cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάρισον Φορντ
Πρώτα επαγγελματικά βήματα
Αργότερα ο Φορντ εργάστηκε για τη Universal Pictures, παίζοντας δευτερεύοντες ρόλους σε πολλές τηλεοπτικές σειρές καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '60 και στις αρχές της δεκαετίας του '70, συμπεριλαμβανομένων των Gunsmoke, Ironside, The Virginian, The F.B.I., Love, American Style και Kung Fu. Εμφανίστηκε στο γουέστερν Και οι Εφτά Ήσαν Ατρόμητοι (Journey to Shiloh, 1968) και έκανε ένα μικρό πέρασμα στην ταινία Zabriskie Point (1970) του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Δυσαρεστημένος με τους ρόλους που του προσφέρονταν, ο Φορντ έγινε αυτοδίδακτος επαγγελματίας ξυλουργός για να συντηρήσει τη σύζυγό του και τους δύο μικρούς γιους του. Τότε τον προσέλαβε ο Τζορτζ Λούκας για να φτιάξει γραφεία στο σπίτι του και έτσι ο Φορντ κατέληξε με ένα β' ρόλο στην ταινία Νεανικά Συνθήματα (American Graffiti, 1973). Η σχέση του Φορντ με το Λούκας επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την καριέρα του. Μετά την επιτυχία του Φράνσις Φορντ Κόπολα με την ταινία Ο Νονός (The Godfather, 1972), ο σκηνοθέτης προσέλαβε τον Φορντ να επεκτείνει το γραφείο του και του έδωσε μικρούς ρόλους στις δύο επόμενες ταινίες του, Η Συνομιλία (The Conversation, 1974) και Αποκάλυψη Τώρα (Apocalypse Now, 1979).
Ο Πόλεμος των Άστρων
Το 1975, ο Τζορτζ Λούκας προσέλαβε το Φορντ για να διαβάζει τους ρόλους με τους ηθοποιούς που έκαναν δοκιμαστικό για την ταινία Ο Πόλεμος των Άστρων (Star Wars, 1977). Ο Λούκας τελικά πείστηκε από την ερμηνεία του Φορντ και του έδωσε το ρόλο του Χαν Σόλο. Η ταινία έγινε από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες και μετέτρεψε τον Χάρισον Φορντ σε σούπερσταρ. Επανέλαβε το ρόλο του στις συνέχειες της ταινίας Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται (The Empire Strikes Back, 1980) και Η Επιστροφή των Τζεντάι (Return of the Jedi, 1983)
Ιντιάνα Τζόουνς
thumb|right|180px|Το καπέλο που φοράει ο Χάρισον Φορντ στη σειρά ταινιών [[Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού|Ιντιάνα Τζόουνς]] Το 1981 πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη συνεργασία των Τζορτζ Λούκας και Στίβεν Σπίλμπεργκ στην ταινία Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (Raiders of the Lost Ark). Αν και ο Σπίλμπεργκ ήθελε να δώσει από την αρχή το ρόλο στο Φορντ, ο Λούκας ήταν διστακτικός, λόγο του ότι είχε δουλέψει ξανά μαζί του στο Νεανικά Συνθήματα και στο Ο Πόλεμος των Άστρων, αλλά τελικά είπε το ναι όταν ο Τομ Σέλεκ δεν μπορούσε να δεχτεί το ρόλο. Ο Φορντ επανέλαβε το ρόλο στο πρίκουελ Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού (Indiana Jones and the Temple of Doom, 1984) και στη συνέχεια Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Η Τελευταία Σταυροφορία (Indiana Jones and the Last Crusade, 1989). Οι ταινίες Ιντιάνα Τζόουνς μετέτρεψαν τον Φορντ σε εισπρακτικό φαινόμενο. Αργότερα υποδύθηκε ξανά το ρόλο στην τηλεοπτική σειρά The Young Indiana Jones Chronicles και στην τέταρτη ταινία Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου (Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull, 2008). Μια ακόμα συνέχεια Ιντιάνα Τζόουνς 5 είναι στη διαδικασία ανάπτυξης.
Άλλες δουλειές στον κινηματογράφο
thumb|left|100px|Ο Χάρισον Φορντ το 2007
Ο Φορντ έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Οι Ήρωες (Heroes, 1970), Ομάδα Κρούσεως "10" απ' το Ναβαρόνε (Force 10 from Navarone, 1978) και Οι Εραστές της Μεγάλης Νύχτας (Hanover Street, 1979). Επίσης συμπρωταγωνίστησε με τον Τζιν Γουάιλντερ στην ταινία Το Πιο Σιγανό Πιστόλι του Ουέστ (The Frisco Kid, 1979). Το 1982 πρωταγωνίστησε στην καλτ ταινία επιστημονικής φαντασίας Blade Runner. Ακολούθησαν και πιο δραματικοί ρόλοι όπως Μάρτυρας Εγκλήματος (Witness, 1985), Η Ακτή του Κουνουπιού (The Mosquito Coast, 1986) και Frantic (1988) σε σκηνοθεσία Ρόμαν Πολάνσκι.
Η δεκαετία του 1990 έφερε στο Φορντ το ρόλο του Τζακ Ράιαν στις ταινίες Παιχνίδια Ολέθρου (1992) και Άμεσος Κίνδυνος (Clear and Present Danger, 1994), Ο Φυγάς (The Fugitive, 1993) μαζί με τον Τόμι Λι Τζόουνς, Ο Τρομοκράτης (The Devil's Own, 1997) μαζί με τον Μπραντ Πιτ και Air Force One (1997). Ακολούθησε μια περίοδος με ταινίες που απέσπασαν πολύ κακές κριτικές ενώ και η πορεία τους στο box office ήταν άκρως απογοητευτική, όπως Έξι Μέρες, Επτά Νύχτες (Six Days Seven Nights, 1998), Παιχνίδια της Τύχης (Random Hearts, 1999), Υποβρύχιο Κ-19: Ο Φονιάς (K-19: The Widowmaker, 2002), Οι Μπάτσοι του Χόλιγουντ (Hollywood Homicide, 2003) και Κωδικός Προστασίας (Firewall, 2006). Εξαίρεση αποτέλεσε το Ένοχο Μυστικό (What Lies Beneath) το 2000 μαζί με τη Μισέλ Φάιφερ, με 300 εκατομμύρια εισπράξεις παγκοσμίως.
Τελευταίες του ταινίες ήταν οι: Παράνομες Πράξεις (Crossing Over, 2009), Ακραία Μέτρα (Extraordinary Measures, 2010) και Πρωινό Ξύπνημα (Morning Glory, 2010). Επόμενη ταινία ήταν το Cowboys & Aliens, η οποία κυκλοφόρησε στις 29 Ιουλίου 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ενγκεβούλ
Το Ενγκεβούλ (επίσης, Ανγκεβούλ και Ανγκιαβούλ) είναι χωριό της επαρχίας Γιαρντιμλί του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Νοραβάρ.
Σχέσεις Ισραήλ–Κουβέιτ
Τα έθνη του Ισραήλ και Κουβέιτ δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις. Το Κουβέιτ αρνείται την είσοδο σε οποιονδήποτε με ένα διαβατήριο που εκδόθηκε στο Ισραήλ ή τεκμηριώνει ταξίδια προς το Κράτους του Ισραήλ. Το Ισραήλ δεν έχει επίσημους ταξιδιωτικούς ή εμπορικούς περιορισμούς. Κατά τη διάρκεια των πολέμων μεταξύ των Αραβικών εθνών και του Κράτους του Ισραήλ, οι δυνάμεις του Κουβέιτ συμμετείχαν ενάντια στο Κράτος του Ισραήλ.
Ιστορία
Το Κουβέιτ φέρεται να μποϊκοτάρει Ισραηλινά προϊόντα. Τον Ιανουάριο του 2014, το Κουβέιτ μποϊκόταρε μια διάσκεψη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας διάσκεψη στο Αμπού Ντάμπι καθώς παρακολουθήθηκε από το Ισραήλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις του Ισραήλ Κατηγορία:Πολιτική του Κουβέιτ
Δήμος Τραγανού
Ο Δήμος Τραγανού ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πηνειού.
Βρισκόταν στο βόρειο πεδινό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 3 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.228 μόνιμους κατοίκους. Έδρα του ήταν το Τραγανό.
Δημοτικά διαμερίσματα
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τ Δ *
Έντβαρντ Όχαπ
Ο Έντβαρντ Όχαπ (πολωνικά: Edward Ochab) (16 Αυγούστου 1906 – 1 Μαΐου 1989) ήταν Πολωνός κομμουνιστής πολιτικός και κορυφαίος ηγέτης της Πολωνίας μεταξύ Μαρτίου και Οκτωβρίου 1956.
Πολιτική δράση
Μεταξύ 1949 και 1950, ο Στρατηγός Όχαπ αναπληρωτής υπουργός Άμυνας και ηγήθηκε του πολιτικού κλάδου των Ενόπλων Δυνάμεων. Στη σταλινική Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας ήταν υπεύθυνος για τη στρατολόγηση των λεγόμενων εχθρών του λαού σε καταναγκαστική εργασία στα ορυχεία της νότιας Πολωνίας. Αυτές οι μονάδες ονομάζονταν «τάγματα εργασίας». Μετά το θάνατο του Μπολέσουαφ Μπιέρουτ, ο Όχαπ έγινε Πρώτος Γραμματέας του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών και υπηρέτησε με αυτή την ιδιότητα μεταξύ 20 Μαρτίου και 21 Οκτωβρίου 1956.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Όχαπ, η διαδικασία της μετασταλινικής «απόψυξης» βρισκόταν σε καλό δρόμο, αλλά ο πρώτος γραμματέας έπαιξε επίσης ρόλο στην εξουσιοδότηση της βίαιης καταστολής της εξέγερσης των εργαζομένων στο Πόζναν τον Ιούνιο του 1956. Τον Οκτώβριο, ο Όχαπ στάθηκε στη θέση του ενάντια στη σοβιετική ηγεσία και πιστώνεται ότι βοήθησε στην αποτροπή μιας σοβιετικής στρατιωτικής επέμβασης. Παραιτήθηκε από την εξουσία κατά την 8η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, συμμορφούμενος με τις επιθυμίες της πλειοψηφίας των μελών του Πολιτικού Γραφείου να προωθήσει τον Βουαντίσουαφ Γκομούουκα. Ο Όχαπ παρέμεινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου μέχρι το 1968 και εργάστηκε επίσης ως υπουργός Γεωργίας από το 1957 έως το 1959, και αργότερα ως γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής για τις αγροτικές υποθέσεις. Ο Όχαπ ήταν αντιπρόεδρος του Πολωνικού Συμβουλίου της Επικρατείας το 1961–64. Διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας το 1964–68. Το 1965-68 προήδρευσε επίσης στο Μέτωπο Εθνικής Ενότητας.
Ο Όχαπ παραιτήθηκε από όλα τα κομματικά και κρατικά του αξιώματα και αποχώρησε από την πολιτική το 1968, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αντισημιτική εκστρατεία που διεξήγαγαν φατρίες εντός του κομμουνιστικού κόμματος με επικεφαλής τον Πρώτο Γραμματέα, Γκομούουκα. Κατά τη συνταξιοδότησή του παρέμεινε αφοσιωμένος σκληροπυρηνικός κομμουνιστής, αλλά και έντονος επικριτής των πολιτικών που ακολουθούσαν τα καθεστώτα των διαδόχων του.
Μάουρο του Αμάλφι
Ο Μάουρο (Maurous), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι με το αξίωμα του έπαρχου (prefect) την περίοδο 860-866.
Έντβαρντ Όχαπ
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1947-1952) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1952-1956) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1957-1961) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1961-1965) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1965-1969) Κατηγορία:Στρατηγοί του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας (1943-1989) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 2η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 3η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Ρόδου της Φινλανδίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας
Μάουρο του Αμάλφι
Δεν είναι πολλά γνωστά για την θητεία του Μάουρο, το 860 δολοφονήθηκε κι αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Σέργιος Β΄ της Νάπολης, όπου διοικητικά ανήκε τότε το Αμάλφι, για 13 ημέρες. Γιος του ήταν ο Ούρσο του Αμάλφι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Εξ απορρήτων
Εξ απορρήτων είναι έκφραση που αποδίδει επίσημο οθωμανικό τίτλο, αλλά γενικότερα και την ιδιότητα του μυστικοσυμβούλου κάποιου σημαντικού προσώπου. Σήμερα στην Ελλάδα ο τίτλος αυτός προσωποποιεί κυρίως τον φαναριώτη πολιτικό Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.
Προέλευση του όρου
Η φράση «εξ απορρήτων» ήταν η ελληνική απόδοση (από τον 18ο έως και 20ο αιώνα) του υστερορωμαϊκού όρου “a secretis” που εμφανίσθηκε μετά το 600 μ.Χ. και ο οποίος στο Βυζάντιο εξελληνίσθηκε σε «σεκρετάριος». Κατά την Οθωμανική αυτοκρατορία μεταβλήθηκε σε "μαουχαρέμ εσράφ" (mahrem eşraf, κατά λέξη «ευγενής των μυστικών»). Με τον τίτλο αυτό τιμήθηκε ο Μέγας Διερμηνέας της Πύλης Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος το 1700 για τη θετική συμβολή του σε διπλωματικές ενέργειες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο τίτλος δεν ήταν κενός αρμοδιοτήτων, αλλά απεναντίας περιελάμβανε σημαντικές διπλωματικές δραστηριότητες.
Στις άλλες χώρες κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση το νόημα ποίκιλε. Αλλού ο «a secretis» ήταν ο αξιωματούχος που έγραφε -ή υπέγραφε αντί του ηγεμόνα που εκπροσωπούσε -συμφωνίες που είχαν γίνει σε μυστικό συμβούλιο. Αλλού ήταν γενικά ο αξιωματούχος που είχε γνώση κρατικών μυστικών ή σοβαρών προσωπικών δραστηριοτήτων των ηγεμόνων και φρόντιζε τη μυστική αλληλογραφία τους. Αλλού ήταν απλός γραμματέας που υπενθύμιζε στους ηγεμόνες διάφορες σημαντικές υποχρεώσεις τους. Ο Μακιαβέλι στο βιβλίο του ο «Ο Πρίγκιπας» παρουσιάζει το «a secretis» ουσιαστικά ως σημαίνοντα σύμβουλο του ηγέτη για όλα τα σοβαρά ζητήματα και κυρίως για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Σήμερα
Στο Βατικανό ο γραμματέας του κράτους (secretary of State) είναι καρδινάλιος και δεν μεταφράζεται σε «εξ απορρήτων» αλλά σε υπουργό των Εξωτερικών. Το ίδιο ισχύει και για τον αντίστοιχο αμερικανικό όρο, όπου ο υπουργός Εξωτερικών ονομάζεται επίσης secretary of State. Στη Γαλλία όμως οι secrétaires d'État είναι μεν υψηλόβαθμα στελέχη, αλλά όχι υπουργοί –είναι ανάλογοι των γενικών γραμματέων των ελληνικών υπουργείων. Ο περισσότερες χώρες διατηρούν τον όρο secretary και στο διπλωματικό τους σώμα, όπως και η Ελλάδα –υπάρχει δηλαδή στην ιεραρχία π.χ. των προξενείων της χώρας πρώτος γραμματέας και δεύτερος γραμματέας.
