cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιάτιστα
Τα έθιμα του δωδεκαήμερου
Σε κάθε σπίτι λέγεται το τραγούδι που ταιριάζει. Έτσι υπάρχει ειδικό τραγούδι για τους γέρους, τους νιόπαντρους, τις νέες κοπέλες που βρίσκονται σε ηλικία γάμου, για τους ξενιτεμένους, τους κτηνοτρόφους κ.λ.π. Την ημέρα των Θεοφανείων γίνεται μεγάλο ξεφάντωμα με τα καρναβάλια, τα λεγόμενα “Μπουμπουσιάρια”. Άντρες, γυναίκες και παιδιά κρύβονται κάτω από παλιά ρούχα και καλύπτοντας το πρόσωπό τους με τούλινα υφάσματα γίνονται μη αναγνωρίσιμοι. Έτσι μπορούν να διασκεδάσουν και να κάνουν οτιδήποτε θελήσουν χωρίς κοινωνικούς ενδοιασμούς και ενοχές, αφού εκείνη την ημέρα όλα επιτρέπονται.
Άλλα έθιμα
Το βράδυ της Αποκριάς οι άντρες επισκέπτονται τους γονείς, οι νύφες τα πεθερικά, τους κουμπάρους και τους άλλους συγγενείς, φιλώντας τους το χέρι, για να δείξουν σεβασμό και να ζητήσουν συγχώρεση, κατά το χριστιανικό έθιμο. Αργότερα όλα τα μέλη της οικογένειας συγκεντρώνονται γύρω από το τραπέζι και ο αρχηγός της οικογένειας κάνει το έθιμο του χάσκα. Κρεμάει δηλαδή σε έναν πλάστη ένα σκοινί, που στην απόληξή του έχει ένα βρασμένο αυγό. Το αυγό προσπαθεί κάθε μέλος της οικογένειας να το δαγκώσει, χωρίς να χρησιμοποιήσει τα χέρια του, προκαλώντας ο καθένας το γέλιο των άλλων. μικρογραφία|Δεκαπενταύγουστος με τους Καβαλάρηδες στη Σιάτιστα|εναλλ.=|240x240εσ Το Δεκαπενταύγουστο οι Σιατιστινοί δίνουν εξαιρετική σημασία στο γραφικό έθιμο των καβαλάρηδων, με κέντρο το μοναστήρι της Παναγίας Μικροκάστρου, που απέχει από τη Σιάτιστα 12 χιλιόμετρα. Την ημέρα εκείνη μεγάλες παρέες με στολισμένα άλογα πηγαίνουν στο μοναστήρι, για να προσευχηθούν και να ασπαστούν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Το μεσημέρι επιστρέφουν στην πόλη, όπου τους υποδέχονται οι αρχές και πολύς κόσμος. Ακολουθεί χορός και γλέντι μέχρι το πρωί.
Έθιμα γίνονται και σε άλλες εκδηλώσεις, όπως στο γάμο, στη βάφτιση, στη θεμελίωση καινούριου σπιτιού, κατά την κατασκευή στέγης, κατά τη στρατολόγηση των νέων κ.λ.π.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Κοζάνης
Ρέιτσελ Κόρι
Η Ρέιτσελ Κόρι (Rachel Aliene Corrie, 10 Απριλίου 1979 – 16 Μαρτίου 2003) ήταν Αμερικανίδα ακτιβίστρια που σκοτώθηκε στην λωρίδα της Γάζας από μπουλντόζα των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας (IDF) καθώς προσπαθούσε να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιού. Ο στρατός του Ισραήλ υποστήριξε πως ο θάνατος της Κόρι δεν ήταν εσκεμμένος και προήλθε από την κακή οπτική γωνία που είχε ο οδηγός της μπουλντόζας. Από την άλλη πλευρά, οι Τάιμς της Νέας Υόρκης υποστήριξαν πως η Κόρι και άλλοι δρούσαν σαν "ανθρώπινες ασπίδες".
Το όνομά της φέρει τιμητικά το σκάφος Ρέιτσελ Κόρι, που επιχείρησε να σπάσει το ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια και κατελήφθη από τον ισραηλινό στρατό στις 5 Ιουνίου.
Άνω Φράγκα Αχαΐας
Το Φράγκα, ευρύτερα γνωστό ως Άνω Φράγκα, είναι μικρή ορεινή οικιστική θέση του Νομού Αχαΐας, που ανήκει στην περιφέρεια της Δημοτικής Ενότητας Λεοντίου του Δήμου Ερυμάνθου και κοντά πολύ κοντά στα όρια με την Κοινότητα Κρήνης της Αιγιαλείας. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο περίπου 1.070 μέτρων, στις ανατολικές πλαγιές του Παναχαϊκού, και συγκεκριμένα στις πλαγιές του βουνού Παπαρίτσα, και οδηγούν εκεί δύσβατοι χωματόδρομοι από τα χωριά Κουνινά, Κρήνη Αιγιαλείας, Μικρόνι, Οβρυόκαμπος, Παρασκευή καθώς και από την οικιστική θέση της Ρακίτας η οποία βρίσκεται πολύ κοντά της.
Πολύ κοντά στην τοποθεσία της Άνω Φράγκας, παραπλεύρως του δρόμου που οδηγεί στη Ρακίτα, βρίσκονται τα αρχαιολογικά κατάλοιπα αρχαιοελληνικού ναού της Γεωμετρικής εποχής αφιερωμένου στη θεά Άρτεμη.
Oνομασία
Ο παλιός οικισμός της Φράγκας έχει ονομασία που πιθανόν είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο οικογένειας Φράγκου.
Ιστορικά στοιχεία
Το παλιό ορεινό χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1689 και είχε 67 κατοίκους (23 άνδρες, 19 μειράκια, 22 γυναίκες, 3 κορασίδες). Με την ονομασία Franga εμφανίζεται το 1700 στη βενετική απογραφή «Grimani», όπου βρέθηκε να έχει πληθυσμό 50 κατοίκους απαρτιζόμενο από 11 οικογένειες και αποτελούσε οικισμό του Τερριτορίου της Βοστίτσας.
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 20/04/1835 και υπήχθη στο Δήμο Μεγανήτιδος. Την 01/07/1841 αποσπάστηκε από το Δήμο Μεγανήτιδος, που καταργήθηκε, και υπήχθη στον τότε Δήμο Αιγίου. Με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845 καταργήθηκε ως οικισμός.
Ως οικισμός του Ελληνικού κράτους απογράφηκε μόνο το 1835, όταν βρέθηκε να έχει πληθυσμό 195 κατοίκους απαρτιζόμενο από 35 οικογένειες. Τελευταία εμφάνιση του ορεινού Φράγκα ως αυτοτελής οικισμός είναι στις απογραφές της περιόδου 1848-1851 όπου αναφέρεται ότι βρίσκεται νοτιοδυτικά του Αιγίου χωρίς πληθυσμό.
Παλαιότερα, μετά την Επανάσταση του 1821, κάτοικοι προερχόμενοι από το ορεινό Φράγκα δημιούργησαν το σύγχρονο χωριό της Φράγκας στα πεδινά της Δυτικής Αχαΐας. Με τη δημιουργία του Φράγκα οι κάτοικοι συνέχιζαν για αρκετό χρονικό διάστημα να μετακινούνται εποχιακά από τα πεδινό χωριό στο ορεινό και τανάπαλιν, όπως μπορεί να διαπιστωθεί λ.χ. στη μεγάλη δημογραφική απόκλιση του πεδινού χωριού μεταξύ των εθνικών απογραφών του 1889, 1896 και 1907. Οι αρχικοί κάτοικοι του πεδινού Φράγκα, όπως προφανώς και του ορεινού, μιλούσαν τα αρβανίτικα. Για αντιδιαστολή με το ορεινό χωριό, οι κάτοικοι αποκαλούσαν αρχικά το πεδινό χωριό ως «Κάτω Φράγκα», ονομασία που προϊόντος του χρόνου τελικά εγκαταλείφθηκε.
Λοιπά στοιχεία
Στη θέση του οικισμού, που για δεκαετίες παρέμενε εγκαταλελειμμένος, υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες δημιουργία διάσπαρτων παραθεριστικών οικιών.
Στην περιφέρεια του χωριού βρίσκονται ξωκλήσια αφιερωμένα στην Παναγία και στην Αγία Μαρίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Συμπολιτείας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Μόψος ο Κλάριος
Κατά την ελληνική μυθολογία ο Μόψος ο Κλάριος ήταν γιος της Μαντούς, κόρης του Τειρεσία, και του Ρακίου ή του θεού Απόλλωνα. Ο Μόψος ίδρυσε μαζί με τη μητέρα του τον ναό του Απόλλωνα στην Κλάρο, από όπου και το προσωνύμιο με το οποίο τον αναφέρουμε.
