cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλοχώρι Θεσσαλονίκης
Το Καλοχώρι βρίσκεται δυτικά της Θεσσαλονίκης, σε απόσταση 8 χιλιομέτρων. Είναι κτισμένο στην ανατολική όχθη του δέλτα του ποταμού Γαλλικού (Εχεδώρου), στο μυχό του Θερμαϊκού κόλπου, σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα. Βόρεια της κωμόπολης, σε μικρή απόσταση, βρίσκεται η Βιομηχανική Περιοχή Καλοχωρίου. Η λιμνοθάλασσα του Καλοχωρίου είναι μέρος του συμπλέγματος δέλτα των ποταμών Γαλλικού και Αξιού και αποτελεί το προστατευόμενο Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού.
Μετά το 1922 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Έλληνες πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη). Ειδικότερα 83 οικογένειες κατάγονταν από το Γιουβαλί, 35 οικογένειες από το Μεγάλο Ζαλούφο, 14 οικογένειες από την Αδριανούπολη και 8 οικογένειες κατάγονταν από τη Βιζύη thumb|Δέλτα του Αξιού.
Πρόσβαση
Μέσω της οδού 28ης Οκτωβρίου και μετά μέσω του αυτοκινητοδρόμου Π.Α.Θ.Ε., το Καλοχώρι συνδέεται με την Θεσσαλονίκη. Επίσης εξυπηρετείται από λεωφορειακές γραμμές του ΟΑΣΘ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Δέλτα
Η Μελωδία του Μπρόντγουεϊ
Η Μελωδία του Μπρόντγουεϊ (αγγλ. The Broadway Melody γνωστό και ως The Broadway Melody of 1929 ) είναι ταινία μιούζικαλ παραγωγής 1929 σε σκηνοθεσία Χάρι Μπομόντ. Πρόκειται για την πρώτη ομιλούσα ταινία που βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, καθώς και για ένα από τα πρώτα μιούζικαλ που περιέχει σκηνή με τεχνικόλορ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Τσαρλς Κινγκ, Ανίτα Πέιτζ και Μπέσι Λαβ. Η Λαβ ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Το σενάριο της ταινίας έγραψαν οι Νόρμαν Χιούστον και Τζέιμς Γκλίσον βασισμένοι σε σύντομη ιστορία του Έντμουντ Γκούλντινγκ, ενώ η μουσική και τα τραγούδια της ταινίας γράφτηκαν από τον Νάνσιο Χερμπ Μπράουν σε στίχους Άρθουρ Φριντ.
Πληροφορίες
All talking, all singing, all dancing ήταν το σλόγκαν με το οποίο η εταιρία παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer διαφήμιζε την ταινία κατά την πρώτη της προβολή το 1929 και οι κριτικοί της εποχής υποδέχτηκαν την Μελωδία του Μπρόντγουεϊ ως την πρώτη ολοκληρωμένη παραγωγή που συνδύαζε ήχο, τραγούδι και χορό. Το Χόλιγουντ είχε ανακαλύψει τον ήχο και εταιρίες παραγωγής πειραματίζονταν με αυτόν χρηματοδοτώντας την παραγωγή μιας σειράς ταινιών με μουσικοχορευτικό θέμα (Μεταξύ του 1928 και του 1929 γυρίστηκαν 50 μιούζικαλ). Ο απόηχος του Τραγουδιστή της Τζαζ ήταν ακόμα τεράστιος και το κοινό ζητούσε να βιώσει για μια ακόμη φορά την εμπειρία της εικόνας σε συνδυασμό με τον ήχο. Η ταινία έφτασε στην κορυφή του Αμερικανικού Box-Office και αποτέλεσε την πιο επιτυχημένη παραγωγή της χρονιάς. Μετά την επιτυχία της "Μελωδίας του Μπρόντγουεϊ" ο πρόεδρος της MGM έτριβε τα χέρια του ικανοποιημένος, τόσο, ώστε να δώσει το πράσινο φως για τη δημιουργία μιας σειράς ταινιών που ακολουθούσαν τη συνταγή του συγκεκριμένου μιούζικαλ. Η πιο επιτυχημένη και από τις τέσσερις ήταν το Μελωδίες και Ρυθμοί του 1940 (Broadway Melody Of 1940) με τους Φρεντ Αστέρ και Έλινορ Πάουελ. Η μελωδία του Μπρόντγουεϊ θεωρείται σίγουρα ξεπερασμένη από το σύγχρονο κοινό, το οποίο έχει μεγαλώσει με ομιλούσες ταινίες και έχει ανακαλύψει την τρισδιάστατη εικόνα, αλλά για τους σινεφίλ του 1929 ο ήχος ήταν κάτι το ασύλληπτο. Το αυθεντικό αντίγραφο της ταινίας περιείχε και μια σύντομη σεκάνς με διχρωμία στην εικόνα (με κυρίαρχα τα χρωματα πράσινο και κόκκινο). Η σεκάνς αυτή που είχε χρωματιστεί με πρώιμο technicolor, δεν διασώζεται. Όλες αυτές οι αρετές που μπόρεσαν να εντυπωσιάσουν τον θεατή του 1929 έχουν πλέον χάσει τη φρεσκαδα τους και γι' αυτό το λόγο η ταινία θεωρείται πλέον ξεχασμένη. Το έντονα μελοδραματικό και κοινότοπο σενάριο έδρασε επίσης αρνητικά στη διαχρονικότητα του φιλμ. Εντούτοις η ακαδημία του κινηματογράφου τίμησε την ταινία με όσκαρ καλύτερης ταινίας καθιστώντας την την πρώτη ομιλούσα ταινία που τιμήθηκε με το αγαλματίδιο.
Βραβεύσεις
Η ταινία έκανε μεγάλη επιτυχία και θεωρείται το πρώτο αυθεντικό μιούζικαλ. Οι περισσότερες ταινίες που βρέθηκαν υποψήφιες για βραβείο Όσκαρ εκείνη τη χρονιά κυριαρχούνται από το στοιχείο της μουσικής. Η ταινία πέρα από το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας που απέσπασε ήταν υποψήφια για άλλα δυο βραβεία, ενώ δόθηκε τιμητικό βραβείο στον διευθυντή της Metro-Goldwyn-Mayer, Λούι Μπι Μάγιερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1929 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Κάστρο του Μοντζουίκ
Το Κάστρο του Μοντζουΐκ (Castell de Montjuïc, Castillo de Montjuïc) είναι παλαιό στρατιωτικό φρούριο, με τις καταβολές του να χρονολογούνται στο 1640, χτισμένο στην κορυφή του λόφου Μοντζουΐκ στην Βαρκελώνη της Καταλωνίας, στην Ισπανία. Σήμερα χρησιμοποιείται από τον Δήμο της Βαρκελώνης ως πολυχώρος εκδηλώσεων.
Ιστορία
Η θεμέλιος λίθος της αρχικής οχυρωματικής κατασκευής τοποθετήθηκε το 1640. Έναν χρόνο αργότερα, τον Ιανουάριο του 1641, το φρούριο γνώρισε την πρώτη μάχη που έλαβε χώρα εμπρός στα τείχη του, στη διάρκεια της Καταλανικής Επανάστασης, το Πριγκιπάτο της Καταλωνίας αμφισβήτησε την ισπανική κυριαρχία. Κατόπιν σχετικής διαταγής του Βασιλιά της Ισπανίας, ο Πέδρο Φαγιάρδο, όντας επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος 26.000 ανδρών, εξεστράτευσε με στόχο την καταστολή της εξέγερσης. Οι Ισπανοί επανέκτησαν τον έλεγχο ενώς αριθμού πόλεων, ωστόσο ηττήθηκαν στην Μάχη του Μοντζουΐκ από τους Καταλανούς επαναστάτες, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Φρανσέσκ ντε Ταμαρίτ.
Ωστόσο, το παλαιό φρούριο κατεδαφίστηκε το 1751 από τον Ισπανό μηχανικό και αρχιτέκτονα Χουάν Μαρτίν Κερμένιο, χτίζοντας στην θέση του την σημερινή κατασκευή, η οποία βρίσκεται ακόμη στην θέση της. Η τελική μορφή του κάστρου διαμορφώθηκε το διάστημα μεταξύ του 1779 και του 1799, όταν μεγάλες κατασκευαστικές εργασίες έλαβαν χώρα με στόχο την βελτίωση του κάστρου και την βελτίωση των αναγκών των κατοίκων του. Ήταν, επίσης, στη διάρκεια της ίδιας αυτής περιόδου που το κάστρο ενισχύθηκε με την προσθήκη 120 κανονιών.