Ο όρος γραμματέας ή γενικός γραμματέας έχει χρήση σήμερα και σε άλλους τομείς, όπως π.χ. στα σωματεία και τους συλλόγους. Επίσης γραμματέας υπάρχει και στον ιδιωτικό τομέα, όπου ο/η επαγγελματίας διαχειρίζεται με την εμπιστοσύνη του εργοδότη του/της τα μυστικά της εταιρείας στην οποία εργάζεται. Η γυναίκα συχνά ονομάζεται «ιδιαιτέρα γραμματέας» ή απλώς «ιδιαιτέρα» ενώ ο άνδρας αποκαλείται «ιδιαίτερος», π.χ. ο «ιδιαίτερος του υπουργού».
Πηγές
Εξ απορρήτων
Διάλεκτος Πριλάπου - Μπίτολα
Η διάλεκτος Πριλάπου - Μπίτολα (Прилепско-битолски дијалект, Prilepsko-bitolski dijalekt, βουλγαρικά: Битолски говор) είναι κατά την σλαβομακεδονική διαλεκτολογία μέλος της κεντρικής υποομάδας της ομάδας των δυτικών διαλέκτων της σλαβομακεδονικής γλώσσας και κατά την βουλγαρική διαλεκτολογία συμπεριλαμβάνεται ως μέλος των νοτιοδυτικών διαλέκτων της βουλγαρικής γλώσσας. Αυτή η διάλεκτος μιλιέται σε ένα μεγάλο μέρος της περιοχής Πελαγονίας (πιο συγκεκριμένα στους δήμους Μπίτολα, Πρίλεπ, Κρουσόβου και Ντεμίρ Χισάρ), καθώς και από τους σλαβόφωνους στην περιοχή της Φλώρινας στην γειτονική ελληνική Μακεδονία. Η διάλεκτος, μαζί με άλλες περιφερειακές δυτικοκεντρικές διαλέκτους, παρέχει ένα μεγάλο μέρος της βάσης για τη σύγχρονη Σλαβομακεδονική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προφορικές γλώσσες Πριλαπου - Μοναστηριου Κατηγορία:Νοτιοσλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Μπίτολα Κατηγορία:Δήμος Ντεμίρ Χισάρ Κατηγορία:Δήμος Πρίλεπ Κατηγορία:Δήμος Κρουσόβου
Τανγκόφ
Το Τανγκόφ (επίσης, Τάνγκο) είναι χωριό στην επαρχία Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Μάρθα Γκράχαμ
Η Μάρθα Γκράχαμ (Martha Graham, 11 Μαΐου 1894 – 1 Απριλίου 1991) ήταν Αμερικανή μοντέρνα χορεύτρια και χορογράφος. Το στυλ της, η τεχνική Γκράχαμ, αναδιαμόρφωσε τον αμερικανικό χορό και διδάσκεται ακόμη και σήμερα.
Βιογραφία
Η Μάρθα Γκράχαμ γεννήθηκε κοντά στο Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια το 1894. Σπούδασε στη σχολή χορού και σχετικών τεχνών Ντένισον, μέχρι το 1923. Μετά την αποφοίτησή της άρχισε να αναζητά την αποτύπωση του εσωτερικού κόσμου μέσω των κινήσεων, εγκαταλείποντας τις απαλές κινήσεις του μπαλέτου. Μετακινήθηκε στη Νέα Υόρκη και το 1926 ίδρυσε τη δικιά της ομάδα, η οποία είναι η παλαιότερη χορευτική ομάδα στην Αμερική. Το 1929 παρουσίασε την παράσταση Ερετικός και το 1931 παρουσίασε την παράσταση Πρωτόγονα Μυστήρια, το οποίο κέρδισε την προσοχή του κοινού και των κριτικών. Το 1936 δημιούργησε το Χρονικό, το οποίο παρουσίαζε το Κραχ της Γουόλ Στριτ του 1929, την Οικονομική ύφεση και τον Ισπανικό Εμφύλιο. Την ίδια χρονιά, αρνήθηκε την πρόσκληση του Χίτλερ να χορέψει στο Διεθνές Φεστιβάλ Τεχνών, το οποίο λάμβανε χώρα παράλληλα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Το 1938 χόρεψε στον Λευκό Οίκο, καθιστώντας την την πρώτη χορεύτρια που προσκλήθηκε να δώσει παράσταση εκεί.
Η Μάρθα Γκράχαμ συνέχισε να χορεύει στη σκηνή μέχρι το 1970, σε ηλικία 74 ετών. Συνέχισε να διδάσκει και συνθέτει χορογραφίες, παρουσιάζοντας ακόμη 10 παραστάσεις, η τελευταία το 1990. Το 1991, λίγο πριν αποβιώσει σε ηλικία 96 ετών, είχε ολοκληρώσει ένα σχεδιάγραμμα της αυτοβιογραφίας της. Η αυτοβιογραφία της με τίτλο Blood Memory, η οποία κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 1991.
Επιρροή
Η Γκράχαμ μερικές φορές αναφέρεται ως «Πικάσο του Χορού» καθώς η σημασία και επιρροή στο μοντέρνο χορό θεωρείται αντίστοιχη του Πάμπλο Πικάσο στις οπτικές τέχνες. Επίσης έχει συγκριθεί με την επιρροή που είχε ο Ίγκορ Στραβίνσκι στη μουσική και ο Φρανκ Λόιντ Ράιτ στην αρχιτεκτονική. Η τεχνική της Γκράχαμ περιελάμβανε την εισαγωγή της ιδέας της συστολής και απελευθέρωσης στο μοντέρνο χορό, εμπνευσμένη από τη στυλιζαρισμένη αντίληψη της αναπνοής.
Συχνά λέγεται ότι έφερε το χορό στον 20ό αιώνα. Εξαιτίας της δουλειάς των βοηθών της όπως, οι Λίντα Χοντς, Περλ Λανγκ, Ντιάν Γκρέι, Γιούρικο και άλλοι, η τεχνική της Γκράχαμ διατηρείται. Έχουν καταγράψει συνεντεύξεις της Γκράχαμ όπου περιγράφει την τεχνική της καθώς και βίντεο από τις παραστάσεις της. Δημιούργησε ένα νέο κίνημα που έφερε την επανάσταση στον χορευτικό κόσμο και δημιούργησε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως μοντέρνο χορός, και αποτελεί αντικείμενο μελέτης και έμπνευσης από χορογράφους και χορευτές.
Στις 11 Μαΐου 2011 το Google αφιέρωσε το λογότυπό του στη Μάρθα Γκράχαμ, με αφορμή τα 117 έτη από τη γέννησή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί χορογράφοι
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (4ος κύκλος)
Ο τέταρτος κύκλος της ελληνικής τηλεοπτικής κωμικής σειράς του Alpha Μην αρχίζεις τη μουρμούρα, έκανε πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου 2016 με το τελευταίο επεισόδιο να προβάλλεται στις 27 Ιουνίου 2017. Το κανάλι επιβεβαίωσε ότι η σειρά θα συνέχιζε για τέταρτη χρονιά στις 9 Μαΐου 2016.
Παραγωγή και νέα ζευγάρια
Τα γυρίσματα για τον τέταρτο κύκλο ξεκίνησαν τέλη Αυγούστου 2016.
Το ζευγάρι που είχε προστεθεί στο μέσο της τρίτης σεζόν, ο Γιάννης Τσιμιτσέλης ως Νικήτας και η Δανάη Επιθυμιάδη ως Στέλλα, αποχώρησαν με το τέλος του τρίτου κύκλου. Αιτία της αποχώρησής τους φαίνεται να ήταν το γεγονός ότι δεν κέρδισαν την αγάπη του τηλεοπτικού κοινού, όπως οι προκάτοχοί τους, Πάνος Βλάχος (Χάρης) και Ιωάννα Τριανταφυλλίδου (Βάσω). Το ζευγάρι αντικαταστάθηκε από ένα νέο ζευγάρι, ενώ γίνονταν συζητήσεις για το αν θα προστεθεί και τέταρτο ζευγάρι στη σειρά. Το ρόλο της κοπέλας του τρίτου ζευγαριού πήρε η Νάντια Κοντογεώργη, ενώ του άντρα ο Γιώργος Χρυσοστόμου.
Τελικά, μετά από συζητήσεις, αποφασίστηκε να προστεθεί και τέταρτο ζευγάρι στη σειρά, το οποίο θα υποδύονταν οι Φωτεινή Αθερίδου και Κωνσταντίνος Πλεμμένος. Αν και αρχικά είχε ακουστεί το όνομα του Γιάννη Διακάκη, τελικά η παραγωγή επέλεξε τον Πλεμμένο. Αθερίδου και Πλεμμένος υποδύονται ένα ζευγάρι φοιτητών.
Το τελευταίο επεισόδιο, το οποίο απετέλεσε και την τελευταία εμφάνιση των ζευγαριών Λένας - Σίμου (Φωτεινή Αθερίδου και Κωνσταντίνος Πλεμμένος) και Νικολέτα - Διονύση (Νάντια Κοντογεώργη και Γιώργος Χρυσοστόμου), μεταδόθηκε στις 27 Ιουνίου 2017.
Κριτική
Ο τέταρτος κύκλος έλαβε μικτές κριτικές με τους κριτικούς να σημειώνουν ότι η σειρά «πάσχει σεναριακά». Τα δύο νέα ζευγάρια έλαβαν επίσης μέτριας υποδοχής, επισημαίνοντας ωστόσο ότι οι Χρυσοστόμου-Κοντογεώργη προσαρμόζονται και γίνονται καλύτεροι με την πάροδο του χρόνου.
Η Αφροδίτη Γραμμέλη γράφει στο Βήμα ότι η σειρά συνεχίζει να είναι ευχάριστη και πολύ καλή, επισημαίνοντας ωστόσο τα λάθη του καναλιού στην πάροδο του χρόνου. Για τα ζευγάρια σημειώνει: «[...] τα δύο παλιότερα ζευγάρια Βούλα - Μηνάς και Ηλίας - Μαρίνα όταν οι σεναριογράφοι έχουν κέφι είναι ξεκαρδιστικοί. [...] Εφέτος εντάχθηκαν δύο νέα ζευγάρια. [...] [Χρυσοστόμου και Κοντογεώργη] πολύ καλοί ηθοποιοί, τους οποίους όμως δεν βοηθά μέχρι στιγμής και τόσο το σενάριο. Οσο περνάει ο καιρός πιάνουν ρυθμό και γίνονται όλο και καλύτεροι». Ενώ συνεχίζει με το τέταρτο ζευγάρι λέγοντας ότι εκεί δεν λειτουργεί σχεδόν τίποτα. «Αρχικά το σενάριο δεν αφορά φοιτητές και νέους που κατοικούν στη Γη, κινούνται ανάμεσά μας και θυμίζουν κάτι από εμάς αλλά κάτι άλλο, κάτι ξένο. Σε ό,τι αφορά τη νεαρή ηθοποιό η ερμηνεία είναι προβληματική με σημεία μανιέρας που προκαλεί εκνευρισμό στον θεατή. Ο Κ. Πλεμμένος ώρες ώρες γίνεται τρομακτικός και σχεδόν δείχνει να αντιμετωπίζει κάποια σοβαρά προβλήματα, τα οποία ωστόσο δεν δηλώνονται στο σενάριο, με αποτέλεσμα πολλές φορές να παρακολουθείς με απορία τα όσα γίνονται».
Ο Γιώργος Μπαστουνάς από το TV Νέα σημειώνει ότι η σειρά προέβη σε μεγάλες αλλαγές και ανανεώσεις, κάτι το οποίο είναι άξιο αναφοράς και καλώς έγινε. Πέραν αυτού όμως, όπως και η Γραμμέλη, βρίσκει το σενάριο προβληματικό. «Οι ιστορίες των ζευγαριών ναι μεν ορισμένες φορές δημιουργούν κωμικές καταστάσεις, όμως, δύσκολα βγάζουν γέλιο. Από τους πρωταγωνιστές ξεχωρίζουν ο Κυριακίδης (Ηλίας), η Κοκκίδου (Βούλα) και η Κοντογεώργη (Νικολέτα). Στα πλην το πιο νεαρό ζευγάρι, το οποίο ενώ περιμέναμε να δώσει ένα πιο νεανικό και ανάλαφρο αέρα, μάλλον έδωσε έναν ακόμη πιο κουρασμένο και πληκτικό.... Προσωπική συμβουλή πέρα από την ενίσχυση του σεναρίου είναι και η συμμετοχή ακόμη περισσοτέρων guest. Τέλος, η προσθήκη ορισμένων εξωτερικών σκηνών θα μπορούσε να την ανανεώσει αισθητικά».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μην αρχίζεις τη μουρμούρα
Δήμος Βώλακος
Ο Δήμος Βώλακος ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πύργου. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού, στην παραθαλάσσια ζώνη του Ιονίου. Ο δήμος αποτελούταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 70,8 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.552 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Επιτάλιο.
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονται τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Β Δ *
Ορατόριο του Μοκκιρόλο
Χτίστηκε το 1369 από τον Λανφράνκο Πόρρο, funzionario visconteo e referendario di Regina della Scala στο Μπέργκαμο, που ανήκε στη γνωστή οικογένεια Πόρρο. Το 17ο αιώνα έγιναν εργασίες αποκατάστασης στην πρόσοψη. Έχει πολλά κοινά στοιχεία με το Ορατόριο του Αγίου Στεφάνου, που βρίσκεται επίσης στο Λεντάτε σουλ Σεβέζο, στη πλατεία του Σαν Βίτο και κατασκευάστηκε από ένα άλλο μέλος της οικογένειας Πόρρο, τον Στέφανο Πόρρο.
Πρόκειται για μονόκλιτο κεραμοσκεπή ναό, με μαρμάρινο αέτωμα στη πρόσοψη. Στο ιερό βήμα, στο δεξί τοίχο υπήρχε νωπογραφία που απεικόνιζε τον Λανφράνκο Πόρρο να κρατά ένα ομοίωμα της εκκλησίας μαζί με την οικογένειά του ενώ η νωπογραφία στον απέναντι τοίχο απεικόνιζε τον Αγίο Αμβρόσιο που διώχνει τους αιρετικούς (Sant’Ambrogio in cattedra che flagella gli eretici) και το Μυθικό Γάμο της Αγίας Αικατερίνης (il Matrimonio mistico di Santa Caterina). Στο βάθος του ιερού βήματος ήταν ζωγραφισμένη η Σταύρωση του Χριστού. Δημιουργός τους ήταν ο Πεκίνο από την Νόβα (που είναι γνωστός και ως Δάσκαλος του Μοκκιρόλο). Οι εν λόγω νωπογραφίες αφαιρέθηκαν το 1949 με φροντίδα του Μάουρο Πελλιτσιόλι (Mauro Pellicioli) προκειμένου να προστατευθούν από τη φθορά και τοποθετήθηκαν στη Πινακοθήκη Μπρέρα. Στη θέση των νωπογραφιών που αφαιρέθηκαν έχουν γίνει αντίγραφά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρεκκλήσια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Αλέξης Πάρνης
Ο Αλέξης Πάρνης (πραγματικό όνομα Σωτήριος Λεωνιδάκης, 24 Μαΐου 1924 -10 Μαρτίου 2023) ήταν Έλληνας ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος. Επίσης υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ στην Εθνική Αντίσταση και του ΔΣΕ στον εμφύλιο πόλεμο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 24 Μαΐου του 1924, με καταγωγή από την Κρήτη και τη Μάνη. Οργανώθηκε από μικρός στην Εθνική Αντίσταση, έλαβε μέρος στην τελευταία μάχη κατά των Γερμανών στην Αθήνα και τραυματίστηκε στα Δεκεμβριανά. Έμαθε για το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο νοσοκομείο της Κορυτσάς όπου νοσηλευόταν και τον Μάιο του 1945 μεταφέρθηκε στο Ρουμπίκ της Αλβανίας.
