cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Συλλογές και εκθέματα
Ανάμεσα στα έργα που κατέχει η Εθνική Πινακοθήκη είναι και των ζωγράφων Λορέντσο Βενετσιάνο, Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, Γιάκομπ Γιόρντενς, Λούκα Τζιορντάνο, Τζοβάννι Μπαττίστα Τιέπολο, Φρανθίσκο Γκόγια, Ρέμπραντ, Ευγενίου Ντελακρουά καθώς και των Ελλήνων Γεωργίου Ιακωβίδη, Νικηφόρου Λύτρα, Νικόλαου Γύζη, Κωνσταντίνου Βολανάκη, Γιάννη Τσαρούχη, Χρήστου Καπράλου, Γιάννη Μόραλη, Θεόφιλου, Γιώργου Ζαγγολόπουλου, κ.ά.
Συνολικά στην Πινακοθήκη και τα παραρτήματά της εκτίθενται πάνω από 15.000 έργα. Στο κεντρικό της κτίριο λειτουργεί και βιβλιοθήκη με αρχειακό υλικό και συντηρητήριο.
Τα πρώτα χρόνια και οι αναζητήσεις για μόνιμη στέγη (1900-1950)
Κατά την ίδρυσή της το 1900, η Εθνική Πινακοθήκη στεγαζόταν στο κεντρικό κτίριο του Πολυτεχνείου στην οδό Πατησίων και η εύρεση λύσης για τη μόνιμη στέγη της αποτέλεσε βασική μέριμνα του πρώτου διευθυντή της, του Γιώργου Ιακωβίδη. Το 1914 με το Νόμο 477 το Δημόσιο παραχώρησε στην Εθνική Πινακοθήκη οικόπεδο επί των οδών Ριζάρη και Βασιλίσσης Σοφίας (εκεί που βρίσκεται σήμερα το Πολεμικό Μουσείο), όπου βρισκόταν ο στρατώνας του Πυροβολικού. Η προσπάθεια ανέγερσης του κτιρίου της Πινακοθήκης στο εν λόγω οικόπεδο απέβη άκαρπη λόγω αντιστάσεων των στρατιωτικών, στους οποίους ανήκε το οικόπεδο, αλλά και της ατελέσφορης προσπάθειας εύρεσης της απαραίτητης χρηματοδότησης.
Η επόμενη απόπειρα λύσης του κτιριακού ζητήματος της Πινακοθήκης έλαβε χώρα γύρω στο 1926, όταν ο τότε διευθυντής της, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, προέβη στην αγορά του Ιλίου Μελάθρου (σημερινό Νομισματικό Μουσείο), έργο του αρχιτέκτονα Έρνστ Τσίλλερ και πρώην οικία του Ερρίκου Σλήμαν, με την αρωγή του κληροδοτήματος Αλεξ. Σούτζου. Όμως, η αγορά αυτή ματαιώθηκε τελικά λόγω της ακαταλληλότητας του κτιρίου να φιλοξενήσει εκθέσεις ζωγραφικής.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, όπου η Εθνική Πινακοθήκη παρέμεινε χωρίς μόνιμη στέγη, οι συλλογές της φυλάχθηκαν στις υπόγειες αποθήκες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.
Το 1949 ο τότε διευθυντής της Πινακοθήκης Μαρίνος Καλλιγάς, αναγκάσθηκε λόγω τεχνικών έργων να μεταφέρει τα έργα και τις υπηρεσίες της Πινακοθήκης από το Αρχαιολογικό Μουσείο στο Casa d'Italia (Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών), όπου παρέμειναν για τρία χρόνια, μέχρι που αποφασίστηκε η μετεγκατάστασή τους στους στρατώνες που βρίσκονταν στη γωνία Βασιλίσσης Σοφίας και Ριζάρη.
Κατά το διάστημα 1952-1959 η Εθνική Πινακοθήκη ανέπτυξε εκθεσιακή δραστηριότητα στο Ζάππειο Μέγαρο, με επιλογές από τις συλλογές της.
Η ανεύρεση του χώρου και της χρηματοδότησης (1950-1956)
Στη συνέχεια ο Καλλιγάς επιδόθηκε σε έναν επιπλέον αγώνα για να εξασφαλιστεί η  χρηματοδότηση του έργου, ο οποίος κατέληξε επιτυχής με τη συνένωση της Εθνικής Πινακοθήκης με το Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου σε ενιαίο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, με το Νόμο 2814 του 1954.
Ο Πανελλήνιος Διαγωνισμός του 1956
Στις 14/6/1956 προκηρύχθηκε ο πανελλήνιος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για τη μελέτη του κτιρίου της Πινακοθήκης, ο οποίος ήταν ο ένας από τους δύο σημαντικότερους διαγωνισμούς για δημόσια κτίρια (ο άλλος διαγωνισμός ήταν αυτός της Πολυτεχνικής Σχολής της Θεσσαλονίκης) κατά τη δεύτερη μεταπολεμική περίοδο του εκσυγχρονισμού που ξεκίνησε το 1957 και διαδέχτηκε την πρώτη μεταπολεμική περίοδο της ανασυγκρότησης. Στην κριτική επιτροπή του διαγωνισμού συμμετείχαν οι Α. Βαλαωρίτης, Δ. Ευαγγελίδης, Μ. Καλλιγάς, Χ. Καρούζος, Π. Μιχελής, Α. Νταής, Κ. Πάγκαλος, Γ. Πάντζαρης, Δ. Πικιώνης και Ε. Ρουσόπουλος. Η συμμετοχή στο διαγωνισμό ήταν πρωτόγνωρη για την εποχή, καθώς 75 περίπου αρχιτέκτονες υπέβαλαν 40 μελέτες. Στις 20.06.1957 ανακοινώθηκε το πόρισμα της Επιτροπής το οποίο απένειμε το Α΄ Βραβείο στη μελετητική ομάδα των Ν. Μουτσόπουλου, Π. Μυλωνά και Δ. Φατούρου, από την οποία θα αποχωρήσει αργότερα ο Ν. Μουτσόπουλος.
Το Α΄ Βραβείο του διαγωνισμού του 1956
Το σχέδιο της μελέτης που κέρδισε το Α΄ Βραβείο ήταν φορέας των αξιών του διεθνούς μοντέρνου κινήματος και συγκεκριμένα του μπρουταλισμού, καθώς και του έργου του μοντέρνου αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ.
Το οικοδομικό σύμπλεγμα συνέθεταν δύο χωριστά κτιριακά σύνολα που επικοινωνούσαν με τζαμωτό υπόστεγο διάδρομο. Η γενική οργάνωση της  κάτοψης του συγκροτήματος είχε τρία διακριτά,  αλλά συνδεόμενα τμήματα: Επρόκειτο για ένα μοντέρνο, φονξιοναλιστικό έργο, αποτελούμενο από διασπώμενους όγκους με διαφορετική διάρθρωση ο καθένας, με προσανατολισμό προς την λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας και φόντο το τυπικό πολυώροφο (πενταώροφο στην περίπτωση της Πινακοθήκης) κτίριο (slab) της μοντέρνας αρχιτεκτονικής.
Το κτίριο υποδοχής επεδείκνυε όλο το καινοτόμο ρεπερτόριο της δεκαετίας του 1950 : δύο διαφορετικές στέγες σε σχήμα πεταλούδας, υπερυψωμένες και κουμπωμένες πάνω από τον προθάλαμο υποδοχής, και ένα αμφιθέατρο οργανικό με τεθλασμένη κάτοψη και κυρτή οροφή. Το σχέδιο της κτιριολογικής διάταξης τονίζει με μεγάλη έμφαση τον φονξιοναλιστικό χαρακτήρα του συγκροτήματος, ένα σχέδιο που σχεδόν ταυτίζεται με ένα λειτουργικό διάγραμμα. Τέλος, από το συγκεκριμένο σχεδιασμό προέκυπταν αρκετοί ελεύθεροι υπαίθριοι χώροι. Ο άλλος διαγωνισμός ήταν αυτός της Πολυτεχνικής Σχολής της Θεσσαλονίκης.
Η ανέγερση του κτιρίου «Τμήμα Α΄» (1957-1968)
Το κτίριο της Πινακοθήκης αποπερατώθηκε σχεδόν είκοσι χρόνια μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού, το 1976, με μια αλλαγή στη χωροθέτησή του αλλά και αρκετές τροποποιήσεις στο αρχικό του σχέδιο.
Ενώ τα έργα ανοικοδόμησης του κτιρίου είχαν ξεκινήσει,  αιφνιδίως το οικόπεδο της οδού Ριζάρη παραχωρήθηκε για την ανέγερση ενός Πνευματικού Κέντρου (το Ωδείο Αθηνών είναι το μοναδικό υλοποιημένο κτίριο του διαγωνισμού του 1959, για το εν λόγω Πνευματικό Κέντρο) και η Πινακοθήκη αναγκάστηκε να μεταφερθεί σε καινούργιο χώρο, εκεί που βρίσκεται σήμερα.
Μετά από πολλές δυσκολίες και χρονοτριβές, η τελετή θεμελίωσης του νέου μεγάρου της Εθνικής Πινακοθήκης έγινε με κάθε επισημότητα 26 Νοεμβρίου του 1964 από τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, σε εορταστικό κλίμα και με μεγάλη δημοσιότητα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης της εποχής. Ο διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνος Καλλιγάς έκανε απογραφή της περιουσίας: 1.500 πίνακες 1.300 έργα ελαφράς ύλης, 100 χαρακτικά, 10 γλυπτά και άλλα μικροτεχνήματα. Ο πρόεδρος της κυβέρνησης, Γεώργιος Παπανδρέου, άδραξε την ευκαιρία για να εξαγγείλει μεγαλεπήβολο πρόγραμμα για την ενίσχυση των γραμμάτων και τεχνών. Η καινούργια μελέτη για το κτίριο έγινε το 1966, από τον Π. Μυλωνά, Δ. Φατούρο  και τον συνεργάτη τους αρχιτέκτονα Δ. Αντωνακάκη, η οποία διατηρούσε τη βασική ιδέα του αρχικού σχεδίου, παρόλο που το νέο οικόπεδο ήταν τριγωνικό και όχι τετράγωνο, όπως αυτό της οδού Ριζάρη.
Το Α΄ Τμήμα του κτιρίου ολοκληρώθηκε το 1968 και ήταν ένα διώροφο κτίσμα που αναπτυσσόταν προς τα κάτω (με ενδιάμεσο ημιώροφο), και αποτελούνταν από ένα ισόγειο κτίσμα με την είσοδο του μουσείου και μια αίθουσα περιοδικών εκθέσεων, και το κάτω επίπεδο, με προσωρινές αποθήκες, αναψυκτήριο κ.ά.
Η ανέγερση του Τμήματος Β΄ και ολοκλήρωση του κτιριακού συγκροτήματος
Το 1974 ανατέθηκε στον, από το 1972, διευθυντή της Πινακοθήκης Δημήτρη Παπαστάμο, η ολοκλήρωση της ανοικοδόμησης του Τμήματος Β του κτιρίου, αυτό της κυρίως Πινακοθήκης, το οποίο βρισκόταν στο στάδιο του σκελετού, το οποίο μετά από σοβαρές κατασκευαστικές δυσκολίες ολοκληρώθηκε το 1976. Αυτό το κτίριο το συνέθεταν τρεις όροφοι, δύο για τις μόνιμες εκθέσεις, ένας για τη διοίκηση, τη βιβλιοθήκη και τα εργαστήρια συντήρησης, ενώ στο υπόγειο προβλέπονταν οι αποθήκες των έργων.
Το συνολικό κτιριακό συγκρότημα που αποπερατώθηκε για να στεγάσει την Εθνική Πινακοθήκη και εγκαινιάστηκε το 1976, ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα του μοντέρνου διεθνούς ρυθμού. Αποτελούνταν από δύο βασικούς παράλληλους επιμήκεις όγκους, έναν διώροφο κύβο στην είσοδο του μουσείου επί της λεωφόρου Βασιλέως Κωνσταντίνου (Τμήμα Α΄), και ένα τριώροφο κτίριο πίσω από αυτό (Τμήμα Β΄), οι οποίοι συνδέονταν με μια κλειστή γέφυρα-διάδρομο.
Οι όψεις του κτιρίου χαρακτηρίζονταν από εμφανές μπετόν, χωρίς στιλιζαρίσματα και φινιρίσματα (χαρακτηριστικό στοιχείο του μπρουταλισμού), καθώς και από επιφάνειες επενδυμένες από λευκές ορθομαρμαρώσεις. Το μπροστινό κτίσμα πλαισιώθηκε εμπρός και πίσω από στεγασμένες βεράντες με κολώνες από ανεπίχριστο σκυρόδεμα, ενώ στις δύο μακρόστενες πλευρές του ψηλότερου κτιρίου αρθρώθηκε ένας ρυθμικός κάνναβος σκιάστρων, από γυμνό μπετόν, ο οποίος μεσολαβούσε στην απευθείας πρόσβαση του φυσικού φωτός  στο κτίριο. Στο επίπεδο του εδάφους και στον ελεύθερο χώρο που είχε προβλεφθεί, διαμορφώθηκε ένας κλειστός κήπος, αξιοποιώντας τις υψομετρικές εναλλαγές.
Η αναγκαιότητα για επέκταση και η προμελέτη του 2002
Η Εθνική Πινακοθήκη τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια ασφυκτιούσε όλο και περισσότερο στο κτίριο του 1976, το οποίο αποτελούσε μια μικρότερη και ατελή εκδοχή του βραβευμένου σχεδίου των Ν. Μουτσόπουλου, Π. Μυλωνά και Δ. Φατούρου.
Με την πάροδο του χρόνου, οι εσωτερικές ανάγκες επέκτασης και εκσυγχρονισμού του κτιρίου της Πινακοθήκης έγιναν πολύ πιεστικές λόγω του μεγάλου αποθέματος έργων (περίπου 25.000), των ανεπαρκών εκθεσιακών και αποθηκευτικών χώρων, των περιορισμένων χώρων των γραφείων διοίκησης, της έλλειψης δυνατότητας για την απρόσκοπτη λειτουργία των εργαστηρίων συντήρησης, καθώς και της βιβλιοθήκης – αρχείου του οργανισμού. Επίσης, οι χώροι που θα εξυπηρετούσαν τις σύγχρονες μουσειολογικές επικοινωνιακές  ανάγκες του μουσείου (αμφιθέατρο, πωλητήριο, χώρος εκπαιδευτικών προγραμμάτων, αναψυκτήριο-εστιατόριο) ήταν ανεπαρκείς έως ανύπαρκτοι.
Το Υπουργείο Πολιτισμού ανέθεσε το 2002 στους αρχικούς αρχιτέκτονες (γραφείο Π. & Κ. Μυλωνά και Δ. Φατούρου) την εκπόνηση της προμελέτης, η οποία εγκρίθηκε από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, αλλά εξοφλήθηκε μετά από αρκετό καιρό, με χορηγία του «Ιδρύματος Μαρία Τσάκος». Θα πρέπει να επισημανθεί ότι από το 1998, με υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β 1233/1998), το συγκρότημα είχε κηρυχθεί διατηρητέο. Το 2001 με νόμο (ΦΕΚ Α 228/2001) ορίστηκαν ειδικοί όροι και περιορισμοί δόμησης για την επέκταση του κτιρίου, οι οποίοι λήφθηκαν υπόψη και καθόρισαν την προμελέτη του 2002.
Ο δημόσιος διαγωνισμός του 2008
Το 2008 το Υπουργείο Πολιτισμού πραγματοποίησε δημόσιο διαγωνισμό για την οριστική μελέτη του κτιρίου, ο οποίος ανέδειξε αυτή των γραφείων Αρχιτεκτονική ΕΠΕ Γραμματόπουλος-Πανουσάκης και Δ. Βασιλόπουλος & Συνεργάτες Ε.Ε.
Σύμφωνα με την αναδειχθείσα μελέτη, η Εθνική Πινακοθήκη, μετά την επέκταση του κτιρίου της, θα αποκτήσει επιπλέον εκθεσιακούς χώρους, αποθήκες, αμφιθέατρο 450 θέσεων καθώς και αναψυκτήριο-εστιατόριο με πανοραμική θέα. Επίσης, ιδιαίτερη μέριμνα της μελέτης επέκτασης αποτελεί η εναρμόνιση του συγκροτήματος με τις σύγχρονες μεθόδους στατικής ενίσχυσης και αντισεισμικής άμυνας, καθώς και πρόσβασης ατόμων με ειδικές ανάγκες.
