cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεννονίτες
Κατακερματισμός και παραλλαγές
Το 1693 ο Γιάκομπ Άμαν ηγήθηκε μιας προσπάθειας για τη μεταρρύθμιση της εκκλησίας των Μενονιτών στην Ελβετία και τη Νότια Γερμανία ώστε να συμπεριλάβει την αποκοπή, τη συχνότερη κοινωνία και άλλες διαφορές. Όταν οι συζητήσεις τελείωσαν, ο Άμαν και οι οπαδοί του διαχωρίστηκαν από τις άλλες εκκλησίες των Μενονιτών. Οι οπαδοί του Άμαν έγιναν γνωστοί ως Μεννονίτες Άμις ή απλώς Άμις. Στα μεταγενέστερα χρόνια, άλλα σχίσματα μεταξύ των Άμις οδήγησαν σε ομάδες όπως οι Άμις της Παλαιάς Τάξης, οι Άμις της Νέας Τάξης, οι Μενονίτες Άμις Κάουφμαν, οι Άμις των Σβαρτζεντρούμπερ, η Συνδιάσκεψη των Συντηρητικών Μενονιτών και η Βιβλική Συμμαχία Μενονιτών. Για παράδειγμα, κοντά στις αρχές του 20ου αιώνα, ορισμένα μέλη της εκκλησίας των Άμις ήθελαν να αρχίσουν να έχουν κατηχητικά και να συμμετέχουν στον προοδευτικό παραεκκλησιαστικό ευαγγελισμό προτεσταντικού τύπου. Ανίκανοι να πείσουν τους υπόλοιπους Άμις, χωρίστηκαν και σχημάτισαν μια σειρά από ξεχωριστές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Συνδιάσκεψης των Συντηρητικών Μενονιτών. Οι Μεννονίτες στον Καναδά και σε άλλες χώρες έχουν συνήθως ανεξάρτητες ονομασίες λόγω των πρακτικών εκτιμήσεων της απόστασης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, της γλώσσας. Πολλές φορές αυτές οι διαιρέσεις γίνονταν κατά μήκος οικογενειακών γραμμών, με κάθε ευρύτερη οικογένεια να υποστηρίζει το δικό της υποκατάστημα.
Οι πολιτικοί άρχοντες δέχονταν συχνά τους Μενιστές ή τους Μενονίτες στις επικράτειές τους επειδή ήταν έντιμοι, εργατικοί και φιλήσυχοι. Όταν οι πρακτικές τους αναστάτωσαν τις ισχυρές κρατικές εκκλησίες, οι πρίγκιπες θα αρνούνταν τις εξαιρέσεις για στρατιωτική θητεία ή ένας νέος μονάρχης θα έπαιρνε την εξουσία και οι Μενονίτες θα αναγκάζονταν να φύγουν ξανά, αφήνοντας συνήθως τα πάντα πίσω. Συχνά, κάποιος άλλος μονάρχης σε άλλη πολιτεία τους δεχόταν, τουλάχιστον για λίγο.
Πηνελόπη Πλάκα
Η Πηνελόπη Πλάκα (Θεσσαλονίκη, 7 Νοεμβρίου 1991) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Μεννονίτες
Κατακερματισμός και παραλλαγές
Υπό αυτές τις συνθήκες αναπτύχθηκε ισχυρή έμφαση στην «κοινότητα». Συνεχίζει να είναι τυπική των εκκλησιών του Μενονίτη. Ως αποτέλεσμα της συχνά απαίτησης να εγκαταλείψουν τα υπάρχοντά τους για να διατηρήσουν τις ατομικές ελευθερίες, οι Μενονίτες έμαθαν να ζουν πολύ απλά. Αυτό αντικατοπτρίστηκε τόσο στο σπίτι όσο και στην εκκλησία, όπου το ντύσιμό τους και τα κτίριά τους ήταν λιτά. Η μουσική στην εκκλησία, συνήθως απλές γερμανικές χορωδίες, εκτελούνταν a cappella. Αυτό το στυλ μουσικής χρησιμεύει ως υπενθύμιση σε πολλούς Μενονίτες της απλής ζωής τους, καθώς και της ιστορίας τους ως κατατρεγμένου λαού. Ορισμένοι κλάδοι των Μεννονιτών έχουν διατηρήσει αυτόν τον «απλό» τρόπο ζωής στη σύγχρονη εποχή.
Πηνελόπη Πλάκα
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1991 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας της, Αργύρης, είναι χρυσοχόος ενώ η μητέρα της, Μάρθα, δικηγόρος. Έχει έναν μικρότερο αδελφό και δύο μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές. Η καταγωγή της είναι από το Άδενδρο Θεσσαλονίκης και την Κοζάνη. Φοίτησε στο εκκλησιαστικό σχολείο «Απόστολος Παύλος» και έπειτα πέρασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών της Σχολής Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, από το οποίο δεν έχει αποφοιτήσει λόγω της ενασχόλησης της με την υποκριτική. Σε ηλικία δεκαεννιά ετών, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη δραματική σχολή της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα.
Τηλεόραση
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στις αρχές του 2012, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ζωής στη δραματική σειρά του ΑΝΤ1, «Είναι Στιγμές» (σε σκηνοθεσία Γιάννη Βασιλειάδη και Στράτου Μαρκίδη). Για το συγκεκριμένο ρόλο πέρασε από οντισιόν το καλοκαίρι του 2011 και επιλέχθηκε ανάμεσα σε 1.800 υποψήφιες. Τη σεζόν 2013-2014 είχε βασικό ρόλο στη κωμική σειρά του MEGA, «Με τα παντελόνια κάτω» (σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου) όπου συνεργάστηκε με ηθοποιούς όπως Κώστας Βουτσάς, Ιεροκλής Μιχαηλίδης και Αριέττα Μουτούση μεταξύ άλλων.
Μεννονίτες
Κατακερματισμός και παραλλαγές
Το Παγκόσμιο Συνέδριο Μεννονιτών διεξήχθη στο πρώτο συνέδριο στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1925 για τον εορτασμό της 400ης επετείου του Αναβαπτισμού. Το 2018, η οργάνωση είχε 1,47 εκατομμύρια μέλη σε 107 ομολογίες.
Πηνελόπη Πλάκα
Τηλεόραση
Από τον Οκτώβριο 2014 μέχρι το καλοκαίρι του 2017 συμμετείχε ως Γκέλυ στη σειρά του ΑΝΤ1, «Οι Συμμαθητές» (σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου), ενσαρκώνοντας τη κόρη του Παύλου Χαϊκάλη και της Χριστίνας Τσάφου. Από το 2018 μέχρι το 2020 πρωταγωνίστησε στη κωμική σειρά του ΑΝΤ1, «Πέτα τη φριτέζα» δίπλα στον Γιάννη Μπέζο και στον Φάνη Μουρατίδη. (σε σκηνοθεσία Ανδρέα Μορφονιού).
Από τον Οκτωβρίο του 2020 πρωταγωνιστεί στην κωμική σειρά της Ερτ «Χαιρέτα μου τον Πλάτανο» σε σκηνοθεσία Α.Μορφονιού.
Μεννονίτες
Πεποιθήσεις και πρακτικές
Οι πεποιθήσεις του κινήματος είναι αυτές της Εκκλησίας των Πιστών.
Μία από τις πρώτες εκφράσεις της πίστης των Μεννονιτών Αναβαπτιστών ήταν η ομολογία Σλάιτχαϊμ, που υιοθετήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1527. Τα επτά άρθρα του κάλυπταν:
Πηνελόπη Πλάκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μεννονίτες
Πεποιθήσεις και πρακτικές
Η ομολογία της πίστης του Ντόρντρεχτ υιοθετήθηκε στις 21 Απριλίου 1632 από Ολλανδούς Μενονίτες, από Μενονίτες της Αλσασίας το 1660 και από Μενονίτες της Βόρειας Αμερικής το 1725. Ακολούθησαν πολλές ομάδες Μεννονιτών ανά τους αιώνες.
Παραδοσιακά, οι Μεννονίτες προσπάθησαν να συνεχίσουν τις πεποιθήσεις του πρώιμου Χριστιανισμού και έτσι να εξασκήσουν τη γιορτή αγάπης (που περιλαμβάνει το πλύσιμο των ποδιών, το ιερό φιλί και την κοινωνία), το κάλυμμα του κεφαλιού, τη μη αντίσταση, το μοίρασμα των περιουσιακών στοιχείων και τη μη συμμόρφωση με τον κόσμο. Αυτά τα πράγματα τονίζονται έντονα στις ομολογίες των Μεννονίτων Παλαιάς Τάξης και των Συντηρητικών Μενονιτών.
Επτά διατάγματα έχουν διδαχθεί σε πολλές παραδοσιακές εκκλησίες Μεννονιτών, οι οποίες περιλαμβάνουν «βάπτισμα, κοινωνία, πλύσιμο ποδιών, γάμο, χρίσμα με λάδι, άγιο φιλί και κάλυμμα προσευχής».
