cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτρης Κεραμεύς-Ντουμπουρίδης
Παραγωγές
1. Η Γραμμή του Israel Horowitz (Θεατρική Μηχανή, Σκηνοθέτης Παύλος Λεμοντζής) 2. Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του Λόρκα (Θεατρική Μηχανή, Σκηνοθέτης Γιάννης Κουκιάς) 3. Ο Ταύρος που Έπαιζε Πίπιζα του Ευγένιου Τριβιζά. Ραδιοφωνικό Παραμύθι (Θεατρική Μηχανή, Διασκευή - ΡαδιοΣκηνοθεσία Αντιγόνη Τσαφή) 4. Η Συμβουλή του Άντον Τσέχωφ (Θεατρική Μηχανή, Σκηνοθέτις Ελευθερία Τσαρτσάρη) 5. Γυναίκα Χωρίς Προκαταλήψεις (Θεατρική Μηχανή, Σκηνοθέτης Ανδρέας Ελαίας) 6.Το Παπάκι που δεν του Αρέσανε τα Ποδαράκια του του Ευγένιου Τριβιζά. Ραδιοφωνικό Παραμύθι (Θεατρική Μηχανή, Διασκευή - ΡαδιοΣκηνοθεσία Αντιγόνη Τσαφή) 7. AutoStop της Γιούλης Αποκατανίδου (Θεατρική Μηχανή, Σκηνοθέτης Κρίστοφερ Μπάκα) 8.Παράνοια: Μια Μουσικοποιητική Παράσταση (Θεατρική Μηχανή, Σκηνοθέτης Κρίστοφερ Μπάκα)
Τιμητική διάκριση
Το 2002 τιμήθηκε με τον Έπαινο μυθιστορήματος από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το Η Τελευταία Μέρα της Βροχής
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Λήμματα με προβλήματα μορφοποίησης Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί συγγραφείς
Σημαία του Νίγηρα
thumb|right|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Λόγος σημαίας: 6:7]]
Η σημαία του Νίγηρα υιοθετήθηκε πριν από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Γαλλική Δυτική Αφρική. Αποτελείται από τρεις λωρίδες, χρώματος πορτοκαλί, άσπρου και πράσινου. Η άνω πορτοκαλί λωρίδα συμβολίζει τις βορειότερες περιοχές της Ερήμου Σαχάρας, η μεσαία λευκή εκπροσωπεί την αγνότητα και η κάτω πράσινη την ελπίδα αλλά και τις εύφορες περιοχές του Νότου της χώρας. Ο πορτοκαλί κύκλος στη μέση της λευκής λωρίδας συμβολίζει τον ήλιο.
Η σημαία της Ινδίας έχει σημαντική ομοιότητα, που όμως οφείλεται σε σύμπτωση. Τα ίδια χρώματα χρησιμοποιεί στη σημαία της και η Ακτή Ελεφαντοστού.
Όπως και σε άλλα πρώην γαλλικά εδάφη και πρώην αποικίες της Γαλλίας, έτσι και η σημαία του Νίγηρα είναι τρίχρωμη. Είναι ασυνήθιστος ο λόγος της σημαίας που δεν αποτελεί τετράγωνο.
Πηγές
W. Smith, O. Neubecker: Die Zeichen der Menschen und Völker: Unsere Welt in Fahnen und Flaggen. Reich Verlag Luzern, 1975, ISBN 3-7243-0115-4.
Νιγηρας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Νίγηρα
Αρχαία περσική γλώσσα
Η αρχαία περσική γλώσσα άρια ή άρυα είναι η αρχαιότερη των Περσιδών γλωσσών. Ταξινομείται στην ομάδα των Δυτικών ιρανικών γλωσσών, υποομάδα των ινδοϊρανικών γλωσσών,που ανήκουν γλωσσολογικά στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια
Η αρχαία Περσική, και η Αβέστα έχουν στενή συγγένεια με τη σανσκριτική γλώσσα. Η Σανσκριτική, όπως και όλες οι αρχαίες Ινδοευρωπαϊκές είναι κλιτικές γλώσσες. Η φωνητική της αρχαίας Περσικής περιελάμβανε τρία ζεύγη απλών φθόγγων, μακρύ και βραχύ a, i, u, διφθόγγους ai, au, 23 φωνήματα σύμφωνα.
Ως προς τη μορφολογία της παρουσιάζει τρεις αριθμούς, τρία γένη, ρήματα και πολύπλοκη δομή. Το λεξιλόγιό της περιέχει αφθονία δάνειων λέξεων από άλλες αρχαίες ιρανικές γλώσσες, όπως και από μη Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, όπως η Αραμαϊκή. Συνολικά θεωρούμενη η αρχαία Περσική ήταν το θεμέλιο πάνω στο οποία μια σειρά γλωσσικών μετασχηματισμών οδήγησαν την περσική γλώσσα στη σύγχρονη μορφή της.
Σε ό,τι αφορά στη χρήση της κατά την αρχαιότητα αρχαία περσικά κείμενα (πινακίδες, σφραγίδες, μνημειακές επιγραφές) της δυναστείας των Αχαιμενιδών βρέθηκαν στο Ιράν, την Τουρκία και την Αίγυπτο. Εξελισσόμενη μεταμορφώθηκε διαδοχικά σε Μέση περσική γλώσσα ή Παχλαβί του Ιράν της δυναστείας των Σασσανιδών και σύγχρονη Περσική γλώσσα.
Γραφή
Η αρχαία Περσική γραφόταν από τα αριστερά προς τα δεξιά με ένα είδος σφηνοειδούς γραφής. Η αρχαία περσική σφηνοειδής περιείχε 36 σημεία που αναπαριστούσαν τα σύμφωνα, τα φωνήεντα ή σειρές απλών συμφώνων και φωνηέντων, μια σειρά τριών αριθμών (1, 10, 100), ένα διαιρέτη και οκτώ ιδεογράμματα, γεγονός που καθιστά το αρχαίο περσικό συλλαβάριο αλφαβητικό ως προς τη φύση του.
Παρόλο που τα γράμματα του συγκεκριμένου αλφάβητου φαίνονται ίδια με εκείνα της ακκαδικής και της σουμεριακής σφηνοειδούς, μόνο ένα, το LΑ, προέρχεται από αυτή τη γραφή. (Το LΑ δεν απαντάται σε αρχαίες περσικές λέξεις, αλλά σε γλωσσικά δάνεια από την Ακκαδική.) Οι περισσότεροι ερευνητές σήμερα συμφωνούν ότι η αρχαία περσική γραφή επινοήθηκε περί το 525 Π.Κ.Ε. για τις μνημειακές επιγραφές του Αχαιμενίδη βασιλέα Δαρείου Α'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρανικές γλώσσες Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της αρχαίας Ανατολίας
Ζερμαίν ντε Σταλ
Η Αν-Λουίζ-Ζερμαίν Νεκέρ, βαρόνη ντε Σταλ-Ολστάιν (γαλλικά: Anne-Louise-Germaine Necker, baronne de Staël-Holstein), περισσότερο γνωστή ως Μαντάμ ντε Σταλ (γαλλικά: Madame de Staël, ), ήταν Γαλλίδα μυθιστοριογράφος, επιστολογράφος και φιλόσοφος με καταγωγή από τη Γενεύη , γεννημένη στις 22 Απριλίου 1766 στο Παρίσι και αποβιώσασα στην ίδια τοποθεσία στις 14 Ιουλίου 1817.
Βιογραφία
μικρογραφία|Ζερμαίν ντε Σταέλ Η Ζερμαίν ντε Σταέλ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1766. Προερχόταν από Ελβετική οικογένεια Διαμαρτυρομένων. Ο πατέρας της Ζακ Νεκέρ ήταν φημισμένος χρηματσιτής της Γενεύης και διετέλεσε υπουργός Οικονομικών του Λουδοβίκο ΙΣΤ' κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Η οικονομική της άνεση, την έκανε να είναι περιζήτητη νύφη. Οι γονείς της ήθελαν να παντρευτεί Διαμαρτυρόμενο. Αρχικά θέλησαν να την παντρέψουν με τον μετέπειτα πρωθυπουργό Ουίλλιαμ Πιτ, μα εκείνη δεν ήθελε να ζήσει μακριά από τον πατέρα της. Το 1786 παντρεύτηκε τελικά τον Έρικ Μάγκνους ντε Σταέλ, Σουηδό διπλωμάτη. Το πρώτο της παιδί, ένα κοριτσάκι, πέθανε μετά από είκοσι μήνες από τη γέννησή της. Οι ερωτικές της περιπέτειες ήταν πολλές και με σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Ταλλεϋράνδος, ο Λουί ντε Ναρμπόν και ο Μπενζαμέν Κονστάν. μικρογραφία|Ο σύζυγός της Έρικ Μάγκνους ντε Σταέλ.
