cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέταρτος Μακεδονικός Πόλεμος
Ο Τέταρτος Μακεδονικός Πόλεμος (150 π.Χ. - 148 π.Χ.) ήταν ο τελευταίος πόλεμος ανάμεσα στο Μακεδονικό βασίλειο και τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατά τους Μακεδονικούς Πόλεμους.
Μετά την ήττα του Περσέα στην Πύδνα και τη λήξη του Τρίτου Μακεδονικού Πόλεμου (168 π.Χ.), η Μακεδονία χωρίστηκε από τους Ρωμαίους σε τέσσερις περιοχές.
Τότε εμφανίστηκε ο Ανδρίσκος, ο οποίος διέδιδε πως ήταν γιος του Περσέα. Τότε όμως εξορίσθηκε από τους Ρωμαίους σε κάποια πόλη της Ιταλίας, αλλά κατέφυγε στην Μίλητο. Εκεί φυλακίσθηκε αλλά αφέθηκε ελεύθερος. Τότε άρχισαν πολλοί άνθρωποι να τον πιστεύουν και βασιλιάδες του έδιναν στρατιώτες. Μάλιστα κατέλαβε τη Μακεδονία και οι Ρωμαίοι βλέποντας ότι απειλούσε την κυριαρχία τους έστειλαν στην Ελλάδα το στρατηγό Πόπλιο Ιουβέντιο. Στη μάχη που πραγματοποιήθηκε το 148 π.Χ. ο Ιουβέντιος πέθανε και ο Ανδρίσκος κέρδισε μια μεγάλη νίκη.
Στη συνέχεια εισέβαλλε στη Θεσσαλία όπου προξένησε πολλές καταστροφές και προσεταιρίστηκε τους Θράκες. Μετά την ήττα τους, οι Ρωμαίοι έστειλαν το στρατηγό Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο. Ο Άτταλος, βασιλιάς της Περγάμου, συνέδραμε με πλοία τον Μέτελλο και ο Ανδρίσκος φοβούμενος δεν πλησίασε με το στρατό του τις παραθαλλάσιες περιοχές. Έτσι κινήθηκε στην Πύδνα. Εκεί χώρισε το στρατό του σε δύο μέρη. Το ένα το άφησε στην περιοχή αυτή και το άλλο το έστειλε στη Θεσσαλία για να την καταλάβει. Ο Μέτελλος όμως κατάφερε να νικήσει τον Ανδρίσκο στη μάχη. Ύστερα ο Ανδρίσκος κατευθύνθηκε στη Θράκη όπου αντιμετώπισε ξανά το Ρωμαίο στρατηγό και ηττήθηκε και πάλι κι εκείνος προδώθηκε από το Θράκα Βύζη. Τελικά μετά την ήττα του κόσμησε το θρίαμβο του Μέτελλου στη Ρώμη και πέθανε το 146 π.Χ. Έτσι η Μακεδονία έγινε ρωμαϊκή επαρχία.
Οι Ρωμαίοι τότε στράφηκαν στη νότια Ελλάδα όπου την κατέκτησαν μετά τη μάχη της Λευκόπετρας.
Πηγές
Κατηγορία:Μακεδονικοί πόλεμοι
Μπιλ Μάρεϊ
μικρογραφία|302x302εσ|Ο Μάρεϊ το 1989 Ο Ουίλιαμ Τζέιμς "Μπιλ" Μάρεϊ (αγγλικά: William James "Bill" Murray), γεννημένος στο Έβανστον του Ιλινόι, στις 21 Σεπτεμβρίου 1950, είναι Αμερικανός ηθοποιός και κωμικός. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στο Saturday Night Live, όπου πήρε και ένα βραβείο Έμμυ, από το οποίο του ανοίχτηκαν δρόμοι για την καριέρα που ακολούθησε σε διάφορες κωμικές γνωστές ταινίες, όπως: Μεζεδάκια (1979), Το κλαμπ με τις λωλές (1980), Οι δύο τρελοί... τρελοί κομάντος! (1981), Τούτσι (1982), Γκόστμπάστερς (1984), Πάρτυ φαντασμάτων (1988), Επιτέλους, τι θα γίνει με τον Μπομπ; (1991) και το Η μέρα της μαρμότας (1993). Ο Μάρεϊ γνώρισε επιτυχία και προς την κατοπινή καριέρα του, αρχής γενομένης από την ταινία Χαμένοι στη μετάφραση (2003), όπου παρέλαβε Χρυσή Σφαίρα και BAFTA, ενώ υπήρξε και προτεινόμενος για Όσκαρ. Ωστόσο, προτεινόμενος για Χρυσή Σφαίρα έχει υπάρξει και για τις ταινίες: Γκόστμπαστερς, Ο αρχάριος (1998), Σαββατοκύριακο στο Χάιντ Παρκ (2012) και το St. Vincent: Ο αγαπημένος μου άγιος (2014). Επίσης υπήρξε προτεινόμενος και για τα Primetime Emmy Awards, για την τηλεοπτική μίνι σειρά του HBO Olive Kitteridge.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί σκετς Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Κριστίν Μπαράνσκι
Η Κριστίν Τζέιν Μπαράνσκι (Christine Jane Baranski, 2 Μαΐου 1952) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και παραγωγός. Ήταν 15 φορές υποψήφια για το βραβείο Emmy, κερδίζοντας μία φορά το 1995 στην κατηγορία καλύτερου Β' γυναικείου ρόλου σε κωμωδία για το ρόλο της ως Maryann Thorpe στην κωμική σειρά Cybill (1995–98). Η Μπαράνσκι έχει λάβει περαιτέρω εξαιρετικές κριτικές για την ερμηνεία της ως Diane Lockhart στη δραματική σειρά The Good Wife (2009-2016) και τη σειρά spinoff της The Good Fight (2017 – σήμερα), καθώς και στον ρόλο της ως Dr. Beverly Hofstadter ως guest στην κωμική σειρά The Big Bang Theory (2009-2019) για την οποία έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Emmy. Είναι, επίσης, γνωστή για τους ρόλους της σε πολλές επιτυχημένες τηλεοπτικές ταινίες, όπως τον ρόλο της Kate στο To Dance with the White Dog (1993), της Prunella Stickler στο Eloise at the Plaza και στο Eloise στο Christmastime (και τα δύο 2003) και της Amanda στο Who Is Simon Miller (2011).
H Μπάρανσκι κέρδισε δύο βραβεία Tony ως η καλύτερη θεατρική ηθοποιός για τις πρωτότυπες παραγωγές του Broadway, The Real Thing το 1984 και Rumors το 1989. Οι άλλες σημαντικές δουλειές της στο Μπρόντγουέϊ περιλαμβάνουν το Hide and Seek (1980), Hurlyburly (1984), The House of Blue Leaves (1986), Nick & Nora (1991) και Boeing Boeing (2008). Η Baranski έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες, όπως 9½ εβδομάδες (1986), Legal Eagles (1986), Reversal of Fortune (1990), Addams Family Value (1993), Jeffrey (1995), The Birdcage (1996), Bulworth (1998), Cruel Intentions (1999), Bowfinger (1999), Dr. Seuss's How the Grinch Stole Christmas (2000), Chicago (2002), Mamma Mia! (2008), The Bounty Hunter (2010), Into the Woods (2014), A Bad Moms Christmas (2017) και Mamma Mia! Here We Go Again (2018).
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Μπάρανσκι γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1952 στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, κόρη της Βιρτζίνια και του Λούσιεν Μπάρανσκι, ο οποίος ήταν επιμελητής σε εφημερίδα πολωνικής γλώσσας. Είναι πολωνικής καταγωγής και οι παππούδες της ήταν ηθοποιοί στο πολωνικό θέατρο. Η Baranski μεγάλωσε σε μια πολωνική - καθολική γειτονιά στην Cheektowaga, όπου φοιτούσε στο γυμνάσιο της Villa Maria Academy. Στη συνέχεια σπούδασε στη σχολή Juilliard της Νέας Υόρκης (Drama Division Group 3: 1970–1974) όπου αποφοίτησε με πτυχίο Bachelor of Arts το 1974.
Θέατρο
Η Μπαράνσκι έκανε το ντεμπούτο της εκτός Μπρόντγουεϊ στο Coming Attraction στο Playwrights Horizons το 1980 και έχει εμφανιστεί σε αρκετές παραγωγές εκτός Μπρόντγουει στο Manhattan Theatre Club, ξεκινώντας από τη Sally και τη Marsha το 1982.
Η Μπαράνσκι έκανε το ντεμπούτο της στο Broadway στο Hide & Seek το 1980. Για την επόμενη παράδοσή της στο Broadway, στο The Real Thing του Tom Stoppard, κέρδισε το βραβείο Tony καλύτερης πρωταγωνίστριας το 1984. Άλλες δουλειές στο Broadway περιλαμβάνουν τους Hurlyburly, The House of Blue Leaves, Rumors (για το οποίο κέρδισε το δεύτερο Tony), Regrets Only, Nick &amp; Nora και τους Encores! διοργάνωση συναυλιών των Follies.
Στο Κέντρο Κένεντι στην Ουάσινγκτον, η Μπάρανσκι πρωταγωνίστησε ως κυρία Lovett στο Sweeney Todd το 2002 (για την οποία κέρδισε το βραβείο Helen Hayes το 2003 για εξαιρετική ηθοποιό σε μιούζικαλ) και ως πρωταγωνίστρια στο Mame το 2006.
Στην πρώτη της παραγωγή στο Broadway από το 1991, εμφανίστηκε ως υπηρέτρια Berthe στην αναβίωση του Boeing Boeing το 2008. Η παράσταση κέρδισε δύο βραβεία Tony, ένα στην κατηγορία Best Revival of a Play και το άλλο για τον Καλύτερο Ηθοποιό (Μαρκ Ράιλανς). Το αρχικό καστ ήταν ο Μπράντλεϊ Γουίτφορντ (Μπερνάρντ), η Κάθριν Χαν (Γκλόρια), η Κριστίν Μπαράνσκι (Μπερτ), η Τζίνα Τζέρσον (Γκαμπριέλα) και η Μαίρη ΜακΚόρμακ (Γκρέτσεν). Η παράσταση τελείωσε στις 4 Ιανουαρίου 2009.
Εμφανίστηκε επίσης σε συναυλία για την στήριξη της ταινίας A Little Night Music του Stephen Sondheim για το Roundabout Theatre Company ως Countess Charlotte Malcolm στις 12 Ιανουαρίου 2009. Οι ηθοποιοί περιελάμβαναν μεταξύ άλλων τους Βανέσα Ρέντγκρεϊβ, Νατάσα Ρίτσαρντσον, Βίκτορ Γκάρμπερ και Μαρκ Κούντις.
Έχει κερδίσει δύο βραβεία Tony και Drama Desk Awards.
Κινηματογράφος
Η Μπαράνσκι έχει επίσης εμφανιστεί σε διάφορους ρόλους ταινιών. Μερικοί από τους πιο γνωστούς ρόλους της είναι η Katherine Archer στο The Birdcage (1996), η Martha May Whovier στο How the Grinch Stole Christmas (2000), η Mary Sunshine στο Σικάγο (2002) και η Connie Chasseur στο The Ref (1994).
Έλαβε περαιτέρω αναγνώριση για το ρόλο της ως Tanya Chesham-Leigh στη επιτυχημένη μουσική ταινία Mamma Mia! (2008), και η συνέχεια του, Mamma Mia! Here We Go Again (2018).
Έπαιξε επίσης τη μητριά της Σταχτοπούτας στην κινηματογραφική προσαρμογή του 2014 του μιούζικαλ Into the Woods.
Η Μπαράνσκι πρωταγωνίστησε επίσης στις ταινίες 9½ Weeks (1986), Legal Eagles (1986), Reversal of Fortune (1990), Addams Family Value (1993), Jeffrey (1995), Bulworth (1998), Cruel Intentions (1999), Bowfinger ( 1999), Σικάγο (2002), Trolls (2016) και A Bad Moms Christmas (2017) Mamma Mia! Here We Go Again (2018).
Τηλεόραση
μικρογραφία| H Baranski στην παρουσίαση PaleyFest του 2015 για την σειρά The Good Wife. Ένας αστικός θρύλος είναι ότι εμφανίστηκε ως παιδική ηθοποιός ως "Chris Charney", που είναι άλλη ηθοποιός, στο The Brady Bunch. Η Μπάρανσκι το αρνήθηκε αυτό και δήλωσε ότι «η πρώτη πραγματική τηλεοπτική εκπομπή» στην οποία δούλεψε ήταν η κωμική σειρά Cybill, όταν ήταν στα 40 της. Νωρίτερα, είχε εμφανιστεί σε βραχυπρόθεσμους ρόλους σε διάφορες σαπουνόπερες κατά τη διάρκεια της ημέρας, συμπεριλαμβανομένων των All My Children και Another World.
Η Μπαράνσκι εμφανίστηκε ως η σαρκαστική, σκληρή φίλη της Σίμπιλ Σέπερντ, Maryann Thorpe, στην κωμωδία του CBS ,Cybill, η οποία παιζόταν από το 1995 έως το 1998, κατά τη διάρκεια της οποίας φιλοξένησε το Saturday Night Live και κέρδισε το βραβείο Emmy ως καλύτερος β' γυναικείος ρόλος σε κωμική σειρά μαζί με τρεις άλλες υποψηφιότητες. Κατά τη διάρκεια αυτού, η Μπάρανσκι έπαιξε μία βιβλιοθηκονόμο, την Sonja Umdahl στο επεισόδιο "Dick and the Single Girl" του 3rd Rock from the Sun. Λίγα χρόνια αργότερα, η Baranski έλαβε υποψηφιότητα για Emmy για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά του NBC, Frasier υποδυόμενη μία αμφιλεγόμενη ψυχιάτρο, την Dr. Nora. Το επεισόδιο, το οποίο πήρε το όνομά του για τον χαρακτήρα, παρωδούσε τη Δρ Laura Schlessinger. Το επεισόδιο τραβήχτηκε σε συνεργασία με την Paramount. Η Μπάρανσκι είχε έναν μη αναγνωρίσιμο ρόλο στη σειρά Now and Again ως η φωνή της υπερβολικής συζύγου του Ρότζερ Ρουθ, την οποία δεν είχαν δει ποτέ οι θεατές.
Η Μπάρανσκι εμφανίστηκε αργότερα στην κωμική σειρά του 2000-2001 Καλώς ήλθατε στη Νέα Υόρκη και, με τον Τζον Λάροκετ, στην κωμική σειρά το 2003-2004 του NBC Happy Family. Συνεργάστηκε με τον Bernadette Peters σε ένα πιλοτικό επεισόδιο για μια κωμική σειρά του ABC, η οποία δε βγήκε ποτέ στον αέρα. Έπαιξε επίσης την Faith Clancy, τη μητέρα του Jim Clancy στο Ghost Whisperer.
Το 2009 η Μπάρανσκι ξεκίνησε να παίζει ως έκτακτη συμμετοχή στο The Big Bang Theory ως Dr. Beverly Hofstadter, μια παθιασμένος ψυχίατρος και νευροεπιστήμονας και μητέρα ενός από τους πρωταγωνιστές, του Leonard Hofstadter. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν "The Maternal Capacitance", για το οποίο έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Emmy. Λόγω της δημοτικότητας της πρώτης εμφάνισής της, η Baranski επέστρεψε στην τρίτη σεζόν για το χριστουγεννιάτικο επεισόδιο "The Maternal Congruence", λαμβάνοντας μια άλλη υποψηφιότητα για βραβείο Emmy. Εμφανίστηκε σε συνολικά 16 επεισόδια κατά τη διάρκεια της σειράς, κερδίζοντας 4 υποψηφιότητες για Emmy για τον ρόλο της.
