cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ροτενόνη
Εφαρμογές
Η ροτενόνη έχει χρησιμοποιηθεί από ιχθυολόγους που μελετούν τη βιοποικιλότητα των θαλάσσιων ψαριών για δειγματοληψία ειδών ψαριών που κρύβονται. Είναι το πιο αποτελεσματικό διαθέσιμο εργαλείο, επειδή για τη δράση της απαιτούνται μόνο μικρές ποσότητες και έχει μόνο μικρές και παροδικές περιβαλλοντικές παρενέργειες.
Η ροτενόνη χρησιμοποιείται σε μορφή σκόνης για τη θεραπεία της ψώρας και των ψειρών της ανθρώπινης κεφαλής, και τα παρασιτικά ακάρεα σε κοτόπουλα, ζωικό κεφάλαιο και κατοικίδια ζώα.
Έχει χρησιμοποιηθεί, επίσης, ως οργανικό φυτοφάρμακο σε μορφή σκόνης για τους κήπους. Είναι μη επιλεκτικό και εξοντώνεο τους δορυφόρους της πατάτας, τους δορυφόρους των αγγουριών, τους ψύλλους, τους σκώληκες των λάχανων, τα σκαθάρια των σμέουρων και των σπαράγγων, και πολλά άλλα αρθρόποδα. Με απλή εφαρμογή της σκόνης στα φύλλα των φυτών, εξασφαλίζεται η φυτοπροστασία της καλλιέργειας για αρκετές ημέρες.
Μηχανισμός δράσης
Η ροτενόνη δρα παρεμβαίνοντας στην αλυσίδα μεταφοράς ηλεκτρονίων στα μιτοχόνδρια. Αναστέλλει τη μεταφορά των ηλεκτρονίων από τα κέντρα σιδήρου-θείου του συμπλόκου Ι στην ουβικινόνη, και συνεπώς την παραγωγή κυτταρικής ενέργειας (ATP). Τα ηλεκτρόνια που δεν μπορούν να περάσουν στο συνένζυμο Q10 συσσωρεύονται στη μιτοχονδριακή μήτρα και παράγουν δραστικές ρίζες οξυγόνου, που μπορούν να βλάψουν το DNA και άλλα συστατικά των μιτοχονδρίων.
Η ροτενόνη αναστέλλει επίσης το σχηματισμό της μιτωτικής ατράκτου από μικροσωληνίσκους.
Φυτά που περιέχουν ροτενόνη
Η ροτενόνη παράγεται με εκχύλιση από τις ρίζες και τους μίσχους διάφορων τροπικών και υποτροπικών ειδών φυτών, ιδιαίτερα εκείνων που ανήκουν στα γένη Λογχόκαρπος και Δέρρις.
Μερικά από τα φυτά που περιέχουν ροτενόνη είναι:
Τοξικότητα
Η ελάχιστη θανατηφόρα δόση για ένα παιδί είναι 143 mg/kg. Η θανάσιμη δηλητηρίαση ανθρώπων από ροτενόνη σπανίζει, επειδή η ερεθιστική δράση της ουσίας προκαλεί εμετό. Η εκούσια κατάποση ροτενόνης μπορεί να αποβεί μοιραία.
Η ένωση αποσυντίθεται όταν εκτίθεται στο φως του ήλιου και η δραστικότητά της στο περιβάλλον διαρκεί περί τις έξι ημέρες. Οξειδώνεται σε ροτενολόνη, που είναι κατά μια τάξη μεγέθους λιγότερο τοξική από τη ροτενόνη. Στο νερό, ο ρυθμός της αποικοδόμησης εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως τη θερμοκρασία, το pH, τη σκληρότητα του νερού και την παρουσία ηλιακού φωτός. Ο χρόνος ημίσειας ζωής σε φυσικά ύδατα κυμαίνεται από μισή μέρα σε 24 °C έως 3,5 ημέρες σε 0 °C.
Νόσος του Πάρκινσον
Επιπλέον, μελέτες με πρωτογενείς καλλιέργειες νευρώνων και μικρογλοίας έδειξαν ότι μικρή δόση ροτενόνης (<10 nM) προκαλεί οξειδωτική βλάβη και θανάτωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων, που ταυτίζονται με τους νευρώνες της μέλαινας ουσίας που πεθαίνουν στη νόσο του Πάρκινσον. Η τοξικότητα επιδεινώνεται από αύξηση της ενδοκυττάριας συγκέντρωσης ασβεστίου – που συνεργεί σε θανάτωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων.
Το 2011 μία μελέτη των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΉΠΑ έδειξε συσχέτιση μεταξύ της χρήσης ροτενόνης και την εμφάνιση νόσου του Πάρκινσον σε αγρότες.
Αξιοσημείωτες εφαρμογές
Το 2010 η ροτενόνη χρησιμοποιήθηκε για να εξοντώσει έναν επεμβατικό πληθυσμό χρυσόψαρων στη Λίμνη Μανν, επιδιώκοντας προστασία του πληθυσμού πέστροφας.Επιτυχώς εξόντωσε σχεδόν 200.000 χρυσόψαρα και μόνο τρεις πέστροφες.
Την 1 Μαΐου 2006 χρησιμοποιήθηκε στη Λίμνη Πάνγκουιτς, Γιούτα για την εξόντωση του επεμβατικού πληθυσμού ψαριών Ουτα Τσαμπ, και επιλεκτική ανάπτυξη 20.000 ιριδίζουσων πέστροφων.
Το 2012 η ροτενόνη χρησιμοποιήθηκε για να εξοντώσει όλα ένα επεμβατικό είδος ψαριών στη Λίμνη Στόρμυ (Αλάσκα) που κατέστρεφε τα ενδημικά είδη.
Εξουδετέρωση
Η ροτενόνη μπορεί να εξουδετερωθεί στο νερό με τη χρήση υπερμαγγανικού καλίου ώστε να περιοριστεί η τοξικότητα σε αποδεκτά επίπεδα.
Δημήτριος Μπακογιάννης
Ο Δημήτριος Μπακογιάννης ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών στην κατοχική κυβέρνηση Ράλλη.
Λόγω της συμμετοχής του στην κατοχική κυβέρνηση Ράλλη μετά την απελευθέρωση, παραπέμφθηκε μαζί με τα υπόλοιπα πολιτικά στελέχη των κυβερνήσεων να δικαστεί ενώπιον του "Πρώτου Ειδικού Δικαστηρίου Δοσιλόγων Αθηνών". Το Δικαστήριο τον αθώωσε για όλα τα αδικήματα που κατηγορείτο, δηλαδή για τα αδίκημα της προπαγάνδας υπέρ του εχθρού, της διευκολύνσεως του εχθρού, της ίδρυσης των ταγμάτων ασφαλείας και της έσχατης προδοσίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Πολυκάρπη Καστοριάς
Για παρώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πολυκάρπι Πέλλας
Η Πολυκάρπη είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς με υψόμετρο 640 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Πολυκάρπη βρίσκεται στις ανατολικές όχθες της λίμνης Καστοριάς (Ορεστίδα) σε απόσταση 14 χλμ. (οδηγικά, μέσω Χλόης - Φωτεινής) ανατολικά από την Καστοριά και είναι ενωμένη οικιστικά με το νοτιότερο Μαυροχώρι με το οποίο χωρίζεται από τον ποταμό Ξηροπόταμο. Χαρακτηριστικό του χωριού είναι οι παραλίμνιες πεζοπορίες και οι διαδρομές στον κάμπο ανάμεσα στα φυτώρια μηλιάς. Η παλιά ονομασία της είναι Λίτσιστα και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1918 στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τσερεσνίτσης (Πολυκέρασο). Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Πολυκάρπη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πολυκάρπης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακεδνών του Δήμου Καστοριάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 747 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Αριθμητικά (Διόφαντος)
Αριθμητικά είναι ο τίτλος μαθηματικής διατριβής του έλληνα μαθηματικού Διόφαντου Αλεξανδρέα. Πιστεύεται αρχικά περιλάμβανε 13 βιβλία, ωστόσο μόνο έξι χειρόγραφα βιβλία έχουν διασωθεί στα ελληνικά και άλλα τέσσερα στα αραβικά. Αυτά τα δέκα βιβλία περιλαμβάνουν μια συλλογή περίπου 300 αλγεβρικών εξισώσεων μαζί με μεθόδους για την εξεύρεση λύσης σε καθεμία από αυτές. Εξισώσεις αυτού του είδους αποκαλούνται διεθνώς διοφαντικές εξισώσεις. Οι εξισώσεις αυτές ήταν η αφετηρία για τον Πιερ Φερμά να εκφράσει το τελευταίο του θεώρημα που εικάζει ότι a^n+b^n=c^n και n\geq 3, δεν έχει λύση όταν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γραμματεία Κατηγορία:Ιστορία των Μαθηματικών
Νταβίντ Ρεουμπένι
Ο Νταβίντ Ρεουμπένι (1490 – 1535/1541;) ήταν Εβραίος πολιτικός ακτιβιστής, που περιγράφεται από την Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια του Σένγκολντ ως «μισό μυστικιστής, μισός τυχοδιώκτης». Παρόλο που ορισμένοι μελετητές είναι απρόθυμοι να πιστέψουν τους ισχυρισμούς του για την αριστοκρατία του, επικαλούμενοι υποψίες απάτης πίσω από τέτοιες αξιώσεις, παρά τις αδιάκοπες προσπάθειες του Ρεουμπένι να κάνει συμμαχία μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων εναντίον των μουσουλμάνων με τη μεσολάβηση του νεαρού βασιλιά, Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλίας, τον Νοέμβριο του 1525, ωστόσο, του δόθηκε ακροατήριο με τον βασιλιά, συνοδευόμενο από μια επιστολή σύστασης του Πάπα Κλήμη του Ζ΄, και πάντα επέμενε ότι ήταν γιος ενός αποθανόντος μονάρχη (Βασιλιάς Σουλεϊμάν του Αβώρ), και ότι ήταν ο Υπουργός του Υπουργείου Πολέμου αυτού του βασιλείου, που διέπεται τώρα από τον μεγαλύτερο αδερφό του, Βασιλιά Ιωσήφ του Αβώρ. Σύμφωνα με την ιστορία του Ρεουμπένι, αυτό το βασίλειο είχε 300.000 "Ισραηλινούς" υπηκόους. Ο βασιλιάς της Πορτογαλίας, εντυπωσιασμένος από την ιδέα, και ενώ είχε αρχικά συμφωνήσει να προμηθεύσει τον Ρεουμπένι με πορτογαλικά όπλα, μετά από πέντε μήνες ο Ρεουμπένι έπεσε σε δυσμένεια από τον βασιλιά της Πορτογαλίας, ο οποίος ίσως δυσπίστησε στα κίνητρά του, και του ζητήθηκε από τον βασιλιά να φύγει από το βασίλειό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι
Βάλης (σφετεριστής)
Ο Βάλης ο πρεσβύτερος, λατιν.: Valens senior, (απεβ. το 250) είναι ένας από τους Τριάντα Τυράννους, έναν κατάλογος των Ρωμαίων σφετεριστών που συντάχθηκε από τον συγγραφέα(-είς) της Ιστορίας των Αυγούστων.
Σύμφωνα με την Ιστορία, αυτός ο Βάλης ήταν θείος ή μεγάλος θείος ενός άλλου σφετεριστή, τού Βάλη Θεσσαλονικέως, ο οποίος επαναστάτησε εναντίον τού Αυτοκράτορα Γαλλιηνού. Ο Βάλης ο πρεσβύτερος είχε επαναστατήσει στην Ιλλυρία εναντίον ενός προηγούμενου Αυτοκράτορα και σκοτώθηκε από τους δικούς του στρατιώτες μετά από λίγες ημέρες, όπως συνέβη στον ανιψιό του.
Είναι πιθανό ότι αυτός ο Βάλης ήταν ο Ιούλιος Βάλης Λικινιανός, ο οποίος σφετερίστηκε την πορφύρα στη Ρώμη κατά την απουσία του Αυτοκράτορα Δεκίου στον πόλεμο κατά των Γότθων (250), και ο οποίος εκτελέστηκε γρήγορα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Μπαρτάνγκ (ποταμός)
thumb|right|Άποψη του ποταμού Μπαρτάνγκ Ο ποταμός Μπαρτάνγκ είναι ποταμός της Κεντρικής Ασίας, παραπόταμος του ποταμού Παντζ και συνεπώς και του Αμού Ντάρια. Στην περιοχή των πηγών του ονομάζεται ποταμός Μουργκάμπ και ποταμός Ακσού. Κυλά στο Ουακχάν του Αφγανιστάν και έπειτα στην επαρχία Ροσχάν του Γκόρνο-Μπανταχσάν του Τατζικιστάν.
Ρους
Ο ποταμός πηγάζει από τη λίμνη Τσακμακτίν του Μικρού Παμίρ στο Ουακχάν, όπου είναι γνωστός ως Ακσού («λευκό νερό»). Έπειτα κυλά ανατολικά και εισέρχεται στο Τατζικιστάν, και αργότερα στρέφεται βόρεια προς την πόλη Μουργκάμπ, περνώντας από τον οικισμό Σαϊμάκ.
Μετά την πόλη Μουργκάμπ, λαμβάνει το όνομά της (τατζικικά: Мурғоб, που μεταφράζεται ως Ποταμός των Πουλιών. Εμφανίζεται και ως Μουργκόμπ). Λίγα χιλιόμετρα κοντά στο Μουργκάμπ βρίσκεται η λίμνη Σαρέζ, η οποία σχηματίστηκε λόγω κατολισθήσεων μετά τον σεισμό του Σαρέζ το 1911, μέσω του οποίου δημιουργήθηκε το μεγαλύτερο φυσικό φράγμα του κόσμο, το φράγμα Ουσόι.
Ο ποταμός συμβάλει με τον Γκουντάρα λίγο μετά τη λίμνη Σαρέζ. Μετά τη συμβολή αυτή ο ποταμός είναι γνωστός ως Μπαρτάνγκ. Ο Μπαρτάνγκ κυλά στο δυτικό τμήμα της οροσειράς Παμίρ, για 132 χιλιόμετρα, προτού εκβάλει στον ποταμό Παντζ στα σύνορα μεταξύ Τατζικιστάν και Αφγανιστάν. Μεγάλο τμήμα του ποταμού βρίσκεται εντός του Εθνικού Πάρκου του Τατζικιστάν. Ο Μπαρτάνγκ τροφοδοτείται κυρίως από χιόνια και πάγους που λιώνουν. Είναι ο μοναδικός ποταμός που διατρέχει το Γκόρνο-Μπανταχσάν από ανατολάς προς δυσμάς. right|thumb|Ο Μπαρτάνγκ διασχίζοντας την επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν από ανατολάς προς δυσμάς
thumb|left|Ο Μπαρτάνγκ από το διάστημα
Ο Μπαρτάνγκ συμβάλει με τον Παντζ ελάχιστα ανάντη της πόλης Ρουσόν.
Πρόσβαση
Η λέξη «Μπαρτάνγκ» σημαίνει «στενό πέρασμα». Πριν τον 20ό αιώνα το ταξίδι απαιτούσε διαβάσεις μέσα από τον ποταμό, σκάλες και πλατφόρμες για στήριξη στις πλαγιές. Υπήρχαν τρία μονοπάτια, ένα κατά μήκος του ποταμού, χρησιμοποιούμενο μόνο το φθινόπωρο όταν το νερό ήταν σε χαμηλά επίπεδα, το δεύτερο παράλληλα με τις πλαγιές, και το τρίτο, κατά πολύ μεγαλύτερο, για τη διέλευση ζώων. Ο σύγχρονος δρόμος ενδέχεται να είναι αδιάβατος λόγω κατολισθήσεων κοντά στην περιοχή Μπασίντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ποταμοί του Τατζικιστάν
Ουρουγουάης
thumb|right|350px|Χάρτης της λεκάνης του Ρίο ντε λα Πλάτα, που δείχνει τον ποταμό Ουρουγουάη που ενώνεται με τον [[Παρανά (ποταμός)|Παρανά κοντά στο Μπουένος Άιρες]] Ο Ουρουγουάης (ισπανικά: Río Uruguay, πορτογαλικά: Rio Uruguai) είναι ποταμός στη Νότια Αμερική. Ρέει από βορρά προς νότο και ορίζει τα σύνορα της Βραζιλίας, της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Ο ποταμός έχει μήκος περίπου 1.838 χιλιόμετρα και ξεκινά από το Σέρρα ντου Μαρ στη Βραζιλία,  όπου ενώνονται οι ποταμοί Κανόας και Πελότας, περίπου 200 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας. Μαζί με τον ποταμό Παρανά, ο Ουρουγουάης σχηματίζει την εκβολή Ρίο ντε λα Πλάτα. Είναι πλεύσιμος από την Κονκόρδια και μετά και ο κύριος παραπόταμος του είναι ο Ρίο Νέγκρο. Ο ποταμός διασχίζεται από πέντε διεθνείς γέφυρες. Η λεκάνη απορροής του ποταμού Ουρουγουάη έχει έκταση 365.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η κύρια οικονομική του χρήση είναι η παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας και υπάρχουν δύο μεγάλα φράγματα στο κάτω μέρος του το φράγμα Σάλτο Γκράντε και το φράγμα Ιτά στη Βραζιλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα Κατηγορία:Ποταμοί της Αργεντινής Κατηγορία:Ποταμοί της Βραζιλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ουρουγουάης
Κενσορίνος (σφετεριστής)
Υποστηρίζεται ότι είχε μία μακρά σταδιοδρομία, έχοντας υπηρετήσει δύο φορές ως ύπατος, δύο φορές ως πραιτοριανός έπαρχος, τρεις φορές ως έπαρχος της πόλης και τέσσερις φορές ως ανθύπατος. Υπηρέτησε υπό τον Βαλεριανό στους Ρωμαιο-Περσικούς Πολέμους και τραυματίστηκε στη μάχη. Οι πληγές του τον ανάγκασαν να αποσυρθεί από τη στρατιωτική θητεία. Ήταν ήδη ηλικιωμένος και είχε αποσυρθεί από καιρό, όταν τα στρατεύματα της Bονωνίας επαναστάτησαν και τον ανακήρυξαν αύγουστο. Σκοτώθηκε από τους δικούς του στρατιώτες, επειδή επέβαλε πολύ αυστηρή πειθαρχία. Η βασιλεία του κράτησε μόνο λίγες ημέρες.
Ολόκληρη η υπόθεση είναι κατασκευασμένη. Το όνομα και η σταδιοδρομία του προορίζονται να αντικατοπτρίζουν τις παραδοσιακές ρωμαϊκές αξίες και μπορεί να αποτελούν μέρος τού γενικού σκοπού τού συγγραφέα, όταν έγραψε την Ιστορία των Αυγούστων.
Ο Φραντσίσκο Μεντιομπάρμπο Μπιράγκο, ένας νομισματολόγος του 17ου αι., ανέφερε την ύπαρξη ενός νομίσματος για τον εορτασμό του 3ου έτους της βασιλείας του Κηνσορίνου. Η έλλειψη πηγών για ένα τέτοιο νόμισμα καθιστά πιθανό να είναι πλαστό. Ο Λουί-Σεμπαστιάν Λε Ναί ντε Τιγιεμόν πρότεινε, ότι ο Κενσορίνος και ο Βικτωρίνος θα μπορούσαν να είναι το ίδιο πρόσωπο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Δελχί (αποσαφήνιση)
Ο όρος Δελχί μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Κέλσος (σφετεριστής)
Σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων, το δωδέκατο έτος της βασιλείας του Γαλλιηνού (265), όταν οι σφετεριστές ξεφυτρώνουν σε κάθε τέταρτο του ρωμαϊκού κόσμου, κάποιος Κέλσος, που ποτέ δεν είχε ανέβει υψηλότερα στην υπηρεσία τού κράτους από τον βαθμό τού στρατιωτικού τριβούνου, ο οποίος ζούσε ήσυχα στα εδάφη του στην Αφρική, με κανέναν τρόπο αξιοσημείωτος παρά μόνο ως άνθρωπος με ορθή ζωή και επιβλητικό πρόσωπο, ανακηρύχθηκε ξαφνικά αυτοκράτορας από τον Βίβιο Πασιηνό ανθύπατο της επαρχίας και τον Φάβιο Πομπονιανό στρατηγό των λιβυκών συνόρων. Ήταν τόσο ξαφνική η κίνηση, που δεν είχαν παρασχεθεί τα κατάλληλα διάσημα εξουσίας, και τα χέρια της Γαλιήνας, μίας εξαδέλφης τού νόμιμου μονάρχη, επένδυσαν τον νέο πρίγκιπα με ένα ένδυμα, που πήραν από το άγαλμα μίας θεάς.
Η πτώση του Κέλσου δεν ήταν λιγότερο γρήγορη από την ανύψωσή του: σκοτώθηκε την έβδομη μέρα, το σώμα του καταβροχθίστηκε από σκυλιά και οι πιστοί κάτοικοι της Σίκας μαρτύρησαν την αφοσίωσή τους στον βασιλεύοντα ηγεμόνα, επινοώντας μία προσβολή στη μνήμη τού αντιπάλου του, πρωτόγνωρη πριν από εκείνη την εποχή. Το ομοίωμα τού προδότη υψώθηκε επάνω σε έναν σταυρό, γύρω από τον οποίο χόρευε θριαμβευτικά το πλήθος.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Επαμεινώνδας Κωμοδρόμος
Ο Επαμεινώνδας Κωμοδρόμος ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών και υπουργός Άμυνας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Επαμεινώνδας Κωμοδρόμος γεννήθηκε το 1912 στη Δρούσια. Φοίτησε στην Αμπέτειο Σχολή του Καΐρου. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1936 εγγράφηκε ως δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Αθηνών και στη συνέχεια εγγράφηκε στο μητρώο των δικηγόρων στην Κύπρο. Ειδικεύτηκε στις πολιτικές και στις ποινικές υποθέσεις. Διετέλεσε δικηγόρος πολλών αγωνιστών της ΕΟΚΑ την περίοδο του απελευθερωτικού αγώνα 1955-1959.
Απεβίωσε την 1η Απριλίου 1996.
Πολιτική διαδρομή
Στις 10 Δεκεμβρίου 1968 διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών και την επόμενη ημέρα ανέλαβε και καθήκοντα Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 16 Ιουνίου 1972.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968 Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι
Όπως αγαπάτε
Όπως αγαπάτε (αγγλικός τίτλος: As You Like It) είναι κωμωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ που πιστεύεται ότι γράφτηκε το 1599 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1623. Η πρώτη παράσταση του έργου είναι αβέβαιη, πιθανόν το 1603. Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί και με τον τίτλο Όπως σας αρέσει.
Η υπόθεση αναφέρεται στην ηρωίδα Ροζαλίντα που δραπετεύει από το παλάτι του θείου της συνοδευόμενη από την ξαδέρφη της Σήλια για να βρει ασφάλεια και τελικά τον έρωτα στο δάσος του Άρντεν. Ο Σαίξπηρ εμπνεύστηκε από τη Ροζαλίντα (1590), βουκολικό μυθιστόρημα του Τόμας Λοτζ.
Στο έργο ακούγεται ο μονόλογος του Τζακ, που αρχίζει με το «Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή».
Από το όνομα της ηρωίδας ονομάστηκε ο δορυφόρος Ροζαλίντα.
Κριτική υποδοχή
Αν και το έργο είναι σταθερά μια από τις πιο συχνά παιζόμενες κωμωδίες του Σαίξπηρ, οι μελετητές και κριτικοί είναι διχασμένοι: ορισμένοι το θεωρούν δευτερεύον σε σύγκριση με άλλα έργα του Σαίξπηρ, άλλοι το εκτιμούν πολύ. Είναι έργο αγαπημένο στο κοινό και συχνά έχει διασκευαστεί για το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και το μιούζικαλ. Διάσημες ηθοποιοί έχουν παίξει τον ρόλο της Ροζαλίντα, στη σκηνή και στην οθόνη, όπως η Κάθριν Χέπμπορν, η Βανέσα Ρέντγκρεϊβ, η Τζούλιετ Στίβενσον, η Ρεμπέκα Χολ, η Έλεν Μίρεν. Στην Ελλάδα το έργο έχει ανεβεί επανειλημμένα τόσο από το Εθνικό θέατρο όσο και άλλους θιάσους.
Υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|Η Ροζαλίντα και η Σήλια, Τζαίημς Άρτσερ (περ. 1854-1858) Το έργο αρχίζει σε ένα δουκάτο στη Γαλλία, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της δράσης διαδραματίζεται στο δάσος του Άρντεν, το οποίο θα μπορούσε να αντιστοιχεί στις Αρδέννες, δάσος που καλύπτει μια περιοχή στο νοτιοανατολικό Βέλγιο, το δυτικό Λουξεμβούργο και τη βορειοανατολική Γαλλία, αλλά το όνομα θυμίζει επίσης το Άρντεν, μια κάποτε δασώδη περιοχή στο Ουόρικσαϊρ, κοντά στο Στράτφορντ, γενέτειρα του Σαίξπηρ, το επώνυμο της μητέρας του ήταν Άρντεν.
Ο Φρειδερίκος σφετερίστηκε το δουκάτο και εξόρισε τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον τιτλούχο δούκα. Η Ροζαλίντα, η κόρη του δούκα, επετράπη να παραμείνει στο παλάτι επειδή είναι η πιο στενή φίλη και ξαδέρφη της Σήλιας, κόρης του Φρειδερίκου.
Ο Ορλάντο, ένας νεαρός αριστοκράτης ερωτευμένος με τη Ροζαλίντα, αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του μετά από διένεξη με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Όλιβερ. Συγχρόνως, ο Φρειδερίκος αποφασίζει να διώξει τη Ροζαλίντα από το παλάτι. Η Σήλια και η Ροζαλίντα δραπετεύουν μαζί συνοδευόμενες από τον γελωτοποιό Τάτσστοουν, η Ροζαλίντα μεταμφιέζεται σε νεαρό άνδρα με το όνομα Γανυμήδης (στην ελληνική μυθολογία, οινοχόος του Δία) και η Σήλια μεταμφιέζεται σε φτωχή κυρία με το όνομα Αλιένα (στα λατινικά: ξένη).
Οι δύο ξαδέρφες φτάνουν στο δάσος του Άρντεν όπου ο δούκας ζει εξόριστος με λίγους υποστηρικτές του, όπως ο Τζακ ο Μελαγχολικός, μια έντονη αντίθεση με τους άλλους χαρακτήρες του έργου, παρατηρεί και αμφισβητεί συνεχώς τις δυσκολίες της ζωής στη χώρα. Συναντούν τον Κόριν, έναν φτωχό ενοικιαστή, και αγοράζουν το σπίτι του κυρίου του. μικρογραφία|334x334εσ|Στο δάσος του Άρντεν, ο γελωτοποιός Τάτσστοουν και η Όντρεϊ, [[Τζων Κόλιερ (1892)]] Εν τω μεταξύ, ο Ορλάντο και ο υπηρέτης του Άνταμ (ένας ρόλος που πιθανολογείται ότι έπαιξε ο ίδιος ο Σαίξπηρ) εντοπίζουν τον δούκα και τους άνδρες του και εγκαθίστανται μαζί τους. Ο Ορλάντο αρχίζει να χαράζει ερωτικά ποιήματα στα δέντρα για τη Ροζαλίντα και υποφέρει από έρωτα. Η Ροζαλίντα, επίσης ερωτευμένη με τον Ορλάντο, τον συναντά ως Γανυμήδης και προσποιείται ότι τον συμβουλεύει. Του υπόσχεται (ενώ εξακολουθεί να φοράει ανδρικά ρούχα κάτω από τα οποία κρύβει την πραγματική της ταυτότητα) ότι θα τον βοηθήσει να θεραπεύσει τον έρωτά του για τη Ροζαλίντα, αλλά για να το κάνει θα πρέπει να έρχεται και να τον συναντά κάθε μέρα και να τον αποκαλεί Ροζαλίντα. Ο Ορλάντο δέχεται. Στη συνέχεια παίζει ένα διπλό παιχνίδι: για να δοκιμάσει τον έρωτα του αγαπημένου της.
Παράπλευρες ερωτικές ιστορίες εξελίσσονται: Η βοσκοπούλα Φοίβη, με την οποία ο Σίλβιος είναι ερωτευμένος, ερωτεύεται τον Γανυμήδη (που στην πραγματικότητα είναι η Ροζαλίντα), αν και «αυτός» δείχνει συνεχώς ότι δεν ενδιαφέρεται. Ο γελωτοποιός Τάτσστοουν, στο μεταξύ, ερωτεύεται τη βοσκοπούλα Όντρεϊ και προσπαθεί να την αποπλανήσει αλλά τελικά αναγκάζεται να της υποσχεθεί γάμο για να συνεχίσει το ειδύλλιό του. Ο Γουίλιαμ, ένας άλλος βοσκός, επιχειρεί επίσης να παντρευτεί την Όντρεϊ, αλλά τον εμποδίζει ο Τάτσστοουν, ο οποίος απειλεί να τον σκοτώσει «με εκατόν πενήντα τρόπους». αριστερά|μικρογραφία|Ο Ορλάντο χαράζει ερωτικά ποιήματα στα δέντρα Τέλος, ο Σίλβιος, η Φοίβη, ο Γανυμήδης και ο Ορλάντο συγκεντρώνονται σε μια διαμάχη μεταξύ τους για το ποιος θα πάρει ποιον. Ο Γανυμήδης ισχυρίζεται ότι θα λύσει το πρόβλημα αν ο Ορλάντο υποσχεθεί να παντρευτεί τη Ροζαλίντα και αν η Φοίβη, σε περίπτωση που δεν μπορέσει να παντρευτεί τον Γανυμήδη, υποσχεθεί να παντρευτεί τον Σίλβιο.
Ο Ορλάντο συναντά τον Όλιβερ στο δάσος και τον σώζει από ένα λιοντάρι, με αποτέλεσμα ο Όλιβερ να μετανιώσει που κακομεταχειρίστηκε τον αδελφό του. Ο Όλιβερ γνωρίζει την Αλιένα (η μεταμφιεσμένη Σήλια) και την ερωτεύεται. Η αποκάλυψη της αληθινής ταυτότητας των κοριτσιών καταλήγει σε ευτυχισμένο τέλος: Ο Ορλάντο και η Ροζαλίντα, ο Όλιβερ και η Σήλια, ο Σίλβιος και η Φοίβη, και ο Τάτσστοουν και η Όντρεϊ παντρεύονται στην τελευταία σκηνή, μετά την οποία ανακαλύπτουν ότι ο Φρειδερίκος έχει επίσης μετανιώσει για τα λάθη του, αποφασίζοντας να επαναφέρει τον νόμιμο αδερφό του στο δουκάτο και να υιοθετήσει ευλαβική ζωή. Ο Τζακ, πάντα μελαγχολικός, αρνείται την πρόσκλησή τους να επιστρέψει στο παλάτι, προτιμώντας να μείνει στο δάσος.
Τέλος, η Ροζαλίντα εκφωνεί τον επίλογο, όπου επαινεί το έργο στους άνδρες και στις γυναίκες του κοινού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Κατάλογος αστέρων της Λύρας
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Λύρας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Λύρα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Έλενα Τσινέκε
Η Έλενα Τσινέκε, γεννημένη στις 11 Ιουλίου 1999 στη Θεσσαλονίκη, είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 174 εκατοστά, αγωνίζεται ως Point Guard και Shooting Guard.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αίαντα Ευόσμου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Νίκης Λευκάδας Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Τρεβελιανός
Ο Τρεβελιανός, λατιν.: Τrevellianus, (π. 260 – 268) ήταν ένας Ρωμαίος σφετεριστής, που καταγράφεται μεταξύ των τριάντα τυράννων στην Ιστορία των Αυγούστων. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν αυτή τη μορφή έναν χαρακτήρα, που εφευρέθηκε από τον συγγραφέα της Ιστορίας, τού οποίου το παραδοσιακό όνομα ήταν Tρηβέλιος Πολίο.
Περιγραφή
Σύμφωνα με την Ιστορία, ο Τρεβελιανός ήταν ένας ληστής από την Κιλικία, που ονόμασε το κάστρο του στα βουνά των Ισαύρων Palatium (όπως το αυτοκρατορικό παλάτι στον Παλατίνο λόφο, στη Ρώμη), ίδρυσε νομισματοκοπείο και έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο τού αυτοκράτορα. Αλλά έχοντας μπει στον πειρασμό να εγκαταλείψει το οχυρό του και να κατέβει στην πεδιάδα, βρέθηκε εκεί και σκοτώθηκε από τον Καυσισολέα, έναν Αιγύπτιο, έναν από τους στρατηγούς τού Γαλλιηνού (dux Gallieni), αδελφού τού Αυρήλιου Θεοδότου, που είχε νικήσει τον Μούσιο Αιμιλιανό.
Ο Tρεβελιανός αναφέρεται επίσης από τον Eυτρόπιο (Breviarium, ix.8). Το απόσπασμα θεωρείται μεταγενέστερη παρεμβολή, ή σφάλμα για τον «Ρεγελιανό», και μάλιστα αρκετές εκδόσεις του Eυτρόπιου τροποποιούν το κείμενο με τον Ρεγελιανό. Στην τελευταία περίπτωση είναι πιθανό, αυτό το απόσπασμα να έδωσε έμπνευση στον συγγραφέα της Ιστορίας για τον Τρεβελιανό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Διαδηλώσεις για τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ
Οι διαδηλώσεις για τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ ήταν μια σειρά διαδηλώσεων και πορειών διαμαρτυρίας κατά της αστυνομικής βίας και του ρατσισμού στην αστυνόμευση, που έλαβαν χώρα σε αρκετές  πολιτείες των ΗΠΑ, το 2020.
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στη Μινεάπολη στις 26 Μαΐου 2020, μετά την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, ενός 46χρονου αφροαμερικανού, από τον αστυνομικό Ντέρεκ Σόβιν, ο οποίος πίεζε το γόνατο του στο λαιμό του Φλόιντ για 8 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα κατά την διάρκεια μιας σύλληψης την προηγούμενη ημέρα.
Τα γεγονότα ξεκίνησαν ως τοπικές διαδηλώσεις στην μητροπολιτική περιοχή Μινεάπολις-Σαιντ Πωλ πριν διαδωθούν γρήγορα στις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες και έπειτα στον υπόλοιπο κόσμο ως υποστήριξη του κινήματος Black Lives Matter. Οι διαδηλώσεις σε μερικές πόλεις εξελίχθησαν σε ταραχές και λεηλασίες, ενώ σε πολλές περιπτώσεις καταγράφηκαν αψιμαχίες στον δρόμο και σημαντική άσκηση βίας εκ μέρους των αστυνομικών, ιδιαίτερα εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών και δημοσιογράφων. Τουλάχιστον 12 μεγάλες πόλεις έχουν κηρύξει απαγόρευση κυκλοφορίας για το βράδυ της 30ης Μαΐου, ενώ μέχρι τις 2 Ιουνίου 24 πολιτείες και η Ουάσινγκτον είχαν καλέσει για βοήθεια από στρατεύματα της Εθνοφρουράς. Πάνω από 17.000 στρατιώτες έχουν κινητοποιηθεί λόγω των διαδηλώσεων. Από την αρχή των διαδηλώσεων μέχρι τις 3 Ιουνίου, πάνω από 11.000 άτομα έχουν συλληφθεί, συμπεριλαμβανομένων των 4 αστυνομικών που διενήργησαν τη σύλληψη που οδήγησε στον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ.
Οι μαζικές διαδηλώσεις ήταν μια σημαντική στιγμή στην προεδρική διοίκηση του Τραμπ, η οποία είχε επικριθεί ευρέως για την σκληροπυρηνική στάση της και την διχαστική ρητορική της κατά την διάρκεια της κρίσης. ,, , , , , , Οι διαδηλώσεις που γίνονταν την περίοδο της πανδημίας του κορονοϊού. οδήγησαν ορισμένες δημόσιες αρχές να υποθέσουν πως ίσως επιταχυνθεί ή αυξηθεί η εξάπλωση της ασθένειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:2020 Κατηγορία:Κοινωνική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Σωματική δυσμορφική διαταραχή
Η σωματική δυσμορφική διαταραχή (body dysmorphic disorder), περιστασιακά ονομάζεται ακόμα ως δυσμορφοφοβία (μη παραληρητική) (nondelusional dysmorphophobia), είναι μια διανοητική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την έμμονη ιδέα ότι κάποια πτυχή του μέρους του σώματος ή της εμφάνισης ενός ατόμου είναι σοβαρά λανθασμένη και δίνει ασυνήθιστες δικαιολογίες για να κρύψει ή να σταθεροποιήσει το δυσμορφικό μέρος του. Στην παραπλανητική παραλλαγή της ΔΣΔ, το ελάττωμα είναι φανταστικό. Εάν το ελάττωμα είναι πραγματικό, η σημασία του είναι υπερβολική. Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι σκέψεις για τη δυσμορφία είναι διαδεδομένες και ενοχλητικές, καταλαμβάνοντας μέχρι και αρκετές ώρες την ημέρα ή και περισσότερο. Το DSM-5 κατηγοριοποιεί την ΔΣΔ στο ψυχαναγκαστικό φάσμα και το διακρίνει από την νευρική ανορεξία.
Εκτιμάται ότι η ΔΣΔ επηρεάζει έως και το 2.4% του πληθυσμού. Ξεκινά συνήθως στην εφηβεία και επηρεάζει και τα δύο φύλα. Η μυϊκή δυσμορφία, υποτύπος της ΔΣΔ, όπου ένα άτομο αντιλαμβάνεται το σώμα του ως πολύ μικρό, επηρεάζει κυρίως τους άνδρες. Εκτός από το να σκέφτεται για το ελάττωμα, μπορεί να το ελέγχει και συγκρίνει επανειλημμένα το αντιληπτό ελάττωμα και μπορεί να υιοθετήσει ασυνήθιστες συνήθειες για να αποφύγει την κοινωνική επαφή που μπορεί να το εκθέσει. Φοβούμενος το στίγμα της ματαιοδοξίας, ένας ασθενής της διαταραχής συνήθως κρύβει την έγνοια. Συνήθως είναι ανυποψίαστη ακόμη και στους ψυχίατρους, με αποτέλεσμα να είναι υποδιαγνωσμένη ασθένεια. Προκαλώντας βαθιά βλάβη στη ποιότητα ζωής μέσω της εκπαιδευτικής και επαγγελματικής δυσλειτουργίας και κοινωνικής απομόνωσης, οι ασθενείς της ΔΣΔ έχουν υψηλά ποσοστά αυτοκτονικών σκέψεων και απόπειρων αυτοκτονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασθένειες Κατηγορία:Σωματότυπος Κατηγορία:Σωματοφόρες διαταραχές‎
Σιρμάλ
μικρογραφία|Σιρμάλ του Λάκναου Το Σιρμάλ (περσικά: شیرمال, Ουρντού: شیرمال "συρμάλ", Χίντι: शीरमल), είναι παραδοσιακό ψωμί που τρώγεται στο Μεγαλύτερο Ιράν και την Ινδική υποήπειρο, στην οποία ήρθε πιθανότατα από περσικές επιρροές. Είναι μια από τα πολλά σπάνια φαγητά του Λάκναου και του Χαϊντεραμπάντ στην Ινδία. Αποτελεί μέρος της Αουαντικής κουζίνας και τρώγεται στη Παλιά Μποπάλ, ειδικά με κρεατικές λιχουδιές.
Προετοιμασία
Το σιρμάλ είναι ήπια γλυκιά πίτα από μάιντα, προζύμι με μαγιά, ψημένη σε ταντούρ ή στο φούρνο. Το Σιρμάλ παρασκευαζόταν παραδοσιακά σαν το ρότι. Σήμερα, το σιρμάλ παρασκευάζεται όπως το νάαν. Το ζεστό νερό στη συνταγή για το νάαν με ρότι αντικαταστάθηκε με ζεστό γάλα γλυκισμένο με ζάχαρη και αρωματισμένο με σαφράν και το κάρδαμο. Το τελικό προϊόν μοιάζει με τη ζαχαροπλαστική της Δανίας.
Το Σιρμάλ σερβίρεται είναι μερικές φορές με κεμπάμπ του Λάκναου ή παράλληλα με νιχάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδική κουζίνα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας 1988–89
Για την περίοδο 1988–89, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσπρωτίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Θεσπρωτίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Θεσπρωτίας κερδίζει την άνοδο στη Δ εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 1988–89, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας είναι η εξής:
Γ' Κατηγορία
Πραγματοποιήθηκε σε 2 ομίλους
Α όμιλος
Ο Κεραυνός Κορύτιανης δεν αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα
Κύπελλο
Στο κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες της ΕΠΣ Θεσπρωτίας.
Τελικός
Ο τελικός έγινε στις 27 Μαρτίου 1989.
ΑΕ Νέας Σελεύκειας-ΠΑΣ Λαδοχωρίου 2-0
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1988-1989
Χαραυγή Καρδίτσας
Η Χαραυγή είναι πολύ μικρός οικισμός του Πευκόφυτου στη Θεσσαλίας και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Καζάρμα σε υψόμετρο 280 μέτρα. Απέχει περίπου 33 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Καρδίτσα, 7 χλμ. ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) και μόλις 3 χλμ. (οδηγικά) ΒΑ. από το Πευκόφυτο ενώ στα δυτικά και βόρεια του χωριού περνάει ο ποταμός Πάμισος. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Πευκοφύτου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Πευκόφυτο, τα Νησιά και την Πάδη αποτελούν την κοινότητα Πευκοφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 14 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Κρατώνας του Καλαχάρι
δεξιά|μικρογραφία|Προσεγγιστική τοποθεσία των Μεσοπρωτεροζωϊκών (ηλικίας άνω των 1.300.000.000 ετών) κρατώνων στην Νότια Αμερική και Αφρική. Ο κρατώνας του Καλαχάρι είναι κρατώνας, παλιό και σταθερό τμήμα της ηπειρωτικής λιθόσφαιρας, το οποίο καταλαμβάνει μεγάλες μερίδες της Νότιας Αφρικής, της Μποτσουάνα, της Ναμίμπια και της Ζιμπάμπουε. Αποτελείται από δύο κρατώνες που χωρίζονται από την ζώνη Λιμπόπο: το μεγαλύτερο κρατώνα Κααπβάαλ προς τα νότια και το μικρότερο κρατώνα της Ζιμπάμπουε προς τα βόρεια. Η ζώνη Ναμάκουα είναι το νότιο περιθώριο του κρατώνα Κααπβάαλ.
Μέρη του κρατώνα του Καλαχάρι βρίσκονται τώρα στην Ανατολική (Κρατώνας Γκρουνεχόγκνα) και στη Δυτική Ανταρκτική (Χάαγκ Νούνατακς) και στις Νήσους Φώκλαντ. Το όνομα εισήχθη για πρώτη φορά από τον.
Σχηματισμός
Ακολουθώντας μια ορολογία που εισήχθη το 2008, ο Αρχαϊκός-Παλαιοπρωτεροζωικός πυρήνας του κρατώνα ονομάζεται Πρωτοκαλαχαρικός κρατώνας. Αυτός ο πυρήνας, ο συσσωρευμένος Μεσοπρωτεροζωικός φλοιός και τα διασκορπισμένα μη Αφρικανικά θραύσματα συνθέτουν το κρατώνα Καλαχάρι. Πριν από την Παναφρικανική Ορογένεση, ο κρατώνας Καλαχάρι ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που είναι σήμερα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αφρικής
Λεύκιος Μούσιος Αιμιλιανός
Ο Λεύκιος Μούσιος Αιμιλιανός ο λεγόμενος Αιγύπτιος, λατιν.: Lucius Mussius Aemilianus signo Aegippius (απεβ. το 261 ή 262) κατείχε μια σειρά από στρατιωτικές και πολιτικές θέσεις κατά τα μέσα του τρίτου αι. Είναι περισσότερο γνωστός ως Ρωμαίος σφετεριστής κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γαλλιηνού.
Πηγές
Οι πηγές γι' αυτόν τον αυτοκράτορα περιλαμβάνουν τον Eυσέβιο, Eκκλησιαστική Ιστορία 7.11. Eπιτομή περί των Καισάρων, 32.4; Ιστορία των Αυγούστων, "Γαλλιηνός" 4.1-2, 5.6, 9.1; "Τριάκοντα Τύραννοι" 22.1-8, καθώς και αρκετοί πάπυροι και μία επιγραφή.
Σταδιοδρομία
Ο Μ. Αιμιλιανός πιθανότατα ήταν ιταλικής καταγωγής. Η σταδιοδρομία του στην αυτοκρατορική υπηρεσία τεκμηριώνεται μέχρι τις 18 Μαΐου 247 από μία επιγραφή, που ανακτήθηκε στο Φιουμιτσίνο. Οι θέσεις που κράτησε μέχρι εκείνη την ημερομηνία περιλαμβάνουν: έπαρχος οχημάτων των τριών Γαλατιών (praefectus vehiculorum trium provinciarum Galliarum), επιμελητής του Πηλουσίου Αλεξανδρείας (procurator Alexandreae Pelus) και μια τρίτη θέση, αυτή τού επιμελητή των λιμένων των δύο Οστιών (procurator portus utriusque Ostiae).
Ο Βαλεριανός τον διόρισε έπαρχο (praefectus) της Ρωμαϊκής Αιγύπτου, μία θέση που κατείχε πιθανώς από το 256 έως το 261. Ενώ το πρωταρχικό μέλημα τού κυβερνήτη της Αιγύπτου ήταν να διαφυλάξει τη συγκομιδή και την παράδοση των σιτηρών στον πληθυσμό της Ρώμης, είχε και άλλες ευθύνες, που περιελάμβαναν την επανέναρξη τού διωγμού των Χριστιανών, που είχαν ξεκινήσει από τον προκάτοχό του Αυρήλιο Άπιο Σαβίνο. Ο Ευσέβιος διατηρεί μία επιστολή τού επισκόπου Αλεξανδρείας Διονυσίου, όπου ο επίσκοπος τεκμηριώνει τη δίκη του ενώπιον τού Μούσιου Αιμιλιανού για την ομολογία τού Χριστιανισμού, για την οποία εξορίστηκε στον Κέφρο στην έρημο της Λιβύης. Ένας σωζόμενος πάπυρος, με ημερομηνία 259/260, έχει αναγνωριστεί ως ανεξάρτητος μάρτυρας αυτής της δίκης.
Σφετερισμός
Υποστήριξε την εξέγερση των Μακριανών κατά του Γαλλιηνού (260-261). Όταν οι Μακριανοί ηττήθηκαν, ο Μούσιος Αιμιλιανός αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας.
Ο Γαλλιηνός έστειλε τον στρατηγό του Αυρήλιο Θεόδοτο στην Αίγυπτο για να αντιμετωπίσει τον Αιμιλιανό. Μετά από σύντομο αγώνα ο Αιμιλιανός ηττήθηκε (πριν από τις 30 Μαρτίου 262), αιχμαλωτίστηκε και αργότερα στραγγαλίστηκε στη φυλακή. Στη συνέχεια, ο Mέμωρ, ένας πιθανός υποστηρικτής, εκτελέστηκε.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Χάρπερ Λι
Η Χάρπερ Λι (Nelle Harper Lee, Monroeville, Αλαμπάμα, ΗΠΑ, 28 Απριλίου 1926 – 19 Φεβρουαρίου 2016) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας, πασίγνωστη για το έργο της «Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια» («To Kill a Mockingbird»), το οποίο εκδόθηκε το 1960 γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία. Το βιβλίο έχει ξεπεράσει τα 50.000.000 αντίτυπα, ενώ η υπόθεσή του μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο (1962), με βασικό πρωταγωνιστή το Γκρέγκορι Πεκ. Το βιβλίο τιμήθηκε με βραβείο Πούλιτζερ (1961) και αποτελεί κλασικό δείγμα της σύγχρονης Αμερικανικής λογοτεχνίας. Η συγγραφέας βραβεύτηκε το 2007 με το «Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας» για τη συνολική προσφορά της. . Επίσης έλαβε πλείστες άλλες τιμητικές διακρίσεις, ενώ είναι γνωστό πως βοήθησε το φίλο της δημοσιογράφο Τρούμαν Καπότε στη συγγραφή του έργου του «In Cool Blood» («Εν Ψυχρώ») (1966).
Η Λι εμπνεύστηκε την υπόθεση και τους χαρακτήρες του μυθιστορήματός της βασισμένη στις μνήμες της παιδικής ηλικίας της, αλλά και από ένα συμβάν στη γενέτειρά της, το 1936. Το έργο πραγματεύεται το ζήτημα του ρατσισμού στον Αμερικανικό Νότο κατά τη δεκαετία του ’30, δοσμένο μέσα από το βλέμμα δύο μικρών παιδιών. Ένα ακόμη βιβλίο της Λι κυκλοφόρησε έναν χρόνο πριν το θάνατό της (2015) και ενώ εκείνη βρισκόταν σε οίκο ευγηρίας, με τίτλο «Go Set a Watchman». Σύμφωνα με ανακοίνωση του εκδοτικού οίκου, τα χειρόγραφά του βρέθηκαν στο αρχείο της συγγραφέως και αποτελεί τη συνέχεια του πρώτου έργου της. Ωστόσο, έχει υποστηριχθεί ότι ήταν προγενέστερα γραμμένο και ότι ο τότε εκδότης της Λι δεν το εξέδωσε, ζητώντας της να του παρουσιάσει την αρχική εκδοχή της νουβέλας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Νησιά Καρδίτσας
Τα Νησιά είναι μικρός οικισμός του Πευκόφυτου στη Θεσσαλίας και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Καζάρμα σε υψόμετρο 340 μέτρα. Απέχει περίπου 31 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Καρδίτσα, 5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) και 7 χλμ. (οδηγικά) Β.-ΒΑ. από το Πευκόφυτο ενώ δίπλα και βορειοδυτικά του χωριού περνάει ο ποταμός Πάμισος. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Πευκοφύτου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Πευκόφυτο, τη Χαραυγή και την Πάδη αποτελούν την κοινότητα Πευκοφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 31 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Βαρδάνης Β΄ της Παρθίας
Ο Βαρδάνης Β΄ ήταν γιος τού Βολογάση Α΄ ή τού Βαρδάνη Α'΄ και για λίγο ηγεμόνας τμημάτων της Παρθικής Αυτοκρατορίας. Στις αρχαίες ιστορικές πηγές εμφανίζεται μόνο στον Τάκιτο. Κατά τα άλλα είναι γνωστός μόνο από νομίσματα, που χρονολογούνται μεταξύ 55 και 58 μ.Χ. Επαναστάτησε κατά του Βολογάση Α΄ στη Σελεύκεια από το 55 έως το 58 περίπου μ.Χ. και πρέπει να είχε καταλάβει τα Εκβάτανα, καθώς εξέδιδε νομίσματα από το νομισματοκοπείο εκεί, που έφεραν τη μορφή ενός νεαρού αγένειου βασιλιά, που φορούσε διάδημα με πέντε μενταγιόν. Τίποτε περισσότερο γι' αυτόν δεν είναι γνωστό.
Πηγές
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Κατάλογος αστέρων της Τραπέζης
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Τραπέζης παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τράπεζα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Λούντβιχ Μίνκους
Ο Λούντβιχ Μίνκους (23 Μαρτίου 1826, Βιέννη – 7 Δεκεμβρίου 1917, Βιέννη) ήταν Εβραίο-Αυστριακός συνθέτης μουσικής κυρίως για μπαλέτο, βιρτουόζος βιολιού και μαέστρος. Ο Μίνκους είναι γνωστός για τη μουσική που συνέθεσε ενώ υπηρετούσε ως επίσημος συνθέτης μουσικής μπαλέτου στα Αυτοκρατορικά Θέατρα της Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης καριέρας του έγραψε πρωτότυπα έργα και πολυάριθμες αναβιώσεις που ανέβασαν οι διάσημοι Ballet Master Αρτούρ Σεν-Λεόν και Μαριούς Πετιπά. Μεταξύ των πιο διάσημων συνθέσεων του ήταν η μουσική του για τα μπαλέτα Η πηγή (1866, από κοινού με τον Λεό Ντελίμπ), ο Δον Κιχώτης (1869) και Η Μπαγιαντέρα (1877).
Πρώιμα χρόνια
Ο Λούντβιχ Μίνκους γεννήθηκε ως Αλόιζιους Μπέρνχαρντ Φίλιπ Μίνκους στις 23 Μαρτίου 1826, στη Βιέννη. Ο πατέρας του, Τέοντορ Γιόχαν Μίνκους, γεννήθηκε το 1795 στο Velké Meziříčí κοντά στο Μπρνο της Μοραβίας, στη σημερινή Τσεχική Δημοκρατία) και η μητέρα του, Μαρία Φρανζίσκα Χάιμαν γεννήθηκε το 1807. στην Πέστη της Ουγγαρίας. Ο Μίνκους ήταν εβραϊκής καταγωγής, οι γονείς του ασπάστηκαν τον καθολικισμό λίγο πριν από τη μετεγκατάστασή τους στη Βιέννη και παντρεύτηκαν την επόμενη μέρα. Ο πατέρας του Μίνκους ήταν χονδρέμπορος κρασιού στη Μοραβία, την Αυστρία και την Ουγγαρία. Ο νεαρός Μίνκους σε ηλικία τεσσάρων ετών άρχισε να λαμβάνει ιδιαίτερα μαθήματα βιολιού και από το 1838 έως το 1842 ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές στο Gesellschaft der Musikfreunde στη Βιέννη. Ο Μίνκους έκανε το δημόσιο ντεμπούτο του σε ένα ρεσιτάλ στη Βιέννη σε ηλικία οκτώ ετών. Στις 18 Οκτωβρίου 1845 μια ανακοίνωση στη βιεννέζικη εφημερίδα Der Humorist σχολιάζοντας τις παραστάσεις της προηγούμενης σεζόν και σημείωνε ότι «…το παίξιμο του Μίνκους παρουσίαζε ένα συντηρητικό στυλ με μια αστραφτερή ερμηνεία». Σύντομα ο νεαρός Μίνκους εμφανιζόταν σε διάφορες αίθουσες συναυλιών ως αξιόλογος σολίστ, έχοντας ανακηρυχθεί παιδί θαύμα από το κοινό και τους κριτικούς. Άρχισε να σπουδάζει σύνθεση και έδειξε πραγματικό ταλέντο συνθέτοντας έργα για βιολί, πέντε από τα οποία εκδόθηκαν τα έτη 1846-47. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων άρχισε επίσης να διευθύνει ορχήστρες. Στις αρχές του 1846, ο τότε 19χρονος Μίνκους μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έκανε καριέρα ως βιολονίστας και μαέστρος.
Καριέρα στη Ρωσία
Το 1853 μετανάστευσε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου έγινε ο μαέστρος της ιδιωτικής ορχήστρας του πρίγκιπα Νικολάι Μπορίσοβιτς Γιουσούποφ μέχρι το 1856. Την ίδια χρονιά, ο Μίνκους παντρεύτηκε τη Μαρία Αντουανέτα Σβαρτς στην Καθολική Εκκλησία της Αγ. Αικατερίνης στην Αγία Πετρούπολη. Η Σβαρτς ήταν επίσης Αυστριακή, γεννημένη στη Βιέννη το 1838. Από το 1856 έως το 1861, ο Μίνκους ήταν το πρώτο βιολί στην ορχήστρα του θεάτρου Μπολσόι στη Μόσχα και αμέσως μετά του προσφέρθηκε η περίφημη θέση του πρώτου βιολιού και μαέστρου της Ιταλικής Αυτοκρατορικής Όπερας του ίδιου θεάτρου. Το 1861 ο Μίνκους διορίστηκε μαέστρος κοντσέρτων των Μπολσόι και καθηγητής βιολιού στο νέο Ωδείο της Μόσχας. Το 1864 έγινε «Επιθεωρητής των συμφωνικών συνόλων των Αυτοκρατορικών Θεάτρων». Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι αυτές οι επιτυχίες μαρτυρούν ένα ταλέντο που συχνά δεν αναγνωρίζεται σήμερα.
Σε αυτό το διάστημα ο Μίνκους ανέπτυξε στενή φιλία με τον Γάλλο maître de ballet Αρτούρ Σεν-Λεόν, ο οποίος το 1862 του ανέθεσε τη μουσική για την αναθεώρηση του μπαλέτου Όρφα. Αυτή η ανάθεση, ήταν η πρώτη σύνθεση του Μίνκους για μπαλέτο. Το μπαλέτο ανέβηκε στο Μπολσόι με πραγματική επιτυχία. Την εποχή εκείνη ο Σεν-Λεόν ήταν ένας από τους πιο διάσημους χορογράφους στην Ευρώπη και το 1860 είχε διοριστεί «Πρώτος maître de ballet in capo». Τον Μάρτιο του 1863, ο Σεν-Λεόν ανέθεσε στον Μίνκους τη σύνθεση για το πρώτο του ολοκληρωμένο μπαλέτο με τίτλο Η φλόγα του έρωτα, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβρη του 1863 με τεράστια επιτυχία στο Μπολσόι.
Μέσω αυτής της σχέσης με τον Σεν-Λεόν και το αυτοκρατορικό μπαλέτο της Αγίας Πετρούπολης, ο Μίνκους κίνησε την προσοχή του μεγάλου χορογράφου Μαριούς Πετιπά. Ένα διάσημο κομμάτι που συνέθεσε ο Μίνκους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η παραλλαγή που προστέθηκε στην αναβίωση της Ζιζέλ από τον Πετιπά. Το φθινόπωρο του 1866, ο Μίνκους προσκλήθηκε από τον Σεν-Λεόν να τον συνοδεύσει στο Παρίσι για να στήσει ένα νέο έργο για το Αυτοκρατορικό Θέατρο της Όπερας. Έτσι γεννήθηκε Η πηγή, που γράφτηκε μαζί με τον Γάλλο συνθέτη Λεό Ντελίμπ: ο Μίνκους έγραψε την πρώτη πράξη και τη δεύτερη σκηνή της δεύτερης πράξης ενώ ο Νρελίμπ έγραψε τη δεύτερη πράξη και την πρώτη σκηνή της τρίτης πράξης. Το μπαλέτο έκανε πρεμιέρα στις 12 Νοεμβρίου 1866 με μικρή επιτυχία. Το 1869 ο Πετιπά κλήθηκε στη Μόσχα για να ανεβάσει ένα μπαλέτο για το Μπολσόι βασισμένο στον Δον Κιχώτη του Θερβάντες. Ο Πετιπά ανέθεσε τη μουσική στον Μίνκους, που έγραψε μια μουσική πλούσια σε ισπανικές μελωδίες. Το μπαλέτο έκανε πρεμιέρα στις 14 Δεκεμβρίου 1869 με μεγάλη επιτυχία. Ο Μίνκους συνέθεσε άλλα δύο μπαλέτα για τον Σεν-Λεόν, Le poisson doré το 1867, με βάση ένα ποίημα του Πούσκιν, και το Le Lys το 1869. Και τα δύο μπαλέτα ήταν μια καταστροφική αποτυχία για τον Σεν-Λεόν, σε σημείο που το συμβόλαιο του με τα Βασιλικά Θέατρα δεν ανανεώθηκε.
Το 1870 ο Πετιπά ετοίμασε μια νέα εκδοχή του Δον Κιχώτη και ο Μίνκους ξανάγραψε από την αρχή την παρτιτούρα. Το μπαλέτο έκανε το ντεμπούτο του στις 9 Νοεμβρίου 1871 και έγινε αμέσως κλασικό, με τη φήμη του Μίνκους να αυξάνεται. Αυτή η επιτυχία χάρισε στον συνθέτη τη θέση του "Συνθέτη Μπαλέτου για την αυλή της Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας". Ο Δον Κιχώτης σηματοδότησε την αρχή μιας γόνιμης συνεργασίας μεταξύ Μίνκους και Πετιπά που οδήγησε στη δημιουργία μιας σειράς αριστουργημάτων στις δεκαετίες 1870 - 1880, συμπεριλαμβανομένης μιας από τις σπουδαιότερες παρτιτούρες του Μίνκους, το τελευταίο αριστούργημα του Πετιπά: την Μπαγιαντέρα, το 1877, η οποία αναδείχτηκε ως το πιο επιτυχημένο ρωσικό μπαλέτο πριν τον Τσαϊκόφσκι.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Μίνκους συνέχισε να παίζει βιολί ως επαγγελματίας. Ήταν, για παράδειγμα, το δεύτερο βιολί στο σύνολο που έκανε το ντεμπούτο του στη Μόσχα στις 28 Μαρτίου 1871 στο Κουαρτέτο Εγχόρδων Αρ. 1 σε ρε ματζόρε, όπ. 11 του Τσαϊκόφσκι. Τον Μάιο του 1883 ο Μίνκους έγραψε τη μουσική για το μπαλέτο του Πετιπά La Nuit et le Jour, μια πολυτελή εορταστική χορογραφία που διοργανώθηκε για τον εορτασμό της στέψης του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Γ'. Ο αυτοκράτορας, μέγας λάτρης του μπαλέτου, απένειμε στον Μίνκους το παράσημο του Αγίου Στανισλάου για την υπέροχη παρτιτούρα του. Το 1886 ο Μίνκους έγραψε για τον Πετιπά την παρτιτούρα για το τελευταίο του μπαλέτο ως επίσημου συνθέτη των Αυτοκρατορικών Θεάτρων, το Les pilules magiques. Το μπαλέτο έκανε το ντεμπούτο του τον Φεβρουάριο στο νέο χώρο, το Αυτοκρατορικού Θεάτρου Μαριίνσκι.
Τελευταία χρόνια
Μέχρι το 1886, το συμβόλαιο του Μίνκους με τα Αυτοκρατορικά Θέατρα της Αγίας Πετρούπολης έληξε και καταργήθηκε η μακροχρόνια θέση του Μίνκους ως επίσημου συνθέτη μπαλέτου. Ο Μίνκους και η σύζυγός του Μαρία έφυγαν για πάντα από τη Ρωσία το καλοκαίρι του 1891, μετακομίζοντας στην πατρίδα τους τη Βιέννη και έζησαν με την κόρη του Lyubov Minkusovna, η οποία είχε χορέψει στο corps του Βασιλικού Μπαλέτου μέχρι τέσσερα χρόνια πριν από το θάνατό της, το 1910. Ο Μίνκους έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη Βιέννη με μια μικρή πρόσοδο που προερχόταν από το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο της Ρωσίας, μέχρι που τα γεγονότα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και της Ρωσικής Επανάστασης του 1917, αφήσαν τον μουσικό σε απόλυτη ένδεια, μέχρι το θάνατό του, από πνευμονία, στις 7 Δεκεμβρίου 1917. Ο Λούντβιχ Μίνκους ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Döbling της Βιέννης. Το 1939 ο τάφος του έπεσε θύμα των ρατσιστικών εκκαθαρίσεων της εποχής, λόγω της εβραϊκής καταγωγής του και τα οστά του μεταφέρθηκαν σε έναν ομαδικό ανώνυμο τάφο.
Συμπληρωματικές συνθέσεις για διάφορα μπαλέτα
Entr'acte για σόλο βιολί Pas de deux για την Ekaterina Vazem (1875) Grand Pas Classique για την Eugenia Sokolova (1877) Παραλλαγή για την Eugenia Sokolova (1879) Διασκευή του Pas de trois (1881)
Mazurka des enfants (1881)
Grand Pas Classique (1881) Pas de deux για τη Μαρία Γκορσένκοβα ως Ζιζέλ Παραλλαγή για τη Virginia Zucchi ως Lise
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Οσρόης Β΄ της Παρθίας
Ο Oσρόης ή Χοσρόης Β΄, λατιν.: Osroes, Chosroes ή Khosrow II (παρθικά: Husrōw), ήταν διεκδικητής τού θρόνου της Παρθικής Αυτοκρατορίας π. 190. Είναι άγνωστος στην ιστορία, εκτός από τα νομίσματα που εξέδωσε. Η ημερομηνία της βασιλείας του υποδηλώνει ότι επαναστάτησε εναντίον του Βολογάση Δ΄, αλλά δεν μπόρεσε να διατηρηθεί εναντίον του Βολογάση Ε΄. Τα νομίσματά του εκδόθηκαν από το νομισματοκοπείο στα Εκβάτανα, υποδηλώνοντας ότι είχε τον έλεγχο της Μηδίας.
Σήραγγα Αρτεμισίου
Η Σήραγγα Αρτεμισίου είναι η μεγαλύτερη σήραγγα του Αυτοκινητοδρόμου Κεντρικής Πελοποννήσου. Έχει μήκος 1,4 χιλιόμετρα και χωρίζεται σε δύο κλάδους. Ο πρώτος ολοκληρώθηκε το 1989, ενώ ο δεύτερος ολοκληρώθηκε το 2009.