cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλης Τζαφέρης (αρχαιολόγος)
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
thumb|left|180px|Κτίριο στην ελληνική συνοικία της [[Ιερουσαλήμ.]] Παράλληλα, με τις σπουδές του άρχισε να υπηρετεί και ως αρχαιολόγος πεδίου, στην Υπηρεσία Αρχαιοτήτων και Μουσείων του Ισραήλ (GARP), που αποτέλεσε την προπομπό υπηρεσία της νυν Αρχής Αρχαιοτήτων του Ισραήλ.
Το 1971 ο Βασίλειος Τζαφέρης διορίστηκε αναπληρωτής διευθυντής του Τμήματος για τις Έρευνες και Ανασκαφές στην Υπηρεσία Αρχαιοτήτων και Μουσείων, μια θέση την οποία είχε μέχρι και το 1991.
Την 1η Απριλίου 1990, την ημέρα των πεντηκοστών τετάρτων γενεθλίων του, ιδρύθηκε επίσημα η Αρχή Αρχαιοτήτων του Ισραήλ. Το 1991 διορίστηκε διευθυντής του Τμήματος «Ανασκαφές και Έρευνες» της Αρχής, και υπηρέτησε με την ιδιότητα αυτή μέχρι και το 2001.
Σημαντικές ανασκαφές
thumb|right|200px|Οι Ισραηλιτικές πύλες στην αρχαία Tel Dan. thumb|right|200px|Τα ερείπια του χριστιανικού μοναστηριού στους βυζαντινούς [[Κυρσοί|Κυρσούς.]]
1968: Ανασκαφές στην Givat Hamivtar
Το 1968, ο Βασίλης Τζαφέρης διενήργησε ανασκαφή στον λόφο Giv‘atha-Mivtar, κοντά στα Ιεροσόλυμα, όπου ανακάλυψε έναν τάφο που περιείχε το σκελετό ενός εικοσάχρονου άνδρα που είχε καταδικαστεί σε σταυρικό θάνατο. Ο νεκρός σύμφωνα με την επιγραφή της οστεοθήκης, ονομαζόταν Yehonahananbar Hagakol και, όπως είχε δηλώσει τότε ο ανασκαφέας, απεκάλυπτε με ρεαλιστικό τρόπο τη βαρβαρότητα των μεθόδων εκτέλεσης της ρωμαϊκής εποχής με έναν τρόπο που δεν μπορούσε να αποδοθεί πλήρως από τις γραπτές πηγές της εποχής. «Ένα καρφί είχε διαπεράσει και τα δύο οστά των φτερνών του σκελετού, ενώ τα πόδια του νεκρού ήταν σπασμένα. Ένα κομμάτι ξύλου ελιάς παρέμενε διατηρημένο πάνω στο καρφί, γεγονός που σήμαινε πως ο νεαρός είχε σταυρωθεί πάνω σε μία ελιά ή σε ξύλο προερχόμενο από αυτό το δέντρο. Ο νεκρός θα έπρεπε να είχε καταδικαστεί σε σταυρικό θάνατο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Επανάστασης ή Μεγάλης Εξέγερσης του Μπαρ Κοχβά (135 μ.Χ.).
Πρόκειται για το μοναδικό, προς το παρόν, αρχαιολογικό εύρημα, που πιστοποιεί την διαδικασία σταύρωσης ανθρώπων κατά τη ρωμαϊκή εποχή.
1985-2000: Ανασκαφές στην Καισάρεια του Φιλίππου
thumb|right|200px|Η [[Καισάρεια του Φιλίππου.]] thumb|left|200px|Ο Ναός και το σπήλαιο του [[Πάνας|Πάνα. Το κτίριο στην πλαγιά του λόφου στο βάθος είναι το ιερό του Nebi Khader.]] Οι συστηματικές ανασκαφές στην Καισάρεια (Πανειάδα) άρχισαν το 1988, υπό την αιγίδα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας του Ισραήλ, στην οποία προΐστατο τότε ο Βασίλης Τζαφέρης. Από το 1990 συμμετείχε στις ανασκαφικές έρευνες, μαζί με αμερικανικά πανεπιστήμια και κολέγια και η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπεύθυνος του προγράμματος αυτού, ήταν ο καθηγητής Ηλίας Οικονόμου και υπεύθυνος της αποστολής στο Ισραήλ ο καθηγητής Νικόλαος Ολυμπίου.
«Η πόρτα του ήταν πάντα ανοιχτή…»
Από το 1991 που διορίστηκε διευθυντής του Τμήματος «Ανασκαφές και Έρευνες» της Αρχής Αρχαιοτήτων του Ισραήλ, μέχρι και το 2001, ο Τζαφέρης από αυτή τη θέση, σύμφωνα με την αρχαιολόγο και θεολόγο Βάλια Παπαναστασοπούλου: «είχε πάντοτε την πόρτα του ανοιχτή για όλους τους εργαζόμενους, ακούγοντας τα προβλήματα τους και δίνοντας τις κατάλληλες συμβουλές. Ζητούσε πάντοτε την άποψη των συνεργατών του και με ήρεμο και χιουμοριστικό τρόπο πετύχαινε τη χαλαρή και ειρηνική ατμόσφαιρα μεταξύ των εργαζομένων. Όσοι τον γνώρισαν από κοντά, αναφέρουν πως το κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο της προσωπικότητάς του υπήρξε η αισιοδοξία του να βλέπει πάντοτε τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Επιπλέον, υπήρξε πολύ μπροστά από την εποχή του εξαιτίας των πρωτοποριακών ιδεών που εφάρμοσε σχετικά με τη δομή της υπηρεσίας που διηύθυνε. Από τη θέση αυτή ο Τζαφέρης απέδειξε πόσο οργανωτικός ήταν, καθώς ο σπουδαίος αυτός αρχαιολόγος και δάσκαλος έδωσε ένα δημόσιο χαρακτήρα στις ανασκαφές, ενώ οι διάφορες δραστηριότητες του τομέα είχαν έμφαση πάντοτε στην κοινωνική διάσταση της αρχαιολογικής επιστήμης». «Για τους Έλληνες βιβλικούς αρχαιολόγους και θεολόγους ο Βασίλειος Τζαφέρης αποτελεί μία μυθική σχεδόν μορφή από τα φοιτητικά μας χρόνια, ο οποίος με σταθερό χέρι κατάφερε να κρατήσει το πηδάλιο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας του Ισραήλ για μία δεκαετία, μίας νευραλγικής και ευαίσθητης - για τα δεδομένα της περιοχής - θέσης». Παρόλο που δεν ήταν εκ γενετής Ισραηλίτης «πέτυχε με την εργασία του και τον χαρακτήρα του να αγαπηθεί από τους ανθρώπους της δεύτερης πατρίδας του».
Βράβευση
Τον Οκτώβριο του 2010, βραβεύτηκε από την Αρχή Αρχαιοτήτων του Ισραήλ, με βραβείο για τη συνολική του προσφορά στην αρχαιολογία του Ισραήλ (Lifetime Achievement).
Εργογραφία
Ο Βασίλης Τζαφέρης εκτός από το ανασκαφικό είχε και μεγάλο συγγραφικό έργο, τόσο για την αρχαιολογία της Παλαιστίνης, όσο και για τις βιβλικές σπουδές. Μεταξύ των ετών 1968-2008, δημοσίευσε πάνω από 90 άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά (“Israel Exploration Journal”, κ.α.). Οι δημοσιεύσεις του ήταν στην εβραϊκή, ελληνική, αγγλική και γαλλική γλώσσα. Μερικές από τις πιο σημαντικές του δημοσιεύσεις είναι:
Μετάφραση
Οι καθηγητές της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Γεώργιος Γρατσέας και Σάββας Αγουρίδης επιμελήθηκαν την έκδοση των κουμρανικών κειμένων στη νεοελληνική γλώσσα, στο βιβλίο: «Τα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας», (Αθήνα 1988, Κέντρο Βιβλικών Μελετών). Αναφέρονται ανάμεσα σε άλλα κείμενα και «Το βιβλίο των Ύμνων Ευχαριστίας». Τη μετάφραση σε αυτό, έκανε ο Βασίλειος Τζαφέρης, στηριζόμενος στην έκδοση του Yacob Licht, “The Thanksgiving Scroll”, (Jerusalem, 1957), που θεωρείται από τις καλύτερες στις σύγχρονες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Μάχη της Θάψου
Η Μάχη της Θάψου πραγματοποιήθηκε στις 6 Απριλίου του 46 π.Χ. κοντά στη Θάψο (στη σημερινή Τυνησία). Οι δημοκρατικές δυνάμεις των Οπτιμάριων, υπό τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο Σκιπίωνα, συγκρούστηκαν με τον Ιούλιο Καίσαρα.
