cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουγκάντα
Μετά την ανεξαρτησία
Η Ουγκάντα ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανία τις 9 Οκτωβρίου 1962, αλλά παρέμεινε μέλος της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Στις πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία, κέρδισε η συμμαχία ανάμεσα στο Λαϊκό Κογκρέσο της Ουγκάντας (UPC) και το Καμπάκα Γιέκα (KY), τα οποία σχημάτισαν την πρώτη κυβέρνηση με εκτελεστικό πρωθυπουργό τον Μίλτον Ομπότε, ενώ ο Μπουγκάντα Καμπάκα (βασιλειάς) Μουτέσα Β΄ κατέλαβε την εν πολλοίς εθιμοτυπική θέση του προέδρου.
Το 1966, μετά από μια διαμάχη για εξουσία ανάμεσα στην κυβέρνηση του Ομπότε και τον βασιλιά Μουτέσα, το κοινοβούλιο, στο οποίο το UPC είχε την πλειοψηφία, άλλαξε το σύνταγμα και κατάργησε την εθιμοτυπική θέση του προέδρου. Το 1967, με ένα νέο σύνταγμα, η Ουγκάντα ανακηρύχθηκε δημοκρατία και τα παραδοσιακά βασίλεια καταργήθηκαν. Ο Ομπότε, χωρίς να συγκαλέσει εκλογές, αυτοανακηρύσσεται εκτελεστικός πρόεδρος.
Το 1971, ύστερα από πραξικόπημα, τον έλεγχο της χώρας ανέλαβε ο δικτάτορας Ιντί Αμίν. Ο Αμίν κυβερνούσε με τον στρατό για τα επόμενα οχτώ χρόνια και πραγματοποίησε μαζικές εκτελέσεις εντός της χώρας για να διατηρήσει την εξουσία του. Υπολογίζεται ότι περίπου 300.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του, ιδίως στον βορρά, που τον είχε συσχετίσει με τους πιστούς στον Ομπότε. Πέρα από τις θηριωδίες του, απέλασε την ινδική μειονότητα της χώρας (περίπου 70.000 άτομα), η οποία έλεγχε τις επιχειρηματικές δραστηριότητες, με αποτέλεσμα η οικονομία της χώρας να καταρρεύσει. Το 1978, η Ουγκάντα εισέβαλε στην Τανζανία ώστε να προσαρτήσει την επαρχία Καγκέρα, αλλά ο στρατός της Τανζανίας απέκρουσε την επίθεση και εισέβαλε στην Ουγκάντα, με αποτέλεσμα να τερματιστεί η δικτατορία του Αμίν.
Με την πτώση του Αμίν, πρόεδρος της Ουγκάντας ορίστηκε ο Γκόντφρεϊ Μπιναΐσα, αλλά σύντομα αντικαταστάθηκε από τον Μίλτον Ομπότε, ο οποίος ανατράπηκε το 1985 με πραξικόπημα από τον Τίτο Οκέλο. Όμως, ο Οκέλο ανατράπηκε ύστερα από έξι μήνες μετά από ανταρτοπόλεμο που διεξήγαγε ο Εθνικός Αντιστασιακός Στρατός. Πρόεδρος της χώρας ορίστηκε ο Γιουέρι Μουσέβενι, ηγέτης του Εθνικού Αντιστασικού Στρατού. Οι δραστηριότητες των πολιτικών κομμάτων περιορίστηκαν και παρέμειναν έτσι ως το 2005. Στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές, το 2006, επικράτησε ο Γιουέρι Μουσέβενι, αλλά υπήρχαν κατηγορίες για νοθεία. Η προεδρία του Μουσέβενι χαρακτηρίζεται από σχετική σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη.
Το 1997, η Ουγκάντα εισέβαλε στο Ζαΐρ για να εκθρονίσει τον Μομπούτου Σέσε Σέκο. Απέσυρε τα στρατεύματά της το 2003. Στο βόρειο τμήμα της χώρας δρα η αντάρτικη ομάδα Στρατός Αντίστασης του Κυρίου (LRA), παρά τις προσπάθειες για να περιοριστεί η δράση της. Ύστερα από συμφωνία το 2006, η οργάνωση αποχώρησε από την Ουγκάντα.
Στις προεδρικές εκλογές του 2011, Ο πρόεδρος Μουσέβενι επανεξελέγη για μία ακόμα θητεία με ποσοστό 68,3%, έναντι 26% για τον επικεφαλής των υποψηφίων της αντιπολίτευσης, Κίτσα Μπεσίγκγιε. Η αντιπολίτευση στηλίτευσε το γεγονός ότι η εκλογική επιτροπή ήταν διορισμένη από την κυβέρνηση και μίλησε για νοθεία και για δωροδοκία των ψηφοφόρων με υψηλά χρηματικά ποσά.
Διοικητική διαίρεση
Η Ουγκάντα διαιρείται σε 4 περιφέρειες:
Δημογραφία
thumb|200px|left|Ο πληθυσμός της Ουγκάντα από το 1961 μέχρι το 2013 Η χώρα αντιμετωπίζει σημαντικό πρόβλημα υπερπληθυσμού. Ο πληθυσμός της Ουγκάντας αυξήθηκε από 9,5 εκατομμύρια το 1969 σε 34,9 εκατομμύρια το 2014. Σε σχέση με την τελευταία απογραφή (Σεπτέμβριος 2002), ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 10,6 εκατομμύρια τα τελευταία 12 χρόνια. Η Ουγκάντα έχει πολύ νεαρό πληθυσμό: η διάμεση ηλικία στα 16 χρόνια είναι η χαμηλότερη στον κόσμο (εκτίμηση 2018). Η Ουγκάντα έχει τον έβδομο μεγαλύτερο ρυθμό γονιμότητας στον κόσμο, με 5,62 γεννήσεις/γυναίκα (εκτίμηση 2018).
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 66,7 χρόνια (63,2 χρόνια οι άνδρες και 70,1 οι γυναίκες).
Γλώσσες
Σήμερα στη χώρα ομιλούνται περίπου σαράντα διαφορετικές γλώσσες. Αυτές χωρίζονται κυρίως σε δύο κύριες οικογένειες γλωσσών: Νιγηροκονγκολεζικές (κλάδος Μπαντού) και Νειλοσαχάριες (νειλοτικός και κεντροσουδανικός κλάδος). Τα αγγλικά έγιναν η επίσημη γλώσσα της Ουγκάντας μετά την ανεξαρτησία και στη χώρα ομιλείται μια τοπική παραλλαγή της αγγλικής. Επιπλέον, όλα τα σχολεία και πανεπιστήμια της Ουγκάντας απαιτείται από τον νόμο να διδάσκουν αγγλικά. Παρόλα αυτά, το 72% των κατοίκων της χώρας δεν μιλάει αγγλικά, το 22% μιλάει λίγα αγγλικά και το 6% τα μιλάει άπταιστα.
Η πιο ευρέως ομιλούμενη τοπική γλωσσά είναι η Λουγκάντα, την οποία ομιλούν κυρίως οι Μπαγκάντα στην περιοχή της Καμπάλα (πρωτεύουσα) και στις γύρω περιοχές. Ακολουθούν οι γλώσσες Λουσόγκα και Ρουνιανκόρε-Ρουκίγκα, οι οποίες ομιλούνται κυρίως στο νοτιοανατολικό και στο νοτιοδυτικό τμήμα της Ουγκάντα αντίστοιχα.
Τα σουαχίλι, τα οποία είναι μια κοινή γλώσσα στην περιοχή των μεγάλων λιμνών της Αφρικής, εγκρίθηκαν ως η δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας το 2005. Τα σουαχίλι ομιλούνται κυρίως στο βόρειο τμήμα της χώρας.
Θρησκεία
thumb|250px|Ο ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός στην Καμπάλα Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, το 84% του πληθυσμού είναι Χριστιανοί. Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία έχει τους περισσότερους πιστούς (39,3%) και ακολουθεί η Αγγλικανική Εκκλησία της Ουγκάντα (30,2%), ενώ οι υπόλοιποι Χριστιανοί είναι Πεντηκοστιανοί (11,1%) και Ευαγγελιστές (2,8%). Επίσης μεγαλώνει ο αριθμός των Πρεσβυτεριανών και των Ορθοδόξων.
Ακολουθεί το Ισλάμ με 14% του πληθυσμού της χώρας να δηλώνει μουσουλμάνος. Οι Μουσουλμάνοι είναι κυρίως Σουνίτες, ενώ υπάρχουν μειονότητες Σιιτών, Αχμαντίγια, Σούφι και Μουαχίντ. Ο υπόλοιπος πληθυσμός ασκεί παραδοσιακές θρησκείες, την Μπαχάι Πίστη ή άλλες θρησκείες και 0,2% δηλώνει άθρησκο ή αγνωστικιστικό.
Πόλεις
Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ουγκάντα είναι η Καμπάλα (1.516.210 κατ.). Άλλες πόλεις είναι η Μπαράρα (195.013 κάτ.), η Γκουλού (152.300 κάτ.), η Λίρα (99.059 κατ) και η Τζίντζα (93.061 κατ).
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη
Κουνάβοι Ηρακλείου
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και με την αμπελουργία. Παράγονται σταφίδα, επιτραπέζια σταφύλια και λάδι. Μεταξύ άλλων, στο χωριό λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο. Μέσα στο χωριό βρίσκονται τρεις ιεροί ναοί: ο τρίκλιτος βυζαντινός ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, Αγίου Νικολάου και Αγίου Δημητρίου, ο Άγιος Γεώργιος (ή Αποχαλικιάς) και η Κοίμηση της Θεοτόκου. Από τους προαναφερθέντες ναούς, ο τρίκλιτος οικοδομήθηκε από πέντε άγαμες αδερφές, σύμφωνα με την παράδοση, Καθεμιά τους έκτισε και από έναν τρούλο. Τα υπολείμματα των οικοδομικών υλικών (χαλίκια) χρησιμοποιήθηκαν για το κτίσιμο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Περίπου 300 μ. από τον οικισμό σε τοποθεσία μέσα σε αμπελώνες βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα, η οποία πανηγυρίζει στις 27 Ιουλίου.
Αρχαιολογία
Στη θέση Ζάγουρας έχουν βρεθεί μεγάλα κτήρια με ξεστή λιθοδομή, όπου βρέθηκαν όστρακα που χρονολογούνται από την ελληνική εποχή. Κοντά στον ακατοίκητο σήμερα οικισμό Ζαγουριάνοι ανακαλύφθηκαν το 1918 κατά τη διάρκεια εργασιών οδοποιίας κτίσματα και κιονόκρανα δωρικού ρυθμού, όπως επίσης και ενεπίγραφη πλάκα του 6ου αιώνα π.Χ. με γράμματα βουστροφηδόν, τεμάχιο νόμου για τα σπίτια, που ανήκει στη Μεγάλη Επιγραφή της Γόρτυνας. Από την τελευταία επιβεβαιώνεται ότι στη θέση του σημερινού οικισμού βρισκόταν η αρχαία πόλη Έλτυνα ή Ελτυναία. Στη θέση Σκεντέρι βρέθηκαν πήλινα αναθηματικά πλακίδια με ανάγλυφη παράσταση που παριστάνει έφιππο πολεμιστή που καταβάλλει δράκοντα και θυμίζει έντονα τον Άγιο Γεώργιο. Χρονολογείται από τα ελληνιστικά χρόνια.
Απογραφές
Ο οικισμός αναγράφεται το 1212 Scovavi και Cunavo. Ο Barozzi τον αναφέρει ορθά Cunavus, ενώ το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρεται Cunagus με 205 κατοίκους. Σε συμβόλαιο του 1271 βρίσκουμε το όνομα Conave.
Όταν οι Κουνάβοι ήταν κοινότητα, σε αυτήν υπαγόταν και ο οικισμός Κώμες, στα νοτιοανατολικά του χωριού, σε υψόμετρο 370 μ. Το τοπωνύμιο το βρίσκουμε και σε συμβόλαιο του 1271. Στο Κ94 του Καστροφύλακα αναφέρεται Comes με 82 κατοίκους το 1583. Ένας ακόμα οικισμός, ακατοίκητος πια, που υπαγόταν στην κοινότητα Κουνάβων ήταν οι Ζαγουριάνοι, σε υψόμετρο 350 μ. Κατά την Ενετοκρατία ήταν μεγαλύτερος οικισμός από τους Κουνάβους. Στα τέλη του 16ου αιώνα είχε 284 κατοίκους και το όνομα Gaidurianus. Σε όλους αυτούς τους οικισμούς κατά την Τουρκοκρατία οι κάτοικοι ήταν κυρίως Τούρκοι.
Δείτε Κοινότητα Κουνάβων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Νίκου Καζαντζάκη Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Χάλκινη λαβή (Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας)
Η χάλκινη λαβή φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.
Περιγραφή
Είναι παράδειγμα λειτουργικής τέχνης. Η λαβή ήταν προσαρμοσμένη σε πολυτελή λεκάνη και είναι καλλιτεχνικά διαμορφωμένη σε μορφή ελάφης που κατασπαράζεται από δύο λιοντάρια.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο ίσως αττικού εργαστηρίου και χρονολογείται στο 480 π.Χ. περίπου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ελλάδα
Βοημούνδος Γ΄ της Αντιόχειας
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος της Κωνσταντίας της Αντιόχειας και του πρώτου συζύγου της Ραϋμόνδου της Αντιόχειας. Ο Βοημούνδος Γ΄ ανέβηκε στον θρόνο της Αντιόχειας χάρη σε ένα πραξικόπημα ευγενών με το οποίο ανατράπηκε η μητέρα του με τη βοήθεια του Θόρος Β΄ της Αρμενίας. Αιχμαλωτίστηκε στη "μάχη του Αρτάχ" (1164) αλλά ο νικητής Νουρεντίν Ζενγκί Ατάμπεης στο Χαλέπι τον απελευθέρωσε για να μην συγκρουστεί με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο Βοημούνδος Γ΄ πήγε στην Κωνσταντινούπολη, έδωσε όρκο υποτέλειας στον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό και τοποθέτησε Ορθόδοξο πατριάρχη στην Αντιόχεια. Ο Λατίνος πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Αιμερί ντε Λιμόζ τον έθεσε υπό απαγόρευση αλλά ο Βοημούνδος Γ΄ τον επανέφερε όταν ο Έλληνας πατριάρχης πέθανε στη διάρκεια ενός σεισμού (1170). Ο Βοημούνδος Γ΄ παρέμεινε πάντοτε πιστός σύμμαχος του Βυζαντινού αυτοκράτορα, πολέμησε εναντίον του Μλεχ της Αρμενίας υποστηρίζοντας την αποκατάσταση της Βυζαντινής κυριαρχίας στην Κιλικία. Προχώρησε σε συμμαχίες με τους Μουσουλμάνους κυβερνήτες στο Χαλέπι και στη Δαμασκό εναντίον του Σαλαντίν που είχε αρχίσει να κατακτά τις γειτονικές κομητείες. Ο Λατίνος πατριάρχης Αιμερί τον αφόρισε όταν χώρισε τη δεύτερη σύζυγο του και παντρεύτηκε μία γυναίκα από την Αντιόχεια (1180).
Ο Βοημούνδος Γ΄ πίεσε τους Αρμένιους κυβερνήτες της Κιλικίας να δεχτούν στα τέλη της δεκαετίας του 1180 την κυριαρχία του, εξασφάλισε την Κομητεία της Τρίπολης για τον δεύτερο γιο του Βοημούνδο (1187). Το καλοκαίρι του 1188 ο Σαλαντίν κατέλαβε σχεδόν ολόκληρο το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, ο Βοημούνδος για να διατηρήσει την ειρήνη μαζί του δεν βοήθησε τους Λατίνους στην Γ΄ Σταυροφορία. Η επεκτατική πολιτική του Λέων Β΄ της Αρμενίας έφερε τη δεκαετία του 1190 σύγκρουση ανάμεσα στην Αντιόχεια και την Κιλικία. Ο Βοημούνδος Γ΄ συνελήφθη από τον Λέων που προσπάθησε να κυριεύσει την Αντιόχεια (1194) αλλά οι αστοί έδιωξαν τους Αρμένιους στρατιώτες από την πόλη, ο Βοημούνδος ελευθερώθηκε μόνο όταν αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Λέοντα. Οι συγκρούσεις ξέσπασαν όταν ο μεγαλύτερος γιος του Βοημούνδου Γ΄ Ραϊμόνδος Δ΄ της Τρίπολης πέθανε (1197). Η χήρα του Αλίκη της Αρμενίας ανεψιά του Λέων Β΄ του γέννησε έναν μεταθανάτιο γιο τον Ραϋμόνδο Ρουπέν αλλά ο μικρότερος γιος του Βοημούνδου Γ΄ Βοημούνδος Δ΄ της Αντιόχειας εξασφάλισε τη διαδοχή. Ο Βοημούνδος Γ΄ πρέπει να υποστήριξε τον γιο του, ο "Πόλεμος Διαδοχής της Αντιόχειας" ξέσπασε με τον θάνατο του Βοημούνδου Γ΄ (1201) και διατηρήθηκε μέχρι τον θάνατο του Λέοντα (1219).
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του Ραϋμόνδος της Αντιόχειας έπεσε στη "μάχη του Ινάμπ" εναντίον του Ατάμπεη του Χαλεπίου Νουρεντίν Ζενγκί (29 Ιουνίου 1149). Ο Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ και ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός προσπάθησαν να πείσουν τη μητέρα του να παντρευτεί έναν νέο σύζυγο αλλά δεν κατάφεραν τίποτα. Η Κωνσταντία τελικά παντρεύτηκε τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν έναν Γάλλο ευγενή που είχε εγκατασταθεί πρόσφατα στη Συρία. Ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν κυβέρνησε το Πριγκιπάτο σαν σύζυγος της Κωνσταντίας από το 1153 μέχρι τη χρονιά που αιχμαλωτίστηκε από τον κυβερνήτη του Χαλεπίου τον Νοέμβριο του 1160 ή του 1161. Με την προτροπή ευγενών από την Αντιόχεια ο Βαλδουίνος Γ΄ των Ιεροσολύμων ανακήρυξε νόμιμο βασιλιά τον Βαλδουίνο κατηγορώντας τον Λατίνο πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Αιμερί ντε Λιμόζ για κατάχρηση εξουσίας την περίοδο που ο Βοημούνδος ήταν ανήλικος. Η Κωνσταντία που ήθελε να διατηρηθεί στην εξουσία και μετά την ενηλικίωση του Βοημούνδου ζήτησε βοήθεια από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό. Οι ευγενείς της Αντιόχειας επαναστάτησαν και τον Φεβρουάριο του 1163 με τη βοήθεια του Θόρος Β΄ της Αρμενίας η Κωνσταντία αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη.
Πρίγκιπας της Αντιόχειας
Ο Βοημούνδος Γ΄ ορκίστηκε πρίγκιπας μετά την ανατροπή της μητέρας του. Τον Σεπτέμβριο του 1163 ο Νουρεντίν Ζενγκί άρχισε να πολιορκεί το Κρακ των Ιπποτών στην Κομητεία της Τρίπολης. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης κάλεσε τον Βοημούνδο για βοήθεια, ο Βοημούνδος Γ΄ και ο Βυζαντινός κυβερνήτης της Κιλικίας Κωνσταντίνος Δούκας Καλαμανός πήγαν αμέσως στο κάστρο, οι ενωμένες χριστιανικές δυνάμεις νίκησαν τους πολιορκητές. Ο Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ εμπιστεύτηκε το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ στον Βοημούνδο πριν αναχωρήσει τον Ιούλιο του 1164 για την εκστρατεία του στην Αίγυπτο. Με πλεονέκτημα την απουσία του Βοημούνδου ο Νουρεντίν Ζενγκί επιτέθηκε στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, ο Βοημούνδος Γ΄, ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης, ο Θόρος Β΄ της Αρμενίας και ο Κωνσταντίνος Δούκας Καλαμανός συμμάχησαν ξανά και έδιωξαν τους πολιορκητές.
Μιχαήλ Σκαλιστήρης
Ο Μιχαήλ Σκαλιστήρης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Δημητρίου Σκαλιστήρη. Υπήρξε διπλωματούχος μηχανικός. Εξελέγη βουλευτής Μαντινείας στις εκλογές του 1856 και διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη.
Βοημούνδος Γ΄ της Αντιόχειας
Πρίγκιπας της Αντιόχειας
Ο Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ στο έργο του "Η Τέλεια Ιστορία" γράφει :
Μιχαήλ Σκαλιστήρης
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος του ήταν ο Δημήτριος Μ. Σκαλιστήρης.
Βοημούνδος Γ΄ της Αντιόχειας
Πρίγκιπας της Αντιόχειας
"Οι σύμβουλοι του Νουρεντίν Ζενγκί του ζήτησαν να κυριεύσει την Αντιόχεια επειδή την είχαν εγκαταλείψει οι στρατιώτες της αλλά εκείνος απάντησε : η πόλη είναι εύκολη αλλά η Ακρόπολη είναι πολύ ισχυρή, αρχηγός των αμυνόμενων είναι ο ίδιος ο ανιψιός του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Ο Νουρεντίν Ζενγκί λεηλάτησε τις γειτονικές περιοχές και σκότωσε τους κατοίκους, λίγο αργότερα απελευθέρωσε τον Βοημούνδο με ανταλλάγματα ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και την απελευθέρωση Μουσουλμάνων αιχμαλώτων."
Μιχαήλ Σκαλιστήρης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Βουλευτές Μαντινείας
Βοημούνδος Γ΄ της Αντιόχειας
Συμμαχία με το Βυζάντιο
Ο Βοημούνδος Γ΄ αμέσως μετά την απελευθέρωση επισκέφτηκε τον αυτοκράτορα Μανουήλ στην Κωνσταντινούπολη για να του δώσει όρκο υποτέλειας. Ο Βοημούνδος συμφώνησε ταυτόχρονα να επιτρέψει στον Έλληνα Ορθόδοξο πατριάρχη της Αντιόχειας Αθανάσιο να τον συνοδεύσει στην Αντιόχεια, σε απάντηση ο Λατίνος πατριάρχης Αιμερί τον έθεσε σε απαγόρευση. Ο ξάδελφος του Μανουήλ Α΄ Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός, Βυζαντινός κυβερνήτης της Κιλικίας (1166) έκανε συχνές επισκέψεις στην Αντιόχεια για να δει την πανέμορφη αδελφή του Βοημούνδου Γ΄ και ερωμένη του Φιλίππα της Αντιόχειας. Ο Βοημούνδος Γ΄ ζήτησε από τον Μανουήλ Α΄ να εκδιώξει τον Ανδρόνικο, ο αυτοκράτορας ανταποκρίθηκε και τον αντικατέστησε με τον Κωνσταντίνο Καλαμανό.
Ο Βοημούνδος παραχώρησε την Απάμεια στους Ιωαννίτες Ιππότες (1168). Ένας ισχυρός σεισμός κατέστρεψε τις περισσότερες πόλεις στη βόρεια Συρία (29 Ιουνίου 1170). Ο Έλληνας πατριάρχης Αθανάσιος πέθανε μέσα στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου όταν κατέρρευσε η στέγη, ο Βοημούνδος Γ΄ ζήτησε από τον Λατίνο πατριάρχη να επιστρέψει στην έδρα του. Ο Μλεχ της Αρμενίας που είχε καταλάβει την Κιλικία με τη βοήθεια του Νουρεντίν Ζενγκί πολιόρκησε στις αρχές του 1170 το Κάστρο της Πάγρας κοντά στην Αντιόχεια στο οποίο ζούσαν οι Ιωαννίτες Ιππότες. Ο Βοημούνδος Γ΄ ζήτησε υποστήριξη από τον Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ, οι δυνάμεις τους νίκησαν Μλεχ και τον ανάγκασαν να επιστρέψει πολλές πόλεις από τις πεδιάδες της Κιλικίας στη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Οι σχέσεις της Αντιόχειας με την Κιλικία παρέμειναν τεταμένες, αυτό εμπόδισε τον Βοημούνδο να αναλάβει μία ενεργή εξωτερική πολιτική μέχρι την εκθρόνιση του Μλεχ (1175). Ο Βοημούνδος Γ΄ προχώρησε τον Μάιο του 1176 σε συμμαχία με τον Ατάμπεη του Χαλεπίου εναντίον του Σαλαντίν, του Αγιουβίδη κυβερνήτη της Αιγύπτου και της Συρίας. Για να ενισχύσει τη συμμαχία του με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία ο Βοημούνδος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Θεοδώρα Κομνηνή της Αντιόχειας ανιψιά του αυτοκράτορα Μανουήλ.
Συμμαχία με τον Ραϋμόνδο Γ΄ της Τρίπολης
Ο Βοημούνδος συνάντησε τον Φίλιππο της Αλσατίας που ήρθε τον Σεπτέμβριο του 1177 στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ο Γουλιέλμος της Τύρου κατηγόρησε τον Βοημούνδο Γ΄ και τον Ραϋμόνδο Γ΄ της Τρίπολης ότι απέτρεψαν τον Φίλιππο να εκστρατεύσει στην Αίγυπτο και τον χρησιμοποίησαν για τα συμφέροντα τους. Τον Δεκέμβριο ο Φίλιππος και ο Βοημούνδος πολιόρκησαν το Χάρενς ένα κάστρο που ανήκε στον εμίρη της Δαμασκού Ας-Σαλίχ Ισμαΐλ αλ-Μαλίκ (1163 - 1181), το κατέκτησαν ύστερα από προδοσία της φρουράς. Όταν ο Ας-Σαλίχ πληροφορήθηκε ότι ο Σαλαντίν εγκατέλειψε την Αίγυπτο για τη Συρία έλυσαν την πολιορκία. Ο Ας-Σαλίχ πλήρωσε 50.000 δηνάρια και αποκήρυξε τα δικαιώματα του σε όλα τα γειτονικά χωριά για χάρη του Βοημούνδου.
Ο Βοημούνδος Γ΄ και ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης βάδισαν στις αρχές του 1180 στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ όπως περιγράφει ο Γουλιέλμος της Τύρου. Ο Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ φοβήθηκε ότι οι δύο πρίγκιπες είχαν έρθει να τον εκθρονίσουν, η Νόσος του Χάνσεν από την οποία υπέφερε από μικρός είχε "προχωρήσει επικίνδυνα σε βαθμό μη αναστρέψιμο". Ο ιστορικός Μπέρναρντ Χάμιλτον (γεν. το 1932) που δέχεται την αφήγηση του Γουλιέλμου της Τύρου γράφει ότι ο Βοημούνδος και ο Ραϋμόνδος ήρθαν στην Τρίπολη να επιλέξουν μία σύζυγο για την αδελφή του Βαλδουίνου Δ΄ Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ και να απομακρύνουν την επίδραση της μητέρας τους. Ο Βαλδουίνος Δ΄ έδωσε ωστόσο σύζυγο στην αδελφή του τον Γκυ των Λουζινιάν που υποστήριζε η μητέρα τους Αγνή του Κουρτεναί. Ο γάμος της Σιβύλλας είχε αποτέλεσμα να δημιουργηθούν δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα ευγενών αφού ο Βοημούνδος Γ΄, ο Ραϋμόνδος Γ΄ και ο Οίκος του Ιμπελέν συμμάχησαν εναντίον του Γκυ των Λουζινιάν.
Τρίτος γάμος
Ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός πέθανε (24 Σεπτεμβρίου 1180), ο Βοημούνδος χώρισε αμέσως τη δεύτερη σύζυγο του Θεοδώρα για να παντρευτεί μια κοινή από την Αντιόχεια τη Σιβύλλα. Ο ιστορικός Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ (1160 - 1233) την περιγράφει σαν κατάσκοπο του Σαλαντίν που "δεχόταν δώρα από αυτόν". Ο πατριάρχης Αιμερί κατηγόρησε τον Βοημούνδο για μοιχεία και τον αφόρισε. Ο πρίγκιπας έκανε κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας, ο πατριάρχης έθεσε την Αντιόχεια υπό απαγόρευση και δραπέτευσε. Ο Βοημούνδος πολιόρκησε το κάστρο αλλά πολλοί ευγενείς που υποστήριζαν τον πατριάρχη εξεγέρθηκαν εναντίον του. Ο Βαλδουίνος Δ΄ έστειλε τον πατριάρχη της Αντιόχειας Ηράκλειο μαζί με άλλους επισκόπους και τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν στην Αντιόχεια να διαπραγματευτούν. Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις με τους απεσταλμένους στη Λατάκια ο Βοημούνδος και ο Αιμερί συναντήθηκαν στην Αντιόχεια. Ο Βοημούνδος συμφώνησε να αποδόσει την εκκλησιαστική περιουσία που είχε κατασχέσει, ο Αιμερί κατάργησε την απαγόρευση αλλά όχι τον αφορισμό επειδή ο πρίγκιπας αρνήθηκε να δεχτεί πίσω τη δεύτερη σύζυγο του Θεοδώρα. Η ειρήνη δεν επανήλθε πλήρως και οι αρχηγοί της εξέγερσης δραπέτευσαν στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Ο Βοημούνδος έκλεισε τον Μάιο του 1182 ειρήνη με τον κυβερνήτη του Χαλεπίου από τη Δυναστεία των Ζενγκί, αναγκάστηκε ωστόσο να παραδώσει το Χαλέπι στον Σαλαντίν (11 Ιουνίου 1183). Με τον φόβο μήπως δεχτεί επίθεση στην Αντιόχεια ο Βοημούνδος Γ΄ πούλησε την Ταρσό στον Ρουπέν Γ΄ της Αρμενίας για να συγκεντρώσει χρήματα.
Η διαδοχή των Ιεροσολύμων
Ο Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ υποσχέθηκε να στείλει 300 ιππότες στην Αντιόχεια, ο Σαλαντίν δεν επιτέθηκε όμως στο πριγκιπάτο και προτίμησε να κλείσει ειρήνη με τον Βοημούνδο. Ο Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ συγκάλεσε Συνέλευση το φθινόπωρο του 1183 για να συζητήσει τη διαδοχή του, ο Βοημούνδος Γ΄ ήταν παρόν. Στην ίδια Συνέλευση ορίστηκαν διάδοχοι ο Γκυ των Λουζινιάν και ο μικρός γιος του Βαλδουίνου Δ΄ Βαλδουίνος Ε΄ της Ιερουσαλήμ. Ένα διάταγμα δείχνει ότι τον Απρίλιο του 1185 που πέθανε ο λεπρός Βαλδουίνος Δ΄ ο Βοημούνδος Γ΄ βρισκόταν στην Άκρα. Ο Ρουπέν Γ΄ της Αρμενίας πολιόρκησε το Λαμπρόν, έδρα του αντιπάλου του Χετούμ Γ΄ του Λαμπρόν, ο Χετούμ έστειλε απεσταλμένους στον Βοημούνδο για να ζητήσει βοήθεια. Ο Βοημούνδος Γ΄ προσκάλεσε τον Ρουπέν σε ένα γεύμα στην Αντιόχεια στο οποίο τον συνέλαβε και τον αιχμαλώτισε (1185). Ο Βοημούνδος επιτέθηκε στην Κιλικία αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει τον αδελφό του Ρουπέν Λέων Β΄ της Αρμενίας να κυριεύσει το Λαμπρόν. Ένας Αρμένιος ευγενής μεσολάβησε για τη σύναψη ειρήνης, ο Ρουπέν πλήρωσε ψηλά λύτρα και απαρνήθηκε τα δικαιώματα του σε πολλές πόλεις όπως το Τόλ Χαμντούν, τη Μοψουεστία και τα Άδανα, αναγνώρισε και την κυριαρχία του Βοημούνδου. Μετά την πληρωμή των λύτρων ο Βοημούνδος απελευθέρωσε τον Ρουπέν και ανακατέκτησε τα κάστρα και τις πόλεις που είχαν παραχωρηθεί στην Αντιόχεια.
Ο μικρός Βαλδουίνος Ε΄ πάθανε το καλοκαίρι του 1186, ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης δεν μπόρεσε να εμποδίσει τη μητέρα του Σιβύλλη και τον σύζυγο της Γκυ των Λουζινιάν να ανέβουν στον θρόνο. Ο Βαλδουίνος του Ιμπελέν ο μόνος από τους ευγενείς που αντιστάθηκαν στην άνοδο της Σιβύλλης μετακινήθηκε στην Αντιόχεια, ο Βοημούνδος του έκανε δώρο ένα φέουδο. Οι Τούρκοι νομάδες επιτέθηκαν στην Κιλικία πιέζοντας τον νέο κυβερνήτη Λέων να ορκιστεί πίστη στον Βοημούνδο αμέσως μετά την άνοδο του (1186). Οι Τούρκοι διέσπασαν το πριγκιπάτο της Αντιόχειας λεηλατώντας τα εδάφη γύρω από τη Λατάκεια και τα μοναστήρια στα γύρω βουνά. Ο Βοημούνδος έκλεισε ειρήνη με τον διορισμένο από τον Σαλαντίν κυβερνήτη της Συρίας Αλ-Μουζάφαρ Ουμάρ που είχε ενωθεί με τον Σαλαντίν τον Μάιο στην επίθεση που έκανε στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ο Βοημούνδος Γ΄ έστειλε στην Ιερουσαλήμ 50 ιππότες υπό την ηγεσία του μεγαλύτερου γιου Ραϋμόνδου μετά τον αφανισμό ενός χριστιανικού στρατού στη "μάχη του Κρεσσόν". Οι Τούρκοι συνέχισαν να κάνουν επιδρομές και να λεηλατούν τον στρατό της Αντιόχειας με πολλά λάφυρα.
Ο θρίαμβος του Σαλαντίν
Μία επιστολή του αρχηγού Ιωαννιτών στον Λεοπόλδο Ε΄ της Αυστρίας τον Νοέμβριο του 1188 γράφει :
"Το καλοκαίρι ο Σαλαντίν κατέστρεψε την Ταρτούς εκτός από τον ναό των Ναιτών, έκαψε τη Βαλανεία και στη συνέχεια μετακινήθηκε προς την Αντιόχεια διεκδικώντας την Τζαμπλέ, τη Λατάκεια και όλα τα οχυρά μέχρι την ίδια την πόλη. Το πριγκιπάτο καταστράφηκε ολόκληρο εκτός από το ισχυρό οχυρό στο Μαργκάτ και ο λαός της Αντιόχειας έκανε ταπεινωτική συμφωνία με τον Σαλαντίν να του παραδώσει την Αντιόχεια για τους επόμενους επτά μήνες αν δεν έρθει βοήθεια, μια πόλη που αποκτήθηκε με πολύ χριστιανικό αίμα."
Γ΄ Σταυροφορία
Ο Γκυ των Λουζινιάν που είχε ελευθερωθεί πρόσφατα ήρθε στην Αντιόχεια τον Αύγουστο του 1188, ο Βοημούνδος Γ΄ δεν τον υποστήριξε στρατιωτικά και αναχώρησε για την Αντιόχεια. Ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα αναχώρησε τον Μάιο του 1189 από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο κύριος στόχος της Σταυροφορίας ήταν η υπεράσπιση της Αντιόχειας. Ο Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα πέθανε απρόσμενα, πνίγηκε ενώ περνούσε ένα ποτάμι στη Μικρά Ασία, στην περιοχή Σελεύκεια Ισαυρίας (10 Ιουνίου 1190). Ο γιος του Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Σουαβίας ανέλαβε τη διοίκηση του στρατού ενώ οι περισσότεροι Σταυροφόροι επέστρεψαν στην Ευρώπη, τα υπολείμματα του Γερμανικού στρατού έφτασαν στην Αντιόχεια (21 Ιουνίου 1190). Ο Βοημούνδος έδωσε όρκο υποτέλειας στον Φρειδερίκο ΣΤ΄ της Σουαβίας.[59] Το σώμα του Φρειδερίκου Α΄ μεταφέρθηκε στην Αντιόχεια και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό της πόλης πριν συνεχίσει ο δούκας τη Σταυροφορία για τους Αγίους Τόπους.
Ο Βοημούνδος Γ΄ εξέπλευσε τον Μάιο του 1191 για τη Λεμεσό με τον Γκυ των Λουζινιάν και τον Λέων Β΄ της Αρμενίας, συνάντησαν τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο που ήρθε να ανακτήσει τους Αγίους Τόπους από τον Σαλαντίν. Το καλοκαίρι του 1191 ο Ριχάρδος ξεκίνησε Πολιορκία της Άκρας αλλά ο Βοημούνδος δεν παρείχε στρατιωτική υποστήριξη στους Σταυροφόρους. Οι σχέσεις του Λέων Β΄ της Αρμενίας με τον Βοημούνδο ήταν τεταμένες από την εποχή που ο Βοημούνδος κυρίευσε τη Βάργκας και αρνήθηκε να την παραχωρήσει στους Ναΐτες. Μετά την αναχώρηση του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου ο Βοημούνδος Γ΄ συνάντησε τον Σαλαντίν στη Βηρυτό (30 Οκτωβρίου 1192). Ο συγγραφέας Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ γράφει ότι στη συνάντηση "ο Βοημούνδος υποκρίθηκε" και ο Σαλαντίν του "παραχώρησε τιμητικά μία ρόμπα". Ο Βοημούνδος και ο Ριχάρδος υπέγραψαν ανακωχή δέκα ετών με τον όρο να μην παρέμβει κανένας από τους δύο στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας παρά το ότι ο Λέων ήταν υποτελής του Βοημούνδου. Η σύζυγος του Βοημούνδου Σιβύλλη ήθελε να εξασφαλίσει την Αντιόχεια στον γιο της Γουλιέλμο με την υποστήριξη του Λέων Β΄ της Αρμενίας που η σύζυγος του Ισαβέλλα ήταν ανεψιά της. Ο Λέων Β΄ προσκάλεσε τον Βοημούνδο Γ΄ και την οικογένεια του στο Μπαργκάς στις αρχές του 1194 με το πρόσχημα ότι ήθελε να παραδώσει το κάστρο στον ίδιο ή στους Ναΐτες. Η συνάντηση είχε ωστόσο μία παγίδα, ο Βοημούνδος συνελήφθη και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην πρωτεύουσα του Λέοντα Σις.
Τελευταία χρόνια
Ο Βοημούνδος Γ΄ κλήθηκε να παραδώσει την Αντιόχεια στον Λέων, διόρισε τον στρατηγό Βαρθολομαίο Τιρέλ να συνοδεύσει τα στρατεύματα των Αρμενίων στην Αντιόχεια που ήταν υπό τις διαταγές του Χετούμ του Σάσων. Οι ευγενείς της Αντιόχειας επέτρεψαν στους στρατιώτες του Λέων να μπουν στην πόλη αλλά οι Έλληνες και Λατίνοι κάτοικοι αντιστάθηκαν σκληρά. Ένας Αρμένιος στρατιώτης πρόσβαλε τον Άγιο Ιλάριο που το παρεκκλήσι του βρισκόταν στην Αντιόχεια, αυτό προκάλεσε μεγάλες ταραχές στην πόλη και οι Αρμένιοι εκδιώχθηκαν. Οι κάτοικοι της Αντιόχειας συγκάλεσαν Συνέλευση στον Καθεδρικό ναό της πόλης υπό την προεδρεία του πατριάρχη Αιμερί, όρισαν τον μεγαλύτερο γιο του Βοημούνδου Ραϋμόνδο σαν αντιβασιλιά την εποχή που ο πατέρας του ήταν ακόμα αιχμάλωτος. Ο μικρότερος γιος του Βοημούνδου επίσης Βοημούνδος κλήθηκε να έρθει από την Τρίπολη στην Αντιόχεια, οι δυνάμεις των Αρμενίων επέστρεψαν στην Κιλικία.
Ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας ήρθε στην Αντιόχεια στις αρχές του 1195 να μεσολαβήσει για τη σύναψη ειρήνης. Όταν ο Βοημούνδος απαρνήθηκε τα δικαιώματα του στην Κιλικία ο Λέων Β΄ τον απελευθέρωσε μαζί με τη συνοδεία του. Ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ραϊμόνδος Δ΄ της Τρίπολης είχε παντρευτεί την ανεψιά του Λέοντα Αλίκη της Αρμενίας. Ο Ραϊμόνδος πέθανε στις αρχές του 1197 και η χήρα του γέννησε έναν μεταθανάτιο γιο τον Ραϋμόνδο Ρουπέν. Ο Βοημούνδος Γ΄ έστειλε την Αλίκη και τον γιο της στην Κιλικία για άγνωστο λόγο ή να εξασφαλίσει την Αντιόχεια για τον άλλο του γιο ή για την προστασία τους. Τον Οκτώβριο του 1197 ο Ερρίκος Α΄ της Βραβάντης συμμετείχε στην ανακατάληψη της Βηρυτού και ο Βοημούνδος τον υποστήριξε. Ο Βοημούνδος Γ΄ αποφάσισε να πολιορκήσει την Τζαμπλέ και τη Λατάκεια αλλά επέστρεψε στην Αντιόχεια για να συναντήσει τον παπικό απεσταλμένο Κορράδο των Βίττελσμπαχ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς. Ο αρχιεπίσκοπος είχε έρθει στην Αντιόχεια για να εγγυηθεί τη διαδοχή του μικρού Ραϋμόνδου Ρουπέν στο πριγκιπάτο, ο Βοημούνδος Γ΄ συγκάλεσε την αριστοκρατία που ορκίστηκε πίστη στον εγγονό του.
Θάνατος
Ο Βοημούνδος της Τρίπολης που έβλεπε τον εαυτό του σαν τον νόμιμο διάδοχο σαν τον μεγαλύτερο επιζήσαντα γιο του πατέρα του ήρθε στα τέλη του 1198 στην Αντιόχεια για να πιέσει να γίνει αποδεκτή η διαδοχή του. Ο νεώτερος Βοημούνδος επέστρεψε κατόπιν στην Τρίπολη ενώ ο πατέρας του έδειξε ότι έκανε αποδεκτά τα αιτήματα του. Ο Λέων Β΄ έκανε έκκληση στην Αγία Έδρα για να προστατέψει τα δικαιώματα του εγγονού του αλλά οι Ναΐτες Ιππότες διαμαρτυρήθηκαν ότι δεν τους απέδωσε το Μπάργκας όπως είχε υποσχεθεί. Ο Βοημούνδος Γ΄ πέθανε τον Απρίλιο του 1201 και ο γιος του Βοημούνδος ήρθε στην Αντιόχεια για να παραστεί στην κηδεία του, οι ευγενείς τον ανακήρυξαν πρίγκιπα αλλά πολλοί που ήταν πιστοί στον Ραϋμόνδο Ρουπέν δραπέτευσαν στην Κιλικία. Ο "Πόλεμος Διαδοχής της Αντιόχειας" που ακολούθησε κράτησε πολλά χρόνια και έληξε με τον θάνατο του Λέων Β΄ τον Μάιο του 1219.
Οικογένεια
Η πρώτη σύζυγος του Βοημούνδου Γ΄ ήταν η Οργκιγιέζ ντ' Αρένκ, αναφέρεται για πρώτη φορά σε διάταγμα το 1170 κάτι που δείχνει ότι την είχε παντρευτεί πριν από εκείνη τη χρονιά. Η Οργκιγιέζ ντ' Αρένκ αναφέρεται για τελευταία φορά σε διάταγμα τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο του 1175, μαζί της απέκτησε :
Η δεύτερη σύζυγος του Βοημούνδου Γ΄ ήταν η Θεοδώρα Κομνηνή της Αντιόχειας, συγγενής του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Ο ιστορικός Τσάρλς Μ. Μπράντ την καταγράφει σαν κόρη του ανεψιού του Μανουήλ Ιωάννη Κομνηνού, μαζί της έκανε έναν γιο τον
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αντιόχειας Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη
Η τουρκική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, με κωδική όνομασια (από την Τουρκία) Ασπίδα του Ευφράτη (Fırat Kalkanı Harekâtı), ήταν στρατιωτική διασυνοριακή επιχείρηση από τον τουρκικό στρατό, και συμμαχικές ομάδες του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου, η οποία έλαβε χώρα το 2016-2017. Η επιχείρηση έλαβε χώρα στη Βορειο-δυτική Συρία μεταξύ του Ευφράτη ποταμού, προς τα ανατολικά, και της πόλης Αζάζ, προς τα δυτικά. Ο τουρκικός στρατός υποστηρίχθηκε από τις Συριακές ανταρτικές ομάδες, (μερικές από τις οποίες χρησιμοποιούν την ονομασία Ελεύθερος Συριακός Στρατός), ξεκίνησε την επιχείρηση στις 24 Αυγούστου 2016 ενάντια στις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL), καθώς και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF). Ο τουρκικός στρατός ανακοίνωσε τη λήξη της επιχείρησης τις 29 Μαρτίου 2017, χαρακτηρίζοντάς την ως επιτυχημένη.
Απώλειες Τουρκικού Στρατού
Ο τουρκικός στρατός δεν ανακοινώνει τις απώλειες σε υλικό και ανθρώπινό δυναμικό συστηματικά ωστόσο δημοσιογραφικές και άλλες πηγές αναφέρουν πως τουλάχιστόν 8 άρματα μάχης Leopard 2A4, ένα M60T, και 4 οχήματα μεταφοράς προσωπικού έχουν καταστραφεί από νάρκες και αντιαρματικούς πυράυλούς. Παράλληλα, οι ανθρώπινες απώλειες του ανέρχονται σε 30 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 2017.
Αναφορές
Κατηγορία:Πολεμικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Μάχες τουρκικού στρατού Κατηγορία:Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος
Ήλιος της Βεργίνας
thumb|200px|Ο Ήλιος της Βεργίνας Ο Ήλιος της Βεργίνας (αλλιώς Άστρο της Βεργίνας) είναι ένα αρχαίο ελληνικό σύμβολο που απεικονίζεται σε διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, όπως αγγεία και νομίσματα, αλλά έγινε ευρέως γνωστό λόγω της απεικόνισης του στη χρυσή λάρνακα που βρέθηκε το 1977 σε Βασιλικό τάφο ο οποίος αποδίδεται στη Μακεδονική Βασιλική Δυναστεία του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο ήλιος αυτός χρησιμοποιείται στην Ελλάδα ως σύμβολο του διαμερίσματος της Μακεδονίας, καθώς και σε επιμέρους διοικητικές διαιρέσεις του. Η Βόρεια Μακεδονία χρησιμοποίησε επίσης αυθαίρετα το σύμβολο αυτό για τη κρατική της σημαία, από το 1992 ως το 1995, προκαλώντας σφοδρή αντίδραση από την Ελλάδα και την Κύπρο. Μετά τις αντιδράσεις, η Βόρεια Μακεδονία το απέσυρε με την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 και τροποποίησε τη σημαία της με βάση την αρχική σε σχηματοποιημένο ήλιο.
Περιγραφή και Επεξήγηση του Συμβόλου
Από τον Ήλιο της Βεργίνας διακρίνονται καθαρά οι δεκαέξι ακτίνες και ο ρόδακας. Φέρεται πάνω σε χρυσή Λάρνακα, που βρέθηκε στο Βασιλικό τάφο του Φιλίππου Β', από τον αρχαιολόγο Μανόλη Ανδρόνικο κατά τις ανασκαφές του 1977 στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας, στη Μακεδονία εξ ου και το όνομά του.
Η σημασία του συμβόλου δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Διάφορες εκδοχές των αρχαιολόγων είναι ότι ήταν ηλιακό σύμβολο, σύμβολο της Μακεδονίας, έμβλημα της Ἀργεαδικής δυναστείας του Φιλίππου, ένα θρησκευτικό σύμβολο που αναπαριστά τους 12 Θεούς του Ολύμπου ( Ελληνική εθνική θρησκεία ), ή ένα διακοσμητικό σχέδιο. Δεκαεξάκτινοι, δωδεκάκτινοι και οκτάκτινοι Ήλιοι παρουσιάζονται συχνά σε Μακεδονικά και Ελληνιστικά νομίσματα και ασπίδες της περιόδου αλλά και σε ευρήματα από τον ευρύτερο ελληνικό κόσμο (Μεγάλη Ελλάδα και Μικρά Ασία), ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., καθώς και σε απεικονίσεις Αθηναίων οπλιτών αλλά και σε νομίσματα, από τη νησιωτική μέχρι την ηπειρωτική Ελλάδα, όπως στη Κέρκυρα, 5ος αιώνας π.Χ., Λοκρίδα, 4ο αιώνας π.Χ. Πριν το 1977 το σύμβολο θεωρείτο απλά διακοσμητικό στοιχείο. Έπειτα από την ανακάλυψη του Ανδρόνικου το σύμβολο άρχισε να συσχετίζεται με τους Αρχαίους Μακεδόνες, παρ' όλη τη πρωτέρα διακοσμητική του χρήση στην Ελληνική τέχνη.
Σύγχρονες Χρήσεις στην Ελλάδα
thumb|200px|Η σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας στο κτίριο της [[Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης|Π.Ε. Κοζάνης, μαζί με τις σημαίες της Ε.Ε. και της Ελλάδας.]]
Ο δεκαεξάκτινος Ήλιος της Βεργίνας είναι έμβλημα της 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ και της 34 Μ/Κ ΤΑΞ καθώς και διακοσμητικό στοιχείο (και μέτρο ασφαλείας) στις νέες άδειες οδήγησης. Η Ελλάδα έχει απ’ το 1995 στον Παγκόσμιο Οργανισμό Διανοητικής Ιδιοκτησίας (WIPO), το αποκλειστικό δικαίωμα στη χρήση του συμβόλου και στα παρεμφερή του.
Χρήση του Ήλιου της Βεργίνας από την Βόρεια Μακεδονία
Στο άρθρο 7, παράγραφος 2 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, αναφέρεται ότι η Βόρεια Μακεδονία, με την έναρξη ισχύος της Συμφωνίας, θα παύσει να χρησιμοποιεί καθ' οιονδήποτε τρόπο το σύμβολο με τον Ήλιο της Βεργίνας σε όλες του τις μορφές. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν εφαρμόζεται από την Βόρεια Μακεδονία, αφού το σύμβολο χρησιμοποιείται ευρέως τόσο από κρατικούς και άλλους θεσμούς, όσο και από ιδιώτες.
Τη Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2013, καταψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την απαγόρευση της χρήσης του συμβόλου του Ήλιου της Βεργίνας στην Βόρεια Μακεδονία για κρατικούς και για άλλους σκοπούς, που είχε καταθέσει τον περασμένο Νοέμβριο ο κ. Ίβον Βελίτσκοβσκι, βουλευτής και αρχηγός του μικρού αντιπολιτευόμενου "Φιλελεύθερου Κόμματος", αφού υπέρ ψήφισε μόνο αυτός. Μεταξύ εκείνων οι οποίοι το καταψήφισαν ήταν οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος VMRO-DPMNE του Νίκολα Γκρούεφσκι και του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης "Σοσιαλδημοκρατική Ένωση" του Ζόραν Ζάεφ. Οι βουλευτές του συγκυβερνώντος αλβανικού κόμματος DUI του Αλί Αχμέτι ψήφισαν "παρών". Ο αρχηγός του "Φιλελεύθερου Κόμματος" υποστήριξε ότι αν απαγορευτεί η χρήση του συμβόλου, θα ενισχυθούν οι σχέσεις καλής γειτονίας οι οποίες είναι σημαντικές για την ευρωπαϊκή και ευρωατλαντική προοπτική της χώρας.
Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ
Ιστορία
Η κομητεία του Λίμπουργκ και η κυριότητα του Στίρουμ υπαγόταν φεουδαλικά στο βασίλειο της Γερμανίας ως το 1806, οπότε η Συνομοσπονδία του Ρήνου την υπήγαγε στο πριγκιπάτο του Ζαλμ. To 1809 απεβίωσε ο τελευταίος άρρην απόγονος που είχε γαίες, έτσι το 1815 το Συνέδριο της Βιέννης δεν αναφέρθηκε στις γαίες του Οίκου, ούτε αργότερα το Αλμανάκ του Γκότα στα μέλη του. Ο Οίκος του Μπεργκ από τον οποίο προέρχεται ο παρών Οίκος, είχε μέλη πέντε αρχιεπισκόπους της Κολωνίας· ένας από αυτούς ήταν άγιος και ένας άλλος ήταν και δούκας της Βεστφαλίας.
Ο Αδόλφος Δ΄, κόμης του Μπεργκ έκτισε το κάστρο Άλτενα επί του Λέννε στη Βεστφαλία. Το 1161 τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος στο μεγαλύτερο μέρος της κομητείας, ενώ ο δευτερότοκος Έμπερχαρντ Α΄ έλαβε το ανατολικό μέρος με το κάστρο και ονομάστηκε κόμης της Άλτενα. Το 1180 που απεβίωσε, η περιοχή του μοιράστηκε: ο πρωτότοκος Άρνολντ έλαβε το βορειοδυτικό μέρος, έκτισε το κάστρο Ίζενμπεργκ και ονομάστηκε κόμης του Ίζενμπεργκ, ενώ ο δευτερότοκος το νοτιοανατολικό μέρος, ιδρύοντας τον κλάδο του Λα Μαρκ. Ο γιος του Άρνολντ, Φρειδερίκος, κόμης του Ίζενμπεργκ έχανε εδάφη από τον Ένγκελμπερτ Β΄, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, εξάδελφο του Άρνολντ. Ο Φρειδερίκος μάλλον ευθύνεται για τη δολοφονία του αρχιεπισκόπου: κατασχέθηκε η περιουσία του και το κάστρο του πολιορκήθηκε και κρημνίστηκε από τον νέο αρχιεπίσκοπο. Αιχμαλωτίστηκε και βασανίστηκε στον τροχό, ώσπου απεβίωσε· είχε νυμφευτεί την αδελφή του Ερρίκου Δ΄, δούκα του Λίμπουργκ.
Ο γιος του Φρειδερίκου, Ντήτριχ Α΄, κόμης του Ίζενμπεργκ πολέμησε με τη βοήθεια του θείου του, Ερρίκου Δ΄ και ανακατέλαβε τις πατρικές περιοχές. Έκτισε νέο κάστρο, που το ονόμασε Λίμπουργκ (νυν Χοενλίμπουργκ). O δισεγγονός του, Ιωάννης Β΄ απέκτησε την κυριότητα του Στίρουμ. Ο πέμπτος απόγονος αυτού νυμφεύτηκε την Ίρμγκαρντε, κληρονόμο των κομητειών Μπρόνκχορστ και Μπόρκουλο, που από τότε έμειναν στον Οίκο του. Ο εγγονός του Ιάκωβος νυμφεύτηκε τη Μαρία, κληρονόμο των κυριοτήτων Γκέμεν και Ίλεραϊχεν, που επίσης έμειναν στον Οίκο.
Ο γιος του Χέρμαν Όθων Α΄ υπηρέτησε στον Ολλανδικό στρατό. Είχε τρεις γιούς, που ίδρυσαν κλάδους: του Λίμπουργκ-Μπρόνκχορστ & Μπόρκουλο, του Λίμπουργκ-Γκέμεν & Ίλεραϊχεν και του Λίμπουργκ-Στίρουμ. Ο πρώτος κλάδος πώλησε τις γαίες του. O δεύτερος κλάδος χωρίστηκε το 1657: ο κλάδος Λίμπουργκ-Στίρουμ-Γκέμεν εξαλείφθηκε το 1782 και ο κλάδος Λίμπουργκ-Στίρουμ-Ίλεραϊχεν το 1800. Ο τρίτος κλάδος χωρίστηκε το 1644, οπότε δημιουργήθηκε ο υποκλάδος Λίμπουργκ-Στίρουμ-Στίρουμ που εξαλείφθηκε το 1809.
Το 1806 η Συνομοσπονδία του Ρήνου υπήγαγε τις γαίες του Οίκου στο πριγκιπάτο του Ζαλμ-Κύρμπουργκ. Το 1812-1814 η Γαλλία και η Ολλανδία αναγνώρισαν τον τίτλο του κόμη του Λίμπουργκ-Στίρουμ. To όνομα του Οίκου φέρει ένα Σύνταγμα Δραγόνων και ένα όρος στην Ανταρκτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιμπουργκ Στιρουμ
Κουρσουμλί Αν
Το Κουρσουμλί Αν (τουρκικά: Kurşunlu han, Куршумли ан) είναι ένα Οθωμανικό χάνι που βρίσκεται στην Παλιά Πόλη των Σκοπίων της Βόρειας Μακεδονίας. Συγκεκριμένα, βρίσκεται στην περιοχή του Μουσείου της Βόρειας Μακεδονίας, ενώ έχει λειτουργήσει ως πανδοχείο και φυλακή.
Το Κουρσουμλί Αν χτίστηκε τον 15ο ή 16ο αιώνα. Υπήρχαν στάβλοι για 100 άλογα.
Οι τοίχοι σχηματίζουν ένα τετράγωνο, αλλά η στέγη αποτελείται από σχήμα θόλου πυραμίδας. Οι τρούλοι ήταν αρχικά καλυμμένοι με μόλυβδο, και γι' αυτό το χάνι ονομάζεται και «Παζάρι του Μόλυβδου». Τα δωμάτια στο ισόγειο χρησιμοποιούνταν ως αποθήκες, ενώ ο πάνω όροφο για τα υπνοδωμάτια. Το κτίριο επίσης είχε δωμάτια για τα ζώα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Καραβανσεράι στη Βόρεια Μακεδονία
Πρόγραμμα Βενέρα
Το πρόγραμμα Βενέρα (ρωσικά: Венера, αγγλικά: Venera) αποτελούνταν από σειρά μη επανδρωμένων διαστημοσυσκευών που αναπτύχθηκαν στην ΕΣΣΔ από το 1961 έως το 1984 με στόχο την μελέτη του πλανήτη Αφροδίτη, από όπου προήλθε και το όνομά του προγράμματος (Βενέρα στα ρωσικά σημαίνει Αφροδίτη). Συνολικά δέκα από τα σκάφη που εστάλησαν μπόρεσαν να αναμεταδώσουν δεδομένα από την επιφάνεια της Αφροδίτης και ακόμη δεκατρία μπόρεσαν να μεταδώσουν δεδομένα από την ατμόσφαιρα της.
Τα σκάφη Βενέρα συνέβαλαν στην καλύτερη κατανόηση της Αφροδίτης, όσον αφορά, μεταξύ άλλων, τις συνθήκες που επικρατούν στην επιφάνεια της, την ατμοσφαιρική της σύνθεση και την γεωμορφολογία της. Το πρόγραμμα πέτυχε και την πρώτη προσεδάφιση ανθρώπινης συσκευής σε άλλο πλανήτη.
Σημαντικές επιτυχίες
Το πρόγραμμα των αποστολών αυτό χαρακτηρίζεται επιτυχημένο καθώς, εκτός των επιστημονικών μετρήσεων που πραγματοποίηθηκαν, πολλές απο αυτές αποτελούν ορόσημα της διαστημικής εξερεύνησης. Συγκεκριμένα :
Ειδικές δυσκολίες
Οι συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας του επικρατούν στην ατμόσφαιρα και την επιφάνεια της Αφροδίτης είναι ακραίες (πίεση 90 ατμοσφαιρών και θερμοκρασία άνω των 400 βαθμών κελσίου), για αυτό και ο χρόνος επιβίωσης των διαστημοσυσκευών κυμάνθηκε από 23 λεπτά στις πρώτες αποστολές έως περίπου 2 ώρες στις τελευταίες. Τα σκάφη που προσεδαφίστηκαν ήταν εξοπλισμένα με πανίσχυρα συστήματα ψύξης, προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες αυτές.
Νίκος Βαλλιάνος
Ο Νίκος Βαλλιάνος (2 Ιανουαρίου 1954, Αθήνα – 8 Αυγούστου 1996, Χάνια Πηλίου) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Με ύψος 1,81 μ., αγωνίζονταν ως τερματοφύλακας και υπήρξε πρωταγωνιστής σε ένα σπάνιο, όπως αναφέρεται, περιστατικό με υπέρ του καταλογισμό παράβασης πέναλτι για ανατροπή από ομόλογό του στον αγώνα ΓΑΣ Βέροια-Παναθηναϊκός 3-1 το Φεβρουάριο του 1978.
Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 16 ετών στον ΑΟ Παλαιού Φαλήρου και δύο χρόνια αργότερα αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό ως σπουδαίο ταλέντο το 1972. Την περίοδο 1975-76 αγωνίσθηκε σαν δανεικός στην ομάδα του Α.Ο. Κορωπίου (Β΄ Εθνική) όπου και διακρίθηκε. Επέστρεψε στον ΠΑΟ και προωθήθηκε στους τερματοφύλακες της α΄ ομάδας, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής της περιόδου 1976-77. Το 1980 παραχωρήθηκε δανεικός στον Ολυμπιακό Βόλου, όπου πραγματοποίησε σπουδαίες εμφανίσεις για τη Β΄ Εθνική κατηγορία. Τον επόμενο σταθμό του αποτέλεσε ο ΑΟ Αιγάλεω από το καλοκαίρι του 1982, με τη δεύτερη χρονιά να κατακτά τον τίτλο του πρωταθλητή νοτίου ομίλου και την άνοδο στην ανώτατη κατηγορία. Το 1984 αποχώρησε και στη συνέχεια αγωνίστηκε διαδοχικά με τους Αθηναϊκό (1985-1987), Φοίνικα Καλλιθέας (1988-89) και Ατρόμητο Περιστερίου, όπου έκλεισε την επαγγελματική αγωνιστική του σταδιοδρομία το 1990, ενώ αργότερα (1992) υπέγραψε στον Απόλλωνα Καρλοβασίου, σύλλογο της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας.
Από την τελευταία του ομάδα άρχισε και την προπονητική του καριέρα, αρχικά ως βοηθός, ενώ από το 1994 ανέλαβε τον Εθνικό Αστέρα. Στις 8 Αυγούστου του 1996 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια πρωινής προπόνησης και απεβίωσε σε ηλικία μόλις 42 ετών.
Αδελφός του, κατά πολύ μεγαλύτερος, ήταν ο επίσης τερματοφύλακας Κώστας Βαλλιάνος του Πανιωνίου Σμύρνης, των πειραιωτών Εθνικού, Ολυμπιακού και μία φορά αρχηγός στις 11 εμφανίσεις του με την Εθνική ανδρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο.
Μάλκολμ Γιανγκ
Ο Μάλκολμ Γιανγκ (Malcolm Mitchell Young, 6 Ιανουαρίου 1953 - 18 Νοεμβρίου 2017) ήταν Αυστραλός κιθαρίστας της χαρντ ροκ μουσικής σκηνής, γεννημένος στην Σκωτία, γνωστός ως κιθαρίστας και βασικός συνθέτης των AC/DC από την ίδρυση τους μέχρι σήμερα. Απείχε από το συγκρότημα το 1988 και το 2014 για λόγους υγείας και είναι αδελφός του Άνγκους Γιανγκ.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μάλκολμ Γιανγκ γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1953 στην Γλασκώβη και είναι το έκτο από τα οκτώ παιδιά του Ουίλιαμ και της Μάργκαρετ Γιανγκ. Όταν ήταν δέκα ετών η οικογένεια του μετακόμισε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και ο νεαρός Μάλκολμ σύντομα άφησε το σχολείο βρίσκοντας δουλειά ως συντηρητής μηχανών για μία εταιρεία γυναικείων εσωρούχων.
Ξεκίνησε να παίζει ακουστική κιθάρα όσο ήταν μαθητής, μεταβαίνοντας σύντομα στην ηλεκτρική κιθάρα με την βοήθεια του μεγαλύτερου αδελφού του, Τζορτζ. Το 1971, έγινε μέλος των Αυστραλών Velvet Underground και το 1973 συμμετείχε στο πρότζεκτ του Τζορτζ Γιανγκ και του Χάρι Βάντα με την ονομασία Marcus Hook Roll Band. Η εμπειρία του αυτή οδήγησε τον Γιανγκ στο να σχηματίσει ένα νέο συγκρότημα μαζί με τον μικρότερο αδελφό του, Άνγκους.
AC/DC
Το νεοσύστατο σχήμα έδωσε την πρώτη του συναυλία με την ονομασία AC/DC, στο κλαμπ "Chequers" του Σίδνεϊ στις 31 Δεκεμβρίου 1973. Το 1974, το συγκρότημα περιόδευσε σε ολόκληρη την Αυστραλία με τον Ντέιβ Έβανς στα φωνητικά και μετακόμισε στην Μεγάλη Βρετανία το 1976. Μετά την ηχογράφηση των δίσκων "Let There Be Rock" (1977), "Powerage" (1978) και του ζωντανά ηχογραφημένου "If You Want Blood (You Got It)" (1978), οι AC/DC έφτασαν σε υψηλά επίπεδα δημοτικότητας με το άλμπουμ "Highway To Hell" του 1979.
Μετά τον θάνατο του τραγουδιστή Μπον Σκοτ, το συγκρότημα ηχογράφησε το πιο επιτυχημένο του άλμπουμ, "Back In Black", το 1980 με τον Μπράιαν Τζόνσον να αναλαμβάνει το μικρόφωνο. Οι AC/DC έφθασαν να θεωρούνται ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα της hard rock μουσικής σκηνής, με πωλήσεις δίσκων οι οποίες αγγίζουν τα 200 εκατομμύρια παγκοσμίως.
Ο Γιανγκ απουσίασε από την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Blow Up Your Video" με σκοπό να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αλκοολισμού του. Κατά την απουσία του, την θέση του πήρε ο ανηψιός του, Στίβι Γιανγκ, κάτι που επαναλήφθηκε το 2014, όταν ανακοινώθηκε ότι ο Μάλκολμ Γιανγκ είναι άρρωστος και θα αναγκαζόταν να σταματήσει να παίζει με το συγκρότημα. Οι φήμες περί διάλυσης του συγκροτήματος δεν επαληθέυτηκαν και οι AC/DC ηχογράφησαν ένα νέο άλμπουμ με τον Στίβι Γιανγκ στην ρυθμική κιθάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αυστραλοί μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των AC/DC
Οι Κυανοπίθηκοι (τοιχογραφία)
thumb|right|300px|Οι Κυανοπίθηκοι (Απόσπασμα από τον δυτικό τοίχο) Οι Κυανοπίθηκοι είναι τοιχογραφία, η οποία κοσμούσε τον βόρειο και τον δυτικό τοίχο του δωματίου Β6 στο Κτίριο Β του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου. Η τοιχογραφία έχει ύψος 2,70 μέτρα και πλάτος 2,76 μέτρα.
Ανήκει στην ώριμη Υστεροκυκλαδική Ι περίοδο.
Η τοιχογραφία των Κυανοπίθηκων βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας, στα Φηρά της Σαντορίνης και έχει αριθμούς ευρετηρίου 344 - 346.
Περιγραφή
Στο κάτω μέρος της τοιχογραφίας υπάρχουν πλατιές ανισομεγέθεις κυανές γραμμές, οι οποίες παριστάνουν το υγρό στοιχείο. Από τις γραμμές αυτές ξεκινούν βράχια, των οποίων το χρώμα υποδηλώνει την ηφαιστειακή τους προέλευση. Στους βράχους αυτούς αναρριχώνται κυανοί πίθηκοι. Το είδος των πιθήκων αυτών ήταν ξένο προς την θηραϊκή πανίδα, αλλά η απόδοση των χαρακτηριστικών τους από τον ζωγράφο της τοιχογραφίας δείχνει ότι ήταν εξοικειωμένος με αυτούς και οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τέτοια ζώα πρέπει να κατοικούσαν στο νησί πριν από την Μινωική έκρηξη, πιθανότατα εισηγμένα από χώρες της Ανατολικής μεσογείου. Σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός ότι κατά την διάρκεια των ανασκαφών του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου έχει βρεθεί κρανίο πιθήκου. Με εξαίρεση ενός πιθήκου, όλοι οι υπόλοιποι πίθηκοι παρουσιάζονται σε προφίλ.
Γλαφυρή απόδοση της τοιχογραφίας έχει κάνει ο ανασκαφέας του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου Σπύρος Μαρινάτος: "Αγέλη από τους ευκίνητους και αναιδείς αυτούς κλέπτας εισήλασεν εις αγρούς και κήπους τους οποίους ελεηλάτησεν απηνώς. Εναντίον τους εξαπελύθησαν οι κύνες, οι οποίοι τους καταδιώκουν από κοντά. Έντρομοι οι πίθηκοι αναρριχώνται ολοταχώς επάνω εις τους βράχους του ηφαιστείου. Εκεί ευρίσκονται εν ασφαλεία. Ο γηραιός της αγέλης μένει τελευταίος. Οργίλος στρέφει την κεφαλήν προς τους διώκτας του. Φεύγει όμως και αυτός άνω, προς τους ερυθρούς βράχους, από όπου ακινδύνως δύναται να παίζη τον ρόλο του οπισθοφύλακος."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυανοπιθηκοι
Γουσταύος Ε΄ της Σουηδίας
Ο Γουσταύος Ε΄ (Gustaf V, 16 Ιουνίου 1858 - 29 Οκτωβρίου 1950) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν βασιλιάς της Σουηδίας από το 1907 έως το 1950. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας και της Σοφίας του Νάσσαου, κόρης του Γουλιέλμου του Νάσσαου.
Βιογραφία
Ο Όσκαρ Γουσταύος Αδόλφος γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1858 στο Παλάτι του Ντρότνινγκχολμ στη Στοκχόλμη, όταν και ονομάστηκε Δούκας του Βέρμλαντ. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1881 παντρεύτηκε τη Βικτωρία του Μπάντεν στην Καρλσρούη της Γερμανίας, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.