cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φαμπρίτσιο Ντε Αντρέ
Στα 40 χρόνια δημιουργίας του εξέδωσε περισσότερα από 20 άλμπουμ. Ένας αριθμός σχετικά περιορισμένος, αλλά σίγουρα χωρίς να προξενεί έκπληξη, δεδομένης της βαρύνουσας σημασίας που ο Ντε Αντρέ έδινε στην ποιότητα αντί για την ποσότητα. Προς τιμήν του έχει δημιουργηθεί βραβείο που φέρει το όνομά του.
Ρητός αριθμός
μικρογραφία|175x175εσ|Το επίσημο σύμβολο με το οποίο απεικονίζονται γενικά όλοι οι ρητοί αριθμοί. Το σύνολο των ρητών αριθμών είναι το σύνολο των αριθμών που μπορούν να γραφούν σε μορφή κλάσματος με ακέραιους όρους και παρονομαστή διάφορο του μηδενός. Συμβολίζεται με \mathbb{Q}. Το σύνολο των ρητών περιγράφεται από το σύνολο: και ισοδύναμα από το: μικρογραφία|299x299εσ|Οι ρητοί αριθμοί (\mathbb{Q}) περιέχονται στους [[Πραγματικός αριθμός|πραγματικούς αριθμούς (\mathbb{R}), ενώ οι ίδιοι περιλαμβάνουν τους ακέραιους αριθμούς (\mathbb{Z}), οι οποίοι με τη σειρά τους περιλαμβάνουν τους φυσικούς αριθμούς (\mathbb{N}).]] Όλοι οι ρητοί αριθμοί μπορούν να γραφτούν με άπειρους διαφορετικούς τρόπους ως πηλίκα δύο ακεραίων μ/ν όπου το ν δεν είναι ίσο με μηδέν. Αποδεικνύεται ότι υπάρχει μοναδικός τρόπος γραφής κάθε ρητού στην μορφή μ/ν με ν φυσικό, όπου ο μέγιστος κοινός διαιρέτης, μκδ(μ, ν) των μ και ν είναι η μονάδα η οποία είναι και η πιο απλή μορφή του.
Η δεκαδική αναπαράσταση κάθε ρητού αριθμού είναι πάντα περιοδική.
Το σύνολο των ρητών είναι γνήσιο υποσύνολο αυτού των πραγματικών αριθμών, υπάρχουν δηλαδή πραγματικοί αριθμοί που δεν είναι ρητοί. Οι αριθμοί αυτοί ονομάζονται άρρητοι. Επιπλέον το σύνολο των ακεραίων και κατά συνέπεια και το σύνολο των φυσικών, είναι υποσύνολο αυτού των ρητών αφού κάθε ακέραιος α γράφεται στη μορφή α/1 που είναι ρητός.
Αριθμητική
Δύο ρητοί αριθμοί και  λέμε ότι είναι ίσοι και γράφουμε  αν και μόνο αν
Γενικά οι ρητοί αριθμοί όπως και οι ακέραιοι έχουν την αντιμεταθετική και την προσεταιριστική ιδιότητα ως προς την πρόσθεση και τον πολλαπλασιασμό και την επιμεριστική ιδιότητα του πολλαπλασιασμού ως προς την πρόσθεση.
Η πρόσθεση δύο ρητών ορίζεται ως ακολούθως:
Ο πολλαπλασιασμός δύο ρητών ορίζεται ως ακολούθως:
Αλγεβρικές ιδιότητες
thumb|Απαρίθμηση των ρητών αριθμών
Θεωρητική Κατασκευή
thumb|Κάθε γραμμή του διαγράμματος (χωρίς το 0) αντιστοιχεί σε μια κλάση ισοδυναμίας
Οι ρητοί αριθμοί κατασκευάζονται από κλάσεις ισοδυναμίας διατεταγμένων ζεύγων ακεραίων (μ, ν) με ν διάφορο του μηδενός. Θεωρούμε τις πράξεις της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού: Οι πράξεις αυτές αντιστοιχούν σε αυτές των κλασμάτων (βλ. Αριθμητική).
Το σύνολο \mathbb{Q} είναι σύμφωνα με τα παραπάνω ισοδύναμο με το σύνολο πηλίκο
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Ρητοί αριθμοί Κατηγορία:Στοιχειώδη μαθηματικά
Ηγεμόνας Μουσταφά
Ο Ηγεμόνας Μουσταφά (Şehzade Mustafa, 1515 - 6 Οκτωβρίου 1553) ήταν ο δευτερος γιος του Σουλειμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπή και πρωτος γιος του με την Χασεκί Μαχιντεβράν Σουλτάν. Γεννήθηκε το 1515 στη Μανίσα και πέθανε στις 6 Οκτωβρίου το 1553. Ήταν ο δευτερος γιος του Σουλτάνου και ήταν διάδοχος του θρόνου, μετα τον θανατο του πρωτοτοκου Μαχμουτ. Ήταν πολύ δημοφιλής Πρίγκιπας και ο πιο αγαπητός ηγεμόνας σε όλη την Ανατολή. Ήταν αδελφός της Ραζίγιε Σουλτάν και ετεροθαλής αδελφός της Φατμά Σουλτάν,του Ηγεμόνα Μαχμούτ,του Ηγεμόνα Μουράτ,του  Ηγεμόνα Μπεγιαζίτ, του Σελίμ Β' του Ηγεμόνα Μεχμέτ, του Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ,του Ηγεμόνα Αμπντουλάχ και της Μιχριμάχ Σουλτάν.
Βιογραφία
Ο Μουσταφά γεννήθηκε το 1515 στη Μανίσα, και οι γονείς του ήταν ο Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή και η Μαχιντεβράν Σουλτάν, ενώ ο Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής ήταν ακόμα πρίγκιπας. Δολοφονήθηκε το 1553 κατόπιν εντολής του πατέρα του Σουλτάνου Σουλειμάν Χαν. Ο Μουσταφά αντιμετώπισε προβλήματα στη σχέση του με τον πατέρα του από πολύ νωρίς στη ζωή του. Ήταν ο πρωτότοκος γιος και ως εκ τούτου, ο εμφανής διάδοχος του θρόνου, αλλά ο πατέρας του, σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, ενδιαφερόταν περισσότερο για τον νεότερο ετεροθαλή αδελφό του Μουσταφά, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ, τον μεγαλύτερο γιο της Χουρέμ Σουλτάν, της πιο σημαντικής συζύγου ς του Σουλεϊμάν Α'. Ο Σουλεϊμάν δημιούργησε περισσότερες ευκαιρίες για τον Μεχμέτ και φάνηκε να τον προετοιμάζει για το θρόνο. Στη συνέχεια ο Μουσταφά στάλθηκε στην Αμάσεια από την Μανίσα. Η διοίκηση της Μανίσα δόθηκε στον Μεχμέτ. Ωστόσο,όταν στάλθηκε στην Αμάσεια, ο Μουσταφά πήρε μία είδηση για ένα διάταγμα που γράφτηκε από τον Σουλεϊμάν. Για ευχάριστη έκπληξη του Μουσταφά, ανέφερε ότι ο Μουσταφά ήταν ο μοναδικός κληρονόμος του θρόνου. Ο Σουλεϊμάν τον είχε στείλει στην Αμάσεια όχι γιατί δεν ήθελε να είναι ο κληρονόμος του, αλλά για να υπερασπιστεί την ανατολική ακτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να μάθει πώς να διαχειριστεί μια μεγάλη αυτοκρατορία. Αυτό το διάταγμα ανακούφισε και τον οθωμανικό στρατό και τους ανθρώπους, καθώς ο Ηγεμόνας Μουσταφά ήταν ο δημοφιλής διάδοχος του θρόνου.
Στην Αμάσεια, πήρε την είδηση ​​του θανάτου του αδελφού του, Ηγεμόνα Μεχμέτ. Φαινόταν σαν είχαν φύγει όλα τα εμπόδια μεταξύ του θρόνου και του Μουσταφά, αλλά εξακολούθησε να αντιμετωπίζει μια άλλη πρόκληση. Ένας άλλος αδελφός του Μουσταφά, ο Ηγεμόνας Μπεγιαζίτ, εστάλη στην Κιουτάχεια για την εκχώρηση στο σαντζάκι του.
Ήταν μια κρίσιμη απόφαση, η μητέρα του Μπεγιαζίτ ήταν επίσης η Χουρέμ Σουλτάν, η μητέρα του αείμνηστου ηγεμόνα Μεχμέτ. Ο Μπεγιαζίτ, έκανε την πολιτική καριέρα του Μουσταφά δύσκολη, αλλά εκείνος κυβέρνησε με επιτυχία την Αμάσεια για 12 χρόνια. Το 1547, κατά τη διάρκεια μίας εκστρατείας του Σουλτάνου Σουλεϊμάν, ο Σουλτάνος ​​συναντήθηκε με τους γιους του Σελίμ, Ηγεμόνα Βαγιαζήτ και Μουσταφά σε διαφορετικά μέρη για να τους μιλήσει για την πολιτική κατάσταση. Ήταν πολύ καιρό μετά το θάνατο του Μεχμέτ, αλλά ο αγώνας μεταξύ των τριών πριγκίπων ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Ο Σελίμ Β΄ εστάλη στην Ανατολία ως πρίγκιπας της Μανίσα το 1544.
Η ζωή του Μουσταφά ήταν πλέον σε κίνδυνο, η Χιουρρέμ Σουλτάνα και ο Μεγάλος Βεζίρης Ρουστέμ Πασά έκαναν μια συμμαχία εναντίον του και υπέρ των γιων της Χουρέμ, Μπεγιαζίτ και Σελίμ Β΄.
Συνωμοσία
Σύμφωνα με τη σύγχρονη δημοφιλή πεποίθηση, η Χιουρρέμ Σουλτάν κατασκεύασε μια συνωμοσία για την ανατροπή του Μουσταφά. Συνεργάτης της σε αυτό ήταν ο Ρουστέμ πασάς
Ο Ρουστέμ Πασάς έστειλε έναν από τους πιο έμπιστους άνδρες του Σουλεϊμάν να αναφέρει ότι επειδή ο Σουλεϊμάν δεν ήταν επικεφαλής του στρατού, οι στρατιώτες πίστευαν ότι ο χρόνος είχε έρθει για να τον καθαιρέσουν και να τον αντικαταστήσουν με έναν νεώτερο πρίγκιπα στο θρόνο, διαδίδοντας φήμες ότι ο Μουσταφά αποδείχθηκε δεκτικός στην ιδέα. Ο Σουλεϊμάν δεν πίστεψε την είδηση ​​στην αρχή, αλλά έγινε έξαλλος όταν το άκουσε από μια αξιόπιστη πηγή, τον Ρουστέμ Πασά.
Εκτέλεση
Κατά τη διάρκεια της Περσικής εκστρατείας του Σουλεϊμάν, ο στρατός του εγκαταστάθηκε στο Ερεγλί για λίγο. Ενώ ο στρατός του Σουλεϊμάν ήταν στο Ερεγλί, ο Ρουστέμ πασάς έκανε μια προσφορά στον Μουσταφά για να ενταχθεί στρατό του πατέρα του. Την ίδια στιγμή, προειδοποίησε τον Σουλεϊμάν και τον έπεισε ότι ο Μουσταφά ερχόταν να τον σκοτώσει.
Ο Μουσταφά αποδέχθηκε την προσφορά του Ρουστέμ Πασά και συναρμολόγησε τον στρατό του για να ενταχθεί με του πατέρα του. Ο Σουλεϊμάν το είδε αυτό ως απειλή και διέταξε την εκτέλεση του γιου του. Όταν ο Μουσταφά μπήκε στη σκηνή του πατέρα του να τον συναντήσει, οι φύλακες του Σουλεϊμάν επιτέθηκαν στον Μουσταφά, και μετά από ένα μακρύ αγώνα τον σκότωσαν, χρησιμοποιώντας μία χορδή τόξου.
Μετά την εκτέλεση
Μετά το θάνατο του πρίγκιπα, οι γενίτσαροι και οι στρατιώτες της Ανατολίας του Μουσταφά διαμαρτυρήθηκαν για την απόφαση του Σουλεϊμάν. Ο στρατός του Μουσταφά βρήκε την εκτέλεση άδικη, διότι πίστευαν ότι ο λόγος για την εκτέλεση οφείλεται σε πολιτικές μανούβρες της Χιουρρέμ Σουλτάν και του Ρουστέμ Πασά. Οι Γενίτσαροι υποστήριξαν τον Μουσταφά, λόγω της Οθωμανικής παράδοσης σχετικά με την κληρονομική διαδοχή και την επιτυχία του Μουσταφά ως πολεμιστή. Μετά τις διαμαρτυρίες του στρατού, ο Σουλεϊμάν καθαίρεσε τον Ρουστέμ από τη θέση του ως Μεγάλος Βεζίρης και τον έστειλε πίσω στην Κωνσταντινούπολη.
Η εκτέλεση του Μουσταφά προκάλεσε αναταραχή στην Ανατολία, ειδικά στην Αμάσεια, γιατί ο λαός τον έβλεπε ως τον επόμενο Σουλτάνο. Ο λαός ήταν θυμωμένος με τον Ρουστέμ ενώ ορισμένοι τον κατηγορούσαν για συμμετοχή στη συνωμοσία για να σκοτώσουν τον Μουσταφά. Σε ορισμένες περιοχές της Ανατολίας, οι άνθρωποι αναπολούσαν τον Μουσταφά ως Σουλτάν Μουσταφά σαν να είχε κληρονομήσει το θρόνο με επιτυχία. Η ζωή και η μοίρα του έγιναν μέρος της Ανατολικής τουρκικής λογοτεχνίας. Η ιστορία του ήταν παρόμοια με την ιστορία του Τζεμ Σουλτάν.
Οικογένεια
Σύζυγοι Γιοί Κόρες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί Κατηγορία:Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής
Live Cream Volume II
Το Live Cream Volume II είναι το δεύτερο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του ροκ συγκροτήματος Cream, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1972 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor".
Οι κριτικές για το δίσκο ήταν αρκετά καλές και η εμπορική του επιτυχία ήταν μικρότερη από αυτή του πρώτου μέρους των συγκεκριμένων ζωντανών ηχογραφήσεων αφού έφθασε στο # 15 των βρετανικών τσαρτ ενώ δεν κατάφερε να μπει στο αμερικανικό Top-20, κυρίως, λόγω της λιγοστής διαφήμισης που έγινε γι' αυτόν.
Το "Live Cream Volume II" σε αντίθεση με τον προκάτοχο του, δεν περιείχε μεγάλα κομμάτια κατά τα οποία το συγκρότημα αυτοσχεδιάζει με τον Κλάπτον να παίζει εκτενή σόλο κιθάρας, με εξαίρεση το "Steppin' Out" με το οποίο κλείνει ο δίσκος.
Τραγούδια
1. Deserted Cities of the Heart (Bruce, Brown) - 4:33
''Όκλαντ, 4 Οκτωβρίου 1968
2. White Room (Bruce, Brown) - 5:40
3. Politician (Bruce, Brown) - 5:08
4. Tales of Brave Ulysses (Clapton, Sharp) - 4:46
''Σαν Φρανσίσκο, 10 Μαρτίου 1968
5. Sunshine of Your Love (Bruce, Clapton, Brown) - 7:25
''Σαν Φρανσίσκο, 9 Μαρτίου 1968
Θέσεις τσαρτ
Live Cream Volume II (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάρτιος 1972
Τα μέλη των Cream
Το Live Cream Volume II ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Cream Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
Η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία (ΚΑΛΟ) είναι ένα σύνολο κοινωνικοοικονομικών δραστηριοτήτων στον τομέα της παραγωγής, της συναλλαγής και της κατανάλωσης, οι οποίες έχουν σαν στόχο την κάλυψη και ικανοποίηση των αναγκών των οντοτήτων που τις ασκούν αλλά και της πλειοψηφίας του κοινωνικού συνόλου.
Ανήκει στις εννοιολογικές προσεγγίσεις του Τρίτου Τομέα ή τρίτου συστήματος.
Αυτός ο τομέας της οικονομίας αποτελείται από την Κοινωνική Οικονομία, την Αλληλέγγυα Οικονομία και τον Μη Κερδοσκοπικό Τομέα, σε αντιδιαστολή με την ιδιωτική οικονομία.
Πλατεία Μαβίλη (Αθήνα)
Η Πλατεία Μαβίλη είναι μικρής έκτασης συνοικία, η οποία βρίσκεται στην αριστερή πλευρά ανεβαίνοντας τη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, στα δυτικά των Αμπελοκήπων και στα ανατολικά του Λυκαβηττού. Πήρε την ονομασία της από την Πλατεία Μαβίλη, γύρω από την οποία αναπτύχθηκε. Σε αυτήν βρίσκονται η Αμερικανική Πρεσβεία και το Μέγαρο Μουσικής και εξυπηρετείται από το σταθμό Μέγαρο Μουσικής του μετρό και από πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας Μαβίλη
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
Ο όρος "αλληλέγγυα οικονομία" ταιριάζει περισσότερο σε πιο ριζοσπαστικά εγχειρήματα, τα οποία εμφανίστηκαν εντός ή στις παρυφές κοινωνικών κινημάτων όπως για παράδειγμα καταλήψεις βιομηχανικών εγκαταστάσεων στην Αργεντινή της πρόσφατης κρίσης.
Αντιθέτως, ο όρος "κοινωνική οικονομία" προέρχεται από την παραδοσιακή Ευρώπη, κυρίως από την ενδοχώρα, όπου ιστορικά οι συνεταιρισμοί έπαιξαν και παίζουν μεγάλο ρόλο. Εκεί, κατά την μεταφορντική περίοδο, πληθώρα ειδών ΚΑΛΟ εγχειρημάτων βρήκαν πεδίο στις κοινωνικές υπηρεσίες αφού το νέο οικονομικό σύστημα επέβαλε την αποχώρηση ή την φθίνουσα δράση των κυβερνητικών υπηρεσιών σε αυτά τα πεδία.
Τέλος, ο όρος "μη κερδοσκοπικός τομέας" εμφανίστηκε στις αγγλόφωνες περιοχές και αυτό που τον διαφοροποιεί από την ΚΑΛΟ είναι ότι συνδέεται με την ιδιωτική πρωτοβουλία. Βάζει σε δεύτερο πλάνο τη συλλογική διάσταση και θεμελιώνεται στην αποτυχία κράτους και αγοράς στην κάλυψη συγκεκριμένων κοινωνικών αναγκών.
Η Κοινωνική Οικονομία προσπαθεί να δώσει πρακτικές λύσεις για τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό και το κάνει αυτό συνδιαλεγόμενη με πολιτικές και δράσεις του κράτους πρόνοιας.
Ακόμη, όλο και περισσότερο οι φορείς κοινωνικής οικονομίας δραστηριοποιούνται στο να καταπολεμήσουν το φαινόμενο της φτώχειας αλλά και τον κοινωνικό αποκλεισμό κάτι που πολλές φορές είναι αποτέλεσμα διαφορετικών ιδεολογικοπολιτικών προσεγγίσεων για το ρόλο του κράτους και της ΚΑΛΟ. Εν κατακλείδι, τα εγχειρήματα Κοινωνικής Οικονομίας που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα δύο προαναφερθέντα ζητήματα συνήθως μπορούν να ταξινομηθούν σε αυτά:
.
Αρχή των εγχειρημάτων αυτών είναι ότι: Αν υπάρχει ατομική ευημερία δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι θα υπάρχει υποχρεωτικά και συλλογική. Αντιθέτως, αν υπάρχει συλλογική ευημερία, τότε αυτή θα συντελέσει να υπάρξει και ατομική ευημερία
Η Κοινωνική Οικονομία από την άλλη, συμπεριλαμβάνει αυτές τις οικονομικές δραστηριότητες που διεξάγονται από επιχειρήσεις, κυρίως συνεταιρισμούς αλλά και άλλες νομικές οντότητες, οι οποίες διακατέχονται από τις κάτωθι αρχές:
Στην πράξη, είναι σαφές ότι είναι δύσκολο να διαχωριστούν τα εγχειρήματα στις προηγούμενες κατηγορίες φορέων και λειτουργιών.
Για την ΚΑΛΟ υπάρχουν 2 διαφορετικές προσεγγίσεις, η θεσμική και η κινηματική, ενώ ο Καβουλάκος (2018) επιχειρεί να διατυπώσει μία συνθετική αντίληψη.
Συγγενείς χώροι
Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και άλλοι χώροι όπως π.χ. το συνεταιριστικό κίνημα, τα κοινά (commons), το κίνημα της αυτάρκειας, η από-ανάπτυξη, η ομότιμη παραγωγή (p2p networks), τα αλληλέγγυα χρηματοδοτικά εργαλεία και τα ταμεία αλληλοβοήθειας, το αλληλέγγυο εμπόριο, η ανταλλακτική οικονομία, τα εγχειρήματα εργασιακής αυτοδιαχείρισης και οι ανακτημένες επιχειρήσεις. Τα παραπάνω δεν ταξινομούνται αυτούσια σαν ΚΑΛΟ εγχειρήματα, αλλά σίγουρα βρίσκονται σε διαλογική συζήτηση με την ΚΑΛΟ και ανταλλάσουν ιδέες, πόρους, τεχνικές και βέλτιστες πρακτικές με σκοπό την βελτίωση. Το σίγουρο είναι ότι αυτοί οι συγγενείς χώροι μοιράζονται κατά ένα τρόπο ένα κοινό όραμα, με άλλα από αυτά να επικεντρώνονται στον αντίκτυπο που θα έχουν στην κοινότητα ή την κοινωνία αλλά και στην προώθηση της συλλογικότητας, ή τα κοινά σε θέματα περίφραξης και περιορισμού της αυθαίρετης ιδιωτικής ιδιοκτησίας, στην άμεση δημοκρατία ή και στον κοινοτισμό.
Η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία είναι στην ουσία, ένας διαρκής πειραματισμός, που βρίσκεται σε εξέλιξη και αναπτύσσει ένα διαφορετικό μοντέλο, ένα αναδυόμενο σύστημα μέσω αλληλοκαλυπτόμενων δικτύων που αναπτύσσονται, αλλά και της νέας ηθικής που θέλει να παράγει, όπως και των ιδεών που αναπτύσσονται στα σπλάχνα της.
Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία και Αναπαραγωγική Εργασία
Βασικό χαρακτηριστικό της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας είναι το γεγονός ότι οι πρακτικές και οι δράσεις της αποστασιοποιούνται από τον καπιταλισμό και το κράτος. Η θεωρία της Silvia Federici, λοιπόν, επιχειρεί να αποδομήσει τις πτυχές του καπιταλισμού από τη σκοπιά του φύλου. Έχοντας ως βάση το νοικοκυριό και την απλήρωτη γυναικεία αναπαραγωγική εργασία, η συγγραφέας υποστήριξε ότι η εμφάνιση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής σήμανε την απαξίωση της κοινωνικής θέσης των γυναικών.
Ο όρος αναπαραγωγική εργασία, σύμφωνα με την ίδια, δεν αναφέρεται μόνο στην πράξη της γέννησης αλλά συμπεριλαμβάνει και όλες αυτές τις καθημερινές δραστηριότητες οι οποίες είναι απαραίτητες για την αναπαραγωγή της ίδιας της ζωής: πρωτίστως, συμπεριλαμβάνει τις «δουλειές του σπιτιού», όπως για παράδειγμα, το μαγείρεμα, το καθάρισμα, το πλύσιμο των ρούχων και των πιάτων αλλά και την ανατροφή των παιδιών. Επιπροσθέτως, ο όρος αυτός αφορά και την φροντίδα του περιβάλλοντος καθώς και άλλες δραστηριότητες που αναπαράγουν τον πολιτισμό και την γνώση.
Στο νέο χρηματικό καθεστώς που επέβαλλε ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής κατά την διάρκεια του 19ου αι., μόνο η παραγωγή για την αγορά θεωρείτο δραστηριότητα που παρήγαγε αξία, ενώ η αναπαραγωγή των εργατών έπαψε να θεωρείται καν εργασία. Συνεπώς, η οικονομική σημασία της αναπαραγωγικής εργασιακής δύναμης έγινε αόρατη ∙ μετατράπηκε σε κάτι, που όχι μόνο είναι «φυσικό» να κάνουν οι γυναίκες, αλλά αντλούν και ευχαρίστηση από αυτό. Η λειτουργία επομένως των γυναικών ως άμισθων εργαζόμενων στον οικιακό χώρο οδηγεί στον έμφυλο καταμερισμό εργασίας, στην διαφοροποίηση των εμπειριών ανδρών-γυναικών και στην διάκριση δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας.
Λαμβάνοντας τα παραπάνω υπόψη, γίνεται κατανοητό ότι ο χώρος της ΚΑΛΟ και το έργο της Federici μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία. Η σημαντικότερη ομοιότητα είναι η προσπάθεια ανάδειξης των ποικίλων οικονομικών δραστηριοτήτων στην αγορά. Με την «μεταφορά του παγόβουνου» των Gibson -Graham  τονίζεται ότι ναι μεν η συμβατική έμμισθη απασχόληση είναι το εμφανές, αλλά κάτω από αυτό υπάρχει ένα μεγάλο σύνολο αόρατων οικονομιών, όπως η αναπαραγωγική εργασία των γυναικών, το οποίο θεωρείται υποδεέστερο. Άρα, στόχος και των δύο προσεγγίσεων είναι η έμφαση στο γεγονός ότι στην οικονομία δεν υπάρχει μόνο η έμμισθη απασχόληση και ότι αξία εν τέλει δεν έχει μόνο η συμβατική εργασιακή σχέση εργοδότη-εργαζόμενου. Αξία, τόσο για το πλαίσιο της Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας όσο και για τις γυναίκες, οι οποίες επωμίζονται το μεγαλύτερο μέρος της «οικιακής εργασίας» έχει η συλλογικότητα, η ελευθερία, η ισότητα και να νιώθουν τα ίδια τα άτομα ευχαρίστηση μέσα από οποιαδήποτε ενασχόληση.
Μπάμπης Σαρηγιαννίδης
Ο Μπάμπης Σαρηγιαννίδης είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης καθώς και καθηγητής δραματικής τέχνης (ΠΕ18-41).
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
Επιπλέον, βασική μέριμνα των δύο θεωρήσεων είναι να προάγουν την ισοτιμία των σχέσεων. Οι γυναίκες στην Ελλάδα, ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση του 2008, συμμετέχουν σε αντισυμβατικές πολιτικές δράσεις και δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης ∙ δημιουργούν δομές  μακριά από τον κρατικό μηχανισμό και συνεπώς από την δημόσια- ανδρική σφαίρα δράσης. Η αναπαραγωγική εργασία, σε αυτό το πλαίσιο λειτουργίας, παύει να αποτελεί ιδιωτική υπόθεση, τα ζητήματα της καθημερινότητας αναδεικνύονται και το προσωπικό γίνεται πολιτικό. Έτσι, οι γυναίκες, μέσω της συμμετοχής τους σε εναλλακτικού τύπου οικονομικές δραστηριότητες, αποκτούν ισχύ και εναντιώνονται στην πατριαρχία, η οποία αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του καπιταλισμού.
Μπάμπης Σαρηγιαννίδης
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1953 στα Μέταλλα Σερρών. Στα εφηβικά του χρόνια ασχολείται με τον κλασσικό αθλητισμό και συγκεκριμένα με το αγώνισμα του Βάδην (συμμετοχή με την εθνική ομάδα στους Βαλκανικούς αγώνες εφήβων). Το 1971 προσλαμβάνεται στα ΕΛΤΑ και παίρνει μέρος στους πανελλήνιους και βαλκανικούς αγώνες ταχυδρομικών διανομέων.
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
Τέλος, τόσο ο χώρος της ΚΑΟ όσο και το έργο της Federici οραματίζονται έναν διαφορετικό κόσμο. Το πρώτο βήμα για την επίτευξη αυτού του στόχου, σύμφωνα με τις Gibson-Graham, είναι η επανεξέταση του διαφορετικού έξω από δυαδικές και ιεραρχικές δομές, όπως άνδρας-γυναίκα, δημόσιος-ιδιωτικός, ισχυρός-αδύναμος. Με την ανάδειξη λοιπόν εναλλακτικών πρακτικών, παύουν ορισμένες να θεωρούνται αδιαπραγμάτευτες και δεδομένες, τα νοήματα αλλάζουν και η συμβατική ταυτότητα της οικονομίας αποδομείται. Η παραμελημένη κοινότητα γίνεται ηθικός και πολιτικός χώρος αποφάσεων, όπου σημασία έχει η συλλογική δράση και η αλληλεπίδραση του τοπικού επιπέδου με όλα τα υπόλοιπα. Ομοίως, η Federici ισχυρίζεται ότι η λύση είναι η επανάκτηση του ελέγχου πάνω στις υλικές συνθήκες της παραγωγής των ανθρώπινων όντων και η δημιουργία νέων μορφών συνεργασίας για την φροντίδα των ηλικιωμένων και των αρρώστων, την ανατροφή των παιδιών και την φροντίδα του οικοσυστήματος. Υπό αυτό το πρίσμα, οι άνθρωποι θα είναι σε θέση να κατανοήσουν την βαθιά σχέση που υπάρχει μεταξύ του νοικοκυριού, της έμμισθης απασχόλησης, του περιβάλλοντος, του πολιτισμού και της γνώσης. Για να μπορέσουμε λοιπόν να ζήσουμε σε έναν κόσμο από κοινού χωρίς φύλο, θα πρέπει η ίδια η θεώρηση και ο τρόπος ύπαρξης του κόσμου να αλλάξει ριζικά.
Μπάμπης Σαρηγιαννίδης
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Σπούδασε στη δραματική σχολή Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας και στη σχολή Σύγχρονου Χορού Θεσσαλονίκης της K. Αγραφιώτη (1976-1979).
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
Παραπομπές
Μπάμπης Σαρηγιαννίδης
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Το 1979 έρχεται στην Αθήνα και συνεργάζεται με τον Μίνω Βολανάκη. Συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία των Θεάτρων Βράχων (Βύρωνα, Πετρούπολης, Νίκαιας) μαζί με τους Μ Βολανάκη, Γ Βόγλη, Κ Αγραφιώτη κ.α.
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
[1] Κάρολος- Ιωσήφ Καβουλάκος και Γιώργος Γριτζάς, Εναλλακτικοί οικονομικοί και πολιτικοί χώροι Κοινωνικά κινήματα και χωρική ανάπτυξη, ΣΕΑΒ, Αθήνα, 2015, σελ. 16.
Μπάμπης Σαρηγιαννίδης
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Είναι πρόεδρος στο Σωματείο «Φίλοι Μίνου Βολανάκη», αντιπρόεδρος του Κέντρου Μελέτης Χορού Ισιδώρας και Ραϋμόνδου Ντάνκαν και μέλος του ΔΣ του Διαδημοτικού Δικτύου Πολιτισμού Βύρωνα & Δάφνης-Υμηττού.
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
[2] Silvia Federici, Ο κάλιμπαν και η μάγισσα: γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση, μτφρ Ίρια Γραμμένου, Λία Γυιόκα, Παναγιώτης Μπίκας, Λουκής Χασιώτης, Εκδόσεις των ξένων, Θεσσαλονίκη, 2011, σελ. 21.
Μπάμπης Σαρηγιαννίδης
Εκπαίδευση
Το 1989 -1992 βοηθάει αφιλοκερδώς να ανέβουν στη Σιβιτανίδειο  Σχολή οι παραστάσεις  «Χαρτοπαίχτης» Χουρµούζη, «Φωνάζει ο κλέφτης» Ψαθά). Όταν  δημιουργούνται τα πολυκλαδικά προσλαμβάνεται στη Σχολή στην αρχή ως ωρομίσθιος και κατόπιν ως αναπληρωτής καθηγητής Δραματικής Τέχνης (ΠΕ 18-41). Το 2007 διορίζεται στην δευτεροβάθμια  εκπαίδευση και προσφέρει τις υπηρεσίες του στα σχολεία (Γυμν. Λύκεια) της Α΄ Δ/βάθμιας Αθήνας. Όλα αυτά τα χρόνια διδάσκει Δραµατική Τέχνη - Θεατρολογία, αλλά και µε τη δική του επίβλεψη και καθοδήγηση ανέβηκαν οι παραστάσεις:
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
[3] Silvia Federici, The means of Reproduction, Interview with Silvia Federici by Lisa Rudman and Marcy Rein, Race, Poverty and The environment, 19 (2), 2012, σελ. 55.
Μπάμπης Σαρηγιαννίδης
Εκπαίδευση
Επίσης στα πλαίσια αναβάθμισης της Σιβιτανιδείου Σχολής έλαβε µέρος ως εκπαιδευτής στο καλοκαιρινό σχολείο. «Σπουδή στη σάτιρα» Με δική του µέριµνα και επίβλεψη δημιουργήθηκαν δυο πολυχώροι στη Σιβιτανίδειο Σχολή.
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
[4] Silvia Federici, Ο κάλιμπαν…, σελ. 113.
[5] Silvia Federici, Wages Against Housework, Falling Wall Press and the Power of Women Collective, Bristol, 1975.
[6] Silvia Federici, Ο κάλιμπαν…, σελ. 158.
[7] Κάρολος-Ιωσήφ Καβουλάκος και Γιώργος Γρίτζας, Εναλλακτικοί….., σελ. 78.
[9] Silvia Federici, Ο κάλιμπαν…, σελ. 20.
[10] Κάρολος-Ιωσήφ Καβουλάκος και Γιώργος Γρίτζας, Εναλλακτικοί….., σελ. 78-79.
[11] Κάρολος-Ιωσήφ Καβουλάκος και Γιώργος Γρίτζας, Εναλλακτικοί….., σελ. 82.
[12] Silvia Federici, Ο κάλιμπαν…, σελ. 18.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία
Κλεπτοκρατία
Ως κλεπτοκρατία (εξουσία των κλεπτών) χαρακτηρίζεται η μορφή της κυβερνητικής διαφθοράς, όπου οι ασκούντες την εξουσία βρίσκονται σε διαρκή οικονομική συναλλαγή με θεσμικούς ή εξωθεσμικούς παράγοντες, διανέμοντας παράνομα τον πλούτο μιας χώρας. Σκοπός αυτής της τακτικής της διαρκούς αρπαγής είναι ο παράνομος ατομικός πλουτισμός ή η εδραίωση συμμαχιών για την απόκτηση της πολιτικής εξουσίας.
Κλεπτοκρατικό είναι το καθεστώς παράνομου πλουτισμού των κατεχόντων την κρατική εξουσία και των συνεργών τους, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Δεν πρόκειται ωστόσο για κάποιον «επίσημο» τύπο πολιτεύματος όπως η δημοκρατία, η μοναρχία κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Οικονομικά προβλήματα Κατηγορία:Διαφθορά Κατηγορία:Πολιτική διαφθορά
Ρουσουντάν της Γεωργίας
Η Ρουσουντάν (რუსუდანი) (περ. 1194–1245), μέλος της δυναστείας των Βαγρατιδών, κυβέρνησε ως βασίλισσα της Γεωργίας το 1223–1245.
Ζωή
Κόρη της βασίλισσας Τάμαρ της Γεωργίας από τον Δαβίδ Σοσλάν, διαδέχθηκε τον αδελφό της Γεώργιο Δ΄ στις 18 Ιανουαρίου 1223. Ο πρόωρος θάνατος του Γεωργίου σηματοδότησε την αρχή του τέλους της Χρυσής Εποχής της Γεωργίας. Η Ρουσούνταν δεν μπόρεσε να συντηρήσει ό,τι απέκτησε η μητέρα και ο αδελφός της. Ήταν γνωστή ως μία όμορφη γυναίκα αφιερωμένη στην ευχαρίστηση, της οποίας το χέρι ζητούσαν οι μουσουλμάνοι γείτονές της. Σε μουσουλμανικές πηγές, όπως η Άτα-Μαλίκ Γιουβάνι, η Ρουσουντάν ήταν γνωστή ως Qiz-Malik, από το τουρκικό qiz, "κορίτσι" και το αραβικό malik, "βασιλιάς".
Το φθινόπωρο του 1225, η Γεωργία δέχθηκε επίθεση από τον σατράπη της Χορασμίας Τζαλάλ αντ-Ντιν Μινγκμπούρνου, τον οποίο καταδίωξαν οι Μογγόλοι. Οι Γεωργιανοί υπέστησαν πικρή ήττα στη Μάχη του Γκάρνι και η βασιλική αυλή με τη βασίλισσα Ρουσούνταν μετακόμισε στο Κουτάισι, όταν η πρωτεύουσα της Γεωργίας, η Τιφλίδα, πολιορκήθηκε από τον στρατό της Χορασμίας. Ένα χρόνο αργότερα, ο Τζαλάλ αντ-Ντιν κατέλαβε την Τιφλίδα στις 9 Μαρτίου 1226. Οι πολίτες πολέμησαν με θάρρος και πάνω από 100.000 έχασαν τη ζωή τους όταν η πόλη έπεσε. Οι ηττημένοι Γεωργιανοί διατάχθηκαν να αλλάξουν θρησκεία και να γίνουν Μουσουλμάνοι, αλλά αρνήθηκαν και σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός της Τιφλίδας σφαγιάστηκε. Τον Φεβρουάριο του 1227, οι Γεωργιανοί επωφελήθηκαν από τις αποτυχίες του Τζαλάλ αντ-Ντιν στην Αρμενία, και επανακατέλαβαν την Τιφλίδα, αλλά σύντομα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη - την οποία οι ίδιοι είχαν κάψει στη μάχη τους με τις δυνάμεις κατοχής. Η Ρουσούνταν έκανε μία συμμαχία με τους γειτονικούς Σελτζούκους ηγέτες του Ρουμ και του Αλάτ, αλλά οι Γεωργιανοί διώχθηκαν από τον στρατό της Χορασμίας στη Μάχη του Μπολνίσι, πριν φτάσουν οι σύμμαχοι τους (1228).
Οι Χοράσμιοι αντικαταστάθηκαν από τους Μογγόλους. Κατέλαβαν τη Γεωργία το 1235. Κατεστραμμένη και λεηλατημένη από τις επιδρομές του Τζελάλ αντ-Ντιν, η Γεωργία παραδόθηκε χωρίς καμία σοβαρή αντίσταση. Μέχρι το 1240 όλη η χώρα ήταν κάτω από τον ζυγό της Μογγολίας. Αναγκασμένη να αποδεχτεί την κυριαρχία του Μογγόλου Χάνου το 1242, η Ρουσούνταν έπρεπε να καταβάλει ετήσιο αφιέρωμα 50.000 χρυσών κομματιών και να υποστηρίξει τους Μογγόλους με έναν γεωργιανό στρατό.
Φοβούμενη ότι ο ανιψιός της Ντέιβιντ θα διεκδικούσε το θρόνο, η Ρουσούνταν τον κράτησε κρατούμενο στην αυλή του γαμπρού της, του σουλτάνου Καϋχοσρόη Β' και έστειλε τον γιο της Ντέιβιντ στην αυλή της Μογγολίας για να πάρει την επίσημη αναγνώρισή του ως προφανής κληρονόμος. Πέθανε το 1245, περιμένοντας ακόμα να επιστρέψει ο γιος της.
Γάμος και παιδιά
Παντρεύτηκε το 1224 με τον Σελτζούκο πρίγκιπα Γκίας αντ-Ντιν, εγγονό του Κιλίτζ Αρσλάν Β΄' που έγινε Χριστιανός πριν τον γάμο του. Ήταν οι γονείς του Δαβίδ ΣΤ' της Γεωργίας και μίας κόρης με το όνομα Ταμάρ, που παντρεύτηκαν τον ξάδερφό της, τον σουλτάνο Καϋχοσρόη Β' και μετά το θάνατό του το 1246, τον Περβάνη ως μία από τις προϋποθέσεις του ειρηνευτικού διακανονισμού.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Η απόσταση ανάμεσα στον ουρανό κι εμάς
Πλοκή
Δύο άγνωστοι συναντιούνται για πρώτη φορά σε ένα παλιό βενζινάδικο. Ο ένας έχει σταματήσει για να βάλει γκάζι στο ποδήλατό του, ενώ ο άλλος δεν μπορεί να μετακινηθεί. Επειδή του λείπουν τα 22,50 ευρώ που χρειάζεται για να φτάσει σπίτι, θα προσπαθήσει να του πουλήσει την απόσταση που τους χωρίζει από τον ουρανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες μικρού μήκους Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες μικρού μήκους Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Μπγιέρνεγια
Το Μπγιέρνεγια (Νορβηγικά: Bjørnøya) είναι νησί της Νορβηγίας και ειδικότερα το όγδοο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, μετά την Σπιτσβέργη, τη Βορειοανατολική Γη, την Έντγκεγια, το Μπάρεντσεγια, το Κβίτεγια, το Πρινς Καρλς Φόρλαντ και το Κόνγκσεγια στο αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ. Έχει έκταση 178 τ.χλμ. και 9 κατοίκους (2008).
Κατηγορία:Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ
Ταράξιππος
Ο Ταράξιππος ή Τάραξος στην ηλειακή εκδοχή του μύθου, αναφέρεται ως γιος του Πηνειού και της Κρέουσας, "ον της ταραχής, του θορύβου και του φόβου" Ο Οβίδιος, προκειμένου να στηρίξει τη γνώμη του οτι οι ποταμοί γνώρισαν μόνοι τους τι είναι έρωτας, αναφέρει παραδείγματα ερώτων ποταμών και μεταξύ αυτών και του Πηνειού με την Κρέουσα. Ο Πηνειός απ' το γάμο του με την Τήθυ, κόρη του Ωκεανού, γέννησαν τον Αντ - ρέα "ον της κατανόησης, της λογικής, της τόλμης". Μυθολογικήερμηνεία του Αντ-ρεύς είναι, ο ικανός να στέκεται απέναντι στ' ανυπέρβλητα. Ομύθος θέλει τους δυό γιούς του Πηνειού να παλεύουν για το πιός θα επικρατήσει. Η μάχη έγινε μέσα στον Πηνειό, και με τη βοήθεια του Ερμή, νικητής ανεδείχθει ο Αντρεύς. Ίδρυσε την Ανρηΐδα (Αντραβίδα) και της χάρισε τον ίππο. Ο Ταράξιππος ( πληθ: Ταράξιπποι ) σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ήταν δαίμονας που εντοπιζόταν κυρίως στην Ολυμπία και στον Ισθμό και ενέδρευε στους ιππoδρόμους και ειδικά στη σφενδόνη αυτών, στις καμπές, όπου τ΄ άρματα έκαναν στροφή. Πίστευαν οι αρχαίοι πως στους αγώνες ακριβώς στη κρίσιμη στιγμή της στροφής παρουσιαζόταν αιφνίδια ο Ταράξιππος, η εμφάνιση του οποίου, αν και αόρατη στους αρματοδρόμους, προκαλούσε το τρόμο των αλόγων με συνέπεια τη συντριβή των αρμάτων και τον όλεθρο των αγωνιζομένων. Για τον λόγο αυτό οι αρχαίοι ίδρυαν βωμούς από αναχώματα στα σημεία εκείνα των ιπποδρόμων προς τιμή του Ταράξιππου ενώ οι ηνίοχοι τελούσαν ειδικές θυσίες προς τιμήν του Ταράξιππου ζητώντας την επιείκειά του. Κατά τον περιηγητή Παυσανία, ο Ταράξιππος αποτελούσε επίθετο και όχι μια ενιαία οντότητα.
Απόδοση στα νέα ελληνικά: "του ιπποδρόμου η μια πλευρά είναι μακρύτερη από την άλλη, και στην μακρύτερη πλευρά, που είναι ένα ανάχωμα, βρίσκεται κατά την διέξοδο του αναχώματος ο τρόμος των αλόγων, ο Ταράξιππος. Έχει το σχήμα ενός στρογγυλού βωμού, κοιτάζοντας προς αυτόν τα άλογα φόβος τα πιάνει ισχυρός και ξαφνικός χωρίς προφανή λόγο και από τον φόβο έρχεται μια ταραχή, και τα άρματα ως επί το πλείστον συντρίβονται και οι ηνίοχοι τραυματίζονται: ως εκ τούτου οι ηνίοχοι προσφέρουν θυσίες και να είναι ευνοϊκός προς αυτούς προσεύχονται στον Ταράξιππο."
Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Ταράξιππος ήταν το πνεύμα του νεκρού Οινόμαου ενώ σύμφωνα με άλλες εκδοχές συνδεόταν με τον Ωλένιο ή τον Δαμέωνα, γιο του Φλίου, που βοήθησε τον Ηρακλή στον πόλεμο εναντίον του Αυγεία και των Επειών και σκοτώθηκε μαζί με τα άλογά του από τον Κτέα, τον γιο του Άκτορα. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, ο Ταράξιππος συνδεόταν με τη λατρεία των ηρώων ή με τον θεό Ποσειδώνα που σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, λόγω της ιδιότητάς του ως θεός των αλόγων, προκάλεσε το θάνατο του Ιππόλυτου.
Στην αρχαία Ολυμπία ως Ταράξιπποι θεωρούνταν τα πνεύματα των αδίκως φονευθέντων κατά τους ιππικούς αγώνες και γενικά όσοι έπεφταν από τους ίππους. Το ίδιο και στον Ισθμό της Κορίνθου όπου Ταράξιππος θεωρούταν το πνεύμα του Γλαύκου του γιου του Σισύφου που είχε σκοτωθεί σε ιππικούς αγώνες.
Βέβαια όλοι αυτοί οι μύθοι, κάτω από τη γοητεία της Ελληνικής Μυθολογίας, αναφέρονται στη αρχική παρατήρηση της φυγόκεντρης δύναμης όπου με την κατασκευή των αναχωμάτων (βωμούς) στις στροφές των ιπποδρόμων και της προσοχής αναβατών και ηνιόχων επ΄ αυτών, έπαυαν πλέον τα άρματα να εξέρχονται ή να συγκρούονται μεταξύ τους, προς χάριν πλέον της γνώσης αυτής, (του Ταράξιππου).
Διεθνής Μαθηματική Ολυμπιάδα
thumb|Το έμβλημα της Διεθνούς Μαθηματικής Ολυμπιάδας Η Διεθνής Μαθηματική Ολυμπιάδα (αγγλ. International Mathematical Olympiad, συντομογραφικά IMO) είναι ένας ετήσιος διαγωνισμός μαθηματικών για μαθητές και μαθήτριες της δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως. Αποτελεί την παλαιότερη από τις Διεθνείς Ολυμπιάδες Επιστημών. Η πρώτη Διεθνής Μαθηματική Ολυμπιάδα έγινε στη Ρουμανία το 1959 και συμμετείχαν επτά χώρες. Από τότε έχει διεξαχθεί κάθε έτος με εξαίρεση το 1980. Περισσότερες από εκατό χώρες, που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 90% του ανθρώπινου πληθυσμού, στέλνουν ομάδες που αποτελούνται η καθεμιά από 6 το πολύ διαγωνιζόμενους μαθητές/μαθήτριες συν έναν αρχηγό ομάδας, έναν υπαρχηγό και παρατηρητές.
Το περιεχόμενο του διαγωνισμού κυμαίνεται από εξαιρετικά δύσκολα προβλήματα στοιχειώδους άλγεβρας και στοιχειώδους αναλύσεως (συναρτήσεων και ακολουθιών) μέχρι προβλήματα σε κλάδους των μαθηματικών που δεν καλύπτονται σχεδόν ποτέ από τα συμβατικά προγράμματα της δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως, και συχνά ούτε και από την πανεπιστημιακή ύλη των μαθηματικών, όπως η προβολική και η μιγαδική γεωμετρία, οι συναρτησιακές εξισώσεις, η συνδυαστική και θέματα από τη θεωρία αριθμών, από την οποία απαιτείται εκτεταμένη γνώση των θεωρημάτων της. Ο απειροστικός λογισμός (διαφορικός και ολοκληρωτικός), αν και επιτρέπεται στις λύσεις, δεν αποτελεί ποτέ προαπαιτούμενο, καθώς υπάρχει η αρχή ότι ο οποιοσδήποτε με μια βασική κατανόηση των μαθηματικών θα πρέπει να κατανοεί τα προβλήματα, ακόμα και αν οι λύσεις τους απαιτούν πολύ περισσότερες γνώσεις. Οι υποστηρικτές αυτής της αρχής ισχυρίζονται πως αυτό επιτρέπει μια αίσθηση ευρύτητας και παρέχει κίνητρο για την εκπόνηση κομψών, απατηλά απλών προβλημάτων, τα οποία ωστόσο απαιτούν ένα επίπεδο δημιουργικής σκέψεως, συχνά πολλή δημιουργική σκέψη για να κερδηθούν όλοι οι πόντοι για ένα συγκεκριμένο πρόβλημα.
Η διαδικασία επιλογής για τη συμμετοχή στην Ολυμπιάδα διαφέρει αρκετά από χώρα σε χώρα, αλλά συνήθως αποτελείται από μια σειρά διαγωνισμάτων, από τα οποία επιλέγονται όλο και λιγότεροι μαθητές/μαθήτριες. Οι ομάδες δεν αναγνωρίζονται επισήμως από το βαθμολογικό μέρος της Ολυμπιάδας — όλες οι βαθμολογίες που βγαίνουν αφορούν μόνο φυσικά πρόσωπα, αλλά ανεπισήμως οι συνολικές βαθμολογίες των ομάδων συγκρίνονται μεταξύ τους περισσότερο από αυτές των μεμονωμένων μελών των ομάδων. Οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να είναι ηλικίας κάτω των 20 ετών και δεν πρέπει να είναι εγγεγραμμένοι σε οποιοδήποτε ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως. Εφόσον ικανοποιούνται αυτοί οι δύο όροι, το οποιοδήποτε πρόσωπο μπορεί να συμμετέχει σε όσες Μαθηματικές Ολυμπιάδες θέλει.
Η Διεθνής Μαθηματική Ολυμπιάδα είναι ένας από τους υψηλότερου κύρους διαγωνισμούς μαθηματικών στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικά και πολιτισμός Κατηγορία:Διαγωνισμοί επιστημών
Καστελσαραζέν
Το Καστελσαραζέν (Γαλλικά: Castelsarrasin) είναι κοινότητα στο νομό Ταρν-ε-Γκαρόν στην περιοχή της Οξιτανίας, στα νότια της Γαλλίας. Είναι η μοναδική υπονομαρχία του νομού και έχει πληθυσμό 13.944 κατοίκους (2017), δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα στο νομό μετά την πρωτεύουσα Μοντωμπάν.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Καστελσαραζινουά (ζ). Η πόλη στο νομό αναφέρεται και ως Καστέλ.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το λιμάνι Ζακ-Υβ Κουστώ στο κανάλι του ποταμού Γκαρόν Η κοινότητα Καστελσαραζέν βρίσκεται στο κέντρο του νομού Ταρν-ε-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας.
Το Καστελσαραζέν βρίσκεται σε έναν σημαντικό άξονα επικοινωνίας που συνδέει το Μπορντώ και τον Ατλαντικό Ωκεανό στα βορειοδυτικά, με τη Ναρμπόν και τη Μεσόγειο Θάλασσα στα νοτιοανατολικά, μέσω της Τουλούζης. Αυτός ο σημαντικός άξονας βασίζεται κυρίως στον αυτοκινητόδρομο Α62, ο οποίος παρακάμπτει το κέντρο της πόλης και εξυπηρετεί την πόλη με έξοδο στο επίπεδο της βιομηχανικής περιοχής.
Το κέντρο της πόλης Καστελσαραζέν έχει την ιδιαιτερότητα να περιβάλλεται και από τις δύο πλευρές από τον ποταμό Γκαρόν και διασχίζεται από το κανάλι του ποταμού Γκαρόν, το οποίο μαζί με το κανάλι του Μιντί ενώνει τον Ατλαντικό με τη Μεσόγειο.
Η απόσταση από την Τουλούζη είναι 68 χλμ οδικώς και από το Μοντωμπάν 22 χλμ.
Η έκταση είναι 76,77 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται ανάμεσα στα 61 και 97 μέτρα.
Η πόλη έχει ωκεάνιο κλίμα με ηπειρωτικές επιρροές.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά στην πόλη χρονολογείται από το 961. Το όνομα, Castel Sarracenum, δείχνει ότι στην περιοχή υπήρχε κάστρο που χτίστηκε την εποχή των Σαρακηνών. Η πρώιμη ιστορία της πόλης χαρακτηρίζεται από πολέμους ενάντια στους Άγγλους μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα, έπειτα κατά την Σταυροφορία των Αλβιγηνών κατά το πρώτο μέρος του 13ου αιώνα και στη συνέχεια τη Σταυροφορία των βοσκών του 1320 που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο πολλών Εβραίων στην πόλη. Η περιοχή επηρεάστηκε πολύ από τον Εκατονταετή πόλεμο και πάλι, κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων του 16ου αιώνα, ο καθολικός πληθυσμός της πόλης ήταν συχνά σε σύγκρουση με τη γενικά προτεσταντική γύρω περιοχή.
Το Καστελσαραζέν ήταν ο τερματισμός του Stage 17 στον Γύρο της Γαλλίας (Tour de France) του 2007. Το όνομα της πόλης στα οξιτανικά είναι Los Sarrasins.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Η εκκλησία Σαιν-Σωβέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Οξιτανία Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Αχιλλέας Παράσχος
Ο Αχιλλέας Παράσχος (πραγματικό όνομα Νασάκης ή Νασίκογλου· Ναύπλιο 1838 - Αθήνα, 26 Ιανουαρίου 1895) ήταν Έλληνας ρομαντικός ποιητής του 19ου αιώνα, εκπρόσωπος της πρώτης Αθηναϊκής σχολής. Παράσχος ήταν το μικρό όνομα του πατέρα του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και καταγόταν από τη Χίο. Νωρίς εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με τον πατέρα του έπειτα από την καταστροφή της Χίου. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα από τον αδελφό του Γεώργιο (1821-1886), επίσης ποιητή. Από όσα γνωρίζουμε δεν έκανε σπουδές και κατόρθωσε να μορφωθεί από τις εφημερίδες και τα βιβλία τα οποία διάβαζε. Δεν εργάστηκε ποτέ του, καθώς χρήματα και φήμη τού έδιναν μονάχα οι στίχοι του. Οι πολιτικοί της εποχής τον διόριζαν σε διάφορες θέσεις μόνο και μόνο για να εισπράττει μισθό.
Στα νεανικά του χρόνια αναμείχθηκε στον κύκλο της Χρυσής Νεολαίας, στους σπουδαστές και στους διανοούμενους οι οποίοι είχαν στόχο την απομάκρυνση του Όθωνα, και που εξαιτίας αυτής φυλακίσθηκε στις φυλακές του Μεντρεσέ απέναντι από τους Αέρηδες και πού εξαιτίας αυτού εμπνεύστηκε το ποίημά του «Εις τον πλάτανον του Μεντρεσέ» το οποίο και έγινε πανελληνίως γνωστό. Αφέθηκε γρήγορα ελεύθερος γιατί στην φυλακή αρρώστησε βαριά αλλά δεν σταμάτησε την δράση του εναντίον του Όθωνα. Τη νύχτα που καταλύθηκε η εξουσία ο Παράσχος ήταν ένας από τους πολίτες που πήγαν στον στρατώνα του πυροβολικού για να ενωθούν με τον ξεσηκωμένο στρατό. Ωστόσο, όταν το 1867 πέθανε ο Όθων μετανιωμένος για τη στάση του έγραψε το Ελεγείον εις τον Όθωνα δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο την απογοήτευσή του από την πολιτική εκείνων που είχαν εκδιώξει τον Όθωνα,αλλά δεν τήρησαν τις επαγγελίες τους.
Δημοσίευσε τους πρώτους στίχους του στα περιοδικά Αβδηρίτης και Χρυσαλλίς. Όταν το 1881 εξέδωσε τρεις τόμους με ποιήματά του, εισέπραξε το υπέρογκο για την εποχή ποσό των 50.000 δραχμών. Ωστόσο γρήγορα το σπατάλησε και άρχισε να ζητά βοήθεια από τους φίλους του. Ταξίδεψε στη Ρουμανία, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και την Αγγλία όπου οι εκεί Έλληνες τον υποδέχθηκαν με αγάπη.
Απεβίωσε το 1895 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Κοιμητήριο των Αθηνών. Η κηδεία του, με είκοσι επικήδειους, συγκέντρωσε πλήθος κόσμου και έγινε παρουσία και του τότε βασιλιά, Γεωργίου Α'. Τέτοια πάνδημη κηδεία δεν είχε ξαναγίνει ποτέ. Όπως έγραψε και ο Ξενόπουλος «''Δεν έμεινε άνθος που να μην κατατεθεί εις τον τάφον του εκείνον στολιζόμενον καθημερινώς επί εβδομάδας, επί μήνας από γνωστούς και αγνώστους θαυμαστάς. Όλοι τον έκλαψαν ως τον τελευταίον εθνικόν ποιητήν του ελληνισμού''».
Στις 21/01/1929 έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του στον κήπο του Ζάππειο, στο "Άντρον των Νυμφών", μετά από πρωτοβουλία του "Φιλολογικού Συλλόγγου Παρνασσός". Η προτομή ήταν έργο του γλύπτη Γ.Δημητριάδη. Στην τελετή των αποκαλυπτηρίων ήταν παρούσα η 90ετής σύζυγος του ποιητή Κλειώ Παράσχου και πλήθος επισήμων και απλού κόσμου.
Τον Ιούλιο του 1874, έχασε σε νεαρή ηλικία τον μοναχογιό του Αιμίλιο.
Αποτίμηση του έργου του
Η γλώσσα του ήταν μικτή, κυρίως καθαρεύουσα, αλλά κάποιες φορές και γνήσια δημοτική στο ύφος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Από τεχνικής άποψης, οι στίχοι του ήταν φλογεροί πατριωτικοί καί βαθύτατα δημοκρατικοί καί παρουσιάζουν κάποια ελαττώματα - όπως χασμωδίες και επαναλήψεις - και το ίδιο πολλές φορές συμβαίνει και με το περιεχόμενό τους, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν ένας ατάλαντος ποιητής. Ο ποιητής χώρισε τα ποιήματά του στις ενότητες Δάφνες (πατριωτικά), Ιτέας (ελεγειακά), Χλόη (παιδαγωγικά), και Φύλλα (διάφορα). Το ιδεώδες του ήταν υπερβολικά ρομαντικό με στοιχεία από την ποίηση των λόρδου Βύρωνα, Αλφόνς Ντε Λαμαρτίν του Οσιάν και από το υποτονικό βλέμμα ενός νοσηρού πουριτανισμού.
Ο Εμμανουήλ Ροΐδης έγραψε για τον Παράσχο: «Εις πάντα αυτού τα ποιήματα θαυμάζομεν κραυγάς ανερχομένας εις τα χείλη εκ των μυχών αληθώς αλγούσης καρδίας, ευγλώττους αποστροφάς, σφοδρότητα πάθους, μεταφοράς ποιητικωτάτας». Ο Δημήτριος Βερναδάκης τον αποκάλεσε «υπέροχο» και ανάλογο θαυμασμό προς το πρόσωπό του έδειχνε και ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. Τέλος, για τον Κωστή Παλαμά αποτέλεσε «το λυρικό ίνδαλμα των νιάτων του. Την ποίησή του παρόλη την οσμή του μπαρουτιού, της λεβεντιάς της φουστανέλλας, την λάμψη του αγώνα καί το πατριωτικό μένος την διακρίνει πιο πολύ η θυλυκή ευπάθεια παρά η αρρενωπή ενέργεια». Ο Παράσχος είναι ο ποιητής μιας ευσυγκίνητης, υπερευαίσθητης, ρομαντικής κοινωνίας η οποία έτσι τον ήθελε για να τον αγαπήσει καί για να τον δοξάσει. Ο Παράσχος επέζησε όλων των άλλων ρομαντικών ποιητών φτάνοντας μέχρι το κατώφλι του επόμενου αιώνα. Είδε τις νέες τάσεις που ερχόντουσαν για να παραμερίσουν τα ξεπερασμένα ιδανικά. Προσπάθησε να αντιταχθεί αλλά σιγά σιγά βεβαιωνόταν για το μάταιο της προσπάθειάς του, αν και πολύς κόσμος εξακολουθούσε να τον αγαπάει, οι νέοι ποιητές του τότε χάραζαν τον καινούργιο δρόμο της ποίησης, βέβαιοι για το μέλλον τους, περιφρονούσαν την εφήμερη δόξα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Α' Αθηναϊκή Σχολή Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 09/2011
Άμπραχαμ φαν Κόιλενμπορχ
Ο Άμπραχαμ φαν Κόιλενμπορχ (ολλανδικά: Abraham van Cuylenborch, αναγραφόμενος σε παλαιότερες πηγές ως Kuilenburg ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και σχεδιαστής της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική.
Βιογραφία
Δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά σχετικά με τον βίο του καλλιτέχνη. Έχει γίνει η υπόθεση ότι γεννήθηκε στην Ουτρέχτη περί το 1620, γεγονός που βασίζεται στο ότι έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1639. , αν και σε άλλη πηγή αναφέρεται ως έτος γέννησης "περί το 1610". Δεν είναι γνωστό τίποτε για τους γονείς του.
Αναφέρεται ότι διετέλεσε μαθητής του Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ, αλλά, όπως αναγράφει ο Liedtke, ο Πούλενμπουρχ βρισκόταν στην Αγγλία κατά την περίοδο 1637 - 1641, όταν δηλαδή ο Κόιλενμπορχ έπρεπε να μαθητεύει. Όπως κι αν έχει, ο Κόιλενμπορχ επηρεάστηκε πολύ από τον Πούλενμπουρχ και εντυπωσιάστηκε από την επιτυχία που σημείωναν τα έργα τόσο αυτού όσο και του πιθανού μαθητή του, Ντιρκ φαν ντερ Λίσσε στην Αυλή της Χάγης, ωστόσο σε αντίθεση με τους δύο αυτούς καλλιτέχνες, δεν εργάστηκε ποτέ εκτός Ουτρέχτης, όπου και νυμφεύτηκε στις 23 Μαΐου 1641. Τα περισσότερα έργα του χρονολογούνται κατά τη δεκαετία του 1640.
Ο Κόιλενμπορχ απεβίωσε στην Ουτρέχτη στις 22 Νοεμβρίου 1658.
Έργο
Ο Κόιλενμπορχ ειδικευόταν σε "αρκαδικούς" πίνακες με σπήλαια και μυθολογικές, ενίοτε και βιβλικές, μελοδραματικές σκηνές. Αυτές οι σκηνές αντλούν την έμπνευσή τους από έργα του Πούλενμπουρχ, αλλά και έργα του Κάρελ ντε Χόοχ, ο οποίος είχε δραστηριοποιηθεί στην Ουτρέχτη κατά τη δεκαετία του 1630. Τα σπήλαια (grottos) και οι κατακόμβες της Ρώμης είχαν από παλαιότερα εντυπωσιάσει τους Ολλανδούς καλλιτέχνες, όπως τον Μάρτεν φαν Χέιμσκερκ κατά τη δεκαετία του 1530. Ο Κόιλεμπορχ ήταν προικισμένος καλλιτέχνης στη ζωγραφική μορφών και κατά καιρούς συνεργάστηκε με άλλους ζωγράφους, όπως τον Γιάκομπ Ντουκ, αλλά όχι τόσο λεπτεπίλεπτος όσο ο Πούλενμπουρχ. Τα τοπία του είναι αρκετά ρεαλιστικά, με ύφος που προσομοιάζει αυτό του Γιαν Μποτ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Σβάντεβιτ
thumb|right|200px|Άγαλμα του θεού Σβάντεβιτ στη Νήσο [[Ρούγκεν]]
Με τις ονομασίες Σβάντοβιτ, Σβέντοβιτ, Σβάντεβιτ και Σβιέτοβιτ είναι γνωστός στη σλαβική μυθολογία ο θεός του πολέμου, της βλάστησης και της αφθονίας. Συνήθως απεικονιζόταν κρατώντας στο ένα χέρι το σπαθί του και στο άλλο ένα κέρας με οίνο ή καρπούς, ενώ συνηθέστερη απεικόνισή του σε αγάλματα είναι με τέσσερα κεφάλια που κοιτάνε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, συμβολίζοντας τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ή και τις τέσσερις εποχές του χρόνου.
Ο κυριότερος ναός του θεού Σβάντεβιτ βρισκόταν στη Νήσο Ρούγκεν στη Βαλτική Θάλασσα, όπου λειτουργούσε μαντείο που έδινε χρησμούς παρατηρώντας τη συμπεριφορά ενός λευκού αλόγου, συμβόλου του θεού. Ο ναός περιείχε επίσης και τους θησαυρούς της τοπικής φυλής και φυλασσόταν από τους πολεμιστές της. Αποτελούσε πνευματικό κέντρο των Σλάβων της Βαλτικής και καταστράφηκε το 1168 από τους Δανούς.
Με την έλευση του χριστιανισμού, πολλές θεότητες αρχαίων θρησκειών αντικαθίσταντο από χριστιανικούς αγίους, πολλές φορές υιοθετώντας και ενσωματώνοντας στη νέα θρησκεία παλαιότερες τελετές και γιορτές. Έτσι, φαίνεται πως ανάμεσα στους σερβικούς πληθυσμούς, ο θεός Σβάντεβιτ αντικαταστάθηκε από τον Άγιο Βίτο: η λατρεία του εν μέρει διατηρείται κατά τη γιορτή του Αγίου Βίτου, Βίντοβνταν, μια από τις πιο σημαντικές γιορτές της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η μορφή του Σβάντοβιτ απεικονίζεται και στον πίνακα του Τσέχου ζωγράφου Άλφονς Μούχα "Η γιορτή του Σβάντοβιτ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Σλαβικός παγανισμός
Αγριοφουντουκιά
Η αγριοφουντουκιά (λατινική ονομασία: Corylus colurna) είναι φυλλοβόλο δέντρο ενδογενές στη νοτιοανατολική Ευρώπη και τη νοτιοδυτική Ασία, από τα Βαλκάνια έως τη βόρεια Τουρκία και το βόρειο Ιράν. Βρίσκεται επίσης να αναπτύσσεται άγρια στα δάση της περιοχής των Δυτικών Ιμαλαΐων στη βόρεια ινδική πολιτεία Χιμάτσαλ Πραντές.
Περιγραφή
Είναι το μεγαλύτερο είδος φουντουκιάς, το οποίο φτάνει τα 25 μέτρα ύψος και έχει μεγάλο κορμό έως 1,5 μέτρο σε διάμετρο. Η κορυφή είναι λεπτή και κωνική στα νεαρά δέντρα και γίνεται ευρύτερη με την ηλικία. Ο φλοιός είναι γκρί καφεκίτρινος, με παχιά, φελλώδη υφή.
Τα φύλλα είναι φυλλοβόλα, στρογγυλεμένα, 6–15 εκ. σε μήκος και 5–13 εκατοστά σε διάμετρο, απαλά τριχωτά και στις δύο επιφάνειες, και με χονδροειδή διπλή οδοντωτή έως ρηχά λοβωτή περιθώριο. Τα κύρια κλαδιά είναι αρκετά μικρά σε διάμετρο σε σχέση με τον ίσιο κορμό και προκύπτουν σχεδόν σε γωνία 90 μοιρών, κάνοντας το δέντρο αρκετά ανθεκτικό στις αστικές συνθήκες και βοηθά στη διατήρηση μιας συμμετρικής κορυφής που τόσο αγαπούν οι αρχιτέκτονες τοπίου.