υπήρχαν 126 θρησκευτικά τάγματα σε 18 σπίτια και το τάγμα συγκεντρώθηκε στο Τάγμα των Μικρών Φραγκίσκων στις 19 Απριλίου 1938.
Οσιοποίηση
Η διαδικασία της οσιοποίησης άρχισε σε μια επισκοπή στην Κρακοβία την 1η Απριλίου 1995 και ολοκλήρωσε τις δραστηριότητές της στις 20 Νοεμβρίου 1997. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η επίσημη σύμφωνη γνώμη για τον σκοπό χορηγήθηκε υπό τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ στις 2 Ιουνίου 1995 και παραχωρήθηκε η χρήση του τίτλου του Υπηρέτη του Θεού μετά τη χορήγηση του επίσημου «nihil obstat». Η διαδικασία επικυρώθηκε στις 30 Μαρτίου 1998 και το Positio στάλθηκε στην Εκκλησία για τους Λόγους των Αγίων στη Ρώμη το 2005 για αξιολόγηση. Οι ιστορικοί ενέκριναν την αιτία στις 14 Μαρτίου 2006, όπως και οι θεολόγοι στις 25 Φεβρουαρίου 2011 και το Ε.Λ.Α. στις 7 Ιουνίου 2011.
Χαντίτζα Μεχμέντοβιτς
Ακτιβισμός
Τον Νοέμβριο του 2017, η Μεχμέντοβιτς ταξίδεψε στη Χάγη, όπου ήταν παρούσα στην αίθουσα του δικαστηρίου για την καταδίκη του Ράτκο Μλάντιτς σε ισόβια κάθειρξη για τον ρόλο του στις σφαγές στη Σρεμπρένιτσα. Σε συνέντευξή της στην Deutsche Welle (DW) μετά την ένοχη απόφαση του Μλάντιτς και την καταδίκη, η Μεχμέντοβιτς είπε: «Η ισόβια ποινή για τον Μλάντιτς είναι απλώς μία σταγόνα στον ωκεανό». Ως πρόεδρος των μητέρων της Σρεμπρένιτσα, επεσήμανε ότι, ακόμη και με την ετυμηγορία, «Εμείς, οι μητέρες, ζούμε μόνο μέσω των αναμνήσεων των παιδιών μας». Ενώ ο Μλάντιτς διώχθηκε με επιτυχία, υπενθύμισε στους παρατηρητές λίγο μετά την ετυμηγορία ότι εξακολουθούν να υπάρχουν δράστες άλλων βοσνιακών εγκλημάτων πολέμου ενάντια στην ανθρωπότητα εν γένει, οι οποίοι έπρεπε επίσης να προσαχθούν στη δικαιοσύνη, λέγοντας στη DW, «Λυπούμαστε που [Μλάντιτς] καταδικάστηκε μόνο για τη Σρεμπρένιτσα και όχι επίσης για γενοκτονία σε άλλες Βοσνιακές κοινότητες. Οι σφαγείς δικάζονται, αλλά η οντότητα που δημιουργήθηκε από αυτά τα εγκλήματα (η Σερβική Δημοκρατία στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Δημοκρατία Σέρπσκα ) εξακολουθεί να υπάρχει. Οι ηγέτες τους θέλουν να το κάνουν κράτος ή να το προσαρτήσουν με τη Σερβία. Δεν θα το αποδεχτούμε ποτέ."
Το σπίτι της Μεχμέντοβιτς κοντά στη Σρεμπρένιτσα, το οποίο ξαναπήρε στην κατοχή της το 2002, έγινε μνημείο για τα θύματα της σφαγής. Φρόντιζε τρία πεύκα στην αυλή της που είχε φυτέψει ο γιος της, ο Αλμίρ πριν από τον Πόλεμο της Βοσνίας. Διατήρησε επίσης ένα διάδρομο από τσιμέντο που οδηγούσε στο σπίτι της, στον οποίο ο γιος της, ο Αλμίρ, είχε γράψει το όνομά του σε φρέσκο χυμένο τσιμέντο κοντά στην μπροστινή πόρτα.
Θάνατος
Η Χατζίτζα Μεχμέντοβιτς πέθανε από επιπλοκές καρκίνου του μαστού σε νοσοκομείο στο Σεράγεβο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στις 22 Ιουλίου 2018, σε ηλικία 65 ετών. Ο θάνατός της επιβεβαιώθηκε από την Καμίλ Ντουράκοβιτς, τον φίλο της και πρώην δήμαρχο της Σρεμπρένιτσα, η οποία την χαρακτήρισε «σκληρή, δυνατή γυναίκα, μία απίστευτη ηγέτιδα στην ευρέως πατριαρχική κοινωνία στην οποία οι γυναίκες παραμένουν ως επί το πλείστον στο παρασκήνιο.»