Στη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, τα γαλλικά στρατεύματα εισήλθαν στην Βαρκελώνη, και, κατόπιν σχετικών διαταγών του Ναπολέοντα, κατέλαβαν επίσης το κάστρο, χωρίς μάλιστα να προηγηθεί ανταλλαγή πυροβολισμών, καθώς η φρουρά του κάστρου έλαβε εντολή να μην προβάλλει αντίσταση στους Γάλλους.
Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, το κάστρο μετατράπηκε σε στρατιωτικό μουσείο. Τον Ιούνιο του 1963, ο Φρανθίσκο Φράνκο πραγματοποίησε τα εγκαίνια του Μουσείου Στρατιωτικών Πανοπλιών, η οποία και είναι η επίσημη ονομασία που δόθηκε στον φορέα.
Σήμερα
Τον Απρίλιο του 2007, η κυβέρνηση μετέφερε την ιδιοκτησία του κάστρου στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρκελώνης. Έπειτα από συζητήσεις που έλαβαν χώρα στη διάρκεια των επόμενων μηνών, το κάστρο αποτέλεσε κτήμα της δημοτικής αρχής. Ως συνέπεια, το 2010 το μουσείο έκλεισε και το Δημοτικό Συμβούλιο ξεκίνησε ένα σχέδιο ανακαίνισης και στεγανοποίησης της οροφής του, καθώς και ανέγερσης παρατηρητηρίου.
Στο σημερινό σχέδιο για το κάστρο περιλαμβάνονται τα L’Espai de la Memòria, El Centre d’Interpretació de la Muntanya de Montjuïc, καθώς και πολιτιστικές δραστηριότητες.
Η πρόσβαση στο κάστρο μπορεί να γίνει μέσω του τελεφερίκ του Μοντζουΐκ, ενός τελεφερίκ γόνδολα του οποίου η ανώτερη στάση βρίσκεται κοντά στην είσοδο του κάστρου ενώ συνδέεται, μέσω του τελεφερίκ του Μοντζουΐκ, με το Μετρό Βαρκελώνης στην Στάση Paral·lel.
Φωσγενίτης
Ο φωσγενίτης είναι ανθρακικό - χλωριούχο ορυκτό του μολύβδου. Το όνομά του προέρχεται από την χημική ένωση φωσγένιο (COCl2), του οποίου τα συνιστώντα στοιχεία είναι ίδια με τα του ορυκτού, εκτός του μολύβδου.
Είναι από τα σπανιότερα ορυκτά του μολύβδου και εμφανίζει μεγάλη διαφάνεια συνδυασμένη με έντονη λάμψη (αποδίδονται στον περιεχόμενο μόλυβδο). Εμφανίζει επίσης έντονο κίτρινο φωσφορισμό κάτω από υπεριώδη ακτινοβολία.
Ο φωσγενίτης σχηματίζεται από την εξαλλοίωση μολυβδούχων ορυκτών, όπως ο γαληνίτης, όταν αυτά έρθουν σε επαφή με εδαφικά ύδατα πλούσια σε διοξείδιο του άνθρακα και χλώριο. Απαντάται κατεξοχήν στα υπολείμματα των μεταλλείων της αρχαιότητας που είχαν απορριφθεί στη θάλασσα στην περιοχή του Λαυρίου, καθώς το μολυβδούχο περιεχόμενο των απορριμμάτων αντέδρασε με το θαλάσσιο νερό σχηματίζοντας κρυστάλλους φωσγενίτη.
Συνδέεται με γαληνίτη, κερουσίτη, αγγλεσίτη, βισμουθίτη και λειμωνίτη.
Εκτός από το Λαύριο συναντάται επίσης στην περιοχή Tsumeb της Ναμίμπια, στη Σαρδηνία, τη Βρετανία, τις πολιτείες Αριζόνα, Κολοράντο και Καλιφόρνια των ΗΠΑ, τη Σιβηρία, την Πολωνία, το Μαρόκο και την Τυνησία. Υπάρχει, επίσης, σε πολλές άλλες περιοχές, αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες.
Βιβλιογραφία
Φωσγενιτης Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά Κατηγορία:Αλογονίδια
Μιχαήλ Γλυκάς
Βιογραφία
Καταγόταν από την Κέρκυρα αλλά έζησε στην Κωνσταντινούπολη στα χρόνια του αυτοκράτορα Μανουήλ Α' Κομνηνού (1143-1180). Ήταν λόγιος, ποιητής, θεολόγος και χρονογράφος.
Αναφέρεται ότι κλείστηκε στη φυλακή (για άγνωστο λόγο) και έγραψε από την φυλακή ένα ποίημα ή δύο επιστολές προς τον αυτοκράτορα, παρακαλώντας τον να τον ελευθερώσει. Ο αυτοκράτορας όμως οργίστηκε εναντίον του και διέταξε να τον τυφλώσουν, ποινή που μάλλον δεν εκτελέστηκε.
Συγγράμματα
Έγραψε θεολογικά έργα και μια συλλογή παροιμιών. Το πιο γνωστό έργο του είναι η Βίβλος χρονική, μια χρονογραφία από την δημιουργία του κόσμου μέχρι το 1118.
Στη Βίβλο χρονική χρησιμοποιεί παλιότερους χρονογράφους και ιστοριογράφους (Σκυλίτζη, Κεδρηνό, Ψελλό, Ζωναρά) και δεν έχει αυστηρή ιστορική μέθοδο. Το έργο έχει παραινετικό χαρακτήρα και περιέχει πολλές διηγήσεις από την φυσική ιστορία, θεολογικές παρεμβολές κλπ.
Η γλώσσα του έχει πολλά λαϊκά στοιχεία, αλλά δεν είναι ακριβώς η λαϊκή γλώσσα της εποχής του. Θεωρείται ότι είναι πιο κοντά στην λεγόμενη φιλολογική κοινή.
Αναφορές
Γλυκάς Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Ένα δράμα στο κυνήγι
Ένα δράμα στο κυνήγι (ρωσικά: Драма на охоте), στα ελληνικά έχει μεταφρασθεί και με τον τίτλο Το έγκλημα, είναι αστυνομικό μυθιστόρημα του 1884 του Αντόν Τσέχωφ. Είναι το μεγαλύτερο αφηγηματικό του έργο και το μοναδικό μυθιστόρημα. Η πλοκή παρουσιάζεται ως χειρόγραφο που δόθηκε σε έναν εκδότη και αφηγείται την ιστορία μιας κοπέλας σε ένα επαρχιακό ρωσικό χωριό, η οποία μαχαιρώθηκε θανάσιμα στο δάσος κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού, και τις προσπάθειες να αποκαλυφθεί ο δολοφόνος της.
Υπόθεση
Τον Απρίλιο του 1880, ο πρώην δικαστικός ανακριτής Ιβάν Πέτροβιτς Καμίσεφ δίνει στον εκδότη μιας εφημερίδας ένα χειρόγραφο με τίτλο «Ένα δράμα στο κυνήγι. Από τις σημειώσεις ενός ανακριτή», στο οποίο παρουσιάζει και τον εαυτό του με διαφορετικό επώνυμο, για να το διαβάσει και να το δημοσιεύσει. Πρόκειται για γεγονότα που έλαβαν χώρα γύρω στο 1872 στη ρωσική επαρχία. Ο εκδότης ζητά τρεις μήνες για να ελέγξει το χειρόγραφο.
Αίρεση του Ελεύθερου Πνεύματος
H Αίρεση του Ελεύθερου Πνεύματος ήταν μια αίρεση της καθολικής εκκλησίας τον 13ο και 14ο αιώνα, η οποία εμφανίστηκε κυρίως στις Κάτω Χώρες, Γερμανία, Γαλλία, Βοημία και βόρεια Ιταλία. Οι κύριες πεποιθήσεις των οπαδών της αίρεσης ήταν
Ένα δράμα στο κυνήγι
Το χειρόγραφο
Σ' αυτό το χειρόγραφο - που αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου - ο αφηγητής αφηγείται ότι είναι τοπικός ανακριτής σε μια αγροτική περιοχή. Ο φίλος και σύντροφός του στις διασκεδάσεις από το πανεπιστήμιο, κόμης Αλεξέι Καρνέεφ, ζει σε ένα κοντινό κτήμα με τον διαχειριστή της περιουσίας του Πιότρ Ουρμπένιν, 50χρονο χήρο με δύο παιδιά, και τον Νικολάι, δασοκόμο που έχει τρελαθεί. Η κόρη του Νικολάι, Όλγα, ζει επίσης στο κτήμα.
Αίρεση του Ελεύθερου Πνεύματος
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Ένα δράμα στο κυνήγι
Το χειρόγραφο
Εκεί, στην ύπαιθρο δίπλα στη λίμνη, ο ανακριτής συναντά την όμορφη Όλγα Νικολάγιεβνα, την κόρη του ψυχικά διαταραγμένου δασοκόμου, με την οποία είναι επίσης ερωτευμένος ο Ουρμπένιν. Η Όλγα εμπλέκεται σε ένα ερωτικό τρίγωνο με τον ανακριτή και τον Ουρμπένιν.
Αφού παντρεύτηκε τον Ουρμπένιν, η Όλγα αρχίζει μια παράνομη σχέση και με τον κόμη Αλεξέι, αλλά εξακολουθεί να ορκίζεται την αγάπη της στον ανακριτή. Κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού στο δάσος κοντά στο κτήμα, η Όλγα περιπλανιέται μόνη της και εξαφανίζεται. Αργότερα τη βρίσκουν μαχαιρωμένη, τραυματισμένη θανάσιμα, δεν αποκαλύπτει το όνομα του δολοφόνου της και πεθαίνει. Ο ανακριτής υποπτεύεται ότι η Όλγα δεν του είπε το όνομα του δολοφόνου της επειδή ήθελε να τον προστατεύσει από την αυστηρή τιμωρία. Αντίστοιχα, οι δράστες μπορεί να είναι ο πατέρας, ο σύζυγος ή ο κόμης. Δεδομένου ότι ο πατέρας και ο κόμης έχουν άλλοθι, οι υποψίες πέφτουν στον Ουρμπένιν, ο οποίος έχει εμφανισθεί με αίματα στα χέρια του, είναι αυτός που βρήκε το σώμα της. Εμφανίζεται ένας χωρικός που μπορεί να είναι σε θέση να εμπλέξει έναν διαφορετικό δολοφόνο, αλλά δολοφονείται στη φυλακή πριν τον ανακρίνουν.
Το χειρόγραφο τελειώνει αναφέροντας την καταδίκη του Ουρμπένιν για τη δολοφονία της Όλγας, ο οποίος καταδικάσθηκε σε 19 χρόνια καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία. Αναφέρει επίσης ότι έχουν περάσει 8 χρόνια από τα περιγραφόμενα γεγονότα, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Καρνέεφ κατέστρεψε την υγεία του από το ποτό, έχασε την περιουσία του, ζει σε βάρος του Καμίσεφ και συχνά αναπολεί την προηγούμενη ζωή. Εδώ τελειώνει το χειρόγραφο.
Η συνέχεια
Τρεις μήνες μετά την πρώτη επίσκεψη, ο Καμίσεφ επισκέπτεται ξανά τον εκδότη, ο οποίος, σε μια συνομιλία μαζί του, εκφράζει τις υποψίες του: σύμφωνα με τα περιγραφόμενα γεγονότα, η κοπέλα και ο μάρτυρας πρέπει να δολοφονήθηκαν όχι από τον Ουρμπένιν, αλλά από τον ίδιο τον Καμίσεφ, ο οποίος παραδέχεται το έγκλημα και του αναφέρει τις λεπτομέρειες της δολοφονίας της Όλγας. Είχε ανάγκη να μιλήσει και έγραψε την ιστορία του, χωρίς να κρύβει ιδιαίτερα τις πράξεις του. Αλλά ο Καμίσεφ δεν πρόκειται να ομολογήσει, αν και ο Ουρμπένιν εξακολουθεί να εκτίει την ποινή του (ή, σύμφωνα με φήμες, φέρεται ότι έχει ήδη πεθάνει).
Σχολιασμός
Ο 24χρονος Άντον Τσέχοφ ολοκλήρωσε το μυθιστόρημα στα μέσα του 1884, κατά τη διάρκεια του τελευταίου του έτους στην ιατρική σχολή. Δημοσιεύτηκε σε 32 συνέχειες σε εφημερίδα από το 1884 έως το 1885 με το ψευδώνυμο «Α. Τσεχόντε» με δύο υπότιτλους: «Ένα αληθινό περιστατικό» (το έργο στο σύνολό του) και «Από τις σημειώσεις ενός ανακριτή» (το χειρόγραφο). Η πλοκή του έργου είναι αστυνομική, αλλά η απεικόνιση του σκηνικού και των χαρακτήρων προϊδεάζει για το ώριμο ύφος του Τσέχωφ.
Στην καινοτόμο δομή του, το βιβλίο είναι προπομπός του πιο διάσημου μυθιστορήματος της Αγκάθα Κρίστι: Ποιος Σκότωσε τον Άκροϋντ, που γράφτηκε 45 χρόνια αργότερα και προκάλεσε αίσθηση με την ενοχή του αφηγητή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Αντόν Τσέχωφ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Σαλόνι
Το σαλόνι είναι ένα μεγάλο δωμάτιο επιπλωμένο με καναπέδες, πολυθρόνες και μικρά τραπέζια το οποίο χρησιμεύει για την υποδοχή των επισκεπτών. Επίσης έτσι ονομάζεται ο χώρος των επιβατών στα αυτοκίνητα καθώς και ένα σύνολο συνεχόμενων σελίδων οι οποίες περιέχουν μια ενιαία φωτογραφία.
Κατηγορία:Κατοικία Κατηγορία:Αυτοκίνητο Κατηγορία:Τυπογραφία
Λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας (Θεσσαλονίκη)
μικρογραφία|Το λυόμενο Δημοτικό Σχολείο επί της Λεωφόρου μικρογραφία|Η Κάζα Μπιάνκα μικρογραφία|Η Βίλλα Μορντώχ
Η Λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας είναι σημαντικός οδικός άξονας της Θεσσαλονίκης. Η αρίθμησή της ξεκινά από την πλευρά της Πλατείας Δημοκρατίας, όπως σε όλες τις οδούς της πόλης. Θεωρείται η προέκταση της Λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου, με την οποία συναποτελούσε τη Λεωφόρο των Εξοχών, επί της ομώνυμης συνοικίας, ενώ έως τις αρχές του 20ού αι. ονομαζόταν Λεωφόρος Δημοκρατίας.
19ος αιώνας
μικρογραφία|Η άποψη της Λεωφόρου το 1904. Από το Λευκό Πύργο μέχρι το Καραμπουρνάκι «εκτείνεται ωραία η νέα πόλις, περισσότερον ευρωπαϊκή, με οικοδομάς μεγαλοπρεπείς, μ’ ευρείας λεωφόρους και με μεγάλους κήπους» έγραφε το 1914 ο βυζαντινολόγος Αδαμάντιος Αδαμαντίου, περιγράφοντας την εικόνα της Θεσσαλονίκης που δημιουργήθηκε ως η πρώτη εκτός των τειχών περιοχή επέκτασης του αστικού της ιστού. Η εγκατάσταση των κατοίκων της πόλης έξω από τα νοτιοανατολικά τείχη, χρονολογείται από το 2ο μισό του 19ου αιώνα, ταυτόχρονα με την κατεδάφισή τους από τους Οθωμανούς. Ο τομέας αυτός το 1885 είχε πολλούς παράδρομους ενώ μετρούσε μόλις 69 σπίτια και αρκετούς ελεύθερους χώρους.
Στην πολυεθνικής σύστασης περιοχή κατοικούσαν κυρίως οι έχοντες υψηλό εισόδημα, πλούσιοι Εβραίοι, Τούρκοι, Ντονμέδες και Φραγκολεβαντίνοι, καθώς και οικογένειες μικροαστικής προέλευσης. Στην περιοχή στεγάζονταν επίσης όλα τα προξενεία ως τον Μεσοπόλεμο. Η νεοδημιουργηθείσα συνοικία των Εξοχών αποκτά οντότητα με την παράλληλη κατασκευή της Λεωφόρου των Πύργων ή Λεωφόρου Εξοχών (σημερινές Βασιλίσσης Όλγας και Βασιλέως Γεωργίου). Στην κάτω πλευρά της λεωφόρου σχεδόν όλες οι επαύλεις κατέληγαν σε μικρές προβλήτες, όπου έδεναν ιδιωτικές βάρκες, γιατί η μετακίνηση γινόταν ενίοτε και μέσω θαλάσσης. Η κατασκευή των επαύλεων γινόταν κατά τα διεθνή πρότυπα του εκλεκτικισμού, από επώνυμους αρχιτέκτονες, όπως ο Βιταλιάνο Ποζέλι, ο Πιέτρο Αρριγκόνι και ο Ξενοφών Παιονίδης. Στη περιοχή των Εξοχών για πρώτη φορά, οι άνθρωποι δε διαχωρίζονταν βάσει εθνικότητας και θρησκείας, αλλά βάσει οικονομικής και κοινωνικής θέσης.
