cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Παπαδόπουλος (αντιστράτηγος)
1907 - 1923
Στις 26 Αυγούστου 1923 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη, αλλά σύντομα ενεπλάκη στο Κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη κατά της στρατιωτικής επαναστατικής κυβέρνησης. Ως αποτέλεσμα, στις 28 Νοεμβρίου αποστρατεύθηκε μέχρι τις 2 Ιουνίου 1927, όταν ένας αριθμός αξιωματικών που απομακρύνθηκαν για πολιτικούς λόγους έγιναν δεκτοί ξανά στις ένοπλες δυνάμεις. Προήχθη σε συνταγματάρχη στις 31 Δεκεμβρίου 1927. Παρακολούθησε σπουδές στο Κέντρο Ανωτέρας Στρατιωτικής Εκπαίδευσης στην Αθήνα, που ιδρύθηκε και λειτουργούσε υπό την αιγίδα γαλλικής στρατιωτικής αποστολής και στη συνέχεια στάλθηκε στη Γαλλία για σπουδές στο εκεί στρατιωτικές ακαδημίες. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ως Συνταγματάρχης υπηρέτησε ως διοικητής συντάγματος πυροβολικού, Αρχηγός Πυροβολικού στο ΙΙ Σώμα Στρατού και επικεφαλής της Διεύθυνσης Πυροβολικού στο Υπουργείο Στρατιωτικών. Προήχθη σε υποστράτηγο στις 21 Μαρτίου 1934, υπηρέτησε ως Αρχηγός Πυροβολικού στο Ι Σώμα Στρατού με έδρα την Αθήνα μέχρι το 1935. Ονομάστηκε Επιθεωρητής Πυροβολικού το 1938. Στις 30 Ιανουαρίου 1940 προήχθη σε υποστράτηγο και τοποθετήθηκε στη διοίκηση του Β' Σώματος Στρατού στη Λάρισα.
Δυτική φιλοσοφία
Μεσαίωνας
Στους φιλόσοφους της Μεσαιωνικής περιόδου περιλαμβάνονται οι χριστιανοί φιλόσοφοι Αυγουστίνος Ιππώνος, Βοήθιος, Άνσελμος, Γκίλμπερτ ντε λα Πορρέε, Πέτρος Αβελάρδος, Ρότζερ Μπέικον, Μποναβεντουρ, Θωμάς ο Ακινάτης, Δουνς Σκώτος, Γουιλιέλμος του Όκαμ και Ζαν Μπουριντάν· οι Εβραίοι φιλόσοφοι Μαϊμονίδης και Γερσονίδης· και οι Μουσουλμάνοι φιλόσοφοι Αλκίντι, Αλφαράμπι, Αλχάζεν, Αβικέννας, Αλγαζάλl, Άβεμπας, Αμπουμπασερ, Ιμπν Χαλντούν, και Αβερρόης. Η μεσαιωνική παράδοση του σχολαστικισμού άκμασε έως τα τέλη του 17ου αιώνα, με προσωπικότητες όπως ο Φρανσίσκο Σουάρεζ και ο Ιωάννης του Αγίου Θωμά.
Αναγέννηση
μικρογραφία|[[Τζορντάνο Μπρούνο]] Η Αναγέννηση ήταν η περίοδος μετάβασης από τον Μεσαίωνα στη σύγχρονη σκέψη, κατά την οποία η ανάκτηση των κλασικών κειμένων βοήθησε να μετατοπιστούν τα φιλοσοφικά ενδιαφέροντα από τεχνικές μελέτες στη λογική, τη μεταφυσική και τη θεολογία προς εκλεκτικά ερωτήματα για την ηθική, τη φιλολογία και το μυστικισμό. Ο ανθρωπισμός ήταν φιλοσοφική στάση που θεωρεί τον άνθρωπο επίκεντρο του κόσμου και χαρακτηρίστηκε από επιστροφή στα αρχαία κείμενα, ως μοντέλα ζωής, γραφής και σκέψης. Μετατοπίζοντας το μεσαιωνικό ενδιαφέρον για τη μεταφυσική και τη λογική, οι ανθρωπιστές ακολούθησαν τον Πετράρχη που έθεσαν τον άνθρωπο και τις αρετές του στο επίκεντρο της φιλοσοφίας.
Κατά τη μετάβαση από την Αναγεννησιακή στην πρώιμη/κλασική σύγχρονη φιλοσοφία, οι Αναγεννησιακοί φιλόσοφοι έγραφαν κύρια σε μορφή διαλόγων, όπως ο Τζορντάνο Μπρούνο.
Το μέγεθος της επιρροής της Αναγεννησιακής διανόησης στη σύγχρονη φιλοσοφία είναι κοινό θέμα συζητήσεων.
Νεότερη
Ο όρος "φιλοσοφία των νεότερων χρόνων" είναι πολύ χρήσιμος. Για παράδειγμα, ο Τόμας Χομπς για πολλούς ήταν ο πρώτος νεότερος φιλόσοφος που εφάρμοσε συστηματική μέθοδο στην πολιτική φιλοσοφία. Αντίθετα, ο Ρενέ Ντεκάρτ για ορισμένους θεωρείται ο πρώτος νεότερος φιλόσοφος που βάσισε τη φιλοσοφία του μάλλον σε γνωστικά προβλήματα, παρά σε προβληματισμούς μεταφυσικής. μικρογραφία|[[Ρενέ Ντεκάρτ]] Η νεότερη φιλοσοφία και ιδιαίτερα η φιλοσοφία του Διαφωτισμού χαρακτηρίζονται από αυξημένη εξάρτηση από τις παραδοσιακές αρχές όπως η Εκκλησία, η ακαδημία και ο Αριστοτελισμός·  ένα νέο ενδιαφέρον για τα θεμέλια της γνώσης και την μεταφυσική οικοδόμηση συστημάτων·  και την ανάδυση της νεότερης φυσικής από τη φυσική φιλοσοφία.
Δημήτριος Παπαδόπουλος (αντιστράτηγος)
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Με το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, το Β' Σώμα υπό τον Παπαδόπουλο έλαβε θέση στο κεντρικό τμήμα του μετώπου, αρχικά υπό το Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας του Υποστράτηγου Ιωάννη Πίτσικα. Το II Σώμα συμμετείχε στις επιχειρήσεις κατά τη διεξαγωγή της αρχικής ιταλικής επίθεσης και στην ελληνική αντεπίθεση, καταλαμβάνοντας την Ερσέκα και την Μπορόβα. Από τις 30 Νοεμβρίου το ΙΙ Σώμα πέρασε στον άμεσο έλεγχο του Γενικού Αρχηγείου υπό τον Αντιστράτηγο Αλέξανδρο Παπάγο. Η Πρεμετή απελευθερώθηκε στις 5 Δεκεμβρίου, η οχυρωμένη γραμμή Τσοροβόντα–Βερζεσή–Δοβρουσά προηλάθη στις 26 Δεκεμβρίου και η επίθεση του ΙΙ Σώματος κορυφώθηκε τον Ιανουάριο με την απελευθέρωση της Κλεισούρας.
Δυτική φιλοσοφία
Πρώιμη νεότερη (17ος και 18ος αι.)
μικρογραφία|[[Τζων Λοκ|Ο Τζον Λοκ]] Κεντρικά θέματα της Δυτικής φιλοσοφίας κατά την πρώιμη νεότερη (και κλασική νεότερη) περίοδο αποτελούν η φύση της νόησης και η σχέση της με το σώμα, οι επιπτώσεις των νέων φυσικών επιστημών στα παραδοσιακά θεολογικά θέματα όπως η ελεύθερη βούληση και ο Θεός, και η ανάδυση της κοσμικής βάσης για την ηθική και πολιτική φιλοσοφία. Αυτές οι τάσεις πρώτα συνασπίστηκαν χαρακτηριστικά στο κάλεσμα του Φράνσις Μπέικον για επέκταση της γνώσης με νέες εμπειρίες, και σύντομα συγκεντρώθηκαν στο έργο του Ρενέ Ντεκάρτ για τη μηχανική φυσική και τη ρασιοναλιστική μεταφυσική.
Δημήτριος Παπαδόπουλος (αντιστράτηγος)
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις 14 Φεβρουαρίου 1941, το Β' Σώμα υπάγεται στο νεοσύστατο Τμήμα Στρατού Ηπείρου του Υποστράτηγου Μάρκου Δράκου. Στις 4 Μαρτίου του απονεμήθη ο Ελληνικός Πολεμικός Σταυρός Α' Τάξεως. Ωστόσο, τις πρώτες μέρες του Μαρτίου, παρόλο που οι προετοιμασίες ήταν σε εξέλιξη για την αντιμετώπιση της επερχόμενης μεγάλης ιταλικής εαρινής επίθεσης, ξέσπασε κρίση ηγεσίας κατά τη διάρκεια συνδιάσκεψης των διοικούντων Αντιστρατηγών στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου. Όταν ρωτήθηκαν για τη γνώμη τους σχετικά με τη χώρα στάση κατά της επικείμενης γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα, ο Παπαδόπουλος, μαζί με τους στρατηγούς Δράκο και Γεώργιο Κοσμά (Α' Σώμα), εξέφρασαν αντιρρήσεις για την παρουσία βρετανικού εκστρατευτικού σώματος, το οποίο θα ήταν ανεπαρκές για να υπερασπιστεί την Ελλάδα κατά των Γερμανών, θα έδινε casus belli στους Γερμανούς. Η αντίθεσή τους οδήγησε στην απόλυσή τους την επόμενη μέρα και στην αποχώρησή τους την επομένη.
Μετά τη γερμανική επίθεση, τη συνθηκολόγηση του ελληνικού στρατού και την κατάληψη της Ελλάδος από τον Άξονα τον Απρίλιο, στις 20 Μαΐου 1941 ο Παπαδόπουλος επανήλθε στον στρατό από τον Υπουργό Άμυνας της νέας δωσιλογικής κυβέρνησης, από υποστράτηγο Γεώργιο Μπάκο, και ηγήθηκε του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου που εξέτασε τα πολεμικά αρχεία του σώματος αξιωματικών σε σχέση με βραβεία, προαγωγές κ.λπ. Στις 20 Μαΐου 1943 έγινε ιδρυτικό μέλος της «Στρατιωτικής Ιεραρχίας», μιας ομάδας στρατηγών με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Παπάγο που προσπάθησε να οργανώσει το σώμα αξιωματικών στην Εθνική Αντίσταση. Η δράση της ομάδας έγινε γρήγορα αντιληπτή από τους Γερμανούς. Από τους κορυφαίους Αντιστράτηγους, μόνο ο Παπαδόπουλος παρέμεινε ελεύθερος, οι υπόλοιποι συνελήφθησαν και εστάλησαν στη Γερμανία, αν και οι Γερμανοί γνώριζαν τον ρόλο του. Πολλά από τα μέλη της επανήλθαν για να επανδρώσουν τη Στρατιωτική Διοίκηση Αττικής, η οποία ανέλαβε τον έλεγχο των Αθηνών και των περιχώρων της μετά την υποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων τον Οκτώβριο του 1944.
Δυτική φιλοσοφία
Πρώιμη νεότερη (17ος και 18ος αι.)
Άλλοι αξιόλογοι νεότεροι φιλόσοφοι ήταν οι Μπαρούχ Σπινόζα, Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, Τζων Λοκ, Τζωρτζ Μπέρκλεϋ, Ντέιβιντ Χιουμ, και Ιμμάνουελ Καντ. Σημαντικοί συνεισφέροντες ήταν φιλόσοφοι, επιστήμονες, ιατροί και πολιτικοί, όπως οι: Γαλιλαίος Γαλιλέi, Πιερ Γκασσεντί, Μπλεζ Πασκάλ, Νικολά Μαλμπράνς, Άντον φαν Λέβενχουκ, Κρίστιαν Χόυχενς, Ισαάκ Νεύτων, Κρίστιαν Γουλφφ, Μοντεσκιέ, Πιερ Μπαυλε, Τομας Ρειντ, Ζαν λε Ρον Ντ'Αλαμπέρ, Άνταμ Σμιθ, και Ζαν-Ζακ Ρουσσώ.
Δημήτριος Παπαδόπουλος (αντιστράτηγος)
Μετέπειτα βίος και θάνατος
Αποστρατεύθηκε στις 13 Μαΐου 1946. Στις 4 Ιανουαρίου 1947 έλαβε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Γεωργίου Α. Ο Παπαδόπουλος πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του αποσυρόμενος από τη δημόσια ζωή, μέχρι τον θάνατό του στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 1983. Κηδεύτηκε στη γενέτειρά του, το Ναύπλιο. Αν και παντρεμένος, πέθανε άτεκνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μέλη της οργάνωσης «Στρατιωτική Ιεραρχία»
Δυτική φιλοσοφία
Πρώιμη νεότερη (17ος και 18ος αι.)
Το κατά προσέγγιση πέρας της πρώιμης νεότερης περιόδου συχνά ταυτίζεται με τη συστηματική προσπάθεια του Ιμμάνουελ Καντ να περιορίσει τη μεταφυσική, να εξηγήσει την επιστημονική γνώση, και να συμβιβάσει και τα δύο με την ηθική και την ελευθερία. μικρογραφία|[[Ντέιβιντ Χιουμ|Ο Ντέιβιντ Χιουμ]]
Αργότερη νεότερη (19ος αιώνας)
δεξιά|μικρογραφία|[[Φρίντριχ Νίτσε ]] Η αργότερη νεότερη φιλοσοφία θεωρητικά άρχισε κατά το κρίσιμο έτος 1781, όταν ο Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ πέθανε και κυκλοφόρησε η Κριτική της Καθαρής Λογικής(Critique of Pure Reason) του Καντ.
Οι Γερμανοί φιλόσοφοι άσκησαν σημαντική επιρροή αυτόν τον αιώνα, εν μέρει λόγω της υπεροχής του Γερμανικού πανεπιστημιακού συστήματος. Οι Γερμανοί ιδεαλιστές, όπως οι Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε, Φρήντριχ Βίλχελμ Γιόζεφ Σέλινγκ, Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ, και οι εκπρόσωποι του πρώιμου Γερμανικού Ρομαντισμού (Φρήντριχ Χαίλντερλιν, Νοβάλις, και Καρλ Βίλχελμ Φρήντριχ Σκλέγκελ ), μετασχημάτισαν το έργο του Καντ υποστηρίζοντας ότι ο κόσμος είναι συγκροτημένος από λογική ή κατανοητή διεργασία, και ως τέτοιος είναι αντιληπτός. Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ αναγνώρισε τον κόσμο ως βούληση και παράσταση που αναζητά συνεχώς την ικανοποίηση και επηρέασε την σκέψη της περιόδου αλλαγής 19ος προς 20ος αιώνας, όπως το έργο του Φρίντριχ Νίτσε.
Τον 19ο αιώνα οι ριζοσπαστικές αντιλήψεις της αυτο-οργάνωσης και έμφυτης προσταγής του Γκαίτε και η Καντιανή μεταφυσική, πλαισίωσαν μία μεγάλη εκπόνηση για την τάση μεταξύ συστηματοποίησης και οργανικής ανάπτυξης. Πρώτιστα ήταν το έργο του Χέγκελ, του οποίου η Φαινομενολογία του Πνεύματος (1807) και η Επιστήμη της Λογικής (1813-16) που παράγεται από ένα "διαλεκτικό" πλαίσιο για την παραγγελία της γνώσης. δεξιά|μικρογραφία|[[Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ]] Όπως και στο 18ο αιώνα, από την φιλοσοφία προέκυψαν επιστημονικές εξελίξεις που, επίσης, την προκάλεσαν: το σημαντικό έργο του Κάρολου Δαρβίνου, που βασίστηκε στην ιδέα της βιολογικής αυτορρύθμισης όπως συναντάται σε φιλοσόφους σαν τον Σμιθ, ουσιαστικά αμφισβήτησε καθιερωμένες αντιλήψεις.
Το 1831 μετά τον θάνατο του Χέγκελ, η φιλοσοφία του 19ου αιώνα στράφηκε κατά του ιδεαλισμού προς παραλλαγές του φιλοσοφικού νατουραλισμού, όπως ο θετικισμός του Ογκίστ Κοντ, ο εμπειρισμός του Τζον Στιούαρτ Μιλ, και ο ιστορικός υλισμός του Καρλ Μαρξ. Η λογική άρχισε μια περίοδο των σημαντικότερων προόδων της από την επινόηση της πειθαρχίας, καθώς η αυξανόμενη μαθηματική ακρίβεια άνοιξε ολόκληρα πεδία συμπερασματολογίας για τυποποίηση στο έργο των Τζορτζ Μπουλ και Γκότλομπ Φρέγκε. Άλλοι φιλόσοφοι που ξεκίνησαν νέες κατευθύνσεις σκέψης που διαμόρφωσαν τη φιλοσοφία του 20ου αιώνα ήταν:
Σύγχρονη (20ος και 21ος αιώνας)
Ο 20ος αιώνας ασχολείται με τις ανακατατάξεις που παράγονται από μια σειρά συγκρούσεων στο πλαίσιο φιλοσοφικών συζητήσεων πάνω στη βάση της γνώσης, με την ανατροπή των κλασικών βεβαιώσεων, και τα νέα κοινωνικά, οικονομικά, επιστημονικά και λογικά προβλήματα. Η φιλοσοφία του 20ου αιώνα ορίστηκε από μια σειρά προσπαθειών για τη μεταρρύθμιση και διατήρηση, και την τροποποίηση ή κατάργηση, παλαιότερων συστημάτων γνώσης. Επιδραστικές προσωπικότητες ήταν οι Μπέρτραντ Ράσελ, Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν, Έντμουντ Χούσερλ, Μάρτιν Χάιντεγκερ, Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Η δημοσίευση του Λογικές Έρευνες (1900–1) του Χούσερλ και του Οι Αρχές των Μαθηματικών (1903) του Ράσελ θεωρείται ότι σηματοδότησαν την αρχή της φιλοσοφίας του 20ου αιώνα. Ο 20ος αιώνας είδε επίσης την αυξανόμενη εξειδίκευση της πειθαρχίας και την αρχή της τρέχουσας (σύγχρονη) φιλοσοφικής εποχής.
