cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιώσηπος Μοισιόδακας
Στις Ηγεμονίες
Το 1765 ο ηγεμόνας Γρηγόριος Αλέξανδρος Γκίκας τον κάλεσε στη Μολδαβία για να συμβάλλει στο πρόγραμμα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που σχεδίαζε. Ο Μοισιόδακας κλήθηκε μετά από σχετική σύσταση του θεσσαλού λογίου και ιατρού Κωνσταντίνου Καραϊωάννη, λόγω των σπουδών του και της φήμης που είχε αποκτήσει μετά την έκδοση της Ηθικής Φιλοσοφίας του. Διορίστηκε φιλοσοφικός διδάσκαλος του νέου Γυμνασίου του Ιασίου, παρά την επίμονη άρνησή του, κάτι που έδειχνε την επιθυμία του να αποδεσμευτεί από τις παραδοσιακές κοινωνικές εντάξεις και από τη διαιώνισή τους. Εκτός από καθήκοντα σχολάρχη, δίδαξε νεότερα μαθηματικά και φυσική. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1765, προετοιμάζοντας τις παραδόσεις του, μετέφρασε το έργο Στοιχεία Γεωμετρίας του Andre Tacquet. Φιλοσοφία δίδασκε βασιζόμενος στο έργο του Μουρατόρι. Κατά την περίοδο της σχολαρχίας του ενεπλάκη σε ιδεολογική έριδα με κάποιον ιερωμένο λόγιο για την αξία της νεότερης φιλοσοφίας, καθώς ο δεύτερος υποστήριζε αριστοτελικές απόψεις για θέματα φυσικής και κατηγορούσε τον Μοισιόδακα για λατινοφροσύνη λόγω της προτίμησης που έδειχνε στην ευρωπαϊκή παιδεία. Η σκληρή εργασία κλόνισε την υγεία του. Την επόμενη άνοιξη αρρώστησε από φυματίωση και έτσι παραιτήθηκε από τη σχολαρχία.
Στις παραμονές της έκρηξης του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1768-1774) βρισκόταν στο Βουκουρέστι, πιο νότια και πιο θερμά από το ανθυγιεινό κλίμα του Ιασίου. Συνέταξε μια γεωγραφική πραγματεία και ζήτησε την οικονομική αρωγή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Εφραίμ Β΄, αλλά είτε λόγω του περιεχομένου του έργου, είτε λόγω της εσπευσμένης αναχώρησής του λόγω των πολεμικών συνθηκών δεν τον βοήθησε. Βιοποριζόταν από την παράδοση ιδιωτικών μαθημάτων σε οίκους αρχόντων και ευγενών της φαναριωτικής κοινωνίας, ενώ επιδόθηκε στη μελέτη των μαθηματικών και φυσικών επιστημών και τη συγγραφή.
Το 1776 επέστρεψε στο Ιάσιο αναζητώντας υποστήριξη από τον Γρηγόριο Αλέξανδρο Γκίκα, αλλά και γιατί προσκλήθηκε να αναλάβει τη θέση του σχολάρχη στην Αυθεντική Ακαδημία Ιασίου μετά την αποχώρηση από αυτήν του Νικηφόρου Θεοτόκη. Δίδαξε για τέσσερις μήνες: οι παραδόσεις του ήταν καθημερινές και εναλλάσσονταν κάθε δεύτερη μέρα στα θέματα των μαθηματικών και της γεωγραφίας. Έδωσε είκοσι επτά παραδόσεις για τη γεωγραφία και είκοσι οκτώ για την αριθμητική. Στη διάρκεια της δεύτερης σχολαρχίας του καθιέρωσε τη νέα ελληνική ως γλώσσα της διδασκαλίας, εγκατέλειψε τη μέθοδο του Θεόφιλου Κορυδαλλέα και δίδαξε φιλοσοφία με νέες μεθόδους (εισαγωγή των μαθηματικών και και των θετικών επιστημών) κάνοντας χρήση πειραμάτων και εποπτικών οργάνων. Στη δεύτερη φάση της δράσης του στο Ιάσιο δέχτηκε νέα πολεμική από τους φορείς της παράδοσης αριστοτελικούς, για τη διδασκαλία των μαθηματικών, αλλά και για τις γλωσσικές του αντιλήψεις συνδέοντάς τες με το γεγονός της εθνικής του καταγωγής. Η υπονομευτική δράση προερχόταν από έναν συνάδελφό του στην Ακαδημία, καθηγητή της γραμματικής και οπαδού της παραδοσιακής παιδείας. Εξωθήθηκε έτσι να υποβάλει την παραίτησή του. Όμως πριν αποχωρήσει δημοσίευσε τις χειρόγραφες παραδόσεις του και ζήτησε να τις προσυπογράψουν οι μαθητές του ως γνήσιες καταγραφές των μαθημάτων του.
Μετά την παραίτηση
Το 1777 βρέθηκε στο Πρασοβόν, στις βόρειες παρυφές των Τρανσυλβανικών Άλπεων, το οποίο ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο. Η μετάβασή του εκεί αντικατόπτριζε την επιστροφή του στους κόλπους μιας κοινωνίας που εμπιστευόταν μετά την απογοήτευσή του από τις αυλές των ηγεμόνων. Αρχίζει να περιπλανιέται σε περιοχές της αυτοκρατορίας των Αψβούργων για να ικανοποιήσει το εκδοτικό του πρόγραμμα: επισκέφτηκε φίλους του εμπόρους Μοσχοπολίτες, Σιατιστινούς και Καστοριανούς στην Πέστη της Ουγγαρίας. Πηγαίνοντας στη Βενετία πέρασε από την Τεργέστη. Τέλη 1778 ή αρχές 1779 έφτασε στη Βενετία.
Από το 1780 και για δύο χρόνια έμεινε στη Βιέννη, όπου ασχολήθηκε με μελέτες στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Αυστρίας και τύπωσε την Απολογία του. Οι οκτώ τελευταίοι μήνες της παραμονής του στη Βιέννη αφιερώθηκαν στην προετοιμασία της έκδοσης του έργου του Θεωρία της Γεωγραφίας.
Θάνατος
Δεν είναι με ακρίβεια γνωστό το έτος του θανάτου του. Ο Γεώργιος Ζαβίρας συγκεντρώνοντας βιογραφικό υλικό για τους Έλληνες λόγιους της Τουρκοκρατίας περί τα 1790-1804, αναφέρει για τον Ιώσηπο πως ακόμα ζούσε σε προχωρημένη για τα δεδομένα της εποχής ηλικία στο Βουκουρέστι. Μεταγενέστερα, ο Ερμής ο Λόγιος τοποθετεί το θάνατο του Ιωσήπου το 1800, όταν ήταν εβδομήντα πέντε ετών.
Επιρροές και απήχηση του Μοισιόδακα
Η επίδραση του Μοισιόδακα στο πνευματικό έργο του Ρήγα έγκειται στη στροφή των ενδιαφερόντων του προς την κατεύθυνση της φυσικής και της γεωγραφίας. Το έργο του Ρήγα Φυσικής απάνθισμα διά τους αγχίνοες και φιλομαθείς Έλληνας έχει διάχυτες τις επιδράσεις του Μοισιόδακα. Οι χαρτογραφικές εκδόσεις του Ρήγα συνιστούν εφαρμογή της παιδαγωγικής αναγκαιότητας της επιστήμης αυτής όπως ο Μοισιόδακας είχε προβάλει στη Θεωρία Γεωγραφίας. Τέλος, επιδρά και στις γλωσσικές απόψεις του Ρήγα και στο απλούν ύφος που υιοθετεί. Το ενδιαφέρον του Κοδρικά για το έργο του Fontenelle, Entretiens sur la pluralité des mondes το οποίο μετέφρασε και εξέδωσε ήταν αποτέλεσμα της σχετικής σε αυτό μνείας που κάνει ο Μοισιόδακας στην Απολογία του. Τα γεωγραφικά ενδιαφέροντα των Κωνσταντά και Φιλιππίδη όπως εκφράζονται στη Νεωτερική Γεωγραφία είναι προϊόντα των παροτρύνσεων του Μοισιόδακα. Οι συντάκτες του ακολουθούν τις συμβουλές του Μοισιόδακα σχετικά με την επιλογή της γλωσσικής σύμβασης και τον μεθοδολογικό εμπειρισμό που τους διακρίνει. Το έργο τους καλύπτει την πολιτική γεωγραφία το πεδίο εκείνο που ο Μοισιόδακας έλεγε πως έπρεπε να καλλιεργήσουν άλλοι. Η μετάφραση της Αστρονομίας του Lalande από τον Φιλιππίδη-έργου που πρώτος εισήγαγε ο Μοισιόδακας τον εντάσσουν στον πνευματικό κόσμο του Μοισιόδακα, ο οποίος εισηγείται πρώτος και το έργο του γάλλου μαθηματικού Abbé deLacCaille Περί των κωνικών τομών που μετέφρασε ο Σπυρίδων Ασάνης.