Πρελούδιο
Το 49 π.Χ., ξεκίνησε ο τελευταίος ρωμαϊκός εμφύλιος πόλεμος με τον Ιουλιο Καίσαρα να αψηφεί τις εντολές της ρωμαϊκής συγκλήτου να διαλύσει το στρατό του μετά την κατάκτηση της Γαλατίας. Τότε διέσχισε το Ρουβικώνα ποταμό με τη 13η λεγεώνα, μια σαφής παραβίαση του Ρωμαϊκού Δικαίου και βάδισε στη Ρώμη. Οι Οπτιμάροι κατέφυγαν στην Ελλάδα υπό την ηγεσία του Πομπήιου. Οι Ποπολάροι, υπό την αρχηγία του Καίσαρα τους ακολούθησαν, αλλά ήταν λιγότεροι και ηττήθηκαν στη Μάχη του Δυρραχίου. Ακόμη πιο λίγοι, κατάφεραν να νικήσουν τους Οπτιμάριους στα Φάρσαλα. Ο Πομπήιος τότε κατέφυγε στην Αίγυπτο όπου και δολοφονήθηκε. Οι υπόλοιποι Οπτιμάροι όμως δεν πτοήθηκαν και συνέχισαν την αντίσταση. Αρχηγοί τους έγιναν τότε οι Μάρκος Πόρκιος Κάτων και Κόιντος Καικίλιος Σκιπίωνας. Άλλοι χαρακτήρες αυτής της αντίστασης ήταν οι Τίτος Λαβιηνός, Πόπλιος Άτιος Βάρρος, Λεύκιος Αφράνιος, Μάρκος Πετρήιος και οι αδελφοί Σέξτος Πομπήιος και Γνάιος Πομπήιος (γίοι του Πομπήιου). Ο βασιλιάς Ιόβας Α' της Νουμιδίας ήταν επίσης ένας πολύτιμος σύμμαχος. Στις 28 Δεκεμβρίου το 47 π.Χ., ο Καίσαρας ακολούθησε τους αντιπάλους του και βρέθηκε στην Τυνησία.
Οι Οπτιμάροι συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους για να αντιταχθούν στον Καίσαρα. Ο στρατός τους περιείχε 40.000 άνδρες (περίπου 10 λεγεώνες), μια ισχυρή δύναμη ιππικού υπό τον Τίτο Λαβιηνό, δυνάμεις από γειτονικά συμμαχικά βασίλεια και 60 πολεμικούς ελέφαντες. Εντωμεταξύ, ο Καίσαρας περίμενε ενισχύσεις από τη Σικελία. Στις αρχές του Φεβρουαρίου, ο Καίσαρας έφτασε στη Θάψο και πολιόρκησε την πόλη. Οι Οπτιμάροι, υπό τον Μέτελλο Σκιπίωνα, δεν μπορούσαν να διακινδυνεύσουν τη θέση αυτή κι έτσι ετοιμάστηκαν για μάχη.
Η μάχη
Ο στρατός του Μέτελλου κύκλωσε την πόλη της Θάψου ώστε να την προσεγγίσει από τη βόρεια πλευρά. Η θέση του Καίσαρα ήταν χαρακτηριστική του ύφους του. Διοικούσε τη δεξιά πλευρά το στρατού του και το ιππικό και οι τοξότες του τον πλαισίωναν. Η απειλή των ελεφάντων έκανε το ιππικό του Καίσαρα να ενισχυθεί με 5 κοόρτεις.
Ένας από τους σαλπιγκτές του Καίσαρα σήμανε την έναρξη της μάχης. Οι τοξότες του Καίσαρα επιτέθηκαν κατά των ελεφάντων με αποτέλεσμα να επικρατήσει πανικός στις τάξεις των Οπτιμάριων. Η 5η Λεγεώνα συγκεκριμένα υπέστη τόση μεγάλη πίεση από τους ελέφαντες αλλά τα κατάφερε και αργότερα εις μνήμη αυτής της νίκης οι στρατιώτες της φορούσαν έναν ελέφαντα ως σύμβολο. Μετά την ήττα των ελεφάντων, ο Μέτελλος Σκιπίωνας άρχισε να υποχωρεί. Το ιππικό του Καίσαρα κατατρόπωσε τους αντιπάλους του και κατέστρεψε το οχυρωμένο στρατόπεδο τους. Ο βασιλιάς Ιόβας τότε εγκατέλειψε την περιοχή και η μάχη είχε ήδη τελειώσει.
Περίπου 10.000 στρατιώτες του εχθρού ήθελαν να παραδοθούν στον Καίσαρα όμως σφαγιάστηκαν. Αυτή η πράξη ήταν ασυνήθιστη από τον Καίσαρα γιατί ήταν γνωστός ως ελεήμων νικητής. Ο Σκιπίωνας διέφυγε αλλά πέθανε μήνες αργότερα σε μια ναυμαχία.
Μετά τη μάχη
Μετά τη μάχη ο Καίσαρας συνέχισε την πολιορκία της πόλης, η οποία τελικά έπεσε. Επίσης προχώρησε στην Υτίκη της Τυνησίας όπου τη φρουρούσε ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων. Ο τελευταίος όταν έμαθε την ήττα των Οπτιμάριων αυτοκτόνησε. Ο Καίσαρας αναστατωμένος από αυτό το γεγονός αναφέρεται από τον Πλούταρχο ότι είπε: Κάτων, πρέπει να σου δώσω απροθύμως το θανάτό σου δεδομένου ότι μου έδωσες απροθύμως την τιμή της διάσωσης της ζωής σου.
Η μάχη προηγήθηκε της ειρήνης στην Αφρική και ο Καίσαρας στις 25 Ιουλίου του ίδιου έτους γύρισε θριαμβευτής στη Ρώμη. Ωστόσο η αντιπολίτευση αυξήθηκε και πάλι. Ο Tίτος Λαβιηνός, οι αδερφοί του Πομπήιου και άλλοι κατάφεραν να αποδράσουν στις επαρχίες της Ισπανίας. Ο εμφύλιος πόλεμος δεν τελείωσε, αλλά ένα χρόνο αργότερα στη μάχη της Μούνδας έφτασε στο τέλος του. Η μάχη της Θάψου αναφέρεται ως η τελευταία μάχη στη Δύση που χρησιμοποιήθηκε ο ελέφαντας.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καστοριάς
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καστοριάς (Ε.Π.Σ.K.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς. Εδρεύει στην Καστοριά και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1977 όταν και αποσπάστηκε από την Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Καστοριάς είναι η εξής: Παλαιότερα, λογω περισσότερων συμμετοχών υπήρχε και 2ος όμιλος στη Β΄ κατηγορία ή/και Γ΄ κατηγορία.
Κύπελλο
Στο κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες μέλη της Ε.Π.Σ. Καστοριάς που αγωνίζονται στα πρωταθλήματά της, καθώς κι αυτές που συμμετέχουν στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (Γ' Εθνική από το 2013, Δ' Εθνική παλαιότερα). Ο νικητής του θεσμού εως και το 2018 συμμετειχε στο Κύπελλο Ερασιτεχνών. Πλέον συμμετέχει στο Κύπελλο Ελλάδας.