Πέθανε στις 14 Ιουλίου 1817 μετά από περιπέτειες που είχε με την υγεία της: είχε υποστεί εγκεφαλική συμφόρηση και παράλυση των κάτω άκρων. μικρογραφία|Delphine, έκδοση του 1803.
Προς τιμήν της άρχισε να λειτουργεί ένα ομώνυμο σχολείο στην Ελβετία από το 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι
Μαριλίτα Λαμπροπούλου
Η Μαριλίτα Λαμπροπούλου (15 Ιουλίου 1974) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτρια.
Βιογραφία
Σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει παίξει και σκηνοθετήσει στο Θέατρο (Αμόρε, Εθνικό). Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστή από τη σειρά του Mega Channel Εραστής δυτικών προαστίων, μαζί με τον Αλέξη Γεωργούλη. Με την εμφάνισή της στην ταινία Ο Βασιλιάς του Νίκου Γραμματικού εκπροσώπησε την Ελλάδα στα Shooting Stars στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου. Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί, μεταξύ άλλων, στις σειρές Τρεις Ευχές, Περί Ανέμων και Υδάτων, Έρωτας όπως έρημος, Εραστής Δυτικών Προαστίων, Επτά Θανάσιμες Πεθερές, Έρωτας με επιδότηση ΟΓΑ, Οι Συμμαθητές και Σασμός.
Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Γιάννη Νταλιάνη.
Κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι
Το κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι (γαλλικά: Château de Saint-Germain-en-Laye) είναι ένα παλαιό βασιλικό παλάτι στην κοινότητα Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, στο νομό Ιβλίν, περίπου 19 χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού της Γαλλίας. Σήμερα φιλοξενεί το Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας της Γαλλίας.
12ος–15ος αιώνας
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Μακέτα του κάστρου Στις αρχές του 11ου αιώνα, ο βασιλιάς της Γαλλίας  Ροβέρτος Β΄ ο Ευσεβής (στο θρόνο το 996-1031) έκτισε ένα αββαείο αφιερωμένο στον Άγιο Βικέντιο και τον Άγιο Γερμανό των Παρισίων, στο δάσος του Λαι, σε ένα υπερυψωμένο σημείο με θέα στον Σηκουάνα.
Περί το 1124, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Στ' ο Παχύς (1081-1137) κατασκεύασε το πρώτο οχυρό κάστρο απέναντι από το αββαείο, στην τοποθεσία του σημερινού κάστρου. Ο Άγιος Λουδοβίκος διεύρυνε το κάστρο και έκτισε ένα  παρεκκλήσι, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1238.
Στις 15 Αυγούστου 1346, κατά την επιδρομή του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ', κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, ο γιος του ο Μαύρος Πρίγκηπας, κατέλαβε, λεηλάτησε και έκαψε το αββαείο και το κάστρο που καταστράφηκαν, με εξαίρεση το παρεκκλήσι.
Είκοσι χρόνια αργότερα, ο βασιλιάς Κάρολος Ε' ξανάκτισε έναν κεντρικό πύργο και το παρεκκλήσι αποκαταστάθηκε. Το 1417 το κάστρο καταλήφθηκε πάλι από τους Άγγλους μέχρι το 1440.
16ος-18ος αιώνας
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Το γοτθικό παρεκκλήσι μικρογραφία|280x280εσ|Η εσωτερική αυλή του κάστρου Ο Φραγκίσκος Α' παντρεύτηκε την Κλαυδία στο ξωκλήσι τον Μάιο 1514 και το κάστρο έγινε η αγαπημένη κατοικία του. Το 1539 ανέθεσε στον Πιέρ Σαμπίζ την ανακατασκευή του σε αναγεννησιακό ρυθμό, όπως το γνωρίζουμε σήμερα από την αποκατάστασή του τον 19ο αιώνα.
Ο γιος του Ερρίκος Β' γεννήθηκε στο κάστρο το 1519 και έγινε βασιλιάς της Γαλλίας το 1547. Ο νέος βασιλιάς ανέλαβε την κατασκευή του «Νέου κάστρου» (το οποίο σήμερα δεν υπάρχει), του οποίου οι εργασίες άρχισαν το 1559 και ολοκληρώθηκε στην εποχή του Ερρίκου Δ', γύρω στο 1600.
Το 1570, στο κάστρο υπεγράφη η Ειρήνη του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι μεταξύ του βασιλιά Καρόλου Θ΄ και του ναυάρχου Γκασπάρ ντε Κολινί, που έθεσε τέρμα στον τρίτο Θρησκευτικό πόλεμο της Γαλλίας.
Πολλοί πρίγκιπες και βασιλείς γεννήθηκαν στο κάστρο, όπως ο Κάρολος Θ' το 1550 και ο Λουδοβίκος ΙΔ' το 1638. Ο Λουδοβίκος ΙΓ' πέθανε στο παλιό κάστρο στις 14 Μαΐου 1643.
Από το 1661 έως το 1682, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ' πέρασε αρκετό καιρό στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι. Έκανε πολλές βελτιώσεις, ο Αντρέ Λε Νοτρ κατασκεύασε τους κήπους και τη μεγάλη βεράντα μεταξύ 1663 και 1680, και διεύρυνε το κάστρο. Το 1682, ο Λουδοβίκος ΙΔ', ο τελευταίος βασιλιάς της Γαλλίας που κατοίκησε στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, το εγκατέλειψε οριστικά για τις Βερσαλλίες.
Ο Λουδοβίκος ΙΔ' παραχώρησε το κάστρο στον εξόριστο βασιλιά της Αγγλίας και της Σκωτίας Ιάκωβο Β' μετά την εξορία του από τη Βρετανία μετά την ένδοξη επανάσταση το 1688. Ο Ιάκωβος έζησε στο κάστρο για 13 χρόνια έως τον θάνατό του και είναι θαμμένος στην εκκλησία του Αγίου Ζερμαίν.
Το 1777, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ' παραχώρησε το Νέο κάστρο, σε κακή κατάσταση, στον αδελφό του Κάρολο, τον μελλοντικό Κάρολο Ι΄. Αυτός το κατεδάφισε με την πρόθεση να το ανοικοδομήσει αλλά δεν πραγματοποίησε το σχέδιό του ποτέ. Με τη Γαλλική Επανάσταση, το Νέο κάστρο, ένα μεγάλο μέρος των κτιρίων και η γη στα δυτικά του πύργου πωλήθηκαν ως εθνική περιουσία.
Από τον 19ο αιώνα έως σήμερα
μικρογραφία|280x280εσ|Άποψη του κάστρου αριστερά|μικρογραφία|Αίθουσα του μουσείου Κατά την εποχή της Αυτοκρατορίας (1804-1815) το κάστρο επισκευάστηκε και δημιουργήθηκε μια σχολή ιππικού. Από το 1836 έως το 1855, το κάστρο μετατράπηκε σε στρατιωτικό σωφρονιστικό ίδρυμα.
Ο Ναπολέων Γ', ο οποίος ήταν παθιασμένος με την ιστορία των Γαλατών και των Ρωμαίων, αποφάσισε να παρουσιάσει στο κοινό τις αρχαιολογικές συλλογές.