Ζόφια Τσέσκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές του 17ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί
Χαντίτζα Μεχμέντοβιτς
Θάνατος
Εκατοντάδες άνθρωποι παρακολούθησαν την κηδεία της στη Σρεμπρένιτσα. Θάφτηκε στο κοντινό χωριό Σουτσέκα.
Ο Μίκαελ Μπραντ, γερμανός πολιτικός και μέλος του Γερμανικού Κοινοβουλίου που συνεργάστηκε στενά με την Μεχμέντοβιτς, σημείωσε ότι "πολεμούσε σαν λέαινα" για λογαριασμό των θυμάτων της σφαγής και των οικογενειών τους, αλλά "η δικαιοσύνη ήταν η αποστολή της, όχι η εκδίκηση ". Την ονόμασε «αγκάθι στο πλευρό των ανθρώπων που μέχρι σήμερα προσπαθούν να σκουπίσουν τα πιο σοβαρά εγκλήματα πολέμου κάτω από το χαλί και να ξαναγράψουν την ιστορία» και επανέλαβε ότι χωρίς την Μεχμέντοβιτς πολλές λεπτομέρειες και δράστες των επιθέσεων στη Σρεμπρένιτσα δεν θα είχαν αποκαλυφθεί ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόσνιοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αδέλα της Νορμανδίας
Η Γκερλόκ ή Αδέλα της Νορμανδίας ("Geirlaug", πέθανε στις 14 Οκτωβρίου 962) ήταν κόρη του Ρόλλο της Νορμανδίας, γενάρχη της Νορμανδικής δυναστείας, και της συζύγου του Πόππας του Μπαγιέ. Ακόμη ήταν αδελφή του δούκα Γουλιέλμου του Μακρόξιφου. Παντρεύτηκε το 935 τον μελλοντικό δούκα της Ακουιτανίας και κόμη του Πουατιέ Γουλιέλμο Γ΄ με τον οποίο απέκτησε Αδέλα της Ακουιτανίας, που παντρεύτηκε τον Ούγο Καπέτο, και τον Γουλιέλμος Δ΄ της Ακουιτανίας
Ανατομία ενός εγκλήματος (ελληνική σειρά)
Ανατομία Ενός Εγκλήματος είναι ο τίτλος μιας ελληνικής τηλεοπτικής σειράς θρίλερ που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του ΑΝΤ1 τις σεζόν 1992-1995. Αποτελεί τη πρώτη σειρά τέτοιου είδους που δημιούργησε ο Πάνος Κοκκινόπουλος για την ιδιωτική τηλεόραση. Αφηγητής της σειράς ήταν ο Γρηγόρης Βαλτινός, ενώ κάθε επεισόδιο πλαισιωνόταν από διαφορετικό καστ ηθοποιών, σεναριογράφο και σκηνοθέτη. Τη μουσική σύνθεση υπέγραφαν οι Χρήστος Μπιλιούλης και Θόδωρος Μαυρογιώργης, καθώς τα ειδικά εφέ επιμελήθηκαν οι αδερφοί Αλαχούζοι.
Ο αρχικός της προγραμματισμός ήταν να διαρκέσει μόλις 12 επεισόδια, όμως η σειρά κατάφερε να σημειώνει επιτυχία σε κάθε επεισόδιο αποκτώντας μεγάλη δημοτικότητα. Η υστεροφημία της συνεχίστηκε μέσω των επαναλήψεων, οι οποίες άρχισαν να αραιώνουν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ώσπου διακόπηκαν λόγω πνευματικών δικαιωμάτων. Η τελευταία επανάληψη της έγινε "τιμής ένεκεν" για τα 30 χρόνια λειτουργίας του ΑΝΤ1 από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο του 2020, καθημερινά στις 2:00 τα ξημερώματα. Τον χειμώνα του 2022-23 προβλήθηκε σε επανάληψη και από το Μακεδονία TV κάθε Δευτέρα έως Τετάρτη στις 23:00 με διπλά επεισόδια.
Υπόθεση
Κάθε επεισόδιο της σειράς εξιστορεί μια διαφορετική υπόθεση, οι οποίες βασίζονται σε αληθινές υποθέσεις εγκλημάτων που απασχόλησαν την Ελλάδα. Το τεράστιο έργο της δημοσιογραφικής έρευνας είχε αναλάβει ο Γιάννης Ράγκος, υλικό το οποίο δινόταν και διασκευαζόταν από τον συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων και σεναριογράφο, Πέτρο Μάρκαρη, καθώς και από άλλους σεναριογράφους αργότερα. Κύριος σκηνοθέτης και βασικός καθοδηγητής του κόνσεπτ ήταν ο ίδιος ο Πάνος Κοκκινόπουλος, ενώ τη σκηνοθεσία πολλών επεισοδίων ανέλαβαν ο Μπάμπης Σπανός, ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ο Γιάννης Λαπατάς, ο Γιώργος Κοκορέλης και πολλοί άλλοι.
Στη προσπάθεια της να προστατεύσει τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, η παραγωγή της σειράς άλλαζε τα ονόματα, τις τοποθεσίες, καθώς και τις χρονικές περιόδους κατά τις οποίες είχαν πραγματοποιηθεί τα εγκλήματα, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Κάποια εγκλήματα ήταν τόσο δημοφιλή που όλοι γνώριζαν από πριν τι επρόκειτο να συμβεί στους πρωταγωνιστές. Μάλιστα, υπήρχε και ένα άτυπο παιχνίδι ανάμεσα στους τηλεθεατές όπου προσπαθούσαν με τη παρέα τους να ανακαλύψουν γρήγορα σε ποια ιστορία αναφερόταν το επεισόδιο που παρακολουθούσαν εκείνη τη στιγμή.
Ο πρώτος κύκλος έχει μείνει στην ελληνική τηλεοπτική ιστορία ως η πιο αιματηρή και άγρια τηλεοπτική παραγωγή μέχρι και σήμερα. Το ΕΣΡ, μετά τη προβολή κάθε επεισοδίου, δεν προλάβαινε τις καταγγελίες αφού μια φορά την εβδομάδα ένα κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας έδειχνε μπαλτάδες σε κρανία, μαχαίρια γεμάτα αίμα και ανθρώπινα μέλη κομμένα. Το κανάλι, θέλοντας να αποφύγει τα πρόστιμα, αναγκάστηκε να ζητήσει από την εταιρεία παραγωγής Frenzy Films να περιορίσει τις φρικιαστικές στιγμές. Γι’ αυτό και οι επόμενοι δυο κύκλοι είναι ηπιότεροι από τον πρώτο, με λιγότερο αποκρουστικές σκηνές, χωρίς όμως να μειωθούν οι σκηνές ακραίας έντασης όπως και προθανάτιας αγωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1
Γουόντερερς ΦΚ
Η Γουόντερερς ΦΚ (αγγλικά: Wanderers F.C.) είναι ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1859 ως Φόρεστ ΦΚ (Forest Football Club) και μετονομάστηκε σε Γουόντερερς ΦΚ το 1864. Η νέα ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Πρινς Τζορτζ Πλέινγκ Φιλντς.
Επανασύσταση
Το 2009, 120 χρόνια μετά την τελευταίο γνωστό αγώνα των Γουόντερερς, μια ομάδα ανθρώπων επανίδρυσε την ομάδα Γουόντερερς στο Λονδίνο, σύμφωνα με πληροφορίες πήρε και την έγκριση των απογόνων  που δημιούργησαν το πρωτότυπο κλαμπ, με την πρόθεση να παίζει περιστασιακά αγώνες για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Χρώματα και έμβλημα
Οι Γουόντερερς είναι γνωστό ότι αγωνίζονταν με πορτοκαλί, μωβ και μαύρες εμφανίσεις για τουλάχιστον ένα διάστημα, αν και δεν υπάρχουν φωτογραφίες της ομάδας, οπότε δεν είναι γνωστό το ακριβές σχέδιο. Ένα πουκάμισο ρεπλίκα που πωλείται στη σύγχρονη εποχή έχει τα τρία χρώματα σε οριζόντιες λωρίδες, μια πιθανή διάταξη δεδομένου ότι τα οριζόντια ριγέ πουκάμισα ήταν πολύ συνηθισμένα κατά τη διάρκεια της βικτωριανής εποχής. Το πρόγραμμα για το ματς του 1875, που ταιριάζει με της Κουίνς Παρκ, αναφέρει ότι οι Γουόντερερς αγωνίζονταν με λευκές φανέελς. Λόγο της απουσίας αρίθμησης στις φανέλες, η οποία εμφανίστηκε μετά από εξήντα χρόνια, το πρόγραμμα προσδιορίζει τον κάθε παίκτη με βάση τα χρώματα στις κάλτσες του ή στο καπέλο του, με τους Άλκοκ και Κιναίρντ να εμφανίζονται με μπλε και λευκά καπέλα και τον Τζάρβις Κένρικ που να διακρίνεται από το κερασόχρωμο και γαλλικό γκρίζο καπέλο, τα χρώματα του πρώην συλλόγου του Κλάφαμ Ρόβερς. Το έμβλημα της νέας ομάδας προέρχεται από το έμβλημα του Χάροου Σκουλ, από την οποία μπορεί να πάρθηκαν τα χρώματα της αρχικής ομάδας.
Αρχική ομάδα
Η αρχική Γουόντερερς έχει κατακτήσει πέντε φορές το Κύπελλο Αγγλίας είναι χαρακτηριστικό ότι κέρδισε και στους 5 τελικούς που συμμετείχε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1859 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1859
Σίμον Λιντμπέρ
Ο Αδερφός (Μπρορ) Γκγιοράν Σίμον Λιντμπέρ (γεννημένος στις 10 Αυγούστου 1983 στην Νόρα Ώσουμ ) είναι Σουηδός πολιτικός. Από τον Δεκέμβριο του 2015 ηγέτης του νεοναζιστικού και δεξιού εξτρεμιστικού οργανισμού Κίνημα Νορδικής Αντίστασης
Ο Λίντμπεργκ συμμετείχε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Μέτωπο (NSF) όπου έγινε μέλος τον Αύγουστο του 2000 και διορίστηκε αρχηγός της τοπικής οργάνωσης του NSF στο Σκάνε την ημέρα του κόμματος στο Τρολχέταν τον Αύγουστο του 2005. Τον Απρίλιο του 2006, παρουσιάστηκε ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του NSF στις εκλογές του Δημοτικού Συμβουλίου του Κρίστιανστατ. Ο Λίντμπεργκ δραστηριοποιείται επίσης στο Φολκφρόντεν, το οποίο αργότερα άλλαξε το όνομά του στο κόμμα των Σουηδών.
Πολιτική
Ο Λίντμπεργκ γράφει συχνά στην ιστοσελίδα του Nordfront, υποστηρίζοντας ότι έχει την ίδια βασική ιδεολογία με τον Αδόλφο Χίτλερ. Όσον αφορά τους ομοφυλόφιλους, ο Λίντμπεργκ δήλωσε στην Sydsvenskan ότι 'αγωνίζονται για την επέκταση της παιδεραστίας'.
Ο Λίντμπεργκ αμφισβητεί επίσης το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και, στο ίδιο άρθρο από το Sydsvenskan, ισχυρίζεται ότι: "'Είναι άσχετο. Συνέβη περισσότερο από εξήντα χρόνια πριν. Και υπάρχουν αποδείξεις ότι δεν ήταν τόσο εκτεταμένο '."
Έγκλημα
Ο Λιντμπέρ συνελήφθη και υπήρξε ύποπτος για επίθεση μετά την ένταση που επακολούθησε όταν ορισμένοι ακτιβιστές από την RFSL μοίρασαν προφυλακτικά και ο Λιντμπέρ και άλλοι Ναζί τους έβλεπαν στις εγκαταστάσεις τους το 2006. Αφότου συνελήφθη και έφτασε στο δικαστήριο, ο Λιντμπέρ ισχυρίστηκε ότι ενήργησε σε αυτοάμυνα. Ο δικαστής πήγε στη γραμμή του εισαγγελέα και ο Λίντμπερ καταδικάστηκε σε τρεις μήνες στη φυλακή. Επίσης, το 2018 ο Λιντμπέρ καταδικάστηκε για την ομιλία μίσους που έκανε στην παλιά πόλη του Μίντοργκετ το 2016, κατά την οποία έκανε φασιστικό χαιρετισμό φωνάζοντας 'ζήτω η νίκη'. Το 2017, ο Λιντμπέρ συνελήφθη κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Γκέτεμποργκ, υπό την υποψία βίαιων ταραχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί
Προσκοπισμός στην Ελλάδα
Η Ελλάδα υπήρξε μία από τις πρώτες χώρες που εφάρμοσε τον Προσκοπισμό. Το 1910 ο Αθανάσιος Λευκαδίτης ιδρύει την πρώτη ομάδα προσκόπων. Λίγους μήνες μετά τη δημιουργία της πρώτης ομάδας Προσκόπων από μαθητές του Λυκείου Μακρή ανέλαβαν το έργο της οργάνωσης του ελληνικού προσκοπισμού μαζί με τον Αθανάσιο Λευκαδίτη οι Κ. Μελάς, Νικ. Πασπάτης, Φ. Χρυσοβελόνης και Γ. Πανάς. Αυτοί οι πέντε θεωρούνται ιδρυτές της Κίνησης του Προσκοπισμού στην Ελλάδα. Από το 1910 μέχρι σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες ελληνόπουλα έγιναν Πρόσκοποι και μεγαλώνοντας διακρίθηκαν σε όλους τους τομείς της ζωής της ελληνικής κοινωνίας.
Μέσω της Ελλάδας ο Προσκοπισμός επεκτάθηκε και στην Κύπρο. Ηγετικές μορφές του υπήρξαν καθηγητές και διευθυντές σχολείων. Οι Ομάδες της Κύπρου υπάγονταν στο Σώμα Ελλήνων Προσκόπων (ΣΕΠ). Το 1931 λόγω της εξέγερσης των Ελλήνων του νησιού και τα αυστηρά μέτρα που λήφθηκαν, υποχρεώθηκαν να υπαχθούν στο Βρετανικό Σώμα. Μετά την ανεξαρτησία του νησιού (1960) λειτουργούν ως ανεξάρτητο Σώμα, με την επωνυμία Σώμα Προσκόπων Κύπρου (ΣΠΚ).
Στην Ελλάδα, αρμόδιος φορέας είναι το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων που συστάθηκε με το Νόμο 1066/1917, εδρεύει στην Αθήνα και αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.). Έχει χαρακτήρα κοινωφελή, μη κερδοσκοπικό και εποπτεύεται από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.
Ο ιδρυτής του Ελληνικού Προσκοπισμού
Το 1908 με την ευκαιρία των 4ων Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο της Αγγλίας, ως μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας, συνάντησε σ' ένα κατάστημα ένα μικρό παιδί που φορούσε την Προσκοπική του στολή. Τον ρώτησε τι είναι Πρόσκοπος. Εκείνο πρόθυμα του εξήγησε ότι Πρόσκοπος είναι ένα παιδί που είναι πάντα έτοιμο να βοηθάει τους άλλους και να κάνει μια καλή πράξη κάθε μέρα. Η ωραία αυτή απάντηση του Άγγλου Προσκόπου έδωσε την αφορμή στον Αθανάσιο Λευκαδίτη να μελετήσει τον Προσκοπισμό και να τον μεταφέρει και στην Ελλάδα.
Τον Νοέμβριο του 1910 ίδρυσε με μαθητές του Λυκείου Μακρή, όπου δίδασκε ως καθηγητής, την πρώτη ομάδα Ελλήνων Προσκόπων. Πέθανε στις 18 Ιουνίου 1944 στην Αθήνα.
Η σφαγή των Ελλήνων Μικρασιατών Προσκόπων
200px|right|thumb|Μνημείο για τους σφαγιασθέντες [[Μικρασιάτες προσκόπους, στον Άγιο Μελέτιο Βοιωτίας.]] Ο ελληνικός προσκοπισμός βίωσε και την πιο αιματηρή πτυχή του παγκόσμιου προσκοπισμού. . Μικρασιάτες πρόσκοποι σφαγιάστηκαν από Τούρκους το έτος 1919 στο Αϊδίνιο Μικράς Ασίας και το 1922 στα Σώκια και στην Κάτω Παναγιά Μικράς Ασίας.
Η σφαγή στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας
Το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας κατελήφθη από τον ελληνικό στρατό στις 14 Μαΐου 1919. Έναν μήνα μετά ο ελληνικός στρατός δέχτηκε επίθεση από Τούρκους Τσέτες και αναγκάστηκε να υποχωρήσει εγκαταλείποντας την πόλη για τρεις ημέρες, κατά τις οποίες ακολούθησε σφαγή του πληθυσμού και των τοπικών σωμάτων των προσκόπων της πόλης. Πάνω από 3.000 Έλληνες χριστιανοί εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 1919, Τούρκοι Τσέτες συνέλαβαν 31 προσκόπους μαζί με τον Τοπικό Έφορο Νίκο Αυγερίδη και τους αρχηγούς τους. Επειδή αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν εκτελέστηκαν από τους Τούρκους με βασανισμούς, στις 18 Ιουνίου 1919, σε έναν ελαιώνα κοντά στην πόλη στις όχθες του Εύδωνα ποταμού. Οι Τούρκοι αρχικά τύφλωσαν και εκτέλεσαν τον Αυγερίδη, στη συνέχεια τους άλκιμους Φιλοκτήτη Αργυράκη και Μίνωα Βεϊνόγλου και ακολούθως όλους τους προσκόπους. . Συνολικά αναφέρονται 31 πρόσκοποι ανάμεσα στους σφαγιασθέντες Έλληνες του Αϊδινίου.
Η σφαγή στα Σώκια της Μικράς Ασίας
Παρόμοια τραγωδία με αυτή του Αϊδινίου, επαναλήφθηκε τρία χρόνια μετά στην πόλη Σώκια της Ιωνίας. Στα Σώκια του νομού Σμύρνης κατά την περίοδο 1919-22 που βρισκόταν υπό ιταλική διοίκηση, εξαφανίστηκαν 78 πρόσκοποι που μαζί με προκρίτους της περιοχής είχαν φυλακίσει αναίτια οι Τούρκοι επί μήνες. Παρά τις παρακλήσεις των γονέων τους, οι Ιταλοί δεν ενδιαφέρθηκαν για την τύχη τους. Στις 8 Απριλίου του 1922, ενώ πλησίαζε ο ελληνικός στρατός, οι Τσέτες έσυραν τα παιδιά μαζί τους στα βουνά όπου χάθηκαν τα ίχνη όλων των φυλακισμένων και ουδείς απέμεινε να δώσει μαρτυρία για τις συνθήκες θανάτου των τραγικών αυτών παιδιών.
Η σφαγή στην Κάτω Παναγιά της Μικράς Ασίας
Ένα τρίτο περιστατικό σφαγής προσκόπων αναφέρεται στο χωριό Κάτω Παναγιά στην περιοχή της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας, τον Αύγουστο του 1922, κατά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Μικρά Ασία. Στο χωριό εισέβαλαν τουρκικά σώματα αφήνοντας πίσω τους 800 νεκρούς, ανάμεσά τους και τους 13 νεαρούς πρόσκοπους.
Μονή Τιμίου Προδρόμου Αττάλης
Η μονή Τιμίου Προδρόμου Αττάλης ή Μπαλή είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο δήμο Μυλοποτάμου, Κρήτη. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Βρίσκεται κοντά στο Μπαλί Ρεθύμνης, 33 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο. Το σημερινό κτιριακό συγκρότημα χρονολογείται από τους ύστερους Ενετικούς χρόνους (16ος-17ος αιώνας), αλλά η πρώτη φάση του ναού της μονής είναι προγενέστερη.
Ιστορία
Η παλαιότερη αναφορά στη μονή γίνεται σε νοταριανό έγγραφο το 1628. Σύμφωνα με αυτό το έγγραφο στη μονή υπήρχε αδελφότητα όταν άρχισε η ανοικοδόμησή της. Στον κεντρικό πυλώνα της μονής έχει εγγραφεί το AXΛE (1635), ενώ σε παράθυρο υπάρχει η χρονολογία 1638. Η μονή φαίνεται να υπέστη ζημιές κατά τον ενετοκρητικό πόλεμο του 1646-48, αλλά αποκαταστάθηκε, όπως δείχνει η χρονολογία 1692 πάνω από την πύλη που οδηγεί από τα κελιά στο ναό. Η μονή άρχισε να ακμάζει ξανά στα μέσα του 18ού αιώνα, για παράδειγμα χτίστηκε κρήνη το 1761 και αφιερώθηκα ιερά σκευή και βιβλία και το 1791 κατασκευάστηκε μια δεύτερη κρήνη.
Η μονή υπέστη καταστροφές κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, όπως φαίνεται από το νέο ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού του 1839. Η μονή υπέστη ακόμη μεγαλύτερες καταστροφές από επαναλαμβανόμενες επιδρομές κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866 και λεηλατήθηκε. Η μονή δεν κατάφερε να ανασυγκροτηθεί στη συνέχεια και το 1900 κρίθηκε διαλυτέα και διαλύθηκε το 1935, ενώ ερήμωσε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1983 τοποθετήθηκε νέος ηγούμενος ο Άνθιμος Συριανός, ο οποίος άρχισε άμεσα την ανακαίνιση της μονής.
Περιγραφή
Η μονή είναι κτισμένη στις πλαγιές λόφου. Η διάταξη των κτιρίων διαφέρει από αυτή άλλη μοναστηριών, καθώς ο ναός δεν βρίσκεται στο κέντρο του περιβόλου του μοναστηριού, άλλα έξω από αυτόν και βορειοανατολικά του. Η μονή έχει στενόμακρη εσωτερική αυλή και γύρω από αυτή βρίσκονται τα κελιά. Στο νότιο τμήμα της αυλής βρίσκεται η τραπεζαρία και το ηγουμένιο. Η τραπεζαρία είναι επιμήκης και έχει είσοδο στη δυτική πλευρά, καθώς και παράθυρο. Οι τοίχοι ήταν αγιογραφημένοι και σώζονται ακόμη σπαράγματα σε κακή κατάσταση, όπως ο Ευαγγελισμός και η Φιλοξενία του Αβραάμ. Στη δυτική πλευρά της μόνης βρίσκεται το ελαιοτριβείο και αποθηκευτικοί χώροι.
Ο ναός της μονής (καθολικό) είναι δίκλιτος, με το ένα αφιερωμένο στη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου και το άλλο στην Αποτομή του. Αρχικά αποτελούταν μόνο το βορειοανατολικό τμήμα, το οποίο είναι τοιχογραφημένο, στη συνέχεια όπως ο ναός έγινε δίκλιτος, μάλλον τον 16ο αιώνα, και έπειτα τα δύο κλίτη επεκτάθηκαν με ψηλότερες καμάρες. Από τότε χρονολογείται η κύρια πύλη του ναού. Τα δύο κλίτη επικοινωνούν με τόξα. Η νότια πλευρά του ναού είναι καλυμμένη με ισόδομη τοιχοποιία από ντόπιο ασβεστόλιθο. Η πύλη του ναού έχει τοξωτό θύρωμα και ορθογώνιο πλαίσια με τριγωνικό αέτωμα. Εκατέρωθεν της πύλης υπάρχουν ορθογώνια παράθυρα με τριγωνικό αέτωμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονές του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Πόππα του Μπαγιέ
Η Πόππα του Μπαγιέ, ήταν σύζυγος ή ερωμένη του μεγάλου Βίκινγκ κατακτητή και γενάρχη της Νορμανδικής δυναστείας Ρόλλο της Νορμανδίας. Η Πόππα ήταν μητέρα του Γουλιέλμου Α΄ του Μακρόξιφου και γιαγιά του Ριχάρδου Α΄ του Άφοβου, που έφερε την Νορμανδία στην σφαίρα επιρροής της μεσαιωνικής Γαλλίας.
Η καταγωγή της είναι άγνωστη. Ο Νορμανδός ιστορικός Ντίνο του Σεν Κουεντίν περιγράφει την Πόππα σαν κόρη του κόμητος Βερεγγάριου, ο οποίος ήταν κυρίαρχος της περιοχής πριν κατακτηθεί στο Μπαγιέ από τον Ρόλλο την περίοδο 885 - 889. Ο πιθανότερος πατέρας της ήταν ο Βερεγγάριος Β΄ της Νευστρίας, ο οποίος το βέβαιο είναι ότι ανήκε στην υψηλή αριστοκρατία των Φράγκων. Ανδριάντας της Πόππας υπάρχει στο Μπαγιέ.
Με τον Βίκινγκ κατακτητή Ρόλλο απέκτησε τέκνα:
Άτσο ΣΤ΄ των Έστε
Βιογραφία
Ήταν γιος του Άτσο Ε΄ των Έστε. Συμμετείχε ενεργά με την παράταξη των Γουέλφων (οπαδών του πάπα εναντίον του βασιλιά της Γερμανίας) κατά την πρώτη δεκαετία του 13ου αιώνα. Ήταν διοικητής (podestà) της Φερράρα (1196, 1205, 1208), της Πάδουα (1199), της Βερόνα (1206-07) και της Μάντουα (1207-08, 1210-11).
Ως μισθοφόρος (condottiero) των Γουέλφων πολέμησε επί μακρόν εναντίον του Σαλινγκουέρα Τορέλλι. Το 1205 κατέκτησε και ισοπέδωσε την κατοικία του αντιπάλου του, το κάστρο Φράττα. Τότε ο Σαλινγκουέρα συμμάχησε με τον Ετσελίνο Β΄ κύριο του Ρομάνο και τον απώθησαν μακριά. Το επόμενο έτος όμως ο Άτσο ΣΤ΄ ανακατέλαβε τη Φράττα και την κράτησε για τρία έτη.
Όταν ο Όθων Δ΄ της Γερμανίας ήρθε στην Ιταλία, τους συμφιλίωσε· πρόσκαιρα πάντως, διότι όταν ο Σαλιγκουέρα έφησε τη συμμαχία, ο Άτσο ΣΤ΄ συμμετέσχε στην Ένωση του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ εναντίον του Όθωνα Δ΄. Το 1208 ο πάπας τον έκανε μαρκήσιο της Βερόνα, και οι κάτοικοι της Φερράρα τον έκαναν αυθέντη (seignior) της πόλης τους. To 1212 πήρε το μέρος των εξορίστων από τη Βιντσέντσα στη διαμάχη της πόλης με τον Ετσελίνο Β΄, ο οποίος όμως τον νίκησε στο Ποντάλτο, κοντά στη Βιντσέντσα. Τότε ο Άτσο ΣΤ΄ κατέφυγε στη Βερόνα, όπου απεβίωσε το έτος αυτό.
Σε ένα έργο της εποχής για τη ζωή της κόρης του, περιγράφεται ο Άτσο ΣΤ΄: «ήταν με ωραίο παράστημα, συνετός και τολμηρός. Γενναίος στα κατορθώματα των όπλων και οξυδερκής στη μάθηση, ήταν ένας σοφός και θαυμάσιος ομιλητής». Αναφέρεται επίσης και στο 3ο τραγούδι του Μαινόμενου Ορλάνδου του Λουντοβίκο Αριόστο, όπου αναφέρονται οι πρόγονοι του Μπραμάντ: «ο Άτσο, που δίκαια έχει τη Βερόνα έδαφός του. Ο Όθων Δ΄ και ο Ονώριος Β΄ θα του δώσουν τον τίτλο του μαρκήσιοy της Αγκόνα».
Οικογένεια
Το 1192 απεβίωσε η Ελίζα και το ίδιο έτος ο Άτσο ΣΤ΄ νυμφεύτηκε σε 2ο γάμο την Σοφία (ή Ελεονώρα) της Σαβοΐας, κόρη του Ουμβέρτου Γ΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε κόρη τη:
Το 1202 η Σοφία (ή Ελεονώρα) απεβίωσε και δύο έτη αργότερα ο Άτσο ΣΤ΄ νυμφεύτηκε σε 3ο γάμο την Αλίκη, κόρη του Ραϋνάλδου των Σατιγιόν και είχε γιο τον:
ΕΡΤ Κομοτηνής
Ξεκίνησε να εκπέμπει τον Ιούνιο του 1954 αρχικά στα μεσαία κύματα στους 1.404 χιλιόκυκλους από την Κομοτηνή και αργότερα στα FM στους 98.1 MHz από την Πλάκα της Αλεξανδρούπολης και στους 91.2 MHz από την Κομοτηνή.
Συχνότητες ΕΡΤ Κομοτηνής
Το σήμα της ΕΡΤ Κομοτηνής καλύπτει την περιοχή της Νοτιοδυτικής Θράκης (μεγάλο μέρος των νομών Ροδόπης και Ξάνθης, μέρος του Νότιου Έβρου (Αλεξανδρούπολη), τμήματα της Θάσου και Σαμοθράκη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Ζαν Μπατίστ ντε Σαμπαίν
Ο Ζαν Μπατίστ ντε Σαμπαίν (Jean Baptiste de Champaigne, 10 Δεκεμβρίου 1631, Βρυξέλλες – 27 Οκτωβρίου 1681, Παρίσι ), ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος και δάσκαλος.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης (RKD), ήταν ο ανιψιός του Φιλίπ ντε Σαμπαίν που μετακόμισε στο Παρίσι για να γίνει μαθητής του το 1643. Το 1658 πραγματοποίησε ένα ταξίδι στην Ιταλία για να αντιγράψει τα έργα του Ραφαήλ και του Τιτσιάν ο. Όταν επέστρεψε έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίουν Λουκά στις Βρυξέλλες, και το 1671 δέχτηκε μια θέση ως καθηγητής στη διάσημη Académie de peinture et de sculpture στο Παρίσι.
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ήταν πολύ τυχερός που επέζησε περισσότερο από τα παιδιά του Φιλίππου, οπότε μεγάλωσε σαν αληθινός γιος του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Φλαμανδοί δάσκαλοι
Γιαν Μπάπτιστ Μποννεκρόι
μικρογραφία|320x320εσ| Άποψη των Βρυξελλών Ο Γιαν Μπάπτιστ Μποννεκρόι (φλαμανδικά: Jan Baptist Bonnecroy) ή Ζαν Μπατίστ Μποννεκρουά (Γαλλικά: Jean Baptiste Bonnecroy, 1618 - μετά το 1676) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και χαράκτης γνωστός για τους μεγάλους πίνακες με πανοραμική άποψη πόλεων και τις θαλασσογραφίες του.
Βίος
Ο Γιαν Μπάπτιστ Μποννεκρόι γεννήθηκε στην Αμβέρσα ως γιος του εμπόρου υφασμάτων Βίλλεμ Μποννεκρόι (Willem Bonnecroy) και της Αντονέττα ντε λα Φορτερί (Antonetta de la Forterie). Σπούδασε τέχνη από μικρή ηλικία αλλά παραιτήθηκε από την καλλιτεχνική σταδιοδρομία σε ηλικία 20 ετών για να μπει σε μοναστήρι Φραγκισκανών το 1638. Ωστόσο, απαρνήθηκε τον μοναστικά βίο και νυμφεύτηκε το έτος 1642. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Πλοίο του [[Μίντελμπουρχ μακριά από την πόλη]] Όταν ορφάνεψε, τέθηκε υπό την κηδεμονία. Ένας από τους κηδεμόνες του ήταν ο διάσημος ζωγράφος τοπίου Λούκας φαν Ούντεν (Lucas van Uden . Συνήψε σύμβαση μαθητείας και το 1644 εγγράφηκε ως μαθητής του φαν Ούντεν. Την επόμενη χρονιά πέρασε τις εξετάσεις του Δασκάλου του και καταγράφηκε ως ζωγράφος στα αρχεία της Συντεχνίας της Αμβέρσας του Αγίου Λουκά.
Το 1658 αγόρασε ένα σπίτι στην Αμβέρσα, το οποίο μεταπώλησε το 1662. Ήταν ακόμα εγγεγραμμένος στη Συντεχνία της Αμβέρσας το 1665, αλλά μετά από αυτό δεν υπάρχει ίχνος του στην πόλη. Είναι πιθανό ότι εργάστηκε στο Άμστερνταμ και τις Βρυξέλλες, αφού ζωγράφισε τις απόψεις και των δύο αυτών πόλεων.
Απεβίωσε μετά το 1676 πιθανότατα στις Βρυξέλλες, καθώς η άποψη της πόλης των Βρυξελλών που ζωγράφισε παρουσιάζει τις Βρυξέλλες εκείνο το έτος.