Λαουρίντο Αλμέιντα
Ο Λαουρίντο Αλμέιντα (Laurindo Almeida), 2 Σεπτεμβρίου 1917 – 26 Ιουλίου 1995, ήταν Βραζιλιάνος κιθαρίστας και συνθέτης κλασικής, τζαζ και λάτιν μουσικής. Αυτός και ο Μπαντ Σανκ ήταν πρωτοπόροι στη δημιουργία της μπόσα νόβα. Ο Αλμέιντα ήταν ο πρώτος κιθαρίστας που έλαβε βραβεία Grammy τόσο για κλασικές όσο και για τζαζ παραστάσεις. Η δισκογραφία του περιλαμβάνει περισσότερες από εκατό ηχογραφήσεις σε διάστημα πέντε δεκαετιών.
Ιστορικό
Ο Laurindo Jose de Araujo Almeida Nobrega Neto γεννήθηκε στο χωριό Πραΐνια της Βραζιλίας κοντά στο Σάντος της πολιτείας του Σάο Πάολο.
Γεννημένος σε μουσική οικογένεια, ο Αλμέιντα ήταν αυτοδίδακτος κιθαρίστας. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του, μετακόμισε στο Σάο Πάολο, όπου εργάστηκε ως καλλιτέχνης στο ραδιόφωνο, οργανωτής προσωπικού και ερμηνευτής σε νυχτερινά κέντρα. Σε ηλικία 19 ετών, πήγε στην Ευρώπη παίζοντας κιθάρα σε μια ορχήστρα κρουαζιερόπλοιων. Στο Παρίσι, παρακολούθησε μια παράσταση στο Hot Club από τον Στεφάν Γκραπελί και τον διάσημο κιθαρίστα Τζάνγκο Ράινχαρντ, ο οποίος έγινε η καλλιτεχνική του έμπνευση για όλη του τη ζωή.
Επιστρέφοντας στη Βραζιλία, ο Αλμέιντα συνέχισε να συνθέτει και να παίζει. Έγινε γνωστός παίζοντας τόσο κλασική ισπανική όσο και δημοφιλή κιθάρα. Μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1947. Το ταξίδι του αυτό πραγματοποιήθηκε όταν μια από τις συνθέσεις του, ένα τραγούδι γνωστό ως "Johnny Peddler", έγινε επιτυχία και ηχογραφήθηκε από τις Andrews Sisters. Στο Λος Άντζελες, ο Αλμέιντα εργάσθηκε σε ορχήστρες κινηματογραφικών στούντιο.
Βραβεία και τιμές
Ο Αλμέιντα προτάθηκε για δεκαέξι βραβεία Grammy και έλαβε το βραβείο πέντε φορές:
Το 1992 τιμήθηκε με το Βραβείο της Πολιτιστικής Εταιρείας της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής για τη «λαμπρή καριέρα του ως ερμηνευτής και συνθέτης και την αφοσιωμένη προώθηση της μουσικής της Αμερικής». Λίγο πριν τον θάνατό του, η κυβέρνηση της Βραζιλίας τίμησε τον Αλμέιντα, απονέμοντάς του το «Comendador da Ordem do Rio Branco». Το 2010 το περιοδικό Fanfare εισήγαγε το Duets with Spanish Guitar του 1958 στο Hall of Fame της Κλασικής Ηχογράφησης.
Θάνατος
Ο Αλμέιντα δίδασκε, ηχογραφούσε και έπαιζε μέχρι μια εβδομάδα πριν τον θάνατό του από λευχαιμία, στις 26 Ιουλίου 1995, σε ηλικία 77 ετών στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας.
Ως επικεφαλής
Με τους The L.A. 4
Ως συμμετέχων μουσικός (sideman)
Με τον Σταν Κέντον
Με τον Χέρμπι Μαν
Με τον Όλιβερ Νέλσον
Με τον Σόρτι Ρότζερς
Με τον Πιτ Ρουγκόλο
Με τον Λάλο Σίφριν
Με τον Μπαντ Σανκ
Με τον Σταν Γκετς
Βιβλική αρχαιολογία
Ο όρος βιβλική αρχαιολογία χρησιμοποιείται από την ακαδημαϊκή έρευνα για να προσδιορίσει την αρχαιολογία της Παλαιστίνης και την εποχή του Χαλκού (περ. 3000–1200 ΠΚΕ) και την εποχή του Σιδήρου (περ. 1200–586 ΠΚΕ) δηλαδή τη χρονολογική περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης, όταν η περιοχή κατοικείτο από τους Χαναναίους και τους Ισραηλίτες.
Η βιβλική αρχαιολογία θεωρείται κλάδος της συροπαλαιστινιακής αρχαιολογίας που διεξάγεται στην περιοχή μεταξύ του σύγχρονου Ισραήλ, της Ιορδανίας, του Λιβάνου και της Συρίας. Είναι η αρχαιολογία που ασχολείται με τις εξιστορήσεις, τις περιγραφές και τις συζητήσεις της Παλαιάς και ενίοτε της Καινής Διαθήκης, από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ., την εποχή του Αβραάμ και των Πατριαρχών, μέσω της ρωμαϊκής περιόδου στην πρώτη χιλιετία Κ.Ε.
Περιοδολόγηση
Περιοδολόγηση βάσει του Eric H. Cline και του Mercer Dictionary of the Bible για ύστερες περιόδους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογία Κατηγορία:Κλάδοι της αρχαιολογίας
Φίλιππος ο Σολιτάριος
Ο Φίλιππος ο Μονότροπος, Φίλιππος ο Σολιτάριος άκμασε επί Αυτοκράτορα Βυζαντίου Αλέξιου Α' Κομνηνού. Συνέγραψε δύο ποιήματα και το μεν πρώτο επιγράφεται «Διόπτρα» το δε άλλο «Κλαυθμοί».
Η μεν «Διόπτρα» (ως κάτοπτρο αρετής) είναι ένα κατανυκτικό ποίημα αποτελούμενο από τέσσερα βιβλία έκαστο εκ των οποίων περιλαμβάνει 1710 πολιτικούς στίχους. Γράφτηκε το 1095 σε μορφή διαλόγου μεταξύ ψυχής ερωτώσης και σώματος αποκρινόμενου.
Και τα δύο αυτά ποιήματα υπάρχουν σε σλαβική μετάφραση ενώ σε νεοελληνική παράφραση σώζεται στον «Αθωνικό κώδικα» του ΙΖ αι. Σε λατινική μετάφραση εξέδωσε ο Ποντανός το 1601 την οποία και ανατύπωσε ο Migne στη Patrologia Graeca (127, 01-902). Τους Κλαυθμούς εξέδωσε ο Auvray στο Παρίσι το 1875 και ο Shuckburg στο Cambridge το 1894  με αγγλική μετάφραση.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Pátria Amada
«Pátria Amada» (Αγαπημένη Πατρίδα) είναι ο εθνικός ύμνος της Μοζαμβίκης. Αντικατέστησε το 2002 τον ύμνο Viva, Viva a FRELIMO.
Στίχοι στα πορτογαλικά
PÁTRIA AMADA
I
Na memória de África e do Mundo
Pátria bela dos que ousaram lutar
Moçambique, ο teu nome é liberdade
Moçambique nossa terra gloriosa
Pedra a pedra construindo um novo dia
Milhões de braços, uma só força
Oh pátria amada, vamos vencer
II
Povo unido do Rovuma ao Maputo
Colhe os frutos do combate pela paz
E vai lavrando na certeza do amanhã
CORO(2x)
III
Flores brotando do chão do teu suor
Pelos montes, pelos rios, pelo mar
Nós juramos por ti, oh Moçambique
Nenhum tirano nos irá escravizar
Ελληνική μετάφραση
I
Στη μνήμη της Αφρικής και του Κόσμου
Όμορφη πατρίδα αυτών που τόλμησαν να πολεμήσουν
Μοζαμβίκη, το όνομά σου είναι ελευθερία
Ο Ήλιος του Ιούνη για πάντα θα λάμπει.
Ρεφρέν (2x)
Μοζαμβίκη, Δοξασμένη γη μας
Βράχο βράχο χτίζοντας την καινούργια ημέρα
Εκατομμύρια μπράτσα, μία μόνο δύναμη
Ω, Αγαπημένη πατρίδα θα νικήσουμε.
II
Ενωμένοι άνθρωποι από τη Ροβούμα ως τη Μαπούτο
Δρέπουν τους καρπούς του αγώνα για την ειρήνη
Το όνειρο μεγαλώνει στη σημαία που κυματίζει
Και συνεχίζει να καλλιεργείται στη βεβαιότητα του μέλλοντος.
III
Άνθη ξεφυτρώνουν από το έδαφος του ιδρώτα σου
Στα βουνά, τα ποτάμια, τη θάλασσα
Ορκιζόμαστε σε εσένα, ω Μοζαμβίκη,
Ότι κανένας τύραννος δε θα μας υποδουλώσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μοζαμβίκης Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Υπόγεια Τροχιά
Οι Υπόγεια Τροχιά είναι ροκ μουσικό συγκρότημα από την Πτολεμαΐδα. Κινούνται σ' ένα κιθαριστικό μεταπάνκ στυλ, επηρεασμένοι απ' το new wave αλλά και την ψυχεδέλεια. Κυκλοφόρησαν τρεις μεγάλους δίσκους και είχαν αρκετές συμμετοχές σε συλλογές, καθως και πολυάριθμες συναυλίες σε Πτολεμαΐδα, Κοζάνη, Φλώρινα, Καβάλα, Κατερίνη,Καστοριά, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Μπορντώ.
LP & CD
ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΡΟΧΙΑ (8 TRACK DEMO, SELF REALEASED 1988) "Το σύστημα", "Κατάσταση αλλοτρίωσης" THE OPTICOACOUSTIC BOMB (Fifth Dimension 1991)
Τζιμ Στιούαρτ
Ο Τζιμ Στιούαρτ (James "Jim" Stewart) είναι παλαίμαχος Σκωτσέζος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα και νυν προπονητής τερματοφυλάκων.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Στιούαρτ χρίστηκε δύο φορές διεθνής με την Εθνική Σκωτίας.Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας που έλαβε μέρος στο Μουντιάλ του 1974 χωρίς όμως να αγωνιστεί.
Προπονητική καριέρα
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων αρχικά στην Κιλμάρνοκ και αργότερα στην Χαρτ οφ Μιντλόθιαν ενώ τώρα είναι προπονητής τερματοφυλάκων τόσο στην Ρέιντζερς Γλασκώβης όσο και στην Εθνική Σκωτίας.
Πηγές
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίντλεσμπρο Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιλμάρνοκ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεντ Μίρεν ΦΚ
Κάστρο του Ανζέ
Το κάστρο του Ανζέ (γαλλικά: le château d'Angers) είναι ένα κάστρο στην πόλη Ανζέ στην κοιλάδα του Λίγηρα, στο νομό Μαιν-ε-Λουάρ, στη Γαλλία. Η κατασκευή του άρχισε τον 9ο αιώνα από τους κόμητες του Ανζού και επεκτάθηκε στο σημερινό του μέγεθος τον 13ο αιώνα. Βρίσκεται πάνω στον ποταμό Μαιν και είναι ένα από τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά κάστρα στη Γαλλία.
Είναι χαρακτηρισμένο διατηρητέο ιστορικό μνημείο από το 1875. Είναι ανοιχτό στο κοινό, και ένα από τα πολύτιμα εκθέματα είναι η μεγαλύτερη χειροποίητη μεσαιωνική συλλογή ταπήτων στον κόσμο, η «ταπετσαρία της Αποκάλυψης».
Ιστορία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Τα βασιλικά διαμερίσματα και το παρεκκλήσι Αρχικά, χτίστηκε ως φρούριο σε μια τοποθεσία που κατοικούνταν ήδη από τους Ρωμαίους λόγω της στρατηγικής αμυντικής του θέσης.
Τον 9ο αιώνα, ο επίσκοπος της Ανζέ έδωσε στους άρχοντες του δουκάτου του Ανζού (Ανδεγαυία) την άδεια να χτίσουν ένα κάστρο στην Ανζέ. Η κατασκευή του πρώτου κάστρου άρχισε την εποχή του Φούλκωνα του Ανζού (970-1040), ο οποίος έμεινε γνωστός για τα περίπου 100 κάστρα που οικοδόμησε κατά μήκος του Λίγηρα. Το έχτισε για να προστατεύσει το Ανζού από τις επιθέσεις των Νορμανδών. Έγινε μέρος της Ανδεγαυικής αυτοκρατορίας και έδρα του οίκου των Πλανταγενετών κατά τον 12ο αιώνα. Το 1204, η περιοχή κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Αύγουστο και νέο κάστρο κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της ανηλικιότηταςας του εγγονού του, Λουδοβίκου Θ΄ ( Άγιος Λουδοβίκος) στις αρχές του 13ου αιώνα από τη μητέρα του Λευκή της Καστίλλης. Ο Λουδοβίκος Θ΄ ξαναέκτισε το κάστρο με λευκό και μαύρο σχιστόλιθο, προσθέτοντας τους 17 ημικυκλικούς πύργους. Η κατασκευή που πραγματοποιήθηκε το 1234 και κόστισε 4.422 λίβρες, περίπου το ένα τοις εκατό των εκτιμώμενων βασιλικών εσόδων εκείνης της εποχής. Ο Λουδοβίκος μεταβίβασε το κάστρο στον αδελφό του, Κάρολο τον Ανδεγαυό το 1246.
Το 1352, ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄ο Αγαθός, έδωσε το κάστρο στο δεύτερο γιο του, τον Λουδοβίκο Α΄, ο οποίος αργότερα έγινε κόμης του Ανζού. Παντρεμένος με την κόρη του πλούσιου δούκα της Βρετάνης, ο Λουδοβίκος τροποποίησε το κάστρο και το 1373 παράγγειλε τη διάσημη ταπετσαρία της Αποκάλυψης στον ζωγράφο Hennequin de Bruges και τον Παρισινό υφαντή Nicolas Bataille. Ο γιος του Λουδοβίκος Β΄ πρόσθεσε στο συγκρότημα το παρεκκλήσι (1405-12) και βασιλικά διαμερίσματα. Το παρεκκλήσι είναι ένα άγιο παρεκκλήσι, όνομα που δόθηκε στις εκκλησίες που κατείχαν ένα λείψανο των Αγίων Παθών. Το λείψανο στην Ανζέ ήταν ένα θραύσμα του Τιμίου Ξύλου, που είχε αποκτήσει ο Λουδοβίκος Θ΄.
Στις αρχές του 15ου αιώνα, ο δελφίνος, που με τη βοήθεια της Ιωάννας της Λωρραίνης έγινε αργότερα ο βασιλιάς Κάρολος Ζ΄, όταν αναγκάστηκε να φύγει από το Παρίσι, κατέφυγε στο κάστρο της Ανζέ.
Το 1562, η Αικατερίνη των Μεδίκων αποκατέστησε το κάστρο ως ισχυρό φρούριο, αλλά ο γιος της, ο Ερρίκος Γ΄, μείωσε το ύψος των πύργων και απογύμνωσε τους πύργους και τα τείχη από τις πολεμίστρες. Ο Ερρίκος Γ΄ χρησιμοποίησε τις πέτρες για να χτίσει δρόμους και να αναπτύξει την πόλη Ανζέ. Παρ'όλα αυτά, υπό την απειλή των επιθέσεων από τους Ουγενότους, ο βασιλιάς διατήρησε τις αμυντικές δυνατότητες του κάστρου, καθιστώντας το στρατιωτικό φυλάκιο και εγκαθιστώντας πυροβολικό πάνω στις ανώτερες βεράντες του κάστρου. Στα τέλη του 18ου αιώνα κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ως στρατιωτικό φρούριο, έδειξε την αξία του όταν τα χοντρά τείχη του απέκρουσαν συνεχείς βομβαρδισμούς τo 1793, στην πολιορκία της Ανζέ, κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Βανδέας. Μην καταφέρνοντας να κάνουν τίποτα άλλο, οι επιτιθέμενοι απλώς εγκατέλειψαν.
Στο κάστρο ιδρύθηκε στρατιωτική ακαδημία για την εκπαίδευση νέων αξιωματικών στις στρατηγικές του πολέμου. Ο δούκας του Ουέλλινγκτον, γνωστός για τη συμμετοχή του στη μάχη του Βατερλώ, εκπαιδεύτηκε στη Στρατιωτική Ακαδημία της Ανζέ. Η ακαδημία μεταφέρθηκε στο Σωμύρ και το κάστρο χρησιμοποιήθηκε για το υπόλοιπο του 19ου αιώνα ως φυλακή, αποθήκη πυρομαχικών και στρατώνες.
Σύγχρονη εποχή
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Η συλλογή ταπετσαρία της Αποκάλυψης (1377 - 1382) Το κάστρο συνέχισε να χρησιμοποιείται ως οπλοστάσιο κατά τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη σοβαρές βλάβες από τους Ναζί, όταν εξερράγησαν αποθηκευμένα πυρομαχικά μέσα στο κάστρο.
Στις 10 Ιανουαρίου 2009, το κάστρο υπέστη σοβαρές ζημίες από τυχαία πυρκαγιά λόγω βραχυκυκλώματος. Τα βασιλικά διαμερίσματα, στα οποία στεγάζονταν διοικητικά γραφεία, ήταν το πιο βαριά κατεστραμμένο τμήμα του πύργου, με αποτέλεσμα την πλήρη καταστροφή 400 τ.μ. Οι ταπετσαρίες της Αποκάλυψης δεν υπέστησαν ζημιά. Οι συνολικές ζημίες εκτιμήθηκαν σε 2 εκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με την Christine Albanel, Υπουργό Πολιτισμού, η αναμενόμενη ημερομηνία ολοκλήρωσης για την αποκατάσταση ήταν το δεύτερο τρίμηνο του 2009.
Σήμερα, το τεράστιο, αυστηρό κάστρο ανήκει στην πόλη Ανζέ και έχει μετατραπεί σε μουσείο που φιλοξενεί την παλαιότερη και μεγαλύτερη συλλογή μεσαιωνικών ταπετσαριών στον κόσμο, την «ταπετσαρία της Αποκάλυψης» του 14ου αιώνα ως έναν από τους ανεκτίμητους θησαυρούς του. Απεικονίζει την ιστορία της Αποκάλυψης του Αγίου Ιωάννη σε πολύχρωμες εικόνες, σε διάφορα τμήματα που αρχικά ανέρχονταν σε 90 σκηνές.
Εξωτερικές συνδέσεις
Ο επίσημος ιστότοπος του κάστρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα του Λίγηρα Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία)
Ερρίκος Α΄ της Κύπρου
Ο Ερρίκος Α΄ της Κύπρου ή Ερρίκος ο Παχύς (Henri Ier de Chypre, 3 Μαρτίου 1217 - 18 Ιανουαρίου 1254) βασιλιάς της Κύπρου (1218 - 1254) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν γιος του και διάδοχος του Ούγου Α΄ της Κύπρου και της Αλίκης της Καμπανίας.
Κηδεμονία των Ιμπελέν
Ο πατέρας του απεβίωσε πρόωρα (10 Ιανουαρίου 1218) όταν ο Ερρίκος ήταν εννέα μηνών, η κηδεμονία του ανατέθηκε στην μητέρα του και τον θείο του Φίλιππο του Ιμπελέν. Η Αλίκη υπέγραψε την Συμφωνία της Λεμεσού (1220) με σκοπό να λύσει τις διαφορές ανάμεσα στους ευγενείς και τους Λατίνους κληρικούς της Κύπρου για τα εδάφη που ανήκαν σε Ελληνικά μοναστήρια και είχαν παραχωρηθεί σε ευγενείς. Μετά από σύγκρουση του Φίλιππου και της Αλίκης (1225) ο Πάπας Ονώριος Γ΄ απομάκρυνε από την αντιβασιλεία την Αλίκη και διατήρησε τον Φίλιππο. Ο Φίλιππος απεβίωσε (1227) και αντικαταστάθηκε από τον Ιωάννη Α΄ της Βηρυτού. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ νυμφεύθηκε την Ισαβέλλα Β΄ της Ιερουσαλήμ (1225) και ανακήρυξε Σταυροφορία. Καθαίρεσε τον Ιωάννη του Μπριέν από την Αντιβασιλεία της Ιερουσαλήμ και διεκδίκησε εκείνη της Κύπρου, ο Ιμπελέν για να προστατέψει τον μικρό βασιλιά προχώρησε στην στέψη του Ερρίκου σε ηλικία οκτώ ετών (1225). Ο Φρειδερίκος Β΄ ωστόσο κέρδισε την υποστήριξη των ευγενών της Κύπρου.
Κηδεμονία του Φρειδερίκου Β΄
Τον Ιούλιο του 1228 ο Φρειδερίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναχώρησε για την ΣΤ΄ Σταυροφορία, αφαίρεσε την αντιβασιλεία από τον Ιωάννη Ιμπελέν και την ανέλαβε ο ίδιος. Ο Φρειδερίκος μετέβη στην Παλαιστίνη όπου πέτυχε με διαπραγματεύσεις την επαναφορά της Ιερουσαλήμ στους Λατίνους. Επέστρεψε τον Μάιο του 1229, αφήνοντας την Κύπρο σε συμβούλιο αντιβασιλείας με πέντε βαρόνους και ρύθμισε τον γάμο του Ερρίκου Α΄ με την Αλίκη του Μομφερράτου. . Ο Ιωάννης Ιμπελέν αποβιβάστηκε με στρατό στην Κύπρο, κατέκτησε το νησί και θανάτωσε τους αντιβασιλείς. Ο Αυτοκράτορας έστειλε τον Ρουτζέρο Φιλαντζέρι και κατέκτησε πόλεις της Συρίας όπως η Βηρυτός που ανήκε στον Ιωάννη Ιμπελέν. Ο εμφύλιος συνεχίστηκε, ο Ιωάννης Ιμπελέν, που ηττήθηκε τον Μάιο του 1232 στο Καζάλ-Αμπέρ, νίκησε με την σειρά του τους Αυτοκρατορικούς στην Μάχη του Αγριδίου (15 Ιουνίου 1232) και πολιόρκησε τους αντιβασιλείς που είχαν καταφύγει στο Κάστρο της Κερύνειας.
Προσωπική εξουσία
thumb|right|250px|Ερρίκος Α΄ της Κύπρου Το Πάσχα του 1233, ο Ερρίκος Α΄ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε την εξουσία, οι αντιφρονούντες παραδόθηκαν τον Ιούνιο του 1233. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ έθεσε το Βασίλειο της Κύπρου υπό παπική προστασία (1247) απομακρύνοντας τον αυτοκρατορικό έλεγχο. Την ίδια χρονιά με αίτημα των Οσπιταλιέρων έστειλε στρατό για την άμυνα της Ασκελόν από τον Σουλτάνο της Αιγύπτου, μία θύελλα όμως εμπόδισε την υπεράσπιση της πόλης που έπεσε στα χέρια του εχθρού. Ο Ερρίκος φιλοξένησε τον Άγιο Λουδοβίκο (1248) στον δρόμο για την Ζ΄ Σταυροφορία, έμειναν στην Κύπρο από τον Σεπτέμβριο του 1248 έως τον Μάιο του 1249. Τον συνόδευσε στην Αίγυπτο και συμμετείχε στην επίθεση εναντίον της Μανσούρα, ωστόσο και οι δύο βασιλείς αιχμαλωτίστηκαν στο μάχη του Φαρισκούρ. Επέστρεψε στην Κύπρο και απεβίωσε στην Λευκωσία (18 Ιανουαρίου 1254). .
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο την Αλίκη του Μομφερράτου, κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ του Μομφερράτου. Δεν απέκτησε απογόνους.
Νυμφεύτηκε σε τρίτο γάμο (1250) την Πλαιζάνς των Πουατιέ (1236 - 1261), κόρη του Βοημούνδου Ε΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και μαζί της έκανε:
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Nissan GT-R
Το Nissan GT-R είναι ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Nissan. Κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιαπωνία στα τέλη του 2007 σε δεξιοτίμονη διάταξη, στη συνέχεια στις ΗΠΑ στα μέσα του 2008 σε αριστεροτίμονη διάταξη, και από τις αρχές του 2009 και στην Ευρώπη σε αριστεροτίμονη διάταξη, σε αντίθεση με τους προκατόχους του, οι οποίοι διατίθεντο αποκλειστικά στην ιαπωνική αγορά. Στις 19 Οκτωβρίου 2010, για τη σεζόν (model year) του 2011, αποκαλύφθηκε μια ανανέωση του μοντέλου.
Αρχικά το αυτοκίνητο παρουσιάστηκε σε πρωτότυπη μορφή μέσα στο 2005, ενώ η έκδοση παραγωγής αποκαλύφθηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο το 2007. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα GT-R, δεν βασίζεται στην πλατφόρμα των Skyline πλέον, αλλά αποτελεί ανεξάρτητο μοντέλο στην παλέτα της Nissan. Σύμφωνα με τη Nissan, το αυτοκίνητο αυτό μπορεί να πετύχει χρόνο 7:29 στην πίστα του Nürburgring στη Γερμανία. Γενικότερα, το GT-R έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές για τις επιδόσεις και την οδική συμπεριφορά του.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Κάθετη τομή του GT-R, όπου φαίνεται τόσο η τοποθέτηση του κιβωτίου στον πίσω άξονα, όσο και οι δύο διαμήκεις άξονες μετάδοσης της κίνησης.
Το GT-R εφοδιάζεται με κινητήρα βενζίνης V6 3.8 λίτρων, με διπλό τούρμπο, φτάνοντας τους 485 ίππους (η αρχική ισχύς ήταν 480 ίπποι). Η μετάδοση γίνεται μέσω ενός 6-τάχυτου ημι-αυτόματου κιβωτίου διπλού συμπλέκτη, σε συνδυασμό με ένα εξελιγμένο ηλεκτρονικό σύστημα τετρακίνησης με την ονομασία ATTESA-ETS (Advanced Total Traction Engineering System for All-Terrain - Electronic Torque Split).
Η ισχύς μεταδίδεται κατά κανόνα στους πίσω τροχούς, στέλνοντας πάντως την ισχύ και στον μπροστινό άξονα όταν υπάρχει ανάγκη. Το αυτοκίνητο επιταχύνει από τα 0 στα 100 χλμ./ώρα σε μόλις 3,5 δευτερόλεπτα και πετυχαίνει τελική ταχύτητα 315 χλμ./ώρα. Ιδιαίτερο στοιχείο της σχεδίασης αποτελεί η τοποθέτηση του κιβωτίου ταχυτήτων στον πίσω εγκάρσιο άξονα, με τον κινητήρα να βρίσκεται εμπρός. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να υπάρχουν δύο παράλληλοι διαμήκεις άξονες μετάδοσης της κίνησης. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd είναι μόλις 0,26 (στα μοντέλα του 2012), νούμερο εντυπωσιακό για σπορ υπεραυτοκίνητο. thumb|right|Η βοηθητική οθόνη πολλαπλών λειτουργιών (2007).
Μαζί με τα μηχανολογικά στοιχεία, το GT-R εφοδιάζεται και με μια πληθώρα ηλεκτρονικών συστημάτων για την περαιτέρω βελτίωση της οδικής συμπεριφοράς του αυτοκινήτου. Τα συστήματα αυτά έχουν δυνατότητα ενεργοποίησης και απενεργοποίησης, ανάλογα με τις επιθυμίες του οδηγού.
Το GT-R έχει επίσης μια οθόνη στο ταμπλό, από όπου ο οδηγός έχει τη δυνατότητα να ανακαλέσει πληροφορίες, όπως πίεση υπερπλήρωσης, πίεση ελαστικών, κατανομή ροπής, τιμές πλευρικών επιταχύνσεων και επιβραδύνσεων κλπ. θυμίζοντας παιχνίδι PlayStation. Μάλιστα τα γραφικά της οθόνης τα έχει επιμεληθεί η Polyphony Digital Inc. που είναι η εταιρεία που κατασκευάζει το παιχνίδι Gran Turismo για τη σειρά των Sony Playstation.
Τεχνικά χαρακτηριστικά - Επιδόσεις
thumb|right|Ο πίνακας οργάνων ενός Nissan GT-R του 2007. thumb|right|Η κεντρική οθόνη πολλαπλών πληροφοριών στο κέντρο του ταμπλό ενός Nissan GT-R Black Edition του 2009, η οποία είχε εξελιχθεί από το [[Nissan Skyline|Nissan Skyline R34.]] thumb|right|Το σαλόνι ενός Nissan GT-R Premium Edition της σεζόν του 2017, στην παγκόσμια κεντρική έδρα της Nissan.
''' Nissan GT-R (R35)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
GT-R Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1931
Tο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1931 διεξήχθη στην Αθήνα με διοργανωτή στον ΣΕΓΑΣ. Η εκκίνηση και ο τερματισμός έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο σε διαδρομή μήκους 9 χλμ. Νικητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός Α.Ο. Μετείχαν αθλητές από Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και Καλαμάτα.
Πηγές
Κατηγορία:Στίβος το 1931 Ανδρων Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Κοτονού
thumb|Άποψη από το λιμάνι του Κοτονού. Η Κοτονού (Cotonou) είναι η μεγαλύτερη πόλη και έδρα της κυβέρνησης του Μπενίν. Αποτελεί έδρα του διαμερίσματος Λιτοράλ. Το όνομα Cotonou προέρχεται από τη φράση στη γλώσσα Φον ku tɔ nu, που σημαίνει 'στη λίμνη των νεκρών, από τη λίμνη που γειτνιάζει με την πόλη. Αυτό αναφέρεται στη δοξασία ότι τα πεφταστέρια συμβολίζουν τις ψυχές όσων μόλις έχουν πεθάνει και πέφτουν στον υπόκοσμο. Λέγεται ότι όταν ιδρύθηκε η Κοτονού, αντικατοπτρίστηκε ένα χωριό στην Γκανβιέ στη λίμνη και φάνηκαν στο βυθό αστέρια που έπεφταν,
Προφίλ
Η θέση της πόλης είναι στα νότια της αφρικανικής χώρας και συγκεκριμένα στα δυτικά της διώρυγας που συνδέει τη λίμνη Νοκουέ με τον Κόλπο του Μπενίν. Εκτός από μεγαλύτερη πόλη είναι και σημαντικό λιμάνι, από όπου διεξάγεται το εμπόριο. Στην Κοτονού βρίσκονται βιομηχανίες τροφίμων και μηχανημάτων (εργοστάσιο συναρμολόγησης αυτοκινήτων), όπως επίσης και δομικών υλικών. Η πόλη κατάφερε να υπερκεράσει την πρωτεύουσα Πόρτο-Νόβο σε ό,τι αφορά το οικονομικό στάτους. Επίσης, είναι έδρα του Εθνικού Πανεπιστημίου του Μπενίν, που ιδρύθηκε το 1970. Παράλληλα, η υποδομή στις συγκοινωνίες είναι πολύ καλή, με διεθνές αεροδρόμιο και καλό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο. Στα αξιοθέατα της Κοτονού συμπεριλαμβάνεται και ο Βοτανικός Κήπος της πόλης.
Αιμιλία της Γκαέτα
Η Αιμιλία (πέθανε τον Ιανουάριο του 1036) ήταν δούκισσα της Γκαέτα πρώτα ως σύζυγος του Ιωάννη Γ' (984–1008) και έπειτα ως συνκυβερνήτης για τον εγγονό της Ιωάννη Ε' (1012–1032) έως τουλάχιστον το 1029. Την περίοδο αυτή το δουκάτο ήταν αυτόνομο, κατ΄όνομα υποτελής του Βυζαντινού αυτοκράτορα.
Κοτονού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπενίν
Αιμιλία της Γκαέτα
Κατά τον γάμο της,έφερε τον ρωμαϊκό τίτλο senatrix ήταν πιθανώς ρωμαϊκής καταγωγής, μέλος της οικογένειας Crescenzi ή Τουσκουλάνι. Ο γάμος της ήταν πιθανότατα μια συμμαχία μεταξύ του κυβερνώντος των Γκαετάνι και της ρωμαϊκής αριστοκρατίας για να εξασφαλίσει την εύνοια της Γκαέτα στην αιώνια πόλη, το σπίτι του Πάπα και του αυτοκράτορα. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε πριν από τον Ιανουάριο του 998, όταν η Αιμίλια εμφανίστηκε με τον Ιωάννη στο μοναστήρι του Αγίου Νείλου του Νεότερου. Ο Ιωάννης πέθανε πριν ή το 1008 και της παραχωρήθηκε μια μικρή περιφέρεια από τον γιο της Ιωάννη Δ΄.
Όταν ο Ιωάννης Δ΄ πέθανε μεταξύ Απριλίου και Αυγούστου 1012, ανέλαβε την επιμέλεια του εγγονού της, που ήταν βρέφος. Αμέσως, αυτή και ο Ιωάννης αμφισβητήθηκαν από τον ξάδελφο του Ιωάννη Δ΄ Λέων, μέχρι τον Οκτώβριο, οι υποστηρικτές της τον είχαν αποβάλει. Αλλά τότε έπρεπε να αντιμετωπίσει την αντιπολίτευση του γιου της Λέων Α΄, ο οποίος περίμενε να αποκτήσει την αντιβασιλεία. Οι δύο αμφισβήτησαν ο ένας τον άλλον και τους συνυπογράφοντες χάρτες μέχρι τον Ιανουάριο του 1025, όταν ο Λέων εμφανίστηκε τελευταία στον Codex Caietanus. Η Αιμίλια ήταν ο μοναδικός συνκυβερνήτης σε έναν χάρτη του Φεβρουαρίου.
Η Αιμίλια ακολούθησε αντιβυζαντινή πολιτική με την υποστήριξη του Πάπα και των Λομβαρδών.
Με τον σύζυγο του, Ιωάννη είχαν τρία παιδιά :
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι
Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη Σεπτεμβρίου 1996
Η (2η) Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη 1996 (Σεπτέμβριος 1996 - Απρίλιος 2000) σχηματίστηκε μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, υπό τον νέο πλέον αρχηγό του, τον Κώστα Σημίτη, στις βουλευτικές εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου 1996.
Κύριος στόχος της πρώτης κυβέρνησης Σημίτη ήταν η οικονομική σύγκλιση της Ελλάδας, με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, προκειμένου να εξασφαλίσει την είσοδό της, στην ΟΝΕ. Η Ευρωπαϊκή «Οικονομική και Νομισματική Ένωση» κατά το δεύτερο στάδιό της (από την 1η Ιανουαρίου 1994 έως την 31η Δεκεμβρίου 1998) απαιτούσε την εναρμόνιση των οικονομικών και νομισματικών πολιτικών των χωρών μελών προκειμένου να διασφαλιστεί η σταθερότητα των τιμών και η εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών. Σύμφωνα με τον Σημίτη:"Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Ελλάδα αποδύθηκε σε μια τιτάνια προσπάθεια για την ικανοποίηση των κριτηρίων σύγκλισης. Χρησιμοποίησε όλα τα διαθέσιμα μέσα: δημοσιονομική πολιτική, νομισματική πολιτική, εισοδηματική πολιτική, αποκρατικοποιήσεις τραπεζών και δημοσίων επιχειρήσεων. Με όποιον τρόπο και αν μετρηθούν οι δημοσιονομικές επιδόσεις (ταμειακό ή εθνικολογιστικό), το κρατικό έλλειμμα μειώθηκε κατά δέκα εκατοστιαίες μονάδες, από 12,5% του ΑΕΠ το 1993, σε 2,5% το 1999, έτος με τα οικονομικά στοιχεία του οποίου ελήφθη η απόφαση συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.(...) Παρόμοια θετική εξέλιξη είχαν και τα λοιπά μεγέθη που συγκροτούν τα κριτήρια ονομαστικής σύγκλισης (πληθωρισμός, μακροχρόνια επιτόκια, δημόσιο χρέος, συναλλαγματική ισοτιμία)."Η προσπάθεια της κυβέρνησης θα καρποφορήσει τελικά τον Ιούνιο του 2000 όταν η Ελλάδα θα ενταχτεί στην Ευρωζώνη, ένα χρόνο αργότερα από τις πρώτες 11 χώρες, που μπήκαν στην Ζώνη του Ευρώ την 1η Ιανουαρίου 1999.
Σημαντικότερες στιγμές στο κυβερνητικό έργο, ήταν, ανάμεσα σε άλλα,
Η περίοδος Σεπτέμβριος 1996 - Απρίλιος 2000 εκτός από την προσπάθεια ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ, χαρακτηρίζεται σε εσωτερικό επίπεδο από την άνοδο του «εκσυγχρονιστικού» πόλου του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Οι «εκσυγχρονιστές», σηματοδότησαν το τέλος της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1981 και κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1985). Η πολιτική διαχείριση του «εκσυγχρονιστικού» πόλου δέχτηκε κριτική από παλαιά στελέχη του κόμματος καθώς σηματοδοτήθηκε από μία εντελώς διαφορετική κυβερνητική πολιτική από αυτή των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.
Στο πλαίσιο της υπογραφής της Συνθήκης του Μάαστριχτ, της επικείμενης υιοθέτησης του Ευρώ και του σταδιακού ανοίγματος των συνόρων μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων των Βαλκανίων, η πολιτική του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ επικεντρώνεται στην στήριξη των δημοσιοοικονομικών μεγεθών και σε μετρήσιμα αποτελέσματα και ταυτόχρονο απομακρύνεται από τη στήριξη των μικροαστικών στρωμάτων και την αντιδεξιά και αντιαμερικανική ρητορική των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.
Παράλληλα, με τις επιτυχίες του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ αποκαλύφθηκαν εκ των υστέρων ζητήματα διαφθοράς με χαρακτηριστική την περίπτωση του Ακή Τσοχατζόπουλου, υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη (Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη Ιανουαρίου 1996, Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη Σεπτεμβρίου 1996 και Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη 2000) ο οποίος όπως αποκαλύφθηκε εκ των υστέρων συμμετείχε σε σκάνδαλα και καταδικάστηκε από τριμελές εφετείο κακουργημάτων σε εικοσαετή κάθειρξη χωρίς αναστολή.
thumb|right|[[11 Αυγούστου 1998: Ειρηνικές διαδηλώσεις Κυπρίων στην Πράσινη Γραμμή βάφονται με αίμα. Τουρκοκύπριοι ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου τον Κύπριο διαδηλωτή Τάσο Ισαάκ. Σε νέα επεισόδια που γίνονται λίγες μέρες αργότερα ένας άλλος Κύπριος διαδηλωτής, ο Σολωμός Σολωμού, εκτελείται από όργανα της Τουρκοκυπριακής Διοίκησης.]]
Αλλαγές στα Υπουργεία εν όψει εκλογών
Στις 20 Μαρτίου 2000 ενόψει των εκλογών της 9ης Απριλίου έγιναν οι παρακάτω αλλαγές στα αρμόδια με τις εκλογές Υπουργεία:
Παραπομπές
1996 09 Κατηγορία:1996 Κατηγορία:1997 Κατηγορία:1998 Κατηγορία:1999 Κατηγορία:2000
Τίχοφ (σεληνιακός κρατήρας)
Ο Τίχοφ είναι διαβρωμένος κρατήρας πρόσκρουσης στην αθέατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται σχεδόν επί του ανατολικού-νοτιοανατολικού τοιχώματος του κρατήρα Αβογκάντρο. Σε μικρή απόσταση στα ανατολικά-βορειοανατολικά του Τίχοφ βρίσκεται ο εξίσου διαβρωμένος κρατήρας Έμντεν και στα νότια-νοτιοανατολικά ο νεώτερος Τσίνγκερ.
Στο εσωτερικό τείχος και τον πυθμένα του Τίχοφ υπάρχουν πολυάριθμοι μικρότεροι κρατήρες που οφείλονται σε μεταγενέστερες προσκρούσεις. Εξαιτίας της διάβρωσης τα χαρακτηριστικά του εξωτερικού τείχους του έχουν αμβλυνθεί και είναι ανώμαλα. Παρόλα αυτά το κυκλικό του σχήμα παραμένει διακριτό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Μελισσουργός Θεσσαλονίκης
Ο Μελισσουργός είναι οικισμός και τοπική κοινότητα του δήμου Βόλβης στο νομό Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία. Βρίσκεται στο νοτιονατολικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης στα όρια με την Χαλκιδική. Έχει έκταση 22.908 τ.χλμ. και στην απογραφή του 2011 είχε 417 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Έκτορ Ραούλ Κούπερ
Ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ είναι Αργεντινός προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1955 στην πόλη Τσάμπας, στην Αργεντινή. Διετέλεσε προπονητής του Άρη Θεσσαλονίκης από τον Νοέμβριο του 2009 έως τον Ιανουάριο του 2011, οπότε και υπέβαλε την παραίτησή του.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Κούπερ αγωνιζόταν ως αμυντικός, ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1976 από τη Φέρρο Καρρίλ Οέστε, τον επόμενο χρόνο μεταπήδησε στην Ιντιπεντιέντε Ριβαντάνια, αλλά επέστρεψε την επόμενη σεζόν στη Φέρρο Καρρίλ Οέστε. Έμεινε εκεί για το μεγαλύτερο μέρος της ποδοσφαιρικής του καριέρας μέχρι το 1988 αγωνίστηκε με την ομάδα στην πρώτη κατηγορία της Αργεντινής το 1982 και το 1984. Το 1988 μεταπήδησε στην Ουρακάν όπου και έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1992. Αγωνίστηκε 5 φορές με τη φανέλα της εθνικής ομάδας της χώρας του.
Προπονητική καριέρα
Σε συμφωνία με τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ ανακοίνωσε ότι ήρθε η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Αιγύπτου στις 2 Μαρτίου 2015 για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της εθνικής ομάδας της χώρας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Αιγύπτου, το συμβόλαιο του Έκτορ Ραούλ Κούπερ θα ανανεωθεί μόνο σε περίπτωση που η χώρα της Βορείου Αφρικής καταφέρει να προκριθεί στην τελική φάση του Μουντιάλ του 2018, που θα διεξαχθεί στα γήπεδα της Ρωσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίντερ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ορντουσπόρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γεωργίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Ριβαδάβια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέρρο Καρρίλ Οέστε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρασίνγκ Σανταντέρ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αιγύπτου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚΝ Μαγιόρκα Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Β Νασιονάλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α
Μεράνο
Το Μεράνο (ιταλικά: Merano, ) ή Μεράν (γερμανικά: Meran, ) είναι πόλη της Ιταλίας με 38.723 κατοίκους. Βρίσκεται στην Μπολτσάνο δίπλα στα σύνορα με την Αυστρία στις Δολομιτικές Άλπεις. Μετά την πρωτεύουσα της επαρχίας, το Μπολτσάνο είναι η δεύτερη σε πληθυσμό και δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη του Νοτίου Τιρόλο.
Απέχει 30 χλμ. από το Μπολτσάνο, βρίσκεται στους πρόποδες της ομάδας Τέσσα (ιταλικά: Gruppo Tessa) και το Οροπέδιο της Άλμα στα σύνορα με την Αυστρία. Περιβάλλεται από βουνά και η κοιλάδα όπου βρίσκεται είναι η αρχή άλλων κοιλάδων, όπως η Βαλ Βενόστα, η Βαλ Πασίρια, η Βαλ ντ' Ούλτιμο και η Βαλ Άτιντζε. Στα περίχωρα της πόλης βρίσκεται η κωμόπολη Τιρόλο, από όπου πήρε το όνομά του όλο το Τιρόλο.
Ιστορία
thumb|right|250px|δρόμος του Μεράνο Στην αρχαιότητα η περιοχή ήταν γνωστή σαν Μάια (Maia) και εδώ είχε χτιστεί στην ύστερη αρχαιότητα μικρός οχυρωμένος οικισμός με το όνομα κάστρουμ Μαϊένσε (Castrum Maiense). Το Μεράνο αναπτύχτηκε σαν οικισμός από τους κόμητες του Τιρόλο Αλμπέρτο Γ' (Alberto III) (1202–1253) και Μάινχαρντ Α' Τιρόλο - Γκορίτσια (Mainardo I) (1253–1258). Την περίοδο αυτή κτίστηκε και ο πύργος Όρτενσταϊν που υπάρχει και σήμερα.
Τον 13ο αιώνα το Μεράνο ανακηρύχθηκε σε πόλη, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στο εμπόριο και παρέμεινε πρωτεύουσα της επαρχίας Τιρόλο έως το 1848. Κοντά στην πόλη στην τοποθεσία Άγιος Βενέδικτος ο Αντρέας Χόφερ το 1809 νίκησε σε μάχη τους Γάλλους και Βαυαρούς. Μετά την απελευθέρωση το Τιρόλο πέρασε στην Αυστροουγγαρία και γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη ως τουριστικό θέρετρο, χάρη στη σιδηροδρομική σύνδεση που ολοκληρώθηκε το 1881 και τον σιδηροδρομικό σταθμό, που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα φον Χάμπερτ το 1905. Κατά συνέπεια η πόλη άρχισε να επεκτείνεται εκτός των τειχών στα αστικά πρότυπα της Βιέννης και του Σάλτσμπουργκ με την συμβολή του γερμανού πολεοδόμου Τέοντορ Φίσερ (Theodor Fischer). Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το Μεράνο και όλο το Νότιο Τιρόλο προσαρτήθηκαν στην Ιταλία.
Το Μεράνο έχει μακρά παράδοση στον τουρισμό. Εκεί έχουν κάνει διακοπές πολλοί διάσημοι, όπως η Αυτοκράτειρα Ελισσάβετ της Αυστρίας γνωστή ως πριγκίπισσα Σίσσυ, ο Φραντς Κάφκα και ο Γκότφριντ Μπεν. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι οι επιστήμονες και οι γιατροί συνέστηναν την πόλη λόγω του ήπιου κλίματός της και της ποιότητας του αέρα της. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην περιοχή δημιουργήθηκε εργοστάσιο παραγωγής βαρέως ύδατος, για το γερμανικό πυρηνικό πρόγραμμα, λόγω του σαμποτάζ και καταστροφής του αντίστοιχου εργοστασίου στη Νορβηγία.
Το όνομα βεβαιώνεται ως Μαϊράνι (Mairani) από το 857, από το όνομα βαυαρικής οικογένειας με το όνομα αυτό, στην οποία ανήκε το τσιφλίκι. Από το 1242 ως το 1317 αναφέρεται σαν Μεράν και από τον 15ο αιώνα η επικρατούσα μορφή ήταν Άουφ ντερ Μέραν (auf der Meran). Άλλη εκδοχή λέει ότι το όνομα Μεράνο προέρχεται από κάποιον Μάριο (Mario) δηλαδή "ιδιοκτησία του Μάριο".
Δημογραφία
Το 51,50% των κατοίκων μιλούν Γερμανικά, το 48,01% Ιταλικά και το 0,49% Λαδινικά. Στο Μεράνο υπάρχει εβραϊκή κοινότητα με δική της συναγωγή που άνοιξε το 1901. Υπάρχει επίσης μια εκκλησία αφιερωμένη στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία ολοκληρώθηκε το 1897 σχεδιασμένη από τον Τομπίας Μπρένερ και αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Έχει επίσης Λουθηρανή κοινότητα με ναό που κτίστηκε το 1885 από τον αρχιτέκτονα Γιόχαν Φόλμερ υπήρξε επίσης Αγγλικανική εκκλησία και μία μικρή αγγλο-αμερικανική κοινότητα.
Αθλητισμός
Το 1981 ήταν η έδρα αγώνα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο σκάκι μεταξύ του Ανατόλι Κάρποβ και του Βίκτορ Κορτσνόι που έληξε με σκορ 6-2 υπέρ του πρώτου και 10 ισοπαλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο