cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όρνιο
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|350px|Το χαρακτηριστικό κεφάλι του ενήλικου όρνιου Η αποδημητική συμπεριφορά του όρνιου είναι αρκετά περίπλοκη και σε πολλούς τομείς παραμένει αδιερεύνητη. Γενικά, τα ενήλικα άτομα είναι ως επί το πλείστον μόνιμα (επιδημητικά) στις περιοχές αναπαραγωγής τους, ενώ αντίθετα, τα ανώριμα πουλιά μεταναστεύουν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό ανάλογα με τούς πληθυσμούς. Αρκετές χιλιάδες, κυρίως νέα και ανώριμα, άτομα μεταναστεύουν το φθινόπωρο (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος) μέσω Γιβραλτάρ και Βοσπόρου προς την Αφρική, περνώντας το χειμώνα στη Σενεγάλη, το Μάλι και τον Νίγηρα, και στα ανατολικά στο Σουδάν και την Αιθιοπία. Τα νεαρά πουλιά περνούν τα πρώτα καλοκαίρια τους, σε περιοχές μακριά από τον τόπο γέννησής τους στους οποίους επιστρέφουν, πιθανότατα, μόνο μετά την εφηβεία τους.
Ο μεγαλύτερος ευρωπαϊκός πληθυσμός όρνεων βρίσκεται στην Ισπανία, ως επί το πλείστον επιδημητικός. Τα ανήλικα άτομα μπορούν να περιπλανηθούν προς το νότο το φθινόπωρο, έως και 600 χιλιόμετρα από τις τοποθεσίες όπου γεννήθηκαν, μέχρι το Μαρόκο, αν και έχουν αναφερθεί περιπτώσεις μέχρι τη Μαυριτανία. Τα πουλιά που διασχίζουν τον Βόσπορο αυξάνονται σε αριθμούς από ορισμένους τοπικούς πληθυσμούς, κατά τη διάρκεια του μεταναστευτικού περάσματος σε όλη την Τουρκία, δεδομένου ότι οι πληθυσμοί της Τουρκίας είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αποδημητικοί. Το πέρασμα σε στενό μέτωπο πάνω από τα βόρεια του Κόλπου του Σουέζ (διέλευση του νερού 12-13 χλμ), με κατεύθυνση νότια-δυτικά, γίνεται τον Οκτώβριο, και βόρεια-ανατολικά τον Φεβρουάριο-Μάρτιο.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Βέλγιο, τη Δανία και τη Φινλανδία, τη Λιβύη, την Κένυα και το Μπανγκλαντές.
Βιότοπος
thumb|300px|Αποικία όρνιων στην Κρήτη Το όρνιο ζει και αναπαράγεται σε περιοχές με κάθετες ή απότομες πλαγιές, φαράγγια και παρόμοια οικοσυστήματα με βράχια που προεξέχουν. Η αναζήτηση τροφής, όμως, γίνεται σε ευρύ φάσμα ανοικτών και κυρίως ξηρών περιοχών, που περιλαμβάνουν στέπες, ερήμους, πλαγιές και οροπέδια, καθώς και ανοικτές γεωργικές εκτάσεις. Το είδος εμφανίζεται σε υψόμετρα από 0 έως 3000 μέτρα, αλλά έχει επίσης παρατηρηθεί σε υψόμετρο μέχρι 3500 μέτρα. Στην ευρύτερη περιοχή του Νεπάλ, το όρνιο απαντά κάτω από τα 915 μ., ωστόσο έχει παρατηρηθεί μέχρι τα 3.050 μ.
Μορφολογία
Το όρνιο ανήκει στα μεγάλα πτηνά του Παλαιού Κόσμου, υπολειπόμενος -για την Ευρώπη- μόνον του γυπαετού (σε μήκος σώματος) και του μαυρόγυπα (σε συνολικό όγκο).
Στο είδος δεν παρουσιάζεται ιδιαίτερος φυλετικός διμορφισμός, όπως αποδεικνύεται από δείγματα νεκρών ατόμων. Ωστόσο, υπάρχει μικρή διαφορά στο μέγεθος (5%) και το βάρος (7%), υπέρ των θηλυκών. thumb|right|550px|Το όρνιο έχει εντυπωσιακό άνοιγμα πτερύγων (διακεκριμένη φωτογραφία) Τα πρωτεύοντα ερετικά φτερά είναι σκούρα καφέ, σχεδόν μαύρα και κάνουν έντονη αντίθεση με την υπόλοιπη κοιλιά στην παρατήρηση κατά την πτήση, που εμφανίζεται σαν μία φωτεινή ζώνη (σκουρότερη στον μαυρόγυπα). Επίσης, σημαντική αντίθεση κάνουν τα πηδαλιώδη φτερά της ουράς, που είναι σκούρα γκρι, σχεδόν μαύρα και αυτά. Οι άκρες των δευτερευόντων ερετικών δεν είναι τόσο μυτερές και δεν δίνουν «πριονωτή» όψη στο πίσω μέρος των πτερύγων. Το γαμψό, ισχυρό ράμφος έχει κιτρινωπό-πρασινοκίτρινο χρώμα και ανοικτό γκρίζο στη βάση του. Η ίριδα είναι ανοικτόχρωμη κίτρινη προς χρυσοκίτρινη, ενώ με το πέρασμα της ηλικίας γίνεται ολοένα και πιο καφετί. Το κήρωμα, το άπτερο μέρος των ταρσών και τα πόδια είναι γκρίζα-μολυβί, αν και υπάρχουν διάφορες αποχρώσεις από πράσινο-γκρίζο έως καφέ-γκρίζο, ακόμη και κυανό-γκρίζο. Τα νεαρά άτομα έχουν, γενικά, παρόμοιο πτέρωμα με των ενηλίκων, αλλά φαίνονται πιο σκοτεινόχρωμα, πιο κιτρινοκαφέ στο πάνω μέρος του σώματος, με λιγότερη αντίθεση μεταξύ των καλυπτηρίων των πτερύγων και των μαύρων ερετικών φτερών. Επίσης, τα μεγάλα στέγαστρα είναι μακρύτερα, μυτερά και όλα σκουρόχρωμα εκτός από τις πιο ανοικτόχρωμες άκρες. Η τραχηλιά είναι κρεμ-κίτρινη. Πάντως, το πτέρωμα των ενηλίκων αποκτάται μετά τα 6 χρόνια και τα ενδιάμεσα στάδια αλλαγής πτερώματος είναι μεγάλα σε διάρκεια και αναστέλλονται κατά την αναπαραγωγική περίοδο.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
thumb|right|450px|Η χαρακτηριστική χαίτη (τραχηλιά) του όρνιου είναι λευκή μόνον όταν είναι καθαρή Τα όρνια τρέφονται αποκλειστικά με θνησιμαία (ψοφίμια) -νωπά ή σε αποσύνθεση- παρατηρώντας απευθείας το έδαφος, αλλά και έμμεσα με την παρατήρηση άλλων σαρκοφάγων και, ειδικά με την παρατήρηση άλλων αρπακτικών πτηνών που τρέφονται με σφάγια (scavengers). Ενδιαφέρονται κυρίως για τα εσωτερικά όργανα και το περιεχόμενο του στομάχου, καθώς και τη σάρκα των μεσαίων και μεγάλων νεκρών ζώων. Τουλάχιστον στην Ευρώπη, οι γύπες τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με νεκρά κατοικίδια ζώα όπως, πρόβατα, κατσίκια, βοοειδή, άλογα και καμήλες. Σπανιότερα, στρέφονται σε μικρότερα σφάγια όπως, σκυλιά, κουνέλια, αλεπούδες και παρόμοια ζώα. Επίσης, έχουν καταγραφεί κητοειδή, πάπιες και ψάρια, αλλά πολύ σπάνια.
Ηθολογία
Το όρνιο επισκοπεί την περιοχή που τρέφεται γυροπετώντας σε ενιαίους, διαρκείς κύκλους πάνω από το ανοιχτό τοπίο (soaring). Τα πουλιά πετούν ομαδικά μακριά από την αποικία, νωρίς το πρωί, έως και 60 χιλιόμετρα από εκεί που κουρνιάζουν. Συνηθίζει να κάθεται σε σημείο επόπτευσης χώρου (perching post), συνήθως στο γείσο ενός βράχου ή, σπανιότερα, σε κάποιο δένδρο. Όταν έχει τραφεί, μετακινείται στο έδαφος, κοντά σε έναν βράχο ή κάποιο ύψωμα. Σε θέση κουρνιάσματος, τοποθετεί το κεφάλι γερμένο μεταξύ των ώμων. thumb|right|350px|Τά όρνια συναθροίζονται σε σημαντικούς αριθμούς μόλις ανακαλυφθεί κάποιο σφάγιο Τα όρνια μπορεί να είναι είτε μοναχικά είτε αγελαία στη συμπεριφορά τους. Έτσι, αναζητούν την τροφή μόνα τους, αλλά όταν βρεθεί κάποιο σφάγιο, αμέσως σχηματίζονται μικρά ή μεγάλα σμήνη (συνήθως 20-40 άτομα). Το ίδιο συμβαίνει και κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης, η οποία γίνεται μεν μοναχικά, αλλά συναθροίσεις αρκετών ατόμων (συνήθως 5-15) παρατηρούνται συχνά πάνω από τα θαλάσσια περάσματα ή όταν δημιουργούνται θερμά ανοδικά ρεύματα. Τέλος, το κούρνιασμα γίνεται σε ομάδες των 15-20 ατόμων, που συνωστίζονται στο γείσο ενός μεγάλου βράχου ή, σπανιότερα, σε γειτονικά δένδρα.
Πτήση
Το όρνιο δείχνει το μεγάλο του μέγεθος κατά την πτήση, εμφανιζόμενο μεγαλύτερο από τους περισσότερους αετούς, με το κεφάλι να προέχει ελαφρά. Οι πτέρυγες δείχνουν μακριές και αρκετά ευρείες, περίπου 2,5 φορές το μήκος του σώματος, με «εξογκωμένα» τα δευτερεύοντα ερετικά φτερά'' και 7 λεπτότερα «δάκτυλα» (άκρες των ανοιγμένων πρωτευόντων ερετικών) να διακρίνονται. Η ουρά εμφανίζεται κοντή και τετραγωνισμένη αλλά, με το πέρασμα των ετών, δείχνει πιο σφηνοειδής ή ελαφρώς στρογγυλεμένη, λόγω φθοράς.
Φωνή
Το όρνιο παραμένει συνήθως σιωπηλό όταν πετάει, εκτός όταν βρίσκεται κοντά στην φωλιά του. Ωστόσο, γίνεται πολύ πιο «φωνητικό» στα σημεία σίτισης ή κουρνιάσματος και, σε κάθε περίπτωση, περισσότερο από άλλα πτωματοφάγα αρπακτικά πτηνά. Ιδιαίτερα κατά τη διεκδίκηση της προτεραιότητας πάνω από το σφάγιο ακούγονται δυνατοί συριστικοί ήχοι, σφυρίγματα και λαρυγγισμοί, με σκοπό τον εκφοβισμό του «αντιπάλου». Ανάλογοι ήχοι, μικρότερης όμως έντασης, ακούγονται στις θέσεις κουρνιάσματος και φωλιάσματος.
Αναπαραγωγή
Τα όρνια είναι αγελαία κατά την αναπαραγωγική περίοδο και, συνήθως, φωλιάζουν κατά αποικίες που μπορεί να περιλαμβάνουν αρκετά έως πολλά ζευγάρια αναπαραγωγής (συνήθως μέχρι 20, αλλά έχουν καταγραφεί έως και 150 φωλιές). Επίσης, υπερασπίζονται την -κοντινή στον ζωτικό τους χώρο, φωλιά. Τα τελετουργικά ερωτοτροπίας περιλαμβάνουν σύντομες «καταδιώξεις» και πτήσεις, όπου ο ένας σύντροφος αντιγράφει κάθε κίνηση του άλλου. Περιστασιακά, το αρσενικό παίρνει κάποια υλικά επίστρωσης της φωλιάς στο ράμφος του, και στη συνέχεια ακολουθεί το θηλυκό για λίγα λεπτά στον αέρα.
Η περίοδος ωοτοκίας ποικίλλει ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή και μπορεί να αρχίζει από τα τέλη Δεκεμβρίου στη Μέση Ανατολή, ενώ στη Β. Αφρική και την Ινδία από τον Ιανουάριο και μετά. Στη Ν. Ευρώπη διαρκεί από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Σεπτέμβριο, και πραγματοποιείται άπαξ. Το όρνιο φωλιάζει σε βράχους, κάτω από στέγες βράχων ή, σπανιότερα, σε σχισμές ή σπηλιές μιας ορθοπλαγιάς. Το βασικό υλικό δόμησης είναι ξύλα και ξερά κλαδιά και η επένδυση αποτελείται από πράσινα κλαδιά ή χόρτα. Οι διαστάσεις της φωλιάς δεν είναι τόσο μεγάλες όσο πολλών αετών, φθάνοντας τα 60-100 εκατοστά σε πλάτος και τα 20-30 εκ. σε βάθος. Ωστόσο, επειδή επαναχρησιμοποιείται κάθε χρόνο, αυτές οι διαστάσεις μεγαλώνουν συνεχώς. Κάποιες φορές χρησιμοποιείται μια εγκαταλελειμμένη φωλιά χρυσαετού, ή γυπαετού.
Η γέννα αποτελείται από ένα (1) μόνον ελαφρώς υποελλειπτικό αβγό, διαστάσεων 92,4 Χ 69,7 χιλιοστών που το επωάζουν και οι δύο γονείς ή μόνο το θηλυκό, για (47-) 48 έως 54 (-57) ημέρες, περίπου. thumb|right|350px|Νεαρό όρνιο στον οικότοπό του Ο νεοσσός είναι ισχυρά φωλεόφιλος και τρέφεται, αρχικά, με αναμασημένη και εξεμεσμένη τροφή που φέρνει κυρίως το αρσενικό, ενώ πάντοτε υπάρχει στη φωλιά ο ένας γονέας. Η φωλιά μετά από λίγες ημέρες γίνεται εξαιρετικά βρώμικη. Το αρχικό, υποτυπώδες πτέρωμα αποκτάται μετά από 1 με 2 μήνες και η πτέρωση (fleding) στις (100-) 115 έως 120 -132) ημέρες. Ωστόσο, ο νεοσσός παραμένει κοντά στη φωλιά και εξακολουθεί να τρέφεται από τους γονείς για 3-4 μήνες ακόμη.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί παραμένουν γενικά σταθεροί, με τους μεγαλύτερους να βρίσκονται στην Ισπανία, ενώ ακολουθούν η Γαλλία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα. Για τους ασιατικούς πληθυσμούς δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία. Η κατάσταση στην Ευρώπη ήταν πολύ καλύτερη κατά τους ιστορικούς χρόνους, με την περιοχή εξάπλωσης να επεκτείνεται πολύ περισσότερο προς τα βόρεια. Στη Γερμανία, το όρνιο ήταν κοινό κατά τον Μεσαίωνα, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα αναπαραγόταν σε σημαντικούς αριθμούς στη Βοϊβοντίνα, στη Μολδαβία, στη Δ. Ουκρανία και τη ΝΑ. Πολωνία, στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Σήμερα, εκτός από τη Βουλγαρία (29 ζεύγη το 2002), το είδος εξαφανίστηκε από παντού.
Η κύρια αιτία ήταν η συρρίκνωση των ενδιαιτημάτων του, μαζί με τη βελτίωση της υγιεινής των βοσκοτόπων (επομένως μικρότεροι αριθμοί θνησιμαίων) και την επιδείνωση του κλίματος. Από το τέλος του 19ου αιώνα η βασική μείωση του πληθυσμού, τουλάχιστον στη ΝΑ. Ευρώπη οφειλόταν κυρίως στην αποδεκάτιση των λύκων με δηλητηριασμένα δολώματα (στρυχνίνη), πού πέρναγε στα σφάγια και στα όρνια. Ακόμη και σήμερα, τα δηλητηριασμένα δολώματα και τα φυτοφάρμακα αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή στη Ν.και ΝΑ. Ευρώπη.
Κατάσταση στην Ελλάδα
thumb|right|450px|Ενήλικο όρνιο σε πτήση (κοιλιακή όψη) Στην Ελλάδα του 19ου και των αρχών του 20ού, το όρνιο ήταν τόσο κοινό είδος, που το κατέγραφαν οι περισσότεροι ερευνητές και περιηγητές της εποχής. Στις επόμενες δεκαετίες, όμως, ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πληθυσμοί του αποδεκατίστηκαν από μεγάλο μέρος στα ηπειρωτικά και από όλα σχεδόν τα νησιά. Κατά τη δεκαετία του ’90, εγκαταλείφθηκε το 70% των ηπειρωτικών αποικιών, λόγω της ανεξέλεγκτης ή παράνομης χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων για τον έλεγχο των σαρκοφάγων θηλαστικών.
