cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τοκελάου
Δημοψηφίσματα για αυτοδιάθεση
Στις 11 Νοεμβρίου 2004 το Τοκελάου και η Νέα Ζηλανδία έκαναν βήματα προς τη σύναψη συνθήκης βάσει της οποίας το πρώτο θα μετατραπεί από μη αυτοδιοικούμενο έδαφος σε ένα αυτοδιοικούμενο κράτος σε ελεύθερη σύνδεση με τη Νέα Ζηλανδία. Πέρα από τη συμφωνία διεξήχθη δημοψήφισμα σε ολόκληρο το Τοκελάου, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, και στα 3 νησιά, στις 13, 14 και 15 Φεβρουαρίου του 2006. Επί συνόλου 581 ψήφων, οι 349 τάχθηκαν υπέρ της Ελεύθερης Σύνδεσης, ήταν όμως λιγότεροι από τα δύο τρίτα της απαιτούμενης πλειοψηφίας για να εγκριθεί η ετυμηγορία.
Ένα επαναληπτικό δημοψήφισμα άρχισε στις 22 Οκτωβρίου (οι απόδημοι στην Άπια ψήφισαν στις 20 Οκτωβρίου) και ολοκληρώθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2007. Με διαφορά 16 ψήφων, οι κάτοικοι καταψήφισαν ξανά την πρόταση για ανεξαρτησία από τη Νέα Ζηλανδία.
Πρόσφατες εκλογές (2023)
Οι πιο πρόσφατες γενικές εκλογές διεξήχθησαν το 2023.
2014
Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 23 Ιανουαρίου 2014 εξελέγησαν 20 ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Τον Φεβρουάριο του 2014 ανέλαβε αρχηγός κυβερνήσεως ο Κουρέσα Νασάου, για 7η φορά στην ιστορία του νησιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ωκεανίας Κατηγορία:Υπερπόντια εδάφη της Νέας Ζηλανδίας
Ο δρόμος των κακόφημων σπιτιών
Ο δρόμος των κακόφημων σπιτιών (La viaccia) είναι ιταλική δραματική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία Μάουρο Μπολονίνι βασισμένη σε μυθιστόρημα του Μάριο Πράτεσι. Πρωταγωνιστούν η Κλάουντια Καρντινάλε και ο Ζαν Πολ Μπελμοντό. Η υπόθεση αναφέρεται σε έναν νεαρό αγρότη (Μπελμοντό) που φτάνει στη Φλωρεντία, στα τέλη του περασμένου αιώνα, για να δουλέψει για τον πλούσιο θείο του, όπου εκεί ερωτεύεται μια πόρνη (Καρντινάλε).
Πλοκή
Ο Αμερίγκο δεν μπορεί να ξανασυνηθίσει τη ζωή του αγρότη, επίσης επειδή ο πατέρας του τον αναγκάζει να κάνει τις πιο βαριές δουλειές, ως τιμωρία για την κακή συμπεριφορά του, που έχει θέσει σε κίνδυνο το μέλλον όλων τους. Στη συνέχεια ο Αμέριγκο επιστρέφει στη Φλωρεντία, όπου ανακαλύπτει ότι η Μπιάνκα στο μεταξύ έχει ήδη βρει έναν νέο νεαρό φίλο με τον οποίο θα τον αντικαταστήσει. Στη συνέχεια προσλαμβάνεται ως επιστάτης στο καζίνο όπου ασκεί το επάγγελμά του, για να μείνει όσο το δυνατόν πιο κοντά της και να προσπαθήσει να την ξανακερδίσει. Στο μεταξύ συναντά και παρακολουθεί μια ομάδα αναρχικών, αλλά η αγάπη του για την Μπιάνκα υπερισχύει όλων των άλλων. Με κυνικό και αδιάφορο τρόπο, γίνεται μάρτυρας της καταστροφής της οικογένειάς του, όταν ο Φερδινάντο στο νεκροκρέβατό του αναγκάζεται σε γάμο με κυνηγετικό όπλο από την σύντροφό του, η οποία στη συνέχεια κληρονομεί την περιουσία του, συμπεριλαμβανομένης της «Viaccia».
Η Μπιάνκα, αφού ταπείνωσε και απέρριψε τον Αμέριγκο για την εξευτελιστική θέση στην οποία έχει περιέλθει, φαίνεται τελικά διατεθειμένη να ξαναρχίσει τη σχέση μαζί του. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των εορτασμών του καρναβαλιού στο καζίνο, ο Αμέριγκο μαχαιρώνεται από τον άλλο επίδοξο μνηστήρα της Μπιάνκα και όταν προσπαθεί να την ψάξει, αφού δραπετεύει από το νοσοκομείο, η Μπιάνκα βάζει τον ιδιοκτήτη του καζίνο να του πει ότι έχει φύγει. Έτσι ο Αμέριγκο αποφασίζει να επιστρέψει στη «Viaccia», όπου γίνεται θύμα της παρενόχλησης που επιφέρει η νέα ερωμένη του πατέρα του Στέφανο, απειλώντας την πώληση της φάρμας, και τελικά ο Αμερίγκο αιμορραγεί μέχρι θανάτου, λίγα βήματα από το σπίτι της οικογένειας.
Κριτικές
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times έδωσε μια θετική κριτική στην ταινία αναφέροντας πως:«''Ο δρόμος των κακόφημων σπιτιών (La Viaccia) είναι κάτι που πρέπει να δεις, μόνο και μόνο για την κινηματογράφιση του. Και οι ερμηνείες, όπως λέμε, είναι εξαιρετικές. Ο Ζαν-Πολ Μπελμοντό στον ρόλο του αγρότη που στέλνεται στην πόλη και ερωτεύεται μια ποθητή πόρνη, μεταδίδει μια διαπεραστική εντύπωση αγροτικής βλακείας, σωματικής και πνευματικής πείνας και κοινωνικής ανεπάρκειας. Και η Κλαούντια Καρντινάλε είναι εύρωστη αλλά σκληρή με μια παράξενη διαστροφή -προκλητικά κυκλοθυμική και εκκεντρική- ως πόρνη. Η Τζίνα Σαμάρκο ως μαντάμ, ο Πιέτρο Τζέρμι ως πατέρας του αγοριού και ο Πολ Φρανκέρ ως κακός θείος του ξεχωρίζουν ανάμεσα σε μια πληθώρα χαρακτήρων που έχουν τη γνήσια εμφάνιση και σκληρότητα των τύπων του 19ου αιώνα. Και μια μουσική σύνθεση, βασισμένη στον Ντεμπισί, φτιάχνει τις κατάλληλες τονικές διαθέσεις''».
Παραπομπές
<References/>
Μύνστερ (διοικητική περιφέρεια)
Η διοικητική περιφέρεια Μύνστερ (γερμ. Regierungsbezirk Münster) είναι μια από τις πέντε διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομόσπονδου κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Έχει 2.614.361 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2007) και έκταση 6906,96 χμ².
Γεωγραφία
Η διοικητική περιφέρεια Μύνστερ βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Μονάχα το νοτιοδυτικό μέρος της διοικητικής περιφέρειας έχει μεγάλη πυκνότητα πληθυσμού. Η υπόλοιπη έκταση (με εξαίρεση την πόλη Μύνστερ) είναι κυρίως γεωργική. Στην έκτασή της βρίσκονται τρεις ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (Kreisfreie Städte).
Γειτονικές περιφέρειες και χώρες
Η διοικητική περιφέρεια Μύνστερ συνορεύει στο βορρά με το κρατίδιο της Κάτω Σαξωνίας, στην ανατολή με την διοικητική περιφέρεια Ντέτμολντ, στο νότο με την διοικητική περιφέρεια Άρνσμπεργκ και την διοικητική περιφέρεια Ντίσελντορφ. Δυτικά έχει σύνορα με την Ολλανδία.
Διοικητική διαίρεση
Η διοικητική περιφέρεια Μύνστερ διαιρείται σε πέντε επαρχίες (Kreise), οι οποίες συμπεριλαμβάνουν συνολικά 75 δήμους. Πέραν αυτών υπάρχουν τρεις ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (kreisfreie Städte), ανεξάρτητες των επαρχιών.
