cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιορδάνης των Ωτβίλ
Βιογραφία
Το 1077 στην πολιορκία τού Τράπανι, ενός από τα δύο οχυρά των Σαρκηνών που έμειναν στα δυτικά της Σικελίας, ο Ιορδάνης οδήγησε μία έφοδο, η οποία με επιτυχία αιφνιδίασε τους φύλακες των βοσκών για τα ζώα. Έτσι έκοψαν την τροφοδοσία των πολιορκημένων και η πόλη σύντομα παραδόθηκε. Ήταν παρών στην πολιορκία της Ταορμίνας το 1079· το 1081 με τον Ροβέρτο τού Σουρ(ντε)βάλ και τον Ηλία Καρτόμι (έναν Σαρκηνό αποστάτη) με μία άλλη αιφνιδιαστική επίθεση ανέκτησε την πόλη της Κατάνια από τον Ιμπβ Αμπάντ τελευταίο εμίρη των Συρακουσών. Το επόμενο έτος, ενώ ο πατέρας του ήταν μακριά και βοηθούσε τον αδελφό του Ροβέρτο τον Πονηρό (Guiscard) δούκα της Απουλίας, ο Ιορδάνης τέθηκε υπεύθυνος της Σικελίς. Όμως το θέρος τού 1083 ο Ιορδάνης οδήγησε λίγους δυσαρεστημένους ευγενείς σε εξέγερση. Ο πατέρας του επέστρεψε και αμέσως τύφλωσε τους αρχηγούς της στάσης, συγχωρώντας μόνο τον γιο του την τελευταία στιγμή, για να τού μάθει να σέβεται τους ιθύνοντες. Από τότε ο Ιορδάνης έμεινε πιστός.
Στις 22 Μαΐου 1085 ο στόλος τού πατέρα του αγκυροβόλησε 15 μίλια βόρεια των Συρακουσών και αποβίβασε το ιππικό τού Ιορδάνη. Οι στόλοι τού κόμη της Σικελίας και τού εμίρη συνεπλάκησαν στο λιμάνι και ο εμίρης απεβίωσε στη μάχη. Όταν οι δυνάμεις τού Ρογήρου αποβιβάστηκαν, βρήκαν τον Ιορδάνη να πολιορκεί ήδη την πόλη. Η πολιορκία συνεχίστηκε το θέρος, αλλά η πόλη τελικά συνθηκολόγησε· έμεινε μόνο η πόλη Νότο στους Σαρακηνούς. Το 1091 ο Ιορδάνης ήταν παρών στην πολιορκία της πόλης αυτής, όπου έγινε κύριος τού Νότο και κόμης των Συρακουσών. Ασθένησε όμως από πυρετό και απεβίωσε μάλλον το 1092. Αν και είχε όλα τα χαρακτηριστικά των Ωτβίλ, που είχαν κάνει την εξουσία τους στη Νότιο Ιταλία (Mezzogiorno) αναπόφευκτη, ως νόθος δεν ήταν ο διάδοχος, αλλά ο αδελφός του Γοδεφρείδος, γνήσιο τέκνο τού Ρογήρου. Όταν όμως ο τελευταίος έγινε λεπρός, ο Ιορδάνης κατέστη διάδοχος. Κοντά στη Μεσσίνα, στον ναό της Σάντα Μαρία ιν Μίλι Σαν Πέτρο, υπάρχει μία λίθινη επιγραφή, που αναφέρει το τέλος του.
Οικογένεια
Το 1089 ο πατέρας του κανόνισε τον γάμο του με μία από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο, κόρη τού Μαμφρέδου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας. Ο Μαμφρέδος ήταν αδελφός τού Βονιφατίου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας. Ο ίδιος ο Ρογήρος νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Βάστο, άλλη κόρη τού Μαμφρέδου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Νεόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε: Νεόκαστρο Ημαθίας
Το Νεόκαστρο ή Νιόκαστρο (επίσημα Νεόκαστρον) είναι ορεινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας και υπάγεται στο Δήμο Ναυπακτίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νιόκαστρο βρίσκεται σε υψόμετρο 820 μέτρα, Β.-ΒΔ. της Ναυπάκτου σε απόσταση 30 χλμ. από αυτήν και επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Λουτρά Στάχτης. Είναι κτισμένο ανάμεσα στη νότια απόληξη της βουνοπλαγιάς Τσοκάνες και τους χειμάρρους Νιοκαστρίτικο ρέμα και Μαμουλασιώτικο ρέμα. Τα όστρακα και κεραμίδια που έχουν βρεθεί στην ευρύτερη περιοχή καθώς και τα υπολείμματα κάστρου που υπάρχουν στην κορυφή του λόφου "Παλιόκαστρο" μαρτυρούν αρχαία κατοίκησή της. Σε βενετικά έγγραφα του 1499 αναφέρεται ως Παλιοκάστελο και οχυρωμένη τοποθεσία των Βενετών, ενώ πιθανολογείται ότι υπήρχε ως οχυρό και την βυζαντινή περίοδο. Το 1948 συστάθηκε κοινότητα Νεοκάστρου με έδρα το ίδιο. Το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, μαζί με τα Παλιάμπελα προσαρτάται στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, το Νιόκαστρο μαζί με τα Παλιάμπελα συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Νεοκάστρου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 40 κάτοικοι.
Τάγμα της Τιμής (Ελλάδα)
Το Τάγμα της Τιμής είναι παράσημο της Ελλάδας. Θεωρείται ότι είναι δεύτερο σε βαθμό μετά το διάσημο του Τάγματος του Σωτήρος. Καθιερώθηκε το 1975, δια του Π.Δ. 849/1975, (ΦΕΚ 273Α΄/4-12-1975) και αντικατέστησε το διάσημο του Τάγματος του Γεωργίου Α'. Στους απονεμηθέντες με το διάσημο αυτό παρέχεται ο αντίστοιχος τίτλος κατά βαθμό. Ο μεγαλόσταυρος του Τάγματος απονέμεται συνήθως σε διατελέσαντες Πρωθυπουργούς, Προέδρους της Βουλής, Αντιπροέδρους της Κυβέρνησης και Ορθόδοξους Πατριάρχες, πλην του Οικουμενικού Πατριάρχου και του Πατριάρχου Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής, στους οποίους απονέμεται ο μεγαλόσταυρος του Σωτήρος.
Περιγραφή
Το διάσημο του Τάγματος της Τιμής, σύμφωνα με το άρθρο 2 του παραπάνω Διατάγματος συνίσταται σε ισόκερο πεπλατυσμένο σταυρό (του οποίου τα άκρα βαίνουν πλατύτερα) από σκούρο μπλε σμάλτο, που περιβάλλεται από χρυσό περιθώριο.
Ο Σταυρός αυτός φέρει στο κέντρο του επί μπλε σμάλτου την πυρόχρου κεφαλή της θεάς Αθηνάς περιζωσμένη από λευκό σμάλτο επί του οποίου φέρεται η επιγραφή «Ο ΑΓΑΘΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΙΜΗΤΕΟΣ» («μόνο ο δίκαιος πρέπει να τιμάται»). Η οπίσθια πλευρά του έχει το εθνόσημο της Ελλάδας που συνοδεύεται από την χρονολογία 1975, το έτος ιδρύσεως του τάγματος.
Ο Αστέρας του Τάγματος της Τιμής είναι αργυρό διάδημα με ομόκεντρες ακτίνες οι άκρες των οποίων σχηματίζουν οκτώ ακίδες, οκτάκτινο. Στο κέντρο του φέρει επισυναπτόμενο τον παραπάνω κατά περιγραφή σταυρό με την πυρόχρου κεφαλή της Αθηνάς και την επιγραφή. Η οπισθία πλευρά αυτού έχει το εθνόσημο της Ελλάδας και την χρονολογία 1975.
Η ταινία του τάγματος έχει χρώμα σκούρο μπλε (της Σημαίας) με στενές λωρίδες κίτρινου χρώματος κατά μήκος των άκρων.
Τάξεις
Το διάσημο αυτό απονέμεται σε πέντε τάξεις, που αποτελούν και τον φερόμενο τίτλο στους απονεμηθέντες, κατά φθίνουσα σειρά:
Τάγμα της Τιμής μετά ξιφών
Το Τάγμα της Τιμής μετά ξιφών αποτελεί το στρατιωτικό σκέλος του αυτού Τάγματος. Το διάσημο του Τάγματος αυτού απονέμεται ως ηθική αμοιβή που σχετίζεται περί των στρατιωτικών μόνο σε στρατιωτικούς, (στρατού ξηράς, ναυτικού και αεροπορίας), και σωμάτων ασφαλείας.
Ο Σταυρός του διασήμου αυτού φέρει πρόσθετα δύο ξίφη διασταυρούμενα χιαστί υπό το κέντρο του διασήμου, πίσω από την πυρόχροα κεφαλή της Αθηνάς με τις αιχμές των ξιφών προς τα επάνω. Παρόμοια διασταυρούμενα ξίφη φέρει και ο Αστέρας του Τάγματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Νίκος Ακριτίδης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1935 στον Καταχά Πιερίας. Είναι Πόντιος στην καταγωγή. Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε φυσικός και τοπογράφος μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
Δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά ως ιδρυτής και ιδιοκτήτης φροντιστηρίων και ως δημιουργός των τεχνικών σχολών «Ο Προμηθέας» στη Θεσσαλονίκη. Ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1974, υπήρξε μέλος του πρώτου οργανωτικού κλιμακίου του Κινήματος για την Κεντρική Μακεδονία και μέλος της τριμελούς γραμματείας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης από το 1974 έως το 1977. Το 1977 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής ΠΑΣΟΚ Α΄ Θεσσαλονίκης και εκλεγόταν συνεχώς μέχρι και το 2000.
Στις κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου χρημάτισε:
Ως υπουργός Εμπορίου, είχε γενικό γραμματέα στο υπουργείο τον τραπεζίτη Μιχάλη Σάλλα, μετέπειτα πρόεδρο του Ομίλου Τράπεζας Πειραιώς.
Στις δημοτικές εκλογές του 1994 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ, αλλά ηττήθηκε από τον Ντίνο Κοσμόπουλο της ΝΔ.
Φανατικός οπαδός του ΠΑΟΚ, (ήταν μάλιστα οργανωμένο μέλος του) στις 16 Ιουνίου 1985 απένειμε το πρωτάθλημα στον αρχηγό του «Δικεφάλου» Κώστα Ιωσηφίδη στη φιέστα της Τούμπας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ισά μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα
Ο Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα (عيسى بن سلمان آل خليفة, 3 Ιουνίου 1931 - 6 Μαρτίου 1999) ήταν ο πρώτος Εμίρης του Μπαχρέιν από το 1961 μέχρι το θάνατό του το 1999. Γεννήθηκε στην Τζάσρα του Μπαχρέιν και έγινε εμίρης μετά το θάνατο του πατέρα του, Σαλμάν μπιν Χαμάντ αλ Χαλίφα.
Πρώιμη ζωή και βασιλεία
Ο Ίσα γεννήθηκε στην Τζάσρα από τον Σαλμάν μπιν Χαμάντ αλ Χαλίφα και τη Μούζα μπιντ Χαμάντ αλ Χαλίφα (1933-2009), την κόρη του Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα, και διαδέχθηκε τον πατέρα του ως εμίρης μετά το θάνατό του τον Νοέμβριο του 1961. Εγκαταστάθηκε στις 16 Δεκεμβρίου.
Ο Ίσα επισκέφτηκε τον Μούχσιν αλ Χάκιμ στη Νατζάφ το 1968, για να δείξει την επιθυμία του να ενισχύσει τις σχέσεις με τους Σιίτες.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, το Μπαχρέιν απέκτησε ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1971. Ενώ η κυβέρνηση αρχικά σκέφτηκε να ενταχθεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο Ίσα έκανε τη χώρα του να αποσυρθεί (μαζί με το Κατάρ) λόγω της δυσαρέσκειάς του για το προτεινόμενο σύνταγμα. Στη συνέχεια προσπάθησε να εισαγάγει μια μέτρια μορφή κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και στους άνδρες (αν και όχι γυναίκες) δόθηκε το δικαίωμα ψήφου στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1973. Τον Αύγουστο του 1975, ωστόσο, διέλυσε το Κοινοβούλιο επειδή αρνήθηκε να εγκρίνει τον κυβερνητικό νόμο του 1974 περί κρατικής ασφάλειας. Το κοινοβουλευτικό σύστημα δεν αποκαταστάθηκε ποτέ κατά τη διάρκεια της ζωής του και ανάγκασε τον εμίρη να αντιμετωπίσει περιστασιακές διαμαρτυρίες από τα αριστερά και ισλαμιστικά στρατόπεδα, που έφτασαν στο αποκορύφωμά τους το 1994 (βλ. Ιστορία του Μπαχρέιν).
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του υπήρξε συμφωνία μεταξύ του και του αδελφού του, Σεΐχη Χαλίφα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα, σύμφωνα με την οποία ο Εμίρης ανέλαβε διπλωματικό και τελετουργικό ρόλο, ενώ ο Χαλίφα έλεγχε την κυβέρνηση και την οικονομία ως Πρωθυπουργός.
Γάμος και παιδιά
Ο Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα είχε μια σύζυγο, την ξαδέλφη του Χέσα μπιντ Σαλμάν Αλ Χαλίφα (1933–2009), κόρη του Σαλμάν μπιν Ιμπραχίμ Αλ Χαλίφα. Παντρεύτηκαν στις 8 Μαΐου 1949. Είχαν πέντε γιους και τέσσερις κόρες:
Κληρονομιά και θάνατος
Κατά τη διάρκεια των 38 ετών του ως Εμίρης, πραγματοποιήθηκε η οικονομική μετατροπή του Μπαχρέιν σε ένα σύγχρονο έθνος και βασικό χρηματοοικονομικό κέντρο στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Ωστόσο, οι επικριτές σημειώνουν ότι διέλυσε επίσης το Κοινοβούλιο, αναλαμβάνοντας την απόλυτη εξουσία.
Ο Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα πέθανε από καρδιακή ανακοπή στις 6 Μαρτίου 1999 στην Κυβερνητική Οικία στη Μανάμα, λίγο μετά από συνάντηση με τον υπουργό Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών Ουίλιαμ Κόεν. , σε ηλικία 67 ετών. Η τελευταία τελετή που παρακολούθησε ήταν η κηδεία του Βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας, η οποία πραγματοποιήθηκε λιγότερο από ένα μήνα πριν από το θάνατό του.
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, εξέφρασε «βαθιά θλίψη» για την είδηση του θανάτου του εμίρη που τον αποκαλούσε «καλό φίλο της ειρήνης». Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, εξέφρασε επίσης «μεγάλη θλίψη» και περιέγραψε τον εμίρη ως «δύναμη σταθερότητας» στην περιοχή. Τάφηκε στο νεκροταφείο Αλ Ριφά.
Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, ο Χαμάντ μπιν Ίσα Αλ Χαλίφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του Μπαχρέιν Κατηγορία:Οίκος των Χαλίφα Κατηγορία:Μουσουλμάνοι μονάρχες
Λεωφόρος Ποσειδώνος
Η Λεωφόρος Ποσειδώνος, γνωστή και ως Παραλιακή, είναι μια παραθαλάσσια λεωφόρος στα νότια προάστια της Αθήνας. Ξεκινάει από τον Πειραιά, διέρχεται από το Παλαιό Φάληρο, την Καλλιθέα, τον Άλιμο, το Ελληνικό, τη Γλυφάδα και καταλήγει στη Βούλα, όπου μετονομάζεται και σε Λεωφόρος Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες λεωφόρους ακόμη και για το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας.
Η λεωφόρος είναι γνωστή για τα γήπεδα που βρίσκονταν δίπλα της και χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών αγώνων του 2004, περνώντας από μεγάλα συγκροτήματα στο Παλαιό Φάληρο και το Ελληνικό. Αρκετές ταινίες γυρίστηκαν στη λεωφόρο, κυρίως τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, καθώς και τηλεοπτικές σειρές τη δεκαετία του 1980. Από τον Πειραιά έως τη Λεωφόρο Συγγρού, είναι τμήμα της εθνικής οδού 56α, ενώ από τη Λεωφόρο Συγγρού έως τη Γλυφάδα και τη Βούλα, είναι τμήμα της εθνικής οδού 91.
Καθώς είναι μια από τις μεγαλύτερες λεωφόρους της Αθήνας, έχει κίνηση καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, και εξυπηρετεί τις παραλίες που βρίσκονται κοντά στο κέντρο της Αθήνας. Εξυπηρετεί ακόμη και ναυτικούς, καθώς συνδέει το κέντρο της πόλης και τα νότια προάστια με το λιμάνι του Πειραιά, ενώ κατά μήκος της έχουν έδρα πολλές ναυτιλιακές εταιρείες.