Μετά την απαγόρευση της χρήσης στρυχνίνης το 1981, η κατάσταση βελτιώθηκε, αλλά παραμένει το πρόβλημα ανεύρεσης τροφής (νεκρά ζώα), όπως και η λαθροθηρία, που απειλεί τις μικρές ή διάσπαρτες αποικίες. Η σημερινή του κατανομή είναι πολύ διάσπαρτη και περιορισμένη. Λίγα ζευγάρια έχουν απομείνει πλέον στην Ήπειρο, την Αιτωλοακαρνανία, τη Θράκη και τη Νάξο, περιορισμένα σε διάσπαρτες αποικίες. Τον πιο υγιή πληθυσμό διαθέτει η Κρήτη, κατανεμημένο σε ολιγάριθμες αποικίες από τα (30-) 120 έως 600 (-1.100) μ., με νοτιοδυτικό προσανατολισμό που, ωστόσο, έχουν μειωθεί σε σχέση με το παρελθόν.
Όλα αυτά έχουν οδηγήσει στον χαρακτηρισμό του είδους, ειδικά για τον ελλαδικό χώρο, ως Τρωτό (VU, D1)', ωστόσο, οι πληθυσμοί της Κρήτης και της Νάξου θεωρούνται Κρισίμως Κινδυνεύοντες CR [C1] . Υπολογίζεται ότι περίπου 1000 άτομα του είδους ζουν στην Κρήτη και άλλα 60 στη Νάξο. Ο πληθυσμός στην Κρήτη αυξάνεται έως και κατά 10% ετησίως, με αποτέλεσμα πουλιά να έχουν μεταφερθεί στην Κύπρο και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ο πληθυσμός ορνιών της Κρήτης είναι ο μεγαλύτερος νησιωτικός πληθυσμός στον κόσμο.
Απαιτούνται ειδικά μέτρα διαχείρισης, όπως λεπτομερής πληθυσμιακή απογραφή των αποικιών, ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κόσμου και των κυνηγών για την ανάγκη προστασίας του είδους, εγκατάσταση ταϊστρών κ.ο.κ. Επίσης, αυστηρός έλεγχος στην παράνομη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων, μείωση της λαθροθηρίας και μελέτη των επιπτώσεων της λειτουργίας των υφιστάμενων αιολικών πάρκων, με ταυτόχρονη επαναδιατύπωση των προδιαγραφών για τη χωροθέτηση των νεοσχεδιαζομένων.
Το όρνιο είναι προστατευόμενο είδος, με όλες τις αποικίες να βρίσκονται εντός του δικτύου ΖΕΠ/Natura 2000. Ο πληθυσμός του, ωστόσο, παρακολουθείται συστηματικά μόνο στην Κρήτη, ενώ ορισμένες αποικίες σε Μακεδονία και Θράκη υποστηρίζονται συστηματικά με τεχνητή παροχή τροφής (ταΐστρες). Στην Κρήτη υπάρχουν δύο περιφραγμένες ταΐστρες, που συντηρούνται περιστασιακά από κτηνοτρόφους των γύρω περιοχών.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, το Όρνιο απαντά και με τις ονομασίες Αλατζάς (Κως), Γούπϊας (Έλυμπος Καρπάθου), Γιούπας (Κύπρος), Γυμνοκέφαλο (Κεφαλλονιά), Ερυθρόγυπας, Ζαγανό ή Ζάγανος, Καναβός (Κρήτη), Κοκκινόγυπας, Κόκκινο Όρνιο, Σκανίτης (Κυκλάδες) και Σκάρα (Κρήτη).
Σημειώσεις
i. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι το γένος Fulvus ανήκει στην ξεχωριστή υποοικογένεια Γυπίνες (Aegypiinae) που περιλαμβάνει τους γύπες του Παλαιού Κόσμου. Όμως, δεν υπάρχουν ακόμη επαρκή στοιχεία για την τεκμηρίωση αυτής της ταξινόμησης, γι’ αυτό ακολουθείται η κατά Howard & Moore και ITIS άποψη, που αποτελούν τις εγκυρότερες επιστημονικές πηγές.
ii. Η λ. όρνις αναφερόταν αρχικά σε κάθε είδους πτηνό, ενώ η λ. όρνεον περιοριζόταν στα αρπακτικά και η λ. οιωνός σε εκείνα που χρησίµευαν ως δείκτες τού µέλλοντος, ως προµηνύµατα. Αργότερα, η λ. όρνις περιορίστηκε στα κατοικίδια πτηνά και, τελικά, δήλωσε αποκλειστικά την κότα.
iii. Για την ακριβή διευκρίνιση του όρου, βλ Ονοματολογία
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο
Ο Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο (José Luis Rodríguez Zapatero, 1960-) είναι Ισπανός πολιτικός, μέλος του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Ήταν πρωθυπουργός της Ισπανίας από τις 16 Απριλίου του 2004 έως τις 21 Δεκεμβρίου του 2011.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βαγιαδολίδ στις 4 Αυγούστου του 1960. Σπούδασε Νομικά και δίδαξε ως βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λεόν(1982-86). Είναι παντρεμένος με την Σονσόλες Εσπινόσα. Έχουν 2 κόρες.
Κάθοδος στην πολιτική
Μπήκε στην πολιτική το 1976. Το 1986 κέρδισε μια θέση στην Κάτω Βουλή της Ισπανίας για την περιοχή της Λεόν. Ήταν ο νεότερος αντιπρόσωπος με αυτήν την θέση στο συγκεκριμένο σώμα. Με συνεχείς αναβολές στράτευσης, τελικά ξέφυγε πλήρως από την υποχρέωση στράτευσης λόγω του ορίου ηλικίας. Το 2000 έγινε Πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ισπανίας (PSOE).
Πρώτη εκλογική νίκη
Στις 14 Μαρτίου του 2004 οι Σοσιαλιστές πέτυχαν μεγάλη εκλογική νίκη στις βουλευτικές εκλογές της Ισπανίας έναντι του Λαϊκού Κόμματος του Χοσέ Μαρία Αθνάρ, που υπέστη βαρύτατη ήττα. Ένας από τους λόγους για την ήττα του Αθνάρ ήταν η ανάμειξη, με απόφαση της κυβέρνησής του, της Ισπανίας στον πόλεμο του Ιράκ, που με τη σειρά της οδήγησε στις βομβιστικές επιθέσεις σε τρένα στη Μαδρίτη στις 11 Μαρτίου 2004, τρεις ημέρες πριν τις εκλογές. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε το 42,27%, από 34,7% που είχε πετύχει στις εκλογές του 2000, ενώ το κυβερνών κόμμα του Αθνάρ καταβαραθρώθηκε στο 37,70%, από 45,2% που είχε επιτύχει στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση. Η δύναμη των Σοσιαλιστών στο 350μελές κοινοβούλιο εκτινάχτηκε από τις 125 στις 163 έδρες, αριθμός πάντως που δεν τους εξασφάλισε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Έτσι ο Θαπατέρο έγινε πρωθυπουργός σε κυβέρνηση συνεργασίας.
Νέα εκλογική νίκη
Στις 9 Μαρτίου 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές. Στις εκλογές αυτές εξελέγησαν 350 βουλευτές στο Κογκρέσο και οι 208 άμεσα εκλεγμένοι στην Άνω Βουλή, την ισπανική δηλαδή Γερουσία. Το κυβερνών Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Ισπανίας (PSOE) με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, ενώ το Λαϊκό Κόμμα της Αντιπολίτευσης παραδέχθηκε την ήττα του.
Πολιτική
Ο Θαπατέρο ανήκει στην ευρωπαϊκή κεντροαριστερά, με διακηρυγμένους στόχους την ισότητα όλων των πολιτών και τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο αυτό, και όπως είχε υποσχεθεί, το 2004, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, απέσυρε τα ισπανικά στρατεύματα από το Ιράκ, ενώ το 2005 προχώρησε στην αναγνώριση του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Επίσης προχώρησε σε μια ευρεία απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και σε ιδιαίτερες ρυθμίσεις για τα μπαρ και εστιατόρια.
Παραπομπές
Θαπατερο
Νικολά ντε Λαρζιλιέρ
Ο Νικολά ντε Λαρζιλιέρ (γαλλικά: Nicolas de Largillierre ή de Largillière, 10 Οκτωβρίου 1656 – 20 Μαρτίου 1746) ήταν Γάλλος ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Παρίσι, ο Λαρζιλιέρ ήταν γιος ενός εμπόρου καπέλων. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αμβέρσα, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά του όταν ήταν τριών ετών. Εκεί, το 1668, ξεκίνησε την εκμάθηση της ζωγραφικής, στο ατελιέ του Αντουάν Γκουμπό.
Το 1674 έγινε δεκτός ως «Δάσκαλος» στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Έμεινε στην Αγγλία από το 1675 ως το 1679, όπου έτυχε διακρίσεων από τον βασιλιά Κάρολο Α΄. Επέστρεψε στην Αγγλία το 1685, για να φιλοτεχνήσει ένα πορτρέτο του διαδόχου του Καρόλου, Ιάκωβου Β΄. Γύρισε στη Γαλλία και από το 1689 έγινε ένας από τους ζωγράφους με τη μεγαλύτερη ζήτηση. Από τις επίσημες παραγγελίες για αφιερώματα και αλληγορίες στράφηκε στα πορτρέτα της αριστοκρατίας και της μεγαλοαστικής τάξης.
Το 1699 νυμφεύτηκε την Μαργκερίτ-Ελιζαμπέτ Φορέ και απέκτησαν δύο κόρες και ένα γιο.
Το ταλέντο του του επέτρεψε να ανεβεί την κλίμακα της ιεραρχίας στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, στην οποία έγινε δεκτός στις 30 Μαρτίου 1686. Από απλό μέλος έγινε διευθυντής το 1736. Παραιτήθηκε το 1743 και πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 90 ετών.
Ο Λαρζιλιέρ ήταν ζωγράφος με πολλαπλό ταλέντο και είχε ευχέρεια τόσο στις νεκρές φύσεις, όσο και στις ιστορικές αναπαραστάσεις, τα τοπία ή τα πορτρέτα. Η τεχνική του δεξιοτεχνία τού επέτρεπε να παίζει με τα υλικά, τα χρώματα και τους φωτισμούς χωρίς να πρόκειται για ψυχρή άσκηση. Τα πορτρέτα του έχουν πάντα ζωή και ευαισθησία τέτοιες που τον καθιστούν έναν από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της Αντιβασιλείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της νεκρής φύσης
STS-79
Η πτήση STS-101 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ΜΙΡ). Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς από τις 16 μέχρι τις 26 Ιανουαρίου του 1996 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39Α του ακρωτηρίου Κέννεντυ.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: * Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-79), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.
Σύνοψη της αποστολής
200px|left|thumb|Κάθετη άποψη του Ατλαντίς που είναι προσαρμοσμένο επάνω στην κινητή πλατφόρμα πυραύλων (MLP) έτοιμο για την εκτόξευση της αποστολής STS-79. Η αποστολή STS-79 ήταν η πρώτη αποστολή διαστημικών λεωφορείων στον πλήρως ολοκληρωμένο διαστημικό σταθμό ΜΙΡ. Μετέφερε τον αστροναύτη Lucid πίσω στην γη, η οποία είχε διαμείνει 188 ημέρες στο διάστημα. Πραγματοποίησε την πρώτη ανταλλαγή Αμερικάνικου πληρώματος στον ρωσικό διαστημικό σταθμό ΜΙΡ, καθώς και τον τέταρτο εν σειρά ελλιμενισμό διαστημικού λεωφορείου στον ΜΙΡ. Με την μακρόχρονη διαμονή της Lucid στο διάστημα τέθηκε ρεκόρ παραμονής στο διάστημα.
Η πτήση αυτή ήταν επίσης η δεύτερη πτήση με την μεταφορική ενότητα SPACEHAB προς εξυπηρέτηση του ΜΙΡ ενώ χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε διπλή διαμόρφωση. Το μπροστινό μέρος της διπλής ενότητας στέγασε τα πειράματα που πραγματοποιήθηκαν από το πλήρωμα καθ όλη την διάρκεια της αποστολής. Το πίσω μέρος της στέγασε διάφορα φορτία με προορισμό τον ρωσικό διαστημικό σταθμό. Τα φορτία αυτά περιελάμβαναν τρόφιμα, ιματισμό, πειράματα και εφεδρικό εξοπλισμό για τον σταθμό.
Η σύνδεση του λεωφορείου με το ΜΙΡ πραγματοποιήθηκε στις 03:13:18 UTC της 19ης Σεπτεμβρίου. Ο Blaha και ο Lucid αντάλλαξαν θέσεις.
Κατά διάρκεια της διαμονής πέντε ημερών, τα δύο πληρώματα μετέφεραν σχεδόν δυο τόνους (1.814 κλ) προμήθειες στο ΜΙΡ, μεταξύ των άλλων, τρόφιμα και νερό. Τρία πειράματα επίσης μεταφέρθηκαν: Ένα σύστημα βιοτεχνολογίας (BTS) για τη μελέτη της ανάπτυξης χόνδρου, υλικό στις συσκευές ως υπεραγωγούς (MIDAS) για την μέτρηση των ηλεκτρικών ιδιοτήτων υπεραγωγών υψηλής θερμοκρασίας, και εμπορικές γενικές συσκευές (CGBA), που περιείχαν διάφορα μικρότερα πειράματα, συμπεριλαμβανομένων και ανεξάρτητων υδρόβιων συστημάτων.
Περίπου ένας τόνος (907 κλ) των πειραματικών δειγμάτων και εξοπλισμού μεταφέρθηκε από τον σταθμό ΜΙΡ στο Ατλαντίς. Συνολικά, η μεταφορά περίπου τριών τόνων (2.722 κλ) πέρα δώθε ήταν ρεκόρ για εκείνη την εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1996
Ρηξήνωρ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ρηξήνωρ (Ρηξήνορας) είναι γνωστός ο αδελφός του Αλκίνοου, που σκοτώθηκε όμως από τον Απόλλωνα όταν ήταν νιόπαντρος ακόμα, οπότε μετά τον θάνατο του πατέρα τους, βασιλιά Ναυσίθοου, ο Αλκίνοος ανέβηκε στον θρόνο των Φαιάκων και πήρε ως σύζυγό του τη μονάκριβη κόρη του αδελφού του, την Αρήτη. Ο Ρηξήνωρ, που δεν είχε άλλο παιδί εκτός από την Αρήτη, αναφέρεται στην Οδύσσεια (ραψωδία η, στίχος 63).
Πηγές
Ρηξηνωρ
Ευδοκία Μεγάλη Κομνηνή
Η Ευδοκία Μεγάλη Κομνηνή (απεβ. μετά τις 4 Σεπτεμβρίου του 1395),, γεννήθηκε πριγκίπισσα της Τραπεζούντας και από τους γάμους της έγινε δέσποινα της Σερβίας και δέσποινα της Σινώπης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε άγνωστη ημερομηνία. Ήταν η δεύτερη κόρη του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Αλέξιου Γ΄ Μέγα Κομνηνού και της Θεοδώρας Καντακουζηνής. Η αδελφή της Άννα παντρεύτηκε τον Βαγράτιος Ε΄ της Γεωργίας, ενώ ο αδελφός της Μανουήλ Γ΄ έγινε αυτοκράτορας της Τραπεζούντας.
Στις 8 Οκτωβρίου 1378 παντρεύτηκε τον Τουρκομάνο Tadjeddin, πασά της Σινώπης και εμίρη στα Λίμνια του Πόντου. Αν και απέκτησε πολλά παιδιά -άγνωστο πόσα ακριβώς- με τον Tadjeddin, είναι γνωστό μόνο το όνομα του ενός γιου της, του
Το 1387 ένα χρόνο μετά το θάνατο του Tadjeddin σε μάχη, που έγινε στις 24 Οκτωβρίου του 1386 εναντίον του θείου του Χατζί Ομάρ και όπου είχε "κοπεί το σώμα του σε κομμάτια", παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Σέρβο δεσπότη Κωνσταντίνο Δραγάτση με τον οποίο δεν απέκτησε παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία Μεγάλων Κομνηνών Κατηγορία:Οίκος Ντεγιάνοβιτς Κατηγορία:Δεσπότισσες της Σερβίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Γαλλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων
To Γαλλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (ΓΙΔΣ και γαλλικά IFRI) είναι στη Γαλλία το κυριότερο κέντρο έρευνας και ανεξαρτήτων συζητήσεων που είναι αφιερωμένο στην ανάλυση διεθνών θεμάτων.
Το 2011, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, το Ινστιτούτο είναι το μόνο γαλλικό ίδρυμα που κατετάγη μέσα στις 50 πρώτες «δεξαμενές ιδεών» που ασκούν την πιο μεγάλη επιρροή στον κόσμο, εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατέχει την τρίτη θέση στην Ευρώπη,σύμφωνα με το τελευταίο τεύχος του περιοδικού « Global Go-To Think Tanks » του Πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας, που αναφέρεται σε 6 480 Ινστιτούτα εγκατεστημένα σε 169 χώρες.
Εμπνευσμένο από το αγγλοσαξωνικό μοντέλο το ΓΙΔΣ,πρώτη « γαλλική δεξαμενή ιδεών » ή «εργαστήριο ιδεών, άντεξε στο χρόνο, μετά  την ίδρυσή του το 1979 από τον  Τιερύ ντε Μονμπριάλ (Thierry de Montbrial). Αναπόσπαστο μέρος του Δικτύου των μεγαλυτέρων διεθνών δεξαμενών σκέψεων,το ΓΙΔΣ έχει ως αποστολή  να συγκεντρώνει παράγοντες και αναλυτές της  διεθνούς  σκηνής  και να εισάγει  ελεύθερο και  βαθύ διαλογισμό πάνω στα μεγάλα σύγχρονα διακυβεύματα.
Στόχοι της αποστολής του ΠΔΣ είναι:
Ανεξάρτητο από κάθε διοικητική εξάρτηση, το ΓΙΔΣ δε συνδέεται με κανένα πολιτικό κόμμα. Προσηλωμένο στην πολιτική και πνευματική ανεξαρτησία του το Ινστιτούτο προτίμησε να ποικίλει τις πηγές χρηματοδότησής του τόσο τις  δημόσιες όσο και τις ιδιωτικές. Με ένα προϋπολογισμό της τάξης των 6,5 εκατομμυρίων ευρώ, 70% των οποίων προέρχονται από ιδιώτες, το ΓΙΔΣ κατάφερε, παρά τις δυσχέρειες που επέβαλε η διεθνής οικονομική κρίση, να παραμείνει πιστό στην ανεξαρτησία του και στην αποστολή του.
Το ΓΙΔΣ πλαισιώνεται από 60 περίπου άτομα μεταξύ των οποίων περίπου  τριάντα Γάλλοι και ξένοι ερευνητές  ποικίλης προέλευσης. Απ΄αυτούς πάνω από τους μισούς είναι μικρότεροι των 40 ετών. Οι ερευνητικοί πόλοι είναι δομημένοι σε άξονες περιοχών (Ευρώπη, Ρωσία, Κοινότητα Ανεξαρτήτων-πρώην σοβιετικών-Δημοκρατιών, Ασία, Μέση Ανατολή, Αφρική, Ηνωμένες Πολιτείες ) και σε εγκάρσιους άξονες θεμάτων (Ασφάλεια και Στρατηγική, Ενέργεια, Διάστημα, Διεθνής Οικονομία, Μετανάστευση, Υγεία και Περιβάλλον) που εργάζονται με συνέργεια και εγκάρσια επικάλυψη.
Εκτός του ερευνητικού του έργου το ΓΙΔΣ συγκεντρώνει κάθε χρόνο διακεκριμένους ομιλητές από όλο τον κόσμο οι οποίοι, μέσα σ΄ένα άτυπο και ανεξάρτητο πλαίσιο, συνεισφέρουν σε μια πολύτιμη και πλούσια αποκρυπτογράφηση των διεθνών ζητημάτων. Το Ινστιτούτο οργανώνει κάθε χρόνο σαράντα περίπου διαλέξεις στο Παρίσι (42 το  2011) όπου υποδέχεται πάνω από 10 000 συμμετέχοντες στις εκδηλώσεις του. Μεταξύ των προσκεκλημένων τα τελευταία χρόνια μπορεί κάποιος να αναφέρει χαρακτηριστικά τους Νικολά Σαρκοζί, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, Χου Ζιντάο, Τζαλάλ Ταλαμπανί, Χαμίντ Καρζάι, Βλαντίμιρ Πούτιν, Μιχαήλ Σαακασβίλι, Αμπντουλαγιέ Γουάντ, Βάτσλαβ Κλάους, Περβέζ Μουσάραφ, Αμπντουλάχ Γκιούλ, Μπόρις Τάντιτς, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, Πολ Καγκάμε, Χέρμαν βαν Ρομπέι, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν κ. ά.
Ιστορικό
Το 1973, ο Thierry de Montbrial επιφορτίσθηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών Μισέλ Ζομπέρ να συστήσει το Κέντρο ανάλυσης και πρόληψης  (CAP) στο Υπουργείο Εξωτερικών, με σκοπό  να αναλύσει το σύστημα των Διεθνών Σχέσεων. Αυτό το πλαίσιο εργασίας θα τον παρακινήσει να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο Κέντρο έρευνας αφιερωμένο σ΄αυτό το αντικείμενο.
Ο Marc Gilbert, πρώην παραγωγός στον Οργανισμό  Γαλλικής Ραδιοτηλεόρασης (ORTF),  ορίζεται  πρώτος γενικός γραμματέας του. To ΓΙΔΣ οργανώνεται γύρω από μία ήδη υπάρχουσα δομή, το Κέντρο Σπουδών Εξωτερικής Πολιτικής (CEPE), που είχε ιδρυθεί το 1935 από τα γαλλικά πανεπιστήμια και το Ίδρυμα Carnegie για τη διεθνή ειρήνη.
Το Ινστιτούτο αριθμεί σήμερα γύρω στις 80 συνεργαζόμενες επιχειρήσεις και περίπου 400 τακτικά μέλη (ιδιώτες και θεσμικά όργανα ). Η Dominique Moïsi είναι ειδική σύμβουλος.
Το ΓΙΔΣ είναι παρόν στις Βρυξέλλες  μέσω του γραφείου του -Ifri Bruxelles-που άνοιξε το Μάρτιο του 2005.
Εργασία σε δίκτυα και διακτίνωση στο εξωτερικό
Το ΓΙΔΣ συνεργάζεται τακτικά με τους διεθνείς ομολόγους του- την RAND Corporation, την Brookings institution, το Council on foreign relations, το  Center for Strategic and International Studies (CSIS), το Carnegie endowment for international peace, το Japan institute for international affairs (JIIA), το Institut d'État des relations internationales de Moscou (MGIMO), το  French-Korean Foundation, το Γερμανικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (DGAP)  κ.α.
Το ΓΙΔΣ θέλει να είναι το μεγάλο ευρωπαϊκό ινστιτούτο  με έδρα τη Γαλλία. Η ευρωπαϊκή λοιπόν διάσταση είναι πρωταρχική  σε όλες τις δραστηριότητές του. Το ΓΙΔΣ είναι παρόν από το 2005  στις Βρυξέλλες  με το γραφείο του -Ifri Bruxelles-  το οποίο εξασφαλίζει την ενεργή διασύνδεση μεταξύ Παρισίων και Βρυξελλών. Αποστολή του είναι να εμπλουτίσει τον ευρωπαϊκό διάλογο δια μέσου μιας πολυεπιστημονικής προσέγγισης που καλύπτει όλες τις διαστάσεις των διεθνών σχέσεων.
Το Ινστιτούτο στις Βρυξέλλες - Ifri Bruxelles- οργανώνει κάθε χρόνο  περίπου τριάντα  εκδηλώσεις. Μεταξύ των θεμάτων που αναπτύχθηκαν το 2011 αναφέρονται : Η ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, η ευρωπαϊκή πολιτική γειτονίας , τα πρώτα βήματα της ευρωπαϊκής υπηρεσίας εξωτερικής δράσης, το ΝΑΤΟ και η Ρωσσία απέναντι στο Αφγανιστάν , οι παράνομοι μετανάστες στην Ευρώπη , οι ευρωπαϊκές πολιτικές ενέργειας και περιβάλλοντος, η διαστημική ασφάλεια στην Ευρώπη, η ασφάλεια στο Σαχέλ.
Αποστολές
Η έρευνα με γνώμονα τις πολιτικές (policy oriented ) του ΓΙΔΣ  έχει ως αποστολή να προβάλλει  και να θέτει σε προοπτική τα μεγάλα διεθνή γεγονότα. Απευθύνεται πρωταρχικά στους πολιτικούς και οικονομικούς  ιθύνοντες, στους ακαδημαϊκούς κύκλους, στους διαμορφωτές της κοινής  γνώμης καθώς και στους εκπροσώπους  της κοινωνίας των πολιτών.
Για να φέρει σε πέρας αυτή τη φιλοδοξία το Ινστιτούτο οργανώνει τη δραστηριότητά του κατά Κάθε κέντρο δημοσιεύει την ηλεκτρονική του συλλογή, που είναι διαθέσιμη στον ιστότοπο του Ινστιτούτου.
Υλοποίηση
Το Ramsès - ετήσιο συλλογικό έργο- και η τριμηνιαία επιθεώρηση Politique étrangère ( Εξωτερική Πολιτική)]] αποτελούν τις δύο κύριες εκδοτικές  του δραστηριότητες. Από το 1981, η ετήσια έκθεση Ramsès αφιερώνεται στις μεγάλες παγκόσμιες τάσεις (περίπου 10 000 αντίτυπα). Η Politique étrangère, που ιδρύθηκε το 1936, είναι η πιο παλιά γαλλική επιθεώρηση του είδους της. Αυτό το τριμηνιαίο όργανο παρέχει μια ευρεία διαθεματική εικόνα των διακυβεύσεων της διεθνούς επικαιρότητας. Ένα ειδικό τεύχος δημοσιεύθηκε το 2006  για να εορτασθούν τα  70 χρόνια της  επιθεώρησης.
Εκτός από τις δύο αυτές εκδόσεις, το ΓΙΔΣ προτείνει πιο σύντομες ή πιο εξειδικευμένες δημοσιεύσεις. Μεταξύ αυτών είναι : Οι Notes de l’IFRI και Les Études de l’IFRI, ένα σύντομο δελτίο "Actuelles de l'Ifri" καθώς και  ηλεκτρονικές συλλογές του Ινστιτούτου  - μια δεκάδα περίπου -  και τα βιβλία των ερευνητών  του. Το Ινστιτούτο διαχέει τις αναλύσεις του σε πολλές γλώσσες. Το 2011 δημοσιεύθηκαν 12 έργα από τα οποία τα  4 σε ξένες γλώσσες καθώς και  130 ηλεκτρονικά δελτία, 50 % των οποίων σε ξένες γλώσσες – αγγλικά, γερμανικά και ρωσσικά.
Χρηματοδότηση
Το 2011, ο προϋπολογισμός του ΓΙΔΣ  ήταν περίπου 6,5 εκατομμύρια ευρώ. Το Ίδρυμα είναι ένας συνεταιρισμός που διέπεται από το γαλλικό  νόμο 1901, η χρηματοδότηση του οποίου προέρχεται από διάφορες πηγές : επιχορηγήσεις ή κρατικές συμβάσεις, ιδιωτική χρηματοδότηση, συνδρομές φυσικών προσώπων, βοήθειες από επιχειρήσεις. Η λίστα των μελών του είναι προσβάσιμη ηλεκτρονικά στην ένδειξη : συνεργάτες του ΓΙΔΣ (Partenaires de l'Ifri).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Γαλλίας
Ρίγμος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ρίγμος είναι γνωστός ένας πολεμιστής από τη Θράκη, γιος του Πείρoou. Ο Ρίγμος έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων και σκοτώθηκε σε αυτόν από τον Αχιλλέα, ο οποίος τον χτύπησε με το ακόντιο στην κοιλιά και ο Ρίγμος έπεσε από το άρμα στο οποίο επέβαινε. Ο Ρίγμος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Υ, στίχοι 485 κ.ε.), όπου χαρακτηρίζεται ως «μαχητής εξαίσιος» (μετάφρ. Ι. Πολυλά).
Πηγές
Ριγμος
Μπρούνο Φορναρόλι
Ο Μπρούνο Φορναρόλι (Bruno Fornaroli Mezza) είναι Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που έχει γεννηθεί στις 7 Σεπτεμβρίου 1987 στην πόλη Σάλτο της Ουρουγουάης. πλέον δεν είναι παίκτης του Παναθηναϊκού. Είναι γνωστός με το παρατσούκλι "El Tuna".
Καριέρα
Τον Ιούλιο του 2007 ο Φορναρόλι, ο οποίος έχει ιταλικές ρίζες, πήρε μεταγραφή στη Σαμπντόρια από τη Νασιονάλ, την ομάδα από όπου είχε ξεκινήσει την καριέρα του. Απέκτησε ιταλικό διαβατήριο το 2008 και έτσι έγινε ευκολότερη η μετακίνηση του σε ευρωπαϊκές ομάδες*.
Τον Αύγουστο του 2009 μετακινήθηκε (δανεικός) στην Ρεκρεατίβο Ουέλβα (Recreativo Huelva). Τον Ιανουάριο του 2011 γύρισε πίσω στη Νασιονάλ με την μορφή δανεισμού από τη Σαμπντόρια, όπου και γύρισε τον Αύγουστο του 2011.
Ο Παναθηναϊκός κατέθεσε πρόταση αγοράς του παίκτη τον Ιούλιο του 2012 και τον έκανε δικό του.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2013 έληξε το συμβόλαιό του με τον Παναθηναϊκό.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Λορένσο Αλμάγρο Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ουρουγουανοί ιταλικής καταγωγής
Μέτρο (μουσική)
Στη μουσική, το μέτρο αναφέρεται σε μια διάταξη ιεραρχημένων χτύπων στο χρόνο και επαναλαμβάνονται σε σταθερό, συνήθως, μοτίβο. Τα μέτρα χωρίζονται από τις διαστολές. Οι χτύποι είναι ιεραρχημένοι σε ισχυρούς και ασθενείς και ανάλογα με τον αριθμό τους και την εναλλαγή τους δημιουργούν διάφορους τύπους μέτρων, όπως τα απλά, τα σύνθετα και τα μικτά.
2/4
Στην αρχή του πενταγράμμου μπαίνει ένα κλειδί, συνήθως του σολ. Το μέτρο γράφεται με κλάσμα και είναι 2/4. Το κλάσμα ονομάζεται δύο τέταρτα. Για να παίξει κάποιος αυτό το μέτρο πρέπει να μετράει: ένα, δύο.
3/4
Στην αρχή μπαίνει ένα κλειδί, συνήθως του σολ, όπως παραπάνω στο κλάσμα 2/4. Αυτό το κλάσμα ονομάζεται τρία τέταρτα και γράφεται 3/4. Για να παίξει κάποιος τρία τέταρτα, πρέπει να μετράει ένα, δύο, τρία.
4/4
Όπως παραπάνω στο κλάσμα τρία τέταρτα, το ίδιο συμβαίνει και με αυτό το κλάσμα που ονομάζεται τέσσερα τέταρτα. Για να παίξει κάποιος αυτό το μέτρο, πρέπει να μετράει ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
6/8
Για να παίξει κάποιος ένα κομμάτι με 6/8 πρέπει να μετράει έτσι: ένα και δύο και. Ένα μέτρο πρέπει να περιέχει έξι όγδοα.
Ελλιπές μέτρο
Το ελλιπές μέτρο είναι ένα άλλο είδος μέτρου. Για να είναι ένα μέτρο ελλιπές πρέπει απ' το πρώτο μέτρο να αφαιρεθεί κάποιος χρόνος και να προστεθεί στο τελευταίο μέτρο.
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Πρότυπα (δομή) Κατηγορία:Ρυθμός και μέτρο
Αλεξάντρ Καμπανέλ
Ο Αλεξάντρ Καμπανέλ (Alexandre Cabanel, 28 Σεπ 1823 - 23 Ιανουαρίου 1889) ήταν Γάλλος ζωγράφος.
Βιογραφία
Ο Καμπανέλ γεννήθηκε στο Μονπελιέ του νομού Ερώ (Hérault). Ζωγράφισε ιστορικά, κλασικά και θρησκευτικά θέματα, στο ακαδημαϊκό στυλ. Ήταν επίσης γνωστός ως ζωγράφος πορτρέτων. Σύμφωνα με το Diccionario Enciclopedico Salvat, ο Καμπανέλ είναι ο καλύτερος εκπρόσωπος της τέχνης pompier και ο Ναπολέων Γ΄ τον προτιμούσε ως προσωπικό του ζωγράφο.
Εισήλθε στην École des Beaux-Arts στο Παρίσι σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Ο Καμπανέλ σπούδασε με τον Φρανσουά-Εντουάρ Πικό και εισήλθε στο Σαλόν του Παρισιού για πρώτη φορά το 1844 και κέρδισε την υποτροφία Prix de Rome το 1845 σε ηλικία είκοσι δύο ετών. Ο Καμπανέλ εκλέχτηκε μέλος του Ινστιτούτου το 1863 και διορίζεται καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts) το ίδιο έτος.
Ήταν στενά συνδεδεμένος με το Σαλόν του Παρισιού: Εξελέγη τακτικά στην κριτική του επιτροπή και οι μαθητές του θα μπορούσαν να υπολογιστούν σε πάνω από 100. Μέσω αυτών ο Καμπανέλ έκανε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη της γενιάς του για το σχηματισμό του χαρακτήρα της Μπελ Επόκ στη γαλλική ζωγραφική. Η άρνησή του μαζί με τον Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ να επιτρέψει στον ιμπρεσιονιστή ζωγράφο Εντουάρ Μανέ και άλλους ζωγράφους να εκθέσουν τα έργα τους στο Σαλόνι του 1863 οδήγησε στην ίδρυση του "Σαλονιού της άρνησης".
Ο πίνακάς του Η Γέννηση της Αφροδίτης στο Μουσείο Ορσέ είναι ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα ακαδημαϊσμού του 19ου αιώνα. Ο πίνακας αγοράστηκε από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ'. Μαθητής του ήταν ο Έλληνας ζωγράφος Ιάκωβος Ρίζος (1849-1926).
Ιωάννης Σαραντίδης Αρχέλαος
Ο Ιωάννης Σαραντίδης Αρχέλαος ήταν λόγιος Καππαδόκης.
Βιογραφία
Δάσκαλος από το 1880 έως το 1886 και από το 1890 έως το 1893 στο εννεατάξιο αρρεναγωγείο της Σινασού και από το 1893 έως το 1996 στο παρθεναγωγείο της περιοχής το οποίο, ως διευθυντής, κατόρθωσε να το προαγάγει από τετρατάξιο δημοτικό σχολείο σε επτατάξια σχολή σύμφωνα με το πρόγραμμα των προτύπων παρθεναγωγείων της εποχής του. Μετά παραιτήθηκε για να συνεχίσει τις σπουδές του. Αποφοίτησε από το Διδασκαλείο Αθηνών και διατέλεσε διευθυντής του πρότυπου δημοτικού σχολείου στην Καισάρεια. Συνέγραψε το σημαντικό για τις πληροφορίες του βιβλίο Η Σινασός ήτοι θέσις, ιστορία, ηθική και διανοητική κατάστασις, ήθη, έθιμα και γλώσσα της εν Καππαδοκία κωμοπόλεως Σινασού, Αθήνα 1899. Μετάπλασε το βαφτιστικό όνομα του πατέρα του και το παρέθετε ως δεύτερο επώνυμο.
Ο πατέρας του Σαράντης Π. Αρχέλαος (1814–1891) γεννήθηκε στη Σινασό. Το επώνυμό του παραπέμπει στον τελευταίο βασιλιά της Καππαδοκίας πριν από την έλευση του χριστιανισμού (Αρχέλαος της Καππαδοκίας, 36–17 π.Χ.). Καταγόταν «εξ επισήμου αλλά πτωχότατης οικογενείας». Ασχολήθηκε με το εμπόριο και χρημάτισε δημογέροντας και επίτροπος στη σχολή της Σινασού.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοελληνική εκπαίδευση Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Northrop F-5
thumb|right|300px|Ένα από τα τρία πρωτότυπα YF-5A Το Northrop F-5 είναι ένα ελαφρύ υπερηχητικό μαχητικό αεροσκάφος, σχεδιασμένο από την Αμερικανική Northrop στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Εκατοντάδες παραμένουν σε υπηρεσία σε αεροπορικές δυνάμεις σε ολόκληρο τον κόσμο και ο τύπος αποτέλεσε τη βάση για την ανάπτυξη άλλων αεροσκαφών. Η παραγωγή του αεροσκάφους τερματίστηκε το 1987.
Σχεδίαση και εξέλιξη
Η ανάπτυξη του αεροσκάφους ξεκίνησε ως μια αυτοχρηματοδοτούμενη προσπάθεια της Northrop τη δεκαετία του 1950. Το F-5 Freedom Fighter μπήκε σε υπηρεσία τη δεκαετία του 1960 και μέχρι το 1972, οπότε και τερματίστηκε η γραμμή παραγωγής του αεροσκάφους πρώτης γενιάς, είχαν κατασκευαστεί περίπου 1100 αεροσκάφη για την Αμερικανική Αεροπορία και περισσότερα από 800 για τους συμμάχους των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Πρόθεση της Northrop ήταν το σχέδιο N-156 να αποτελέσει ένα χαμηλού κόστους και εύκολης συντήρησης μαχητικό αεροσκάφος. Για τον λόγο αυτό το αεροσκάφος σχεδιάστηκε γύρω από μία έκδοση με μετάκαυση των κινητήρων General Electric J85, έκδοση που είχε αναπτυχθεί για το μικροσκοπικό σκάφος παραπλάνησης McDonnell ADM-20 Quail το οποίο μεταφερόταν μέσα στο βομβαρδιστικό B-52 Stratofortress. Η απαίτηση για το σκάφος παραπλάνησης απαιτούσε ένα μικρό κινητήρα με μεγάλη αναλογία ώσης – βάρους. Ο Αμερικανικός Στρατός εξέφρασε ενδιαφέρον για μία έκδοση εγγύς υποστήριξης του σχεδίου αυτού, όμως η χρήση αεροσκαφών σταθερής πτέρυγας ήταν αρμοδιότητα της Αμερικανικής Αεροπορίας, η οποία δεν συμφωνούσε ούτε με τη χρήση του N-156 ως μαχητικό πρώτης γραμμής ούτε είχε τη διάθεση να επιτρέψει στον στρατό να χρησιμοποιεί μαχητικά αεροσκάφη σταθερής πτέρυγας (κατάσταση που επαναλήφθηκε και με το C-7 Caribou).
Το F-5 υπήρξε ένα επιτυχημένο αεροσκάφος για τους συμμάχους των ΗΠΑ, όμως δεν υπήρξε ποτέ μαχητικό πρώτης γραμμής από την Αμερικανική Αεροπορία λόγω του στρατηγικού δόγματος της, το οποίο απαιτούσε μεγαλύτερα και βαρύτερα αεροσκάφη. Παρόλα αυτά η Αμερικανική Αεροπορία υιοθέτησε το εκπαιδευτικό T-38 Talon, το οποίο βασίζεται στην άτρακτο και τη σχεδίαση του F-5 και αποτέλεσε το πρώτο υπερηχητικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος του κόσμου, ενώ το σχέδιο του F-5 αποτέλεσε στην αφετηρία για το YF-17, το οποίο εξελίχθηκε στο επιτυχημένο F/A-18 Hornet. Σε αντίθεση όμως με το F-5, το οποίο είναι ένα ελαφρύ μαχητικό και αναπτύχθηκε γύρω από τους μικρότερους διαθέσιμους κινητήρες, η τελική εξέλιξη του F/A-18E/F Super Hornet είναι ένα σχετικά βαρύ μαχητικό και επιθετικό αεροσκάφος.
Επιχειρησιακή Ιστορία
thumb|right|300px|Σχηματισμός τριών μονοθέσιων F-5A και δύο διθέσιων F-5B thumb|right|300px|Σχηματισμός δύο διθέσιων F-5B thumb|right|300px|Σχηματισμός ενός Νορβηγικού F-5Α Freedom Fighter με ένα Αμερικανικό F-4C Phantom ΙΙ
F-5A/B Freedom Fighter
Όταν η Κυβέρνηση Κέννεντυ, στα πλαίσια του Προγράμματος Στρατιωτικής Βοήθειας, χρειάστηκε ένα μαχητικό χαμηλού κόστους για να το διανείμει στα λιγότερο ανεπτυγμένα κράτη, το σχέδιο N-156 της Northrop βρέθηκε πρώτο στη λίστα επιλογής και πήρε την ονομασία F-5A.
Το πρώτο συμβόλαιο για το αεροσκάφος παραγωγής έγινε το 1962, ενώ η πρώτη εξαγωγική παραγγελία έγινε τον Φεβρουάριο του 1964 από την Πολεμική Αεροπορία της Νορβηγίας. Συνολικά κατασκευάστηκαν 636 F-5A μέχρι τον τερματισμό της γραμμής παραγωγής το 1972, καθώς και 200 διθέσια F-5B επιχειρησιακά εκπαιδευτικά αεροσκάφη τα οποία δεν έφεραν πυροβόλα στο ρύγχος.
Η Αμερικανική Αεροπορία δοκίμασε το 1965 το F-5A σε πολεμικές συνθήκες, με την ονομασία Skoshi Tiger (μτφ: Μικρός Τίγρης. Η λέξη «skoshi» προέρχεται από την ιαπωνική λέξη «sukoshi» η οποία σημαίνει μικρός ). 12 αεροσκάφη παραδόθηκαν στην 4503η Τακτική Πτέρυγα Μαχητικών και πήραν την ονομασία F-5C. Τα αεροσκάφη αυτά ανέλαβαν πολεμικά καθήκοντα στο Βιετνάμ, εκτελώντας περισσότερες από 3.500 αποστολές από την 3η Τακτική Πτέρυγα Μαχητικών στην Μπιέν Χόα του Νοτίου Βιετνάμ, ενώ δύο αεροσκάφη χάθηκαν στη μάχη. Το πρόγραμμα όμως τερματίστηκε σύντομα, κυρίως για πολιτικούς λόγους παρά από επιλογή της αεροπορίας. Το υπερηχητικό F-104 Starfighter και το εξελιγμένο F-102 Delta Dagger δοκιμάστηκαν αλλά αποσύρθηκαν εντελώς από το Βιετνάμ.
Τα εναπομείναντα αεροσκάφη της 4503ης Τακτικής Πτέρυγας Μαχητικών παραδόθηκαν στην πολεμική αεροπορία του Νοτίου Βιετνάμ, η οποία μέχρι τότε χρησιμοποιούσε μόνο τα αργοκίνητα A-37 Dragonfly και ελικοφόρα A-1 Skyraider. Ο πρόεδρος του Βιετνάμ ζητούσε αεροσκάφη F-4 Phantom, όμως η αεροπορία του Νοτίου Βιετνάμ πετούσε κυρίως αποστολές κατά στόχων εδάφους, καθώς οι κουμμουνιστικές δυνάμεις του Βορείου Βιετνάμ δεν επιχειρούσαν με αεροσκάφη πάνω από το Νότιο Βιετνάμ. Όταν αργότερα στη διάρκεια του πολέμου η Μπιέν Χόα κατελήφθη από τις δυνάμεις του Βόρειου Βιετνάμ, πολλά από τα αεροσκάφη αιχμαλωτίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν επιχειρησιακά από αεροπορία του Βορείου Βιετνάμ. Από άποψη επιδόσεων, εκτέλεσης ελιγμών και μεγέθους το F-5 φαινόταν ικανός αντίπαλος ενάντια στα MiG-21 στις αερομαχίες, όμως η φιλοσοφία της Αμερικανικής αεροπορίας απαιτούσε μεγαλύτερα, γρηγορότερα, βαρύτερα και με μεγαλύτερη εμβέλεια αεροσκάφη για επιχειρήσεις πάνω από το Βιετνάμ, όπως τα F-105 Thunderchief και F-4. Πολλά από τα F-5 που αιχμαλωτίστηκαν με τη λήξη του Πολέμου του Βιετνάμ στάλθηκαν στην Πολωνία και τη Ρωσία για μελέτη της αμερικανικής αεροπορικής τεχνολογίας, ενώ άλλα τοποθετήθηκαν σε διάφορα μουσεία του Βιετνάμ. Κάποια πλεονάζοντα F-5A και F-5E πουλήθηκαν σε ιδιώτες.
F-5E/F Tiger II
thumb|right|300px|Αεροσκάφος Northrop F-5E Tiger II της Αμερικανικής Αεροπορίας thumb|right|300px|Αεροσκάφος Northrop F-5F Tiger II της Αμερικανικής Αεροπορίας thumb|right|300px|Αναγνωριστικό αεροσκάφος RF-5E Tigereye της αεροπορίας της Μαλαισίας Το 1970 η Northrop κέρδισε τον διαγωνισμό για ένα βελτιωμένο Διεθνές Μαχητικό Αεροσκάφος (International Fighter Aircraft - IFA) το οποίο θα αντικαθιστούσε το F-5A. Αποτέλεσμα του διαγωνισμού ήταν το F-5A-21, που στη συνέχεια πήρε την ονομασία F-5E. Είχε μεγαλύτερη άτρακτο, μεγαλύτερη πτερυγική επιφάνεια και πιο εξελιγμένα συστήματα πτήσης, περιλαμβανομένου και ραντάρ Emerson AN/APQ-153 (σε αντίθεση με τα F-5A και –B τα οποία δεν διέθεταν ραντάρ). Παράλληλα υπήρχε η δυνατότητα τοποθέτησης επιπλέον συστημάτων πτήσης, ανάλογα τις απαιτήσεις του κάθε χρήστη. Επίσης αναπτύχθηκε η διθέσια εκπαιδευτική έκδοση F-5F που όμως διατηρούσε τις ικανότητες μάχης. Σε αντίθεση με το F-5B που δεν έφερε πυροβόλα, το F-5F έφερε ένα πυροβόλο M39 στο ρύγχος με μειωμένη όμως ποσότητα πυρομαχικών. Έφερε επίσης ραντάρ Emerson AN/APQ-157, το οποίο ήταν μια έκδοση του AN/APQ-153 και είχε εμβέλεια 10 ναυτικά μίλια, και διπλά χειριστήρια ελέγχου και συστήματα απεικόνισης για τα δύο μέλη του πληρώματος. Αναπτύχθηκε επίσης και η αναγνωριστική έκδοση RF-5E Tigereye που έφερε αισθητήρες στο ρύγχος αντί του ραντάρ και ένα πυροβόλο. Μία αναβάθμιση του συστήματος ραντάρ που προσφέρθηκε περιλάμβανε τη χρήση του Emerson AN/APG-69, το οποίο ήταν διάδοχος του AN/APQ-159, και είχε ικανότητα χαρτογράφησης. Η αναβάθμιση αυτή όμως δεν έτυχε μεγάλης αποδοχής από τις χώρες χρήστες του αεροσκάφους για οικονομικούς λόγους και έτσι το νέο ραντάρ χρησιμοποιήθηκε περιορισμένα από την Αμερικανική και Ελβετική Αεροπορία.
Το F-5E έλαβε το επίσημο όνομα Tiger II. Κατά τη διάρκεια της επιχειρησιακής του ζωής έλαβε πολλές αναβαθμίσεις, με σημαντικότερη την τοποθέτηση νέου ραντάρ επίπεδης διάταξης Emerson AN/APQ-159 με εμβέλεια 20 ναυτικά μίλια. Παρόμοιες αναβαθμίσεις προσφέρθηκαν και για το F-5F με το εξελιγμένο AN/APQ-167 που όμως δεν υλοποιήθηκε.
Η Northrop κατασκεύασε 792 F-5E, 140 F-5F and 12 RF-5E. Περισσότερα κατασκευάστηκαν κατόπιν αδείας στο εξωτερικό: 56 F-5E και -F και 5 RF-5E στη Μαλαισία, 90 F-5E και –F στην Ελβετία (κάποια από τα οποία έχουν ενοικιαστεί από την Αυστρία για να καλύψουν το κενό που δημιουργήθηκε από την απόσυρση των Saab Draken και μέχρι την παραλαβή των Eurofighter), 68 στη Νότια Κορέα και 308 στην Ταϊβάν.
Πολλές εκδόσεις του F-5 παραμένουν ακόμα σε υπηρεσία σε πολλές χώρες. Τα πλέον εξελιγμένα είναι τα αεροσκάφη της Σιγκαπούρης, η οποία διατηρεί ένα στόλο 49 αναβαθμισμένων μονοθέσιων F-5S και διθέσιων F-5T. Η αναβάθμιση περιελάμβανε νέο ραντάρ κατασκευασμένο από το Ισραήλ, αναβαθμισμένο πιλοτήριο με οθόνες πολλαπλών ενδείξεων και συμβατότητα με τους πυραύλους αέρος αέρος Rafael Python και AIM-120 AMRAAM.
Προγράμματα αναβάθμισης πραγματοποιήθηκαν από το Ισραήλ και για τα αεροσκάφη της αεροπορίας της Ταϊλάνδης, τα οποία ονομάστηκαν F-5T Tigris, οπλισμένα με πυραύλους Python III και 4, χωρίς όμως την ικανότητα να χρησιμοποιούν πυραύλους εμβέλειας πέραν του οπτικού ορίζοντα.
Σε Αμερικανική Υπηρεσία
thumb|right|300px|Σχηματισμός επτά F-5E aggressors της Αμερικανικής Αεροπορίας Παρόλο που η Αμερικανική Αεροπορία δεν χρησιμοποίησε ποτέ το F-5 ως μαχητικό πρώτης γραμμής, το υιοθέτησε σε ρόλο επιτιθέμενου αντίπαλων δυνάμεων (aggressor) στα πλαίσια της ασύμμετρης αεροπορικής εκπαίδευσης εξαιτίας του μικρού του μεγέθους και των παρόμοιων επιδόσεών του με το Σοβιετικό MiG-21. Το F-5, όπως και το A-4 Skyhawk ήταν ιδανικό για το ρόλο αυτό καθώς το μικρό του μέγεθος το καθιστούσε δυσκολότερο στόχο να εντοπιστεί από ό,τι τα μεγαλύτερα F-14 Tomcat και F-15 Eagle.
Το F-5E υπηρέτησε στην Αμερικανική Αεροπορία από το 1975 έως το 1990, ενταγμένο στις 64η και 65η Μοίρες Aggressor, με έδρα την αεροπορική βάση Νέλλις στη Νεβάδα, στην 527η Μοίρα Aggressor στην αεροπορική βάση της RAF στο Αλκονμπέρυ της Αγγλίας και στην 26η Μοίρα Aggressor στην αεροπορική βάση Κλάρκ στις Φιλιππίνες. Οι Αμερικανικές Δυνάμεις Πεζοναυτών παρέλαβαν αεροσκάφη από την αεροπορία το 1989 τα οποία αντικατέστησαν τα F-21. Το Αμερικανικό Ναυτικό χρησιμοποίησε αεροσκάφη F-5E στη Σχολή Όπλων της Ναυτικής Αεροπορίας (το γνωστό TOPGUN) στην αεροπορική βάση Μίραμαρ. Σήμερα τα περισσότερα F-5 έχουν αντικατασταθεί από αεροσκάφη F-16 τα οποία δεν είναι πολύ μεγαλύτερα από τα F-5.
Η NASA τροποποίησε την άτρακτο ενός F-5E στα πλαίσια του προγράμματος μελέτης του υπερηχητικού φράγματος (Shaped Sonic Boom Demonstration).