Η προοδευτική έως μετριοπαθής Εκκλησία των Μεννονιτών των ΗΠΑ συνεχίζει να συζητά για την ομοφυλοφιλία και οι εκκλησίες μέλη έχουν πολλές θέσεις: ένα θρησκευτικό ψήφισμα του 2015 ζητά «χάρη και ανεκτικότητα μεταξύ των εκκλησιών με διαφορετικές απόψεις για τις ενώσεις ομοφύλων». Εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Μεννονίτες στην Ολλανδία περιλαμβάνουν πλήρως τα άτομα LGBTQ+, ενώ άλλοι Μεννονίτες σε όλο τον κόσμο, ειδικά οι Μεννονίτες της Παλαιάς Τάξης και οι Συντηρητικοί Μεννονίτες, καταδικάζουν κατηγορηματικά την ομοφυλοφιλία. Πολλές εκκλησίες Μεννονιτών της Βόρειας Αμερικής αναγνωρίζονται ως εκκλησίες που αποδέχονται LGBTQ+ και χειροτονούν LGBTQ+ εκπαιδευμένους στη θεολογία των Μεννονιτών τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στον Καναδά. Οι εκκλησίες έχουν πειθαρχηθεί ή αποβληθεί από τις περιφερειακές τους διασκέψεις για την τήρηση μιας τέτοιας στάσης,   ενώ άλλες εκκλησίες έχουν επιτραπεί να παραμείνουν «σε αντίθεση» με την επίσημη πολιτική της Εκκλησίας των Μενονιτών των ΗΠΑ   Μερικοί πάστορες που έκαναν ενώσεις ομοφύλων ανακλήθηκαν τα διαπιστευτήριά τους και ορισμένοι εντός της Εκκλησίας των Μενονιτών των ΗΠΑ αναθεωρήθηκαν τα διαπιστευτήριά τους χωρίς να ληφθούν πειθαρχικά μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απλή διαβίωση Κατηγορία:Ριζοσπαστική Μεταρρύθμιση Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Φεχιμέ Σουλτάνα
Βιογραφία
Η Φεχιμέ παντρεύτηκε τον Νταμάτ Αλί Γκαλίμπ Πασά, στο Παλάτι Γιλντίζ, στην Κωνσταντινούπολη, στις 12 Σεπτεμβρίου 1901, αλλά πήραν διαζύγιο 7 χρόνια αργότερα στις 4 Νοεμβρίου 1908 στο Ορτάκιοϊ. Αργότερα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μοχάμεντ Αλί Πασά Τιούφικ στο Ορτάκιοϊ στις 5 Ιουνίου 1910, αλλά χώρισαν 17 χρόνια αργότερα, το 1927. Αυτός ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε από το θείο της σουλτάνο Μωάμεθ Ε΄.
Εξορία
Μετά την κατάργηση του οθωμανικού χαλιφάτου από το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Τουρκίας το 1924 (η μοναρχία είχε ήδη καταργηθεί δύο έτη νωρίτερα), η Φεχιμέ εξορίστηκε στη Νίκαια της Γαλλίας. Χωρισμένη από τον σύζυγο και τα παιδιά της, η Φεχιμέ πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 1929 σε ηλικία 54 ετών από φυματίωση και θάφτηκε στη Νίκαια.
Ένα φόρεμα που θεωρείται ότι ανήκε σε αυτήν διατηρείται στο παλάτι Τοπ Καπί.
Καμπύλωση με ατμό
μικρογραφία| Μικρός θάλαμος ατμού, όπου μέσα τοποθετούνται ξύλα αρχικά για άτμιση, και στη συνέχεια για καμπύλωση μικρογραφία| Ξυλοκέραμοι στέγης σε θόλο μορφής κρεμμυδιού, που είναι καμπυλωτοί, ώστε να ταιριάζουν με τις καμπύλες του όλου θόλου, σε παραδοσιακή εκκλησία στο [[Κίζι Πογκόστ]] Η καμπύλωση με ατμό (αγγλ. steam bending) είναι παραδοσιακή τεχνική της ξυλουργικής, όπου τεμάχια ξύλου (τάβλες) εκτίθενται σε ατμό για να γίνουν εύκαμπτα και στη συνέχεια να μορφοποιηθούν υπό μηχανική συμπίεση. Υψηλή θερμότητα και μεγάλο ποσοστό υγρασίας από τον ατμό βοηθούν ώστε να μαλακώσουν ικανοποιητικά οι ίνες του ξύλου, να μπορούν να λυγίσουν, να καμφθούν, ή/και μερικώς να επιμηκυνθούν και να λάβουν επιθυμητό σχήμα (μορφή). Όταν θα κρυώσουν, θα πρέπει να διατηρήσουν τη νέα τους μορφή (λ.χ. καμπυλωτή μορφή ή οποιαδήποτε άλλη). Η τεχνική αυτή συχνά αναφέρεται και ως κάμψη με ατμό. Σήμερα, στη σύγχρονη εποχή, η καμπύλωση του ξύλου με ατμό γίνεται συνήθως με ένα κιβώτιο ατμού, και το ξύλο στη συνέχεια κάμπτεται με χρήση ενός καλουπιού (διαμορφωτής σχήματος). Η διαδικασία χύτευσης γίνεται με σύσφιξη των ξύλινων στοιχείων σε θετική μορφή, ενώ συχνά τα ξύλα ενισχύονται εξωτερικά με μεταλλική ταινία για να αποφευχθεί το φούσκωμα.
Γενικά
Η μέθοδος έχει χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή ποικιλίας προϊόντων, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής ξύλινων σκαφών, όπου χρησιμοποιείται στη διαμόρφωση των νευρώσεων και των σανίδων της γάστρας, στην παραγωγή παραδοσιακών ξύλινων μπαστουνιών (με χερούλι), μουσικών οργάνων όπως το βιολί, στην κατασκευή ξύλινων επίπλων, βλ. καρέκλα Windsor και σε μεγάλο μέρος των έργων των φημισμένων Ευρωπαίων σχεδιαστών Μίκαελ Τόνετ και Άλβαρ Άαλτο.
Η κάμψη με ατμό είναι παραδοσιακή διαδικασία - τεχνική με πλούσια ιστορία. Κάποτε ήταν μια πρακτική ζωτικής σημασίας, πρωταρχικής σημασίας για την παραγωγή όπλων, εργαλείων και σκαφών, αλλά με την πρόοδο της τεχνολογίας ως τεχνική έχει γίνει λιγότερο συνηθισμένη και πιο σπάνια πλέον.
Η κάμψη με ατμό είναι μια χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης τεχνική, που αποτελεί οικολογική και οικονομική μέθοδος αξιοποίησης του ξύλου, και έχει τα εξής χαρακτηριστικά: right|180px|μικρογραφία| Η φημισμένη καμπυλωτή [[Η καρέκλα Τόνετ|καρέκλα Τόνετ (Thonet) από οξιά]]
Διαδικασία
Η κάμψη της ξυλείας που επιτυγχάνεται με ατμό περιορίζεται από το βαθμό καμπύλωσης του ίδιου του ξύλου, συνεπεία δύο παραμέτρων, του είδους της ξυλείας και του ιδίου πάχους των τεμαχίων. Χοντρά τεμάχια δύσκολα καμπυλώνονται. Επίσης, δεν λυγίζουν καλά όλα τα είδη ξύλου στον ατμό. Εξασθενεί ελαφρά το ξύλο και μπορεί να αφήσει υπολειμματικές καταπονήσεις που μπορεί να προκαλέσουν θραύση ή ραγαδώσεις του, ή ακόμα και τάσεις για επαναφορά του ξύλου στην αρχική μορφή του, με την πάροδο του χρόνου (φαινόμενο γνωστό ως spring-back).
Ορισμένες χρήσιμες συμβουλές για την τεχνική: Η σκληρότητα του ξύλου θα καθορίσει πόσο χρόνο απαιτείται για να βραχεί επαρκώς και να μαλακώσει το ξύλο από το νερό. Όσο πιο σκληρό είναι το ξύλο, τόσο περισσότερος χρόνος χρειάζεται για να εμποτιστεί πλήρως το ξύλο, προτού μπορέσει να καμφθεί - μορφοποιηθεί. Δημοφιλή πλατύφυλλα είδη για ποικίλες καμπυλώσεις είναι: η δρυς, το σφενδάμι, η οξιά, η κερασιά, η σημύδα, η καρυδιά, ο φράξος. Τα κοινά κωνοφόρα είδη είναι το πεύκο, το έλατο, η ερυθρελάτη, ο κέδρος και η σεκόγια (redwood).
Ένα καλούπι από χάλυβα που τοποθετείται στο πίσω μέρος του ξύλου κατά τη θερμική κάμψη μπορεί να βοηθήσει σύμφωνα με τις απαιτήσεις του έργου που κατασκευάζεται. Αφού καμπυλωθεί το ξύλο με θερμότητα, η σύσφιξη του ξύλου σε ένα συμπαγές (στέρεο) καλούπι θα ενισχύσει τις κάμψεις που γίνονται στο ξύλο κατά την ξήρανση (στέγνωμα), αποτρέποντας το να ισιώσει το ξύλο.
