cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηράκλεια η Μινώα
Ιστορία
Η πρώτη γραπτή αναφορά στην πόλη την απεικονίζει ως μια μικρή αποικία της πόλης του Σελινούντα. Κατόπιν, το 510 π.Χ. ο Δωριεύς ο Σπαρτιάτης, αδερφός του Κλεομένη Α', ήρθε στη Σικελία με μεγάλο σώμα ανδρών, επιθυμώντας να ανακτήσει τα εδάφη που άνηκαν στον πρόγονό του, Ηρακλή. Ενεπλάκη σε μάχες με τους Καρχηδονίους και τους Εγεστούς, χάνοντας τελικά τη ζωή του σε μια μάχη. Στην τελευταία αφανίστηκαν και όλοι του οι άνδρες. Ο Ευρυλέων, ο μοναδικός αξιωματικός του που επέζησε, κυβέρνησε τη Μινώα, η οποία κατά πάσα πιθανότητα ονομάστηκε «Ηράκλεια» για πρώτη φορά τη συγκεκριμένη περίοδο.
Η πόλη πέρασε στα χέρια της Καρχηδόνας με τη συνθήκη του 405 π.Χ., ανακτήθηκε το 397 π.Χ. από τον Διονύσιο, ενώ ξαναπέρασε στην κυριαρχία των Καρχηδονίων το 383 π.Χ. Εκεί αποβιβάστηκε ο Δίων το 357 π.Χ., για να επιτεθεί στις Συρακούσες. Οι κάτοικοι του Ακράγαντα την ανέκτησαν το 309 π.Χ., μα γρήγορα υποτάχθησε στον Αγαθοκλή. Οι Έλληνες την ξαναπήραν προσωρινά με τον βασιλιά Πύρρο το 277 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Κώστας Γκοβόστης
Ο Κωνσταντίνος Γκοβόστης (1904 – 20 Ιανουαρίου 1958) ήταν Έλληνας εκδότης. Ίδρυσε το 1926 τον ομώνυμο εκδοτικό οίκο.
Η ζωή του
Ο πατέρας του ήταν ζαχαροπλάστης, ενώ η μητέρα του νοικοκυρά. Το 1916 απέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις του «Ελληνικού» Σχολείου (σημερινό γυμνάσιο), επειδή είχε κάνει λάθος αντιγραφή στα θέματα, λόγω προβλήματος με την όρασή του. Για την ίδια αιτία δεν πήγε στο στρατό. Εργάστηκε αρχικά ως εμποροϋπάλληλος υφασμάτων και από τότε άρχισε να ασχολείται με το βιβλίο. Η πρώτη του έκδοση ήταν το ολιγοσέλιδο Χρονικό ενός Γελοίου του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (1926).Το 1936 μεταφέρει το βιβλιοπωλείο του σε κεντρικό σημείο της Αθήνας. Το 1940, έχοντας υποστεί διώξεις από τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, μετέφερε το βιβλιοπωλείο του στην οδό Πεσμαζόγλου. Μετά την απελευθέρωση από τη γερμανική Κατοχή επιδόθηκε στην έκδοση πολλών βιβλίων. Το 1951 υπέστη την πρώτη του καρδιακή προσβολή όμως συνεχίζει τις πρωτοποριακές εκδόσεις. Την περίοδο εκείνη εξέδωσε το πρώτο βιβλίο σε μονοτονικό σύστημα στην Ελλάδα, που ήταν Το παιδί μου δεν μεγάλωσε ποτέ της Περλ Μπακ, πυροδοτώντας αρχικά αντιδράσεις από φανατικούς που απείλησαν να καταστρέψουν το βιβλιοπωλείο.
Απεβίωσε από συγκοπή καρδιάς στο σπίτι που έμενε, στην οδό Σολωμού 12, στις 20 Ιανουαρίου 1958. Μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου, τα ηνία του εκδοτικού οίκου ανέλαβε ο γιος του, Γιάννης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Νταν Ακρόιντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Καναδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Καναδάς (Νέα Γαλλία)
Εξαιτίας του επιπέδου ανάπτυξης του Καναδά σε σύγκριση με τις άλλες αποικίες, οι όροι "Καναδάς" και "Νέα Γαλλία" συχνά χρησιμοποιούνται εναλλακτικώς. Μετά την Συνθήκη του Παρισιού του 1763, οπότε η Γαλλία παραχώρησε τον Καναδά και τις κτήσεις του στην Μεγάλη Βρετανία, η αποικία μετονομάστηκε σε Επαρχία του Κεμπέκ.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Νέα Γαλλία Κατηγορία:Αποικιακή ιστορία του Παλαιού Καθεστώτος Κατηγορία:Πρώην γαλλικές αποικίες Κατηγορία:Ιστορία του Καναδά Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Άγιος Αθανάσιος Κορώνειας Βοιωτίας
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι χωριό του Νομού Βοιωτίας που βρίσκεται στην περιοχή του κάμπου της Κωπαΐδας. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Λεβαδέων. Βρίσκεται στα δυτικά της Κωπαΐδας, ανάμεσα στα μικρά χωριά Μαυρόγεια και Αλαλκομενές, δίπλα στο κανάλι που διοχετεύει το νερό του Κηφισού στην λίμνη Υλίκη. Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011 83 κατοίκους. Το χωριό μέχρι το 1927 ονομαζόταν Καραχσίνι.
Κ. Βρασταμιτών Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Αναγνώριση του οικισμού Καραχουσεΐν και προσάρτησή του στην κοινότητα Βρασταμιτών
Ο οικισμός Καραχουσεΐν της κοινότητας μετονομάζεται σε Άγιος Αθανάσιος
Κ. Αλκομενών Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Αλκομεναί από την κοινότητα Βρασταμιτών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας
Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από την κοινότητα Βρασταμιτών και προσαρτάται στην κοινότητα Αλκομενών
Κ. Αλαλκομενών Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Το όνομα της κοινότητας Αλκομεναί διορθώνεται σε κοινότητα Αλαλκομενών
Κ. Αλαλκομενών Ν. Βοιωτίας
Η κοινότητα αποσπάται από το νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στο νομό Βοιωτίας
Κ. Αγίου Αθανασίου Ν. Βοιωτίας
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Άγιος Αθανάσιος από την κοινότητα Αλαλκομενών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας
Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στην κοινότητα Αλαλκομενών Η κοινότητα καταργείται
Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από την κοινότητα Αλαλκομενών και προσαρτάται στο δήμο Κορώνειας
Ο οικισμός Άγιος Αθανάσιος αποσπάται από το δήμο Κορώνειας και προσαρτάται στο δήμο Λεβαδέων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Μάχη της Φράγας
Η Μάχη της Φράγας ήταν μια μάχη της ισπανικής Ρεκονκίστα, που πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιουλίου του 1134 στην πόλη Φράγα, στην περιοχή της Αραγωνίας στην Ισπανία. Η μάχη έγινε ανάμεσα στις δυνάμεις του Βασιλείου της Αραγωνίας, διοικούμενες από τον Αλφόνσο τον Μαχητή, και μια ποικιλία από Αλμοραβιδικές δυνάμεις που είχαν έρθει προς ενίσχυση της πόλης της Φράγας που τελούσε υπό πολιορκία από τον Βασιλιά Αλφόνσο Α´. Η μάχη κατέληξε σε νίκη των Αλμοραβίδων. Ο μονάρχης της Αραγωνίας Αλφόνσος Α´ πέθανε λίγο μετά τη μάχη.
Ιστορικό πλαίσιο
Από το δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, οι βασιλείς της Αραγωνίας και οι κόμητες της Βαρκελώνης και του Ουρζέλ προσπαθούσαν με πείσμα να κατακτήσουν τις πόλεις που κατείχαν οι Μουσουλμάνοι και τα συνοριακά φρούρια της Ανωτέρας Μαρκίας. Συγκεκριμένα, είχαν βάλει στόχο τα χαμηλά εδάφη γύρω από τους ποταμούς Σέγρε και Σίνκα σε όλη τη διαδρομή προς τις εκβολές του ποταμού Έβρου, μία ενεργή και εύφορη περιοχή, με άμεση πρόσβαση στην Μεσόγειο Θάλασσα. Οι πιο σημαντικές πόλεις στην περιοχή αυτή ήταν η Λιέιδα, η Μεκινένσα, η Φράγα, και η Τορτόζα.
