cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Μαγική Ομπρέλα
Ανάπτυξη
Το 2002, ο Αυστραλιανός παραγωγός Ίαν Κόλι παρήγαγε ένα ντοκιμαντέρ για την Πάμελα Λύντον Τράβερς που είχε τον τίτλο The Shadow of «Mary Poppins». Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ο Κόλι πρόσεξε ότι υπήρχε υλικό για «μια βιογραφική ταινία εκεί» και έπεισε την Essential Media and Entertainment να αναπτύξουν μια ταινία, με τη Σου Σμιθ να υπογράφει το σενάριο. Το πρότζεκτ τράβηξε την προσοχή του BBC Films, το οποίο αποφάσισε να χρηματοδοτήσει το πρότζεκτ, και της παραγωγού Άλισον Όουεν από την εταιρία Ruby Films, η οποία στη συνέχεια προσέλαβε την Κέλι Μάρσελ για να συνυπογράψει το σενάριο μαζί με τη Σμιθ. Από τα πρόχειρα σενάρια της Μάρσελ αφαιρέθηκε η πλοκή που αφορούσε την Τράβερς και τον γιο της και η ιστορία χωρίστηκε σε δύο αφηγηματικά μέρη: τη δημιουργική σύγκρουση ανάμεσα στην Τράβερς και τον Ουώλτ Ντίσνεϋ και τα θέματα που αντιμετώπιζε με την παιδική της ηλικία, περιγράφοντάς τα ως «μια ιστορία για τον πόνο ενός μικρού κοριτσιού που υπέφερε και μιας γυναίκας που επέτρεψε στον εαυτό της να το αφήσει πίσω». Η εκδοχή της Μάρσελ, ωστόσο, περιείχε συγκεκριμένα πνευματικά δικαιώματα πάνω σε μουσική και εικόνες, τα οποία θα ήταν αδύνατον να χρησιμοποιηθούν χωρίς άδεια από τη The Walt Disney Company. «Υπήρχε πάντα αυτό το φάντασμα στο δωμάτιο, το οποίο ήταν η Disney» θυμάται ο Κόλι. «Ξέραμε ότι ο Ουώλτ Ντίσνεϋ ήταν ένας χαρακτήρας κλειδί στην ταινία και θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε και λίγο από τη μουσική. Ξέραμε ότι σε κάποια φάση θα έπρεπε δείξουμε Disney». Στις αρχές του 2010, ο Ρόμπερτ Σέρμαν παρέδωσε στην παραγωγό Άλισον Όουεν ένα αντίγραφο ενός προεξέχοντος κεφαλαίου από το βιβλίο του που τότε θα εκδιδόταν, και είχε τον τίτλο Moose: Chapters From My Life. Το κεφάλαιο, που είχε τον τίτλο «'Tween Pavement and Stars», περιείχε χαρακτηρισμούς και ανέκδοτα τα οποία έθεσαν σίγουρη την επανεξέταση του σεναρίου από την Μάρσελ, ειδικά το ανέκδοτο ότι δεν έπρεπε να υπάρχει το κόκκινο χρώμα στο Λονδίνο. Τον Ιούλιο του 2011, καθώς βρισκόταν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο νησί Ίσκια της Ιταλίας, η Όουεν συνάντησε τον Κόρκι Χέιλ, ο οποίος προσφέρθηκε να παρουσιάσει το σενάριο στον Ρίτσαρντ Σέρμαν. Ο Σέρμαν διάβασε το σενάριο και έδωσε την στήριξή του στους παραγωγούς. Αργότερα τον ίδιο χρόνο, το σενάριο των Μάρσελ και Σμιθ μπήκε στη λίστα του Φράνκλιν Λέοναρντ «The Black List», καθώς ψηφίστηκε από τους παραγωγούς ως ένα από τα καλύτερα σενάρια τα οποία δεν βρίσκονταν ακόμα σε παραγωγή.
Τον Νοέμβριο του 2011, ο πρόεδρος παραγωγής της Walt Disney Pictures, Σιον Μπέιλι, πληροφορήθηκε από τον εκτελεστικό διευθυντή Τέντο Ναγκέντα για την ύπαρξη του σεναρίου της Μάρσελ. Συνειδητοποιώντας ότι το σενάριο περιείχε απεικόνιση του ονόματος των στούντιο, ο Μπέιλι συσκέφθηκε με τον γενικό διευθυντή της Disney Μπομπ Ίγκερ και τον πρόεδρο των Walt Disney Studios Άλαν Χορν, ο οποίος δεύτερος αναφέρθηκε στην ταινία ως μια «κατάθεση μάρκας», έναν όρο τον οποίο χρησιμοποιούσε ο Στηβ Τζομπς. Όλοι μαζί, συζήτησαν τις πιθανές επιλογές που είχαν τα στούντιο: αγορά του σεναρίου και τερματισμό του πρόζεκτ, να κάνουν συμφωνία «turnaround» όπου η παραγωγή δε θα μπορούσε να προχωρήσει ή να συμβάλουν στην παραγωγή της ταινίας τα ίδια τα στούντιο. Με τη σύμφωνη γνώμη όλων, τα στούντιο απέκτησαν το σενάριο τον Φεβρουάριο του 2012 και μπήκαν στην παραγωγή μαζί με τους Όουεν, Κόλι και Φιλίπ Στρόερ ως παραγωγούς της ταινίας και τους Κριστίν Λανγκάν, Τρόι Λουμ, Άντριου Μέισον και Πολ Τρίτζμπιτς να είναι οι εκτελεστικοί παραγωγοί. Ο Τζον Λι Χάνκοκ προσλήφθηκε να σκηνοθετήσει στην ταινία αργότερα τον ίδιο μήνα.
Ακολούθως, ο Ίγκερ επικοινώνησε με τον Τομ Χανκς να σκεφτεί να παίξει τον ρόλο του Ουώλτ Ντίσνεϋ, έναν ρόλο που θα έδινε για πρώτη φορά την απεικόνιση του Ντίσνεϋ σε ταινία. Ο Χανκς αποδέχτηκε τον ρόλο, βλέποντάς το ως «μια ευκαιρία να απεικονίσει κάποιον που άλλαξε τόσο πολύ τον κόσμο όπως ο Πάμπλο Πικάσο ή ο Τσάρλι Τσάπλιν». Ο Χανκς έκανε πολλές επισκέψεις στο Οικογενειακό Μουσείο του Ουώλτ Ντίσνεϋ και πήρε συνέντευξη από κάποιους πρώην εργαζόμενους του Ντίσνεϋ και συγγενείς, συμπεριλαμβανομένου και της κόρης του Νταϊάν Ντίσνεϋ Μίλερ. Ακολούθως, η ταινία αφιερώθηκε στον Ντίσνεϋ Μίλερ, ο οποίος πέθανε λίγο πριν την κυκλοφορία της. Τον Απρίλιο του 2012, η Έμμα Τόμσον μπήκε στις τελικές διαπραγματεύσεις για να ενσαρκώσει τη συγγραφέα Τράβερς, αφού τα στούντιο δεν ήταν σε θέση να κλείσουν με σιγουριά την Μέριλ Στριπ για τον ρόλο. Η Τόμσον είπε ότι ο ρόλος ήταν ο πιο δύσκολος που έπαιξε ποτέ, περιγράφοντας την Τράβερς ως «μια γυναίκα αρκετά πολύπλοκη και αντιφατική». «Έγραψε μια πολύ καλή έκθεση πάνω στη λύπη, γιατί ήταν, στην πραγματικότητα, μια πολύ λυπημένη γυναίκα. Είχε μια πολύ σκληρή παιδική ηλικία όπου ο αλκοολισμός του πατέρα της ήταν μέρος αυτής και η απόπειρα αυτοκτονίας της μητέρας της ένα άλλο μέρος. Νομίζω ότι πέρασε όλη της τη ζωή σε ένα στάδιο θεμελιώδους ασσυμετρίας και ως εκ τούτου, έκανε πολλά πράγματα». Οι Κόλιν Φάρελ, Πολ Τζιαμάτι, Τζέισον Σουόρτσμαν, Μπράντλεϊ Γουίτφορντ, Β.Τζ. Νόβακ και Ρουθ Γουίλσον προστέθηκαν στο καστ τον Ιούλιο του 2012.
Με την υποστήριξη της Disney, η ομάδα παραγωγής είχε πρόσβαση σε 36 ώρες από τις ηχογραφήσεις της Τράβερς του εαυτού της, των αδελφών Σέρμαν και του σεναριογράφου Ντον ΝταΓκράντι, οι οποίες έγιναν κατά την περίοδο της ανάπτυξης της Μαίρη Πόππινς, καθώς και στα γράμματα που αντάλλασσαν ο Ντίσνεϋ με την Τράβερς από τη δεκαετία του 1940 μέχρι τη δεκαετία του 1960. Ο Ρίτσαρντ Σέρμαν δούλεψε επίσης στην ταινία ως επιβλέπων της μουσικής και μοιράστηκε τη δική του πλευρά και την εμπειρία του να δουλεύει με την Τράβερς για την ταινία Μαίρη Πόππινς. Αρχικά, ο Χάνκοκ είχε επιφυλάξεις με την ανάμιξη της Disney στην ταινία, πιστεύοντας ότι τα στούντιο θα επεξεργάζονταν το σενάριο προς όφελος του συνιδρυτή τους. Ωστόσο, η Μάρσελ παραδέχτηκε ότι τα στούντιο «πολύ συγκεκριμένα δεν ήθελαν να έρθουν και να αποστειρώσουν το σενάριο ή να αλλάξουν τον Ουώλτ με κανένα τρόπο». Ο Χάνκοκ αναθεώρησε λέγοντας «Ακόμη ανησυχούσα ότι μπορεί να ήθελαν να πελεκήσουν λίγο τον Ουώλτ...σκέφτηκα ότι η απεικόνισή του ήταν δίκαιη και ανθρώπινη και όταν το επεσήμανα είπαν 'Όχι, μας αρέσει.' Αλλά ακόμη, σε κάθε βήμα, ήμουν έτοιμος να το παλέψω σε περίπτωση που επενέβαιναν, αλλά αυτό δε συνέβη». Παρόλο που οι παραγωγοί δεν έλαβαν οποιαδήποτε δημιουργική παρεμβολή από την Disney σε ό,τι αφορούσε την απεικόνιση του Ουώλτ Ντίσνεϋ, τα στούντιο είχαν μια παράκληση στο να μην φανεί στην οθόνη καμία σκηνή εισπνοής καπνού από τσιγάρα εξαιτίας της γραμμής της εταιρίας να μην απεικονίζει άμεσα το κάπνισμα σε ταινίες που κυκλοφορούν κάτω από όνομα της Walt Disney Pictures, και να αποφευχθεί η θεώρηση της ταινίας ως ακατάλληλη κάτω των 17 από την Εμπορική Ένωση Ταινιών της Αμερικής (MPAA). Σε αντικατάσταση, ο Ντίσνεϋ φαίνεται να σβήνει ένα αναμμένο τσιγάρο σε μια σκηνή και ο διαβόητος βήχας του καπνιστή που είχε, ακούγεται εκτός οθόνης σε αρκετές σκηνές κατά τη διάρκεια της ταινίας.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2012 στο Λος Άντζελες. Αν και κάποιες σκηνές είχαν προγραμματιστεί αρχικά να γυριστούν στο Κουίνσλαντ στην Αυστραλία, όλο το γύρισμα, εκτός από δύο σκηνές που γυρίστηκαν στο Λονδίνο, έλαβε χώρα στη Νότια περιοχή της Καλιφόρνια. Συγκεκριμένα στα Walt Disney Studios στο Μπέρμπανκ, στο πάρκο της Disneyland στο Άναχαϊμ, στο Big Sky Ranch στην κοιλάδα Σίμι, στο County Arboretum και στον Βοτανικό Κήπο του Λος Άντζελες στην Αρκαδία, στο Μουσείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς στο Μοντεσίτο Χάιτς, στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Οντάριο στο Σαν Μπερναρντίνο, στο Courthouse Square στα Universal Studios και στο Κινέζικο Θέατρο Γκράουμαν στο Χόλυγουντ. Το μεγαλύτερο σκηνικό που στήθηκε για την ταινία ήταν ο εσωτερικός χώρος του κτιρίου εικονογράφησης των Walt Disney Studios, για το οποίο ο σχεδιαστής παραγωγής Μάικλ Κόρενμπλιθ αναφέρθηκε ότι είναι «ένας χαρακτήρας στην ιστορία». Η εξωτερική όψη του ξενοδοχείου Beverly Hills και το προσωπικό γραφείο του Ντίσνεϋ επίσης αναδημιουργήθηκαν, με το ξενοδοχείο Langham Huntington στην Πασαντίνα να λειτουργεί ως των εσωτερικό χώρο του ξενοδοχείου Beverly Hills. Για να σιγουρέψουν την αυθεντικότητα, ο Κόρενμπλιθ χρησιμοποίησε φωτογραφίες και έπιπλα από την Προεδρική Βιβλιοθήκη του Ρόναλντ Ρήγκαν ως αναφορές για το γραφείο του Ντίσνεϋ. Το σκηνικό διακοσμήθηκε επίσης από το προσωπικό βραβείο Όσκαρ του Ντίσνεϋ το οποίο δανείστηκαν από την έκθεση του Walt Disney World Resort. Για τις σκηνές στη Disneyland, τα γυρίσματα έγιναν αρκετά νωρίς το πρωί με συγκεκριμένες περιοχές να παραμένουν κλειδωμένες κατά τη λειτουργία του πάρκου, συμπεριλαμβανομένων της αυλής της εισόδου του πάρκου, του Main Street U.S.A., του Κάστρου της Ωραίας Κοιμωμένης, του Fantasyland και του Καρουσέλ του Βασιλιά Αρθούρου. Έξτρα ρόλοι συμπληρώθηκαν από τα μέλη του πληρώματος του Disneyland Resort. Για να απεικονισθεί το πάρκο με ακρίβεια στην χρονική περίοδο που η ιστορία της ταινίας λαμβάνει χώρα, ο Κόρενμπλιθ φρόντισε οι βιτρίνες στο Main Street να αποκατασταθούν έτσι ώστε να έχουν την εμφάνιση που είχαν το 1961, καθώς αξιοθέατα του πάρκου που δεν υπήρχαν τότε, τα έκρυψαν ώστε να μην εμφανίζονται στην κάμερα. Για την αναπαράσταση της πρεμιέρας της αυθεντικής ταινίας στο Κινέζικο Θέατρο Γκράουμαν, οι σχεδιαστές των σκηνικών έκλεισαν τη λεωφόρο Hollywood Boulevard και επαναδημιούργησαν τον δρόμο και το θέατρο ώστε να θυμίζουν την εμφάνιση που είχαν το 1964. Μετά την ακύρωση των προγραμματισμένων γυρισμάτων στην Αυστραλία, ο κινηματογραφιστής Τζον Σουόρτσμαν συνέκρινε το τοπίο του Κουίνσλαντ με το αγροτικό τοπίο της Νότιας Καλιφόρνια και συνειδητοποίησε ότι και τα δύο είχαν παρόμοια χαρακτηριστικά σε φυσικό φωτισμό.
Η Έμμα Τόμσον προετοιμάστηκε για το ρόλο της μελετώντας τις ηχογραφήσεις της ίδιας της Τράβερς που έγιναν κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της ταινίας της Μαίρη Πόππινς και επίσης έκοψε τα μαλλιά της στο στυλ που τα είχε η Τράβερς, καθώς η ίδια δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει περούκα. Για να μεταφέρει με ακρίβεια τη μεσοδυτική διάλεκτο του Ουώλτ Ντίσνεϋ, ο Τομ Χανκς άκουσε αρχειοθετημένες ηχογραφήσεις της Disney και εξασκούσε τη φωνή του καθώς διάβαζε εφημερίδες. Ο Χανκς επίσης άφησε δικό του μουστάκι για τον ρόλο, το οποίο υποβλήθηκε σε σοβαρό έλεγχο, με τους παραγωγούς να φτάνουν σε σημείο να μετρήσουν τις διαστάσεις του μουστακιού του Χανκς ώστε να ταιριάζει με αυτό του Ντίσνεϋ. Ο Τζέισον Σουόρτσμαν και ο Β.Τζ. Νόβακ δούλεψαν στενά με τον Ρίτσαρντ Σέρμαν κατά το στάδιο της προ-παραγωγής και των γυρισμάτων. Ο Σέρμαν περιέγραψε τους ηθοποιούς ως «τέλεια ταλέντα» για την απεικόνιση εκείνου και του αδελφού του, Ρόμπερτ. Ο σχεδιαστής κοστουμιών Ντάνιελ Ορλάντι έδωσε στην Τόμσον να φορέσει αυθεντικά κοσμήματα, τα οποία δανείστηκε από το Οικογενειακό Μουσείο του Ουώλτ Ντίσνεϋ και εξασφάλισε ότι τα ρούχα του Χανκς θα περιελάμβαναν το έμβλημα του ακινήτου Smoke Tree Ranch που βρίσκεται στο Παλμ Σπρινγκς και ήταν πάντα κεντημένο στις γραβάτες που φορούσε ο Ντίσνεϋ. Το τμήμα σχεδιασμού έπρεπε επίσης να επαναδημιουργήσει αρκετά από τα κοστούμια των χαρακτήρων καθώς η ιστορία λάμβανε χώρα τη δεκαετία του 1960.
Τα γυρίσματα κράτησαν εννέα εβδομάδες και ολοκληρώθηκαν στις 22 Νοεμβρίου 2012.
Μουσική
Ο Τόμας Νιούμαν συνέθεσε τη μουσική της ταινίας. Όσον αφορά την ενσωμάτωση του δικού του μουσικού στυλ στο σκηνικό της χρονικής περιόδου της ταινίας, ο Νιούμαν δήλωσε ότι «υπήρχε χώρος για πραγματική μελωδία εδώ που θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει τη βασική χαρά στο είδος γραψίματος που οι αδελφοί Σέρμαν έφεραν στη Μαίρη Πόππινς». Ο Νιούμαν, ωστόσο, απείχε από το να δημιουργήσει μια «μουσική διασκευή» της μουσικής των Σέρμαν από την αυθεντική ταινία. Η πορεία του Νιούμαν να επενδύσει την ταινία με μουσική περιελάμβανε να παίζει θέματα σε γυρισμένες σκηνές, έτσι ώστε να μπορεί «να ακούσει το τι κάνει η μουσική σε μια εικόνα» και να μη θέλει να «κατακερματίσει την διαδικασία με μουσική». Οι flashback σκηνές στην παιδική ηλικία της Τράβερς έδωσαν τη μεγαλύτερη δουλειά στον Νιούμαν. Εξηγεί ότι «Έπρεπε να κάνεις στροφή 180 μοιρών για να πετύχεις την μετάβαση από το παρελθόν στο 'παρόν', όταν η Τράβερς και τα αδέλφια Σέρμαν δουλεύουν πάνω στο σενάριο για την Μαίρη Πόππινς. Κι αυτό ήταν διασκεδαστικό, αλλά και μουσική πρόκληση». Για την ενοργάνιση της μουσικής, ο Νιούμαν προσέλαβε αρχικά μια ορχήστρα εγχόρδων με μερικά ξύλινα και μπρούντζινα πνευστά, καθώς ένα πιάνο και σφυρηλατημένα όργανα τα οποία ήταν «κατάλληλα για τη χρονική περίοδο της ταινίας», όπως το dulcimer, ένα είδος άρπας.
Η μουσική της ταινίας ηχογραφήθηκε στο Newman Scoring Stage στο Λος Άντζελες, καθώς το καστ ηχογράφησε αρκετά από τα τραγούδια των Σέρμαν στα Capitol Studios για να τα χρησιμοποιήσουν ως playback κατά τη διάρκεια της διήγησης των μουσικών σκηνών της ταινίας. Τραγούδια όπως τα «Chim Chim Cher-ee», «Supercalifragilisticexpialidocious», «A Spoonful of Sugar», «Fidelity Fiduciary Bank», «Feed the Birds» και «Let's Go Fly a Kite». Η Walt Disney Records κυκλοφόρησε δύο εκδόσεις του soundtrack στις 10 Δεκεμβρίου 2013: μία με ένα μόνο δίσκο και μία deluxe έκδοση με δύο δίσκους, το οποίο περιείχε αυθεντικές ντέμο ηχογραφήσεις από τους Σέρμαν και επιλεγμένα τραγούδια από την Μαίρη Πόππινς.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Ιστορική ακρίβεια
Η Μαγική Ομπρέλα απεικονίζει αρκετά γεγονότα διαφορετικά από την πραγματικότητα. Το σενάριο όπου ο Ουώλτ Ντίσνεϋ έπρεπε να πείσει την Τράβερς να του παραδώσει τα πνευματικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης και της σκηνής όπου τελικά την πείθει, είναι μυθοπλασία, καθώς ο Ντίσνεϋ είχε ήδη κατοχυρώσει τα δικαιώματα για την ταινία (υπόκεινται στην έγκριση σεναρίου από την Τράβερς) όταν η Τράβερς έφτασε για να συζητήσει με τον προσωπικό της Disney. Στην πραγματικότητα, ο Ντίσνεϋ έφυγε για διακοπές στο Παλμ Σπρινκς λίγε μέρες μετά την άφιξη της Τράβερς και δεν ήταν παρών στα στούντιο, αν και στην ταινία τον βλέπουμε να είναι παρών σε αρκετές σκηνές. Ως εκ τούτου, αρκετοί από τους διαλόγους μεταξύ της Τράβερς και του Ντίσνεϋ υιοθετούνται από τα γράμματα, τα τηλεγραφήματα και την τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν οι δυο τους. Αν και η Τράβερς είχε δικό της οδηγό λιμουζίνας, ο χαρακτήρας του Ραλφ είναι επίσης μυθοπλασία και προοριζόταν να είναι μια συγχώνευση των οδηγών των στούντιο. Στην πραγματική ζωή, ο συντάκτης ιστοριών της Disney Μπιλ Ντόβερ ήταν αυτός που διορίστηκε ως ο ξεναγός και συνοδός της Τράβερς κατά τη διάρκεια που εκείνη βρισκόταν στο Λος Άντζελες.
Η ταινία επίσης απεικονίζει την Τράβερς να έρχεται σε φιλικούς όρους με τον Ντίσνεϋ, υπονοώντας ότι ενέκρινε τις αλλαγές του στην ιστορία. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ενέκρινε να απαλυνθούν οι σκληρότερες πτυχές του χαρακτήρα της Πόππινς, παρέμεινε αντιμαχόμενη για τη μουσική και ποτέ δεν συμφώνησε στη χρησιμοποίηση κινουμένων σχεδίων. Ο Ντίσνεϋ απέρριψε τις ενστάσεις της για το τελικό αποτέλεσμα, επικαλούμενος τις διατάξεις του συμβολαίου ότι εκείνος είχε τον τελικό λόγο στην ταινία. Αρχικά η Τράβερς δεν είχε λάβει πρόσκληση για την πρεμιέρα της ταινίας, μέχρι που «προσέβαλε» έναν εκτελεστικό διευθυντή της Disney να της αποστείλει πρόσκληση. Αυτό απεικονίζεται στην ταινία ως καλόπιασμα στον ίδιο τον Ντίσνεϋ. Μετά την πρεμιέρα, αναφέρεται ότι πλησίασε τον Ντίσνεϋ και του είπε ότι οι σκηνές με τα κινούμενα σχέδια έπρεπε να αφαιρεθούν από την ταινία. Ο Ντίσνεϋ απέρριψε το αίτημά της λέγοντας: «Πάμελα, το πλοίο έχει ήδη σαλπάρει».
Αν και στην ταινία η Τράβερς απεικονίζεται να είναι συγκινημένη κατά τη διάρκεια της πρεμιέρας της Μαίρη Πόππινς —επικαλυπτόμενη με εικόνες από την παιδική της ηλικία, η οποία υποτίθεται ότι αποδίδεται στα συναισθήματά της για τον πατέρα της—η σεναριογράφος Κέλι Μάρσελ και αρκετοί κριτικοί σημειώνουν ότι στην πραγματική ζωή, η ένδειξη συναισθημάτων της Τράβερς ήταν στην πραγματικότητα αποτέλεσμα θυμού και εκνευρισμού για το τελικό προϊόν. Αναφέρεται ότι η Τράβερς ένιωσε στο τέλος ότι η ταινία πρόδωσε την καλλιτεχνική ακεραιότητα της δουλειάς της και της ιστορίας των χαρακτήρων. Θυμωμένη για το ότι θεώρησε πως ο Ουώλτ Ντίσνεϋ της φέρθηκε άσχημα, η Τράβερς ορκίστηκε να μην αφήσει ποτέ ξανά τον Ντίσνεϋ να μεταφέρει στην οθόνη κάποιο άλλο από τα βιβλία της για κανένα σκοπό. Η διαθήκη της Τράβερς απαγορεύει όλες τις Αμερικάνικες προσαρμογές της δουλειάς της σε οποιαδήποτε μορφή. Σύμφωνα με την εφημερίδα Chicago Tribune, ο Ντίσνεϋ ήταν «ικανοποιημένος με μια μικρή ρεβιζιονίστικη ιστορία με αισιόδοξη στροφή» προσθέτοντας ότι «η αλήθεια πάντα ήταν περίπλοκη» και ότι η Τράβερς μεταγενέστερα είδε πολλές φορές την ταινία.
Ο Άγγλος συγγραφέας Μπράιαν Σίμπλεϊ βρήκε την Τράβερς ακόμα σε εγρήγορση από την εμπειρία της με τον Ντίσνεϋ όταν προσλήφθηκε στη δεκαετία του 1980 για να γράψει μια πιθανή συνέχεια της Μαίρη Πόππινς. Ο Σίμπλεϊ ανέφερε ότι η Τράβερς του είπε «θα μπορούσα να συμφωνήσω μόνο αν μπορούσα να το κάνω με τους δικούς μου όρους. Θα πρέπει να δουλέψω με κάποιον που εμπιστεύομαι». Ανεξάρτητα από αυτό, καθώς έβλεπαν μαζί την πρώτη ταινία—την πρώτη φορά που η Τράβερς την έβλεπε από την πρεμιέρα—ενθουσιάστηκε σε κάποιες στιγμές και πίστευε ότι ορισμένες πτυχές ήταν εξαιρετικές, ενώ άλλες απαράδεκτες. Η συνέχεια δεν προχώρησε ποτέ σε παραγωγή και όταν πλησίασαν την Τράβερς για μια διασκευή μιούζικαλ της «Μαίρη Πόππινς» τη δεκαετία του 1990, συναίνεσε μόνο με τον όρο ότι Άγγλοι συγγραφείς και κανείς από την παραγωγή της ταινίας δε θα εμπλέκονταν άμεσα με το μιούζικαλ.
Η ταινία επίσης απεικονίζει την θεία της Τράβερς, Έλλη (αδελφή της μητέρας της), η οποία έρχεται να βοηθήσει την οικογένεια όταν ο πατέρας της βρίσκεται σε τελικό στάδιο άρρωστος, ως το μοντέλο της Τράβερς για την Μαίρη Πόππινς, με εκείνη να χρησιμοποιεί ακόμα και ατάκες της Πόππινς από την ταινία. Στην πραγματικότητα, η ίδια η Τράβερς αναγνώρισε τη θεία της Έλεν Μόρχεντ (θεία της μητέρας της), ως το μοντέλο της για την Πόππινς.
Κυκλοφορία
Η Walt Disney Studios Motion Pictures κυκλοφόρησε το τρέιλερ της ταινίας στις 10 Ιουλίου 2013. Η Μαγική Ομπρέλα είχε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου στις 20 Οκτωβρίου 2013. Στις 7 Νοεμβρίου 2013, η Walt Disney Pictures διοργάνωσε την πρεμιέρα της ταινίας στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Κινέζικο Θέατρο Γκράουμαν κατά τη διάρκεια της πρώτης βραδιάς του Φεστιβάλ του Αμερικανικού Κινηματογραφικού Ινστιτούτου, στην ίδια τοποθεσία που έκανε πρεμιέρα και η αυθεντική ταινία της Μαίρη Πόππινς. Η αυθεντική ταινία προβλήθηκε επίσης για την επέτειο των 50 χρόνων της.
Η Μαγική Ομπρέλα εξυπηρέτησε επίσης την Παρουσίαση Γκαλά στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του 2013 στη Νάπα Βάλλεϊ στις 13 Νοεμβρίου, και προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του AARP στο Λος Άντζελες στις 17 Νοεμβρίου, καθώς η Disney έκανε μεγάλη εκστρατεία έτσι ώστε Η Μαγική Ομπρέλα να θεωρηθεί άξια για Όσκαρ. Στις 9 Δεκεμβρίου 2013, μια αποκλειστική συνεταιρική πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο Main Theater των Walt Disney Studios στο Μπέρμπανκ. Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 13 Δεκεμβρίου 2013 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 20 Δεκεμβρίου παγκοσμίως.
Η Μαγική Ομπρέλα είχε έσοδα $83.3 εκατομμύρια στη Βόρεια Αμερική και $34.6 εκατομμύρια σε άλλες χώρες, φτάνοντας τα $117.9 εκατομμύρια παγκοσμίως, με τον προϋπολογισμό της ταινίας να βρίσκεται στα $35 εκατομμύρια. Η ταινία είχε έσοδα $9.3 εκατομμύρια το πρώτο Σαββατοκύριακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, τερματίζοντας στην 5η θέση του box office πίσω από τις ταινίες Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή, ($31.5 εκατομμύρια), Ο Παρουσιαστής 2: Ο Μύθος Συνεχίζεται ($26.2 εκατομμύρια), Ψυχρά κι Ανάποδα ($19.6 εκατομμύρια) και Οδηγός Διαπλοκής ($19.1 εκατομμύρια).
Η Walt Disney Studios Home Entertainment κυκλοφόρησε τη Μαγική Ομπρέλα σε Blu-ray, DVD και ψηφιακό κατέβασμα στις 18 Μαρτίου 2014. Η ταινία έκανε ντεμπούτο στη δεύτερη θέση σε πωλήσεις Blu-ray και DVD στις Ηνωμένες Πολιτείες σύμφωνα με τις λίστες πωλήσεων της Nielsen. Η κυκλοφορία σε home media περιελάμβανε τρεις κομμένες σκηνές, οι οποίες δεν υπήρχαν στην ταινία.
Κριτική
Η Μαγική Ομπρέλα έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, με μεγάλους επαίνους για την υποκριτική στην ταινία, και συγκεκριμένα των Τόμσον, Χανκς και Φάρελ. Στην ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό 79% με μέσο όρο 7/10, βασισμένα σε 240 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας της σελίδας γράφει: «Επιθετικά αρεστή και συναισθηματική, Η Μαγική Ομπρέλα αποτίει φόρο τιμής στην κληρονομιά της Disney με έξοχες ερμηνείες και γλυκιά, πνευματώδη γοητεία». Η ιστοσελίδα Metacritic έδωσε στην ταινία σκορ 65/100 βασιζόμενη σε 46 κριτικές, σημειώνοντας «γενικά ευνοϊκές κριτικές».
Η Λέσλι Φέλπριν από το περιοδικό The Hollywood Reporter εξύμνησε την ταινία ως «συγκινητική και κατά κάποιο τρόπο ελαφρά κωμωδία-δράμα, εξυψωμένη από τις έξοχες ερμηνείες». Έγραψε ότι «η Έμμα Τόμσον αναλαμβάνει τον κεντρικό ρόλο της Τράβερς με μια αυθεντία που σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς ο οποιοσδήποτε άλλος θα μπορούσε ποτέ να το σκεφτεί». Ο Σκοτ Φούντας από το περιοδικό Variety έγραψε ότι η ταινία «έχει όλα τα φόντα μιας ακαταμάχητης ιστορίας παρασκηνίου και βγήκε στην οθόνη με ένα πλεόνασμα παλιομοδίτικης καλλιτεχνίας από τη Disney...» και ότι η ερμηνεία του Τομ Χανκς αιχμαλώτισε «το λαϊκό χάρισμα και τις δυνάμεις πειθούς του Ουώλτ Ντίσνεϋ — πατέρας, εξομολογητής και πανούργος επιχειρηματίας».
Η Αν Χόρναντεϊ από την εφημερίδα The Washington Post έδωσε στην ταινία 3/4 γράφοντας: «Η Μαγική Ομπρέλα δεν περιβάλλει πάντοτε τις ιστορίες της και τις χρονικές περιόδους με τη μέγιστη χάρη. Αλλά η ταινία— την οποία σκηνοθέτησε ο Τζον Λι Χάνκοκ και το σενάριο έγραψαν οι Κέλι Μάρσελ και Σου Σμιθ— το διορθώνει αυτό με την περιστασιακά δύσκαμπτη δομή της στο να λέει μια μαγευτική και εν τέλη βαθιά συγκινητική ιστορία, ενώ στην πορεία δίνει στους θεατές δελεαστικές ματιές μιας αγαπημένης ταινίας μιούζικαλ του 1964, και κατά τη δημιουργία της αλλά και στην τελική της μορφή». Ο Α. Ο. Σκοτ της εφημερίδας The New York Times έδωσε θετική κριτική ανακηρύσσοντας την ταινία ως «μια εξωραϊσμένη, τακτοποιημένη αλλά εντούτοις εύλογα αυθεντική ματιά του πώς δουλεύει η ψυχαγωγική μηχανή Disney».
Ο Μαρκ Κερμόουντ που γράφει για την εφημερίδα The Observer βράβευσε την ταινία με 4/5 αστέρια, εγκωμιάζοντας την ερμηνεία της Τόμσον ως «άψογη» και αναλύοντας ότι «η Τόμσον βρίσκει τον δρόμο της μέσω των συγκρουόμενων συναισθημάτων της Τράβερς, δίνοντάς μας ένα πλήρες πορτραίτο ενός ατόμου που είναι δύσκολο να συμπαθήσεις αλλά αδύνατο να μην αγαπήσεις». Ο Μάικλ Φίλιπς της εφημερίδας Chicago Tribune ένιωσε το ίδιο γράφοντας: «Η παράσταση της Τόμσον. Κάθε μαρασμός, κάθε λανθασμένη δήλωση, προσγειώνεται με έναν μικρό ήχο». Όσον αφορά το σενάριο, έγραψε ότι «οι σεναριογράφοι Κέλι Μάρσελ και Σου Σμιθ φέρθηκαν σε όλους ευγενικά και με τον ύψιστο σεβασμό». Ο Πίτερ Τράβερς από το περιοδικό Rolling Stone έδωσε επίσης 3/4 στην ταινία και χαιρέτισε εξίσου τις ερμηνείες των ηθοποιών.
Ο Αλόνσο Ντούραλντ από τη διαδικτυακή σελίδα TheWrap περιέγραψε την ταινία ως «καταπληκτική, συγκινητική και περιστασιακά διορατική ... ο σκηνοθέτης Τζον Λι Χάνκοκ εντρυφεί στην λεπτομέρεια της περιόδου της αρχής της δεκαετίας του 1960 της Disneyana». Το περιοδικό Entertainment Weekly βαθμολόγησε την ταινία με «Β+», εξηγώντας ότι «το κόλπο εδώ είναι το πόσο τέλεια η Τόμσον και ο Χανκς απεικονίζουν τη σταδιακή απόψυξη της παγωμένης συμμαχίας των χαρακτήρων τους, δίνοντας έμφαση στην εξίσου άθλια παιδική τους ηλικία με μια πολύ όμορφη σκηνή προς το τέλος της ταινίας». Ο Κένεθ Τουράν από την εφημερίδα Los Angeles Times έγραψε ότι η ταινία «δεν εξαντλείται αυστηρά στο ιστορικό αρχείο της τελικής επίλυσης αυτής της διαμάχης» αλλά παραδέχεται ότι «είναι εύκολο να αποδεκτείς αυτή τη μυθοπλασία ως μέρος της τιμής που πλήρωσες για την ελκυστική ερμηνεία της Τόμσον».
Ο Ντέιβιντ Γκρίτεν από την εφημερίδα The Daily Telegraph περιέγραψε την αντιπαράθεση ανάμεσα σε Τόμσον και Χανκς ως «υπέροχη», ξεχωρίζοντας την «έξυπνη ερμηνεία» της Τόμσον και αποκαλώντας την ίδια την ταινία «έξυπνη, πνευματώδη ψυχαγωγία». Η Κέιτ Μούιρ της εφημερίδας The Times μίλησε εξαιρετικά για τις ερμηνείες των Τόμσον και Χανκς. Ωστόσο, ο Τζόι Μόργκενστεν από την εφημερίδα The Wall Street Journal, θεώρησε ότι «η ερμηνεία που ξεχώρισε» στην ταινία ήταν αυτή το Κόλιν Φάρελ. Η Άσλεϊ Κλαρκ της ιστοσελίδας IndieWire έγραψε ότι η ταινία «είναι έξυπνη, καλά κατασκευασμένη και με καλές ερμηνείες για την επικρατούσα τάση στη ψυχαγωγία η οποία, ίσως αναπόφευκτα, κολλάει σε ένα καλά φορεμένο πρότυπο της Disney που δηλώνει ότι όλα τα προβλήματα μπορούν να ξεπεραστούν». Άλλο μέλος των αρθρογράφων της σελίδας επεσήμανε την ερμηνεία της Τόμσον ως την καλύτερή της από την ταινία Λογική και Ευαισθησία και δήλωσε ότι «κάνει την Αυστραλέζα-γεννημένη Βρετανίδα μίξη μια χαλαρή απόλαυση». Ο Πίτερ Μπράντχαου από την εφημερίδα The Guardian απόλαυσε τον ρόλο του Χανς ως Ντίσνεϋ, υποδηλώνοντας ότι, παρά τη συντομία του, η ταινία θα ήταν εξαιρετικά «μειλίχια» χωρίς αυτόν.
Η ταινία έλαβε και κάποια αρνητική κριτική. Ο Τζέφρι Μακναμπ της εφημερίδας The Independent έδωσε μικτή κριτική γράφοντας: «Από τη μία, Η Μαγική Ομπρέλα (η οποία είναι παραγωγή της BBC Films και έχει Βρετανό παραγωγό) είναι ανιχνευτική, διορατική μελέτη χαρακτήρων με μια πολύ σκοτεινή επιφανειακή πτυχή. Από την άλλη, είναι μια ευχάριστη, αισιόδοξη άσκηση εμπορικότητας στην οποία η Disney επαναπροωθεί έναν από τους πιο διάσημους χαρακτήρες ταινίας». Ο Μικ ΛαΣάλε από την εφημερίδα San Francisco Chronicle συμπέρανε ότι αν η ταινία «ήταν 100 τοις εκατό λάθος αλλά ένιωθες ότι ήταν αληθινή, τότε θα ήταν όλα καλά. Αλλά έχει τη ευσυνείδητη πνοή, αν όχι ψευδολογία, των δημοσίων σχέσεων». Ο Λου Λούμενικ της εφημερίδας New York Post κατέκρινε την ακρίβεια των γεγονότων της ταινίας, συμπεραίνοντας ότι «Η Μαγική Ομπρέλα είναι τελικά πολύ λιγότερο για την μαγεία παρά για την πώληση, με περισσότερους από έναν τρόπους». Ο Αμερικανός λέκτορας ιστορίας Τζον Γουίλις εξύμνησε την προσοχή της ταινίας στη λεπτομέρεια, όπως τη συμπερίληψη των αυθεντικών ηχογραφήσεων της Τράβερς, αλλά αμφέβαλλε ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις της Τράβερς και του Ντίσνεϋ ήταν τόσο φιλικές όσο παρουσιάστηκαν στην ταινία. Ο Λάντον Πάλμερ του μπλογκ Film School Rejects επίσης περιέγραψε αρκετές στιγμές όπου η ταινία είχε μια «έξυπνη κατανάλωση των ίδιων αρνητικών κριτικών της εταιρίας» μόνο για να τις αναιρέσουν αργότερα και να κάνουν τον χαρακτήρα της Τράβερς να ταιριάζει στη Disney.
Διακρίσεις
Η Μαγική Ομπρέλα ήταν υποψήφια για αρκετά βραβεία και κέρδισε διακρίσεις από διάφορα σωματεία, ομάδες και κύκλους κριτικών, ειδικά ως αναγνώριση της ερμηνείας της Έμμα Τόμσον. Η ταινία έλαβε πέντε υποψηφιότητες για βραβεία BAFTA στις κατηγορίες Καλύτερη Βρετανική Ταινία, Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος, Καλύτερος Πρωτοεμφανιζόμενος Βρετανός Σεναριογράφος, Σκηνοθέτης ή Παραγωγός, Καλύτερη Μουσική και Καλύτερα Κοστούμια.
Κωπαΐδα
Η Κωπαΐδα είναι πεδιάδα της Βοιωτίας η οποία δημιουργήθηκε ύστερα από την αποξήρανση της ομώνυμης λίμνης κατά το διάστημα 1880-1930. Βρίσκεται στα βόρεια του νομού και περικλείεται από τα όρη Ελικώνας στα δυτικά, Πτώο στα ανατολικά, Χλωμό στα βόρεια και από μικρότερα υψώματα στα νότια που χωρίζουν την Κωπαΐδα από την πεδιάδα της Θήβας και των Βαγίων. Η Κωπαΐδα όφειλε την ονομασία της στην αρχαία Βοιωτική πόλη Κώπες, που βρισκόταν στην θέση περίπου του σημερινού χωριού Κάστρο. Λεγόταν επίσης και Κηφισίδα λίμνη επειδή χυνόταν σε αυτή ο ποταμός Κηφισός.
Η αποξήρανση της Κωπαΐδας
Τα έργα για την αποξήρανση της Κωπαΐδας άρχισαν την δεκαετία του 1880, ενώ το έργο ολοκληρώθηκε τελικά το 1931. Στην πρώτη φάση πραγματοποιήθηκαν αποστραγγιστικά έργα από γαλλική εταιρία, κατά την περίοδο 1882-1886. Η Κωπαΐδα αποξηράνθηκε προσωρινά αλλά εξαιτίας μείωσης της επιφάνειας του εδάφους της, που σημειώθηκε αμέσως μετά την αποξήρανση, η περιοχή πλημμύρισε ξανά τα επόμενα χρόνια. Τότε ξεκίνησαν νέα έργα από αγγλική εταιρία («Λίμνη Κωπαΐδος ΑΕ») τα οποία ολοκληρώθηκαν το 1931 και η λίμνη αποξηράνθηκε οριστικά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν 241.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης. Το 1953 η περιοχή της Κωπαΐδας απαλλοτριώθηκε και ταυτόχρονα δημιουργήθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 2488/24-7-1953 ο Οργανισμός Κωπαΐδoς (νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου) ο οποίος αντικατέστησε την αγγλική εταιρία και εφάρμοσε πρόγραμμα εναλλασσόμενων καλλιεργειών.
Γυρίσματα ταινιών
Κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, στην περιοχή της Κωπαΐδας γυρίστηκαν αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως η «Αγάπη και Αίμα» (1968),«Ο Αστραπόγιαννος» (1970), «Η Κόρη του Ήλιου» (1971) και η «Υπολοχαγος Νατάσα»(1970) με την Αλίκη Βουγιουκλάκη,  καθώς και η βραβευμένη ταινία "Θανάση πάρε τ' όπλο σου" (1972).
Η αποξήρανση της Κωπαΐδας κατά την αρχαιότητα
Έργα αποξήρανσης έγιναν και κατά την περίοδο του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον Κράτη τον Ολύνθιο, όπως αναφέρει ο Στράβων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεδιάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Αποξηραμένες λίμνες της Ελλάδας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βοιωτίας
749
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 749 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σαιν-Λο
Το Σαιν Λο (Saint-Lô) είναι πόλη της βορειοδυτικής Γαλλίας στην περιοχή της Νορμανδίας και πρωτεύουσα του νομού Μανς (Manche). Καταλαμβάνει έκταση 23,18 τετ. χλμ. Οι κάτοικοί της (20.009, απογραφή 1999) αποκαλούνται "Σαινλουά" (Saint-lois).
Ιστορικά στοιχεία
Το πρώτο όνομα της πόλης ήταν "Briovère", ερμηνευόμενο στη γαλατική γλώσσα ως "γέφυρα πάνω στον ποταμό Βιρ" (Vire) και αποτελούσε ένα απλό γαλατικό οχυρό. Τον 8ο αιώνα αναφέρεται για πρώτη φορά με το σημερινό της όνομα, προερχόμενο από τον Επίσκοπο της Κουτάνς (Coutances), τον άγιο Λο (Saint Laud, 525 - 565), ο οποίος κατασκεύασε σε αυτήν μια εξοχική κατοικία. Στις αρχές του 9ου αιώνα στις ήδη υπάρχουσες οχυρώσεις ο Καρλομάγνος προσέθεσε νέες, οι οποίες όμως δεν απέτρεψαν τη λεηλασία της από τους Βίκινγκς το 890. Λίγα χρόνια αργότερα, ο επίσκοπος της Κουτάνς Ζεφρουά ντε Μονμπρέ (Geffroy de Montbray, 1048-1093) κατασκεύασε μια γέφυρα και μερικούς νερόμυλους, δίνοντας νέα ανάπτυξη στην πόλη: Οι κάτοικοί της σχεδόν δεκατετραπλασιάζονται, ενώ ο Φίλιππος ο 3ος δίνει άδεια στην πόλη, που πλέον είναι η τρίτη της Νορμανδίας μετά τη Ρουέν και την Καν, να κόβει δικό της νόμισμα (1275 - 1693).
Στις 17 Ιουνίου 1940 τα στρατεύματα της Ναζιστικής Γερμανίας καταλαμβάνουν την πόλη. Κατά την Απόβαση της Νορμανδίας το 1944 η πόλη στεγάζει το Αρχηγείο του γερμανικού 84ου Σώματος. Όπως είναι φυσικό, δέχεται έντονη επίθεση από τους Συμμάχους, που τη βομβαρδίζουν άγρια. Συνέπεια αυτής της επίθεσης, που επονομάστηκε "la grande brûlerie" (η μεγάλη πυρά) από τον ποιητή και συγγραφέα Λουί Μπεβ (Louis Beuve) είναι η κατά 95% καταστροφή της, που, σύμφωνα με τον Σάμουελ Μπέκετ, της αποδίδει τον τίτλο της "πρωτεύουσας των ερειπίων", ενώ στοιχίζει τη ζωή σε περίπου 500 από τους 12.000 κατοίκους της. Αρχικά τέθηκε το δίλημμα μήπως η πόλη δεν έπρεπε να ανοικοδομηθεί, αλλά να παραμείνει εν είδει μουσείου θηριωδών βομβαρδισμών και να οικοδομηθεί νέα λίγο πιο μακριά. Η επιμονή των κατοίκων της απέτρεψε αυτό το ενδεχόμενο.
Σήμερα
Η πόλη αποτελεί σήμερα σημαντικό εμπορικό και οικονομικό πόλο της περιοχής της Μανς αλλά και της χερσονήσου Κοταντέν, καθώς βρίσκεται στο κέντρο της "βάσης" της. Πληθυσμιακά είναι η δεύτερη πόλη της Μανς με περίπου 20.000 κατοίκους, ενώ οι αγροτικές εργασίες κυριαρχούν στη γύρω της περιοχή. Λόγω του ότι ανοικοδομήθηκε μετά τον Πόλεμο, η ανοικοδόμηση πραγματοποιήθηκε με σύγχρονο πολεοδομικό σχέδιο, με διασπορά τόσο των κατοικιών όσο και των δραστηριοτήτων. Το σχέδιο ανέδειξε και το παλαιότατο Κάστρο (Castrum) της πόλης και τις οχυρώσεις του από καφέ σχιστόλιθο. Επίσης, οι μεγάλοι ελεύθεροι χώροι τη μετασχημάτισαν σε μια ήσυχη "πόλη - κήπο".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας Κατηγορία:Κοινότητες της Μάγχης
Ελισάβετ της Ρουμανίας
Η Ελισάβετ της Ρουμανίας (Elisabeta a României, 12 Οκτωβρίου 1894 - 14 Νοεμβρίου 1956) ήταν η βασιλική σύζυγος του Γεωργίου Β΄ από το 1921 έως το 1935.
Η Ελισάβετ παρέμεινε στη Ρουμανία ως απλή πριγκίπισσα της χώρας μέχρι τα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε η κομμουνιστική ηγεσία της χώρας αποφάσισε να καταργήσει τη μοναρχία και να εξορίσει τη βασιλική οικογένεια. Απεβίωσε στις 14 Νοεμβρίου 1956 στις Κάννες της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς Κατηγορία:Βασίλισσες της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ελλάδας και της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ρουμανίας
Τσεσνέτσκα
μικρογραφία|Η τσεσνέτσκα σε ένα εστιατόριο στο Χράντνεκ ναντ Νίσου, Τσεχία Η τσεσνέτσκα (τσεχικά: Česnečka) είναι ένα σούπα σκόρδου στην τσέχικη και σλοβακική κουζίνα που αποτελείται από ένα λεπτό ζωμό, σκόρδο, πατάτες σε φέτες και μπαχαρικά όπως αγριοκύμινο, μαντζουράνα και κύμινο. Συνήθως χρησιμοποιείται αρκετή ποσότητα σκόρδου, και συνήθως σερβίρεται με ψημένο ψωμί σε κύβους. Τα επιπλέον υλικά που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν λαρδί ή βούτυρο και τριμμένο τυρί. Συνήθως παρασκευάζεται χωρίς κρέας.
Ιστορία
Η τσεσνέτσκα καταναλωνόταν από τους φτωχούς αγρότες στην Τσεχία, στη δεκαετία του 1910.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχικη κουζίνα Κατηγορία:Σλοβάκικη κουζίνα Κατηγορία:Σούπες λαχανικών
746
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πραντ-Σαλάρ
Το Πραντ-Σαλάρ (γαλλικά: Prades-Salars, οξιτανικά: Pradas de Salars) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλαρσιπραντιέν (γαλλικά: Salarsipradiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ρινγκίτ
Το ρινγκίτ (ringgit, ενικός και πληθ. ίδιος, νομισματικός κωδικός: MYR) είναι το νόμισμα της Μαλαισίας και αντικατέστησε το Δολάριο Μαλαισίας. Υποδιαιρείται σε 100 sen (λεπτά). Το ρίνγκιτ τυπώνεται από την Bank Negara Malaysia, την Τράπεζα της Μαλαισίας.
Το 1993 το νομισματικό σύμβολο "RM" (Ringgit Malaysia) εισήχθη για να αντικαταστήσει το σήμα του δολαρίου "$" (ή "M$").
Κέρματα
Η πρώτη σειρά κερμάτων κυκλοφόρησε το 1967 και η δεύτερη το 1989. Μία τρίτη σειρά ανακοινώθηκε το 2011 και άρχισε να κυκλοφορεί από την επόμενη χρονιά.
Τραπεζογραμμάτια
Η Κεντρική Τράπεζα της Μαλαισίας εξέδωσε τα πρώτα χαρτονομίσματα ρινγκίτ στις 6 Ιουνίου 1967 σε ονομαστικές αξίες του 1, 5, 10, 50 και των 100 $. Ακολούθησε η κυκλοφορία δεύτερης σειράς (1982). Το 1993 τα χαρτονομίσματα του 1 ρινγκίτ σταμάτησαν να κυκλοφορούν και αντικαταστάθηκαν από κέρματα ίδιας αξίας. Η επόμενη σειρά κυκλοφόρησε το 1996 και η τέταρτη το 2012.
Παραπομπές
Ρινγκιτ Κατηγορία:Οικονομία της Μαλαισίας
Παπαθεοδώρου
Το ελληνικό επώνυμο Παπαθεοδώρου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Τλατσένκα
δεξιά|μικρογραφία|Τλατσένκα Η τλατσένκα είναι η τσεχική και σλοβακική ποικιλία κεφαλότυρου παρόμοιο με το πολωνικό σαλτσέσον. Το τσεχικό ανοιχτόχρωμο τλατσένκα. Παρασκευάζεται με χοιρόδερμα και διάφορους συνδυασμούς κομματιών κρέατος (δηλαδή αρθρώσεων, κεφάλι), εντόσθια (γλώσσα, καρδιά, ήπαρ) και λίπους με μπαχαρικά (αλάτι και διάφοροι συνδυασμοί μπαχαρικών - μαντζουράνα, σκόρδο, κύμινο, πιπέρι, γαρύφαλλο, μπαχάρι κλπ.). Μια άλλη εκδοχή - η σκούρη τλατσένκα - παρασκευάζεται με προσθήκη αίματος. Κατηγορία:Τσέχικη κουζίνα Κατηγορία:Σλοβάκικη κουζίνα
Κωνσταντίνος Ψάχος
Ο '''Κωνσταντίνος Α. Ψάχος''' (1869 – 1949) ήταν Έλληνας λόγιος, παιδαγωγός, βυζαντινολόγος, μουσικός, συνθέτης, πρωτοψάλτης και μουσικολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μέγα Ρεύμα της Κωνσταντινούπολη ς στις 18 Μαΐου 1869 (ιουλιανό ημερολόγιο) ή στις 6 Safar (ο δεύτερος μήνας) 1286 σύμφωνα με το ισλαμικό ημερολόγιο. Η χρονολογία γέννησης του Κωνσταντίνου Ψάχου παρέμενε για αρκετά χρόνια άγνωστη και ήταν αρκετά δύσκολο να προσδιοριστεί. Οι διάφοροι βιογράφοι του την τοποθετούσαν μεταξύ των ετών 1864-1876. Ήταν γιος της Εριφύλλης Δημητρίου και του Αλέξανδρου Γεωργίου που καταγόταν από την Κεφαλλονιά. Μέχρι και την αποφοίτησή του από την Κεντρική Ιερατική Σχολή χρησιμοποιούσε το όνομα "Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου", με το οποίο είχε επίσης καταγραφεί στα μητρώα των κατοίκων του Μεγάλου Ρεύματος. Κατά τη φοίτησή του στη Σχολή αυτή χρησιμοποίησε επίσης το "Κωνσταντίνος Α. Ψαχίδης". Στις δημοσιεύσεις του πάντως υπέγραφε ως "Κωνσταντίνος Α. Ψάχος", όνομα το οποίο φαίνεται ότι αρχίζει να μεταχειρίζεται μετά την αποφοίτησή του από την Ιερατική Σχολή.
Η ζωή του στην Κωνσταντινούπολη
Τα πρώτα γράμματα διδάχτηκε στην κοινοτική σχολή του Μεγάλου Ρεύματος, όπου όπως ο ίδιος εξομολογείται τον πήγαινε σηκωτό δια της βίας μεταφέροντάς τον στους ώμους του ο μπακάλης της γειτονιάς. Το 1881 αργότερα εκβίασε την εισαγωγή του (ως υπεράριθμος και μη έχοντας συμπληρώσει την κατάλληλη ηλικία) στην Κεντρική Ιερατική Σχολή ζητώντας επιμόνως να δει για το θέμα αυτό τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄. Στην Κεντρική Ιερατική Σχολή ο Ψάχος ολοκλήρωσε την εγκύκλιο μόρφωσή του και παράλληλα διδάχτηκε την Ψαλτική Τέχνη από τον αρμόδιο καθηγητή και οικονόμο της Σχολής, αρχιμανδρίτη Θεόδωρο Μαντζουρανή. Είχε, εξάλλου, δείξει από μικρός την κλίση του στη μουσική, ένα ενδιαφέρον που υποστηριζόταν από τον θείο του Δημήτριο Παπαδόπουλο.
Τον Μάιο του 1887 προσλήφθηκε ως Α΄ δομέστικος στον Ιερό Ναό του Σωτήρος Χριστού στον Γαλατά (σήμερα κατεδαφισμένος), με πρωτοψάλτη τον περιώνυμο Γεώργιο Σαρανταεκκλησιώτη. Το 1891 έγινε Α΄ δομέστικος του πρωτοψάλτη Ευστράτιου Παπαδόπουλου στον Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου του Σταυροδρομίου (γνωστός και ως "Παναγία του Πέρα"), θέση από την οποία έφυγε το 1892 για να μεταφερθεί στη Σμύρνη. Στη Σμύρνη διορίστηκε ως πρωτοψάλτης στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους του Γραικικού Νοσοκομείου Σμύρνης το 1892 για ένα χρόνο. Παραιτήθηκε από εκεί λόγω της επιδημίας χολέρας που είχε ξεσπάσει. Επέστρεψε τότε το 1893 στην Κωνσταντινούπολη και διορίστηκε εκ νέου στον Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου του Σταυροδρομίου. Το 1894 εργάστηκε για λίγους μήνες ως πρωτοψάλτης του Ιερού Ναού Αγ. Θεοδώρων Βλάγκας. Την ίδια χρονιά έγινε επίσης απόπειρα να διοριστεί ως πρωτοψάλτης στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Καβάλας, όπου τελικά έψαλε μόνο μια Κυριακή του Οκτωβρίου 1894. Το 1895 έγινε πρωτοψάλτης στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Βεβεκίου. Το 1896 προσλήφθηκε ως πρωτοψάλτης του Ιερού Ναού Αγ. Γεωργίου, Μετόχι του Αγίου Τάφου στο Φανάρι, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την αναχώρησή του για την Αθήνα. Εκεί όπου του δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσει πλήθος χειρογράφων στη βιβλιοθήκη του Μετοχίου.
Δίδαξε βυζαντινή και ευρωπαϊκή μουσική, αλλά και ανώτερα Ελληνικά και Θρησκευτικά σε διάφορες Σχολές (όπως στο Παρθεναγωγείο του Αγιοταφικού Μετοχίου Κωνσταντινουπόλεως, όπου διορίστηκε το 1896, στις σχολές Μουχλίου και Ποτηρά, στη Σχολή του Πατριαρχικού Μουσικού Συλλόγου και στη Σχολή της Βλάγκας). Το 1895 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του "Μουσικού Εκκλησιαστικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως", του οποίου διετέλεσε ειδικός γραμματέας το 1898 και όπου υπηρέτησε δραστήρια μέχρι το 1902, οπότε και παραιτήθηκε οριστικά.
Η ζωή και δράση του στην Αθήνα
Το 1903, ο Μητροπολίτης Αθηνών Θεόκλητος και ο Διευθυντής του Ωδείου Αθηνών Γεώργιος Νάζος αποφάσισαν την ίδρυση Σχολής Βυζαντινής και Εκκλησιαστικής Μουσικής και για την πλήρωση της θέσης του διευθυντή της απευθύνθηκαν στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ ανταποκρίθηκε στο αίτημά τους και υπέδειξε τον Κωνσταντίνο Α. Ψάχο ως κατάλληλο πρόσωπο για τη θέση αυτή. Αρχικά είχε προταθεί για τη συγκεκριμένη θέση ο Ευστράτιος Παπαδόπουλος, ο οποίος όμως τελικώς δεν ήθελε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη για οικογενειακούς λόγους, κατά άλλους για λόγους οικονομικούς. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1904 ο Ψάχος αναχώρησε για την Αθήνα. Στις 23 του ίδιου μήνα η Σχολή άρχισε τη λειτουργία της.
Στην Αθήνα πλέον επικεντρώθηκε όλη η δράση του και η οικογενειακή του ζωή. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1905 νυμφεύθηκε την Ευανθία Αμερικάνου από τη Σμύρνη, ενώ κουμπάρος του ήταν ο επίσης μουσικός Δημήτριος Περιστέρης και το μυστήριο τέλεσε ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως και διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής Νεκτάριος Κεφαλάς (ο μετέπειτα αναγνωρισθείς ως Άγιος). Η Ευανθία Αμερικάνου-Ψάχου πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1922, σε ηλικία 45 ετών, έπειτα από βαριά νόσο. Το 1934, νυμφεύθηκε στους Δελφούς τη δεύτερη σύζυγό του, Αμαλία Αρμάο.
Το 1909 έγινε μέλος της ΕΛΕ, δηλαδή αμέσως μόλις αυτή δημιουργήθηκε, ενώ πρέπει να ήταν μέλος και άλλων εταιρειών. Το 1911 ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης απέδωσε στον Ψάχο τον τίτλο του "Άρχοντος μουσικοδιδασκάλου και κληρικού της Πατριαρχικής Αυλής της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας".
Ο Ψάχος εξέδωσε ένα μεγάλο ερευνητικό έργο και πραγματοποίησε πάμπολλες δημοσιεύσεις. Στα κείμενά του υπέγραφε συνήθως ως Κ.Α. Ψάχος ή με τα αρχικά Κ.Α.Ψ., σπανίως ολογράφως και σε πολλές περιπτώσεις με διάφορα ψευδώνυμα, όπως: Εις Ορθόδοξος, Σιωνίτης Ιερεμίας, Μουσικός Τηλέφιλος, Τέρπανδρος, Κωστάρας, Γέρων ερασιτέχνης, Πάροικος, Παράξενος, Μαθηματικός, Υπόδουλος λυτρωθείς, κ.λπ. .
Μουσικό έργο
Μελέτησε τη Βυζαντινή Εκκλησιαστική, την Αρχαία Ελληνική, την ελληνική δημοτική και την οθωμανική και τουρκική μουσική. Ανέδειξε πολλούς μαθητές ιεροψάλτες κατά την σταδιοδρομία του. Διακρίθηκε πολλάκις για τα έργα του. Εφεύρε επίσης ένα πληκτροφόρο μουσικό όργανο, το Παναρμόνιο, μαζί με τον μαθηματικό Στ. Βραχάμη, ειδικά για την πιστή απόδοση των διαστημάτων της βυζαντινής μουσικής. Προκειμένου για την κατασκευή του οργάνου αυτού, η μαθήτρια του Ψάχου Εύα Πάλμερ-Σικελιανού διοργάνωσε έρανο και χρηματοδότησε και η ίδια τις εργασίες. Προς τιμήν της ο Ψάχος ονόμασε το όργανο "Εύειον Παναρμόνιον". Το Παναρμόνιο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1922 στο εργοστάσιο Steinmeyer στο Oettingen της Γερμανίας και ολοκληρώθηκε το 1924. Συνολικά κατασκευάστηκαν τρία παναρμόνια, δυο μικρά και ένα μεγάλο. Σήμερα τα δυο μικρά παναρμόνια βρίσκονται το ένα στην Εστία Νέας Σμύρνης και το δεύτερο στο Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών. Το μεγάλο παραμένει στη Γερμανία, καθότι, λόγω μιας περιπλεγμένης υπόθεσης, δεν έφθασε ποτέ στην Ελλάδα.
Ο Ψάχος έγραψε έργα εκκλησιαστικής μουσικής αλλά μουσική για αρχαίες τραγωδίες, με αφορμή τις Δελφικές Εορτές του ζεύγους Σικελιανού. Αξιόλογες συνθέσεις του είναι το «Άξιον εστί» σε ήχο εναρμόνιο και η «Αποστολική περικοπή» σε δ΄ ήχο χρωματικό. Πρότεινε επίσης ένα είδος εναρμόνισης της Βυζαντινής μουσικής με τη χρήση (αντί για μία) δύο ή τριών συνηχητικών γραμμών. Το σπουδαιότερο θεωρητικό του έργο είναι «Το οκτάηχον σύστημα της Βυζαντινής μουσικής, εκκλησιαστικής και δημώδους και το της αρμονικής συνηχήσεως», που γράφτηκε στην Αθήνα το 1941, αλλά εκδόθηκε πολύ αργότερα, μόλις το 1978, με επιμέλεια και εισαγωγή του Γεωργίου Ι. Χατζηθεοδώρου. Κατέγραψε ακόμη ελληνική δημοτική μουσική, αξιοποιώντας τα σημειογραφικά συστήματα της Βυζαντινή αλλά και της Ευρωπαϊκής μουσικής. Πρώτος ο Ψάχος εξέδωσε την Λειτουργία έντυπη με συνηχητική γραμμή, επίσης εξέδωσε το βιβλίο του «Ασίας Λύρα» στο οποίο αναλύει τα μακάμια. Το έργο αυτό περιέχει και άσματα της εξωτερικής ρυθμικής μουσικής και πολλά άλλα, δημοσιευθέντα στα πρακτικά του άλλοτε Εκκλησιαστικού Μουσικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως και στην τότε εφημερίδα «Εκκλησιαστική Αλήθεια» του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Επιμνημόσυνο
Το Ελληνικό κράτος αρνήθηκε να καταβάλλει μηνιαίως στον Ψάχο το υπεσχημένο ευτελές ποσό «δίκην συντάξεως». Το 1932 ο τότε υπουργός Παιδείας Γεώργιος Παπανδρέου τον διόρισε «μουσικό επόπτη» των ναών (με βαθμό γραμματέως Α΄). Όμως κατόπιν, ο σοφός και μουσικότατος αυτός Έλληνας αφέθηκε στάσιμος επί σειρά ετών στον ίδιο βαθμό και πέθανε λησμονημένος στην Αθήνα το 1949, χωρίς ποτέ είτε να προαχθεί τιμητικά, είτε να προσληφθεί ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο σε ειδικά θεσπισμένη γι' αυτόν έδρα εθνομουσικολογίας (παρά τις σχετικές επίμονες προσπάθειες του Μανόλη Καλομοίρη), είτε τέλος να εκλεγεί Ακαδημαϊκός. Πολύ αργότερα πήρε το όνομά του η οδός Ψάχου Κωνσταντίνου στη Νέα Σμύρνη, νότιο προάστειο της Αθήνας, στην Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 20ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες εφευρέτες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Ξερόκαμπος Ζίρου Λασιθίου
Ο Ξερόκαμπος Ζίρου είναι παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία της Κοινότητας Ζίρου του δήμου Σητείας. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Κρήτης, στην παράκτια πεδιάδα, ενώπιον απότομα υψούμενων βουνών. Απέχει 20 χιλιόμετρα από την Ζίρο, 12 χιλιόμετρα από την Ζάκρο και 44 χιλιόμετρα από την Σητεία. Είναι ένα από τα πιο απομακρυσμένα μέρη της Περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου που βρίσκεται σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από τον Άγιο Νικόλαο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ζίρου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Ζίρο, την Αγία Ειρήνη, την Αγριλιά, το Καλό Χωριό, το Λαμνιώνι και το Χαμαίτουλο, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ζίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεύκης του Δήμου Σητείας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 54 κατοίκους.
Yπάρχει ένα "αλατσόλιμνι" στην παραλία του οικισμού.
Αριθμητική υπερχείλιση
thumb|250px|Μηδενισμός οδομέτρου, μια μηχανική μορφή αριθμητικής υπερχείλισης. Όλα τα ψηφία βρίσκονται στο μέγιστο αριθμό 9 και προσθέτοντας 1, δημιουργείται μια μεταφορά κρατουμένου που έχει σαν αποτέλεσμα να πάρουν όλα τα ψηφία τη τιμή 0. Επειδή δεν υπάρχει κάποιο άλλο ψηφίο να πάρει την τιμή 1 (το κρατούμενο), το οδόμετρο μηδενίζεται.
Στα ψηφιακά ηλεκτρονικά και στην επιστήμη των υπολογιστών (κυρίως στον προγραμματισμό), αριθμητική υπερχείλιση ή απλούστερα υπερχείληση συμβαίνει όταν μια αριθμητική πράξη επιχειρεί να δημιουργήσει μια αριθμητική τιμή η οποία είναι πάρα πολύ μεγάλη για να αναπαρασταθεί εντός του διαθέσιμου χώρου αποθήκευσης (καταχωρητής ή μνήμη υπολογιστή). Δηλαδή όταν δύο αριθμοί, ο καθένας ν ψηφίων, προστίθενται και το άθροισμα καταλαμβάνει ν+1 ψηφία, τότε έχουμε υπερχείλιση. Ένα πολύ συχνό σφάλμα που προκαλεί υπερχείλιση είναι υπολογίζοντας το αριθμητικό μέσο δύο αριθμών, προσθέτοντάς τους και μετά διαιρώντας τους με το δύο, όπως συμβαίνει στους περισσότερους αλγόριθμους αναζήτησης. Το σφάλμα υπερχείλισης προκαλείται στο άθροισμα (και όχι στον μέσο) το οποίο μπορεί να υπερβαίνει το μέγεθος της μνήμης.
Υπερχείλιση
Το μέγεθος του καταχωρητή ενός επεξεργαστή προσδιορίζει το εύρος των τιμών που μπορούν να αναπαρασταθούν. Τα συνήθη μεγέθη σε δυαδικούς καταχωρητές είναι:
Επειδή μια αριθμητική πράξη μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα έναν αριθμό μεγαλύτερο από την μέγιστη τιμή που μπορεί να αναπαρασταθεί, μπορεί να προκληθεί σφάλμα.
Πανδοχείον Βακτριανής
Η αρχαία πόλη Πανδοχείον (σημερινό Kampyr Tepe) ιδρύθηκε στις όχθες του ποταμού Ώξου στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην επαρχία της Βακτριανής. Ήταν κτισμένη σε μια προεξοχή, σε έδαφος αργιλώδες.
Όπως και επί εποχής του Μ. Αλεξάνδρου έτσι και σήμερα, η πόλη που βρίσκεται πάνω στο αρχαίο Πανδοχείο χρησιμεύει ως προκεχωρημένη στρατιωτική βάση στα σύνορα Αφγανιστάν - Ουζμπεκιστάν. Σήμερα η πόλη περιπολείται από τον Ουζμπεκικό στρατό και για να την επισκεφθεί κανείς, πρέπει να πάρει άδεια από την Τασκένδη.
Αριθμητική υπερχείλιση
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική_υπολογιστή
Πανδοχείον Βακτριανής
Οι ανασκαφές ξεκίνησαν τον χειμώνα του 1979, όταν ένα βράδυ η κυβέρνηση της σοβιετικής Μόσχας έστειλε μια ομάδα αρχαιολόγων να φέρουν στο φως όσο το δυνατόν περισσότερα αντικείμενα μπορούσαν από τις ανασκαφές. Έτσι ήλθε στην επιφάνεια ένα βυθισμένο παλάτι, ένας γιγάντιος Βούδδας σε στάση ύπνου, μια μαρμάρινη ζωοφόρος που παρίστανε μουσικούς, ξίφη από λείψανα στρατιωτών και πολλά άλλα. Η ελληνιστική αυτή πόλη βρισκόταν πάνω σε εμπορική οδό που ένωνε την εγγύς Ανατολή με την Κίνα. Ήταν πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Κουσάν.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας