cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γάγγρα
Ιστορική ανασκόπηση
Τελικά η Σύνοδος Γάγγρας θέσπισε 21 κανόνες, που μετά την επικύρωσή τους από τη συνελθούσα στην Κωνσταντινούπολη, το 691, Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, έλαβαν καθολικό κύρος και έκτοτε περιλαμβάνονται σε όλες τις σχετικές συλλογές. Ο 4ος Κανόνας της Συνόδου της Γάγγρας αναθεματίζει όσους δεν δέχονται να μεταλάβουν των αχράντων μυστηρίων από έγγαμο πρεσβύτερο με την δικαιολογία ότι ο έγγαμος πρεσβύτερος δεν πρέπει να ιερουργεί. Ο 11ος Κανόνας της Συνόδου της Γάγγρας καταδικάζει όσους από τους πιστούς απορρίπτουν τις "αγάπες", δηλαδή τα κοινά δείπνα των χριστιανών που τελούνταν εκτός του χώρου των ναών μετά τη λήξη της Θείας Ευχαριστίας. Ο 13ος Κανόνας της Συνόδου της Γάγγρας καταδικάζει την πρακτική των γυναικών να ντύνονται με ανδρικά ρούχα, γιατί αυτή η τακτική δεν αποτελεί ένδειξη άσκησης και ταπεινότητας, αλλά είναι καθαρή υπερβολή και υποκρισία. Ο 18ος Κανόνας της Συνόδου της Γάγγρας στηλιτεύει όσους από υπέρμετρο ζήλο ή άσκηση νηστεύουν ακόμα και την Κυριακή, η οποία είναι ημέρα χαράς και όχι άσκησης. Ο 20ος Κανόνας της Συνόδου της Γάγγρας καταδικάζει όσους υποτιμούν και απεχθάνονται τις συνάξεις, που γίνονται προς τιμήν των μαρτύρων και των αγίων.
Σημαντικό πρόσωπο της πόλης ήταν ο Υπάτιος, επίσκοπος Γαγγρών. Συμμετείχε στην Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325 μ.Χ.) και επέδειξε σημαντική δράση κατά των αιρέσεων. Για τη δράση του αυτή μαρτύρησε από ειδωλολάτρες, οι οποίοι του επιτέθηκαν με ξύλα και πέτρες και τον άφησαν ημιθανή. Πριν ξεψυχήσει, μία εκ των αιρετικών γυναικών τον θανάτωσε διά λίθου. Ο άγιος, αποτελούσε τον πολιούχο και προστάτη της πόλης των Γαγγρών και προς τιμήν του υπήρχε σε αυτήν ναός, έως τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 οπότε και αφανίστηκε. Η ιερά εικόνα του όμως, μεταφέρθηκε με μέριμνα των Μικρασιατών προσφύγων στη νέα τους πατρίδα, το χωριό Αντίγονος Φλώρινας, όπου κτίσθηκε ναός στη μνήμη του.
Κατά τη Μέση Βυζαντινή περίοδο η Γάγγρα εντάχθηκε, διαδοχικά, στη δικαιοδοσία των θεμάτων των Aρμενιάκων (7ος αι.), των Bουκελλαρίων (περ. 827) και της Παφλαγονίας (περ. 968). Κατά τα έτη 712, 727 και 732 οι Άραβες επιτέθηκαν στην πόλη. Kατά την επίθεση του 727 μ.Χ. τα τείχη της πόλης υπέστησαν καταστροφές.
Tο 1050 μ.Χ. η πόλη της Γάγγρας υπέστη μεγάλες καταστροφές από σεισμό. Kατά το γ΄ τέταρτο του 11ου αι. οι Tουρκομάνοι άρχισαν να εγκαθίστανται στην ευρύτερη περιοχή της Παφλαγονίας και να στρέφονται εναντίον των βυζαντινών πόλεων. H πληροφορία ότι η Γάγγρα καταλήφθηκε από τους Δανισμενδίδες το 1075/6 μ.Χ. θεωρείται σήμερα εσφαλμένη από τους περισσότερους ερευνητές. Eπί Δανισμενιδών, στα τέλη του 11ου αι., οι χριστιανοί κάτοικοι της Γάγγρας υποχρεώθηκαν να εγκατασταθούν εκτός των τειχών της πόλης. Πολλοί χριστιανοί εξισλαμίσθηκαν διά της βίας ή εκούσια.
Tο έτος 1132/3 μ.Χ. ο Iωάννης B΄ Kομνηνός έκανε εκστρατεία στην Kασταμονή και τις δυτικές όχθες του ποταμού Άλυος και συνέλαβε τον Δανισμενίδη εμίρη της Γάγγρας. Tην επόμενη χρονιά κατέλαβε τη Γάγγρα. Οι Tουρκομάνοι της Γάγγρας προσχώρησαν στο στρατό του και εκτελέστηκαν εργασίες ανακαίνισης στα τείχη. Tην επόμενη δεκαετία όμως, το έτος 1143 μ.Χ., οι Σελτζούκοι εδραιώθηκαν στη Γάγγρα και στην Άγκυρα. Λίγο αργότερα ο Σελτζούκος ηγεμόνας Șahinşah ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Γάγγρας. O Șahinşah συμμάχησε με τον Mανουήλ A΄ Kομνηνό γύρω στο 1160/1 μ.Χ. H Γάγγρα περιήλθε εκ νέου στους Δανισμενίδες για ένα μικρό διάστημα γύρω στο 1163/4 μ.Χ. και στη συνέχεια, το 1169 μ.Χ. ανακατελήφθη από τους Σελτζούκους του Iκονίου. Tο 1196 μ.Χ. ο Σελτζούκος κυβερνήτης των πόλεων Άγκυρας και Γάγγρας συμμάχησε με τον στασιαστή γνωστό ως (Ψευδο)Aλέξιο Γ΄ Kομνηνό εναντίον του Aλεξίου Γ΄ Aγγέλου. Η Γάγγρα περιήλθε οριστικά στους Oθωμανούς το 1429 μ.Χ.
Τούξτλα Γουτιέρρες
Η Τούξτλα Γουτιέρρες (ισπανικά: Tuxtla Gutiérrez) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της μεξικάνικης πολιτείας Τσιάπας. Θεωρείται η πιο ανεπτυγμένη και σημαντική πόλη της πολιτείας και το οικονομικό κέντρο της πολιτείας. Τα περισσότερα από τα δημόσια κτίρια της χρονολογούν από τον 20ο αιώνα.
Καθώς δεν υπήρχε προϊσπανικός οικισμός στο τόπο, το πρώτο μισό του ονόματος “Τούξτλα” αναφέρεται στην περιοχή κοιλάδων. Αρχικά, αυτή η κοιλάδα ονομάστηκε Κογιατόκ από τον ιθαγενή πληθυσμό Ζόκε, το οποίο σημαίνει “γη ή σπίτι των κουνελιών”, οι Αζτέκοι παρεισέφρυσαν στην περιοχή και το ονόμασαν «Τοτστλάν», το οποίο σημαίνει το ίδιο πράγμα, “Γουτιέρρες” προστέθηκε στο όνομα της πόλης το 1848 προς τιμήν του Χοακίν Μιγκέλ Γουτιέρρες, έναν φιλελεύθερο πολιτικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Υδροχόος (αστρολογία)
Ο Υδροχόος (♒) είναι αστρολογικό ζώδιο, το οποίο συνδέεται με τον αστερισμό του Υδροχόου. Σύμφωνα με τον τροπικό ζωδιακό, ο Υδροχόος καταλαμβάνεται από τον Ήλιο από 20 Ιανουαρίου μέχρι 18 Φεβρουαρίου. Στον αστρικό ζωδιακό, ο αστερισμός καταλαμβάνεται κατά την περίοδο από 15 Φεβρουαρίου έως 14 Μαρτίου. Το ζώδιο απέναντι από τον Υδροχόο είναι ο Λέων.
Μυθολογία
Στην Ελληνική μυθολογία ο Υδροχόος παριστάνει τον Γανυμήδη που τον άρπαξε ο Δίας για να τον κάνει οινοχόο του στον Όλυμπο και να παίρνουν από τα χέρια του αυτός κι οι άλλοι θεοί το κρασί και το νέκταρ. Ο Δίας εγκατέστησε τον Γανυμήδη στον Όλυμπο ως οινοχόο των Θεών, γεγονός που προκάλεσε τη ζήλια της Ήρας, αλλά και της κόρης της Ήβης, η οποία ήταν μέχρι τότε οινοχόος των Θεών. Οι συνεχείς πιέσεις αυτών των δυο γυναικών ανάγκασαν τον Δία να μεταμορφώσει τον νεαρό ευνοούμενό του στον αστερισμό του Υδροχόου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρολογία
Δουκάτο των Αθηνών
Το Δουκάτο των Αθηνών ήταν κρατίδιο με έδρα την Αθήνα το οποίο δημιουργήθηκε το 1205 από τους Σταυροφόρους, μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης κατά την Δ΄ Σταυροφορία (1204), και διατηρήθηκε ως την κατάληψη των Αθηνών από τους Οθωμανούς, το 1456, έχοντας συμπληρώσει 251 έτη ζωής.
Στα τέλη του 1204 ο Βονιφάτιος ο Μονφερατικός κατέλαβε την Αθήνα και οι Φράγκοι επιδόθηκαν στη λεηλασία της πόλης. Ο ναός της Παναγίας της Αθηνιώτισσας στον Παρθενώνα συλήθηκε και καταστράφηκε η μητροπολιτική βιβλιοθήκη με τα πολύτιμα χειρόγραφα, την οποία είχε δημιουργήσει ο λόγιος μητροπολίτης Μιχαήλ Χωνιάτης. Ο ίδιος, όπως και πολλοί από τους Αθηναίους, εγκατέλειψε την πόλη.
Ιστορική αναδρομή
Ο Βονιφάτιος παραχώρησε την Αθήνα μαζί με τα Μέγαρα στον Όθωνα ντε λα Ρος, επιφανή ιππότη από τη Βουργουνδία, στον οποίο είχε παραχωρήσει νωρίτερα και τη Θήβα. Ο Όθων προσαγορεύτηκε «Κύριος των Αθηνών» (Dominus Athenarum, Sire d'Athenes). Τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του Γκυ ντε λα Ρος. Ο Γκυ αναγνωρίστηκε το 1260 από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ΄ ως δούκας των Αθηνών. Ο οίκος των Ντε λα Ρος ηγεμόνευσε μέχρι το 1308, οπότε πέθανε άκληρος ο Γκυ Β΄. Τον διαδέχτηκε ο εξάδελφός του Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν (de Brienne), κόμης του Λέτσε της Απουλίας. Το δουκάτο ήταν υποτελές στο βασίλειο της Θεσσαλονίκης με βάση την φεουδαρχική ιεραρχία της Φραγκοκρατούμενης Ελλάδας αλλά μετά την κατάλυση του βασιλείου από τον ηγεμόνα της Ηπείρου Θεόδωρο Α΄ Δούκα, το πριγκιπάτο της Αχαΐας διεκδίκησε την επικυριαρχία πάνω στο δουκάτο, μια επικυριαρχία που αμφισβητήθηκε από τους δούκες Ντε λα Ρος κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ευβοϊκής διαδοχής. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Βιτέρμπο το 1267 ο δούκας της Αθήνας, όπως και οι λοιποί ηγεμόνες της Ρωμανίας αναγνώρισαν την επικυριαρχία του βασιλιά της Σικελίας, Καρόλου Α΄ Ανδεγαυού.
Τα εδάφη του Δουκάτου περιελάμβαναν την Αττική, τη Βοιωτία και ένα μέρος της νότιας Θεσσαλίας συνορεύοντας αρχικά με το λατινικό βασίλειο της Θεσσαλονίκης και την μαρκιωνία της Βοδονίτσας στα βόρεια και την κομητεία των Σαλώνων και τη βυζαντινή ηγεμονία της Ηπείρου στα δυτικά. Επίσης οι δούκες ασκούσαν επιρροή και εξουσία σ' ένα τμήμα της Φραγκοκρατούμενης Εύβοιας. Οι δυο σημαντικότερες πόλεις του δουκάτου ήταν η Αθήνα και η Θήβα, όπου υπήρχαν τα παλάτια των δουκών και οι έδρες των δύο αρχιεπισκόπων.
Μετά την Μάχη του Αλμυρού, το 1311, όπου οι Φράγκοι γνώρισαν συντριπτική ήττα από τους Καταλανούς και σκοτώθηκε ο δούκας της Αθήνας, το Δουκάτο πέρασε στην κυριαρχία των Καταλανών, οι οποίοι προσέφεραν την ηγεμονία στους βασιλείς της Αραγωνίας. Η κυριαρχία των Καταλανών καταλύθηκε το 1388 με την κατάληψη της Ακρόπολης από τον Φλωρεντινό τραπεζίτη και τυχοδιώκτη Νέριο Ατσαϊόλι (Acciaiuoli), ο οποίος από το 1385 είχε καταλάβει την πόλη της Αθήνας. Με εξαίρεση μια βραχύχρονη βενετική κατοχή (1395-1403), ο οίκος των Ατσαγιόλι ηγεμόνευσε μέχρι το 1458, όταν οι Τούρκοι, που από το 1456 είχαν καταλάβει την Αθήνα, έγιναν κύριοι και της Ακρόπολης.
Η Λατινική Αρχιεπισκοπή των Αθηνών
Η Αθήνα την εποχή που οι Σταυροφόροι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και δημιούργησαν την Λατινική Αυτοκρατορία (1204) ήταν έδρα Αρχιεπισκοπής που ανήκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Η θέση της ωστόσο ήταν αρκετά υποτιμημένη, βρισκόταν στην 28η θέση σε σειρά προτεραιότητας στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η υποτιμημένη θέση της δεν την εμπόδισε να βγάλει μια μεγάλη Ελληνική φυσιογνωμία των γραμμάτων εκείνη την εποχή, ήταν ο Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης ή Ακομινάτος. Την εποχή της κατάκτησης η Αθήνα ήταν μητροπολιτική έδρα που διοικούσε πολλές μικρότερες επισκοπές : Χαλκίδα, Δαύλεια, Κορώνεια Βοιωτίας, Ωρωπός, Σκύρος, Κάρυστος, Πορθμός, Αυλώνα, Σύρος, Σέριφος και Κύθνος. Η δομή της εκκλησίας των Αθηνών δεν άλλαξε με την Λατινική κατάκτηση, ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ κατοχύρωσε σαν πρώτο Λατίνο αρχιεπίσκοπο των Αθηνών τον Μπεράρ με όλα τα δικαιώματα και προνόμια που είχαν οι Έλληνες προκάτοχοι του. Τα έθιμα της εκκλησίας των Παρισίων μεταφέρθηκαν στην Αθήνα αλλά ελάχιστοι δυτικοί κληρικοί ήταν πρόθυμοι να υπηρετήσουν σε μια μακρινή ερημική περιοχή. Ο μοναδικός γνωστός Καταλανός αρχιεπίσκοπος ήταν ο Αντόνιο Μπαλλεστέρ.
Ο Παρθενώνας που είχε γίνει το Βυζάντιο η Ορθόδοξη εκκλησία της Παναγίας της Αθηναιώτισσας μετατράπηκε από τους Λατίνους στην Καθολική εκκλησία της Αγίας Μαρίνας Αθηνών. Η Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία διατηρήθηκε στην Αθήνα και από τους Λατίνους αλλά χωρίς επίσημα κυβερνητικά προνόμια. Οι Αθηναίοι κληρικοί ήταν οι περισσότεροι αμόρφωτοι ακόμα και πριν την κατάκτηση, η υποτίμηση που δέχτηκαν από τους Λατίνους χειροτέρεψε την κατάσταση τους. Η Αρχιεπισκοπή των Θηβών βρισκόταν μέσα στο Δουκάτο των Αθηνών αλλά δεν είχε υποτελείς επισκοπές. Η θέση του Λατίνου αρχιεπισκόπου των Αθηνών ανέδειξε σημαντικές φυσιογνωμίες όπως ο Σίμον Ατουμάνο που μετέφερε την έδρα του στην μετέπειτα πρωτεύουσα του Δουκάτου την Θήβα. Οι Καταλανοί δημιούργησαν 13 υποτελείς επισκοπές αλλά μονάχα οι επισκοπές στα Μέγαρα, την Δαύλεια, τα Σαλώνα και το Μαρκιωνία της Βοδονίτσας βρίσκονταν μέσα στα όρια του Δουκάτου. Τα αρχιεπισκοπικά αξιώματα των Αθηνών και των Θηβών διατηρήθηκαν από τους Φράγκους μέχρι τον 14ο αιώνα, την εποχή της Καταλανικής κυριαρχίας οι περισσότερες θέσεις είχαν καταληφθεί με Καταλανούς και Αραγωνέζους.
Φράγκοι Δούκες, Οίκος ντε Λα Ρος
right|thumb|150px|Ο θυρεός των Ντε Λα Ρος.
Βικάριοι Καταλανών Δουκών
Οι γενικοί βικάριοι ήταν οι τοπικοί αντιπρόσωποι και ανώτατοι κυβερνήτες των δουκών.
Φλωρεντιανοί Δούκες, Οικογένεια Ατσαγιόλι
thumb|150px|Ο θυρεός των Ατσαϊόλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αθην Κατηγορία:Καταλανική Εταιρεία Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Αθηνα
Τζων Μπάκαν
Ο Τζων Μπάκαν, 1ος Βαρόνος Τουήντσμιουρ ή Τζον Μπάκαν   (αγγλικά: John Buchan, Περθ Σκωτίας, 26 Αυγούστου 1875 – Μόντρεαλ, 11 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Σκωτσέζος συγγραφέας μυθιστορημάτων περιπέτειας, δημοσιογράφος, ιστορικός και πολιτικός. Χρημάτισε Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά, 15ος στη σειρά έπειτα από την ανακήρυξη του Καναδά σε ομόσπονδη κτήση του βρετανικού στέμματος.
Η ζωή του
Με την απόκτηση του πτυχίου του ταξίδεψε στη Νότια Αφρική. Εκεί προσέφερε τις υπηρεσίες του ως προσωπικός γραμματέας του Ύπατου Αρμοστή στη Νότια Αφρική Άλφρεντ Μίλνερ, ο οποίος συνέβαλε στην ανασυγκρότηση της χώρας από το χάος που επακολούθησε τον Αγγλο-Ολλανδικό Πόλεμο των Μπόερς. Η κοινωνική άνοδός του ήταν ταχεία: έγινε εκδότης του συντηρητικού περιοδικού Σπεκτέιτορ, έγινε επίσης δεκτός στο δικηγορικό σώμα, αν και δεν άσκησε ποτέ δικηγορία, και εξελέγη βουλευτής το 1912. Ήταν υποστηρικτής του ελεύθερου εμπορίου και της ψήφου των γυναικών. Υποστήριξε επίσης τη θεσμοθέτηση συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και την περιστολή των εξουσιών της Βουλής των Λόρδων. Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε να γράφει για λογαριασμό του βρετανικού Γραφείου Πολεμικής Προπαγάνδας (War Propaganda Bureau) και εργάστηκε ως ανταποκριτής στη Γαλλία για τους Τάιμς. Συνέχισε γράφοντας έργα μυθοπλασίας, και το 1915 δημοσίευσε το διασημότερο έργο του τα Τριάντα Εννέα Σκαλοπάτια, ένα κατασκοπευτικό θρίλερ με υπόθεση που διαδραματίζεται αμέσως πριν το ξέσπασμα του πολέμου. Στο μυθιστόρημα πρωτοεμφανίζεται ο χαρακτήρας του Ρίτσαρντ Χάννεϋ, αγαπημένος ήρωας του συγγραφέα, και πρωταγωνιστής του σε επόμενα μυθιστορήματα, βασισμένος σε μια αληθινή προσωπικότητα, τον Έντμουντ Αϊρονσάιντ, με τον οποίο ο Μπάκαν είχε φιλία από την εποχή της διαμονής του στη Νότια Αφρική. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε η συνέχεια, το μυθιστόρημα Greenmantle. Κατόπιν ο Μπάκαν κατατάχτηκε στον αγγλικό στρατό και υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στο Σώμα Πληροφοριών (Intelligence Corps), όπου συνέτασσε ομιλίες και ανακοινωθέντα για τον αρχιστράτηγο των βρετανικών δυνάμεων Σερ Ντάγκλας Χέιγκ. Σε αναγνώριση των ικανοτήτων του διορίστηκε διευθυντής πληροφοριών το 1917, υπό τον Λόρδο Μπήβερμπρουκ. Λόγω του στενού συνδέσμου του με τους περισσότερους στρατιωτικούς ηγέτες της Βρετανίας, ο Μπάκαν ομολογούσε πως του ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να διατυπώσει επικρίσεις για τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου.
Με το τέλος του πολέμου έστρεψε την προσοχή του σε ιστορικά θέματα, συνεχίζοντας πάντα να γράφει και μυθιστορήματα. Στη δεκαετία του 1920 έγινε πρόεδρος της Σκωτικής Ιστορικής Εταιρείας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Σκωτίας, διατηρώντας δεσμούς με αρκετά πανεπιστήμια. Συνέστησε τον Ρόμπερτ Γκρέιβς για μια θέση στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο του Καΐρου, και το 1927 επανεξελέγη στη Βουλή των Κοινοτήτων στην έδρα των πανεπιστημίων της Σκωτίας. Η πολιτική του θέση στο θέμα της Σκωτίας ήταν ότι αυτή όφειλε να αναδειχθεί ως ιδιαίτερο έθνος μέσα στο πλαίσιο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Υποστήριζε τον σκωτικό εθνικισμό και την αποκατάσταση του Σκωτικού Κοινοβουλίου. Οι επιπτώσεις της Μεγάλης Ύφεσης στη Σκωτία και η αυξανόμενη μετανάστευση από τη χώρα γεννούσαν στον Μπάκαν προβληματισμό. «Δεν επιθυμούμε", δήλωσε σε λόγο του στο Κοινοβούλιο, «να γίνουμε σαν τους Έλληνες, ισχυροί και ευημερούντες οπουδήποτε εγκατασταθούμε, αλλά με μια νεκρή Ελλάδα πίσω μας». Το 1933 και το 1934 διορίστηκε από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄ Λόρδος Βασιλικός Επίτροπος στης Συνόδου της Εκκλησίας της Σκωτίας. Σε αναγνώριση της συμβολής του στη λογοτεχνία και την εκπαίδευση, το 1932 του απονεμήθηκε ως προσωπικό δώρο η ένταξη στο Τάγμα των Εταίρων της Τιμής και το 1935, χρονιά που τα Τριάντα Εννέα Σκαλοπάτια διασκευάστηκαν για τον κινηματογράφο από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου.
Ενόψει του διορισμού του ως Γενικού Κυβερνήτη του Καναδά, την ίδια χρονιά δέχτηκε τον τίτλο του 1ου Βαρόνου του Τουήντσμιουρ. Στο διάστημα της θητείας του σε αυτό το αξίωμα, από το 1935 μέχρι το θάνατό του το 1940, αντιμετώπισε το λεπτό συνταγματικό θέμα της παραίτησης του Εδουάρδου Η΄, και της διαδοχής του από τον Γεώργιο Στ΄. Ως συνταγματικός επικεφαλής του κράτους, με ουσιαστικό κυβερνήτη της χώρας τον πρωθυπουργό Μακένζι Κινγκ, ο Μπάκαν ενθάρρυνε τη διαμόρφωση ξεχωριστής καναδικής ταυτότητας και την εδραίωση εθνικής ενότητας, παρά τις αντιξοότητες της Μεγάλης Ύφεσης και τις δυσκολίες που ταλαιπωρούσαν τον πληθυσμό. Μεγάλο μέρος του χρόνου του το αφιέρωνε σε περιοδείες σε κάθε γωνιά της χώρας και με τη συμπαράσταση της συζύγου του θεσμοθέτησε τα Λογοτεχνικά Βραβεία του Γενικού Κυβερνήτη (Governor General's Literary Awards), που παραμένουν μέχρι σήμερα τα σημαντικοτερα βραβεία λογοτεχνίας του Καναδά.
Το έργο του
Παρακάτω ακολουθεί μια ημιτελής λίστα των έργων του Τζων Μπάκαν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Σκωτσέζοι ιστορικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι βιογράφοι
Οράσιο Κάρτες
Ο Οράσιο Μανουέλ Κάρτες Χάρα (ισπ. Horacio Manuel Cartes Jara, 1956-) είναι Παραγουανός επιχειρηματίας και πολιτικός ο οποίος εξελέγη πρόεδρος της Παραγουάης μετά τις εκλογές του Απριλίου του 2013, ενώ θα αναλάβει τα καθήκοντά του στις 15 Αυγούστου 2013.
Ο Κάρτες είναι ιδιοκτήτης 25 επιχειρήσεων που ανήκουν στον όμιλο Grupo Cartes, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται εταιρείες επεξεργασίας καπνού, αναψυκτικών και κρέατος, καθώς και τραπεζικές επιχειρήσεις. Είναι, επίσης, πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας Κλουμπ Λιμπερτάδ από το 2001.
Επιχειρηματική σταδιοδρομία
Ο Οράσιο Κάρτες γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1956 στην Ασουνσιόν της Παραγουάης. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης εταιρείας αρμόδιας για τη διακίνηση των αεροπλάνων Τσέσνα στην Παραγουάη, ενώ ο ίδιος ο Κάρτες σπούδασε αεροναυτική μηχανική στις ΗΠΑ. Στα 19 του έτη, ξεκίνησε μία επιχείρηση ανταλλαγής συναλλάγματος που εξελίχθηκε στη σημερινή τράπεζα Banco Amambay. Στην πορεία δημιούργησε 25 επιχειρήσεις, μεταξύ αυτών και την Tabesa, τη μεγαλύτερη εταιρεία επεξεργασίας καπνού της Παραγουάης.
Ο Κάρτες φυλακίστηκε για επτά μήνες το 1989 με την κατηγορία της απάτης και, στην πορεία, αθωώθηκε από το δικαστήριο.
Το 2000, η αστυνομία δίωξης ναρκωτικών ουσιών κατάσχεσε ένα αεροπλάνο που μετέφερε μαριχουάνα και κοκαΐνη και βρισκόταν στο κτήμα του. Ο Κάρτες ισχυρίστηκε ότι το αεροπλάνο έκανε αναγκαστική προσγείωση στο κτήμα και ότι δεν σχετιζόταν με την εμπορεία ναρκωτικών, καθώς και ότι τάσσεται ενάντια στη νομιμοποίηση των ναρκωτικών.
Το όνομά του εμφανίστηκε σε λίστα με ονόματα που ενεπλάκησαν σε σκάνδαλο με υπεράκτιες εταιρείες σχετικά με μία οικονομική οντότητα που ήταν εγκατεστημένη στις Νήσους Κουκ και σχετιζόταν με την Banco Amambay, ενώ το Wikileaks ανέφερε ότι ο Κάρτες αποτελούσε επίκεντρο έρευνας για υπόθεση ξεπλύματος βρώμικου χρήματος.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μέχρι το 2008, ο Κάρτες δεν ασχολούνταν με την πολιτική, ενώ δεν ήταν καν εγγεγραμμένος ψηφοφόρος. Έγινε μέλος του κεντροδεξιού Κόμματος Κολοράδο το 2009, δηλώνοντας ότι ήθελε να αντιμετωπιστεί η μεταστροφή της Λατινικής Αμερικής προς την αριστερά. Ο Κάρτες μετατράπηκε σε αποτελεσματικό πολιτικό και αντιπροσώπευε μία νέα γενιά πολιτικών που δεν είχε καμία σχέση με την ιστορία του κόμματος, το οποίο είχε στηρίξει την στρατιωτική δικτατορία του Αλφρέδο Στρέσνερ. Η ικανότητά του στα οικονομικά συνέβαλε στην εκλογή του στη θέση του προέδρου της Παραγουάης το 2013.
Σημαντικά σημεία της προεκλογικής του εκστρατείας ήταν η υπόσχεση της αύξησης του ιδιωτικού κεφαλαίου για τις δημόσιες υποδομές, ο εκσυγχρονισμός των δημοσίων επιχειρήσεων, η προσέλκυση ξένων επενδυτών και η δημιουργία θέσεων εργασίας. Στις 21 Απριλίου 2013, ο Οράσιο Κάρτες εξελέγη πρόεδρος της Παραγουάης, συγκεντρώνοντας το 45,8% των ψήφων.
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του, ο Κάρτες έκανε ορισμένες ομοφοβικές δηλώσεις, καθώς συνέκρινε τους ομοφυλόφιλους με τις μαϊμούδες, ενώ δήλωσε ότι θα πυροβολούσε τον γιο του στους όρχεις εάν μάθαινε ότι ήταν ομοφυλόφιλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Παραγουάης
Αθλητικός Όμιλος Ορεστιάδας
Ο Αθλητικός Όμιλος Ορεστιάδας είναι αθλητικό σωματείο το οποίο ιδρύθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1970 στην Ορεστιάδα.
Τμήμα βόλεϊ
Το τμήμα βόλεϊ του συλλόγου αγωνίστηκε για πρώτη φορά το 1971. Το 1984 με τον Ηλία Ιεροκλή στο τιμόνι της ομάδας εξασφάλισε τη συμμετοχή της για πρώτη φορά στη Α1 κατηγορία. Από το 1989 και μετά αποτέλεσε μια από τις ισχυρότερες ομάδες όχι μόνο του ελληνικού πρωταθλήματος αλλά και των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Τρεις φορές κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα και άλλες 4 φορές συμμετείχε στην τελική φάση ευρωπαϊκών διοργανώσεων με κορυφαία στιγμή την 2η θέση στο κύπελλο συνομοσπονδίας το 1995 όπου απέκλεισε την μεγάλη τότς Μίλαν του Μπερλουσκόνι με 3-2 σετ και αγωνίστηκε στον τελικό με την Πάρμα από την οποία έχασε με 3-0. Το 2007 η Ορεστιάδα υποβιβάστηκε μετά από αγώνες play out. Την επόμενη χρονιά έχασε την άνοδο στην μεγάλη κατηγορία στα μπαράζ για μια νίκη απέναντι στον Φοίνικα Σύρου. Το 2009-10 η ομάδα έπεσε στην Β' εθνική κατηγορία και από εκεί ξεκίνησε και η μετέπειτα άνοδος καθώς το 2010-11 ανεβαίνει και πάλι στην Α2 κατηγορία αήττητη και μπαίνει στο παιχνίδι της ανόδου που χάθηκε για λίγο την σαιζόν 2011-12. Την σαιζόν 2012-13 συμμετείχε στα play-off ανόδου, αλλά μένοντας τρίτη έχασε την άνοδο στην Volleyleague. Μια σεζόν αργότερα η ομάδα της Ορεστιάδας κατάφερε να πετύχει αυτό που χρόνια επιζητούσε και στα μπαράζ ανόδου της Α2 με αντιπάλους τις ΜΕΝΤ, Α.Ο.Ν.Αργυρούπολης και Κολλέγιο Αθηνών κατάφερε να πάρει την άνοδο για την μεγάλη κατηγορία του ελληνικού βόλλευ επιστρέφοντας ξανά στην Volleyleague μετά από εφτά χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Έβρου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1970 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σκακιστικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Ορεστιάδα Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.ΘΡ.ΑΝ.ΜΑΚ.
Τάγμα του Σουβόροφ
Το Τάγμα του Σουβόροφ (ρωσ. Орден Суворова) - σοβιετικό και ρωσικό βραβείο. Καθιερώθηκε στις 22 Ιουλίου 1942, προς τιμή του Ρώσου στρατηγού Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ. Απονέμεται σε στρατηγούς και στρατάρχες του ρωσικού στρατού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουβοροφ Κατηγορία:Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Δημήτριος Στάγκας
Ο Δημήτριος Στάγκας ή Στασινόπουλος  ή καπετάν Μίζας ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από την Κλεισούρα Καστοριάς.
Γκρέγκορι Λώλερ
Ο Γκρέγκορι Φράνσις Λώλερ (Gregory Francis Lawler, γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1955) είναι Αμερικανός μαθηματικός που ασχολείται με τη θεωρία πιθανοτήτων και είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του από το 2000 στην εξέλιξη Σραμ - Λώλερ.
Δημήτριος Στάγκας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτριος Στάγκας γεννήθηκε το 1864 στην Κλεισούρα Καστοριάς. Συγκρότησε ένοπλη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής. Αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα προασπίζοντας τη γενέτειρά του, Κλεισούρα, από τις Βουλγαρικές επιδρομές, αλλά και τα αντίποινα των Οθωμανικών αρχών. Έδρασε στις περιοχές Καστοριάς, Βέρνου και Εορδαίας. Συνεργάστηκε σε διάφορες επιχειρήσεις με τον Ιωάννη Καραβίτη. Αποτέλεσε μέλος της Επιτροπής Αγώνος Κλεισούρας και αρχηγός της πολιτοφυλακής Λεχόβου. Συμμετείχε σε διάφορες επιχειρήσεις στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ως εθελοντής.
Γκρέγκορι Λώλερ
Βιογραφία
Ο Λώλερ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια (πτυχίο 1976) και στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1979 υπό την επίβλεψη του Έντουαρντ Νέλσον (A self avoiding random walk). Στη συνέχεια εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ από το 1979, πιο πρόσφατα ως καθηγητής, και στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ από το 2001. Από το 2006 είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Διετέλεσε ερευνητής και επισκέπτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Μαθηματικών Επιστημών Courant του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και σε διάφορα γαλλικά πανεπιστήμια.
Δημήτριος Στάγκας
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Μακεδόνες
Γκρέγκορι Λώλερ
Βιογραφία
Ο Λώλερ ενδιαφέρεται για τη λεπτή δομή της τυχαίας κίνησης (τυχαίος περίπατος, κίνηση Μπράουν), ιδίως στη δισδιάστατη περίπτωση και σε διαδικασίες που περιλαμβάνουν ισχυρές αλληλεπιδράσεις, όπως συμβαίνει στη στατιστική φυσική. Είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του σχετικά με την εξέλιξη Σχραμ-Λόουνερ (κατά τον Όντεντ Σχραμ). Το 2006 του απονεμήθηκε το βραβείο George Pólya (Τζορτζ Πόλια) μαζί με τους Ουεντελίν Βέρνερ και Όντεντ Σχραμ για το έργο αυτό. Είναι μέλος του Ινστιτούτου Μαθηματικής Στατιστικής (1991), της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (2005) και της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (2013). Το 1986 ήταν ερευνητής του Sloan Research Fellow. Το 2002, προσκλήθηκε να μιλήσει στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Πεκίνο (Conformal Invariance, Universality and the Dimension of the Brownian Frontier (Διαμορφωτική αναλλοίωτη, καθολικότητα και διάσταση των ορίων Μπράουν)). Είναι μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Το 2018, ήταν ομιλητής ολομέλειας στο ICM στο Ρίο (Συμμορφικά αμετάβλητες μετρήσεις βρόχων). Για το 2019, του απονεμήθηκε το βραβείο Βολφ στα μαθηματικά.
Ήταν ο ιδρυτικός εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού Electronic Journal of Probability, ήταν ο συντάκτης του Annals of Probability (Χρονικά Πιθανοτήτων) και είναι ο εκδότης του Journal of the American Mathematical Society.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Μοσχοχώρι Πιερίας
Το καλοκαίρι του 2006 απέκτησε δάσος αναψυχής (πλατανόδασος).
Υποδομή
Ο κεντρικός ναός είναι της Κοίμησης της Θεοτόκου, όπου πανηγυρίζει το Δεκαπενταύγουστο (15 Αυγούστου).
Το χωριό έχει ένα τριθέσιο Δημοτικό Σχολείο, μονοθέσιο νηπιαγωγείο, αγροτικό ιατρείο, κοινοτικό γυμναστήριο, φαρμακείο και Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ).
Το Μοσχοχώρι έχει ποδοσφαιρική ομάδα (Δόξα 10), η οποία αγωνίζεται στην Β΄ Ερασιτεχνική Κατηγορία της ΕΠΣ Πιερίας.
Η σημαντικότερη απασχόληση του πληθυσμού είναι η καλλιέργεια καπνού. Ενδιαφέρον από πολιτιστική άποψη παρουσιάζουν οι εκδηλώσεις που γίνονται την τρίτη ημέρα του Πάσχα, στις οποίες οι συμμετέχοντες καίνε τη ρόκα (ηλακάτη, εξάρτημα του αργαλειού). Οι εκδηλώσεις αυτές αφορούν το ονομαστό Έθιμο της Ρόκας.
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Το ηρώο στο Μοσχοχώρι Το Μοσχοχώρι ονομαζόταν Δέκατο Χιλιόμετρο μέχρι το 1962, επειδή βρίσκεται στο δέκατο χιλιόμετρο της Κατερίνης. Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου πυρπολήθηκε ο Μοσχοπόταμος και οι κάτοικοι αυτού του χωριού αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην περιοχή όπου βρίσκεται το σημερινό Μοσχοχώρι. Έτσι, οι παλαιότεροι κάτοικοι του Μοσχοχωρίου κατάγονται από το Μοσχοπόταμο.
Το Μοσχοχώρι ως κοινότητα αναγνωρίστηκε το 1966. Οι κοινοτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Οκτωβρίου 1966 και η εγκατάσταση των νέων κοινοτικών αρχόντων έγινε την 1η Ιανουαρίου 1967.
Χαρακτηριστικό είναι το γλωσσικό ιδίωμα των κατοίκων του χωριού, που οδήγησε στην έκδοση πονήματος από την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών.
Παραπομπές
Μοσχοχωρι Μοσχοχωρι
Αφροδίτη της Μήλου
Γενικά για το άγαλμα
thumb|Λεπτομέρειες από τη δεξιά πλευρά, όπου στο μπράτσο φαίνονται σημάδια από το κόσμημα που λείπει και κάτω από το μαστό τρύπα για τη σύνδεση και στήριξη του απωλεσθέντος δεξιού χεριού στον κορμό Η Αφροδίτη της Μήλου είναι σκαλισμένη σε παριανό μάρμαρο και έχει ύψος 2,02 μ. Χρονολογείται γύρω στο 150 - 50 π.Χ. και παριστάνει την Αφροδίτη, παρότι αρχικά κάποιοι θεωρούσαν ότι μπορεί να παριστάνει την Αμφιτρίτη. Βρέθηκε ακρωτηριασμένη και εικάζεται πως η θεά στο αριστερό της χέρι κρατούσε μήλο ή καθρέφτη ή ότι με τα δύο χέρια της κρατούσε την ασπίδα του Άρη. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι δεν έκανε τίποτε από αυτά και ότι ήταν έτοιμη να λουστεί. Για τα χέρια της υπάρχει ο μύθος ότι έσπασαν πάνω σε καβγά Γάλλων αρχαιολόγων και Ελλήνων κατά τη μεταφορά του αγάλματος, αλλά αυτό δεν ευσταθεί γιατί το έργο είχε βρεθεί εξαρχής δίχως τα χέρια. Εκείνο που πιθανόν αληθεύει είναι ότι τμήματα των χεριών είχαν βρεθεί σε διάφορα σημεία και ότι το αριστερό κρατούσε μήλο, αλλά χάθηκε κατά τη μεταφορά ή ότι επάνω στη συμπλοκή (η οποία όντως συνέβη για την απόκτησή της), κάποια από αυτά τα κομμάτια που συνόδευαν το γλυπτό (όπως το αριστερό χέρι) έπεσαν στη θάλασσα από τα βράχια και χάθηκαν για πάντα.
Λεπτομέρειες για το γλυπτό
αριστερά|μικρογραφία|Ο κότσος είχε βρεθεί χωριστά και αποκαταστάθηκε Το έργο έχει δουλευτεί σε χωριστά κομμάτια, τα δύο βασικά από τα οποία στη συνέχεια ο δημιουργός συνέδεσε στους γλουτούς, εκεί που πέφτουν και οι πτυχώσεις του ενδύματος. Χωριστά είχε δουλευτεί και το αριστερό χέρι αλλά και το αριστερό πόδι, όπως και το δεξί. Η θεά στα μαλλιά φέρει κεφαλόδεσμο (ταινία) από την οποία πίσω ξεφεύγουν βόστρυχοι. Έφερε επίσης κοσμήματα όπως φαίνεται από τα σημάδια που απέμειναν στα αυτιά (σκουλαρίκια) και ίσως περιδέραιο και διάδημα -όπως επίσης φανερώνουν κάποια χαρακτηριστικά σημάδια. Πιθανόν να ήταν και πολύχρωμο έργο, αλλά το χρώμα από το παριανό μάρμαρο έχει πια χαθεί και δεν μπορούμε να εικάσουμε με σιγουριά τα χρώματα που ίσως είχαν χρησιμοποιηθεί. Κάτω από τον δεξιό μαστό υπάρχει μία τρύπα για τη μεταλλική στήριξη του δεξιού χεριού που λείπει. Επειδή η δεξιά πλευρά ήταν πιο καλοδουλεμένη και οι ειδικοί εικάζουν ότι είχε προορισμό να τοποθετηθεί σε σημείο που ο κόσμος θα έβλεπε τη θεά από τα δεξιά της. Η τεχνοτροπία δείχνει ότι ήταν έργο μιας εποχής κατά την οποία παρατηρείτο στροφή στον κλασικισμό. δεξιά|μικρογραφία|Σχέδιο του Jean-Baptiste-Joseph Debay το 1821, όπου ακόμα δεν είχε εξαφανιστεί η χάραξη της υπογραφής του γλύπτη στη βάση. Ο Debay είχε αντιγράψει τέλεια τα κεφαλαία ελληνικά γράμματα και έγραφε από κάτω στα γαλλικά ότι το έργο βρέθηκε τον Φεβρουάριο του 1820 στη Μήλο και δωρήθηκε στον βασιλιά τον Μάρτιο του 1821 από τον πρεσβευτή του στην Κωνσταντινούπολη
Ο δημιουργός
Το έργο πλάστηκε στα ταραγμένα ελληνιστικά χρόνια, κατά πάσα πιθανότητα από τον γλύπτη Αγήσανδρο ή Αλέξανδρο, γιο του Μηνίδη από την Αντιόχεια του Μαιάνδρου. Το μισό όνομά του αναφερόταν στη βάση του γλυπτού όπου απέμενε χαραγμένη η φράση ...ΝΔΡΟΣ ΜΗΝΙΔΟΥ [ΑΝΤ]ΙΟΧΕΥΣ ΑΠΟ ΜΑΙΑΝΔΡΟΥ ΕΠΟΙΗΣΕΝ. Αυτή η επιγραφή που φαίνεται σε σχέδιο της εποχής, χάθηκε γύρω στο 1825 ενώ το απόκτημα βρισκόταν στο Λούβρο και πολλοί πιστεύουν ότι την εξαφάνισαν οι τότε διευθυντές του για να μπορούν να υποστηρίξουν ότι ήταν έργο του Πραξιτέλη. Στον Αγήσανδρο αποδίδεται πάντως ένα άλλο έργο που εκτίθεται στο Λούβρο -μια προτομή του Μεγάλου Αλεξάνδρου που είχε βρεθεί στη Δήλο.
Οι ίδιοι οι Γάλλοι είχαν υποστηρίξει τότε ότι «η αριστερή γωνία της βάσης του αγάλματος όπου αναγραφόταν το όνομα του γλύπτη Αλέξανδρου δυστυχώς χάθηκε στα ασβεστοκονιάματα, αλλά ανήκε σε άλλη εποχή και ήταν άσχετη προς την Αφροδίτη». Το σχέδιο που παρατίθεται πάντως δείχνει ότι η αριστερή πλευρά ταίριαζε τέλεια στη βάση του αγάλματος και επιστημονική εξακρίβωση για τη χρονολόγηση δεν μπορεί να γίνει πια αφού το κομμάτι δεν βρίσκεται πουθενά από όσο γνωρίζουν οι ειδικοί.
Πιθανόν στο πλαίσιο αυτού του αρχαιολογικού πολέμου οι Γάλλοι να θεώρησαν σκόπιμο να εξαφανιστεί ο πραγματικός δημιουργός του έργου, τόσο για να μην το ζητήσει πίσω η Οθωμανική Αυτοκρατορία (αφού Ελλάδα ακόμα δεν υπήρχε) όσο και για να το προβάλλει διεθνώς περισσότερο ως έργο μυστηριώδους γλύπτη από την κλασική Ελλάδα και να «προσπεράσει» τη Γερμανία στον «αγώνα δρόμου» για την απόκτηση αρχαιοτήτων.
Ποιος το βρήκε
Αν ήταν ο Θεόδωρος, τότε ίσως να μην πήρε ποτέ τα 400 ή 1.000 ή 7.000 γρόσια που φέρονται να πλήρωσαν οι Γάλλοι, γιατί βρέθηκε η διαθήκη του και ανέφερε μόνον τρεις πεζούλες ή χωράφια. Το ποσό αυτό δηλαδή (έστω και των 400 γροσιών) ήταν σχετικά σημαντικό για την εποχή εκείνη αφού 1.000 γρόσια ήταν ο ετήσιος μισθός των δημογερόντων. Φυσικά δεν ήταν διόλου δίκαιο για την αξία του αγάλματος, αλλά πάντως όποιος το είχε πάρει -αν το πήρε μόνον ένας- θα ήταν πια σχετικά εύπορος. Φυσικά δεν αποκλείεται τα χρήματα να δόθηκαν στην οικογένεια Κεντρωτά και να δαπανήθηκαν κατά διάφορους τρόπους. Άλλη εκδοχή είναι ότι οι Γάλλοι έδωσαν τα χρήματα στους δημογέροντες και προκρίτους του νησιού.
Πώς το βρήκε
Έκανε μια προσπάθεια πάντως να το διαφυλάξει και το μετέφερε στη στάνη του, όμως ο «πυρετός αρχαιοτήτων» είχε ήδη καταλάβει τους Γάλλους και επικοινωνούσαν με προξένους και πρεσβευτές της πατρίδας τους στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη και αλλού.
Φλόρες
Η Φλόρες (ινδονησιακά: Flores) είναι νησί της Ινδονησίας. Είναι μία από τις μικρές Σούνδες, ανατολική από τη Σουμπάουα και το Κομόντο και δυτικά της Λεμπάτα και του αρχιπελάγους Αλόρ. Στα νοτιοανατολικά του νησιού βρίσκεται το Τιμόρ και στα νότια η Σούμπα. Έχει έκταση 13.540 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι το 60ό μεγαλύτερο νησί παγκοσμίως. Το νησί έχει πληθυσμό 1.831.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και η μεγαλύτερη πόλη του είναι η Μαουμέρε.
Αφροδίτη της Μήλου
Πώς το βρήκε
Επικεφαλής των Γάλλων που έκαναν ανασκαφές δίπλα στο χωράφι του Κεντρωτά και αναμίχθηκε στις εκσκαφές ήταν ο νεαρός τότε αξιωματικός Ολιβιέ Βουτιέ (Olivier Voutier, 1796-1877) που στη συνέχεια επισήμως παραιτήθηκε από το γαλλικό ναυτικό και πολέμησε με το πλευρό των Ελλήνων στην επανάσταση του 1821. Ο Βουτιέ που είχε σπουδάσει λίγη αρχαιολογία άρχισε να σχεδιάζει αμέσως το εύρημα και ειδοποίησε πατριώτες του για τη μεγάλη ανακάλυψη, επειδή ο ίδιος δεν είχε αρκετά χρήματα για να το αγοράσει και κάποιοι είχαν κιόλας προτείνει στον Κεντρωτά αμοιβή 1.000 γροσιών. Ενημέρωσε επίσης ότι κοντά στο άγαλμα βρέθηκαν δύο αφιερώσεις ή Ερμές, μια ενός ηλικιωμένου και μία ενός νέου, όπως και πλίνθος (βάση δηλαδή) και κομμάτι με επιγραφή που ανέφερε το όνομα του γλύπτη. Επίσης βρέθηκαν τμήματα του αριστερού χεριού, πολύ φθαρμένα, που φαινόταν να κρατούν μήλο, και οι Γάλλοι όπως και οι ντόπιοι νόμισαν ότι ίσως ανήκαν σε άλλο άγαλμα και είχαν βρεθεί τυχαία κοντά στην Αφροδίτη.
Φλόρες
To 2003 ανακαλύφθηκε στο νησί Φλόρες ένα νέο είδος ανθρώπου, το Homo floresiensis. Τα απολιθώματα που βρέθηκαν σε μια σπηλιά το 2003 έχουν ηλικία 100.000 με 13.000 ετών. Αυτό το είδος είχε ύψος ένα μέτρο και χαρακτηρίστηκε από τους ανθρώπους που το ανακάλυψαν ως "Χόμπιτ". Στην πραγματικότητα στους τοπικούς μύθους, υπάρχουν αρκετές αναφορές για μικροσκοπικούς ανθρώπους που ονομάζονται Έμπου Γκόγκο ακόμα και κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Αφροδίτη της Μήλου
Πώς το βρήκε
Τα χέρια που έλειπαν δηλαδή, έλειπαν εξαρχής και γι’ αυτό το σχέδιο του Βουτιέ που έγινε επί τόπου, παριστάνει την Αφροδίτη ακρωτηριασμένη από την πρώτη στιγμή. Κι αυτά που βρέθηκαν όμως δεν αξιοποιήθηκαν σωστά, επειδή οι περισσότεροι θεώρησαν ότι ανήκαν σε άλλη εποχή ή έργο. Έτσι παρότι βρέθηκαν στην ανασκαφή και περισυνελέγησαν, όταν πάνω στην επεισοδιακή μεταφορά χάθηκαν, δεν αναζητήθηκαν με ιδιαίτερη ζέση. Οι ειδικοί τώρα πια ξέρουν ότι στα ελληνιστικά χρόνια όταν ένα έργο προοριζόταν να φαίνεται από τη μία μεριά, π.χ. τη δεξιά, οι γλύπτες έδιναν βαρύτητα σε αυτή την πλευρά και όχι σε εκείνη που δεν φαινόταν από το κοινό ή που πιθανά καλυπτόταν με ύφασμα. Έτσι ερμηνεύεται σήμερα δηλαδή το κάπως «άτεχνο» αριστερό χέρι της Αφροδίτης που οι Γάλλοι νόμισαν τότε ότι ήταν «άσχετο από το άγαλμα» και το οποίο αναφέρεται ότι κρατούσε μήλο, παραπέμποντας πιθανά στο μήλο του Πάρι.
Φλόρες
Ιστορία
Πριν το νησί ανακαλυφθεί από τους Ευρωπαίους ήταν υπό τον έλεγχο των κατοίκων του Σουλαουέζι. Εμπορεύονταν χρυσό, ελεφαντόδοντο και λινά υφάσματα με σανταλόξυλο, καουτσούκ, κανέλα και βαμβάκι. Συχνά γίνονταν επιδρομές για να μαζευτούν σκλάβοι, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι της Φλόρες να τραβηχτούν προς το εσωτερικό του νησιού. Το 15ο και 16ο αιώνα βρίσκονταν υπό την επιρροή των Μολούκων.
Αφροδίτη της Μήλου
Η μάχη για την απόκτηση
thumb|upright=1.2|Ο αξιωματικός Ζυλ Ντυμόν ντ' Υρβίλ (Jules-Sébastien-César Dumont d’Urville), που έπεισε τους Γάλλους να βιαστούν να αγοράσουν την Αφροδίτη της Μήλου και που αργότερα εξελίχθηκε σε σημαντικό εξερευνητή της [[Ανταρκτική|Ανταρκτικής]]
Φλόρες
Ιστορία
Το νησί ανακαλύφθηκε από τον Πορτογάλο Αντόνιο ντε Αμπρέου το 1512. Το νησί ονομάστηκε Φλόρες καθώς οι Πορτογάλοι ονόμασαν το ανατολικότερο ακρωτήριό του Κάβο ντε Φλόρες, δηλαδή ακρωτήριο των λουλουδιών. Οι Πορτογάλοι εισήγαγαν επιτυχημένα στο νησί το Χριστιανισμό. Σημαντικός εμπορικός σταθμός ήταν το νησί Σολόρ, ανατολικά της Φλόρες και το νησί Έντε, κοντά στις νότιες ακτές, τα οποία φαίνεται ότι χρησιμοποιούσαν και οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Ιάβας, με αποτέλεσμα να υπάρχουν επιθέσεις. Οι κάτοικοι της Ιάβας επιτέθηκαν στους Πορτογάλους στο Σολόρ, με αποτέλεσμα οι δεύτεροι να κατασκευάσουν ένα οχυρό εκεί και ένα στο Πουλάου Έντε. Το οχυρό του Πουλάου Έντε καταστράφηκε από τον στόλο των Μακασαρών (από Σουλαουέζι) το 1605, οι οποίοι ήρθαν για να υποστηρίξουν την εξέγερση των ντόπιων από τη Φλόρες. Στη συνέχεια επισυνάφθηκε ειρήνη. Εκείνη την περίοδο σημαντικό κέντρο των Πορτογάλων στο νησί ήταν η Λαραντούκα, κοντά στο Έντε.
Αφροδίτη της Μήλου
Η μάχη για την απόκτηση
Το έργο βρέθηκε σε πολλά κομμάτια (πιθανόν έξι, από τα οποία τα χέρια και το όνομα του γλύπτη πλέον λείπουν), με δύο βασικά, τον κορμό και τα πόδια. Όλα αυτά τα κομμάτια και οι Ερμές έγιναν αμέσως αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Ο Βουτιέ ενημέρωσε με μιας τον Γάλλο υποπρόξενο στη Μήλο, τον Λουί Μπρεστ (Louis Brest) και αυτός παρουσιάστηκε και άρχισε να παζαρεύει λέγοντας πως "δεν είναι βέβαιο ότι το άγαλμα αξίζει 1.000 γρόσια". Ειδοποίησε όμως αμέσως τον ντε Ριβιέρ (Charles-François de Riffardeau, μαρκήσιος και αργότερα δούκας de Rivière), πρόξενο των Γάλλων στην Υψηλή Πύλη. Στη διαπραγμάτευση αναμίχθηκε ενεργά και ένας άλλος Γάλλος αξιωματικός που είχε πάθος με τις αρχαιότητες, ο Ζυλ Ντυμόν ντ' Ουρβίλ (Jules Dumont d'Urville) που σημειωτέον ήταν βέβαιος πως επρόκειτο για την Αφροδίτη που κρατούσε το μήλο του Πάρι. Οι Γάλλοι αποφάσισαν να πάρουν οπωσδήποτε όλα τα ευρήματα στην κατοχή τους.
Φλόρες
Ιστορία
Το 17ο αιώνα, οι Ολλανδοί άρχισαν την εγκατάστασή τους στην Ινδονησία. Στη Φλόρες το εμπορικό κέντρο τους ήταν το Σολόρ. Το 1616 οι Πορτογάλοι από τη Λαραντούκα κατέλαβαν το οχυρό του Σολόρ, αλλά το ξαναέχασαν δύο χρόνια μετά. Οι Πορτογάλοι ανέκτησαν το οχυρό το 1629, αλλά αυτό πέρασε οριστικά στην κατοχή των Ολλανδών το 1636. Σταδιακά, από το 1657, οι Ολλανδοί αντικατέστησαν του Πορτογάλους στη Φλόρες και μέχρι το 1859 είχαν αγοράσει όλες τις εκτάσεις που ανήκαν σε αυτούς και η Φλόρες έγινε μέρος των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών. Οι Ολλανδοί κατέστειλαν αρκετές επαναστάσεις και πολέμους μεταξύ των φυλών και το 1907 υπέταξαν τις περισσότερες από αυτές ύστερα από στρατιωτική εκστρατεία. Το νησί κατελήφθη από τους Ιάπωνες τις 14 Μαΐου 1942 και μετά το πόλεμο το νησί έγινε μέρος της Ανεξάρτητης Ινδονησίας.
Αφροδίτη της Μήλου
Η μάχη για την απόκτηση
Το παζάρι καθυστερούσε όμως, όπως και το πλοίο που θα μετέφερε με ασφάλεια το άγαλμα στη Γαλλία. Ο Κεντρωτάς ή και οι δημογέροντες (καθώς πλέον στα παζάρια είχε αναμιχθεί όλο το νησί) αδημονούσαν και αποφάσισαν να δώσουν ή να πουλήσουν το άγαλμα σε άλλους ενδιαφερόμενους. Ίσως εξάλλου υφίσταντο και πολιτικές πιέσεις -η Υψηλή Πύλη περνούσε σοβαρή κρίση στις εξωτερικές της σχέσεις και η παραχώρηση αρχαιοτήτων από πλευράς της συνιστούσε ουσιαστικά άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Ο νόμος όριζε όλες οι αρχαιότητες να καταλήγουν στην Κωνσταντινούπολη και να αποφασίζεται κεντρικά η διάθεσή τους ώστε ο σουλτάνος να κολακεύει τα έθνη που τον συνέφερε.
Φλόρες
Γεωγραφία
Η Φλόρες ανήκει στις μικρές Σούνδες. Το νησί έχει επίμηκες σχήμα και διασχίζεται από ηφαιστειογενείς οροσειρές που το χωρίζουν σε πολλές περιοχές, των οποίων οι κάτοικοι μιλούν διαφορετικές γλώσσες και έχουν διαφορετικά ήθη και έθιμα. Επίσης, δυσκολεύουν πολύ τη δημιουργία οδικού δίκτυο υψηλής ταχύτητας. Η ψηλότερη κορυφή του νησιού είναι το Πόκο Μαντασάβου, το οποίο έχει ύψος 2.367 μέτρα. Είναι ο ψηλότερος ηφαιστειακός δόμος του Ρανάκαχ.
Αφροδίτη της Μήλου
Η μάχη για την απόκτηση
Μέσα σε όλα, παρουσιάστηκε και ο Νικόλαος Μουρούζης, μέγας δραγουμάνος του οθωμανικού στόλου, και έπεισε τους Μηλίους να πουλήσουν το εύρημα σε εκείνον (ο Μουρούζης εκτελέστηκε με απαγχονισμό ένα χρόνο αργότερα μαζί με άλλους Φαναριώτες με την κατηγορία ότι συμμετείχαν στην ελληνική επανάσταση). Ο εκπρόσωπος των Γάλλων που βρέθηκε τότε εκεί ήταν ο υποκόμης ντε Μαρκέλους (Vicomte de Marcellus) που με διάφορα επιχειρήματα αλλά και την απειλή βίας έπεισε τους ντόπιους να μη φορτωθεί τελικά η Αφροδίτη στο πλοίο του Μουρούζη για να πάει στην Πόλη, αλλά στο πλοίο των Γάλλων για να πάει στη Γαλλία. Οι συζητήσεις με τους προεστούς κράτησαν δύο μέρες, στη διάρκεια των οποίων ένας ιερέας αντιστάθηκε βίαια στους Γάλλους αξιωματικούς, αλλά τελικά ο Μαρκέλους πήρε το άγαλμα δίνοντας μερικές εκατοντάδες τουρκικά πιάστρα στον αγρότη που το κατείχε. Το άγαλμα παραδόθηκε την 1η Μαρτίου 1821 στον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΗ΄ και αυτός το χάρισε στο Μουσείο του Λούβρου.
Φλόρες
Γεωγραφία
Υπάρχουν 14 ενεργά ηφαίστεια στη Φλόρες, εκ των οποίων τα ψηλότερα είναι το Ινιεριέ (2.245 μέτρα) και το Ρανάκαχ (2.350 μέτρα). Το όρος Κελιμούτου, ένα από τα ηφαίστεια της Φλόρες, το οποίο έχει ύψος 1.638 μέτρων έχει στην κορυφή του τρεις ηφαιστειακές λίμνες, οι οποίες έχουν όλες διαφορετικά χρώματα και αποτελούν ένα από τα κύρια αξιοθέατα του νησιού.
Αφροδίτη της Μήλου
Η μάχη για την απόκτηση
Στις 25 Ιανουαρίου 1826, οι γαλλικές αρχές συμφώνησαν να αποζημιώσουν τους κατοίκους της Μήλου γιά τις ζημιές τις οποίες ενεδεχομένως υπέστησαν από τον δραγουμάνο του Οθωμανικού Στόλου Νικόλαο Μουρούζη και τις οθωμανικές αρχές, εξαιτίας της πώλησης στους Γάλλους του αγάλματος της Αφροδίτης. Με σύμφωνο που υπεγράφη, παρουσία των μαρτύρων κληρικών Μιχαήλ Λογοθέτη, Πέτρου Ταρταράκη, Σακελλίων Γρηγορίου, Ιάκωβου Αρμένη και Αρχιμανδρίτη Μιχελή καθώς και του Υποπροξένου Louis Brest, δήλωσαν ότι έναντι 7.218 τουρκικών πιάστρων παραιτούνται οι ίδιοι και όλοι οι απόγονοί τους από κάθε περαιτέρω αποζημίωση.
Φλόρες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ινδονησίας
Αφροδίτη της Μήλου
Πηγές
Κατηγορία:Αγάλματα της Αφροδίτης Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Αρχαία Μήλος Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη Κατηγορία:Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Μήλο
Ιχθύες (αστρολογία)
Οι Ιχθύες (♓) είναι αστρολογικό ζώδιο, το οποίο συνδέεται με τον αστερισμό των Ιχθύων. Σύμφωνα με τον τροπικό ζωδιακό, οι Ιχθύες καταλαμβάνονται από τον Ήλιο από 19 Φεβρουαρίου μέχρι 20 Μαρτίου. Στον αστρικό ζωδιακό, ο αστερισμός καταλαμβάνεται κατά την περίοδο από 15 Μαρτίου έως 14 Απριλίου. Το ζώδιο απέναντι από τους Ιχθύες είναι ο Παρθένος.
Μυθολογία
Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία δυο Ιχθύες είναι τα δυο δελφίνια που συνόδευαν πάντα τον θεό της Θάλασσας Ποσειδώνα στις διάφορες μετακινήσεις του. Επίσης υπάρχει αναφορά πως συμβολίζουν τη θεά Αφροδίτη και τον γιο της Έρωτα που πήραν τη μορφή ψαριών, ώστε να ξεφύγουν από τους Τιτάνες κατά τη μάχη τους, και βούτηξαν στα νερά του Ευφράτη ποταμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρολογία
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1984-85
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1984-85 διεξήχθη με τρεις προκριματικούς γύρους (διπλών αναμετρήσεων), την ημιτελική φάση της εξάδας (10 αγωνιστικές) και τον τελικό που έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στον Πειραιά, μεταξύ των δυο πρώτων της κατάταξης του ημιτελικού ομίλου. Στον τελικό προκρίθηκαν η (τότε) γιουγκοσλαβική Τσιμπόνα του Ζάγκρεμπ της σημερινής Κροατίας και η Ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης.
Βαθμολογία και αποτελέσματα ομίλου
{|
Παραπομπές
1984-85 Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης του 1984 Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης του 1985 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ελλάδα
Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη Ιανουαρίου 1996
Η (1η) Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη Ιανουαρίου 1996 (Ιανουάριος – Σεπτέμβριος 1996) σχηματίστηκε μετά την παραίτηση του ασθενούντος Πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου, και την εκλογή του Κώστα Σημίτη ως αντικαταστάτη του.
Πιο συγκεκριμένα, ήδη από τα Χριστούγεννα του 1995, με την επιδείνωση της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου που νοσηλευόταν ήδη στο Ωνάσειο νοσοκομείο, άρχισαν στο ΠΑΣΟΚ οι διεργασίες για την αντικατάστασή του. Γρήγορα, έγινε φανερό, ότι τρία σημαίνοντα μέλη του κόμματος, ο Κώστας Σημίτης, ο Άκης Τσοχατζόπουλος, και ο Γεράσιμος Αρσένης  συγκέντρωναν τις περισσότερες πιθανότητες να διαδεχτούν τον Παπανδρέου στην Πρωθυπουργία της χώρας. Στις 15 Ιανουαρίου 1996 ο Πρωθυπουργός υπογράφει την επιστολή παραίτησής του από την Πρωθυπουργία και στις 18 Ιανουαρίου συγκαλείται η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να εκλέξει νέο Πρωθυπουργό. Στην πρώτη ψηφοφορία ισοψηφούν οι Άκης Τσοχατζόπουλος και Κώστας Σημίτης με 53 ψήφους έκαστος, ενώ ο Γεράσιμος Αρσένης με 50 ψήφους, τίθεται εκτός μάχης. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, στη δεύτερη ψηφοφορία ο Κώστας Σημίτης με 86 ψήφους υπέρ, έναντι 75 του Άκη Τσοχατζόπουλου και 5 λευκών, ανακηρύσσεται νέος Πρωθυπουργός.
Στις 30 Ιουνίου 1996 ο Κώστας Σημίτης επιβεβαιώνει την κυριαρχία του και στο συνέδριο του κόμματος, που με ψήφους 2.732 σε σύνολο 5.124, τον ανακηρύσσει Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.
Τον Αύγουστο του 1996, θα αποφασίσει την προσφυγή στις κάλπες, προκειμένου να λάβει και την επιβεβαίωση του ελληνικού λαού, και πράγματι στις εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου 1996, το σώμα των εκλογέων του εμπιστεύεται την Πρωθυπουργία, με ποσοστό 41,49%.
Το σημαντικότερο πολιτικό και στρατιωτικό γεγονός αυτής της πρώτης περιόδου Σημίτη, είναι η κρίση των Ιμίων, που ξέσπασε στις 25 Ιανουαρίου 1996, που η αντιμετώπισή του, και κυρίως το ευχαριστούμε τους Αμερικανούς, που δήλωσε ο Κώστας Σημίτης από το βήμα της Βουλής, προκαλεί μέχρι και σήμερα αντιφατικές κριτικές.
Νυχτερινή Υπόθεση
Η Νυχτερινή Υπόθεση (γαλλικά: Le Desordre et la Nuit), είναι ένα Γαλλικό φιλμ νουάρ του 1958 σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ. Πρωταγωνιστούν ο Ζαν Γκαμπέν και η Νάντια Τίλλερ.
Πλοκή
Ο επιθεωρητής Τσαβίλ που θα αναλάβει να διερευνήσει την υπόθεση και να βρει τον δράστη της δολοφονίας του Σιμονί, θα αναθέσει στον συνάδελφο του επιθεωρητή Ζορζ Βαλουά να επισκεφτεί το κλαμπ του Σιμονί και να συντάξει μια έκθεση για τους πελάτες και τους υπαλλήλους του μαγαζιού, οι οποίοι μπορεί να βοηθήσουν στη έρευνα και στον εντοπισμό του δολοφόνου του Σιμονί.
Ο Βαλουά θα επισκεφτεί το ίδιο βράδυ το κλαμπ και θα προσπαθήσει να βρει κάποια στοιχεία για την δολοφονία του Σιμονί. Εκεί ο υπεύθυνος του κλαμπ Μαρκίς θα γνωρίσει στον Βαλουά την ερωμένη του Σιμονί, Λούκι Φριντέλ η οποία ήταν παρούσα στη δολοφονία του Σιμονί.
Ο Βαλουά στη προσπάθεια του να βρει τον δολοφόνο θα συνάψει ερωτική σχέση με την Λούκι και θα την πάρει υπό την προστασία του, αγνοώντας τις υποδείξεις του διοικητή του, ο οποίος θέλει να συλλάβει την Λούκι ως πιθανή ένοχη της δολοφονίας του Σιμονί.
Ο Βαλουά στη συνέχεια θα διαπιστώσει ότι η Λούκι είναι εξαρτημένη από την μορφίνη και θα την πιέσει να του πει ποιος είναι ο προμηθευτής της. Η Λούκι θα του πει ότι πριν έναν χρόνο την είχε χτυπήσει μια μοτοσικλέτα ενώ η ίδια περπατούσε στον δρόμο και την βοήθησε μια φαρμακοποιός όπου την πήρε στο φαρμακείο της και την περιέθαλψε. Σύντομα η Λούκι ανέπτυξε φιλία με την Τερέζ, η οποία ήταν αυτήν που άρχισε να την προμηθεύει μορφίνη. Ο Βαλουά θα μάθει αργότερα ότι ο άντρας της Τερέζ είναι χημικός και ότι δουλεύει σε μια φαρμακευτική εταιρεία, η οποία τυγχάνει να είναι ιδιοκτησίας του αδελφού του δολοφονημένου Σιμονί.
Ο Βαλουά θα δει ότι υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ της Τερέζ και του Σιμονί και θα πάει να την συναντήσει στο σπίτι της. Εκεί ο Βαλουά θα αρχίζει να πιέζει την Τερέζ για να μάθει για τι είδους σχέση είχε με τον Σιμονί, προειδοποιώντας την ότι θα μιλήσει στον άντρα της για την ανάμιξή της στην προμήθεια μορφίνης της Λούκι. Η Τερέζ θα παραδεχτεί τελικά ότι είχε ερωτική σχέση με τον Σιμονί και ότι ήταν αυτή που τον σκότωσε στο δάσος επειδή ζήλευε τη σχέση που είχε με την Λούκι.
Ο Βαλουά θα πάρει τηλέφωνο τον Επιθεωρητή Τσαβίλ και θα του πει ότι βρήκε τον δολοφόνο του Σιμονί, κάνοντας λόγο για ένα συνηθισμένο έγκλημα πάθους.
Come Taste the Band
Το Come Taste the Band είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο δίσκου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Κυκλοφόρησε στις 10 Οκτωβρίου του 1975 από την "Purple Records" της "EMI" στην Ευρώπη και από την "Warner" στην Αμερική.