Στις 8 Μαρτίου 1862, ένα αυτοκρατορικό διάταγμα ανακοίνωσε τη δημιουργία στο κάστρο ενός «Μουσείου Κελτικών και Γαλατο-Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων» (που αργότερα μετονομάστηκε σε Μουσείο Εθνικών Αρχαιοτήτων και πρόσφατα σε Μουσείο Εθνικής Αρχαιολογίας). Το κάστρο χαρακτηρίστηκε ως Ιστορικό Μνημείο το 1863. Οι πρώτες αίθουσες του μουσείου εγκαινιάστηκαν από τον Ναπολέοντα Γ' στις 18 Μαΐου 1867. Η αποκατάσταση του κάστρου, εκτός από μια βαθιά αναδιάρθρωση των εσωτερικών χώρων, επανέφερε το κάστρο στην αναγεννησιακή του κατάσταση. Τα έργα ολοκληρώθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα.
Μια σημαντική συνθήκη που υπογράφηκε στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι είναι η συνθήκη του Σαιν-Ζερμαίν που υπογράφηκε το 1919. Η συνθήκη κατέγραψε επίσημα τη διάλυση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, η οποία αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Τσεχοσλοβακίας, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας.
Η αίθουσα χορού
Η αίθουσα χορού βρίσκεται στη δυτική πτέρυγα. Ολοκληρώθηκε μετά το θάνατο του Φραγκίσκου Α' και εγκαινιάστηκε από τον γιο του Ερρίκο Β' σε μεγάλο συμπόσιο στις 19 Μαΐου 1549 για να γιορτάσει τη βάπτιση του γιου του. Η αίθουσα έχει επιφάνεια μεγαλύτερη από 500 τετραγωνικά μέτρα και διαθέτει ένα μνημειώδες τζάκι διακοσμημένο με ένα πέτρινο μοτίβο που απεικονίζει τη σαλαμάνδρα, το έμβλημα του Φραγκίσκου Α'. Ο Λουδοβίκος ΙΔ' την τροποποίησε σε «Θεατρική αίθουσα» και την εφοδίασε με μηχανικό εξοπλισμό. Πάνω από 140 παραστάσεις κάθε είδους δόθηκαν σ' αυτή την αίθουσα, που θεωρείται ότι ήταν η μεγαλύτερη σε ολόκληρο το βασίλειο. Ο συνθέτης Ζαν Μπατίστ Λυλί και ο θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός Μολιέρος ανέβασαν παραστάσεις και είχαν μεγάλη επιτυχία εκεί. Το 1666, ο Λουδοβίκος ΙΔ' συμμετείχε ο ίδιος στο μπαλέτο του Λυλί Μούσες.
Έκδοση εγκληματία
Η Έκδοση εγκληματία αποτελεί θεσμό μεταξύ κρατών για σύλληψη εγκληματίου που έχει καταφύγει στο έδαφός των και παράδοση αυτού στις αρχές του κράτους που είναι υπήκοος, ή τον καταζητεί. Η παράδοση αυτή τόσο κατά το εσωτερικό δίκαιο της χώρας όσο και κατά το Διεθνές καλείται έκδοση.
Γενικά
Στις 13 Δεκεμβρίου 1957 υπεγράφη στο Παρίσι πολυμερής Ευρωπαϊκή Σύμβαση περί εκδόσεων εγκληματιών. Επίσης στις 20 Απριλίου 1959 υπεγράφη στο Στρασβούργο ειδικό συμπλήρωμα αυτής περί αμοιβαίας δικαστικής αρωγής και διεθνούς δικαστικής συνεργασίας και συνδρομής προς αποτελεσματική δίωξη του εγκλήματος.
Και τις δύο παραπάνω συμβάσεις υπέγραψαν η Αγγλία, η Αυστρία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία, η τότε Δυτική Γερμανία, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ισλανδία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία, η Ολλανδία, η Σουηδία και η Τουρκία.
Πριν την συνομολόγηση της παραπάνω συνθήκης ίσχυαν οι διμερείς συνθήκες που συνομολογούνταν μεταξύ των χωρών. που τις περισσότερες των περιπτώσεων δεν προσδιόριζαν την διαδικασία έκδοσης αφήνοντας αυτό στην εσωτερική νομοθεσία.
Αίτηση έκδοσης
Η Αίτηση έκδοσης εγκληματία, κατά διεθνή ακολουθούμενη τακτική, στα πλαίσια πάντα της δικαστικής αρωγής και συνεργασίας, διαβιβάζεται μέσω διπλωματικής οδού και συγκεκριμένα από την πρεσβεία της εκζητούσας χώρας στο υπουργείο Εξωτερικών της προς έκδοση χώρας. Στην αίτηση αυτή συνάπτονται υποχρεωτικά το κατηγορητήριο, με συνοπτική περιγραφή του διαπραχθέντος εγκλήματος, ένταλμα σύλληψης και κάθε άλλο σχετικό έγγραφο που να πιστοποιούν το πρόσωπο (φωτογραφίες, δακτυλικά αποτυπώματα κ.λπ.) και να βεβαιώνουν επαρκείς ενδείξεις ενοχής προς παραπομπή σε δίκη του εκζητουμένου.
Η Αίτηση αυτή με τα επισυναπτόμενα αφού μεταφραστούν επίσημα διαβιβάζεται επικυρωμένη υπό του υπουργού Εξωτερικών στον υπουργό της Δικαιοσύνης ο οποίος με τη σειρά του αφού ελέγξει την νομιμότητα της αίτησης την αποστέλλει μετά των συνημμένων της στον προϊστάμενο της δικαστικής αρχής, (πρόεδρο των εφετών), της περιφέρειας όπου φέρεται να διαμένει ο εκζητούμενος. Αν κατά τον έλεγχο της νομιμότητας γεννηθούν τυχόν αμφιβολίες, η διαδικασία διακόπτεται μέχρι το εκζητούν κράτος παράσχει επιπλέον επεξηγήσεις που να άρουν τις γεννηθείσες αμφιβολίες.
Ουσιαστικά με την αίτηση ζητούνται α) σύλληψη του εκζητουμένου, β) κατάσχεση παντός ενοχοποιητικού στοιχείου επί της υπόθεσης που τον βαραίνει και γ) έκδοση - παράδοση αυτού σε κλιμάκιο αστυνομικής ή δικαστικής Αρχής του εκζητούντος κράτους.
Ελληνική νομοθεσία
Στην Ελλάδα πρώτος νόμος που καθόριζε την διαδικασία έκδοσης εγκληματία ήταν επί βασιλείας Γεωργίου του Α΄, ο ΒϠϞΘ του 1904. Την εποχή εκείνη το Βασίλειο της Ελλάδος είχε συνάψει σχετικές διμερείς συμβάσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, την Αλβανία, την Αυστροουγγρική, Γερμανική και Οθωμανική Αυτοκρατορία, το Βασίλειο της Βουλγαρίας, Βελγίου, Ισπανίας, Ολλανδίας, Ιταλίας, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, την Ελβετία, τη Γαλλία και την Τσεχία.
Μεταγενέστερος σχετικός νόμος ήταν ο '''Α.Ν. 912/1949', (του 1949), "Περί διεθνούς συνεργασίας και δικαστικής συνδρομής στη δίωξη ("εν τη διώξει") του εγκλήματος''", οι διατάξεις του οποίου εφαρμόζονταν εφόσον δεν συγκρούονταν με τις διμερείς συμβάσεις. Συνέχεια του προηγουμένου το θέμα της έκδοσης εγκληματία ρυθμίζει με κάθε λεπτομέρεια το τρίτο τμήμα του "Κώδικα Ποινικής Δικονομίας" και συγκεκριμένα τα άρθρα 436 έως και 456, που τέθηκε σε ισχύ με τον Ν.1493/17 Αυγούστου 1950,
Εθνόσημο του Νίγηρα
200px|thumb|Το Εθνόσημο του Νίγηρα Το εθνόσημο του Νίγηρα δείχνει μια σημαία με τέσσερα μέρη τυλιγμένη στα εθνικά χρώματα (πορτοκαλί, λευκό και πράσινο). Στο μέσο υπάρχει η επίσημη κρατική σφραγίδα. Πάνω σε πράσινο θυρεό φαίνονται τα τέσσερα χρυσά σύμβολα. Στο μέσο, υπάρχει ένας ήλιος, στα αριστερά ένα κάθετο δόρυ με δύο σταυρωτά ξίφη των Τουαρέγκ, στα δεξιά τρία στάχυα από κεχρί από σμαράγδια και από κάτω είναι η εμπρόσθια όψη του κεφαλιού ενός ζώου ζεμπού.
