cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία της Τάμμυ Αλεξάντερ
Η Τάμμυ ήταν 16 ετών όταν δολοφονήθηκε, αν και η ηλικία της δεν ήταν ξεκάθαρη στους ανακριτές εκείνη την εποχή. Τα περισσότερα πιθανά ιατροδικαστικά στοιχεία καταστράφηκαν από τη δυνατή βροχή τη νύχτα που πέθανε. Ωστόσο, τα ευρήματα έδειχναν ότι είχε έρθει στην περιοχή της Καληδονίας από μια μακρινή και πιο ζεστή τοποθεσία. Συγκεκριμένα, είχε ορατές γραμμές μαυρίσματος στο δέρμα της λόγω του μπικίνι που προφανώς φορούσε εκείνη την περίοδο, υποδεικνύοντας ότι μπορεί να προερχόταν από μια περιοχή με άφθονη ηλιοφάνεια τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο. Επιπρόσθετα, η Βόρεια Νέα Υόρκη δεν θεωρούνταν αρκετά ζεστή ή ηλιόλουστη για να δικαιολογεί το μαύρισμα που είχε η γυναικά. Να σημειωθεί επίσης ότι το σολάριουμ ήταν σχεδόν άγνωστη τεχνική μαυρίσματος τη δεκαετία του 1970. Οι αρχές ανέλυσαν καλύτερα αυτό το στοιχείο τα μετέπειτα χρόνια, όπου η πρόοδος της τεχνολογίας τους έδωσε αυτή την δυνατότητα. Για παράδειγμα, μια επιτυχημένη συλλογή DNA από τα λείψανα της το 2005 και μια παλυνολογική ανάλυση των ενδυμάτων της κοπέλας, φανέρωσαν ότι είχε περάσει χρόνο στη Φλόριντα, τη νότια Καλιφόρνια, την Αριζόνα ή το βόρειο Μεξικό πριν από το θάνατο της. Οι αναλύσεις των ισοτόπων στα οστά της επαναλήφθηκαν τα τελευταία χρόνια και επιβεβαίωσαν ξανά αυτό το συμπέρασμα. Επιπρόσθετα, την περίοδο που έγινε η εκταφή της νεαρής γυναίκας, αρκετά από τα δόντια της στάλθηκαν για ορυκτολογική και ιατροδικαστική ανάλυση ισοτόπων. Η σύνθεση των δοντιών της θα μπορούσε να συνδεθεί με τη σύνθεση και την περιεκτικότητα σε ανόργανα άλατα των περιφερειακών αποθεμάτων πόσιμου νερού στη Βόρεια Αμερική, επιτρέποντας στους ερευνητές να προσδιορίσουν πού μπορεί να έχει μεγαλώσει. Τα πρώιμα αποτελέσματα στην οδοντική αναλογία ισοτοπικού οξυγόνου έδειξαν ότι μπορεί να πέρασε τα πρώτα της χρόνια στη νοτιοδυτική περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Δυστυχώς μέχρι σήμερα το άτομο που της έκοψε το νήμα της ζωής σε τόσο νεαρή ηλικία δεν έχει βρεθεί και η υπόθεση παραμένει ανοιχτή.
Ιστορικό
Η Τάμμυ Τζο Αλεξάντερ γεννήθηκε στην Ατλάντα της Τζόρτζια στις 2 Νοεμβρίου 1963 και φοίτησε στο λύκειο του Μπρούκσβιλ της Φλόριντα. Η ετεροθαλής αδερφή της Αλεξάντερ, Πάμελα Ντάισον, είχε διαφορετικό πατέρα από την Τάμμυ και λίγο μετά τα 11 της χρόνια, πήγε να ζήσει με τη γιαγιά της από την μεριά του πατέρα της. Η Ταμμύ όμως παρέμεινε στο σπίτι και μεγάλωσε με τη μητέρα τους και με ένα πατριό. Δυστυχώς όμως, η Μπάρμπαρα δεν ήταν καλό πρότυπο για τα παιδιά της. Είχε εθιστεί στα συνταγογραφούμενα φάρμακα και ήταν συχνά συναισθηματικά ασταθής, έχοντας πολλά ξεσπάσματα και εκρήξεις θυμού. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με το ότι ο βιολογικός πατέρας της Τάμμυ δεν ήταν μέρος της ζωής της, και ότι βρισκόταν στην εφηβεία, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην ψυχολογία του κοριτσιού. Οι μετέπειτα ενέργειες της κοπέλας φανέρωσαν ότι ήθελε διέξοδο από το τοξικό περιβάλλον που ζούσε γιατί δεν άντεχε άλλο τις εντάσεις.
Συγκεκριμένα, η Τάμμυ συνήθιζε να το σκάει από το σπίτι της, αλλά στο τέλος πάντα επέστρεφε πίσω. Η φίλη της Λόρελ Νάουελ επιβεβαίωσε αυτό το γεγονός και μάλιστα ανέφερε ότι μερικές φορές έφευγαν μαζί κάνοντας ωτοστόπ σε οδηγούς φορτηγών. Σε κάποια περίπτωση, αποφάσισαν να ταξιδέψουν μέχρι την Καλιφόρνια. Ωστόσο όταν έφτασαν εκεί, φαίνεται πως το μετάνιωσαν και ήθελα να γυρίσουν πίσω. Έτσι η Λόρελ τηλεφώνησε στους γονείς της να τους ενημερώσει για την κατάσταση. Εκείνοι δέχτηκαν να πληρώσουν τα αεροπορικά εισιτήρια και τα δύο κορίτσια επέστρεψαν πίσω στη Φλόριντα.
Θάνατος και ανακάλυψη του πτώματος
Το πτώμα της κοπέλας ανακαλύφθηκε το πρωί της 10ης Νοεμβρίου του 1979, από έναν αγρότη στην Καληδονία της Νέας Υόρκης, 37χλ νοτιοδυτικά της πόλης του Ρότσεστερ. Ο αγρότης είδε αρχικά κόκκινα ρούχα σε ένα από τα χωράφια του με καλαμπόκι κοντά στον ποταμό Τζενεσί και πήγε κοντά να ερευνήσει, πιστεύοντας ότι είχε εντοπίσει έναν καταπατητή κυνηγό που κρυβόταν. Αντίθετα, βρήκε το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας και ειδοποίησε αμέσως την αστυνομία.
Μαις (Εσόν)
Το Μαις (γαλλικά: Maisse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Δολοφονία της Τάμμυ Αλεξάντερ
Θάνατος και ανακάλυψη του πτώματος
H Αλεξάντερ ήταν πλήρως ντυμένη και δεν φαινόταν να έχει υποστεί σεξουαλικής κακοποίηση. Οι ερευνητές αποφάνθηκαν αρχικά ότι πέθανε από σοβαρή αιμορραγία που προκλήθηκε από δύο τραύματα από πυροβολισμό, ένα στο κεφάλι πάνω από το δεξί της μάτι και ένα στην πλάτη. Το τραύμα στο κεφάλι έδειχνε ότι προφανώς δεν πρόλαβε να αντιδράσει όταν δέχτηκε επίθεση. Από την άλλη, το γεγονός ότι οι τσέπες της ήταν γυρισμένες από μέσα προς τα έξω, δείχνει ότι αυτός που της αφαίρεσε την ζωή ήθελε να εξαφανίσει οτιδήποτε θα μπορούσε να προδώσει την ταυτότητα της. Έτσι, οι ερευνητές, μη έχοντας κανένα χειροπιαστό στοιχείο για το ποιο είναι το νεκρό κορίτσι, αποφάσισαν να το ονομάσουν «άγνωστη γυναίκα της Καληδονίας» ή «Κάλη» λόγω της περιοχής που βρέθηκε το πτώμα της.
Μαις (Εσόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαισουά (γαλλικά: Maissois).
Δολοφονία της Τάμμυ Αλεξάντερ
Θάνατος και ανακάλυψη του πτώματος
Η αυτοψία από τον ιατροδικαστή σε συνδυασμό με μια κηλίδα αίματος που βρέθηκε στην άσφαλτο, έδειξε ότι η νεαρή γυναίκα πυροβολήθηκε πρώτα στο κεφάλι ενώ βρισκόταν δίπλα στο δρόμο που συνόρευε με τις φυτείες του καλαμποκιού. Κατόπιν, ο δολοφόνος της την έσυρε μέσα στο χωράφι, όπου την πυροβόλησε για δεύτερη φορά στην πλάτη. Δυστυχώς, ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος για την επίλυση της υπόθεσης, καθώς οι έντονες βροχοπτώσεις τη νύχτα του θανάτου της Τάμμυ κατέστρεψαν πολλά στοιχεία από το τόπο του εγκλήματος, καθώς και τα ίχνη DNA του δράστη στο σώμα και τα ρούχα της.
Μαις (Εσόν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Δολοφονία της Τάμμυ Αλεξάντερ
Έρευνα
Ο σερίφης Τζον, ο οποίος υπηρέτησε τον νόμο μέχρι το 2013, εξασφάλισε ότι η υπόθεση της «Κάλη» θα παρέμεινε ανοιχτή. Πριν αναγνωριστεί η Τάμμυ, οι επιστήμονες εκτιμούσαν ότι εκείνη πέθανε μεταξύ 13 και 19 ετών (δηλαδή ότι γεννήθηκε κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1958 και 1967). Υπολογίστηκε επίσης ότι: είχε ύψος 1.60, ήταν 54 κιλά, είχε καστανά μάτια, κυματιστά καστανόξανθα μαλλιά μέχρι τους ώμους που είχαν βαφτεί ανοιχτότερα στο μπροστινό μέρος, περίπου τέσσερις μήνες πριν από τον θάνατό της, και τα νύχια της ήταν βαμμένα σε χρώμα κοραλλί.
Στο πίσω μέρος των ώμων της κοπέλας υπήρχαν φακίδες, καθώς και ελαφριά ακμή στο πρόσωπο και στο στήθος της. Τα δόντια της ήταν σε σχετικά καλή φυσική κατάσταση, χωρίς αποκαταστάσεις ή σφραγίσματα, αν και υπέφερε από τερηδόνα. Ωστόσο δεν φαινόταν να είχε λάβει ποτέ επαγγελματική οδοντιατρική φροντίδα. η Η ομάδα αίματος της ήταν η Α−. Αρκετές ώρες πριν από το θάνατό της, η Τάμμυ είχε φάει γλυκό καλαμπόκι, πατάτες και βραστό ζαμπόν από κονσέρβα. Αυτό το γεύμα πιθανώς προερχόταν από ένα εστιατόριο στη γειτονική Λίμα, όπου μια σερβιτόρα την είχε δει να τρώει συντροφιά με έναν ενήλικο άνδρα.
Η Αλεξάντερ φορούσε ένα κόκκινο αντιανεμικό τζάκετ με μαύρες οριζόντιες ρίγες στα μανίκια, με την ετικέτα "Auto Sports Products, Inc.", ένα ανδρικό πολύχρωμο καρό πουκάμισο με κουμπιά στον γιακά, ταμπά κοτλέ παντελόνι (μέγεθος 7), μπλε επιγονατίδες, παπούτσια με καφέ σόλα, λευκό σουτιέν (μέγεθος 32C), και μπλε κιλότα. Το κόκκινο σακάκι κατασκευάστηκε ως διαφημιστικό αντικείμενο μίας χρήσης και δεν ήταν δυνατό να εντοπιστεί η προέλευση του. Φορούσε επίσης ένα ασημένιο κολιέ με τρεις μικρές τιρκουάζ πέτρες, που ίσως ήταν χειροποίητο και έμοιαζε με αντίγραφο κοσμημάτων των Αμερικανών ιθαγενών που κατασκευάστηκαν στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Στις μπροστινές τρύπες της ζώνης του παντελονιού της ήταν συνδεδεμένα δύο μεταλλικά μπρελόκ. Το ένα είχε σχήμα καρδιάς με εγκοπή σε σχήμα κλειδιού και είχε χαραγμένη με την εξής φράση: "Αυτός που κρατά το κλειδί μπορεί να ανοίξει την καρδιά μου", ενώ το άλλο είχε σχήμα κλειδιού που προοριζόταν να προσαρμόστε στην εγκοπή της καρδιά. Τα μπρελόκ αποκτήθηκαν από μηχάνημα αυτόματης πώλησης κατά μήκος της πολιτείας Θρούγουεϊ της Νέας Υόρκης, οδηγώντας τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι αυτή και ο δολοφόνος της είχαν διανύσει αυτή τη διαδρομή.
Άλλα σημαντικά ευρήματα
Το 2006, διενεργήθηκε ιατροδικαστική παλυνολογία στα ρούχα που φορούσε το θύμα. Ο Πολ Τσάμπερς, ένας ερευνητής στο γραφείο του ιατροδικαστή της κομητείας Monroe της Νέας Υόρκης, ζήτησε και έλαβε άδεια να στείλει τα ρούχα της στο εργαστήριο ερευνάς του πανεπιστήμιου Texas A&M. Μεταξύ των υπολειμμάτων που βρέθηκαν στα ρούχα από τους ερευνητές του Texas A&M ήταν σπόροι από Casuarina (αυστραλιανό πεύκο), Quercus (βελανιδιά), Picea (έλατο) και Betula (σημύδα). Τα ευρήματα συγκρίθηκαν με κόκκους γύρης που ελήφθησαν απευθείας από την αγροτική τοποθεσία της Νέας Υόρκης όπου είχε βρεθεί το πτώμα το 1979.
Η βελανιδιά αναπτύσσεται ευρέως σε όλες τις ΗΠΑ, ενώ το έλατο και η σημύδα φύονται στη Νέα Υόρκη, μεταξύ πολλών τοποθεσιών στη χώρα. Εντούτοις δεν βρέθηκαν αυτοί οι κόκκοι γύρης στον τόπο του εγκλήματος, ούτε δέντρα αυτού του τύπου στην γύρω περιοχή. Εντοπίστηκε όμως ότι η γύρη ελάτου και σημύδας στο σώμα της κοπέλας προήλθε προφανώς από δέντρα των ορεινών περιοχών της Καλιφόρνια.
Οι ερευνητές πίστευαν ότι η περιοχή της νότιας Καλιφόρνιας και του Σαν Ντιέγκο είναι η καλύτερη γεωγραφική τοποθεσία αντιστοίχισης γύρης για τους κόκκους που βρέθηκαν στα ρούχα. Με βάση τα στοιχεία γύρης και τις ορατές γραμμές μαυρίσματος στο δέρμα της, οι ιατροδικαστικοί ερευνητές θεωρούσαν ότι μπορεί να ζούσε στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες κοντά στο Σαν Ντιέγκο και μετά ταξίδεψε (ίσως κάνοντας ωτοστόπ) στα βουνά της Σιέρα Νεβάδα, όπου φυτρώνουν έλατα και σημύδα, περνώντας μέσω του Ρίνο της Νεβάδας και τελικά σε όλη τη χώρα μέχρι τα βόρεια της Νέας Υόρκης.
Μια επανεξέταση του 2012 των κόκκων κατέληξε ξανά στο συμπέρασμα, ότι προέρχονται από την Καλιφόρνια ή την Αριζόνα ή την Φλόριντα.
Ταυτοποίηση
Η φίλη της Τάμμυ και συμμαθήτρια της από το λύκειο, Λόρελ Νάουελ, προσπαθούσε να την εντοπίσει από το 2010 ερευνώντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τελικά βρήκε την ετεροθαλή αδελφή της φίλης της, την Πάμελα Ντάισον. Έμαθε ότι κανείς στην οικογένεια της δεν γνώριζε που βρισκόταν η Τάμμυ και τι έκανε στην ζωή της, αφού το κορίτσι είχε φύγει από το σπίτι του, κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1977 και 1979. Ένας πρώην σύντροφος του θύματος επιβεβαίωσε ότι την είχε δει για τελευταία φορά την άνοιξη του 1979.
Η Λόρελ και η Πάμελα άρχισαν να πιστεύουν ότι η Τάμμυ ίσως είχε πέσει θύμα εγκληματικής ενέργειας αφότου έφυγε από το σπίτι. Η Πάμελα είπε ότι η μητέρα τους είχε δηλώσει κάποια στιγμή την εξαφάνιση της Τάμμυ στην αστυνομία. Αλλά επειδή ήταν γνωστό ότι η Τάμμυ συνήθιζε να το σκάει από το σπίτι και μετά να επιστρέφει, η Πάμελα πίστεψε ότι η αστυνομία δεν είχε πάρει την καταγγελία στα σοβαρά. Παρόλα αυτά, τον Αύγουστο του 2014, το γραφείο του σερίφη της κομητείας Χερνάντο ενημέρωσε την οικογένεια του θύματος ότι δεν είχε υποβληθεί επίσημη αναφορά εξαφάνισης για την Αλεξάντερ και έτσι η Πάμελα χωρίς να χάσει χρόνο κατέθεσε μία αμέσως.
Ο Καρλ Κόπελμαν, ένας καλλιτέχνης από την Καλιφόρνια, είναι ένας από τους συντονιστές της διαδικτυακής κοινότητας Websleuths, όπου εθελοντές προσπαθούν να λύσουν άλυτες υποθέσεις αγνοουμένων και νεκρών ατόμων χωρίς ταυτότητα. Το 2010, είχε σχεδιάσει το πορτρέτο της «Άγνωστης γυναίκας της Καληδονίας» και το δημοσίευσε στο Εθνικό Σύστημα Αγνοουμένων και Αγνώστων Προσώπων (NamUs). Τον Σεπτέμβριο του 2014, εντόπισε την αναφορά "εξαφάνισης" της Τάμμυ και γρήγορα κατάλαβε ότι εκεινη και η «Κάλη» ήταν το ίδιο πρόσωπο. Έστειλε email στο γραφείο του σερίφη της κομητείας Livingston (με αντίγραφα που στάλθηκαν στον περιφερειακό διαχειριστή του NamUs, στο Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και Κακοποιημένα Παιδιά (NCMEC) και στο Γραφείο του Σερίφη της κομητείας Χερνάντο για να τους ενημερώσει για την έντονη ομοιότητα μεταξύ του σκίτσου του και της φωτογραφίας εξαφάνισης της Τάμμυ. Έτσι η αστυνομία πήρε δείγμα DNA από την Πάμελα για να το συγκρίνει με εκείνο της «Κάλη». Τον Ιανουάριο του 2015, το γραφείο του ιατροδικαστή της κομητείας Μονρό διαπίστωσε ότι το MtDNA από το άγνωστο σώμα ταίριαζε με αυτό της Ντάισον, επιβεβαιώνοντας ότι το θύμα ήταν η ετεροθαλής αδερφή της. Μια εβδομάδα αργότερα, στις 26 Ιανουαρίου 2015, ο σερίφης της κομητείας Λίβινγκστον, Τόμας Ντόχερτυ, ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι η άγνωστη γυναικά της Καληδονίας αναγνωρίστηκε μετά από 35 χρόνια.
Η Πάμελα είπε ότι η οικογένεια αποφάσισε να κρατήσει την Τάμμυ θαμμένη στο νεκροταφείο Greenmount στο Dansville της Νέας Υόρκης, σχεδιάζοντας να κάνει εκεί μια λειτουργία για εκείνη. «Είμαι πραγματικά χαρούμενη με την κατάληξη», είπε ο Πάμελα. «Αλλά με πονάει να ξέρω ότι πέθανε με αυτό τον τρόπο. Είναι τρομερό αυτό. Σε κανέναν δεν αξίζει αυτό το τέλος». Το Γραφείο Τελετών Dougherty στη Λιβόνια της Νέας Υόρκης πρόσφερε την νέα ταφόπλακα για να αντικατασταθεί "το άγνωστη γυναίκα" και να γραφτεί στον τάφο επιτέλους το όνομα της, "Τάμμυ Τζο Αλεξάντερ". Μια δημόσια τελετή πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουνίου 2015, όταν αποκαλύφθηκε η νέα ταφόπλακα, με το όνομα και τη διάρκεια ζωής του θύματος. Συμμετείχαν περίπου εκατό μέλη της οικογένειας και της κοινότητας. Η Πάμελα και άλλα μέλη της οικογένειας ευχαρίστησαν την αστυνομία και την κοινότητα του Λίβινγκστον για όσα έκαναν για την Τάμμυ και για την ενεργή έρευνα που γίνεται ακόμα για να βρεθεί ο δολοφόνος της.
Η Ντάισον από τότε προέτρεψε μέλη άλλων οικογενειών που αναζητούν αγαπημένα τους πρόσωπα που έχουν εξαφανιστεί να εισαγάγουν τις υποθέσεις τους στην ηλεκτρονική πλατφόρμα NamUs, υποστηρίζοντας ότι αυτή η βάση δεδομένων ήταν πολύ βασική για την επίτευξη της ταυτοποίησης της αδερφής της.
Το γραφείο του σερίφη της κομητείας Λίβινγκστον κυκλοφόρησε τρία ηχητικά κλιπ της φωνής της Τάμμυ στις 2 Νοεμβρίου 2020, που θα ήταν τα 57α γενέθλια του θύματος. Πιστεύεται ότι η κοπέλα δημιούργησε τις ηχογραφήσεις τον Ιούλιο του 1979 σε μια κασέτα, την οποία έστειλε στον τότε σύντροφο της, ο οποίος την είχε κρατήσει στην κατοχή του, μέχρι που την παρέδωσε στην ανακριτική υπηρεσία.
Δράστης
μικρογραφία|196x196εσ| Σκίτσο του άνδρα με βάση τις περιγραφές των μαρτύρων, τον οποίο είχαν δει μαζί με την Τάμμυ Τζο Αλεξάντερ την νύχτα πριν από τη δολοφονία της.
Η Τάμμυ εθεάθη συντρόφια με ένα λευκό άντρα που ήταν περίπου 1.75 στο ύψος και είχε σπαστά μαλλιά. Εκείνος οδηγούσε ένα καφέ οικογενειακό αυτοκίνητο και φορούσε γυαλιά με μαύρο μεταλλικό σκελετό. Μια υπάλληλος σε εστιατόριο στην Λίμα, που σέρβιρε το ζευγάρι τη νύχτα του θανάτου της Τάμμυ, ανέφερε ότι ο άνδρας είχε πληρώσει τον λογαριασμό. Αυτά τα στοιχεία έδωσαν ένα « βασικό ύποπτο» για την υπόθεση και η αστυνομία συνεχίζει να αναζητά την ταυτότητα του.
Το 1984, ο κατά συρροή δολοφόνος Χένρι Λι Λούκας ομολόγησε τη δολοφονία της άγνωστης κοπέλας, χωρίς όμως να μπορέσει να την ταυτοποιήσει. Οι ερευνητές δεν κατάφεραν να βρουν επαρκείς αποδείξεις που να στηρίζουν την ομολογία του. Εκτός αυτού, ο Λούκας είχε ιστορικό αναξιόπιστων καταθέσεων μια και είχε ομολογήσει πάνω από 3000 φόνους. Αργότερα όμως αρνήθηκε ότι τους διέπραξε, λόγω του ότι καταδικάστηκε σε θάνατο για την δολοφονία της Ντέμπρα Λουίζ Τζάκσον. Ωστόσο, με βάση τα στοιχεία, οι αρχές πίστεψαν ότι ένας άλλος πιθανός ύποπτος θα μπορούσε να είναι ο Κρίστοφερ Ουάιλντερ, δηλαδή ένας σειριακός δολοφόνος γυναικών που δρούσε την δεκαετία του 1980. Ωστόσο δεν είχε ιδιαίτερη ομοιότητα με τον άντρα του σκίτσου. Παρόλα αυτά, η θεωρία στηρίχτηκε κυρίως στο ότι ο Κρίστοφερ έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για τους αγώνες οχημάτων, στους οποίους φορούσαν σακάκια τύπου "Auto Sports Products, Inc.". Επιπλέον, εκείνος συνήθιζε να αγοράζει ρούχα αυτής της εταιρείας. Επομένως, το γεγονός ότι η Τάμμυ φορούσε ένα τέτοιο σακάκι όταν βρέθηκε το πτώμα της, έδωσε την ισχυρή πιθανότητα ότι αυτός θα μπορούσε να είναι ο δολοφόνος της. Δυστυχώς όμως, ο Γουάιλντερ σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή ανταλλαγής πυροβολισμών μεταξύ εκείνου και της αστυνομίας το 1984. Συνεπώς χάθηκε έτσι κάθε πιθανότητα να του πάρουν κατάθεση για την υπόθεση της Αλεξάντερ.
Η αστυνομία εικάζει ότι το δολοφονικό όπλο που χρησιμοποίησε ο δολοφόνος ήταν ένα πιστόλι 0,38 διαμετρήματος. Το 1979 οι ερευνητές εντόπισαν μια χρησιμοποιημένη σφαίρα στο έδαφος κάτω από το σώμα της τότε άγνωστης κοπέλας, το οποίο συνέκριναν ιατροδικαστικά με εκατοντάδες άλλες σφαίρες που χρησιμοποιήθηκαν από άλλα κατασχεμένα όπλα. Παρά τις προσπάθειες των ερευνητών να εντοπίσουν σχετικά όπλα από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ευρώπη και το Μεξικό, η σφαίρα δεν βρέθηκε να ανήκει σε κάποιο από αυτά τα όπλα.
Το FBI δημοσίευσε διαφημιστικές πινακίδες σε όλη τη χώρα για τη δολοφονία της Τάμμυ σε μια προσπάθεια να αποκτήσει καινούργια στοιχεία από το κοινό. Μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου του 2015, το αστυνομικό τμήμα της κομητείας Λίβινγκστον έλαβε αρκετές νέες πληροφορίες, οι οποίες οδήγησαν σε ένα πιθανό σενάριο γεγονότων όσον αφορά την άφιξη του κοριτσιού στην Καληδονία. Η σημαντικότερη πληροφορία προήλθε από ένα οδηγό φορτηγού από το Τενεσί, ο οποίος τηλεφώνησε στο τμήμα αφότου άκουσε μια ραδιοφωνική εκπομπή που περιέγραφε λεπτομερώς την υπόθεση. Δεν ανακοινώθηκε όμως τι αποκάλυψε στην αστυνομία.
Τον Μάρτιο του 2015, οι αρχές δήλωσαν ότι η Τάμμυ γνώριζε ένα πρώην υπάλληλο των φυλακών στο Γιάνκ Χάρις της Τζόρτζια, ο οποίος ειδικευόταν στη συνεργασία με άτομα «που ήταν υπό δικαστική επιτήρηση ή σε αναμονή για αναστολή της ποινής τους». Εντούτοις δεν αναφέρθηκε αν εκείνος ο άντρας τελικά είχε σχέση με την δολοφονία της Τάμμυ. Παρόλα αυτά μέσα απο αυτό το στοιχείο η αστυνομία εντόπισε τρεις νέους υπόπτους, οι οποίοι είχαν γνωρίσει και εκείνοι την Τάμμυ και τους πήραν δείγμα DNA στις αρχές του 2016. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας κατάφεραν να πάρουν νέο δείγμα DNA και από τα ρούχα της κοπέλας. Ωστόσο, τον Νοέμβριο του 2016, το FBI γνωστοποίησε ότι κανένα από τα τρία άτομα δεν ταίριαζε με το δείγμα που βρέθηκε στα ρούχα της Τάμμυ. Το 2020, ανακοινώθηκε ότι το ανδρικό DNA που βρέθηκε στα ρούχα της Αλεξάντερ μπήκε στις βάσεις δεδομένων για αναζήτηση οικογενειακού συνδέσμου με τον δολοφόνο.
Στις δεκαετίες που η Τάμμυ παρέμεινε αγνώστων στοιχείων, η υπόθεση έλαβε εθνική προσοχή. Προβλήθηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το America's Most Wanted. Εντούτοις και μετά την γνωστοποίηση της ταυτότητας της, και συγκεκριμένα τον Μάιο του 2016, δύο ειδησεογραφικοί οργανισμοί στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν ένα podcast πολλαπλών τμημάτων, το οποίο ονομάστηκε Finding Tammy Jo, και ασχολείται λεπτομερώς με την δολοφονία της Αλεξάντερ και τη συνεχιζόμενη εξέλιξη της έρευνα της υπόθεσης. Μέσα από αυτό, οι δημοσιογράφοι Βερόνικα Βολκ και Γκάρι Γκεγκ, οι οποίοι ασχολήθηκαν αρκετά με την υπόθεση, πήραν συνέντευξη από πιθανούς μάρτυρες, από τις αρχές του νόμου, και τέλος από την οικογένεια και από τους φίλους της Τάμμυ.
Αναφορές
Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Ανεξιχνίαστα εγκλήματα Κατηγορία:Δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Φασλί
Το Φασλί είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Πωλ Μπουρζέ
Ο Πωλ Μπουρζέ (γαλλικά: Paul Bourget) (1852 -1935), ήταν Γάλλος συγγραφέας, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Υπήρξε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και ένθερμος Καθολικός. Ασχολήθηκε με τα πολιτικά, κοινωνικά και θρησκευτικά προβλήματα της εποχής του και οι απόψεις του αποτύπωσαν τις αντιλήψεις των Γάλλων συντηρητικών στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Η επιρροή του στο γαλλικό μυθιστόρημα ψυχολογικής ανάλυσης ήταν σημαντική.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πωλ Μπουρζέ γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1852 στην Αμιένη. Πέρασε την παιδική του ηλικία και την εφηβεία του στο Κλερμόν-Φεράν από το 1854 έως το 1867, όπου ο πατέρας του ήταν καθηγητής μαθηματικών στο πανεπιστήμιο. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος πριν αφοσιωθεί πλήρως στα γράμματα. Το 1867 αποκήρυξε τον Καθολικισμό αλλά άρχισε σταδιακά να επιστρέφει στη θρησκεία το 1889 και έγινε ένθερμος οπαδός της πίστης το 1901. Η επιστροφή στον καθολικισμό επηρέασε το μεταγενέστερο έργο του.
Έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία το 1894 και το 1895 προήχθη σε αξιωματικό της Λεγεώνας της Τιμής, έχοντας λάβει το παράσημο του τάγματος δέκα χρόνια πριν. Πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1935 στο Παρίσι.
Έργο
Ο Μπουρζέ αρχικά δελεάστηκε από το μυθιστόρημα ψυχολογικής ανάλυσης. Η λεπτότητα των αναλύσεών του για τα ήθη και τους χαρακτήρες σαγήνευσε το κοινωνικό κοινό που σύχναζε στα παριζιάνικα σαλόνια της Τρίτης Δημοκρατίας. Τα πρώτα του μυθιστορήματα - Σκληρό αίνιγμα (1885), Έγκλημα πάθους (1886), Αντρέ Κορνελίς (1887) και Ψέματα (1887) - εμπνευσμένο από τη ζωή του Οκτάβ Μιρμπώ - ήταν ψυχολογικές μελέτες στο ύφος του νατουραλισμού και είχαν μεγάλη επιτυχία και επίδραση στη νέα γενιά που αναζητούσε τη νεωτερικότητα.
Στη συνέχεια, στη δεύτερη περίοδο της λογοτεχνικής του σταδιοδρομίας, στρεφόμενος κατά του νατουραλισμού, ο μυθιστοριογράφος άλλαξε κατεύθυνση και πέρασε με το μυθιστόρημα Ο Μαθητής (1889), που θεωρείται το σημαντικότερο έργο του, στο ιδεολογικό και ηθικοπλαστικό μυθιστόρημα. Ο ψυχολογικός αναλυτής και κοσμικός μυθιστοριογράφος άρχισε να μεταμορφώνεται σε ηθικολόγο και συντηρητικό. Δεν ήταν πλέον ικανοποιημένος με την ανάλυση των ηθών, αλλά αποκαλύπτει την προέλευση και τις αιτίες τους, που υπόκεινται σε αναπόδραστους νόμους και η παράβαση των οποίων οδηγεί σε όλες τις ατομικές και κοινωνικές διαταραχές. Αυτό το νέο μονοπάτι οδήγησε τον Πωλ Μπουρζέ να γράψει ασκώντας κριτική, όχι στην κοινωνία, αλλά στις ανατροπές που την απειλούν: Ο σταθμός (1902), Ένα διαζύγιο (1904) και Ο δαίμονας του μεσημεριού (1914). Ο λογοτεχνικός προσανατολισμός του επηρεάστηκε από την πλήρη μεταστροφή του στον καθολικισμό το 1901 και επιχείρησε μια σύνδεση μεταξύ επιστήμης και πίστης, αναπτύσσοντας όλο και πιο διδακτικές απόψεις που υποστήριζαν την Εκκλησία, την παράδοση, τον εθνικισμό, τη μοναρχία. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Πωλ Μπουρζέ στο [[δάσος της Βουλώνης το 1895]] Πέραν του λογοτεχνικού έργου, δημοσίευσε δοκίμια, αρκετά αναφέρονται στο έργο των Σταντάλ, Φλωμπέρ, Μπωντλαίρ, Ιππολίτ Ταιν και Ερνέστ Ρενάν. Το 1883 έγραψε τα Δοκίμια σύγχρονης ψυχολογίας. Οι Μελέτες και πορτρέτα, που δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά το 1888, περιέχουν εντυπώσεις από την παραμονή του Μπουρζέ στην Αγγλία και την Ιρλανδία - ειδικά οι αναμνήσεις των μηνών που πέρασε στην Οξφόρδη και το 1891 Συναισθήματα από την Ιταλία, σημειώσεις μιας περιοδείας στην Ιταλία, και το Outre-Mer (1895), ένα βιβλίο σε δύο τόμους, είναι το κριτικό του ημερολόγιο για μια επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1893. Το 1904 δημοσίευσε Τις εθνικές μας παραδόσεις, πώς να τις υπερασπιστούμε; (1904). Το έργο του περιλαμβάνει επίσης πρώιμα ποιήματα, αρκετά από τα οποία μελοποιήθηκαν από τον Κλωντ Ντεμπυσί, και μερικά θεατρικά έργα.
Ο Πωλ Μπουρζέ προτάθηκε πέντε φορές για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Απόψεις
Η πολιτική στράτευση του Μπουρζέ κυρίως παρέμεινε περιορισμένη στη λογοτεχνική έκφραση, ωστόσο εκδηλώθηκε σε μαχητικά κινήματα. Οι θέσεις του ως παραδοσιακός, καθολικός, αντι-Ντρέιφους και υπέρ της μοναρχίας μυθιστοριογράφος είναι εξαιρετικά συντηρητικές και αντικατοπτρίζουν τη γαλλική παράδοση κατά τα χρόνια πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επιλογή έργων
μικρογραφία|Μελέτες και πορτρέτα, 1889
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι Ρωμαιοκαθολικοί
Ραδάμιστος και Ζηνοβία
Ραδάμιστος και Ζηνοβία (γαλλικός τίτλος: Rhadamiste et Zénobie) είναι πεντάπρακτη τραγωδία σε στίχους του Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν, που παίχτηκε για πρώτη φορά στην Κομεντί Φρανσαίζ το 1711. Θεωρείται το σημαντικότερο έργο του συγγραφέα.
Το θέμα της τραγωδίας προέρχεται από τον Τάκιτο (Χρονικά, βιβλίο XII).
Ιστορικό
Ο βασιλιάς της Ιβηρίας Φαρεσμάνης έχοντας στραφεί εναντίον του αδελφού του Μιθριδάτη, βασιλιά της Αρμενίας, είναι η αιτία των συμφορών που έπληξαν τον οίκο του. Έστειλε τον ένα από τους δύο γιους του, τον Ραδάμιστο, στην αυλή του Μιθριδάτη, όπου αυτός παντρεύτηκε την κόρη του Μιθριδάτη Ζηνοβία. Το 51 μ.Χ., με την ενθάρρυνση του πατέρα του, ο Ραδάμιστος σφετερίσθηκε την εξουσία και σκότωσε τον πεθερό του και τους γιούς του. Οι Αρμένιοι εξεγέρθηκαν αμέσως μετά και, με την υποστήριξη των Πάρθων του Τιριδάτη, ανάγκασαν τον Ραδάμιστο να τραπεί σε φυγή με τη Ζηνοβία, την οποία μαχαίρωσε και έριξε αιμόφυρτη στον Αράξη για να μην την εγκαταλείψει στον νικητή αντίπαλό του.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Ραδάμιστος και Ζηνοβία, Ζαν-Ζοζέφ Ταγιασόν (1806) Η Ζηνοβία, την οποία όλοι πίστευαν νεκρή για πολύ καιρό, βρίσκει, μετά από διάφορες περιπέτειες, άσυλο στην αυλή του πεθερού της Φαρεσμάνη, όπου είναι άγνωστη. Ο Φαρεσμάνης την ερωτεύεται και θέλει να την παντρευτεί, αλλά έχει έναν αντίζηλο, τον δεύτερο γιο του Αρσαμένη με τον οποίο είναι ερωτευμένη κρυφά η Ζηνοβία, κρύβοντας όμως τα αισθήματά της, αν και μπορεί να πιστέψει ότι είναι ελεύθερη μετά την είδηση ​​του θανάτου του συζύγου της Ραδάμιστου.
Ο Ραδάμιστος εμφανίζεται στην αρχή της δεύτερης πράξης. Όπως και η Ζηνοβία, είναι άγνωστος στην αυλή της Ιβηρίας, λόγω της μακρόχρονης απουσίας του. Έρχεται ως πρεσβευτής των Ρωμαίων με το σχέδιο να αντιταχθεί στα φιλόδοξα σχέδια του Φαρεσμάνη. Ο βίαιος χαρακτήρας του και η άγρια ζήλια του εκδηλώνονται αμέσως μόλις μπαίνει στη σκηνή και αναπτύσσονται στη συνέχεια.
Ο Ραδάμιστος έχει μια συνάντηση με την πριγκίπισσα: οι δύο σύζυγοι αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον - η σκηνή της αναγνώρισης θεωρείται μια από τις πιο όμορφες του Κρεμπιγιόν. Ο Ραδάμιστος την κατηγορεί και την απειλεί, η Ζηνοβία τον συγχωρεί για τις προηγούμενες επιθέσεις του και τη σημερινή του οργή του και μένει μαζί του από καθήκον, ωστόσο του εξομολογείται την τρυφερή συμπάθεια που νιώθει για τον Αρσάμη. Οι δύο σύζυγοι ετοιμάζονται να φύγουν κρυφά. Ενημερωμένος από τη Ζηνοβία για την επικείμενη αναχώρηση και για τους λόγους που την καθιστούν αναγκαία, ο Αρσάμης συλλαμβάνεται, ο πατέρας του τον αμφισβητεί αλλά εκείνος τηρεί μια κατηγορητική σιωπή.
Μαθαίνοντας για τη φυγή της Ζηνοβίας, ο Φαρεσμάνης ξεκινά με τους φρουρούς του για να κυνηγήσει τον απαγωγέα, τη στιγμή που ο Αρσάμης πρόκειται να του πει ότι είναι ο πρωτότοκος γιος του. Ο βασιλιάς σκοτώνει τον Ραδάμιστο και επανεμφανίζεται στη σκηνή κρατώντας στο χέρι του το σπαθί που έχει βαφτεί με το αίμα του προδότη. Βλέποντας τον Αρσάμη να πέφτει αναίσθητος από φρίκη και απόγνωση, αναρωτιέται αν δεν υπάρχει κάτι μυστήριο σ' αυτό το μοιραίο γεγονός. Ο Αρσάμης του εξηγεί και ο Φαρεσμάνης θρηνεί τον θάνατο του γιου του. Η Ζηνοβία είναι ελεύθερη: θα παντρευτεί τον Αρσάμη.
Βίτζλαβ Χάλεκ
Ο Βίτζλαβ Χάλεκ (Czech pronunciation: [ˈViːcɛslaf ˈɦaːlɛk], 5 Απριλίου 1835, στην Οντολένα Βόντα - 8 Οκτωβρίου 1874) ήταν Τσέχος ποιητής, συγγραφέας, δημοσιογράφος, δραματουργός και κριτικός θεάτρου Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Σχολής του Μαΐου, μαζί με τους Γιαν Νερούδα και Καρολίνα Σβέτλα.
Ζωή
μικρογραφία| Οικία όπου γεννήθηκε στο [[Odolena Voda|Ντόλινεκ, Τσεχία .]] Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο γυμνάσιο της Πράγας, ο Χάλεκ αρνήθηκε να συνεχίσει να σπουδάζει στη θεολογική σχολή. Δεν ολοκλήρωσε τις φιλοσοφικές του σπουδές και αποφάσισε να γίνει συγγραφέας. Ξεκινώντας το 1861, εργάστηκε ως συντάκτης στο Ναρόντνι Λίστι βοηθώντας αργότερα να δημοσιευθούν εφημερίδες και περιοδικά (Λουμίρ, Ζλάτα Πράχα, Κβέτι κ.λπ.). Εργάστηκε ως δημοσιογράφος μέχρι το θάνατό του στην Πράγα (1874). Πέθανε ξαφνικά από πνευμονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι ποιητές
3404 Χίντερερ
Ο Χίντερερ (Hinderer) είναι μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και του έδωσε το όνομα του Γερμανού αστρονόμου Φριτς Χίντερερ (Fritz Hinderer, 1912–1991).
Η μέση διάμετρος του Χίντερερ εκτιμάται σε 8,4 ± 0,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,21.
Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιντερερ
Μαρκουσί
Το Μαρκουσί (γαλλικά: Marcoussis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρκουσισιέν (γαλλικά: Marcoussissiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Αγροτική Περιοχή Μτουάρα
Η Αγροτική Περιοχή Μτουάρα (Αγγλικά: Mtwara Rural District, Σουαχίλι: Wilaya ya Mtwara Vijijini), είναι μία από τις 5 Περιοχές στην Περιφέρεια Μτουάρα της Τανζανίας. Συνορεύει στα Βόρεια με την Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region), στα Ανατολικά με την Αστική Περιοχή Μτουάρα (Mtwara Urban District) και τον Ινδικό Ωκεανό, στα Νότια με τη Μοζαμβίκη και στα Δυτικά με την Περιοχή Τανταχίμπα (Tandahimba District),.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Αγροτική Επαρχία Μτουάρα (Mtwara Rural District) ήταν 204.770 άτομα. Οι περισσότεροι κάτοικοι προέρχονται από τις φυλές Μακόντε (Makonde) και Μακούα (Makua).
Η Αγροτική Επαρχία Μτουάρα (Mtwara Rural District) έχει έκταση 3.692,06 km².
Τμήματα
Η Αγροτική Περιοχή Μτουάρα (Mtwara Rural District), διαιρείται διοικητικά σε 6 Τομείς, 28 Τμήματα και 101 χωριά (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012):
Μεικτά τμήματα
• 4
Αγροτικά τμήματα
• 4
Προοπτικές ανάπτυξης
Πέραν των επενδύσεων στους τομείς του αερίου, πετρελαίου και τσιμέντου, η Περιοχή έχει τις προϋποθέσεις αγροτικής εκμετάλλευσης. Υπάρχουν μεγάλες εκτάσεις γόνιμων εδαφών και επάρκεια αρδευτικών υδάτων. Μπορούν να αναπτυχθούν καλά, καλλιέργειες όπως: το σόργο (ζαχαρόχορτο -[sorghum]), μανιόκα, ζαχαροκάλαμο και ηλιοτρόπια. Οι υπάρχουσες καλλιέργειες καλύπτουν έκταση 10.000 ha και η εκτροφή ελαφιών με 11.000 ha.
Στον αλιευτικό τομέα, η Περιοχή έχει μεγάλη έκταση στον Ινδικό Ωκεανό, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αλιεία.
Ο τουρισμός, είναι άλλος ένας τομέας με προοπτικές μεγάλης ανάπτυξης.
Κλίμα
Η Περιοχή κείτεται σε υψόμετρο από 0 έως 350 m επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Έχει δύο εποχές την άνοιξη και το καλοκαίρι. Οι βροχές της καλοκαιρινής εποχής ξεκινούν το Νοέμβριο και διαρκούν έως τον Απρίλιο και η ξερή περίοδος ξεκινά το Μάιο έως το Νοέμβριο. Η Περιοχή λαμβάνει μέση ετήσια βροχόπτωση 800mm με 900mm και η θερμοκρασία κυμαίνεται από 23° C έως 31° C.
Δείτε επίσης
• 3
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μτουάρα
Σαραντάπορο Καρδίτσας
Το Σαραντάπορο είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Σαραντάπορο βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και απέχει περίπου 36 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Είναι κτισμένο στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Καπροβούνι των Ανατολικών Αγράφων σε υψόμετρο 800 μέτρα και στα νότια του περνάει ο ομώνυμος χείμαρρος. Χαρακτηριστικό του χωριού είναι η πρότυπη ρυμοτομία του που είναι του 1970 ενώ ιστορικά άρχισε να αναπτύσσεται μετά το 1900 από τη συνένωση των διάσπαρτων γύρω οικισμών. Ο Ραγκαβής, σε αναφορά του για την απογραφή του 1851, καταγράφει ότι "το Σαραντάπορο ήταν τόπος λιγοκατοικούμενος".
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, στην περιοχή έγιναν αρκετές συγκρούσεις Ελλήνων με Τούρκους όπως: "η μάχη στο Γρεβενοδιάσελο", "μάχη της Τριφύλλας", "η μάχη της Σπινάσας (Νεραϊδα)", "η μάχη του Προσηλιακού και της Φιδόσκαλας" καθώς και το συνέδριο των 52 προκρίτων των Αγράφων στην τοποθεσία “Βρύση Μπουκουβάλα – Γιαννουσέικα”.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νεράϊδας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με την Νεράϊδα και τον Μέγα Λάκκο αποτελούν την κοινότητα Νεράϊδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάμου του δήμου Καρδίτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 119 κάτοικοι ενώ το 1981 και το 1991 είχε 325 και 272 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Βασίλειο της Παμπλόνα
thumb|399x399px|Το Βασίλειο της Παμπλόνα (με πορτοκαλί) στη μέγιστή του επέκταση το 1030. Το Βασίλειο της Παμπλόνα ήταν ένα μεσαιωνικό βασίλειο της δυτικής Ευρώπης που από την ίδρυση του το 814 μέχρι το 1035 έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικασία της χριστιανικής ανακατάκτηση της Ιβηρικής. Με κέντρο του τη ναβαρική πρωτεύουσα, Παμπλόνα, εκτεινόταν και στις δύο πλευρές των δυτικών Πυρηναίων· κάτω από την εξουσία του Σάντσο Γ΄ στις αρχές του 11ου αιώνα βρέθηκε να είναι επικυρίαρχο του συνόλου των χριστιανικών βασιλείων της Ιβηρικής. Μετά τη διάλυση της κοινοπολιτείας της Παμπλόνα με το Βασίλειο της Αραγώνας τον 12ο αιώνα, όταν πλέον έχει αποκοπεί από την επέκταση εις βάρος της Αλ-Άνταλους, λαμβάνει το όνομα Βασίλειο της Ναβάρρας.
Ιστορία
Η Παμπλόνα υπήρξε η μοναδική αξιοπρόσεκτη ρωμαϊκή πόλη της ευρύτερης Χώρας των Βάσκων, μέχρι την ίδρυση της σημερινής Βιτόρια από τον βησιγότθο βασιλιά Λεοβίγιλδο το 586. Με την μουσουλμανική κατάκτηση της Ιβηρικής μεταξύ 711 και 721, η περιοχή πέρασε στα χέρια των μουσουλμάνων. Οι συνεχείς εποχιακές τους επιδρομές εναντίον της Φραγκίας επέβαλαν στον Καρλομάγνο να προσπαθήσει να ιδρύσει μια κομητεία με σκοπό την θωράκιση των περασμάτων των Δυτικών Πυρηναίων. Σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν κατέλαβε μόνιμα την Παμπλόνα· αντίθετα, το 778 γκρέμισε τα τείχη της. Ως αντίποινα, μια ομάδα βάσκων επιτέθηκε κι εξολόθρευσε την οπισθοφυλακή των φραγκικών στρατευμάτων που υποχωρούσαν δια μέσω του περάσματος των Ρονθεσβάγιες.
Η μουσουλμανική κυριαρχία στην Παμπλόνα επανήλθε μέχρι το 806, έτος κατά το οποίο οι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθησαν. Παρότι ο βάσκος επικεφαλής Βελάσκο ηττήθηκε στη μάχη του ποταμού Αρούμ, πιθανολογείται ότι ήδη ήταν αναγνωρισμένος ηγεμόνας της πόλης από το Φραγκικό Βασίλειο. Αυτό που είναι σίγουρο ωστόσο είναι ότι από το 824 κι έπειτα στην Παμπλόνα κυβερνά η τοπική βασκική δυναστεία των Αρίστα. Έχοντας ανεξαρτητοποιηθεί ολοκληρωτικά από την φραγκική επικυριαρχία, έψαξε στους εξισλαμισμένους ηγεμόνες της Ανωτέρας Μαρκίας της Αλ-Άνταλους, Μπάνου-Κάσι τον κύριο σύμμαχό της εναντίον των επιθέσεων του Χαλιφάτου της Κόρδοβας που πολλάκις στρέφονταν εναντίον των τελευταίων λόγω της συχνής ανυπακοής τους.
Μια νέα δυναστεία, που φέρει το όνομα ενός αγνώστου πιθανού γενάρχη, Χιμένο, ανέβηκε στην εξουσία με τον Σάντσο Γκαρθές Α΄ το 905. Στην εποχή του κατακτήθηκε η Νάχερα από τους Μπανου-Κάσι, το δεύτερο σημαντικότερο αστικό κέντρο του βασιλείου ενώ συνολικά στράφηκε προς το γειτονικό και ισχυρό Βασίλειο του Λεόν. Έναν αιώνα αργότερα, ο Σάντσο Γ΄ εκμεταλλεύτηκε τις εσωτερικές έριδες του Βασιλείου του Λεόν και την διάσπαση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας και ανέδειξε το Βασίλειο της Παμπλόνα στον ουσιαστικό επικυρίαρχο του συνόλου των χριστιανικών βασιλείων της Ιβηρικής και της Γασκώνης. Με τον θάνατό του το 1025 έληξε η σύντομη αυτή πολιτική ηγεμονία της Παμπλόνα με τα επιμέρους βασίλεια να μοιράζονται στους απογόνους του.
Νέος βασιλιάς της Παμπλόνα ανακηρύχθηκε από τον Φερδινάνδο ο γιος του αποθανόντος, Σάντσο Δ΄. Ο διάδοχος του Ραμίρο Α΄ της Αραγώνας, Σάντσο Α΄, αδιαφόρησε για την υποταγή της Αραγώνας στην Παμπλόνα και προσέφερε το 1068 το βασίλειό του στον Πάπα. Ο δύσκολος χαρακτήρας του παμπλονέζου βασιλιά επέφερε τον Ιούνιο του 1076 τη δολοφονία του από τον αδερφό του. Τα δύο γειτονικά βασίλεια έδραξαν την ευκαιρία και διαμοίρασαν το τέως Βασίλειο της Παμπλόνα: η σημερινή αυτόνομη κοινότητα της Χώρας των Βάσκων πέρασαν υπό την κυριαρχία του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και των δούκων του Άρο και η Παμπλόνα με τα υπόλοιπα εδάφη υποτάχθηκαν, με τη συνεργασία των ντόπιων ευγενών, στην Αραγώνα.
Οι αραγωνέζοι μονάρχες, που έλεγχαν τον αυθεντικό πυρήνα του τέως Βασιλείου της Παμπλόνα προχώρησαν τα νότια σύνορά του εις βάρος κυρίως των μουσουλμανικών βασιλείων Τάιφα της Σαρακούστα και της Τουδέλα. Ο Αλφόνσος Α΄ «ο Μαχητής» της Αραγώνας, που χρησιμοποίησε πολλάκις τα παμπλονικά στρατεύματα στις κατακτήσεις του, κατέκτησε τη μελλοντικά ναβαρική πόλη της Τουδέλα τον Φεβρουάριο του 1119. Μεταξύ 1130-1131, αφού είχε σιγουρέψει την κατοχή των βασκικών περιοχών από την πλευρά του, έφτασε στο σημείο να πολιορκήσει ανεπιτυχώς την Μπαγιόν που βρισκόταν σε αγγλικά χέρια. Ο θάνατος του άτεκνου Αλφόνσου Α΄ έφερε, μετά από πενήντα χρόνια την διάσπαση του κοινού βασιλείου: στην Αραγώνα νέος βασιλιάς ορίστηκε ο τέως μοναχός Ραμίρο Β΄ και στην Παμπλόνα ο Σάντσο ΣΤ΄. Ο τελευταίος, αν και αρχικά είχε αναγκαστεί να δηλώσει υποτελής του Βασιλείου της Καστίλης, εκμεταλλευόμενος την ανηλικότητα του μελλοντικού Αλφόνσου Θ΄ της Καστίλης, έσπασε τα δεσμά υποτέλειας και ανακηρύχθηκε επίσημα βασιλιάς της Ναβάρρας (Rex Navarre).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασίλειο της Ναβάρρας Κατηγορία:Μεσαιωνικά βασίλεια της Ιβηρικής
Κομητεία της Καστίλης
Η Κομητεία της Καστίλης (ισπανικά: Condado de Castilla) υπήρξε ένα κρατικό μόρφωμα της πρώιμης μεσαιωνικής χριστιανικής Ιβηρικής Χερσονήσου που αναπτύχθηκε από τις ακτές του Βισκαϊκού κόλπου στη σημερινή αυτόνομη κοινότητα της Κανταβρίας μέχρι τον ποταμό Δούρο στο νότο. Από τη γέννησή της ως κομητεία το 932 αποτέλεσε μέρος του Βασιλείου του Λεόν, μέχρι το 1065 που ανεξαρτητοποιήθηκε ως Βασίλειο της Καστίλης.
Αρχικά η Καστίλη φαίνεται να αποτελεί περισσότερο μια αόριστη γεωγραφική έκταση στην οποία συγκατοικούν διάφοροι κόμητες υποτελείς του Βασιλείου του Λεόν παρά μια οργανωμένη κομητεία. Ο πρώτος γνωστός κόμης της Καστίλης είναι ο Ροδρίγο (περ. 860-873). Στα μέσα του 10ου αιώνα κάνουν την εμφάνισή τους δύο κεντρικές φυσιογνωμίες της ιστορίας της Καστίλης, οι κόμητες Φερνάντο Ανσούρεθ και Φερνάν Γκονθάλεθ. Γόνοι δύο αντιμαχόμενων οικογενειών, συμμάχησαν πολλές φορές εναντίον των μουσουλμάνων και του βασιλιά του Λεόν. Εν τέλει, η εξουσία πάνω στην κομητεία πέρασε στα χέρια του δεύτερου, που θεωρείται παραδοσιακά ο πρώτος ανεξάρτητος κόμης της Καστίλης και ουσιαστικός γενάρχης του μετέπειτα βασιλείου που θα μονοπωλούσε κατά την Χριστιανική Ανακατάκτηση. Η κομητεία της Καστίλης, κληρονομικό φέουδο των απογόνων του Φερνάν Γκονθάλεθ, μετατράπηκε στο μεγαλύτερο υποτελές κρατικό σώμα του βασιλείου του Λεόν, με σημαντικό ρόλο στο ανατολικό του σύνορο εναντίον της Ανωτέρας Μαρκίας της Αλ-Άνταλους και του Βασιλείου της Παμπλόνα.
Οι δεσμοί με το βασίλειο της Παμπλόνα οδήγησαν την λεονική κομητεία σταθερά στα χέρια της σταθερά ακμάζουσας γείτονος. Τέτοια προσέγγιση δοκιμάστηκε από τις επιθέσεις του τελευταίου ηγέτη ενός ενωμένου Χαλιφάτου της Κόρδοβας, μουσουλμάνου στρατηγού Αλ-Μανσούρ. Ως αποτέλεσμα, παρότι η Καστίλη δεν δέχθηκε επίθεση από τους μουσουλμάνους, αναγκάστηκε να πληρώνει μια ετήσια εισφορά στην Αλ-Άνταλους σε στρατεύματα και σε χρυσό. Σε μια περίπτωση, τα καστιλιανικά στρατεύματα έφτασαν να ενισχύσουν την μουσουλμανική επίθεση στις καταλανικές κομητείες το 1003.
Η επικείμενη κατάρρευση του Χαλιφάτου στις πρώτες δεκαετίες του 11ου αιώνα επέτρεψε τον κόμη Σάντσο να ανακατακτήσει πολλά εδάφη της περιοχής του Άνω Δούρου. Μετά τον θάνατό του το 1017 η ισχυρότατη κομητεία της Καστίλης έγινε υποτελής του βασιλιά Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνα, που έλεγχε ονομαστικά το σύνολο των χριστιανικών κρατών της Ιβηρικής. Το 1030, στα πλαίσια της διαθήκης του παμπλονέζου μονάρχη, η Καστίλη δόθηκε στον γιο του Φερδινάνδο, που αφού νίκησε τον βασιλιά του Λεόν στην μάχη του Ταμαρόν to 1035, ανέβηκε στον λεονικό θρόνο. Η νέα Κομητεία της Καστίλης, που ανεξαρτητοποιήθηκε το 1065 από τη Λεόν ως ανεξάρτητο βασίλειο αποδείχθηκε για τα επόμενα 200 χρόνια ο κύριος πρωταγωνιστής της μετέπειτα Ανακατάκτησης, που εκμεταλλεύτηκε στην εντέλεια την οριστική κατάρρευση της συγκεντρωτικής εξουσίας στην Αλ-Άνταλους και την σχετική αδυναμία του γειτονικού και απορροφημένου από την Αραγώνα, Βασιλείου της Παμπλόνα.
Κώστας Αχ. Καραμανλής
Ο Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέα (Αθήνα, 12 Δεκεμβρίου 1974) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Σερρών με τη Νέα Δημοκρατία. Υπηρέτησε ως υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, από τον Ιούλιο του 2019 έως την παραίτησή του την 1 Μαρτίου του 2023, μετά το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Γονείς του είναι ο Αχιλλέας Καραμανλής και η Νίκη Διαμαντή.
Σπούδασε Ιστορία και Οικονομικά στο Hamilton College της Νέας Υόρκης και αποφοίτησε από τη σχολή μεταπτυχιακών σπουδών Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Ταφτς στη Βοστώνη.
Από το 2002 ως το 2004 εργάστηκε στην Ελβετική τράπεζα επενδύσεων UBS Warburg στο Λονδίνο. Από το 2004 και μέχρι το 2015 εργάστηκε ως διευθυντικό στέλεχος σε ναυτιλιακή εταιρεία με έδρα τον Πειραιά. Παράλληλα με την επαγγελματική του δραστηριότητα, ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Καραμανλής».
Ήταν υποψήφιος στις εκλογές του 2012 ωστόσο δεν εξελέγη. Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη βουλευτής Σερρών. Από τις 18 Νοεμβρίου 2016 ανέλαβε καθήκοντα υπεύθυνου Τομέα Υποδομών και Μεταφορών του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής Σερρών.
Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη τοποθετήθηκε υπουργός Υποδομών και Μεταφορών.
Επί υπουργίας του, την άνοιξη του 2020, προκηρύχθηκε ανοιχτός ηλεκτρονικός διαγωνισμός προϋπολογισμού 16,2 εκατομμυρίων ευρώ για τη μίσθωση (leasing) μεταχειρισμένων πετρελαιοκίνητων λεωφορείων για τον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης. Ο διαγωνισμός συγκέντρωσε αρνητική κριτική λόγω παλαιότητας των οχημάτων και τις φωτογραφικές διατάξεις του διαγωνισμού.
Επιπλέον, κατά τη θητεία παραδόθηκε η επέκταση της Γραμμής 3 του Μετρό Αθήνας από Αγία Μαρίνα έως Νίκαια με 3 σταθμούς σε Αγία Βαρβάρα, Κορυδαλλό και Νίκαια, η σιδηροδρομική γραμμή από Κιάτο έως Αίγιο και επαναλειτούργησε η γραμμής Τραμ από Κασομούλη ως Σύνταγμα που είχε διακοπεί το 2018.
Την 1η Μαρτίου 2023, μετά από σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, ανακοίνωσε την παραίτησή του. Μια εβδομάδα νωρίτερα είχε δηλώσει στη Βουλή ότι η κυβέρνηση διασφαλίζει την ασφάλεια των επιβατών των τρένων και πως είναι ντροπή να τίθεται θέμα ασφάλειας των σιδηροδρόμων από την αντιπολίτευση. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2023 επανεξελέγη πρώτος σε σταυρούς βουλευτής Σερρών με τη Νέα Δημοκρατία.
Είναι παντρεμένος με την Μιράντα Μιχαλοπούλου και έχουν τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υποδομών και Μεταφορών
Κοινότητα Μυρσίνης
Με την ονομασία Κοινότητα Μυρσίνης  αναφέρονται:
Ζανγκ Σίου
Το κινέζικο όνομα  Ζανγκ Σίου μπορεί να αναφέρεται:
Ατάρντ
Η Ατάρντ είναι μια πόλη στην κεντρική Μάλτα. Κατοικείται από την κλασική αρχαιότητα. Το Μάρτιο του 2014 είχε πληθυσμό 10650 κατοίκους.
Αθλητισμός
Στην πόλη εδρεύει η Ατάρντ ΦΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μάλτας
Φασούλα Κελοκεδάρων
Η Φασούλα Κελοκεδάρων είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Τέμενος Εσρέφογλου
Το Τζαμί Εσρέφογλου είναι τζαμί του 13ου αιώνα στο Μπεϊσεχίρ, στην επαρχία Ικονίου, στην Τουρκία. Βρίσκεται 100 μέτρα βόρεια της λίμνης Κάραλλις.
Ιστορία
Κατά τα τελευταία χρόνια των Σελτζούκων του Ρουμ, διάφοροι κυβερνήτες των Σελτζούκων απολάμβαναν μερική ανεξαρτησία. Ίδρυσαν τα δικά τους ημι-ανεξάρτητα πριγκιπάτα με το όνομα Μπεϋλίκια της Ανατολίας (Τουρκομανικά Εμιράτα). Οι Εσρέφιδες (1280-1326) ήταν ένα μικρό μπεϊλίκι στο κέντρο της δυτικής Ανατολίας. Μετά το 1288, ο Σουλεϊμάν Μπέης, ο δεύτερος μπέης των Εσρεφιδών, ανοικοδόμησε την πόλη Μπεϊσεχίρ ως πρωτεύουσα του μπεϊλίκι του. Αν και το μπεϊλίκι του ήταν μια σχετικά ασήμαντη πολιτική δύναμη, η πόλη άκμασε ως ένα από τα πολιτιστικά κέντρα του σελτζουκικού κόσμου. Το 1296, έδωσε εντολή να ανεγερθεί ένα τζαμί στο Μπεϊσεχίρ, ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά κατά την περίοδο των μπεϊλικίων της Ανατολίας. Το τέμενος κατασκευάστηκε το 1299 σύμφωνα με επιγραφή, που βρίσκεται στην εσωτερική πόρτα του τεμένους. Το 1302 πέθανε και τάφηκε σε έναν τάφο δίπλα στο τζαμί.
Τεχνικές λεπτομέρειες
Η κάτοψη του τζαμιού είναι ορθογώνια. Οι διαστάσεις του τζαμιού είναι 31,8 επί 46,55 μέτρα. Αλλά η γωνία στη βορειοανατολική πλευρά είναι διευρυμένη, για να δημιουργηθεί χώρος για την κύρια πύλη. Οι διαστάσεις της πύλης είναι 7,10 επί 10,1 μέτρα. Υπάρχουν δύο μικρότερες πύλες και 35 παράθυρα. Η στέγη στηρίζεται σε 42 ξύλινες κολώνες. Το μήκος κάθε στήλης είναι 7,5 μέτρα. Η διάμετρός τους είναι 40 εκατοστά.
Μετά από επτά αιώνες, σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα ξύλινα κτήρια των Σελτζούκων, αυτό το τζαμί σώζεται και χρησιμοποιείται για τακτικές υπηρεσίες. Οι ξύλινες κολώνες είναι φτιαγμένες από κέδρο και σύμφωνα με την προφορική παράδοση βυθίστηκαν στη λίμνη Μπεϊσεχίρ για έξι μήνες πριν χρησιμοποιηθούν στο κτήριο. Στο κέντρο του τζαμιού υπάρχει ένας λάκκος χιονιού. Μέχρι σχετικά πρόσφατα (δεκαετία 1940), ο λάκκος γέμιζε με χιόνι από τα κοντινά βουνά. Αυτό το χιόνι τόσο δρόσιζε το τζαμί τα καλοκαίρια όσο και τροφοδοτούσε με την απαραίτητη υγρασία στην ξύλινη υποδομή.
Προσωρινή λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco
Στις 15 Απριλίου 2011 το τζαμί συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της προσωρινής λίστας της Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Οι αιτιολογικές δηλώσεις είναι «Το Τζαμί Εσρέφογλου περιλαμβάνει όλα τα κύρια στοιχεία της πρώιμης τουρκικής αρχιτεκτονικής της Ανατολίας. Το κτήριο είναι το μεγαλύτερο, καλύτερα διατηρημένο ξύλινο τζαμί με κολώνες και στέγη στον Ισλαμικό Κόσμο. "
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τζαμιά στην Τουρκία
Ολλανδική ασθένεια
Η Ολλανδική ασθένεια (αγγλ. Dutch disease), στα οικονομικά, είναι η αιτιώδης σχέση μεταξύ της αύξησης της οικονομικής ανάπτυξης ενός συγκεκριμένου τομέα (λ.χ. φυσικών πόρων) και της μείωσης σε άλλους τομείς, π.χ. μεταποιητικός τομέας ή γεωργία.
Ο όρος επινοήθηκε το 1977 από το περιοδικό The Economist, για να περιγράψει την παρακμή του μεταποιητικού τομέα στην Ολλανδία μετά την ανακάλυψη του μεγάλου κοιτάσματος φυσικού αερίου του Γκρόνινγκεν, το 1959.
Διαβάστε επίσης
Κατηγορία:Βιομηχανία
Θεόδωρος Δεσύλλας
Ο Θεόδωρος Δεσύλλας (28 Φεβρουαρίου 1891 - 8 Οκτωβρίου 1968) ήταν Έλληνας βιομήχανος, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.