Απελευθέρωση και εγκατάσταση Μικρασιατών
Μετά την απελευθέρωση, το 1912, οι μουσουλμάνοι εγκαταλείπουν τις επαύλεις τους. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου τα κτίρια επιτάσσονται για να στεγάσουν στρατιωτικές υπηρεσίες. Επίσης χτίστηκαν και καινούρια κτίρια σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά ρεύματα της εποχής.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 εγκαθίστανται στην περιοχή οικογένειες Μικρασιατών. Επίσης πολλά κτήρια χρησιμοποιήθηκαν για την προσωρινή στέγαση των προσφύγων.
Οικισμός Ουζεΐρ-μπεη
Έως τον Μεσοπόλεμο είχε διαμορφωθεί - δίπλα στη συνοικία των επαύλεων - ένας συνοικισμός με πρωτόγονες συνθήκες διαβίωσης. Ονομαζόταν Ουζεΐρ-μπεη (Ουζειρ Μπεη) και αποτελούνταν από πρόχειρες παράγκες από τσίγκο, στέγες από πισσόχαρτο και με πάτωμα το χώμα. Εκεί διέμεναν κάποιοι από τους πρόσφυγες του 1914, τους πυροπαθείς της πυρκαγιάς του 1917 καθώς και πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής του ’22. Ο συνοικισμός βρισκόταν στην έκταση μεταξύ των σημερινών οδών 28ης Οκτωβρίου, Βασιλίσσης Όλγας, 25ης Μαρτίου και Μακεδονίας.
Κατοχή και εκτοπισμός Εβραίων
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτοπίζονται βίαια από τους ναζί οι Εβραίοι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης και οδηγούνται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς και του Μπίρκενάου. Η τελευταία αποστολή έφυγε στις 7 Αυγούστου του 1943. Μετά την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η εικόνα της λεωφόρου αλλάζει ριζικά καθώς η εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης είχε σαν αποτέλεσμα πολλά σπίτια να εγκαταλειφθούν και μετά να λεηλατηθούν ή να καταληφθούν.
Κατάργηση τραμ
μικρογραφία|250px|Ο χάρτης του τραμ της Θεσσαλονίκης το 1938. Διακρίνεται η διακλάδωση ανατολικά κατά μήκος της σημερινής οδού Βασιλίσσης Όλγας που ξηλώθηκε το 1954 από τον υπουργό Δημοσίων Εργων [[Κωνσταντίνος Καραμανλής|Κ. Καραμανλή.]] Το 1954 ο υπουργός Δημοσίων Έργων Κ. Καραμανλής ξήλωσε τις γραμμές του Τραμ Θεσσαλονίκης και κατήργησε τη γραμμή τραμ Ντεπώ-Τσιμισκή. Ακολούθως ο άξονας Όλγας - Γεωργίου αποδόθηκε εξ ολοκλήρου στα τροχοφόρα οχήματα. Το 1957 ο Κ. Καραμανλής, ως Πρωθυπουργός πλέον, κατήργησε και το υπόλοιπο δίκτυο τραμ και στη θέση του ίδρυσε τον μονοπωλιακό ιδιωτικό ΟΑΣΘ.
Σιγά σιγά η λεωφόρος χάνει τον ευρωπαϊκό της χαρακτήρα λόγω της αύξησης του συντελεστή δόμησης και του θεσμού της αντιπαροχής. Το 1957 αφαιρούνται οι γραμμές του τραμ και το λιθόστρωτο, ο δρόμος ασφαλτοστρώνεται και μετατρέπεται σε λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας. Oι δεκαετίες του 1960 και 1970 αποδείχθηκαν περίοδος μαζικής και πυκνής ανοικοδόμησης πολυώροφων πολυκατοικιών. Έτσι χάθηκαν οι κήποι και οι τελευταίες ελεύθερες εκτάσεις εκατέρωθεν της λεωφόρου. Πλέον η λεωφόρος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς οδικούς άξονες της πόλης καθώς συνδέει τη νοτιοανατολική πόλη και το αεροδρόμιο με το κέντρο. Μετά το τέλος της συνεχίζει ως Λεωφόρος Εθνικής Αντιστάσεως στην Καλαμαριά.
Σήμερα
Το 2016 η Πανρωσική Στρατιωτική Ιστορική Ένωση δώρισε στον Δήμο Θεσσαλονίκης ορειχάλκινο άγαλμα της βασίλισσας Όλγας το οποίο τελικά τοποθετήθηκε μετά από εσπευσμένες ενέργειες στη γωνία των οδών Βασιλίσσης Όλγας και Αγίας Τριάδος και προκάλεσε πληθώρα αντιδράσεων για την αμφίβολη αισθητική του και τον σκοπό ανέγερσης καθώς η Όλγα δεν είχε καμία σχέση με την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Το 2020 κατατέθηκε αίτημα από τη Δημοτική Παράταξη «Θεσσαλονίκη Μαζί» για μετονομασία της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας σε Μανώλη Γλέζου. Από την οδό διέρχονται οι λεωφορειακές γραμμές με κατεύθυνση τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό 3Κ (ΙΚΕΑ-Ν.Σ.Σταθμός) και 1Χ (ΚΤΕΛ-Αεροδρόμιο), από την Πλούτωνος μέχρι το τέρμα οι γραμμές 5 (Νέα Κρήνη) και 6 (Καλαμαριά), από την 28ης Οκτωβρίου μέχρι το τέρμα οι γραμμές 33 (Άγιος Παντελεήμονας) και 39 (Κηφισιά), ενώ από ένα μικρό τμήμα μεταξύ Αιγαίου-Μοσχονησίων διέρχεται η γραμμή 2 (ΙΚΕΑ-ΚΤΕΛ) και από ένα άλλο τμήμα μεταξύ Πλούτωνος-25ης Μαρτίου η γραμμή 30 (Αποθήκη).
Αρχιτεκτονική
Για λόγους χωροταξικούς αλλά και ιστορικούς, η Λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας εξετάζεται ενιαία με τη Λεωφόρο Βασιλέως Γεωργίου, με την οποία συναποτελούν την παλαιά Λεωφόρο Εξοχών. Επί του συγκεκριμένου οδικού άξονα, που έως τις αρχές του 20ού αι. ονομαζόταν Λεωφόρος Δημοκρατίας παραμένουν ως σήμερα 23 αρχοντικά, τα περισσότερα σε χρήση και κάποια εγκαταλελειμμένα. μικρογραφία|Το Καφέ «Μοδιάνο» (1904), Βασ. Όλγας 212, Θεσσαλονίκη 1. Διατηρητέο Βασ. Όλγας 212 (εγκαινιάστηκε ως Καφέ "Μοδιάνο”, πέρασε στην κατοχή του Κωνσταντίνου Νικολάου, χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του Άγγλου πρεσβευτή και στέγασε το Νηπιαγωγείο “Ρήγας Φερραίος/Τα σπουργιτάκια”. Σήμερα έδρα εταιρείας υφασμάτων επίπλωσης και διακόσμησης), Έτος κατασκευής 1904, Λεωφ. Βασ. Όλγας 212
2. Βίλα Αλλατίνι (Λεωφ. Βασ. Όλγας 198, σήμερα κτίριο της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας)
3.	Οικία Λιχόβνικ (Λεωφ. Βασ. Όλγας 237 και Δελφών 201, ανήκει στους απογόνους του Αυστριακής υπηκοότητας με πολωνική καταγωγή μηχανικού Ζαν Λιχόβνικ, εγκαταλειμμένη) μικρογραφία|Ιταλικό Προξενείο Θεσσαλονίκης 4.	Κάζα Μπιάνκα (Οικία Φερναντέζ, Λεωφ. Βασ. Όλγας 180 και Θεμιστοκλή Σοφούλη, σήμερα εκθεσιακός χώρος της Δημοτικής Πινακοθήκης)
5. Βίλα Νεχαμά (Λεωφ. Βασ. Όλγας 203, κτίστηκε από τον Εβραίο τραπεζίτη Αλμπέρτο Νεχαμά, αγοράστηκε από τους Σταύρο και Φρίντα Αρφαρά και τον ιατρό παθολόγο και καρδιολόγο Κ.Χ. Ροδοκανάκη, σήμερα μπαζάρ βιβλίων και ιδιωτικό φροντιστήριο)
7.	Βίλα Χιρς (Λεωφ. Βασ. Όλγας 144 και Γραβιάς, επί Κατοχής στεγάστηκε εκεί η Γκεστάπο αλλά και η αδίστακτη Sipo-SD (κρατική υπηρεσία ασφαλείας), αργότερα το Α΄ Αστυνομικό Τμήμα, σήμερα εγκαταλειμμένη) μικρογραφία|Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή 8.	Έπαυλη Μαρόκκου (Λεωφ. Βασ. Όλγας 133, κατασκευάστηκε από τον Σαμουήλ Μπουρλά και ανήκε στον αυστριακό υπήκοο Iωάννη Μαρόκκο, πρώην Σχολείο - Οικοτροφείο Εθνικού Ιδρύματος Προστασίας Κωφαλάλων, σήμερα γραφεία δημόσιας υπηρεσίας) μικρογραφία|Οικία Περικλή Χατζηλαζάρου-Σιάγα ([[Ξενοφών Παιονίδης, 1899), Βασ. Όλγας 131 & Π. Συνδίκα 7, Θεσσαλονίκη]] 9.	Βίλα Χατζηλαζάρου (Λεωφ. Βασ. Όλγας 131 και Πέτρου Συνδίκα, οικία Σιάγα, εξακολουθεί να κατοικείται. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα θεωρείτο ως το βασιλικό ανάκτορο, όπου εναποτέθηκε η σορός του βασιλιά Γεώργιου μετά τη δολοφονία του το 1913) μικρογραφία|«Chateau Mon Bonheur», Αρχιτέκτων Frederic Charnot (1890), Βασ. Όλγας 110, Θεσσαλονίκη 10.	Σατό Μον Μπονέρ ("Ο Πύργος της Ευτυχίας μου", «Chateau Mon Bonheur» ονομάστηκε έτσι λόγω μεγάλου έρωτα του ιδιοκτήτη Δημήτρη Τσακιρντέκη για την σύζυγό του Ευτυχία, σήμερα ακατοίκητος), Έτος Κατασκευής 1890, Αρχιτέκτων: Frederic Charnot, Βασιλίσσης Όλγας 110, Θεσσαλονίκη
11.	Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή (Λεωφ. Βασ. Όλγας 108, πρώην Ε΄ και Η΄ Γυμνάσιο Αρρένων, σημερινό Μορφωτικό Κέντρο Πολιτιστικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος) μικρογραφία|214x214εσ|Βίλα Αχμέτ Καπαντζή, Αρχιτέκτων [[Πιέτρο Αρριγκόνι, Βασ. Όλγας 105]] 12.	Βίλα Αχμέτ Καπαντζή (Λεωφ. Βασ. Όλγας 105, πρώην ΝΑΤΟ, σημερινή έδρα Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου και Προστασίας Περιβάλλοντος Θεσσαλονίκης)
13.	Έπαυλη Γιάκο Μοδιάνο (Λεωφ. Βασ. Όλγας 84, παλαιό Κυβερνείο, σήμερα Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης) μικρογραφία|Οικία Ναφήζ Ραγκίμπ (1911), Βασ. Όλγας 71 14.	Οικία Ναφήζ Ραγκίμπ ( πρώην κτήριο Εκπαιδευτηρίων Κοραή, σήμερα παιδικός σταθμός-νηπιαγωγείο), Έτος κατασκευής 1911, Βασ. Όλγας 71 & 28ης Οκτωβρίου 15 μικρογραφία|Βίλα Οσμάν Αλή Μπέη (Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών ΑΠΘ) (1898), Λεωφ. Βασ. Όλγας 36|214x214εσ 15.	Βίλα Οσμάν Αλή Μπέη (πρώην Ορφανοτροφείο «Μέλισσα», σήμερα είναι έδρα του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών ΑΠΘ), Έτος κατασκευής 1898, Λεωφ. Βασ. Όλγας 36 μικρογραφία|Έπαυλη Χαφήζ Μπέη (σήμερα Σχολή Τυφλών) (1907), Βασ. Όλγας 32|214x214εσ 16.	Έπαυλη Χαφήζ Μπέη (πρώην οικία του αυτοεξόριστου Πρωθυπουργού της Αλβανίας Χασάν Πρίστινα, στέγασε την εμπορική σχολή Κωνσταντινίδη και το Βρεφοκομείο Άγιος Στυλιανός, σήμερα ΚΕΑΤ, γνωστό παλαιότερα ως Σχολή Τυφλών), Έτος κατασκευής 1907, Αρχιτέκτων: Ξενοφών Παιονίδης, Λεωφ. Βασ. Όλγας 32, Θεσσαλονίκη μικρογραφία|213x213εσ|Βίλα Λεβή Μοδιάνο (Αλεξ. Μιχαηλίδη,1890), Βασ. Όλγας 24, Θεσσαλονίκη 17.	Βίλα Τζεμποργά-Σαλέμ (οικία Έβελμαν, ελβετικής υπηκοότητας, οικία του Εβραίου δικηγόρου Εμμανουέλ Ραφαήλ Σαλέμ, πρώην Ιταλικό Προξενείο, σήμερα ακατοίκητη), Έτος κατασκευής 1907, Αρχιτέκτων: Ξενοφών Παιονίδης, Λεωφ. Βασ. Όλγας 20, Θεσσαλονίκη
18.	Βίλα Λεβή Μοδιάνο (Έτος κατασκευής 1890, αρχικά ιδιοκτησίας Λεβή Μοδιάνο και μετέπειτα οικία του βιομήχανου Αλέξανδρου Μιχαηλίδη, Λεωφ. Βασ. Όλγας 18)
Η οικία αρχικά κατασκευάστηκε από τον Ιωσήφ Μοδιάνο. Οι Μοδιάνο ήταν εβραίοι ιταλικής καταγωγής που διακινούσαν μαζί με την οικογένεια Αλλατίνι όλο σχεδόν το εμπόριο των δημητριακών, κουκουλιών, δερμάτων κ.ά. Μετά το θάνατο του Μοδιάνο, ένα ποσοστό του ακινήτου πωλείται στον Ιακ. Μόλχο. Μεταπολεμικά, η οικία περιέρχεται στο ελληνικό Δημόσιο και από το 1960 λειτουργεί ως Παράρτημα του Α΄ Γυμνασίου Αρρένων, μέχρι το σεισμό του 1978. Σήμερα, το κτίριο έχει αναστηλωθεί και εξυπηρετεί τις ανάγκες του Α’ Γυμνασίου, ως βοηθητικό κτίριο.
20.	Βίλα Θεόδωρου Χατζημήσεφ (Λεωφ. Βασ. Όλγας 3, ιδιοκτήτης της ήταν ο επίτιμος διερμηνέας του ρωσικού προξενείου, πρώην Α΄ Γυμνάσιο Αρρένων του οποίου οι Εβραίοι μαθητές αποβλήθηκαν το 1943 και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κομβικό σημείο στην ιστορία του Άρη Θεσσαλονίκης, σήμερα Α΄ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης. Έξω από το κτίριο δολοφονήθηκε ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ το 1913)
21. Οικία Ναβάρο (Λεωφ. Βασ. Γεωργίου 29, κτίστηκε από τον Διονύσιο Σπανό, αργότερα περιήλθε στην κυριότητα των Μωυσή Σαλώμ και Ζοζέφ Ναβάρο, κατά καιρούς στέγασε υπηρεσίες της ΣΤ' Εφορίας)
22. Βίλα Ιβάν Χατζημήσεφ (Λεωφ. Βασ. Γεωργίου 27, ιδιοκτησίας του βουλγαρικής καταγωγής κτηματία Ιβάν Χατζημήσεφ, αδελφού του Θεόδωρου και πατέρα των Πέτρου και Νικόλαου Χατζημήσεφ, στέγαζε το 12ο Δημοτικό Σχολείο, σήμερα κατειλημμένος χώρος αντιεξουσιαστών - ΕΚΧ Σχολείο)
23. Βίλα Αδελφών Χατζημήσεφ (Λεωφ. Βασ. Γεωργίου 25, ανεγέρθηκε από τους αδελφούς Πέτρο και Νικόλαο Χατζημήσεφ, πρώην οικία Νέλσον Γουίλιαμ Άμποτ, οικία του εκάστοτε Γενικού Διοικητή Μακεδονίας, πρώην Σχολή Κωφαλάλων, σήμερα καφετέρια - εστιατόριο)μικρογραφία|Οικία Ιωσήφ Μοδιάνο (Παράρτημα του Α΄ Γυμνασίου) (1899), Βασιλίσσης Όλγας 5, Θεσσαλονίκη
Παραπομπές
Βασιλίσσης Όλγας
Αλένα Αρζαμάσκαγια
Αλένα (ή Αλιόνα) Αρζαμάσκαγια (Έρζυα:Олёна Эрзямассонь, Ρώσικα; Алёна, - 4 Δεκεμβρίου 1670) ήταν Μορδόβια Κοζάκα επαναστάτρια του 17ου αιώνα που πολέμησε στην Εξέγερση των Αγροτών το 1670 στη Νότια Ρωσία. Αν και ξεκίνησε ως μοναχή, κάποια στιγμή έγινε αταμάνα υπό την ηγεσία του Στέπαν Ράζιν και συμμετείχε στην κατάληψη του Τέμνικοφ ηγούμενη δύναμης περίπου 600 επαναστατών. Συνελήφθηκε και εκτελέστηκε με θάνατο στην πυρά. Την έχουν αποκαλέσει και «Ρωσίδα Ζαν ντ΄Αρκ» αλλά, ενώ η Ζαν ντ΄Αρκ πολέμησε για τον βασιλιά της, η Αρζαμάσκαγια πολέμησε ενάντια στον Τσάρο.