Από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η σύγχρονη φιλοσοφία έχει χωριστεί κύρια σε αναλυτικές και Ηπειρωτικές παραδόσεις· οι πρώτες φέρονται στον αγγλόφωνο κόσμο και οι δεύτερες στην ήπειρο της Ευρώπης. Η αντιληπτή σύγκρουση ανάμεσα στις Ηπειρωτικές και αναλυτικές σχολές φιλοσοφίας παραμένει εξέχουσα, παρά τον αυξανόμενο σκεπτικισμό σχετικά με τη χρησιμότητα της διάκρισης.
Αναλυτική φιλοσοφία
μικρογραφία|[[Γκότλομπ Φρέγκε]] Στον αγγλόφωνο κόσμο, η αναλυτική φιλοσοφία έγινε η κυρίαρχη σχολή για μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα.
Ο όρος "αναλυτική φιλοσοφία" σχεδόν ορίζει μια ομάδα φιλοσοφικές μεθόδους που εντείνουν τη λεπτομερή επιχειρηματολογία, την προσοχή στη σημασιολογία, τη χρήση της κλασικής λογικής και μη κλασσικές λογικές, και τη σαφήνεια του νοήματος πάνω από όλα τα άλλα κριτήρια. Αν και το κίνημα έχει διευρυνθεί, ήταν μόνο μια συνεκτική σχολή κατά το πρώτο μισό του αιώνα. Οι Αναλυτικοί φιλόσοφοι επηρεάστηκαν κύρια από τον λογικό θτικισμό, συν την άποψη ότι οι φλοσοφικοί προβληματισμοί θα μπορούσαν να διευθετυθούν με προσοχή στη λογική και τη γλώ ισσα.
Ο Μπέρτραντ Ράσελ και ο Τζ.Ε. Μουρ συχνά θεωρούνται ως ιδρυτές της αναλυτικής φιλοσοφίας, αρχίζοντας με την απόρριψη του Βρετανικού ιδεαλισμού, την υπεράσπιση του ρεαλισμού και την έμφαση που έδωσαν στη νομιμότητα της ανάλυσης. Τα κλασικά έργα του Ράσελ Οι Αρχές των Μαθηματικών, "On Denoting" και Principia Mathematica (με τον Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ), συν τη μεγάλη προώθηση της χρήσης μαθηματικής λογικής στη φιλοσοφία, προετοίμασαν το έδαφος για μεγάλο μέρος του ερευνητικού προγράμματος στα πρώτα στάδια της αναλυτικής παράδοσης, υπογραμμίζοντας προβλήματα όπως: η αναφορά των πραγματικών ονομάτων, το αν η "ύπαρξη" είναι ιδιότητα, η φύση των προθέσεων, η ανάλυση των οριστικών περιγραφών, και οι συζητήσεις για τα θεμέλια των μαθηματικών. Τα έργα αυτά διερεύνησαν επίσης θέματα οντολογικής δέσμευσης και μεταφυσικών προβληματισμών σχετικά με το χρόνο, τη φύση της ύλης, τη νόηση, την επιμονή και την αλλαγή, τα οποία ο Ράσελ συχνά αντιμετώπισε με τη βοήθεια της μαθηματικής λογικής.
Ο Γκότλομπ Φρέγκε έγραψε Τα Θεμέλια της Αριθμητικής (1884) που ήταν το πρώτο αναλυτικό έργο, σύμφωνα με τον Μίχαελ Ντυμμέτ (Απαρχές της Αναλυτικής Φιλοσοφίας (1993)). Ο Φρέγκε πήρε "τη γλωσσική στροφή," αναλύοντας τους φιλοσοφικούς προβληματισμούς μέσω της γλώσσας. Ορισμένοι αναλυτικοί φιλόσοφοι έκριναν ότι υπάρχουν φιλοσοφικά προβλήματα που προκύπτουν από λαθεμένη χρήση της γλώσσας ή από παρεξηγήσεις της λογικής της ανθρώπινης γλώσσας.
Το 1921, ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, ο οποίος διδάχθηκε από τον Ράσελ στο Κέιμπριτζ, δημοσίευσε τη Λογική-φιλοσοφική πραγματεία, όπου πρότεινε ένα άκαμπτο "λογικό" απολογισμό των γλωσσικών και φιλοσοφικών θεμάτων. Μετά την πάροδο χρόνων, ανασκεύασε ορισμένες από τις θέσεις που παρουσίασε στην "Πραγματεία", όπως για παράδειγμα στο δεύτερο μεγάλο έργο του, τις Φιλοσοφικές Αναζητήσεις (1953). Οι Αναζητήσεις ήταν μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη της "φιλοσοφίας της απλής γλώσσας", που προωθήθηκε από τους Γκίλμπερτ Ράιλ, Τζ.Λ. Αόστιν, και άλλους.
Εν τω μεταξύ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, η φιλοσοφία του Ο.Β.Ο. Κουίν είχε επιδραστική αξία, όπως φάνηκε στην ακαδημαϊκή εργασία "Τα Δύο Δόγματα του Εμπειρισμού". Σε αυτήν την πραγματεία ο Κούιν επικρίνει τη διάκριση μεταξύ αναλυτικών και συνθετικών δηλώσεων, υποστηρίζοντας ότι μια σαφής αντίληψη της αναλυτικότητας είναι ανέφικτη. μικρογραφία|Πατρίσια Τσέρτσλαντ |εναλλ.= Αξιόλογοι μαθητές του Κουίν ήταν ο Ντόναλντ Ντάβιντσον και ο Ντάνιελ Ντένετ. Το έργο του Ράσελ και η φιλοσοφία του Ουίλαρντ βαν Όρμαν Κουίν είναι σημαίνοντα υποδείγματα της φυσιοκρατικής προσέγγισης του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Αλλά η πληθωρικότητα της αναλυτικής φιλοσοφίας από τη δεκαετία 1970 και μετά αψηφά την εύκολη γενίκευση: o φυσιολισμός του Κουίν και των επιγόνιων του ήταν σε κάποιες περιφέρειες ξεπερασμένος από μια "νέα μεταφυσική" των πιθανών κόσμων, όπως και στο επιφανές έργο του Ντέιβιντ Λιούις. Πρόσφατα, το κίνημα πειραματικής φιλοσοφίας επιδίωξε να επανεξετάσει φιλοσοφικούς προβληματισμούς μέσω ερευνητικών τεχνικών κοινωνικής επιστήμης.
Εξέχουσες προσωπικότητες στη σύγχρονη αναλυτική φιλοσοφία είναι οι: Τίμοθι Ουίλιαμσον, ο Ντέιβιντ Λιούις, Τζον Σέαρλ, Τόμας Νέιτζελ, Χίλαρι Πούτναμ, Μίχαελ Ντυμμέτ, ο Πίτερ βαν Ινουάγκεν, Σολ Κριπε και Πατρίσια Τσυρκλαντ.
Η Αναλυτική φιλοσοφία έχει κατηγορηθεί μερικές φορές ότι δεν συμβάλλει στην πολιτική συζήτηση ή στα παραδοσιακά ζητήματα αισθητικής. Ωστόσο, με την εμφάνιση του Μια Θεωρία της Δικαιοσύνης από τον Τζον Ρωλς και το Αναρχία, Κράτος και Ουτοπία του Ρόμπερτ Νόζικ, η αναλυτική πολιτική φιλοσοφία απέκτησε σεβασμιότητα. Οι αναλυτικοί φιλόσοφοι έχουν δείξει, επίσης, βάθος στις αναζητήσεις τους για την αισθητική, με τους Ρότζερ Σκράτον, Νέλσον Γκούντμαν, Άρθουρ Ντάντο και άλλους που ανέπτυξαν το θέμα στο σημερινό του σχήμα.
Ηπειρωτική φιλοσοφία
Η Ηπειρωτική φιλοσοφία είναι ένα σύνολο φιλοσοφικών παραδόσεων του 19ου και του 20ού αιώνα από την ηπειρωτική Ευρώπη. Τα κινήματα του 20ου αιώνα, όπως ο γερμανικός ιδεαλισμός, η φαινομενολογία, ο υπαρξισμός, η σύγχρονη ερμηνευτική, η κριτική θεωρία, ο δομισμός, ο μεταδομισμός και άλλα περιλαμβάνονται σε αυτή τη χαλαρή κατηγορία. Ενώ η αναγνώριση οποιουδήποτε μη-ασήμαντου κοινού παράγοντα σε όλες αυτές τις σχολές σκέψης θα είναι αμφιλεγόμενη, o Μιχαέλ Ε. Ρόζεν έχει υποθέσει μερικά κοινά ηπειρωτικά θέματα: ότι οι φυσικές επιστήμες δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τις ανθρώπινες επιστήμες· ότι ο στοχαστής επηρεάζεται από τις συνθήκες της εμπειρίας (τοποθεσία και χρόνος της ιστορίας)· ότι η φιλοσοφία είναι εξίσου θεωρητική και πρακτική· ότι η μεταφιλοσοφία ή οι συλλογισμοί για τις μεθόδους και τη φύση της φιλοσοφίας καθαυτής είναι σημαντικά συστατικά της κοινής φιλοσοφίας.
Ο ιδρυτής της φαινομενολογίας, Έντμουντ Χούσερλ, επέλεξε να μελετήσει τη συνείδηση όπως βιώνεται με προοπτική πρώτου προσώπου, ενώ ο Μάρτιν Χάιντεγκερ άντλησε από τις ιδέες των Κίρκεγκωρ, Νίτσε, Χούσερλ ώστε να προτείνει μία αντισυμβαντική υπαρξιακή προσέγγιση στην οντολογία.
Οι φαινομενολογικά προσανατολισμένοι μεταφυσικοί υποστήριξαν τον υπαρξισμό—ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Μωρίς Μερλώ-Ποντύ, ο Αλμπέρ Καμύ—και τελικά τον μεταδομισμό—ο Ζιλ Ντελέζ, ο Ζαν-Φρανσουά Λιοτάρ (γνωστός για την άρθρωση του μεταμοντερνισμού), ο Μισέλ Φουκώ, ο Ζακ Ντεριντά (γνωστός για την ανάπτυξη μιας μορφής σημειωτικής ανάλυσης που ονομάστηκε αποδόμηση). Το ψυχαναλυτικό έργο των Σίγκμουντ Φρόυντ, Καρλ Γιουνγκ, Ζακ Λακάν, Τζούλια Κρίστεβα, και άλλων έχει επίσης επηρεάσει τη σύγχρονη ηπειρωτική σκέψη. Αντίθετα, ορισμένοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να ορίσουν και να αποκαταστήσουν παλαιότερες παραδόσεις της φιλοσοφίας. Πιο συγκεκριμένα, οι Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ και Αλασντάιρ Μασιντιρ αμοιβαία, αν και με διαφορετικούς τρόπους, αναβίωσαν την παράδοση του Αριστοτελισμού.
Υπαρξισμός
Ο Υπαρξισμός είναι όρος που αναφέρεται στο έργο ορισμένων φιλοσόφων από τα τέλη του 19ου και 20ου αιώνα που, παρά τις εμβριθείς δογματικές διαφορές, είχαν κοινή την πεποίθηση ότι η φιλοσοφική σκέψη αρχίζει με το ανθρώπινο υποκείμενο— όχι απλά η υποκείμενη σκέψη, αλλά το ενεργό, ευαίσθητο, ζωντανό ανθρώπινο άτομο. Στον υπαρξισμό, το ατομικό σημείο εκκίνησης χαρακτηρίζεται από αυτό που ονομάστηκε "η υπαρξιακή στάση", ή μια αίσθηση αποπροσανατολισμού και σύγχυσης μπροστά σε έναν φαινομενικά χωρίς νόημα ή παράλογο κόσμο. Για πολλούς υπαρξιστές η παραδοσιακή συστηματική ή ακαδημαϊκή φιλοσοφία, τόσο σε στυλ όσο και σε περιεχόμενο, είναι αφηρημένες και απομακρυσμένες από τη χειροπιαστή ανθρώπινη εμπειρία. δεξιά|μικρογραφία|[[Σαίρεν Κίρκεγκωρ]] Μολονότι δεν χρησιμοποίησαν τον όρο, οι φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Σαίρεν Κίρκεγκωρ και Φρίντριχ Νίτσε θεωρούνται ευρέως ως πατέρες του υπαρξισμού. Η επιρροή τους, ωστόσο, έχει επεκταθεί πέρα από την υπαρξιακή ιδέα.
Γερμανικός ιδεαλισμός
μικρογραφία|[[Ιμμάνουελ Καντ]] Ο υπερβατικός ιδεαλισμός, όπως υποστηρίχθηκε από τον Ιμμάνουελ Καντ, είναι η άποψη ότι υπάρχουν όρια στις δυνατότητες κατανόησης, εφόσον υπάρχουν πολλά που δεν μπορούν να τεθούν υπό συνθήκες αντικειμενικής κρίσης. Ο Καντ έγραψε την Κριτική του Καθαρού Λόγου (1781-1787), σε μια προσπάθεια να συμβιβάσει τις αντικρουόμενες προσεγγίσεις του ορθολογισμού και του εμπειρισμού, και να ορίσει νέο πεδίο για τη μελέτη της μεταφυσικής. Αν και ο Καντ θεωρούσε ότι η αντικειμενική γνώση του κόσμου απαιτούσε από το μυαλό να επιβάλει ένα εννοιολογικό ή κατηγορηματικό πλαίσιο στο ρεύμα των καθαρών αισθητηριακών δεδομένων—ένα πλαίσιο που θα περιλάμβανε το χώρο και το χρόνο αυτούσια—υποστήριζε ότι τα πράγματα-από-μόνα-τους υπήρχαν ανεξάρτητα από τις ανθρώπινες αντιλήψεις και κρίσεις· δεν ήταν επομένως ιδεαλιστής με καμία απλή έννοια. Η έκθεση του Καντ για τα πράγματα-από-μόνα-τους ήταν τόσο αμφιλεγόμενη όσο και πολύπλοκη. Συνεχίζοντας το έργο του, ο Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε και ο Φρίντριχ Σέλινγκ διέθεταν πίστη στην ανεξάρτητη ύπαρξη του κόσμου, και δημιούργησαν μια σφαιρική ιδεαλιστική φιλοσοφία.
Hellraiser
Το Hellraiser είναι μια βρετανική υπερφυσική ταινία τρόμου του 1987 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κλάιβ Μπάρκερ, σε παραγωγή του Κρίστοφερ Φιγκ, και βασισμένο στη νουβέλα του Μπάρκερ The Hellbound Heart του 1986. Η ταινία ήταν το ντεμπούτο του Μπάρκερ ως σκηνοθέτης. Η πλοκή σχετίζεται με ένα μυστηριώδες κουτί-παζλ που καλεί τους Cenobites (Κοινοβίτες), μια ομάδα από σαδομαζοχιστικά όντα από άλλη διάσταση, που δεν μπορούσαν να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ πόνου και ευχαρίστησης. Τον αρχηγό των Κοινοβιτών υποδύεται ο Ντουγκ Μπράντλεϊ, ο οποίος ονομάστηκε Πίνχεντ στις επόμενες ταινίες.
Το Hellraiser γυρίστηκε στα τέλη του 1986. Ο Μπάρκερ αρχικά ήθελε το συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής Coil να ερμηνεύσουν τη μουσική για τη ταινία, όμως μετά από επιμονή των παραγωγών, η ταινία απέκτησε νέο μουσικό θέμα από το Κρίστοφερ Γιανγκ. Κάποια από τα μουσικά θέματα των Coil επανασχεδιάστηκαν από το Γιανγκ στο τελικό θέμα. Το Hellraiser είχε τη πρώτη του δημόσια προβολή στο Πρινς Τσαρλς Σίνεμα στις 10 Σεπτεμβρίου 1987. Η ταινία απέσπασε $14.6 εκατομμύρια.
Δυτική φιλοσοφία
Γερμανικός ιδεαλισμός
Στους φιλόσοφους που επηρεάστηκαν από τον Χέγκελ περιλαμβάνονται ο Λούντβιχ Φόιερμπαχ, ο οποίος εφηύρε τον όρο προβολή αναφερόμενος στην αδυναμία του ανθρώπου να αναγνωρίσει οτιδήποτε στον εξωτερικό κόσμο χωρίς να προβάλλει ιδιότητες του εαυτού του πάνω σε αυτά τα πράγματα· ο Καρλ Μαρξ· ο Φρίντριχ Ένγκελς· και οι Βρετανοί ιδεαλιστές, ιδιαίτερα οι Τόμας Χιλλ Γκριν, Τζ. Μ. Ε. ΜακΤάγγαρτ και Φ. Χ. Μπράντλεϊ. Λίγοι φιλόσοφοι του 20ου αιώνα έχουν ενστερνιστεί τον ιδεαλισμό. Ωστόσο, αρκετοί έχουν ασπαστεί τη διαλεκτική του Χέγκελ.Η «Κοπερνίκεια Στροφή» του Ιμμάνουελ Καντ παραμένει και σήμερα μια σημαντική φιλοσοφική ιδέα.
Hellraiser
Από τη κυκλοφορία της, η ταινία έχει διχάσει τους κριτικούς όμως σε γενικές γραμμές έχει λάβει θετικά σχόλια· αρχικές κριτικές από το Melody Maker το αποκαλούσαν τη σπουδαιότερη ταινία τρόμου που γυρίστηκε στη Βρετανία, ενώ ο Ρότζερ Ίμπερτ επέκρινε τη «πτώχευση της φαντασίας» του. Έκτοτε ακολούθησαν εννέα σίκουελ, τα πρώτα επτά από τα οποία περιείχαν το Μπράντλεϊ στο ρόλο του Πίνχεντ.
Πλοκή
Στο Μαρόκο, ο Φρανκ Κότον, ένας ηδονιστής, αγοράζει ένα κουτί-παζλ που λεγόταν πως ανοίγει τη πόρτα σε ένα χώρο εξωπραγματικής ηδονής. Στο άδειο πατάρι του σπιτιού του, ο Φρανκ λύνει το παζλ και εμφανίζονται αλυσίδες που κολλούν στο σώμα του, σκίζοντας το. Μια μαυροφορεμένη φιγούρα επαναφέρει το παζλ και το δωμάτιο επανέρχεται στη προηγούμενη μορφή του.
Δυτική φιλοσοφία
Φαινομενολογία
δεξιά|μικρογραφία|[[Έντμουντ Χούσερλ ]] Η φαινομενολογία του Έντμουντ Χούσερλ ήταν μια φιλόδοξη προσπάθεια να τεθούν τα θεμέλια για μια περιγραφή της δομής της συνειδητής εμπειρίας γενικά. Ένα σημαντικό μέρος του φαινομενολογικού προγράμματος του Χούσερλ ήταν να δείξει ότι όλες οι συνειδητές πράξεις κατευθύνονται προς ή γύρω από αντικειμενικό περιεχόμενο, ένα χαρακτηριστικό που ο Χούσερλ ονόμασε σκοπιμότητα. Ο Χούσερλ δημοσίευσε μόνο λίγα έργα στη ζωή του, που αντιμετωπίζουν τη φαινομενολογία κύρια με αφηρημένους μεθοδολογικούς όρους· αλλά άφησε μια τεράστια ποσότητα αδημοσίευτων ξεκάθαρων αναλύσεων. Το έργο του Χούσερλ είχε άμεση επιρροή στη Γερμανία, με την ίδρυση των φαινομενολογικών σχολών στο Μόναχο και το Γκέτινγκεν. Η φαινομενολογία αργότερα κατάφερε διεθνή φήμη μέσω του έργου τέτοιων φιλοσόφων όπως ο Μάρτιν Χάιντεγκερ (παλαιός βοηθός έρευνας του Χούσερλ), ο Μωρίς Μερλώ-Ποντύ, και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Μέσα από το έργο των Χάιντεγκερ και Σαρτρ, η εστίαση του Χούσερλ στην υποκειμενική εμπειρία επηρέασε τις πτυχές του υπαρξισμού.
Hellraiser
Πλοκή
Αργότερα, ο αδερφός του Φρανκ, Λάρι, μετακομίζει στο ίδιο σπίτι. Σκοπεύει να ξαναχτίσει τη σχέση του με τη δεύτερη σύζυγο του, Τζούλια. Ο Λάρι δεν γνωρίζει για τη σεξουαλική σχέση της με τον αδερφό του, Φρανκ, πριν παντρευτούν. Όταν ο Λάρι κατά λάθος κόβει το χέρι του ενώ μετακινεί έπιπλα, το αίμα του στάζει στο πάτωμα της σοφίτας και αργότερα ξαναζωντανεύει το Φρανκ με μια μακάβρια μορφή. Η Τζούλια αργότερα βρίσκει το Φρανκ· έχοντας ακόμη εμμονή για εκείνον, δέχεται να τον βοηθήσει να επαναφέρει το σώμα του ώστε οι δυο τους να μπορέσουν να φύγουν. Η Τζούλια βρίσκει άνδρες σε μπαρ και τους φέρνει στη σοφίτα, όπου τους τραυματίζει θανάσιμα. Ο Φρανκ τότε απορροφά τη ζωή τους για να επανακτήσει το σώμα του. Ο Φρανκ εξηγεί στη Τζούλια, πως έχοντας εξαντλήσει όλες τις αισθητήριες εμπειρίες, αναζήτησε το κουτί-παζλ, το οποίο υποτίθεται πως παρέχει πρόσβαση σε βασίλειο από νέες σαρκικές απολαύσεις. Όταν το παζλ λύθηκε, οι «Κοινοβίτες» εμφανίστηκαν για να τον υποβάλλουν στον ακραίο σαδομαζοχισμό.
Δυτική φιλοσοφία
Δομισμός και μεταδομισμός
μικρογραφία|[[Φερντινάν ντε Σωσσύρ]] Εισηγμένος από τον γλωσσολόγο Φερντινάν ντε Σωσσύρ, ο δομισμός επιδίωκε να αποσαφηνίσει συστήματα σημείων αναλύοντας τους λόγους που εξίσου περιορίζουν και καθιστούν εφικτούς. Ο Σωσσύρ θεώρησε το σημείο ως οριοθετημένο από όλα τα άλλα σημεία του συστήματος, και τις ιδέες ως αδύνατο να υπάρξουν προ της γλωσσικής δομής, που αρθρώνει τη σκέψη. Τοιουτοτρόπως, η ηπειρωτική σκέψη οδηγήθηκε μακριά από τον ανθρωπισμό, και προς αυτό που ονομάστηκε αποκέντρωση του ανθρώπου: η γλώσσα δεν ομιλείται πλέον από τον άνθρωπο για να εκφράσει τον πραγματικό εσωτερικό εαυτό του, αλλά η γλώσσα μιλά ανθρώπινα.
Hellraiser
Πλοκή
Η Κίρστι, η έφηβη κόρη του Λάρι, βλέπει τη Τζούλια να φέρνει έναν άνδρα στο σπίτι και την ακολουθεί στη σοφίτα, όπου βρίσκει το Φρανκ. Αφού ξεφεύγει από εκείνον έχοντας πάρει το κουτί-παζλ, καταρρέει μετά από λίγο. Ξυπνώντας σε ένα νοσοκομείο, η Κίρστι λύνει το κουτί από περιέργεια, και χωρίς να το γνωρίζει καλεί τους Κοινοβίτες και ένα τέρας που λεγόταν ο Μηχανικός, από τον οποίο παραλίγο ξεφεύγει. Ο αρχηγός των Κοινοβιτών εξηγεί πως αν και έχουν θεωρηθεί άγγελοι αλλά και δαίμονες, είναι απλώς «εξερευνητές» από μια διαφορετική διάσταση αποζητώντας σαρκικές εμπειρίες, και δεν μπορούν πλέον να κάνουν διάκριση μεταξύ του πόνου και της ευχαρίστησης. Όταν επιχειρούν να αναγκάσουν τη Κίρστι να επιστρέψει μαζί τους στο βασίλειο τους, ενημερώνει το Πίνχεντ πως ο Φρανκ τους έχει ξεφύγει. Οι Κοινοβίτες συμφωνούν να αφήσουν τη Κίρστι και αντί για εκείνη να ξαναπιάσουν το Φρανκ, υπό τον όρο πως θέλουν ο Φρανκ να παραδεχτεί πως τους ξέφυγε.
Δυτική φιλοσοφία
Δομισμός και μεταδομισμός
Ο δομισμός επιδίωκε τομέα μιας δύσκολης επιστήμης, αλλά ο θετικισμός σύντομα δέχτηκε τα πυρά του μεταδομισμού, ένα ευρύ πεδίο φιλοσόφων, εκ των οποίων μερικοί ήταν κάποτε δομιστές, αλλά αργότερα τον επέκριναν. Οι δομιστές πίστευαν ότι θα μπορούσαν να αναλύσουν τα συστήματα από μια εξωτερική, αντικειμενική άποψη, ενδεικτικά, αλλά οι μεταδομιστές ισχυρίστηκαν ότι αυτό είναι λανθασμένο, ότι δεν μπορεί κανείς να υπερβεί τις δομές και συνεπώς, η ανάλυση καθαυτή καθορίζεται από αυτό που εξετάζει. Ενώ η διάκριση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου αντιμετωπίστηκε ως κρυστάλλινη από τους δομιστές, οι μεταδομιστές διαβεβαίωσαν ότι κάθε προσπάθεια για κατανόησης του σημαινόμενου καταλήγει σε περισσότερα σημαίνοντα, οπότε η σημασία βρίσκεται πάντα σε κατάσταση αναβολής, καθιστώντας την έσχατη ερμηνεία αδύνατη.
Hellraiser
Πλοκή
Η Κίρστι επιστρέφει στο σπίτι, όπου ο Φρανκ έχει σκοτώσει το Λάρι και έχει φορέσει το δέρμα του, κάνοντας πως είναι εκείνος. Η Τζούλια της δείχνει αυτό που υποτίθεται πως είναι το γδαρμένο πτώμα του Φρανκ στη σοφίτα, κλειδώνοντας τη πόρτα πίσω της. Οι Κοινοβίτες εμφανίζονται και χωρίς να ξεγελαστούν από την απάτη, απαιτούν τον άνθρωπο που το έκανε αυτό. Η Κίρστι προσπαθεί να διαφύγει όμως η Τζούλια και ο Φρανκ τη κρατούν. Ο Φρανκ αποκαλύπτει τη πραγματική του ταυτότητα στη Κίρστι και, όταν οι σεξουαλικές του προσδοκίες απορρίπτονται, αποφασίζει να τη σκοτώσει για να ολοκληρώσει την αναζωογόνηση του. Από ατύχημα μαχαιρώνει τη Τζούλια κατά λάθος και της απορροφά τη ζωή χωρίς τύψεις. Ο Φρανκ κυνηγά τη Κίρστι στη σοφίτα και, όταν είναι έτοιμος να τη σκοτώσει, οι Κοινοβίτες εμφανίζονται αφού τον ακούν να παραδέχεται τη δολοφονία του πατέρα της. Πλέον βέβαιοι πως εκείνος είναι το άτομο που ψάχνουν, τον παγιδεύουν με αλυσίδες και διαλύουν το σώμα του. Αρπάζοντας το κουτί-παζλ από τα νεκρά χέρια της Τζούλια, η Κίρστι διώχνει τους Κοινοβίτες, οι οποίοι σκόπευαν να τη πιάσουν, με το να αντιστρέψει τις κινήσεις που απαιτούνται για να ανοίξει το κουτί. Ο σύντροφος της Κίρστι, Στιβ, εμφανίζεται και οι δυο τους φεύγουν από το σπίτι που είχε αρχίσει να καταρρέει.
