cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκουλχάν-Ευδοκία της Γεωργίας
Καταγωγή
Η Σινντούκχταρ ήταν κόρη τού Κβαρκβάρε Β΄ Ζακέλι πρίγκιπα τού Σάμτσκχε. Οι Ζακέλι κατείχαν το Γεωργιανό αξίωμα τού εριστάβι, τίτλου που ερμηνεύεται ως "κυβερνήτης επαρχίας" ή "διοικητής στρατού", περίπου ισοδύναμο με το Βυζαντινό αξίωμα τού στρατηγού και αποδίδεται ως δούκας.
Ο γάμος της
Πρώτα μνηστεύθηκε ή παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο, νόθο γιο τού Αλεξίου Γ¨ Μεγάλου Κομνηνού. Όμως στις 14 Μαρτίου 1376 ο Ανδρόνικος έπεσε από ένα παράθυρο τού ανακτόρου και από τα τραύματά του, απεβίωσε. Σύμφωνα με τον Μιχαήλ Πανάρετο μόνο η μητέρα του και η βασιλομήτωρ έλαβαν μέρος στην κηδεία τού νόθου και η αρραβώνας μεταφέρθηκε στον αδελφό του Μανουήλ Γ΄, που ο Πανάρετος τον ονομάζει "νεότερο, γνήσιο και νόμιμο τέκνο" τού αυτοκράτορα. Οι λεπτομέρειες αυτές οδηγούν τους ιστορικούς να υποπτευθούν κάτι περισσότερο στο ατύχημα. Στο έργο "Γενεαλογικά δένδρα για την Ιστορία των Ευρωπαϊκών Κρατών" τού Ντέτλεβ Σβέννικε (1978) αναφέρεται, ότι σκοτώθηκε με τον να τον ρίξουν από το παράθυρο.
Στη συνέχεια ο Πανάρετος περιγράφει τι έγινε ως τον γάμο: όταν δηλαδή συμφωνήθηκε η μεταφορά της μνηστείας, η Γκιουλκχάν ήταν στη Γεωργία (Ιβηρία). Άφησε το βασίλεια τού πατέρα της και συνάντησε την αυτοκρατορική ομάδα στον Μακράγιαλο στις 14 Αυγούστου 1377. Μαζί επέστρεψαν στην Τραπεζούντα στις 30 Αυγούστου και στις 5 Σεπτεμβρίου βαπτίστηκε, λαμβάνοντας το όνομα Ευδοκία. Την επόμενη ημέρα έγινε ο γάμος της με τον Μανουήλ στον μητροπολιτικό ναό της Τραπεζούντας, τον Άγ. Θεοδόσιο. Οι γαμήλιες εορτές κράτησαν μία εβδομάδα.
Απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξιο (Δ΄). Στις 20 Μαρτίου 1390 ο πεθερός της Αλέξιος Γ΄ απεβίωσε. Ο Μανουήλ Γ΄ τον διαδέχθηκε και η Ευδοκία στέφθηκε αυτοκράτειρα-σύζυγος. Η θητεία της ήταν σύντομη· απεβίωσε στις 2 Μαΐου 1395. Ο Μανουήλ έκανε έπειτα δεύτερο γάμο, με την Άννα Φιλανθρωπηνή. Το 1417 τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αλέξιος Δ΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1277 τον Μανουήλ Γ΄ Μεγάλο Κομνηνό αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Σαν Πιέντρο
Το Σαν Πιέντρο (ιταλικά: Isola di San Pietro, στη διάλεκτο της Σαρδηνίας: Isula 'e Sàntu Pèdru) είναι το έκτο μεγαλύτερο ιταλικό νησί μετά τη Σικελία, τη Σαρδηνία, τη νήσο Έλβα, το Σαντ Αντίοκο και την Παντελλερία και απέχει 7 χλμ. από τη Σαρδηνία. Το Σαν Πιέντρο είναι επίσης το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους Σούλτσις μετά το Σαντ Αντίοκο. Το νησί έχει έκταση 51 τ.χλμ και πληθυσμό 6.444 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Καρλοφόρτε.
Σαν Πιέντρο Σαν Πιέντρο
Γουίλιαμ Νέβιλ (ποιητής)
Ο Γουίλιαμ Νέβιλ (15 Ιουλίου 1497 - 1545) ήταν δεύτερος γιος του Ριχάρδου Νέβιλ, 2ου βαρόνου του Λάτιμερ και της Άννας Στάφορντ, κόρης του Σερ Χάμφρεϊ Στάφορντ του Γκράφτον, Γούστερσαϊρ, και της Αικατερίνης Φρέι (πέθανε στις 12 Μαΐου 1482).
Κατηγορίες για μαγεία
Ο Τόμας Γουντ κατηγόρησε τον Δεκέμβριο του 1532 τον Νέβιλ για προδοσία με τον ισχυρισμό ότι είχε προβλέψει τον θάνατο του βασιλιά και την τοποθέτηση του ίδιου κόμη του Γουόρικ. Ο Γουίλιαμ Νέβιλ κατηγορήθηκε επίσης για μαγεία με στόχο να φτιάξει έναν αόρατο μανδύα για τον εαυτό του με δυο επίπεδα από υφάσματα το ένα μεταξύ δερμάτων και το υπόλοιπο να γεμίσει με ένα μείγμα από κόκαλα, δέρμα, κιμωλία, ρετσίνα και σκόνη γυαλιού. O πρώην Καγκελάριος Τόμας Λι έκανε επίσης τον Μάρτιο του 1533 παρόμοιους ισχυρισμούς. Οι δυο αδελφοί του Γουίλιαμ Νέβιλ Τζωρτζ και Χριστόφορος είχαν κατηγορηθεί επίσης για τους ίδιους λόγους αλλά κατάφεραν να απαλλαγούν. Ο Νέβιλ έκανε αίτημα στον Τόμας Κρόμγουελ (1534) που ανέφερε ότι είχε βαρύτατες οικονομικές απώλειες και δεν μπορούσε να αποκαταστήσει τον εαυτό του από τις άδικες σε βάρος του κατηγορίες.
Οικογένεια
Τα αδέλφια του ποιητή Γουίλιαμ Νέβιλ ήταν :
Ο Γουίλιαμ Νέβιλ παντρεύτηκε πριν τις 1 Απριλίου 1529 σαν δεύτερη σύζυγο την Ελισάβετ Γκρεβίλλ, κόρη και διάδοχο του Ζιλ Γκρεβίλλ (πέθανε στις 1 Απριλίου 1528) του Γουίκ, Γούστερσαϊρ καγκελάριου της Νότιας Ουαλίας και της Άννας, κόρης και διαδόχου του Σερ Γουίλιαμ Ρέντ στο Μπάκιγχαμσαϊρ. Ο Νέβιλ και η Ελισάβετ Γκρεβίλλ απέκτησαν :
Ο γιος του μεγαλύτερου αδελφού του Τζων Νέβιλ, 3ου βαρόνου του Λάτιμερ Τζων Νέβιλ, 4ος βαρόνος του Λάτιμερ πέθανε χωρίς γιους και τον τίτλο του βαρόνου του Λάτιμερ διεκδίκησαν ανεπιτυχώς ο γιος του Γουίλιαμ Ριχάρδος Νέβιλ και στην συνέχεια ο εγγονός του Έντμουντ Νέβιλ.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Μετόχι Προδρόμου Ημαθίας
Το Μετόχι Προδρόμου είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Μετόχι Προδρόμου βρίσκεται ανατολικά της τεχνητής λίμνης Αγίας Βαρβάρας στο φράγμα του ποταμού Αλιάκμονα. Απέχει περίπου 9 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Βέροια (έδρα του δήμου) ενώ είναι δίπλα και δυτικά της Βεργίνας. Ήταν μετόχι της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Βέροιας όπου ζούσαν οι μισθωτοί εργάτες του μοναστηριού. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών φιλοξενήθηκαν 37 προσφυγικές οικογένειες με συνολικά 147 άτομα, μερικοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν στη γειτονική Βεργίνα. Aναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πολυδένδρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μετόχιο Προδρόμου η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βεργίνας του Δήμου Βέροιας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 110 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Αδελέλμος του Μπούργος
Ο Αδελέλμος (περίπου 1035-1097), επίσης γνωστός ως Αλονί και Λέσμες, ήταν ένας Γάλλος Βενεδικτίνος μοναχός, που χαρακτηρίζεται ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Γεννήθηκε στο Λουντάν του Πουατού και ήταν παιδί μιας πλούσιας οικογένειας. Από νεαρή ηλικία διαμοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και κατατάχθηκε στο στρατό. Αφού εκπλήρωσε το καθήκον του, ξεκίνησε για ένα προσκυνηματικό ταξίδι στη Ρώμη, ντυμένος με ρούχα υπηρέτη. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού γνώρισε τον Ροβέρτο του Μολέμ και εγκατέλειψε την στρατιωτική ζωή, προκειμένου να ενταχθεί στο Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου. Έγινε μοναχός και αργότερα ηγούμενος του Μοναστηριού του Θρόνου του Θεού της Ωβέρνης.
Η Βασίλισσα Κωνσταντία της Βουργουνδίας, σύζυγος του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και Καστίλης, εντυπωσιάστηκε από τις αναφορές αγιότητας του Αδελέλμου και τον προσκάλεσε να ζήσει στο Μπούργος, προκειμένου να αντικαταστήσει το Μοζαραβικό Τυπικό με το Ρωμαιοκαθολικό. Το 1079 το βασιλικό ζεύγος ίδρυσε το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή στην πόλη και ζήτησε από εκείνον να γίνει ο ηγούμενός του. Ως ηγούμενος ο Αδελέλμος θα προσθέσει στο κτίριο ένα νοσοκομείο και μια εκκλησία. Αργότερα χρησιμοποίησε τη στρατιωτική του εκπαίδευση για να βοηθήσει τον Αλφόνσο εναντίον των Μαυριτανών.
Μετά το θάνατό του, ο Αδελέλμος ονομάστηκε προστάτης άγιος της πόλης του Μπούργος. Αρχικά ενταφιάστηκε στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στην εκκλησία του Αγίου Λέσμες. Παρότι δεν καταγράφεται πλέον στο Γενικό Ρωμαϊκό Ημερολόγιο, η μνήμη του Αδελέλμου εορτάζεται στις 30 Ιανουαρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι Βενεδικτίνοι
Ζακ Ντελαρύ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί
Πρωτοϊστορία
Η πρωτοϊστορία είναι η περίοδος μεταξύ της προϊστορίας και της ιστορίας κατά την οποία μια κουλτούρα ή ένας πολιτισμός δεν έχει ακόμη αναπτύξει τη γραφή, αλλά άλλοι πολιτισμοί έχουν ήδη σημειώσει την ύπαρξη αυτών των προ-γραμματικών ομάδων στα δικά τους γραπτά. Για παράδειγμα, στην Ευρώπη, οι Κέλτες και οι γερμανικές φυλές θεωρούνται προϊστορικές όταν άρχισαν να εμφανίζονται σε ελληνικές και ρωμαϊκές πηγές.
Η πρωτοϊστορία μπορεί επίσης να αναφέρεται στη μεταβατική περίοδο μεταξύ της εμφάνισης του αλφαβητισμού σε μια κοινωνία και των γραπτών των πρώτων ιστορικών. Η διατήρηση των προφορικών παραδόσεων μπορεί να περιπλέξει τα ζητήματα, καθώς μπορούν να παρέχουν μια δευτερεύουσα ιστορική πηγή για ακόμη και παλαιότερα γεγονότα. Οι αποικιακοί τόποι που περιλαμβάνουν μια γραμματική ομάδα και μια μη γραμματική ομάδα μελετώνται επίσης ως προϊστορικές καταστάσεις.
Ο όρος μπορεί επίσης να αναφέρεται σε μια περίοδο κατά την οποία έχουν βρεθεί αποσπασματικά ή εξωτερικά ιστορικά έγγραφα, που δεν περιλαμβάνουν απαραίτητα ένα ανεπτυγμένο σύστημα γραφής.
Χρονολογική σειρά
Όπως και με την προϊστορία, ο καθορισμός πότε ένας πολιτισμός μπορεί να θεωρηθεί προϊστορικός ή πρωτοϊστορικός είναι μερικές φορές δύσκολος για τους ανθρωπολόγους. Τα δεδομένα ποικίλλουν σημαντικά από πολιτισμό σε πολιτισμό, περιοχή σε περιοχή, ακόμη και από ένα σύστημα υπολογισμού ημερομηνιών σε άλλο.
Στην απλούστερη μορφή του, η πρωτοϊστορία ακολουθεί την ίδια χρονολογική σειρά με την προϊστορία και βασίζεται στην τεχνολογική πρόοδο συγκεκριμένων ανθρώπων όσον αφορά τη μεταλλουργία:
Ελληνικές δημοτικές εκλογές 1834
Οι δημοτικές εκλογές του 1834 ήταν οι πρώτες που αποφασίστηκαν με Διάταγμα της 24ης Απριλίου και 8ης Ιουνίου 1834. Η εκτέλεση του Νόμου περί Δήμων όμως καθυστέρησε για άγνωστο λόγο, και έτσι οι εκλογές δημοτικών αρχών διενεργήθηκαν τις πρώτες μέρες του Ιουλίου 1834 μόνο στον νομό Αργολιδοκορινθίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1834 Κατηγορία:Νομός Αργολίδας και Κορινθίας Κατηγορία:Δικαίωμα ψήφου στην Ελλάδα
Άντζεϊ Σαπκόφσκι
Ο Αντζέϊ Σαπκόφσκι (πολωνικά: Andrzej Sapkowski), γεννημένος στις 21 Ιουνίου 1948 στο Λοτζ, είναι Πολωνός συγγραφέας έργων φαντασίας. Αποτελεί το δημιουργό μίας σειράς ιστοριών με πρωταγωνιστή τον Γκέραλτ από τη Ρίβια έναν Γητευτή "Witcher". Ο Σαπκόφσκι έχει δημιουργήσει έναν κύκλο ιστοριών βασισμένων στον κόσμο του Γητευτή "Witcher", συμπεριλαμβανομένων τριών συλλογών σύντομων ιστοριών και πέντε μυθιστορημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Τριχοφιλία
μικρογραφία|236px|Μαλλιά κεφαλιού Η τριχοφιλία, ή ο φετιχισμός τριχών, είναι μερικισμός κατά τον οποίο ένα άτομο βλέπει τρίχες – πιο συχνά, τρίχες στο κεφάλι – ως ιδιαίτερα ερωτικές και σεξουαλικά διεγερτικές. Η διέγερση μπορεί να προκύψει όταν ένα άτομο βλέπει ή αγγίζει μαλλιά, είτε τρίχες στο κεφάλι, τρίχες στη μασχάλη, τρίχες στο στήθος ή γούνα. Η διέγερση από τα μαλλιά μπορεί να προέρχεται από το να βλέπει ή να αγγίζει πολύ μακριά ή κοντά μαλλιά, βρεγμένα μαλλιά, ορισμένα χρώματα μαλλιών ή ένα συγκεκριμένο χτένισμα. Η ηβηφιλία είναι η σεξουαλική διέγερση στη θέα ή την αίσθηση της ηβικής τρίχας.
Ο φετιχισμός κουρέματος είναι μια σχετική παραφιλία, στην οποία ένα άτομο διεγείρεται είτε κουρεύοντας ή ξυρίζοντας το κεφάλι του, είτε κόβοντας τα μαλλιά κάποιου άλλου, είτε βλέποντας κάποιον να κουρεύεται είτε βλέποντας κάποιον με ξυρισμένο κεφάλι ή πολύ κοντά μαλλιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Ερωτικός φετιχισμός Κατηγορία:Ανθρώπινη τριχοφυΐα
Φρανσουάζ ντε Ντινάν
Η Φρανσουάζ ντε Ντινάν, γαλλ.: Françoise de Dinan (1436-1499), ήταν Γαλλίδα κληρονόμος, αυλική και παιδαγωγός. Ήταν η γκουβερνάντα της Άννας της Βρετάνης.
Βιογραφία
Ήταν κόρη και κληρονόμος του Ιακώβου ντε Ντινάν (π. 1444), κυρίου του Μπωμανουάρ και αρχιθαλαμηπόλου στην αυλή της Βρετάνης, και της Αικατερίνης ντε Ροάν. Ήταν επίσης κληρονόμος του εκ πατρός θείου της Μπερτράν ντε Ντινάν (απεβ. 1444), μαρεσάλη (στρατάρχη) της Βρετάνης, κυρίου του Μονταφιλάν, του Σατωμπριάν και του Ουγκετιέρ.
Απήχθη και αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Ζιλ της Βρετάνης, αδελφό του Φραγκίσκου Α' δούκα της Βρετάνης και του Πέτρου Β' δούκα της Βρετάνης, το 1444. Έμεινε χήρα το 1450, όταν ο σύζυγός της φυλακίστηκε και απεβίωσε μετά από παρότρυνση του Aρτύρ ντε Μοντωμπάν, ο οποίος ήθελε να τη νυμφευτεί. Με τη βοήθεια της Φρανσουάζ ντ' Αμπουάζ, παντρεύτηκε τον Γκυ ΙΔ΄ του Λαβάλ το 1451.
Το 1488 διορίστηκε γκουβερνάντα της Άννας της Βρετάνης και της αδελφής της Ισαβέλλας. Έπαιξε ενεργό ρόλο στις πολιτικές ρυθμίσεις γάμου γύρω από την Άννα.
Το 1494 ξαναπαντρεύτηκε τον ευγενή Ζαν ντε Προυαζύ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 15ου αιώνα
Μαρί ντε Ροάν
Η Μαρία-Αιμεδαία ντε Ροάν (γαλλικά: Marie Aimée de Rohan) ή (Δεκέμβριος 1600 - 12 Αυγούστου 1679) ήταν Γαλλίδα αυλική και πολιτική ακτιβίστρια, φημισμένη ως το επίκεντρο πολλών μηχανορραφιών κατά το πρώτο μισό του 17ου αιώνα στη Γαλλία. Κάποιες φορές αναφέρεται επίσης ως Μαντάμ ντε Σεβρέζ.
Παιδικά χρόνια
Ο νεότερος αδελφός της ήταν ο Φρανσουά, Πρίγκιπας της Σουμπίζ, ιδρυτής της γενεαλογικής γραμμής των Σουμπίζ στον Οίκο των Ροάν. Η σύζυγος του ήταν η Άννα ντε Ροάν–Σαμπώ, η Μαντάμ ντε Σουμπίζ, η οποία έγινε για μια φορά ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΔ’.
Πρώτος γάμος
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1617, η Μαρί ντε Ροάν παντρεύτηκε τον Κάρολο ντ’ Αλμπέρ, τον Άρχοντα της Λουίν, αγαπημένο του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ’. Εκείνος ξύπνησε μέσα της την διψά για αδίστακτη πολιτική ίντριγκα, και την εισήγαγε στο παλάτι. Τον Δεκέμβριο του 1618, ο Λουδοβίκος ΙΓ’ την διόρισε στην νεοσύστατη θέση της «Επιθεωρήτριας του νοικοκυριού της βασίλισσας», προτρέποντας ταυτόχρονα την «Πρώτη κυρία της τιμής», η οποία ήταν μεγαλύτερη ηλικιακά και πλέον χήρα του κοντόσταυλου Αν του Μονμορανσύ, να παραιτηθεί, αλλά εκείνη διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτό. Αρχικά στην βασίλισσα Άννα της Αυστρίας, δεν άρεσε η Μαντάμ ντε Λουίν, και μάλιστα την ζήλευε, καθώς ο σύζυγος της, της έδινε πολύ μεγάλη προσοχή. Παρόλα αυτά, μέσω επιμελών προσπαθειών οι σχέσεις τους έφτιαξαν και η επιρροή της Μαρί ενώθηκε με εκείνη της βασίλισσας και έγινε ασυναγώνιστη.
Στις 26 Ιανουαρίου 1619, η Μαρί ντε Ροάν γέννησε μια κόρη, την Άννα Μαρία, που πήρε το όνομα της από τη βασίλισσα και από την ιδία. Τον Αύγουστο, ο σύζυγος της, έγινε διοικητής της Πικαρδίας και Δούκας της Λουίν, ενώ στις 14 Νοεμβρίου έγινε επίσημα δεκτός ως δούκας και ομότιμος της Γαλλίας σε μια τελετή, μέσα στη μεγάλη αίθουσα του Κοινοβουλίου του Παρισιού. Αυτή η άνοδος στην εξουσία, βοήθησε τον Δούκας και την Δούκισσα της Λουίν να υπογράψουν συμβόλαιο γάμου στις 22 Ιανουαρίου 1620, μεταξύ της μονοετούς κόρης τους Άννα Μαρίας και του Καρόλου Λουδοβίκου ντε Λορρέν, ο οποίος ήταν ο μονοετή γιος του Κάρολου του Γκιζ. Συμφώνησαν να προσφέρουν προίκα 60.000 λιβρών, στα οποία ο βασιλιάς πρόσθεσε άλλες 100.000 λίβρες. Δεδομένου ότι τα παιδιά ήταν τόσο μικρά, ο γάμος επρόκειτο να γίνει μετά την ενηλικίωση τους. Τα γεγονότα που ακολούθησαν όμως το κατέστησαν αδύνατο και έτσι η Άννα Μαρία πέθανε άγαμη το 1646. Μια δεύτερη κόρη γεννήθηκε το 1620, αλλά πέθανε περίπου δέκα χρόνια αργότερα.
Την νύχτα των Χριστουγέννων του 1620, υπό την επίβλεψη της βασίλισσας, η Μαρί ντε Ροάν γέννησε ένα γιο, τον Λουδοβίκο Κάρολο, που πήρε το όνομα του από τον βασιλιά και τον πατέρα του. Οι καμπάνες της εκκλησίας του Παρισιού χτύπησαν για να γιορτάσουν αυτό το γεγονός, ρίχνοντας πυροβόλα έξω από τον μεσαιωνικό Κάστρο της Καν, εκεί όπου έμεναν δηλαδή ο βασιλιάς και ο δούκας. Ο γιος τους βαφτίστηκε στο Παρίσι με τον Λουδοβίκου ΙΓ’ ως νονό και τη μητέρα του βασιλιά, Μαρία των Μεδίκων, ως νονά. Παρακολούθησε την τελετή ολόκληρο το παλάτι και λέγεται ότι είχε κοστίσει στον βασιλιά 80.000 λίβρες. Τελικά ο Κάρολος ντ’ Αλμπέρ πέθανε από ερυθρό πυρετό το 1621, και ο γιος του, ο Λουδοβίκος Κάρολος έγινε ο δεύτερος Δούκας των Λουίν και παντρεύτηκε την αδερφή της μητέρας του, την Άννα ντε Ροάν. Η κόρη του, Ζαν Μπατίστ ντ' Αλμπέρ ντε Λουίν, ήταν ταυτόχρονα εγγονή και ανιψιά της Μαρίας, και αργότερα ερωμένη του Βίκτωρ Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας και πρόγονος των βασιλιάδων της Σαβοΐας της Ιταλίας.
Δεύτερος γάμος
Η χήρα Δούκισσα της Λουίν κληρονόμησε από τον εκλιπόντα σύζυγο της, το Μέγαρο Παρτικιουλέ στο Παρίσι στην οδό Αγίου Θωμά του Λούβρου. Όμως, το πούλησε στον Κλαύδιο του Σεβρέζ, λίγο πριν τον παντρευτεί στις 21 Απριλίου 1622. Ο νέος της σύζυγος το ανακαίνισε πλήρως με την βοήθεια του βασιλικού αρχιτέκτονα Κλεμάν Μιτεζού το 1622–1623, και έπειτα το μετονόμασε σε Μέγαρο ντε Σεβρέζ. Από αυτόν τον δεύτερο γάμο, απέκτησε τρεις κόρες. Δύο από αυτές έγιναν μοναχές. Αυτές ήταν η Άννα-Μαρία της Λωρραίνης (1625–1652), η οποία μπήκε στην μονή του Πορ-Ρουαγιάλ ντε Σαμπ, καθως και η Ερριέτα της Λωρραίνης (1631–1693), που έγινε ηγουμένη στην μονη Ζουάρ και αργότερα στο μοναστήρι του Πορ-Ρουαγιάλ. Η τρίτη κόρη της, ήταν η Καρλόττα-Μαρία της Λωρραίνης (1627–1652), η οποία δεν κατάφερε να παντρευτεί τον Αρμάντ ντε Μπορμπόν, πρίγκιπα του Κοντί, όπως επιθυμούσε. Τελικά δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά έγινε ερωμένη του Καρδινάλιου του Ρετς και είχε κάποια εμπλοκή στις εξεγέρσεις της Σφενδόνης.
Πτώση από την εύνοια και συνωμοσίες
Η Μαρί Αιμέ του Σεβρέζ, εκδιώχτηκε από το παλάτι μετά από ένα περιστατικό, κατά το οποίο είχε ενθαρρύνει την έγκυο βασίλισσα να συμμετάσχει σε έντονα παιχνίδια στους διαδρόμους του Λούβρου, με αποτέλεσμα εκείνη να πέσει σε μία κιγκλιδωτή σκάλα και να αποβάλλει. Παρόλα αυτά, ο Δούκας του Σεβρέζ χρησιμοποίησε όλη του την επιρροή για να την αποκαταστήσει στο παλάτι.
Στις προσπάθειες της να ανακτήσει την χαμένη της θέση, ενθάρρυνε τις συνωμοσίες του παλατιού. Για παράδειγμα, είχε συμμετοχή στην υπόθεση του Μπάκιγχαμ (1623–1624), η οποία έθεσε σε κίνδυνο τη βασίλισσα, εφόσον η Μαρί την υποκίνησε μαζί με τον εραστή της, Χένρι Ρίτς, 1ος κόμης της Ολλανδίας, και τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους του παλατιού, να στραφεί εναντίον του Καρδινάλιου Ρισελιέ. Η Σεβρέζ εμπλεκόταν όμως και στη συνωμοσία του 1626, με συνεργό έναν άλλο εραστή της, τον κόμη ντε Σαλέ, με σκοπό να καθαιρέσει τον Λουδοβίκο ΙΓ’ και στην θέση του να κυβερνήσει ο αδερφός του, Γκαστόν της Ορλεάνης. Το σχέδιο απέτυχε και ο Σαλέ, βαθιά μπλεγμένος, έχασε το κεφάλι του στις 19 Αυγούστου 1626. Ανόμοια, η δούκισσα του Σεβρέζ το έσκασε στη Λωρραίνη, όπου σύντομα έκανε δεσμό με τον Κάρολο Δ΄ της Λωρραίνης, ο οποίος παρενέβη εκ μέρους της για να της επιτρέψει να επιστρέψει στη Γαλλία. Μόλις αποκαταστάθηκε στο Κάστρο της Νταμπιέρ, η πλεκτάνη για την ανατροπή της βασιλικής εξουσίας συνεχίστηκε. μικρογραφία|270x270εσ| Στον πίνακα «Η κυρία με την βεντάλια» του [[Ντιέγο Βελάθκεθ, η γυναίκα που απεικονίζεται θεωρείται ότι μοιάζει με τη δούκισσα της Σεβρέζ, αν και τα χαρακτηριστικά του μοντέλου διαφέρουν σημαντικά από τα άλλα πορτρέτα της Μαρί Αϊμέ.]] Η Μαρί του Σεβρέζ ήταν στο επίκεντρο όλων των ιντρίγκων που περιλάμβαναν ξένες δυνάμεις εναντίον της Γαλλίας. Λόγου χάρη, στις διαπραγματεύσεις με το Δουκάτο της Λωρραίνης και με την Ισπανία που διεξήχθηκαν από τον Κάρολο ντε λ’ Ομπεσπίν, Μαρκήσιο του Σατονέφ, και φύλακα των σφραγίδων, εκείνος κατέστρεψε τον εαυτό του για λογαριασμό της Μαρί Αϊμέ, αποκαλύπτοντας της τα δεδομένα από τα συμβούλια του βασιλιά (1633). Οι μυστικές ανταλλαγές αλληλογραφίας με την Ισπανία που πραγματοποιήθηκαν από την Άννα της Αυστρίας αποκαλύφθηκαν το 1637, και η Δούκισσα του Σεβρέζ διατάχθηκε να φύγει στην Ισπανία, μετά στην Αγγλία και τελικά στη Φλάνδρα. Συμμετείχε επίσης, στη συνωμοσία του Κόμη του Σουασόν (1641) και στο θάνατο του βασιλιά. Όμως μια ρήτρα στη διαθήκη της κληρονομιάς του, απαγόρευσε την επιστροφή της Δούκισσας στη Γαλλία. Για να αναιρεθεί το θέλημα του βασιλιά, χρειάστηκε να επέμβει το Κοινοβουλίου του Παρισιού.
Μετά το θάνατο του Καρδινάλιου Ρισελιέ, η Μαρί του Σεβρέζ επέστρεψε στη Γαλλία, και συνωμότησε με την κλίκα των εξεχόντων πολιτικών το 1643, με επικεφαλή τον Σατονέ, εναντίον του Καρδινάλιου Μαζαρέν. Mε τη σύλληψη και την εξορία του Καίσαρα του Βαντόμ, εκείνη αναγκάστηκε να φύγει από την χώρα για άλλη μια φορά. Κατά τη διάρκεια της Σφενδόνης, ήρθε πιο κοντά με τον Μαζαρέν για ένα διάστημα (1649–1650), αλλά μετά επέστρεψε στο αριστοκρατικό κόμμα όταν η κοινοβουλευτική και η αριστοκρατική Σφενδόνη ένωσαν τις δυνάμεις τους το 1651.
Μετά το θάνατο του Δούκα του Σεβρέζ το 1657, η Μαρί Αϊμέ πούλησε το σπίτι της στην οδό Αγίου Θωμά του Λούβρου, στο Δούκα του Καντάλ, ο οποίος το έβαλε στο όνομα του πατέρα του, Μπερνάν ντε Νογκαρέτ, Δούκας ντ’ Επερνόν. Το 1660 εκείνη έχτισε το νέο Μέγαρο ντε Σεβρέζ χτισμένο στην οδό Αγίας Δομινίκης με την βοήθεια του αρχιτέκτονα Πιερ Λε Μουέτ. Πέθανε κατά τη συνταξιοδότηση της στο μοναστήρι του Γκανύ (στον νομό Σεν-Σαιν-Ντενί) το 1679.
Απόγονοι και γάμοι
Παντρεύτηκε τον Κάρολο ντ’ Αλμπέρ, Δούκα της Λουίν στο Παρίσι στις 13 Σεπτεμβρίου 1617. Απέκτησαν δυο παιδιά, την Άννα Μαρία ντ’ Αλμπέρ και τον Λουδοβίκο Κάρολο ντ’ Αλμπέρ, Δεύτερος Δούκας της Λουίν.
Ο γιος της, Λουδοβίκος Κάρολος ντ’ Αλμπέρ, Δεύτερος Δούκας της Λουίν (25 Δεκεμβρίου 1620–10 Οκτωβρίου 1690), παντρεύτηκε τρεις φορές:
Ελληνικές δημοτικές εκλογές 1835
Οι δημοτικές εκλογές του 1835 ήταν οι πρώτες που διενεργήθηκαν σε όλο το κράτος. Δύο κόμματα πήραν μέρος. Το κόμμα των Κυβερνητικών, ή κόμμα του Άρμανσπεργκ, και το κόμμα των Αντιαρμανσπεργικών, το οποίο ήταν το ισχυρότερο.
Μαρί ντε Ροάν
Απόγονοι και γάμοι
Η Μαρί Άϊμέ ντε Ροάν αφού χήρεψε, παντρεύτηκε με Δούκα Κλαύδιο του Σεβρέζ στο Παρίσι στις 20 Απριλίου 1622 και απέκτησε τρεις κόρες:
Ελληνικές δημοτικές εκλογές 1835
Στην Αθήνα οι εκλογές διενεργήθηκαν μεταξύ 15ης και 20ής Μαρτίου.
Πηγές
1835
Μαρί ντε Ροάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Οίκος της Γκιζ Κατηγορία:Οίκος του Ροάν
Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι είναι μια φιλοσοφική, θρησκευτική και πολιτική σχολή που ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ από τον Πυθαγόρα τον Σάμιο στον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας. Η κοινότητα στεγαζόταν σε ένα μεγάλο οίκημα, το Ομακοείον, όπου ο Πυθαγόρας δίδασκε τους -και των δύο φύλων- μαθητές του. Η διδασκαλία γινόταν με προφορικό τρόπο και οι προϋποθέσεις για την είσοδο των μαθητών ήταν αυστηρές. Ο μαθητής έπρεπε να υιοθετήσει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής, να ασκηθεί στην εγκράτεια, να τηρεί απόλυτη σιωπή για κάποια έτη, να απέχει από συγκεκριμένες τροφές και να κάνει καθαρμούς.
Ιδεολογία
Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν πως η ψυχή δε χάνεται με τον θάνατο, αλλά ακολουθεί μια συνεχή διαδικασία μετενσάρκωσης, σε κατώτερες ή ανώτερες μορφές ζωής κάθε φορά, έως ότου επιτευχθεί η τελική κάθαρση που οδηγεί τελικά στην αθανασία της. Γι' αυτό, τόσο με τα διδάγματα όσο και με τις ασκήσεις πειθαρχίας, καλλιεργούσαν τη φιλοσοφία της οποίας σκοπός είναι να καθαρίσει και να απελευθερώσει τον συσκοτισμένο νου από τα δεσμά του. Πίστευαν ότι μόνον ο νους μπορεί να φθάσει στη γνώση της Αλήθειας για τους Θεούς και τον κόσμο. Και ότι για να συμβεί αυτό χρειάζεται να τιθασευτούν οι ορμές του σώματος και η ταραχή που προκαλούν τα ερεθίσματα των αισθήσεων, ώστε να φθάσει κάποιος σε σταθερή ευδιαθεσία και εγκράτεια, απαλλαγμένος από πάθη κι ελαττώματα.
Η μουσική, δηλαδή η μελέτη των αριθμητικών αναλογιών της μουσικής κλίμακας (αρμονία), και η αριθμητική ερμηνεία της φύσης, ήταν οι κύριοι τομείς του έργου των Πυθαγορείων. Η διδασκαλία του Πυθαγόρα μπορεί να διακριθεί σε δύο είδη: Εκείνη με αντικείμενο την ηθική διαμόρφωση προς βελτίωση της ψυχής κι εκείνη με αντικείμενο την γεωμετρία και τα μαθηματικά προς μελέτη της περί ουρανίων σωμάτων επιστήμης.
Ηθική φιλοσοφία
Στη συνέχεια παρότρυνε και τα εξής: να μην καταστρέφει κανείς ήμερο φυτό που παράγει καρπούς, ούτε να βλάπτει ζώο που απ' τη φύση του δεν είναι βλαβερό για τους ανθρώπους. Να διαφυλάσσει πιστά όχι μόνο τα χρήματα αλλά και τους λόγους που του εμπιστεύτηκαν. Να θεωρεί πως υπάρχουν τρεις κατηγορίες πραγμάτων που αξίζουν σπουδής και τα οποία πρέπει να επιζητεί και να χρησιμοποιεί. Και πρώτα υπάρχει η κατηγορία των ενδόξων και των καλών, έπειτα των πραγμάτων που είναι συμφέροντα στη ζωή και τελευταία η κατηγορία των ευχάριστων. Ο Πυθαγόρας δεν παραδεχόταν την προσφιλή στο λαό μα απατηλή πρόσκαιρη απόλαυση, αλλά εκείνη που είναι διαρκής, σεμνή και απαλλαγμένη από κάθε δόλο. Έλεγε πως υπάρχουν δύο κατηγορίες ηδονών. Αυτή που ενδίδει στις απαιτήσεις της κοιλιάς και που παρομοίαζε λόγω της τρυφηλότητας της με τις ανθρωποκτόνες ωδές των Σειρήνων και η άλλη που αναφέρεται στα καλά και τα δίκαια των αναγκαίων του βίου και που είναι και στο παρόν ευχάριστη και στο μέλλον βέβαιη. Την δεύτερη παρομοίαζε με τις αρμονικές ωδές των Μουσών και μόνον αυτή παραδεχόταν.
Συνιστούσε να προσέχει κανείς ιδιαίτερα, δύο στιγμές της καθημερινής του ζωής. Όταν πήγαινε για ύπνο και όταν σηκωνόταν απ' τον ύπνο. Έλεγε μάλιστα, ποτέ να μην κοιμηθεί κάποιος αν δεν επισκοπήσει την ζωή του κατά τη διάρκεια της ημέρας εξετάζοντας: τι παρέβηκα, τι έκανα σωστό και τι έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα. Πριν σηκωθεί δε από τον ύπνο, να εξετάζει πόσα και ποια έργα θα πράξει εντός της ημέρας που ακολουθεί. Προέτρεπε να λέει κάποιος την αλήθεια, γιατί μόνον αυτό θα τον κάνει να μοιάσει με τους θεούς. Πολλά από όσα δίδασκε τα έλεγε με τρόπο συμβολικό. Ο Πορφύριος αναφέρει μερικά από αυτά τα συμβολικά παραγγέλματα, μαζί με τις ερμηνείες που είτε ο ίδιος απέδιδε, είτε είχαν παραδοθεί μέχρι την εποχή του από άλλους:
Έργο
Οι Πυθαγόρειοι αντιλαμβάνονταν τους αριθμούς ως πλήθος ορισμένων αντικειμένων και τους απεικόνιζαν σε ψήφους. Με αυτό τον τρόπο παράστασης των αριθμών κατόρθωσαν να προβούν σε μια πρώτη βασική ταξινόμηση κατηγοριοποιώντας τους σε «άρτιους» και «περιττούς». Έτσι ένας άρτιος αριθμός απεικονιζόταν με μια σειρά ψήφων που μπορεί να χωριστεί σε δύο ίσα μέρη, ενώ το αντίθετο συνέβαινε με έναν περιττό.
Τέλος, η ανακάλυψη της ασυμμετρίας είναι, σύμφωνα με τον έγκυρο σχολιαστή Πάππο από την Αλεξάνδρεια, επίτευγμα που επίσης ανήκει στους Πυθαγόρειους.
Μεταφυσική
Οι αριθμοί για τους Πυθαγόρειους είναι σύμβολα που εκφράζουν την ουσία των όντων και των φαινομένων. Έτσι, ο αριθμός 7 για παράδειγμα εκφράζει το νου, την υγεία και το φως, ο 4 την δικαιοσύνη, ο 3 το γάμο, ο 6 την εμψύχωση, ο 8 τον έρωτα και τη φιλία. Θεωρούσαν τους άρτιους αριθμούς ατελέστερους σε σχέση με τους περιττούς, εξαιτίας της άπειρης διαιρετότητας τους εν αντιθέσει με τους δεύτερους που εμφανίζουν μία απαρτισμένη ολότητα με αρχή, μέση και τέλος. Ο αριθμός 5 για παράδειγμα παρουσιάζει ολότητα διότι οι πρώτες δύο μονάδες παρουσιάζουν την αρχή, οι δύο τελευταίες το τέλος και η μεσαία μονάδα τη μεσότητα.
Μουσική
Πολύ μεγάλη σημασία έδινε ο Πυθαγόρας στη μουσική την οποία μάλιστα κατέτασσε μαζί με την αστρονομία και τα μαθηματικά/γεωμετρία στις τρεις βασικές επιστήμες για την κατανόηση όλων των υπολοίπων και εν τέλει, της ίδιας της ζωής και των νόμων της φύσεως. Στον Πυθαγόρα οφείλεται η θεωρία της αρμονίας των ουρανίων σφαιρών, το πεντάγραμμο, οι διαβαθμίσεις των τόνων, οι μουσικοί φθόγγοι και γενικά ό,τι έχει να κάνει με την μουσική και την εξέλιξή της, ακόμη και αυτό το όνομά της, αφού πρώτος ο Πυθαγόρας θεώρησε ότι δεν είναι τυχαία η αναφορά των αρχαίων ποιητών όπως του Ησιόδου, του Ομήρου και του Ορφέως στις εννέα Μούσες και τον μουσηγέτη προστάτη τους θεό Απόλλωνα.
Γυναίκες πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
μικρογραφία|500x500εσ|Πυθαγόρειοι υμνούν την ανατολή του ηλίου. Πίνακας του Φιόντορ Μπρόνικοβ (Fyodor Bronnikov) (19ος αι.) Ο Πυθαγόρας ήταν γνωστός για την συμπάθεια και τον σεβασμό που έδειχνε στις γυναίκες και ήταν ο πρώτος που τις δέχτηκε ως μαθήτριές του αλλά και ως δασκάλες στην Σχολή του στον Κρότωνα. Ήταν άλλωστε ένας άντρας που έζησε ανάμεσα σε εξαιρετικά μορφωμένες γυναίκες. Η μητέρα του Πυθαΐς, η σύζυγός του Θεανώ αλλά και οι κόρες του ήταν όλες πολύ μορφωμένες και μάλιστα οι γυναίκες της οικογένειάς του αποτελούσαν παράδειγμα μορφωμένων γυναικών κατά την Αναγέννηση.
Όμως η συμμετοχή των γυναικών στον Πυθαγορισμό δεν ήταν απλά μία άποψη αλλά αναγκαιότητα. Ανάμεσα στα διδάγματά του υπήρχαν και συγκεκριμένες ηθικές και πρακτικές επιταγές που απαιτούσαν πειθαρχία και συνειδητοποίηση και από τα δύο φύλα και γι΄αυτό η διδασκαλία του απευθυνόταν και στους άντρες αλλά και στις γυναίκες. Άλλωστε οι πυθαγόρειοι δεσμεύονταν από διάφορους όρκους και μυστικά τα οποία έπρεπε να γνωρίζουν και οι σύζυγοί τους. Ο Πυθαγόρας γνώριζε πως το πρόγραμμα των αντρών δεν θα πετύχαινε χωρίς την συμμετοχή των γυναικών. Ο Πυθαγορισμός δεν ήταν μια δουλειά ωραρίου όπου κάποιος μπορούσε να επιστρέψει το βράδυ στο σπίτι του και να ξεχάσει τα πάντα μέχρι την άλλη μέρα το πρωί. Απαιτούσε πειθαρχία, συγκεκριμένο διαιτολόγιο, συγκεκριμένη ενδυμασία, αυστηρό πρόγραμμα γυμναστικής καθώς και συγκεκριμένους κανόνες σχετικά με τον ύπνο, το μεγάλωμα των παιδιών, ακόμα και την σεξουαλική δραστηριότητα.
Χαρακτηριστικό του πόσο σημαντική θεωρούσε την συμμετοχή των γυναικών στην φιλοσοφία του ήταν ο τρόπος που απευθύνθηκε για πρώτη φορά στις γυναίκες του Κρότωνα. Ως τοποθεσία για την ομιλία του απέφυγε την Αγορά όπου οι γυναίκες θα μπορούσαν να φτάσουν εύκολα αλλά και από την οποία θα μπορούσαν να αποχωρήσουν εξίσου εύκολα. Αντίθετα διάλεξε έναν τόπο υψηλού συμβολισμού για τις γυναίκες τον ναό της  Ήρας, της θεάς του έγγαμου βίου και της τεκνοποιίας, που βρίσκονταν περίπου δέκα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη όπου οι γυναίκες θα συγκεντρώνονταν τελετουργικά ως άτομα υψηλού κύρους. Για τις γυναίκες αυτή η ομιλία θα πρέπει να ήταν ένα εξαιρετικό γεγονός και μία αφορμή για να αφήσουν τις εργασίες τους για μία ημέρα και να αισθανθούν το επίκεντρο της προσοχής. Στην επιστροφή, που σίγουρα θα διαρκούσε μερικές ώρες, θα είχαν την ευκαιρία να συλλογιστούν και να αφομοιώσουν όσα είχαν ακούσει.
Αυτός ίσως να ήταν και ο λόγος που οι περισσότερες από τις γυναίκες που τον ακολούθησαν προέρχονταν από την Σπάρτη όπου η ζωή ήταν εξαιρετικά πειθαρχημένη και οργανωμένη, αλλά και όπου οι γυναίκες είχαν μεγαλύτερη διείσδυση στην δημόσια ζωή και ο τρόπος ζωής τους ήταν πιο συμβατός με τον πυθαγόρειο τρόπο ζωής. Για παράδειγμα στην Σπάρτη ενθαρρύνονταν η τεκνοποιία σε μεγαλύτερη ηλικία, η συνήθεια του μακιγιάζ ήταν περιορισμένη και η λιτότητα, η πειθαρχία, ο σεβασμός και η εκπαίδευση θεωρούνταν υψίστης σημασίας. Άλλωστε η Σπάρτη και η Σάμος συνδέονταν με στενούς πολιτισμικούς και εμπορικούς δεσμούς από παλιά. Επομένως δεν ήταν περίεργο που οι Σπαρτιάτισσες, που ήταν από τις λίγες γυναίκες στην Αρχαία Ελλάδα που είχαν το προνόμιο να μπορούν να επιλέξουν τον τρόπο ζωής τους, επέλεγαν να γίνουν πυθαγόρειες.
Ο Πυθαγόρας ήταν από τους πρώτους που έδειξε κατανόηση στα προβλήματα των γυναικών και επέβαλλε μονογαμία στους συζύγους τους. Άλλωστε η σκέψη του ήταν σε μεγάλο βαθμό ελιτίστικη και κάθε σεξουαλική δραστηριότητα έξω από τον γάμο και για λόγους άλλους πέρα από την τεκνοποιία θεωρούνταν βαρβαρισμός και ανηθικότητα. Στα διδάγματά του δεν διαφαίνεται ο γνωστός μισογυνισμός που χαρακτηρίζει την σκέψη των σύγχρονών του διανοητών καθώς οι γυναίκες δεν παρουσιάζονται ως διαφορετικές και κατώτερες από τους άντρες. Αντίθετα θεωρούνται ίδιες και ίσες με αυτούς που οφείλουν να λαμβάνουν την ίδια εκπαίδευση, να ακολουθούν τους ίδιους κανόνες και αξίζουν το ίδιο σεβασμό με τους άντρες. ''«Ο Πυθαγόρας ασχολήθηκε με τις γυναικείες συνήθειες. Για παράδειγμα, παρατήρησε ότι οι  δεσμοί ανάμεσα στις γυναίκες ήταν ισχυροί. Δάνειζαν ρούχα ή κοσμήματα η μία στην άλλη χωρίς την ανάγκη μαρτύρων. Για τους άντρες δεν ήταν τόσο εύκολο να δείξουν εμπιστοσύνη. Για να κάνει πιο χαρακτηριστική την παρατήρησή του έδωσε το παράδειγμα των Τριών Γραίων που εμπιστεύονταν τόσο πολύ η μία την άλλη ώστε μοιράζονταν ένα μάτι.»  ''
Για τις γυναίκες η συμμετοχή στον πυθαγόρειο τρόπο ζωής θα πρέπει να ήταν κάτι πολύ επιθυμητό καθώς αποτελούσε μεγάλη βελτίωση από τον τρόπο ζωής που ήταν επιβεβλημένος για τις περισσότερες γυναίκες. Για παράδειγμα οι πυθαγόρειες μπορούσαν να πίνουν, κοιμόντουσαν σε λινά σεντόνια και όχι σε μάλλινα, κάτι που ήταν όχι μόνο πιο ευχάριστο αλλά και πιο υγιεινό, οι σύζυγοί τους όφειλαν να τις σέβονται, να μην τις κακοποιούν και να μην τις απατούν ενώ έπρεπε να είναι συνεπείς και στα σεξουαλικά συζυγικά τους καθήκοντα. Επίσης, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας στην οποία παντρεύονταν οι γυναίκες γενικά στην Αρχαία Ελλάδα ήταν περίπου τα 12 έτη, οι πυθαγόρειες παντρεύονταν το νωρίτερο 18 ετών και, λόγω των περιορισμών στην σεξουαλική δραστηριότητα που επέβαλλε ο πυθαγορισμός, έκαναν περίπου 4 παιδιά κατά την διάρκεια της ζωής τους, δηλαδή πολύ λιγότερα από τις άλλες γυναίκες. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι έβαζαν σε λιγότερο κίνδυνο την ζωή τους και την υγεία τους και είχαν μεγαλύτερα ποσοστά επιβίωσης από τις υπόλοιπες γυναίκες. Παράλληλα, η άσκηση και το αυστηρό διαιτολόγιο των πυθαγόρειων είχαν σαν συνέπεια μεγαλύτερη υγεία και αυξημένο προσδόκιμο ζωής και για τις γυναίκες αλλά και για τους άντρες. Τέλος, ο σεβασμός προς τους γονείς και την οικογένεια που πρέσβευε ο πυθαγορισμός πρακτικά σήμαινε για τις γυναίκες ότι δεν ήταν αναγκασμένες να αποχωρισθούν την πατρική τους οικογένεια μόλις παντρεύονταν αλλά μπορούσαν (για την ακρίβεια επιβάλλονταν) να διατηρούν σχέσεις με τους συγγενείς τους.
Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη
Η Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη ή Γκρέητ Σωλτ Λέηκ (στα αγγλικά Great Salt Lake) είναι μια κλειστή λίμνη στη βόρεια Γιούτα. Έχει κατά μέσο όρο έκταση 4.403 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Είναι η μεγαλύτερη αλμυρή λίμνη στο δυτικό ημισφαίριο και η τέταρτη μεγαλύτερη κλειστή λίμνη στο κόσμο. Επειδή είναι ρηχή, το μέγεθος της λίμνης μεταβάλεται σημαντικά (το μέσο βάθος της είναι 5 μέτρα). Το 1988 η λίμνη κάλυπτε 8.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η οποία είναι μεγαλύτερη καταγεγραμμένη έκταση της λίμνης. Η επιφάνεια της λίμνης βρίσκεται κατά μέσο όρο 1.280 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας στους πρόποδες της οροσειράς Γουάσατς.
Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Γυναίκες πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Σήμερα γνωρίζουμε ότι η συμβολή των γυναικών στον πυθαγορισμό και τον νεοπυθαγορισμό είναι σημαντική και εκτεταμένη. Για παράδειγμα η Θεανώ Α΄ είναι η πιο γνωστή γυναίκα πυθαγόρεια φιλόσοφος και είχε τέτοια επιρροή που θεωρήθηκε πρότυπο για τους Νεοπυθαγόρειους φιλοσόφους. Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρονται συχνά και με θαυμασμό σε πολλές γυναίκες της πυθαγόρειας και νεοπυθαγόρειας σχολής. Για παράδειγμα, ο Φιλόχορος που πέθανε το 260 π.Χ. και είχε συναντήσει προσωπικά κάποιες από αυτές τις γυναίκες έγραψε έναν ολόκληρο τόμο για αυτές με τίτλο «Συναγωγή ηρωίδων, ήτοι Πυθαγορείων γυναικών» ενώ ο Ιάμβλιχος στο «Περί του Πυθαγορικού Βίου» αναφέρεται διεξοδικά σε 17 μαθήτριες του Πυθαγόρα. Πολλοί βιογράφοι επίσης εμπνεύστηκαν από αυτές τις γυναίκες σε μεγάλο βαθμό. Ο Διογένης Λαέρτιος για παράδειγμα αφιέρωσε όλο το έργο του σε μία γυναίκα πλατωνική φιλόσοφο ενώ ο Πορφύριος στο «Πλωτίνου Βίος» αναφέρει πολλές γυναίκες που ήταν σοβαρά αφοσιωμένες στην φιλοσοφία. Σημαντικές υπήρξαν πολλές γυναίκες ανάμεσα στις ποίες ήταν η Τιμίτσα που προτίμησε να δαγκώσει και να κόψει την γλώσσα της παρά να αποκαλύψει τα μυστικά των πυθαγόρειων, η Πτολεμαΐδα, η Φίλτυς, η Χειλωνίς, η Λασθινεία που ντυνόταν σαν άντρας, η Κρατησίκλεια, η Αισάρα, η Εχεκράτεια, η Μυία το σπίτι της οποίας έγινε ναός μετά τον θάνατό της, η Δεινώ, η Τυρσένις, η Αριγνότη, η Πεισιρρόδη, η Θεαδούσα, η Βοιώ και η Θεανώ η οποία όπως και η δασκάλα του Πυθαγόρα, η Θεμιστόκλεια, είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη ως σοφή διδασκάλισσα.
Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη
Η Μεγαλή Αλμυρή Λίμνη είναι η μεγαλύτερη λίμνη λείψανο της λίμνης Μπονεβίλ, η οποία κάλυπτε μεγάλο μέρος της Γιούτα προϊστορικά(στις αρχές της τεταρτογενούς περιόδου του καινοζωικού αιώνα). Η Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη είναι κλειστή, δηλαδή το νέρο απομακρύνεται από τη λίμνη μόνο μέσο της εξάτμισης και έχει πολύ μεγάλη αλατότητα, μεγαλύτερη από αυτή του θαλασσινού νερού. Οι ποταμοί Τζόρνταν, Γουέμπερ και Μπέαρ αποθέτουν κάθε χρόνο νέα μεταλλικά στοιχεία στη λίμνη, και έτσι, επειδή το νερό εξατμίζεται αλλά τα ορυκτά όχι, η συγκέντρωση των ορυκτών στη λίμνη αυξάνεται σταδιακά.
Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Γυναίκες πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Όμως, όπως δυστυχώς έχει συμβεί και σε κάθε άλλη περίπτωση γυναικείας συνεισφοράς, διάφοροι σημαντικοί μελετητές των τελευταίων αιώνων αμφισβήτησαν όχι μόνο το έργο αυτών των γυναικών, αλλά ακόμα και την ίδια τους την ύπαρξη. Ο Ρίτσαρντ Μπέντλεϊ για παράδειγμα δεν πίστευε ότι υπήρξαν γυναίκες πυθαγόρειες φιλόσοφοι και σχετικά με ένα κείμενο της Περικτιόνης έγραψε χαρακτηριστικά ότι διάφοροι πλαστογράφοι «το θεώρησαν θέμα τιμής ακόμα και να μετατρέψουν τις γυναίκες φιλοσόφους σε αντίγραφα των αντρών.» Ο Μπάρτελ Λίντερτ βαν ντερ Βέρντεν επέμεινε να μελετήσει αποκλειστικά άντρες φιλοσόφους και δεν αναφέρθηκε καθόλου σε καμία γυναίκα. Αυτή η παράδοση της αμφισβήτησης της γυναικείας συνεισφοράς υπήρξε τόσο έντονη και τόσο εκτεταμένη που δυστυχώς την συναντάμε μέχρι και σήμερα αλλά τα ευρήματα της νηφάλιας και αντικειμενικής έρευνας είναι διαφορετικά.
Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη
Ανατολικά και νοτιοανατολικά της λίμνη βρίσκεται η Σολτ Λέικ Σίτυ, η πρωτεύουσα της Γιούτα.
Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Γυναίκες πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι μία άλλη γυναίκα, η Περικτιόνη, που ήταν μητέρα του Πλάτωνα, με το έργο της “Περί της γυναικών αρμονίας” έγινε ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον Πυθαγορισμό και τον Πλατωνισμό.
Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη
Παραπομπές
3. Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ(2004), Τόμος 18(σελ. 303)
Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική φιλοσοφία * Κατηγορία:Χορτοφαγία Κατηγορία:Γυναίκες στην ιστορία
Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιούτα Κατηγορία:Λίμνες των Ηνωμένων Πολιτειών Μεγάλη Αλμ
Μονή Μπούρα Αρκαδίας
Η Μονή Μπούρα Αρκαδίας είναι ιστορικό μοναστήρι στα όρια του Δ.Δ. Φαλαισίας του Δήμου Φαλαισίας. Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στην Παναγία και εορτάζει στις 23 Αυγούστου.
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης Μπουρα
Σπυριδούλα (συγκρότημα)
Οι «Σπυριδούλα» είναι ελληνικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1970. Συνεργάστηκαν με τον Παύλο Σιδηρόπουλο με τον οποίο κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Φλου, έναν δίσκο που θεωρείται από τους σημαντικότερους στην ιστορία του ελληνόφωνου ροκ.
Σχηματισμός
Οι Σπυριδούλα σχηματίστηκαν το Νοέμβριο του 1977 από τους Βασίλη Σπυρόπουλο (κιθάρα), τον αδερφό του Νίκο Σπυρόπουλο (κιθάρα), τον Αντρέα Μουζακίτη (ντραμς), τον Μάκη Μπλαζή (μπάσο) και τους Κώστα Κουρεμένο και Γιώργο Κοτσμανίδη στα φωνητικά. Οι αδερφοί Σπυρόπουλοι είχαν συνεργαστεί ήδη με τον Μουζακίτη στο συγκρότημα Last Barricade. Το όνομα το πρότεινε ο συνεργάτης τους Γιώργος Γαϊτάνος, εμπνευσμένος από την ιστορία της Σπυριδούλας Ράπτη, θύματος ενός εγκλήματος που είχε σοκάρει την κοινή γνώμη το 1956. Η 12χρονη οικιακή βοηθός είχε βασανιστεί επί 36 ώρες με ηλεκτρικό σίδερο από το ανδρόγυνο που τη μεγάλωνε. Οι Σπυριδούλα ξεκίνησαν συναυλίες όπου έπαιζαν κατά κύριο λόγο διασκευές από Rolling Stones, Lou Reed, Velvet Underground καθώς και μπλουζ και γρήγορα προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του σχετικού κοινού. Το 1978 είχαν ήδη αποχωρήσει οι Κουρεμένος, Κοτσμανίδης και Μπλαζής, με τον τελευταίο να αντικαθίσταται από τον Τόλη Μαστρόκαλο, ενώ λίγο μετά ο Μουζακίτης αντικαταστάθηκε από τον Τάσο Φωτοδήμο.
Συνεργασία με τον Σιδηρόπουλο
Στις 6 Νοεμβρίου 1977 ο Δημήτρης Πουλικάκος είδε ζωντανά το συγκρότημα στο κινηματοθέατρο «Κνωσός». Γνωρίζοντας πως ο Παύλος Σιδηρόπουλος, με τον οποίο είχε συνεργαστεί πρόσφατα, έψαχνε μουσικούς για να ηχογραφήσει τις συνθέσεις του, του πρότεινε να τους συναντήσει. Ο Σιδηρόπουλος αρχικά συνεργάστηκε σε προσωρινή βάση με το συγκρότημα, ερμηνεύοντας δύο τραγούδια του Έλβις Πρίσλεϊ στις συναυλίες τους στην επαρχία. Η συνεργασία τους οριστικοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1978 με σκοπό την ηχογράφηση του άλμπουμ ''Φλου. ''Το συγκρότημα και ο Σιδηρόπουλος ξεκίνησαν εντατικές πρόβες επάνω στα κομμάτια του δίσκου στο κλαμπ Hobby που τους είχε παραχωρηθεί. Τον Οκτώβριο μπήκαν στο στούντιο και ηχογράφησαν αρχικά ένα ντέμο με δύο κομμάτια, τα «Μπάμπης ο Φλου» και «Ξέσπασμα», με το τελευταίο να είναι διασκευή ενός κομματιού που είχε ηχογραφήσει ο Σιδηρόπουλος με το προηγούμενό του συγκρότημα, τους Δάμων και Φιντίας. Την παραγωγή του δίσκου ανέλαβε ο Θοδωρής Σαραντής για λογαριασμό της ΕΜΙΑΛ και οι ηχογραφήσεις έγιναν στο στούντιο της Columbia στη Ριζούπολη. Συμμετείχε μια σειρά έμπειρων μουσικών όπως ο Νίκος Πολίτης (κατά καιρούς μέλος του Εξαδάκτυλου και των Socrates) και ο Δημήτρης Πολύτιμος (MGC και Εξαδάκτυλος). Στο κομμάτι «Ώρα του Stuff» έκανε φωνητικά η Δήμητρα Γαλάνη. Οι ηχογραφήσεις σύμφωνα με μαρτυρίες ήταν δύσκολες, με τον Σιδηρόπουλο να έρχεται σε ρήξη με το συγκρότημα, εν μέρει λόγω των προβλημάτων εθισμού που ήδη είχε.
Νάυλον Ντέφια και Ψόφια Κέφια και διάλυση
Μετά από μια σύντομη περίοδο ζωντανών εμφανίσεων, το συγκρότημα μπήκε στην περιπέτεια των ανακατατάξεων και απ' τις τάξεις του πέρασαν αρκετοί μουσικοί, όπως ο Νίκος Ζιώγαλας (τραγούδι), ο Πάνος Κατσιμίχας (φυσαρμόνικα, τραγούδι), ο Bees (ντραμς) κ.ά.. Το 1982 βρίσκουμε τους αδελφούς Σπυρόπουλου μαζί με τη Μελίνα Καρακώστα (μπάσο), τον Άκη Περδίκη (ντραμς) και τον Παύλο Βακατάτση (τραγούδι, πλήκτρα), με τους οποίους ηχογράφησαν το άλμπουμ Νάυλον Ντέφια Και Ψόφια Κέφια, που έτυχε θερμής ανταπόκρισης από το κοινό, το δε ομώνυμο τραγούδι συγκαταλέγεται ανάμεσα στα δημοφιλέστερα τραγούδια-σταθμούς της ελληνόφωνης ροκ δισκογραφίας. Τρία χρόνια μετά κι αφού ο Νίκος Δόικας είχε αντικαταστήσει τη Μελίνα Καρακώστα, το σχήμα διαλύθηκε και οι Σπυρόπουλοι έφτιαξαν στα τέλη του '86 τη Συμμορία.
Επανεμφάνιση
Το 1994 οι Σπυριδούλα επανεμφανίστηκαν στο μουσικό προσκήνιο με το άλμπουμ Ταξίδι στο κέντρο της πόλης, με σύνθεση τους αδελφούς Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο (κιθάρες), τον Σωτήρη Θεοχάρη (τραγούδι) από τους Αδιέξοδο, τον Νίκο Δόικα (μπάσο) από τους Echo Tattoo και τον Διονύση Στεφανόπουλο (ντραμς) από τους Stained Veil. Έκαναν αρκετές ζωντανές εμφανίσεις και τρία χρόνια μετά κυκλοφόρησαν σε ανεξάρτητη παραγωγή το άλμπουμ Σε τροχιά με απόκλιση, με βασικό συνθέτη, στιχουργό και τραγουδιστή τον παλιόφιλο Παύλο Βακατάτση, με τους Σπυροπουλαίους και τον Δόικα κανονικά στη θέση τους και τον Δημήτρη Δημητρίου (ντραμς) να συμπληρώνει το σχήμα, ενώ στην ηχογράφηση τους βοήθησαν ο Αλέξης Ιωάννου (κιθάρα, φωνή), ο Θοδωρής Ρέλλος (σαξόφωνο), ο Νίκος Κοκκάλας (κρουστά) και η Σοφία Νοητή (φωνητικά). Στις αρχές του 1998 οι Σπυριδούλα συμπλήρωσαν είκοσι χρόνια ζωής, με τη σύνθεση να την αποτελούν ο Βασίλης Σπυρόπουλος (κιθάρα, τραγούδι), ο Νίκος Σπυρόπουλος (κιθάρα, πλήκτρα, τραγούδι), ο Αλέξης Ιωάννου (κιθάρα, φωνή), ο Νίκος Δόικας (μπάσο) και ο Παναγιώτης Βουρδουμπάς (τύμπανα).
Δεύτερη επιστροφή
Το 1999, μετά τον θάνατο του Ν. Δόικα, το συγκρότημα διαλύθηκε και πάλι για να επανασυνδεθεί το 2004, με τους Σπυροπουλαίους πάντα και τον Βαγγέλη Χάνο στο μπάσο, τον Γιώργο Μανδηλά στη φωνή και ακουστική κιθάρα, την Αφροδίτη Ρήγα στα πλήκτρα, κρουστά και φωνητικά και τον Βουρδουμπά στα ντραμς. Με αυτή τη σύνθεση κυκλοφόρησαν το 2006 το άλμπουμ Το βλέμμα των ανθρώπων, που πήρε πολύ καλές κριτικές και θεωρείται από πολλούς η ωριμότερη δουλειά τους. Το 2008 αποχωρεί ο Μανδηλάς και το 2011 η Ρήγα, έτσι η σημερινή σύνθεση του συγκροτήματος είναι: Νίκος Σπυρόπουλος (φωνή, κιθάρα), Βασίλης Σπυρόπουλος (κιθάρα, φωνητικά), Β. Χάνος (μπάσο, φωνητικά) και Π. Βουρδουμπάς (τύμπανα).
Φαλαισία Αρκαδίας
Η Φαλαισία (ή αλλιώς Μπούρα) είναι χωριό σε υψόμετρο 760 μέτρων και σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων από την Μεγαλόπολη. Ανήκει στον Δήμο Φαλαισίας, στον οποίο πρόσφερε το όνομά του λόγω της ύπαρξης κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους οικισμού με το όνομα Φαλαισίαι. Ο οικισμός καταστράφηκε κατά την Τουρκοκρατία και οι λιγοστοί κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στη σημερινή τοποθεσία.
Στη Φαλαισία γεννήθηκε ο έφεδρος αξιωματικός και αντιστασιακός κατά τη διάρκεια της Κατοχής (πρώτα ως αξιωματικός του Ε.Σ. και έπειτα του ΕΛΑΣ), Γεώργιος Κερκεμέζος.
Εξωτερική γωνία
Σε ένα τρίγωνο
Σε ένα τρίγωνο, η εξωτερική γωνία που αντιστοιχεί στην κορυφή \mathrm{A} ισούται με.
Σε ένα κυρτό πολύγωνο
Σε ένα κυρτό πολύγωνο με n πλευρές, το άθροισμα των εξωτερικών γωνιών του (μία για κάθε κορυφή) είναι 360^o. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι το άθροισμα των γωνιών του είναι και επομένως
Παραπομπές
Κατηγορία:Γωνία Κατηγορία:Πολύγωνο
Κονγκ: Η Νήσος του Κρανίου
Το Κονγκ: Η Νήσος του Κρανίου (αγγλικά: Kong: Skull Island) είναι μια μέτρια κινηματογραφική αμερικανική ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία του Τζόρνταν Βογκτ-Ρόμπερτς. Είναι μια επανεκκίνηση του  franchise του King Kong και χρησιμεύει ως η δεύτερη ταινία στο  MonsterVerse της Legendary. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τομ Χίντλστον, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Τζον Γκούντμαν, Μπρι Λάρσον, Τζινγ Τιάν, Τόμπυ Κέμπελ, Τζον Όρτιζ, Κόρει Χόκινς, Τζείσον Μίτσελ, Σεί Γουίγκμαν, Τόμας Μαν, Τέρρυ Νόταρι και Τζον Κ. Ραίλι. Στην ταινία, που διαδραματίζεται στο 1973, μια ομάδα επιστημόνων και στρατιωτών του Βιετνάμ ταξιδεύουν στο άγνωστο νησί του Κρανίου και συναντούν το πανίσχυρο Κονγκ, έναν τεράστιο πίθηκο που είναι ο τελευταίος του είδους του, ακολουθούμενο και από άλλα τρομακτικά πλάσματα.
Η ταινία ανακοινώθηκε τον Ιούλιο του 2014 στο Σαν Ντιέγκο Comic-Con και ο Τζόρνταν Βογκτ-Ρόμπερτς ανακοινώθηκε ως σκηνοθέτης τον Σεπτέμβριο του 2014. Το έργο ξεκίνησε αρχικά στην Universal Pictures ως ιστορία προέλευσης, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στην Warner Bros. για να αναπτύξει ένα κοινό κινηματογραφικό σύμπαν με τον Godzilla και τον King Kong. Τα κύρια γυρίσματα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2015 στη Χαβάη και σε διάφορες τοποθεσίες γύρω από το Βιετνάμ και έληξαν τον Μάρτιο του 2016.
Η ταινία κυκλοφόρησε θεατρικά στις 10 Μαρτίου 2017, σε θετικά σχόλια, με επαίνους για τα οπτικά εφέ, τη δράση και τις ερμηνείες της, ιδιαίτερα των Σάμιουελ Τζάκσον και Τζον Ραίλι. Ήταν επίσης μια επιτυχία στο box office, αποφέροντας 566 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία έλαβε μια υποψηφιότητα για τα καλύτερα οπτικά εφέ στα 90η Απονομή των Όσκαρ. Μια συνέχεια, με τίτλο Godzilla vs Kong, κυκλοφόρησε στις 31 Μαρτίου 2021.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αυστραλία Κατηγορία:Reboots ταινιών Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο Κατηγορία:Κινγκ Κονγκ (ταινίες) Κατηγορία:MonsterVerse Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χένρι Τζάκμαν Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Ινδική απογραφή του 2001
Η Ινδική απογραφή του 2001 ήταν η 14η σε μια σειρά απογραφών που διεξάγονται στην Ινδία κάθε δέκα χρόνια από το 1871.
Ο πληθυσμός της Ινδίας μετρήθηκε στα 1.028.737.436 άτομα αποτελούμενος από 532.223.090 άνδρες και 496.514.346 γυναίκες. Ο συνολικός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 182.310.397 άτομα, κάνοντας μια αύξηση 21.5% σε σχέση με τα 846.427.039 άτομα που καταγράφηκαν κατά την απογραφή του 1991.
Θρησκευτική δημογραφία
Οι Ινδουιστές αριθμούν 82.75 κρορ (827.500.000, 80.45%) και οι μουσουλμάνοι αριθμούσαν 13.8 κρορ (138.000.000, 13.4%) στην απογραφή του 2001. Η απογραφή του 2001 έδειξε 108 θρησκείες κάτω από το κεφάλαιο "Άλλες θρησκείες και Πίστες" στην Ινδία.
Γλωσσική δημογραφία
Τα Χίντι είναι η πιο διαδεδομένη γλώσσα στη βόρεια Ινδία. Η ινδική απογραφή παίρνει τον ευρύτερο δυνατό ορισμό των "Χίντι" ως μια ευρεία ποικιλία "γλωσσών Χίντι". Σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, το 53.6% του Ινδικού πληθυσμού γνωρίζει τα Χίντι, όπου το 41% δήλωσε τα Χίντι ως μητρική γλώσσα. Τα Αγγλικά (Ινδικά Αγγλικά) είναι γνωστά στο 12.5% των Ινδών στην απογραφή του 2001. Η Ινδία (με 780 γλώσσες) έχει το δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό γλωσσών στον κόσμο, μετά την Παπούα Νέα Γουινέα, η οποία έχει 839 γλώσσες που ομιλούνται στο έδαφός της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδικές απογραφές
Αλίκη, κόμισσα του Μακόν
Η Αλίκη του Μακόν, γαλλ.: Alix of Mâcon (απεβ. το 1260), ήταν μία κόμισσα -με δική της εξουσία (suo jure)- του Μακόν (Mâcon) και του Βιέν (Vienne) το 1224–1239.
Βιογραφία
Ήταν εγγονή του Γουλιέλμου Ε΄ κόμη του Μακόν.