cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας
Ανατροπή
Ο Εδουάρδος Δ΄ σε αυτό το σημείο προσπάθησε να συμφιλιωθεί με τον δούκα του Κλάρενς και τον κόμη του Γουόρικ, όταν μια ιδιωτική βεντέτα ξέσπασε στο Λίνκολνσαϊρ ανάμεσα στον σερ Τόμας Μπεργκ, λόρδο του Γκαίηνσμπορο και τον σερ Ρίτσαρντ Γουέλς, λόρδο του Γουέλς. Λίγους μήνες αργότερα, το Μάρτιο του 1470, ο Γουόρικ και ο Κλάρενς αποφάσισαν να επαναστατήσουν ξανά εναντίον του Εδουάρδου Δ΄. Η επανάσταση του Λίνκολνσαϊρ τελικά συνετρίβη, ο Γουόρικ δραπέτευσε στη Γαλλία την 1η Μαΐου 1470 και επιχείρησε να κάνει συμμαχία με τη Μαργαρίτα του Ανζού από τον Οίκο του Λάνκαστερ. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας ανέβηκε στο γαλλικό θρόνο με το θάνατο του πατέρα του, Καρόλου Ζ΄, στις 25 Ιουλίου 1461, και στράφηκε αμέσως εναντίον του Εδουάρδου Δ΄ συμμαχώντας με τον Οίκο του Λάνκαστερ. Ο Γουόρικ προχώρησε σε συμφωνία με τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ και τη Μαργαρίτα να επαναφέρουν στο θρόνο της Αγγλίας τον Ερρίκο ΣΤ΄ με στρατιωτική εισβολή, και ο στόλος τους εξέπλευσε για την Αγγλία στις 9 Σεπτεμβρίου 1470. Ο Εδουάρδος Δ΄ αναγκάστηκε να δραπετεύσει στη Φλάνδρα όταν έμαθε ότι ο αδελφός του Γουόρικ, Τζων Νέβιλ, 1ος μαρκήσιος του Μόνταγκιου, άλλαξε πλευρά και συμμάχησε επίσης με τους Λάνκαστερ, γεγονός που έκανε τη θέση του μη υπερασπίσιμη.
Επαναφορά
thumb|right|250px|Μικρογραφία που παρουσιάζει τον Εδουάρδο Δ΄ να παρακολουθεί τον αποκεφαλισμό του Εδμόνδου Μπωφόρ, 4ου δούκα του Σόμερσετ. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ επανήλθε σύντομα στο θρόνο, σε ένα γεγονός που έμεινε γνωστό ως "Αποκατάσταση", και ο Εδουάρδος Δ΄ δραπέτευσε στη Φλάνδρα, που αποτελούσε τότε τμήμα του Δουκάτου της Βουργουνδίας, με τον μικρότερο αδελφό του Ριχάρδο του Γκλόστερ. Ο Κάρολος της Βουργουνδίας ήταν γαμπρός του Εδουάρδου Δ΄ χάρη στο γάμο του στις 3 Ιουλίου 1468 με την αδελφή του Εδουάρδου, Μαργαρίτα της Υόρκης. Οι Γάλλοι αποφάσισαν να κηρύξουν τον πόλεμο στη Βουργουνδία παρότι ο Κάρολος ήταν στην αρχή απρόθυμος να βοηθήσει τον κουνιάδο του, κατόπιν όμως το έλαβε ως αφορμή να συγκροτήσει στρατό για να επαναφέρει στο θρόνο της Αγγλίας τον Εδουάρδο. Ο Εδουάρδος Δ΄ επέστρεψε στην Αγγλία με μια σχετικά μικρή δύναμη, και η πόλη της Υόρκης τού άνοιξε τις πύλες της αφού πρώτα υποσχέθηκε ότι ήρθε μόνο για να διεκδικήσει το δουκάτο του (δεν ανέφερε τη βασιλεία), όπως είχε κάνει ο Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας 70 χρόνια νωρίτερα. Οι πρώτοι που ενώθηκαν μαζί του ήταν ο σερ Τζέιμς Χάρρινγκτον και ο σερ Ουίλλιαμ Παρρ, που έφεραν στον Εδουάρδο 600 οπλισμένους άντρες στο Ντόνκαστερ.
Ο Εδουάρδος προχώρησε νότια και συγκέντρωσε δυνάμεις, ανάμεσά τους και τον μεταμεληθέντα αδερφό του, δούκα του Κλάρενς, μπήκε στο Λονδίνο, και συνέλαβε αιχμάλωτο τον Ερρίκο ΣΤ΄, ενώ νίκησε και σκότωσε τον Γουόρικ στη μάχη του Μπαρνέτ. Ο τελικός θρίαμβος για τον Εδουάρδο ακολούθησε στη μάχη του Τιούκσμπερι (1471), όπου σκοτώθηκε ο γιος του Ερρίκου ΣΤ΄, Εδουάρδος του Ουέστμινστερ, πρίγκηπας της Ουαλίας. Ο Εδμόνδος Μπωφόρ, 4ος δούκας του Σόμερσετ και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί των Λάνκαστερ ύστερα από δίκη αποκεφαλίστηκαν στις 6 Μαΐου 1471. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ πέθανε λίγες μέρες αργότερα, την ημέρα που ο Εδουάρδος Δ΄ μπήκε στο Λονδίνο, η δε επίσημη ανακοίνωση ήταν ότι πέθανε από "μελαγχολία", αλλά διαδόθηκε ευρύτατα ότι ο θάνατός του ήταν δολοφονία με διαταγή του Εδουάρδου. Οι δυο μικρότεροι αδελφοί του Εδουάρδου Δ΄, Γεώργιος, δούκας του Κλάρενς και Ριχάρδος, δούκας του Γκλόστερ, παντρεύτηκαν αντίστοιχα την Ισαβέλλα Νέβιλ, δούκισσα του Κλάρενς και την Άννα Νέβιλ, κόρες του κόμητος του Γουόρικ και της Άννας Μπωσάν, και ήλθαν σύντομα σε σύγκρουση για την τεράστια κληρονομιά της ακόμα εν ζωή μητέρας των συζύγων τους. Το 1478, ο δούκας του Κλάρενς κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον του Εδουάρδου Δ΄, φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου και εκτελέστηκε στις 18 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, σύμφωνα δε με μια παράδοση "πνίγηκε σε ένα βαρέλι κρασιού".
Το τέλος
Ο Εδουάρδος Δ΄ δεν αντιμετώπισε άλλες επαναστάσεις μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Οίκος του Λάνκαστερ είχε πλέον εξουδετερωθεί, και η μοναδική απειλή του ήταν ο Ερρίκος Τυδώρ που ζούσε στην εξορία. Το 1475 ο Εδουάρδος κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία, στρατοπέδευσε τον Ιούνιο στο Καλαί, αλλά ο σύμμαχός του Κάρολος της Βουργουνδίας δεν του παρείχε την απαραίτητη υποστήριξη, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία. Η Συνθήκη του Πικινί που ακολούθησε του έδωσε αποζημίωση 75.000 κορώνες και ετήσια σύνταξη 50.000 κορωνών, γεγονός που του επέτρεψε να αναδιοργανώσει τα οικονομικά του. Υποστήριξε δε τις προσπάθειες του Αλέξανδρου Στιούαρτ, δούκα του Ολμπανυ, αδελφού του Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας να κερδίσει το θρόνο της Σκωτίας (1482). Για το σκοπό αυτό, ξεκίνησε μεγάλη εκστρατεία στη Σκωτία με επικεφαλής τον Ριχάρδο, δούκα του Γκλόστερ, στην οποία συμμετείχε και ο δούκας του Ώλμπανι. Ο Ιάκωβος Γ΄ ετοιμάστηκε να αποκρούσει την επίθεση αλλά συνελήφθη από μια ομάδα δυσαρεστημένων ευγενών, που ανήκαν πιθανότητα στους οπαδούς του δούκα του Ώλμπανι, τον Ιούλιο του 1482 και φυλακίστηκε, και στη Σκωτία τοποθετήθηκε αντιβασιλεία με αντιβασιλιά τον δούκα τον Ώλμπανι. Οι Άγγλοι ωστόσο, που υπέφεραν από έλλειψη χρημάτων, δεν κατέλαβαν το κάστρο του Εδιμβούργου, και επέστρεψαν στην πατρίδα τους κερδίζοντας μονάχα το Μπέργουικ στον ποταμό Τουίντ.
Η υγεία του Εδουάρδου Δ΄ άρχισε να χειροτερεύει συνέχεια, και το Πάσχα του 1483 ήταν πια άρρωστος σε μη αναστρέψιμο βαθμό, αλλά πρόλαβε να συντάξει τη διαθήκη του, ορίζοντας τον αδελφό του Ριχάρδο κηδεμόνα του ανήλικου γιου του, Εδουάρδου Ε΄ και Λόρδο-Προστάτη του Βασιλείου. Απεβίωσε στις 9 Απριλίου 1483 και τάφηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο κάστρο του Ουίνδσορ. Είναι άγνωστη η αιτία του πρόωρου θανάτου του. Έχουν αποκλειστεί η πνευμονία, ο τύφος και η δηλητηρίαση· η υγεία του είχε χειροτερέψει τα τελευταία χρόνια της ζωής του από την ακινησία, τρυφηλότητα και ανθυγιεινή ζωή.
Κατορθώματα
thumb|right|250px|Νόμισμα του Εδουάρδου Δ΄ (1464). Ο Εδουάρδος Δ΄ ήταν εξαιρετικά ικανός και τολμηρός στρατιωτικός διοικητής με μεγάλες επιτυχίες· εξόντωσε ολόκληρο τον αντίπαλο Οίκο του Λάνκαστερ. Έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στους Άγγλους παρά τις περιστασιακές αποτυχίες του, από τις οποίες οι περισσότερες οφείλονται στον ισχυρότατο αντίπαλό του Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας. Είχε έλλειψη κριτικής ικανότητας και πολλές φορές δεν μπορούσε να κατανοήσει πολλά κρίσιμα θέματα, αλλά οι οπαδοί του ήταν σταθερά πιστοί στον ίδιο μέχρι το θάνατό του. Το σημαντικότερο από τα κατορθώματα του Εδουάρδου Δ΄ ήταν η επαναφορά του "νόμου και της τάξης": τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Ερρίκου ΣΤ΄ επικρατούσε χάος και ανομία, η πειρατεία και οι ληστείες οργίαζαν και το βασίλειο βρισκόταν σε διάλυση. Ο Εδουάρδος Δ΄ ανέστρεψε την κατάσταση, έφερε μεγάλη άνθηση του εμπορίου, ιδιαίτερα στην πόλη του Λονδίνου, έκανε το Δουκάτο του Λάνκαστερ περιουσία του αγγλικού στέμματος και βελτίωσε σημαντικά την οικονομική περιουσία του στέμματος. Τα χειρόγραφα της εποχής του παρουσιάζουν απειλητικές επιστολές στους γαιοκτήμονες, σε περίπτωση που δεν ήταν πιστοί στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.
Αυλή
Η Αυλή του Εδουάρδου Δ΄ και της Ελισάβετ Γούντβιλ περιγράφεται ως "η εντυπωσιακότερη σε ολόκληρη τη χριστιανοσύνη". Ο Εδουάρδος Δ΄ σπατάλησε τεράστια ποσά για να τονίσει και προβάλει τη δύναμή του, έδειξε έντονο ενδιαφέρον ιδιαίτερα στην ιστορική μελέτη, και χρησιμοποίησε έγγραφα πανέμορφα διακοσμημένα με τεχνίτες από τη Μπρυζ. Το περιεχόμενο των μελετών του στράφηκε σε μεγάλους ηγεμόνες του παρελθόντος όπως ο Ιούλιος Καίσαρ, ιστορικά χρονικά και θρησκευτικές μελέτες. Δεν είναι γνωστή η κεντρική του βιβλιοθήκη· καταγράφονται τα ανάκτορα του Έλθαμ, στα οποία είχε φύλακα "για να συντηρεί τα βιβλία του". Περισσότερα από 40 βιβλία του παρέμεναν άθικτα τον 15ο αιώνα, κάτι που δείχνει την καλή συντήρησή τους· σήμερα βρίσκονται στη Βασιλική Συλλογή εγγράφων της Βρετανικής Βιβλιοθήκης. Η δυναστεία του Εδουάρδου Δ΄, παρά τη στρατιωτική και διοικητική ιδιοφυία του, δεν μπόρεσε να διατηρηθεί περισσότερα από δύο χρόνια μετά το θάνατό του.
Οικογένεια
thumb|right|250px|Μικρογραφία από το εξώφυλλο του βιβλίου "Οι Λόγοι των Φιλοσόφων" που παρουσιάζει τον Εδουάρδο Δ΄, τη σύζυγό του Ελισάβετ Γούντβιλ και τον διάδοχο Εδουάρδο Ε΄ να δέχονται το πρώτο τυπωμένο βιβλίο στην Αγγλία.
Ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας είχε πολλές ερωμένες, ανάμεσα στις οποίες ήταν η Τζέιν Σορ (1445-1527), η λαίδη Έλεανορ Τάλμποτ (1436-1468) και η Ελισάβετ Γουέιτ, με τις οποίες είχε μερικά νόθα παιδιά.
Με την Ελισάβετ Γουέιτ, κόρη του Τόμας Γουέιτ του Σαουθάμπτον, απέκτησε δύο παιδιά:
Με άγνωστη ερωμένη απέκτησε τα εξής τέκνα:
Διαδοχή
Ο μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδου Δ΄, ο Εδουάρδος (Ε΄), χρίστηκε πρίγκηπας της Ουαλίας σε ηλικία επτά μηνών. Όταν έγινε τριών ετών στάλθηκε από τον πατέρα του στο κάστρο του Λάντλοου ως αρχηγός του Συμβουλίου της Ουαλίας και του Μαρτς, ένα σώμα που συστάθηκε για να βοηθήσει τον μελλοντικό Εδουάρδο Ε΄ στα καθήκοντά του. Ο πρίγκηπας συνοδεύτηκε από τη μητέρα του και τον θείο του Άντονυ Γούντβιλ, 2ο κόμη του Ρίβερς, στον οποίο ανατέθηκαν τα καθήκοντα της προεδρίας του Συμβουλίου. Ο βασιλιάς επισκέφτηκε πολλές φορές τον γιο του στο κάστρο, μιας και ο ίδιος δεν είχε χριστεί ποτέ πρίγκηπας της Ουαλίας, είναι δε σαφές ότι τον προετοίμαζε για τα μελλοντικά βασιλικά του καθήκοντα. Ο γιος του αποκλείστηκε σύντομα από το θρόνο και αντικαταστάθηκε από τον θείο του Ριχάρδο του Γκλόστερ, η κόρη του όμως Ελισάβετ της Υόρκης θα γίνει αργότερα βασίλισσα, όταν ανέβηκε στο θρόνο ο Ερρίκος Τυδώρ. Οι λόγοι που νομιμοποίησαν την άνοδο στο θρόνο του Ριχάρδου Γ΄ ήταν ότι ο Εδουάρδος Δ΄ είχε παντρευτεί άλλη γυναίκα πριν την Ελισάβετ Γούντβιλ. Ο Εδουάρδος Δ΄ και η λαίδη Έλεανορ Τάλμποτ, μια νεαρή χήρα, κόρη του 1ου κόμη του Σριούσμπερυ, φαίνεται να συνευρέθηκαν εκείνη την εποχή, και ένας κληρικός ισχυρίστηκε αργότερα (είχαν πεθάνει και οι δύο έως τότε) ότι είχε πραγματοποιήσει την τελετή του γάμου τους. Η νομιμότητα επανήλθε από τον Ερρίκο Ζ΄, λόγω της ανάγκης να μπορέσει να γίνει η σύζυγός του Ελισάβετ της Υόρκης βασίλισσα. Η τύχη των γιων του Εδουάρδου Δ΄, των Εδουάρδου Ε΄ και Ριχάρδου, δούκα της Υόρκης, είναι άγνωστη· οι φήμες έχουν δημιουργήσει το μυστήριο των πριγκήπων του Πύργου.
Νομιμότητα
thumb|right|250px|Μεταθανάτια προσωπογραφία του Εδουάρδου Δ΄ (περίπου 1520) με βάση αυθεντική της περιόδου 1470-1475. Πολλά ερωτήματα σχετικά με την πατρότητα του Εδουάρδου Δ΄ δημιουργήθηκαν το σύντομο χρόνο της βασιλείας του Εδουάρδου Ε΄ από τους οπαδούς του Ριχάρδου του Γκλόστερ. Η νοθογένεια φαινόταν τότε ως μεγάλο αμάρτημα στη δημόσια ζωή και χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές ως κατηγορία απέναντι σε διάφορους βασιλείς από τους εχθρούς τους. Ο Εδουάρδος Δ΄ δεν ήταν ο μοναδικός βασιλιάς ή διάδοχος που κατηγορήθηκε ως νόθος τον 15ο αιώνα, καθώς υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, όπως ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας, ο Εδουάρδος του Ουέστμινστερ και η Ιωάννα Α΄ της Καστίλλης. Οι ιστορικοί είδαν το θέμα αυτό ως μια προσπάθεια να δυσφημιστεί ο Εδουάρδος Δ΄ και η οικογένειά του από τους εχθρούς τους, καθώς υπάρχουν μεν κάποιες ενδείξεις ότι ο Ριχάρδος της Υόρκης δεν ήταν βιολογικός πατέρας του Εδουάρδου Δ΄, αλλά πολύ περιορισμένες. Οι κατηγορίες βασίστηκαν στο ότι ο Εδουάρδος Δ΄ δεν έμοιαζε στην εμφάνιση με τον πατέρα του, αφού σε αντίθεση με τον Ριχάρδο ήταν πολύ πάνω από έξι πόδια ψηλός (έξι πόδια=1,83 μ.), εντυπωσιακό ύψος για την εποχή. Ο μικρότερος αδελφός του Εδουάρδου Γεώργιος ήταν το ίδιο ωραίος και ψηλός (είχε και αξιοσημείωτη ομοιότητα με τον Εδουάρδο), ενώ η αδελφή τους Μαργαρίτα είχε ύψος πέντε πόδια και έντεκα ίντσες (1,80 μ.), γεγονός εντυπωσιακό για τις γυναίκες του Μεσαίωνα. Ο Ιταλός Δομήνικος Μαντσίνι που επισκέφτηκε την Αγγλία το 1482-1483 αναφέρει ότι η μητέρα του Εδουάρδου όταν έμαθε το γάμο του με την Ελισάβετ Γούντβιλ οργίστηκε τόσο πολύ που ορκίστηκε ότι θα τον κηρύξει νόθο, αλλά η αναφορά δεν έχει καμιά υποστήριξη από πηγές της εποχής του.
Ο Ριχάρδος Γ΄ πριν την άνοδό του στο θρόνο στις 22 Ιουνίου 1483 δήλωσε ότι ο Εδουάρδος Ε΄ ήταν νόθος και έφερε το θέμα στο Κοινοβούλιο. Σε καταστατικό του Αγγλικού Κοινοβουλίου (1484) ο Ριχάρδος Γ΄ παρουσιάζεται ως "ο αναμφισβήτητος γιος και διάδοχος" του Ριχάρδου Πλανταγενέτη, 3ου δούκα της Υόρκης, σε αντίθεση με τον Εδουάρδο Δ΄, για τον οποίο η αναφορά αυτή υπονοούσε ότι γεννήθηκε και βαπτίστηκε σε περίεργες συνθήκες. Δεν υπάρχει καμιά επιβεβαίωση στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ριχάρδος Γ΄" ότι ο Ριχάρδος διαμαρτυρήθηκε για τη νομιμότητα του Εδουάρδου Δ΄, αν έθεσε δε θέμα το έκανε για τα παιδιά του και όχι για τον ίδιο. Ο Ιταλός ιστορικός Πολύδωρος Βιργίλιος (1470-1555) σημειώνει ότι η δούκισσα Σεσίλ Νέβιλ της Υόρκης "όταν εσφαλμένα κατηγορήθηκε για μοιχεία διαμαρτυρήθηκε έντονα σε πολλούς ευγενείς για την πίκρα που της έδωσε ο γιος της Ριχάρδος", αλλά ακόμα και αν έγινε αυτό δεν τέθηκε ξανά θέμα.
Ο Εδουάρδος γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1448, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποτεθεί ότι ο Εδουάρδος γεννήθηκε πρόωρα, καθώς αν γινόταν αυτό θα υπήρχε οπωσδήποτε αναφορά. Με απαρίθμηση δε εννέα μηνών μέχρι τη γέννησή του, η σύλληψή του παραπέμπεται τον Ιούλιο του 1441. Μια τηλεοπτική σειρά του βρετανικού "Καναλιού 4" (Channel 4) το έτος 2004, που εξετάζει τα αρχεία του καθεδρικού ναού της Ρουέν, αναφέρει ότι από τις 14 Ιουλίου μέχρι τις 21 Αυγούστου 1441 ο Ριχάρδος βρισκόταν σε εκστρατεία στο Ποντουάζ στα βορειοδυτικά του Παρισιού, και ότι οι ιερείς προσευχήθηκαν στον καθεδρικό ναό για την ασφάλειά του. Το πρόγραμμα δίνει μεγάλη προσοχή στο γεγονός ότι η βάπτιση του δεύτερου γιου του Ριχάρδου και της Σεσίλ, Εδμόνδου, κόμη του Ράτλαντ, έγινε με μεγαλοπρεπείς τελετές στο ναό, ενώ η βάπτιση του Εδουάρδου έγινε σε γειτονικό παρεκκλήσι. Ο Ριχάρδος, δούκας της Υόρκης, είχε κάθε δικαίωμα να αμφισβητήσει την πατρότητα του γιου του αν δεν ήταν ο πραγματικός πατέρας του, καθώς αν όριζε ένα νόθο παιδί ως διάδοχο του αγγλικού θρόνου θα ισοδυναμούσε με προδοσία. Από την άλλη, ο πατέρας του Ριχάρδου είχε εκτελεστεί ως προδότης από τον Οίκο του Λάνκαστερ και ο ίδιος χρωστούσε την ασφάλειά του στην οικογένεια της Σεσίλ, επομένως θα ήταν μεγάλο ρίσκο να αμφισβητήσει την πίστη της συζύγου του και την πατρότητα του μεγαλύτερου γιου του.
Ο Εδουάρδος Δ΄, ακόμα και αν ήταν νόθος, θα μπορούσε σε κάθε περίπτωση να διεκδικήσει το αγγλικό στέμμα από τον Ερρίκο ΣΤ΄, με το δικαίωμα της κατάκτησης (με τη βία των όπλων δηλ.). Επίσης, ο Εδουάρδος είχε κληρονομικά δικαιώματα μέσω της μητέρας του Σεσίλ, που ήταν δισέγγονη του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και εγγονή του Ιωάννη της Γάνδης, καθώς μητέρα της ήταν η νόθη κόρη του Ιωάννη με την Αικατερίνη Σουίνφορντ, Ιωάννα Μπωφόρ, κόμησσα του Ουέστμορλαντ. Το ότι όμως η γιαγιά του Εδουάρδου Δ΄, Ιωάννα Μπωφόρ, ήταν νόθο τέκνο, χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία από τον Ερρίκο Τυδώρ για να κατηγορήσει τον Οίκο της Υόρκης για νοθογένεια και να τον αποκλείσει από το δικαίωμα στον αγγλικό θρόνο (1485). Ο Ιωάννης της Γάνδης είχε παντρευτεί ωστόσο την ερωμένη του, Αικατερίνη Σουίνφορντ, μετά το θάνατο της δεύτερης συζύγου του Κωνσταντίας της Καστίλλης, επομένως η Ιωάννα Μπωφόρ και ο οίκος των Μπωφόρ γενικότερα, "νομιμοποιήθηκε" και αναγνωρίστηκε ως τέτοιος από τον Ριχάρδο Β΄, με τον όρο όμως ότι δεν είχαν δικαίωμα διαδοχής επί του θρόνου της Αγγλίας.
Εμφάνιση και χαρακτήρας
Ο Εδουάρδος Δ΄ περιγράφεται ως εντυπωσιακός και πανέμορφος άντρας, ο δε Φιλίπ ντε Κομίν που τον είχε δει περιστασιακά αναφέρει "δεν θυμάμαι να έχω δει πιο όμορφο άντρα από την εποχή που ο κύριος του Γουόρικ τον ανάγκασε να δραπετεύσει από την Αγγλία". Ο Κομίν συνεχίζει γράφοντας "ένας άντρας τόσο εντυπωσιακός και όμορφος που θα μπορούσε να είναι επιρρεπής στις απολαύσεις της σάρκας". Ο Εδουάρδος περιγράφεται ως πανύψηλος για τα δεδομένα της εποχής του και επίσης αναφέρεται ότι φορούσε εντυπωσιακά ρούχα, σε αντίθεση με τα απαλά και ευτελή υφάσματα που φορούσε ο Ερρίκος ΣΤ΄. Όταν το αγγλικό κοινοβούλιο συνεκλήθη στις 12 Νοεμβρίου 1461 στο Ουέστμινστερ, ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου σερ Τζέιμς Στράνγκουις, που είχε πολεμήσει στο πλευρό του πατέρα του Εδουάρδου, Ριχάρδου της Υόρκης, στη μάχη του Ουέικφηλντ, ανέφερε "η ομορφιά του προσώπου αυτού είναι υπέροχη, ευχαριστούμε τον Παντοδύναμο Θεό που μας τον έστειλε" και "η ομορφιά συνδυάζεται με χάρη και σοφία". Ύμνησε επίσης τον Εδουάρδο Δ΄ ως "ευγενή, θαρραλέο με εξαιρετικά προσόντα και αφοσίωση στα καθήκοντά του".
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης Κατηγορία:Δούκες της Υόρκης Κατηγορία:Πόλεμος των Ρόδων Κατηγορία:Κόμητες του Μαρς (1328) Κατηγορία:Κόμητες του Άλστερ (1264)
Έντμοντον Ντρίλερς (1979-1982)
Η Έντμοντον Ντρίλερς (1979-1982) ήταν μια καναδική ποδοσφαιρική ομάδα που συμμετέχει στο North American Soccer League. Είχε ομάδα ποδοσφαίρου και ομάδα φούτσαλ. Ιδρύθηκε το 1979 και διαλύθηκε το 1982. Έδρα της ομάδας ήταν το Commonwealth Stadium, χωρητικότητας 42500 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1979 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καναδά
Ντανιέλ Λιουμπόγια
Ο Ντανιέλ Λιουμπόγια, γεννημένος στις 4 Σεπτεμβρίου 1978 στο Βινκόφτσι (πρώην Γιουγκοσλαβία, σημερινή Κροατία), είναι Σέρβος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της ΡΚ Λανς.
