cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δίψα για έρωτα
Πλοκή
Κατά καιρούς λυρικό, το μυθιστόρημα χαρακτηρίζεται έντονα από σκοτεινές σκηνές που εναλλάσσονται με λαμπερές εκρήξεις. Ένα από τα ιδιαίτερα αξιοσημείωτα στοιχεία του κειμένου είναι οι αιχμηρές όσο και ριζοσπαστικές παρατηρήσεις του, όπως για παράδειγμα: «Η Ετσούκο ήταν ένα όμορφο έκζεμα. Στην ηλικία του Γακίτσι, δεν υπήρχε φαγούρα χωρίς έκζεμα." (σελ.134 στην αγγλόφωνη έκδοση του βιβλίου). Η γραφή συμπλέκεται με πλευρές που αντανακλούν μια σκοτεινή πλευρά, όπως όταν το παιδί νιώθει την ευχαρίστηση όταν από μια αποικία μυρμηγκιών την οποία πνίγει σε βραστό νερό ή από μαδημένα ροδοπέταλα που είναι πεταμένα μέσα στο νερό της βροχής. Αυτές οι σκοτεινές στιγμές, όπως και σε πολλά από τα γραπτά του Μισίμα, τείνουν να δηιουργούν στον αναγνώστη ένα προαίσθημα επικείμενης τραγωδίας.
Θέματα
Το μυθιστόρημα πραγματεύεται θέματα που κυριαρχούν σε πολλά από τα άλλα έργα του Μισίμα, μεταξύ των οποίων η ανεκπλήρωτη σεξουαλική λαχτάρα και η επιθυμία να προκληθεί πόνος στο αντικείμενο του έρωτά μας. Κάποιοι έχουν αναφερθεί μια σειρά από πράξεις ναρκισσιστικής εκδίκησης που προκύπτει από ένα προ-Οιδιπόδειο σύμπλεγμα το οποίο διατρέχει τόσο αυτό όσο και πολλά ακόμη κείμενα του Μισίμα.
Μεταφράσεις και ταινία
Το Δίψα για έρωτα μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Άλφρεντ Χ. Μαρκς (εκδόσεις Alfred A. Knopf, 1969) με τον αγγλικό τίτλο Thirst for Love. Στις 25 Νοεμβρίου 1970, ο Μισίμα αυτοκτόνησε. Μια χαρτόδετη έκδοση του βιβλίου κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1971 από την εταιρεία Berkley Books.
Το Δίψα για έρωτα διασκευάστηκε σε ταινία του 1967 με τον ίδιο τίτλο, σε σκηνοθεσία Κορεγιόσι Κουραχάρα, με την Ρούρκικο Ασαόκα να παίζει την Ετσούκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γιούλιε Κνίφερ
Ο Γιούλιε Κνίφερ  (23 Απριλίου 1924 – 7 Δεκεμβρίου 2004) ήταν Κροάτης ζωγράφος αφηρημένης τέχνης και ιδρυτικό μέλος της Κροατικής ομάδας τέχνης της δεκαετίας του 1960, γνωστή ως Ομάδα Γοργόνα.
Το κεντρικό μοτίβο της τέχνης του Κνίφερ είναι η εξερεύνηση του μαιάνδρου, μιας γεωμετρικής μορφής που δημιουργούσε από το 1960 σε διάφορες τεχνικές ζωγραφικής όπως εκτύπωση, λάδι, ακρυλικό χρώμα, κολάζ και τοιχογραφία. Ένα παράδειγμα του οποίου είναι ο κολοσσιαίος μαίανδρος, που δημιούργησε ο Κνίφερ σε καμβά 20 x 30 μέτρα σε ένα λατομείο στο Τύμπινγκεν (1975).
Ήταν επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ομάδας Γοργόνα, μέλη της οποίας από το 1959 έως το 1966 ήταν: Μίλιενκο Χόρβατ, Ίβαν Κόζαριτς, Μαριγιάν Γιεβσοβάρ, Ντιμιτρίγιε Μπασίτσεβιτς (που εργάζεται με το όνομα Μάνγκελος), Μάτκο Μέστροβιτς, Ραντοσλάβ Πούταρ, Τζούρο Σέντερ και Γιόσιπ Βάνιστα. Το 1961 συμμετείχε στην πρώτη έκθεση Νέες Τάσεις στο Ζάγκρεμπ. Έκανε σε πολλές εθνικές και διεθνείς εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένων των εκθέσεων Οι Νέες Τάσεις (1961, 1963, 1969 και 1973), Διεθνής Κονστρουκτιβιστική Αφηρημένη Τέχνη στην γκαλερί Ντενίζ Ρενέ (Παρίσι, 1961–1962), Κονστρουκτιβιστής στο Μουσείο της πόλης του Λεβερκούζεν, 1962), Πέρα από το Ανεπίσημα (Σαν Μαρίνο, 1963), Μπιενάλε της Βενετίας (1976 και 2001), Μπιενάλε Τέχνης του Σάο Πάολο (1973 με τους Γιουράι Ντόμπροβιτς και Βιέντσεσλαβ Ρίχτερ, 1979 και 1981). Συνεργάστηκε με την Γκαλερί Ντάνι Κέλερ στο Μόναχο, την Γκαλερί Χόφμαν στο Φρίντμπεργκ και την Γκαλερί Φρανκ Ελμπάζ στο Παρίσι. Αυτό αύξησε τον αριθμό των έργων του σε ιδιωτικές συλλογές και συλλογές μουσείων, που βρίσκονται τώρα σε πολλά εξέχοντα ιδρύματα σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι.
Το 1994 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του. Η πρώτη του μεταθανάτια έκθεση οργανώθηκε από τον Αρνό Πιερ στην γκαλερί Φρανκ Ελμπάζ στο Παρίσι (2010). Το 2002 κέρδισε το ΒραβείοΒλαντιμίρ Νάζορ για τα Επιτεύγματα στη Ζωή.
Το 2016, ο πίνακας του Κνίφερ PLS 69 (1969) πουλήθηκε σε δημοπρασία στη Βιέννη για 137.000 ευρώ, που ήταν εκείνη την εποχή η υψηλότερη τιμή, που πληρώθηκε ποτέ για ένα έργο κροατικής μοντέρνας τέχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι
Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα
Η Τσαντρίκα Μπανταρανάικε-Κουμαρατούνγκα (Chandrika Bandaranaike Kumaratunga, ταμίλ சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்க, γενν. 29 Ιουνίου 1945) είναι πολιτικός της Σρι Λάνκα, η οποία υπήρξε το 5ο πρόσωπο που διετέλεσε Πρόεδρος της χώρας, από τις 12 Νοεμβρίου 1994 έως τις 19 Νοεμβρίου 2005, η μοναδική γυναίκα μέχρι σήμερα που κατείχε αυτό το αξίωμα. Διετέλεσε επίσης για λίγο πρωθυπουργός (αξίωμα με μικρότερη πραγματική εξουσία από εκείνο του Προέδρου), όπως και υπουργός σε διάφορα υπουργεία. Είναι κόρη δύο πρώην πρωθυπουργών και ήταν αρχηγός του Κόμματος Ελευθερίας (SLFP)  μέχρι το τέλος του 2005. Το 2015 διορίσθηκε στην προεδρία του Γραφείου για την Εθνική Ενότητα και τη Συμφιλίωση.
Οικογένεια και σπουδές
thumb|255px|left|Η Τσαντρίκα με τον διπλωμάτη Τίσα Βιτζεϋεράτνε στο Παρίσι, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 Η Τσαντρίκα Μπανταρανάικε γεννήθηκε στο μέγαρο «Γουέντγουερθ», στο προάστιο Γκίλντφορντ Κρέσεντ του Κολόμπο. Γονείς της ήταν ο Σόλομον Γουέστ Ρίτζγουεϊ Ντίας (Σ.Γ.Ρ.Ν.) Μπανταρανάικε και η Σιρίμα Ρατβάτε Ντίας Μπανταρανάικε. Το επόμενο έτος η οικογένεια μετακόμισε στο προάστιο Ρόζμηντ Πλέις. Ο πατέρας της Τσαντρίκα ήταν σπουδαγμένος στην Οξφόρδη δικηγόρος και πολιτικός, τότε Υπουργός Τοπικής Αυτοδιοικήσεως στο Κρατικό Συμβούλιο της Κεϋλάνης. Η μητέρα της, Σιρίμα, ήταν κόρη του Μπαρνές Ρατβάτε (1883-1957), πρόκριτου στην αποικιακή διοίκηση.
