cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαβάνα
Μεταβολές στη διαχείριση των πυρκαγιών
Οι πυρκαγιές αυτές περιορίζονται συνήθως στην ποώδη βλάστηση και μικρές μακροπρόθεσμες ζημιές μόνο προκαλούν στα ώριμα δένδρα. Καίνε όμως τα νεογέννητα δεντράκια, αποτρέποντας έτσι τη δημιουργία ενός δάσους, η σκιά του οποίου θα περιόριζε την ανάπτυξη της χλόης. Η καύση από τους Αβοριγίνες δημιούργησε μία ποικιλία βιοτόπων που πιθανώς αύξησε τη βιοποικιλότητα και μετέβαλε τη δομή των δασικών εκτάσεων και τη γεωγραφική κατανομή πολλών δασικών ειδών. Πολλοί συγγραφείς έχουν υποστηρίξει ότι με την αλλαγή στη συχνότητα, την έκταση ή και με την παύση των παραδοσιακών αυτών εμπρησμών, πολλές σαβάνες αντικαθίστανται από δάση και πυκνούς ξυλώδεις θαμνότοπους, με τη συνακόλουθη μείωση των ποωδών φυτών.
Η κατανάλωση της χλόης από εισαγόμενα φυτοφάγα ζώα σε σαβάνες έχει οδηγήσει σε μείωση της καύσιμης ύλης στο έδαφος που τροφοδοτεί τις φωτιές και συνακόλουθα σε λιγότερες και ηπιότερες πυρκαγιές. Η εισαγωγή ξένων ψυχανθών για τη βόσκηση των ζώων οδήγησε επίσης σε μείωση της ανάγκης του ανάμματος πυρκαγιών για την ανανέωση του χόρτου, καθώς τα ψυχανθή συντηρούν υψηλά επίπεδα θρεπτικών ουσιών στο έδαφος σε όλο το έτος, ενώ καταστρέφονται από τη φωτιά.
Βόσκηση
thumb|Σαβάνα με βελανιδιές στις ΗΠΑ Οι «κλειστοί τύποι» δασών, όπως τα δάση φυλλοβόλων και τα τροπικά δάση βροχής, σπάνια δέχονται βόσκηση, καθώς αποτρέπουν την ανάπτυξη χλόης. Αντιθέτως, η ανοικτή δομή της σαβάνας την επιτρέπει, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται συχνά για τη βόσκηση εξημερωμένων ζώων (αιγοπροβάτων και βοοειδών) και έτσι οι περισσότερες σαβάνες στον κόσμο έχουν υποστεί αλλαγές από τη χρήση αυτή, που κυμαίνονται από αλλαγές στη σύσταση του βοσκότοπου μέχρι τη διείσδυση ανθεκτικών ξυλωδών άγριων φυτών. Οι αλλαγές στη σύνθεση της χλωρίδας μιας σαβάνας από τη βόσκηση μπορούν να μεταβάλουν τη λειτουργία του οικοσυστήματος και μεγιστοποιούνται από την υπερβόσκηση και την κακή διαχείριση της γης.
Ο υπερβολικός αριθμός εισαγόμενων φυτοφάγων ζώων μπορεί επίσης να επηρεάσει την κατάσταση του εδάφους εξαιτίας της φυσικής συμπιέσεως και διασπάσεως του εδάφους από τις οπλές τους, αλλά και εξαιτίας των διαβρωτικών αποτελεσμάτων που έχει η αφαίρεση του προστατευτικού στρώματος φυτών. Οι συνέπειες από την υπερβόσκηση είναι συνήθως χειρότερες σε εδάφη μικρής γονιμότητας και σε περιοχές με μικρές μέσες ετήσιες βροχοπτώσεις, κάτω από 500 mm, καθώς τα περισσότερα θρεπτικά συστατικά από το έδαφος σε αυτές τις εκτάσεις τείνουν να είναι συγκεντρωμένα στην επιφάνεια, ώστε η παραμικρή μετατόπιση του εδάφους μπορεί να οδηγήσει σε δραματική υποβάθμιση.
Κοπή των δένδρων
Μεγάλες περιοχές σαβάνας στην Αυστραλία και τη Ν. Αμερική έχουν εκκαθαριστεί από τα δένδρα τους, μία δράση που συνεχίζεται και σήμερα. Για παράδειγμα, μέχρι πρόσφατα 4,8 εκατομμύρια στρέμματα σαβάνας καθαρίζονταν κάθε χρόνο μόνο στην Αυστραλία, με στόχο κυρίως τη βελτίωση της παραγωγικότητάς τους ως βοσκοτόπων.
Η κοπή των δένδρων από μία σαβάνα καταργεί τον ανταγωνισμό από αυτά για το λιγοστό νερό και μπορεί να οδηγήσει σε διπλασιασμό έως και τετραπλασιασμό στην παραγωγή του βοσκότοπου, αλλά και να βελτιώσει την ποιότητα της διαθέσιμης τροφής, με αποτέλεσμα σημαντικά οικονομικά οφέλη. Εξάλλου, οι περιοχές με πυκνή κάλυψη από δένδρα και ψηλούς θάμνους φιλοξενούν σαρκοφάγα ζώα, κάτι που σημαίνει απώλειες των εκτρεφομένων ζώων που βόσκουν ελεύθερα, ιδίως στις χώρες του τρίτου κόσμου.
Αρκετές τεχνικές έχουν εφαρμοσθεί για την εκκαθάριση τον ξυλωδών φυτών σε σαβάνες. Οι πρώτοι κτηνοτρόφοι τα έκοβαν ή τους αφαιρούσαν κομμάτια του φλοιού ώστε να ξεραθούν. Τη δεκαετία του 1950 αναπτύχθηκαν «δενδροκτόνα» φάρμακα κατάλληλα για έγχυση με ένεση, ενώ και τα περισσευούμενα βαρέα μηχανήματα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που αποκτήθηκαν εύκολα από τους κτηματίες, προκάλεσαν ένα κύμα εκκαθαρίσεων δένδρων στις σαβάνες.
Εν πολλοίς το «τεχνητό» καθάρισμα μιμείται ως προς τα αποτελέσματά του τη φωτιά. Συχνά πάντως αφήνει σε πολλές σαβάνες σημαντικό ποσοστό ξυλωδών φυτών ζωντανό.
Κλιματική αλλαγή
Υπάρχει η πιθανότητα ότι το επαγόμενο από τον ανθρώπινο πολιτισμό φαινόμενο του θερμοκηπίου θα μεταβάλει τη δομή και τη λειτουργία των σαβανών ως οικοσυστημάτων. Ορισμένοι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι οι σαβάνες και οι λειμώνες ίσως να καταστούν περισσότερο επιρρεπή στην εισβολή ξυλωδών φυτών εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Από την άλλη, περιγράφεται μία περίπτωση όπου η σαβάνα επεκτάθηκε σε βάρος του δάσους ως αποτέλεσμα κλιματικής μεταβολής, ενώ υπάρχει δυναμικό για παρόμοιες ταχείες, δραματικές μετατοπίσεις στην κατανομή που παρουσιάζει η βλάστηση ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας θερμάνσεως.
Οικοπεριοχές της σαβάνας
thumb|Σαβάνα μεσογειακού τύπου στο [[Αλεντέζου της Πορτογαλίας.]]
Οι οικοπεριοχές της σαβάνας ανήκουν σε αρκετούς διαφορετικούς τύπους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαβανα Σαβανα
Ζηνοβία
Η Ζηνοβία (Zenobia, 240-275 μ.Χ.) ήταν βασίλισσα της Παλμύρας - Παλμύρα (αραβικά: Ταντμόρ), ρωμαϊκής αποικίας στη σημερινή Συρία, που βασίλευσε από το 267 ή 268 μέχρι το 272 μ.Χ. Το πλήρες όνομά της είναι Σεπτιμία Ζηνοβία (αραμαϊκά: Znwoya Bat Zabbai).
Ζωή και δράση
Γεννημένη στην Παλμύρα, η Ζηνοβία ήταν μια μελαχρινή γυναίκα εκθαμβωτικής ομορφιάς, σαγηνευτική, ευφυής, θαρραλέα και υπέρμετρα φιλόδοξη, ένα πλάσμα ακαταμάχητα χαρισματικό. Ήταν μία από τις πιο μορφωμένες και γλωσσομαθείς γυναίκες της εποχής της - μιλούσε ελληνικά, λατινικά, αραμαϊκά, αιγυπτιακά και τις τοπικές διαλέκτους. Ήταν επιρρεπής στις απολαύσεις των αισθήσεων, αγαπούσε το θέατρο και παρακολουθούσε τα θεάματα στο ελληνικό θέατρο της πόλης.
Ο σύζυγος της Ζηνοβίας Οδαίναθος, κυβερνήτης της Παλμύρας και υποτελής στη Ρώμη, όπως και ο πρεσβύτερος γιος και διάδοχός του Ηρωδιανός, δολοφονήθηκαν το 267 ή 268 μ.Χ. και η χήρα του Ζηνοβία ανέλαβε την αντιβασιλεία για λογαριασμό του νεαρού γιου της Ουαμπαλάτ, που ονομαζόταν στα ελληνικά Αθηνόδωρος.
Η Ζηνοβία, η οποία ισχυριζόταν ότι είχε την καταγωγή της από την Κλεοπάτρα της Αιγύπτου, κατέστησε τον εαυτό της βασίλισσα της Παλμύρας, παίρνοντας από μόνη της τον τίτλο της Αυγούστας. Αντίθετα με το δολοφονημένο σύζυγό της Οδαίναθο, η Ζηνοβία δεν ανεχόταν να παραμένει υποτελής στους Ρωμαίους. Το 269 μ.Χ. ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των Ρωμαίων, κατέλαβε πρώτα ολόκληρη τη Συρία και την Παλαιστίνη και στη συνέχεια την Αίγυπτο, κατόπιν κατέκτησε πολλές από τις ρωμαϊκές επαρχίες της Ανατολίας και ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Ρώμη.
Η Ζηνοβία και ο γιος της Ουαμπαλάτ προσπάθησαν να διαφύγουν από την πόλη, αιχμαλωτίστηκαν όμως κοντά στον ποταμό Ευφράτη και μεταφέρθηκαν στη Ρώμη το 272 μ.Χ. Κατά τη θριαμβευτική πομπή που έκανε ο Αυρηλιανός στη Ρώμη, η Ζηνοβία στολισμένη, κατά διαταγή του αυτοκράτορα, με τους πολύτιμους λίθους της και όλα τα κοσμήματά της, σύρθηκε δεμένη με χρυσές αλυσίδες πίσω από το άρμα του.
Εντυπωσιασμένος όμως ο Αυρηλιανός από την εκθαμβωτική ομορφιά της Ζηνοβίας, αλλά και το θάρρος της να ορθώσει το ανάστημά της κατά της Αυτοκρατορίας της Ρώμης, πρόσφερε σ’ αυτή την ελευθερία της. Στη Ρώμη, η έκπτωτη «βασίλισσα της ερήμου» παντρεύτηκε ένα Ρωμαίο συγκλητικό και πέρασε την υπόλοιπη ζωή της μέσα σε ανέσεις και πολυτέλεια στη ρωμαϊκή έπαυλή του κοντά στο σημερινό Τίβολι της Ιταλίας.
Η Ζηνοβία στην τέχνη
Η ιστορία της θρυλικής βασίλισσας Ζηνοβίας έχει εμπνεύσει συνθέτες της όπερας, συγγραφείς και καλλιτέχνες. Ο βενετσιάνος ζωγράφος του 18ου αιώνα Τζιοβάννι Μπαττίστα Τιέπολο (1696 – 1770) φιλοτέχνησε το «Θρίαμβο του Αυρηλιανού ή η βασίλισσα Ζηνοβία ενώπιον του Αυρηλιανού» (1717), που βρίσκεται στο Μουσείο ντελ Πράδο της Μαδρίτης.
Και ο Αγγλογερμανός ζωγράφος Χέρμπερτ Σμαλτς (1857–1935) έχει φιλοτεχνήσει τη «Βασίλισσα Ζηνοβία να ατενίζει για τελευταία φορά την Παλμύρα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Συρία
Κορεατικός δράκος
thumb|240px|δεξιά|Κορεάτικος δράκος Ο Κορεάτικος δράκος (Κορεατικά: Γιονγκ (용), Ριονγκ (룡), ή Μίρου (미르)) είναι ένα μυθολογικό ον της Κορεάτικης Μυθολογίας και παράδοσης. Η εμφάνισή του έχει επηρεαστεί από τον Κινέζικο δράκο.
Κορεάτικοι δράκοι
Ενώ οι δράκοι στην Ευρώπη σχετίζονται με τα στοιχεία της φωτιάς και της καταστροφής, οι δράκοι στην Κορέα σχετίζονται με τα στοιχεία του νερού και της φύσης και πιστεύεται ότι προκαλούν τα σύννεφα και την βροχή. Συνεπώς λέγεται ότι κατοικούν σε Ωκεανούς, λίμνες και ποτάμια.
Το σύμβολο του δράκου έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως, στην κορεατική μυθολογία και την αρχαία τέχνη της Κορέας.
Αρχαία κείμενα αναφέρουν δράκους που μιλάνε και είναι ικανοί να κατανοήσουν πολύπλοκα συναισθήματα όπως αφοσίωση, ευγένεια και ευγνωμοσύνη. Ένας κορεάτικος θρύλος μιλάει για τον βασιλεία Μούνμου όπου στο νεκροκρέβατο του ευχήθηκε να γίνει δράκος για προστατεύει την Κορέα.
Ο κορεάτικος δράκος έχει κοινά χαρακτηριστικά με τον Κινέζικο δράκο, εκτός από την μεγαλύτερη γενειάδα είναι παρόμοιος με τους δράκους της κινέζικης και Ιαπωνικής μυθολογίας.
Σπάνια ο δράκος μπορεί να απεικονισθεί κρατώντας μια σφαίρα που είναι γνωστή σαν γιόιτζου (여의주, Yeouiju) σε ένα από τα χέρια του ή στο στόμα του. Προέρχεται από τον μύθο του κοσμήματος Κινταμάνι όπου ο κάτοχος του είναι ευλογημένος με παντοδυναμία και μπορεί να δημιουργήσει τα πάντα κατά βούληση, μόνο οι δράκοι είναι αρκετά ισχυροί και σοφοί για να χειριστούν αυτές τις σφαίρες.
Όπως και στην Κίνα ο αριθμός 9 είναι σημαντικός και ευοίωνος στην Κορέα, και λέγεται ότι οι δράκοι έχουν 81(9x9) λέπια στην πλάτη τους που αντιπροσωπεύουν την ουσία του γιανγκ
Η κορεάτικη λαϊκή μυθολογία αναφέρει ότι όλοι οι δράκοι ήταν στην αρχή ίμουγκι, δηλαδή μικροί δράκοι που μοιάζουν με ιπτάμενα φίδια. Ένα ίμουγκι θα γίνει κανονικός δράκος μόνο αν πιάσει ένα γιόιτζου που πέφτει από τον ουρανό.
Κατηγορία:Μυθολογικά όντα Κατηγορία:Δράκοι
Μιναρές Τζαμ
Ο Μιναρές της Τζαμ όπως και τα αρχαιολογικά ερείπια της περιοχής βρίσκονται στην περιοχή Γχόρ δίπλα στο ποταμό Χάρι στο Αφγανιστάν. Βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Χεράτ και ο Μιναρές χτίστηκε το 1174-5 ή το 1194-5 από πλίνθους και έχει ύψος 65 μέτρα. Βρίσκεται δίπλα στο ποταμό Χάρι και περιτριγυρίζεται από βουνά τα οποία τα οποία φτάνουν τα 2400 μέτρα. Από 2002 το μνημείο αυτό βρίσκεται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Αφγανιστάν Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο
Σημαία των Νήσων Πίτκαιρν
thumb|250px|Σημαία των Νησιών Πίτκαιρν Η σημαία των Νησιών Πίτκαιρν καθιερώθηκε στις 2 Απριλίου του 1984. Αποτελείται από μια γαλάζια λωρίδα, με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου στην αριστερή πλευρά και το εθνόσημο των νησιών στη δεξιά πλευρά.
Αποτελείται από ένα θυρεό, που περιέχει την άγκυρα και τη Βίβλο από το καράβι «Bounty», σύμβολο της αρχαιότατης ιστορίας του νησιού, που ξεκίνησε με την ανταρσία στο πλοίο, το 1789. Το σχέδιο του θυρεού είναι μπλε και πράσινο και τα χρώματα αυτά συμβολίζουν την ανάδυση του νησιού από τη θάλασσα. Επάνω στο θυρεό βρίσκεται μία περικεφαλαία, την οποία περιβάλλει το φυτό miro. Επάνω βρίσκεται και μια χειράμαξα.
Ο Κυβερνήτης των Νησιών χρησιμοποιεί ξεχωριστή σημαία, τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου με το εθνόσημο των Πίτκαιρν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιτκαιρν Κατηγορία:Νήσοι Πίτκαιρν Κατηγορία:Σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου
NGC 449
thumb|right|255px|Ο σπειροειδής γαλαξίας NGC 449 Ο NGC 449 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 197 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και τον ανεκάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Εντουάρ Στεφάν στις 11 Νοεμβρίου 1881.
Αρία
thumb|Χάρτης των επαρχιών της [[Μακεδονική Αυτοκρατορία|Μακεδονικής αυτοκρατορίας, με απεικόνιση της Αρίας και των γειτονικών περιοχών]] Με το όνομα Αρία ή Αρεία φέρονταν στην αρχαιότητα μεγάλη σε έκταση Σατραπεία (=υποκείμενο Βασίλειο) του Περσικού κράτους, που βρισκόταν μεταξύ της Παρθίας και της Αραχωσίας, στα σημερινά βόρεια τμήματα του Αφγανιστάν. Το όνομά της προέρχονταν από τον αρχαίο ποταμό Άρειο που έρεε στη περιοχή αυτή, τον σημερινό Χαρίρουντ. Σε σφηνοειδείς επιγραφές της εποχής του Δαρείου που έχουν ανακαλυφθεί, η σατραπεία φέρεται με το όνομα Haraika.
NGC 449
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0449 04587 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Αρία
To 330 π.Χ. την περιοχή αυτή κατέλαβε ο Μέγας Αλέξανδρος και ίδρυσε πολλές ελληνικές πόλεις με κυρίαρχα τα Αρτακόανα ή Αρτίκαυδνα (σημερινή Χεράτ), πλην όμως συνεχίζοντας την εκστρατεία του σημαντικότερη πόλη αναδείχθηκε ανατολικότερα η Αλεξάνδρεια εν Αρίοις (ή Αλεξάνδρεια εν Αρείοις). Μετά το θάνατό του η περιοχή περιήλθε στο κράτος των Σελευκιδών και μετέπειτα στους Πάρθους. Την εποχή εκείνη υπολογίζεται από ιστορικές έρευνες ότι στην Αρεία υπήρχαν περί τις 35 πόλεις και χωριά.
Πηγές
Κατηγορία:Σατραπείες της Περσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν
Πολιτική ανυπακοή
thumb|Η σύλληψη της αμερικανίδας ακτιβίστριας Μιτζ Ποτς στα σκαλιά του [[Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών|Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ το 2005 κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για τα βασανιστήρια στις φυλακές Άμπου Γκράιμπ του Ιράκ από τον στρατό των ΗΠΑ.]] Η πολιτική ανυπακοή είναι η άρνηση ενός ή περισσότερων ατόμων απέναντι στην τήρηση ορισμένων νόμων, απαιτήσεων και εντολών της κυβέρνησης, ή μιας δύναμης κατοχής, χωρίς να καταφεύγουν στη σωματική βία. Είναι πρωτοβάθμια τακτική της μη βίαιης αντίστασης. Στην πιο μη βίαιη έκφραση της (γνωστή στα σανσκριτικά ως ahimsa ή satyagraha) θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι συμπόνια, με τη μορφή του σεβασμού στη διαφωνία.
Η πολιτική ανυπακοή είναι ένας από τους πολλούς τρόπους που οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να διαμαρτυρηθούν ή να εξεγερθούν κατά αθέμιτων νόμων. Έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλά τεκμηριωμένα μη βίαια κινήματα αντίστασης όπως στην Ινδία (η εκστρατεία κοινωνικής πρόνοιας του Γκάντι και οι εκστρατείες για την ανεξαρτησία της Ινδίας από τη Βρετανική Αυτοκρατορία), στη Νότια Αφρική στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ, στο Αμερικανικό Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων και σε κινήματα ειρήνης παγκοσμίως. Μία από τις πρώτες μαζικές υλοποιήσεις της ήταν η μη βίαιη επανάσταση των Αιγυπτίων εναντίον της βρετανικής κατοχής το 1919.
Ο Αμερικανός συγγραφέας Χένρι Ντέιβιντ Θόρω (Henry David Thoreau) πρωτοστάτησε στη σύγχρονη θεωρία πίσω από αυτή την πρακτική με το δοκίμιο του 1849 «Περί Πολιτικής Ανυπακοής», που αρχικά είχε τον τίτλο «Αντίσταση στην Αστική Κυβέρνηση». Η ιδέα πίσω από το δοκίμιο ήταν αυτή της αυτονομίας, και το πώς αυτή είναι η ηθικότερη επιλογή, γιατί κανείς πρέπει να αποφύγει να πολεμήσει εναντίον της κυβέρνησης, αλλά δεν θα πρέπει να την υποστηρίξει αν δεν συμφωνεί με αυτή. Αυτή η έκθεση είχε αργότερα μεγάλη επίδραση σε πολλούς από αυτούς που εφάρμοσαν την πολιτική ανυπακοή. Στο δοκίμιο αυτό, ο Θορό επίσης εξηγεί τους λόγους που αρνήθηκε να πληρώσει φόρους ως πράξη διαμαρτυρίας κατά της δουλείας και κατά του Μεξικανο-Αμερικανικού Πολέμου.
Τεχνικές
Για παράδειγμα, ο Μαχάτμα Γκάντι περιγράφει τους εξής κανόνες, την περίοδο που ήταν ηγέτης στον αγώνα της Ινδίας για την ανεξαρτησία:
Φιλοσοφικές Ιδέες
Στο βιβλίο «Η πολιτική ανυπακοή», οι Ζοζέ Μποβέ (José Bové) και Ζιλ Λυνό (Gilles Luneau) προτιμούν τον όρο «πολιτισμένη ανυπακοή». Καθορίζουν δε έξι κριτήρια για να την χαρακτηρίσουν ως πράξη:
Ο Ζαν-Μαρί Μιλέρ (Jean-Marie Muller), καθηγητής φιλοσοφίας, συγγραφέας του βιβλίου «Πολιτισμένη Ανυπακοή», επικρίνει τη χρήση του όρου "πολιτική ανυπακοή". Σύμφωνα με αυτόν, ο ορισμός αυτός είναι "σε πλήρη αντίθεση με όλες τις δράσεις του τελευταίου αιώνα που χρησιμοποιούν αυτό το όνομα." Σύμφωνα με τον Μιλέρ, η πράξη είναι «πολιτισμένη» επειδή δεν είναι "εγκληματική", δηλαδή, σέβεται τις αρχές, τους κανόνες και τις απαιτήσεις του "πολιτισμού".
Κατηγορία:Πολιτική Κατηγορία:Ακτιβισμός Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες
2839 Αννέτ
Η Αννέτ (Annette) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,3. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Αμερικανό αστρονόμο Κλάιντ Τόμπω, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Λόουελ στο Φλάγκσταφ της Αριζόνα και της έδωσε το όνομα της κόρης του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Αννέτ είναι άγνωστα. Η Αννέτ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες 27 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αννετ
Drupal
Το Drupal είναι ένα αρθρωτό σύστημα διαχείρισης περιεχομένου (Content Management System, CMS) ανοικτού/ελεύθερου λογισμικού, γραμμένο στη γλώσσα προγραμματισμού PHP. Το Drupal, όπως πολλά σύγχρονα CMS, επιτρέπει στο διαχειριστή συστήματος να οργανώνει το περιεχόμενο, να προσαρμόζει την παρουσίαση, να αυτοματοποιεί διαχειριστικές εργασίες και να διαχειρίζεται τους επισκέπτες του ιστοτόπου και αυτούς που συνεισφέρουν. Παρόλο που υπάρχει μια πολύπλοκη προγραμματιστική διεπαφή, οι περισσότερες εργασίες μπορούν να γίνουν με λίγο ή και καθόλου προγραμματισμό. Το Drupal ορισμένες φορές περιγράφεται ως «υποδομή για εφαρμογές ιστού», καθώς οι δυνατότητές του προχωρούν παραπέρα από τη διαχείριση περιεχομένου, επιτρέποντας ένα μεγάλο εύρος υπηρεσιών και συναλλαγών.
Ιστορία
Αρχικά γραμμένο από τον Dries Buytaert ως σύστημα πίνακα ανακοινώσεων, το Drupal μετατράπηκε σε εγχείρημα ανοικτού κώδικα το 2001. Drupal είναι η διατύπωση στην Αγγλική γλώσσα της Ολλανδικής λέξης "druppel", που σημαίνει «σταγόνα». Το όνομα πάρθηκε από τον ξεπερασμένο πλέον ιστοτόπο Drop.org, του οποίου ο κώδικας εξελίχθηκε στο Drupal. Ο Buytaert ήθελε να ονομάσει τον ιστοτόπο "dorp" (στα Ολλανδικά σημαίνει «χωριό», αναφερόμενος στη διάσταση της κοινότητας), αλλά έκανε ένα ορθογραφικό λάθος κατά τη διαδικασία ελέγχου του ονόματος χώρου (domain name) και τελικά σκέφτηκε ότι ακούγεται καλύτερα.
Σχεδίαση
Το Drupal έχει λάβει επαίνους από τους διαχειριστές ιστοσελίδων, σχεδιαστές και προγραμματιστές για τον αρθρωτό σχεδιασμό του, που παρέχει το βασικό του στρώμα, ή «πυρήνα», να παρέχει τα βασικά χαρακτηριστικά του Drupal στην προεπιλεγμένη εγκατάστασή του. Πρόσθετα χαρακτηριστικά λειτουργικότητας και παρουσίασης μπορούν να επεκταθούν στον πυρήνα με την πρόσθεση προσαρτώμενων μονάδων και θεματικών παραλλαγών.
Οι μονάδες του Drupal χρησιμοποιούνται για να «υπερβούν» τα ενσωματωμένα χαρακτηριστικά του πυρήνα, επεκτείνοντας έτσι ή και αντικαθιστώντας την εξ' ορισμού συμπεριφορά του Drupal, χωρίς την επέμβαση στον αυτούσιο κώδικα των αρχείων του πυρήνα του Drupal. Η δυνατότητα αυτή της τροποποίησης της λειτουργικότητας του πυρήνα έχει επίπτωση στην προσαρμοστικότητα του Drupal καθώς και στην ασφάλειά του, ειδικότερα σε θέματα ασφαλείας, όπως η έγχυση εντολών SQL (SQL injection).
Προσαρμοσμένες θεματικές παραλλαγές, που μπορούν να προστεθούν χωρίς να επηρεάζουν τον πυρήνα του Drupal, χρησιμοποιούν προτυποποιημένες μορφές που μπορούν να δημιουργηθούν από μηχανές σχεδίασης θεματικών παραλλαγών τρίτων.
Μονάδες
Ο πυρήνας του Drupal έχει σχεδιαστεί βάση ενός συστήματος από hook, ή callback, που επιτρέπει στις γραμμένες από την κοινότητα μονάδες να εισάγουν συναρτήσεις στο μονοπάτι εκτέλεσης του Drupal.
Οι μονάδες που περιέχονται στον πυρήνα του Drupal παρέχουν στους χρήστες τη δυνατότητα να:
Επιπρόσθετα, ο ιστότοπος του Drupal παρέχει εκατοντάδες δωρεάν μονάδες γραμμένες από την κοινότητα του Drupal, που παρέχουν:
Παρακολούθηση των εκδόσεων συστήματος
Η μονάδα module_update, μια σχετικά νέα μονάδα διαθέσιμη για την έκδοση 5.x (που προστίθεται και ως μέρος του πυρήνα για την 6.0), ειδοποιεί αυτόματα το διαχειριστή για τυχόν νέες εκδόσεις των εγκατεστημένων μονάδων και θεματικών παραλλαγών.
Θεματικές παραλλαγές
Οι περισσότερες θεματικές παραλλαγές είναι γραμμένες για τη μηχανή PHPTemplate ή την XTemplate. Παλιότερες παραλλαγές χρησιμοποιούσαν γραμμένο στο χέρι κώδικα σε PHP.
Προηγούμενες εκδόσεις του συστήματος θεματικής παραλλαγής του Drupal είχαν δεχθεί κριτική ότι ήταν λιγότερο προσανατολισμένο για τη σχεδίαση και περισσότερο πολύπλοκο από άλλα συστήματα όπως το Mambo και το Plone. Η συμπερίληψη στο Drupal των μηχανών PHPTemplate και XTemplate διόρθωσαν αυτά τα προβλήματα.
Κριτική
Ορισμένοι χρήστες θεωρούν το Drupal δυσκολότερο στην εκμάθηση και στην εγκατάσταση συγκρινόμενο με άλλες δημοφιλείς εφαρμογές διαχείρισης περιεχομένου. Συγκεκριμένα, η πολυπλοκότητα των επιλογών των ρυθμίσεων και η σπαρτιάτικη εμφάνιση ενός ιστοτόπου του οποίου μόλις ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση συχνά έρχονται σε αντιπαράθεση με την απλότητα εργαλείων όπως το WordPress και της πρόσφατα ανανεωμένης εμπειρίας χρήστη του Joomla. Το Drupal 5.0, που ανακοινώθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2007, έρχεται πακέτο με ένα εγκαταστάτη διεπαφής ιστοσελίδας, με μια νέα θεματική παραλλαγή και με ένα επανασχεδιασμένο πίνακα διαχείρισης για να απαντήσει εν μέρει σε αυτές τις κριτικές. Το Drupal υποστηρίζει τη χρήση προφίλ εγκαταστάσεων με προκαθορισμένο περιεχόμενο για τον ιστοτόπο, αλλά λίγα έχουν εκδοθεί έως τώρα (2007).
Ορισμένοι προγραμματιστές ασκούν κριτική στο Drupal για την αποκλειστική χρήση διαδικασιακής PHP αντί για αντικειμενοστρεφή PHP. Το άρθρο Προγραμματισμός του Drupal από μια οπτική αντικειμενοστρέφειας εξηγεί πως αρχές του αντικειμενοστρεφούς προγραμματισμού και της έννοιας του Aspect-oriented_programming (AOP) εφαρμόζονται στο Drupal, παρόλο που δεν χρησιμοποιούνται τα αντικειμενοστρεφή χαρακτηριστικά της PHP. Η βελτιωμένη υποστήριξη για τον αντικειμενοστρεφή προγραμματισμό στην PHP5 υπήρξε ως ένας από τους λόγους για τα σχέδια του έργου του Drupal να αφαιρέσει την υποστήριξη για την PHP4 σε μελλοντικές εκδόσεις του λογισμικού.
Διανομές
Προσαρμοσμένες διανομές του Drupal περιλαμβάνουν ορισμένα πακέτα με μονάδες τρίτων, ορισμένα από τα οποία έρχονται με τροποποιήσεις στον πυρήνα, συμπεριλαμβανομένου του vbDrupal, που είναι το Drupal συγχωνευμένο με το VBulletin.
Το Drupal 4.2 υπήρξε η βάση για το DeanSpace, ένα σύστημα διαχείρισης περιεχομένου που χρησιμοποιήθηκε για τη λειτουργία πολλών ανεξάρτητων ιστοτόπων για την υποστήριξη της προεδρικής προεκλογικής καμπάνιας του Χάουαρντ Ντιν το 2004. Αφού έληξε η καμπάνια του Dean, το έργο DeanSpace εξελίχθηκε στο CivicSpace, μια πλατφόρμα βασισμένη στο Drupal που «ενθάρρυνε τη συλλογική πράξη μέσα σε κοινότητες και συνένωσε απομακρυσμένες ομάδες υποστηρικτών με συνεκτικό τρόπο». Έτσι, το CivicSpace είναι μια διανομή βασισμένη στο Drupal 4.2.
Έχει προταθεί η διανομή «προκατασκευασμένων» εγκαταστάσεων Drupal που έχουν προ-διαμορφωθεί με μονάδες τρίτων και ρυθμιστεί για συγκεκριμένα είδη ιστοτόπων: ένα on-line κατάστημα, ένας ιστότοπος με κριτικές για μουσική, ένας ιστότοπος για ιστολόγια, κτλ. Το Drupal 5.x τείνει προς αυτή την κατεύθυνση, παρέχοντας ένα σύνολο από «προφίλ εγκατάστασης» προσαρμοσμένα για συγκεκριμένους στόχους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Συστήματα διαχείρισης περιεχομένου Κατηγορία:Λογισμικό ανάπτυξης εφαρμογών διαδικτύου
Η Φόνισσα
Η φόνισσα είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Είναι γραμμένη στην καθαρεύουσα, αποτελείται από 17 κεφάλαια και δημοσιεύθηκε στα Παναθήναια σε συνέχειες από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 1903, έχοντας υπότιτλο «κοινωνικόν μυθιστόρημα». Η πλοκή εκτυλίσσεται στην ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα, τη Σκιάθο.
Σε βιβλίο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1912 από τον εκδοτικό οίκο του Γεωργίου Φέξη. Στην έκδοση περιέχονταν ακόμα πέντε διηγήματα του Παπαδιαμάντη.
Πλοκή
Κεντρικό πρόσωπο είναι η Φραγκογιαννού, μια ηλικιωμένη χήρα, που έζησε βασανισμένη ζωή σαν παιδί, ως σύζυγος, ως μήτηρ και ως τήθη(γιαγιά), μαθημένη πάντα να υπηρετεί χωρίς αντιρρήσεις τους ανθρώπους του περιβάλλοντός της. Η πείρα τής δίδαξε ότι η ζωή για μια γυναίκα είναι γεμάτη βάσανα και πίστευε ότι η γέννηση ενός κοριτσιού δεν φέρνει τίποτα άλλο παρά δυστυχία, όχι μόνο στο ίδιο το παιδί, αλλά και στην οικογένειά του, ιδίως εάν είναι φτωχή.
Ένα βράδυ καθώς ξενυχτάει στην κούνια της άρρωστης νεογέννητης εγγονής της, περνούν από το μυαλό της όλες οι δύσκολες στιγμές της ζωής που έζησε. Το μυαλό της θολώνει και σκοτώνει το βρέφος προκαλώντας του ασφυξία, ενώ ο θάνατος θεωρείται από τον γιατρό φυσιολογικός. Αν και αρχικά νιώθει τύψεις, κατά βάθος δεν μετανιώνει για την πράξη της. Αντίθετα, τής γίνεται έμμονη ιδέα ότι η μοίρα την έχει τάξει να σώσει τον κόσμο απαλλάσσοντάς τον από μικρά κορίτσια.
Τα επόμενα εγκλήματά της έχουν ως θύματα τρία μικρά αθώα κοριτσάκια, χωρίς πλέον καθόλου τύψεις, αλλά και χωρίς να είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει το κακό που έχει κάνει. Η χωροφυλακή την υποψιάζεται και αποφασίζει να τη συλλάβει, με αφορμή όμως ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει. Ένα κοριτσάκι πνίγηκε μέσα σε ένα πηγάδι και κοντά του βρισκόταν η Φραγκογιαννού. Αν και ευχήθηκε να πνιγεί το παιδί, η ίδια ποτέ δεν το έσπρωξε.
Στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τους χωροφύλακες, η Φραγκογιαννού αποφασίζει να καταφύγει στο ερμητήριο ενός ασκητή και να του εξομολογηθεί τα αμαρτήματά της. Την στιγμή όμως που προσπαθεί να ξεπεράσει ένα στενό πέρασμα, η παλίρροια την προλαβαίνει και η γερόντισσα πεθαίνει, ανάμεσα στην ανθρώπινη και τη θεία δίκη.
Το κείμενο
Το κείμενο έχει δεχθεί μία σειρά αναλύσεων τόσο από λογοτεχνικής, όσο και από εγκληματολογικής και ποινικής προσέγγισης. Ο τρόπος που ο συγγραφέας προσπάθησε να διεισδύσει στην ψυχή της ηρωίδας θεωρήθηκε μοναδικός, την στιγμή που παράλληλα μεταφέρεται στον αναγνώστη ο ευρύτερος περίγυρος του νησιού, η θέση της γυναίκας στη μικρή κοινωνία και οι αντιθέσεις μεταξύ των φτωχών χωρικών και των ανώτερων κοινωνικά στρωμάτων.
Το μυθιστόρημα έχει ανεβεί στη σκηνή ως θεατρική παράσταση, έχοντας δεχθεί μία σειρά διασκευών από πολλούς Έλληνες σκηνοθέτες. Το 1974 γυρίστηκε ως κινηματογραφική ταινία, σε σκηνοθεσία του Κώστα Φέρρη, με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Αλκαίου. Το 2014 ανέβηκε στη σκηνή ως όπερα από την Εθνική Λυρική Σκηνή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νουβέλες του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Καρχηδονιακοί Πόλεμοι
Πρώτος Καρχηδονιακός Πόλεμος
μικρογραφία|369x369px|Α' Καρχηδονιακός Πόλεμος, διακρίνεται η Αυτοκρατορία των Καρχηδόνιων και η Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Επίσης διακρίνεται το αμφιλεγόμενο Σικελικό μέρος για το οποίο έγινε η διαμάχη. Το κύριο έδαφος που διεξήχθησαν πολεμικές επιχειρήσεις για τον Α' Καρχηδονιακό Πόλεμο ήταν στη Σικελία και στην Αφρική. Όμως, ο πόλεμος αυτός ήταν κυρίως ναυτικός πόλεμος. Άρχισε ως μια τοπική διαμάχη στη Σικελία μεταξύ δύο ευγενών. Ο ένας εκ των οποίων ζήτησε τη βοήθεια της Καρχηδόνας, αλλά μετά την πρόδωσε και πήγε στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο για να ζητήσει βοήθεια ενάντια στην Καρχηδόνα. Οι Ρωμαίοι έστειλαν μια μονάδα φρουρών για να διασφαλίσει τη Μεσσίνα. Εξοργισμένος ο άλλος ευγενής, ζήτησε και πήρε τη βοήθεια των Καρχηδόνιων. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, αυτές οι αψιμαχίες μετατράπηκαν σε μια κανονική εμπόλεμη ζώνη για τον έλεγχο της Σικελίας. Ύστερα από μια σκληρή ήττα στη Μάχη του Ακράγαντα (262 π.Χ.) η ηγεσία της Καρχηδόνας κατάλαβε ότι δεν ήταν προς τα συμφέροντα της να πολεμάει στην ξηρά ενάντια των ΡωμαΪκών Λεγεώνων που είχαν το πάνω χέρι, και έτσι συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στη θάλασσα όπου θεωρούσαν ότι υπερτερούσαν. Αρχικά, αυτή η τακτική καρποφόρησε. Οι Καρχηδόνιοι πέτυχαν μια πολύ σημαντική νίκη στη Ναυμαχία των Νήσων Λίπαρι. Όμως οι Ρωμαίοι γρήγορα αναδιοργάνωσαν τον στόλο τους με αποτέλεσμα μέσα σε δύο χρόνια να έχουν πάνω από εκατό πολεμικά πλοία. Επίσης, τους ήταν γνωστό ότι δεν μπορούσαν να κερδίσουν τους Καρχηδόνιους με τις γνωστές εως τότε τακτικές ναυμαχίες όποτε εισήγαγαν μια νέα πρωτοπορία στον στόλο τους. Το corvus, μια συσκευή που ήταν γέφυρα και επέτρεπε στις Ρωμαϊκες Λεγεώνες να επανδρώνουν εχθρικά πλοία. Αυτή η καινοτομία ήταν πολύ χρήσιμη για τον Α' Καρχηδονιακό Πόλεμο, αλλά αργότερα εγκαταλείφθηκε από τον Ρωμαϊκό στόλο. Ο Πρώτος Καρχηδονιακός Πόλεμος τελείωσε το 241 π.Χ. οπού υπεγράφη συνθήκη ειρήνης μεταξύ των διαπλεκόμενων. Αυτή η ειρήνη ανάγκασε την Καρχηδόνα να εγκαταλείψει τις κτήσεις τις στη Σικελία και να παραχωρήσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό ως πολεμική αποζημίωση. Στην Καρχηδόνα επικράτησε ύστερα μια εποχή γενικότερης κρίσης, με κορύφωση τον Μισθοφορικό Πόλεμο το 238 π.Χ.. μικρογραφία|127x127εσ|Αναπαράσταση ενός corvus. Η Καρχηδόνα πέρασε τα επόμενα χρόνια αναδιοργανώνοντας την οικονομία της και επεκτείνοντας τις αποικίες της στην Ισπανία υπό νέα ηγεσία, τον οίκο των Βάρκα. Το 219 π.Χ.. θα είναι το έτος όπου ο Αννίβας θα επιτεθεί στο Σάγουντο, πόλη συμμαχική της Ρώμης και θα αρχίσει ο Δεύτερος Καρχηδονιακός Πόλεμος.
Αρχή του Πολέμου
Μετά το τέλος του Πρώτου Καρχηδονιακού Πολέμου, η Καρχηδόνα εισέβαλλε στην Ισπανία και την υπέταξε. Μια πόλη φιλική προς τους Ρωμαίους, το Σάγουντο πλησίασε τους Ρωμαίους και παρακάλεσε την επίλυση της Καρχηδονιακής Επέκτασης. Έτσι, συμφωνήθηκε μεταξύ των Ρωμαίων και των Καρχηδονίων να τεθούν σύνορα τα οποία δεν μπορούσε να παραβεί το Καρχηδονιακό Κράτος. Η συνοριακή γραμμή ορίστηκε να είναι ο ποταμός Έβρος. Οι Καρχηδόνιοι, με αρχηγό τον Αννίβα, παραβίασαν τη συνθήκη αυτή και πέρασαν τον Έβρο. Ο Αννίβας ανέλαβε αρχηγεία στην εκστρατεία αυτή και άφησε άλλους στη διοίκηση της Ισπανίας. Εκείνος έβαλε στόχο την Ιταλία. μικρογραφία|499x499εσ|Οι Μάχες του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου. Από την αρχή του πολέμου η ιδιοφυΐα του Αννίβα ήταν φανερή. Οι Ρωμαίοι σχεδίασαν μια εισβολή σε Καρχηδονιακά εδάφη με δύο στρατούς. Έναν στην Αφρική με ηγέτη τον Σεμπρόνιο, και έναν στην Ιβηρική Χερσόνησο με ηγέτη τον Κορνήλιο Σκιπίωνα. Ο Αννίβας όμως το προέβλεψε αυτό. Έτσι θεώρησε ότι αν ο ίδιος έκανε εισβολή στην Ιταλία τότε η πατρίδα του θα ήταν ασφαλής. Έτσι άρχισε μια από τις πιο μεγαλειώδες εκστρατείες τις αρχαιότητας. Η πορεία του Αννίβα προς τη Ρώμη. Αφού άφησε τον αδερφό του να προστατεύει τα Ιβηρικά εδάφη, ο ίδιος πέρασε την Πυρηναία με 50.000 πεζικό, 9.000 ιππικό και ελέφαντες (το νούμερο μας είναι άγνωστο). Γρήγορα πέρασε τον ποταμό Ροδανό, προσπερνώντας στρατηγικά τα βαρβαρικά φύλα που ήταν εναντίον του ενώ την ίδια στιγμή οι Ρωμαίοι είχαν φτάσει στην πόλη της Μασσαλίας. Μόλις ο Σκιπίωνας έμαθε ότι τον ξεπέρασε στρατηγικά ο Αννίβας, γρήγορα ανέλαβε ηγεσία ενός στρατού στη Γαλατία, αναμένοντας τον Αννίβα και έστειλε τον αδερφό του ως ηγέτη του στρατού στην Ιβηρική. Εν τω μεταξύ, ο Αννίβας, παρά όλες τις απώλειες, κατάφερε και πέρασε τις Άλπεις με 24.000 πεζούς και 6.000 ιππικό. Από εκείνο το σημείο και ύστερα επιστράτευσε πολλούς Γαλάτες στον στρατό του ως μισθοφόρους.
Αντεπίθεση των Ρωμαίων
Μόλις οι Ρωμαίοι έμαθαν ότι ο Αννίβας βρισκόταν στην Ιταλία, έκαναν προετοιμασίες για να τον αντιμετωπίσουν. Ο Σεμπρόνιος και ο στρατός του ανακλήθηκαν από την Αφρική και ο Σκιπίωνας άρχισε διαδικασίες επιστράτευσης. Ο Σκιπίωνας ανέλαβε με τον στρατό του την προστασία της Βόρειας Ιταλίας και ο ίδιος είχε ορίσει διοικητήριο τον ποταμό Πάδο. Τα δύο ιππικά συναντήθηκαν με αψιμαχίες στη Βόρεια Πλευρά του Πάδου. Οι Ρωμαίοι έχασαν και μάλιστα ο Σκιπίωνας τραυματίστηκε. Ο Αννίβας συνέχισε την πορεία του περνώντας από τη Νότια πλευρά του Πάδου. Για να εμποδίσει την εκστρατεία του, ο Σκιπίωνας κατέλαβε στρατηγική θέση στις οχθές του ποταμού Τρέβια. Πάλι ο Αννίβας έδειξε τη στρατιωτική του ευφυΐα. Προσποιήθηκε επίθεση με αποτέλεσμα να τραβήξει τους Ρωμαίους στο πλευρό του, χάνοντας έτσι την υπεροχή τους στρατηγικά, και να τους περικυκλώσει από όλες τις πλευρές. Ο Ρωμαϊκός Στρατός καταστράφηκε ολοσχερώς. Αυτό όμως δεν πτόησε τους Ρωμαίους και άρχισαν ξανά διαδικασίες επιστράτευσης.
Απόλυτη Ήττα των Ρωμαίων
Την επόμενη άνοιξη, ο νέος Ύπατος, Φλαμίνιος, εγκατάστησε τον στρατό του στο Αρρέτιο της Ετρούριας. Επίσης εγκατάστησε και τον στρατό του συναδέλφου του στο Αρριμίνιο. Με αυτήν την κίνηση, υποτίθεται ότι θα κλεινόντουσαν όλες οι πιθανές οδοί για να περάσει ο Αννίβας και έτσι θα μπορούσαν να τον περικυκλώσουν. Αλλά ο Αννίβας προέβλεψε ότι θα είχαν κάνει κάποια τέτοια κίνηση οι Ρωμαίοι, και έτσι εκείνος πέρασε τα Απέννινα Όρη και πήγαινε προς τη Ρώμη χρησιμοποιώντας τα εδάφη της Ετρούριας. Έτσι, απέκτησε την καλύτερη πιθανή θέση σε στρατηγικό επίπεδο, μεταξύ της Ρωμαϊκής πρωτεύουσας και του Ρωμαϊκού Στρατού. Ήξερε επίσης ότι ο Φλαμίνιος θα ήταν υποχρεωμένος να επιστρέψει στη Ρώμη για να την προστατέψει. Έτσι, ο Αννίβας στασίασε τον στρατό του στη διαδρομή που θα έκανε ο Φλαμίνιος προς τη Ρώμη, με μοναδικό σκοπό να τον εξοντώσει. Τοποθέτησε τον στρατό του στο Βόρειο ύψος της Λίμνης Τρασιμένης, όπου είχε θέα στο πέρασμα που θα χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι. Οι Ρωμαίοι πέρασαν από αυτό το πέρασμα, δίχως να γνωρίζουν τη μοίρα που τους περίμενε. Μόλις ο Αννίβας έδωσε σήμα, όλος ο Καρχηδονιακός Στρατός όρμησε και περικύκλωσε τους Ρωμαίους από κάθε πλευρά. Όσοι επιβίωσαν τη μάχη, πνίγηκαν στα νερά της λίμνης. Πλέον, η Βόρεια Ιταλία ήταν στο έλεος του Αννίβα, και η Ρώμη ήταν εύκολος στόχος.
Ο νέος ηγέτης των Ρωμαίων
Αφού μαθεύτηκε η ήττα στη Λίμνη Τρασιμένη, ο λαός εξαγριώθηκε με τους Καρχηδόνιους, αφήνοντας πίσω το ένδοξο παρελθόν της Ρώμης και παίρνοντας τα όπλα να την υπερασπιστούν. Λόγω των περιστάσεων, ορίστηκε ένας δικτάτορας να διοικήσει τη Ρώμη, ο Φάβιος Μάξιμος. Ήταν μέλος των Φαβιανών, ενός οίκου της Ρώμης με μεγάλη παράδοση και ιστορία νικών. Ήταν επίσης και ο διπλωμάτης που προσέφερε στους Καρχηδόνιους Ειρήνη ή Πόλεμο. Είπε γρήγορα να συνταχθούν στρατοί και να τεθούν οι πόλεις σε καθεστώς αμύνης. Ο Αννίβας στο μεταξύ, ήξερε ότι ήταν αδύνατο να καταλάβει τη Ρώμη. Έτσι, παρέλαυνε Δυτικά, από την Ούμβρια στην Απούλια, κάνοντας μεγάλες ζημιές στο έδαφος καθώς πήγαινε. Οι ελπίδες του ήταν να πείσει τους συμμάχους του ότι μαζί του, αυτοί ήταν ασφαλείς στην εκτέλεση πολεμικών επιχειρήσεων στη Ρώμη. Επίσης προσπαθούσε να ωθήσει τον Φάβιο σε μια κατα μέτωπο σύγκρουση. Ο δικτάτορας όμως είχε μάθει μέσα από τον πόλεμο ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τον Αννίβα στη μάχη, και έτσι περιορίστηκε σε αψιμαχίες και περιορισμένη στρατηγική ευελιξία. Επειδή ακριβώς ήταν τέτοια η ιδιοσυγκρασία του, ονομάστηκε Φάβιο ο Αργός. Ο Αννίβας προσπάθησε να τον προσελκύσει σε ανοιχτή μάχη περνώντας μέσα από το πεδίο του Σαμνίου στα πλούσια εδάφη της Καμπανίας. Ο Φάβιος γρήγορα κατέλαβε τα βουνά που περικύκλωναν τα πεδία αυτά. Ο Αννίβας όμως είχε ένα στρατήγημα. Διέταξε το Ελαφρύ Πεζικό του να συνοδεύσουν στην κορυφή των βουνών ένα κοπάδι ζώων που είχαν στα κέρατα τους αναμμένους πυρσούς. Οι φρουροί που φύλαγαν το σημείο αυτό φοβήθηκαν και λιποτάκτησαν και έτσι ο Αννίβας πέρασε από το απροστάτευτο σημείο χωρίς την παραμικρή απώλεια και συνέχιζε την εκστρατεία καταστροφής της Ρώμης. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλον αυτό τον καιρό, οι συμμαχικές πόλεις της Ρώμης δεν την εγκατέλειψαν και έμειναν πιστές σε αυτή.
Η κορύφωση του Αννίβα
Η μετριοπαθής στάση του Φαβίου σύντομα έγινε μισητή από το Ρωμαϊκό πλήθος. Αυτό κορυφώθηκε από την απόδραση του Αννίβα από την Καμπάνια. Δύο νέοι Υπάτοι τέθηκαν, ώστε να ακολουθήσουν μια πιο επιθετική πολιτική: Ο Τερέντιος Βάρρος και Εμίλιος Παύλλους. Ο στρατός του Αννίβα βρισκόταν στην Απούλια, κοντά στην πόλη των Καννών στον ποταμό Οφάντο. Σε αυτό το μέρος αποφάσισαν οι Ύπατοι να δώσουν μάχη. Ο στρατός τους αποτελούταν από 80.000 πεζικό και 6.000 ιππικό, ο μεγαλύτερος στρατός που είχε η Ρώμη μέχρι τότε σε ένα μόνο πεδίο μάχης. Ο στρατός του Αννίβα αποτελούταν από 40.000 πεζικό και 10.000 ιππικό. Οι Ύπατοι είχαν βάρδιες στην ηγεσία του στρατού. Ο Παύλλους ήταν προσεκτικός και διστακτικός ενώ ο Βάρρος ήταν αδίστακτος και ήταν έτοιμος με κάθε ευκαιρία να αντιμετωπίσει τον Αννίβα. Έτσι, τελέστηκε η πιο σημαντική μάχη στην καριέρα του Αννίβα, η μάχη των Καννών.
Η Μάχη των Καννών
μικρογραφία|491x491εσ|Η Μάχη των Καννών. Διακρίνεται το μισοφεγγαρικό σχέδιο του Αννίβα.|αριστερά Οι Ρωμαίοι παρέταξαν το βαρύ τους πεζικό στο κέντρο με εντολή να επιτεθούν στο κέντρο του Αννίβα. Μπροστά από το Βαρύ Ρωμαϊκό Πεζικό ήταν οι αψιμάχοι, ελαφρύ πεζικό που είχαν ρόλο ενόχλησης του αντιπάλου στρατού. Στο δεξιό πλευρό του Ρωμαϊκού Στρατού είχε στασιάσει το Ρωμαϊκό Ιππικό και ήταν κοντά στο ποτάμι (2.000 ιππικό) και στο αριστερό πλευρό ήταν 6.000 ιππικό συμμαχικών πόλεων. Ο Αννίβας όμως, αντί να λειτουργήσει με τους παραδοσιακούς κανόνες των εως τότε μαχών, έκανε κάτι τελείως διαφορετικό. Έβαλε τους πιο αδύναμους στρατιώτες του στο κέντρο, οι οποίοι αποτελούταν από Γαλατικά και Ισπανικά φύλα, απέναντι από το Βαρύ Πεζικό των Ρωμαίων. Έπειτα τους κατέταξε σε σχήμα ημισελήνου, με τη λογική ότι οι Ρωμαίοι θα επιτεθούν πρώτα στο κέντρο. Στα πλάγια του στρατού του παρέταξε τους πιο έμπιστους του μαχητές, κυρίως Αφρικανικής προέλευσης. Αυτοί θα έμπαιναν στη μάχη μόνο όταν το αδύναμο κέντρο θα οδηγούνταν πίσω. Τέλος, στο αριστερό του πλευρό έβαλε 4.000 Ισπανικό και Γαλατικό Ιππικό και στο δεξιό του πλευρό 6.000 Ιππικό Νουμιδίας. Σκοπός των Ιππικών Σωμάτων ήταν να παρενοχλούν και να τρομάζουν τον αντίπαλο στρατό στην αρχή και να τον κυνηγάνε στο τέλος. Η μάχη αυτή ήταν μια απόλυτη νίκη για τους Καρχηδόνιους. Όταν οι Ρωμαίοι πίεσαν το αδύναμο κέντρο, είδαν ότι περικυκλώνονταν από Καρχηδόνιους στρατιώτες. Όσοι γλύτωσαν τη σφαγή στα πλάγια, πέθαναν από την τρομερή ορμή του Ιππικού. 70.000 στρατιώτες πέθαναν εκείνη την ημέρα, μεταξύ αυτών και 8 Ύπατοι και ο Εμίλιος ο ίδιος. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη καταστροφή της Ρώμης μετά την κατάληψη της από τους Γαλάτες πριν δύο αιώνες. Κάθε σπίτι στη Ρώμη πενθούσε.
Η αλλαγή του καθεστώτος
Η πρώτη ελπίδα στους Ρωμαίους ήρθε μόλις μαθεύτηκε ότι ο Ρωμαϊκός Στρατός κέρδισε τον στρατό του Ασδρούβα (αδερφός του Αννίβα) στην Ισπανία. Έπειτα ο Αννίβας συνάντησε την πρώτη μεγάλη του ήττα στην Καμπάνια. Επίσης σχηματίστηκε Ελληνικός Συνασπισμός κατά των Μακεδόνων από τους Ρωμαίους και έτσι μπόρεσαν να αποκλείσουν τον Φίλιππο Β' από το να ενισχύσει τον Αννίβα. Η πόλη της Καπούας ήταν ο επόμενος στόχος των Ρωμαίων, που την πολιορκούσαν για έξι μήνες. Ο Αννίβας προσπάθησε να διαλύσει την πολιορκία, αλλά οι Ρωμαίοι είχαν κάνει πολύ καλή αμυντική δουλειά και δεν μπόρεσε ο Αννίβας να τους νικήσει. Για να τους κάνει να λύσουν την πολιορκία, πήγε κατευθείαν προς τη Ρώμη. Πλέον Hannibal antes portas (ο Αννίβας είναι στις πύλες). Αλλά επειδή δεν μπορούσε να πολιορκήσει τη Ρώμη, έλυσε την πολιορκία. Στο μεταξύ οι Ρωμαίοι εισέβαλλαν και κατέκτησαν την Κάπουα, και όλους τους μεγάλους άντρες τους κρέμασαν για προδοσία. Πλέον ο Αννίβας δεν μπορούσε να βοηθήσει τους Ιταλούς συμμάχους του και ήταν καταδικασμένος στην ήττα.
Η πτώση του Αννίβα
Παρόλο που στην Ισπανία ο αδερφός του είχε ήττες, αποφάσισε να βοηθήσει τον Αννίβα και έτσι ακολούθησε με τον στρατό του την ίδια πορεία που έκανε και ο Αννίβας. Έτσι, στη Ρώμη ήταν δύο εχθροί αντί για ένας. Κρίθηκε απολύτως απαραίτητο από τα Ρωμαϊκά Στρατόπεδα να νικηθεί ο αδερφός του Αννίβα πριν φτάσει για να τον ενισχύσει. Έτσι, στη Μάχη του Μεταύρου, ο στρατός του Ασδρούβα και ο ίδιος πέθαναν. Ο Αννίβας μόλις το έμαθε αυτό, αναφώνησε: Καρχηδόνα, βλέπω το μέλλον σου
Η πτώση της Καρχηδόνας
Ο ηγέτης των Ρωμαϊκών Λεγεώνων στην Ισπανία, Πόπλιος Σκιπίωνας Αφρικανός, ήταν μια στρατιωτική ιδιοφυΐα. Κατάφερε και επέβαλε τη Ρωμαϊκή κυριαρχία στην Ιβηρική Χερσόνησο που μέχρι τότε ήταν στα χέρια Καρχηδόνιων. Μόλις επέστρεψε στη Ρώμη, τον έκαναν ομόφωνα οι Συγκλητικοί, ύπατο. Έτσι, εκείνος καθιέρωσε σχέδιο για να τελειώσει ο πόλεμος. Αποφάσισαν να κρατήσουν τον Αννίβα παγιδευμένο στη Βρουτανική χερσόνησο και εκείνοι να μεταφέρουν τον πόλεμο στην Αφρική. Ο Σκιπίωνας αναδιοργάνωσε τον στρατό χρησιμοποιώντας εξοπλισμό χαρισμένο από τον Ρωμαϊκό Λαό και απέπλευσε από τη Σικελία στην Αφρική. Ο Αννίβας που ήδη βρισκόταν στην Ιταλία, εκλήθη από την Καρχηδόνα να πάει στην Αφρική και να προστατέψει την πατρίδα του. Εκείνος το έκανε, αφήνοντας την Ιταλία, το μέρος όπου έφερε σχεδόν καταστροφή στη Ρώμη. Η τελική μάχη του πολέμου, όπου ήρθαν αντίπαλοι οι δύο ηγέτες του πολέμου, δόθηκε κοντά στη Ζάμα. Παρόλο που οι Καρχηδόνιοι πολέμησαν σε μειονεκτική θέση και με μεγάλη γενναιότητα, έχασαν. 20.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν και άλλοι τόσοι υποδουλώθηκαν. Ο πόλεμος είχε λάβει τέλος.
Η ειρήνη
Οι όροι της ειρήνης ήταν οι εξής:
Τρίτος Καρχηδονιακός Πόλεμος
Ο Τρίτος Καρχηδονιακός Πόλεμος δεν είναι, σε καμία περίπτωση, ένα αξιόλογο γεγονός όπως ήταν ο Πρώτος και ο Δεύτερος. Αντίθετα, χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ένας αχρείαστος πόλεμος.
Η αρχή του Πολέμου
Παρόλο που οι δύο προηγούμενοι πόλεμοι στέρησαν την πολιτική δύναμη της Καρχηδόνας, η Καρχηδόνα παρέμεινε μια εμπορική υπερδύναμη. Πλήρωσαν τις πολεμικές τους αποζημιώσεις και πλέον ήταν σε θέση να ελέγχουν κατά πολύ το εμπόριο στην Μεσόγειο. Όμως αυτό δεν άρεσε στη Σύγκλητο. Εκείνον τον καιρό πολλοί Συγκλητικοί που είχαν έδαφος στη Βόρεια Αφρική επένδυσαν σε λάδι και σίτο. Όμως, ακριβώς σε αυτά τα αγαθά είχαν επενδύσει και οι Καρχηδόνιοι. Και οι δε ήταν καλύτεροι στο εμπόριο από τους μεν. Έτσι, ένα κόμμα στη Σύγκλητο, με αρχηγό τον Κάτωνα τον Πρεσβύτερο, άρχισε να δείχνει εχθρικές τάσεις απέναντι στην Καρχηδόνα. Μάλιστα, το σύνθημα που χρησιμοποιούσαν οι οπαδοί του ήταν: Carthago delenda est! (Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί).
Η στάση των Καρχηδονίων
Παρόλο που οι Ρωμαίοι άρχισαν να στέλνουν στρατό στο Καρχηδονιακό μέτωπο, δεν γινόντουσαν σοβαρές μάχες γιατί η Καρχηδόνα δεν είχε σοβαρό στρατό. Παρόλα αυτά, Αφρικάνικες φυλές άρχισαν να κλέβουν από Καρχηδονιακό έδαφος και να πηγαίνουν στα Ρωμαϊκά Σύνορα και να μην μπορεί η Καρχηδόνα να κάνει κάτι για αυτό. Έτσι, αποφάσισαν οι Καρχηδόνιοι να επιστρατεύσουν άντρες. Την τελευταία φορά που οι Καρχηδόνιοι δέχθηκαν επίθεση από ένα τέτοιο φύλο, το κυνήγησαν με στρατό και κατέστρεψαν τα οχυρά τους. Αυτό, μόλις το έμαθαν οι Ρωμαίοι το θεώρησαν παραβίαση των όρων της ειρήνης και γρήγορα κήρυξαν πόλεμο.
Η τελική πτώση της Καρχηδόνας
Παρόλο που γνώριζαν την μοίρα τους, οι Καρχηδόνιοι έδωσαν σκληρό αγώνα. 3 χρόνια πήρε στους Ρωμαίους να κατακτήσουν την πόλη τους. Αλλά και αφού την κατέκτησαν, πήρε μια εβδομάδα μαχών στους δρόμους μέχρι οι Ρωμαίοι να φτάσουν στο κέντρο της πόλης. Αφού όμως οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την πόλη, πούλησαν τους εναπομείναντες Καρχηδόνιους ως σκλάβους και έκαψαν οτιδήποτε Καρχηδονιακό υπήρχε. Μάλιστα, κάποιες πηγές λένε ότι οι Ρωμαίοι έριξαν αλάτι σε κάθε Καρχηδονιακή γη ώστε να μην μπορεί να φυτρώσει τίποτα εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες καρχηδονιακού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου Κατηγορία:Καρχηδόνα
Ο Κολοσσός της Ρόδου (ταινία)
Ο κολοσσός της Ρόδου (Ιταλικά: Il Colosso di Rodi) είναι ιταλικό ιστορικό έπος του 1961 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σέρτζιο Λεόνε με πρωταγωνιστή τον Ρόρι Καλχούν. Πρόκειται για μια φανταστική περιγραφή του νησιού της Ρόδου κατά την κλασική περίοδο στα τέλη του τρίτου αιώνα π.Χ. πριν τεθεί υπό ρωμαϊκό έλεγχο, χρησιμοποιώντας το άγαλμα του Κολοσσού της Ρόδου ως φόντο για την ιστορία ενός ήρωα πολέμου που εμπλέκεται σε δύο διαφορετικές συνωμοσίες για την ανατροπή ενός τυραννικού βασιλιά: μία από Ρόδιους πατριώτες και μία από Φοίνικες πράκτορες.
Η ταινία ήταν η πρώτη δουλειά του Λεόνε ως σκηνοθέτη, σε ένα είδος στο οποίο είχε ήδη εργαστεί στο παρελθόν (ως αντικαταστάτης σκηνοθέτης στην ταινία Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας (Gli ultimi giorni di Pompei) και ως βοηθός σκηνοθέτη τόσο στο Μπεν Χουρ όσο και στο Κβο βάντις). Είναι ίσως η λιγότερο γνωστή από τις επτά ταινίες που σκηνοθέτησε επίσημα και είναι αξιοσημείωτη επειδή είναι η μόνη χωρίς μουσική του Ένιο Μορικόνε.
Η ταινία είναι επίσης αξιοσημείωτη για την ασυνήθιστη χρονική της περίοδο η οποία τοποθεταίται μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323 π.Χ.) αλλά πριν από την άνοδο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (27 π.Χ.) και είναι γνωστή ως ελληνιστική εποχή. Τα περισσότερα ιστορικά έπη με της δεκαετίας του 1950 και του 1960 διαδραματίζονται είτε στην κλασική Ελλάδα είτε ακόμη νωρίτερα (Ηρακλής, Ομήρου Οδύσσεια, Η μάχη του Μαραθώνα ) ή στη μεταγενέστερη ρωμαϊκή περίοδο (Μπεν Χουρ , Μόνος εναντίον δύο αυτοκρατόρων, Κβο βάντις). Οι μόνες άλλες ταινίες που γυρίστηκαν την εποχή εκείνη που χρησιμοποιούν ελληνιστικό σκηνικό είναι οι Αννίβας (1959), Ρέβακ, ο σκλάβος εκδικητής και Η μεγαλύτερη μάχη των Συρακουσών (και οι δύο του 1960).
Πλοκή
Ένας Έλληνας στρατιωτικός ήρωας ονόματι Δαρείος (Ρόρι Καλχούν) επισκέπτεται τον θείο του Λύσιππο (Ζορζ Ριγκό) στο νησί της Ρόδου το έτος 280 π.Χ. Η Ρόδος μόλις είχε ολοκληρώσει την κατασκευή ενός τεράστιου κολοσσιαίου αγάλματος του θεού Απόλλωνα για να φυλάει το λιμάνι της και σχεδίαζε συμμαχία με τη Φοινίκη, η οποία ήταν εχθρική προς την Ελλάδα.
Ο Δαρείος φλερτάρει με την όμορφη Ντιάλα (Λέα Μασάρι), κόρη του καλλιτέχνη του αγάλματος, Χάρη του Λινδίου (Φέλιξ Φερνάντες), ενώ εμπλέκεται με μια ομάδα επαναστατών με επικεφαλής τον Πελιοκλή (Ζορζ Μαρσάλ). Αυτοί οι στασιαστές επιδιώκουν να ανατρέψουν τον τυραννικό βασιλιά της Ρόδου Ξέρξη (Ρομπέρτο Καμάρντιελ), αλλά το ίδιο κάνει και ο κακός υπασπιστής του Ξέρξη, Θαρ (Κονράντο Σαν Μαρτίν), ο οποίος, μαζί με άνδρες του και Φοίνικες στρατιώτες που μπαίνουν λαθραία στη Ρόδο ως σκλάβοι, καταλαμβάνουν τον Κολοσσό για να εξασφαλίσουν την ασφαλή είσοδο του φοινικικού στόλου.
Οι στασιαστές μαθαίνουν αυτό το σχέδιο και αποφασίζουν να ζητήσουν βοήθεια από τους Έλληνες. Ο Δαρείος, στον οποίο απαγορεύεται να φύγει από τη Ρόδο καθώς θεωρείται ύποπτος κατασκοπείας, πρόκειται να λειτουργήσει ακούσια ως μεταφορέας μηνυμάτων. Αλλά καθώς προσπαθούν να βγουν από το λιμάνι καλυμμένοι από το σκοτάδι της νύχτας, εμποδίζονται από τα αμυντικά όπλα του Κολοσσού και συλλαμβάνονται. Ο Δαρείος φυσικά καταδικάζεται ως συνωμότης. Ωστόσο, λίγο πριν εκτελεστούν οι αιχμάλωτοι, οι υπόλοιποι στασιαστές τους απελευθερώνουν.
Στο κρησφύγετό τους, ο Πελιοκλής αποφασίζει ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η εισβολή είναι να πάρουν τον έλεγχο του Κολοσσού και να απελευθερώσουν τους υπόλοιπους στασιαστές που έχουν καταδικαστεί να εργάζονται ως σκλάβοι κάτω από τον Κολοσσό. Ο μηχανισμός από όπου ανοίγουν τα μπουντρούμια βρίσκεται μέσα στο ίδιο το άγαλμα. Ο Δαρείος συνειδητοποιεί ότι χωρίς να κάνουν πρώτα αναγνώριση η αποστολή είναι καταδικασμένη και προσπαθεί να ζητήσει βοήθεια από την Ντιάλα, στην οποία, δυστυχώς, αποκαλύπτει το κρησφύγετο των στασιαστών. Η Ντιάλα, που λαχταρά την εξουσία, προδίδει τον Δαρείο και βάζει τον Θαρ να αφανίσει σχεδόν όλους τους στασιαστές – εκτός από τη Μίρτε (Μέιμπελ Καρ) και τον Κόρο (Ανχέλ Αράντα), την αδελφή και τον αδελφό του Πελιοκλή, που είχαν καταφέρει να κρυφτούν.
Ο Πελιοκλής και οι άνδρες του αιχμαλωτίζονται και αναγκάζονται να ψυχαγωγούν τον κόσμο στην τοπική αρένα. Μόλις, όμως, ο φτάνει ο Δαρείος για να αποκαλύψει δημόσια τη συνωμοσία του προδότη, ο Θαρ κάνει πραξικόπημα και σκοτώνει τον Ξέρξη και τους υποστηρικτές του. Οι επαναστάτες βάζουν αμέσως σε εφαρμογή το σχέδιό τους, αλλά η εξέγερση φαίνεται καταδικασμένη: ο Δαρείος αιχμαλωτίζεται προσπαθώντας να ανοίξει τα μπουντρούμια και ο Κόρος, που τον συνοδεύει, σκοτώνεται. Μια επίθεση των στασιαστών στον Κολοσσό αποτρέπεται από το τρομερό οπλοστάσιό του, το οποίο τους αναγκάζει να υποχωρήσουν και να αποτραβηχτούν στην πόλη. Οι στρατιώτες του Θαρ σκοτώνουν τον πατέρα της Ντιάλα, ο οποίος δεν θέλει να δει το έργο της ζωής του να καταστρέφεται.
Ένας σεισμός και μια σφοδρή καταιγίδα πλήττουν το νησί τη στιγμή που ο εχθρικός στόλος φαίνεται στον ορίζοντα. Ο Θαρ και οι άντρες του φεύγουν από τον Κολοσσό όταν ο σεισμός τον ταρακουνάει βίαια, αλλά σκοτώνονται από τους στασιαστές στους δρόμους της πόλης. Η Ντιάλα, γεμάτη τύψεις, ελευθερώνει τον Δαρείο αλλά αμέσως μετά σκοτώνεται και θάβεται κάτω από συντρίμμια. Καθώς ο σεισμός συνεχίζεται, ο Κολοσσός τελικά καταποντίζεται στον κόλπο.