cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλκούτα
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη της Καλκούτα από το Χάουρα δεξιά|μικρογραφία|Εναέρια άποψη της γέφυρας Χούγκλι Εκτεινόμενη κατά προσέγγιση βορρά-νότου κατά μήκος της ανατολικής όχθης του ποταμού Χούγκλι, η Καλκούτα βρίσκεται στο χαμηλότερο Δέλτα του Γάγγη της ανατολικής Ινδίας σε απόσταση περίπου 75 χλμ. δυτικά του συνόρου με το Μπαγκλαντές. Το ύψος της πόλης κυμαίνεται από 9 μέχρι 15 μέτρα. Μεγάλο μέρος της πόλης ήταν αρχικά ένας υγροβιότοπος που ανακτήθηκε με το πέρασμα των δεκαετιών για να φιλοξενήσει έναν αυξανόμενο πληθυσμό. Οι υπόλοιπες μη ανεπτυγμένες περιοχές, γνωστές ως υγρότοποι της Ανατολικής Καλκούτας, χαρακτηρίστηκαν ως "υγρότοπος διεθνούς σημασίας" από τη Σύμβαση Ραμσάρ (1975). Όπως συμβαίνει με το μεγαλύτερο μέρος της ινδο-γαγγητικής πεδιάδας, το έδαφος και το νερό είναι κατά κύριο λόγο προσχωσιγενείς. Η Καλκούτα βρίσκεται πάνω από τη λεκάνη της Βεγγάλης, μια περικρατονική τριτοβάθμια λεκάνη. Η λεκάνη της Βεγγάλης περιλαμβάνει τρεις δομικές μονάδες: υφαλοκρηπίδα ή πλατφόρμα στα δυτικά, μεντεσέ ή διάσπαση υφαλοκρηπίδας/πλαγιάς, και βαθύ λεκανικό τμήμα στα ανατολικά και νοτιοανατολικά. Η Καλκούτα βρίσκεται στην κορυφή της ζώνης μεντεσέδων που έχει πλάτος περίπου 25 χιλιομέτρων σε βάθος περίπου 45.000 μέτρων κάτω από την επιφάνεια. Οι ζώνες υφαλοκρηπίδας και μεντεσέδων έχουν πολλά ρήγματα, μεταξύ των οποίων μερικά είναι ενεργά. Το συνολικό πάχος του ιζήματος κάτω από τα Καλκούτα είναι περίπου 7.500 μέτρα πάνω από το κρυσταλλικό υπόγειο. από αυτά τα πάνω 350-450 μέτρα είναι τεταρτοταγή, ακολουθούμενη από 4.500-5.500 μέτρα τριτογενών ιζημάτων, 500-700 κρητιδικής παγίδας και 600-800 μέτρα Περμιο-Ανθρακοφόρων πετρωμάτων Γκοντβάνα. Τα τεταρτοταγή ιζήματα αποτελούνται από πηλό, λάσπη και διάφορες ποιότητες άμμου και χαλικιού. Αυτά τα ιζήματα κόβονται ανάμεσα σε δύο πήλινες κοίτες: η χαμηλότερη έχει βάθος 250 με 650 μέτρα ενώ η ανώτερη έχει πάχος 10 με 40 μέτρα. Σύμφωνα με το Γραφείο Ινδικών Προτύπων, σε μια κλίμακα που κυμαίνεται από Ι έως V, με την σειρά της αυξανόμενης ευαισθησίας σε σεισμούς, η πόλη βρίσκεται εντός της σεισμικής ζώνης III.
Αστική δομή
αριστερά|μικρογραφία|Η Γέφυρα Χάουρα από την δυτική όχθη του Γάγγη. Η μητροπολιτική περιοχή της Καλκούτας καταλαμβάνει έκταση 1886,87 τ.χλμ.. και περιλαμβάνει 3 δημοτικές επιχειρήσεις (συμπεριλαμβανομένης της Δημοτικής Επιχείρησης της Καλκούτας), 39 δήμοι τοπικής αυτοδιοίκησης και 24 παντσαγιάτ σαμίτι έως το 2011. Το πολεοδομικό συγκρότημα περιλάμβανε 72 πόλεις και 527 κωμοπόλεις και χωριά έως το 2006. Οι προαστιακές περιοχές της μητροπολιτικής περιοχής της Καλκούτα περιλαμβάνουν τμήματα των ακόλουθων περιοχών: Βόρειο 24 Παργκάνας, Νότιο 24 Παργκάνας, Χάουρα, Χούγκλι και Νάντια. Η Καλκούτα, η οποία υπάγεται στη δικαιοδοσία της Δημοτικής Επιχείρησης της Καλκούτας, έχει έκταση 185 τ.χλμ. Η ανατολικοδυτική διάσταση της πόλης είναι συγκριτικά στενή, εκτεινόμενη από τον ποταμό Χούγκλι στα δυτικά μέχρι την Ανατολική Μητροπολιτική Παράκαμψη στα ανατολικά - μια έκταση 9 με 10 χιλιόμετρα. Η απόσταση βορρά-νότου είναι μεγαλύτερη και ο άξονάς της χρησιμοποιείται για να χωρίσει την πόλη σε Βόρεια, Κεντρική και Νότια Καλκούτα. Η Ανατολική Καλκούτα είναι επίσης τμήμα. μικρογραφία|Άποψη της Καλκούτας από το Τσοουρινγκχί
Βόρεια Καλκούτα
μικρογραφία|Άποψη της Καλκούτας τη νύχτα μικρογραφία|Το Βιντγιασαγκάρ Σέτου πάνω από τον ποταμό Χούγκλι στη δύση του ηλίου Η Βόρεια Καλκούτα είναι το παλαιότερο τμήμα της πόλης. Χαρακτηρίζεται από αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα, ερειπωμένα κτίσματα, πυκνοκατοικημένες παραγκουπόλεις, γεμάτα παζάρια και στενά σοκάκια. Περιλαμβάνει περιοχές όπως τις Σιαμπαζάρ, Χατιμπαγκάν, Μανικτάλα, Κανκουργκάτσι, Ρατζαμπαζάρ, Σομπαμπαζάρ, Σιαμπουκούρ, Σοναγκάτσι, Κουμορτόλι, Μπαγκμπαζάρ, Τζορασάνκο, Τσιτπούρ, Παθουριαγκάτα, Κοσιπόρ, Σίνθι, Μπελγκάτσια, Τζοραμπαγκάν και Ντουμ Ντουμ. Οι βόρειες προαστιακές περιοχές όπως οι Μπαραναγκάρ, Νοαπάρα, Ντάνλοπ, Ντακσινεσβάρ, Ναγκερμπαζάρ, Μπελγκόρια, Σοντεπούρ, Μαντιαμγκράμ, Κεστοπούρ, Μπιράτι, Χαρντά και φτάνει μέχρι το Μπαρακπούρ που επίσης βρίσκονται επίσης στην πόλη της Καλκούτα (ως μητροπολιτική δομή).
Κεντρική Καλκούτα
Η κεντρική Καλκούτα φιλοξενεί την κεντρική επιχειρηματική περιοχή. Περιέχει το Μπ. Μπ. Ντ. Μπαγκ, παλαιότερα γνωστή ως πλατεία Νταλχάουζι, και το Εσπλανέιντ στα ανατολικά του. Η οδός Στραντ βρίσκεται στα δυτικά του. Η Γραμματεία της Δυτικής Βεγγάλης, το Γενικό Ταχυδρομείο, η Αποθεματική Τράπεζα της Ινδίας, το Ανώτατο Δικαστήριο, το Αρχηγείο της Αστυνομίας του Λαλμπαζάρ και πολλά άλλα κυβερνητικά και ιδιωτικά γραφεία βρίσκονται εκεί. Ένας άλλος επιχειρηματικός κόμβος είναι η περιοχή νότια της οδού Παρκ, η οποία περιλαμβάνει οδούς όπως οι Τσοουρινγκχί, Κάμακ, Γουντ, Λάουντον, Σαίξπηρ Σαράνι Α. Τζ. Σ. Μπόζ Ρόουντ. Το Μαϊντάν είναι ένα μεγάλο ανοιχτό πεδίο στην καρδιά της πόλης που έχει ονομαστεί "πνεύμονες της Καλκούτα" και στεγάζει αθλητικά γεγονότα και δημόσιες συναντήσεις. Το μνημείο της Βικτώριας και η Πίστα Αγώνων στη Καλκούτα βρίσκονται στο νότιο άκρο του Μαϊντάν. Άλλες σημαντικές περιοχές της Κεντρικής Καλκούτα είναι οι Μπουρραμπαζάρ, Οδός Κόλετζ, Σεαλντάχ, Ταλτάλα, Τζανμπαζάρ, Μποουμπαζάρ, Εντάλλι, Τσάντνι Τσόουκ, Λαλμπαζάρ, Τσοουρινγκχί, Νταρματάλα, Τιρέττα Μπαζάρ, Μπαράκς, Μούλλικ Μπαζάρ, Παρκ Σίρκους, Μπαμπουγκάτ κλπ. Μεταξύ των άλλων πάρκων είναι το Κεντρικό Πάρκο στο Μπινταναγκάρ και το Πάρκο Χιλιετίας στην οδό Στραντ, κατά μήκος του ποταμού Χούγκλι.
Ανατολική Καλκούτα
Η ανατολική Καλκούτα αποτελείται κατά κύριο λόγο από πρόσφατα ανεπτυγμένες περιοχές και γειτονιές, τις Σάλτλεϊκ, Ρατζαρχάτ, Τάνγκρα, Μπελιαγκάτα, Ουλταντάνγκα, Φουλμπαγκάν κλπ. Δύο προγραμματισμένοι δήμοι στην ευρύτερη περιοχή Καλκούτα είναι ο Μπινταναγκάρ, επίσης γνωστός ως Σαλτ Λέικ Σίτι και βρίσκεται στα βορειοανατολικά της πόλης, και ο Ρατζαρχάτ, που ονομάζεται επίσης Νέα Πόλη και βρίσκεται ανατολικά του Μπινταναγκάρ. Κατά τη δεκαετία του 2000, ο τομέας 4 στο Μπινταναγκάρ εξελίχθηκε σε επιχειρηματικό κόμβο για εταιρείες τεχνολογίας της πληροφορίας και τηλεπικοινωνιών. Το Μπινταναγκάρ και η Νέα Πόλη βρίσκονται εκτός των ορίων της Δημοτικής Επιχείρισης της Καλκούτας, στους δικούς τους δήμους.
Νότια Καλκούτα
Η Νότια Καλκούτα αναπτύχθηκε μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947. Περιλαμβάνει πολυτελείς συνοικίες όπως τις Μπαλιγκούντζ, Αλιπόρ, Νέο Αλιπόρ, Λανσντάουν, Μποουανιπόρ, Καλιγκάτ, Ντακούρια, Γκαριαχάτ, Τολιγκούντζ, Νακατάλα, Πάρκο Τζοντπούρ, Λέικ Γκάρντενς, Γκριν Γκολ, Τζανταβπούρ, Χάλτου, Νάντι Μπαγκάν και Κάσμπα. Οι απομακρυσμένες περιοχές της Νότιας Καλκούτα περιλαμβάνουν τις Γκάρντεν Ριτς, Χιντιρπούρ, Μετιαμπρούζ, Ταρατάλα, Μαχεστάλα, Μπουντζ Μπουντζ, Μπεχάλα, Σαρσούνα, Μπαρίσα, Παρνασρί Πάλλι, Θακουρπουκούρ, Κουντγκάτ, Ρανικούθι, Μπανσντρόνι, Μπαγκατζατίν, Τιλτζάλα και Γκάρια. Οι νότιες προαστιακές περιοχές όπως οι Ναρεντραπούρ, Σοναρπούρ και Μπαρουιπούρ βρίσκονται επίσης στην πόλη της Καλκούτα (ως μητροπολιτική δομή). Το Οχυρό Γουίλλιαμ, στο δυτικό τμήμα της πόλης, στεγάζει την έδρα της Ανατολικής Διοίκησης του Ινδικού Στρατού. Τα κτίριά του είναι υπό την δικαιοδοσία του στρατού.
Κλίμα
Η Καλκούτα υπόκειται σε τροπικό υγρό και ξηρό κλίμα, το οποίο χαρακτηρίζεται με τον υποτύπο Aw σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Σύμφωνα με έκθεση του Αναπτυξιακού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών, η ζώνη ανέμων και κυκλώνων της πόλης είναι σε "πολύ υψηλός κίνδυνος βλάβης".
Περιβαλλοντικές ανησυχίες
Η ρύπανση αποτελεί βασική ανησυχία στην Καλκούτα. Το ετήσιο όριο συγκέντρωσης διοξειδίου του θείου και διοξειδίου του αζώτου το 2008 ήταν εντός των εθνικών προτύπων ποιότητας ατμοσφαιρικής ατμόσφαιρας της Ινδίας, αλλά τα αναπνεύσιμα αιωρούμενα σωματιδιακά επίπεδα ήταν υψηλά και σε μια αυξανόμενη τάση για πέντε συναπτά έτη προκαλώντας νέφη και ομίχλη. Η σοβαρή ατμοσφαιρική ρύπανση στην πόλη έχει προκαλέσει αύξηση των αναπνευστικών παθήσεων που σχετίζονται με τη ρύπανση, όπως ο καρκίνος του πνεύμονα.
Οικονομία
εναλλ.=Two mid-height glass-clad buildings with trees in front|μικρογραφία|Ο Τομέας 4, που βρίσκεται στην περιοχή Σαλτ Λέικ, είναι κόμβος για εταιρείες πληροφορικής αριστερά|μικρογραφία|Το South City Mall, ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα στην Ανατολική Ινδία Η Καλκούτα είναι ο κύριος εμπορικός και οικονομικός κόμβος της Ανατολικής και Βορειοανατολικής Ινδίας και έδρα του Χρηματιστηρίου της Καλκούτας. Είναι μεγάλο εμπορικό και στρατιωτικό λιμάνι και η μόνη πόλη στην ανατολική Ινδία, εκτός από το Μπουμπάνεσβαρ, που διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο. Παλαιότερα ήταν η ηγετική πόλη της Ινδίας, ωστόσο η Καλκούτα είχε μια σταθερή οικονομική κάθοδο στις δεκαετίες που ακολούθησαν την ανεξαρτησία της Ινδίας, λόγω των μεγάλων πληθυσμιακών αυξήσεων και μια αύξηση στο στρατιωτικό συνδικαλισμό, που συμπεριλάμβανε συχνές απεργίες που υποστηρίζονταν από αριστερά κόμματα. Από την δεκαετία του 1960 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990, πολλά εργοστάσια έκλεισαν και επιχειρήσεις μεταφέρθηκαν. Η έλλειψη κεφαλαίων και πόρων επίσης προστέθηκε στην κατάσταση ύφεσης της πόλης και δημιουργήθηκε ένα αφιλόξενο παρατσούκλι: η "πόλη που πεθαίνει". Οι τύχες της πόλης βελτιώθηκαν μετά την φιλελευθεροποίηση της Ινδικής οικονομίας την δεκαετία του 1990 και με τις αλλαγές στην οικονομική πολιτική από την κυβέρνηση της πολιτείας της Δυτικής Βεγγάλης.
Η ευέλικτη παραγωγή είναι σημαντική για τη Καλκούτα, που έχει ένα ανεπίσημο τομέα που απασχολεί πάνω από το 40% του εργατικού δυναμικού. Μία ανοργάνωτη ομάδα, οι πλανόδιοι πωλητές, δημιούργησαν επιχειρηματική αξία 8.772 κρορ ρουπιών (2 δισεκατομμύρια δολάρια) το 2005. Το 2001, περίπου το 0.81% του εργατικού δυναμικού της πόλης απασχολούταν στον πρωτογενή τομέα (γεωργία, δασοκομία, ορυχεία κλπ.), το 15.49% εργαζόταν στον δευτερογενή τομέα (βιομηχανία και μεταποίηση), και το 83.69% εργαζόταν στον τριτογενή τομέα (κλάδος υπηρεσιών). Το 2003, η πλειοψηφία των νοικοκυριών στις παραγκουπόλεις ασχολούνταν με επαγγέλματα που άνηκαν στον άτυπο τομέα. Το 36.5% αφορούσε την εξυπηρέτηση της αστικής μεσαίας τάξης (ως υπηρέτες, οδηγούς κλπ.) και το 22,2% ήταν απλοί εργάτες. Γύρω στο 34% του διαθέσιμου εργατικού δυναμικού στις παραγκουπόλεις της Καλκούτας ήταν άνεργο. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού ζει με λιγότερες από 27 ρουπίες (ισοδύναμο με 45 σεντ του αμερικανικού δολαρίου) την ημέρα. Όπως και σε πολλές άλλες ινδικές πόλεις, ο κλάδος της πληροφορικής έγινε τομέας υψηλής ανάπτυξης στην Καλκούτα που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ο τομέας της πληροφορικής της πόλης αυξανόταν κατά 70% ετησίως - ποσοστό που ήταν διπλάσιο του εθνικού μέσου όρου. Η δεκαετία του 2000 έφερε μια σειρά από επενδύσεις στα ακίνητα, τις υποδομές, το εμπόριο, τους τομείς φιλοξενίας, και έχουν δημιουργηθεί αρκετά μεγάλα εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία. Το 2010, η Καλκούτα, με ένα εκτιμώμενο ΑΕΠ ανά μονάδες αγοραστικής δύναμης 150 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ήταν τρίτη ανάμεσα στις Νοτιοασιατικές πόλεις, μετά από τη Βομβάη και το Δελχί. Το ΑΕΠ της Καλκούτας το 2014 ήταν 1.84 τρισεκατομμύρια ινδικές ρουπίες, σύμφωνα με μια συλλογική αξιολόγηση από πολλά πανεπιστήμια και κλιματικές υπηρεσίες.
