cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσσυφοπεδίου
Ιστορία
Η Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσόβου (ΟΕΚ) ιδρύθηκε επίσημα το 1992. Η διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών στο Κοσσυφοπέδιο, είχε ιδρύσει μια ομάδα εργασίας για να συνεργαστεί με την ΔΟΕ, για να επιτραπεί στους αθλητές του Κοσσυφοπεδίου να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Λόγω της κατάστασης του, οι Κοσοβάροι αθλητές δεν μπορούσαν να διαγωνιστούν με την σημαία του Κοσσυφοπεδίου, μέχρι την αναγνώριση του 2014. Ως εκ τούτου, στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012, η Κοσοβάρα τζουντόκα και παγκόσμια πρωταθλήτρια, η Μαϊλίντα Κελμέντι συμμετείχε με την Αλβανία. Επίσης, οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου συμμετείχαν ως μέρος της Σερβίας και Μαυροβουνίου και της Σερβίας.
Τον Απρίλιο του 2013, η Συμφωνία των Βρυξελλών συνήφθη μεταξύ των κυβερνήσεων της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου. Τον Οκτώβριο του 2014, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αναγνώρισε προσωρινά την Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσσυφοπεδίου. Η πλήρης αναγνώριση έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 2014. Εκείνη την εποχή, το Κοσσυφοπέδιο δεν ήταν μέλος ή παρατηρητής των Ηνωμένων Εθνών, αλλά έχει κερδίσει την διπλωματική αναγνώριση του κυρίαρχου κράτους από 111 χώρες-μέλη του ΟΗΕ. Το Κοσσυφοπέδιο συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016, στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Πριν από την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου από την ΔΟΕ, η χώρα έλαβε μέρος στους Ειδικούς Ολυμπιακούς Αγώνες από το 2003 έως το 2011. Ένας οργανισμός με την ονομασία Ειδικοί Ολυμπιακοί Κοσσυφοπέδιο, είχε ιδρυθεί για την παροχή στήριξης για αυτούς τους αθλητές.
Διάφοροι αθλητές από το Κοσσυφοπέδιο έχουν συμμετάσχει στους 4ους Παγκόσμιους Αθλητικούς Αγώνες για Μικρούς Ανθρώπους στο Ραμπουϊγιέτ της Γαλλίας το 2005.,  στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2015 στο Καζάν της Ρωσίας, στο Πρωτάθλημα Αναδυόμενων Χωρών IHF, καθώς και σε άλλες διοργανώσεις.
Carpe Noctum (άλμπουμ)
Carpe Noctum είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Armored Saint, το οποίο κυκλοφόρησε στις 24 Φεβρουαρίου του 2017 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στις 31 Ιουλίου 2015 στα πλαίσια του φεστιβάλ Wacken Open Air και στις 2 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους στην Colos-Saal του Ασάφενμπουργκ της Γερμανίας. Οι εμφανίσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν κατά την ευρωπαϊκή περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Win Hands Down".
Μέλη των Armored Saint
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Carpe Noctum" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2017 Κατηγορία:Άλμπουμ των Armored Saint
Sovietwave
Το Sovietwave (επίσης γράφεται ως Soviet wave, δηλ. Σοβιετικό κύμα ή Soviet-wave ) είναι υποείδος της μουσικής synthwave η οποία αναπτύσσεται σε μια σειρά από μετασοβιετικά κράτη, κυρίως στη Ρωσία. Χαρακτηρίζεται από θέματα που σχετίζονται με τη Σοβιετική Ένωση και είναι μέρος του φαινομένου που λέγεται νοσταλγία για τη Σοβιετική Ένωση.
Πηγάδια Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Πηγάδια βρίσκονται στους βόρειους πρόποδες του όρους Ξηροβούνι, προς τα όρια του νομού με το νομό Άρτας και δυτικά του Άραχθου ποταμού. Απέχουν 35 χλμ. ΝΑ. της πόλης των Ιωανίννων και 31 χλμ. ΝΔ. από τα Πράμαντα. Αξιοθέατα είναι ο Ιερός Ναός της Αγίας Μαρίνας, του 1610, το παλιό δημοτικό σχολείο που έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο. καθώς και η τοποθεσία "Σκάλα" σε υψόμετρο 800 μέτρα με θέα προς την περιοχή των Κατσανοχωρίων και Τζουμέρκων.
Sovietwave
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στη Ρωσία Κατηγορία:Synthwave
Πηγάδια Ιωαννίνων
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Βαλτσώρα, αναγνωρίστηκε επίσημα ως κοινότητα το 1926 και μετονομάστηκε σε Πηγάδια το 1927. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πηγαδίων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 115 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Σομέκ Σιακίρ Σελτσιούκ
Ο Σομέκ Σιακίρ Σελτσιούκ ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σομέκ Σιακίρ Σελτσιούκ γεννήθηκε στη Λεύκα το 1918. Ομιλούσε, πέρα από την τουρκική, την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε ιατρική και εργαζόταν ως ιατρός.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1961 αποχώρησε από την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου μαζί με άλλους 10 Τουρκοκύπριους βουλευτές. Συγκρότησαν την Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Consolidated O-17 Courier
Το Consolidated Model 2 Courier ήταν αμερικανικό μονοκινητήριο αναγνωριστικό και εκπαιδευτικό αεροσκάφος που ανέπτυξε η Consolidated Aircraft Company στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Η Εθνοφυλακή των ΗΠΑ (United States National Guard) αξιοποίησε μικρό αριθμό τέτοιων αεροσκαφών, ονομάζοντάς το O-17.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το O-17 αναπτύχθηκε παράλληλα με τη σειρά PT-3. Το πρωτότυπο XO-17 προέρχονταν από μετατροπή και βελτίωση ενός PT-3. Επίσης κατασκευάστηκε ένα πρωτότυπο XO-17A, με διαφορετικό κινητήρα. Στόχος ήταν η εξαγωγή του όμως τα πλάνα αυτά δεν ευοδώθηκαν. Αργότερα τοποθετήθηκε δοκιμαστικά ο κινητήρας diesel Packard DR-980.
To Model 15 ήταν έκδοση του O-17 με κινητήρα Pratt & Whitney R-1340. Δεν εντάχθηκε σε παραγωγή.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το αεροσκάφος χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην εκπαίδευση πληρωμάτων διαφόρων ειδικοτήτων. Το O-17 διέθετε ένα αφαιρούμενο πολυβόλο Browning των 7,62 mm. Η Βασιλική Καναδική Αεροπορία αγόρασε τρία Model 7, που ήταν παρόμοια με τα αμερικανικά Ο-17. Μάλιστα ένα εξ αυτών ήταν υδροπλάνο.
Παραπομπές
O-17 Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη
Μουσείο Παλιάς Ερζεγοβίνης
μικρογραφία|260x260εσ| Γωνιά δρ. Risto Jeremić στο Μουσείο Παλιάς Ερζεγοβίνης μικρογραφία|260x260εσ| [[Αργαλειός - έκθεμα μεταξύ των εθνογραφικών αντικειμένων στο Μουσείο Παλιάς Ερζεγοβίνης στη Φότσα]] μικρογραφία|260x260εσ| Ανδρική παραδοσιακή φορεσιά μικρογραφία|260x260εσ| Λιμπάντα - μέρος γυναικείας παραδοσιακής φορεσίας μικρογραφία|260x260εσ| Αίθουσα μνήμης - λεπτομέρεια Το Μουσείο Παλιάς Ερζεγοβίνης είναι ένα μουσείο στη Φότσα, πόλη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας που βρίσκεται στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Μουσειακές εκθέσεις
Το Μουσείο Παλιάς Ερζεγοβίνης διαθέτει πλούσια εκθέματα και φιλοξενεί πέντε μόνιμες εκθέσεις. Στη γκαλερί του μουσείου υπάρχουν εκθέματα που σχετίζονται με διάφορα θέματα.
Η Φότσα κατά το παρελθόν
Η έκθεση Η Φότσα κατά το παρελθόν παρέχει στους επισκέπτες τη δυνατότητα να γνωρίσουν το πλούσιο παρελθόν του δήμου της Φότσα. Χρονολογικά, η έκθεση καλύπτει την περίοδο από τους προϊστορικούς χρόνους έως τα μέσα του 20ού αι. Η έκθεση περιλαμβάνει πολλά αντικείμενα και φωτογραφίες που ανάγονται σε διαφορετικές περιόδους και προβάλλουν εξέχουσες προσωπικότητες από το παρελθόν της Φότσα. Ιδιαίτερα ελκυστικά εκθέματα για τους επισκέπτες είναι αυτά που προέρχονται από την αρχαία περίοδο, όπως απομεινάρια όπλων, εργαλείων και κεραμικών, καθώς και μεσαιωνικά δόρατα, σπαθιά και χειροποίητα και διακοσμημένα όπλα από την οθωμανική περίοδο. Ανάμεσα σε αυτά, μπορεί κανείς να δει μια συλλογή νομισμάτων (η οποία περιλαμβάνει διάφορα νομίσματα που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί στην περιοχή της Φότσα).
Εθνογραφική έκθεση
Η εθνογραφική έκθεση περιλαμβάνει έπιπλα, διακοσμητικά και μέρη παραδοσιακών φορεσιών, που δημιουργήθηκαν κατά το παρελθόν, τα οποία δεν χρησιμοποιούνται πλέον, και αντικατοπτρίζουν τον τρόπο ζωής του πληθυσμού της περιοχής της Φότσα. Στην ίδια έκθεση υπάρχουν εκθέματα από το εσωτερικό αγροτικών αστικών σπιτιών από τις αρχές του 20ού αιώνα καθώς και αυθεντικά διακοσμημένα προϊόντα χειροτεχνίας.
Δρ Risto Jeremić
Ο δρ Risto Jeremić ήταν ένας από τους εμπνευστές και ιδρυτές της Σερβικής Πολιτιστικής και Εκπαιδευτικής Εταιρείας Prosvjeta, και στη συνέχεια πρόεδρος του Κεντρικού της Συμβουλίου. Αποφοίτησε από την ιατρική σχολή του Γκρατς και ήταν ο πρώτος άνθρωπος από τη Φότσα που είχε λάβει υψηλού επιπέδου επαγγελματική εκπαίδευση και στη συνέχεια ο πρώτος χειρουργός στην πρώην Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Είναι ο συγγραφέας δεκαπέντε βιβλίων και περισσότερων από εβδομήντα επιστημονικών και επαγγελματικών εργασιών σε διάφορους τομείς. Ήταν διευθυντής του Κρατικού Νοσοκομείου του Σεράγεβο, επίτιμος γιατρός του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου και ακαδημαϊκός.
Η Φότσα στην άμυνα και στον πόλεμο της πατρίδας
Πρόκειται για μια έκθεση φωτογραφιών, εγγράφων και άλλων αντικειμένων η οποία παρουσιάζει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην περιοχή της Φότσα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του 1992-1995 στη Βοσνία. Τα εκθέματα αντικατοπτρίζουν την κατάσταση στην πρώην Γιουγκοσλαβία κατά τα τελευταία χρόνια της ύπαρξής της και το μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης παρουσιάζει την πολεμική προσπάθεια των μαχητών της Φότσα, τον σχηματισμό τους στη 11η Ταξιαρχία Πεζικού της Ερζεγοβίνης και το πέρασμα στην ειρήνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φότσα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας Κατηγορία:Μουσεία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Καζίμιες Σάμπατ
Ο Καζίμιες Αλεξάντερ Σάμπατ (πολωνικά: Kazimierz Aleksander Sabbat ) (27 Φεβρουαρίου 1913 – 19 Ιουλίου 1989), ήταν Πρόεδρος της Πολωνίας στην εξορία από τις 8 Απριλίου 1986 μέχρι το θάνατό του, στις 19 Ιουλίου 1989, αφού υπηρέτησε (από το 1976) ως πρωθυπουργός της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης.
Πρώιμη ζωή
Ο Σάμπατ γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1913 στο χωριό Μπιελίνι, τότε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, στους πρόποδες του όρους Γουίσα Γκούρα. Ολοκλήρωσε το γυμνάσιο στο Μιέλετς και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν πρόσκοπος και παρέμεινε αφοσιωμένος στην έννοια του προσκοπισμού, ακόμη και στη μετέπειτα ζωή του, ενώ βρισκόταν στην εξορία.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά από μια σύντομη υπηρεσία στο Πολωνικό Πολεμικό Ναυτικό, ο Σάμπατ μετακινήθηκε στη 10η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του Στανίσουαφ Μάτσεκ. Τραυματισμένος κατά την πολωνική υποχώρηση το 1939, κατάφερε να φτάσει στη Μεγάλη Βρετανία, όπου μετακινήθηκε στο Βρετανικό Γενικό Επιτελείο ως αξιωματικός υπεύθυνος για τους νέους.
Μεταπολεμικά
Αφού απολύθηκε από το στρατό το 1948, ξεκίνησε τη δική του επιτυχημένη επιχείρηση στην Αγγλία. Αργότερα εργάστηκε για την Προσκοπική Οργάνωση και την Ένωση Πολωνών Βετεράνων σε εθελοντική βάση.
Ως στέλεχος της Εθνικής Ένωσης διηύθυνε το Υπουργείο Οικονομικών και το 1976 έγινε πρωθυπουργός της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης. Προσπάθησε να ενώσει τους διάφορους κύκλους των μεταναστών και δημιούργησε ολοένα ισχυρότερους δεσμούς με το αντιπολιτευτικό κίνημα στην Πολωνία, το οποίο ωφελήθηκε από την ηθική και υλική βοήθεια της εξόριστης κυβέρνησης μέσω διαφορετικών Ταμείων. αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Ο τάφος του Προέδρου Καζίμιες Σάμπατ Έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Πολωνίας (εξόριστος) το 1986, διαδεχόμενος τον Έντβαρντ Μπέρναρντ Ρατσίνσκι. Πέθανε στο Λονδίνο, σε ηλικία 76 ετών, το 1989. Συμπτωματικά, την ίδια μέρα, ο Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι εξελέγη από ένα ακόμη μη ελεύθερο Κοινοβούλιο ως ο πρώτος Πρόεδρος της χώρας από τη δεκαετία του 1950. Ο Ρίσαρντ Κατσορόφσκι, Υπουργός Εσωτερικών Υποθέσεων και ορισμένος διάδοχος, ανέλαβε τα καθήκοντά του στην εξορία και στις 22 Δεκεμβρίου 1990, μετά τις πρώτες ελεύθερες και δίκαιες εκλογές στην Πολωνία μετά τον πόλεμο, παρέδωσε τις εξουσίες του και τα διακριτικά της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας στον εκλεγμένο Πρόεδρο, Λεχ Βαλέσα.
Ο Σάμπατ ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Γκάνερσμπερι στο Λονδίνο, μαζί με την Άννα Σάμπατ, η οποία πέθανε στις 28 Απριλίου 2015. Τα παιδιά τους εξακολουθούν να ζουν σε περιοχές κοντά στο Λονδίνο. Έχει 8 εγγόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πολωνίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Στρατοπεδάρχης
Ο στρατοπεδάρχης ήταν ελληνικός όρος για υψηλά ιστάμενους στρατιωτικούς διοικητές από τον 1ο αιώνα π.Χ. και μετά, ενώ έγινε κανονικό αξίωμα και αργότερα τιμητικός τίτλος κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ιστορία
Ο όρος εμφανίζεται για πρώτη φορά στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. στην Ελληνιστική Εγγύς Ανατολή. Η προέλευσή του όρου δεν είναι καθαρή, αλλά χρησιμοποιούταν ως μετάφραση σε κάποιες επιγραφές, για τη σύγχρονή θέση της Ρωμαϊκής λεγεώνας praefectus castrorum ("έπαρχος του στρατοπέδου"). Από τον 1ο αιώνα μ.Χ., ήταν σε χρήση, αν και όχι συχνά, με τη γενικότερη έννοια σαν λέξη που αναφερόταν σε στρατηγούς, δηλαδή τον παλιότερο τίτλο του στρατηγού. Έτσι, στη Βίβλο (Πράξεις 28:16) χρησιμοποιείται για τον έπαρχο των πραιτορίων (praetorian prefect), τον διοικητή του στρατοπέδου της φρουράς της Πραιτοριανής Φρουράς στη Ρώμη, ενώ τον 4ο αιώνα, ο ιστορικός Ευσέβιος, γράφει για τον "στρατοπεδάρχη, τον οποίο οι Ρωμαίοι καλούν ντουξ".
Στη μέση Βυζαντινή περίοδο (9ος -12ος αιώνας), ο όρος στρατόπεδον κατέληξε να σημαίνει περισσότερο το στρατό σε εκστρατεία, παρά το στρατόπεδο το ίδιο. Έτσι, ο όρος στρατοπεδάρχης ήταν σε χρήση περισσότερο με την έννοια του "επικεφαλής των επιχειρήσεων". Ο όρος απέκτησε τεχνική έννοια το 967, όταν ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς (βασιλεία 963–969) ονόμασε τον ευνούχο Πέτρο στρατοπεδάρχη πριν τον στείλει με στρατό στην Κιλικία. Το Τακτικόν Οικονομίδη (που πήρε το όνομά του από το Βυζαντινολόγο Νικόλα Οικονομίδη) που γράφηκε λίγα χρόνια μετά, δείχνει την ύπαρξη δύο στρατοπεδαρχών, έναν στην Ανατολή (Ανατολία) και έναν στη Δύση (Βαλκάνια). Η διευθέτηση αυτή μοιάζει με εκείνη των δύο Δομέστικών των σχολών , γεγονός που οδήγησε τον Νικόλα Οικονομίδη να υποθέσει ότι το αξίωμα δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει το προηγούμενο αξίωμα, που ήταν περιορισμένο μόνο σε ευνούχους. Κατά τους 11ο και 12ο αιώνες αυτή η οργάνωση δεν μαρτυρείτε πλέον. Ο στρατοπεδάρχης ήταν ένας από τους επίσημους τίτλους του διοικητή του επιτελείου του Βυζαντινού στρατού, και μαρτυρείτε σε πάρα πολλές περιπτώσεις σε σφραγίδες.
Ο τίτλος μέγας στρατοπεδάρχης καθιερώθηκε περίπου το 1255 από τον Αυτοκράτορα Θεόδωρο Λάσκαρη (βασιλεία 1254–1258) για τον αρχί-υπουρχό και έμπιστό του Γεώργιο Μουζάλων. Το Βιβλίο των Αξιωμάτων, μέσα του 14ου αιώνα του ψευτό-Κωδινού τοποθετεί τον μέγα στρατοπεδάρχη ως το έβδομο πιο ψηλό αξίωμα του Κράτους κάτω από τον Αυτοκράτορα, και μεταξύ του Πρωτοστάτορα και του Μέγα Προμικήριου. Ο Κωδινός ισχυρίζεται ότι ήταν υπεύθυνος για τις προμήθειες του στρατού, και βάζει τέσσερις κατώτερους στρατοπεδάρχες στις διαταγές του: οι μονοκάβαλλο, μονάδα ιππικού, οι τζαγγράτορες, βαλλιστροφόροι, οι τζάκωνες, (ή Τσάκωνες), βασιλική φρουρά που αρχικά απάρτιζαν πεζοναύτες, και μουρτάτοι, τους οποίους ο Κωδινός παρουσιάζει ως βασιλικούς φρουρούς, αλλά των οποίων ο ρόλος δεν είναι σαφής. Στην πραγματικότητα όμως, κατά την Περίοδο των Παλαιολόγων ο [μέγας] στρατοπεδάρχης ήταν κατά πάσα πιθανότητα απλά αυλικός τίτλος, και δεν περιελάμβανε απαραίτητα στρατιωτικά διοικητικά καθήκοντα.
Ο ρόλος του Στρατοπεδάρχη τα σύγχρονα χρόνια
Ως "Στρατοπεδάρχης", καλείται ο αρχαιότερος αξιωματικός ενος Στρατοπέδου, ο οποίος αντικαθιστεί όταν είναι απών, τον Διοικητή του Στρατοπέδου. Τον ενημερώνει για το οτιδήποτε συμβαίνει εντός του χώρου ή λαμβάνει διαταγές που πρέπει να πραγματοποιηθούν εντός του χώρου. Μπορεί ο αξιωματικός, πέρα από τον βαθμό του να αναφωνηθεί ως Κύριε Στρατοπεδάρχη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Ουμίτ Σουλεϊμάν Ονάν
Ο Ουμίτ Σουλεϊμάν Ονάν ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ουμίτ Σουλεϊμάν Ονάν γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1928. Ομιλούσε, πέρα από την τουρκική, την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και εργαζόταν ως δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Αντνάν Χασάν Γκιουβενέρ
Ο Αντνάν Χασάν Γκιουβενέρ ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντνάν Χασάν Γκιουβενέρ γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1926. Ομιλούσε, πέρα από την τουρκική, την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε ιατρική και εργαζόταν ως ιατρός.
Απεβίωσε το 1985.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρειας Αμμοχώστου με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1961 αποχώρησε από την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου μαζί με άλλους 10 Τουρκοκύπριους βουλευτές. Συγκρότησαν την Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την περίοδο 1960-1963 διετέλεσε γραμματέας της βουλής.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Δημήτριος Μάρκου
Ο Δημήτριος Μάρκου ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από τα Σειρά Καλαβρύτων και είχε σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δικηγόρος στην Πάτρα από το 1869 έως το 1940. Απεβίωσε, σε ηλικία 100 ετών και τυφλός αλλ' εν ενεργεία δικηγόρος, στις 29 Οκτωβρίου 1940, όταν η οικία του επί των οδών Γούναρη και Κανακάρη βομβαρδίσθηκε από τους Ιταλούς. Εξελέγη βουλευτής Αχαϊας και Ήλιδος στις εκλογές του 1910 (Αυγούστου) και επανεξελέγη σε αυτές του Νοεμβρίου 1910.
Ήταν παντρεμένος με την Κατίνα ΧοΪδά, κόρη του Παυσανία ΧοΪδά, πρώτου προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών και πρώτου πτυχιούχου της Νομικής Σχολής Αθηνών το έτος 1841 και αδελφή του Αχιλλέως Χοϊδά, βουλευτή Αχαϊας και Ηλιδος και είχε αποκτήσει οκτώ (8) παιδιά : την Αναστασία, σύζυγο Ιωάννου Φαρμακίδη, νομικού συμβούλου του Κράτους, τον Ανδρέα, δικηγόρο, βουλευτή Αχαϊας και υπουργό Δικαιοσύνης στην τελευταία κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου (1933), την Πηνελόπη, σύζυγο Ανδρέου Νικολάου, διευθυντού της Τραπέζης της Ελλάδος, την Ουρανία, την Θεώνη σύζυγο Χρήστου Βλάχου, την Μαρίνα, σύζυγο Νικολάου ΧαΪδόπουλου, τον Ιωάννη, δικηγόρο και πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών, την Πολυτίμη (Τιτή), σύζυγο Δημητρίου Καρόκη. Εγγονός του ήταν ο Κωνσταντίνος Φαρμακίδης, αξιωματικός στρατιωτικής δικαιοσύνης, δικηγόρος, πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίουυ Πατρέων και μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης ΚΟΔΡΟΣ κατά την διάρκεια της κατοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος
Ειρήνη Κακαβούλη
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1948 στη Χαλκίδα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ξεκίνησε τις σπουδές της στην υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στις σειρές Η Θεατρίνα, Ο δρόμος από το 1977 μέχρι το 1980, Οι Κληρονόμοι και Ο πύργος των Μοσκώφ στην κρατική τηλεόραση. Από το 1992 μέχρι το 1994 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά του Mega Channel Παράλληλοι δρόμοι στο ρόλο της Τζένης Λουκάκου. Το 1998 ξεκίνησε τη συνεργασία της με τον σκηνοθέτη Νίκο Φώσκολο στις καθημερινές σειρές του ANT1, Καλημέρα Ζωή και στην Λάμψη, όπου υποδυόταν τον ρόλο της εισαγγελέως Βιργινίας Θέου. Η συνεργασία της με τον Φώσκολο τελείωσε την άνοιξη του 2004.
Ιωάννης του Μπωμόν
Ο Ζαν ντε Μπωμόν (1288 - 11 Μαρτίου 1356), κύριος του Μπωμόν και κόμης του Σουασόν από επιγαμία ήταν τέταρτος γιος του Ιωάννη Β΄ του Αινώ και της Φιλίππης του Λουξεμβούργου κόρης του Ερρίκου Ε΄, κόμη του Λουξεμβούργου. . Με τον θάνατο σε εφηβική ηλικία του ξαδέλφου του Ιωάννη Α΄ κόμη της Ολλανδίας (1299) ο πατέρας του Ιωάννης Β΄ έγινε κληρονόμος λόγω των δικαιωμάτων της γιαγιάς του Αδελαΐδας της Ολλανδίας, η κληρονομιά αυτή έφερε την ένωση του Αινώ με την Ολλανδία για μισό περίπου αιώνα. Τον πατέρα του διαδέχθηκε (1304) ο τρίτος αδελφός του Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ ο οποίος παραχώρησε στον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη από τις 21 Ιουνίου 1308 μια σειρά από δώρα, τα σημαντικότερα ήταν οι πόλεις Νόρντβέικ και Μπέβερβέικ στη βόρεια Ολλανδία στις 23 Ιουλίου 1313. Το Μπωμόν και το κάστρο του Σχουνχόφεν στη νότια Ολλανδία έγιναν για τον ίδιο τον Ιωάννη ο σημαντικότεροι τόποι κατοικίας, ίδρυσε μοναστήρι Καρμελιτών στο Σχουνχόφεν (1340)
Ειρήνη Κακαβούλη
Βιογραφικό
Έφυγε από τη ζωή στις 14 Οκτωβρίου του 2004 από καρκίνο, σε ηλικία 56 ετών, και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
Κινηματογράφος
Θέατρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ιωάννης του Μπωμόν
Οικογένεια
Με τον γάμο του με τη Μαργαρίτα του Σουασόν, κόρη και κληρονόμο του Ούγου κόμη του Σουασόν, απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αβέν
Σίλβιο Πιόλα
Ο Σίλβιο Πιόλα ( Silvio Piola, ιταλική προφορά: [ˈsilvjo ˈpjɔːla], 29 Σεπτεμβρίου 1913 – 4 Οκτωβρίου 1996) ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της γενιάς του, και είναι ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Βιογραφία
Ο Πιόλα γεννήθηκε στο Ρόμπιο της επαρχίας της Παβίας και ξεκίνησε την καριέρα του με την ομάδα της Προ Βερτσέλλι, κάνοντας το ντεμπούτο του στη πρώτη κατηγορία σε ηλικία 17 ετών εναντίον της Μπολόνια στις 16 Φεβρουαρίου 1930, σημειώνοντας 13 γκολ στον πρώτο του χρόνο. Στις 29 Οκτωβρίου 1933 σημείωσε 6 γκολ - τα περισσότερα τέρματα που σημειώθηκαν σε έναν αγώνα της ιταλικής Σέριε Α, στη νίκη με 7–2 επί της Φιορεντίνα.
Το 1934 μετακόμισε στο Λάτσιο, στην οποία αγωνίστηκε για τις επόμενες εννέα σεζόν. Ήταν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος δύο φορές το 1937 και το 1943. Αφού έφυγε από τη Λάτσιο, πέρασε τον πόλεμο το 1944 στην Τορίνο, όπου σκόραρε 27 γκολ σε μόλις 23 παιχνίδια. Προς το τέλος του πολέμου, προσχώρησε στη Νοβάρα. Στη συνέχεια, από το 1945 έως το 1947, ο Πιόλα έπαιξε για τη Γιουβέντους, προτού επιστρέψει στη Νοβάρα, όπου έμεινε για επτά ακόμη χρόνια.
Ιωάννης Τσερτίδης
Ο Ιωάννης Τσερτίδης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Σίλβιο Πιόλα
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών με τη Νοβάρα, ο Πιόλα ξεπέρασε τον Τζουζέπε Μεάτσα ως πρώτος σκόρερ της ιστορίας του πρωταθλήματος και έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης στην ιστορία του πρωταθλήματος που σκόραρε δύο γκολ σε έναν αγώνα, επίτευγμα που κατάφερε την 1η Φεβρουαρίου 1953, σε ηλικία 39 ετών, 4 μηνών και 2 ημερών, απέναντι στην πρώην ομάδα του Λάτσιο. Το ρεκόρ έμεινε μέχρι τις 20 Απριλίου 2016, όταν ο Φραντσέσκο Τόττι σκόραρε σε ηλικία 39 ετών, 6 μηνών και 23 ημερών. Επίσης, στο τελευταίο του παιχνίδι στο πρωτάθλημα, στις 7 Μαρτίου 1954, ήταν 40 ετών και 259 ημερών, ρεκόρ που καταρρίφθηκε σχεδόν μισό αιώνα αργότερα.
Ιωάννης Τσερτίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Τσερτίδη
Ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση εκλεγόμενος οκτώ φορές δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Πατρέων και διατελώντας μια φορά πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου επί δημαρχίας Δημητρίου Βότση. Εξελέγη βουλευτής Πατρών για πρώτη φορά στις εκλογές του 1892 και επανεξελέγη σε αυτές του 1895, του 1902 και του 1910 (περιφέρεια Αχαΐας και Ήλιδος).
Σίλβιο Πιόλα
Βιογραφία
Το πρώτο του παιχνίδι για την πρώτη ομάδα της εθνικής Ιταλίας ήρθε ενάντια στην Αυστρία στις 24 Μαρτίου 1935, όταν σημείωσε επίσης το πρώτο του γκολ για την ομάδα. Ήταν τροπαιούχος του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1938, όπου σημείωσε δύο από τα τέρματα της Ιταλίας στη νίκη του τελικού με 4–2 απέναντι στην Ουγγαρία. Είχε ήδη σημείωσε γκολ με αντιπάλους τη Νορβηγία στην παράταση (2–1, το νικητήριο γκολ) και τη Γαλλία, δύο γκολ στη νίκη με 3–1. Ολοκλήρωσε τη διοργάνωση ως ο δεύτερος καλυτερος σκόρερ και αναδείχθηκε δεύτερος πολυτιμότερος παίκτης, κερδίζοντας επίσης θέση στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.
Ο Πιόλα αγωνίστηκε συνολικά σε 34 παιχνίδια για την Ιταλία και σκόραρε 30 τέρματα μεταξύ 1935–1952. Ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας από το 1940 έως το 1947. Το 1939 σημείωσε ένα γκολ με το χέρι του στην Αγγλία 47 χρόνια πριν από το Ντιέγκο Μαραντόνα. Η τελευταία του διεθνής εμφάνιση ήταν το 1952, όταν η Ιταλία έφερε 1–1 με την Αγγλία. Είναι ο τρίτος καλύτερος σκόρερ της Εθνικής Ιταλίας όλων των εποχών, πίσω από τους Τζουζέπε Μεάτσα και Λουίτζι Ρίβα.
Ιωάννης Τσερτίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το 1912. Ήταν παντρεμένος με την Θωμοπούλου, κόρη του συμβολαιογράφου Νικολάου Θωμόπουλου, και είχε αποκτήσει μια κόρη την Μαρία, κληρονόμο του Στέφανου Θωμόπουλου.
Σίλβιο Πιόλα
Τίτλοι και διακρίσεις
Νοβάρα Ιταλία Ατομικές διακρίσεις
Ιωάννης Τσερτίδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος
Σίλβιο Πιόλα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νοβάρα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Βερτσέλλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Λόφος της Αγίας Άννας
Ο Λόφος της Αγίας Άννας (πολωνικά: Góra Świętej Anny. προφορά: Γκούρα Σφιέντεϊ Άννι, St. Annaberg, σιλεσικά γερμανικά: Anaberg, σιλεσικά: Świyntŏ Anna) είναι λόφος στην Άνω Σιλεσία της Πολωνίας, δίπλα στην ομώνυμη κοινότητα Γκούρα Σφιέντεϊ Άννι. Είναι η τοποθεσία του μοναστηριού των Φραγκισκανών με το θαυματουργό άγαλμα της Αγίας Άννας και τον επιβλητικό γολγοθά, που αποτελεί σημαντικό προορισμό για ρωμαιοκαθολικό προσκύνημα. Υπήρξε μια στρατηγική τοποθεσία σημαντική τόσο για τους Γερμανούς όσο και για τους Πολωνούς εθνικιστές, και το 1921 ήταν ο τόπος της Μάχης του Άνναμπεργκ, που μνημονεύτηκε στο Τρίτο Ράιχ με την κατασκευή ενός Thingstätte (Αμφιθέατρο) και ενός μαυσωλείου. Το θέατρο παραμένει, αλλά το ναζιστικό μαυσωλείο καταστράφηκε και αντικαταστάθηκε με ένα μνημείο για όσους συμμετείχαν στην Τρίτη Εξέγερση της Σιλεσίας.
Το Σύνθετο Πολιτιστικό και Φυσικό Τοπίο του Λόφου της Αγίας Άννας ανακοινώθηκε ως ένα από τα επίσημα ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii) από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας και τον Πρόεδρο της Πολωνίας.
Ιστορία
Παλαιότερα ήταν γνωστό ως Χέλμπεργκ (Chelmberg). Γύρω στο 1100, ένα ξύλινο παρεκκλήσι στον Άγιο Γεώργιο χτίστηκε στο λόφο, και έγινε γνωστό ως Georgenberg (λόφος του Αγίου Γεωργίου). Το 1516, η ευγενής οικογένεια του φον Γκάσιν, η οποία είχε μετακομίσει στη Σιλεσία από την Πολωνία στα μέσα του 15ου αιώνα, έχτισε στο Χέλμπεργκ μια εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Άννα. Ο λόφος έγινε δημοφιλής προορισμός προσκυνήματος, ιδιαίτερα μετά τη δωρεά του 1560 ενός ξύλινου αγάλματος της Αγίας Άννας, που περιείχε λείψανα, το οποίο σήμερα βρίσκεται ακόμη στην εκκλησία.
Ο Κόμης Μέλχιορ Φέρνιναντ φον Γκάσιν ήθελε να κάνει τον λόφο έδρα των Φραγκισκανών και κατά τη διάρκεια του Σουηδο-Πολωνικού Πολέμου, το τάγμα αποφάσισε να κλείσει τις έδρες του στην Κρακοβία και στο Λβουφ και να μετακομίσει στη Σιλεσία για ασφάλεια, και έγινε συμφωνία βάσει της οποίας θα αναλάμβαναν την εκκλησία στο Άνναμπεργκ. 22 Φραγκισκανοί μετακόμισαν εκεί την 1η Νοεμβρίου 1655. Ο κόμης έχτισε ένα απλό ξύλινο μοναστηριακό κτήριο και αντικατέστησε την εκκλησία με ένα νέο πέτρινο κτίριο που αφιερώθηκε την 1η Απριλίου 1673. Η εκκλησία προσέλκυσε αυξανόμενους αριθμούς προσκυνητών και οδήγησε στο να γίνει ο λόφος γνωστός ως Λόφος της Αγίας Άννας. Εκτός από τους ξενώνες προσκυνητών και άλλες υποδομές, τον 19ο αιώνα ιδρύθηκαν τρεις εκδοτικές εταιρείες για την εξυπηρέτηση των αναγκών των προσκυνητών, από τους Φρρανς Γκιέλνικ, Μίχαελ Ρόγκιερ και Άντολφ Μαρκιάγκο. Το 1864, 400.000 προσκυνητές επισκέφτηκαν την εκκλησία. μικρογραφία|380x380εσ| Ο Λόφος της Αγίας Άννας,όπως φαίνεται από τα νότια, σε απόσταση περίπου 25 χλμ. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διεξήχθη δημοψήφισμα στις 20 Μαρτίου 1921 σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών για να καθοριστεί εάν τα τμήματα της Σιλεσίας που ανήκαν στην Πρωσία, και επομένως στη Γερμανική Αυτοκρατορία, θα παρέμεναν γερμανικά ή θα εντάσσονταν στην ανασυσταθείσα Πολωνία. Στην ενορία του Άνναμπεργκ, όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της Άνω Σιλεσίας, η πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της Γερμανίας, αλλά η τοπική διοικητική περιφέρεια (Landkreis Groß Strehlitz) ήταν μια από τις περιοχές όπου η πλειοψηφία ευνοούσε την ένωση με την Πολωνία. Στις αρχές Μαΐου, ξεκίνησε η Τρίτη Εξέγερση της Σιλεσίας, με πολωνικές μονάδες της Ομάδας Βάβελμπεργκ, ενάντια στις επιθυμίες της πολωνικής κυβέρνησης, να επιδιώκουν να ενώσουν με την Πολωνία εκείνες τις περιοχές που την είχαν ψηφίσει. Στις 4 Μαΐου κατέλαβαν το Άνναμπεργκ, το οποίο εκτός από την πολιτιστική σημασία του μοναστηριού για τους Γερμανούς Σιλέσιους, είχε στρατηγική σημασία αφού βλέπει όλη την κοιλάδα του Όντερ από τις περιορισμένες δυνάμεις του γερμανικού στρατού. Στις 21–23 Μαΐου, στη Μάχη του Άνναμπεργκ, ανεπίσημες γερμανικές δυνάμεις Selbstschutz της Άνω Σιλεσίας και του βαυαρικού Φράικορπς Όμπερλαντ, υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Μπέρνχαρντ φον Χύλσεν, ανακατέλαβαν μέρος του λόφου. Υπήρξαν μεγάλες απώλειες και από τις δύο πλευρές και μάχες έγιναν σε πολλά γειτονικά χωριά. Αρκετοί συμμετέχοντες στη γερμανική πλευρά ήταν αργότερα εξέχοντες στο ναζιστικό καθεστώς.
Με τη μάχη να προστίθεται στον υπάρχοντα ρόλο του που συμβολίζει την καθολική ταυτότητα της Σιλεσίας εντός της προτεσταντικής Πρωσίας, το Άνναμπεργκ έγινε ισχυρό σύμβολο του γερμανικού περιφερειακού εθνικισμού. Εμφανίζεται σε αυτόν τον ρόλο στην προπαγανδιστική ταινία του 1927, Land unterm Kreuz (Γη κάτω από το σταυρό). Είχε επίσης θρησκευτική και πολιτιστική σημασία για τους Πολωνούς Σιλέσιους. Ήταν το θέμα ενός ποιήματος του Νόρμπερτ Μπόντσικ και μετά τη μάχη του 1921, έγινε επίσης πολιτικό σύμβολο για τους Πολωνούς. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του αμφιθεάτρου με το μνημείο των πολωνικών σιλεσικών εξεγέρσεων στην κορυφή Το 1934–1936, οι Ναζί έχτισαν ένα Thingstätte στη θέση ενός λατομείου στη βάση του λόφου. Το 1936–1938, ένα μαυσωλείο για 51 πεσόντες των γερμανικών Φράικορπς, σχεδιασμένο από τον Ρόμπερτ Τίσλερ, χτίστηκε με θέα σε αυτό, και παρείχε στάση ανάπαυσης από την οποία οι χρήστες του νέου Reichsautobahn (Γερμανικός Αυτοκινητόδρομος του Ράιχ, σήμερα η Αυτοκινητόδρομος Α4 της Πολωνίας) μπορούσαν σε 10 λεπτά με τα πόδια για να επισκεφθούν το μνημείο. Η πρόθεση ήταν το συγκρότημα του μαυσωλείου και του θεάτρου να αποτελέσει αντίθεση στο μοναστήρι και «να μετατρέψει το Άνναμπεργκ σε σύμβολο της Άνω Σιλεσίας και σε κατάλληλο χώρο θρησκευτικών και εθνικών εορτασμών». Ωστόσο, μετά τα εγκαίνιά του τον Μάιο του 1938, το θέατρο δεν χρησιμοποιήθηκε ξανά για τελετές, ενώ οι προσκυνητές συνέχισαν να επισκέπτονται τη μονή σε ολοένα αυξανόμενους αριθμούς.
Το μαυσωλείο ανατινάχθηκε με δυναμίτη το 1945 και το 1955 αντικαταστάθηκε από ένα μνημείο για τους Σιλέσιους αντάρτες, σχεδιασμένο από τον Ξαβέρι Ντουνικόφσκι.
Οι μοναχοί εκδιώχθηκαν από το μοναστήρι τρεις φορές, υπό τον Ναπολέοντα (το 1810, οι προσκυνητές έφεραν τους δικούς τους ιερείς μαζί τους και οι Φραγκισκανοί δεν επέστρεψαν παρά το 1859), τον Όττο φον Μπίσμαρκ και τον Αδόλφο Χίτλερ. Όταν επέστρεψαν το 1945, δεν αποκατέστησαν τις γερμανόφωνες λειτουργίες στην εκκλησία μέχρι τον Ιούνιο του 1989. Ο Χέλμουτ Κολ είχε σκοπό να παρακολουθήσει μια λειτουργία εκεί κατά τη διάρκεια της περιοδείας συμφιλίωσης του στην Πολωνία τον Νοέμβριο του 1989 από την οποία ανακλήθηκε μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9 Νοεμβρίου. (Αυτό θεωρήθηκε ατυχής επιλογή και ο Κολ μεταφέρθηκε αντ΄ αυτού στο κτήμα του Χέλμουτ Καρλ Μπέρνχαρντ φον Μόλτκε, όπου έλαβε χώρα μια χαοτική λειτουργία στα πολωνικά με μέλη της γερμανικής μειονότητας που προσπαθούσαν να ψάλλουν ύμνους στην Αγία Άννα. ). Το μοναστήρι σήμερα προσελκύει χιλιάδες προσκυνητές κάθε χρόνο, ιδιαίτερα από την ίδια την Άνω Σιλεσία και ειδικά για την Ημέρα της Αγίας Άννας, στις 26 Ιουλίου, και για την Καθολική Εκκλησία είναι σύμβολο ευσέβειας που υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα. Τον Μάρτιο του 1980, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ ανακήρυξε την εκκλησία ως μικρή βασιλική.
Στις 14 Απριλίου 2004, ο Λόφος της Αγίας Άννας ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο της Πολωνίας.
Μοναστήρι
Έξω από την εκκλησία βρίσκεται η Paradiesplatz (Πλατεία Παραδείσου), ένας επίσημος μοναστηριακός κήπος που κατασκευάστηκε το 1804. Κάτω από το μοναστήρι υπάρχει ένας Γολγοθάς (ένα μονοπάτι ανάμεσα στους σταθμούς των Παθών του Χριστού) με 33 μπαρόκ παρεκκλήσια. Αυτό προσδιορίστηκε στη διαθήκη του Κόμη Μέλχιορ Φέρνιναντ φον Γκάσιν, ο οποίος νόμιζε ότι το τοπίο του Άνναμπεργκ έμοιαζε με αυτό της Ιερουσαλήμ και των περιχώρων της. Κατασκευάστηκε υπό τον ανιψιό του, Γκέοργκ Άνταμ φον Γκάσιν, το 1700–09, σε σχέδια του Ντομένικο Σίνιο και εν μέρει ξαναχτίστηκε το 1764 και ξανά το 1780–85, όταν η Ιερά Σκάλα προστέθηκε σε σχέδια του Κρίστοφ Βορπς. Ο Γκέοργκ Άνταμ και ο Άντον φον Γκάσιν είναι θαμμένοι στην κρύπτη του παρεκκλησίου του Σταυρού και απεικονίζονται μεγαλύτεροι σε μέγεθος από ότι στην πραγματικότητα στις κεντρικές του στήλες. Το 1912, προστέθηκε το Σπήλαιο της Λούρδης.
Μνημείο της εξέγερσης
μικρογραφία| Μνημείο για τους αντάρτες, φωτογραφημένο το 2007 Το μαυσωλείο ανατινάχθηκε με δυναμίτη το 1945 και το 1955 ένα μνημείο για τους Σιλέσιους αντάρτες (Pomnik Czynu Powstańczego), σχεδιασμένο από τον Ξαβέρι Ντουνικόφσκι, αφιερώθηκε στη θέση του στη δέκατη επέτειο της απελευθέρωσης. Πρόκειται για ένα απλό κλασικό σχέδιο με τέσσερις πυλώνες σε ορθογώνιο τμήμα που περιβάλλουν μια αιώνια φλόγα και στηρίγματα επιστυλίων, κάτω από τα οποία βρίσκονται τέσσερα ογκώδη γλυπτά από γρανίτη «Σιλεσικά κεφάλια». Στα αετώματα υπάρχουν βιομηχανικά σύμβολα. Στο εσωτερικό, οι κολώνες είναι διακοσμημένες με στυλιζαρισμένες απεικονίσεις ανθρακωρύχων, Σιλέσιων χωρικών, σιδηρουργών και μιας μητέρας με ένα παιδί στο χέρι με τον τρόπο των καρυάτιδων, ενώ οι εξωτερικές επιφάνειες έχουν σχέδια με σκηνές καθημερινής και εργασίας από το παρόν και το μέλλον που σκιαγραφούνται σε μόλυβδο και σκηνές της ίδιας της εξέγερσης. Αυτές περιελάμβαναν συγκρούσεις με τους Γερμανούς από τη μεσαιωνική περίοδο των Τεύτονων Ιπποτών, υπονοώντας αιώνια εχθρότητα μεταξύ Γερμανών και Πολωνών, και για την 25η επέτειο της εξέγερσης το 1946, τεφροδόχοι που περιείχαν στάχτες ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τους Ναζί στην Εξέγερση της Βαρσοβίας είχαν ενταφιαστεί εκεί. Ωστόσο, μέχρι το 1955 το αντιγερμανικό μήνυμα επισκιάστηκε από το μήνυμα επαίνου για τους προδρόμους του κομμουνιστικού κράτους.
Ο Ντουνικόφσκι είχε ήδη σχεδιάσει ιδέες για το μνημείο στις αρχές του 1946 και κέρδισε έναν διαγωνισμό για να το σχεδιάσει, αλλά ήταν λιγότερο ειδικός ως αρχιτέκτονας παρά ως γλύπτης και βρισκόταν υπό επίσημη πίεση και το κτίριο δεν είχε το επιδιωκόμενο εντυπωσιακό αποτέλεσμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιας Αννας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας Κατηγορία:Σιλεσιανός πολιτισμός
Στάνισλαβ Βίντρα
Ο Στάνισλαβ Βίντρα, (γερμανικά: Stanislaus Wydra, Κένιγκγκρετς (Βασίλειο της Βοημίας), 13 Νοεμβρίου 1741 - Πράγα, 3 Δεκεμβρίου 1804) ήταν ιησουίτης ιερέας και καθολικός θεολόγος, ο οποίος ήταν καθηγητής μαθηματικών στο Κλεμέντιουμ της Πράγας, καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Πράγας, όπου κατείχε τη θέση του πρύτανη κατά το ακαδημαϊκό έτος 1800.
Βιογραφία
Ο Στάνισλαβ Βίντρα ήταν ο μικρότερος γιος του συμβούλου του Κένιγκγκρετς Καρλ Βύντρα και της Τερέζα Ουμλάουφ, οι οποίοι καταγόταν και οι δύο από το Neubidschow. Ο Στάνισλαβ πήρε αρχικά ιδιαίτερα μαθήματα και έγινε δεκτός σε ηλικία οκτώ ετών στην πρώτη τάξη λατινικών του ιησουιτικού γυμνασίου του Κένιγκγκρετς. Στις 27 Οκτωβρίου 1757 εντάχθηκε στο τάγμα των Ιησουιτών στο Μπρνο. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιγνάζ (πέθανε το 1783) ήταν επίσης μέλος του τάγματος και ήταν ο τελευταίος προϊστάμενος του Κολλεγίου των Ιησουιτών στο Τούχομιεριτς. Μετά από μία διετή εκπαιδευτική περίοδο στο Μπρουν, ο Στάνισλαβ επανήλθε στην ανθρωπιστική σχολή "Studia humanitatis" στο Κλάταου το 1760/61. Από το 1762 έως το 1764 σπούδασε φιλοσοφία και μαθηματικά στο Clementinum της Πράγας.
Το 1765 οι προϊστάμενοί του τον έστειλαν στο Γυμνάσιο των Ιησουιτών στο Γιτσίν, όπου δίδασκε γραμματική. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Πράγα για να συνεχίσει τις σπουδές του και υπηρέτησε ως βοηθός του Ιωσήφ Στέπλινγκ για πέντε χρόνια. Παράλληλα σπούδασε θεολογία και ανώτερα μαθηματικά με τον Γιαν Τέσανεκ. Το 1769 χειροτονήθηκε ιερέας στην Πράγα και το 1770 ολοκλήρωσε το "τρίτο έτος" του στο Jitschin. Το 1771/72 ο θρησκευτικός του προϊστάμενος του ανέθεσε μια αναπληρωματική ιερατική δραστηριότητα στο Vilemov. Το 1773, μετά τη διάλυση του τάγματος των Ιησουιτών, διορίστηκε με σύσταση του Στέπλινγκ καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Karl-Ferdinands-Universität. Μετά τον θάνατο του Στέπλινγκ, εκφώνησε μια ομιλία στα λατινικά στη μνήμη του στις 5 Δεκεμβρίου 1778 και έγραψε επίσης μια βιογραφία του Στέπλινγκ στα λατινικά η οποία τυπώθηκε. Από το 1785 και μετά, τα μαθηματικά, τα οποία προηγουμένως διδάσκονταν στα λατινικά, έπρεπε να διδάσκονται στα γερμανικά. Για την 100ή επέτειο του θανάτου του Ιησουίτη Μπόχουσλαβ Μπάλμπιν στις 28 Νοεμβρίου 1788, δημοσίευσε μια βιογραφία στα γερμανικά.
Το 1789 και το 1790 ο Βίντρα εξελέγη κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής. Το 1799 του παραχωρήθηκε κανονικό αξίωμα στο παρεκκλήσιο των Αγίων Πάντων στο Κάστρο της Πράγας, το οποίο δεν είχε παραχωρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το ακαδημαϊκό έτος 1800 ήταν πρύτανης του πανεπιστημίου. Το 1803 τυφλώθηκε και πέθανε ένα χρόνο αργότερα. θάφτηκε στο νεκροταφείο Olšany της Πράγας.
Στις 20 Ιουλίου 1816, ο Γιόζεφ Λάντισλαβ Γιάντερα, μαθητής και διάδοχος του Βίδρα, εκφώνησε μια ομιλία στη μνήμη του ("Rede zur Gedächtnissfeyer des hochwürdigen Herrn Stanislaus Wydra"), η οποία εκδόθηκε την ίδια χρονιά από τον εκδότη της Πράγας Γκότλιμπ Χάασε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί
Άναραουντ απ Ρόντρι
Ο Άναραουντ απ Ρόντρι (ουαλικά: Anarawd ap Rhodri, πέθανε γύρω στο 916) ήταν βασιλιάς του Γκουίνεθ και ιδρυτής του οίκου των Άμπερφραου, ο οποίος αναφέρεται ως "Βασιλιάς των Βρετανών" στο βιβλίο "Annales Cambriae" (Τα Χρονικά της Ουαλίας). Ο Άναραουντ ήταν γιός του Ρόντρι του Μέγα, ο οποίος είχε γίνει κυρίαρχος του μεγαλύτερου μέρους της βόρειας Ουαλίας, αφού κατέκτησε διάφορα γειτονικά βασίλεια. Μετά τον θάνατο του Ρόντρι, η επικράτειά του μοιράστηκε μεταξύ των γιών του, με τον Άναραουντ να γίνεται κληρονόμος του πατέρα του στο βασίλειο του Γκουίνεθ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ουαλίας
Μπράνκο Γκρηνμπάουμ
Ο Γκρηνμπάουμ έχει επίσης επινοήσει ένα πολυσύνολο γενίκευσης των διαγραμμάτων Βενν. Είναι συντάκτης και συχνός συνεισφέρων στο Geombinatorics.
Η κλασική μονογραφία του Γκρηνμπάουμ Κυρτά πολύτοπα (Convex polytopes), δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1967, έχει γίνει το κύριο βιβλίο σχετικά με το θέμα. Η μονογραφία του Πλακοστρώσεις και Μοτίβα (Tilings and Patterns), που συνέγραψε με τον G. C. Shephard, βοήθησε στο να αναζωογονηθεί το ενδιαφέρον σε αυτόν τον κλασικό τομέα, και έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα δημοφιλής στο κοινό, τόσο στους μαθηματικούς όσο και στους μη.
Ο Γκρηνμπάουμ έχει επιβλέψει 18 διδακτορικά και σήμερα έχει τουλάχιστον 98 μαθηματικούς «απόγονους».
Βραβεύσεις
Το 1976, ο Γκρηνμπάουμ κέρδισε το ''Λέστερ Ρ. Φορντ βραβείο (Lester R. Ford Award) για το επεξηγηματικό άρθρο του διαγράμματα Βενν και ανεξάρτητες οικογένειες συνόλων (Venn diagrams and independent families of sets''). Το 2004, ο Τζιλ Καλάι και ο Βίκτορ Κλέε επεξεργάστηκαν ένα ειδικό τεύχος πάνω στη Διακριτή και Υπολογιστική γεωμετρία (Discrete and Computational Geometry), που προς τιμήν του το δημοσίευσαν ως Αφιέρωμα στον Γκρηνμπάουμ (Grünbaum Festschrift). Το 2005, του απονεμήθηκε από την Αμερικανική Μαθηματική Εταιρεία το ''Έπαθλο Ληρόυ Π. Στηλ (Leroy P. Steele Prize'') για την Μαθηματική Έκθεσή του. Ο Γκρηνμπάουμ έγινε εταίρος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι μαθηματικοί Κατηγορία:Ισραηλινοί μαθηματικοί Κατηγορία:Κροάτες μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γεωμέτρες
Κασπρόβι Βιερχ
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Τελεφερίκ του Κασπρόβι Βιερχ Από το 1910 και μετά το Κασπρόβι Βιερχ έγινε πολύ δημοφιλές στους τουρίστες του σκι τόσο πολύ, ώστε ένα τελεφερίκ, που φτάνει σχεδόν στην κορυφή, κατασκευάστηκε μεταξύ 1935 και 1936, καθώς είναι ένα από τα παλαιότερα στην Ευρώπη. Ως μέρος του εκσυγχρονισμού του, το εναέριο συρματόσχοινο καμπίνας έκλεισε για μια περίοδο έως τον Δεκέμβριο του 2007. Το 1938 χτίστηκαν εδώ μετεωρολογικά και αστρονομικά παρατηρητήρια. Ένα από τα αχνά σύννεφα Κορντιλέφσκι, στα σημεία L4 και L5 Lagrange της Σελήνης ή που περιστρέφονται γύρω από αυτά, φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά εδώ από τον Καζίμιες Κορντιλέφσκι το 1961.
Γεωγραφία
Το βουνό βρίσκεται στο σταυροδρόμι τεσσάρων κορυφών, δύο εκ των οποίων συμπίπτουν με μονοπάτια, ενσωματώνοντας σκαλοπάτια, που οριοθετούν την Πολωνία και τη Σλοβακία και σε περιόδους χωρίς χιόνι τα απότομα μονοπάτια που κατευθύνονται προς τις δύο χώρες νότια και βόρεια είναι αρκετά εύκολα διασχίσιμα. Η ελαφρά κορυφή των τεσσάρων απότομων κορυφών (η ίδια η κορυφή) βρίσκεται ακριβώς βόρεια των συνόρων, η οποία θεωρείται ότι είναι μια ευθεία γραμμή σε σχέση με τις δύο κυρίαρχες κορυφογραμμές.
Η διέλευση των συνόρων μεταξύ Πολωνίας και Σλοβακίας δεν είναι περιορισμένη, καθώς και οι δύο χώρες είναι μέλη της Περιοχής Σένγκεν. Οι χρήστες του τελεφερίκ αλλάζουν βαγόνια στη μέση της ανάβασης/κατάβασής τους, στο όρος Μισλενίτσκε Τούρνιε (Myślenicke Turnie). Στον κορυφαίο σταθμό βρίσκεται ένα μεγάλο εστιατόριο/καφετέρια/κτήριο γραφείων με πληροφορίες με επιπλέον λιφτ του σκι στο εξωτερικό.
Το βουνό είναι πολύ δημοφιλές στους πεζοπόρους από την Πολωνία, λόγω της εύκολης προσβασιμότητάς του, τόσο με τα πόδια όσο και με το τελεφερίκ. Ωστόσο, είναι πολύ λιγότερο επισκέψιμο από τη σλοβακική πλευρά, επειδή η ανάβαση από τον πλησιέστερο οικισμό στη Σλοβακία περιλαμβάνει μια μακρά (17 χλμ.) προσέγγιση από μια απομακρυσμένη κοιλάδα (Tichá dolina).
Κλίμα
Χωρίς την ύπαρξη καλοκαιριού, το κλίμα είναι παρόμοιο με τούνδρας (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: ET), όπως συναντάται στις ψηλότερες περιοχές των Άλπεων.
Τελεφερίκ και αναβατήρες
Το 1961-1962 και το 1967-1968 κατασκευάστηκαν αναβατήρες στις πλαγιές και λειτουργούν σε δύο τμήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Πολωνίας Κατηγορία:Βουνά της Σλοβακίας Κατηγορία:Σύνορα Πολωνίας-Σλοβακίας Κατηγορία:Δυτικά Τάτρα Κατηγορία:Διεθνή βουνά της Ευρώπης Κατηγορία:Βουνά των Δυτικών Καρπαθίων
Καρέβιτσα Βις
Το όρος Καρέβιτσα Βις (σερβικά κυριλλικά: Царевића Вис, σερβικά λατινικά: Carevića Vis) είναι κορυφή των ορέων Τάρα, ορεινό όγκο εντός του δυτικότερου τμήματος της Σερβίας, εκτεινόμενο κατά μήκους των συνόρων με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, με υψόμετρο 1,426 μέτρων.
Ιωάννα της Γαλλίας (1435-1482)
H Ιωάννα, γαλλ. Joan (4 Μαΐου 1435 - 1482) από τον Οίκο των Βαλουά γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπουρμπόν.
Βιογραφία
Ήταν η 3η (επιζήσασα) κόρη τού Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1447 τον Ιωάννη Β΄ δούκα του Μπουρμπόν· δεν απέκτησαν τέκνα.
Φιλίππη του Λουξεμβούργου
H Φιλίππη του Λουξεμβούργου (1252 - 6 Απριλίου 1311) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόρη του κόμη του Μπαρ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αινώ.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου και της συζύγου του Μαργαρίτας του Μπαρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μπαρ.
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ του Αινώ, κόμη του Αινώ, της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας. Δύο από τις εγγονές της, η Φιλίππη του Αινώ και η Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ, έγιναν με τους γάμους τους βασίλισσες αντίστοιχα της Αγγλίας και της Γερμανίας.
Οικογένεια
Με τον γάμο της με τον Ιωάννη Β΄ των Αβέν κόμη του Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας, παιδιά της ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Ταυρίνη
μικρογραφία|Ταυρίνη Η ταυρίνη, ή 2-αμινοαιθανοσουλφονικό οξύ, είναι οργανική ένωση που κατανέμεται ευρέως στους ζωικούς ιστούς. Είναι ένα σημαντικό συστατικό της χολής και μπορεί να βρεθεί στο παχύ έντερο, και αντιπροσωπεύει μέχρι και το 0,1% του συνολικού σωματικού βάρους του σώματος. Η ταυρίνη ονομάστηκε έτσι επειδή απομονώθηκε για πρώτη φορά από χολή βοδιού το 1827 από τους Γερμανούς επιστήμονες Φρίντριχ Τίντεμαν και Λεοπόλδο Γκμέλιν.
Η ταυρίνη έχει πολλούς θεμελιώδεις βιολογικούς ρόλους, όπως η σύζευξη των χολικών οξέων, η αντιοξειδωτική δράση, η ωσμορύθμιση, η σταθεροποίηση μεμβράνης και ο συντονισμός της σηματοδότησης ασβεστίου. Είναι απαραίτητη για την καρδιαγγειακή λειτουργία και την ανάπτυξη και λειτουργία του σκελετικού μυός, του αμφιβληστροειδούς και του κεντρικού νευρικού συστήματος. Η ταυρίνη είναι κοινή πρόσθετη ουσία στα ενεργειακά ποτά, τα οποία συχνά προωθούνται ως εκ τούτου.
Η ταυρίνη είναι ασυνήθιστη μεταξύ των βιολογικών μορίων ως σουλφονικό οξύ, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των βιολογικώς απαντώμενων οξέων περιέχει την πιο ασθενώς όξινη καρβοξυλική ομάδα. Παρόλο που η ταυρίνη ονομάζεται μερικές φορές αμινοξύ και πράγματι είναι οξύ που περιέχει μια αμινομάδα, δεν είναι αμινοξύ στην συνήθη βιοχημική έννοια του όρου, η οποία αναφέρεται σε εκείνες τις ενώσεις που περιέχουν τόσο μια αμινομάδα όσο και μια καρβοξυλομάδα συνδεδεμένη στο πρώτο (άλφα-) άτομο άνθρακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμίνες Κατηγορία:Σουλφονικά οξέα
Νίκος Γιαννάτος
Ο Νίκος Γιαννάτος (3 Μαΐου 1955) είναι Έλληνας μουσικός, τραγουδοποιός και τραγουδιστής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη Αττικής. Πατέρας του ήταν ο Χρήστος Γιαννάτος με καταγωγή από την Κεφαλλονιά και μητέρα του η Σταματία (Τοτώ) Γιαννάτου, το γένος Βουρνιά. Οι παππούδες του από την πλευρά της μητέρας του ήρθαν στην Ελλάδα από την Ιωνία της Μικράς Ασίας, πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Τελείωσε το 1ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Σμύρνης, ενώ φοίτησε στα Γυμνάσια (εξατάξια τότε) της Ευαγγελικής Σχολής Νέας Σμύρνης, της Εστίας Νέας Σμύρνης και της Σχολής Λαζαροπούλου.