Κιβώτιο ατμού
μικρογραφία| Φούρνος με κιβώτιο ατμού στο Πορτ Λίνκολν (Νότια Αυστραλία) Το κιβώτιο ατμού είναι ένα μακρύ, σφραγισμένο σκεύος που χρησιμοποιείται για τη λεγόμενη άτμιση των ξύλινων σανίδων με σκοπό να γίνουν εύκαμπτες. Μόλις ατμιστεί - μαλακώσει στον ατμό και στη συνέχεια στερεωθεί ή σφίξει στην επιθυμητή θέση, θα αφεθεί να στεγνώσει και το ξύλο θα αποκτήσει ένα νέο σχήμα.
Τα κιβώτια ατμού επιτρέπουν πολύ πιο αποτελεσματική χρήση του ξύλου. Επιτρέπουν επίσης στο ξύλο να λυγίσει πέρα από το στεγνό σημείο θραύσης του, κάτι που είναι χρήσιμο για την κατασκευή έντονα μεγάλων καμπυλών με το ξύλο. Σε πολλές περιπτώσεις, το λυγισμένο κομμάτι είναι ισχυρότερο από ένα πανομοιότυπο κομμάτι κομμένο από μεγαλύτερο απόθεμα. Το καμπυλωμένο ξύλο με ατμό επιτρέπει στις ίνες του να ακολουθούν την κάμψη, αφήνοντάς το ισχυρό και συνεκτικό.
Μεγαλύτερα κιβώτια ατμού χρησιμοποιούνται στην κατασκευή σκαφών για να λυγίζουν τις μεγάλες σανίδες για το πλαίσιο και τη γάστρα. Ωστόσο, τα μικρότερα χρησιμοποιούνται για την κατασκευή μιας ποικιλίας καταναλωτικών ειδών, όπως κουνιστές καρέκλες, μουσικά όργανα ή/και μπαστούνια παραδοσιακά για ηλικιωμένους, με το κλασικό γυριστό χερούλι στην άκρη.
Παραδοσιακή κατασκευή καρεκλών
180px|μικρογραφία| Η πολυθρόνα Windsor Η παραδοσιακή αγγλική καρέκλα, η οποία εξελίχθηκε σε αυτό που έγινε παγκοσμίως γνωστό ως καρέκλα Windsor, παράγονταν με κάμψη των ξύλινων στοιχείων με ατμό, τουλάχιστον από τις αρχές του 18ου αιώνα, ούτως ώστε να δημιουργηθεί το χαρακτηριστικό «τόξο» της.
Καμπυλωτό ξύλο
Κατασκευές ή αντικείμενα υλοποιούμενα από καμπυλωτό ξύλο, γνωστά και ως Bentwood, είναι αυτά που κατασκευάζονται μετά από διαβροχή του ξύλου (είτε απευθείας επαφή με νερό, είτε με ατμό), και στη συνέχεια, λυγίζονται - κάμπτονται σε διάφορα καμπύλα σχήματα και σχέδια, όπου αφήνονται να ψυχθούν και να στερεωθούν μόνιμα.
Στην κατασκευή επίπλων, αυτή η παλιά τεχνική χρησιμοποιείται συχνά στην παραγωγή κουνιστών πολυθρόνων, καρεκλών τύπου καφενείου και άλλων ελαφρών επίπλων. Η εμβληματική καρέκλα Νο. 14 του φημισμένου σχεδιαστή Μίκαελ Τόνετ είναι ένα κλασικό γνωστό σχέδιο που βασίζεται στην συγκεκριμένη θερμομηχανική τεχνική. Η διαδικασία χρησιμοποιείται ευρέως για την κατασκευή και πρόχειρων επίπλων όλων των τύπων, της καθημερινότητας, ιδιαίτερα καθιστικών και τραπεζιών. Είναι δημοφιλής τεχνική στην παγκόσμια παραγωγή επίπλων με κουφώματα από καλάμια του ζαχαροκάλαμου, που εισάγονται συνήθως σε καταστήματα της αγοράς της Δύσης.
Τα κιβώτια Bentwood είναι παραδοσιακά σκεύη που φτιάχνονταν από τους ιθαγενείς πληθυσμούς της βόρειας Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων αυτών των φυλών Haida, Gitxsan, Tlingit, Tsimshian, Sugpiaq, Unangax, Yup'ik, Inupiaq και Coast Salish.
Τα κιβώτια αυτά ήταν επιμελώς κατασκευασμένα από σανίδες ξύλου, οι οποίες είχαν υγρανθεί και λυγιστεί (ιδίως  χλωρά  μετά από θέρμανση πάνω από φωτιά), για να παραχθεί ένα τέτοιο χρηστικό σκεύος. Οι παραδοσιακές χρήσεις των κιβωτίων αυτών ήταν ποικίλες και περιλάμβαναν: αποθήκευση ειδών διατροφής, ρούχα, όπως και για ταφή. Συχνά ήταν χωρίς διακόσμηση, ενώ σε λίγες περιπτώσεις ήταν περίτεχνα διακοσμημένα. Σήμερα πολλά είναι φτιαγμένα για συλλέκτες και μπορούν να αγοραστούν από μουσεία, καταστήματα δώρων και διαδικτυακούς ιστότοπους, όπως και για απευθείας ανάθεση από διάφορους καλλιτέχνες.
Οι Αλεούτοι της Αλάσκας κατασκεύαζαν και κατασκευάζουν ένα γείσο κυνηγιού που το ονομάζουν chagudax, από ντόπιες σανίδες ξύλου, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της καμπύλωσης (με ατμό ή με φωτιά). Τα γείσα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως στο παρελθόν από κυνηγούς που βρίσκονταν σε καγιάκ. Συχνά ήταν διακοσμημένα με χρώματα, χάντρες, μουστάκια θαλάσσιου λιονταριού και ειδώλια από ελεφαντόδοντο. Ο Άντριου Γκρόνχολντ (Andrew Gronholdt) πιστώνεται την αναβίωση αυτής της τέχνης της σκάλισης -ονόματι chagudax- τη δεκαετία του 1980. Οι σημερινοί καλλιτέχνες στις φυλές των Αλεούτων φτιάχνουν χειροποίητα chagadux για τελετουργικούς σκοπούς και τα προσφέρουν προς πώληση στο κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο
Τουλούμπα
Η τουλούμπα (περσικά: بامیه) είναι ένα τηγανητό επιδόρπιο που βρίσκεται στην κουζίνα της Τουρκίας και στις τοπικές κουζίνες της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι ένα τηγανισμένο κυλινδρικό γλυκό εμποτισμένο με σιρόπι, παρόμοιο με το βορειοαφρικάνικο τζαλέμπι και τον ισπανικό τσούρο. Φτιάχνεται από κομμάτι ζύμης (μήκους περίπου 3 εκ.) με μικρό ωοειδές σχήμα με ραβδώσεις με τη χρήση μιας σακούλας ζαχαροπλαστικής ή πρέσας μπισκότων με κατάλληλο άκρο. Πρώτα τηγανίζεται σε χρυσαφί χρώμα και στη συνέχεια περιχύνεται με γλυκό σιρόπι όταν είναι ακόμα ζεστό. Τρώγεται κρύο.
Ονομασία
Η τουλούμπα κυριολεκτικά σημαίνει «αντλία» στα τουρκικά από τα ιταλικά tromba, η οποία με τη σειρά της προήλθε από την περσική λέξη που υπάρχει για την αντλία: tolombe. Το γλυκό λέγεται pomba στα κυπριακά και bombacık στην τουρκοκυπριακή διάλεκτο. Στην αρμενική κουζίνα ονομάζεται pomp ή τουλούμπα (αρμενικά: թուլումբա).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Γλυκά
Ροζίκα Σουίμερ
Το 1897, οργάνωσε την Ένωση Γυναικών Υπαλλήλων Ουγγαρίας, ενώ το 1904, ίδρυσε Ουγγρική Φεμινιστική Ένωση, μαζί με την άλλες σπουδαίες φεμινίστριες, όπως τη Γιουτζίνια Μισκόλσκι Μέλερ. Το 1909, το Υπουργείο Εσωτερικών, της έδωσε το πόστο για την παιδική μέριμνα. Το 1913, έγινε αντιπρόσωπος της Διεθνής Συμμαχίας Γυναικών, ξεκινώντας να περιοδεύει σε όλη την Ευρώπη, μαζί με την Κέρι Τσάπμαν Κατ, μιλώντας για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Η δράση της συνεχίστηκε και στο περιοδικό A nő, στο οποίο αρθρογραφούσε. Το 1914, μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε ως αντιπρόσωπος της Συμμαχίας, σε πολλές εφημερίδες κι άλλα μέσα. Την εποχή αυτή ξέσπασε και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, κι ενώ δεν μπορούσε να επιστρέψει στην πατρίδα της, μετακόμισε στις ΗΠΑ, όπου συνέχισε εκεί τον αγώνα της. Το 1915, συμμετείχε στη δημιουργία του Woman's Peace Party.
Μετά το τέλος του Πολέμου, η ουγγρική κυβέρνηση, της ανάθεσε το πόστου του Πρέσβη στην Ελβετία, το 1918, όμως το 1919, ήρθε σε αντίθεση με το κομμουνιστικό καθεστώς και έχασε τα πολιτικά της δικαιώματα. Ενώ, όταν το 1920, η κυβέρνηση του Μίκλος Χόρθι, έδιωξε τους κομμουνιστές, εκείνη διέφυγε στη Βιέννη. Το 1921, πήγε ξανά στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στο Σικάγο, έκτοτε δεν ξαναγύρισε στην Ουγγαρία. Ωστόσο, τα πασιφιστικά της πιστεύω, οδήγησαν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να τη θεωρήσει σοσιαλίστρια και εξ αιτίας των ιδεών της δεν κατάφερε ποτέ να πάρει την αμερικανική υπηκοότητα. Εκείνη συνέχισε να μάχεται για τα πιστεύω και δεν σταμάτησε ποτέ να οραματίζεται μια Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Το 1935, ίδρυσε το World Centre for Women's Archives, με τη Μέρι Ρίτερ Μπιρντ. Το 1937, έλαβε και το Παγκόσμιο Βραβείο Ειρήνης. Απεβίωσε στις 3 Αυγούστου του 1948, στη Νέα Υόρκη, από πνευμονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθεϊστές Κατηγορία:Ούγγροι φεμινιστές Κατηγορία:Εβραίοι φεμινιστές
Καισαρισμός
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και μετέπειτα υπό το Διευθυντήριο, την Υπατεία και, στη συνέχεια, την πρώτη και δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία, έκαναν την εμφάνισή τους στη Γαλλία καθεστώτα χαρακτηριζόμενα ως «δημοκρατικού καισαρισμού». Τα καθεστώτα αυτά σκοπό είχαν τον ορισμό κυβερνήσεων οι οποίες συγκέντρωναν τις εξουσίες προς όφελος του εκτελεστικού, στηριζόμενες, ταυτόχρονα, στον λαό σε κάθε σημαντική πολιτική επιχείρηση, παρακάμπτοντας διαδικασίες ημι-άμεσης δημοκρατίας, όπως το δημοψήφισμα, για την πραγματοποίηση υπερψηφίσεων (ναπολεόντειες υπερψηφίσεις). Η δημοκρατικού χαρακτήρα εμφάνιση κάλυπτε, τότε, την αληθινή φύση του καισαρισμού: την σύγχυση των εξουσιών προς όφελος ενός μη ελεγχόμενου οργάνου, το οποίο και αποτελούσε ακριβή ορισμό του αυταρχισμού.
Ο Ζωρζ Κλεμανσώ συνόψιζε τον καισαρισμό με τα παρακάτω λόγια: Επιστρέψτε στον Καίσαρα ότι ανήκει στον Καίσαρα... και όλα ανήκουν στον Καίσαρα !.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδεολογίες
Κοσμολογική αρχή
Η κοσμολογική αρχή είναι έννοια της σύγχρονης φυσικής κοσμολογίας η οποία σχετίζεται με την κατανομή της ύλης στον χώρο του σύμπαντος, και υποστηρίζει πως η ύλη είναι κατανεμημένη με ομοιογενή και ισότροπη διασπορά  (με τις ίδιες ιδιότητες και τον ίδιο τρόπο) στο υπόλοιπο παρατηρήσιμο σύμπαν όταν αυτό εξετάζεται στο ευρύτερο σύνολο του. Αυτό συμβαίνει καθώς εκτιμάται πως οι φυσικοί νόμοι ισχύουν για όλες τις περιοχές του σύμπαντος, και έτσι δεν φαίνεται να παρουσιάζονται αποκλίσεις ως προς την δομή του σε μεγάλη κλίμακα.
Περιγραφή
Η πρώτη φορά που αναφέρθηκε η κοσμολογική αρχή, ήταν στην Φυσική Φιλοσοφία (1687) του Ισαάκ Νεύτωνα. Ο κύριος κορμός της έννοιας στηρίζεται στην αρχή πως όταν το σύμπαν εξετάζεται σε αρκετά μεγάλη κλίμακα τότε τα χαρακτηριστικά του είναι τα ίδια για όλους τους παρατηρητές και ισχύουν οι ίδιες φυσικές ιδιότητες. Ως παρατηρητής περιγράφεται ο παρατηρητής σε οποιαδήποτε περιοχή του σύμπαντος, όχι μόνο στην Γη, και τα ίδια παρατηρήσιμα στοιχεία είναι διαθέσιμα σε διαφορετικούς παρατηρητές διαφορετικών περιοχών (ομοιογενή) ενώ το ίδιο ισχύει προς όποια κατεύθυνση και αν εξεταστεί το σύμπαν (ισοτροπία).
Ως επέκταση της θεωρίας, υπάρχει και η τέλεια κοσμολική αρχή, η οποία επεκτείνει την ομοιογένεια και ισοτροπία όχι μόνο στον χώρο αλλά και στον χρόνο, υποστηρίζοντας πως το σύμπαν σε μεγάλη κλίμακα εμφανίζεται να είναι το ίδιο παντού, όπως πάντα ήταν και όπως πάντα θα είναι. Η εκδοχή αυτή σχετίζεται με αυτές της κοσμολογίας της συνεχούς δημιουργίας και της θεωρίας Λίντε.
Η κοσμολογική αρχή σχετίζεται και με την γενική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, καθώς παραλλαγές των εξισώσεων έχουν χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή ενός τέτοιου σύμπαντος, όπως το 1923 από τον Αλεξάντερ Φρήντμαν, ή τον Ζωρζ Λεμαίτρ το 1927.
Ως προς την θεώρηση από την πλευρά της φιλοσοφίας της επιστήμης, ο Καρλ Πόπερ άσκησε κριτική στην θεωρία καθώς εκτίμησε πως δεν είναι δυνατό να στηρίζεται κάποιος στην έλλειψη γνώσης (του συνόλου του σύμπαντος) και να χρησιμοποιεί την έλλειψη αυτή ως αρχή πως γνωρίζει κάτι, και εν γένει βρήκε την όλη ιδέα δογματική.
Παρατηρήσεις
Αν και στο σύμπαν παρουσιάζονται διαφορές σε μικρές κλίμακες, στατιστικά είναι ομοιογενές σε δομές που εκτείνονται πάνω από 250 εκατομμύρια έτη φωτός. Για παράδειγμα η κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου (αποτύπωμα από την αρχή της δημιουργίας του σύμπαντος) είναι ισοτροπική, γενικά έχοντας την ίδια ένταση προς όποια κατεύθυνση και αν εξεταστεί, ωστόσο δεν λείπουν οι εκάστοτε ανωμαλίες που παρατηρούνται και αποτελούν αντικείμενο εξέτασης.
Τον Σεπτέμβριο του 2016 το διαστημικό τηλεσκόπιο Πλανκ επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις της θεωρίας της κοσμολογικής αρχής καθώς οι μετρήσεις του σε σχέση με την κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου έδειξαν πως το σύμπαν είναι σε μεγάλο βαθμό ισοτροπικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσμολογία Κατηγορία:Φυσικοί νόμοι
Έζινο Λάριο
Το Έζινο Λάριο (ιταλικά: Esino Lario, ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Βρίσκεται περίπου 60 χιλιόμετρα βόρεια από το Μιλάνο, 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Λέκκο, και περίπου 4.3 χιλιόμετρα από την ανατολική ακτή της Λίμνης Κόμο.
Η προέλευση του οικισμού τακμηριώνεται από αρχαιολογικά ευρήματα. Η έκταση γύρω από το Έζινο Λάριο περικλείεται από τα όρη των Άλπαιων όπου το καρστικό τοπίο έχει παραγάγει απολιθώματα, βράχους, και σπηλιές, από τα οποία το γνωστότερο είναι ο Παγετώνας του Μοντοκένο. Ο δήμος είναι μέρος της Ορεινής Κοινότητας της Βαλβασσίνα, Βαλβαρρόνε, Βαλ ντ'Εσίνο και Ριβιέρα και είναι εξοκλήρου εντός του Πάρκου της Βόρειας Γκρίγκνα.
Το Έζινο Λάριο συνορεύει με τους ακόλουθους δήμους: Κορτενόβα, Λιέρνα, Μαντέλλο ντελ Λάριο, Παρλάσκο, Παστούρο, Περλέντο, Πριμαλούνα, Τακένο, Βαρέννα.
Γεωγραφία
left|thumb|Το Έζινο Λάριο από την Γκρίγκνα left|thumb|Δημαρχείο του Έζινο Λάριο Το χωριό βρίσκεται στις πρόποδες των Άλπεων κατά μήκος των βόρειο-ανατολικές πλαγιές της οροσειράς Γκρίγκνα, 4,3 χιλιόμετρα από την ανατολική όχθη της λίμνης Κόμο. Βρίσκαται στην κεφαλή της μικρής κοιλάδας της Βαλβασσίνα. Το χωριό αποτελείται από δύο χωριστά κέντρα: το Άνω Εσίνο και το Κάτω Εσίνο, που βρίσκονται σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρα. Άλλοι δευτερεύοντες οικισμοί εντός του δήμου είναι το Καϊνάλλο, σε σχεδόν 1.300 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και η Ορτανέλλα, σε λίγο λιγότερο από 1.000 μέτρα.