Υπογειοποίηση τμήματος της λεωφόρου
Σε μήκος 3 χιλιομέτρων, από τον κόμβο Κηφισού μέχρι τον κόμβο Συγγρού η λεωφόρος Ποσειδώνος ξεκίνησε στα μέσα του 2017 να υπογειοποιείται με σκοπό την ανάπλαση του Φαληρικού Όρμου. Το σχέδιο προέβλεπε την μεταφορά της λεωφόρου κατά 90 μέτρα από την αρχική της θέση και την μετατροπή της σε ημιυπόγεια, με σκοπό ο χώρος της πρώην λεωφόρου καθώς και ο χώρος πάνω από την υπόγεια λεωφόρο να γίνει πάρκο, όπως και έγινε. Το έργο της υπογειοποίησης σε αυτό το τμήμα της λεωφόρου ολοκληρώθηκε σταδιακά. Συγκεκριμένα ο πρώτος κλάδος παραδόθηκε στην κυκλοφορία την 1η Ιουνίου 2019, ενώ ο δεύτερος κλάδος παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 23 Ιουνίου 2019. Και οι δύο κλάδοι περιλαμβάνουν 4 λωρίδες κυκλοφορίας και 2 σήραγγες.
332x332px 334x334px
Άποψη της νέας λεωφόρου με κατεύθυνση προς λεωφόρο Συγγρού (1η εικόνα) και λεωφόρο Κηφισού (2η εικόνα).
Παραπομπές
Ποσειδώνος Ποσειδώνος
Έντιθ Κάβελ
Η Έντιθ Λουίζα Κάβελ (Edith Louisa Cavell, 4 Δεκεμβρίου 1865 – 12 Οκτωβρίου 1915) ήταν Βρετανή νοσοκόμα και πατριώτισσα. Τιμάται για τη διάσωση ζωών στρατιωτών από όλες τις πλευρές χωρίς διακρίσεις και για τη συμβολή της στην απελευθέρωση περίπου 200 συμμάχων στρατιωτών από το γερμανοκρατούμενο Βέλγιο κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ενέργεια για την οποία συνελήφθη. Παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο, όπου βρέθηκε ένοχη εσχάτης προδοσίας και καταδικάστηκε σε θάνατο. Παρά τη διεθνή πίεση που ασκήθηκε προκειμένου να της δοθεί χάρη, εκτελέστηκε δια τυφεκισμού από γερμανικό απόσπασμα. Η εκτέλεσή της προκάλεσε διεθνή καταδίκη και έλαβε εκτεταμένη κάλυψη από τον τύπο.
Είναι κυρίως γνωστή για τη ρήση της «ο πατριωτισμός δεν είναι αρκετός». Οι ισχυρές αγγλικανικές πεποιθήσεις της, την ώθησαν να προσφέρει βοήθεια σε οποιονδήποτε τη χρειαζόταν, είτε επρόκειτο για αντιπάλους είτε για συμμάχους. Της αποδίδεται επίσης η φράση, «Δεν μπορώ να σταματήσω όσο υπάρχουν ζωές που μπορούν να σωθούν» Η μνήμη της τιμάται από την Αγγλικανική Εκκλησία στις 12 Οκτωβρίου, αν και δεν πρόκειται για εορτασμό της σαν αγία, με την παραδοσιακή έννοια του όρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί πρωταγωνιστές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Νοσηλευτές
Αναγνώστης Ματσούκας
Ο Αναγνώστης Ματσούκας ήταν Έλληνας αγωνιστής και πολιτικός του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Αλητσελεπή της Γαστούνης. Υπηρέτησε στο στρατό και έγινε πολιτικός, έκανε πολλές δωρεές από την προσωπική του περιουσία για την πατρίδα. Χρημάτισε Δήμαρχος του τότε Δήμου Ελίσσης Ήλιδος Αμαλιάδος με έδρα την σημερινή Αμαλιάδα την περίοδο 1837-1842 και πληρεξούσιος Γαστούνης στην Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους το 1829.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Δήμαρχοι Αμαλιάδος
Τάτσιο Νουβολάρι
Ξεκίνησε την καριέρα του οδηγώντας μοτοσικλέτες. Τον πρώτο του αγώνα τον κέρδισε στη Βερόνα στις 20 Μαρτίου 1921. Μετά τη νίκη του στον αγώνα «Τάργκα Φλόριο» αφιερώθηκε αποκλειστικά στα αυτοκίνητα. Το 1932 κέρδισε τα Γκραν Πρι του Μονακό, της Γαλλίας και της Ιταλίας.
Ο θρύλος του γιγαντώθηκε μετά από νίκη που κατέκτησε απέναντι στα παντοδύναμα τότε γερμανικά αυτοκίνητα στο γερμανικό γκραν πρι του 1935 στην παλαιά πίστα του Νίρμπουργκρινγκ των 22 χλμ. Τον αγώνα παρακολουθούσαν 300.000 θεατές. Ο Νουβολάρι πέτυχε τη νίκη του οδηγώντας μια Άλφα Ρομέο P3 που διέθετε κινητήρα με τουλάχιστον 100 ίππους λιγότερους από τα αντίστοιχα γερμανικά Auto Union και Mercedes Benz.
Πέθανε στο κρεβάτι του στις 11 Αυγούστου 1953. Ο Φέρντιναντ Πόρσε τον είχε αποκαλέσει τον «μεγαλύτερο οδηγό του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος». Ο Έντσο Φερράρι είχε αναφέρει πως είναι ο καλύτερος οδηγός που έχει οδηγήσει για την ομάδα του. Σε αυτή την κατηγορία πρόσθεσε λίγα χρόνια αργότερα και τον Ζιλ Βιλνέβ, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον "μεταπολεμικό Τάτσιο Νουβολάρι".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων Κατηγορία:Οδηγοί αγωνιστικών μοτοσυκλετών
ESCP Business School
Το ESCP Business School είναι ένα ευρωπαϊκό οικονομικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Μαδρίτη και το Τορίνο. Όντας το αρχαιότερο οικονομικό πανεπιστήμιο στον κόσμο, ιδρυθέν το 1819, θεωρείται η πρώτη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του κόσμου.
Περιγραφή
Τα προγράμματα που προσφέρει το ESCP Business School είναι τριπλά διαπιστευμένα από τους διεθνείς οργανισμούς AMBA, EQUIS και AACSB. Το σχολείο έχει πολλούς αξιόλογους αποφοίτους στους χώρους των επιχειρήσεων και της πολιτικής, όπως ο Patrick Thomas (Διευθύνων Σύμβουλος της Hermès), ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, Jean-Pierre Raffarin και ο Επίτροπος της ΕΕ για την εσωτερική αγορά και υπηρεσίες κ. Michel Barnier.
Βρίσκεται στη 2η θέση στον κόσμο στην κατάταξη για Master in Management σύμφωνα με τους Financial Times για το 2012  και στην 21η για το πρόγραμμα Executive MBA. Το ESCP υποδέχεται 4.000 φοιτητές και 5.000 στελέχη από 90 διαφορετικές χώρες κάθε χρόνο, προσφέροντάς τους γενικά αλλά και εξειδικευμένα προγράμματα management. Tο δίκτυο αποφοίτων της σχολής αριθμεί 40.000 μέλη σε 150 χώρες και από 200 εθνικότητες.
Ιστορία
Ιδρυθέν το 1819, το ESCP ιδρύθηκε από μια ομάδα οικονομικών μελετητών και επιχειρηματιών όπως ο οικονομολόγος Jean-Baptiste Say και ο έμπορος Vital Roux. Με τη δημιουργία του ESCP, η πρώτη σχολή επιχειρήσεων ποτέ ιδρύθηκε. Αρχικά ακολούθησε το πρότυπο της École Polytechnique και σταδιακά απέκτησε το ανάστημα και τη σημασία του κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Το 1859, μεταφέρθηκε στη σημερινή του τοποθεσία στο Παρίσι, στη διεύθυνση avenue de la République, στο 11ο διαμέρισμα.
Το ESCP είναι διεθνές από την ίδρυση του: Η τάξη του 1824 με συνολικά 118 μαθητές περιείχε ξένους σε ποσοστό γύρω στο 30% με 7 Ισπανούς, 2 Χαβανεζους, 5 Βραζιλιάνους, 5 Ολλανδούς, 4 Γερμανούς, 2 Έλληνες, 2 Πορτογάλους, 2 Αμερικανούς, 2 Χιλιανούς, 1 Σαβοιο, 1 Ιταλό, 1 Σουηδό, 1 Ρώσο και 1 εξ' Αϊτής. Η γλωσσική επιμόρφωση ήταν ένα ουσιαστικό μέρος του πρώτου προγράμματος σπουδών, το οποίο περιελάμβανε, εκτός από τη γαλλική γραμματική, μαθήματα στα Αγγλικά, Γερμανικά και Ισπανικά. Το 1873 ιδρύθηκε ο σύλλογος αποφοίτων του ESCP. Το 1921, ESCP γιόρτασε τα 100 του χρόνια, με καθυστέρηση λόγω της μεταπολεμικής κρίσης, στη μεγάλη αίθουσα της Σορβόνης.
Οι εγκαταστάσεις του ESCP στο Ηνωμένο Βασίλειο (Οξφόρδη, τώρα Λονδίνο) και Γερμανία (Ντίσελντορφ, τώρα Βερολίνο) άνοιξαν το 1973. Το 1988, ακολούθησαν εγκαταστάσεις στην Μαδρίτη, Ισπανία και το 2004 εγκαταστάσεις στο Τορίνο, Ιταλία. Οι εγκαταστάσεις του Ντίσελντορφ μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο το 1984. Το 2005 το ESCP μετακόμισε από την Οξφόρδη στο Λονδίνο.
Γοδεφρείδος της Ραγκούζα
Ο Γοδεφρείδος, ιταλ. Godefroy (μετά το 1055 - μετά το 1096 και πριν το 1120) από τον Οίκο των Ωτβίλ, (ιταλ. d' Altavilla), ήταν κόμης της Ραγκούζα.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος (νόθος;) γιος τού Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας και μίας ερωμένης του ή της 1ης συζύγου του Ζούντιθ των Εβρέ ή της 2ης Ερεμβούργας τού Μορταίν.
Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο νόθος Ιορδάνης (απεβ. 1092) και μικρότεροί του οι εξής: από τη 2η σύζυγο τού πατέρα του Ερεμβούργα, ο Μωζέ κόμης της Τρόινα (απεβ. μετά το 1098)· από την 2η σύζυγο, ο Σίμων κόμης της Σικελίας (1101-05) και ο Ρογήρος Β΄ κόμης (1105-30) μετά βασιλιάς (1130-54) της Σικελίας.
Ο Γοδεφρείδος ασθένησε από λέπρα (morbus elephantinus) ή κάποια όμοια νόσο και έτσι αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Παρ' όλα αυτά ο πατέρας του, που τον αγαπούσε, τού παραχώρησε την κομητεία της Ραγκούζα. Ο Γοδεφρείδος αποσύρθηκε σε μονή και έζησε εκεί την υπόλοιπη ζωή του. Απεβίωσε το διάστημα 1096-1120.
Οικογένεια
Μνηστεύθηκε μία από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο, κόρη τού Βονιφατίου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας, αλλά δεν νυμφεύτηκε ποτέ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Νεφέλωμα του Αετού
Ανακάλυψη και προσδιορισμοί
Το Μεσιέ 16 αποτελείται από δύο αντικείμενα, ένα νεφέλωμα και ένα ανοικτό σμήνος. Ο Φιλίπ ντε Σεζώ, που ανακάλυψε το αντικείμενο το 1745 με 1746, περιγράφει μόνο το ανοικτό σμήνος. Ο Σαρλ Μεσιέ είναι πιθανότατα ο πρώτος που παρατήρησε ότι το ανοικτό σμήνος βρίσκεται μέσα σε ένα νεφέλωμα το 1764. Οι Χέρσελ δεν παρατήρησαν το νεφέλωμα, γι´αυτό το λόγο δεν έχει το νεφέλωμα αριθμό NGC, αλλά μόνο το ανοικτό σμήνος. Το νεφέλωμα συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο IC II το 1908 και του δίνει τον αριθμό IC 4703.
Ιστορικό παρατηρήσεων
Κατά πάσα πιθανότητα το νεφέλωμα φωτογραφήθηκε πρώτη φορά από τον E.E. Barnard το 1895 και τον Ισαάκ Ρόμπερτς το 1897 και πιθανότατα αυτές οι φωτογραφίες ήταν η αιτία που το νεφέλωμα συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο IC.
Χαρακτηριστικά
Το νεφέλωμα του αετού είναι μέρος ενός διάχυτου νεφελώματος εκπομπής ή περιοχή ΗΙΙ, που έχει τον αριθμό καταλόγου IC 4703. Ο πύργος αερίου που φαίνεται έχει ύψος σχεδόν 10 έτη φωτός. Το νεφέλωμα έχει διάμετρο περίπου 55 με 70 έτη φωτός και μέσα σε αυτή την περιοχή γεννώνται ακόμη άστρα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 7.000 ετών φωτός, στον βραχίονα του Τοξότη ή Τοξότη-Τρόπιδος. Το κοντινό νεφέλωμα Ωμέγα βρίσκεται περίπου στην ίδια απόσταση και μπορεί να ανήκουν και τα δύο στο ίδιο γιγάντιο σύμπλεγμα αερίων.
Το ανοικτό σμήνος έχει διάμετρο περίπου 15 έτη φωτός και ηλικία μόλις 5,5 εκατομμυρίων ετών, με τα λαμπρότερα μέλη να είναι άστρα φασματικού τύπου Ο6. Είναι ένα από τα φωτεινότερα ανοικτά σμήνη. Το λαμπρότερο άστρο του ανοικτό σμήνους έχει μέγεθος +8,24 και είναι ορατό με καλά κιάλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αετός Αετός 16 6611 Κατηγορία:Όφις (αστερισμός)
Νάντια Μπγιόρλιν
Η Νάντια Αλεξάντρα Μπγιόρλιν (αγγλικά: Nadia Alexandra Björlin, 2 Αυγούστου 1980) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια με σουηδική και ιρανική καταγωγή.
Βιογραφία
Η Νάντια γεννήθηκε στο Νιούπορτ του Ρόουντ Άιλαντ στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά μεγάλωσε και παρέμεινε μέχρι την ηλικία των επτά στη Σουηδία. Πατέρας της ήταν ο Σουηδός συνθέτης Ουλφ Μπγιόρλιν (1933-1993). Η Ιρανικής καταγωγής μητέρα της, Φάρι, είναι διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων. Η Νάντια μιλάει Σουηδικά, Φαρσί και Αγγλικά ενώ τραγουδάει και σε πολλές άλλες γλώσσες. Η Νάντια είναι επίσης γνωστή για την υπέροχη υψίτονη (σοπράνο) φωνή της. Όταν μετακόμισε στη Φλόριντα φοίτησε, μαζί με τα αδέρφια της Ουλφ και Ζαν Πωλ, σε καλλιτεχνικό σχολείο όπου και διακρίθηκε στη μουσική και το θέατρο. Κατά το παρελθόν συμμετείχε και σε διαγωνισμούς ομορφιάς και το 1998 είχε εκλεχθεί 2η αναπληρωματική Μις Φλόριντα Τιν.
Σταδιοδρομία
Η πιο γνωστή δουλειά της Νάντια, τουλάχιστον για τις Η.Π.Α, είναι η σαπουνόπερα Μέρες αγάπης (Days Of Our Lives). Η πρώτη της εμφάνιση στη σειρά έγινε τον Δεκέμβριο του 1999 ερμηνεύοντας το ρόλο της Κλόε Λέιν, μιας δειλής και συνεσταλμένης κοπέλας με μεγάλα γυαλιά. Σταδιακά ο χαρακτήρας της άλλαξε και μεταμορφώθηκε σε μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα που ερωτεύθηκε τον πλούσιο και δημοφιλή Φίλιπ Κιριάκις.
Η Νάντια εγκατέλειψε το καστ της σειράς για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2003 προκειμένου να ασχοληθεί με την καριέρα της στο χώρο του τραγουδιού. Ξαναγύρισε το Νοέμβριο του 2004 για να εγκαταλείψει και πάλι τη σειρά σχεδόν ένα χρόνο αργότερα. Ακολούθησαν σποραδικές εμφανίσεις σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων οι Jake in Progress και Out of Practice.
