cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thymalus limbatus
Γεωγραφική εξάπλωση
Το είδος απαντάται στην Ελλάδα, όχι όμως στα νησιά. Προς τη Δύση το ενδιαίτημά του προεκτείνεται δια τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, τη Σλοβακία, την Αυστρία, την Ελβετία, την Ιταλία και τη Γαλλία μέχρι την Ισπανία, δεν το συναντούμε όμως στην Αλβανία, τη Γιουγκοσλαβία, τη Σλοβενία. Προς τα βόρεια το έντομο έχει βρεθεί μέχρι τη Σουηδία, την Εσθονία, τη Λιθουανία και μερικές περιοχές της ευρωπαϊκής Ρωσίας) όχι όμως στη Λετονία, Νορβηγία και Φινλανδία. Επίσης δεν έχει εντοπιστεί πουθενά στην Τουρκία, όμως απαντάται και πέρα από τα Ουράλια Όρη.
Αναφορές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Nine to the Universe
Nine to the Universe είναι ο τίτλος του στούντιο άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ το οποίο περιέχει ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε το 1969 και κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Reprise Records" στην Αμερική και μέσω της "Polydor Records" στην Ευρώπη και την Ιαπωνία τον Μάρτιο του 1980.
Αυτός είναι ο τρίτος δίσκος με ηχογραφήσεις του Χέντριξ που κυκλοφόρησε σε παραγωγή του Άλαν Ντάγκλας. Παρά τα πολλά overdub στις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες, το "Nine to the Universe" παρουσίασε τις ηχογραφήσεις όπως έγιναν το 1969. Εκείνη την περίοδο, ο Χέντριξ είχε έλθει σε επαφή με τον τζαζ μουσικό Μάιλς Ντέιβις και ηχογράφησε με τον Ντέιβ Χολάντ, τον Τζον ΜακΛάχλιν και τον Λάρι Γιανγκ, οι οποίοι ήταν μέλη του προσωπικού σχήματος του Ντέιβις.
Το "Nine to the Universe" κυκλοφόρησε το 1979 στη Βραζιλία με τίτλο "Message from Nine to the Universe" και επίσημα στον υπόλοιπο κόσμο το 1980, ανεβαίνοντας στο # 127 στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά χωρίς να μπει στους βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών.
Θέσεις τσαρτ
Nine to the Universe (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάρτιος 1980
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1980
Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι
Η Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι (Artemisia Gentileschi, 8 Ιουλίου 1593 - 1653) ήταν Ιταλίδα ζωγράφος του μπαρόκ, θεωρούμενη ως μία από τους καλύτερους καλλιτέχνες της εποχής της.
Κόρη του ζωγράφου Οράτσιο Τζεντιλέσκι, μαθήτευσε δίπλα στον πατέρα της στη Ρώμη και το 1610 παρήγαγε το πρώτο της έργο η Η Σωσσάννα και οι γέροντες.
Το 1611 ο συνεργάτης του πατέρα της ζωγράφος Αγκοστίνο Τάσσι βίασε την Αρτεμίζια και εν συνεχεία της υποσχέθηκε γάμο, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση των ερωτικών τους σχέσεων. Η υπόσχεση δεν εκπληρώθηκε και, εννέα μήνες μετά τον βιασμό, ο Οράτσιο Τζεντιλέσκι κίνησε δίωξη κατά του Τάσσι ο οποίος, ύστερα από επτάμηνη δίκη, καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους.
Το 1630 εγκαταστάθηκε στη Νάπολι, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της, εκτός από την περίοδο της παραμονής της στην Αγγλία, όταν συνεργάστηκε και πάλι με τον πατέρα της που είχε γίνει αυλικός ζωγράφος του Καρόλου Α΄ το 1638. Ο Οράτσιο πέθανε το 1639 και η Αρτεμίζια επέστρεψε στη Νάπολη.
Όλα σχεδόν τα έργα της Αρτεμίζια (που ήταν μια από τους καλύτερους Καραβατζίστι) έχουν γυναίκες πρωταγωνίστριες -με προτίμηση στις βιβλικές μορφές- που τις διακρίνει το θάρρος, η αποφασιστικότητα και η ισχυρή προσωπικότητα και όχι οι γυναικείες ιδιότητες της ευαισθησίας και της αδυναμίας. Ειδικά το έργο της Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη είναι ένας πίνακας αιματηρής αγωνίας και φρίκης. Το ζωγράφισε σε πολλές παραλλαγές αλλά αυτή του Ουφίτσι είναι η εντυπωσιακότερη. Είναι πολύ πιθανό να εμπνεύστηκε από την ανάμνηση του πρόσφατου βιασμού της.
Μυθιστορηματική βιογραφία της Αρτεμίζια έγραψε η Rauda Jamis : Artemisia ou  La Renommèe (Αρτεμίζια ή Η ξακουστή, 1990) – ελλ. μετάφραση Μαρία Παγουλάτου ("ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ")
Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι αναφέρεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Καλλιτέχνες (γυναίκες) της Ιταλίας Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι της Ιταλίας Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
USB Token
Τα USB token είναι ηλεκτρονικές συσκευές που μοιάζουν εξωτερικά με μνήμη USB Flash. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ειδικές συσκευές, όπου αποθηκεύονται με ασφάλεια τα ψηφιακά πιστοποιητικά. Συνδέονται σε θύρα USB του υπολογιστή και δίνουν τη δυνατότητα στο χρήστη να υπογράφει ψηφιακά έγγραφα, όπως pdf, word κ.α. αρχεία.
Η Ψηφιακή Υπογραφή, σε ένα ψηφιακό περιβάλλον, είναι απολύτως ισοδύναμη μη τη φυσική υπογραφή. Για παράδειγμα, όπως υπογράφεται χειρόγραφα μία υπεύθυνη δήλωση σε κάποια δημόσια υπηρεσία από ένα φυσικό πρόσωπο, υπογράφεται αντίστοιχα -με ψηφιακό τρόπο ένα ηλεκτρονικό αρχείο- που αφορά σε ηλεκτρονικούς διαγωνισμούς του δημοσίου.
Ψηφιακά πιστοποιητικά
Η Ηλεκτρονική Υπογραφή προϋποθέτει την ύπαρξη Ψηφιακού Πιστοποιητικού. Υπάρχουν δύο κατηγορίες ψηφιακών πιστοποιητικών:
α) Τα πιστοποιητικά χαλαρής αποθήκευσης, τα οποία είναι ψηφιακά πιστοποιητικά που εγκαθίστανται στον υπολογιστή του τελικού χρήστη.
β) Tα πιστοποιητικά σκληρής αποθήκευσης, τα οποία αποθηκεύονται σε ΑΔΔΥ (Ασφαλή Διάταξη Δημιουργίας Υπογραφής). Η ΑΔΔΥ μπορεί να είναι μία έξυπνη κάρτα ή ένα USB token.
Προδιαγραφές
Το USB token ή ΑΔΔΥ (Ασφαλής Διάταξη Δημιουργίας Υπογραφής) που απαιτείται δεν είναι ένα απλό αποθηκευτικό μέσο. Χρησιμοποιείται μόνο για την δημιουργία ψηφιακής υπογραφής και πρέπει να πληροί απαραίτητα τις παρακάτω προδιαγραφές:
Πιο συγκεκριμένα πρέπει να υποστηρίζει τα ακόλουθα:
Συμβατότητα
Υπάρχει λίστα με τις ΑΔΔΥ που έχουν ελεγχθεί ότι λειτουργούν σωστά με την υποδομή δημοσίου κλειδιού του ΕΡΜΗ. Η λίστα είναι ενδεικτική και προσδιορίζει τις ΑΔΔΥ που έχουν δοκιμαστεί, δηλαδή έχουν εκδοθεί και παραληφθεί ψηφιακά πιστοποιητικά σε αυτές.
Σημείωση: Αν ο πολίτης επιθυμεί την έκδοση Ψηφιακών Πιστοποιητικών χαλαρής αποθήκευσης τότε δεν απαιτείται η προμήθεια USB token (ΑΔΔΥ). Όμως, σε αυτή την περίπτωση, η ψηφιακή του υπογραφή δεν επέχει θέση ιδιόχειρης υπογραφής, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο Π.Δ. 150/2001 (ΦΕΚ 125/Α΄/2001).
Η ψηφιακή υπογραφή έχει την ίδια ή και μεγαλύτερη βαρύτητα από τη φυσική υπογραφή και είναι υποχρεωτική για συμμετοχές σε διαγωνισμούς του δημοσίου, οι οποίοι πραγματοποιούνται μέσω της πύλης Ε.Σ.Η.ΔΗ.Σ. (Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων).
