cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόλαση στον Παράδεισο
Πλοκή
Αργότερα, συγκλονισμένος από την ενοχή του, ο Αλεχάντρο κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, αλλά σώζεται από την Μαριάν Ορντιάλες μια πολύ νεότερη κοπέλα για την οποία αισθάνεται έλξη. Ο Αλεχάντρο αποφασίζει να ξαναφτιάξει τη ζωή του με την Μαριάν, αλλά τα πράγματα δεν θα είναι τόσο εύκολα για εκείνη όταν έρχεται σε αντίθεση με όλη την οικογένεια του Αλεχάντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Κλάρα Έλσεν Πεκ
Η Κλάρα Έλσεν Πεκ (18 Απρίλη, 1883 - Φεβρουάριος 1968) ήταν Αμερικανίδα εικονογράφος και ζωγράφος γνωστή για τις εικονογραφήσεις της των γυναικών και των παιδιών στις αρχές του 20ου αιώνα. Η Πεκ σπούδασε Τέχνη στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μινεάπολη και εργαζόταν ως εικονογράφος περιοδικών για την περίοδο 1906 με 1940. Ο μεγαλύτερος όγκος των έργων της Πεκ περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα από δημοφιλή γυναικεία περιοδικά και παιδικά βιβλία, μυθοπλασίες, εμπορικές διαφημίσεις  για προϊόντα όπως το σαπούνι Ivory και μετέπειτα στην καριέρα της κόμικς και ακουαρέλες. Η Πεκ εργάστηκε κατά τη διάρκεια της «Χρυσής Εποχής της αμερικανικής Εικονογράφησης" (1880-1930) παράλληλα με γνωστές γυναίκες εικονογράφους όπως η Τζέσι Λίνεν Σμιθ, η Ελίζαμπεθ Σίπεν Γκριν και η Βάιολετ Όκλεϊ.
Έργα της Πεκ παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις από το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο μέχρι την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια και έλαβε βραβεία από την Ένωση Γυναικών Ζωγράφων και Γλυπτών της Νέας Υόρκης το 1920. Η Πεκ έμενε σε έναν καλλιτεχνικό συνοικισμό στη Λεονία του Νιου Τζέρσι με τον συνεργάτη και σύζυγό της,  καλλιτέχνη Τζον Σκοτ Ουίλιαμς. Τη δεκαετία του 1940, η Πεκ συνέβαλε στα Καθολικά βιβλία κόμικ που διανέμονταν σε ενοριακά σχολεία. Επικεντρώθηκε στη δημιουργία ακουαρέλων στη δεκαετία του 1950 και το έργο της παρουσιάστηκε στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πιο γνωστές της εικονογραφήσεις και έργα, ήταν σε τρία δημοσιευμένα βιβλία, νωρίς στην καριέρα της: το Sweetheart του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (1905), το Μια Κυρία στην αυλή του Βασιλιά Αρθούρου (1907), και το Στην Παραμεθόρια Χώρα (1909).
Πρώιμα χρόνια
Η Κλάρα Ελσίν Πεκ γεννήθηκε στο Αλεγκάν του Μίσιγκαν στις 18 Απριλίου του 1883. Η Πεκ τα νεανικά της χρόνια τα πέρασε στο Σεντ Πολ, της Μινεσότα και αργότερα σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μινεάπολη. Πήρε μαθήματα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια, όπου σπούδασε κάτω από την καθοδήγηση του Αμερικανού Ιμπρεσιονιστή ζωγράφο και καθηγητή Ουίλιαμ Μέριτ Τσέις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι Κατηγορία:Πολιτισμός του Νιου Τζέρσεϊ
Κορνήλιος Νέπως
Ο Κορνήλιος Νέπως (λατ. Cornelius Nepos, περ. 100- περ. 24 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος βιογράφος και ιστορικός. Κατάγονταν από την εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (κοιλάδα του Πάδου). Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Ρώμη αποφεύγοντας την ενεργό συμμετοχή στο δημόσιο βίο και συχνάζοντας σε κύκλους λογίων. Ανέπτυξε φιλία με πρόσωπα εξέχοντα στην πολιτική της εποχής του, όπως με τον Κικέρωνα και ήταν φίλος του Πομπωνίου του Αττικού και του ποιητή Βαλέριου Κάτουλλου, ο οποίος του αφιέρωσε τα ποιήματά του. Πέθανε μετά το το έτος 27 π.Χ. καθόσον μας δίδει το τέλος του Πομπώνιου. Ο Νέπως, που δεν επεδίωκε την ιστορική ακρίβεια, έγραψε σε λιτό, ευχάριστο και κάποτε χαλαρό ύφος, με αποτέλεσμα να γίνει σύντομα σχολικός συγγραφέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Φαϊσαλάμπαντ
thumb|Οι εξαγωγές γεωργικών προϊόντων αποτελούν σημαντικό τμήμα της οικονομίας του Φαϊσαλάμπαντ Το Φαϊσαλάμπαντ (Παντζάμπι,Ούρντου:فیصل آباد; Αγγλικά: Faisalabad είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Πακιστάν μετά από το Καράτσι και την Λαχώρη, με πληθυσμό πάνω από 5 εκατομμύρια στην ευρύτερη αστική περιοχή. Πριν από την ίδρυση της πόλης το 1880, η περιοχή ήταν πολύ αραιοκατοικημένη. Ο πληθυσμός αυξήθηκε από 9.171 το 1901 σε 979.000 το 1951 και σε 1.977.246 σε 1998. Πρόκειται για ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο δυτικά της Λαχώρης. Είναι επίσης η έδρα του φημισμένου Πανεπιστημίου της Γεωργίας, που ιδρύθηκε το 1909.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν
Σχέδιο Φόρτισης Ηλεκτρικών Οχημάτων
Το Σχέδιο Φόρτισης Ηλεκτρικών Οχημάτων (ΣΦΗΟ) είναι ένα πρόγραμμα που αφορά χωροθέτηση δημοσίως προσβάσιμων σημείων επαναφόρτισης Η/Ο κανονικής ή υψηλής ισχύος και θέσεων στάθμευσης Η/Ο. Το πρόγραμμα αυτό εκπονείται από τους δήμους με βάση το άρθρο 17 του ν. 4710/2020. Η Περιοχή Μελέτης βρίσκεται μέσα στα διοικητικά όρια των δήμων και η Ομάδα Εργασίας συστήνεται από τον Φορέα Εκπόνησης.
Από τους 270 Δήμους, υπέβαλαν συνολικά πρόταση οι 254 (κατόπιν της υπ’ αριθμόν πρωτ. 7970/16-11-2020 πρόσκλησης του Πράσινου Ταμείου). Όλοι οι Δήμοι που συμμετείχαν έχουν ενταχθεί ως προσωρινοί δικαιούχοι με την υπ’ αριθμόν 201.6/2020 Απόφαση του Δ.Σ. του Πράσινου Ταμείου και με προϋπολογισμό 11.552.332,15 ευρώ.
Σκοπός ΣΦΗΟ
Η ανάπτυξη της ηλεκτροκίνησης πραγματοποιείται με σκοπό:
Περιεχόμενα ΣΦΗΟ
Σε κάθε ΣΦΗΟ θα εμπεριέχεται η χωροθέτηση:
Επίσης είναι δυνατό να εμπεριέχεται και η χωροθέτηση:
Μετά τον υπολογισμό του αναγκαίου αριθμού δημοσίως προσβάσιμων υποδομών φόρτισης, θα πραγματοποιείται η εκπόνηση εναλλακτικών σεναρίων χωροθέτησής τους. Έπειτα θα ακολουθήσει η διαβούλευση των σεναρίων αυτών με τοπικούς επαγγελματικούς, συλλογικούς και λοιπούς εμπλεκόμενους φορείς και θα πραγματοποιείται η καλύτερη δυνατή επιλογή. Μετά την εκπόνηση των ΣΦΗΟ οι Δήμοι θα υλοποιήσουν τα σχέδια αυτά με την αρωγή ιδιωτών.
Προσβασιμότητα ΑμεΑ & ΚΟΚ
Επίσης ο ΚΟΚ έχει ισχύ χωρίς να εξαρτάται από την χωροθέτηση των σημείων επαναφόρτισης. Δεν είναι δυνατή η χωροθέτηση σε σημεία όπου δεν επιτρέπεται η στάση και η στάθμευση.
