cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Βραζιλίας
Παλαιά Δημοκρατία (1889–1930)
Μεταξύ 1893 και 1926 πολλά κινήματα, πολιτικά και στρατιωτικά, συγκλόνισαν τη χώρα. Τα στρατιωτικά κινήματα είχαν την προέλευσή τους τόσο στο κατώτερο σώμα αξιωματικών του Στρατού και του Ναυτικού (το οποίο, δυσαρεστημένο με το καθεστώς, ζήτησε δημοκρατικές αλλαγές), ενώ τα πολιτικά κινήματα, όπως οι πόλεμοι Κανούντος και Κοντεστάντο, οδηγούνταν συνήθως από μεσσιανικούς ηγέτες, χωρίς συμβατικούς πολιτικούς στόχους.
Λαϊκισμός και ανάπτυξη (1930-1964)
Μετά το 1930, οι διαδοχικές κυβερνήσεις συνέχισαν τη βιομηχανική και αγροτική ανάπτυξη και την ανάπτυξη του αχανούς εσωτερικού της Βραζιλίας. Ο Ζετούλιο Βάργκας ηγήθηκε μιας στρατιωτικής χούντας, που είχε πάρει τον έλεγχο το 1930 και θα παρέμενε να κυβερνά από το 1930 έως το 1945 με την υποστήριξη του βραζιλιάνικου στρατού. Σε αυτήν την περίοδο, αντιμετώπισε εσωτερικά τη Συνταγματική Εξέγερση το 1932 και δύο ξεχωριστές απόπειρες πραξικοπήματος: από κομμουνιστές το 1935 και από τοπικά δεξιά στοιχεία του κινήματος της βραζιλιάνικης ολοκλήρωσης το 1938.αριστερά|μικρογραφία| Ο Ζετούλιο Βάργκας μετά την επανάσταση του 1930, που ξεκίνησε την εποχή του Βάργκας Η φιλελεύθερη επανάσταση του 1930 ανέτρεψε τους ολιγαρχικούς ιδιοκτήτες φυτειών καφέ και έφερε στην εξουσία μια αστική μεσαία τάξη και επιχειρηματικά συμφέροντα, που προώθησαν την εκβιομηχάνιση και τον εκσυγχρονισμό. Η επιθετική προώθηση της νέας βιομηχανίας έδωσε ώθηση στην οικονομία μέχρι το 1933. Οι ηγέτες της Βραζιλίας στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 αποφάσισαν ότι ο σιωπηρός στόχος εξωτερικής πολιτικής της Αργεντινής ήταν να απομονώσει την πορτογαλόφωνη Βραζιλία από τους ισπανόφωνους γείτονες, διευκολύνοντας έτσι την επέκταση της οικονομικής και πολιτικής επιρροής της Αργεντινής στη Νότια Αμερική. Ακόμη χειρότερος ήταν ο φόβος ότι ένας πιο ισχυρός στρατός της Αργεντινής θα εξαπέλυε μια αιφνιδιαστική επίθεση στον αδύναμο βραζιλιάνικο στρατό. Για να αντιμετωπίσει αυτήν την απειλή, ο Πρόεδρος Ζετούλιο Βάργκας σφυρηλάτησε στενότερους δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εν τω μεταξύ, η Αργεντινή κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Βραζιλία ήταν πιστός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών και έστειλε τον στρατό της στην Ευρώπη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια σε επιχορηγήσεις Lend-Lease, σε αντάλλαγμα για δωρεάν ενοίκιο αεροπορικών βάσεων, που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά Αμερικανών στρατιωτών και προμηθειών πέρα από τον Ατλαντικό, και ναυτικές βάσεις για ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις. Σε έντονη αντίθεση, η Αργεντινή ήταν επίσημα ουδέτερη και κατά καιρούς ευνοούσε τη Γερμανία. Ένα δημοκρατικό καθεστώς επικράτησε από το 1945 έως το 1964. Στη δεκαετία του 1950, μετά τη δεύτερη περίοδο του Βάργκας (αυτή τη φορά, δημοκρατικά εκλεγμένη), η χώρα γνώρισε οικονομική άνθηση στα χρόνια του Ζουσελίνο Κούμπιτσεκ, κατά την οποία η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από το Ρίο ντε Τζανέιρο στη Μπραζίλια.
Εξωτερικά, μετά από μια σχετική απομόνωση κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1930 λόγω των επιπτώσεων της Κρίσης του 1929, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930 υπήρξε μια προσέγγιση με τα φασιστικά καθεστώτα της Ιταλίας και της Γερμανίας. Ωστόσο, μετά τη φασιστική απόπειρα πραξικοπήματος το 1938 και τον ναυτικό αποκλεισμό, που επέβαλε στις δύο αυτές χώρες το βρετανικό ναυτικό από την αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τη δεκαετία του 1940 επήλθε η επιστροφή στην παλιά εξωτερική πολιτική της προηγούμενης περιόδου.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, η Βραζιλία ενώθηκε με τις συμμαχικές δυνάμεις στη Μάχη του Ατλαντικού και στην ιταλική εκστρατεία. Τη δεκαετία του 1950 η χώρα άρχισε τη συμμετοχή της στις ειρηνευτικές αποστολές των Ηνωμένων Εθνών με τη Διώρυγα του Σουέζ το 1956 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, επί προεδρίας του Ζάνιου Κουάντρους, οι πρώτες της προσπάθειες να σπάσει την αυτόματη ευθυγράμμιση (που είχε ξεκινήσει τη δεκαετία του 1940) με τις ΗΠΑ.
Η θεσμική κρίση διαδοχής για την προεδρία, που πυροδοτήθηκε με την παραίτηση των Κουάντρος, σε συνδυασμό με την εξωτερική πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών ενάντια σε μια πιο εθνικιστική κυβέρνηση, θα οδηγήσει στη στρατιωτική επέμβαση του 1964 και στο τέλος αυτής της περιόδου.
Στρατιωτική δικτατορία (1964-1985)
Η στρατιωτική κυβέρνηση της Βραζιλίας, επίσης γνωστή στη Βραζιλία ως Ηνωμένες Πολιτείες της Βραζιλίας ή Πέμπτη Δημοκρατία της Βραζιλίας, ήταν η αυταρχική στρατιωτική δικτατορία, που κυβέρνησε τη Βραζιλία από την 1η Απριλίου 1964 έως τις 15 Μαρτίου 1985. Ξεκίνησε με το πραξικόπημα του 1964 υπό την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων κατά της διοίκησης του προέδρου Ζοάο Γκουλάρτ.
Σε διεθνές επίπεδο, υποστηρίχθηκε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω της πρεσβείας του στη Μπραζίλια και της Επιχείρησης Brother Sam.
Αμέσως μετά το πραξικόπημα πάνω από 2000 πολίτες στερήθηκαν των πολιτικών τους δικαιωμάτων και οι ένοπλες δυνάμεις διόρισαν ως πρόεδρο τον στρατάρχη Καστέλου Μπράνκου. Το 1967 την προεδρία ανέλαβε ο στρατάρχης Κόστα ε Σίλβα.
Η στρατιωτική δικτατορία κράτησε σχεδόν είκοσι ένα χρόνια. Παρά τις αρχικές δεσμεύσεις για το αντίθετο, η στρατιωτική κυβέρνηση, το 1967, θέσπισε ένα νέο, περιοριστικό Σύνταγμα και κατέπνιξε την ελευθερία του λόγου και την πολιτική αντιπολίτευση. Το καθεστώς υιοθέτησε τον εθνικισμό και τον αντικομμουνισμό ως κατευθυντήριες γραμμές του.
Η δικτατορία πέτυχε αύξηση του ΑΕΠ τη δεκαετία του 1970 με το λεγόμενο «Βραζιλιάνικο Θαύμα», παρόλο που το καθεστώς λογόκρινε όλα τα μέσα ενημέρωσης και βασάνιζε και εξόρισε αντιφρονούντες. Το 1974 ως πρόεδρος της Βραζιλίας τοποθετήθηκε ο στρατηγός Ερνέστου Γκέισελ, ο οποίος ανακοίνωσε μέτρα βαθμιαίας «φιλελευθεροποίησης». Ο Ζοάο Φιγκεϊρέδο έγινε πρόεδρος τον Μάρτιο του 1979. Την ίδια χρονιά ψήφισε τον νόμο περί αμνηστίας για πολιτικά εγκλήματα, που διαπράχθηκαν υπέρ και κατά του καθεστώτος. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η αυξανόμενη ανισότητα και η οικονομική αστάθεια είχαν αντικαταστήσει την προηγούμενη ανάπτυξη και ο Ζοάο Φιγκεϊρέδο δεν μπορούσε να ελέγξει την καταρρέουσα οικονομία, τον χρόνιο πληθωρισμό και την ταυτόχρονη πτώση άλλων στρατιωτικών δικτατοριών στη Νότια Αμερική. Εν μέσω μαζικών λαϊκών διαδηλώσεων στους δρόμους των κυριότερων πόλεων της χώρας, διεξήχθησαν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά από 20 χρόνια για το εθνικό νομοθετικό σώμα το 1982. Το 1988, ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα και η Βραζιλία επέστρεψε επίσημα στη δημοκρατία. Έκτοτε, ο στρατός παρέμεινε υπό τον έλεγχο πολιτικών, χωρίς επίσημο ρόλο στην εσωτερική πολιτική.
Τον Μάιο του 2018, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίευσε ένα υπόμνημα, γραμμένο από τον Χένρι Κίσινγκερ, που χρονολογείται από τον Απρίλιο του 1974 (όταν υπηρετούσε ως Υπουργός Εξωτερικών), επιβεβαιώνοντας ότι η ηγεσία του βραζιλιάνικου στρατιωτικού καθεστώτος γνώριζε πλήρως τη δολοφονία αντιφρονούντων. Υπολογίζεται ότι 434 άνθρωποι είτε επιβεβαιώθηκαν ότι σκοτώθηκαν είτε είναι αγνοούμενοι, 8.000 ιθαγενείς υπέστησαν γενοκτονία και 20.000 άνθρωποι βασανίστηκαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας στη Βραζιλία, ενώ ορισμένοι ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλοι ισχυρίζονται ότι ο πραγματικός αριθμός μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερος.
Εκδημοκρατισμός έως σήμερα (1985–σήμερα)
Ο Τανκρέντο Νέβες εξελέγη πρόεδρος σε έμμεσες εκλογές το 1985 καθώς το έθνος επέστρεψε στην πολιτική διακυβέρνηση. Πέθανε πριν ορκιστεί και στη θέση του ορκίστηκε πρόεδρος ο εκλεγμένος αντιπρόεδρος, Χοσέ Σάρνεϊ.
Ο Φερνάντο Κόλορ ντε Μέλλο ήταν ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος με λαϊκή ψηφοφορία μετά το στρατιωτικό καθεστώς τον Δεκέμβριο του 1989, νικώντας τον Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα σε μια προεδρική κούρσα δύο γύρων και με 35 εκατομμύρια ψήφους. Ο Κόλορ κέρδισε στην πολιτεία του Σάο Πάολο ενάντια σε πολλές εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες. Ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος Πρόεδρος της Βραζιλίας σε 29 χρόνια, ο Κόλορ πέρασε πολλά από τα πρώτα χρόνια της κυβέρνησής του πολεμώντας τον υπερπληθωρισμό, ο οποίος κατά καιρούς έφτανε τα ποσοστά του 25% το μήνα.
Το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα του Κόλορ ακολούθησε επίσης ο διάδοχός του Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο ο οποίος διατήρησε προγράμματα ελεύθερου εμπορίου και ιδιωτικοποιήσεων. Η διοίκηση του Κόλορ ξεκίνησε τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης ορισμένων κρατικών επιχειρήσεων όπως η Acesita, η Embraer, η Telebrás και η Companhia Vale do Rio Doce. Με εξαίρεση την Acesita, οι ιδιωτικοποιήσεις ολοκληρώθηκαν όλες κατά τη θητεία του Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο.
Μετά την παραπομπή του Κόλορ, ο αναπληρωτής πρόεδρος, Ιταμάρ Φράνκο, ορκίστηκε πρόεδρος. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 3 Οκτωβρίου 1994, ο Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο, ο υπουργός Οικονομικών του, νίκησε ξανά τον αριστερό Λούλα ντα Σίλβα. Εκλέχθηκε πρόεδρος λόγω της επιτυχίας της λεγόμενης Plano Real. Επανεξελέγη το 1998, καθοδήγησε τη Βραζιλία μέσα από ένα κύμα οικονομικών κρίσεων. Το 2000, ο Καρντόσο διέταξε τον αποχαρακτηρισμό ορισμένων στρατιωτικών αρχείων σχετικά με την Επιχείρηση Κόνδορας, ένα δίκτυο στρατιωτικών δικτατοριών της Νότιας Αμερικής, που απήγαγαν και δολοφόνησαν πολιτικούς αντιπάλους. μικρογραφία|Ζαΐρ Μπολσονάρο Το πιο σοβαρό πρόβλημα της Βραζιλίας σήμερα είναι αναμφισβήτητα η εξαιρετικά άνιση κατανομή του πλούτου και του εισοδήματος, ένα από τα πιο ακραία στον κόσμο. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, περισσότεροι από ένας στους τέσσερις Βραζιλιάνους συνέχισαν να επιβιώνουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Αυτές οι κοινωνικο-οικονομικές αντιφάσεις βοήθησαν στην εκλογή του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα του Κόμματος Εργαζομένων (Partido dos Trabalhadores) (PT) το 2002. Την 1η Ιανουαρίου 2003, ο Λούλα ορκίστηκε ως ο πρώτος εκλεγμένος αριστερός Πρόεδρος της Βραζιλίας.
Λίγους μήνες πριν από τις εκλογές, οι επενδυτές φοβήθηκαν από την προεκλογική πλατφόρμα του Λούλα για κοινωνική αλλαγή και την ταύτισή του στο παρελθόν με τα εργατικά συνδικάτα και την αριστερή ιδεολογία. Καθώς η νίκη του έγινε πιο βέβαιη, το Ρεάλ (:νόμισμα της Βραζιλίας) υποτιμήθηκε και η βαθμολογία επενδυτικού κινδύνου της Βραζιλίας έπεσε κατακόρυφα (τα αίτια αυτών των γεγονότων αμφισβητούνται, αφού ο Καρντόσο άφησε ένα πολύ μικρό συναλλαγματικό απόθεμα). Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ωστόσο, ο Λούλα διατήρησε τις οικονομικές πολιτικές του Καρντόσο, προειδοποιώντας ότι οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις θα έχουν μακροχρόνια διάρκεια και ότι η Βραζιλία δεν είχε άλλη εναλλακτική από το να επεκτείνει τις δημοσιονομικές πολιτικές λιτότητας. Το Ρεάλ Βραζιλίας και η αξιολόγηση κινδύνου του έθνους ανέκαμψαν σύντομα.
Ο Λούλα, ωστόσο, έδωσε μια σημαντική αύξηση στον κατώτατο μισθό (αύξηση από 200 R$ σε 350 R$ σε τέσσερα χρόνια). Ο Λούλα πρωτοστάτησε επίσης στη νομοθεσία για τη δραστική μείωση των συνταξιοδοτικών παροχών για τους δημόσιους υπαλλήλους. Η κύρια σημαντική κοινωνική πρωτοβουλία του, από την άλλη πλευρά, ήταν το πρόγραμμα Fome Zero (Μηδενική Πείνα), που σχεδιάστηκε, για να προσφέρει σε κάθε Βραζιλιάνο τρία γεύματα την ημέρα.
Το 2005 η κυβέρνηση του Λούλα υπέστη σοβαρό πλήγμα με πολλές κατηγορίες για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας εναντίον του υπουργικού συμβουλίου του, αναγκάζοντας ορισμένα από τα μέλη της να παραιτηθούν. Οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές εκείνη την εποχή ήταν βέβαιοι ότι η πολιτική σταδιοδρομία του Λούλα ήταν καταδικασμένη, αλλά κατάφερε να κρατήσει την εξουσία, εν μέρει επισημαίνοντας τα επιτεύγματα της θητείας του (π.χ. μείωση της φτώχειας, ανεργία και εξάρτηση από εξωτερικούς πόρους, όπως το πετρέλαιο) και να αποστασιοποιηθεί από το σκάνδαλο. Ο Λούλα επανεξελέγη Πρόεδρος στις γενικές εκλογές του Οκτωβρίου 2006.