Η Καλκούτα φιλοξενεί πολλές βιομηχανικές μονάδες που λειτουργούν από μεγάλες επιχειρήσεις του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Εταιρείες όπως η ITC Limited, η Coal India Limited, η Εθνική Ασφαλιστική Εταιρεία, η Exide Industries και η Britannia Industries εδρεύουν στην πόλη. Το Διοικητικό Συμβούλιο Τσαγιού της Ινδίας και το Διοικητικό Συμβούλιο Εργοστασίων του ινδικού Υπουργείου Άμυνας επίσης εδρεύουν στην πόλη. Η Καλκούτα φιλοξενεί τα κεντρικά γραφεία τριών μεγάλων δημόσιων τραπεζών: Allahabad Bank, UCO Bank, και τη United Bank of India. Η υιοθέτηση της πολιτικής "Κοίτα Ανατολικά" από την ινδική κυβέρνηση. το άνοιγμα του ορειβατικού περάσματος Νάθου Λα στο Σίκκιμ, το οποίο βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Ινδίας και Κίνας, στο δικατευθυνσιακό διεθνές εμπόριο και το ενδιαφέρον που δείχνουν οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας να επεκταθούν στις ινδικές αγορές είναι παράγοντες που θα μπορούσαν να ωφελήσουν την Καλκούτα.
Δημογραφία
εναλλ.=A temple with nine spires and few small temples surrounding it, with a waterbody in the foreground|αριστερά|μικρογραφία|Ο Ναός Ντακσινεσβάρ Κάλι, Ινδουιστικός ναός εναλλ.=A skyline consisting of several high-rise buildings|μικρογραφία|Υψηλές πολυώροφες κατοικίες στην Νότια Πόλη Το δημωνύμιο για τους κατοίκους είναι Καλκουτανός και Κολκατανός. Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της εθνικής απογραφής του 2011, η επαρχία Καλκούτας, που καταλαμβάνει έκταση 185 τ.χλμ., είχε πληθυσμό 4.486.679 κατοίκων, και η πληθυσμιακή πυκνότητά της ήταν 24.252 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Αυτό εκπροσωπεί μια μείωση 1.88% κατά την δεκαετία 2001–11. Η αναλογία φύλου είναι 899 γυναίκες ανά 1000 άνδρες—κάτω από τον εθνικό μέσο όρο. Η αναλογία μειώνεται από την εισροή εργαζόμενων ανδρών από τις γύρω αγροτικές περιοχές, από την υπόλοιπη Δυτική Βεγγάλη, και συνήθως αφήνουν τις οικογένειές τους πίσω. Ο δείκτης αλφαβητισμού της Καλκούτας, 87.14% ξεπερνά τον Ινδικό μέσο όρο του 74%. Τα τελικά αποτελέσματα της απογραφής του 2011 ανέφεραν ότι η πόλη είχε πληθυσμό 4.496.694 κατοίκων. Η αστική συνάθροιση είχε πληθυσμό 14.112.536 κατοίκων το 2011.
Οι Ινδουιστές Μπενγκάλι σχηματίζουν την πλειοψηφία του πληθυσμού της Καλκούτας, ενώ οι Μαρβάρι, οι Μπιχάρι και οι Μουσουλμάνοι συνθέτουν μεγάλες μειονότητες. Οι μικρότερες κοινότητες της Καλκούτας είναι οι Κινέζοι, οι Ταμίλ, οι Νεπάλι, οι Όντια, οι Τελούγκου, οι Ασσαμέζοι, οι Γκουτζαράτι, οι Αγγλοϊνδοί, οι Αρμένιοι, οι Έλληνες, οι Θιβετιανοί, οι Μαχαράστριοι, οι Κονκάνι, οι Μαλαγιάλι, οι Παντζάμπι και οι Πάρσι. Ο αριθμός των Αρμενίων, Ελλήνων, Εβραίων και άλλων ξένων ομάδων μειώθηκε κατά τον 20ό αιώνα. Ο εβραϊκός πληθυσμός της Καλκούτας ήταν 5.000 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά μειώθηκε μετά την ινδική ανεξαρτησία και την ίδρυση του Ισραήλ, και το 2013, υπήρχαν 25 Εβραίοι στην πόλη. Η μόνη γειτονιά Κινέζων στην Ινδία βρίσκεται στην ανατολική Καλκούτα και παλαιότερα αποτελούσε οι κατοικία για 20.000 εθνοτικούς Κινέζους, πέφτοντας στα γύρω στα 2.000 άτομα το 2009 ως αποτέλεσμα πολλαπλών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου του επαναπατρισμού και της άρνησης της ινδικής υπηκοότητας μετά τον σινοϊνδικό πόλεμο του 1962, και της μετανάστευσης σε ξένες χώρες για καλύτερες οικονομικές ευκαιρίες. Η κινεζική κοινότητα εργάστηκε παραδοσιακά στην τοπική βιομηχανία βυρσοδεψίας και λειτουργεί κινέζικα εστιατόρια. Τα βεγγαλικά, η επίσημη γλώσσα της πολιτείας, είναι η κυρίαρχη γλώσσα στη Καλκούτα. Τα αγγλικά χρησιμοποιούνται επίσης, ιδίως από το εργατικό δυναμικό. Τα Χίντι και η Ούρντου ομιλούνται από μια σημαντική μειονότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το 76,51% του πληθυσμού είναι Ινδουιστές, το 20.60% Μουσουλμάνοι, το 0.88% Χριστιανοί και το 0.47% Τζαϊνιστές. Ο υπόλοιπος πληθυσμός περιλαμβάνει τους Σιχιστές, τους Βουδιστές και άλλες θρησκείες που αντιπροσωπεύουν το 0.45% του πληθυσμού. Το 1.09% δεν δήλωσε κάποια θρησκεία στην απογραφή. Η Καλκούτα ανέφερε το 67,6% των εγκλημάτων των Ειδικών και Τοπικών Δικαιωμάτων που καταγράφηκαν σε 35 μεγάλες πόλεις της Ινδίας το 2004. Η αστυνομική περιφέρεια της Καλκούτα κατέγραψε 15.510 υποθέσεις Ινδικού Ποινικού Κώδικα το 2010, το 8ο υψηλότερο σύνολο στη χώρα. Το 2010, το ποσοστό εγκληματικότητας ήταν 117.3 ανά 100.000 άτομα, κάτω από το εθνικό ποσοστό των 187.6 ατόμων ανά 100.000. Ήταν το χαμηλότερο ποσοστό μεταξύ των μεγαλύτερων πόλεων της Ινδίας.
Το 2003, περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού, ή 1.5 εκατομμύριο άτομα, ζούσαν σε 3.500 μη καταγεγραμμένους κατειλημμένες από καταπατητές και 2.011 καταγεγραμμένες παραγκουπόλεις. Οι εγκεκριμένες φτωχογειτονιές (με πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες όπως η υδροδότηση, η αποκομιδή απορριμμάτων από την Δημοτική Επιχείρηση της Καλκούτας και άλλα) μπορούν να χωριστούν σε δύο ομάδες - τα μπάστι, στις οποίες οι κάτοικοι τους έχουν μακροχρόνια συμφωνία μίσθωσης με τους ιδιοκτήτες γης, και τις αποικίες ουντμπάστου, οικισμοί που είχαν εκμισθωθεί σε πρόσφυγες από το σημερινό Μπανγκλαντές από την κυβέρνηση. Οι μη εξουσιοδοτημένες παραγκουπόλεις (χωρίς βασικές υπηρεσίες που παρέχει ο δήμος) καταλαμβάνουν καταπατητές που άρχισαν να ζουν σε καταπατημένες περιοχές - κυρίως κατά μήκος καναλιών, σιδηροδρομικών γραμμών και οδών. Σύμφωνα με την Εθνική Έρευνα για την Οικογενειακή Υγεία του 2005, περίπου το 14% των νοικοκυριών στην Καλκούτα ήταν φτωχά, ενώ το 33% ζούσε στις παραγκουπόλεις, γεγονός που υποδεικνύει ότι ένα σημαντικό ποσοστό νοικοκυριών σε υποβαθμισμένες περιοχές ήταν καλύτερα οικονομικά από το κάτω τέταρτο των αστικών νοικοκυριών στη κατάσταση πλούτου. Η Μητέρα Τερέζα έλαβε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την ίδρυση και συνεργασία με τους Ιεραποστόλους Φιλανθρωπίας στην Καλκούτα - μια οργάνωση "της οποίας πρωταρχικός στόχος ήταν να αγαπά και να φροντίζει εκείνους τους ανθρώπους που κανείς δεν ήταν έτοιμος να φροντίσει".