Εκεί ξεκίνησε και η καριέρα του ως Θεατρικού συγγραφέα με το μονόπρακτο «Τελευταία νύχτα», έργο που αναφέρεται στα Δεκεμβριανά και παίχτηκε από τον θίασο των ανταρτών. Από τον Νοέμβριο του 1948 εργάστηκε ως πολεμικός ανταποκριτής, υπολοχαγός για το φύλλο του ΔΣΕ, «Δελτίο ειδήσεων» και αργότερα για την εφημερίδα «Προς τη νίκη». Την ίδια περίοδο έκανε και την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία με τη συλλογή διηγημάτων «Είμαι μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού» που εκδόθηκε από στα τυπογραφία του Δημοκρατικού Στρατού στις Πρέσπες.
Με την κατάρρευση του μετώπου μεταφέρθηκε στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην τοπική εφημερίδα των Ελλήνων και το 1951 ξεκίνησε τις σπουδές του στο Λογοτεχνικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας «Μαξίμ Γκόρκυ». Κατά την περίοδο παραμονής του στη Μόσχα συνδέθηκε φιλικά με προσωπικότητες των γραμμάτων όπως ο Μπορίς Πάστερνακ και ο Ναζίμ Χικμέτ και ξεκίνησε τη συγγραφή του επικού ποιήματος «Μπελογιάννης», το οποίο κέρδισε το πρώτο παγκόσμιο βραβείο ποίησης στο φεστιβάλ της Βαρσοβίας του 1955.
Υπήρξε στενός φίλος του Νίκου Ζαχαριάδη, στον οποίο έμεινε πιστός και μετά την καθαίρεση και διαγραφή του. Ο ίδιος ανέφερε: «''Πήγα την επομένη στην Κα Γκε Μπε. Μου έδειξαν στην “Αυγή” το γράμμα των κρατουμένων γυναικών στις φυλακές Αβέρωφ, όπου υπέγραφαν την καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη -ανάμεσά τους και η υπογραφή της Ρούλας Κουκούλου. Και μου λέει ο στρατηγός: “Εδώ τον αποκηρύσσει η γυναίκα του, εσύ γιατί επιμένεις να τον στηρίζεις τόσο πεισματικά; Πήγαινε με το κόμμα σου κι άσε τα συναισθηματικά”. Του είπα τότε: “Είμαι Κρητικο-Μανιάτης, δεν προδίδω δικούς μου”. Αυτός, φυσικά, δεν κατάλαβε τα περί καταγωγής και επειδή νόμισε ότι αναφέρομαι σε κάποια θεωρία-παρέκκλιση της μαρξιστικής, καθώς ακούστηκε σαν “Κρητικομάνιακ”, μου λέει με τρομερό ενδιαφέρον: “Για πες μου, τι είναι αυτό;” Ο Ζαχαριάδης γελούσε όταν του διηγήθηκα το περιστατικό. «Είσαι ένας παλιόμαγκας Πειραιώτης”, μου είπε.''»
Το 1960 το θεατρικό του έργο «Το νησί της Αφροδίτης» (με θέμα την Κύπρο) γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε 180 θέατρα της Σοβιετικής Ένωσης με πάνω από 22.000 παραστάσεις. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή την παράσταση «''ήταν καλλιτεχνική, αλλά και πολιτική επιτυχία υπό την έννοια ότι μια υπερδύναμη, η ΕΣΣΔ φώναζε πως η Κύπρος ήταν ελληνική. ...Στα έργα μου δεν αντιμετώπισα ποτέ τους ήρωες μονοσήμαντα, από την ιδεολογία τους, αλλά ως τραγικά πρόσωπα, κι αυτό έχει τεράστια διαφορά. Τον τραγικό άνθρωπο τον σέβομαι όπου κι αν ανήκει. Ενώ είχα πάρει το Παγκόσμιο βραβείο για τον “Μπελογιάννη”, κάνω το “Νησί της Αφροδίτης” για ποιον; Για την ΕΟΚΑ, για τον Γρίβα.''»
Η επιτυχία αυτή του έδωσε τη δυνατότητα να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1963 με ειδική άδεια της κυβέρνησης, και να ανεβάσει το έργο του στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με σκηνοθέτη τον Αλέξη Σολομό και πρωταγωνίστρια την Κυβέλη (σύζυγο του Γεωργίου Παπανδρέου).
Απεβίωσε στις 10 Μαρτίου 2023.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από το 2009 Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Systemd
Το systemd (προφέρεται system d, σίστεμ ντι) είναι το πιο διαδεδομένο σύστημα εκκίνησης και διαχείρισης διεργασιών σε λειτουργικά συστήματα Linux.
Ιστορία
Το systemd προέκυψε το 2010 όταν ο Lennart Poettering, τότε υπάλληλος της Red Hat, άρχισε να αναπτύσσει το systemd με σκοπό να αντιμετωπίσει διάφορα προβλήματα που παρουσιάζονταν στα τότε συστήματα εκκίνησης σε διανομές Linux. Κάποια από αυτά τα προβλήματα ήταν η έλλειψη παραλληλισμού και απλού συστήματος διαχείρισης εξαρτώμενων πακέτων λογισμικού, όπως και η κεντρική διαχείριση των προγραμμάτων που αρχίζουν την εκτέλεση τους κατά την εκκίνηση του υπολογιστή.
Το σύστημα υιοθετήθηκε από διανομές Linux σχετικά γρήγορα. Μόλις από το 2011, η διανομή Fedora υιοθέτησε το systemd ως το προεπιλεγμένο πρόγραμμα εκκίνησης, αντικαθιστώντας το παλαιότερο SysVinit. Ένα χρόνο μετά την δημιουργία του, το systemd υποστήριζε μεταξύ άλλων την εκκίνηση και το σταμάτημα εφαρμογών μέσω Dbus, την επαναφορά προηγούμενων καταστάσεων συστήματος, την παρακολούθηση διεργασιών μέσω των cgroups του πυρήνα Linux, τον ορισμό εξειδικευμένων τοποθεσιών στο σύστημα για πρόσθεση και αφαίρεση υλικού (mounting και unmounting) και την λογική διαχείρισης εργασιών και προγραμμάτων με ένα σκεπτικό αλληλοεξαρτήσεων, κάτι που βοηθούσε στον έλεγχο του συστήματος κεντροποιημένα. Μάλιστα, το systemd ήταν συμβατό τα σενάρια SysV και άμεσα αντικαταστάσιμο με το SysVinit, καθώς λίγες αλλαγές έπρεπε να γίνουν από τους χρήστες για την μετάβαση από το ένα σύστημα στο άλλο.
Μετά από την Fedora, η επόμενη διανομή η οποία υιοθέτησε το systemd ήταν η Arch Linux το 2012, από το SysVinit ξανά. Η δικαιολόγηση από τους προγραμματιστές για την αλλαγή ήταν ότι οι διαφωνίες για την μη υιοθέτηση του systemd δεν ήταν αρκετά σοβαρές για να αποτελέσουν τροχοπέδη. Ως παράδειγμα διαφωνιών δόθηκαν η αντιπάθεια που είχε σχηματιστεί για τον Lennart σε κάποιες μερίδες της κοινότητας, η ανάπτυξη του systemd σε μια γλώσσα προγραμματισμού διαφορετική από το bash (που θεωρούταν από κάποιους ως πιο απλό στην υλοποίηση), η διαφωνία με την αρχιτεκτονική του συστήματος αρχείων, η διαφωνία της χρήσης του λογισμικού Dbus και η διστακτικότητα από κάποια μέλη της κοινότητας απέναντι στο systemd λόγω του ότι οι λειτουργίες του ήταν πολύ πιο εκτεταμένες από το SysVinit, το μέγεθος του πολύ μεγαλύτερο. Αυτές οι ανησυχίες φάνηκαν στους προγραμματιστές του Arch Linux ότι εξέφραζαν την γενικότερη διστακτικότητα της κοινότητας απέναντι στον Lennart περισσότερο ως άτομο και λιγότερο την αντικειμενική κριτική του systemd ως λογισμικό. Οπότε, με παρόμοια έμφαση με τα θετικά χαρακτηριστικά του, η ομάδα των προγραμματιστών αποφάσισε την υιοθέτηση του systemd.
Επόμενη ήταν η Debian GNU/Linux το 2014. Αυτή η αλλαγή στην Debian ήταν ίσως από της πιο διασπαστικές και πολυσυζητημένες  αλλαγές, όχι μόνο στην κοινότητα της διανομής, αλλά και στην γενικότερη κοινότητα Linux. Οι επιλογές ήταν κυρίως ανάμεσα στο προαναφερθέν SysVinit, το Upstart, το OpenRC. Από αυτά επικράτησε τελικά το systemd. Αναφέρθηκε ότι πολλές διανομές όπως Arch Linux, Fedora, Mageia και OpenSUSE είχαν ήδη υιοθετήσει το systemd και αυτό γινόταν το πρότυπο της βιομηχανίας γρήγορα. Αποφασίστηκε δηλαδή ότι η γενικότερη κοινότητα είχε αρχίσει να περιμένει λειτουργείες που προσέφερε το systemd ως κάτι βασικό για ένα λειτουργικό σύστημα. Επίσης, τονίσθηκε ότι για την χρήση που αποσκοπεί η Debian, που είναι κυρίως προσωπικοί υπολογιστές και δευτερευόντως διακομιστές, το systemd προσέφερε στον μέσο χρήστη καλύτερη εμπειρία και αρκετό έλεγχο, χωρίς ταυτόχρονα να απαιτεί υπερβολικό χρόνο εκμάθησης.
Αναφορές
Κατηγορία:Linux
Νησί Πέλλας
Το Νησί είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 550 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νησί βρίσκεται προς στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας με την Βόρεια Μακεδονία σε απόσταση 12 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Έδεσσα. Είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες του όρους Καϊμακτσαλάν (Βόρας) ενώ στα νότια είναι ο υδροβιότοπος Άγρα-Βρυτών-Νησίου από τον οποίο πηγάζουν νερά που κατευθύνονται στον ποταμό Εδεσσαίο ή Βόρα. Πρόκειται για τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε το 1953 για τις ανάγκες του υδροηλεκτρικού σταθμού της ΔΕΗ, πάνω στην κοίτη του ποταμού και παλιότερα αναφερόταν ως "τυρφώνας Νησίου" ή ως τεχνητή λίμνη Άγρα. Η κεντρική εκκλησία του είναι η εκκλησία των Αγίων Αρχαγγέλων ενώ 2 χλμ. νοτιότερα του χωριού σώζονται τα ερείπια του μεταβυζαντινού ναού της Γενεθλίου της Θεοτόκου, ο οποίος χρονολογείται το 1741. Είναι διακοσμημένος με σημαντικές αγιογραφίες και έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βλαδόβου (Άγρα). Το 1929 με το ΦΕΚ 424Α - 02/12/1929 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νησιού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Έδεσσας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 382 κατοίκους.
Παραπομπη
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Ελζμπιέτα Κσεσίνσκα
Η Ελζμπιέτα Μάρια Κσεσίνσκα (πολωνικά: Elżbieta Maria Krzesińska, το γένος Ντούνσκα, Duńska) (11 Νοεμβρίου 1934 - 29 Δεκεμβρίου 2015), ήταν Πολωνή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικευόταν στο άλμα εις μήκος. Αγωνίστηκε για την πατρίδα της στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμά της. Επέστρεψε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, αλλά δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο της, τερματίζοντας δεύτερη πίσω από τη Σοβιετική Βέρα Κρεπκίνα.
Κέρδισε το Πρωτάθλημα Πολωνίας στο άλμα εις μήκος (1952, 1953, 1954, 1957, 1959, 1962, 1963), στα 80 μέτρα μετ΄ εμποδίων (1957) και στο πένταθλο (1953, 1962). Η Κσεσίνσκα συμμετείχε σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 1952 κατέλαβε τη 12η θέση στο άλμα εις μήκος στους 15ους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ελσίνκι. Το 1956 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους 16ους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Μελβούρνη. Το 1960, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους 17ους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Ρώμη.
Το 1954, κατέλαβε την 3η θέση, πίσω από την Τζιν Πίκερινγκ και την Αλεξάντρα Τσούντινα, στο 5ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στη Βέρνη. Το 1954 κέρδισε τόσο στο άλμα εις μήκος όσο και στο πένταθλο στους Παγκόσμιους Φοιτητικούς Αγώνες στη Βουδαπέστη. Τον Αύγουστο του 1956 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος (6,35 μ.) στη Βουδαπέστη και το ισοφάρισε τον Νοέμβριο του 1956 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης. Το 1959 κέρδισε στην 1η Πανεπιστημιάδα στο Τορίνο. Το 1962 κατέλαβε τη 2η θέση, πίσω από την Τατιάνα Σελκάνοβα, στο 7ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στο Βελιγράδι.
Έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από το 1981 έως το 2000, όταν και επέστρεψε στην Πολωνία. Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 2015 μετά από μακρά ασθένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1959 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1961 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Μοντεκατίνι Βαλ ντι Τσετσίνα
Το Μοντεκατίνι Βαλ ντι Τσετσίνα (ιταλικά: Montecatini Val di Cecina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Κεσκόν
Το Κεσκόν είναι χωριό στο δήμο Σιβλέ στην επαρχία Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Wild Youth (συγκρότημα)
Οι Wild Youth είναι ένα ιρλανδικό ροκ συγκρότημα. Η ομάδα αποτελείται από τους Ντέιβιντ Ουέλαν, Κόνορ Ο'Ντόνοχοου, Εντ Πόρτερ και Κάλουμ ΜακΆνταμ. Το συγκρότημα εκπροσώπησε την Ιρλανδία στον με το τραγούδι "We Are One" αλλά δεν κατάφεραν να προκριθούν στον τελικό του διαγωνισμού.
Ιστορικό
Οι Wild Youth ιδρύθηκαν στο Δουβλίνο το 2016 από τους φίλους Κόνορ Ο'Ντόνοχοου, Κάλουμ ΜακΆνταμ, Εντ Πόρτερ και Ντέιβιντ Ουέλαν. Τα μέλη του συγκροτήματος γράφουν και τα τραγούδια τους μαζί. Το ντεμπούτο σινγκλ "All Or Nothing" κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2017, ακολουθούμενο από περισσότερες επιτυχίες στην Ιρλανδία. Λόγω της επιτυχίας των πρώτων τους τραγουδιών, το συγκρότημα στη συνέχεια περιόδευσε με τους Λιούις Καπάλντι και Westlife. Το 2019 το συγκρότημα κυκλοφόρησε το EP του, The Last Goodbye.
Το στυλ του συγκροτήματος έχει περιγραφεί ως ανεξάρτητη ποπ, με επιρροές από ροκ, R&B και κλασικά αγορίστικα συγκροτήματα.
Ο επικεφαλής του συγκροτήματος Κόνορ Ο'Ντόνοχοου είναι επίσης ένας επιτυχημένος τραγουδοποιός. Μεταξύ άλλων, συνέγραψε τη συνεισφορά του Μπρένταν Μάρεϊ στον, "Dying to Try", και συμμετείχε επίσης σε τραγούδια των Ανιέτα Φέλτσκογκ, The Script, Westlife και Μπρίτνεϊ Σπίαρς. Το 2013 έλαβε ένα Grammy για το Stronger από την Κέλλυ Κλάρκσον.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2023, οι Wild Youth κέρδισαν άλλες πέντε συμμετοχές στον προκριματικό γύρο της Ιρλανδίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023, το Eurosong 2023: Late Late Show Special, και τώρα πρόκειται να εκπροσωπήσει την Ιρλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Λίβερπουλ με το τραγούδι τους "We Are One". Εκεί το συγκρότημα διαγωνίστηκε στον πρώτο ημιτελικό στις 9 Μαΐου και συγκέντρωσε 10 βαθμούς καταλαμβάνοντας τη 12η θέση, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τον τελικό.
We Are One
Το "We Are One" είναι ένα τραγούδι του 2023 από το Ιρλανδικό indie rock συγκρότημα Wild Youth, που κυκλοφόρησε στις 27 Ιανουαρίου 2023. Το τραγούδι έχει σχεδιαστεί να εκπροσωπήσει την Ιρλανδία στο μετά τη νίκη του στο Eurosong 2023, τον εθνικό τελικό της Ιρλανδίας για εκείνη τη χρονιά.
Ιστορικό
Σε μια συνέντευξη στην οπαδική ιστοσελίδα της Eurovision ESCBubble, ο frontman του συγκροτήματος Κόνορ Ο'Ντόνοχοου είπε ότι το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από την αποστολή ότι ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision φέρνει ενότητα στην Ευρώπη, ελπίζοντας ότι το τραγούδι θα φέρει ένα μήνυμα ενότητας και ειρήνης στους ανθρώπους.
Eurosong 2023
Το Eurosong 2023 είναι η εθνική τελική μορφή που αναπτύχθηκε από το RTÉ προκειμένου να επιλεγεί η συμμετοχή της Ιρλανδίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023. Ο διαγωνισμός μεταδόθηκε κατά τη διάρκεια μιας ειδικής έκδοσης του The Late Late Show. Ο νικητής επιλέχθηκε από έναν συνδυασμό επαγγελματικής εθνικής κριτικής επιτροπής, διεθνούς κριτικής επιτροπής και τηλεψηφοφορίας.
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε" (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) πρέπει να προκριθούν από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό να προχωρούν στον τελικό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις ανταγωνιστικές χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενες διαγωνισμούς, με χώρες με ευνοϊκές ιστορίες ψηφοφορίας να τοποθετούνται στο ίδιο δοχείο. Στις 31 Ιανουαρίου 2023, διεξήχθη μια κλήρωση κατανομής που έβαλε κάθε χώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιο μισό της παράστασης θα έπαιζε. Η Ιρλανδία τοποθετήθηκε στον πρώτο ημιτελικό διεξήχθη στις 9 Μαΐου 2023 και εμφανίστηκε στο πρώτο μισό του σόου. Αποκλείστηκε από τον τελικό, καθώς κατέλαβε την 12η θέση στον πρώτο ημιτελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρλανδικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Μοντεσκουντάιο
Το Μοντεσκουντάιο (ιταλικά: Montescudaio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Κόμμα για τα Ζώα
Το Κόμμα για τα Ζώα (Partij voor de Dieren, PvdD) είναι ένα πολιτικό κόμμα στην Ολλανδία. Μεταξύ των βασικών στόχων του είναι τα δικαιώματα των ζώων και η καλή διαβίωση των ζώων.
Ιστορικό
Το Κόμμα για τα Ζώα ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2002 από τη Marianne Thieme, μεταξύ άλλων. Αν και αρχικά θεωρήθηκε ένα κόμμα-μαρτυρίας, ένα κόμμα που δεν επιδιώκει να κερδίσει πολιτική εξουσία αλλά να καταθέσει τις πεποιθήσεις του και συνεπώς να επηρεάσει άλλα κόμματα, το κόμμα σηματοδότησε την προθυμία του να εισέλθει σε κυβέρνηση συνασπισμού το 2021.
Το 2003 το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ιδρύθηκε μόλις τρεις μήνες πριν από τις εκλογές και συμμετείχε σε 18 από τις 19 εκλογικές περιφέρειες. Έλαβε 47.665 ψήφους και δεν εξέλεξε βουλευτή.
Η εκλογική ανακάλυψη για το PvdD σημειώθηκε στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2004. Το κόμμα κέρδισε το 3,22% των ψήφων (153.432 ψήφοι), όχι αρκετό για να κερδίσει μια έδρα, αλλά αποτέλεσε μια απότομη βελτίωση σε σύγκριση με το αποτέλεσμα του 2003. Το 2006 το κόμμα κέρδισε τις πρώτες του δύο έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Το κόμμα κέρδισε εννέα έδρες σε οκτώ επαρχίες στις ολλανδικές επαρχιακές εκλογές του 2007, εξασφαλίζοντας μία έδρα στο Eerste Kamer. Το 2010 το κόμμα κέρδισε εκπροσώπηση στα τοπικά συμβούλια του Άμστερνταμ, του Ρότερνταμ, της Ουτρέχτης, του Άρνεμ, του Γκούντα και αλλού, πράγμα που σήμαινε ότι το PvdD εξασφάλιζε εκπροσώπηση σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης στην Ολλανδία.
Στις επακόλουθες εκλογές, η εκλογική υποστήριξη για το Κόμμα για τα Ζώα παρέμεινε σχετικά σταθερή, κερδίζοντας δύο έδρες στη Βουλή το 2010 και το 2012. Το 2014 το κόμμα κέρδισε την εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς-Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών.
Το 2017 το κόμμα σημείωσε το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι σήμερα, κερδίζοντας πέντε έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Στις 8 Οκτωβρίου 2019, η ιδρύτρια και μακροχρόνια ηγέτης Marianne Thieme αποσύρθηκε από την ηγεσία και τη Βουλή. Η Esther Ouwehand διαδέχθηκε την Thieme ως κοινοβουλευτικός αρχηγός και η Eva van Esch την αντικατέστησε ως μέλος του κοινοβουλίου. Προηγουμένως ήταν γυναίκα δημοτικού συμβουλίου στην Ουτρέχτη.
Φερνάνα
Η Φερνάνα είναι μεσόγεια κωμόπολη της βόρειο-βορειοδυτικής Τυνησίας. Υπάγεται στο Κυβερνείο της Τζουντούμπα. Κατά την απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της ήταν 2.395 κάτοικοι.
Το όνομά της προέρχεται από ειδική ποικιλία δρυός (βελανιδιάς) που καλείται «φερνάν» και φύεται στη περιοχή, από τον κορμό της οποίας εξάγεται φελλός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Θάνατοι το 1957
Ιανουάριος
).
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1957
Μοντεβέρντι Μαρίττιμο
Το Μοντεβέρντι Μαρίττιμο (ιταλικά: Monteverdi Marittimo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Βοεβοδάτο Οπόλε
Το Βοεβοδάτο Οπόλε, ή Επαρχία Οπόλε (πολωνικά: Województwo Opolskie), είναι το μικρότερο και λιγότερο κατοικημένο βοεβοδάτο (επαρχία) της Πολωνίας. Το όνομα του βοεβοδάτου προέρχεται από το όνομα της πρωτεύουσας της περιοχής και της μεγαλύτερης πόλης, Οπόλε. Είναι μέρος της Άνω Σιλεσίας. Μια σχετικά μεγάλη γερμανική μειονότητα, με εκπροσώπους στο Σέιμ, ζει στο βοεβοδάτο και η γερμανική γλώσσα είναι συν-επίσημη σε 28 κοινότητες.
Το Βοεβοδάτο Οπόλε συνορεύει με το Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας στα δυτικά, τα Βοεβοδάτα Μείζονος Πολωνίας και Λοτζ στα βόρεια, το Βοεβοδάτο Σιλεσίας στα ανατολικά και την Τσεχία στο νότο.
Η γεωγραφική τοποθεσία του Βοεβοδάτου Οπόλε, το οικονομικό δυναμικό και το επίπεδο εκπαίδευσης του πληθυσμού της το καθιστούν ελκυστικό επιχειρηματικό εταίρο για άλλες περιοχές της Πολωνίας (ειδικά τα Βοεβοδάτα Κάτω Σιλεσίας και Σιλεσίας) και για ξένους επενδυτές.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Βοεβοδάτα μεταξύ 1975 και 1998 που επικαλύπτουν τα τρέχοντα σύνορα του Βοεβοδάτου Οπόλε Το Βοεβοδάτο Οπόλε δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999, από το πρώην Βοεβοδάτο Οπόλε και τμήματα του Βοεβοδάτου Τσενστοχόβα, σύμφωνα με τις πολωνικές μεταρρυθμίσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης που εγκρίθηκαν το 1998. Αρχικά, η κυβέρνηση, συμβουλευόμενη από εξέχοντες ιστορικούς, ήθελε να διαλύσει το Βοεβοδάτο Οπόλε και να χωρίσει την επικράτειά του μεταξύ των πιο ιστορικά πολωνικών περιοχών της Κάτω Σιλεσίας και της Σιλεσίας (ανατολική Άνω Σιλεσία και δυτική Ελάσσων Πολωνία). Το σχέδιο ήταν ότι το Μπζεγκ και το Ναμίσουουφ, ως το δυτικό τμήμα της περιοχής, θα μεταφερθούν στην Κάτω Σιλεσία, ενώ το υπόλοιπο επρόκειτο να μετατραπεί, μαζί με ένα τμήμα του Βοεβοδάτου Τσενστοχόβα, σε αναπόσπαστο τμήμα της νέας περιοχής «Σιλεσίας». Ωστόσο, τα σχέδια οδήγησαν σε κατακραυγή από τη γερμανική μειονότητα του Βοεβοδάτου Οπόλε, η οποία φοβόταν ότι εάν η περιοχή τους καταργηθεί, θα χάσει κάθε ελπίδα για περιφερειακή εκπροσώπηση (στην προτεινόμενη περιοχή της Σιλεσίας, θα είχαν σχηματίσει μια πολύ μικρή μειονότητα μεταξύ μεγάλου αριθμού εθνοτικών Πολωνών). Προς έκπληξη, ωστόσο, πολλών εθνοτικών Γερμανών στο Οπόλε, ο ντόπιος πολωνικός σιλεσικός πληθυσμός και ομάδες εθνοτικών Πολωνών ξεσηκώθηκαν επίσης για να αντιταχθούν στις προγραμματισμένες μεταρρυθμίσεις. Αυτό προέκυψε ως αποτέλεσμα μιας συντριπτικής αίσθησης προσκόλλησης στα βοεβοδάτα που είχαν προγραμματιστεί να «επανασχεδιαστούν», καθώς και ο φόβος της «αποξένωσης» εάν κάποιος βρεθεί ότι κατοικεί σε μια νέα, άγνωστη περιοχή.
Η λύση ήρθε στα τέλη του 1999, όταν το Ολέσνο, μετά από 24 χρόνια διαχωρισμού, τελικά επανενώθηκε με το Βοεβοδάτο Οπόλε για να σχηματίσει τη νέα νομικά καθορισμένη περιοχή. Μια ιστορική στιγμή ήρθε το 2006 όταν η πόλη του Ράντουουφ άλλαξε τους τοπικούς νόμους της για να κάνει τα γερμανικά, μαζί με τα πολωνικά, τη δεύτερη επίσημη γλώσσα της περιοχής και, έτσι, έγινε η πρώτη πόλη στην περιοχή που πέτυχε ένα τέτοιο επίτευγμα.
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κωπηλασίας
To Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κωπηλασίας είναι διεθνής ρεγκάτα της κωπηλασίας, που διοργανώνεται από την Διεθνή Κωπηλατική Ομοσπονδία (FISA).
Βοεβοδάτο Οπόλε
Γεωγραφία
Το βοεβοδάτο βρίσκεται στη νοτιοδυτική Πολωνία, στο μεγαλύτερο μέρος της πεδινής Σιλεσίας (Nizina Śląska). Στα ανατολικά, η περιοχή αγγίζει το Υψίπεδο Σιλεσίας (Wyżyna Śląska) με το διάσημο Όρος Αγίας Άννας. Τα Σουδητικά Όρη και τα Όρη Οπάφσκιε βρίσκονται στα νοτιοδυτικά. Ο ποταμός Όντερ ρέει δια μέσης του βοεβοδάτου. Το βόρειο τμήμα του βοεβοδάτου, κατά μήκος του ποταμού Μάουα Πάνεφ, είναι πυκνό δάσος, ενώ το νότιο τμήμα αποτελείται από αρόσιμη γη.
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κωπηλασίας
Η πρώτη διοργάνωση διεξήχθη το 1893 και από το 1962 και μετά αντικαταστάθηκε από το Παγκόσμιο πρωτάθλημα κωπηλασίας, το οποίο έγινε ετήσιο από το 1974 και μετά. Τα γυναικεία πρωταθλήματα εισήχθησαν το 1954, όμως ακόμα και τότε οι αγώνες ανδρών γίνονταν σε διαφορετικές ημερομηνίες από εκείνους των γυναικών.
Βοεβοδάτο Οπόλε
Γεωγραφία
Η περιοχή έχει το θερμότερο κλίμα στη χώρα.
Διοικητικό τμήμα
Το Βοεβοδάτο Οπόλε χωρίζεται σε 12 πόβιατ): 1 πόβιατ πόλης και 11 πόβιατ εδάφους. Αυτά χωρίζονται περαιτέρω σε 71 γκμίνα (δήμους). δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| [[Οπόλε, η πρωτεύουσα του βοεβοδάτου]] δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| [[Νίσα (Πολωνία)|Νίσα, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη κατά πληθυσμό στα νοτιοδυτικά]]
Πόλεις
Το βοεβοδάτο αποτελείται από 36 πόλεις. Παρατίθενται παρακάτω με φθίνουσα σειρά πληθυσμού (το 2019): • #Οπόλε (128.208)
• #Κεντζιέζιν-Κόζλε (60.852)
• #Νίσα (43.489)
• #Μπζεγκ (35.890)
• #Κλούτσμπορκ (23.554)
• #Προύντνικ (21.041)
• #Στσέλτσε Οπόλσκιε (17.900)
• #Ναμίσουουφ (16.551)
• #Κραπκοβίτσε (16.301)
• #Γκουοχοουάζι (13.534)
• #Ζντζιεσοβίτσε (11.445)
• #Ολέσνο (9.374)
• #Οζίμεκ (8.657)
• #Γκρόντκουφ (8.595)
• #Πράσκα (7.655)
• #Πάτσκουφ (7.460)
• #Ζαβάντζκιε (7.135)
• #Γκογκόλιν (6.682)
• #Οτμούχουφ (6.581)
• #Νιεμόντλιν (6.315)
• #Κιετς (6.005)
• #Βόουτσιν (5.907)
• #Τουουοβίτσε (4.011)