Η ζωή της
Η Αρζαμάσκαγια γεννήθηκε σε ένα χωριό κοντά στο Αρζαμάς. Σε νεαρή ηλικία εξαναγκάστηκε να παντρευτεί έναν ηλικιωμένο χωρικό, αλλά πολύ σύντομα έγινε χήρα και από ανάγκη έγινε μοναχή στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στο Αρζαμάς. Εκεί έμαθε ανάγνωση και πρακτική ιατρική.
Όταν το 1669 ξέσπασε η επανάσταση των Αγροτών, η Αρζαμάσκαγια έφυγε από το μοναστήρι και κατατάχθηκε στον στρατό των επαναστατών αφού έκοψε τα μαλλιά της και φόρεσε αντρικά ρούχα. Οι ικανότητές της στην τοξοβολία και την ιατρική κέρδισαν τον σεβασμό και την δημοφιλία των επαναστατών και κατάφερε να συγκεντρώσει υπό την ηγεσία της 300-400 άντρες, που δεν γνώριζαν ότι ο ηγέτης τους ήταν γυναίκα, με τους οποίους συμμετείχε στον αγώνα για την κατάληψη του Τέμνικοφ. Το 1670 ενώθηκε με τις δυνάμεις του Φιοντόρ Σιντόροφ και μαζί νίκησαν τον κυβερνήτη του Αρζαμάς, Λεόντι Σαϊσούκοφ. Μετά, αφού κατέλαβε το Σατσκ με 700 άντρες, επέστρεψε και μέσα σε δύο μήνες είχε καταλάβει το Τέμνικοφ. Το τάγμα της περιλάμβανε πια πάνω από 2.000 άντρες.
Στις 30 Νοεμβρίου 1670 ο στρατός της ηττήθηκε από το τσαρικό στρατό και η Αρζαμάσκαγια πιάστηκε αιχμάλωτη ενώ το Τέμνικοφ επέστρεψε υπό τον έλεγχο του Τσάρου. Σύμφωνα με μαρτυρίες του 1677, την ημέρα που την συνέλλαβαν είχε κρυφτεί σε μία εκκλησία και κατάφερε να σκοτώσει πολλούς στρατιώτες πριν τελικά να την πιάσουν ενώ εκείνη αγκάλιαζε την Ιερή Τράπεζα.
Κατά την αιχμαλωσία της βασανίστηκε με σκοπό να αποκαλύψει πληροφορίες για τους άλλους επαναστάτες, αλλά δεν ομολόγησε ποτέ τίποτα. Τελικά την καταδίκασαν να καεί ζωντανή, άλλοι λένε με την κατηγορία ότι ήταν μάγισσα και αιρετική και άλλοι λόγω των λεηλασιών που υπέστη το Τέρμικοφ κατά την κατάληψή του από τους επαναστάτες.
Η πυρά στήθηκε σε μία μικρή καλύβα με άνοιγμα στην οροφή. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η Αρζαμάσκαγια ανέβηκε στην καλύβα, έκανε την προσευχή της, έπεσε μέσα στο άνοιγμα και κάηκε σιωπηλά.
Η εκτέλεση της Αρζαμάσκαγια προκάλεσε το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας και το 1677 δημοσιεύθηκε φυλλάδιο στη Γερμανία που παρουσίαζε τη ζωή της και την εκτέλεσή της. Από τον 20ο αιώνα και μετά η ζωή της Αρζαμάσκαγια έγινε αντικείμενο πολλών μυθιστορημάτων, ποιημάτων και θεατρικών έργων στη Ρωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολεμίστριες Κατηγορία:Επαναστάτες Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Γιώτης Παπαχριστοφή
Ο Γιώτης Παπαχριστοφή είναι Ελληνοκύπριος επιχειρηματίας Δήμαρχος Πόλης Χρυσοχούς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώτης Παπαχριστοφή γεννήθηκε στον Πωμό 1η Σεπτεμβρίου 1962. Από το 1992 είναι μόνιμος κάτοικος Πόλης Χρυσοχούς. Έχει δική του επιχείρηση.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2011 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Πόλης Χρυσοχούς με το ΔΗΚΟ. Επιπρόσθετα, εξελέγη αντιδήμαρχος του δήμου. Στις Δημοτικές εκλογές του 2016 εξελέγη Δήμαρχος Πόλης Χρυσοχούς. Είχε κατέλθει ως ανεξάρτητος υποψήφιος, χωρίς την υποστήριξη κάποιου κόμματος.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος του αθλητικού σωματείου ΕΝΑΔ Πόλης Χρυσοχούς.
Είναι νυμφευμένος με την Νίκη Αντωνίου. Έχει ένα υιό.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πόλης Χρυσοχούς Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες
Μπάμπης Τσετίνης
Επιτυχία
Τα επόμενα χρόνια γνώρισε την επιτυχία με τραγούδια όπως «Ο Βρεγμένος Βροχή Δεν Φοβάται» Στίχοι: Ευάγγελος Ατραΐδης, Μουσική: Νίκος Μεϊμάρης, Φωνητικά: Λίτσα Διαμάντη, «Ίσως», «Μπορεί», «Αμφιβολία», «Κι ενώ το ήξερα» των Δερβενιώτη και Βίρβου, «Στο παλιό το μονοπάτι» του Βαρτάνη, «Ό,τι αρχίζει ωραίο» του Σπύρου Σκορδίλη, «Με ποιο δικαίωμα» των Βασιλειάδη-Πυθαγόρα, «Να χαρείς τα μάτια σου, καλέ», «Η φτωχολογιά θα ζήσει».
Συνεργάστηκε επίσης με τον Χρήστο Λεοντή, τον Γιώργο Κατσαρό, τον Μητσάκη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, στο πάλκο με τον Μάνο Παπαδάκη και την Καίτη Γκρέι και τη Λίτσα Διαμάντη. .
Ηχογράφησε γύρω στα 200 τραγούδια και εμφανιζόταν σε μαγαζιά ακόμα και τα τελευταία χρόνια της καριέρας του.
Ασθένεια και θάνατος
Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από προβλήματα υγείας. Το 2005 έγινε συναυλία για οικονομική βοήθεια προς τον ασθενή τότε Τσετίνη.
Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2007 σε ηλικία 66 ετών και κηδεύτηκε από το νεκροταφείο του Βύρωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Φράνκο Λοβινιάνα
Ο σεβασμιότατος Φράνκο Λοβινιάνα (ιταλικά: Franco Lovignana, γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1957) είναι επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στην Αόστα (Aosta) του Τορίνου της Ιταλίας. Υποδείχθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2011, αντικαθιστώντας τον Τζουζέππε Ανφρόσσι.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αόστα στις 22 Νοεμβρίου 1957. Σπούδασε στη θεολογική σχολή της Αόστας, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας το 1981.
Από τον Οκτώβριο του 1995 είναι επισκοπικός βικάριος και πρωτοσύγγελος της εκκλησίας των αγίων Πέτρου και Ουρς της Αόστας και, από τις 29 Απριλίου 2003, ηγούμενος στην ίδια εκκλησία. Από το 2004 είναι γενικός βικάριος της επισκοπής της Αόστας.
Στις 9 Νοεμβρίου 2011, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ τον υπέδειξε ως νέο επίσκοπο της Αόστας. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 18 Δεκεμβρίου 2011 από τον αρχιεπίσκοπο του Τορίνου Τσέζαρε Νοζίλια (Cesare Nosiglia).
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί Κατηγορία:Επίσκοποι της Αόστας
Μιγιό
Το Μιγιό (γαλλικά: Millau) είναι γαλλική κοινότητα που ανήκει στο νομό Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας. Το δημωνύμιό του στα γαλλικά είναι Millavois (θηλυκό: Millavoise).
Γεωγραφία
Το Μιγιό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Ταρν, στη συμβολή με τον ποταμό Ντουρμπί, στο τοπικό φυσικό πάρκο Grands Causses.
Η πόλη απέχει 641 χλμ. από το Παρίσι, 50 χλμ. από το Ροντέζ, 205 χλμ από τη Μασσαλία, 303 χλμ. από το Μπορντώ και 142 χλμ. από την Τουλούζη.
Η κοινότητα του Μιγιό έχει έκταση 168,23 τ.χλμ. και το μέσο ύψος της είναι 379 μ. Το υψόμετρο στο κτίριο του δημαρχείου δείχνει 366 μ.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Μιγιό είναι 22.013 κάτοικοι (2012). Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 130,9 κάτοικοι/τ.χλμ.
Αδελφοποιήσεις
Το Μιγιό είναι αδελφοποιημένο με τις εξής πόλεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Μαρκ Γκέιτις
Ο Μαρκ Γκέιτις (γεννημένος στις 17 Οκτωβρίου 1966) είναι Άγγλος ηθοποιός, κωμικός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός και μυθιστοριογράφος. Μεταξύ άλλων έγραψε και έπαιξε στις τηλεοπτικές σειρές Doctor Who, Sherlock και Dracula. Μαζί με τον Reece Shearsmith, τον Steve Pemberton και τον Jeremy Dyson, παίζει στην κωμωδία The League of Gentlemen. Έπαιξε τον Tycho Nestoris στην σειρά του HBO Game of Thrones.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γκέι ηθοποιοί Κατηγορία:Άγγλοι τηλεοπτικοί παραγωγοί Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες κωμικοί Κατηγορία:Άγγλοι παραγωγοί ταινιών
Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας
H Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας είναι βιβλίο του 1945 γραμμένο από τον Μπέρτραντ Ράσελ. Αποτελεί μια ανασκόπηση της Δυτικής Φιλοσοφίας από την προ-σωκρατική περίοδο ως τις αρχές του 20υ αιώνα. Δεχτηκε κριτική για γενικοποιήσεις και παραλήψεις, ιδίως στην μετα-Καρτεσιανή περίοδο, αλλά ωστόσο υπήρξε εμπορική επιτυχία. Η επιτυχία του βιβλίου πρόσφερε οικονομική ασφάλεια στον Ράσελ στα τέλη της ζωής του. Ο Ράσελ βραβεύθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1950.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά συγγράμματα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 2014–15
Για την περίοδο 2014–15, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Ηλείας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ηλείας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 2014–15 ήταν η 46η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
Α1 Κατηγορία
Στην Α1 κατηγορία μετείχαν 16 ηλειακές ομάδες. Ο πρωταθλητής Αστέρας Αμαλιάδας/Πανόπουλο συμμετείχε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, όπου διεκδίκησε χωρίς επιτυχία την άνοδο στην Γ΄ Εθνική Κατηγορία της επόμενης περιόδου απέναντι στους πρωταθλητές Ε.Π.Σ. της Πελοποννήσου και των Επτανήσων. Δε δήλωσαν συμμετοχή στο πρωτάθλημα η Δάφνη Ανδραβίδας (η οποία είχε καταλάβει την 8η θέση στο περσινό πρωτάθλημα) και ο Νέος Απόλλων Δουνέικων (ο οποίος είχε κανονικά προβιβαστεί από την Α2). Την θέση των δύο σωματείων (που τελικά αγωνίστηκαν στη Β' κατηγορία) πήραν ο Ηλειακός Βαρθολομιού και ο Ατρόμητος Καβάσιλων
Βαθμολογία
Τελ. ενημέρωση: 27/04/2016 Πηγή: [https://web.archive.org/web/20160531171411/http://www.eps-ilias.gr/?page_id=4530&cat=1&group=2 Επίσημος ιστότοπος της Ε.Π.Σ. Ηλείας] Θ = Θέση; Α = Αγώνες; ΤΥ = Τέρματα Υπέρ; ΤΚ = Τέρματα Κατά; ΔΤ = Διαφορά Τερμάτων; Β = Βαθμοί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2014-2015
Money in the Bank
thumb|395px|Ένας αγώνας Money in the Bank
Το Money in the Bank (ελλ.: λεφτά στην τράπεζα) είναι ένα ετήσιο Pay Per View που διοργανώνεται από την εταιρεία επαγγελματικής πάλης WWE (είναι και είδος αγώνα πάλης). Ο μήνας που γίνεται συνήθως είναι ο Ιούλιος και υπάρχει από το 2010. Το είδος του αγώνα γινόταν από το 2005 ως το 2010 στην WrestleMania.
Ονομασία
Το όνομά του το οφείλει, στο είδος αγώνα που λέγεται Money in the Bank, το οποίο δημιουργήθηκε πρώτη φορά το 2005, όταν ο Κρις Τζέρικο σκέφτηκε το συγκεκριμένο είδος και το πρότεινε στα αφεντικά του WWE, που το έκαναν πράξη, τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, στην WrestleMania 21.
Τι είναι το Money in the Bank
Ο αγώνας αυτός, παραδοσιακά αποτελείται από έξι και περισσότερους παλαιστές, και το έπαθλο είναι μια βαλίτσα που περιέχει ένα συμβόλαιο για αγώνα τίτλου. Η βαλίτσα είναι κρεμασμένη πάνω από το ρινγκ, σε ύψος που φτάνει κάποιος μόνο με τεράστια σκάλα. Έτσι, οι παλαιστές παλεύουν και προσπαθούν να σκαρφαλώσουν και να ξεκρεμάσουν την βαλίτσα-συμβόλαιο τίτλου. Για μια φορά υπήρξε ως έπαθλο το παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2014.
Το συμβόλαιο
Η βαλίτσα περιέχει ένα συμβόλαιο, που όπως αναφέρεται παραπάνω, έχει έπαθλο έναν αγώνα τίτλου. Ο παλαιστής που την έχει στην κατοχή του, μπορεί να την εξαργυρώσει μέσα σε έναν χρόνο από τότε που την κατέκτησε, όπου θέλει και όποτε θέλει. Αν όμως, περάσει ένας χρόνος από την κατάκτησή της, γίνεται άχρηστη.
Τροποποίηση
Μέχρι και τον Ιανουάριο του 2010, μόνο μια βαλίτσα υπήρχε και μπορούσε να διεκδικήσει ο κάτοχός της όποιον τίτλο ήθελε. Ο συγκεκριμένος αγώνας, γινόταν στην WrestleMania. Από τον Ιούλιο του 2010, που ξεκίνησε να υφίσταται το Pay Per View, Money in the Bank, έγιναν δύο οι βαλίτσες που ήταν υπό διεκδίκηση την συγκεκριμένη βραδιά, μια για το Raw και μια για το SmackDown. Το 2014 υπήρξε μόνο μια βαλίτσα, λόγω της ενοποίησης των παγκόσμιων τίτλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Κατάλογος πόλεων της Ουγγαρίας
Η Ουγγαρία έχει 3.152 οικισμούς όσον αφορά τον Ιούλιο του 2009, 328 πόλεις (ο ουγγρικός όρος: város, πληθυντικός: városok, δεν ξεχωρίζει πόλεις και κωμοπόλεις) και 2824 χωριά (ουγρ\γρικά: község, πληθυντικός: községek). Ο αριθμός των πόλεων μπορείς να αλλάξει, καθώς τα χωριά λαμβάνουν το καθεστώς πόλης με προεδρικό διάταγμα. Η μικρότερη πόλη ονομάζεται Πάλχαζα και έχει 1038 κατοίκους (2010) και το μεγαλύτερο χωριό ονομάζεται Σόλιμαρ και έχει 10.123 κατοίκους (2010).
Τέσσερις από τις πόλεις (Βουδαπέστη, Μίσκολτς, Γκιόρ, Πετς) έχουν πολεοδομικά συγκροτήματα, και το Ουγγρικό Στατιστικό Γραφείο αναγνωρίζει δεκαεφτά άλλες περιοχές στα πρώτα στάδια σχηματισμού συγκροτήματος.
Άλλες πόλεις
Ο κατάλογος περιλαμβάνει άλλες πόλεις της Ουγγαρίας σε αλφαβητική σειρά:
Ουγγαρίας
Τομ Γουίλκινσον
Ο Τομ Γουίλκινσον (αγγλικά: Tom Wilkinson, γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου 1948) είναι Άγγλος ηθοποιός. Έχει βρεθεί δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ, για τους ρόλους του στις ταινίες Μυστικά της κρεβατοκάμαρας (2001) και Μάικλ Κλέιτον (2007). To 1997 κέρδισε το Βραβείο BAFTA Β' Ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Άντρες με τα όλα τους (1997). Το 2009 κέρδισε Χρυσή Σφαίρα και Primetime Emmy Award B' Ανδρικού Rόλου για Μίνι Σειρά ή Ταινία για τον ρόλο του ως Βενιαμίν Φρανκλίνος στο John Adams.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κάρμεν
Η Κάρμεν (Carmen) είναι όπερα σε 4 πράξεις του Γάλλου συνθέτη Ζωρζ Μπιζέ. Το λιμπρέτο της γράφτηκε από τους Ανρί Μεϊλάκ και Λυντοβίκ Αλεβύ με βάση μία ομώνυμη νουβέλα του Προσπέρ Μεριμέ. Η παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας έγινε στη σκηνή Opéra-Comique στο Παρίσι, στις 3 Μαρτίου 1875, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Στην πρώτη της περίοδο πραγματοποίησε 36 παραστάσεις, αλλά πριν τελειώσουν ακόμα και αυτές ο Μπιζέ πέθανε ξαφνικά και έτσι δεν γνώρισε τη μεταγενέστερη μεγάλη επιτυχία της όπερας.
Η Κάρμεν, που ανήκει στο είδος της όπερα κομίκ, με μουσικά νούμερα που χωρίζονται με διαλόγους, διηγείται την ιστορία της καταστροφής του Δον Χοσέ, ενός απλοϊκού στρατιώτη που σαγηνεύεται από τα παραπλανητικά νάζια της φλογερής τσιγγάνας Κάρμεν. Ο Χοσέ εγκαταλείπει τον παιδικό του έρωτα και τα στρατιωτικά του καθήκοντα, αλλά παρ'όλα αυτά χάνει τον έρωτα της Κάρμεν από τον φημισμένο ταυρομάχο Εσκαμίγιο, οπότε ο Χοσέ τη σκοτώνει σε μια κρίση ζηλοτυπίας. Η παρουσίαση της ζωής των εξαθλιωμένων, της ανηθικότητας και της ανομίας, καθώς και το τραγικό τέλος, στο οποίο το ομώνυμο πρόσωπο πεθαίνει επί σκηνής, υπήρξαν πρωτοποριακά στοιχεία για τη γαλλική όπερα και προκάλεσαν πολλές συζητήσεις. Μετά την πρεμιέρα οι περισσότερες κριτικές ήταν αρνητικές και το γαλλικό κοινό γενικά μάλλον αδιάφορο. Η Κάρμεν πρώτα κέρδισε τη φήμη της σε παραστάσεις της έξω από τη χώρα, και δεν ξαναπαίχτηκε στο Παρίσι μέχρι το 1883. Στη συνέχεια έγινε γρήγορα διάσημη και συνεχίζει να είναι μία από τις συχνότερα παρουσιαζόμενες όπερες. Μεταγενέστεροι σχολιαστές έχουν γράψει ότι η Κάρμεν στέκεται ως γέφυρα ανάμεσα στην παράδοση της όπερα κομίκ και στον ρεαλισμό ή βερισμό που χαρακτηρίζει την ιταλική όπερα του ύστερου 19ου αιώνα.
Το υλικό για την όπερα
Στο Παρίσι της δεκαετίας του 1860, παρότι βραβευμένος με Prix de Rome, ο Μπιζέ δυσκολευόταν να ανεβάσει τις όπερές του. Οι δύο λυρικές σκηνές της πόλης (η Όπερα των Παρισίων και η Opéra-Comique) είχαν συντηρητικά ρεπερτόρια, που περιόριζαν τις ευκαιρίες για νεαρά ταλέντα. Μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870–71 ο Μπιζέ βρήκε περισσότερες ευκαιρίες για τα έργα του: Η μονόπρακτη όπερά του Ντζαμιλέ έκανε πρεμιέρα στην Opéra-Comique τον Μάιο του 1872. Παρά την αποτυχία της, οδήγησε σε μία επιπλέον παραγγελία από τη συγκεκριμένη λυρική σκηνή, και μάλιστα αυτή τη φορά για μία μεγάλης διάρκειας όπερα, δεδομένου ότι οι Ανρί Μεϊλάκ και Λυντοβίκ Αλεβύ ήταν πρόθυμοι να αναλάβουν το λιμπρέτο. Ο Αλεβύ, ο οποίος είχε ήδη γράψει τα λόγια για την όπερα του Μπιζέ Ο δόκτωρ Θαύμα (την έγραψε ως σπουδαστής, το 1856), ήταν εξάδελφος της συζύγου του Μπιζέ, της Ζενεβιέβ Αλεβύ, και, όπως και ο Μεϊλάκ, είχαν αποκτήσει όνομα ως οι λιμπρετίστες πολλών από τις οπερέτες του Ζακ Όφενμπαχ.
Ο Μπιζέ ενθουσιάσθηκε με την απροσδόκητη ανάθεση από την Opéra-Comique και εξέφρασε στον φίλο του Ε. Γκαλαμπέρ την ικανοποίησή του για την «απόλυτη βεβαιότητα ότι έχω βρει τον δρόμο μου». Το θέμα της νέας όπερας συζητήθηκε μεταξύ του συνθέτη, των λιμπρετιστών και της διευθύνσεως της Opéra-Comique, εκ μέρους της οποίας ο Αντόλφ ντε Λεβέν έκανε αρκετές προτάσεις που απορρίφθηκαν ευγενικά. Ο Μπιζέ ήταν εκείνος που πρότεινε μία προσαρμογή της νουβέλας Κάρμεν του Μεριμέ. Η ιστορία του Μεριμέ περιέχει και στοιχεία ταξιδιωτικά και περιπέτειας, εμπνευσμένα από τα μεγάλα ταξίδια του συγγραφέα στην Ισπανία το 1830, και είχε πρωτοδημοσιευθεί το 1845 στο περιοδικό Revue des deux Mondes. Πιθανότατα έχει δεχθεί κάποιες επιρροές από το ποίημα του Πούσκιν «Οι τσιγγάνοι» (1824), ένα έργο που ο Μεριμέ είχε μεταφράσει στη γαλλική (στην Α΄ πράξη η Κάρμεν τραγουδά τις λέξεις "Coupe-moi, brûle-moi", που προέρχονται από τη μετάφραση αυτή |group= n}}.
Πράξη Α΄
''Μία πλατεία στη Σεβίλλη. Στα δεξιά η πύλη του καπνεργοστασίου. Στο βάθος μια γέφυρα. Στα αριστερά ένα στρατιωτικό φυλάκιο.''
'''Μία ομάδα στρατιωτών αναπαύεται στην πλατεία, περιμένοντας την αλλαγή φρουράς και σχολιάζοντας τους περαστικούς ("Sur la place, chacun passe"). Εμφανίζεται η Μικαέλα αναζητώντας τον Χοσέ. Ο Μοράλες την πληροφορεί ότι δεν έχει πιάσει υπηρεσία ακόμα και την προσκαλεί να τον περιμένουν μαζί. Εκείνη αρνείται, λέγοντας πως θα επιστρέψει αργότερα. Ο Χοσέ φθάνει με τη νέα βάρδια, την οποία υποδέχεται και μιμείται ένα πλήθος από αλητόπαιδα ("Avec la garde montante" - «Με τη νέα τη φρουρά»).'''
Καθώς το κουδούνι του εργοστασίου χτυπά, οι καπνεργάτριες βγαίνουν και μιλάνε με τα παλικάρια στο πλήθος ("La cloche a sonné" - «Το κουδούνι έχει χτυπήσει»). Η Κάρμεν έρχεται και τραγουδά την προκλητική «Χαμπανέρα» πάνω στην αδάμαστη φύση του έρωτα ("L'amour est un oiseau rebelle" - «Η αγάπη είναι ένα ανυπότακτο πουλί»). Τα παλικάρια την παρακαλούν να διαλέξει ένα ταίρι και εκείνη, μετά από λίγο παιχνίδι, πετά ένα λουλούδι στον Δον Χοσέ, που μέχρι τότε την αγνοούσε.