Οι γυάλινες διαφάνειες και οι νέες επιδερμίδες αποτελούν κυρίαρχα γνωρίσματα της αρχιτεκτονικής γλώσσας που υιοθετήθηκε για την εξωτερική όψη του συγκροτήματος. Χαρακτηριστικός είναι ο υαλοφράκτης που θα τοποθετεί στη διατηρητέα πρόσοψη του ψηλού κτιρίου, ο οποίος θα καλύπτεται από αυτοκαθαριζόμενο υλικό και θα μπορεί να λειτουργεί ως γιγαντοοθόνη για βραδινές προβολές. Πίσω από αυτή τη γυάλινη κουρτίνα θα κατασκευαστούν ξύλινες  πλατιές ράμπες, για την ελεύθερη κίνηση των επισκεπτών, οι οποίες θα εμπλουτίσουν το ρεπερτόριο των κατακόρυφων επικοινωνιών μέσω των κλιμακοστασίων και των ανελκυστήρων. Τη σύνθεση της εξωτερικής όψης του συγκροτήματος θα συμπληρώνει ένα ελικοειδές γυάλινο σκέπαστρο, το οποίο θα «κουμπώνει» στη περιελισσόμενη κλίμακα που θα οδηγεί στα υπόγεια επίπεδα.
Το 2012 το έργο εντάχθηκε στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Αττική 2007-2013», με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού. Το ποσόν του προϋπολογισμού συμπληρώνεται με χορηγία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και εκτελείται υπό την επίβλεψη της Γενικής Γραμματείας του Υπουργείου Παιδείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ελλάδας Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα
Ισραηλινές βουλευτικές εκλογές Σεπτεμβρίου 2019
Πρόωρες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ισραήλ για την εκλογή των 120 μελών της 22ης Κνέσετ. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν έπειτα από την αποτυχία του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού, λίγο μετά τις προηγούμενες εκλογές του Απριλίου του 2019. Ήταν η πρώτη αποτυχία στο είδος της στην ισραηλινή ιστορία. Στις 30 Μαΐου η Κνέσετ αποφάσισε να αυτοδιαλυθεί και να προκηρυχθούν νέες εκλογές, προκειμένου να εμποδίσει τον αρχηγό του κόμματος των Κυανόλευκων, Μπένι Γκαντς, να γίνει εντολοδόχος πρωθυπουργός. Ήταν οι πρώτες εκλογές στις οποίες η Κνέσετ αποφάσισε την αυτοδιάλυσή της πριν σχηματιστεί νέα κυβέρνηση.
Πλαίσιο
Μετά τη διεξαγωγή των προηγούμενων εκλογών, τον Απρίλιο του 2019, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου άρχισε συνομιλίες με άλλα κόμματα προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού. Στις 15 και 16 Απριλίου, οι ηγέτες όλων των κομμάτων που κέρδισαν έδρες στην Κνέσετ συναντήθηκαν με τον πρόεδρο Ρεουβέν Ριβλίν για να συστήσουν ένα ορισμένο πρόσωπο να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο Νετανιάχου έλαβε συστάσεις από ηγέτες που αντιπροσωπεύουν 65 έδρες στην Κνέσετ, ενώ ο Γκάντς έλαβε συστάσεις από ηγέτες που εκπροσωπούσαν μόνο 45 έδρες στην Κνέσετ. Οι ηγέτες των δύο αραβικών κομμάτων, που αντιπροσωπεύουν 10 έδρες στην Κνέσετ, αρνήθηκαν να κάνουν οποιαδήποτε σύσταση. Με βάση τις συστάσεις που έλαβε, ο Ριβλίν όρισε τον Νετανιάχου να σχηματίσει τον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό. Έπειτα από έναν μήνα διαπραγματεύσεων, η αποτυχία του Νετανιάχου να σχηματίσει κυβέρνηση οδήγησε την Κνέσετ με 74 ψήφους υπέρ έναντι 45 κατά, να διαλυθεί λίγο λίγο μετά τα μεσάνυχτα στις 29 Μαΐου 2019. Οι νέες εκλογές ορίστηκαν για τις 17 Σεπτεμβρίου 2019.
Εκλογικό σύστημα
Οι 120 έδρες στην Κνέσετ εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση κλειστού καταλόγου σε μία εθνική εκλογική περιφέρεια. Το εκλογικό όριο για τις εκλογές είναι 3,25%. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό συνεπάγεται ένα ελάχιστο 4 εδρών για ένα κόμμα, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις ένα κόμμα μπορεί να καταλήξει σε τρεις.
Επακόλουθα
Οι πρόωρες εκλογές δεν μπόρεσαν να δώσουν μια σαφή εικόνα της επόμενης κυβέρνησης, καθώς δεν κατέστη δυνατόν να σχηματιστεί ξανά κυβέρνηση συνασπισμού. Μερικοί ανέφεραν την πιθανότητα να διεξαχθούν και τρίτες εκλογές. Μία ημέρα πριν τις εκλογές, ο Μπένι Γκαντς κάλεσε τον πρόεδρο Ρεουβέν Ριβλίν να αποφύγει πάση θυσία τις τρίτες εκλογές, μετά την άρνηση του Νετανιάχου να αποκλείσει την πιθανότητα διεξαγωγής νέων εκλογών. Ο Νετανιάχου ζήτησε τον σχηματισμό μιας "ισχυρής σιωνιστικής κυβέρνησης" και ο Γκαντς διεκδίκησε την πρωθυπουργία.
Οι νέοι βουλευτές ορκίστηκαν στις 3 Οκτωβρίου 2019.
Στις 22 Οκτωβρίου ο Νετενιάχου ανακοίνωσε στον Ριβλίν ότι δεν ήταν δυνατό να σχηματίσει κυβέρνηση. Δύο ημέρες αργότερα, ο πρόεδρος Ριβλίν έδωσε την εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στον Γκαντς.
Ο Γκαντς είχε 28 ημέρες για να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού, όμως απέτυχε και κατέθεσε την εντολή στις 21 Νοεμβρίου. Ακολούθησε περίοδος 21 ημερών, κατά την οποία οποιοδήποτε μέλος της Κνέσετ μπορούσε να ηγηθεί της κυβέρνησης αν κατέθεταν 61 υπογραφές στον πρόεδρο. Ως τις 11 Δεκεμβρίου, δεν υπήρχε κάποιος βουλεευτής που μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση και συνακόλουθα η Κνέσετ για μία ακόμη φορά αποφάσισε την αυτοδιάλυσή της και την προκήρυξη νέων εκλογών, για τις 2 Μαρτίου 2020.
Παραπομπές
2019 Σεπτεμβριου Ισραηλ 09
Λιμπρέτο
Ο όρος λιμπρέτο (ή λιβρέτο) προέρχεται εκ της Ιταλικής libretto (ουσιαστικό) που αποτελεί υποκοριστικό του libro (= βιβλίο) και περιγράφει το βιβλίο που περιέχει το κείμενο μιας όπερας ή εν γένει ενός δραματικού έργου. Μπορεί να αποτελείται από στίχους ή πρόζα. Το πρώτο γνωστό λιμπρέτο είναι αυτό που γράφτηκε από τον Οττάβιο Ρινουτσίνι (Ottavio Rinuccini) για την όπερα Δάφνη, σε μουσική του Τζάκοπο Πέρι, η οποία παρουσιάστηκε το 1598. Όλοι οι συγγραφείς λιμπρέτων ονομάζονται λιμπρετίστες, εξ αυτών, από τους πρώτους διάσημους, ήταν και ο Φελίτσε Ρομάνι (1788 - 1865). Στα ελληνικά αποδίδεται συνήθως και με τον όρο "ποιητικό κείμενο".
Ιστορικό
Η ιστορία του λιμπρέτου ξεκίνησε με την ιστορία της όπερας και είχε παίξει ήδη σημαντικό ρόλο στις πρώιμες μέρες αυτού του μουσικού είδους. Η σχέση μεταξύ συνθέτη και λιμπρέτου άλλαξε με τα χρόνια. Τον 18ο αιώνα, στη Γαλλία και στην Ισπανία, οι λιμπρετίστες ήταν σεβαστοί καλλιτέχνες που όλοι τους αναγνώριζαν ως ποιητές. Ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος, εκείνη την εποχή, ήταν ο Πιέτρο Μεταστάζιο, του οποίου τα λιμπρέτα μελοποιήθηκαν από πολλούς συνθέτες. Ειδικά την εποχή του Ρομαντισμού (τέλη του 18ου αιώνα) υπήρχαν συνθέτες, οι οποίοι έγραφαν οι ίδιοι το λιμπρέτο, όπως οι Άλμπερτ Λόρτσινγκ, Ρίχαρντ Βάγκνερ ή Αρρίγκο Μπόιτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερα Κατηγορία:Θεατρικά είδη Κατηγορία:Μουσική
Υπνοβάτις
Η Υπνοβάτις (Ιταλικά: La sonnambula) είναι μια ιταλική όπερα σε δύο πράξεις σε μουσική του Βιντσέντζο Μπελίνι και λιμπρέτο του Φελίτσε Ρομάνι, που ανέβηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Μιλάνο το 1831. Θεωρείται ένα από τα 3 σπουδαιότερα έργα του συνθέτη, μαζί με τη Νόρμα και τους Πουριτανούς.
Ιστορικό σύνθεσης
Αρχικά, ο Δούκας Πομπέο Λίτα του Μιλάνου είχε αναθέσει στον Μπελίνι να συνθέσει μια όπερα βασισμένη στον Ερνάνη του Βίκτωρος Ουγκώ. Η λογοκρισία των Αυστριακών (που είχαν εκείνη την εποχή στην κατοχή τους τη Βόρεια Ιταλία) ώθησε τον μουσικό να εγκαταλείψει το αρχικό σχέδιο και να επιλέξει, μετά από πρόταση του λιμπρετίστα Ρομάνι, ένα πιο αθώο θέμα, ποιμαντικού και ειδυλλιακού χαρακτήρα. Ωστόσο, μέρος της μουσικής που είχε ήδη δημιουργηθεί για τον Ερνάνη ανακυκλώθηκε στην Υπνοβάτιδα και, στη συνέχεια, στη Νόρμα.
Το λιμπρέτο βασίστηκε στην κωμωδία Βοντβίλ La Somnambule του Εζέν Σκριμπ και του Ζερμέν Ντελαβίν, του 1819, πάνω στην οποία ο ίδιος ο Σκριμπ είχε βασίσει το μπαλέτο-παντομίμα La Somnambule ou L'arrivée d'un nouveau seigneur, το 1827. Με τη βοήθεια του ίδιου του Μπελίνι, ο Ρομάνι έκανε πολλές αλλαγές στην υπόθεση. Η τελική σκηνή της αναγνώρισης, κατά την οποία, ο κόμης Ροδόλφο αποκαλύπτεται ότι είναι ο φυσικός πατέρας της Αμίνα εξαλείφθηκε εντελώς ύστερα από επιθυμία του ίδιου του συνθέτη. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η καμπαλέτα Tu non sai... του κόμη παραμένει μετέωρη και ανεξήγητη. Ο Μπελίνι συνέθεσε την όπερα σε μόλις δύο μήνες.
Το έργο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Θέατρο Καρκάνο του Μιλάνου στις 6 Μαρτίου 1831, σε συνδυασμό με το μπαλέτο Il furore di Amore, κατά τη διάρκεια μιας βραδιάς αφιερωμένης στον μουσικό Φραντσέσκο Πολίνι, φίλο του Μπελίνι. Την ορχήστρα διεύθυνε ο ίδιος ο συνθέτης. Η Υπνοβάτις γνώρισε μεγάλη επιτυχία από την πρώτη παράσταση. Σε αυτό συνέβαλαν οι σπουδαίες φωνές των δυο πρωταγωνιστών, της σοπράνο Τζουντίτα Πάστα και του τενόρου Τ.Μ. Ρουμπίνι που ανέδειξαν τις γεμάτες τρυφερότητα και πάθος μελωδίες του Μπελίνι.
Στους μήνες και τα χρόνια που ακολούθησαν, ανέβηκε σε όλα τα ιταλικά και μεγάλα ξένα θέατρα. Με τον ίδιο θίασο ανέβηκε στο Λονδίνο (28 Ιουλίου 1831) και στο Παρίσι (24 Οκτωβρίου 1831), ενώ μεγάλη επιτυχία γνώρισε στην Αγγλία, όταν ανέβηκε στο Drury Lane του Λονδίνου με τη Μαρία Μαλιμπράν στον ομώνυμο ρόλο, σε μια εκδοχή μερικώς μεταφρασμένη στα αγγλικά. Στη Νέα Υόρκη ανέβηκε λίγα χρόνια αργότερα, στις 13 Νοεμβρίου 1835. Με τον ρόλο της Αμίνα αναμετρήθηκαν μεγάλα ονόματα του λυρικού θεάτρου όπως η Αμελίτα Γκάλι-Κούρτσι, η Τότι Ντάλ Μόντε, η Μαρία Κάλλας, η Ρενάτα Σκότο και η Τζόαν Σάδερλαντ.
Υπόθεση
Η σκηνή αναπαριστά ένα χωριό στην Ελβετία. Απροσδιόριστη εποχή.
Σκηνή Πρώτη
Σκηνικό: Χωριό. Στο βάθος διακρίνεται ο μύλος της Τερέζας, ένα ρυάκι γυρίζει τον τροχό του.
Επικρατεί γιορτινή ατμόσφαιρα γιατί ο νεαρός εύπορος κτηματίας Ελβίνο αρραβωνιάζεται την Αμίνα, θετή κόρη της μυλωνούς. Η μόνη που είναι δυστυχισμένη, είναι η Λίζα, που έχει το τοπικό πανδοχείο. Είναι ερωτευμένη με τον νεαρό Ελβίνο, γι’ αυτό και απορρίπτει τις προτάσεις του Αλέσιο, ενός άλλου νεαρού του χωριού, που είναι ερωτευμένος μαζί της. Ένας ευγενής φτάνει στο χωριό, ο οποίος δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά αυτά τα μέρη, αλλά κανένας από τους χωρικούς δεν τον αναγνωρίζει. Είναι ο κόμης Ροδόλφο, γιος του μακαρίτη άρχοντα του κάστρου. Ο κόμης, που εγκαθίσταται στο πανδοχείο της Λίζας, κάνει μερικά κομπλιμέντα στην Αμίνα, λέγοντάς της ότι το πρόσωπό της του θυμίζει μια γυναίκα που γνώριζε πριν πολλά χρόνια. Οι χωρικοί προειδοποιούν τον Ροδόλφο για την απαίσια παρουσία ενός φαντάσματος, αλλά ο καλλιεργημένος κόμης κρίνει τα λόγια τους ως αποτέλεσμα καθαρής δεισιδαιμονίας. Στο μεταξύ, οι κολακείες του κόμη στην Αμίνα έχουν προκαλέσει τη ζήλια του Ελβίνο και, όταν μένει μόνος μαζί της, την μαλώνει.
Σκηνή Δεύτερη
Σκηνικό: Ένα δωμάτιο στο πανδοχείο. Απέναντι ένα παράθυρο: από τη μια πλευρά μια πόρτα εισόδου και από την άλλη μια τουαλέτα. Έπιπλα: ένας καναπές και ένα τραπεζάκι.
Στο δωμάτιό του, ο κόμης Ροδόλφο φλερτάρει με τη Λίζα. Όταν ακούγονται βήματα, η Λίζα φεύγει βιαστικά ξεχνώντας εκεί το μαντήλι της, προλαβαίνει πάντως να διακρίνει την Αμίνα. Η Αμίνα, υπνοβατώντας, μπαίνει στο δωμάτιο του κόμη, τον αποκαλεί τρυφερά με το όνομα του μνηστήρα της, μιλάει με ενθουσιασμό για την επικείμενη γαμήλια τελετή και τελικά του ζητά να την αγκαλιάσει. Ο Ροδόλφος στην αρχή δεν ξέρει τι να κάνει. Αποφασίζει τελικά, αφού έχει καταλάβει ότι υπνοβατεί, για να μην την τρομάξει να βγει από το δωμάτιο χωρίς να την ξυπνήσει. Στο μεταξύ μια ομάδα χωρικών φτάνει στο πανδοχείο για να υποβάλουν τα σέβη τους στον κόμη, εφόσον έχουν ανακαλύψει την ταυτότητά του. Η Λίζα, μνησίκακα, οδηγεί τους πάντες στο δωμάτιο του Ροδόλφο, όπου αιφνιδιάζουν τη νεαρή Αμίνα ξαπλωμένη στον καναπέ. Επικρατεί γενική σύγχυση. Ο Ελβίνο, οργισμένος, διαλύει τον αρραβώνα, ενώ η κοπέλα, συνέρχεται και, αγνοώντας τι έχει συμβεί, δεν βρίσκει λόγια να δικαιολογηθεί.
Σκηνή Πρώτη
Σκηνικό: Σκιερό ρουμάνι ανάμεσα στο χωριό και τον πύργο.
Ενώ μια ομάδα χωρικών πηγαίνει στον πύργο για να παρακαλέσει τον Ροδόλφο να μεσολαβήσει ανάμεσα στους δυο νέους, η δύστυχη κοπέλα αναζητά παρηγοριά στη στοργή της μητέρας της. Η Αμίνα συναντά τον Ελβίνο, ο οποίος, καταρρακωμένος, της τονίζει πώς τον έκανε τον πιο δυστυχισμένο άντρα στον κόσμο και της βγάζει βίαια το δαχτυλίδι των αρραβώνων.
Σκηνή Δεύτερη
Σκηνικό: Στο χωριό, ίδιο σκηνικό με την Α' Πράξη.
Ο κόμης Ροδόλφο μάταια προσπαθεί να εξηγήσει στους χωρικούς τι είναι η υπνοβασία και να κάνει τον Ελβίνο να αλλάξει γνώμη. Ο νεαρός, από πείσμα, έχει πια αποφασίσει να παντρευτεί τη Λίζα. Η πόλη γιορτάζει λοιπόν και πάλι ενόψει μιας νέας πιθανής γαμήλιας τελετής, αλλά όταν η Λίζα και ο Ελβίνο περνούν μπροστά από τον μύλο της Τερέζας, η γυναίκα κατηγορεί τη Λίζα ότι έπεσε στο ίδιο σφάλμα με την Αμίνα, φέρνοντας ως απόδειξη ένα μαντήλι που ανήκει στη Λίζα και βρέθηκε στο δωμάτιο του κόμη Ροδόλφου.
Ο Ελβίνο αισθάνεται ξανά προδομένος όταν, προς γενική έκπληξη, η Αμίνα εμφανίζεται να περπατά σε κατάσταση υπνοβασίας στο γείσο της στέγης του σπιτιού. Είναι η απόδειξη ότι ο Κόμης Ροδόλφο είχε δίκιο. Συλλογιζόμενη το μαραμένο λουλούδι που της είχε χαρίσει ο Έλβινο την προηγούμενη μέρα, η υπνοβάτης τραγουδά για τον δυστυχισμένο έρωτά της με ακροατές όλους τους συχωριανούς της. Ο Ελβίνο της ξαναφορά τη βέρα των αρραβώνων και η Αμίνα, ξυπνώντας, μπορεί επιτέλους να αγκαλιάσει ξανά τον αγαπημένο της. Το χωριό, με μεγάλη χαρά, ετοιμάζεται για τον πολυαναμενόμενο γάμο.
Ορχήστρα
Επί σκηνής: 2 τύμπανα, 4 κόρνα
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες
Καστιλιόν Φιορεντίνο
Το Καστιλιόν Φιορεντίνο (ιταλικά: Castiglion Fiorentino) είναι κωμόπολη της κεντρικής Ιταλίας. Βρίσκεται στην επαρχία Αρέτσο, στην ανατολική Τοσκάνη και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 13.359 κατοίκους. Η πόλη τοποθετείται 17 χλμ νοτιοανατολικά του Αρέτσο. Βρίσκεται στην κορυφή ενός υψώματος που κυριαρχεί στο δρόμο που συνδέει το Αρέτσο με την Κορτόνα.
Η πόλη στηρίζεται στην αγροτική οικονομία και τον αγροτουρισμό. Μετά τις καταστροφές που υπέστη στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ελήφθη μέριμνα για την αποστράγγιση των ελών, με αποτέλεσμα η αγροτική παραγωγή να αυξηθεί σημαντικά. Στην περιοχή παράγεται το γνωστό κρασί ΠΟΠ Valdichiana.
Ιστορία
Λόγω της στρατηγικής του θέσης, μεταξύ δύο σημαντικών ετρουσκικών αστικών κέντρων, το Καστιλιόν Φιορεντίνο κατοικήθηκε από πολύ νωρίς. Εντοπίζεται αστική εγκατάσταση στην περιοχή ήδη από 6ο π.Χ. αι. Εκτός από τη στρατηγική της θέση, τα έλη στη γύρω περιοχή έκαναν το έδαφος πολύ εύφορο, πράγμα που εκμεταλλεύτηκαν οι Ετρούσκοι και μετά από αυτούς οι Ρωμαίοι. Όμως ακριβώς λόγω αυτών των ελών, οι επιδημίες ήταν πολύ συχνές στην περιοχή.
Κατά τον Μεσαίωνα με κέντρο την πόλη ανεγέρθηκαν διάφορα κάστρα, για να ελέγχουν τις επικοινωνίες της Τοσκάνης. Από τον 10ο αι μνημονεύεται με το όνομα Castiglione, ως φέουδο των Μαρκησίων του Monte Santa Maria. Ως ελεύθερη κοινότητα μαρτυρείται από τα μέσα του 12ου αι. Αντιμετώπιζε συνεχώς τις επιθέσεις των ισχυρών γειτόνων του. Κατά τον 13ο αιώνα αναμείχθηκε στις συγκρούσεις μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων, παίρνοντας το μέρος των Γιβελλίνων και συμμαχώντας με το Αρέτσο κατά της μεγάλης Γουελφικής πόλης της Τοσκάνης, της Φλωρεντίας. Τελικά το 1289 μετά την ήττα του Αρέτσο καταλήφθηκε για πρώτη φορά από τη Φλωρεντία. Το διάστημα 1303-1336 περιήλθε στον έλεγχο του Αρέτσο, τότε μάλιστα ονομάστηκε Castiglion Aretino και γνώρισε σημαντική ανάπτυξη. Την περίοδο 1336 - 1384 άλλαζε συνεχώς κυρίαρχο, μέχρι που τελικά καταλήφθηκε από τους Φλωρεντινούς οριστικά, οι οποίοι και του έδωσαν το σημερινό της όνομα. Η πόλη αναφέρεται και σε ένα από τα άσματα της Θείας Κωμωδίας του Δάντη (Κόλαση, 29).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Εθνόσημο της Πολωνίας
right|150px|Το εθνόσημο της Πολωνίας Το εθνόσημο της Πολωνίας καθορίζεται από το άρθρο 28 του Συντάγματος της Πολωνικής Δημοκρατίας του 1997. Στη σημερινή του μορφή αποτελείται από έναν λευκό αετό με χρυσά νύχια και ράμφος πάνω από κόκκινο φόντο.
Θρύλος
Το έμβλημα του Λευκού Αετού θρυλείται ότι προέρχεται από το όραμα του ιδρυτή της Πολωνίας, Λεχ, ο οποίος φέρεται να είδε τη φωλιά ενός λευκού αετού. Όταν κοίταξε προς το πουλί, μια ακτίδα του ηλιακού φωτός διαπέρασε από τις φτερούγες του και έγινε δύση, ενώ τα φτερά του αετού έγιναν χρυσά και το υπόλοιπο σώμα του ήταν απλώς λευκό. Ο Λεχ ήταν ευτυχισμένος και αποφάσισε να μείνει στο μέρος εκείνο και να τοποθετήσει τον αετό εκείνο στο έμβλημά του. Επίσης, ονόμασε το μέρος Γκνιέζντνο, πολ. Gniezdno (σημερινό Γκνιέζνο) από την πολωνική λέξη gniazdo (=φωλιά).
Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι η υιοθέτηση του αετού έγινε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Ιστορία
right|200px|thumb|Σημαία της Πολωνίας με το εθνόσημο Η εικόνα του άσπρου αετού εμφανίζεται πρώτη φορά σε νομίσματα του Βασιλέα Μπολεσλάβ Α΄. Το τελικό σχήμα του αετού καθιερώθηκε το 1927 και σχεδιάστηκε από τον καθηγητή Ζίγκμουντ Καμίνσκι.
Έπειτα από την Επανάσταση του Νοεμβρίου, οι Τσάροι είχαν τον τίτλο των Πολωνών βασιλέων και υιοθέτησαν το Τάγμα του Λευκού Αετού με γαλάζια κορδέλα, που είχε γίνει αποδεκτή στη Ρωσία. Ο Αρχάγγελος, το σύμβολο της Ουκρανίας, ήταν μαζί με τον Αετό και την Παχονία στη διάρκεια της εξέγερσης του Ιανουαρίου.