Από το 2009 έως το 2016, έπαιξε το ρόλο της Diane Lockhart, μιας κορυφαίου δικαστή και ανώτερου συνεργάτη μιας νομικής εταιρείας του Σικάγου στη σειρά CBS The Good Wife. Είχε προταθεί για το Βραβείο Έμμυ σε ζώνη υψηλής τηλεθέασης στην κατηγορία καλύτερου β' γυναικείου ρόλου σε Δραματική Σειρά για έξι σεζόν της σειράς, κατά τα έτη 2010 έως 2015. Εκτός από τη συμμετοχή της στο The Good Wife και τις προαναφερθείσες εμφανίσεις στο The Big Bang Theory, οι άλλες πρόσφατες εμφανίσεις της περιλαμβάνουν την Ugly Betty το 2009 ως Victoria Hartley, την υπεροπτική μητέρα του νέου φίλου της Betty.
Η Μπαράνσκι πρωταγωνιστεί σε ένα spin-off του The Good Wife, με τίτλο The Good Fight. Η σειρά άρχισε να προβάλλεται στο CBS και στη συνέχεια στο CBS All Access από τον Φεβρουάριο του 2017. Ο χαρακτήρας της, Diane Lockhart, εντάσσεται σε άλλο δικηγορικό γραφείο αφού αναγκάστηκε να επιστρέψει στη δουλειά.
Προσωπική ζωή
Η Μπαράνσκι παντρεύτηκε τον ηθοποιό Μάθιου Κόουλς από τον Οκτώβριο του 1983 μέχρι το θάνατό του στις 22 Μαΐου 2014. Έχουν δύο κόρες, την Isabel (γεννήθηκε το 1984) που είναι δικηγόρος και τη Lily (γεννήθηκε το 1987), ηθοποιό. Είναι Ρωμαιοκαθολική.
Viewers for Quality Television Awards
Drama Desk Awards
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένοι με Έμμυ Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ανδρέας Γκίζι
Ο Ανδρέας Γκίζι (Ιταλικά : Andrea Ghisi, πέθανε στις 19 Μαρτίου 1277) Βενετός ευγενής από την Οικογένεια Γκίζι ήταν ο πρώτος κύριος της Τήνου και της Μυκόνου.
Κατάκτηση νησιών του Αιγαίου
Δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές για τον ίδιο μέχρι τη χρονιά που ο Μάρκος Α΄ Σανούδος οργάνωσε εκστρατεία για την κατάκτηση των Ελληνικών νησιών (1207). Η Κωνσταντινούπολη είχε πέσει στους Φράγκους που συμμετείχαν στην Δ΄ Σταυροφορία (1204), αλλά τρία χρόνια αργότερα δεν είχαν κατακτηθεί τα νησιά του Αιγαίου. Ο Ανδρέας και ο αδελφός του Ιερεμίας Γκίζι κατέλαβαν την Τήνο, τη Μύκονο, τη Σκύρο, τη Σκόπελο και τη Σκιάθο, μετά τη διανομή τους ο Ανδρέας ανέλαβε τη διοίκηση της Τήνου και της Μυκόνου (1207). Τα δυο αδέλφια ήταν υποτελείς του Μάρκου Σανούδου που κυβερνούσε το Δουκάτο της Νάξου και εκείνος με τη σειρά του ήταν υποτελής στη Λατινική Αυτοκρατορία. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι πολύ πιθανό τα δυο αδέλφια να κατέκτησαν τα νησιά πριν την εκστρατεία του Μάρκου Σανούδου.
Κατάληψη της Άνδρου και σύγκρουση με τη Βενετία
Ο Ανδρέας και ο αδελφός του Ιερεμίας βρέθηκαν από το 1243 σε σκληρή διαμάχη με τη Δημοκρατία της Βενετίας. Η Άνδρος ειχε ανατεθεί στον Μαρίνο Ντάντολο αλλά ο Ιερεμίας την κατέλαβε με τη βία (1238), ο Ντάντολο κλήθηκε να αναφέρει το γεγονός στη Βενετία αλλά πέθανε αμέσως μετά. Ο θάνατος του Ντάντολο δεν εμπόδισε της Βενετίας της Βενετίας να κάνει κατάσχεση της περιουσίας των αδελφών Γκίζι και να ζητήσει από τον δόγη Γιάκοπο Τιέπολο να τους πιέσει να παραδώσουν το νησί (11 Αυγούστου 1243). Τα δυο αδέλφια μετά την εξορία και την κατάσχεση της περιουσίας τους κλήθηκαν να απολογηθούν στον δόγη και να δηλώσουν την υποταγή τους στην απόφαση της κυβέρνησης (29 Ιουνίου 1244). Τα αδέλφια Γκίζι εξακολουθούσαν να κατέχουν την Άνδρο αφού τα κέρδη τους από το νησί ήταν πολύ μεγάλα παρά τις κυρώσεις. Ο Ιερεμίας πέθανε λίγο μετά τον Αύγουστο του 1243 με τον Ανδρέα χωρίς περιουσία και εξόριστο.
Συμφωνία με τη Βενετία
Ο δυο αντίπαλες πλευρές προσπάθησαν μετά το 1251 να συμφιλιωθούν, σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας ο Ανδρέας έπρεπε να παραδώσει την Άνδρο που παραχωρήθηκε σε έναν υποτελή του δουκάτου της Νάξου. Μετά την υποταγή του ακυρώθηκε η εξορία του αλλά η επιστροφή της περιουσίας χρειάστηκε πολύ προσπάθεια και χρόνο να επανέλθει στην οικογένεια, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του (1280) μεγάλο μέρος της περιουσίας του δεν είχε επανέλθει στους κληρονόμους του. Η τελευταία πληροφορία για τον Ανδρέα προέρχεται από ένα διάταγμα το 1266 που εμφανίζεται το όνομα του.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Γκίζι
Βουλφενίτης
Ο βουλφενίτης (αγγλ. wulfenite) είναι ορυκτό του μολύβδου, ενώ από χημική άποψη είναι μολυβδαινικό άλας του. Το όνομά του τού αποδόθηκε προς τιμήν του Φραντς Ξάβερ φον Βούλφεν (Franz Xavier von Wulfen, 1728-1805), Αυστριακού Ιησουΐτη μοναχού και ορυκτολόγου, ο οποίος συνέγραψε μονογραφία για τα ορυκτά της περιοχής Bleiberg της Αυστρίας.
Λόγω του τρόπου σχηματισμού του, απαντά σε πολλές περιοχές του κόσμου. Σημαντικές εμφανίσεις του είναι στο Μαρόκο, στην περιοχή Τσουμέμπ της Ναμίμπια, το Μεξικό, την Αριζόνα και το Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, τη Γερμανία (πλειάδα περιοχών), τη Σλοβενία, την Αυστραλία, το Ζαΐρ και το Ουζμπεκιστάν. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (στην περιοχή Πλάκα).
Σημειώσεις
Βουλφενιτης Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου
Ιωάννης Κοντουδάκης
Ο Ιωάννης Κοντουδάκης (11 Ιουλίου 1908-2 Μαρτίου 2005 ), γνωστός και ως Γιάγκος Κοντουδάκης, ήταν Έλληνας αγρότης ,καθηγητης,και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής της Αριστεράς.
Πρώτα χρόνια και εκπαιδευτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Πολεμάρχι της Κισσάμου, στο νομό Χανίων. Έχοντας φοιτήσει στις 4 πρώτες τάξεις στο Δημοτικό του χωριού του, ολοκλήρωσε τις υπόλοιπες δύο στο Δημοτικό Σχολείο της Αγίας Τριάδας, και συνεχισε τη μαθητεία του στο Γυμνάσιο Χανίων. Φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1935, και εργάστηκε ως καθηγητής, αρχικά σε ιδιωτικό Γυμνάσιο και έπειτα στη Γαλλική Σχολή της Χαλέπας επί διετία.
Αντιστασιακή δραστηριότητα
Τον Ιανουάριο του 1941 κατατάχθηκε στο στρατό ως υπαξιωματικός και πολέμησε κατά των Γερμανών αλεξιπτωτιστών στην περιοχή του Καστελλίου. Από την πρώτη στιγμή εντάχθηκε στην οργανωμένη αντίσταση εναντίον των Ναζί και αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις. Χρημάτισε πρόεδρος του Ελαιουργικού Συνεταιρισμού Πολεμαρχίου και Περιχώρων από το 1947 ως το 1948.
Το 1949 εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο και έναν χρόνο μετά στον Αϊ-Στράτη ως και το 1955. Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Χανίων με την ΕΔΑ. Μαζί του εξελέγη με την ΕΔΑ στα Χανιά ο Κώστας Χιωτάκης. Έπειτα από την κήρυξη της δικτατορίας, ο Κοντουδάκης εξορίστηκε επί τριετία.
Από το 1964 ως το 1967 ήταν μέλος της επιτροπής σύνταξης στην εφημερίδα "Αλήθεια". Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Χανίων, από το 1964 ως τη χούντα, και πρόεδρος του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου Χανίων. Στις πρώτες εκλογές μετά τη Μεταπολίτευση το 1974 ήταν ξανά υποψήφιος βουλευτής, παίρνοντας 999 σταυρούς με το ψηφοδέλτιο της Ενωμένης Αριστεράς, με αποτέλεσμα να μην εκλεγεί βουλευτής. .
Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε αγρότης.
Απεβίωσε στις 2 Μαρτίου 2005 σε ηλικία 97 ετών. Απέκτησε έναν γιο και μία κόρη από το γάμο του με τη Μαρία Βακάκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Αγρότες
Δημήτρης Γιάντσης
Ο Δημήτρης» Γιάντσης (4 Μαρτίου 1988, Γρίβα Κιλκίς) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος μέσος.
Ηρακλής
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες της ποδοσφαιρικής ομάδας της πατρίδας του. Το 2003, εντοπίστηκε από τους ανιχνευτές ταλέντων του Ηρακλή και εντάχθηκε στις ακαδημίες του. Την 1η Ιουλίου 2006, υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ηρακλή. Αποδεσμεύτηκε από το σύλλογο το καλοκαίρι του 2010.
Ακρόπολις ΙΦ
Το καλοκαίρι του 2016, υπέγραψε στην σουηδική Ακρόπολις.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει 10 συμμετοχές για την Εθνική Ελπίδων Ελλάδας. Έκανε το ντεμπούτο του σε ένα ισόπαλο αγώνα με 1-1 εναντίον της Αλβανίας U21 στην Αρένα Ελμπασάν, στις 20 Αυγούστου 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακρόπολις ΙΦ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Καρλότα Βοναπάρτη
Η Καρλόττα Βοναπάρτη (Charlotte Bonaparte, 22 Φεβρουαρίου 1795 - 13 Μαΐου 1865) ήταν κόρη του Λουκιανού Βοναπάρτη.
Βιογραφία
Στις 27 Δεκεμβρίου 1815 παντρεύτηκε τον Ντον Μάριο Γκαμπριέλλι, Πρίγκιπα του Προσσέντι, στη Ρώμη. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
Πέθανε στις 13 Μαΐου 1865 στη Ρώμη σε ηλικία 70 ετών. Είναι θαμμένη στην Βασιλική της Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Γιάννης Σκουλαρίκης
Ο Γιάννης Σκουλαρίκης (1 Αυγούστου 1928 - 15 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΚ και αργότερα του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε μέλος της πρώτης κοινοβουλευτικής ομάδας του Κινήματος το 1974, που αριθμούσε μόλις 12 βουλευτές. Ως υπουργός Δημόσιας Τάξης από το 1981 έως το 1985, αναδείχθηκε στον «πατέρα» του σημερινού σώματος της Ελληνικής Αστυνομίας (ΕΛ.ΑΣ.) της οποίας το όνομα ο ίδιος επέλεξε. Διατέλεσε επίσης υπουργός Δικαιοσύνης, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών και υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Σμίλα του νομού Ηλείας το 1928. Ο πατέρας του Παναγιώτης ήταν πλούσιος έμπορος σταφίδας και φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος μεταπτυχιακού στις Πολιτικές Επιστήμες, υπήρξε δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με ειδίκευση στο Ποινικό Δίκαιο και στο Εργατικό Δίκαιο.
Στην Κατοχή
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ το καλοκαίρι του 1943 σε ηλικία 15 ετών, και στη συνέχεια στον ΕΛΑΣ, από τις γραμμές του οποίου πολέμησε εναντίον των Γερμανών και των Ταγμάτων Ασφαλείας. Απογοητευμένος από τις εξελίξεις μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, τα αμέσως επόμενα χρόνια αφιερώθηκε στα μαθήματα και τις σπουδές του.
Μετά τον πόλεμο
Διακρίθηκε στις φοιτητικές και πολιτικές δίκες του Ανένδοτου Αγώνα της Ένωσης Κέντρου (1961 - 1963). Μάλιστα ως δικηγόρος της εργατικής οργάνωσης Συνδικαλιστική Αλλαγή ήρθε σε σύγκρουση με τον αυταρχικό εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Κόλλια, που αργότερα έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της χούντας των συνταγματαρχών. Ο Κόλλιας πρωτοστατούσε στις διώξεις κατά της οργάνωσης με πρόσχημα ότι σε αυτή είχαν εισχωρήσει Σοβιετικοί πράκτορες.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967 - 1974), ανέπτυξε αντιστασιακή δράση μέσα από τις γραμμές των οργανώσεων ΕΚΔΑ και ΔΕΚΑ και στη συνέχεια, ως μέλος του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ). Τη νύχτα του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου, ο Σκουλαρίκης μαζί με τον Λευτέρη Βερυβάκη μπήκαν κρυφά στο Πολιτικό Γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου στην οδό Σουηδίας στο Κολωνάκι και αφαίρεσαν όλα τα κρίσιμα έγγραφα, όπως τους είχε διατάξει ο Παπανδρέου να πράξουν σε περίπτωση εκδήλωσης στρατιωτικού κινήματος. Κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη μέχρι τον Αύγουστο του 1968, οπότε συνελήφθη και αφού κρατήθηκε στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών, τελικά εξορίσθηκε για 3,5 χρόνια. Μετά την επιστροφή του από την εξορία πήρε μέρος ως δικηγόρος υπεράσπισης αντιστασιακών σε δίκες του Έκτακτου Στρατοδικείου Αθηνών.
Μεταπολίτευση και συμμετοχή στις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ
Στη μεταπολίτευση υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ του οποίου και εκλέχθηκε βουλευτής στο νομό Ηλείας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974. Έκτοτε εκλεγόταν βουλευτής Ηλείας του ΠΑΣΟΚ έως τον Οκτώβριο του 2002, οπότε και παραιτήθηκε για να εκλεγεί δήμαρχος Αρχαίας Ολυμπίας στις δημοτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Μάλιστα, στις εκλογές του 1993, ο Γιάννης Σκουλαρίκης έλαβε 32.800 ψήφους στην Ηλεία -ρεκόρ σταυροδοσίας στον νομό.
Στην πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ανέλαβε το υπουργείο Δημόσιας Τάξης (1981 - 1985), παρά το γεγονός ότι την τετραετία 1977-81 ήταν γραμματέας της Επιτροπής Αγροτικού του ΠΑΣΟΚ, και ανέμενε να τοποθετηθεί στη θέση του υπουργού Γεωργίας (τελικά το Υπουργείο Γεωργίας ανέλαβε ο Κώστας Σημίτης). Ο ίδιος δήλωσε πως:
Ως γενικό γραμματέα του υπουργείου διόρισε τον Παναγιώτη (Τάκη) Αναγνωστόπουλο, απόστρατο αντιστράτηγο του Στρατού που είχε κατηγορηθεί για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Στα κυριότερα έργα του κατατάσσεται η κατάργηση των παραδοσιακών σωμάτων ασφαλείας (Αστυνομία Πόλεων και Χωροφυλακή) και η δημιουργία της σύγχρονης Ελληνικής Αστυνομίας (ΕΛΑΣ). Συνέβαλε στον εκδημοκρατισμό του υπουργείου, στη βελτίωση της εκπαίδευσης των αστυνομικών και στήριξε τις προσπάθειες για δημιουργία συνδικαλιστικού κινήματος μέσα στην Αστυνομία, προσπάθεια που ευοδώθηκε μερικά χρόνια αργότερα.
Στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ο Γιάννης Σκουλαρίκης διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών από τον Ιούνιο του 1988 μέχρι τον Μάρτιο του 1989 και υπουργός Δικαιοσύνης από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούλιο του 1989.
Στην τελευταία κυβέρνησή του, ο Ανδρέας Παπανδρέου του εμπιστεύθηκε εκ νέου υπουργικά καθήκοντα. Διορίστηκε υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, θέση την οποία κατείχε από τον Ιούλιο του 1994 έως τον Σεπτέμβριο του 1995.
Το κλείσιμο της πολιτικής του καριέρας
Ο Ιωάννης Σκουλαρίκης στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου του 2002 εξελέγη από τον πρώτο γύρο δήμαρχος στην Αρχαία Ολυμπία με ποσοστό 52,2%. Εργάστηκε για την ανάπτυξη των υποδομών του Δήμου, για την αισθητική ανάπλαση της πόλης της Α. Ολυμπίας και εγκαινίασε οικολογικό πρόγραμμα ανακύκλωσης. Συνέδεσε το όνομά του, ως Δήμαρχος Αρχαίας Ολυμπίας, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 και εν συνεχεία, το 2007, έκλεισε την πολιτική του καριέρα.
Απεβίωσε στις 15 Σεπτεμβρίου 2008 στο ίδιο μέρος που γεννήθηκε, σε ηλικία 80 ετών. Ήταν νυμφευμένος και είχε δύο παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος
Νέα κριτική
Η Νέα Κριτική (New Criticism) είναι μία θεωρία της λογοτεχνίας που αναπτύχθηκε στις Η.Π.Α. μετά την δεκαετία του 1930. Είναι μία ενδοκειμενική θεωρία, σύμφωνα με την οποία το κείμενο αποτελεί μια αυτοτελή δημιουργία, η οποία χαρακτηρίζεται για την οργανική της ενότητα. Η αυτονομία αυτή σημαίνει το λογοτεχνικό έργο είναι ένα σύστημα, η ερμηνεία του οποίου δεν επιδέχεται εξωτερικές επεμβάσεις, όπως συνεξέταση της βιογραφίας του συγγραφέα ή των ιστορικών και κοινωνικών συνθηκών της εποχής παραγωγής του έργου. Σύμφωνα με την Νέα Κριτική ο αναγνώστης επιδιώκει να ερμηνεύσει το κείμενο, αναδεικνύοντας τη λειτουργία της αμφισημίας, των συνυποδηλώσεων, των αντιθέσεων, των μεταφορών, του εικονοποιητικού συστήματος κ.ά.
Οι θεωρητικοί της Νέας Κριτικής απέρριπταν την θετικιστική εξέταση των κειμένων ως γενετικό λάθος (genetic fallacy), την προσπάθεια ανακάλυψης της προθετικότητας του συγγραφέα ως πλάνη των προθέσεων (intentional fallacy) και την ερμηνεία μέσω των συναισθημάτων του αναγνώστη ως συναισθηματική πλάνη (affective fallacy). Αντί για αυτές τις προσεγγίσεις, ανέπτυξαν έναν τρόπο μελέτης που ονόμασαν «close reading», ο οποίος βασίζεται αποκλειστικά στα δεδομένα που δίνει το ίδιο το κείμενο, χωρίς να χρειάζεται συμπληρωματικές «εξωτερικές» πληροφορίες.
Πρώτος θεμελιωτής των αρχών στις οποίες στηρίχτηκε η νεοκριτική θεωρία ήταν ο Άγγλος I.A. Richards με τα έργα του Principles of Literary Criticism (1924) και Practical Criticism (1929), στα οποία έδινε προτεραιότητα στην εξέταση των μορφικών χαρακτηριστικών αντί για τα θεματικά στοιχεία, εναντιωνόταν στην ερμηνεία των λογοτεχνικών έργων ως κειμένων που έχουν στόχο να εκφράσουν κάποιο μήνυμα και αντί αυτής προέκρινε την αξιολόγηση των έργων ως προς την αισθητική συγκίνηση που προκαλούν. Στις απόψεις του Richards βασίστηκαν οι μελετητές από τις Η.Π.Α. J.C. Ransom, C.Brooks, A. Tate, W.K. Wimsatt κ.α. και ανέπτυξαν εκτενώς την θεωρία και τις μεθόδους που επικράτησαν για μεγάλο διάστημα στις Η.Π.Α., διαφοροποιούμενοι από εκείνον ως προς το γεγονός ότι απέκλεισαν από τη μελέτη του κειμένου την αναζήτηση των αντιδράσεων του αναγνώστη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεωρία της λογοτεχνίας
Ισπανική Φλόριντα
Η Ισπανική Φλόριντα (ισπανικά: La Florida) ήταν η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή αποικία στη Βόρεια Αμερική, κατά τη διάρκεια της Εποχής των Ανακαλύψεων. Ως απόρροια του Ισπανικού Αποικισμού της Αμερικής, η Φλόριντα αποτέλεσε μέρος του Γενικού Καπετανάτου της Κούβας, της Αντιβασιλείας της Νέας Ισπανίας και της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Παρόλο που τα σύνορά της δεν καθορίστηκαν ποτέ σαφώς ή επίσημα, η έκτασή της ήταν αρχικά πολύ μεγαλύτερη από τη σημερινή Πολιτεία της Φλόριντα, εκτεινόμενη σε μεγάλο μέρος των σημερινών νοτιοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών. Περιλάμβανε δηλαδή τμήματα της Γεωργίας, της Αλαμπάμα, του Μισισιπή, της Βόρειας και Νότιας Καρολίνας και της Λουιζιάνας. Η αξίωση της Ισπανίας σε αυτή την αχανή περιοχή βασίστηκε σε αρκετές αποστολές που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Μια σειρά από αποστολές, οικισμοί και μικρά φρούρια δημιουργήθηκαν τον 16ο και σε μικρότερο βαθμό τον 17ο αιώνα. Τελικά αρκετοί εγκαταλείφθηκαν λόγω της πίεσης από τους επεκτεινόμενους αγγλικούς και γαλλικούς αποικιακούς οικισμούς, της κατάρρευσης των ιθαγενών πληθυσμών και της γενικής δυσκολίας να γίνουν αγροτικά ή οικονομικά αυτάρκεις. Μέχρι τον 18ο αιώνα, ο έλεγχος της Ισπανίας στη Φλόριντα εκτεινόταν σε μια σειρά από οικισμούς που βρίσκονταν εντός των ορίων της σημερινής Φλόριντα.
Η Φλόριντα χρησίμευσε ως ασπίδα για τις ισπανικές αποικίες του Μεξικού και της Καραϊβικής, έναντι των αγγλικών αποικιών του βορρά. Σε αντίθεση με το Μεξικό και το Περού, εκεί δεν υπήρχαν πολύτιμα μέταλλα, ενώ οι ασθένειες και οι επιδρομές από τους ιθαγενείς και τους αποίκους της Καρολίνας δυσκόλεψαν την δημιουργία μεγάλων φυτειών στην περιοχή. Ωστόσο, δημιουργήθηκαν μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες βοοειδών ελευθέρας βοσκής, που προμήθευαν τόσο τις τοπικές όσο και τις κουβανικές αγορές. Οι παράκτιες πόλεις Πενσακόλα και Άγιος Αυγουστίνος ανέπτυξαν σημαντικά λιμάνια, όπου μπορούσαν να φιλοξενήσουν ισπανικά πλοία που χρειάζονταν νερό ή προμήθειες και πραγματοποιούσαν εμπορικά ή εξερευνητικά ταξίδια.
Η Βρετανία κατέλαβε τη Φλόριντα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, έπειτα από το τέλος του Επταετούς Πολέμου το 1763, και την κράτησε για είκοσι χρόνια μέχρι το 1783. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλοί ισπανόφωνοι μετανάστευσαν στην Κούβα, ενώ οι Βρετανοί χώρισαν το έδαφος σε Ανατολική και Δυτική Φλόριντα και πρόσφερε ελεύθερη γη σε νέους εποίκους. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να αυξήσει τον τοπικό πληθυσμό και την οικονομική παραγωγή. Η ικανότητα της Ισπανίας να κυβερνά και να ελέγχει την αποικία συνέχισε να διαβρώνεται και, μετά από επανειλημμένες επιδρομές αμερικανικών δυνάμεων εναντίον του λαού Σεμινόλ που είχε εγκατασταθεί στη Φλόριντα, αποφάσισε τελικά να την πουλήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα δύο συμβαλλόμενα μέρη υπέγραψαν τη Συνθήκη Άνταμς-Ονίς (1819) και η μεταφορά πραγματοποιήθηκε επίσημα στις 17 Ιουλίου 1821.
Ίδρυση της Ισπανικής Φλόριντα
Η Ισπανική Φλόριντα ιδρύθηκε επίσημα το 1513, όταν ο Χουάν Πόνθε ντε Λεόν κατέλαβε τη χερσόνησο κατά τη διάρκεια της πρώτης επίσημης ισπανικής αποστολής στη Βόρεια Αμερική. Οι ισπανικές κτήσεις διευρύνθηκαν από μετέπειτα εξερευνητές (με πιο σημαντικούς τον Πάνφιλο ντε Ναρβάεθ και τον Ερνάντο ντε Σότο), οι οποίοι περιπλανήθηκαν μέχρι τα Απαλάχια Όρη στα βόρεια. Το πρεσίδιο του Αγίου Αυγουστίνου ιδρύθηκε στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού το 1565, ενώ οι αποστολές συνεχίστηκαν στη Γεωργία και τη Νότια Καρολίνα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1600. Η Πενσακόλα ιδρύθηκε στη δυτική Φλόριντα το 1698, ενισχύοντας τις ισπανικές αξιώσεις σε αυτό το τμήμα της χερσονήσου.
Ο ισπανικός έλεγχος της Φλόριντα διευκολύνθηκε από την κατάρρευση των γηγενών πολιτισμών κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Αρκετές αυτόχθονες εθνοτικές ομάδες (συμπεριλαμβανομένων των Τιμούκουα, Καλούσα, Τεκουέστα, Απαλάχι, Τοκομβάγα και του λαού των Αΐς), οι οποίες κατοικούσαν σε μόνιμη βάση στη Φλόριντα, αντιστάθηκαν στην ισπανική επεκτατικότητα στα εδάφη του. Ωστόσο, η στρατιωτική υπεροχή των Ισπανών, οι επιδρομές των Άγγλων αποίκων της Καρολίνας και των ιθαγενών συμμάχων τους και (ιδιαίτερα) οι ασθένειες, που προέρχονταν από την Ευρώπη, είχαν ως αποτέλεσμα τη δραστική μείωση του πληθυσμού όλων των αυτοχθόνων λαών της Φλόριντα. Έτσι, μεγάλες εκτάσεις της χερσονήσου ήταν ουσιαστικά ακατοίκητες από στις αρχές του 1700. Κατά τα μέσα του 18ου αιώνα, μικρές ομάδες ιθαγενών Αμερικανών προσφύγων από τα βόρεια άρχισαν να εγκαθίστανται στην Ισπανική Φλόριντα. Αργότερα, ενώθηκαν με Αφροαμερικανούς που διέφυγαν από κοντινές αποικίες. Αυτοί οι νεοεισερχόμενοι, καθώς και οι εναπομείναντες ιθαγενείς λαοί της Φλόριντα, συνενώθηκαν σχηματίζοντας το νέο πολιτισμό των Σεμινόλ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φλόριντα Κατηγορία:Αλαμπάμα Κατηγορία:Τζόρτζια Κατηγορία:Λουιζιάνα Κατηγορία:Μισισίπι
Συστηματικό όνομα στοιχείου
Οι κανόνες της IUPAC
Τα προσωρινά ονόματα προέρχονται συστηματικά από τον ατομικό αριθμό του στοιχείου. Κάθε ψηφίο μεταφράζεται σε μία «αριθμητική ρίζα» σύμφωνα με τον παραπάνω πίνακα. Οι ρίζες διατάσσονται στη σειρά και το όνομα ολοκληρώνεται με την κατάληξη -ium. Κάποιες από τις ρίζες είναι λατινικής προέλευσης και άλλες ελληνικής, και ο λόγος είναι να αποφευχθεί δύο ψηφία να αρχίζουν με το ίδιο γράμμα. Υπάρχουν δύο επιπλέον κανόνες για την αποφυγή περίεργων ονομάτων.
Όλα τα στοιχεία με ατομικό αριθμός έως 112 έχουν λάβει μόνιμα ονόματα και σύμβολα, έτσι η χρήση των συστηματικών ονομάτων και συμβόλων συνιστάται μόνο για τα στοιχεία από το 113 και πάνω.
Παραδείγματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Dream Evil
Dream Evil είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Warner".
Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές και ήταν το πρώτο τους άλμπουμ το οποίο δεν έγινε χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ανέβηκε ως το # 43. Στη Μεγάλη Βρετανία, ήταν το τρίτο και τελευταίο Top-10 άλμπουμ του συγκροτήματος ενώ ανέβηκε στο Top-20 των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών.
Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ των Dio με τον κιθαρίστα Γκρεγκ Γκόλντι στη σύνθεση τους, ενώ μετά την περιοδεία για την προώθηση του αποχώρησε από το συγκρότημα ο κιμπορντίστας Κλωντ Σνελ, ο ντράμερ Βίνι Άπις και ο μπασίστας Τζίμι Μπέην.
Τραγούδια
1. Night People (Dio, Goldy, Bain, Appice, Schnell) - 4:06
2. Dream Evil (Dio, Goldy) - 4:26
3. Sunset Superman (Dio, Goldy, Bain, Appice, Schnell) - 5:45
4. All the Fools Sailed Away (Dio, Goldy) - 7:10
5. Naked in the Rain (Dio) - 5:09
6. Overlove (Dio, Goldy, Appice) - 3:49
7. I Could Have Been a Dreamer (Dio, Goldy) - 4:42
9. When a Woman Cries (Dio, Goldy, Bain, Appice, Schnell) - 4:43
Μέλη των Dio
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Dream Evil" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dio Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Πύργος του Ρολογιού (Ξάνθη)
μικρογραφία|δεξιά Ο Πύργος του Ρολογιού είναι μνημείο που βρίσκεται στην πλατεία Δημοκρατίας (η κεντρική πλατεία) της Ξάνθης. Κατασκευάστηκε το 1859 από τον πλούσιο μουσουλμάνο της περιοχής, Χατζή Εμίν Αγά, ως μέρος αφιερώματος στο κεντρικό τζαμί της πόλης. Ο Πύργος αποτελούσε τμήμα του «Τεμένους της Αγοράς», που είχε ανακαινιστεί το 1938 χάνοντας την αρχική του όψη με την πρόσθεση στοιχείων Αρ ντεκό. Το 1941 κατά τη διάρκεια της κατοχής της περιοχής από τα βουλγαρικά στρατεύματα, καταστράφηκε εν μέρει. Το 1972 είχε αποφασιστεί το γκρέμισμα του μνημείου, αλλά ύστερα από την παρέμβαση της Μουφτείας Ξάνθης η απόφαση ακυρώθηκε. Την ίδια περίοδο - την περίοδο της Χούντας αφαιρέθηκε από το μνημείο και καταστράφηκε μαρμάρινη επιγραφή στα αραβικά  ως αντίποινα για την αφαίρεση πινακίδων ελληνικών σχολείων στην Κωνσταντινούπολη. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξάνθη Ξανθη
Σιρακάμι-Σάντσι
Το Σιρακάμι-Σάντσι (Shirakami-Sanchi) (白神山地) είναι δάσος το οποίο βρίσκεται στην Ιαπωνία και έχει χαρακτηρισθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1993. Περιλαμβάνει μία γεωγραφική έκταση στα βόρεια του νησιού Χονσού στους νομούς Ακίτα και Αομόρι. Διαθέτει μία πλούσια πανίδα και χλωρίδα. Άδεια από τη διοίκηση του Δάσους είναι απαραίτητη, για να εισέλθει κάποιος στο δάσος Σιρακάμι-Σάντσι.
Χλωρίδα και πανίδα
Το Παρθένο Δάσος Σιρακάμι-Σάντσι περιλαμβάνει το τελευταίο παρθένο δάσος της Ιαπωνικής οξιάς (Siebold's beech) (Fagus crenata), που παλιότερα κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος των βουνών της βόρειας Ιαπωνίας. Το δάσος με τις οξιές άρχισε να σχηματίζεται σταδιακά πριν από 8000 χρόνια. Εκτός από οξιές στην περιοχή υπάρχουν επίσης μπαμπού και 500 άλλα είδη φυτών μεταξύ των οποίων και ορχιδέες. Η περιοχή Σιρακάμι-Σάντσι περιλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις δάσους, που δεν είναι ενταγμένες στη λίστα μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς και δεν λαμβάνονται εκεί αυστηρά μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος. Τα βουνά Σιρακάμι έχουν έκταση 1300 τετραγωνικά χιλιόμετρα εκ των οποίων τα 170 τετραγωνικά χιλιόμετρα έχουν αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Αρκετοί ορμητικοί ποταμοί διασχίζουν την περιοχή μεταξύ των οποίων είναι ο Ακαΐσι, ο Ιβάκι, ο Οϊράσε, ο Σασανάι και ο Κασούκε, οι οποίοι εκβάλουν στην θάλασσα της Ιαπωνίας. Οι κορυφές των βουνών φθάνουν έως 1200 μέτρα ύψος. Η περιοχή περιλαμβάνει βαθιές κοιλάδες και απότομες πλαγιές βουνών, που είναι εξαιρετικά δυσπρόσιτα. Το κλίμα είναι δροσερό και υγρό και το χειμώνα σημειώνονται σφοδρές χιονοπτώσεις. Έχουν καταγραφεί στην περιοχή αυτή 2212 είδη εντόμων. Ανάμεσα στα ζώα, που ζουν στην περιοχή αυτή συγκαταλέγονται η ιαπωνική μαύρη αρκούδα, η ιαπωνική αντιλόπη, ο ιαπωνικός μακάκος και 87 είδη πουλιών μεταξύ των οποίων ο χρυσαετός, που ο πληθυσμός του έχει μειωθεί σημαντικά και κινδυνεύει να εξαφανιστεί στην Ιαπωνία. Στην προστατευόμενη περιοχή συναντάται και ο μαύρος τρυποκάρυδος, ένα είδος που επίσης κινδυνεύει.
Σημεία ενδιαφέροντος
Στην ευρύτερη περιοχή του παρθένου δάσους Σιρακάμι-Σάντσι υπάρχουν μονοπάτια για πεζοπορία. Σχηματίζονται αρκετές λίμνες και καταρράκτες, που αξίζει κανείς να δει. Στο βορειοανατολικό μέρος του Σιρακάμι-Σάντσι βρίσκονται οι τρεις καταρράκτες Άνμον (Anmon-no-taki). Στα βορειοδυτικά του Σιρακάμι-Σάντσι υπάρχουν 33 μικρές λίμνες, που ονομάζονται Τζουνίκο (κατά λέξη «12 λίμνες»). Αυτές οι μικρές λίμνες θεωρείται ότι δημιουργήθηκαν ύστερα από έναν μεγάλο σεισμό στην περίοδο Έντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβάλλον της Ιαπωνίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία
Άγιος Νικόλαος Κορησού Καστοριάς
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Νικόλαος (τοπωνύμια Ελλάδας)
Ο Άγιος Νικόλαος Κορησού είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς με υψόμετρο 820 μέτρα. Στο παρελθόν λεγόταν Τσιρίλοβο.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης σε απόσταση 20 χλμ. ανατολικά από την Καστοριά και 43 χλμ. δυτικά από την Πτολεμαΐδα. Είναι κτισμένος στις δυτικές πλαγιές του όρους Άσκιου (Σινιάτσικο) και απέχει περίπου 2 χλμ. ανατολικά από την Κορησό. Νοτιοδυτικά του χωριού είναι η Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου που πιθανολογείται ότι κτίστηκε τον 17ο αιω. και συμμετείχε ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα. Η παλιά ονομασία του είναι Τσιρίλοβο και έτσι αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κομανιτσόβου (Λιθιάς) που ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Άγιος Νικόλαος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κορησό αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορησού που υπάγεται στη δημοτικής ενότητας Αγίων Αναργύρων του Δήμου Καστοριάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκους.
Σημείωση
Στον νομό Καστοριάς υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άγιος Νικόλαος Βογατσικού του Δήμου Ορεστίδος.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Μιτσπέ Ραμόν
Το Μιτσπέ Ραμόν (מִצְפֵּה רָמוֹן) είναι τοπικό συμβούλιο στην έρημο Νεγκέβ του νότιου Ισραήλ. Βρίσκεται στη βόρεια ράχη σε υψόμετρο 860 μέτρων με θέα το μεγαλύτερο λεκανοπέδιο διάβρωσης του κόσμου, γνωστό ως Μαχτές Ραμόν. Το 2019 είχε πληθυσμό 5.211 κατοίκους.
Ιστορία
thumb|250px|left|Το Μιτσπέ Ραμόν το 1957 Το Μιτσπέ Ραμόν ιδρύθηκε το 1951 ως σταθμός για τους εργάτες που κατασκεύαζαν τον Αυτοκινητόδρομο 40. Οι πρώτοι μόνιμοι κάτοικοι της πόλης, αρκετές νεαρές οικογένειες από το κιμπούτς Ρε'ίμ και άλλα μέρη του Ισραήλ άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί το 1956. Μετά από πέντε χρόνια, η πόλη ήταν το σπίτι 370 κατοίκων συμπεριλαμβανομένων 160 παιδιών, οι περισσότεροι βετεράνοι Ισραηλινοί. Υπήρχαν επίσης 180 στεγαστικές μονάδες για την συγκέντρωση νέων μεταναστών. Εντάχθηκαν μετανάστες από τη Βόρεια Αφρική, τη Ρουμανία και την Ινδία τη δεκαετία του 1960, και καταστάθηκε η νοτιότερη από τις αναπτυξιακές πόλεις του Νεγκέβ.
Το 1972, το Μιτσπέ Ραμόν είχε πληθυσμό περίπου 1.400 άτομα που ζούσαν σε 300 νοικοκυριά. Η πόλη αναπτύχθηκε περαιτέρω μετά την ολοκλήρωση της Αεροπορικής Βάσης Ραμόν το 1982. Το 1988, η πόλη είχε πληθυσμό περίπου 3.000 κατοίκους, και γνώρισε μεγαλύτερη αύξηση του πληθυσμού όταν συγκέντρωσε σοβιετικούς μετανάστες κατά τη διάρκεια της Μετασοβιετικής Αλιγιάς της δεκαετίας του 1990.
Παύλος Νεράντζης (μακεδονομάχος)
Ο Παύλος Νεράντζης, ή Μέρμυγκας (καπετάν Περδίκας), ήταν Έλληνας οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα από τη Σιάτιστα της Κοζάνης. Δολοφονήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1911 στη γενέτειρά του.
Πρώιμη δράση
Ο Παύλος Νεράντζης ή Μέρμυγκας γεννήθηκε στη Σιάτιστα κατά τα μέσα του 19ου αιώνα. Ονομάζονταν και "Κόκκινος" λόγω του χρώματος της κόμης και της γενειάδας του. Αρχικά φοίτησε σε σχολείο της πατρίδας του και αργότερα εγκαταστάθηκε σε νεαρή ηλικία, στη Θεσσαλονίκη όπου εργαζόταν ως δερματέμπορος στο κατάστημα του Γεώργιου Μπόμπουρα. Την περίοδο εκείνη, βρισκόταν εκεί σε εξέλιξη η ιεραποστολική δράση των προτεσταντών μισιονάριων που επιχειρούσαν να προσελκύσουν τους κατοίκους της πόλης. Ο Νεράντζης, όντας φανατικός ορθόδοξος, οργάνωσε επίθεση με πέτρες στο οίκημα των προτεσταντών, με αποτέλεσμα να προξενηθούν υλικές ζημιές. Οι προτεστάντες από την πλευρά τους διαμαρτυρήθηκαν στις οθωμανικές αρχές και τότε, ο Νεράντζης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Θεσσαλονίκη και να καταφύγει στα Τρίκαλα όπου συνέχισε τις εμπορικές του δραστηριότητες. Αργότερα, με το ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου το 1897, κατατάχθηκε ως εθελοντής και έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις του μετώπου της Ηπείρου.
Στον Μακεδονικό Αγώνα
Την άνοιξη του 1905 εντάχθηκε στο Μακεδονικό Αγώνα συγκροτώντας δεκαμελές σώμα Σιατιστινών με τομέα δράσης το βιλαέτι του Μοναστηρίου και συγκεκριμένα τα Κορέστια και τα Καστανοχώρια.
Στις 6 Αυγούστου του 1905 συμμετείχε με το σώμα του από κοινού με τους οπλαρχηγούς Ηλία Κουντουρά και Τρομάρα σε μάχη με Οθωμανικές δυνάμεις στο Μουρίκι, κοντά στη Βλάστη. Στη συνέχεια οι συνασπισμένοι αντάρτες συγκρούστηκαν από κοινού με το σώμα του Κωνσταντίνου Ντόγρα με βουλγαρική ένοπλη ομάδα, στο δάσος της Μικρομπλάτσας (Οξυάς) στο Βέρνο καθώς και με οθωμανικό απόσπασμα που έσπευσε στην περιοχή όταν έγινε αντιληπτή η σύγκρουση. Μετά από αυτές τις μάχες, ο Νεράντζης αλλά και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί βρήκαν καταφύγιο στην περιοχή του Μοριχόβου.
Ο Μάρτιος του 1906 βρίσκει τον Νεράντζη εκ νέου στο Μορίχοβο μαζί με τα ένοπλα σώματα των Νικολούδη, Έσσλιν και Φιωτάκη. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, το σώμα του είχε περιοριστεί στους τρεις ενόπλους. Στις αρχές του 1907 αναδείχτηκε ως υπαρχηγός του Παπαβιέρου ενώ κατά τα μέσα του ίδιου έτους είχε βρει για ένα διάστημα καταφύγιο στο Καϊμακτσαλάν, από κοινού με τους οπλαρχηγούς Κατσίγαρη και Παπαβιέρο. Στις αρχές του 1908 έδρασε στην περιοχή του Μοριχόβου. Συμμετείχε μάλιστα στη σφοδρή μάχη των Ελλήνων ανταρτών με οθωμανικό στρατό στη Μπέσιστα, την 6η Φεβρουαρίου.
Μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων και τη χορήγηση γενικής αμνηστίας στους αντάρτες, παρέδωσε τα όπλα στο Μοναστήρι και εγκαταστάθηκε στη Χρούπιστα, όπου άνοιξε κατάστημα δερμάτων, όμως οι οθωμανικές αρχές τον ανάγκασαν να επιστρέψει στη Σιάτιστα όπου και τον περιόρισαν. Εκεί, το βράδυ της 1ης Οκτωβρίου του 1911 ο Νεράντζης δολοφονήθηκε από δύο Τούρκους αστυνομικούς τη στιγμή που επέστρεφε στην οικία του.
Γεώργιος Πυρουνάκης
Ο πατήρ Γεώργιος Πυρουνάκης (1910 - 16 Μαΐου 1988) ήταν Έλληνας θεολόγος και πρωτοπρεσβύτερος με σημαντική κοινωνική προσφορά και αντιδικτατορική δράση.
Βίος
Ο πατήρ Γεώργιος Πυρουνάκης γεννήθηκε στη Μήλο το 1910 από γονείς Σφακιανούς. Οι γονείς του διώχθηκαν από την Κρήτη ύστερα από ένα αποτυχημένο πραξικόπημα που έγινε εναντίον των Οθωμανών και κατέφυγαν στη Μήλο. Από τη Μήλο μετακινήθηκαν πολύ γρήγορα στον Πειραιά, όπου ο Πυρουνάκης τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Υπήρξε συμμαθητής με σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Νίκος Καββαδίας. Το 1928 εισήχθη στη Θεολογική Σχολή και ξεκίνησε να κηρύττει ακόμη από τα φοιτητικά του χρόνια.
Τον Οκτώβριο του 1932 δημιούργησε στον Πειραιά μαζί με άλλους έξι νέους μια οργάνωση νεολαίας, με το όνομα "Φιλική Εταιρεία Νέων". Μέχρι το 1939, η Εταιρία είχε ιδρύσει τέσσερα νυχτερινά σχολεία για τους εργαζόμενους νέους άνδρες και γυναίκες, δύο επαγγελματικές σχολές και «Λαϊκό Πανεπιστήμιο». Η οργάνωση ίδρυσε το πρώτο νυχτερινό Γυμνάσιο στον Πειραιά, το οποίο στεγάστηκε μετά από πολλές δυσκολίες στη Ράλλειο Σχολή. Την ίδια εποχή ο Πυρουνάκης ίδρυσε τις πρώτες κατασκηνώσεις εργαζομένων παιδιών στο Πέραμα. Για να αναδείξει το ρόλο και τη σημασία της εργατικής τάξης και να ανυψώσει ψυχικά τους ανθρώπους που την αποτελούν ξεκινά την Γιορτή του Εργάτη Χριστού. Το 1938, στη γιορτή του Εργάτη Χριστού στον Πειραιά, θα παρευρεθούν πάνω από πέντε χιλιάδες εργαζόμενα παιδιά.
Μερικά ακόμα από τα έργα του είναι οι νυχτερινές Δημοτικές Σχολές στη Δραπετσώνα, την Αγία Σοφία, τον Άγιο Νικόλαο και τα Ταμπούρια, ο Σύνδεσμος Νέων Πειραιώς, οι Φιλικές Εστίες, τα Σπίτια Στοργής, τα Φιλικά Αναρρωτήρια, η ίδρυση γραφείου για τη μελέτη και την καταγραφή των προβλημάτων των εργαζόμενων νέων, το Οικοτροφείο Σιβιτανιδείου. Το 1939 το καθεστώς του δικτάτορα Μεταξά του πρότεινε να αναλάβει ρόλο στη νεολαία του κόμματος. Ο Πυρουνάκης αρνήθηκε και, την ίδια χρονιά, το Νοέμβριο του 1939, το καθεστώς διέλυσε την οργάνωσή του. Μετά από 3 μήνες, η Ακαδημία Αθηνών τον βραβεύει για την προσφορά του στους νέους.
Την περίοδο της Κατοχής οργανώνει συσσίτια για τα παιδιά και τους απόρους και αναρρωτήρια για παιδιά με προχωρημένες παθήσεις και συνάμα φτιάχνει κατασκηνώσεις. Η Φιλική Εταιρεία Νέων κατά την περίοδο της Κατοχής γλίτωσε 5.000 παιδιά και ισάριθμους, περίπου, ενήλικους. Μετά την Κατοχή παύθηκε από Πρόεδρος της Φιλικής Εταιρείας Νέων. Αυτός αποφάσισε τότε να στραφεί στην εκκλησία και γίνεται ιερέας σε ηλικία 39 ετών και το 1949 ξεκινά τη διακονία του στην Ελευσίνα.
Το 1952 οργανώνει τις πρώτες κατασκηνώσεις για όλα τα παιδιά και μαζί ξεκινούν και τα πρώτα ενοριακά συσσίτια στην Ελευσίνα για όλους τους απόρους της πόλης. 55 χρόνια μετά, οι εγκαταστάσεις των κατασκηνώσεων στο Όρος Πατέρας φιλοξενούν παιδιά διαφόρων εθνικοτήτων, παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα οικονομικά, οικογενειακά, επικοινωνιακά και κοινωνικά αφού προέρχονται από οικογένειες οικονομικών μεταναστών ή προσφύγων που ζουν κυρίως στην περιοχή της Ελευσίνας.