Το 2007 συμμετείχε σε δύο κινηματογραφικές ταινίες. Το ανεξάρτητο φιλμ If I Had Known I was a Genius βγήκε στις αίθουσες για πρώτη τον Ιανουάριο του 2007 στο Φεστιβάλ του Σαντάνς με πρωταγωνιστές τους Γούπι Γκόλντμπεργκ, Σάρον Στόουν, Τάρα Ριντ και Μάρκους Ρέντμοντ. Στις 13 Απριλίου του 2007 έκανε πρεμιέρα η δεύτερη της ταινία για το 2007, το φιλμ Redline με συμπρωταγωνιστές τους Έντι Γκρίφιν και Νέιθαν Φίλιπς. Στην ταινία αυτή η Νάντια ερμηνεύει το ρόλο της Νατάσα, μια νεαρής γυναίκας παθιασμένης με τα γρήγορα αυτοκίνητα και τους αγώνες που είναι παράλληλα η τραγουδίστρια ενός μικρού ανεξάρτητου συγκροτήματος. Στην πορεία της ταινίας θα βρεθεί μπλεγμένη σε παράνομους αγώνες ταχύτητας που διοργανώνονται για τη διασκέδαση πολυεκατομμυριούχων που ψάχνουν ακραίες συγκινήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κρουστική συνάρτηση
μικρογραφία|[[Γραφική παράσταση της κρουστικής συνάρτησης.]] Η κρουστική συνάρτηση ή συνάρτηση δέλτα ή (γενικευμένη) συνάρτηση Ντιράκ είναι μαθηματική αναπράσταση μίας ποσότητας η οποία περιγράφει κάποιο φαινόμενο που μοιάζει σε αυτό της κρούσης. Η μεταβλητή αυτή ποσότητα, αν ήταν φυσική, θα παρουσίαζε ελάχιστη διακύμανση, παραμένοντας κάτω από μία ελάχιστη τιμή, σε όλη τη διάρκεια του χρόνου πριν και μετά τη στιγμή της κρούσης ενώ τη στιγμή ακριβώς της κρούσης θα αυξανόταν ακαριαία μέχρι τη μέγιστη τιμή της.
Ορισμοί
Η συνάρτηση δέλτα συνήθως ορίζεται από τις δύο ακόλουθες ιδιότητες:
και
Ως κατανομή
Έστω η καλή συνάρτηση:
Από την θεωρία των γενικευμένων συναρτήσεων είναι γνωστό πως μια γενικευμένη συνάρτηση \chi(x) μπορεί να οριστεί ως μια ακολουθία καλών συναρτήσεων h_n(x), έτσι ώστε για κάθε καλή συνάρτηση g(x), το όριο
υπάρχει.
Έτσι, η παραπάνω ακολουθία συναρτήσεων D_n(x) ορίζει την κατανομή Ντιράκ \delta(x), γνωστή και ως κρουστική συνάρτηση.
Δράση επί καλής συνάρτησης
Αυτό φαίνεται εύκολα ακολούθως:
Δράση επί αρκετά καλής συνάρτησης
Έστω η αρκετά καλή συνάρτηση f(x), τότε:
Αυτό φαίνεται εύκολα ακολούθως:
Συνάρτηση βήματος
Έστω η ακόλουθη «συνάρτηση βήματος»:
Έστω τώρα η κατανομή (ή γενικευμένη συνάρτηση) \theta(x) με τοπικές τιμές 1 και 0 για x > 0 και x < 0 αντίστοιχα, δηλαδή:
Τότε, για μια καλή συνάρτηση g(x) έχουμε:
Οπότε, βάσει της πρώτης ιδιότητας της \delta(x) παίρνουμε:
Μετασχηματισμός Φουριέ
Γνωρίζουμε πως ο μετασχηματισμός Φουριέ μιας συνάρτησης f(x) δίνεται από το ολοκλήρωμα:
Συνεπώς για την συνάρτηση \delta(x), βάσει της πρώτης ιδιότητας έχουμε:
Από το παραπάνω αποτέλεσμα προκύπτουν και οι ακόλουθες σχέσεις:
Μοντέλα
Η κρουστική συνάρτηση είναι ένα μαθηματικό μοντέλο για τη μελέτη φαινομένων στα οποία κάποια μεγέθη γίνονται πολύ μεγάλα για πολύ λίγο χρόνο. Ένα φυσικό παράδειγμα είναι η ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος σε έναν ανοικτό διακόπτη, όταν εμφανίζεται σπινθήρας. Άλλο φυσικό παράδειγμα είναι η δύναμη σε σκληρό επίπεδο πάτωμα από μια μπάλα του μπιλιάρδου που αναπηδά σε αυτό.
Σύστημα υπό μελέτη
Η κρουστική συνάρτηση είναι η είσοδος ενός συστήματος όταν θέλουμε να μελετήσουμε την κρουστική του απόκριση. Η έξοδος ενός συστήματος που δέχεται ως είσοδο την κρουστική συνάρτηση είναι η συνάρτηση μεταφοράς του συστήματος.
Κβαντική μηχανική
Ένα πολύ γνωστό πρόβλημα στην μη σχετικιστική κβαντική μηχανική είναι αυτό της κίνησης ενός σωματιδίου σε ένα πηγάδι δυναμικού δέλτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανάλυση Φουριέ Κατηγορία:Ψηφιακή επεξεργασία σήματος Κατηγορία:Διαφορικές εξισώσεις
Χρυσοχώρι Ηλείας
Το Χρυσοχώρι είναι χωριό της Ηλείας στα νότια του νομού, διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Ζαχάρως. Συνορεύει με τα χωριά Λόγγος, Μίνθη, Κοτρώνι, Μηλιά και Μάκιστος. Στα όρια του χωριού βρίσκεται η αρχαία πόλη Αίπυ μια από τις εννέα πόλεις που αποτελούσαν το βασίλειο του Νέστορα της Πύλου.
Ιστορία
Το Χρυσοχώρι άγνωστο πότε οικίστηκε, παλιότερα βρισκόταν σε άλλη, κοντινή, θέση και λεγόταν "Τρύπες", η ονομασία Τρύπες προέρχεται από τις πολλές σπηλιές της περιοχής. Η λαϊκή παράδοση λέει ότι οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το παλιό χωριό λόγω κάποιας μεταδοτικής ασθένειας και εγκαταστάθηκαν στην σημερινή θέση. Παρόλα αυτά ο παλιός οικισμός συνέχισε να κατοικείται με λίγους κατοίκους και είναι σήμερα γνωστό σαν Παλαιοχώρι Ζαχάρως. Κατά την ενετοκρατία αναφέρεται σε ενετικές απογραφές ενώ πριν την επανάσταση δέχτηκε εγκατάσταση οικογενειών από την Μάνη.
Στην επανάσταση του 1821 Τρυπαίοι πήραν μέρος στις μάχες του Λάλα και αλλού. Το 1825 κάηκε ολοσχερώς από τον στρατό του Ιμπραήμ πασά.
Διοικητική ιστορία
Το 1835 αποτέλεσε διαμέρισμα του δήμου Αρήνης της επαρχίας Ολυμπίας του νομού Μεσσηνίας έως το 1912 που αποτέλεσαι οικισμό της κοινότητας Σκλήβας μαζί με το χωριό Σκλήβα. Το 1919 αποσπάτε από την κοινότητα Σκλήβας και αποτελεί την έδρα της κοινότητας Τρυπών, το 1940 αποσπάτε από τον νομό Μεσσηνίας στον νομό Ηλείας. Το 1978 το χωριό και η κοινότητα αλλάζη όνομα σε Χρυσοχώρι. Το 1999 καταργήτε η κοινότητα και γίνεται δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ζαχάρως έως το 2010 όπου μετατρέπετε σε κοινοτικό διαμέρισμα του ιδίου δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Βαρωνία της Βοστίτσας
Η Βαρωνία της Βοστίτσας (1209-1428) ήταν κρατίδιο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας που ιδρύθηκε το 1209 μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη.
Με την δημιουργία του πριγκιπάτου αυτό χωρίστηκε σε 12 υψηλές βαρωνίες, φέουδα και τιμάρια, η υψηλή βαρωνία της Βοστίτσας δόθηκε στον Φράγκο ιππότη Ούγο ντε Σαρπινύ (Ούγκος "ντε Λέλε" στο ελληνικό Χρονικό του Μορέως).
Η βαρωνία καταλάμβανε εδάφη των σημερινών επαρχιών Αιγιαλείας και Καλαβρύτων κι είχε οκτώ (8) φέουδα. Πρωτεύουσα της βαρωνίας ήταν η Βοστίτσα, σημερινό Αίγιο, που έχτισαν και κάστρο το οποίο σήμερα δεν διασώζεται.
Διάδοχος του Ούγου ήταν ο γιος του Γκυ. Το 1363 αγοράστηκε από τον Δούκα των Αθηνών Νέριο Ατσαγιόλι, αλλά καταλήφθηκε από την Εταιρεία των Ναβαρραίων περί το 1380, και πέρασε στα χέρια του Πέτρου του Σαν Σουπεράνο, και από αυτόν στα χέρια των Ζακκαρία.
Η βαρωνία παραδόθηκε το 1428 στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ο οποίος την ίδια χρονιά πολιορκούσε την Πάτρα και την Χαλανδρίτσα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία του Αιγίου
Σφαγή του Κομμένου
Με τον όρο σφαγή του Κομμένου αναφέρεται η εκτέλεση 317 αμάχων στο Κομμένο Άρτας που έλαβε χώρα στις 16 Αυγούστου 1943 από στρατιωτικό τμήμα της Βέρμαχτ κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας.
Ιστορικό πλαίσιο
Πάραυτα, η διμοιρία της Βέρμαχτ είχε ήδη αναφέρει στο αρχηγείο της 1ης Ορεινής Μεραρχίας των Ιωαννίνων την παρουσία ανταρτών στο Κομμένο. Δεδομένου του γεγονότος πως οι αντιαντάρτικες επιχειρήσεις «Ζάλμινγκερ» και «Αύγουστος» της μεραρχίας στη Βορειοδυτική Ελλάδα είχαν αποτύχει να εκκαθαρίσουν την περιοχή και προκειμένου να δικαιολογηθεί η αποτυχία των Γερμανων, θεωρήθηκε πως οι αντάρτικές βάσεις είχαν μετακινηθεί νοτιοδυτικά της Άρτας. Έτσι αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί επίθεση ενάντια του χωριού. Την εκτέλεση της επιχείρησης ανέλαβε ο 12ος Λόχος του 98ου Ορεινού Συντάγματος, υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γιόζεφ Ζάλμινγκερ (Josef Salminger).
Η σφαγή
Το ξημέρωμα της 16ης Αυγούστου, μετά τις 5 π.μ., 100 άνδρες του 12ου λόχου με διοικητή τον υπολοχαγό Βίλι Ρέζερ, οπλισμένοι με όλμους, πολυβόλα, χειροβομβίδες και αυτόματα όπλα, περικύκλωσαν το χωριό. Η εντολή που πήραν από τον Ρέζερ, ήταν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά το χωριό. Παρά την πλήρη απουσία ανταρτών, οι στρατιώτες επιτέθηκαν στους κατοίκους χωρίς διακρίσεις, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Οι οικογένειες που προσπάθησαν να διαφύγουν, χτυπήθηκαν από τα πυρά των φρουρών στην είσοδο του χωριού. Αρκετοί κάτοικοι κατάφεραν να γλυτώσουν τη σφαγή, διασχίζοντας την όχθη του ποταμού η οποία καλύπτονταν από πυκνή βλάστηση και αποτελούσε τη μόνη αφύλακτη δίοδο εξόδου από το Κομμένο. Συνολικά εκτελέστηκαν 317 κάτοικοι από τους οποίους 172 ήταν γυναίκες, 2 ήταν ιερείς και 97 ήταν κάτω των 15 ετών.
Επακόλουθα
Το 98ο σύνταγμα μετά τη σφαγή έστειλε μέσω ασυρμάτου αναφορά στο αρχηγείο Ιωαννίνων σχετικά με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα, αναφέροντας ψευδώς πως έλαβε χώρα μάχη μεταξύ ανταρτών και Γερμανών και πως εκτελέστηκαν 150 άμαχοι. Μετέπειτα αναφορές της Βέρμαχτ, κατέγραφαν τους εκτελεσθέντες αμάχους ως «νεκρούς εχθρούς» και πως το Κομμένο καταλήφθηκε ύστερα από «έντονη εχθρική αντίσταση». Οι στρατιώτες του λόχου είχαν ανάμεικτα συναισθήματα σχετικά με τη σφαγή∙ ορισμένοι θεώρησαν τις εκτελέσεις μια απαράδεκτη πράξη, ενώ άλλοι τις υπερασπίστηκαν ως απαραίτητες καθώς το χωριό στήριζε του αντάρτες και αποτελούσαν -δυνητικά- εχθρούς. Πάραυτα, κανένας στρατιώτης δεν αμφισβήτησε έντονα την ορθότητα της διαταγής, ούτε υπήρξαν σοβαρές αντιδράσεις στο εσωτερικό του λόχου εξαιτίας της.
Δημόσια μνήμη
thumb|right|250px|Μνημείο στο Κομμένο ΆρταςΚάθε χρόνο, στις 15-16 Αυγούστου, γίνεται στο Κομμένο μνημόσυνο και τελετές σε ανάμνηση της σφαγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κομμενο Κατηγορία:Ιστορία της Άρτας Κατηγορία:Τόποι εκτέλεσης στην Ελλάδα Κατηγορία:1943 Κατηγορία:Γερμανική κατοχή της Ελλάδας
Άνθεια (αρχαία πόλη)
Η Άνθεια ήταν αρχαία πόλη, πολίχνη, στη σημερινή Πάτρα στο Νομό Αχαΐας.
Η Άνθεια ιδρύθηκε από τον Εύμηλο, αυτόχθονα βασιλιά των Αιγιαλέων, και Βασιλιά της Αρόης. Ο Εύμηλος με τη βοήθεια του Τριπτόλεμου από την Ελευσίνα εισήγαγε την καλλιέργεια των δημητριακών και το όργωμα  της γης. Ο Εύμηλος μαζί με τον Τριπτόλεμο οίκισαν ακολούθως την Άνθεια, η οποία έλαβε το όνομά της από το γιο του Ευμήλου Ανθεία. Κατά την παραμονή του Τριπτόλεμου στην Αρόη, και ένα βράδυ που κοιμόταν ο Ανθείας, καβαλάει το άρμα του, αλλά μη μπορώντας να ελέγξει τους δράκοντες πέφτει από ψηλά στη γη και σκοτώνεται. Σε εκείνο το σημείο ιδρύθηκε η Άνθεια.
Σύμφωνα με ανασκαφές, σωστικές κυρίως σε οικόπεδα, η θέση της αρχαίας Άνθειας τοποθετείται στον λόφο Μυγδαλιά του Πετρωτού, στον σημερινό Δήμο Μεσσάτιδος.
Η Άνθεια μαζί με την Αρόη και τη Μεσάτη ήταν οι τρεις πόλεις που ένωσε ο Πρευγένης και ο Πατρέας και ίδρυσαν την Πάτρα.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Ανθεια Ανθεια
Όρος Έρεβος
thumb|250px|Εναέρια άποψη της κορυφής του όρους Έρεβος. Το όρος Έρεβος είναι το νοτιότερο ενεργό ηφαίστειο της Γης. Είναι η ψηλότερη κορυφή του νησιού Ρος, στην Ανταρκτική. Έχει ύψος 3.794 μέτρα. Το νησί Ρος έχει επίσης άλλα τρία ηφαίστεια, από τα οποία μεγαλύτερο είναι το όρος Τέρρορ (Τρόμος). Το όρος Έρεβος (που σημαίνει σκοτάδι) είναι συνεχώς ενεργό από το 1972 μέχρι σήμερα, ενώ μέσα στον κρατήρα του βρίσκεται μία από τις λίγες λίμνες λάβας με μεγάλη διάρκεια.
Λόγω του πολύ νότιου γεωγραφικού του πλάτους, το βουνό καλύπτεται συνεχώς από παγετώνες. Εξαίρεση αποτελούν λίγα σημεία στα οποία η γεωθερμική ενέργεια του ηφαιστείου είναι αρκετή για να συντηρήσει την ύπαρξη μερικών βρύων, τα οποία είναι στη πραγματικότητα ινίδια από ίδια φωτοσυνθετικά κύτταρα. Τα ινίδια αυτά, γνωστά ως φωτονήματα, είναι το πρώτο στάδιο ανάπτυξης των βρύων. Τα βρύα αυτά ανήκουν στο είδος Campylopus pyriformis.
Γεωγραφία
Το όρος Έρεβος βρίσκεται στην Ανταρκτική, στο νησί Ρος, το οποίο βρίσκεται στη θάλασσα Ρος, κοντά στις ακτές της ηπείρου, από τις οποίες χωρίζεται με τον πορθμό ΜακΜούρντο, στα δυτικά του νησιού. Το νησί Ρος αποτελείται από συνολικά τέσσερα ηφαιστειακά κέντρα, από τα οποία ο Έρεβος είναι το ψηλότερο, με ύψος 3.794 μέτρα, και με τη μεγαλύτερη έκταση, με έκταση 2.170 km². Τα άλλα τρία ηφαιστειακά κέντρα είναι το όρος Τρόμος (3.262 μέτρα), το όρος Μπερντ (1.800 μέτρα) και η χερσόνησος Χουτ Πόιντ, που σχηματίζει μια νοτιοδυτική προέκταση του νησιού. Στο νότιο άκρο της χερσονήσου Χουτ Πόιντ βρίσκεται η βάση ΜακΜούρντο, κύρια βάση των ΗΠΑ στην Ανταρκτική, και η βάση Σκοτ, η κύρια βάση της Νέας Ζηλανδίας στην Ανταρκτική. Το όρος Έρεβος θεωρείται ότι βρίσκεται στο επίκεντρο ενός θερμού σημείου, δηλαδή μιας περιοχής που δεν βρίσκεται κοντά στα όρια των τεκτονικών πλακών και μέσω της οποίας μάγμα ανένερχεται στην επιφάνεια της Γης. Ανήκει στην ομάδα ηφαιστείων ΜακΜούρντο.
Οι χαμηλότερες πλαγιές του Ερέβους, μέχρι σε υψόμετρο 1.600 μέτρων, έχουν μικρή κλίση, περίπου 9 μοίρες. Πρόκειται για το ασπιδωτό ηφαίστειο. Πάνω από τα 2.000 μέτρα το βουνό έχει μεγαλύτερη κλίση, περίπου 35 μοιρών. Αντιστοιχεί στο κώνο του ηφαιστείου, ο οποίος υψώνεται περίπου 1.400 μέτρα πάνω από την κορυφή του ασπιδωτού ηφαιστείου. Το όρος Έρεβος στην πραγματικότητα έχει δύο κώνους. Ο παλαιότερος βρίσκεται στα βορειοδυτικά και εμφανίζονται στην ράχη Φανγκ (Fang Ridge). Είναι ένα σχεδόν γραμμικό χαρακτηριστικό του βουνού με κατεύθυνση βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά, με μήκος περίπου 7 χιλιόμετρα. Βρίσκεται σε υψόμετρο από 2.000 μέχρι περισσότερο από 3.000 μέτρα, στο κεντρικό τμήμα της ράχης. Το βορειοανατολικό μέτωπο της ράχης έχει κλίση 35 μοίρες, ενώ το νοτιοδυτικό είναι ένας γκρεμός ύψους 150 μέτρων. Υπολογίζεται ότι βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο μιας καταβύθισης του εδάφους με διάμετρο 5 χιλιόμετρα, η οποία καλύπτεται από χιόνι και αναβλήμματα μετέπειτα εκρήξεων.
Ένα χιλιόμετρο νότια της ράχης Φανγκ υψώνεται ο δεύτερος, νεότερος, κώνος του Ερέβους. Στην κορυφή του δεύτερου κώνου βρίσκεται ένα κυκλικό υψίπεδο διαμέτρου 4 χιλιομέτρων, που θεωρείται ότι είναι καλντέρα που δημιουργήθηκε σε δύο φάσεις. Βρίσκεται σε υψόμετρο 3.200 με 3.400 μέτρων. Μέσα σε αυτό το κυκλικό υψίπεδο βρίσκεται είναι κώνος, ο οποίος υψώνεται 500 μέτρα πάνω από υψίπεδο. Αποτελείται από πυροκλαστικά υλικά και ροές λάβας. Στην κορυφή του κώνου βρίσκονται δύο κρατήρες. Ο κύριος κρατήρας του Ερέβους έχει διαστάσεις 500 επί 600 μέτρα και βάθος 120 μέτρα. Μέσα σε αυτόν βρίσκεται ο εσωτερικός κρατήρας, με διάμετρο περίπου 160 μέτρα και βάθος 100. Αυτός ο κρατήρας περιέχει μια ενεργή λίμνη λάβας, με έντονη μεταφορά μάγματος που συνέχεια απελευθερώνει αέρια. Η σύσταση της λάβας της λίμνης είναι ανορθοκλαστική φονολιθική. Οι διαστάσεις, το σχήμα και η θέση της λίμνης δεν είναι σταθερά. Η διάμετρος μεταβάλλεται από τα 5 μέχρι τα 60 μέτρα. Θεωρείται ότι η δραστηριότητά της οφείλεται σε έντονη μεταφορά μάγματος μέσω ανοικτού μαγματικού πόρου από το θάλαμο μάγματος, όπως συμβαίνει και στο Έρτα Άλε, και όχι στην εκ νέου παροχή μάγματος από τον μανδύα όπως στη λίμνη λάβας στο Κιλαουέα.
Γεωλογική ιστορία
Το όρος Έρεβος χαρακτηρίζεται από πολυάριθμα στάδια ηφαιστειακής δραστηριότητας, αλλά μπορεί να χωριστεί σε τρεις φάσεις: τη φάση ανοικοδόμησης του ασπιδωτού πρωτο-Ερέβους, τη φάση ανοικοδόμησης του κώνου του πρώτο-Ερέβους και τη περίοδο ανοικοδόμησης του κώνου του σύγχρονου Ερέβους.
Φάση ανοικοδόμησης ασπιδωτού ηφαιστείου
Υπολογίζοντας με βάση το βάθος της θάλασσας Ρος, το οποίο είναι περίπου 700 μέτρα, δέκα χιλιόμετρα μακριά από τις ακτές της νήσου Ρος, οι πρώτες εκρήξεις του Έρεβος ήταν σίγουρα υποθαλάσσιες, πιθανόν με τη μορφή μαξιλαροειδών λαβών. Αυτά τα πρώτα πετρώματα σήμερα έχουν καλυφθεί από προϊόντα νεότερων εκρήξεων. Τα παλαιότερα ηφαιστειακά πετρώματα του όρους Έρεβος που έχουν χρονολογηθεί έχουν ηλικία περίπου 1,3 εκατομμύρια χρόνια, χρονική περίοδος στην οποία θεωρείται ότι το ηφαίστειο ανήλθε πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης. Αυτά τα πετρώματα βρέθηκαν σε μία μαγματική διείσδυση στο ακρωτήριο Μπαρν, η οποία περιβάλλεται από πυροκλαστικούς κώνους. Για τα επόμενα 300.000 χρόνια, μέχρι περίπου 1,05 με 1 εκατομμύριο χρόνια πριν, η βασαλτική-τεφριτική λάβα είχε χαμηλό ιξώδες, με αποτέλεσμα να ρέει με μεγάλη ευκολία και να σχηματίσει ένα ασπιδωτό ηφαίστειο, δηλαδή ένα ηφαίστειο με χαμηλό προφίλ και πλαγιές με μικρή κλίση. Το ασπιδωτό ηφαίστειο υπολογίζεται ότι έφτασε σε ύψος μέχρι 2.600 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Σήμερα είναι ορατό μέχρι τα 1.600.
Φάση ανοικοδόμησης του κώνου του πρώτο-Ερέβους
Περίπου πριν 1 εκατομμύριο χρόνια, η σύσταση της λάβας του Ερέβους άρχισε σταδιακά να αλλάζει και να γίνεται πιο ιξώδης. Οι λάβες αυτές άρχισαν να δημιουργούν ένα μεγάλο ηφαιστειακό κώνο, γνωστός ως πρώτο-Έρεβος. Σήμερα αυτός ο κώνος είναι ορατός στην ράχη/κρημνό Φανγκ. Οι λάβες ήταν πιο διαφοροποιημένες σε σχέση με τη προηγούμενη φάση και είχαν σύσταση phonotephritic και tephriphonolite. Το στάδιο αυτό τελείωσε πριν περίπου 750.000 χρόνια. Εν συνεχεία, εξαιτίας ενός καταστρεπτικού γεγονότος δημιουργήθηκε ένας μεγάλος γκρεμός στο ανώτερο τμήμα του κώνου, ο οποίος σήμερα είναι η ράχη Φανγκ. Αυτό το γεγονός μπορεί να είναι είτε η κατάρρευση μέρος του βουνού ή υποχώρηση του εδάφους, συνοδευόμενη από τη δημιουργία καλντέρας. Η χρονική στιγμή αυτού του γεγονότος δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια, αλλά μπορεί να περιοριστεί χρονικά ανάμεσα στη νεότερη ροή λάβας στη ράχη Φανγκ (718±66 χιλιάδες χρόνια πριν) και την αμέσως νεότερη ροή λάβα, η οποία χρονολογήθηκε πριν 540.000 χρόνια. Αυτά τα 150 με 200 χρόνια που μεσολάβησαν το ηφαίστειο ήταν ανενεργό και οδήγησαν σε περαιτέρω διαφοροποίηση της λάβας του ηφαιστείου. Ανάμεσα στα 500.000 και 250.000 χρόνια πριν, οι εκρήξεις λάμβαναν χώρα στις πλαγιές του πρώτο-Έρεβος, χαρακτηριστικό αυτής της φάσης, με λάβες να έχουν εντοπιστεί κυρίως νοτιοδυτικά, βορειοανατολικά και νότια της κορυφής Άμποτ από άγνωστες φλέβες.
Φάση ανοικοδόμησης του κώνου του σύγχρονου Ερέβους
Από την αρχή αυτής της φάσης μέχρι πριν 90.000 χρόνια είναι μια περίοδος που σηματοδοτεί μια σημαντική αύξηση στην ηφαιστειακή δραστηριότητα του όρους Έρεβος, που θεωρείται ότι οδήγησε στην ανοικοδόμηση του κύριου όγκου του ηφαιστείου. Οι περισσότερες εκρήξεις και ροές λάβας προέρχονταν από τη κορυφή ή το ανώτερο τμήμα του ηφαιστείου. Κάποιες από αυτές ήταν μεγάλες, με μήκος 5 χιλιόμετρα και πλάτος μέχρι 50 μέτρα. Εξαίρεση αποτελούν δύο ροές λάβας τεφριφονολιθικής σύστασης σε υψόμετρο 1.600 με 1.800 μέτρων που δημιουργήθηκαν πριν περίπου 121.000 και 110.000 χρόνια. Η φλέβα από την οποία προήλθαν ήταν κοντά στο Χούπερς Σόλντερ.
Ένα από τα σημαντικότερο γεγονότα στη φάση ανοικοδόμησης του σύγχρονου κώνου ήταν η δημιουργία του κυκλικού υψιπέδου στην κορυφή του ηφαιστείου. Αυτό φαίνεται να δημιουργήθηκε από δύο διαφορετικές γεγονότα που δημιούργησαν δύο καλντέρες, μία πριν 80.000 χρόνια περίπου και μία πριν 24.000 χρόνια. Τα τελευταία 21.000 χρόνια, η ηφαιστειακή δραστηριότητα περιορίζεται στην κορυφή του ηφαιστείου. Η πιο πρόσφατη ροή λάβας έχει ηλικία περίπου 1.000 χρόνια, ενώ δεν έχει παρατηρηθεί ροή λάβας κατά τους ιστορικούς χρόνους.
Η σημερινή ηφαιστειακή δραστηριότητα στο όρος Έρεβος, πέρα από τη λίμνη λάβας, περιλαμβάνει συχνές στρομπολικές εκρήξεις στη λίμνη, περίπου δύο με έξι την ημέρα, που εκτοξεύουν ηφαιστειακές βόμβες μέχρι και ενάμιση χιλιόμετρο μακριά από τον κύριο κρατήρα. Το όρος Έρεβος θεωρείται συνεχώς ενεργό από το 1972, ενώ στα τέλη του 1984 η ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν αυξημένη, με πολλές ισχυρές στρομπολικές εκρήξεις που εκτόξευαν ηφαιστειακές βόμβες μήκους 10 μέτρων μέχρι 1,2 χιλιόμετρα από το χείλος του κρατήρα. Ο ήχος των εκρήξεων έφτανε μέχρι τη βάση ΜακΜούρντο, 25 χιλιόμετρα μακριά. Όταν έγινε επιθεωρήση του κρατήρα το Δεκέμβριο του 1984, η λίμνη λάβα είχε σχεδόν εξαφανιστεί, αφήνοντας μια μικρή λιμνούλα, ενώ το έδαφος του κρατήρα είχε ανυψωθεί σχεδόν 50 μέτρα. Η λίμνη στη συνέχεια επανεμφανίστηκε περίπου στην ίδια θέση που ήταν πριν, ενώ η δραστηριότητα έπεσε στα προηγούμενα επίπεδα. Η δραστηριότητα αυτή θεωρείται ότι ήταν αποτέλεσμα του παγώματος της λίμνης λάβας, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η πίεση των παγιδευμένων αερίων στον μαγματικό πόρο.
Ανθρώπινη ιστορία
Το όρος Έρεβος ανακαλύφθηκε τις 27 Ιανουαρίου 1841 από τον εξερευνητή των πόλων σερ Τζέιμς Κλαρκ Ρος, ο οποίος ονόμασε το βουνό Έρεβος, μαζί με το όρος Τρόμος, από τα ονόματα των πλοίων της αποστολής Έρεβος (Erebus) και Τρόμος (Terror). Ο Έρεβος ήταν από τις πρώτες θεότητες που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της κοσμογονίας, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, γιος του Χάους και της Γαίας. Το ηφαίστειο την ημέρα που ανακαλύφθηκε ήταν σε έκρηξη.
Στις 28 Νοεμβρίου 1979, η πτήση 901 της Air New Zealand συνετρίβη στο όρος Έρεβος, με αποτέλεσμα το θάνατο 237 επιβατών και 20 μελών προσωπικού αέρα (σύνολο 257 θύματα). Ήταν μια τουριστική πτήση πάνω από την Ανταρκτική, η οποία απογειώθηκε από το Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας. Το αεροπλάνο βρέθηκε σε χαμηλό υψόμετρο με μικρή ορατότητα, αλλά αντί να πετάξει χαμηλά στο πορθμό ΜακΜούρντο, βρέθηκε σε πορεία που το έφερε να κινείται προς το βουνό, επειδή είχε γίνει μια διόρθωση στις συντεταγμένες, χωρίς όμως να ειδοποιηθούν οι πιλότοι.
Πηγές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ανταρκτικής Κατηγορία:Γεωγραφία της Ανταρκτικής Κατηγορία:Βουνά της Ανταρκτικής
Μεγάλο κάστρο της Χώρας Καλύμνου
μικρογραφία|250px|Το Μεγάλο Κάστρο της Χώρας Το Μεγάλο κάστρο της Χώρας ή Νέο κάστρο είναι στην σημερινή του μορφή φράγκικης κατασκευής κτίσμα στην Κάλυμνο. Βρίσκεται στην Χώρα της Καλύμνου, την παλιά πρωτεύουσα του νησιού και απέναντι από το κοντινό Κάστρο Χρυσοχεριάς. Πρόκειται περί καστροπολιτείας αφού περίκλειε μεσαιωνικό οικισμό.
Βρίσκεται κτισμένο στους πρόποδες του λόφου του Προφήτη Ηλία σε υψόμετρο 255 μέτρα και καταλαμβάνει έκταση 30.450 τετραγωνικά μέτρα. Διέθετε ισχυρά τείχη και είχε μόνο μία πύλη αφού ήταν προσβάσιμο μόνο από την νότια πλευρά η οποία ήταν ψηλότερα από το έδαφος και ανέβαινε η κατέβαινε με αλυσίδα ανάλογα τι χρειαζόταν. Τα τείχη του διασώζονται σε ύψος ως και επτά μέτρα και πάχος 1.50.
Αυγούστα της Μεγάλης Βρετανίας
Η Αυγούστα της Μεγάλης Βρετανίας (Princess Augusta of Great Britain, 31 Ιουλίου 1737 - 23 Μαρτίου 1813) ήταν εγγονή του Γεωργίου Β΄ και αδελφή του Γεωργίου Γ΄. Παντρεύτηκε τον Κάρολο Γουλιέλμο Φερδινάνδο του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Βιογραφία
Η Αυγούστα Φρειδερίκη γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1737 στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου του Λονδίνου. Γονείς της ήταν ο Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, και η Αυγούστα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.
Πενήντα ημέρες μετά τη γέννησή της βαπτίσθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ, Τζον Πόττερ. Στα τρίτα της γενέθλια ακούστηκε για πρώτη φορά το βρετανικό πατριωτικό τραγούδι Rule, Britannia!.
Οι διαπραγματεύσεις για την εύρεση ενός συζύγου για την Αυγούστα ξεκίνησαν το 1761. Έτσι, το 1764 παντρεύτηκε τον Κάρολο Γουλιέλμο Φερδινάνδο του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ στο Λονδίνο.
Νότια από το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ κτίστηκε ένα νέο παλάτι στο Μπράουνσβαϊγκ προς τιμήν της Αυγούστας, το οποίο ονομάστηκε Κάστρο Ρίτσμοντ. Όταν η κατασκευή του ολοκληρώθηκε, το 1768, η Αυγούστα μετακόμισε εκεί μόνιμα.
Τον Οκτώβριο του 1806, όταν η Πρωσία ηττήθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα του Ναπολέοντα, ο σύζυγος τής Αυγούστας σκοτώθηκε σε μάχη και η ίδια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το κάστρο της. Τελικώς, έφθασε μετά από κάποιους μήνες στην Αγγλία, όπου πέθανε το 1813 σε ηλικία 75 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1764 τον Κάρολο Γουλιέλμο Φερδινάνδο του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