cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας
Βασιλιάς της Αραγωνίας
Η βασιλεία του Ραμίρο του Μοναχού, όπως έμεινε γνωστός, ήταν πολυτάραχη. Στην αρχή της βασιλείας του είχε προβλήματα με τους ευγενείς του, που νόμιζαν ότι θα ήταν υπάκουος και εύκολα καθοδηγούμενος σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, αλλά γρήγορα ανακάλυψαν ότι ήταν αδιάλλακτος. Προκειμένου να αποκτήσει διάδοχο, παντρεύτηκε την Αγνή της Ακουιτανίας, κόρη του Δούκα Γουλιέλμου Θ΄της Ακουιτανίας. Μετά τον γάμο, η γυναίκα του γέννησε μια κόρη, την Πετρονίλα, η οποία αρραβωνιάστηκε με τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄, Κόμη της Βαρκελώνης, μόλις στην ηλικία του ενός έτους. Το συμβόλαιο του γάμου που υπογράφηκε στο Μπαρμπάστρο στις 11 Αυγούστου 1137, έκανε την Πετρονίλα κληρονόμο του στέμματος της Αραγωνίας, το οποίο στην περίπτωση που αυτή πέθαινε άτεκνη θα περνούσε στον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο και στα παιδιά του, που θα μπορούσε να έχει με άλλες γυναίκες. Ο Ραϋμόνδος αποδέχθηκε τον Ραμίρο ως «Βασιλιά, Άρχοντα και Πατέρα», «παραιτήθηκε του οικογενειακού του ονόματος,» υπέρ του Οίκου της Αραγωνίας και ένωσε την Κομητεία της Βαρκελώνης με το Βασίλειο της Αραγωνίας. Με την ένωση αυτή δημιουργήθηκε το Στέμμα της Αραγωνίας, επιστρέφοντας έτσι στο απομονωμένο έως τότε από θάλασσα βασίλειο της Αραγωνίας, τη θέση ισχύος που κατείχε πριν από την απώλεια της Ναβάρρας, λόγω της χερσονήσου, καθώς και δίνοντάς του παράλληλα μέτωπο προς στην Δυτική Μεσόγειο θα του έδινε την δυνατότητα στην πορεία να κυριαρχήσει.
Στο μεσοδιάστημα μεταξύ της ανάληψης του θρόνου του και του αρραβώνα της κόρης του, ο Ραμίρο Β΄ είχε ήδη να καταστείλει την εξέγερση των ευγενών, και έχοντας το «γνώθι σαυτόν» πως δεν ήταν ένας πολεμοχαρής βασιλιάς, πέρασε την βασιλική εξουσία στον γαμπρό του Ραϋμόνδο Βερεγγάριο στις 13 Νοεμβρίου 1137. Ο Ραϋμόνδος έγινε «Πρίγκιπας του λαού της Αραγωνίας» (Princeps Aragonensis) και ουσιαστικός αρχηγός του στρατού του βασιλείου. Ο Ραμίρο ποτέ δεν παραιτήθηκε επισήμως από τα βασιλικά του δικαιώματα, εξακολουθώντας να χρησιμοποιεί τον βασιλικό τίτλο, και να παρακολουθεί στενά τις επιχειρήσεις του βασιλείου. Αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή και επέστρεψε στο Αβαείο του Αγίου Πέτρου στην Ουέσκα. Αργότερα έγινε γνωστός για τον διάσημο και γεμάτο πάθος θρύλο της καμπάνας της Ουέσκας. Πέθανε στην Ουέσκα στις 16 Αυγούστου του 1157, περνώντας στη συνέχεια το στέμμα επίσημα στην κόρη του Πετρονίλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Ισπανοί Επίσκοποι
Μοναστήρι του Μπόντμπε
Το Μοναστήρι της Αγίας Νίνας στο Μπόντμπε ( ბოდბის წმინდა ნინოს მონასტერი) είναι ένα Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστηριακό συγκρότημα που βρίσκεται 2 χλμ. από την πόλη Σιγκνάγκι, στο μχάρε Καχέτι της Γεωργίας. Κατασκευάστηκε τον 9ο αιώνα, και έκτοτε έχει υποβληθεί σε τροποποιήσεις και ανακαινίσεις, ιδιαίτερα κατά τον 17ο αιώνα. Το μοναστήρι λειτουργεί κανονικά, είναι η έδρα των Επισκόπων του Μπόντμπε, και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα στη Γεωργία. Είναι αφιερωμένο στην Άγια Νίνα, την ευαγγελίστρια των Γεωργιανών του 4ου αιώνα, της οποίας τα λείψανα φυλάσσονται εκεί.
Τοπίο και αρχιτεκτονική
Το μοναστήρι του Μπόντμπε βρίσκεται ανάμεσα σε ψηλά κυπαρίσσια σε μια απότομη πλαγιά με θέα στην κοιλάδα του Αλαζάνι και στα βουνά του Μεγάλου Καυκάσου.
Η υφιστάμενη εκκλησία - μια τρίκλιτη βασιλική με τρεις προεξέχουσες αψίδες - χτίστηκε αρχικά μεταξύ του 9ου και του 11ου αιώνα, αλλά από τότε έχει τροποποιηθεί σημαντικά. Εξίσου οι εξωτερικοί και οι εσωτερικοί τοίχοι έχουν σοβατιστεί και φαίνεται πως έχει υποβληθεί σε έργα ανακαίνισης κατά τον 17ο και 19ο αιώνα. Το μοναστηριακό συγκρότημα περιλαμβάνει μια μικρή εκκλησία με μία αψίδα που είναι χτισμένη πάνω στον τόπο ταφής της Αγίας Νίνας, που είναι ενσωματωμένη σε μία μεγαλύτερη βασιλική με κλίτη. Το 1865-1885 ανεγέρθηκε ένα ανεξάρτητο τριώροφο καμπαναριό. Ένα μέρος του οχυρωματικού τείχους του 17ου αιώνα που περιέβαλλε τη βασιλική κατεδαφίστηκε, και το 2003 ανακατασκευάστηκε το παλαιότερο αρχικό τείχος.
Κατά τη δεκαετία του 1990, περίπου 3 χλμ. από το μοναστήρι, κατασκευάστηκε ένα μικρό παρεκκλήσι του Αγίου Ζαβουλών και της Αγίας Σουζάνας για να στεγάσει την Πηγή της Αγίας Νίνας, η οποία, σύμφωνα με έναν τοπικό μύθο, αναδύθηκε από τις προσευχές της Νίνας και πιστεύεται ότι έχει θεραπευτική δύναμη.
Ιστορία
Σύμφωνα με τους Γεωργιανούς θρύλους, η Άγια Νίνα, αφού είδε τη μεταστροφή των Γεωργιανών στη Χριστιανική πίστη, αποσύρθηκε στο φαράγγι του Μπόντμπε, στο Καχέτι, όπου πέθανε το ~338-340. Κατόπιν εντολής του Βασιλιά Μίριαν Γ' της Ιβηρίας (βασίλευσε το 284-361), χτίστηκε ένα μικρό μοναστήρι στον τόπο όπου θάφτηκε η Νίνα.
Το μοναστήρι απέκτησε μεγάλη σπουδαιότητα στα τέλη του Μεσαίωνα. Ευεργετήθηκε από τους Βασιλιάδες του Καχέτι που επέλεξαν το μοναστήρι ως τόπο στέψης τους.
Το 1615 λεηλατήθηκε από τα στρατεύματα του Σάχη Αμπάς Α' της Περσίας, και αποκαταστάθηκε από τον Βασιλιά Τεϊμουράζ Α' του Καχέτι (1605-1648). Με την αναβίωση της μοναστικής ζωής στο Μπόντμπε, ιδρύθηκε μια θεολογική σχολή. Στο μοναστήρι λειτούργησε, επίσης, ένα από τα μεγαλύτερα αποθετήρια θρησκευτικών βιβλίων στη Γεωργία και έχει φιλοξενήσει αρκετούς θρησκευόμενους συγγραφείς και γραμματείς.
Το 1924, η Σοβιετική κυβέρνηση έκλεισε το μοναστήρι και το μετέτρεψε σε νοσοκομείο. Το 1991, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το μοναστήρι συνέχισε τη λειτουργία του. Μεταξύ 1990 - 2000 πραγματοποιήθηκαν έργα αποκατάστασης και συνεχίστηκαν το 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Γιάννης Χ. Σειραδάκης
Ο Ιωάννης Σειραδάκης (John Hugh Seiradakis) (5 Μαρτίου 1948 - 3 Μαΐου 2020) ήταν καθηγητής αστρονομίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Γεννήθηκε στα Χανιά στο νησί της Κρήτης και πέθανε στη Θεσσαλονίκη ύστερα από πολύμηνη αντιμετώπιση καρκίνου. Μητέρα του ήταν η αρχαιολόγος Μέρσι Mάνεϊ Κόουτς (αγγλικά: Mercy Money-Coutts), πατέρας του ο Μιχάλης Σειραδάκης και αδελφή του η Σοφία Hester Σειραδάκη.
Ακαδημαϊκή Πορεία
Ο Γιάννης Σειραδάκης πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στα Χανιά. Τελείωσε το 10ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων και τις δύο πρώτες τάξεις στο Β' Γυμνάσιο Αρρένων Χανίων όταν, το 1962, η οικογένειά του μετακινήθηκε στην Αθήνα. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του το 1966 στο Βύρωνα. Έγινε δεκτός το 1966 στο Τμήμα Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε το πτυχίο του στις 16 Ιουνίου 1971. Έγινε δεκτός για μεταπτυχιακές σπουδές στο Ερευνητικό Κέντρο Ραδιοαστρονομίας Jodrell Bank στην Αγγλία, το οποίο ανήκει διοικητικά στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Στις 17 Μαΐου 1973 έλαβε το Μάστερ του στη ραδιοαστρονομία από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ (Victoria University of Manchester) με τίτλο διατριβής "High sensitivity pulsar search". Επιβλέπων καθηγητής του ήταν ο John Grant Davies και εξεταστές, ο Dr. Bryan Anderson και ο Καθηγητής Antony Hewish (βραβείο νόμπελ φυσικής 1974). Στις 7 Ιουλίου 1975, ολοκλήρωσε και το διδακτορικό του στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Ο τίτλος της διατριβής του διδακτορικού του ήταν "Low latitude pulsar survey at 408 MHz". Επιβλέπων ήταν και πάλι ο J.G. Davies, ενώ εξεταστές ο Dr. Robin G. Conway και ο Καθηγητής Bernard E.J. Pagel. Στη συνέχεια ο Γιάννης Σειραδάκης εργάστηκε ως ερευνητής στη Γερμανία στο Max-Planck Institut für Radioastronomie στη Βόννη (1975-1978 και 1982-1985) και στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου (1978–1979), καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σαν Ντιέγκο στις ΗΠΑ (1979–1982). Επέστρεψε στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 1985 ως Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και έγινε Καθηγητής τον Μάιο του 1996. Συνταξιοδοτήθηκε και εκλέχθηκε Ομότιμος Καθηγητής το 2015.
Είχε διατελέσει Διευθυντής του Τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής στο Τμήμα Φυσικής (1989-1990, 2001-2002, 2008- 2009), μέλος του Συμβουλίου του Τμήματος Φυσικής και Πρόεδρος ή μέλος σε διάφορες επιτροπές του ΑΠΘ. Είχε καταλυτικό ρόλο στη δημιουργία της Ελληνικής Αστρονομικής Εταιρείας, την οποία υπηρέτησε ως Γραμματέας (1994-1998) και ως Πρόεδρος (1998-2002). Έχει διατελέσει μέλος (1986-1990) και Πρόεδρος (2001-2005) της Εθνικής Αστρονομικής Επιτροπής.
Είχε επίσης εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε μεγάλα ευρωπαϊκά δίκτυα (OPTICON, ILIAS, CRAF κ.λπ.). Τον Δεκέμβριο του 2005, του απονεμήθηκε το βραβείο Descartes της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το ερευνητικό δίκτυο Neutron Stars, «PULSE», στο οποίο ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη. Ήταν μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας, της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης, καθώς και ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Αστρονομικής Εταιρείας.
Μετά το θάνατό του υπήρξαν πολλά εκτενή αφιερώματα στα ΜΜΕ για τη ζωή του. Στις 7 Ιούνιου του 2021 το Δοικοιητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Αστρονομικής Εταιρείας (ΕΛ.ΑΣ.ΕΤ.) αποφάσισε να τιμήσει την μνήμη του και την καθοριστική συνεισφορά του στην ίδρυση και λειτουργία της ΕΛ.ΑΣ.ΕΤ. ονομάζοντας ως "John H. Seiradakis Plenary Lecture" τη μία από τις 4 προσκεκλημένες ομιλίες του διεθνούς επιστημονικού συνεδρίου που διοργανώνει η Εταιρεία κάθε δύο έτη.
Έρευνα
Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα περιλάμβαναν τους αστέρες νετρονίων (pulsars), τη μοντελοποίηση ουδέτερου υδρογόνου σε κοντινούς γαλαξίες, καθώς και τη μελέτη των φαινομένων στο κέντρο του Γαλαξία μας. Τα τελευταία 10 έτη της ζωής του ασχολήθηκε ενεργά με θέματα αρχαιοαστρονομίας και πιο συγκεκριμένα με τη μελέτη λειτουργίας του Μηχανισμού των Αντικυθήρων. Έχει δημοσιεύσει 74 επιστημονικές εργασίες σε περιοδικά με κριτές και περισσότερες από 80 εργασίες σε πρακτικά συνεδρίων και ειδικούς τόμους.
Διδασκαλία
Ο καθηγητής Σειραδάκης είχε δώσει μεγάλη έμφαση στη διδασκαλία. Ειδικά με το μάθημα της "Παρατηρησιακής Αστρονομίας" που δίδαξε επί 25 χρόνια με τον συνάδελφό του καθηγητή Σταύρο Αυγολούπη και με την ετήσια εκδρομή στο Περτούλι, η οποία ξεκίνησε το 1989, εμπνεύστηκαν δεκάδες φοιτητές που συνέχισαν τις σπουδές τους σε μεταπτυχιακό επίπεδο στην αστροφυσική και συνέχισαν σε πανεπιστημιακές και ερευνητικές θέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Είχε συγγράψει τα ακόλουθα βιβλία:
Διεθνής Ολυμπιάδα Αστρονομίας – Αστροφυσικής (ΔΟΑΑ)
Η Διεθνής Ολυμπιάδα Αστρονομίας – Αστροφυσικής θεσπίσθηκε με σημαντική πρωτοβουλία του Γιάννη Σειραδάκη, ο οποίος κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης, που διεξήχθη στην Πράγα της Τσεχίας, τον Αύγουστο 2006, συνέβαλλε στη δημιουργία αυτού του διεθνούς θεσμού.
Η 1η Διεθνής Ολυμπιάδα Αστρονομίας – Αστροφυσικής πραγματοποιήθηκε στο Τσιανγκ-Μάι της Ταϊλάνδης το 2007. Η χώρα μας συμμετέχει συνεχώς από την 1η Ολυμπιάδα Αστρονομίας-Αστροφυσικής και μάλιστα διοργάνωσε την 7η ΔΟΑΑ στο Βόλο το 2013. Βασικός αρχηγός των αποστολών αυτών από το 2007 έως και το 2017 ήταν ο Γιάννης Σειραδάκης (Β’ Αρχηγός ήταν ο κ. Λουκάς Ζαχείλας ). Καθ'ολη αυτή τη χρονική περίοδο η προετοιμασία των μαθητών γινόταν (σε μεγάλο ποσοστό) από τον καθηγητή Σειραδάκη, με πλήθος προβλημάτων και ασκήσεων που διέθετεε από τα πανεπιστημιακά μαθήματα.
Η ελληνική αποστολή είχε λάβει πολλά μετάλλια στις Ολυμπιάδες αυτές     και οι μαθητές που συμμετείχαν συνέχισαν τις σπουδές σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Άλμπι Άλλα
Ο Άλμπι Άλλα (γεννηθείς 1 Φεβρουαρίου 1993) είναι Αλβανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως σέντερ μπακ για την ομάδα του Αλβανικού πρωταθλήματος ΚΦ Λάτσι και την εθνική ομάδα της Αλβανίας.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Καμπότζης
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Καμπότζης (καμποτζιανά: បណ្ណាល័យជាតិ កម្ពុជា• γαλλικά: Bibliothèque nationale du Cambodge) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Καμπότζης, με έδρα την πρωτεύουσα Πνομ Πεν. Οι Ερυθροί Χμερ κατέστρεψαν τα περισσότερα βιβλία και βιβλιογραφικά αρχεία, μόνο λιγότερο από το 20% του υλικού διασώθηκε.
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Καμπότζης εγκαινιάστηκε από τη γαλλική αποικιακή διοίκηση στις 24 Δεκεμβρίου 1924, με μια αρχική συλλογή μόνο 2.879 βιβλίων, κυρίως στα γαλλικά. Στη συνέχεια, διοικείτο διαδοχικά από γαλλικό προσωπικό μέχρι το διορισμό το 1951 του πρώτου διευθυντή των Χμερ, του κ. Pach Chhoeun. Η Εθνική Βιβλιοθήκη, έκλεισε την εποχή των Ερυθρών Χμερ ενώ  χρησιμοποιήθηκε για αρκετά χρόνια ως κατάλυμα από τα μέλη του καθεστώτος Πολ Ποτ, τα οποία κατέστρεψαν πολλά βιβλία.
Από το 1980, η Εθνική Βιβλιοθήκη επανιδρύθηκε με τη βοήθεια διαφόρων ξένων κυβερνήσεων και οργανισμών. Σήμερα η Εθνική Βιβλιοθήκη της Καμπότζης διαθέτει περίπου 103.635 αντίγραφα σε διάφορες γλώσσες (καμποτζιανά, γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά). Οι ειδικές συλλογές περιλαμβάνουν 8.327 εθνικά αρχεία, συμπεριλαμβανομένων αρχείων που εκδόθηκαν στα γαλλικά μεταξύ 1925 και 1970, στα οποία προστέθηκαν μερικά βιβλία και έντυπα που εκδόθηκαν στη γλώσσα Χμερ που χρονολογούνται από τα έτη 1955-1975. Υπάρχει επίσης μια ειδική συλλογή από 305 χειρόγραφα sastra ή φύλλα φοίνικα, τα οποία είναι διαθέσιμα σε μικροφίλμ. Μια έκθεση με Βιβλιόσημα δημιουργήθηκε από τη συλλογή περιοδικών και βιβλίων της αποικιακής εποχής της. Πρόκειται για μόνιμη έκθεση στην αίθουσα περιοδικών της Βιβλιοθήκης. Υπεύθυνη για τη διαχείριση του Τμήματος Πολιτιστικών Εκδόσεων και Ανάγνωσης του Υπουργείου Πολιτισμού και Καλών Τεχνών, η Εθνική Βιβλιοθήκη στελεχώνεται σήμερα από 30 άτομα.
Άλμπι Άλλα
Σκεντερμπέου Κορυτσάς
Ο Άλλα εντάχθηκε στην αλβανική ομάδα Σκεντερμπέου Κορυτσάς τον Ιανουάριο του 2016, αφού έμεινε ελεύθερος από τον Εργοτέλη, υπογράφοντας μέχρι τον Ιούνιο του 2018. Αμέσως μετά την ένταξή του στον σύλλογο, ο Άλλα στάλθηκε ως δανεικός στην ομάδα της κορυφαίας κατηγορίας Βύλλις Μπαλς μέχρι το τέλος της σεζόν. Ο Άλλα έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Αλβανικο πρωτάθλημα στις 31 Ιανουαρίου στην ήττα 3–0 από την Κουκέσι. Αγωνίστηκε σε 16 αγώνες πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια του δανεισμού του με τον σύλλογο, συγκεντρώνοντας 1398 λεπτά.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Καμπότζης
Λειτουργία και οργάνωση
Υπηρεσίες της Εθνικής Βιβλιοθήκης:
Άλμπι Άλλα
Κουκέσι
Ο Άλλα αφέθηκε ελεύθερος από το συμβόλαιό του με τη Σκεντερμπέου Κορυτσάς το καλοκαίρι του 2016 και υπέγραψε στην Κυπελλούχο Αλβανίας ΦΚ Κουκέσι. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για τον σύλλογο στις 24 Αυγούστου 2016, παίζοντας στο Σούπερ Καπ Αλβανίας του 2016 εναντίον της πρώην ομάδας του, Σκεντερμπέου Κορυτσάς.Η Κουκέσι κέρδισε το παιχνίδι με 3–1 για το πρώτο τρόπαιο στην καριέρα του Άλλα.
Στις 28 Ιουνίου 2017, ο Άλλα πήρε μεταγραφή στην Αθλητική Ένωση Λάρισας υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο. Ωστόσο η μεταγραφή ακυρώθηκε καθώς ο παίκτης ήταν ακόμη συμβόλαιο με την Κουκέσι και κατά συνέπεια επέστρεψε στον σύλλογο.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Καμπότζης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Καμπότζη Κ
Άλμπι Άλλα
Κουκέσι
Ο Άλλα επέστρεψε στον σύλλογο στα μέσα Αυγούστου 2017 και τελικά υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με οψιόν για ένα ακόμη.
Φλαμουρτάρι
Στις 20 Αυγούστου 2018, ο Άλλα συμφώνησε με τη Φλαμουρτάρι με συμβόλαιο μέχρι το τέλος της σεζόν 2018–19. Έκανε το ντεμπούτο του έξι μέρες αργότερα κόντρα στην πρώην ομάδα του, την Κουκεσι, σημειώνοντας το μοναδικό γκολ του αγώνα με κεφαλιά, καταγράφοντας το πρώτο του γκολ στο Αλβανικό πρωτάθλημα. Αναδείχθηκε επίσης ως ο άνθρωπος του αγώνα. Ήταν επίσης η δεύτερη νίκη της Φλαμουρτάρι εναντίον της Κουκέσι και η πρώτη από τον Οκτώβριο του 2013.
Κίνα
Τον Φεβρουάριο του 2019, ο Άλλα πήρε μεταγραφή στην ομάδα Γιανμπιάν της Λιγκ Ουάν Κινας. Η ομάδα αποκλείστηκε από το πρωτάθλημα λίγο αργότερα και ο Άλλα μετακόμισε σε έναν άλλον κινέζικο σύλλογο, τον Σααντσί Τσανγκάν Ατλέτικ.
Διεθνής καριέρα
Ο Άλλα κέρδισε την πρώτη του διεθνή συμμετοχή στο δεύτερο αγώνα ενάντια στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, παίζοντας στο πρώτο ημίχρονο. Ο αγώνας έληξε με 2–1 υπέρ της Βοσνίας στο Ελμπασάν.
Προσωπική ζωή
Ο Άλλα γεννήθηκε στο Πόγραδετς της Αλβανίας και μετακόμισε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του όταν ήταν τριών ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ Ουάν Κίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλαμουρτάρι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σκεντερμπέου Κορυτσάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Φωκικού Άμφισσας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Αλβανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αλί Βασίμπ
Ο Αλί Βασίμπ (τούρκικα: Ali Vâsib Osmanoğlu) (13 Οκτωβρίου 1903 - 9 Δεκεμβρίου 1983), ήταν ένας Οθωμανός πρίγκηπας και ο 41ος επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν, από το 1977 μέχρι το 1983. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην εξορία.
Πρώτα χρόνια
Ο Αλί Βασίμπ, γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1903 στο Παλάτι Τσιραγκάν, στην Κωνσταντινούπολη.Ήταν ο μόνος γιος του Αχμέτ Νιχάντ, του 38ου επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν και της Σαφιρού Μπασανίμεφεντη. Ο Σουλτάνος Μουράτ Ε΄, ήταν προπάππους του Αλί Βασίμπ. Ο Αλί Βασίμπ, πέρασε τον πρώτο χρόνο της ζωής του στο Παλάτι Τσιραγκάν, το οποίο από το 1876, χρησίμευε, ως χώρος κατ'οίκον περιορισμού του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ και της οικογένειάς του. Το έτος εκείνο, ο Μουράτ Ε΄, καθαιρέθηκε από τον αδερφό του, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, που έγινε σουλτάνος. Ο Μουράτ Ε΄, πέθανε το 1904 και ο Αλί έζησε στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1924.
Ο Αλί Βασίμπ, είχε εκπαιδευτεί στο Γαλατάσαραι και σε διάφορα άλλα κολέγια της Κωνσταντινουπολης. Κατέκτησε τον βαθμό του Αντιστράτηγου στο Οθωμανικό στρατό πεζικού.
Εξορία
Μετά την ίδρυση της Δημοκρατία της Τουρκίας το 1924, την κατάργηση του Σουλτανάτου και του Χαλιφάτου, τον επόμενο χρόνο, ο Βασίμπ και άλλα μέλη της οικογένειάς του, εξορίστηκαν. Ο Βασίμπ έζησε για ένα διάστημα στη Βουδαπέστη και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Νίκαια. Άλλα μέλη της οικογένειάς του, όπως ο Μωάμεθ ΣΤ΄ Βαχιντεντίν στο Σαν Ρέμο και ο Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ (ξάδερφος του Αλί Βασίμπ και τελευταίος Χαλίφης) στη Νίκαια και ύστερα στην Ελβετία. Ο Αλί Βασίμπ, μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια το 1935, όπου εργάστηκε για 18 χρόνια, ως διευθυντής στον Κήπο Αντωνιάδη.
Επόμενα χρόνια
Ο Βασίμπ, επετράπη να επιστρέψει στην Τουρκία το 1974. Από εκείνη τη στιγμή, ο Αλί, επισκεπτόταν την Κωνσταντινούπολη κάθε χρόνο και η σύζυγός του έμεινε σε ένα λιτό, ενοικιαζόμενο διαμέρισμα κοντά στην πλατεία Σουλτάν Αχμέτ. Τα απομνημονεύματα του Αλί Βασίμπ, δημοσιεύθηκε στην τούρκικη γλώσσα. Ο γιος του, Οσμάν Σελαχεντίν Οσμάνογλου, μετέγραψε το έργο του, από την αραβική στη λατινική γραφή.
Διαδοχή
Στις 19 Ιανουαρίου 1977, μετά τον θάνατο του ξάδερφού του, Μεχμέτ Αμπντούλ Αζίζ, έγινε ο 41ος επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν. Αν βασίλευε, θα ήταν ο Σουλτάνος Αλί Α΄.
Θάνατος
Στις 19 Δεκεμβρίου 1983, ο Αλί Βασίμπ πέθανε στην Αλεξάνδρεια, από εγκεφαλικό επεισόδιο, σε ηλικία 80 ετών. Τάφηκε στην Αλεξάνδρεια και αργότερα το σώμα του μεταφέρθηκε στο Τέμενος Ρεσάτ Σουλτάν στο Εγιούμπ. Όταν πέθανε, ήταν ο μεγαλύτερος εν ζωή, οθωμανός πρίγκηπας.
Οικογένεια
Ο Αλί Βασίμπ, παντρεύτηκε το 1931 την μακρινή ξαδέρφη του, Εμινέ Μπουκμπιλέ, στη Νίκαια. Η Εμινέ (1911 - 1995), ήταν εγγονή του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄. Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Οσμάν Σελαχεντίν Οσμάνογλου (γεν. 1940), ο οποίος παντρεύτηκε το 1966 παντρεύτηκε την Αθηνά Χαρά Χανίμεφεντη, το γένος Χριστοφορίδη (γεν. 1944). Έχουν 3 γιούς και μία κόρη, καθώς και πολλά εγγόνια.
Κατηγορία:Τούρκοι
Κολύμβηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 – 400 μέτρα ελεύθερο γυναικών
Τα 400 μέτρα ελεύθερο γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 πραγματοποιήθηκαν στις 24 Ιουλίου 2019.
Παραπομπές
0400 ελεύθερο γυναικών
Πίσκο
Το pisco sour είναι αλκοολούχο κοκτέιλ περουβιανής προέλευσης που είναι χαρακτηριστικό των κουζινών από το Περού και τη Χιλή. Το όνομα του ποτού προέρχεται από το pisco, που είναι το βασικό του ποτό, και τον όρο κοκτέιλ sour, σε σχέση με τον ξινό χυμό εσπεριδοειδών και τα γλυκαντικά συστατικά. Το περουβιανό pisco sour χρησιμοποιεί το περουβιανό πίσκο ως βασικό λικέρ και προσθέτει φρεσκοστυμμένο χυμό λάιμ, απλό σιρόπι, πάγο, ασπράδι αυγού και Angostura bitters. Η έκδοση της Χιλής είναι παρόμοια, αλλά χρησιμοποιεί Χιλιανό pisco και Pica lime και εξαιρεί τα bitters και το ασπράδι του αυγού. Άλλες παραλλαγές του κοκτέιλ περιλαμβάνουν αυτές που δημιουργούνται με φρούτα όπως ο ανανάς ή φυτά όπως τα φύλλα κόκας.
Αν και η παρασκευή μικτών ποτών με βάση το πίσκο πιθανότατα χρονολογείται από το 1700, οι ιστορικοί και οι ειδικοί στα ποτά συμφωνούν ότι το κοκτέιλ όπως είναι γνωστό σήμερα επινοήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920 στη Λίμα, την πρωτεύουσα του Περού, από τον Αμερικανό μπάρμαν Victor Vaughen Morris. Ο Morris άφησε τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1903 για να εργαστεί στο Cerro de Pasco, μια πόλη στο κεντρικό Περού. Το 1916, άνοιξε το Morris' Bar στη Λίμα και το σαλούν του έγινε γρήγορα δημοφιλές σημείο για την ανώτερη τάξη του Περού και τους αγγλόφωνους ξένους. Οι παλαιότερες γνωστές αναφορές του πίσκο σουρ βρίσκονται σε διαφημίσεις σε εφημερίδες και περιοδικά, που χρονολογούνται στις αρχές της δεκαετίας του 1920, για τον Μόρις και το μπαρ του που δημοσιεύτηκαν στο Περού και τη Χιλή. Το πίσκο ξινό υπέστη αρκετές αλλαγές μέχρι που ο Mario Bruiget, ένας Περουβιανός μπάρμαν που εργάζεται στο Morris' Bar, δημιούργησε τη σύγχρονη περουβιανή συνταγή του κοκτέιλ στο τελευταίο μέρος της δεκαετίας του 1920 προσθέτοντας Angostura bitters και ασπράδια αυγού στο μείγμα.
Οι γνώστες του κοκτέιλ θεωρούν το πισκόξινο κλασικό της Νότιας Αμερικής. Χιλή και το Περού ισχυρίζονται και οι δύο το ξινό πισκό ως εθνικό τους ποτό και ο καθένας ισχυρίζεται ότι έχει την κυριότητα του βασικού ποτού του κοκτέιλ—πίσκο. κατά συνέπεια, το ξινό πισκό έχει γίνει ένα σημαντικό και συχνά συζητούμενο θέμα της λαϊκής κουλτούρας της Λατινικής Αμερικής. Πηγές των μέσων μαζικής ενημέρωσης και διασημότητες που σχολιάζουν τη διαμάχη συχνά εκφράζουν την προτίμησή τους για μια εκδοχή κοκτέιλ έναντι της άλλης, μερικές φορές απλώς για να προκαλέσουν διαμάχες θέλοντας να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ. Ορισμένοι παραγωγοί πίσκο o έχουν σημειώσει ότι η διαμάχη βοηθά στην προώθηση του ενδιαφέροντος για το ποτό. Τα δύο είδη pisco και οι δύο παραλλαγές στο στυλ παρασκευής του piο r διαφέρουν τόσο στην παραγωγή όσο και στη γεύση. Το Περού γιορτάζει μια ετήσια δημόσια αργία προς τιμή του κοκτέιλ το πρώτο Σάββατο κάθε Φεβρουαρίου.
Όνομα
Ο όρος ξινό αναφέρεται σε ανάμεικτα ποτά που περιέχουν λικέρ (μπέρμπον ή κάποιο άλλο ουίσκι), χυμό λεμονιού ή λάιμ και ένα γλυκαντικό. Pisco αναφέρεται το λικέρ που χρησιμοποιείται στο κοκτέιλ. Η λέξη που ισχύει για το αλκοολούχο ποτό προέρχεται από το Περουβιανό λιμάνι του Πίσκο. Στο βιβλίο Latin America and the Caribbean, ο ιστορικός Όλγουιν Μπλουέ και ο πολιτικός γεωγράφος Μπράιαν Μπλουέ περιγράφουν την ανάπτυξη των αμπελώνων στο πρώιμο αποικιακό Περού και πώς στο δεύτερο μισό του δέκατου έκτου αιώνα δημιουργήθηκε μια αγορά για το ποτό λόγω της ζήτησης από αυξανόμενους οικισμούς εξόρυξης. στις Άνδεις. Η επακόλουθη ζήτηση για ένα πιο δυνατό ποτό ανάγκασε το Pisco και την κοντινή πόλη Ica να ιδρύσουν αποστακτήρια, και το προϊόν έλαβε το όνομα του λιμανιού από όπου το ποτό αποστάχθηκε και εξάχθηκε στον υπόλοιπο κόσμο.
Ιστορία
εναλλ.=Aerial photograph|δεξιά|μικρογραφία| Η Plaza de toros de Acho (Λίμα), η παλαιότερη αρένα ταυρομαχιών στην Αμερική, όπου πουλήθηκε ο προκάτοχος του ξινού πίσκο Τα πρώτα αμπέλια μεταφέρθηκαν στο Περού λίγο μετά την κατάκτησή του από την Ισπανία τον 16ο αιώνα. Ισπανοί χρονικογράφοι της εποχής σημειώνουν ότι η πρώτη οινοποίηση στη Νότια Αμερική έγινε στην χασιέντα Μαρκαουάσι του Κούσκο. Οι μεγαλύτεροι και πιο εξέχοντες αμπελώνες της Αμερικής του 16ου και 17ου αιώνα ιδρύθηκαν στην κοιλάδα Ica του νοτιοκεντρικού Περού. Στη δεκαετία του 1540, οι Μπαρτολομέ ντε Τεράσας και Φρατσίσκο ντε Καραμπάτες φύτεψαν αμπελώνες στο Περού. Ο Καραμπάτες δημιούργησε επίσης αμπελώνες στην Ίκα, από όπου Ισπανοί από την Ανδαλουσία και την Εξτρεμαδούρα εισήγαγαν αυτά τα αμπέλια στη Χιλή.
Ήδη τον 16ο αιώνα, Ισπανοί άποικοι στη Χιλή και το Περού άρχισαν να παράγουν ακουαρεντιέ απόσταγμα από σταφύλια που είχαν υποστεί ζύμωση. Τουλάχιστον από το 1764, το περουβιανό aguardiente ονομαζόταν "pisco" από το λιμάνι ναυτιλίας του. Η χρήση του ονόματος "pisco" για το ακουαρεντιέ εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Χιλή. Το δικαίωμα παραγωγής και εμπορίας pisco, που εξακολουθεί να κατασκευάζεται στο Περού και τη Χιλή, αποτελεί αντικείμενο συνεχιζόμενων διαφορών μεταξύ των δύο αυτών χωρών.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Luciano Revoredo, η παρασκευή του pisco με λεμόνι χρονολογείται από τον 18ο αιώνα. Βασίζει τον ισχυρισμό του σε μια πηγή που βρέθηκε στο Μερκούριο Περουάνο που περιγράφει λεπτομερώς την απαγόρευση του ακουαρεντιέ στην Πλάτσα ντε τόρος ντε Άτσο της Λίμα, την παλαιότερη αρένα ταυρομαχίας στην Αμερική. Εκείνη την εποχή, το ποτό ονομάστηκε Πούντσε και πουλήθηκε από σκλάβους. Ο Ρεβορέντο υποστηρίζει περαιτέρω ότι αυτό το ποτό χρησίμευσε ως ο προκάτοχος του καλιφορνέζικου pisco punch, που εφευρέθηκε από τον Ντάνκαν Νικόλ στο Bank Exchange Bar του Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Σύμφωνα με ένα απόσπασμα ειδήσεων του 1921 από την Γουέστ Κόουστ Λίντερ, μια αγγλόφωνη εφημερίδα από το Περού, ένα σαλούν στην περιοχή Barbary Coast του Σαν Φρανσίσκο με τα κόκκινα φανάρια ήταν γνωστό για τα Pisco Sours κατά τη διάρκεια «των παλιών ημερών πριν από το Volstead ». ειδικός στη μαγειρική Duggan McDonnell θεωρεί ότι αυτό αποδίδει τη δημοτικότητα (όχι την προέλευση) ενός κοκτέιλ pisco στο Σαν Φρανσίσκο που χρονολογείται πριν από τον σεισμό του 1906 που κατέστρεψε την ακτή Barbary. Μια συνταγή για μια γροθιά με βάση το pisco, μαζί με τα ασπράδια των αυγών, βρέθηκε από τον ερευνητή Nico Vera στο περουβιανό βιβλίο μαγειρικής του 1903 Manual de Cocina a la Criolla. Συνεπώς, ο McDonnell θεωρεί ότι «[είναι] απολύτως πιθανό το «κοκτέιλ» που έγινε το πίσκο ξινό ... είχε προετοιμαστεί για ένα εύλογο χρονικό διάστημα στη Λίμα πριν συμπεριληφθεί σε ένα βιβλίο μαγειρικής."
Προέλευση
εναλλ.=Photograph of a man|δεξιά|μικρογραφία| Ο Βίκτορ Μόρις, εφευρέτης του ξινού πισκο Το ξινό πισκό προέρχεται από τη Λίμα του Περού. Δημιουργήθηκε από τον μπάρμαν Victor Vaughen Morris, έναν Αμερικανό από μια αξιοσέβαστη οικογένεια Μορμόνων ουαλικής καταγωγής, ο οποίος μετακόμισε στο Περού το 1904 για να εργαστεί σε μια σιδηροδρομική εταιρεία στο Cerro de Pasco. Οι Αμερικανοί μετανάστευσαν στον πολυσύχναστο κόμβο εξόρυξης των Άνδεων, Cerro de Pasco, τότε η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Περού, για δουλειά στις επιχειρηματικές δραστηριότητες που ίδρυσε ο μεγιστάνας Alfred W. McCune. Ο Morris, ο οποίος εργαζόταν ως διευθυντής καταστήματος λουλουδιών στο Salt Lake City, εντάχθηκε στο έργο του McCune για την κατασκευή αυτού που ήταν τότε ο σιδηρόδρομος με το μεγαλύτερο υψόμετρο στον κόσμο και να διευκολύνει την εξαγωγή της πόλης των πολύτιμων μετάλλων της. Κατά τη διάρκεια εορτασμών για την ολοκλήρωση της σιδηροδρομικής τον Ιούλιο του 1904, ο Morris, επιφορτισμένη με την εποπτεία των εορταστικών εκδηλώσεων, υπενθύμισε κατ 'αρχάς pisco ανάμειξη σε ένα ποτό κοκτέιλ μετά τις σχεδόν 5.000 Αμερικής και του Περού συμμετέχοντες (συμπεριλαμβανομένων των τοπικών διασημότητες και προσωπικότητες) που καταναλώνονται όλο το διαθέσιμο ουίσκι.
Ο Μόρις μετακόμισε στην πρωτεύουσα του Περού, Λίμα, με την Περουβιανή σύζυγο και τα τρία παιδιά του το 1915. Ένα χρόνο αργότερα, άνοιξε ένα σαλούν —Morris' Bar—το οποίο έγινε δημοφιλές τόσο στην ανώτερη τάξη του Περού όσο και στους αγγλόφωνους ξένους. Ο Morris, ο οποίος πειραματιζόταν συχνά με νέα ποτά, ανέπτυξε το pisco sour ως παραλλαγή του whisky sour. Χιλιανός ιστορικός Gonzalo Vial Correa αποδίδει επίσης την εφεύρεση του pisco sour στον Gringo Morris από το περουβιανό Morris Bar, αλλά με τη μικρή διαφορά να τον ονομάσει William Morris.
Ο Morris χρησιμοποίησε διαφημίσεις για να προωθήσει το μπαρ και την εφεύρεσή του. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του πισκόξινου εμφανίζεται στην έκδοση Σεπτεμβρίου 1920 του περουβιανού περιοδικού Hogar. Μια άλλη παλιά διαφήμιση εμφανίζεται στην έκδοση 22 Απριλίου 1921 του περουβιανού περιοδικού Mundial. Στο περιοδικό, όχι μόνο το πίσκο ξινό περιγράφεται ως ρόφημα λευκού χρώματος, αλλά η εφεύρεσή του αποδίδεται στον «κύριο Μόρις». Αργότερα, το 1924, με τη βοήθεια του φίλου του Morris, Nelson Rounsevell, το μπαρ διαφήμισε την τοποθεσία και την εφεύρεσή του στο Valparaíso της Χιλής. Η διαφήμιση εμφανίστηκε στην εφημερίδα Valparaíso South Pacific Mail, που ανήκει στον Rounsevell. Μέχρι το 1927, το Morris' Bar είχε γίνει ευρέως διαδεδομένο για τα κοκτέιλ του, ιδιαίτερα το πίσκο. Ο Μπραντ Τόμας Πάρσονς γράφει ότι «το μητρώο στο Morris Bar ήταν γεμάτο με υψηλούς επαίνους από τους επισκέπτες που ενθουσιάζονταν με το γνωστό ποτό».
Αξιοσημείωτοι παρευρισκόμενοι στο Morris' Bar ήταν οι συγγραφείς Abraham Valdelomar και José María Eguren, οι τυχοδιώκτες Richard Halliburton και Dean Ivan Lamb, ο ανθρωπολόγος Alfred Kroeber και οι επιχειρηματίες Elmer Faucett και José Lindley. Στα απομνημονεύματά του, ο Lamb θυμάται την εμπειρία του με το ξινό πισκό στο Morris' Bar, σχολιάζοντας ότι "ήταν σαν ένα ευχάριστο αναψυκτικό" και ότι ένιωθε αποπροσανατολισμένος αφού ήπιε ένα δεύτερο παρά την αυστηρή αντίρρηση ενός μπάρμαν ότι "το ένα ήταν συνήθως αρκετό. "
Με τον καιρό, ο ανταγωνισμός από τα κοντινά μπαρ και η επιδείνωση της υγείας του Victor Morris οδήγησαν στην παρακμή και την πτώση της επιχείρησής του. Λόγω της επιδείνωσης της κατάστασής του, ο Morris ανέθεσε το μεγαλύτερο μέρος του bartending στους υπαλλήλους του. Επιπρόσθετα στο πρόβλημα, οι κοντινοί ανταγωνιστές, όπως το Hotel Bolívar και το Hotel Lima Country Club, στέγαζαν μπαρ που απομακρύνουν την πελατεία από το Morris' Bar. Επιπλέον, ο Toro-Lira ανακάλυψε ότι ο Morris κατηγόρησε τέσσερις από τους πρώην μπάρμαν του για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας αφού έφυγαν για να εργαστούν σε ένα από αυτά τα ανταγωνιστικά καταστήματα. Το 1929, ο Morris κήρυξε οικειοθελή πτώχευση και έκλεισε το σαλόνι του. Λίγους μήνες αργότερα, στις 11 Ιουνίου, ο Victor Vaughen Morris πέθανε από κίρρωση. εναλλ.=Photograph of a white five-story building|δεξιά|μικρογραφία| Το Hotel Bolívar είναι ανάμεσα σε πολλά ξενοδοχεία της Λίμα που εξακολουθούν να σερβίρουν κοκτέιλ πίσκο από το κλείσιμο του Morris' Bar Ο ιστορικός Luis Alberto Sánchez γράφει ότι, αφού ο Morris έκλεισε το μπαρ του, μερικοί από τους μπάρμαν του έφυγαν για να εργαστούν σε άλλες τοποθεσίες. Ο Μπρουζέ άρχισε να εργάζεται ως μπάρμαν για το κοντινό Grand Hotel Maury, όπου συνέχισε να σερβίρει τη συνταγή του με πίσκο. Η επιτυχία του με το ποτό οδήγησε την τοπική προφορική παράδοση του Limean να συσχετίσει το Hotel Maury ως το αρχικό σπίτι του πίσκο. Ο Sánchez, ο οποίος στα νιάτα του σύχναζε επίσης στο Morris' Bar, γράφει στα απομνημονεύματά του ότι δύο άλλοι μαθητευόμενοι του Morris, ο Leonidas Cisneros Arteta και ο Augusto Rodríguez, άνοιξαν τα δικά τους μπαρ.
Καθώς άλλοι πρώην μαθητευόμενοι του Morris βρήκαν δουλειά αλλού, διέδιδαν και τη συνταγή του pisco sour. Από τουλάχιστον το 1927, Sours pisco άρχισαν να πωλούνται στη Χιλή, κυρίως στο Club de la Unión, ένα high-class κλαμπ κυρίων στο κέντρο του Σαντιάγο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, το ποτό έφτασε στην Καλιφόρνια, φτάνοντας στα μπαρ βόρεια ως την πόλη του Σαν Φρανσίσκο. Ο εστιάτορας Victor Jules Bergeron, Jr., θυμάται ότι σέρβιρε πισκο sours στο αυθεντικό tiki bar του Trader Vic στο Όκλαντ, το 1934, σε έναν ταξιδιώτη που είχε διαβάσει για το κοκτέιλ στο περιοδικό Life. Τουλάχιστον στα τέλη της δεκαετίας του 1960, το κοκτέιλ βρήκε επίσης το δρόμο του στη Νέα Υόρκη.
Η Beatriz Jiménez, δημοσιογράφος της ισπανικής εφημερίδας El Mundo, αναφέρει ότι πίσω στο Περού, τα πολυτελή ξενοδοχεία της Λίμα υιοθέτησαν το πισκόξινο ως δικό τους στη δεκαετία του 1940. Ένας πετρελαϊκός μπονάνζα τράβηξε την προσοχή των ξένων στο Περού κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950. Στον οδηγό του το 1943 που προωθεί τη «διαμερικανική κατανόηση» κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο εξερευνητής Earl Parker Hanson γράφει ότι το pisco και το «διάσημο pisco sour» ευνοούνταν από τους ξένους που κατοικούσαν στο Περού. Μεταξύ των ξένων επισκεπτών στη Λίμα ήταν διάσημοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ που γοητεύτηκαν από το πίσκο. Ο Jiménez θυμήθηκε προφορικές παραδόσεις που έλεγαν ότι μια μεθυσμένη Ava Gardner έπρεπε να παρασυρθεί από τον John Wayne αφού ήπιε πάρα πολλά pisco sours. Ο Ernest Hemingway και ο Orson Welles λέγεται ότι ήταν μεγάλοι θαυμαστές αυτού που περιέγραψαν ως «αυτό το περουβιανό ποτό». Στην αυτοβιογραφία του, ο ηθοποιός Ray Milland θυμάται ότι έπινε το κοκτέιλ στο κυβερνητικό παλάτι της Λίμα κατά τη διάρκεια της προεδρίας Bustamante της δεκαετίας του 1940, αρχικά το βρήκε «ένα πιο ενδιαφέρον ποτό» και μετά, αφού εκφώνησε έναν «λαμπρό λόγο αφιερώματος», την επιτυχία του οποίου απέδωσε εν μέρει στο κοκτέιλ, το αποκαλούσε γοητευτικά ως "το υπέροχο πίσκο ξινό".
Το 1969, ο Sánchez έγραψε ότι το Hotel Maury εξακολουθούσε να σερβίρει το «αυθεντικό» Pisco Sour από το Morris' Bar. Pan American World Airways συμπεριέλαβε το πίσκο ξινό σε μια ενότητα με συμβουλές για το ποτό για την έκδοση του 1978 του εγκυκλοπαίδεια ταξιδιωτικού οδηγού της, προειδοποιώντας τους ταξιδιώτες στο Περού ότι "[το]πίσκο ξινό φαίνεται αθώο, αλλά είναι ισχυρό." Βολιβιανός δημοσιογράφος Ted Córdova Claure έγραψε, το 1984, ότι το Hotel Bolívar στεκόταν ως μνημείο της παρακμής της περουβιανής ολιγαρχίας (στα ισπανικά: " Este hotel es un monumento a la decadencia de la oligarquía peruana. " ). Σημείωσε ότι η τοπική τοποθεσία είναι το παραδοσιακό σπίτι του πισκόξινου και το συνέστησε ως ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία στη Λίμα. Σήμερα, το Hotel Bolivar συνεχίζει να προσφέρει το κοκτέιλ στο μπαρ "El Bolivarcito", ενώ το Country Club Lima Hotel προσφέρει το ποτό στο σαλόνι του "English Bar".
Προετοιμασία και παραλλαγές
εναλλ.=Painting of a man on horseback leading two pack animals|αριστερά|μικρογραφία| Το Pisco μεταφέρθηκε σε πήλινα δοχεία με το ίδιο όνομα από την Ica του Περού . [[Υδατογραφία|Πίνακας ακουαρέλας από τον Αφρο-Περουβιανό καλλιτέχνη Pancho Fierro]] Το πισκόξινο έχει τρεις διαφορετικούς τρόπους παρασκευής. Το περουβιανό πίσκο sour κοκτέιλ φτιάχνεται με ανάμειξη περουβιανού πίσκο με χυμό Key lime, απλό σιρόπι, ασπράδι αυγού, Angostura bitters (για γαρνίρισμα ) και παγάκια. Το χιλιανό κοκτέιλ πίσκο φτιάχνεται αναμειγνύοντας το Χιλιανό Πίσκο με χυμό limón de Pica , ζάχαρη άχνη και παγάκια.  Daniel Joelson, συγγραφέας και κριτικός τροφίμων, υποστηρίζει ότι η κύρια διαφορά μεταξύ των δύο εκδοχών πίσκο ξινού "είναι ότι οι Περουβιανοί γενικά περιλαμβάνουν ασπράδια αυγών, ενώ οι Χιλιανοί όχι." Η έκδοση από την International Bartenders Association, η οποία κατατάσσει το pisco sour μεταξύ των " New Era Drinks ," είναι παρόμοια με την περουβιανή έκδοση, αλλά με τη διαφορά ότι χρησιμοποιεί χυμό λεμονιού, αντί για χυμό λάιμ, και δεν κάνει διάκριση μεταξύ των δύο διαφορετικούς τύπους pisco.
Υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο pisco που χρησιμοποιείται στα κοκτέιλ. Σύμφωνα με τον ειδικό στα τρόφιμα και το κρασί Mark Spivak, η διαφορά έγκειται στον τρόπο παραγωγής και των δύο ποτών. λαμβάνοντας υπόψη ότι «το χιλιανό pisco παράγεται μαζικά», η περουβιανή έκδοση «παρασκευάζεται σε μικρές παρτίδες». Ο ιστορικός κοκτέιλ Andrew Bohrer εστιάζει τη σύγκρισή του στη γεύση, υποστηρίζοντας ότι «[i]στο Περού, το pisco φτιάχνεται σε μια κατσαρόλα, αποσταγμένο ως proof και μη παλαιωμένο· μοιάζει πολύ με την grappa. Στη Χιλή, το pisco φτιάχνεται σε στήλη και παλαιώνεται σε ξύλο. είναι παρόμοιο με ένα πολύ ελαφρύ κονιάκ ." Χιλιανός οινολόγος Patricio Tapia προσθέτει ότι ενώ οι Χιλιανοί παραγωγοί pisco συνήθως αναμειγνύουν αμπέλια, οι Περουβιανοί παραγωγοί έχουν συγκεκριμένους τύπους pisco που χρησιμοποιούν τις αρωματικές ιδιότητες των αμπελιών όπως το Yellow Muscat και το Italia . Η Tapia συμπεραίνει ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα περουβιανά μπουκάλια pisco υποδηλώνουν το vintage έτος τους και οι εκδόσεις της Χιλής όχι.
Παραλλαγές του πισκόξινου υπάρχουν στο Περού, τη Βολιβία και τη Χιλή. Υπάρχουν προσαρμογές του κοκτέιλ στο Περού χρησιμοποιώντας φρούτα όπως το maracuya (κοινώς γνωστό ως passion fruit), το aguaymanto και τα μήλα ή παραδοσιακά συστατικά όπως το φύλλο κόκας. Το Lima's Hotel Bolivar σερβίρει μια μεγαλύτερη εκδοχή του κοκτέιλ, που ονομάζεται pisco sour catedral, που επινοήθηκε για βιαστικούς επισκέπτες που φτάνουν από τον κοντινό καθολικό καθεδρικό ναό. Στη Χιλή, οι παραλλαγές περιλαμβάνουν το Ají Sour (με ένα πικάντικο πράσινο τσίλι), το Mango Sour (με χυμό μάνγκο ) και το Sour de Campo (με τζίντζερ και μέλι). Στη Βολιβία, η παραλλαγή Yunqueño (από την περιοχή Yungas ) αντικαθιστά το λάιμ με χυμό πορτοκαλιού.
Διαφωνία καταγωγής
Ο Victor Vaughen Morris θεωρείται από τους περισσότερους ιστορικούς ως ο εφευρέτης του κοκτέιλ pisco sour. Ωστόσο, η παραδοσιακή ιστορία προέλευσης του κοκτέιλ είναι περίπλοκη με ευρήματα που υποδηλώνουν το αντίθετο. Με βάση τη συνταγή από το περουβιανό βιβλίο μαγειρικής του 1903 Manual de Cocina a la Criolla, ο ερευνητής Nico Vera θεωρεί ότι "η προέλευση του Pisco Sour μπορεί να είναι ένα παραδοσιακό κρεολικό κοκτέιλ που παρασκευάστηκε στη Λίμα πριν από περισσότερα από 100 χρόνια". Με βάση το απόσπασμα από το άρθρο ειδήσεων του West Coast Leader του 1921, ο McDonnell θεωρεί πιθανό ότι το ξινό πισκό μπορεί να προήλθε στην πραγματικότητα από το Σαν Φρανσίσκο, λαμβάνοντας επιπλέον υπόψη ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η πόλη γνώρισε μια «έκρηξη δημιουργικότητας κοκτέιλ», το ξινό κοκτέιλ ουίσκι. «ήταν άφθονο και πανταχού παρόν», και «το γεγονός ότι ο Πίσκο αναγγέλθηκε ως ένα ιδιαίτερο πνεύμα» στην πόλη. εναλλ.=Photograph of two persons in front of a sculpture|αριστερά|μικρογραφία| Ο Μόρις τιμήθηκε, το 2009, με προτομή στο Περού Προς υπεράσπιση του Morris, ο δημοσιογράφος Rick Vecchio θεωρεί ότι «ακόμα και αν υπήρχε κάτι πολύ παρόμοιο και προϋπάρχον» με το pisco cocktail του Morris, δεν πρέπει να αμφισβητηθεί ότι «ήταν ο πρώτος που υπηρέτησε, προώθησε και τελειοποίησε αυτό που είναι γνωστό σήμερα. ως το Pisco Sour». Η McDonnell θεωρεί επίσης ότι, ανεξάρτητα από την ακριβή προέλευσή του, το πισκόξινο «ανήκει στο Περού». Σύμφωνα με τον συγγραφέα πολιτισμού Saxon Baird, μια προτομή προς τιμήν του Morris στέκεται στην περιοχή Santiago de Surco της Λίμα «ως απόδειξη της συμβολής του Morris στη σύγχρονη περουβιανή κουλτούρα και στη χώρα που αποκάλεσε σπίτι για περισσότερο από τη μισή ζωή του».
Παρόλα αυτά, υπάρχει μια συνεχής διαμάχη μεταξύ της Χιλής και του Περού σχετικά με την προέλευση του πίσκο. Στη Χιλή, μια τοπική ιστορία αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1980 αποδίδοντας την εφεύρεση του πισκόξινου στον Έλιοτ Στουμπ, έναν Άγγλο αεροσυνοδό από ένα ιστιοφόρο με το όνομα Sunshine. Ο Χιλιανός λαογράφος και ιστορικός Oreste Plath συνέβαλε στη διάδοση του θρύλου γράφοντας ότι, σύμφωνα με την περουβιανή εφημερίδα El Comercio de Iquique, το 1872, αφού έλαβε άδεια αποβίβασης, ο Stubb άνοιξε ένα μπαρ στο τότε περουβιανό λιμάνι Iquique και εφηύρε το pisco. ξινό ενώ πειραματιζόταν με ποτά. Ωστόσο, ο ερευνητής Toro-Lira υποστηρίζει ότι η ιστορία διαψεύστηκε αφού ανακαλύφθηκε ότι ο El Comercio de Iquique στην πραγματικότητα αναφερόταν στην εφεύρεση του ξινιού ουίσκι. Η ιστορία του Elliot Stubb και της υποτιθέμενης εφεύρεσης του ξινού ουίσκι στο Iquique βρίσκεται επίσης σε μια δημοσίευση του 1962 από το Πανεπιστήμιο του Cuyo, Αργεντινή. Ένα απόσπασμα από την είδηση της εφημερίδας λέει ο Έλιοτ Στουμπ: «Από εδώ και στο εξής ... αυτό θα είναι το ποτό μου μάχης, το αγαπημένο μου ποτό, και θα ονομαστεί Whisky Sour» (στα ισπανικά: " En adelante dijo Elliot — éste será mi trago de batalla, — mi trago favorito —, y se llamará ουίσκι Ξινό. ")
Ορισμένοι παραγωγοί pisco έχουν εκφράσει ότι η συνεχιζόμενη διαμάχη μεταξύ της Χιλής και του Περού συμβάλλει στην προώθηση του ενδιαφέροντος για το ποτό και τη διαμάχη για τη γεωγραφική του ένδειξη.
Ο Αμερικανός διάσημος σεφ Anthony Bourdain επέστησε την προσοχή στο κοκτέιλ όταν, σε ένα επεισόδιο της εκπομπής του στο Travel Channel No Reservations, ήπιε ένα ξινό πισκό στο Valparaíso της Χιλής και είπε "αυτό είναι καλό, αλλά... την επόμενη φορά, θα το έχω μία μπύρα." Ο ραδιοτηλεοπτικός σταθμός Radio Programas del Perú ανέφερε ότι ο Jorge López Sotomayor, ο Χιλιανός παραγωγός του επεισοδίου και ο ταξιδιωτικός συνεργάτης του Bourdain στη Χιλή, είπε ότι ο Bourdain βρήκε το ξινό πισκό που ήπιε στο Valparaíso ως βαρετό και δεν άξιζε τον κόπο (στα Ισπανικά: " A mí me dijo que el pisco sour lo encontró aburrido y que no valía la pena. ). Ο Λόπεζ πρόσθεσε ότι ο Μπουρντέν είχε φτάσει πρόσφατα από το Περού, όπου ήπιε πολλά πισκόξινα τα οποία νόμιζε ότι είχαν καλύτερη γεύση από τη Χιλιανή εκδοχή.
Το 2010, ο Μεξικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός Aleks Syntek δημοσίευσε χιουμοριστικά στο Twitter ότι το πίσκο είναι Χιλιανό και, αφού έλαβε επικριτικές απαντήσεις στη δήλωσή του, ζήτησε συγγνώμη και ανέφερε ότι απλώς αστειευόταν. Ο μεξικανός τηλεοπτικός παρουσιαστής και κωμικός Adal Ramones αστειεύτηκε επίσης για το pisco sour, αναφερόμενος στο σκάνδαλο κατασκοπείας Χιλής-Περού το 2009, στις 17 Νοεμβρίου 2009. Ο Ramones, θαυμαστής του Περουβιανού Πίσκο, όταν ρωτήθηκε για την κατασκοπεία, ρώτησε τι κατασκόπευαν οι Χιλιανοί στο Περού, προτείνοντας ότι μπορεί να είναι πώς να φτιάξεις ένα πίσκο ξινό (στα Ισπανικά: " ¿Qué quieren espiar los chilenos; ¿Cómo hacer pisco sour; " ). Το 2017, όταν ένας συνεντευκτής σε ραδιοφωνικό σταθμό της Χιλής είπε ότι το pisco sour ήταν «εντελώς Χιλιανό», ο Βρετανός μουσικός Ed Sheeran σχολίασε ότι προτιμούσε το περουβιανό pisco sour.
Σημειώσεις
<references group="upper-alpha"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δολάριο Μπαχαμών
Το δολάριο ( σύμβολο : $, κωδικός : BSD ) είναι το νόμισμα των νήσων Μπαχάμες από το 1966. Συνήθως βραχυγραφείται με το σύμβολο του δολαρίου $, ή εναλλακτικά B$ για να διακρίνεται από άλλα νομίσματα σε δολάρια. Υποδιαιρείται σε 100 σεντς.
Σχέση με το δολάριο ΗΠΑ
Το δολάριο Μπαχαμών είναι συνδεδεμένο με το δολάριο ΗΠΑ σε βάση ένα προς ένα. Η Κεντρική Τράπεζα των Μπαχαμών δηλώνει ότι χρησιμοποιεί υποχρεωτικά αποθεματικά, αλλαγές στο προεξοφλητικό επιτόκιο της Τράπεζας και επιλεκτικούς πιστωτικούς ελέγχους, συμπληρωμένους με ηθική πειθαρχία ως κύρια μέσα της νομισματικής πολιτικής. Στόχος της Κεντρικής Τράπεζας είναι να διατηρήσει σταθερές συνθήκες, συμπεριλαμβανομένης της πίστωσης, προκειμένου να διατηρηθεί η ισοτιμία μεταξύ του δολαρίου ΗΠΑ και του δολαρίου Μπαχαμών, επιτρέποντας παράλληλα την πρόοδο της οικονομικής ανάπτυξης.
Παρόλο που το δολάριο ΗΠΑ (όπως κάθε άλλο ξένο νόμισμα) υπόκειται σε νόμους ελέγχου συναλλάγματος στις Μπαχάμες, η ισοτιμία μεταξύ δολαρίων Μπαχαμών και δολαρίων ΗΠΑ σημαίνει ότι οποιαδήποτε επιχείρηση θα δέχεται είτε νόμισμα ΗΠΑ είτε από τις Μπαχάμες και πολλές από τις επιχειρήσεις που εξυπηρετούν τουρίστες έχουν επιπλέον δολάρια ΗΠΑ σε ετοιμότητα για τη διευκόλυνση των Αμερικανών τουριστών.
Ιστορία
Το δολάριο αντικατέστησε τη λίρα με ισοτιμία 1 δολάριο = 7 σελίνια το 1966, 7 χρόνια πριν από την ανεξαρτησία. Αυτό το επιτόκιο επέτρεψε τον καθορισμό της ισοτιμίας με το δολάριο ΗΠΑ, λόγω του ότι η ισοτιμία στερλίνας/δολαρίου καθοριζόταν τότε σε 1£ = 2,80 $. Για να βοηθηθεί η μετατροπή σε δεκαδικά ψηφία, δημιουργήθηκαν χαρτονομίσματα των τριών δολαρίων και κέρματα των δεκαπέντε λεπτών, καθώς τρία δολάρια ισοδυναμούσαν περίπου με μία λίρα και δεκαπέντε σεντς σε ένα σελίνι, τη στιγμή της μετάβασης.
Στις 20 Οκτωβρίου 2020 οι Μπαχάμες έγιναν η πρώτη χώρα με νόμιμο ψηφιακό νόμισμα, εισάγοντας το δολάριο Sand ως εναλλακτική λύση στο παραδοσιακό δολάριο Μπαχαμών.
Γκόραν Τσάκιτς
Ο Γκόραν Τσάκιτς (γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1980) είναι Σέρβος επαγγελματίας στέλεχος καλαθοσφαίρισης και πρώην παίκτης. Αυτή τη στιγμή εργάζεται ως διευθυντής ομάδας στη Μέγκα Μπάσκετ.
Ενεργός δράση
Ο Τσάκιτς επιλέχθηκε να παίξει στο Νάικ Χουπ Σάμιτ το 2000 στην Ινδιανάπολη. Εκπροσώπησε τη Σερβία στην Πανεπιστημιάδα το 1999 όπου κέρδισε το ασημένιο και το 2001 όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Ήταν επίσης μέλος της σερβικής ομάδας νέων ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Νέων Ανδρών της FIBA το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νανσί Μπασκέτ Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ραντνίτσκι Βελιγραδίου Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Χίμικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αζοβμάς Μαριουπόλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Αστάνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαντιρμά Μ.Ι.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Πουισιέ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Πουισιέ (γαλλικά: Puisieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πουιζοταίν (γαλλικά: Puisotains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Yesterdays (τραγούδι, Guns N' Roses)
Κομμάτια του single
7":
12":
CD":
Κιέρ
Το Κιέρ (γαλλικά: Quiers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κιερσουά (γαλλικά: Quierçois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μαραθώνιος του Βελιγραδίου
Ο Μαραθώνιος του Βελιγραδίου είναι αγώνας δρόμου που διεξάγεται κάθε χρόνο από το 1988 στο Βελιγράδι. Πραγματοποιείται συνήθως στα μέσα Απριλίου και διαθέτει και διαδρομές ημιμαραθωνίου και διασκεδαστικού αγώνα για το κοινό.
Ο Μαραθώνιος του Βελιγραδίου είναι ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα στη Σερβία. Μια ομάδα ατόμων σχεδίασε την αποκατάσταση του αγώνα που υπήρχε το 1910 από το Ομπρένοβατς προς το Βελιγράδι. Ο πρώτος σύγχρονος μαραθώνιος στο Βελιγράδι πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαΐου 1988. Το μήκος της διαδρομής του αρχικού μαραθωνίου του 1910 ήταν 23 χιλιόμετρα με αρκετούς σταθμούς ελέγχου. Το μήκος διαδρομής του μαραθωνίου του 1988 ήταν 46,7 χιλιόμετρα, με την αφετηρία και τον τερματισμό να είναι μπροστά από το κτίριο του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου. Από το 1990 και μετέπειτα Μαραθώνιος του Βελιγραδίου έχει μήκος 42,195 χιλιόμετρα.
Ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας το 1999 από το ΝΑΤΟ δεν εμπόδισε τη διεξαγωγή του μαραθωνίου εκείνο το έτος, που διεξήχθη στις 17 Απριλίου. Περίπου 40 δρομείς από εννέα χώρες διέσχισαν τη γραμμή τερματισμού σε 3 ώρες, 15 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα. Δρομείς υπήρξαν και από χώρες του ΝΑΤΟ, όπως ο Αμερικάνος Σέιν Μπρένσον και οι Μιχαήλ Τουρζίνσκι και Χέινζ Λόρμπερ από τη Γερμανία.
Τον Σεπτέμβριο του 2003 ο Δήμος του Βελιγραδίου δήλωσε ότι ο Μαραθώνιος είναι ένα γεγονός ιδιαίτερης σημασίας για την πόλη. Οι ίδιοι διοργανωτές οργανώνουν επίσης τον Αγώνα του Βελιγραδίου Μέσω της Ιστορίας, έναν αγώνα γύρω από το φρούριο Καλεμέγκνταν της πόλης, που ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1996. Ο Μαραθώνιος του Βελιγραδίου είναι προσαρμοσμένος για ανθρώπους όλων των ηλικιών και χωρίζεται στις ακόλουθες κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βελιγραδιου Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βελιγράδι