cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγνή του Βάιμπλινγκεν
Η Αγνή του Βάιμπλινγκεν ή Αγνή της Γερμανίας (1072 - 24 Σεπτεμβρίου 1143) μέλος του βασιλικού Οίκου των Σαλίων έγινε -μέσω των δύο της γάμων- δούκισσα της Σαβοΐας και μαργραβίνα της Αυστρίας. Η Αγνή του Βάιμπλινγκεν ήταν κόρη του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας και της Μπέρτα της Σαβοΐας, κόρης του Όθωνα, κόμη της Σαβοΐας.
Πρώτος γάμος
Σε ηλικία επτά ετών αρραβωνιάστηκε τον Φρειδερίκο Α΄, δούκα της Σουαβίας, γενάρχη του Οίκου των Χοενστάουφεν· την ίδια εποχή ο πατέρας της παραχώρησε στον μνηστήρα της το δουκάτο της Σουαβίας. Ο γάμος του ζεύγους έγινε, όταν η Αγνή έφτασε τα 14 έτη. Απέκτησαν 11 παιδιά, που τα ονόματά τους έχουν καταγραφεί στο "αβαείο του Λορς"· τα πιο γνωστά είναι τα εξής:
Δεύτερος γάμος
Μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου Α΄ (1105) η Αγνή παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Λεοπόλδο Γ΄, μέλος του Οίκου του Μπάμπενμπεργκ, μαργράβο της Αυστρίας (1106). Σύμφωνα με τον θρύλο, ένας μανδύας που έχασε η Αγνή, βρέθηκε από τον Λεοπόλδο Γ΄ ενώ κυνηγούσε· το περιστατικό αυτό του έδωσε την έμπνευση να ιδρύσει το "μοναστήρι του Κλοστερνόιμπουργκ". Από τον δεύτερο γάμο της απέκτησε:
Σύμφωνα με τα "Χρονικά του Κλοστερνόιμπουργκ" η Αγνή απέκτησε με τον δεύτερο γάμο της άλλα επτά παιδιά, που απεβίωσαν στη γέννα ή σε βρεφική ηλικία. Ο αδελφός της Αγνής, Ερρίκος Ε΄ της Γερμανίας πέθανε άτεκνος (1125). Η Αγνή και τα παιδιά της κληρονόμησαν τεράστιες εκτάσεις, όπως το Βάιμπλινγκεν. Ο δεύτερος γιος της, Κορράδος Γ΄ εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας, αλλά βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Λοθάριο Β΄ του Οίκου του Σούπλινμπουργκ· όταν πέθανε ο Λοθάριος Β΄ (1137) παρέμεινε αναμφισβήτητος βασιλιάς ο Κορράδος Γ΄.
Γενικές εκλογές Μπαρμπάντος (2013)
Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στo Μπαρμπάντος στις 21 Φεβρουαρίου 2013. Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία, όπου η ημερομηνία των εκλογών ανακοινώθηκε πέντε χρόνια μετά τις τελευταίες γενικές εκλογές. Το κυβερνών Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα επανεξελέγη με μειωμένη πλειοψηφία, κερδίζοντας 16 από τις 30 έδρες στη Βουλή της Συνέλευσης.
Ιστορικό
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Μπαρμπάντος, οι εκλογές δεν πρέπει να γίνονται περισσότερο από κάθε πέντε χρόνια από την πρώτη συνεδρίαση του Κοινοβουλίου. Οι τελευταίες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 15 Ιανουαρίου 2008, ενώ η πρώτη συνεδρίαση της τρέχουσας συνόδου του Κοινοβουλίου πραγματοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2008. Μετά τη διάλυση του Κοινοβουλίου, ο Γενικός Κυβερνήτης του Μπαρμπάντος, εξ ονόματος του Στέμματος του Μπαρμπάντος, πρέπει να εκδώσει ένταλμα για γενικές εκλογές για τα μέλη της Βουλής της Συνέλευσης και για διορισμό Γερουσιαστών στη Γερουσία εντός 90 ημερών.
Οι ημερομηνίες εκλογών και υποψηφιοτήτων ανακοινώθηκαν από τον πρωθυπουργό Φρέντελ Στούαρτ στις 29 Ιανουαρίου 2013. Η προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων για την εγγραφή των υποψηφίων είχε προγραμματιστεί για τις 6 Φεβρουαρίου 2013.
Αποτελέσματα
Κατηγορία:Εκλογές στο Μπαρμπάντος
Doctor Strange (soundtrack)
Το soundtrack έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι το τοποθέτησαν ανάμεσα στα κορυφαία soundtrack της κινηματογραφικής μουσικής του σύμπαντος της Marvel.
Υπόβαθρο
Ο Ντέρικσον, ως θαυμαστής του Μπομπ Ντίλαν, έψαχνε κάποιο σημείο της ταινίας όπου θα μπορούσε να συμπεριλάβει ένα τραγούδι του, αλλά δεν μπόρεσε να βρει το κατάλληλο. Ωστόσο, κατάφερε να συμπεριλάβει το τραγούδι «Interstellar Overdrive» των Pink Floyd. Ο Ντέρικσον ήλπιζε να χρησιμοποιήσει για τους τίτλους τέλους της ταινίας είτε το «Interstellar Overdrive» είτε το «Are You Experienced?» από το ομότιτλο άλμπουμ του συγκροτήματος The Jimi Hendrix Experience, αλλά τα δικαιώματα για τη χρήση τους ήταν υψηλά με αποτέλεσμα ο Τζακίνο να συνθέσει για αυτό τον σκοπό το κομμάτι «The Master of the Mystic End Credits».
Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε ψηφιακά από τη Hollywood Records στις 21 Οκτωβρίου 2016, ενώ σε φυσική μορφή κυκλοφόρησε περίπου ένα μήνα αργότερα, στις 18 Νοεμβρίου 2016.
Επιπρόσθετη μουσική
Στην αρχή της σκηνής της πρώτης χειρουργικής επέμβασης, ακούγεται το τραγούδι «Shining Star» του συγκροτήματος Earth, Wind & Fire. Το τραγούδι «Feels So Good» του Τσακ Μαντζιόνι που επίσης ακούγεται στην ίδια σκηνή, δεν συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας. Επίσης, ο Ντέρικσον κατάφερε να συμπεριλάβει στην ταινία το τραγούδι «Interstellar Overdrive» του συγκροτήματος Pink Floyd.
Κριτικές
Η σελίδα Film Tracks βαθμολόγησε το soundtrack της ταινίας με 4/5 αναφέροντας πως «η μουσική [του Τζακίνο] για την ταινία Doctor Strange αποδείχθηκε πως συνέβαλε στην αναγνώριση που έλαβε η ίδια η ταινία, επιβεβαιώνοντας τη ραγδαία ανοδική θέση του συνθέτη κατά τις δεκαετίες του 2000 και του 2010». Συνεχίζοντας, επισημαίνει πως στο soundtrack «δεν είναι όλα τέλεια» και αυτό το αποτρέπει από το να λάβει την υψηλότερη βαθμολογία (5/5) καταλήγοντας: «Η μουσική της ταινίας Doctor Strange παραμένει εξαιρετικά διασκεδαστική στο μεγαλύτερο μέρος της. Η ευφυΐα με την οποία ο Τζακίνο συγχωνεύει το σιτάρ, το τσέμπαλο, το πιάνο, το τσέλο και άλλα σόλο στοιχεία στο κομμάτι «Strange Days Ahead» για να σημάνει τον χαρακτήρα που φτάνει σε πλήρη συνειδητοποίηση πριν την έξοδό του, είναι αριστοτεχνική».
Ο Τζέιμς Σάουθχολ από τη σελίδα Movie Wave βαθμολόγησε το soundtrack επίσης με 4/5 και σχολιάζει πως αν και μερικά κομμάτια δεν είναι εξίσου ενδιαφέροντα, δεν προσθέτουν ή αφαιρούν κάτι από την ακουστική εμπειρία, καταλήγοντας: «...υπάρχουν 40-45 λεπτά πολύ δυνατού υλικού εδώ, ενώ τα τελευταία τρία κομμάτια είναι θεαματικά και σίγουρα [το soundtrack] βρίσκεται ανάμεσα στα κορυφαία της κινηματογραφικής μουσικής του σύμπαντος της Marvel. Είναι αλήθεια πως ο Τζακίνο είναι ένας αρκετά 'ασφαλής' κινηματογραφικός μουσικός συνθέτης και δεν ξεπερνιούνται τα όρια ούτε κι εδώ [...] αλλά προσδίδει μια ενδιαφέρουσα γεύση στη μουσική της ταινίας, ενώ το θεματικό κομμάτι της είναι υπέροχο».
Ο Τζόναθαν Μπρόξτον από τη σελίδα Movie Music UK ήταν επίσης θετικός στην κριτική του, αποκαλώντας το soundtrack «πλούσιο» και «παλιομοδίτικο», ενώ βρήκε το βασικό θέμα του «τολμηρό και δυνατό», εντοπίζοντας σε αυτό κάποιες ομοιότητες με τα θέματα των ταινιών Star Trek (το οποίο επίσης συνέθεσε ο Τζακίνο) και Harry Potter (του Τζον Γουίλιαμς). Καταλήγοντας αναφέρει: «[Το soundtrack του] Doctor Strange πληροί όλα τα κριτήρια της δικής μου λίστας πραγμάτων που ψάχνω σε μία μουσική ταινίας υπερ-ηρώων. Έχει μία δυνατή θεματική ταυτότητα, εφαρμόζει τα θέματά του έξυπνα μέσα στο σύνολο της μουσικής, έχει βάθος και πολυπλοκότητα, χρησιμοποιεί ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις οι οποίες αποκαλύπτουν το υποκείμενο μέρος της ταινίας και έχει μία μοναδική οπτική γωνία που του επιτρέπει να στέκεται από μόνο του».
Ο Σον Γουίλσον από την ιστοσελίδα mfiles αποκάλεσε τη δουλειά του Τζακίνο «υπέροχη» και μία «συγκλονιστική ένεση ισχυρής βαρύτητας» για την ταινία αναφέροντας: «Ο Τζακίνο δίνει έμφαση στην υφή της Άπω Ανατολής και την ενορχήστρωση του παλιού κόσμου με τον ψυχεδελικό τόνο, για να τυλίξει τον ακροατή στο σύμπαν του Strange, ο οποίος διαμορφώνει την πραγματικότητα». Αναφέρει επίσης πως η μουσική της ταινίας διαχωρίζεται σε δυο μέρη που συμβαδίζουν με τις δύο προσωπικότητες του κεντρικού χαρακτήρα, αυτήν που κρύβει μέσα του τη δυναμική της μαγείας και αυτήν που τελικά αναδεικνύεται ως υπερήρωας που ασκεί τη μαγεία. Επίσης, ο Γουίλσον συμφώνησε με τον Μπρόξτον σχετικά με τη συνολική εικόνα των soundtrack στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, αλλά τοποθετεί κι αυτός το soundtrack της ταινίας Doctor Strange ψηλά μαζί με αυτά των Σιλβέστρι για την ταινία Ο Πρώτος Εκδικητής: Captain America, Τάιλερ για την ταινία Iron Man 3 και Μπεκ για την ταινία Ant-Man.
Ο Μάικ Ρέγιες από την ιστοσελίδα Cinema Blend αναφέρεται στο soundtrack ως «εξαιρετικό» και πως το ντεμπούτο του Τζακίνο ως συνθέτη στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel «είναι αρκετά θεαματικό, με αρκετά κομμάτια του soundtrack να ξεχωρίζουν», ενώ στη συνέχεια απαριθμεί και αναλύει ξεχωριστά οκτώ από αυτά τα κομμάτια.
Χριστιανικά τατουάζ στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
μικρογραφία|Κροάτισσα γυναίκα με τατουάζ στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Η χρήση χριστιανικών τατουάζ στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη ήταν ένα ευρύτατα διαδεδομένο έθιμο ανάμεσα στις Καθολικές γυναίκες της Κροατίας στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας στην περιοχή (1463-1878). Είναι επίσης γνωστό με το όνομα sicanje (σίτσανιε) στα Σερβοκροάτικα. Αυτό το έθιμο παρέμεινε στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη μέχρι το τέλος του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου, και το πιο κοινό βασικό μοτίβο ήταν ο σταυρός και όλοι οι άλλοι συνδυασμοί και τα σχήματα, που προήλθαν από τον σταυρό. Σε ορισμένες περιοχές, εμφανίζονται συγκεκριμένα τοπικά ονόματα, όπως στίγμα και χρίσμα. Τα τατουάζ των ανδρών ήταν σπάνια. Οι Βόσνιες Καθολικές Κροάτισσες κάνουν τατουάζ σε διάφορα μέρη του σώματός τους. Αυτό παρατηρείται ακόμα και σήμερα σε κάποια μέρη της κεντρικής Βοσνίας αλλά επίσης και σε Βόσνιες γυναίκες, που ζουν εξόριστες στο Ζάγκρεμπ.
Προέλευση
Το έθιμο αναπτύχθηκε στη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, για να προστατευθούν οι Χριστιανοί από το βίαιο εξισλαμισμό και την απαγωγή των μικρών παιδιών από τους Οθωμανούς. Ωστόσο οι απαρχές του εθίμου μπορούν να βρεθούν στους αρχαίους Ιλλυρίους, στους Κέλτες και στους Θράκες. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο οι Θράκες θεωρούσαν κακόγουστη και κακή συνήθεια το τατουάζ. Το τατουάζ δεν είναι σλαβικό έθιμο. Αναφέρεται από πολλούς αρχαίους ιστορικούς ως χαρακτηριστικό των αρχαίων βαλκανικών φυλών. Ο ιστορικός Στράβωνας αναφέρει ότι στον 1ο αιώνα π.Χ. ότι πολλοί κάτοικοι της περιοχής έκαναν τατουάζ στο σώμα τους. Γυναίκες από τη Βόρεια Μακεδονία και τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και γυναίκες βλάχικης καταγωγής από την Ελλάδα, χρησιμοποιούσαν επίσης τατουάζ. Επίσης, γυναίκες με τατουάζ υπήρχαν σε περιοχές της βόρειας Αλβανίας, όπου υπάρχουν αρκετοί Καθολικοί Χριστιανοί. Ο αρχαιολόγος Τσίρο Τρουχέλκα (Ćiro Truhelka) έκανε μία έρευνα σχετικά με τα είδη τατουάζ, που επικρατούσαν στην περιοχή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και ήταν πρωτοπόρος στην καταγραφή και απεικόνισή τους. Τα τατουάζ τα έκαναν σε διάφορα σημεία του σώματός τους, όπως στα χέρια, το στήθος, το μέτωπο, στον καρπό του χεριού, κ.α. Συνήθως τα τατουάζ γίνονταν κατά τη διάρκεια μεγάλων χριστιανικών εορτών (π.χ. το Πάσχα, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, τη Μεγάλη Παρασκευή, την παραμονή της γιορτής του Αγίου Ιωσήφ στις 19 Μαρτίου). Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι όσον αφορά τη χρήση του τατουάζ οι Βόσνιοι Καθολικοί επηρεάστηκαν από την αίρεση των Βογομίλων.
Μοτίβα
μικρογραφία|435x435εσ|Διάφορα μοτίβα τατουάζ Χριστιανών γυναικών στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορα σύμβολα και σχήματα στα τατουάζ, που έκαναν οι Χριστιανοί στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη:
Γραμματόσημα
Στις 20 Μαρτίου 2004, το Κροατικό Ταχυδρομείο Μόσταρ εξέδωσε γραμματόσημο με τίτλο "Παραδοσιακό Τατουάζ των Κροατών Γυναικών στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη".
Ντουρουνέβ Καντινεφέντι
Η Ντουρουνέβ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:دورونيف أنثى) (Τούρκικα: Dürrünev Kadınefendi, 15 Μαρτίου 1835 - 4 Δεκεμβρίου 1895) ήταν η πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Baş Dürrünev Kadın Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Ντουρουνέβ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1835 στο Μπατούμι, και ήταν κόρη του Μαχμούτ Ντζιαπς-Ιπά και της συζύγου του Χαλιμέ Τσικοτουά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μελέκ. Είχε δυο αδελφές την Αϊσέ Κεμαλιφέρ Χανίμ (μητέρα της Τζαβιντάν Χανίμ, συζύγου του Ηγεμόνα Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι, ο οποίος ήταν γιος της Ντουρουνέβ) και την Αλιγιέ Χανίμ. Ήταν θεία της Ναζπερβέρ Καντινεφέντι, της τέταρτης συζύγου του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄, μέσω της αδελφής της Αλιγιέ. Η Ντουρουνέβ είχε μακριά ξανθά μαλλιά και μελί μάτια.
Σε ηλικία τριών ετών η Μελέκ και η μικρότερη αδελφή της, Αϊσέ μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκαν στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Εκεί η Σερβετσεζά Καντινεφέντι πήρε στην φροντίδα της τα δυο κορίτσια. Σύμφωνα με την παράδοση του παλατιού, η Μελέκ και η Αϊσέ μετονομάστηκαν σε Ντουρουνέβ και Κεμαλιφέρ και τους δόθηκε εξ ολοκλήρου τουρκική, μουσουλμανική και γαλλική εκπαίδευση στο χαρέμι του παλατιού Τοπ Καπί, σύμφωνα με το έθιμο της εποχής. Λαμβάνοντας την εκπαίδευσή της στο παλάτι, η Ντουρουνέβ, ήρθε σε επαφή με την τέχνη και γι' αυτό άρχισε να ζωγραφίζει σε σχετικά νεαρή ηλικία.
Η Ντουρουνέβ μεγάλωσε ως μια νεαρή κόπελα στο παλάτι Τοπ Καπί, και στην ηλικία των είκοσι ετών ο Ηγεμόνας Αμπντούλ Αζίζ, την πρόσεξε κατά την επίσκεψή του στο παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Ο Αμπντούλ Αζίζ ζήτησε το χέρι της Ντουρουνέβ από την Σερβετσεζά Καντινεφέντι. Αρχικά, αρνήθηκε να δώσει το χέρι της Ντουρουνέβ στον Αμπντούλ Αζίζ, αλλά τελικά η Σερβετσεζά συναίνεσε, και ο γάμος έγινε στις 20 Μαΐου 1856 στο παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Η Ντουρουνέβ γέννησε τρία παιδιά, τον Ηγεμόνα Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι, την Φατμά Σουλτάν και την Σαλιχά Σουλτάν.
Ο Αμπντούλ Αζίζ καθαιρέθηκε από τους υπουργούς του στις 30 Μαΐου 1876 και πέθανε λίγες μέρες αργότερα, ενώ ολόκληρη η συνοδεία του φυλακίστηκε στο Παλάτι Φεριγιέ. Ο ανιψιός του Αμπντούλ Αζίζ, Μουράτ Ε΄ έγινε ο σουλτάνος και η οικογένειά του απελευθερώθηκε από φυλάκιση, αλλά συνέχισε να ζει στο παλάτι Φεριγιέ.
Η Ντουρουνέβ Καντινεφέντι πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 1895 στο Παλάτι Φεριγιέ. Είναι θαμμένη στο τάφο του Μαχμούτ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Λεωφόρος Νιέφσκι (Γκόγκολ)
Η Λεωφόρος Νιέφσκι (Ρωσικά: Невский проспект) είναι νουβέλα του Νικολάι Γκόγκολ που που γράφτηκε μεταξύ 1831 και 1834 και δημοσιεύτηκε σε πρώτη έκδοση στη συλλογή διηγημάτων Αραβουργήματα το 1835. Από το 1843 περιλαμβάνεται στη συλλογή Ιστορίες της Πετρούπολης.
Η υπόθεση αναφέρεται στη λεωφόρο Νιέφσκι της Αγίας Πετρούπολης και επικεντρώνεται στις περιπέτειες δύο περιπατητών, η μία ιστορία είναι φαιδρή, η άλλη με τραγικά αποτελέσματα. Το έργο έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο το 1953.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Η λεωφόρος Νιέφσκι γύρω στο 1850 Η ιστορία ξεκινά με μια μακρά περιγραφή της λεωφόρου Νιέφσκι, του μεγαλύτερου και σημαντικότερου δρόμου της Αγίας Πετρούπολης σε διαφορετικές ώρες της ημέρας. Αυτός ο δρόμος είναι ο καυτός πυρήνας της πόλης, όπου οι άνθρωποι πηγαίνουν βόλτα σχεδόν όλη μέρα και επιδεικνύονται: μια πραγματική πασαρέλα. Ολόκληρη η Αγία Πετρούπολη μοιάζει να συναντιέται εκεί, άνθρωποι κάθε καταγωγής, δημόσιοι υπάλληλοι, στρατιωτικοί, ώριμες γυναίκες, νεαρά κορίτσια, μαθητές, δάσκαλοι, γκουβερνάντες, εργένηδες που αναζητούν γυναίκα. Ο δρόμος είναι πάντα γεμάτος κόσμο και γεμάτος μαγαζιά. Οι μόνες ώρες που είναι άδειος είναι το πρωί και το απόγευμα κατά τις εργάσιμες ώρες. Το βράδυ, χρωματίζεται από ένα αισθησιακό φως που κάνει τα πάντα να αλλάζουν όψη.
Η περιγραφή του δρόμου τελειώνει απότομα και η ιστορία μετατοπίζεται στις περιπέτειες δύο φίλων, ένας ζωγράφος και ένας αξιωματικός, που κάνοντας τη βόλτα τους ένα βράδυ στο δρόμο, βλέπουν δύο όμορφες γυναίκες, μια μελαχρινή και μια ξανθιά, και αποφασίζουν να τις ακολουθήσουν χωριστά. μικρογραφία|Η λεωφόρος Νιέφσκι, Ντμίτρι Καρντόφσκι, 1904 Η πρώτη αφήγηση αφορά τον νεαρό ρομαντικό ζωγράφο, τον Πισκαριόφ, ο οποίος ακολουθεί τη μελαχρινή γυναίκα στο σπίτι της, αλλά όταν φτάνουν στον τελικό προορισμό ξαφνιάζεται, καθώς ανακαλύπτει ότι το ευγενές και αγνό πλάσμα που τον αιχμαλώτισε δεν ζει σε ένα όμορφο αρχοντικό αλλά σε έναν οίκο ανοχής. Στο τρομακτικό θέαμα ο Πισκαριόφ φεύγει σοκαρισμένος. Πίσω στο δωμάτιό του αρχίζει να την ονειρεύεται ως πλούσια και ενάρετη κυρία. Για να την ξαναδεί, αρχίζει να ζει μόνο στα όνειρά του, υποφέρει όμως από αϋπνία και στρέφεται στο όπιο για να αποκαταστήσει την ικανότητά του να κοιμάται και να ονειρεύεται. Σκέφτεται ότι ίσως το κορίτσι είχε αναγκαστεί από γεγονότα του παρελθόντος να κάνει αυτή τη ζωή και αποφασίζει να της κάνει πρόταση γάμου, αλλά όταν πηγαίνει και τη βρίσκει, η γυναίκα τον αντιμετωπίζει χυδαία και κοροϊδευτικά. Επιστρέφοντας στο δωμάτιό του, αυτοκτονεί. Κανείς δεν πάει στην κηδεία του.
Η δεύτερη ιστορία αφορά έναν αξιωματικό, τον υπολοχαγό Πιρόγκοφ. Αισιόδοξος και ρεαλιστής, ο Πιρόγκοφ ακολουθεί την ξανθιά γυναίκα στο σπίτι της, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι σύζυγος ενός Γερμανού τεχνίτη. Ο Πιρόγκοφ επιστρέφει πάλι όταν ο σύζυγος λείπει και προσπαθεί να αποπλανήσει τη γυναίκα, αλλά ο τεχνίτης και οι φίλοι του τον πιάνουν με τη γυναίκα στην αγκαλιά του και τον ξυλοκοπούν. Ο Πιρόγκοφ είναι αρχικά εξαγριωμένος και αποφασισμένος να εκδικηθεί, αλλά αργότερα το σκέφτεται καλύτερα και ξεχνά τη ντροπή του τρώγοντας λιχουδιές, διαβάζοντας μια αντιδραστική εφημερίδα και περνώντας το βράδυ του χορεύοντας.
Η ιστορία ολοκληρώνεται με τον αφηγητή να σημειώνει ότι η λεωφόρος Νιέφσκι παραμένει ένα απατηλά όμορφο μέρος όλες τις ώρες της ημέρας, αλλά γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνο τη νύχτα... «όταν ο ίδιος ο διάβολος ανάβει τα φώτα με μοναδικό σκοπό να κάνει τα πάντα να φαίνονται διαφορετικά από αυτό που είναι».
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες του Νικολάι Γκόγκολ
Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968
Η Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ (28 Φεβρουαρίου 1968 - 28 Φεβρουαρίου 1973) ήταν η 2η κυβέρνηση της Κύπρου και η δεύτερη κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ΄.
Αρχική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την αρχική σύνθεση της κυβέρνησης:
Μετέπειτα αλλαγές
Στις 10 Μαρτίου 1968 απεβίωσε ο Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας Ανδρέας Αραούζος. Τα καθήκοντα του ανέλαβε ο Ρένος Σολομίδης παράλληλα με τα καθήκοντα του ως Υπουργού Οικονομικών.
Στις 8 Ιουνίου 1968 ο Υπουργός Οικονομικών Ρένος Σολομίδης παραιτήθηκε. Στη θέση του στο Υπουργείο Οικονομικών διορίστηκε ο Ανδρέας Πατσαλίδης ενώ στο Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας διορίσθηκε ο Νίκος Δημητρίου.
Την 1η Νοεμβρίου 1968 ο Υπουργός Εσωτερικών και Άμυνας Πολύκαρπος Γιωρκάτζης υπέβαλε την παραίτηση του. Στη θέση του διορίστηκε ο Επαμεινώνδας Κωμοδρόμος.
Ανασχηματισμός 1970
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ προέβη σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης στις 29 Ιουνίου 1970. Οι αλλαγές ήταν:
Στη θέση του Υπουργού Υγείας διορίστηκε ο Μιχάλης Γλυκύς στις 6 Οκτωβρίου 1970.
Στις 6 Μαΐου 1972 ο Υπουργός Εξωτερικών, Σπύρος Κυπριανού, παραιτήθηκε. Η πλήρωση της θέσης του έγινε στον επόμενο ανασχηματισμό.
Ανασχηματισμός 1972
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ προέβη σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης στις 16 Ιουνίου 1972. Οι αλλαγές ήταν:
Στις 4 Οκτωβρίου ο Υπουργός Υγείας Μιχάλης Γλυκύς παραιτήθηκε. Στη θέση του διορίστηκε ο Ζήνων Σεβέρης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχιεπισκοπου Μακαριου Γ 1968
Ντράγκαν Στοΐκοβιτς
Ο Ντράγκαν Στοΐκοβιτς (Драган Стојковић, γεννήθηκε 3 Μαρτίου 1965), είναι Σέρβος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και νυν προπονητής. Είναι ο τωρινός προπονητής της Εθνικής Σερβίας ανδρών.
Ο Στοΐκοβιτς ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα αρχηγός της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας και του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου και θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία του γιουγκοσλαβικού και σερβικού ποδοσφαίρου. Πρωταγωνίστησε για τη Γιουγκοσλαβία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 (όπου επιλέχθηκε στην Καλύτερη Ομάδα της Διοργάνωσης) και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, όπου ήταν αρχηγός της ομάδας.
Είναι ένας από τους πέντε παίκτες στους οποίους απονεμήθηκε ο τίτλος Αστέρας του Ερυθρού Αστέρα. Θεωρείται ευρέως ότι δεν έδειξε ποτέ τις πραγματικές του δυνατότητες στην Ευρώπη, καθώς ένας τραυματισμός τον εμπόδισε να εδραιωθεί στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ μακροπρόθεσμα. Παρ΄ όλα αυτά, υπάρχει συναίνεση μεταξύ των κριτικών ότι επέδειξε εξαιρετική ικανότητα σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Πρώιμη ζωή
Ο Ντράγκαν Στοΐκοβιτς γεννήθηκε στη Νις, στην τότε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο πολύ νωρίς. Έχει πάρει το παρατσούκλι Πίκσι από τον Pixie, έναν από τους χαρακτήρες του κινουμένου σχεδίου Pixie and Dixie and Mr. Jinks. Εκτός από τη μητρική του σερβική γλώσσα, ο Στοΐκοβιτς μιλά επίσης αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και μερικά ιαπωνικά.
Ποδόσφαιρο νέων
Παίζοντας στην ομάδα νέων της ΦΚ Ραντνίτσκι Νις, το καλοκαίρι του 1979, το ταλέντο του 14χρονου Στοΐκοβιτς ήταν ήδη εμφανές ότι είχε συνδεθεί με την ομάδα κάτω των 16 ετών της Παρτιζάν Βελιγραδίου ως προσωρινή προσθήκη στην ομάδα για τη διάρκεια ενός τουρνουά στο Καμπέρ της Γαλλίας. Ταξίδεψε στο Βελιγράδι και στη Γαλλία για την περίσταση και το ταξίδι σηματοδότησε μια σειρά από πρωτιές για τον νεαρό: την πρώτη του φορά στη γιουγκοσλαβική πρωτεύουσα, την πρώτη φορά που ταξίδεψε στο εξωτερικό και την πρώτη του φορά σε αεροπλάνο.
Όταν επέστρεψε στην Ραντνίτσκι, ο Στοΐκοβιτς συνδέθηκε ξανά με την ομάδα νέων της Παρτιζάν το επόμενο καλοκαίρι, το 1980, για τουρνουά νέων στις ιταλικές παράκτιες πόλεις της Αδριατικής, Σενιγκάλλια και Φαλκονάρα Μαρίτιμα.
Ραντνίτσκι Νις
Ένας μέσος και περιστασιακός επιθετικός, ο Στοΐκοβιτς ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με την ομάδα του Πρωταθλήματος Γιουγκοσλαβίας και ομάδα της πατρίδας του, ΦΚ Ραντνίτσκι Νις. Το ντεμπούτο του με την αντρική ομάδα έλαβε χώρα σε ηλικία 17 ετών, κατά τη διάρκεια της σεζόν 1981-82, όπου αγωνίστηκε ως αλλαγή στις 4 Απριλίου 1982, σε εκτός έδρας αγώνα εναντίον της ΦΚ Βάρνταρ. Ήταν η μοναδική εμφάνιση του νεαρού παίκτη εκείνη τη σεζόν και έλαβε χώρα λίγες μόλις λίγες ημέρες πριν από τον περίφημο ημιτελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1981-1982 της Ραντνίτσκι εναντίον του Αμβούργου ΣΦ, τη μεγαλύτερη ιστορική επιτυχία του συλλόγου της Νις.
Τις επόμενες τέσσερις σεζόν, ο Στοΐκοβιτς εμφανίστηκε σε 70 αγώνες για τη Ραντνίτσκι και σημείωσε 8 γκολ.
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
Το καλοκαίρι του 1986, ο 21χρονος Στοΐκοβιτς μετακόμισε στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, όπου θα περνούσε τις επόμενες τέσσερις σεζόν, σκοράροντας 54 γκολ σε 120 εμφανίσεις.
Μέχρι τη σεζόν 1989-90, ο Στοΐκοβιτς έγινε μεταγραφικός στόχος για μερικούς από τους μεγαλύτερους και πλουσιότερους ευρωπαϊκούς συλλόγους της εποχής. Οι εκπρόσωποι της Γιουβέντους επικοινώνησαν αρχικά με τον παίκτη καθώς και με τον Ερυθρό Αστέρα, ωστόσο, οποιαδήποτε πιθανότητα συμφωνίας δεν άργησε να αποτύχει, καθώς ο Στοΐκοβιτς φέρεται να ήταν δύσπιστος σχετικά με τις ευκαιρίες να παίξει βασικός στην ομάδα του Τορίνο, λόγω της επιβολής του κανόνα της UEFA για τη χρησιμοποίηση τριών ξένων ανά ομάδα, με τους μπιανκονέρι να έχουν ήδη τρεις ξένους στην ομάδα τους. Στα τέλη Νοεμβρίου 1989, ο ιδιοκτήτης της Ολιμπίκ Μαρσέιγ, Μπερνάρ Ταπί, ταξίδεψε στο Βελιγράδι, καταλήγοντας σε μια προκαταρκτική συμφωνία με τη διοίκηση του Ερυθρού Αστέρα για το ποσό της μεταγραφής, καθώς και με τον παίκτη για τους μισθούς του, που επρόκειτο να υπογραφεί επίσημα στο τέλος της σεζόν, κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του καλοκαιριού του 1990. Ένα από τα πιο διάσημα γκολ σημειώθηκε στο ντέρμπι με την Παρτιζάν Βελιγραδίου, όταν πέτυχε γκολ από κόρνερ.
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Το καλοκαίρι του 1990, ο 25χρονος Στοΐκοβιτς έκανε την πολυδιαφημισμένη μετακόμιση στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ έναντι μεταγραφικού ποσού 5,5 εκατομμυρίων λιρών, μπαίνοντας στη γεμάτη αστέρια ομάδα που χρηματοδότησε ο Γάλλος επιχειρηματίας/πολιτικός Μπερνάρ Ταπί. Οι προσδοκίες ήταν υψηλές με μια ομάδα με παίκτες παγκόσμιας κλάσης όπως οι Ζαν-Πιερ Παπέν, Ερίκ Καντονά, Κρις Ουάντλ, Μανουέλ Αμορός, Ντιντιέ Ντεσάν, Ζαν Τιγκανά, Αμπεντί Πελέ, κ.α., καθώς και το νεοαφιχθέντα αμυντικό Μπαζίλ Μπολί και το νέο προπονητή, Φραντς Μπεκενμπάουερ, που μόλις είχε κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 με τη Δυτική Γερμανία. Ο Στοΐκοβιτς είχε τις δικές του λαμπρές στιγμές στο εν λόγω Παγκόσμιο Κύπελλο, οι οποίες συνέβαλαν στο ενδιαφέρον της Μαρσέιγ.
Στις αρχές της πρώτης σεζόν του, ο Στοΐκοβιτς υπέστη τραυματισμό στο γόνατο, για τον οποίο χρειάστηκε να χειρουργηθεί στη Γερμανία, αναγκάζοντάς τον να μείνει εκτός αγώνων για μήνες. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η σεζόν του πρωταθλήματος 1990-91 ήταν γεμάτη τραυματισμούς για τον Σέρβο και κατέληξε να κάνει μόνο 11 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Ο Μπεκενμπάουερ παραιτήθηκε από προπονητής κατά τη χειμερινή διακοπή, αν και παρέμεινε στον σύλλογο ως σύμβουλος. Ο νέος προπονητής που αντικατέστησε τον διάσημο Γερμανό ήταν ο Ρέιμοντ Χούταλς. Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης 1990-91, η Μαρσέιγ έπαιξε με την πρώην ομάδα του Στοΐκοβιτς, τον Ερυθρό Αστέρα. Ο Στοΐκοβιτς, ειδικός στα πέναλτι, μπήκε αργά στον αγώνα κατά την παράταση ως αλλαγή, αλλά καθώς ο αγώνας οδήγησε τελικά στη διαδικασία των πέναλτι, ενημέρωσε τον προπονητή Χούταλς ότι δεν ήθελε να εκτελέσει ένα πέναλτι εναντίον της πρώην ομάδας του. Ο Ερυθρός Αστέρας κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στη διαδικασία των πέναλτι.
Στη συνέχεια, εντάχθηκε με δανεισμό στην Ελλάς Βερόνα το καλοκαίρι του 1991. Η ομάδα είχε κατακτήσει το σκουντέτο μόλις 6 χρόνια πριν, αλλά μετά από κάποια οικονομικά προβλήματα είχε μόλις προβιβαστεί πίσω στη Σέριε Α μετά από ένα χρόνο στη Σέριε Β. Ο Στοΐκοβιτς είχε άτυχη σεζόν, που κυριαρχήθηκε από τραυματισμούς και πειθαρχικά προβλήματα, και επέστρεψε πίσω στη Μασσαλία όπου παρέμεινε για δύο ακόμη σεζόν, πράγμα που σήμαινε ότι τελικά πήρε τον τίτλο του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1992-93, ωστόσο, στάθηκε άτυχος, καθώς έχασε τον τελικό λόγω τραυματισμού.
Ναγκόγια Γκράμπους
Την άνοιξη του 1994, ο Στοΐκοβιτς υπέγραψε με την ιαπωνική Ναγκόγια Γκράμπους, στην οποία τότε προπονητής ήταν ο Αρσέν Βενγκέρ, ο οποίος είχε δίπλα του τον Γκάρι Λίνεκερ. Πέρασε 7 σεζόν με την Ναγκόγια Γκράμπους και αποσύρθηκε ως παίκτης το 2001. Ο Στοΐκοβιτς έπαιξε 183 αγώνες για τον σύλλογο, σκοράροντας 57 φορές. Ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίκτης για τη σεζόν του 1995. Έκτοτε, κέρδισε μεγάλη δημοτικότητα μεταξύ των Ιάπωνων υποστηρικτών, κυρίως μεταξύ των θαυμαστών της Ναγκόγια Γκράμπους, λόγω της τεχνικής του, που τον είχε ακολουθήσει ακόμη και μετά την αποχώρησή του. Οι οπαδοί του τίμησαν τη μνήμη του φωνάζοντας «Ale Piksi» όταν σημείωνε γκολ.
Εθνική ομάδα
Ο Στοΐκοβιτς έκανε 84 διεθνείς συμμετοχές, σκοράροντας 15 γκολ, που μοιράστηκαν μεταξύ της Εθνικής ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας και της Εθνικής ΟΔ Γιουγκοσλαβίας. Έπαιξε για την πρώτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, και για τη δεύτερη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000. Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του στις 12 Νοεμβρίου 1983, σε μια ισοπαλία χωρίς γκολ εναντίον της Γαλλίας.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, ο Στοΐκοβιτς σημείωσε και τα δύο γκολ στη νίκη της Γιουγκοσλαβίας με 2–1 στη φάση των "16" επί της Ισπανίας στη Βερόνα. Στον προημιτελικό, ήταν ένας από τους τρεις Γιουγκοσλάβους που αστόχησαν στην ήττα με 3-2 στη διαδικασία των πέναλτι από την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή.
Αργότερα κλήθηκε στην ομαδα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1992, αλλά το έθνος θα αποβάλλονταν λόγω των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων. Αφού ήταν μέλος της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, ο τελευταίος διεθνής αγώνας του ήταν ενάντια στη χώρα στην οποία πέρασε μεγάλο μέρος της καριέρας του, της Ιαπωνίας, στις 4 Ιουλίου 2001.
Ναγκόγια Γκράμπους
Ο Στοΐκοβιτς επέστρεψε στην Ιαπωνία για να αναλάβει προπονητής της πρώην ομάδας του, Ναγκόγια Γκράμπους, στις 22 Ιανουαρίου 2008. Στις 15 Μαρτίου 2008, κέρδισε τον πρώτο του αγώνα ως προπονητής, καθώς η ομάδα κέρδισε εκτός έδρας την Ουράβα Ρεντ Ντάιαμοντς. Η ομάδα του τερμάτισε στην 3η θέση και οδήγησε τον σύλλογο για πρώτη φορά στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ στην πρώτη σεζόν του.
Σε έναν αγώνα πρωταθλήματος του 2009 μεταξύ της Γιοκοχάμα Φ. Μαρίνος και της Ναγκόγια Γκράμπους, ο Στοΐκοβιτς κατέπληξε τους πάντες πετυχαίνοντας ένα γκολ από την περιοχή του πάγκου. Ένας από τους παίκτες είχε μόλις τραυματιστεί, οπότε ο τερματοφύλακας της Γιοκοχάμα έδιωξε την μπάλα εκτός παιχνιδιού για να σταματήσει το παιχνίδι. Ο Στοΐκοβιτς σηκώθηκε από τη θέση του και κλώτσησε τη μπάλα με βολέ, η οποία έφυγε ψηλά στον αέρα πριν καταλήξει στο τέρμα. Για την ενέργεια αυτή αποβλήθηκε από τον διαιτητή.
Στις 20 Νοεμβρίου 2010, οδήγησε τη Ναγκόγια Γκράμπους στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, το πρώτο τίτλο του συλλόγου. Ο Στοΐκοβιτς δήλωσε ότι είχε μάθει πολλά για το ποδόσφαιρο από τον πρώην προπονητή Αρσέν Βενγκέρ, ο οποίος είχε οδηγήσει τον σύλλογο στην προηγούμενη καλύτερη εμφάνιση το 1995, όταν τερμάτισαν δευτεραθλητές και νικητές του Κυπέλλου Ιαπωνίας, και είχε τακτική επαφή μαζί του, με τον Βενγκέρ να του δίνει συμβουλές και συγχαίροντας τον για την επιτυχία του συλλόγου. Ο Στοΐκοβιτς ονομάστηκε από τον Βενγκέρ ως το πρόσωπο που θα ήθελε να αναλάβει την Άρσεναλ όταν θα έφευγε. Μετά την επιτυχημένη σεζόν του 2010, ο Στοΐκοβιτς τιμήθηκε με το βραβείο του Προπονητή της Χρονιάς για το πρωτάθλημα.
Γκουανγκτζόου Ρ&Φ
μικρογραφία|225x225εσ| Ο Στοΐκοβιτς στην Γκουανγκτζόου Ρ&Φ το 2016 Ο Στοΐκοβιτς ανακοινώθηκε ως προπονητής της κινεζικής Γκουανγκτζόου Ρ&Φ στις 24 Αυγούστου 2015, με συμβόλαιο έως το 2017. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016, η Γκουανγκτζόου Ρ&Φ επιβεβαίωσε ότι ο Στοΐκοβιτς είχε υπογράψει ανανέωση συμβολάιου μέχρι το τέλος του 2020. Ο Στοΐκοβιτς έσωσε την ομάδα από τον κίνδυνο υποβιβασμού το 2015. Ο υπόλοιπος χρόνος του στον σύλλογο χαρακτηρίστηκε από επιθετικό ποδόσφαιρο, με τον επιθετικό Εράν Ζαχάβι να καρδίζει δύο φορές το βραβείο του Χρυσού Παπουτσιού του πρωταθλήματος. Η Γκουανγκτζόου Ρ&Φ πήγε επίσης στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Κίνας το 2016 και το 2018, και έχασε για λίγο την πρόκριση για το ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ του 2017. Η ομάδα τερμάτισε 12η στο πρωτάθλημα του 2019 και είχε το χειρότερο αμυντικό ρεκόρ του πρωταθλήματος, δεχόμενη 72 γκολ σε 30 αγώνες. Αφού πέρασε πάνω από 4 σεζόν στον σύλλογο - καθιστώντας τον τον μακροβιότερο προπονητή της Γκουανγκτζόου Ρ&Φ - ο Στοΐκοβιτς αποχώρησε από τον σύλλογο τον Ιανουάριο του 2020.
Εθνική Σερβίας
Στις 3 Μαρτίου 2021, στα γενέθλιά του, ο Στοΐκοβιτς επιλέχθηκε ως νέος προπονητής της Εθνικής Σερβίας. Υπό την ηγεσία του η Σερβία προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, μετά τη νίκη με 2-1 επί της Πορτογαλίας στον τελευταίο αγώνα τον προκριματικών, με τον Αλεξάνταρ Μίτροβιτς να σκοράρει στο 90ο λεπτό.
Διεθνή
Πηγή:
Ως παίκτης
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
Μαρσέιγ
Ναγκόγια Γκράμπους
Γιουγκοσλαβία
Ατομικές
Ως προπονητής
Ναγκόγια Γκράμπους
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Σερβία και Μαυροβούνιο Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντνίτσκι Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ναγκόγια Γκράμπους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 1 Λιγκ Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ναγκόγια Γκράμπους Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκουανγκτζόου Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Ανατέλλοντος Ηλίου, 4η τάξη Κατηγορία:Προπονητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2022
Ιορδάνης Β΄ της Κάπουα
μικρογραφία| Σφραγίδα του Ιορδάνη Β΄ από έγγραφο του 1125, που απεικονίζει την πόλη Κάπουα και τις λέξεις CAPUA SPECIOSA ("Πανέμορφη Κάπουα"). Ο Ιορδάνης Β΄, Giordano ΙΙ (απεβ. στις 19 Δεκεμβρίου 1127) ήταν ο τρίτος γιος του Ιορδάνη Α΄ πρίγκιπα της Κάπουα και της πριγκίπισσας Γκαϊτελγκρίμα, κόρης του Γκουαϊμάρ Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο. Ήταν, τουλάχιστον από τον Μάιο του 1109, ο άρχοντας της Nοτσέρα και, μετά τον Ιούνιο του 1120, πρίγκιπας της Κάπουα. Η ημερομηνία και ο τόπος γέννησής του είναι άγνωστα, αλλά πρέπει να ήταν μεταγενέστερη του 1080. Ήταν νυμφευμένος, πριν από το 1113, με τη Γκαϊτελγκρίμα, κόρη του Σέργιου πρίγκιπα του Σορέντo, μία ένωση που του επέτρεψε να επεκτείνει την επιρροή του στις ακτές του Αμάλφι από το κάστρο του στη Nοτσέρα.
Άρχοντας της Nοττσέρα
Σε μία πράξη δωρεάς τού 1113 ο Ιορδάνης Β΄ δηλώνει, ότι η περιουσία που διένειμε, βρισκόταν "στην επικράτεια της Noτσέρα, η οποία ανήκει σε εμένα" (in territorio Nucerie quod michi pertinet) και μεταξύ των μαρτύρων τού εγγράφου είναι "οι καλοί άνθρωποι τού προαναφερθέντος κάστρο της Noτσέρα" (bon[i] predicto castello Nucerie vir[i]), πιθανώς υποτελείς του. Σε κάθε άλλο καταστατικό που εξέδωσε από αυτή την ημερομηνία και μετά, αναγνωρίζει ρητά την εξουσία του αδελφού του, Ροβέρτου Α΄ πρίγκιπα της Κάπουα. Ένα δίπλωμα τού Ιορδάνη Β΄ που εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1111, με τη συγκατάθεση του αδελφού του, υπέρ της μονής Σαντίσιμα Τρινιτά ντι Κάβα ντε' Τιρένι χρονολογείται από τη βασιλεία του Γουλιέλμου Β΄ δούκα της Απουλίας. Αν και αυτή είναι μία μεμονωμένη περίπτωση, υποδηλώνει ότι ο έλεγχος των Καπουανών της Noτσέρα δεν ήταν εντελώς αποτελεσματικός και ότι κατά καιρούς οι Ωτβίλ ήταν σε θέση να αισθανθούν εκεί ή ότι ο Ιορδάνης Β΄ έπαιξε ίσως τις δύο δυνάμεις βάζοντάς τες τη μία εναντίον της άλλης, εκμεταλλευόμενος την ασάφεια της κατάστασης στη Noτσέρα.
Καθ' όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησής του στη Noτσέρα, ο Ιορδάνης Β΄ είχε πολύ καλές σχέσεις με το μοναστήρι του Κάβα. Στο δίπλωμα του Σεπτεμβρίου 1111, επιβεβαίωσε τις περιουσίες του αββά Πέτρου στην επικράτειά του, οριοθετώντας με ακρίβεια τα όριά τους και, μαζί με κάποιους από τους υποτελείς του, ανέλαβε να τις υπερασπιστεί. Λίγες ημέρες αργότερα, παρουσία του Σέργιου του Σορέντο, μεταξύ άλλων, ο Ιορδάνης Β΄ ορκίστηκε να προστατεύσει το πρόσωπο τού ηγούμενου και πολλά φρούρια πού ανήκαν στο αβαείο, συμπεριλαμβανομένου του στρατηγικού κάστρου Σαντ'Αντιουτόρε. Τον Μάρτιο του 1114 ο Ιορδάνης Β΄ οργάνωσε μία συγκέντρωση επιφανών Νορμανδών, συμπεριλαμβανομένου του αδελφού του, στη Noτσέρα για να αποσπάσει όρκους από τον Ροβέρτο του Έμπολι και του Ρογήρου του Σαν Σαβερίνo να σταματήσουν τις εχθρικές τους ενέργειες εναντίον της Κάβα. Τον Ιανουάριο του 1115 επιβεβαίωσε ορισμένα αγαθά στο μοναστήρι του Σαν Μάσιμo ντι Σαλέρνo, ένα μετόχι της Κάβα, το οποίο είχε αναγκαστεί να προσφύγει στα δικαστήρια κατά των πολιτών της Noτσέρα. Ο Ιορδάνης Β΄ έκανε επίσης σημαντικές παραχωρήσεις στο μοναστήρι του Σαν Άντζελο ιν Φόρμις, μετόχι του Mόντε Κασίνo, στο οποίο μάλιστα έδωσε και κάποια από τη δική του κληρονομική γη.
Πρίγκιπας της Κάπουα
Ο Ιορδάνης Β΄ δεν αναμενόταν να κληρονομήσει το πριγκιπάτο της Κάπουα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ριχάρδος Β΄, απεβίωσε άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο Ροβέρτος Α΄, ο οποίος απεβίωσε στις 3 Ιουνίου 1120. Τον ακολούθησε ένας νήπιος γιος, ο Ριχάρδος Γ΄, ο οποίος είχε ήδη χριστεί συγκυβερνήτης, αλλά επέζησε μόλις μία εβδομάδα, πριν αποβιώσει υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες στις 10 Ιουνίου. Αυτοί οι θάνατοι άνοιξαν τον δρόμο για την ανάρρηση του Ιορδάνη Β΄ τον ίδιο μήνα, και ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν προτείνει, ότι είχε ρόλο στο πρόωρο τέλος τού ανιψιού του. Χρίστηκε πρίγκιπας στις 4 Ιουλίου. Τα ελάχιστα γνωστά για την πριγκιπική του εξουσία τον δείχνουν να συνεχίζει την προστασία του στα μεγάλα μοναστικά ιδρύματα του πριγκιπάτου. Αργότερα το ίδιο έτος δήλωσε υποτέλεια στον πάπα Κάλλιστο Β΄.
Τον Νοέμβριο του 1120 ο Ιορδάνης Β΄ επιβεβαίωσε τα περιουσιακά στοιχεία και τα δικαιώματα του Σαν Άντζελο ιν Φόρμις. Το 1121 παραχώρησε το παρεκκλήσι του Σαν Φέντε στο αστικό παλάτι της Aβέρσα με τις περιουσίες του στον καθεδρικό ναό του Σαν Πάολο. Την ίδια χρονιά διέθεσε σημαντικά ενοίκια στην επισκοπή του Ποτζουόλι και στα μοναστήρια Σαν Λορέντσo ντι Κάπουα και Σαν Λορέντσο ντι Αβέρσα. Η ευεργεσία του προς τις εκκλησίες δεν ήταν ίσως εντελώς αθώα και ευσεβής. Η παραχώρηση του στρατηγικού κάστρου του Πίκo στο Mοντεκασίνo τον Φεβρουάριο του 1125 μπορεί να συγκαλύπτει τις προσπάθειές του να επεκτείνει την εξουσία του στα πιο απομακρυσμένα μέρη του πριγκιπάτου ή ακόμη και στο ίδιο το μοναστήρι, για το οποίο αναγκάστηκε να δεχτεί συμβιβασμό, για να παραλάβει το φρούριο αυτό.
Δευτερεύουσες πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Κόμητες της Αβέρσα
Χάννα Σουχότσκα
Η Χάννα Σουχότσκα (πολωνικά: Hanna Stanisława Suchocka, γενν. 3 Απριλίου 1946) είναι Πολωνή πολιτική προσωπικότητα, δικηγόρος, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς» και Πρόεδρος του Τμήματος Συνταγματικού Δικαίου, πρώην Πρώτος Αντιπρόεδρος και Επίτιμος Πρόεδρος της Επιτροπής της Βενετίας.
Υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Πολωνίας μεταξύ 8 Ιουλίου 1992 και 26 Οκτωβρίου 1993 υπό την προεδρία του Λεχ Βαλέσα. Είναι η πρώτη γυναίκα που κατέχει αυτή τη θέση στην Πολωνία (πριν από την Εύα Κόπατς και την Μπεάτα Σίντουο, οι οποίες κατείχαν τη θέση αυτή τη δεκαετία του 2010) και ήταν η 14η γυναίκα που διορίστηκε και υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός στον κόσμο.
Πρώιμη ζωή
Ο Σουχότσκα γεννήθηκε στο Πλέσεφ της Πολωνίας, σε μια καθολική οικογένεια χημικών. Ο παππούς της ήταν καθηγητής σε πανεπιστήμιο και η γιαγιά της, Άννα, έγινε μέλος του πρώτου Πολωνικού Κοινοβουλίου για το Πόζναν μετά την ανεξαρτησία το 1918, όταν οι γυναίκες απέκτησαν το δικαίωμα ψήφου. Η Σουχότσκα πήγε στη σχολή νομικής και έγινε ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Πόζναν, αλλά απολύθηκε όταν αρνήθηκε να γίνει μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ασχολήθηκε με τα ανθρώπινα δικαιώματα και πήρε διδακτορικό στο Συνταγματικό Δίκαιο στη Δυτική Γερμανία το 1975.
Πολιτική καριέρα
Το 1969, εντάχθηκε σε ένα μικρό μη μαρξιστικό «δορυφορικό κόμμα», το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΚ), και ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Σέιμ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας το 1980–1985. Παράλληλα, ήταν μέλος και νομική σύμβουλος της Αλληλεγγύης. Ήταν μία από τους λίγους βουλευτές που δεν ψήφισαν υπέρ του στρατιωτικού νόμου το 1981 και της ποινικοποίησης της Αλληλεγγύης το 1984. Το κόμμα την ανέστειλε (ή παραιτήθηκε), αλλά με την υποστήριξη της Αλληλεγγύης, επανεξελέγη στο κοινοβούλιο το 1989. Όταν οι υποστηρικτές της Αλληλεγγύης χωρίστηκαν σε πολλά πολιτικά κόμματα, ο Σουχότσκα εντάχθηκε στην κεντροφιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση (ΔΕ) και επανεξελέγη στο κοινοβούλιο το 1991.
Πρωθυπουργός της Πολωνίας (1992-1993)
Έγινε πρωθυπουργός το 1992. Οι κυβερνήσεις της εποχής βασίζονταν σε διάφορους συνασπισμούς και άλλαζαν συνεχώς. Η Σουχότσκα επιλέχθηκε προς έκπληξη πολλών ανδρών πολιτικών, αλλά ήταν γνωστή για το χαμηλό προφίλ της και την προθυμία της να κάνει συμβιβασμούς και να προωθήσει τη συμφιλίωση. Θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από άτομα που είχαν αντιπάθεια προς πιο εξέχοντες ηγέτες της ΔΕ. Επιπλέον, ως αριστερή, ενώ ήταν αντίθετη στην άμβλωση ως καθολική, μπορούσε να γίνει αποδεκτή και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος και να ικανοποιήσει τα συμφέροντα της πλειοψηφίας σε ένα κοινοβούλιο που αποτελείται από επτά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου ενός χριστιανικού και ενός φιλελεύθερου κόμματος.
Η Σουχότσκα δήλωσε ότι η κυβέρνησή της ήταν υπέρ της κοινωνικής συμφιλίωσης και θα οδηγούσε τη χώρα προς τα εμπρός στην αλλαγή από τον κομμουνισμό στον καπιταλισμό. Εγκρίθηκε με 233 υπέρ έναντι 61 ψήφους κατά και 113 αποχές. Σχημάτισε γρήγορα υπουργικό συμβούλιο, αλλά δεν περιλάμβανε άλλες γυναίκες υπουργούς, αν και τις ήθελε. Κανένας από τους εταίρους του συνασπισμού δεν ήταν διατεθειμένος να δεχτεί άλλη γυναίκα και πήρε δύο άνδρες αντιπρόεδρους της κυβέρνησης. Έμεινε ως πρωθυπουργός περισσότερο από οποιονδήποτε από τους τέσσερις προκατόχους της, αλλά δεν έμεινε πολύ. Υπήρξε ένα κύμα απεργιών και η Σουχότσκα ήταν θερμή υποστηρίκτρια των μεταρρυθμίσεων της αγοράς και ακολούθησε μια σκληρή γραμμή κατά των απεργών. Όταν δεν θα έδινε αυξήσεις στους μισθούς των δασκάλων και των εργαζομένων στον τομέα της υγείας, το κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφο δυσπιστίας με πλειοψηφία μιας ψήφου. Ο Βαλέσα διέλυσε το κοινοβούλιο και διεξήγαγε νέες εκλογές. Πριν από τις πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές του 1993, η κυβέρνηση της Σουχότσκα υπέγραψε ένα κονκορδάτο με την Αγία Έδρα, το οποίο ήταν αντικείμενο κατηγοριών της επιτυχημένης Δημοκρατικής Αριστερής Συμμαχίας, η οποία επέκρινε το γεγονός ότι το κονκορδάτο είχε υπογράψει ένα υπουργικό συμβούλιο χωρίς κοινοβουλευτική εντολή. Η Σουχότσκα παραιτήθηκε αμέσως μόλις δημιουργήθηκε το νέο κοινοβούλιο.
Μετέπειτα καριέρα
Το 1994 η Σουχότσκα ήταν μια από τους ιδρυτές ενός φιλελεύθερου και σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, της Ένωσης Ελευθερίας, το οποίο έγινε η τρίτη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της χώρας. Από το 1997 έως το 2000 ήταν υπουργός Δικαιοσύνης σε κυβέρνηση συνασπισμού. Η υποψηφιότητα της Σουχότσκα προκάλεσε διαμάχη μεταξύ ορισμένων από τους ακτιβιστές που συνίδρυσαν την Εκλογική Δράση Αλληλεγγύης (ΕΔΑ) και τη Συμφωνία Κέντρου (ΣΚ). Τον Αύγουστο του 1997, ο πρώην υπουργός Εσωτερικών, Ζμπίγκνιεφ Σιεμιοντκόφσκι, κατηγόρησε την κυβέρνηση Σουχότσκα ότι επέτρεψε την υποτιθέμενη παρακολούθηση πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης. Στις 8 Ιουνίου 2000, ολόκληρη η Ένωση Ελευθερίας (ΕΕ) αποχώρησε από τον συνασπισμό μετά από εβδομάδες διαπραγματεύσεων που απέτυχαν να βρουν έναν αποδεκτό αντικαταστάτη για τον Γέζι Μπούζεκ (τον οποίο η Ένωση Ελευθερίας κατηγόρησε ότι απέτυχε να προωθήσει τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις).
Η Σουχότσκα είναι μέλος του Συμβουλίου Παγκοσμίων Γυναικών Ηγετών, ενός διεθνούς δικτύου νυν και πρώην γυναικών προέδρων και πρωθυπουργών του οποίου η αποστολή είναι να κινητοποιήσει τις γυναίκες ηγέτριες ανώτατου επιπέδου παγκοσμίως για συλλογική δράση σε θέματα κρίσιμης σημασίας για τις γυναίκες και τη δίκαιη ανάπτυξη.
Υπηρέτησε ως Πρέσβειρα της Πολωνίας στην Αγία Έδρα από το 2002 έως το 2013. Ήταν επίσης μέλος της Ποντιφικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών στο Βατικανό (διορίστηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ στις 19 Ιανουαρίου 1994).
Τον Απρίλιο του 2014, η Σουχότσκα ήταν μεταξύ των 8 αρχικών διορισθέντων του Πάπα Φραγκίσκου στην Ποντιφική Επιτροπή Προστασίας Ανηλίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πολωνίας Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί Κατηγορία:Πολωνές πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1980-1985) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1991-1993) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1993-1997) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1997-2001) Κατηγορία:Πρέσβεις της Πολωνίας στην Αγία Έδρα Κατηγορία:Μέλη της Ποντιφικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών Κατηγορία:Μέλη της Ποντιφικής Επιτροπής Προστασίας Ανηλίκων Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής
Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου
Η Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου (γερμανικά: Hamburger Kunsthalle) είναι μουσείο τέχνης στο Αμβούργο. Φιλοξενεί κυρίως έργα ζωγραφικής του 14ου αιώνα, έργα Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών του 16ου και 17ου αιώνα, Γαλλικούς και Γερμανικούς πίνακες του 19ου αιώνα και σύγχρονα έργα ζωγραφικής. Στεγάζεται σε συγκρότημα τριών κτιρίων στο κέντρο της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου
Τζάχιμ Τουμπς
Ο Τζάχιμ Τουμπς (Αγγ.: Jaheem Toombs, 30 Οκτωβρίου 2001) είναι Αμερικάνος ηθοποιός. Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στη τηλεοπτική σειρά 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο, ως Φρένγουίκ Φρέζιερ. Το ύψος του είναι 1,66 μέτρα.
Προσωπική ζωή
Ο Τουμπς γεννήθηκε στην Βοστώνη της Μασαχουσέτη, από τον Άντονι, επαγγελματίας μουσικός και την Νικόλ Τουμπς, δασκάλα. Πλέον κατοικεί στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας.
Σταδιοδρομία
Ο πρώτος ρόλος του ήταν στην εκκλησία, όπου έκανε τον πάστορα. Εκεί κατάλαβε ότι τού ταιριάζει η ηθοποιία και το τραγούδι. Σε ηλικία 8 ετών πήγε σε οντισιόν της Disney, που γίνονταν στη Βοστώνη και τον δέχτηκαν. Στη συνέχεια πήγε να διαγωνιστεί στο Διεθνής παρουσίαση καλλιτεχνών, όπου πήρε την πρώτη θέση για τηλεοπτικές διαφημίσεις στην ηλικιακή του ομάδα. Έχει, επίσης, πάρει διάκριση ως ηθοποιός της χρονιάς.
Τέσσερα χρόνια, αφότου, μετακόμισε στην Καλιφόρνια πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Φρένγουίκ Φρέζιερ στη τηλεοπτική σειρά 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο. Η μητέρα του τον βοήθάει, ώστε να διαλέξει τον ρόλο που τού ταιριάζει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σχέσεις Αιγύπτου και Τουρκίας
Οι σχέσεις Αιγύπτου και Τουρκίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου και της Τουρκικής Δημοκρατίας. Η Αίγυπτος και η Τουρκία δεσμεύονται από ισχυρούς θρησκευτικούς, πολιτιστικούς και ιστορικούς δεσμούς, ενώ οι διπλωματικοί δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών παρέμειναν εξαιρετικά φιλικοί αν και μερικές φορές εξαιρετικά ευάλωτοι. Η Αίγυπτος διαθέτει πρεσβεία στην Άγκυρα και η Τουρκία διαθέτει πρεσβεία στο Κάιρο.
Joanne (Άλμπουμ)
Το Joanne είναι ο πέμπτος δίσκος της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Lady Gaga. Κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου 2016. Η Gaga συνεργάστηκε με πολλούς νέους παραγωγούς για τη δημιουργία του δίσκου, ενώ ένα μέρος του παράχθηκε και απο την ίδια. Το άλμπουμ έχει έναν τελείως διαφορετικό ήχο, όπως άλλωστε συνηθίζει να κάνει η τραγουδίστρια στους δίσκους της, και παρουσιάζει έντονες επιρροές από Country και Rock ήχους. Σε αντίθεση με το προηγούμενο ποπ άλμπουμ της Artpop, το Joanne δίνει μεγαλύτερη έμφαση στις φωνητικές της ικανότητες και περιέχει αρκετές μπαλάντες.
Singles
Το πρώτο single "Perfect Illusion" κυκλοφόρησε στις 9 Σεπτεμβρίου 2016 σε παγκόσμια ραδιοφωνική πρεμιέρα. Στην Ελλάδα σημείωσε τεράστια επιτυχία, φτάνοντας την πρώτη θέση στο ελληνικό iTunes. Στις 6 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε την κάντρι μπαλάντα "Million Reasons", αρχικά ως Promo αλλά έπειτα ως κανονικό single λόγω της επιτυχίας του.
Tour
Για την προώθηση του δίσκου, η Gaga διοργάνωσε το Dive Bar Tour. Πρόκειται για ένα σύνολο τριών show σε τρία μπαρ της Αμερικής στις 5, 20 και 27 Οκτωβρίου. Όπως δήλωσε, με αυτό το tour επιστρέφει στις ρίζες της, μιας και οι πρώτες της εμφανίσεις πριν γίνει διάσημη ήταν σε αυτά τα μπαρ.
Στις 5 Φεβρουαρίου 2017, έπειτα από την εμφάνισή της στο 51o Super Bowl όπου ανέλαβε το Halftime Show ανακοίνωσε την παγκόσμια περιοδεία της με τίτλο Joanne World Tour. Μαζί με την ανακοίνωση, κυκλοφόρησαν στην ιστοσελίδα της τραγουδίστριας και οι πρώτες ημερομηνίες της περιοδείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Lady Gaga