cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χένρι Νέβιλ, (Κύριος του βασιλικού θαλάμου)
Τίτλοι
Το 1551 κατέθεσε στην δίκη του Στίφεν Γκάρντινερ (1483 - 1555) και αποκάλυψε την έντονη απογοήτευση που είχε ο Ερρίκος Η΄ για τον επίσκοπο. Ο Νέβιλ ευθυγραμμίστηκε με τον Σερ Τζων Ντάντλεϊ και τον Σερ Χένρι Σίδνεϊ που είχε διατελέσει κύριος στην βασιλική κρεβατοκάμαρα όταν ήταν βασιλιάς ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας. Ο Χένρι Νέβιλ όπως πολλοί ακόμα Προτεστάντες έφυγε από την χώρα όταν ανέβηκε στον θρόνο η Μαρία Α΄ της Αγγλίας και επέστρεψε όταν ανέβηκε στον θρόνο η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, συνέχισε να κατέχει ισχυρές κυβερνητικές θέσεις στο Μπέρκσαϊρ μέχρι τον θάνατο του στις 13 Ιανουαρίου 1593. Τάφηκε στην ενοριακή εκκλησία στο Γουόλθαμ του Μπέρκσαϊρ, το ένα μνημείο απεικονίζει τον Σερ Χένρι, την δεύτερη σύζυγο του Ελισάβετ Γκρέσαμ και την μητέρα της Φραγκίσκη Γκρέσαμ και το άλλο μνημείο τον Σερ Χένρι μαζί με την κόρη του από την δεύτερη σύζυγο του Ελισάβετ Γκρέσαμ.
Οικογένεια
Ο Χένρι Νέβιλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την περίοδο 1551 - 1555 την Ουίνιφρεντ Λούζ (πέθανε το 1561), κόρη του Ούγου Λούζ (πέθανε το 1555) με την οποία δεν απέκτησε παιδιά.
Ο Χένρι Νέβιλ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο (1561) την Ελισάβετ Γκρέσαμ (πέθανε στις 7 Νοεμβρίου 1573), εγγονή του Σερ Ρίτσαρντ Γκρέσαμ δημάρχου του Λονδίνου, μοναδική κόρη και διάδοχο του μεγαλύτερου γιου του Τζων Γκρέσαμ (πέθανε το 1560) και της Φραγκίσκης Θουάιτες, κόρης και συγκληρονόμου του Σερ Χένρι Θουάιτες. Η διαθήκη της γιαγιάς τους Φραγκίσκης Γκρέσαμ που χρονολογείται από τις 20 Οκτωβρίου 1580 και επιβεβαιώθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1580 καταγράφει τα παιδιά του Χένρι Νέβιλ από τον δεύτερο γάμο του : Χένρι, Έντουαρντ, Φραγκίσκος, Γουίλιαμ και Αικατερίνη. Η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Έντμουντ Ντόιλεϊ του Σότισαμ στο Νόρφολκ.
Ο Χένρι Νέβιλ παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Μάιο του 1578 την Ελισάβετ Μπέικον (1541 - 3 Μαίου 1621) χήρα του Σερ Ρόμπερτ Ντόιλεϊ (πέθανε τον Ιούλιο του 1577) του Οξφορντσάιρ και της Γροιλανδίας στο Μπάκιγχαμσαϊρ. Η Ελισάβετ Μπέικον ήταν η μεγαλύτερη κόρη του φύλακα της βασιλικής σφραγίδας της Ελισάβετ Α΄ Νίκολας Μπέικον (1510 - 1579) και της πρώτης συζύγου του Τζέιν Φέρνελυ (πέθανε το 1552) της κόρης του Γουίλιαμ Φέρνελυ του Σάφοκ. Μετά τον θάνατο του Νέβιλ η χήρα του Ελισάβετ παντρεύτηκε πριν τα τέλη Σεπτεμβρίου 1595 τον Σερ Γουίλιαμ Πέριαμ (πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1604). Έκανε την διαθήκη της της στις 12 Νοεμβρίου 1618 και πέθανε στις 3 Μαίου 1621, ένα μνημείο προς τιμή της ανεγέρθη στην εκκλησία της Σαιν Μαρί στο Χένλεϊ ον Τέιμς.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Χεμενλί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκορανμπόι
Ιερά Μητρόπολις Μιλήτου
Η Ιερά Μητρόπολις Μιλήτου είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την Μίλητο.
Ιστορικά στοιχεία
Είναι άγνωστο πότε διαδόθηκε ο Χριστιανισμός στην περιοχή της Μιλήτου. Εκεί αποβιβάστηκε ο Απόστολος Παύλος ερχόμενος από την Σάμο και σε άλλο του πέρασμα από την πόλη άφησε για λίγες ημέρες μέχρι να αναρρώσει τον μαθητή του Τρόφιμο.
Η Επισκοπή Μιλήτου δημιουργήθηκε πάντως πριν τον 3ο αιώνα, οπότε ο πρώτος γνωστός της επίσκοπος, ο Καισάριος, έθαψε τον Άγιο Θύρσο μετά το μαρτύριό του στην πόλη. Η επισκοπή εκείνη την εποχή ήταν επαρχία της Μητρόπολης Αφροδισιάδος. Τον 6ο αιώνα η επισκοπή ανυψώθηκε σε Αρχιεπισκοπή και τον 12ο σε Μητρόπολη χωρίς να έχει εξαρτώμενες επισκοπές. Τον 14ο αιώνα, λόγω της Οθωμανικής εισβολής και ελλείψει ποιμνίου, υποβιβάστηκε πάλι σε επισκοπή και ο επίσκοπος Μιλήτου υπαγόταν στον Μητροπολίτη Αφροδισιάδος.
Το 1990 ανυψώθηκε πάλι σε Μητρόπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Αφροδισιάδος
Καλώς τους!
Τραγούδια
Τα τραγούδια που περιέχει είναι τα εξής:
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Δισκογραφία του Γιώργου Νταλάρα Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Εκλογές στην Αμερικανική Σαμόα
Η Αμερικανική Σαμόα διεξάγει εκλογές για κυβερνήτη και για κοινοβούλιο (Fono). Ο Κυβερνήτης εκλέγεται από το λαό κάθε 4 χρόνια. Η Κάτω Βουλή (Βουλή των Αντιπροσώπων) αριθμεί 21 εκλεγμένα μέλη με διετή θητεία. Περιλαμβάνει 20 μονοεδρικές περιφέρειες και μία περιφέρεια που αποφασίζεται σε δημόσια συνάντηση στο Νησί Σουέιν. Η Γερουσία αποτελείται από 18 μέλη, τα οποία εκλέγονται για θητεία 4 ετών από τους αρχηγούς (φυλάρχους) των νησιών.
Εκλογές για Κυβερνήτη
Όλες οι εκλογές είναι ανεπίσημα μη κομματικές.
2008
Ο Τογκιόλα Τουλαφόνο επανεξελέγη κυβερνήτης στις εκλογές που έγιναν στις 4 Νοεμβρίου 2008.
Εκλογές για κυβερνήτη 2012
Οι εκλογές για Κυβερνήτη διεξήχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 2012, ταυτόχρονα με τις αμερικανικές προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, αλλά και με τις γενικές εκλογές στην Αμερικανική Σαμόα. Κανείς υποψήφιος δεν κατάφερε να πάρει πλειοψηφία στον πρώτο γύρο κι έτσι ένας δεύτερος γύρος διενεργήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2012. Νικητής αναδείχθηκε ο ανεξάρτητος υποψήφιος Λόλο Λετάλου Ματαλάζι Μολίγκα.
Στις εκλογές έλαβαν μέρος συνολικά 6 υποψήφιοι. Ο Τογκιόλα Τουλαφόνο δεν διεκδίκησε και τρίτη θητεία.
2016
Στις εκλογές για Κυβερνήτη που διενεργήθηκαν στις 8 Νοεμβρίου 2016, ο κάτοχος του αξιώματος Λόλο Λετάλου Ματαλάζι Μολίγκα επανεξελέγη με ποσοστό 60,2% έναντι 35,8 για τον Φαόα Αϊτοφέλε Σούνια και 4% για τον Τουίκα Τουίκα.
2020
Οι πιο πρόσφατες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 3 Νοεμβρίου 2020.
2012
Γενικές εκλογές έγιναν στις 6 Νοεμβρίου 2012 ταυτόχρονα με την εκλογή Κυβερνήτη και με ένα δημοψήφισμα. Εξελέγησαν 20 μέλη στην Αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο Ένι Φαλεομαβαέγκα εξελέγη ξανά αντιπρόσωπος στην αμερικανική Βουλή.
2014
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 4 Νοεμβρίου 2014. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα μέλη της συνέλευσης (Fono) και τον αντιπρόσωπο του νησιού στο Κογκρέσο των ΗΠΑ. Αντιπρόσωπος εξελέγη με 42% των ψήφων η Αουμούα Αμάτα, η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα και η πρώτη Ρεπουμπλικανή που εκλέγεται αντιπρόσωπος της Αμερικανικής Σαμόα στο Κογκρέσο των ΗΠΑ. Ανέλαβε καθήκοντα στις 3 Ιανουαρίου 2015.
2016 και 2018
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν το 2016 και τον Νοέμβριο του 2018.
2018
Η Ρεπουμπλικανή κάτοχος του αξιώματος από το 2015 Αμάτα Κόλμαν Ραντεβάγκεν, επανεξελέγη για 3η θητεία ως αντιπρόσωπος της Αμερικανικής Σαμόα χωρίς εκλογή στην αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων.
1966
Το πρώτο συνταγματικό δημοψήφισμα διεξήχθη στις 8 Νοεμβρίου 1966. Το προτεινόμενο Σύνταγμα σχεδιάστηκε από το Συνταγματικό Συμβούλιο στις 26 Σεπτεμβρίου 1966 και εγκρίθηκε από τους ψηφοφόρους. Το αμερικανικό Υπουργείο Εσωτερικών ενέκρινε τις αλλαγές στις 2 Ιουνίου 1967, με αποτέλεσμα να τεθεί σε ισχύ την 1η Ιουλίου 1967.
1970
Σειρά δημοψηφισμάτων έγιναν στις 3 Νοεμβρίου 1970. Οι ψηφοφόροι ενέκριναν ένα μέτρο για τον καθορισμό της δαπάνης χρημάτων που αποκτήθηκαν από φόρους και από δασμούς. Επίσης, υπερψήφισαν την απαγόρευση στους δημοσίους υπαλλήλους να κατέρχονται σε βουλευτικές εκλογές ενώ έχουν θέσεις στο Δημόσιο, τον καθορισμό της θητείας του κοινοβουλίου σε δύο 30ήμερες συνεδριάσεις ανά χρονιά και τον καθορισμό του μισθού για τους βουλευτές στα 6.000 δολάρια τη χρονιά. Όλα τα μέτρα υιοθετήθηκαν και νομοθετικά έπειτα από την έγκρισή τους.
1972-74
Τρία δημοψηφίσματα διεξήχθησαν για το αν θα πρέπει να γίνεται από το λαό η εκλογή του κυβερνήτη και του αντικυβερνήτη. Το πρώτο τέτοιο δημοψήφισμα έγινε στις 7 Αυγούστου 1972 με συμμετοχή μόλις 28,20%. Το μέτρο απορρίφθηκε από το 82,7% των ψηφισάντων έναντι 17,30% που το είδαν θετικά. Στις 4 Αυγούστου 1973 το 65,7% ψήφισε αρνητικά, με τη συμμετοχή να είναι χαμηλή (23,6%). Στις 18 Ιουνίου 1974 η πρόταση καταψηφίστηκε οριακά από το 51,8% έναντι 48,2% που ψήφισαν θετικά. Η συμμετοχή ήταν μόλις 17,20%.
1976
Δύο δημοψηφίσματα διεξήχθησαν στο νησί εντός του 1976. Στο πρώτο, που έγινε στις 31 Αυγούστου 1976, εγκρίθηκε (69% υπέρ έναντι 30,9 κατά) η πρόταση να εκλέγονται άμεσα οι κυβερνήτες και οι αντικυβερνήτες. Ως αποτέλεσμα, από τις γενικές εκλογές του 1977 και μετά, ο κυβερνήτης εκλέγεται πλέον από το λαό.Η συμμετοχή ήταν χαμηλή (24%). Το δεύτερο δημοψήφισμα του 1976 έγινε στις 2 Νοεμβρίου. Οι ψηφοφόροι ενέκριναν την πρόταση να δίνεται αποζημίωση στα μέλη της Βουλής.
1978
Στις 7 Νοεμβρίου 1978 οι πολίτες ενέκριναν την προτεινόμενη αλλαγή στον αριθμό συνεδριάσεων του κοινοβουλίου (Fono) από 30 ημέρες σε 45 ημέρες. Μετά την έγκριση του μέτρου, η απόφαση τέθηκε σε ισχύ με νόμο.
1986
Στις 4 Νοεμβρίου 1986 ζητήθηκε από τους πολίτες να εγκρίνουν ένα νέο σύνταγμα που σχεδιάστηκε από το Συνταγματικό Συμβούλιο. Το μέτρο απέτυχε και παρέμεινε σε ισχύ το Σύνταγμα του 1960.
2008
Με οριακό ποσοστό 50,1% οι πολίτες καταψήφισαν σε δημοψήφισμα στις 4 Νοεμβρίου 2008 την πρόταση να έχει την εξουσία η βουλή (Fono) να παραβλέπει το βέτο του κυβερνήτη.
2010
Σε δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2010, οι πολίτες καταψήφισαν με ποσοστό 70,17% την προτεινόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος του 1967 έναντι 29,83% που υποστήριξαν τις προτάσεις.
2012
Οι ψηφοφόροι στις 6 Νοεμβρίου 2012 καταψήφισαν (ξανά, όπως και το 2008) με 55,08% την πρόταση να αναθεωρηθεί το σύνταγμα ώστε να δοθεί η εξουσία στο τοπικό κοινοβούλιο και όχι στον Αμερικανό υπουργό Εσωτερικών να παραβλέπει το βέτο του Κυβερνήτη.
2014
Στις 4 Νοεμβρίου 2014 έγινε πάλι δημοψήφισμα για το θέμα της αρνησικυρίας του Κυβερνήτη. Η πρόταση εγκρίθηκε από τη Γερουσία στις 18 Φεβρουαρίου 2014 και υποστηρίχθηκε από τον κυβερνήτη Λόλο Λετάλου Ματαλάζι Μολίγκα. Για άλλη μία φορά, το εκλογικό σώμα καταψήφισε την πρόταση, με ποσοστό 73,8%.
2018
Στις 6 Νοεμβρίου 2018, ταυτόχρονα με τις γενικές εκλογές, διεξήχθη ένα ακόμα συνταγματικό δημοψήφισμα. Για μία ακόμη φορά τέθηκε η πρόταση να αναθεωρηθεί το σύνταγμα ώστε να μπορεί το τοπικό κοινοβούλιο (Φόνο) να ανατρέπει το βέτο που ασκεί ο κυβερνήτης. Η Γερουσία ενέκρινε την πρόταση με ψήφους 14 προς 1 στις 2 Οκτωβρίου 2017 και στη συνέχεια εγκρίθηκε ομόφωνα και από τη Βουλή στις 11 Απριλίου 2018. Όπως έγινε και στα δημοψηφίσματα των ετών 2008, 2010, 2012 και 2014, η πρόταση καταψηφίστηκε από το εκλογικό σώμα, με ποσοστό 69,5%.
Σβέτκο Ραΐνοβιτς
Ο Σβέτκο Ραΐνοβιτς (σερβικά : Цветко Рајовић) (Βούκοβιτς 1793 - Βελιγράδι 4 Μαΐου 1873) ήταν πολιτικός του πριγκιπάτου της Σερβίας. Χρημάτισε υπουργός και εκπρόσωπος, πρωθυπουργός, του πρίγκιπα.
Βιογραφία
Το 1830 στάλθηκε σε αποστολή στην Αγία Πετρούπολη από την εταιρεία του Αβραάμ Πετρόνιεβιτς κι αγοράσει το πρώτο μηχανικό πιεστήριο για την εκτύπωση της επίσημης εφημερίδας "Novin Srbske". Η εφημερίδα ιδρύθηκε από τον Ντιμίτριε Νταβίντοβιτς το 1813 κι επανεκδόθηκε τον Ιανουάριο του 1834.
Τον Φεβρουάριο του 1839 ήταν μέρος του συμβουλίου του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς. Από τον Μάιο του 1840 έως τον Σεπτέμβριο του 1842 διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης. Την ίδια χρονιά έγινε η έξωση της δυναστείας Ομπρένοβιτς όπου ο Ραΐνοβιτς της παρέμεινε πιστός. Με την επιστροφή της δυναστείας στον θρόνο διορίσθηκε πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών από τις 18 Απριλίου 1859 έως τις 8 Νοεμβρίου 1860.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας
ΑΣΚ Οτσέλουλ Γκαλάτσι
Η ΑΣΚ Οτσέλουλ Γκαλάτσι είναι ρουμανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Γκαλάτσι. Ιδρύθηκε το 1964 και έδρα της ομάδας είναι το Stadionul Oțelul, χωρητικότητας 13500 θεατών.
Τις περισσότερες περιόδους της ιστορίας της συμμετείχε στην πρώτη κατηγορία του ρουμανικού πρωταθλήματος και εκπροσώπησε τη χώρα της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μερικές φορές. Κέρδισε το πρώτο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας την περίοδο 2010-11 και προκρίθηκε απευθείας στου ομίλους του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2010-11.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964  Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί σύλλογοι με ιδιοκτήτες τους οπαδούς
Χεφτέσοφ
Το Χεφτέσοφ (επίσης, Χερτέσου, Χερτέσοφ, Γκαφτασιάμπ, Γκαφτασιγιάμπ, και Γκαφτάσοφ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Ισμαΐλι του Αζερμπαϊτζάν, περίπου 6 χιλιόμετρα βόρεια της Λαχίτς. Έχει πληθυσμό 71 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
ΦΚ Μπίχορ Οράντεα
Η ΦΚ Μπίχορ Οράντεα είναι ρουμανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Οράντεα. Ιδρύθηκε το 1958. Έδρα της ομάδας είναι το Stadionul Iuliu Bodola, χωρητικότητας 18000 θεατών. Η καλύτερη θέση που κατέκτησε ποτέ στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας ήταν η 7η (1963-64, 1983-84) ενώ έχει κατακτήσει 5 φορές το πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958
Σάλομον Άουγκουστ Αντρέε
thumb|Ιχνογραφία από την εφημερίδα [[Aftonbladet όπου παρουσιάζονται οι εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια αναχώρησης της αποστολής από τη Στοκχόλμη το 1896]] thumb|Η τελετή επιστροφής των άψυχων σωμάτων της πολικής αποστολής στη Στοκχόλμη, 5 Οκτωβρίου 1930 thumb|Το Örnen (Αετός) λίγο μετά την πρόσκρουση του στους πάγους. Φωτογραφία του [[Νιλς Στρίντμπεργκ.]] Ο Σάλομον Άουγκουστ Αντρέε (Salomon August Andrée, 18 Οκτωβρίου 1854, Γκρένα, Σμόλαντ – Οκτώβριος 1897, Κβίτεγια, Αρκτική Νορβηγία), ήταν Σουηδός μηχανικός, φυσικός, αεροναυτικός και πολικός εξερευνητής ο οποίος πέθανε κατά την προσπάθεια του να προσεγγίσει τον Γεωγραφικό Βόρειο Πόλο με αερόστατο υδρογόνου. Η αποστολή με αερόστατο ήταν ανεπιτυχής στο να φτάσει στον Πόλο και είχε ως αποτέλεσμα τους θανάτους και των τριών συμμετεχόντων.
Πρώτα χρόνια και επιρροές
Ο Αντρέε γεννήθηκε στη μικρή πόλη Γκρένα της Σουηδίας. Ήταν πολύ κοντά στη μητέρα του, ειδικά μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1870. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Βασιλικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας στη Στοκχόλμη και αποφοίτησε με πτυχίο μηχανολογίας το 1874. Το 1876 παραβρέθηκε στην Έκθεση της Εκατονταετηρίδας στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, όπου εργάστηκε ως επιστάτης στο περίπτερο της Σουηδίας. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στις Ηνωμένες Πολιτείες διάβασε ένα βιβλίο για τους αληγείς άνεμους και συναντήθηκε με τον Αμερικανό αεροναυτικό Τζον Γουάις. Αυτές οι συναντήσεις ξεκίνησαν τη διαχρονική του έλξη στα ταξίδια με αερόστατα. Επέστρεψε στη Σουηδία και άνοιξε ένα μηχανουργείο στο οποίο εργάστηκε μέχρι το 1880. Δεν είχε επιτυχία και σύντομα αναζητούσε άλλη απασχόληση.
Η άποψή του για τη ζωή ήταν αυτή των φυσικών επιστημών, και δεν είχε καθόλου ενδιαφέρον για την τέχνη ή τη λογοτεχνία. Ήταν πιστός στη βιομηχανική και τεχνική ανάπτυξη και ισχυρίστηκε επίσης ότι η χειραφέτηση των γυναικών θα προέκυπτε από την τεχνική πρόοδο.
Αποστολή στον Βόρειο Πόλο
Υποστηριζόμενο από τη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών και χρηματοδοτούμενο από ανθρώπους όπως ο βασιλιάς Όσκαρ Β΄ και ο Άλφρεντ Νόμπελ, το πολικό ερευνητικό του έργο αποτέλεσε αντικείμενο τεράστιου ενδιαφέροντος και θεωρήθηκε ως ένα γενναίο και πατριωτικό σχέδιο. Η αποστολή του Βόρειου Πόλου έκανε μια πρώτη προσπάθεια να απογειωθεί με το αερόστατο Örnen (αετός) το καλοκαίρι του 1896 από το νησί Ντανς, στα δυτικά του αρχιπελάγους του Σβάλμπαρντ, αλλά οι άνεμοι δεν επέτρεψαν την εκκίνηση της αποστολής. Όταν ο Αντρέε προσπάθησε στη συνέχεια, στις 11 Ιουλίου 1897, μαζί με τον συνάδελφό του μηχανικό Κνουτ Φρένκελ και τον φωτογράφο Νιλς Στρίντμπεργκ, το αερόστατο απογειώθηκε και έπλευσε για 65 ώρες. Ωστόσο δεν ήταν συνεχόμενη πτήση. Ήδη από την απογείωση η λέμβος έχασε δύο από τα τρία σχοινιά ολίσθησης τα οποία υποτίθεται πως θα έλκονταν στον πάγο και θα λειτουργούσαν ως πηδάλια. Και μέσα σε δέκα ώρες από την απογείωση, αντιμετώπισαν ισχυρούς ανέμους μιας καταιγίδας που έπληττε την περιοχή. Οι ισχυροί άνεμοι συνεχίστηκαν και, μαζί με τη βροχή που δημιουργούσε πάγο στο αερόστατο, η πτήση εμποδιζόταν. Θεωρείται πιθανόν πως ο Αντρέε αντελήφθη πριν την ολοκλήρωση της πτήσης πως δε θα έφταναν κοντά στον πόλο.
Για τους λόγους αυτούς, αναγκάστηκαν να προσγειωθούν στον πάγο, αν και η προσγείωση διεξήχθη με ημι-ελεγχόμενο τρόπο αντί για συντριβή. Είχαν καλύψει 475 χιλιόμετρα και προσπαθούσαν να ξεκολλήσουν από τον πάγο. Η αποστολή ήταν καλά εξοπλισμένη για να ταξιδέψει στον πάγο (τρία έλκηθρα και ένα σκάφος) και είχε προμήθειες για τρεις μήνες. Επίσης, υπήρχαν τρία κοιτάσματα στο βόρειο Σβάλμπαρντ και ένα στη Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Ξεκίνησαν να κινούνται προς τα ανατολικά, αλλά μετά από μια εβδομάδα είχαν μετακινηθεί δυτικά λόγω των ρευμάτων που μετέφεραν τον πάγο. Στη συνέχεια άλλαξαν κατεύθυνση προς το βόρειο Σβάλμπαρντ. Η μετακίνησή τους επιβραδύνθηκε από την ολίσθηση του πάγου και από τη ραγδαία επιφάνεια του. Οι τρεις έπρεπε να τραβήξουν οι ίδιοι τα έλκηθρα, και παρά τα καλά αποθέματα φαγητού, στα οποία προστέθηκαν πολικές αρκούδες που σκότωσαν, οι προσπάθειες κατά του κινούμενου, ανώμαλου πάγου τους εξουθένωσαν.
Έφτασαν σε στεριά στις αρχές Οκτωβρίου μετά από περισσότερο από δύο μήνες στον πάγο, πατώντας στο Κβίτεγια (Λευκή Νήσος), ανατολικά του Σβάλμπαρντ. Πέθαναν εκεί, πιθανώς εντός δύο εβδομάδων μετά την άφιξη τους. Οι περισσότεροι σύγχρονοι συγγραφείς συμφωνούν ότι ο Νιλς Στρίντμπεργκ πέθανε μέσα σε μια εβδομάδα από την άφιξη τους: θάφτηκε ανάμεσα στους βράχους (αν και δεν είχε τοποθετηθεί σημάδι στον τάφο του) ενώ οι άλλοι δύο άνδρες βρέθηκαν αργότερα στη σκηνή.
Τα ημερολόγια και οι παρατηρήσεις τελειώνουν λίγες μέρες μετά την προσγείωση στο Κβίτεγια. Μέχρι εκείνο το σημείο αυτά είχαν διατηρηθεί εν ζωή ακόμη και υπό δύσκολες συνθήκες. Αυτό δείχνει ότι κάτι κρίσιμο συνέβη μετά από μερικές ημέρες. Είναι πιθανόν ο Στρίντμπεργκ πέθανε σε αυτό το σημείο. Δεν ήταν δυνατόν να καθοριστεί ο λόγος του θανάτου του. Η αυτοκτονία (που μπορούσε να γίνει με τη χρήση οπίου) είναι εξαιρετικά απίθανη στην περίπτωσή του, παρόλο που μέχρι στιγμής και οι τρεις χωρίς αμφιβολία συνειδητοποίησαν ότι θα πεθάνουν. Ό,τι και να θεωρούσε ο Στρίντμπεργκ για την έκβαση της αποστολής, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η αυτοκτονία θα θεωρούνταν ως προδοσία στους συναδέλφους εξερευνητές.
Αντίθετα, ο αρκτικός εξερευνητής Βιλχγιάλμουρ Στέφανσον θεώρησε στο βιβλίο του "Unsolved Mysteries of the Arctic" πως ο Νιλς Στρίντμπεργκ πέθανε πιθανώς ενώ κυνηγούσε μια πολική αρκούδα, ίσως λόγω πνιγμού, και οι Αντρέε και Φρένκελ έπαθαν ασφυξία από το μονοξείδιο του άνθρακα ενώ μαγείρευαν σε εστία στη σκηνή τους. Για να δικαιολογήσει τη μη καμένη ποσότητα καυσίμου στη σόμπα ο Στέφανσον αναφέρθηκε στη δική του εμπειρία με προβληματικές εστίες οι οποίες απαιτούσαν συνεχή άντληση καυσίμου για να συνεχίσουν να καίνε. Κατά τη γνώμη του, δεν είχαν χάσει την ελπίδα να επιστρέψουν, αλλά είχαν κάνει πολλά λάθη και θα είχαν πεθάνει από κάτι άλλο αν δεν είχαν πεθάνει ήδη.
Επακόλουθα
Μέχρι την εύρεση της τελευταίας σκηνής του Αντρέε το 1930, το τι συνέβη στην αποστολή ήταν θέμα μύθων και φημών. Το 1898, έντεκα μήνες μετά την πρώτη εμφάνιση του Αντρέε στη Λευκή Νήσο (την οποία ονόμασε Νέα Ισλανδία), μια σουηδική πολική αποστολή με επικεφαλής τον Άλφρεντ Γκάμπριελ Νάτχορστ πέρασε μόλις 1 χιλιόμετρο από τη σκηνή, αλλά ο καιρός τους απέτρεψε να βγουν στην ξηρά. Ήδη την εποχή εκείνη, είχε παρατηρηθεί πως μια ισχυρή καταιγίδα έπληττε την περιοχή και πως η αποστολή είχε χάσει τα κατευθυντήρια σχοινιά της στην αναχώρηση. Οι επιστήμονες κατέληξαν από νωρίς στο συμπέρασμα πως η αποστολή δε θα μπορούσε να είχε φτάσει μακριά και πως είχαν προσγειωθεί σε πάγους. Εν τέλει τα σώματα των τριών ανδρών βρέθηκαν το 1930 από τη νορβηγική Αποστολή Μπράτβααγκ η οποία παρέλαβε τα δύο σώματα. Ένα μήνα αργότερα το πλοίο M/K Isbjørn, το οποίο είχε ενοικιαστεί από εφημερίδα, ανίχνευσε και νέα ευρήματα μεταξύ των οποίων και το τρίτο σώμα. Σημειωματάρια, ημερολόγια, φωτογραφικά αρνητικά, το σκάφος και πολλά ακόμη αντικείμενα βρισκόταν ανάμεσα σε αυτά που βρέθηκαν. Η επιστροφή των σωμάτων του Αντρέε και των συνεργατών του Στρίντμπεργκ και Φρένκελ στη Στοκχόλμη ήταν σπουδαίο γεγονός. Ο βασιλιάς Γουσταύος Ε΄ πραγματοποίησε ομιλία, και οι εξερευνητές τάφηκαν με μεγάλες τιμές στη Στοκχόλμη.
Σύγχρονες θεωρίες
Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960, η θεώρηση του Αντρέε ως εθνικού ήρωα είχε τεθεί υπό αμφισβήτηση και άρχισε να επικρατεί μια πιο σκεπτικιστική άποψη, κατά τρόπο που παρομοιάζεται με τη μεταβαλλόμενη εκτίμηση του ταξιδιού στο Νότιο Πόλο από τον Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ. Η έμφαση δίδεται στο γεγονός ότι η αποστολή ήταν προορισμένη να αποτύχει και ότι ο Αντρέε αρνήθηκε προφανώς να λάβει πληροφορίες που αμφισβήτησαν τη σκοπιμότητα της αποστολής. Ο Αντρέε θεωρήθηκε ως κάποιος που εκμεταλλεύτηκε τα εθνικά συναισθήματα της εποχής του, φέρνοντας έναν άσκοπο θάνατο στον εαυτό του και στους δύο συντρόφους του. Πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς, ακολουθώντας την προσωπογραφία του Αντρέε όπως έγινε από τον Περ Όλοφ Σούντμαν στο μυθιστόρημα του Πέταγμα του Αετού ("Ingenjör Andrées luftfärd", 1967), υπέθεσαν πως ο Αντρέε, την περίοδο της αναχώρησής του από το Σβάλμπαρντ το 1897, είχε γίνει δέσμιος της επιτυχημένης χρηματοδοτικής εκστρατείας του και των ένθερμων εθνικών αισθημάτων, και πλέον δεν μπορούσε να υποχωρήσει ή να παραδεχθεί τις αδυναμίες της αποστολής στον τύπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί φυσικοί Κατηγορία:Σουηδοί μηχανικοί Κατηγορία:Σουηδοί αεροπόροι Κατηγορία:Σουηδοί εξερευνητές
Μύθος του Όσιρι
Ο μύθος του Όσιρι είναι η πιο λεπτομερώς ανεπτυγμένη και με τη μεγαλύτερη επιρροή ιστορία της αρχαίας αιγυπτιακής μυθολογίας. Αφορά τον φόνο του θεού Όσιρι, αρχέγονο βασιλιά της Αιγύπτου, και τα επακόλουθά του. Ο δολοφόνος του Όσιρι, ο αδελφός του ο Σεθ, σφετερίζεται το θρόνο. Εν τω μεταξύ, η σύζυγος του Όσιρι Ίσις αποκαθιστά το σώμα του, κάνοντας έτσι δυνατό να συλλάβει μαζί του μετά το θάνατό του το γιο τους, Ώρο.
Η υπόλοιπη ιστορία επικεντρώνεται στον Ώρο, το αποτέλεσμα της ένωσης της Ίσιδας με τον Όσιρι, που είναι ένα ευάλωτο παιδί που το προστατεύει η μητέρα του και κατόπιν γίνεται ο αντίπαλος του Σεθ για το θρόνο. Η συχνά βίαια αντιπαράθεση καταλήγει στο θρίαμβο του Ώρου, ο οποίος αποκαθιστά τη Μάατ (την κοσμική και κοινωνική τάξη) στην Αίγυπτο μετά από την άδικη βασιλεία του Σεθ και ολοκληρώνει τη διαδικασία της ανάστασης του Όσιρι.
Ο μύθος, με τον πολύπλοκο συμβολισμό του, κατέχει κεντρική θέση στις αρχαίες αιγυπτιακές αντιλήψεις του θεσμού της βασιλείας και της διαδοχής, της σύγκρουσης μεταξύ τάξης και αταξίας, και ειδικά τις αντιλήψεις για το θάνατο και τη μεταθανάτια ζωή. Επίσης εκφράζει την ουσία του χαρακτήρα καθένα από τα τέσσαρα κεντρικά πρόσωπα, και πολλά στοιχεία για τη λατρεία τους στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία προέρχονται από αυτό το μύθο.
Μέρη του μύθου εμφανίζονται σε μια μεγάλη γκάμα αιγυπτιακών κειμένων, από ταφικά κείμενα και μαγικά ξόρκια, μέχρι σύντομες ιστορίες. Η ιστορία είναι έτσι, πιο λεπτομερής και συνεκτική από κάθε άλλο αρχαίο αιγυπτιακό μύθο. Όμως, καμία αιγυπτιακή πηγή δεν δίνει ολόκληρο το μύθο, και οι πηγές διαφέρουν αρκετά από τις εκδοχές των γεγονότων. Ελληνικά και ρωμαϊκά γραπτά, ειδικά τα Ηθικά του Πλούταρχου, δίνουν περισσότερες πληροφορίες αλλά δεν ανταποκρίνονται πάντοτε με ακρίβεια στις αιγυπτιακές πεποιθήσεις. Μέσω αυτών των γραπτών, ο μύθος του Όσιρι διασώθηκε μετά που πολλές αρχαίες αιγυπτιακές πεποιθήσεις είχαν χαθεί, και είναι γνωστός ακόμα και σήμερα.
Πηγές
Ο μύθος του Όσιρι είχε μεγάλη επιρροή στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία και ήταν πολύ δημοφιλής στους απλούς ανθρώπους. Ένας λόγος για αυτή τη δημοφιλία είναι η αρχική θρησκευτική σημασία του μύθου, που υπονοεί ότι κάθε νεκρός μπορεί να επιτύχει μια μακάρια μεταθανάτια ζωή. Άλλος ένας λόγος είναι ότι οι χαρακτήρες και τα συναισθήματά τους είναι πιο κοντά στις ζωές πραγματικών ανθρώπων από ό, τι στους περισσότερους άλλους αιγυπτιακούς μύθους, κάνοντας την ιστορία πιο προσιτή στο γενικό πληθυσμό. Συγκεκριμένα, ο μύθος μεταφέρει μια «ισχυρή αίσθηση οικογενειακής πίστης και αφοσίωσης», όπως το θέτει ο αιγυπτιολόγος Gwyn Griffiths, που διέπει τις σχέσεις μεταξύ του Όσιρι, Ίσιδος και Ώρου.
Με τόση ευρεία απήχηση, ο μύθος εμφανίζεται σε τόσα αρχαία κείμενα όσο κανένας άλλος μύθος και με μια μεγάλη γκάμα λογοτεχνικών μορφών και υφών. Οι πηγές αυτές παρουσιάζουν επίσης ένα ασυνήθιστο όγκο πληροφοριών. Οι αρχαίοι αιγυπτιακοί μύθοι είναι αποσπασματικοί και ασαφείς. Οι θρησκευτικές μεταφορές στους μύθους ήταν πιο σημαντικές από τη συνεκτική αφήγηση. Κάθε κείμενο που περιέχει ένα μύθο, ή μέρος μύθου, μπορεί να προσαρμόσει το μύθο για να ταιριάξει στους συγκεκριμένους σκοπούς του, έτσι ώστε διαφορετικά κείμενα μπορεί να περιέχουν αντικρουόμενες εκδοχές των γεγονότων. Επειδή ο μύθος του Όσιρι χρησιμοποιήθηκε με τόση μεγάλη ποικιλία τρόπων, διαφορετικές εκδοχές συχνά είναι αντιφατικές μεταξύ τους. Αν όμως οι αποσπασματικές αυτές εκδοχές τις πάρει κανείς όλες μαζί, το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία που είναι πιο συνεκτική από τους περισσότερους άλλους αρχαίους αιγυπτιακούς μύθους.
Οι παλιότερες αναφορές του μύθου του Όσιρι βρίσκονται στα Κείμενα των Πυραμίδων, τα πρώτα αιγυπτιακά ταφικά κείμενα, τα οποία εμφανίζονται στους τοίχους των ταφικών θαλάμων των αιγυπτιακών πυραμίδων, κατά τον 24ο αιώνα π.Χ. Τα κείμενα αυτά, που αποτελούνται από διάφορα ξόρκια, περιέχουν ιδέες που θεωρούνται ότι προέρχονται από ακόμα πιο παλιότερες εποχές. Αφορούν τη μεταθανάτια ζωή του βασιλιά που είναι θαμμένος στην πυραμίδα, και έτσι αναφέρονται συχνά στο μύθο του Όσιρι, που έχει μεγάλη σχέση με το θεσμό της βασιλείας και της μεταθανάτιας ζωής. Κύρια στοιχεία της ιστορίας, όπως ο θάνατος και η αποκατάσταση του Όσιρι και η μάχη του Ώρου με το Σεθ, εμφανίζονται στα Κείμενα των Πυραμίδων.
Τα ίδια στοιχεία από το μύθο που εμφανίζονται στα Κείμενα των Πυραμίδων εμφανίζονται και πάλι σε ταφικά κείμενα και στο μέλλον, όπως τα Κείμενα των Σαρκοφάγων από το Μέσο Βασίλειο (περ. 2055–1650 π.Χ.) και το Βιβλίο των Νεκρών από το Νέο Βασίλειο (περ. 1550–1070 π.Χ.). Τα περισσότερα από αυτά τα γραπτά φτιάχνονταν για το γενικό πληθυσμό, έτσι αντίθετα από τα Κείμενα των Πυραμίδων, συνδέουν τον Όσιρι με όλες τις ψυχές των αποθανόντων, και όχι μόνο αποκλειστικά με το φαραώ και τη βασιλική οικογένεια.
Τα τελετουργικά προς τιμήν του Όσιρι είναι άλλη μια κύρια πηγή πληροφοριών. Κάποια από αυτά τα κείμενα βρίσκονται σε τοίχους ναών του Νέου Βασιλείου, της Πτολεμαϊκής περιόδου (323-30 π.Χ.), και από τη Ρωμαϊκή περίοδο (30 π.Χ.-4ος αιώνας μ.Χ.). Κάποια από αυτά τα τελετουργικά κείμενα της ύστερης αυτής περιόδου, στα οποία η Ίσις και η Νέφθις θρηνούν για το θάνατο του αδελφού τους, εξελίχθηκαν σε ταφικά κείμενα. Σε αυτά, οι ικεσίες των θεών είχαν σκοπό να αναστήσουν τον Όσιρι ξανά στη ζωή—και κατά συνέπεια κάθε άτομο που έχει πεθάνει.
Τα μαγικά θεραπευτικά ξόρκια, τα οποία χρησιμοποιούσαν όλες οι τάξεις των Αιγυπτίων, είναι πηγή για ένα σημαντικό μέρος του μύθου, στο οποίο ο Ώρος δηλητηριάζεται ή αρρωσταίνει με άλλο τρόπο, και η Ίσις τον θεραπεύει. Τα ξόρκια ταυτίζουν το άρρωστο άτομο με τον Ώρο, ώστε αυτό να μπορέσει να επωφεληθεί από τις προσπάθειες της θεάς. Τα ξόρκια είναι γνωστά από αντίγραφα παπύρων, που χρησιμεύουν ως οδηγίες για θεραπευτικά τελετουργικά, και από ειδικές αποτροπαϊκές στήλες. Αυτοί που αναζητούσαν θεραπεία έριχναν νερό πάνω σε αυτές τις στήλες, μια πράξη που πιστευόταν ότι μετέφερε τη μαγική ικανότητα των ξορκιών πάνω στη στήλη στο νερό, το οποίο κατόπιν το έπιναν με την προσδοκία να θεραπευτούν. Το θέμα του παιδιού (Ώρου) που κινδυνεύει και προστατεύεται από μαγεία εμφανίζεται επίσης σε τελετουργικές ράβδους που φέρουν επιγραφές από το Μέσο Βασίλειο, που έχουν φτιαχτεί αιώνες πριν τα πιο λεπτομερή θεραπευτικά ξόρκια που συγκεκριμένα συνδέουν αυτό το θέμα με το μύθο του Όσιρι.
Κάποια επεισόδια από το μύθο έχουν καταγραφεί σε κείμενα τα οποία μάλλον είχαν σκοπό την ψυχαγωγία. Κύριο ανάμεσα σε αυτά τα κείμενα είναι το "Οι Φιλονικίες του Ώρου και του Σεθ", ένα χιουμοριστικό αφήγημα αρκετών επεισοδίων της διαμάχης των δύο θεοτήτων, και που χρονολογείται από την Εικοστή Δυναστεία (περ, 1190–1070 π.Χ.). Περιγράφει γλαφυρά τις θεότητες αυτές: όπως λέει ο αιγυπτιολόγος Donald Redford, «Ο Ώρος εμφανίζεται σωματικά αδύναμος αλλά έξυπνος και ‘’καταφερτζής’’, ο Σεθ ως ένας σωματικά δυνατός χαζός με περιορισμένη εξυπνάδα, ο Ρα ως ένας προκατειλημμένος σκυθρωπός δικαστής, και ο Όσιρις ως ένας ευφράδης στριμμένος με καυστική γλώσσα.». Παρά τη μη τυπικό ύφος του, οι «Φιλονικίες» περιλαμβάνουν πολλά από τα παλιότερα επεισόδια της σύγκρουσης αυτών των θεών, και πολλά γεγονότα εμφανίζονται με την ίδια σειρά όπως σε μετέπειτα αναφορές, υποδηλώνοντας ότι η παραδοσιακή σειρά των γεγονότων διαμορφωνόταν τον καιρό που γραφόταν η ιστορία.
Θάνατος και ανάσταση του Όσιρι
Στην αρχή της ιστορίας, ο Όσιρις κυβερνάει την Αίγυπτο, έχοντας κληρονομήσει το θρόνο από τους προγόνους του, πηγαίνοντας πίσω ως το δημιουργό του κόσμου Ρα ή Ατούμ. Η βασίλισσά του είμαι η Ίσις, που μαζί με τον Όσιρι και το δολοφόνο του Σεθ είναι ένα από τα παιδιά του θεού της γης Γκεμπ και της θεάς του ουρανού Νουτ. Στις αιγυπτιακές πηγές εμφανίζονται λίγες πληροφορίες για τη βασιλεία του Όσιρι. Η επικέντρωση είναι στο θάνατό του και τα γεγονότα που ακολούθησαν. Ο Όσιρις συνδέεται με τη ζωογόνα δύναμη, τη δίκαια βασιλεία, και την επικράτηση της μάατ, της ιδεατής φυσικής τάξης και αρμονίας η διατήρηση της οποίας ήταν ένας θεμελιώδης στόχος στον αρχαίο αιγυπτιακό πολιτισμό. Ο Σεθ συνδέεται με τη βία και το χάος. Έτσι, ο φόνος του Όσιρι συμβολίζει τον αγώνα μεταξύ της τάξης και της αταξίας, τη διατάραξη της ζωής από το θάνατο.
Κάποιες εκδοχές του μύθου δίνουν το κίνητρο του Σεθ για να σκοτώσει τον Όσιρι. Σύμφωνα με ένα ξόρκι στα Κείμενα των Πυραμίδων, ο Σεθ παίρνει εκδίκηση για μια κλωτσιά που του έδωσε ο Όσιρις, ενώ σε ένα κείμενο της Ύστερης Περιόδου, η αιτίαση που έχει ο Σεθ είναι ότι ο Όσιρις ήρθε σε σεξουαλική επαφή με τη Νέφθιδα, που είναι η σύντροφος του Σεθ και το τέταρτο παιδί του Γκεμπ και της Νουτ. Ο ίδιος ο φόνος αναφέρεται συχνά, αλλά ποτέ δεν περιγράφεται καθαρά. Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι τα γραπτά λόγια είχαν τη δύναμη να επηρεάσουν την πραγματικότητα, και έτσι απέφευγαν να γράψουν άμεσα για πολύ αρνητικά γεγονότα, όπως ο θάνατος του Όσιρι. Κάποιες φορές αρνιόνταν εντελώς το θάνατό του, αν και το σύνολο σχεδόν τον παραδόσεων που τον αφορούν καθιστούν καθαρό ότι δολοφονήθηκε. Σε κάποιες περιπτώσεις τα κείμενα υπονοούν ότι ο Σεθ παίρνει τη μορφή άγριου ζώου, όπως κροκόδειλος ή ταύρος, προκειμένου να σκοτώσει τον Όσιρι. Άλλα κείμενα υπονοούν ότι το νεκρό σώμα του Όσιρι πετιέται στο νερό ή ότι πνίγεται. Αυτή η τελευταία παράδοση είναι ο λόγος για τον οποίο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι όποιος πνίγεται στο Νείλο ήταν ιερός. Ακόμα και η ταυτότητα του θύματος αλλάζει στα κείμενα, καθώς κάποιες φορές είναι ο Αρωήρις, μια γηραιά μορφή του Ώρου, αυτός που δολοφονείται από το Σεθ και μετά εκδίκηση παίρνει μια άλλη μορφή του Ώρου, ο γιος του Αρωήρι και τις Ίσιδος.
Μέχρι του τέλος του Νέου Βασιλείου, είχε αναπτυχθεί μια παράδοση ότι ο Σεθ είχε τεμαχίσει το σώμα του Όσιρι σε κομμάτια τα οποία σκόρπισε σε όλη την Αίγυπτο. Τα κέντρα λατρείας του Όσιρι σε όλη τη χώρα ισχυρίζονταν ότι το σώμα ή μέρος του, είχαν βρεθεί κοντά τους. Τα κομμάτια μπορεί να ήταν ακόμα και 42, ένα δηλαδή για κάθε νομό της αρχαίας Αιγύπτου. Έτσι, ο θεός του θεσμού της βασιλείας γίνεται η ενσάρκωση του ίδιου του βασιλείου του.
Το θάνατο του Όσιρι ακολουθεί είτε μια περίοδος μεσοβασιλείας είτε μια περίοδος που βασιλεύει ο Σεθ. Εν τω μεταξύ, η Ίσις ψάχνει το σώμα του συζύγου της με τη βοήθεια της Νέφθιδος. Όταν ψάχνουν ή όταν θρηνούν τον Όσιρι, οι δύο θεές συχνά έχουν τη μορφή γερακιών ή αετών, ίσως γιατί αυτά τα πουλιά διανύουν μεγάλες αποστάσεις προς αναζήτηση κουφαριών , επειδή οι Αιγύπτιοι συσχέτιζαν τα κρωξίματά τους με κραυγές θρήνου, ή λόγω της σχέσεις των θεαίνων αυτών με τον Ώρο, ο οποίος συχνά αναπαριστάται ως γεράκι. Στο Νέο Βασίλειο, όταν ο θάνατος και η αναγέννηση του Όσιρι άρχισε να σχετίζεται με την ετήσια πλημμύρα του Νείλου η οποίο γονιμοποιούσε το έδαφος της Αιγύπτου, τα νερά του Νείλου εξισώθηκαν με τα δάκρυα του θρήνου της Ίσιδος, ή με τα σωματικά υγρά του Όσιρι. Έτσι, ο Όσιρις αντιπροσώπευε τη ζωογόνα θεία δύναμη που υπήρχε στα νερά του ποταμού και στα φυτά που μεγάλωναν μετά την πλημμύρα.
Οι θεές βρίσκουν και αποκαθιστούν το σώμα του Όσιρι, συχνά με τη βοήθεια και άλλων θεών, όπως του Θωθ, μια θεότητα με μεγάλες μαγικές και θεραπευτικές δυνάμεις, και του Άνουβι, τον θεό της βαλσάμωσης και των ταφικών τελετουργικών. Ο Όσιρις γίνεται η πρώτη μούμια, και οι προσπάθειες των θεών να αποκαταστήσουν το σώμα του είναι η μυθολογική βάση για τις αιγυπτιακές πρακτικές της βαλσάμωσης, που είχαν σκοπό να αποτρέψουν την αποσύνθεση του σώματος μετά το θάνατο. Αυτό το μέρος της ιστορίας συχνά επεκτείνεται με επεισόδια στα οποία ο Σεθ και οι ακόλουθοί του προσπαθούν να καταστρέψουν το πτώμα, και η Ίσις και οι σύμμαχοί της να το προφυλάξουν. Όταν ο Όσιρις αποκαταστάθηκε, η Ίσις συλλαμβάνει από εκείνον τον Ώρ, το γιο τους και νόμιμο διάδοχο του θρόνου. Ένα ασαφές ξόρκι στα Κείμενα των Σαρκοφάγων μπορεί να υποδηλώνει ότι η Ίσις μένει έγκυος από μια αστραπή, ενώ σε άλλες πηγές, η Ίσις με τη μορφή πουλιού, εμφυσά ζωή στο σώμα του Όσιρι με τα φτερά του και ζευγαρώνει μαζί του. Η αναβίωση του Όσιρι δεν είναι μόνιμη, και μετά από αυτό το σημείο αναφέρεται μόνο ως βασιλιάς του Ντουάτ, το μακρινό και μυστηριώδες βασίλειο των νεκρών. Αν και ζει μόνο στο Ντουάτ, αυτός και η βασιλεία που αντιπροσωπεύει κατά μία έννοια θα αναγεννηθεί με το γιο του.
Η συνεκτική αναφορά από τον Πλούταρχο, η οποία ασχολείται κυρίως με αυτό το μέρος του μύθου, διαφέρει σε πολλά σημεία από τις γνωστές αιγυπτιακές πηγές. Ο Σεθ —τον οποίον ο Πλούταρχος χρησιμοποιώντας ελληνικά ονόματα για πολλές αιγυπτιακές θεότητες αποκαλεί "Τυφών"— συνωμοτεί εναντίον του Όσιρι με 72 συνεργούς οι οποίοι δεν κατονομάζονται, όπως και μία βασίλισσα από την αρχαία Αιθιοπία (Νουβία). Ο Σεθ φτιάχνει ένα περίτεχνο κιβώτιο ακριβώς στα μέτρα του Όσιρι και μετά σε ένα συμπόσιο, ανακοινώνει ότι θα χαρίσει ως δώρο το κιβώτιο σε όποιον χωρέσει μέσα σε αυτό. Με τη σειρά τους ένας-ένας οι καλεσμένοι ξαπλώνουν στο φέρετρο, αλλά κανένας δεν χωράει, μέχρι που έρχεται η σειρά του Όσιρι. Μόλις εκείνος ξαπλώνει, ο Σεθ και οι συνεργοί του κλείνουν το καπάκι, το σφραγίζουν και το πετάνε στο Νείλο. Με το πτώμα του Όσιρι μέσα, το φέρετρο επιπλέει στη θάλασσα, φτάνοντας στην πόλη της Βύβλου, όπου σταματάει σε ένα δέντρο το οποίο μεγαλώνει γύρω του. Ο βασιλιάς της Βύβλου έκοψε το δέντρο και το έκανε κίονα για το παλάτι του, με το φέρετρο μέσα. Η Ίσις πρέπει να βγάλει το φέρετρο μέσα από το δέντρο προκειμένου να πάρει πίσω το σώμα του άντρα της, έχοντας πάρει το κιβώτιο, αφήνει το δέντρο στη Βύβλο, όπου γίνεται αντικείμενο λατρείας για τους ντόπιους. Το επεισόδιο αυτό, το οποίο δεν είναι γνωστό από αιγυπτιακές πηγές, παρέχει μια αιτιολογική εξήγηση για την λατρεία της Ίσιδος και το Όσιρι που υπήρχε στη Βύβλο τον καιρό του Πλουτάρχου και ίσως ήδη από τον καιρό του Νέου Βασιλείου.
Ο Πλούταρχος επίσης αναφέρει ότι ο Σεθ κλέβει και διαμελίζει το πτώμα μόλις μετά που το είχε πάρει η Ίσις. Η Ίσις βρίσκει όλα τα κομμάτια και τα θάβει, εκτός από το πέος, το οποίο αποκαθιστά με μαγεία, γιατί το είχαν φάει ψάρια,. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αυτός είναι ο λόγος γιατί οι Αιγύπτιοι είχαν ταμπού στο να φάνε ψάρια. Όμως, στις αιγυπτιακές αναφορές, το πέος του Όσιρι βρίσκεται άθικτο, και το μόνο που έχει ομοιότητα με αυτό το μέρος της αφήγησης του Πλούταρχου είναι ένα λαϊκό παραμύθι του Νέου Βασιλείου, "Η Ιστορία Δύο Αδελφών", το οποίο έχει ομοιότητες με το μύθο του Όσιρι.
Μια τελική διαφορά στην αναφορά του Πλούταρχου είναι η γέννηση του Ώρου. Η μορφή του Ώρου που παίρνει εκδίκηση για τον πατέρα του είχε συλληφθεί και γεννηθεί πριν το θάνατο του Όσιρι. Είναι ένα πρόωρο και αδύναμο δεύτερο παιδί, ο Αρποκράτης, που γεννήθηκε από τη μετά το θάνατό του συνεύρεση με την Ίσιδα. Εδώ, δύο από ξεχωριστές μορφές του Ώρου που υπάρχουν στην αιγυπτιακή παράδοση έχουν πάρει διαφορετική θέση μέσα στην εκδοχή του μύθου από τον Πλούταρχο.
Γέννηση και παιδικά χρόνια του Όσιρι
Στις αιγυπτιακές αναφορές, η έγκυος Ίσιδα κρύβεται από το Σεθ, για τον οποίο το αγέννητο παιδί είναι απειλή, σε μια συστάδα από πάπυρους στο Δέλτα του Νείλου. Το μέρος αυτό αποκαλείται Ακχ-μπίτι (Akh-bity), που στην αρχαία αιγυπτιακά σημαίνει "συστάδα από πάπυρους του βασιλιά της Κάτω Αιγύπτου". Οι έλληνες συγγραφείς αποκαλούν το μέρος Greek Χέμνις και υποδεικνύουν ότι είναι κοντά στην πόλη Βουτώ, αλλά στο μύθο η πραγματική τοποθεσία του μέρους έχει λιγότερη σημασία από τη φύση του ως εμβληματικού μέρους απομόνωσης και ασφάλειας. Η ειδική σημασία της συστάδας υποδηλώνεται από την συχνή αναπαράστασή της στην αρχαία αιγυπτιακή τέχνη. Σε αυτή τη συστάδα η Ίσις γεννάει τον Ώρο και τον μεγαλώνει, και έτσι αποκαλείται η "φωλιά του Ώρου". Η εικόνα της Ίσιδος να θηλάζει τον Ώρο είναι πολύ συχνό μοτίβο στην αρχαία αιγυπτιακή τέχνη.
Υπάρχουν κείμενα στα οποία η Ίσις ταξιδεύει στον κόσμο. Μετακινείται μεταξύ τον συνηθισμένων ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τη ταυτότητά της, και εμφανίζεται ακόμα και σε αυτούς για βοήθεια. Αυτό αποτελεί ακόμα μια ασυνήθιστη περίσταση, καθώς στους αιγυπτιακούς μύθους οι θεοί και οι άνθρωποι είναι συνήθως σε ξεχωριστούς κόσμους. Όπως και στο πρώτο μέρος του μύθου, η Ίσις έχει συχνά τη βοήθεια και άλλων θεών, οι οποίοι προστατεύουν το γιο της κατά την απουσία της. Σύμφωνα με ένα μαγικό ξόρκι, επτά μικροί σκορπιοί ταξιδεύουν μαζί με την Ίσιδα όσο αυτή γυρεύει βοήθεια για τον Ώρο. Παίρνουν μάλιστα και εκδίκηση από μια πλούσια γυναίκα που αρνήθηκε να βοηθήσει την Ίσιδα, τσιμπώντας το γιο της, κάνοντας έτσι απαραίτητο να γιατρέψει η Ίσιδα το παιδί που δεν έφταιγε σε τίποτα. Η ιστορία αυτή μεταφέρει και ένα ηθικό μήνυμα ότι οι φτωχοί μπορεί να είναι πιο ηθικοί από τους πλούσιους και φανερώνει επίσης την δίκαια και ευσπλαχνική φύση της Ίσιδας.
Σε αυτό το στάδιο του μύθου, ο Ώρος είναι ένα ευάλωτο παιδί που απειλείται από κινδύνους. Τα μαγικά κείμενα που χρησιμοποιούν την παιδική ηλικία του Ώρου ως βάση για τα θεραπευτικά τους ξόρκια, του αποδίδουν διάφορες ασθένειες, από τσιμπήματα σκορπιών μέχρι απλούς στομαχόπονους, προσαρμόζοντας την παράδοση για να ταιριάξει με την αρρώστια που προοριζόταν κάθε ξόρκι να γιατρέψει. Πιο συχνά, το παιδί θεός έχει τσιμπηθεί από φίδι, αντανακλώντας το φόβο των Αιγυπτίων από το τσίμπημα φιδιού και τις συνέπειες του δηλητηρίου του. Κάποια κείμενα υποδηλώνουν ότι αυτά τα εχθρικά πλάσματα έχουν σταλεί από το Σεθ. Η Ίσις μπορεί να χρησιμοποιεί τις μαγικές τις δυνάμεις για να σώσει το παιδί της, ή να παρακαλέσει ή να απειλήσει άλλες θεότητες όπως το Ρα ή τον Γκεμπ για να το γιατρέψουν. Όπως στο πρώτο μέρος είναι το αρχέτυπο του πενθούντος ατόμου, έτσι και κατά την παιδική ηλικία του Ώρου είναι η ιδεώδης αφοσιωμένη μητέρα. Μέσω των μαγικών θεραπευτικών κειμένων που την επικαλούνται, οι προσπάθειές της να θεραπεύσει το γιο της επεκτείνονται στο να θεραπέψουν κάθε ασθενή.
Σύγκρουση Ώρου και Σεθ
Η αντιπαλότητα μεταξύ του Ώρου και του Σεθ απεικονίζεται σε δύο διαφορετικούς τρόπους. Και οι δύο αυτές προοπτικές εμφανίζονται ήδη από τα Κείμενα των Πυραμίδων, την παλιότερη δηλαδή πηγή του μύθου. Σε κάποια ξόρκια από αυτά τα κείμενα ο Ώρος είναι ο γιος του Όσιρι και ανιψιός του Σεθ, και ο φόνος του Όσιρι είναι ο κύριος λόγος για τη σύγκρουση. Η άλλη παράδοση απεικονίζει τον Ώρο και το Σεθ ως αδέλφια. Αυτή η ασυνέπεια επιμένει σε πολλές από τις επόμενες πηγές, όπου οι δύο θεοί μπορεί να αποκαλούνται αδέλφια ή θείος και ανιψιός σε διαφορετικά σημεία του ίδιου κειμένου.
Η σύγκρουση των θεών περιλαμβάνει πολλά επεισόδια. Οι "Φιλονικίες" περιγράφουν τους δύο θεούς να απευθύνονται σε διαφορετικές θεότητες για να μεσολαβήσουν στη διένεξη, και ανταγωνίζονται σε διαφορετικές δοκιμασίες, όπως αγώνας με βάρκες ή μάχη μεταξύ τους με τη μορφή ιπποπόταμων, για τον καθορισμό του νικητή. Σε αυτή την αναφορά, ο Ώρος επανειλημμένα νικάει το Σεθ και υποστηρίζεται από τους περισσότερους άλλους θεούς. Η διαφορά όμως κρατάει οκτώ χρόνια, κυρίως επειδή ο δικαστής, ο θεός δημιουργός, ευνοεί το Σεθ. Σε μετέπειτα τελετουργικά κείμενα, η σύγκρουση χαρακτηρίζεται σαν μια μεγάλη μάχη που περιλαμβάνει τους συγκεντρωμένους ακόλουθους των δύο θεών. Η σύγκρουση στο θείο βασίλειο εκτείνεται και πέρα από τους δύο ανταγωνιστές. Σε κάποιο σημείο η Ίσις προσπαθεί να καρφώσει το Σεθ με καμάκι ενώ παλεύει με το γιο της, αλλά αντί για εκείνον χτυπάει κατά λάθος τον Ώρο, ο οποίος σε μια κρίση οργής της κόβει το κεφάλι. Ο Θωθ αντικαθιστά το κεφάλι της Ίσιδας με ένα αγελάδας. Η ιστορία αυτή παρέχει μια μυθική εξήγηση για τα κέρατα αγελάδας που συνήθως φέρει η Ίσις στο στέμμα της.
Σε ένα κεντρικό επεισόδιο της σύγκρουσης, ο Σεθ κακοποιεί σεξουαλικά τον Ώρο. Η πράξη αυτή τον Σεθ έχει εν μέρει σκοπό να ευτελίσει τον αντίπαλό του, αλλά περιλαμβάνει και σεξουαλική επιθυμία, σύμφωνα με ένα κύριο χαρακτηριστικό του Σεθ, την ισχυρή και αδιάκριτη σεξουαλικότητά του. Στην παλιότερη εκδοχή του επεισοδίου, σε έναν αποσπασματικό πάπυρο του Μέσου Βασιλείου, η σεξουαλική συνάντηση αρχίζει όταν ο Σεθ ζητάει να κάνει σεξ με τον Ώρο, ο οποίος δέχεται με τον όρο ο Σεθ να του δώσει λίγο από τη δύναμή του. Η επαφή αυτή θέτει τον Ώρο σε κίνδυνο, γιατί στην αιγυπτιακή παράδοση το σπέρμα είναι ισχυρή και επικίνδυνη ουσία, που μοιάζει με δηλητήριο. Σύμφωνα με κάποια κείμενα, το σπέρμα του Σεθ μπαίνει στο σώμα του Ώρου και τον αρρωσταίνει, αλλά στις "Φιλονικίες", ο Ώρος ξεγελάει το Σεθ πιάνοντας το σπέρμα του στα χέρια του. Η Ίσις εκδικείται βάζοντας το σπέρμα του Ώρου σε φύλλα από μαρούλια, τα οποία κατόπιν τρώει ο Σεθ. Η ήττα του Σεθ γίνεται φανερή όταν αυτό το σπέρμα του Ώρου εμφανίζεται στο μέτωπό του ως χρυσός δίσκος. Έχει «γονιμοποιηθεί» από το σπέρμα του αντιπάλου του, και το αποτέλεσμα είναι η «γέννηση» του δίσκου. Στις "Φιλονικίες", ο Θωθ παίρνει το δίσκο και τον τοποθετεί στο δικό του κεφάλι, ενώ σε παλιότερες αναφορές είναι ο ίδιος ο Θωθ που γεννιέται από αυτή την ανώμαλη «σύλληψη».
Ένα άλλο σημαντικό επεισόδιο αφορά ακρωτηριασμούς που προκαλούν ο ένας αντίπαλος στον άλλον: ο Ώρος τραυματίζει ή κλέβει τους όρχεις του Σεθ, και ο Σεθ καταστρέφει ή βγάζει ένα, ή κάποιες φορές και τα δύο, μάτι του Ώρου. Κάποιες φορές το μάτι κομματιάζεται σε κομμάτια. Ο ακρωτηριασμός του Σεθ αντιπροσωπεύει το χάσιμο της αρρενωπότητας και της δύναμης. Η αφαίρεση του ματιού του Ώρου είναι ακόμα πιο σημαντική, γιατί αυτό το κλεμμένο Μάτι του Ώρου αντιπροσωπεύει μια μεγάλη γκάμα εννοιών στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Ένας από τους κύριους ρόλους του Ώρου είναι ως θεού του ουρανού, και γι’ αυτό τα λόγο λέγεται ότι το δεξί του μάτι είναι ο ήλιος και το αριστερό του η σελήνη. Η κλοπή ή καταστροφή του Ματιού του Ώρου ισοδυναμεί συνεπώς με το σκοτείνιασμα στη φάση της χάσης του φεγγαριού κατά το μηνιαίο του κύκλο, ή κατά τη διάρκεια εκλείψεων. Ώρος παίρνει πίσω ο ίδιος το χαμένου του μάτι, ή το ανακτούν ή το θεραπεύουν άλλες θεότητες, συμπεριλαμβανομένων της Ίσιδας, Θωθ και Αθώρ. Ο αιγυπτιολόγος Herman te Velde υποστηρίζει ότι η παράδοση για τους χαμένους όρχεις είναι μια μετέπειτα παραλλαγή για την απώλεια του σπέρματος του Σεθ (όταν ο Ώρος τον ξεγέλασε και το έπιασε στα χέρια του), και ότι ο δίσκος που μοιάζει με φεγγάρι που εμφανίζεται στο κεφάλι του Σεθ μετά την «γονιμοποίηση» του από τον Ώρο, είναι το Μάτι του Ώρου. Αν είναι έτσι, τα επεισόδια των ακρωτηριασμών και της σεξουαλικής κακοποίησης θα προέρχονταν από μία ίδια και μοναδική ιστορία, στην οποία ο Σεθ επιτίθεται στον Ώρο και χάνει το σπέρμα του, ο Ώρος εκδικείται και «γονιμοποιεί» το Σεθ, και ο Σεθ αποκτά το Μάτι του Ώρου όταν εμφανίζεται στο κεφάλι του. Επειδή ο Θωθ είναι, εκτός από τους άλλους ρόλους του, και θεότητα της σελήνης, βγάζει νόημα σύμφωνα με τον te Velde ο Θωθ να εμφανίζεται με τη μορφή του Ματιού και να παρεμβαίνει για να διαμεσολαβήσει μεταξύ των δύο θεών.
Σε κάθε περίπτωση, η αποκατάσταση του Ματιού του Ώρου αντιπροσωπεύει την επιστροφή του φεγγαριού στην πλήρη φωτεινότητά του, την επιστροφή της βασιλείας στον Ώρο , και πολλές άλλες πτυχές της μάατ. . Κάποιες φορές η αποκατάσταση του ματιού του Ώρου συνοδεύεται και με την αποκατάσταση των όρχεων του Σεθ, έτσι ώστε και οι δύο οι θεοί αποκαθιστούνται στην ολότητα προς το τέλος της σύγκρουσής τους.
Κατάληξη
Όπως σε τόσα άλλα μέρη του μύθου, η κατάληξη είναι σύνθετη και ποικίλει. Συχνά, ο Ώρος και ο Σεθ μοιράζουν το βασίλειο μεταξύ τους. Ο διαχωρισμός αυτός μπορεί να εξισωθεί με διάφορους δυϊσμούς που έβλεπαν οι Αιγύπτιοι στον κόσμο. Ο Ώρος μπορεί να παίρνει τα εύφορα εδάφη γύρω από το Νείλο, το κέντρο του αιγυπτιακού πολιτισμού, και ο Σεθ την άγονο έρημο ή τα ξένα εδάφη που σχετίζονται με αυτή. Ο Ώρος μπορεί να κυβερνά τη γη ενώ ο Σεθ τον ουρανό. Μπορεί, τέλος, κάθε ένας θεός να παίρνει ένα από τα παραδοσιακά μέρη της Αιγύπτου, την Άνω και την Κάτω Αίγυτπο, στην οποία περίπτωση κάθε ένας από αυτούς συνδέεται και με την περιοχή που παίρνει. Όμως, στη Μεμφιδική θεολογία, ο Γκεμπ, που είναι ο δικαστής της διαμάχης, πρώτα μοιράζει το βασίλειο μεταξύ των δύο διεκδικητών, και μετά αλλάζει απόφαση και αποδίδει την εξουσία μόνο στον Ώρο. Σε αυτήν την ειρηνική ένωση, ο Ώρος και ο Σεθ συμφιλιώνονται, και οι δυϊσμοί που αντιπροσωπεύουν καταλήγουν σε ένα ενοποιημένο σύνολο. Μέσω αυτής της συμφιλίωσης, η τάξη αποκαθίσταται μετά την ταραχώδη σύγκρουση.
Μια διαφορετική άποψη για το τέλος του μύθου επικεντρώνεται στο θρίαμβο μόνο του Ώρου. Σε αυτή ρην εκδοχή, ο Σεθ δεν συμφιλιώνεται με τον αντίπαλό του, αλλά ηττάται πλήρως, και κάποιες φορές εξορίζεται από την Αίγυπτο ή ακόμα και καταστρέφεται. Η ήττα και η ταπείνωσή του τονίζεται πιο πολύ στις τελευταίες περιόδους της αιγυπτιακής ιστορίας, όταν και εξισωνόταν όλο και περισσότερο με την αταξία και το κακό, και οι Αιγύπτιοι δεν τον βλέπανε πια ως αναπόσπαστο μέρος της φυσικής τάξης.
Με μεγάλους εορτασμούς μεταξύ των θεών, ο Ώρος παίρνει το θρόνο, και η Αίγυπτος επιτέλους έχει το δικαιωματικό της βασιλιά. Η θεία απόφαση ότι ο Σεθ είναι το λάθος μέρος διορθώνει την αδικία που είχε γίνει με το φόνο του Όσιρι και ολοκληρώνει την διαδικασία της αποκατάστασής του μετά το θάνατο. Κάποιες φορές ο Σεθ εμφανίζεται να κουβαλάει το σώμα του Όσιρι στον τάφο του ως μέρος της τιμωρίας του. Ο νέος βασιλιάς, ο Ώρος, τελεί τα ταφικά τελετουργικά για τον πατέρα του και του παρέχει τροφή ως ταφική προσφορά — που συχνά περιλαμβάνει το Μάτι του Ώρου, το οποίο σε αυτή την περίσταση αντιπροσωπεύει τη ζωή και την αφθονία. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, μόνο μετά από αυτές τις ενέργειες ο Όσιρις μπορεί να αναγεννηθεί πλήρως στη μεταθανάτια ζωή και να λάβει τη θέση του ως βασιλιάς των νεκρών, ως αντίστοιχο της θέσης του γιου του ως βασιλιά των ζωντανών. Από εκείνο το σημείο και μετά, ο Όσιρις είναι άμεσα συνδεδεμένος με τους φυσικούς κύκλους του θανάτου και της αναγέννησης, όπως η ετήσια ανάπτυξη των φυτών, που είναι παράλληλη με τη δικιά του ανάσταση.