cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογές στις Σεϋχέλλες
2007
Εθνοσυνέλευση, 10-12 Μαΐου 2007 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Απευθείας έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Κερδισμένες αναλογικά έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Σύνολο εδρών !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/- Δημοκρατικό Κόμμα
2011
Στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν από τις 29 Σεπτεμβρίου ως την 1η Οκτωβρίου 2011, η συμμετοχή ήταν της τάξης του 74,3%, ενώ το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης (Εθνικό Κόμμα) αποφάσισε να μη λάβει μέρος, διαμαρτυρόμενο για την αποτυχία της κυβέρνησης να μειώσει τα κονδύλια για την προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων αλλά και για την αποτυχία της να αλλάξει τους εκλογικούς νόμους.
Η Εθνοσυνέλευση είχε σχεδόν διαλυθεί στις 12 Ιουλίου 2011, νωρίτερα από την λήξη της κανονικής της θητείας. Η διάλυση του Κοινοβουλίου είχε ακυρωθεί προσωρινά με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου στις 18 Ιουλίου 2011 με το αιτιολογικό ότι είχε τηρηθεί λάθος διαδικασία. Με νέα του απόφαση, το Δικαστήριο επέβαλε την επανασύγκληση της Συνέλευσης στις 19 Ιουλίου 2011. Ωστόσο, η διάλυσή της είχε γίνει ήδη τον Ιούλιο.
Το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές, με ποσοστό 89% των ψήφων έναντι 7% για την αντιπολίτευση (Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα, σχηματισμός από πρώην μέλη του SNP. Υψηλά ήταν τα ποσοστά και του άκυρου ψηφοδελτίου, με ποσοστό 31,87%.
Εθνοσυνέλευση των Σεϋχελλών, 29 Σεπτεμβρίου ως 1η Οκτωβρίου  2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Απευθείας έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες με απλή αναλογική !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Σύνολο εδρών !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/-
1992
Στις 12-15 Νοεμβρίου 1992 διεξήχθη δημοψήφισμα, προκειμένου να εγκριθεί ένα νέο σύνταγμα, που καταρτίστηκε από την αρμόδια επιτροπή (αναδειχθείσα στις εκλογές του 1992). Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε από το 53,7% των πολιτών έναντι 44,6% που το καταψήφισαν. Ωστόσο, το δημοψήφισμα απέτυχε, λόγω χαμηλής συμμετοχής του εκλογικού σώματος (λιγότερο από το 60% που ήταν το απαιτούμενο όριο συμμετοχής).
1993
Ένα ακόμα δημοψήφισμα για την έγκριση νέου συντάγματος έγινε στις 15-18 Ιουνίου 1993, έπειτα από την αποτυχία του δημοψηφίσματος του 1992. Το σύνταγμα καταρτίστηκε ξανά και τέθηκε σε ψηφοφορία. Το 73,6% των ψηφοφόρων υπερψήφισε το σύνταγμα, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 86,5%.
Παραπομπές
*
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1971
Το ΛΣΤ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1971 διεξήχθη από τις 24 ως τις 26 Σεπτεμβρίου 1971 στο Εθνικό Στάδιο Καβάλας, μαζί με το αντίστοιχο ανδρικό πρωτάθλημα, εκτός από το πένταθλο γυναικών που διεξήχθη χωριστά. Τους αγώνες παρακολούθησαν πάνω από 6.000 θεατές. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος για 18η φορά.
Οι νικήτριες
* Διεξήχθη στις 26-27 Απριλίου στο Στάδιο Καραϊσκάκη, κατά τους Εαρινούς Αγώνες.
* Η Φρειδερίκη Κρικέλα κατέχει επίσης το πανελλήνιο ρεκόρ στα 400 μ. με χρόνο 58.2 έχοντας τερματίσει μαζί με την Κούλα Δημοσθένους στους πανελλήνιους αγώνες στην Καβάλα το 1971.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1971 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Καβάλα
Μίλαν Ρίστοβιτς
Ο Μίλαν Ρίστοβιτς (σερβ. Milan Ristović και κυριλλικά Милан Ристовић) Πρίστινα Κοσσυφοπεδίου 1953, είναι Σέρβος ιστορικός και πανεπιστημιακός καθηγητής. Αποφοίτησε το 1980 από το Τμήμα Σύγχρονης Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Το 1981 του απονεμήθηκε το μεταπτυχιακό του και το 1991 ολοκλήρωσε τις διδακτορικές του σπουδές στην ίδια σχολή. Το 1998 εξελέγη Αναπληρωτής Καθηγητής και το 2001, διορίστηκε ως τακτικός καθηγητής. Κύριο πεδίο της έρευνάς του είναι η ιστορία του 20ου αιώνα κυρίως στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Συνεργάτης του Ινστιτούτου Μελετών Χερσονήσου του Αίμου (IMXA) παρουσίασε και ανέλυσε το 2005 μέσα από τα γιουκοσλαβικά αρχεία τις συνθήκες του Στρατοπέδου Μπούλκες που αργότερα εκδόθηκε και σχετικό βιβλίο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ιστορικοί
Γιάννης Αντωνόπουλος
Ο Γιάννης Αντωνόπουλος (John Antόno) είναι Έλληνας σκιτσογράφος και δημιουργός κόμικς. Γεννήθηκε το 1985 στο Μαρούσι. Είναι ο πρώτος γιος από τα τέσσερα τέκνα της φιλολόγου Ελένης Ι. Μάκαρη και του αγιογράφου Δημήτριου Σ. Αντωνόπουλου (1954-2001).
Σπούδασε σκίτσο στο εργαστήρι εφαρμοσμένων τεχνών Ορνεράκης. Επίσης, έχει αποφοιτήσει από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
Δημιουργεί τακτικά πολιτικά σκίτσα για την Εφημερίδα των Συντακτών και τον τοπικό τύπο (Επικοινωνία Βύρωνα-Καισαριανής-Ζωγράφου, Ηλιούπολη News κ.ά.), ενώ επίσης αρθρογραφεί για τα κόμικς και φτιάχνει comicstrips στο "Καρέ Καρέ" του πολιτιστικού ενθέτου "Νησίδες" της Εφημερίδας των Συντακτών.
Στο παρελθόν, σκίτσα του δημοσιεύονταν στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς και συνεργαζόταν με τις εκδόσεις Νεανική Σκηνή, Δίπτυχο και Πορφύρα, τον ιστοτόπο Socomic.gr και την Κοιν.Σ.Επ. "Σκαντζόχοιρος" (ως εικονογράφος εκπαιδευτικών παιχνιδιών). Επιπλέον, έχει ασχοληθεί με live σχεδίαση πορτρέτων, court sketching σε αίθουσες δικαστηρίων και με τη βυζαντινή αγιογραφία. Έχει επιμεληθεί και συμμετάσχει στις εκθέσεις κόμικς "Io, Ennio Morricone" (2021), "Ennio the Cinephile" (2022) και "Ennio Goes Western" (2023) του Συλλόγου Φίλων Μουσικής Ennio Morricone Ελλάδος, αφιερωμένες στη ζωή και το έργο του Ιταλού μουσικοσυνθέτη. Από το 2016 εργάζεται ως δάσκαλος Σκίτσου-Comics για παιδιά και εφήβους.
Είναι μέλος της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων και στα σκίτσα του υπογράφει ως John Antόno.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς
Ράντι Μάτσον
Ο Ράντι Μάτσον (James Randel "Randy" Matson, 5 Μαρτίου 1945) είναι Αμερικανός αθλητής του στίβου, ο οποίος ως επί το πλείστον αγωνίστηκε στη σφαιροβολία. Κέρδισε αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1964 (20,20 μ.) και χρυσό στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1968 (20,54 μ.).
Ο λυγερόκορμος (για σφαιροβόλος) Ράντι Μάτσον έγινε ο πρώτος άνθρωπος που εκτόξευσε τη σφαίρα πέρα από τα 21 μ. Επισήμως αυτό συνέβη στις 8 Μαΐου του 1965, στο Κόλετζ Στέισον, με 21,52 μ. . Νωρίτερα, στις 30 Απριλίου της ίδιας χρονιάς, έριξε 21,05 μ., αλλά η επίδοση δεν αναγνωρίστηκε, λόγω αντικανονικής στεφάνης της βαλβίδας.
Στις 22 Απριλίου του 1967, και πάλι στο Κόλετζ Στέισον, ο Ράντι Μάτσον έκανε νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 21,78 μ. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφαιροβόλοι Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Βασίλειος Γ΄ της Ρωσίας
Ο Βασίλι Γ΄ Ιβάνοβιτς (Василий III Иванович, 25 Μαρτίου 1479 - 3 Δεκεμβρίου 1533) ήταν Μέγας Πρίγκιπας της Μόσχας από το 1505 έως το 1533. Ήταν γιος του Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας και της Σοφίας Παλαιολογίνας και βαπτίστηκε με το όνομα Γαβριήλ.
thumb|left Ο Βασίλειος Ιβάνοβιτς, όταν το 1505 αναγορεύτηκε ηγεμόνας της Ρωσίας, ζήτησε από τον Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως Θεόληπτο A΄, να του αποστείλει έναν λόγιο Έλληνα για να τακτοποιήσει τα ελληνικά χειρόγραφα της βασιλικής βιβλιοθήκης και να μεταφραστούν κάποια βιβλία στη σλαβονική (παλαιοσλαβική και εκκλησιαστική γλώσσα) με βάση τα ελληνικά πρότυπα. Το έργο αυτό ανατέθηκε στον Μάξιμο τον Γραικό και δύο συνασκητές του, τον Νεόφυτο και τον Λαυρέντιο.
Επεδίωξε να καταστείλει την προσπάθεια ανεξαρτησίας των Βογιάρων με φοβερές μεθόδους και προσάρτησε στη χώρα του τα κράτη του Πσκοβ, του Ριαζάν, του Στάροτουμπ και Νόβγκοροντ. Στη διάρκεια της βασιλείας του αγωνίστηκε συχνά εναντίον των Τατάρων της Κριμαίας, τους οποίους επεδίωξε να αντιμετωπίσει όχι μόνο στο στρατιωτικό αλλά και στο εμπορικό επίπεδο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1527 τη Σολομονία Σαμπουρόβα, μετέπειτα αγία Σοφία του Σούζνταλ, κόρη του Γιούρι Κωνσταντινόβιτς Σαμπούροβ βογιάρου. Η Σολομονία δεν έκανε απογόνους, αν και πήγαινε σε προσκυνήματα. Οι βογιάροι πρότειναν να πάρει άλλη σύζυγο και πράγματι, παρά τις διαμαρτυρίες της Εκκλησίας, ο Βασίλειος Γ΄ τη διαζεύχθηκε και την περιόρισε σε μονή. Θρυλείται ότι μερικούς μήνες μετά η Σολομονία γέννησε εκεί ένα τέκνο:
thumb|left|200px|Ο γάμος με την Ελένα Γκλίνσκαγια ([[1526).]] Ο Βασίλειος Γ΄ το 1526 έκανε δεύτερο γάμο με την Ελένα Γκλίνσκαγια, κόρη τού Βασίλι Λβόβιτς Γκλίνσκι από τους Τατάρους της Λιθουανίας. Ήταν καθολική και οι βογιάροι δεν την ενέκριναν. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας Κατηγορία:Ρουρικίδες Κατηγορία:Κωφοί
Εξπρεσιονισμός (μουσική)
Ως εξπρεσιονισμός στη μουσική εννοείται η επίδραση του εξπρεσιονισμού ως καλλιτεχνικό ιδίωμα στη μουσική σύνθεση, χάρη στο έργο του Άρνολντ Σαίνμπεργκ, και των μαθητών του Άντον Βέμπερν και Άλμπαν Μπεργκ, που συνέθεσαν επίσης έργα εξπρεσιονιστικά. Οι εξπρεσιονιστές συνθέτες, εκπρόσωποι της δεύτερης σχολής της Βιέννης με κεντρική φυσιογνωμία τον Σαίνμπεργκ, έσπασαν την παραδοσιακή αντίληψη της «μίμησης της φύσης» και τις παραδοσιακές αντιλήψεις της σύνθεσης γύρω από ένα επαναλαμβανόμενο κεντρικό θέμα.
Δωδεκαφθογγισμός
Ο αποκαλούμενος δωδεκαφθογγισμός, για την ακρίβεια η «μέθοδος σύνθεσης με 12 συσχετισμένους φθόγγους» οργανώνει την ατονικότητα μέσω μίας επιλεγμένης διαδοχής των 12 φθόγγων του συγκερασμένου μουσικού συστήματος. Η εκάστοτε διαδοχή των φθόγγων που επιλέγεται από τον συνθέτη ονομάζεται «δωδεκάφθογγη σειρά» ή απλώς «σειρά». Η επιλογή, επεξεργασία και χρήση της σειράς έχει ως στόχο την κατάργηση των ιεραρχικών φθογγικών σχέσεων της τονικής μουσικής.
Η μέθοδος επισήμως φέρεται ότι αναπτύχθηκε από τον Αυστριακό συνθέτη Άρνολντ Σαίνμπεργκ και τους μαθητές του στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ωστόσο παρόμοιο σύστημα οργανωμένης ατονικότητας χρησιμοποίησε κατά την ίδια περίπου εποχή και προγενέστερα ο συνθέτης Γιόζεφ Ματίας Χάουερ, ανεξάρτητα από τον Σαίνμπεργκ.
Παρά τον ανταγωνισμό των δύο καλλιτεχνών για την πατρότητα του δωδεκαφθογγισμού και παρά το γεγονός ότι ο Χάουερ υπήρξε προγενέστερος στη διατύπωση του βασικού κανόνα περιοδικότητας του φθόγγου της χρωματικής κλίμακας, η μέθοδος του Σαίνμπεργκ ήταν αυτή που επηρέασε περισσότερο τους σύγχρονους και μεταγενέστερους συνθέτες του μοντερνισμού και έμεινε ως κύρια έκφραση του εξπρεσιονιστικού κινήματος στη μουσική.
Η μέθοδος αυτή αφορά στον χειρισμό ταξινομημένων σειρών από φθόγγους της χρωματικής δωδεκαφθογγικής κλίμακας. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε για τον οποίο θεωρείται ότι ο Σαίνμπεργκ έθεσε τις βάσεις της σειραϊκής μουσικής. Ο Άρνολντ Σαίνμπεργκ υπήρξε, επίσης, ο πρώτος συνθέτης ο οποίος εφάρμοσε τρόπους επεξεργασίας μουσικών μοτίβων, χωρίς την επικυριαρχία ενός κεντρικού μελωδικού θέματος. Με αυτόν τον τρόπο, το μουσικό υλικό διαμορφώνεται όχι βάσει κάποιας ιεραρχημένης τονικότητας, αλλά μιας συγκεκριμένης και προσχεδιασμένης «σειραϊκής» οργάνωσης του υλικού.
Εκφραστικοί συμβιβασμοί
Οι αφηρημένες συλλήψεις του Σαίνμπεργκ εξανθρωπίστηκαν και συμβιβάστηκαν με τη συναισθηματική έκφραση στις συνθέσεις του Άλμπαν Μπεργκ, ο οποίος φέρνει στοιχεία από τον γερμανικό ρομαντισμό και συνεπώς επεξεργάζεται περισσότερο τα συντηρητικά στοιχεία της διδασκαλίας του Σαίνμπεργκ.
Συνοπτικά
Στη συνέχεια του εξπρεσιονιστικού κινήματος στη μουσική, σημαντική ανάπτυξη στη μεθοδολογία της σύνθεσης άσκησε η Β΄ Σχολή της Βιέννης και ιδιαίτερα η δωδεκαφθογγική μέθοδος την οποία ανέπτυξε ο Άρνολντ Σαίνμπεργκ και επένδυσαν με διαφορετικούς τρόπους δύο από τους σημαντικότερους μαθητές του, ο Άλμπαν Μπεργκ και ο Άντον Βέμπερν. Η δωδεκαφθογγική σειρά ή απλώς σειρά έγινε το εργαλείο για ατονική χρήση της μουσικής και απελευθέρωσης από τα μοτίβα που μπορεί να παράγει ένα κεντρικό θέμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 1981
Οι βουλευτικές εκλογές του 1981 ήταν οι τέταρτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 1981 για την εκλογή των 35 εκ των 50 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Εκλογικό σύστημα
Οι 50 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονταν από έξι πολυπληθείς εκλογικές περιφέρειες, με τον αριθμό των εδρών να κατανέμεται ανάλογα με τον πληθυσμό κάθε περιφέρειας. Από τις 50 θέσεις, οι 35 εκλέγονταν από τους Ελληνοκύπριους και οι 15 από τους Τουρκοκύπριους. Ωστόσο, λόγω της διχοτόμησης του νησιού μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι 15 τουρκοκυπριακές έδρες παρέμειναν κενές και η Βουλή των Αντιπροσώπων είχε εκ των πραγμάτων 35 έδρες.
Οι εκλογές διεξήχθησαν με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής. Για πρώτη φορά ίσχυσε η υποχρεωτική ψηφοφορία.
Πλαίσιο εκλογών 1981
Οι Βουλευτικές Εκλογές διενεργήθηκαν και ρυθμίστηκαν με βάση τις διατάξεις των περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων Νόμων του 1979 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Για σκοπούς βουλευτικών εκλογών η Κυπριακή Δημοκρατία διαιρέθηκε σε έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις έξι διοικητικές περιφέρειες. Οι 35 βουλευτικές έδρες κατανεμήθηκαν κατά εκλογική περιφέρεια με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων κάθε εκλογικής περιφέρειας. Οι εκλογικές περιφέρειες ήταν:
Κόμματα και επικεφαλής
Στις εκλογές συμμετείχαν 7 κόμματα και 6 ανεξάρτητοι υποψήφιοι.
Αναπληρωματική εκλογή 1982
Μετά τον θάνατο του βουλευτή Αμμοχώστου του ΔΗΣΥ Κώστα Χατζηκακού διεξήχθη αναπληρωματική εκλογή στις 22 Αυγούστου 1982. Τέθηκαν 3 υποψηφιότητες, μία από τον ΔΗΣΥ, μία από το ΔΗΚΟ με την υποστήριξη και του ΑΚΕΛ και μία από την ΕΔΕΚ. Νικητής αναδείχθηκε ο υποψήφιος του ΔΗΚΟ.
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακές βουλευτικές εκλογές
Γκούσταφ φον Βάνγκενχαϊμ
Βιογραφία
Ήταν γιος των ηθοποιών Έντουαρντ φον Βιντερστάιν (ψευδώνυμο του Έντουαρντ Κλέμενς Φράιχερ φον Βανγκενχάιμ) και της Μίνα Μέγκερς. Σπούδασε στη σχολή του Μαξ Ράινχαρντ το 1912. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε θέατρα της Βιέννης, του Ντάρμστατ και του Βερολίνου. Το 1916 κιόλας είχε την πρώτη εμφάνισή του σε κινηματογραφική ταινία. Ο διασημότερος ρόλος του ήρθε το 1922. Ήταν αυτός του Τόμας Χούτερ στην σημαδιακή για την ιστορία του κινηματογράφου ταινία «Νοσφεράτου» του Φρίντριχ Μουρνάου. Το ίδιο έτος ο ηθοποιός προσχώρησε στο Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (KPD).
Ο Βανγκενχάιμ ήταν ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας Truppe 1931 του Βερολίνου, στην οποία δραστηριοποιήθηκαν κυρίως κομμουνιστές καλλιτέχνες της γερμανικής πρωτεύουσας, μεταξύ άλλων και η κατοπινή του γυναίκα Ίγκε ως πιανίστρια. Η Truppe 1931 διαλύθηκε στις 15 Μαρτίου 1933 από τους ναζιστές. Κατόπιν ο Βανγκενχάιμ μετανάστευσε στην Σοβιετική Ένωση, όπου συνέχισε να εργάζεται σαν σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επέστρεψε στην Ανατολική Γερμανία, όπου εργάστηκε για την DEFA, την κρατική εταιρία παραγωγής ταινιών. Πέθανε στις 5 Αυγούστου 1975 στο ανατολικό τμήμα του Βερολίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βανγκενχαιμ Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Αντιφασίστες Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ερρίκος Β΄ ο Εριστικός
Ο Ερρίκος Β΄ ο Εριστικός (ή Ερρίκος Β΄ της Βαυαρίας, 951–995), ο οποίος ονομάζεται διεθνώς Henry II the Wrangler ή the Quarrelsome και στα γερμανικά Heinrich der Zänker, από τον Οίκο των Οθωνιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας (955-995).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Ιουδήθ της Βαυαρίας. Το 955 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας της Βαυαρίας, σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών, υπό την κηδεμονία της μητέρας του. Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Γκιζέλα της Βουργουνδίας, για να δοθεί μια λύση ώστε το 974 να εκδιώξουν τον Όθωνα Β΄ από το θρόνο της Γερμανίας. Ωστόσο ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε στο κάστρο της πόλης Ίνγκελχαϊμ, από όπου δραπέτευσε και υποκίνησε εξέγερση στη Βαυαρία, αλλά νικήθηκε το 976 και έτσι έχασε το δουκάτο του. Το 978, μετά τον Πόλεμο των Τριών Ερρίκων, τέθηκε υπό την κηδεμονία του επισκόπου της Ουτρέχτης. Ως συνέπεια της εξέγερσής του η Βαυαρία έχασε τα πρώτα νοτιοανατολικά εδάφη της, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της Αυστρίας.
Μετά το θάνατο του Όθωνα Β΄ απελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία και προσπάθησε και πάλι να σφετεριστεί το γερμανικό θρόνο, με την απαγωγή του Όθωνα Γ΄, που τότε ήταν μόλις τριών ετών. Παρά το γεγονός ότι η διεκδίκηση του θρόνου ήταν μέσα στις δυνατότητές του, καθώς ήταν πρώτος εξάδελφος του αποθανόντα Όθωνα Β΄ και ο Όθωνας Γ΄ ήταν ακόμα πολύ μικρός για να κυβερνήσει, οι πολιτικές διαπλοκές εκείνης της εποχής, οι διασυνδέσεις των υπόλοιπων ευγενών και τα εκάστοτε συμφέροντα πολύ ισχυρών ανθρώπων εκείνης της εποχής δεν του επέτρεψαν να πραγματοποιήσει το σχέδιό του. Ο Λοθάριος είχε ο ίδιος βλέψεις στην Λοθαριγγία, η οποία ήταν υπό την πολιτική εξουσία, αλλά και την κληρονομική επιρροή, της μητέρας του τελευταίου, της Γκερμπέργκα της Σαξονίας, που ήταν και θεία του Όθωνα Γ΄. Η μητέρα του Όθωνα Γ΄, επίσης, η Θεοφανώ, που ήταν μέχρι εκείνη τη στιγμή εστεμμένη βασίλισσα της Γερμανίας, αλλά με τον θάνατο του Όθωνα Β΄ γινόταν αντιβασίλισσα για λογαριασμό του ανήλικου γιου της, δεν ήταν διατεθειμένη να χάσει τον θρόνο από τα χέρια της. Η Αδελαΐδα της Ιταλίας επίσης, η γιαγιά του Όθωνα Γ΄ και εστεμμένη βασίλισσα και εκείνη, φυσικά ήταν ταγμένη με το συμφέρον του εγγονού της. Ο πανίσχυρος επίσκοπος Μπρούνο ο Μέγας ήταν επίσης θείος του Όθωνα Γ΄ και φυσικά υπέρ της διαδοχής του. Η Ματθίλδη του Κέντλιμπεργκ, που ήταν πριγκίπισσα-ηγουμένη και μαζί με την Αδελαΐδα και την Θεοφανώ ήταν μία από τις dominae imperiales, δηλαδή κυρίαρχες αυτοκράτειρες, ήταν θεία του Όθωνα και είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει την εξουσία της υπέρ του. Πολλές ηγουμένισσες, βασίλισσες, δούκισσες και άλλες ευγενείς γυναίκες, επίσης με μεγάλη εξουσία και επιρροή στην πολιτική σκηνή της εποχής, είχαν άμεση συγγένεια με τον μικρό Όθωνα καθώς ήταν θείες ή εξαδέλφες του και γενικά το πολιτικό κατεστημένο της εποχής δεν ήταν ευνοϊκά διατεθειμένο προς τις διεκδικήσεις του Ερρίκου. Έτσι εκείνος αναγκάστηκε να επιστρέψει τον μικρό Όθωνα στην μητέρα του τον Ιούνιο του 984, ενώ η τύχη της Λοθαριγγίας, αλλά και η διαδοχή του θρόνου στον Όθωνα Γ΄ διευθετήθηκε οριστικά με το λεγόμενο Colloquium Dominarum (Σύνοδο των Ισχυρών Γυναικών) την επόμενη χρονιά (985). Παρά το γεγονός ότι ο Ερρίκος απέτυχε στην προσπάθειά του να αποκτήσει τον έλεγχο της Γερμανίας, κατάφερε τελικά να ανακτήσει τον έλεγχο της Βαυαρίας, της οποίας παρέμεινε δούκας μέχρι το τέλος του το 995.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γκίζελα των Παλαιών Γουέλφων, κόρη του Κορράδου Α΄ της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Συγγενείς
Ο Άγιος Εμέρικ ήταν εγγονός του.
Λούντβιχ Ίγκνατς φον Φλου
Λούντβιχ Ίγκνατς φον Φλου (Ludwig Ignaz von Flüe, ή και Ludwig von Flüe (γαλλικά: Louis de Flue) (Sachseln, 10 Μαρτίου 1752 – Sachseln, 1 Απριλίου 1817), ήταν Ελβετός στρατιώτης, τον οποίον θυμούνται με τον τιμητικό τίτλο του Ludwig von Flüe le Bastillien, όταν η μοναρχία του Μπουρμπόν αποκαταστάθηκε μετά το 1815, λόγω του σημαντικού ρόλου που είχε στην υπεράσπιση της Βαστίλης.
Στρατιωτική καριέρα
δεξιά|μικρογραφία| Η [[Άλωση της Βαστίλης|λήψη της Βαστίλης στο έργο του Jean-Pierre Houël, 1789. ]] Το 1766, σε ηλικία 14 ετών, έγινε υπολοχαγός της οικογενειακής ταξιαρχίας στη Γαλλία. Το 1779 έγινε λοχαγός. Τον Δεκέμβριο του 1788 ήταν λοχαγός των Γρεναδιέρων και, την 1η Ιουνίου 1789, έλαβε το πιστοποιητικό βοηθού-καπετάνιου του βαρόνου Βαμμάν, διοικητή του ελβετικού συντάγματος Salis-Samade, διατηρώντας παράλληλα τις λειτουργίες του υπολοχαγού, χωρίς όμως να δείχνει χαρά και κίνητρα. . Ως αποφασισμένος αξιωματικός, ένας πραγματικός υπερασπιστής της βασιλικής εξουσίας καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του, γνώριζε μόνο το στρατιωτικό καθήκον, το οποίο ήταν σαν σκλάβος του αρχαίου καθεστώτος. Για έναν επαγγελματία στρατιώτη και έναν ξένο, οι πολιορκητές ήταν απλώς εχθροί και θα ήταν απίθανο να συνθηκολογήσουν χωρίς μάχη.
Στις 14 Ιουλίου 1789, συμμετείχε στην υπεράσπιση της Βαστίλης ως υποπλοίαρχος ενός αποσπάσματος 32 ελβετικών φρουρών, του πιο αξιόπιστου και πιστού στρατού του Λουδοβίκου XVI, που έστειλε ο Βαρώνος de Besenval στις 7 Ιουλίου ως ενίσχυση στους 82 επιδρομείς της φρουράς, κάτω από τη διοίκηση του Μαρκησίου de Launay. Όταν η ίδια φρουρά παρακάλεσε τον κυβερνήτη να παραδοθεί, αντιτάχθηκε και, με εντολή του διοικητή, μέσω μιας πόρτας σε σχήμα τρύπας, έδωσε ένα μήνυμα στους αντάρτες, όπου ο κυβερνήτης απειλούσε να ανατινάξει το φρούριο με όλες τις γύρω γειτονιές, αν όχι θα έπρεπε να συνθηκολογήσει. Αφού το πλήθος απέρριψε τα αιτήματα, επέστρεψε στη θέση του αναμένοντας να ακούσει μια θανατηφόρα έκρηξη ανά πάσα στιγμή, αλλά αντίθετα είδε ότι η μεγάλη γεφυροπλάστιγγα μειωνόταν, καθώς οι επιδρομείς εμπόδισαν βίαια τον κυβερνήτη να πυρπολήσει στο δοχείο σκόνης και άνοιξαν τις πόρτες μόνο στους αντάρτες. Προχώρησε προς το δημαρχείο μετά την πτώση του φρουρίου, κατάφερε με θαυμασμό να ξεφύγει από το θάνατο, προστατευόμενος από τους στρατιώτες του και από κάποιους πολιορκητές. Στις 2 Σεπτεμβρίου, έγραψε ένα γράμμα σχετικά με την πολιορκία στην Ελβετία στην οικογένεια, στην οποία εξήγησε πως κατάφερε να σωθεί.
Δεν κατόρθωσε να διοικήσει μια ταξιαρχία μέχρι τις 25 Μαΐου 1791. Είχε γίνει ιππότης του Saint Louis στις 10 Απριλίου του προηγούμενου χρόνου. Το 1792, μετά τη διάλυση των ελβετικών συντάξεων, απολύθηκε. Έμεινε με το σύνταγμα του μέχρι την εκτέλεση του Λουδοβίκου XVI το 1793. Μέχρι το 1799 ήταν ένας ένδοξος καπετάνιος στην υπηρεσία των Βρετανών. Μετά την πτώση του Ναπολέοντα, στις 22 Ιουλίου 1816, κάτω από τον Λουδοβίκο XVIII, ήταν και πάλι αρχηγός της ελβετικής βασιλικής φρουράς στην υπηρεσία της Γαλλίας και ιππότης της τάξης του Σαν Λούις.
Θάνατος
Το 1816 επέστρεψε στο Sachseln για να προωθήσει τη φρουρά, αλλά την άνοιξη του επόμενου έτους αρρώστησε και πέθανε στο κάστρο όπου γεννήθηκε 1 Απριλίου 1817, στην ηλικία των 65 ετών. Τότε θάφτηκε στο νεκροταφείο του Sachseln, δίπλα στο παρεκκλήσι της Σάντα Μαρία, αλλά δυστυχώς ο τάφος του δεν υπάρχει πια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί στρατιωτικοί
Πρασινάδα Ημαθίας
Η Πρασινάδα είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Πρασινάδα βρίσκεται κοντά στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας, στην πεδιάδα του Αλιάκμονα και δίπλα στις βόρειες όχθες του ποταμού σε υψόμετρο 10 μέτρα. Απέχει περίπου 11 χλμ. ΝΑ. από τη Αλεξάνδρεια (έδρα του δήμου), 45 χλμ. Β. από την Κατερίνη και 41 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Θεσσαλονίκη. Δυτικά και νότια του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός ενώ ανατολικά είναι ο Αγία Τριάδα και δυτικά η Αγκαθιά.
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 με την παλιά ονομασία Μέγα Αλάμπορο να ορίζαται έδρα της τότε κοινότητας Αλαμπόρου. Το 1953 με το ΦΕΚ 195Α - 31/07/1953 μετονομάστηκε σε Πρασινάδα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Κυδωνιά και το Νησελλούδι αποτελούν την κοινότητα Πρασινάδας η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πλατέος του Δήμου Αλεξάνδρειας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 281 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Τριλοφια Τριλοφια
Ξυλώδεις ίνες
Ξυλώδεις ίνες (αγγλ. wood fibres), γνωστές επίσης ως ίνες ξύλου, είναι κυτταρινικές ίνες που εξάγονται από το ξύλωμα (ξύλο) και οι οποίες αξιοποιούνται για την παραγωγή χαρτιού, χαρτονιού και διαφόρων τύπων ινοσανίδων, όπως MDF.
Το μήκος της ξυλώδους ίνας (fibre length) είναι ένα κρίσιμο χαρακτηριστικό, το οποίο επηρεάζει τις μηχανικές ιδιότητες του χαρτιού και των χαρτονιών, όπως και των ινοσανίδων. Το στοιχείο αυτό αποτελεί κριτήριο για τη χρησιμοποίηση ειδών ξύλου στην παραγωγή συγκεκριμένων τύπων χαρτιού ή ινοσανίδων. Μακρύϊνα είδη, που προτιμούνται, είναι η ερυθρελάτη, η ελάτη και τα πεύκα, κυρίως η ακτινωτή πεύκη (radiata pine).
Για εμπορικούς λόγους, δηλ. για καλλιέργεια τεχνητών δασών, με σκοπό την παραγωγή φυσικών ξυλωδών ινών, χρησιμοποιούνται ευρέως δασοπονικά είδη που έχουν πολύ υψηλή ταχύτητα ανάπτυξης του ξυλώματος. Τέτοια είναι στον πλανήτη σήμερα είναι ο ευκάλυπτος, η λεύκη, και ένα είδος πεύκου (Pinus radiata). Eίναι σημαντική η μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν το μήκος και τη φυσική και χημική ανάπτυξη των ινών (βλ. ξυλεία από δασικές φυτείες -forest plantations- αποκλειστικά για παραγωγή ξυλωδών ινών), όπως επίσης και η έρευνα για τις δυνατότητες γενετικής βελτίωσης του ξυλώματος.
Χαρτί
Οι ξυλώδεις ίνες παράγονται από ξύλο, συνήθως μετά την προσθήκη χημικών αντιδραστηρίων σε ξυλοτεμαχίδια. Η λεγόμενη χημική πολτοποίηση Kraft είναι αλκαλική (καυστικό νάτριο & θειούχο νάτριο), και η πλέον διαδεδομένη στον πλανήτη. Το παραγόμενο προϊόν αυτής λέγεται χαρτοπολτός, και είναι ένα ρευστό υλικό (ύδατος – ινών) το οποίο δίνει τελικά το χαρτί, μετά από συμπίεση.
Σύνθετα προϊόντα
Ξυλώδεις ίνες δύναται να αναμιχθούν με ίνες πλαστικού (πολυαιθυλένιο – πολυπροπυλένιο) και να δώσουν θερμοπλαστικά (thermoplastics) για εξωτερικές χρήσεις ή χρήσεις με υψηλή υγρασία, όπως decks, έπιπλα κήπου, επενδύσεις κτιρίων (βλ. WPC)
Τιάγκο Σίλβα (ποδοσφαιριστής, γενν. το 1993)
Ο Τιάγκο Ραφαέλ Μάια ντα Σίλβα (πορτογαλικά: Tiago Rafael Maia da Silva, γενν. στις 2 Ιουνίου 1993) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τον Ολυμπιακό.
Μπελενένσες
Γεννημένος στη Λισαβόνα, ο Σίλβα εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μπελενένσες στην ηλικία των 16 ετών, στην οποία μετακινήθηκε από τη Μπενφίκα. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 29 Ιουλίου 2012, παίζοντας και στα 90 λεπτά της ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Ολιβεϊρένσε για το Τάσα ντα Λίγκα της σεζόν. Ο πρώτος αγώνας του στη Σεγούντα Λίγα πραγματοποιήθηκε στις 11 Αυγούστου, στη νίκη με 3-1 επί της Φεϊρένσε.
Ο Σίλβα τελικά συνέβαλε με 37 αγώνες και τέσσερα γκολ, καθώς ο σύλλογος επέστρεψε στην Πριμέιρα Λίγα μετά από απουσία τριών ετών. Έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγα στις 18 Αυγούστου 2013, όπου δέχτηκε κίτρινη κάρτα στην εντός έδρας ήττα με 0-3 εναντίον της Ρίο Άβε.
Φεϊρένσε
Από το 2016 έως το 2018, ο Σίλβα αγωνίστηκε με δανεισμό στην Φεϊρένσε. Σημείωσε έξι και τρία γκολ σε κάθε σεζόν, αντίστοιχα και στις 18 Φεβρουαρίου 2018 η κίνηση έγινε μόνιμη, καθώς ο Σίλβα υπέγραψε τριετές συμβόλαιο.
Νότιγχαμ Φόρεστ
Στις 5 Ιουλίου 2019, ο Σίλβα εντάχθηκε στη Νότιγχαμ Φόρεστ με διετές συμβόλαιο. Η παρθενική του εμφάνιση στην Τσάμπιονσιπ πραγματοποιήθηκε στις 3 Αυγούστου, όταν έπαιζε για 62 λεπτά στην εντός έδρας ήττα με 1-2 εναντίον της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Σημείωσε το πρώτο του γκολ δέκα ημέρες αργότερα, το μοναδικό στην εντός έδρας νίκη για τον πρώτο γύρο του Λιγκ Καπ Αγγλίας εναντίον της Φλίτγουντ Τάουν.
Ολυμπιακός
Στις 3 Οκτωβρίου 2020, ο Σίλβα υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό.
Διακρίσεις
Μπελενένσες
Ολυμπιακός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Ος Μπελενένσες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Φεϊρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νότιγχαμ Φόρεστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Συκιά
Η συκιά (επιστ. Συκή η καρική και Συκή η κοινή, Ficus carica) είναι δικοτυλήδονο φυτό που ανήκει στο γένος Συκή (Ficus) και στην οικογένεια Μορεοειδή. Είναι ξυλώδες δέντρο πολύ κοινό στην Ασία, στη Μέση Ανατολή και στις Μεσογειακές χώρες. Η καλλιέργειά της εισήχθη και στην Αμερική τον 18ο-19ο αιώνα. Είναι η συκέη ή συκή των αρχαίων. Ευδοκιμεί σε περιοχές με θερμό και δροσερό κλίμα και σε υψόμετρα μέχρι 1700μ. Οι καρποί της τρώγονται νωποί ή ξεροί.
Ιστορία
Το δέντρο ήταν γνωστό από τους προϊστορικούς χρόνους. Στην περιοχή του Παρισιού βρέθηκαν απολιθώματα φύλλων και καρπών συκιάς από την Πλειστόκαινο εποχή της Τεταρτογενούς Περιόδου. Αυτό πιστοποιεί ότι το φυτό υπήρχε ήδη από τα προϊστορικά χρόνια στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα στον προϊστορικό οικισμό Πολιόχνη, στο νησί της Λήμνου, έχουν βρεθεί απανθρακωμένα σύκα.
Στον ελλαδικό χώρο καλλιεργείται πριν από την Ομηρική εποχή. Στην αρχαιότητα ήταν ευρέως γνωστή και φημισμένη για την ποιότητά της, η ποικιλία "Βασιλική" η οποία καλλιεργείτο κυρίως στην Αττική.
Μυθολογία
Η συκή, στην αρχαία Ελλάδα σύμβολο της γονιμότητας και του Διονύσου, ένα προσωνύμιο του οποίου ήταν Συκίτης
Σύγχρονη καλλιέργεια
Η καλλιέργεια της συκιάς ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη στην νεότερη Ελλάδα, έπαιζε σημαντικό ρόλο στην διατροφή του πληθυσμού και αποτελούσε βασικό εξαγώγιμο προϊόν. Πριν τον Β' ΠΠ αντιπροσώπευε το 20% της αξίας των εξαγόμενων αγροτικών προϊόντων.
Στη σύγχρονη Ελλάδα έγινε εισαγωγή μοσχευμάτων από την περιοχή της Σμύρνης το 1908, τα οποία μοιράστηκαν σε Αγρότες της Μεσσηνίας. Την περίοδο 1930-1935 η παραγωγή σύκων στην Μεσσηνία ανήλθε σε 10.200 τόνους, ενώ το 1994 τα στοιχεία δείχνουν παραγωγή 5.236 τόνων.
Το 1929 ιδρύθηκε στοΥπουργείο Γεωργίας το ειδικό γραφείο προστασίας των ελληνικών σύκων, το οποίο διατηρήθηκε μέχρι το 1952 οπότε και ιδρύθηκε η συνεταιριστική οργάνωση "ΣΥΚΙΚΗ" υπό την εποπτεία του Υπ. Γεωργίας και της Αγροτικής Τράπεζας. Σκοπός της ήταν η προστασία της συκοπαραγωγής και η βελτίωση της διάθεσης και εξαγωγής των προϊόντων.
Σήμερα στην Ελλάδα η συκιά συνεχίζει να καλλιεργείται στο νομό Μεσσηνίας, όπου υπάρχουν συστηματικοί οπωρώνες. Λιγότερο συστηματικά καλλιεργείται στους νομούς Λακωνίας και Αττικής, στην Κύμη, το Πήλιο και ορισμένα νησιά. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του 1991, ο συνολικός αριθμός των δέντρων ήταν 5 εκατομμύρια και ή εγχώρια παραγωγή σύκων έφτανε τους 87.000 τόνους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων (FAO), σε σύνολο 1.000.000 τόνων της παγκόσμιας παραγωγής, Η Ελλάδα ήταν δεύτερη στην κατάταξη μετά την Τουρκία (314.000) και ακολουθούσαν το Ιράν, η Αίγυπτος, το Μαρόκο και η Ισπανία. To 2009 η παγκόσμια παραγωγή ανήλθε σε περισσότερους από 1.118.000 τόνους, με πρώτη την Αίγυπτο (350.000 τ.), δεύτερη την Τουρκία (244.000 τ.) και στη συνέχεια άλλες χώρες της Μεσογείου. Η ελληνική παραγωγή μειώθηκε σε μόλις 20.376 τ. και κατέλαβε την 11η θέση.
Βιολογία
Το σύκο, από βοτανική άποψη, δεν είναι τυπικός καρπός αλλά μια κοίλη ανθοδοχή που ονομάζεται ταξιανθία. Η ανθοδόχη περιέχει έναν μεγάλο αριθμό ανθέων που συνήθως ανέρχεται σε πολλές εκατοντάδες. Το είδος και ο αριθμός των ανθέων διαφοροποιούνται σημαντικά στους δύο βασικούς τύπους δέντρου της συκιάς που είναι:
Γονιμοποίηση
Η γονιμοποίηση της συκιάς ακολουθεί έναν ιδιόμορφο κύκλο που πραγματοποιείται με την συμμετοχή του εντόμου Blastophaga grossorum (κοινώς ψήνας της συκιάς). Το έντομο αυτό διαχειμάζει ως προνύμφη στα χειμερινά σύκα της αρρενοσυκιάς τα οποία διατηρούνται στο δένδρο κατά την διάρκεια της χειμερινής περιόδου και τα οποία ονομάζονται κρατητήρες ή όλυνθοι. Την άνοιξη αναπτύσσονται τα εαρινά σύκα που ονομάζονται ερινεοί ή ορνιοί. Την ίδια περίοδο ο ψήνας ολοκληρώνει τον βιολογικό του κύκλο μέσα στους κρατηρήρες και εισέρχεται στους ερινεούς, ως έντομο πλέον για να ωοτοκήσει. Κατά την είσοδό του μεταφέρει γύρη απο τα αρσενικά άνθη που βρίσκονται κοντά στην οπή της βάσης, προς τα θηλυκά τα οποία βρίσκονται στο βάθος του σύκου, κοντά στον ποδίσκο. Με αντίστοιχο κύκλο μεταφέρεται στη συνέχεια η γύρις από τα αρσενικά άνθη της αρρενοσυκιάς, στα άνθη που περιέχονται στις ταξιανθίες της θηλυκής και τα οποία έτσι μετατρέπονται σε καρπούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Μορεοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Εδώδιμα φρούτα
Αβραδάτας
Ο Αβραδάτας ήταν ηγεμόνας της Περσίας και συμμάχησε με τους Ασσυρίους κατά του Κύρου. Η γυναίκας του, η Πάνθεα αιχμαλωτίστηκε από τον Κύρο, καθώς ο Αβραδάτας έλειπε σε αποστολή, αλλά την προστάτευσε από κάθε είδος ύβρεως. . Και γι' αυτό συμμάχησε μετά με τον Κύρο λόγω της καλής συμπεριφοράς στην γυναίκα του. Σκοτώθηκε μαχόμενος κατά των Λυδών και η Πανθεα από λύπη αυτοκτόνησε (ηυτοχειρίασεν) . Ο Κυρος της απέδωσε μεγάλες τιμές και της ανέγειρε μνημείο με περιγεγραμμένη συριακή στήλη .
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φανταστικοί βασιλιάδες
6 Δεκεμβρίου
5 Δεκεμβρίου | 6 Δεκεμβρίου | 7 Δεκεμβρίου
Η 6η Δεκεμβρίου είναι η 340η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (341η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 25 ημέρες.
Λευχαιμία
Η λευχαιμία (από τις Ελληνικές λέξεις λευκός και αίμα) είναι ένας τύπος καρκίνου του αίματος ή του μυελού των οστών που χαρακτηρίζεται από τη μη φυσιολογική αύξηση ανώριμων και πρόδρομων μορφών των λευκών αιμοσφαιρίων, που ονομάζονται «βλάστες». Η λευχαιμία είναι ένας γενικός όρος που αναφέρεται σε ένα φάσμα ασθενειών. Εναλλακτικά, είναι το σύνολο των ασθενειών που επηρεάζουν το αίμα, το μυελό των οστών και το λεμφικό σύστημα, οι οποίες είναι γνωστές ως νεοπλασίες του αίματος.
Το 2000, περίπου 256,000 παιδιά και ενήλικες σε όλον τον κόσμο προσβλήθηκαν από κάποιου είδους λευχαιμία, και 209,000 πέθαναν από αυτή. Περίπου το 90% όλων των λευχαιμιών διαγιγνώσκεται σε ενήλικες.
Ταξινόμηση
Κλινικά και παθολογικά, η λευχαιμία υποδιαιρείται σε διαφορετικές ομάδες μεγάλου εύρους. Ο πρώτος διαχωρισμός αφορά την οξεία και τη χρόνια.
Συνδυάζοντας αυτές τις 2 κατηγορίες προκύπτει ένα σύνολο από 4 κύριες κατηγορίες. Σε κάθε μία από αυτές τις κύριες ομάδες, υπάρχουν τυπικά αρκετές υποκατηγορίες. Τελικά, ορισμένοι σπάνιοι τύποι θεωρούνται εκτός αυτής της κατηγοριοποίησης.
Σημεία και συμπτώματα
Βλάβη στο μυελό των οστών, μέσω εκτόπισης των φυσιολογικών κυττάρων του μυελού των οστών από μεγάλο αριθμό ανώριμων λευκών αιμοσφαιρίων, οδηγεί σε έλλειψη αιμοπεταλίων στο αίμα, τα οποία είναι σημαντικά για τη διαδικασία της πήξης του αίματος. Αυτό σημαίνει ότι στα άτομα με λευχαιμία μπορεί εύκολα να δημιουργηθούν μώλωπες, να προκληθεί υπερβολική αιμορραγία ή να αναπτυχθούν αιμορραγίες σαν κεφαλή καρφίτσας (πετέχειες).
Τα λευκά αιμοσφαίρια, τα οποία συμμετέχουν στην καταπολέμηση των παθογόνων, μπορεί να κατασταλούν ή να δυσλειτουργούν. Αυτό μπορεί να καταστήσει το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς ανίκανο να καταπολεμήσει μια απλή λοίμωξη ή μπορεί να αρχίσει να επιτίθεται σε δικά του σωματικά κύτταρα. Έτσι, επειδή η λευχαιμία εμποδίζει το ανοσοποιητικό σύστημα να λειτουργήσει φυσιολογικά, μερικοί ασθενείς εμφανίζουν συχνές λοιμώξεις, οι οποίες κυμαίνονται από αμυγδαλίτιδες, πληγές στο στόμα, διάρροια μέχρι απειλητικές για τη ζωή πνευμονίες ή ευκαιριακές λοιμώξεις.
Τέλος, η ανεπάρκεια ερυθροκυττάρων οδηγεί σε αναιμία αφού έχουν πολύ λίγα κύτταρα για να μεταφέρουν οξυγόνο και γι’ αυτό μπορεί να προκληθεί δύσπνοια και ωχρότητα.
Ορισμένοι ασθενείς παρουσιάζουν συμπτώματα όπως αίσθημα κόπωσης, πυρετό, ρίγη, νυχτερινές εφιδρώσεις και άλλα συμπτώματα γρίπης. Άλλοι ασθενείς παρουσιάζουν ναυτία ή αίσθημα πληρότητας λόγω διόγκωσης του ήπατος και του σπλήνα, που μπορεί να οδηγήσει σε ακούσια απώλεια βάρους. Ανώριμα κύτταρα του αίματος που έχουν προσβληθεί από τη νόσο μπορεί να έρθουν σε επαφή και μπορεί να έχουμε πρήξιμο στο ήπαρ ή στους λεμφαδένες που με τη σειρά του προκαλεί πόνο και οδηγεί σε ναυτία.
Εάν τα λευχαιμικά κύτταρα εισβάλουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα τότε μπορεί να επιφέρουν νευρολογικά συμπτώματα (ιδίως πονοκεφάλους). Όλα όμως τα συμπτώματα που σχετίζονται με λευχαιμία μπορεί να αποδοθούν σε άλλες ασθένειες και κατά συνέπεια, η διάγνωση της λευχαιμίας γίνεται πάντα μέσω ιατρικών εξετάσεων.
Η λέξη λευχαιμία, που σημαίνει «λευκό αίμα», προέρχεται από το γεγονός του αυξημένου αριθμού λευκών αιμοσφαιρίων που έχουν οι περισσότεροι ασθενείς πριν από τη θεραπεία. Ο μεγάλος αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων είναι εμφανής όταν ένα δείγμα αίματος μελετάται στο μικροσκόπιο. Συχνά, αυτά τα επιπλέον λευκά αιμοσφαίρια είναι ανώριμα ή δυσλειτουργικά. Ο υπερβολικός αριθμός των κυττάρων μπορεί επίσης να επηρεάσει τα επίπεδα των άλλων κυττάρων, προκαλώντας μια επιζήμια ανισορροπία στην ποσότητα του αίματος.
Μερικοί ασθενείς με λευχαιμία δε φαίνεται να έχουν υψηλούς αριθμούς λευκών αιμοσφαιρίων κατά τη διάρκεια μιας τακτικής γενικής εξέτασης αίματος αλλά αυτή η κατάσταση είναι λιγότερο συχνή. Αυτό προκύπτει κι από το γεγονός ότι ο μυελός των οστών περιέχει καρκινικά λευκά αιμοσφαίρια που διαταράσσουν τη φυσιολογική παραγωγή των κυττάρων του αίματος, αλλά παραμένουν στο μυελό αντί να εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος, όπου θα είναι ορατά με μια εξέταση αίματος. Για έναν τέτοιο ασθενή, ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων στο αίμα μπορεί να είναι φυσιολογικός ή χαμηλός. Η κατάσταση αυτή μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε από τους τέσσερις βασικούς τύπους λευχαιμίας και είναι ιδιαίτερα συχνή σε λευχαιμία εκ τριχωτών κυττάρων.
Αιτίες
Δεν υπάρχει μία γνωστή αιτία για όλα τα είδη λευχαιμίας. Οι γνωστές αιτίες, οι οποίες δεν είναι γενικά παράγοντες που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ανθρώπου, δίνουν πληροφορίες για σχετικά λίγες περιπτώσεις. Οι διάφορες λευχαιμίες έχουν πιθανόν διαφορετικές αιτίες.
Η λευχαιμία, όπως και οι άλλες μορφές καρκίνου, προκύπτει από μεταλλάξεις στο DNA. Ορισμένες μεταλλάξεις μπορεί να προκαλέσουν λευχαιμία, με την ενεργοποίηση ογκογονιδίων ή με την απενεργοποίηση ογκοκατασταλτικών γονιδίων, διαταράσσοντας τη ρύθμιση του κυτταρικού θανάτου, τη διαφοροποίηση ή τη διάσπαση. Αυτές οι μεταλλάξεις μπορεί να συμβούν αυθόρμητα ή ως αποτέλεσμα της έκθεσης σε ακτινοβολία ή καρκινογόνες ουσίες.
Μεταξύ των ενηλίκων, τα γνωστά αίτια είναι η φυσική και τεχνητή ιονίζουσα ακτινοβολία, ιοί όπως ο ανθρώπινος Τ-λεμφοτρόπος ιός και ορισμένες χημικές ουσίες, κυρίως το βενζόλιο και αλκυλιωτικοί παράγοντες χημειοθεραπείας για προηγούμενη κακοήθεια. .  Η χρήση του καπνού συνδέεται με μικρή αύξηση στον κίνδυνο εμφάνισης οξείας μυελογενούς λευχαιμίας σε ενήλικες. Μελέτες ασθενών-μαρτύρων έχουν συνδέσει την έκθεση σε κάποια πετροχημικά και τις βαφές μαλλιών με την ανάπτυξη ορισμένων μορφών λευχαιμίας. Έχουν αναφερθεί ορισμένες περιπτώσεις μετάδοσης από τη μητέρα στο έμβρυο. Συγκεκριμένη δίαιτα έχει πολύ περιορισμένη ή καμία επίδραση, αν και με το να καταναλώνουν περισσότερα λαχανικά μπορεί να τους επιφέρει ένα μικρό προστατευτικό όφελος.
Οι ιοί έχουν επίσης συνδεθεί με κάποιες μορφές λευχαιμίας. Πειράματα σε ποντίκια και άλλα θηλαστικά καταδεικνύουν τη σημασία των ρετροϊών στη λευχαιμία, και οι ανθρώπινοι ρετροϊοί έχουν εντοπιστεί και προσδιοριστεί. Ο πρώτος ανθρώπινος ρετροϊός που εξακριβώθηκε ήταν ο ανθρώπινος Τ-λεμφοτρόπος ιός, ή HTLV-1, ο οποίος είναι γνωστό ότι προκαλεί λευχαιμία των Τ-κυττάρων των ενηλίκων.
Μερικοί άνθρωποι έχουν μια γενετική προδιάθεση για την ανάπτυξη της λευχαιμίας. Αυτή η προδιάθεση αποδεικνύεται από οικογενειακά ιστορικά και μελέτες σε διδύμους. Τα επηρεαζόμενα άτομα μπορεί να έχουν ένα μόνο γονίδιο ή πολλαπλά γονίδια κοινά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι οικογένειες τείνουν να αναπτύσσουν το ίδιο είδος της λευχαιμίας. Σε άλλες οικογένειες, οι άνθρωποι που επηρεάζονται μπορούν να αναπτύξουν διάφορες μορφές λευχαιμίας ή καρκίνου που σχετίζεται με το αίμα.
Εκτός από αυτά τα θέματα γενετικής, τα άτομα με χρωμοσωμικές ανωμαλίες ή ορισμένες άλλες γενετικές παθήσεις έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο λευχαιμίας. Για παράδειγμα, τα άτομα με σύνδρομο Down έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν μορφές της οξείας λευχαιμίας (ιδιαίτερα οξεία μυελογενή λευχαιμία), και η αναιμία Fanconi είναι παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη οξείας μυελογενούς λευχαιμίας.
Έχει μελετηθεί για αρκετές δεκαετίες το κατά πόσον η μη-ιονίζουσα ακτινοβολία προκαλεί λευχαιμία. Η ομάδα εργασίας εμπειρογνωμόνων του Διεθνούς Κέντρου Έρευνας για τον Καρκίνο προέβη σε αναλυτική εξέταση όλων των στοιχείων για στατική και εξαιρετικά χαμηλής ηλεκτρομαγνητικής συχνότητας ακτινοβολία, η οποία επιδρά και σε συνδυασμό με την παραγωγή, μεταφορά και χρήση της ηλεκτρικής ενέργειας. Παρέθεσαν περιορισμένες ενδείξεις που να ενοχοποιούν τα υψηλά επίπεδα ραδιοκυμάτων (ηλεκτρομαγνητικά κύματα εξαιρετικά χαμηλής συχνότητας - Extremely Low Frequency, ELF) ως ικανά να προκαλέσουν λευχαιμία σε άτομα που βρίσκονται στην παιδική ηλικία, αν και σύμφωνα με την ίδια μελέτη, η παρατεταμένη έκθεση σε ηλεκτρομαγνητικά πεδία ELF υψηλής έντασης μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο λευχαιμίας σε παιδιά. Παρόλα αυτά, η μελέτη αναφέρει ότι οι μεθοδολογικές αδυναμίες και οι προκαταλήψεις σε αυτές τις έρευνες έχουν πιθανόν προκαλέσει υπερεκτίμηση του κινδύνου. Δεδομένου ότι η έκθεση σε τόσο υψηλά επίπεδα ELFs είναι σχετικά σπάνια, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η έκθεση σε ELF, αν αργότερα αποδειχθεί ότι είναι αιτιολογική, θα αντιπροσωπεύει μόλις 100 με 2400 περιπτώσεις σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο, αντιπροσωπεύοντας το 0,2 στο 4,9% του συνόλου των περιστατικών της λευχαιμίας παιδικής ηλικίας για το έτος αυτό (περίπου 0,03 έως 0,9% του συνόλου των λευχαιμίες).
Διάγνωση
Τα συμπτώματα της Λευχαιμίας είναι μη ειδικά. Γι' αυτό το λόγο, η διάγνωση συνήθως βασίζεται σε επαναλαμβανόμενες εξετάσεις και μετρήσεις των κυτταρικών τύπων του αίματος (γενική αίματος) και σε μυελόγραμμα (εξέταση μυελού των οστών). Κλινικά πάντως μπορεί να παρατηρηθεί ηπατομεγαλία, σπληνομεγαλία, αίσθημα κόπωσης, κεφαλαλγίες, ζάλη κ.α. Ακολουθώντας την εξέλιξη των συμπτωμάτων όμως, μερικές φορές σε σπάνιες περιπτώσεις, οι εξετάσεις αίματος μπορεί να μη δείξουν εάν ένας ασθενής έχει λευχαιμία, συνήθως επειδή η λευχαιμία είναι στα αρχικά στάδια ή βρίσκεται σε ύφεση. Πάντως, η παρακολούθηση των γενικών αίματος μπορεί να καταδείξει την ύφεση ή επιδείνωση της νόσου.
Ακολουθώντας τη διάγνωση, βιοχημικά τεστ αίματος μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καθορίσουν το βαθμό της νεφρικής και ηπατικής βλάβης ή τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας στον ασθενή. Όταν υπάρχει ανησυχία για ορατή βλάβη από λευχαιμία,οι γιατροί μπορεί να χρησιμοποιήσουν ακτίνες Χ, μαγνητική τομογραφία, ή υπέρηχο. Αυτές οι μέθοδοι ενδεχομένως μπορούν να διακρίνουν τις επιδράσεις της λευχαιμίας σε σημεία του σώματος όπως τα οστά (ακτίνες Χ) ο εγκέφαλος (MRI) ή οι νεφροί, σπλήνας και ήπαρ (υπέρηχος). Τελικά, αξονικές τομογραφίες χρησιμοποιούνται σπάνια για να ελέγξουν λεμφαδένες στο στέρνο.
Παρόλο που η χρήση αυτών των μεθόδων για τη διάγνωση η μη μιας λευχαιμίας πολλοί ασθενείς μπορεί να μη διαγνωστούν καθώς πολλά από τα συμπτώματα είναι ασαφή, μη ειδικά, και μπορούν να αναφέρονται και σε άλλες ασθένειες. Για αυτό το λόγο, η American Cancer Society προβλέπει ότι τουλάχιστον το 1/5 των ανθρώπων με λευχαιμία δεν έχουν ακόμη διαγνωστεί.
Μετάλλαξη στο SPRED1 γονίδιο έχει συσχετισθεί με προδιάθεση στην παιδική λευχαιμία. Μεταλλάξεις του SPRED1 γονιδίου μπορούν να διαγνωστούν με γενετική εξέταση.
Θεραπεία
Οι περισσότερες μορφές λευχαιμίας θεραπεύονται με φαρμακευτική αγωγή, συνήθως συνδυασμένη με χημειοθεραπεία. Άλλες πάλι θεραπεύονται με ακτινοθεραπεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι χρήσιμη η μεταμόσχευση μυελού των οστών.
Ανάγκη για θεραπεία
Οι αιματολόγοι βασίζουν τη θεραπεία CLL (χρόνια λεμφοκκυταρική λευχαιμία) και στο στάδιο και στα συμπτώματα του μεμονωμένου ασθενή. Μια μεγάλη ομάδα ασθενών CLL έχει χαμηλής βαθμίδας ασθένεια, η οποία δεν ωφελείται από την θεραπεία. Γενικά, οι ενδείξεις για την θεραπεία είναι:
Οξεία μυελογενής λευχαιμία
Πολλά διαφορετικά αντικαρκινικά φάρμακα είναι αποτελεσματικά για την θεραπεία της AML (οξεία μυελογενής λευχαιμία). Οι θεραπείες ποικίλλουν κάπως σύμφωνα με την ηλικία του ασθενούς και σύμφωνα με τη συγκεκριμένη υποκατηγορία AML. Συνολικά, η στρατηγική είναι να ελεγχθεί ο μυελός των οστών και η συστηματική (ολόσωμη) ασθένεια, προσφέροντας τη συγκεκριμένη θεραπεία για το κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ), εάν περιλαμβάνεται. Γενικά, οι περισσότεροι ογκολόγοι στηρίζονται στους συνδυασμούς φαρμάκων για την αρχική φάση ένχυσης της χημειοθεραπείας. Τέτοιος συνδυασμός χημειοθεραπείας συνήθως προσφέρει το όφελος της σύντομης απαλλαγής και το μικρότερο κίνδυνο ανθεκτικότητας της ασθένειας. Οι θεραπείες πύκνωσης (consolidation) και συντήρησης (maintenance) προορίζονται να αποτρέψουν την επανεμφάνιση της νόσου. Η θεραπεία πύκνωσης (Consolidation treatment) συχνά συνεπάγεται την επανάληψη της ενχυόμενης χημειοθεραπείας (induction chemotherapy) με επιπρόσθετα φάρμακα. Σε αντίθεση, η θεραπεία συντήρησης περιλαμβάνει δόσεις φαρμάκων που είναι χαμηλότερες εκείνων που χορηγούνται κατα τη διάρκεια της φάσης έγχυσης.
Χρόνια μυελογενής λευχαιμία
Υπάρχουν πολλές πιθανές θεραπείες για την CML (χρόνια μυελογενής λευχαιμία), αλλά τα πρότυπα της προσοχής για τους πρόσφατα διαγνωσθέντες ασθενείς είναι η θεραπεία Gleevec (imatinib). . Έναντι των περισσότερων αντικαρκινικών φαρμάκων, έχει σχετικά λίγες παρενέργειες και μπορεί να ληφθεί από το στόμα στο σπίτι. Με αυτό το φάρμακο, περισσότερο από 90% των ασθενών θα είναι σε θέση να κρατήσει την ασθένεια υπο έλεγχο για τουλάχιστον πέντε έτη, έτσι ώστε η CML να γίνει μια χρόνια σταθεροποιημένη κατάσταση. Σε πιο εξελιγμένη, ανεξέλεγκτη κατάσταση, όταν ο ασθενής δεν μπορεί να αντέξει πια την θεραπεία αυτή, ή επιθυμεί να ακολουθήσει μια πιο μόνιμη θεραπεία, τότε γίνεται αλλογενετική μεταμόσχευση μυελού με υψηλή δόση χημειοθεραπείας  και ακτινοβόληση, ακολουθούμενη από έγχυση μυελού των οστών από συμβατό δότη. Περίπου 30% των ασθενών πεθαίνουν από αυτήν την διαδικασία.