Διαθέτει, επίσης γαλλική υπηκοότητα.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Βινκόφτσι, ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από παιδική ηλικία αγωνιζόμενος με την ΧΝΚ Τσιμπάλια και στη συνέχεια στην ΝΚ Όσιγιεκ. Σε ηλικία 11 ετών, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής του Ερυθρού Αστέρα όπου δεν παρέμεινε παρά μόνο για διάστημα έξι μηνών. Εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της ΦΚ Σοσό αφότου πραγματοποίησε σειρά δοκιμαστικών. Διάβηκε τις ηλικιακές κατηγορίες των ομάδων νέων του συλλόγου και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα απέναντι στην Ολιμπίκ Λυών, τον Σεπτέμβριο του 1998. Η Σοσό υποβιβάστηκε στη Λιγκ 2 με το πέρας της σεζόν 1998-99. Την επόμενη σεζόν, ήταν δεύτερος καλύτερος σκόρερ της Λιγκ 2, κάτι, ωστόσο, που δεν ήταν αρκετό για τη Σοσό, προκειμένου αυτή να επιστρέψει στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Υπέγραψε στην ΡΚ Στρασμπούρ το καλοκαίρι του 2000.
ΡΚ Στρασμπούρ
Τα ξεκινήματά του στην Στρασμπούρ αποδείχτηκαν ιδιαιτέρως δύσκολα καθώς παρά την κατάκτηση του Κυπέλλου Γαλλίας, η Στρασμπούρ υποβιβάστηκε στη Λιγκ 2, ενώ ο ίδιος πέτυχε μόλις 3 τέρματα σε 30 συμμετοχές κατά τη διάρκεια της πρώτης του σεζόν με την ομάδα. Ξαναβρήκε τη δεινότητά του ως επιθετικός αγωνιζόμενος στη Λιγκ 2, όπου και πέτυχε συνολικά 15 τέρματα (5ος καλύτερος σκόρερ της Λιγκ 2). Η σεζόν 2002-03 βοήθησε στην καθιέρωση της ΡΚ Στρασμπούρ στη Λιγκ 1 (13η), ενώ ο Ντανιέλ Λιουμπόγια πέτυχε 9 τέρματα εκείνη τη σεζόν. Η επόμενη σεζόν είδε τον ερχομό του Μαμαντού Νιάνγκ με τον οποίο ο Λιουμπόγια είχε εξαιρετική συνεργασία. Σε διάστημα 5 μηνών, είχαν πετύχει οι δυο τους συνολικά 15 τέρματα. Ωστόσο, αυτό το επιθετικό δίδυμο δεν ήταν παρά προσωρινό, καθώς ο "Ljubo" παραχωρήθηκε ως δανεικός για διάστημα 6 μηνών στην ΠΣΖ.
Ελπίδες και απογοητεύσεις στην ΠΣΖ
Στην ΠΣΖ, ο Ντανιέλ Λιουμπόγια αναδείχτηκε δευτεραθλητής Γαλλίας τη σεζόν 2003-04, ενώ κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας. Πέτυχε συνολικά 12 τέρματα σε όλη τη σεζόν στο πρωτάθλημα (7 με την Στρασμπούρ και 5 με την Παρί). Το καλοκαίρι του 2004, αποκτήθηκε με οριστική μεταγραφή από την ΠΣΖ έναντι του ποσού των 3 εκατομμυρίων ευρώ. Η σεζόν 2004-05, ωστόσο, δεν ήταν επιτυχημένη. Έχοντας πετύχει 2 τέρματα σε 25 συμμετοχές, παρέμεινε στη σκιά του Παουλέτα, με την ΠΣΖ να τερματίζει 9η στο πρωτάθλημα και να πραγματοποιεί απογοητευτική πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2004-2005, τερματίζοντας στην τελευταία θέση του ομίλου της πίσω από τις ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Τσέλσι και ΦΚ Πόρτο.
Μια μοιρασμένη εμπειρία στην Μπουντεσλίγκα
Το 2005, πήρε μεταγραφή για τη Γερμανία, και πιο συγκεκριμένα στην ΦφΜ Στουτγκάρδη, όπου αποτέλεσε το επιθετικό δίδυμο της ομάδας μαζί με τον Δανό Γιον Νταλ Τόμασον. Πέτυχε 8 τέρματα και η ομάδα τερμάτισε 9η στην Μπουντεσλίγκα, ωστόσο, κατά τα τέλη της σεζόν ήρθε σε ρήξη με τους διοικούντες τον σύλλογο, με αποτέλεσμα να ολοκληρώσει τη σεζόν αγωνιζόμενος με τη δεύτερη ομάδα.
Πάραυτα, συμπεριλήφθηκε στην προεπιλογή για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στον Γ΄ Όμιλο, η Σερβία και Μαυροβούνιο ηττήθηκε και στις τρεις της αναμετρήσεις, στις δύο εκ των οποίων αγωνίστηκε και ο Λιουμπόγια, μπαίνοντας ως αλλαγή στη διάρκεια των αναμετρήσεων απέναντι στην Ολλανδία και την Αργεντινή.
Στη διάρκεια της σεζόν 2006-2007, παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεικού στην Αμβούργο ΣΦ. Αγωνιζόμενος με τα χρώματα της τελευταίας, πέτυχε συνολικά 5 τέρματα σε 17 συμμετοχές, ωστόσο ολοκλήρωσε για μια ακόμη φορά τη σεζόν αγωνιζόμενος με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου, καθώς απουσίαζε από σειρά προπονήσεων της ομάδας. Επιστρέφοντας στην ΦφΜ Στουτγκάρδη όπου ήταν ανεπιθύμητος, αρνήθηκε μία πρόταση της ΑΚ Σιένα, κι ενώ οι δύο ομάδες είχαν έρθει σε μεταξύ τους συμφωνία για τη μεταγραφή του παίκτη. Παρέμεινε σε αγωνιστική απραξία για διάστημα έξι μηνών, προτού παραχωρηθεί εκ νέου ως δανεικός, αυτή τη φορά στην ΦφΛ Βόλφσμπουργκ, τον Ιανουάριο του 2008. Αγωνιζόμενος με τα χρώματά της πέτυχε συνολικά ένα τέρμα σε οκτώ συμμετοχές για το πρωτάθλημα, με ένα σουτ από απόσταση 30 μέτρων.
Επιστροφή στη Γαλλία
Τον Ιούλιο του 2009, ο Σέρβος επιθετικός υπέγραψε συμβόλαιο διετούς διάρκειας με την Γκρενόμπλ Φουτ 38, όπου είχε ρόλο βασικού. Στις 8 Αυγούστου 2009, ο Ντανιέλ Λιουμπόγια αγωνίστηκε στην πρώτη του αναμέτρηση με την GF38 απέναντι στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ (0-2), στη διάρκεια της οποίας μπήκε ως αλλαγή στο 54ο λεπτό, ενώ στις 15 Αυγούστου 2009 πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την GF38 απέναντι στην Μπουλόν-συρ-Μερ (2-1) στο 47ο λεπτό της συγκεκριμένης αναμέτρησης. Τελικά, σε προσωπικό επίπεδο, πραγματοποίησε μια καλή σεζόν πετυχαίνοντας συνολικά 10 τέρματα σε 30 συμμετοχές. Αυτό, ωστόσο, δεν ήταν αρκετό από μόνο του για να παραμείνει η Γκρενόμπλ στη Λιγκ 1, όπου τερμάτισε στην 20ή θέση, στην οποία και βρισκόταν από την 4η αγωνιστική.
Ορεστίδα
thumb|270px|Η Ορεστίς στο χάρτη Η Ορεστίδα (Ορεστίς) ήταν αρχαία «χώρα» της Μακεδονίας, φυλετική περιοχή των Ορεστών. Ανήκε κατά την αρχαιότητα, στα βασίλεια της Άνω Μακεδονίας (σήμερα Δυτική Μακεδονία), μαζί με την Ελιμιώτιδα, τη Λυγκηστίδα, την Εορδαία, την Πελαγονία και την Τυμφαία.
Ντανιέλ Λιουμπόγια
Επιστροφή στη Γαλλία
Στις 31 Αυγούστου 2010, υπέγραψε συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας με την ΟΖΚ Νις με οψιόν ανανέωσης για έναν χρόνο, εφόσον αγωνιζόταν σε παραπάνω από 20 αγώνες στη διάρκεια της σεζόν. Το κόστος της μεταγραφής αυτής ανήλθε στις 300.000 €. Έπειτα από μια μοιρασμένη σεζόν στη διάρκεια της οποίας πέτυχε συνολικά 6 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις, αποχώρησε από την ομάδα.
Ορεστίδα
Η Ορεστίδα πήρε το όνομά της από τους Ορέστες, Μακεδνούς που κατοικούσαν σ' αυτή, όπως τους αποκαλεί ο Ηρόδοτος (484- 426 π.Χ.), αλλά και ο Πολύβιος αργότερα. Καταλάμβανε την περιοχή της σημερινής Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς, του Δήμου Βοΐου, του Δήμου Πρεσπών και της κοιλάδας του Άνω Δεβόλη. Πρωτεύουσα του κρατιδίου της αρχαίας Ορεστίδος, αποτελούσε το Άργος Ορεστικό. Η Ορεστίδα περιελάμβανε τις πόλεις: Κήλητρον (Celetrum) (σημ. Καστοριά), το Άργος Ορεστικόν, τη Λύκη (Λύκα) ''στο νησάκι του Αγ. Αχιλλείου'', τη Βάττυνα και μια ακόμη πόλη άγνωστης ονομασίας, κοντά στο σημερινό Σισάνι.
Ντανιέλ Λιουμπόγια
Στη Λέγκια Βαρσοβίας
Στις 15 Ιουνίου 2011, ο Ντανιέλ Λιουμπόγια υπέγραψε συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας με οψιόν ανανέωσης για έναν ακόμη χρόνο με τη Λέγκια Βαρσοβίας στην Πολωνία, αγωνιζόμενος, έτσι, με την ένατη, συνολικά, ομάδα της καριέρας του. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τη νέα του ομάδα απέναντι στην Γκόρνικ Ζάμπρζε στα πλαίσια της δεύτερης αγωνιστικής του πρωταθλήματος στις 12 Αυγούστου. Από τις πρώτες του, κιόλας, εβδομάδες στη νέα του ομάδα, αποδείχτηκε καθοριστικός και αποτέλεσε ένα πολύ δυνατό επιθετικό δίδυμο με τον συμπατριώτη του, Μίροσλαβ Ράντοβιτς, επιθετικό μέσο του συλλόγου. Βραβεύτηκε, μάλιστα, ως « παίκτης του μήνα Αυγούστου » από τους αρχηγούς και προπονητές των αντίπαλων ομάδων. Πρώτος σκόρερ του συλλόγου (11 τέρματα σε 30 συμμετοχές της Ekstraklasa, όλες τους ως βασικός), ο Λιουμπόγια οδήγησε τους συμπαίκτες του προς την κατάκτηση της τρίτης θέσης του πρωταθλήματος και τη νίκη στο Κύπελλο Πολωνίας (3–0 επί της Ρουχ Χορζόβ, άνοιγμα του σκορ από τον Σέρβο). Για το Γιουρόπα Λιγκ, η πορεία της Λέγκια ήταν σχετικά καλή, καθώς έπειτα από την πρόκριση για τη φάση των ομίλων που πήρε στην έδρα της Σπαρτάκ Μόσχας, ο πολωνικός ομάδα κατάφερε να προκριθεί με σχετική ευκολία από τον όμιλό της και δεν αποκλείστηκε στη φάση των 32 παρά μονάχα με ένα γκολ διαφορά, απέναντι στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Ορεστίδα
Υποτάχτηκε στους Ρωμαίους το 197 π.Χ. Διατήρησε όμως κάποια αυτονομία, αφού επιτράπηκε στις πόλεις της να επανιδρύσουν το ομοσπονδιακό (ελληνιστικό) σύστημα του "Κοινού των Ορεστών".
Ντανιέλ Λιουμπόγια
Στη Λέγκια Βαρσοβίας
Λόγω των πολύ καλών του εμφανίσεων, το συμβόλαιό του ανανεώθηκε για έναν χρόνο στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2012. Παρά τον ερχομό στη Λέγκια του Μάρεκ Σαγκανόβσκι, ο Λιουμπόγια εξακολούθησε να αγωνίζεται και να σκοράρει στον ίδιο ρυθμό με το πρώτο μισό της σεζόν. Πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για τη σεζόν 2012-2013 επί αρκετές εβδομάδες, ωστόσο η απόδοσή του μειώθηκε αισθητά μετά την άφιξη του Βλαντιμίρ Ντβαλισβίλι στη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου, καθώς η Λέγκια βρέθηκε τότε να έχει τρεις ποιοτικούς επιθετικούς στο δυναμικό της (12 τέρματα για τον Ντβαλισβίλι και 10 για τον « Sagan » στο τέλος του πρωταθλήματος). Τον Μάιο του 2013, έπειτα από τη νίκη στον τελικό του Κυπέλλου Πολωνίας (διοργάνωση στην οποία δεν αγωνίστηκε), ο Λιουμπόγια τιμωρήθηκε από τους διοικούντες του συλλόγου για την αντιεπαγγελματική του συμπεριφορά, έπειτα από μια βραδιά από είχε πιει παραπάνω απ'όσο έπρεπε. Μένοντας εκτός της πρώτης ομάδας, δεν επέστρεψε παρά μόνο για να αποχαιρετήσει τους οπαδούς , οι οποίοι γιόρταζαν την κατάκτηση του πρωταθλήματος, στη διάρκεια της τελευταίας αγωνιστικής. Όπως ήταν αναμενόμενο μετά το περιστατικό αυτό, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε.
Ορεστίδα
Στις επιγραφές της αρχαίας Ορεστίδας μαρτυρούνται 120 περίπου ανθρωπωνύμια (τα περισσότερα ελληνικά, ορισμένα ρωμαϊκά κ.ά.), που εκπροσωπούν ένα ποσοστό 25% στο σύνολο των ανθρωπωνυμίων ολόκληρης της Δυτικής Μακεδονίας (μόνο στο δόγμα των Βαττυναίων υπάρχει ένας κατάλογος από 100 ονόματα). Επίσης, σε επιγραφές και ανάγλυφα ρωμαϊκής εποχής, που βρέθηκαν στην αρχαία Ορεστίδα, μαρτυρούνται αρκετές λατρευόμενες θεότητες και τόποι λατρείας, όπως είναι οι λατρείες του Δία, του Ερμή, του «Θράκα ιππέα», καθώς και των Ρωμαίων αυτοκρατόρων (αυτοκρατορολατρείας).
Ντανιέλ Λιουμπόγια
ΡΚ Λανς
Στις 19 Ιουλίου 2013, σε ηλικία 34 ετών, επέστρεψε εκ νέου στη Γαλλία υπογράφοντας, αυτή τη φορά, συμβόλαιο συνεργασίας μονοετούς διάρκειας με τη Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Λανς, μαζί με μια αυτόματη οψιόν ανανέωσης σε περίπτωση ανόδου της ομάδας στη Λιγκ 1.
Ορεστίδα
Σήμερα υπάρχει ο Δήμος Άργους Ορεστικού με πρωτεύουσα το Άργος Ορεστικό.
Ντανιέλ Λιουμπόγια
ΡΚ Λανς
Στις 4 Αυγούστου, στη διάρκεια της πρώτης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Λιγκ 2, πέτυχε το πρώτο του τέρμα με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι στο Σταντ Μπολέρ-Ντελελίς, με το οποίο χάρισε τη νίκη με σκορ 1-0 στην ΡΚ Λανς απέναντι στην ΣΑ Μπαστιά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρενόμπλ Φουτ 38 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα
Ορεστίδα
Γεωγραφική περιοχή
Η Ορεστίδα (Ορεστίς), αλλά και Ορεστία ήταν αρχαία χώρα της Μακεδονίας,  η χώρα των Ορεστών. Ανήκε στα βασίλεια της Άνω Μακεδονίας (σήμερα Δυτ. Μακεδονία), μαζί με την Ελιμειώτιδα, την Λυγκίστιδα, Πελαγονία Εορδαία και την Τυμφαία.Η Ορεστίδα περιελάμβανε τις πόλεις: Κήλητρον (Celetrum) σημ. Καστοριά, την Βάττυνα, την Λύκη, στο νησάκι του Αγ. Αχιλλείου, τη Διοκλητιανούπολη και μια άγνωστης ονομασίας πόλη κοντά στο σημερινό Σισάνι.
Ποτάμιες και παραλίμνιες περιοχές του Παλιού Κόσμου
Η λίμνη της Καστοριάς και ο ποταμός Αλιάκμονας ήταν επί αιώνες οι ζωτικοί χώροι ανάπτυξης της ανθρώπινης δραστηριότητος και το σημείο εκκίνησης προς τον ευρύτερο ελλαδικό χώρο Βαρυσήμαντο γεγονός αποτελεί η ανεύρεση ενός λίθινου χειροπέλεκυ της Παλαιολιθικής εποχή στο Παλαιόκαστρο Κοζάνης όχι μακρυά από τις όχθες του σημερινού Αλιάκμονα. Πλησίον και κατά μήκος του ποταμού Αλιάκμονα δημιουργήθηκαν διάφοροι προϊστορικοί οικισμοί, όπως η Αιανή, η Αυγή Καστοριάς, η Κολοκυνθού Καστοριάς που γνωρίζουμε και σήμερα, αλλά και η Πίκρη, Σοπότι, Παραβέλα, όπως καταγρἀφονται από τους ερευνητές.
Κι΄είναι αυτό πολύ αυτονόητο γιατί πριν ακόμα κατοικιδιοποιηθεί το άλογο μετά την Νεολιθική εποχή (για τον ελλαδικό χώρο 6.800 - 3.000 π.Χ) οι ποτάμιες, αλλά και οι παραλίμνιες και παράκτιες περιοχές προσφέρονταν για την αλιεία και την ανάπτυξη των μόνιμων αγροτικών οικισμών, εφόσον ο άνθρωπος άρχισε ν΄ασχολείται πλέον εκτός από το κυνήγι με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Η πλέον ευνοημένη περιοχή του Παλιού Κόσμου -και για πολλούς αιώνες - ήταν η γεωγραφική ζώνη που αρχίζει από τη λίμνη της Καστοριάς και μέσω Αλιάκμονα εξικνείται μέχρι του Θερμαϊκού κόλπου. Η ευρύτερη περιοχή του Αλιάκμονα με φυσικά τείχη την Πίνδο, το Βέρμιο και τις κορυφογραμμές του Ασκίου και του Βούρινου την καταστούσαν για αιώνες απροσπέλαστη πανταχόθεν. Με τις σχεδίες αρχικά μέσω Αλιάκμονα ικανοποιούσε ο άνθρωπος της τελικής νεολιθικής εποχής την περιέργειά του για εξερεύνηση και οι ποταμοί πάντα οδηγούν στη θάλασσα. Οι Ορεστίδες ήταν εκείνοι που πρώτοι προσάραξαν πέριξ του Θερμαίου Κόλπου.Παίονες δε περί τον Αξιόν ποταμόν και την καλουμένην δια τούτο Αμφαξίτιν, Ηδωνοί δε και Βισάλται την λοιπήν μέχρι Στρυμόνος...
Μύθος και Ιστορία
Τόσο ο Θουκυδίδης όσο και ο Τίτος Λίβιος κάνουν αναφορά στην παρουσία του Ορέστη στη Ορεστίδα, που κατέφυγε σ΄αυτήν μετά τον φόνο της μητέρας του, αλλά και ο Κούρτιος Ρούφος Κόιντος. Ωστόσο ο ίδιος μύθος αναφέρεται και για την ονομασία της αρχαίας πόλης της Θράκης τη σημερινή Αδριανούπολη,όπου ο Ορέστης μετά το φόνο της μητέρας του Κλυταιμνήστρας έφτασε στην περιοχή για να λουστεί στη συμβολή των τριών ποταμών Άρδα, Έβρου και Τόνσου (Τούντζα) ύστερα από χρησμό για τον εξιλασμό του. Η λέξη Ορέσται ή Ορεστίδες είναι ομόρριζη της λέξης ορεινός και σύγχρονοι ερευνητές της ιστορίας υποστηρίζουν, ότι οι Δωριείς στην τελευταία φάση της μετακίνησής τους προς νότον είχαν ορμητήριο την Πίνδο. Η ευρύτερη περιοχή πέριξ της λίμνης της Καστοριάς με τους πασσαλόπηκτους οικισμούς της νεολιθικής εποχής πριν ακόμα από τον 6ον αιώνα π.Χ. προΰπήρχε όχι μόνον του Ορέστη, αλλά και αυτού ακόμη του Κάστορος αδελφού του Πολυδεύκους.
Ρωμαϊκοί χρόνοι (197 π.Χ.) - 330)
Περιήλθε στους Ρωμαίους το 197 π.Χ. μετά την ήττα του Φιλίππου Ε΄ στη θέση Κυνός Κεφαλαί της Θεσσαλίας. Με την ειρήνη που συνήφθη τον ίδιο χρόνο ο Φίλιππος έχανε όλες τις χώρες που είχε καταλάβει, τη Θεσσαλία και τις γειτονικές περιοχές, ενώ η περιοχή της Ορεστίδος, στη βορειοδυτική Μακεδονία, γινόταν ανεξάρτητη. Με τη συνθήκη της Απάμειας 188 π.Χ. μετά την λήξη του Αντιοχικού πολέμου (192-188 π.Χ.) παραχωρήθηκε αυτονομία στους Ορέστες που κράτησε μέχρι τη μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ..
Μετά την κατάκτηση της Μακεδονίας και τη μετατροπή της σε ρωμαϊκή επαρχία (το 148 π.Χ.), οι Ρωμαίοι επιφύλαξαν διαφορετική μεταχείριση στην 'Ανω Μακεδονία, την οποία ανακήρυξαν «ελευθέρα» (libera) και, στηριζόμενοι στη φυλετική της οργάνωση, προώθησαν την ίδρυση τεσσάρων φυλετικών ενώσεων («κοινών»), σύμφωνα με το ελληνιστικό ομοσπονδιακό σύστημα. Τα «κοινά» αποτελούσαν τους ενδιάμεσους διοικητικούς οργανισμούς ανάμεσα στις τοπικές αρχές και τον Ρωμαίο επαρχιακό διοικητή, όπως συμπεραίνεται από τη μνεία «πρεσβευτών του έθνους» των Ορεστών στο δόγμα των Βαττυναίων (143-4 μ.Χ.).Το αρχαιότερο από τα «κοινά» αυτά ήταν εκείνο των Ορεστών, το οποίο χρησίμευσε και ως πρότυπο για την ίδρυση των τριών άλλων «κοινών». Έδρα του «κοινού» των Ορεστών ήταν το 'Αργος Ορεστικό, όπου συνέρχονταν οι αντιπρόσωποι των πόλεων της Ορεστίδας για την επίλυση ομοσπονδιακών ζητημάτων.
Ορέσται
«…Λαός Ηπειρωτικός εν Μολοσσίδι, εν τη μεταξύ των ποταμών Αώου και Αλιάκμονος χώρα, ήτις κατ’ αυτήν εκαλείτο Ορεστίς ή Ορεστιάς. Ανεξάρτητοι το πριν, υπετάγησαν έπειτα εις τους Μακεδόνας, αλλ’ οι Ρωμαίοι τοις απέδωκαν την ελευθερίαν. Οι Ορέστες ήταν ήσαν εγκατεστημένοι στις περιοχές της λίμνης Ορεστιάδος (Καστοριάς), των πηγών και του άνω ρου του Αλιάκμονα, ενώ στα δυτικά μοιράζονταν τις εκτάσεις μέχρι τον ποταμό Αώο με τους Παραυαίους βόρεια και τους Τυμφαίους νότια, επίσης ορεσίβια ποιμενικά φύλα.
Οι Ορέστες, αποσπάσθηκαν από τους Μολοσσούς και πέρασαν στην επικυριαρχία των Μακεδόνων, στην διάρκεια της βασιλείας του Αλεξάνδρου Α΄ (498/497-454 π.Χ.). Οι διάδοχοί του όμως δεν θα μπορέσουν να επιβάλουν την πλήρη εξουσία τους και οι Ορέστες, όπως και τα άλλα φύλα της άνω Μακεδονίας, θα αποτελέσουν ημιανεξάρτητες ηγεμονίες με ιθαγενείς δυναστείες. Σε μια επιγραφή του 415 π.Χ. η οποία αναφέρεται σε μια συνθήκη μεταξύ των Αθηναίων, του βασιλιά της Μακεδονίας Περδίκκα Β΄ και των συμμάχων του και του ηγεμόνα των Λυγκηστών Αρραβαίου και των συμμάχων του, μνημονεύονται ως σύμμαχοι του Περδίκκα Β΄, εκτός από τον ηγεμόνα των Ελιμιωτών, Δέρδα και ο ηγεμών των Ορεστών Αντίοχος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες χώρες της Μακεδονίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Δάσος Πάφου
Το Δάσος Πάφου είναι το μεγαλύτερο κρατικό δάσος της Κύπρου. Η έκταση του ανέρχεται σε 600 τ.χλμ, επιφάνεια που αποτελεί το 6.5% της συνολικής έκτασης του νησιού. Καλύπτει ολόκληρο το δυτικό τμήμα της οροσειράς του Τροόδους και αποτελείται κυρίως από δάση Τραχείας Πεύκης με υπόστρωμα την θαμνώδη ενδημική Λατζιά. Επίσης στο Δάσος Πάφου βρίσκεται η φιμισμένη Κοιλάδα των Κέδρων με το ενδυμικό της Κυπριακό Κέδρο. Εξέρεση αποτελούν οι 2 περίκλειστες περιοχές, η μία των χωριών Κάμπου της Τσακκίστρας και Τσακκίστρας και η άλλη του χωριού Μηλικούρι με το Μοναστηριού του Κύκκου. Το Δάσος Πάφου ανακηρύχθηκε σε κύριο κρατικό δάσος, όπως και όλα τα μη ιδιόκτητα δάση του νησιού, από τους Βρετανούς το 1940, ενώ με διάφορους νόμους περιορίστηκε η εκμετάλλευσή του.
Ιστορικό
Η περιοχή που βρίσκεται σήμερα το Δάσος Πάφου χαρακτηριζόταν από τα αρχαία χρόνια ως η πιο πυκνοδασωμένη περιοχή της Κύπρου. Από την εποχή της Τουρκοκρατίας, διάφοροι παράκτιοι οικισμοί από φόβο πειρατών μετακινήθηκαν για ασφάλεια στο Δάσος. Τα συγκεκριμένα χωριά όμως έγιναν ιδιαίτερα επιζήμια για το Δάσος, καθώς οι πλείστοι κάτοικοι ήταν Βοσκοί και Ξυλοκόποι. Μεγάλο πρόβλημα αποτελούσαν και τα κοπάδια του Μοναστηριού του Κύκκου. Συνολικά 2.000 άνθρωποι ζούσαν στο Δάσος Πάφου στα τέλη του 19ου αιώνα, με 200.000 αιγοπρόβατα να βοσκούν σε αυτό, πράγμα προκαλούσε τεράστια ζημία. Το 1880 ο πρώτος Ανώτερος Δασικός Λειτουργός της Κύπρου έπεισε την Αποικιακή Κυβέρνηση και απαγόρευσε πλήρως η Βόσκηση και η Υλοτομία στα Δάση, όμως σύντομα αυτό δημιούργησε δυσαρέσκεια στους κάτοικους με αποτέλεσμα τα μέτρα αυτά να αρθούν λίγο αργότερα. Το 1898 η υλοτομία απαγορευτικέ πλήρως, με το Τμήμα Δασών να παραμένει το μόνο αρμόδιο για την εργασία αυτή Το 1913 η βόσκηση επιτράπηκε μόνο κατόπιν ειδικής αδείας από το Τμήμα Δασών. Μετά την ανακήρυξη των Δασών της Κύπρου σε Κρατικά Πάρκα το 1940, η βόσκηση απαγορευτικέ πλήρως. Με κυβερνητική απόφαση ένα-ένα αρχίσαν να μετακινούνται έξω από το Δάσος σε παράκτιες περιοχές με καλλιεργήσιμη γη ώστε οι κάτοικοι τους να σταματήσουν να είναι επιζήμιοι για το Δάσος και να γίνουν παραγωγικοί αγρότες, καθώς τους παραχωρούσαν αρκετά χωράφια πέριξ τον νέων χωρίων. Τα πρώτα χωριά που μετακινήθηκαν ήταν ο παλαιός Παχύαμμος, το Χαλέρι και το Καλοκάπι το 1931, τα οποία ενοποιήθηκαν και έκαναν το σημερινό χωριό του Παχύαμμου. Τον επόμενο χρόνο ακολουθήσαν τα Κόκκινα και τα Παλιάμπελα. Σε αυτές τις περιπτώσεις απαλλοτριώνονταν οι περιουσίες των κάτοικων με τιμή 7 λίρες το σπίτι και 3 το χωράφι στα παλιά τους χωριά, ενώ τους μοίρασαν ισάξια την γη στην νέα τους τοποθεσία. Το 1937 μετακίνησαν τους κάτοικους του μικρού χωριού Φιλήμονας στον Λιμνίτη. Το 1950 μετακίνησαν τους κάτοικους των χωρίων Άγιος Μερκούριος και Βροδίσια σε αλλά μικτά χωριά. Το 1953 τελικός μετακίνησαν τα χωριά Δήμματα, Λιβάδι, Γιαλιά και Αγία Μαρίνα κοντά στις εκτάσεις που τους παραχωρήθηκαν. Μάλιστα όσο αφορά τα χωριά Δήμματα και Λειβάδι, τους νέους οικισμούς εκτίσαν οι ίδιοι οι Βρετανοί, με αρχιτεκτονική και πολεοδόμηση καθαρά Αγγλική, χρησιμοποιώντας το χαρακτηριστικό τουβλάκι. Η Αγιά Μαρίνα μετακινήθηκε απαλλοτριώνοντας την γη και τα σπίτια τους στο παλιό χωριό, και παραχωρώντας τους χωράφια και οικόπεδα, βάση πολεοδομικού σχεδιασμού, στην νέα τους τοποθεσία. Με την Γιαλιά, καθώς το χωριό δεν ήταν μέσα στο Δάσος αλλά στα όρια του, έγινε μερική μετακίνηση και πολεοδομική προσαρμογή του χωριού. Τα νέα αυτά χωριά είναι τα Νέα Δήγματα, το Νέο Λιβάδι, η σημερινή Γιαλιά και η σημερινή Αγία Μαρίνα. Οι 2 μεγάλες περίκλειστες από το Δάσος εκτάσεις, η μια με τα χωριά Κάμπος της Τσακκίστρας και Τσακκίστρα και η άλλη με το χωριό Μηλικούρι και το Μοναστήρι του Κύκκου έχουν την απαιτούμενη απόσταση ασφάλειας από το δάσος ενώ είχαν πέριξ τους αρκετές γεωργικές εκτάσεις, οπόταν δεν υπήρχε πρόβλημα με αυτά. Μάλιστα το χωριό Κάμπος ήταν από τα πιο συνεργάσιμα καθώς ήταν το κατεξοχήν χωριό των Δασικών Υλοτόμων.
Οργάνωση και Συντήρηση
Είδη από το 1879 οι Βρετανοί ίδρυσαν το Τμήμα Δασών και διάφοροι Δασικοί Σταθμοί κτιστήκαν για προστασία του Δάσους. Συνολικά υπήρχαν 18 Δασικοί Σταθμοί, εκ τον οποίων 7 λειτουργούν σήμερα, καθώς με την πύκνωση του οδικού δικτύου και την εμφάνιση τον μέσων Επικοινωνίας και των Μηχανοκίνητων μέσων δεν ήταν πια απαραίτητη η επάνδρωση ορισμένων. Αυτοί οι σταθμοί ήταν στο Λιβάδι, στα Βροδίσα, στον Αγίο Μερκούριο, ο Στρόμπος, το Ιππή, η Πέρα Βάσα, το Πλατάνι, οι Μαύρες Συτζές, τα Γεφύρκα. Επίσης ο δεύτερος σημαντικότερος δασικός σταθμός του Δάσους Πάφου, η Αγιά, είναι προσωρινά κλειστός από το 1967. Ο κυριότερος Δασικός Σταθμός είναι του Σταυρού της Ψώκας οπού είναι και το Διοικητικό Κέντρο και το φυτόριο του Δάσους. Λειτουργούν επίσης οι Σταθμοί Λύσου, Γιαλιάς, Πύργου Τηλλιρίας, Κάμπου Τσακκίστρας, Αγίου Νικολάου και Παναγιάς. Επίσης σημαντική είναι η ξυλεία που παρείχε το Δάσος, καθώς ικανοποιούσε τις ανάγκες του νησιού ενώ μεγάλες ποσότητες Ξυλείας από την Κύπρο εξάγονταν στην Αίγυπτο και το Σουδάν. Μόνο στο Δάσος Πάφου υπήρχαν 14 πριονιστήρια. Αρκετές φορές βέβαια είχαν ξεσπάσει δασικές πυρκαγιές με κυριότερες αυτές του 1924, του 1956, του 1964 και 1974, με τις τελευταίες να προκαλούνται από τις Ναπάλμ των Τούρκων στην Τουρκανταρσία και στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Μέχρι το 1982 οι εκτάσεις αυτές αναδασώθηκαν, με το Δάσος Πάφου σήμερα να είναι πολύ καλά προστατευμένο. Ωστόσο η Κυπριακή Δημοκρατία έχει υιοθετήσει διάφορα μέτρα για την πλήρη προστασία του.
Το Δάσος Πάφου είναι το μοναδικό ενδιαίτημα του επαπειλούμενου κυπριακού αγρινού (Ovis orientalis ophion). Ο εκτιμώμενος πληθυσμός του αγρινού ήταν μόλις 25 το 1884, ενώ το 1992 ήταν περίπου 1200, και έχει έκτοτε πιθανώς αυξηθεί περαιτέρω. Επίσης στο Δάσος Πάφου βρίσκεται η έκταση που αναπτύσσετε ακόμα ένα ακόμα ενδημικό είδος της Κύπρου, το Κυπριακό Κέδρο, του οποίο βρίσκεται κυρίως στην γνώση Κοιλάδα των Κέδρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δάση της Κύπρου
21st Century Breakdown (τραγούδι)
Το «21st Century Breakdown» είναι το τέταρτο single από το όγδοο ομώνυμο άλμπουμ των Green Day, 21st Century Breakdown. Ο Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ συνέθεσε το τραγούδι το οποίο βασίζεται στην ζωή του και στις μουσικές του επιρροές. Κυκλοφόρησε στις 21 Δεκεμβρίου 2009.
Στο τραγούδι αναφέρονται τα τραγούδια Born to Run ("Last one born / but first one to run") του Μπρους Σπρίνγκστιν και Working Class Hero ("I never made it as a working class hero") του Τζων Λένον. Το τελευταίο είχε διασκευαστεί από την μπάντα για το άλμπουμ "Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur".
Το βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον Marc Webb τον Σεπτέμβριο του 2009 και κυκλοφόρησε στις 19 Οκτωβρίου του 2009 στο site του MTV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οι στίχοι του τραγουδιού στο MetroLyrics
Κατηγορία:Τραγούδια του 2009 Κατηγορία:Singles του 2009 Κατηγορία:Τραγούδια των Green Day Κατηγορία:Singles της Reprise Records
Αλέξανδρος ντε Μπωαρναί
Ο Αλέξανδρος-Φραγκίασκος-Μαρία, γαλλ. Alexandre-François-Marie de Beauharnais (28 Μαΐου 1760 - 23 Ιουλίου 1794) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν υποκόμης του Μπωαρναί, μορφή της πολιτικής και στρατηγός κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Ήταν ο πρώτος σύζυγος της Ιωσηφίνας Τασέρ ντε Λα Παζρί, η οποία έπειτα παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη αυτοκράτορα των Γάλλων και έγινε αυτοκράτειρα της πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Ο Αλέξανδρος ντε Μπωαρναί εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα κατά την Περίοδο της Τρομοκρατίας καθώς θεωρήθηκε υπεύθυνος για την απώλεια της Μάιντζ και κατηγορήθηκε για προδοσία στις 23 Ιουλίου του 1794(ημέρα θανάτου του).
Καταγωγή
Γεννήθηκε στο Φορ-Ρουαγιάλ (σημερινό Φορ-ντε-Φρανς) της Μαρτινίκας (νησιού στα ανατολικά της Καραϊβικής). Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου Ε΄ υποκόμη του Λα Φερτέ-Μπωαρναί και της Μαρίας-Ερριέττας Πυβάρ ντε Σαστυλέ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Φραγκίσκος Δ΄ μαρκήσιος του Λα Φερτέ-Μπωαρναί.
Σταδιοδρομία
Ο Αλέξανδρος πολέμησε για τον στρατό του Λουδοβίκου ΣΤ΄ στον Πόλεμο της Αμερικανικής Επανάστασης. Αργότερα έγινε εκπρόσωπος των ευγενών της επαρχίας του Μπλουά στη Γενική Συνέλευση του 1789 και πρόεδρος της Εθνικής Συνταγματικής Συνέλευσης από τις 19 Ιουνίου ως τις 3 Ιουλίου 1791 και από τις 31 Ιουλίου ως τις 14 Αυγούστου 1791. Έγινε στρατηγός το 1792 κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Επαναστατικών Πολέμων· αρνήθηκε τον Ιούνιο του 1793 να γίνει υπουργός Πολέμου. Ονομάστηκε Γενικός Διοικητής της Στρατιάς του Ρήνου το 1793.
Το τέλος του
Στις 2 Μαΐου 1794 η Επιτροπή της Γενικής Ασφάλειας διέταξε τη σύλληψή του. Κατηγορήθηκε ότι είχε ισχνά αμυνθεί το Μάιντς κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του 1793. Θεωρήθηκε ένας αριστοκράτης ύποπτος και φυλακίστηκε στη Φυλακή Κάρμες· καταδικάστηκε σε θάνατο κατά την Περίοδο της Τρομοκρατίας. Η σύζυγός του Ιωσηφίνα φυλακίστηκε στην ίδια φυλακή στις 21 Απριλίου 1794, αλλά ελευθερώθηκε έπειτα από τρεις μήνες, όταν καταδικάστηκε ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος. Ο Αλέξανδρος καρατομήθηκε στη λαιμητόμο μαζί με τον ανιψιό του Αυγουστίνο στην Πλατεία της Επανάστασης (σημερινή πλατεία Ομόνοιας) στο Παρίσι, πέντε μόνο ημέρες πριν την καθαίρεση και εκτέλση του Ροβεσπιέρου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στο Παρίσι στις 13 Δεκεμβρίου 1779 την Ιωσηφίνα Τασέρ ντε Λα Παζρί, κόρη του Ζοζέφ-Γκασπάρ Τασέρ ντε Λα Παζρί και απέκτησαν τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπωαρναί
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14
Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2013–14 ήταν η 59η σεζόν της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης ποδοσφαίρου και η 21η από τότε που μετονομάστηκε σε ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο τελικός έλαβε χώρα στο Στάδιο Ντα Λουζ της Λισαβόνας, στην Πορτογαλία.
Πρώτος προκριματικός γύρος
Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 2 με 3 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 9 με 10 Ιουλίου
Δεύτερος προκριματικός γύρος
Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 16 με 17 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 23 με 24 Ιουλίου.
Τρίτος προκριματικός γύρος
Η κλήρωση για τον τρίτο προκριματικό γύρο έγινε στις 19 Ιουλίου 2013. Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 30 και 31 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 6 και 7 Αυγούστου. Ο τρίτος προκριματικός γύρος χωρίστηκε σε δύο μέρη: ένα για πρωταθλητές και ένα για μη–πρωταθλητές. Οι ηττημένοι και στα δύο μέρη προκρίθηκαν στη φάση πλέι–οφ του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2013-14.
!colspan="6"|Πρωταθλητές
!colspan="6"|Μη Πρωταθλητές
Γύρος πλέι-οφ
!colspan="6"|Μη Πρωταθλητές
1. Ο ΠΑΟΚ πήρε τη θέση της Μεταλίστ λόγω εμπλοκής της τελευταίας σε στημένους αγώνες.
Φάση ομίλων
Η κλήρωση για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ πραγματοποιήθηκε στις 29 Αυγούστου 2013.
KT: Κάτοχος τροπαίου
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2013 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2014
Χάγκουον
Το Χάγκουον (κορεατικά: 학원) είναι η κορεατική λέξη για ένα κερδοσκοπικό ιδιωτικό ινστιτούτο, ακαδημία ή σχολείο διαδεδομένο στη Νότια Κορέα. Αν και είναι πιο ευρέως γνωστή για το ρόλο τους ως "βοηθητικά σχολεία", όπου τα παιδιά μπορούν να μελετήσουν και να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους, τα χάγκουον στην πραγματικότητα εκτελούν διάφορες εκπαιδευτικές λειτουργίες: να παρέχουν συμπληρωματική εκπαίδευση την οποία πολλά παιδιά χρειάζονται για να συμβαδίσουν με το κανονικό σχολικό πρόγραμμα, ενισχυτική εκπαίδευση για τα παιδιά που οπισθοχωρούν στην εργασία τους, την κατάρτιση σε τομείς που δεν καλύπτονται στα σχολεία, και η προετοιμασία για τους μαθητές προσπαθούν να βελτιώσουν τις βαθμολογίες στα διαγωνίσματα και την προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο λύκειο και το πανεπιστήμιο (οι εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο επίσης ονομάζονται σούνουνγκ (수능)). Πολλά παιδιά, ιδιαίτερα τα μικρότερα παιδιά, παρακολουθούν και μη ακαδημαϊκά χάγκουον για μαθήματα πιάνου, τέχνης, κολυμπιού και τάε κβον ντο (태권도). Τα περισσότερα μικρά παιδιά παρακολουθούν ένα χάγκουον. Τα χάγκουον επίσης παίζουν κοινωνικό ρόλο - περιστασιακά τα παιδιά ζητούν να σταλούν επειδή οι φίλους τους τα παρακολουθούν. Υπάρχουν επίσης χάγκουον για ενήλικες, όπως χάγκουον για τη ρύθμιση λουλουδιών και μαθήματα οδήγησης. Ο όρος επίσης χρησιμοποιείται μερικές φορές για να περιγράψει παρόμοια ιδρύματα που λειτουργούν από Αμερικάνους Κορεάτες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα παιδιά όλων των ηλικιών παρακολουθούν συχνά τα χάγκουον, ακόμα και αυτά της προσχολικής ηλικίας. Δεν είναι ασυνήθιστο για τους μαθητές να είναι εγγεγραμμένοι σε αρκετά χάγκουον από διαφορετικές θεματικές περιοχές ταυτόχρονα εκτός από την κανονική τους φοίτηση. Τα Χάγκουον συχνά ειδικεύονται σε θέματα όπως τα μαθηματικά, στις ξένες γλώσσες, στις επιστήμες, στις τέχνες ή τη μουσική. Πολλά χάγκουον έχουν επίσης ενήλικες ως μαθητές, ιδιαίτερα εκείνα που ασχολούνται με τη διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας.
Ενώ κάποιοι βλέπουν τα χάγκουον ως κάλυψη σε μια ανάγκη που δεν πληρούνται επαρκώς από το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, ενώ άλλοι το βλέπουν ως τη δημιουργία μιας άνισης μεταχείρισης μεταξύ φτωχών και πλουσίων στην Κορέα.
Το 2008, αναφέρθηκε ότι υπήρχαν πάνω από 70.000 χάγκουον στη Νότια Κορέα με το 47% αυτών να επικεντρώνονται σε μαθητές γυμνασίων και λυκείων.
Ιστορία και κανονισμοί
Το 1885, ο Χένρι Απεντσέλερ ίδρυσε το σχολείο Παϊτσάι (배재대학교) ως κάλυμμα για το ιεραποστολικό του έργο. Εκείνη την εποχή, η διάδοση άλλων θρησκειών ήταν παράνομη στη Κορέα. Αν και κύριος στόχος του ήταν να διαδώσει την πίστη του, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από τους Κορεάτες για να μάθουν αγγλικά.
Η ιδιωτική εκπαίδευση, που είναι γνωστή ως γκουάοε (과외), είχε απαγορευτεί από τον Πρόεδρο Τσουν Ντου-χουάν (전두환) το 1980. Ισχυριζόταν ότι το πλεονέκτημα της ιδιωτικής εκπαίδευσης ήταν να επιβαρύνει άδικα τους φτωχούς και για να προαχθεί η ισότητα, η πρόσβαση σε αυτό ήταν παράνομη. Μέσα στα χρόνια η κυβέρνηση έχει χαλαρώσει τους περιορισμούς σχετικά με την ιδιωτική εκπαίδευση επιτρέποντας ολοένα και σε περισσότερα άτομα και οργανισμούς να προσφέρουν ιδιωτική εκπαίδευση μέχρι τον χαρακτηρισμό της απόφασης ως αντισυνταγματικής κατά τη δεκαετία του 1990.