cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουδοβίκος Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
Βιογραφία
Το 1768 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος απεβίωσε το 1790 στο Πίρμαζενς σε ηλικία 71 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκος Ι΄ ως λανδγράβος της Έσσης-Ντάρμστατ (μετέπειτα Λουδοβίκος Α΄ της Έσσης-Ντάρμστατ).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1741 την Καρολίνα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Χριστιανού Γ΄ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν, και είχε τέκνα:
Το 1774 απεβίωσε η Καρολίνα και ο Λουδοβίκος Θ΄ έκανε το 1775 δεύτερο γάμο με την Μαρί Αντελαΐντ Χάιροουτσε, Κόμισσα του Λέμπεργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Λουδοβίκος Ε΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
Ο Λουδοβίκος Ε΄, γερμ. Ludwig V (24 Σεπτεμβρίου 1577 - 27 Ιουλίου 1626) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμστατ (1596-1626).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου Α΄ λάντγκραβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαγδαληνής, κόρης του Μπέρναρτ Η΄ κόμη του Λίππε.
Το 1596 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Λουδοβίκος Ε΄ έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του λαντγκραβάτου, ενώ οι μικρότεροι αδελφοί του έλαβαν μικρότερες περιοχές:ο Φίλιππος Γ΄ το Μπούτσμπαχ και Φρειδερίκος Α΄ το Χόμπουργκ.
Το 1604 απεβίωσε ο θείος του Λουδοβίκος Δ΄ λάντγκραβος της Έσσης-Μάρμπουργκ άτεκνος και ο Λουδοβίκος Ε΄ κληρονόμησε το ήμισυ του Μάρμπουργκ. Το άλλο ήμισυ κληρονόμησε ο εξάδελφός του Μαυρίκιος λάντγκραβος της Έσσης-Κάσσελ, που όμως ήταν Καλβινιστής και προσπάθησε να μεταστρέψει τους κατοίκους του μεριδίου του στον Καλβινισμό. Αυτοί όμως, που ήταν Λουθηρανοί, αντέδρασαν· μάλιστα οι θεολόγοι του Πανεπιστημίου του Μάρμπουργκ αρνήθηκαν να αλλάξουν δόγμα και ίδρυσαν το 1607 το Λουδοβικιανό Πανεπιστήμιο στο Γκήσσεν προς τιμή του Λουδοβίκου Ε΄ που τους υποστήριξε. Ο Λουδοβίκος Ε΄ αξίωσε όλο το Μάρμπουγκ.
Η αντιπαράθεση εξελίχθηκε σε διαμάχη, όπου ο Λουδοβίκος Ε΄ υποστήριξε τον Αψβούργο βασιλιά της Γερμανίας και ο Μαυρίκιος του Καλβινιστές. Το Ντάρμστατ υπέφερε σοβαρά από τις καταστροφές των Σουηδών.
Απεβίωσε το 1626 σε ηλικία 49 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Γεώργιος Β΄. Το 1722 ο αστρονόμος Γιόχαν-Γκέοργκ Λήμπκνεχτ του Πανεπιστημίου του Γκήσσεν ονόμασε ένα άστρο, που νόμιζε πλανήτη, Sidus Ludoviciana (Άστρο του Λουδοβίκου).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαγδαληνή των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Κάρολος λαντγράβος της Έσσης-Κάσσελ
Ο Κάρολος, (γερμανικά: Karl, 3 Αυγούστου 1654 - 23 Μαρτίου 1730) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λαντγράβος της Έσσης-Κάσσελ (1670-1730).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάσσελ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου ΣΤ΄, λαντγράβου της Έσσης-Κάσσελ και της Χέντβιχ Σοφίας του Χοεντσόλερν, κόρης του Γεωργίου Γουλιέλμου, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Το 1663 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος Ζ΄, που όμως απεβίωσε το 1670 σε ηλικία 19 ετών. Τον διαδέχθηκε ο Κάρολος σε ηλικία 16 ετών και η μητέρα του ήταν επίτροπός του για τα επόμενα πέντε έτη.
Με τη διακυβέρνησή του οι συνέπειες του Τριακονταετούς Πολέμου στις καλλιέργειες ξεπεράστηκαν πιο γρήγορα από ότι στις πιο βιομηχανικές περιοχές της Γερμανίας. Δημιούργησε στρατό που συμμετείχε στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Παρείχε τους στρατιώτες του ως μισθοφόρους σε άλλες χώρες.
Το 1685 παραχώρησε στον μικρότερο αδελφό του Φίλιππο ένα μικρό μέρος της Έσσης, που ονομάστηκε Φίλιππσταλ. Ο Φίλιππος έγινε εξίσου κυβερνήτης (pari passu, paréage) της περιοχής με τον Κάρολο.
Οικονομία
Το 1685 υιοθέτησε την Παραχώρηση Ελευθερίας στους Ουγενότους και Βαλδένσιους: πολλοί εξόριστοι από τη Γαλλία ήλθαν να εγκατασταθούν με δικές τους εκκλησίες και σχολεία. Από τους 4000 που ήρθαν διωγμένοι στη Βόρεια Έσση, οι 1700 ίδρυσαν την Ομπερνόιστατ (Άνω Νέα Πόλη).
Κατά τις επιταγές του Μερκαντιλισμού ίδρυσε το 1679 στη συνοικία Μπετενχάουζεν του Κάσσελ εγκαταστάσεις επεξεργασίας ορειχάλκου (Messinghof), πυο αποτελεί σήμερα το παλαιότερο βιομηχανικό μνημείο της Βόρειας Έσσης. Ίδρυσε την πόλη Ζίμπουργκ (μετέπειτα Κάρλσχαφεν, σήμερα Μπαντ Κάρλσχαφεν) και μετέφερε προτεστάντες πρόσφυγες εκεί. Για να παρακάμψει τα τελωνειακά σύνορα άρχισε την κατασκευή καναλιού από τον ποταμό Ντίμελ στο Κάσσελ, αλλά έπειτα το έργο σταμάτησε.
Πολιτισμός
Σχεδίασε το πάρκο προστασίας της Φύσης δυτικά της Έσσης. Κατασκεύασε το μνημείο του Ηρακλή με καταρράκτες και ιταλικής επιρροής αψίδες. Κοντά στην πόλη μεταρρύθμισε το πάρκο του Μαυρικίου και πρόσθεσε στο ανάκτορο έναν πορτοκαλεώνα (Orangerie). Τα ιστορικά ενδιαφέροντά του τον έκαναν να ξεκινήσει το 1709 αρχαιολογικές ανασκαφές στο Μάντερ Χάιντε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία-Αμαλία των Κέττλερ, κόρη του Ιακώβου, δούκα της Κουρλάνδης και είχε τέκνα:
Το 1711 απεβίωσε η Μαρία-Αμαλία και ο Κάρολος έκανε σχέση με τη Ζαν Μαργκερίτ ντε Φρερ, μαρκησία του Λανγκαλερί, αλλά ο γιος τους απεβίωσε μικρός.
Μαύρο Τριαντάφυλλο
Το Μαύρο Τριαντάφυλλο (Τουρκικά: Karagül) είναι τηλεοπτική σειρά τουρκικής παραγωγής του 2013.
Υπόθεση
Η Εμπρού πηγαίνει μαζί με τα παιδιά της, στο αρχοντικό της οικογένειας της συζύγου του Μουράτ, όταν λαμβάνει ένα τηλεφώνημα ότι ο Μουράτ έχει εξαφανιστεί αφότου έπεσε στον ποταμό Ευφράτη. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή της αλλάζει ριζικά. Ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της έχει χάσει όλα τα οικογενειακά του περιουσιακά στοιχεία και ότι είναι υποθηκευμένα. Εκεί βρίσκεται μόνη της και χωρίς χρήματα, ενώ επιπλέον ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της έχει και άλλη σύζυγο.
Σε εκείνο τον τόπο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον Κεντάλ, τον αρχηγό της οικογένειας που ήταν πάντα ζηλότυπος με τον Μουράτ επειδή ήθελε να είναι ο μοναδικός κληρονόμος της οικογένειας. Ωστόσο, ο Κεντάλ δεν έχει ένα γιο που μπορεί να συνεχίσει με την κληρονομιά του, αφού ο μόνος που έχει είναι ανάπηρος.
Θα συναντήσει επίσης τον Μπαράν, τον πρώτο της γιο με τον Μουράτ, ο οποίος υποτίθεται ότι γεννήθηκε νεκρός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Ερνέστος Λουδοβίκος της Έσσης-Ντάρμστατ
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ λάντγκραβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Ελισάβετ-Δωροθέας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα.
Τον Απρίλιο του 1678 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Ζ΄, που και αυτός απεβίωσε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, σε ηλικία 20 ετών. Τον διαδέχθηκε ο Ερνέστος-Λουδοβίκος. Προσπάθησε να μιμηθεί την Αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, αλλά γρήγορα χρέωσε τη χώρα του. Ήταν προστάτης του Κρίστοφερ Γκράουπνερ συνθέτη μουσκής Μπαρόκ και του Λουί Ρεμύ ντε Λα Φοσς, αρχιτέκτονα των εκτεταμένων προγραμμάτων οικοδόμησής του.
Απεβίωσε το 1739 και το χρέος του Ντάρμστατ είχε φθάσει τα 4.000.000 γκούλντεν, που ήταν 10 φορές η ετήσια πρόσοδος του λανγκραβάτου. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκος Η΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1687 τη Δωροθέα-Καρλόττα των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και είχε τέκνα:
Το 1705 απεβίωσε η Δωροθέα-Καρλόττα και ο Ερνέστος-Λουδοβίκος έκανε το 1727 δεύτερο γάμο με τη Λουίζα-Σοφία φον Σπήγκελ τσουμ Ντέζενμπεργκ, που αργότερα της δόθηκε ο τίτλος της κόμισσας του Έππσταϊν. Είχε τέκνα:
Από μία μη νόμιμη σχέση του με τη Σαρλότ φον Φόρστνερ είχε ένα φυσικό (νόθο) τέκνο, που απεβίωσε 4 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Πραγματισμός
Ο Πραγματισμός είναι ένα φιλοσοφικό ρεύμα που ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες γύρω στο 1870.
Οι ρίζες του τοποθετούνται συχνά στους φιλοσόφους Ουίλιαμ Τζέιμς, Τζον Ντιούι και Τσαρλς Σάντερς Πιρς. Ο Πιρς αργότερα τον περιέγραψε στο πραγματιστικό αριστούργημά του: "Σκεφτείτε τα πρακτικά αποτελέσματα των αντικειμένων της επιλογής σας. Έπειτα, η αντίληψή σας για αυτά τα αποτελέσματα είναι το σύνολο της αντίληψής σας για το αντικείμενο".
Ο πραγματισμός θεωρεί την σκέψη ως ένα εργαλείο για πρόβλεψη, για λύση του προβλήματος και για δράση και αρνείται την ιδέα ότι η λειτουργία της σκέψης είναι να περιγράψει, να εκπροσωπήσει ή να καθρεφτίσει την πραγματικότητα. Οι πραγματιστές υποστηρίζουν ότι τα περισσότερα φιλοσοφικά θέματα - όπως η φύση της γνώσης, η γλώσσα, η ερμηνεία, η πεποίθηση και η επιστήμη - φανερώνονται καλύτερα μέσα στα πλαίσια των πρακτικών χρήσεών τους. Η φιλοσοφία του πραγματισμού "δίνει έμφαση στην πρακτική εφαρμογή των ιδεών, ενεργώντας σε αυτές προκειμένου να τις ελέγξει πάνω στις ανθρώπινες εμπειρίες". Ο πραγματισμός εστιάζει σε ένα "σύμπαν που αλλάζει παρά σε ένα σύμπαν που δεν αλλάζει όπως οι ιδεαλιστές και οι ρεαλιστές είχαν υποστηρίξει".
Κατηγορία:Φιλοσοφικά κινήματα
Λουδοβίκος Α΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
Ο Λουδοβίκος Α΄, γερμ. Ludwig I (14 Ιουνίου 1753 - 6 Απριλίου 1830) από τον Οίκο της Έσσης ήταν μέγας δούκας της Έσσης (1806-30). Πιο πριν ήταν, ως Λουδοβίκος Ι΄, λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμστατ (1790-1806).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Θ΄ λάντγκραβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Καρολίνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.
Διαδέχθηκε το 1790 τον πατέρα του, που απεβίωσε. Με τις αναμορφώσεις του βασιλείου της Γερμανίας των ετών 1801-03, η επικράτειά του αυξήθηκε σημαντικά: απέκτησε το δουκάτο της Βεστφαλίας, ως τότε υποτελές στον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Ως σύμμαχος του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας, αναβαθμίστηκε από εκείνον το 1806 σε μεγάλο δούκα της Έσσης. Προσχώρησε στην Ομοσπονδία του Ρήνου, η οποία οδήγησε στη διάλυση του βασιλείου της Γερμανίας. Το 1814-15 στο Συνέδριο της Βιέννης έπρεπε να επιστρέψει τη Βεστφαλία, αλλά αποζημιώθηκε με την περιοχή του Ράινχεσσεν (Έσσης του Ρήνου), που η πρωτεύουσά της Μάιντς ήταν στην αριστερή όχθη του Ρήνου. Λόγω αυτής της απόκτησης, τροποποίησε τον τίτλο του σε μέγα δούκα της Έσσης και παρά τω Ρήνω.
Αρραβωνιάστηκε τη Σοφία-Δωροθέα της Βυρτεμβέργης το 1776, αλλά το ίδιο έτος απεβίωσε ο αδελφή τού Λουδοβίκου Α΄, η Βιλελμίνα-Λουίζα και ο σύζυγός της Παύλος Χόλσταϊν-Γκότορπ μέλλων αυτοκράτορας της Ρωσίας ζήτησε να νυμφευτεί τη Σοφία-Δωροθέα. Έτσι ο αρραβώνας διαλύθηκε και ο Λουδοβίκος Α΄ έλαβε χρηματική αποζημίωση.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1777 την εξαδέλφη του Λουίζα, κόρη του Γεωργίου-Γουλιέλμου από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Nature (περιοδικό)
Το Nature είναι ένα αγγλικό επιστημονικό περιοδικό, από τα εγκυρότερα του πλανήτη, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 4 Νοεμβρίου 1869. Θεωρείται ως το γνωστότερο επιστημονικό περιοδικό στον κόσμο με συντελεστή επιρροής 42.778, ενώ έχει καθιερωθεί ως ένα από τα κορυφαία ακαδημαϊκά περιοδικά στον κόσμο. Είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα ακαδημαϊκά περιοδικά που δημοσιεύει πρωτότυπη έρευνα σε ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών πεδίων. Το Nature διεκδικεί μια αναγνωρισιμότητα μέσω διαδικτύου περίπου 3 εκατομμυρίων αναγνωστών ανά μήνα. Το περιοδικό έχει μια εβδομαδιαία κυκλοφορία περίπου 53.000 αντιτύπων αλλά μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οκτώ άτομα μοιράζονται ένα αντίτυπο.
Αντικείμενο
Η διεθνής ερευνητική κοινότητα είναι το βασικό ακροατήριο του περιοδικού, ωστόσο οι περιλήψεις και τα συνοδευτικά άρθρα αποσκοπούν στο να καταστήσουν πολλές από τις σημαντικές μελέτες κατανοητές από τους επιστήμονες άλλων πεδίων και από το μορφωμένο κοινό. Σε κάθε τεύχος δημοσιεύονται ειδήσεις και άρθρα σχετικά με ζητήματα γενικού ενδιαφέροντος για τους επιστήμονες, συμπεριλαμβανομένων των τρέχοντων ζητημάτων, της χρηματοδότησης της επιστήμης, των επιχειρήσεων, της επιστημονικής δεοντολογίας και των ερευνητικών πρωτοβουλιών. Υπάρχουν επίσης τμήματα για τα βιβλία και τις τέχνες. Το υπόλοιπο κομμάτι του περιοδικού αποτελείται κυρίως από ερευνητικά έγγραφα τα οποία είναι συχνά πυκνογραμμένα και τεχνικού ενδιαφέροντος. Λόγω των αυστηρών ορίων για το μέγεθος των δημοσιεύσεων, συχνά το τυπωμένο κείμενο είναι στην ουσία μια σύνοψη του υπό εξέταση θέματος με πολλές λεπτομέρειες να αναφέρονται στο συμπληρωματικό υλικό στην ιστοσελίδα του περιοδικού.
Υπάρχουν πολλοί τομείς έρευνας πάνω στους οποίους βασίζονται τα άρθρα ή οι μελέτες που δημοσιεύονται στο περιοδικό Nature ως πρωτότυπες έρευνες. Οι εργασίες που έχουν δημοσιευθεί μέχρι στιγμής σε αυτό το περιοδικό είναι διεθνώς αναγνωρισμένες για την διατήρηση των υψηλών προτύπων έρευνας. Περίπου το 8% των υποβληθέντων ερευνητικών άρθρων γίνονται δεκτά για δημοσίευση.
Διακρίσεις
Το 2007 το περιοδικό Nature (μαζί με το περιοδικό Science) έλαβε το βραβείο Prince of Asturias.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Φυσικές επιστήμες
Μίρνα Μάζιτς
Η Μίρνα Μάζιτς (κροατικά: Mirna Mazić, 24 Δεκεμβρίου 1985 -) είναι Κροάτισσα καλαθοσφαιρίστρια του Ολυμπιακού Πειραιώς. Η Μάτζιτς είναι και διεθνής με την Εθνική Κροατίας, με την οποία έχει συμμετάσχει και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Έχει πάρει, επίσης, ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο στους Μεσογειακούς Αγώνες, του 2005 και του 2009. Αγωνίζεται στη θέση του power forward και βρίσκεται στα 1.88μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Λουδοβίκος Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
Ο Λουδοβίκος Β΄ (γερμ. Ludwig II, 26 Δεκεμβρίου 1777 - 16 Ιουνίου 1848) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω (1830-1848).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ της Έσσης και της Λουίζας, κόρης του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Καρλ Νίλσεν
Ο Καρλ Αουγκούστ Νίλσεν (Carl August Nielsen, δανικά: kɑːl ˈnelsn̩, Σόρτελουνγκ 9 Ιουνίου 1865 – Κοπεγχάγη 3 Οκτωβρίου 1931) ήταν Δανός συνθέτης, βιολονίστας και διευθυντής ορχήστρας, ευρέως αναγνωρισμένος ως ο σημαντικότερος συνθέτης της χώρας του.
Λουδοβίκος Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1830, όταν εκείνος απεβίωσε. Στη Γερμανική επανάσταση του 1848 παραιτήθηκε. Απεβίωσε το ίδιο έτος και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του, Λουδοβίκος Γ΄.
Καρλ Νίλσεν
Προερχόμενος από φτωχούς αλλά μουσικά ταλαντούχους γονείς της νήσου Φιονίας, επέδειξε τις μουσικές ικανότητές του σε νεαρή ηλικία. Αρχικά, έπαιζε σε στρατιωτική μπάντα, προτού παρακολουθήσει μαθήματα στη Βασιλική Δανική Ακαδημία Μουσικής στην Κοπεγχάγη, από το 1884 έως τον Δεκέμβριο του 1886. Έκανε πρεμιέρα με το έργο του Σουίτα για έγχορδα Οp. 1, το 1888, σε ηλικία 23 ετών. Το επόμενο έτος, ξεκίνησε μια 16χρονη θητεία ως δεύτερος βιολονίστας στην περίβλεπτη Βασιλική Δανική Ορχήστρα υπό τον Γ. Σβέντσεν (Johan Svendsen), κατά τη διάρκεια της οποίας έπαιξε στις δανικές πρεμιέρες των έργων Φάλσταφ και Οθέλος του Βέρντι. Το 1916, πήρε πόστο διδασκαλίας στη Βασιλική Ακαδημία και συνέχισε να εργάζεται εκεί μέχρι τον θάνατό του.
Λουδοβίκος Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Βιλελμίνη, κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου της Βάδης, και είχε τέκνα:
Καρλ Νίλσεν
Παρόλο που οι συμφωνίες, τα κοντσέρτα και η χορωδιακή μουσική του Νίλσεν είναι, πλέον, διεθνώς αναγνωρισμένες συνθέσεις, η καριέρα και η προσωπική ζωή του Νίλσεν χαρακτηρίστηκαν από πολλές δυσκολίες, που συχνά αντανακλώνται στη μουσική του. Τα έργα που συνέθεσε μεταξύ 1897 και 1904 αποδίδονται, μερικές φορές, στην «ψυχολογική» του περίοδο, που οφείλεται κυρίως σε έναν ταραχώδη γάμο με τη γλύπτρια Α. Μ. Μπρόντερσεν (Anne Marie Brodersen). Ο Νίλσεν είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις έξι συμφωνίες, τα κουιντέτο για πνευστά και τα κοντσέρτα για βιολί, για φλάουτο και για κλαρινέτο. Στη Δανία, η όπερα Maskarade και πολλά από τα τραγούδια του έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της εθνικής δανικής κληρονομιάς. Την πρώιμη μουσική του εμπνεύστηκε από συνθέτες όπως ο Μπραμς και ο Γκριγκ, αλλά σύντομα ανέπτυξε το δικό του στυλ, αρχικά πειραματιζόμενος με την αποκαλούμενη προοδευτική τονικότητα και, αργότερα, αποκλίνοντας ακόμη πιο ριζοσπαστικά από τα πρότυπα σύνθεσης που ήταν, ακόμα, συνηθισμένα εκείνα τα χρόνια. Η έκτη και τελευταία συμφωνία του, Sinfonia semplice, γράφηκε το 1924-25. Πέθανε από καρδιακή προσβολή έξι χρόνια αργότερα και ενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο Βέστρε (Vestre) της Κοπεγχάγης.
Ο Νίλσεν, στους μουσικούς κύκλους, διατήρησε τη φήμη ενός μη-γνωστού συνθέτη κατά τη διάρκεια της ζωής του, τόσο στη δική του χώρα όσο και διεθνώς. Μόνον αργότερα, τα έργα του μπήκαν σταθερά στο διεθνές ρεπερτόριο, επιταχυνόμενα σε δημοτικότητα, μετά τη δεκαετία του 1960, μέσω του Λέοναρντ Μπερνστάιν και άλλων μουσικών. Στη Δανία, η φήμη του Νίλσεν επισφραγίστηκε το 2006, όταν τρεις από τις συνθέσεις του συγκαταλέγησαν από το Υπουργείο Πολιτισμού της χώρας ανάμεσα στα δώδεκα σπουδαιότερα έργα της δανικής μουσικής. Για πολλά χρόνια, απεικονιζόταν στο χαρτονόμισμα των εκατόν κορονών της Δανίας. Το φερώνυμο Μουσείο «Καρλ Νίλσεν» στο Όντενσε καταγράφει τη ζωή του και τη ζωή της συζύγου του. Από το 1994 έως το 2009, η Βασιλική Δανική Βιβλιοθήκη, με τη χορηγία της κυβέρνησης της Δανίας, ολοκλήρωσε την «Έκδοση Καρλ Νίλσεν», διαθέσιμη στο διαδίκτυο, που περιέχει ενημερωτικές πληροφορίες και παρτιτούρες για όλα τα έργα του συνθέτη, πολλά από τα οποία δεν είχαν δημοσιευτεί προηγουμένως.
Λουδοβίκος Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ
Οικογένεια
Τα δύο τελευταία τέκνα είναι μάλλον τέκνα της Βιλελμίνης και του για πολύ καιρό εραστή της Ωγκύστ, Βαρόνου φον Σεναρκλάνς ντε Γκρανσύ.
Καρλ Νίλσεν
Τα πρώτα χρόνια
Ο Νίλσεν γεννήθηκε στο Νέρε Λίντελσε (Nørre Lyndelse) κοντά στο Σόρτελουνγκ, νότια του Όντενσε της νήσου Φιονίας, το 1865. Ήταν το έβδομο από τα δώδεκα παιδιά μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας· ο πατέρας του, ήταν ζωγράφος και παραδοσιακός μουσικός ο οποίος, με τις ικανότητές του ως ερασιτέχνης βιολονίστας και κορνετίστας, είχε μεγάλη ζήτηση για τις τοπικές γιορτές. Ο Νίλσεν περιέγραψε την παιδική του ηλικία στο αυτοβιογραφικό του έργο, Min Fynske Barndom «Η παιδική μου ηλικία στη Φιονία». Η μητέρα του, την οποία θυμάται να τραγουδάει λαϊκά τραγούδια κατά τη διάρκεια των παιδικών του χρόνων, προερχόταν από εύπορη ναυτική οικογένεια, ενώ, ένας από τους θείους του ήταν ταλαντούχος μουσικός.
Ο Νίλσεν δεν παράτησε το βιολί κατά τη διάρκεια της θητείας του στο τάγμα, συνεχίζοντας να παίζει, όταν γύριζε στο σπίτι, σε γιορτές και χορούς μαζί με τον πατέρα του. Ο στρατός τού έδινε 3 κορώνες και 45 øre -μαζί και ένα καρβέλι ψωμί- κάθε πέντε ημέρες, για δυόμισι χρόνια. Κατόπιν, ο μισθός του αυξήθηκε ελαφρά, επιτρέποντάς του να αγοράσει τα ρούχα που έπρεπε να φοράει στις παραδοσιακές γιορτές.
Σπουδές και αρχική καριέρα
Το 1881, ο Νίλσεν άρχισε να παίρνει πιο σοβαρά τις σπουδές βιολιού, μελετώντας ιδιωτικά με τον Κ. Λάρσεν (Carl Larsen), πρεσβύτερο στον καθεδρικό ναό της πόλης Όντενσε. Δεν είναι γνωστό, πόσο συνέθετε ο Νίλσεν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αλλά από την αυτοβιογραφία του, μπορεί να συναχθεί ότι έγραψε μερικά τραγούδια και κουαρτέτα για χάλκινα πνευστά. Μάλιστα, δυσκολευόταν να γράφει για τα τελευταία, καθώς ηχούσαν σε διαφορετικές τονικότητες από ό, τι γραφόντουσαν. Κατόπιν, γνώρισε τον Ν. Γκέιντ (Niels W. Gade), διευθυντή της Βασιλικής Ακαδημίας στην Κοπεγχάγη, από τον οποίο έγινε δεκτός με χαρά, και εγκατέλειψε τη στρατιωτική μπάντα για να σπουδάσει στην Ακαδημία, από τις αρχές του 1884.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1887, ο Νίλσεν έπαιξε βιολί στο Τίβολι της Κοπεγχάγης, στην πρεμιέρα του Andante tranquillo e Scherzo για έγχορδα. Λίγο αργότερα, στις 25 Ιανουαρίου 1888, παρουσιάστηκε το έργο του, Κουαρτέτο εγχόρδων σε Φα Μείζονα. Ενώ ο Νίλσεν είχε την άποψη ότι, το συγκεκριμένο έργο είναι το επίσημο ντεμπούτο του, ως επαγγελματία συνθέτη, πολύ μεγαλύτερη εντύπωση έκανε η Σουίτα για έγχορδα, που παρουσιάστηκε στο Τίβολι, στις 8 Σεπτεμβρίου 1888 και, τελικά, ορίστηκε από τον ίδιο τον συνθέτη ως Op. 1.
Γάμος και παιδιά
Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, ο Νίλσεν ανακάλυψε -και απέρριψε- τα μουσικά δράματα του Βάγκνερ, άκουσε κορυφαίες ορχήστρες και σολίστες της Ευρώπης και «ακόνισε» τις απόψεις του, τόσο πάνω στη μουσική όσο και τις εικαστικές τέχνες. Ενώ σεβόταν τη μουσική των Μπαχ και Μότσαρτ, παρέμεινε αποστασιοποιημένος από τη μουσική του 19ου αιώνα. Το 1891, συναντήθηκε με τον συνθέτη και πιανίστα Φ. Μπουζόνι (Ferruccio Busoni) στη Λειψία, με τον οποίο αλληλογραφούσε για πάνω από τριάντα χρόνια. Λίγο μετά την άφιξή του στο Παρίσι, στις αρχές Μαρτίου του 1891, ο Νίλσεν συναντήθηκε με τη δανέζα γλύπτρια Άννα Μαρία Μπρόντερσεν (Anne Marie Brodersen), η οποία επίσης ταξίδευε με υποτροφία. Ταξίδεψαν μαζί στην Ιταλία και παντρεύτηκαν στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Μάρκου της Φλωρεντίας, στις 10 Μαΐου 1891, πριν επιστρέψουν στη Δανία. Σύμφωνα με τον Φάνινγκ, η σχέση τους δεν ήταν μόνο μια «ταιριαστή αγάπη», αλλά και μια «συνάντηση μυαλών». Η Άννα Μαρία ήταν ταλαντούχα ως καλλιτέχνιδα και μια «δυναμική και σύγχρονη γυναίκα, αποφασισμένη να σφυρηλατήσει την καριέρα της». Αυτή η αποφασιστικότητα, ωστόσο, θα έπληττε τον γάμο του Νίλσεν, καθώς η σύζυγός του θα πέρναγε μήνες μακριά από το σπίτι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1890 και του 1900, αφήνοντας τον Καρλ -ο οποίος ήταν «ευάλωτος» σε ευκαιρίες με άλλες γυναίκες- να αναθρέψει τα τρία μικρά παιδιά τους, εκτός από το να συνθέτει και να εκπληρώνει τα καθήκοντά του στο Βασιλικό Θέατρο.
Ο Νίλσεν «εξάγνισε» την οργή και απογοήτευσή του για το γάμο του σε πολλά μουσικά έργα, κυρίως μεταξύ 1897 και 1904, μια περίοδο που συχνά αποκαλούσε ως την «ψυχολογική» του περίοδο. Ο Φάνινγκ γράφει: «Σ’ αυτή την περίοδο, το ενδιαφέρον του για τις κινητήριες δυνάμεις πίσω από την ανθρώπινη προσωπικότητα αποκρυσταλλώθηκε στην όπερα Σαούλ και Δαβίδ, στη Δεύτερη Συμφωνία («Οι Τέσσερις Διαθέσεις») και στις καντάτες Hymnus amoris και Søvnen». Ο Νίλσεν ζήτησε διαζύγιο, τον Μάρτιο του 1905, σκεπτόμενος μετεγκατάσταση στη Γερμανία για μια νέα αρχή, αλλά, παρά τις αρκετές παρατεταμένες περιόδους χωρισμού, το ζευγάρι παρέμεινε μαζί, για το υπόλοιπο της ζωής τού συνθέτη. thumb|340px|right|Ο Καρλ Νίλσεν το 1884 Ο Νίλσεν απέκτησε πέντε παιδιά, τα δύο από αυτά εκτός γάμου. Είχε ήδη έναν γιο, που είχε το όνομά του -Carl August Nielsen-, από τον Ιανουάριο του 1888, πριν συναντήσει την Άννα Μαρία. Το 1912, γεννήθηκε ένα κορίτσι, η Ρ. Σίγκμαν (Rachel Siegmann), για την οποία η Άννα Μαρία δεν έμαθε ποτέ. Με τη σύζυγό του, ο Νίλσεν απέκτησε δύο κόρες και έναν γιο. Η Ίρμελιν, μεγαλύτερη κόρη του, μελέτησε μουσική θεωρία με τον πατέρα της και, τον Δεκέμβριο του 1919, παντρεύτηκε έναν γιατρό που έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και διευθυντής πολυκλινικής στο Εθνικό Νοσοκομείο. Η νεώτερη κόρη του Άννα Μαρία, που αποφοίτησε από την Ακαδημία Τεχνών της Κοπεγχάγης, παντρεύτηκε τον ούγγρο βιολονίστα Ε. Τελμάνι (Emil Telmányi), ο οποίος συνέβαλε στην προώθηση της μουσικής του πεθερού του, τόσο ως βιολονίστας όσο και ως μαέστρος. Ο γιος του, Χανς (Hans Børge), είχε προβλήματα υγείας εξαιτίας μηνιγγίτιδας, και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από την οικογένεια. Πέθανε το 1956.
Περίοδος ωριμότητας
Αρχικά, τα έργα του Νίλσεν δεν κέρδισαν επαρκή αναγνώριση για να μπορέσει να στηριχθεί οικονομικά. Κατά τη διάρκεια της πρεμιέρας της Πρώτης Συμφωνίας του, στις 14 Μαρτίου 1894, υπό τη διεύθυνση του Σβέντσεν, ο Νίλσεν έπαιξε με τα δεύτερα βιολιά. Η συμφωνία ήταν μεγάλη επιτυχία όταν παίχτηκε στο Βερολίνο, το 1896, συμβάλλοντας σημαντικά στη φήμη του. Ο συνθέτης γινόταν ολοένα και πιο περιζήτητος να γράφει προγραμματική μουσική για το θέατρο, καθώς και καντάτες για ειδικές εκδηλώσεις, έργα που συνιστούσαν καλή πηγή πρόσθετου εισοδήματος. Ο Φάνινγκ σχολιάζει για τη σχέση μεταξύ προγραμματικών και συμφωνικών έργων τού Νίλσεν: «Μερικές φορές έβρισκε αξιόλογες ιδέες στην -υποθετικά- καθαρή ορχηστρική μουσική • μερικές φορές ένα κείμενο ή σενάριο τον ανάγκαζε να εφεύρει ζωντανές μουσικές εικόνες που θα μπορούσε, αργότερα, να στρέψει προς μια, πιο αφηρημένη χρήση».
Η καντάτα του Νίλσεν, Hymnus amoris, για σολίστ, χορωδία και ορχήστρα, έκανε πρεμιέρα στο Musikforeningen της Κοπεγχάγης, στις 27 Απριλίου 1897. Την εμπνεύστηκε από τον πίνακα του Τισιανού «Το Θαύμα του Ζηλότυπου Συζύγου», που ο Νόλσεν είχε δει κατά τον μήνα του μέλιτος στην Ιταλία, το 1891. Σε ένα από τα αντίγραφα, έγραψε: «''Για τη Μαρία μου! Αυτοί οι τονισμοί στο εγκώμιο της αγάπης δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με την πραγματικότητα''».
Αρχίζοντας το 1901, ο Νίλσεν πήρε μια μέτρια κρατική σύνταξη -αρχικά 800 κορώνες ετησίως, φτάνοντας στις 7.500 κορώνες το 1927- για να αυξήσει τον μισθό του, ως βιολονίστας. Αυτό τού επέτρεψε να σταματήσει να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα και του άφησε περισσότερο χρόνο για να συνθέσει. Από το 1903 είχε, επίσης, ετήσια έσοδα από τον κύριο εκδότη του, «Wilhelm Hansen Edition». Μεταξύ 1905 και 1914 υπηρέτησε ως δεύτερος μαέστρος στο Βασιλικό Θέατρο. Για τον γαμπρό του, Ε. Τελμάνι, ο Νίλσεν έγραψε το Κοντσέρτο για βιολί, Op. 33 (1911). Από το 1914 έως το 1926, διηύθυνε την ορχήστρα Musikforeningen. Το 1916 πήρε πόστο διδασκαλίας μεταπτυχιακών στη Βασιλική Σχολή Μουσικής της Δανίας, στην Κοπεγχάγη, όπου συνέχισε να εργάζεται μέχρι τον θάνατό του.
Η πίεση από τη διπλή σταδιοδρομία και τον διαρκή χωρισμό από τη σύζυγό του, οδήγησαν σε εκτεταμένες ρήξεις. Στην περίοδο 1916-22, ο Νίλσεν έζησε συχνά στη Φιονία αποσυρμένος στα κτήματα Damgaard και Fuglsang ή εργάστηκε ως μαέστρος στο Γκέτεμποργκ. Ωστόσο, αυτή η περίοδος ήταν δημιουργική για τον συνθέτη που, μαζί με την κρίση από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, θα είχαν επίδραση στην Τέταρτη (1914-16) και την Πέμπτη (1921-22) συμφωνίες του, αναμφισβήτητα τα σπουδαιότερα έργα του, σύμφωνα με τον Φάνινγκ. Ο συνθέτης ήταν ιδιαίτερα αναστατωμένος στη δεκαετία του 1920, όταν ο εκδότης του δεν ήταν σε θέση να αναλάβει τη δημοσίευση πολλών από τα μεγάλα έργα του, συμπεριλαμβανομένων των Αλαντίν και Παν και Σύριγξ.
Η Έκτη και τελευταία συμφωνία του, Sinfonia semplice, γράφηκε το 1924-25. Μετά από μια σοβαρή καρδιακή προσβολή το 1925, ο Νίλσεν αναγκάστηκε να περιορίσει μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς του, αν και συνέχισε να συνθέτει μέχρι το θάνατό του. Τα εξηκοστά γενέθλιά του, το 1925, έφεραν πολλά συγχαρητήρια, παρασημοφορία από τη σουηδική κυβέρνηση και μια συναυλία γκαλά και δεξίωση στην Κοπεγχάγη. Ο συνθέτης, ωστόσο, ήταν σε κακή διάθεση· σε άρθρο του στη δανική εφημερίδα Politiken, στις 9 Νοεμβρίου 1925, έγραψε:
Τα τελευταία χρόνια
Τα τελευταία ορχηστρικά έργα μεγάλης κλίμακας του Νίλσεν ήσαν, το Κοντσέρτο για φλάουτο (1926) και το Κοντσέρτο για κλαρινέτο (1928), για τα οποία γράφει ο Robert Layton: «Αν υπήρχε ποτέ μουσική από άλλο πλανήτη, είναι σίγουρα αυτή. Οι σονοριτέ είναι διάσπαρτες και ‘μονόχρωμες’, ο αέρας που αποπνέεται είναι καθαρός και στέρεος''». Το τελευταίο έργο του Νίλσεν ήταν το Commotio, για εκκλησιαστικό όργανο, που παρουσιάστηκε μεταθανάτια, το 1931.
Κατά τα τελευταία χρόνια, o Νίλσεν έγραψε ένα σύντομο βιβλίο δοκιμίων με τίτλο Living Music (1925), και ακολούθησε το 1927 το βιβλίο με τα απομνημονεύματά του, Min Fynske Barndom. Το 1926 έγραψε στο ημερολόγιό του: «''Το σπίτι μου στο χώμα με τραβάει όλο και περισσότερο σαν ένα βαθύ, μεγάλο φιλί. Αυτό σημαίνει ότι, τελικά θα επιστρέψω και θα ξεκουραστώ στη γη της Φιονίας; Αν είναι έτσι, θα πρέπει να είναι στον τόπο όπου γεννήθηκα: το Σόρτελουνγκ, στην ενορία Φρύντεν''».
Όμως, δεν έγινε έτσι. Ο Νίλσεν εισήχθη στο Εθνικό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης (Rigshospitalet), την 1η Οκτωβρίου 1931, μετά από σειρά καρδιακών προσβολών. Πέθανε εκεί δέκα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, στις 3 Οκτωβρίου, περιβαλλόμενος από την οικογένειά του. Τα τελευταία λόγια του προς αυτούς ήταν: «Στέκεστε εδώ σαν να περιμένετε κάτι» Ενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο Βέστρε της Κοπεγχάγης· στην κηδεία του, όλη η μουσική, συμπεριλαμβανομένων των ύμνων, ήταν έργα δικά του.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Τα έργα του Νίλσεν, μερικές φορές, είναι καταχωρημένα ως, CNW, βάσει του «Καταλόγου Έργων του [Καρλ] Νίλσεν (Carl Nielsen Works)», που δημοσιεύθηκε ηλεκτρονικά από τη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Δανίας, το 2015. Ο κατάλογος CNW προορίζεται να αντικαταστήσει τον κατάλογο του 1965 που συνέταξαν οι Dan Fog και Τorben Schousboe (FS).
Μουσικό ύφος
thumb|240px|right|Ο συνθέτης σε φωτογραφία του 1908 Στο έργο του, Η Ζωή των Μεγάλων Συνθετών, ο κριτικός μουσικής Χ. Σόνμπεργκ (Harold Schonberg) τονίζει το εύρος των συνθέσεων του Νίλσεν, τους ενεργητικούς ρυθμούς, τη «γενναιόδωρη» ενορχήστρωση και την προσωπικότητα τους. Συγκρίνοντας τον με τον Σιμπέλιους θεωρεί ότι είχε «την ίδια σαρωτική ικανότητα, ακόμα περισσότερη δύναμη και ένα πιο οικουμενικό μήνυμα». Ο καθηγητής μουσικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Ν. Γκρίμλεϊ (Daniel Grimley), χαρακτηρίζει τον Νίλσεν ως «μια από τις πιο παιχνιδιάρχες, θετικές απέναντι στη ζωή και αμήχανες φωνές στη μουσική του εικοστού αιώνα», χάρη στον «μελωδικό πλούτο και αρμονική ζωτικότητα» του έργου του. Η Ά.-Μ. Ρέινολντς (Anne-Marie Reynolds), συγγραφέας του έργου Η Φωνή του Καρλ Νίλσεν': Το Πλαίσιο των Τραγουδιών του, παραθέτει την άποψη του Ρόμπερτ Σίμπσον ότι, «όλη η μουσική του είναι φωνητική στην προέλευση», υποστηρίζοντας ότι η σύνθεση τραγουδιών επηρέασε έντονα την εξέλιξη του Νίλσεν, ως συνθέτη.
Ο Δανός κοινωνιολόγος Μ. Μπρίνκερ (Benedikte Brincker) παρατηρεί ότι, η αποδοχή του Νίλσεν και της μουσικής του, στην πατρίδα του, είναι αρκετά διαφορετική από τη διεθνή του αποδοχή. Το ενδιαφέρον και το ιστορικό του στη λαϊκή μουσική είχαν ιδιαίτερη απήχηση για τους Δανούς και αυτό εντάθηκε κατά τη διάρκεια των εθνικιστικών κινημάτων της δεκαετίας του 1930 και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το τραγούδι αποτελούσε σημαντική βάση για τους Δανούς να διακρίνουν τους εαυτούς τους από τους Γερμανούς εχθρούς τους. Τα τραγούδια του Νίλσεν διατηρούν σημαντική θέση στον πολιτισμό και την εκπαίδευση της Δανίας. Ο μουσικολόγος Ν. Κράμπε (Niels Krabbe) περιγράφει τη δημοφιλή εικόνα του Νίλσεν στη Δανία ως «το σύνδρομο του ασχημόπαπου» -κάνοντας σαφή αναφορά στο διάσημο παραμύθι του Δανού συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν- σύμφωνα με την οποία «ένα φτωχό αγόρι ... περνώντας μέσα από τις αντιξοότητες και την λιτότητα μπαίνει στην Κοπεγχάγη και ... έρχεται να κατακτήσει τη θέση του μη-εστεμμένου βασιλιά». Έτσι, ο Νίλσεν, ενώ έξω από τη Δανία θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως συνθέτης ορχηστρικής μουσικής και της όπερας Maskarade, στη χώρα του είναι περισσότερο ένα εθνικό σύμβολο. Αυτές οι δύο πλευρές συνενώθηκαν επισήμως στη Δανία, το 2006, όταν το Υπουργείο Πολιτισμού δημοσίευσε μια λίστα με τα δώδεκα μεγαλύτερα δανικά μουσικά έργα, τα οποία περιελάμβαναν τρία του Νίλσεν: την όπερα Maskarade, την Τέταρτη Συμφωνία και κάποια από τα δανικά τραγούδια του. Μάλιστα, ο Κράμπε θέτει το ρητορικό ερώτημα: «Μπορεί το εθνικό στον Νίλσεν να δειχθεί στη μουσική με τη μορφή συγκεκριμένων θεμάτων, αρμονιών, ήχων, φορμών κ.λπ. ή είναι μια καθαρή δομή υποδοχής της ιστορίας;»
Ο ίδιος ο Νίλσεν ήταν διφορούμενος σχετικά με τη στάση του απέναντι στην όψιμη ρομαντική γερμανική μουσική και τον εθνικισμό στη μουσική. Έγραψε στον Ολλανδό συνθέτη Γ. Ρέντγκεν (Julius Röntgen), το 1909: «''Εκπλήσσομαι από τις τεχνικές δεξιότητες των Γερμανών, σήμερα, και δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι όλη αυτή η απόλαυση στην περιπλοκότητα πρέπει να εξαντληθεί. Προβλέπω μια εντελώς νέα τέχνη καθαρά αρχαϊκής (sic) υπεροχής. Πώς σάς φαίνεται να τραγουδιούνται τα τραγούδια γιουνισόνο (unisono); Πρέπει να επιστρέψουμε ... στο αγνό και το καθαρό''». Από την άλλη πλευρά έγραφε, το 1925: «Τίποτα δεν καταστρέφει τη μουσική περισσότερο από ό, τι ο εθνικισμός ... και είναι είναι αδύνατο να δημιουργήσεις εθνική μουσική κατά παραγγελίαν».
Ο Νίλσεν μελέτησε προσεκτικά την αναγεννησιακή πολυφωνία, γεγονός που σχετίζεται με μέρος του μελωδικού και αρμονικού περιεχομένου της μουσικής του. Αυτό το «ενδιαφέρον» εμφανίζεται με παραδειγματικό τρόπο στο έργο του, Tre Motetter «Τρία Μοτέτα», Op. 55. Για τους μη-Δανούς κριτικούς, η μουσική του Νίλσεν είχε, αρχικά, έναν νεοκλασικό ήχο αλλά έγινε όλο και πιο μοντέρνος, καθώς ανέπτυξε τη δική του προσέγγιση σε αυτό που ο συγγραφέας και ο συνθέτης Ρ. Σίμπσον (Robert Simpson) αποκαλούσε, προοδευτική τονικότητα, μεταφερόμενος από τη μία τονικότητα στην άλλη. Τυπικά, η μουσική του Νίλσεν κατέληγε σε διαφορετική τονικότητα από εκείνη της αρχής, μερικές φορές ως αποτέλεσμα ενός «αγώνα», όπως γινόταν π.χ. με τις συμφωνίες του. Υπάρχει διαφωνία για το, πόσο αυτά τα στοιχεία οφείλονται στις δραστηριότητές του σχετικά με την παραδοσιακή μουσική. Κάποιοι κριτικοί κάνουν αναφορά στους ρυθμούς του, τη χρήση των διακοσμητικών στοιχείων (αποτζατούρες κ.ο.κ.), ή τη συχνή χρήση της ύφεσης στην έβδομη βαθμίδα και της μικρής τρίτης στα έργα του, ως τυπικά «δανικές». Ο ίδιος ο συνθέτης έγραφε: «''Τα διαστήματα, όπως τα βλέπω, είναι στοιχεία που -κατ’ αρχάς- δημιουργούν ένα βαθύτερο ενδιαφέρον για τη μουσική ... είναι τα διαστήματα που μας εκπλήσσουν και μας χαροποιούν κάθε φορά που ακούμε τον κούκο την άνοιξη. Η φωνή του θα ήταν λιγότερο ελκυστική εάν ήταν, όλη, μία (1) μόνο νότα''».
Η φιλοσοφία του μουσικού στυλ του Νίλσεν συνοψίζεται, ίσως, στις συμβουλές του προς τον Νορβηγό συνθέτη Κ. Χάρντερ (Knut Harder), σε μια επιστολή του 1907: «''Έχετε ... ευχέρεια, μέχρι στιγμής καλά, αλλά σας συμβουλεύω ξανά και ξανά, αγαπητέ μου, κ. Χάρντερ: Τονικότητα, Καθαρότητα, Δύναμη''».
Ο Νίλσεν είναι, ίσως, πιο στενά συνδεδεμένος έξω από τη Δανία με τις έξι συμφωνίες του, γραμμένες μεταξύ 1892 και 1925. Τα έργα έχουν πολλά κοινά: όλα διαρκούν λίγο περισσότερο από 30 λεπτά, τα χάλκινα πνευστά αποτελούν βασικό στοιχείο της ενορχήστρωσης και όλα παρουσιάζουν ασυνήθιστες αλλαγές στην τονικότητα, στοιχείο που αυξάνει τη δραματική ένταση. Από τα πρώτα μέτρα, η Πρώτη Συμφωνία (Op.7, 1890-92), ενώ αντικατοπτρίζει την επιρροή των Γκρίγκ και Μπραμς, δείχνει την ατομικότητα του συνθέτη. Στη Δεύτερη Συμφωνία (Op.16, 1901-02), ο Νίλσεν διερευνά την ανάπτυξη του ανθρώπινου χαρακτήρα. Η έμπνευση προέρχεται από ένα ζωγραφικό έργο σε ένα πανδοχείο που απεικονίζει τις τέσσερις διαθέσεις (χολερική, φλεγματική, μελαγχολική και αισιόδοξη). Από τον τίτλο της Τρίτης Συμφωνίας Sinfonia Espansiva (Op. 27, 1910-11), είναι κατανοητό, σύμφωνα με τον Άγγλο συνθέτη Ρ. Σίμπσον (Robert Simpson) ότι αναφέρεται στην «προς τα έξω ανάπτυξη του πεδίου δράσης του νου». Η Τέταρτη Συμφωνία (Op. 29, 1914-16) που γράφηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι από τις πιο συχνά εκτελούμενες από τις συμφωνίες του Νίλσεν. Ο συνθέτης περιέγραψε τη συμφωνία ως «τη δύναμη της ζωής, την αβίαστη θέληση κάποιου για να ζήσει». Συχνά, επίσης, εκτελείται η Πέμπτη Συμφωνία (Op. 50, 1921-22) που παρουσιάζει μια άλλη μάχη, αυτή μεταξύ των δυνάμεων της τάξης και του χάους. Ένας ντράμερ έχει το καθήκον να διακόπτει την ορχήστρα, παίζοντας κατά βούλησιν (ad libitum) και έξω από τον ρυθμό, σαν να θέλει να καταστρέψει τη μουσική. . Τέλος, στην Έκτη Συμφωνία (χωρίς αριθμό Opus), που γράφτηκε το 1924-25 με υπότιτλο Sinfonia Semplice («Απλή Συμφωνία»), η ομιλούμενη γλώσσα μοιάζει με αυτή των άλλων συμφωνιών του Νίλσεν, αλλά η δομή αναπτύσσεται σε μια ακολουθία στιγμιοτύπων, μερικών γκροτέσκ, μερικών χιουμοριστικών.
Οι δύο όπερες του Νίλσεν έχουν πολύ διαφορετικό στυλ. Η τετράπρακτη Σαούλ και Δαβίδ, γραμμένη το 1902 σε προσαρμοσμένο λιμπρέτο του Ά. Κρίστιανσεν (Einar Christiansen), αναφέρεται στη βιβλική ιστορία για τη ζήλια του Σαούλ προς τον νεαρό Δαβίδ, ενώ η Maskarade είναι μια κωμική όπερα σε τρεις πράξεις, γραμμένη το 1906, πάνω σε δανικό λιμπρέτο του Β. Άντερσεν (Vilhelm Andersen), με βάση την κωμωδία του Λούντβιχ Χόλμπεργκ. Γενικά, θεωρείται εθνική όπερα της Δανίας, καθώς στην πατρίδα της έχει απολαύσει διαρκή επιτυχία και δημοτικότητα, που αποδίδεται στα πολλά στροφικά της τραγούδια, τους χορούς και την αποπνέουσα ατμόσφαιρα της «παλιάς Κοπεγχάγης». thumb|280px|right|Ο Νίλσεν ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της όπεράς του, Σαούλ και Δαβίδ, στην παράσταση που δόθηκε στη Στοκχόλμη, το 1931, χρονιά του θανάτου του
Ο Νίλσεν έγραψε μόνο τρία κοντσέρτα: το Κοντσέρτο για βιολί, Op. 33 (1911) έργο μεσαίας διάρκειας, το οποίο βρίσκεται στην παράδοση του ευρωπαϊκού κλασικισμού, με ξεχωριστή, προσανατολισμένη στη μελωδία, νεοκλασική δομή. Το Κοντσέρτο για φλάουτο (χωρίς αριθμό Opus, 1926) και το Κοντσέρτο για κλαρινέτο, Op. 57 (1928) είναι μεταγενέστερα έργα, επηρεασμένα από τον μοντερνισμό της δεκαετίας του 1920 και, σύμφωνα με τον Δανό μουσικολόγο Χ. Ρόζενμπεργκ (Herbert Rosenberg), δημιουργήματα ενός «εξαιρετικά έμπειρου συνθέτη που ξέρει πώς να αποφεύγει τα περιττά».
Το πρωιμότερο έργο του Νίλσεν για ορχήστρα ήταν η άμεσα επιτυχημένη Σουίτα για έγχορδα (1888), που ανακαλεί τον σκανδιναβικό ρομαντισμό όπως εκφράστηκε από τους Γκρίγκ και Σβέντσεν. Το έργο αποτελεί σημαντικό ορόσημο στην καριέρα του συνθέτη, καθώς δεν ήταν, μόνον, η πρώτη του πραγματική επιτυχία, αλλά ήταν και το πρώτο από τα κομμάτια του, που εκτελέστηκε υπό τη διεύθυνσή του. Το έργο Στο Φέρετρο ενός Νεαρού Καλλιτέχνη, για ορχήστρα εγχόρδων (1910), γράφηκε για την κηδεία του Δανού ζωγράφου Ό. Χάρτμαν (Oluf Hartmann), αλλά έμελε να παιχτεί και στην κηδεία του ίδιου του Νίλσεν. Το Πάν και Σύριγξ, ένα δυναμικό εννιάλεπτο συμφωνικό ποίημα εμπνευσμένο από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, έκανε πρεμιέρα το 1911.
Ο Νίλσεν συνέθεσε πολλά έργα μουσικής δωματίου, μερικά από τα οποία εξακολουθούν να ανήκουν στο διεθνές ρεπερτόριο. Το Κουιντέτο Πνευστών, από τα πιο δημοφιλή κομμάτια του, δημιουργήθηκε το 1922 ειδικά για το Κουιντέτο Πνευστών της Κοπεγχάγης. Ο συνθέτης έγραψε τέσσερα κουαρτέτα εγχόρδων, δύο σονάτες για βιολί, έργα για πιάνο και, αργά στη ζωή του, έργα για εκκλησιαστικό όργανο. Με τα χρόνια, έγραψε μουσική για πάνω από 290 τραγούδια και ύμνους, τα περισσότερα πάνω σε στίχους και ποιήματα γνωστών δανών λογοτεχνών. Στη Δανία, πολλά από αυτά είναι ακόμα δημοφιλή, σήμερα, τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά. Θεωρούνται ως «το πιο αντιπροσωπευτικό κομμάτι της παραγωγής τού πιο αντιπροσωπευτικού συνθέτη της χώρας». Ο ίδιος έγραψε γι’ αυτά τα τραγούδια:
«''Με συγκεκριμένες μελωδικές ροπές, εμείς οι Δανοί αναπόφευκτα σκεπτόμαστε τα ποιήματα, για παράδειγμα, των Ίνγκεμαν, Βίντερ ή Ντράχμαν και, συχνά, μοιάζουμε να αισθανόμαστε τη μυρωδιά των δανικών τοπίων και αγροτικών εικόνων στα τραγούδια και τη μουσική μας. Αλλά είναι, επίσης, σαφές ότι, ένας ξένος που δεν γνωρίζει ούτε την ύπαιθρο, ούτε τους ζωγράφους, τους ποιητές ή την ιστορία μας, με τον ίδιο οικείο τρόπο που κάνουμε εμείς οι ίδιοι, θα είναι εντελώς ανίκανος να καταλάβει τι είναι αυτό που μάς κάνει να ακούμε και να ανατριχιάζουμε με κατανόηση''».
Υποδοχή και παρακαταθήκη
Σε αντίθεση με τον, σύγχρονό του, φινλαδό συνθέτη Γιαν Σιμπέλιους, η φήμη τού Νίλσεν στο εξωτερικό δεν άρχισε να εξαπλώνεται, παρά μόνο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για κάποιο χρονικό διάστημα, το διεθνές ενδιαφέρον κατευθύνθηκε -σε μεγάλο βαθμό- προς τις συμφωνίες του, ενώ τα υπόλοιπα έργα του, πολλά από τα οποία είναι πολύ δημοφιλή στη Δανία, άρχισαν πρόσφατα να γίνονται μέρος του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Ακόμη και στη Δανία, πολλές από τις συνθέσεις του δεν κατάφεραν να εντυπωσιάσουν. Μόνο το 1897, μετά την πρώτη παράσταση του Hymnus amoris, έτυχε υποστήριξης από τους κριτικούς, ενώ η φήμη του ενισχύθηκε ουσιαστικά το 1906, μετά την ενθουσιώδη υποδοχή της όπερας Masquerade.
Η «Εταιρία Καρλ Νίλσεν» διατηρεί μια λίστα με εκτελέσεις έργων του Νίλσεν, ταξινομημένες ανά περιοχή (Δανία, Σκανδιναβία, Ευρώπη εκτός από τη Σκανδιναβία και εκτός Ευρώπης), γεγονός που αποδεικνύει ότι η μουσική του εκτελείται τακτικά σε όλο τον κόσμο. Τα κοντσέρτα και οι συμφωνίες του εμφανίζονται συχνά σε αυτές τις λίστες. Ο «Διεθνής Διαγωνισμός Καρλ Νίλσεν» ξεκίνησε στη δεκαετία του 1970, υπό την αιγίδα της Συμφωνικής Ορχήστρας του Όντενσε. Επίσης, διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια διαγωνισμός βιολιού, από το 1980. Οι διαγωνισμοί φλάουτου και κλαρινέτου προστέθηκαν αργότερα, αλλά έχουν πλέον διακοπεί. Στη Δανία, το Μουσείο «Καρλ Νίλσεν», στο Όντενσε, είναι αφιερωμένο στον συνθέτη και τη σύζυγό του Άννα Μαρία. Ο συνθέτης απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 100 κορονών που εκδόθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Δανίας, από το 1997 έως το 2010.
Χάναμ
Το Χάναμ (κορεατικά: 하남시) είναι μια πόλη στην Επαρχία Γκιόνγκι (Γκιόνγκι-ντο) στη Νότια Κορέα. Στο παρελθόν αποτελούσε μέρος της πόλης Γκουάνγκτζου και ορίστηκε ως πόλη το 1989. Η αρχαία πρωτεύουσα Ουίριεσονγκ των Μπέκτσε μπορεί να βρίσκεται εκεί.
Βρίσκεται αμέσως ανατολικά της Σεούλ, και επίσης συνορεύει με το Νάμιανγκτζου, το Γκουάνγκτζου και το Σόνγκναμ. Τον Αύγουστο του 2009, οι πόλεις Χάναμ και Σόνγκναμ ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να συγχωνευθούν.
Διοικητικές διαιρέσεις
Το Χάναμ διαιρείται στις εξής περιοχές:
Καρλ Σβάρτσιλντ
Ο Καρλ Σβάρτσιλντ (9 Οκτωβρίου 1873 - 11 Μαΐου 1916) ήταν Γερμανός γιατρός και αστρονόμος. Ήταν ο πατέρας του επίσης αστρονόμου Μάρτιν Σβάρτσιλντ.
Ντομινίκ, κόμης ντε Κασινί
Ο Ζαν Ντομινίκ, κόμης του Κασινί (30 Ιουνίου 1748 - 18 Οκτωβρίου 1845) ήταν Γάλλος αστρονόμος, γιος του Σεζάρ-Φρανσουά Κασσινί ντε Τουρύ.
Καρλ Σβάρτσιλντ
Ο Σβάρτσιλντ το πέτυχε αυτό ενώ υπηρετούσε στον γερμανικό στρατό κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Πέθανε το επόμενο έτος από μια αυτοάνοση ασθένεια, την οποία ανέπτυξε ενώ βρισκόταν στο ρωσικό μέτωπο. Διάφορες μορφές της νόσου αυτής επηρεάζουν ανθρώπους Ασκενάζι εβραϊκής καταγωγής.
Ντομινίκ, κόμης ντε Κασινί
Ο Κασσινί γεννήθηκε στο Αστεροσκοπείο του Παρισιού. Το 1784 διαδέχθηκε τον πατέρα του στη θέση του διευθυντή του Αστεροσκοπείου αλλά τα σχέδιά του για την αποκατάσταση και ανακατασκευή του ναυάγησαν το 1793 εξαιτίας της εχθρότητας της εθνοσυνέλευσης. Η θέση του εκεί δέχτηκε πολλές επιθέσεις με αποτέλεσμα να παραιτηθεί στις 6 Σεπτεμβρίου και να μπει φυλακή το 1794 αλλά αφέθηκε ελεύθερος μετά από επτά μήνες. Στη συνέχεια αποσύρθηκε στο Τουρύ όπου και πέθανε το 1845.
Το 1770 δημοσίευσε τον απολογισμό ενός ταξιδιού του στην Αμερική το 1768, το οποίο πραγματοποίησε ως επιμελητής της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών με σκοπό να ελέγξει στη θάλασσα τα ρολόγια του Πιερ Λε Ρουά. Το 1783 έστειλε ένα υπόμνημα στη Βασιλική Εταιρεία, στο οποίο πρότεινε μια τριγωνομετρική έρευνα που συνδέει τα αστεροσκοπεία του Παρισιού και του Γκρήνουιτς με σκοπό τον καλύτερο προσδιορισμό του γεωγραφικού πλάτους και του γεωγραφικού μήκους του τελευταίου. Η πρότασή του έγινε αποδεκτή με αποτέλεσμα να λάβει χώρα η αγγλο-γαλλική συνεργασία (1784 - 1790). Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν το 1791. Επισκέφτηκε την Αγγλία για τους σκοπούς της έρευνάς του με τους Πιερ Μεσαίν και Αντριέν-Μαρί Λεζέντρ και οι τρεις τους συνάντησαν τον Ουίλιαμ Χέρσελ. Ο ίδιος ολοκλήρωσε τον χάρτη του πατέρα του στη Γαλλία και το 1793 δημοσιεύτηκε από την Ακαδημία Επιστημών. Αυτός ο χάρτης χρησίμευσε σε περαιτέρω έρευνα το 1791 καθώς παρουσίαζε τη Γαλλία σε τμήματα. Ο κόμης ντε Κασσινί εκλέχθηκε επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1788.
Καρλ Σβάρτσιλντ
Ο αστεροειδής 837 του Σβάρτσιλντ ονομάζεται έτσι προς τιμήν του όπως και ο μεγάλος κρατήρας Σβάρτσιλντ, στην άκρη της σελήνης.
Ντομινίκ, κόμης ντε Κασινί
Τα Υπομνήματα για τη Λειτουργία του Αστεροσκοπείου της Γαλλίας του Κασσινί (1810) ενσωμάτωσαν τμήματα ενός μεμονωμένου έργου το οποίο είχε υποβάλλει στην Ακαδημία Επιστημών το 1774. Ο τόμος περιελάμβανε τα ελεγεία του πάνω σε αρκετούς ακαδημαϊκούς καθώς και την αυτοβιογραφία του προπάππου του, του Τζοβάνι Κασσίνι.
Καρλ Σβάρτσιλντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι
Ντομινίκ, κόμης ντε Κασινί
Ο νεότερος γιος του, Ανρί, ήταν βοτανολόγος με μικρή παραγωγή σημειώσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι
Ελαία Μεσσηνίας
Η Ελαία, αναφερόμενη συχνά ως η Ελιά και παλαιότερα ως το Μπούζι ή το Μπούζιον, είναι οικισμός κοντά στο Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Ελαία βρίσκεται περίπου 15,5 χιλιόμετρα προς τα βόρεια της Κυπαρισσίας και περίπου 12,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 13 μέτρα και απέχει λίγα μέτρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στην Ελαία, προς τα ανατολικά της, βρίσκονται η Φόνισσα σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νότιά της ο Αγιαννάκης σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα. Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται μέσω της Εθνικής Οδού 9.
Ιστορία
Το χωριό έχει ιστορία που ακολουθεί την γενικότερη ιστορία της Τριφυλίας. Το χωριό με την παλαιότερη ονομασία του ως Μπούζι προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1845,  όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος καταργήθηκε. Το Μπούζι αναφέρεται, το 1853, στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, μαζί με το Καλόν νερόν, τα Καλύβια Καραμουσταφά και την Βλασάδα, ως «θέσεις αγροτικαί, ολίγο κατοίκητοι» του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Το 1899, το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Από το 1845 ως το 1940 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Μπούζι, ενώ από το 1940 ως το 1956 αναφερόταν επίσημα ως το Μπούζιον. Το 1912 το Μπούζι προσαρτάται αρχικά στην Κοινότητα Αγαλιανής,  στην οποία ως έδρα ήταν η Αγαλιανή και είχαν ενταχθεί επίσης οι εξής οικισμοί: Ο Αγιαννάκης, η Καϋμένη Γυναίκα (σήμερα ο Πρόδρομος), το Καλονερόν, το Αϊσέρη (μεταγενέστερα ο Άγιος Σεραφείμ, καταργήθηκε το 1940) και η Βλασσάδα. Το 1948 το Μπούζιον αποσπάται από την Κοινότητα Αγαλιανής και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Μπουζίου,, ενώ στην κοινότητα αυτή προσαρτήθηκε επίσης τότε η Φόνισσα και ο Αγιαννάκης. Το 1956 ο οικισμός Μπούζιον και η Κοινότητα Μπουζίου μετονομάζονται σε Ελαία και Κοινότητα Ελαίας αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε στην Κοινότητα Ελαίας'', με τις αλλαγές στις ονομασίες, από το 1956 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Ελαία υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Ελαία ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Η Ελαία σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Τοπικής Κοινότητας της Ελαίας του Δήμου Τριφυλίας, στην οποία ανήκουν επίσης ο Αγιαννάκης και η Φόνισσα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 228 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Τα τελευταία χρόνια η Ελαία έχει επίσης αρχίσει να αναπτύσσεται τουριστικά, αφού ολοένα περισσότεροι τουρίστες ανακαλύπτουν την παραλία της.