Ζηνάς ο Νομικός
Ο Ζηνάς ο Νομικός (αρχ. ελλ. Ζηνᾶς) ήταν Χριστιανός του 1ου αιώνα, που αναφέρεται στην Επιστολή προς Τίτο του Αποστόλου Παύλου, στην Καινή Διαθήκη. Συγκεκριμένα, στο γ΄ κεφάλαιο της επιστολής (στ. 13) ο Παύλος γράφει: «Bring Zenas the lawyer and Apollos on their journey diligently, that nothing be wanting unto them". Το όνομα «Ζηνάς» είναι συντομευμένη μορφή του Ζηνόδωρος, που σημαίνει «δώρο του Ζηνός». Κατά την παράδοση, ήταν ένας από τους μη κατονομαζόμενους Εβδομήκοντα Αποστόλους που στάλθηκαν από τον Ιησού Χριστό στα χωριά της Γαλιλαίας, όπως αναφέρεται στο Κατά Λουκάν'' Ευαγγέλιο (ι΄ 1-24).
Έχει υποστηριχθεί ότι ο Ζηνάς υπήρξε ο πρώτος ιστορικά επίσκοπος της Λύδδας (Διοσπόλεως) και ο συγγραφέας των Πράξεων του Τίτου. Μερικοί έχουν υποστηρίξει επίσης ότι ο Ζηνάς αναφέρεται και στο απόκρυφο βιβλίο Πράξεις του Παύλου με το όνομα «Ζήνων», ως γιος του Ονησιφόρου. Σύμφωνα με τον ορθόδοξο συναξαριστή, ήταν επίσκοπος της Λαοδικείας.
Ο Ζηνάς ο Νομικός τιμάται ως άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 14 Απριλίου και από την Ορθόδοξη στις 27 Σεπτεμβρίου (και στη σύναξη των 70 Αποστόλων στις 4 Ιανουαρίου).
Επάγγελμα
Οι φιλόλογοι διχογνωμούν ως προς την περιγραφή του Ζηνά ως «νομικού», καθώς η ελληνική αυτή λέξη μπορούσε να αναφέρεται σε κάποιον ειδικό στο εβραϊκό ή στο ρωμαϊκό δίκαιο. Είναι πιθανό ότι ο Παύλος αναφέρει την ασχολία του μόνο και μόνο προκειμένου να αποφύγει τη σύγχυση με κάποιον άλλο Ζηνά.
Οι υποστηρικτές της απόψεως ότι ο Ζηνάς ήταν ειδικός στο εβραϊκό δίκαιο έχουν επισημάνει διάφορα στοιχεία, όπως άλλες χρήσεις της λέξεως στην Καινή Διαθήκη, τη σύνδεσή του με τον Απολλώ (ενός Εβραίου προσήλυτου στον Χριστιανισμό), καθώς και τη χρήση της συγγενούς λέξεως για τον «νόμον» (αναφερόμενη στον Μωσαϊκό νόμο) νωρίτερα στην επιστολή. Η αντίπαλη ομάδα έχει αντκρούσει αυτή την άποψη υποδεικνύοντας τις εξωβιβλικές χρήσεις της λέξεως, και τη στάση του Παύλου απέναντι στους ειδικούς του Νόμου σε άλλες επιστολές του.
Παραπομπές
Ζηνας Κατηγορία:Επίσκοποι
Θεοδώρα Καντακουζηνή (σύζυγος του Αλεξίου Γ΄ Μεγαλοκομνηνού)
Βιογραφία
Θεωρείται κόρη του σεβαστοκράτορα Νικηφόρου Καντακουζηνού, συγγενή του Ιωάννη ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Σύμφωνα με την Ιστορία του Ιωάννη ΣΤ΄, ο Νικηφόρος είχε φυλακιστεί με διαταγή του Αλεξίου Απόκαυκου, ενός από τους κύριους συμβούλους της Άννας της Σαβοΐας κατά τον εμφύλιο πόλεμο εναντίον του Ιωάννη ΣΤ΄, το 1341. Αργότερα ελευθερώθηκε, έγινε σεβαστοκράτορας και ορίστηκε κυβερνήτης της Αδριανούπολης στη δεκαετία του 1350. Ο ιστορικός Ντόναλντ Νίκολ τον θεωρεί εξάδελφο του Ιωάννη ΣΤ΄. Η μητέρα της Θεοδώρας δεν είναι γνωστή. Η αδελφή του Νικηφόρου παντρεύτηκε τον Γκυ των Πουατιέ βασιλιά της Μικρής Αρμενίας (Κιλικίας) και γιο του βασιλιά της Κύπρου.
Ο γάμος της στην Τραπεζούντα
Ο Μιχαήλ Μέγας Κομνηνός της Τραπεζούντας είχε φυλακιστεί για μία περίοδο και έπειτα εστάλη στην Κωνσταντινούπολη, συνοδευόμενος από τον Μιχαήλ Σαμψών, τατά του παλατιού, ο οποίος είχε εξουσιοδοτηθεί να βρει μία κατάλληλη νύφη για τον νέο μονάρχη Αλέξιο Γ΄, μικρανιψιό του Μιχαήλ. Ο Ντέιβιντ Νίκολ υποθέτει, ότι ο Ιωάννης ΣΤ΄ κατεύθυνε την έρευνα, "ώστε η νύφη να είναι η κόρη του εξαδέλφου του". Οι δύο απεσταλμένοι επέστρεψαν μαζί με τη Θεοδώρα στην Τραπεζούντα στις 3 Σεπτεμβρίου 1351 και στις 28 Σεπτεμβρίου έγινε ο γάμος με τον Αλέξιο Γ΄ στο ναό του Αγ. Ευγενίου, που είχε πρόσφατα ξανακτιστεί. Ο Αλέξιος Γ΄ σε μία εβδομάδα θα συμπλήρωνε τα 13 έτη του και η σύζυγός του εκτιμάται, ότι θα είχε την ίδια ηλικία.
Ό,τι ξέρουμε για τη ζωή της ως αυτοκράτειρας, βασίζεται στο χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου, που είναι λακωνικό. Αναφέρει τη Θεοδώρα έξι φορές με το όνομά της, δύο φορές ως δέσποινα, ενώ την παραλείπει, όταν αναφέρει τους δύο γιους του Αλεξίου Γ΄. Η Θεοδώρα συνόδευσε τον σύζυγό της, όταν αυτός βάδισε εναντίον του Ιωάννη Τζανίτχη και συνέτριψε την εξέγερσή του τον Μάρτιο του 1352. Επίσης ακολούθησε τον Αλέξιο Γ΄ και τη μητέρα του Ειρήνη Παλαιολογίνα, όταν απέπλευσαν εναντίον του στασιαστή Νικήτα Σχολάριου, που ήταν μέγας δούκας (ναύαρχος), το 1355. Ακόμη τους συνόδευσε όταν, στην επιδημία πανώλης τον Μάρτιο του 1362, διέφυγαν από την Τραπεζούντα. Ο Αλέξιος Γ΄ και η Θεοδώρα παραβρέθηκαν στον γάμο της κόρης τους Άννας τον Ιούνιο του 1367· εκεί ήταν και η Ειρήνη Παλαιολογίνα. Στις 14 Μαρτίου 1376 ο νόθος γιος του Αλεξίου Γ΄, ο Ανδρόνικος έπεσε από την ακρόπολη κάτω από ύποπτες συνθήκες. Στην κηδεία του παραβρέθηκε η Θεοδώρα, μαζί με τη μητέρα του Ανδρονίκου, προς έκπληξη του Πανάρετου.
Ο Αλέξιος Γ΄ απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 1390· η Θεοδώρα αποσύρθηκε σε μονή στην Κωνσταντινούπολη. Είναι πιθανό να πρόκειται για τη μοναχή Θεοδοσία Καντακουζηνή, που ο Ματθαίος Α΄ Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης περιγράφει ως "η τελευταία αυτοκράτειρα της Ανατολής" σε ένα έγγραφό του τον Ιούνιο του 1400. Σε αυτό αναφέρεται, ότι η μοναχή Θεοδοσία χορήγησε ένα ποσό για την οικοδόμηση ξενώνα στην πόλη.
