cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κριντ III
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ατλάντα Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Rocky Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λούντβιχ Γιόρανσον Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Μπλάντι μέρι
Το μπλάντι μέρι επινοήθηκε τη δεκαετία του 1920 ή του 1930. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες ως προς την προέλευση του ποτού και το όνομά του. Έχει πολλές παραλλαγές, με πιο αξιοσημείωτη το Ρεντ Σνάπερ (ονομάζεται επίσης Μπλάντι Μάργαρετ), το Σίζαρ και το Μιτσελάδα.
Ιστορία
Ο Γάλλος μπάρμαν Φερνάντ Πετιό ισχυρίστηκε ότι εφηύρε το Μπλάντι Μέρι το 1921, πολύ πριν από οποιονδήποτε από τους μεταγενέστερους ισχυρισμούς, σύμφωνα με την εγγονή του. Εργαζόταν στο New York Bar στο Παρίσι εκείνη την εποχή, το οποίο αργότερα έγινε Harry's New York Bar, ένα στέκι στο Παρίσι όπου σύχναζε ο Έρνεστ Χέμινγκουεϊ και άλλοι Αμερικανοί μετανάστες. Το πρωτότυπο κοκτέιλ λέγεται ότι δημιουργήθηκε σε μια στιγμή, σύμφωνα με τις παραδόσεις του ίδιου του μπαρ, αποτελούμενο μόνο από βότκα και χυμό ντομάτας. Αυτό το κοκτέιλ αρχικά αναφερόταν ως «Κουβάς Αίματος». Το Harry's Bar ισχυρίζεται επίσης ότι έχει δημιουργήσει πολλά άλλα κλασικά κοκτέιλ, όπως το White Lady και το Side Car.
Το 21 Club της Νέας Υόρκης έχει δύο αξιώσεις που σχετίζονται με αυτό. Η μία είναι ότι εφευρέθηκε τη δεκαετία του 1930 από τον μπάρμαν Χένρι Ζμπικίεβιτς, ο οποίος κατηγορήθηκε για την ανάμειξη του Μπλάντι Μέρι. Η άλλη αποδίδει την εφεύρεσή του στον κωμικό Τζορτζ Τζέσελ, ο οποίος σύχναζε στο 21 Club. Το 1939, ο Λούσιους Μπιμπ τύπωσε στη στήλη του κουτσομπολιού This New York μια από τις πρώτες αναφορές στις ΗΠΑ σε αυτό το ποτό, μαζί με την αρχική συνταγή: «Το πιο πρόσφατο κοκτέιλ του Τζορτζ Τζέσελ που τραβά την προσοχή από τους συντάκτες της πόλης ονομάζεται Μπλάντι Μαίρη: μισός χυμός ντομάτας, μισή βότκα».
Σε μια δημοσίευση του 1939 από την El Floridita που ονομάζεται «Floridita Cocktails» μια συνταγή που ονομάζεται Μέρι Ρόουζ απαριθμεί τα κύρια συστατικά του σύγχρονου Μπλάντι Μέρι. Αυτό το φυλλάδιο μπορεί να είναι μια από τις πρώτες δημοσιεύσεις που χρησιμοποιεί το όνομα Μέρι, ενώ χρησιμοποιεί τα ίδια συστατικά στο σημερινό Μπλάντι Μέρι.
Το κοκτέιλ διεκδικήθηκε ως νέο κοκτέιλ με το όνομα "Red Hammer" στο περιοδικό Life το 1942, αποτελούμενο από χυμό ντομάτας, βότκα και χυμό λεμονιού. Λιγότερο από ένα μήνα αργότερα, μια διαφήμιση του Life για τη γαλλική σάλτσα Worcestershire πρότεινε να προστεθεί σε ένα παρθένο «κοκτέιλ χυμού ντομάτας» μαζί με χυμό ντομάτας, αλάτι και πιπέρι. Η προσθήκη αλατιού στο αλκοολούχο ποτό προτάθηκε την ίδια χρονιά σε μια ιστορία στο Hearst's International Combined with Cosmopolitan.
Προέλευση του ονόματος
Το όνομα «Μπλάντι Μέρι» (ματωμένη Μαίρη) συνδέεται με σειρά ιστορικών προσώπων -ιδιαίτερα της βασίλισσας Μαρίας Α΄ της Αγγλίας, η οποία είχε το παρατσούκλι "Bloody Mary" στο Foxe's Book of Martyrs επειδή προσπάθησε να αποκαταστήσει την Καθολική Εκκλησία στην Αγγλία- και μυθικές γυναίκες από λαογραφία.
Μερικοί λάτρεις του ποτού πιστεύουν ότι η έμπνευση για το όνομα ήταν η σταρ του Χόλιγουντ, Μαίρη Πίκφορντ. Άλλοι εντοπίζουν το όνομα σε μια σερβιτόρα ονόματι Μαίρη που εργαζόταν σε ένα μπαρ στο Σικάγο που ονομάζεται Bucket of Blood. Η παράδοση στο Harry's New York Bar στο Παρίσι, σύμφωνα με τον διευθυντή Αλαίν ντα Σίλβα σε μια συνέντευξη του 2011, είναι ότι ένας από τους θαμώνες για τους οποίους το κοκτέιλ αναμίχθηκε για πρώτη φορά το 1920 ή το 1921 δήλωσε: «Μοιάζει με την κοπέλα μου που γνώρισα σε ένα καμπαρέ». Το όνομα του καμπαρέ ήταν Κουβάς Αίματος (Bucket of Blood) και το όνομα της κοπέλας ήταν Μαίρη, έτσι οι θαμώνες και ο μπάρμαν συμφώνησαν να το ονομάσουν «Μπλάντι Μέρι».
Προετοιμασία και σερβίρισμα
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Μπλάντι Μέρι είναι ένα κοινό ρόφημα που φημίζεται ότι θεραπεύει το hangover καθώς συνδυάζει βαριά φυτική βάση (για να ηρεμήσει το στομάχι), αλάτι (για την αναπλήρωση των χαμένων ηλεκτρολυτών) και αλκοόλ (για ανακούφιση από πόνους στο κεφάλι και στο σώμα). Οι λάτρεις του μπλάντι μέρι νιώθουν κάποια ανακούφιση από τις μουδιαστικές επιδράσεις του αλκοόλ, καθώς και από το φαινόμενο εικονικού φαρμάκου. Η φήμη του ως αναζωογονητικού ποτού συμβάλλει στη δημοτικότητα του μπλάντι μέρι το πρωί και νωρίς το απόγευμα, ειδικά στα brunch.
Το μπλάντι μέρι σερβίρεται παραδοσιακά με πάγο σε ένα ψηλό ή φουσκωμένο ποτήρι. Τα δύο κρίσιμα συστατικά, η βότκα και ο χυμός ντομάτας, είναι σχετικά απλά. Ωστόσο, το ποτό δεν αποτελείται σχεδόν ποτέ από αυτά τα δύο συστατικά και μόνο. Μεταξύ των πιο κοινών προσθηκών στη βάση του χυμού είναι αλάτι ή αλάτι σέλινου (είτε ανακατεμένο είτε ως αλατισμένο χείλος), σπασμένο πιπέρι, καυτερή σάλτσα (όπως ταμπάσκο), χυμοί εσπεριδοειδών (ειδικά λεμόνι ή λάιμ), σάλτσα Worcestershire, σπόροι σέλινου, χρένο, χυμό αχιβάδας ή άλμη ελιάς, καστανή ζάχαρη ή μελάσα, ή πικρό ποτό. Μερικά ή όλα αυτά τα συστατικά μπορούν να αναμειχθούν με τον χυμό ντομάτας ως ένα ενιαίο μίγμα στο οποίο προστίθεται η βότκα ή το ποτό μπορεί να κατασκευαστεί στο χέρι από τον μπάρμαν από ακατέργαστα υλικά σύμφωνα με την προτίμηση του θαμώνα. Κοινή γαρνιτούρα είναι ένα κοτσάνι σέλινου όταν σερβίρεται σε ψηλό ποτήρι. Άλλες κοινές γαρνιτούρες περιλαμβάνουν ελιές, κύβους τυριού, τουρσί άνηθου, φέτες λεμονιού, αποξηραμένο λουκάνικο, μπέικον και γαρίδες (καθώς η γεύση του ποτού θυμίζει συχνά σάλτσα κοκτέιλ γαρίδας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοκτέιλ
Αμπάς Μιρζά
δεξιά|μικρογραφία|Επιθεώρηση στη μάχη Ο Αμπάς Μιρζά (, 26 Αυγούστου 1789 – 25 Οκτωβρίου 1833) ήταν διάδοχος του θρόνου των Κατζάρ του Ιράν. Απέκτησε φήμη ως στρατιωτικός διοικητής κατά τη διάρκεια του Ρωσοπερσικού Πολέμου του 1804-1813 και του Ρωσοπερσικού Πολέμου του 1826-1828, καθώς και μέσω του Οθωμανοπερσικού Πολέμου του 1821-1823. Επιπλέον, είναι γνωστός ως πρώιμος εκσυγχρονιστής των ενόπλων δυνάμεων και των θεσμών της Περσίας, καθώς και για τον θάνατό του πριν από τον πατέρα του, Φαθ Αλί Σαχ.
Ο Αμπάς ήταν ένας ευφυής πρίγκιπας, είχε αρκετό λογοτεχνικό γούστο και είναι αξιοσημείωτος λόγω της συγκριτικής απλότητας της ζωής του.
Με τον Αμπάς Μιρζά ως στρατιωτικό διοικητή των περσικών δυνάμεων, το Ιράν έχασε όλα τα εδάφη του στον Καύκασο που περιλάμβαναν τον Νότιο Καύκασο και τμήματα του Βόρειου Καυκάσου (Νταγκεστάν) από τη Ρωσία σύμφωνα με τη Συνθήκη του Γκουλιστάν του 1813 και τη Συνθήκη του Τουρκμαντσάι του 1828, μετά τα αποτελέσματα των πολέμων του 1804-1813 και του 1826-1828.
Βιογραφία
Ο Αμπάς Μιρζά γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1789 στη Νάβα του Μαζανταράν. Ήταν ο μικρότερος γιος του Φαθ Αλί Σαχ, αλλά λόγω της βασιλικής καταγωγής της μητέρας του προοριζόταν από τον πατέρα του να τον διαδεχθεί. Θεωρήθηκε ο αγαπημένος γιος του πατέρα του και διορίστηκε κυβερνήτης (beglarbeg) της περιοχής του Αζερμπαϊτζάν της Περσίας, περίπου το 1798, όταν ήταν 10 ετών. Το 1801, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Αγά Μοχαμάντ Χαν, οι Ρώσοι εκμεταλλεύτηκαν τη συγκυρία και προσάρτησαν το Καρτλί-Καχετία. Καθώς η (Ανατολική) Γεωργία βρισκόταν υπό την περιοδική ιρανική επικυριαρχία από τις αρχές του 16ου αιώνα, η πράξη αυτή των Ρώσων θεωρήθηκε ως εισβολή στην ιρανική επικράτεια. Το 1804, πρόθυμος να καταλάβει και τα υπόλοιπα εδάφη του Ιράν, ο ρωσικός στρατός με επικεφαλής τον στρατηγό Πάβελ Τσιτσιάνοφ, πολιόρκησε, κατέλαβε και λεηλάτησε την πόλη Γκαντζά, ξεκινώντας έτσι τον Ρωσοπερσικό Πόλεμο (1804-13). Ο Φαθ Αλί Σαχ διόρισε τον Αμπάς Μιρζά διοικητή του εκστρατευτικού σώματος των 30.000 ανδρών. Τη βοήθειά του ζήτησαν διακαώς τόσο η Αγγλία όσο και ο Ναπολέων, που επιθυμούσαν να αλληλοεξουδετερωθούν στην Ανατολή, ιδίως καθώς η Περσία συνορεύει με έναν κοινό αντίπαλο, την αυτοκρατορική Ρωσία.
Τα πρώτα στάδια του πολέμου που ακολούθησε τις εντολές του Φαθ Αλί Σαχ να εισβάλει και να ανακτήσει τη Γεωργία και τα βόρεια τμήματα της σύγχρονης Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν κατέληξαν σε χρόνια σχετικά αδρανούς εδαφικού πολέμου. Ωστόσο, όπως προσθέτει ο καθηγητής Αλεξάντερ Μικαμπερίτζε, ο Αμπάς Μιρζά ηγήθηκε του στρατού σε μια συνολικά καταστροφική εκστρατεία κατά των Ρώσων, υποφέροντας ήττες στο Γκιουμρί, το Καλαγκίρι, τον ποταμό Ζαγκάμ (1805), το Καρακαπέτ (1806), το Καραμπάμπα (1808), τη Γκαντζά (1809), το Μεγρί, τον ποταμό Αράς και το Αχαλκαλάκι (1810). Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει αποφασιστικά, καθώς η Ρωσία έστελνε όλο και πιο προηγμένα όπλα και αυξανόμενο αριθμό στρατιωτών. Διοικώντας τις νοτιότερες ρωσικές μεραρχίες κατά τη διάρκεια του μακροχρόνιου πολέμου, ο Κοτλιαρέφσκι νίκησε τον αριθμητικά ανώτερο περσικό στρατό στη μάχη του Ασλαντούζ (1812) και στις αρχές του 1813 εισέβαλε και κατέλαβε το Λανκαράν. Οι Ρώσοι είχαν στρατοπεδεύσει στην απέναντι όχθη του ποταμού Αράς, όταν οι δύο Βρετανοί σύμβουλοί του, ο λοχαγός Κρίστι και ο υπολοχαγός Πότινγκερ, του είπαν να τοποθετήσει φρουρούς σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά ο Μιρζά αγνόησε τις προειδοποιήσεις. Ο Κρίστι και άλλοι Βρετανοί αξιωματικοί προσπάθησαν να συσπειρώσουν έναν στρατό που υποχωρούσε πανικόβλητος. Για μέρες οι Ρώσοι εξαπέλυαν σφοδρές επιθέσεις, αλλά τελικά ο Κρίστι υποχώρησε και ο Μιρζά διέταξε πλήρη υποχώρηση. Ο εφησυχασμός κόστισε 10.000 περσικές ζωές. Ο Μιρζά πίστεψε λανθασμένα στο βάρος της αριθμητικής υπεροχής. Παρά την απουσία ηγεσίας, οι Πέρσες στο Λανκαράν άντεξαν για εβδομάδες, μέχρι που οι Ρώσοι σφαγίασαν τη φρουρά των 4.000 αξιωματικών και ανδρών.
Τον Οκτώβριο του 1813, με τον Αμπάς Μιρζά ακόμα αρχιστράτηγο, η Περσία αναγκάστηκε να συνάψει μια εξαιρετικά δυσμενή ειρήνη, γνωστή ως Συνθήκη του Γκουλιστάν, παραχωρώντας αμετάκλητα τμήματα των εδαφών της στον Καύκασο, που περιλάμβαναν τη σημερινή Γεωργία, το Νταγκεστάν και το μεγαλύτερο μέρος αυτού που αποτελεί σήμερα τη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Η μόνη υπόσχεση που έλαβε ο Σάχης σε αντάλλαγμα ήταν μια χλιαρή εγγύηση ότι ο Μιρζά θα διαδεχόταν τον θρόνο του, χωρίς κάποιο εμπόδιο.
Οι δραστικές απώλειες που υπέστησαν οι δυνάμεις του τον έκαναν να συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε να εκπαιδεύσει τον στρατό της Περσίας στον ευρωπαϊκό τρόπο πολέμου και άρχισε να στέλνει τους μαθητές του στην Ευρώπη για στρατιωτική εκπαίδευση. Με την εισαγωγή ταγμάτων ευρωπαϊκού τύπου, ο Αμπάς Μιρζά πίστευε ότι αυτό θα επέτρεπε στο Ιράν να αποκτήσει το πάνω χέρι έναντι της Ρωσίας και να διεκδικήσει τα χαμένα εδάφη του. Επηρεασμένος από τις μεταρρυθμίσεις του σουλτάνου Σελίμ Γ΄, ο Αμπάς Μιρζά έθεσε ως στόχο να δημιουργήσει μια ιρανική εκδοχή του οθωμανικού Νιζάμ-ı Τσεντίντ και να μειώσει την εξάρτηση των Κατζάρ από τις φυλετικές και επαρχιακές δυνάμεις. Το 1811 και το 1815, δύο ομάδες στάλθηκαν στη Βρετανία και το 1812 κατασκευάστηκε ένα τυπογραφείο στην Ταμπρίζ ως μέσο αναπαραγωγής ευρωπαϊκών στρατιωτικών εγχειριδίων. Στην Ταμπρίζ λειτούργησαν επίσης ένα εργοστάσιο πυρίτιδας και μια αποθήκη πυρομαχικών. Η εκπαίδευση συνεχίστηκε με συνεχείς ασκήσεις από Βρετανούς συμβούλους, με έμφαση στο πεζικό και το πυροβολικό. μικρογραφία|Ο Αμπάς Μιρζά με τον [[Ιβάν Πασκέβιτς κατά την υπογραφή της Συνθήκης του Τουρκμεντσάι, 1828]] Ο Αμπάς Μιρζά είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει τον πρόσφατα αναμορφωμένο στρατό του όταν άρχισε ο Οθωμανοπερσικός Πόλεμος (1821-1823), ο οποίος αποδείχθηκε ικανός με αρκετές νίκες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την υπογραφή συνθήκης ειρήνης το 1823 μετά τη μάχη του Ερζερούμ. Ο πόλεμος ήταν μια νίκη για την Περσία, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι οι στρατιώτες της ήταν λιγότεροι, και αυτό έδωσε την απαραίτητη αυτοπεποίθηση στις δυνάμεις. Ο δεύτερος πόλεμός του με τη Ρωσία, που ξεκίνησε το 1826, ξεκίνησε με καλό πρόσημο, καθώς ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που είχε χάσει στον Ρωσοπερσικό Πόλεμο (1804-13), ωστόσο κατέληξε σε μια σειρά δαπανηρών ηττών, μετά τις οποίες η Περσία αναγκάστηκε να παραχωρήσει τα τελευταία εδάφη του Καυκάσου, που περιλάμβαναν όλη τη σημερινή Αρμενία, το Ναχιτσεβάν, το υπόλοιπο της σύγχρονης Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν που βρισκόταν ακόμη στα χέρια του Ιράν, και την επαρχία Ιγκντίρ, όλα σύμφωνα με τη Συνθήκη του Τουρκμεντσάι του 1828. Η τελική απώλεια οφειλόταν λιγότερο στην ικανότητα του ίδιου και του στρατού του και περισσότερο στην έλλειψη ενισχύσεων και στη συντριπτική αριθμητική υπεροχή των Ρώσων. Οι αμετάκλητες απώλειες, οι οποίες συνολικά ανέρχονταν σε όλα τα εδάφη του Ιράν των Κατζάρ στον Βόρειο και στον Νότιο Καύκασο, επηρέασαν σοβαρά τον Αμπάς Μιρζά και η υγεία του άρχισε να κλονίζεται. Έχασε επίσης τον ενθουσιασμό του για οποιαδήποτε άλλη στρατιωτική μεταρρύθμιση. Το 1833 προσπάθησε να αποκαταστήσει την τάξη στην επαρχία Χορασάν, η οποία βρισκόταν ονομαστικά υπό περσική κυριαρχία, και ενώ ασχολιόταν με το έργο αυτό πέθανε στο Μασχάντ το 1833. Το 1834, ο μεγαλύτερος γιος του, Μοχαμάντ Μιρζά, διαδέχθηκε τον Φαθ Αλί Σαχ ως ο επόμενος βασιλιάς. Ο Ρ. Γ. Γουάτσον (History of Persia, 128-9) τον περιέγραψε ως «τον ευγενέστερο της φυλής των Κατζάρ».
Έμεινε περισσότερο στην ιστορία για την ανδρεία του στη μάχη και τις αποτυχημένες προσπάθειές του να εκσυγχρονίσει τον περσικό στρατό. Δεν ήταν επιτυχής εν μέρει λόγω της έλλειψης κυβερνητικού συγκεντρωτισμού στο Ιράν κατά τη διάρκεια της εποχής του. Επιπλέον, ο Αμπάς Μιρζά ήταν ο πρώτος που έστειλε Ιρανούς φοιτητές στην Ευρώπη για δυτική εκπαίδευση. Δεν μπόρεσε να αποδειχθεί μακροπρόθεσμα επιτυχημένος στους πολέμους του με τη Ρωσία, καθώς κατέληξε να χάσει περισσότερα εδάφη από όσα κέρδισε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Δυναστεία των Κατζάρων
Τζιβαέρι (τηλεοπτική σειρά)
Τζιβαέρι είναι ο τίτλος ελληνικής δραματικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από το Mega Channel την τηλεοπτική σεζόν 1997-1998. Η σειρά αποτελείται από 25 επεισόδια.
Το σενάριο της σειράς έγραψε ο Λευτέρης Καπώνης ενώ τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Γιώργος Κορδέλλας.
Τα γυρίσματα της σειράς πραγματοποιήθηκαν το 1997 στα Κύθηρα.
Πλοκή
Η Βέρα, μια νέα και όμορφη τραγουδίστρια, δουλεύει σε κρουαζιερόπλοιο. Συζεί με τον Σταύρο, που δουλεύει κι αυτός στο κρουαζιερόπλοιο αλλά το πάθος του είναι ο τζόγος. Κάποια μέρα την ειδοποιούν ότι ο πατέρας της, που μένει στα Κύθηρα, με την μικρή της αδελφή την Αλίκη, πνίγηκε. Η Βέρα επιστρέφει στο νησί για την κηδεία και εκεί συναντιέται με τον γιατρό του νησιού, τον Αντώνη, ο οποίος υπήρξε ο νεανικός της έρωτας. Αποφασίζει να μείνει στο νησί για να προστατεύσει την μικρή αδελφή της. Ξανασυναντά τον Αντώνη και αγοράζει μια πανσιόν. Ο Σταύρος όμως έρχεται στο νησί και όταν η Βέρα τον διώχνει, τα φτιάχνει με την Αλίκη για να την εκδικηθεί. Κάποια στιγμή όμως η Αλίκη ανακαλύπτει ότι ο Σταύρος την κοροϊδεύει. Πάνω στην απελπισία και τον θυμό της τον πυροβολεί και η Βέρα, για να γλυτώσει την μικρή της αδελφή παίρνει εκείνη την ευθύνη του φόνου επάνω της και περνάει από δίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega
Βενέδικτος της Σαβοΐας
Ο Βενέδικτος (ιταλ.: Benedetto di Savoia , 21 Ιουνίου 1741 - 4 Ιανουαρίου 1808) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας του Σαμπλαί. Ήταν στρατιωτικός και διέμενε στο Παλάτσο Σαμπλαίζ στο Τορίνο.
Βιογραφία
Ο Βενέδικτος Μαρία Μαυρίκιος γεννήθηκε στο Παλάτσο Βενάρια στο Τορίνο και ήταν ο δεύτερος γιος (από όσους ενηλικιώθηκαν) του Καρόλου Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας από την Ελισάβετ Θηρεσία της Λωρραίνης, κόρης του Λεοπόλδου της Λωρραίνη ς. Η μητέρα του απεβίωσε κατά την γέννησή του. Ο ίδιος έλαβε το όνομα του Βενέδικτου ΙΔ΄, που είχε γίνει πάπας 10 μήνες πριν. Ήταν αδελφός του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας, εξάδελφος του Φερδινάνδου ΣΤ΄ της Ισπανίας, τρίτος εξάδελφος του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Ήταν εξάδελφος της Μαρίας Καρολίνας της Αυστρίας, συζύγου του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών και της αδελφής της Μαρίας Αντουανέττας της Αυστρίας, συζύγου του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας.
Από τον Φραγκίσκο Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του προτάθηκε ως σύζυγος η κόρη του Μαρία Χριστίνα, κάτι που δεν ευοδώθηκε. Ο πατέρας του το 1753 του παραχώρησε το Παλάτσο Σαμπλαίζ, προέκταση του Βασιλικού Ανακτόρου του Τορίνο, που ανήκε στον Μαυρίκιο της Σαβοΐας. Ο Βενέδικτος εξωράισε το κτήριο υπό την επίβλεψη του δημοφιλούς τότε αρχιτέκτονα Μπενεντέτο Αλφιέρι. Το 1763 ο πατέρας του τον έκανε δούκα του Σαμπλαί και του απένειμε γαίες. Το 1796 ο αδελφός του τον έκανε μαρκήσιο της Ιβρέα. Το 1764 αγόρασε το Αλιέ (Agliè) με το δουκικό ανάκτορο και πώλησε το Παλάτσο Σαμπλαίζ στον αδελφό του, ο οποίος έκανε βελτιώσεις υπό την εποπτεία του Ιγκνάτιους Μπιράγκο Μποργκάρο.
Παντρεύτηκε την ανιψιά του Μαρία Άννα της Σαβοΐας στο Παλάτι του Τορίνο το 1775. Δεν απέκτησαν παιδιά.
Ήταν καλός στρατιωτικός και του δόθηκε ο στρατός της Ιταλίας, όπου περιείχε τμήματα με Γάλλους εμιγκρέ και αποσκοπούσε στην παλινόρθωση της μοναρχίας στη Γαλλία, μετά την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ το 1793. Έλαβε μέρος στη μάχη του Λοάνο. Απεβίωσε στη Ρώμη το 1808 σε ηλικία 66 ετών και τάφηκε στην εκεί εκκλησία του Σαν Νικολό ντέι Τσεζαρίνι· αργότερα μεταφέρθηκε στη Βασιλική Εκκλησία Σουπέργκα του Τορίνο. Ο τίτλος του δούκα του Σαμπλαί επέστρεψε στο Στέμμα της Σαρδηνίας.
Οικογένεια
Το 1775 νυμφεύτηκε στο βασιλικό ανάκτορο του Τορίνο την ανιψιά του Μαρία-Άννα της Σαβοΐας, κόρη του αδελφού του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Άγιος Νεκτάριος Πόρου
Ο Άγιος Νεκτάριος είναι οικισμός του Πόρου. Διοικητικά υπάγεται στον δήμο Πόρου, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Τροιζηνίας του νομού Αττικής, στο διοικητικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδος.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νεκτάριος είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του Πόρου. Είναι ο μόνος από τους τέσσερις -επίσημα καταγεγραμμένους- οικισμούς του νησιού που βρίσκεται μακριά από τη θάλασσα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει 3,5 χλμ. περίπου Β. της πρωτεύουσας του Πόρου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πόρου Τροιζηνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Ζλα Κολάτα
Η Ζλα Κολάτα (μαυροβουνιακά: Зла Колата, Kollata e Keqe) είναι βουνό της οροσεριάς Προκλέτιγιε στα σύνορα του Μαυροβουνίου και της Αλβανίας.
Taeko Onuki
Η Ταέκο Ονούκι (大貫 妙子, Ονούκι Ταέκο, γεννημένη 28 Νοεμβρίου, 1953) είναι Ιαπωνίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Έχει επιρροή στο είδος μουσικής City Pop.
Πρώιμη ζωή και Καριέρα
Η Ταέκο Ονούκι γεννήθηκε στο Suginami Ward του Τόκιο το 1953. Ο πατέρας της ήταν ο Κενιτσίρο Ονούκι, μέλος των Ιαπωνικών Ειδικών Ομάδων Επίθεσης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1973, σχημάτισε τους Sugar Babe με τους μουσικούς Τατσούρο Γιαμάσιτα και Κούνιο Μουραμάτσου. Επειδή το κυρίαρχο στυλ μουσικής εκείνη την εποχή ήταν το ροκ, το κοινό δεν ανταποκρίθηκε πολύ θερμά και το γκρουπ κατέληξε να χωρίσει μόλις τρία χρόνια αργότερα. Το 1976, η Ονούκι ξεκίνησε τη σόλο καριέρα της κυκλοφορώντας το άλμπουμ Grey Skies, το οποίο είχε παρόμοιο μουσικό ήχο με τους Sugar Babe. Το δεύτερο, άλμπουμ της Sunshower κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά το 1977 και είχε πολύ διαφορετικό στυλ, αναμειγνύοντας ποπ μουσική και τζαζ. Το 1978 κυκλοφόρησε το τρίτο της άλμπουμ, Mignonne, στο οποίο συνεργάστηκε με τον παραγωγό Έτζι Ογκούρα, αλλά η εστιασμένη στις πωλήσεις διαδικασία παραγωγής ήταν δύσκολη για εκείνη και το άλμπουμ δεν πούλησε όπως περίμενε. Ακολούθησε ένα διάλειμμα δύο ετών από τη μουσική. Ξεκινώντας από το 1980, κυκλοφόρησε την "Ευρωπαική" τριλογία των άλμπουμ της: Romantique, Aventure και Cliché, υιοθετώντας έναν πιο ηλεκτρονικό ήχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Naruto Shippūden: Ultimate Ninja Storm 3
Το Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 3 (ιαπωνικά: NARUTO-ナルト- 疾風伝 ナルティメットストーム3, Χέπμπορν: Naruto Shippūden: Narutimetto Sutōmu 3) είναι ένα 3D βιντεοπαιχνίδι φαντασίας δράσης βασισμένο στο επιτυχημένο manga του Κισιμότο Μασάσι, το Naruto. Κυκλοφόρησε για Xbox 360 και PlayStation 3 στην Αμερική από την Bandai στις 5 Μαρτίου του 2013 ενώ στην Ευρώπη στις 8 Μαρτίου. Στις 18 Απριλίου το παιχνίδι κυκλοφόρησε και στην Ιαπωνία. Το παιχνίδι επανακυκλοφόρησε με τίτλο Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 3 Full Burst στις 22 και 24 Οκτωβρίου του 2013 στην Αμερική και στην Ιαπωνία. Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε 3 μήνες αργότερα.
Gameplay
Το Story Mode είναι παρόμοιο με το προηγούμενο παιχνίδι το Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 2 καθώς έχει μάχες με αρχηγούς οι οποίες χρειάζονται στρατηγική και quick time events για να επιτευχθούν. Περιλαμβάνει επίσης την «Λειτουργία της Απόλυτης Απόφασης», η οποία δίνει τη δυνατότητα στον παίκτη να αλλάξει το αποτέλεσμα των μαχών.
Επίσης το παιχνίδι διαθέτει και mob μάχες όπου ο παίκτης πρέπει να νικήσει έναν αριθμό αντιπάλων που είναι συγκεντρωμένοι μαζί.
Πλοκή
Το παιχνίδι παίρνει μέρος αμέσως μετά το κλείσιμο του προηγούμενου και αρχίζει με την επίθεση του Uchiha Sasuke στη συνάντηση κορυφής των 5 Kage με σκοπό να σκοτώσει τον Danzo, ο οποίος πρόσφατα έγινε ο 6ος Hokage του χωριού Konohagakure.
Ανεπίσημο τέλος
Καθώς το anime και το manga ακόμα συνέχιζαν, ένα ανεπίσημο τελείωμα δόθηκε στο παιχνίδι. Νικημένοι οι Tobi, Madara και Kabuto υποχωρούν δίνοντας την νίκη στις συμμαχικές δυνάμεις των νίντζα. Αλλά ο Uchiha Sasuke αφήνει πίσω το νεκροταφείο στο βουνό και αναζητά τον Naruto.
Επανακυκλοφορία
Το Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 3: Full Burst είναι η επανακυκλοφορία του πρωτότυπου Storm 3, η οποία περιλαμβάνει ανανεωμένη γραφικά, όλα τα κοστούμια DLC των χαρακτήρων μείον του Naruto (Goku) και της Sakura (Hello Kitty), ένα νέο χαρακτήρα (Kabuto Yakushi Sage Mode), ένα νέο κεφάλαιο στο Story Mode και ένα Challenge, το οποίο αποτελείται από 100 αποστολές. Επίσης καινούργια είναι και η δυνατότητα επιλογής της μοίρας μεταξύ Hero (Ήρωας - εύκολο) και Legend (Θρύλος - δύσκολο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2013 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Naruto
Άγιος Νικόλαος Πηγών Άρτας
Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πηγών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νικόλαος είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της κορυφής «Κοκκινόλακκος» (1.750 μ.), κοντά στα όρια με τον νομό Καρδίτσας, πάνω στην επαρχιακή οδό Άρτας-Πηγών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 810. Απέχει 69 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πηγών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πηγών και προσαρτήθηκε στον δήμο Τετραφυλίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας
Κατηγορία: Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Παλαιοχώρι Αθαμανίου Άρτας
Το Παλαιοχώρι είναι οικισμός του νομού Άρτας, ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Αθαμανίου και στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων, έχει πληθυσμό 45 κατοίκων (απογραφή 2011) και βρίσκεται σε υψόμετρο 750 μέτρων. Το Παλαιοχώριον, μαζί με τους οικισμούς Αθαμάνιο [313 κ.], Κορακάδα [51 κ.], Σκαλούλα [31 κ.], Αμπέλια [39 κ.], Τελήσι [38 κ.] και Πλάτανος [0 κ.], αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αθαμανίου, συνολικού πληθυσμού 517 κατοίκων. Απέχει περίπου 7 χλμ. από το Αθαμάνιο, 71 χλμ. από την Άρτα και 87 χλμ. από τα Τρίκαλα. Σαν οικισμός αναγνωρίστηκε διοικητικά στις 16 Οκτωβρίου 1940 (ημερομηνία απογραφής του 1940) και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Λειψού σημερινή Κοινότητα Αθαμανίου.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
{"version":2,"width":355,"height":137.2,"data":[{"name":"table","values":[ {"x":1940,"y":147},{"x":1951,"y":135},{"x":1961,"y":111},{"x":1971,"y":88},{"x":1981,"y":96},{"x":1991,"y":133},{"x":2001,"y":40},{"x":2011,"y":45} ]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}],"padding":{"top":30,"bottom":30,"left":78,"right":0}}
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Αεροπορία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Τα αεροπλάνα άρχισαν να έχουν στρατιωτική χρήση στην αρχή του πολέμου. Αρχικά, χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για αναγνώριση. Οι πιλότοι και μηχανικοί απέκτησαν την εμπειρία που τους οδήγησε στην ανάπτυξη εξειδικευμένων τύπων, όπως τα μαχητικά, τα βομβαρδιστικά, και τα επιθετικά αεροσκάφη.
Ενώ η επίδραση του αεροσκάφους στην πορεία του πολέμου ήταν κυρίως τακτική παρά στρατηγική, πιο σημαντική ήταν η άμεση συνεργασία των δυνάμεων της ξηράς (ειδικά υποβοήθηση και διόρθωση των πυρών του πυροβολικού) ενώ προμηνυόταν επίσης τα πρώτα βήματα των στρατηγικών ρόλων των αεροσκαφών σε μετέπειτα πόλεμους.
Τα πρώτα χρόνια του πολέμου
Στη συνάντηση του Ινστιτούτου Διεθνούς Δικαίου στη Μαδρίτη το 1911, προτάθηκε νομοθεσία η οποία θα περιόριζε τα αεροπλάνα σε αποστολές αναγνώρισης και θα απαγόρευε τη χρήση τους ως πλατφόρμας οπλισμού. Αυτή η νομοθεσία στηριζόταν στο φόβο πως τα αεροπλάνα θα χρησιμοποιούνταν για την επίθεση σε ανοχύρωτες πόλεις, παραβιάζοντας το Άρθρο 69 του Κανονισμού της Χάγης (το σύνολο των διεθνών νόμων που διέπουν τον πόλεμο).
Στην αρχή του πολέμου, υπήρχε διαμάχη για τη χρησιμότητα των αεροσκαφών στον πόλεμο. Πολλοί ανώτεροι αξιωματικοί παρέμεναν δύσπιστοι. Ωστόσο, οι πρώτες επιδρομές του 1914 απέδειξαν πως το ιππικό δεν μπορούσε να παρέχει πλέον την αναγνώριση που ανέμεναν οι στρατηγοί, εν όψει της αυξημένης δύναμης πυρός των στρατευμάτων του εικοστού αιώνα, και έγινε άμεσα αντιληπτό πως τα αεροσκάφη θα μπορούσαν να εντοπίσουν τουλάχιστον τον εχθρό, ακόμη και αν η εναέρια αναγνώριση παρεμποδιζόταν από τις πρωτοεμφανιζόμενες εμπλεκόμενες τεχνικές. Η αρχική δυσπιστία και οι χαμηλές προσδοκίες γρήγορα μετετράπηκαν σε μη ρεαλιστικές απαιτήσεις, πάνω από τις δυνατότητες των πρωτόγονων αεροσκαφών που ήταν διαθέσιμα τότε.
Ακόμη και έτσι, η εναέρια αναγνώριση έπαιξε σημαντικό ρόλο στον «πόλεμο της κίνησης» του 1914, ειδικά βοηθώντας τους Συμμάχους να σταματήσουν τη Γερμανική εισβολή στη Γαλλία. Στις 22 Αυγούστου 1914, ο Βρετανός Σμηναγός Λάιονελ Τσάρλτον και και ο Υπολοχαγός Βίβιαν Χιού Νίκολας Γουάντχαμ ανέφεραν πως το στράτευμα του Γερμανού Στρατηγού Αλεξάντερ φον Κλουκ προετοιμαζόταν να περικυκλώσει τη Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα (British Expeditionary Force, BEF), εν αντιθέσει με όλες τις άλλες πληροφορίες που είχαν. Η Βρετανική Ανώτατη Διοίκηση έλαβε υπόψη της την αναφορά και άρχισε να απομακρύνει 100.000 στρατιώτες προς τη Μονς, σώζοντας τις ζωές τους. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της Πρώτης Μάχης του Μάρνη, αεροσκάφη παρατήρησης ανακάλυψαν αδύναμα σημεία που εξέθεταν τις πλευρές των Γερμανικών γραμμών, επιτρέποντας στους Συμμάχους να τα εκμεταλλευτούν.
Στη Γερμανία οι μεγάλες επιτυχίες των πρώτων αεροπλοίων Ζέπελιν επισκιάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τη σημασία των βαρύτερων από τον αέρα σκαφών. Αν και στα χαρτιά η δύναμη των αεροσκαφών που ανήκαν στο στρατό τον Αύγουστο του 1914 έφτανε τα 230, μόνο τα 180 περίπου ήταν σε χρήση. Τα γυμνάσια της Γαλλικής πολεμικής αεροπορίας κατά τα έτη 1911, 1912 και 1913 έθεσαν τις βάσεις συνεργασίας με το ιππικό (αναγνώριση) και το πυροβολικό (καταγραφή), αλλά η δυναμική ήταν αν μη τι άλλο χαλαρή.
Η Μεγάλη Βρετανία «άργησε να ξεκινήσει» και αρχικά βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στη Γαλλική βιομηχανία αεροσκαφών, ειδικά όσον αφορά τους κινητήρες αεροσκαφών. Η αρχική Βρετανική συνεισφορά στη συνολική προσπάθεια των Συμμάχων τον Αύγουστο του 1914 ( συνολικά 184 αεροσκάφη) αποτελούνταν από τρεις μοίρες με περίπου 30 διαθέσιμα αεροσκάφη. Μετά το τέλος του πολέμου, η Μεγάλη Βρετανία είχε σχηματίσει την πρώτη δύναμη πολεμικής αεροπορίας, ανεξάρτητη από τον έλεγχο του στρατού ή του ναυτικού, τη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (Royal Air Force, RAF). Οι Αμερικανικές στρατιωτικές και ναυτικές δυνάμεις ήταν ακόμη πολύ πίσω. Ακόμη και το 1917 όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον πόλεμο, εξαρτιόταν σχεδόν πλήρως από τις Γαλλικές και Βρετανικές βιομηχανίες αεροσκαφών για τα μαχητικά τους αεροσκάφη.
Το μεγάλο Γερμανικό εναέριο «χτύπημα» του 1914 (τουλάχιστον σύμφωνα με την προπαγάνδα της εποχής) ήταν η Μάχη του Τάνενμπεργκ στην Ανατολική Πρωσία, όπου μια μη αναμενόμενη Ρωσική επίθεση καταγράφηκε από τους Στρατηγούς Κάντερ και Μέρτενς, και είχε ως αποτέλεσμα οι Ρώσοι να αναγκαστούν σε υποχώρηση.
Πρώτες περιπολίες αναγώρισης στο Δυτικό Μέτωπο
Από το τέλος του 1914 η γραμμή μεταξύ των Γερμανών και των Συμμάχων εκτεινόταν από τη Βόρεια Θάλασσα έως τις Άλπεις. Ο αρχικός «πόλεμος της κίνησης» σταμάτησε σε μεγάλο βαθμό, και το μέτωπο έγινε στατικό. Τρείς κύριες λειτουργίες των μοιρών αναγνώρισης μικρής εμβέλειας προέκυψαν από τον Μάρτιο του 1915.
Η πρώτη φωτογραφική αναγνώριση: η κατασκευή ενός ολοκληρωμένου ψηφιδωτού χάρτη του σύστηματος τάφρων του εχθρού. Οι πρώτες εναέριες φωτογραφικές μηχανές χρησιμοποιούσαν γυάλινες πλάκες. (Το φιλμ κυτταρίνης της Kodak είχε εφευρεθεί, αλλά δεν είχε ακόμη επαρκή ανάλυση την περίοδο αυτή).
Η αναγνώριση του πεδίου από τα αεροσκάφη επέκτεινε την εμβέλεια του πυροβολικού σε στόχους αόρατους από το έδαφος. Η ραδιοτηλεφωνία δεν ήταν ακόμη πρακτική από το αεροσκάφος, έτσι η επικοινωνία ήταν ένα πρόβλημα. Από το Μάρτιο του 1915, ένα διθέσιο αεροσκάφος σε περιπολία «παρατήρησης πυροβολικού» ήταν εξοπλισμένο κατά κανόνα με έναν πρωτόγονο πομπό που μετέδιδε με τη χρήση κώδικα Μορς, δεν διέθετε όμως δέκτη. Η πυροβολαρχία έκανε σινιάλο στο αεροσκάφος τοποθετώντας στο έδαφος κορδέλες λευκού υφάσματος σε προκαθορισμένα σχέδια. Οι περιπολίες παρακολούθησης γινόταν παράλληλα με προσδεμένα αερόστατα, τα οποία μπορούσαν να επικοινωνήσουν άμεσα με τις πυροβολαρχίες τους μέσω τηλεφώνου εδάφους, αλλά ήταν λιγότερο ευέλικτα στον εντοπισμό στόχων και στην αναφορά πυροβολισμών.
Οι «περιπολίες επικοινωνίας» προσπαθούσαν να ακολουθήσουν την πορεία της μάχης επικοινωνώντας με το προωθημένο πεζικό καθώς πετούσαν πάνω από το πεδίο της μάχης. Η τεχνολογία της εποχής δεν επέτρεπε ραδιοεπικοινωνία, ενώ οι μέθοδοι σηματοδότησης ήταν αναγκαστικά αργοί, συμπεριλαμβανομένης και της ρίψης μηνυμάτων από το αεροσκάφος. Οι στρατιώτες ήταν αρχικά απρόθυμοι στο να αποκαλύψουν τις θέσεις τους στα αεροσκάφη, μιας και δεν μπορούσαν να διακρίνουν με ευκολία τα φιλικά και εχθρικά αεροσκάφη.
Οι πτήσεις αναγνώρισης, κάθε είδους, ήταν παράτολμο εγχείρημα. Τον Απρίλιο του 1917, τον χειρότερο μήνα καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου για τα Βασιλικό Σώμα Αεροπορίας (RFC), το μέσο προσδόκιμο ζωής για έναν Βρετανό πιλότο στο Δυτικό Μέτωπο ήταν 69 ώρες πτήσης.
Πρώτες απόπειρες βομβαρδισμού
Ένα τυπικό αεροσκάφος του 1914 μπορούσε να μεταφέρει μόνο μικρή ποσότητα βομβών – οι ίδιες οι βόμβες και το στοίβασμα τους, ήταν ακόμη πολύ στοιχειώδεις, και οι αποτελεσματικές βόμβες δεν είχαν αναπτυχθεί ακόμη. Παρ' όλα αυτά η έναρξη των στρατηγικών και τακτικών βομβαρδισμών χρονολογείται από τις πρώτες μέρες του πολέμου. Αξιωσημείωτες είναι οι εκστρατείες της Αεροπορικής Υπηρεσίας του Βασιλικού Ναυτικού (Royal Naval Air Service, RNAS) στα υπόστεγα των Γερμανικών αεροπλοίων στο Ντύσελντορφ, την Κολωνία και το Φρίντριχσχαφεν τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο του 1914, καθώς και ο σχηματισμός της Brieftauben Abteilung Ostende (ή «Αποσπασμένος φορέας περιστεριών της Οστάνδης», ονομασία κάλυψης για την πρώτη Γερμανική μονάδα στρατηγικού βομβαρδισμού), η οποία πραγματοποίησε την πρώτη ενδεικτική επιδρομή πάνω από τη Μάγχη τον Δεκέμβριο.
Η αυγή των αερομαχιών
Όπως προέβλεψε ο Ντίξον, αρχικά οι αερομαχίες ήταν εξαιρετικά σπάνιες, και οπωσδήποτε υποδεέστερες της αναγνώρισης. Υπάρχουν ιστορίες αντιπάλων πληρωμάτων αεροσκαφών αναγνώρισης που αντάλλαζαν χαμόγελα και χαιρετισμούς. Αυτό σύντομα εξελίχθηκε σε ρίψη χειροβομβίδων, και άλλων αντικειμένων - ακόμη και γάντζων. Το πρώτο αεροσκάφος που καταρρίφθηκε από άλλο ήταν ένα Αυστριακό αεροσκάφος αναγνώρισης το οποίο εμβολίστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1914 από τον Ρώσο πιλότο Πίοτρ Νεστέροφ στη Γαλικία του Ανατολικού Μετώπου. Και τα δύο αεροπλάνα καταστράφηκαν και ως αποτέλεσμα σκοτώθηκαν όλοι οι επιβαίνοντες. Τελικά οι πιλότοι άρχισαν να πυροβολούν τα εχθρικά αεροσκάφη με πυροβόλα όπλα, ωστόσο τα πιστόλια ήταν μη ακριβή και οι απλές σφαίρες ήταν δύσκολο να πετύχουν τον στόχο τους. Στις 5 Οκτωβρίου 1914, ο Γάλλος πιλότος Λουί Κουενό άνοιξε πυρ σε ένα Γερμανικό αεροσκάφος με πολυβόλο για πρώτη φορά και η εποχή των αερομαχιών βρισκόταν υπό εξέλιξη μιας και όλο και περισσότερα αεροσκάφη ήταν εφοδιασμένα με πολυβόλα.
Η λύση της ώθησης
Ήδη από το 1912, οι σχεδιαστές της Βρετανικής εταιρείας Vickers πειραματιζόταν με αεροσκάφη που διέθεταν πολυβόλα. Το πρώτο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα ήταν το Πειραματικό Μαχητικό Διπλάνο 1 της Vickers, το οποίο συμμετείχε στην Αεροπορική Επίδειξη του Λονδίνου το 1913, και εμφανίστηκε σε εξελιγμένη μορφή ως FB.5 τον Φεβρουάριο το 1915. Αυτό το πρωτοποριακό μαχητικό όπως και τα F.E.2b και Airco DH.1 της Βασιλικής Βιομηχανίας Αεροσκαφών, ήταν προωθητικής διάταξης. Είχαν τον κινητήρα και τον έλικα πίσω από τον πιλότο, με κατεύθυνση προς τα πίσω, αντί για το μπροστινό μέρος του αεροσκάφους, όπως συμβαίνει στα μοντέλο με ελκτική διάταξη. Αυτή η διάταξη παρείχε χώρο για την τοποθέτηση πολυβόλου, από την οποία το όπλο μπορούσε να στοχεύσει κατευθείαν μπροστά χωρίς να υπάρχει το εμπόδιο του έλικα, καθώς και να επαναγεμίζεται και να καθαρίζεται εν ώρα πτήσης. Ένα σημαντικό μειονέκτημα των μοντέλων με προωθητική διάταξη ήταν η τάση τους να έχουν χαμηλότερες επιδόσεις από τα αεροσκάφη με ελκτική διάταξη με την ίδια μηχανική ισχύ εξαιτίας της επιπλέον αντίστασης που δημιουργούνταν από τις αντηρίδες και τα στηρίγματα που απαιτούνταν για τη μεταφορά της ουράς. Το F.E.2d, μια πιο ισχυρή έκδοση του F.E.2b παρέμεινε δεινός αντίπαλος μέχρι το 1917, όταν τα μαχητικά με προωθητική διάταξη απαξιώθηκαν. Θεωρούνταν πολύ αργά για να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους.
Συγχρονισμός των πολυβόλων όπλων
Τα όπλα ευθείας βολής ενός αεροσκάφους με προωθητική διάταξη παρείχαν επιθετική ικανότητα – η τοποθέτηση ενός πολυβόλου πίσω από ένα διθέσιο αεροσκάφος σε ελκτική διάταξη έδινε αμυντική ικανότητα. Υπήρχε η προφανής ανάγκη σε κάποιες περιπτώσεις ο πυροβολισμός να γίνεται από το μπροστινό μέρος ενός ελκτικού αεροσκάφους, ειδικά στα μικρά, ελαφριά αεροσκάφη «κατασκόπους», τα οποία ήταν προσαρμοσμένα προπολεμικά αγωνιστικά αεροσκάφη, τα οποία επιτέλεσαν τις περισσότερες αερομαχίες στον πόλεμο. Θα φαινόταν πιο λογικό το όπλο να τοποθετηθεί ανάμεσα στον πιλότο και τον έλικα, στοχεύοντας στην ευθεία γραμμή της πτήσης, έτσι ώστε το όπλο να στοχεύει εκεί που στοχεύει και το αεροσκάφος. Ήταν εξίσου σημαντικό πως ο χώρος όπισθεν του όπλου θα ήταν προσβάσιμος από τον πιλότο, ώστε αυτός θα μπορούσε να καθαρίσει το πολυβόλο. Ωστόσο, αυτό παρουσίασε ένα προφανές πρόβλημα: Οι σφαίρες που ρίπτοναν «ελέυθερα» μέσω ενός περιστρεφόμενου έλικα, θα χτυπούσαν τις λεπίδες, με το αποτέλεσμα να είναι αναμενόμενο.
Τα πρώτα πειραμάτα με συγχρονισμένα πολυβόλα είχαν γίνει σε πολλές χώρες πριν τον πόλεμο. Ο Φραντς Σνάιντερ, που τότε εργαζόταν στη Nieuport στη Γαλλία, αλλά αργότερα εργάστηκε στην L.V.G. στη Γερμανία, κατοχύρωσε την ευρυσιτεχνία για έναν μηχανισμό συγχρονισμού στις 15 Ιουλίου 1913. Ένας πρώιμος Ρωσικός μηχανισμός σχεδιάστηκε από τον Υπολοχαγό Ποπλάβκο: οι αδελφοί Έντουαρντς στην Αγγλία σχεδίασαν το πρώτο Βρετανικό παράδειγμα ενώ επίσης η εταιρεία Morane-Saulnier ήταν μεταξύ αυτών που εργαζόταν για την επίλυση του προβλήματος το 1914. Όλα αυτά τα πρώιμα πειράματα απέτυχαν να τραβήξουν κάποιο επίσημο ενδιαφέρον, εν μέρει εξαιτίας της επίσημης αδράνειας και εν μέρει εξαιτίας των φοβερών αποτυχιών αυτών των πρώτων μηχανισμών συγχρονισμού, στα οποία περιλαμβανόταν σφαίρες που εξοστρακίζονταν επικίνδυνα, καθώς και έλικες που διαλύονταν.
Το όπλο Λιούις, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε πολλά από τα πρώτα αεροσκάφη των Συμμάχων, αποδείχθηκε αδύνατο να συγχρονιστεί επιτυχώς εξαιτίας του ανοιχτού κοχλία βολής. Σε έναν ανοιχτό κοχλία βολής, είναι αδύνατο να προβλεφθεί ο ακριβής χρόνος βολής, κάτι που ήταν προβληματικό για ένα όπλο που έπρεπε να εκπυρσοκροτήσει ανάμεσα στις περιστρεφόμενες λεπίδες του έλικα. Φωτογραφίες όπλων Λιούις τοποθετημένων πάνω σε ατράκτο να στοχεύουν ευθέως προς τα αεροσκάφη της Αεροπορικής Υπηρεσίας του Βασιλικού Ναυτικού (RNAS), τα οποία φαινόταν όπως θα «μπορούσαν» να συγχρονιστούν — όπως σε μερικά Bristol Scout — απέδειξαν πως ήταν όπλα ελευθέρας βολής, το οποίο δύσκολα θα αποτελούσαν ικανοποιητική λύση.
Τα όπλα Μαξίμ χρησιμοποιήθηκαν τόσο από τους Συμμάχους (όπως τα όπλα Βίκερς) όσο και από τη Γερμανία (όπως τα όπλα Parabellum MG 14 και lMG 08 Spandau) και διέθεταν κλειστό κοχλία βολής ο οποίος άρχιζε με μια σφαίρα να υπάρχει ήδη από πίσω του, και ακριβώς πίσω του να είναι κλειστό. Έτσι η εκπυρσοκρότηση της σφαίρας ήταν το επόμενο βήμα στον κοχλία. Αυτό σήμαινε πως θα μπορούσε να προβλεφθεί η ακριβής στιγμή εκπυρσοκρότησης, κάνοντας αυτά τα όπλα ευκολότερα στον συγχρονισμό.
Το κανονικό Γαλλικό ελαφρύ πολυβόλο, το Hotchkiss, ήταν και αυτό δύσκολο στον συγχρονισμό εξαιτίας των περιστροφών «κρεμαστής εκπυρσοκρότησης». Η εταιρεία Morane-Saulnier σχεδίασε ένα «σύστημα ασφαλείας» με τη μορφή «λεπίδων εκτροπής» (μεταλλικές σφήνες), συμπληρωμένες με μεταλλικές ράβδους που εκτεινόταν προς τα έξω από τη βάση του έλικα για να παρέχουν αντιστήριξη, τοποθετημένες στις οπίσθιες επιφάνειες ενός έλικα στο ακτινικό σημείο όπου θα χτυπούσε μια σφαίρα. Ο Ρολάν Γκαρός δοκίμασε αυτό το σύστημα σε ένα Morane-Saulnier L τον Απρίλιο του 1915. Κατάφερε να πραγματοποιήσει αρκετούς φόνους, αν και αποδείχθηκε ανεπαρκής και επικίνδυνη λύση. Ο Γκαρός τελικά αναγκάστηκε να προσγειωθεί πίσω από τις εχθρικές γραμμές εξαιτίας μηχανικού προβλήματος (το οποίο πιθανώς προκλήθηκε από την επαναλαμβανόμενη ένταση στον στροφαλοφόρο άξονα του αεροσκάφους του από τις «εξοστρακισμένες» σφαίρες που χτυπούσαν στον έλικα) και οι Γερμανοί αιχμαλώτισαν τον ίδιο και το μυστικό του όπλο.
Με άριστο τρόπο, η Γερμανική Ανώτατη Διοίκηση μεταβίβασε το Morane του Γκαρός στην εταιρεία Fokker – η οποία είχε ήδη κατασκευάσει μονοπλάνα αυτού του τύπου για τη Γερμανική Αεροπορία – με εντολή την αντιγραφή του μοντέλου. Το σύστημα εκτροπής ήταν εντελώς ασύμβατο με τα καλυμμένα με χάλυβα πυρομαχικά της Γερμανίας, έτσι οι μηχανικοί της Fokker αναγκάστηκαν να επανεξετάσουν την ιδέα του συγχρονισμού (ίσως με την καταπάτηση της ευρυσιτεχνίας του Σνάιντερ) με αποτέλεσμα τη σειρά μαχητικών Eindecker. Αν και κακόγουστα, αυτά τα μικρά μονοπλάνα δημιούργησαν μια περίοδο Γερμανικής εναέριας υπεροχής, γνωστή και ως «Μάστιγα των Fokker» από τους Συμμάχους. Ο ψυχολογικός αντίκτυπος υπερέβη τον υλικό – οι Σύμμαχοι είχαν λίγο-πολύ αδιαμφισβήτητη κυριαρχία στον αέρα, και η ευπάθεια των παλαιότερων αεροσκαφών αναγνωρίσης τους, ειδικά του Βρετανικού B.E.2 και των Γαλλικών ωθητήρων Farman, ήλθε ως δυσάρεστη έκπληξη.
Άλλες μέθοδοι
Μια άλλη μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε αυτή την περίοδο για την εκπυρσοκρότηση ενός πολυβόλου προς τα μπροστά σε αεροσκάφος με ελκτική διάταξη ήταν η τοποθέτηση του όπλου ακριβώς πάνω από το τόξο του έλικα. Αυτή η μέθοδος απαιτούσε την τοποθέτηση του όπλου στην κορυφαία πτέρυγα σε διπλάνα και την τοποθέτηση σε περίπλοκες δομές πρόκλησης αντίστασης σε μονοπλάνα. Η πρόσβαση στο όπλο ώστε να καθαρίζονται οι ιμάντες ή οι εμπλοκές του, παρουσίαζε προβλήματα ακόμη και όταν το όπλο ήταν τοποθετημένο σχετικά κοντά στον πιλότο. Εντέλει η εξαιρετική τοποθέτηση με αναδοχή έγινε λίγο-πολύ ο συμβατικός τρόπος τοποθέτησης όπλων Λιούις στα αεροσκάφη του Βασιλικού Σώματος Αεροπορίας (RFC): η τοποθέτηση αυτή επέτρεπε την προς τα πίσω ολίσθηση του όπλου για τις αλλαγές των ιμάντων, καθώς και την εκπυρσοκρότηση σε προς τα πάνω γωνία, που αποτελούσε έναν πολύ αποτελεσματικό τρόπο επίθεσης σε εχθρό από το «τυφλό σημείο» κάτω από την ουρά του. Αυτός ο τύπος τοποθέτησης ήταν ο μοναδικός δυνατός για διπλάνα που είχαν την κορυφαία πτέρυγα τοποθετημένη κοντά στην κορυφή του τόξου του έλικα – ασκούσε σημαντική πίεση στις εύθραυστες δομές των φτερών της εποχής, και ήταν λιγότερο άκαμπτη από την τοποθέτηση του όπλου στην άκτρακτο, παρήγαγε μεγαλύτερη «διασπορά» των σφαιρών, ειδικά σε κοντινή εμβέλεια.
Η πρώτη έκδοση του Bristol Scout που είχε καθήκοντα αερομαχιών το 1915, το Scout C, χρησιμοποιούσε όπλα Λιούις που ήταν στην υπηρεσία της RNAS, τα οποία μερικές φορές ήταν ανυψωμένα πάνω από το τόξο του έλικα, και μερικές φορές (με προφανώς επικίνδυνο τρόπο) εκπυρσοκροτούσαν ευθέως διαμέσου του τόξου του έλικα χωρίς συγχρονισμό. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού του 1915, ο Σμηναγός Λανόε Χόκερ του Βασιλικού Σώματος Αεροπορίας, είχε τοποθετήσει το όπλο Λιούις του ακριβώς μπροστά από το πιλοτήριο ώστε να στοχεύει μπροστά και προς τα έξω, στην αριστερή πλευρά της ακτράκτου του αεροσκάφους του σε οριζόντια γωνία περίπου 30°. Στις 25 Ιουλίου 1915 ο Σμηναγός Χόκερ πέταξε με το Scout C του, που είχε σειριακό αριθμό 1611 έναντι αρκετών διθέσιων Γερμανικών αεροσκαφών παρατήρησης της Fliegertruppe, και κατάφερε να καταβάλλει τρία από αυτά σε εναέριες εμπλοκές. Για αυτό το λόγο του απονεμήθηκε ο Σταυρός της Βικτόρια, ο πρώτος σε Βρετανό αεροπόρο.
1915: Η Μάστιγα των Fokker
Στα πρώτα μαχητικά αεροσκάφη ειδικού σκοπού περιλαμβανόταν το Βρετανικό Vickers F.B.5, ενώ πολυβόλα είχαν ενσωματωθεί σε πολλά Γαλλικά μοντέλα, όπως τα Morane-Saulnier L και N. Αρχικά η Γερμανική Αεροπορία υστερούσε σε μεγάλο βαθμό στον τομέα αυτό έναντι των Συμμάχων, γρήγορα όμως αυτό άλλαξε δραματικά.
Τον Ιούλιο του 1915 έγινε λειτουργικό το Fokker E.I, το πρώτο αεροσκάφος που τέθηκε σε υπηρεσία και διέθετε «μηχανισμό συγχρονισμού» που επέτρεπε σε ένα πολυβόλο να εκπυρσοκροτεί διαμέσου του τόξου του έλικα χωρίς να χτυπά στις λεπίδες του. Αυτό το χαρακτηριστικό έδωσε σημαντικό πλεονέκτημα έναντι άλλων σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών. Αυτό το αεροσκάφος και τα διάδοχα του, γνωστά από κοινού ως Eindecker (μονοπλάνο στα Γερμανικά), ήταν τα πρώτα που ήταν αποτελεσματικά αντάξια των μαχητικών των Συμμάχων. Δύο Γερμανοί στρατιωτικοί αεροπόροι, οι υπολοχαγοί Ότο Παρσάου και Κουρτ Βίντγκενς, εργαζόταν στην εταιρεία Fokker κατά την άνοιξη του 1915, επιδεικνύοντας το επαναστατικό χαρακτηριστικό του συχγρονισμένου πολυβόλου ευθείας βολής στους πιλότους της νεοσύστατης ομάδας Fliegertruppe της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Η πρώτη επιτυχημένη συμπλοκή στην οποία χρησιμοποιήθηκε αεροσκάφος με συγχρονισμένο όπλο έλαβε χώρα το απόγευμα της 1ης Ιουλίου 1915, στα ανατολικά του Λυνεβίλ της Γαλλίας, όταν ο Υπολοχαγός Κουρτ Βίντγεκνς, ένας από τους πιλότους που επελέγησαν από τη Fokker για να επιδείξει τη σειρά των πέντε πρωτότυπων αεροσκαφών Eindecker, εξανάγκασε σε υποχώρηση στις γραμμές των Συμμάχων ένα Γαλλικό διθέσιο μονοπλάνο παρατήρησης τύπου Morane-Saulnier "Parasol" με το πρωτότυπο αεροσκάφος του Fokker M.5K/MG Eindecker με στρατιωτικό σειριακό αριθμό E.5/15. Περίπου 200 σφαίρες από το συγχρονισμένο πολυβόλο Parabellum MG14 στο αεροσκάφος του Βίντγκενς χτύπησαν τον ελικοφόρο κινητήρα Gnome Lambda του Morane Parasol, εξαναγκάζοντας το να προσγειωθεί με ασφάλεια σε έδαφος των συμμάχων.
Από το τέλος του 1915 οι Γερμανοί είχαν επιτύχει εναέρια υπεροχή, περιορίζοντας την πρόσβαση των Συμμάχων στις ζωτικής σημασίας πληροφορίες που προέρχονταν από τη συνεχή εναέρια αναγνώριση, κάνοντας την πιο επικίνδυνη στην απόκτηση τους. Πιο συγκεκριμένα, εκτέθηκε η έλλειψη υπεράσπισης των τύπων αναγνώρισης των Συμμάχων. Οι Γερμανοί ιπτάμενοι άσοι, με πιο αξιοσημείωτο τον Μαξ Ίμελμαν, είχαν αρχίσει τη σταδιοδρομία τους.
Ο αριθμός των πραγματικών απωλειών των Συμμάχων που ενεπλάκησαν ήταν για διάφορους λόγους πολύ μικρός σε σύγκριση με τις αερομαχίες της περιόδου 1917–18. Η ανάπτυξη των Eindecker ήταν κάτι λιγότερο από αβάσταχτη: ο νέος τύπος αντιμετωτιζόταν κατά μονάδες ή δυάδες από τις υπάρχουσες μοίρες αναγνώρισης, και ήταν ένας χρόνος περίπου προτού οι Γερμανοί ακολούθησαν τους Βρετανούς στην εγκαθίδρυση ειδικευμένων μαχητικών μοιρών. Το Eindecker δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένα εξαιρετικό αεροσκάφος, παρά τον προχωρημένο εξοπλισμό του, μιας και στηριζόταν κυρίως στο προπολεμικό Morane-Saulnier H, αν και διέθετε πλαίσιο ατράκτου από σωλήνες χάλυβα (χαρακτηριστικό όλων των μοντέλων αεροσκαφών της Fokker κατά τη διάρκεια του πολέμου) αντί για τα ξύλινα συνθετικά του Γαλλικού αεροσκάφους.
Παρ' όλα αυτά, η ηθική επίδραση του γεγονότος πως οι Γερμανοί μαχόταν στον αέρα δημιούργησε μεγάλο σκάνδαλο στο Βρετανικό κοινοβούλιο και τον τύπο. Η υπεροχή του Eindecker συνέβαλε επίσης στην έκπληξη που πραγματοποίησαν οι Γερμανοί στην αρχή της Μάχης του Βερντέν μιας και τα Γαλλικά αεροσκάφη αναγνώρισης απέτυχαν να προσφέρουν τη συνηθισμένη κάλυψη τους στις Γερμανικές θέσεις.
Ευτυχώς για τους Συμμάχους, δυο νέα Βρετανικά μαχητικά ταίριαξαν με τα Fokker: το F.E.2b και το D.H.2 παράγονταν ήδη. Και τα δύο ήταν προωθητικής διάταξης, και μπορούσαν να στοχεύσουν χωρίς τη χρήση συγχρονισμού των όπλων τους. Το F.E.2b κατέφθασε στο μέτωπο τον Σεπτέμβριο του 1915, και το D.H.2 τον επόμενο Φεβρουάριο. Στο Γαλλικό μέτωπο, το μικρό Nieuport 11, διπλάνο με ελκτική διάταξη με όπλο ευθείας βολής τοποθετημένο στην κορυφαία πτέρυγα έξω από το τόξο του έλικα αποδείχθηκε επίσης αντάξιο των Γερμανικών μαχητικών όταν εισήλθε στον πόλεμο τον Ιανουάριο του 1916. Με αυτά τα νέα αεροσκάφη οι Σύμμαχοι επανέκτησαν την εναέρια υπεροχή λίγο πριν τη Μάχη του Σομμ, και η «Μάστιγα των Fokker» είχε τελειώσει.