cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιμπάτιενς η ψιττακόμορφος
Περιγραφή
Το φυτό είναι όρθιο, οι κλάδοι του αναπτύσσονται αφειδώς και μεγαλώνουν συμπαγώς σε ένα ύψος περίπου μισού μέτρου. Όπως και άλλα είδη Impatiens έχει πυκνούς μίσχους (stems) τα φύλλα έχουν ένα λεπτό πριονωτό περιθώριο. Τα άνθη του έχουν χρώμα ανοικτό μωβ και βαθύ κόκκινο. Τα πλευρικά σέπαλα (sepals) είναι σφαιροειδή και ανοιχτό πράσινο. Το χαμηλότερο σέπαλο είναι βολβώδες και στενεύει σε ένα αγκιστρώδες ελατήριο, βαθύ κόκκινο στην κορυφή του. Το ραχιαίο πέταλο (petal) είναι σφαιροειδές και κουκουλοφόρο, ενώ, τα πλευρικά ενωμένα πέταλα είναι μακρά.
Αυτό το είδος του Impatiens είναι γνωστό στην Ταϊλάνδη ως «Dork Nok Khaew», το οποίο μεταφράζεται σε «Άνθος Πτηνού Παπαγάλου».
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χλωρίδα της Μιανμάρ Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ταϊλάνδης
Χρήστος Μποκόρος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρήστος Μποκόρος σπούδασε αρχικά στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης στην Κομοτηνή (1974-1979) και αργότερα ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) στην Αθήνα (1983-1989), με δάσκαλο τον Δ. Μυταρά. Όντας φοιτητής, παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα (1987, Γκαλερί Σύγχρονης Τέχνης). Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη και σε ιδιωτικές συλλογές. Εκτός από τη ζωγραφική έχει ασχοληθεί και με την σκηνογραφία. Έχει διακριθεί σε διεθνείς διοργανώσεις για το έργο του και σε συνεδρίαση της Ρωσικής Ακαδημίας των Τεχνών στις 13.12.2016, ο Χρήστος Μποκόρος αναγορεύτηκε επίτιμο μέλος της.
Τεχνοτροπία
μικρογραφία|Χ. Μποκόρος, Χέρια (2000), ζωγραφισμένο με χρώματα λαδιού σε ξύλο Ο Χρήστος Μποκόρος έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο ζωγραφικό ιδίωμα και τα έργα του διακρίνονται για την ακρίβεια και τη δεξιοτεχνία στην αναπαράσταση, η οποία είναι κατανοητή για τους θεατές αλλά ταυτόχρονα διατηρούν και το μεγαλείο στην υπέρβαση της τέχνης, λειτουργούν ως βατήρας για σκέψη, περισυλλογή και αναστοχασμό. Στη ζωγραφική του ο Μποκόρος απεικονίζει με παραστατικό και ακριβή ρεαλιστικά τρόπο μορφές, χώρους και αντικείμενα, μερικά από τα οποία επαναλαμβάνονται συχνά, όπως η φλόγα, η ελιά και οι ξύλινες σανίδες. Αυτά λειτουργούν ως σύμβολα με σκοπό να αχθεί από τον υλικό και ορατό κόσμο στον κόσμο του αοράτου, του ιερού και των αρχετυπικών εικόνων. Παράλληλα ανακαλεί στη μνήμη και καταπιάνεται με δύσκολα θέματα όπως ο Εμφύλιος αποτίοντας φόρο τιμής στους ανώνυμους νεκρούς. Στο έργο του διακρίνεται μία ισχυρή ενοποιητική γραμμή όπου μέσα από μια σύγχρονη αντίληψη και οπτική και με μία ποιητική διάθεση επιχειρεί να αποκαλύψει ένα πνευματικό περιεχόμενο. Στον πυρήνα της τέχνης του βρίσκεται ως θέση και φιλοσοφία ζωής ο διάλογος του υλικού με τον χώρο του «μυστικού» και του «ασύλληπτου». Το σύνολο του έργου του αποπνέει μία αίσθηση ιερότητας και μία μυσταγωγική ατμόσφαιρα και μέσα από το υλικό και ορατό αναδύεται αναδύεται το αόρατο και μεταφυσικό μαζί με την η ατομική και συλλογική μνήμη.
Ατομικές εκθέσεις
2017: 2015: 2014:
2013: 2012: 2009: 2004: 2003: 2001: 2000: 1998: 1997 : 1996: 1993: 1991: 1990: 1987:
Ομαδικές εκθέσεις
2008:
2007:
2005:
2004:
2003:
2002:
2001:
2000:
1999: 1998: 1997: 1996 1995: 1994: 1992: 1991 1990: 1989: 1988: 1986: 1984: 1982:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Ανελίζε Μίχελ
Όταν η Μίχελ ήταν 16 ετών, βίωσε μια επιληπτική κρίση και διαγνώστηκε με ψύχωση που προκλήθηκε από επιληψία κροταφικού λοβού. Λίγο αργότερα, διαγνώστηκε με κατάθλιψη και υποβλήθηκε σε θεραπεία από ψυχιατρικό νοσοκομείο. Όταν ήταν 20 ετών, της προκαλούσαν δυσφορία διάφορα θρησκευτικά αντικείμενα και άρχισε να ακούει φωνές. Η κατάστασή της επιδεινώθηκε παρά τη φαρμακευτική της αγωγή και είχε αυτοκτονικές τάσεις, εμφανίζοντας επίσης κι άλλα συμπτώματα, για τα οποία πήρε επίσης φάρμακα. Αφού έλαβε ψυχιατρικά φάρμακα για πέντε χρόνια και δεν μπόρεσε να βελτιώσει τα συμπτώματά της, η Μίχελ και η οικογένειά της πείστηκαν ότι καταλήφθηκε από κάποιου είδους δαίμονα. Ως αποτέλεσμα, η οικογένειά της ζήτησε από την Καθολική Εκκλησία την άδεια για εξορκισμό. Ενώ το αίτημα τους αρχικά απορρίφθηκε, μετά από πολύ δισταγμό, δύο ιερείς πήραν άδεια από τον τοπικό επίσκοπο το 1975. Οι ιερείς άρχισαν να πραγματοποιούν εξορκισμούς και οι γονείς κάποια στιγμή τους σταμάτησαν για να συμβουλευτούν τους γιατρούς. Η Ανελίζε Μίχελ σταμάτησε να τρώει φαγητό και πέθανε λόγω υποσιτισμού και αφυδάτωσης μετά από 67 συνεδρίες εξορκισμού. Οι γονείς της Μίχελ και οι δύο Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς κρίθηκαν ένοχοι για αμέλεια ανθρωποκτονίας και καταδικάστηκαν σε έξι μήνες φυλάκισης, καθώς πλήρωσαν και πρόστιμο.
Πολλές ταινίες βασίστηκαν στην ιστορία της, μεταξύ των οποίων η ταινία του 2005 Ο εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ και η βραβευμένη ταινία Requiem του 2006, καθώς και η ταινία του 2011 Anneliese: The Exorcist Tapes.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε ως Άννα Ελίζαμπεθ Μίχελ στις 21 Σεπτεμβρίου 1952 στο Λίμπλινγκ, στη Βαυαρία της Δυτικής Γερμανίας, από μια Ρωμαιοκαθολική οικογένεια. Η Μίχελ μεγάλωσε μαζί με τα δύο αδέρφια της, τον Γιόζεφ και την Άννα. Ήταν θρησκευόμενη και πήγαινε στη λειτουργία δύο φορές την εβδομάδα. Όταν ήταν δεκαέξι, υπέστη σοβαρούς σπασμούς και διαγνώστηκε με επιληψία κροταφικού λοβού. Το 1973, η Μίχελ εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Βίρτσμπουργκ. Οι συμμαθητές της την περιέγραψαν αργότερα ως «μοναχική και πολύ θρησκευόμενη».
Ψυχιατρική θεραπεία
Τον Ιούνιο του 1970, η Μίχελ υπέστη μία τρίτη επιληπτική κρίση στο ψυχιατρικό νοσοκομείο όπου έμενε. Για πρώτη φορά της δόθηκαν φάρμακα κατά των σπασμών, συμπεριλαμβανομένου του Dilantin, τα οποία όμως δεν ανακούφισαν το πρόβλημα. Άρχισε να ισχυρίζεται ότι βλέπει "πρόσωπα διαβόλων" σε διάφορες ώρες της ημέρας. Τον ίδιο μήνα, της χορηγήθηκε ένα άλλο φάρμακο, το Aolept, το οποίο είναι παρόμοιο με τη χλωροπρομαζίνη και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων ψυχώσεων, όπως η σχιζοφρένεια, η διαταραγμένη συμπεριφορά και οι παραισθήσεις. Μέχρι το 1973, υπέφερε από κατάθλιψη και άρχισε να παραληρεί ενώ προσευχόταν, ενώ διαμαρτυρήθηκε για το ότι άκουγε φωνές που της έλεγαν ότι ήταν «καταραμένη» και ότι «θα σαπίσει στην κόλαση». Η θεραπεία της Μίχελ σε ψυχιατρικό νοσοκομείο δεν βελτίωσε την υγεία της και η κατάθλιψή της επιδεινώθηκε. Η μακροχρόνια θεραπεία δεν βοήθησε και η Μίχελ απογοητευόταν όλο και περισσότερο με τις ιατρικές παρεμβάσεις, αφού έπαιρνε φάρμακα για πέντε χρόνια. Η Μίχελ άρχισε να νιώθει δυσφορία σε διάφορα χριστιανικά ιερά μέρη και απέναντι σε χριστιανικά αντικείμενα, όπως ο σταυρός.
Η Μίχελ πήγε στην εκκλησία San Damiano της Ιταλίας με έναν φίλο της οικογένειας που οργάνωνε τακτικά χριστιανικά προσκυνήματα. Ο συνοδός της κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπέφερε από δαιμονική κατοχή επειδή δεν μπόρεσε να περπατήσει πέρα από έναν σταυρό και αρνήθηκε να πιει το νερό μιας χριστιανικής ιερής πηγής.
Η Μίχελ, η οικογένειά της, καθώς και η κοινότητά της, πείστηκαν ότι είχε καταληφθεί από το πνεύμα ενός δαίμονα και συμβουλεύτηκαν αρκετούς ιερείς από τους οποίους ζήτησαν εξορκισμό. Οι ιερείς αρνήθηκαν, συνέστησαν τη συνέχιση της ιατρικής θεραπείας και ενημέρωσαν την οικογένεια ότι οι εξορκισμοί απαιτούσαν την άδεια του επισκόπου. Στην Καθολική Εκκλησία, η επίσημη έγκριση για εξορκισμό δίνεται όταν το άτομο πληροί αυστηρά τα καθορισμένα κριτήρια, τότε θεωρείται ότι υποφέρει από κατοχή (infestatio) και υπό δαιμονικό έλεγχο. Η έντονη δυσαρέσκεια για θρησκευτικά αντικείμενα και οι υπερφυσικές δυνάμεις είναι μερικές από τις πρώτες ενδείξεις. Η Μίχελ επιδεινώθηκε και εμφάνισε επιθετικότητα, αυτοτραυματισμό, έπινε τα ούρα της και έτρωγε έντομα. Τον Νοέμβριο του 1973, η Μίχελ ξεκίνησε τη θεραπεία της με Tegretol, ένα φάρμακο για να σταθεροποιηθεί η κατάσταση της. Της συνταγογραφήθηκαν αντιψυχωτικά φάρμακα κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών τελετών και τα έπαιρνε συχνά μέχρι και λίγο πριν από το θάνατό της. Παρά τη λήψη αυτών των νευροληπτικών φαρμάκων, τα συμπτώματα της Μίχελ επιδεινώθηκαν και άρχισε "να γρυλίζει, να βλέπει δαίμονες και να ρίχνει πράγματα".
Εξορκισμός
Ο ιερέας Ερνστ Αλτ, όταν την είδε δήλωσε ότι "δεν έμοιαζε επιληπτική" και ότι δεν την είδε να έχει επιληπτικές κρίσεις. Ο Αλτ πίστευε ότι υπέφερε από δαιμονική κατοχή και προέτρεψε τον τοπικό επίσκοπο να επιτρέψει τον εξορκισμό. Σε μια επιστολή προς τον Αλτ το 1975, η Μίχελ έγραψε: "Είμαι ένα τίποτα, τα πάντα για μένα είναι μάταια. Τι πρέπει να κάνω; Πρέπει να βελτιωθώ. Προσευχηθείτε για εμένα" και επίσης του είπε μια άλλη φορά, "Θέλω να υποφέρω για άλλους άνθρωπους... αλλά αυτό είναι τόσο σκληρό ". Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο επίσκοπος Γιόζεφ Στανγκλ παραχώρησε στον ιερέα Άρνολντ Ρενζ την άδεια για εξορκισμό, αλλά θέλησε τα πάντα να μείνουν απόρρητα. Ο Ρενζ έκανε την πρώτη συνεδρία στις 24 Σεπτεμβρίου. Η Μίχελ άρχισε να μιλά όλο και περισσότερο λέγοντας: "πεθαίνω για να εξιλεώσω την δύστροπη νεολαία της εποχής και τους αποστάτες ιερείς της σύγχρονης εκκλησίας" και προς το τέλος αρνήθηκε το φαγητό. Σε αυτό το σημείο, οι γονείς της σταμάτησαν να συμβουλεύονται τους γιατρούς και βασίζονταν αποκλειστικά στις τελετές εξορκισμού. Συνολικά τελέστηκαν 67 συνεδρίες: μία ή δύο κάθε εβδομάδα, διάρκειας έως και τεσσάρων ωρών, πραγματοποιήθηκαν για περίπου δέκα μήνες στο διάστημα 1975-1976.
Θάνατος
Την 1η Ιουλίου 1976, η Μίχελ πέθανε στο σπίτι της. Η έκθεση αυτοψίας ανέφερε ότι η αιτία ήταν ο υποσιτισμός και η αφυδάτωση λόγω του ότι ήταν σε κατάσταση ημι-λιμοκτονίας για σχεδόν ένα χρόνο, ενώ γινόντουσαν οι τελετές εξορκισμού. Ζύγιζε 30 κιλά και τα γόνατα της ήταν σπασμένα. Δεν μπορούσε να κινηθεί χωρίς βοήθεια και αναφέρθηκε ότι είχε προσβληθεί από πνευμονία.
Δίωξη
Μετά από έρευνα, η εισαγγελέας υποστήριξε ότι ο θάνατος της Μίχελ θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί ακόμη και μία εβδομάδα πριν τον θάνατο της.
Το 1976, το κράτος κατηγόρησε τους γονείς της Μίχελ και τους ιερείς που την ανέλαβαν, Ερνστ Αλτ και Άρνολντ Ρενζ για αμέλεια ανθρωποκτονίας. Τους γονείς υπερασπίστηκε ο δικηγόρος Erich Schmidt-Leichner, ο οποίος χρηματοδοτήθηκε από την Εκκλησία. Το κράτος συνέστησε να μην φυλακιστεί κανένας εμπλεκόμενος κατηγορούμενος. Αντίθετα, η συνιστώμενη ποινή για τους ιερείς ήταν πρόστιμο, ενώ η εισαγγελία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι γονείς θα έπρεπε να απαλλαχθούν από την φυλάκιση, εφόσον «υπέφεραν αρκετά».
Δίκη
Ο επίσκοπος είπε ότι δεν γνώριζε την ανησυχητική κατάσταση της υγείας της όταν ενέκρινε τον εξορκισμό και δεν κατάθεσε στο δικαστήριο. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι λόγω αμέλειας ανθρωποκτονίας και καταδικάστηκαν σε έξι μήνες φυλάκισης (ποινή η οποία αργότερα τέθηκε σε αναστολή) και τρία χρόνια επιτήρησης. Ήταν μια πολύ πιο ελαφριά ποινή από ό, τι αναμενόταν, αλλά ήταν και κάτι περισσότερο από το αίτημα του δικηγόρου, ο οποίος είχε ζητήσει να επιβληθούν μόνο πρόστιμα στους ιερείς και να κριθούν ένοχοι, αλλά να μην τιμωρηθούν. Η Εκκλησία που ενέκρινε μια τόσο ντεμοντέ τελετή εξορκισμού επέστησε την προσοχή του κοινού και των μέσων ενημέρωσης. Σύμφωνα με τον John M. Duffey, η υπόθεση ήταν μία εσφαλμένη ανάγνωση ψυχικής ασθένειας.
Ταφή
μικρογραφία|Η ταφόπλακα της Μίχελ. Ο τάφος της έγινε τόπος προσκυνήματος. Μετά τη δίκη, οι γονείς ζήτησαν από τις αρχές την άδεια για να ξανά θάψουν το ότι απέμεινε από την κόρη τους. Ο επίσημος λόγος τον οποίο παρουσίασαν στις αρχές, ήταν το ότι η Μίχελ είχε θαφτεί βιαστικά σε ένα φθηνό φέρετρο. Σχεδόν δύο χρόνια μετά την ταφή, στις 25 Φεβρουαρίου 1978, ένα νέο φέρετρο αντικατέστησε το παλιό, από ξύλο βελανιδιάς με κασσίτερο. Οι κατηγορούμενοι εξορκιστές δεν θέλησαν να δουν τη Μίχελ. Ο Άρνολντ Ρενζ δήλωσε αργότερα ότι του είχε απαγορευτεί η είσοδος στο νεκροτομείο. Ο τάφος της έγινε και παραμένει χώρος προσκυνήματος.
Ο αριθμός των επίσημα εγκριθέντων εξορκισμών μειώθηκε στη Γερμανία λόγω της συγκεκριμένης υπόθεσης, παρά την υποστήριξη του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ για ευρύτερη χρήση των εξορκισμών σε σύγκριση με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β', ο οποίος το 1999 κατέστησε τους κανόνες αυστηρότερους απ' ότι ήταν προηγουμένως, περιλαμβάνοντας μόνο σπάνιες περιπτώσεις κατά τις οποίες θα μπορούσε να τελεθεί ένας εξορκισμός.
Ο Γατόπαρδος (ταινία)
Ο Τζιουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα είχε επηρεαστεί από τον προπάππου του πρίγκιπα Τζούλιο Φαμπρίτσιο Τομάζι ντι Λαμπεντούζα, που ήταν σημαντικός αστρονόμος της εποχής του, για να δημιουργήσει τον χαρακτήρα του πρίγκιπα Φαμπρίτσιο ντι Σαλίνα και να περιγράψει τα γεγονότα της περιόδου εκείνης στη Σικελία.
Πλοκή
Το 1860, κατά την περίοδο της ιταλικής ενοποίησης κι ενώ ο Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών βρίσκεται σε πόλεμο με τον Γκαριμπάλντι, ο Δον Φαμπρίτσιο, πρίγκιπας ντι Σαλίνα (Μπαρτ Λάνκαστερ), απολαμβάνει ακόμη τις ανέσεις και την πολυτέλεια, που του παρέχει η ευγενική του καταγωγή. Ο Δον Φαμπρίτσιο ανήκει σε μια παλιά αριστοκρατική οικογένεια και ο ανιψιός του Τανκρέντι (Αλέν Ντελόν) μάχεται στο πλευρό του Γκαριμπάλντι, πιστεύοντας ότι πρέπει να αλλάξουν τα πάντα, για να συνεχίσει να έχει προνόμια η αριστοκρατία με την νέα τάξη των πραγμάτων. Ο Γκαριμπάλντι κατακτάει εν τέλει τη Σικελία και η κατάσταση στον ιταλικό νότο αρχίζει σταδιακά να αλλάζει με την πτώση της αριστοκρατίας και την άνοδο της μεσαίας τάξης. Παράλληλα εμφανίζονται στο προσκήνιο άτομα, όπως ο διεφθαρμένος δήμαρχος της Ντοναφουγκάτα, Δον Καλότζερο Σεντάρα (Πάολο Στόπα), που έχει πλουτίσει με άνομο τρόπο και που βλέπει την ομορφιά της κόρης του ως το εισιτήριο, προκειμένου ο ίδιος να εισχωρήσει στους αριστοκρατικούς κύκλους. Συνοδεύοντας ο ίδιος ο Δον Καλότζερο την κόρη του Αντζέλικα (Κλάουντια Καρντινάλε) σε δεξίωση στην έπαυλη του Δον Φαμπρίτσιο, την παρατηρεί να μαγεύει τόσο τον Τανκρέντι, όσο και τον Δον Φαμπρίτσιο.
Βραβεία
Η ταινία βραβεύτηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του 1963, ενώ έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Κοστουμιών.
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών Βράβευση:
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα: Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
35η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''35η Συμφωνία σε Ρε μείζονα, K. 385' (γερμανικά: Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis 385''), γνωστή και ως Χάφνερ είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, η οποία γράφτηκε το 1782. Την ονομασία της την πήρε, φυσικά, επειδή του Μότσαρτ, του ανατέθηκε από την οικογένεια Χάφνερ. Η Χάφνερ, δεν πρέπει να συγχέεται με την σύνθεση του Μότσαρτ Haffner Serenade, την οποία έγραψε για την ίδια οικογένεια, το 1776.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα σε Λα, 2 φαγκότα, 2 κόρνα σε Σολ και Ρε, 2 τρομπέτες, τυμπάνια και έγχορδα.
Η Συμφωνία γράφτηκε σε Ρε μείζονα, και αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1782
Εγκυκλοπαίδειες στην Εσπεράντο
Οι εγκυκλοπαίδειες στην Εσπεράντο (εσπεράντο: Enciklopedija de Esperanto) είναι εγκυκλοπαίδειες γραμμένες στην γλώσσα Εσπεράντο. Έχουν γίνει πολλές διαφορετικές προσπάθειες δημιουργίας εγκυκλοπαίδειας όλων των θεμάτων της γλώσσας Εσπεράντο.
Ιστορία
Το 1913, ο Πέτρο Στόγιαν πρότεινε την Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια Μονογραφίας (εσπεράντο: Universala Slipa Enciklopedio), η οποία θα δημοσιεύονταν συνεχώς με ξεχωριστές μονογραφίες για κάθε θέμα. Οι πρώτες πέντε μονογραφίες ("Η εγκυκλοπαίδεια και το μέλλον της", "Η κινηματογραφική θεωρία εγκαίρως", ο ύμνος "Λα Εσπέρο", "Μεταγραφή των σωστών ονομάτων" και "Gathering" (προφ. Γκάδερινγκ, Συγκέντρωση), ένα ποίημα του Λ. Λεβενζόν, δημοσιεύθηκαν σε αυτό το χρονικό διάστημα.
Το 1917, ο Βλάντιμιρ Σζμούρλο δημοσίευσε μια άλλη εγκυκλοπαίδεια στην Αγία Πετρούπολη όπου ονόμασε Ariadne's Thread (Μίτος της Αριάδνης), με μερικές αναφορές ως "Μια πρώτη προσπάθεια μιας Εσπεράντο Εγκυκλοπαίδειας." Οι πρώτες σελίδες (1 με 88) τυπώθηκαν στη Ρίγα. Λόγω στρατιωτικών συνθηκών, οι επόμενες σελίδες του βιβλίου εμφανίζονταν σπάνια, μόνο μετά το γράμμα «Ε» και με πολύ σύντομο περιεχόμενο.
Enciklopedio de Esperanto
Από το 1933-34, η Εγκυκλοπαίδεια στην Εσπεράντο, μια εγκυκλοπαίδεια της Εσπεράντο κοινότητας, εμφανίστηκε σε δύο εκδόσεις του Literatura Mondo (Λιτερατούρα Μόντο, Παγκόσμια Λογοτεχνία) στη Βουδαπέστη. Η ανατύπωση εκδόθηκε στην Ουγγαρία από την Ουγγρική Ένωση Εσπεράντο το 1979 και το 1986. Η πλειοψηφία των πρωτότυπων άρθρων αυτής της εγκυκλοπαίδειας έχουν μετατραπεί σε άρθρα της Βικιπαίδειας για την Βικιπαίδεια στα Εσπεράντο.
Enciklopedio Kalblanda
Το 1996, ιδρύθηκε από τον Στέφεν Καλμπ, η Enciklopedio Kalblanda (Εγκυκλοπαίδεια του Καλμπ), μια διαδικτυακή Εσπεράντο εγκυκλοπαίδεια. Ο Καλμπ επιμελήθηκε την εγκυκλοπαίδεια μέχρι το 2001, όταν τελικά δώρισε και τα 139 άρθρα της εγκυκλοπαίδειάς του στην Βικιπαίδεια στα Εσπεράντο.
Βικιπαίδεια στα Εσπεράντο
Το 2001, κυκλοφόρησε η Βικιπαίδεια στα Εσπεράντο και είναι σήμερα η πιο εκτεταμένη Εσπεράντο εγκυκλοπαίδεια. Ορισμένα άρθρα σχετικά με το κίνημα της Εσπεράντο βασίζονται στην Enciklopedio de Esperanto.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Εσπεράντο
Άγιος Διοκλής
Ο Άγιος Διοκλής ή Διόκλητος έζησε τον 4ο αιώνα.
Βίος
Ο Άγιος Διοκλής ή Διόκλητος έζησε στην Θηβαΐδα της Αιγύπτου τον 4ο αι. Έλαβε επιμελημένη μόρφωση (γραμματική και φιλοσοφία). Σε ηλικία εικοσιοκτώ ετών αναχώρησε στην έρημο για να ασητέψει. Η μνήμη του τιμάται στις 19 Ιουλίου.
Πηγές
Διοκλης Αγιος Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Άγιος Δημήτριος Κέρκυρας
Ο Άγιος Δημήτριος είναι χωριό της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Χλομού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελιτειέων, του δήμου Νότιας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Δημήτριος είναι ημιορεινός οικισμός στη Ν. Κέρκυρα, από την ανατολική πλευρά του νησιού, στο στενότερο σημείο του. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Βρυώνης-Αγίου Νικολάου, ΒΑ. της λίμνης Κορισσίων και ΝΑ. της Μεσογγής. Απέχει περίπου 32 χλμ Ν. της πόλης της Κέρκυρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορισσίων. Το 1869 προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτειέων και το 1912 στην κοινότητα Χλομού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χλομού και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτειέων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελιτειέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Νότιας Κέρκυρας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎ Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Κατάλογος πρωθυπουργών του Μπαρμπάντος
Το παρόν λήμμα αποτελεί κατάλογο των πρωθυπουργών του Μπαρμπάντος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μπαρμπάντος
Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί
Η Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί (1303 - 1346) ήταν Τιτλούχος Λατίνη Αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης (1308 - 1346) ως "Αικατερίνη Β΄".
Η ζωή της
Ήταν κόρη του Καρόλου κόμη του Βαλουά και της Αικατερίνης Α' του Κουρτεναί, τιτουλάριας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Το 1307 με το θάνατο της μητέρας της κληρονόμησε τη διεκδίκησή της στη Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Το 1313 παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α' του Ανζού, πρίγκιπα του Τάραντα και της Αχαΐας. Ο Φίλιππος ήταν αδελφός του Ροβέρτου του σοφού, βασιλιά της Νάπολης και η Αικατερίνη αρχικά έζησε και έπαιξε ρόλο στην αυλή της Νάπολης.
Όταν το 1332, πέθανε ο Φίλιππος, διάδοχος ήταν ο γιος τους Ροβέρτος του Τάραντα, ο οποίος επειδή ήταν ανήλικος αντιπροσωπευόταν από την Αικατερίνη στην εξουσία. Αυτό το διάστημα είχε σύμβουλο τον ευνοούμενό της τραπεζίτη Νικολό Ατσαγιόλι. Τόσο μεγάλη ήταν η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του, ώστε έλαβε το αξίωμα του αρχιοικονόμου και την βοήθησε στην ανατροφή των τριών ανήλικων υιών της. Υπάρχει η υποψία ότι υπήρξε και εραστής της.
Ο Νικολό Ατσαγιόλι, μεσολάβησε και στην επίλυση της διαφοράς μεταξύ του νεαρού πρίγκιπα του Τάραντα Ροβέρτου (του υιού της Αικατερίνης Β΄) και του θείου του Ιωάννη της Γραβίνας. Ο θείος δεν αναγνώριζε το κληρονομικό δικαίωμα του πρίγκιπα στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ο Νικολό γνώριζε και τους δύο καθότι στο παρελθόν ο Ιωάννης της Γραβιάς είχε χρηματικές και κτηματικές συναλλαγές με την οικογένεια Ατσαγιόλι. Συμβιβάστηκαν με την μεταβίβαση από την κόμη Ιωάννη του πριγκιπάτου της Αχαΐας στην Αικατερήνη Β΄ που εκπροσωπούσε τον ανήλικο γιό της και της λήψης από αυτόν, των κτήσεων των Ανδηγαυών στην Ήπειρο, του βασιλείου της Αλβανίας και του δουκάτου του Δυρραχίου. Μαζί με τα παραπάνω ο Ιωάννης έλαβε και 5.000 ουγκιές χρυσού προκαταβολή σε μετρητά από τον εξυπηρετικότατο τραπεζίτη.
Το 1337, πεθαίνει ο λατίνος αρχιεπίσκοπος της Πάτρας, Γουλιέλμος Φραγκιπάνης, ο οποίος διοικούσε την Βαρωνία της Πάτρας σαν ανεξάρτητο κρατίδιο μέσα στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ο Μπερτράν ντε Μπω, ο οποίος είχε διοριστεί βάιλος του πριγκιπάτου από την Αικατερίνη, βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει την πόλη και να πολιορκήσει την ακρόπολη της Πάτρας. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ αντέδρασε, κηρύσσοντας την πόλη ως "έδαφος της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας" και διέταξε τους επισκόπους Ωλένης και Κορώνης να επιβάλουν αφορισμό (αποκλεισμό) στην χερσόνησο του πριγκιπάτου. Αυτά τα προβλήματα ανάγκασαν την Αικατερίνη να ταξιδέψει στην Αχαΐα το 1338, συνοδευόμενη από τον σύμβουλό της Νικολό Ατσαγιόλι. Εκεί διαπίστωσε ότι το πριγκιπάτο διέτρεχε κινδύνους από τους γείτονες Καταλανούς, τους Έλληνες και κυρίως από τους Τούρκος οι οποίοι συνεχώς επεκτείνονταν. Αποφάσισε γιαυτό το λόγο, να τα έχει καλά με τον πάπα, αποβλέποντας σε μελλοντική βοήθειά του, και του επέστρεψε τη βαρωνία της Πάτρας. Η Αικατερίνη παρέμεινε στην Αχαΐα περίπου δύο χρόνια. Φεύγοντας διόρισε βάιλο, προσωρινά τουλάχιστον, τον Νικολό Ατσαγιόλι.
Όταν το 1341 ενηλικιώθηκε ο γιος της, πήγε στην Κεφαλληνία αναλαμβάνοντας τη διοίκησή της. Το 1345 πέθανε ο πρώτος σύζυγος της Ιωάννας Α' βασίλισσας της Νεάπολης και η Αικατερίνη την πάντρεψε με τον άλλο γιο της Λουδοβίκο. Πέθανε το επόμενο έτος στη Νάπολη.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, πρίγκιπα του Τάραντα και της Αχαΐας και είχε τα εξής παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Κυβερνώσες αυτοκράτειρες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τάραντα
Αδαλάρδος του Σπολέτο
Ο Άντελαρντ, Adelard, Adalhard ή Adalard ήταν για λίγο δούκας του Σπολέτo από τον Μάρτιο έως τον Αύγουστο του 824.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Δράκουλα η πιθηκόμορφος
Η Δράκουλα η πιθηκόμορφος (Dracula simia), που επίσης ονομάζεται ορχιδέα μαϊμού ή πιθηκόμορφος Δράκουλας, είναι επίφυτη ορχιδέα η οποία αρχικά περιγράφηκε στο γένος Masdevallia, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στο γένος Δράκουλα (Dracula).
Η διάταξη της στήλης, των πετάλων (petals) και των χειλέων ομοιάζει έντονα με το πρόσωπο μαϊμούς.
Δείτε επίσης
• 4
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
simia Κατηγορία:Επίφυτες ορχιδέες Κατηγορία:Χλωρίδα της Βολιβίας Κατηγορία:Χλωρίδα του Περού Κατηγορία:Χλωρίδα του Ισημερινού
Περιστερά η υψηλή
Η Περιστερά η υψηλή (Peristeria elata), είναι είδος ορχιδέας που απαντάται από την Κεντρική Αμερική, τον Ισημερινό και τη Βενεζουέλα. Είναι το τυπικό είδος του γένους. Συχνά αναφέρεται στα Αγγλικά ως η Ορχιδέα του Αγίου Πνεύματος, Ορχιδέα Περιστέρι ή Άνθος του Αγίου Πνεύματος και στα Ισπανικά ως Flor del Espiritu Santo.
Περιγραφή
Έχει ωοειδείς ψευδοβολβούς ύψους έως 12 εκ., επιμήκεις, όχι χονδρούς και με τέσσερα φύλλα που φτάνουν σε μήκος έως και το ένα μέτρο και πλάτος τα 15 εκ., διπλωμένα. Τα άνθη εκφύονται από τη βάση του βολβού και παράγουν 4 έως 12 άνθη με έντονο χρώμα λευκού μαρμάρου και μωβ στίγματα. Ο ανθήρας και ο ύπερος είναι κίτρινοι. Το κεντρικό τμήμα του άνθους έχει ένα καλά καθορισμένο σχήμα περιστεριού. Το άρωμά του είναι παρόμοιο με αυτό της μπύρας.
Εμβέλεια
Το επίφυτο βρίσκεται στην Κεντρική και βόρειο-δυτική Νότια Αμερική, κυμαίνεται από την Κόστα Ρίκα έως το Περού.
Φυσικό περιβάλλον
Στον Παναμά, το είδος αυτό βρίσκεται σε αφθονία στα πολύ υγρά δάση των βουνών. Έχει βρεθεί ως επίφυτο φυτό στους κορμούς των δένδρων που καλύπτονται με βρύα σε υψόμετρο περίπου 1.100 μ. Στο φυσικό του περιβάλλον, αυτή η ορχιδέα, φύεται στα ώριμα δάση, πλησίον του επιπέδου του εδάφους.
Κατάσταση διατήρησης
Αυτό το άνθος κινδυνεύει με εξαφάνιση, λόγω της ομορφιάς του, οι διακινητές το απομακρύνουν από το περιβάλλον του. Η Παναμέζικη ΜΚΟ: APROVACA τρέχει ένα πρόγραμμα χορηγίας για αυτή την ορχιδέα, προκειμένου να την σώσει από τον αφανισμό. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ουάσινγκτον για το Διεθνές Εμπόριο στα Απειλούμενα Είδη της Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας (Washington Treaty on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora), περιλαμβάνεται στον κατάλογο των απειλούμενων φυτών.
Εθνικό άνθος του Παναμά
Από το 1980, αυτή η ορχιδέα είναι το εθνικό άνθος της Δημοκρατίας του Παναμά.
Δείτε επίσης
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
elata Κατηγορία:Χλωρίδα του Ισημερινού Κατηγορία:Χλωρίδα του Παναμά Κατηγορία:Χλωρίδα της Βενεζουέλας
Άγιος Ιωάννης Περιστερών Κέρκυρας
Ο Άγιος Ιωάννης Περιστερών είναι χωριό της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Στρογγυλής, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελιτειέων, του δήμου Νότιας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης Περιστερών είναι παράλιο χωριό στη νοτιοανατολική Κέρκυρα. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Κέρκυρας-Λευκίμμης, ανάμεσα στις Μπενίτσες και την Μεσογγή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 17. Απέχει 16 χλμ. περίπου Ν. της πόλης της Κέρκυρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Στρογγυλής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Στρογγυλής και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτειέων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελιτειέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Νότιας Κέρκυρας.
Σημειώσεις
i. Στην επίσημη απογραφή του de facto πληθυσμού του 2011, καταγράφεται εξαιρετικά μεγάλη διαφορά από όλες τις προηγούμενες και, πιθανόν, να πρόκειται περί εσφαλμένης καταγραφής
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎ Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Βίνιγκες του Σπολέτο
Ο Βίνιγκες, Winiges ή Winichis, Winigisus, Guinigi(sio), (απεβ. το 822) ήταν δούκας του Σπολέτο (dux Spolitanus) από το 789 έως το τέλος του. Πιθανότατα ήταν Λομβαρδός στην ακολουθία του Καρλομάγνου, όταν στάλθηκε το 788 για να ηγηθεί του Χιλδεβράνδος του Σπολέτο και του Γκρίμοαλντ Γ΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο σε συνεργασία με τα Φραγκικά στρατεύματα ενάντια σε μία Βυζαντινή εισβολή.
Βιογραφία
Ο Βίνιγκες διορίστηκε από τον Καρλομάγνο να ενεργεί ως απεσταλμένος του (missius dominicus) στο δουκάτο της Ρώμης και βρισκόταν στη βασιλική του Αγίου Πέτρου, όταν ο πάπας Λέων Γ΄ δέχτηκε επίθεση στις 25 Απριλίου 799. Τότε ήταν, που τον έφερε για προστασία στο Σπολέτο μέχρι να επιστρέψει με ασφάλεια στη Ρώμη.
Ωστόσο ο Βίνιγκες ενεπλάκη σε πόλεμο με τον Γκρίμοαλντ του Μπενεβέντo και αιχμαλωτίστηκε, ενώ ήταν πολιορκημένος στη Λουσέρα το 802. Κρατήθηκε αιχμάλωτος για έναν χρόνο, πριν απελευθερωθεί το 803
Ενώ ο Λέων Γ΄ πλησίαζε να αποβιώσει το 815, οι Ρωμαίοι πολίτες επαναστάτησαν, αλλά ο βασιλιάς Βερνάρδος των Λομβαρδών έστειλε τον Βίνιγκες στη Ρώμη, για να καταπνίξει την αναταραχή.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Κρίτων Καλογιάννης
Ο Κρίτων Καλογιάννης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1946 μέχρι το 1950.
Καριέρα
Την πρώτη του σεζόν με την ομάδα των "κίτρινων", ο Καλογιάννης κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, σκοράροντας το πρώτο του γκολ με την ομάδα του Άρη στις 2 Μαρτίου 1947, όταν ο Άρης ηττήθηκε από τον Ηρακλή με 5-1, ελλείψει του βασικού τερματοφύλακα Βελλιάδη.
Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την δεύτερη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα, χάνοντας στο τελευταίο και σημαντικότερο ματς από τον ΠΑΟΚ με 0-1, στις 29 Φεβρουαρίου 1948, με τον Καλογιάννη στην σύνθεση της ομάδας, η οποία αγωνίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα με δέκα παίκτες λόγω τραυματισμού του Μιχάλη Κολωνιάρη.
Το 1948-49, ο Άρης κατέκτησε μετά από τρία χρόνια το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Τον Ιούλιο του 1949, ο Άρης έφερε εντός έδρας ισοπαλία με 4-4 με τον Ολυμπιακό, ενώ ηττήθηκε στον Πειραιά, πριν αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό στις 17 Ιουλίου, σε αγώνα που διακόπηκε εις βάρος των "κίτρινων" λόγω επεισοδίων. Στον τελευταίο αγώνα με τους "πράσινους" στην Θεσσαλονίκη, ο Άρης παρέταξε κυρίως αναπληρωματικούς αθλητές, με τον Καλογιάννη να αγωνίζεται σαν δεξί εξτρέμ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Παραμόνας Κέρκυρας
Ο Παραμόνας είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 34 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Μάουρινγκ του Σπολέτο
Ο Μάουρινγκ (Mauring ή Moringus, απεβ. το 824) ήταν Φράγκος ευγενής, γιος του Σούπο Α΄ των Σουπονιδών.
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του στη Μπρέσια ως κόμης (comes Brixiae) το 822 και, μετά τη σύντομη βασιλεία του Άντελαρντ, στο Σπολέτo ως δούκας τον Αύγουστο του 824.
Σύμφωνα με τα Χρονικά (Annales) του Άιναρντ και τα Βασιλικά Φραγκικά Χρονικά, απεβίωσε μέσα σε λίγες ημέρες από τη διαδοχή του.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Επιστημονικό πάρκο
Μεταφορά γνώσης
Η αξιοποίηση και μεταφορά των ερευνητικών αποτελεσμάτων των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων στην παραγωγή και αγορά είναι ένας σημαντικός ρόλος του επιστημονικού πάρκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικοί και επιχειρηματικοί φορείς
Επτά Πηγές
Οι Επτά Πηγές είναι περιοχή κοντά στο χωριό Αρχάγγελος στη Ρόδο. μικρογραφία|Το φράγμα στις Επτά Πηγές <mapframe text="Τοποθεσία των Επτά πηγών στον χάρτης της Ελλάδας." latitude="36.2538147" longitude="28.1140461" zoom="11" width="220" height="300"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ { "type": "Feature", "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [36.2538147, 28.1140461] }, "properties": { "title": "Επτά Πηγές", "marker-color": "FF9900", "marker-symbol": "nature", "marker-size":"medium"} } ] }
Ονομασία
Η περιοχή ονομάστηκε έτσι από τις επτά πηγές που βρίσκονται σε πλαγιά και από τις οποίες αναβλύζει νερό προερχόμενο από τον ποταμό Λουτάνη. Το νερό από τα επτά αυτά σημεία περνώντας μέσα από μια στενή σήραγγα καταλήγει σε μια λίμνη που βρίσκεται στην περιοχή.
Πληροφορίες
Η λίμνη έχει βάθος από 1 έως 8 μέτρα  και μήκος περίπου 200 μέτρα και στην οποία μπορεί κάποιος να κολυμπήσει. Πρόκειται για τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε χάρη στην κατασκευή ενός φράγματος από τους Ιταλούς, προκειμένου να εφοδιάζουν με νερό το γειτονικό χωριό Κολύμπια.
Σήραγγα
Η σήραγγα που συνδέει το ποτάμι με τη λίμνη ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1920 και ολοκληρώθηκε 11 χρόνια μετά. Η σήραγγα έχει μήκος 150 μέτρα και βάθος 13 μέτρα. Στη μέση της διαδρομής, υπάρχει ένα πηγάδι το οποίο χρησιμεύει ως φωταγωγός και αεραγωγός, ενώ η λίμνη που καταλήγουν τα νερά, περιφράσσεται από φράγμα κι εκεί που ξεχειλίζει σχηματίζεται ένας καταρράκτης.
Διαδρομές
Η διαδρομή προς τις Επτά Πηγές και η ρεματιά με τα πλατάνια και τα πεύκα είναι μεγάλης φυσικής ομορφιάς. Σε όλο το πλάτος της ρεματιάς υπάρχουν γεφυράκια, λίμνη με πάπιες και το ροδίτικο γκιζάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρόδου
Αργύρης Σφουντούρης
Ο Αργύρης Σφουντούρης (γεννημένος στις 6 Σεπτεμβρίου 1940) είναι Ελληνοελβετός φυσικός, δάσκαλος, ποιητής και μεταφραστής. Ως επιζών της σφαγής του Διστόμου έγινε γνωστός για τον επί δεκαετίες αγώνα του για την αναγνώριση των εγκλημάτων πολέμου από το γερμανικό κράτος και την αποζημίωση των θυμάτων.
Βιογραφία
Ο Αργύρης Σφουντούρης γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1940 στο Δίστομο. Λίγους μήνες πριν την εκκένωση της Ελλάδας από τα γερμανικά στρατεύματα,στις 10 Ιουνίου 1944 κατοχικά στρατεύματα κατέστρεψαν το Δίστομο ως αντίποινα για τις κινήσεις των ανταρτών .Στη σφαγή που ακολούθησε 34 μέλη της οικογένειας Σφουντούρη έχασαν τη ζωή τους μαζί με περίπου 200 ντόπιους. -Ο Σφουντούρης, οι αδερφές του και οι παππούδες του επέζησαν από αυτό το έγκλημα πολέμου. Για τα επόμενα δύο χρόνια έζησε με τον παππού και τη γιαγιά του, αλλά ανέπτυξε ένα πιθανώς ψυχολογικό στομαχικό πρόβλημα που τον εμπόδιζε να τρώει κανονικά. Στη συνέχεια, το εξάχρονο αγόρι μεταφέρθηκε από τον παππού του σε ένα ορφανοτροφείο αγοριών στον Πειραιά. Το 1949, σε ηλικία οκτώμισι ετών, επιλέχθηκε μαζί με άλλα ορφανά από επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και στάλθηκε στο Παιδικό Χωριό Pestalozzi. Εδώ η υγεία του Σφουντούρη βελτιώθηκε ξανά και η ευφυΐα του αγοριού έγινε γρήγορα εμφανής. Στη συνέχεια σπούδασε μαθηματικά, πυρηνική φυσική και αστροφυσική στο ETH της Ζυρίχης. Μετά τις σπουδές του, τις οποίες ολοκλήρωσε με διδακτορικό, έγινε καθηγητής φυσικής.
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα το 1967 και την επακόλουθη δικτατορία των συνταγματαρχών, ο Σφουντούρης δραστηριοποιήθηκε κατά της δικτατορίας από την Ελβετία. Μόλις ένα μήνα μετά το πραξικόπημα, ήταν ένας από τους διοργανωτές της αντιδικτατορικής συγκέντρωσης στην Ελλάδα. Έργα που απαγορεύτηκαν στην Ελλάδα δημοσιεύτηκαν στο πολιτιστικό περιοδικό «Περιοδικό για την Ελλάδα» ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ το οποίο εξέδωσε στη Ζυρίχη.
Κατά τη διάρκεια των αναταραχών του 1989 και του 1990, που είχαν ως αποτέλεσμα την επανένωση της Γερμανίας, ο Σφουντούρης είδε για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 50 χρόνια μια ευκαιρία για αποζημίωση για τα θύματα της σφαγής στη γενέτειρά του, το Δίστομο. Στην 50ή επέτειο της σφαγής, μαζί με τον δήμο Διστόμου, διοργάνωσε το διεθνές συνέδριο για την ειρήνη στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, που είχε σύνθημα μνήμη - πένθος - ελπίδα. Παρά τα επανειλημμένα αιτήματα, επίσημοι εκπρόσωποι της Γερμανίας δεν συμμετείχαν στη διάσκεψη. Το 1995, όταν ρώτησε τη γερμανική πρεσβεία για αξίωση αποζημίωσης για πολεμικές ζημιές, ο Σφουντούρης έλαβε την απάντηση ότι η σφαγή ήταν μέτρο του πολέμου και δεν θα υπήρχε δικαίωμα αποζημίωσης. Τα γερμανικά δικαστήρια απέρριψαν την αγωγή σε διάφορες περιπτώσεις για διάφορους λόγους και τον Μάρτιο του 2006 μια συνταγματική καταγγελία απορρίφθηκε. Στη Γερμανία, υπήρχε διάχυτος φόβος ότι αν έκαναν δεκτό το αίτημα θα γινόντουσαν αλυσιδωτές αγωγές για αποζημίωση σε σχέση με εγκλήματα της Ναζιστικής Γερμανίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σε όλες τις κατεχόμενες χώρες.
Με τις αγωγές, ο Σφουντούρης έκανε γνωστή τη σφαγή του Διστόμου στο ευρύτερο γερμανικό και ευρωπαϊκό κοινό. Το 2006, ο Στέφαν Χάουπτ γύρισε το βραβευμένο ντοκιμαντέρ Ένα τραγούδι για τον Αργύρη. Είναι συχνά συνεργάτης συνεντεύξεων για γερμανόφωνα μέσα ενημέρωσης, ειδικά για το θέμα της συμφιλίωσης με το ελληνογερμανικό παρελθόν, αλλά και για την κρίση του ευρώ. Ως πρόσωπο, ο Σφουντούρης έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό στη Γερμανία κυρίως μέσω της εμφάνισής του στη σατιρική εκπομπή Die Anstalt τον Μάρτιο του 2015 όπου συγκίνησε με τη συνοπτική αφήγηση του δράματος του Διστόμου. Στην Ελβετία θεωρείται επίσης μεσολαβητής μεταξύ της ελληνικής και της γερμανόφωνης κουλτούρας. Ο Σφουντούρης ζει στην Αθήνα και τη Ζυρίχη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Επισκέπτεται συχνά το Δίστομο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Ελβετοί ποιητές Κατηγορία:Ελβετοί φυσικοί Κατηγορία:Ελβετοί μεταφραστές Κατηγορία:Ελβετοί ελληνικής καταγωγής
Κατερίνα Κοντοχριστοπούλου
Η Αικατερίνη Κοντοχριστοπούλου είναι Ελληνίδα ξιφομάχος. Συμμετείχε στο Women's foil στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016. Ηττήθηκε στη φάση των 64 από την Ντο Τσι Άνχ του Βιετνάμ και δεν προκρίθηκε.
Το 2014 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ξίφος Ασκήσεων στο Μπόχουμ της Γερμανίας. Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια στη φάση των 64 κέρδισε με 11-10 τη Ρωσίδα Μαρτιάνοβα, που είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων στο Nanjing. Αν και στη φάση των 32 έχασε με 15-11 από την Ιταλίδα Ροσίνι, πιστεύεται ότι έκανε την υπέρβαση για την ελληνική αποστολή. Πρέπει να σημειωθεί πως είχε σημειώσει δύο νίκες στους ομίλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας
Αμφιθέα Δωρίου Μεσσηνίας
Η Αμφιθέα είναι οικισμός και της τοπικής κοινότητας Δωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Δωρίου, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τριφυλίας του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αμφιθέα είναι πεδινός οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στην περιοχή του Δωρίου, βόρεια της σιδηροδρομικής γραμμής προς Καλαμάτα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 270. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΒΔ. της Καλαμάτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Κλέσουρα (η) και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηλεκτρίδος του νομού Μεσσηνίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Δωρίου, το 1899 εντάχθηκε στον -τέως- νομό Τριφυλίας και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Μεσσηνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κλέσουρας και το 1960 μετονομάστηκε σε Αμφιθέα. Το 1974 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Δωρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Δωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Δωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Επισκοπιανά Κέρκυρας
Τα Επισκοπιανά είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 263 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Σούπο Β΄ του Σπολέτο
Ο Σούπο Β΄, Suppo II (επίσης Suppo III στη γενεαλογία του Οίκου του), ιταλικά: Suppone (απεβ. π. το 879) από τον Οίκο των Σουπονιδών ήταν δούκας του Σπολέτo από το 871 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο αρχι-υπουργός (archiminister) και ο σύμβουλος (consiliarius) του βασιλιά Λουδοβίκου Β΄. Το 869-870 ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη ως βασιλικός απεσταλμένος (Missus dominicus|) μαζί με τον Αναστάσιο τον Βιβλιοθηκάριο, για να διαπραγματευτεί μία ειρήνη με τους Βυζαντινούς. Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου Β΄ ήταν ο πιο ισχυρός κοσμικός μεγιστάνας στην Ιταλία.
Ήταν μέλος της οικογένειας των Σουππονιδών και είχε σχέση με τη βασίλισσα του Λουδοβίκου Β΄, την Ενγκελμπέργκα, καθώς και με τον Σούππο Β΄ κόμη της Πάρμας, του Άστι και του Τορίνο, τον εξάδελφό του. Μετά τον τέλος του Λουδοβίκου Β΄, στην αρχή υποστήριξε τον Καρλομάν της Βαυαρίας για τον Ιταλικό θρόνο. Αφού ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός απέκτησε το στέμμα, ειρήνευσε μαζί του, αλλά τον Φεβρουάριο του 876 τού αφαιρέθηκε το δουκάτο του Σπολέτο, υπέρ τού προηγούμενου δούκα, Λαμβέρτου Α΄.
Ο Σούπο Γ΄ απεβίωσε μεταξύ Μαρτίου 877 (όταν αναφέρεται σε έγγραφο) και Αυγούστου 879 (όταν μία επιστολή του πάπα Ιωάννη Η΄ θρηνεί το τέλος του).
Οικογένεια
Η σύζυγος του Σούπo Β΄ ήταν αδελφή του Εβεράρδος του Φρίουλι και είχε έναν γιο που ονομαζόταν:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Φροντιστήριο
thumb|200px|Η είσοδος ενός φροντιστηρίου στην περιοχή του [[Ζωγράφου.]] Το Φροντιστήριο (ή συμπληρωματική / ενισχυτική διδασκαλία) είναι διαδεδομένο είδος ιδιωτικού σχολείου στην Ελλάδα, που έχει στόχο την στήριξη των μαθητών στην προετοιμασία τους σε διάφορες εξετάσεις ή τα σχολικά μαθήματα γενικά. Στην Ελλάδα τα φροντιστήρια διακρίνονται σε δύο κατηγορίες τρόπου εκπαίδευσης, που είναι τα ομαδικά μαθήματα, όπου οι μαθητές ομαδοποιούνται σε τμήματα (συνήθως οκταμελή ή τετραμελή), και τα ιδιαίτερα ή ατομικά μαθήματα.
Παρομοίως, υπάρχουν και φροντιστήρια που εξειδικεύονται σε Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Βιολογία και Αρχές Οικονομίας (Θετικές Σπουδές) και φροντιστήρια που εξειδικεύονται σε Έκθεση - Νεοελληνική Γλώσσα, Αρχαία Ελληνικά, Λογοτεχνία, Ιστορία και Λατινικά (Ανθρωπιστικές Σπουδές). Ακόμη υπάρχουν τα φροντιστήρια (ή κέντρα) ξένων γλωσσών, που ασχολούνται με ξένες γλώσσες και ειδικά με Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Γερμανικά, Ισπανικά και Πορτογαλικά τα οποία έχουν τη μεγαλύτερη συμμετοχή.
Τα φροντιστήρια δεν χρησιμοποιούνται μόνο για την προετοιμασία των μαθητών για τις πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά όπως γίνεται και σε άλλες χώρες όπως στη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία και το Χονγκ Κονγκ, όπου μάλιστα υπάρχουν και αλυσίδες εισηγμένες στο χρηματιστήριο, πάρα πολλοί μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου παρακολουθούν φροντιστηριακά μαθήματα λόγω της χαμηλής ποιότητας του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Σήμερα γίνονται όλο και πιο συνηθισμένα ακόμη και σε μαθητές Δημοτικού.
Στην εποχή μας η παρουσία τους είναι τόσο εκτεταμένη που υπάρχουν εταιρείες που διατηρούν ακόμη και δεκάδες παραρτήματα σε όλη τη χώρα. Σήμερα οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες γράφουν τα παιδιά τους σε κάποιο φροντιστήριο, και ο τομέας των φροντιστηρίων έχει κύκλο εργασιών δεκάδων εκατομμυρίων το χρόνο. Υπάρχουν ακόμη και εταιρείες του κλάδου με δεκάδες παραρτήματα σε όλη την επικράτεια.
Η προσδοκία εισαγωγής σε ένα Πανεπιστήμιο στην ελληνική κοινωνία οδηγεί στη συμμετοχή ποσοστού άνω του 95% των μαθητών της Τρίτης τάξης του Λυκείου στις πανελλαδικές εξετάσεις, δημιουργώντας εντέλει έναν μεγάλο αριθμό αποφοίτων που δεν μπορεί να απορροφηθεί πλήρως από την αγορά εργασίας.
Τύποι φροντιστηρίων
Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά είδη φροντιστηρίων, τα οποία καλύπτουν τις ανάγκες των μαθητών. Η εκτεταμένη διάδοση τους οφείλεται στον απαιτητικό χαρακτήρα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, στο βαθμοθηρικό κλίμα που υπάρχει στο ελληνικό σχολείο, αλλά και στην έλλειψη ποιότητας αρκετών σχολείων.
Η «γέννηση» των φροντιστηρίων: Πρώτο μισό του 20ού αιώνα
Τα ιδιωτικά σχολεία νομιμοποιήθηκαν στην Ελλάδα το 1844 με το άρθρο 11 του Συντάγματος. Τα πρώτα βήματα για τη θέσπιση εισαγωγικών εξετάσεων στα πανεπιστήμια έγιναν το 1924 με το τμήμα Χημείας του Φυσικομαθηματικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά επεκτάθηκε στις άλλες σχολές, και μέχρι τότε ένα Απολυτήριο Γυμνασίου ήταν αρκετό για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Το 1856 με διάταγμα είχαν τεθεί περιορισμοί στα ιδιαίτερα μαθήματα.
Η εισαγωγή εξετάσεων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τη δεκαετία του 1920 αύξησε τον ανταγωνισμό, οδηγώντας στη δημιουργία δομών ενισχυτικής διδασκαλίας για την αύξηση της πιθανότητας εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο.
Το 1940 τα φροντιστήρια νομιμοποιήθηκαν από το νόμο 2525/40 της κυβέρνησης Μεταξά. Υπήρχαν φροντιστήρια στοιχειώδους εκπαίδευσης για την προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις της μέσης εκπαίδευσης, φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης για την βελτίωση των επιδόσεων των μαθητών και φροντιστήρια ανώτατης εκπαίδευσης για τις πανεπιστημιακές εξετάσεις. Τότε η ύλη για τις εξετάσεις δεν ήταν καθορισμένη και συχνά έμπαιναν αδίδακτα θέματα, κάνοντας απαραίτητα τα φροντιστήρια στην Ελλάδα.
Το 1947, σύμφωνα με άρθρο των Νέων, το φαινόμενο είχε επεκταθεί αρκετά λόγω και της κατάστασης που είχε δημιουργηθεί από την κατοχή και τη μεταπολεμική Ελλάδα. Τότε ήταν κατά κύριο λόγο θερινά.
Η ανάπτυξη των φροντιστηρίων στη μεταπολεμική Ελλάδα
Το 1964 ο Γεώργιος Παπανδρέου ανεδείχθη πρωθυπουργός. Η μεταρρύθμιση του 1964 έκανε δωρεάν την παιδεία σε όλες τις βαθμίδες και ιδρύθηκαν πανεπιστήμια σε πολλές ελληνικές επαρχίες. Η ύλη καθοριζόταν από μαθητές δημόσιας εκπαίδευσης με βάση την διδακτέα ύλη, σε μια προσπάθεια να μειωθεί ο τομέας των φροντιστηρίων και να ενισχυθεί η δημόσια εκπαίδευση. Η δημόσια εκπαίδευση έγινε πιο προσιτή και ο ανταγωνισμός για μια θέση στο πανεπιστήμιο πιο έντονος, με αποτέλεσμα το 1964 να υπάρχουν 27.000 υποψήφιοι για 12.350 θέσεις και το 1975 υπήρξαν 65.000 υποψήφιοι για 18.750 θέσεις. Αυτή η εκρηκτική αύξηση στους υποψηφίους έστειλε ακόμη πιο πολλούς μαθητές στα φροντιστήρια.
Η μεγάλη επέκταση και η καθιέρωση των φροντιστηρίων
Το 1970 έγινε προσπάθεια μείωσης του φαινομένου χωρίς επιτυχία και υποστήριζε ότι δεν υπήρχε κάποιος ουσιαστικός έλεγχος του επιπέδου και των γνώσεων που παρείχαν. Υπήρχε μια πρόταση να αυστηροποιηθεί ο κανονισμός για την αδειοδότησή τους. Μια άλλη πλευρά υποστήριζε ότι είναι το αναγκαίο κακό λόγω των ελαττωμάτων που χαρακτήριζαν το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας.
Ο παιδαγωγός Ευάγγελος Παπανούτσος, ο οποίος συνέβαλε στην μεταρρύθμιση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, έγραφε σε κείμενό του στα Νέα: «Η ιδιωτική παρασχολική εκπαίδευση έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος για τις αμαρτίες μας. Τα φροντιστήρια κάνουν χρυσές δουλειές αφού τα φώτα τους έχουν γίνει είδος πρώτης ανάγκης. Δεν μας αναγκάζουν αυτά να γίνουμε πελάτες τους. Εμείς προστρέχουμε στη βοήθειά τους για να σώσουμε από τον καταποντισμό τις οικογενειακές μας φιλοδοξίες. Η δικαιοσύνη απαιτεί να αναγνωρίσουμε τη βοήθειά τους. Αν έμπαιναν οι νέοι στις ακαδημαϊκές αίθουσες με τα χαρίσματα της γυμνασιακής μας παιδείας, το εκπαιδευτικό πρόβλημα της χώρας μας θα ήταν ακόμη πιο οξύ».
Κατά την περίοδο της δικτατορίας, το επίπεδο των φροντιστηρίων αυξήθηκε σημαντικά με την είσοδο χιλιάδων καθηγητών που απολύθηκαν από το δημόσιο σχολείο λόγω των πολιτικών τους απόψεων. Με την μεταπολίτευση έγιναν σημαντικές αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα και οι εξετάσεις εισαγωγής στα γυμνάσια καταργήθηκαν.