Εθνικό Σχέδιο Μετάβασης στην Ηλεκτροκίνηση
Το Εθνικό Σχέδιο Μετάβασης στην Ηλεκτροκίνηση αποτελεί ένα ολιστικό σχέδιο με υψηλή περιβαλλοντική σημασία, το οποίο στοχεύει στην εγκατάλειψη των ρυπογόνων καυσίμων. Το σχέδιο αυτό συνοδεύεται από την «Πράσινη Συμφωνία», που έχει υπογραφεί από δεκαεννέα φορείς, από το Υπουργείο Περιβάλλοντος & Ενέργειας, καθώς και το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών.
Σχεδιάζεται ένα στα τρία νέα οχήματα στην Ελλάδα του 2030 να είναι ηλεκτρικό και για αυτό το Εθνικό Σχέδιο Ηλεκτροκίνησης προβλέπει ένα πακέτο 100 εκατ. ευρώ με τη μορφή επιδοτήσεων, φοροαπαλλαγών, απαλλαγών από τα τέλη στάθμευσης και εκπτώσεις στην φορολογία της δαπάνης φόρτισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλεκτροκίνηση
Ροκκαφόρτε ντελ Γκρέκο
To Ροκκαφόρτε ντελ Γκρέκο (ιταλικά: Roccaforte del Greco, Γκρίκο: Βουνί) είναι δήμος (comune) στη Μητροπολιτική Πόλη του Ρέτζιο Καλάμπρια στην ιταλική περιοχή της Καλαβρίας, περίπου 110 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Καταντζάρο και περίπου 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ρέτζο Καλάμπρια.
Το Βουνί συνορεύει με τους παρακάτω δήμους: Βαγαλάδες, Καρδία, Κοντοχώρι, Ρήγιο, Ροχούδι, Σαν Λορέντσο, Σάντο Στεφάνο ιν Ασπρομόντε, Σκύλλα, Σινόπολις.
Γιαλός του Βούα
Ο Γιαλός του Βούα ή (γκρίκο στο λατινικό αλφάβητο) Jalò tu Vua (ιταλικά: Bova Marina, Μπόβα Μαρίνα· καλαβριανά: A Marìna) είναι δήμος (comune) της Ιταλίας στη Μητροπολιτική Πόλη του Ρέτζο Καλάμπρια στην περιοχή της Καλαβρίας, περίπου 120 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Καταντζάρο και περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ρηγίου.
Ο Γιαλός του Βούα συνορεύει με τους ακόλουθους δήμους: Χώρα του Βούα, Κοντοφούρι, Παλίτσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας
Μανουέλ Νιν
Ο Μανουέλ Νιν Ι Γκιουέλ (Καταλονία, Ισπανία, 20 Αυγούστου 1956), επίσης γνωστός ως Μανουέλ Νιν, είναι ο Αποστολικός Έξαρχος της Ελληνοκαθολικής Εξαρχίας της Ελλάδας, μίας από τις Ελληνόρρυθμες Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα. Ο Μανουέλ Νιν ανήκει στο μοναστικό Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
Ο Νιν γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1956 στην πόλη Ελ Μπεντρέλ της Καταλονικής Επαρχίας Ταραγόνα (Ισπανία). Ξεκίνησε τις πρώτες του σπουδές στην πατρίδα του και τις ολοκλήρωσε στο Colegio La Salle στην πόλη Ρέους. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, μπήκε στη Μονή της Παναγίας του Μονσεράτ ως υποψήφιος στις 20 Σεπτεμβρίου 1975, όπου και έγινε δεκτός ως δόκιμος μοναχός τον επόμενο Απρίλιο. Αφιερώθηκε στην ιεροσύνη στις 26 Απριλίου 1977 δίνοντας επίσημους όρκους στις 18 Οκτωβρίου 1980. Στη συνέχεια ξεκίνησε σπουδές για το πτυχίο θεολογίας στη Θεολογική Σχολή της Μονής, κατά τη διάρκεια της οποίας επικεντρώθηκε στις κλασικές γλώσσες (λατινικά, ελληνικά και συριακά.
Μετά την ολοκλήρωση αυτών των σπουδών, το 1984 ο Νιν στάλθηκε να σπουδάσει στη Ρώμη, όπου έλαβε πτυχίο Πατρολογίας στο Αυγουστιανό Πατερικό Ποντιφικό Ινστιτούτο, με επιπλέον μαθήματα στο Ποντιφικό Ανατολικό Ινστιτούτο και τη Βενεδικτίνικη διοίκηση του Ποντιφικού Λειτουργικού Ινστιτούτου, συνεχίζοντας την μοναστική του εκπαίδευση στο Ποντιφικό Αθηναίο του Αγίου Ανσελμού, ένα Διεθνές Κέντρο Μελετών για το Τάγμα των Βενεδικτίνων. Ολοκλήρωσε τα μαθήματά του το 1987 και επέστρεψε στην μοναστική του κοινότητα, όπου του ανατέθηκε να διδάξει θεολογία, πατερική και εισαγωγή στην Ανατολική Καθολική λειτουργική στην alma mater του.
Ο Νιν επέστρεψε στη Ρώμη το 1989 για να εργαστεί στη διδακτορική διατριβή του. Ολοκλήρωσε τη μελέτη του για έναν Έλληνα πνευματικό συγγραφέα του 5ου ή 6ου αιώνα, με τίτλο Ιωάννης ο μοναχικός: οι πέντε ομιλίες για τους Μακαρισμούς, στα τέλη του 1991 και την παρουσίασε με επιτυχία τον επόμενο Ιανουάριο. Στη συνέχεια έμεινε στη Ρώμη, διδάσκοντας στα διάφορα ινστιτούτα που συνδέονται με τον τομέα των σπουδών του.
Το 1994, ο Νιν διορίστηκε σύμβουλος του Εκκλησιάσματος για τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, που εποπτεύει τις αλληλεπιδράσεις αυτών ιδιαίτερων εκκλησιών με την Αγία Έδρα. Τον Ιανουάριο του 1996, ενώ παρέμενε μοναχός του Τάγματος Βενεδεκτίνων, διορίστηκε στο προσωπικό του Ποντιφικού Ελληνικού Κολλεγίου του Αγίου Αθανασίου ως πνευματικός καθοδηγητής για το σχολείο, όπου στη συνέχεια εγκαταστάθηκε. Εκείνη την εποχή, αποφάσισε να αναζητήσει την ιεροσύνη και χειροτονήθηκε διάκονος στη Ρώμη στις 22 Νοεμβρίου 1997. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 18 Απριλίου του επόμενου έτους, από τον Καρδινάλιο Λουίς Μαρτίνεζ Σίσταχ, το Αρχιεπίσκοπο της Ταραγόνας. Τιμήθηκε με το βαθμό του Αρχιμανδρίτη από το Μελχίτη Αρχιεπίσκοπο, Μπουτρός Μουαλέμ, το επόμενο έτος.
Στις 2 Φεβρουαρίου 2016, ο Νιν διορίστηκε ως Αποστολικός Έξαρχος της Ελληνοκαθολικής Εξαρχίας της Ελλάδας από τον Πάπα Φραγκίσκο, την ίδια στιγμή, που ονομάζεται Τιτουλάριος Επίσκοπος Καρκαβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιολογία Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα  Κατηγορία:Ανατολικός Καθολικισμός
Θόδωρος Ζάρας
Ο Θόδωρος Ζάρας (Θεσσαλονίκη, 12 Αυγούστου 1987), είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,97 μέτρα αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ / σμολ φόργουορντ στην ομάδα του Λαυρίου.
Σταδιοδρομία
Ο Ζάρας ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ε.Ο. Σταυρούπολης το 2001, πριν γίνει επαγγελματίας με την ομάδα του ICBS, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Με το ICBS αγωνίστηκε για τρεις χρονιές στην Α2 εθνική κατηγορία, πριν μεταγραφεί στην ομάδα της ΑΕ Λάρισας, με την οποία αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α1, πετυχαίνοντας 133 πόντους σε 22 αγώνες.
Το 2009-10, μεταγράφηκε στον Κολοσσό Ρόδου, με τον οποίο κατέλαβε την έκτη θέση στο πρωτάθλημα της Α1, πετυχαίνοντας 109 πόντους σε 23 ματς. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε με την ομάδα της Καβάλας, η οποία κατέλαβε την έκτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.