Οι εικόνες αυτής και του συζύγου της υπάρχουν σε δύο χρυσόβουλα: δίνουν χορηγίες, με το ένα στη Μονή Διονυσίου του Αγ. Όρους Άθω (Σεπτέμβριος 1374) και με το άλλο στη Μονή Σουμελά, έξω από την Τραπεζούντα (Δεκέμβριος 1364). Επίσης το ζεύγος είχε απεικονιστεί στον τοίχο του ναού της Παναγίας Χρυσοκεφάλου στην Τραπεζούντα και ο Σ. Τεξιέρ έκανε το σχέδιο τη δεκαετία του 1860· αργότερα η απεικόνιση καταστράφηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών
Συνθήκη του Δαρδάνου
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες Κατηγορία:Μιθριδατικοί πόλεμοι
Αυτόχειρες παρθένοι (ταινία)
Οι αυτόχειρες παρθένοι (The Virgin Suicides) είναι ψυχολογική ρομαντική δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1999 σε σενάριο και σκηνοθεσία της Σοφίας Κόπολα στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο σε μεγάλου μήκους ταινία, και συμπαραγωγή του πατέρα της, Φράνσις Φορντ Κόπολα. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζέφρι Ευγενίδη που εκδόθηκε το 1993. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμς Γουντς, Κάθλιν Τέρνερ, Κίρστεν Ντανστ και Τζος Χάρτνετ, με τους Σκοτ Γκλεν, Μάικλ Πάρε, Τζόναθαν Τάκερ και Ντάνι Ντε Βίτο σε υποστηρικτικούς ρόλους. Η ταινία ακολουθεί τις ζωές πέντε εφήβων αδερφών σε ένα προάστιο του Ντιτρόιτ το 1975, της ανώτερης μεσαίας τάξης. Γυρισμένη το 1998 στο Τορόντο, έχει μια πρωτότυπη μουσική από το γαλλικό ηλεκτρονικό συγκρότημα Air. Σηματοδότησε την πρώτη συνεργασία μεταξύ της Σοφίας Κόπολα και της Κίρστεν Ντανστ, την οποία η Κόπολα θα έβαζε ως πρωταγωνίστρια σε πολλές από τις ταινίες της τα επόμενα χρόνια.
"Οι αυτόχειρες παρθένοι" έκαναν πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1999 και έλαβε περιορισμένη κυκλοφορία στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 21 Απριλίου 2000 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ αργότερα επεκτάθηκε σε ευρεία κυκλοφορία τον Μάιο του 2000. Η ταινία απέσπασε σε μεγάλο βαθμό θετικές κριτικές από τους κριτικούς, με τις ερμηνείες του το καστ, την σκηνοθεσία της Κόπολα, το οπτικό ύφος και το soundtrack. Ήταν επίσης αναγνωρισμένη για τη λυρική αναπαράσταση του εφηβικού άγχους και πλέον αναγνωρίζεται ως κλασικό cult.
Το 2015, η ταινία κατατάχθηκε στην 39η θέση στη λίστα του Entertainment Weekly με τις «50 καλύτερες εφηβικές ταινίες».
Πλοκή
Στο προάστιο του Grosse Pointe του Μίσιγκαν, μια ομάδα αγοριών της γειτονιάς —τώρα ενήλικων ανδρών— συλλογίζονται τις αναμνήσεις τους από τις πέντε αδελφές Λίσμπον, ηλικίας 13 έως 17 ετών, το 1975. Λόγω των υπερπροστατευτικών καθολικών γονιών τους, ο δάσκαλος μαθηματικών Ρονάλντ Λίσμπον και η νοικοκυρά σύζυγός του Σάρα, τα κορίτσια—Τερέζ, Μαίρη, Μπόνι, Λουξ και Σεσίλια—είναι αινίγματα που γεμίζουν τις συζητήσεις και τα όνειρα των αγοριών.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η μικρότερη αδερφή, Σεσίλια, κόβει τον καρπό της σε μια μπανιέρα, αλλά επιζεί. Ο θεραπευτής της, Δρ. Χόρνικερ, προτείνει στους γονείς της ότι η απόπειρα αυτοκτονίας της Σεσίλια ήταν μια κραυγή για βοήθεια, παρά αυθεντική, και ότι θα επωφεληθεί από την ευρύτερη αλληλεπίδραση με τους συνομηλίκους της, ιδιαίτερα με τα αγόρια. Παρόλα αυτά, η κυρία Λίσμπον είναι εξαιρετικά απρόθυμη να επιτρέψει στις κόρες της μια κανονική κοινωνική ζωή. Ο κύριος Λίσμπον πείθει τη σύζυγό του να του επιτρέψει να οργανώσει ένα πάρτι με συνοδεία με σκοπό να κάνει τη Σεσίλια να νιώσει καλύτερα. Το πάρτι όμως είναι τεταμένο και μίζερο. Η Σεσίλια τελικά αυτοκτονεί πηδώντας από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου της κρεβατοκάμαρας πέφτοντας σε έναν αιχμηρό σιδερένιο φράχτη από κάτω. Στον απόηχο της αυτοκτονίας της Σεσίλια, οι γονείς της παρακολουθούν τις τέσσερις εναπομείνασες κόρες τους ακόμη πιο στενά.
Στην αρχή της νέας σχολικής χρονιάς το φθινόπωρο, η Λουξ, η πιο ατίθαση από τις αδερφές, δημιουργεί ένα μυστικό και βραχύβιο ειδύλλιο με τον Τριπ Φοντέν, τον καρδιοκατακτητή του σχολείου. Με την ελπίδα να έρθει πιο κοντά στη Λουξ, ο Τριπ έρχεται στην κατοικία της Λίσμπον και παρακολουθεί τηλεόραση με την οικογένεια. Ο Τριπ πείθει τον κ. Λίσμπον να του επιτρέψει να πάει τη Λουξ στο σπίτι του για χορό υποσχόμενος να πάρει μαζί του και τις άλλες αδελφές, Τερέζ, Μαίρη και Μπόνι, όπου τελικά ο κύριος και η κυρία Λίσμπον συμφωνούν. Εκεί ο Τριπ πείθει την Λουξ να εγκαταλείψει την ομάδα τους και να πάει μια βόλτα στο γήπεδο ποδοσφαίρου, όπου καταλήγουν να κάνουν σεξ. Μετά, η Λουξ αποκοιμιέται και ο Τριπ την εγκαταλείπει. Τα ξημερώματα, η Λουξ ξυπνά μόνη της και πρέπει να πάρει ένα ταξί για το σπίτι της, ενώ την συναντούν οι στενοχωρημένοι γονείς της.
Λόγω της παραβίασης της απαγόρευσης κυκλοφορίας της Λουξ, τα κορίτσια τιμωρούνται όλα από μια παρανοϊκή κυρία Λίσμπον με το να τα βγάλει από το σχολείο και να τα περιορίσει στο σπίτι επ' αόριστον. Απομονωμένες και ολοένα και πιο καταθλιπτικές, οι αδερφές επικοινωνούν με τα αγόρια απέναντι χρησιμοποιώντας φωτεινά σήματα και μοιράζοντας αρχεία μέσω τηλεφώνου για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να μοιραστούν τα συναισθήματά τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Λουξ επαναστατεί εναντίον των γονιών της και γίνεται απροκάλυπτα άτακτη, έχοντας σεξουαλικές συναντήσεις στην ταράτσα του σπιτιού της αργά το βράδυ με τυχαία αγόρια και άντρες, με τα αγόρια της γειτονιάς κατασκοπεύουν από την απέναντι πλευρά. Μετά από μήνες εγκλεισμού, οι αδερφές αρχίζουν να αφήνουν σημειώσεις έξω για τα αγόρια. Τα κορίτσια στέλνουν τελικά ένα τελευταίο σημείωμα στα αγόρια ζητώντας τους να έρθουν τα μεσάνυχτα, δήθεν για να ξεφύγουν από τα σπίτια τους.
Όταν τελικά τα αγόρια φτάνουν εκείνο το βράδυ, βρίσκουν τη Λουξ μόνη στο σαλόνι, να καπνίζει ένα τσιγάρο. Νομίζοντας ότι θα βοηθήσουν τα κορίτσια να δραπετεύσουν, τα αγόρια καλούνται μέσα από τη Λουξ να περιμένουν τις αδερφές της, ενώ εκείνη πηγαίνει να βάλει μπρος το αυτοκίνητο. Περίεργα, τα αγόρια περιπλανιούνται στο υπόγειο αφού άκουσαν έναν θόρυβο και ανακαλύπτουν το σώμα της Μπόνι να κρέμεται από τα δοκάρια της οροφής. Τρομοκρατημένα, τα αγόρια ανεβαίνουν βιαστικά, μόνο για να πέσουν πάνω στο σώμα της Μαίρης στην κουζίνα που έχει βάλει το κεφάλι της στον φούρνο αερίου. Τα αγόρια συνειδητοποιούν τότε ότι όλα τα κορίτσια είχαν αυτοκτονήσει σε μια προφανή συμφωνία αυτοκτονίας : η Μπόνι κρεμάστηκε, η Μαίρη έβαλε το κεφάλι της στο φούρνο, η Τερέζ πήρε υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών στον επάνω όροφο και η Λουξ πέθανε από δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα αφήνοντας τη μηχανή του αυτοκινήτου σε λειτουργία στο κλειστό γκαράζ.
Συντετριμμένοι από τις αυτοκτονίες όλων των παιδιών τους, ο κύριος και η κυρία Λίσμπον εγκαταλείπουν ήσυχα τη γειτονιά και δεν τους ξαναεμφανίζονται ποτέ. Ο κύριος Λίσμπον αναθέτει σε έναν φίλο του να καθαρίσει το σπίτι και να πουλήσει τα οικογενειακά υπάρχοντα σε μια πώληση στην αυλή. Οι οικογενειακές φωτογραφίες και άλλα αναμνηστικά βγαίνουν μαζί με τα σκουπίδια και συλλέγονται από τα αγόρια. Το σπίτι τελικά πωλείται σε ένα νεαρό ζευγάρι από την περιοχή της Βοστώνης. Αβέβαιοι για το πώς να αντιδράσουν στα γεγονότα, οι ενήλικες της κοινότητας κάνουν τη ζωή τους σαν να μην συνέβη τίποτα τραυματικό, αλλά τα αγόρια δεν μπορούν να σταματήσουν να σκέφτονται τις αδερφές Λίσμπον και γιατί αυτοκτόνησαν όλες μαζί.
Τώρα οι ίδιοι ως ενήλικες άντρες, αναγνωρίζουν ότι είχαν αγαπήσει τα κορίτσια και ότι το μυστήριο γύρω από τον θάνατό τους θα τους βασανίζει για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Ανάπτυξη
Η Κόπολα έγραψε το σενάριο για την ταινία το 1998, αφού το έργο είχε ήδη πάρει πράσινο φως σε άλλο στούντιο, προσαρμόζοντάς το από το μυθιστόρημα, του οποίου ήταν θαυμάστρια. Ένα άλλο σενάριο είχε ήδη γραφτεί από τον Νικ Γκόμεζ, αλλά η εταιρεία παραγωγής που είχε τα δικαιώματα εκείνη την εποχή, η Muse Productions, ήταν δυσαρεστημένη με αυτό. Μετά τη λήξη των δικαιωμάτων για το μυθιστόρημα, η Κόπολα έστειλε το χειρόγραφό της στα στελέχη της Muse Productions, Ρομπέρτα και Κρις Χάνλεϊ, ο τελευταίος από τους οποίους ανέλαβε και τη συμπαραγωγή. Η Κόπολα εμπνεύστηκε να γράψει την ταινία αφού διάβασε το μυθιστόρημα του Ευγενίδη: «Πραγματικά δεν ήξερα ότι ήθελα να γίνω σκηνοθέτης μέχρι που διάβασα το "Αυτόχειρες παρθένοι" και είδα τόσο καθαρά πώς έπρεπε να γίνει», είπε. «Αμέσως είδα την κεντρική ιστορία ως προς το τι κάνουν η απόσταση, ο χρόνος και η μνήμη, και για την εξαιρετική δύναμη του ανεξιχνίαστου.»
Επιλογή ηθοποιών
Η Κάθλιν Τέρνερ ήταν η πρώτη ηθοποιός που δέχτηκε ρόλο στην ταινία, υποδυόμενη την καταπιεστική μητέρα των κοριτσιών Λίσμπον. Η Τέρνερ είχε γνωρίσει την Κόπολα μετά την εμφάνιση της στο Η Πέγκυ Σου παντρεύτηκε (Peggy Sue Got Married) το 1986. Ο Τζέιμς Γουντς ανέλαβε τον ρόλο απέναντι από την Τέρνερ ως παθητικός πατέρας. Ο Γουντς έλαβε το σενάριο από τον πατέρα της Κόπολα, Φράνσις, και εντυπωσιάστηκε τόσο από το σενάριο και το «σκοτεινό χιούμορ» του χαρακτήρα που συμφώνησε να πάρει τον ρόλο. Για τον ρόλο της Λουξ, η Κόπολα πέρασε από οντισιόν πολυάριθμες ηθοποιούς, αλλά είχε μια ενστικτώδη επιλογή για την Κίρστεν Ντανστ η οποία ήταν δεκαέξι ετών τη στιγμή της οντισιόν.Αναλογιζόμενη τον ρόλο, η Ντανστ ανεφέρε: ''Ήμουν νευρική. Ήταν ο πρώτος μου ρόλος που ήταν περισσότερο σέξι. Δεν ήμουν σίγουρη για το πόσο μεγάλος θα ήταν ο ρόλος, γιατί πολλές σκηνές ήταν χωρίς διάλογο. Όταν γνώρισα τη Σοφία, κατάλαβα αμέσως ότι θα το χειριζόταν με λεπτό τρόπο... [αυτή] έδειξε πραγματικά τη φωτεινή πτυχή των κοριτσιών, τα έκανε σαν αιθέριους αγγέλους, σχεδόν σαν να μην ήταν πραγματικά εκεί''.
Γυρίσματα
Οι "Αυτόχειρες παρθένοι" γυρίστηκε το 1999 στο Τορόντο του Οντάριο, στα προάστια του Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν, με προϋπολογισμό 6 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα γυρίσματα διήρκεσαν περίπου ένα μήνα.
Η Κόπολα εμπνεύστηκε από την σκηνογραφία του κινηματογραφιστή Τακάσι Χόμμα από τα προάστια της Ιαπωνίας όταν επέλεξε τις τοποθεσίες των γυρισμάτων. Πάντα με εντυπωσίαζε η ομορφιά των απλοϊκών λεπτομερειών, και αυτό είναι το στιλ των προαστίων δήλωσε η Κόπολα. Η περιστασιακή χρήση σκηνικών και κολάζ από την ταινία είχε σκοπό να προκαλέσει τη φαντασία της εφηβείας. Ο κινηματογραφιστής Έντουαρντ Λάχμαν ήταν ο διευθυντής φωτογραφίας για την πρώτη ενότητα ενώ ο αδελφός του Κόπολα, Ρόμαν Κόπολα, ανέλαβε την δεύτερη ενότητα στην ταινία.
Μουσική
Το γαλλικό ντουέτο ηλεκτρονικής μουσικής Air συνέθεσε τη μουσική για το "Αυτόχειρες παρθένοι". Η Κόπολα δεν ήθελε τις επιτυχίες της δεκαετίας του 1970, αλλά μάλλον ένα «συνεπές soundtrack» που ταίριαζε στο θέμα της ταινίας. Ήθελε να μεταφέρει το θέμα της εφηβείας στα προάστια στο soundtrack. Διαπίστωσε ότι η Air μοιράστηκε πολλές από τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες της στα προάστια, παρόλο που μεγάλωσαν σε διαφορετική χώρα.
Η μουσική των Air κυκλοφόρησε στις 23 Φεβρουαρίου 2000 από τη Virgin Records, με την αποδοχή των κριτικών και έχει θεωρηθεί ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια ταινιών/ροκ άλμπουμ. Η ταινία περιλαμβάνει τραγούδια από καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1970 και πέντε κομμάτια από τη δεκαετία του 1990 από τον Σλόαν. Ένα ξεχωριστό άλμπουμ soundtrack κυκλοφόρησε στις 28 Μαρτίου 2000 με μουσική από τους Todd Rundgren, Boston, Heart, Sloan, The Hollies, Al Green, Gilbert O'Sullivan, 10cc , Styx , και δύο κομμάτια από τους Air (ένα ηχογραφημένο προηγουμένως, ένα σύνθετο για την ταινία). Η πολυτελής έκδοση της ταινίας κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2015, και μια επανέκδοση βινυλίου κυκλοφόρησε από την Rhino Records το 2020.
Κριτικές
Οι "Αυτόχειρες παρθένοι" έλαβε θετικές κριτικές από κριτικούς κινηματογράφου, αν και ορισμένοι παρατήρησαν το ενοχλητικό θεματικό υλικό της ταινίας. Κατέχει βαθμολογία έγκρισης 80% στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, με βάση 108 κριτικές, με μέσο όρο 7,1/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: Το Virgin Suicides παρασύρεται με μια ονειρική μελαγχολία που μπορεί να χτυπήσει κάποιο κοινό ως κουραστική, αλλά το ντεμπούτο της Σοφία Κόπολα είναι ένας ώριμος διαλογισμός για τη δυσαρεστημένη νεολαία. Στο Metacritic, η ταινία κατέχει βαθμολογία 76 στα 100, με βάση 31 κριτικούς, υποδεικνύοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές".
Ο Τζέφρι Ευγενίδης επισκέφτηκε το πλατό της ταινίας για τρεις μέρες. Υποστήριξε την ταινία, αλλά έκανε μερικές κριτικές σε μια συνέντευξη του. Ο Ευγενίδης οραματιζόταν τα κορίτσια περισσότερο σαν οντότητα παρά πραγματικούς ανθρώπους. Πίστευε ότι αυτή η ιδέα θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί με την επιλογή διαφορετικών ηθοποιών να παίξουν τον ίδιο χαρακτήρα με κάθε ηθοποιό να αλλάζει ανάλογα με το σε ποιον μιλούν.
Οικιακά μέσα
Η ταινία κυκλοφόρησε σε VHS και DVD μέσω της Paramount Home Entertainment στις 19 Δεκεμβρίου 2000. Στις 24 Απριλίου 2018, μια επανέκδοση της ταινίας κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray μέσω του The Criterion Collection, με νέες συνεντεύξεις, ένα ντοκιμαντέρ από τα παρασκήνια, ένα δοκίμιο, μεταξύ άλλων χαρακτηριστικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Ντιτρόιτ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στον Καναδά Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες
Γλα
Το Γλα (ή Γλας) είναι Μυκηναϊκή ακρόπολη, άγνωστης πόλης των Μινύων στην περιοχή του Κάστρου Βοιωτίας. Πιθανόν η οχύρωση αυτή να ήταν συλλογικό έργο πολλών γειτονικών πόλεων της Κωπαΐδας, που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Μινύων του Ορχομενού.
Τοποθεσία
thumb|240px|Η πύλη της Ακρόπολης Η ακρόπολη στο Γλα είναι η μεγαλύτερη σε έκταση οχυρωμένη μυκηναϊκή ακρόπολη της Ελλάδος που έχει διατηρηθεί σήμερα και βρίσκεται πάνω σε χαμηλό βράχο που εξέχει κατά 20 με 40 μ., από την πεδιάδα. Η κατασκευή της ακρόπολης είχε γίνει με οικοδομικό υλικό γιγαντιαίους ογκόλιθους, στα πρότυπα των υπολοίπων κυκλώπειων μυκηναϊκών κατασκευών. Το μήκος της περιμέτρου του τείχους είναι 3 χιλιόμετρα, το δε πάχος 5-5,5 μέτρα. Η οχυρωμένη έκταση καλύπτει επιφάνεια 200 στρεμμάτων. Δεν είναι γνωστό σήμερα πως ονομαζόταν αυτή η οχυρωμένη τοποθεσία στην αρχαιότητα. Το τοπωνύμιο Γλα είναι πολύ μεταγενέστερο και πιθανόν είναι παραφθορά του αλβανικού κουλά που σημαίνει φρούριο.
Ιστορία
Η ακρόπολη χτίστηκε γύρω στο 1300 π.Χ. μετά την αποξήρανση της Κωπαΐδας. Το όνομα Γλα παραπέμπει στην αίγλη που πρέπει να είχε ηα πόλη. Πριν την αποξήρανση της λίμνης η τοποθεσία της ακρόπολης ήταν νησί. Η οχυρωμένη αυτή θέση είχε την δυνατότητα να ελέγχει τη βορειοανατολική πλευρά της Κωπαΐδας, αλλά και τα αποστραγγιστικά έργα που είχαν πραγματοποιήσει στην περιοχή οι Μινύες και ήταν ζωτικής σημασίας για την ευημερία τους. Η ακρόπολη καταστράφηκε γύρω στο 1200 π.Χ. και δεν ξαναλειτούργησε. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε η καταστροφή των αποξηραντικών και εγγειοβελτιωτικών έργων της Μυκηναϊκής περιόδου και η περιοχή του Γλα πλημμύρισε πάλι.
Ανασκαφές
Στην ακρόπολη του Γλα πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες ανασκαφές, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, από Γάλλους αρχαιολόγους. Την περίοδο 1955-61 πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές από τον αρχαιολόγο Ι. Θρεψιάδη, αλλά και τις περιόδους 1981-83 και 1990-91 από τον αρχαιολόγο Σπύρο Ιακωβίδη και την Αρχαιολογική Εταιρεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Κάστρα της Βοιωτίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βοιωτία
Αρμόνιο
thumb|right|250px|Αρμόνιο Το 'αρμόνιο, ' είναι μουσικό όργανο με πλήκτρα που αντικαθιστά το εκκλησιαστικό όργανο (τεράστιων διαστάσεων) σε σχετικά μικρούς χώρους.
Το αρμόνιο εξωτερικά μοιάζει με το πιάνο, αλλά συνήθως είναι λίγο μικρότερο. Έχει σύστημα εμφύσησης που καταργεί τους αυλούς των εκκλησιαστικών οργάνων. Ο αέρας αποθηκεύεται σε δεξαμενή με ένα ή δύο ποδοκίνητους φυσητήρες και πατώντας τα πλήκτρα θέτει σε κίνηση ελάσματα και παράγει ήχους. Το πάτημα ενός πλήκτρου αντιστοιχεί σε δυο ίδιους φθόγγους διαφορετικών οκτάβων, που ηχούν ταυτόχρονα. Αρμόνια άρχισαν να κατασκευάζονται από τον 12ο αιώνα.
Συνήθως τα αρμόνια διαθέτουν δύο ή τρεις σειρές πλήκτρων και χρησιμοποιούνται για την εκκλησιαστική μουσική.
Κατηγορία:Πληκτροφόρα μουσικά όργανα Κατηγορία:Αερόφωνα
Υποδοχέας τρανσφερρίνης πρωτεΐνη 1
thumb|right|300px|Τριτοταγής δομή του CD71. Ο υποδοχέας τρανσφερρίνης πρωτεΐνη 1 (αγγλ. transferrin receptor protein 1, ΤfR1), γνωστός και ως CD71 (εκ του Cluster of Differentiation 71) είναι μια πρωτεΐνη της κυτταρικής μεμβράνης, η οποία στον άνθρωπο κωδικοποιείται από το γονίδιο TFRC. Ο υποδοχέας τρανσφερρίνης πρωτεΐνη 1 χρησιμεύει στη μεταφορά του σιδήρου που βρίσκεται συνδεδεμένος στην πρωτεΐνη τρανσφερρίνη προς το εσωτερικό του κυττάρου.
Αλληλεπιδράσεις
Ο υποδοχέας τρανσφερρίνης πρωτεΐνη 1, εκτός της τρανσφερρίνης, έχει δειχθεί να αλληλεπιδρά και με τις πρωτεΐνες GABARAP και HFE.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεμβρανικές πρωτεΐνες Κατηγορία:Κυτταρολογία
Έντουαρντ Τέρνερ Μπένετ
Ο Έντουαρντ Τέρνερ Μπένετ (Edward Turner Bennett, 6 Ιανουαρίου 1797 - 21 Αυγούστου 1836) ήταν Άγγλος ζωολόγος και συγγραφέας. Ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του βοτανολόγου Τζον Τζόζεφ Μπένετ (John Joseph Bennett).
Ο Μπένετ γεννήθηκε στο Χάκνεϊ και εκπαιδεύτηκε ως χειρουργός, αλλά η κύρια επιδίωξή του ήταν η ζωολογία. Το 1822 επιχείρησε να ιδρύσει μια εντομολογική εταιρεία, η οποία αργότερα έγινε ζωολογική εταιρία με σχέσεις με την Linnean Society. Αυτό εν συνεχεία έγινε το έναυσμα για την Ζωολογική εταιρία του Λονδίνου, της οποίας ο Μπένετ ήταν γραμματέας από το 1831 έως το 1836.
Στα έργα του περιλαμβάνονται τα The Tower Menagerie (1829) και The Gardens and Menagerie of the Zoological Society (1831). Έγραψε επίσης, μαζί με τον G. T. Lay, την ενότητα για τα ωάρια στο έργο Zoology of Beechey's Voyage (1839).
Πηγές
Κατηγορία:Ζωολόγοι
Τείχος Ρωμύλου
μικρογραφία| Κωμική Ιστορία της Ρώμης (1850) Ο Ρέμος πηδά πάνω από τα τείχη To Tείχος του Ρωμύλου, λατιν.: Murus Romuli είναι το όνομα, που δόθηκε σε ένα τείχος, που κτίστηκε για να προστατεύσει τον Παλατίνο Λόφο, τον κεντρικότερο από τους Επτά Λόφους της Ρώμης, σε ένα από τα παλαιότερα μέρη της πόλης της Ρώμης. Η αρχαία παράδοση υποστηρίζει, ότι αυτό το τείχος χκτίστηκε από τον Ρωμύλο.
Το Τείχος του Ρωμύλου, όπως το αναφέρουν οι αρχαίοι ιστορικοί, περιγράφεται από τον Ροντόλφο Λαντσιάνι:"Το κείμενο που αναφέρεται συχνότερα σε σχέση με το Murus Romuli είναι αυτό του Τάκιτου, σύμφωνα με το οποίο το αυλάκι που όργωσε ο ήρωας — το sulcus primigenius — ξεκινούσε από ένα σημείο της Αγοράς Βοοειδών, που σημαδεύτηκε σε μεταγενέστερους χρόνους από τον χάλκινο Ταύρο του Μύρωνα και ακολουθούσε την κοιλάδα μεταξύ του Παλατίνου και του Αβεντίνου λόφου μέχρι τον βωμό του Κόνσου, την κοιλάδα μεταξύ του Παλατίνου και του Καίλιου λόφου μέχρι την Παλαιά Σύγκλητο, την ανατολική πλαγιά του λόφου μέχρι το Ιερό των Λαρήτων (Sacellum Larum). Ο ίδιος ιστορικός λέει ότι ο Μέγιστος Βωμός του Ηρακλή περιλαμβανόταν μέσα στο αυλάκι και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς αναφέρει ότι ο ναός της Εστίας ήταν έξω από αυτό. Το αυλάκι ακολουθούσε τους πρόποδες των βράχων ή των πλαγιών του Παλατίνου, με την πορεία του να σημειώνεται με πέτρινα άκρα. Άλλοι βεβαιώνουν ότι η πόλη του Ρωμύλου ήταν τετράγωνη (Roma Quadrata). Η αλήθεια είναι ότι ούτε τα τείχη, ούτε το όριο (pomerium) του Ρωμύλου μπορούμε να πούμε ότι σχηματίζουν τετράγωνο. ότι μία γραμμή που χαράσσεται πέρα από τον Μέγιστο Βωμό προς το Ara Consi δεν μπορεί να λεχθεί ότι πηγαίνει 'κατά μήκος των πρόποδων των βράχων του Παλατίνου' (per ima montis Palatini). ότι η κοιλάδα εκείνες τις ημέρες ήταν καλυμμένη με νερό, αρκετά βαθύ ώστε να μπορεί να είναι πλωτή με λέμβο, έτσι ώστε ούτε ένα αυλάκι δεν θα μπορούσε να οργωθεί μέσα από αυτήν, ούτε λίθινες στήλες να στηθούν, για να οριοθετήσουν τη γραμμή του αυλακιού. Επιπλέον, τα ίδια έλη εκτείνονταν στη νοτιοανατολική πλευρά μέχρι την Παλαιά Σύγκλητο (Curiae Veteres), στα βορειοδυτικά μέχρι τον Ναό της Eστίας (Vesta). Και το σχήμα των τειχών του Παλατίνου ήταν μάλλον τραπεζοειδές, όπως αυτό της κοιλάδας του Πάδου, παρά τετράγωνο σαν ένα ετρουσκικό ναό. Ενώ, τέλος, το όνομα του Roma Quadrata δεν ανήκε στην πόλη του λόφου, αλλά στον βωμό που περιγράφεται στο Παγανιστική και Χριστιανική Ρώμη, σελ. 70, που βρισκόταν μπροστά στον ναό του Απόλλωνα."Αν και τις περισσότερες φορές πιστεύεται ότι είναι καθαρά μία μυθική μορφή, ο Ρωμύλος θεωρείται από ορισμένους μελετητές, όπως ο Aντρέα Καραντίνι, ότι ήταν μία πραγματική ιστορική φιγούρα, εν μέρει λόγω της ανακάλυψης του 1988 στη βόρεια πλαγιά του Παλατίνου λόφου αυτού που πιστεύουν ότι ήταν το αμυντικό τείχος, που κτίστηκε, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Αυτοί οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι η ανακάλυψη του τείχους, μαζί με άλλα κοντινά ευρήματα, δείχνουν ότι η Ρώμη εμφανιζόταν ως μία δυναμική κοινωνία τον 7ο και 6ο αι. π.Χ., πολύ νωρίτερα από ό,τι είχε υπολογιστεί προηγουμένως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική
Ανδρέας Καρατάσος
Ο Ανδρέας Καρατάσος ή Καρατάσιος ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Άφυτο Χαλκιδικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Καρατάσιος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Άφυτο Χαλκιδικής. Αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια Μακεδονικό Αγώνα, πότε επικεφαλής αυτόνομης ένοπλης ομάδας και πότε ενταγμένος σε σώματα άλλων οπλαρχηγών. Έδρασε κατά κύριο λόγο στις περιοχές του Μοριχόβου και της Αλμωπίας. Συνεργάστηκε κατά καιρούς με τους αξιωματικούς Β. Παπά (Βρόντα) και Χ. Καραπάνο, καθώς και με τον οπλαρχηγό Λάζαρο Βαρζή (Ζαρκάδα). Η δράση του ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων, καθώς και των Ρουμανιζόντων. Βοήθησε τους κατοίκους πολλών χωριών να εκδιώξουν τους εξαρχικούς και τους Ρουμανίζοντες κομιτατζήδες και να επιστρέψουν στο Οικουμενικό πατριαρχείο. Κυρίως δε, του Μπαχόβου (Προμάχων), του Τσερνεσόβου (Γαρεφιού) και Όσιανης (Αρχαγγέλου).
Πολέμησε κατά τη διάρκεια των Α΄ και Β΄ Βαλκανικών Πολέμων. Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ο Ανδρέας Καρατάσος επικεφαλής σώματος εισήλθε στα τέλη Οκτωβρίου του 1912, απελευθερωτής στη Βάλτα (Κασσανδρεία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι
Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι είναι ο έκτος δίσκος του συγκροτήματος Τρύπες και κυκλοφόρησε το 1996 σε μορφή διπλού δίσκου, cd και κασέτας. Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στο στούντιο Magnanimus του Γιώργου Πεντζίκη το Φεβρουάριο και Μάρτιο του 1996 και την ηχοληψία, μίξη και παραγωγή του ανέλαβαν οι Τίτος Καργιωτάκης και Χρήστος Χαρμπίλας. Οι στίχοι των τραγουδιών είναι του Γιάννη Αγγελάκα. Ο δίσκος περιλαμβάνει συνολικά 13 τραγούδια, εκ των οποίων ξεχώρισαν τα κομμάτια: "Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα", "Καινούργια ζάλη", "Ακούω την αγάπη" και "Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι". Ο δίσκος έγινε χρυσός και συγκαταλέγεται μεταξύ των πλέον επιτυχημένων εμπορικά Ελληνικών Ροκ άλμπουμ της δεκαετίας του '90.
Κομμάτια
Κατηγορία:Τρύπες (δισκογραφία)
Φιντίας (αγγειογράφος)
thumb|right|255px|[[Αμφορέας ζωγραφισμένος από τον Φιντία, περ. 515 π.Χ., Μουσείο του Λούβρου]] Ο Φιντίας ο Αθηναίος ήταν αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος (ζωγράφος πήλινων σκευών). Μαζί με τον Ευφρόνιο και τον Ευθυμίδη, υπήρξαν από τους σημαντικότερους αντιπροσώπους της λεγόμενης «Ομάδας των Πρωτοπόρων» στην αθηναϊκή ερυθρόμορφη αγγειογραφία. Σώζονται δέκα έργα, χρονολογούμενα μεταξύ του 525 και του 510 π.Χ., που φέρουν την υπογραφή του: επτά αγγειογραφίας και τρία αγγειοπλαστικής. Καθώς η σταδιοδρομία του άρχισε πριν την εποχή της Ομάδας των Πρωτοπόρων, η ζωγραφική του φαίνεται κάπως παλαιότερης τεχνοτροπίας από εκείνη των άλλων μελών της Ομάδας, με την επίδραση προγενέστερων ζωγράφων ερυθρόμορφων αγγείων, όπως ήταν ο Ψίαξ ή ο Όλτος, να είναι ιδιαιτέρως ισχυρή επάνω του. Ακόμα και κατά την περίοδο των «Πρωτοπόρων», ο Φιντίας συνέχισε να εφαρμόζει ορισμένες τεχνικές της μελανόμορφης αγγειογραφίας, όπως περιγράμματα ενισχυμένα με ξύσιμο και μελανόμορφα διακοσμητικά όρια. Η ζωγραφική του έχει χαρακτηρισθεί καθαρή, περιεκτική στη λιτότητά της και ακριβής, αλλά επίσης στατική και κάπως ψυχρή. Η θεματολογία του Φιντία είναι πλούσια: Ζωγράφισε καθημερινές σκηνές, όπως εταίρες, συμπόσια και μαθήματα μουσικής, αλλά και σκηνές από τη μυθολογία. Παρόμοια με τα άλλα βασικά μέλη της «Ομάδας των Πρωτοπόρων», έγραφε συχνά πάνω στα αγγεία που ζωγράφιζε και απαθανάτισε κάποιους από τους συναδέλφους του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Τριταία Φωκίδας
''Για την περιοχή Τριταία στην Αχαΐα δείτε το λήμμα: Τριταία (περιοχή)
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Τριταία βρίσκεται στην ενδοχώρα της Φωκίδας, στο μέσο περίπου της απόστασης από την Ιτέα στο Γαλαξίδι και ΒΔ. του κόλπου της Ιτέας. Έχει πληθυσμό 141 κατοίκους σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μαζί με την Κίρρα, θεωρούνται από τις παλαιότερα κατοικημένες περιοχές του Ελλαδικού χώρου καθώς αρκετοί αρχαιολόγοι τοποθετούν στην ευρύτερη περιοχή την αρχαία κωμόπολη Ύπνια στην οποία αναφέρονται τόσο ο Θουκυδίδης όσο και ο Παυσανίας. Το χωριό ονομαζόταν Κολοπετινίτσα μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Μονοδένδρι, και στην συνέχεια σε Τριταία το 1928. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η ονομασία Κολοπετινίτσα έχει προκύψει από παραφθορά της λέξης Καλοπετεινίτσας η οποία αναφερόταν στο χωριό επειδή σε αυτό υπήρχαν καλοί πετεινοί, δηλ. κοκόρια για κοκορομαχίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Τριταια
S/2004 S 13
Το S/2004 S 13 είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψη του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 4 Μαΐου του 2005 από παρατηρήσεις που έγιναν την περίοδο από 12 Δεκεμβρίου του 2004 έως 9 Μαρτίου του 2005.
Το S/2004 S 13 έχει περίπου 6 χιλιόμετρα διάμετρο, η τροχιά του από τον Κρόνο έχει μέση απόσταση 18.056 Mm και η περιφορά του διαρκεί 905,848 ημέρες, έχει κλίση προς την εκλειπτική 167° (143° με τον ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη κατεύθυνση και εκκεντρότητα 0,261.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Δίκοκκο σιτάρι
250px|μικρογραφία|δεξιά|Δίκοκκο σιτάρι Το δίκοκκο σιτάρι (επιστ. ονομ.: Triticum turgidum ssp. dicoccum), γνωστό και ως emmer, farro, amidonnier ή polba, αποτελούσε κυρίαρχο καλλιεργούμενο σιτάρι στην Ασία, Αφρική και Ευρώπη από τα πρώτα χρόνια της γεωργίας. Σήμερα καλλιεργείται σποραδικά σε περιορισμένες περιοχές.
Ιστορία
Κόκκοι του δίκοκκου σιταριού βρέθηκαν στους τάφους των Πυραμίδων της Αιγύπτου, ενώ ήταν διαδεδομένο στην αρχαία Βαβυλώνα και στην Κεντρική Ευρώπη. Προήλθε από το άγριο δίκοκκο T. turgidum ssp. dicoccoides. Ήταν ένα από τα πρώτα σιτηρά που εξημερώθηκαν στην περιοχή της Εύφορης Ημισελήνου (Fertile Crescent) μεταξύ 8.000-6.000 π.Χ. . Στις αρχές του 20ου αιώνα το δίκοκκο σιτάρι καλλιεργούνταν στη Ρωσία, στη χώρα των Βάσκων, στη Βαυαρία, στη Σερβία και στην Περσία.
Καλλιέργεια
Σήμερα, συναντάται στη δυτική περιοχή της Εύφορης Ημισελήνου στην Ιορδανία, τη Συρία και το Ισραήλ, το κεντρικό τμήμα της νοτιοανατολικής Τουρκίας και τις ορεινές περιοχές του ανατολικού Ιράκ και του δυτικού Ιράν. Επίσης, συνεχίζει να καλλιεργείται σποραδικά σε περιορισμένες περιοχές της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Ισπανίας. Ειδικότερα, καλλιεργείται σε μεγάλη έκταση στην Αιθιοπία, ενώ σε χώρες όπως η Ινδία και η Ιταλία η καλλιέργειά του είναι περιορισμένη. Στην Ελλάδα επανεμφανίστηκε την τελευταία δεκαπενταετία.
Βοτανική κατάταξη
Το καλλιεργούμενο δίκοκκο σιτάρι (T. turgidum ssp. dicoccum) και ο πρόγονός του το άγριο δίκοκκο (T. turgidum ssp. dicoccoides) είναι τετραπλοειδή σιτάρια, με γονιδιακή σύνθεση AABB. Τρία είδη εμφανίζονται σαν δότες του γονιδιώματος Α, το άγριο T. monococcum ssp. aegilopoides (T. boeoticum), ο απόγονός του, το καλλιεργούμενο T. monococcum ssp. monococcum  και το T. urartu, το οποίο ανακαλύφθηκε μόλις το 1934. Η πηγή όμως του γονιδιώματος Β είναι αμφισβητήσιμη. Φαίνεται ότι, το προγονικό είδος το οποίο έδωσε το γονιδίωμα Β στα πολυπλοειδή σιτάρια πιθανότατα έχει εξαφανιστεί σήμερα.
Το άγριο δίκοκκο σιτάρι
Το άγριο δίκοκκο σιτάρι (T. turgidum ssp. dicoccoides) είναι ο πρόγονος του καλλιεργούμενου δίκοκκου σιταριού και απαντάται στη Νοτιοανατολική Ασία. Ανακαλύφθηκε από τον Aaron Aaronsohn το 1906 στην Rosh Pinna, βόρεια της θάλασσας της Γαλιλαίας. Είναι ετήσιο, αυτογονιμοποιούμενο φυτό με μεγάλους επιμήκεις σπόρους και εύθραυστα στάχυα που κατά την ωρίμανση διαλύονται σε σταχύδια.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Το ήμερο δίκοκκο σιτάρι (Triticum turgidum ssp. dicoccum) ανήκει στο Τμήμα (Sectio) Dicoccoidea. Το καλάμι είναι γεμάτο ή κούφιο, ενώ τα φύλλα έχουν συνήθως τρίχες. Έχει αγανοφόρους στάχεις, με δύο ως τέσσερα άνθη ανά σταχύδιο, παράγει όμως μόνο δύο κόκκους. Η ράχη του θραύεται κατά τον αλωνισμό και οι σπόροι συγκρατούν τα λέπυρα και μέρος της ράχης. Επομένως, κι αυτό είναι «ντυμένο», όπως και το μονόκοκκο σιτάρι (T. monococcum ssp. monococcum) και η όλυρα ή σιτάρι σπέλτα (T. aestivum ssp. spelta). Με άλλα λόγια ο σπόρος είναι σφιχτά κλεισμένος στα λέπυρα και απαιτείται επιπρόσθετη επεξεργασία ώστε να απομακρυνθούν τα λέπυρα. Οι κόκκοι του δίκοκκου σιταριού είναι μακριοί και λεπτοί και το χρώμα των πιτυρούχων στρωμάτων είναι σκούρο. Τα δίκοκκα σιτάρια μπορεί να είναι χειμερινά ή ανοιξιάτικα και είναι πολύ ανθεκτικά στην ξηρασία και στην υγρασία. Μερικές ποικιλίες παρουσιάζουν αντοχή στις ασθένειες, που τα καθιστά χρήσιμα για βελτιωτικούς σκοπούς. Εμφανίζουν ικανοποιητικές αποδόσεις σε ποικιλία εδαφών και κλιμάτων, ευδοκιμούν όμως συνήθως σε ξηρές πεδιάδες με ζεστό καλοκαίρι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σιτηρά Κατηγορία:Αμυλούχοι καρποί
Δήμος Βυτίνας
Ο δήμος Βυτίνας ήταν ορεινός δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Γορτυνίας. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού και περικλειόταν από τους δήμους Φαλάνθου, Κλείτορος, Λεβιδίου, Λαγκαδίων και Δημητσάνας. Ο δήμος αποτελούταν από 7 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.012 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Βυτίνα.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (στις αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Β
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας (Ε.Π.Σ.Φ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Φθιώτιδας. Εδρεύει στη Λαμία και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικο.
Ιστορία
Ποδόσφαιρο στη Φθιώτιδα παιζόταν από τα μέσα της δεκαετίας του 1920. Από το 1930 έως και το 1940 κυριαρχούσε ο Ολυμπιακός Λαμίας, με συνεχείς κατακτήσεις άτυπων τίτλων. Επίσης, η ίδια κατάσταση επικράτησε και μετά την καθιέρωση της επίσημης διοργάνωσης πρωταθλήματος. Προηγουμένως, από το 1929-30 έως και το 1950-51, διεξήχθησαν έξι ακόμη ανεπίσημες διοργανώσεις με πιο χαρακτηριστική αυτή του 1947, όταν ο Εθνικός Λαμίας, επικρατώντας στις 23 Μαΐου με σκορ 5-0 της Παλλαμιακής, χρίσθηκε πρωταθλητής Φθιώτιδας.
Το 1951 ιδρύθηκε η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιωτιδοφωκίδας», που από το 1974 περιέλαβε στη σύνθεσή της και τους συλλόγους της Ευρυτανίας. Στις αρχές όμως της επόμενης δεκαετίας η Ένωση είχε επιβαρυνθεί με έναν τόσο μεγάλο αριθμό σωματείων τριών ολόκληρων Νομών, με αποτέλεσμα η λειτουργία της να έχει καταστεί προβληματική. Χαρακτηριστικό ήταν πως στην Α΄ Κατηγορία υπήρχαν δυο όμιλοι (Βορρά και Νότου), στη Β΄ Κατηγορία έφτασαν να υπάρχουν τέσσερις όμιλοι και στη Γ΄ Κατηγορία δέκα όμιλοι. Η ανάγκη διαχωρισμού έγινε τότε επιτακτική και το 1984 (ενώ είχαν ξεκινήσει ήδη τα πρωταθλήματα) ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Φωκίδας, που από την επόμενη χρονιά ανέλαβε επίσημα την ευθύνη των διοργανώσεων της περιφερείας της. Το 1984 η Ε.Π.Σ. Φωκίδας αποσπάσθηκε και από την περίοδο 1985-86 διοργανώνει τα δικά της πρωταθλήματα. Το 1990 αποσπάσθηκε και η Ευρυτανία.
Πλέον, στη δικαιοδοσία της υπάγονται οι διοργανώσεις του τοπικού Κυπέλλου και των πρωταθλημάτων. Την αγωνιστική περίοδο 2010-11, μια αντιπροσωπευτική ομάδα της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας έλαβε μέρος στο Κύπελλο Περιφερειών της UEFA. Το πρωτάθλημα αποτελείται από δύο ή τρεις κατηγορίες, την Α' Κατηγορία με 16 ομάδες, την Β' Κατηγορία με τρεις ή τέσσερις ομίλους, και ανάλογα τις συμμετοχές, την Γ' Κατηγορία. Ο πρωταθλητής της Α' Κατηγορίας προβιβάζεται στη Γ' Εθνική. Οι πρωταθλητές των ομίλων της Β' Κατηγορίας προάγονται στην Α'.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας είναι η εξής:
Πρωταθλητές
Από την έναρξη της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας την σεζόν 1951-52, 23 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο με την Παλλαμιακή να έχει τους περσσότερους τίτλους με 10, ενώ ο Φωκικός είναι η μόνη ομάδα εκτός Φθιώτιδας που έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα. Ο τρέχων πρωταθλητής είναι ο Αστέρας Σταυρού, ο οποίος κατέκτησε τον τίτλο την περίοδο 2022−23 για πρώτη φορά. Το πρώτο πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ολυμπιακός Λαμίας, επικρατώντας, στις 30 Μαρτίου του 1952, με σκορ 2-1 του Παμφθιωτικού
Σύνολο τίτλων
right|150px|thumb|Δημοσίευμα της "Αθλητικής Ηχούς", της 3-1-1962
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας, τα οποία δεν αγωνίζονται σε επαγγελματικές κατηγορίες.
Πέτρος Πολυχρονίδης
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης (Νέα Βύσσα, 4 Ιουνίου 1978) είναι Έλληνας παρουσιαστής, ραδιοφωνικός παραγωγός και δημοσιογράφος, γνωστός από την παρουσίαση της τηλεοπτικής εκπομπής "Τροχός της τύχης" που προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό STAR. Έχει συνεργαστεί και με διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας
Κύπελλο
Η διοργάνωση θεσπίστηκε την περίοδο 1971-72 με τη δημιουργία του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών. Έως και την περίοδο 1970-71 οι σύλλογοι μετείχαν στα προκριματικά του ενιαίου Κυπέλλου Ελλάδας.
Πέτρος Πολυχρονίδης
Ραδιόφωνο και αθλητική δημοσιογραφία
Το 1996, σε ηλικία μόλις 18 ετών, ξεκίνησε να εργάζεται στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΠΟΡ FM 94.6 όπου ανέλαβε την παρουσίαση και επιμέλεια ραδιοφωνικών εκπομπών μέχρι και το 2000 που ολοκλήρωσε την συνεργασία του με τον σταθμό. Παράλληλα με το ραδιόφωνο υπήρξε αθλητικός συντάκτης στο περιοδικό "Fit for fun" για την σεζόν 1998-1999. Το 2000 ξεκίνησε την συνεργασία του με την συνδρομητική πλατφόρμα της Alpha Digital και τον ραδιοφωνικό σταθμό του ίδιου ομίλου, Alpha Sports Radio 89,2 όπου εργάστηκε για ένα χρόνο. Από το 2001 μέχρι το 2004 εργάστηκε ως ρεπόρτερ του αθλητικού ρεπορτάζ στον ομόσταβλο των παραπάνω τηλεοπτικό σταθμό Polis TV ενώ από το 2001 μέχρι το 2003 παρουσίαζε ραδιοφωνικές εκπομπές στον μετέπειτα Champions Radio 89,2. Το 2004 ξεκίνησε την πορεία του στο δημοσιογραφικό τμήμα του Alpha TV κάνοντας αθλητικό ρεπορτάζ. Παράλληλα με την τηλεόραση εργάστηκε στον μετονομασμένο αθλητικό Sportime 89,2 ενώ αρθρογραφούσε στην Sportime, το Contra.gr και το ανενεργό Lordofrings.gr. Ακολούθησαν οι συνεργασίες με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς "Sentra 103,3" (2008-2012), "Betradio" (2012-2013) και "Novasport FM 94,6". Δημοσιογραφικά συνεργάστηκε με τα έντυπα "WWE Magazine" (2009-2010) και "Sporty" (2010-2011), ενώ στην τηλεόραση συνεργάστηκε με τον Γιώργο Μητσικώστα στην εκπομπή "Ο Γιώργος σφύριξε" (2008-2010) και τον ΟΤΕ TV από το 2012 μέχρι το 2014. Από το 2017 παρουσιάζει εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό Δρόμος FM 89.8.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας
Κύπελλο
Μέχρι την περίοδο 1984-85 συμμετείχαν και οι ομάδες της Φωκίδας, μέχρι την περίοδο 1989-90 οι ομάδες της Ευρυτανίας. Ο κυπελλούχος συμμετέχει στο Κύπελλο Ελλάδος της επόμενης περιόδου.
Πέτρος Πολυχρονίδης
Τηλεόραση
Τον Ιανουάριο του 2015 ο τηλεοπτικός σταθμός Star Channel αγόρασε τα δικαιώματα του τηλεπαιχνιδιού "Ο τροχός της τύχης" που προβαλλόταν στην ελληνική τηλεόραση από 1990 μέχρι το 1998. Ύστερα από διάφορα κάστινγκ, επιλέχθηκε για τη θέση του παρουσιαστή της νέας εκδοχής της εκπομπής. Η πρεμιέρα του νέου κύκλου έγινε τον Μάρτιο του 2015 σημειώνοντας ικανοποιητικά νούμερα τηλεθέασης. Η δυναμική της εκπομπής αυξανόταν κάθε μήνα κι έτσι η εκπομπή ανανεώθηκε για 2η χρονιά τη σεζόν, 2015-2016. Παράλληλα με την προβολή της εκπομπής στην Ελλάδα, η μετάδοση γινόταν και στην κυπριακή τηλεόραση και συγκεκριμένα στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA Κύπρου. Η αποδοχή της εκπομπής από το τηλεοπτικό κοινό στην Κύπρο ήταν μεγαλύτερη από ότι στην Ελλάδα κι έτσι ο παρουσιαστής δέχτηκε μία θέση για την κριτική επιτροπή της εκπομπής ταλέντων "Like a star" που μεταδόθηκε το 2016 από τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA Κύπρου.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας
Σύνολο τίτλων και συμμετοχές στον τελικό ανά σύλλογο
Πηγή: ΕΠΣ Φθιώτιδας, Ελληνικό Ερασιτεχικό Ποδόσφαιρο
Πέτρος Πολυχρονίδης
Τηλεόραση
Η προβολή του Τροχού της τύχης συνεχίστηκε κανονικά από το Star Channel ενώ η 5η σεζόν (2018-2019) του τηλεπαιχνιδιού ήταν μία από τις πιο επιτυχημένες σε τηλεθέαση οδηγώντας τον σταθμό να ανανεώσει την εκπομπή για 6η χρονιά.