cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία της Πράγκα (1794)
Η πολιορκία
Στις 23 Οκτωβρίου (3 Νοεμβρίου) οι στρατιώτες του Σουβόροφ (25.000) έφθασαν στη Πράγα, προάστιο της Βαρσοβίας, και άρχισε τη πολιορκία της πόλης. Την επόμενη, περίπου στις 5 το πρωί, 7 σώματα έφθασαν κοντά στα μισοκατεστρεμένα τείχη της πόλης. Τα ρωσικά σώματα επιτέθηκαν στη Πράγα από διάφορα σημεία. Μεταξύ των υπερασπιστών της πόλης ξέσπασε πανικός, και στις 24 Οκτωβρίου (4 Νοεμβρίου), στις 9 το πρωί, οι Πολωνοί παραδόθηκαν.
Απώλειες
Στη μάχη πέθαναν σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς περίπου 10 με 13 χιλιάδες, ενώ σύμφωνα με τον Καμένσκι μέχρι 20.000 Πολωνοί, ενώ από τη ρωσική πλευρά πέθαναν 580 στρατιώτες και τραυματίστηκαν 960
Μετά την πολιορκία
Ο Σουβόροφ δέχθηκε τους αξιωματούχους από τη Βαρσοβία στο πεδίο της μάχης, ανάμεσα σε πολλά πτώματα, και με αυτό το τρόπο προειδοποίησε τους Πολωνούς για τα αποτελέσμετα της αντίστασης. Τα γεγονότα που διεξήχθαν στη Πράγα καθώς και η πολωνική και γαλλική προπογάνδα απεικόνισε το Σουβόροφ ως σκληρό πολεμιστή. Αλλά, στις 29 Οκτωβρίου (9 Νοεμβρίου) ο διοικητής της Βαρσοβίας παρέδωσε το κλειδί της πόλης στο Σουβόροφ, καθώς επίσης και ένα κουτί με χρυσό και διαμάντια.
Μετά το τέλος της μάχης, ο Σουβόροφ έστειλε γράμμα στην Αικατερίνη Β' με τις λέξες: «''Ζήτω! Η Βαρσοβία είναι δική μας» (ρωσ. «Ура! Варшава наша!») και έλαβε απάντηση «Ζήτω! Στρατάρχη Σουβόροφ!» (ρωσ. «Ура! Фельдмаршал Суворов!''» ). Για τη κατάληψη της Πράγας, ο Σουβόροφ έλαβε το βαθμό του στρατάρχη.
Γνώμες
Ο Ρώσος στρατηγός φον Κλούγκεν είχε δηλώσει για τη μάχη της Πράγας :
Σε άλλες γλώσσες
Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βαρσοβίας Κατηγορία:Θηριωδίες στην Πολωνία Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη
19 Σεπτεμβρίου
18 Σεπτεμβρίου | 19 Σεπτεμβρίου | 20 Σεπτεμβρίου
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1986-87
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1986-87 ήταν η 10η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 4η φορά στην ιστορία της.
19 Σεπτεμβρίου
Η 19η Σεπτεμβρίου είναι η 262η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (263η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 103 ημέρες.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1986-87
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1986-87 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι πρώτες 4 ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1987-88.
Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία.
19 Σεπτεμβρίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1986-87
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Τελική κατάταξη
Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1986 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1987
Μοντεμπέλλο Βιτσεντίνο
Το Μοντεμπέλλο Βιτσεντίνο (ιταλικά: Montebello Vicentino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Μπολού
To Μπολού (τουρκ. Bolu) είναι κωμόπολη της βόρειας Τουρκίας. Στα ελληνικά αναφέρεται, επίσης, για ιστορικούς λόγους, και ως Βιθύνιον. Στα λατινικά λεγόταν Bithynium ή Claudiopolis.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Πλέι-Οφ NBA 2009
Διαδικασία διεξαγωγής
Η διαδικασία διεξαγωγής των playoffs διατηρεί την ίδια διαδικασία που ακολουθήθηκε και τα προηγούμενα χρόνια και έχει ως εξής:
Οι ομάδες που προκρίθηκαν
Από τη δυτική περιφέρεια:
Δείτε επίσης
2009 N
Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Σερρών Α.Π.Θ.
Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) Σερρών ανήκει στην Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Σκοπός του ΤΕΦΑΑ είναι να εμφυσήσει στους φοιτητές του αλλά και στους πολίτες τις αρχές και αξίες της επιστήμης της φυσικής αγωγής καθώς και τα ιδεώδη του αθλητισμού και της ευγενούς άμιλλας. Επιπλέον, οφείλει να παρέχει στους πτυχιούχους τα απαραίτητα εχέγγυα για την επιστημονική και επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Ιστορία
Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Σερρών ιδρύθηκε το 1985 και το 2005 έγινε ανεξάρτητο Τμήμα. Με το ΠΔ 98/2013 του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων εντάχθηκε στην Σχολή Επιστήμης και Φυσικής Αγωγής Α.Π.Θ.
Προσωπικό
Το Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό (Δ.Ε.Π.) της σχολής είναι 27 άτομα (Καθηγητές, Αναπληρωτές Καθηγητές, Επίκουροι Καθηγητές, Λέκτορες). Επίσης το έργο των Καθηγητών συνεπικουρούν 2 Επιστημονικοί Συνεργάτες της Σχολής. Τέλος άλλα 4 άτομα απασχολούνται ως διοικητικοί υπάλληλοι.
Εγκαταστάσεις
Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Σερρών στεγάζεται στο Διδακτήριο στον Άγιο Ιωάννη Σερρών.
Αθλητικές Δραστηριότητες
Πραγματοποιούνται στις εγκαταστάσεις του ΤΕΦΑΑ δίπλα στο Δημοτικό Στάδιο Σερρών που περιλαμβάνουν:
Επιπλέον, χρησιμοποιούνται:
Σπουδές
Τα Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Σερρών παρέχει την δυνατότητα προπτυχιακών καθώς και μεταπτυχιακών σπουδών. Ειδικότερα, οι προπτυχιακές σπουδές έχουν διάρκεια τεσσάρων ετών (8 εξάμηνα) και οι μεταπτυχιακές σπουδές δυο έτη (4 εξάμηνα).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Κίτσκαλνγια
Το Κίτσκαλνγια (ρωσικά: Кичкальня́; ταταρικά: Кычытканлы́) είναι Ταταρικό χωριό στην επαρχία Νουρλάτσκι της Δημοκρατία του Ταταρστάν στη Ρωσία.
Ιστορία
Σύμφωνα με τους κατοίκους, το χωριό Κίτσκαλνγια ιδρύθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα. Από ιστορίες που μεταβιβάστηκαν προφορικά από γενιά σε γενιά, το χωριό ιδρύθηκε από τρεις οικογένειες που προέρχονταν από το χωριό Ουζέγιεβο (το οποίο τώρα ανήκει στην επαρχία Ακσουμπαγιέφσκι). Ο Μουλάς Τοχβατουλάχ ήταν από τους πρώτους κατοίκους του χωριού. Σύμφωνα με τον μύθο, αυτές οι οικογένειες έφυγαν από τα σπίτια τους, κρυβόμενο από αναγκαστικό εκχριστιανισμό μετά την κατάκτηση του Χανάτο του Καζάν από τον Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας. Στην πραγματικότητα, η επανεγκατάσταση αρκετών οικογενειών από το χωριό Ουζέγιεβο εξηγείται από την ενδοπεριφερειακή επανεγκατάσταση, καθώς ο Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας πέθανε το 1584.