Το εισόδημα των φτωχότερων αυξήθηκε κατά 14% το 2004, με την Bolsa Familia να αντιπροσωπεύει περίπου τα δύο τρίτα αυτής της αύξησης. Το 2004, ο Λούλα ξεκίνησε το πρόγραμμα "δημοφιλή φαρμακεία", που σχεδιάστηκε, για να κάνει τα φάρμακα, που θεωρούνται απαραίτητα, προσβάσιμα στους μη προνομιούχους. Κατά την πρώτη θητεία του Λούλα, ο υποσιτισμός των παιδιών μειώθηκε κατά 46%. Τον Μάιο του 2010, το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων του ΟΗΕ (WFP) απένειμε στον Λούλα ντα Σίλβα τον τίτλο του «παγκοσμίου πρωταθλητή στην καταπολέμηση της πείνας». μικρογραφία|Ολυμπιακοί Αγώνες 2016, Τελετή έναρξης Έχοντας υπηρετήσει δύο θητείες ως πρόεδρος, ο Λούλα είχε απαγορευθεί από το Σύνταγμα της Βραζιλίας να εκλεγεί ξανά. Στις προεδρικές εκλογές του 2010, η υποψήφια του PT ήταν η Ντίλμα Ρούσεφ. Η Ρούσεφ κέρδισε και ανέλαβε τα καθήκοντά της την 1η Ιανουαρίου 2011 ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της χώρας. μικρογραφία|Ολυμπιακοί Αγώνες 2016, Τελετή έναρξης Πανεθνικές διαμαρτυρίες ξέσπασαν το 2013 και το 2014 κυρίως για τους ναύλους των μέσων μαζικής μεταφοράς και τις κρατικές δαπάνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2014. Η Ρούσεφ αντιμετώπισε έναν συντηρητικό αμφισβητία για την επανεκλογή της στον δεύτερο γύρο της 26ης Οκτωβρίου 2014, αλλά κατάφερε να εξασφαλίσει επανεκλογή με λίγο περισσότερο από το 51% των ψήφων. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν ξανά το 2015 και το 2016 ως απάντηση σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς και σε μια ύφεση, που ξεκίνησε το 2014, με αποτέλεσμα την παραπομπή της Προέδρου Ρούσεφ για κακοδιαχείριση και παραβίαση του εθνικού προϋπολογισμού τον Αύγουστο του 2016. Το 2016, το Ρίο ντε Τζανέιρο ήταν ο οικοδεσπότης των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2016 και των Θερινών Παραολυμπιακών Αγώνων του 2016, καθιστώντας την πόλη την πρώτη Νοτιοαμερικανική και Πορτογαλόφωνη πόλη, που φιλοξένησε ποτέ τα γεγονότα και την τρίτη φορά, που οι Ολυμπιακοί Αγώνες διεξήχθησαν σε πόλη του νοτίου ημισφαιρίου.
Ο κεντροαριστερός πολιτικός Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα κέρδισε στις προεδρικές εκλογές του Οκτωβρίου 2022 στη Βραζιλία. Ο ακροδεξιός πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας, Ζαΐρ Μπολσονάρο, έφυγε από τη Βραζιλία στις 30 Δεκεμβρίου, δύο ημέρες προτού αναλάβει την προεδρία ο νέος πρόεδρος της χώρας. Υποστηρικτές του Μπολσονάρο τον Ιανουάριο 2023 έκαναν επιθέσεις και διαδηλώσεις στο προεδρικό μέγαρο, στο Κογκρέσο και στο Ανώτατο Δικαστήριο και προέβησαν σε πλήθος καταστροφών εκφράζοντας την συμπαράστασή τους στον πρώην πρόεδρο της χώρας και αρνούνταν να αναγνωρίσουν το αποτέλεσμα των εκλογών. Ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα κατηγόρησε τον Μπολσονάρο ότι αυτός ήταν ο εγκέφαλος πίσω από αυτές τις ταραχές και τους βανδαλισμούς και ότι επιθυμούσε να γίνει πραξικόπημα αλλά ο Ζαΐρ Μπολσονάρο αρνήθηκε ότι είχε οποιαδήποτε ανάμειξη στις ταραχές της 8ης Ιανουαρίου στην Μπραζίλια.
Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ο Οίκος των Δύο Σικελιών είναι ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων Ισπανίας, ο οποίος είναι κλάδος του Οίκου των Καπετιδών. Κυβέρνησαν τη Νάπολη και τη Σικελία τον 18ο και 19ο αι. Ιδρύθηκε όταν ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας έδωσε στον δευτερότοκο γιο του Φερδινάνδο Α΄ ως πρόσοδο (appanage) τα βασίλεια της Σικελίας και της Νάπολης ("Σικελίας"), που ενώθηκαν σε ένα βασίλειο με το όνομα των Δύο Σικελιών.
Ιστορία της Βραζιλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Βραζιλίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φαρσαλιώτης
Ο Φαρσαλιώτης ή Βρένικος είναι ο βασικότερος παραπόταμος του Σοφαδίτη. Πηγάζει κοντά στα Φάρσαλα και ο βασικότερος παραπόταμος του είναι ο Ιταλικός. Ο ποταμός ενώνεται με τον Σοφαδίτη, σχετικά κοντά στους Σοφάδες και σε γενικά κοντινή απόσταση από την πόλη της Καρδίτσας, και ακολουθεί μια βορειοδυτική κατεύθυνση. Ο συγκεκριμένος ποταμός το καλοκαίρι στερεύει λόγο της υπαράντιλησης του νερού αν και προς το τέλος της ποριάς του παίρνει μικρές ποσότητες νερού από τον παραπόταμο του Ιταλικό.
Κατηγορία:Νομός Καρδίτσας
Συμμετοχή των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Οι Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας μετέχουν ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 2000. Συνολικά, 21 αθλητές από τη χώρα έχουν λάβει μέρος σε διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων έως και σήμερα, αλλά δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν στην κατάκτηση κάποιου Ολυμπιακού μεταλλίου. Η Μικρονησία δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομοσπονδες Πολιτειες Μικρονησιας Κατηγορία:Αθλητισμός στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας
Αικατερίνη Ελισάβετ του Μπράουνσβαϊγκ
Η Αικατερίνη-Ελισάβετ, γερμ. Catherine Elisabeth von Brunswick-Lüneburg von Welfen (π. 1367 - μετά το 1423) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ και κόμισσα του Χόλσταϊν. Έγινε επίτροπος σε ορισμένα από τα φέουδα του γιου της Ερρίκου Δ΄ κατά την ανηλικιότητά του από το 1404 έως το 1415.
Οικογένεια
Ήταν η πρώτη κόρη του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Αικατερίνης των Ασκάνια, κόρης του Βερνάρδου Γ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Ο Βερνάρδος Γ΄ ήταν δισεγγονός του Άβελ της Δανίας. Θα γινόταν επίσης η γιαγιά του Χριστιανού Α΄ της Δανίας.
Η Αικατερίνη-Ελισάβετ στην πραγματικότητα πιθανότατα ονομαζόταν μόνο Αικατερίνη. Αναφέρεται συχνά ως Ελισάβετ σε παλαιότερη λογοτεχνία, αλλά αυτό πιθανότατα οφείλεται σε παρανόηση με τη μικρότερη αδελφή της, η οποία λεγόταν Ελισάβετ. Τον 14ο αιώνα ήταν ακόμη σπάνιο να έχουμε δύο πρώτα ονόματα όπως "Αικατερίνη-Ελισάβετ". Λόγω αυτής της σύγχυσης ωστόσο, μερικές φορές αναφέρεται και με τα δύο ονόματα.
Αρραβωνιάστηκε το 1390 και παντρεύτηκε το 1395 με τον Γεράρδο ΣΤ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντνσμπουργκ. Είχε τρεις γιους και δύο κόρες:
Βιογραφία
Το 1404 η Αικατερίνη-Ελισάβετ χήρευσε, ενώ ο γιος της, διάδοχος του συζύγου της, ήταν ακόμη ανήλικος. Με τον τρόπο αυτό εκείνη έγινε επίτροπος, αλλά αναγκάστηκε να παραχωρήσει στον πρώην κουνιάδο της, τον Ερρίκο επίσκοπο του Όσναμπρυκ, την επιτροπεία του δουκάτου του Σλέσβιχ, καθώς και την επιμέλεια του γιου της Ερρίκου Δ΄ στη βασίλισσα Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας και στον μικρανιψιό της βασιλιά Έρικ. Ο γιος της Ερρίκος Δ΄ μεταφέρθηκε στη Δανία και η κόρη της Ίνγκεμποργκ στάλθηκε από τη βασίλισσα Μαργαρίτα στο αβαείο της Βάντστενα στη Σουηδία. Τα επόμενα χρόνια η βασίλισσα Μαργαρίτα Α΄ απέκτησε μεγάλα τμήματα του Σλέσβιχ ως ασφάλεια (φέουδο Τέντορ, Φρισία, επισκοπικές εκτάσεις στο Σβάντστεντ και Στούμπε) και με αγορά (Τρέγιμποργκ, Σκίνκεμποργκ και Γρέντερσμπυ). Ο βασιλιάς Έρικ ανέλαβε το φέουδο Χάντερσλεβ ως εγγύηση από την κάτοχό του Ελένη Άχλεφελντ και η βασίλισσα το Φλένσμποργκ.
Ωστόσο το 1408, όταν το Γκόττορπ επρόκειτο να αναληφθεί από το Δανικό στέμμα, η Αικατερίνη-Ελισάβετ κάλεσε πίσω τον γιο της Ερρίκο Δ΄ από τη Δανία και έστειλε μία δήλωση εχθρότητας στον βασιλιά Έρικ στις 14 Ιουνίου 1410. Αυτό οδήγησε σε μία σειρά από διαμάχες, αστάθεια και ενεχυρίαση πολλών φεούδων. Τα δικά της εδάφη Aλς, Έρε και Σούντεβεντ καταλήφθηκαν από τον βασιλιά Έρικ. Αρκετοί ξένοι πρίγκιπες, μεταξύ των οποίων ο αδελφός της Ερρίκος Α΄ ο Ήπιος, δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, προσπάθησαν να παρέμβουν και να μεσολαβήσουν, αλλά χωρίς διαρκή ειρήνη. Το 1415 ο γιος της Ερρίκος Δ΄ κηρύχθηκε νομικά ενήλικος, έτσι η επιτροπεία της Αικατερίνης-Ελισάβετ έληξε και δεν αναφέρεται πλέον στα έγγραφα. Το 1417 ήταν παρούσα στο Ρέντσμποργκ στο πλευρό τού γιου της, όταν ο βασιλιάς Έρικ πήρε το Σλέσβιχ και ο Ερρίκος Δ΄ αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από το Αμβούργο. Το 1423 οι γιοι της υπέβαλαν παράπονο, ότι η μητέρα τους δέχτηκε επίθεση από τους βασιλικούς στρατιώτες, παρά την υπόσχεση ότι θα έμενε έξω από τη σύγκρουση: η άμαξά της είχε δεχθεί επίθεση και οι άνδρες -που τη συνόδευαν- είχαν ληστευθεί και συλληφθεί. Αυτή είναι η τελευταία φορά που αναφέρεται.
Τζόι Κινγκ
Η Τζόι Κινγκ (Joey Lynn King ; 30 Ιουλίου 1999) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε γνωστή όταν συμμετείχε στην κωμωδία Ramona and Beezus (2010), προσαρμογή της σειράς βιβλίων της Beverly Cleary Beezus and Ramona. Εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες Crazy, Stupid, Love (2011), The Dark Knight Rises (2012), Oz the Great and Powerful (2013), The Conjuring (2013), White House Down (2013), Independence Day: Resurgence (2016), Wish Upon (2017), The Kissing Booth (2018) και Slender Man (2018). Έλαβε τα θετικά σχόλια των κριτικών για τον ρόλο της στην δραματική σειρά The Act (2019) και κέρδισε υποψηφιότητες για βραβείο Έμμυ και για Χρυσή Σφαίρα για τον συγκεκριμένο ρόλο.
Ριπιδοφόρος (αρχαία Αίγυπτος)
μικρογραφία|Ο Αντιβασιλέας του [[Βασίλειο του Κους|Kους, Αμενχοτέπ Χουί (Amenhotep called Huy), μπροστά στον φαραώ Τουταγχαμών, κρατά το ριπίδιο με το μακρύ φτερό, το οποίο είναι ενδεικτικό της υψηλής θέσης που κατείχε δίπλα του.]] Ο ριπιδοφόρος στην αρχαία Αίγυπτο ήταν ένας από τους αυλικούς του φαραώ. Ακριβέστερα, ονομάζεται "Ο φέρων την βεντάλια στο δεξί πλευρό του Βασιλιά" (στα ιερογλυφικά: ṯa(.y)-ḫw ḥr wnmy n nsw). Ο κάτοχος του αξιώματος αυτού ήταν ένα ιδιαίτερα σημαντικό πρόσωπο στο βασιλικό ανάκτορο, με μεγάλη επιρροή. Ορισμένες φορές ο τίτλος αναφέρεται και ως "Ο φέρων την βεντάλια του δεξιού χεριού του Βασιλιά".
Από τον τίτλο και μόνο συνάγεται ότι το πρόσωπο αυτό βρισκόταν πολύ κοντά στον φαραώ. Την εποχή της βασιλείας του Αμενχοτέπ Β΄ και του Τούθμωση Δ΄ της 18ης Δυναστείας, τον τίτλο του Ριπιδοφόρου στο δεξί πλευρό του Βασιλιά έφεραν αξιωματούχοι όπως ο Αντιβασιλέας του Κους, ο Μεγάλος επιστάτης του Οίκου του φαραώ, και διάφοροι παιδαγωγοί, όπως ο Σενετζέμ (Sennedjem) του Τουταγχαμών. Ανάμεσα στους σημαντικούς Αιγύπτιους που κατείχαν το αξίωμα αυτό ήταν και ο Maiherpri, ο οποίος ενταφιάστηκε στην Κοιλάδα των Βασιλέων (στον τάφο KV36).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι αιγυπτιακοί τίτλοι
Πάμισος Θεσσαλίας
Ο Πάμισος ή Παλιούρης είναι ποταμός του νομού Καρδίτσας και των Τρικάλων. Ο Πάμισος πηγάζει από τα Άγραφα κοντά στο χωριό Οξιά. Περνάει από διάφορα χωριά με κυριότερο την κωμόπολη του Μουζακίου και χύνεται στον Πηνειό. Έχει λίγες ποσότητες νερού και το καλοκαίρι. Υπάρχει και ένας άλλος ποταμός με την ονομασία Πάμισος στην Μεσσηνία.
Κατηγορία:Ποταμοί της Ελλάδας
Αγνή του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Αικατερίνης των Άνχαλτ, κόρης του Βερνάρδου Γ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.
Τρίτος σύζυγός της ήταν ο Αλβέρτος Γ΄ δούκας της Σουηδίας, πρώην βασιλιάς της Σουηδίας. Η Αγνή δεν θεωρείται βασίλισσα της Σουηδίας, διότι ο Αλβέρτος είχε εκτοπιστεί από τη Σουηδία πριν παντρευτούν, αλλά στο Μεκλεμβούργο εθεωρείτο βασίλισσα, καθώς ο Αλβέρτος δεν παραιτήθηκε από την αξίωσή του στη Σουηδία μέχρι το 1405.
Ο Αγνή απεβίωσε μεταξύ 1 Αυγούστου 1430 και 22 Δεκεμβρίου 1434 και τάφηκε στο Γκάντεμπους.
Οικογένεια
Το 1366 ο Αγνή παντρεύτηκε τον Μπούρκχαρντ Ε΄ (Η΄) κόμη του Μάνσφελντ (απεβ. 1389/1390).