Η τοποθεσία χαρακτηρίζεται επίσης από την άφθονη παρουσία των θαλάσσιων ορυκτών αποθέσεων, λόγω της γεωλογικής ιστορίας των προποδών των Άλπεων, οι οποίες αναδύθηκαν από τη θάλασσα κατά τη διάρκεια τεκτονικών κινήσεων της Αλπικής ορογέννεσης στην Καινοζωική εποχή. Οι αποθέσεις αυτές έχουν από καιρό μελετηθεί από παλαιοντολόγους. Από τους πρώτους ενδιαφερόμενους μελετητές ήταν ο γεωλόγος και παλαιοντολόγος Αντόνιο Στοππάνι κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Δημογραφικά
Ιστορικά δεδομένα πληθυσμού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Σάιακα Σένμπονγκι
Η Σάιακα Σένμπονγκι (千本木 彩花 Senbongi Sayaka, γεννηθείσα 24 Νοεμβρίου 1995) είναι Ιαπωνίδα ηθοποιός φωνής από την περιφέρεια Σαϊτάμα. Είναι μέλος της I'm Enterprise.
Καριέρα
Η Σένμπονγκι σπούδασε υποκριτική στο Ιαπωνικό Ινστιτούτο Αφηγήσεως. Πριν αποφοιτήσει από το ινστιτούτο, έκανε το ντεμπούτο της ως η Claire Kokonoe στο Kitakubu Katsudō Kiroku.
Το 2015, ανακοίνωσε τη συνεργασία της με την I'm Enterprise.
Το 2016, έπαιξε την πρώτη κύρια ηρωίδα στην σειρά άνιμε Kabaneri of the Iron Fortress ως η Mumei και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, έπαιξε την Chitose Karasuma στο Girlish Number.
Το 2017, κέρδισε το Best Rookie Actresses στα ενδέκατα Seiyū Awards.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί
Δημαρχείο του Παρισιού
Το Δημαρχείο του Παρισιού (γαλλικά: Hôtel-de-Ville, προφορά: Οτέλ ντε Βιλ) είναι το κτίριο που στεγάζει την τοπική διοίκηση της πόλης από το 1357. Βρίσκεται στην πλατεία Οτέλ ντε Βιλ, στο 4ο διαμέρισμα. Η νότια πτέρυγα κατασκευάστηκε αρχικά από τον Φραγκίσκο Α' από το 1535 μέχρι το 1551. Η βόρεια πτέρυγα χτίστηκε από τον Ερρίκο Δ΄ και τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ μεταξύ 1605 και 1628. Κάηκε από την Παρισινή Κομμούνα, μαζί με όλα τα αρχεία της πόλης, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της τον Μάιο του 1871. Το εξωτερικό ανακατασκευάστηκε ακολουθώντας τον αρχικό σχεδιασμό μεταξύ 1874 και 1882, ενώ το εσωτερικό τροποποιήθηκε σημαντικά. Είναι το κέντρο του Δήμου του Παρισιού από το 1357. Επιτελεί πολλαπλές λειτουργίες, στεγάζει την τοπική διοίκηση, τον Δήμαρχο του Παρισιού (από το 1977) και χρησιμεύει ως χώρος για μεγάλες δεξιώσεις.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το Δημαρχείο του Παρισιού βρίσκεται στην πλατεία Οτέλ ντε Βιλ, στο 4ο διαμέρισμα του Παρισιού. Η περιοχή εξυπηρετείται από τους σταθμούς του μετρό Οτέλ ντε Βιλ και Σατλέ.
Ιστορία
μικρογραφία|300x300εσ|Γεγονότα στο δημαρχείο κατά την [[Ιουλιανή Επανάσταση|Ιουλιανή Επανάσταση του 1830]] Τον Ιούλιο του 1357 ο Ετιέν Μαρσέλ, επόπτης των εμπόρων (θέση ισοδύναμη με του δημάρχου) του Παρισιού, αγόρασε το λεγόμενο «Σπίτι των Πυλώνων» για τον Δήμο στην περιοχή που χρησιμοποιούνταν ως ποτάμιο λιμάνι για την εκφόρτωση σίτου και ξύλου και αργότερα συγχωνεύτηκε στην πλατεία, την πλατεία Οτέλ ντε Βιλ (ως το 1802 πλατεία ντε Γκρεβ), μια περιοχή όπου συχνά συγκεντρώνονταν οι Παρισινοί, συχνά εκεί εκτελούνταν οι δημόσιες εκτελέσεις. Από το 1357, το δημαρχείο βρίσκεται στο ίδιο κτίριο. Πριν από το 1357, η διοίκηση της πόλης βρισκόταν στη λεγόμενη Αίθουσα των αστών (parloir aux bourgeois) κοντά στο Σατλέ.
Το 1533, ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α' αποφάσισε να προικίσει την πόλη με ένα δημαρχείο που θα άξιζε το Παρίσι, τότε η μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης και της χριστιανοσύνης. Το έργο ανέλαβαν δύο αρχιτέκτονες: ο Ιταλός Ντομένικο ντα Κορτόνα, γνωστός στη Γαλλία ως Μποκαντόρ και ο Γάλλος Πιέρ Σαμπίζ. Το «Σπίτι των Πυλώνων» κατεδαφίστηκε και ο Μποκαντόρ, επηρεασμένος από το πνεύμα της Αναγέννησης, συνέταξε τα σχέδια ενός κτιρίου που ήταν ταυτόχρονα ψηλό, ευρύχωρο, γεμάτο φως και εκλεπτυσμένο. Οι οικοδομικές εργασίες, που είχαν διακοπεί από τους Θρησκευτικούς πολέμους, τελείωσαν το 1628 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ'.
Κατά τους επόμενους δύο αιώνες δεν έγιναν αλλαγές στο οικοδόμημα, το οποίο ήταν η σκηνή διάφορων διάσημων γεγονότων κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, συγκεκριμένα εκεί διεπράχθη η δολοφονία του τελευταίου επόπτη των εμπόρων Ζακ ντε Φλεσέλ από το εξαγριωμένο πλήθος στις 14 Ιουλίου 1789 και κατά τη Θερμιδοριανή Αντίδραση ο Ροβεσπιέρος πυροβολήθηκε στο σαγόνι και συνελήφθη στο δημαρχείο με τους οπαδούς του.
Το 1835 προστέθηκαν δύο πτέρυγες στο κεντρικό κτίριο και συνδέθηκαν με την πρόσοψη με μια μακρόστενη αίθουσα, προσφέροντας περισσότερο χώρο για την διευρυμένη διοίκηση της πόλης.
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|300x300εσ|Το δημαρχείο μετά την καταστροφή του 1871 Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού πολέμου, στο κτίριο διαδραματίστηκαν καθοριστικά πολιτικά γεγονότα. Από το δημαρχείο του Παρισιού, στις 4 Σεπτεμβρίου 1870, ο Λεόν Γκαμπετά ανακήρυξε την Τρίτη Δημοκρατία. Στις 30 Οκτωβρίου 1870 οι επαναστάτες εισέβαλαν στο κτίριο και συνέλαβαν μερικά μέλη της κυβέρνησης Εθνικής Άμυνας, απαιτώντας κοινοβουλευτική κυβέρνηση. Η υπάρχουσα κυβέρνηση διέφυγε μέσω μιας σήραγγας που κατασκευάστηκε το 1807, η οποία εξακολουθεί να συνδέει το δημαρχείο με κοντινό στρατώνα. Στις 18 Ιανουαρίου 1871, συγκεντρώθηκαν πλήθη έξω από το κτίριο για να διαμαρτυρηθούν κατά της παράδοσης της πόλης στους Πρώσους και διασκορπίστηκαν από στρατιώτες που πυροβολούσαν από το κτίριο προκαλώντας πολλά θύματα.
Το δημαρχείο ήταν το αρχηγείο της Κομμούνας των Παρισίων. Όταν κατάλαβαν ότι η ήττα ήταν αναπόφευκτη και ο γαλλικός στρατός πλησίασε το κτίριο, οι Κομμουνάριοι έβαλαν φωτιά, όπως και σε άλλα κυβερνητικά κτίρια, καταστρέφοντας το κτίριο και σχεδόν όλα τα αρχεία της πόλης.
