cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πουότσκ
Μοντέρνα περίοδος
μικρογραφία|194x194εσ| Διευρυμένο αντιπροσωπευτικό οικόσημο του Πουότσκ Στις αρχές της μοντέρνας περιόδου, το Πουότσκ ήταν βασιλική πόλη της Πολωνίας και πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Πουότσκ στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Ο 16ος αιώνας ήταν η χρυσή εποχή της πόλης, πριν υποστεί μεγάλες απώλειες πληθυσμού λόγω πανούκλας, πυρκαγιάς και πολέμου, με πολέμους μεταξύ Σουηδίας και Πολωνίας στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα. Εκείνη την εποχή, οι Σουηδοί κατέστρεψαν μεγάλο μέρος της πόλης, αλλά οι άνθρωποι την ξανάχτισαν και ανέκαμψαν. Στα τέλη του 18ου αιώνα, γκρέμισαν τα τείχη της παλιάς πόλης και έφτιαξαν μια Νέα Πόλη, γεμάτη με πολλούς Γερμανούς μετανάστες. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Πουότσκ το 1852, από τον [[Βόιτσεχ Γκέρσον.]] Στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Από το 1807, ήταν μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και το 1815 έγινε μέρος της Πολωνίας του Συνεδρίου, η οποία αργότερα προσαρτήθηκε πλήρως από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1831, το τελευταίο Σέιμ της Πολωνίας του Συνεδρίου πραγματοποιήθηκε στο δημαρχείο του Πουότσκ. Ήταν έδρα της επαρχιακής κυβέρνησης και ενεργό κέντρο της. Η οικονομία της συνδέθηκε στενά με το σημαντικό εμπόριο σιτηρών. Ένα νέο σχέδιο πόλης καταστρώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, καθώς συνέχισαν να φτάνουν νέοι κάτοικοι. Πολλά από τα καλύτερα κτίρια κατασκευάστηκαν κατά την περίοδο αυτή, σε νεοκλασικό στιλ. Το 1820 ιδρύθηκε η Επιστημονική Εταιρεία του Πουότσκ και στα τέλη του 19ου αιώνα η πόλη άρχισε να εκβιομηχανοποιήται. Το 1863, οι ντόπιοι Πολωνοί πολέμησαν στην Ιανουαριανή Εξέγερση εναντίον της Ρωσίας. Ο αρχηγός της εξέγερσης στην περιοχή του Πουότσκ, Ζίγκμουντ Παντλέφσκι, εκτελέστηκε από τους Ρώσους στο Πουότσκ τον Μάιο του 1863. Το 1905, πραγματοποιήθηκαν στο Πουότσκ μεγάλες διαδηλώσεις νεολαίας και εργαζομένων της Πολωνίας.
Alma mater
Ειδική χρήση
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Κολέγιο William & Mary στο Williamsburg της Βιρτζίνια, έχει ονομαστεί "Alma Mater του Έθνους" λόγω των δεσμών του με την ίδρυση της χώρας.
Πουότσκ
Μοντέρνα περίοδος
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Πουότσκ καταλήφθηκε από τη Γερμανική Αυτοκρατορία από το 1915 έως το 1918, και το 1918 η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και το Πουότσκ επανεντάχθηκε αμέσως στην Πολωνία. Τον Αύγουστο του 1920, η πόλη έγινε διάσημη για την επιτυχημένη ηρωική της άμυνα κατά των Σοβιετικών κατά τη διάρκεια του Πολωνικού-Σοβιετικού Πολέμου. 250 Πολωνοί υπερασπιστές, συμπεριλαμβανομένων 100 πολιτών, σκοτώθηκαν στη μάχη. Το 1921, ο Στρατάρχης Γιούζεφ Πιουσούτσκι επισκέφθηκε το Πουότσκ και απένειμε στην πόλη με το Σταυρό της Ανδρείας, καθιστώντας το Πουότσκ τη δεύτερη πολωνική πόλη που απονεμήθηκε με πολωνική στρατιωτική διακόσμηση (λίγο μετά το Λβουφ).
Υπουργείο Οικονομίας (Αλβανία)
Το Υπουργείο Οικονομίας (αλβανικά : Ministria Ekonomisë) ήταν υπηρεσία της αλβανικής κυβέρνησης αρμόδια για την οικονομία, τον τουρισμό και τις επιχειρήσεις στην Αλβανία.
Πουότσκ
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
δεξιά|μικρογραφία| Κατεστραμένη γέφυρα στο Πουότσκ κατά την [[Γερμανική εισβολή στην Πολωνία|εισβολή στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939.]] Η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939, και άρχισε να αναλαμβάνει την κυβέρνησή της αναθέτοντας την πόλη στο Ράιχ ως μέρος του Regierungsbezirk Zichenau. Οι Γερμανοί μετονόμασαν την πόλη σε Schröttersburg το 1941, από τον πρώην Πρώσο Βαρώνο της Αυτοκρατορίας Φρίντριχ φον Σχρότερ.
Alma mater
Ειδική χρήση
Στον Καναδά Πανεπιστήμιο Queen's στο Κίνγκστον του Οντάριο και στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας, η κύρια φοιτητική κυβέρνηση είναι γνωστή ως Alma Mater Society.
Μνημεία
δεξιά|μικρογραφία| Alma Mater (1929, Lorado Taft), Πανεπιστήμιο του [[Ιλινόις στην Urbana-Champaign.]] Στον αρχαίο ρωμαϊκό κόσμο υπήρχαν πολλά αγάλματα της Alma Mater, ορισμένα από τα οποία σώζονται ακόμη (π. χ. στον Παλατίνο λόφο της Ρώμης).
Σύγχρονα γλυπτά του Alma Mater βρίσκονται σε περίοπτες τοποθεσίες σε αρκετές πανεπιστημιουπόλεις της Αμερικής, με πιο χαρακτηριστικό το χάλκινο άγαλμα του Alma Mater του Daniel Chester French που βρίσκεται στα σκαλιά της Low Library του Πανεπιστημίου Columbia. Το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στην Urbana-Champaign διαθέτει επίσης ένα άγαλμα του Alma Mater που δημιουργήθηκε από τον Lorado Taft. Μια τοιχογραφία στην Sterling Memorial Library του Πανεπιστημίου Yale, ζωγραφισμένη το 1932 από τον Eugene Savage, απεικονίζει το Alma Mater ως φορέα του φωτός και της αλήθειας, που στέκεται ανάμεσα στις προσωποποιημένες τέχνες και επιστήμες.
Υπουργείο Οικονομίας (Αλβανία)
Το υπουργείο καταργήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2017 και συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Οικονομικών.