Η υπάρχουσα ιστοριογραφική βιβλιογραφία παρέχει αντιφατικές πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία σχηματισμού του χωριού - από τα μέσα του 17ου αιώνα έως το 1710. Σύμφωνα με το μύθο, ένα συγκεκριμένο όνομα το 1911 ισχυρίστηκε ότι το χωριό "Μοράσα Μπασί" ιδρύθηκε πριν από 300 χρόνια, δηλαδή, το 1611, αλλά αυτό είναι πολύ απίθανο. Μέχρι το 1920, αποτελούσε μέρος του βολόστ Στάρο-Αλμετέφσκαγια της επαρχίας Τσιστοπόλ του Κυβερνείου του Καζάν.
Στο 18ο - 1ο μισό του 19ου αιώνα, οι κάτοικοι ανήκαν στην κατηγορία των κρατικών αγροτών, ασκώντας καθήκοντα πολέμου. Ασχολήθηκαν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, το τούβλο, το ψάρεμα, το συνεταιρισμό, την ξυλουργική και τη χειροτεχνία.
Λουίζα Χριστίνα της Σαβοΐας
Η Λουίζα Χριστίνα, (ιταλ. Luisa Cristina di Savoia, 27 Ιουλίου 1629 - 12 Μαΐου 1692) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του δούκα της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαβοΐας. Ήταν η ιδιοκτήτρια της μελλοντικής Βίλλα ντελλα Ρεγκίνα. Ήταν εξαδέλφη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και του Καρόλου Β΄ της Αγγλίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Καστέλλο ντελ Βαλεντίνο στο Τορίνο. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας και της συζύγου του Χριστίνας των Βουρβόνων, κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Η γέννησή της χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό, καθώς πριν από τη γέννησή της οι γονείς της είχαν χάσει έναν γιο και περίμεναν διάδοχο. Ωστόσο ως γυναίκα, λόγω του Σαλικού νόμου, δεν μπορούσε να κληρονομήσει το Δουκάτο της Σαβοΐας, το οποίο κατά τη στιγμή τής γέννησής της κυβερνούσε ο πάππος της, Κάρολος Εμμανουήλ Α΄. Η Λουίζα Χριστίνα λέγεται ότι ήταν νόθη, ως ο καρπός της υποτιθέμενης σχέσης τής μητέρας της με έναν Γάλλο αυλικό με την ονομασία "Pommeuse".
Ως παιδί, δύο από τους αδελφούς της διαδέχτηκαν τον πατέρα τους, ο οποίος έγινε κυβερνήτης της Σαβοΐας το 1630. Ο πατέρας της απεβίωσε το 1637 και τον διαδέχτηκε ο αδελφός της Φραγκίσκος Υάκινθος, ο οποίος απεβίωσε το 1638 και ακολούθησε στον θρόνο ο άλλος αδελφός Κάρολος Εμμανουήλ Β΄. Η μητέρα της Χριστίνα ανέλαβε ως αντιβασίλισσα, μία ενέργεια που αμφισβητήθηκε από τους θείους της Λουίζας Χριστίνας Θωμά Φραγκίσκο του Καρινιάνο και Μαυρίκιο της Σαβοΐας. Οι δύο αδελφοί συνωμότησαν εναντίον της Χριστίνας Μαρίας ως αντιβασίλισσας, διεκδικώντας την αντιβασιλεία μεταξύ τους. Αυτό οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο στη Σαβοΐα.
Ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα ο Θωμάς Φραγκίσκος και ο Μαυρίκιος να φύγουν στην Ισπανία με μάταια ελπίδα να βρουν υποστήριξη. Η μητέρα της Λουίζας Χριστίνας νίκησε σύντομα στους πολέμους που ακολούθησαν, χάρη στη γαλλική υποστήριξη του αδελφού της Λουδοβίκου ΙΓ΄. Επιστρέφοντας στη Σαβοΐα, η Λουίζα Χριστίνα μνηστεύτηκε σύντομα με τον Mαυρίκιο ως μέρος μίας συμφιλίωσης αυτού με τη Χριστίνα. Η Λουίζα Χριστίνα παντρεύτηκε τον Mαυρίκιο στο Τορίνο στις 18 Αυγούστου 1642. Ο Mαυρίκιος ήταν στο παρελθόν καρδινάλιος και έπρεπε να λάβει άδεια από τον Πάπα Ουρβανό Η΄, ο οποίος συμφώνησε στον γάμο. Η 13 ετών νύφη και ο 49 ετών Mαυρίκιος μετακόμισαν στη Νίκαια, όπου ο Mαυρίκιος έγινε κυβερνήτης της πόλης ως ένα άλλο μέρος της συμφιλίωσης.
Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1657 από εγκεφαλικό επεισόδιο, αφήνοντας τη Λουίζα Χριστίνα χήρα 27 ετών. Ο σύζυγός της τής άφησε με διαθήκη τη μεγάλη συλλογή έργων τέχνης του καθώς και τα τεράστια χρέη του. Στο Τορίνο ζούσε στη βίλα του συζύγου της έξω από το Τορίνο. Έκανε επίσης πολλά για να βελτιώσει το κτήριο υπό τη διεύθυνση του Aμεντέο ντι Καστελαμόντε. Επίσης ανέθεσε στον Γκουαρίνο Γκουαρίνι να πραγματοποιήσει έργα σε εκκλησίες στη Σαβοΐα. Η Λουίζα Χριστίνα απεβίωσε στη βίλα και άφησε την ιδιοκτησία στη σύζυγο του ανιψιού της, την Άννα Μαρία της Ορλεάνης, κόρη του Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Μοντέκκιο Ματζόρε
Το Μοντέκκιο Ματζόρε (ιταλικά: Montecchio Maggiore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Ζωρζ Ζακ Νταντόν
Ο Ζωρζ Ζακ Νταντόν (Georges Danton, 26 Οκτωβρίου 1759 - 5 Απριλίου 1794) ήταν ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης. Γιος εισαγγελέα, ο Δαντών, όπως επικράτησε να γράφεται στην ελληνική, σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Πήρε μέρος στην επανάσταση του 1789, αρχικά ως επικεφαλής της περιοχής των Κορδελιέρων και στη συνέχεια ως πρόεδρος της ομώνυμης ριζοσπαστικής λέσχης. Το 1791, ύστερα από την αποτυχία μιας εξέγερσης, που ακολούθησε την αναχώρηση του Λουδοβίκου ΙΣΤ', κατέφυγε στο Λονδίνο. Σύντομα όμως επέστρεψε και αμέσως ασχολήθηκε με την οργάνωση της επανάστασης του Αυγούστου 1792, που οδήγησε στην ανατροπή της δυναστείας. Ύστερα από την επιτυχία αυτή της εξέγερσης, διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης.
Στη γαλλική επανάσταση
Υπήρξε μέλος της επαναστατικής κομμούνας και του επαναστατικού συμβουλίου. Αναδείχτηκε σε πραγματική ψυχή της Γαλλικής επανάστασης, όταν αυτή κινδύνεψε να καταπνιγεί ύστερα από την εισβολή των Πρώσων. Στις κρίσιμες εκείνες περιστάσεις, έχοντας ως σύνθημά του πως για να σωθεί η επανάσταση «χρειάζεται τόλμη και περισσότερη τόλμη», αντιτάχτηκε στη μεταφορά της κυβέρνησης από το Παρίσι σε άλλη ασφαλέστερη περιοχή. Όπλισε τους αγρότες και τους εργάτες, πήρε δραστικά μέτρα εναντίον των εσωτερικών εχθρών της επανάστασης και ανέλαβε έντονες διπλωματικές πρωτοβουλίες, για να σπάσει το μέτωπο των εχθρών στο εξωτερικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι επαναστάτες Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Κιρκίρι
To Κιρκίρι είναι υδρόβιο νηκτικό πτηνό της οικογενείας των Νησσιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Anas crecca και περιλαμβάνει 3 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το ευρωπαϊκό υποείδος Anas crecca crecca (Linnaeus, 1758).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, anas, έχει άγνωστη προέλευση, που δεν επιβεβαιώνεται από κάποια ιστορική πηγή. Κατά μίαν εκδοχή είναι λατινική λέξη (anas-atis) με ινδοευρωπαϊκή προέλευση (anut, antis) και με τη σημασία που της αποδίδεται («νήσσα», «πάπια»). Υπάρχει όμως και η εκδοχή της σύνθετης λέξης a + nas, οπότε αποκτά ελληνική προέλευση, με το β’ συνθετικό να προέρχεται από το νέω ≪κολυμπώ≫ (άσχετο προς το ρ. νέω ≪γνέθω, κλώθω≫, βλ. λ. νήμα), ενώ το α προσετέθη αργότερα. Το αρχ. νέω ≪κολυμπώ≫ αποτελεί την ασθενή βαθμ. τού ινδοευρωπαϊκού sna- ≪πλέω, κολυμπώ≫, πβ. σανσκρ. snati ≪πλένομαι≫, λατ. nare | natare ≪κολυμπώ≫ (> γαλλ. natation ≪κολύμβηση≫, ισπ. natacion) κ.ά.].
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο το 1758, στο περίφημο έργο του Systema Naturae. Η λατινική περιγραφή του έλεγε,  [Anas] macula alarum viridi, linea alba supra infraque oculos «[πάπια] με πράσινο σημάδι στα φτερά, λευκή γραμμή πάνω και γύρω από τα μάτια»- και η πρωταρχική αναφορά του ήταν η περιγραφή του πτηνού στο προηγούμενο έργο του, Fauna Svecica «Σουηδική Πανίδα» (1746). Επίσης, ο Λινναίος γράφει στο συγκεκριμένο έργο, ότι είχαν προηγηθεί παλαιότερες εκτεταμένες αναφορές για το πτηνό, από διάφορους επιστήμονες, όπως: ο Ελβετός φυσιοδίφης Κόνραντ Γκέσνερ (Conrad Gessner), στο έργο του Historiae Αnimalium ως Anas parva, ο Ιταλός φυσιοδίφης Ουλίσε Αλντροβάντι (Ulisse Aldrovandi) ως phascade ή querquedula minor, ο Άγγλος ζωολόγος Φράνσις Γουίλεκμπι (Francis Willughby ) ως querquedula secunda Aldrovandi, ο Άγγλος φυσιοδίφης Τζoν Ρέι (John Ray ) και ο Άγγλος φυσιοδίφης και ζωγράφος Ελεάζαρ Άλμπιν (Eleazar Albin).
Φυλογενετικά, το είδος φαίνεται να είναι στενά συνδεδεμένο με την κοινή πρασινοκέφαλη πάπια (Anas platyrhynchos), ενώ σχηματίζει υπερείδος με το ''Α. flavirostris''. Πάντως η ταξινομική του δεν έχει αποσαφηνιστεί, με κάποιους επιστήμονες να υποστηρίζουν την ύπαρξη 3 υποειδών, ενώ άλλοι θεωρούν το Anas crecca carolinensis της Αμερικής, ξεχωριστό είδος (Anas carolinensis). Τέλος αμφισβητείται και η ύπαρξη του Anas crecca nimia. Επειδή, όμως τόσο η IUCN όσο και η Birdlife International, εξακολουθούν να στηρίζουν την κατάταξη σε 3 υποείδη, δεν έχουν υιοθετηθεί αυτές οι απόψεις, τουλάχιστον ακόμη. Παρά ταύτα, το κιρκίρι αποτελεί ένα από τα πλέον μελετημένα είδη πάπιας στον κόσμο.
Γεωγραφική κατανομή
Το κιρκίρι είναι, ανάλογα με το υποείδος, πλήρως ή μερικώς μεταναστευτικό πτηνό, αν και σε γενικές γραμμές, οι περισσότεροι πληθυσμοί είναι αποδημητικοί, με ευρεία κατανομή σε όλο το Βόρειο Ημισφαίριο, από τις ανατολικές ακτές του Ειρηνικού στη Β. Αμερική, μέχρι την Ευρασία και τις δυτικές ακτές του Ειρηνικού στην Ιαπωνία. Επίσης, έχει παρουσία -σε μικρότερο βαθμό- και στην αφρικανική ήπειρο.
Στην Ευρώπη απαντά σε όλες τις καταστάσεις μετακίνησης (επιδημητικό, καλοκαιρινός αναπαραγόμενος και χειμερινός επισκέπτης) στο μεγαλύτερο τμήμα της ηπείρου, εκτός από κάποιες περιοχές στο κέντρο και στα νοτιοδυτικά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, σε πολλές περιοχές να υπάρχει ανάμιξη πληθυσμών που, είτε είναι μόνιμοι, είτε έρχονται να αναπαραχθούν ή και να ξεχειμωνιάσουν, όπως λ.χ. στο Ηνωμένο Βασίλειο ή ακόμη και στη ΝΔ. Ισλανδία. Από τη Σκανδιναβία και την Κ. Ευρώπη και ανατολικότερα, οι πληθυσμοί έρχονται τα καλοκαίρια για να αναπαραχθούν, ενώ το μεγαλύτερο κομμάτι της Ν. Ευρώπης (Ιβηρική, Ιταλία, Βαλκάνια) χρησιμοποιείται για διαχείμαση.
Στην Ασία, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: οι εκεί πληθυσμοί αναπαράγονται σε όλο το βόρειο και το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου της ηπείρου, ενώ διαχειμάζουν στο νότιο, από τη Μέση Ανατολή και ανατολικότερα, από το Ιράκ και το Ιράν προς την Ινδία και όλη την Ινδοκίνα, με τα νότια όρια διαχείμασης να βρίσκονται στη Μαλαισία, και τα ανατολικά στην Κορέα, την Ιαπωνία και τις Αλεούτιες νήσους (όπου συναντώνται με τους αμερικανικούς πληθυσμούς). Είναι φανερό, ότι οι αναπαραγόμενοι ασιατικοί πληθυσμοί κατευθύνονται νότια κατά τη διαχείμαση, διατηρώντας, χονδρικά, το γεωγραφικό μήκος και αλλάζοντας το γεωγραφικό πλάτος. Στην Ασία, υπάρχουν επίσης και κάποιοι θύλακες επιδημητικών πληθυσμών, κυρίως στη Μικρά Ασία και στην περιοχή του Καυκάσου.
Στην Αφρική, το σύνολο των πληθυσμών είναι διαχειμάζοντες, με δύο διακριτές ζώνες. Η μία βρίσκεται στις παραμεσόγειες χώρες από το Μαρόκο μέχρι την Αίγυπτο και νοτιότερα μέσω του Νείλου στο Βόρειο και Νότιο Σουδάν, την Αιθιοπία, την Ερυθρά Θάλασσα και τη λίμνη Βικτόρια. Η άλλη είναι στη δυτική Αφρική, στις εκβολές του ποταμού Σενεγάλη και στις περιοχές που διαρρέει ο Νίγηρας ποταμός, μέχρι το ύψος του Τσαντ και του Κονγκό, περίπου.
Τέλος, στην Αμερική, το εκεί υποείδος αναπαράγεται σε όλο τον Καναδά, και κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, όπως στην Αλάσκα και τις πολιτείες στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών, ενώ διαχειμάζει νότια φθάνοντας μέχρι τα μεγάλα νησιωτικά κράτη της Καραϊβικής και το Μεξικό, αλλά και στη Χαβάη. Υπάρχουν και μόνιμοι επιδημητικοί πληθυσμοί κυρίως στο βορειοανατολικό τμήμα των ΗΠΑ και στις ακτές της Καλιφόρνια, ενώ μικροί θύλακες διαχείμασης υπάρχουν στις καναδικές ακτές του Ειρηνικού. Πηγές:
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|left|240px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Anas crecca (υποείδη Anas crecca crecca και Anas crecca nimia). Πράσινο ανοικτό: Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Πράσινο σκούρο: Mόνιμο (επιδημητικό), Μπλέ: Περιοχές διαχείμασης thumb|left|240px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Anas crecca (υποείδος Anas crecca carolinensis). Πράσινο ανοικτό: Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Πράσινο σκούρο: Mόνιμο (επιδημητικό), Μπλέ: Περιοχές διαχείμασης
Οι πληθυσμοί που αναπαράγονται σε μεγάλα (βόρεια) γεωγραφικά πλάτη, είναι πλήρως μεταναστευτικοί, ενώ εκείνοι που αναπαράγονται σε πιο εύκρατα κλίματα, είναι μερικώς μεταναστευτικοί ή καθιστικοί
Η μετανάστευση των ευρωπαϊκών πληθυσμών προς τα εδάφη διαχείμασης αρχίζει ήδη από τον Ιούλιο, ενώ η επιστροφή στα εδάφη αναπαραγωγής κορυφώνεται τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο. Η φθινοπωρινή μετανάστευση των αμερικανικών πληθυσμών είναι διαφορετική, αρχίζει το Σεπτέμβριο και διαρκεί μέχρι το Δεκέμβριο, ενώ η εαρινή επιστροφή κορυφώνεται το Μάρτιο. Τα θηλυκά μεταναστεύουν αργότερα από τα αρσενικά και, συνήθως, σε πιο νότιες περιοχές. Κατά τη μετανάστευση, σχηματίζονται πολύ μεγάλα σμήνη που μπορεί να είναι της τάξης των χιλιάδων ατόμων, ενώ τα ταξίδια πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το κιρκίρι, στη Βόρειο Αμερική, είναι από τα πρώτα Νησσόμορφα που καταφθάνουν στα εδάφη αναπαραγωγής, αμέσως μετά το λιώσιμο του χιονιού. (βλ. και Ηθολογία)
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τη Γουϊνέα, τις Σεϋχέλλες, τον Παναμά και τη Γουαδελούπη.
Στην Ελλάδα, το κιρκίρι έρχεται μόνο για να ξεχειμωνιάσει από το Δεκέμβριο έως το Μάιο, περίπου, στη βόρεια και κεντρική χώρα. Επίσης, την ίδια εποχή απαντά και στην Κύπρο.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Το είδος συχνάζει σε παρόμοια με τα αναπαραγωγικά ενδιαιτήματα, συμπεριλαμβανομένων λιμναίων και ελωδών θέσεων με νερά υψηλής παραγωγικότητας και άφθονη βλάστηση για κάλυψη. Επίσης, σε πλημμυρισμένα λιβάδια και τεχνητά νερά (π.χ. δεξαμενές). Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, το είδος εμφανίζεται επίσης κατά μήκος των ακτών, σε αλμυρές ή υφάλμυρες λιμνοθάλασσες με πλούσια υποεπιφανειακή βλάστηση, αλίπεδα, ρυάκια που αποφέρει η παλίρροια, παλιρροιακούς επίπεδους λασπότοπους, δέλτα ή εκβολές ποταμών, ακόμη και προφυλαγμένους παράκτιους κόλπους. Πάντως, δείχνει προτίμηση σε έλη με λασπότοπους για αναζήτηση τροφής και όχι τόσο σε αλμυρά, ή ανοιχτής θαλάσσης, ενδιαιτήματα. .
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σε λιμνοθάλασσες, λίμνες, τενάγη, εκβολές ποταμών και ακτές.
Περίοδος αναπαραγωγής
Στο πτέρωμα αναπαραγωγής και, από κάποια απόσταση, το αρσενικό εμφανίζεται γκρίζο, με σκούρο κεφάλι, κιτρινωπή αμάρα και μία άσπρη λωρίδα να διατρέχει κατά μήκος των πλευρών (flanks). Το κεφάλι και το πάνω μέρος του λαιμού είναι καστανό-κοκκινοκάστανο, με μία ευρεία και ιριδίζουσα σκουροπράσινη περιοχή σε σχήμα ημισελήνου ή σταγόνας, που ξεκινά αμέσως πριν από τους οφθαλμούς και -περιβάλλοντάς τους- κατευθύνεται τοξοειδώς προς τον τράχηλο. Η πράσινη αυτή περιοχή οριοθετείται από μία λεπτή, λευκωπή ενιαία γραμμή, ενώ υπάρχει και μικρή διακλάδωση του ιδίου χρώματος που εκτείνεται από το εμπρός άκρο της πράσινης περιοχής, κατευθυνόμενη προς τη βάση του ράμφους. Αυτό είναι το βασικό διαγνωστικό στοιχείο του αρσενικού στο αναπαραγωγικό του πτέρωμα (nuptial plumage).
Το στήθος είναι σταχτί-λευκωπό, διάσπαρτο με μικρές καφετί κηλίδες, ενώ η κοιλιά έχει το ίδιο παρουσιαστικό με το στήθος, αλλά χωρίς αυτές τις κηλίδες. Όλη η υπόλοιπη άνω επιφάνεια του σώματος έχει ως βάση το λευκό, αλλά είναι δομημένη με πολύ λεπτές και πυκνές μαυριδερές γραμμώσεις, παράλληλης γεωμετρικής συμμετρίας, οι οποίες δίνουν στο πτέρωμα γκρίζα υφή, ακόμη και από μικρή απόσταση. Τα εξωτερικά φτερά της ωμοπλάτης (scapulars) είναι λευκά, με ένα μαύρο περίγραμμα στο κάτω μέρος τους, που δίνουν ένα ακόμη διαγνωστικό στοιχείο, όταν το πουλί είναι στη θέση ηρεμίας. Τα πρωτεύοντα ερετικά φτερά έχουν σκούρο γκριζωπό-καφετί χρώμα.
Το κάτοπτρο είναι πολύ χαρακτηριστικό: τα εσωτερικά –προς το σώμα- δευτερεύοντα ερετικά έχουν ιριδίζον, μεταλλικό πράσινο-σμαραγδί χρώμα, ενώ τα εξωτερικά μαύρο και, όλα τους έχουν λευκοκιτρινωπές άκρες στα ανώτερα καλυπτήρια. Η κάτω επιφάνεια των πτερύγων είναι υπόλευκη, με γκρι ερετικά πτερά, πυκνές σκούρες κηλίδες στα εσωτερικά καλυπτήρια και μια σκοτεινή αιχμή. Η άνω επιφάνεια της ουράς είναι μαύρη, όπως και η κάτω επιφάνεια των ακραίων καλυπτηρίων πηδαλιωδών φτερών, αλλά τα κεντρικά διαθέτουν ένα φωτεινό, διάχυτο κρέμ-κιτρινωπό χρώμα που, δίνουν ένα πολύ όμορφο χρωματικό «τρίγωνο» στην πλάγια και πίσω επιφάνεια του σώματος. Το ράμφος και οι ταρσοί έχουν σκούρο γκρι-μαυριδερό χρώμα. thumb|left|300px|Ενήλικο θηλυκό κιρκίρι Το θηλυκό δεν διαθέτει τα λαμπερά χαρακτηριστικά του αρσενικού και, είναι μάλλον «θαμπό» σε χρωματισμούς, εκτός από το παρόμοιο -διαφέρει στην αναλογία πράσινου/μαύρου- κάτοπτρο που χρησιμεύει ως διαγνωστικό στοιχείο. Έχει ένα γενικό, «άτονο» καφεκίτρινο χρώμα στην άνω επιφάνεια του σώματος, κάπως πιο σκούρο στα φτερά και τη ράχη. Η κορυφή του κεφαλιού είναι σκούρα γκρι-καφέ, όπως και ο τράχηλος, η περιοχή γύρω από τους οφθαλμούς και το γενικότερο πτέρωμα. Φέρει πυκνές, κοντές ραβδώσεις στο κεφάλι και το λαιμό, και κλιμακωτές κηλίδες στο υπόλοιπο σώμα, αλλά όλα αυτά χωρίς κάποιο ιδιαίτερο διακριτό χαρακτηριστικό (nondescript). Οι πτέρυγες έχουν παρόμοιο χρώμα με του αρσενικού, αλλά με καφέ αντί για γκρι άνω καλυπτήρια φτερά, με λιγότερο πλατιά άκρα, ωστόσο ευρύτερα άκρα στα πτερά του κατόπτρου. Τα ερετικά των πτερύγων έχουν κιτρινόλευκες άκρες, ενώ η κοιλιά είναι λευκωπή με κάποιες σκοτεινές ραβδώσεις. Η ουρά είναι επίσης μαύρη στο πάνω μέρος, αλλά στο κάτω δεν διαθέτει τα μαυροκαφέ καλυπτήρια στα πηδαλιώδη και, εμφανίζεται λευκωπή με σκοτεινές ραβδώσεις. Το ράμφος είναι περισσότερο γκριζωπό παρά μαυριδερό. Συνολικά, μοιάζει με μικροσκοπική, θηλυκή πρασινοκέφαλη σε κατάσταση ηρεμίας.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Το μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα (eclipse) του αρσενικού έχει θαμπά χρώματα, και μοιάζει αρκετά με εκείνο του θηλυκού, ωστόσο υπάρχουν ακόμη σημάδια από το αναπαραγωγικό φωτεινό χρώμα του κεφαλιού, το οποίο τώρα είναι σκούρο. Τα δευτερεύοντα ερετικά φτερά διαθέτουν στενές, άσπρες άκρες. Το ράμφος αποκτά μια ελαφρώς πρασινωπή ή καφετιά απόχρωση στη βάση του.
Τροφή
Την άνοιξη και το καλοκαίρι η διατροφή του είδους αποτελείται κυρίως από ζωική ύλη, όπως σκώληκες, μαλάκια, έντομα και καρκινοειδή. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα κιρκίρια στρέφονται κυρίως στα σπέρματα υδροβίων φυτών, αναδυόμενα και υποβυθιζόμενα, αγρωστώδη, διάφορα φυτά των γενών Cyperus, Carex, καθώς και γεωργικές καλλιέργειες,, όπως σιτηρά και ρύζι.
Αναζητούν την τροφή τους κατά τη διάρκεια της ημέρας, κατά την αναπαραγωγική εποχή, αλλά όσο χειμωνιάζει τρέφονται αργά το σούρουπο ή και τη νύκτα. Όπως όλες οι αφρόπαπιες, αναζητούν τη λεία τους περισσότερο στην επιφάνεια του νερού, παρά με καταδύσεις, ενώ το συνηθισμένο βάθος που κινούνται είναι τα 15 εκατοστά, περίπου.
Χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους για να τραφούν που, εξαρτώνται από το ενδιαίτημα, την εποχή, την ώρα της ημέρας και το φύλο. Μπορεί να φιλτράρουν τη λάσπη περπατώντας στις όχθες λιμνών ή ποταμών, να κολυμπούν με το κεφάλι βυθισμένο μέσα στο νερό, να επιλέγουν τροφή από την επιφάνεια του νερού ή να τρέφονται ανάμεσα στη βλάστηση των αγρών με φυτά και σπόρους. Το ράμφος τους είναι ικανό να φιλτράρει και να συγκρατεί μικροοργανισμούς, πάχους μόλις μισού (0,5) χιλιοστού, χάρη στις ειδικές «μπανέλες» που διαθέτει (lamelles). Οι καθημερινές απαιτήσεις σε τροφή έχουν υπολογιστεί σε 20 -30 γρ.
Πτήση
thumb|right|300px|Αρσενικό κιρκίρι εν πτήσει Η πτήση του είδους είναι πολύ χαρακτηριστική, με γρήγορα, δυνατά φτεροκοπήματα και με επιδέξιες αλλαγές στην κατεύθυνση ή πιρουέτες, που θυμίζουν χαραδριούς. Όταν τρομάξει είναι σε θέση να απογειωθεί από το νερό παρά πολύ γρήγορα, ενώ μπορεί να περπατάει και να τρέχει, επίσης με μεγάλη ταχύτητα, παρά τα κοντά του πόδια. Δύσκολα καταφεύγουν στην κατάδυση, παρά μόνο σε περίπτωση πραγματικού κινδύνου.
Αναπαραγωγή
Τα ζευγάρια σχηματίζονται ήδη από το χειμώνα, με τα αρσενικά να εκτελούν κινήσεις ερωτοτροπίας που θυμίζουν έντονα τον καθαρισμό του πτερώματός τους (preening). Η αναπαραγωγική περίοδος είναι αργά το Μάρτιο με αρχές Απριλίου στα νότια, ενώ στο βορρά παρατείνεται μέχρι τα μέσα Μαΐου. Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε φώλιασμα.
Στα εδάφη όπου αναπαράγεται (βλ. Βιότοπος), το κιρκίρι φωλιάζει στην πυκνή, επίγεια βλάστηση, όπως σε θάμνους, πτεριδόφυτα, ρείκια, κάποιες φορές σε ένα υπερυψωμένο βαλτώδες σημείο ή, σπανιότερα, σε ξηρό έδαφος κοντά σε ρυάκια, σπάνια σε απόσταση μεγαλύτερη των 100 μέτρων από τις παρυφές του νερού, επίσης σε υγρά λιβάδια με καλαμιές. Η φωλιά του είναι μία απλή κοιλότητα, καλά κρυμμένη στα φυτά, την επιμέλεια της οποίας αναλαμβάνει το θηλυκό, που την επιστρώνει με φύλλα ή φυτικό υλικό από την παρακείμενη βλάστηση, πούπουλα και λίγα πτερά. Τα αναπαραγόμενα ζευγάρια μπορεί να βρίσκονται μόλις στο ένα (1) μέτρο, το ένα από το άλλο, αλλά το είδος δεν θεωρείται ότι φωλιάζει κατά αποικίες.
Η γέννα αποτελείται από 8-12, κάποιες φορές μέχρι 16 αβγά, διαστάσεων 45,5×33,5 χιλιοστών και βάρους 26,5 γραμμαρίων, από τα οποία ποσοστό 7% είναι κέλυφος. Τα αβγά εναποτίθενται καθημερινά, ενώ η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του τελευταίου αβγού. Πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό, με το αρσενικό να παραμένει σε κοντινή απόσταση από τη φωλιά και, διαρκεί 23-24 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι, γεννιούνται δηλαδή με υποτυπώδες πτέρωμα και είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τη φωλιά άμεσα. Επιτηρούνται σχεδόν πάντοτε από το θηλυκό, ενώ το αρσενικό μπορεί να είναι παρόν ή όχι. Η απόκτηση του πρώτου πτερώματος (fledging) γίνεται στις 25-30 ημέρες, περίπου.
Απειλές
Το είδος απειλείται από την απώλεια ή υποβάθμιση των πεδινών ενδιαιτημάτων του (π.χ. μέσω αποξήρανσης των υγροτόπων), αλλά και εκείνων σε μεγαλύτερα υψόμετρα, λόγω αναδάσωσης και άλλων αλλαγών στη χρήση της γης. Το είδος πιέζεται έντονα από το -ούτως ή άλλως νόμιμο- κυνήγι του, αλλά η θνησιμότητα αυξάνεται λόγω της κατάποσης σκαγιών μολύβδου με την τροφή του και από δηλητηρίαση με λευκό φώσφορο από πυροβόλα όπλα στην Αλάσκα.
Επίσης απειλείται από διάφορες ανθρώπινες δραστηριότητες αναψυχής και κατασκευαστικές εργασίες, Το είδος είναι ευαίσθητο στην αλλαντίαση και τη γρίπη των πτηνών, έτσι, μπορεί να απειλείται από μελλοντικά κρούσματα αυτών των ασθενειών. Γίνεται αντικείμενο θήρας για εμπορικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς στο Ιράν, ενώ τα αυγά των πτηνού συλλέγονταν (και ίσως ακόμη συλλέγονται) στην Ισλανδία.
Κατάσταση πληθυσμού
Παρόλο που το είδος υφίσταται τεράστια πίεση από το κυνήγι, οι μεγάλοι αμερικανικοί πληθυσμοί τού εκεί υποείδους, συντελούν σε μεγάλο βαθμό, ώστε οι παγκόσμιοι αριθμοί να παραμένουν σταθεροί. Βέβαια, οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί είχαν εμφανίσει πτώση 1-2 % ετησίως στη δεκαετία του 1990, αυτό όμως οφείλεται ταυτόχρονα στην αποστράγγιση και τη ρύπανση των υγροτόπων.
Γενικά, οι πληθυσμοί του παραμένουν σταθεροί και, αυτός είναι και ο λόγος που η IUCN έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC)
Πληροφορίες διαχείρισης
Μία μελέτη στην Τσεχική Δημοκρατία διαπίστωσε ότι οι λίμνες με πυκνότητα ψαριών κάτω των 400 κιλών ανά εκτάριο, διαφάνεια ύδατος πάνω από 50 εκατοστά, μικτά ιχθυαποθέματα (π.χ. τούρνα και πέρκα) και όχι μοναδικά αποθέματα (π.χ. κυπρίνος) και, συστήματα που περιλαμβάνουν λίμνες με γόνο (ώστε να παρέχεται χαμηλός ανταγωνισμός και υψηλή διαθεσιμότητα ασπόνδυλων) είναι πιο επιτυχής στην προσπάθεια στήριξης των ζευγαριών αναπαραγωγής του είδους. Μελέτες σε παράκτιους υγρότοπους στη Δανία, κατέδειξε ότι ο εκεί τοπικός περιορισμός του κυνηγιού ήταν περισσότερο επιτυχής στη διατήρηση μεγέθους του πληθυσμού, απ’ ό, τι ο χρονικός περιορισμός του κυνηγιού σε ευρύτερες εκτάσεις και, ως εκ τούτου, οι περιοχές με αποθέματα άγριων πτηνών θα πρέπει να περιλαμβάνουν καταφύγια απαγόρευσης θήρας, ειδικά σε γειτονικές ελώδεις τοποθεσίες.
Σημειώσεις
i. Επειδή η επιστημονική ονομασία του είδους, είναι πιθανότατα ηχομιμητική (βλ. Ονοματολογία), δεν υπάρχει κάποια ικανοποιητική λόγια απόδοση στην ελληνική γλώσσα. Ο όρος «κερκιθαλίς», στερείται παντελώς κάποιας ετυμολογικής βάσης, αλλά και ως καθαυτόν ονομασία, ουδεμία σχέση έχει με το πτηνό, διότι απαντάται στον Ησύχιο με τη σημασία του «ερωδιού».
Πηγές
Κατηγορία:Νησσίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αμερικής Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πανίδα της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Πανίδα της Ιαπωνίας Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Live Evil
Αυτό ήταν το τελευταίο άλμπουμ των Black Sabbath με τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο στα φωνητικά και τον Βίνι Άπις στα τύμπανα, μέχρι το "Dehumanizer" του 1992. Ο Ντίο αναφέρεται ως "Ronnie Dio" και όχι με το καλλιτεχνικό του όνομα "Ronnie James Dio", ενώ ο Άπις αναφέρεται ως γκεστ μουσικός.
Η ηχογράφηση του "Live Evil" έγινε στα πλαίσια της αμερικάνικης περιοδείας για την προώθηση του "Mob Rules", ενώ ταυτόχρονα υπήρξε βιντεοσκόπηση η οποία όμως δεν έχει κυκλοφορήσει. Το εξώφυλλο του άλμπουμ περιέχει αναπαραστάσεις από παλιότερα κομμάτια του συγκροτήματος.
Τραγούδια
LP 1
1. E5150 (Iommi, Dio, Butler) - 2:21
2. Neon Knights (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 4:36
3. N.I.B. (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:09
4. Children of the Sea (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 6:05
5. Voodoo (Iommi, Dio, Butler) - 6:07
6. Black Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 8:39
7. War Pigs (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 9:19
LP 2
1. The Mob Rules (Iommi, Dio, Butler) - 4:10
2. Heaven and Hell (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 12:04
3. The Sign of the Southern Cross/Heaven and Hell (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 7:15
4. Paranoid (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:46
5. Children of the Grave (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:25
6. Fluff (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 0:59
Θέσεις τσαρτ
Live Evil (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Δεκέμβριος 1982
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1982 Κατηγορία:Live άλμπουμ των Black Sabbath
Βιεντιάν
Η Βιεντιάν είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Λάος και βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Μεκόνγκ, κοντά στα σύνορα με την Ταϊλάνδη. Η Βιεντιάν έγινε η πρωτεύουσα το 1563 λόγω φόβων εισβολής Βιρμανών κάτι το οποίο συνέβει πολύ αργότερα το 1827, η πόλη λεηλατήθηκε και καταστράφηκε συθέμελα από τους Ταϊλανδούς. Η Βιεντιάν ήταν η διοικητική πρωτεύουσα κατά τη διάρκεια της γαλλικής κυριαρχίας και, λόγω της πρόσφατης οικονομικής ανάπτυξης, είναι σήμερα το οικονομικό κέντρο του Λάος. Στην πόλη βρίσκεται το σημαντικότερο εθνικό μνημείο του Λάος: Το Λουάνγκ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 783.000 κάτοικοι (2013). Η πόλη φιλοξένησε τους 25ούς Αγώνες της Νοτιοανατολικής Ασίας τον Δεκέμβριο του 2009, γιορτάζοντας τα 50 χρόνια των Αγώνων της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Προέλευση ονόματος
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη γλώσσα Πάλι, λειτουργική γλώσσα του βουδισμού. Η αρχική σημασία του είναι «βασιλικό άλσος από σανταλόξυλο» ή «πόλη από σανταλόξυλο». Πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, λένε ότι το όνομα της πόλης σημαίνει «πόλη του φεγγαριού», ενώ πολλοί ισχυρίζονται επίσης σωστά ότι το όνομα της πόλης σημαίνει «πόλη από σανταλόξυλο» επειδή οι λέξεις για το «φεγγάρι» (ຈັນ ຈັນ ທ ຣ ໌ από τσάντρα चन्द्र στο σανσκριτικό) και το «σανταλόξυλο» (ຈັນ ή ຈັນ ທ ນ ໌ από το τσάντανα चन्दन στη Σανσκριτική) γράφονται και προφέρονται πανομοιότυπα με το «τσαν» στο σύγχρονο Λάος. Οι περισσότερες ακαδημαϊκές και ιστορικές πηγές του Λάος ισχυρίζονται ότι το όνομα της πόλης σημαίνει στην πραγματικότητα «πόλη από σανταλόξυλο», και αυτό ενισχύεται από τα ονόματα της πόλης στα ταϊλάνδέζικα (เวียงจันทน์) και στη γλώσσα Χμερ (វៀងចន្ទន៍), διατηρώντας ταυτόχρονα την ετυμολογική ορθογραφία, η οποία υποδηλώνει «πόλη από σανταλόξυλο».
Ιστορία
Το 1354, όταν ο Φα Νγκουμ ίδρυσε το βασίλειο του Λαν Ξανγκ. Η Βιεντιάν έγινε μια σημαντική διοικητική πόλη, παρόλο που δεν ήταν η πρωτεύουσα. Ο βασιλιάς Σετθαθιράθ την καθιέρωσε επισήμως ως πρωτεύουσα του Λαν Ξανγκ το 1563, για να αποφύγει πιθανή εισβολή της Βιρμανίας. Όταν το 1707 το βασίλειο του Λαν Ξανγκ διαλύθηκε, ιδρύθηκε το Βασίλειο της Βιεντιάν. Το 1779, κατακτήθηκε από τον Ταϊλανδό στρατηγό Πράγια Τσάκρι και έγινε υποτελής του Σιάμ. Το 1827, κατά την ανεπιτυχή εξέγερση του βασιλιά Ανουβόνγκ, η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς από τα ταϊλανδέζικα στρατεύματα. Η πόλη κάηκε ολοσχερώς και λεηλατήθηκε από σχεδόν όλα τα λαοτινά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων των αγαλμάτων του Βούδα και των ανθρώπων. Όταν έφθασαν οι Γάλλοι η Βιεντιάν ήταν κατεστραμμένη, ερημωμένη και γενικά εξαφανισμένη μέσα στο δάσος. Τελικά πέρασε στη γαλλική κυριαρχία το 1893 και έγινε η πρωτεύουσα του γαλλικού προτεκτοράτου του Λάος το 1899. Οι Γάλλοι ανοικοδόμησαν την πόλη και ξαναχτίστηκαν ή επισκευάστηκαν οι βουδιστικοί ναοί όπως ο Πα Τατ Λουάνγκ καο ο Χάου Πρα Κέου και άφησαν πολλά αποικιακά κτίρια πίσω.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βιεντιάν έπεσε με μικρή αντίσταση και καταλήφθηκε από ιαπωνικές δυνάμεις, υπό τη διοίκηση του Σάκο Μασανόρι. Στις 9 Μαρτίου του 1945 έφθασαν γάλλοι αλεξιπτωτιστές και επανεγκαταστάθηκαν στην πόλη στις 24 Απριλίου του 1945.
Γεωγραφία
Η Βιεντιάν βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Μεκόνγκ, κοντά στα σύνορα με την Ταϊλάνδη.