Πολιτική διοίκηση
εναλλ.=A red-and-yellow building with multiple arches and towers standing against a backdrop of blue sky and framed by trees|μικρογραφία|[[Ανώτατο Δικαστήριο της Καλκούτας]] Η Καλκούτα διοικείται από διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες. Η Δημοτική Επιχείρηση της Καλκούτας, ή ΔΕΚ, επιβλέπει και διαχειρίζεται την αστική υποδομή των 15 συνοικιών της πόλης, οι οποίες μαζί περιλαμβάνουν 141 πτέρυγες. Κάθε πτέρυγα εκλέγει έναν σύμβουλο στην ΔΕΚ. Κάθε δήμος έχει μια επιτροπή συμβούλων, εκ των οποίων κάθε ένας εκλέγεται για να εκπροσωπεί μια πτέρυγα. Μέσω των επιτροπών του δήμου, η εταιρία αναλαμβάνει την πολεοδομία και διατηρεί δρόμους, σχολεία που ενισχύονται από τη κυβέρνηση, νοσοκομεία και δημοτικές αγορές. Ως κορυφαίο σώμα της Καλκούτα, η εταιρεία εκτελεί τις λειτουργίες της μέσω του δημάρχου στο συμβούλιο, ο οποίος αποτελείται από έναν δήμαρχο, έναν αντιδήμαρχο και δέκα άλλα εκλεγμένα μέλη της ΔΕΚ. Οι λειτουργίες της ΔΕΚ περιλαμβάνουν την υδροδότηση, την αποχέτευση, τη διαχείριση στερεών αποβλήτων, τον οδικό φωτισμό και τη ρύθμιση κτιρίων.
Η Δημοτική Επιχείρηση της Καλκούτας κατατάχθηκε στην 1η θέση από τις 21 Πόλεις για την καλύτερη διακυβέρνηση και διοικητικές πρακτικές στην Ινδία το 2014. Έχει βαθμολογηθεί με 4.0 στα 10 σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο του 3,3.
Η Εταιρεία Λιμανιού της Καλκούτας, ένας οργανισμός της κεντρικής κυβέρνησης, διαχειρίζεται το ποτάμιο λιμάνι της πόλης. Το 2012, το Κογκρέσο Τριναμούλ της Ινδίας ήλεγχε την ΔΕΚ. Ο δήμαρχος είναι ο Σοβάν Τσατερτζί, ενώ ο αντιδήμαρχος είναι ο Φαρζάνα Αλάμ. Η πόλη έχει μια απολιτική θέση, αυτή του Σερίφη της Καλκούτα, ο οποίος προεδρεύει για διάφορες λειτουργίες και συνέδρια που σχετίζονται με την πόλη.
Οι διοικητικές υπηρεσίες της Καλκούτα έχουν αρμοδιότητες που δεν συμπίπτουν. Καταχωρίζονται κατά αύξουσα σειρά ανά περιοχή, είναι: η επαρχία Καλκούτα, η Αστυνομική περιοχή της Καλκούτας και της περιοχή της Δημοτικής Επιχείρισης της Καλκούτας, ή της πόλης "Καλκούτα", και η μητροπολιτική περιοχή της Καλκούτας, η οποία είναι ο αστικός οικισμός της πόλης. Ο οργανισμός που επιβλέπει τον τελευταίο, η Μητροπολιτική Αναπτυξιακή Αρχή της Καλκούτας, είναι υπεύθυνος για τον νόμιμο σχεδιασμό και την ανάπτυξη της μείζων Καλκούτας.
Υποδομές
μικρογραφία|Πύργος τηλεπικοινωνιών που ανήκει στον πάροχο υπηρεσιών [[Tata Communications]] Η Δημοτική Επιχείριση της Καλκούτας προμηθεύει την πόλη με πόσιμο νερό που προέρχεται από τον ποταμό Χούγκλι, του οποίου το μεγαλύτερο μέρος του επεξεργάζεται και καθαρίζεται στο αντλιοστάσιο Πάλτα που βρίσκεται στη επαρχία Βόρειο 24 Παργκάνας. Περίπου το 95% των 4.000 τόνων απορριμμάτων που παράγονται καθημερινά από την πόλη μεταφέρεται στους χώρους απόρριψης απορριμάτων στη Ντάπα, που βρίσκεται ανατολικά της πόλης. Προκειμένου να προωθηθεί η ανακύκλωση των απορριμμάτων και των αποχετευτικών δικτύων, η γεωργία ενθαρρύνεται στους χώρους απόρριψης απορριμάτων. Μερικά τμήματα της πόλης στερούνται κατάλληλου δικτύου αποχέτευσης, οδηγώντας σε μη υγιεινές μεθόδους απόρριψης απορριμμάτων.
Η ηλεκτρική ενέργεια παρέχεται από την ιδιωτική επιχείρηση Εταιρεία Προμήθειας Ηλεκτρικής Ενέργειας της Καλκούτας στην πόλη. Το Συμβούλιο Ηλεκτρισμού της Δυτικής Βεγγάλης το προμηθεύει στα προάστια. Οι πυροσβεστικές υπηρεσίες παρέχονται από την Πυροσβεστική Υπηρεσία της Δυτικής Βεγγάλης, μια κρατική υπηρεσία. Το 2012, η πόλη είχε 16 πυροσβεστικούς σταθμούς.
Η κρατική Bharat Sanchar Nigam Limited, ή BSNL, καθώς και ιδιωτικές εταιρείες όπως οι Vodafone, Bharti Airtel, Reliance, Idea Cellular, Aircel, Tata DoCoMo, Tata Teleservices, Virgin Mobile και MTS India, είναι οι μεγαλύτεροι πάροχοι τηλεφωνίας και κινητής τηλεφωνίας στην πόλη, με την Καλκούτα να είναι η πρώτη πόλη που έχει συνδεσιμότητα και κινητή τηλεφωνία 4G, ενώ η κινητή κάλυψη GSM και CDMA είναι εκτεταμένη. Το 2010, η Καλκούτα είχε το 7% των συνολικών καταναλωτών ευρυζωνικής σύνδεσης στο διαδίκτυο στην Ινδία, με τους BSNL, VSNL, Tata Indicom, Sify, Airtel, και Reliance να είναι μεταξύ των κύριων παρόχων.
Στρατιωτικές και διπλωματικές εγκαταστάσεις
Το Διοικητικό Συμβούλιο Εργοστασίων του Υπουργείου Άμυνας, οι Ναυπηγοί και οι Μηχανικοί του Γκάρντεν Ριτς και η Ανατολική Διοίκηση του Ινδικού Στρατού έχουν την έδρα τους στη πόλη. Το προξενείο των ΗΠΑ στην Καλκούτα είναι το δεύτερο παλαιότερο προξενείο του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και λειτουργεί από τις 19 Νοεμβρίου 1792. Το Γενικό Προξενείο εξυπηρετεί τις πολιτείες Μπιχάρ, Τζαρκάντ, Οντίσα, Δυτική Βεγγάλη, Σικκίμ, Ασσάμ, Μεγκαλάγια, Τρίπουρα, Μιζόραμ, Μανιπούρ, Ναγκαλάντ και Αρουνάτσαλ Πραντές. Η Αναπληρωματική Υψηλή Επιτροπή του Μπαγκλαντές βρίσκεται επίσης στην πόλη. Ένα ελληνικό προξενείο επίσης βρίσκεται στη πόλη.
Μεταφορές
αριστερά|μικρογραφία|Το [[Τραμ στη Καλκούτα|σύστημα τραμ της Καλκούτα είναι το παλαιότερο λειτουργικό σύστημα ηλεκτρικού τραμ στην Ασία ]] μικρογραφία|Ένας δρόμος στη Καλκούτα που δείχνει λεωφορεία, ταξί, [[αυτο-ρίκσο, αυτοκίνητα και άλλες μορφές οδικής μεταφοράς]] αριστερά|μικρογραφία|Ο τερματικός σταθμός του [[Διεθνές Αεροδρόμιο Νετάτζι Σουμπάς Τσάντρα Μπόσε|Διεθνούς Αεροδρομίου Νετάτζι Σουμπάς Τσάντρα Μπόσε ]] μικρογραφία|Το [[Μετρό της Καλκούτας είναι το παλαιότερο σύστημα μετρό της Ινδίας]] Οι δημόσιες συγκοινωνίες παρέχονται από τον προαστιακό σιδηρόδρομο της Καλκούτας, το μετρό της Καλκούτας, τα τραμ, τα ρίκσο και τα λεωφορεία. Το προαστιακό σιδηροδρομικό δίκτυο φτάνει τα μακρινά προάστια της πόλης.
Σύμφωνα με μια έρευνα του 2013 που διεξήχθη από τη Διεθνή Ένωση Δημοσίων Μεταφορών, όσον αφορά ένα σύστημα δημόσιων συγκοινωνιών, η Καλκούτα κατατάσσεται μεταξύ των κορυφαίων των έξι ινδικών πόλεων που ερευνήθηκαν. Το μετρό της Καλκούτας, το οποίο λειτουργεί από το 1984, είναι το παλαιότερο υπόγειο σιδηροδρομικό σύστημα μαζικής μεταφοράς στην Ινδία. Εκτείνεται στη διαδρομή βορρά-νότου της πόλης και καλύπτει απόσταση 251 χιλιομέτρων. Το 2009, πέντε σιδηροδρομικές γραμμές του μετρό ήταν υπό κατασκευή. Η Καλκούτα διαθέτει τέσσερις σιδηροδρομικούς σταθμούς μεγάλων αποστάσεων, οι οποίοι βρίσκονται στη Χάουρα (το μεγαλύτερο συγκρότημα σιδηροδρόμων στην Ινδία), το Σέαλνταχ, το Τσιτπούρ και το Σαλιμάρ, οι οποίοι συνδέουν την Καλκούτα με τις σιδηροδρομικές γραμμές στις περισσότερες πόλεις της Δυτικής Βεγγάλης και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ινδίας. Η πόλη χρησιμεύει ως έδρα τριών σιδηροδρομικών ζωνών από τις δεκαεπτά των περιφερειακών διαμερισμάτων των ινδικών σιδηροδρόμων - των Σιδηροδρόμων Μετρό της Καλκούτας, του Ανατολικού Σιδηροδρόμου και του Νοτιοανατολικού Σιδηροδρόμου. Η Καλκούτα έχει σιδηροδρομική και οδική σύνδεση με την Ντάκα, πρωτεύουσα του Μπανγκλαντές.
Τα λεωφορεία, τα οποία αποτελούν τον πιο συνηθισμένο τρόπο μεταφοράς, διοικούνται από κυβερνητικούς οργανισμούς και ιδιωτικούς φορείς. Το Καλκούτα είναι η μοναδική πόλη της Ινδίας με δίκτυο τραμ, το οποίο εκμεταλλεύεται η Εταιρεία Τραμ της Καλκούτας. Οι αργοκινούμενες υπηρεσίες τραμ είναι περιορισμένες σε συγκεκριμένες περιοχές της πόλης. Η υψηλή συγκέντρωση υδάτων, που προκαλείται από τις έντονες βροχοπτώσεις στον καλοκαιρινό μουσώνα, μπορούν να διακόψουν τα δίκτυα μεταφοράς. Τα μισθωμένα δημόσια οχήματα περιλαμβάνουν αυτο-ρίκσο, τα οποία συχνά περιλαμβάνουν συγκεκριμένες διαδρομές, και κίτρινα ταξί. Σχεδόν όλα τα ταξί της Καλκούτας είναι παλιοί Πρεσβευτές του Ινδουστάν από τη δημιουργία τους. Υπάρχουν και νεότερα κλιματιζόμενα ραδιοταξί τα οποία επίσης βρίσκονται σε υπηρεσία. Σε μέρη της πόλης, τα κυκλικά ρίκσο και χειροκίνητα ρίκσο χρησιμοποιούνται από το κοινό για μικρά ταξίδια.
Λόγω των ποικίλων και άφθονων δημόσιων συγκοινωνιών, τα ιδιωτικά οχήματα δεν είναι τόσο κοινά στην Καλκούτα σε σχέση με τις άλλες μεγάλες πόλεις της Ινδίας. Η πόλη σημείωσε σταθερή αύξηση του αριθμού των εγγεγραμμένων οχημάτων. Τα στοιχεία για το 2002 παρουσίασαν αύξηση κατά 44% σε περίοδο επτά ετών. Το 2004, μετά την προσαρμογή για πυκνότητα πληθυσμού, ο «χώρος δρόμων» της πόλης ήταν μόλις 6% σε σύγκριση με 23% στο Δελχί και 17% στο Μουμπάι. Το μετρό της Καλκούτας έχει κάπως χαλαρώσει την κυκλοφοριακή συμφόρηση, όπως και η προσθήκη νέων δρόμων και αυτοκινητοδρόμων. Οι υπηρεσίες που εκτελούν δρομολόγια λεωφορείων σε μεγάλες αποστάσεις περιλαμβάνουν την Κρατική Μεταφορική Εταιρεία της Καλκούτας, την Κρατική Μεταφορική Εταιρεία της Νότιας Βεγγάλης, την Κρατική Μεταφορική Εταιρεία της Βόρειας Βεγγάλης και διάφορους ιδιωτικούς φορείς. Οι κύριοι τερματικοί σταθμοί λεωφορείων της πόλης βρίσκονται στο Εσπλανέιντ και στο Μπαμπουγκάτ. Οι συνδέσεις Καλκούτα–Δελχί και Καλκούτα–Τσεννάι του Χρυσού Τετράπλευρου, και η Εθνική Οδός 34 ξεκινά από την πόλη.
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Νετάτζι Σούμπας Τσάντρα Μπόσε, που βρίσκεται στο Ντουμ Ντουμ περίπου 16 χλμ. βορειοανατολικά του κέντρου της πόλης, εξυπηρετεί εσωτερικές και διεθνείς πτήσεις. Το 2013, το αεροδρόμιο αναβαθμίστηκε για να χειριστεί την αυξημένη εναέρια κυκλοφορία.
Το λιμάνι της Καλκούτας, που ιδρύθηκε το 1870, είναι το παλαιότερο και το μόνο σημαντικό ποτάμιο λιμάνι της Ινδίας. Η Εταιρεία Λιμανιού της Καλκούτας διαχειρίζεται αποβάθρες σε Καλκούτα και τη Χάλντια. Ο λιμένας φιλοξενεί τις υπηρεσίες επιβατών στο Πορτ Μπλαιρ, πρωτεύουσα των νήσων Ανταμάν και Νικομπάρ και υπάρχουν υπηρεσίες εμπορευματικών μεταφορών προς λιμάνια σε ολόκληρη την Ινδία και όλο τον κόσμο λειτουργούμενα από την Ναυτιλιακή Εταιρεία της Ινδίας. Υπηρεσίες πορθμείων συνδέουν την Καλκούτα με την αδελφή πόλη της Χάουρα, ευρισκόμενη κατά μήκος του ποταμού Χούγκλι.
Η διαδρομή από τη Βόρεια Βεγγάλη προς την Καλκούτα προβλέπεται να γίνει φθηνότερη και πιο αποδοτική για τους ανθρώπους που ταξιδεύουν με λεωφορείο. Μέχρι τον Απρίλιο του 2017 έως τον Μάρτιο του 2018, η Κρατική Εταιρεία Μεταφορών της Βόρειας Βεγγάλης θα εισάγει στόλο λεωφορείων πυραύλων εξοπλισμένων με βιο-τουαλέτες για τη διαδρομή του λεωφορείου.
Υγεία
εναλλ.=A big building in cream colour with many columns and a portico|αριστερά|μικρογραφία|Ιατρικό Κολέγιο της Καλκούτας, το δεύτερο ίδρυμα στην Ασία που δίδασκε σύγχρονη ιατρική, (μετά την 'Ecole de Médicine de Pondichéry', μετάφραση: Σχολή Ιατρικής του Ποντισέρι) αριστερά|μικρογραφία|Το Νοσοκομείο IPGMER και SSKM στη Καλκούτα είναι το μεγαλύτερο νοσοκομείο στη Δυτική Βεγγάλη και ένα από τα παλαιότερα στην Καλκούτα. Το 2011, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στη Καλκούτα αποτελείται από 48 κρατικά νοσοκομεία, κυρίως στο Υπουργείο Υγείας & Οικογενειακής Πρόνοιας της κυβέρνησης της Δυτικής Βεγγάλης και 366 ιδιωτικά ιατρικά ιδρύματα; παρέχοντας 27.687 νοσοκομειακές κλίνες στη πόλη. Για κάθε 10.000 άτομα στην πόλη, υπάρχουν 61.7 νοσοκομειακές κλίνες, η οποία είναι υψηλότερη από τον εθνικό μέσο όρο 9 νοσοκομειακών κλινών ανά 10.000 άτομα. Δέκα ιατρικά και οδοντιατρικά κολέγια βρίσκονται στη μητροπολιτική περιοχή του Καλκούτα που λειτουργούν ως τριτοβάθμια αναφορικά νοσοκομεία στη πολιτεία. Το Ιατρικό Κολέγιο της Καλκούτας, που ιδρύθηκε το 1835, ήταν το πρώτο ίδρυμα στην Ασία που διδάσκει τη σύγχρονη ιατρική. Ωστόσο, αυτές οι εγκαταστάσεις είναι ανεπαρκείς για να καλύψουν τις ανάγκες της υγειονομικής περίθαλψης της πόλης. Περισσότερο από το 78% στο Καλκούτα προτιμά τον ιδιωτικό ιατρικό τομέα αντί για τον δημόσιο ιατρικό τομέα, λόγω της χαμηλής ποιότητας της φροντίδας, την έλλειψη κοντινής εγκατάστασης και τις υπερβολικές ώρες αναμονής στις κυβερνητικές εγκαταστάσεις.
Σύμφωνα με την Ινδική Εθνική Έρευνα Οικογενειακής Υγείας 2005, μόνο ένα μικρό ποσοστό των νοικοκυριών της Καλκούτας καλύπτεται από οποιοδήποτε σύστημα υγείας ή ασφάλισης υγείας. Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας στην Καλκούτα ήταν 1.4, το χαμηλότερο μεταξύ των οκτώ εξεταζόμενων πόλεων. Στην Καλκούτα, το 77% των παντρεμένων γυναικών χρησιμοποιούσαν αντισυλληπτικά, φτάνοντας το υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των ερωτηθέντων πόλεων, αλλά η χρήση σύγχρονων αντισυλληπτικών μεθόδων ήταν η χαμηλότερη (46%). Το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας στην Καλκούτα ήταν 41 ανά 1.000 γεννήσεις και το ποσοστό θνησιμότητας για παιδιά κάτω των πέντε ετών ήταν 49 ανά 1.000 γεννήσεις.