Κατά την απελευθέρωση του Παρισιού στο κτίριο του δημαρχείου συνέρρευσε ο κόσμος και παρακολούθησε την ομιλία του Σαρλ ντε Γκωλ στις 25 Αυγούστου 1944, ο οποίος απευθύνθηκε στο πλήθος από ένα μπροστινό παράθυρο. κέντρο|μικρογραφία|720x720εσ|Το Δημαρχείο τη νύχτα
Ανοικοδόμηση
μικρογραφία|250x250εσ|Το δημαρχείο μετά την αποκατάσταση του 1871-1892 αριστερά|μικρογραφία|Εσωτερική αυλή Η αποκατάσταση του δημαρχείου διήρκεσε από το 1873 έως το 1892 (19 χρόνια). Το εσωτερικό του κτιρίου ανοικοδομήθηκε μέσα στο πέτρινο κέλυφος που είχε επιβιώσει από τη φωτιά. Έτσι, το ανακαινισμένο δημαρχείο από το εξωτερικό φαίνεται να είναι ένα αντίγραφο του γαλλικού Αναγεννησιακού κτιρίου του 16ου αιώνα όπως ήταν πριν από το 1871, το δε νέο εσωτερικό βασίστηκε σε ένα εντελώς νέο σχέδιο, με τελετουργικά δωμάτια πλούσια διακοσμημένα στο στυλ του 1880. Η πρόσοψη του οικοδομήματος έχει μήκος 143 μέτρα και ύψος 18,80 μέτρα. μικρογραφία|250x250εσ|Η οροφή της νέας κεντρικής αίθουσας Οι κεντρικές πόρτες κάτω από το ρολόι πλαισιώνονται από δύο αλληγορικές μορφές, την Τέχνη, του Λωράν Μαρκέστ και την Επιστήμη, του Ζυλ Μπλανσάρ. Περίπου 230 άλλοι γλύπτες ανέλαβαν να φιλοτεχνήσουν 338 αγάλματα γνωστών Γάλλων σε κάθε πρόσοψη, μαζί με λιοντάρια και άλλα γλυπτά διακοσμητικά. Ο πιο διάσημος γλύπτης ήταν ο Ωγκύστ Ροντέν, ο οποίος δημιούργησε το άγαλμα του μαθηματικού Ζαν λε Ρον Ντ'Αλαμπέρ του 18ου αιώνα, που τελείωσε το 1882.
Στην πρόσοψη υπάρχουν επίσης τα αγάλματα των Ζαν Μπυλάν και Ζαν Γκουζόν έργα του Αντρέ-Ζοζέφ Αλάρ.
Η διακόσμηση χαρακτηρίζεται επίσης από τοιχογραφίες, έργα κορυφαίων ζωγράφων της εποχής. Οι περισσότερες εκτίθενται ως μέρος της ξενάγησης του κτηρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρισι Δημαρχειο Δημαρχειο
Σταμάτης Κούρκουλος-Αρδίτης
Ο Σταμάτης Κούρκουλος-Αρδίτης (γεν. 7 Ιουνίου 1998) είναι Έλληνας σκακιστής που έλαβε τον του του Διεθνούς Μαιτρ (IM) το 2018 και του FIDE Μαιτρ (FM) το 2014. Κατατάσσεται στην 7η θέση των πιο αξιόλογων Ελλήνων σκακιστών. Η υψηλότερη βαθμολογία του ήταν 2538 (τον Δεκέμβριο του 2021).
Κατέκτησε το Ελληνικό ατομικό πρωτάθλημα σκακιού ανδρών το 2019.
Το 2020 κέρδισε το 13ο Τουρνουά της Παλαιόχωρας με σκορ 7,5/9.
Κέρδισε τον GM Maxime Lagarde στον 9ο γύρο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας τελικό σκορ 6/11.
Παραπομπές
Κατηγορία:1998 Κατηγορία:Ζωντανοί οργανισμοί Κατηγορία:Σκάκι στην Ελλάδα Κ
Επιστήμη και τεχνολογία στη Βουλγαρία
Η επιστήμη και η τεχνολογία στη Βουλγαρία διεξάγονται σε διάφορα ιδρύματα, τα οποία ανήκουν στη Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών, και σε διάφορα πανεπιστήμια.
Επισκόπηση
Οι δαπάνες για την έρευνα και την ανάπτυξη είναι χαμηλές, ανέρχονται στο 0,75% του ΑΕΠ και το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας χρηματοδότησης πηγαίνει στην Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αντιπροσώπευσαν πάνω από το 73% των δαπανών και απασχόλησαν το 42% των 22.000 ερευνητών της Βουλγαρίας το 2015. Την ίδια χρονιά η Βουλγαρία κατέλαβε την 39η θέση μεταξύ 50 χωρών στο Δείκτη Καινοτομίας του Bloomberg, με την υψηλότερη βαθμολογία στην εκπαίδευση (24η θέση) και την χαμηλότερη βαθμολογία στην μεταποίηση (48η θέση). Το 2020 η Βουλγαρία κατέλαβε την 42η θέση και είδε αύξηση στο τομέα της μεταποίησης (33η θέση). Το 2021 η Βουλγαρία κατέλαβε την 35η θέση στον Παγκόσμιο Δείκτη Καινοτομίας, από την 40η θέση το 2019.
Η χρόνια κυβερνητική υποεπένδυση στην έρευνα από το 1990 μέχρι σήμερα ανάγκασε πολλούς επαγγελματίες της επιστήμης και της μηχανικής να εγκαταλείψουν τη Βουλγαρία. Παρά την έλλειψη χρηματοδότησης, παραμένει ισχυρή η έρευνα στη χημεία, τη φυσική και την επιστήμη των υλικών.
Τα υψηλά επίπεδα συμμετοχής των γυναικών στην επιστήμη και τη μηχανική, ως κληρονομιά της σοσιαλιστικής εποχής, είναι χαρακτηριστικά σε όλους τους τομείς της έρευνας.
Επικίνδυνη Αποστολή (ταινία)
Η Επικίνδυνη Αποστολή (αγγλικά: Mission: Impossible) είναι αμερικανική κατασκοπευτική ταινία δράσης σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα και με παραγωγό και πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ. Συνέχεια τόσο της αρχικής τηλεοπτικής σειράς με το ίδιο όνομα όσο και της ανανεωμένης σειράς της συνέχειας (και διαδραματίζεται έξι χρόνια μετά τα γεγονότα της τελευταίας σειράς), είναι η πρώτη της σειράς ταινιών Επικίνδυνη Αποστολή. Η πλοκή ακολουθεί τον Ίθαν Χαντ και την αποστολή του να αποκαλύψει «τον χαφιέ» που τον έχει παγιδεύσει για τις δολοφονίες των περισσότερων από την ομάδα του στις Δυνάμεις Επικίνδυνων Αποστολών (ΔΕΑ).
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταεκβοντό του 1977
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταεκβοντό του 1977 ήταν το 3ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταεκβοντό και διεξήχθη στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών από τις 15 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1977. Συνολικά 720 αθλητές και επίσημοι πήραν μέρος στη διοργάνωση από 46 χώρες.
Επικίνδυνη Αποστολή (ταινία)
Οι εργασίες στο σενάριο είχαν ξεκινήσει νωρίς με τον σκηνοθέτη Σίντνεϊ Πόλακ, προτού έρθουν οι Ντε Πάλμα, Στίβεν Ζάιλιαν, Ντέιβιντ Κουπ και Ρόμπερτ Τάουν. Η Επικίνδυνη Αποστολή μπήκε στην προπαραγωγή χωρίς σενάριο για γυρίσματα: ο Ντε Πάλμα επινόησε αρκετές σεκάνς δράσης, αλλά ο Κουπ και ο Τάουν ήταν δυσαρεστημένοι με την ιστορία που οδήγησε σε αυτά τα γεγονότα. Τα μέλη του συγκροτήματος των U2, Λάρι Μούλεν και Άνταμ Κλέιτον, έγραψαν μια χορευτική εκδοχή του πρωτότυπου μουσικού θέματος, η οποία έγινε επιτυχία στις ΗΠΑ (λαμβάνοντας πιστοποίηση χρυσού δίσκου) και σε άλλες έξι χώρες και προτάθηκε για βραβείο Γκράμι για την καλύτερη ποπ ενόργανη απόδοση.
Η Επικίνδυνη Αποστολή σημείωσε εμπορική επιτυχία, και έγινε τελικά η ταινία με τις τρίτες περισσότερες εισπράξεις το 1996, και είχε κυρίως θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς. Η επιτυχία της γέννησε τη σειρά ταινιών Mission: Impossible.
Πλοκή
Ο Τζιμ Φελπς και η τελευταία του ομάδα της ΔΕΑ, που μόλις είχαν ολοκληρώσει άλλη μια αποστολή στο Κίεβο, στέλνονται στην Πράγα για να εμποδίσουν τον αδίστακτο πράκτορα Αλεξάντερ Γκολίτσιν να κλέψει τη λίστα ανεπίσημων πρακτόρων της CIA. Ωστόσο, η αποστολή αποτυγχάνει απροσδόκητα μετά την κλοπή της λίστας. Ο Τζακ, ο οποίος είναι κρυμμένος πάνω από ένα ασανσέρ, σκοτώνεται όταν δυσλειτουργεί μυστηριωδώς και η προεξοχή του φρένου έκτακτης ανάγκης λιώνει το πρόσωπό του. Η κάμερα του Φελπς δείχνει ένα όπλο να τον πυροβολεί και πέφτει από τη γέφυρα. Η Χάνα μπαίνει στο αυτοκίνητο όπου βρισκόταν η Κλερ όταν ανατινάζεται ξαφνικά, σκοτώνοντάς την. Η Σάρα ακολουθεί τον Γκόλιτσιν και τον βρίσκει να δολοφονημένο από κάποιον αόρατο, ο Χαντ τη βρίσκει μαχαιρωμένη θανάσιμα και εκείνη πεθαίνει στην αγκαλιά του, με τον Γκόλιτσιν να πεθαίνει και αφήνοντας τον Ίθαν Χαντ ως τον μοναδικό επιζώντα. Ενώ ο διευθυντής της ΔΕΑ, Γιουτζίν Κίτριτζ τον ενημερώνει, ο Χαντ συνειδητοποιεί ότι μια άλλη ομάδα της ΔΕΑ τον παρακολουθεί και τον παρακολουθεί επί του παρόντος και μαθαίνει ότι η αποστολή ήταν μια οργάνωση για να δελεάσει έναν χαφιέ μέσα στη ΔΕΑ, ο οποίος πιστεύεται ότι συνεργάζεται με έναν έμπορο όπλων ονόματι «Μαξ». μέρος του «Ιώβ 314» (Job 314). Ο Χαντ, συνειδητοποιώντας ότι ο Κίτριτζ υποπτεύεται ότι είναι ο χαφιές καθώς είναι ο μόνος επιζών, δραπετεύει χρησιμοποιώντας εκρηκτική τσίχλα που του έδωσε ο Τζακ πριν από την αποστολή.
Αφού επέστρεψε στο κρησφύγετο στην Πράγα, ο Χαντ συνειδητοποιεί ότι το «Job 314» στην πραγματικότητα αναφέρεται στο εδάφιο της Αγίας Γραφής Ιώβ 3:14, με το «Ιώβ» να είναι το κωδικό όνομα του χαφιέ. Η Κλαιρ, η σύζυγος του Φελπς και συνάδελφος πράκτορας της ομάδας που πιστεύεται ότι σκοτώθηκε στη βομβιστική επίθεση, φτάνει στο κρησφύγετο, εξηγώντας ότι γλίτωσε από τη βομβιστική επίθεση στο αυτοκίνητο αφότου ο Φελπς ματαίωσε την αποστολή. Ο Χαντ κανονίζει μια συνάντηση με τον έμπορο όπλων Μαξ για να την προειδοποιήσει ότι η λίστα ανεπίσημων πρακτόρων που έχει είναι ψεύτικη και εξοπλισμένη με συσκευή παρακολούθησης. Η Μαξ επιλέγει να τον πιστέψει και δραπετεύουν μαζί τη στιγμή που ο Κίτριτζ και η άλλη ομάδα της ΔΕΑ, ακολουθώντας τη συσκευή παρακολούθησης, κάνουν έφοδο στο διαμέρισμα της Μαξ. Ο Χαντ υπόσχεται στη Μαξ να της δώσει την πραγματική λίστα με αντάλλαγμα 10 εκατομμύρια δολάρια και την ταυτότητα του Ιώβ.
Ο Χαντ και η Κλερ στρατολογούν δύο αποκηρυγμένους πράκτορες της ΔΕΑ: τον χάκερ Λούθερ Στίκελ και τον πιλότο ελικοπτέρου Φραντς Κρίγκερ. Διεισδύουν στα κεντρικά γραφεία της CIA στο Λάνγκλεϊ, κλέβουν την αυθεντική λίστα αποφεύγοντας τον εντοπισμό και δραπετεύουν στο Λονδίνο. Ο Κρίγκερ έλαβε τη λίστα από τον Χαντ, αλλά ο Ίθαν συνειδητοποιεί ότι δεν είναι αξιόπιστος, τον εξαπατά με δόλο και τον ξεγελάει για να του την επιστρέψει, πριν παραδώσει τη λίστα στον Στίκελ για φύλαξη. Η Κλερ λέει στον Χαντ ότι αναλαμβάνει την πλήρη ευθύνη καθώς ήταν δική της ιδέα να τον προσλάβει. Ο Κίτριτζ ανταποδίδει την κλεμμένη λίστα βάζοντας τη μητέρα και τον θείο του Χαντ να συλληφθούν ψευδώς για διακίνηση ναρκωτικών. Αφού έμαθε για τις συλλήψεις τους, ο Χαντ επικοινωνεί μαζί του από ένα καρτοτηλέφωνο, επιτρέποντας σκόπιμα στη ΔΕΑ να εντοπίσει την κλήση και ειδοποιώντας τους για την τοποθεσία του. Μετά το τηλεφώνημα, ο Τζιμ Φελπς επανέρχεται απροσδόκητα. Ο Φελπς αφηγείται ότι επέζησε από τον πυροβολισμό, κατονομάζοντας τον Κίτριτζ ως χαφιέ. Ο Χαντ, ωστόσο, είχε ήδη καταλάβει ότι ο Φελπς είναι ο χαφιές αναλύοντας τη Βίβλο που χρησιμοποιούσε ο Φελπς για να επικοινωνήσει με τον Μαξ έχοντας μια σφραγίδα των Γεδεωνιτών που ο Φελπς πήρε από το Drake Hotel του Σικάγο κατά την προηγούμενη αποστολή. Ο Χαντ, που προσποιείται ότι πιστεύει τον Φελπς, αντιλαμβάνεται πώς πρόδωσε και σκότωσε τους συνεργάτες του - συνειδητοποιώντας ότι ο Φελπς σκότωσε τον Τζακ και μετά προσποιήθηκε ότι τον πυροβόλησαν, ενώ ο Κρίγκερ μαχαίρωσε τη Σάρα και τον Γκόλιτσιν και ο Φελπς ή η Κλερ ανατίναξαν το αυτοκίνητο της Χάνα. Αργότερα ο Χαντ κανονίζει με την Μαξ να ανταλλάξουν τη λίστα στο τρένο TGV για το Παρίσι, προσκαλώντας παράλληλα τον Κίτριτζ στη συνάντηση.
Στο τρένο, ο Χαντ δίνει τη λίστα στη Μαξ. Η Μαξ την επαληθεύει και στέλνει τον Χαντ στο βαγόνι αποσκευών όπου βρίσκονται τα χρήματα και ο Ιώβ. Εν τω μεταξύ, ο Στίκελ χρησιμοποιεί μια συσκευή παρεμβολής για να αποτρέψει τη Max από το να ανεβάσει τη λίστα στους διακομιστές της. Η Κλερ φτάνει στο βαγόνι αποσκευών, βρίσκει τον Φελπς και αποκαλύπτει ότι δούλευε μαζί του όλο το διάστημα ως συνωμότης, προδίδοντας τον Χαντ. Ωστόσο, ο Φελπς αποκαλύπτει ότι είναι ο Χαντ μεταμφιεσμένος. Όταν ο πραγματικός Φελπς φτάνει και παίρνει τα χρήματα υπό την απειλή του όπλου, ο Χαντ βάζει ένα ζευγάρι γυαλιά βίντεο που δείχνουν τον Φελπς ζωντανό στον Κίτριτζ και τον εκθέτει ως χαφιέ. Ο Φελπς απειλεί να πυροβολήσει τον Χαντ και αντ' αυτού σκοτώνει την Κλερ όταν αυτή προσπαθεί να τον αποτρέψει. Στη συνέχεια ο Φελπς ανεβαίνει στην οροφή του τρένου, όπου ο Κρίγκερ περιμένει με ένα ελικόπτερο για να τον βοηθήσει να δραπετεύσει. Καθώς ο Φελπς προσπαθεί να ανέβει στο ελικόπτερο χρησιμοποιώντας μια πρόσδεση, ο Χαντ το συνδέει με το τρένο, εμποδίζοντας τον Κρίγκερ να πετάξει μακριά και να αναγκάσει το ελικόπτερο να μπει στη σήραγγα της Μάγχης. Ενώ βρίσκεται στο τούνελ, ο Χαντ καταστρέφει το ελικόπτερο κολλώντας εκρηκτική τσίχλα στο παρμπρίζ, σκοτώνοντας τον Κρίγκερ και τον Φελπς. Ο Κίτριτζ αντιμετωπίζει τη Μαξ και ανακτά τη λίστα ανεπίσημων πρακτόρων από τον Στίκελ. Καθώς αυτός και ο Στίκελ επανέρχονται στη ΔΕΑ, ο Χαντ δεν είναι σίγουρος για την επιστροφή του στην ομάδα. Στην πτήση για το σπίτι, ένας συνοδός τον πλησιάζει και τον ρωτά, μέσω μιας κωδικοποιημένης φράσης, αν είναι έτοιμος να αναλάβει μια νέα αποστολή.
Ανάπτυξη και γραφή
Η Paramount Pictures είχε τα δικαιώματα της τηλεοπτικής σειράς και προσπαθούσε για χρόνια να κάνει μια κινηματογραφική εκδοχή, αλλά δεν είχε καταφέρει να βρει τον τρόπο. Ο Τομ Κρουζ ήταν θαυμαστής της σειράς από μικρός και πίστευε ότι θα ήταν καλή ιδέα για ταινία. Ο ηθοποιός επέλεξε το Επικίνδυνη Αποστολή να είναι το εναρκτήριο έργο της νέας του εταιρείας παραγωγής και έπεισε την Paramount να συνεισφέρει με προϋπολογισμό ύψους 70 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Κρουζ και η παραγωγός του συνεργάτης, Πόλα Βάγκνερ, δούλεψαν σε μια ιστορία με τον σκηνοθέτη Σίντνεϊ Πόλακ για μερικούς μήνες όταν ο ηθοποιός προσέλαβε τον Μπράιαν Ντε Πάλμα να σκηνοθετήσει. Ενώ δούλευε στο Συνέντευξη με έναν βρικόλακα, ο Κρουζ συνάντησε τον Ντε Πάλμα κατά τη διάρκεια ενός δείπνου με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ και εντυπωσιάστηκε από τη φιλμογραφία του, οπότε όταν επέστρεψε στο σπίτι, είδε όλες τις ταινίες του Ντε Πάλμα και πείσθηκε να προσλάβει τον Ντε Πάλμα για να σκηνοθετήσει την Επικίνδυνη Αποστολή. Είδαν από δύο προσχέδια σεναρίου που δεν άρεσαν σε κανέναν. Ο Ντε Πάλμα έφερε τους σεναριογράφους Στίβεν Ζάιλιαν, Ντείβιντ Κουπ και τελικά Ρόμπερτ Τάουν. Όταν δόθηκε στην ταινία το πράσινο φως, ο Κουπ απολύθηκε αρχικά με τον Ρόμπερτ Τάουν να είναι ο κύριος σεναριογράφος και ο Κουπ επανήλθε αργότερα. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, στόχος του σεναρίου ήταν «να εκπλήσσει συνεχώς το κοινό». Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Κουπ πληρώθηκε ένα εκατομμύριο δολάρια για να ξαναγράψει ένα πρωτότυπο σενάριο των Γουίλαρντ Χάικ και Γκλόρια Κατς. Σύμφωνα με μια πηγή, υπήρχαν προβλήματα με τον διάλογο και την ανάπτυξη της ιστορίας. Ωστόσο, η βασική πλοκή παρέμεινε ανέπαφη.
Η ταινία μπήκε στην προπαραγωγή χωρίς σενάριο που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν οι κινηματογραφιστές. Ο Ντε Πάλμα σχεδίασε τις σεκάνς δράσης, αλλά ούτε ο Κουπ ούτε ο Τάουν ήταν ικανοποιημένοι με την ιστορία που θα συμπεριελάμβανε αυτές τις σεκάνς. Ο Τάουν κατέληξε να βοηθήσει στην οργάνωση μιας αρχής, της μέσης και του τέλους για να κολλήσουν τις λεπτομέρειες της ιστορίας, ενώ ο Ντε Πάλμα και ο Κουπ εργάζονταν στην πλοκή. Ο Ντε Πάλμα έπεισε τον Κρουζ να σκηνοθετήσει την πρώτη πράξη της ταινίας στην Πράγα, μια πόλη που σπάνια βρισκόταν στις ταινίες του Χόλιγουντ εκείνη την εποχή. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα στελέχη του στούντιο ήθελαν να διατηρήσουν τον προϋπολογισμό της ταινίας στα 40–50 εκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, ο Κρουζ ήθελε μια «μεγάλη, επιδεικτική ταινία δράσης» που ανέβασε τον προϋπολογισμό στα 62 εκατομμύρια ευρώ. Η σκηνή που διαδραματίζεται σε ένα εστιατόριο με γυάλινους τοίχους με μια γιγάντια δεξαμενή με αστακούς στη μέση και τρεις τεράστιες δεξαμενές ψαριών πάνω ήταν ιδέα του Κρουζ. Υπήρχαν 16 τόνοι σε όλες τις δεξαμενές και υπήρχε η ανησυχία ότι όταν εκραγούν, πολύ γυαλί θα πετούσε τριγύρω. Ο Ντε Πάλμα δοκίμασε τη σκηνή με έναν κασκαντέρ, αλλά δεν φαινόταν πειστική και ζήτησε από τον Κρουζ να το κάνει, παρά το ενδεχόμενο ο ηθοποιός να πνιγεί.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της σκηνής στη ληστεία στο θησαυροφυλάκιο όπου ο Κρουζ κρέμεται από ένα καλώδιο, ο Κρουζ έβαλε κέρματα στα παπούτσια του ως αντίβαρα για να παραμείνει επίπεδος.
Ο Κρουζ ενέκρινε το σενάριο για μια αναμέτρηση που θα πραγματοποιηθεί πάνω σε ένα κινούμενο τρένο. Ο ηθοποιός ήθελε να χρησιμοποιήσει το διάσημα γρήγορο γαλλικό τρένο TGV αλλά οι σιδηροδρομικές αρχές δεν ήθελαν να εκτελεστεί κανένα μέρος του ακροβατικού στα τρένα τους. Όταν αυτό δεν ήταν πλέον πρόβλημα, οι ράγες δεν ήταν διαθέσιμες. Ο Ντε Πάλμα επισκέφτηκε σιδηροδρόμους σε δύο ηπείρους, προσπαθώντας να πάρει άδεια. Ο Κρουζ έβγαλε τους ιδιοκτήτες τρένων για δείπνο και την επόμενη μέρα τους επετράπη να το χρησιμοποιήσουν. Για την πραγματική σεκάνς, ο ηθοποιός ήθελε άνεμο τόσο δυνατό που θα μπορούσε να τον ρίξει από το τρένο. Ο Κρουζ δυσκολεύτηκε να βρει το κατάλληλο μηχάνημα για να δημιουργήσει την ταχύτητα του ανέμου που θα φαινόταν οπτικά ακριβής προτού θυμηθεί έναν προσομοιωτή που χρησιμοποιούσε ενώ εκπαιδεύτηκε ως αλεξιπτωτιστής. Το μοναδικό μηχάνημα του είδους του στην Ευρώπη εντοπίστηκε και αποκτήθηκε. Ο Κρουζ είχε να παράγει ανέμους έως και 140 μίλια την ώρα, ώστε να παραμορφώσει το πρόσωπό του. Τα εξωτερικά πλάνα του τρένου γυρίστηκαν στη γραμμή Σάουθ Γουέστερν Λάιν της Γλασκώβης, μεταξύ Νίου Κάμνοκ, Ντάμφρις και Αννάν. Το μεγαλύτερο μέρος της σεκάνς, ωστόσο, γυρίστηκε στα στούντιο Pinewood της Αγγλίας σε μια σκηνή μπροστά σε μια μπλε οθόνη για να ψηφιοποιηθεί αργότερα από την ομάδα οπτικών εφέ της Industrial Light &amp; Magic.
Η ταινία παραδόθηκε στην ώρα τη και εντός προϋπολογισμού, κάτι σπάνιο στο Χόλιγουντ, με τον Κρουζ να κάνει τα περισσότερα από τα ακροβατικά του. Αρχικά, υπήρχε μια περίπλοκη εναρκτήρια ακολουθία που εισήγαγε ένα ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Τζιμ Φελπς, της συζύγου του Κλερ και του Ίθαν Χαντ, το οποίο αφαιρέθηκε μετά από συμβουλή του Τζορτζ Λούκας επειδή έβγαζε το δοκιμαστικό κοινό «εκτός του είδους», σύμφωνα με τον Ντε Πάλμα. Υπήρχαν φήμες ότι ο Κρουζ και ο Ντε Πάλμα δεν τα πήγαιναν καλά. Αυτές οι φήμες τροφοδοτήθηκαν όταν ο σκηνοθέτης έφυγε την τελευταία στιγμή από προγραμματισμένες συνεντεύξεις στα μέσα ενημέρωσης πριν από την κυκλοφορία της ταινίας στους κινηματογράφους.
Μουσική
Η ταινία χρησιμοποιεί το πρωτότυπο «Theme from Mission: Impossible» του Λάλο Σίφριν. Ο Άλαν Σιλβέστρι αρχικά προσλήφθηκε για να γράψει την παρτιτούρα της ταινίας, αλλά η μουσική του απορρίφθηκε και αντικαταστάθηκε με νέα μουσική από τον συνθέτη Ντάνι Έλφμαν. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Σιλβέστρι είχε γράψει και ηχογραφήσει περίπου 20 λεπτά μουσικής και η απόφαση να τον αντικαταστήσει πάρθηκε από τον παραγωγό Τομ Κρουζ μετά το τέλος των γυρισμάτων. Ο Έλφμαν είχε μόνο λίγες εβδομάδες για να συνθέσει και να δημιουργήσει την τελική παρτιτούρα, η οποία χρησιμοποιούσε το θέμα «The Plot» του Σίφριν εκτός από το κύριο θέμα του, καθώς και νέα θέματα που συνέθεσε ο Έλφμαν για τους χαρακτήρες Ίθαν Χαντ, Κλερ και ΔΕΑ.