Μεταξύ 1389 και 1391 η Αγνή παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Μπόγκισλαβ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας (απεβ.1393) στο Σέλε και είχε τέκνα:
Η Αγνή παντρεύτηκε για τρίτη φορά στο Σβερίν, στις 12/13 Φεβρουαρίου 1396, με τον χήρο πρώην βασιλιά Αλβέρτο της Σουηδίας, ο οποίος τότε ήταν ο Αλβέρτος Γ΄ δούκας του Mεκλεμβούργου (π. 1338-1412). Το ζευγάρι είχε έναν γιο:
Παραπμομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Υπερδνειστερίας (2006)
Διεξήχθη διπλό δημοψήφισμα στην Υπερδνειστερία στις 17 Σεπτεμβρίου 2006. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν, εάν ενέκριναν τη δυνατότητα παραίτησης από την ανεξαρτησία και την ενσωμάτωση με τη Μολδαβία, ή εναλλακτικά την ανεξαρτησία και μια πιθανή μελλοντική ενσωμάτωση στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Ιστορικό υπόβαθρο
Οι φιλομολδαβικές οργανώσεις ανακοίνωσαν πριν από το δημοψήφισμα ότι δεν θα αναγνωρίσουν τα αποτελέσματά του. Τα ψηφοδέλτια για το δημοψήφισμα ανατυπώθηκαν τρεις φορές, όπως  ο πρόεδρος της εκλογικής επιτροπής, Πιοτρ Ντενισένκο, ανακοίνωσε συρρίκνωση του εκλογικού σώματος κατά 7% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.
Αποτελέσματα
μικρογραφία| Κάρτα ψηφοφορίας που εκτίθεται στο μουσείο [[Τιράσπολ]]
Αντιδράσεις
μικρογραφία|225x225εσ| Αφίσα που ανακοινώνει το δημοψήφισμα της 17ης Σεπτεμβρίου στην Υπερδνειστερία Διεθνείς οργανισμοί, όπως ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, Ευρωπαϊκή Ένωση, GUAM, και ορισμένες άλλες χώρες ( Ουκρανία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Τουρκία, Σερβία, Μακεδονία, Κροατία, Μαυροβούνιο, Βοσνία, Αλβανία, Νορβηγία, Ισλανδία ) δεν αναγνώρισαν το δημοψήφισμα.
Σύμφωνα με το Ρωσικό Πρακτορείο Ειδήσεων RIA Novosti, περισσότεροι από 130 διεθνείς παρατηρητές παρακολούθησαν το δημοψήφισμα και ανέφεραν ότι «δεν κατέγραψαν διαδικαστικές παραβιάσεις κατά τη μυστική ψηφοφορία» και ο εκπρόσωπος του Κογκρέσου των Ρωσικών Κοινοτήτων από τη Μολδαβία δήλωσε ότι η διεξήχθη δημοψήφισμα σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Ωστόσο, κανένας διεθνώς αναγνωρισμένος οργανισμός παρακολούθησης δεν είχε παρόντες παρατηρητές.
Ο Βίκτορ Άλκσνις, βουλευτής του ρωσικού κόμματος "Ροντίνα" δήλωσε ότι το δημοψήφισμα στην Υπερδνειστερία διεξήχθη χωρίς παραβιάσεις της νομοθεσίας και των δημοκρατικών προτύπων. Ο Βίκτορ Άλκσνις είναι γνωστό ότι είχε περιγράψει προηγουμένως τη Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας ως τη βάση από την οποία θα ξεκινούσε η αποκατάσταση της Σοβιετικής Ένωσης.
Κατά τη γνώμη του ουκρανικού υπουργείου Εξωτερικών, η κατάσταση στην Υπερδνειστερία δεν πληροί τις προϋποθέσεις ελεύθερης έκφρασης της βούλησης των πολιτών.
Σύμφωνα με τον ΟΑΣΕ, το κλίμα των μέσων ενημέρωσης στην περιοχή της Υπερδνειστερίας είναι περιοριστικό, καθώς οι αρχές εκεί συνεχίζουν μια μακροχρόνια εκστρατεία, για να φιμώσουν τις ανεξάρτητες φωνές και κινήματα της αντιπολίτευσης. Αν και ο ΟΑΣΕ αποφάσισε να μην στείλει κανέναν παρατηρητή, για να παρακολουθήσει το δημοψήφισμα, 130 παρατηρητές από την ΚΑΚ και την Ευρώπη και από έντεκα οργανώσεις παρακολούθησης εκλογών, που παρευρέθηκαν στο δημοψήφισμα είχαν διαφορετικές αντιδράσεις.
Αντίθετα, η Επιτροπή του Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Μολδαβία (HCHRM) ισχυρίζεται ότι παρατήρησε μια σειρά παραβιάσεων στο δημοψήφισμα:
Ο Βίκτορ Τζόσου, αναπληρωτής αρχισυντάκτης της ρωσόφωνης μολδαβικής εφημερίδας Moldavskiye Vedomosti, διαπιστευμένος παρατηρητής, περιέγραψε το δημοψήφισμα ως μια επιτυχημένη δράση δημοσίων σχέσεων (ανεξαρτήτως παραβιάσεων και έλλειψης αναγνώρισης) και ανέφερε θετικά τη σύγκριση μεταξύ "αναγνωρισμένου Κισινάου» και «μη αναγνωρισμένη Τιράσπολ» σε ένα άρθρο, που υπογράμμιζε την ειλικρίνεια και τη διαφάνεια της διαδικασίας του δημοψηφίσματος.
Ο Σεργκέι Μπαγκάπς, πρόεδρος της Αμπχαζίας (η Αμπχαζία διεκδικεί την ανεξαρτησία της από τη Γεωργία, αλλά έχει αμφισβητούμενο καθεστώς), είπε ότι η δημοκρατία του "υποστηρίζει τις φιλοδοξίες της Υπερδνειστερίας για ανεξαρτησία και την επιλογή της για ενοποίηση με τη Ρωσία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Μολδαβίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Πολιτική της Ρωσίας Κατηγορία:Πολιτική της Μολδαβίας
Στερεοτυπία
Η στερεοτυπία είναι μια επαναλαμβανόμενη ή τελετουργική κίνηση, τη στάση του σώματος ή έκφραση. Οι στερεοτυπίες μπορεί να είναι απλές κινήσεις όπως το λίκνισμα του σώματος, ή και πιο σύνθετα, όπως το χάιδεμα του σώματος, η διασταύρωση των ποδιών και η πορεία με συγκεκριμένο τρόπο. Εμφανίζεται σε άτομα με νοητική αναπηρία, διαταραχές του φάσματος του αυτισμού, όψιμη δυσκινησία και στερεότυπη κινητική διαταραχή, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε νευροτυπικά άτομα. Μελέτες έχουν δείξει ότι η στερεοτυπία παρουσιάζει ομοιότητες με κάποια είδη σχιζοφρένειας. Η μετωποκροταφική άνοια είναι άλλη μια κοινή νευρολογική αιτία επαναλαμβανόμενων συμπεριφορών και στερεοτυπιών. Έχουν γίνει διάφορες υποθέσεις για τα αίτια της στερεοτυπίας, ενώ διατίθονται και πολλές θεραπείες.
Μερικές φορές στον αυτισμό η στερεοτυπία είναι γνωστή και ως αυτοδιέγερση, βασισμένο στην υπόθεση της αυτοδιέγερσης μιας ή περισσότερων αισθήσεων.
Μεταξύ των ατόμων με μετρωποκροταφική λοβιακή κηλίδα, πάνω από τους μισούς (το 60%) εμφάνιζαν κάποιο είδος στερεοτυπίας. Ο χρόνος για την έναρξη εκδήλωσης στερεοτυπιών σε άτομα με μετωποκροταφική λοβιακή κηλίδα είναι κάποια χρόνια μετά την εμφάνιση της (κατά μέσο όρο 2.1 έτη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχικές διαταραχές και διαταραχές συμπεριφοράς Κατηγορία:Εθισμοί Κατηγορία:Καλή διαβίωση των ζώων Κατηγορία:Ηθολογία
Πολιτισμός της μεσαιωνικής Πολωνίας
μικρογραφία| Παναγία της [[Κρουζλόβα Βίζνα]] μικρογραφία| [[Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα (Κρακοβία)|Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στην Κρακοβία]] Ο πολιτισμός της μεσαιωνικής Πολωνίας ήταν στενά συνδεδεμένος με την Καθολική Εκκλησία και τη συμμετοχή της στις υποθέσεις της χώρας, ιδιαίτερα κατά τους πρώτους αιώνες της ιστορίας του πολωνικού κράτους. Πολλά από τα παλαιότερα πολωνικά έθιμα και τεχνουργήματα χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα, ο οποίος στην Πολωνία διήρκεσε από τα τέλη του 10ου έως τα τέλη του 15ου αιώνα, και τον ακολούθησε η Πολωνική Αναγέννηση.
Πρώιμοι αιώνες (10ος–12ος)
Ο εκχριστιανισμός του Βασιλείου της Πολωνίας οδήγησε, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, στη αντικατάσταση του προηγούμενου, βασισμένου στη σλαβική μυθολογία, παγανιστικού πολιτισμού των Δυτικών Πολάνων πολιτισμού με το νέο χριστιανικό πολιτισμό του Βασιλείου της Πολωνίας υπό τη δυναστεία των Πιαστ. Γύρω στον 12ο αιώνα, το εκκλησιαστικό δίκτυο στην Πολωνία αποτελούνταν από περίπου χίλιες ενορίες ομαδοποιημένες σε οκτώ επισκοπές. αριστερά|μικρογραφία| Ο Αδαλβέρτος γίνεται επίσκοπος, λεπτομέρεια των [[Θύρες του Γκνιέζνο|Θυρών του Γκνιέζνο, 1175]] Τα νέα έθιμα εξαπλώθηκαν καθώς η Εκκλησία λειτουργούσε και ως εκπαιδευτικό σύστημα του κράτους. Η Εκκλησία διεύθυνε σχολεία με λατινικό trivium (γραμματική, ρητορική, διαλεκτική) και quadrivium (μαθηματικά, γεωμετρία, αστρονομία και μουσική) και βοηθούνταν από διάφορα θρησκευτικά τάγματα που ίδρυσαν μοναστήρια σε όλη την ύπαιθρο. Μέχρι το τέλος του 13ου αιώνα, πάνω από 300 μοναστήρια υπήρχαν στην Πολωνία, που διέδιδαν τον Καθολικισμό και τις δυτικές παραδόσεις: για παράδειγμα, τα πρώτα μοναστήρια των Βενεδικτίνων που χτίστηκαν τον 11ο αιώνα στο Τίνιετς και στο Λούμπιν, διέδωσαν νέες δυτικές γεωργικές και βιομηχανικές τεχνικές.
Ένα άλλο ισχυρό εργαλείο που χρησιμοποιούσε η Εκκλησία ήταν η ικανότητα της γραφής. Η Εκκλησία είχε τη γνώση και την ικανότητα να κατασκευάζει περγαμηνές και οι γραμματείς δημιουργούσαν και αντέγραφαν χειρόγραφα και ίδρυσαν βιβλιοθήκες. Έτσι τα πρώτα συγγράμματα της πολωνικής λογοτεχνίας γράφτηκαν στα λατινικά. Μεταξύ αυτών ήταν τα Ευαγγέλια από το Γκνιέζνο και το Πουότσκ, Codex aureus Gnesnensis και Codex Aureus Pultoviensis, που χρονολογούνται γύρω στα τέλη του 11ου αιώνα. Άλλα αξιοσημείωτα παραδείγματα πρώιμων πολωνικών βιβλίων περιλαμβάνουν το Ευχολόγιο του Τσιόουεκ. Διάσημα είναι επίσης τα χρονικά του Γάλλου Ανώνυμου και του Βιντσέτι Καντουούμπεκ.
Ενώ η παραδοσιακή μουσική δεν εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σχετικά λίγα από την πρώιμη πολωνική μουσική είναι γνωστή. Χρησιμοποιούνταν μουσικά όργανα, συνήθως οικιακά (π.χ. βιολιά, λύρες, λαούτα, τσίτερ και κόρνα). Τα Γρηγοριανά χορικά και η μονωδική μουσική εμφανίστηκαν στις πολωνικές εκκλησίες και μοναστήρια στα τέλη του 11ου αιώνα.
Η αρχιτεκτονική της Πολωνίας επίσης μεταμορφώθηκε. Έχουν διασωθεί πάνω από εκατό κτίρια που αποτελούν απόδειξη της δημοτικότητας του νέου, μνημειώδους στυλ της ρωμανικής αρχιτεκτονικής. Το στυλ επηρεάστηκε από την Κολωνία, ιδιαίτερα νωρίς. Μεταξύ αυτών είναι η Κρύπτη του Αγίου Λεονάρδου στο λόφο Βάβελ στην Κρακοβία και ο Καθεδρικός Ναός του Πουότσκ, που χτίστηκε το 1144. Πολλές παρόμοιες εκκλησίες εκείνης της εποχής, συνήθως στρογγυλές ή τετράγωνες με ημικυκλικές αψίδες, βρίσκονται σε όλη την Πολωνία, σε πόλεις όπως το Όστρουφ Λεντνίτσκι και το Γκιετς. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η τούβλινη Δομινικανή Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Σαντόμιες, που ιδρύθηκε το 1226 από τον Ίβο Οντρόβονς και χτίστηκε από τον ανιψιό του, Υάκινθο της Πολωνίας (το καμπαναριό του ωστόσο χτίστηκε σε πρώιμο γοτθικό στυλ τον 14ο αιώνα). Στον Καθεδρικό Ναό του Γκνιέζνο βρίσκεται ένα σημαντικό δείγμα ρωμανικής τέχνης, οι χάλκινες Θύρες του Γκνιέζνο (περίπου 1175), που αναγνωρίζεται ως το πρώτο σημαντικό έργο της πολωνικής τέχνης με εθνικό θέμα. Το ανάγλυφο τους απεικονίζει δεκαοκτώ σκηνές της ζωής και του θανάτου του Αγίου Αδαλβέρτου.
Ύστεροι αιώνες (13ος–15ος)
Από τον 13ο αιώνα και μετά, ο πολιτισμός της Πολωνίας επηρεαζόταν όλο και περισσότερο από δυνάμεις εκτός της Εκκλησίας, καθώς οι μη εκκλησιαστικοί θεσμοί άρχισαν να αποκτούν σημασία. Ο 14ος αιώνας είδε επίσης τη σημαντική μετάβαση από τη δυναστεία των Πιαστ στη δυναστεία των Γιαγκελλόνων. Τα σχολεία προετοίμαζαν τους μαθητές τους για σταδιοδρομία όχι μόνο στην ιεροσύνη αλλά και στη νομική, τη διπλωματία και τη διοίκηση. Η Ακαδημία της Κρακοβίας (αιώνες αργότερα μετονομάστηκε σε Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο), ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια στον κόσμο, ιδρύθηκε το 1364. Η πολωνική νομοθεσία άρχισε να αναπτύσσεται καθώς νομικά κείμενα κατέγραψαν νόμους σε κοσμικές καγκελαρίες. Αναπτύχθηκε και η πολωνική επιστήμη, καθώς έργα Πολωνών λογίων έγιναν γνωστά στο εξωτερικό. Αξιοσημείωτα παραδείγματα πολωνικών επιστημονικών κειμένων που συζητήθηκαν στη Δυτική Ευρώπη περιλαμβάνουν ένα χρονικό των παπών και των αυτοκρατόρων από τον Μάρτιν της Οπάβα και την πραγματεία για την οπτική του Βιτέλο. Μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα, περισσότεροι από 18.000 σπουδαστές είχαν εκπαιδευτεί στην Ακαδημία της Κρακοβίας. Οι σχολές αστρονομίας, νομικής και θεολογίας στελεχώθηκαν με εξέχοντες μελετητές, για παράδειγμα, τους Στανίσουαφ του Σκάλμπμιες, Πάβεου Βουοντκόβιτς, Γιαν του Γκουόγκουφ και Βόιτσεχ του Μπρούντζεφ. Ο Νικόλαος Κοπέρνικος (Μικόουαϊ Κοπέρνικ) ανέπτυξε νέες αστρονομικές θεωρίες, επιφέροντας μια επαναστατική αλλαγή στη σύγχρονη αντίληψη για το σύμπαν.
Οι απαρχές της πολωνικής μουσικής εντοπίζονται ήδη από τον 13ο αιώνα. Χειρόγραφα αυτής της περιόδου έχουν βρεθεί στο Στάρι Σοντς, που περιέχουν πολυφωνικές συνθέσεις που σχετίζονται με την Παρισινή Σχολή Παναγίας των Παρισίων. Δημιουργήθηκαν λειτουργικά και κανονικά τραγούδια, ύμνοι και κάλαντα. Άλλες πρώιμες συνθέσεις, όπως η μελωδία του Μπογκουροντζίτσα, μπορεί επίσης να χρονολογούνται σε αυτήν την περίοδο. Ένας από τους πιο αξιόλογους Πολωνούς συνθέτες εκείνης της εποχής ήταν ο Μικοουάι Ραντόμσκι, συγγραφέας πολυφωνικής μουσικής. Έζησε τον 15ο αιώνα και πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στην αυλή του Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεσαιωνικη Πολωνια Κατηγορία:Μεσαιωνική Πολωνία
Marcantonio Colonna (υποβρύχιο)
Το Marcantonio Colonna ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια κλάσης Pisani που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Λόγω της παλαιότητάς του όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις. Παροπλίστηκε το 1942 και διαλύθηκε για σκραπ το επόμενο έτος.
Περιγραφή
Τα υποβρύχια της κλάσης Pisani σχεδιάστηκαν παράλληλα με τα σκάφη της κλάσης Mameli. Ήταν μεγαλύτερων διαστάσεων συγκριτικά με τα Mameli, γεγονός που τους επέτρεπε να φέρουν μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου και κατά συνέπεια να έχουν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης. Είχαν εκτόπισμα 866 LT (880 t) στην επιφάνεια και 1040 LT (1057 t) σε βύθιση. Το μήκος ήταν 68,2 m, το πλάτος 6,09 m και το βύθισμα 4,93 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 48 αξιωματικούς και ναύτες.
Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 550 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης έφθανε τους 15 kn στην επιφάνεια και τους 8,2 kn σε βύθιση. Η ακτίνα δράσης ανέρχονταν σε 5000 ναυτικά μίλια στην επιφάνεια με ταχύτητα πλεύσης 8 kn και σε 70 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn όταν ήταν σε βύθιση.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερις τορπιλοσωλήνες διαμέτρου 533 mm στην πλώρη και άλλους δύο στην πρύμνη για τους οποίους έφεραν εννέα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102 mm, χάρη στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το υποβρύχιο ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm που παρείχαν αντιαεροπορική προστασία.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Marcantonio Colonna ξεκίνησε στις 3 Δεκεμβρίου 1925 στις εγκαταστάσεις της Cantiere Navale Triestino στην Τριέστη, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 26 Νοεμβρίου 1927 και η ένταξή του σε υπηρεσία στις 10 Ιουλίου 1929.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης Pisani Κατηγορία:Ιταλικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Σίλβια Ερλ
Η Σίλβια Άλις Ερλ (Sylvia Alice Earle) ( πρώην Reade, γεννημένη στις 30 Αυγούστου 1935) είναι αμερικανίδα βιολόγος, εξερευνήτρια, συγγραφέας και λέκτορας. Από το 1998 είναι εξερευνήτρια της National Geographic. Η Ερλ ήταν η πρώτη γυναίκα επικεφαλής επιστήμονας της Αμερικανικής Εθνικής Ωκεανικής και Ατμοσφαιρικής Διοίκησης, και ονομάστηκε από το περιοδικό Time Magazine ως η πρώτη ηρωίδα του για τον πλανήτη το 1998. Είναι επίσης μέλος της ομάδας Ocean Elders, η οποία είναι αφιερωμένη στην προστασία του ωκεανού και της άγριας ζωής του.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Ερλ γεννήθηκε το 1935 στην περιοχή Γκιμπστάουν του Greenwich Township, Gloucester County, Νιου Τζέρσι, από την Άλις Φρις (Ρίτσι) Ερλ και τον Λούις Ριντ. Και οι δύο γονείς της ήταν ενθουσιώδεις για την ύπαιθρο και υποστήριξαν τα πρώτα ενδιαφέροντα της κόρης τους στον φυσικό κόσμο. Η οικογένεια μετακόμισε στο Ντουνεντίν στη δυτική ακτή της Φλόριντα κατά την παιδική ηλικία της Ερλ. Η Ερλ έλαβε δίπλωμα διετών σπουδών από το St. Petersburg Jr. College (1952), πτυχίο Θετικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα (1955), μεταπτυχιακό Θετικών Επιστημών (1956) και διδακτορικό στην Ψυχολογία (1966) από το Πανεπιστήμιο Ντιουκ.
Καριέρα
Το 1979, έκανε μια κατάδυση JIM ανοιχτού ωκεανού στο βυθό του ωκεανού κοντά στο Oahu, σημειώνοντας ρεκόρ βάθους 381 m. Το 1979 ξεκίνησε επίσης τη θητεία της ως επιμελήτρια της Φυκολογίας στην Καλιφόρνια Ακαδημία Επιστημών, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1986.
Από το 1980 έως το 1984, υπηρέτησε στην Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή για τους Ωκεανούς και την Ατμόσφαιρα. αριστερά|μικρογραφία| Η Eρλ δείχνει δείγματα σε έναν δύτη μέσα στον οικότοπο Tektite, 1970 Το 1982, αυτή και ο μετέπειτα σύζυγός της, Graham Hawkes, μηχανικός και υποβρύχιος σχεδιαστής, ίδρυσαν την Deep Ocean Engineering για το σχεδιασμό, τη λειτουργία, την υποστήριξη και τη διαβούλευση για πιλοτικά και ρομποτικά υποθαλάσσια συστήματα. Το 1985, η ομάδα Deep Ocean Engineering σχεδίασε και δημιούργησε το ερευνητικό υποβρύχιο Deep Rover, το οποίο λειτουργεί μέχρι 1000 m. Μέχρι το 1986, ο Deep Rover είχε δοκιμαστεί και η Ερλ εντάχθηκε στην ομάδα που προπονούσε το Lee Stocking Island στις Μπαχάμες.
Η Ερλ εγκατέλειψε την εταιρεία το 1990 για να δεχτεί τη θέση ως Επικεφαλής Επιστήμονας στην Εθνική Ωκεάνια και Ατμοσφαιρική Διοίκηση, όπου παρέμεινε μέχρι το 1992. Ήταν η πρώτη γυναίκα που κατείχε αυτή τη θέση. Κατά τη διάρκεια αυτής της ανάρτησης, δεδομένης της εμπειρογνωμοσύνης της σχετικά με τις επιπτώσεις των πετρελαιοκηλίδων, η Ερλ κλήθηκε να πραγματοποιήσει πολλά ερευνητικά ταξίδια κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Περσικό Κόλπο το 1991 για να προσδιορίσει τις περιβαλλοντικές ζημίες που προκλήθηκαν από την καταστροφή των πετρελαιοπηγών του Κουβέιτ από το Ιράκ.
Το 1992, η Ερλ ίδρυσε την εταιρία "Εξερεύνηση και Έρευνα Deep Ocean" ( DOER Marine ) για την περαιτέρω προώθηση της θαλάσσιας μηχανικής. Η εταιρεία, η οποία διευθύνεται τώρα από την κόρη της Ερλ, Ελίζαμπεθ, σχεδιάζει, κατασκευάζει και χρησιμοποιεί εξοπλισμό για περιβάλλοντα βαθέων ωκεανών.
Από το 1998, η Ερλ είναι εξερευνήτρια κατ'οίκον στο National Geographic. Μερικές φορές την χαρακτηρίζουν ως "Βασίλισσα των Βαθών" ή "ο Οξύρυγχος Στρατηγός".
Από το 1998 έως το 2002, ηγήθηκε των Εκστρατειών Βιώσιμης Θάλασσας, ενός πενταετούς προγράμματος που χρηματοδοτήθηκε από την Εθνική Γεωγραφική Εταιρεία και χρηματοδοτήθηκε από το Ταμείο Ρίτσαρντ και Ρόντα Γκόλντμαν για τη μελέτη του Εθνικού Ναυτικού Ιερού των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ερλ ήταν ηγέτης των Εκστρατειών Βιώσιμης Θάλασσας, πρόεδρος του συμβουλίου για το Ινστιτούτο Ερευνών Harte για τις Μελέτες του Κόλπου του Μεξικού στο Texas A & M-Corpus Christi και πρόεδρος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου για τον Ωκεανό στο Google Earth. Παρείχε επίσης το υποβρύχιο DeepWorker 2000 που χρησιμοποιείται για την ποσοτικοποίηση των ειδών των ψαριών, καθώς και των διαστημικών πόρων που χρησιμοποιούνται στο Εθνικό Ναυτικό Καταφύγιο της Stellwagen Bank.
Το 2001, η Ερλ έλαβε το βραβείο Robin W. Winks του Εθνικού Συνδέσμου Διατήρησης Πάρκων για την ενίσχυση της δημόσιας γνώσης των εθνικών πάρκων.
Η Ερλ ίδρυσε την Mission Blue (επίσης γνωστή ως Sylvia Earle Alliance, Deep Search Foundation και Deep Search) το 2009.
Δεδομένης της προηγούμενης εμπειρίας της με τις πετρελαιοκηλίδες Exxon Valdez και Mega Borg, η Ερλ κλήθηκε να συμβουλευτεί κατά τη διάρκεια της καταστροφής Deepwater Horizon στον Κόλπο του Μεξικού το 2010. Κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους, έδωσε επίσης ομιλία 14 λεπτών μπροστά σε 3.500 αντιπροσώπους και πρεσβευτές των Ηνωμένων Εθνών στο Διεθνές Συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών της Χάγης.
Τον Ιούλιο του 2012, η Ερλ οδήγησε μια αποστολή στο υποβρύχιο εργαστήριο Υδροχόου της NOAA, που βρίσκεται έξω από το Κι Λάργκο της Φλόριντα. Η αποστολή, με τίτλο "Γιορτάζοντας τα 50 χρόνια ζωής κάτω από τη θάλασσα", γιόρτασε την πεντηκοστή επέτειο του έργου Jacques Cousteau 's Conshelf I και ερεύνησε τους κοραλλιογενείς υφάλους και την υγεία των ωκεανών. Ο Μαρκ Πάτερσον ηγήθηκε της αποστολής με την Ερλ. Η ομάδα δυτών περιελάμβανε επίσης τον υποβρύχιο σκηνοθέτη DJ Roller και τον ωκεανογράφο M. Ντέιλ Στόουκς.
Η Ερλ εμφανίστηκε στην καθημερινή ταινία κινουμένων σχεδίων Sherman's Lagoon την εβδομάδα που ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου 2012, για να συζητήσει το κλείσιμο του υποβρύχιου εργαστηρίου Aquarius.
Τον Μάιο του 2013, οι Επιστημονικοί αποδέκτες του νόμου των Ηνωμένων Πολιτειών του 2013 εισήχθησαν στο Κογκρέσο. Η Ερλ αναφέρθηκε από έναν σχολιαστή ως πιθανή υποψήφια για τη θέση του Επιστημονικού Laureate, εάν η πράξη επρόκειτο να περάσει.
Τον Ιανουάριο του 2018, το Ενυδρείο Σιάτλ έδωσε το εναρκτήριο βραβείο Lifetime Achievement Award στην Ερλ και μετονόμασε το Μετάλλειο του Ευδρείου Σιάτλ προς τιμήν της. Το πρώτο Lifetime Achievement Award του Ενυδρείου απονεμήθηκε στην Ερλ.
Παράλληλα με τη δουλειά της στο Mission Blue, υπηρετεί επίσης σε πολλά διοικητικά συμβούλια, συμπεριλαμβανομένου του Marine Conservation Institute.
Με την υποστήριξη του TED, ξεκίνησε το Mission Blue, το οποίο στοχεύει στη δημιουργία θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών (με την ονομασία Hope Spots ("Σημεία Ελπίδας")) σε όλο τον κόσμο. Το όραμα της Mission Blue είναι να επιτύχει 30% προστασία του ωκεανού έως το 2030 και περισσότεροι από διακόσιοι οργανισμοί τους έχουν στηρίξει μέχρι σήμερα (2019). Αυτοί οι υποστηρικτές κυμαίνονται από μεγάλες, παγκόσμιες εταιρείες έως μικρές, ειδικές ερευνητικές ομάδες.
Με την Mission Blue και τους συνεργάτες της, η Ερλ οδηγεί αποστολές στο Hope Spots σε όλο τον κόσμο. Οι προηγούμενες αποστολές περιλαμβάνουν την Κούβα το 2009, Μπελίζ τον Ιανουάριο του 2010, τα Νησιά Γκαλαπάγκος τον Απρίλιο του 2010, Κόστα Ρίκα και τον Κεντρικό Αμερικανικό Θόλο στις αρχές του 2014 και τη Νοτιοαφρικανική ακτή στα τέλη του 2014.
Τον Αύγουστο του 2014, κυκλοφόρησε ένα αποκλειστικό ντοκιμαντέρ Netflix με τίτλο «Mission Blue». Επικεντρώνεται στη ζωή και την καριέρα της Ερλ και στην καμπάνια της Mission Blue για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου δικτύου προστατευόμενων από τη θάλασσα περιοχών.
Η οργάνωση συνέχισε να αναπτύσσεται με τη δουλειά της Ερλ και τη βοήθεια της ομάδας της. Από το 2020, η Mission Blue έχει δημιουργήσει 122 Hope Spots σε όλο τον κόσμο. (2020).
Τον Ιανουάριο του 2020, οι Aurora Expeditions ανακοίνωσαν ότι το δεύτερο πλοίο τους θα ονομαστεί Σίλβια Ερλ μετά την θαλάσσια βιολόγο. Σε συνεργασία με την Aurora Expeditions, η Δρ Σίλβια Ερλ είπε: «Το ενενήντα επτά τοις εκατό του νερού της Γης είναι ο ωκεανός, είναι το σύστημα υποστήριξης της ζωής μας και πρέπει να μάθουμε ό,τι μπορούμε για αυτό. Βλέπω μεγάλη συνέργεια στο να συνεργάζομαι στενά με μια εταιρεία που μοιράζεται το όραμά μου για το μέλλον και η οποία, από πάνω προς τα κάτω, είναι παθιασμένη με το θαλάσσιο περιβάλλον. Μέσω του ταξιδιού μου με τις Aurora Expeditions στο Σίλβια Ερλ, αισθάνομαι ότι είναι μια απίστευτη ευκαιρία για τους ανθρώπους να μάθουν για αυτούς τους θαλάσσιους οικοτόπους επιτόπου, και ως εκ τούτου, γίνονται πρέσβεις για την προστασία τους.
Εκδόσεις
Η Έρλ έχει γράψει περισσότερες από 150 εκδόσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί εξερευνητές Κατηγορία:Αμερικανοί ωκεανογράφοι
Γιώργος Παπαηλιού
Ο Γιώργος Παπαηλιού (γεν. 5 Φεβρουαρίου 1952) είναι Έλληνας πολιτικός και νομικός, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ του νομού Αρκαδίας από τον Σεπτέμβριο του 2015.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1952 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη νομική σχολή του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Ανέπτυξε πολιτική δράση στον αντιδικτατορικό αγώνα.
Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής Αρκαδίας με 5.262 ψήφους.
Είναι αντιπρόεδρος της ειδικής διαρκούς επιτροπής παρακολούθησης του συστήματος Ασφάλισης, και μέλος των διαρκών επιτροπών Κοινωνικών Υποθέσεων, Δημόσιας διοίκησης, δημόσιας τάξης και δικαιοσύνης, και μέλος της ειδικής μόνιμης επιτροπής περιφερειών. Είναι έγγαμος. Μιλά γερμανικά και αγγλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας
Φρανσίσκο Γκουτέρες
Ο Φρανσίσκο Γκουτέρες (Francisco Guterres), γνωστός στο ευρύ κοινό ως Lú-Olo (7 Σεπτεμβρίου 1954-) είναι πολιτικός από το Ανατολικό Τιμόρ, ο οποίος χρημάτισε πρόεδρος της ασιατικής χώρας από το 2017 έως το 2022. Είναι επίσης αρχηγός του Fretilin και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εθνικού Κοινοβουλίου από το 2002 ως το 2007. Με το Fretilin έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές του 2007 και του 2012, όμως ηττήθηκε από ανεξάρτητους υποψήφιους στον δεύτερο γύρο αμφότερων των εκλογικών αναμετρήσεων. Διεκδίκησε ξανά την προεδρία στις προεδρικές εκλογές του 2017 και εξελέγη πρόεδρος με την υποστήριξη του πρωθυπουργού Σανάνα Γκουσμάο και του κόμματός του, Εθνικό Κογκρέσο για την Ανασυγκρότηση του Τιμόρ (CNRT).