Το καλοκαίρι του 2011, μεταγράφηκε στην ομάδα του ΚΑΟΔ, στον οποίο παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, με κορυφαία σεζόν το 2013-14, όταν κατέλαβε την έκτη θέση. Στην τελευταία του χρονιά με τον ΚΑΟΔ, πέτυχε 331 πόντους σε 25 αγώνες και αναδείχθηκε πέμπτος σκόρερ του πρωταθλήματος.
Στις 2 Ιουλίου 2015, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του Ζάρα στην ομάδα του Άρη με συμβόλαιο δύο ετών. Με τον Άρη είχε μέτρησε 6.2 πόντους, 1.5 ριμπάουντ και 0.8 ασίστ σε 34 αγώνες πρωταθλήματος τη σεζόν 2015-16, ενώ την χρονιά που μας πέρασε είχε 7.7 πόντους, 0.8 ριμπάουντ και 1.7 ασίστ σε 33 παιχνίδια. Παράλληλα, αγωνίστηκε σε 17 παιχνίδια του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, στα οποία είχε 8.4 πόντους, 0.9 ριμπάουντ και 0.4 ασίστ.
Στις 27 Ιουνίου ανακοινώθηκε η απόκτηση του από τον ΠΑΟΚ, για δυο χρόνια. Με τον ΠΑΟΚ αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λίγκ και έφτασε το 2019 στον τελικό κυπέλλου Ελλάδας, όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό 79-73.
Στις 9 Αυγούστου 2019, ανακοινώθηκε από τον Ηρακλή. Σε 19 αγώνες στο Ελληνικό Πρωτάθλημα είχε κατά μέσο όρο 8.4 πόντους, 2.2 ριμπάουντ και 1.5 ασίστ, σουτάροντας με ποσοστό 48% στα τρίποντα.
Στις 13 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε από τον Κολοσσό Ρόδου, επιστρέφοντας στην ομάδα μετά από 11 χρόνια. Στις 11 Ιανουαρίου 2021, έφτασε τις 305 συμμετοχές στο Ελληνικό πρωτάθλημα, ενώ ξεπέρασε τα 400 ριμπάουντ και τις 300 ασίστ.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2022, ανακοινώθηκε από την ομάδα του Λαυρίου για την αγωνιστική περίοδο 2022-23. Με τη φανέλα της ομάδας μέτρησε κατά μέσο όρο, 7.4 πόντους σε 16 αγώνες με 41,3% στα τρίποντα. Στις 31 Ιουλίου 2023, ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμα μία σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΑΟΔ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Μαρία Τεμριούκοβνα
Η Μαρία Τεμριούκοβνα (c. 1544 – 1 Σεπτέμβρη του 1569) ήταν μία Κιρκασιανή Τσαρίνα του Βασιλείου της Ρωσίας και τη δεύτερη σύζυγος του Ιβάν του Τρομερού.
Ζωή
Η κόρη του Τεμριούκ (Τιμούρ ή Τεϋμούρ) της Καμπάρντια, η Μαρία (αρχικά ονομαζόταν Κούτσενεϊ μπιντ Τευμούρ πριν από τη βάπτιση της) παρουσιάστηκε στον Ιβάν στη Μόσχα μετά το θάνατο της πρώτης συζύγου του, Αναστασία Ρομάνοβνα. Η ρωσική λαογραφία λέει για το πώς η πρώτη γυναίκα του Ιβάν, πριν πεθάνει, τον προειδοποίησε να μην πάρει ειδωλολάτρισσα ως γυναίκα. Ο Ιβάν ήταν τόσο χτυπημένος από την ομορφιά της Μαρίας, που αποφάσισε να την παντρευτεί αμέσως. Στις 21 Αυγούστου 1561, παντρεύτηκαν, τέσσερις ημέρες πριν από τα 31α γενέθλια του Ιβάν. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε αφού ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις γάμου μεταξύ του Ιβάν και της Αικατερίνης Γιαγκελλόνων.
Ο Ιβάν σύντομα ήρθε να μετανιώσει για την απόφαση να την παντρευτεί, λόγω του ότι η νέα του σύζυγος θεωρείτο αναλφάβητη και εκδικητική. Ποτέ δεν εντάχθηκε πλήρως στον τρόπο ζωής των Μοσχοβιτών και θεωρήθηκε φτωχή μητριά των δύο γιων του, Ιβάν και του Φιοντόρ. Γέννησε έναν γιο με το όνομα Βασιλή, που πήρε το όνομά του από τον πεθερό τηε στις 21 Μαρτίου 1563, αν και πέθανε στις 3 Μαΐου την ίδια χρονιά. Τη Μαρία την μισούσαν γενικά οι υπηκόοι της, που την θεωρούσαν χειραγωγική και σαν μάγισσα στη συμπεριφορά της. Μερικοί ιστορικοί γράφουν ότι ήταν εκείνη που υποκίνησε για πρώτη φορά τον σύζυγό της για να σχηματίσει το οπριντσίκ.
Πέθανε την 1η Σεπτεμβρίου 1569 σε ηλικία 25 ετών. Φημολογήθηκε ότι είχε δηλητηριαστεί από τον σύζυγό της. Ο Τσάρος δεν παραδέχτηκε ποτέ κάτι τέτοιο και είχε βασανίσει πολλούε ανθρώπους με την υποψία δολοφονίας της Τσαρίνας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τσαρίνες της ρωσικής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πατρίκ Μοντιανό
Ο Ζαν Πατρίκ Μοντιανό (Jean Patrick Modiano, γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1945), γνωστός ως Πατρίκ Μοντιανό, είναι Γάλλος μυθιστοριογράφος, που βραβεύθηκε το 2014 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το 1978 είχε τιμηθεί και με το Βραβείο Γκονκούρ για το μυθιστόρημά του Οδός σκοτεινών μαγαζιών. Ο Μοντιανό έχει έργα του μεταφρασμένα σε περισσότερες από 30 γλώσσες, ωστόσο τα περισσότερα μυθιστορήματά του δεν είχαν μεταφρασθεί στην αγγλική πριν πάρει το Βραβείο Νόμπελ.
Οικογένεια, μαθητικά χρόνια και προσωπική ζωή
Ο Πατρίκ Μοντιανό γεννήθηκε στο προάστιο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ, στα δυτικά του κέντρου του Παρισιού. Ο πατέρας του, Αλμπέρ Μοντιανό (1912–1977, γεννημένος στο Παρίσι), ήταν ιταλικής καταγωγής και (από τον δικό του πατέρα) καταγόμενος από Σεφαρδίτες Εβραίους της Θεσσαλονίκης. Η μητέρα του συγγραφέα, η Louisa Colpeyn (1918-2015), ήταν Βελγίδα-Φλαμανδή ηθοποιός του κινηματογράφου. Οι γονείς του Πατρίκ γνωρίστηκαν στο κατεχόμενο από τους Γερμανούς Παρίσι κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και άρχισαν τη σχέση τους μυστικά (χρειάστηκε να χωρίσουν λίγο μετά τη γέννηση του Πατρίκ). Ο Αλμπέρ είχε αρνηθεί να φοράει το κίτρινο σήμα με το άστρο και δεν παρουσιάστηκε όταν οι Εβραίοι των Παρισίων συγκεντρώθηκαν για απέλαση στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Προσάχθηκε τον Φεβρουάριο του 1942 και μόλις ξέφυγε από την απέλαση μετά από την παρέμβαση ενός φίλου. Κατά τα έτη της Κατοχής, ο Αλμπερ έγινε μαυραγορίτης, ενώ συγχρωτιζόταν και με τους Carlingue, τους Γάλλους βοηθούς της Γκεστάπο. Ο Αλμπέρ Μοντιανό δεν μίλησε ποτέ ξεκάθαρα για τις κατοχικές δραστηριότητές του στον γιο του.
Η παιδική ηλικία του Πατρίκ πέρασε μέσα σε μία μοναδική ατμόσφαιρα: Αρχικώς τον μεγάλωσαν οι γονείς της μητέρας του, που του έμαθαν τη φλαμανδική ως την πρώτη του γλώσσα. Η απουσία του πατέρα του και συχνά και της μητέρας του, έφερε τον Πατρίκ κοντά στον κατά δύο έτη νεότερο αδελφό του, τον Ρούντυ, ο οποίος πέθανε ξαφνικά από ασθένεια σε ηλικία 9 ετών (ο συγγραφέας αφιέρωσε όλα τα έργα που έγραψε από το 1967 έως το 1982 στον αδελφό του).
Ως μαθητής, ο Πατρίκ Μοντιανό πήγε στο δημοτικό σχολείο του Montcel, στο προάστο Jouy-en-Josas, μετά στο Κολέγιο του Αγίου Ιωσήφ στο Τον της Άνω Σαβοΐας και τέλος στο Λύκειο Ερρίκος Δ΄ των Παρισίων. Ενώ ήταν στο λύκειο, πήρε και μερικά μαθήματα γεωμετρίας από τον συγγραφέα Ρεϊμόν Κενώ, που ήταν γνωστός της μητέρας του. Ο πατέρας του τον ενέγραψε στην προπαρασκευαστική τάξη για τις Ανώτατες Σχολές παρά τη θέληση του Πατρίκ, ο οποίος σύντομα σταμάτησε να παρακολουθεί μαθήματα. Το 1965 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού προκειμένου να εξασφαλίσει αναβολή από τη στράτευση, αλλά δεν πήρε κάποιο τίτλο σπουδών.
Γάμος και τέκνα
Το 1970 ο Μοντιανό νυμφεύθηκε την Ντομινίκ Ζερφύς (Dominique Zehrfuss). Σε συνέντευξή της το 2003 η Ντομινίκ δήλωσε: ''«`Εχω καταστροφικές αναμνήσεις από την ημέρα των γάμων μας. `Εβρεχε... Κουμπάροι μας ήταν ο Κενώ, μέντορας του Πατρίκ από την εφηβεία του, και ο Μαλρώ, ως φίλος του πατέρα μου. Οπότε άρχισαν να διαφωνούν σε μια συζήτηση για τον Ντυμπυφέ, και ήταν σαν να βλέπαμε αγώνα τένις! ... Θα ήταν καλό να είχαμε κάποιες φωτογραφίες, αλλά ο μόνος που είχε μηχανή είχε ξεχάσει να βάλει φιλμ. Υπάρχει μόνο μία φωτογραφία μας από τον γάμο μας, που δείχνει τις πλάτες μας κάτω από μία ομπρέλα!»'' Το ζεύγος απέκτησε δύο κόρες, τη Ζίνα (γεννήθηκε το 1974) και τη Μαρί (γενν. 1978).
Συγγραφική δραστηριότητα
Ο Ρεϊμόν Κενώ ήταν ο άνθρωπος που εισήγαγε τον Μοντιανό στον κόσμο της λογοτεχνίας, δίνοντάς του την ευκαιρία να παρακολουθήσει μία δεξίωση του μελλοντικού εκδότη του. Το 1968, σε ηλικία 22 ετών, ο Μοντιανό δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, το La Place de l'étoile, ένα μυθιστόρημα της κατοχής με πρωταγωνιστή έναν Εβραίο συνεργάτη των Γερμανών, αφού πρώτα διάβασε το χειρόγραφο στον Κενώ. Το μυθιστόρημα δυσαρέστησε τον πατέρα του τόσο πολύ, ώστε προσπάθησε να αγοράσει όλα τα αντίτυπά του. Ως έφηβος ο Πατρίκ (1959) είχε ξεμείνει στο Λονδίνο και είχε καλέσει τον πατέρα του να του στείλει λίγα χρήματα, αλλά εκείνος τον είχε αποπάρει. Από το πρώτο του αυτό μυθιστόρημα (που τιμήθηκε με τα βραβεία Φενεόν και Ροζέ Νιμιέ), ο Μοντιανο κάνει ήδη λόγο για το «τράβηγμα του παρελθόντος, την απειλή της εξαφάνισης, το ξεθώριασμα των ηθικών ορίων, τη σκοτεινή πλευρά της ψυχής.»
Το 1973 ο Μοντιανό έγραψε από κοινού με τον Λουί Μαλ το σενάριο της ταινίας Επώνυμο: Λακόμπ, Ονομα: Λισιέν, που ιστορεί την πορεία ενός αγοριού που συνεργάζεται με τη φασιστική πολιτοφυλακή κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η ταινία προκάλεσε συζητήσεις για την έλλειψη δικαιολογήσεως των πράξεων του βασικού χαρακτήρα.
Κοστίν Λάζαρ
Ο Κοστίν Λάζαρ (Βουκουρέστι, 24 Απριλίου 1981) είναι Ρουμάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού μέσου.
Πατρίκ Μοντιανό
Συγγραφική δραστηριότητα
Σχεδόν όλα τα μυθιστορήματα του Μοντιανό καταδύονται μέσα στο αίνιγμα της ταυτότητας και της προσπάθειας να αποκτηθούν στοιχεία για την ύπαρξη από τα ίχνη του παρελθόντος. Χαρακτηριζόμενος από εμμονή με την ταραχώδη και ντροπιαστική (εξαιτίας των σκοτεινών δραστηριοτήτων του πατέρα του) περίοδο της Κατοχής, ο συγγραφέας επιστρέφει στο θέμα σε όλα του τα μυθιστορήματα, κτίζοντας ένα αξιοσημείωτα ομογενές έργο. «Μετά από κάθε μυθιστόρημα, έχω την εντύπωση ότι έχω ξεμπερδέψει με το θέμα», είχε δηλώσει, «αλλά γνωρίζω πως θα επανέλθω πάλι και πάλι σε μικροσκοπικές λεπτομέρειες, μικρά πράγματα που αποτελούν μέρος αυτού που είμαι. Τελικά είμαστε όλοι καθορισμένοι από τον τόπο και τον χρόνο στον οποίο γεννηθήκαμε.» Γράφει επίσης συνεχώς για το Παρίσι, περιγράφοντας την εξέλιξη των δρόμων του, των τοπικών συνηθειών και των κατοίκων του.
Κοστίν Λάζαρ
Ραπίντ Βουκουρεστίου
Ο Λάζαρ ξεκίνησε την καριέρα του από τη Σπόρτουλ Στουντεντέσκ και μεταγράφηκε στη Ραπίντ Βουκουρεστίου το καλοκαίρι του 2006. Τον Μάρτιο του 2009, ενεπλάκη σε ένα περιστατικό στη διάρκεια του οποίου, θεωρήθηκε ότι είχε δεχθεί αντικανονικό μαρκάρισμα εντός της μεγάλης περιοχής από τον Αλεξάντρου Μπουρτσεάνου της Οτελούλ. Ο Λάζαρ, επιμένοντας ότι το μαρκάρισμα που είχε δεχτεί ήταν απολύτως καθαρό, αρνήθηκε να εκτελέσει το πέναλτι επαναφέροντας στον αγώνα την μπάλα, την οποία ο συμπαίκτης του Οβίντιου Ερέα, στη συνέχεια, πέταξε σε άουτ.
Πατρίκ Μοντιανό
Συγγραφική δραστηριότητα
Το σύνολο των έργων του Μοντιανό είναι γραμμένα από μία θέση «μανίας» με τη μνήμη. Στην Οδό σκοτεινών μαγαζιών, ο ήρωας πάσχει από αμνησία και ταξιδεύει από την Πολυνησία στη Ρώμη σε μία προσπάθεια να επανασυνδεθεί με το παρελθόν του. Το μυθιστόρημα θέτει το θέμα της αιώνιας αναζητήσεως ταυτότητας σε έναν κόσμο όπου «η άμμος δεν κρατά τα ίχνη των βημάτων μας παρά για λίγες στιγμές». Στο Du plus loin de l'oubli ο αφηγητής ανακαλεί τη σκιώδη ερωτική του σχέση με μία αινιγματική γυναίκα στο Παρίσι και το Λονδίνο της δεκαετίας του 1960. Δύο από τις πλέον διαβόητες μορφές του μεταπολεμικού Λονδίνου, οι Πήτερ Ράχμαν και Έμιλ Σαβούντρα, γίνονται φίλοι του αφηγητή. Το τι είναι αληθινό και τι όχι παραμένει αβέβαιο στο ονειρικό μυθιστόρημα, που αποτελεί πρότυπο των έμμονων ιδεών και της ελεγειακού πεζού λόγου του συγγραφέα.
Κοστίν Λάζαρ
ΠΑΟΚ
Στις 21 Ιούλιο του 2011, ο Λάζαρ υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας τριετούς διάρκειας με τον ΠΑΟΚ καθώς επιλέχτηκε από τον προπονητή της ομάδας Λάζλο Μπόλονι. Σύντομα καθιερώθηκε ως ένας σημαντικός για την ομάδα παίκτης, παρά το γεγονός ότι είχε αγωνιστεί σε μόλις πέντε αναμετρήσεις μαζί της. Στις 25 Μαρτίου, σε μια αναμέτρηση απέναντι στην Κέρκυρα, ο Λάζαρ πέτυχε δύο τέρματα, βοηθώντας την ομάδα του να φτάσει στη νίκη με τελικό σκορ 4-0.
Πατρίκ Μοντιανό
Συγγραφική δραστηριότητα
Η θεματική της μνήμης διαφαίνεται καθαρότερα στο Dora Bruder, ένα υβρίδιο βιογραφίας, αυτοβιογραφίας και αστυνομικού μυθιστορήματος που διηγείται την ιστορία μιας δεκαπεντάχρονης κόρης Εβραίων μεταναστών από την Ανατολική Ευρώπη. Εκκινώντας εδώ από ένα υπαρκτό άσημο πρόσωπο, ο Μοντιανό ερευνά αναζητώντας μνήμες άλλων. Τα ήρεμα και λιτά μυθιστορήματα του συγγραφέα, όπως τα παραπάνω, περιγράφονται ως αναγνώσματα παρόμοια με «θρίλερ που περιέχουν συμπάθεια και μεταμέλεια.»
Κοστίν Λάζαρ
Παναιτωλικός
Τον Ιανουάριο του 2015 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον Παναιτωλικό, όπου παρέμεινε για ένα εξάμηνο.
Πατρίκ Μοντιανό
Συγγραφική δραστηριότητα
Το μυθιστόρημα του Μοντιανό  Στο café της χαμένης νιότης (2007) μάς μεταφέρει στο Παρίσι της δεκαετίας του 1960, όπου μια ομάδα ανθρώπων, μεταξύ των οποίων ένας ντετέκτιβ σκοτεινού παρελθόντος, αναρωτιούνται τι συμβαίνει ή τι συνέβη με μια νεαρή γυναίκα ονόματι Λουκί, που (το μαθαίνουμε στην τελευταία σελίδα) τελείωσε τη ζωή της ρίχνοντας τον εαυτό της από ένα παράθυρο. Παρά το ότι δίνονται πολλές γεωγραφικές λεπτομέρειες, ο αναγνώστης αφήνεται με μια αίσθηση ασάφειας ως προς το τι και πότε συνέβη. Για πρώτη φορά στο έργο του ο Μοντιανό χρησιμοποιεί διάφορους αφηγητές, που διηγούνται από την άποψή τους τι νομίζουν ότι γνωρίζουν σχετικά με τη Λουκί. Ο συγγραφέας δημιουργεί μερικές «αστάθειες» σε διάφορα επίπεδα του κειμένου του και αυτό σηματοδοτεί το πώς μπορούν ή δεν μπορούν να δημιουργηθούν λογοτεχνικοί χαρακτήρες.
Κοστίν Λάζαρ
Ηρακλής
Το καλοκαίρι του 2015 ήρθε σε συμφωνία με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, όπου παρέμεινε για έναν χρόνο.
Πατρίκ Μοντιανό
Συγγραφική δραστηριότητα
Στο 26ο βιβλίο του Μοντιανό, το L'Horizon (2011), ο αφηγητής Ζαν Μποσμάν, ένας εύθραυστος άνδρας που καταδιώκεται από το φάντασμα της μητέρας του, ζει με τις μνήμες της νιότης του και των ανθρώπων που έχει χάσει. Ανάμεσά τους είναι και η αινιγματική Μαργκαρέτ Λεκόζ (Le Coz), την οποία είχε γνωρίσει και ερωτευθεί την δεκαετία του 1960. Οι δυο τους πέρασαν αρκετές εβδομάδες περιπλανώμενοι στους δρόμους του Παρισιού. Μια μέρα όμως, χωρίς να τον ειδοποιήσει, η Μαργκαρέτ επιβιβάσθηκε σε ένα τρένο και εξαφανίσθηκε. Σαράντα χρόνια αργότερα, ο Ζαν είναι έτοιμος να αναζητήσει τον χαμένο του έρωτα. Το μυθιστόρημα όχι μόνο αποτελεί μία επιτομή του ύφους και των ενδιαφερόντων του συγγραφέα, αλλά σημειώνει και ένα νέο βήμα στην προσωπική του αναζήτηση.
Κοστίν Λάζαρ
Ηρακλής
Τον Δεκέμβριο του 2016 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σπόρτουλ Στουντεντέσκ Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Πατρίκ Μοντιανό
Βραβεία
Το πρώτο ήδη μυθιστόρημα του Μοντιανό, to La Place de l'étoile, τιμήθηκε με τα βραβεία Φενεόν και Ροζέ Νιμιέ το 1968. Ο συγγραφέας κέρδισε και το Βραβείο Γκονκούρ το 1978 για το μυθιστόρημά του Οδός σκοτεινών μαγαζιών. Το 1972 είχε τιμηθεί με το Μέγα Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας για το Les Boulevards de ceinture. Επιπλέον, κέρδισε το 2010 το Παγκόσμιο Βραβείο Σινό ντελ Ντυκά για το σύνολο του έργου του και το 2012 το Αυστριακό Κρατικό Βραβείο Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας.
Χαρακτηριζόμενος «ένας σύγχρονος Μαρσέλ Προυστ», ο Μοντιανό τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 2014 «για την τέχνη της μνήμης με την οποία περιέγραψε τα πλέον ασύλληπτα ανθρώπινα πεπρωμένα και απεκάλυψε τη ζωή και κόσμο της (γερμανικής) Κατοχής στη Γαλλία». Ο συγγραφέας έμαθε για τη βράβευσή του από ένα τηλεφώνημα της κόρης του στο κινητό του τηλέφωνο, ενώ περπατούσε στο Παρίσι, «κοντά στον κήπο του Λουξεμβούργου», την περιοχή της κατοικίας του. Η απονομή του Νόμπελ στον Μοντιανό χαρακτηρίσθηκε ως απροσδόκητη, ιδίως στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Ακόμα και ο Πέτερ Ένγκλουντ, ο μόνιμος γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας, ανέφερε πως πολλοί έξω από τη Γαλλία δεν θα είναι γνώστες του Μοντιανό και του έργου του. «Είναι πολύ γνωστός στη Γαλλία, αλλά πουθενά αλλού», είπε σε συνέντευξή του μετά την ανακοίνωση της βραβεύσεως. . Με αφορμή τη βράβευση αυτή, διπλασιάστηκαν περίπου και οι ελληνικές μεταφράσεις έργων του Μοντιανό.
Φιλμογραφία
Σενάρια
Μεταφορές βιβλίων του στον κινηματογράφο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Γκονκούρ Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι
Χίλντεσχαϊμ
Το Χίλντεσχαϊμ (στα γερμανικά: Hildesheim) είναι πόλη στην Κάτω Σαξονία, Γερμανία. Βρίσκεται στην περιοχή Χίλντεσχαϊμ, περίπου 30 χλμ. νοτιοανατολικά του Ανοβέρου στις όχθες του ποταμού Ίννερστε (Innerste), ο οποίος είναι μικρός παραπόταμος του ποταμού Λάινε (Leine). Είναι προσβάσιμο από την Εθνική οδό (Autobahn) Α7, η οποία συνδέει το Κάσσελ με το Γκέτινγκεν και το Ανόβερο.
Το Χίλντεσχαϊμ, μία από τις αρχαιότερες πόλεις στο βόρειο τμήμα της Γερμανίας, έγινε η έδρα της Επισκοπής του Χίλντεσχαϊμ το 815. Ο οικισμός του καθεδρικού ναού πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε πόλη, η οποία τιμήθηκε με τα δικαιώματα αγοράς από τον βασιλιά Όθωνα Γ΄ το 983. Το 1542, οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν προτεστάντες. Σήμερα, 28,5% των κατοίκων είναι ρωμαιοκαθολικοί και 38,3% είναι προτεστάντες.
Η Εκκλησία της Παναγίας και του Αγίου Μιχαήλ είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Στην πόλη έχει έδρα ο αθλητικός σύλλογος Ελλάς Χίλντεσχαϊμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Σαξονίας
Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής (σουηδικά: Nobelpriset i fysiologi eller medicin) που χορηγείται από το Ίδρυμα Νόμπελ, απονέμεται μία φορά το χρόνο για εξαίρετες ανακαλύψεις στους τομείς των βιοεπιστημών και της ιατρικής. Είναι ένα από τα πέντε βραβεία Νόμπελ που αθλοθετήθηκαν το 1895 από τον Σουηδό χημικό Άλφρεντ Νόμπελ, εφευρέτη της δυναμίτιδας, στη διαθήκη του. Ο Νόμπελ ενδιαφέρθηκε προσωπικά για την πειραματική φυσιολογία και ήθελε να δημιουργήσει ένα βραβείο για την πρόοδο μέσα από επιστημονικές ανακαλύψεις στα εργαστήρια. Το Βραβείο Νόμπελ απονέμεται στον παραλήπτη (ή τους παραλήπτες) σε ετήσια τελετή στις 10 Δεκεμβρίου, επέτειο του θανάτου του Νόμπελ, μαζί με ένα δίπλωμα και ένα πιστοποιητικό για το χρηματικό έπαθλο. Η μπροστινή πλευρά του μεταλλίου παρέχει το ίδιο προφίλ του Άλφρεντ Νόμπελ, όπως απεικονίζεται στα μετάλλια για φυσική, χημεία, και λογοτεχνία, ενώ η πίσω πλευρά του είναι μοναδική στο συγκεκριμένο μετάλλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιατρικης Βραβειο Νομπελ
Γιώργος Σίσκος
Ο Γιώργος Σίσκος είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1940, είναι απόφοιτος της Σχολής Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στο αρχαίο θεατρικό ρεπερτόριο το 1970 παίρνοντας μέρος στην παράσταση «Όρνιθες» του Αριστοφάνη. Έχει συνεργασθεί με πάρα πολλούς θιάσους του σύγχρονου και κλασικού ρεπερτορίου, ενώ έχει θητεύσει σε διάφορες διοικητικές θέσεις σε θέατρα της Ελληνικής Περιφέρειας. Παράλληλα πρωταγωνίστησε σε ταινίες του κινηματογράφου, ενώ έχει εμφανιστεί αρκετές φορές και στην τηλεόραση, ερμηνεύοντας χαρακτηριστικούς ρόλους σε γνωστά σίριαλ. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται ο ίδιος με τη διδασκαλία νέων ηθοποιών.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ
Η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ (νορβηγικά: Den Norske Nobelkomité) επιλέγει τους παραλήπτες του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης κάθε χρόνο για λογαριασμό της περιουσίας του Σουηδού βιομήχανου Άλφρεντ Νόμπελ, με βάση τις οδηγίες της επιθυμίας του Νόμπελ.
Τα πέντε μέλη της ορίζονται από το νορβηγικό κοινοβούλιο και σήμερα αντιπροσωπεύουν περίπου το πολιτικό μέρος του εν λόγω φορέα. Στη διαθήκη του, ο Άλφρεντ Νόμπελ ανέθεσε στο Κοινοβούλιο της Νορβηγίας την επιλογή των νικητών του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. Εκείνη την εποχή, η Νορβηγία και η Σουηδία ήταν σε μια χαλαρή προσωπική ένωση. Αν και τα μέλη της διορίζονται από το κοινοβούλιο, η επιτροπή είναι ένας ιδιωτικός οργανισμός που είναι επιφορτισμένος με την παραχώρηση ιδιωτικού βραβείου. Τις τελευταίες δεκαετίες, τα περισσότερα μέλη της επιτροπής είναι πρώην πολιτικοί.
Η επιτροπή επικουρείται από το Νορβηγικό Ινστιτούτο Νόμπελ και τη γραμματεία, ενώ πραγματοποιεί τις συνεδριάσεις της στο κτίριο του ινστιτούτου, όπου επίσης ανακοινώνεται ο νικητής. Η τελετή απονομής των βραβείων, όμως, λαμβάνει χώρα στο Δημαρχείο του Όσλο (από το 1990).
Ιστορία
Η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ υποβοηθείται από το Νορβηγικό Ινστιτούτο Νόμπελ, που ιδρύθηκε το 1904. Η επιτροπή θα μπορούσε να λάβει και πάνω από εκατό υποψηφιότητες και ζητεί από το Ίδρυμα Νόμπελ, τον Φεβρουάριο κάθε έτους για την έρευνα περίπου είκοσι υποψηφίων. Ο διευθυντής του Ινστιτούτου Νόμπελ λειτουργεί επίσης ως γραμματέας της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία Νόμπελ
Ρογκούντι
To Ρογκούντι (ιταλικά: Roghudi ) (γκρίκο: Ρηχούδι) είναι δήμος (comune) στη μητροπολιτική πόλη του Ρέτζο Καλάμπρια στην ιταλική περιοχή της Καλαβρίας, περίπου 130 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Καταντζάρο και περίπου 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ρέτζο Καλάμπρια.
Αποτελείται από δύο κύρια κέντρα που χωρίζονται από περίπου 40 χιλιόμετρα, το πρώτο (Ρογκούντι Νουόβο, δηλαδή «Νέο Ροχούδι», και στεγάζει την κοινοτική έδρα) είναι θύλακας στην δημοτική επικράτεια της Μελίτου, κοντά στην ακτή του Ιονίου Πελάγους· το δεύτερο, το Ρογκούντι Βέκιο, βρίσκεται στην ηπειρωτική χώρα στους πρόποδες του Ασπρομόντε. Το Ρογκούντι Νουόβο ιδρύθηκε το 1973 μετά από δύο διαδοχικές πλημμύρες που είχαν καταστήσει το Ρογκούντι Βέκιο μη κατοικήσιμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνόφωνα χωριά
Χαρμπίν
thumb|Ο ορθόδοξος καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας Η Χαρμπίν (Harbin) (κινέζικα:  哈爾濱 / 哈尔滨, πινγίν: Hā'ěrbīn) είναι πόλη στη βορειοανατολική Κίνα και πρωτεύουσα της επαρχίας Χεϊλογκγιάγκ. Έχει 4 εκατομμύρια κατοίκους και πάνω από 9 εκατομμύρια στη μητροπολιτική περιοχή. Ιδρύθηκε το 1898 από Ρώσους ως σταθμός του υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου και μέχρι σήμερα το εμπόριο της πόλης με τη Ρωσία έχει καθοριστικό ρόλο στην οικονομία της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Επεισόδιο Ναγκασάκι
thumb|300px|Το λιμάνι του Ναγκασάκι (1893) Με τη γενική ονομασία επεισόδιο Ναγκασάκι (長崎事件 Ναγκασάκι Jiken;), ή επεισόδιο κινεζικού ναυτικού στο Ναγκασάκι (長崎清国水兵事件), φέρεται μια σειρά εκνόμων πράξεων που προέβησαν τα πληρώματα πολεμικών πλοίων του κινεζικού στόλου που είχαν καταπλεύσει στο λιμάνι του Ναγκασάκι, τον Αύγουστο του 1886, οι οποίες και κατέληξαν σε ένοπλες πολύνεκρες συγκρούσεις.
Ιστορικό επεισοδίου
Συγκεκριμένα στις 1 Αυγούστου του 1886 (έτος Μέιτζι 19), δύο θωρηκτά και δύο καταδρομικά του κινεζικού ναυτικού του λεγόμενου Μπεϊγιάνγκ, επί δυναστείας Τσινγκ, είχαν καταπλεύσει στο λιμάνι του Ναγκασάκι με το πρόσχημα κάποιων επισκευών. Τα πλοία αυτά ήταν το "Ντινγκγιουάν", ή "Τινγκ-γιουάν" (Dingyuan) (定遠), το "Ζενγιουάν", ή "Ζεν-γιουάν" (Zhenyuan) (鎮遠), το "Τζιγιουάν", ή "Τζι-γιουάν" (Jiyuan) (濟遠), και το "Ουέιγιουάν", ή "Ουέι-γιουάν" (Weiyuan) (威遠).
Στις 13 Αυγούστου, περίπου 500 Κινέζοι ναύτες των παραπάνω πλοίων βγήκαν στη πόλη οι περισσότεροι των οποίων κατευθύνθηκαν στους οίκους ανοχής. Μη δυνάμενοι όμως όλοι να εξυπηρετηθούν προέβησαν σε διάφορες πράξεις βίας, μέχρι και λεηλασίες στη πόλη. Εναντίον τους που πολλοί εξ αυτών είχαν αγοράσει ή ληστέψει σπαθιά από καταστήματα κινήθηκε αμέσως η αστυνομική δύναμη της πόλης όπου και ακολούθησαν ένοπλες συμπλοκές. Τελικά κατάφερε η Αστυνομία να συλλάβει όλους τους ταραξίες ναύτες με απολογισμό τουλάχιστον 80 νεκρούς και από τις δύο πλευρές. Οι συμπλοκές αυτές συντάραξαν την πόλη.
Την επόμενη μέρα (14 Αυγούστου), σε απ΄ ευθείες συνομιλίες που είχε ο νομάρχης του Ναγκασάκι με τον Κινέζο πρόξενο συμφωνήθηκε κατά τον υπόλοιπο χρόνο της παραμονής των πλοίων στο λιμάνι οι ναύτες να εξέρχονται μεμονωμένα και όχι κατά ομάδες, η δε έξοδός τους να εποπτεύεται από αξιωματικούς των πλοίων τους.
Την αμέσως επόμενη ημέρα 15 Αυγούστου, στις 13:00 περίπου 300 Κινέζοι ναύτες αποβιβάστηκαν στην ακτή, όχι μόνο παραβιάζοντας τη συμφωνία, αλλά κάποιοι εξ αυτών οπλισμένοι και με ρόπαλα. Βλέποντας στη συνέχεια κάποιος πολίτης οδηγός, Κινέζους ναύτες να ουρούν έξω από ένα αστυνομικό σταθμό επενέβη εναντίον τους με γρονθοκοπήματα. Έτσι δεν άργησε να ακολουθήσει μια νέα αιματηρή συμπλοκή, με μεγαλύτερη ένταση στην οποία έλαβαν μέρος και πολίτες. Απολογισμός αυτής ήταν από πλευράς των Κινέζων: αξιωματικοί 1 νεκρός και 3 άλλοι τραυματίες και ναύτες: 3 νεκροί και τουλάχιστον 50 τραυματίες. Από πλευράς Ιαπώνων αστυνομικοί 3 τραυματίες και αστυφύλακες 2 νεκροί και 16 τραυματίες, ενώ αρκετές δεκάδες ήταν οι Ιάπωνες πολίτες που τραυματίσθηκαν.
Επιπτώσεις
thumb|250px|Το κινέζικο Θ/Κ Ντιγκγιουάν (定遠) Όπως ήταν φυσικό, αυτό το επεισόδιο δημιούργησε στους Ιάπωνες μια δυσφορία που εξελίχθηκε σε έντονο αντι-κινεζικό συναίσθημα λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Αυτοκράτορας της Κίνας δεν ζήτησε ούτε μία συγνώμη από τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, συγκαλύπτοντας έτσι τους ενόχους. Πολλοί στρατιωτικοί αναλυτές της εποχής απέδωσαν τη συμπεριφορά αυτή του Κινέζου Αυτοκράτορα στη πεποίθηση που έτρεφε για την ανωτερότητα του πολεμικού ναυτικού του έναντι εκείνου της Ιαπωνίας, που πράγματι ίσως και να υπερτερούσε. Σημειώνεται ότι ακόμα εκείνη την εποχή το Αυτοκρατορικό ναυτικό της Ιαπωνίας στερούταν θωρηκτών πλοίων, ενώ το πρώτο εκ των δύο θωρηκτών που βρίσκονταν στο Ναγκασάκι ήταν η ναυαρχίδα του κινεζικού στόλου. Ιδιαίτερα σημαντική για τους Ιάπωνες υπήρξε η τυχαία αποκάλυψη του κινεζικού κρυπτογραφικού κώδικα επικοινωνίας που βρέθηκε μετά από σωματική έρευνα στα χαρτιά που έφερε μαζί του κάποιος Κινέζος ναύτης, πιθανότερα σηματωρός.
Κατηγορία:Ναγκασάκι Κατηγορία:Σχέσεις Ιαπωνίας-Κίνας Κατηγορία:Πρώτος Σινοϊαπωνικός πόλεμος Κατηγορία:Ταραχές στην Ιαπωνία
Κάτω Κεφαλάρι Δράμας
Το Κάτω Κεφαλάρι είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας. .
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το Κάτω Κεφαλάρι βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας και τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας με υψόμετρο 87 μέτρα. Απέχει περίπου 7 χλμ. Δ. από το Καλαμπάκι (έδρα δήμου), 15 χλμ. ΝΑ. από τη Δράμα και 24 χλμ. ΒΔ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι κτισμένο δίπλα στον Άγιο Αθανάσιο (ΒΔ.) και το Άνω Κεφαλάρι (ΝΑ.) ενώ στα δυτικά του περνάει η ΕΟ Δράμας - Καβάλας. Μέχρι το 1951 μαζί με το Άνω Κεφαλάρι αποτελούσαν κοινό συνοικισμό του Αγίου Αθανασίου και ονομάζονταν από κοινού Κεφαλάρι (επί τουρκοκρατίας Μπουνάρμπαση). Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 83 προσφυγικές οικογένειες (304 άτομα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δοξάτου
Μπόβα
Ο Μπόβα (ιταλικά: Bova, Μπόβα· καλαβριανά: Vùa) είναι δήμος (comune) στην επαρχία του Ρέτζο-Καλάμπρια στην ιταλική περιοχή της Καλαβρίας, περίπου 120 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Καταντζάρο και περίπου 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ρηγίου. Είναι ένα από τα ελληνόφωνα χωριά της Μποβεσίας, μιας από τις δύο γραικάνικες περιοχές της νότιας Ιταλίας, όπου απαντάται με το όνομα Βούας ή και Χώρα του Βούα. Το χωριό είναι εγγεγραμμένο στον κατάλογο I Borghi più belli d'Italia.
Ιστορία
Τα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή ήδη από τη νεολιθική εποχή· στην προρωμαϊκή εποχή, η περιοχή κατοικήθηκε από τους Αύσονες. Οι Έλληνες άποικοι ίδρυσαν μια πόλη (γνωστή ως Δηλία) στο σημερινό δήμο Σαν Πασκουάλε. Η πόλη αυτή ακολούθησε τα γεγονότα των πολέμων μεταξύ των μεγάλων ελληνικών κέντρων της περιοχής, του Ρηγίου, των Επιζεφυρίων Λοκρών και των Συρακουσών, και αργότερα υποτάχθηκε από τις τελευταίες. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση κατέστη πόλη με δικαιώματα υπηκοότητας.
Το 440 η Δηλία λεηλατήθηκε από τους Βανδάλους. Οι αδιάκοπες επιθέσεις από θαλάσσης ώθησαν του κατοίκους των περισσότερων πόλεων της περιοχής να εγκατασταθούν σε ασφαλέστερες τοποθεσίες μακριά από την ακτή. Οι κάτοικοι από τη Δηλία ίδρυσαν τη σημερινή Χώρα του Βούα σε μια πλαγιά του Ασπρομόντε, σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Αυτό δεν εμπόδισε τους Σαρακηνούς να επιτεθούν επανειλημμένως στην πόλη και, το 953, να τη λεηλατήσουν. Πολλοί από τους κατοίκους της εκτοπίστηκαν, με εντολή του Σικελού μουσουλμάνου εμίρη Χασσάν αλ-Κάλμπι, ως σκλάβοι στην Αφρική. Οι Άραβες πολιόρκησαν ξανά τον Βούα το 1075.
Υπό τους Νορμανδούς (11ος αιώνας) ο Βούας έγινε εκκλησιαστικό φέουδο υπό τον Αρχιεπίσκοπο του Ρηγίου, ο οποίος τον κατείχε μέχρι την κατάργηση της φεουδαρχίας το 1806. Τον 16ο αιώνα η περιοχή του Βούα έλαβε πολυάριθμους παράκτιους πύργους ως άμυνα κατά των αφρικανών πειρατών.
Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη βομβαρδίστηκε σφοδρά από τους συμμαχικές δυνάμεις το 1943.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνόφωνα χωριά
Κλέμεντς Ρίπλεϊ
O Κλέμεντς Ρίπλεϊ (αγγλικά: Clements Ripley, 26 Αυγούστου 1892 - 22 Ιουλίου 1954) ήταν Αμερικανός συγγραφέας και σεναριογράφος. Γεννημένος στην Ουάσινγκτον, αποφοίτησε το 1916 από το πανεπιστήμιο του Γέιλ. Κατόπιν, ο Ρίπλεϊ, εντάχθηκε με τις ΗΠΑ στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και παρέμεινε στον στρατό έως το 1920, όπου έφτασε τον βαθμό του λοχαγού. Στη συγγραφική του καριέρα ο Ρίπλεϊ μετρά 7 μυθιστορήματα, τρία εξ αυτών μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο, αλλά και αρκετά σενάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Μαρία Πία των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Η Μαρία Πία των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (Maria Pia di Borbone-Due Sicilie, 2 Αυγούστου 1849 - 29 Σεπτεμβρίου 1882) ήταν η πρώτη σύζυγος του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμα.
Βιογραφία
Η Μαρία Πία ντέλλα Γκράτσια γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1849 στην Γκαέτα, και ήταν το όγδοο παιδί και η τρίτη κόρη του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν.
Η Μαρία Πία αναγκάστηκε να εξοριστεί μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά της μετά την ενοποίηση της Ιταλίας το 1861.
Οικογένεια
Η Μαρία Πία απεβίωσε κατά τον τοκετό στις 29 Σεπτεμβρίου 1882 στο Μπιαρίτς της Γαλλίας σε ηλικία 33 ετών. Τάφηκε στη Βίλλα Μπορμπόνε κοντά στο Βιαρέτζο.
Πανεπιστήμιο της Λουκέρνης
Το Πανεπιστήμιο της Λουκέρνης (γερμανικά: Universität Luzern) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο με πανεπιστημιούπολη στη Λουκέρνη της Ελβετίας. 1.460 προπτυχιακοί και 1.258 μεταπτυχιακοί φοιτητές φοιτούν στο πανεπιστήμιο, γεγονός που το καθιστά το μικρότερο πανεπιστήμιο της Ελβετίας.
Παρά το μέγεθός του, κατέχει διεθνή φήμη σε πολλούς τομείς. Για παράδειγμα, το Ινστιτούτο για την Εβραϊκή-Χριστιανική Έρευνα έχει αποκτήσει αξιοσημείωτη φήμη. Το πανεπιστήμιο εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου: Από τις αρχές του 17ου αιώνα, μαθήματα φιλοσοφίας και θεολογίας διδάσκονταν στην πόλη. Η Θεολογική Σχολή ιδρύθηκε το 1938, ενώ το Τμήμα Ιστορίας ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου 1989. Το 1993 ιδρύθηκε η σχολή ανθρωπιστικών επιστημών. Μετά από λαϊκή ψηφοφορία, το Πανεπιστήμιο της Λουκέρνης ιδρύθηκε το 2000.
Ιστορία
Στον απόηχο της Μεταρρύθμισης, και λόγω της απώλειας της Βασιλείας ως παραδοσιακής έδρας μάθησης στην Καθολική Ελβετία, το Ιησουιτικό Κολλέγιο της Λουκέρνης ιδρύθηκε το 1574 μετά από πρόταση του Κάρλου Μπορρομέου, Αρχιεπισκόπου του Μιλάνου. Αναμενόταν ευρέως ότι το ίδρυμα μια μέρα θα γινόταν πανεπιστήμιο, ωστόσο, με την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Φριμπούρ το 1889, οι πιθανότητες της Λουκέρνης να φιλοξενήσει ένα πανεπιστήμιο μειώθηκαν σημαντικά. Αυτή ήταν η κατάσταση που επικρατούσε μέχρι τη δεκαετία του 1920, όταν, μετά από μια παύση σχεδόν 400 ετών, επιδιώχθηκε η ευκαιρία να ιδρυθεί ένα Ελβετικό καθολικό πανεπιστήμιο με σχολές στο Φριμπούρ και τη Λουκέρνη, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. αριστερά|μικρογραφία| Το πανεπιστήμιο έχει αξίωση για συνέχεια με το κολέγιο των Ιησουιτών της Λουκέρνης Το πρώτο μεγάλο έργο για την ίδρυση ενός μη θρησκευτικού πανεπιστημίου στη Λουκέρνη απέτυχε όταν, το 1978, ένα τοπικό δημοψήφισμα για το θέμα δεν πέρασε. Παρά αυτή την οπισθοδρόμηση, η πόλη εξακολουθούσε να επωφελείται από την αναγνώριση από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο το 1973 του Θεολογικού Ινστιτούτου της ως διαπιστευμένου ιδρύματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το 1985 στο θεολογικό ινστιτούτο εντάχθηκε το νέο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας και το Τμήμα Ιστορίας το 1989. Αυτά τα τρία ιδρύματα στη συνέχεια συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν τη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών της Λουκέρνης το 1993. Τελικά το έτος 2000 εγκρίθηκε από τους κατοίκους της Λουκέρνης δημοψήφισμα για την ίδρυση πανεπιστημίου. Με την έναρξη ισχύος του νόμου την 1η Οκτωβρίου 2000, το πρώην ανώτατο ίδρυμα έγινε πανεπιστήμιο. Το 2001 ιδρύθηκε μια νέα σχολή και το 2005 η εθνική αναγνώριση του καθεστώτος του νέου πανεπιστημίου επιτεύχθηκε με διάταγμα του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου. μικρογραφία| Το κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου άνοιξε το 2011 στη θέση του πρώην γραφείου [[Ελβετικό Ταχυδρομείο|ταχυδρομείου της Λουκέρνης]] Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του το πανεπιστήμιο δεν διέθετε αποκλειστικές εγκαταστάσεις και λειτουργούσε από μια σειρά από κτίρια απλωμένα σε όλη την πόλη της Λουκέρνης. Αυτή η αλλαγή έγινε την άνοιξη του 2006, όταν οι κάτοικοι της Λουκέρνης ενέκριναν την αγορά κατάλληλου πανεπιστημιακού χώρου και συνεισφορά οκτώ εκατομμυρίων ελβετικών φράγκων για τον σχεδιασμό του και τον σχεδιασμό μιας πανεπιστημιούπολης. Λίγο αργότερα, τον Νοέμβριο του 2006, ένα καντονικό δημοψήφισμα ενέκρινε τη χορήγηση δανείου μετατροπής περίπου 140 εκατομμυρίων ελβετικών φράγκων για την κατασκευή του σχεδιαζόμενου κεντρικού κτιρίου του πανεπιστημίου στη θέση του πρώην κύριου ταχυδρομικού γραφείου της Λουκέρνης. Οι εργασίες κατασκευής στο νέο πανεπιστημιακό κτίριο ξεκίνησαν το 2007 και ολοκληρώθηκαν το 2011, επιτρέποντας στο πανεπιστήμιο να μετακομίσει στις νέες εγκαταστάσεις του, μαζί με το Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης Εκπαιδευτικών της Κεντρικής Ελβετίας, μέχρι τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Αυτό ενοποίησε και τα δύο ιδρύματα διάφορα τμήματα σε έναν χώρο για πρώτη φορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελβετία
Ρωμανός (έξαρχος)
Ο Ρωμανός ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα από το 589 ως το 596 ή 597.
Το 592 ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ έκανε έκκληση προς τον Έξαρχο για βοήθεια στην ενίσχυση της Νάπολης για να αντιμετωπίσει την Λομβαρδική επίθεση, αλλά ο Ρωμανός θεώρησε πιο συνετό να παραμείνει στην κεντρική Ιταλία. Ο Πάπας αναγκάστηκε να κάνει ειρήνη με το Λομβαρδικό Δουκάτο του Σπολέτο για να σώσει τη Νάπολη. Λίγο αργότερα, οι Λομβαρδοί κατέλαβαν την Περούτζια, προκαλώντας τον Ρωμανό να στείλει στρατό για να την Ούμπρισ. Οι Λομβαρδοί βλέποντας την απουσία του βυζαντινού στρατού πέρασαν στη κεντρική Ιταλία και απείλησαν ακόμη και τη Ρώμη. Απογοητευμένος με την έλλειψη υποστήριξης που έλαβε από τον Έξαρχο, ο Πάπας προσπάθησε να παρακάμψει τον Ρωμανό με μια έκκληση προς τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μαυρίκιο το 595, αλλά απέβησε άκαρπη, με δεδομένο το γεγονός ότι ο Μαυρίκιος έδινε μεγαλύτερη προσοχή στα Βαλκάνια, όπου η αυτοκρατορία αντιμετώπιζε τους Αβάρους και τους Σλάβους.
Ο Ρωμανός πέθανε σύντομα όπου τον διαδέχθηκε ο Καλλίνικος, ο οποίος αποδείχθηκε πιο διαλλακτικός στον πάπα Γρηγόριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα