cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τερμίτες (συγκρότημα)
Σταδιοδρομία
Η συναυλία αυτή πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Αντώνη Μιτζέλου το 1998 στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το οποίο ήταν κατάμεστο από 17.000 φίλους των Τερμιτών και με μια αντίστοιχη συναυλία στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρον της Θεσσαλονίκης. Συμμετείχαν πολλοί διακεκριμένοι καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Αντώνης Βαρδής, ο Πάνος Κατσιμίχας ο Γιάννης Σμοΐλης, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο κιθαρίστας Μιτζέλος Μιτζέλος γιος του Αντώνη Μιτζέλου και άλλοι. Η ηχογράφηση της συναυλίας κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα σε ένα διπλό CD με τον τίτλο "Η συναυλία" και πούλησε αρκετές χιλιάδες κομμάτια. Η συναυλία (ή αποσπάσματα αυτής) μεταδίδεται κατά καιρούς από διάφορα τηλεοπτικά κανάλια. Οι Τερμίτες ενοποίησαν τους σημαντικότερους πόλους του Ελληνικού τραγουδιού (λαϊκό-έντεχνο-ροκ) τη δεκαετία του 1980-90 και ήταν οι βασικοί δημιουργοί του Σύγχρονου Ελληνικού ηλεκτρικού τραγουδιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά pop rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Βιταντόνιο Λιούτσι
Ο Βιταντόνιο Λιούτσι(γεν στο Λοκοροτόντο της Ιταλίας στις 6 Αυγούστου του 1981) είναι Ιταλός οδηγός αγώνων. Απ' το 2005 μέχρι το 2011 αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 με τις ακόλουθες ομάδες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Μπιούμπα
Η Μπιούμπα (κινιαρουάντα: Byumba) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Είναι η πρωτεύουσα της Βόρειας Ρουάντα και του Δήμου Γκικούμπι. Έχει πληθυσμό 70.593 κατοίκων. Βρίσκεται βόρεια της Ρουάντα και ανατολικά της Βόρειας επαρχίας. Βρίσκεται 60 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας Κιγκάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Έδαφος του Μπελφόρ
Το Έδαφος του Μπελφόρ (γαλλικά: Territoire de Belfort) είναι γαλλικός νομός με έτος δημιουργίας το 1922 στο διαμέρισμα του Μπελφόρ, μοναδικό τμήμα της Αλσατίας και του Άνω Ρήνου που παρέμεινε υπό γαλλική κατοχή μετά την ήττα της Γαλλίας στον πόλεμο με την Πρωσία του 1871. Δεν θα επανενταχθεί στον Άνω Ρήνο μετά το 1919 και με ένα διάταγμα του 1960, θα προσαρτηθεί οριστικά στην περιοχή της Φρανς-Κοντέ, απόφαση που επικυρώθηκε το 1982 με τους νόμους της αποκεντροποίησης.
Η INSEE και η La Poste του αποδίδουν τον κωδικό 90.
Ιστορία
Το Έδαφος του Μπελφόρ δημιουργήθηκε το 1871 ως συνέπεια του Συμφώνου της Φρανκφούρτης που έβαζε τέλος στον γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870-1871. Ενώ η Γερμανική Αυτοκρατορία αποκτούσε με αυτό το σύμφωνο το μεγαλύτερο τμήμα της Αλσατίας και ένα τέταρτο της Λωρραίνης, το απώτερο νοτιοδυτικό τμήμα του Άνω Ρήνου, γύρω από το Μπελφόρ, παρέμεινε στην κατοχή της Γαλλίας κι έτσι αποσπάστηκε από την υπόλοιπη Αλσατία. Υπήρξαν τρεις σημαντικοί λόγοι γι' αυτήν την απόφαση :
Γεωγραφία
Το Έδαφος του Μπελφόρ αποτελεί τμήμα της περιοχής της Φρανς-Κοντέ. Συνορεύει με τους νομούς του Ντουμ, της Ωτ-Σον, των Βοζ και του Κάτω Ρήνου, καθώς και με το ελβετικό καντόνι του Ζυρά. Υπήρξε για καιρό ο μικρότερος νομός της Γαλλίας, αλλά έχασε αυτή την ιδιαιτερότητα μετά την δημιουργία των νομών του Παρισιού και της « petite couronne » (Ω-ντε-Σεν, Σεν-Σαιν-Ντενί και Βαλ-ντε-Μαρν).
Όπως ο νομός του Παρισιού, δεν έχει υπονομαρχία.
Οικονομία
Το 2009, ο μέσος όρος των οικονομικών εσόδων των νοικοκυριών ανά άτομο στον νομό ανερχόταν στις 18.343 ευρώ, αποκρύβοντας, έτσι, την σχετικά σημαντική οικονομική διαφορά μεταξύ του Μπελφόρ (15,349) και του Μπερμόν (25,616).
Μέσα Επικοινωνίας
Υπάρχει επίσης το σχέδιο σιδηροδρομικής εξυπηρέτησης της γραμμής Μπελφόρ-Ντελ-Μπιέν μέσω του σταθμού TGV, παρέχοντας την δυνατότητα διευκόλυνσης της πρόσβασης στο TGV από την γειτονική Ελβετία, και από τις κυριότερες πόλεις του Εδάφους (το Μπελφόρ και η μητροπολιτική του περιοχή, η Ντελ). Η έναρξη λειτουργίας της έχει προγραμματιστεί για το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης
Ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης (ISO, αγγλικά: International Organization for Standardization) είναι μια διεθνής οργάνωση δημιουργίας και έκδοσης προτύπων που αποτελείται από αντιπροσώπους των εθνικών οργανισμών τυποποίησης. Ο οργανισμός ιδρύθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1947 και παράγει τα παγκόσμια βιομηχανικά και εμπορικά πρότυπα, τα επονομαζόμενα πρότυπα ISO. Γενικός γραμματέας από τον Ιούλιο του 2017 είναι ο Χιλιανός Σέρχιο Μουχίκα και πρόεδρος από την 1η Ιανουαρίου 2022 η Σουηδή Ουλρίκα Φράνκε.
Ενώ ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης ορίζεται από τον ίδιο ως μη κυβερνητική οργάνωση, η ικανότητα του να θέτει πρότυπα τα οποία αργότερα oι κυβερνήσεις αποφασίζουν πως πρέπει να τηρούνται δια νόμων ή συνθηκών, τον καθιστά πιο ισχυρό από άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις και στην πράξη λειτουργεί σαν μια κοινοπραξία με ισχυρούς συνδέσμους με κυβερνήσεις. Μεταξύ αυτών που συμμετέχουν στον ISO, συγκαταλέγονται μεγάλες εταιρίες και τουλάχιστον ένα σωματείο προτυποποίησης από κάθε κράτος μέλος.
Ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης συνεργάζεται στενά με τη Διεθνή Ηλεκτροτεχνική Επιτροπή (IEC), η οποία είναι υπεύθυνη για την προτυποποίηση των ηλεκτρικών συσκευών.
Το όνομα
Οι τρεις επίσημες γλώσσες του ISO είναι τα αγγλικά, γαλλικά, και τα ρωσικά. Η ονομασία της οργάνωσης στη γαλλική γλώσσα είναι Organisation internationale de normalisation και στα ρωσικά Международная организация по стандартизации. Σύμφωνα με το ISO, η ονομασία του σε διάφορες γλώσσες θα είχε διαφορετικές συντομογραφίες («IOS» στα αγγλικά, «OIN» στα γαλλικά, κλπ), οπότε η οργάνωση υιοθέτησε το «ISO», όπως είναι συντετμημένη ονομασία της σε σχέση με την ελληνική λέξη ίσος. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της σύστασης της νέας οργάνωσης και επιλογής της συντομογραφίας της, η ελληνική αυτή λέξη δεν προκλήθηκε, οπότε αυτή η εξήγηση μπορεί να είναι φανταστική και μεταγενέστερη.
Τόσο το όνομα «ISO», όσο και το λογότυπο είναι σήματα κατατεθέντα και η χρήση τους είναι περιορισμένη.
Μέλη
Μέλος του ISO μπορεί να γίνει το Εθνικό Ίδρυμα Προτυποποίησης κάθε χώρας. Τα υπάρχοντα μέλη ανέρχονται σε 165, η συμμετοχή των οποίων διαφοροποιείται σύμφωνα με την οικονομική κατάσταση κάθε ιδρύματος και διακρίνονται σε Πλήρη Μέλη (Full Members), Μη-πλήρη μέλη (Correspondent members) και Συνδρομητές (Subscriber members), εκ των οποίων μόνο η πρώτη κατηγορία έχει δικαίωμα ψήφου. Ανά πενταετία τα μέλη διαμορφώνουν το στρατηγικό πλάνο το οποίο πρέπει να ακολουθήσει ο οργανισμός. Πολλά από τα ιδρύματα - μέλη του οργανισμού ανήκουν αποκλειστικά στον ιδιωτικό τομέα, άλλα ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα αλλά καθοδηγούνται από την κυβέρνηση και κάποια άλλα εντάσσονται στο κυβερνητικό πλαίσιο της χώρας τους. Μεμονωμένα άτομα και επιχειρήσεις μπορούν να συμβάλλουν με ποικίλους τρόπους στον ISO χωρίς να θεωρούνται μέλη.
Συνεργασίες
Ο ISO αναπτύσσει συνεργασίες με αρκετούς οργανισμούς σε παγκόσμιο επίπεδο, των οποίων τα μέλη ενδέχεται να προσανατολίζονται προς διαφορετικά ενδιαφέροντα. Κάποια από τα μέλη του ανήκουν σε τοπικούς οργανισμούς τυποποίησης, οι οποίοι έχουν αναγνωριστεί από τον ISO, εκπροσωπώντας διάφορες περιοχές. Συγκεκριμένα, συνεργάζεται επίσημα με περισσότερους από 600 διεθνείς και τοπικούς οργανισμούς. Ο ISO σε συνεργασία με τη Διεθνή Ηλεκτροτεχνική Επιτροπή (Electrotechnical Commission - IEC) και τη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών (International Telecommunication Union - ITU) ίδρυσε την Παγκόσμια Συνεργασία Προτυποποίησης (World Standards Cooperation - WSC) με στόχο την ενίσχυση και την προώθηση της διεθνούς τυποποίησης. Επιπλέον σε διεθνές επίπεδο διατηρεί συνεργατικές σχέσεις με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (World Trade Organization - WTO), τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (United Nations Organization) και με άλλους οργανισμούς των Ηνωμένων Εθνών που στηρίζουν τις αναπτυσσόμενες χώρες.
Πρότυπα και τεχνικές εκθέσεις
Τα πρότυπα του ISO είναι αριθμημένα και ακολουθούν ένα πρότυπο που περιλαμβάνει «ISO[/IEC] [IS] νννν[:ΧΧΧΧ]: Τίτλος», όπου το νννν είναι ο αριθμός του προτύπου, «ΧΧΧΧ» είναι η χρονολογία έκδοσης και ο «Τίτλος» περιγράφει το αντικείμενο. Το IEC συμπεριλαμβάνεται μόνο αν το πρότυπο προκύπτει από εργασία του JTC1. Η ημερομηνία και το IS δεν συμπεριλαμβάνονται σε ημιτελή πρότυπα ή πρότυπα που δεν έχουν εκδοθεί ακόμη και μπορεί (υπό ορισμένες προϋποθέσεις) να μείνουν εκτός του τίτλου της έκδοσης του προτύπου.
Πέρα από τα πρότυπα ο ISO δημιουργεί επίσης τεχνικές εκθέσεις για έγγραφα που δεν μπορούν ή δε θα έπρεπε να αποτελέσουν διεθνή πρότυπα, όπως εκθέσεις, εξηγήσεις κτλ. Οι συμβάσεις ονομασίας για αυτά είναι οι ίδιες για τα πρότυπα με την εξαίρεση την ύπαρξη του TR στη θέση του IS στο όνομα του προτύπου. Παραδείγματα:
Τέλος ο ISO σε σπάνιες περιστάσεις εκδίδει τεχνικές διορθώσεις. Αυτά είναι τροποποιήσεις σε υπάρχοντα πρότυπα, οι οποίες γίνονται εξ αιτίας τεχνικών σφαλμάτων, ή με σκοπό τη βελτίωση στη χρηστικότητα ή με σκοπό την επέκταση της εφαρμοσιμότητας με περιορισμένη έκταση. Γενικά, τα Παροράματα εκδίδονται με την προσδοκία ότι το πρότυπο το οποίο επηρεάζουν θα αναβαθμιστεί ή θα αποσυρθεί στην επόμενη προγραμματισμένη επανεξέταση.
Έγγραφα του ISO
Τα έγγραφα που παράγονται από τον ISO έχουν πνευματικά δικαιώματα και ο οργανισμός μηνύει για αντίγραφα των περισσοτέρων. Εντούτοις, ο ISO δε μηνύει για τα περισσότερα πρόχειρα αντίτυπα (draft) εγγράφων σε ηλεκτρονική μορφή. Αν και είναι χρήσιμο, πρέπει η χρήση των συγκεκριμένων αντιτύπων να γίνεται με προσοχή, αφού υπάρχει πιθανότητα να γίνουν ουσιαστικές αλλαγές πριν την οριστικοποίηση ενός προτύπου.
Μερικά πρότυπα ISO είναι ελεύθερα διαθέσιμα. Για παραδείγματα, δείτε: Freely Available Standards και Free Standards2
Προβλήματα κατά τη δεκαετία του 1990
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο ISO απέκτησε φήμη του αργού, γραφειοκρατικού και συμφορημένου οργανισμού που δεν επηρεάζεται από ανατροφοδοτήσεις πληροφοριών από τους κατασκευαστές και τους πελάτες τους. Ένα προβληματικό πρόγραμμα ήταν το πολύ μεγάλο σε μέγεθος: Open Systems Iterconnect (Διασύνδεση Ανοιχτών Συστημάτων), το οποίο αποσκοπούσε στην ανάπτυξη ενός υπολογιστικού προτύπου δικτύωσης, αλλά τελικά το 1996 σταμάτησε ύστερα από προβλήματα που εμφανίστηκαν που σχετίζονταν με τη διαλειτουργικότητα και με αντιπαραθέσεις μεταξύ των κατασκευαστών. Η προσοχή αργότερα στράφηκε στην εθελοντικής βάσης, ανοιχτών διεργασιών (open process) και μη κερδοσκοπική Internet Engineering Task Force (IETF), η οποία αναπτύσσει τα πρότυπα που είναι αναγκαία στη λειτουργία του Internet. Όταν η IETF αποδείχθηκε ότι ήταν πολύ αργή, οι κατασκευαστές ξεκίνησαν να χρηματοδοτούν περισσότερο συγκεντρωμένες, συχνοευέλικτες κοινοπραξίες όπως του W3C, ο οποίος είναι ανοιχτός, μη κερδοσκοπικός οργανισμός που διευθύνεται από τον Tim Berners-Lee, στον οποίο αποδίδεται η επινόηση του World Wide Web. Από τότε ο ISO έχει αναλάβει μετρίου μεγέθους αναμορφώσεις για να μειώσει το χρόνο που απαιτείται για να διαδοθούν νέα πρότυπα.
Τα Διεθνή Πρότυπα του ISO δεν είναι σε καμία περίπτωση δεσμευτικά ως προς τις κυβερνήσεις ή τις βιομηχανίες μόνο με τον τίτλο των Διεθνών Προτύπων. Αυτό γίνεται για να επιτρέψει την ύπαρξη καταστάσεων όπου συγκεκριμένοι τύποι προτύπων συγκρούονται με κοινωνικές, πολιτισμικές και νομοθετικές απαιτήσεις. Αυτό επίσης δηλώνει το γεγονός ότι κάθε εθνικός και διεθνής ειδικός που είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία τέτοιων προτύπων δε συμφωνούν πάντα και επίσης δε γίνονται όλες οι προτάσεις πρότυπα από ομόφωνη ψηφοφορία. Τα ανεξάρτητα κράτη και τα σώματα για τα πρότυπα τους, παραμένουν οι τελικοί κριτές.
Προϊόντα με ονομασία «ISO»
Το γεγονός ότι πολλά από τα πρότυπα που έχουν δημιουργηθεί από τον ISO έχουν εξαπλωθεί πολύ, έχει οδηγήσει περιστασιακά στη χρήση του «ISO» ως περιγραφή για ένα προϊόν που ακολουθεί κάποιο πρότυπο. Μερικά παραδείγματα είναι:
Η ISO/IEC Κοινή Τεχνική Επιτροπή 1
Για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες των ουσιαστικών αλληλοεπικαλύψεων σε θέματα προτυποποίησης και εργασίας σχετικά με την τεχνολογία της πληροφορίας, ο ISO και η Διεθνής Ηλεκτροτεχνική Επιτροπή (IEC) δημιούργησαν μία κοινή τεχνική επιτροπή γνωστή σαν ISO/IEC Κοινή Τεχνική Επιτροπή 1 (ISO/IEC Joint Technical Committee 1 - ISO/IEC JTC1). Ήταν η πρώτη επιτροπή τέτοιου είδους και ως σήμερα παραμένει η μόνη.
Προς το παρόν υπάρχουν 18 υποεπιτροπές:
Η συμμετοχή υπό την ιδιότητα μέλους στην ISO/IEC 17799 JTC είναι περιορισμένη σε μέλη κάποιου εκ των δύο μητρικών οργανισμών. Ένα μέλος μπορεί να συμμετέχει (p - participating) ή να παρατηρεί (Ο - observing) και η διαφορά είναι κυρίως η δυνατότητα ψήφου στα προτεινόμενα πρότυπα και άλλα προϊόντα. Δεν υπάρχει απαίτηση για κάποιο μέλος να διατηρεί κάποια εκ των δύο καταστάσεων σε οποιαδήποτε επιτροπή. Παρόλο που είναι σπάνιο, μπορεί να δημιουργηθούν υπό-επιτροπές για να αντιμετωπίσουν νέες καταστάσεις (Η δημιουργία της SC 37 εγκρίθηκε το 2005) ή να εγκαταλειφθεί κάποια υπό-επιτροπή αν το πεδίο εργασίας δεν είναι πλέον σχετικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Τυποποίηση
Τραπεζομάντηλο
μικρογραφία Το τραπεζομάντιλο είναι ένα ύφασμα που χρησιμοποιείται για να καλύψει ένα τραπέζι. Μερικά είναι κυρίως διακοσμητικά καλύμματα, τα οποία μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην προστασία του τραπεζιού από γρατζουνιές και λεκέδες.
Διακοσμητικά τραπεζομάντιλα μπορούν να γίνει από σχεδόν οποιοδήποτε υλικό, συμπεριλαμβανομένων και ευαίσθητα υφάσματα, όπως μετάξι.
Κατηγορία:Υφάσματα
Άβδηρα
Τα Άβδηρα (Κατά Μεσής) είναι κωμόπολη του Νομού Ξάνθης της Θράκης στον Νέστο ποταμό. Υπήρξε πατρίδα του φιλόσοφου Δημόκριτου, του σοφιστή Πρωταγόρα, καθώς και του Λεύκιππου, Εκαταίου, Βίωνα, και Αναξάρχου. Ο Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει τα Άβδηρα ως Άβδηρον ενώ στη Βιβλιοθήκη του Απολλόδωρου απαντάται και ως (θηλ.) η Άβδηρα. Με το ίδιο όνομα απαντάται σήμερα ο δήμος Αβδήρων κοντά στον αρχαιολογικό τόπο και αρχαία πόλη της Ισπανίας, μεταξύ Μάλαγας και Καρθαγένης, χτισμένη από τους Φοίνικες.
Διοικητικά, τα Άβδηρα είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αβδήρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ξάνθης, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Έδρα του δήμου έχει οριστεί η Γενισέα.
Παλαιότερα, ανήκε στην επαρχία και νομό Ξάνθης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η κωμόπολη των Αβδήρων βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Ξάνθης, 6 χλμ. βόρεια της αρχαίας πόλης, σε υψόμετρο 40. Απέχει 22 χλμ. Ν.ΝΑ. της Ξάνθης, ενώ η τοπική κοινότητα έχει χαρακτηριστεί ως αγροτικός πεδινός οικισμός με έκταση 60,139 χλμ².
Σημερινά Άβδηρα
thumb|left|150px|Το πολιτιστικό κέντρο Αντιλόγιας Δόμος στο σύγχρονο χωριό των Αβδήρων. Σήμερα τα Άβδηρα αποτελούνται από το χωριό των Αβδήρων και την Σκάλα Αβδήρων. Στη θέση του αρχαίου λιμανιού υπάρχει σήμερα ένα καινούργιο οργανωμένο με λιμεναρχείο. Το τελευταίο 10ήμερο του Ιουλίου διοργανώνονται τα Δημοκρίτεια προς τιμή του Δημόκριτου με διάσημους καλλιτέχνες να παίρνουν μέρος σε εκδηλώσεις. Υπάρχουν οι οργανωμένες παραλίες: Σκάλα Αβδήρων, Αϊ-Γιάννη, Μάνδρας και οι παραλίες οι οποίες έχουν βραβευτεί με το Ευρωπαϊκό Βραβείο «Γαλάζιας Σημαίας» Πόρτο Μόλο και Μυρωδάτου.
Στα σημερινά Άβδηρα λειτουργούν 2 μουσεία. Συγκεκριμένα λειτουργούν το Αρχαιολογικό Μουσείο Αβδήρων από το 2000 στο ανατολικό τμήμα του χωριού και το Λαογραφικό Μουσείο, το οποίο στεγάζεται στο αναπαλαιωμένο νεοκλασικό κτίριο του σχολείου, το οποίο χρονολογείται από το 1860.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Μυθολογία και ιστορία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, η πόλη ιδρύθηκε από τον Ηρακλή, για να τιμηθεί η μνήμη του συντρόφου του Άβδηρου, ο οποίος κατασπαράχθηκε από τα άλογα του Διομήδη. Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, όμως, πρώτος οικιστής υπήρξε ο Κλαζομένιος Τιμήσιος κατά το 654 π.Χ.. Η πρώτη αυτή αποικία δεν ευδοκίμησε. Τα Άβδηρα το 545 π.Χ.. ιδρύθηκαν ξανά από τους κατοίκους της ιωνικής Τέω, που έφυγαν από την πατρίδα τους για να αποφύγουν την Περσική υποδούλωση. Οι Τήιοι στην νέα τους πατρίδα έκοψαν νομίσματα, όμοια με εκείνα της Τέω, που έφεραν ως εμπροσθότυπο κεφαλή του Απόλλωνα και στον οπισθότυπο γρύπα. thumb|200px|right|Αβδηριτικό νόμισμα με γρύπα και επιγραφή. Καθοριστική για την πορεία της πόλης υπήρξε η παρουσία των Περσών, που άρχισε να γίνεται αισθητή στη Θράκη από το 512 π.Χ. Όταν το 491 π.Χ. ο Μαρδόνιος κυρίευσε τις ελληνικές πόλεις της περιοχής και υπέταξε μερικά από τα θρακικά φύλα, το λιμάνι των Αβδήρων χρησίμευσε ως ορμητήριο των Περσών. Το 480 π.Χ. η πόλη φιλοξένησε τον Ξέρξη και το στρατό του, ενώ το 479 π.Χ. ο βασιλιάς των Περσών φιλοξενήθηκε για μια ακόμη φορά, όταν ηττημένος αποχωρούσε από την νότια Ελλάδα. Ένα χρυσό ξίφος και μια χρυσοποίκιλτη τιάρα ήταν  τα δώρα που χάρισε τότε ο Ξέρξης στα Άβδηρα.
Μετά τους Περσικούς πολέμους, τα Άβδηρα γνώρισαν μια μακρά ειρηνική περίοδο μεγάλης οικονομικής και πολιτιστικής ακμής. Έγιναν μέλος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας πληρώνοντας πολύ υψηλό φόρο, ενώ στενές ήταν και οι σχέσεις τους με το ανεξάρτητο θρακικό βασίλειο των Οδρυσών. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος όμως αποδυνάμωσε την πόλη, καθώς επέφερε στάσεις, συγκρούσεις και ανακατατάξεις των συμμαχιών.
Ιδιαίτερα σημαντικό ήταν το πλήγμα που δέχθηκαν τα Άβδηρα το 376 π.Χ. από την εισβολή 30.000 Τριβαλλών, ενός θρακικού φύλου, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό των κατοίκων τους. Η πόλη σώθηκε με την επέμβαση του Αθηναίου στρατηγού Χαβρία. Τον επόμενο χρόνο, με τη δύναμή της σημαντικά μειωμένη, αναγκάστηκε να γίνει μέλος της Β΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας και παρέμεινε στη σφαίρα επιρροής των Αθηνών μέχρι το 356 π.Χ. Τη χρονιά εκείνη ο Φίλιππος Β΄ κυρίευσε τα Άβδηρα μαζί με άλλες πόλεις των θρακικών παράλιων.
Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την κατάτμηση του βασιλείου του, τα Άβδηρα γνώρισαν διαδοχικά την κυριαρχία των Μακεδόνων, των Σελευκιδών και των Πτολεμαίων. Το 170 π.Χ. ο Ρωμαίος στρατηγός Ορτένσιος,  με τη βοήθεια των στρατευμάτων του βασιλιά της Περγάμου Ευμένη Β΄, καταλαμβάνει την πόλη, σκοτώνει και εξανδραποδίζει  τους κατοίκους της. Η κατάληψη έγινε μετά την προδοσία του Αβδηρίτη Πύθωνος, που υπεράσπιζε το πιο σημαντικό τμήμα των τειχών. Αργότερα οι Αβδηρίτες δικαιώθηκαν από τη ρωμαϊκή Σύγκλητο.
Κάρολος Ζοννάρ
Ο Κάρολος Ζοννάρ (1857-1927) ήταν Γάλλος πολιτικός, γόνος αστικής οικογένειας, που τ΄ όνομά του συνδέθηκε κυρίαρχα σε μια τραγική περίοδο της νεότερης ελληνικής ιστορίας, που υποκίνησε και δυναμίτισε ο ίδιος, με τους διπλωμάτες της γαλλικής πρεσβείας στην Αθήνα. Το δε πλήρες όνομά του εξελληνισμένα ήταν Κάρολος Σελέστιος Ζοννάρ Αύγουστος ή Αυγουστής (Charles Selestan Jonnart Auguste).
Άβδηρα
Μυθολογία και ιστορία
Στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ. οι συγκρούσεις μεταξύ των Μακεδόνων και των Ρωμαίων οδήγησαν στην επικράτηση των Ρωμαίων, οι οποίοι το 167 π.Χ. επέβαλαν την κυριαρχία τους στη Μακεδονία και τη Θράκη. Τα Άβδηρα διατήρησαν τότε το καθεστώς της "ελεύθερης πόλης", η εποχή της ακμής τους όμως είχε πλέον περάσει. Η κατασκευή της νέας βασικής οδικής αρτηρίας, της "Εγνατίας οδού", επιτάχυνε το μαρασμό. Οι πλημμύρες του Νέστου και τα έλη  που δημιουργήθηκαν και δεν αποξηράνθηκαν προξένησαν στην πόλη ανυπέρβλητα προβλήματα. Έτσι μετατράπηκαν σταδιακά σε μια μικρή και ασήμαντη πολίχνη των Ρωμαϊκών Χρόνων. Στο τέλος των αρχαίων χρόνων η πόλη περιορίστηκε στο λόφο της αρχαίας ακρόπολης.
Κάρολος Ζοννάρ
Βιογραφία
Ο Κ. Ζοννάρ γεννήθηκε στη περιοχή του Καλαί το 1857 όπου ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στο Παρίσι αρχικά εισήλθε στις δημόσιες υπηρεσίες αποικιών με θέση που ανέλαβε στην Αλγερία. Την περίοδο 1892 - 1894 χρημάτισε υπουργός δημοσίων έργων. Το 1900 ανέλαβε διοικητής (κυβερνήτης) της Αλγερίας, που τελούσε τότε προτεκτοράτο της Γαλλίας. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1911. Στη συνέχεια υπό την κυβέρνηση του Μπριάν, το 1913, ανέλαβε υπουργός των Εξωτερικών της Γαλλίας διαδεχθείς τον Ρεϋμόνδο Πουανκαρέ.
Άβδηρα
Μυθολογία και ιστορία
Η μεγάλη ακμή των Αβδήρων στους αρχαίους χρόνους και ως τις αρχές του 2ου π.Χ. αιώνα οφειλόταν σε δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, στη μεγάλη έκταση της επικράτειάς της («χώρας»), η οποία περιλάμβανε μέσα στα όριά της ολόκληρο τον κάμπο της σημερινής Ξάνθης και έφτανε βόρεια ως τους πρόποδες της Ροδόπης, δυτικά ως το Νέστο ποταμό και ανατολικά ως τη Βιστονίδα λίμνη. Δεύτερον, οφειλόταν στην εξαιρετικά στρατηγική της θέση, καθώς είχε στον έλεγχό της δύο σπουδαίες διαβάσεις : 1) τη διάβαση του ποταμού Νέστου (στη θέση της κατοπινής Τοπείρου), από την οποία διερχόταν υποχρεωτικά ο αρχαίος δρόμος που συνέδεε την Ανατολή με τη Δύση (η μετέπειτα Εγνατία οδός) και 2) την ορεινή διάβαση βόρεια από τη σημερινή Ξάνθη, απ' όπου περνούσε ένας άλλος αρχαίος δρόμος, που εξασφάλιζε την επικοινωνία των ακτών του Αιγαίου με τις κοιλάδες του Έβρου και του Δούναβη. Εξάλλου, από τα λιμάνια της περνούσε ο θαλάσσιος δρόμος που από τα μικρασιατικά παράλια (Τρωάδα) οδηγούσε στη Θάσο και στη συνέχεια σε διάφορα μακεδονικά λιμάνια (Αμφίπολης κ.ά). Έτσι εξηγείται και η παρακμή της πόλης, που άρχισε με την κατασκευή της Εγνατίας οδού, καθώς βρέθηκε έξω από τη διαδρομή του σπουδαίου αυτού χερσαίου δρόμου.
Τα Άβδηρα τον 6ο αι. μ.Χ. μετονομάστηκαν σε Πολύστυλο εξαιτίας των πολλών στύλων (αρχαίων κιόνων) που διακρίνονταν ανάμεσα στα ερείπια της αρχαίας πόλης. Κατά τη βυζαντινή περίοδο υπήρξε έδρα Επισκοπής. Την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, λίγο πριν τις αρχές του 18ου αι., μεταφέρθηκε βορειότερα, στη θέση Παλιόχωρα. Με τη μεταφορά στη νέα θέση υπερίσχυσε το τοπωνύμιο Μπουλούστρα, παραφθορά της ονομασίας "Πολύστυλον".
Κάρολος Ζοννάρ
Βιογραφία
Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και κατά τη διάρκεια αυτού, ήταν μέλος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων της γαλλικής γερουσίας. Από την θέση και την ιδιότητά του αυτή, μετά την πανωλεθρία που υπέστησαν οι δυνάμεις της ΄Αντάντ, το 1915, στη περιβόητη μάχη της Καλλίπολης, - που από στρατηγικής άποψης κρίθηκε απείρως ανόητη, με εγκλωβισμό στρατευμάτων πάνω στην ομώνυμη χερσόνησο της Α. Θράκης και μέσα στο βεληνεκές του οθωμανικού πυροβολικού, στην οποία υπόψη μάχη την τελευταία στιγμή αποτράπηκε η συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων, λόγω απειλής του Τσάρου -, ο Ζοννάρ προβάλλοντας αήθη ψεύδη σε βάρος της Ελλάδας υπέδειξε την αναγκαιότητα της εκκαθάρισης των σχέσεων της Αντάντ με την Ελλάδα επικαλούμενος αφενός την ουδετερότητά της, αλλά και τον εσωτερικό διχασμό σε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς που ο ίδιος και οι Γάλλοι διπλωμάτες της Αθήνας είχαν στο μεταξύ υποκινήσει.
Η άποψη αυτή του Ζοννάρ υιοθετήθηκε τελικά και από τον Άγγλο πρωθυπουργό Λόυντ Τζωρτζ, στη συνάντηση που είχε στο Λονδίνο με τον Γάλλο ομόλογό του Ριμπώ, στις 16 (π.ημερολ) / 28 Μαΐου (νέο ημερολ), του 1917, σαφώς αγνοώντας το γαλλικό παρασκήνιο, όπου και αποφασίστηκε διμερώς, χωρίς την παρουσία Ρώσου επιτετραμμένου,  η ενεργός επέμβαση - εισβολή - των στρατευμάτων της Αντάντ (στην Ελλάδα), όχι πλέον για την διευκρίνηση των ελληνικών προθέσεων, αλλά της απομάκρυνσης του Βασιλέως Κωνσταντίνου. Κατόπιν αυτού ο Κ. Ζοννάρ ορίσθηκε ύπατος Αρμοστής της Ελλάδας με ελευθερία δράσης και εκπρόσωπος των "Προστάτιδων Δυνάμεων", επικαλούμενος τις συνθήκες ίδρυσης του ελληνικού κράτους (επιχείρημα που χρησιμοποιούσε και ο Βενιζέλος κατά την περίοδο του διχασμού).
Άβδηρα
Ο αρχαιολογικός χώρος
Από το 1985 ξεκίνησε πρόγραμμα συντήρησης, το οποίο συνεχίζεται έως σήμερα. Συντηρήθηκαν τα κτίσματα των παλαιότερων ανασκαφών και ο χώρος διαμορφώθηκε κατάλληλα ώστε να γίνει επισκέψιμος.
Κάρολος Ζοννάρ
Βιογραφία
Στις 27 Μαΐου (π.ημ.) / 9 Ιουνίου (νέο ημ.) ο Κ. Ζοννάρ εμφανίσθηκε στον Πειραιά επικεφαλής συμμαχικού στόλου όπου και επέδωσε στη τότε ελληνική κυβέρνηση Ζαϊμη τελεσίγραφο με το οποίο ζητούνταν εγγυήσεις για την ασφάλεια του συμμαχικού στρατού στη Μακεδονία και πρωτίστως την αντικατάσταση του Βασιλέως Κωνστατίνου Α΄ εντός 24 ωρών. Στις δραματικές ημέρες - ώρες που ακολούθησαν, με υφιστάμενο τον αποκλεισμό του Πειραιά, την αποβίβαση αποικιακών σενεγαλέζικων στρατευμάτων, την κατάσχεση του ελληνικού στόλου και απειλής βομβαρδισμού της Αθήνας, ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος υποχρεώθηκε σε παραίτηση υπέρ του δευτερότοκου γιου του Αλεξάνδρου ο οποίος και ανήλθε στο θρόνο.
Ο Ε. Βενιζέλος σχημάτισε αμέσως κυβέρνηση, κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά της Γερμανίας και των συμμάχων της. Στην ουσία η κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1917 υπήρξε κυβέρνηση μαριονέτα, ιδίως της Γαλλίας, σε όλη την περίοδο του λεγόμενου τότε Μεγάλου Πολέμου, ο δε ελληνικός στρατός τέθηκε υπό γαλλική διοίκηση, ενώ ο ελληνικός στόλος παρέμεινε υπό γαλλική κατοχή παροπλισμένος, εκτός των θωρηκτών ΑΒΕΡΩΦ και ΚΙΛΚΙΣ που συνέχισαν να φέρουν την ελληνική σημαία, υπό ελληνικά πληρώματα, αφαιρουμένων όμως των κλείστρων των πυροβόλων τους.
Άβδηρα
Ο αρχαιολογικός χώρος
Τα σημαντικότερα μνημεία και αρχιτεκτονικά σύνολα της περιοχής είναι:
Κάρολος Ζοννάρ
Βιογραφία
Μετά τη λήξη του Α' Π.Π. ο Κ. Ζοννάρ διορίστηκε πρόεδρος της επιτροπής των επανορθώσεων και στη συνέχεια πρώτος πρέσβης της Γαλλίας στο Βατικανό, την περίοδο 1921-1923, μετά την αποκατάσταση των μεταξύ διπλωματικών σχέσεων που είχαν διακοπεί από το 1909. Το δε 1923 υπό θυελλώδη ψηφοφορία εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Άβδηρα
Ο αρχαιολογικός χώρος
Έχουν επίσης εντοπιστεί διάφορα λιμενικά έργα: τρία από τα λιμάνια βρίσκονται σήμερα σε χερσαία περιοχή και δύο στην σημερινή παραλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Χαλκιδική Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ξάνθης
Κάρολος Ζοννάρ
Βιογραφία
Πέθανε στο Παρίσι τέσσερα χρόνια μετά, στις 30 Σεπτεμβρίου το 1927.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες Κατηγορία:Γάλλοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός
Κριθαράκι
thumb|250px|Κριθαράκι άβραστο Το κριθαράκι ή μανέστρα (αραβ. lisān al-`uṣfūr, tlitli, ιταλ. manestra, orzo, risoni, risi, τουρκ. arpa şehriye) είναι ζυμαρικό της ελληνικής     και ιταλικής κουζίνας με ωοειδές σχήμα - πεπλατυσμένο στο κέντρο και μυτερότερο στα άκρα - και μέγεθος κόκκου ρυζιού ή σιταριού ή και μεγαλύτερο. Τόσο στα ελληνικά όσο και στα ιταλικά η ονομασία του προέρχεται από το δημητριακό κριθάρι. Φτιάχνεται από σιμιγδάλι το οποίο αρχικά ζυµώνεται µε νερό και στη συνέχεια πιέζεται µέσα από κατάλληλα καλούπια και παίρνει το γνωστό σχήµα. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην ελληνική κουζίνα, χρησιμοποιείται όμως γενικότερα στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή.
Ιστορία
Το κριθάρι είναι από τα αρχαιότερα φυτά που καλλιεργούνται και για χιλιάδες χρόνια αποτελούσε κύρια τροφή για τον άνθρωπο. Οι σημερινές ποικιλίες φαίνεται να προέρχονται από το άγριο είδος Hordeum spontaneum, αυτοφυές από την Κασπία Θάλασσα και τον Καύκασο μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα. Το τετράστοιχο κριθάρι (Hordeum vulgare ή tetrastichon) είναι διαδεδομένο ως σήμερα στη Ρωσία, το Τουρκεστάν, τη Βόρειο Αφρική, αλλά και στη Βόρειο Αμερική. Σε αυτόν τον τύπο ανήκουν οι ποικιλίες που αντέχουν στο κρύο περισσότερο από κάθε άλλο κριθάρι, ενώ το εξάστοιχο κριθάρι (Hordeum hexastichon), μορφή που καλλιεργείται από πολύ παλιά εποχή έως σήμερα στη νότια Ευρώπη και την ανατολική Ασία, απεικονίζεται καθαρά σε μερικά από τα αρχαιότερα νομίσματα στην Ευρώπη. Το 16ο αιώνα η επέκταση της καλλιέργειας του σιταριού στην ηπειρωτική Ευρώπη και η εισαγωγή της πατάτας οδήγησαν σε ανάπτυξη ποικίλων τύπων ζυμαρικών από σιμιγδάλι και ελάττωση της χρήσης κριθαριού στη μαγειρική.
Η σύγχρονη λέξη orzo (κριθάρι), η οποία χρησιμοποιείται στα ιταλικά και για το ζυμαρικό, προέρχεται από τη λατινική λέξη hordeum και αντανακλά σποραδικές επιρροές από τα βόρεια. Αν και σε πολλές περιοχές της Ιταλίας το κριθαράκι χρησιμοποιείται εναλλακτικά σαν ρύζι, η λέξη δε φαίνεται να είναι jeu d'esprit για να καλύψει την έλλειψη κάποιου δύσκολα εισαγόμενου είδους, καθώς στο Μιλάνο παραδοσιακά για το ριζότο χρησιμοποιείται μόνο ρύζι. Το ρύζι δεν έχει υποκατάστατα, όμως είναι υβρίδιο του 20ού αιώνα. Στην Ιταλία το ρύζι πιθανόν έφτασε από την Ισπανία, μέσω του εμπορίου με τους Άραβες.
Πιθανόν orzo (κριθάρι) να σημαίνει και η λέξη ορύζιν στο βυζαντινό έργο, γνωστότερο με το λατινικό τίτλο. Το ρύζι εκείνη την εποχή ήταν πολύ ακριβό, σύμφωνα όμως με άλλη εξήγηση, ίσως πρόκειται και για διαφορετικό σπόρο προς άλεσμα (αραβικό κεχρί). Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία καλλιεργούνταν κριθάρι, το 1073 ο Μιχαήλ Δούκας σε επίσκεψή του αναφέρεται σε 150 μόδιους σπαρμένο κριθάρι (κριθή) σε σχέση με 260 μόδιους σπαρμένου σιταριού. Ο Φραντσέσκο Πεγκολότι (fl. Francesco Balducci Pegolotti, 1310 - 1347), περιγράφοντας την εμπορική δραστηριότητα στην Αττάλεια (Setalia των σταυροφόρων, τουρκ. Antalya) αναφέρεται σε κέντρο εξαγωγών σιταριού και κριθαριού. Στα νέα ελληνικά η λέξη κριθαράκι αναφέρεται ότι έχει εισαχθεί από τα ποντιακά.
Η λέξη μανέστρα είναι βενετικής προέλευσης, από την ιταλική λέξη minestra (< λατ. ministrare/minestrare: σερβίρω < λατ. minister: υπηρέτης). Οι τεχνικές παρασκευής σούπας αναπτύχθηκαν παράλληλα σε διάφορους λαούς από την προϊστορική εποχή. Αρχικά minestra σήμαινε απλώς, οι υπηρέτες συνήθως δεν είχαν άλλη επιλογή εκτός από σούπα. Στις ακτές της Αδριατικής και ιδιαίτερα στην Κροατία η σούπα maneštra (μανέστρα) μαρτυρά μεταγενέστερη ιταλική επιρροή. Ιταλοί έμποροι και αποικιοκράτες έφεραν επίσης στην Αφρική διάφορα μικρά ζυμαρικά (ιταλ. pastina).
Παραγωγή
Σε ελληνικές βιοτεχνίες, συναιτερισμούς και στη βιομηχανική παραγωγή ζυμαρικών η ζύμη πιέζεται μέσα από ειδικές μήτρες µε τρύπες, με τις οποίες παίρνει το επιθυμητό σχήμα κάτω από υψηλές πιέσεις. Τα ζυμαρικά ύστερα ψύχονται, κόβονται και τέλος συσκευάζονται για να διατεθούν προς πώληση.
Μαγειρική
Αν και μοιάζει με ρύζι, δε χυλώνει εύκολα, ενώ βράζει πιο γρήγορα. Τρώγεται ζεστό, συνήθως σε κοκκινιστά ή χρησιμοποιείται σε σούπες. Στην ελληνική κουζίνα, συνήθως προστίθεται σε φαγητά της κατσαρόλας στο τέλος, για να βράσει απορροφώντας τους ζωμούς του κρέατος και να χυλώσει. Παραδοσιακά, κυρίως χρησιμοποιείται στο γιουβέτσι, φαγητό δημοφιλές και στην κυπριακή και αιγυπτιακή κουζίνα. Τα σύγχρονα βιβλία μαγειρικής στο Μαρόκο, την Αλγερία, κ.α. αραβικές χώρες στα βόρεια της Αφρικής κατηγοριοποιούν τα dwiddat και tlitli (κριθαράκι) μαζί με το κουσκούς, με χρήσεις όπως στο.
Στην Ιταλία χρησιμοποιείται συνήθως σε σούπες ζυμαρικών με λαχανικά, όπως και στο μινεστρόνε (ιταλ. minestrone, η λέξη minestra στα ιταλικά σημαίνει γενικότερα σούπα). Ιταλικής προέλευσης είναι και η κερκυραϊκή μανέστρα Κολοπίμπιρι (< βεν. Collu pimpiri: με πιπέρι). Στην Ελλάδα νερόβραστο κριθαράκι καταναλώνεται κυρίως σε περιόδους νηστείας.
Χρησιμοποιείται επίσης σε σαλάτες, για τις οποίες βράζει, ύστερα ανακατεύεται με λίγο βούτυρο ή ελαιόλαδο (προαιρετικά ώστε να μην κολλάει) και εν συνεχεία, αφού κρυώσει, συνδυάζεται με διάφορα βρασμένα ή ψημένα λαχανικά ( αγγινάρες, κολοκυθάκια, μελιτζάνες, μάραθο κ.α.) ενώ συχνά προστίθενται και ελιές.
Συχνά σερβίρεται με τριμμένα, συνήθως αλμυρά, τυριά, όπως φέτα, κεφαλοτύρι ή παρμεζάνα.
Γκρέητ Γουέστερν
μικρογραφία|Η αναχώρηση του SS Great Western το 1838 από το Μπρίστολ, στο παρθενικό του ταξίδι Το SS Great Western (Γκρέητ Γουέστερν, Μεγάλος Δυτικός) ήταν το πρώτο θεωρητικά υπερωκεάνειο τροχήλατο πλοίο ειδικά ναυπηγημένο για μεγάλους πλόες. Ιδίως από άποψη άνεσης θεωρήθηκε το καλύτερο της εποχής του, γεγονός που του εξασφάλιζε πλήρη φόρτο επιβατών.
Το Γκρέητ Γουέστερν ναυπηγήθηκε το 1838 και είχε ολικό μήκος 212 πόδια, πλάτος 36 και βύθισμα 17. Η συνολική χωρητικότητα του πλοίου ήταν 1324 τόνοι και η μηχανή του είχε ισχύ 450 hp που παρέχονταν σε δύο πλευρικούς τροχούς και η οποία του εξασφάλιζε ταχύτητα 9,5 κόμβων. Στη πρώτη εξαετία των δρομολογήσεών του (1838-1843) είχε διανύσει 234.000 μίλια και είχε περιορίσει τη διάρκεια ταξιδιού Λονδίνου Νέας Υόρκης σε 14 εικοσιτετράωρα. Έφερε τέσσερις ιστούς εκ των οποίων μόνο ο πρωραίος έφερε ιστία (πανιά) και αυτό περισσότερο ως υποβοήθηση της μηχανής και όχι το αντίστροφο όπως συνέβαινε μέχρι τότε στα ήδη ατμόπλοια (τροχήλατα).
Αξίζει όμως ν΄ αναφερθεί η πλούσια διακόσμηση και η μεγάλη πολυτέλεια των διαμερισμάτων του πλοίου αυτού που θεωρήθηκαν άφθαστες για τις τότε μαζικές μετακινήσεις και που απετέλεσε την απαρχή της εσωτερικής διακόσμησης των μετέπειτα υπερωκεανίων και που εξακολουθεί μέχρι σήμερα στα κρουαζιερόπλοια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά πλοία
Φεστιβάλ Επιδαύρου
Εγκαινιάστηκε επίσημα στις 19/6/1955 με την Εκάβη του Ευριπίδη (σε σκηνοθεσία Μινωτή με την Παξινού στον ομώνυμο ρόλο), καθιερώθηκε με τις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας και λίγο αργότερα (1957) και με τις παραστάσεις αρχαίας κωμωδίας του Εθνικού Θεάτρου. Το 1975 δόθηκε για πρώτη φορά η άδεια και σε θιάσους εκτός Εθνικού να χρησιμοποιήσουν το αρχαίο θέατρο.
Από το 1955 μέχρι σήμερα το θέατρο της Επιδαύρου έχει φιλοξενήσει τους σημαντικότερους Έλληνες σκηνοθέτες και ηθοποιούς καθώς και πληθώρα άλλων σπουδαίων καλλιτεχνών ως συντελεστών παραστάσεων. Παρουσιάστηκαν επίσης γνωστοί ξένοι θίασοι ή συνεργασίες με επιφανείς ξένους συντελεστές. Οι παραστάσεις του φεστιβάλ συχνά γνώρισαν τεράστια επιτυχία ή παταγώδη αποτυχία και δεν ήταν λίγες οι φορές που προκάλεσαν σκάνδαλο. Σήμερα, εν μέρει εξαιτίας των αιτιάσεων του Εθνικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου περί καταστροφής του μνημείου αλλά και σύμφωνα με την πολιτική του νέου διευθυντή φεστιβάλ Αθηνών Γ. Λούκου, ο αριθμός των παραστάσεων έχει περιοριστεί.
Παράλληλα με το φεστιβάλ Επιδαύρου λαμβάνουν χώρα (αρχικά μόνο μουσικές και αργότερα και θεατρικές) παραστάσεις στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου. Ο θεσμός ξεκίνησε δοκιμαστικά το 1995 με τον «Μουσικό Ιούλιο» και στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία που τον οδήγησε στην καθιέρωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά φεστιβάλ
Ομόλογα υψηλού κινδύνου
Οι Ομολογίες Υψηλού Κινδύνου ή, όπως είναι ευρέως γνωστές τα junk bonds («ομολογίες σκουπίδια»), είναι ομόλογα που έχουν βαθμολογηθεί ως speculative ή below investment grade από τους δύο κύριους φορείς διαχείρισης και αξιολόγησης επενδύσεων, τη Moody’s (με βαθμό κάτω του BBB) και τη Standard and Poor’s (με βαθμό κάτω του Baa). Η αξιολόγηση αυτή στηρίζεται κυρίως στην πιθανότητα για μία επιχείρηση να κηρυχθεί έκπτωτη, με βάση την ανάλυση των χρηματοοικονομικών και λογιστικών της δεικτών, όσο και την αξιολόγηση των επενδυτικών της σχεδίων. Επίσης, γίνεται αξιολόγηση των όρων και των προστατευτικών διατάξεων του δανειακού συμβολαίου, προκειμένου να διασφαλιστούν οι δανειστές σε περίπτωση πτώχευσης. Σκοπός αυτής της αξιολόγησης είναι να ενημερωθούν οι πιθανοί επενδυτές για την πιθανότητα που έχει μία επιχείρηση να αθετήσει τη συμφωνία και να μην καταφέρει να αποπληρώσει σε αυτούς το χρέος. Έτσι, όσο υψηλότερος είναι ο κίνδυνος αθέτησης για ένα ομόλογο, τηρουμένων των αναλογιών, τόσο χαμηλότερη είναι η βαθμολογία του. Αυτό που καθιστά τα junk bonds ελκυστικά για τους επενδυτές, είναι, ότι παρόλο που έχουν υψηλότερο κίνδυνο αθέτησης ή άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες πιστώσεων, συνήθως πληρώνουν υψηλότερες αποδόσεις απ’ ότι ομόλογα ανώτερης ποιότητας.
Περιγραφή
Τα junk bonds από τεχνικής απόψεως είναι ακριβώς τα ίδια με τα κανονικά ομόλογα. Οι ομολογίες αποτελούν χρεόγραφα που εκδίδονται από μια εταιρεία ή οργανισμό που δηλώνει το ποσό που θα πληρώσει στον αγοραστή, την ημερομηνία που θα τον αποζημιώσει (ημερομηνία λήξης) και τον τόκο (κουπόνι) για το δανεισμό των χρημάτων. Σε αυτό που διαφέρουν οι ομολογίες υψηλού κινδύνου, είναι στην πιστοληπτική ικανότητα των εκδοτών τους. Όλα τα ομόλογα χαρακτηρίζονται σύμφωνα με αυτή την πιστοληπτική ικανότητα και ως εκ τούτου εμπίπτουν σε μία από τις δύο κατηγορίες ομολόγων :
Το παρακάτω διάγραμμα απεικονίζει τις διαφορετικές κλίμακες αξιολόγησης ομολόγων από τους δύο σημαντικότερους οργανισμούς αξιολόγησης, Moody και η Standard and Poors:
! colspan="10" | Κατάταξη Ομολόγων ! colspan="1" | Moody's ! colspan="1" | Standard & Poor's ! colspan="1" | Βαθμός ! colspan="1" | Κίνδυνος ! colspan="1" | Περιγραφικά πληρωμών υψηλών επιτοκίων και των επιτοκίων και καταστάσεων καταστάσεων υπάρχει υψηλός κίνδυνος και αβεβαιότητα από την αλλαγή των οικονομικών συνθηκών υπάρχει υψηλός κίνδυνος και αβεβαιότητα από την αλλαγή των οικονομικών συνθηκών
Κίνδυνος
Ο κάτοχος οποιουδήποτε χρεογράφου υπόκειται σε ορισμένα είδη κινδύνων: τον κίνδυνο επιτοκίου (interest rate risk), πιστωτικό κίνδυνο (credit risk), πληθωριστικό κίνδυνο, συναλλαγματικό κίνδυνο, τον κίνδυνο της διάρκειας, τον κίνδυνο κυρτότητας (convexity risk), τον κίνδυνο εξόφλησης του κεφαλαίου, τον κίνδυνο μεταβολής του εισοδήματος, τον κίνδυνο ρευστότητας, τον κίνδυνο αθέτησης, το κίνδυνο απόδοσης στη λήξη, τον κίνδυνο επανεπένδυσης, τον κίνδυνο αγοράς, τον πολιτικό κίνδυνο, και τον κίνδυνο προσαρμογής της φορολογίας. Ο κίνδυνος επιτοκίων είναι ο κίνδυνος μεταβολής της αγοραίας αξίας ενός ομολόγου εξαιτίας της αλλαγής στη δομή ή στο επίπεδο των επιτοκίων ή των πιστωτικών περιθωρίων. Ο πιστωτικός κίνδυνος ομολόγων υψηλής απόδοσης αναφέρεται στην πιθανή απώλεια εξαιτίας κάποιου πιστωτικού γεγονότος (δηλαδή, την αθέτηση από πλευράς οφειλέτη στις τακτικές πληρωμές, ή την αναδιάρθρωση του ομολόγου), ή μια αλλαγή στην αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας από τους οργανισμούς αξιολόγησης (Moody’ s, ή Standard & Poor’s).
Η αξία των junk bond επηρεάζεται σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι τα ομόλογα υψηλότερου επενδυτικού βαθμού από την πιθανότητα αθέτησης των υποχρεώσεων. Για παράδειγμα, μια υποχώρηση των επιτοκίων, τείνει να αυξήσει την αξία των ομολογιών κατηγορίας υψηλής επενδυτικής ποιότητας. Ωστόσο, η ύφεση τείνει να αυξήσει την πιθανότητα αθέτησης των υποχρεώσεων για τα junk bond.
Κατηγορίες
Οι ομολογίες υψηλού κινδύνου μπορούν να υποδιαιρεθούν σε δύο άλλες κατηγορίες :
Αποτίμηση
Οι τιμές των junk bond αυξάνονται και μειώνονται ανάλογα με την περιουσία των εταιρειών-εκδοτών, κατά παρόμοιο τρόπο με τις τιμές των μετοχών. Όταν ένα ομόλογο εκδοθεί, το επιτόκιο του είναι συνήθως καθορισμένο μέχρι τη λήξη. Στη λήξη, ο επενδυτής λαμβάνει την πλήρη ονομαστική τους αξία. Μέχρι τότε, ένα ομόλογο είναι δυνατόν να διαπραγματεύεται στη δευτερογενή αγορά για περισσότερο ή λιγότερο από την ονομαστική του αξία, δηλαδή υπέρ ή υπό το άρτιο. Όταν όμως η πιστοληπτική ικανότητα του εκδότη μειώνεται, η τιμή του πέφτει ώστε να αντισταθμίσει τον πρόσθετο κίνδυνο κι έτσι το ομόλογο διαπραγρατεύεται υπό το άρτιο. Εάν ένας επενδυτής πιστεύει ότι ένα ομόλογο δεν θα αθετηθεί, μπορεί να το αγοράσει σε αξία κατά πολύ υπό του αρτίου και να το διακρατήσει μέχρι τη λήξη για την επίτευξη κεφαλαιουχικού κέρδους. Εναλλακτικά, ένας επενδυτής μπορεί να μεταπωλήσει το ομόλογο αργότερα για περισσότερο από όσο το αγόρασε.
1,81 ≤ Ζ ≤2,99: Ο Altman αυτή την περιοχή ως “grey area”. Οι επιχειρήσεις που βρίσκονται σ'αυτή την περιοχή θεωρούνται οριακές περιπτώσεις που θα πρέπει να παρακολουθούνται με προσοχή, καθώς είναι αβέβαιες σχετικά με τον πιστωτικό κίνδυνο.
Ιστορία
Ο όρος «junk bonds» χρονολογείται στο 1920, και προέρχεται από τη διάλεκτο των εμπόρων. Ο John Moody εισήγαγε το λιγότερο υποτιμητικό όρο «high-yield bonds» (Ομόλογα Υψηλής Απόδοσης) ήδη από το 1919, αλλά δε δινόταν ιδιαίτερη προσοχή στους ομολογιακούς τίτλους με χαμηλό βαθμό αξιολόγησης – πέρα από κάποιους ειδικούς επαγγελματίες - πριν τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Για μερικά χρόνια κατά η διάρκεια αυτής της περιόδου, τα ομόλογα ψηλού κινδύνου χρησιμοποιούνταν εκτενώς στη χρηματοδότηση εξαγορών και συγχωνεύσεων, συμπεριλαμβανομένων και δύο αμφιλεγόμενων παραλλαγών αυτών – τις μοχλευμένες εξαγορές (leveraged buyouts [LBOs]) και τις εχθρικές εξαγορές. Τα junk bonds εξαιτίας του ονόματός τους και μόνο, έγιναν οι εύκολοι στόχοι για όσους επέκριναν την έκρηξη των συγχωνεύσεων και των εξαγορών και την αντιλαμβανόμενη υπερβολή τους. Η ενημέρωση του κοινού αυξανόταν συνεχώς καθώς ένας αριθμός υπερβολικά χρεωμένων LBOs κατέρρευσε, προκαλώντας διόγκωση των ποσοστών αθέτησης και μεγάλη πτώση των τιμών των ομολόγων αυτού του είδους.
Παρά τη ξαφνική δυσφήμιση που απέκτησαν κατά τη δεκαετία του 1980, τα Ομόλογα Υψηλής Απόδοσης για αρκετές δεκαετίες έως τότε υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι των Κεφαλαιαγορών. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’20 αντιπροσώπευαν περίπου το 15-20% του συνόλου των εταιρικών ομολογιακών εκδόσεων. Επιπλέον, οι «fallen angels» (βλ. παράγραφο 1.2) προσέφεραν μια ελκυστική εξειδικευμένη αγορά για μερικούς επενδυτές και διαμορφωτές της αγοράς.
Παρόλο που η τράπεζα Drexel Burnham Lambert δεν ήταν πρώτη που κεφαλαιοποίησε αυτή την ευκαιρία της αγοράς, κατόρθωσε να γίνει ο κυρίαρχος παίκτης στην αγορά των junk bonds. Υπό την ηγεσία του Michael Milken, ανέπτυξε την αγορά των junk bonds χρησιμοποιώντας το ανεπτυγμένο δίκτυο θεσμικών επενδυτών της. Το γεγονός ότι τα ομολογιακά επιτόκια στην αγορά των Η.Π.Α. εξαιρούνται της φορολογίας, σε συνδυασμό με τον υψηλότερο λόγο Δανείων προς Ίδια Κεφάλαια, έδρασαν αυξητικά στις μετά φόρων χρηματικές ροές, τόσο των δανειστών, όσο και των δανειζόμενων και αποτέλεσαν το έμβασμα για την πραγματοποίηση νέων συμφωνιών έκδοσης. Αν και η πορεία των junk bonds διαγραφόταν ανοδική, η χρεοκοπία της Drexel Burnham Lambert - προφανώς θύμα της υπερβολικής συγκέντρωσης σε μία μόνο γραμμή των επιχειρήσεων και σε επισφαλή κεφαλαιακή διάρθρωση - και η φυλάκιση του Michael Milken, αποτέλεσε βαρύ πλήγμα για τη νεοσύστατη αγορά ομολόγων ενώ ταυτόχρονα η κριτική που αναπτύχθηκε σχετικά με το κατά πόσο η υψηλή μόχλευση αποτελεί λύση στα χρηματοδοτικά προβλήματα μιας επιχείρηση, φρέναραν την περαιτέρω ανάπτυξη της αγοράς των junk. Οι υποστηρικτές ωστόσο, διατείνονταν ότι ο Milken και η Drexel ανατράπηκαν εξαιτίας μιας «βεντέτας» εδραιωμένων εταιρικών στελεχών και κυβερνητικών ρυθμιστών, που αισθάνονταν να απειλούνται από την πιο ελεύθερη πρόσβαση σε κεφάλαια που τους παρείχαν τα junk bonds.
Η ανάκαμψη της αγοράς επήλθε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των θεσμικών επενδυτών. Η συνολική απόδοση παρέμεινε ισχυρή για τα προσεχή έτη βοηθούμενη από τη μείωση των επιτοκίων και την αποκατάσταση πολλών εκδοτών. Η έκδοση των junk bonds αποτέλεσε ιδιαίτερα ελκυστικό εργαλείο για τη χρηματοδότηση των συγχωνεύσεων και την αναδιάρθρωση των εταιρειών.
Η παγκόσμια έκδοση των ομολόγων υψηλού κινδύνου υπερδιπλασιάστηκε το 2003, σε περίπου 146 δισεκατομμύρια δολάρια 63 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2002, αν και αυτό εξακολουθεί να είναι χαμηλότερο από το ρεκόρ των 150 δισ. δολαρίων το 1998. Η έκδοση είναι δυσανάλογα συγκεντρωμένη στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρόλο που οι εκδότες στην Ευρώπη, την Ασία και τη Νότια Αφρική έχουν προσφάτως στραφεί σε έκδοση τίτλων υψηλού κινδύνου, στο πλαίσιο των αναχρηματοδοτήσεων και εξαγορών. Το 2006, οι ευρωπαϊκές εταιρείες εξέδωσαν Ομολογίες Υψηλής Απόδοσης συνολικής αξίας άνω των € 31δις.
Εταιρικό Χρέος
Η χρήση των junk bonds είναι ευρέως διαδεδομένη σε όλους τους τομείς που απαιτούν σημαντικά κεφάλαια προκειμένου να λειτουργήσουν. Οι τομείς των τηλεπικοινωνιών και της ενέργειας είναι δύο βιομηχανίες που χρησιμοποιούν τα junk bond εκτενώς. Πρόσφατα ήρθε στο φως ότι ορισμένες εταιρείες έχουν παραποιήσει την εμφάνιση των χρεών τους, ώστε να λάβουν μια υψηλότερη βαθμολογία για τους ομολογιακούς τίτλους τους, ώστε να μπορούν πιο εύκολα να τους διαπραγματεύονται στην αγορά.
Επιπλέον, τα junk bonds διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στις μοχλευμένες εξαγορές (leveraged buyout [LBO]) και τις επιθετικές εξαγορές επιτρέποντας σε ομάδες επενδυτών τραπεζιτών να συγκεντρώνουν υψηλότατα κεφάλαια προς χρήση για την απόκτηση μίας εταιρείας-στόχου. Σε μία LBO ο αποκτών εκδίδει junk bonds που θα βοηθήσουν στην απόκτηση της εταιρείας-στόχου και στη συνέχεια χρησιμοποιεί τις ταμειακές ροές της νεοαποκτηθείσας εταιρείας ώστε να πληρώσει τους τόκους στην πάροδο του χρόνου. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι επενδυτές με υψηλά κεφάλαια μπορούν να εξαναγκάσουν μία εταιρεία σε πτώχευση αν αυτή αδυνατίσει να πληρώσει τους τόκους και να απαιτήσουν -ως ομολογιούχοι- προτεραιότητα στα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης σε περίπτωση εξυγίανσης ή εκκαθάρισης. Εφόσον λοιπόν έχουν το δικαίωμα αυτό, μπορούν να ελέγξουν αποτελεσματικά τα επιχειρησιακά περιουσιακά στοιχεία και να υπαγορεύσουν τη μελλοντική πορεία των γεγονότων.
Αναδιάρθρωση Τίτλων και Χρηματοπιστωτική κρίση
Τα junk bonds μπορεί επίσης να αναδιαρθρωθούν σε Δομημένα Χρεωστικά Ομόλογα (Collateralized Debt Obligation [CDO]). Με αυτό τον τρόπο μπορεί να αυξηθεί η επενδυτική αξία αυτών των ανώτερων τίτλων, η οποία θα υπερβαίνει αυτή των αρχικών. Έτσι τα ανώτερα CDOs μπορούσαν να καλύψουν τις ελάχιστες απαιτήσεις αξιολόγησης για τους διάφορους επενδυτές, παρά το σοβαρό κίνδυνο που ενυπήρχε στα αρχικά junk bonds. Επιπλέον, στην αμερικανική αγορά αναπτύχθηκε πολύ μια ιδιαίτερη κατηγορία στεγαστικών δανείων, τα λεγόμενα Δάνεια Χαμηλής Εξασφάλισης (Sub-Prime Loans, subprimes). Πρόκειται ουσιαστικά για δάνεια που χορηγούνταν χωρίς εγγύηση σε οικογένειες με ιδιαίτερα χαμηλή πιστοληπτική ικανότητα, σε πολλές περιπτώσεις μη ευκατάστατες. Τα δάνεια αυτά δίνονταν με ευκολία και ανέρχονταν στο 13% της συνολικής στεγαστικής πίστης των ΗΠΑ. Τα προβλήματα που προέκυψαν από τη χορήγηση αυτών των δανείων οφείλονται στην καταστρατήγηση ενός βασικού κανόνα της τραπεζικής πίστης: ''την αναγκαιότητα διεξαγωγής της δέουσας πιστοληπτικής αξιολόγησης των δανειοληπτών ώστε να διαφοροποιηθούν οι επιτοκιακές χρεώσεις, ανάλογα με τον κίνδυνο. Όταν τα επιτόκια άρχιζαν να ανεβαίνουν, πολλοί δανειολήπτες αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στις συμβατικές τους υποχρεώσεις, πολλές φορές ακόμη και πριν τη μεταβολή τους.''
Συνεπώς, όταν τέτοια αναδιαρθρωμέναCDOs, τα οποία υποστηρίζονται από στοιχεία ενεργητικού αμφιβόλου αξίας, όπως τα Δάνεια Χαμηλής Εξασφάλισης, χάσουν τη ρευστότητα τους, τα ομόλογα και τα παράγωγά τους αναφέρονται επίσης ως «τοξικό» χρέος (toxic debt).Η διατήρηση αυτών των «τοξικών» στοιχείων ενεργητικού οδήγησε στην εξαφάνιση αρκετών επενδυτικών τραπεζών, όπως η Lehman Brothers και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, κατά τη Διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση και οδήγησαν το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ να επιδιώξει την αγορά αυτών των περιουσιακών στοιχείων από το Κογκρέσο το Σεπτέμβριο του 2008 για την αποφυγή μιας συνολικής κρίσης στο χώρο των τραπεζών.