Η ψηφιακή υπογραφή που δημιουργείται με μέσα, τα οποία ο υπογράφων έχει τη δυνατότητα να διατηρήσει υπό τον αποκλειστικό του έλεγχο, είναι αυτή που σύμφωνα με το άρθρο 2 του ΠΔ 150/2001, ορίζεται ως «Προηγμένη Ηλεκτρονική Υπογραφή» ή «Ψηφιακή Υπογραφή».
Απόκτηση
Για να αποκτήσει κανείς τη δυνατότητα ψηφιακής υπογραφής (digital signature) θα πρέπει:
Στην περίπτωση της έκδοσης ψηφιακού πιστοποιητικού κρυπτογράφησης δεν υπάρχει η δυνατότητα ανάκτησης του πιστοποιητικού κρυπτογράφησης. Ο τελικός χρήστης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για την τήρηση και ασφάλεια των πιστοποιητικών του κρυπτογράφησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:USB
Αποψίλωση δασών στη Νιγηρία
Το 2005, η Νιγηρία είχε το υψηλότερο ποσοστό αποψίλωσης δασών στον κόσμο σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών. Η Νιγηρία έχει μεγάλη αφθονία βιοποικιλότητας κάτι που την κάνει να ευδοκιμεί καλά, αλλά κατά τη δεκαετία του 1950, μεγάλες εκτάσεις γης διατηρήθηκαν ως προστατευόμενες περιοχές, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν πλέον. Η βιοποικιλότητα έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό από την αποψίλωση, την υποβάθμιση, την καταπάτηση και τη μετατροπή της γης σε άλλες χρήσεις λόγω της αύξησης της ζήτησης του ταχέως αυξανόμενου πληθυσμού στη χώρα.
Μεταξύ 2000 και 2005, ο ρυθμός μεταβολής των δασών αυξήθηκε από 31,2% σε 3,12% ετησίως. Η Νιγηρία έχασε το 14% του πρωτογενούς δάσους της μεταξύ 2002 και 2020. Το δάσος έχει χρησιμοποιηθεί για υλοτομία, εξαγωγή ξυλείας, γεωργία και ιδίως για τη συλλογή ξύλων που χρησιμοποιούνται ως καύσιμα που παραμένει προβληματική στη Δυτική Αφρική. Η υψηλή ζήτηση για καυσόξύλα που αποτελεί πηγή ενέργειας για μαγείρεμα και πηγή εσόδων κυρίως στην αγροτική περιοχή αύξησε το ποσοστό αποψίλωσης των δασών.
Η αποψίλωση των δασών έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, όπως η ερημοποίηση, η απώλεια οικοσυστήματος, η απώλεια της βιοποικιλότητας, η υποβάθμιση της γης, η διάβρωση του εδάφους κ.λπ. Η αποψίλωση των δασών απειλεί τη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος και θέτει σε κίνδυνο την οικονομία και τους πολίτες μιας χώρας. Μια πιθανή απάντηση στην αποψίλωση των δασών είναι να εκπαιδευτεί η κοινωνία σχετικά με την αειφόρο χρήση των φυσικών πόρων, τη διαχείριση των δασών, τη βελτιωμένη τεχνολογία, την εναλλακτική πηγή ενέργειας κ.λπ.
Ιστορία
Η Νιγηρία διαθέτει μεγάλη βιοποικιλότητα και είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές βιοποικιλότητας στον κόσμο. Η χώρα ευδοκιμεί ιδιαίτερα λόγω αυτής της πτυχής.
Πριν από την εποχή της ανεξαρτησίας, πραγματοποιήθηκαν μαζικές αποψιλώσεις στα δάση, περίπου 96.518 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης που αντιπροσωπεύουν το 27% της συνολικής δασικής κάλυψης και μόλις το 10% της συνολικής έκτασης διατηρήθηκε ως προστατευόμενη περιοχή. Εξήντα έξι εκατοστημόρια (66%) των δασικών αποθεμάτων βρίσκονται στην περιοχή Σαβάνα της χώρας, το 20% εμπίπτει στις υγρές τροπικές δασικές ζώνες στη νότια Νιγηρία και το 4% είναι βάλτοι γλυκού νερού και μαγγρόβια δάση του παράκτιου νότου της χώρας.
Όταν η Νιγηρία απέκτησε την Ανεξαρτησία της το 1960 και έγινε κυρίαρχο κράτος, κληρονόμησε οκτώ εθνικά πάρκα, 445 δασικές περιοχές, 12 προστατευμένα φυσικά καταφύγια από τους αποικιακούς διαχειριστές για την προστασία και τη διατήρηση της δασικής βιοποικιλότητας στη χώρα. Δυστυχώς, αυτές οι τεράστιες περιοχές που διατηρούνταν από τη δεκαετία του 1950 δεν υπάρχουν πλέον. Αυτή η κληρονομιά έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό, οι προστατευόμενες περιοχές έχουν αποψιλωθεί, υποβαθμιστεί, καταστραφεί και έχουν μετατραπεί σε άλλες χρήσεις γης, ως αποτέλεσμα της αυξημένης πίεσης του ταχέως αυξανόμενου πληθυσμού στη χώρα.
Το Ίδρυμα Διατήρησης της Νιγηρίας (NCF) ανέφερε ότι η Νιγηρία έχει χάσει πάνω από το 96% της φυσικής της δασικής κάλυψης και το ποσοστό αποψίλωσης είναι ένα ανησυχητικό ποσοστό 11,1% ετησίως. Αυτό το διαδεδομένο πρόβλημα της αποψίλωσης, του κατακερματισμού και της μετατροπής της γης για γεωργικούς σκοπούς και άλλες χρήσεις, επηρέασε αρνητικά τη δασική βιοποικιλότητα στη χώρα.
Το 2005, 12,2% που αντιστοιχεί σε 27.400.000 στρέμματα είχε αποψιλωθεί στη Νιγηρία. Μεταξύ 1990 και 2000, η Νιγηρία είχε χάσει κατά μέσο όρο 409.700 εκτάρια δασών κάθε χρόνο, που ισούται με μέσο ετήσιο ποσοστό αποψίλωσης 2,38%. Μεταξύ 1990 και 2005, η Νιγηρία έχασε συνολικά το 35,7% της δασικής κάλυψης ή περίπου 6.145.000 εκτάρια.
Επίπτωση
. Η αποψίλωση των δασών είναι μια διαδικασία όπου η βλάστηση περιορίζεται χωρίς ταυτόχρονη αναφύτευση για οικονομικούς ή κοινωνικούς λόγους. Η αποψίλωση των δασών έχει αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον όσον αφορά τη διάβρωση του εδάφους, την απώλεια οικοσυστημάτων βιοποικιλότητας, την απώλεια άγριων ζώων, την υποβάθμιση της γης και την αυξημένη ερήμωποιήση μεταξύ πολλών άλλων αρνητικών επιπτώσεων. Η αποψίλωση των δασών έχει επίσης επιπτώσεις στις κοινωνικές πτυχές της χώρας, ιδίως σε οικονομικά ζητήματα, τη γεωργία, τις συγκρούσεις και, το σημαντικότερο, στην ποιότητα ζωής. Σύμφωνα με στοιχεία που ελήφθησαν από το 2000 έως το 2005 στη Νιγηρία, η οποία βρίσκεται στη δυτική περιοχή της Αφρικής, έχει τα μεγαλύτερα ποσοστά αποψίλωσης στον κόσμο, έχοντας χάσει το 55,7% των πρωτογενών δασών τους. Το Mongabay ορίζει τα πρωτογενή δάση ως δάση χωρίς ορατά ίχνη ανθρώπινων δραστηριοτήτων του παρελθόντος ή του παρόντος.
Το ετήσιο ποσοστό αποψίλωσης στη Νιγηρία είναι 3,5%, δηλαδή περίπου 350.000-400.000 εκτάρια ετησίως. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών απαριθμεί τις απαιτήσεις της βιώσιμης διαχείρισης των δασών ως: έκταση των δασικών πόρων, βιολογική ποικιλομορφία, υγεία και ζωτικότητα των δασών, παραγωγικές λειτουργίες των δασικών πόρων, προστατευτικές λειτουργίες των δασικών πόρων, κοινωνικοοικονομικές λειτουργίες και ένα νομικό, πολιτικό και θεσμικό πλαίσιο. Πολλές πτυχές του περιγράμματος δεν πληρούνται επί του παρόντος και θα συνεχίσουν να έχουν επιζήμια αποτελέσματα εάν δεν αντιμετωπιστούν γρήγορα.
Έχουν γίνει πολλές καταστροφές στη γη της Νιγηρίας μέσω της διαδικασίας αποψίλωσης, συμβάλλοντας κυρίως στη συντριπτική τάση της ερημοποιήσης. Η ερημοποίηση είναι η καταπάτηση της ερήμου στη γη που ήταν κάποτε γόνιμη. Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το 1901 έως το 2005 ανέφερε ότι υπήρξε αύξηση θερμοκρασίας στη Νιγηρία κατά 1,1 ° C, ενώ η παγκόσμια μέση αύξηση θερμοκρασίας ήταν μόνο 0,74 ° C. Η ίδια μελέτη διαπίστωσε επίσης την ίδια χρονική περίοδο ότι η ποσότητα των βροχοπτώσεων στη χώρα μειώθηκε κατά 81 χλσ. Παρατηρήθηκε ότι και οι δύο αυτές τάσεις είχαν ταυτόχρονα μεγάλες αλλαγές στη δεκαετία του 1970.
Η μεγάλη βιοποικιλότητα της Νιγηρίας από 864 είδη πτηνών, 285 θηλαστικών, 203 ερπετών, 117 αμφίβιων, 775 ψάριων και 4.715 είδη φυτών θα επηρεαστούν επίσης έντονα από τις αρνητικές επιπτώσεις της αποψίλωσης. Ο αριθμός των σπάνιων γορίλλων του Κρος Ρίβερ έχει μειωθεί σε περίπου 300 άτομα λόγω λαθροθηρίας από ντόπιους κάτοικους. Αν και μεγάλο μέρος των κινήτρων της αποψίλωσης προέρχεται από οικονομικούς λόγους, αυτό έχει επίσης οδηγήσει σε πολλά οικονομικά προβλήματα σε μια ήδη ασταθή χώρα. Μαζί με τα οικονομικά ζητήματα, η αποψίλωση των δασών συνέβαλλε έτσι ώστε η γη να μην έχει και τόσο γεωργική παραγωγή που αποτελεί μέρος της επιβίωσης πολλών ανθρώπων. Ζητήματα όπως αυτά και το ίδιο το περιβάλλον έχουν συμβάλει σε πολλές συγκρούσεις στη χώρα, ακόμη και δολοφονίες περιβαλλοντικών ακτιβιστών, όπως ο Ken Saro-Wiwa, υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Μεγάλο μέρος της αποψίλωσης στη Νιγηρία προέρχεται από τη ζήτησή της για καύσιμα. Το 90% του πληθυσμού της Νιγηρίας δήλωσε ότι βασίστηκε στην κηροζίνη ως την κύρια πηγή ενέργειας για μαγείρεμα, αλλά επειδή είναι ακριβό και συχνά μη διαθέσιμο, το 60% είπε ότι χρησιμοποίησε καυσόξυλα. Η χρήση καυσόξυλων για μαγείρεμα είναι υψηλότερη στις αγροτικές περιοχές της χώρας όπου συγκεντρώνεται περισσότερος πληθυσμός. Υπάρχουν επίσης κίνητρα για τους ανθρώπους που ζουν σε αγροτικές περιοχές που εμπλέκονται στη διαδικασία της αποψίλωσης των δασών, διότι αποτελεί πηγή εισοδήματος σε πολλούς από αυτούς. Τα εξαιρετικά υψηλά επίπεδα φτώχειας στη χώρα συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με το θέμα της αποψίλωσης των δασών.
Αν και τα εθνικά πάρκα και τα δασικά αποθέματα έχουν αυξηθεί στη χώρα, μόνο το 3,6% της Νιγηρίας προστατεύεται από τις κατηγορίες IV της IUCN. Η τρέχουσα κατάσταση του περιβάλλοντος επιτρέπεται από το Υπουργείο Δασών που δεν έχει εφαρμόσει πολιτικές διαχείρισης των δασών για να βοηθήσει τις προσπάθειες μείωσης της αποψίλωσης από τη δεκαετία του 1970. Χωρίς προσπάθειες διατήρησης ή εκπαίδευσης, η κοινωνία δεν γνωρίζει πώς να χειριστεί σωστά τους πεπερασμένους φυσικούς πόρους. Έχουν γίνει πολύ λίγα βήματα για να προσπαθήσουν να μειώσουν τα ποσοστά αποψίλωσης και να σταματήσουν την παράνομη υλοτομία.
Η αποψίλωση των δασών σε όλο τον κόσμο απειλεί τη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος, αλλά είχε ιδιαίτερα κακές επιπτώσεις στη Νιγηρία λόγω των υψηλών ποσοστών τους. Η αποψίλωση των δασών θέτει σε κίνδυνο όλες τις πτυχές του περιβάλλοντος, της οικονομίας και των πολιτών της χώρας.
Πιθανή λύση
Οποιαδήποτε λύση στο πρόβλημα της αποψίλωσης στη Νιγηρία πρέπει να είναι μια προσέγγιση που ενσωματώνει και στοχεύει επιθετικά όλες τις πτυχές που σχετίζονται με το πρόβλημα. Η διδασκαλία θα πρέπει να περιλαμβάνει τομείς ενεργειακών εναλλακτικών λύσεων, βελτιωμένη τεχνολογία, διαχείριση δασών, οικονομική παραγωγή, γεωργία και ασφάλεια των ντόπιων που εξαρτώνται από τη γη. Οι εναλλακτικές λύσεις ενέργειας περιλαμβάνουν την υδροηλεκτρική ενέργεια, την ηλιακή ενέργεια και την αιολική ενέργεια. Η ηλιακή ενέργεια είναι μια εξαιρετική επιλογή για τη Νιγηρία και θα έχει εξαιρετικά αποτελέσματα λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Η Νιγηρία έχει ήδη τοποθετήσει ανεμογεννήτριες σε ορισμένες από τις πολιτείες της, αλλά όσο περισσότερο ακολουθείται αυτή η προσέγγιση, τόσο περισσότερη ενέργεια θα παράγεται με περιβαλλοντικά υγιή και αποτελεσματικό τρόπο. Κάθε μία από αυτές τις προτάσεις γίνεται αποδεκτές παγκοσμίως ως καλές εναλλακτικές λύσεις για τις τρέχουσες μεθόδους παραγωγής ενέργειας και έχουν ενθαρρυνθεί από πολλές περιβαλλοντικές οργανώσεις. Η βελτίωση της τεχνολογίας των μαγειρικών συσκευών θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική για τη Νιγηρία, η οποία επί του παρόντος έχει πολλά νοικοκυριά που χρειάζονται καυσόξύλα για τις μεθόδους μαγειρέματος τους. Το 2005, μια ομάδα χωρών, που ονομάζεται Coalition for Rainforest Nations, ανέπτυξε ένα πρόγραμμα για τη μείωση των ποσοστών αποψίλωσης που συμβάλλουν στις εκπομπές CO2. Το πρόγραμμα έχει σχεδιαστεί για όλες τις αναπτυσσόμενες χώρες με τροπικά δάση. Οι αναπτυσσόμενες χώρες λαμβάνουν χρήματα με την επιτυχή ολοκλήρωση της μείωσης των εκπομπών της χώρας τους. Μια παρόμοια ιδέα έχει σχεδιαστεί από το REDD, μειώνοντας τις εκπομπές από την αποψίλωση των δασών και την υποβάθμιση των δασών στις αναπτυσσόμενες χώρες. Στην REDD οι χώρες μπορούν να λάβουν πολύ περισσότερα χρήματα με τη μορφή πιστώσεων άνθρακα που μπορούν να δαπανηθούν σε πιο περιβαλλοντικά ασφαλείς πρακτικές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβαλλοντικές καταστροφές
1827
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1827 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
USS Missouri (BB-63)
Το Θωρηκτό Μιζούρι (USS Missouri, BB-63) ήταν ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα και νεότερα σε ηλικία θωρηκτά των ΗΠΑ κλάσης «Αϊόβα». Τα κύρια χαρακτηριστικά του γιγάντιου αυτού πολεμικού πλοίου για την εποχή του ήταν:
Το Μιζούρι ναυπηγήθηκε, τρίτο κατά σειρά της κλάσης του, το 1942 στα ναυπηγεία του ναυστάθμου του New York Navy Yard* και ξεκίνησε την ενεργό υπηρεσία του το 1944 όπου και συμμετείχε στη τελευταία αποφασιστική φάση του πολέμου στον Ειρηνικό. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945 κατέπλευσε ως ναυαρχίδα του αμερικανικού στόλου υπό τον ναύαρχο Νίμιτς μετά των λοιπών πλοίων του στόλου στον όρμο του Τόκιο όπου και επί του καταστρώματος αυτού του θωρηκτού υπεγράφη η ιαπωνική συνθηκολόγηση.
Τον Απρίλιο του 1946 το θωρηκτό Μιζούρι, μετά την εθιμοτυπική επίσκεψη στη Κωνσταντινούπολη (αρχές του μήνα), κατέπλευσε στο Φαληρικό όρμο ως ναυαρχίδα υπό τον ναύαρχο Χιούιτ (Διοικητή Ναυτικών Δυνάμεων Ευρώπης) ο οποίος και υποδέχθηκε στο πλοίο τον Αντιβασιλέα Δαμασκηνό, τον Έλληνα Πρωθυπουργό Π. Πουλίτσα και τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Κ. Τσαλδάρη.
(*) Ημερομηνία που τέθηκε η τρόπιδα και ξεκίνησε η ναυπήγηση ήταν στις 6 Ιανουαρίου 1941, τρία χρόνια μετά έγινε η καθέλκυση: 29 Ιανουαρίου 1944, ενώ η ενεργοποίησή του - ένταξή του στις 11 Ιουνίου 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Missouri
Τα πλοκάμια της μαφίας
Τα πλοκάμια της μαφίας (ιταλικά: La Piovra) είναι μια ιταλική τηλεοπτική δραματική σειρά που αναφέρεται στην ιταλική μαφία και δημιουργήθηκε από τους Λούτσιο Μπατιστράντα και Μασίμο Ντε Ρίτα για το τηλεοπτικό δίκτυο RAI και διηρκέσε συνολικά δέκα σεζόν (1984-2001). Η σειρά σκηνοθετήθηκε από διάφορους σκηνοθέτες που ο καθένας δούλεψε σε διαφορετικές σεζόν, συμπεριλαμβανομένων των Νταμιάνο Νταμιάνι (1η σεζόν), Φλορεστάνο Βαντσίνι (2η σεζόν), Λουίτζι Περέλλι (από την 3η έως την 7η σεζόν και πάλι την 10η σεζόν), και Τζιακόμο Μπατιάτο (από την 8η έως την 9η σεζόν). Η μουσική της σειράς γράφτηκε από τον Ριζ Ορτολάνι (1η σεζόν), τον Ένιο Μορικόνε (από τη 2η έως την 7η σεζόν και πάλι την 10η σεζόν), και από τον Πάολο Μπουονβίνο (από την 8η έως την 9η σεζόν).
Τα πλοκάμια της μαφίας εξακολουθεί να θεωρείται η πιο διάσημη ιταλική τηλεοπτική σειρά στον κόσμο και όλες οι σεζόν έλαβαν ευρεία έγκριση από το κοινό, με μέσο όρο 10 εκατομμύρια και με κορυφή τα 15 εκατομμυρίων τηλεθεατών. Η σειρά παρουσιάζει μια εξαιρετικά ρεαλιστική απεικόνιση της βίας και της απελπισίας των μελών του οργανωμένου εγκλήματος, και αυτό παραμένει το πιο ξεχωριστό χαρακτηριστικό της παραγωγής μέχρι σήμερα.
Περιγραφή σειράς
Ιδιαίτερα σημαντική για την σειρά είναι η αφηγηματική εξέλιξη με την οποία τα πολλά πλοκάμια του οργανωμένου εγκλήματος διαδίδονται μέσω τοπικών και διεθνών δικτύων, και αυτή είναι επίσης η βάση του τίτλου της σειράς. Η πρώτη σεζόν μετακινείται από τοπικές ομάδες διακίνησης ναρκωτικών στη Σικελία προς τα παλάτια της εξουσίας στη Ρώμη την δεύτερη σεζόν. Η τρίτη σεζόν αφηγείται την ιστορία των οικονομικών συναλλαγών της Μαφίας μέσω διεθνών τραπεζών και της παράνομης διακίνησης όπλων και πυρηνικών αποβλήτων. Η πλοκή εντείνεται στην τέταρτη σεζόν, στο τέλος της οποίας ο κύριος πρωταγωνιστής, ο Επίτροπος Κοράντο Κατάνι (τον υποδυέται ο Μικέλε Πλασίντο), δολοφονείται λόγω της αυξανόμενης γνώσης που αποκτά για τις τεράστιες συναλλαγές και τις εγκληματικές επιχειρήσεις της Μαφίας.
Οι περίπλοκες ιστορίες της πολιτικής, της χρηματοδότησης, της διαφθοράς και του οργανωμένου εγκλήματος που διηγούνται τις σεζόν 5 έως 7 (1990-1995) εμπνεύστηκαν από τις πολιτικές και ειδησεογραφικές ιστορίες εκείνων των ετών, και προσπάθησαν να παρουσιάσουν την ιδέα ότι η μαφία δεν βασίζεται σε έννοιες τιμής και γενναιότηταςς αλλά μάλλον είναι ένα επιβλαβές κοινωνικό φαινόμενο γεμάτο απατεώνων, ψυχρών δολοφόνων και αιτίων κοινωνικής παρακμής. Αυτό το γεγονός προκάλεσε πολλές πολιτικές αντιπαραθέσεις καθώς και έντονη πίεση για να τερματιστεί η σειρά. Παρ 'όλα αυτά, η σειρά συνέχισε να έχει μεγάλη επιτυχία με το κοινό και με τους κριτικούς, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο.
Γυρίσματα και αντιδράσεις
Η τελευταία σκηνή της 4ης σεζόν, στην οποία η Μαφία σκοτώνει τον Επίτροπο Κατάνι, δημιούργησε έναν απίστευτο αριθμό αντιδράσεων από όλο τον κόσμο. Μια μυστηριώδης επιστολή εστάλη από τις ΗΠΑ, στην οποία ένας ανώνυμος δισεκατομμυριούχος πρόσφερε αρκετά εκατομμύρια δολάρια στους δημιουργούς της εκπομπής για να γυρίσουν περισσότερα επεισόδια. Ο Μικέλε Πλασίντο είχε ήδη απορρίψει το ρόλο εκείνο το σημείο. Το κοινό συνέχισε να ζητάει περισσότερα, έτσι οι σκηνοθέτες αποφάσισαν να κάνουν άλλη μια σεζόν. Χωρίς τον Πλασίντο, ωστόσο, η σειρά ήταν μια εμπορική απογοήτευση. Παρόλα αυτά, γυρίστηκαν έξι ακόμη σεζόν. Μετά την κυκλοφορία της πρώτης σεζόν, οι σκηνοθέτες και ο ίδιος ο Πλασίντο έλαβαν απειλητικές επιστολές από τη Μαφία να σταματήσουν την σειρά αμέσως. Για λόγους ασφαλείας, η δεύτερη σεζόν γυρίστηκε κυρίως σε μυστικές τοποθεσίες εκτός της Ιταλίας, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, της Ελβετίας, της Βρετανίας, και την Ελλάδα.
Αντιδράσεις στην Ιταλία
Η σειρά, της οποίας το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 11 Μαρτίου 1984, πυροδότησε εντατική δημοσιογραφική εξέταση του φαινομένου της Μαφίας. Η συζήτηση που προέκυψε από την σειρά περιελάμβανε χήρες δολοφονημένων αστυνομικών και τραπεζίτες από το Παλέρμο. Παρόμοια προγράμματα παρουσιάστηκαν επίσης σε σχέση με τις μεταγενέστερες εποχές, και αυτά συνέχισαν να συνοδεύονται από μεγάλο εθνικό ενδιαφέρον. Μία από τις συζητήσεις επικεντρώθηκε στο κατά πόσον η σειρά δόξαζε την μαφία ή αν συνέβαλε στο να μην δέχονται πλέον οι Ιταλοί το οργανωμένο έγκλημα ως φυσιολογικό μέρος της ζωής τους. Μια ανάλυση των αξιολογήσεων του κοινού κατά τη διάρκεια της 4ης σεζόν ήταν αποκαλυπτική. Η θεαματικότητα και η ανταπόκριση του κοινού στον Ιταλικό νότο, η πραγματική περιοχή προέλευσης της Μαφίας, ήταν η χαμηλότερη, μόλις στο 12%. Η μεγαλύτερη ομάδα τηλεθεατών ήταν δημογραφικά παρόμοια με τη μορφή του ίδιου του Κοράντο Κατάνι: «ένας άντρας μέσης ηλικίας από τις μεγάλες πόλεις της βορειοδυτικής Ιταλίας», ειδικά το Μιλάνο και το Τορίνο.
Μετά την 7η σεζόν, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις ξεκίνησαν ξανά. Επτά επίσκοποι της Σικελίας διαμαρτυρήθηκαν για αυτό που θεωρούσαν διάκριση εναντίον της Σικελίας. Ο σκηνοθέτης Λουίτζι Περέλλι απάντησε ότι η κουλτούρα της σιωπής δεν θα ωφελούσε κανέναν. Οι συγκρούσεις πριν από τη μετάδοση της 10ης και της περασμένης σεζόν έφτασαν σε μια νέα κορύφωση. Η αιτία της σύγκρουσης ήταν μια συνέντευξη με πρωταγωνιστή τον Ρέμο Τζιρόνε, ο οποίος έκανε ρητά μια σύνδεση μεταξύ της πλοκής της τελευταίας σεζόν, στην οποία το αφεντικό μιας μυστικής εγκληματικής οργάνωσης που απαλλάχθηκε από τα εγκλήματά του, και την πίεση που ασκείται στην Ιταλία σε δικαστές σε δίκες κατά της μαφίας.
Το 2009, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου της νεολαία του κόμματός του στην πόλη Όλμπια, ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι επιτέθηκε στους συγγραφείς βιβλίων και ταινιών για τη μαφία, λέγοντας ότι αν ανακαλύψει ποιος ήταν ο συγγραφέας της σειράς Τα πλοκάμια της μαφίας, θα τους στραγγαλίσει. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Μπερλουσκόνι έχει διερευνηθεί για δεσμούς με τη Μαφία και το 2012 καταδικάστηκε σε φυλάκιση 4 ετών για φορολογική απάτη.
Διανομή ρόλων
Στις επόμενες σεζόν εμφανίστηκαν επίσης οι ηθοποιοί
Περαιτέρω ανάγνωση
1984 1986 1989 1990 1991 1992 1994 1995 1997 1998 1999 2000 2001 2010
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της RAI Κατηγορία:Ιταλικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ιταλικές τηλεοπτικές δραματικές σειρές
Σουκραλόζη
Η σουκραλόζη είναι τεχνητή γλυκαντική ουσία που χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο της ζάχαρης. Η πλειονότητα της προσλαμβανόμενης σουκραλόζης δεν διασπάται από το σώμα, συνεπώς είναι μη θερμιδούχος. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι επίσης γνωστή με τον κωδικό τροφίμων Ε955. Παράγεται με τη χλωρίωση της ζάχαρης. Η σουκραλόζη είναι περίπου 320 έως 1.000 φορές πιο γλυκιά από τη σακχαρόζη, τρεις φορές γλυκύτερη από την ασπαρτάμη και ακεσουλφάμη καλίου, και δύο φορές πιο γλυκιά από τη ζαχαρίνη. Τα αποδεικτικά στοιχεία  για τη μακροπρόθεσμη απώλεια βάρους είναι ελλιπή, ενώ υπάρχουν και κάποια που υποστηρίζουν την αύξηση βάρους και τους κινδύνους καρδιακής νόσου.
Η σουκραλόζη είναι σταθερή  στη θερμότητα και κάτω από μια ευρεία γκάμα συνθηκών pH. Ως εκ τούτου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη μαγειρική ή σε προϊόντα που απαιτούν μεγάλη διάρκεια ζωής. Η εμπορική επιτυχία των προϊόντων με βάση τη σουκραλόζη  πηγάζει από την ευνοϊκή σύγκριση με άλλα ολιγοθερμιδικά γλυκαντικά όσον αφορά τη γεύση, τη σταθερότητα και την ασφάλεια. Κοινά ονόματα εμπορικών προϊόντων με βάση τη σουκραλόζη είναι τα Splenda, Zerocal, Sukrana, SucraPlus, Candys, Cukren, και Nevella. Τo canderel με κίτρινο χρώμα περιέχει σουκραλόζη, αλλά το παραδοσιακό και το πράσινο δεν περιέχουν.
Χρήσεις
Η σουκραλόζη χρησιμοποιείται σε πολλά προϊόντα τροφίμων και ποτών, επειδή είναι γλυκαντικό χωρίς θερμίδες, δεν προάγει την τερηδόνα, είναι ασφαλής για κατανάλωση από διαβητικούς και μη, και δεν επηρεάζει τα επίπεδα της ινσουλίνης, αν και η σκόνη από σουκραλόζη που βασίζεται τo γλυκαντικό προϊόν Splenda (όπως και τα περισσότερα προϊόντα σε σκόνη με σουκραλόζη) περιέχουν 95% (κατ ' όγκο) διογκωτικούς παράγοντες όπως τη δεξτρόζη και τη μαλτοδεξτρίνη που επηρεάζουν τα επίπεδα της ινσουλίνης. Η σουκραλόζη χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο  ή σε συνδυασμό με άλλες τεχνητές ή φυσικές γλυκαντικές ουσίες όπως η ασπαρτάμη, η ακεσουλφάμη καλίου, η στέβια ή  το σιρόπι καλαμποκιού με φρουκτόζη. Η σουκραλόζη χρησιμοποιείται σε προϊόντα όπως γλυκά, μπάρες πρωινού και αναψυκτικά. Χρησιμοποιείται επίσης σε κονσερβοποιημένα φρούτα, όπου αντικαθιστά το σαφώς υψηλότερο σε θερμίδες σιρόπι καλαμποκιού. Η σουκραλόζη αναμιγνύεται με τους διογκωτικούς παράγοντες μαλτοδεξτρίνη ή δεξτρόζη (και τα δύο γίνονται από καλαμπόκι) και πωλείται διεθνώς από τη McNeil Nutritionals με το εμπορικό σήμα Splenda. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, αυτό το μείγμα εμφανίζεται όλο και πιο συχνά σε εστιατόρια σε κίτρινο πακέτο, σε αντίθεση με το μπλε πακέτο το οποίο περιέχει ασπαρτάμη και το ροζ πακέτο που περιέχει σακχαρίνη. Στον Καναδά το κίτρινο πακέτο συσχετίζεται και με το εμπορικό σήμα SugarTwin που αφορά στο κυκλαμικό νάτριο.
Στη μαγειρική
Η σουκραλόζη είναι μία ιδιαίτερα αμετάβλητη στην επίδραση της θερμότητας γλυκαντική ουσία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πολλές συνταγές με λίγη ή καθόλου ζάχαρη. Διατίθεται σε κρυσταλλική μορφή, που επιτρέπει την ίδια υποκατάσταση όγκου όση θα είχε και η ζάχαρη. Αυτό το μείγμα από κόκκους σουκραλόζης περιλαμβάνει υλικά πληρώσεως, τα οποία διαλύονται άμεσα σε υγρά. Ενώ η κρυσταλλική σουκραλόζη παρέχει την ίδια γλυκύτητα όπως και η ζάχαρη (στις ανάλογες ποσότητες), η υφή στα ψημένα προϊόντα μπορεί να είναι αισθητά διαφορετική. Η σουκραλόζη δεν είναι υγροσκοπικ ή, ως εκ τούτου μπορεί να οδηγήσει σε ψημένα αγαθά που είναι αισθητά πιο ξηρά και εκδηλώνουν μια λιγότερο πυκνή υφή από ό, τι εκείνα που γίνονται με σακχαρόζη. Σε αντίθεση με την σακχαρόζη, η οποία λιώνει όταν ψήνεται σε υψηλές θερμοκρασίες, η σουκραλόζη διατηρεί την κοκκώδη δομή της, όταν υποβάλλεται σε ξηρό, υψηλής θερμότητας (π. χ., σε 350 °F ή 180 °C ) φούρνο. Επιπλέον, σε καθαρή κατάσταση, η σουκραλόζη αρχίζει να αποσυντίθεται στους 119 °C ή 246 °F. Έτσι, σε κάποιες συνταγές, όπως η κρεμ μπρουλέ, οι οποίες απαιτούν η ζάχαρη να σκορπιστεί στην κορυφή ή να λιώσει και να κρυσταλλοποιηθεί, χρησιμοποιώντας σουκραλόζη δεν θα έχουμε την ίδια υφή, φρεσκάδα, ή κρυσταλλική δομή.
Ασφάλεια
Η σουκραλόζη έχει γίνει αποδεκτή ως μη ασφαλής από πολλούς εθνικούς και διεθνείς ρυθμιστικούς οργανισμούς τροφίμων, όπως των ΗΠΑ (FDA), του ΠΟΥ (The Joint FAO/WHO Expert Committee Report on Food Additives), της Ευρώπης (European Union's Scientific Committee on Food) του Καναδά ( Health and Welfare Canada)  και της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας (Food Standards Australia New Zealand). Σύμφωνα με τον Canadian Diabetes Association, το ποσό της σουκραλόζης που μπορεί να καταναλώνεται κατά τη διάρκεια ζωής ενός ατόμου χωρίς ανεπιθύμητες ενέργειες είναι 9 γραμμάρια mg ανά κιλό (kg) σωματικού βάρους ανά ημέρα.
Για τον προσδιορισμό της ασφάλειας της σουκραλόζης, η FDA εξέτασε δεδομένα από περισσότερες από 110 μελέτες σε ανθρώπους και ζώα. Πολλές από τις μελέτες έχουν σχεδιαστεί για να προσδιορίσουν πιθανές τοξικές επιδράσεις, συμπεριλαμβανομένων των καρκινογόνων, αναπαραγωγικών, και νευρολογικών. Τέτοιου είδους αποτελέσματα δεν βρέθηκαν και η έγκριση της FDA βασίζεται στη διαπίστωση ότι η σουκραλόζη είναι ασφαλής για κατανάλωση από τον άνθρωπο. Για παράδειγμα, οι μελέτες McNeil Nutritional LLC που υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της Αναφοράς 7Α3987 της FDA για τα πρόσθετα τροφίμων του FDA ανέφεραν ότι «στις βιολογικές δοκιμασίες τρωκτικών δύο ετών ... δεν υπήρχαν ενδείξεις καρκινογόνου δράσης ούτε για τη σουκραλόζη ούτε για τα προϊόντα υδρόλυσης της»,
Μελέτες σε ζώα υποδεικνύουν ότι μπορεί να υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ της σουκραλόζης και της μείωσης των ευεργετικών βακτηρίων του εντέρου, με ανησυχίες ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε πεπτικά προβλήματα.
Άλλες
Το Κέντρο Επιστήμης για το Δημόσιο συμφέρον (Center for Science in the Public Interest), ομάδα καταναλωτών για τα τρόφιμα, υποβάθμισε τη σουκραλόζη από την κατηγορία «Safe» (Ασφαλής) σε «Caution» (Προσοχή) τον Ιούνιο του 2013, επικαλούμενη μια μη δημοσιευμένη μελέτη που συνδέει την κατανάλωση σουκραλόζης με κίνδυνο λευχαιμίας σε αρουραίους. Η μελέτη έχει επικριθεί ως κακή εκτέλεση και αναφορά. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016 στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό για την επαγγελματική και περιβαλλοντική υγεία ( International Journal of Occupational and Environmental Health) και το Κέντρο Επιστήμης  για το Δημόσιο Συμφέρον ( Center for Science in the Public Interest) υποβάθμισε τη σουκραλόζη από το «Προσοχή» (Caution) στο «Αποφύγετε» (Avoid). Σύμφωνα με μια μελέτη του 2004, η σουκραλόζη δεν έχει δείξει οποιεσδήποτε ιδιότητες καταστροφής του DNA στις αναλύσεις επισκευής DNA σε κανονικά επίπεδα κατανάλωσης και καμία απόδειξη καρκινογένεσης.
Ιστορία
Η σουκραλόζη ανακαλύφθηκε το 1976 από επιστήμονες της Tate & Lyle, που εργάζονταν με τους ερευνητές Leslie Hough και Shashikant Phadnis στο Queen Elizabeth College (τώρα μέρος του king's College London). Καθώς ερευνούσαν τρόπους για να χρησιμοποιήσουν τη σακχαρόζη και τα συνθετικά παράγωγα της για βιομηχανική χρήση ο Phadnis σκέφτηκε να παρασκευάσει μία χλωριωμένη ένωση σακχάρων. Ο Phadnis πρότεινε στον Hough να το δοκιμάσει, κι αυτός  βρήκε την ένωση εξαιρετικά γλυκιά.
Η Τate & Lyle κατοχύρωσε την ουσία με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1976, ωστόσο από το 2008, το μόνα που απομένουν ως διπλώματα ευρεσιτεχνίας αφορούν σε συγκεκριμένες διαδικασίες παραγωγής.
Το Πανεπιστήμιο Duke σε μελέτη ζώων που χρηματοδοτήθηκε από το Sugar Association βρήκε αποδείξεις ότι οι δόσεις των Splenda (που περιέχουν ~1% σουκραλόζη και ~99% μαλτοδεξτρίνη κατά βάρος) μεταξύ 100 και 1000 mg/kg BW/ημέρα, το οποίο περιέχει σουκραλόζη στο 1,1 έως 11 mg/kg BW/ημέρα, ως τροφή για τα ποντίκια μειώνει τη μικροχλωρίδα κοπράνων, αυξάνει το επίπεδο του pH στο έντερο, συμβάλει  στην αύξηση του σωματικού βάρους, και την αύξηση των επιπέδων της P-γλυκοπρωτεΐνης (P-gp). Αυτές οι παρενέργειες δεν έχουν αναφερθεί στον άνθρωπο. Μια ομάδα εμπειρογνωμόνων, συμπεριλαμβανομένων των επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο Duke, το Πανεπιστήμιο Rutgers, το New York Medical College, τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ και το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια ανέφερε στην Κανονιστική Τοξικολογίας και της Φαρμακολογίας ότι η μελέτη του Πανεπιστημίου Duke δεν ήταν «επιστημονικά αυστηρή και ήταν ελλιπής σε διάφορους κρίσιμους τομείς γεγονός που εμποδίζει την αξιόπιστη ερμηνεία των αποτελεσμάτων της».
Η σουκραλόζη πήρε την πρώτη έγκριση για χρήση στον Καναδά το 1991. Οι επόμενες εγκρίσεις ήρθαν στην Αυστραλία το 1993, στη Νέα Ζηλανδία, το 1996, στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1998, και στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004. Από το 2008, είχε εγκριθεί σε περισσότερες από 80 χώρες, ανάμεσα σε άλλες στο Μεξικό, τη Βραζιλία, την Κίνα, την Ινδία και την Ιαπωνία. Το 2006, η αμερικανική υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων τροποποίησε τους κανονισμούς για τα τρόφιμα ώστε να συμπεριλάβει τη σουκραλόζη στα μη θρεπτικά γλυκαντικά στα τρόφιμα. .
Τον Απρίλιο του 2015 η PepsiCo ανακοίνωσε ότι θα μετακινηθεί  από την ασπαρτάμη στη σουκραλόζη για τα περισσότερα  ποτά διατροφής στις ΗΠΑ, λόγω πτώσης των πωλήσεων της Diet Pepsi κατά περισσότερο από 5% στις ΗΠΑ. Η PepsiCo λέει η απόφαση της πάρθηκε με εμπορικά κριτήρια ώστε να ανταποκρίνεται στις προτιμήσεις των καταναλωτών.
Παραγωγή
Η σουκραλόζη παράγεται από την επιλεκτική χλωρίωση της σακχαρόζης σε μια πολλαπλών βημάτων σύνθεση, η οποία αντικαθιστά τρεις από τις ομάδες υδροξυλίου σε ζαχαρόζη με  άτομα χλωρίου. Αυτή η χλωρίωση επιτυγχάνεται με επιλεκτική προστασία μιας ομάδας πρωτοταγούς αλκοόλης, ακολουθούμενη από χλωρίωση του μερικώς ακετυλιωμένου σακχάρου με περίσσεια παράγοντα χλωρίωσης και στη συνέχεια με απομάκρυνση των ακετυλομάδων για να δώσει την επιθυμητή παραγωγή σουκραλόζης.
Επίδραση στην περιεκτικότητα σε θερμίδες
Αν και η σουκραλόζη δεν περιέχει θερμίδες, τα προϊόντα που την ενσωματώνουν περιέχουν υλικά πληρώσεως, όπως η μαλτοδεξτρίνη και/ή δεξτρόζη, που προσθέτουν περίπου 2-4 θερμίδες ανά κουταλάκι του γλυκού ή μεμονωμένων πακέτων, ανάλογα με το προϊόν, τα υλικά πληρώσεως που χρησιμοποιούνται, το εμπορικό σήμα, και τη χρήση για την οποία προορίζεται το προϊόν. Η αμερικανική υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) επιτρέπει για κάθε προϊόν που περιέχει λιγότερες από πέντε θερμίδες ανά μερίδα, να χαρακτηρίζεται ως προϊόν με μηδέν θερμίδες.
Μια μελέτη δείχνει ότι τα τεχνητά γλυκαντικά μπορεί να μην ενεργοποιούν πλήρως τις «διαδρομές ανταμοιβής τροφίμων» του εγκεφάλου, όπως κάνει η ζάχαρη, και επειδή το γλυκαντικό δεν παρέχει πλήρη ικανοποίηση, ο χρήστης μπορεί να ψάξει και στη συνέχεια να φάει επιπρόσθετα τρόφιμα υψηλής θερμιδικής αξίας που οδηγούν σε αύξηση βάρους.
Περιβαλλοντικές επιπτώσεις
Σύμφωνα με μία μελέτη, η σουκραλόζη είναι αφομοιώσιμη από πολλούς μικροοργανισμούς και διασπάται μόλις απελευθερωθεί στο περιβάλλον. Ωστόσο μετρήσεις από το Σουηδικό Ινστιτούτο Περιβαλλοντικής Έρευνας έδειξαν ότι η επεξεργασία λυμάτων έχει μικρή επίδραση στη σουκραλόζη, η οποία υπάρχει στα απόβλητα λυμάτων σε επίπεδα πολλών μg / l (ppb). Δεν υπάρχουν γνωστές οικοτοξικολογικές επιδράσεις σε τέτοια επίπεδα, αλλά η Σουηδική Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος προειδοποιεί ότι μπορεί να προκύψει συνεχής αύξηση των επιπέδων εάν η ένωση υποβαθμιστεί αργά στη φύση. Όταν θερμαίνεται σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες (πάνω από 350 ° C ή 662 ° F) σε μεταλλικούς περιέκτες, η σουκραλόζη μπορεί να παράγει στον προκύπτοντα καπνό πολυχλωριωμένες διβενζο-ρ-διοξίνες και άλλους ανθεκτικούς οργανικούς ρύπους..
Η σουκραλόζη έχει εντοπιστεί σε φυσικά ύδατα. Μελέτες δείχνουν ότι αυτό ως γεγονός δεν έχει καμία επίπτωση στην πρώιμη ανάπτυξη ορισμένων ζωικών ειδών, αλλά οι επιπτώσεις σε άλλα είδη, παραμένουν άγνωστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Γλυκαντικές ουσίες Κατηγορία:Δισακχαρίτες
Θεοπνευστία
Αρχαιότατες διακρίσεις στη Θεοπνευστία της Αγίας Γραφής
Η διάκριση των βιβλίων της Αγίας Γραφής σε Θεόπνευστα και μη Θεόπνευστα έχει ξεκινήσει πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού. Ήδη κατά τη ραββινική Ιουδαϊκή αντίληψη, επιχειρήθηκε να περιορισθούν τα Θεόπνευστα βιβλία της Αγίας Γραφής, μόνο στο χρονικό διάστημα μεταξύ του Μωυσέως και του βασιλιά των Περσών Αρταξέρξη του Α΄ του Μακρόχειρα (465 - 424 π.Χ.). (Πρβλ. Φλαβίου Ιωσήπου, "Περί αρχαιότητος Ιουδαίων, Κατά Απίωνος, Λόγ. Α΄, 8, στο: «Τα ευρισκόμενα» (έκδοση από G. Dindorfius), τόμ. Β΄, Parisiis 1929, σελ. 340-341. Πρβλ. και Μητροπ. Μύρων Χρυσοστόμου Κωνσταντινίδου - Εμμ. Φωτιάδου, «Έκθεσις περί των πηγών της θείας Αποκαλύψεως κατά την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν», Θεσσαλονίκη 1971, σελ. 9 και εξής). Μια τέτοια διάκριση όμως, έθετε φραγμό στη Θεοπνευστία προ και μετά από την εποχή εκείνη, και δεν έγινε σύμφωνα δεκτή από όλους (Πρβλ. Αθ. Χαστούπη, Εισαγωγή, σελ. 547).
Η έγκριση των 6 αυτών κανόνων από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο έγινε με εκτενή έρευνα και μελέτη των υπαρχόντων κανόνων, όπως φαίνεται όχι μόνο από τις λεπτομερείς διατυπώσεις της Συνόδου για το θέμα του Κανόνος, αλλά επίσης από το ότι επικύρωσε τον Κανόνα Αμφιλοχίου Ικονίου, αλλά όχι τον κανόνα του Κυρίλλου Ιεροσολύμων, που ήταν άνδρας μεγαλύτερου κύρους στην Εκκλησία. Και ακόμα, διέταξε την αποβολή από τον Κανόνα της Αγίας Γραφής, του βιβλίου των Αποστολικών Διαταγών, το οποίο περιέχεται ως βιβλίο της Αγίας Γραφής στον πε΄ Αποστολικό Κανόνα, επειδή αυτό νοθεύθηκε από αιρετικούς. (Ράλλη - Ποτλή, τόμ. Β΄, σελ. 308).
Δεν έγινε η έρευνα αυτή της Συνόδου, μόνο στα πλαίσια της Συνόδου. Αλλά διατύπωσε και αποκρυστάλλωσε με τη Θεία επιστασία, την προ αυτής διάχυτη θέση της Εκκλησίας για τα ζητήματα με τα οποία καταπιάστηκε.
Ο πε΄ Αποστολικός Κανόνας, ως αρχαιότερος που είναι, δεν μιλάει για «Θεία» ή για «Θεόπνευστα» βιβλία της Αγίας Γραφής, παρά μόνο για «σεβάσμια» και «άγια». Γιατί ακόμα τότε δεν είχαν επικρατήσει οι όροι αυτοί περί των βιβλίων της Αγίας Γραφής.
Η Θεολογική διατύπωση της διάκρισης Θείου και Θεοπνεύστου
Η όλη διάκριση μεταξύ Θεόπνευστων και Θείων βιβλίων, ή μεταξύ Θεοπνευστίας και Θείας Επιστασίας, δεν είχε αναπτυχθεί και περιγραφεί θεωρητικά από τους Πατέρες της αρχαίας Εκκλησίας. Άλλωστε, γενικότερα οι Πατέρες «δεν αναπτύσσουν κάποια θεωρία για τη σχέση του θείου και του ανθρώπινου στις Γραφές» (Σάβ. Αγουρίδη: «Η έννοια της Θεοπνευστίας», εν «Βιβλικά Μελετήματα», τεύχ. Α΄, Θεσσαλονίκη 1966, σελ. 7). Η διάκριση μεταξύ Θεοπνευστίας και Θείας Επιστασίας, διατυπώθηκε σαφώς κατά τους τελευταίους αιώνες από έγκριτους εκκλησιαστικούς άνδρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας (παράβαλλε Ευ. Αντωνιάδη: «Επί του προβλήματος της Θεοπνευστίας», σελ. 102), αλλά και από ξένους θεολόγους (παράβαλλε Παν. Τρεμπέλα, «Η Θεοπνευστία της Αγίας Γραφής», σελ. 39,40).
Παρά όμως το ότι ακόμα δεν είχε διατυπωθεί και αναπτυχθεί κάτι τέτοιο θεωρητικά, οι Πατέρες και οι Σύνοδοι (τοπικές και Οικουμενικές) της Εκκλησίας, χρησιμοποιούσαν στην πράξη τη διάκριση των δύο αυτών εννοιών. Αυτό καθίσταται σαφές σε όσους ασχολούνται με τη σύνδεση των 6 κανόνων που εγκρίθηκαν από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο. Αλλά φαίνεται και από το σύνολο των ιερών και θείων κανόνων, οι οποίοι παρεμπιπτόντως (αλλά επανειλημμένα) μιλούν ή αναφέρονται στα «θεία» και «θεόπνευστα» βιβλία της Αγίας Γραφής. (Τις πληροφορίες αυτές έχει συγκεντρώσει σε ιδιαίτερο τόμο ο Παν. Ι. Μπούμης δρ Θεολογίας Αναπληρωτής καθητητής του Πανεπιστημίου Αθηνών).
Η διάκριση μεταξύ «Θείων» και «Θεοπνεύστων» βιβλίων, όπως αυτή διατυπώνεται σαφώς σε πιο πρόσφατους αιώνες, φαίνεται από τις παρακάτω παρατηρήσεις του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτη (1749-1809). Αυτός κάνοντας διάκριση μεταξύ Αγ. Γραφής και ιερών κανόνων, λέει ότι οι τελευταίοι έχουν γραφτεί «''κατ' επιστασίαν Θεού, ου κατ' έμπνευσιν. Δι' ό ουδέ θεόπνευστοι Γραφαί αυτοί ονομάζονται''». Ονομάζονται όμως «Θείοι». Και πιο κάτω λέει: «διακρίνουσι οι Θεολόγοι» μεταξύ Αποκαλύψεως, Εμπνεύσεως και φωτισμού, δηλαδή ελλάμψεως και επιστασίας, δια της οποίας διαφυλάττεται ο γράφων «από κάθε απάτην ή σφάλμα». Προσθέτει μάλιστα, ότι και παλαιότεροι εκκλησιαστικοί άνδρες «λέγουσιν ότι τα μεν μυστηριώδη και κυριώτερα των Γραφών και εξ εμπνεύσεως του Πνεύματος εχαράχθησαν, τα δε ιστορικά με επιστασίαν αυτού μόνην» («Πηδάλιον», σελ. 112, 113 υποσημείωση).
Ο Άγιος Νικόδημος λέει για τη διαφορά αυτή στο ίδιο μέρος: «''η διαφορά οπού είναι ανάμεσα εις τας δύω δόξας αυτάς, ολίγη είναι και παραμικρά. και αι δύω γαρ δόξαι τας κυριότερα της Γραφής φρονούσιν, ότι υπό Πνεύματος ενεπνεύσθησαν και υπηγορεύθησαν, και ότι παρόν εις τους ιερούς συγγραφείς το Πνεύμα, δεν αφήκεν αυτούς εις κανένα να πλανηθούν. Ώστε πάντα τα εν ταις Θείαις Γραφαίς εν τε δόγμασι, και ιστορίαις, και χρονολογίαις, ρήματα Θεού είναι''».
Η διαφορά αυτή όμως, όσο μικρή κι αν είναι, πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψιν, όταν ασχολούμαστε με τους κανόνες της Αγίας Γραφής και τις ακριβέστατες διατυπώσεις τους, ώστε να επιτυγχάνεται η ορθή ερμηνεία (ανάλυση) και η εναρμόνισή (αρμονική σύνθεσή) τους. Γιατί «ου μικρόν εν βίω το παρά μικρόν» (Καν. α΄ Διονυσίου Αλεξανδρείας. Ράλλη - Ποτλή, τόμ. Δ΄, σελ. 4).
Επί του ζητήματος αυτού, ο Ευ. Αντωνιάδης λέει: «Υφίσταται προδήλως μεταξύ των εννοιών τούτων και διαφορά τις ουσίας, επειδή η πρώτη φέρνει θετικώτερον τινα χαρακτήρα, ως συμπεριλαμβάνουσα εν εαυτή και την έννοιαν της παροχής νέων αληθειών και πρωτοτύπων, η δε του αγίου Πνεύματος επιστασία παριστά απλώς αρνητικόν τινα χαρακτήρα, καθ' ον τούτο προφυλάττει απλώς τους ιερούς της Εκκλησίας άνδρας μακράν πάσης πλάνης» («Επί του προβλήματος της Θεοπνευστίας» σελ. 151).
Τις διακρίσεις αυτές Θεοπνευστίας και Θειότητας (Θείας Επιστασίας), ο άγιος Νικόδημος πιθανότατα και αυτός παρέλαβε από τον Ευγένιο Βούλγαρη (1716-1806). ''(Παράβαλλε Ευγενίου του Βουλγάρεως, «Θεολογικόν» (υπό Αρχιμανδρίτη Αγ. Λοντόπουλου), Βενετία 1872, σελ. 23 και εξής. Παράβαλλε και Ευ. Αντωνιάδη «Επί του προβλήματος της θεοπνευστίας της Αγ. Γραφής», στο ΕΕΘΣΠΑ, τόμ. Δ΄ 1937-1938, σελ. 102).''
Αυτή τη διάκριση, υιοθετούν και νεώτεροι Ορθόδοξοι Θεολόγοι, όπως οι Κωνσταντίνος ο εξ Οικονόμων (Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων, «Περί των Ο' Ερμηνευτών της Παλαιάς θείας Γραφής», τόμ. Δ΄, Αθήνες 1849, σελ. 59-60), Κων. Κοντογόνης (πρβλ. Κων. Κοντογόνου, «Εισαγωγή εις την Αγίαν Γραφήν και στοιχεία ερμηνευτικής της Αγίας Γραφής», Αθήνα 1859, σελ. 8-9), Αλέξανδρος Λυκούργος (στο «Ιερομνήμων», έτους 1859-61, υπό το άρθρο «Βιβλιοκρισία», σελ. 302 και εξής), Ζήκος Ρώσης (Ζήκου Ρώση, «Σύστημα Δογματικής της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», Αθήνα 1903, σελ. 470), Χρ. Ανδρούτσος (Χρ. Ανδρούτσου, «Συμβολική εξ επόψεως Ορθοδόξου», Έκδ. Β΄, Αθήνα 1930, σελ. 136. Παράβαλλε του ιδίου «Δογματική», σελ. 4), Δημ. Μπαλάνος (Δημ. Σ. Μπαλάνου, «Η νεωτέρα Ορθόδοξος Θεολογία εν σχέσει προς την πατερικήν θεολογίαν και προς τας νεωτέρας αντιλήψεις και μεθόδους», στο ΕΕΘΣΠΑ, τόμ. Γ΄, 1936-1937, σελ. 125), Παν. Τρεμπέλας (Παν. Τρεμπέλα, «Δογματική», τόμ. Α΄, σελ. 99,113,114), κλπ. (Πρβλ. και Ευ. Αντωνιάδου, «Αι της Κ.Δ. Ορθόδοξοι ερμηνευτικαί αρχαί», σελ. 179, υποσ. 4).
Από τους ανωτέρω, ο Κων Κοντογόνης, περισσότερο συγκεκριμένα λέει: «''Συνήθως η θεοπνευστία διττώς πως θεωρείται. Και πρώτη μεν και κυρία λέγεται η αποκάλυψις, η αγνοουμένης αληθείας φανέρωσις, δι' ης το άγιον του Θεού Πνεύμα δηλοποιεί εις τον συγγραφέα τα γραπτέα. Ετέρα δε, η του θείου Πνεύματος φώτισις και επιστασία, υφ' ης ο συγγραφεύς, γράφων πράγματα γνωστά αυτώ άλλοθέν ποθεν, καθοδηγείται, και από πάσης απάτης διατηρείται ελεύθερος. Η κυρίως λεγομένη θεοπνευστία ενυπάρχει εις τας προφητείας και τα μυστήρια. Η δε του αγίου Πνεύματος επιστασία, εις τα ιστορικά και διδακτικά, άτινα εις τους ιερούς συγγραφείς και άλλοθεν ήσαν γνωστά» (Κων. Κοντογόνου, «Εισαγωγή εις την Αγίαν Γραφήν και στοιχεία ερμηνευτικής της Αγίας Γραφής», Αθήνα 1859, σελ. 8-9).''
Και ο Ζ. Ρώσης λέει παραπλήσια τα εξής: «''Θεοπνευστία της αγίας Γραφής καλείται η κατά την συγγραφήν αυτής εις τους ιερούς συγγραφείς μετάδοσις θείων αληθειών και επιστασία του αγίου Πνεύματος προς ορθήν παράστασιν αυτών. Όθεν το αυτό θείον Πνεύμα, όπερ μετέδωκεν εις τους ιερούς συγγραφείς τας θείας αληθείας, μετέδωκεν εις αυτούς δια της επιστασίας αυτού και την δύναμιν να παραστήσωσιν αυτάς ορθώς δια συγγραφών''». Και λίγο πιο κάτω, μιλάει ειδικότερα ως εξής: «''Κυρίως θεοπνευστία υπάρχει εν τοις μέρεσι της Αγ. Γραφής, εν οις περιέχονται αλήθειαι υπερβαίνουσαι τα όρια του πεπερασμένου πνεύματος του ανθρώπου και πηγάζουσαι μόνον εκ του θείου Πνεύματος ή εκ θείας αποκαλύψεως. Εν δε τοις μέρεσιν, εν οις περιέχονται αλήθειαι και γνώσεις δυνάμεναι να γνωσθώσι και υπό του ανθρωπίνου πνεύματος, οίον εν ιστορικοίς μέρεσι της Αγίας Γραφής κλπ, υπάρχει μόνον επιστασία του θείου Πνεύματος» (Ζήκου Ρώση, «Σύστημα Δογματικής της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», Αθήνα 1903, σελ. 469,470).''
Και ο Παν. Τρεμπέλας ομοίως, δέχεται την ίδια διάκριση, γράφοντας στο περιοδικό «Εκκλησία» ένα άρθρο υπό τον τίτλο: «Επιστασία μόνον ή και θεοπνευστία», και λέγοντας επί λέξει: «Το «διδάσκειν» του Ιωάννη 14/ιδ: 26, δεν αποτελεί απλήν επιστασίαν, αλλ' είναι μετάδοσις αγνώστου τινός, τούτο δε δια τον αγνοούντα αποτελεί αποκάλυψιν, ενώ η επιστασία αφορά εις την ακριβή συγκράτησιν και απόδοσιν του ήδη γνωστού» («Εκκλησία», τόμ. ΙΣΤ΄ (1938), σελ. 260. Παράβαλλε και σελ. 244, 247, 262 και 262-263).
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Αγία Γραφή
Αίθη
Στην ελληνική μυθολογία Αίθη ήταν το όνομα της κοκκινόξανθης φοράδας που χάρισε ο βασιλέας της Σικυώνας Εχέπωλος στον Αγαμέμνονα για να τον πείσει να μη λάβει μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Αφού ο Αγαμέμνονας μετέσχε τελικώς στον πόλεμο αυτό, πήρε και την Αίθη μαζί του.
Στους αγώνες που διοργανώθηκαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Τροίας για να τιμηθεί ο νεκρός Πάτροκλος, ο Μενέλαος, ως αδελφός του Αγαμέμνονα, έζεψε την Αίθη στο άρμα του μαζί με το άλογό του, τον Πόδαργο, και έτσι νίκησε ξεπερνώντας ισχυρούς αντιπάλους, όπως τον Εύμηλο, τον Διομήδη και τον Αντίλοχο.
Πηγές
Αιθη