Κάτω από το εθνόσημο υπάρχει μία κορδέλα που φέρει την επίσημη ονομασία της χώρας στα γαλλικά: Republique du Niger.
Νομοθεσία
Με βάση το Σύνταγμα του 1999 που αναπαράγει το κείμενο προηγούμενων Συνταγμάτων, διακρίνονται η Σφραγίδα του Κράτους (Le Sceau de l'État) για την οποία δεν καθορίζεται χρώμα για το θυρεό από το εθνόσημο της δημοκρατίας (Les Armoiries de la République) για το οποίο το σινόπλε ορίζεται ως χρώμα του θυρεού. Το χρώμα σινόπλε είναι ανάλογο με το πράσινο. Ωστόσο, στα κτήρια και στις πρεσβείες το πράσινο δεν χρησιμοποιείται αλλά τα εμβλήματα είναι χρυσά ή μαύρα. Επί παραδείγματι, η Εθνοσυνέλευση του Νίγηρα έχει στο κτήριο ένα μεγάλο εθνόσημο με το θυρεό σε χρώμα χρυσό και τα εμβλήματα σε σκούρο χρυσό.
Δημήτριος Γαβριήλ
Ο Δημήτριος Γαβριήλ ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του αγωνιστή του 1821 Στάθη Γαβριήλ. Σπούδασε ιατρική και ιδιώτευσε ως ιατρός. Εξελέγη βουλευτής Λοκρίδος στις εκλογές του 1885.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Κυριαζή, κόρη του Δημητρίου Κυριαζή, δημάρχου Δρυμίας, και της Πηνελόπης Ιωάννη Παπαλουκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λοκρίδας Κατηγορία:Οικογένεια Παπαλουκά
Πανεπιστήμιο του Ουόρικ
Το Πανεπιστήμιο του Ουόρικ (αγγλ. The University of Warwick) ιδρύθηκε το 1965 και βρίσκεται στην καρδιά της Αγγλίας (West Midlands) παρακείμενο στην πόλη του Κόβεντρι - 5 χιλιόμετρα (3 μίλια) από το κέντρο της πόλης και στα όρια της επαρχίας Ουόρικσιρ. Οι πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις του Ουόρικ αποτελούνται από 290 στρεμμάτα στις παρυφές του Κόβεντρι, μια δορυφορική πανεπιστημιούπολη στο Ουέλσμπερν (Wellesbourne), ενώ το πανεπιστήμιο διαθέτει και εγκαταστάσεις στον ουρανοξύστη 'The Shard' στο κεντρικό Λονδίνο.
Είναι οργανωμένο σε τέσσερις σχολές: Τεχνών, Ιατρικής, Επιστημών και Κοινωνικών Επιστημών, εντός των οποίων υπάρχουν 32 τμήματα. Το Ουόρικ έχει περίπου 24.683 φοιτητές πλήρους φοίτησης και 5.926 ακαδημαϊκούς και ερευνητικό προσωπικό.
Οι απόφοιτοι του πανεπιστημίου έχουν λάβει πλήθος βραβείων, όπως το βραβείο Νόμπελ, το βραβείο Τούρινγκ, το Fields Medal, το βραβείο Χάμμινγκ, το βραβείο Έμμυ, και το βραβείο Γκράμι. Αρχηγοί κρατών, κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ηγέτες σε διακυβερνητικούς οργανισμούς και επικεφαλής οικονομολόγοι στην Τράπεζα της Αγγλίας έχουν αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο αυτό.
Εισαγωγή φοιτητών
Το πανεπιστήμιο έχει μέση εισαγωγή 4.950 προπτυχιακών από τις 38.071 αιτήσεις υποψηφίων (7,7 αιτούντες ανά θέση). Το 2017, ήταν από τα λίγα πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, του Αυτοκρατορικού Κολλεγίου του Λονδίνου, της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου, του Πανεπιστημίου Σαιντ Άντριους, και του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου που δεν είχε θέσεις στις επαναληπτικές εξετάσεις (Clearing).
Ακαδημαϊκή κατάταξη
Το 2020, το πανεπιστήμιο κατατασσόταν στις θέσεις 101-150 με βάση την ARWU (Academic Ranking of World Universities), η οποία είναι μία από τις πιο γνωστές ετήσιες εκδόσεις παγκόσμιας κατάταξης πανεπιστημίων. Αναλόγως, το 2021, το πανεπιστήμιο κατατάσσεται στη θέση 62 σε παγκόσμια κλίμακα με βάση το QS (Quacquarelli Symonds) και στη θέση 77 με βάση το THE (Times World University Rankings).
Παραπομπές
Ουορικ
Δήμος Εχεδώρου
Ο Δήμος Εχέδωρου ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων δήμων και κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την από το 1999 έως και το 2010, ημερομηνία κατά την οποία και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, ενώ εντάχθηκε στον νέο δήμο Δέλτα. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 29.367 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011), ενώ είχε συνολική έκταση της τάξεως των 103.147 τ.χλμ.. . Έδρα του δήμου ήταν η Σίνδος.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ε
Ехедорос
Λαοτινοί
Οι Λάο ή Λαοτινοί είναι μια εθνότητα Τάι που κατοικεί στην Νοτιοανατολική Ασία και ομιλούν τη λαοτινή γλώσσα, μια γλώσσα Τάι-Καντάι. Αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού του Λάος, αφού συνιστούν το 53.2% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Η πλειοψηφία των Λαοτινών είναι Βουδιστές Θεραβάντα. Σχετίζονται στενά με άλλες εθνότητες Τάι, ειδικά με τους Ισάν, οι οποίοι ομιλούν τα λαοτινά αλλά ζουν στη Ταϊλάνδη.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Λάος
Φρίντριχ φον Ντουν
Ο Φρίντριχ Καρλ φον Ντουν (γερμ. Friedrich Carl von Duhn, 1851-1930) υπήρξε Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1851 στο Λίμπεκ. Η καταγωγή του ήταν από παλαιά οικογένεια ναυτικών και εμπόρων. Πατέρας του ήταν ο Καρλ Αλεξάντερ φον Ντουν (γερμ. Carl Alexander von Duhn, 1815–1904), δικαστής στο Hanseatisches Oberlandesgericht στο Αμβούργο. Μητέρα του ήταν η Άννα Μαργκαρέτα Χάινεκεν (γερμ. Anna Margaretha Heineken, 1821–1901) και παππούς του ο Γιόχαν Χέρμανν φον Ντουν (γερμ. Johann Hermann von Duhn, πέθανε το 1837), γερουσιαστής της Πόλης του Λίμπεκ. Ο νεαρός Φρίντριχ φον Ντουν έδειξε ιδιαίτερη κλίση στα γράμματα και στις κλασικές επιστήμες. Σπούδασε από το 1870 στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και αποφοίτησε το 1874 με την διδακτορική εργασία ''De Menelai itinere Aegyptio Odysseae carminis IV. episodio quaestiones criticae''. Περιηγήθηκε την Ιταλία, Σικελία και Ελλάδα. Διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν το 1879 και πήρε μετάθεση το 1880 στην Χαϊδελβέργη. Εκεί παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Αποσύρθηκε το 1920, αλλά συνέχισε τις μελέτες.
Απεβίωσε στις 5 Φεβρουαρίου 1930 στην Χαϊδελβέργη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Άνχελ Ντι Μαρία
Ο Άνχελ Φαμπιάν Ντι Μαρία Ερνάντεζ (ισπανικά: Ángel Fabián Di María Hernández, γεννήθηκε 14 Φεβρουαρίου 1988) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Μπενφίκα και την Εθνική Αργεντινής.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1988 στο Ροσάριο της κεντρικής Αργεντινής. Σύμφωνα με όσα ο ίδιος έχει πει πέρασε εξαιρετικά δύσκολα χρόνια, κάνοντας βαριές δουλειές πλάι στον πατέρα του και έχοντας ως κίνητρο να βγάλει την οικογένειά του από τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπιζε. Η μητέρα του διένυε μια απόσταση 9χλμ με ποδήλατο καθημερινά για να τον πηγαίνει στις προπονήσεις. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής στην Κλουμπ Ατλέτικο Ροσάριο Σεντράλ (αγαπημένη ομάδα της μητέρας του). Από το 2007 έως το 2010 θα αγωνιστεί με τα χρώματα της Benfica (124 συμ. / 15 γκολ). Το 2010 θα αποκτηθεί από τη Ρεάλ Μαδρίτης στην οποία σημείωσε 36 τέρματα σε 190 συμμετοχές και μέσα στην τετραετία που παρέμεινε διακρίθηκε και έγινε γνωστός ως παγκόσμιος ποδοσφαιρικός σταρ υπό την καθοδήγηση του Ζοζέ Μουρίνιο (κυρίως) αλλά και του Κάρλο Αντσελόττι. Το 2014 θα τον αποκτήσει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ της οποίας υπήρξε η ακριβότερη μεταγραφή όλων των εποχών 67.2εκ €. Η χρονιά που ακολούθησε ήταν ίσως η χειρότερη στην καριέρα του καθώς ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και δεν κατάφερε ουσιαστικά ποτέ να προσαρμοστεί (37συμ. / 4 γκολ) και παραγκωνίστηκε από τον τότε προπονητή του Λουις Φαν Γκααλ. Την επόμενη χρονιά (2015 -2016) αποκτάται από την Παρί Σεν Ζερμέν έναντι 49.5 εκ ευρώ. Στην Παρί ζει την πιο παραγωγική φάση της καριέρας του. Με την Εθνική Αργεντινής κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα 2021 και το Παγκόσμιο Κύπελλο 2022. Και στους δύο τελικούς ήταν από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας του. Μάλιστα έχει κάνει τατουάζ και τα δύο αυτά τρόπαια που κατέκτησε με την Εθνική της χώρας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA [[Τροπαια 1 παγκοσμιο κυπελλο 2022
Κύπελλο Γαλλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Γαλλίας (γαλλικά: Coupe de France ή Coupe Charles Simon) είναι η δεύτερη πιο σημαντική ποδοσφαιρική διοργάνωση στη Γαλλία μετά το εγχώριο πρωτάθλημα (Λιγκ 1). Ο θεσμός του κυπέλλου ξεκίνησε το 1918. Στην πρώτη διοργάνωση μετείχαν 48 σύλλογοι και το κύπελλο κατέκτησε η Ολιμπίκ ντε Παντέν.
Το Κύπελλο Γαλλίας διοργανώνεται από τη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FFF) και η διοργάνωση είναι ανοιχτή σε επαγγελματικές και μη επαγγελματικές ομάδες από όλη τη χώρα. Ο θεσμός είναι ιδιαίτερα δημοφιλής. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2007 δήλωσαν συμμετοχή περισσότερες από 6.500 ομάδες.
Ιστορικό
μικρογραφία|Επετειακή αφίσα με αφορμή την 100ή έκδοση του Κυπέλλου Γαλλίας.
Ο θεσμός δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και πήρε την επωνυμία Κύπελλο Σαρλ Σιμόν από το όνομα ενός ποδοσφαιριστή που πέθανε στη διάρκεια του πολέμου. Από το 1927 καθιερώθηκε ο Πρόεδρος της Γαλλίας να απονέμει το κύπελλο στη νικήτρια ομάδα δίνοντας μια ξεχωριστή αίγλη στον τελικό. Πολυνίκης σύλλογος είναι η Παρί Σεν Ζερμέν με 14 κύπελλα σε 19 τελικούς, όλους από το 1982 και έπειτα.
Τρεις ποδοσφαιριστές έχουν καταφέρει να κερδίσουν το κύπελλο πέντε φορές: ο Ζόμερλιντς (1946, 1947, 1948, 1953, 1955), ο Μπατενέ (1974, 1975, 1977, 1982, 1983) και ο Αλέν Ροσέ (1986, 1987, 1993, 1995, 1998).
Εκπλήξεις
Ο θεσμός διεξάγεται με το σύστημα μονών νοκ-άουτ αγώνων και συχνά υπάρχουν εκπλήξεις. Έντεκα φορές έχουν αγωνιστεί στον τελικό ομάδες από μικρότερες κατηγορίες. Η πρώτη που το πέτυχε ήταν η Σαρλεβίλ το 1936 και η πιο πρόσφατη η Σατορού το 2004. Η Χάβρη είναι η μοναδική ομάδα Β΄ κατηγορίας που πήρε το Κύπελλο, το 1959 νικώντας στον επαναληπτικό τελικό τη Σοσό με 3-0. Το 1996 η Νιμ Ολιμπίκ κατάφερε να γίνει η μοναδική ομάδα Γ' κατηγορίας που έφτασε σε τελικό, όπου ηττήθηκε από την Οσέρ με 2-1. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ερασιτεχνικής ομάδας Καλαί, η οποία έφτασε στον τελικό του 2000 ενώ αγωνιζόταν στην τέταρτη κατηγορία. Απέκλεισε διαδοχικά πολλές ομάδες ανώτερων κατηγοριών και στον τελικό πάλεψε στα ίσα με τη Ναντ, πριν ηττηθεί με δυσκολία με σκορ 2-1 με πέναλτι.
Τίτλοι ανά σύλλογο
Ως το 2023 το Κύπελλο Γαλλίας έχουν κατακτήσει 33 διαφορετικές ομάδες. Επίσης, άλλες 20 έχουν παίξει στον τελικό δίχως να καταφέρουν να κατακτήσουν το τίτλο, ανεβάζοντας σε 53 τον αριθμό των φιναλίστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Γαλλίας
Δαναοί
Οι Δαναοί ήταν Ελληνική φυλή, απόγονοι σύμφωνα με τη μυθολογία του Δαναού.
Ιστορικές αναφορές
Οι Δαναοί αναφέρονται στα έπη του Ομήρου. Στον ναό του Άμμωνος στις Θήβες της Αιγύπτου βρέθηκε το 1859 από τον αιγυπτιολόγο Ωγκύστ Μαριέττ ενεπίγραφη στήλη του φαραώ Τούθμωσι Γ΄, η οποία εικονίζει την ένοπλη προσωποποίηση της Θηβαΐδος ή της Αιγύπτου, συνοδευόμενης από 25 ποιητικότατους στίχους σε ιερή γραφή. Οι στίχοι αυτοί απαριθμούν τα διάφορα έθνη, όσα κατατροπώθηκαν από τον Φαραώ. Μεταξύ αυτών αναφέρονται και οι «κάτοικοι των νήσων της μεγάλης θάλασσας και οι νήσοι των Δαναών (ΤΑΝΑ), υποταχθείσα εις την κυριαρχία αυτού» ως και «όλος ο κύκλος της παραλίας της μεγάλης θάλασσας». Η επιγραφή αυτή αποδεικνύει ότι τα Ελληνικά φύλα που κατοικούσαν στην Ελλάδα ονομάζονταν Δαναοί από τον 15ο αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Δήμος Θέρμης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Θέρμης του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Θέρμης και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Θέρμης. Βρίσκόταν στο νότιο τμήμα του νομού. Αποτελούταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 16.546 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ήταν η Θέρμη.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Αθλητισμός
Στο Δήμο Θέρμης δραστηριοποιούνται 10 αθλητικά σωματεία τα οποία είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θ
Πέραμα Αιτωλοακαρνανίας
Το Πέραμα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας στον Πατραϊκό κόλπο. Έχει πληθυσμό 157 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κάτω Βασιλική συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Βασιλικής που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Χαλκείας του Δήμου Ναυπακτίας. Το Πέραμα είναι κτισμένο στον μικρό κάμπο ανάμεσα ανατολικά του όρους Βαράσοβα και δυτικά της Κλόκοβας, νοτιοδυτικά του χαμηλού λόφου Μαυροβούνι. Βρίσκεται κοντά στα χωριά Κάτω Βασιλική, Κάτω Καλαβρούζα και Γαβρολίμνη. Απέχει 25 χλμ. ανατολικά από το Μεσολόγγι και 24 χλμ. δυτικά της Ναυπάκτου. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε αρχικά στην κοινότητα Βασιλικής με το ΦΕΚ - 05/04/1981.
Αποκαλείται και Κωσταίικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Ράιχσβερ
Η Ράιχσβερ (γερμανικά: Reichswehr, σε ελεύθερη απόδοση "Αμυντική Δύναμη του Ράιχ") ήταν η ονομασία υπό την οποία λειτούργησε ο γερμανικός στρατός κατά την περίοδο 1919 - 1935 (Δημοκρατία της Βαϊμάρης), μέχρι να συγχωνευτεί με τη νεοδημιουργημένη από το χιτλερικό καθεστώς Βέρμαχτ το 1935.
Δημιουργία και λειτουργία της Ράιχσβερ
Η υπογραφή ανακωχής μεταξύ Συμμάχων και Γερμανίας του Κάιζερ υπογράφηκε το 1918. Οι γερμανικές μονάδες επέστρεψαν στη χώρα τους και, όπως προβλεπόταν, διαλύθηκαν. Στη θέση τους, ωστόσο, άρχισαν να εμφανίζονται παραστρατιωτικές οργανώσεις, υπό τη γενική επωνυμία "Φράικορπς" (Freikorps), αποτελούμενες από εθελοντές ενάντιους στο καθεστώς της Βαϊμάρης.
Το 1919 έγινε αποδεκτό από τους Συμμάχους ότι η το καθεστώς της Βαϊμάρης χρειαζόταν ένα μικρό στράτευμα (και όχι παραστρατιωτικές οργανώσεις, οι οποίες άρχισαν να δραστηριοποιούνται αντιμετωπίζοντας "την κομμουνιστική επανάσταση" στο εσωτερικό της χώρας, συμμετέχοντας σε αψιμαχίες με τους Πολωνούς στα ανατολικά σύνορα και αναπτύσσοντας δραστηριότητες στον χώρο γύρω από τη Βαλτική). Στις 6 Μαρτίου 1919 σχηματίστηκε, με διάταγμα, η Vorläufige Reichswehr (= Προσωρινή Εθνική Άμυνα), από τα "υπολείμματα" των πρώην αυτοκρατορικών γερμανικών στρατευμάτων. Αρχικά αποτελέστηκε από 43 ταξιαρχίες, οι οποίες μειώθηκαν σε 20 όταν αναδιοργανώθηκε, την 1η Οκτωβρίου 1919, σχηματίζοντας τον "μεταβατικό στρατό" (Übergangsheer) Η κατάσταση αυτή διήρκεσε μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1921, οπότε έλαβε χώρα νέα αναδιοργάνωση του στρατεύματος, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Οι ως τότε υπηρετούντες 400.000 άνδρες μειώθηκαν αρχικά σε 200.000. Σύμφωνα με τα άρθρα 159 ως 213 της Συνθήκης, απαγορευόταν ολοσχερώς η χρήση κάθε τύπου αεροσκάφους για πολεμικούς σκοπούς (συνεπώς ο νέος στρατιωτικός σχηματισμός δεν διέθετε καθόλου αεροπορία), το Ναυτικό μπορούσε να χρησιμοποιεί πολεμικά σκάφη με ολική χωρητικότητα κάτω των 10.000 τόνων και διαμέτρημα κανονιών ως 205 mm, ενώ απαγορεύονταν ολοσχερώς τα υποβρύχια, ο στρατός ξηράς δεν μπορούσε να χρησιμοποιεί άρματα μάχης κάθε τύπου (απαγορεύονταν ολοσχερώς), κανόνια διαμετρήματος μεγαλύτερου των 105 mm, η κατασκευή και χρήση χημικών όπλων και απαγορευόταν η συγκρότηση κάθε μορφής Γενικού Επιτελείου.
Προκειμένου να στελεχώσουν με το επιθυμητό δυναμικό τον νέο στρατιωτικό σχηματισμό, οι εκάστοτε κυβερνώντες αποφάσισα η Ράιχσβερ να μπορεί να στρατολογεί στελέχη από τα Φράικορπς. Οι προσπάθειες αυτές γίνονταν σε πολλές περιοχές της Γερμανίας. Αναφέρεται σχετικά ότι στη Σαξωνία παρόμοια προσπάθεια συνάντησε αντιδράσεις ήδη από το 1922 από την τοπική κυβέρνηση, αλλά παρά ταύτα η κεντρική κυβέρνηση ενθάρρυνε τις πρωσικές αρχές να προχωρούν σε παρόμοιες στρατολογήσεις στη Σαξωνία. Οι σε πολιτικό επίπεδο συγκρούσεις στο κρατίδιο είχαν ως συνέπεια σοβαρές πολιτικές εξελίξεις, οδηγώντας μέχρι την απειλή παραίτησης της τοπικής κυβέρνησης αλλά και την εκδήλωση μικρού πραξικοπήματος από πλευράς κομμουνιστών, το οποίο κατεστάλη μεν, αλλά οδήγησε στην αποπομπή του Έριχ Τσάιγκνερ (Erich Zeigner), του σφοδρότερου πολέμιου της στρατολόγησης αυτής.
Σχετικά με την εξέλιξη της Ράιχσβερ, ο τότε ταγματάρχης Κουρτ φον Σλάιχερ έγραφε στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης Φρίντριχ Έμπερτ (Friedrich Ebert) ήδη από τον Ιούνιο του 1919: "Η Πρωσία πρέπει να γίνει Γερμανία και αυτή η Γερμανία πρέπει πρωτίστως να αναπτύξει εσωτερική πολιτική, αυτήν ενός σύγχρονου Φρίντριχ Βίλχελμ Ι... Με τις τεράστιες προσπάθειες και χάρη στην ανιδιοτελή και αφοσιωμένη συνεργασία του σώματος των αξιωματικών έγινε δυνατή η δημιουργία, στο εσωτερικό της Ράιχσβερ, ενός οργάνου, το οποίο η κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιήσει μέχρις ενός σημείου. Το όργανο αυτό πρέπει τώρα να χρησιμοποιηθεί με τη μέγιστη δυνατή ενεργητικότητα για την εξασφάλιση της κρατικής εξουσίας σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και να καταστήσει τους νόμους σεβαστούς...".
Η γενική αρχηγία της Ράιχσβερ ανατέθηκε, στις 11 Οκτωβρίου 1919, στον Χανς φον Ζέεκτ (Hans von Seeckt). Ο Ζέεκτ σε υπόμνημά του ανέφερε "τον μεγάλο θυμό που νιώθουν οι Γερμανοί αξιωματικοί για τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών". Ανέφερε, επίσης, ότι ήταν αντίθετος με τη συμμετοχή της Γερμανίας στην Κοινωνία των Εθνών, γιατί "η περί διατήρησης της ειρήνης αντίληψη που έφερε ο οργανισμός αυτός ήταν μη πραγματοποιήσιμη". Εξέφραζε επίσης την άποψη ότι ο πόλεμος είναι επαναλαμβανόμενη ιστορική κατάσταση και ότι το καθήκον του Γερμανού αξιωματικού ήταν να προετοιμάζεται για τον επόμενο πόλεμο, αν και όταν αυτός θα πραγματοποιούνταν.
Σε αντίθεση με άλλους αξιωματικούς, ο Ζέεκτ ήταν ρεαλιστής: Προέβλεψε, και ορθά, ότι το παρελθόν δεν ήταν δυνατό να αναβιώσει και ότι με διατάγματα και ομιλίες δεν ήταν δυνατό να γίνουν αλλαγές στα γεγονότα. Γι' αυτό και στην οργάνωση της Ράιχσβερ καθ' όλη την περίοδο της θητείας του ενήργησε με βάση το απόφθεγμα "Η πολιτική είναι η τέχνη του τι είναι δυνατόν". Στον ιδρυτικό της Ράιχσβερ νόμο της 6ης Μαρτίου 1919 αναγραφόταν: "... Η Ράιχσβερ θα δημιουργηθεί σε δημοκρατική βάση μέσω του συντονισμού των ήδη υφισταμένων μονάδων εθελοντών και με στρατολόγηση νέων εθελοντών...", μόνο που στον νόμο δεν αναγραφόταν ποια ακριβώς ήταν αυτή η "δημοκρατική βάση", παρά μόνον ότι θα ήταν σκόπιμο να ενταχθούν και οι μη εντεταλμένοι αξιωματικοί. Σημαντικότερο, όμως, σημείο ήταν το θέμα ενσωμάτωσης "των ήδη υφισταμένων οργανώσεων εθελοντών και παρομοίων οργανώσεων": Τα Φράικορπς, με τη μονόπλευρη πολιτική τοποθέτηση των μελών τους, επρόκειτο να αποτελέσουν τη βάση του νέου σχηματισμού. Με τον ίδιο νόμο ο ανώτατος αρχηγός της Ράιχσβερ ήταν, κατά προνόμιο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (τότε ήταν ο Φρίντριχ Έμπερτ), ο οποίος εμπιστευόταν την άσκηση αυτής της αρχηγίας στον Υπουργό Άμυνας (τότε ήταν ο Γκούσταβ Νόσκε (Gustav Noske)), δηλαδή, πρακτικά, στον Πρώσο υπουργό πολέμου.
Με τη διαδικασία αυτή, που συνδύαζε το στρατιωτικό ήθος του (προπολεμικού) πρωσικού γενικού επιτελείου, το οποίο είχε επανέλθει και επιμελώς αποκρυβεί και, για μια ακόμη φορά, φορείς του ήταν αξιωματικοί από την τάξη των ευγενών και την (μορφωμένη) ανώτερη μεσαία τάξη, και νέες ιδέες σχετικά με την τακτική του πολέμου στην ξηρά και στον αέρα. Έτσι ο πυρήνας του στρατού που συγκρότησε ο Ζέεκτ θα αποτελούσε τη βάση για την επέκταση, σε περίπτωση πολέμου, του στρατιωτικού σχηματισμού, στηριζόμενη σε διάφορες παραστρατιωτικές οργανώσεις. Η σε υπουργικό επίπεδο διοίκηση της Ράιχσβερ διατηρούσε τη στρατηγική σχεδίαση και διεύθυνση καλά προστατευμένη στο ίδιο της το εσωτερικό, ενώ ελλείψει γενικού επιτελείου, ορισμένοι τομείς εντοπίζονταν και σε άλλα υπουργεία, όπως αυτό των μεταφορών. Οι αξιωματικοί της Ράιχσβερ πληρούσαν υψηλές προδιαγραφές, τόσο σε νοητικό/μορφωτικό όσο και σε σωματικό επίπεδο, ενώ πολύ υψηλά παρέμεναν τα στάνταρ της εκπαίδευσης, της τακτικής και των επιχειρησιακών τομέων, ώστε να αφομοιώνονται όλες οι σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις. Η στρατηγική και επιχειρησιακή άποψη προέβλεπε ως πιθανούς αντιπάλους της Γερμανίας, σε επικείμενο πόλεμο, τη Γαλλία και την Πολωνία.
Η σχέση μεταξύ Ράιχσβερ και καθεστώτος ποτέ δεν μπόρεσε να διαφύγει από τη σκιά της ήττας. Ο Ζέεκτ αναζητούσε τρόπους να αποκλείσει την "αντάρτικη" πολιτική από τις στρατιωτικές τάξεις, ενώ, απαλλασσόμενος από το "δημοκρατικό ήθος" ο στρατός όφειλε να υπηρετεί πρωτίστως το κράτος και δευτερευόντως τη δημοκρατία. Οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις της δεκαετίας του 1920 απέτυχαν να ενσωματώσουν πλήρως τη Ράιχσβερ στον νομοτελεστικό κλάδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, παρά τις αρχικές προς αυτήν συμπάθειες των δεξιών - κεντροδεξιών κομμάτων. Ουσιαστικά, οι στρατιωτικοί αρνήθηκαν να αποδεχθούν ως νόμιμο το δημοκρατικό καθεστώς της Βαϊμάρης και, υπό την ηγεσία του Ζέεκτ, η Ράιχσβερ έγινε ένα είδος "κράτους εν κράτει", καθώς λειτουργούσε, κατά μέγα μέρος, εκτός του ελέγχου των πολιτικών. Υπ' αυτό το ιδιότυπο καθεστώς η Ράιχσβερ δημιούργησε, το 1928, το Ministeramt, δηλαδή το "γραφείο υπουργικών υποθέσεων", υπό την ηγεσία του Κουρτ φον Σλάιχερ, με στόχο την παρασκηνιακή δράση απέναντι στους πολιτικούς.
Η «μαύρη» Ράιχσβερ
Το 1921 (άλλες πηγές αναφέρουν το 1923 ) ο Ζέεκτ δημιούργησε την αποκαλούμενη "Arbeits-Kommandos" (Κομμάντος εργασίας), : Αποτελούνταν κυρίως από μέλη παραστρατιωτικών ακροδεξιών οργανώσεων (Φράικορπς), οι οποίοι δρούσαν και ως μεταμφιεσμένοι σε εργάτες και είχαν ως στόχο να βοηθήσουν σε υποθέσεις όπου ο στρατός δεν μπορούσε να εμπλακεί άμεσα. Η Ράιχσβερ, ύστερα από συνεννόηση του Ζέεκτ με τον Φρίντριχ Έμπερτ, ο οποίος εξουσιοδότησε σχετικά τον Ζέεκτ, και ύστερα από μυστική συμφωνία του Ζέεκτ με τον Καρλ Ζέβερινγκ (Carl Severing) στις 7 Φεβρουαρίου 1923, υπουργό εσωτερικών της Πρωσίας, ανέλαβε τη χρηματοδότηση και την εκπαίδευση των ανδρών που θα απάρτιζαν την αποκληθείσα "μαύρη Ράιχσβερ", η οποία τον Σεπτέμβριο του 1923 αριθμούσε 50.000 ως 80.000 άνδρες (ο Ουίλιαμ Σίρερ αναφέρει 20.000 άνδρες, με επικεφαλής τον ταγματάρχη Ερνστ φον Μπουχρούκερ (Ernst von Buchrucker) (σε άλλες πηγές αναφέρεται ως Μπρούνο φον Μπρουχρούκερ) . Ο έλεγχος αυτής της ομάδας ασκείτο από μια μικρή μυστική ηγετική ομάδα, την "Sondergruppe R", στην οποία περιλαμβάνονταν οι Κουρτ φον Σλάιχερ, Όιγκεν Οττ, Φέντορ φον Μποκ και Κουρτ φον Χάμμερστάιν-Έκβορντ (Kurt von Hammerstein-Equord). Η ομάδα του Μπουχρούκερ σύντομα έγινε γνωστή ως «μαύρη Ράιχσβερ», και απέκτησε πολύ κακή φήμη, καθώς η κύρια πρακτική της ήταν η δολοφονία όσων Γερμανών είχαν επισύρει υποψίες ότι πιθανόν να ήταν πληροφοριοδότες της Συμμαχικής Επιτροπής Ελέγχου, Επιτροπής δηλαδή που είχε την ευθύνη επίβλεψης του αν η Γερμανία συμμορφωνόταν με τις επιταγές του τμήματος V της Συνθήκης των Βερσαλλιών για τις στρατιωτικές δυνάμεις στη χώρα. Οι δολοφονίες αυτές "δικαιολογούνταν" από το αναβιώσαν σύστημα "Femegerichte" ( = μυστικών δικαστηρίων). Τις δολοφονίες αυτές διέτασσε η "Sondergruppe R".
Ο Μπρουχρούκερ ενεργώντας μάλλον αυτόβουλα, προσπάθησε αρχικά, αλλά χωρίς επιτυχία, να καταλάβει κυβερνητικά κτίρια στο Βερολίνο.Όταν η απόπειρά του αυτή απέτυχε, κατέλαβε με τους άνδρες του ορισμένα οχυρά γύρω από το Βερολίνο, όπως αυτό του Σπάνταου και του Κυστρίν. Αυτό έγινε την νύκτα της 29ης Σεπτεμβρίου 1923. Αντίθετα από άλλες φορές, ο Ζέεκτ αποφάσισε να δράσει αποφασιστικά κατά του Μπουχρούκερ και της ομάδας του και διέταξε τις δυνάμεις της Ράιχσβερ να ανακαταλάβουν τα οχυρά. Ο επικεφαλής της φρουράς του Κυστρίν συνταγματάρχης Γκουντόβιους (Gudowius) διατηρώντας την ψυχραιμία του, κατάφερε να απωθήσει τους εισβολείς, αλλά στο Σπάνταου η απόπειρα ήταν περισσότερο επιτυχής. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι πραξικοπηματίες των Φράικορπς δεν δέχτηκαν τον λόγο του φον Μποκ ως στελέχους της Ράιχσβερ για τη χορήγηση αμνηστίας, αν παραδίδονταν, αλλά απαίτησαν τον λόγο της τιμής του ως Πρώσου αξιωματικού. Η επιχείρηση είχε λήξει την 1η Οκτωβρίου 1923 με τον Μπουχρούκερ να συλλαμβάνεται. Στη συνέχεια δικάστηκε από δικαστήριο στο Κότμπους και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης. Ο Ζέεκτ είδε αυτή την απόπειρα πραξικοπήματος ως ευκαιρία για να διαλύσει τη "μαύρη" Ράιχσβερ, πράγμα που προτιμούσε από το να χάσει τον ολοκληρωτικό έλεγχό της.
Εκπαίδευση
Όπως προαναφέρθηκε, η εκπαίδευση των στελεχών ήταν ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου. Ο Ζέεκτ είχε δημιουργήσει 59 διαφορετικές επιτροπές μελέτης των τακτικών του Πρώτου Πολέμου για να αποκομίσουν διδάγματα που θα χρησιμοποιούνταν στην επόμενη σύγκρουση.
Ωστόσο, λόγω των απαγορεύσεων, οι αξιωματικοί δεν ήταν δυνατό να εκπαιδευτούν στα νέα όπλα, των οποίων η ύπαρξη απαγορευόταν από τη Συνθήκη (π.χ. θωρακισμένα). Η Ράιχσβερ αντεπεξήλθε στις απαγορεύσεις αυτές με ποικίλους ευρηματικούς τρόπους, π.χ. πραγματοποιώντας ασκήσεις με θωρακισμένα από χαρτόνι, στηριγμένο επάνω σε ποδήλατα είτε αποστέλλοντας στελέχη της στις Σοβιετικές Ένοπλες Δυνάμεις, προκειμένου να εκπαιδευτούν στα νέα όπλα, ιδιαίτερα στα θωρακισμένα και στην Αεροπορία. Ειδικά για την Αεροπορία το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας μυστικής γερμανικής "σχολής" αεροπορίας έγινε ήδη από την εποχή του Λένιν το 1920: Οι Γερμανοί ηγέτες απευθύνθηκαν στη Σοβιετική κυβέρνηση, προτείνοντας την δημιουργία εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων στο σοβιετικό έδαφος. Το Πολίτμπιρο εξέτασε την πρόταση και την ενέκρινε στο σύνολό της αλλά, προκειμένου να τηρηθεί απόλυτη μυστικότητα, αποφάσισε να οργανώσει τις εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις σε μικρές επαρχιακές πόλεις και όχι κοντά στη Μόσχα. Οι Σοβιετικοί επιθυμούσαν να επωφεληθούν από την εμπειρία που οι Γερμανοί είχαν αποκτήσει στον Μεγάλο Πόλεμο. Επιπλέον, η σοβιετική ηγεσία υπολόγιζε στη βοήθεια της Ράιχσβερ για να προσελκύσει τους Γερμανούς βιομηχάνους, ώστε να γίνει δυνατή η ανασύσταση του Σοβιετικού πολεμικού δυναμικού και στα πλαίσια αυτά προσπάθησε να διατηρήσει άριστες σχέσεις με την Ράιχσβερ. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Ραπάλλο το 1922 η Ράιχσβερ συνήψε μυστική συμφωνία συνεργασίας με την ΕΣΣΔ: Σύμφωνα με αυτήν επιτρεπόταν στη Γερμανία να δημιουργήσει εγκαταστάσεις στο σοβιετικό έδαφος για να δοκιμάζει εξοπλισμούς που απαγορεύονταν από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών και να εκπαιδεύει εκεί το προσωπικό της. Με τη σειρά της η γερμανική ηγεσία υποσχέθηκε να συμβάλει στην εξαγωγή τεχνογνωσίας, ώστε η ΕΣΣΔ να αναπτύξει τη δική της αμυντική βιομηχανία, ενώ η σοβιετική πλευρά εξασφάλισε τη συμμετοχή της στις γερμανικές δοκιμές πολεμικού εξοπλισμού, όπως αεροσκάφη, άρματα μάχης και χημικά όπλα.
Η Ράιχσβερ εκπαίδευε πιλότους στο εσωτερικό της Γερμανίας, στο ειδικό κέντρο εκπαίδευσης (Deutsche Verkehrsflieger-Schule), όπου όμως οι εκπαιδευόμενοι μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν μόνον ελαφρά εκπαιδευτικά αεροσκάφη και επιβατικά Γιούνκερς. Η εκπαίδευση πιλότων με πραγματικά μαχητικά αεροσκάφη ήταν δυνατή μόνον στο εξωτερικό.
Εν τω μεταξύ η καταστρατήγηση της Συνθήκης από πλευράς Ράιχσβερ είχε ήδη αρχίσει: Η Γερμανία διέθετε καμουφλαρισμένες επιχειρήσεις σχεδιασμού και δοκιμών όπλων τόσο στην Ολλανδία όσο και στην Ισπανία. Παράλληλα άρχισε ο σχεδιασμός πολεμικών σκαφών, ο οποίος υλοποιήθηκε αρκετά αργότερα (Οκτώβριος 1932), όταν τα γερμανικά ναυπηγεία κατόρθωσαν να κατασκευάσουν το πρώτο "θωρηκτό τσέπης", το Γκραφ Σπέε, με εκτόπισμα που εμφανίστηκε κάτω από τους 10.000 τόνους (αν και στην πραγματικότητα τους υπερέβαινε, καθώς το πραγματικό του εκτόπισμα ήταν 14.890 τόνοι). Το 1933 ο Χίτλερ αύξησε την δύναμη του στρατού από 8 μεραρχίες σε 24, ενώ το 1935 αριθμός των μεραρχιών είχε φτάσει τις 36, επαναφέροντας μάλιστα την στρατιωτική θητεία. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους ανακοίνωσε την άρση της Συνθήκης των Βερσαλλιών από την πλευρά της Γερμανίας.
Αλλαγή ηγεσίας και άνοδος των Ναζί
Ο Ζέεκτ παραιτήθηκε το 1926, καθώς η ηγεσία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης είχε διαπιστώσει τόσο τα φιλομοναρχικά του αισθήματα όσο και τις δικές του πολιτικές φιλοδοξίες. Αντικαταστάθηκε από τον Στρατηγό Βίλχελμ Χέγιε (Wilhelm Heye), ο οποίος παρέμεινε επικεφαλής της Ράιχσβερ ως το 1930. Ο υπουργός άμυνας Βίλχελμ Γκρένερ (Wilhelm Groener) θέλησε να πραγματοποιήσει προσέγγιση της Ράιχσβερ με το υφιστάμενο καθεστώς, το οποίο, όμως, σύντομα άρχισε να αντιμετωπίζει βαθιά πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση. Για μια ακόμη φορά, λόγω των συνθηκών που διαμορφώθηκαν, η Ράιχσβερ ενεπλάκη στην εσωτερική πολιτική. Οι προσπάθειες τόσο του Γκρένερ όσο και του Χάμμερστάιν-Έκβορντ για τη διατήρηση των δημοκρατικών θεσμών υπονομεύτηκαν από τον Κουρτ φον Σλάιχερ, του οποίου η αποτυχημένη πολιτική της περιόδου 1932-33 κατέληξε να φέρει τον Χίτλερ και το κόμμα του στην εξουσία. Όπως κάποιος παρατήρησε "Ο στρατός ηγήθηκε στη γένεση της Δημοκρατίας αλλά έβαλε το χέρι του και στην ταφή της".