Ο μύθος
Ο Μόψος νίκησε στη μαντική τέχνη τον περίφημο μάντη του Τρωικού Πολέμου, τον Κάλχαντα, όταν το πλοίο του δεύτερου πετάχτηκε από την τρικυμία στις ακτές της Κολοφώνας κατά την επιστροφή από την Τροία. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Κάλχας και οι σύντροφοί του πήγαν με τα πόδια ως την πόλη αυτή. Εκεί ο Κάλχας συνάντησε τον Μόψο, ήδη γνωστό μάντη. Κοντά στο σπίτι του Μόψου υπήρχε μια συκιά. Ο Κάλχας ρώτησε τον Μόψο πόσα σύκα κάνει και ο Μόψος απάντησε: «Δέκα χιλιάδες και ένα καλάθι και ένα ακόμα σύκο». Επαληθεύθηκε ότι ο Μόψος είχε δίκιο. Τότε ο Μόψος ρώτησε τον Κάλχα: «Η γουρούνα που βλέπεις εδώ πόσα γουρουνάκια έχει στην κοιλιά της και πότε θα τα γεννήσει;» Ο Κάλχας απάντησε «8». Ο Μόψος τον πληροφόρησε τότε ότι έκανε λάθος: τα μικρά ήταν εννέα, όλα αρσενικά, και η γουρούνα θα τα γεννούσε στις 6 η ώρα της επόμενης ημέρας. Και πάλι ο Μόψος αποδείχθηκε σωστός. Τότε ο Κάλχας λυπήθηκε τόσο πολύ που ηττήθηκε σε αυτό τον ανεπίσημο διαγωνισμό, ώστε πέθανε από τη λύπη του ή αυτοκτόνησε. Ο Κόνωνας διηγείται μία άλλη εκδοχή για τον αγώνα Μόψου-Κάλχα: Ο βασιλιάς της Λυκίας ετοίμαζε μια εκστρατεία. Ο Μόψος του είπε να μη διανοηθεί να την επιχειρήσει. Ο Κάλχας του είπε ότι θα νικούσε. Τελικά ο βασιλιάς ηττήθηκε και ο Κάλχας ύστερα από αυτό πέθανε ή αυτοκτόνησε. Σύμφωνα όμως με παλαιότερη παράδοση, αντίπαλος του Μόψου ήταν ο Αμφίλοχος και όχι ο Κάλχας.
Κατά τον Παυσανία, όταν η Θήβα καταλήφθηκε από τους Επιγόνους, η Μαντώ, κόρη του Τειρεσία, οδήγησε έναν αριθμό προσφύγων στην Κολοφώνα της Μικράς Ασίας. Εκεί ίδρυσε το ναό του Απόλλωνα στον Κλάρο. Ο γιός της Μόψος οδήγησε το λαό πέρα από το όρος Ταύρος προς την Παμφυλία, όπου άλλοι εγκαταστάθηκαν εκεί και άλλοι κινήθηκαν προς την Κιλικία, τη Συρία και τη Φοινίκη, όπως αναφέρεται από διάφορους αρχαίους συγγραφείς. Πιστεύεται ότι αυτά συνέβησαν μετά τον Τρωικό Πόλεμο.
Μη ελληνικές πηγές
Η ιστορία του Μόψου επιβεβαιώνεται από μια δίγλωσση επιγραφή (χεττιτική - φοινικική) που βρέθηκε στο Καρατεπέ της Κιλικίας, η οποία μνημονεύει τον βασιλικό οίκο του "Μουκσούς" στα χεττιτικά ή "Μουψ" στα φοινικικά. Αναφέρεται σε κάποιον "Αζιταβάτα", απόγονο του Μόψου, ο οποίος ήταν "βασιλιάς της πόλης Άδανα" στα χεττιτικά, και "βασιλιάς του Δανουνιγίμ" στα φοινικικά. Τα δύο αυτά τοπωνύμια δείχνουν καταγωγή από τους Δαναούς, όπως ονομάζονται οι Έλληνες από τον Όμηρο και τον Θουκυδίδη. Έτσι, η μετανάστευση του Μόψου και Ελλήνων στην Κιλικία καταγράφεται από μια χεττιτική επιγραφή, ανεξάρτητα από την ελληνική παράδοση. Μια άλλη χεττιτική πινακίδα από το Μπογάζκιοϊ αναφέρει τον Μουκσούς σε σχέση με τον Αταρσιυάς "τον άνθρωπο από την Αχιγιάβα" (όπως ονομάζονταν οι Αχαιοί από τους Χιττίτες ) και τον βασιλιά Αρνουβαντάς Γ'. Από αυτή την πηγή εκτιμάται ότι ο Μόψος έδρασε μεταξύ 1245-1230 πΧ, το οποίο είναι συμβατό με την ελληνική μυθολογία.
Στην αρχαία γεωγραφία και στα νομίσματα
Ο παραπάνω μύθος διαδόθηκε μέχρι τη Συρία και τη Φοινίκη. Αρκετές πόλεις, όπως η Άσπενδος και η Μοψουεστία (= «Μόψου Εστία») τιμούσαν τον Μόψο ως ιδρυτή τους, ενώ ολόκληρη η Παμφυλία ονομαζόταν παλαιότερα «Μοψοπία». Το μόνο όμως που παραδίνεται με βεβαιότητα είναι ότι ο Μόψος ίδρυσε μαζί με τον Αμφίλοχο την πόλη Μάλλο.
Ο Μόψος ο Κλάριος απεικονίζεται σε νομίσματα της Ιεραπόλεως της εποχής του Τραϊανού. Με τον Μόψο αυτό ταυτίζεται κάποτε ο Μόψος ο Λαπίθης και ο βασιλιάς Μόψοπος της Αττικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 2007-2008
Γ' Ανδρών 2007-2008
Ξενία
Ο όρος Ξενία μπορεί να αναφέρεται:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 2007-2008
Ο πρώτος γύρος της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 30 Σεπτεμβρίου 2007 έως τις 6 Ιανουαρίου 2008. Ο δεύτερος γύρος ξεκίνησε στις 13 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 13 Απριλίου 2008.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
Κατηγορία:Γ εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2007 2008 Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2007 2008
1685
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πόντσα
Η Πόντσα (ιταλ. Ponza) είναι ένα ιταλικό νησί με έκταση 7,5 τ.χλμ και πληθυσμό 3.360 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Πόντσα.
Πόντσα
1686
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1686 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κέολβαλντ του Ουέσσεξ
Ο Κέολβαλντ του Ουέσσεξ ήταν μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ και ανήκε στην ευθεία γενεαλογική γραμμή από τον Κέρντικ μέχρι τον Εγβέρτο του Ουέσσεξ. Ο Κέολβαλντ ήταν μοναδικός γιος και παιδί του Κάθγουλφ του Ουέσσεξ και της Γκουίνχαφαρ της Νταμνονίας, δεν είναι γνωστή η ημερομηνία της γέννησης και του θανάτου του, δεν έγινε ποτέ βασιλιάς και δεν υπάρχουν καθόλου πληροφορίες για τον ίδιο. Πληροφορίες αναφέρουν σαν σύζυγο του την Φάφερταχ (620 - 644) κόρη του πρίγκιπα Φινγκουίν του Μαμχάν (603 - 644), γιος του ήταν ο Κένρεντ του Ουέσσεξ, εγγονοί του ο Ίνε του Ουέσσεξ και ο Ίνγκιλντ προ-προπάππους του Εγβέρτου του Ουέσσεξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Ανεμολόγιο (εκπομπή)
Το Ανεμολόγιο είναι δημοφιλής βραδινή εκπομπή λόγου και επικοινωνίας που μεταδίδεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM 97.8. από τη Δευτέρα έως τη Παρασκευή κατά τις ώρες 23:00-02:00.
Το μουσικό θέμα έχει συνθέσει ο ηχολήπτης Νίκος Χατζηιωαννίδης με σήμα της εκπομπής είναι το χαρακτηριστικό ουρλιαχτό ενός λύκου.
Με το «Ανεμολόγιο» επικοινωνούν σε πραγματικό χρόνο ακροατές του σταθμού, κυρίως με τηλεφωνικές κλήσεις αλλά και μέσω ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Ο κανόνας της εκπομπής είναι ότι κάθε ακροατής έχει δικαίωμα τηλεφωνικής παρέμβασης μόνο μια φορά την εβδομάδα με σκοπό να ακούγονται όσο το δυνατόν διαφορετικές φωνές. Οι παρεμβαίνοντες μπορούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους και αναπτύσσουν τις απόψεις τους πάνω σε ζητήματα που τους προβληματίζουν, ή σύμφωνα με τη θεματολογία ειδικών εκπομπών που καθορίζονται απ' τον παρουσιαστή και ονομάζονται θεματικές βραδιές, κάτι που πρώτο το Ανεμολόγιο καθιέρωσε.
Το Ανεμολόγιο ξεκίνησε να μεταδίδεται το 2005 από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ. Τον Αύγουστο του 2013 η εκπομπή άλλαξε ραδιοφωνική στέγη μετακομίζοντας στον Real fm 97,8.
Κάθγουλφ (γιος του Κάθγουιν)
Ο Κάθγουλφ του Ουέσσεξ ή Κάθα του Ουέσσεξ (Cuthwulf, περί το 592 - μετά το 648) μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ ήταν τρίτος γιος του Κάθγουιν του Ουέσσεξ και ανήκε στην γενεαλογική γραμμή από τον Κέρντικ μέχρι τον Εγβέρτο του Ουέσσεξ. Ο Κάθγουλφ δεν έγινε ποτέ βασιλιάς, τα αδέλφια του ήταν ο Κίνεβαλντ και ο Κέντα του Ουέσσεξ, ο γιος του ήταν ο Κέολβαλντ του Ουέσσεξ αλλά τίποτα δεν είναι περισσότερο γνωστό για τον ίδιο. Πολλοί ιστορικοί τον συγχέουν με τον πατέρα του λόγω της ομοιότητας που υπάρχει στα ονόματα τους, ο Κεντβάλλα του Ουέσσεξ αναφέρεται σαν γιος του Κενμπέρχτ του Ουέσσεξ και εγγονός του Κέντα του Ουέσσεξ ο οποίος ήταν αδελφός του Κάθγουλφ. Ο Κάθγουλφ ήταν ο τρίτος γιος του Κάθγουιν, ο Κάθγουιν ήταν γιος του Κιούλιν του Ουέσσεξ, εγγονός του Κίνρικ του Ουέσσεξ και δισέγγονος του Κέρντικ του αρχηγού των Σαξόνων εισβολέων που εισέβαλαν στην Βρετανία και έγιναν κυρίαρχοι του νησιού από τους Κέλτες, γεννήθηκε στα τελευταία χρόνια που ο πατέρας του ήταν ακόμα πρίγκιπας των Σαξόνων. Ο παππούς του Κιούλιν του Ουέσσεξ έχασε τον θρόνο τον Ιούνιο του 592, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει για το συγκεκριμένο έτος : "έγινε μεγάλη σφαγή στο Γούντεν'ς Μπάροου και ο Κιούλιν διώχθηκε". Το Γούντεν'ς Μπάροου ήταν ένας τύμβος ο οποίος ονομάζεται σήμερα "Λίθος του Αδάμ" στο Γουιλσάιρ. Ο αντίπαλος του Κάθγουιν ήταν ο ξάδελφος του Κέολ του Ουέσσεξ ο οποίος στην συνέχεια σφετερίστηκε τον θρόνο και κυβέρνησε τα επόμενα έξι χρόνια, ο 27χρονος πατέρας του ήταν αρχηγός του μοιραίου στρατού και νόμιμος διάδοχος του θρόνου αλλά αναγκάστηκε να δραπετεύσει μαζί με τους μικρούς γιους του. Την επόμενη χρονιά (593) ο παππούς του Κιούλιν και τα αδέλφια του πέθαναν υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες πιθανότατα σε μάχες οι οποίες ακολούθησαν στην συνέχεια. Ο Κάθγουιν δραπέτευσε στην ανατολή μαζί με την οικογένεια του, όλες οι προσπάθειες που έκαναν ο Κέολ και ο Κέολγουλφ να εξαλείψουν τον κύριο κλάδο της δυναστείας ήταν ανεπιτυχείς.
Ανατροπή του πατέρα του από τον Κέολ
Ο Κέολ ο οποίος ήταν γιος του Κάθα, ο Κάθα ήταν αδελφός του Κιούλιν και εγγονός του Κέντρικ συνεπώς ο Κέολ ήταν πρώτος ξάδελφος του Κάθγουιν, ο ίδιος και ο αδελφός του Κέολγουλφ βασίλευσαν 17 χρόνια μετά από τον Κάθγουιν. Εκείνη την εποχή πραγματοποιήθηκε διάσπαση στο βασίλειο των Δυτικών Σαξόνων : ο Κέολ και ο Κέολγουλφ είχαν υπό τον έλεγχο τους το Γουιλσάιρ, στην βόρεια κοιλάδα του Τάμεση υπήρχαν οι εγκαταστάσεις του Κάθγουιν και της οικογένειας του. Ο Κάθγουλφ είχε άλλους δυο αδελφούς : τον Κίνεβαλντ (γεν. 585) και τον Κέντα (γεν. 590), το όνομα της μητέρας τους δεν έχει καταγραφεί αλλά πιθανότατα πέθανε τα πρώτα χρόνια της εξορίας αφού από τότε δεν έκανε κανένα άλλο παιδί. Οι λεπτομέρειες για τις δραστηριότητες του Κάθγουλφ την περίοδο που βρισκόταν στην εξορία είναι ελάχιστες, ο ίδιος και τα αδέλφια του ήταν σε ισχυρή θέση την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Κινεγκίλς του Ουέσσεξ γιος του Κέολ και στην συνέχεια ο Κενβάλ του Ουέσσεξ γιος του Κινεγκίλς. Ο Πέντα της Μερκίας επιτέθηκε στο Ουέσσεξ σαν απάντηση στο διαζύγιο που έδωσε ο Κένβαλ στην αδελφή του και τον έστειλε εξορία στην Ανατολική Αγγία (645 - 648). Ο Κάθγουλφ ήταν παρών στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν μαζί με τα αδέλφια του αλλά είναι ελάχιστα γνωστά σχετικά με τις δραστηριότητες τους, οι υποθέσεις που γράφονται σχετικά με το θέμα ποικίλουν μερικοί αναφέρουν ότι πιθανότατα τον βοήθησε να ανακτήσει τον θρόνο το 648.
Στην συνέχεια οι αναφορές για τον Κάθγουλφ ήταν έντονα υποτονικές, στον λαό έμεινε όπως ο πατέρας του θρυλικό πρόσωπο εκπροσωπώντας τους λαϊκούς αγώνες εναντίον της τυραννικής βασιλείας του Κεόλ και των απογόνων του. Δεν είναι γνωστός ο χρόνος θανάτου του αλλά είναι βέβαιο ότι δεν ζούσε την εποχή που έληξε η βασιλεία του Κενβάλ (672), δεν υπάρχουν καθόλου αναφορές εκείνη την εποχή για τον ίδιο και επιπλέον είναι απίθανο για τα δεδομένα της εποχής να είχε ξεπεράσει την ηλικία των 80 ετών. Ο αινιγματικός πρίγκιπας και οι αγώνες του έμειναν στην μνήμη των Δυτικών Σαξόνων οι οποίοι ανέβασαν στον θρόνο μετά τον θάνατο του τελευταίου απογόνου του Κεόλ Σέντγουιν του Ουέσσεξ τον μικρανεψιό του Κεντβάλλα του Ουέσσεξ και στην συνέχεια τον δισέγγονο του Ίνε του Ουέσσεξ
Εξορία από τα αδέλφια του στην Νταμνονία
Το 620 φαίνεται ότι η κοιλάδα του Άνω Τάμεση βρισκόταν υπό την κατοχή των γιων του Κάθγουιν αλλά η περιοχή ήταν πολύ μικρή για να συντηρήσει και τα τρία αδέλφια, ο Κάθγουλφ ως νεώτερος αναγκάστηκε να μετακινηθεί, αργότερα βρέθηκε στο Ντεβόν στην νοτιοδυτικές περιοχές του Ουέσσεξ. Στην Κορνουάλλη κατοικούσε μια Κέλτικη φυλή που βρισκόταν σε συνεχή σύγκρουση με το Ουέσσεξ, είναι αβέβαιη η περίοδος που κατακτήθηκε από τους Σάξονες του Ουέσσεξ σίγουρα έγινε αργότερα με μεγάλη καθυστέρηση. Οι Κέλτες στην Νταμνονία της Κορνουάλης είχαν αποκοπεί από τους συμμάχους τους στην Ουαλλία μετά την νίκη του Κιούλιν του Ουέσσεξ στο Ντιρχάμ (577) αλλά επειδή τα ταξίδια μέσω θαλάσσης ήταν πιο εύκολα από τα ταξίδια μέσω ξηράς το χτύπημα δεν ήταν τόσο σοβαρό. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Κλέμεν απ Μπλεντρίκ ήταν αρχηγός των Κελτών την εποχή που πολεμούσαν στην μάχη του Μποντάν (614). Η θέση της μάχης της μάχης δείχνει ότι ο στρατός της Νταμνονίας βάδισε μέσω του παλιού Ρωμαϊκού δρόμου από το Έξετερ στο Ντόρτσεστερ και αποκρούστηκε από μια φρουρά Δυτικών Σαξόνων η οποία βάδιζε νότια. Ο Ματθαίος του Γουέστμινστερ σημειώνει ότι οι Κέλτες κατείχαν ακόμα το Έξετερ (632) και αμήνυθηκαν γενναία απέναντι στον Πέντα της Μερκίας μέχρι την στιγμή που δέχτηκαν ενισχύσεις από τον Καντβαλλόν, στην συνέχεια προχώρησαν σε μεγάλη σφαγή των Μερκιανών. Ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ προχωράει σε μια επιπλέον αναφορά ότι ο Καντβαλλόν συμμάχησε με την Βρετανική αριστοκρατία. Μετά από αυτό το περιστατικό εδραιώθηκαν περισσότερο τα σύνορα ανάμεσα στο Ουέσσεξ και την Νταμνονία, στην περιοχή είχε εγκατασταθεί ο Κάθγουλφ ο οποίος βρισκόταν πλέον σε μεγάλο κίνδυνο. Οι πληροφορίες λένε ότι ήταν ανεπιθύμητος στις περιοχές που κατείχαν τα αδέλφια του, τον έστειλαν σε εκείνη την απομακρυσμένη περιοχή με την ελπίδα να βρει τον θάνατο από τους Νταμνονίους. Η ημερομηνία της μετακίνησης είναι ασαφής αλλά συνέβη πριν το 614 την χρονιά που ο Κάθγουλφ ήταν αρχηγός του στρατού των Δυτικών Σαξόνων στην μάχη του Μποντάν. Ο Καθγούλφ παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα από την Νταμνονία την Γκουίνχαφαρ κόρη του Κλέμεν απ Μπλεντρίκ μετά από συμφωνία με την προσωρινή συμμαχία που έκανε με τον πατέρα της τα πρώτα χρόνια όπως αναφέρει ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ. Ο γάμος ήταν ανεπιτυχής, απέκτησαν μονάχα έναν γιο τον Κέολβαλντ του Ουέσσεξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Παναγιώτης Καποδίστριας (ηθοποιός)
Ο Παναγιώτης Καποδίστριας (Αθήνα 9 Νοεμβρίου 1977-) είναι Έλληνας ηθοποιός, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Τελειώνοντας το σχολείο, φοίτησε στη Δραματική Σχολή της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα, απ' όπου πήρε το δίπλωμα του ηθοποιού και στην οποία έχει διδάξει και ο ίδιος υποκριτική. Από το 1997 είναι μέλος του Σ.Ε.Η. (Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών) και από το 2004 είναι μέλος της Ε.Σ.Ε. (Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος). Από το 2010 έως το 2011 υπήρξε μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της Ε.Σ.Ε., ενώ τα τελευταία χρόνια είναι μέλος της κριτικής επιτροπής όλων των διαγωνισμών σεναρίου που διοργανώνει η ένωση σεναριογράφων Ελλάδας (Ε.Σ.Ε.)
Το 2006 έγραψε το δεύτερο κατα σειρά θεατρικό του έργο, με τίτλο: «Ο Θεός κι η ψυχή σου», το οποίο βρέθηκε στο διεθνή διαγωνισμό θεατρικών έργων που διεξήγαγε το Columbus State University. Η τύχη του συγκεκριμένου έργου ήταν να μπει στα επικρατέστερα για το καλύτερο θεατρικό έργο του 2006, παγκοσμίως.
Το τρίτο του κατά σειρά θεατρικό έργο, με τίτλο: «Έτσι απλά», επιλέχθηκε το 2007 να παρουσιαστεί στο Λονδίνο, εν όψει της επετείου των 50 ετών του θεάτρου Τέχνης του Λονδίνου.
Το 2010 ίδρυσε και από τότε διευθύνει την πρώτη ελληνική σχολή δημιουργικής γραφής, Tabula Rasa, η οποία ιδρύθηκε για να καλύψει το κενό στο χώρο της συγγραφής τηλεοπτικών, κινηματογραφικών, θεατρικών και λογοτεχνικών κειμένων. Είναι αναγνωρισμένη από το κράτος και διδάσκει ένα πλήθος γνωστών καλλιτεχνών. (http://www.tabula.gr)
Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ένωσης σεναρίου
Το 2016 επιλέχθηκε να παραδώσει στη Νέα Υόρκη masterclass σεναριογραφίας, εκπροσωπώντας τους σεναριογράφους των Βαλκανίων.
Το 2017 υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής του 13ου παγκόσμιου διαγωνισμού ποίησης του συλλόγου Λόγου, Τέχνης και Ελληνικού Πολιτισμού της Βαυαρίας.
Ως δημιουργός
Σεναριογράφος Θεατρικός συγγραφέας Σκηνοθέτης θεάτρου Σκηνοθέτης τηλεόρασης
Βρετανικό δημοψήφισμα (2016)
Στις 23 Ιουνίου 2016 διεξήχθη δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο για την παραμονή της χώρας ή την αποχώρησή της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η συμμετοχή της Βρετανίας στην Ένωση ήταν αμφιλεγόμενο ζήτημα ήδη από την ένταξή της, το 1973.
Παναγιώτης Καποδίστριας (ηθοποιός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Βρετανικό δημοψήφισμα (2016)
Προκήρυξη και βασικές παράμετροι
Πριν από τις γενικές εκλογές του 2015, ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον είχε δεσμευθεί πως εάν εκλεγεί θα διεξάγει δημοψήφισμα που θα κρίνει την παραμονή ή όχι του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επανεκλογή της κυβέρνησης Κάμερον με απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή έδωσε τη δυνατότητα να προχωρήσει η διεξαγωγή δημοψηφίσματος, αφού πρώτα η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε ευνοϊκότερους για τη χώρα όρους παραμονής στην Ε.Ε.
Η διαπραγμάτευση αυτή τέλειωσε το βράδυ της 19ης Φεβρουαρίου 2016 και την επόμενη μέρα ανακοινώθηκε η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για τις 23 Ιουνίου.
Το αναθεωρημένο καθεστώς συμμετοχής της Βρετανίας στην ΕΕ θα ίσχυε στην περίπτωση που οι Βρετανοί υπερψήφιζαν την παραμονή στο δημοψήφισμα. Τα κύρια σημεία του νέου αυτού καθεστώτος ήταν τέσσερα:
Στάση φορέων
Τα περισσότερα πολιτικά κόμματα έκαναν καμπάνια υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, όπως οι Εργατικοί, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, οι Πράσινοι και το Σκωτικό Εθνικό Κόμμα.
Αντιθέτως, υπέρ της αποχώρησης αγωνίστηκε κυρίως το Κόμμα Ανεξαρτησίας και κάποια μικρότερα κόμματα.
Επίσης, και από τα κόμματα που επισήμως τάχθηκαν υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε, υπήρξαν σημαίνοντα στελέχη που ανακοίνωσαν πως θα κινηθούν αντίθετα από την κομματική γραμμή.
Αποτελέσματα
Αναλυτικά τα αποτελέσματα ανά κράτος του Ηνωμενου Βασιλείου έχουν ως εξής :
Επιπτώσεις
Η Έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, συχνά γνωστή ως Brexit (συντομογραφία του British exit, αγγλ. Βρετανική έξοδος, κατ’ αναλογία με το Grexit), θεωρείται πολύ πιθανό να αναζωπυρώσει ένα κύμα ανεξαρτησίας στη Σκωτία, επειδή ψήφισε την παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει προοπτική για πιθανό δεύτερο δημοψήφισμα με ερώτημα την ανεξαρτησία, όπως σε αυτό που έγινε στις 18 Σεπτεμβρίου 2014. Επίσης, ίσως πυροδοτήσει και πιθανότητα για απόσχιση της Βόρειας Ιρλανδίας και ένωσή της με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, επειδή η Βόρεια Ιρλανδία ψήφισε επίσης την παραμονή στην Ε.Ε.
Δολοφονία της Τζο Κοξ
Η περίοδος πριν το δημοψήφισμα στιγματίστηκε από την δολοφονία της βουλευτού του Εργατικού Κόμματος Τζο Κοξ, στις 16 Ιουνίου, ακριβώς μία εβδομάδα πριν προσέλθουν οι πολίτες στις κάλπες. Κατηγορούμενος είναι ο Τόμας Μέιρ, 52 ετών, ο οποίος φέρεται να φώναξε πριν το συμβάν «Britain First» («Πρώτα η Βρετανία»). Στο επεισόδιο τραυματίστηκε άλλος ένας άνδρας. Όταν ζητήθηκε από τον ύποπτο που συνελήφθη, να πει το όνομά του στο δικαστήριο, εκείνος απάντησε «Θάνατος στους προδότες, ελευθερία για τη Βρετανία»
Εκτός άλλων επιδράσεων που μπορεί να είχε η δολοφονία, είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της προεκλογικής καμπάνιας για τρεις ημέρες.
Κορυφή Τρικάλων
Η Κορυφή (Καπρό) είναι ένα ορεινό χωριό του Ασπροπόταμου (Αχελώου) χτισμένο σε υψόμετρο 700 περίπου μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας με ανώτερο κατοικίσιμο υψόμετρο τα 778μ. Απέχει 79 χλμ απόσταση από τα Τρίκαλα 62 από την Πύλη, 82 από την Άρτα και 24 απο το Βουργαρέλι Άρτας. Ανήκε στη Διευρυμένη Κοινότητα Νεράιδας (Νόμος Καποδίστρια) και απέχει απ’ την Μεσοχώρα 13,5 χλμ καί από την Αθήνα 408χλμ. Τώρα ανήκει στον Δήμο Πύλης. Βρίσκεται στα ΝΔ του Νομού Τρικάλων, στα σύνορα με την Ήπειρο (Νομό Άρτας).
Ονομασία
Το παλαιό του όνομα, "Καπρό", συνδέεται με την ύπαρξη αγριόχοιρων στην περιοχή. Ο οικισμός μνημονεύεται σε οθωμανική απογραφή του 1454/55 ως "Καπόρο". Σε άλλες αναφορές τις ίδιας περιόδου αναφέρεται και ως "Καπρόη".
Γεωγραφία
Το χωριό είναι κτισμένο πάνω από τον ποταμό Αχελώο ή Ασπροπόταμο (φυσικό όριο των νομών Τρικάλων και Άρτας), μεταξύ των βουνοκορφών Καταφίδι (1436μ.) και Καπροβούνι (1174 μ.).Υδρεύεται από πηγές που πηγάζουν από τη θέση Βρέματα(1094 μέτρα). Η πλατεία του χωριού βρίσκεται στα 710 μέτρα υψόμετρο και την συνοδεύουν 2 βελανιδιές στο κέντρο της πλατείας και στο δεξιό της άκρο δίπλα από την κέντρικη εκκλησία του χωριού τον Άη Γιώργη..λίγο πιο πέρα είναι και η πέτρινη βρύση που από το 2006 ξεδιψάει τους χωριανούς και τους επισκέπτες. Ακριβώς κάτω από την πλατεία υπάρχει το δημοτικό σχολείο της Κορυφής πού λειτουργούσε εδώ και πολλά χρόνια.
Επίσης υπάρχει και ένας συνοικισμός αποτελούμενος από καλύβες ζώων στην θέση "Αμπελοτόπι" στα 884m υψόμετρο στις πλαγιές του βουνού Καταφίδι που χρησιμοποιούνταν τα παλιά χρόνια αλλά ακόμα και σήμερα για την εκτροφή ζώων, εκεί οδηγεί δρόμος που ξεκινάει κοντά στο ρέμα του χωριού περίπου 3 χιλιόμετρα αλλά είναι δύσβατος.
Βούνα γύρω απο το χωριό (Οροσειρά νοτίας Πίνδου) :
Αξιοθέατα
Στό νοτιοδυτικό και νοτιοανατολικό μέρος του χωριού υπάρχουν 2 γέφυρες που ενώνουν το χωριό μέ την εθνική οδό Τρικάλων-Αρτας.
Στο καπροβούνι πού δεσπόζει πάνω από το χωριό υπάρχει και εκεί ένα εκκλησάκι στα 1174 μέτρα πάνω σε ένα λόφο ο αηλιάς που γιορτάζει στις 20 Ιούλιου.
Ένα όμορφο ελατόδασος στην δυτική πλευρά τού καπροβουνίου στα 1200 μέτρα περίπου δίνει χρώμα στο βουνό όλους τους μήνες του χρόνου.
Ενα ακόμα μικρό αξιοθέατο που διασχίζει το κέντρο του χωριού είναι το ρέμα (βάβο) πού πηγάζει λίγο πιο κάτω από το βουνό καπροβούνι και τελικά εκβάλει στον ποταμό Αχελώο στό κάτω μέρος του χωριού και δημιουργεί καταρράκτη τον χειμώνα.
Νερόμυλος του χωριού:Στα 595 μέτρα στίς νοτιοδυτικές παρυφές του χωριού υπάρχει ο νερόμυλος από τα πολύ παλιά χρόνια όπου εκεί παλία αλέθαν οι χωριανοί το καλομπόκι.Ακριβώς δίπλα περνάει ξυστά το μεγάλο ρέμα της Κορυφής πού πηγάζει κοντά στο Καταφίδι στά 1350 μέτρα και αυτό καταλήγει στόν ποταμό Αχελώο.
Βρύση Τ'αλατζόκα. Στα 645 μέτρα στό νότιο μέρος του χωριού υπάρχει μιά βρυση-πηγή που για χρόνια ήταν το σημείο που οι παλιοί κάτοικοι του χωριού προμηθεύονταν νερό για τις βασικές τους ανάγκες.Ακριβώς δίπλα από τήν βρύση βρίσκεται ένας τεράστιος βράχος πού έπεσε από το Καπροβούνι με το σεισμό του 1ης Μαϊου 1967 και κύληστηκε και έφτασε στο σημείο αυτό χωρίς ευτυχώς να κάνει ζημία σε σπίτια κατά την πτώση του.
Λαογραφικά στοιχεία εκκλησίες εξωκλήσια
Άγιος Γεώργιος. (Κεντρική πλατεία 710 μέτρα) Πολυούχος του χωριού καί η κεντρική εκκλησία. Γιορτάζει στις 23 Απριλίου
Πάναγία κοίμηση της Θεοτόκου.(685 μέτρα) Γιορτάζει στις 15 Αυγούστου.Στο χωριό γίνεται το πανηγύρι στις 14 ή 15 Αυγούστου. Εκεί βρίσκεται και το κοιμητήριο του χωριού.
Δώδεκα Απόστολοι (Εξωκλήσι από το 1997) βρίσκεται 1 χιλιόμετρο πρίν Τήν είσοδο του χωριού σε μία καταπράσινη πλαγιά στα 720 μέτρα με τίς απότομες κορφές-ζωνάρια του Καπροβούνιου να απλώνονται από την πάνω μεριά και τον ποταμό Αχελώο όπως πάντα να κυλάει ακριβώς 150 μέτρα από την κάτω μεριά.
Άη-λιας(Εξωκλήσι) στα 1253 μέτρα σέ ένα οροπέδιο στο καπροβούνι με θέα όλη την οροσειρά των Τζουμέρκων και Αγράφων βρίσκεται από τα πάρα πολύ παλιά χρόνια το εξωκλήσι του Αή-λια που καθέ χρόνο στις 21 Ιουλίου είναι η τιμητική του γιορτή.Για πολλά χρόνια οι χωριανοί σε κάθε τιμητικη του ανεβέναν από τά χαράματα της 21ης Ιουλίου για να παρακολουθήσουν το μυστήριο της θείας λειτουργίας όμως τα τελευταία χρόνια έχει σταματήσει αυτή η ανάβαση κάθε 21 Ιουλίου (από το 2014 )και πλέον η θεία λειτουργία γίνεται στον κεντρικό ναό του χωριόυ.
Φύση - Χλωρίδα
Τό χωριό φιλοξενεί πολλά είδη δέντρων μεταξύ αυτών Πλάτανια βελανιδιές(δέντρα,γράβους αφροξυλιές,έλατα,κρανιές,ασφένταμια,άγριες αχλάδιες κερασιές βατομουριές καρυδιές καστανιές κέδρα(στις παρυφές του χωριού) και μερικες φλαμουριές.
