cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σασούι και Πουνούν
Στις τέχνες
Το 2003 ο Βρετανός μουσικός Panjabi MC κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με τίτλο "Jogi" που ήταν βασισμένο στην ιστορία της Σασούι. Ο Βασιλιάς της μουσικής Καβάλι, ο Νουσρατ Φατεχ Αλι Χαν, έχει τραγουδήσει ένα κομμάτι εμπνευσμένο από την ιστορία, ενώ πολλοί άλλοι διάσημοι ποιητές έχουν αντλήσει έμπνευση από την ιστορία της Σασούι και του Πουνούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραμύθια Κατηγορία:Πολιτισμός του Πακιστάν
Πίτερ Τζάκσον
Ο Πίτερ Ρόμπερτ Τζάκσον (Peter Robert Jackson, γενν. 31 Οκτωβρίου 1961) είναι Νεοζηλανδός σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος γνωστός από τις κινηματογραφικές τριλογίες Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και Το Χόμπιτ , όπου και οι δυο τριλογίες είναι βασισμένες στα ομώνυμα βιβλία του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Είναι επίσης γνωστός απο την ταινία Ουράνια Πλάσματα του 1994, και από την ταινία Κινγκ Κονγκ του 2005, καθώς και ως ο παραγωγός του District 9. Έχει κερδίσει τρία Όσκαρ στην καριέρα του, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου Καλύτερης Σκηνοθεσίας το 2003, καθώς και άλλα βραβεία στην καριέρα του όπως μια Χρυσή Σφαίρα και τρια βραβεία BAFTA.
Ως σκηνοθέτης
Από την ταινία Τα Ουράνια Πλάσματα του 1994 και μετά, οι ταινίες του Πίτερ Τζάκσον γνώρισαν επιτυχία στην ετήσια περίοδο των βραβείων, κερδίζοντας πολλές υποψηφιότητες και κερδίζοντας πολλά βραβεία. Ο Κυνηγός Φαντασμάτων ήταν η μόνη φανταστική σκηνοθετημένη προσπάθειά του από το 1994 να μην προταθεί για κανένα βραβείο Όσκαρ. Η τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι μία από τις πιο επιτυχημένες τριλογίες όλων των εποχών όσον αφορά τα βραβεία, κερδίζοντας περισσότερα βραβεία Όσκαρ από ότι ο σκηνοθέτης της τριλογίας Ο Νονός, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, με την ταινία Η Επιστροφή του Βασιλιά του 2003 να κερδίζει και στις 11 κατηγορίες για τις οποίες ήταν υποψήφια, συμπεριλαμβανομένης της Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου. Οι ταινίες του Τζάκσον έχουν πάει εξαιρετικά καλά στις τεχνικές κατηγορίες καθώς και στις κύριες κατηγορίες. Και οι τρεις ταινίες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών καθώς και ο Κινγκ Κονγκ κέρδισαν το Όσκαρ για τα καλύτερα οπτικά εφέ στις αντίστοιχες χρονιές τους. Συνολικά, οι σκηνοθετημένες προσπάθειες του Τζάκσον ήταν οι ταινίες με τις περισσότερες βραβεύσεις σε τρεις ξεχωριστές τελετές Όσκαρ, την 74η, την 76η και την 78η.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζάκσον Κατηγορία:Νεοζηλανδοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Νεοζηλανδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Filecoin
Το Filecoin ( ⨎ ) είναι ένα δημόσιο σύστημα κρυπτονομισμάτων και ψηφιακών πληρωμών ανοιχτού κώδικα που προορίζεται να είναι μια συνεργατική ψηφιακή αποθήκευση και μέθοδος ανάκτησης δεδομένων βασισμένο σε blockchain. Ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2017 και συγκέντρωσε πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια μέσα σε 30 λεπτά.
Δημιουργήθηκε από την Protocol Labs και μοιράζεται μερικές ιδέες από το InterPlanetary File System επιτρέποντας στους χρήστες να νοικιάζουν αχρησιμοποίητο χώρο στον σκληρό δίσκο. Ένας μηχανισμός blockchain χρησιμοποιείται για την καταχώρηση των συμφωνιών. Το Filecoin είναι ένα ανοιχτό πρωτόκολλο και υποστηρίζεται από μια αλυσίδα μπλοκ που καταγράφει τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνονται από τους συμμετέχοντες του δικτύου, με τις συναλλαγές που πραγματοποιούνται χρησιμοποιώντας το FIL, το εγγενές νόμισμα του blockchain.
Τον Απρίλιο του 2021 το Ίδρυμα Filecoin δώρισε 50.000 filecoins τότε αξίας 10.000.000 $ στο Αρχείο Διαδικτύου.
Από τον Φεβρουάριο του 2022 η συνολική χωρητικότητα αποθήκευσης ήταν 15,6 EiB, και τα συνολικά αποθηκευμένα δεδομένα ήταν 40 PiB.
I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That)
To I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That) είναι ένα τραγούδι σε μουσική και στίχους Τζιμ Στέινμαν και πρωτοηχογραφήθηκε από τον Meat Loaf και τη Λόρεν Κρόσμπι. Το τραγούδι, συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Bat Out of Hell II: Back into Hell, το 1993. Το single που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά σημείωσε μεγάλη επιτυχία, φτάνοντας νούμερο 1 σε charts 28 χωρών. Υπήρξε, επίσης, το πρώτο νούμερο 1 του Metal Loaf στα αμερικανικά charts Billboard Hot 100, καθώς και στα βρετανικά, όπου εκεί έγινε το single με τις περισσότερες πωλήσεις για το 1993. Μέσω του τραγουδιού, ο Metal Loaf, κέρδισε ένα Grammy Award for Best Solo Rock Vocal Performance.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1993 Κατηγορία:Singles του 1993 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στο Βέλγιο Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Αραγονική Ένωση
Η Αραγονική Ένωση (Chunta Aragonesista - CHA) είναι πολιτικό κόμμα της Αραγονίας (Ισπανία), επηρεασμένο από τον οικοσοσιαλισμό και τον πασιφισμό. Ορίζεται ως εθνικιστική και κοινωνικο-δημοκρατική πολιτική οργάνωση Το CHA διακηρύσσει την ιδέα του ομοσπονδιακού κράτους, μεγαλύτερους οικονομικούς πόρους για την Αραγονία, την προστασία του περιβάλλοντος και των υδρολογικών πόρων της κοιλάδας του Έβρου. Προωθεί τη χρήση της Αραγονικής γλώσσας.
Οργάνωση
Η Εθνοσυνέλευση είναι το ανώτατο όργανο εκπροσώπησης και απόφασης της Ένωσης. Καθιερώνει πολιτικές, προγράμματα και αρχές και επιλέγει τα μέλη της Εθνικής Επιτροπής και τον Πρόεδρο του CHA. Ομάδα αντιπροσωπειών από κάθε τοπική οργάνωση συνεδριάζει άπαξ κάθε τρία χρόνια με την εξουσιοδότηση τροποποίησης των καταστατικών της Ένωσης.
Ιστορία
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2000 και του 2004, το CHA κέρδισε το 0,4% των ψήφων και μία έδρα για τον Χοσέ Αντόνιο Λαμπορντέτα (José Antonio Labordeta), λαϊκό τραγουδιστή στην εκλογική περιφέρεια της Σαραγόσα. Έχασε την έδρα το 2008, όταν ο Labordeta αποσύρθηκε από το συνέδριο. Στις εκλογές του 2011 επανακτήθηκε η έδρα μέσω της εκλογικής συμμαχίας με την Ενωμένη Αριστερά της Αραγονίας.
Η Αραγονική Ένωση είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας και του Ευρωπαϊκού Συνασπισμού, της Ευρώπης των Λαών. Ο Χοσέ Λουίς Σόρο είναι πρόεδρος από τον Φεβρουάριο του 2012. Το 2005, το κόμμα αγωνίστηκε κατά της επικύρωσης του Ευρωπαϊκού Συντάγματος.
Σημειώσεις παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Αραγονίας
Εκπαίδευση στη Σερβία
Η εκπαίδευση στη Σερβία διαχωρίζεται σε προσχολική (predškolsko), πρωτοβάθμια (osnovna škola), δευτεροβάθμια (srednja škola) και ανώτατη εκπαίδευση (visoko obrazovanje). Εποπτεύεται από το Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών της Δημοκρατίας της Σερβίας.