Μεταξύ των ερωτηθέντων πόλεων, η Καλκούτα ήταν δεύτερη (5%) στο ποσοστό των παιδιών που δεν είχαν εμβολιαστεί στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Προγράμματος Ανοσοποίησης το 2005. Η Καλκούτα κατέλαβε την δεύτερη θέση με πρόσβαση σε κέντρο ανγκανουάντι στο πλαίσιο του προγράμματος Ενσωματωμένες Υπηρεσίες Παιδικής Ανάπτυξης για το 57% των παιδιών μεταξύ 0 και 71 μηνών. Η αναλογία υποσιτισμένων, αναιμικών και ελλιποβαρών παιδιών στην Καλκούτα ήταν μικρότερη σε σύγκριση με άλλες ερωτηθέντες πόλεις.
Περίπου το 18% των ανδρών και το 30% των γυναικών στην Καλκούτα είναι παχύσαρκοι - οι περισσότεροι από αυτούς ανήκουν στα μη φτωχά στρώματα της κοινωνίας. Το 2005, η Καλκούτα είχε το υψηλότερο ποσοστό (55%) μεταξύ των ερωτηθέντων πόλεων των αναιμικών γυναικών, ενώ το 20% των ανδρών στην Καλκούτα είχαν αναιμία. Ασθένειες όπως ο διαβήτης, το άσθμα, η κνίδωση και άλλες διαταραχές του θυρεοειδούς βρίσκονται σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Τροπικές νόσοι όπως η ελονοσία, ο δάγκειος πυρετός και η τσικουνγκούνια είναι παρούσες στην Καλκούτα, αν και η επίπτωσή τους μειώνεται. Η Καλκούτα είναι μια από τις Ινδικές επαρχίες με υψηλό αριθμό ατόμων με AIDS, και έχει οριστεί ως επαρχία επιρρεπής σε υψηλό κίνδυνο.
Από το 2014, λόγω της υψηλότερης ατμοσφαιρικής ρύπανσης, το προσδόκιμο ζωής ενός ατόμου που γεννιέται στην πόλη είναι τέσσερα χρόνια λιγότερα απ'ότι στα προάστια.
Μέσα ενημέρωσης
εναλλ.=A five storied building in cream colour with multiple columns in front|μικρογραφία|Το Ακασβάνι Μπαουάν, το κύριο γραφείο του κρατικού Πανινδικού Ραδιοφώνου στη Καλκούτα Η πρώτη εφημερίδα της Ινδίας, η Bengal Gazette ξεκίνησε να δημοσιεύεται από την πόλη το 1780. Στις πιο κυκλοφορούμενες εφημερίδες της Καλκούτας στη βεγγαλική γλώσσα περιλαμβάνονται οι Anandabazar Patrika, Bartaman, Sangbad Pratidin, Aajkaal, Dainik Statesman and Ganashakti. Οι The Statesman και οι The Telegraph είναι δύο κύριες Αγγλόφωνες εφημερίδες που παράγονται και δημοσιεύονται από τη Καλκούτα. Άλλες δημοφιλείς αγγλόφωνες εφημερίδες που δημοσιεύονται και πωλούνται στην Καλκούτα είναι οι The Times of India, Hindustan Times, The Hindu, The Indian Express και Asian Age. Ως το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στην Ανατολική Ινδία, η Καλκούτα έχει πολλές καθημερινές οικονομικές εφημερίδες με υψηλή κυκλοφορία, όπως τις The Economic Times, The Financial Express, Business Line και Business Standard. Εφημερίδες όπως αυτές στα Χίντι, τα Ούρντου, τα Γκουτζαρατικά, τα Όντια, τα Παντζάμπι και Κινεζικές γλώσσες διαβάζονται από μειονότητες. Τα κύρια περιοδικά με έδρα τη Καλκούτα περιλαμβάνουν τα Desh, Sananda, Saptahik Bartaman, Unish-Kuri, Anandalok και Anandamela. Ιστορικά, η Καλκούτα έχει αποτελέσει η έδρα του Βεγγαλικού κινήματος μικρών περιοδικών.
Το Πανινδικό Ραδιόφωνο (AIR), ο εθνικός κρατικός ραδιοφωνικός φορέας, μεταδίδει αρκετούς ραδιοφωνικούς σταθμούς AM στη πόλη. Η Καλκούτα έχει 12 τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που μεταδίδουν στα FM, συμπεριλαμβανομένων δύο από το Πανινδικό Ραδιόφωνο. Ο Ινδικός κρατικός τηλεοπτικός φορέας, Doordarshan, παρέχει δύο ελεύθερα προς λήψη επίγεια κανάλια, ενώ μια μείξη Βεγγαλικών, Χιντικών και Αγγλικών και άλλων τοπικών τηλεοπτικών σταθμών είναι διαθέσιμα μέσω καλωδιακής συνδρομής, δορυφορικές υπηρεσίες άμεσης μετάδοσης ή τηλεόραση βασισμένη στο διαδίκτυο. Στα Βεγγαλικά 24ωρα ειδησεογραφικά τηλεοπτικά κανάλια περιλαμβάνονται τα ABP Ananda, Tara Newz, Kolkata TV, 24 Ghanta, News Time και Channel 10.
Αξιοθέατα
Το μνημείο της Βικτώριας είναι ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα της Κολκάτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Λιμένες της Ινδίας
Κατάλογος συγχωνεύσεων ελληνικών ποδοσφαιρικών ομάδων
Αυτή είναι μια λίστα των ελληνικών ποδοσφαιρικών συλλόγων που δημιουργήθηκαν σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου, έπειτα από τη συγχώνευση δύο ή περισσότερων ομάδων.
Ο Θίασος
Ο θίασος είναι ελληνική δραματική κινηματογραφική ταινία του 1975, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Υπήρξε η τρίτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη και κατατάσσεται στις σημαντικότερες δημιουργίες του ελληνικού κινηματογράφου με μεγάλη αίσθηση και στο εξωτερικό.
Πλοκή
Ένα μπουλούκι ταξιδεύει στην Ελλάδα παρουσιάζοντας την Γκόλφω.
Σε πρώτο επίπεδο, η ταινία δείχνει τα μέλη του θιάσου να προετοιμάζουν, να κάνουν πρόβες, να προωθούν και να παίζουν το θεατρικό έργο, ένα βουκολικό δράμα αγάπης, προδοσίας και θανάτου.
Σε δεύτερο επίπεδο, η ταινία επικεντρώνεται στα ιστορικά γεγονότα μεταξύ 1939-1952, καθώς βιώνονται από τον περιπλανώμενο θίασο, και το πώς επηρεάζουν τις κοινότητες, που επισκέπτονται: ο τελευταίος χρόνος της δικτατορίας του Μεταξά, ο πόλεμος με τους Ιταλούς, η Κατοχή, η Απελευθέρωση, ο Εμφύλιος και η βρετανική και αμερικανική παρέμβαση στα ελληνικά εσωτερικά θέματα.
Σε επόμενο στάδιο, οι χαρακτήρες ζουν το δικό τους δράμα ζήλιας και προδοσίας, με ρίζες στον αρχαίο μύθο του οίκου του Ατρέα. Ο Αγαμέμνων, Έλληνας πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία, πάει στον πόλεμο κατά των Ιταλών το 1940, μπαίνει στην αντίσταση εναντίον των Γερμανών και εκτελείται, αφότου προδίδεται από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο. Ο Αίγισθος, εραστής της Κλυταινμήστρας, είναι πληροφοριοδότης και συνεργάτης των Γερμανών κατακτητών. Ο Ορέστης, γιος του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, πολεμά με τους αριστερούς και εκδικείται τον θάνατο του πατέρα του σκοτώνοντας την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο. Συλλαμβάνεται το 1949 για τη δράση του ως αντάρτης και εκτελείται στη φυλακή το 1951. Η Ηλέκτρα, η αδερφή του, βοηθά τους αριστερούς και τον αδερφό της στην εκδίκηση της προδοσίας της μητέρας τους. Συνεχίζει να εργάζεται στον θίασο και έχει σχέση με τον Πυλάδη. Η Χρυσόθεμις, η μικρότερη αδερφή της Ηλέκτρας, συνεργάζεται με τους Γερμανούς, γίνεται πόρνη στην Κατοχή, τάσσεται στο πλευρό των Βρετανών κατά την Απελευθέρωση και αργότερα παντρεύεται έναν Αμερικάνο. Ο Πυλάδης, στενός φίλος του Ορέστη, είναι κομουνιστής, που έχει εξοριστεί από το καθεστώς του Μεταξά, ενώνεται με τους αντάρτες και συλλαμβάνεται και εξορίζεται ξανά. Τελικά, αναγκάζεται να υπογράψει δήλωση αποκήρυξης της Αριστεράς, αφότου βασανίζεται από τους δεξιούς, και αποφυλακίζεται το 1950.
== Διανομή ==
Λεπτομέρειες
Η ταινία εντάσσεται στην «τριλογία της Ιστορίας» του Αγγελόπουλου: αποτελεί το δεύτερο μέρος της ταινίας Μέρες του '36 και προηγείται των Κυνηγών. Μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στο Αίγιο.
Επίσημα παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1975, όταν μπροστά στα ταμεία του Κρατικού παρουσιάσθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός θεατών σε όλη την ιστορία του Φεστιβάλ. Κατά την προβολή της, η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη με πολυάριθμους όρθιους θεατές που στο τέλος αποθέωσαν τον Αγγελόπουλο, ενώ η ταινία έλαβε συνολικά επτά βραβεία.
Η ταινία επρόκειτο να συμμετάσχει επισήμως και στο Φεστιβάλ των Καννών την ίδια χρονιά, όμως η τότε συντηρητική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή επιδίωξε και κατάφερε να αποτρέψει κάτι τέτοιο, επειδή θεωρούσαν ότι η ταινία αφηγείται την σύγχρονη ελληνική ιστορία από αριστερή σκοπιά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Θεόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κυπριανός Καρχηδόνας
Ο Θάσκιος Καικίλιος Κυπριανός (Thascius Caecilius Cyprianus, 210 - 14 Σεπτεμβρίου 258) ήταν χριστιανός επίσκοπος Καρχηδόνας και σημαντικός συγγραφέας της πρωτοχριστιανικής περιόδου, του οποίου σώζονται πολλά έργα στη λατινική γλώσσα. Έζησε και έδρασε κατά τον 3ο αιώνα, σε μια εποχή έντονων διωγμών από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες. Ο ίδιος μαρτύρησε για την πίστη του, γι' αυτό καλείται μάρτυρας και Άγιος της Ορθοδόξου και της Καθολικής εκκλησίας. Επίσης αντιμετώπισε σημαντικά εκκλησιαστικά ζητήματα που προέκυψαν στην εποχή του, όπως το βάπτισμα των αιρετικών και το ζήτημα της μετανοίας των πεπτωκότων, ενώ θεολογικά έδωσε μεγάλη βάση στην ενότητα της εκκλησίας μέσω της Θείας ευχαριστίας καθώς και της ενότητας και κοινωνίας των επισκόπων.
Καταγωγή και νεανική ηλικία
Γεννήθηκε το 210 στην Καρχηδόνα της βόρειας Αφρικής. Καταγόταν από αριστοκρατική και εύπορη οικογένεια, η οποία του εξασφάλισε λαμπρή μόρφωση. Η μόρφωση που έλαβε σχετιζόταν κυρίως με τη ρητορική και τη φιλοσοφία, ενώ άσκησε και το επάγγελμα του δικανικού ρήτορα, στη γενέτειρά του.
Στα νεανικά του χρόνια έζησε έντονη ζωή, υπήρξε ειδωλολάτρης και ασχολήθηκε με τη μαγεία, που στην περιοχή της Καρχηδόνας την εποχή του ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη. Μάλιστα είχε καταστεί και γνωστός μάγος στην περιοχή, ενώ μετέβη και στην Αντιόχεια, που ήταν το πολιτιστικό κέντρο της εποχής, συνεχίζοντας και διευρύνοντας την τέχνη της μαγείας.
Η μεταστροφή του και η ιεροσύνη
Η διαδικασία μεταστροφής του Κυπριανού ξεκίνησε από την εποχή που βρέθηκε στη Αντιόχεια. Ο ίδιος ήταν φορέας υψηλής παιδείας και στο πέρασμα των ετών αντιλήφθηκε πως η ειδωλολατρεία και η μαγεία κατέρρεαν υπό το καθεστώς της δυναμικής εμφάνισης του χριστιανισμού. Σε αυτή την εσωτερική αναζήτηση γνώρισε τον άνθρωπο ο οποίος θα τον επηρέαζε βαθύτατα και αυτός ήταν ο πρεσβύτερος Καικίλιος (Ιερώνυμος, De Viris Illustribus, 68) ή Καικιλιανός (Πόντιος, Vita Cypriani, 4), στον οποίο όφειλε και τη μεταστροφή του στο Χριστιανισμό. Ο ίδιος βαπτίσθηκε το Μεγάλο Σάββατο του 246.
Ύστερα από πιέσεις των συμπατριωτών του, νεοφώτιστος ακόμα Χριστιανός, αποδέχθηκε να εισαχθεί στον κλήρο και σε σύντομο χρονικό διάστημα έλαβε με σειρά όλα τα αξιώματα του κατωτέρου κλήρου (αναγνώστης, υποδιάκονος, διάκονος), στην Καρχηδόνα. Με την εισαγωγή του στον κλήρο άμεσα διενήργησε σημαντικό έργο, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα εξαιρετικά του κηρύγματα για την προσέλκυση ειδωλολατρών, έργο που άρχισε άμεσα να αποδίδει καρπούς. Έτσι μόλις ένα έτος μετά από νέες πιέσεις, χειροτονείται πρεσβύτερος. Η φήμη του εξαπλώνεται πέρα από την Καρχηδόνα και οι λαμπροί λόγοι του από άμβωνος θα γίνουν σημείο αναφοράς. Δύο έτη αργότερα ο επίσκοπος Καρχηδόνος Δονάτος απεβίωσε και με καθολική στήριξη του ποιμνίου εξελέγη επίσκοπος Καρχηδόνας. Αυτό συνέβη προς τα τέλη του έτους 248 ή τις αρχές του 249.
Ο μεγάλος διωγμός του Δεκίου και η δράση του
Από τα τέλη του έτους 249 μέχρι το 251 η Εκκλησία γνώρισε τον σκληρό διωγμό του Δέκιου. Ο Κυπριανός, εξαιτίας του μίσους που έτρεφαν προς το πρόσωπό του οι Εθνικοί, προτίμησε να αποσυρθεί σε ένα καταφύγιο κοντά στην Καρχηδόνα και από εκεί να ποιμαίνει το λαό του. Η πατρική αγάπη και η ποιμαντική μέριμνα προς το λαό του, πνευματική και υλική, η σταθερότητα και καθαρότητα των θέσεών του, η εμμονή στην παράδοση και η ορθοπραξία του προσέδωσαν μεγάλο κύρος στον ιερό Πατέρα και έτσι καταξιώθηκε στη συνείδηση των Χριστιανών της καθολικής Εκκλησίας. Το 251 επέστρεψε στα καθήκοντά του αφού ο διωγμός έπαψε, αλλά το έτος 252 διετάχθη και νέος διωγμός στην περιοχή της Καρχηδόνας, την ώρα που επιδημία πανώλης έπληξε την πόλη. Ο ίδιος αυτήν την εποχή συγκέντρωσε του χριστιανούς και διενήργησε μεγάλο έρανο για ενίσχυση των ανθρώπων της πόλεως ανεξαιρέτως πίστης, ενώ ο ίδιος από κοντά ενίσχυε, παρηγορούσε και συμπαραστεκόταν στους αρρώστους και τις οικογένειές τους.
Το ζήτημα των πεπτοκότων και των ερίδων του βαπτίσματος
Η λήξη του διωγμού σήμανε και την έναρξη των προβλημάτων, είτε αυτά αφορούσαν την ανασυγκρότηση της Εκκλησίας είτε σοβαρά ποιμαντικά ζητήματα. Ένα τέτοιο οξύ πρόβλημα, που έπρεπε άμεσα να αντιμετωπιστεί, ήταν εκείνο που αφορούσε την επιστροφή των πεπτωκότων (Λατ. lapsi) στους κόλπους της μητέρας Εκκλησίας. Στην κατηγορία αυτή ανήκαν όσοι Χριστιανοί προτίμησαν να θυσιάσουν στα είδωλα, για να αποφύγουν τις συνέπειες του διωγμού. Αυτοί χαρακτηρίσθηκαν ως θυσιάσαντες (sacrificati - thurificati). Υπήρχε όμως και η κατηγορία εκείνων, οι οποίοι δεν τέλεσαν θυσιαστική πράξη. Αυτοί, προκειμένου να επιβεβαιώσουν το γεγονός αυτό, προσκόμισαν έγγραφα από τους ομολογητές, τα οποία, εκτός του ότι βεβαίωναν τη μη τέλεση της θυσίας, επείχαν και τη θέση αφέσεως (libelli). Όσοι είχαν εξασφαλίσει τα έγγραφα αυτά χαρακτηρίσθηκαν ως λιβελλοφόροι (libellatici).
Οι απόψεις των εκκλησιαστικών ανδρών για την επάνοδο των πεπτωκότων στην Εκκλησία ήταν διχασμένες. Οι αυστηρότερες ομάδες απέκλειαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ενώ οι ίδιοι οι πεπτωκότες αποζητούσαν λύσεις με συνοπτικές διαδικασίες. Πίστευαν πως για την επάνοδό τους αρκούσε η προσκόμιση αφέσεων (libelli) από τους ομολογητές. Ο Κυπριανός ήταν υπέρ της άποψης να εκδηλώσουν οι θυσιάσαντες την ειλικρινή, μακρά και έμπρακτη μετάνοιά τους στο σώμα της Εκκλησίας. Επίσης, διαφωνούσε με την αντιεκκλησιαστική πρακτική της παροχής των αφέσεων από τους Ομολογητές. Το αδιέξοδο ήταν προφανές και ο άγιος συγκάλεσε το έτος 251 Σύνοδο στην Καρχηδόνα, προς εξεύρεση λύσης. Η Σύνοδος αποδέχθηκε τις απόψεις του Κυπριανού και έτσι δόθηκε λύση στο πρόβλημα.
Υπήρξαν όμως και εκείνοι που δεν αποδέχθηκαν τις αποφάσεις της Συνόδου και λειτούργησαν σχισματικά. Έτσι, δημιουργήθηκε μία ομάδα αντιφρονούντων από πέντε πρεσβυτέρους και το διάκονο Φηλικίσσιμο, που επονομάστηκε Σχίσμα του Φηλικίσσιμου η οποία εξέλεξε επίσκοπο τον Φορτουνάτο. Μία άλλη ομάδα, μοντανιστικών τάσεων, εξέλεξε ως επίσκοπο τον Μάξιμο. Ο Κυπριανός, όμως, παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του και στις αποφάσεις της Συνόδου, γεγονός που τον καταξίωσε στη συνείδηση της Εκκλησίας.
Το έτος 254 ανέκυψε το πρόβλημα του αναβαπτισμού των αιρετικών. Ο Κυπριανός, ακολουθώντας το έθος της βορειοαφρικανικής Εκκλησίας, αλλά και εκείνων της Μικράς Ασίας, ξαναβάφτιζε τους αιρετικούς που επέστρεφαν στους κόλπους της καθολικής Εκκλησίας και δεν είχαν τελέσει πρωτύτερα κανονικό βάπτισμα σε αυτήν. Το ίδιο έπραττε και στην περίπτωση εκείνων, που είχαν τελέσει βάπτισμα μέσα στις σχισματικές Εκκλησίες. Αντίθετη ήταν η άποψη του επισκόπου Ρώμης Στέφανου, ο οποίος θεωρούσε έγκυρο το βάπτισμα των αιρετικών και των σχισματικών. Υποστήριζε, μάλιστα, πως αρκούσε για την επάνοδό τους η επίθεση των χειρών.
Για το θέμα αυτό συνήλθαν τρεις σύνοδοι στην Καρχηδόνα. Η πρώτη το έτος 255 με τη συμμετοχή 31 επισκόπων και οι άλλες δύο μέσα στο έτος 256, στις οποίες συμμετείχαν 71 επίσκοποι την πρώτη φορά και 87 επίσκοποι τη δεύτερη. Οι αποφάσεις αυτών των Συνόδων δικαίωσαν την πρακτική και τη στάση του αγίου Κυπριανού. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Στέφανο Ρώμης και αφόρισε τον άγιο, χωρίς όμως να προλάβει να λάβει κανονική ισχύ η καταδικαστική απόφαση.
Το τέλος της ζωής του και το μαρτύριό του
Από το έτος 256 άρχισαν και πάλι οι διώξεις κατά των Χριστιανών από τον αυτοκράτορα Βαλεριανό. Ο Κυπριανός συνελήφθη και εξορίστηκε στο χωριό Κούρουβη. Ένα έτος αργότερα επανέκαμψε στην έδρα του, όμως ανθύπατος της περιοχής Γαλέριος, εξέδωσε διάταγμα να επανασυλληφθεί ύστερα από κατηγορίες σε βάρος του. Έτσι οδηγήθηκε ενώπιον του. Μη αποδεχόμενος να εκπέσει της πίστεως του μετά από βασανισμούς αποφασίσθηκε ο αποκεφαλισμός του στις 14 Σεπτεμβρίου 258.
Ο άγιος "παρέδωσε το πνεύμα του", αφού πρώτα δήλωσε με παρρησία, μπροστά στον Ανθύπατο Γαλέριο Μάξιμο, τη χριστιανική του ιδιότητα και την άρνησή του να προδώσει τους Χριστιανούς που κρύβονταν για να γλιτώσουν από το θάνατο. Εμπιστεύτηκε τα ιερά άμφια στους διακόνους του, προσευχήθηκε γονατιστός και πρόσφερε 25 χρυσά νομίσματα στο δήμιό του ως φιλοδώρημα.
Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 2 Οκτωβρίου και από τη Ρωμαιοκαθολική στις 16 Σεπτεμβρίου.
Έργα
Το συγγραφικό έργο του Κυπριανού Καρχηδόνας αποτελείται από επιστολές και σύντομες περιστασιακές πραγματείες, οι οποίες αναφέρονται κυρίως σε πρακτικά ποιμαντικά ζητήματα.
Διασώθηκε επίσης ένα corpus, αποτελούμενο από 81 Επιστολές. Από αυτές, οι 65 γράφτηκαν από τον ιερό Πατέρα, ενώ οι 16 είχαν ως αποδέκτη είτε τον άγιο είτε το πλήρωμα της καρχηδονικής Εκκλησίας. Βλ. την έκδοσή τους στον L. Bayard, Saint Cyprien, Correspondance, I - II, Paris 1961-1962. Την ελληνική μετάφραση, μερικών από αυτές, βλ. στον Κ. Δρατσέλλα, Κυπριανού, επισκόπου Καρχηδόνος, ό. π., Αθήναι 1968.
Διδασκαλία
thumb|200px|left|Ο επίσκοπος Κυπριανός Ο άγιος Κυπριανός Καρχηδόνας είναι ο πρώτος Πατέρας και Διδάσκαλος της Δυτικής Εκκλησίας. Με τη νηφαλιότητα του χαρακτήρα του και το ειρηνικό ενωτικό του πνεύμα, απέκτησε οικουμενική αποδοχή από το σώμα της Εκκλησίας. Η εμμονή του στο ζήτημα της ενότητας και μοναδικότητας της Καθολικής Εκκλησίας, της αγιοπνευματικής και σωτηριολογικής σπουδαιότητας του μυστηρίου του βαπτίσματος, της αληθινής μετάνοιας και της αποδοχής τής παράδοσης, αποτέλεσαν ουσιαστική θεολογική συμβολή όχι μόνο κατά τον 3ο αιώνα, αλλά και στη σύγχρονη πορεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η θεολογική σκέψη του Κυπριανού δεν ήταν μόνο συνταυτισμένη με την εκκλησιολογία του αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας, αλλά αποτελούσε και δυναμική επέκταση αυτής. Οι διακηρύξεις του για τη μοναδικότητα της Εκκλησίας και του επισκοπικού αξιώματος, το οποίο εγγυάται την ενότητα και την καθολικότητά της, εδράζονταν στα λόγια του ίδιου του Ιησού Χριστού, ο οποίος, απευθυνόμενος προς τον Απόστολο Πέτρο, μίλησε για την οικοδόμηση μίας Εκκλησίας υπό έναν ποιμένα. (Ματθ. 16:17-18) Η διδασκαλία του αγίου απώθησε το δόγμα του πέτρειου πρωτείου όσον αφορά εξουσία ή δικαιοδοσία μεταξύ των εκκλησιών. Ο Κυπριανός, με ιδιαίτερη προσοχή και σαφήνεια, δίδαξε στο πλήρωμα της Εκκλησίας την ισοτιμία των Αποστόλων.
Ο άγιος Κυπριανός υποστήριξε πως οι αιρέσεις και τα σχίσματα ήταν έργα του Αντιχρίστου, που οδηγούσαν στη διαίρεση της Εκκλησίας. Οι βασικές αυτές εκκλησιολογικές θέσεις δεν άφηναν περιθώρια για ανάπτυξη πρωτείων μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Σύμφωνα με τον άγιο, ένα ήταν το μόνο γνήσιο και αποδεκτό πρωτείο της Εκκλησίας και αυτό ήταν η αλήθεια της. Συνεπής σε αυτή τη διδασκαλία του, ο Κυπριανός δεν αναγνώριζε πρωτείο δικαιοδοσίας (primatum jurisdictionis) επί των άλλων τοπικών Εκκλησιών στο Ρωμαίο επίσκοπο. Ούτε συγκατένευσε στην αποδοχή του τίτλου επίσκοπος των επισκόπων: "neque enim quisquam nostrum episcopum se episcoporum constituit", που ήθελε να επιβάλει για λογαριασμό του ο επίσκοπος Ρώμης Στέφανος.
Ο ιερός Πατέρας υποστήριξε τη λειτουργία του συνοδικού συστήματος της Εκκλησίας, το οποίο, μάλιστα, υιοθέτησε εμπράκτως στην ποιμαντική του διακονία. Διακήρυξε, επίσης, ότι η εκλογή των επισκόπων και η χειροτονία των πρεσβυτέρων και διακόνων πρέπει να γίνεται με τη σύμφωνη γνώμη, αλλά και με τη συμμετοχή όλου του σώματος της τοπικής Εκκλησίας, κλήρου και λαού. Υπολόγιζε, μάλιστα, ιδιαιτέρως, τον παράγοντα του λαϊκού στοιχείου στα εκκλησιαστικά δρώμενα. Έτσι, είτε επρόκειτο για κάποια νέα χειροτονία είτε για εκδίκαση κάποιου παραπτώματος ενός ιερέα, ο Κυπριανός λάμβανε σοβαρά υπόψη του τη γνώμη του λαού. Στις συνοδικές συνεδριάσεις συμμετείχε και το λαϊκό πλήρωμα της Εκκλησίας.