Έθιμα
Στις 15 Αυγούστου γίνοταν το πανηγύρι του χωριού έως το 2016 Και στις 20/07 επίσης έως το 2006
Κάτοικοι
Στο χωριό τον χειμώνα ζούν περίπου 30 με 40 ατόμα περίπου και τά περισσότερα εξ'αυτών ασχολούνται με τήν κτηνοτροφία καί με τήν γεωργία. Το Πάσχα και το καλοκαίρι το χωριό γεμίζει από κόσμο πού έρχεται για διακοπές και ο αριθμός ανέρχεται γύρω στους 280-300
Κλίμα
Το κλίμα του χωριού είναι ορεινό μέ κρύους κατά βάση χειμώνες και ήπια έως ελαφρά θερμά καλοκαίρια. Τον χειμώνα η θερμοκρασία πέφτει στους -2οC _ -6οC Ενώ το καλοκαίρι δεν ξεπερνάει τους 31οC. Κάθε χειμώνα χιονίζει κατά μέσο όρο 2 φορές.Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ήταν τον Φεβρουάριο του 2012 (-11.8°C)
Καφενεία/μεζεδοπωλεία
Στο κέντρο του χωριού υπάρχουν 3 χώροι εστίασης (Καφέ-Ταβέρνες) για τους επισκέπτες και τους μόνιμους κατοίκους
Ταβέρνα/Καφετέρια/Ψησταριά/Μεζεδοπωλείο "Το κουτούκι του Ράκια"
Παραδοσιακό καφενείο/Ουζερί "Ο Στέφος-Πλατεία"
Καφενείο/Μεζεδοπωλείο/Ουζερί/Ψησταριά "Λευτέρης Χρηστάκης"
Μονοπάτια
Στο χωριό υπάρχουν πάρα πολλά μονοπάτια που οδηγούν σε διάφορα τοπία εντός του χωριού αλλά και περιφερειακά Μερικά από αυτά είναι: Αυτό που ξεκινάει από το ΒΑ μέρος του χωριού (τσελλαικα) και οδηγεί στις βρύσες Κλήματα στα 866 μέτρα περίπου μέσα σε πολύ βλάστηση και καθαρό αέρα. 2) Το μονοπάτι που ξεκινάει από τον Αχελώο 575 μέτρα και οδηγεί στις παρυφές του χωριού Κανάβι(668μέτρα)μέ θέα το ποτάμι πού διέρχεται από κάτω και τις πανέμορφες βουνοκορφές τών Τζουμέρκων που υψώνονται απέναντι.
Το ορεινό μονοπάτι που ξεκινάει από το βόρειο βορειοδυτικο μέρος του χωριού και διασχίζει πλάγια το Καπροβούνι και μετά βγαίνει από την πίσω μεριά και σύνεχίζει τήν πορεία του για το προαναφερθέν εξωκλήσι του Αή-λια.
Σεισμοί
Ένας δυνατός σεισμός έπληξε το χωριό την πρώτομαγια του 1967 6.5 Ρίχτερ πού άφησε πίσω του πόλλες καταστροφές κυρίως σε σπίτια και στο έδαφος του χωριού
Κορυφή στα παλιά χρόνια 1920-1990
Η Κορυφή ή Κάπρο στα παλιά χρόνια σχεδόν όλες οι εκτάσεις του χωριού καλλιεργούνταν και φυτεύονταν με λαχανικά και στάρι και άλλα διάφορα γεωργικά προϊόντα οι παλιοί κάτοικοι του χωριού ήταν προσηλωμένοι σε αυτό καθώς η ασχολία τους εκείνα τα χρόνια ήταν όχι μόνο μέσα στο χωριό αλλά και στο Καπροβούνι.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Το ανθρώπινο στίγμα
Το ανθρώπινο στίγμα (The Human Stain) είναι μυθιστόρημα του αμερικανού συγγραφέα Φίλιπ Ροθ που κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες το Μάιο του 2000. Το έργο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά.
Περίληψη
Ο Κόλμαν Σιλκ, ένας ηλικιωμένος άνδρας, συναντά τον Νέιθαν Ζούκερμαν και τον καλεί να τον βοηθήσει να γράψει την ιστορία του. Η σύζυγός του μόλις πέθανε, πιθανώς λόγω της αδικίας που διαπράχθηκε εναντίον του συζύγου, ο οποίος τότε ήταν κοσμήτορας του (φανταστικού) Πανεπιστημίου Αθήνα, αλλά και καθηγητής κλασικής λογοτεχνίας και αναγκάστηκε να πάρει αιφνιδιαστικά πρόωρη συνταξιοδότηση λόγω των κατηγοριών για ρατσισμό.
Μετά από μια ανταλλαγή ιδεών, οι δύο άνδρες αποκηρύσσουν αυτό το έργο, αλλά δημιουργείται φιλία μεταξύ τους. Τότε, οι συνθήκες της ζωής του ΚΣιλκ απομακρύνουν αυτούς τους δύο χαρακτήρες.
Η ιστορία που λέει στον Ζούκερμαν για τη ζωή του Κόλμαν, ανακατεύει την επιστροφή στο παρελθόν για τη δική του ζωή και αυτή των άλλων πρωταγωνιστών, αποκαλύπτοντας το μυστικό για το οποίο ο Κόλμαν αρνήθηκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στην άδικη κατηγορία.
Ακοντισμός
Ο ακοντισμός είναι ένα από τα αγωνίσματα ρίψεων του στίβου, με μεγάλη ιστορία καθώς είναι γνωστό ήδη από την Αρχαία Ελλάδα. Σκοπός του αθλήματος είναι η ρίψη ενός ακοντίου σε μεγάλη απόσταση (δεκάδων μέτρων). Νικητής είναι ο αθλητής που θα ρίξει το ακόντιό του πιο μακριά.
Ιστορική εξέλιξη
Ο Όμηρος αναφέρει ότι Αχαιοί όταν δεν πολεμούσαν έξω από τα τείχη της Τροίας διασκέδαζαν ρίχνοντας δίσκο και ακόντιο. Στην Οδύσσεια οι μνηστήρες της Πηνελόπης περνούσαν τον καιρό τους ρίχνοντας δίσκο και ακόντιο και μάλιστα σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο.
Προστάτη του ακοντισμού οι αρχαίοι θεωρούσαν τον θεό Απόλλωνα, γι'αυτό τον βλέπουμε σε αγγειογραφείες και γενικά στην "Πλαστική" να κρατά δόρυ και τόξο "λόγχην δε εν ταις χερσίν και τόξον".
Το ακόντιο στην Αρχαία Ελλάδα το χρησιμοποιούσαν στον πόλεμο και στο κυνήγι. Για την εκπαίδευση τόσο των νέων όσο και των στρατιωτών οργανώνονταν αγώνες ακοντίου. Υπήρχαν δύο ειδών αγώνες. Εκτίναξη του ακοντίου σε μήκος, που ονομαζόταν «εκηβόλος ακοντισμός», και εκτίναξη του ακοντίου σε στόχο, που ονομαζόταν «Στοχαστικός ακοντισμός».
Κατά την προπόνηση στο εστοχαστικό ακόντιο οι αθλητές χρησιμοποιούσαν ακόντιο με την αιχμή, ενώ στη ρίψη του εκηβόλου, χωρίς αιχμή. Κατά τους επίσημους αγώνες πρέπει να χρησιμοποιούσαν αιχμηρό ακόντιο, ίσως με μεταλλική αιχμή αφού η βολή ήταν έγκυρη όταν το ακόντιο χτυπούσε στο έδαφος με την αιχμή του για να είναι δυνατή η μέτρηση της ρίψης.
Σαν αγώνισμα στις Ολυμπιάδες επικράτησε ο ακοντισμός σε μήκος και ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα του πένταθλου.
Το Ακόντιο
Το αρχαίο ακόντιο είναι ένα ξύλινο κοντάρι, μήκους περίπου 1,70 μ. και διαμέτρου περίπου 3,5 εκατοστών. Στη μια άκρη είναι μυτερό. Στις αγγειογραφιές μάλιστα βλέπουμε ότι το μήκος του ακοντίου πλησιάζει και υπερβαίνει το ύψος του ακοντιστή. Για το βάρος και το πάχος του δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες. Το αγωνιστικό ακόντιο θα πρέπει να ήταν ελαφρύτερο από το δόρυ των πολεμιστών.
Το ακόντιο χρησιμοποιήθηκε στο Βυζάντιο, όπως και στις προηγούμενες εποχές ως όπλο πολεμικό, ως όργανο για το κυνήγι μεγάλων άγριων ζώων και ως αθλητικό όργανο. Στα Τακτικά το ακόντιο αναφέρεται ως "ρικτάριν" και το έριχναν μακριά. Οι Ρωμαίοι το ακόντιο το έφτιαχναν από ξύλο κρανιάς καιτο μήκος του ποικίλει από 1,10-2,40μ. και στους Βυζαντινούς χρόνους 2,30 μ.
Στο πένταθλο χρησιμοποιούσαν ακόντιο χωρίς μεταλλική αιχμή. Το ακόντιο αυτό λεγόταν «αποτομεύς ή αποτομάς». Στις παραστάσεις που υπάρχουν σε αγγεία ή σε ανάγλυφα, απεικονίζονται ακόντια και με μεταλλική αιχμή. Τα ακόντια αυτά χρησιμοποιούνταν στο αγώνισμα ακοντισμού σε στόχο και η μεταλλική αιχμή (από σίδερο ή ορείχαλκο) βοηθούσε για να στερεωθεί το ακόντιο στον στόχο. Στο μέσο του ακοντίου υπήρχε δερμάτινη λωρίδα διπλωμένη σε θηλιά η «αγκύλη», δεμένη περίπου στο κέντρο βάρους του ακοντίου. Το ακριβές σημείο του δεσίματος της αγκύλης το ρύθμιζε ο κάθε αθλητής κατά τη δική του αντίληψη και την τεχνική που χρησιμοποιούσε. Οι αθλητές έδεναν την αγκύλη και την τύλιγαν στο κέντρο βάρους του ακοντίου, γι'αυτό και το ακόντιο ονομαζόταν μεσάγκυλον. Στη θηλειά της αγκύλης ο αθλητής περνούσε ένα η δύο δάχτυλα κρατώντας συγχρόνως με τα υπόλοιπα το ακόντιο. Είναι γεγονός ότι η αγκύλη κατά την εκσφενδόνιση λειτουργούσε ως μοχλός προώθησης αυξάνοντας τη δύναμη εκτοξεύσεως γιατί σταθεροποιούσε τη λαβή. Η αγκύλη καθώς ξετυλίγονταν προσέδιδε επίσης στο ακόντιο περιστροφική κίνηση γύρω από από τον άξονα που σταθεροποιούσε την πτήση.
Οι αγωνιστικές αγγειογραφίες είναι περισσότερο αποκαλυπτικές από τα αγωνιστικά κείμενα που διεσώθηκαν. Κατά τον Φιλόστρατο ιδανικοί ακοντιστές ήταν οι ψηλοί στο σώμα, οι αρμονικά καλογυμνασμένοι με γερά σώματα, με μακριά και λεπτά μέλη, με μακριά δάκτυλα.
Σύγχρονη εποχή
thumb|Ακοντιστής σε προσπάθεια
Η ρίψη ακοντίων αναβίωσε στη Γερμανία και τη Σουηδία στις αρχές της δεκαετίας του 1870 και σε μία δεκαετία επεκτάθηκε και στη Φινλανδία. Οι κανόνες συνέχισαν να εξελίσσονται τις επόμενες δεκαετίες. Αρχικά, τα ακόντια εκτοξεύονταν χωρίς να ταχύτητα, και το κράτησή τους από τη λαβή στο κέντρο βάρους δεν ήταν πάντα υποχρεωτική. Οι περιορισμένες προβολές εισήχθησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1890 και σύντομα εξελίχθηκαν στο σύγχρονο τρόπο ρίψης.
Ο Σουηδός Έρικ Λέμινγκ, ο οποίος έριξε το πρώτο καλύτερο στον κόσμο (49,32 μέτρα) το 1899 και κυριάρχησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες: από το 1902 έως το 1912 βελτιώθηκε σχεδόν κατά εννέα μέτρα και κατέρριψε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ. Η Σουηδία σάρωσε τις τέσσερις πρώτες θέσεις στη διοργάνωση του 1904, καθώς οι καλύτεροι ρίπτες της Φινλανδίας απουσίαζαν και η διοργάνωση δεν είχε ακόμη γίνει δημοφιλής σε καμία άλλη χώρα. Αν και αμφισβητήθηκε από νεότερα ταλέντα, ο Λέμινγκ παρέμεινε ως Ολυμπιονίκης το 1908 και το 1912. Η καλύτερο του βολή (62,32 μ., επίδοση μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912) ήταν το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ ακοντισμού που επικυρώθηκε επίσημα από τη Διεθνή Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF).
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, οι περισσότεροι αγώνες ακοντισμού ήταν με δύο χέρια. το εργαλείο ρίχνονταν με το δεξί χέρι και χωριστά με το αριστερό χέρι, και τα καλύτερα σημάδια για κάθε χέρι προστέθηκαν μαζί. Οι αγώνες μόνο για το καλύτερο χέρι ήταν λιγότερο συνηθισμένοι, αν και όχι άγνωστοι. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ένας αγώνας και των δύο χεριών πραγματοποιήθηκε μόνο μία φορά, το 1912. Η Φινλανδία σάρωσε τα μετάλλια, μπροστά από τον Λέμινγκ. Μετά από αυτό, αυτή η εκδοχή του ακοντίου έσβησε γρήγορα στην αφάνεια, μαζί με παρόμοιες παραλλαγές της βολής και του δίσκου.
Μια άλλη πρώιμη παραλλαγή ήταν το ελεύθερο ακόντιο, στο οποίο το κράτημα του ακοντίου από τη λαβή στο κέντρο βάρους δεν ήταν υποχρεωτικό. ένας τέτοιος αγώνας ελεύθερου τρόπου διεξήχθη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908, αλλά αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα μετά από αυτούς.
Τα πρώτα γνωστά σημάδια γυναικείου ακοντίου καταγράφηκαν στη Φινλανδία το 1909. Αρχικά, οι γυναίκες πετούσαν το ίδιο όργανο με τους άνδρες, ενώ ένα ελαφρύτερο, πιο κοντό ακόντιο για γυναίκες εισήχθη τη δεκαετία του 1920. Ο ακοντισμός γυναικών προστέθηκε στο Ολυμπιακό πρόγραμμα το 1932.
Για πολλά χρόνια τα ακόντια κατασκευάζονταν από μασίφ ξύλο με ατσάλινο άκρο. Το κοίλο, εξαιρετικά αεροδυναμικό ακόντιο χελντ, που εφευρέθηκε από τον Αμερικανό ρίπτη Μπαντ Χελντ και αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από τον αδελφό του Ντικ, παρουσιάστηκε τη δεκαετία του 1950. Τα πρώτα ακόντια χελντ ήταν επίσης ξύλινα με ατσάλινα άκρα, αλλά αργότερα τα μοντέλα κατασκευάστηκαν εξ ολοκλήρου από μέταλλο. Αυτά τα νέα ακόντια πέταξαν πιο μακριά, αλλά ήταν επίσης λιγότερο πιθανό να προσγειωθούν πρώτα σωστά. Ως απάντηση στις ολοένα και πιο συχνές επίπεδες ή διφορούμενα επίπεδες προσγειώσεις, τα πειράματα με τροποποιημένα ακόντια ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Τα σχέδια που προέκυψαν, που έκαναν τις επίπεδες προσγειώσεις πολύ λιγότερο συνηθισμένες και μείωσαν τις αποστάσεις που πετάγονταν, έγιναν επίσημα για τους άνδρες ξεκινώντας τον Απρίλιο του 1986 και για τις γυναίκες τον Απρίλιο του 1999, και τα παγκόσμια ρεκόρ (τότε 104,80 μέτρα από τον Ούβε Χεν και 80,00 μέτρα από την Πέτρα Φέλκε) έπαψαν να ισχύουν. Η αναγκαιότητα νέων ακοντίων προέκυψε κυρίως μετά τη ρίψη του Χεν στις 20 Ιουλίου 1984 στο Βερολίνο, όπου για πρώτη φορά αθλητής ξεπέρασε τα 100 μέτρα θέτοντας ερωτηματικά για την ασφάλεια και τη δυνατότητα των αθλητικών χώρων να ανταποκριθούν σε τέτοιες επιδόσεις.
Οι αθλητές του ακοντισμού που κατέχουν τα παγκόσμια ρεκόρ είναι: Στο αγώνισμα έχουν διακριθεί στο υψηλότερο επίπεδο και Έλληνες αθλητές όπως η Σοφία Σακοράφα, που στις 26 Σεπτεμβρίου 1982, σημείωσε παγκόσμιο επίδοση με 74,20 μέτρα (παλαιός τύπος ακόντίου), η Άννα Βερούλη, χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1982 στην Αθήνα, η Μιρέλα Μανιάνι, αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000 και χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες στην Αθήνα το 2004 και η Ελίνα Τζένγκο, πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2022. Τέλος, ο Μιχάλης Δώριζας, ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης το 1908.
Εξέλιξη παγκοσμίου ρεκόρ
Στους άνδρες η IAAF έχει αναγνωρίσει πέντε καταρρίψεις παγκοσμίου ρεκόρ με το νέο τύπου ακόντιο, ενώ στις γυναίκες έξι με πρώτη κάτοχο τη Μιρέλα Μανιάνι.
Άνδρες
Γυναίκες
Τεχνική ρίψης
Η τεχνική ρίψης του ακοντίου περιλαμβάνει δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος (που δίνει την ενέργεια για τη ρίψη του ακοντίου) ο ακοντιστής τρέχει 8-12 επιταχυνόμενα βήματα, κρατώντας το ακόντιο επάνω από το ύψος των ώμων. Το δεύτερο μέρος της φοράς (κίνηση) αποτελούν τα πέντε τελευταία βήματα, όπου ο αθλητής απλώνει το χέρι του προς τα μπρος και στρέφει τον αριστερό ώμο προς την κατεύθυνση ρίψης. Στα τρία τελευταία βήματα εκτελεί μια «ψαλιδωτή» κίνηση με τα πόδια έτσι ώστε να έρθει στην τελική θέση ρίψης. Στη φάση αυτή, σπρώχνει με το δεξί πόδι επάνω και εμπρός, και η ώθηση αυτή μεταφέρεται στη λεκάνη, στον κορμό, στον ώμο, στον αγκώνα και τελικά στην παλάμη που απελευθερώνει το ακόντιο.
thumb|right|200px|Διάδρομος φοράς και τομέας ρίψης Ακοντισμού
Βασικοί κανονισμοί
Ο αθλητής για να είναι έγκυρος πρέπει:
Οι 10 καλύτεροι αθλητές (νέος τύπος ακοντίου)
Πηγή: World Athletics
Οι 10 καλύτερες αθλήτριες (νέος τύπος ακοντίου)
Πηγή: World Athletics
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνίσματα του στίβου Ακοντιο
Αντόνι Γκαουντί
thumb|right|250 px|Το ημιτελές έργο του Γκαουντί, η εκκλησία [[Σαγράδα Φαμίλια, Βαρκελώνη]] thumb|right|250 px|Casa Batlló, [[Βαρκελώνη]] Ο Αντόνι Γκαουντί (Antoni Gaudí i Cornet, 25 Ιουνίου 1852 – 10 Ιουνίου 1926), σωστή προφορά Γκαουδί, ήταν σημαντικός Καταλανός αρχιτέκτονας του καταλανικού μοντερνισμού.
Βιογραφια
Γεννήθηκε στη Ρέους, αλλά σπούδασε και εργάστηκε στη Βαρκελώνη όπου βρίσκονται και τα πιο σημαντικά έργα του, τα οποία ξεχωρίζουν για τον σχεδιασμό τους.
Ένα από τα πιο σημαντικά του έργα είναι το Μέγαρο Γκουέλ, (η κατασκευή του ξεκινά το 1886 και ολοκληρώνεται το 1888). Ο σχεδιασμός του κτιρίου ανατέθηκε στον Γκαουντί από τον δον Eusebi Güell i Bacigalupi, εξέχουσα μορφή στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή της πόλης και με ισχυρή επιρροή στην πολιτική.
Το τελευταίο και ένα από τα χαρακτηριστικά έργα του είναι η εκκλησία Σαγράδα Φαμίλια, η οποία έμεινε ημιτελής λόγω του θανάτου του αρχιτέκτονα.
Τα έργα του Γκαουντί δίνουν ιδιαίτερο χαρακτήρα στη Βαρκελώνη και αποτελούν πόλους έλξης για επισκέπτες και μελετητές. Χαρακτηριστική είναι μια από τις τεχνικές του Γκαουντί ο οποίος χρησιμοποιούσε κομμάτια από κεραμικά πλακίδια για να διακοσμήσει και να χρωματίσει κάποια από τα έργα του. Σήμερα πολλά από τα διακοσμητικά αναμνηστικά που πωλούνται στη Βαρκελώνη χρησιμοποιούν την τεχνική αυτή.
Στις 7 Ιουνίου 1926, καθώς πήγαινε να δει την κατασκευή της Σαγράδα Φαμίλια, κτυπήθηκε από διερχόμενο τραμ και απεβίωσε τρεις ημέρες αργότερα, στις 10 Ιουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Καταλανικός μοντερνισμός
Κούρτσιο Μαλαπάρτε
Ο Κούρτσιο Μαλαπάρτε (ψευδ. του Κουρτ Έριχ Σούκερτ) (1898-1957) ήταν Ιταλός συγγραφέας και δημοσιογράφος.
Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα του Καπούτ (Kaputt) και Το δέρμα (La pelle) (έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά ) στα οποία καταγράφει τις εμπειρίες του ως δημοσιογράφου και αξιωματικού από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το ψευδώνυμο Μαλαπάρτε αποτελεί παρονομασία του ονόματος του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.
Βιογραφικό
Ο Κούρτσιο Μαλαπάρτε γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου του 1898 στο Πράτο, στην Τοσκάνη της Ιταλίας από Γερμανό πατέρα και Ιταλίδα μητέρα.
Σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, θέλοντας να πολεμήσει κατά των δυνάμεων της Αυστρουγγαρίας (που τότε κατείχε εδάφη που σήμερα ανήκουν στην Ιταλία) και καθώς στην αρχή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Ιταλία ήταν ουδέτερη, ο Μαλαπάρτε κατετάγη στην Legione Garibaldina, μια μονάδα της Λεγεώνας των Ξένων που αποτελούνταν αποκλειστικά από Ιταλούς. Το 1915 η Ιταλία μπήκε στον πόλεμο στο πλευρό των Δυνάμεων της Ανταντ και ο Μαλαπάρτε κατετάγη στο σώμα των Αλπινιστών του Βασιλικού Στρατού της Ιταλίας.
Η συντριβή του ιταλικού στρατού στο Caporetto της Σλοβενίας το 1917 οδήγησε τον Μαλαπάρτε να γράψει το πρώτο του βιβλίο που, αρχικά, είχε τον τίτλο Viva Caporetto!. Στο αφηγηματικό αυτό δοκίμιο ο Ιταλός συγγραφέας αποδίδει την ήττα του ιταλικού στρατού τον Νοέμβριο του 1917 στο Caporetto, όπου σκοτώθηκαν χιλιάδες απλοί Ιταλοί στρατιώτες, στην ανικανότητα και στην ανευθυνότητα της τότε ηγεσίας του ιταλικού στρατού και των πολιτικών που προερχόταν από τις ανώτερες τάξεις. Το βιβλίο αυτό ο Μαλαπάρτε δυσκολεύτηκε να το εκδόσει, καθώς το απέρριψαν πολλοί εκδότες, μεταξύ των οποίων και ο φίλος του Giuseppe Prezzolini και τελικά το εξέδωσε με δικά του έξοδα. Αμέσως μετά την κυκλοφορία του (1921) το βιβλίο κατασχέθηκε και τελικά επανεκδόθηκε την ίδια χρονιά με τον τίτλο La rivolta dei santi maledetti.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Φασίστες Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ζάχα Χαντίντ
thumb|Ο πυροσβεστικός σταθμός της Βίτρα στο Βάιλ αμ Ράιν της Γερμανίας, που η Ζάρα Χαντίντ εμπνεύστηκε το διάστημα 1991–1993.
Η Ζάχα Χαντίντ (31 Οκτωβρίου 1950 – 31 Μαρτίου 2016) ήταν Ιρακινή-Βρετανή αρχιτέκτονας, εκπρόσωπος της σχολής της αποδόμησης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βαγδάτη. Σπούδασε μαθηματικά στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού πριν μετακινηθεί στην Αρχιτεκτονική Σχολή της Αρχιτεκτονικής Ένωσης Λονδίνου.
Μετά την αποφοίτησή της συνεργάστηκε με τους αρχιτέκτονες δασκάλους της, τον Έλληνα Ηλία Ζέγγελη και τον Ολλανδό μαθητή του Ρεμ Κούλχαας στο Γραφείο για τη Μητροπολιτική Αρχιτεκτονική (OMA). Εκεί έγινε συνέταιρος το 1977.