Ιστορικά στοιχεία
Οι απαρχές της εκπαίδευσης στη Σερβία χρονολογούνται από το 11ο και 12ο αιώνα με την ίδρυση σχολείων στα ρωμαϊκά καθολικά μοναστήρια του Τίτελ και Μπατς της σημερινής Βοϊβοντίνας, που αποτελούσε τότε μέρος του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν, επίσης, σε σερβικά ορθόδοξα μοναστήρια, όπως το Σοπότσανι, τη Στουντένιτσα, και στο Πατριαρχείο Ιπεκίου.
Μετά την πτώση του μεσαιωνικού σερβικού κράτους, καθιερώθηκαν νέα εκπαιδευτικά ιδρύματα, σλαβικά και λατινικά. Το 1778 ιδρύθηκε στο Σόμπορ το πρώτο σερβικό δημοτικό σχολείο. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1791, ιδρύθηκε το πρώτο σέρβικο γυμνάσιο στο Καρλόβτσι.
Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σερβικής Επανάστασης, το 1808, ιδρύθηκε η Ανώτερη Σχολή του Βελιγραδίου το 1808. Το 1838, στο Κραγκούγιεβατς, άνοιξε το Λύκειο του Σερβικού Πριγκιπάτου, το οποίο το 1841 μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι. Το 1863 συγχωνεύθηκε με την Ανώτερη Σχολή του Βελιγραδίου. Αποτελούνταν από 3 σχολές, τη φιλοσοφική, τη μηχανική και τη νομική. Αργότερα, εξελίχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.
Το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου ιδρύθηκε το 1905. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκαν περισσότερα πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο του Νόβι Σαντ (1960), το Πανεπιστήμιο του Νις (1965), το Πανεπιστήμιο της Πρίστινα (1969), το Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου (1974) και το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς (1976). Το 2006 ιδρύθηκε το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Νόβι Παζάρ.
Σχολική οργάνωση
Οι μαθητές οργανώνονται σε τάξεις (odeljenje) τουλάχιστον 5 για προσχολική εκπαίδευση και τουλάχιστον 15 για δημοτικά και γυμνάσια. Τα περισσότερα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχουν τα λεγόμενα μαθητικά συμβούλια (đački savet/parlament) και ομάδες ομότιμων (vršnjački tim). Τα μαθητικά συμβούλια προτείνουν εκδηλώσεις και βελτιώσεις και δίνουν τη γνώμη τους σε συγκεκριμένα θέματα στους διευθυντές των σχολείων, ενώ οι ομάδες ομότιμων ασχολούνται με τα προβλήματα των μαθητών (βοηθώντας μαθητές με χαμηλότερη μαθησιακή ικανότητα ή βοηθώντας κάποιον να ενσωματωθεί σε ομάδες ομοτίμων) με τη βοήθεια επαγγελματία ψυχολόγου. Σχολεία χωρίς ομάδες ομοτίμων οι αρμοδιότητες αυτές λαμβάνονται από τον ψυχολόγο.
Οι γονείς συμμετέχουν σε συμβούλια γονέων (savet roditelja), όπου προτείνουν εκδρομές, παρακολουθούν τις ενέργειες που αφορούν τα χρήματα των μαθητών και συζητούν για γεγονότα που συμβαίνουν στο σχολείο. Στα σχολεία χωρίς μαθητικά συμβούλια τα συμβούλια γονέων ασκούν όλες τις ενέργειες που αποδίδονται στα μαθητικά.
Σόνι και Μαχιβάλ
Η ιστορία των Σόνι και Μαχιβάλ ή Σούνι και Μεχάρ (Ουρντού: سوہنی مہیوال, Παντζάμπι: سوہنی مہیوال, ਸੋਹਣੀ ਮਹੀਂਵਾਲ, Σίντι: سهڻي ميهار) είναι μία από τις τέσσερις δημοφιλείς τραγικές ιστορίες αγάπης από το Παντζάμπ. Οι άλλες τρεις είναι οι Χιρ και Ραντζιά, Μιρζά και Σαχιμπάν και Σασούι και Πουνούν. Η Σόνι και Μαχιβάλ είναι μια τραγική ιστορία αγάπης η οποία ανατρέπει το κλασικό μοτίβο του ελληνικού μύθου Ηρώ και Λέανδρος. Η ηρωίδα, η Σόνι, μια γυναίκα δυστυχισμένη καθώς παντρεμένη με έναν άντρα που περιφρονεί, διασχίζει κολυμπώντας κάθε βράδυ το ποτάμι κρατώντας ένα πήλινο δοχείο για να επιπλέει, για να συναντήσει τον αγαπημένο της Μαχιβάλ, ο οποίος βόσκει βουβάλια. Ένα βράδυ η νύφη της αντικαθιστά το πήλινο δοχείο με ένα δοχείο ακατέργαστου πηλού (άψητο), το οποίο διαλύεται στο νερό και η Σόνι πεθαίνει στα κύματα του ποταμού.
Η ιστορία εμφανίζεται επίσης στην ποιητική συλλογή Shah Jo Risalo και είναι μία από τις εφτά δημοφιλείς τραγικές ιστορίες αγάπης από το Σινδ. Τις υπόλοιπες έξι αποτελούν οι Ουμάρ και Μαρβί, Σασούι και Πουνούν, Λίλα και Τσανεσάρ, Νουρί και Τζαμ Ταμασί, Σοράθ Ράι και Ντιγιάχ και Μομάλ και Ρανό, οι οποίες είναι γνωστές ως «Οι Εφτά Βασίλισσες» (Σιντί: ست سورميون) του Σάχη Αμπντούλ Λατίφ Μπιτάι. Ο Σάχης ξεκινάει την ιστορία από την πιο δραματική της στιγμή, όταν μια νεαρή γυναίκα φωνάζει για βοήθεια μέσα από τον παγωμένο ποταμό, όταν της επιτίθεται ένας κροκόδειλος. Ολόκληρο το κεφάλαιο είναι απλώς μια επέκταση αυτής της φοβερής κι όμως ελπιδοφόρας στιγμής, αφού η Σόνι παραμένει πιστή στην προ-αιώνια συμφωνία αγάπης της με τον Μαχιβάλ και οι δυο τους θα είναι για πάντα ενωμένοι μέσω του θανάτου.
Η Σόνι και Μαχιβάλ είναι ένα από τα αγαπημένα παραδοσιακά παραμύθια τόσο στο Σινδ όσο και στο Παντζάμπ.
Ιστορία
Τον 18ο αιώνα (στα τέλη της περιόδου των Μουγκάλ), ένα όμορφο κορίτσι με το όνομα Σόνι γεννήθηκε. Ο πατέρας της, Τούλα, ήταν αγγειοπλάστης με καταγωγή από την κάστα Κουμχάρ. Ζούσαν στην πόλη Γκουτζαράτ του Παντζάμπ, η οποία εκείνη την περίοδο κοντά στον ποταμό Ακεσίνη, λειτουργούσε ως καραβανσεράι στον εμπορικό δρόμο ανάμεσα σε Μπουχάρα και Δελχί. Μεγαλώνοντας, η Σόνι βοηθούσε τον πατέρα της να διακοσμεί τα αγγεία που έφτιαχνε. Το μαγαζί τους λέγεται πως βρισκόταν κοντά στο Ράμπιαρι Μαχάλ, δίπλα στο ποτάμι. Μόλις τα σουράχις και οι κούπες ολοκληρώνονταν στον τροχό, εκείνη τα έπαιρνε και ζωγράφιζε πάνω τους διάφορα καλλιτεχνικά σχέδια, τίθοντάς τα μετέπειτα προς πώληση.
Ο γάμος της Σόνι
Ο Ιζάτ Μπεγκ απαρνήθηκε και τον κόσμο και άρχισε να ζει ως ερημίτης. Τελικά μετακόμισε σε μια μικρή καλύβα απέναντι από τον ποταμό Ακεσίνη και το νέο σπίτι της Σόνι. Στο σκοτάδι της νύχτας, όταν όλος ο κόσμος κοιμόταν, ο Ιζάτ πήγαινε στις όχθες του ποταμού και η Σόνι τον διέσχιζε κολυμπώντας, με τη βοήθεια ενός αντεστραμμένου πήλινου δοχείου (ώστε να μη βυθιστεί), για να τον συναντήσει.
Το τραγικό τέλος
Στο μεταξύ, οι φήμες για τις ρομαντικές τους συναντήσεις άρχισαν να διαδίδονται. Μια μέρα, η νύφη της Σόνι την ακολούθησε και είδε το πού έκρυβε η Σόνι το πήλινο δοχείο που χρησιμοποιούσε. Ενημέρωσε σχετικά τη μητέρα της και πεθερά της Σόνι, οι οποίες αντί να ενημερώσουν τον σύζυγό της (ο οποίος βρισκόταν σε επαγγελματικό ταξίδι), οι δύο γυναίκες αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να τελειώνουν με αυτό το θέμα. Την επόμενη μέρα, η νύφη της Σόνι πήρε το πήλινο δοχείο που έκρυβε η Σόνι και το αντικατέστησε με ένα ακατέργαστο (άψητο). Το ίδιο βράδυ, όταν η Σόνι επιχείρησε να διασχίσει το ποτάμι, το δοχείο διαλύθηκε και η Σόνι πνίγηκε. Από την άλλη μεριά του ποταμού, ο Μαχιβάλ είδε τη Σόνι που πνιγόταν και πήδηξε στο ποτάμι για να τη σώσει, με αποτέλεσμα να πνιγεί κι εκείνος. Έτσι, οι δύο εραστές βρήκαν μαζί τον θάνατο κι έμειναν, με αυτό τον τρόπο, αιώνια δεμένοι.
Σίντι εκδοχή
Στο Σινδ λέγεται μια λίγο διαφορετική εκδοχή της ιστορίας, όπου η Σόνι πιστεύεται πως είναι ένα κορίτσι της φυλής Τζατ και ζει στη δυτική όχθη του Ινδού ποταμού. Ο Νταμ, ο σύζυγος της Σόνι, είχε καταγωγή από τη φυλή Σαμτία και ζούσε στην ανατολική όχθη. Η αγάπη μεταξύ της Σόνι και του Μαχιβάλ αποδίδεται σε ένα ποτό από γάλα που ο Μαχιβάλ της έδωσε κατά τη διάρκεια της πομπής του γάμου πάνω από τον ποταμό.
Μαυσωλεία των Σόνι και Μαχιβάλ
Τα μαυσωλεία των Σόνι και Μαχιβάλ βρίσκονται στο χωριό Σαχνταντπούρ, στο Σινδ. Το μαυσωλείο της Σόνι βρίσκεται κοντά στην πόλη, ενώ του Μαχιβάλ στο κέντρο, και τα οποία επισκέπτονται αρκετοί λάτρεις της ιστορίας προσευχόμενοι να αποκατασταθεί η αγάπη τους.
Στη σύγχρονη κουλτούρα
Η ιστορία των Σόνι και Μαχιβάλ διαδόθηκε μέσω του μακροσκελούς ποιήματος (qissa) Σόνι και Μαχιβάλ στα Παντζάμπι από τον Φαζάλ Σαχ Σαγιάντ, ο οποίος έγραψε επίσης ποιήματα για τις ιστορίες των Χιρ και Ραντζιά, Λάιλα και Μαζνίουν και άλλα.
Η ιστορία αγάπης των Σόνι και Μαχιβάλ συνεχίζει να εμπνέει αρκετά σύγχρονα τραγούδια, συμπεριλαμβανομένου και του διάσημου τραγουδιού Sohni Gharay nu akhadi aj mainu yaar milaa ghadeya του Πατάνι Χαν. Ο Αλάμ Λοχάρ δημιούργησε επίσης αρκετές αποδόσεις αυτής της ιστορίας και ήταν ένας από τους πρώτους τραγουδιστές που την παρουσίασε σε μορφή τραγουδιού. Το τραγούδι Dohara Phir Se του Πακιστανικού ποπ συγκροτήματος Noori, είναι εμπνευσμένο από τη λαϊκή παράδοση αυτής της ιστορίας, όπως επίσης και το πιο πρόσφατο Paar channa de από τη μουσική Πακιστανική τηλεοπτική σειρά Coke Studio. Νωρίτερα, το Paar channa de τραγουδήθηκε επίσης από τους Αρίφ Λοχάρ και Σαλέμα Τζαγουάντ για την ταινία Zinda Bhaag (2013).
Αρκετοί πίνακες οι οποίοι απεικονίζουν τους Σόνι και Μαχιβάλ συνεχίζουν να δημιουργούνται από γνωστούς καλλιτέχνες, όπως ο Σόμπχα Σινγκ. Παραδοσιακές εκδοχές αυτών των πινάκων σε Κάνγκρα τεχνοτροπία, βρίσκονται συνήθως σε όλη την περιοχή του Παντζάμπ.
Επίσης, έχουν γυριστεί τέσσερις Ινδουιστικές κινηματογραφικές προσαρμογές της ιστορίας, με το όνομα Σόνι και Μαχιβάλ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του Παντζάμπ Κατηγορία:Πολιτισμός του Πακιστάν
Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν
Το Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν, το οποίο ιδρύθηκε στη Μόσχα το 1919 ως Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς (Институт К. Маркса и Ф. Энгельса), ήταν σοβιετική βιβλιοθήκη και αρχείο που προσαρτήθηκε στην Κομμουνιστική Ακαδημία. Το Ινστιτούτο αργότερα προσαρτήθηκε στην κυβερνώσα Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και χρησίμευσε ως ερευνητικό κέντρο και εκδοτικός οίκος για επίσημα δημοσιευμένα έργα της μαρξιστικής σκέψης.
Το Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς συγκέντρωσε αδημοσίευτα χειρόγραφα του Καρλ Μαρξ, του Φρίντριχ Ένγκελς, του Βλαντίμιρ Λένιν και άλλων κορυφαίων μαρξιστών θεωρητικών, καθώς και συγκέντρωνε βιβλία, φυλλάδια και περιοδικά σχετικά με τα σοσιαλιστικά και οργανωμένα εργατικά κινήματα. Μέχρι το 1930, οι αποθήκες της εγκατάστασης περιελάμβαναν περισσότερα από 400.000 βιβλία και περιοδικά και περισσότερα από 55.000 πρωτότυπα και φωτοτυπικά έγγραφα μόνο από τον Μαρξ και τον Ένγκελς, καθιστώντας το ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα σοσιαλιστικού υλικού στον κόσμο.
Τον Φεβρουάριο του 1931, ο διευθυντής του Ινστιτούτου Μαρξ-Ένγκελς, Νταβίντ Ριαζάνοφ και άλλοι μέλη του προσωπικού εκκαθαρίστηκαν για ιδεολογικούς λόγους. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, το Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς συγχωνεύθηκε με το μεγαλύτερο και λιγότερο λόγιο Ινστιτούτο Λένιν (που ιδρύθηκε το 1923) για να σχηματιστεί το Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν και διευθυντής του έγινε ο Βλαντίμιρ Αντοράτσκι.
Το Ινστιτούτο ήταν η συντονιστική αρχή για τη συστηματική οργάνωση των εγγράφων που κυκλοφόρησαν στις πολύτομες εκδόσεις των Συλλογικών Έργων των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν και πολλών άλλων επίσημων εκδόσεων. Τερματίστηκε επίσημα τον Νοέμβριο του 1991, με το μεγαλύτερο μέρος των αρχειακών του εκμεταλλεύσεων να βρίσκεται τώρα σε έναν διάδοχο οργανισμό, το Ρωσικό Κρατικό Αρχείο Κοινωνικής-Πολιτικής Ιστορίας (ΡΚΑΚΠΙ).
Ίδρυση
Το Ινστιτούτο συγκέντρωσε και διατήρησε μια ερευνητική βιβλιοθήκη αφιερωμένη στο σοσιαλιστικό θέμα, συγκεντρώνοντας σε λίγο περισσότερο από 10 χρόνια μια συλλογή από περίπου 400.000 βιβλία, φυλλάδια και περιοδικά, 15.000 χειρόγραφα και 175.000 φωτοαντίγραφα πρωτότυπων εγγράφων που φυλάσσονταν αλλού. Μεταξύ αυτών ήταν 55.000 χειρόγραφα μόνο από τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ένγκελς —μακράν η πιο σημαντική συσσώρευση τέτοιου υλικού.
Το Ινστιτούτο περιλάμβανε ένα ακαδημαϊκό προσωπικό που ασχολούνταν με την έρευνα σε ιστορικά και επίκαιρα θέματα που ενδιέφεραν το καθεστώς. Το Ινστιτούτο περιλάμβανε ενότητες αφιερωμένες στην ιστορία της Πρώτης και της Δεύτερης Διεθνούς, την ιστορία της Γερμανίας, την ιστορία της Γαλλίας, την ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας, την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, την ιστορία των χωρών της Νότιας Ευρώπης και την ιστορία των διεθνών σχέσεων. Περιλαμβάνονταν επίσης τμήματα που ασχολούνταν με τη φιλοσοφία, τα οικονομικά, τις πολιτικές επιστήμες και την ιστορία του σοσιαλισμού στις σλαβικές χώρες.
Ο κύριος ερευνητικός προσανατολισμός της εγκατάστασης ήταν προς την ιστορία και όχι άλλες κοινωνικές επιστήμες. Μέχρι το 1930, από τους 109 που απασχολούνταν στο Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς, οι 87 ήταν ιστορικοί. Ενώ εργαζόταν κάτω από τα άγρυπνα μάτια του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, το Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς δεν ήταν μονοκομματική υπόθεση στη δεκαετία του σχηματισμού του, με μόλις 39 μέλη του προσωπικού του επίσης μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος το 1930.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του, το Ινστιτούτο εξέδωσε μια σειρά βιβλίων από τους Γκεόργκι Πλεχάνοφ, Καρλ Κάουτσκι, Φραντς Μέρινγκ, Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ, Ντέηβιντ Ρικάρντο και Άνταμ Σμιθ. Η έκδοση των αναμενόμενων πολύτομων έργων του Μαρξ και του Ένγκελς ξεκίνησε εκείνη την εποχή (1927/28) με τη μορφή δύο εκδόσεων: Μια αμετάφραστη, πλήρης έκδοση (η πρώτη Marx-Engels-Gesamtausgabe), η οποία επρόκειτο να περιλάμβανε 42 τόμους (12 από τους οποίους εκδόθηκαν μέχρι το 1935 – τότε αυτό το έργο διακόπηκε) και μια πρώτη ρωσική έκδοση σε 28 τόμους (Sochineniya1), τα 33 δεμένα βιβλία των οποίων εκδόθηκαν πλήρως μέχρι το 1947.
Το Ινστιτούτο εξέδιδε επίσης δύο τακτικά ακαδημαϊκά περιοδικά, το Arkhiv Karla Marksa i Friderikha Engel'sa (Αρχείο Καρλ Μαρξ και Φρέντερικ Ένγκελς) και το Letopis' marksizma (Μαρξιστικό Χρονικό).
Ινστιτούτο Λένιν
Το Ινστιτούτο Λένιν ξεκίνησε ως ένα ανεξάρτητο αρχειακό έργο, το οποίο ιδρύθηκε από την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης το 1923 για τη συλλογή χειρογράφων με σκοπό τη δημοσίευση μιας επιστημονικής έκδοσης των συλλεκτικών έργων του Βλαντίμιρ Λένιν. Αυτό το έργο ολοκληρώθηκε με τη δημοσίευση ενός πυκνού περιοδικού που ονομαζόταν Leninskii sbornik (Διάφορα του Λένιν), όπου περίπου 25 του οποίου δημοσιεύτηκαν μεταξύ 1924 και 1933. Το ινστιτούτο τελικά περιήλθε στη δικαιοδοσία της Κεντρικής Επιτροπής ως τμήμα.
Η αποστολή του Ινστιτούτου Λένιν επεκτάθηκε το 1924 από το 13ο Συνέδριο του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος για να συμπεριλάβει τη «μελέτη και τη διάδοση του λενινισμού στις ευρείες μάζες εντός και εκτός κόμματος», δηλαδή μια διευρυμένη σκοπιά που κατέστησε ξεπερασμένη την Προϋπάρχουσα Επιτροπή για την Ιστορία της Οκτωβριανής Επανάστασης και την Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος (Ιστπάρτ). Το 1928, το Ιστπάρτ διαλύθηκε και οι λειτουργίες του απορροφήθηκαν πλήρως από το Ινστιτούτο Λένιν.
Το Ινστιτούτο Λένιν ήταν μια ελαφρώς μεγαλύτερη οντότητα από το Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς, με προσωπικό 158 ατόμων το 1929, αλλά δεν μοιραζόταν τη φήμη της αμερόληπτης υποτροφίας που απολάμβανε η παλαιότερη ερευνητική βιβλιοθήκη και η δεξαμενή επιστημονικής σκέψης. Επικεφαλής του Ινστιτούτου Λένιν αρχικά ήταν ο Λεβ Κάμενεφ, ακολουθούμενος από τον Ιβάν Σκβορτσόφ-Στεπάνοφ και μετά τον θάνατό του το 1928 ο Μαξιμιλιάν Σαβέλιεφ.
Αναδιάρθρωση το 1931
Τον Φεβρουάριο του 1931 ως μέρος της δίκης των Μενσεβίκων τον Φεβρουάριο του 1931, ο οικονομολόγος Ισαάκ Ιλίτς Ρούμπιν -πρώην υπάλληλος του Ινστιτούτου Μαρξ-Ένγκελς - ενέπλεξε τον επικεφαλής του Ινστιτούτου Νταβίντ Ριαζάνοφ ως μέρος της συνωμοσίας, με τον Ριαζάνοφ να κατηγορείται ότι είχε κρύψει έγγραφα Μενσεβίκων στην εγκατάσταση. Αν και οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν ότι η κατηγορία στη στημένη δίκη του Φεβρουαρίου ήταν εξαιρετικά αμφίβολη, ο Ριαζάνοφ συνελήφθη και στάλθηκε σε εξορία έξω από τη Μόσχα. Ακολούθησε μια εκκαθάριση του προσωπικού του Ινστιτούτου Μαρξ-Ένγκελς που κρίθηκε ιδεολογικά ύποπτη. Στον απόηχο των ιδεολογικών εκκαθαρίσεων του Ινστιτούτου Μαρξ-Ένγκελς το Νοέμβριο του 1931, συγχωνεύτηκε με το μεγαλύτερο Ινστιτούτο Λένιν για να σχηματιστεί το Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν.
Μετέπειτα αλλαγές ονομασίας
Το Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν μετονομάστηκε στη συνέχεια πολλές φορές. Το 1952, η επίσημη προσάρτηση της εγκατάστασης στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης σημειώθηκε επίσημα με το διευρυμένο όνομα Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν της ΚΕ του ΚΚΣΕ (Институт Маркса—Энгельса—Ленина при ЦК КПСС). Το όνομα του αποθανόντος σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν προστέθηκε το 1956, με το Ινστιτούτο να γίνεται επίσημα το Ινστιτούτο Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν της ΚΕ του ΚΚΣΕ.
Αυτό παρέμεινε σε ισχύ μέχρι την έναρξη της αποσταλινοποίησης μετά τη λεγόμενη «Μυστική Ομιλία» του Νικίτα Χρουστσόφ το 1956. Σε αυτό το σημείο, το όνομα άλλαξε σε Ινστιτούτο Μαρξισμού-Λενινισμού της ΚΕ του ΚΚΣΕ (Институт марксизма-ленинизма при ЦК КПСС). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1950, το Ινστιτούτο συμμετείχε στην υλοποίηση μεγάλων έργων, όπως η έκδοση μιας δεύτερης ρωσικής έκδοσης των συλλεγόμενων έργων του Μαρξ και του Ένγκελς (Sochineniya2, με 39 βασικούς και 11 συμπληρωματικούς τόμους) και την περιεκτική πέμπτη έκδοση των Συλλεκτικών Έργων του Λένιν (55 τόμοι). Από τη δεκαετία του 1970 και μετά, συμμετείχε επίσης με ξένους εταίρους στην έκδοση των αγγλόφωνων Συλλεκτικών Έργων Μαρξ/Ένγκελς (50 τόμοι) και του δεύτερου Marx-Engels-Gesamtausgabe.
Το όνομα Ινστιτούτο Μαρξισμού-Λενινισμού παρέμεινε αναλλοίωτο για σχεδόν 35 χρόνια, όταν η αναταραχή στη Σοβιετική Ένωση έφερε την αλλαγή του ονόματος σε Ινστιτούτο Θεωρίας και Ιστορίας του Σοσιαλισμού της ΚΕ του ΚΚΣΕ (Институт теории и истории социализма ЦК КПСС). Το Ινστιτούτο επίσημα έπαψε να υπάρχει τον Νοέμβριο του 1991 μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, με τη βιβλιοθήκη και το αρχείο του Ινστιτούτου να μεταφέρονται σε μια νέα οντότητα που ονομάζεται Ρωσικό Ανεξάρτητο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Εθνικών Προβλημάτων.
Το Κεντρικό Αρχείο Κόμματος του Ινστιτούτου τέθηκε υπό τον έλεγχο του Ρωσικού Υπουργείου Πολιτισμού και τελικά αναδείχθηκε ως το Ρωσικό Κρατικό Αρχείο Κοινωνικής-Πολιτικής Ιστορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχεία στη Ρωσία Κατηγορία:Αρχεία στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Ερευνητικές βιβλιοθήκες
Τιάν-γκονγκ 2
Είμαι οτι ναναι}}O Τιάν-γκονγκ 2 (στα ελληνικά «Ουράνιο Παλάτι 2») είναι ένας πειραματικός Κινέζικος διαστημικός σταθμός που εκτοξεύτηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2016.
Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας
Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Мария Александровна Романова/Velikaya Knyaginya Mariya Aleksandrovna Romanova, 17 Οκτωβρίου 1853 - 24 Οκτωβρίου 1920) ήταν η σύζυγος του Αλφρέδου, Δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, Πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Τιάν-γκονγκ 2
Ο Τιάν-γκονγκ 2 δεν είναι ένας μόνιμος τροχιακός διαστημικός σταθμός, αλλά πειραματικός και προορίζεται ως ένα πεδίο δοκιμών για τις βασικές τεχνολογίες που θα χρησιμοποιηθούν στο μεγάλο Κινέζικο διαστημικό σταθμό, ο οποίος είναι προγραμματισμένος να εκτοξευτεί μεταξύ 2019 και 2022.
Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας
Ήταν η πρώτη και η μοναδική Ρομανόφ, που παντρεύτηκε μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1853 (5 Οκτωβρίου, παλαιό ημερολόγιο) στο Παλάτι του Αλεξάνδρου στην Αγία Πετρούπολη και ήταν το έκτο παιδί και η νεότερη κόρη του Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Αλεξάντροβνας της Ρωσίας (Μαρίας της Έσσης).
Τιάν-γκονγκ 2
Ιστορία
Το πλήρωμα του διαστημικού σκάφους Σένζου 11 αποτελούμενο από τον διοικητή Jing Haipeng και τον Chen Dong αποτέλεσε την εναρκτήρια επάνδρωση για το χώρο του Τιάν-γκονγκ 2 τον Οκτώβριο του 2016. Ήταν για  τη Κίνα η πρώτη επανδρωμένη αποστολή για περισσότερα από τρία χρόνια.
Στις 22 Απριλίου, του 2017, το διαστημόπλοιο ανεφοδιασμού Tianzhou-1 συνδέθηκε με επιτυχία με τον Τιάν-γκονγκ 2 σημαίνοντας τη πρώτη επιτυχημένη σύνδεση και ανεφοδιασμό σε τροχιά για τον Τιάν-γκονγκ 2. Στη συνέχεια εκτελέστηκε δεύτερος ανεφοδιασμός στις 15 Ιουνίου του 2017. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 2017, το Tianzhou-1 πραγματοποίησε τον τρίτο και τελευταίο ανεφοδιασμό του Τιάν-γκονγκ 2, με διαδικασία που ονομάζεται γρήγορη σύνδεση που πήρε 6,5 ώρες, αντί για 2 μέρες για να ολοκληρωθεί.
Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας
Βιογραφία
Εκπαιδεύτηκε στη ρωσική αυλή υπό το αυστηρό καθεστώς της Κόμισσας Αλεξαντρίνα Τολστόι. Ήταν η πρώτη Ρωσίδα μεγάλη δούκισσα που μεγάλωσε με Αγγλίδες νταντάδες και μιλούσε άπταιστα αγγλικά. Εκτός από τη μητρική της γλώσσα τα ρώσικα, μιλούσε εξίσου καλά τα γερμανικά και τα γαλλικά.
Τιάν-γκονγκ 2
Διαστάσεις
Οι διαστάσεις του Tiangong-2 είναι:
Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας
Βιογραφία
Στις 23 Ιανουαρίου 1874 παντρεύτηκε τον Αλφρέδο, Δούκα του Εδιμβούργου, στο Χειμερινό Παλάτι. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Τιάν-γκονγκ 2
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαστημικοί σταθμοί
Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας
Βιογραφία
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν όλες οι γερμανικές κυριαρχίες έχασαν το κύρος τους, πήγε να ζήσει στην Ελβετία. Τα χρόνια αυτά ήταν τραγικά για τη Δούκισσα, που είδε πολλούς συγγενείς να πεθαίνουν στη Ρωσική Επανάσταση.
Πέθανε στις 24 Οκτωβρίου 1920 στη Ζυρίχη σε ηλικία 67 ετών, και θάφτηκε στο Κοιμητήριο Γκλόκενμπεργκ του Κόμπουργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Τσαντραγιάν-2
Το Τσαντραγιάν-2 (चन्द्रयान-२;, σεληνάκατος ) είναι η δεύτερη ινδική αποστολή εξερεύνησης της Σελήνης, μετά το Τσαντραγιάν-1. Αναπτύχθηκε από τον Ινδικό Οργανισμό Εξερεύνησης του Διαστήματος (ΙΣΡΟ), και εκτοξεύτηκε από το διαστημικό κέντρο Σατίς Νταβάν στις 14:43 ώρα Ινδίας (12:13 ώρα Ελλάδας) με προορισμό τη Σελήνη. Η σχεδιασμένη τροχιά έχει απόγειο 170 χλμ. και απόγειο 45.475 χλμ. Το σύστημα περιλαμβάνει τροχιακό μηχανισμό, ένα προσγειωτή και ένα ρόβερ με το όνομα Πραγκιάν, ενώ τα συστατικά του Τσαντραγιάν κατασκευάστηκαν εξολοκλήρου στην Ινδία. Ο κύριος στόχος του Τσαντραγιάν είναι να μελετήσει την ύπαρξη νερού στη Σελήνη.
Το Τσαντραγιάν-2 και το ρόβερ θα προσγειωθούν κοντά στο νότιο πόλο τη Σελήνης, σε μια πεδιάδα ανάμεσα στους κρατήρες Μανζίνους Γ και Σιμπέλιους Ν, σε γεωγραφικό πλάτος περίπου 70 μοιρών νότια στις 7 Σεπτεμβρίου 2019. Το ρόβερ Πραγκιάν θα κινείται στη σεληνιακή επιφάνεια και θα κάνει χημική ανάλυση για μια περίοδο 14 ημερών. Τα δεδομένα θα στέλνονται στη Γη από τον τροχιακό μηχανισμό και τον προσγειωτή του Τσαντραγιάν-2, τα οποία εκτοξεύτηκαν στον ίδιο πύραυλο με το Τσαντραγιάν-2. Ο τροχιακός μηχανισμός θα εκτελέσει την αποστολή του για ένα χρόνια σε μια κυκλοποιημένη σεληνιακή πολική τροχιά 100 επί 100 χιλιομέτρων.
Εάν η αποστολή επιτύχει τον σκοπό της, η Ινδία θα γίνει η τέταρτη χώρα που θα επιτύχει μια προσγείωση στη σελήνη, μετά τις διαστημικές υπηρεσίες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας. Εάν επιτύχει, το Τσαντραγιάν-2 θα πετύχει τη νοτιότερη προσγείωση στη σελήνη, σκοπεύοντας να προσγειωθεί σε γεωγραφικό πλάτος στις 67 με 70 μοίρες νότια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδία
Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Ολλανδίας
Ο Γουλιέλμος Β΄, (Φεβρουάριος 1227 - 28 Ιανουαρίου 1256) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Ολλανδίας & Ζηλανδίας (1234-56). Διεκδίκησε το βασίλειο της Γερμανίας το 1247 και κυβέρνησε μόνος του το διάστημα 1254-56.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φλόρις Δ΄ κόμη της Ολλανδίας και της Ματθίλδης των Ρέγκιναρ, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης.
Ο πατέρας του σκοτώθηκε σε κονταρομαχία (tournois) στο Κορμπή, όταν ο Γουλιέλμος Β΄ ήταν 7 ετών. Τότε οι θείοι του Γουλιέλμος και Όθωνας Γ΄ επίσκοπος της Ουτρέχτης έγιναν οι επίτροποί του ως το 1239.
Όταν ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ αφόρισε τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας, εξελέγη αντίπαλος βασιλιάς ο Ερρίκος-Ράσπε το 1246, απεβίωσε όμως το επόμενο έτος. Στη θέση του εξελέγη ο Γουλιέλμος Β΄ με τη βοήθεια τού εξαδέλφου του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης και τού Κορράδου αρχιεπισκόπου της Κολωνίας.
Αποφάσισε να επεκτείνει το κυνηγετικό περίπτερο τού πατέρα του σε ανάκτορο, που να ανταποκρίνεται στη νέα του θέση. Το κτήριο ονομάστηκε Μπίννενχοφ (Έσω Αυλή) και εξελίχθηκε στην πόλη της Χάγης. Εν τω μεταξύ πολιορκούσε το Άαχεν, που το κατείχαν οπαδοί του Φρειδερίκου Β΄ και έπειτα από έξι μήνες το κατέλαβε. Μόνο μετά από αυτό μπόρεσε να στεφθεί εκεί από τον αρχιεπίσκοπο Κορράδο. Με τον γάμο του το 1252 με την Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ απέκτησε θεωρητικά συμμάχους μερικούς Γερμανούς πρίγκιπες. Αν και είχε θάρρος και ιπποτικές ικανότητες, ωστόσο η εξουσία του δεν ξεπέρασε τα όρια της Ρηνανίας.
Ως βασιλιάς έκανε τον εαυτό του κόμη της Ζηλανδίας, αλλά ήλθε σε διαμάχη με την κόμισσα της Φλάνδρας για τον έλεγχο της περιοχής αυτής. Το 1253 νίκησε τον Φλαμανδικό στρατό στο Βέστκαπελ και ένα έτος μετά ακολούθησε κατάπαυση του πυρός. Όμως η αντι-Φλαμανδική αυτή πολιτική του χειροτέρευσε τις σχέσεις του με τη Γαλλία.
Το τέλος
Το 1256 σε μάχη κοντά στο Χόογκβοουτ, χάθηκε και προσπάθησε να διασχίσει μία παγωμένη λίμνη. Το άλογό του γλίστρησε και ο ίδιος βρέθηκε σε ευάλωτη θέση. Οι Φρίσιοι τον σκότωσαν και τον ενταφίασαν κρυφά κάτω από το δάπεδο ενός σπιτιού. Ο γιος του Φλόρις Ε΄ ανακάλυψε τη σορό του 26 έτη μετά και αφού εκδικήθηκε τρομερά τους Φρίσιους, την ενταφίασε στο Μίντελμπουρκ. Οι πηγές της εποχής, όπως το χρονικό του Μέλις Στρόκε περιγράφουν τον Γουλιέλμο Β΄ ως έναν ήρωα στον τύπο του θρυλικού Αρθούρου. Ένα χρυσό άγαλμά του έχει στηθεί στο Μπίννενχοφ της Χάγης, στην εσωτερική αυλή του Κοινοβουλίου των Κάτω Χωρών (Ολλανδίας).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1252 την Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Μωβ μέδουσα
Η μωβ μέδουσα ή τσούχτρα (επιστημονική ονομασία: Pelagia noctiluca) είναι μέδουσα της οικογένειας Πελαγίδες και το μόνο αναγνωρισμένο επί του παρόντος είδος στο γένος της. Η επιστημονική ονομασία προέρχεται από τα ελληνικά, πελαγία σημαίνει «θαλασσινός», από τη λέξη πέλαγο, και στα λατινικά noctiluca είναι η συνδυαστική μορφή του nox «νύχτα» και lux σημαίνει φως· επομένως, η Pelagia noctiluca μπορεί να περιγραφεί ως ένας θαλάσσιος οργανισμός με την ικανότητα να λάμπει στο σκοτάδι (βιοφωταύγεια). Απαντάται παγκοσμίως σε τροπικές και θερμές εύκρατες θάλασσες, αν και υπάρχουν υποψίες ότι καταγραφές από την περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού, η οποία περιλαμβάνει τη Μεσόγειο και τον Κόλπο του Μεξικού, αντιπροσωπεύουν στενά συγγενικά αλλά προς το παρόν μη αναγνωρισμένα είδη.
Κατανομή, ενδιαιτήματα και ταξινόμηση
αριστερά|μικρογραφία| Μέδουσα κοντά στο [[Σίδνεϊ της Αυστραλίας, που περιλαμβάνεται επί του παρόντος στο Pelagia noctiluca, αλλά πιθανότατα ένα μη περιγραφόμενο είδος ]] Αυτή η μέδουσα είναι πιο γνωστή από την περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού, με κατανομή από τον 4ο βόρειο παράλληλο (ακριβώς βόρεια του Ισημερινού) έως τη Βόρεια Θάλασσα και τον Ατλαντικό Καναδά, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου και του Κόλπου του Μεξικού.
Υπάρχουν αναφορές ότι υπάρχει στις περισσότερες άλλες τροπικές ή θερμές εύκρατες θάλασσες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων τόσο του Ειρηνικού όσο και του Ινδικού Ωκεανού, με το νότιο όριο να φαίνεται ότι είναι ο 42ος νότιος παράλληλος. Μερικές από τις τοποθεσίες είναι η Καλιφόρνια (σπάνια), η Χαβάη (σπάνια) και όλη η Αυστραλία (κοινή). Ωστόσο, υπάρχει η υποψία ότι η Pelagia noctiluca —όπως ορίζεται επί του παρόντος— είναι ένα σύμπλεγμα ειδών με καταγραφές εκτός της περιοχής του Βόρειου Ατλαντικού που αφορούν άλλα στενά συγγενικά είδη που επί του παρόντος δεν έχουν αναγνωριστεί ή περιγραφεί. Ακόμη και οι πληθυσμοί του Βόρειου και του Νότιου Ατλαντικού παρουσιάζουν σημαντικές γενετικές διαφορές. Είναι απαραίτητη μια ολοκληρωμένη ταξινομική ανασκόπηση για την επίλυση της κατάστασης. Το 2014, ένα δεύτερο είδος στο γένος Pelagia περιγράφηκε από τη Μεσόγειο, αλλά δύο χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε στο δικό του γένος ως Mawia benovici.
Η κολυμβητική ικανότητα της Pelagia noctiluca είναι περιορισμένη και ως εκ τούτου μεγάλα σμήνη αυτού του ωκεάνιου είδους μεταφέρονται περιστασιακά από τον άνεμο ή το ρεύμα σε παράκτιες περιοχές, μερικές φορές καταλήγοντας να ξεβραστούν σε παραλίες. Αυτό σημαίνει επίσης ότι το είδος εμφανίζεται μερικές φορές σε νερά που δεν έχουν τη θερμοκρασία που προτιμά, όπως τα νησιά Σέτλαντ και τα νορβηγική τάφρος. Εμφανίζεται γενικά σε θερμοκρασίες νερού μεταξύ 10 και 27°C, αλλά κάτω από 11 C σταματά να πάλλεται. Κινείται κυρίως από την επιφάνεια έως βάθος 150 m, αλλά έχει καταγραφεί στα 1400 m. Η Pelagia noctiluca συμμετέχει στην κατακόρυφη μετανάστευση, που εμφανίζεται κοντά στην επιφάνεια τη νύχτα και βαθύτερα κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Οι τοπικοί πληθυσμοί παρουσιάζουν μεγάλες διακυμάνσεις και το είδος μπορεί να μείνει ουσιαστικά μη καταγεγραμμένο σε μια περιοχή για χρόνια, μέχρι να επανεμφανιστεί ξαφνικά σε τεράστια σμήνη. Περιστασιακά, ένα σμήνος μπορεί να καλύπτει δεκάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, να περιλαμβάνει εκατομμύρια μέδουσες και να φτάνει σε πυκνότητες άνω των 500 ατόμων ανά m3.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Pelagia noctiluca στην [[Έλβα (νήσος)|Έλβα στη Μεσόγειο]] Οι Pelagia noctiluca είναι αρκετά μικρές μέδουσες με ενήλικες με διάμετρο κώδωνα 3-12 cm. Το χρώμα τους είναι μεταβλητό, από μωβ, ροζ, ανοιχτό καφέ έως κίτρινο. Το σώμα είναι ακτινικά συμμετρικό. Υπάρχει μόνο μία σωματική κοιλότητα γνωστή ως γαστραγγειακή κοιλότητα. Αυτό είναι ένα πρωτόγονο έντερο ή πεπτική κοιλότητα με μόνο ένα άνοιγμα που χρησιμοποιείται για την κατάποση και την απέκκριση. Υπάρχουν τέσσερις μακριοί στοματικοί βραχίονες. Καθεμία έχει οκτώ μακριά πλοκάμια που αναδύονται από το περιθώριο της ομπρέλας. Όντας ακτινικά συμμετρική, δεν έχει κεφάλι και επομένως δεν έχει κεντρικό νευρικό σύστημα.
Οι Pelagia noctiluca έχουν βιοφωταύγεια, δηλαδή έχουν την ικανότητα να παράγουν χαμηλό φως που είναι ορατό στον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το φως εκπέμπεται με τη μορφή αναλαμπών όταν η μέδουσα διεγείρεται από αναταράξεις που δημιουργούνται από τα κύματα ή από την κίνηση ενός πλοίου. Αυτές οι λάμψεις είναι σχετικά μικρής διάρκειας και σταδιακά εξασθενούν. Μια πολύ πρώιμη περιγραφή της βιοφωταύγειας δόθηκε από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο στο Φυσική Ιστορία (77 μ.Χ.) και τώρα θεωρείται ότι αναφέρεται στον P. noctiluca.
Κύκλος ζωής και αναπαραγωγή
μικρογραφία| Pelagia noctiluca στο στάδιο της μέδουσας κοντά στη [[Σικελία στη Μεσόγειο Θάλασσα]] Η Pelagia noctiluca είναι προσαρμοσμένη στον πελαγικό τρόπο ζωής στην ανοιχτή θάλασσα. Ενώ οι περισσότερες μέδουσες, συμπεριλαμβανομένων των άλλων ειδών της οικογένειας, έχουν κύκλο ζωής με τα στάδια της ελεύθερης κολύμβησης και ένα στάδιο πολύποδα, η P. noctiluca έχει προσαρμοστεί με τέτοιο τρόπο ώστε το στάδιο του πολύποδα απουσιάζει. Η P. noctiluca αναπαράγεται σεξουαλικά με το αρσενικό και το θηλυκό να απελευθερώνουν αντίστοιχα το σπέρμα και τα ωάρια στη θάλασσα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αρχικά, η μέδουσα του P. noctiluca έχει μόνο διάμετρο καμπάνας περίπου 1 cm. Ορισμένα φθάνουν ήδη σε ωριμότητα όταν έχουν διάμετρο κώδωνα 3.5 cm στα 6 cm όλα είναι ώριμα. Στη Μεσόγειο Θάλασσα, η P. noctiluca φαίνεται να αναπαράγεται κυρίως μεταξύ του τέλους του καλοκαιριού και των αρχών του χειμώνα, αλλά και σε χαμηλότερα επίπεδα την άνοιξη έως τις αρχές του καλοκαιριού. Μεγάλα σμήνη ενηλίκων στην επιφάνεια του πελάγους σε ορισμένες περιόδους του έτους πιθανώς να είναι συσσωματώματα αναπαραγωγής. Αυτή η μέδουσα ζει συνήθως για περίπου 9 μήνες.
Σίτιση
Η Pelagia noctiluca έχει καταγραφεί να τρέφεται με ένα ευρύ φάσμα μικρών οργανισμών όπως τα πλαγκτονικά καρκινοειδή, προνύμφες μαλακίων, υδρόζωα, σιφωνοφόρα, χαιτόγναθα, αυγά και προνύμφες ψαριών καθώς και αιωρούμενα υπολείμματα και μικροσκοπικό φυτοπλαγκτόν. Το φυτοπλαγκτόν μπορεί να καταναλωθεί είτε άμεσα είτε έμμεσα με την κατανάλωση φυτοφάγων καρκινοειδών με στομάχια γεμάτα με αυτό. Η ικανότητα κατανάλωσης φυτοπλαγκτόν είναι - εξ όσων είναι γνωστό - εξαιρετικά ασυνήθιστη στα κνιδόζωα. Ο κανιβαλισμός όπου οι ενήλικες καταναλώνουν μικρά από το είδος τους είναι επίσης κοινός στη P. noctiluca.
Τσίμπημα
μικρογραφία| Η Pelagia noctiluca μπορεί να ξεβραστεί σε μεγάλους αριθμούς, όπως φαίνεται σε αυτή την παραλία στην Τυνησία Η Pelagia noctiluca θεωρείται η πιο σημαντική μέδουσα που τσιμπάει στη Μεσόγειο Θάλασσα. Τόσο τα πλοκάμια της όσο και -ασυνήθιστα για τις μέδουσες- ο κώδωνας καλύπτονται από κνιδοκύτταρα (κύτταρα που τσιμπούν) και ακόμη και πρόσφατα νεκρά, ξεβρασμένα άτομα μπορούν να τσιμπήσουν. Το τσίμπημα προκαλεί πόνο που συνήθως διαρκεί 1-2 εβδομάδες, τοπική ερυθρότητα, οίδημα και εξάνθημα, αλλά γενικά δεν είναι επικίνδυνο και δεν υπάρχουν καταγεγραμμένοι θάνατοι. Μερικές φορές, τα συμπτώματα μπορεί να είναι πιο γενικά και περιλαμβάνουν ζάλη, έμετο και διάρροια. Ξαφνικά επαναλαμβανόμενα δερματικά εξανθήματα μπορεί να συμβούν χρόνια αργότερα. Σπάνια, το τσίμπημα μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αλλεργική αντίδραση και να αφήσει ουλές ή υπερχρωματισμένα σημάδια στο δέρμα που μπορεί να παραμείνουν για χρόνια μετά τη συνάντηση. Υπάρχει μια γνωστή περίπτωση όπου ένα τσίμπημα από το P. noctiluca προκάλεσε σύνδρομο Γκιλαίν-Μπαρέ, αλλά όλα τα συμπτώματα εξαφανίστηκαν μέσα σε 6 μήνες. Περιέργως, έχει καταγραφεί ένα είδος χταποδιού να «δανείζεται» την ικανότητα τσιμπήματος ενός P. noctiluca. Το χταπόδι άρπαξε και τοποθέτησε τη μέδουσα με τέτοιο τρόπο ώστε να παρέχει άμυνα.
Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ
Ο Χέρμπερτ ισχυρίστηκε ότι ήταν μακρινός συγγενής του Άγγλου-Ουαλού ποιητή Τζορτζ Χέρμπερτ του 17ου αιώνα.
Ο Χέρμπερτ εκπαιδεύτηκε ως οικονομολόγος και δικηγόρος. Ο Χέρμπερτ ήταν ένας από τους κύριους ποιητές της πολωνικής αντίθεσης στον κομμουνισμό. Ξεκινώντας το 1986, έζησε στο Παρίσι, όπου συνεργάστηκε με το περιοδικό Zeszyty Literackie. Επέστρεψε στην Πολωνία το 1992. Την 1η Ιουλίου 2007, η πολωνική κυβέρνηση θέσπισε το 2008 ως Έτος του Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ. Το 2013 καθιερώθηκε το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ προς τιμήν του ποιητή και της λογοτεχνικής του κληρονομιάς. Έλαβε το Βραβείο Κοστσιέλσκι το 1963 (Γενεύη), το Βραβείο Γιουζικόφσκι το 1965, το Κρατικό Βραβείο της Αυστρίας για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία το 1965, το Βραβείο Χέρντερ το 1973 (Αυστρία), το Βραβείο Πετράρκα το 1979 (Γερμανία) και το Βραβείο Ιερουσαλήμ το 1991 (Ισραήλ).
Ποίηση
μικρογραφία|αριστερά|«Η απώλεια μνήμης από ένα έθνος είναι επίσης απώλεια της συνείδησής του» (Χέρμπερτ). Πλακέτα στην πλατεία Mehringplatz, [[Βερολίνο.]] δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Άγαλμα του Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ στο [[Κιέλτσε, Πολωνία]] Τα πρώτα ποιήματα του Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ δημοσιεύτηκαν στο Dziś i jutro (#37, 1950). Τα ποιήματα με τίτλο: Napis (Επιγραφή), Pożegnanie września και Złoty środek τυπώθηκαν ωστόσο χωρίς την άδεια του συγγραφέα. Το πραγματικό ντεμπούτο έγινε στα τέλη της ίδιας χρονιάς με τη δημοσίευση του ποιήματος χωρίς τίτλο (Palce wrzeciona dźwięków…) στο Tygodnik Powszechny (#51). Μέχρι το 1955 ο ποιητής δημοσίευσε μερικά από τα έργα του σε αυτή την εφημερίδα, κρατήθηκε όμως μακριά από το λογοτεχνικό περιβάλλον. Μη έχοντας την ευκαιρία για τον δικό του τόμο ποιημάτων, αποφάσισε να δημοσιεύσει 22 ποιήματα στην ανθολογία της σύγχρονης καθολικής ποίησης …każdej chwili wybierać muszę… (Βαρσοβία, 1954).
Ο Χέρμπερτ παρουσιάστηκε στο μεγαλύτερο κοινό στο Premiera pięciu poetów (Το ντεμπούτο πέντε ποιητών) στο περιοδικό Życie Literackie (#51, Δεκέμβριος 1955). Παρουσιάστηκε μαζί με άλλους νέους ποιητές, όπως οι Μίρον Μπιαουοσέφσκι, Μπόχνταν Ντροζντόφσκι, Στανίσουαφ Τσιτς και Γέζι Χαρασιμόβιτς. Το 1956, δημοσίευσε το ντεμπούτο του ποιητικό βιβλίο Struna światła (Χορδή Φωτός) και ένα χρόνο αργότερα άλλο ένα, το Hermes, pies i gwiazda (Ερμής, σκύλος και αστέρι). Ένα σχετικά αργά ντεμπούτο του Χέρμπερτ τον έκανε να ανήκει στη σύγχρονη γενιά στη λογοτεχνία που εμφανίστηκε μετά το 1956, ενώ βιογραφικά ανήκε στην ίδια γενιά με τους Κσίστοφ Κάμιλ Μπατσίνσκι και Ταντέους Ρουζέβιτς.
Ο Χέρμπερτ χρησιμοποιούσε συχνά στοιχεία μυθολογίας, μεσαιωνικούς ήρωες και έργα τέχνης στη γραφή του, τα οποία τράβηξαν την προσοχή των κριτικών. Αυτά τα στοιχεία, ωστόσο, δεν σήμαιναν τα νεκρά μέρη της λογοτεχνικής σύμβασης. Ο Χέρμπερτ χρησιμοποιεί τον μηχανισμό της ειδικής απομυθοποίησης – προσπαθεί να απαλλαγεί από κάθε πολιτισμικό στρώμα (αν είναι δυνατόν) και να φτάσει στα πρωτότυπα, να αντιμετωπίσει τους ήρωες αντίκες. Στη λογοτεχνική του παραγωγή το παρελθόν δεν αντιμετωπίζεται ως κάτι μακρινό ή κλειστό – οι αναβιωμένοι χαρακτήρες και τα γεγονότα επιτρέπουν την προσπάθεια κατανόησης όχι μόνο της ιστορίας αλλά και της τρέχουσας στιγμής. Το παρελθόν είναι μέτρο του παρόντος.
Βραβεία και διακρίσεις
Σύμφωνα με ένα σημείωμα του πράκτορα της μυστικής αστυνομίας του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας στην Πολωνική Ένωση Συγγραφέων (Związek Literatów Polskich), ο Χέρμπερτ ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1968 μαζί με έναν άλλο Πολωνό συγγραφέα, τον Βίτολντ Γκομπρόβιτς. Αυτή η πληροφορία δόθηκε από τον γραμματέα της Επιτροπής Νόμπελ που επισκεπτόταν την Πολωνία εκείνη την περίοδο. Ένας ιστορικός από το Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης, ο Ράφαου Σιερχούουα (Rafał Sierchuła), εικάζει ότι η κομμουνιστική κυβέρνηση στην Πολωνία μπορεί να είχε κάνει ενεργές προσπάθειες να τους εμποδίσει να λάβουν το βραβείο, λόγω των αντικομμουνιστικών τους απόψεων.
Κληρονομιά
Το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ είναι ένα βραβείο για επίτευγμα ζωής που απονέμεται σε έναν ζωντανό ποιητή που γράφει σε οποιαδήποτε γλώσσα. Ιδρύθηκε το 2012 προς τιμήν του Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ από τη χήρα του, Καταζίνα Ντζιεντουσίτσκ-Χέρμπερτ (Katarzyna Dzieduszycka-Herbert).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί δραματουργοί και θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολωνοί αγγλικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Νικόλαος Κοπέρνικος του Τόρουν Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Μπελκόμπ-αν-Μπωζ
Το Μπελκόμπ-αν-Μπωζ (γαλλικά: Bellecombe-en-Bauges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπελκομπιέν ή Μπελκομπαί (γαλλικά: Bellecombiens ή Bellecombais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Λε Μπελβίλ
Το Λε Μπελβίλ (γαλλικά: Les Belleville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Φλόρις Ε΄ της Ολλανδίας
Ο Φλόρις Ε΄ (24 Ιουνίου 1254 - 27 Ιουνίου 1296) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Ολλανδίας & Ζηλανδίας (1256-1296).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου Β΄ κόμη της Ολλανδίας και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Η εξουσία του περιγράφεται με λεπτομέρειες από τον χρονικογράφο του Μέλις Στόκε στο έργο Χρονικό του Ρίιμ. Η εποχή του ήταν πολύ ειρηνική, με ενσυγχρονισμό της διοίκησης και πολιτική επωφελή για το εμπόριο. Ενδιαφέρθηκε για το συμφέρον των αγροτών με έξοδα των ευγενών και ανέκτησε γη από τη θάλασσα. Η δολοφονία του, σχεδιασμένη από τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας και τον Γκυ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας, τον έκανε ήρωα της Ολλανδίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1271 τη Βεατρίκη των Νταμπιέρ, κόρη του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε εκτός γάμου τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Μπελμόν-Τραμονέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπελμοντουά (γαλλικά: Belmontois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μικέλε Πλασίντο
Ο Μικέλε Πλασίντο (ιταλικά: Michele Placido), (19 Μαΐου 1946), είναι Ιταλός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι γνωστός για το ρόλο του Corrado Cattani στην τηλεοπτική σειρά της RAI Τα πλοκάμια της μαφίας.
Πρώτα χρόνια και Καριέρα
Ο Πλασίντο γεννήθηκε στο Άσκολι Σατριάνο, από μια φτωχή οικογένεια από την Βασιλικάτα και έκανε πολλές δουλειές από νεαρή ηλικία.
Σπούδασε υποκριτική στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου στη Ρώμη και στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών Σίλβιο ντ' Αμίκο. Έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στο θεατρικό έργο Όνειρο Θερινής Νυχτός το 1969. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε την κινηματογραφική καριέρα με σκηνοθέτες όπως οι Λουίτζι Κομεντσίνι, Μάριο Μονιτσέλι, Σαλβατόρε Σαμπέρι, Νταμιάνο Νταμιάνι, Πασκουάλε Σκουιτιέρι και Φρανσέσκο Ρόσι.
Η πρώτη του επιτυχία ήρθε με το ρόλο του στρατιώτη Πάολο Πασέρι στην ταινία "Marcia trionfale" (1976), για την οποία κέρδισε το Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο. Δύο χρόνια αργότερα κέρδισε το βραβείο Αργυρή Άρκτο Καλύτερου ηθοποιού στο 29ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για το ρόλο του ομοφυλόφιλου εργάτη στο μελόδραμα "Ernesto" (1978).