Πουότσκ
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στο πλαίσιο του Ιντελιγκέντσακτιον, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις Πολωνών, οι οποίοι στη συνέχεια φυλακίστηκαν στην τοπική φυλακή, και περίπου 200 εκ των οποίων δολοφονήθηκαν σε μεγάλες σφαγές στο Γουόντσκ μεταξύ Οκτωβρίου 1939 και Φεβρουαρίου 1940. Μεταξύ των θυμάτων ήταν Πολωνοί δάσκαλοι, ακτιβιστές, καταστηματάρχες, συμβολαιογράφοι, ντόπιοι αξιωματούχοι, φαρμακοποιοί, διευθυντές και μέλη της Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης. Οι επόμενες μαζικές συλλήψεις περίπου 2.000 Πολωνών από το Πουότσκ και το Πόβιατ Πουότσκ πραγματοποιήθηκαν τον Απρίλιο του 1940, και τον Ιούνιο του 1940, άλλοι 200 Πολωνοί από διάφορους οικισμούς στην περιοχή φυλακίστηκαν στην τοπική φυλακή. Στη συνέχεια, ορισμένοι κρατούμενοι απελάθηκαν και δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Σόλνταου. Μερικοί δάσκαλοι από το Πουότσκ ήταν επίσης μεταξύ των Πολωνών δασκάλων που δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν. Το 1940, οι Γερμανοί δολοφόνησαν 80 ηλικιωμένους και άτομα με ειδικές ανάγκες από το Πουότσκ στο κοντινό χωριό Μπρβίλνο. Ο Αρχιεπίσκοπος του Πουότσκ, Αντόνι Γιούλιαν Νοβοβιέισκι και ο βοηθός επίσκοπος, Λέον Βετμάνσκι, φυλακίστηκαν στο κοντινό χωριό Σουούπνο και στη συνέχεια, το 1941, δολοφονήθηκαν επίσης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Σόλνταου, στο οποίο σκοτώθηκαν επίσης πολλοί άλλοι ντόπιοι ιερείς. Οι Νοβοβιέισκι και Βετμάνσκι θεωρούνται πλέον δύο από τους 108 Ευλογημένους Πολωνούς μάρτυρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από την Καθολική Εκκλησία. Οι Πολωνοί υπέστησαν επίσης απελάσεις, 1.300 Πολωνοί εκδιώχθηκαν το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 1939, και πάνω από 4.000 επίσης το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1941. Η ναζιστική Γερμανία απέλασε επίσης ανθρώπους ως καταναγκαστικούς εργάτες σε γερμανικά εργοστάσια, όπου τους αντιμετώπιζε σκληρά. Οι Γερμανοί ίδρυσαν και λειτουργούσαν δύο στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας που υπάγονταν στην τοπική φυλακή. Το χειμώνα του 1942-1943, ένα φορτηγό τρένο με απαχθέντα πολωνικά παιδιά έφτασε στο σταθμό Πουότσκ-Ραντζίβιε και περίπου 300 από τα παιδιά πάγωσαν μέχρι θανάτου και θάφτηκαν από τους Γερμανούς στα δάση του κοντινού Γουότσκ.
Alma mater
Μνημεία
Υπάρχει ένα γλυπτό Alma Mater στα σκαλιά της μνημειακής εισόδου του Universidad de La Habana, στην Αβάνα της Κούβας, το οποίο βασίστηκε σε αυτό του Columbia. Το άγαλμα χυτεύτηκε το 1919 από τον Mario Korbel, με την Feliciana Villalón Wilson ως πηγή έμπνευσης για το Alma Mater. Εγκαταστάθηκε στη σημερινή του θέση το 1927, υπό την καθοδήγηση του αρχιτέκτονα Raul Otero.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακαδημαϊκή ορολογία Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Πουότσκ
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ταυτόχρονα, οι Ναζί κακοποιούσαν επίσης τον εβραϊκό πληθυσμό του Πουότσκ. Τους επιστράτευσαν για καταναγκαστική εργασία και δημιούργησαν ένα εβραϊκό γκέτο στο Πουότσκ το 1940. Σε αυτό το γκέτο, έως και δέκα άτομα μοιράζονταν κάθε δωμάτιο. Οι ιατρικές προμήθειες ήταν ανεπαρκείς και οι ασθένειες εξαπλώθηκαν. Οι Γερμανοί δολοφόνησαν πολλούς Εβραίους στο Πουότσκ, αλλά οι περισσότεροι απελάθηκαν σε άλλες περιοχές και στη συνέχεια δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. Μέχρι το τέλος του πολέμου, μόνο 300 Εβραίοι κάτοικοι ήταν γνωστό ότι είχαν επιβιώσει από περισσότερους από 10.000 στην περιοχή (για περισσότερες πληροφορίες δείτε την εβραϊκή ιστορία παρακάτω). Μερικοί Πολωνοί στο Πουότσκ προσπάθησαν να βοηθήσουν τους Εβραίους γείτονές τους δίνονταν λαθραία φαγητό σε αυτούς και κρυφά φαγητό σε αυτούς όταν συγκεντρώνονταν και έπρεπε να σταθούν στο δρόμο για μια ολόκληρη μέρα σε μια κρύα ημέρα περιμένοντας να απελαθούν.
Οι Γερμανοί έκλεισαν πολωνικούς θεσμούς και τον πολωνικό τύπο και λεηλάτησαν ή κατέστρεψαν πολλά πολωνικά πολιτιστικά μνημεία, συλλογές και αρχεία, συμπεριλαμβανομένης της πλούσιας συλλογής της Επιστημονικής Εταιρείας του Πουότσκ. Οι συλλογές των τοπικών μουσείων, το αρχαίο θησαυροφυλάκιο του Καθεδρικού Ναού, τα εκκλησιαστικά αρχεία και η επισκοπική βιβλιοθήκη κλάπηκαν και μεταφέρθηκαν σε μουσεία στο Κένιγκσμπεργκ, στο Βρότσουαφ και στο Βερολίνο. Το τοπικό σεμινάριο μετατράπηκε από τους Γερμανούς σε στρατώνες της Σούτσσταφφελ.
Παρά αυτές τις συνθήκες, η πόλη παρέμεινε το κέντρο του πολωνικού υπόγειου κινήματος αντίστασης. Τον Σεπτέμβριο του 1942, οι Γερμανοί απαγχόνισαν δημόσια 13 Πολωνούς μέλη της αντίστασης στην Παλιά Πόλη. Τον Ιανουάριο του 1945, οι Γερμανοί κατά την υποχώρησή τους έκαψαν ζωντανούς 79 Πολωνούς.
Πολιτισμός και θρησκεία
δεξιά|μικρογραφία| Καθεδρικός Ναός του Πουότσκ μικρογραφία| Ιερό Ελεήμονα Θεού Το Μουσείο της Μασοβίας περιέχει εκθέματα και ερμηνεία της ιστορίας της πόλης και της περιοχής. Το Πουότσκ είναι η παλαιότερη νομοθετική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής επισκοπής. Ο μασοβικός Καθεδρικός Ναός της Παναγίας χτίστηκε εδώ το πρώτο μισό του 12ου αιώνα και στεγάζει τις σαρκοφάγους Πολωνών μονάρχων. Είναι ένας από τους πέντε παλαιότερους καθεδρικούς ναούς στην Πολωνία.
Ιερό Ελεήμονα Θεού
Η πόλη φημίζεται για το Ιερό Ελεήμονα Θεού, όπου πραγματοποιήθηκε η εμφάνιση του Ιησού στην Αγία Φαουστίνα Κοβάλσκα.
Εκκλησία των Μαριαβιτών
Από τα οράματα του Μάρια Φραντσίσκα Κοζουόφσκα το 1893, προήλθε η τάξη των Μαριαβιτών ιερέων, οι οποίοι αρχικά εργάζονταν για την ανανέωση του κλήρου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες, δεν αναγνωρίστηκαν από το Βατικανό και στις αρχές του 20ού αιώνα ίδρυσαν ένα ξεχωριστό και ανεξάρτητο δόγμα. Αυτός ο τόπος είναι η κύρια έδρα των Μαριαβιτών επισκόπων. Η πιο σημαντική εκκλησία τους χτίστηκε εδώ στις αρχές του 20ού αιώνα. Ονομάζεται Ναός της Λύτρωσης και της Αγάπης και βρίσκεται σε έναν ευχάριστο κήπο στο λόφο στον οποίο είναι χτισμένο το ιστορικό κέντρο του Πουότσκ, κοντά στον ποταμό Βιστούλα. Η Πολωνία έχει συνολικά περίπου 25.000 μέλη της Παλιάς Καθολικής Εκκλησίας των Μαριαβιτών, όπως ονομάζεται τώρα, με άλλα 5.000 στη Γαλλία. Μια μικρότερη αποσχισμένη εκκλησία, η Καθολική Εκκλησία των Μαριαβιτών, η οποία έχει μια ενσωματωμένη γυναικεία ιεροσύνη (από το 1929), έχει 3.000 μέλη στην Πολωνία.
Εβραϊκή ιστορία
Η εβραϊκή παρουσία στο Πουότσκ (γίντις: Plotzk) χρονολογείται από πριν πολλούς αιώνες, πιθανότατα στον 13ο και 14ο αιώνα, όταν τα αρχεία το περιλαμβάνουν. Οι Πολωνοί βασιλιάδες επέκτειναν τα δικαιώματα του το 1264 και τον 14ο αιώνα, και παρείχαν συνεχή πολιτική υποστήριξη στους αιώνες. Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι περισσότεροι από 1.200 κάτοικοί τους αποτελούσαν περισσότερο από το 48% του πληθυσμού της πόλης στην περιοχή που θεωρείται Παλιά Πόλη. Κατά την περίοδο των αιώνων, οι αναλογίες τους κυμαίνονταν από 30 έως 40 τοις εκατό. Ποικίλλουν, καθώς οι Γερμανοί μετανάστες έφτασαν στην περιοχή και η περιοχή έγινε αστικοποιημένη, καθώς περισσότεροι άνθρωποι μετακόμισαν στην πόλη. Αφού το Πουότσκ έπεσε στη Ρωσία τον 19ο αιώνα, ήταν μέρος του Χλωμού Οικισμού, όπου οι Ρώσοι επέτρεψαν την εγκατάσταση των Εβραίων. Όπως και σε άλλα μέρη του Ρωσικού Διαμελισμού της Πολωνίας, περιορίστηκαν στην απασχόληση στο εμπόριο και στις βιοτεχνίες.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Εβραίοι ίδρυσαν δύο εργοστάσια για την παραγωγή αγροτικών μηχανημάτων και εργαλείων, και το πρώτο χυτήριο σιδήρου στην πόλη. Είχαν δύο συναγωγές και δύο νεκροταφεία (που χρονολογούνται στον 15ο αιώνα), θρησκευτικά και κοσμικά σχολεία, και ίδρυσαν μια βιβλιοθήκη και ένα νοσοκομείο. Συνέβαλαν σημαντικά στην οικονομία και τον πολιτισμό της πόλης. Στις αρχές του 20ού αιώνα, είχαν δύο εφημερίδες, που εκπροσωπούσαν ενεργά πολιτικά κόμματα.
Το 1939, το Πουότσκ είχε έναν εβραϊκό πληθυσμό 9.000 κατοίκων, περίπου 26% του συνόλου της πόλης. Μετά την εισβολή του 1939 στην Πολωνία, οι Γερμανοί ξεκίνησαν τις διώξεις, όπου περίπου 2.000 Εβραίοι εγκατέλειψαν την πόλη, με τους μισούς να πηγαίνουν σε ελεγχόμενη από τους Σοβιετικούς περιοχή. Ανατέθηκαν σε τοποθεσίες πολύ μακριά από το μέτωπο. Το 1940, οι Ναζί ίδρυσαν ένα γκέτο στο Πουότσκ. Ξεκίνησαν ενέργειες εναντίον των Εβραίων, σκοτώνοντας αυτούς σε ένα γηροκομείο και άρρωστα παιδιά και μεταφέροντας άλλους για να σκοτωθούν στο δάσος Μπρβίλσκι. Τελικά, μετέφεραν τους Εβραίους σε 20 στρατόπεδα και τοποθεσίες στην περιοχή του Ράντομ, όπου το 1942 εκείνοι που ήταν ακόμα ζωντανοί στάλθηκαν στην Τρεμπλίνκα για να δολοφονηθούν. Υπάρχουν ενδείξεις ότι μερικοί Πολωνοί προσπάθησαν να βοηθήσουν τους Εβραίους γείτονές τους στο Πουότσκ, εισάγοντας φαγητό λαθραία στο γκέτο και κρυφά σε αυτούς που περίμεναν για απέλαση και ρίχνοντάς τους ψωμιά στα φορτηγά μεταφοράς. Πήραν κουράγιο από αυτές τις μικρές πράξεις. Μέχρι το 1946, μόνο 300 Εβραίοι επέζησαν στο Πουότσκ. Ενώ ήταν ενεργοί στη νέα πολιτική, σταδιακά οι Εβραίοι έφυγαν και μέχρι το 1959 παρέμειναν τρεις. Ο Χέρμαν Κρουκ, επιζών και αξιοσημείωτος χρονογράφος της ζωής μέσα στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, γεννήθηκε στο Πουότσκ το 1897.
Η μικρή συναγωγή, που χτίστηκε το 1810, ήταν μια από τις λίγες που επιβίωσαν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην περιοχή της Μασοβίας. Η Μεγάλη Συναγωγή καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Η μικρή συναγωγή χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό κτίριο περίπου το 1960, αλλά αλλοιώθηκε σε εμφάνιση ενώ ήταν άδεια. Ανακαινίστηκε και προσαρμόστηκε για χρήση ως μουσείο, το οποίο άνοιξε τον Απρίλιο του 2013 ως Μουσείο Εβραίων της Μασοβίας, ένα παράρτημα του Μουσείου του Πουότσκ.
Το Πουότσκ στον πολιτισμό
Διάφορες πολωνικές ταινίες γυρίστηκαν στο Πουότσκ, συμπεριλαμβανομένων των Διάβολος από την έβδομη τάξη, Ουλή, Miłość, Dublerzy, καθώς και η τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1960, Stawka większa niż życie.
Οικονομία
μικρογραφία| Κεντρικά γραφεία της [[PKN Orlen]] Η κύρια βιομηχανία είναι η διύλιση πετρελαίου, η οποία ιδρύθηκε το 1960. Εδώ βρίσκονται το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου της χώρας (διυλιστήριο του Πουότσκ) και η μητρική εταιρεία, PKN Orlen. Εξυπηρετείται από έναν μεγάλο αγωγό που οδηγεί από τη Ρωσία στη Γερμανία. Οι συναφείς βιομηχανικές δραστηριότητες που συνδέονται με το διυλιστήριο είναι η συντήρηση και η κατασκευή. Ένα εργοστάσιο της Levi Strauss & Co βρίσκεται στο Πουότσκ και παρέχει εργασίες κατασκευής.
Αθλητισμός
μικρογραφία| [[Αρένα Ορλέν, έδρα της ομάδας χειροσφαίρισης Wisła Płock]]
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Πουότσκ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μασοβίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Πολωνίας Κατηγορία:Κυβερνείο Πουότσκ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Υπουργείο Οικονομίας (Αλβανία)
Ιστορία
Από την ίδρυση του θεσμού, το Υπουργείο Οικονομίας έχει αναδιοργανωθεί με την ένωση άλλων υπηρεσιών ή την συγχώνευση με άλλα υπουργεία, με αποτέλεσμα η ονομασία του να αλλάξει αρκετές φορές. Αυτός ο κατάλογος αντικατοπτρίζει τις αλλαγές που έγιναν κατά τα έτη από το 1992 και έπειτα :
Ούγος του Περς
O Ούγος, γαλλ. Hugues (10ος αι.) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν Γάλλος ευγενής, ο ιδρυτής πλάγιου κάδου, που από την επόμενη γενιά ονομάστηκε Οίκος του Ανζού. Έγινε κόμης του Γκατιναί ως σύζυγος της Βεατρίκης.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φούλκωνα κόμη του Μορτάν και της Μελισσάνθης. Η Μελισσάνθη ήταν κόρη και κληρονόμος του Ούγου Α΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Χίλντεγκαρντε κόμισσας του Περς.
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη κόμισσα του Γκατιναί. Σε ένα καταστατικό του 1029, που υπογράφει ο Ωμπρύ κόμης του Γκατιναί ως προγονός του Ούγου και ο Φρανκόν επίσκοπος του Παρισιού, αναφέρεται ως μάρτυρας ο Ούγος και οι δύο γιοί του Γοδεφρείδος και Λιετώ. Άρα για τη Βεατρίκη ήταν ο δεύτερος γάμος και είχε, από τον πρώτο της γάμο, γιο τον Ωμπρύ.
Ο Οίκος του Σατωντάν & Περς ήταν υποτελής του κόμη του Μπλουά, ενώ οι κόμητες του Γκατιναί ήταν πιστοί στους Καπετίδες της Γαλλίας. Ο γάμος του έγινε πιθανώς σε μία περίοδο συμφιλίωσης μεταξύ των δύο Οίκων, όπως ο Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας νυμφεύτηκε την Μπέρτα των Παλαιών Γουέλφων (κόρη του Κορράδου Α΄ βασιλιά της Βουργουνδίας), χήρα του Όντο Α΄ κόμη του Μπλουά το διάστημα 996-1003.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη του Μακόν, χήρα του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Γκατιναί και κόρη του Αλμπερίκ/Αλμπρύ Β΄ κόμη του Μακόν. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σατωντάν και του Περς
Διεθνές Αεροδρόμιο της Πουέμπλα
Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Πουέμπλα (ισπανικά. Aeropuerto Internacional de Puebla) (IATA: PBC, ICAO: MMPB) είναι το αεροδρόμιο της Πουέμπλα των αγγέλων ή Ερόικα Πουέμπλα ντε Σαραγόσα, Μεξικό. Βρίσκεται 23 χλμ. βορειοδυτικά του ιστορικού κέντρου.
Το αεροδρόμιο εγκαινιάστηκε τη Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 1985 με πτήση Boeing 727-200 της "Compañía Mexicana de Aviación" (Μεξικανική Εταιρεία Αεροπορίας).
Το αεροδρόμιο Πουέμπλα σχεδιάστηκε για να αποσυμφορήσει τις λειτουργίες του διεθνούς αεροδρομίου της Πόλης του Μεξικού, ωστόσο η χωρητικότητά του εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ελάχιστα, παρά το ότι έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει μια μητροπολιτική περιοχή με περισσότερα από τρία εκατομμύρια άτομα.
Το αεροδρόμιο διαθέτει ασφαλτοστρωμένο διάδρομο προσγειώσεων και απογειώσεων, τον 17/35 με διαστάσεις 3.600 μέτρα μήκος και 45 μέτρα πλάτος.
Το αεροδρόμιο διαθέτει ασφαλτόδρομο προσγείωσης, 17/35 με διαστάσεις 3.600 μέτρα μήκος και 45 μέτρα πλάτος.
Είναι σε θέση να χειρίζονται αεροσκάφη ευρείας ατράκτου, όπως το Boeing 747
Το έτος 2019 αυτό το αεροδρόμιο διακίνησε όγκο 761.575 επιβατών.
Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια
Ταξιάρχης Καρδίτσας
Ο Ταξιάρχης είναι οικισμός του Καταφυλλίου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας, ο οποίος βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και τις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Μιρμιτζάλα σε υψόμετρο 580 μέτρων. Απέχει περίπου 4 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καταφύλλι, 38 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 112 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Καταφυλλίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Αρδάνοβο, το Καταφύλλι, τα Κελλάρια, την Πράβα και την Συκιά αποτελούν την κοινότητα Καταφυλλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 34 κάτοικοι.
Παλάτι Άουγκαρτεν
Το Παλάτι Άουγκαρτεν είναι παλάτι σε μπαρόκ στυλ  στην περιοχή Λέοπολντστατ, στη Βιέννη της Αυστρίας. Κατασκευασμένο στα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα από τον Γιόχαν Μπέρναρντ Φίσερ φον Έρλαχ στη θέση ενός Jagdschloss και κήπων, το παλάτι και οι κήποι επεκτάθηκαν τον δέκατο ένατο αιώνα υπό τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α' της Αυστρίας. Παρά τις εκτεταμένες ζημιές που υπέστη κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το παλάτι έχει διατηρηθεί σχεδόν στην αρχική του μορφή και πολλά από τα αυθεντικά έπιπλα μπορούν να βρεθούν ακόμα εκεί. Σήμερα, το Παλάτι Άουγκαρτεν χρησιμοποιείται ως χώρος για πρόβες της Παιδικής Χορωδίας της Βιέννης. Επίσης εκεί υπάρχει σχολείο για τα παιδιά της Παιδικής Χορωδίας Αγοριών της Βιέννης. Το παλάτι βρίσκεται στο πάρκο Άουγκαρτεν έκτασης 130 στρεμμάτων, το οποίο είναι ο παλαιότερος μπαρόκ κήπος στη Βιέννη.
Ιστορία
Μέχρι τον 18ο αιώνα, η σημερινή συνοικία Λέοπολντστατ αποτελούνταν από δασική έκταση που χρησιμοποιούνταν από τον Αυτοκράτορα και την αυλή του ως κυνηγότοπος. Το 1614, ο αυτοκράτορας Ματθίας έχτισε ένα πύργο κυνηγιού στην τοποθεσία. Το 1649, ο αυτοκράτορας Φερδινάνδος Γ΄ πρόσθεσε κήπους ολλανδικού στιλ. Υπό τον διάδοχό του, τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α', η περιοχή του Άουγκαρτεν κατοικήθηκε σε μεγάλη κλίμακα από ευγενείς και καρμελίτες μοναχούς και τελικά έγινε μέρος της Βιέννης. Το 1677, ο Λεοπόλδος Α', ο οποίος έδωσε το όνομά του στην περιοχή (Πόλη του Λεοπόλδου), πρόσθεσε έναν εκτεταμένο μπαρόκ κήπο στο κυνηγετικό κάστρο των προκατόχων του. Το 1683, κατά τη διάρκεια της Μάχης της Βιέννης, οι τουρκικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν την περιοχή ως στρατιωτική βάση και μέχρι το τέλος του πολέμου, οι μπαρόκ κήποι καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Το 1688, το κυνηγετικό κάστρο του Άουγκαρτεν πουλήθηκε στον επιχειρηματία Ζαχαρίας Λέεμπ, ο οποίος προσέλαβε τον Γιόχαν Μπέρναρντ Φίσερ φον Έρλαχ, για να κατασκευάσει ένα παλάτι στην τοποθεσία. Το πάρκο Άουγκαρτεν παρέμεινε στην κατοχή του Αυτοκράτορα. Το Παλάτι Άουγκαρτεν ολοκληρώθηκε το 1692, και αρχικά ονομαζόταν "Palais Leeb". Τις επόμενες δεκαετίες, το παλάτι επεκτάθηκε και ανακαινίστηκε αρκετές φορές, αλλάζοντας ιδιοκτήτες περισσότερες από μία φορές. Το 1712, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ' προσέλαβε τον κηπουρό Ζιάν Τριέ, για να επανασχεδιάσει το μπαρόκ πάρκο σε γαλλικό στυλ.
Το 1780 αυτό το παλάτι περιήλθε στην κατοχή του Ιωσήφ Β', αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας των Αψβούργων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και ειδικά τον δέκατο ένατο αιώνα, πραγματοποιήθηκαν πολλές χοροεσπερίδες στο παλάτι. Ανάμεσα στους καλεσμένους εκείνη την εποχή ήταν οι Ρίχαρντ Βάγκνερ, Φραντς Λιστ και Χανς Μάκαρτ.
Η μεγαλύτερη χοροεσπερίδα στο Παλάτι Άουγκαρτεν πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της Βιεννέζικης Παγκόσμιας Έκθεσης του 1873. Μεταξύ των καλεσμένων ήταν ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α' και ο Τσάρος Αλέξανδρος Β' της Ρωσίας. Το 1897 το παλάτι ανακαινίστηκε σημαντικά για την οικογένεια του Αρχιδούκα της Αυστρίας Όθωνα, ανιψιού του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ.
Από το 1934 έως το 1936 το παλάτι κατοικήθηκε από τον Αυστριακό καγκελάριο Κουρτ Σούσινγκ. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το κτήριο υπέστη σοβαρές ζημιές, αλλά μετά τον πόλεμο αποκαταστάθηκε πλήρως. Το 1948 δόθηκε στην χορωδία αγοριών της Βιέννης. Εκεί βρίσκεται και το εργοστάσιο πορσελάνης του Άουγκαρτεν. Σήμερα το παλάτι, μαζί με το υπόλοιπο Άουγκαρτεν, ανήκει στην ιδιοκτησία του κράτους της Αυστρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Αυστρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πάολο Σορεντίνο
Ο Πάολο Σορεντίνο (Paolo Sorrentino, 31 Μαΐου 1970) είναι Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Σκηνοθέτες ταινιών βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αλέξανδρος Κάρολος Βάσα
Ο Αλέξανδρος-Κάρολος, πολων. Aleksander Karol Waza (4 οεμβρίου 1614 - 19 Νοεμβρίου 1634) από τον Οίκο των Βάσα ήταν πρίγκιπας της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος (4ος από τον 2ο γάμο) του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Κωνσταντίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.
Αδέλφια του ήταν ο Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας, ο Ιωάννης Β΄ Καζιμίρ της Πολωνίας, ο Ιωάννης-Αλβέρτος καρδινάλιος, πρίγκιπας-επίσκοπος Βαρμίας & Κρακοβίας, ο Κάρολος-Φερδινάνδος δούκας του Οπόλε, επίσκοπος Βρότσλαφ & Πλοτσκ και η Άννα-Αικατερίνη-Κωνσταντία σύζυγος του εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Κατά τις εκλογές του 1632 υποστήριξε τον ετεροθαλή αδελφό του Βλαδίσλαο Δ΄ ώστε να εκλεγεί βασιλιάς της Πολωνίας. Έπειτα από το ταξίδι του στην Ιταλία και τη Γερμανία το 1634, ο Αλέξανδρος υποστήριξε την κίνηση για τον πόλεμο με την Οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά απεβίωσε πριν επιφέρει κάποια σημαντική επιρροή στα γεγονότα. Το τέλος του επήλθε από ευλογιά στο Λβοβ ή στην κώμη Βιέλκιε κοντά στη Βαρσοβία σε ηλικία 20 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας
Η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας (Беларуская аўтакефальная праваслаўная царква, Bielaruskaja aŭtakiefaĺnaja pravaslaŭnaja carkva Белорусская автокефальная православная церковь), το όνομα της οποίας μερικές φορές συντομεύεται ως Εκκλησία BAO ή BAOC, είναι μια μη αναγνωρισμένη θρησκευτική οντότητα στην Ορθόδοξη Ανατολική παράδοση.
Γενικά στοιχεία
Η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας έχει ως στόχο της να γίνει η αυτοδιοικούμενη εθνική εκκλησία της ανεξάρτητης Λευκορωσίας, αλλά, από την ίδρυσή της, έχει λειτουργήσει ως επί το πλείστον ως εξόριστη και ορισμένες πηγές της εκκλησίας αναγνωρίζουν ότι κάποιες φορές χρειάστηκε να αγωνιστεί για να επιβιώσει. Η δράση της Εκκλησίας παρεμποδίστηκε από την εχθρική διάθεση των διαδοχικών λευκορωσικών κυβερνήσεων, από την έλλειψη αποδοχής από τις βασικές κανονικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και, σε μεγάλο τμήμα της διασποράς, από έναν σχετικά μικρό αριθμό ανθρώπων που ταυτίζονται με τη λευκορωσική εθνότητα.
Οι υποστηρικτές μιας αυτοκέφαλης εκκλησίας στη Λευκορωσία εντοπίζουν τις ρίζες αυτής της Εκκλησίας στις αρχές του χριστιανισμού στα σλαβικά εδάφη και λένε ότι τόσο οι Καθολικοί όσο και οι ορθόδοξοι Ρώσοι ηγέτες την κατέστειλαν άδικα επί αιώνες. Η σύγχρονη Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας ξεκίνησε από πιστούς που αρχικά ανήκαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας, στην οποία παραχωρήθηκε αυτοκεφαλία από την Κωνσταντινούπολη μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 23 Ιουλίου 1922, στην Ιερά Σύνοδο του Μινσκ, ιδρύθηκε η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Μητρόπολη της Λευκορωσίας.
Η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας επέζησε μέχρι το 1938, οπότε διαλύθηκε από τους Μπολσεβίκους. Αναβίωσε στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Χαιρέτισε τους ναζί ως απελευθερωτές, συνεργάστηκε εντατικά μαζί τους, υποστήριξε και υπέγραψε την εξόντωση του 25% του άμαχου πληθυσμού κατά τη διάρκεια του πολέμου, σχεδόν όλων των Εβραίων κατοίκων της. Οι περισσότεροι από τους ιδρυτές της Εκκλησίας μετά τον πόλεμο έφυγαν στην Αργεντινή και, στη συνέχεια, είτε στις ΗΠΑ (εγκαταστάθηκαν στις περιοχές Σάουθ Ρίβερ, Νιου και Ιστ Μπράνσγουικ, Χάιλαντ Παρκ του Νιου Τζέρσεϊ) ή στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ καταζητούνταν ως εγκληματίες πολέμου στη δίκη της Νυρεμβέργης. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Εκκλησία προσπάθησε να αποκατασταθεί στη Λευκορωσία, όπου οι περισσότεροι ορθόδοξοι χριστιανοί ανήκουν στη δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι δυτικές κυβερνήσεις κατηγόρησαν την κυβέρνηση της Λευκορωσίας ότι διώκει ενεργά την Εκκλησία.
Ο επικεφαλής της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Λευκορωσίας ήταν ο μητροπολίτης Ιζιάσουαφ (Μπρούτσκι), ο οποίος μέχρι τον θάνατό του το 2007 έμενε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο μητροπολίτης του Ιζιάσουαφ χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 22 Φεβρουαρίου 1981 από τον μητροπολίτη Αντρέι (Κριτ), μαζί με τον μητροπολίτη Μστισλάβ (Σκρίπνικ) και τον αρχιεπίσκοπο Ορέστ της Αυτοκέφαλης Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Διαδεχόταν τον μητροπολίτη Αντρέι, ο οποίος πέθανε τον Μάιο του 1983. Ο μητροπολίτης Ιζιάσουαφ εξελέγη επικεφαλής στην Τρίτη Ιερά Σύνοδο της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Λευκορωσίας, τον Μάιο του 1984 στο Μάντσεστερ της Αγγλίας. Στις 11 Μαΐου 2008, εξελέγη επικεφαλής της εκκλησίας ο μητροπολίτης Σβιάτασουαφ (Γουοχίν). δεξιά|μικρογραφία| Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας, καθεδρικός ναός του Αγίου Κυρίλλου του Τούραφ στο [[Μπρούκλιν]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και Πατριαρχεία στην Ευρώπη
Αλεποχώρι Αρκαδίας
Το Αλεποχώρι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σκιρίτιδας, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μαντινείας του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Το Αλεποχώρι είναι ορεινό χωριό στη νοτιοκεντρική Αρκαδία. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς της κορυφής «Κούκουρα» (1.498 μ.) του Πάρνωνα και στη δυτική όχθη του Σαρανταπόταμου, πάνω στην επαρχιακή οδό Τρίπολης-Σπάρτης (ΕΟ 39) και κοντά στα όρια με τον νομό Λακωνίας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 920. Απέχει 20 χλμ. περίπου νότια της Τρίπολης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,713 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 προσαρτήθηκε στον δήμο Μανθυρέας του νομού Αρκαδίας. Το 1919 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αλεποχωρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλεποχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκυρίτιδας (Σκιρίτιδας). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σκιρίτιδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρίπολης.
Ιστορικά στοιχεία
Στο Αλεποχώρι εκτελέστηκαν στις 21/12/1943, 17 Αρκάδες και 16 Λάκωνες. Πρόκειται για τις τελευταίες εκτελέσεις της κατοχικής περιόδου, που τις έκαναν ταγματασφαλίτες και μάλλον αυτό συνέβη γιατί οι ναζί ετοίμαζαν την οπισθοχώρηση και την εγκατάλειψη της χώρας. Οι συνεργάτες τους προσπαθούσαν να κλείσουν όσους λογαριασμούς είχαν, ξέροντας ότι θα υπάρξει και «επόμενη μέρα».
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Γλικλαζίδη
Η γλικλαζίδη, που κυρίως πωλείται με το εμπορικό σήμα Diamicron, είναι αντιδιαβητικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Χρησιμοποιείται όταν οι διατροφικές αλλαγές, η άσκηση και η απώλεια βάρους δεν επαρκούν για τη μείωση της γλυκόζης στο αίμα. Λαμβάνεται από το στόμα.
Οι παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα, έμετο, κοιλιακό άλγος, εξάνθημα, και προβλήματα στο συκώτι. Δεν συνιστάται η χρήση σε άτομα με σημαντικά προβλήματα στα νεφρά, προβλήματα στο συκώτι και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η γλικλαζίδη ανήκει στις σουλφονυλουρίες οικογένεια αντιδιαβητικών φαρμάκων. Λειτουργεί κυρίως με την αύξηση στην απελευθέρωση της Ινσουλίνης.
Η γλικλαζίδη είναι κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από το 1966 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση, το 1972. Στη λίστα των βασικών φαρμάκων του  Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας  θεωρείται από τα πιο αποτελεσματικά και ασφαλή φάρμακα που απαιτούνται σε ένα σύστημα υγείας. Το κόστος χονδρικής στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι περίπου 2,46 μέχρι 3,92 δολάρια ανά μήνα. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το αντίστοιχο κόστος είναι  2,12 λίρες. Δεν είναι διαθέσιμο για πώληση στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιατρικές χρήσεις
Η γλικλαζίδη χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της υπεργλυκαιμίας σε σταθερό, ήπιο, μη επιρρεπή σε κέτωση  σακχαρώδη διαβήτη  τύπου 2 και σε διαβήτη τύπου MODY. Χρησιμοποιείται όταν ο διαβήτης δεν ελέγχεται με την κατάλληλη διαιτητική αγωγή και άσκηση, ή όταν η θεραπεία ινσουλίνης δεν είναι κατάλληλη.
Αλληλεπιδράσεις
Υπεργλυκαιμική δράση μπορεί να προκληθεί από δαναζόλη, χλωροπρομαζίνη, γλυκοκορτικοειδή, προγεσταγόνα, ή β-2 αγωνιστές. Η υπογλυκαιμική δράση μπορεί να ενισχυθεί από τη φαινυλοβουταζόνη, το αλκοόλ, τη φλουκοναζόλη, τους β-αποκλειστές και, ενδεχομένως από αναστολείς του ΜΕΑ. Έχει διαπιστωθεί ότι η ριφαμπικίνη αυξάνει  τον μεταβολισμό της γλικλαζίδης στον άνθρωπο in vivo.
Υπερδοσολογία
Η  υπερδοσολογία γλικλαζίδης μπορεί να προκαλέσει σοβαρή υπογλυκαιμία, η οποία απαιτεί επείγουσα χορήγηση γλυκόζης.
Μηχανισμός δράσης
Η γλικλαζίδη δεσμεύει επιλεκτικά τους υποδοχείς σουλφονυλουρίας (SUR-1) στην επιφάνεια των παγκρεατικών β-κυττάρων. Έχει δείξει ότι παρέχει  καρδιαγγειακή προστασία, καθώς δεν δεσμεύει τους  υποδοχείς σουλφονυλουρίας (SUR-2A) στην καρδιά. Η γλικλαζίδη όπως όλες οι σουλφονυλουρίες κλείνει τους διαύλους Καλίου με αποτέλεσμα την εκπόλωση της κυτταρικής μεβράνης  τη διάνοιξη των διαύλων ασβεστίου, την είσοδο τους στο εσωτερικό του κυττάρου και τη διέγερση έκκρισης ινσουλίνης.
Η ταξινόμηση του φαρμάκου είναι αμφιλεγόμενη, καθώς η βιβλιογραφία το αναφέρει και ως πρώτης γενιάς  και ως δεύτερης γενιάς σουλφονυλουρία.
Μεταβολισμός
Η γλικλαζίδη υφίσταται εκτενή μεταβολισμό σε αρκετούς ανενεργούς μεταβολίτες στον άνθρωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουλφονυλουρίες Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης ανδρών 1933
Το Πρωτάθλημα Αθήνας βόλεϊ 1932-33, τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών, διοργανώθηκε από τον Πανιώνιο, με άδεια της Τεχνικής Επιτροπής Αθλοπαιδιών του ΣΕΓΑΣ. Τον τίτλο κατέκτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ..
Διοργάνωση
Δήλωσαν συμμετοχή 20 αθηναϊκοί σύλλογοι. Με βάση την κατάταξη της προηγούμενης σεζόν, οι έξι μετείχαν στην Α΄ κατηγορία και οι υπόλοιποι 14 αποτέλεσαν τη Β΄ κατηγορία. Οι αγώνες γίνονταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και στο "Σινέ Στάδιον" επί της Ηρώδου Αττικού. Η πρώτη σειρά (α΄ γύρος) διεξήχθη από 11/12/1932 ως 1/1/1933 και ο τελικός (β΄) γύρος από 6/1/1933 ως 12/2/1933.
Α΄ κατηγορία
Μετείχαν έξι ομάδες σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία. Ήταν οι: Ν. Βύρωνος, Ν. Ηστ, Πανιώνιος, Πανελλήνιος, Π. Φάληρο, Εθνικός Γ.Σ. Δεν είναι γνωστά τα αποτελέσματα και οι συνθέσεις των ομάδων. Τον τίτλο διεκδίκησαν ο Πανελλήνιος και η Νήαρ Ηστ, που ισοβαθμούσαν πριν από τον τελευταίο μεταξύ τους αγώνα, στον οποίο νικητής και πρωταθλητής Αθήνας αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος. Δεν είναι γνωστή η σειρά κατάταξης των υπόλοιπων τεσσάρων συλλόγων.
Β΄ κατηγορία
Συμμετείχαν 14 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους δύο των 5 και έναν των 4 ομάδων. Έγινε πρωτάθλημα δύο γύρων και οι δύο πρώτες κάθε ομίλου, συνολικά έξι, συγκρότησαν τον όμιλο της τελικής φάσης που ξεκίνησε στις 22/1/1933. Είναι γνωστό ποιες ομάδες προκρίθηκαν στην τελική εξάδα, αλλά όχι τα αποτελέσματα και ο πρωταθλητής.
Πηγές
Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης Ανδρων Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1933
Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ Γέροντος Εύβοιας
Η Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ του Γέροντος Εύβοιας βρίσκεται στη βόρεια Εύβοια, στον δήμο Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας. Απέχει 16 χιλιόμετρα από τις Ροβιές και 22 χιλιόμετρα από τη Λίμνη. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 500 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Καβαλλάρης, ανάμεσα στα χωριά Δρυμώνα και Καλαμούδι. Είναι ανδρική και αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και γιορτάζει στις 6 Αυγούστου, αλλά και την 1η Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Οσίου Δαυίδ.
Ιστορία
Η ίδρυση και ανέγερση της Μονής, περίπου το 1540, οφείλεται στον Όσιο Δαυίδ. Στο σημείο προϋπήρχαν τα ερείπια παλαιότερου ναού ο οποίος πιθανώς καταστράφηκε από τους Τούρκους μετά την κατάληψη της Εύβοιας το 1470. Σύντομα η Μονή απέκτησε μεγάλη φήμη και προνόμια και σε έγγραφο του 1638 αναφέρεται ως πατριαρχική και σταυροπηγιακή. Στην επανάσταση του 1821 είχε σημαντική δράση και καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους το 1824. Η νέα ανοικοδόμηση έγινε το 1877.
Μεγάλη ανάπτυξη γνώρισε η Μονή στα χρόνια της ηγουμενίας του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη (1975-1991), ο οποίος κατετάγη επίσημα στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας την 27η Νοεμβρίου 2017 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. <mapframe latitude="38.85" longitude="23.285" zoom="15" width="400" height="300" align="right" />
Αρχιτεκτονική
Το συγκρότημα της Μονής είναι τετράπλευρο και σχηματίζεται από πτέρυγες κελιών και βοηθητικών χώρων. Στο κέντρο του βρίσκεται το καθολικό, που είναι ναός σταυρεπίστεγος με τρούλο, χωρίς εσωτερικές αγιογραφίες. Τριγύρω και έξω από τη Μονή υπάρχουν ακόμη μικροί ναοί αφιερωμένοι σε διάφορους αγίους. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων στη νοτιοανατολική πτέρυγα της μονής, που είναι υπόγειο, λαξευμένο στον βράχο, και διακοσμείται με τοιχογραφίες του 18ου αιώνα.
Κειμήλια
Στο καθολικό της Μονής φυλάσσονται σε περίτεχνη λειψανοθήκη τα οστά του Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, καθώς το θυμιατό και το πετραχήλι του Αγίου, ρωσικής προέλευσης. Σώζεται επίσης χειρόγραφο δανειστήριο του Αγγελή Γοβιού, ο οποίος ερχόμενος από το Πήλιο επισκέφθηκε τη Μονή και δανείσθηκε 1.000 γρόσια για τις ανάγκες του αγώνα. Στο δανειστήριο αυτό, ο Ευβοέας στρατηγός ευχαριστεί τους Πατέρες της Μονής αλλά και τους κατοίκους για τη συμβολή τους στον αγώνα για την ελευθερία.
Παραπομπές
Οσιου Δαυιδ Μονη Οσιου Δαυιδ Γεροντος
Extinctioners
Το Extinctioners (στα ελληνικα Αφανιστές) είναι βιβλίο κόμικ επιστημονικής φαντασίας, δράσης και περιπέτειας που δημιουργήθηκε, γράφτηκε και σχεδιάστηκε από τον Σόντε Χάουαρντ (Shawntae Howard) με θέμα υπερήρωες, αλλά χρησιμοποιεί ως βασικούς χαρακτήρες ανθρωπόμορφα ζώα.
Χαρακτήρες
Μετά τα έξι πρώτα τεύχη των Extinctioners, δημιουργήθηκαν δύο ομάδες· The Extinctioners και the Solar Foxes. Στην αρχή, οι δύο ομάδες είναι σε θέση να αποκρούσουν μια ανθρώπινη και ανθρωποζωική συνωμοσία να απαγάγουν υβρίδια και να τα κάνουν πλύση εγκεφάλου για να γίνουν στρατιώτες για την ανθρώπινη κατάκτηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμικς επιστημονικής φαντασίας
Australopithecus anamensis
Το Australopithecus anamensis είναι είδος πιθήκου που έζησε πριν από 2 εκατομμύρια χρόνια. Σχεδόν εκατό δείγματα απολιθωμάτων είναι γνωστά από την Κένυα και την Αιθιοπία, αντιπροσωπεύοντας πάνω από 20 άτομα. Είναι γνωστό ότι ο A. anamensis είναι πρόγονος του A. afarensis.
Μέχρι πρότινος είδη σαν τον A. robustus και τον A. boisei, πιστεύεται πως αποτελούσαν μέλη του ίδιου γένους των Αυστραλοπιθήκων. Παρόλα αυτά, πρόσφατα δεδομένα υποδεικνύουν πως αποτέλεσαν ξεχωριστό γένος, γεγονός που διαίρεσε τις αυστραλοπιθηκίδες σε δύο γένη: τον Αυστραλοπίθηκο (λεπτοφυείς αυστραλοπιθηκίδες), και τον Παράνθρωπο (Paranthropus) (εύρωστες αυστραλοπιθηκίδες).
Είναι κοινά αποδεκτό από την επιστημονική κοινότητα πως οι αυστραλοπίθηκοι διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην ανθρώπινη εξέλιξη και αποτέλεσαν πρόγονο του Homo habilis, Homo ergaster και άλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προϊστορικά ζώα
AGB Hellas
37.95719°N, -23.7171°W
Η AGB Hellas είναι η μεγαλύτερη εταιρεία τηλεθέασης στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική τηλεόραση
Β΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου Ουκρανίας
Η Δεύτερη κατηγορία (ουκρανικά: Друга ліга) είναι το τρίτο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Ουκρανίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ПФЛ). Ωστόσο, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ФФУ) έχει το αποκλειστικό δικαίωμα για τη γενική διαχείριση και τον έλεγχο της οργάνωσης και διεξαγωγής αγώνων στο πρωτάθλημα.
Ιστορία
Η εναρκτήρια αγωνιστική περίοδος του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας της Ουκρανίας, ξεκίνησε το 1992. Συμμετείχαν 18 ομάδες, χωρισμένες σε δύο ομίλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου τρίτης κατηγορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ουκρανίας
Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
Η Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, ο πλήρης επίσημος τίτλος της οποίας είναι «Ανωτάτη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών» (École Nationale Supérieure des Beaux-Arts, ENSB-A), βρίσκεται βόρεια της λεωφόρου Σαιν-Ζερμαίν-ντε Πρε (Boulevard Saint-Germain-des-Prés), με κύρια είσοδο από την οδό Μποναπάρτ αριθ. 14 (14, Rue Bonaparte), στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα στο Παρίσι. Απέναντι από τη Σχολή βρίσκεται το Μουσείο του Λούβρου. Στα αριστερά του, το μουσείο Ορσαί και στα δεξιά, το Ινστιτούτο της Γαλλίας. Η περιοχή ήταν από παλιά τόπος συγκέντρωσης καλλιτεχνών. Μετρό: Saint-Germain-des-Prés.
Η Σχολή Καλών Τεχνών ιδρύθηκε το 1648 από τον Γάλλο ζωγράφο και θεωρητικό της τέχνης Σαρλ Λε Μπρεν (1619-1690), ως «Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής», και αποτελεί δημόσιο ίδρυμα. Στεγάζεται σε διάφορα κτίρια, το πιο μεγαλοπρεπές από τα οποία είναι το «Μέγαρο Σπουδών» (Palais des Études) του 19ου αιώνα. Πολλοί διάσημοι Γάλλοι και αλλοδαποί ζωγράφοι, γλύπτες και αρχιτέκτονες έχουν σπουδάσει στα εργαστήρια της σχολής.
Η Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού διαθέτει μεγάλη συλλογή με ιταλικής και γαλλικής τέχνης χαρακτικά, χρονολογούμενα από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα. Η συλλογή ζωγραφικής ξεπερνά τους 2.000 πίνακες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται έργα των Άντονυ Βαν Ντάικ, Υασίντ Ριγκώ, Ζαν-Ονορέ Φραγκονάρ και Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ. Υπάρχουν επίσης 3.700 γλυπτά και περίπου 20.000 σχέδια των Μιχαήλ Αγγέλου, Πριματίτσιο, Ντύρερ, Ρέμπραντ, Πάολο Βερονέζε, Ενγκρ, Νικολά Πουσέν, Φρανσουά Μπουσέ, Πιερ Αλεσίνσκυ κ.ά.
Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Στέφανος
Ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Στέφανος (κοσμικό όνομα Στόγιαν Βελιανόφσκι, Стојан Вељановски, γεν. 1 Μαΐου 1955, Ντομπρούσεβο, Σ.Δ.Μακεδονίας, Σ.Ο.Δ.Γιουγκοσλαβίας) είναι Σλαβομακεδόνας Ορθόδοξος κληρικός και προκαθήμενος της Εκκλησίας Αχρίδος, της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Βόρεια Μακεδονία.
Βιογραφία
Ο Αρχιεπίσκοπος Στέφανος γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1955, στο χωριό Ντομπρούσεβο, του Δήμου Μόγκιλα στη Σ.Δ.Μακεδονίας της Σ.Ο.Δ.Γιουγκοσλαβίας, σήμερα Βόρεια Μακεδονία.
Το 1969 γράφτηκε στο Μακεδονικό Ορθόδοξο Θεολογικό Σεμινάριο του Αγίου Κλήμεντος της Οχρίδας, στο Ντράτσεβο, από όπου αποφοίτησε το 1974. Την ίδια χρονιά συνέχισε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, αποφοιτώντας το 1979. Με την επιστροφή του, η Ιερά Σύνοδος της τότε σχισματικής «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» τον όρισε καθηγητή στη Θεολογική Σχολή των Σκοπίων. Το 1980 έφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι της Ιταλίας, που ειδικεύεται στις οικουμενικές-πατερικές και ελληνοβυζαντινές σπουδές. Το 1982 πήρε το μεταπτυχιακό του από αυτό το ινστιτούτο. Επιστρέφοντας, έγινε λέκτορας στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Κλήμεντος της Οχρίδας των Σκοπίων.
Έλαβε τους μοναστικούς όρκους του στο Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ στην Οχρίδα στις 3 Ιουλίου 1986 και στις 12 Ιουλίου χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ζλέτοβο και Στρώμνιτσα. Λίγο αργότερα ενθρονίστηκε Επίσκοπος Bregalnica και Στιπ. Τα επόμενα χρόνια, ο Επίσκοπος Στέφανος υπηρέτησε ως κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής των Σκοπίων, εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», ως αρχισυντάκτης της επίσημης εφημερίδας της εκκλησίας «Εκκλησιαστική Ζωή» (Црковен живот) και ως γενικός γραμματέας της «Αρχιεπισκοπής Αχρίδας και Μακεδονίας».
Στην Οχρίδα, στις 9 και στις 10 Οκτωβρίου 1999, η Κληρικολαϊκή Συνέλευση τον εξέλεξε επικεφαλής της «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας». Αντιδρώντας στις ενστάσεις ότι ο επίσκοπος Στέφανος ήταν μόλις 44 ετών όταν εξελέγη, ο πρωτοδιάκονος Σλάβε Προϊκόφσκι είπε ότι η τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία πίστευε στην πνευματική και ηθική ωριμότητα του Στέφανου. Ο Προϊκόφσκι πρόσθεσε, ωστόσο, ότι το μέλλον της Εκκλησίας δεν εξαρτάται μόνο από τον Αρχιεπίσκοπο Στέφανο, καθώς, ως επικεφαλής της «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας», ήταν απλώς πρώτος μεταξύ ίσων.
Στις 16 Μαΐου 2022, ο Αρχιεπίσκοπος Στέφανος έγινε ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος που αναγνωρίστηκε κανονικά μετά τον Δοσίθεο Β', λόγω της απόφασης της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να αποδεχθεί το κανονικό καθεστώς της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας. Είχε προηγηθεί, μία εβδομάδα πριν, η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να δεχτεί «σε ευχαριστιακή κοινωνία την Ιεραρχία, τον κλήρο και τον λαό της», με το όνομα Αρχιεπισκοπή Αχρίδος, «αποκλείουσα τον όρον "Μακεδονική" και οιοδήτι άλλο παράγωγο της λέξεως "Μακεδονία" ».
Παραπομπές
Στεφανος
3-οξετανόνη
Η 3-οξετανόνη (αγγλικά: 3-oxetanone) ή 1,3-εποξυ-2-προπανόνη είναι οργανική ετεροκυκλική ένωση με μοριακό τύπο C3H4O2. Είναι μια οξετανική κετόνη, καθώς και ισομερής θέσης της β-προπιολακτόνης.
Η χημικά καθαρή 3-οξετανόνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρή, με (κανονική) θερμοκρασία βρασμού τους 140 °C. Είναι ένα ειδικό χημικό, που χρησιμοποιείται για την έρευνα και τη σύνθεση άλλων οξετανίων, (κυρίως) φαρμακολογικού ενδιαφέροντος. Η 3-οξετανόνη, επίσης, υπήρξε αντικείμενο θεωρητικών μελετών.
Πηγές
Κατηγορία:Κετόνες Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις‎ Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες
Χριστόφορος Βούλγαρης
Σύμφωνα με το Χρονικό του Λύκου πρωτοσπαθάριου η αντικατάσταση του Βοϊωάννη έγινε τον Νοέμβριο του 1028, αλλά η ημερομηνία αυτή έχει διορθωθεί από το σύγχρονο ιστορικό Ferdinand Chalandon στο 1027 (την ίδια χρονιά που πεθαίνει Guaimar Γ΄ του Σαλέρνο). Στο 1027 ο Οβιανός συνθηκολόγησε και με τους βυζαντινούς. Το 1029 ο Χριστόφορος νικήθηκε κοντά στο Ρήγιο από τους Άραβες. Για τον λόγο αυτό ο αυτοκράτορας Ρωμανός Γ Αργυρός τον αντικατέστησε με τον Πόθο Αργυρό.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Διόδια Μεσσηνίας
Τα Διόδια, αναφερόμενα παλαιότερα ως το Λόι, είναι οικισμός κοντά στον Αριστομένη, ο οποίος υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Κορώνης και της Ανδρούσας κατά την μεσαιωνική εποχή και της Πυλίας κατά την μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ο οικισμός, υπήρχε τουλάχιστον από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Λόι.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφερόταν, είτε ως το Λόι ή Λάϊ, είτε ως Απάνω Λόι και Κάτω Λόι (Apano Loi & Cato Loi ή Lay ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Το χωριό, στα τέλη του 17ου αιώνα και τις αρχές του 18ου αιώνα, αναφέρεται σε διάφορες ενετικές πηγές-απογραφές, είτε, ως δυο ξεχωριστοί οικισμοί, Απάνω Λόι και Κάτω Λόι (Apano Loi & Cato Loi), οι οποίοι ανήκαν στην επαρχία της Ανδρούσας (Territorio d'Androussa), είτε ως ενιαίος οικισμός, το Λάι, ο οποίος ανήκε στην επαρχία της Κορώνης (Territorio di Coron).
Νεότερη ιστορία
Τον 19ο αιώνα αναφερόταν ως Loϊ σύμφωνα με τον Pouqueville, το 1815, ο οποίος αναφέρει το χωριό στον κατάλογο με τα ονόματα των χωριών της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), τα οποία ήταν εξαρτημένα στην επισκοπική έδρα που είχε ιδρυθεί στο Νησί (Nisi: η Μεσσήνη), ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν με το όνομα το Λόι.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 311 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου, υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος, η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας,