cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας
Άνοδος της Μαγιόρκας
Ένα από τα πρώτα προβλήματα που αντιμετώπισε ο Πέτρος ήταν ο γαμπρός του Ιάκωβος Γ΄ της Μαγιόρκας που είχε παντρευτεί την αδελφή του Κωνσταντία της Αραγωνίας. Ο Ιάκωβος Γ΄ είχε αναβάλει δυο φορές να ορκιστεί υποτέλεια απέναντι στον Πέτρο που ήταν ο φεουδαρχικός του κυρίαρχος, τελικά την έδωσε αλλά με δικούς του όρους (1319). Η μεγάλη οικονομική άνοδος της Μαγιόρκας με εμπόρους που είχαν δημιουργήσει ανεξάρτητες αγορές και με μεγάλα προνόμια στη δυτική Μεσόγειο απείλησε την κυριαρχία της Βαρκελώνης. Τα χρυσά νομίσματα που έκοψε το Βασίλειο της Μαγιόρκας και τα μεγάλα προνόμια που της είχαν παραχωρήσει η Γαλλία και η Ιταλία έπληξαν σημαντικά τον Πέτρο, ο Ιάκωβος Γ΄ συμμάχησε επιπλέον με τον σουλτάνο του Μαρόκου Αμπου αλ-Χασσάν εχθρό του Πέτρου. Η οργή του Πέτρου δεν έφερε όμως κανένα αποτέλεσμα μέχρι την εποχή που ο Ιάκωβος Γ΄ απειλήθηκε από τους Γάλλους ύστερα από διαφωνίες που είχε μεταξύ τους για την κατοχή του Μονπελιέ, κάλεσε τους Αραγωνέζους σε βοήθεια. Ο Πέτρος Δ΄ κάλεσε τον Ιάκωβο Γ΄ στην αυλή του περισσότερο για να προσβάλει τους Γάλλους παρά να υπερασπιστεί τον γαμπρό του αν και γνώριζε ότι δεν θα ερχόταν, δεν εμφανίστηκε πραγματικά ούτε ο Ιάκωβος ούτε άλλος εκπρόσωπος του και ο Πέτρος δήλωσε ότι δεν έχει καμιά υποχρέωση απέναντι του.
Υποταγή της Μαγιόρκας
Ο Πέτρος Δ΄ ξεκίνησε τις νομικές διαδικασίες εναντίον του Ιακώβου Γ΄ με στόχο την εκδίωξη του, δήλωσε ότι η κυκλοφορία των νομισμάτων του Ιακώβου στη Ρουσιγιόν και τη Σερδάνια ήταν παράβαση της συμφωνίας για το βασιλικό μονοπώλιο των νομισμάτων. Το ζήτημα ήταν υπό αμφισβήτηση χάρη στα αρχαία έθιμα που επικρατούσαν στη Ρουσιγιόν και τη Σερδάνια αλλά ο Πέτρος Δ΄ σε κάθε περίπτωση ήταν αποφασισμένος να προχωρήσει. Ο Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ παραχώρησε στον Ιάκωβο Γ΄ το δικαίωμα να έρθει στη Βαρκελώνη και να δώσει διάλεξη μπροστά στους απεσταλμένους του. Ο Πέτρος με τη σειρά του διέσπειρε φήμες ότι ο Ιάκωβος είχε στόχο να τον συλλάβει. Ο Ιάκωβος από φόβο μήπως ο Ιάκωβος εκμεταλλευτεί την απουσία του για να επιτεθεί στη Μαγιόρκα επέστρεψε στο νησί και οργάνωσε την άμυνα του. Ο Πέτρος Δ΄ δήλωσε τον Φεβρουάριο του 1343 ότι ο Ιάκωβος της Μαγιόρκας ήταν υποτελής του, έκανε κατάσχεση στο βασίλειο και τα εδάφη του.
Οι νομικές διαδικασίες ολοκληρώθηκαν και ο Πέτρος Δ΄ αποφάσισε να επιτεθεί και να καταλάβει τη Μαγιόρκα με το πλεονέκτημα ότι οι κάτοικοι του νησιού θα τον υποστηρίξουν χάρη στους σκληρούς φόρους που τους είχε επιβάλει ο γαμπρός του. Τον Μάιο ένας στόλος από την Αλχεθίρας επιτέθηκε στη Μαγιόρκα και νίκησε τον στόλο του Ιακώβου Γ΄ στη μάχη του Σάντα Πόνκα. Ο Πέτρος δέχτηκε την υποταγή όλων των κατοίκων των Βαλεαρίδων και δέχτηκε τα προνόμια που είχαν τα νησιά από τον Ιάκωβο Α΄. Ο Ιάκωβος Γ΄ εκλιπαρούσε ειρήνη και ζήτησε από τον πάπα Κλήμη να μεσολαβήσει αλλά ο Πέτρος Δ΄ επιτέθηκε και κατέλαβε τη Ρουσιγιόν και τη Σερδάνια. Ο Ιάκωβος δήλωσε την υποταγή του με την ελπίδα να παραμείνει ένας μικρός υποτελής μονάρχης. Ο Πέτρος δήλωσε τον Μάρτιο ότι οι Βαλεαρίδες ενσωματώθηκαν στο βασίλειο της Αραγωνίας και σε νέα τελετουργική στέψη ανακηρύχθηκε βασιλιάς των νησιών.
Σύγκρουση με τον αδελφό του Ιάκωβο
Με τη "Συνθήκη της Μαδρίτης" ο Πέτρος Δ΄ ήταν υποχρεωμένος να βοηθήσει τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης στην πετυχημένη επίθεση που έκανε στην Αλχεθίρας (1344) και στην αποτυχημένη προσπάθεια να υπερασπιστεί το Γιβραλτάρ από μια Μαροκινή αντεπίθεση (1349). Ο Πέτρος Δ΄ δεν είχε γιους, συνεπώς διάδοχος του στον θρόνο ήταν ο μικρότερος αδελφός του Ιάκωβος Α΄ του Ουρζέλ. Ο Πέτρος ήταν απρόθυμος να τον ορίσει διάδοχο, όρισε την κόρη του Κωνσταντία παρά το γεγονός ότι οι προκάτοχοι του Ιάκωβος Α΄ και Αλφόνσος Δ΄ είχαν αποκλείσει τις γυναίκες κληρονόμους από τον θρόνο. Ζήτησε από τον Ιάκωβο να του παραδώσει τη θέση του Πραίτορα που παραδοσιακά ήταν η δεύτερη ύστερα από αυτή του βασιλιά. Ο Ιάκωβος δραπέτευσε στη Σαραγόσα, εκεί κέρδισε την εμπιστοσύνη πολλών ευγενών που υποσχέθηκαν να τον βοηθήσουν να κερδίσει τη θέση του μονάρχη. Ο Πέτρος Δ΄ από φόβο για εξέγερση εναντίον του παραχώρησε στον Ιάκωβο ένα Κορτές στη Σαραγόσα, τον διόρισε ξανά Πραίτορα και ανακάλεσε την απόφαση του να ορίσει διάδοχο την Κωνσταντία. Την ίδια εποχή ο Πέτρος είχε μεγάλα προβλήματα με μια κρίση στη Σαρδηνία. Ο Ιάκωβος πέθανε αιφνίδια και πρόωρα (1347) και πολλοί είχαν την υποψία ότι δηλητηριάστηκε με εντολή του Πέτρου, η Αραγωνική Ένωση εξασθένησε σημαντικά με κίνδυνο να διαλυθεί.
Συντριβή της επανάστασης
Ο Πέτρος βρέθηκε αντιμέτωπος με την "Ένωση της Βαλένθιας" που είχε έδρα τη Βαλένθια και πήρε το όνομα της από την αντίστοιχη "Ένωση της Αραγωνίας". Στο Σαγούντο αναγκάστηκε να ορίσει Πραίτορα τον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό του Φερδινάνδο, έκανε μεγάλες παραχωρήσεις της εξουσίας του για να ηρεμήσουν οι Ενωσίτες, ο ίδιος και η σύζυγος του χόρεψαν με τον απλό λαό για να εκδηλώσουν την υποταγή τους. Η Μαύρη πανώλη που ξέσπασε τον Μάιο του 1348 στάθηκε τελικά σωτηρία για τον ίδιο τον Πέτρο επειδή του επέτρεψε να οργανώσει την αντεπίθεση του, συγκέντρωσε έναν στρατό οπαδών του, επιτέθηκε στους Ενωσίτες και τους συνέτριψε στη μάχη της Επίλα (21 Ιουλίου 1348). Ο Πέτρος εκτέλεσε 13 αρχηγούς από την "Ένωση της Βαλένθιας", αυτό ήταν για τα δεδομένα του 14ου αιώνα μια σημαντική εκδήλωση μεγαλοπρέπειας, αφού πείστηκε να μην ισοπεδώσει την πόλη έσπειρε αλάτι και εκτέλεσε πολλούς συνωμότες. Στο τέλος για να τιμωρήσει τους αρχηγούς έλιωσε την καμπάνα με την οποία η Ένωση καλούσε τους οπαδούς της να συγκεντρωθούν και έριξε το λιωμένο μέταλλο στους λαιμούς τους, ο ίδιος δήλωσε ότι το έκανε "να δοκιμάσουν το ποτό του".
Τελευταία χρόνια
Το 1356 βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Πέτρο της Καστίλης στον πόλεμο που έμεινε γνωστός ως "Πόλεμος των Δυο Πέτρων", έληξε με τη Συνθήκη του Αλμαθάν χωρίς νικητή (1375) λόγω της μαύρης πανώλης και πολλών φυσικών καταστροφών. Κατέκτησε τη Σικελία (1377) αλλά η διοίκηση του νησιού δόθηκε στον γιο του Μαρτίνο. Το υπόλοιπο διάστημα της βασιλείας του ο Πέτρος Δ΄ βρέθηκε σε συνεχείς συγκρούσεις με τον γενικό εισαγγελέα της Αραγωνίας Νικολά Έιμεριχ. Ο Ιάκωβος Γ΄ επιτέθηκε στη Μαγιόρκα αλλά ηττήθηκε στη μάχη του Λιουκμαζιόρ στην οποία και σκοτώθηκε (25 Οκτωβρίου 1349). Μετά τον θάνατο του Ιακώβου Γ΄ ο Πέτρος επέτρεψε στον γιο του Ιάκωβο Δ΄ της Μαγιόρκας να διατηρήσει τυπικά τον τίτλο μέχρι τον θάνατο του (1375), στη συνέχεια τον πήρε ο ίδιος. Η Μαγιόρκα παρέμεινε σημαντικός παράγοντας στο Στέμμα της Αραγωνίας μέχρι τον 18ο αιώνα. Ο Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας πέθανε στη Βαρκελώνη σε ηλικία 67 ετών (1387).
Σε συμβούλια που συγκλήθησαν τη διετία 1358 - 1359 στη Βαρκελόνη, στην Μπιλαφράνκα δελ Πενεδές και στη Σερβέρα o Πέτρος εγκαινίασε τα Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας. Η Καστίλη επιτέθηκε στην Αραγωνία και τη Βαλένθια και τα Κορτές αποφάσισαν να διορίσουν μια δωδεκάδα βουλευτών για να ελέγξει τη δημοσιονομική και οικονομική πολιτική του στέμματος. Πρώτος "Πρόεδρος των Ζενεραλιτάτ" διορίστηκε ο Βερεγκάριος ντε Κρουίγ, επίσκοπος της Ζιρόνα (1359). Ο Πέτρος διέταξε γύρω στο 1370 να συνταχτούν τα Χρονικά για το Μοναστήρι του Σαν Χουάν ντε λα Πένια ώστε να νομιμοποιηθεί σε ιστορική βάση η εξουσία του στέμματος.
Σχέσεις με Ιουδαίους
Μια ιστορική καταγραφή αναφέρει ότι ο Πέτρος Δ΄ και ο Εβραίος γιατρός του είχαν μια διαφωνία σχετικά με το εάν επιτρέπεται να πιεί ένας Ιουδαίος κρασί που είχε αγγίξει χριστιανός. Ο γιατρός ζήτησε να πλύνει τα πόδια του βασιλιά και να πιει στη συνέχεια ο ίδιος το νερό για να δείξει ότι δεν υπάρχει φόβος ακαθαρσίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μαρία των Εβρέ (23 Ιουλίου 1338), κόρη του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Εβρέ και της Ιωάννας Β΄ των Καπετιδών βασίλισσας της Ναβάρρας. Μαζί της απέκτησε:
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ελεονώρα της Πορτογαλίας (15 Νοεμβρίου 1347), κόρη του Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας, η οποία απεβίωσε το επόμενο έτος από επιδημία πανώλης.
Παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο (27 Αυγούστου 1349) τη 2η εξαδέλφη του Ελεονώρα του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη του Πέτρου Β΄ της Σικελίας με την οποία απέκτησε:
Παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο (11 Οκτωβρίου 1377) την ερωμένη του Σίβυλλα της Φορτιά, κόρη του Μπερενγκουέρ δε Φορτιά, με την οποία απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Μονάρχες της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια
Into the Fire
thumb|170px|Το "Into the Fire" ήταν ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του Ρίτσι Μπλάκμορ Το Into the Fire είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Deep Purple in Rock" και αποτέλεσε το πέμπτο κομμάτι του δίσκου.
Σύνθεση και ηχογράφηση
Το τραγούδι ηχογραφήθηκε από τις 24 μέχρι τις 28 Νοεμβρίου 1969 στα "IBC Studios" του Λονδίνου. Μπήκε στο set list των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος μέχρι το 1971, όταν και αντικαταστάθηκε από κομμάτια του δίσκου "Fireball".
Οι στίχοι του τραγουδιού αποτελούν προειδοποίηση για τους κινδύνους της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, ενώ η μουσική έχει αργό ρυθμό με πολύ βαρύ ήχο από την κιθάρα, τα πλήκτρα και το μπάσο. Τα φωνητικά του Ίαν Γκίλαν συμβαδίζουν σε αυτό το ρυθμό μέχρι το ρεφρέν όπου ανεβάζει κλίμακα.
Ζωντανές εκτελέσεις
Ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις του "Into the Fire" υπάρχουν στις εξής κυκλοφορίες:
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Into the Fire ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1970
Νεφελώδης καιρός
δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Εντελώς νεφελώδης ουρανός στο Μέχαμν, [[Νορβηγία.]] Συννεφιά ή νεφελώδης καιρός ή νεφοσκεπής ουρανός, όπως ορίζεται από τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό, είναι η μετεωρολογική κατάσταση των σύννεφων που επισκιάζουν τουλάχιστον το 95% του ουρανού. Ωστόσο, η συνολική νεφοκάλυψη δεν θα πρέπει να είναι εξ ολοκλήρου λόγω αποκρύπτοντων φαινομένων κοντά στην επιφάνεια, όπως η ομίχλη.
Η πλήρης συννεφιά, γραμμένη ως "OVC" (overcast) στη παρατήρηση METAR, αναφέρεται όταν η νέφωση που παρατηρείται ισούται με οκτώ όκτας (όγδοα) ή αλλιώς 8/8 στην κλίμακα νέφωσης (που κυμαίνεται από 0/8 έως 8/8). Ένα συννεφιασμένος ουρανός μπορεί να είναι ρητά προσδιορισμένος ως λεπτός (ως επί το πλείστον διαφανής), αλλά κατά τα άλλα θεωρείται αδιαφανές, το οποίο πάντα αποτελεί ένα ανώτατο όριο στην αεροπορική μετεωρολογία.
Μερικές φορές τα σύννεφα μπορεί να είναι διαφορετικών χρωμάτων, όπως το άσπρο ή το μαύρο (αν και στην πράξη δεν μπορούν να είναι εντελώς μαύρα και ο όρος «μαύρα σύννεφα» χρησιμοποιείται διεθνώς με κάπως μεταφορική χροιά για τα πολύ σκοτεινά σύννεφα), αλλά ο συννεφιασμένος αναφέρεται συνήθως σε πιο σκούρο ουρανό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί η παρατήρηση των διακριτών συνόρων των σύννεφων να είναι αδύνατη ή ο ουρανός μπορεί να καλύπτεται από ένα μόνο είδος σύννεφου, όπως τα στρώματα και όλος ο ουρανός θα είναι ένα θαμπό λευκό.
Οι περίοδοι νεφελώδους καιρού μπορεί να κυμαίνεται από λίγες ώρες έως αρκετές ημέρες. Ο νεφελώδης καιρός μπορεί επίσης να επηρεάσει αρνητικά τα άτομα που πάσχουν από εποχιακή συναισθηματική διαταραχή.
Ο ίδιος καιρός, όταν παρατηρείται από πάνω, μπορεί να αναφέρεται ως υπόσκαψη (undercast).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετεωρολογία-επέκταση Κατηγορία:Νέφη
Βασίλειος Ξύδης
Ο Βασίλειος Ξύδης (3 Ιανουαρίου 1938) είναι Έλληνας πολιτικός και υποναύαρχος ε.α. του Πολεμικού Ναυτικού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας το 1938. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ως Μάχιμος Σημαιοφόρος και κατά την υπηρεσία του στο Πολεμικό Ναυτικό υπηρέτησε μέχρι την αποστρατεία του σε όλους τους τύπους των πλοίων, ως Αξιωματικός και ως Κυβερνήτης, και σε πολλές επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα και στο ΝΑΤΟ (Βέλγιο-Διεύθυνση Επιχειρήσεων Στρατηγείου Ευρώπης).
Είναι απόφοιτος της Ναυτικής Σχολής Πολέμου και της Σχολής Εθνικής Αμύνης καθώς και Σχολών των Η.Π.Α., από τις οποίες έλαβε πτυχία Οργάνωσης και Διοίκησης Προσωπικού και National Security Management. Ομιλεί την αγγλική γλώσσα.
Κατά την 4ετία 2003-2006 διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τοπικής Ένωσης Δήμων & Κοινοτήτων Αττικής (Τ.Ε.Δ.Κ.Ν.Α) και του Εποπτικού Συμβουλίου της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (Κ.Ε.Δ.Κ.Ε.). Το Σεπτέμβριο 2011 εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Αττικής (Π.Ε.Δ.Α.) και το Δεκέμβριο 2011 εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ειδικού Διαβαθμιδικού Συνδέσμου Νομού Αττικής (Ε.Δ.Σ.Ν.Α.).
Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Δημάρχων Αττικής και μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης.
Είναι παντρεμένος με τη Χρύση Παπαδάκη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις Δημοτικές Εκλογές 1986 και 1990 εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος και κατά τη διετία 1989-1990 διετέλεσε Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Παπάγου. Επίσης διετέλεσε επί διετία Γεν. Γραμματέας του Πολιτιστικού Κέντρου Παπάγου, του οποίου υπήρξε εμπνευστής και δημιουργός.
Το 1994 εξελέγη Δήμαρχος Παπάγου και επανεξελέγη στο αξίωμα αυτό στις δημοτικές εκλογές του 1998, 2002 και 2006. Ως Δήμαρχος, διετέλεσε επί σειρά ετών Πρόεδρος των Διοικητικών Συμβουλίων των Νομικών Προσώπων του Δήμου Παπάγου, πολλών των οποίων είναι ο ιδρυτής του (Δημοτικού Αθλητικού Οργανισμού Παπάγου, Δημοτικής Επιχείρησης, Ιδρύματος Κοινωνικής Μέριμνας Παπάγου, Αρχείου – Μουσείου Παλαιών Χαρτών & Χαρακτικών κλπ).
Το 2010 εξελέγη πρώτος Δήμαρχος του ενιαίου Καλλικρατικού Δήμου Παπάγου – Χολαργού. Στις 31 Αυγούστου 2014, ολοκληρώνοντας τη θητεία του ως πρώτος Δήμαρχος Παπάγου-Χολαργού, αποσύρθηκε από τη πολιτική.
Τιμητικές διακρίσεις
Κατηγορία:Δήμαρχοι Παπάγου-Χολαργού
Χάλκινη γυναικεία πτερωτή μορφή (Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας)
Περιγραφή
Είναι χάλκινο μνημειακό έργο γλυπτικής. Σώζεται η προτομή, η οποία ίσως να ήταν μέρος μεγαλύτερου αγάλματος. Εικονίζει γυναικείο μυθικό όν, Σφίγγα, Νίκη, ή Άρτεμις. Οι οφθαλμοί είναι από ένθετο κόκκαλο. Λείπει η δεξιά φτερούγα.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο νησιώτικου εργαστηρίου της Ιωνίας, και χρονολογείται το 590-580 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ηλεία
IAR 330
Το IAR 330 είναι η ρουμανικής κατασκευής έκδοση του Aérospatiale Puma.
Περιγραφή
Το IAR 330 κατασκευάζεται κατόπιν αδείας από την Industria Aeronautică Română. Έχουν κατασκευαστεί περισσότερα από 163 ελικόπτερα, από τα οποία τα 104 χρησιμοποιούνται από τις Ρουμανικές ένοπλες δυνάμεις και τα 57 για εξαγωγή.
Η παραγωγή του ελικοπτέρου συνεχίζεται ακόμα στο εργοστάσιο της IAR στο Γκιμπαβ, κοντά στο Μπράσοβ. Παράλληλα 24 ελικόπτερα αναβαθμίστηκαν πρόσφατα στο επίπεδο IAR 330 Socat σε συνεργασία με την Ισραηλική Elbit Systems.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά ελικόπτερα Κατηγορία:Στρατιωτικά ελικόπτερα Κατηγορία:Ελικόπτερα γενικής χρήσης Κατηγορία:Ελικόπτερα ναυτικής συνεργασίας
Serebro
Οι Serebro (ρωσικά: Серебро) είναι ρωσικό γυναικείο συγκρότημα υπό τη διεύθυνση του Μαξίμ Φαντέγεφ. Οι Serebro έχουν τραγούδια με ρωσικό και αγγλικό στοίχο.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Οι Serebro στον Διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2007 στο [[Ελσίνκι, Μαρίνα Λιζόρκινα, Γελένα Τέμνικοβα και Όλγκα Σεριάμπκινα.]] Η Όλγκα Σεριάμπκινα έκανε οντισιόν για τις Serebro με προτροπή της φίλης της, Τέμνικοβα. Εκτός από την ερμηνεία, η Σεριάμπκινα συνεισφέρει στην παραγωγή και στη σύνθεση των περισσότερων τραγουδιών του συγκροτήματος. Έγραψε και συνέθεσε τα περισσότερα τραγούδια στο άλμπουμ Mama Lover.
Η Ντάρια Σάσινα ήταν αντικαταστάτρια της Αναστασία Κάρποβα, που ξεκίνησε να τραγουδάει στο συγκρότημα τον Οκτώβριο του 2013. Η Πωλίνα Φαβόρσκαγια ήταν αντικαταστάτρια της Γελένα Τέμνικοβα και εισήλθε στο συγκρότημα στις 5 Ιουνίου του 2014.
Μέλη
Τωρινά μέλη
Πρώην μέλη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Ρωσία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2007 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Πάνος Χατζηκουτσέλης
Βιογραφία
Είχε έναν αδερφό, τον Γιώργο Λώζο (1944- 24 Μαΐου 1982), επίσης ηθοποιό. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση, στην σειρά «Αναδυομένη», το 1978 από την ΥΕΝΕΔ. Συνέχισε την πορεία του στην τηλεόραση σε σειρές όπως η «Μαντάμ Σουσού» και «Η ζωή του Αττίκ». Γνωστός έγινε και για τη σειρά «Εκείνες και Εγώ». Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 20 Μαρτίου 2020 σε ηλικία 74 ετών. Κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο του Μαραθώνα την Τρίτη 24 Μαρτίου 2020 σε στενό οικογενειακό κύκλο. Η βιβλιοθήκη του δωρίστηκε στον Δήμο Πετρούπολης.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σαάντ Χαρίρι
Ο Σααντεντίν Ραφίκ Χαρίρι (سعد الدين رفيق الحريري, 1970-) س είναι Λιβανέζος πολιτικός, ο νεότερος γιος του Ραφίκ Χαρίρι, δολοφονηθέντος πρώην πρωθυπουργού του Λιβάνου. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 18 Δεκεμβρίου 2016 ως τις 21 Ιανουαρίου 2020. Από το 2006 βρίσκεται στον κατάλογο με τα πλουσιότερα πρόσωπα στον κόσμο, που συντάσσεται από το περιοδικό Φορμπς. Ήταν ξανά πρωθυπουργός της αραβικής χώρας από το 2009 ως τις 25 Ιανουαρίου 2011.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Ριάντ στις 18 Απριλίου 1970. . Ο Σαάντ Χαρίρι σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν. Την εποχή του θανάτου του πατέρα του, διεύθυνε τη Σαουδική Ογκέρ, μία πολυκλαδική κατασκευαστική εταιρεία αξίας $3,15 δισ. δολαρίων, που είχε ιδρυθεί από τον πατέρα του και ζούσε στη Σαουδική Αραβία.
Πολιτικός
Ωστόσο, μετά τη δολοφονία του πατέρα του και την Επανάσταση του Κέδρου, ο Σαάντ Χαρίρι επέστρεψε στον Λίβανο και ανέλαβε τον πολιτικό ρόλο του πατέρα του. Πήρε μέρος στις εκλογές για το κοινοβούλιο, επικεφαλής ενός αντισυριακού σχηματισμού, μέλος της συμμαχίας 14 Μαρτίου, η οποία σχημάτισε κυβέρνηση. Ενώ αναμενόταν ότι θα ήταν πρωθυπουργός μετά τις εκλογές, ο ίδιος ζήτησε την παραίτηση του προέδρου Εμίλ Λαχούντ, και διακήρυξε ότι δεν ήθελε τη θέση του πρωθυπουργού, όσο ο Λαχούντ ήταν πρόεδρος.
Είναι υπέρμαχος του αφοπλισμού της Χεζμπολάχ, όπως και ο πατέρας του, και αντιτίθεται στην επιρροή της Συρίας στο Λίβανο. Στις 30 Οκτωβρίου του 2007 κατηγόρησε τη Συρία ότι προσπαθούσε να δολοφονήσει τον ίδιο και τον πρωθυπουργό Φουάντ Σινιόρα. Το Σεπτέμβριο του 2008 ο Χαρίρι κατηγόρησε τη Δαμασκό ότι «εξάγει τρομοκρατία στον Λίβανο».
Εκλογές 2009 και πρώτη πρωθυπουργία
Έπειτα από τη συμφωνία της αντιπολίτευσης για συμμετοχή σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ο Χαρίρι ορκίστηκε πρωθυπουργός και η κυβέρνηση εθνικής ενότητας ορκίστηκε στις 9 Νοεμβρίου 2009.
Δεύτερη πρωθυπουργία
Έπειτα από πολιτικό αδιέξοδο που διήρκεσε πάνω από 2 χρόνια μέχρι την εκλογή προέδρου, ο Μισέλ Αούν εξελέγη τελικά πρόεδρος. Λίγο αργότερα, στις 18 Δεκεμβρίου 2016, ο Αούν διόρισε τον Χαρίρι στην πρωθυπουργία για 2η φορά. Στις 4 Νοεμβρίου 2017 ο Χαρίρι ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία και την ίδια ημέρα ανακοινώθηκε η αποτροπή ενός σχεδίου για τη δολοφονία του. Στις 5 Δεκεμβρίου ο Χαρίρι ανακάλεσε την παραίτησή του.
Νέα κυβέρνηση
Στις 31 Ιανουαρίου 2019 ορκίστηκε η νέα κυβέρνησή του. Στις 29 Οκτωβρίου 2019 ο πρωθυπουργός Σαάντ Χαρίρι υπέβαλε την παραίτηση του ενώπιον του προέδρου Αούν, κατόπιν μαζικών διαδηλώσεων που διήρκησαν περισσότερες από 10 ημέρες.
Παραπομπές
Χαριρι, Σααντ
Ασφάλεια εφοδιαστικής αλυσίδας
Η ασφάλεια της εφοδιαστικής αλυσίδας αναφέρεται σε προσπάθειες επαύξησης της ασφάλειας (security), κατά τη μεταφορά και διαχείριση φορτίων και εμπορευμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Συνδυάζει παραδοσιακές πρακτικές διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας με τις απαιτήσεις ασφάλειας αναλόγως των απειλών, όπως της τρομοκρατίας, της πειρατείας και της κλοπής.
Tυπικές δραστηριότητες της ασφάλειας της εφοδιαστικής αλυσίδας περιλαμβάνουν:
Eξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας Κατηγορία:Ασφάλεια
Κροκεές Λακωνίας
Οι Κροκεές είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Κροκεών και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Κροκεών, του Δήμου Ευρώτα.
Υψόμετρο - Πληθυσμός
Οι Κροκεές Λακωνίας βρίσκονται σε υψόμετρο 307 μέτρων και έχουν πληθυσμό 1.140 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
Αναγνωριστικό αεροσκάφος
Αναγνωριστικό ή κατασκοπευτικό είναι ένα, επανδρωμένο ή μη, στρατιωτικό αεροσκάφος το οποίο είναι σχεδιασμένο και ικανό να εκτελεί εναέρια αναγνώριση στόχων. Δηλαδή, έχει ρόλο να συλλέγει φωτογραφικό ή ηχητικό υλικό και να προχωράει σε ειδικές μετρήσεις.
Σήμερα ο περισσότερος στρατηγικός ρόλος των αναγνωριστικών αεροσκαφών έχει περάσει στους δορυφόρους, αλλά και στα μη επανδρωμένα ιπτάμενα οχήματα (UAV).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τύποι αεροσκαφών
Άγγελος Λασκαρίδης
Ο Άγγελος Λασκαρίδης (1923 - 12 Δεκεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας δασολόγος, αντιστασιακός και πολιτικός της Αριστεράς από την Ποταμιά της Θάσου.
Σπουδές και αντιστασιακή δράση
Μετά το Γυμνάσιο, που τελείωσε στην Καβάλα, εγγράφηκε στη σχολή Δασολογίας στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια οργανώθηκε στο ΕΑΜ. Στη συνέχεια ανέλαβε κρυπτογράφος και σε άλλες επιτελικές θέσεις στο ΕΛΑΝ, ως το 1945. Ως λιμενάρχης της συμπρωτεύουσας, πέτυχε να καταληφθεί αναίμακτα το λιμεναρχείο της Θεσσαλονίκης, το 1944.
Για τους αγώνες του τιμωρήθηκε με εξορία στη Γιούρα και στη Λέρο, την περίοδο της χούντας και νωρίτερα, υπηρετώντας τη θητεία του σε στρατόπεδο στη Μακρόνησο. Έπειτα από παρέμβαση του συντοπίτη του υπουργού Θεολογίτη, αποφυλακίστηκε έπειτα από 3,5 χρόνια στη Μακρόνησο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Επιστρέφοντας στην Καβάλα εντάχθηκε στην ΕΔΑ και πολιτεύτηκε χωρίς επιτυχία το 1952 συγκεντρώνοντας 8.744 ψήφους.
Στις εκλογές του 1961 ήταν επίσης υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ, όμως κατηγορήθηκε από τους συνεργάτες του για συνεργασία με την Ασφάλεια και δεν εξελέγη.
Έγινε γνωστός τόσο στην ιδιαίτερη πατρίδα του όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα για τους αγώνες του υπέρ της δημοκρατίας.
Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του ασχολήθηκε με το εμπόριο. Με το συνδυασμό του Κώστα Τσολάκη εξελέγη Αντιδήμαρχος Καβάλας το 1975 και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου. Το 1984 τοποθετήθηκε πρόεδρος του Νοσοκομείου Καβάλας, θέση στην οποία έμεινε για 3 χρόνια.
Απεβίωσε από καρκίνο στις 12 Δεκεμβρίου 2000 και η κηδεία του έγινε στην Καβάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καβάλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Γεώργιος Τσουκαντάνας
Ο Γεώργιος Τσιουκαντάνας ή Τσιουκαντάνας, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Περιβόλι Γρεβενών.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|350px|Τα ενωμένα Ελληνικά σώματα. Ο οπλαρχηγός Γεώργιος Τσιουκαντάνας βρίσκεται στην μπροστινή σειρά δεύτερος στα δεξιά του επικεφαλής Ν. Τσοτάκου (όρθιος)
Ο Γεώργιος Τσιουκαντάνας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Περιβόλι Γρεβενών. Ήταν συγγενής του παλιού οπλαρχηγού της Μακεδονικής Επανάστασης του 1854, Σταμουλη Τσιουκαντάνα.
Ένοπλη δράση
Αρχικά δρούσε ως οπλίτης σε αντάρτικα σώματα της Μακεδονίας επιχειρώντας κατά Οθωμανών και Βουλγάρων. Στη συνέχεια τέθηκε επικεφαλής ένοπλου σώματος, όταν αποφασίστηκε η διάσπαση του σώματος του Ν. Τσοτάκου (Γέρμα), το 1907. Έδρασε με το σώμα του στις περιοχές Γρεβενών, Βοΐου, Ορεστίδος και Καστοριάς, έως το τέλος του Μακεδονικού αγώνα.
Θάνατος του Γεωργίου Τσιουκαντάνα
Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας διατέλεσε αποσπασματάρχης του στρατιωτικού διοικητή της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, Λ. Παπαγεωργίου. Το 1918 του ανατέθηκε η εξόντωση των ληστών που δρούσαν στην περιοχή. Σκοτώθηκε σε μάχη με τη συμμορία του ληστή Ιωάννη Κ. Βερβέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Ελλώτια
Τα Ελλώτια ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική εορτή, με παραλλαγές κατά τόπους.
Στην Κόρινθο
Στην Κόρινθο τα Ελλώτια εορτάζονταν προς τιμή της Ελλωτίδος Αθηνάς. Σύμφωνα με τον σχετικό μύθο, όταν οι Δωριείς κατέλαβαν την Κόρινθο, η θυγατέρα του Τιμάνδρου Ελλωτίς και η αδελφή της Ευρυτιώνη ή Χρύσα κατέφυγαν στον ναό της Αθηνάς και κάηκαν όταν οι εισβολείς πυρπόλησαν τον ναό. Μετά από λίγο καιρό, μία επιδημία ξέσπασε στην Κόρινθο και ο χρησμός που δόθηκε ήταν ότι η επιδημία δεν θα σταματούσε μέχρι να εξευμενισθούν οι ψυχές των παρθένων που κάηκαν, και ότι θα έπρεπε να ανεγερθεί ένα ιερό στην Ελλωτίδα Αθηνά.
Πιθανώς πρόκειται για εορτή καθαρμού ή γονιμότητας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η ονομασία προέρχεται από τον ναό της Αθηνάς στο γόνιμο έλος κοντά στον Μαραθώνα.
Στην Κρήτη
Τα Ελλώτια τελούνταν και στην Κρήτη, προς τιμή της Ευρώπης Ελλωτίδος. Εκεί οι εορταστές περιέφεραν ένα στεφάνι από μυρρίνη που είχε περίμετρο 20 πήχεων και έλεγαν ότι «εν αυτώ τα της Ευρώπης οστά κομίζεσθαι, ην εκάλουν Ελλωτίδα»
Πηγές
Ελλωτια
Κρις Ο' Ντόνελ
Γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1970 στην Γουϊνέτκα του Ιλινόις. Είναι κυρίως γνωστός για τους ρόλους του Finn Dandridge στο Grey's Anatomy, του Ντικ Γκρέισον/Ρόμπιν στις ταινίες «Μπάτμαν για Πάντα» και «Μπάτμαν & Ρόμπιν», αλλά και τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως G. Callen στην τηλεοπτική σειρά NCIS: Los Angeles. Στο ξεκίνημά του έχει υποδυθεί τον Τσάρλι Σιμς στο Άρωμα Γυναίκας με τον Αλ Πατσίνο το 1992 και τον Ντ'Αρτανιάν στο Οι τρεις σωματοφύλακες το 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τρίτη μάχη του Χαρκόβου
Η Τρίτη μάχη του Χαρκόβου ήταν μία σειρά από επιθετικές επιχειρήσεις στο Ανατολικό Μέτωπο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, της γερμανικής Ομάδας Στρατιών Νότος εναντίον του Κόκκινου Στρατού, γύρω από την πόλη του Χαρκόβου (ρώσικα: Харьков, ουκρανικά: Харків), μεταξύ 19 Φεβρουαρίου και 15 Μαρτίου 1943. Η γερμανική αντεπίθεση, γνωστή στους Γερμανούς ως Εκστρατεία του Ντονέτς και στους Σοβιετικούς ως Επιχειρήσεις του Ντονμπάς και του Χάρκοφ, οδήγησε στην καταστροφή περίπου 52 σοβιετικών μεραρχιών και την ανακατάληψη των πόλεων του Χάρκοβου και του Μπέλγκοροντ.
Καθώς η γερμανική Έκτη Στρατιά ήταν περικυκλωμένη στο Στάλινγκραντ, ο Κόκκινος Στρατός ανέλαβε μια σειρά ευρύτερων επιθέσεων ενάντια στο υπόλοιπο της Ομάδας Στρατιών Νότος. Οι σοβιετικές επιθέσεις κορυφώθηκαν στις 2 Ιανουαρίου, όταν οι Σοβιετικοί εξαπέλυσαν την Επιχείρηση Αστέρι, η οποία μεταξύ Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου διέσπασε τις γερμανικές άμυνες και οδήγησε στην ανακατάληψη του Χαρκόβου, του Μπέλγκοροντ και του Κουρσκ από τους Σοβιετικούς. Η σοβιετική επίθεση ήταν επιτυχής, είχε όμως ως αποτέλεσμα οι συμμετέχουσες σοβιετικές μονάδες να υπερεκταθούν. Αποδεσμευμένο, από τις 2 Φεβρουαρίου εξαιτίας της παράδοσης της γερμανικής Έκτης Στρατιάς, το Κεντρικό Μέτωπο του Κόκκινου Στρατού, έστρεψε την προσοχή του δυτικά και στις 25 Φεβρουαρίου επέκτεινε την επίθεση εναντίον αμφότερων των Ομάδων Στρατιών Νότος και Κέντρο. Εντούτοις, μετά από μήνες συνεχόμενων επιχειρήσεων, οι Σοβιετικοί είχαν υποστεί μεγάλες απώλειες και μερικές μεραρχίες είχαν μείνει με 1.000-2.000 ικανούς για μάχη στρατιώτες. Στις 19 Φεβρουαρίου, ο στρατάρχης Έριχ φον Μανστάιν πήρε την πρωτοβουλία να εξαπολύσει την αντεπίθεση του στο Χάρκοβο, χρησιμοποιώντας το νεοσυσταθέν 2o Σώμα Πάντσερ SS και δύο ακόμα στρατιές Πάντσερ.
Παρόλο που και οι Γερμανοί ήταν αποδυναμωμένοι, η Βέρμαχτ πλευροκόπησε επιτυχώς, περικύκλωσε και νίκησε τις εμπροσθοφυλακές του Κόκκινου Στρατού νότια του Χαρκόβου. Αυτό επέτρεψε στο φον Μανστάιν να ανανεώσει την επίθεση ενάντια στην ίδια την πόλη του Χαρκόβου, η οποία ξεκίνησε στις 7 Μαρτίου. Παρά τις διαταγές να περικυκλώσει το Χάρκοβο από τον νότο, το Σώμα Πάντσερ των SS αποφάσισε να εμπλακεί σε άμεση επίθεση στις 11 Μαρτίου. Η ενέργεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα τέσσερις μέρες μαχών από σπίτι σε σπίτι πριν την ανακατάληψη της πόλης από την 1η Μεραρχία SS «Leibstandarte Adolf Hitler» στις 15 Μαρτίου. Δύο μέρες μετά οι Γερμανοί ανακατέλαβαν και το Μπέλγκοροντ, δημιουργώντας την προεξοχή που τον Ιούλιο του 1943 θα οδηγούσε στην Μάχη του Κούρσκ. Η γερμανική επίθεση κόστισε στον Κόκκινο Στρατό 70.000 απώλειες αλλά η μάχη από σπίτι σε σπίτι ήταν ιδιαίτερα αιματηρή και για το γερμανικό Σώμα Πάντσερ SS, το οποίο έχασε περίπου 4.400 στρατιώτες μέχρι το τέλος των επιχειρήσεων στα τέλη Μαρτίου.
Ιστορικό
Στις αρχές του 1943, η γερμανική Βέρμαχτ αντιμετώπισε μείζονα κρίση καθώς οι σοβιετικές δυνάμεις είχαν περικυκλώσει και αποδυναμώσει τη γερμανική Έκτη Στρατιά στο Στάλινγκραντ και επέκτειναν τη Χειμερινή Εκστρατεία τους προς τον ποταμό Ντον. Στις 2 Φεβρουαρίου του 1943 οι διοικητές της Έκτης Στρατιάς παραδόθηκαν και υπολογίζεται ότι 90.000 άνδρες αιχμαλωτίστηκαν από τον Κόκκινο Στρατό. Οι συνολικές γερμανικές απώλειες στη μάχη του Στάλινγκραντ, εκτός από τους αιχμαλώτους, ήταν μεταξύ 120.000 και 150.000 άνδρες. Κατά την διάρκεια του 1942, οι γερμανικές απώλειες ήταν συνολικά περίπου 1.9 εκατομμύρια προσωπικό, και στις αρχές του 1943 η Βέρμαχτ υπολειπόταν κατά 470.000 άνδρες από την πλήρη δύναμή της στο Ανατολικό Μέτωπο. Στο ξεκίνημα της Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, η Βέρμαχτ διέθετε 3.300 άρματα, ενώ στις 23 Ιανουαρίου μόλις 495, κυρίως παλαιότερων τύπων, παρέμεναν σε λειτουργία σε όλο μήκος του γερμανο-σοβιετικού μετώπου. Ενθαρρυμένες από τη νίκη τους στο Στάλινγκραντ, οι δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού εξαπέλυσαν επίθεση προς τον ποταμό Ντονέτς, δυτικά του Ντον, με στόχο την καταστροφή των γερμανικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή.
thumb|150px|Στρατιώτες της 1ης [[Μεραρχία Πάντσερ|Μεραρχίας Πάντσερ SS κοντά στο Χάρκοβο, Φεβρουάριος 1943]]
Η παράδοση της Γερμανικής Έκτης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ αποδέσμευσε έξι Σοβιετικές στρατιές, υπό τις διαταγές του Κονσταντίν Ροκοσόφσκι, οι οποίες ανασυγκροτήθηκαν και ενισχύθηκαν από την 2η Στρατιά Αρμάτων και την 70ή Στρατιά. Αυτές οι δυνάμεις επανατοποθετήθηκαν στη συμβολή της Ομάδας Στρατιών Κέντρο και Νότος. Σκοπός, της γνωστής στους Σοβιετικούς ως Επιχειρήσεις του Ντονμπάς και του Χάρκοφ, επίθεσης ήταν η περικύκλωση και η καταστροφή των γερμανικών δυνάμεων στην προεξοχή του Ορέλ, η διάσχιση του ποταμού Ντέσνα και η περικύκλωση και καταστροφή της γερμανικής Ομάδας Στρατιών Κέντρο. Αν και αρχικά είχε προγραμματιστεί η έναρξη μεταξύ 12-15 Φεβρουαρίου, προβλήματα στην ανάπτυξη των μονάδων ανάγκασαν τη διοίκηση του Κόκκινου Στρατού (Στάβκα) να αναβάλει την έναρξη της επίθεσης για τις 25 Φεβρουαρίου. Στο μεταξύ, η 60η Σοβιετική Στρατιά απώθησε την 4η Μεραρχία Πάντσερ της 2ης Γερμανικής Στρατιάς μακριά από το Κουρσκ, ενώ η 13η Σοβιετική Στρατιά υποχρέωσε την 2η Στρατιά Πάντσερ να στραφεί στο πλευρό της. Αυτό άνοιξε ένα ρήγμα 60 χιλιομέτρων ανάμεσα σε αυτές τις δύο γερμανικές δυνάμεις που επρόκειτο σύντομα να το εκμεταλλευτεί η επίθεση του Ροκοσόφσκι. Ενώ οι σοβιετικές 14η και 48η Στρατιές επιτέθηκαν στο δεξιό πλευρό της Δεύτερης Στρατιάς Πάντσερ με μικρά οφέλη, ο Ροκοσόφσκι εξαπέλυσε την επίθεσή του στις 25 Φεβρουαρίου, διασπώντας τις γερμανικές γραμμές και απειλώντας να περικυκλώσει και να αποκόψει τη Γερμανική 2η Στρατικά Πάντσερ και την 2η Στρατιά στο νότο. Εντούτοις μη αναμενόμενη γερμανική αντίσταση άρχισε να επιβραδύνει αισθητά την επιχείρηση, προσφέροντας στον Ροκοσόφσκι λίγα οφέλη στο αριστερό πλευρό και στο κέντρο της επίθεσής του. Η 2η Σοβιετική Στρατιά Αρμάτων εισχώρησε επιτυχώς 160 χιλιόμετρα στα γερμανικά μετόπισθεν, κατά μήκος του αριστερού πλευρού της σοβιετικής επίθεσης, αυξάνοντας το μήκος των πλευρών κατά 100 χιλιόμετρα.
Ενώ η σοβιετική επίθεση συνεχίζονταν, ο Στρατάρχης φον Μανστάιν μπόρεσε να θέσει το Σώμα Πάντσερ SS - ενισχυμένο πλέον από την 3η Μεραρχία SS Totenkopf - υπό τη διοίκηση της Τέταρτης Στρατιάς Πάντσερ, ενώ ο Χίτλερ συμφώνησε να αποδεσμεύσει επτά αποδυναμωμένες μεραρχίες Πάντσερ και μηχανοκίνητες μεραρχίες για την επικείμενη αντεπίθεση. Ο Τέταρτος Αεροπορικός Στόλος, υπό την διοίκηση του Στρατάρχη Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν, μπόρεσε να ανασυνταχθεί και να αυξήσει την ποσότητα των ημερήσιων αποστολών από 250 τον Ιανουάριο σε 1000 τον Φεβρουάριο, παρέχοντας στις γερμανικές δυνάμεις στρατηγική αεροπορική υπεροχή. Στις 20 Φεβρουαρίου, ο κόκκινος στρατός ήταν επικίνδυνα κοντά στην Ζαπορίζια, σημαίνοντας την έναρξη της γερμανικής αντεπίθεσης, γνωστής στους Γερμανούς ως Εκστρατεία του Ντονέτς.
Σύγκριση δυνάμεων
Μεταξύ 13 Ιανουαρίου και 3 Απριλίου 1943, μια εκτιμώμενη δύναμη 500.000 ανδρών του Κόκκινου Στρατού έλαβε μέρος στην επίθεση που έγινε γνωστή ως Επίθεση του Βορόνεζ-Χάρκοβο. Συνολικά, υπολογίζονται ότι επιχειρούσαν 6.100.000 σοβιετικοί στρατιώτες, με 659.000 επιπλέον εκτός μάχης λόγω τραυματισμών. Αντιθέτως, οι Γερμανοί στο Ανατολικό Μέτωπο είχαν 2.200.000 στρατιώτες. Ως αποτέλεσμα, οι Σοβιετικοί αντιπαρέταξαν σχεδόν διπλάσιες δυνάμεις απ' ότι η Βέρμαχτ στις αρχές Φεβρουαρίου. Εντούτοις, ως αποτέλεσμα της υπερέκτασης και των απωλειών κατά την διάρκεια της επίθεσης τους, στο ξεκίνημα της αντεπίθεσης του Μανστάιν οι Γερμανοί μπόρεσαν να επιτύχουν τακτική υπεροχή σε αριθμούς, συμπεριλαμβανομένων των αρμάτων - για παράδειγμα, τα 350 άρματα του Μανστάιν υπερείχαν αριθμητικά των σοβιετικών σε αναλογία σχεδόν 7 προς 1, στις γραμμές επαφής του μετώπου.
Γερμανικές δυνάμεις
thumb|right|Φωτογραφία του Στρατάρχη [[Έριχ φον Μάνσταϊν, διοικητή της Ομάδας Στρατιών Νότος κατά τη διάρκεια της μάχης]]
Οι Γερμανοί κατάφεραν να συγκεντρώσουν 70.000 άνδρες απέναντι στους 210.000 του Κόκκινου Στρατού που προορίζονταν για τις επιθετικές επιχειρήσεις στον ποταμό Ντον. Η Βέρμαχτ ήταν αποδυναμωμένη, ειδικά μετά τις συνεχείς επιχειρήσεις μεταξύ Ιουνίου 1942 και Φεβρουαρίου 1943, σε τέτοιο σημείο ώστε ο Χίτλερ ανέθεσε σε μία επιτροπή που αποτελούνταν από τον Στρατάρχη Βίλχελμ Κάιτελ, τον Μάρτιν Μπόρμαν και τον Χανς Λάμερς, να επιστρατεύσει 800.000 αρτιμελείς άνδρες, οι μισοί από τους οποίους θα προέρχονταν από «άνευ ουσίας βιομηχανίες». Εντούτοις τα αποτελέσματα αυτής της επιστράτευσης δεν έγιναν αισθητά μέχρι περίπου τον Μάιο του 1943, όταν οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις ήταν στο μέγιστο της δύναμής τους από την αρχή του πολέμου, αριθμώντας 9.5 εκατομμύρια στρατιώτες.
Μέχρι τις αρχές του 1943, οι γερμανικές δυνάμεις είχαν υποστεί βαριές απώλειες. Ήταν ασυνήθιστο για μια μεραρχία Πάντσερ να έχει πάνω από 100 άρματα και οι περισσότερες είχαν κατά μέσο όρο μόλις 70-80 επιχειρησιακώς διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή. Μετά τη μάχη γύρω από το Χάρκοβο, ο Χάιντς Γκουντέριαν ξεκίνησε ένα πρόγραμμα για να επαναφέρει τις μηχανοκίνητες δυνάμεις στην αρχική τους δύναμη. Παρά τις προσπάθειές του, μια γερμανική μεραρχία Πάντσερ ήταν δυνατόν να έχει 10.000-11.000 προσωπικό αντί της προβλεπόμενης δύναμης των 13.000-17.000 ανδρών. Μόνο κατά τον Ιούνιο άρχισαν οι μεραρχίες Πάντσερ να διαθέτουν οι κάθε μία 100-130 μάχιμα άρματα. Οι μεραρχίες SS ήταν συνήθως σε καλύτερη κατάσταση, έχοντας κατ' εκτίμηση 150 άρματα, ένα τάγμα αυτοκινούμενων επιθετικών πυροβόλων και αρκετά τεθωρακισμένα ημιερπυστριοφόρα φορτηγά ώστε να είναι μηχανοκινούμενο το μεγαλύτερο μέρος του πεζικού τους και οι μονάδες αναγνώρισης - αυτές είχαν προβλεπόμενο μέγεθος 19.000 προσωπικό. Σε αυτό το σημείο, η κύρια μάζα των γερμανικών αρμάτων αποτελούνταν από Panzer III και Panzer IV, εντούτοις, η Μεραρχία SS «Das Reich» είχε εφοδιαστεί με ένα αριθμό αρμάτων Tiger I.
Η Τέταρτη Στρατιά Πάντσερ ήταν υπό τις διαταγές του Στρατηγού Χέρμαν Χοθ, ενώ η Πρώτη Στρατιά Πάντσερ υπό την ηγεσία του Στρατηγού Έμπερχανρντ φον Μάκενσεν. Την 6η, 11η, και 17 Μεραρχία Πάντσερ διοικούσαν οι Στρατηγοί φον Χύνερσντορφ, Χέρμαν Μπαλκ και Φρίντολιν φον Σένγκερ ουντ Έτερλιν αντίστοιχα. Το Σώμα Πάντσερ SS το διοικούσε ο Πάουλ Χάουσερ, ο οποίος είχε υπό την διοίκησή του και την 3η Μεραρχία Πάντσερ (Totenkopf).
Η αντεπίθεση του Μανστάιν
Αυτό που ήταν γνωστό στους Γερμανούς ως Εκστρατεία του Ντονέτς έλαβε μέρος μεταξύ 19 Φεβρουαρίου και 15 Μαρτίου 1943. Αρχικά ο Μανστάιν προέβλεπε επίθεση σε τρία στάδια. Το πρώτο στάδιο περιλάμβανε την καταστροφή των σοβιετικών εμπροσθοφυλακών που είχαν εκταθεί σε μεγάλο μήκος κατά την επίθεσή τους. Το δεύτερο στάδιο περιλάμβανε την ανακατάληψη του Χαρκόβου, ενώ το τρίτο στάδιο προέβλεπε την επίθεση κατά των Σοβιετικών στο Κουρσκ, σε συνδυασμό με την Ομάδα Στρατιών Κέντρο. Το τελευταίο στάδιο τελικά ανακλήθηκε εξαιτίας του λιωσίματος των πάγων και του χιονιού και της επακόλουθης περιόδου λάσπης (ρασπούτιτσα) καθώς και της απροθυμίας της Ομάδας Στρατιών Κέντρο να συμμετέχει.
Πρώτη φάση: 19 Φεβρουαρίου – 6 Μαρτίου
Στις 19 Φεβρουαρίου το Σώμα Πάντσερ SS του Χάουσερ διατάχθηκε να χτυπήσει νότια ώστε να παρέχει κάλυψη για την επίθεση της Τέταρτης Στρατιάς Πάντσερ. Ταυτόχρονα, το Απόσπασμα Στρατιάς Hollidt διατάχθηκε να συγκρατήσει τις προσπάθειες των Σοβιετικών να σπάσουν τις γερμανικές γραμμές. Η Πρώτη Στρατιά Πάντσερ διατάχθηκε να προωθηθεί βόρεια σε μία προσπάθεια να αποκόψει και να καταστρέψει την Ταχυκίνητη Ομάδα Ποπόφ, χρησιμοποιώντας ακριβείς πληροφορίες για τις Σοβιετικές δυνάμεις, πράγμα που επέτρεψε την επιλογή των σημείων εμπλοκής και την επίτευξη τακτικής αριθμητικής ανωτερότητας. Η Πρώτη και η Τέταρτη Στρατιά Πάντσερ διατάχθηκαν ακόμα να επιτεθούν στην 6η Σοβιετική Στρατιά και την 1η Στρατιά Φρουρών. Μεταξύ 20-23 Φεβρουαρίου, η Μεραρχία Πάντσερ SS Leibstandarte απέκοψε το πλευρό της 6ης Στρατιάς, εκμηδενίζοντας την σοβιετική απειλή στον ποταμό Δνείπερο και περικυκλώνοντας και καταστρέφοντας επιτυχώς ένα αριθμό στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού νοτίως του ποταμού Σαμάρα. Η Μεραρχία Πάντσερ SS Das Reich προωθήθηκε βορειοανατολικά, ενώ η Μεραρχία Πάντσερ SS Totenkopf ανέλαβε δράση στις 22 Φεβρουαρίου, προωθούμενη παράλληλα με την Das Reich. Αυτές οι δύο μεραρχίες απέκοψαν επιτυχώς τις γραμμές ανεφοδιασμού της σοβιετικής εμπροσθοφυλακής. Η Πρώτη Στρατιά Πάντσερ κατάφερε μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου να περικυκλώσει την Ταχυκίνητη Ομάδα Ποπόφ, παρόλο που μια υπολογίσιμη δύναμη κατάφερε να διαφύγει βόρεια. Στις 22 Φεβρουαρίου, θορυβημένη από την επιτυχία της γερμανικής αντεπίθεσης, η Στάβκα διέταξε του Μέτωπο Βορόνεζ να μετακινήσει την 3η Στρατιά Αρμάτων και την 69η Στρατιά νοτίως, σε μία προσπάθεια να ανακουφίσει την πίεση στο Νοτιοδυτικό Μέτωπο και να καταστρέψει τις γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή του Κράσνογκραντ.
thumb|left|Γερμανικά άρματα [[Panzer IV στο Χαρκόβο, 1943]]
Η σοβιετική Τρίτη Στρατιά Αρμάτων άρχισε να εμπλέκεται με τις γερμανικές μονάδες στα νότια του Χαρκόφ, αναλαμβάνοντας δράση συγκράτησης ενώ η επίθεση του Μανστάιν συνεχίζονταν. Στις 24 Φεβρουαρίου, οι Γερμανοί είχαν αποσύρει την Μεραρχία Großdeutschland, αφήνοντας την 167η και την 320η μεραρχία πεζικού, ένα σύνταγμα από την μεραρχία Totenkopf και στοιχεία από την μεραρχία Leibstandarte για να υπερασπιστούν την δυτική άκρη της προεξοχής που είχε δημιουργηθεί από την σοβιετική επίθεση. Μεταξύ 24-27 Φεβρουαρίου, η 3η Στρατιά Αρμάτων και η 69η Στρατιά συνέχισαν την επίθεση σε αυτό το τμήμα των γερμανικών γραμμών, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία. Καθώς οι σοβιετικές δυνάμεις υποστήριξης είχαν εκταθεί πολύ και το βάθος τους είχε λεπτύνει η επίθεση άρχισε να παραπαίει. Στις 25 Φεβρουαρίου το Κεντρικό Μέτωπο του Ροκοσόφσκι εξαπέλυσε την επίθεσή του μεταξύ της 2ης Στρατιάς και της 2ης Στρατιάς Πάντσερ με ενθαρρυντικά αποτελέσματα κατά μήκος των γερμανικών πλευρών, πασχίζοντας όμως να κρατήσει τον ίδιο ρυθμό επέλασης στο κέντρο της επίθεσης. Καθώς η επίθεση προχωρούσε, στο δεξιό γερμανικό πλευρό άρχισε να βαλτώνει εξαιτίας της αυξανόμενης αντίστασης, ενώ στο αριστερό πλευρό άρχισε να υπερεκτείνεται.
Μετά την γερμανική επιτυχία ενάντια στο Νοτιοδυτικό Μέτωπο, συμπεριλαμβανομένων των προσπαθειών της Σοβιετικής 6ης Στρατιάς να σπάσει την περικύκλωση, η Στάβκα διέταξε το Μέτωπο Βορόνεζ να παραδώσει την 3η Στρατιά Αρμάτων στη διοίκηση του Νοτιοδυτικού Μετώπου. Για να διευκολυνθεί η μετάβαση, η 3η Στρατιά Αρμάτων παραχώρησε δύο μεραρχίες τυφεκιοφόρων στην 69η Στρατιά και επιτέθηκε νότια σε μία προσπάθεια να καταστρέψει το Σώμα Πάντσερ SS. Εντούτοις, λόγω μειωμένων καυσίμων και πυρομαχικών μετά την προώθηση νότια, η επίθεση της 3η Στρατιά Αρμάτων αναβλήθηκε μέχρι τις 3 Μαρτίου. Επιπλέον, η 3η Στρατιά Αρμάτων ήταν εξαντλημένη και σοβαρά φθαρμένη από τις συνεχείς αεροπορικές επιθέσεις των Γερμανών με τα βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως Στούκα (Junkers Ju 87). Εξαπολύοντας την επίθεσή της η 3η Στρατιά Αρμάτων, έπεσε πάνω στις επελαύνουσες μονάδες της Μεραρχίας Πάντσερ SS Totekopf και αμέσως βρέθηκε να αμύνεται. Τελικά, η μεραρχία SS κατάφερε να διαρρήξει τις γραμμές του 15ου Σώματος Αρμάτων και να ενωθεί με άλλες μονάδες της που προωθούνταν βορείως, περικυκλώνοντας επιτυχώς το σοβιετικό σώμα αρμάτων. Το 12ο Σώμα Αρμάτων της 3η Στρατιάς Αρμάτων αναγκάστηκε και αυτό να περάσει αμέσως στην άμυνα, αφού οι μεραρχίες SS Totenkopf και Das Reich απείλησαν να αποκόψουν τις γραμμές ανεφοδιασμού της 3ης Στρατιάς Αρμάτων. Μέχρι τις 5 Μαρτίου, η επιτιθέμενη 3η Στρατιά Αρμάτων είχε εξουθενωθεί και μόνο ένας μικρός αριθμός ανδρών κατάφεραν να διαφύγουν βόρεια, όπου αναγκάστηκαν να στήσουν μια νέα αμυντική γραμμή.
Η καταστροφή της Ταχυκίνητης Ομάδας Ποπόφ και της 6ης Στρατιάς κατά τα πρώτα στάδια της γερμανικής αντεπίθεσης δημιούργησε μεγάλο κενό στις σοβιετικές γραμμές. Εκμεταλλευόμενος τις ασυντόνιστες και σπασμωδικές προσπάθειες των Σοβιετικών να γεμίσουν το κενό, ο Μανστάιν διέταξε την συνέχιση της επίθεσης προς το Χάρκοβο. Μεταξύ 1-5 Μαρτίου η Γερμανική 4η Στρατιά Πάντσερ, συμπεριλαμβανομένου του Σώματος Πάντσερ SS, κάλυψαν 80 χιλιόμετρα και βρίσκονταν μόλις περί τα 16 χιλιόμετρα νότια του Χαρκόβου. Μέχρι τις 6 Μαρτίου, η μεραρχία Leibstandarte είχε δημιουργήσει προγεφύρωμα στον ποταμό Ρος, ανοίγοντας τον δρόμο προς το Χαρκόφ. Η επιτυχία της αντεπίθεσης του Μανστάιν ανάγκασε τη Στάβκα να σταματήσει την επίθεση του Ροκοσόφσκι. Η Πρώτη Στρατιά Πάντσερ μπόρεσε να επανακτήσει μια αμυντική γραμμή στον ποταμό Ντονέτς και ο Μανστάιν άρχισε να σχεδιάζει της επακόλουθες επιθέσεις που θα καθάριζαν τις σοβιετικές δυνάμεις δυτικά του Ντονέτς. Σύμφωνα με τους Γερμανούς, η γερμανική αντεπίθεση στοίχισε στον Κόκκινο Στρατό 23.000 άνδρες, 615 άρματα και 352 στοιχεία πυροβολικού.
Προώθηση προς το Χάρκοβο: 7–10 Μαρτίου
Ενώ το Κεντρικό Μέτωπο του Ροκκοσόφσκι συνέχισε την επίθεσή του εναντίον της Γερμανικής Δεύτερης Στρατιάς, η οποία πλέον είχε ενισχυθεί με νέες μεραρχίες, η εκ νέου επίθεση των Γερμανών προς το Χάρκοβο το αιφνιδίασε. Στις 7 Μαρτίου, ο Μανστάιν πήρε την απόφαση να αυξήσει την πίεση στο Χάρκοβο, παρά τον ερχομό του ανοιξιάτικου λιωσίματος του χιονιού. Εντούτοις, αντί να επιτεθεί ανατολικά του Χαρκόβου, αποφάσισε να προσανατολίσει την επίθεση στα δυτικά και μετά να το περικυκλώσει από τα βόρεια. Η Μεραρχία Πάντσερ Grossdeutschland είχε επίσης επιστρέψει στο μέτωπο, ρίχνοντας το βάρος της στην επίθεση απειλώντας να διαιρέσει την 69η Στρατιά και υπολείμματα της 3ης Στρατιάς Αρμάτων. Μεταξύ 8-9 Μαρτίου, το Σώμα Πάντσερ SS τελείωσε την προώθησή του βορείως, διασπώντας την 69η και 40η Στρατιά των Σοβιετικών και στις 9 Μαρτίου στράφηκε ανατολικά ώστε να ολοκληρώσει την περικύκλωση. Παρά τις προσπάθειες της Στάβκα να περιορίσει την γερμανική προώθηση ρίχνοντας στο μέτωπο τις προσφάτως αποδεσμευμένες 19η Μεραρχία Τυφεκιοφόρων και 186η Ταξιαρχία Αρμάτων, αυτή συνεχίστηκε.
Στις 9 Μαρτίου, η Σοβιετική 40η Στρατιά αντεπιτέθηκε στην Μεραρχία Grossdeutschland σε μια τελική προσπάθεια να αποκαταστήσει την επικοινωνία με την 3η Στρατιά Αρμάτων. Αυτή η αντεπίθεση εντούτοις αντιμετωπίστηκε από την επέκταση της γερμανικής επίθεσης προς το Χάρκοβο στις 10 Μαρτίου. Την ίδια ημέρα, η 4η Στρατιά Πάντσερ διέταξε το Σώμα Πάντσερ SS να καταλάβει το Χάρκοβο όσο το δυνατόν γρηγορότερα, παροτρύνοντας τον Χάουσερ να διατάξει τρεις μεραρχίες Πάντσερ SS να επιτεθούν άμεσα. Η Das Reich θα έρχονταν από τα δυτικά, η Leibstandarte θα επιτίθονταν από τα βόρεια και η Totenkopf θα παρείχε κάλυψη κατά μήκος των νότιων και νοτιοανατολικών πλευρών. Παρά τις προσπάθειες του Στρατηγού Χοθ να διατάξει τον Χάουσερ να μείνει πιστός στο αρχικό σχέδιο, το Σώμα Πάντσερ SS αποφάσισε να συνεχίσει την επίθεση στην πόλη, παρόλο που οι σοβιετικές άμυνες τον ανάγκασαν να την αναβάλει για την επόμενη ημέρα. Ο Μανστάιν διέταξε την συνέχιση της υπερφαλάγγισης της πόλης, αφήνωντας ωστόσο χώρο για εν δυνάμει επίθεση στο Χάρκοβο αν η σοβιετική αντίσταση ήταν μικρή, αλλά ο Χάουσερ αποφάσισε να αγνοήσει τη διαταγή και να συνεχίσει το δικό του σχέδιο για επίθεση. Σύμφωνα με τον Μανστάιν, το αρχηγείο της Ομάδας Στρατιών αναγκάστηκε να παρέμβει σε αρκετές περιπτώσεις ώστε να υποχρεωθεί το Σώμα Πάντσερ SS να στραφεί ανατολικά ώστε να περικυκλωθεί η πόλη, αντί να εξαπολύσει κατά μέτωπο επίθεση.
Μάχη για την πόλη: 11–15 Μαρτίου
Νωρίς το πρωί της 11ης Μαρτίου η μεραρχία Leibstandarte εξαπέλυσε επίθεση με δύο αιχμές στο βόρειο Χάρκοβο. Το 2ο Σύνταγμα Γρεναδιέρων Πάντσερ, προωθούμενο από τα Νοτιοδυτικά, χωρίστηκε σε δύο φάλαγγες προχωρώντας προς το βόρειο Χάρκοβο από αμφότερες τις πλευρές της σιδηροδρομικής γραμμής Μπέλγκοροντ-Χάρκοβο. Το 2ο τάγμα στην δεξιά πλευρά της γραμμής, επιτέθηκε στην περιοχή της πόλης Σιέβερνι, συναντώντας έντονη αντίσταση καταφέρνοντας να προωθηθεί μόνο μέχρι μέχρι την αυλή του σιδηροδρομικού σταθμού μέχρι το τέλος της ημέρας. Στην άλλη πλευρά της γραμμής, το πρώτο τάγμα επιτέθηκε στην περιοχή Αλεξέγιεβκα, συναντώντας σοβιετική αντεπίθεση οδηγούμενη από άρματα T-34, η οποία οδήγησε μέρος του τάγματος έξω από την πόλη. Μόνο με αεροπορική υποστήριξη και υποστήριξη πυροβολικού από αεροσκάφη Ju 87 Στούκας και αυτοκινούμενα πυροβόλα StuG κατάφερε το γερμανικό πεζικό να εισχωρήσει στην πόλη. Μια πλευρική επίθεση από τα μετόπισθεν επέτρεψε στους Γερμανούς να αποκτήσουν τελικά έρεισμα σ' αυτό το τμήμα της πόλης. Ταυτόχρονα, το 1ο Σύνταγμα Γρεναδιέρων SS, με άρματα από άλλη μονάδα, επιτέθηκε από τον κύριο δρόμο από το Μπέλγκοροντ, μαχόμενο μια άμεση αντεπίθεση στο αριστερό πλευρό του από το αεροδρόμιο της πόλης. Μαχόμενο με T-34, το γερμανικό απόσπασμα κατάφερε να καταλάβει τα βόρεια προάστια του Χαρκόβου. Από τα νοτιοανατολικά, ένα άλλο απόσπασμα γερμανικού πεζικού, αρμάτων και αυτοκινούμενων πυροβόλων επιχείρησαν να ελέγξουν τις εξόδους προς τις πόλεις Ρόγκαν και Τσουγκούγιεφ. Η επίθεση αυτή διείσδυσε βαθύτερα στο Χάρκοβο, αλλά καθώς είχε ελλείψεις σε καύσιμα, τα άρματα αναγκάστηκαν να οχυρωθούν και να αρχίσουν να αμύνονται.