cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Κρμπάβα
Αντίκτυπος
Αν και η κροατική αριστοκρατία υπέφερε από την βαριά ήττα, η οποία περιγράφηκε από τους αρχαίους ιστορικούς και χρονικογράφους ως «η πρώτη διάλυση του βασιλείου της Κροατίας», η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχε εδαφικά κέρδη από την νίκη στη Κρμπάβα. Καθώς οι απώλειες ήταν βαριές, και στην τοπική παράδοση η πεδιάδα της Κρμπάβα έγινε γνωστή ως «Αγρός Αίματος» (κροατικά: Krvavo polje). Ανάμεσα στα βασίλεια Κροατίας και Ουγγαρίας και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υπογράφηκε τον Απρίλιο του 1495. Οι επόμενες μεγάλες επιδρομές των Οθωμανών έλαβαν χώρο το 1512 και το 1513, όταν οι Κροάτες νίκησε στη μάχη της Ντούμπιτσα. Μετά τη μάχη, και στις επόμενες δεκαετίες, εξαιτίας των συνεχών Οθωμανικών επιθέσεων, οι τοπικοί Κροατικοί πληθυσμοί μετακινήθηκαν σε ασφαλέστερες περιοχές, στη βορειοδυτική Κροατία, την ακτή και τα νησιά, καθώς και εκτός χώρας.
Ο Φράνιο Μπερίσλαβιτς έγινε μπάνος του Γιάιτσε το 1494.
Ιστορικές καταγραφές
Καταγραφές της μάχης της Κρμπάβα γίνονται από πολλές σύγχρονες και πολλές παλαιότερες ιστορικές πηγές. Ανάμεσα στις παλαιότερες είναι η καταγραφή από τον παπικό αντιπρόσωπο Αντόνιο Φαμπράγουες, γραμμένη στις 13 Σεπτεμβρίου 1493, στο Σένι, μια καταγραφεί από τον Βοημό περιηγητή Γιαν Χασιστέινσκι τις 23 Σεπτεμβρίου 1493, στο ταξιδιωτικό βιβλίο του, η καταγραφή του ιερέα Μάρτινατς στο 1493, και μια περιγραφή της μάχης σε γράμμα προς τον Πάπα Αλέξανδρο Στ΄ από τον επίσκοπο της Νιν Γιουράι Ντίβνιτς τις 27 Σεπτεμβρίου 1493. Το 1561, η μάχη της Κρμπάβα περιγράφηκε από τον χρονικογράφο Ιβάν Τόμασιτς στο Σύντομο Χρονικό του Κροατικού Βασιλείου (Chronicon breve Regni Croatiae) και το 1696 ο Παβάο Ρίτερ Βιτέζοβιτς την περιέγραφε στο Kronika aliti szpomen vszega szvieta vikov. Οι αριθμοί στρατιωτών και οι απώλειες που αναφέρουν οι παλαιότερες ιστορικές πηγές είναι κυρίως μεγαλοποιημένοι. Καθώς τα νέα μετά την ήττα διαδόθηκαν γρήγορα, οι αναφορές γραμμένες άμεσα μετά την μάχη έγιναν υπό το πρίσμα της μεγάλης απώλειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Κροατία Κρμπαβα
Δεν λυπόμαστε την νεολαία μας
To Δεν λυπόμαστε την νεολαία μας (πρωτότυπος τίτλος: わが青春に悔なし, Χέπμπορν: Waga seishun ni kuinashi) είναι ιαπωνική ταινία του 1946 σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάουα.
Το πρώτο φιλμ που ο Κουροσάουα γύρισε μετά τον πόλεμο, η ταινία έχει σαν θέμα την ιστορία της Ιαπωνίας από τη δεκαετία του '30 ως το 1946. Η ταινία βασίζεται στην "πτώση του Τακικάβα", γεγονός που έλαβε χώρα το 1933 όταν ένας καθηγητής αναγκάσθηκε από την κυβέρνηση να παραιτηθεί εξ αιτίας των πολιτικών απόψεών του, επειδή φαινόταν να υποστηρίζει την Αριστερά και τα κινήματα των φοιτητών.
Πλοκή
Η ταινία αρχίζει το 1933. Οι φοιτητές στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Κιότο διαμαρτύρονται για την Ιαπωνική εισβολή στη Μαντζουρία. Ο διαπρεπής καθηγητής Γιαγκιχάρα (Denjiro Okochi) απαλλάσσεται από τη θέση του εξ’ αιτίας των απόψεών του εναντίον του φασισμού. Την κόρη του καθηγητή, Γιούκι (Σετσούκο Χάρα) φλερτάρουν δύο φοιτητές του πατέρα της: ο Νόγκε(Σουσούμου Φουτζίτα) και Ιτοκάουα (Ακιτάκε Κόνο). Ο Ιτοκάουα είναι σταθερός και μετριοπαθής, ενώ ο Νόγκε παθιασμένος και ακραίος αριστερός. Παρόλο που μαλώνει μαζί του έντονα, η Γιούκι τελικά έλκεται από το Νόγκε.
Ο Νόγκε εξαφανίζεται κατά τη διάρκεια μιας αντιπολεμικής φοιτητικής διαδήλωσης, που έχει ως αποτέλεσμα να συλληφθεί και να περάσει τέσσερα χρόνια στη φυλακή. Μέχρι ο Ιτοκάουα, τώρα δημόσιος κατήγορος της κυβέρνησης, λέει στη Γιούκι για τη τύχη του Νόγκε, αυτός έχει ήδη αποφυλακιστεί εδώ και ένα χρόνο. Την προειδοποιεί ότι είναι ένας άλλος άνθρωπος και δεν είναι πλέον όπως τον θυμάται η Γιούκι.
Ο Ιτακάουα φέρνει τον Νόγκε στην κατοικία των Γιαγκιχάρα. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, ο Καθηγητής Γιαγκιχάρα αναφέρει ότι ο Νόγκε δεν θα είχε αποφυλακιστεί εκτός αν η κυβέρνηση είχε πειστεί ότι ο Νόγκε έχει «μεταστραφεί» από τις ριζοσπαστικές του ιδέες. Ο Νόγκε το επιβεβαιώνει και λέει ότι ο Ιτοκάουα εγγυήθηκε για εκείνον και επιπλέον του είχε βρει και δουλειά στο στρατό.
Αφού αντιλαμβάνεται ότι ο Νόγκε έχει αλλάξει από τον καιρό που ήταν στο πανεπιστήμιο, η Γιούκι αποχωρεί από το τραπέζι και κλειδώνεται στο δωμάτιό της. Η μητέρα της τελικά της λέει ότι οι νεαροί αποχωρούν. Η Γκιούκι διστάζει να τους ξεπροβοδίσει, αλλά όταν η μητέρα της λέει ότι ο Νόγκε φεύγει για την Κίνα αποφασίζει να δει τον Νόγκε μια τελευταία φορά για να τον αποχαιρετήσει.
Μετά την αποχώριση του Νόγκε, η Γιόυκι αρχίζει να μαζεύει τα πράγματά της για το Τόκιο και έχει μια μεγάλη συζήτηση με τον πατέρα της. Για τρία χρόνια στο Τόκιο η Γιύκι κάνει μικροδουλειές για να τα βγάλει πέρα. Μια μέρα συναντάει τον Ιτακάουα και της λέει ότι ο Νόγκε είναι στην πόλη. Πηγαίνει στα γραφεία που δουλεύει ο Νόγκε, αλλά είναι επιφυλακτική να τον δει. Η Γιούκι εμφανίζεται αρκετές φορές έξω από τα γραφεία, μέχτι που τελικά ο Νόγκε την προσέχει. Περνάνε αρκετά χρόνια μαζί και παντρεύονται.
Η Γιούκι ανακαλύπτει ότι ο Νόγκε εμπλέκεται σε επικίνδυνες και παράνομες δραστηριότητες, αλλά συμφωνούν ότι δεν πρέπει να γνωρίζει ακριβώς τη φύση τους. Ο Νόγκε συλλαμβάνεται τη νύχτα πριν πραγματοποιήσει τα σχέδιά του. Η Γιούκι ανακρίνεται, αλλά δεν δίνει καμία πληροφορία. Κατά την ανάκριση την κακομεταχειρίζονται, αλλά ο Ιτοκάουα τελικά καταφέρνει να αφεθεί ελεύθερη.
Οι γονείς της παίρνουν το τρένο για το Τόκιο όπου ο πατέρας της Γιούκι συναντιέται με τον Ιτοκάουα, τον ευχαριστεί γι’ αυτό που έκανε, και τον πληροφορεί ότι σκοπεύει να αντιπροσωπεύσει τον Νόγκε στο δικαστήριο. Ο Ιτοκάουα απαντάει με θλίψη ότι ο Νόγκε πέθανε την προηγούμενη νύχτα. Η Γιούκι είναι συντετριμμένη. Φέρνει τις στάχτες του στους γονείς του, που είναι αγρότες στην εξοχή, και τους λέει ότι είναι η γυναίκα του. Ο πατέρας του Νόγκε την απορρίπτει, πιστεύοντας ότι έχει έρθει για να τους χλευάσει που ο γιος τους ήταν κατάσκοπος αλλά η Γιούκι μένει και δουλεύει στα χωράφια ρυζιού μαζί τους. Στο χωριό τους περιφρονούν και τους παρενοχλούν, αλλά η Γιούκι προσπαθεί να τους πείσει ότι είναι ειλικρινής και ότι ο γιος τους ήταν καλός άνθρωπος. Η δουλειά στα χωράφια είναι σκληρή, αλλά είναι αποφασισμένη να αποδείξει την αξία της, δουλεύοντας ακόμα και με υψηλό πυρετό.
Τη νύχτα που η Γιούκι και η πεθερά της τελειώνουν τελικά τη σπορά στα χωράφια, οι γείτονες εισβάλουν κρυφά και καταστρέφουν τη δουλειά τους. Όταν τελικά θρηνεί για το βανδαλισμό, ο πατέρας το Νόγκε τελικά την αποδέχεται και ο γιος του εξιλεώνεται στα μάτια του. Μετά το τέλος του πολέμου, ο Καθηγητής Γιαγκιχάρα αποκαθίσταται στη θέση του και ο Νόγκε τιμάται για τις αντιπολεμικές του προσπάθειες. Η Γιούκι επιστρέφει στο Κιότο για να επισκεφθεί τους γονείς της. Η μητέρα της Γιούκι την προσκαλεί να μείνει, καθώς φαίνεται ότι η κόρη της πέτυχε το σκοπό της, να μην ντρέπονται πια οι γονείς του Νόγκε για το γιο τους. Όμως, τώρα νοιώθει πιο καλά να φυτεύει ρύζι από το να παίζει πιάνο και βλέπει την αξία στην δουλειά στη κοινότητα που έχει ακόμα ανάγκη το χωριά, και έτσι επιστρέφει στους γονείς του Νόγκε.
Παραπομπές
κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα
Ουριέλ Ζοχάρ
Βιογραφικό
Ο Ζοχάρ άρχισε να σκηνοθετεί στο Παρίσι το 1978. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό με θέμα τη συλλογική και παγκόσμια Kibbutz Θέατρο, το οποίο παρουσίασε στο Πανεπιστήμιο Paris VIII, όπου διετέλεσε Επίκουρος Καθηγητής απο το 1980 - 1985. Έχει δημοσιεύσει 150 άρθρα στον τομέα του θεάτρου και επιστημονικά περιοδικά στα αγγλικά, γαλλικά και εβραϊκά. Οι πανεπιστημιακές του γραφές είναι επίσης για τον Peter Brook, Κονσταντίν Στανισλάφσκι, Γιέρζυ Γκροτόφσκι, Augusto Boal, Martin Buber και Aaron David Gordon, ο οποίος επηρέασε βαθιά το θέατρο. Μέχρι τώρα έχει ανεβάσει 71 θεατρικά έργα στο Ισραήλ, την Ευρώπη, τον Καναδά και την Αφρική. Έχει γράψει και επιμεληθεί περίπου τριάντα πρωτότυπα θεατρικά έργα στα Εβραϊκά. Εχει ανεβάσει κλασικά έργα του Μολιέρου, Σαίξπηρ, Marivaux, Henrik Ibsen και George Bernard Shaw κ.λπ.
Το Θέατρο Technion παίρνει μέρος σε φεστιβάλ στην Ευρώπη, τον Καναδά και το Ισραήλ. Διδάσκει αισθητικό στάδιο, συγγραφή θεατρικών έργων και την απόδοση ηθοποιίας στο Παρίσι και το Ισραήλ. Υπήρξε συγγραφέας των Habima Θεάτρου το 1989-1990 και στο Χάιφα Δημοτικό Θέατρο το 1995-1997. Έχει διευθύνει Ιουδαιο-Αραβικά συνεργατικά έργα, μέσω της τέχνης και είναι από τους ιδρυτές της El Midan Arab Theatre στη Χάιφα το 1994. Μεταξύ 1993 και 1999 ήταν αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Πανεπιστημιακού Θεάτρου (IUTA), που εδρεύει στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης, στο Βέλγιο, και επίτιμο μέλος το 2005. Από το 1995 είναι επισκέπτης καθηγητής στο HEC, και από 1997 στο Πανεπιστήμιο Paris VIII. Το 1993, ανέβασε την Εποχή της Μετανάστευσης στο Βορρά το μυθιστόρημα του συγγραφέα του Σουδάν Tayeb Salih, με τη συμμετοχή του Μοχάμεντ Μπακρί, ενός Ισραηλο-Παλαιστινιακού ηθοποιού που έχει λάβει το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο Φεστιβάλ Acco Festival of Alternative Israeli Theatre in Acre. Ο Zohar με τον ηθοποιό Bakri, ανέβασε το "Bakri μονόλογος» στα Γαλλικά, Αραβικά και τα Εβραϊκά και εμφανίστηκε με τον Bakri επί σκηνής στο Παρίσι, στο Boris Vian Hall Thaetre του Παρισιού-Villette, στο εθνικό στάδιο του Cergy-Pontoise Lille, στο Φεστιβάλ Ειρήνης στις Βρυξέλλες και σε άλλες χώρες. Από το 2002 έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Πρόσπερο στην Τρικυμία στο θέατρο της Béatrice Brout και η κόμη του Northumberland το Richard ΙΙ, του Σαίξπηρ, και ερμηνεύονται τα κείμενα του Βίκτωρος Ουγκώ και άλλων συγγραφέων στη Γαλλία.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες
Μανασσής Γ΄ του Ρετέλ
Ο Μανασσής Γ΄, γαλλ. Manasses III (1022 - 1065) από τον Οίκο του Ρετέλ ήταν κόμης του Ρετέλ (1032-1065).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μανασσή Β΄ κόμη του Ρετέλ και της Ντάντα.
Το 1032 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Ρετέλ. Το Ρετέλ είναι πόλη επί του ποταμού Αιν (Aisne) στην περιοχή των Αρδεννών, στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το 1065 απεβίωσε σε ηλικία 43 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ούγος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ζουντίτ του Ρουσύ, κόρη του Γκίλμπερτ κόμη του Ρενς & Ρουσύ (γιου του Ρενώ κόμη του Ρουσύ) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ρετέλ
Γκαμπιονέτα-Μπινανουόβα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Γκαντέσκο-Πιέβε Ντελμόνα
Το Γκαντέσκο-Πιέβε Ντελμόνα (ιταλικά: Gadesco-Pieve Delmona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Μαρτίνας Γκετσεβίτσιους
Ο Μαρτίνας Γκετσεβίτσιους (λιθουανικά: Martynas Gecevičius), (Βίλνιους, 16 Μαΐου 1988), είναι Λιθουανός καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 193 εκ. και αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ για την ομάδα της λιθουανικής Γιουβέντους.
Σταδιοδρομία
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2004-05 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Σακαλάι Βίλνιους, παραμένοντας στην ομάδα μέχρι τον Ιανουάριο του 2007. Για το υπόλοιπο της περιόδου 2006-07 μεταγράφηκε στη Λιέτουβος Ρίτας, από την οποία αποχώρησε το καλοκαίρι του 2011. Με τη Λιέτουβος κατέκτησε το EuroCup της περιόδου 2008-09, το Πρωτάθλημα Λιθουανίας 2008-09 και 2009-10, καθώς και το Κύπελλο Λιθουανίας για τα έτη 2009 και 2010. Με την ίδια ομάδα κατέκτησε τη Βαλτική Λίγκα των ετών 2007 και 2009.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Ολυμπιακός Σ.Φ. Πειραιώς. Το 2012 και το 2013 κέρδισε την Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό, ενώ επίσης το 2012 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος.
Το 2013, υπέγραψε στην Λιέτουβος Ρίτας. Την πρώτη του χρονιά, είχε 13.5 πόντους και 3.5 ασίστ μ.ό. σε 17 αγώνες στην VTB United League, με αποτέλεσμα, να αναδειχθεί ως ο καλύτερος Λιθουανός του Πρωταθλήματος.
Τον Αύγουστο του 2016 συμφώνησε με την Σαραγόσα και μετακόμισε στην Ισπανία. Αγωνίστηκε σε 27 παιχνίδια και σκόραρε 11,3 πόντους, μαζεύοντας 2,3 ριμπάουντ και δίνοντας 2,3 ασίστ. Αναδείχθηκε μάλιστα καλύτερος σουτέρ τριών πόντων στη λίγκα ACB.
Την αγωνιστική περίοδο 2017-2018, αγωνίστηκε για την πολωνική Ζιελόνα Γκούρα. Ο Λιθουανός guard προσέφερε 10,5 πόντους, 2,7 ασίστ και 2 ριμπάουντ, σε 48 αναμετρήσεις.
Το καλοκαίρι του 2018, ανακοινώθηκε από την λιθουανική Πριενάι. Εκείνη τη σεζόν μέτρησε 11,6 πόντους, 4,3 ασίστ και 3,3 ριμπάουντ, παίζοντας σε 35 αγώνες.
Μετά από έξι χρόνια, το καλοκαίρι του 2019, επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Άρη. Την σεζόν 2019-20 μέτρησε 8,4 πόντους και 3 ασίστ κατά μέσο όρο.
Στις 10 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από την λιθουανική Γιουβέντους Γιούτενα.
Εθνική Λιθουανίας
Υπήρξε μέλος των Εθνικών Ομάδων U-16, U-18, U-19 και U-20 της Λιθουανίας. Αγωνίστηκε στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα U-16 των ετών 2003 και 2004 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-18 του 2005. Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-18 του 2006. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U-19, ενώ κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-20 του 2008. Τέλος, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακαλάι Βίλνιους Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Πριέναϊ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Σαραγόσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010
Αλεξάντρ Χανζόνκοφ
Ο Αλεξάντρ Αλεξέγιεβιτς Χανζόνκοβ (Александр Алексеевич Ханжонков, 8 Αυγούστου/27 Ιουλίου  — 26 Σεπτεμβρίου 1945) ήταν ένας πρωτοπόρος Ρώσος   κινηματογραφικός επιχειρηματίας, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Είναι γνωστός για την παραγωγή του Оборона Севастополя (Η υπεράσπιση της Σεβαστούπολης), μιας από τις πρώτες μεγάλου μήκους ταινίες της Ρωσίας, καθώς και του πρωτοποριακού καρέ καρέ ανιμέισον του Λάντισλας Στάρεβιτς. Ο Χανζόνκοφ εργάστηκε ως σύμβουλος στη μεταεπαναστατική κρατική επιτροπή κινηματογραφίας Goskino μέχρι το 1926, οπότε του απαγορεύτηκε η ανάμειξή του με τον κινηματογράφο.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Χανζόνκοφ γεννήθηκε στο μικρό χωριό Χανζόνκοβα της περιφέρειας Ντον Χοστ Ομπλάστ (τη σημερινή Μακιγίβκα της περιφέρειας Ντονέτσκ). Καταγόταν από μια ευγενή οικογένεια Κοζάκων του Ντον. Ο πατέρας του, Αλεξέι Πέτροβιτς Χανζόνκοβ, ήταν γαιοκτήμονας που χρεοκόπησε. Η μητέρα του, Παρασκέβα Σεργκέγιεβνα Χανζόνκοβα (το γένος Ντμίτριεβα) καταγόταν από οικογένεια στρατιωτικών. Ο πατέρας της ήταν συνταγματάρχης και είχε ένα κατάστημα με ραπτομηχανές Singer στη Μόσχα. Ο τίτλος ευγενείας δόθηκε αρχικά στον προπάππου του, Αλεξάντρ Βασίλι Χανζόνκοβ.
Ο Χανζόνκοφ σπούδασε στη Σχολή Κοζάκων του Νοβοτσερκάσκ και στάλθηκε να υπηρετήσει στη Μόσχα μετά την αποφοίτησή του το 1886. Έλαβε μέρος στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, γεγονός που έβαλε σε κίνδυνο την υγεία του. Το 1905, όταν απολύθηκε από τη στρατιωτική εκπαίδευση λόγω προβλημάτων υγείας, ο Χανζόνκοφ παρακολούθησε μια προβολή της ταινίας L'arrivée d'un train à La Ciotat (Τρένο που σταματάει στον σταθμό) των αδελφών Λιμιέρ.
Καριέρα
Το 1906 ο Χανζόνκοφ ίδρυσε το πρώτο κινηματογραφικό στούντιο της Ρωσίας με την επωνυμία Α. Χανζόνκοβ και Σία, του οποίου ο κύριος οικονομικός υποστηρικτής ήταν ο Ιβάν Οζέροφ, ένας τραπεζίτης με επιρροή και μέλος του Ρωσικού Κρατικού Συμβουλίου. Οι αρχικές κινηματογραφικές παραγωγές γυρίστηκαν στο στούντιο σύμφωνα με την τεχνική του Ζορζ Μελιές και επισκιάστηκαν από το έργο του Αλεξάντερ Ντράκνοφ. Γνωστός για το επιχειρηματικό του δαιμόνιο, ο Ντράκνοφ θα παρέμενε ανταγωνιστής του Χανζόνκοφ μέχρι την επανάσταση του 1917.
Από το 1911 ακόμα, το εργοστάσιο του Χανζόνκοφ θα λάβει ευρεία αναγνώριση με την κυκλοφορία του Oborona Sevastopolya (Η υπεράσπιση της Σεβαστουπόλεως). Πρόκειται για μια από τις πρώτες μεγάλου μήκους ρωσικές ταινίες μεγάλου μήκους, η οποία ήταν εξίσου αξιοσημείωτη για τις τεχνικές της πτυχές. Μέχρι το τέλος του 1912, ο Χανζόνκοφ είχε δημιουργήσει ένα μόνιμο στούντιο στη Μόσχα και συνέχισε να δημιουργεί πάνω από εκατό ταινίες κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών. Μεγάλο μέρος του έργου του Χανζόνκοφ κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου πέρασε «σχεδόν απαρατήρητο από τις ρωσικές μάζες», αφού συχνά στόχευε σε αριστοκρατικές ευαισθησίες ή διασκεύαζε μεγάλα ρωσικά μυθιστορήματα του 19ου αιώνα. Ωστόσο, ο Χανζόνκοφ βοήθησε στη δημιουργία πολλών προτύπων στη ρωσική κινηματογραφική παραγωγή. Η πρώτη επιβεβαιωμένη χρήση τεχνητού φωτός στη ρωσική κινηματογραφική βιομηχανία λαμβάνει χώρα σε ένα ντοκιμαντέρ Χανζόνκοβ.
Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης, ο Χανζόνκοφ έφυγε από τη Ρωσία και πήγε την Κωνσταντινούπολη και τη Βιέννη και, παρά την προηγούμενη σχέση του με την τσαρική οικογένεια, επέστρεψε μετά από πρόσκληση στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών το 1923 και διορίστηκε διευθυντής του νέου σοβιετικού στούντιο Proletkino και αργότερα σύμβουλος παραγωγής της Goskino. Η καριέρα του στη Σοβιετική Ένωση τελείωσε το 1926, όταν εξαναγκάστηκε σε παραίτηση μετά από ένα σκάνδαλο διαφθοράς που έπληξε το στούντιο Proletkino και δεν εργάστηκε ποτέ ξανά στον κινηματογράφο. Ο Χανζόνκοφ πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στη Γιάλτα, ζώντας με σύνταξη που του δόθηκε από το κράτος. Εκεί επέζησε της κατοχής της Κριμαίας από τους Ναζί το 1941-1944 και πέθανε στη Γιάλτα μετά από πολλά χρόνια επιδείνωσης της υγείας του στις 26 Σεπτεμβρίου 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Ρώσοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Κοζάκοι
Τζενιβόλτα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Γιόχαν Πέτερ Φρανκ
Ο Γιόχαν Πέτερ Φρανκ (γερμ. Johann Peter Frank) (19 Μαρτίου 1745 – 24 Απριλίου 1821) ήταν γερμανός γιατρός και υγιεινολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Rodalben της Ρηνανίας-Παλατινάτου το 1745. Οι πρώτες του σπουδές ήταν στη Θεολογία. Στη συνέχεια, σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και του Στρασβούργου, και πήρε το διδακτορικό του στην ιατρική 1766. Το 1784 διορίστηκε καθηγητής της Φυσιολογίας και της Υγιεινής  στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, αλλά τον επόμενο χρόνο, για λόγους υγείας, έφυγε για την Ιταλία. Εκεί, στην τότε Αυστριακή Λομβαρδία, εντάχθηκε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Παβίας, όπου διαδέχθηκε τον Ελβετό Σαμουήλ-Αύγουστο Τισό (Tissot) στη διδασκαλία της κλινικής Ιατρικής. Στο Πανεπιστήμιο της Παβίαςς ο Γιόχαν Πέτερ Φρανκ έμεινε 10 χρόνια, από το 1785 μέχρι το 1795. Στο διάστημα αυτό αναμόρφωσε τις ιατρικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο, αναδιοργάνωσε τα φαρμακεία και προπαντός εργάστηκε με ζήλο για τη μετάδοση των γνώσεών του. Τότε διορίστηκε και γενικός επιθεωρητής Υγιεινής της Λομβαρδίας, όπου και εισήγαγε μεταρρυθμίσεις σε θέματα κοινωνικής ιατρικής και Υγιεινής. Τον καθηγητή Φρανκ της Παβίας μνημονεύει επαινετικά και ο Έλληνας γιατρός  Περδικάρης στο έμμετρο μυθιστόρημά του «Ερμήλος» με τον χαρακτηρισμό «ὁ Φρὰγκ,… ἐκείνος ὁ κλεινός (διάσημος)».
Το 1795, ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Φραγκίσκος Β´ τον προσέλαβε ως υπεύθυνο της υγειονομικής υπηρεσίας του στρατού του, και ως γενικό διευθυντή του Αυτοκρατορικού νοσοκομείου της Βιέννης και αρχίατρο της Αυλής. Εκείνη την εποχή εκδηλώθηκε εμπράκτως και ο φιλελληνισμός του Γιόχαν Πέτερ Φρανκ. Αυτός τεκμηριώνεται τόσο από την περιγραφή του Χριστόφορου Περραιβού, ο οποίος, το 1796, πάσχων από «οφθαλμία» απευθύνθηκε για θεραπεία στον Φρανκ, κατόπιν συστάσεως του Ρήγα, όσο και από την ιδιαιτέρως προστατευτική συμπεριφορά προς τους Έλληνες φοιτητές του. Ο Περραιβός λοιπόν αναφέρει ότι ο Ρήγας είχε σχετισθεί με τον ιατροφιλόσοφο καθηγητή, ο οποίος συμμερίσθηκε τις πατριωτικές επιδιώξεις του Ρήγα και δεν ζητούσε αμοιβή από τους Έλληνες ασθενείς του, αλλά τους συμβούλευε να δίνουν την πληρωμή  στον  Ρήγα, που την είχε ανάγκη για την έκδοση βιβλίων προς φωτισμό των Ελλήνων. Αναφέρει επίσης ότι έσωσε πολλούς από τους ανθρώπους του κύκλου του Ρήγα στη Βιέννη. . Στους τελευταίους αυτούς πρέπει να συγκαταλέγονται και οι φοιτητές του Φρανκ, Γ. Σακελλάριος και  Κ. Καρακάσης, για τους οποίους, ενώ υπήρχε μία πολύ επιβαρυντική κατάθεση του Τουρούντζια, όχι μόνο δεν διώχθηκαν από τις Αυστριακές αρχές, αλλά ούτε σε ανάκριση δεν κλήθηκαν, προφανώς λόγω της επιρροής του Φρανκ στην αυτοκρατορική αυλή.
Ένα χρόνο αργότερα από την εγκατάσταση του Γιόχαν Πέτερ στη Βιέννη, το 1796 έφθασε εκεί και ο γιός του, ο Γιόζεφ Φρανκ, ο οποίος είχε σπουδάσει στην Παβία και ασκούσε την ιατρική στο εκεί νοσοκομείο, αλλά λίγο πριν ο στρατός του Ναπολέοντα εισέλθει στην Παβία, ακολούθησε την πορεία του πατέρα του, μετέβη στη Βιέννη, όπου εργάστηκε και δίδαξε ιδιωτικά. Στο μεταξύ, ο Γιόζεφ, έχοντας ενστερνισθεί την ιατρική θεωρία του Τζον Μπράουν, την δίδασκε και την προπαγάνδιζε. Ο Γιόχαν Πέτερ, παρόλο ότι διαφωνούσε, έδειξε ανεκτικότητα σε αυτές τις δραστηριότητες του γιού του.
Το 1804, μετά από πρόσκληση του πρύτανη του Πανεπιστήμιου του Βίλνιους, ανέλαβε καθήκοντα στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους ως καθηγητής της κλινικής ιατρικής, ενώ λίγο αργότερα και για σημαντικό χρονικό διάστημα (1805-1808), διατέλεσε προσωπικός γιατρός του Τσάρου Αλεξάνδρου Α', καθώς και καθηγητής στην Ιατρική και Χειρουργική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης. Το 1808, επέστρεψε στη Βιέννη, ως καθηγητής της ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, καθώς και ως διευθυντής του Allegemeines Krankenhaus. Το 1809 ο Ναπολέων, που βρισκόταν στη Βιέννη, ζήτησε τη συμβουλή του για τον τραυματισμό του στρατάρχη Ζαν Λαν, και του πρότεινε σημαντική θέση στο Παρίσι την οποία αυτός αρνήθηκε. Από το 1811 μέχρι το θάνατό του το 1821 άσκησε την Ιατρική στη Βιέννη.
Επιστημονική προσφορά
Ο Γιόχαν  Φρανκ υπήρξε  σημαντική προσωπικότητα στην  ιστορία της κοινωνικής ιατρικής και κυρίως της δημόσιας υγείας. Αφιέρωσε πολύ χρόνο στη συγγραφή του System einer vollständigen medicinischen Polizey  (Ένα Πλήρες Σύστημα Ιατρικής Πολιτικής), που ήταν μια ολοκληρωμένη πραγματεία 9 τόμων σχετικά με όλες τις πτυχές της Υγιεινής και της δημόσιας υγείας. Αυτό το έργο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1779, και συνεχίστηκε να εκδίδεται μέχρι το 1827, έξι χρόνια μετά τον θάνατο του Φρανκ. Η πλήρης αυτή μεθοδολογία για τη δημόσια υγεία κάλυπτε, μεταξύ άλλων, θέματα όπως η δημόσια αποχέτευση, η ύδρευση, θέματα σεξουαλικής υγιεινής, τη μητρική και την παιδική φροντίδα, την ασφάλεια των τροφίμων και την πορνεία.Επεσήμανε την ύπαρξη επαγγελματικών ασθενειών και αναφερόταν στην αυξημένη νοσηρότητα των πτωχών. Υπήρξε πρωτοπόρος στην επισήμανση της ευθύνης του κράτους στην προστασία της υγείας των πολιτών. Τόνιζε τη σημασία της τήρησης λεπτομερών στατιστικών αρχείων στα νοσοκομεία. Αναφέρεται ότι το  σύστημα  καταγραφής στατιστικών στοιχείων του Φρανκ χρησιμοποιήθηκε από τον μαιευτήρα  Ιγνάτιο Σέμελβαϊς (Ignaz Semmelweiss, 1818-1865) για να αποδείξει τη συσχέτιση μεταξύ επιλόχειου πυρετού και ανθυγιεινών μαιευτικών πρακτικών.
Αναγνώριση
Είκοσι-τρία ονόματα πρωτοπόρων της δημόσιας υγείας και της τροπικής ιατρικής επελέγησαν το 1926, για να στολίσουν τη ζωφόρο του κτιρίου της London School of Hygiene & Tropical Medicine, όταν αυτό κτίστηκε στην Keppel Street. Μεταξύ των ονομάτων αυτών, χαράχτηκε και το όνομα του Γιόχαν Φρανκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης
Τζέρρε ντε' Καπριόλι
Το Τζέρρε ντε' Καπριόλι (ιταλικά: Gerre de' Caprioli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Γκόμπιτο
Το Γκόμπιτο (ιταλικά: Gombito) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Δημήτρης Καραντζάς
Ο Δημήτρης Καραντζάς είναι Έλληνας σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα. Έχει φοιτήσει στη δραματική σχολή «Εμπρός-θέατρο εργαστήριο» και στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ξεκίνησε να σκηνοθετεί θεατρικές παραστάσεις το 2008, όταν και παρουσίασε το δικό του έργο Χιόνι στο στόμα. Έκτοτε έχει σκηνοθετήσει έργα του Ίψεν, του Τσέχοφ, του Σαίξπηρ, της Βιρτζίνια Γουλφ, του Τόμας Μπέρνχαρντ, του Ευριπίδη, του Έντεν φον Χόρβατ, του Πιραντέλλο, του Αριστοφάνη και άλλων.
Παραστάσεις του έχουν ανέβει στο Festival d Avignon- 78th edition (Αβινιόν), Gulbenkian Foundation (Λισαβόνα), NationalTheatret (Όσλο), Le Lieu Unique (Νάντη). Συμμετείχε ως προσκεκλημενος του Kunsten Festival des arts (Βρυξέλλες) στο Residence and reflections project και επισης ήταν υποψήφιος για το 14ο Ευρωπαϊκό Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες». Την χρόνια 2018-19 τιμήθηκε με την υποτροφία του ιδρύματος Ωναση (ONASSIS AIR PILOT FELLOW) στο πλαίσιο του προγράμματος υποτροφιών για επαγγελματική εξέλιξη.
Έχει διδάξει στο Τμήμα Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου, στην Ανώτερη Ιδιωτική Δραματική σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και στην Ανώτερη Ιδιωτική δραματική σχολή «Δήλος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Γκροντάρντο
Το Γκροντάρντο (ιταλικά: Grontardo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Τρυπητή (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Τρυπητή αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
αλλά και τα παρακάτω:
Προκόπι Εύβοιας
Το Προκόπι είναι χωριό στον Δήμο Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας πάνω στον περιφερειακό δρόμο Χαλκίδας-Αιδηψού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του Προκοπίου ανέρχεται στους 948 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Το χωριό δημιουργήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα, όπου σύμφωνα με την παράδοση στην περιοχή υπήρχαν μικροί διάσπαρτοι οικισμοί, ενώ στο Προκόπι ήταν η έδρα του Τούρκου διοικητή από τον όποιο μετέπειτα πήρε το όνομα το χωριό και μέχρι το 1927 ονομαζόταν «Αχμέτ Αγά».
Το Προκόπι είναι γνωστό για τον ιερό ναό του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου, τα οποία έφεραν μαζί τους το 1924 Καππαδόκες πρόσφυγες από το Προκόπι (Ουργκιούπ) Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας. Δίπλα από το χωριό διέρχεται ο ποταμός Κηρέας.
Το 2018 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Νέου Προκοπίου. Στεγάζεται σε διώροφο κτίριο, εκεί που παλαιότερα λειτουργούσε ο ξενώνας του Ιερού Προσκυνήματος του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου. Στο μουσείο φυλάσσονται κειμήλια εκκλησιαστικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος, που έφεραν οι πρόσφυγες από το Προκόπι της Καππαδοκίας. Στόχος είναι η διατήρηση και η ανάδειξη εκκλησιαστικών και λαογραφικών κειμηλίων συνδεδεμένων με την ιστορία των Προκοπιέων Καππαδοκίας και την μετεγκατάστασή τους, στο Προκόπι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και η διατήρηση και διάδοση ιστορικών στοιχείων σχετικών με τον Μικρασιατικό Πολιτισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών δεκαετίας 2010
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν την δεκαετία του 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά δεκαετία
Ούγος Α΄ του Ρετέλ
Ο Ούγος Α΄, γαλλ. Hugues Ι (1040 - 1118) από τον Οίκο του Ρετέλ ήταν κόμης του Ρετέλ (1065-1118).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μανασσή Γ΄ κόμη του Ρετέλ και της Ζουντίτ/Ιουδήθ του Ρουσύ, κόρης του Γκίλμπερτ κόμη του Ρενς & Ρουσύ.
Το 1065 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Ρετέλ.
Απεβίωσε το 1118 σε ηλικία 78 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ζερβαί ως κόμης του Ρετέλ, ενώ ο άλλος γιος του Βαλδουίνος Β΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μελισσάνθη, κόρη του Γκυ Α΄ κόμη του Μονλερύ και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ρετέλ
Ιωάννης Αργυρόπουλος (υπουργός)
Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος (1851 - 1939) ήταν Έλληνας καθηγητής στη Σιδηροδρομική και Μεταλλουργία στο Πολυτεχνείο και μεταλλειολόγος μηχανικός που συμμετείχε σε πληθώρα έργων ανά την Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και φοίτησε σε σχολεία στην Αθήνα και το Παρίσι. Σπούδασε μεταλλειολόγος μηχανικός στην Ecole Nationale Superieure des Mines, από το οποίο αποφοίτησε το 1876, και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Σορβόννη. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε ως μεταλλειολόγος στα μεταλλεία του Λαυρίου, της Σίφνου και της Εύβοιας. Εν συνεχεία, το 1885, εισήλθε στην υπηρεσία Δημοσίων Έργων του ελληνικού κράτους συμμετέχοντας σε έργα όπως η κατασκευή της διώρυγας της Κορίνθου και οι σιδηρόδρομοι της Πελοποννήσου και του Πειραιά. Προήχθη στη θέση του διευθυντή του υπουργείου συγκοινωνιών, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1923.
Γκρουμέλλο Κρεμονέζε εντ Ουνίτι
Το Γκρουμέλλο Κρεμονέζε εντ Ουνίτι (ιταλικά: Grumello Cremonese ed Uniti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Deutsche Volksliste
μικρογραφία|350x350εσ| Η συνάντηση της Volksdeutsche στην κατεχόμενη [[Βαρσοβία το 1940]] Ο Deutsche Volksliste (γερμανικός λαϊκός κατάλογος), ένα ίδρυμα του ναζιστικού κόμματος, στόχευε να ταξινομήσει τους κατοίκους των κατεχόμενων ναζιστικών περιοχών (1939-1945) σε κατηγορίες επιθυμίας σύμφωνα με κριτήρια που συστηματοποιήθηκαν από τον Reichsführer-SS Χάινριχ Χίμλερ. Το ίδρυμα δημιουργήθηκε στην κατεχόμενη δυτική Πολωνία (1939-1945). Παρόμοια σχήματα αναπτύχθηκαν στη συνέχεια στην Κατεχόμενη Γαλλία (1940-1944) και στο Κομισαριάτο του Ράιχ στην Ουκρανίας\ (1941-1944).
Ιωάννης Αργυρόπουλος (υπουργός)
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στην Αθήνα.
Deutsche Volksliste
Οι Volksdeutsche ( άτομα γερμανικής καταγωγής ) ήταν στην πρώτη θέση ως κατηγορία. Αποτελούσαν άτομα χωρίς γερμανική ιθαγένεια αλλά με γερμανική καταγωγή που ζούσαν εκτός Γερμανίας (σε αντίθεση με τους Γερμανούς ομογενείς ). Αν και τα άτομα του Volksdeutsche δεν διέθεταν γερμανική ιθαγένεια, η ενίσχυση και η ανάπτυξη εθνικών γερμανικών κοινοτήτων σε όλη την ανατολική και κεντρική Ευρώπη αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος του ναζιστικού οράματος για τη δημιουργία της Μεγάλης Γερμανίας ( Großdeutschland ). Σε ορισμένες περιοχές, όπως η Ρουμανία, η Κροατία και η Γιουγκοσλαβία / Σερβία, αναγνωρίστηκαν νομικά οι Γερμανοί  στη νομοθεσία ως προνομιακές ομάδες.
Ιωάννης Αργυρόπουλος (υπουργός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Deutsche Volksliste
Προπολεμική ναζιστική επαφή με άτομα γερμανικής καταγωγής
Το 1931, πριν από την άνοδο του στην εξουσία, το Ναζιστικό Κόμμα ίδρυσε το Auslandsorganisation der NSDAP (Εξωτερική Οργάνωση του Γερμανικού Εθνικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος), του οποίου στόχος ήταν να διαδώσει τη ναζιστική προπαγάνδα μεταξύ των γερμανικών μειονοτήτων που ζούσαν εκτός Γερμανίας. Το 1936, το Volksdeutsche Mittelstelle (Γραφείο Εθνικής Πρόνοιας της Γερμανίας), κοινώς γνωστό ως VoMi, ιδρύθηκε υπό τη διεύθυνση του Χίμλερ ως RKFDV της Γερμανικής Schutzstaffel (SS) ως γραφείο - σύνδεσμπος για τους Γερμανούς και με επικεφαλής τον SS- Obergruppenführer Βέρνερ Λόρεντς.
Γερμανικοποίηση
Σύμφωνα με την κατάθεση του Kuno Wirsich:
Όταν η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία το 1939, προσάρτησε το δυτικό τμήμα της χώρας (καταλαμβάνοντας την Ανατολική Άνω Σιλεσία, δημιουργώντας τις νέες οντότητες με τα Ραιχσγκάου του Ντάντσιχ - Δυτικής Πρωσίας  και της Βάρτελαντ, της Περιφέρειας Τσίχεναου (ή Νοτιοανατολικής Πρωσίας) και του Γενικού Κυβερνείου, του τελευταίου προοριζόμενου για τη διοίκηση του υπόλοιπου κατεχόμενου τμήματος της χώρας.
Το σχέδιο για την Πολωνία, όπως διατυπώνεται στο Ge neralplan Ost, ήταν να «εξαγνίσει» τις πρόσφατα προσαρτημένες περιοχές προκειμένου να δημιουργήσει ένα γερμανικοποιημένο ρυθμιστή ενάντια στην πολωνική και σλαβική επιρροή. Αυτό συνεπαγόταν την απέλαση των Πολωνών από αυτές τις δυτικότερες περιοχές σε εκείνες που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Γενικού Κυβερνείου και την εγκατάσταση της περιοχής με Γερμανούς από άλλα σημεία, όπως από την περιοχή του Γενικού Κυβερνείου, από τα προπολεμικά γερμανικά σύνορα και από διάφορες περιοχές που τέθηκαν υπό τον έλεγχο Σοβιετική Ρωσία (κράτη της Βαλτικής, εδάφη της Ανατολικής Πολωνίας, Βολυνία, Γαλικία, Μπουκοβίνα, Βεσσαραβία και Δοβρουτσά).
Για να προωθήσει τον στόχο της γερμανικοποίησης, η ναζιστική Γερμανία προσπάθησε να αυξήσει τον αριθμό των « Volksdeutsche » στα κατακτημένα εδάφη με μια πολιτική γερμανικοποίησης ορισμένων τάξεων των κατακτημένων ανθρώπων, κυρίως εκείνων μεταξύ των Τσέχων, των Πολωνών και των Σλοβένων που είχαν Γερμανούς προγόνους. Έτσι, οι Ναζί ενθάρρυναν τους Πολωνούς απογόνους των Γερμανών, ή Πολωνούς που είχαν οικογενειακές σχέσεις με τους Γερμανούς, να ενταχθούν στο «Volksliste», ασκώντας συχνά πίεση για να υποχρεώσουν την εγγραφή τους. Όσοι συμμετείχαν απολάμβαναν προνομιακή κατάσταση και λάμβαναν ειδικά προνόμια. Στους εγγεγραμμένους δίνονταν καλύτερα τρόφιμα, διαμερίσματα, αγροκτήματα, εργαστήρια, έπιπλα και ρούχα - μεγάλο μέρος των οποίων κατασχέθηκε από Εβραίους και Πολωνούς που απελάθηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί.
Το 2006, ο Γερμανός ιστορικός Götz Aly εξέφρασε την άποψη ότι η ναζιστική πολιτική βασίστηκε σε κριτήρια επιλογής της Γαλλικής Δημοκρατίας που χρησιμοποιήθηκαν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο για να εκδιώξουν τους Γερμανούς από την Αλσατία.
Πολλαπλά προγράμματα ad hoc κατηγοριοποίησης
Από την αρχή της γερμανικής κατοχής στην Πολωνία, αναπτύχθηκαν ορισμένα τοπικά επίπεδα κατηγοριοποίησης, οδηγώντας σε σύγχυση. Για παράδειγμα, τον Οκτώβριο του 1939, ο κυβερνήτης του Ράιχσγκάου Βάρτελαντ, γκάουλαϊτερ Άρτουρ Γκράιζερ (Arthur Greiser), δημιούργησε ένα κεντρικό γραφείο για την καταχώριση της Volksdeutsche, της Deutsche Volksliste ( DVL: Κατάλογος εθνοτικών Γερμανών), επίσης γνωστή ως Volksliste. Στις αρχές του 1940, εισήχθησαν διακρίσεις για να χωριστούν εκείνοι που ήταν εγγεγραμμένοι στο DVL σε τέσσερις κατηγορίες: εθνοτικοί Γερμανοί που δραστηριοποιούνται εκ μέρους του Τρίτου Ράιχ, "άλλοι" Γερμανοί, Πολωνοί Γερμανικής εξαγωγής (Πολωνοί με κάποια γερμανική καταγωγή) και Πολωνοί που είχαν σχέση με Γερμανούς από γάμο.
Η λύση του Χίμλερ
Η λύση του Himmler στα σύγχυση και τα ανταγωνιστικά σχήματα κατηγοριοποίησης ήταν το Deutsche Volksliste (DVL), ένα ομοιόμορφο σχήμα κατηγοριοποίησης που θα μπορούσε να εφαρμοστεί παγκοσμίως. Το Φυλετικό Γραφείο του Ναζιστικού Κόμματος είχε δημιουργήσει ένα μητρώο που ονομάστηκε Deutsche Volksliste το 1939, αλλά αυτό ήταν μόνο ένας από τους προδρόμους της τελικής έκδοσης του Χίμλερ.
Το Deutsche Volksliste αποτελούνταν από τέσσερις κατηγορίες:
Αυτά τα μέλη του πληθυσμού που κατετάγησαν στην υψηλότερη κατηγορία δέχτηκαν την ιθαγένεια και την ταυτόχρονη υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις. Αρχικά, μόνο η Κατηγορία Ι θεωρήθηκε μέλος των SS (Schutzstaffel). Ομοίως, οι γυναίκες που προσλήφθηκαν για εργασία στη Γερμανία ως νταντάδες υποχρεώθηκαν να ταξινομηθούν στην Κατηγορία Ι ή ΙΙ, λόγω της στενής επαφής τους με παιδιά Γερμανών και της πιθανότητας σεξουαλικής εκμετάλλευσης, και των τέκνων τους. Ο Χίμλερ το εξήρε ως ευκαιρία να κερδίσει πίσω αίμα και να ωφελήσει επίσης τις γυναίκες.
Ο Χίμλερ δήλωσε ότι 'καμία σταγόνα γερμανικού αίματος" δεν θα χαθεί ή θα μείνει πίσω για να ανακατευτεί με κάποια"εξωγήινη φυλή". Το «γερμανικό αίμα» θεωρήθηκε τόσο πολύτιμο που κάθε «γερμανικό» άτομο θα ήταν αναγκαστικά χρήσιμο για οποιαδήποτε χώρα. Επομένως, όλοι οι Γερμανοί που δεν υποστηρίζουν το Ράιχ ήταν κίνδυνος γι 'αυτό. Άτομα που είχαν καταταγεί σε μία από αυτές τις κατηγορίες αλλά που αρνήθηκαν τους δεσμούς τους με τη Γερμανία αντιμετωπίστηκαν πολύ σκληρά και μετήχθησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.  Άνδρες που είχαν «ένα ιδιαίτερα κακό πολιτικό μητρώο» - είχαν υποστηρίξει διωγμούς ή μποϊκοτάζ εθνοτικών Γερμανών - έπρεπε να σταλούν αμέσως σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα παιδιά τους επρόκειτο να απομακρυνθούν για γερμανικοποίηση και οι γυναίκες τους είτε να σταλούν στα στρατόπεδα επίσης, εάν είχαν υποστηρίξει επίσης τις ενέργειες, ή να απομακρυνθούν για γερμανικοποίηση
Άτομα των κατηγοριών III και IV στάλθηκαν στη Γερμανία ως εργάτες και υπόκεινται σε στρατολόγηση στη Βέρμαχτ.
Υλοποίηση στην Πολωνία
Ο Χίμλερ είχε προετοιμάσει το σχέδιο και έπειτα το διέταξε να το διαχειρίζεται το Υπουργείο Εσωτερικών του Βίλχελμ Φρικ. Η Deutsche Volksliste έλαβε εντολή τον Μάρτιο του 1941 με διατάγματα του Υπουργού Εσωτερικών του Ράιχ (Φρικ) και του Χίμλερ στα καθήκοντά του ως Kommissar für die Festigung des deutschen Volkstums (Επίτροπος για την ενίσχυση της Γερμανίας). Έτσι, το σχέδιο του Χίμλερ τέθηκε τελικά σε εφαρμογή ενάμιση χρόνο μετά την έναρξη της διαδικασίας ad hoc κατηγοριοποίησης στην Πολωνία. Στις 3 Απριλίου 1941 επεκτάθηκε σε όλες τις περιοχές της Δυτικής Πολωνίας.
Ανατολική Άνω Σιλεσία
Η πολιτική υπηκοότητας στην Ανατολική Άνω Σιλεσία ήταν διαφορετική από αυτήν που εφαρμόστηκε σε άλλες πολωνικές περιοχές που περιλαμβάνονταν στο Ράιχ. Το κίνητρο για τη διαφορά ήταν οι διαφορετικές τοπικές οικονομικές συνθήκες και η ανάγκη να διατηρηθεί το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό απαραίτητο για τη βαριά βιομηχανία της Σιλεσίας. Σε ορισμένες ιστορικές αναλύσεις, έχει επίσης παρατηρηθεί, αν και λιγότερο ρητά, ότι η πολιτική ιθαγένειας των τοπικών γερμανικών ελίτ ήταν επίσης σκόπιμα διαφορετική. Προφανώς, ο γκαουλάιτερ Γιόζεφ Βάγκνερ, καθώς και ο διάδοχός του, Φριτς Μπραχτ (Fritz Bracht), είδαν την ανάγκη αποκλεισμού των Σιλεσίων από τις κατηγοριοποιήσεις που έγιναν μόνο βάσει φυλετικών κριτηρίων που τονίστηκαν από τον Χίμλερ όταν ήταν επίτροπος του Ράιχ για την ενίσχυση της Γερμανικότητας.
Ο Φριτς και ο Μπραχτ χρησιμοποίησαν επίσης πολιτικά κριτήρια, τα οποία καθιστούσαν την κατάσταση παρόμοια με την Πομερελία (Pomerelia) ,πρώην Δυτική Πρωσία, προσαρτημένη στο Ντάντσιχ - Δυτική Πρωσία) και περιοχές που προσαρτήθηκαν από τη Γερμανία στη Δυτική Ευρώπη (όπως η Αλσατία - Λωρραίνη ). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα έναν σχετικά χαμηλό αριθμό απελάσεων και στην πλειοψηφία των Ανατολικών Άνω Σιλεσιών (τόσο των Δυτικών Σιλεσίων -Σλάβων όσο και των εθνικών Πολωνών) να είναι επιλέξιμοι για τη γερμανική υπηκοότητα, αν και τα δικαιώματά τους φέρεται να είναι περιορισμένα σε σύγκριση με εκείνα άλλων Γερμανών πολιτών.
Οφέλη καταγραφής
Οι γερμανικές αρχές κατοχής ενθάρρυναν τους Πολωνο'υς να εγγραφούν στη Volksliste, και σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τους ανάγκασε να το κάνουν. Στην κατεχόμενη Πολωνία, το καθεστώς του Volksdeutscher παρείχε πολλά προνόμια, αλλά υποχρέωνε, επίσης, τους εγγεγραμμένους σε στρατολόγηση στο γερμανικό στρατό.
Πολωνική απάντηση
Η πολωνική απάντηση στο ίδρυμα της Deutsche Volksliste ήταν ανάμικτη. Το να γίνεις δεκτός στην τάξη III θα μπορούσε να σημαίνει τη διατήρηση της περιουσίας κάποιου, αλλά μπορεί επίσης να σημαίνει τη μεταγωγή στο Ράιχ ως εργάτη ή τη στρατολόγηση στη Βέρμαχτ.
Πολωνοί πολίτες της Γερμανικής καταγωγής, οι οποίοι συχνά ταυτίζονταν με το πολωνικό έθνος, αντιμετώπισαν το δίλημμα για το αν θα εγγραφούν στη Volksliste. Αυτή η ομάδα περιελάμβανε Γερμανούς, των οποίων οι οικογένειες είχαν ζήσει στην Πολωνία για αιώνες, και Γερμανούς (που έγιναν πολίτες της Πολωνίας μετά το 1920) από το τμήμα της Γερμανίας που είχε αποδοθεί στην Πολωνία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλοί τέτοιοι Γερμανοί είχαν παντρευτεί ή νυμφευτεί Πολωνούς και παρέμειναν εχθρικοί προς αυτήν. Συχνά η επιλογή ήταν είτε κάποιος/α να υπογράψει και να θεωρηθεί προδότης από τους Πολωνούς, είτε να μην υπογράψει και να αντιμετωπίζεται από τη γερμανική κατοχή ως προδότης της γερμανικής «φυλής». Οι Πολωνοί που εγγράφηκαν ως Γερμανοί αντιμετωπίστηκαν από άλλους Πολωνούς με ιδιαίτερη περιφρόνηση και το γεγονός ότι υπέγραψαν τη Volksliste αποτελούσε μεγάλη προδοσία σύμφωνα με τον πολωνικό "υπόγειο" νόμο. Οι Πολωνοί που προτίμησαν να μείνουν με τους φίλους και τους συγγενείς τους αντιστάθηκαν μερικές φορές στις ναζιστικές πιέσεις για να υποβάλουν αίτηση για την DVL, επιλέγοντας την απέλαση στο Γενικό Κυβερνείο λόγω της γερμανικοποίησης. Τα παιδιά τους συχνά παίρνονταν για γερμανικοποίηση ενώ αυτοί απελαύνονταν.
Σε ορισμένα μέρη της κατεχόμενης από τη Γερμανία πολωνικής Σιλεσίας, η Volksliste ήταν υποχρεωτική, και τόσο η πολωνική κυβέρνηση στην εξορία όσο και ο επίσκοπος του Κατοβίτσε, Stanisław Adamski, αναγκάστηκαν να την υπογράψουν «για να καλύψουν και να σώσουν το πολωνικό στοιχείο στην ανώτερη Σιλεσία». Οι Εθνοτικοί Πολωνοί από τη Γερμανική Πολωνική Σιλεσία υπέστησαν επίσης πιέσεις από τις ναζιστικές αρχές να υπογράψουν για την κατηγορία III ή IV. Σε πολλές περιπτώσεις οι άνθρωποι φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και από το στενό περιβάλλον τους απειλούσαν εάν αρνούνταν να υπογράψουν. Η μεταγωγή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν επίσης συχνή.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα άτομα συμβουλεύθηκαν πρώτα την πολωνική αντίσταση, πριν εγγραφούν στο Volksliste. Αυτοί οι Volksdeutsche διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών της πολωνικής αντίστασης και ήταν μερικές φορές η κύρια πηγή πληροφοριών για τους Συμμάχους. Ωστόσο, στα μάτια της μεταπολεμικής κομμουνιστικής κυβέρνησης, η βοήθεια της μη κομμουνιστικής πολωνικής αντίστασης δεν θεωρήθηκε ως ελαφρυντικός παράγοντας. Ως εκ τούτου, πολλοί από αυτούς τους διπλούς πράκτορες Volksdeutsche διώχθηκαν μετά τον πόλεμο.
Αποτελέσματα
Σύμφωνα με τον Ρμόπερτ Κελ (Robert Koehl), "Με την εισαγωγή της διαδικασίας εγγραφής που είναι γνωστή ως η Γερμανική Εθνική Λίστα (DVL), ανακαλύφθηκαν περίπου 900.000 περισσότεροι" Γερμανοί ", οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ημιπολωνικές μειονότητες, όπως οι Kassubians, οι Masurians και οι τοπικοί Άνω Σιλέσιοι που οι Γερμανοί ονόμασαν «Wasserpolen». Μερικές χιλιάδες «εκ νέου γερμανικοποιήσιμοι» ... είχαν επίσης αποσταλεί στο Ράιχ. " Μέχρι τον Οκτώβριο του 1943, περίπου το 90 τοις εκατό (1.290.000) των Σιλεσίων υπέγραψαν το DVL.
Υλοποίηση σε άλλες χώρες
Αφού η Γερμανία κατέλαβε τη Γιουγκοσλαβία, τη χώρισε σε διάφορα μέρη, συμπεριλαμβανομένης της Κροατίας και της Σερβίας, όπου οι Γερμανοί εθνοτκοί νομιμοποιήθηκαν ως μέλη των κυβερνουσών ομάδων, και έτσι εισηχθη η «Volksliste» εκεί. Εγγεγραμμένοι εθνοτκοί Γερμανοί στις κατηγορίες 1 και 2 που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση επανεγκαταστάθηκαν μέσω Γιουγκοσλαβίας στη Γερμανία.
Μεταπολεμικά
Μετά την κατάρρευση της ναζιστικής Γερμανίας, ορισμένοι Volksdeutsche δικάστηκαν από τις πολωνικές αρχές για προδοσία. Ακόμα και τώρα, στην Πολωνία η λέξη Volksdeutsch θεωρείται προσβολή, συνώνυμη με τον προδότη.
Συμμαχία του Χονγκ Κονγκ για την υποστήριξη των Πατριωτικών Δημοκρατικών κινημάτων της Κίνας
Συμμαχία του Χονγκ Κονγκ για την υποστήριξη των πατριωτικών δημοκρατικών κινημάτων της Κίνας (Κινέζικα:香港市民支援愛國民主運動聯合會, Αγγλικά: Hong Kong Alliance in Support of Patriotic Democratic Movements of China) ήταν μια φιλοδημοκρατική οργάνωση που ιδρύθηκε στις 21 Μαΐου 1989 στην τότε βρετανική αποικία του Χονγκ Κονγκ στόχο την υποστήριξη των μαθητικών διαδηλώσεων στην πλατεία Τιενανμέν του Πεκίνου, οι οποίες εκείνη την περίοδο βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη. Μετά τη σφαγή της 4ης Ιουνίου, κύριοι στόχοι της οργάνωσης έγιναν η ανασυγκρότηση του δημοκρατικού κινήματος στην Κίνα και η απονομή των ευθυνών για την σφαγή. Η οργάνωση διοργάνωνε διάφορες εκδηλώσεις, διαμαρτυρίες και πορείες μνήμης με πιο γνωστή να αποτελεί την ετήσια αγρυπνία της 4ης Ιουνίου στο πάρκο Βικτώρια του Χονγκ Κογνκ. Λόγω της στάσης της οργάνωσης, η κεντρική κυβέρνηση του Πεκίνου θεωρούσε την οργάνωση ως επαναστατική.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2021 έπειτα από ειδική ψηφοφορία μεταξύ των μελών της, η Συμμαχία την διάλυσή της.
Οι πέντε στόχοι
Η Συμμαχία έχει πέντε επίσημους στόχους:
Ίδρυση
εναλλ.=close-up view from below of a large white holding a torch; in upper background is large dome with clocks, a sign by the Hong Kong Federation of Students forms the lower part of the background|μικρογραφία| Ένα άγαλμα της [[Θεά της δημοκρατίας|θεάς της δημοκρατίας που χτίστηκε από την οργάνωση σε πλατεία στο Χονγκ Κονγκ, το 2009.]] μικρογραφία| [[Χονγκ Κονγκ, κατά την διάρκεια αγρυπνίας για την 20στη επέτειο από τις διαδηλώσεις της πλατείας Τιανανμέν. ]] Το 1989, ο ξαφνικός θάνατος του πρώην Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας Χου Γιαομπάνγκ, που θεωρούνταν ευρέως ως μία από τις πιο φιλελεύθερες προσωπικότητες μέσα στο ΚΚΚ, πυροδότησε μια σειρά διαμαρτυριών στην πλατεία Τιενανμέν. Μία αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Φοιτητών του Χονγκ Κονγκ επισκέφθηκε τους διαδηλωτές στο Πεκίνο και μετά την επιστροφή της στο Χονγκ Κονγκ, η Ομοσπονδία προσπάθησε να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία της πόλης σχετικά με τις διαδηλώσεις, και να τις υποστηρίξει με κάθε τρόπο. Στις 20 Μαΐου 1989 μετά την επιβολή του στρατιωτικού νόμου από τον πρωθυπουργό Λι Πενγκ, οι φοιτητές σε συνεργασία με άλλους ακτιβιστές και δημοκρατικές οργανώσεις αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν διαδήλωση στο πάρκο Βικτώρια του Χονγκ Κονγκ και στην πορεία προς την τοπική έδρα του Xinhua (του επίσημου ειδησεογραφικού πρακτορείου της κυβέρνησης του Πεκίνου). Το συλλαλητήριο πραγματοποιήθηκε την επομένη, 21 Μαΐου 1989, και περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι διαδήλωσαν στο δρόμο για να υποστηρίξουν τις διαμαρτυρίες του Τιενανμέν. Η συμμαχία του Χονγκ Κονγκ για την υποστήριξη των πατριωτικών δημοκρατικών κινημάτων της Κίνας ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της πορείας.
Δράση την δεκαετία του 90'
Την 4η Ιουνίου του 1989, η κυβέρνηση του Πεκίνου κατέστειλε τις διαδηλώσεις των φοιτητών της πλατείας Τιανανμέν, με έναν αιματηρό τρόπο. Μετά τη σφαγή, εκπρόσωποι από περισσότερες από 200 πολιτικές ομάδες εξέλεξαν μια 20μελής μόνιμη Επιτροπή με επικεφαλής τον Σζέτο Γουά και τον Μάρτιν Λι για να οργανώσουν τις επόμενες ενέργειές τους. Η Συμμαχία βοήθησε την Επιχείρηση Yellowbird (διακρατική επιχείρηση την δεκαετία του 90' με στόχο την φυγάδευση στο εξωτερικό πολλών Κινέζων φοιτητών και αντιφρονούντων) παρέχοντας καταφύγια και οικονομική βοήθεια. Η Συμμαχία δημιούργησε επίσης μια βάση δεδομένων σχετικά με το δημοκρατικό κίνημα στην ηπειρωτική Κίνα και δημοσίευσε έργα σχετικά με αυτό. Διατήρησε επίσης στενή σχέση με τις οικογένειες των φοιτητών που σκοτώθηκαν στις διαδηλώσεις της πλατείας Τιενανμέν, και συγκεκριμένα με την Ντινγκ Ζιλίν, η οποία κιόλας δημιούργησε το κίνημα Μητέρες της πλατείας Τιανανμέν. Η κρατική κινεζική εφημερίδα Λαϊκή Ημερησία κατηγόρησε τη Συμμαχία ότι είχε πρόθεση να ανατρέψει την κινεζική κυβέρνηση. Ο Σζέτο και ο Λι, οι οποίοι ήταν μέλη της Επιτροπής Σύνταξης του Βασικού Νόμου του Χονγκ Κονγκ, αποχώρησαν από το Πεκίνο αφού παραιτήθηκαν από την επιτροπή μετά τα γεγονότα της 4ης Ιουνίου.