Ιδέες για τη γλώσσα
Ο Μοισιόδακας ήταν ένας από τους πρώτους στοχαστές που αγωνίστηκαν για την καθιέρωση της νεοελληνικής ως γλώσσας της Παιδείας του Γένους. Τα επιχειρήματά του ήταν παιδαγωγικού και κοινωνιολογικού χαρακτήρα. Το 1761 μεταφράζοντας το έργο του Ιταλού φιλοσόφου Ludovico Antonio Muratori, Ηθική Φιλοσοφία, αντιμετώπισε το γλωσσικό ζήτημα και μίλησε για το κοινόν ύφος, που το θεωρούσε, κατάλληλα καλλιεργημένο, αρμόδιο για κάθε γνωστικό πεδίο.
Φιλοσοφικός στοχασμός του
Ο Μοισιόδακας αντιτίθεται προς τη σχολαστική παράδοση της αριστοτελικής λογικής και μεταφυσικής, ενώ προβάλλει τα νεότερα μαθηματικά και την εμπειρική επιστήμη ως βασική προϋπόθεση για την καλλιέργεια της υγιούς φιλοσοφίας, δηλαδή εκείνης του ορθολογισμού.
Ο Μοισιόδακας ως επιστήμονας
Η έκδοση της γεωγραφικής του πραγματείας καταδεικνύει την απομάκρυνσή του από το χώρο του αφηρημένου μαθηματικού στοχασμού και τη μετακίνησή του σε πεδία εμπειρικής έρευνας. Με πειστικότητα και θεμελίωση στέρεη των θέσεών του, αλλά και διακρίνοντας την επιστημονική γνώση από τη θρησκεία υλοποιείται η ορθή επιστημονική μέθοδος. Οι πιο κατάλληλες τεχνικές της είναι η επαγωγή στη λογική επεξεργασία του υλικού και ο εμπειρισμός στη συναγωγή των δεδομένων.
Ο Μοισιόδακας ως παιδαγωγός
Ο Μοισιόδακας δεν περιορίστηκε απλά στη διατύπωση απόψεων σχετικά με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αλλά συνέδεσε την εκπαίδευση με την κοινωνία της εποχής του, κάνοντας παρατηρήσεις κοινωνιολογικού περιεχομένου. Βασικές αρχές του σχεδίου του ήταν η πλήρης αναθεώρηση του αναλυτικού προγράμματος των ελληνικών σχολείων, η καθιέρωση της απλής νεοελληνικής ως γλώσσας της διδασκαλίας, η εγκατάλειψη της διδασκαλίας των πατερικών κειμένων, ο ορθολογικός τρόπος των διδασκομένων αρχαιοελληνικών κειμένων, η κατάργηση της ψυχαγωγικής μεθόδου, η εισαγωγή της διδασκαλίας των ξένων γλωσσών και τέλος η απλοποίηση και ο εξορθολογισμός της διδακτικής με βάση την υγιαίνουσα φιλοσοφία. «Ο Μοισιόδαξ δεν έχει πρόθεση να συνθέσει κάποιο παιδαγωγικό σύστημα, αλλά αγωνιά να δείξει πόσο αναγκαία είναι η παιδεία μιας άλλης μορφής σε σχέση με αυτή που επικρατούσε μέχρι τότε[...]» Για τον Μοισιόδακα η Παιδαγωγία είναι μια μέθοδος, με την καρτεσιανή σημασία: ως προγραμματισμός μιας σειράς λογικών διαδικασιών. Η παιδαγωγία συνίσταται όχι στη μετάδοση γνώσεων στο παιδί, αλλά στο να το διδάσκει πώς να μαθαίνει.
Αποτίμηση της πνευματικής προσφοράς του
Ο Μοισιόδακας είναι ο πρώτος που μετέβαλε τα πολιτισμικά θέματα που έθετε η διαμάχη μεταξύ όσων υποστήριζαν την υπεροχή των πολιτιστικών επιτευγμάτων της αρχαιότητας από τη μια μεριά ή του νεώτερου κόσμου από την άλλη, σε ζήτημα δημόσιας συζήτησης στα πλαίσια της ελληνικής παιδείας. Ως επιστήμονας ξεπερνά το σύγχρονο μέσο όρο της ελληνικής επιστημονικής σκέψης που τηρούσε μια μετριοπαθή στάση σε θέματα γεωγραφίας και κοσμογραφίας συντασσόμενη με την πτολεμαϊκή γεωκεντρική παράδοση. Έτσι ευθυγραμμίζεται με τη σύγχρονή του ευρωπαϊκή επιστήμη συντασσόμενος στο στρατόπεδο του Ισαάκ Νεύτωνα.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους
Μπελμπερώ
Το Μπελμπερώ (γαλλικά: Belberaud, οξιτανικά: Bèlberaud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπελμπερωτέν (γαλλικά: Belberautins).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Αντρέ Αγιού
Ο Αντρέ Μοργκάν Ραμί Αγιού (γεννημένος στις 17 Δεκεμβρίου 1989) είναι ένας Γκανέζος ποδοσφαιριστής που αυτό τον καιρό αγωνίζεται με τα χρώματα της γαλλικής ομάδας Μαρσέιγ που παίζει στην Λιγκ 1. Ο Αγιού αγωνίζεται στη θέση του μέσου, αλλά μπορεί να αγωνιστεί και ως επιθετικός. Είναι ο δεύτερος γιος του τρεις φορές νικητή του βραβείου του Αφρικανού ποδοσφαιριστή της χρονιάς και μέλους του FIFA 100 Αμπεντί Πελέ και έχει δύο ακόμη αδέρφια, τον Ιμπραχίμ και τον Τζορντάν, που είναι επίσης ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται στην ίδια ομάδα με τον αδερφό του.
Ο Αγιού ξεκίνησε την καριέρα του στη χώρα καταγωγής του, την Γκάνα, όπου αγωνίστηκε με τη Νάνια. Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα σε ηλικία μόλις 14 ετών. Το 2005, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την πρώην ομάδα του πατέρα του, τη Μαρσέιγ, όπου πέρασε δύο σεζόν στις ακαδημίες του συλλόγου πριν κάνει το ντεμπούτο του με την ομάδα τη σεζόν 2007-08. Τις επόμενες δύο σεζόν, ο Αγιού αγωνίστηκε ως δανεικός με τη Λοριάν και την Άρλ-Αβινιόν βοηθώντας την τελευταία να ανέβει στη Λιγκ 1 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Το 2010, ο Αγιού επέστρεψε στη Μαρσέιγ και αποτέλεσε ένα σημαντικότατο στέλεχος της πρώτης ομάδας στη διάρκεια της προπονητικής θητείας του Ντιντιέ Ντεσάν.
Αν και γεννημένος στη Γαλλία, ο Αγιού είναι διεθνής με την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου της Γκάνας. Σε επίπεδο νέων, αγωνίστηκε και υπήρξε αρχηγός της Εθνικής Γκάνας στην κατηγορία under-20 που κατέκτησε το Αφρικάνικο Πρωτάθλημα Νέων του 2009 και το Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 της FIFA το 2009. Σε επίπεδο ανδρών, ο Αγιού πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 21 Αυγούστου 2007 απέναντι στη Σενεγάλη στο Νιού Ντεν Στέιντιουμ του Λονδίνου. Από τότε έχει εκπροσωπίσει τη χώρα του στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2008 και του 2010 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου της FIFA του 2010.
Ομάδα
(Ενημερωμένο μέχρι τις 14 Μαρτίου 2014)
Μαρσέιγ
Διεθνή
🇬🇭 Γκάνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκανέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκάνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αρλ-Αβινιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκάνας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Συμμετοχή του Λιβάνου στη Eurovision
Ο Λίβανος δεν συμμετείχε ποτέ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Το Télé Liban είναι ενεργό μέλος της EBU και είχε οριστεί να κάνει το ντεμπούτο του στον διαγωνισμό το 2005 με το τραγούδι "Quand tout s'enfuit" με ερμηνεύτρια την Aline Lahoud (γ. 1981 ή 1986), αλλά αργότερα ο Λίβανος απέσυρε τη συμμετοχή του με αποτέλεσμα να μην έχει συμμετάσχει ποτέ μέχρι σήμερα.
Εσωτερική επιλογή
Στις 21 Οκτωβρίου του 2004, ο Ibrahim El Khoury, γενικός πρόεδρος και διευθυντής του Télé Liban, δήλωσε ότι ο Λίβανος προορίζεται να κάνει το ντεμπούτο του στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2005 στο Κίεβο της Ουκρανίας. Το τραγούδι και η ερμηνεύτρια, παρουσιάστηκαν με εσωτερική επιλογή του καναλιού. Η Aline Lahoud θα ερμήνευε το τραγούδι στον ημιτελικό της Eurovision 2005 που πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαΐου του 2005.
Απόσυρση
Αν και ο Λίβανος αρχικά σχεδίαζε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό του 2005, στις 15 Δεκεμβρίου του 2004, το Télé Liban ανακοίνωσε πως θα αποχωρήσει από τον διαγωνισμό λόγω οικονομικών προβλημάτων και διέψευσε τις φήμες που ανέφεραν ότι αποχωρεί λόγω πολιτικών συγκρούσεων με το Ισραήλ. Ωστόσο, πέντε ημέρες μετά, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ήρθε σε μια συμφωνία με τον Λίβανο και έτσι τέθηκε στον επίσημο κατάλογο των συμμετεχόντων στον διαγωνισμό του 2005.
Μετά από προσπάθειες της EBU για διάσωση της συμμετοχής του Λιβάνου στον διαγωνισμό, στις 18 Μαρτίου 2005 αποφασίστηκε τελικά πως η συμμετοχή δεν μπορεί να γίνει για λόγους που σχετίζονται με το Ισραήλ, όπως ανακοινώθηκε και στην ιστοσελίδα του καναλιού. Η απόφαση να αποσυρθεί η χώρα από τον διαγωνισμό ήταν εκτός των χρονικών ορίων που είχε θέσει η EBU και έτσι η ίδια αποφάσισε να αποκλείσει τη συμμετοχή της χώρας στον διαγωνισμό για τα επόμενα τρία χρόνια.
Μετά από το 2005
Με την απαγόρευση των τριών ετών, το Télé Liban δεν μπορούσε να συμμετάσχει στον Διαγωνισμό τραγουδιού eurovision μέχρι το 2009.
Το 2007, o Λιβανέζος τραγουδιστής Mika, δήλωσε ότι ενδιαφέρεται να εκπροσωπήσει τη χώρα στο διαγωνισμό του 2008, αλλά κάποιοι άλλοι τηλεοπτικοί σταθμοί στον Λίβανο, όπως το Future Television (το οποίο έκλεισε το 2019 λόγω οικονομικών προβλημάτων), που θα μπορούσαν να ενταχθούν στην EBU δεν το επιχείρησαν. Η συμμετοχή του δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και έτσι η χώρα δεν έχει κάνει άλλη προσπάθεια προς το παρόν για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό, μετά τη σύναψη της απαγόρευσης του ραδιοτηλεοπτικού του φορέα.
Στον διαγωνισμό που θα πραγματοποιούταν στη Βιέννη, το 2015, υπήρχαν αρχικά φήμες πως το Ισραήλ θα αποχωρήσει από τον διαγωνισμό λόγω προβλημάτων του ραδιοτηλεοπτικού του φορέα (IBA) και για λόγους που σχετίζονται με την αποτυχία του Ισραήλ να προκριθεί σε τελικό από τον διαγωνισμό του 2010. Ύστερα από αυτό, ο Λίβανος είχε εκφράσει ενδιαφέρον για ένα ενδεχόμενο ντεμπούτο στον διαγωνισμό του 2015, τελικά όμως κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιήθηκε καθώς το Ισραήλ τελικά συμμετείχε κανονικά το 2015.
Αιτία μη συμμετοχής
Ο λόγος που δεν συμμετέχει ο Λίβανος, στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, είναι κάθετα και μόνο η συμμετοχή του Ισραήλ, στον Διαγωνισμό, και επί του παρόντος, συνολικά 25 κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών αδυνατούν και δεν αναγνωρίζουν το κράτος του Ισραήλ, επειδή θεωρούν ότι «πήρε με βία τα Εδάφη της Παλαιστίνης». 14 από τα 21 μέλη του ΟΗΕ στον Αραβικό Σύνδεσμο: Αλγερία, Κομόρες, Τζιμπουτί, Ιράκ, Κουβέιτ, Λίβανος, Λιβύη, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Σομαλία, Συρία, Τυνησία και Υεμένη, και επιπλέον 9 μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας: Αφγανιστάν, Μπανγκλαντές, Μπρουνέι, Ινδονησία, Ιράν, Μαλαισία, Μάλι, Νίγηρας και Πακιστάν. Άλλες χώρες που δεν αναγνωρίζουν το Ισραήλ είναι η Κούβα και η Βόρεια Κορέα. Το 2002, ο Αραβικός Σύνδεσμος πρότεινε την αναγνώριση του Ισραήλ από τις αραβικές χώρες ως μέρος της επίλυσης της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης στην Αραβική Ειρηνευτική Πρωτοβουλία.
Επίσης ορισμένα μέλη της EBU στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, που συμμετείχαν στο παρελθόν στην Eurovision (Μαρόκο), αλλά και χώρες που δεν συμμετείχαν ποτέ στην Eurovision και έχουν το δικαίωμα για συμμετοχή (Τυνησία, Ιορδανία, Αλγερία, Αίγυπτος και Λιβύη), δεν αναγνωρίζουν ή δεν αναγνώρισαν ποτέ κυρίαρχο κράτος το Ισραήλ (ή το αναγνώρισαν μετά από πολιτικές πιέσεις, όπως το Μαρόκο και η Αίγυπτος), ένα θέμα που μπλοκάρει τη συμμετοχή τους στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, ενώ αντίστοιχα αξίζει να αναφερθεί στην περίπτωση της Ιορδανίας, ότι στο παρελθόν όταν είχε μεταδώσει τον διαγωνισμό της Eurovision, το 1978, μποϊκόταρε την τότε Συμμετοχή του Ισραήλ, προβάλλοντας στην εμφάνιση του τραγουδιού του, μια εικόνα με λουλούδια, αλλά και στην ψηφοφορία, λέγοντας ότι κέρδισε η τότε Συμμετοχή του Βελγίου, η οποία βγήκε τελικά δεύτερη. Παράλληλα το 1977 η αναμενόμενη συμμετοχή της Τυνησίας στον διαγωνισμό δεν έγινε, ίσως λόγω της παρουσίας του Ισραήλ.
Παραπομπές
Λιβανος Eurovision
Σάλουα
Η Σάλουα (σαμόα: Salua) είναι ένα χωριό των νησιών Σαμόα. Είναι το δεύτερο μικρότερο χωριό του νησιού Μανόνο, μετά το Απάι. Ανήκει στο Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Έχει πληθυσμό μόνο 201 κατοίκων (2006).
Το Μανόνο συμπεριλάμβάνει μόνο τέσσερα χωριά: Λεπουιά'ι, Φαλέου, Απάι και την Σάλουα.
Γεωγραφία
Η Σάλουα βρίσκεται βόρεια του νησιού.
Δημογραφία
Η Σάλουα έχει πληθυσμό 201 κατοίκων (2006). Είναι το δεύτερο μικρότερο από τα τέσσερα χωριά του Μανόνο, μετά το Απάι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις των Σαμόα Κατηγορία:Αϊγκα-ι-λε-Τάι
Καχραμάνμαρας
Το Καχραμάνμαρας (τουρκικά: Kahramanmaraş, αρμενικά: Մարաշ Μαράς, αραβικά: مرعش, ελληνικά: Γερμανίκεια) είναι πόλη στη νότια Τουρκία και πρωτεύουσα της επαρχίας του Καχραμάνμαρας. Η πόλη βρίσκεται στους πρόποδες του Ταύρου. Έχει πληθυσμό 517.923 κατοίκους (εκτίμηση 2018). Η πόλη συνδέεται επίσης αεροπορικώς με την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Από αυτήν την πόλη κατάγονταν ο Αυτοκράτορας Λέων Γ' και ο Νεστόριος.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε ως χιττική πόλη-κράτος περίπου το 1000 π.Χ.. Αργότερα η πόλη αποκαλούνταν, στα χρόνια των Ρωμαίων και Βυζαντινών αυτοκρατόρων, Γερμανίκεια (λατινικά: Germanicia Caesarea).
Η πόλη ουσιαστικά άλλαξε όνομα το 1973 όταν στο όνομα της πόλης το οποίο ήταν Μαράς, προστέθηκε το Καχραμάν το οποίο σημαίνει, στα τουρκικά, «ήρωας».
Το Δεκέμβριο του 1978 η πόλη αυτή έγινε το σημείο σφαγής αριστερών Αλεβιδών. Για το συμβάν αυτό, στο οποίο σκοτώθηκαν πάνω από 100 άτομα, ευθύνεται η τουρκική εθνικιστική οργάνωση Γκρίζοι Λύκοι.
Σωληνάρι
Με το όνομα Σωληνάρι αναφέρονται δύο χωριά της Ελλάδας:
Queen
Οι Queen είναι βρετανικό συγκρότημα της ροκ, που δημιουργήθηκε στο Λονδίνο το 1971, με αρχικά μέλη τους Φρέντι Μέρκιουρι, Μπράιαν Μέι , Ρότζερ Τέιλορ και Τζον Ντίκον. Τα πρώτα τραγούδια των Queen ήταν εμπνευσμένα κυρίως από την glam rock, το heavy metal και την progressive rock, με τον καιρό όμως το συγκρότημα πρόσθεσε στη μουσική του διάφορα και καινοτόμα στοιχεία, διερευνώντας τη vaudeville, την ηλεκτρονική μουσική και τη φανκ. Στα μέσα της δεκαετίας του '70, οι Queen άφησαν πίσω τους την progressive μουσική, δημιουργώντας κομμάτια πιο συμβατικά, με σκοπό να παιχτούν περισσότερο στο ραδιόφωνο, δίνοντας τους μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία. Καθ’ όλη τη δεκαετία του '70, οι Queen δεν χρησιμοποίησαν καθόλου συνθεσάιζερ στα άλμπουμ τους, με το μουσικό τους στιλ όμως να εξελίσσεται. Εν τέλει άρχισαν να χρησιμοποιούν συνθεσάιζερ στη δεκαετία του '80, κάτι που αντικατοπτρίζει την πειραματική τους προσέγγιση στη μουσική. Οι Queen έγιναν πολύ γνωστοί για τη λυρικότητα και καλλιτεχνική ολοκλήρωση των τραγουδιών τους, για τη δυναμικότητα και την εκπληκτική φωνή του Freddie Mercury, καθώς και για τη μαζικότητα των εμφανίσεων τους, αν και ακριβώς αυτή η λαικότητα των ζωντανών παραστάσεων τους, καθώς και η ομοφυλική τάση του βασικού τραγουδιστή τους και η τολμηρή ενδυμασία του σε κάποιες περιπτώσεις προκάλεσε αντιδράσεις και μια κριτική στάση από τους συντηρητικούς κύκλους της μουσικής βιομηχανίας.
Ο Μπράιαν Μέι και ο Ρότζερ Τέιλορ έπαιζαν μαζί σε ένα συγκρότημα με το όνομα Smile. Ο Φρέντι Μέρκιουρι ήταν οπαδός του εν λόγω συγκροτήματος και τους παρότρυνε να πειραματιστούν με πιο περίτεχνες τεχνικές μουσικής ηχογράφησης. Σύντομα, ο Μέρκιουρι (που τότε ήταν γνωστός με το όνομα Φάρροκ Μπουλσάρα) προστέθηκε στη σύνθεση του συγκροτήματος και μετονομάστηκαν σε Queen, το όνομα με το οποίο έγιναν γνωστοί. Ο Ντίκον εντάχθηκε στο συγκρότημα πριν την ηχογράφηση του πρώτου τους δίσκου. Οι Queen γνώρισαν κάποια επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές της δεκαετίας του '70, αλλά ήταν με την κυκλοφορία του Sheer Heart Attack (1974) και του A Night at the Opera (1975) που έγιναν γνωστοί σε παγκόσμιο επίπεδο. Το A Night at the Opera περιείχε και το Bohemian Rhapsody, το οποίο παρέμεινε στο νούμερο ένα των βρετανικών τσαρτ για εννέα εβδομάδες. Το News of the World (1977) περιέχει τα δύο γνωστά τραγούδια We Will Rock You και We Are the Champions τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί σε αθλητικούς αγώνες ως ύμνοι. To The Game (1980) ήταν το πρώτο άλμπουμ των Queen που πήγε νούμερο 1 στα αμερικανικά τσαρτς, πράγμα το οποίο τους έδωσε τεράστια φήμη εκεί και παγκοσμίως.
Το 1991, ο Μέρκιουρι πέθανε από βρογχοπνευμονία, επιπλοκή του AIDS από το οποίο έπασχε, ενώ ο Ντίκον αποσύρθηκε από τον χώρο της μουσικής το 1997. Από τότε, ο Μέι και ο Τέιλορ έχουν κατά καιρό συνεργαστεί με άλλους μουσικούς, όπως με τον Πωλ Ρότζερς, παίρνοντας το όνομα Queen + Paul Rodgers.
Το συγκρότημα κυκλοφόρησε συνολικά 18 άλμπουμ, 18 σινγκλ και 10 DVD που έγιναν νούμερο ένα και έχουν πουλήσει πάνω από 300 εκατομμύρια δίσκους,  όντας ένα από τα συγκροτήματα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως. Έχουν λάβει επτά βραβεία Ivor Novello και συμπεριελήφθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame το 2001. Το 2018 τιμήθηκαν με το Βραβείο Γκράμι για Συνολική Προσφορά.
Τα πρώτα χρόνια: 1968 – 1974
Το 1968, ο κιθαρίστας Μπράιαν Μέι, φοιτητής στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου, και ο μπασίστας Τιμ Στάφελ (Tim Staffell), αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα συγκρότημα. Ο Μέι είχε αναρτήσει μια αγγελία στο πανεπιστήμιο προς αναζήτηση ενός ντράμερ «τύπου Μιτς Μίτσελ/Τζίντζερ Μπέηκερ» και σύντομα προστέθηκε σε αυτούς ο Ρότζερ Τέιλορ, ένας νεαρός φοιτητής της οδοντιατρικής. Το συγκρότημα πήρε το όνομα Smile.
Ενώ φοιτούσε στο Earling Art College, ο Στάφελ έγινε φίλος με τον Φάροκ Μπουλσάρα (Farrokh Bulsara), έναν άλλο φοιτητή που συστηνόταν με το αγγλικό όνομα Φρέντι. Ο Μπουλσάρα πίστευε ότι είχε τα ίδια γούστα με το συγκρότημα και έγινε οπαδός των Smile. Στα τέλη της δεκαετίας του '60, αφότου ο Στάφελ αποχώρησε από το συγκρότημα και εντάχθηκε στους Humpy Bong, οι Smile με πρωτοβουλία του Μπουλσάρα άλλαξαν το όνομά τους σε Queen και συνέχισαν να κάνουν πρόβες. Όταν ερωτήθηκε ο Μπουλσάρα είπε ''«Εγώ σκέφτηκα το όνομα. Είναι απλώς ένα όνομα, αλλά είναι προφανώς βασιλοπρεπές, και ακούγεται θαυμάσια. Είναι ένα δυνατό όνομα, καθολικό και ευθύ. Βέβαια και γνώριζα τον συνδυασμό του με την ομοφυλοφιλία, όμως αυτή είναι μόνο μία από τις διαστάσεις του»''.
Πολλοί μπασίστες πέρασαν από το συγκρότημα αυτήν την περίοδο, κανείς όμως που να είχε την κατάλληλη χημεία με τα υπόλοιπα μέλη. Εν τέλει, το συγκρότημα κατέληξε, τον Φεβρουάριο του 1971, στον Τζον Ντίκον και παράλληλα ξεκίνησαν οι προετοιμασίες για το πρώτο τους άλμπουμ. Ηχογράφησαν τέσσερα δικά τους τραγούδια, το «Liar», το «Keep Yourself Alive», το «The Night Comes Down» και το «Jesus», για μια ντέμο κασέτα, όμως καμία δισκογραφική εταιρεία δεν έδειξε ενδιαφέρον. Ήταν σε αυτήν τη χρονική περίοδο που ο Μπουλσάρα άλλαξε το επώνυμό του σε Μέρκιουρι, κάτι που εμπνεύστηκε από τους στίχους του τραγουδιού «My Fairy King», «Mother Mercury, look what they've done to me.» εναλλ.=|μικρογραφία|290x340εσ|Ο Φρέντι Μέρκιουρι. Έχοντας σπουδάσει σε πανεπιστήμιο καλών τεχνών, ο Μέρκιουρι ήταν εκείνος που σχεδίασε το λογότυπο των Queen, λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ του συγκροτήματος. Το λογότυπο συνδυάζει τα ζώδια και των τεσσάρων μελών του συγκροτήματος, με δύο λιοντάρια για τον Λέων (Ντίκον και Τέιλορ), ένα καβούρι για τον Καρκίνο (Μέι) και δύο νεράιδες για τον Παρθένο (Μέρκιουρι). Τα δύο λιοντάρια είναι ανασηκωμένα, ακουμπώντας τα μπροστινά πόδια στο περίτεχνο «Q», το καβούρι κάθεται πάνω στο γράμμα με φωτιές να υψώνονται ακριβώς από πάνω του και οι δύο νεράιδες κάθονται προστατευμένες κάτω από τα δύο λιοντάρια. Μέσα στο «Q» υπάρχει ένα στέμμα, ενώ ολόκληρο το λογότυπο υποσκιάζεται από έναν τεράστιο φοίνικα. Το όλο σύμβολο έχει ομοιότητες με αυτό της Βασιλείας του Ηνωμένου Βασιλείου, ιδιαίτερα στα λιοντάρια. Το πρωταρχικό λογότυπο, το οποίο βρίσκεται στο εξώφυλλο του πρώτου τους δίσκου, είναι ένα απλό γραμμικό σχέδιο του ονόματος, αν και μπορεί να βρεθεί αλλού με πιο εκκεντρικούς χρωματισμούς.
Το 1973, μετά από μια σειρά αναβολών, οι Queen κυκλοφόρησαν το επώνυμο πρώτο τους άλμπουμ, μια δισκογραφική δουλειά επηρεασμένη από το heavy rock και το progressive rock της εποχής. Το άλμπουμ έλαβε καλές κριτικές, με το περιοδικό Rolling Stone να γράφει ότι «το πρώτο τους άλμπουμ είναι εκπληκτικό». Παρ' όλα αυτά, δεν είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό και το κύριο σινγκλ του, «Keep Yourself Alive», μια σύνθεση του Μπράιαν Μέι, είχε χαμηλές πωλήσεις.
Το δεύτερο LP του συγκροτήματος με τίτλο Queen II, κυκλοφόρησε το 1974. Το άλμπουμ έφτασε το νούμερο πέντε των βρετανικών τσαρτ και ήταν ο πρώτος δίσκος των Queen που κατάφερε να μπει στους καταλόγους επιτυχιών. Το σινγκλ «Seven Seas of Rhye», γραμμένο από τον Φρέντι Μέρκιουρι, έφτασε μέχρι το νούμερο 10 στο Ηνωμένο Βασίλειο και έγινε η πρώτη επιτυχία του συγκροτήματος. Ως η πιο βαριά και σκοτεινή τους κυκλοφορία, το Queen II περιέχει μεγάλα και πολύπλοκα μουσικά κομμάτια, με ευφάνταστους στίχους και μουσική δεξιοτεχνία. Πέραν του μόνου σινκγλ, το άλμπουμ επίσης περιείχε και το τραγούδι «The March of the Black Queen», ένα επικό κομμάτι διάρκειας έξι λεπτών το οποίο δεν έχει ρεφρέν ή συγκεκριμένη μουσική δομή, με πολλές ομοιότητες από τη μεταγενέστερη δουλειά των Queen, το «Bohemian Rhapsody». Η Daily Vault περιέγραψε το κομμάτι ως «μανιώδες». Η αντίδραση των κριτικών ήταν γενικά αρνητική. Το AllMusic περιέγραψε το άλμπουμ ως ένα «τερατούργημα», όπως επίσης και ως το αγαπημένο των σκληροπυρηνικών οπαδών του συγκροτήματος, και ήταν το πρώτο εκ τριών δίσκων που συμπεριλήφθηκαν στο βιβλίο 1001 Albums You Must Hear Before You Die (1001 album που πρέπει να ακούσετε πριν πεθάνετε). Παρ' όλα αυτά, όπως και το προηγούμενο, οι πωλήσεις του Queen II στις Ηνωμένες Πολιτείες παρέμειναν χαμηλές.
Άνοδος στο Προσκήνιο: 1974 – 1976
Ο Μπράιαν Μέι ήταν απών (λόγω ηπατίτιδας) όταν το συγκρότημα ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στο τρίτο του άλμπουμ, το Sheer Heart Attack, που κυκλοφόρησε το 1974. Το άλμπουμ έφθασε μέχρι το νούμερο δύο στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχε καλές πωλήσεις στην Ευρώπη και έγινε χρυσό στις ΗΠΑ, δίνοντας στο συγκρότημα την πρώτη γεύση επιτυχίας. Στον δίσκο έγιναν πειραματισμοί με αρκετά μουσικά είδη, όπως τη θεατρική μουσική της Βρετανίας, τη heavy metal, τις Μπουλάντες, την ragtime και τη μουσική της Καραϊβικής. Σε αυτό το στάδιο, οι Queen άρχισαν να παραμερίζουν τα στοιχεία της progressive μουσικής που είχαν στα προηγούμενα άλμπουμ τους και δημιούργησαν μουσική που ήταν πιο εύκολο να παιχτεί στο ραδιόφωνο. Το Sheer Heart Attack περιείχε καινούριους ήχους και μελωδίες, οι οποίες θα διαμορφώνονταν και θα καταστάλαζαν στον επόμενο δίσκο τους, A Night at the Opera. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Ο Μπράιαν Μέι. Το σινγκλ «Killer Queen» έφτασε στο νούμερο δύο στα βρετανικά τσαρτ και έγινε η πρώτη τους επιτυχία στις ΗΠΑ, φτάνοντας στο νούμερο 12 στο Billboard Hot 100. Το δεύτερο σινγκλ του δίσκου, «Now I’m Here», ένα πιο παραδοσιακό hard rock κομμάτι, έφτασε στο νούμερο 11 στη Βρετανία. Στα πρόσφατα χρόνια, στο Sheer Heart Attack έχουν αποδοθεί εύσημα από μουσικούς εκδοτικούς οίκους: Το 2006, το Classic Rock του έδωσε την 28η θέση στη λίστα «The 100 Greatest British Rock Albums Ever» («Τα 100 Καλύτερα Βρετανικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών»), και το 2007 το Mojo το κατέταξε 88ο στη λίστα «The 100 Records That Changed the World» («100 Δίσκοι που Άλλαξαν τον Κόσμο»). Είναι επίσης το δεύτερο από τα τρία άλμπουμ τους που συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο «1001 Albums You Must Hear Before You Die» («1001 album που πρέπει να ακούσετε πριν πεθάνετε»).
Το 1975, το συγκρότημα ξεκίνησε μια παγκόσμια περιοδεία φορώντας δημιουργίες της Ζάντρα Ρόουντς (Zandra Rhodes) και κάνοντας συναυλίες με πολλά εφέ. Στις συναυλίες τους στις ΗΠΑ ήταν το πρώτο όνομα, ενώ έπαιξαν και στον Καναδά για πρώτη φορά. Ενώ το συγκρότημα ήταν στην Ιαπωνία τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου, ο μάνατζερ του συγκροτήματος, Τζιμ Μπιτς (Jim Beach) έφτασε σε συμφωνία για συμβόλαιο με την Trident. Μια από τις προσφορές που το συγκρότημα εξέτασε ήταν και αυτή του Πίτερ Γκραντ (Peter Grand), μάνατζερ των Led Zeppelin. Ο Γκραντ ήθελε οι Queen να υπογράψουν με την δισκογραφική εταιρία των ίδιων των Led Zeppelin, την Swan Song Records, με την οποία όμως το συγκρότημα δεν ήρθε σε συμφωνία.
Στα τέλη του 1975, οι Queen ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν το A Night at the Opera, με το όνομα να προέρχεται από την ομώνυμη ταινία των αδελφών Μαρξ. Ήταν εκείνη την εποχή, το πιο ακριβό σε παραγωγή άλμπουμ όλων των εποχών. Όπως και το προηγούμενο, το άλμπουμ έχει διάφορα μουσικά στυλ και πειραματισμούς. Στο τραγούδι «The Prophet’s Song», διάρκειας οκτώ λεπτών, το μεσαίο κομμάτι είναι ένας κανόνας, με απλές φράσεις συντεταγμένες έτσι ώστε να δημιουργήσουν ένα πλήρως χορωδιακό ήχο. Το A Night at the Opera ήταν πολύ επιτυχημένο στο Ηνωμένο Βασίλειο και έγινε τρεις φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ. Το 2004, ψηφίστηκε ως το 13ο καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών σε σχετικό δημοψήφισμα στο Channel 4 του Ηνωμένου Βασιλείου. Έχει επίσης φτάσει ψηλά σε παγκόσμια δημοψηφίσματα: το Βιβλίο Γκίνες το κατέταξε στην 19η θέση με τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, ενώ στο ΑBC, το αυστραλιανό κοινό το κατέταξε στην 28η θέση. Το A Night at the Opera έχει συχνά εμφανιστεί σε λίστες κριτικών με τα καλύτερα άλμπουμ. Στη λίστα «The 50 Best British Albums Ever» (Τα 50 Καλύτερα Βρετανικά Album Όλων των Εποχών) του Q Magazine πήρε την 16η θέση το 2004 και το νούμερο 11 στο «The 100 Greatest Albums of All Time» (Τα 100 Καλύτερα Album Όλων των Εποχών) του Μεξικάνικου Rolling Stone την ίδια χρονιά. Συμπεριλήφθηκε ακόμα, το 2003, στο «500 greatest albums of all time» (Τα 500 Καλύτερα Album Όλων των Εποχών) του Rolling Stone. Αυτό είναι και το τελευταίο άλμπουμ των Queen που συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο 1001 Albums You Must Hear Before You Die (1001 album που πρέπει να ακούσετε πριν πεθάνετε)''. ''
Το άλμπουμ περιείχε και την επιτυχία «Bohemian Rhapsody», ένα σινγκλ που παρέμεινε στο νούμερο ένα του Η.Β. για εννέα εβδομάδες και είναι το τρίτο βρετανικό σινγκλ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, μετά το «Do They Know it's Christmas?» των Band Aid και το «Candle in the Wind 1997» του Έλτον Τζον, κάνοντάς το το εμπορικό σινγκλ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στη Μεγάλη Βρετανία. Επίσης, έφτασε ως το νούμερο εννέα στις ΗΠΑ, ενώ μια επανακυκλοφορία του το 1992 σκαρφάλωσε στο νούμερο δύο. Είναι το μόνο σινγκλ στα χρονικά που έχει πουλήσει ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε δύο διαφορετικές στιγμές και έγινε το χριστουγεννιάτικο νούμερο ένα στο Η.Β. δύο φορές, το μόνο τραγούδι που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο. Το συγκρότημα αποφάσισε να τραβήξει το βίντεο κλιπ του τραγουδιού, με το αποτέλεσμα να είναι κάτι που γενικότερα έχει αναγνωριστεί ως το πρώτο «πραγματικό» βίντεο κλιπ που γυρίστηκε, αν και άλλα συγκροτήματα, όπως οι The Beatles, είχαν προηγουμένως γυρίσει μικρά βίντεο για την προώθηση των τραγουδιών τους, εν τούτοις δεν είχαν γυριστεί καθαρά για την προβολή τους στην τηλεόραση. Το «Bohemian Rhapsody» ήταν το πρώτο τραγούδι διαθέσιμο προς αναπαραγωγή από κάθε τηλεοπτικό σταθμό που ήθελε να το χρησιμοποιήσει. Το δεύτερο σινγκλ του δίσκου, «You’re My Best Friend», το δεύτερο τραγούδι που γράφτηκε από τον Ντίκον και το πρώτο του που έγινε σινγκλ, έφτασε το νούμερο δεκαέξι στις ΗΠΑ και έγινε επιτυχία στον υπόλοιπο κόσμο.
Συνεχιζόμενη επιτυχία: 1976 – 1979
Το 1976, οι Queen ηχογραφούσαν το A Day at the Races, το οποίο συχνά χαρακτηρίζεται ως συνέχεια του A Night at the Opera. Και αυτό πήρε το όνομά του από ταινία των αδερφών Μαρξ και το εξώφυλλό του ήταν παρόμοιο με εκείνο του A Night at the Opera, μια παραλλαγή του λογοτύπου των Queen. Μουσικά, ήταν και για κριτικούς και για οπαδούς μια πολύ καλή δουλειά, φτάνοντας το νούμερο ένα στα βρετανικά τσαρτ. Η μεγάλη επιτυχία του δίσκου ήταν το «Somebody to Love», ένα τραγούδι εμπνευσμένο από την γκόσπελ (gospel) και στο οποίο ο Μέρκιουρι, ο Μέι και ο Τέιλορ ηχογράφησαν τις φωνές τους πολλαπλές φορές ώστε να δημιουργήσουν τον ήχο μιας εκατονταμελούς χορωδίας γκόσπελ. Το τραγούδι έφθασε στο νούμερο δύο στο Ηνωμένο Βασίλειο και το νούμερο δεκατρία στις ΗΠΑ. Το άλμπουμ περιείχε ακόμα ένα από τα πιο βαριά τραγούδια του συγκροτήματος, το «Tie Your Mother Down», το οποίο και αποτέλεσε σταθερό κομμάτι των ζωντανών εμφανίσεων των Queen.
Μέσα σε αυτή την περίοδο, οι Queen έπαιξαν και μία από τις γνωστότερες συναυλίες τους στο Χάιντ Παρκ του Λονδίνου, την οποία παρακολούθησαν 150.000 θεατές.
Το άλμπουμ News of the World κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο. Περιείχε πολλά κομμάτια φτιαγμένα ειδικά για ζωντανές εμφανίσεις, όπως το «We Will Rock You» και τη ροκ Μπουλάντα «We Are the Champions», το δεύτερο εκ των οποίων έφτασε ως το νούμερο τέσσερα στις ΗΠΑ και παρέμεινε επί χρόνια ύμνος για αθλητικές ομάδες και επιτυχίες.
Το 1978, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το άλμπουμ Jazz, το οποίο περιείχε τα τραγούδια «Fat Bottomed Girls» και «Bicycle Race». Το δεύτερο εξ αυτών υπήρξε «ο στόχος μιας παράξενης διαφημιστικής καμπάνιας, στην οποία εξήντα πέντε γυμνές γυναίκες πάνω σε ποδήλατα νοικιασμένα από το Halford's Cycles που έκαναν κύκλους γύρω από το στάδιο του Γουίλμπεντον.» Η λέξη «jazz» (τζαζ) δεν χρησιμοποιήθηκε με την στενή της έννοια και οι κριτικοί σημείωσαν ότι δεν συμπεριλήφθηκε στα διάφορα στυλ μουσικής που συνέθεσαν τον δίσκο. Άλλα αξιοσημείωτα κομμάτια από το άλμπουμ είναι το «Dead on Time», το «Don’t Stop Me Now», το «Let Me Entertain You» και το «Mustapha», στο οποίο αραβική μουσική συνδέεται με βαριά ροκ μουσική.
Το πρώτο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του συγκροτήματος, το Live Killers, κυκλοφόρησε το 1979 και έγινε διπλά πλατινένιο στις ΗΠΑ. Επίσης, κυκλοφόρησε η επιτυχία «Crazy Little Thing Called Love», με μουσικές επιρροές από το ροκ εντ ρολ του Έλβις Πρίσλεϊ (Elvis Presley). Το τραγούδι έφτασε στο Top-10 σε αρκετές χώρες και έγινε το δεύτερο # 1 σινγκλ του συγκροτήματος στις ΗΠΑ (το πρώτο ήταν «Another One Bites the Dust»), θέση στην οποία παρέμεινε για τέσσερις εβδομάδες.
Καινούργιοι ήχοι και συνθεσάιζερ: 1980 – 1984
Οι Queen ξεκίνησαν τη δεκαετία του '80 με την κυκλοφορία του The Game. Περιέχει τα σινγκλ «Crazy Little Thing Called Love», «Another One Bites the Dust», τα οποία θα φτάσουν το νούμερο 2 στα αμερικάνικα τσαρτ. Το άλμπουμ παρέμεινε στο νούμερο ένα στις Ηνωμένες Πολιτείες για τέσσερις βδομάδες και πούλησε πάνω από τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα. Ήταν, επίσης, και ο μόνος δίσκος τους που έφτασε συγχρόνως στην κορυφή στα ροκ, dance και R&B τσαρτ του Billboard ταυτόχρονα, όπως και το πρώτο άλμπουμ των Queen στο οποίο χρησιμοποιήθηκε συνθεσάιζερ. Γι' αυτό τον λόγο, στους δίσκους των Queen υπάρχει ένα χαρακτηριστικό αυτοκόλλητο που έγραφε τη φράση «Χωρίς σύνθεσάιζερ!»(«No Synthesisers!»). Το σημείωμα έχει από πολλούς μεταφραστεί ως μια έκφραση της συμπάθειας του συγκροτήματος για τη ροκ και την αντιπάθεια τους για την synth μουσική, όμως ο Ρόι Τομας Μπέικερ αργότερα αποκάλυψε ότι είναι μια ένδειξη ότι τα solo έγιναν με κιθάρες και όχι με συνθεσάιζερ, όπως πίστευαν όλοι εκείνη την περίοδο. Το 1980, κυκλοφόρησε το σάουντρακ της ταινίας Flash Gordon, το οποίο είχαν συνθέσει οι Queen.
Το 1981, οι Queen έγιναν το πρώτο μεγάλο ροκ συγκρότημα που έπαιξε σε στάδια της Λατινικής Αμερικής. Εμφανίστηκαν μπροστά σε συνολικά 479.000 θεατές, σε πέντε συναυλίες στην Αργεντινή και τρεις στη Βραζιλία, όπου τους παρακολούθησαν 130.000 και 120.000 άτομα την πρώτη και δεύτερη νύχτα αντίστοιχα στο Morumbi Stadium του Σάο Πάολο. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, έπαιξαν για περισσότερους από 150.000 θεατές, στις 9 στο Estadio Universitario του Μοντερρέι και στις 17 και 18 Οκτωβρίου στο Estadio Zaragoza της Πουέμπλα, στο Μεξικό. εναλλ.=|μικρογραφία|249x249εσ|Ο Ρότζερ Τέιλορ Οι Queen συνεργάστηκαν με τον Ντέιβιντ Μπάουι (David Bowie) για το σινγκλ «Under Pressure». Η πρώτη τους συνεργασία με άλλο καλλιτέχνη ήταν απρόσμενη, αφού ο Μπάουι έτυχε να περνά από το στούντιο που ηχογραφούσε το συγκρότημα. Όταν κυκλοφόρησε το τραγούδι γνώρισε μεγάλη επιτυχία, φτάνοντας το νούμερο ένα στην πατρίδα του συγκροτήματος.
Αργότερα, τον ίδιο χρόνο, οι Queen κυκλοφόρησαν την πρώτη συλλογή τραγουδιών τους με τίτλο Greatest Hits, η οποία περιείχε τα καλύτερα τραγούδια του συγκροτήματος από το 1974 μέχρι το 1981. Έγινε μεγάλη επιτυχία και μέχρι το 2007, ήταν το άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στη Μεγάλη Βρετανία. Ο Τέιλορ έγινε το πρώτο μέλος του συγκροτήματος που κυκλοφόρησε προσωπικό του δίσκο, το 1981, με τίτλο Fun in Space.
Το 1982, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον δίσκο Hot Space, αποχωρώντας από τον γνώριμο ήχο που είχαν κατά την προηγούμενη δεκαετία, αυτή τη φορά συνδυάζοντας τη ροκ, την ποπ ροκ, τη φανκ και την R&B. Με το πέρας της περιοδείας για το Hot Space, το συγκρότημα σταμάτησε τις ζωντανές εμφανίσεις στη Βόρεια Αμερική, αφού η απήχησή τους εκεί είχε μειωθεί, αν και παρουσιάστηκαν στην τηλεόραση μια και μοναδική φορά στην πρεμιέρα του όγδοου κύκλου της σατυρικής εκπομπής Saturday Night Live. Οι Queen αποχώρησαν από την Elektra Records, τη δισκογραφική εταιρεία με την οποία είχαν συμβόλαιο για τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ιαπωνία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία και υπέγραψαν με την EMI/Capitol Records.μικρογραφία|300px|Οι Queen στη Νορβηγία (1982).
Μετά από πάνω δέκα χρόνια σταθερής πορείας, αποφάσισαν να μην κάνουν συναυλίες το 1983. Μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο, παρ' όλα αυτά, ηχογράφησαν το καινούριο τους άλμπουμ και τα μέλη του συγκροτήματος πειραματίστηκαν με τις προσωπικές τους δουλειές. Ο Μέι κυκλοφόρησε το ΕΡ Star Fleet Project, στο οποίο συνεργάστηκε με τον Έντι Βαν Άλεν).
To 1984, οι Queen κυκλοφόρησαν τον δίσκο The Works, ο οποίος περιέχει τα επιτυχημένα σινγκλ «Radio Ga Ga» και «I Want to Break Free». Παρά αυτές τις επιτυχίες, το άλμπουμ δεν πήγε καλά στις ΗΠΑ. Το «Radio Ga Ga» ήταν και το τελευταίο τραγούδι των Queen που θα μπήκε στο Top-50 του Billboard μέχρι το 1989 και το «I Want It All».
Το συγκρότημα πραγματοποίησε την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, την πρώτη με τον πιανίστα Σπάικ Έντνεϊ (Spike Edney) ως επιπλέον μουσικό για τις ζωντανές εμφανίσεις. Η περιοδεία περιείχε πολλές εμφανίσεις στην Μποφουδατσγουάνα (Bophuthatswana) στη Νότια Αφρική, στην αρένα του Sun City. Όταν επέστρεψαν στην Αγγλία, κατακρίθηκαν που έπαιξαν εκεί ενώ αποκορυφωνόταν το Απαρτχάιντ και σε παραβίαση της παγκόσμιας προσπάθειας κατά αυτού. Το συγκρότημα δήλωσε ότι έπαιζε μουσική για τους θαυμαστές στη χώρα και έδωσε έμφαση στο ότι συναυλίες έγιναν μπροστά σε ομογενοποιημένο κοινό.
Live Aid και επακόλουθα χρόνια: 1985 – 1990
Στις αρχές του 1986, οι Queen ηχογράφησαν το άλμπουμ A Kind of Magic, το οποίο περιείχε εκτελέσεις τραγουδιών που εμφανίστηκαν στην ταινία Highlander. Το άλμπουμ γνώρισε μεγάλη επιτυχία, με τραγούδια όπως το «A Kind of Magic», το οποίο έφτασε στην κορυφή των τσαρτ. Επίσης, επιτυχία γνώρισαν τα «Friends Will Be Friends», «Who Wants to Live Forever» και «Princes of the Universe».
Τον ίδιο χρόνο, οι Queen πραγματοποίησαν την περιοδεία για την προώθηση του A Kind of Magic, η οποία έγινε sold-out και για την οποία συνεργάστηκαν και πάλι ο Σπάικ Έντνεϊ (Spike Edney), κάτι που τον έκανε να θεωρείται το ανεπίσημο πέμπτο μέλος του συγκροτήματος. Η στάση του Magic Tour στο στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου είχε ως αποτέλεσμα το άλμπουμ Live at Wembley '86. Δεν κατάφεραν να κλείσουν το Γουέμπλει για τρεις βραδιές και έπαιξαν στο Knebworth Park. Η συναυλία έγινε sold-out μέσα σε δύο ώρες και πάνω από 120.000 οπαδοί συγκεντρώθηκαν στο πάρκο, για τη συναυλία που θα ήταν η τελευταία των Queen με τον Μέρκιουρι. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο θεατές είδαν ζωντανά τους Queen στην περιοδεία τους, με πάνω από 400.000 μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, κάτι που αποτέλεσε ρεκόρ για την εποχή εκείνη.
Μετά από αρκετές προσωπικές δουλειές από τα μέλη του συγκροτήματος, το 1988 (συμπεριλαμβανομένου της συνεργασίας του Μέρκιουρι με τη Μονσεράτ Καμπαγιέ στο Barcelona), το συγκρότημα κυκλοφόρησε το The Miracle το 1989. Το άλμπουμ ακολούθησε το ύφος του A Kind of Magic, με ήχο ποπ-ροκ και κάποια πιο βαριά κομμάτια. Περιείχε τις ευρωπαϊκές επιτυχίες «I Want It All», «Breakthru», «The Invisible Man», «Scandal», και «The Miracle».
Το The Miracle διέφερε στη σύνθεση από τα υπόλοιπα άλμπουμ του συγκροτήματος, στο ότι αυτή έγινε συνολικά από όλα τα μέλη του σχήματος, σε αντίθεση με τις προηγούμενες τους κυκλοφορίες, όπου κάθε τραγούδι αποδιδόταν σε ένα μέλος, με τα υπόλοιπα να κάνουν μικρές προσθήκες.
Ο θάνατος του Μέρκιουρι και συνέχεια: 1991-2003
Το 1988, οι οπαδοί του συγκροτήματος παρατήρησαν ότι η εμφάνιση του Μέρκιουρι είχε αρχίσει να γίνεται ολοένα και πιο ισχνή και εξαπλώθηκαν οι φήμες ότι υπέφερε από AIDS. Ο Μέρκιουρι τις αρνήθηκε, λέγοντας ότι ήταν απλώς εξαντλημένος και πολύ απασχολημένος για να δώσει συνεντεύξεις. Παρ' όλα αυτά, το συγκρότημα συνέχισε να ηχογραφεί νέα άλμπουμ, πρώτα με το The Miracle το 1989 και το Innuendo το 1991. Στα τελευταία δύο άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν με τον Μέρκιουρι εν ζωή, το συγκρότημα απέδωσε τη δημιουργία όλων των τραγουδιών στους Queen, και όχι σε συγκεκριμένα μέλη, ώστε να αποφευχθούν διαφορές και διαμάχες μέσα στο συγκρότημα. Το 1990, ο Μέρκιουρι εμφανίστηκε δημόσια για τελευταία φορά, όταν με τους Queen θα παρέλαβε ένα Brit Award για ιδιαίτερη συνεισφορά στη βρετανική μουσική. Παρά την επιδεινωμένη υγεία του, ο Μέρκιουρι συνέχισε να συνεισφέρει, με το συγκρότημα να κυκλοφορεί το Innuendo στις αρχές του 1991. Το ομώνυμο σινγκλ έφθασε στην κορυφή στη Μεγάλη Βρετανία και με ακόμα τρία τραγούδια να μπαίνουν στα τσαρτ – το «I’m Going Slightly Mad», το «Headlong» και το «The Show Must Go On». Ακολούθησε η κυκλοφορία της δεύτερης συλλογής τραγουδιών, το Greatest Hits II τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου.
left|thumb|150px|Άγαλμα του Μέρκιουρι στο [[Μοντρέ της Ελβετίας.]] Στις 23 Νοεμβρίου του 1991, σε μια ανακοίνωση που έγινε από την επιθανάτιο κλίνη του Μέρκιουρι, ο ίδιος θα επιβεβαιώσει ότι έπασχε από AIDS. Μέσα στις επόμενες 24 ώρες, ο ίδιος κατέληξε από βρογχοπνευμονία, επιπλοκή του AIDS. Η κηδεία του έγινε σε κλειστό κύκλο, σύμφωνα με τη ζωροαστρική πίστη της οικογένειάς του. Το «Bohemian Rhapsody» κυκλοφόρησε σε σινγκλ λίγες μέρες μετά τον θάνατο του, μαζί με το «These Are the Days of Our Lives». Το σινγκλ έγινε για δεύτερη φορά νούμερο ένα στη Μεγάλη Βρετανία, κρατώντας αυτή τη θέση για πέντε εβδομάδες την περίοδο των Χριστουγέννων, κάτι που το έκανε το μόνο κομμάτι στη Μεγάλη Βρετανία που έγινε το χριστουγεννιάτικο νούμερο ένα, δύο φορές. Τα έσοδα, περίπου 1.000.000 £, δόθηκαν στο Terrence Higgins Trust.
Η δημοτικότητα των Queen στις ΗΠΑ τονώθηκε όταν το «Bohemian Rhapsody» εμφανίστηκε το 1992 στην κωμωδία Wayne’s World. Αυτό βοήθησε το τραγούδι να φτάσει το νούμερο δύο στα αμερικάνικα τσαρτ για πέντε εβδομάδες. Το βίντεο-κλιπ του «Bohemian Rhapsody», κέρδισε το βραβείο του MTV.
Στις 20 Απριλίου του 1992, πραγματοποιήθηκε η συναυλία The Freddie Mercury Tribute Concert στο Γουέμπλεϊ, μπροστά σε 72.000 θεατές. Καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως ο Ντέιβιντ Μπάουι, οι Def Leppard, οι Guns N' Roses, ο Έλτον Τζον, η Άννι Λέννοξ και οι Metallica τραγούδησαν πολλά από τα τραγούδια του συγκροτήματος με τα εναπομείναντα μέλη. Η συναυλία έχει καταγραφεί στο Βιβλίο Γκίνες ως η «Μεγαλύτερη ροκ συναυλία για φιλανθρωπικό σκοπό», αφού μεταδόθηκε σε πάνω από 1.2 δις ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, as it was televised to over 1.2 billion viewers worldwide, και συγκέντρωσε πάνω από 20.000.000 £ για την αντιμετώπιση του AIDS.
Το τελευταίο album των Queen με τον Μέρκιουρι, το Made in Heaven, κυκλοφόρησε το 1995, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατό του. Δημιουργήθηκε από τις τελευταίες ηχογραφήσεις του Μέρκιουρι το 1991, μαζί με άλλες από προηγούμενα άλμπουμ. Εκτός αυτών, συμπεριλήφθηκαν και διασκευές του Μέι, του Τέιλορ και του Μέρκιουρι από προσωπικές δουλειές τους. Το άλμπουμ έφθασε μέχρι το νούμερο ένα αμέσως μετά την κυκλοφορία του στη Βρετανία, όπου και έγινε διπλά πλατινένιο.
Το 1997, οι Queen ηχογράφησαν το «No-One but You (Only the Good Die Young)», ως επιπλέον κομμάτι στη συλλογή Queen Rocks, που θα κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Το σινγκλ του κομματιού έφθασε ως το # 13 στα βρετανικά τσαρτ. Το 1998, οι Queen έπαιξαν με τον Έλτον Τζον το «The Show Must Go On», στην τελευταία συναυλία του Τζον Ντίκον, ο οποίος και αποσύρθηκε από τη μουσική. μικρογραφία|Το αστέρι των Queen στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ. Ο Μπράιαν Μέι και ο Ρότζερ Τέιλορ θα εμφανίστηκαν επί σκηνής μαζί σε αρκετές απονομές βραβείων και συναυλίες με φιλανθρωπικό σκοπό. Σε αυτήν την περίοδο θα εμφανίζονται ως «Queen +», ακολουθούμενο από το όνομα του τραγουδιστή με τον οποίο έπαιζαν.
Το 1999, κυκλοφόρησαν το Greatest Hits III. Περιείχε, μεταξύ άλλων μια ραπ έκδοση του «Another One Bites the Dust», ως «Queen + Wyclef Jean», μια ζωντανή έκδοση του «Somebody to Love» με τον Τζορτζ Μάικλ και μια του «The Show Must Go On» με τον Έλτον Τζον. Μέχρι τότε, οι τεράστιες πωλήσεις δίσκων των Queen, τους είχαν κάνει το δεύτερο αγγλικό συγκρότημα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις μετά τους The Beatles.
Queen + Paul Rodgers: 2004 – 2009
250px|right|thumbnail|Queen και [[Πωλ Ρότζερς|Paul Rodgers το 2005.]] Προς το τέλος του 2004, ο Μέι και ο Τέιλορ ανακοίνωσαν ότι θα επέστρεφαν στις περιοδείες εντός του 2005, με τον Πωλ Ρότζερς (Paul Rodgers – ιδρυτικό μέλος και τραγουδιστής των Free και Bad Company). Στην ιστοσελίδα του Μπράιαν Μέι, γράφτηκε επίσης ότι ο Ροτζερς θα έπαιζε με το συγκρότημα χωρίς να αντικαταστήσει τον Μέρκιουρι και η συνεργασία θα είχε το όνομα Queen + Paul Rodgers. Ο Τζον Ντίκον, που είχε αποσυρθεί, δεν θα συμμετείχε.
Η παγκόσμια περιοδεία των Queen + Paul Rodgers πραγματοποιήθηκε το 2005 και 2006, αρχίζοντας από την Ευρώπη, μετά στην Ιαπωνία και τέλος στις ΗΠΑ. Ο Μπράιαν Μέι ανακοίνωσε στις 15 Αυγούστου του 2006 μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας του ότι οι Queen + Paul Rodgers θα ηχογραφούσαν το πρώτο τους άλμπουμ, αρχίζοντας τον ακόλουθο Οκτώβριο, σε μια μυστική τοποθεσία. Το The Cosmos Rocks κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτεμβρίου του 2008 και στις ΗΠΑ στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου. Ακολούθησε μια ευρωπαϊκή περιοδεία, αρχίζοντας μπροστά σε 350.000 Ουκρανούς οπαδούς, που συγκεντρώθηκαν στο Kharkiv’s Freedom Square. Η συναυλία στην Ουκρανία κυκλοφόρησε αργότερα σε DVD.
Queen 'Face It Alone'
Όλα ξεκίνησαν με την ανακοίνωση του Brian May και του Roger Taylor το καλοκαίρι του 2022 στη ραδιοφωνική τους συνέντευξη στο BBC για την κυλκοφορία ενός τραγουδιού εν ονόματι 'Face It Alone' στο οποίο θα συμμετείχε στα φωνητικά ο Freddie Mercury, καθώς το είχε ηχογραφήσει πριν το θανατό του.