Μεγαλώνοντας η Τσαντρίκα βίωσε την αποχώρηση του πατέρα της από το κυβερνητικό κόμμα και την ίδρυση από αυτόν του Κόμματος Ελευθερίας (1951), την ανάδειξή του σε Πρωθυπουργό της χώρας το 1956 και το σημαντικότερο, τη δολοφονία του μέσα στο σπίτι τους από έναν Βουδιστή ιερομόναχο, όταν εκείνη ήταν μόλις 14 ετών, το 1959. Το 1960 η μητέρα της εκλέχθηκε ομοφώνως πρόεδρος του Κόμματος Ελευθερίας και το οδήγησε στη νίκη στις εκλογές της 21ης Ιουλίου 1960, καθιστάμενη έτσι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός χώρας στη νεότερη παγκόσμια ιστορία. Η Τσαντρίκα ήταν επομένως «βουτηγμένη» στην πολιτική από την παιδική και εφηβική της ηλικία, όπως και τα δύο αδέλφια της, η μεγαλύτερή της Σουνέθρα και ο μικρότερός της Ανούρα (1949-2008), μετέπειτα πρόεδρος της Βουλής, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως και υπουργός Εξωτερικών.
Η Τσαντρίκα εγγράφηκε στο Ρωμαιοκαθολικό Πανεπιστήμιο «Θωμάς Ακινάτης» του Κολόμπο για να σπουδάσει νομική, αλλά το 1967 το εγκατέλειψε χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές της εκεί και έφυγε στη Γαλλία, όπου μετά την εκμάθηση της γαλλικής και ένα έτος μαθημάτων στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Αιξ-αν-Προβάνς, σπούδασε στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών των Παρισίων (το ονομαστό «Σιάνς Πο»), παίρνοντας πτυχίο πολιτικής επιστήμης το 1970. Στη συνέχεια εγγράφηκε ως υποψήφια διδάκτορας των οικονομικών της ανάπτυξης στην Πρακτική Σχολή Ανωτέρων Σπουδών, στο Παρίσι. .
Πολιτική σταδιοδρομία
Η Τσαντρίκα Μπανταρανάικε επέστρεψε στην πατρίδα της το 1972. Εκεί η μητέρα της είχε γίνει πρωθυπουργός για δεύτερη φορά (1970) και είχε αντιμετωπίσει με βοήθεια από το εξωτερικό μια εξέγερση κομμουνιστών νέων (1971). Η Τσαντρίκα εγγράφηκε στο Κόμμα Ελευθερίας και το 1974 έγινε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ενώσεως γυναικών του κόμματος. Το 1976 προέδρευσε στη λεγόμενη επιτροπή Τζαναβάσα, που ίδρυσε κολεκτίβες σε γαίες που είχαν κρατικοποιηθεί από τη μεταρρύθμιση που απαγόρευε σε ιδιώτη να κατέχει πάνω από 200 στρέμματα γης. Μετά την ήττα του «οικογενειακού» κόμματος στις εκλογές του 1977, έγινε σύμβουλος στη Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) του ΟΗΕ ως το 1979.
Η Μαχαγιάνα Πακσάγια
Το 1978 η Τσαντρίκα Μπανταρανάικε παντρεύτηκε τον συνομήλικό της Βιτζάγια Κουμαρατούνγκα, που ήταν ηθοποιός και πολιτικός ακτιβιστής. Υπεστήριξε την προεκλογική του εκστρατεία σε επαναληπτική εκλογή το 1983, όπου έχασε στην επανακαταμέτρηση των ψήφων. Στο μεταξύ ο αδελφός της, ο Ανούρα, χρίσθηκε κοινοβουλευτικός αρχηγός του Κόμματος Ελευθερίας. Υπό τον Ανούρα ωστόσο το Κόμμα Ελευθερίας μετατοπίσθηκε προς τα δεξιά τόσο, ώστε η Τσαντρίκα και ο σύζυγός της το εγκατέλειψαν και ίδρυσαν, στις 22 Ιανουαρίου 1984, το «Κόμμα του Λαού της Σρι Λάνκα», τη «Μαχαγιάνα Πακσάγια» (SLMP), με πολιτικές δραστηριότητες κατά των «κατεστημένων» πολιτικών κομμάτων. Η Τσαντρίκα διετέλεσε αντιπρόεδρος της SLMP, γεγονός που την έφερε σε αντίθεση με τη μητέρα της και τον αδελφό της.
Ωστόσο, στις 16 Φεβρουαρίου 1988, ο Βιτζάγια Κουμαρατούνγκα δολοφονήθηκε με τουφέκι εξω από το σπίτι του στο Κολόμπο και μπροστά στα μάτια της συζύγου του και των δυο παιδιών τους (τότε 5 και 7 ετών), από τον Λάιονελ Ρανασίνγκε. Η Τσαντρίκα ανέλαβε για λίγο την ηγεσία του κόμματος και σχημάτισε την «Ενωμένη Σοσιαλιστική Συμμαχία» με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σρι Λάνκα και άλλα δύο αριστερά κόμματα. Παρότι υπήρχε καλή οργάνωση, η συμμαχία δεν είχε λαϊκή ανταπόκριση. Φοβούμενη για τη ζωή της, η Τσαντρίκα έφυγε από τη χώρα το 1988, καταφεύγοντας στη Μεγάλη Βρετανία. Εκεί εργάσθηκε σε ινστιτούτο του Πανεπιστημίου των Ηνωμένων Εθνών. Κατά την απουσία της, η «Μαχαγιάνα Πακσάγια» διασπάσθηκε σε δύο φατρίες και την απέπεμψε από την ηγεσία.
Η επιστροφή
Η Τσαντρίκα άρχισε να επισκέπτεται τη Σρι Λάνκα από το 1990. Δεν άργησε να ενταχθεί και πάλι στο κόμμα της μητέρας της, ηγέτιδας τότε της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, που το 1991 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Εξαιτίας των προβλημάτων υγείας της μητέρας της, η Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα ηγήθηκε του σχηματισμού νέας συμμαχίας, της «Συμμαχίας του Λαού», ώστε να συμμετάσχει στις εκλογές της Δυτικής Επαρχίας το 1993. Η νέα συμμαχία κέρδισε πανηγυρικά και η Κουμαρατούνγκα έγινε Περιφερειάρχις. Το ίδιο έγινε και στις βουλευτικές εκλογές του 1994, ενώ η Σιριμάβο Μπανταρανάικε ανάρρωνε από εγχείρηση και ανακοίνωσε απλώς ότι η κόρη της θα γινόταν πρωθυπουργός. Μέχρι τότε, η Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα είχε διαδεχθεί τη μητέρα της και στην αρχηγία του Κόμματος Ελευθερίας. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι με τη συνταγματική αλλαγή του 1978 η πραγματική εξουσία είχε περάσει στον εκάστοτε Πρόεδρο, όπως στη Γαλλία (βλ. προεδρική δημοκρατία), με τον/την πρωθυπουργό να έχει μειωμένες αρμοδιότητες. Τον Νοέμβριο του 1994 λοιπόν διεξάχθηκαν και προεδρικές εκλογές. Ο βασικός αντίπαλος της Κουμαρατούνγκα, ο Γκαμίνι Ντισαναγιάκε, δολοφονήθηκε μόλις δύο εβδομάδες προ των εκλογών και η χήρα του, η Σρίμα Ντισαναγιάκε, επιλέχθηκε ως η προεδρική υποψήφια του Ενωμένου Εθνικού Κόμματος. Η εν ενεργεία πρωθυπουργός Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος και κέρδισε άνετα την Ντισαναγιάκε. Καθιστάμενη η πρώτη γυναίκα σε αυτό το αξίωμα στην ιστορία της Σρι Λάνκα, η Κουμαρατούνγκα διόρισε τη μητέρα της πρωθυπουργό. Παρότι συμφωνούσαν στην πολιτική τους, η μάνα και η κόρη διέφεραν στο στιλ ηγεσίας. Το 2000 η Κουμαρατούνγκα χρειαζόταν πλέον μια νεότερη πρωθυπουργό και η Μπανταρανάικε, ανακοινώνοντας λόγους υγείας, παραιτήθηκε τον Αύγουστο 2000 και πέθανε δύο μήνες αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Σρι Λάνκα Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σρι Λάνκα Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Πλατεία του Λαού (Σαγκάη)
thumb|right|275px|Η νοτιοδυτική πλευρά της Πλατείας του Λαού, όπως φαίνεται από τον εξώστη του Μουσείου Αστικού Σχεδιασμού. Η Πλατεία του Λαού (κινεζ.: 人民|广场, Rénmín Guǎngchǎng / Σαγκ.: Zenmin guaonzån) είναι μεγάλη δημόσια πλατεία στο Διαμέρισμα Χουαν-που της Σαγκάης. Βρίσκεται νοτίως της οδού Ναντσίν και βορείως της οδού Χουαϊχάι.
Δίπλα στην πλατεία βρίσκεται το κτήριο που αποτελε τη διοικητική έδρα του Δήμου της Σαγκάης, ενώ στη βόρεια πλευρά της πλατείας, κοντά στο σιντριβάνι, βρίσκεται το σημείο αναφοράς, από το οποίο μετρούνται οι αποστάσεις σχεδόν σε όλους τους αυτοκινητόδρομους που ξεκινούν από τον Δήμο της Σαγκάης.
Ιστορία
thumb|Το Ιπποδρόμιο της Σαγκάης το έτος 1912 thumb|upright|Χάρτης της πόλεως του 1933, με το ιπποδρόμιο να αντιστοιχεί στο πράσινο κομμάτι στα αριστερά. Πριν το 1949 ο χώρος της Πλατείας του Λαού ήταν χώρος διεξαγωγής ιπποδρομιών, ιδιοκτησίας της Λέσχης Ιπποδρομιών της Σαγκάης. Οι ιπποδρομίες και ο στοιχηματισμός απαγορεύθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και δεν επιτράπηκε να ξαναρχίσουν από τη μεταπολεμική αστική κυβέρνηση. Μετά τον Κινέζικο Εμφύλιο Πόλεμο, το νέο, κομμουνιστικό καθεστώς συνέχισε την απαγόρευση και μόλις η λέσχη άρχισε να έχει οικονομικές δυσκολίες, κατέσχεσε την έκταση, μέρος της οποίας έγινε η Πλατεία του Λαού.
Σημαντικές αλλαγές έγιναν στην πλατεία κατά τη δεκαετία του 1990. Η διοικητική έδρα του Δήμου της Σαγκάης (που έχει 24,2 εκατομμύρια δημότες) μεταφέρθηκε δίπλα στην πλατεία από το πρώην κτήριο της HSBC, όπως και το Μουσείο της Σαγκάης. Πιο πρόσφατες προσθήκες αποτελούν το Μέγα Θέατρο της Σαγκάης και το Μουσείο Αστικού Σχεδιασμού.
Κάποια τμήματα του παλιού ιπποδρόμιου παραμένουν ακόμα με μικρές μετατροπές: Τα κτήρια της λέσχης στέγασαν το Μουσείο Τέχνης της Σαγκάης, ενώ εκεί που έτρεχαν τα άλογα βρίσκεται σήμερα το «Πάρκο του Λαού».
Αξιοθέατα
thumb|left|Το σιντριβάνι της πλατείας Πολλά αξιοθέατα ή γνωστά μέρη περιβάλλουν την Πλατεία του Λαού, με κυριότερα τα ακόλουθα:
Μεταφορές
Ο ομώνυμος σταθμός του Μετρό της Σανγκάης βρίσκεται στη διασταύρωση τριών γραμμών του μετρό: της Γραμμής 1, της Γραμμής 2 και της Γραμμής 8. Αρκετές είναι και οι γραμμές λεωφορείων που έχουν στάσεις στη βόρεια και στη νότια πλευρά της πλατείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η πλατεία στο YouTube:
Νέτα Μπαρζιλάι
Βιογραφία
Η Μπαρζιλάι γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1993 στο Χόντ Χασαρόν, όπου κατοικεί μέχρι σήμερα. Σε νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στη Νιγηρία όπου έζησε για τέσσερα χρόνια προτού επιστρέψει στο Ισραήλ. Πριν την υποχρεωτική στρατολόγησή της στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις, συμμετείχε έναν χρόνο στο εθελοντικό πρόγραμμα των παραστρατιωτικών ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων και πραγματοποίησε τη στρατιωτική της θητεία στο Ισραηλινό Ναυτικό.
Μουσική καριέρα
Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Μπαρζιλάι συμμετείχε στο HaKokhav HaBa με το τραγούδι "Rude Boy" της Ριάνα. Αφού συγκέντρωσε το 82% της ψηφοφορίας, συνέχισε στο δεύτερο στάδιο του διαγωνισμού με το τραγούδι "Hey Mama" του Νταβίντ Γκέτα. Τον Φεβρουάριο του 2018, ερμήνευσε το "Wannabe" των Spice Girls και προχώρησε στην επόμενη φάση μετά από επιλογή των κριτών.
Τα τελευταία τραγούδια που ερμήνευσε η Μπαρζιλάι στο HaKokhav HaBa ήταν το "Gangnam Style" του Psy, και το "Tik Tok" της Kesha. Έλαβε 210 βαθμούς από την κριτική επιτροπή και το κοινό και κέρδισε την πρώτη θέση και το δικαίωμα να εκπροσωπήσει το Ισραήλ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2018
Στις 25 Φεβρουαρίου 2018, δημοσιοποιήθηκε το τραγούδι που θα ερμήνευε η Μπαρζιλάι στην Eurovision. Το τραγούδι είχε τον τίτλο "Toy" και οι στίχοι του ήταν στα αγγλικά, εκτός από μια φράση στα εβραϊκά. Οι στίχοι και η σύνθεση του τραγουδιού έγιναν από τον Ντορόν Μεντάλιε και τον Σταβ Μπεγκέρ. Μετά την κυκλοφορία του στο YouTube, το μουσικό βίντεο του τραγουδιού έλαβε 20 εκατομμύρια προβολές και 232.000 μου αρέσει μόλις δυο μήνες πριν την έναρξη της Eurovision. Στις 14 Απριλίου 2018, η Μπαρζιλάι ερμήνευσε το τραγούδι της στο Eurovision in Concert στο Άμστερνταμ, τη μεγαλύτερη εκδήλωση για την Eurovision.
Στις 8 Μαΐου 2018, η Μπαρζιλάι εμφανίστηκε στον α' ημιτελικό της Eurovision, έλαβε 283 πόντους (#1) και προκρίθηκε στον τελικό. Στις 12 Μαΐου 2018, εμφανίστηκε στον τελικό και κατέκτησε την πρώτη θέση με 529 πόντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Ισραήλ Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Κατσκάρ Νταγ
Το Κατσκάρ Νταγ (τουρκικά: Kaçkar Dağı), με υψόμετρο 3.937 μέτρα, αποτελεί το υψηλότερο σημείο των Ποντιακών Άλπεων. Βρίσκεται ανατολικά της Τραπεζούντας, και φημολογείται ότι στις πλαγιές του έδρασε ο θρυλικός "Κοτζαναστάσης", Πόντιος οπλαρχηγός. Το όνομα του βουνού προέρχεται από τα Χατσκάρ (τους αρμενικούς σταυρόλιθους).
Παραπομπές
κατηγορία:Βουνά της Τουρκίας
Ιπποκράτης Ταυλάριος
Σταδιοδρομία
Καταγόταν από την Κάλυμνο.
Ο Ιπποκράτης Ταυλάριος σκοτώθηκε σε ηλικία 60 ετών σε τροχαίο δυστύχημα που συνέβη στις 22 Φεβρουαρίου 1984 στον αυτοκινητόδρομο Ρώμης-Νάπολης, στην Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Μύθος της πισώπλατης μαχαιριάς
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Απεικόνιση από αυστριακή ταχυδρομική κάρτα του 1919 που απεικονίζει μια [[καρικατούρα Εβραίου να μαχαιρώνει τον γερμανικό στρατό στην πλάτη με ένα στιλέτο. Η συνθηκολόγηση αποδόθηκε στον μη πατριωτικό λαό, στους Σοσιαλιστές, στους Μπολσεβίκους, στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και ιδιαίτερα στους Εβραίους. ]] δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Μια [[Δεξιά (πολιτική)|δεξιά γερμανική πολιτική γελοιογραφία του 1924, η οποία δείχνει τον Φίλιπ Σάιντεμαν, Γερμανό Σοσιαλδημοκράτη πολιτικό ο οποίος διακήρυξε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και ήταν ο δεύτερος καγκελάριος της, και τον Ματτίας Ερτσμπέργκερ, αντιπολεμικό πολιτικό του κόμματος του Κέντρου, ο οποίος ολοκλήρωσε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπογράφοντας την Ανακωχή με τους Συμμάχους, καθώς μαχαιρώνει τον γερμανικό στρατό στην πλάτη.]]
Ο μύθος της πισώπλατης μαχαιριάς (Dolchstoßlegende, ) ήταν η διαδεδομένη μετά το 1918 σε δεξιούς κύκλους της Γερμανίας πεποίθηση, ότι ο γερμανικός στρατός δεν έχασε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πεδίο της μάχης, αλλά αντ' αυτού προδόθηκε από τους αμάχους στο εσωτερικό μέτωπο, ειδικά από τους δημοκρατικούς που ανέτρεψαν τη μοναρχία στην Γερμανική επανάσταση του 1918-19. Οι υποστηρικτές αυτής της πεποίθησης αποκήρυξαν τους επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης που υπέγραψαν την ανακωχή στις 11 Νοεμβρίου 1918 ως «εγκληματίες του Νοεμβρίου» (November­verbrecher).
Όταν οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία το 1933, έκαναν τον μύθο αναπόσπαστο μέρος της επίσημης ιστορίας τους της δεκαετίας του 1920, απεικονίζοντας τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ως έργο των «εγκληματιών του Νοεμβρίου» που χρησιμοποίησαν την πισώπλατη μαχαιριά για να καταλάβουν την εξουσία, ενώ πρόδιδαν το έθνος. Η ναζιστική προπαγάνδα απεικόνισε τη Βαϊμάρη ως «ένα τέλμα διαφθοράς, εκφυλισμού, εθνικής ταπείνωσης, αδίστακτης δίωξης της ειλικρινούς «εθνικής αντιπολίτευσης»- δεκατέσσερα χρόνια κυριαρχίας από τους Εβραίους, τους Μαρξιστές και τους «πολιτιστικούς μπολσεβίκους», που τελικά σαρώθηκαν από το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα υπό τον Αδόλφο Χίτλερ και τη νίκη της «εθνικής επανάστασης» του 1933».
Οι μελετητές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της Γερμανίας απορρίπτουν ομόφωνα την ιδέα, επισημαίνοντας ότι ο γερμανικός στρατός ήταν χωρίς εφεδρείες και συνθλιβόταν στα τέλη του 1918. Για πολλούς Γερμανούς, η έκφραση «μαχαίρι στην πλάτη» υποδηλώνει την όπερα «Το Λυκόφως των Θεών» του 1896 του Ρίχαρντ Βάγκνερ, όπου ο Χάγκεν δολοφονεί τον εχθρό του Ζίγκφριντ με ένα δόρυ στην πλάτη του.
Προέλευση
αριστερά|μικρογραφία|339x339εσ|Ο Πρόεδρος [[Φρίντριχ Έμπερτ: (1923), ως Προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το 1919, συνέβαλε στον μύθο, λέγοντας στους βετεράνους που επέστρεφαν σπίτι «κανένας εχθρός δεν σας νίκησε».]] αριστερά|μικρογραφία|325x325εσ|«12.000 Εβραίοι στρατιώτες πέθαναν στο πεδίο της τιμής για την πατρίδα». Ένα φυλλάδιο που δημοσιεύθηκε το 1920 από Γερμανούς Εβραίους βετεράνους σε απάντηση στις κατηγορίες για την έλλειψη πατριωτισμού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους Κατηγορία:Δημοκρατία της Βαϊμάρης Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Αεροδρόμιο του Μονάχου
Το Αεροδρόμιο του Μονάχου (γερμ. Flughafen München) είναι το διεθνές αεροδρόμιο του Μονάχου, της πρωτεύουσας της Βαυαρίας, με κωδικό IATA MUC και κωδικό ICAO EDDM. Είναι το δεύτερο σε επιβατική κίνηση αεροδρόμιο σε ολόκληρη τη Γερμανία, μετά το Διεθνές Αεροδρόμιο Φραγκφούρτης, και το όγδοο στην Ευρώπη, με 46,3 εκατομμύρια επιβάτες το 2018. Με στοιχεία του Φεβρουαρίου 2017, από το αεροδρόμιο έφευγαν πτήσεις προς 266 προορισμούς, και από αυτή την άποψη έρχεται πρώτο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Το Αεροδρόμιο του Μονάχου βρίσκεται 28,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο του Μονάχου, πολύ πιο κοντά στην πόλη Φράιζινγκ, σε υψόμετρο 453 μέτρα. Φέρει το όνομα (παρότι δεν αναφέρεται συχνά) του πρώην κυβερνήτη της Βαυαρίας Φραντς Γιόζεφ Στράους, ο οποίος είχε γεννηθεί στο Μόναχο. Διαθέτει δύο κύρια τερματικά επιβατών με ένα πρόσθετο στη μέση, δύο διαδρόμους και εκτεταμένες εγκαταστάσεις φορτίων και συντηρήσεως, ενώ έχει πλήρη ικανότητα να δεχθεί αεροσκάφη μεγάλου πλάτους όπως το Airbus A380.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αεροδρομιο Μοναχου
Φωσφόλιο
Το φωσφόλιο (αγγλικά phosphole) είναι οργανική ετεροαρωματική (δηλαδή ετεροκυκλική και αρωματική) ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φωσφόρο, με μοριακό τύπο C4H5P. Είναι μια ετεροαρωματική φωσφίνη. Είναι το φωσφορούχο ανάλογο του πυρρολίου. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος «φωσφόλιο» μπορεί να αναφέρεται, επίσης, και σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων φωσφολίων, που περιέχουν έναν (τουλάχιστον) φωσφολικό δακτύλιο. Τα φωσφόλια έχουν θεωρητικό ενδιαφέρον, αλλά επίσης εξυπηρετούν ως συναρμοτές για σύμπλοκα με μεταβατικά μέταλλα, καθώς και ως πρόδρομες ενώσεις για πιο σύνθετες οργανοφωσφορικές ενώσεις
Ιστορία
Το πρώτο φωσφόλιο, το πενταφαινυλοφωσφόλιο, αναφέρθηκε το 1953, ενώ το «μητρικό» φωσφόλιο περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1987.
Παραγωγή
Η συνηθισμένη παραγωγική οδός για τα φωσφόλια είναι μέσω της αντίδρασης Μακκόρμακ (McCormack reaction), που περιλαμβάνει την προσθήκη χλωριδίου του φωσφόρου σε 1,3-διένιο, που ακολουθείται με αφυδραλογώνωση. Τα Φαινυλοφωσφόλια μπορούν να παραχθούν μέσω αντίδρασης ζιρκονιοκυκλοπενταδιενίων με διχλωροφαινυλοφωσφίνη (PhPCl2).
Χημική συμπεριφορά
Η χημεία των φωσφολίων χαρακτηρίζεται από την ευαισθησία τους στην υγρασία.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Οργανικές φωσφίνες Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:C4
Κρατικό Συμβούλιο της ΕΣΣΔ
Διακρατική Οικονομική Επιτροπή
Με την εξουσία της κεντρικής κυβέρνησης να είναι κατά πολύ αποδυναμωμένη από το αποτυχημένο πραξικόπημα, ο Γκορμπατσόφ ίδρυσε μια επιτροπή τεσσάρων ατόμων, στην οποία ήταν επικεφαλής ο πρωθυπουργός της Ρωσικής ΣΟΣΔ Ιβάν Σιλάγιεφ,που περιλάμβανε τον Γκριγκόρι Γιαβλίνσκι, τον Αρκάντι Βόλσκι και τον Γιούρι Λούζκοφ, για να εκλέξουν νέο υπουργικό συμβούλιο. Αυτή η επιτροπή μετατράπηκε αργότερα σε Επιτροπή για την Λειτουργική Διαχείριση της Σοβιετικής Οικονομίας (ΕΛΔΣΟ), υπό την προεδρία του Σιλάγιεφ, για τη διαχείριση της Σοβιετικής οικονομίας. Η ΕΛΔΣΟ αντικαταστάθηκε γρήγορα στον βαθμό εξουσίας από την Διακρατική Οικονομική Επιτροπή της Σοβιετικής Ένωσης (ΔΟΕ), γνωστή και ως Οικονομική Κοινότητα, η οποία ιδρύθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου με την ονομασία Διαπεριφερειακή Οικονομική Επιτροπή. Η αποστολή του ήταν ο συντονισμός της οικονομικής πολιτικής στη Σοβιετική Ένωση. Ως πρόεδρος της ΕΛΔΣΟ και της ΔΟΕ, ο Σιλάγιεφ προέδρευσε μια Σοβιετική Ένωση που αποδιοργανωνόταν γρήγορα. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1991, ένα προεδρικό διάταγμα έδωσε προσωρινά στην ΔΟΕ την ίδια εξουσία με το Υπουργικό Συμβούλιο και ο Σιλάγιεφ έγινε ντε φάκτο πρωθυπουργός της Σοβιετικής Ένωσης.
Όταν πρωτοανέλαβε το αξίωμα, ο Σιλάγιεφ ήθελε να μειώσει τις εξουσίες της κεντρικής κυβέρνησης και να δώσει περισσότερες εξουσίες στις σοβιετικές δημοκρατίες. Αυτή η άποψη άλλαξε, και τελικά ζήτησε από τον Γέλτσιν να επιστρέψει ένα μεγάλο μέρος της εξουσίας της κεντρικής κυβέρνησης την οποία σφετερίστηκε μετά τον Αύγουστο. Σε αυτό απέτυχε, και η θέση του ως Πρωθυπουργός της Ρωσικής ΣΟΣΔ αποδυναμώθηκε ως αποτέλεσμα. Ο Όλεγκ Λόμποφ, Πρώτος Αναπληρωτής Πρωθυπουργός του Σιλάγιεφ, ηγήθηκε της αντι-Σιλαγιεφικής φράξιας στο Συμβούλιο Υπουργών της Ρωσικής ΣΟΣΔ και κατάφεραν να τον καθαιρέσουν στις 26 Σεπτεμβρίου 1991, Ο Λόμποφ διαδέχτηκε τον Σιλάγιεφ ως πρωθυπουργό της Ρωσικής ΣΟΣΔ. Ο Σιλάγιεφ, ως επιτηρητής της οικονομίας, έλαβε το καθήκον να ξεκινήσει οικονομικές μεταρρυθμίσεις στη Σοβιετική Ένωση με ένα τρόπο που να ταιριάζει τόσο στην κεντρική κυβέρνηση όσο και στις σοβιετικές δημοκρατίες. Ο Σιλάγιεφ προσπάθησε να δημιουργήσει μια ενσωματωμένη οικονομία ενώ ξεκινούσε την μετάβαση της οικονομίας στην αγορά. Η ΔΟΕ έδειξε τη διεθνή πρόθεσή της υπογράφοντας τον Ευρωπαϊκό Χάρτη Ενέργειας στις 16/17 Δεκεμβρίου 1991 με άλλες 35 χώρες, αλλά αυτό υπονομεύθηκε από την υπογραφή του χάρτη και από εννέα από τις δώδεκα υπόλοιπες δημοκρατίες.
Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης
Στις 19 Δεκεμβρίου, η ΕΛΔΣΟ διαλύθηκε με προεδρικό διάταγμα, και ο Γκορμπατσόφ παραιτήθηκε από το αξίωμα του Προέδρου της Σοβιετικής Ένωσης στις 25 Δεκεμβρίου. Την επόμενη ημέρα, 26 Δεκεμβρίου 1991, ο Σιλάγιεφ παραιτήθηκε από τη θέση του ως πρόεδρος της ΔΟΕ. και η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε επισήμως από το Συμβούλιο των Δημοκρατιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης
Εξομολογήσεις μιας μάσκας
Το Εξομολογήσεις μιας μάσκας (ιαπωνικά: 仮面の告白, προφέρεται: Καμέν νο κοκουχάκου) είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μισίμα. Το έργο εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 5 Ιουλίου 1949 από την εταιρεία Kawade Shobō, χαρίζοντας στον συγγραφέα πανιαπωνική φήμη παρά το νεαρό της ηλικίας του. Στα ελληνικά, το Εξομολογήσεις μιας μάσκας μεταφράστηκε από τον Λουκά Θεοδωρακόπουλο και κυκλοφόρησε το 1979 από τις εκδόσεις Οδυσσέας.
Υπόθεση
Ο πρωταγωνιστής αναφέρεται στην ιστορία ως Κοτσάν, το οποίο είναι το υποκοριστικό του πραγματικού ονόματος του συγγραφέα: Κιμιτάκε. Μεγαλωμένος στην εποχή του δεξιού μιλιταρισμού και του ιμπεριαλισμού της Ιαπωνίας, ο ήρωας αγωνίζεται από πολύ νωρίς για να ενταχθεί στην κοινωνία. Όπως ο Μισίμα, έτσι και ο Κοτσάν γεννιέται με ένα λιγότερο από ιδανικό σώμα όσον αφορά τη σωματική διάπλαση και την ευρωστία, και σε όλο το πρώτο μισό του βιβλίου (το οποίο σε γενικές γραμμές περιγράφει την παιδική ηλικία του Κοτσάν) αγωνίζεται έντονα να ενταχθεί στο πλαίσιο της ιαπωνικής κοινωνίας. Ως αδύναμος ομοφυλόφιλος, ο Κοτσάν μένει μακριά από αγόρια της ηλικίας του καθώς μεγαλώνει, και έτσι δεν έχει συνηθισμένα νεανικά χρόνια. Η απομόνωσή του πιθανότατα οδηγεί στις μελλοντικές του εμμονές και φαντασιώσεις θανάτου, βίας και σεξουαλικής επαφής μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Με βάση αυτόν τον τρόπο σκέψης, κάποιοι έχουν υποθέσει ότι ο Μισίμα είχε παρόμοια ψυχοσύνθεση.
Ο Κοτσάν είναι ομοφυλόφιλος και στο πλαίσιο της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας αγωνίζεται να κρατήσει αυτή την πληροφορία για τον εαυτό του. Στο πρώτο μέρος του μυθιστορήματος, ο Κοτσάν δεν παραδέχεται ακόμη ανοιχτά ότι τον έλκουν οι άντρες, αλλά όμως δηλώνει ότι θαυμάζει την αρρενωπότητα και τη δύναμη, ενώ δεν ενδιαφέρεται για τις γυναίκες. Αυτό περιλαμβάνει τον θαυμασμό για τα ρωμαϊκά γλυπτά και αγάλματα ανδρών σε στάσεις που προβάλλουν την ευρωστία. Κάποιοι έχουν υποστηρίξει ότι ο θαυμασμός της αρρενωπότητας είναι αυτοβιογραφικό στοιχείο του Μισίμα, ο οποίος είχε δουλέψει σκληρά μέσα από ένα φύσει αδύναμο σώμα για να γίνει εξαιρετικά γυμνασμένος μπόντι μπίλντερ και αρσενικό μοντέλο.
Η λέξη «μάσκα» προέρχεται από τον τρόπο με τον οποίο ο Κοτσάν αναπτύσσει τη δική του ψεύτικη προσωπικότητα την οποία χρησιμοποιεί για να παρουσιάσει τον εαυτό του στον κόσμο. Από νωρίς, καθώς αναπτύσσει εμμονή με το σώμα του φίλου του, του Όμι, κατά την εφηβεία, πιστεύει ότι όλοι γύρω του κρύβουν επίσης τα αληθινά τους συναισθήματα ο ένας από τον άλλον, συμμετέχοντας σε μια «απρόθυμη μεταμφίεση». Καθώς μεγαλώνει, προσπαθεί να ερωτευτεί μια κοπέλα που ονομάζεται Σόνοκο, αλλά βασανίζεται συνεχώς από τις λανθάνουσες ομοφυλοφιλικές του ορμές και δεν καταφέρνει να την αγαπήσει ποτέ αληθινά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λογισμός των μεταβολών
Ο λογισμός των μεταβολών ή μεταβολικός λογισμός είναι κλάδος της μαθηματικής ανάλυσης που ασχολείται με τη μεγιστοποίηση ή την ελαχιστοποίηση συναρτησιακών ή συναρτησοειδών, τα οποία είναι απεικονίσεις από ένα σύνολο συναρτήσεων στους πραγματικούς αριθμούς. Τα συναρτησιακά συχνά εκφράζονται ως ορισμένα ολοκληρώματα συναρτήσεων και παραγώγων αυτών. Στο λογισμό των μεταβολών το ενδιαφέρον μας στρέφεται γύρω από τις ακρότατες συναρτήσεις, που είναι εκείνες για τις οποίες το συναρτησιακό λαμβάνει μέγιστη ή ελάχιστη τιμή, ή γύρω από τις στάσιμες συναρτήσεις, για τις οποίες η τιμή του συναρτησιακού παραμένει αμετάβλητη.
Εισαγωγικά
Ένα απλό παράδειγμα ενός τέτοιου προβλήματος είναι η εύρεση της καμπύλης βραχύτερου μήκους που συνδέει δυο σημεία. Απουσία περιορισμών, η λύση είναι προφανώς το ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει τα δύο σημεία. Ωστόσο, αν η καμπύλη πρέπει να κείται σε δεδομένη επιφάνεια στο χώρο, τότε η λύση είναι λιγότερο προφανής και πιθανώς να υπάρχουν πολλές λύσεις. Τέτοιες λύσεις είναι γνωστές ως γεωδαισιακές. Ένα σχετικό πρόβλημα ανακύπτει από την αρχή του Fermat: το φως ακολουθεί τη διαδρομή του ελάχιστου οπτικού μήκους που συνδέει δυο σημεία, όπου το οπτικό μήκος εξαρτάται από τις φυσικές ιδιότητες του μέσου. Μία αντίστοιχη έννοια στη μηχανική είναι η αρχή της ελαχίστης δράσης.
Πολλά σημαντικά προβλήματα περιέχουν συναρτήσεις πολλών μεταβλητών. Οι λύσεις των προβλημάτων συνοριακών τιμών για την εξίσωση του Laplace ικανοποιούν την αρχή του Dirichlet. Το πρόβλημα του Plateau απαιτεί την εύρεση επιφάνειας ελαχίστου εμβαδού με δεδομένο σύνορο στο χώρο· συνήθως η λύση (ή μία από τις λύσεις) μπορεί να βρεθεί εμπειρικά με την εμβάπτιση ειδικά κατασκευασμένου πλαισίου σε σαπουνάδα. Πειραματικές προσεγγίσεις όπως η προηγούμενη είναι σχετικά εύκολες, ωστόσο η μαθηματική τους ερμηνεία είναι πολύ δυσκολότερη: μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μια επιφάνειες ελαχιστοποίησης, και μάλιστα με μη-τετριμμένη τοπολογία.
Ιστορία
Ο λογισμός των μεταβολών μπορεί να θεωρηθεί ότι ξεκινά με το πρόβλημα της βραχύχρονης καμπύλης που έθεσε ο Γιόχαν Μπερνούλι (1696). Το πρόβλημα αμέσως τράβηξε το ενδιαφέρον του Γιακόμπ Μπερνούλι και του Μαρκισίου de l'Hôpital, όμως η πρώτη σοβαρή μελέτη έγινε από το Λέοναρντ Όιλερ. Η συνεισφορά του άρχισε το 1733, και το έργο του «Elementa Calculi Variationum» έδωσε το όνομα του νεοσύστατου κλάδου.Σε μεγάλο βαθμό συνέβαλε και ο Λαγκράνζ, ενώ ο Λεζάντρ (1786) δημιούργησε μια,όχι εντελώς ικανοποιητική, μέθοδο για τη διάκριση μεγίστων - ελαχίστων. Μάλιστα, το συγκεκριμένο ζήτημα απασχόλησε από νωρίς και τους Ισαάκ Νεύτωνα και Γκότφριντ Λάιμπνιτς. Σε αυτή τη διάκριση συνέβαλαν επίσης και οι Βιτσέντζο Μπρουνάτσι (1810), Καρλ Φρίντριχ Γκάους (1829), Σιμεών Πουασόν (1831), Μιχαήλ Οστρογκράντσκι (1834) και Κάρλ Γιακόμπι (1837). Μια σημαντική δουλεία ήταν και αυτή του Sarrus (1842), την οποία βελτίωσε και συνόψισε ο Cauchy (1844). Άλλες πολύτιμες διατριβές αλλά και απομνημονεύματα έχουν γραφτεί απο τους Strauch (1849), Jellett (1850), Otto Hesse (1857), Alfred Clebsch (1858) και Carll (1885), αλλά ίσως η πιο καθοριστική συμβολή του αιώνα είναι αυτή  του Karl Weierstraß: οι περίφημες διαλέξεις του άφησαν εποχή, και μπορεί να θεωρηθεί πως ήταν ο πρώτος που μας παρείχε μία πραγματικά αυστηρή θεωρητική θεμελίωση. Το 20ό και το 23ο πρόβλημα του Χίλμπερτ (1900) ενθάρρυναν την περεταίρω ανάπτυξη του κλάδου. Στον 20ο αιώνα πλέον, ο Ντάβιντ Χίλμπερτ, η Έμμυ Ναίτερ, ο Λεωνίδα Τονέλι, ο Ανρί Λεμπέγκ και ο Ζακ Ανταμάρ μεταξύ άλλων είχαν σημαντική συνεισφορά. Ακόμη, ο Μάρστον Μορς εφάρμοσε το λογισμό των μεταβολών σε αυτό που τώρα ονομάζεται θεωρία του Morse, ενώ οι Lev Pontryagin, Ralph Rockafellar και F. H. Clarke ανέπτυξαν νέα μαθηματικά εργαλεία για το λογισμό των μεταβολών στη θεωρία βέλτιστου ελέγχου. Ο δυναμικός προγραμματισμός του Μπέλμαν είναι μια εναλλακτική θεωρία για το λογισμό των μεταβολών.
Ακρότατα
Ο λογισμός των μεταβολών ασχολείται με μέγιστα ή ελάχιστα συναρτησιακών, τα οποία συλλογικά ονομάζονται ακρότατα. Ένα συναρτησιακό εξαρτάται από μια συνάρτηση, όπως, κατ' αναλογία, μια συνάρτηση μπορεί να εξαρτάται από μία αριθμητική μεταβλητή, γι' αυτό και ένα συναρτησιακό έχει περιγραφτεί ως συνάρτηση μίας συνάρτησης. Τα συναρτησιακά έχουν ακρότατα ως προς τα στοιχεία
y
δεδομένου χώρου συναρτήσεων με συγκεκριμένο πεδίο ορισμού. Ένα συναρτησιακό
J [ y ]
έχει ακρότατο στη συνάρτηση
f
αν η
ΔJ = J [ y ] - J [ f]
έχει το ίδιο πρόσημο για κάθε
που ανήκει σε μία αυθαίρετα μικρή περιοχή της
f.
Η συνάρτηση
ονομάζεται ακρότατη συνάρτηση. Το ακρότατο
J [ f ]
ονομάζεται μέγιστο αν
ΔJ ≤ 0
σε μία οσοδήποτε μικρή περιοχή της
f ,
και ελάχιστο αν
ΔJ ≥ 0
αντίστοιχα. Σε ένα χώρο συνεχών συναρτήσεων, τα ακρότατα των αντίστοιχων συναρτησιακών λέγονται ασθενή ακρότατα ή ισχυρά ακρότατα, ανάλογα με το αν οι πρώτοι παράγωγοι των συνεχών συναρτήσεων είναι αντίστοιχα κατ' ανάγκην όλες συνεχείς ή όχι.
Τόσο τα ισχυρά όσο και τα ασθενή ακρότατα ενός συναρτησιακού αναφέρονται σε ένα διάστημα συνεχών συναρτήσεων, όμως το ασθενές ακρότατο έχει την πρόσθετη προϋπόθεση οι πρώτοι παράγωγοι των συναρτήσεων στο διάστημα να είναι συνεχείς. Έτσι, ένα ισχυρό ακρότατο είναι ταυτόχρονα και ασθενές, αλλά το αντίστοφο δεν ισχύει. Η εύρεση των ισχυρών ακρότατων είναι πιο δύσκολη σε σχέση με την εύρεση ασθενών. Ένα παράδειγμα που αποτελεί αναγκαία συνθήκη και χρησιμοποιείται για την εύρεση ασθενών ακρότατων είναι η εξίσωση Euler-Lagrange.
Εξίσωση Euler-Lagrange
Η εύρεση των ακρότατων των συναρτησιακών είναι παρόμοια με την εύρεση των μέγιστων και ελάχιστων μιας συναρτήσης. Για να ορίσουμε τα μέγιστα και τα ελάχιστα μίας συνάρτησης χρειάζεται να βρούμε τα σημεία που μηδενίζουν την παράγωγό της. Ανάλογα, το ακρότατο του συναρτησιακού μπορεί να βρεθεί με την κατασκευή μίας συνάρτησης όπου η συναρτησιακή παράγωγος είναι ίση με 0. Αυτό μας οδηγεί στην επίλυση της αντίστοιχης εξίσωσης Euler-Lagrange.
Ας θεωρήσουμε το συναρτησιακό όπου
x1, x2
είναι σταθερές,
y (x)
Ζαν Φουκέ
Ο Ζαν Φουκέ (Jean Fouquet, 1420–1481) υπήρξε ο διαπρεπέστερος Γάλλος ζωγράφος του 15ου αιώνα.
Λογισμός των μεταβολών
Εξίσωση Euler-Lagrange
y ′(x) = dy / dx ,
L[x, y (x), y ′(x)]
Ζαν Φουκέ
Βιογραφικά στοιχεία
Τα λίγα που γνωρίζουμε για τη ζωή του είναι ότι γεννήθηκε στην Τουρ, διέμεινε για ένα διάστημα στη Ρώμη –όπου φιλοτέχνησε μια προσωπογραφία του Πάπα Ευγένιου Δ΄, χαμένη σήμερα– και ότι επανήλθε στη Γαλλία, στην υπηρεσία πλέον της γαλλικής αυλής.
Λογισμός των μεταβολών
Εξίσωση Euler-Lagrange
είναι δύο φορές συνεχώς (ολικά) παραγωγίσημη ως προς τα
x, y,   y ′.
Ζαν Φουκέ
Βιογραφικά στοιχεία
Πρώτη του σχετική παραγγελία ήταν αυτή του θησαυροφύλακα της Γαλλίας Ετιέν Σεβαλιέ, για τον οποίο ζωγράφισε το Δίπτυχο της Μελάν περί το 1450. Ο αριστερός πίνακας (σήμερα στην Πινακοθήκη του Βερολίνου) παριστάνει τον εντολέα με τον προστάτη του Άγιο Στέφανο (Saint Étienne), ο οποίος τον παρουσιάζει στην Παρθένο με το Βρέφος του δεξιού πίνακα (Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας). Διατυπώθηκε η άποψη ότι η εικόνα της Παρθένου έχει τα χαρακτηριστικά της Αγνής Σορέλ, ερωμένης του Καρόλου Ζ΄.
Λογισμός των μεταβολών
Εξίσωση Euler-Lagrange
J[y ]
Ζαν Φουκέ
Βιογραφικά στοιχεία
Για τον Σεβαλιέ επίσης, ο Φουκέ εικονογράφησε το περίφημο Βιβλίο των Ωρών του Ετιέν Σεβαλιέ όπου κατόρθωσε να προσδώσει μνημειακό χαρακτήρα σε μικρογραφίες. Άλλα έργα του είναι η προσωπογραφία του καγκελαρίου Γκυγιώμ Ζουβενέλ ντες Υρσέν, και οι εικονογραφήσεις των Μεγάλων Χρονικών της Γαλλίας και των Ιουδαϊκών αρχαιοτήτων. Το 1474 συμμετείχε στην κατασκευή του ταφικού μνημείο του Λουδοβίκου ΙΑ΄ (θανόντος το 1483) και το 1475 ονομάστηκε βασιλικός ζωγράφος.
Λογισμός των μεταβολών
Εξίσωση Euler-Lagrange
επιτυγχάνει ένα τοπικό μέγιστο στην
f ,
Ζαν Φουκέ
Βιογραφικά στοιχεία
Παρά τη μεγάλη φήμη που είχε όσο ζούσε, ο Φουκέ λησμονήθηκε γρήγορα και δεν αποκαταστάθηκε στην περίοπτη σήμερα θέση του παρά μόνο τον 20ό αιώνα.
Λογισμός των μεταβολών
Εξίσωση Euler-Lagrange
και η
η(x)
είναι μία αυθαίρετη συνάρτηση η οποία έχει τουλάχιστον μία παράγωγο και μηδενίζεται στα όρια ολοκλήρωσης
x1
x2 ,
τότε για κάθε αριθμό
κοντά στο 0,
εη
ονομάζεται μεταβολή της συνάρτησης
f
και συμβολίζεται με
δf.
Αντικαθιστώντας όπου
y
f + εη
στο συναρτησιακό
J[ y ] ,
το αποτέλεσμα είναι μια συνάρτηση του
,
Δεδομένου ότι το συναρτησιακό
J[ y ]
παίρνει ελάχιστο για
η συνάρτηση
Φ(ε)
έχει ελάχιστο στο
L[x, y, y ′] ,
όπου οι
και
y ′ = f ′ + ε η′
είναι συναρτήσεις των
ε
αλλά το
δεν είναι, και δεδομένου ότι
dy /dε = η
dy ′/dε = η'
L[x, y, y ′] → L[x, f, f ′]
όταν ε = 0. Ο τελευταίος όρος χάνεται
η = 0
στα
x2
εξ ορισμού. Επίσης, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως το αριστερό μέρος της εξίσωσης είναι μηδενικό, έτσι παίρνουμε Σύμφωνα με το θεμελειώδες λήμμα του λογισμού των μεταβολών, ο όρος στην παρένθεση είναι ίσος με το μηδέν, δηλαδή το οποίο λέγεται εξίσωση Euler–Lagrange. Το αριστερό μέλος της εξίσωσης ονομάζεται συναρτησιακή ή μεταβολική παράγωγος της
Ερρίκος Φρειδερίκος του Παλατινάτου
Ο Ερρίκος-Φρειδερίκος εκλεκτορικός πρίγκιπας του Παλατινάτου, γερμ.: Heinrich Friedrich wahlfürst der Pfalz (1 Ιανουαρίου 1614 - 7 Ιανουαρίου 1629 στις Κάτω Χώρες) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φρειδερίκου Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου, του βασιλιά της Βοημίας για έναν χειμώνα, και της συζύγου του Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας και ΣΤ΄ της Σκωτίας.
Βιογραφία
Μόλις γεννήθηκε ο πρίγκιπας, η Ελισάβετ διέταξε «pieces» χρησιμοποιώντας την αγγλική λέξη, που σημαίνει κανονιοβολισμούς για να γιορτάσει τη γέννηση. Πιθανότατα πήρε το όνομά του από τον αείμνηστο θείο του Ερρίκο-Φρειδερίκο πρίγκιπα της Ουαλίας, ο οποίος, όπως ο Ερρίκος-Φρειδερίκος, απεβίωσε νέος (18 ετών).
Έγραψε μία επιστολή στον παππού του Ιάκωβο Α΄ από τη Χάγη στις 11 Μαΐου 1621.
Ο Ερρίκος-Φρειδερίκος πνίγηκε σε ηλικία 15 ετών. Ήταν στο δρόμο για το Άμστερνταμ για να δει τον αιχμαλωτισμένο εκεί Ισπανικό Στόλο Θησαυρού (ie των Δυτικών Ινδιών) και πνίγηκε διασχίζοντας το Χάαρλεμερμιερ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Λογισμός των μεταβολών
Εξίσωση Euler-Lagrange
δJ/δf(x).
f(x).
Η εξίσωση των Euler–Lagrange είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη για να είναι το
J[f]
ακρότατο. Μία ικανή συνθήκη για το ελάχιστο δίνεται στην ενότητα Μεταβολές και επαρκείς συνθήκες για ελάχιστο.
Παράδειγμα
Για την καλύτερη κατανόηση των παραπάνω, ας θεωρήσουμε το πρόβλημα της εύρεσης της ακρότατης συνάρτησης
η οποία είναι η βραχύτερη καμπύλη που συνδέει δυο σημεία
(x1, y1)
και
(x2, y2).
Το μήκος τόξου της καμπύλης δίνεται από τον τύπο με Η εξίσωση των Euler–Lagrange θα χρησιμοποιηθεί τώρα για την εύρεση της ακρότατης συνάρτησης
f (x)
η οποία ελαχιστοποιεί το συναρτησιακό
A[y ].
με
Εφόσον η
f
δεν εμφανίζεται αυτή καθ' αυτή στην
Χρήστος Κολωνιάρης
Ο Χρήστος Κολωνιάρης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη και αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας όταν κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος, το 1928.
Λογισμός των μεταβολών
Παράδειγμα
L ,
ο πρώτος όρος της εξίσωσης Euler–Lagrange μηδενίζεται για όλα τα
Χρήστος Κολωνιάρης
Καριέρα
Ο Κολωνιάρης εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1925, αγωνιζόμενος σε μη επίσημα παιχνίδια με την πρώτη ομάδα κατά τον πρώτο του χρόνο στον σύλλογο. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του την σεζόν 1926-27, όταν οι "κίτρινοι" κατέκτησαν την τρίτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος.
Την επόμενη σεζόν, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης με εννέα νίκες και μία ήττα για να προκριθεί στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Ο Κολωνιάρης ήταν βασικό δεξί εξτρέμ των "κίτρινων" στην κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος Ελλάδος, συμμετέχοντας και στους τέσσερις αγώνες που έδωσαν οι Θεσσαλονικείς με τους εκπροσώπους του Πειραιά και της Αθήνας, Εθνικό και Ατρόμητο, αντίστοιχα.
Λογισμός των μεταβολών
Παράδειγμα
και τότε έχουμε Αντικαθιστώντας το
Χρήστος Κολωνιάρης
Καριέρα
Το 1928-29, δεν διεξήχθη τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος, με τον Άρη να κατακτά το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης νικώντας τον ΠΑΟΚ με 4-3 στον δεύτερο αγώνα μπαράζ, στις 2 Ιουνίου 1929. Ο Κολωνιάρης αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες του πρωταθλήματος, σκοράροντας τέσσερις φορές, με δύο τέρματα εναντίον του Θερμαϊκού στο 3-2, στις 10 Φεβρουαρίου και από ένα τέρμα εναντίον του Ηρακλή και του Άτλαντα. Συμμετείχε και στους δύο αγώνες μπαράζ της ομάδας του, βοηθώντας την να κατακτήσει έναν ακόμη τίτλο.
Η σεζόν 1929-30, υπήρξε και η τελευταία του ποδοσφαιριστή με τον Άρη, αφού αγωνίστηκε σε πέντε αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος χωρίς να σκοράρει, ενώ δεν έπαιξε σε κανένα από τα ματς της τελικής φάσης.
Λογισμός των μεταβολών
Παράδειγμα
και παίρνοντας τη μερική παράγωγο έχουμε,
Λαμβάνοντας τώρα την παράγωγο
d/dx
Χρήστος Κολωνιάρης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Λογισμός των μεταβολών
Παράδειγμα
, μετά από απλοποιήσεις καταλήγουμε στην αλλά αφού το
1+[f ′(x)]2
(x2, y2)
f(x)
που ελαχιστοποιεί το συναρτησιακό
A[y]
A[f]
να είναι ελάχιστο. Να σημειώσουμε εδώ ότι η
είναι η εξίσωση μιας ευθείας γραμμής, με άλλα λόγια, η βραχύτερη απόσταση μεταξύ δυο σημείων είναι μία ευθεία.
Ταυτότητα Beltrami
Σε προβλήματα φυσικής αποδεικνύεται συχνά ότι
∂L / ∂x = 0
. Σε αυτή την περίπτωση, η εξίσωση Euler-Lagrange μπορεί να απλοποιηθεί στην ταυτότητα Μπελτράμι:
όπου
C
L
ως προς την
f ′.
Santa Lucia
Το «Santa Lucia» (ιταλ. προφορά Σάντα Λουτσία, ναπολιτ. Σάντε Λουσίε) είναι παραδοσιακό ναπολιτάνικο τραγούδι, γνωστό και από τον πρώτο στίχο του ως «Sul mare luccica». Οι στίχοι του αποδόθηκαν από τη ναπολιτάνικη διάλεκτο στην ιταλική γλώσσα από τον Τεόντορο Κοτράου και εκδόθηκε από τον ίδιο ως «βαρκαρόλα» στη Νάπολη το έτος 1849, κατά την πρώτη δηλαδή φάση της ιταλικής ενοποιήσεως. Υπήρξε το πρώτο ναπολιτάνικο τραγούδι για το οποίο γράφηκαν ιταλικοί στίχοι. Ο Κοτράου, που αναφέρεται πολύ συχνά, αλλά λανθασμένα, και ως ο συνθέτης του «Santa Lucia», ήταν γιος του Γάλλου (που εγκαταστάθηκε στην Ιταλία) συνθέτη, μουσικολόγου και συλλέκτη παραδοσιακών τραγουδιών Γκυγιώμ Λουί Κοτρώ (1797-1847).
Λογισμός των μεταβολών
Θεώρημα του Du Bois-Reymond
Mέχρι στιγμής έχει υποτεθεί ότι τα ακρότατα μιας συνάρτησης διαθέτουν δύο συνεχείς παραγώγους, αν και η ύπαρξη του ολοκληρώματος
A
απαιτεί μόνο την πρώτη παράγωγο από τις δοκιμαστικές συναρτήσεις. Η συνθήκη του μηδενισμού της πρώτης μεταβολής στις ακρότατες συναρτήσεις μπορεί να θεωρηθεί ως μία αδύναμη μορφή της εξίσωσης Euler-Lagrange. Το θεώρημα του Du Bois-Reymond αποφαίνεται ότι αυτή η αδύναμη μορφή συνεπάγεται την ισχυρή. Αν η
Santa Lucia
Οι αρχικοί στίχοι του τραγουδιού εξυμνούν τη γραφική παραθαλάσσια συνοικία Μπόργκο Σάντα Λουτσία, δηλαδή της Αγίας Λουκίας, με την πρόσκληση ενός βαρκάρη να κάνουμε μια βαρκάδα με τη βάρκα του για να απολαύσουμε καλύτερα τη δροσιά της βραδιάς.
Λογισμός των μεταβολών
Θεώρημα του Du Bois-Reymond
έχει συνεχείς πρώτες και δεύτερες παραγώγους ως προς όλες τις μεταβλητές της και αν ισχύει ότι <dl> </dl>τότε η f_0 έχει δύο συνεχείς παραγώγους και ικανοποιεί την εξίσωση Euler-Lagrange.
Φαινόμενο Lavrentiev
Ο πρώτος που έδωσε καλές συνθήκες για να έχουν οι εξισώσεις Euler-Lagrange στάσιμη λύση ήταν ο Χίλμπερτ. Μέσα σε μια κυρτή επιφάνεια και μία θετική τρεις φορές παραγωγίσιμη Λαγρανζιανή οι λύσεις αποτελούνται απο ένα αριθμήσιμο συνόλο από τομές που είτε εντοπίζονται κατά μήκος του συνόρου, είτε ικανοποιούν τις εξισώσεις Euler-Lagrange στο εσωτερικό.
Santa Lucia
Προσαρμογές
Η πρότυπη μορφή του τραγουδιού έχει ηχογραφηθεί στις αρχές του 20ού αιώνα από τον κορυφαίο Ναπολιτάνο τενόρο Ενρίκο Καρούζο.
Στις ΗΠΑ μια πρώτη ενορχήστρωση του «Santa Lucia» με αγγλική μετάφραση των στίχων από τον Σκωτσέζο στιχουργό Τόμας Όλιφαντ (Thomas Oliphant, 1799-1873) τυπώθηκε στη Βαλτιμόρη (εκδ. M. McCaffrey).