Η ανάσταση του Βασιλείου της Πολωνίας εγκρίθηκε από χώρες όπως η Αυστρία το 1916. Ένα χρόνο μετά, εμφανίστηκαν τα πρώτα πολωνικά χαρτονομίσματα με τον εστεμμένο αετό σε έναν αδιαίρετο θυρεό. Έπειτα από την ανάκτηση της ανεξαρτησίας, το έμβλημα επανήλθε το 1919. Μέχρι το 1927 χρησιμοποιούνταν ένα επίσημο έμβλημα βασισμένο σε εκείνο του Στανίσλαου Πονιατόφσκι. Το 1927 σχεδιάστηκε το καινούργιο εθνόσημο από τον Καμίνσκι.
Έπειτα από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αρχές της Πολωνικής Λαϊκής Δημοκρατίας αφαίρεσαν το στέμμα από το κεφάλι του αετού. Αυτό εγκρίθηκε με ψήφισμα το 1955. Η εξόριστη δημοκρατική κυβέρνηση εισήγαγε ένα νέο έμβλημα με έναν αετό που φοράει κορόνα με σταυρό στην κορυφή. Τελικά, η κυβέρνηση της Τρίτης Δημοκρατίας επανέφερε το στέμμα.
Εθνόσημα του Στρατού
Πολωνικός στρατός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Πολωνίας
Στέλιος Παρλιάρος
Ο Στυλιανός "Στέλιος" Παρλιάρος (1959, Ταταύλα, Κωνσταντινούπολη) είναι Έλληνας ζαχαροπλάστης, συγγραφέας και οικοδεσπότης εκπομπών ζαχαροπλαστικής.
Πρώιμα χρόνια
Ο Παρλιάρος γεννήθηκε το 1959 στα Ταταύλα της Κωνσταντινούπολης, όπου έζησε μέχρι την ηλικία των 17 ετών. Του άρεσε η αρχιτεκτονική, αλλά δεν είχε καλές επιδόσεις στο σχολείο για να την ακολουθήσει. Ο πατέρας του ήταν έμπορος.
Ανακάλυψε τη ζαχαροπλαστική το 1979, όταν ακόμα πήγαινε σε νυχτερινό σχολείο, δουλεύοντας στα εργαστήρια Παπασπύρου και διδασκόμενος από Αιγυπτιώτες καθηγητές. Η πρώτη συνταγή που εκτέλεσε ήταν το παντεσπάνι, πράγμα που έκανε για εννέα μήνες. Ήταν εκπαιδευόμενος στο ζαχαροπλαστείο του Χίλτον.
Καριέρα
Στις 3 Μαρτίου του 1982, ο Παρλιάρος άνοιξε το πρώτο του ζαχαροπλαστείο με όνομα Fresh σε ένα υπόγειο στους Αμπελόκηπους. Σύντομα έγινε αλυσίδα, αλλά κακοί χειρισμοί τον οδήγησαν στο να αποσυρθεί έξι χρόνια αργότερα.
Το 2008 άνοιξε στην Κολωνάκι το ζαχαροπλαστείο Sweet Alchemy, με σχεδιασμό του Στέλιου Κόη. Το 2010 και έπειτα από προτροπή φίλων, άνοιξε και δεύτερο κατάστημα στην Κηφισιά.
Ο Παρλιάρος παρουσίαζε ένθετο μαγειρικής στην τηλεοπτική εκπομπή των Φώτη Σεργουλόπουλου και Μαρίας Μπακοδήμου στο Mega.
Τον Δεκέμβριο του 2010 συμμετείχε σε ένα επεισόδιο του MasterChef με θέμα τη ζαχαροπλαστική.
Η πρώτη εκπομπή που παρουσίασε είναι οι Γλυκές Αλχημείες που ξεκίνησαν να προβάλλονται στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 στο Mega Channel και ολοκληρώθηκαν σε 86 επεισόδια. Στις 24 Νοεμβρίου του 2012, η εκπομπή μεταφέρθηκε στον ΣΚΑΪ. Στις 15 Δεκεμβρίου του 2018, η εκπομπή απέκτησε ταξιδιωτικό χαρακτήρα και ξεκίνησε να προβάλλεται με τον τίτλο Οι Γλυκές Αλχημείες Ταξιδεύουν.
Το 2018 ξεκίνησε να παραδίδει σεμινάρια στους σπουδαστές ζαχαροπλαστικής και αρτοποιίας του ΙΕΚ Όμηρος.
Στις 16 Δεκεμβρίου του 2018 ήταν καλεσμένος στην εκπομπή Bake Off Greece, όπου έδωσε οδηγίες για την παρασκευή του γλυκού croquembouche.
Ο Παρλιάρος έχει γράψει πολλά βιβλία που έχουν δημοσιευθεί είτε αυτόνομα από εκδοτικούς οίκους, είτε μαζί με εφημερίδες. Αυτά που εκδόθηκαν αυτόνομα είναι: Διαίτης Γλυκά (2002), Όλο Σοκολάτα (2005), Γλυκά με Φρούτα (2006), Γλυκές Σημειώσεις (2011) και Βανίλια Σοκολάτα (2014, εμπνευσμένο από το ταξίδι του στη Μαδαγασκάρη). . Νοέμβριο του 2021 κυκλοφόρησε το δίγλωσσο (Ελληνικά - Γαλλικά) βιβλίο μαγειρικής, με τίτλο "Μαζί | Ensemble", από τις εκδόσεις IANOS, σε συνεργασία με τον Jean-Marie Hoffmann, στο οποίο υπάρχουν 60 συνταγές μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής, εμπνευσμένες από την ελληνική και τη γαλλική κουζίνα.
Προσωπική ζωή
Ο Παρλιάρος κατοικεί στο Λυκαβηττό. Το 2013 έγινε πρέσβης του Make-A-Wish Ελλάδος.
Διακρίσεις
Τον Μάρτιο του 2013, το αμερικανικό ταξιδιωτικό περιοδικό Travel + Leisure έδωσε στο ζαχαροπλαστείο Sweet Alchemy του Παρλιάρου στην Κηφισιά τη διάκριση του καλύτερα σχεδιασμένου καταστήματος (Best Retail Space).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζαχαροπλάστες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
Ζιτσιουίφαλου
thumb|200px|right|Ζιτσιουίφαλου Το Ζιτσιουίφαλου (ουγγρικά: Zichyújfalu ) ένα χωριό στην Ουγγαρία. Ο πληθυσμός το 2011 ήταν 944 άτομα. Η έκτασή του είναι 10,82 τετραγωνικά χιλιομέτρα. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 87,25 άτομα / τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 125 μέτρων. Η πρώτη γραπτή αναφορά χρονολογείται από το 1239.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί στην Ουγγαρία
Ταντέους Μπαναχιέβιτς
Ο Ταντέους Μπανάχιεβιτς (Tadeusz Banachiewicz, 13 Φεβρουαρίου 1882 – 17 Νοεμβρίου 1954) ήταν Πολωνός αστρονόμος, μαθηματικός και γεωδαίτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, όπου και σπούδασε. Το 1905, μετά το κλείσιμο του πανεπιστημίου της Βαρσοβίας από τους Ρώσους, πήγε στο Γκέτινγκεν και το 1906 στο Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο. Εργάσθηκε επίσης στο Αστεροσκοπείο Engel'gardt του Πανεπιστημίου του Καζάν από το 1910 ως το 1915.
Το 1919, μετά την ανεξαρτησία της Πολωνίας, ο Μπανάχιεβιτς μετακόμισε στην Κρακοβία και έγινε καθηγητής στο εκεί Γιαγκιελονιανό Πανεπιστήμιο, ενώ ανέλαβε και τη διεύθυνση του Αστεροσκοπείου της Κρακοβίας.
Ο Μπανάχιεβιτς συνέγραψε περί τις 230 ερευνητικές εργασίες και τροποποίησε τη μέθοδο προσδιορισμού των παραβολικών τροχιών. Το 1925 επινόησε μία ειδική άλγεβρα πινάκων, τη «Θεωρία των κρακοβιανών», που του απέφερε διεθνή αναγνώριση. Αυτή η θεωρία εφαρμόσθηκε με επιτυχία σε αρκετά αστρονομικά, γεωδαισικά, μηχανικά και μαθηματικά προβλήματα.
Το 1922 έγινε μέλος της «Πολωνικής Ακαδημίας της Μαθήσεως» (PAU, Polska Akademia Umiejętności) και από το 1932 ως το 1938 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως. Υπήρξε επίσης ο πρώτος πρόεδρος στην ιστορία της Πολωνικής Αστρονομικής Εταιρείας, αντιπρόεδρος της Γεωδαισικής Επιτροπής των Βαλτικών Κρατών και, από το 1952 μέχρι τον θάνατό του, μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο Μπανάχιεβιτς ίδρυσε το σημαντικό αστρονομικό περιοδικό Acta Astronomica, που εκδίδεται μέχρι σήμερα. Ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίων της Βαρσοβίας, του Πόζναν και της Σόφιας. Πέθανε στην Κρακοβία το 1954.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί αστρονόμοι Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πολωνοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γεωδαίτες Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Καθοδικός σωλήνας
Ο καθοδικός σωλήνας είναι μια ηλεκτρονική λυχνία με σωλήνα κενού που περιέχει μια διάταξη παραγωγής δέσμης ηλεκτρονίων και μια φθορίζουσα οθόνη. Η δέσμη των ηλεκτρονίων δημιουργεί μια φωτεινή κηλίδα στην οθόνη, της οποίας η θέση και η ένταση μπορεί να μεταβάλλεται.
Ο καθοδικός σωλήνας αποτελεί την βάση κατασκευής μιας σειράς οργάνων και συσκευών (παλμογράφοι, αναλυτές φάσματος, τηλεοράσεις, οθόνες υπολογιστών) που επιτρέπουν την απεικόνιση ηλεκτρικών ή άλλων σημάτων. Σήμερα έχει αντικατασταθεί από νεότερες τεχνολογίες, όπως η οθόνη υγρών κρυστάλλων, η Οθόνη πλάσμα και η OLED, οι οποίες έχουν μικρότερο κόστος κατασκευής, κατανάλωση ενέργειας, όγκο και βάρος.
Metal Church
Οι Metal Church είναι αμερικάνικο heavy metal συγκρότημα το οποίο σχηματίστηκε το 1980, στο Σαν Φρανσίσκο. Θεωρούνται ένας από τους ιδρυτές του βορειοαμερικανικού thrash metal της δεκαετίας του '80.
Τα πρώτα χρόνια
Οι Metal Church δημιουργήθηκαν από τον κιθαρίστα Κερτ Βάντερχουφ, μετά την αποχώρηση του από το πανκ συγκρότημα The Lewd. Μετά την προσθήκη του κιθαρίστα Ρικ Κόντριν, του μπασίστα Στιβ Χοτ και του ντράμερ Άαρον Ζίμπελ, ο οποίος αντικατέστησε τον Ρικ Γουάγκνερ, το συγκρότημα απέκτησε την πρώτη του ολοκληρωμένη σύνθεση και πήρε την ονομασία Anvil Chorus-The Church of Metal. Το 1981, ο Ζίμπελ αποχώρησε για να σχηματίσει τους Vienna και έδωσε τη θέση του, αρχικά, στον Καρλ Σάκο και στη συνέχεια στον Τομ Γουέμπερ, ενώ τα φωνητικά ανέλαβαν κατά σειρά ο Μπιλ Μακέι, ο Εντ Μπουλ και ο Μάικ Μέρφι, για να γίνει μόνιμος τραγουδιστής του συγκροτήματος ο Ντέιβιντ Γουέιν, το 1982. Την ίδια περίοδο, το μπάσο πέρασε στα χέρια του Ντιουκ Έρικσον, ενώ τη θέση του Κόντριν στη δεύτερη κιθάρα πήρε ο Γκρεγκ Γουέλς.
Το πρώτο τους ντέμο ηχογραφήθηκε το 1981 με το ορχηστρικά τραγούδια "Red Skies", "Heads Will Roll" και "Merciless Onslaught" και άλλαξαν το όνομα τους σε Metal Church. Οι πρώιμη μορφή των Metal Church απέτυχε να υπογράψει συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική εταιρεία και ο Βάντερχουφ σχημάτισε και πάλι το συγκρότημα στο Σιάτλ, με την σύνθεση να περιλαμβάνει τον Γουέιν στα φωνητικά, τον Γουέλς και τον Βάντερχουφ στις κιθάρες, τον Έρικσον στο μπάσο και τον Κερκ Άρινγκτον στα τύμπανα.
Αναγνώριση και επιτυχία
Η πρώτη τους συναυλία πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1984 στο "D&R Theater" του Αμπερντίν της Ουάσιγκτον με τους Rogues Gallery και τους Melvins να ανοίγουν την εμφάνιση τους. Μετά την συμφωνία τους με την εταιρεία "Ground Zero", κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους μέσα στη χρονιά, ενώ πιο πριν είχαν συμμετάσχει στη συλλογή "Northwest Metalfest" με το κομμάτι "Deathwish". Ο δίσκος επανακυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά μέσω της "Elektra" και οι Metal Church έκλεισαν το 1985 σε μία ιστορική συναυλία στο "Civic Center" του Σαν Φρανσίσκο την παραμονή πρωτοχρονιάς του 1986 μαζί με τους Metallica, τους Megadeth και τους Exodus.
Στις 6 Οκτωβρίου 1986, κυκλοφόρησαν το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο "The Dark" σε παραγωγή του Μαρκ Ντόντσον. Ο δίσκος έφθασε στο # 92 στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρέμεινε στο Billboard 200 για 23 εβδομάδες. Σε μία από τις πρώτες συναυλίες για την προώθηση του άλμπουμ, οι Metallica άνοιξαν την εμφάνιση των Metal Church στις 8 Νοεμβρίου 1986 στο "Country Club" της Ρεσέντα, στην πρώτη τους εμφάνιση με τον μπασίστα Τζέισον Νιούστεντ. Στη συνέχεια, οι Metal Church περιόδευσαν στην Ευρώπη και τον Καναδά ως support συγκρότημα των Metallica.
Το 1988, ο Γουέιν αποχώρησε λόγω των προβλημάτων με τα ναρκωτικά που αντιμετώπιζε το συγκρότημα και έδωσε τη θέση του στον Μάικ Χάουι των Heretic, ενώ τη θέση του Βάντερχουφ πήρε ο Τζον Μάρσαλ, με τον ιδρυτή του συγκροτήματος να παραμένει στο συνθετικό κομμάτι των Metal Church. Τον Φεβρουάριο του 1989 κυκλοφόρησαν τον τρίτο τους δίσκο, "Blessing in Disguise" ο οποίος σκαρφάλωσε στο # 75 του Billboard και παρέμεινε στα τσαρτ για 15 εβδομάδες.
Ακολούθησε το "The Human Factor" τον Μάρτιο του 1991, χωρίς την εμπορική επιτυχία των προηγούμενων άλμπουμ τους. Επιπλέον δημοσιότητα ήλθε στους Metal Church όταν ο Μάρσαλ συμπλήρωσε την θέση του Τζέιμς Χέτφιλντ στις κιθάρες των Metallica κατά την αμερικάνικη περιοδεία για την προώθηση του "Black Album".
Τον Οκτώβριο του 1993, κυκλοφόρησαν το πέμπτο τους άλμπουμ μέσω της "Blackheart Records" της Τζόαν Τζετ, με τίτλο "Hanging in the Balance", με τη συμμετοχή του Τζέρι Καντρέλ των Alice in Chains στο τραγούδι "Gods Of Second Chance". Η προώθηση της εταιρείας για το δίσκο ήταν πολύ μικρή και η χρήση καρτούν στο εξώφυλλο αποθάρρυνε πολλούς οπαδούς του σχήματος. Τον Οκτώβριο του 1995 περιόδευσαν στην Ευρώπη μαζί με τους Zodiac Mindwarp, τους Vicious Rumours και τους Killers. Μετά το τέλος της περιοδείας, το συγκρότημα διαλύθηκε.
Επανένωση
Το 2000, το μπάσο ανέλαβε ο Μπράιαν Λέικ και τα τύμπανα ο Τζεφ Γουέιντ, πρώην μέλη των Vanderhoof, προσωπικού σχήματος του κιθαρίστα του συγκροτήματος. Ο Γουέιν αποχώρησε το 2001 για να σχηματίσει τους Wayne, με το πρώτο τους άλμπουμ να έχει τον τίτλο "Metal Church". Μετά από αυτή την κίνηση, στους Metal Church παρέμειναν μόνο ο Βάντερχουφ με τον Κερκ Άρινγκτον που επέστρεψε στο συγκρότημα.
Στα τέλη του 2003, εντάχθηκαν στο συγκρότημα ο τραγουδιστής Ρόνι Μανρό, ο κιθαρίστας Τζέι Ρέινολντς και ο μπασίστας Στιβ Άνγκερ για να κυκλοφορήσουν τον δίσκο "The Weight of the World" τον Ιούλιο του 2004. Τον χειμώνα του 2004, πραγματοποίησαν περιοδεία στη Βόρεια Αμερική με τους Καναδούς 3 Inches of Blood. Η ευρωπαϊκή περιοδεία του συγκροτήματος στις αρχές του 2005 ακυρώθηκε, αλλά το επερχόμενο καλοκαίρι συμμετείχαν στην περιοδεία "American Metal Blast" μαζί με τους W.A.S.P., τους L.A. Guns και τον Στίβεν Πίρσι.
Τον Φεβρουάριο του 2006, ο Άρινγκτον αποχώρησε λόγω προβλημάτων υγείας, δίνοντας τη θέση του στον Τζεφ Πλέιτ. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "A Light in the Dark", το οποίο περιείχε την επανεκτέλεση του κλασικού τους κομματιού "Watch the Children Pray", αφιερωμένο στη μνήμη του Γουέιν.
Τον Ιανουάριο του 2007 περιόδευσαν με τους Meliah Rage να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους, αλλά πολλές από τις εμφανίσεις τους ακυρώθηκαν λόγω προβλημάτων στην πλάτη που αντιμετώπισε ο Πλέιτ. Λίγους μήνες αργότερα, ανακοινώθηκε η ένταξη του κιθαρίστα Ρικ Βαν Ζαντ και η έναρξη των ηχογραφήσεων για το επόμενο τους άλμπουμ. Το "This Present Wasteland" κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2006, πουλώντας μόλις 920 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, εμφανίστηκαν ως support συγκρότημα στους Judas Priest και τους Queensrÿche σε διαφορετικές περιπτώσεις, ενώ κατά το ευρωπαϊκό κομμάτι της περιοδείας ήταν προγραμματισμένες οι συναυλίες τους με τους Overkill, αλλά αποσύρθηκαν λόγω προβλημάτων υγείας του Βάντερχουφ. Στις 9 Ιουλίου 2009, οι Metal Church έδωσαν την τελευταία τους συναυλία στο φεστιβάλ "Rocklahoma" μαζί με τους Anthrax, Saxon, Overkill και Anvil, αφού αμέσως μετά διαλύθηκαν για δεύτερη φορά.
Η δεύτερη επανένωση
Τον Οκτώβριο του 2012 ανακοινώθηκε η δεύτερη επανένωση των Metal Church με τη σύνθεση των Βάντερχουφ, Μανρό, Άνγκερ, Πλέιτ και Ρέινολντς, ο τελευταίος εκ των οποίων έδωσε σύντομα τη θέση του στον Ρικ Βαν Ζαντ. Τον Ιανουάριο του 2013 εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "70,000 Tons of Metal", παίζοντας ολόκληρο τον πρώτο τους δίσκο.
Στις 22 Οκτωβρίου 2013, κυκλοφόρησαν τον δέκατο τους δίσκο με τίτλο "Generation Nothing" και περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2014. Την επόμενη χρονιά, ο Μανρό αποχώρησε από το συγκρότημα, δίνοντας την θέση του στον Μάικ Χάουι, με το συγκρότημα να δουλεύει πάνω στον επόμενο του δίσκο.
Στις αρχές του 2016, έγινε γνωστό ότι στις 25 Μαρτίου 2016 θα κυκλοφορήσει ο ενδέκατος δίσκος του συγκροτήματος με τίτλο "XI", το πρώτο για τους Metal Chruch με τον Μάικ Χάουι στο μικρόφωνο, μετά το "Hanging in the Balance" του 1993. Παράλληλα, δημοσίευσαν το βίντεο-κλιπ για το κομμάτι "No Tomorrow", το οποίο γυρίστηκε στο "Satsop Nuclear Facility", έναν εγκαταλελειμμένο πυρηνικό αντιδραστήρα στην Έλμα της Ουάσινγκτον. Το άλμπουμ πούλησε 11.000 αντίτυπα στην πατρίδα του συγκροτήματος κατά πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, σκαρφαλώνοντας στο # 57 του Billboard, όπως και στο # 34 των γερμανικών τσαρτ.
Δισκογραφία
{|width="70%" align="center"|
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά speed metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά thrash metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Ουάσινγκτον (πολιτεία) Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Σιάτλ
Βαγγέλης Σκλάβος
Ο Βαγγέλης Σκλάβος (γεννήθηκε την πρώτη Δεκεμβρίου του 1977) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,02 μέτρα και αγωνίζεται τόσο ως σμολ φόργουορντ όσο και ως πάουερ φόργουορντ.
Καριέρα
Ο Βαγγέλης Σκλάβος υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1997 σε ηλικία 20 ετών στην ομάδα του Μίλωνα, στον οποίο παρέμεινε για τρία χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2000.
Μέσα στο 2000 αποτέλεσε παρελθόν από τον Μίλωνα και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας αρχικά με το Ηράκλειο Κρήτης, στο οποίο ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες και στη συνέχεια με τον Πανιώνιο, ομάδα της Νέας Σμύρνης, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2002-03.
Το 2005 άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα του την Ελλάδα και ταξίδεψε στην Ισπανία για λογαριασμό της Βαλένθια, στην οποία παρέμεινε για ένα έτος χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 2010 επέστρεψε για δεύτερη φορά στον Πανελλήνιο, ενώ από το καλοκαίρι του 2011 και μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13, ο Βαγγέλης Σκλάβος ανήκε στο δυναμικό της ΑΕΚ Αθηνών.
Μετά το τέλος του συμβολαίου του με την ΑΕΚ, ο Βαγγέλης Σκλάβος μεταπήδησε στο νησί της Λευκάδας προκειμένου να μεταγραφεί στην τοπική Δόξα Λευκάδας.Σήμερα αγωνιζεται στην γ' εθνική κατηγορια με τον Κεραυνό Αιγίου.
Επεξεργασία δεδομένων
Η επεξεργασία δεδομένων αφορά τη συλλογή, την ταξινόμηση, την καταχώριση, τη μετα­βολή, την αποθήκευση, την αναζήτηση, και την ανάκτηση δεδομένων με ή χωρίς τη βοήθεια του ηλεκτρονικού υπολογιστή για την παραγωγή πληροφοριών.
Κατηγορία:Τεχνολογία πληροφοριών Κατηγορία:Δεδομένα υπολογιστή Κατηγορία:Διοίκηση πόρων πληροφορικής
Πάρσονς (κρατήρας)
Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση έδωσε αυτό το όνομα στον κρατήρα προς τιμή του Τζακ Πάρσονς (Jack Parsons), μηχανικού της πυραυλικής και διακεκριμένου στελέχους του Jet Propulsion Laboratory
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Πατρίτσια Ταραμπίνι
H Πατρίτσια Ταραμπίνι (αγγλικά : Patricia Tarabini), γεννημένη στις 6 Αυγούστου 1968, είναι πρώην Αργεντινή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Η Ταραμπίνι εκπροσώπησε τη χώρα της και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 με συμπαίκτρια την Πάολα Σουάρες. Είναι η νικήτρια του μικτού στο Γαλλικό όπεν το 1996 με συμπαίκτη τον Χαβιέ Φράνα.
Στο Φεντ καπ έχει αγωνιστεί από το 1989 έως το 2004 σε 9 διοργανώσεις με ρεκόρ 15 νίκες και 7 ήττες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αργεντινοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ
thumb|200px|Το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ Το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ (UvA) (Ολλανδικά: Universiteit van Amsterdam) βρίσκεται στην καρδιά της πόλης του Άμστερνταμ, στην Ολλανδία και είναι ένα από τα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια στην Ευρώπη. Αποτελείται από επτά σχολές: Ανθρωπιστικών σπουδών, Κοινωνιολογίας και Ψυχολογίας, Οικονομικών, Νομικής, Θετικών επιστημών, Ιατρικής και Οδοντιατρικής. Έχει έντονο το διεθνές στοιχείο καθώς προσφέρει περισσότερα από 85 Αγγλόφωνα μεταπτυχιακά προγράμματα μάστερ. Η συντομογραφία UvA το διαχωρίζει από το δεύτερο πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο (Ολλανδικά: Vrije Universiteit) (VU). Είναι το μοναδικό πανεπιστήμιο στο Μπενελούξ που διδάσκει τη νέα ελληνική γλώσσα.