Δυτική φιλοσοφία
Δομισμός και μεταδομισμός
Ο δομισμός κυριάρχησε στην Ηπειρωτική φιλοσοφία κατά όλη τη δεκαετία του 1960 και τις αρχές του 1970, συμπεριλαμβάνοντας διαφορετικούς στοχαστές όπως ο Κλοντ Λεβί-Στρος, ο Ρολάν Μπαρτ και ο Ζακ Λακάν. Ο μεταδομισμός κυριάρχησε απο τη δεκαετία του 1970 και μετά, συμπεριλαμβάνοντας στοχαστές όπως ο Μισέλ Φουκώ, ο Ζακ Ντεριντά, ο ΖΙλ Ντελέζ και ακόμη ο Ρολάν Μπαρτ· ενσωμάτωσε μια κριτική των περιορισμών του δομισμού.
Hellraiser
Πλοκή
Αργότερα, η Κίρστι πετάει το κουτί-παζλ σε μια πυρά. Ένας περιπλανώμενος που τη παρακολουθούσε κρυφά περπατάει προς τη φωτιά και παίρνει το κουτί προτού μεταμορφωθεί σε ένα φτερωτό πλάσμα που μοιάζει με σκελετό και πετάξει μακριά. Το κουτί καταλήγει στον ίδιο πωλητή που το πούλησε στο Φρανκ. Το προσφέρει σε έναν άλλο πελάτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου
Δυτική φιλοσοφία
Πραγματισμός
μικρογραφία|[[Γουίλιαμ Τζέιμς|Ο Γουίλιαμ Τζέιμς]] Ο Πραγματισμός είναι φιλοσοφική παράδοση που ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες περί το 1870. Αξιώνει ότι η αλήθεια των πεποιθήσεων συνιστάται μάλλον στη χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητά τους παρά στην αντιστοιχία τους με την πραγματικότητα. Ο Τσαρλς Σάντερς Περς και ο Γουίλιαμ Τζέιμς ήταν οι συνιδρυτές του και μετέπειτα τροποποιήθηκε από τον Τζον Ντιούι στον Ινστρουμενταλισμό. Εφόσον η χρησιμότητα οποιασδήποτε πεποίθησης ανα πάσα στιγμή μπορεί να εξαρτάται από την περίσταση, ο Περς και ο Τζέιμς θεωρούσαν την τελική αλήθεια ως κάτι που αποφασίζεται μόνο από το μέλλον, την τελική διευθέτηση όλων των απόψεων.
Ο πραγματισμός προσπάθησε να βρει μια επιστημονική πτυχή της αλήθειας που δεν εξαρτάται από την προσωπική ενόραση (αποκάλυψη) ή την αναφορά σε κάποια μεταφυσική σφαίρα. Ερμήνευε τη σημασία μιας δήλωσης από το αποτέλεσμα που θα είχε η αποδοχή της στην πρακτική. Η διεξοδική αναζήτηση είναι επομένως το μόνο μονοπάτι για την αλήθεια.
Για τον Περς η δέσμευση στη συστηματική αναζήτηση ήταν απαραίτητη για την εύρεση της αλήθειας, που συνεπάγονται η ιδέα και η ελπίδα ότι η αναζήτηση δεν ήταν ανώφελη. Η ερμηνεία αυτών των αρχών είναι έκτοτε θέμα συζητήσεων. Για τον Περς η ρήση του πραγματισμού είναι: «Εξετάζοντας τις επιπτώσεις, όπου ενδεχομένως θα υπήρχαν πρακτικές απολαβές, συλλαμβάνουμε το αντικείμενο της συνείδησης. Τότε, η αντίληψη για τις επιπτώσεις αποτελεί τη συνολική αντίληψη για το αντικείμενο.»
Ο πραγματισμός αργότερα δουλεύτηκε από τους νεοπραγματιστές Ρίτσαρντ Ρόρτι (που ήταν ο πρώτος που ανέπτυξε τη νεοπραγματιστική φιλοσοφία στο έργο του Φιλοσοφία και ο Καθρέφτης τη Φύσης (Philosophy and the Mirror of Nature) (1979)), Χίλαρι Πάτναμ, Ο.Β.Ο. Κουίν, και Ντόναλντ Ντάβιντσον. Ο νεοπραγματισμός έχει περιγραφεί ως γεφύρωση της αναλυτικής με την Ηπειρωτική φιλοσοφία.
Διαδικασιακή φιλοσοφία
Η διαδικασιακή φιλοσοφία είναι μία παράδοση που αρχίζει με τον Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ, που άρχισε να διδάσκει και να γράφει για τη διαδικασία και τη μεταφυσική όταν μπήκε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1924. Αυτή η παράδοση αναγνωρίζει την μετααφυσική πραγματικότητα από την αλλαγή.
Η διαδικασιακή φιλοσοφία βρίσκεται πιο κοντά στην Ηπειρωτική φιλοσοφία από ότι στην αναλυτική, και ως εκ τούτου διδάσκεται στις Ηπειρωτικές σχολές. Ωστόσο, προτάθηκε να μετατοπιστεί προς το μέσο μεταξύ των πόλων των αναλυτικών και ηπειρωτικών μεθόδων της σύγχρονης φιλοσοφίας.
Θωμισμός
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Younganscombe.jpg|δεξιά|μικρογραφία|Ελίζαμπεθ Ανσκόμπε Ο Θωμισμός είναι φιλοσοφική παράδοση που βασίζεται στα συγγράμματα του Θωμά Ακινάτη, και θεωρείται αρκετά Αριστοτέλεια. Το έργο του κοινοποιήθηκε, μελετήθηκε και συζητήθηκε από τον 13ο αιώνα, ιδιαίτερα από τους Ρωμαιοκαθολικούς. Το ενδιαφέρον για τον Ακινάτη αναζωπυρώθηκε στη σύγχρονη φιλοσοφία εξίσου από αθεϊστές (Φιλίπα Φουτ) και πιστούς (Ελίζαμπεθ Ανσκόμπε). Οι θωμικοί φιλόσοφοι είναι ρασιοναλιστές στην επιστημολογία, όπως και μεταφυσικοί ρεαλιστές και ηθικοί δεοντολόγοι. Διατείνονται ότι οι άνθρωποι είναι ορθολογικά ζώα των οποίων το καλό αναγνωρίζεται από λόγο που επιτυγχάνεται με θέληση. Υποστηρίζουν ότι η ψυχή είναι πραγματική και άυλη αλλά αδιαχώριστη από την ύλη στους οργανισμούς. Η ψυχή είναι η μορφή του σώματος. Αποδέχονται τα αίτια του Αριστοτέλη ως φυσικά, με συμπεριλαμβανόμενα τα τελεολογικά ή τα τελικά αίτια. Συνεπώς, αν και για τον Ακινάτη οτιδήποτε βρίσκεται στη διανόηση αρχίζει από τις αισθήσεις, η φυσική τελεολογία μπορεί να διακρίνεται με τις αισθήσεις και να αφαιρείται από τη φύση με επαγωγή.
Ο σύγχρονος Θωμισμός περιλαμβάνει αρκετές παραλλαγές, από το νεοσχολαστικισμό έως τον υπαρξιακό Θωμισμό.
Οι επονομαζόμενοι νέοι φυσικοί δικηγόροι όπως ο Τζερμαίν Γκρίσεζ και ο Ρόμπερτ Τζόρτζ εφάρμοσαν θωμίστικες αρχές δικαίου σε σύγχρονα ηθικά ντιμπέιτ, ενώ ο Φρήμαν πρότεινε ότι η γνωστική λειτουργία του Θωμισμού είναι πιο συμβατή με νευροδυναμική. Ο Αναλυτικός Θωμισμός (Τζον Χαλνταν) ενθαρρύνει το διάλογο μεταξύ της αναλυτικής φιλοσοφίας και της ευρείας Αριστοτέλειας φιλοσοφίας του νου, της ψυχολογίας και της υλομορφικής μεταφυσικής. Άλλοι σύγχρονοι Θωμιστές είναι οι Ελεονόρα Σταμπ, Αλασντάιρ Μασιντιρ και Τζον Φίννις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυτικός πολιτισμός Κατηγορία:Φιλοσοφία Κατηγορία:Ιστορία της φιλοσοφίας
Μέθοδος ELISA
Η ELISA (Enzyme-linked Immunosorbent Assay) είναι βιοχημική μέθοδος ανίχνευσης της παρουσίας ενός αντισώματος ή ενός αντιγόνου σε ένα δείγμα.
Πιο συγκεκριμένα, η διαδικασία που ακολουθείται είναι η εξής: Αρχικά, ένα αντίσωμα προσκολλάται πάνω σε μία σταθερή επιφάνεια (Elisa sandwich), μετά προστίθεται το δείγμα μέσα στο οποίο περιέχεται το επιθυμητό αντιγόνο και γίνεται πρόσδεση αντιγόνου-αντισώματος. Κατόπιν, προστίθεται αντίσωμα που ανιχνεύει το αντιγόνο. Ακολουθεί ποσοτικοποίηση με την χρήση ενός ενζύμου που δεσμεύεται έμμεσα με το σύμπλοκο. Έπειτα προστίθεται υπόστρωμα και γίνεται ενζυμική αντίδραση που δίνει έγχρωμο σύμπλοκο το οποίο στη συνέχεια μετριέται. Η ένταση του φωτός είναι ανάλογη με την συγκέντρωση του βιομορίου που μελετάται.
Η συγκεκριμένη μέθοδος έχει εφαρμογές στην τεχνολογία τροφίμων ώστε να εντοπιστούν αλλεργιογόνες τροφές όπως το γάλα, τα καρύδια, τα φιστίκια τα αυγά και τα αμύγδαλα. Επιπρόσθετα η συγκεκριμένη μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον τομέα της τοξικολογίας για μία ταχεία και προκαταρκτική διάγνωση για ορισμένες κατηγορίες ναρκωτικών και φαρμάκων. Ακόμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για διάγνωση δυσανεξίας των τροφών, ωστόσο τα αποτελέσματα του συγκεκριμένου τεστ είναι αμφιλεγόμενα.
Οι διάφορες τεχνικές της μεθόδου ELISA, χρησιμοποιούνται για ποσοτική όπως και για ποιοτική ανάλυση. Η ποσοτική ανάλυση στηρίζεται στη μέτρηση της απορρόφησης του δείγματος και στη σύγκριση αυτής με μία πρότυπη καμπύλη (γρ. παράσταση), ώστε να προσδιοριστεί η συγκέντρωση του αντιγόνου ή του αντισώματος του δείγματος. Η ποιοτική ανάλυση μας παρέχει ενδείξεις για την ύπαρξη αρνητικόυ ή θετικού αποτελέσματος στο δείγμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγειονομικές διαγνωστικές εξετάσεις Κατηγορία:Ανοσολογία
Ανισότητα Γκιμπς
Στα μαθηματικά, η ανισότητα Γκιμπς λέει ότι για οποιεσδήποτε δύο διακριτές κατανομές και, ισχύει ότι
Η ανισότητα παίρνει το όνομά της από τον Τζοσάια Γουίλαρντ Γκιμπς.
Απόδειξη με ανισότητα Τζένσεν
Θα χρησιμοποιήσουμε την εξής μορφή της ανισότητας Τζένσεν για κοίλη συνάρτηση f και τυχαία μεταβλητή X: Θεωρούμε την τυχαία μεταβλητή X με κατανομή την p και την συνάρτηση, που είναι κυρτή. Επομένως,
Αναδιατάσσοντας, λαμβάνουμε την ανισότητα Γκμιπς,
Απόδειξη με ανισότητα λογαρίθμου-αθροίσματος
Η ανισότητα λογαρίθμου-αθροίσματος δίνει ότι για οποιεσδήποτε ακολουθίες και όπου και.
Θέτοντας a_i = p_i και b_i = q_i, τότε a = b = 1, λαμβάνουμε
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανισότητες Κατηγορία:Θεωρία της Πληροφορίας
Αγία Βαλερία Μεδιολάνων
Η Αγία Βαλερία (Μιλάνο, 3 Μαΐου 2ου αιώνα - Μιλάνο, 7 Οκτωβρίου 3ου αιώνα) ήταν σύζυγος του Αγίου Βιταλίου και μητέρα των Αγίων Γερβασίου και Προτασίου, που τιμάται ως άγιος και μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία.
Βιογραφία
Ο σύζυγός της, Βιτάλιος, αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, σκοτώθηκε και μαρτύρησε στην πόλη της Ραβέννα. Η Βαλέρια, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής της στο Μιλάνο με το σώμα του συζύγου της, συνελήφθη από μια ομάδα ειδωλολατρών ληστών. Της ζήτησαν να προσκυνήσει τον θεό τους, αποκηρύσσοντας τον θεό, αλλά αυτή αρνήθηκε, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου γι' αυτό.
Η Καθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 28 Απριλίου. . Η Αγία Βαλερία είναι η προστάτιδα του Σερέγκνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 2ου αιώνα
Αυστραλιανός ποιμενικός
Ο αυστραλιανός ποιμενικός είναι φυλή σκύλου. Έχει πυκνό τρίχωμα με κατεβασμένα, τριγωνικά αυτιά. Το χρώμα του ποικίλει από πορτοκαλί, γκρι, μαύρο ή καφέ.
Γκι ντε Μπλανσφόρ
Ο Γκι ντε Μπλανσφόρ (1446 - 1513) ήταν ο 42ος Μέγας Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών (1512 - 1513). Όταν πέθανε ο Μέγας Μάγιστρος Εμερί ντ' Αμπουάζ (1512) επελέγη από τους εκλέκτορες του Τάγματος νέος Μέγας Μάγιστρος. Την εποχή εκείνη ο Γκι ντε Μπλανσφόρ βρισκόταν στην Νίκαια, αναχώρησε για την Ρόδο αλλά δεν πρόλαβε να φτάσει επειδή πέθανε στο ταξίδι, τον διαδέχθηκε ο Φαμπρίτσιο ντελ Καρρέττο.
Αυστραλιανός ποιμενικός
Το σκυλί αναπτύχθηκε από φυλή ή φυλές από τη Χώρα των Βάσκων στη Δυτική Ευρώπη. Οι Βάσκοι το έφεραν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν προηγουμένως ζήσει μόνο για λίγο στην Αυστραλία πριν μετακομίσουν στην Αμερική. Η φυλή δεν έχει καμία σχέση με την Αυστραλία.
Γκι ντε Μπλανσφόρ
Πηγές
Κατηγορία:Ιπποτοκρατία στη Ρόδο
Αυστραλιανός ποιμενικός
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με τη σχέση της φυλής με την Αυστραλία, αλλά δεν υπάρχει συναίνεση. Είναι παρόμοια σε εμφάνιση με τις δημοφιλείς φυλές του Αγγλικού Ποιμενικού και Μπόρντερ Κόλλι, με έρευνες να έχουν διαπιστώσει ότι οι Αυστραλοί Ποιμενικοί και οι Μπόρντερ Κόλλι είναι στενά συνδεδεμένοι μεταξύ τους.
Απήχηση
Οι Αυστραλοί Ποιμενικοί αυξήθηκαν σε δημοτικότητα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό μέσω ροντέο, εκθέσεων αλόγων και ταινιών της Ντίσνεϋ για την τηλεόραση.
Οι αυστραλιανοί ποιμενικοί είναι εξαιρετικά εκτιμημένοι για τις δεξιότητές τους στην υπακοή. Όπως όλες οι φυλές εργασίας, ο ποιμενικός έχει σημαντική ενέργεια και συνήθως χρειάζονται μια δουλειά για να τους κρατήσουν απασχολημένους. Συχνά υπερέχουν στα αθλήματα σκυλιών, όπως η ευκινησία των σκύλων και το φρίσμπι και είναι επίσης εξαιρετικά επιτυχημένα ως σκυλιά αναζήτησης και διάσωσης, σκυλιά καταστροφών, σκυλιά ανίχνευσης, σκυλιά-οδηγοί, σκυλιά σέρβις και σκυλιά θεραπείας. Θεωρούνται η 17η δημοφιλέστερη φυλή σκυλιών στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Χαρακτηριστικά
Ο αρσενικός Αυστραλιανός ποιμενικός φτάνει μέχρι τα 58 εκατοστά ύψος και τα 30 κιλά, ενώ ο θηλυκός τα 53 εκατοστά ύψος και τα 25 κιλά σωματικού βάρους. Συχνά το ένα του μάτι έχει διαφορετικό χρώμα από το άλλο, το γεγονός αυτό μαζί με τα διάφορα χρώματα του τριχώματος του και των χρωματικών σχημάτων γύρω από τα μάτια του, έχουν οδηγήσει ορισμένους να τον αποκαλούν ώς «το μάτι του φαντάσματος».
Χαρακτήρας
Ως ποιμενικός σκύλος εργασίας είναι ιδιαίτερα ευφυής σκύλος, η φιλική του και παιχνιδιάρικη διάθεση σε συνδυασμό με την αγάπη του για τα παιδιά, τον κάνουν ιδανικό σκύλο για μια οικογένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας
Άγαλμα του Χάρι Τρούμαν (Αθήνα)
Το άγαλμα του Χάρι Τρούμαν είναι ορειχάλκινο άγαλμα του 33ου Προέδρου των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν. Φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Φέλιξ Γουέλτον, εχει ύψος 3,20 μέτρων και στηρίζεται σε ένα μαρμάρινο βάθρο. Βρίσκεται στη συμβολή της Λεωφόρου Βασιλέως Κωνσταντίνου 42 με την Οδό Βασιλέως Γεωργίου Β΄ στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή της Ρηγίλλης. Στήθηκε το 1963 χωρίς την άδεια της δημοτικής αρχής. Γύρω από τον ανδριάντα υπάρχουν οκτώ στήλες ύψους 1,85 μέτρων, στις οποίες αναγράφονται σε ελληνικά και αγγλικά κείμενα ευγνωμοσύνης του ελληνικού λαού για τον Τρούμαν και ο λόγος του ιδίου για την αποστολή στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα, μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αντιδράσεις και βανδαλισμοί
Το άγαλμα έχει βανδαλιστεί πολλές φορές από την τοποθέτησή του. Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών, στο άγαλμα έγιναν δύο βομβιστικές επιθέσεις με τη δεύτερη μάλιστα να έχει και θύμα έναν αστυνομικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγάλματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης Κατηγορία:Γλυπτική
Τζουλιάνο ιν Καμπάνια
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας
Μέτωπο της βορειοανατολικής Ουκρανίας
Το μέτωπο της βορειανατολικής Ουκρανίας ήταν ένα από τα πρώτα πεδία συγκρούσεων κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Ρώσοι και Ουκρανοί στρατιώτες συγκρούστηκαν για τον έλεγχο των περιφερειών Σούμι και Τσερνίχιβ της Ουκρανίας. Οι μάχες διήρκησαν από τις 24 Φεβρουαρίου 2022 (πρώτη ημέρα της εισβολής) μέχρι και τις 8 Απριλίου.
Οι σύγκρουσεις έληξαν με την εγκατάλειψη του μετώπου από τους Ρώσους και την αναδίπλωσή τους εντός του ρωσικού εδάφους.
Επισκόπηση
Οι μάχες του βορειοανατολικού μετώπου έλαβαν χώρα στα εδάφη των περιφερειών Τσερνίχιβ και Σούμι αλλά και στις ομώνυμες πόλεις. Το Τσερνίχιβ ήταν υπό πολιορκία για περισσότερες από πέντε εβδομάδες. Στις 25 Φεβρουαρίου οι Ρώσοι κατέλαβαν το Κόνοτοπ στη περιφέρεια Σούμι. Την ίδια μέρα οι Ρώσοι επιτέθηκαν χωρίς επιτυχία και στο Σούμι. Οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν και στην Οχτύρκα όπου σύμφωνα με τον δήμαρχο της πόλης έριξαν θερμοβαρικά όπλα.
Ενώ μαινόταν η μάχη του Σούμι, οι ρωσικές δυνάμεις κινήθηκαν δυτικά μέσω του Σούμι, και στις 4 Μαρτίου έφτασαν στο Μπροβάρι, ανατολικό προάστιο του Κιέβου. Σε μια αξιολόγηση της εκστρατείας που δημοσιεύτηκε στις 4 Μαρτίου, ο Φρέντρικ Κέιγκαν έγραψε ότι "ο άξονας του Σούμι είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιτυχημένη και πιο επικίνδυνη ρωσική οδός προέλασης προς το Κίεβο ." Σημείωσε ότι η γεωγραφία της περιοχής ευνοούσε τις προελάσεις με την χρήση στρατιωτικών οχημάτων καθώς το έδαφος «είναι επίπεδο και αραιοκατοικημένο, προσφέροντας λίγες καλές αμυντικές θέσεις [για τους αμυνόμενους]».
Στις 2 Απριλίου 2022 όλη η περιφέρεια Κιέβου, συμπεριλαμβανομένου του Μπροβάρι, κηρύχθηκε ελεύθερη από το Ουκρανικό Υπουργείο Άμυνας μετά την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την περιοχή. Στις 4 Απριλίου 2022 τα ρωσικά στρατεύματα είχαν ολοκληρώσει σε μεγάλο βαθμό την αποχώρηση τους από τη περιφέρεια Σούμι και δεν κατείχαν πλέον καμία πόλη ή χωριό στην περιοχή. Το Πεντάγωνο επιβεβαίωσε στις 6 Απριλίου ότι τα ρωσικά στρατεύματα είχαν αποσυρθεί από την περιφέρεια Τσερνίχιβ, αλλά ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν ακόμα Ρώσοι στρατιώτες στη περιφέρεια Σούμι. Στις 7 Απριλίου, ο Ντμίτρο Ζιβίτσκι, κυβερνήτης της περιφέρειας Σούμι, δήλωσε ότι τα ρωσικά στρατεύματα είχαν εγκαταλείψει την περιφέρεια, αλλά η περιοχή δεν ήταν ακόμα ασφαλής λόγω των εκρηκτικών και διαφόρων πυρομαχικών που είχαν αφήσει πίσω τα ρωσικά στρατεύματα κατά την αποχώρηση τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Γάιος Μεδιολάνων
Ο Γάιος ήταν ο δεύτερος Επίσκοπος του Μιλάνου στις αρχές του 3ου αιώνα. Η Καθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως αγίου στις 27 Σεπτεμβρίου.
Βιογραφία
Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή και την επισκοπική Θητεία του Γάιου, εκτός από το ότι ήταν επίσκοπος Μιλάνου στις αρχές του 3ου αιώνα, ότι πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου και ότι φέρεται να θάφτηκε σε νεκροταφείο στην περιοχή της Βασιλικής Ναμποριάνα, που σήμερα δεν υπάρχει. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν αργότερα στην κοντινή Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου.
Μεσαιωνικά κείμενα, όπως το Historia Dataria του 11ου αιώνα, προσθέτουν βιογραφικά στοιχεία που πρέπει να θεωρηθούν θρυλικά, όπως η παρουσία του στη Ρώμη στο μαρτύριο του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου και η μεταστροφή από αυτόν των Αγίων Βιτάλιου, Βαλέριας, Γερβάσιου και Προτάσιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Σύμπλεγμα σπηλαίων Γκόραμ
Περιγραφή
Ο απόκρημνος βράχος του Γιβραλτάρ, αποτελείται από δολομιτικούς ασβεστόλιθους της Ιουράσιας περιόδου. Τα σπήλαια απέχουν στη σημερινή εποχή ελάχιστα μέτρα από τη θάλασσα όμως λόγω των αλλαγών στη στάθμη του νερού, έχει υπολογιστεί ότι την εποχή που κατοικήθηκαν, πρέπει να απείχαν περίπου 5 χιλιόμετρα από την ακτή.
Ευρήματα
Το σπήλαιο Γκόραμ, βάθους 18 μέτρων, ανακαλύφθηκε το 1907 από τον λοχαγό Α. Γκόραμ και από αυτόν πήρε το όνομά του. Από το 1989 ξεκίνησαν πιο συστηματικές ανασκαφές υπό την εποπτεία του Μουσείου του Γιβραλτάρ, οι οποίες έφεραν στο φως άφθονα λίθινα εργαλεία της Μουστιαίας περιόδου (300.000 έως 30.000 χρόνια πριν) και το 2012 εντοπίστηκε μια βραχογραφία, που θεωρήθηκε εξαιρετικής σημασίας γιατί αντιπροσωπεύει το πρώτο ανακαλυφθέν δείγμα της διανοητικής εξέλιξης του ανθρώπου του Νεάντερταλ. Από τις μέχρι τώρα έρευνες και χρονολογήσεις πιστεύεται ότι το σπήλαιο Γκόραμ όπως και τα παρακείμενα σε αυτό σπήλαια απετέλεσαν ένα από τα τελευταία καταφύγια του των ανθρώπων του Νεάντερταλ στην Ευρώπη, πριν την εμφάνιση του Χόμο Σάπιενς. Από τα ανώτερα στρώματα είναι φανερό ότι το σπήλαιο κατοικήθηκε επίσης στην Ανώτερη Παλαιολιθική Περιόδο, κατά τη Νεολιθική εποχή και αρκετά αργότερα, από τον 8ο στον 3ο αιώνα π.Χ. από τους Φοίνικες και τους Καρχηδόνιους.
Στο σπήλαιο Vanguard, που έχει βάθος 17 μέτρα, άρχισαν επίσης οι ανασκαφές από το 1989 και εντάθηκαν τα τελευταία χρόνια. Όπως και στο Γκόραμ, βρέθηκαν ίχνη κατοίκησης από τους Νεάντερταλ, δηλαδή λίθινα εργαλεία και υπολείμματα τροφών (μαλάκια, οστρακοειδή ψάρια, αγριοκάτσικα και κόκκινα ελάφια)
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Σπήλαια Κατηγορία:Προϊστορική Ευρώπη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι Κατηγορία:Γιβραλτάρ