Η μάχη
Τον Ιούλιο του 1134, ο Βασιλιάς Αλφόνσος Α´ της Αραγωνίας η Μαχητής, γνωστός στους Μουσουλμάνους ως Ibn Rudmir (που σημαίνει: «ο γιος του Ραμίρο») ή ως al-Farandji, πολιόρκησε την πόλη της Φράγας με ένα στρατό από την Αραγωνία. Η αντίδραση των Αλμοραβίδων ήταν άμεση και αποφασιστική. Ο Εμίρης της Κόρδοβας, γιος του χαλίφη, εξόπλισε μια δύναμη 2.000 ιπποτών, τον εμίρη της Μούρθια και της Βαλένθια μαζί 500 ιππότες και τον κυβερνήτη της Λάριδα με άλλους 200. Όταν οι δυνάμεις αυτές ενώθηκαν, επιστράτευσαν προκειμένου να απελευθερώσουν τη Φράγα.
Στις 17 Ιουλίου του 1134 κατέφτασαν οι απελευθερωτικές Αλμοραβιδικές δυνάμεις, με επικεφαλής τον κυβερνήτη της Λάριδα, Ιμπν Ίγιαντ (Ibn 'Iyad). Βλέποντας τις ενισχύσεις οι πολιορκημένοι της Φράγας εξόρμησαν προς τα έξω, ωστόσο ο Αλφόνσος Α´, όντας ακόμα βέβαιος πως είχε το αριθμητικό και τακτικό πλεονέκτημα, συσπείρωσε τα στρατεύματά του. Η συνοδεία του συγκρούστηκε με το ιππικό του εμίρη της Μούρθια, Γιάγια μπεν Γκανίγια (Yahya ben Ghaniya). Το ιππικό των Αλμοραβίδων αποδεκάτισε τους στρατιώτες της Αραγωνίας. Οι κάτοικοι της πόλης, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Αραβικής καταγωγής, βλέποντας αυτό εξήλθαν από την πόλη και έπεσαν πάνω στο στρατόπεδο της Αραγωνίας λεηλατώντας και σκοτώνοντας την πλειοψηφία των στρατιωτών που βρίσκονται εκεί. Έφυγαν με όλες τις προμήθειες του στρατού της Αραγωνίας και τις πήραν πίσω μαζί τους στην Φράγα. Την στιγμή εκείνη, ο εμίρης της Κόρδοβας επιχείρησε μια τελευταία επίθεση με το ιππικό του και έσπασε και πάλι τα χριστιανικά στρατεύματα. Έχοντας χάσει την πλειοψηφία των στρατιωτών του, ο Αλφόνσος Α´ ο Μαχητής  αναγκάστηκε να φύγει όταν και κατάφερε να φτάσει στη Σαραγόσα. Θα πεθάνει στις 7 Σεπτεμβρίου του 1134.
Απώλειες και τα Επακόλουθά
Το τίμημα για την Αραγωνία στη Φράγα ήταν σημαντικό. Ανάμεσα στους νεκρούς ή τους αιχμαλώτους περιλαμβάνονταν πολλά αξιόλογα μέλη της κοινωνίας της Αραγωνίας. Ο επίσκοπος Γουί του Λεσκάρ πολέμησε με τις Χριστιανικές δυνάμεις. Συνελήφθη από τις Αλμοραβιδικές δυνάμεις και φυλακίστηκε στη Βαλένθια.
Εκτός από τον βασιλιά, στη Φράγα σκοτώθηκαν και οι παρακάτω αξιοσημείωτοι ιππότες της Αραγωνίας:
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας
Άγιος Βλάσιος
Το όνομα Άγιος Βλάσιος μπορεί να αναφέρεται:
Γεωγραφία
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Βαρύτητα
right|350px|thumb|Η δύναμη της βαρύτητας κρατά τους πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον ήλιο. (Η εικόνα δεν βρίσκεται σε κλίμακα)
Στη φυσική, βαρύτητα ονομάζεται η ιδιότητα των υλικών σωμάτων να έλκουν και να έλκονται αμοιβαία με άλλα υλικά σώματα. Τα ελκόμενα σώματα κινούνται με επιταχυνόμενη κίνηση προς το έλκον σώμα. Οι έλξεις είναι αμοιβαίες. Το μέτρο της αντίστασης, που παρουσιάζει κάθε σώμα στη μεταβολή της κινητικής του κατάστασης, το ονομάζουμε μάζα του σώματος. Η δύναμη έλξης, που ονομάζεται βάρος, είναι μεγαλύτερη όταν τα σώματα είναι πλησιέστερα ή όταν έχουν μεγαλύτερη μάζα.
Η βαρύτητα στη Γη έλκει τα υλικά σώματα και προκαλεί την πτώση τους στην επιφάνειά της όταν αφεθούν ελεύθερα. Επιπροσθέτως, η βαρύτητα είναι η αιτία της ύπαρξης της γης, του ήλιου και των άλλων αστρικών σωμάτων. Χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε ζωή, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Η βαρύτητα είναι επίσης υπεύθυνη για την τροχιά της γης και των υπόλοιπων πλανητών γύρω από τον Ήλιο, την τροχιά της σελήνης γύρω από τη Γη, τον σχηματισμό παλιρροιών και άλλα φυσικά φαινόμενα που παρατηρούμε.
Η βαρύτητα είναι μία από τις τέσσερις βασικές αλληλεπιδράσεις στη φύση. Οι άλλες τρεις είναι η ηλεκτρομαγνητική δύναμη, η ασθενής πυρηνική και η ισχυρή πυρηνική. Η βαρύτητα είναι η πιο αδύναμη από τις τέσσερις αλληλεπιδράσεις, αλλά δρα σε μεγάλες αποστάσεις και είναι πάντοτε ελκτική.
Η ιστορία της βαρυτικής θεωρίας
Υπήρξαν πολλές θεωρίες για τη βαρύτητα από την εποχή του Έλληνα φιλόσοφου Αριστοτέλη τον 4ο αιώνα π.Χ.. Πίστευε πως δεν υπήρχε δράση χωρίς αιτία και επομένως δεν υπήρχε κίνηση χωρίς κάποια δύναμη. Συμπέρανε ότι όλα τα αντικείμενα προσπαθούσαν να κινηθούν προς την κατάλληλη θέση τους στις κρυστάλλινες ουράνιες σφαίρες και ότι τα σώματα έπεφταν προς το κέντρο της γης ανάλογα με το βάρος τους. Το 628, ο Ινδός αστρονόμος Βραχμαγκούπτα (Brahmagupta) ήταν ο πρώτος που διαπίστωσε πως η βαρύτητα ήταν μια ελκτική δύναμη. Εξηγούσε πως "τα σώματα πέφτουν προς τη γη καθώς είναι στη φύση της γης να έλκει σώματα, όπως είναι στη φύση του νερού το να ρέει". Ο Σανσκριτικός όρος που χρησιμοποιούσε για τη βαρύτητα, 'gurutvā-karṣaṇam', σήμαινε 'η έλξη του βάρους'. Ο Βραχμαγκούπτα επίσης υιοθέτησε το ηλιοκεντρικό σύστημα για τη βαρύτητα, το οποίο είχε νωρίτερα αναπτύξει ο Αριαμπιάτα (Aryabhata) το 499.
Εργαζόμενος πάνω σε αυτές τις ιδέες, το 1687 ο Άγγλος μαθηματικός Σερ Ισαάκ Νεύτων (Sir Isaac Newton) δημοσίευσε το διάσημο έργο του "Principia", στο οποίο και διατυπώθηκε το πρώτο αξίωμα για τη βαρύτητα, το οποίο είχε παγκόσμια ισχύ γραμμένο στη λατινική γλώσσα. Όπως το έθεσε ο ίδιος, "Συμπέρανα ότι οι δυνάμεις που συγκρατούν τους πλανήτες στην τροχιά τους πρέπει να είναι αντιστρόφως (ανάλογες) ως προς τα τετράγωνα των αποστάσεων από τα κέντρα γύρω από τα οποία περιφέρονται· και εξ αυτού συνέκρινε τη δύναμη που απαιτείται για να συγκρατεί τη Σελήνη στην τροχιά της με την ισχύ της βαρύτητας στην επιφάνεια της Γης, και τις βρήκαν να συμφωνούν με ικανοποιητική προσέγγιση". Οι περισσότεροι σύγχρονοι μη-σχετικιστικοί υπολογισμοί για τη βαρύτητα βασίζονται στο έργο του Νεύτωνα
Ο παγκόσμιος βαρυτικός νόμος του Νεύτωνα
Ο νόμος αυτός εκφράζεται ως:
όπου
Η βαρύτητα στη Γη
Κάθε πλανήτης, συμπεριλαμβανομένης και της Γης, έχει τα δικά του χαρακτηριστικά όσον αφορά τη δύναμη της βαρύτητας και το μέτρο αυτής διαφοροποιείται (συνήθως μετράται στο επίπεδο της επιφάνειας του κάθε πλανήτη). Η επιτάχυνση εξαιτίας της δύναμης της βαρύτητας στη γη είναι ίση με 9.81 m/s² και συμβολίζεται με το γράμμα g. Αυτό σημαίνει ότι, αγνοώντας την αντίσταση του αέρα, για ένα αντικείμενο, που εκτελεί ελεύθερη πτώση κοντά στην επιφάνεια της γης, η ταχύτητα του θα αυξάνεται με ρυθμό 9,81 m/s για κάθε δευτερόλεπτο της πτώσης του. Έτσι, ένα αντικείμενο από κατάσταση ηρεμίας και αφού αφεθεί ελεύθερο θα έχει ταχύτητα 9,81 m/s μετά από ένα δευτερόλεπτο, 19,62 m/s μετά από δύο δευτερόλεπτα, κ.ο.κ. Το σώμα που εκτελεί ελεύθερη πτώση ασκεί και αυτό με τη σειρά του στη Γη δύναμη ανάλογου μέτρου και αντίθετης φοράς με αυτή που του ασκεί η ίδια, κάτι το οποίο σημαίνει πως η Γη επιταχύνεται προς το σώμα. Όμως, εξαιτίας της τεράστιας μάζας της Γης (και της συνεπακόλουθης αδράνειάς της) σε σχέση με το σώμα, η επιτάχυνση αυτή είναι αμελητέα.
Βαρύτητα και αστρονομία
Οι ανακαλύψεις και εφαρμογές σύμφωνα με το νόμο της Βαρύτητας του Νεύτωνα μας έχουν δώσει λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τους πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα, τη μάζα του ήλιου και την απόσταση των μακρινών αστερισμών. Παρόλο που δεν έχουμε φτάσει σε όλους τους πλανήτες ξέρουμε τη μάζα τους και αυτό επιτεύχθηκε μέσω της μελέτης των νόμων της βαρύτητας. Στο διάστημα όλα τα σώματα βρίσκονται σε τροχιά γύρω από αντικείμενα με πολύ μεγαλύτερη μάζα και αυτό εξαιτίας της δύναμης της βαρύτητας. Οι πλανήτες βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τους αστέρες, οι αστέρες γύρω από τα κέντρα των γαλαξιών και οι γαλαξίες γύρω από ένα κέντρο μάζας σε συστοιχίες.
Εφαρμογές
Η σωστή λειτουργία ενός μεγάλου αριθμού μηχανών, συσκευών και συστημάτων εξαρτάται με κάποιο τρόπο από τη βαρύτητα. Για παράδειγμα η διαφορά στο ύψος μπορεί να χρησιμεύσει σαν πίεση σε ένα υγρό όταν μιλάμε για ένα υδραγωγείο ή για έναν ιατρικό ορό. Επίσης, με τη βοήθεια της βαρύτητας έχουμε τη δυνατότητα να παράγουμε ηλεκτρικό ρεύμα από τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια. Ένα ρολόι που λειτουργεί με ένα εκκρεμές βασίζει τη λειτουργία του στη δύναμη της βαρύτητας για τον υπολογισμό του χρόνου. Ο τεχνητός ορίζοντας στα αεροσκάφη και άλλα ιπτάμενα μέσα αποτελεί εφαρμογή της δύναμης της βαρύτητας για να απεικονίζει την κλίση του αεροπλάνου. Τέλος, οι τεχνητοί δορυφόροι είναι και αυτοί μια εφαρμογή της βαρύτητας που μαθηματικά είχε διατυπωθεί στο έργο "Principia" του Νεύτωνα.
Θεωρίες για τη βαρύτητα
Σήμερα υπάρχουν πολλές θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν τη φύση της βαρύτητας, αλλά και της αντιβαρύτητας (σκοτεινής ενέργειας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Κατηγορία:Φαινόμενα Κατηγορία:Επιτάχυνση
Ριτά Καντιγιάκ
Η Ριτά Καντιγιάκ (αναφερόμενη στα ελληνικά Ρίτα Κάντιλακ, πραγματικό όνομα Nicole Yasterbelsky) γεννήθηκε στις 18 Μαΐου του 1936 στο Παρίσι και πέθανε στις 4 Απριλίου του 1995 στο Ντοβίλ του Καλβαντός. Ήταν Γαλλίδα στρίπερ ενώ συμμετείχε και σε κινηματογραφικές ταινίες.
Βιογραφία
Στην ηλικία των δεκατριών ετών με το ψευδώνυμο Rita Rella, ξεκίνησε τη μουσική της καριέρα παίζοντας ακορντεόν. Μια μέρα πήγε στο Φολί-Μπερζέρ μαζί με κάποια σχέδια θεατρικών κουστουμιών και τυχαία την προσέλαβαν ως χορεύτρια.
Το 1951, ενώ ήταν δεκαέξι χρονών, εμφανίστηκε σε ένα άλλο θέατρο του Παρισιού, το Crazy Horse, και πήρε το όνομα Ρίτα Κάντιλακ (ίσως ένας σκόπιμος υπαινιγμός για το στήθος της, του οποίου ο όγκος θύμιζε τους μεγάλους προφυλακτήρες των αμερικάνικων Cadillac της εποχής). Επίσης πόζαρε ως pin-up τα επόμενα χρόνια.
Ελάφι
To ελάφι είναι ζώο θηλαστικό, μηρυκαστικό, που ανήκει στην οικογένεια των ελαφιδών και στην τάξη των αρτιοδακτύλων. Είναι λεπτόσωμο και φέρει κοντό καστανόχρωμο μαλακό τρίχωμα. Το κεφάλι του είναι μικρό, με ρύγχος μυτερό. Έχει μεγάλα μάτια και λεπτά ευκίνητα πόδια. Το αρσενικό έχει στο κεφάλι του κέρατα μεγάλα με διακλαδώσεις που ανανεώνονται κάθε χρόνο και μοιάζουν με φύλλα πλατιά. Τα ελάφια είναι επιλεκτικά στην τροφή τους και περνούν τον περισσότερο χρόνο τους αναζητώντας τροφή, ενώ τρώνε κυρίως φύλλα. Έτσι περνούν πολύ από το χρόνο τους διαλέγοντας τα κλαδιά, τα φύλλα, τα χορτάρια και τα φρούτα που δεν τα δυσκολεύουν στην πέψη.
Ριτά Καντιγιάκ
Δισκογραφία (45 στροφών)
Tα τραγούδια Y en avait qu'un comme ça και C' est fou ήταν το θέμα της εποχής μιας ταινίας scopitone.
Ελάφι
Περιγραφή & οικολογία
Ζει σε πυκνά δάση ζευγαρωτά ή πολλά μαζί (αγέλες) και τρέφεται με χλόη, χόρτα ή και με τη φλούδα από τους κορμούς των μικρών δέντρων, τους οποίους επίσης καταστρέφει τρίβοντας επάνω τα κέρατά του, όταν είναι η εποχή να αλλάξει το δέρμα του. Μερικά είδη συχνάζουν και σε έλη. Το ελάφι συναντάται σε πολλές παραλλαγές (με κέρατα ή χωρίς, μεγαλόσωμο ή μικρόσωμο, με ουρά ή χωρίς, με χαυλιόδοντες ή όχι, με μεγάλα ή μικρά αυτιά κλπ.) σε όλον τον κόσμο εκτός από την Αφρική και την Αυστραλία. Στην Αμερική είναι μεγαλόσωμα, στην Κίνα μικρόσωμα χωρίς κέρατα, στην Ιάβα και τη Σουμάτρα μεγάλα με κοντά κέρατα, στην Ευρώπη μέτρια κλπ.
Ριτά Καντιγιάκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι χορευτές
Ελάφι
Ανθρώπινη αλληλεπίδραση & παράδοση
Το κυνηγούν για το νοστιμότατο και ευκολοχώνευτο κρέας του, που είναι ανεκτίμητο για τους αρρώστους. Επίσης για το δέρμα του που χρησιμοποιείται για ενδύματα και κάθε λογής δερμάτινα είδη. Τα κέρατά του είναι πολύτιμα για την κατασκευή λαβών διάφορων αντικειμένων (πιρουνιών, μαχαιριών, μπαστουνιών κλπ.) καθώς και για κόλλα και ζελατίνα. Παλιότερα αποτελούσαν μια από τις σπουδαιότερες πρώτες ύλες για την παραγωγή αμμωνίας. Σήμερα το κυνήγι του στην Ελλάδα έχει απαγορευτεί επειδή το είδος σπανίζει, αλλά σε άλλες χώρες, όπως η Νέα Ζηλανδία, επιτρέπεται.
Το ελάφι αναφέρεται από τον λαό στα τραγούδια και τις παροιμίες του (για την αγάπη της μάνας ελαφίνας στα μικρά της, για την ομορφιά και αθώα γλυκύτητα των ματιών τους καθώς και το λεπτό ευλύγιστο σώμα τους, ώστε μια όμορφη γυναίκα να τη λένε «ελαφίνα»). Επίσης και στη μυθολογία αναφέρεται σε σχέση με την Άρτεμη, θεά του κυνηγιού. Όλα αυτά δείχνουν πως το ελάφι είναι αγαπημένο ζώο του λαού από παλιά.
Όττο Γιόχαν Τάντιφελτ
Ο Όττο Γιόχαν Τάντιφελτ (γεννημένος στις 13 Απριλίου 1782) ήταν Φινλανδός δολοφόνος. Ήταν Σουηδόφωνος Φινλανδός και γεννήθηκε στην Σύσμα της Φινλανδία. Επίπλεον ήταν ανιψιός του Άντολφ Τάντερφελτ
Ήταν βασικός παράγοντας στο λιντσάρισμα του Άξελ φον Φέρσεν στις 20 Ιουνίου 1810 στη Στοκχόλμη, εφόσον πήδηξε και με τα δύο του πόδια πάνω στο στήθος του ανώτατου αξιωματούχου. Επίσης ήταν ένας από τους λίγους που κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν για τη δολοφονία. Αφού υπηρέτησε μερικά χρόνια στο Φρούριο «Älvsborg», πήρε χάρη από τον Βασιλιά Κάρολο ΙΓ’ και τελικά μετανάστευσε στην Αμερική με το όνομα Πίττερσον. Πιθανότατα πέθανε στην Αμερική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκλήματα του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φινλανδοί Κατηγορία:Φινλανδοί που διέπραξαν φόνο
ΣΕΡΓΑΛ (γαλακτοβιομηχανία)
Η ΣΕΡΓΑΛ (Σερραϊκή Βιομηχανία Γάλακτος) είναι γαλακτοβιομηχανία που εδρεύει στις Σέρρες της Μακεδονίας.
Ιδρύθηκε το 1964 από την Αγροτική Τράπεζα και ιδιωτικοποιήθηκε το 1995.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρρες Κατηγορία:Εταιρείες τροφίμων και ποτών στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Πέναλτι (ποδόσφαιρο)
thumb|250px|Λάκτισμα πέναλτι
Το πέναλτι (αγγλικά: penalty kick, ελληνικά: επανορθωτικό λάκτισμα) είναι μια μέθοδος επανέναρξης του παιχνιδιού στο ποδόσφαιρο, κατά την οποία ένας παίκτης επιτρέπεται να λακτίσει την μπάλα προς το αντίπαλο τέρμα με μόνο αντίπαλο τον τερματοφύλακα της άλλης ομάδας. Η λέξη προέρχεται από τον αγγλικό όρο penalty που σημαίνει «ποινή», ενώ στην Ελλάδα συχνά αναφέρεται μεταφορικά ως «η εσχάτη των ποινών». Το πέναλτι κατακυρώνεται σε βάρος μιας ομάδας που διαπράττει οποιαδήποτε από τις παραβάσεις για τις οποίες κατακυρώνεται ένα άμεσο ελεύθερο λάκτισμα, ενώ η μπάλα βρίσκεται μέσα στη δική της περιοχή του πέναλτι (μεγάλη περιοχή) και ενώ «παίζεται».Το πέναλτι ακυρώνεται εάν ο τερματοφύλακας δεν έχει και τα δύο του πόδια εκτός γραμμής η εάν κάποιος παίκτης κάνει κίνηση προς την μπάλα πριν γίνει η εκτέλεση.
Εκτέλεση
Για την εκτέλεση του πέναλτι η μπάλα τοποθετείται 11 μέτρα από την γραμμή τέρματος σε ειδική λευκή βούλα που υπάρχει στη μεγάλη περιοχή. Ο παίκτης που εκτελεί το πέναλτι έχει προσδιοριστεί σωστά στο διαιτητή ενώ ο αμυνόμενος τερματοφύλακας παραμένει στη δική του γραμμή τέρματος, με μέτωπο προς τον εκτελεστή, μεταξύ των κάθετων δοκαριών, μέχρι να λακτισθεί η μπάλα. Οι υπόλοιποι παίκτες βρίσκονται μέσα στον αγωνιστικό χώρο αλλά έξω από τη μεγάλη περιοχή της εστίας, σε απόσταση τουλάχιστον 11 μέτρα από το σημείο του πέναλτι, η οποία ορίζεται από ειδικά οριοθετημένο ημικύκλιο. Ο διαιτητής δεν δίνει σήμα για να εκτελεστεί το πέναλτι, μέχρι οι παίκτες να πάρουν τις θέσεις τους, σύμφωνα με τον κανόνα.
Ο παίκτης που εκτελεί το πέναλτι λακτίζει την μπάλα προς τα εμπρός και δεν επιτρέπεται να «παίξει» την μπάλα δεύτερη φορά, πριν την αγγίξει άλλος παίκτης. Η μπάλα θεωρείται διεκδικούμενη όταν εκτελεστεί το πέναλτι και κινηθεί προς τα εμπρός.
Η διαδικασία των πέναλτι
Εφαρμόζεται μετά την παράταση του αγώνα εάν δεν υπάρχει νικητής ή αν έτσι ορίζεται από τον κανονισμό διεξαγωγής κάποιας διοργάνωσης. Το σύστημα αυτό καθιερώθηκε το 1970. Μέχρι τότε, στις περιπτώσεις ισοπαλίας έπειτα από παράταση γινόταν επαναληπτικός αγώνας.
Οι δύο ομάδες εκτελούν από πέντε πέναλτι, εναλλάξ, προσπαθώντας να βάλουν περισσότερα τέρματα από την αντίπαλη ομάδα. Εάν μετά την εκτέλεση των πέντε πέναλτι οι δύο ομάδες έχουν σημειώσει τον ίδιο αριθμό τερμάτων, οι ομάδες συνεχίζουν να χτυπούν από ένα πέναλτι με την ίδια σειρά, μέχρι μια ομάδα να έχει μεγαλύτερο αριθμό γκολ από την άλλη με τον ίδιο αριθμό πέναλτι.
Μόνο οι παίκτες που υπήρχαν στον αγωνιστικό χώρο δικαιούνται το λάκτισμα πέναλτι. Οι παίκτες έχουν δικαίωμα να εκτελέσουν μόνο ένα πέναλτι (συμπεριλαμβανομένου και του τερματοφύλακα) πριν κάποιος εκτελέσει δεύτερο πέναλτι.
Όλοι οι παίκτες εκτός των τερματοφυλάκων και του εκτελεστή πρέπει να παραμένουν μέσα στον κύκλο του κέντρου (σέντρα). Ο τερματοφύλακας συμπαίκτης του εκτελεστή πρέπει να παραμένει στο σημείο που η γραμμή τέρματος συναντά τη γραμμή της περιοχής πέναλτι.
Επιδόσεις ρεκόρ
Συνήθως η διαδικασία των πέναλτι δεν παρατείνεται πέραν των πέντε εκτελέσεων ανά ομάδα, ενώ δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που απαιτείται η εκτέλεση επτά ή οκτώ πέναλτι για να αναδειχθεί νικητής. Όμως, στην ποδοσφαιρική ιστορία υπήρξαν μερικά ματς, στα οποία για να βγει νικητής απαιτήθηκε να χτυπήσουν πέναλτι όλοι οι παίκτες και στη συνέχεια να χτυπήσουν και για δεύτερη φορά, φτάνοντας στις 15 ή 16 εκτελέσεις ανά ομάδα, δηλαδή συνολικά περισσότερες από 30. Το παγκόσμιο ρεκόρ είναι 48 (2x24) πέναλτι και συνέβη σε αγώνα κυπέλλου στη Ναμίμπια το 2005, ενώ στην Ελλάδα χρειάστηκαν 36 (2x18) πέναλτι σε αγώνα Κυπέλλου Ελλάδος το 1985-86. Και πάλι στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος αντρών στις 2-5-2009 χρειάστηκαν 34 (2x17) πέναλτι.
Ξυλοτύμβου
Η Ξυλοτύμβου είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Υδρία (αγγείο)
250px|thumb|right|Μελανόμορφη Υδρία από το μουσείο του [[Λούβρο|Λούβρου.]] Με τον όρο υδρία εννοείται αγγείο της αρχαιοελληνικής κεραμικής με ωοειδές σώμα, διακριτό λαιμό και στρογγυλό στόμιο. Έφερε κάθετη λαβή στον ώμο, που χρησιμοποιείτο για μεταφορά και δύο οριζόντιες λαβές στις πλευρές, που χρησιμοποιούντο για ανύψωση. Το όνομα «Υδρία» ετυμολογείται από το ύδωρ, δηλαδή το νεοελληνικό νερό.
Είναι ένα αγγείο που παρήχθη από τις αρχές του μελανόμορφου ρυθμού, αν και τα πρώιμα δείγματα είχαν εντελώς στρογγυλό σχήμα. Η υδρία με το συνεχές προφίλ ονομάζεται κάλπις και πιθανώς εισήχθη ταυτόχρονα με την ερυθρόμορφη τεχνική στα κεραμικά εργαστήρια.
Κυκλάμινο το κισσόφυλλο
μικρογραφία|Κυκλάμινο το κισσόφιλο (Cyclamen hederifolium), Περιοχή [[Βυτίνα Αρκαδίας|Βυτίνα ς (Πυργάκι), Αρκαδία, Πελοπόννησος, 03-10-2021]] Το είδος Κυκλάμινο το κισσόφυλλο (Cyclamen hederifolium) ανήκει στην οικογένεια PRIMULACEAE. Κατανέμεται στη Ν. Ευρώπη και παρουσιάζει ευρεία εξάπλωση στην Ελλάδα. Αποτελούν μαζί με το Cyclamen graecum, τα δύο πιο κοινά φθινοπωρινά κυκλάμινα στην Ελλάδα. Τα φύλλα του μοιάζουν με του κισσού (hedera)-απ’ όπου και το όνομα του είδους (hederifolium)-και εμφανίζονται το φθινόπωρο μαζί ή λίγο αργότερα από τα άνθη. Το συναντάμε συνήθως σε σκιερά μέρη και σε σχετικά υγρές τοποθεσίες, σε μικτά φυλλοβόλα δάση πλούσια σε χούμο ή και σε χαράδρες κάτω από πλατάνια. Αποτελεί είδος τοξικό. Ο κόνδυλος απ’ όλα τα κυκλάμινα περιέχει μια σαπωνίνη την κυκλαμίνη, ιδιαίτερα τοξική για τον άνθρωπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν (Τσουμπούτ)
Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν, τον Αργεντινό στρατηγό που απελευθέρωσε την Αργεντινή από την ισπανική αποικιοκρατία.
Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Γάτα Αγκύρας
Είναι πιθανό η γάτα Αγκύρας ήταν η πρώτη μακρύτριχη γάτα που έφτασε στην Ευρώπη, καθώς το 1520, μια λευκή μακρύτριχη γάτα μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από την Άγκυρα, στην Τουρκία. Αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή ράτσα στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα. Αν και αρχικά δημοφιλής στην Ευρώπη, τελικά η γάτα Περσίας έγινε δημοφιλέστερη, με τη γάτα Αγκύρας να χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγή της γάτας Περσίας, με αποτέλεσμα σχεδόν να εξαφανιστεί ως ξεχωριστή ράτσα. Η γάτα Αγκύρας σχεδόν εξαλείφθηκε στην Ευρώπη. Ο ζωολογικός κήπος της Αγκύρας ανέλαβε τη διάσωση της ράτσας, μια από τις δύο ιθαγενείς ράτσες γάτας της Τουρκίας. Επικεντρώθηκαν στις λευκές γάτες. Οι αρχές του ζωολογικού κήπου ήταν πολύ διστακτικές να δώσουν γάτες. Τελικά το 1963, ένα αναπαραγωγικό ζεύγος απελευθερώθηκε και δόθηκε στο ζεύγος Γκραντ. Το ζεύγος έγινε η βάση για πρόγραμμα αναπαραγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ζεύγος Γκραντ κατάφερε να αγοράσει άλλο ένα ζεύγος γατών Αγκύρας. Οι πρώτες εισαγωγές γατών Αγκύρας στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1954. Η ράτσα απέκτησε αρκετά μέλη ώστε να μπορεί να αναγνωριστεί από τη Cat Fanciers' Association (CFA) στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η ράτσα έγινε δεκτή για καταγραφή το 1968 και στο πρωτάθλημα της Cat Fanciers' Association το 1972. Αρχικά στους διαγωνισμούς γινόντουσαν δεκτές μόνο λευκές γάτες, αλλά το 1978 έγιναν δεκτές και γάτες Αγκύρας άλλων χρωμάτων.
Οι γάτες Αγκύρας είναι παιχνιδιάρες, έξυπνες και αθλητικές. Δένονται με ανθρώπους, όμως συχνά διαλέγουν ένα συγκεκριμένο μέλος της οικογένειας για να είναι η μόνιμη συντροφιά του. Σε αντάλλαγμα είναι πολύ προστατευτικές για το πρόσωπό της. Προσπαθούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους με όποιο τρόπο μπορούν. Μπορούν να εκπαιδευτούν εύκολα, τόσο λόγο της ευφύιας του, όσο και την ανάγκη τους να αλληλεπιδρούν με ανθρώπους. Οι γάτες Αγκύρας είναι ενεργητικές και συχνά ψάχνουν ανώτερο έδαφος μέσα στο σπίτι, από όπου μπορούν να παρατηρούν τη δραστηριότητα στο σπίτι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές γατών
Καταιγισμός ιδεών
Ετυμολογία
Ο όρος ιδεοκαταιγισμός προέρχεται από την μετάφραση του αντιστοίχου αγγλικού "brainstorming" ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Alex Faickney Osborn, αντιπρόεδρο της Αμερικανικής διαφημιστικής εταιρίας BBDO, το 1953. Ο Osborn χρησιμοποιούσε αυτή τη μέθοδο για να βρίσκει νέα διαφημιστικά για τους πελάτες του.
Μέθοδος του νοητικού χάρτη
Μία αρκετά κοινή μέθοδος που ακολουθείται για να στηρίξει τον ιδεοκαταιγισμό είναι η δημιουργία ενός νοητικού χάρτη (mind map). Αυτή η μέθοδος προϋποθέτει την ύπαρξη ενός συντονιστή ο οποίος θα τοποθετήσει τις ανοργάνωτες ιδέες των συμμετεχόντων πάνω σε ένα χαρτί ή πίνακα ανάλογα με την ομάδα στην οποία ανήκουν κατηγοριοποιώντας τις.
Χρήση
Σήμερα ο ιδεοκαταιγισμός χρησιμοποιείται ευρέως σε πολλούς χώρους και για πολλά θέματα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως παιδαγωγική μέθοδος από δασκάλους για να διδάξουν τα νέα παιδιά πως να κατηγοριοποιούν τις σκέψεις τους πριν τις εκφράσουν. Επίσης, για επιμορφωτικούς σκοπούς, ο ιδεοκαταιγισμός χρησιμοποιείται και με ενήλικες. Η πρακτική αυτή είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην οργάνωση εργαστηρίων (workshops) στο πλαίσιο σεμιναρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία Κατηγορία:Δημιουργικότητα Κατηγορία:Επίλυση προβλημάτων Κατηγορία:Συνεργασία
Κάρμη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κάρμη ήταν γνωστή η μητέρα της Βριτομάρτιδος Δικτύννης, την οποία απέκτησε αφού γονιμοποιήθηκε από τον Δία. Η ίδια η Κάρμη αναφέρεται ως θυγατέρα του Ευβούλου, γιου του Καρμάνορα, είτε ως θυγατέρα της Κασσιόπης ή Κασσιεπείας. Η Κάρμη πιστευόταν ότι υπήρξε η τροφός της Σκύλλας, του μυθικού τέρατος που είναι γνωστό από την Οδύσσεια.
Πηγή
Καρμη
HPV αλλοιώσεις πρωκτού
Η μόλυνση με τον ιό HPV στον πρωκτό είναι συχνή και μεταδίδεται πολύ συχνά με την σεξουαλική επαφή, Η μόλυνση είναι πολύ συχνή στους ομοφυλόφιλους (περίπου 55%) και ακόμη συχνότερη (75-90%) στους ομοφυλόφιλους οροθετικούς. στον γενικό πληθυσμό, το ποσοστό  μόλυνσης στον πρωκτό με τον HPV φθάνει το 12-24%. Στην ομάδα αυτή η μετάδοση στον πρωκτό γίνεται πιθανότατα κατά την καθαριότητα από το πέος. Η συχνότητα της HPV μόλυνσης στις γυναίκες ανέρχεται περίπου στο 50%.
Ο ιός HPV προκαλεί στον πρωκτό (στο δέρμα και εσωτερικά) βλάβες ανάλογες με αυτές των γεννητικών οργάνων της γυναίκας. Η HPV μόλυνση στον πρωκτό υποστρέφει σε ένα μεγάλο ποσοστό (80% περίπου στις γυναίκες). Οι επικίνδυνοι τύποι HPV παραμένουν στην περιοχή και μπορεί να προκαλέσουν προκαρκινωματώδεις δυσπλασίες (υψηλόβαθμη ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία- HGAIN). Η πιθανότητα περαιτέρω εξέλιξης της HGAIN σε διηθητικό πλακώδες καρκίνωμα του πρωκτού φθάνει το 10-15% μέσα σε 3-5 χρόνια.
Οι ομάδες υψηλού κινδύνου που πρέπει να ελέγχονται για τις αλλοιώσεις αυτές είναι οι οροθετικοί, οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες που έχουν ιστορικό υψηλόβαθμης ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας ή καρκίνου στον τράχηλο της μήτρας, οι άνθρωποι που είχαν πολλούς ερωτικούς συντρόφους, οι ασθενείς που παίρνουν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα και αυτοί που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων. Το κάπνισμα αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα. Ο έλεγχος γίνεται με την κυτταρολογική του πρωκτού ή καλύτερα με την πρωκτοσκόπηση υψηλής ευκρίνειας.
Εάν οι HPV αλλοιώσεις του πρωκτού έχουν ήδη εξελιχθεί σε σαφές καρκίνο πρωκτού, η αντιμετώπιση είναι διαφορετική. πρέπει να γίνει ενδοπρωκτικό υπερηχοτομογράφημα και μαγνητική τομογραφία για την διάγνωση της επέκτασης της νόσου. Οι πολύ περιορισμένες περιπτώσεις αφαιρούνται χειρουργικά. Οι προχωρημένες αντιμετωπίζονται με συνδυασμό χημειο- ακτινοθεραπείας με πολύ καλά αποτελέσματα.
Κατηγορία:Παθήσεις του πρωκτού
Τριχουρίαση
Η τριχουρίαση είναι μια λοίμωξη που προκαλείται από το εντερικό παράσιτο Trichuris trichiura. Όταν η λοίμωξη προκαλείται μόνο από λίγους σκώληκες, δεν υπάρχουν συμπτώματα. Αυτοί που έχουν προσβληθεί από περισσότερους σκώληκες, ενδέχεται να παρουσιάσουν κοιλιακό πόνο, κόπωση και διάρροια. Η διάρροια μερικές φορές μπορεί να περιέχει αίμα. Στα παιδιά η λοίμωξη μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στην πνευματική και σωματική ανάπτυξη. Η αναιμία είναι δυνατόν να οφείλεται στην απώλεια αίματος.
Αίτια
Η νόσος διαδίδεται συνήθως από την κατανάλωση φαγητού ή ποτού που περιέχει τα αυγά του σκώληκα αυτού. Αυτό συμβαίνει με την κατανάλωση μολυσμένων λαχανικών που πρώτα δεν έχουν πλυθεί καλά ή μαγειρευτεί. Συχνά τα αυγά αυτά βρίσκονται στο χώμα σε χώρους όπου άνθρωποι αφοδεύουν και όπου τα ακατέργαστα ανθρώπινα περιττώματα χρησιμοποιούνται ως λίπασμα. Αυτά τα αυγά προέρχονται από τα περιττώματα των προσβεβλημένων ατόμων. Επίσης, τα μικρά παιδιά που παίζουν σε τέτοιο χώμα και βάζουν τα χέρια τους στο στόμα είναι εύκολο να μολυνθούν. Οι σκώληκες ζουν στο παχύ έντερο και έχουν μήκος κατά μέσο όρο τέσσερα εκατοστά. Το Whipworm διαδιγνώσκεται από την παρατήρηση των αυγών κατά την εξέταση των κοπράνων με μικροσκόπιο. Τα αυγά έχουν κυλινδρικό σχήμα.
Πρόληψη και θεραπεία
Οι βασικότεροι τρόποι πρόληψης είναι το κατάλληλο μαγείρεμα της τροφής και το πλύσιμο των χεριών πριν το μαγείρεμα. Στα μέτρα αντιμετώπισης περιλαμβάνονται η βελτίωση της πρόσβασης σε συνθήκες υγιεινής, όπως η εξασφάλιση της χρήσης λειτουργικών και καθαρών τουαλετών και της πρόσβασης σε καθαρό νερό. Σε περιοχές του κόσμου όπου οι λοιμώξεις είναι συνήθεις, συχνά ολόκληρες ομάδας ανθρώπων υποβάλλονται σε θεραπεία μαζικά και σε τακτική βάση. Η θεραπεία συνίσταται από την τριήμερη χορήγηση των εξής φαρμάκων: αλμπενδαζόλη, μεμπενδαζόλη ή ιβερμεκτίνη. Πολλά άτομα προσβάλλονται ξανά μετά από τη θεραπεία.
Επιδημιολογία
Η λοίμωξη whipworm πλήττει περίπου 600 με 800 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Είναι πιο συνήθης στις τροπικές χώρες. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, αυτοί που έχουν προσβληθεί με το whipworm, συχνά πλήττονται επίσης από την αγκυλοστομίαση, λοίμωξη που προκαλείται από τον σκώληκα hookworm και την ασκαρίαση, λοίμωξη που προκαλείται από τον σκώληκα Ascaris lumbricoides. Αυτό έχει τεράστιες συνέπειες στην οικονομία πολλών χωρών. Εργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη προκειμένου να αναπτυχθεί ένα εμβόλιο κατά της νόσου. Η τριχουρίαση ταξινομείται ως παραμελημένη τροπική νόσος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Αναστασία Μπιτσένκο
Η Αναστασία Αλεξέγιεβνα Μπιτσένκο, (Ρωσικά: Анастасия Алексеевна Биценко, το γένος Καμοριστάγια, Камеритая, 29 Οκτωβρίου 1875 - 16 Ιουνίου 1938) στέλεχος του ΚΚΣΕ και της κυβέρνησης, εξέχουσα εσέρκα, ήταν κόρη οικογένειας αγρότη, με έξι παιδιά, από το χωριό Αλεξανδρόβκα της Επαρχίας Εκατερίνοσλαβ, στην Ουκρανία. μικρογραφία |200 px|δεξιά|Η Α. Μπιτσένκο στο Μπρεστ-Λιτόφσκ, 15 Ιανουαρίου 1918
Τα πρώτα χρόνια
Το 1899 απασχολήθηκε σε μια οργάνωση που διαχειριζόταν δημόσια συσσίτια γι’ αυτούς που πεινούσαν στην Επαρχία του Καζάν. Αφού αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Μπαχμούτσκι, πρώτη μεταξύ των γυναικών, παρακολούθησε μαθήματα παιδαγωγικής στη Μόσχα, από το 1899 ως το 1901. Το 1901, εξορίστηκε από τη Μόσχα για αντικυβερνητική προπαγάνδα, και για συμμετοχή σε διαδηλώσεις των φοιτητών που δεν μπορούσαν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, μαζί με τον σύζυγό της Μιχαήλ Μπιτσένκο, στο Σαράτοφ, ενώ παρακολουθούσε τα μαθήματα για δασκάλα, και αποκλείστηκε από το να διδάξει. Τον 1902 συνόδευσε τον σύζυγό της, που ήταν μέλος των Σοσιαλεπαναστατών, στην εσωτερική εξορία στο Ιρκούτσκ. Την ίδια χρονιά εντάχθηκε στο Σοσιαλ-Επαναστατικό κόμμα. To 1902-1903, όντας μέλος των αντίστοιχων επιτροπών του Κόμματος έκανε οργανωτική και προπαγανδιστική δουλειά στην αρχή στο Σμολένσκ και μετά στην Αγία Πετρούπολη.
Τρομοκρατική δραστηριότητα
Το 1903 χωρίζει από τον σύζυγό της και μετακομίζει στην Αγία Πετρούπολη, όπου εντάσσεται στην ομάδα που σχεδιάζει τη δολοφονία του υπουργού εσωτερικών Βιατσεσλάβ Πλέβε και έγινε μια από τους πρωτεργάτες των τρομοκρατικών πυρήνων. Συνελήφθη μαζί με άλλους συνωμότες στα τέλη Ιανουαρίου 1904, και παρέμεινε φυλακισμένη εν αναμονή της δίκης μέχρι τον Μάρτιο του 1905. Λόγω απουσίας αποδεικτικών στοιχείων οι αρχές αποφάσισαν να μην τη δικάσουν, διοικητικά όμως την απέλασαν στην επαρχία Βόλογκντα. Τον Απρίλιο του 1905, διέφυγε στη Γενεύη, όμως τον Αύγουστο επέστρεψε για να εργαστεί παράνομα στη Μόσχα. Γίνεται μέλος την Επιτροπής Μόσχας του Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος και οργανώτρια στο Εργοστάσιο Σιδηροδρόμων της Μόσχας, όπου καθοδήγησε τον Οκτώβριο απεργία σε αυτό εργοστάσιο. μικρογραφία|αριστερά | Οι τρομοκράτισσες Ρεβέκα Φιάλκα, Λίντια Εζέρσκαγια, Αναστασία Μπιτσένκο, Μαρία Σκόλνικ, Αλεξάνδρα Ισμαΐλοβα και [[Μαρία Σπιριντόνοβα το 1906]] Αγνοεί την εντολή τη Κ.Ε. για τον τερματισμό των τρομοκρατικών επιθέσεων, μετά τη διακήρυξη του Μανιφέστου του Οκτωβρίου και την υπόσχεση του Τσάρου για Σύνταγμα. Τον Νοέμβριο του 1905 μεταπηδά στον μαχητικό τομέα. Μεταβαίνει στο Σαράτοφ μαζί με ένα άλλο μέλος της Οργάνωσης Μάχης των Εσέρων, όπου ετοίμασε ένα κρησφύγετο.
Στις 22 Νοεμβρίου, εμφανίζεται ενώπιον του αναπληρωτή επαρχιακού κυβερνήτη Στρατηγού Ζαχάροφ, παλαιότερα Υπουργού Άμυνας και Υπασπιστή του Τσάρου,, στην υποδοχή του, προσποιείται ότι έχει πάει να κάνει μια επίσημη αίτηση και τον πυροβολεί αρκετές φορές θανάσιμα. Το θύμα είχε σταλεί για την καταστολή των αγροτικών εξεγέρσεων στην περιοχή του Βόλγα, που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια της  Ρωσικής Επανάστασης του 1905, αλλά και λόγω της κακής σοδειάς. Τόσο οι φιλελεύθεροι, όσο και οι σοσιαλιστές γιόρτασαν τον θάνατο του στρατηγού.
Κατά πάγια τακτική, αρνήθηκε για μήνες να πει το όνομά της στις αρχές, και στάθηκε σαν Ανώνυμη στο δικαστήριο, ωστόσο, χωρίς να γνωρίζει την ταυτότητά της, στις 3 Μαρτίου 1906 καταδικάστηκε από το στρατοδικείο σε ισόβια καταναγκαστική εργασία (αντί της ποινής του θανάτου δι' απαγχονισμού), λόγω της "ανεπαρκούς πνευματικής της ανάπτυξης" που επέτρεψε στο κόμμα να τη χρησιμοποιήσει. Όταν μετέτρεψαν την ποινή της η Μπιτσένκο αποκάλυψε το όνομά της στον επαρχιακό εισαγγελέα. μικρογραφία|αριστερά|Η Μπιτσένκο στο κέντρο, με τις άλλες Shesterka, εξόριστη στη Σιβηρία στο Νερτσίνσκ.
Εσωτερική εξορία
Στα τέλη Απριλίου μεταφέρθηκε στη φυλακή Μπουτρίκα στη Μόσχα, όπου είχε κακές σχέσεις με τους άλλους επαναστάτες που ήταν εκεί, γιατί ήθελαν να τη γνωρίσουν, ενώ αυτή προτιμούσε να αποφεύγει την προσοχή. Στις 21 Ιουνίου αναχώρησε για τις φυλακές Νέρτσινσκ, κοντά στα κινεζικά σύνορα, ταξίδι που διήρκησε έναν μήνα. Ταξίδευσε με άλλες πέντε τροκράτισσες, με τις οποίες αποτελούσε την περίφημη shesterka (ομάδα των έξι), που περιλάμβανε και την περίφημη Μαρία Σπιριντόνοβα. Στην εξορία υπέστη πολλά προβλήματα υγείας, όπως οι περισσότεροι σύντροφοί της, και ανέλαβε ρόλο εκπροσώπου του ομίλου τους στις αρχές της φυλακής.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπερασπίστηκε τον διεθνισμό, θέση πλειοψηφική στο κόμμα το 1917, αλλά μειοψηφική μεταξύ των μελών του στην εξορία. Εξέτισε δέκα χρόνια αναγκαστικής εργασίας στο Ακατούι και το Μαλτσεβσκόγια.
Επανάσταση
Τον Μάρτιο του 1917 αφέθηκε ελεύθερη, σαν αποτέλεσμα της αμνηστίας της επανάστασης του Φεβρουαρίου. Εντάχθηκε στην αριστερή, διεθνιστική πτέρυγα των Σοσιαλ-Επαναστατών. Μετακόμισε στην Τσίτα στις 8 Μαρτίου (21 Μαρτίου) 1917, όπου και παρέμεινε αρκετές εβδομάδες.μικρογραφία|Η Α. Μπιτσένκο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο Μπρεστ-Λιτόφσκ Μέλος της Επιτροπής Περιοχής της Τσίτα και αργότερα της Μόσχας. Στην Τσίτα καθοδηγούσε την Εκπαιδευτική Επιτροπή του Σοβιέτ των Εργατών και Στρατιωτών Βουλευτών.
Στις 31 Μαΐου (13 Ιουνίου) 1917 έφθασαν με τη Σπιριντόνοβα στη Μόσχα, στις τελευταίες ημέρες του 3ου Συνεδρίου του κόμματος. Οι εκπρόσωποι καλωσόρισαν τους εξορίστους της Σιβηρίας με επευφημίες και κλήθηκαν στο προεδρείο του Συνεδρίου, ως εκπρόσωποι της περιοχής Τρανσ-Βαϊκάλης. Αμέσως περιλήφθηκαν με τη Σπιριντόνοβα στο ψηφοδέλτιο των υποψηφίων για την Κεντρική Επιτροπή με το αριστερό ρεύμα, όπου δεν εξελέγησαν. Ενώ οι υπόλοιποι εξόριστοι, μετά το συνέδριο, πήγαν στην Πετρούπολη, η Μπιτσένκο παρέμεινε στη Μόσχα για να εργαστεί στην εκεί περιφερειακή επιτροπή των Εσέρων.
Στην Οκτωβριανή Επανάσταση σαν μέλος της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, λειτούργησε στους δρόμους, για τη νίκη της επανάστασης.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση θήτευσε στο Πρεζίντιουμ του Σοβιέτ της Μόσχας σαν μέλος, και στην Κεντρική Επιτροπή των Αριστερών Σοσιαλ-Επαναστατών, όπου εξελέγη στο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος, και γίνεται μέλος της συντακτικής επιτροπής του δημοσιογραφικού του οργάνου "Ο δρόμος μας". Συμμετείχε στις ειρηνευτικές συνομιλίες του Μπρεστ-Λιτόφσκ σαν μέλος της 1ης και 2ης ειρηνευτικής αντιπροσωπείας, ως εκπρόσωπος της Σοσιαλιστικής αριστεράς, και των γυναικών, όπου έδωσε την εντύπωση της "σιωπηλής".
Σε οξεία αντίθεση με την πλειοψηφούσα άποψη στην Κεντρική Επιτροπή των Αριστερών Σοσιαλ-Επαναστατών, στήριξε τη σύναψη της συνθήκης ειρήνης. Μετά την εξέγερση του 1918 των Αριστερών Σοσιαλ-Επαναστατών, διαφώνησε σε πολλά σημεία με την Κεντρική τους Επιτροπή και εγκατέλειψε το Κόμμα. Για κάποιο διάστημα προσπάθησε να ενώσει εκείνους τους Αριστερούς Σοσιαλ-Επαναστάτες που δέχονταν την πολιτική του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στη δίκη των σοσιαλ-επαναστατών (8 Ιουλίου με 7 Αυγούστου 1922) υπερασπίστηκε τους εσέρους που έφυγαν από το κόμμα και καταδίκασε τις μεθόδους του αγώνα του.
Τον Νοέμβριο του 1918 εντάχθηκε στο Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Μπολσεβικικό), αφού είχε περάσει από την Κ.Ε. του Κόμματος Επαναστατικού Κομμουνισμού. Κατέλαβε διοικητικές θέσεις στο Επιτροπάτο Γεωργίας της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, συναφείς με την ίδρυση των κολχόζ.
Παραπομπές
κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Κασσιόπη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Κασσιόπη ήταν η σύζυγος του Κηφέα, βασιλιά της Αιθιοπίας, γνωστή από τον μύθο της Ανδρομέδας και του Περσέως.
Γενικά
Το όνομά της συναντάται και με τις παραλλαγές Κασσιόπεια, Κασσιέπεια ή και Κασσώπη. Αναφέρεται ως θυγατέρα του Αράβου ή Αραβίου. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις η Κασσιόπη ήταν σύζυγος του Φοίνικα, του γιου του Αγήνορα, και μητέρα του Φινέα, του Κίλικα, του Δορύκλου και της Κάρμης και εκ του Διός της Ευρώπης και του Ατύμνου. Σε άλλο μύθο η Κασσιόπη είναι σύζυγος του Επάφου και μητέρα της Λιβύης, ή σύζυγος του Οινέα και μητέρα του Τυδέα.
Ο μύθος
Κατά την επικρατέστερη όμως παράδοση η Κασσιόπη ήταν σύζυγος του Κηφέα και μητέρα της Ανδρομέδας. Κατά τη μία εκδοχή του μύθου, η Κασσιόπη καυχήθηκε ότι ήταν ομορφότερη από την Ήρα και από τις Νηρηίδες. Κατά την άλλη εκδοχή του μύθου, η Κασσιόπη καυχήθηκε πως η κόρη της Ανδρομέδα ήταν ομορφότερη από την Ήρα και τις Νηρηίδες. Αυτό προκάλεσε την οργή της Ήρας και των Νηρηίδων, που ζήτησαν από τον θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα, να την τιμωρήσει. Τότε ο Ποσειδώνας έστειλε ένα κήτος, ένα φοβερό θαλάσσιο τέρας, που κατέστρεφε τα παράλια της χώρας της Κασσιόπης. Για να εξευμενισθεί ο Ποσειδώνας, το βασιλικό ζεύγος υποχρεώθηκε να δώσει την Ανδρομέδα να τη φάει το τέρας. Τότε εμφανίσθηκε ο Περσέας και τη γλίτωσε. Μετά τον θάνατό της, η Κασσιόπη μεταμορφώθηκε στον αστερισμό, όπως και οι υπόλοιποι ήρωες του μύθου. Παντού στην αρχαία Ελλάδα το βασικό σχήμα στον αστερισμό αντιστοιχούσε σε μία γυναίκα καθισμένη πάνω σε ένα θρόνο («Η του θρόνου»).
Προέλευση του μύθου
Ο μύθος της Κασσιόπης ανήκει στις παραδόσεις του Άργους, στις λεγόμενες Αργείες παραδόσεις. Από το Άργος μεταδόθηκε στη Φοινίκη και από εκεί επανήλθε ελαφρά παραλλαγμένος σε άλλες ελληνικές περιοχές. Η αλληγορική έννοια του μύθου είναι η σύνδεση των επισημότερων ελληνικών γενών και των σημαντικότερων ημίθεων (μυθικών ηρώων) πολλών χωρών (Κιλικίας, Αιγύπτου, Λιβύης) υπό την ίδια μητέρα που έφερε την ομορφιά και τη χάρη όλων των παιδιών της (λαών) για τα οποία και τάχθηκε από τον Δία να τα παρακολουθεί από ψηλά (από τον ουράνιο θόλο) και να τα προστατεύει ως αστερισμός. Η δε εμπλοκή του Ποσειδώνα ως τιμωρού αντί της Ήρας, δηλώνει την προϊστορική γεωλογική αναστάτωση που συνέβη στον ελλαδικό χώρο με συνέπεια την κατάκλυση υδάτων (κατακλυσμός του Δευκαλίωνα) και κατ΄ επέκταση, ουσιαστικά, τον αποχωρισμό των αρχαίων γενών.
Εκτός όμως του Άργους που φέρεται ως πηγή του, στη κυρίως Ελλάδα το όνομα της Κασσιοπείας πλέκεται και σε τοπικούς μύθους όπως της Αιτωλίας, όπου ως σύζυγος του Οινέα και μητέρα του Τυδέα αποκαλύπτεται μάμμη του Διομήδη, του ήρωα του Τρωικού Πολέμου.
Στη τέχνη
Η Κασσιόπη απεικονίζεται σε αρχαία αγγεία, καθώς και σε μία τοιχογραφία της Πομπηίας
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ιβ Τόρες
Η Ιβ Μαρί Τόρες (γεν. 21 Αυγούστου 1984) είναι Αμερικανίδα χορεύτρια, μοντέλο και πρώην επαγγελματίας παλαίστρια. Είναι γνωστή για την πορεία της στην εταιρία πάλης WWE, όπου πάλευε ως "Ιβ Τόρες" ή απλούστερα ως "Ιβ".
Καριέρα στην πάλη
Το 2007, η Ιβ νίκησε σε διαγωνισμό αναζήτησης γυναικών παλαιστών και υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE. Ο πρώτος της τηλεοπτικός ρόλος ήταν να κάνει συνεντεύξεις στους παλαιστές πριν ή μετά τους αγώνες.
Ακολούθησαν και άλλοι ρόλοι, μέχρι που ασχολήθηκε κανονικά με την πάλη. Καθώς γινόταν γνωστή, κέρδισε το Γυναικείο Πρωτάθλημα WWE τον Απρίλιο του 2010. Απο τότε και μετά έγινε μάνατζερ διάφορων παλαιστών, μέχρι το 2011 που κέρδισε ξανά το πρωτάθλημα. Το 2012 άλλαξε τηλεοπτικό ρόλο, προσπαθώντας να γίνει αντιπαθής στο κοινό ως η δευτερεύουσα διευθύντρια των σόου Raw και SmackDown. Σύντομα αποδεσμεύτηκε απο αυτή τη θέση και επέστρεψε στα ρινγκ, ενώ τον Σεπτέμβριο κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γυναικών για τρίτη φορά. Η Ιβ έχασε τον τίτλο απο την Κέιτλιν τον Ιανουάριο του 2013 και παραιτήθηκε απο την εταιρεία.
Εκτός Πάλης
Η Ιβ Τόρες έχει εκπαιδευτεί στο βραζιλιάνικο Ζίου Ζίτσου, όπου έχει φτάσει στη μπλε ζώνη και έχει γνώσεις στο κικ-μπόξινγκ.
Βραβεύσεις
Μετά απο τις τρεις της θητείες του Γυναικείου Πρωταθλήματος WWE, που παραμένει ρεκόρ κατακτήσεων, η Ιβ ψηφίστηκε ως η καλύτερη παλαίστρια του 2012 απο την εκπομπή Pro Wrestling Report. Το 2010 ήταν η πέμπτη παλαίστρια της χρονιάς ανάμεσα σε 50 άλλες, απο το περιοδικό Pro Wrestling Illustrated.
Πηγές
http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/Bios/torres_eve.html
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σλάβοι
thumb|300px|right| Τα σημερινά σλαβικά κράτη thumb|300px|right|Οι Σλάβοι στην Ευρώπη κατά το 650 Οι Σλάβοι είναι η μεγαλύτερη ινδοευρωπαϊκή εθνογλωσσική ομάδα της Ευρώπης. Είναι γηγενείς στην Κεντρική, την Ανατολική, τη Νοτιοανατολική και τη Βορειοανατολική Ευρώπη, καθώς και τη Βόρεια και την Κεντρική Ασία. Οι Σλάβοι μιλούν τις Σλαβικές γλώσσες της ομάδας των Βαλτοσλαβικών γλωσσών. Από τις αρχές του 6ου αιώνα εξαπλώθηκαν για να εγκατασταθούν και να κατοικήσουν το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής, της Ανατολικής και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Κράτη με σλαβικές γλώσσες αποτελούν πάνω από το 50% του εδάφους της Ευρώπης, έτσι είναι η μεγαλύτερη εθνογλωσσική ομάδα αυτής ως προς την έκταση. Οι σημερινοί σλαβικοί λαοί κατηγοριοποιούνται σε Δυτικούς Σλάβους (κυρίως Πολωνούς, Τσέχους, και Σλοβάκους), Ανατολικούς Σλάβους (κυρίως Λευκορώσους, Ρώσους και Ουκρανούς), και Νότιους Σλάβους (κυρίως Βόσνιους, Κροάτες, Σλαβομακεδόνες, Μαυροβούνιους, Σέρβους, Σλοβένους και Βουλγάρους), αν και μερικές φορές οι Δυτικοί και οι Ανατολικοί Σλάβοι αναφέρονται συνολικά ως Βόρειοι Σλάβοι.
Κατά το Μεσαίωνα υπήρχαν δεκάδες σλαβικά φύλα. Από τότε μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα από αλλεπάλληλες ενοποιήσεις, ενσωματώσεις και διασπάσεις, διαμορφώθηκε σε γενικές γραμμές η εικόνα του σλαβικού κόσμου που συναντάμε στις μέρες μας, και που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης. Σήμερα αποτελούν τον κυρίως πληθυσμό σε δεκατρία ευρωπαϊκά κράτη: Ρωσία, Ουκρανία, Λευκορωσία, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Σλοβενία, Κροατία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βόρεια Μακεδονία και Βουλγαρία. Τα σύγχρονα σλαβικά έθνη και εθνοτικές ομάδες διαφέρουν σημαντικά τόσο γενετικά όσο και πολιτιστικά, και οι μεταξύ τους σχέσεις ποικίλλουν - ακόμη και μέσα στις ίδιες τις εθνοτικές ομάδες - από αισθήματα σύνδεσης μέχρι αμοιβαία αισθήματα εχθρότητας.