cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυδοβέρα
Βιογραφία
Λίγο καιρό πριν από το 567, η Aυδοβέρα και η Φρεδεγόνδη προετοιμάστηκαν για τη βάπτιση της Χιλδεσίνδας, ενώ ο Χιλπέριχ έλειπε. Η Φρεδεγόνδη έμαθε ότι ήταν απαγορευμένο για μία μητέρα να δέχεται το δικό της παιδί στην αγκαλιά της μετά τη βάπτιση (δηλ. να γίνεται ανάδοχος, νονά), λόγω ενός εκκλησιαστικού νόμου, που απαγόρευε τη συγγένεια μεταξύ γονέων και αναδόχων (νονών). Η Φρεδεγόνδη κανόνισε τα γεγονότα της βάπτισης, έτσι ώστε η Aυδοβέρα παρέβη εν αγνοία της αυτόν τον νόμο. Κατά την επιστροφή τού Χιλπέριχ, η Φρεδεγόνδα τον ενημέρωσε για το τι είχε κάνει η Aυδοβέρα. Ο Χιλπέριχ οργισμένος, έκλεισε την Aυδοβέρα σε ένα μοναστήρι. Η Φραδεγόνδη αργότερα την δολοφόνησε το 580, για να συμπέσει με τη δολοφονία τού Κλόβι και την εξορία της Μπαζίνα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Χιλπέριχ Α΄ των Μεροβιγγείων, βασιλιά της Νευστρίας, και είχε πέντε παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων Κατηγορία:Αποκηρυγμένες βασίλισσες
Ιεσσαί του Κάρτλι
Ο Ιεσσαί, იესე Iεσέ, γνωστός και με τα μουσουλμανικά του ονόματα Aλί-Κουλί Χαν και Mουσταφά Πασά, (1680 ή 1681 – 1727) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι-Mουχράνι, ήταν βασιλιάς τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία), ενεργώντας στην πραγματικότητα ως Σαφαβίδης Πέρσης (1714-1716) και αργότερα Οθωμανός αντιβασιλιάς (wali) (1724-1727) μέχρι το τέλος του, αντίστοιχα.
Πρώτη βασιλεία
Τον Μάρτιο τού 1714, επιβεβαιώθηκε ως αντιβασιλιάς (wali) τού Κάρτλι στη θέση τού αδελφού του Βαχτάνγκ ΣΤ΄, ο οποίος είχε αρνηθεί να δεχθεί το Ισλάμ. Όταν ανέβηκε στο θρόνο, ο Aλί-Κουλί Χαν συμμάχησε με έναν άλλο γεωργιανό ηγεμόνα, τον Δαβίδ Β΄ του Καχέτι (Iμάμ-Κουλί Χαν), για να αποκρούσει τις επιθέσεις από τις επιδρομές των φυλών τού Νταγκεστάν, αλλά η δική του θέση αδυνάτισε από μία αντιπολίτευση ευγενών. Αποδείχθηκε ανεπαρκής και εθισμένος στο αλκοόλ. Ανίκανος να διατηρήσει την τάξη στις κτήσεις του, αντικαταστάθηκε, τον Ιούνιο του 1716, από τον σάχη Χουσεΐν με τον αδελφό του Βαχτάνγκ, ο οποίος είχε τελικά συμφωνήσει να αποκηρύξει τον Χριστιανισμό.
Φυλακή και μετατροπές
Ο Αλί κατέφυγε στο Tελάβι, τού Kαχέτι, αλλά παραδόθηκε στον γιο τού Βαχτάνγκ, Μπακάρ, αντιβασιλιά τού Kάρτλι. Συνελήφθη στην Τιφλίδα, όπου ασπάστηκε εκ νέου τον Χριστιανισμό. Απελευθερώθηκε το 1721 από τον Βαχτάνγκ ΣΤ΄, του παραχωρήθηκε η κατοχή τού Μουχράνι και διορίστηκε mdivanbeg (αρχιδικαστής) τού Kάρτλι. Όταν ο Κωνσταντίνος Β΄ τού Καχέτι (Μαχμάντ-Κουλί Χαν) κινήθηκε με περσικό στρατό για να απομακρύνει τον Βαχτάνγκ από τη θέση το 1723, ο Ιεσσαί αυτομόλησε στον οθωμανικό στρατό που πλησίαζε, έγινε σουνίτης μουσουλμάνος και αποκαταστάθηκε ως βασιλιάς τού Κάρτλι με το όνομα Μουσταφά Πασά. Ωστόσο η εξουσία του ήταν σε μεγάλο βαθμό ονομαστική και τη διακυβέρνηση διοικούσε στην πραγματικότητα ένας Τούρκος διοικητής. Ο Μουσταφά παρέμεινε πιστός στην Υψηλή Πύλη, όταν οι Γεωργιανοί οργάνωσαν μία αποτυχημένη εξέγερση το 1724. Ωστόσο οι Οθωμανοί κατάργησαν το βασίλειο τού Κάρτλι με το τέλος του το 1727, επιβάλλοντας την άμεση διοίκησή τους.
Οικογένεια
Ντμφεύτηκε δύο φορές, διατηρώντας επίσης περισσότερες από μία παλλακίδες. Πήρε για πρώτη φορά, το 1712, την πριγκίπισσα Μαριάμ (π. 1692–1767), κόρη τού πρίγκιπα Εράστι Καπλανισβίλι-Ορμπελιάνι, την οποία πήρε βίαια από τον πρώτο της σύζυγο, τον συγγενή του πρίγκιπα Καϊχοσρό Αμιρετζίμπι. Η έμπειρη πρώην βασίλισσα Μαριάμ, με τον εγγονό της Δημήτριο, ακολούθησαν το κύμα μετανάστευσης των Γεωργιανών ευγενών στη Ρωσική Αυτοκρατορία και έφθασαν στο Αστραχάν το 1765, αλλά της δόθηκε εντολή να μείνει σε αυτήν την επαρχιακή πόλη, επειδή ήταν Ρωμαιοκαθολική και φέρεται ότι δεν ήταν νόμιμη σύζυγος τού Ιεσσαί, μέχρι που ο Aνταρνάσε, αδελφός τού Ιεσσαί και στρατηγός στη ρωσική υπηρεσία, μπόρεσε να της εξασφαλίσει το δικαίωμα να ενωθεί με τους συγγενείς της στη Μόσχα.
Ο Ιεσσαί απέκτησε έντεκα παιδιά, όλα πρίγκιπες:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Άβεστα
Είναι σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος, με τον σταθμό Κρίλμπο (Krylbo) στο ομώνυμο προάστιο.
Ονομασία
Το όνομα της πόλης αναφέρεται για πρώτη φορά το 1303, ως Aghastadhum. Το πρόθημα aghe (προφέρεται ave) είναι της ίδιας προέλευσης με το σκανδιναβικό å «ρεύμα, μικρό ποτάμι», στην περίπτωση αυτή πιθανόν υπονοείται ο Αβέσταντφορς (Avestadfors), ένας παραπόταμος του μεγάλου ποταμού Νταλ. Το δεύτερο συνθετικό stadhum είναι παρόμοιας προέλευσης με το staed' «αγρόκτημα». Το 1643 η πόλη αναφέρεται με την ονομασία Åffwestafors.
Ιστορικά στοιχεία
Στα μεσαιωνικά χρόνια, φαίνεται ότι στην περιοχή είχε κατασκευαστεί χυτήριο μετάλλων, ενώ πολύ αργότερα, το 1636, ένα γιγαντιαίο ορυχείο χαλκού. Η Άβεστα, απέκτησε Χάρτα Δικαιωμάτων το 1641, υπό την πόλη Φάλουν (Falun), και το 1644 κατασκευάστηκε εργαστήριο κοπής χάλκινων νομισμάτων. Παρόλο που τα προνόμια της πόλης ανακλήθηκαν το 1688, λόγω του ανταγωνισμού με γειτονικές πόλεις, κυρίως του Φάλουν, και της συνεπακόλουθης σημαντικής μείωσης του πληθυσμού, χάλκινα νομίσματα συνέχισαν να κόβονται μέχρι το 1831, ενώ τα εργαστήρια ήταν σε λειτουργία μέχρι το 1869. Η πόλη υπέστη σημαντικές καταστροφές από πυρκαγιά που ξέσπασε τον Σεπτέμβριο του 1803.
Πληθυσμιακά στοιχεία
Η εξέλιξη πληθυσμού της Άβεστα έχει ως εξής: κάτοικοι 9.410 (1955), 20.387 (1965), 19.095 (1975), 16.071 (1995), 14.738 (2005), 14.506 (2010).
Οικονομία
Μεταλλουργία σιδήρου, παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα.
Αξιοθέατα
200px|thumb|left|Η εκκλησία της Άβεστα
Υπάρχουν πολλά ξύλινα σπίτια, αντίγραφα εκείνων που απέμειναν από τον αρχικό οικιστικό πυρήνα του 17ου αιώνα και τα οποία καταστράφηκαν από την πυρκαγιά του 1803. Υπάρχουν επίσης γραφικές γέφυρες που συνδέουν τις όχθες του ποταμού Νταλ, καθώς και μικρό υδροηλεκτρικό φράγμα.
Πεζοπορία
200px|thumb|left|Το Άλογο της Άβεστα Στην Άβεστα έχει την αφετηρία του το εθνικό μονοπάτι Μπρουκσλέντεν, συνολικού μήκους 250 χιλιομέτρων. Το μονοπάτι οδηγεί από την Άβεστα στην πόλη Βεστερός (Västerås) και διαιρείται σε 27 τμήματα (etapper), αντίστοιχα με τις περιοχές που συνδέει. Η διαδρομή περνάει ως επί το πλείστον μέσα από πυκνά δάση, λίμνες, και πολλά άλλα ενδιαφέροντα μέρη. Στις βιομηχανικές περιοχές από όπου περνά, μπορεί να επισκεφθεί κανείς μουσεία και νερόμυλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
Aftershock
Aftershock είναι ο τίτλος του 21ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου 2013 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "UDR GmbH".
Ιστορία του δίσκου
left|thumb|180px|Ο Lemmy πριν την αποχώρηση του από το φεστιβάλ του Wacken 2013 Το 2012, ξεκίνησε για τους Motörhead με την βορειοαμερικανική περιοδεία "Gigantour" μαζί με τους Megadeth. Το συγκρότημα ξεκίνησε τη συγγραφή νέων κομματιών την άνοιξη εκείνης της χρονιάς, για να συνεχίσει παίζοντας σε διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ τον Ιούνιο, περιοδεύοντας το καλοκαίρι και πάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες με το "Rockstar Mayhem Fest", του οποίου κύρια ονόματα ήταν οι Slipknot και οι Slayer. Ο ντράμερ Μίκι Ντι, δήλωσε στα τέλη Ιουλίου του 2012, ότι έχουν ήδη συγγράψει αρκετά νέα κομμάτια χωρίς όμως να έχει ολοκληρωθεί ο νέος δίσκος. Δύο μήνες αργότερα, έγινε γνωστό από τον Lemmy ότι οι Motörhead θα έμπαιναν στο στούντιο στις αρχές του 2013, με παραγωγό και πάλι τον Κάμερον Γουέμπ όπως και στους τέσσερις προηγούμενους δίσκους τους.
Το Νοέμβριο του 2012 περιόδευσαν στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, τη Γαλλία και την Ολλανδία μαζί με τους Anthrax. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα "Maple Sound Studios" της Σάντα Άννα στην Καλιφόρνια και παρουσιάζει το συγκρότημα στο κλασικό του ύφος. Οι πρώτες τους ζωντανές εμφανίσεις για το 2013 πραγματοποιήθηκαν στις 28 Μαρτίου στο "Cover Festival" της Πολωνίας όπου άνοιξαν την εμφάνιση των Black Sabbath, συνεχίζοντας τον Μάιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Μεξικό, πριν μεταβούν στην Ευρώπη για την καλοκαιρινή τους περιοδεία. Παρ' όλα αυτά, το συγκρότημα αναγκάστηκε να αναβάλλει αρκετές από τις προγραμματισμένες του εμφανίσεις λόγω προβλήματος υγείας του Lemmy, το οποίο παρουσιάστηκε ενώ έπαιζαν στο φεστιβάλ του "Wacken".
Στις 9 Οκτωβρίου, ο ηγέτης του συγκροτήματος δήλωσε ότι ξεπέρασε το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε και θα συνεχίσει να περιοδεύει χωρίς κανένα πρόβλημα.
Ο δίσκος με τίτλο "Aftershock", κυκλοφόρησε στις 18 Οκτωβρίου στη Γερμανία, στις 21 στην υπόλοιπη Ευρώπη και την επόμενη ημέρα στη Βόρεια Αμερική. Οι κριτικές που δέχτηκε ήταν θετικές με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,6 με άριστα το 5, το "Revolver" 4/5, όπως και η "Guardian".
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ θα ξεκινήσει από τη Ζυρίχη της Ελβετίας στις 7 Νοεμβρίου 2013 και θα συνεχιστεί μέχρι τα τέλη της χρονιάς σε όλη την Ευρώπη.
Τραγούδια
1. Heartbreaker (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:05
2. Coup De Grace (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:45
3. Lost Woman Blues (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:09
4. End of Time (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:17
5. Do You Believe (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:59
6. Death Machine (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:37
7. Dust and Glass (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:51
8. Going to Mexico (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:51
9. Silence When You Speak To Me (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:30
10. Crying Shame (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:28
11. Queen of the Damned (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:41
13. Keep Your Powder Dry (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:54
14. Paralyzed (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:50
Θέσεις τσαρτ
Aftershock (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 21 Οκτωβρίου 2013
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Aftershock" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Δημοτική γλώσσα
Το 1910, ο Εκπαιδευτικός Όμιλος, σωματείο με σκοπό την προσπάθεια αναμόρφωσης της ελληνικής εκπαίδευσης, υποστήριξε τη διδασκαλία της δημοτικής γλώσσας. Το 1917, η κυβέρνηση Βενιζέλου καθιέρωσε τη δημοτική γλώσσα στο δημοτικό σχολείο,. Το νέο αναγνωστικό Τα Ψηλά Βουνά αλλά και άλλα βιβλία στη δημοτική χρησιμοποιήθηκαν μέχρι το 1920, όταν έπεσε η κυβέρνηση και τερματίστηκε η μεταρρύθμιση. Μια ακόμη προσπάθεια εφαρμογής της μεταρρύθμισης αυτής πραγματοποιήθηκε την περίοδο 1922-1925, αλλά χωρίς επιτυχία.
Το 1930, με υπουργό Παιδείας τον Γ. Παπανδρέου, ψηφίστηκε ο Νόμος 5045 σύμφωνα με τον οποίο η δημοτική γλώσσα έπρεπε να διδάσκεται στις τέσσερις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, ενώ στις δύο τελευταίες διδασκόταν μαζί με την καθαρεύουσα.
Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης της Ελλάδας από τον Ιωάννη Μεταξά, ανατέθηκε στον Μανόλη Τριανταφυλλίδη, το 1939, η έκδοση γραμματικής για τη δημοτική γλώσσα, η Νεοελληνική Γραμματική.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου, το 1964, ξαναέφερε τη δημοτική γλώσσα στην εκπαίδευση μέσα από τη μεταρρύθμιση Παπανούτσου, μια μεταρρύθμιση με μικρή διάρκεια ζωής (μέχρι το 1965).
Το 1976, με τον νόμο 309/30.04.1976 «Περί οργανώσεως και διοικήσεως της Γενικής Εκπαιδεύσεως» του υπουργού Παιδείας Γεωργίου Ράλλη, νομοθετήθηκε η χρήση της δημοτικής γλώσσας στην εκπαίδευση.
Η Δημοτική και η Νεοελληνική Κοινή
Η δημοτική αποτελεί τη βάση της Νεοελληνικής Κοινής η οποία δανείζεται στοιχεία από την καθαρεύουσα σε όλα τα γλωσσικά επίπεδα:
Στο φωνολογικό επίπεδο της δημοτικής ισχύει ο φωνολογικός νόμος της τροπής ορισμένων συμφωνικών συμπλεγμάτων σε άλλα: πτ>φτ (πτωχός>φτωχός), κτ>χτ (κτίζω>χτίζω), φθ>φτ (ευθυνός>φτηνός), χθ>χτ (χθες>χτες), σθ>στ (είσθε>είστε). Στη Νεοελληνική Κοινή αυτού του είδους φωνολογικοί νόμοι έχουν χάσει την απόλυτη ισχύ τους, έτσι έχουμε παράλληλα πολύ περισσότερα συμφωνικά συμπλέγματα: φτωχός-πτώμα, δάχτυλο-εκτιμώ, φτάνω-αφθονία, χτες-εχθρός κλπ.
Στο επίπεδο της μορφολογίας οι προθέσεις εις και από με αιτιατική παράγουν τους τύπους στον-στην κλπ. ενώ η καθαρεύουσα διαχωρίζει τις προθέσεις από τα άρθρα που ακολουθούν.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1974-75
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1974-75 ήταν η 36η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 5η φορά στην ιστορία της.
Δημοτική γλώσσα
Η Δημοτική και η Νεοελληνική Κοινή
Επίσης, χρησιμοποιεί παραγωγικά προσφύματα που αγνοεί η καθαρεύουσα, π.χ. -ένιος, -ούλης, -ούτσικος, -άκι, -άδα, -τζής κλπ. Στη σύνθεση η δημοτική χαρακτηρίζεται από κυρίως παρατακτικά σύνθετα (μαχαιροπίρουνο) που σπανίζουν στην καθαρεύουσα. Πάρα πολύ συχνά είναι τα ρηματικά παρατακτικά σύνθετα του τύπου ανοιγοκλείνω, τρωγοπίνω, μπαινοβγαίνω κλπ.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1974-75
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1974-75 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Λόγω της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974 που οδήγησε τις ομάδες σε άθλια κατάσταση, αποφασίστηκε να μην υπάρξει υποβιβασμός.
Δημοτική γλώσσα
Ριζοσπαστικός δημοτικισμός
Ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς υποστηρικτές μιας γλώσσας που έπρεπε να καθαριστεί από όλα τα "ξενόγλωσσα" στοιχεία ήταν ο Γιάννης Ψυχάρης, που έζησε στη Γαλλία και κέρδισε φήμη στο έργο του Το ταξίδι μου. Ο Ψυχάρης όχι μόνο διαδίδει την αποκλειστική χρήση της ήδη αναπτυσσόμενης καθαρεύουσας, αλλά στην πραγματικότητα επέλεξε την απλοποίηση της μορφολογίας της.
Για παράδειγμα, ο Ψυχάρης πρότεινε να αλλάξει η μορφή του ουδέτερου ουσιαστικού. Τέτοιες ριζοσπαστικές μορφές είχαν περιστασιακό προηγούμενο κατά τις αναγεννησιακές προσπάθειες και αντανακλούσαν τη γλωσσολογική εκπαίδευση του Ψυχάρη. Επιπλέον, ο Ψυχάρης υποστήριξε επίσης την ορθολογική μεταρρύθμιση, η οποία θα σήμαινε την κατάργηση των έξι διαφορετικών τρόπων γραφής του φωνήεντος και όλων των περιπτώσεων των διπλών συμφώνων. Ως εκ τούτου, έγραψε το δικό του όνομα ως Γιάνης, αντί του Γιάννης.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1974-75
Σύστημα διεξαγωγής
Τις προηγούμενες περιόδους ήταν σε ισχύ ο θεσμός της συμμετοχής κυπριακών ομάδων στο ελληνικό πρωτάθλημα, μέσα από τον οποίο η εκάστοτε πρωταθλήτρια Κύπρου εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στην Α΄ Εθνική Ελλάδας για την επόμενη περίοδο (εκτός και αν πρωταθλήτρια της περασμένης περιόδου εξασφάλιζε την παραμονή της στο πανελλήνιο πρωτάθλημα). Στην Α΄ Εθνική 1973-1974 συμμετείχε ο ΑΠΟΕΛ ο οποίος δεν υποβιβάστηκε και έτσι είχε το δικαίωμα συμμετοχής στην Α΄ Εθνική 1974-1975. Λόγω της τουρκικής εισβολής τον Ιούλιο του 1974 και της κατάστασης στην Κύπρο τους μετέπειτα μήνες, ο ΑΠΟΕΛ πήρε αναστολή συμμετοχής στην Α΄ Εθνική για ένα χρόνο, μετά από κοινή σύσκεψη εκπροσώπων της ΕΠΟ, της ΚΟΠ και του ΑΠΟΕΛ. Σύμφωνα με την απόφαση, όταν ομαλοποιούταν η κατάσταση στην Κύπρο, θα επανεξεταζόταν η συμμετοχή του στην Α΄ Εθνική. Η ΕΠΟ, εάν ο ΑΠΟΕΛ επιθυμούσε να επιστρέψει στην Α΄ Εθνική, θα εξασφάλιζε τη συμμετοχή του. Ωστόσο, τον Ιούνιο του 1975 ανακοινώθηκε η μη συμμετοχή πλέον των κυπριακών ομάδων στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Αποφασίστηκε επίσης η συμμετοχή του ΑΠΟΕΛ στην Α΄ κατηγορία άνευ συναγωνισμού, δηλαδή οι αγώνες του δεν θα βαθμολογούνταν.
Δημοτική γλώσσα
Ριζοσπαστικός δημοτικισμός
Η τυποποιημένη μορφή της δημοτικής που αναπτύχθηκε τις επόμενες δεκαετίες έκανε πιο συμβιβάσιμη με την καθαρεύουσα (όπως αντικατοπτρίζεται στο σύγχρονο πρότυπο), η ριζοσπαστική πτυχή τελικά περιθωριοποιήθηκε.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1974-75
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Δημοτική γλώσσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοελληνική γλώσσα Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Γλωσσικό ζήτημα
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1974-75
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1973-74, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1974-75 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 1973-74 ΑΣΙΛ Λύσης. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε ο ΑΠΟΠ Πάφου ο οποίος είχε υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής μεγάλου μέρους της Κύπρου από τα τουρκικά στρατεύματα, η Ανόρθωση, η Νέα Σαλαμίνα, ο Διγενής και ο ΑΣΙΛ απώλεσαν τις έδρες τους. Η Ανόρθωση, η Νέα Σαλαμίνα και ο ΑΣΙΛ επαναδραστηριοποιήθηκαν στη Λάρνακα και ο Διγενής στη Λευκωσία. Για το πρωτάθλημα της περιόδου 1974-75 για τις ομάδες αυτές ορίστηκαν στάδια ως έδρες σε όλη την Κύπρο.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1974-1975
Ντάνιελ Κάουφμαν
Ο Ντάνιελ Κάουφμαν γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1990, είναι ένας διεθνής ποδοσφαιριστής από το Λίχτενσταϊν και αγωνίζεται στην Βαντούζ στη θέση του μέσου.
Καριέρα
Το 2008 εντάχθηκε στη Μπάλτσερς. Σκόραρε μέσα σε 2 χρόνια 4 γκολ σε 34 εμφανίσεις. Το 2010 πήρε μεταγραφή στην Έσεν/Μάουρεν και έμεινε εκεί για άλλα 2 χρόνια, πετυχαίνοντας ένα γκολ σε 25 αγώνες. Το 2012 πήγε στη Βαντούζ. Από τότε αγωνίζεται εκεί και έχει βάλει 3 γκολ σε 15 ματς.
Εθνική ομάδα
Στις 17 Νοεμβρίου 2010 έκανε ντεμπούτο με την Εθνική Λίχτενσταϊν σε αγώνα με αντίπαλο την Εσθονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λίχτενσταϊν Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΦ Έσεν/Μάουρεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπάλτσερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βαντούζ
Αντινοόπολις
Η Αντινοόπολις ή Αντινόη ή Αντινώ (αρχαία ελληνικά : Ἀντινόου πόλις) ήταν αρχαία ρωμαϊκή πόλη της Αιγύπτου. Η πόλη ιδρύθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό για τον εορτασμό του θεοποιημένου νεαρού αγαπημένου του Αντίνοου, στην ανατολική όχθη του Νείλου, όπου Αντίνοος πνίγηκε το 130 μ.Χ.. Η πόλη ήταν λίγο νότια της Βήσσα γνωστής για το μαντείο της, χτίστηκε στους πρόποδες ενός λόφου πάνω που είχε έδρα τη Μπέσα. Η πόλη βρίσκεται απέναντι από την Ερμούπολις.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Νέου Βασιλείου στη πόλη υπήρχε ναός του Ραμσή Β΄ αφιερωμένος στους θεούς Κνούμ και της Ηλιουπόλεως. Η πόλη είχε ελληνορωμαϊκή αρχιτεκτονική σε άμεση αντίθεση με το αιγυπτιακό στυλ και ήταν το κέντρο της επίσημης λατρείας του Αντίνοου. Ιδρύθηκε επίσημα στις 30 Οκτωβρίου του έτους 130 την ημέρα του θανάτου του Αντίνοου. Αρχικά ανήκε στην 4η νομή αλλά υπό Διοκλητιανού (286 μ.Χ.) έγινε η πρωτεύουσα της νομής της Θηβαΐδας. Ως πολιτιστικό κέντρο, ήταν η γενέθλια πόλη του μαθηματικού του 4ου αιώνα Σερένου. Σε διασωθέν έγγραφο απόφασης διαζυγίου του 569 μ.Χ. αναφέρεται η "πιο λαμπρή πόλη".
Η Αντινόη ήταν έδρα χριστιανού επισκόπου από τον 4ο αιώνα, αρχικά βοηθός επίσκοπος της μητρόπολης της Πτολεμαΐδας στην Θηβαΐδα αλλά αργότερα έγινε μητρόπολη κατά τον 5ο αιώνα που είχε βοηθούς επισκόπους στις επισκοπές Ερμούπολις, Κουσάι, Λυκόπολις, Κυψέλης, Απολλινόπολις, Ανταιόπολις, Πανόπολις και Θεοδοσιούπολις.
Η πόλη εγκαταλείφθηκε γύρω στο 10ο αιώνα. Συνέχισε να φιλοξενήσει έναν τεράστιο ελληνορωμαϊκό ναό μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν καταστράφηκε για να τροφοδοτήσει μία τσιμεντοβιομηχανία. Η πόλη διοικούνταν από γερουσία κι πρύτανη.
Σύμφωνα με την "Ιστορία Lausiac" του Παλλαδίου της Γαλατίας, στις αρχές του 5ου αιώνα η πόλη είχε 1.200 μοναχούς και δώδεκα μοναστήρια.
Αρχαιολογικός χώρος
Ο αρχαιολογικός χώρος με τα ερείπια της πόλης βρίσκεται στο σημερινό χωριό Ελ Σέιχ Ιμπαντάν 38 χλμ από την Μίνια. Διασώζονται ερείπια του ναού που χτίστηκε την εποχή του Ραμσή Β΄και λείψανα της ελληνικής και ρωμαϊκής περιόδου.
22 Απριλίου
21 Απριλίου | 22 Απριλίου | 23 Απριλίου
Η 22η Απριλίου είναι η 112η ημέρα του έτους (113η σε δίσεκτα έτη) κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 253 ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κέτι Φρινγκς
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς
Εκλογές στο Ιρακινό Κουρδιστάν
Στο ημιαυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για την Εθνοσυνέλευση του Κουρδιστάν. Οι βουλευτικές εκλογές διεξάγονται κάθε 4 χρόνια. Η κυριότερη πολιτική συμμαχία ήταν η Λίστα του Κουρδιστάν, αποτελούμενη από τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα, την PUK, και το PDK. Το 2009 διορίστηκε πρόεδρος ο Μασούντ Μπαρζανί.
Οι εκλογές για τα συμβούλια των κυβερνητικών επαρχιών διενεργούνται κάθε 4 χρόνια, ωστόσο οι τελευταίες διεξήχθησαν το 2005. Το καθένα συμβούλιο αποτελείται από 41 μέλη.
1992
Οι πρώτες προεδρικές εκλογές έγιναν στις 19 Μαΐου 1992, παράλληλα με τις βουλευτικές εκλογές. Στον πρώτο γύρο προηγήθηκε με μικρή διαφορά ο Μασούντ Μπαρζανί, ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, με δεύτερο τον υποψήφιο της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν, Τζαλάλ Ταλαμπανί. Ωστόσο κανείς από τους δύο υποψηφίους δεν κέρδισε τον απαιτούμενο αριθμό ψήφων, ώστε να εκλεγεί πρόεδρος. Εξαιτίας του φόβου αμφοτέρων των υποψηφίων ότι θα έχαναν σε έναν δεύτερο γύρο, ο τελευταίος δεν διεξήχθη ποτέ και η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν αποφάσισε να συνεχίσει χωρίς Πρόεδρο. Αντί αυτού, συστάθηκε 8μελές Προεδρικό Συμβούλιο αποτελούμενο από 4 μέλη από κάθε κόμμα.
Επίσης, συμφωνήθηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας στο Κοινοβούλιο του Κουρδιστάν και στο υπουργικό συμβούλιο. Η εν λόγω συμφωνία παραβιάστηκε το 1994 με αποτέλεσμα το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου, ο οποίος κράτησε ως το 1998, με τη διάλυση του Ιρακινού Κουρδιστάν σε 2 ζώνες: μία ελεγχόμενη από το PUK στα νοτιοανατολικά και μία από το KDP στα βορειοδυτικά.
2009
Στις 25 Ιουλίου του 2009 διεξήχθησαν εκλογές (βουλευτικές και προεδρικές) στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Συνολικά εγγεγραμμένοι ήταν 2,5 εκατ. πολίτες. Για πρώτη φορά η εκλογή του προέδρου έγινε από το λαό Δεν επετράπη η ψηφοφορία σε Κούρδους που ζούσαν εκτός Ιρακινού Κουρδιστάν.
Τα επίσημα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο Μπαρζανί επανεξελέγη με ποσοστό 69,57% των ψήφων.
2013
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 21 Σεπτεμβρίου 2013. Επί συνόλου 111 εδρών, οι 11 προορίζονταν για τις μειονότητες. Στις εκλογές έλαβαν μέρος 366 γυναίκες και 736 άντρες υποψήφιοι. Συνολικά ήταν εγγεγραμμένοι 2.653.743 ψηφοφόροι στις 3 επαρχίες Ερμπίλ, Σουλαϊμανίγια και Ντοχούκ, από τους οποίους το 74% προσήλθαν στις κάλπες.
2005
Στις 30 Ιανουαρίου 2005, παράλληλα με τις βουλευτικές εκλογές στο Ιράκ, έγιναν και εκλογές για την ανάδειξη των μελών του κοινοβουλίου στην Περιοχή του Κουρδιστάν. Ήταν οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στο Ιρακινό Κουρδιστάν από το 1992.
Αποτελέσματα
Η πρώτη συνεδρίαση της Κουρδικής Εθνοσυνέλευσης δεν έγινε πριν τις 4 Ιουνίου 2005.
2009
Στις βουλευτικές εκλογές του 2009, που διεξήχθησαν παράλληλα με τις προεδρικές, η κοινή λίστα των δύο ιστορικών κουρδικών κομμάτων, του PDK και του UPK, συγκέντρωσε το 57% των ψήφων. Ο πρώην αντιπρόεδρος του Ιράκ, Μπαρχάμ Σαλίχ έγινε πρωθυπουργός στις 30 Σεπτεμβρίου 2009 και τον Απρίλιο του 2012 τον διαδέχθηκε ο Νετσερβάν Μπαρζανί.
Παραπομπές
*
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1938-39
thumb|right|300px|Η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ στον τελικό του Κυπέλλου
Η 3η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1938–39 διεξήχθη μετά από 6 χρόνια διακοπής του θεσμού, ενώ για πρώτη φορά μετείχαν ομάδες σχεδόν από ολόκληρη την Ελλάδα και όχι μόνο από τις τρεις κύριες ενώσεις που εκπροσωπούσαν τις τρεις μεγάλες πόλεις. Νικήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ.
Η διοργάνωση
thumb|right|150px|Χατζησταυρίδης, Τζαννέτης, Μαρόπουλος, Χριστοδούλου Μετείχαν συνολικά 73 σύλλογοι, ενώ μέχρι την φάση των 16 η κλήρωση γινόταν με τοπικά κριτήρια. Οι αγώνες της προκριματικής φάσης ξεκίνησαν στις 26 Οκτωβρίου 1938, ενώ η τελική φάση με τη συμμετοχή και των ισχυρών ξεκίνησε στις 19 Φεβρουαρίου 1939. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 28 Μαΐου 1939 με τη διεξαγωγή του τελικού. Για τη διευκόλυνση των επαρχιακών σωματείων η ΕΠΟ ανέλαβε τα έξοδα μετακίνησης.
Στην τελική φάση των 16, προκρίθηκαν χωρίς αγώνες οι 8 «ισχυρές» ομάδες των μεγάλων πόλεων (ΑΕΚ, Παναθηναϊκός, Απόλλων Αθηνών, Ολυμπιακός Πειραιώς, Εθνικός Πειραιώς, ΠΑΟΚ, Άρης και Ηρακλής Θεσσαλονίκης), οι οποίες τιθέμενες επικεφαλής αντιμετώπησαν τις υπόλοιπες 8 που έφτασαν στην πρόκριση από τους κατά τόπους προκριματικούς γύρους, με αποτέλεσμα να προκριθούν στα προημιτελικά όλοι οι «ισχυροί».
Το Κύπελλο της διοργάνωσης αθλοθέτησε ο υπουργός-διοικητής πρωτευούσης Κώστας Κοτζιάς. Ο ίδιος αθλοθέτησε οκτώ κύπελλα για τις οκτώ νικήτριες ομάδες της προκριματικής φάσης των ισάριθμων περιφερειών.
Το κύπελλο τελικά κατέκτησε η ΑΕΚ για δεύτερη φορά στην ιστορία της, επικρατώντας στον τελικό που διεξήχθη στο Γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας του ΠΑΟΚ με σκορ 2–1.
Συμμετοχές
Ως την παραμονή της 5ης Οκτωβρίου 1938, που έληγε η προσθεσμία που είχε θέσει η ΕΠΟ, είχαν δηλώσει συμμετοχή στο θεσμό μόνον 40 ομάδες. Την τελευταία ημέρα οι συμμετοχές έφτασαν τις 67, ενώ αναμένονταν και κάποιες ταχυδρομικά με τις οποίες οι δηλώσεις έφτασαν τις 73 από τους 125 συλλόγους που ήταν μέλη της ΕΠΟ. Οι σύλλογοι που έστειλαν εμπρόθεσμη συμμετοχή ήταν ανά περιοχή:
Τελική φάση
1 είχε προηγηθεί άλλος αγώνας, ο οποίος διακόπηκε λόγω καταρρακτώδους βροχής και με αποτέλεσμα 1-1.
2 είχε προηγηθεί άλλος αγώνας, ο οποίος διακόπηκε λόγω καταρρακτώδους βροχής και με αποτέλεσμα 2-2.
3 διακόπηκε στο 40' με αποτέλεσμα 1–2, εξαιτίας επεισοδίων στον αγωνιστικό χώρο. Αφορμή έδωσε η άρνηση του Ράγγου των γηπεδούχων να αποχωρήσει μετά την αποβολή του, αιτία υπήρξε όμως η πριν μία εβδομάδα κατάκτηση της κορυφής από τους φιλοξενούμενους στο νότιο όμιλο του Πανελλήνιου πρωταθλήματος (και η πρόκριση στον τελικό του) χάρις σε ανώτερο συντελεστή τερμάτων από τον Ολυμπιακό. Στον παίκτη επιβλήθηκε μηνιαία τιμωρία, ενώ ο αγώνας κατακυρώθηκε με 0–2 υπέρ της ΑΕΚ.
Τελικός
Πηγές: εφημερίδες Η βραδυνή και ΣΚΡΙΠ
Συνθέσεις
ΑΕΚ: Ρίμπας, Γάσπαρης, Σέλτσικας, Καπάνταης, Κοντούλης, Μάγειρας (επώνυμο Σίμος), Βασιλείου, Χατζησταυρίδης, Τζανετής, Μαρόπουλος, Μανέττας
ΠΑΟΚ: Σωτηριάδης, Βατίκης, Γούλιος (επώνυμο Αρβανίτης), Κοντόπουλος, Μποσταντζόγλου, Πανίδης, Γ(α)λάρος, Κρίτας, Ιωαννίδης, Καλογιάννης, Κοντουλιάς (ή Κουκουλάς).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1938-1939
Δημοτική
Ο όρος δημοτική μπορεί να αναφέρεται:
Σομπρίνο δελ Μποτίν (Μαδρίτη)
Το Σομπρίνο δελ Μποτίν (Sobrino del Botίn) είναι, σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες, το παλαιότερο εστιατόριο (Hosterίa) του κόσμου. Βρίσκεται στην περιοχή Λα Λατίνα της Παλιάς Μαδρίτης, κοντά στην περίφημη Πλάθα Μαγιόρ (Plaza Mayor) της ισπανικής πρωτεύουσας, επί της Κάλιε δε λος Κουτσιλλιέρος (Calle de los Cuchilleros) αριθ. 17.
Ιστορία
thumb|Το Σομπρίνο δελ Μποτίν, το παλαιότερο εστιατόριο του κόσμου Το «Σομπρίνο δελ Μποτίν» ιδρύθηκε από τον Γάλλο Ζαν Μποτέν (Jean Botin) και τη γυναίκα του το 1725, με την επωνυμία «Casa del Botίn». Πολύ αργότερα και μετά το θάνατο του Ζαν Μποτέν, η ταβέρνα κληρονομήθηκε από κάποιον ανιψιό του (ισπ.: sobrino = ανηψιός), ο οποίος και την μετονόμασε σε «El Sobrino del Botίn», δηλαδή «Ο Ανηψιός του Μποτίν», ονομασία που διατηρείται μέχρι και σήμερα.
Ο αυθεντικός φούρνος με τα ξύλα χρησιμοποιείται και σήμερα ακόμη για την ετοιμασία του παραδοσιακού ψητού χοιρινού γάλακτος (ισπ. cochinillo asado, αγγλ. roast suckling pig), που τόσο πολύ είχε εκθειάσει ο Έρνεστ Χέμινγουέι.
Διάσημοι Θαμώνες
thumb|Σομπρίνο δελ Μποτίν: Η παραδοσιακή κουζίνα του Το «Σομπρίνο δελ Μποτίν» συντηρεί μέχρι και σήμερα τον ιστορικό μύθο του, ως τόπος συνάντησης διανοούμενων της ισπανικής πρωτεύουσας. Αρχηγοί κρατών, συγγραφείς, καλλιτέχνες, ηθοποιοί και διάσημες προσωπικότητες έχουν συνδέσει το όνομά τους με το δημοφιλές αυτό φιλολογικό στέκι της Μαδρίτης, όπως ο Ισπανός συγγραφέας Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός και ο Αμερικανός Έρνεστ Χέμινγουέι.
Τις ζωηρές φιλολογικές συζητήσεις και την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα του εστιατορίου «Σομπρίνο δελ Μποτίν» περιγράφει με έντονα χρώματα στο μυθιστόρημά του «Φορτουνάτα και Υακίνθη» (Fortunata y Jacinta) ο Πέρεθ Γκαλντός, που δημοσιεύθηκε στα 1886 - 1887. Λέγεται ακόμη ότι ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος Φρανθίσκο Γκόγια (Goya), νεαρός και πριν γίνει ακόμη ζωγράφος, εργαζόταν εδώ το 1765. Ο Χέμινγουέι το επισκεπτόταν συχνά στα ταξίδια του στην Ισπανία και απολάμβανε με πάθος την σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, το ψητό γουρουνάκι του γάλακτος.
Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας
thumb|250px|Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας ([[1862)]] Ο Κάρολος Λουδοβίκος (Karl Ludwig von Österreich, 30 Ιουλίου 1833 - 19 Μαΐου 1896) του Οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν Αρχιδούκας της Αυστρίας.
Σομπρίνο δελ Μποτίν (Μαδρίτη)
Διάσημοι Θαμώνες
Ανάμεσα σ' άλλους συγγραφείς, που είχαν επισκεφθεί το «Σομπρίνο δελ Μποτίν» κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους στην ισπανική πρωτεύουσα, ήταν ο Τζων Ντος Πάσσος, ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ και ο Γκράχαμ Γκρην.
Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας
Βιογραφία
Ο Κάρολος Λουδοβίκος Ιωσήφ Μαρία ήταν ο τρίτος γιος του Φραγκίσκου Καρόλου, Αρχιδούκα της Αυστρίας, και της συζύγου του Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Ήταν ένας από τους νεότερους αδελφούς του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας και του Μαξιμιλιανού, Αυτοκράτορα του Μεξικού, και πατέρας του Φραγκίσκου Φερδινάνδου, Αρχιδούκα της Αυστρίας, η δολοφονία του οποίου ήταν το έναυσμα για την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σομπρίνο δελ Μποτίν (Μαδρίτη)
Πηγές
Κατηγορία:Εστιατόριο Κατηγορία:Μαδρίτη
Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας
Βιογραφία
Μετά την αυτοκτονία τού ανιψιού του Ροδόλφου (1889) έγινε ο ίδιος διάδοχος του αυτοκρατορικού θρόνου, αλλά φημολογείται ότι ο ίδιος αρνήθηκε όλα τα δικαιώματά του και τα παρέδωσε στον γιο του Φραγκίσκο Φερδινάνδο.
Είχε καλή σχέση με το νεότερο αδελφό του Λουδοβίκο Βίκτωρα και, όπως κι εκείνος, αγαπούσε την τέχνη και το θέατρο, ενώ διοργάνωνε πολλές χοροεσπερίδες για επίσημους καλεσμένους και μέλη της οικογένειας για λογαριασμό του Αυτοκράτορα.
Το 1896 έκανε στους Άγιους Τόπους όπου ήπιε μολυσμένο νερό από τον ποταμό Ιορδάνη. Απεβίωσε λίγους μήνες μετά μετά από σοβαρή μόλυνση. Η τρίτη και τελευταία σύζυγός του Μαρία Θηρεσία απεβίωσε το 1944.
Οικογένεια
Ο πρώτος του γάμος έγινε στις 4 Νοεμβρίου 1856 στη Δρέσδη. Νυμφεύτηκε την πρώτη εξαδέλφη του Μαργαρίτα της Σαξονίας, κόρη του Ιωάννη της Σαξονίας, η οποία απεβίωσε δύο χρόνια αργότερα, χωρίς να αποκτήσουν απογόνους.
Νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Μαρία Αννουνσιάτα των Βουρβόνων-Ισπανίας (1843 - 1871), κόρη του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών, με την οποία απέκτησε:
Η Μαρία Αννουνσιάτα απεβίωσε το 1871 και το 1873 ο Κάρολος Λουδοβίκος έκανε τρίτο γάμο, με τη Μαρία Θηρεσία των Αβίς-Μπραγκάνσα (1855 - 1944), κόρη του Μιχαήλ της Πορτογαλίας, με την οποία απέκτησε:
Αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Μακάμπι Βουκουρεστίου
Η Τσιοκανούλ Βουκουρεστίου (πρώην Μακάμπι ή Μακάμπι Βουκουρεστίου), ήταν ένας ρουμάνικος αθλητικός σύλλογος, που αντιπροσώπευε την εβραϊκή κοινότητα. Συμμετείχε κυρίως σε αγώνες ποδοσφαίρου και ήταν ήταν η πρώτη εβραϊκή ομάδα που έστειλε ένα παίκτη, τον τερματοφύλακας Samuel Zauber, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου (1930 στην Ουρουγουάη).
Ιστορία
Η Μακάμπι Βουκουρεστίου ιδρύθηκε το 1919 από ένα εβραίο επιχειρηματία την εποχή που οι μειονότητες στη Ρουμανία ίδρυαν δικές τους ποδοσφαιρικές ομάδες. Το 1925, δημιουργήθηκε ομάδα γυναικείου χάντμπολ.
Πριν τη περίοδο 1940-1941, όταν επικράτησε ο Αντισημιτισμός στη Ρουμανία, η ομάδα αποκλείστηκε από τις επίσημες διοργανώσεις. Επανεμφανίστηκε μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο διατηρώντας το όνομα της μέχρι που ενοποιήθηκε με μια άλλη ομάδα με το όνομα Τσιοκανούλ.
Σαν Τσιοκανούλ, αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας. Το Μάιο του 1948, ενοποιήθηκε με την FC Unirea Tricolor Bucureşti, δημιουργώντας τη Ντιναμό Βουκουρεστίου.
Διακρίσεις
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας:
Liga II:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1919 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας
Κουσάι
Η Κουσάι ή Κούσαι είναι η ελληνική ονομασία αρχαίας πόλης της Αιγύπτου, γνωστή στους αρχαίους Αιγυπτίους ως Κι ή Κις. Σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος είναι γνωστός ως Ελ Κουσάι και βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου στο Κυβερνείο Ασιούτ.
Η πόλη σηματοδότησε τα νότια σύνορα της αρχαίας Αιγύπτου που ελεγχόταν από τους Υκσώς. Ήταν κέντρο λατρείας για τη θεά Άθωρ και είχε νεκρόπολη που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου με τάφους των τοπικών αριστοκρατών.
Κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα, η πόλη ήταν το στρατόπεδο της λεγεώνας Β΄ Φλάβια Κωνσταντία.
Επισκοπή
Ο επίσκοπος της Κουσάι ήταν βοηθός επίσκοπος της μητρόπολης της Αντινόης, πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Θηβαΐδας. Ο επίσκοπος Αχιλλέας χειροτονήθηκε από τον Μελέτιο της Λυκόπολις, ένας άλλος ο Ηλίας ήταν επίσκοπος γύρω στον 4ο ή 5ο αιώνα. Ο επίσκοπος Θεωνάς πήρε μέρος στη Δεύτερη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 553. Αργότερα οι επίσκοποι πήραν την πλευρά των Χαλδαίων, ο πρώτος εκ των οποίων ήταν ο επίσκοπος Γρηγόριος ο οποίος βρισκόταν στο πλευρό του Πάπα Ιωάννη Γ΄ της Αλεξάνδρειας στο νεκροκρέβατό του.
Δεν είναι πλέον επισκοπή αλλά σήμερα δίνεται από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητικός τίτλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Ναταλί Πακ
Η Ναταλί Πακ (γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1977 στη Λιέγη) είναι Βελγίδα τραγουδίστρια, γνωστή για τη συμμετοχή για λογαριασμό της Γαλλίας στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1989.
Η Πακ επελέγη εσωτερικά επιλέγεται από το κανάλι Antenne 2 για να εκπροσωπήσει τη Γαλλία με το τραγούδι "j'ai volé la vie" ("Έχω κλέψει τη ζωή") στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1989, ο οποίος έλαβε χώρα στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 6 Μαΐου. Καθώς σε πέντε μέρες θα έκλεινε τα 12 της, ήταν η νεότερη ερμηνεύτρια που συμμετείχε στη Eurovision. Το "J'ai volé la vie" τερμάτισε όγδοο ανάμεσα σε 22 συμμετέχοντες.
Ως απάντηση στις επιφυλάξεις που εκφράστηκαν από διάφορες συμμετέχουσες χώρες όσον αφορά την ηλικία της Πακ (συμπεριλαμβανομένου και του εκπροσώπου για το Ισραήλ Γκίλι, ο οποίος ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος), η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση έθεσε ως ελάχιστη ηλικία συμμετοχής τα 16 έτη, με ισχύ από το 1990.
Η Πακ κυκλοφόρησε μερικά σινγκλ και δύο άλμπουμ στο Βέλγιο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Στα τελευταία χρόνια έχει εμφανιστεί σε μιούζικαλ όπως τα Τιτανικός και Τραγουδώντας στη Βροχή στο Βέλγιο και τη Γαλλία.
Δισκογραφία
Σινγκλ
Άλμπουμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελγίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1989 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Προεδρικές εκλογές στο Ιρακινό Κουρδιστάν 2015
Οι προεδρικές εκλογές στο Ιρακινό Κουρδιστάν του 2015 προγραμματίστηκαν για τις 20 Αυγούστου.
Παραπομπές
2015
Πορτ Αντόνιο
Η Πορτ Αντόνιο (αγγλικά: Port Antonio) είναι πόλη της Τζαμάικα. Είναι η πρωτεύουσα της Ενορίας της Πόρτλαντ. Έχει πληθυσμό 13.246 κατοίκων (1991).
thumb|right|250px|Η Πορτ Αντόνιο thumb|right|250px|Η Πορτ Αντόνιο
Γεωγραφία
thumb|right|250px|Η Λιμνοθάλασσα Μπλου Λαγκούν, που βρίσκεται κοντά στην Πορτ Αντόνιο.
Παραλίες
thumb|right|250px|Η Φρέντσμανς Καβ
Η κυριότερη παραλία της Πορτ Αντόνιο είναι η Φρέντσμανς Καβ (Frenchman's Cove), η οποία βρίσκεται στο βόρειο μέρος της Πορτ Αντόνιο, δηλαδή στον Κόλπο του Ηστ Χάρμπορ.
Μεταφορές
Η Πορτ Αντόνιο ήταν το όριο της σήμερα εγκαταλελειμένης σιδηροτροχειάς από το Κίνγκστον έως τη Σπάνις Τάουν και τη Μπογκ Γουόκ.
Δημογραφία
Η Πορτ Αντόνιο έχει σύμφωνα με την απογραφή του 1991 13.246 κατοίκους και σύμφωνα με την απογραφή του 1982 12.285 κατοίκους.
Οικονομία
Στην Πορτ Αντόνιο καλλιεργούνται κυρίως ινδικές καρύδες και μπανάνες.
Τουρισμός
Η Πορτ Αντόνιο είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Τζαμάικα. Το πιο τουριστικό μέρος είναι η παραλία Φρέντσμανς Καβ. Άλλοι τουριστικοί προορισμοί είναι η Λιμνοθάλασσα Μπλου Λαγκούν, τα ερείπια του Φόλλυ Μάνσιον και το ιστορικό ΝτεΜοντεβίν Λοτζ. Σημαντικό ρόλο παίζουν επίσης και ο ποταμός Ρίο Γκράντε, ο Μπόστον Μπέυ και οι καταρράκτες του ποταμού Ριτς, που βρίσκονται κοντά στην Πορτ Αντόνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πορτ Αντονιο
Δολίχη Λάρισας
Η Δολίχη είναι ένα χωριό του Νομού Λάρισας. Απέχει 62 χμ από τη Λάρισα, 23 χμ από την Ελασσόνα, 49 χμ από την Κατερίνη, 77 χμ από την Κοζάνη, 120 χμ από τη Θεσσαλονίκη και 416 χμ από την Αθήνα. Η πρόσβαση στο χωριό είναι μόνο οδική και βρίσκεται σε απόσταση 5 χλμ από τη δυτική πλευρά του Ολύμπου, ενώ είναι χτισμένο στους πρόποδες του λόφου "Προφήτης Ηλίας" (Αϊ Λιας). Καταλαμβάνει έκταση 16.000 στρεμμάτων, από τα οποία τα 7.500 στρέμματα είναι καλλιεργήσιμα. Σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2001, ο πληθυσμός της Δολίχης ανερχόταν σε 471 κατοίκους, αντί των 546 της απογραφής του 1981 και των 496 της απογραφής του έτους 1991, ενώ σημαντική αύξηση σημειώνεται κάθε καλοκαίρι. Κατά την απογραφή του έτους 2011, οι κάτοικοι ανέρχονταν περίπου σε 430. Το χρονικό διάστημα 1967–1998 αποτελούσε την κοινότητα Δολίχης, ενώ, προηγουμένως, η Δολίχη ανήκε διοικητικά στο Πύθιο. Από το 1999 συνέθετε τον δήμο Λιβαδιού μαζί με το τοπικό διαμέρισμα Λιβαδιού. Με το πρόγραμμα συνένωσης νέων δήμων “Καλλικράτης” από το 2011 αποτελεί τοπική κοινότητα του δήμου Ελασσόνας.
Η ονομασία
Δολιχός (δολιχή, δολιχόν) σημαίνει: μακρύς, επιμήκης. Ενδέχεται, λοιπόν, η Δολίχη να οφείλει την ονομασία της στο στενόμακρο σχήμα της. Ο Δόλιχος είναι και το αγώνισμα δρόμου μεγάλου μήκους, αρχαίο ολυμπιακό άθλημα το οποίο εισήχθη στην 15η Ολυμπιάδα το 720 π.Χ. Η απόσταση που διένυαν οι αθλητές ανερχόταν σε 24 στάδια και ισοδυναμούσε περίπου με 4.614,48 μέτρα. Είναι πιθανό να υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ του δόλιχου και της Δολίχης. Με το όνομα Δολίχη συναντάμε στην αρχαιότητα, εκτός από την Περραιβική, το όνομα των χωριών Ντολούκ ή Ντελούκ της σημερινής Συρίας, το νησί Ικαρία του Αιγαίου, το οποίο ονομαζόταν Μακρίς ή Δολίχη, και το σημερινό Μεγανήσι που βρίσκεται κοντά στη Λευκάδα. Για τη θεσσαλική Δολίχη το παλιότερό της όνομα ήταν Ντούχλιστα (Δούχλιστα).
Ιστορία
Στη Δολίχη βρέθηκαν ίχνη προϊστορικών οικισμών σε διάφορες περιοχές. Νεολιθικός οικισμός τύπου μαγούλας της αρχαιότερης νεολιθικής, δηλαδή, από τους παλαιότερους στη Θεσσαλία (6.500 π. Χ. – 5800 π. Χ.) με διάμετρο, περίπου, 150 μ. Πρόκειται για μία χαμηλή έξαρση με ύψος, περίπου, δύο μέτρα και εντοπίστηκς μέσα στο χωριό Δολίχη. Η ποιότητα των αγγείων και των εργαλείων είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους άλλους οικισμούς της Θεσσαλίας. Είναι ο βορειότερος νεολιθικός οικισμός που γνωρίζουμε ως τώρα για τη Θεσσαλία σε συνδυασμό της Τοπόλιανης Πυθίου. Η θέση του είναι κομβική, γιατί βρίσκεται στον άξονα στενών Σαρανταπόρου - Πέτρας, τα οποία είναι σημαντικά περάσματα ακόμη και για τα νεολιθικά χρόνια. Στην ευρύτερη περιοχή της Δολίχης υπάρχουν ενδείξεις ύπαρξης και παλαιολιθικών εργαλείων. Στο ύψωμα Αϊ Λιας, ακόμη, εντοπίστηκε η ύπαρξη νεολιθικής κεραμικής.
Οι Θεσσαλοί στα τέλη του 12ου αι. π.Χ., περίοδο παρακμής του μυκηναϊκού κόσμου και μετακίνησης φυλετικών ομάδων, ήλθαν από την Ήπειρο στη δυτική Θεσσαλία. Οι Θεσσαλοί εξαπλώθηκαν από την πεδινή Θεσσαλία έως και τον 9ο αι. π.Χ. αποκτώντας πολιτική οντότητα και υποτάσσοντας τους παλαιούς κατοίκους, οι οποίοι έγιναν δουλοπάροικοί τους, δηλαδή Πανέστες. Περιόρισαν, απώθησαν και κυριάρχησαν στους λαούς των γύρω ορεινών περιοχών: τους Περραιβούς, Μάγνητες, Αχαιούς Φθιώτες, Μαλιείς, Αινιάνες, Οιταίους, οι οποίοι πλέον μας είναι γνωστοί από τις αρχαίες πηγές ως «περίοικοι» ή «σύμμαχοι» των Θεσσαλών. Έγιναν λοιπόν υποτελείς τους. Παρ' όλα αυτά ποτέ δεν έσβησε από τους Περραιβούς η τάση για αυτονομία και ανεξαρτητοποίηση. Έμειναν ενωμένοι με κρίκο τα φυλετικά τους χαρακτηριστικά και τους βρίσκουμε να συμμετέχουν στη Δελφική Αμφικτιονία με 2 ψήφους.
Στις αρχές του 5ου αι. π. Χ. ολόκληρη η Ελλάδα συγκλονίζεται από την περιπέτεια των μηδικών πολέμων. Οι Περραιβοί ακολουθώντας τους Θεσσαλούς αναγκάστηκαν να μηδίσουν και από την περιοχή τους θα περάσει η στρατιά του Ξέρξη κατευθυνόμενη στη Νότιο Ελλάδα. Με αφορμή αυτό το πέρασμα του Ξέρξη τεκμηριώνεται η σημαντικότητα της Περραιβίας λόγω των περασμάτων της. Από την Περραιβία διέρχονται όλοι οι δρόμοι που συνδέουν τη Μακεδονία με τη νότια Ελλάδα. Η κοιλάδα του Τιταρήσιου αποτελούσε το δρόμο της διαβάσεως από την Πέτρα προς την Μακεδονία και εχρησιμοποιείτο κατά προτίμηση σε πολέμους για να παρακαμφθεί η κοιλάδα των Τεμπών. Ο δεύτερος, μεταξύ του Τιταρήσιου και των Καμβουνίων, είναι τα γνωστά στενά της Βολούστανας ή Σαρανταπόρου. Μια τρίτη διάβαση είναι αυτή που οδηγεί από την Λεπτοκαρυά-Ζηλιάνα-Ασκουρίδα προς Γόννους και τέλος στα ανατολικά όρια της Περραβίας, η κοιλάδα των Τεμπών. Για το λόγο αυτό η περιοχή άλλαξε πολλές φορές κυρίαρχο και κατεχόταν εναλλάξ από τους Περραιβούς, τους Μακεδόνες ή από τους Θεσσαλούς.
Η Περραιβία μνημονεύεται από τον Ηρόδοτο όταν περιγράφει την εισβολή των στρατευμάτων του Ξέρξη στη Θεσσαλία. Η διέλευση των περσικών στρατευμάτων από την Περραιβία τεκμηριώνεται από τους δυο χρυσούς δαρεικούς που βρέθηκαν στις ανασκαφές της Αζώρου. Από το 480/70 π.Χ. τέλη του 5ου αι. χρονολογούνται τα πρώτα νομίσματα του Κοινού των Περραιβών. Στα χρόνια του πελοποννησιακού πολέμου η κατάστασή τους επιδεινώνεται, γίνονται φόρου υποτελείς στη Λάρισα, η οποία τους εξουσιάζει εκ μέρους όλων των Θεσσαλών. Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού είναι ότι το κοινό των Περραιβών σταματά να κόβει νομίσματα εκτός από μεμονωμένες πόλεις (Φαλάνα, Γόννοι). Παράλληλα στα τέλη του 5ου αι. και στις αρχές του 4ου οι Μακεδόνες προσπαθούν να αποκτήσουν επιρροές στην περιοχή και την διεκδικούν για λογαριασμό τους. Τελικά οι πόλεις της Περραιβικής Τρίπολης δηλ. Πύθιο, Άζωρος και Δολίχη συνενώνονται σε μία μικρότερη ομοσπονδία με κοινό τοπικό δήμαρχο. Για τη σπουδαία «Περραιβική Τρίπολη», οι κάτοικοι της οποίας, μεταξύ τους αποκαλούνταν «Τριπολίται», ο αρχαιολόγος Απόστολος Αρβανιτόπουλος διατύπωσε ότι ο σύνδεσμος των τριών αυτών πόλεων θα πρέπει να θεωρηθεί ως η αρχαιότερη αμφικτιονία στον ελλαδικό χώρο. Βορειότερα στη Θεσσαλία ήταν ο πιο σημαντικός φύλακας των περασμάτων από τη Μακεδονία προς τη Θεσσαλία και αντίστροφα και τις περισσότερες φορές ήταν το πεδίο μάχης των ξένων επιδρομών και γι’ αυτό, πιθανόν, δεν διασώζονται έργα τέχνης καθώς και περισσότερα στοιχεία του πολιτισμού της. Σε ανασκαφές της αρχαιολογικής υπηρεσίας που έγιναν στο Πύθιο βρέθηκαν δύο νομίσματα του Κοινού των Τριπολιτών, τα οποία έχουν στη μία τους πλευρά τρίποδα και την επιγραφή «Τριπολιτάν». Το Κοινό των Τριπολιτών περιήλθε στην εξουσία του Αμύντα Γ΄ της Μακεδονίας. Η δεκαετία του 370 π. Χ. είναι η περίοδος της ηγεμονίας του Ιάσονα των Φερών σε όλη τη Θεσσαλία στον οποίο υποτάσσονται και οι Περραιβοί το 374/3 π.Χ.
Στα μέσα του 4ου αι. π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας με μια σειρά στρατιωτικών επεμβάσεων «ελευθερώνει» τη Θεσσαλία μαζί με την Περραιβία από τους ηγεμόνες των Φερών για να τους θέσει κάτω από τη δική τους κυριαρχία. Η Περραιβία θα μείνει υπό μακεδονική κυριαρχία για 1,5 αιώνα καταβάλλοντας στον Φίλιππο τον φόρο που πλήρωνε πριν στη Λάρισα. Ο Φίλιππος τους αφαιρεί τη μία από τις 2 ψήφους της Δελφικής Αμφικτιονίας και στο εξής ψηφίζουν μαζί με τους Δόλοπες. Από ανασκαφές στο Πύθιο πιστοποιείται αυτή η επιρροή των Μακεδόνων στην περιοχή, η οποία διαφαίνεται πρωτίστως σε κάποιες επιγραφές – επιστολές των Μακεδόνων βασιλιάδων προς τους ντόπιους τοποτηρητές –επιστάτες τους. Στις επιγραφές δίνονται οδηγίες προς αυτούς για να διευθετήσουν κάποια θέματα, π.χ. μία επιγραφή αναφέρεται στη μάχη της Ελασίας το 222 π.Χ., όπου ο Μακεδόνας βασιλιάς επιβάλλει κατά κάποιο τρόπο στον τοποτηρητή του να αποκαταστήσει τους Τριπολίτες συμμάχους του γιατί βοήθησαν τους Μακεδόνες εναντίον των Σπαρτιατών.
Στα ελληνιστικά χρόνια, το βασίλειο των Σελευκιδών ήταν, όπως αναφέρει ο Φλάβιος Αρριανός, το μεγαλύτερο από τα ελληνιστικά βασίλεια. Καταλάμβανε τη Συρία από τον Ευφράτη μέχρι τη θάλασσα και την ενδοχώρα της Φρυγίας. . Η ανάγκη δημιουργίας νέων πόλεων, οι οποίες θα είχαν ελληνικά ονόματα και ελληνική οργάνωση, χαρακτηρίζει το βασίλειο των Σελευκιδών. Οι νέες πόλεις ιδρύθηκαν στην Ασία, διότι οι βασιλείς έπρεπε να επικρατήσουν σε πληθυσμούς που τους διέκρινε η ανομοιογένεια. Πολλές από τις νέες πόλεις, που ιδρύθηκαν στις απέραντες εκτάσεις της Ανατολής, είχαν ελληνικά ονόματα. Άλλες, από οικισμοί εξελίχθηκαν σε πόλεις και μετονομάσθηκαν με ελληνικά τοπωνύμια, αφού εισήλθαν νέοι κάτοικοι Μακεδόνες. Νέες πόλεις ιδρύθηκαν και για στρατιωτικούς σκοπούς, όταν το κέντρο βάρους της εξουσίας του Σέλευκου, από την Περσία μεταφέρθηκε στη Συρία, φοβούμενος τις επεκτατικές πρωτοβουλίες του Δημητρίου, γιου του Αντίγονου, που αποσκοπούσαν στην επέκταση της κυριαρχίας του στη Μικρά Ασία. Άποικοι από την αρχαία Δολίχη, έκτισαν σε ανάμνηση της πατρίδας τους την Δολίχη στη βόρεια Συρία.
Το 196 π.Χ. ο Ρωμαίος Κόιντος Φλαμινίνος νικά τον Φίλιππο και αυτή η νίκη σημαίνει το τέλος του Β΄ μακεδονικού πολέμου και την απελευθέρωση περιοχών μεταξύ αυτών και της Περραιβίας, η οποία συγκροτείται ως πολιτικά αυτόνομο κράτος και το Κοινό ανασυστήνεται. Ξανακόβει νομίσματα σε χαλκό ενώ υπάρχουν και επιγραφικές μαρτυρίες για την ύπαρξη του αυτόνομου Κοινού. Δυστυχώς η περίοδος αυτή της αυτονομίας ήταν βραχύβια. Το 146 π.Χ. με την οριστική υπαγωγή της Ελλάδας στους Ρωμαίους η περιοχή των Περραιβών προσαρτήθηκε στους Θεσσαλούς, οπότε το Κοινό τους έσβησε ως αυτόνομο δημιούργημα. Παρ' όλα αυτά οι Περραιβοί διατήρησαν την αντιπροσώπευσή τους στη Δελφική Αμφικτιονία με μια ψήφο. Όμως η διευθέτηση των αμφικτιονικών υποθέσεων από τον Οκταβιανό Αύγουστο γύρω στο 30 π.Χ. σημαίνει το τέλος της ονομαστικής τους, τουλάχιστον, αυθυπαρξίας. Ο Αύγουστος τους αφαιρεί την ψήφο τους και τους συνενώνει με τους Θεσσαλούς οπότε και εξαφανίζονται από την Ιστορία και δεν αναφέρονται πλέον στις ιστορικές πηγές.