Κλίμα
Το κλίμα της Βιεντιάν χαρακτηρίζεται ως τροπικό κλίμα σαβάνας (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με δύο ξεχωριστές εποχές την υγρή και την ξηρή εποχή. Η ξηρή περίοδος της Βιεντιάν εκτείνεται από το Νοέμβριο έως τον Μάρτιο. Ο Απρίλιος σηματοδοτεί την έναρξη της υγρής περιόδου, η οποία στη Βιεντιάν διαρκεί περίπου επτά μήνες. Η Βιεντιάν τείνει να είναι ζεστή και υγρή καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, αν και οι θερμοκρασίες στην πόλη τείνουν να είναι κάπως πιο δροσερές κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου από την υγρή περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις και χωριά του Λάος Κατηγορία:Γεωγραφία του Λάος Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Πάπας Σίξτος Β΄
Ο Σίξτος Β΄  (Papa Sisto II, ... - 6 Αυγούστου 258), παραφθορά του ελληνικού Ξυστός, που σημαίνει «γυαλισμένος», ήταν Πάπας ή επίσκοπος Ρώμης από τις 30 Αυγούστου του 257 έως το θάνατό του το 258. Μαρτύρησε κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Βαλεριανό.
Καταγωγή και παποσύνη
Σύμφωνα με το Liber Pontificalis, γεννήθηκε σε ελληνικό έδαφος και μάλιστα θεωρείται ότι ήταν Αθηναίος. Ωστόσο, το γεγονός αυτό είναι αβέβαιο και αμφισβητείται από σύγχρονους ιστορικούς που θεωρούν πως ο συγγραφέας του Liber Pontificalis συγχέει τον πάπα με Έλληνα νεοπυθαγόρειο σύγχρονό του ονόματι Ξύστο.
300px|thumb|Το μαρτύριο του πάπα Σίξτου.
Μαρτύριο και έργο
Στις 6 Αυγούστου του 258 ο Σίξτος μαρτύρησε με αποκεφαλισμό, κατά τους διωγμούς του Βαλεριανού. Μαζί του εκτελέστηκαν 6 ακόμα διάκονοι: Ιανουάριος, Βικέντιος, Μάγνος, Στέφανος, Ευτυχής και Αγαπητός.
Ο Σίξτος θεωρείται συγγραφέας του ψευδοκυπριακού έργου Ad Novatianum, παρ'όλο που οι απόψεις του δε συνάντησαν καθολική αποδοχή. Ένα άλλο συγγραφικό έργο, που γράφηκε στη Ρώμη στην περίοδο μεταξύ του 253 και 258, πιστεύεται γενικά ότι είναι δικό του. Η μνήμη του τιμάται από την Καθολική Εκκλησία στις 7 Αυγούστου μαζί με των συντρόφων του, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 10 Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Έλληνες Πάπες Κατηγορία:Πάπες 3ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες άγιοι της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κωνσταντίνος Κυπριώτης
Ο Κωνσταντίνος Κυπριώτης (8 Ιανουαρίου το 1954 - 27 Δεκεμβρίου 1995) ήταν Έλληνας δάσκαλος πολεμικών τεχνών ο οποίος έγινε παγκοσμίως γνωστός για τα επιτεύγματα του στο Τανγκ Σου Ντο. Η πρώτη του επαφή με τις πολεμικές τέχνες, ήταν το 1968 σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, σαν μαθητής στη σχολή Γερμανοκορεάτικος Σύνδεσμος Μοντέρνας Αυτοάμυνας με εκπαιδευτή τον Μ. Θεοδωρίδη.
Το 1975 γίνεται κάτοχος μαύρης ζώνης στο Τάε Κβον Ντο υπό τον Master Lee Kyong Myong, σχολή Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Το 1976 αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές του και να επιστρέψει στην Ελλάδα για οικογενειακούς λόγους. Το 1983 έχει την πρώτη επαφή με το Τανγκ Σου Ντο στην Αθήνα με εκπαιδευτή τον Master Kim Hong Lee. Το 1984 συνεχίζει με εκπαιδευτή τον Master Lee Kun Hwa. Το 1985 γίνεται εκπρόσωπος της World Tang Soo Do Assoc. με την καθοδήγηση του Grand Master Shin Jae Chul και παράλληλα κάτοχος μαύρης ζώνης στο Τανγκ Σου Ντο.
Ρωσοπερσικός πόλεμος (1651-1653)
Ο ρωσοπερσικός πόλεμος 1651-1653 ήταν ένοπλη σύγκρουση μικρής σχετικά κλίμακας στον Βόρειο Καύκασο, που συνδέεται με τα σχέδια των Σαφαβιδών να ενισχύσουν τη θέση της δυναστείας στην περιοχή και να αποκλείσουν τη Ρωσία από οποιεσδήποτε εδαφικές διεκδικήσεις. Στρατεύματα των Σαφαβιδών και των συμμάχων τους (βαλί του Νταγκεστάν, Χαν του Ντερμπέντ) εξεστράτευσαν επανειλημμένα στα εδάφη που ελέγχονταν από τη ρωσική αυτοκρατορία. Το 1653 ο Αλέξιος της Ρωσίας σκέφτηκε να αποστείλει τον ρωσικό στρατό της Ζαποριζίας, αλλά δεν ήθελε να διασκορπίσει τις δυνάμεις του. Έστειλε πρεσβεία στην Περσία για ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης. Ο Σαχ Αμπάς Β΄ της Περσίας συμφώνησε, δηλώνοντας ότι η σύγκρουση ξεκίνησε χωρίς τη συγκατάθεσή του.
Κωνσταντίνος Κυπριώτης
Από το 1983 έως το 1986 διατηρούσε σχολή στον Πειραιά. Το 1986 παντρεύεται την Μαρία Σίνη η οποία επίσης ασχολούνταν με το Τανγκ Σου Ντο. Παράλληλα το 1986 γίνεται κάτοχος 2ου νταν στο Τανγκ Σου Ντο και το 1987 δημιουργεί σχολή στον Άγιο Δημήτριο. Το 1989 αποκτά τον βαθμό του 3ου νταν.
Ρωσοπερσικός πόλεμος (1651-1653)
Διεκδικήσεις και συγκρούσεις
Η βασιλεία του Σαχ Αμπάς Β΄ είδε την έναρξη νέων εντάσεων ανάμεσα στις δύο χώρες που προκλήθηκαν από τους Κοζάκους και τους Λεζγκί. Είδε επίσης την αναγέννηση της διαμάχης για την κατασκευή φρουρίων, αιτία έριδας μεταξύ των δύο δυνάμεων ήδη από τις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα, όταν οι Ρώσοι κατασκεύασαν τα πρώτα φρούριά τους στον Καύκασο. Επιπλέον, μεταξύ του 1641 και του 1645 ένας προστατευόμενος από τη Ρωσία υποψήφιος αναδείχθηκε νικητής του Ιρανού ομόλογού του στην προσπάθεια για την ηγεσία του Νταγκεστάν. Επίσης, το 1648 οι Ρώσοι κατήγγειλαν στο Ισφαχάν ότι οι Λεζγκί, τους οποίους θεωρούσαν Ιρανούς υπηκόους, είχαν την υποστήριξη των Τατάρων της Κριμαίας κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Αζόφ.
Κωνσταντίνος Κυπριώτης
Το 1992 αποχωρεί από την World Tang Soo Do και δημιουργεί την Traditional Tang Soo Do. Την ίδια χρονιά του απονέμεται ο τίτλος του Master - 4ου νταν από τον Κορεάτη Yi Sang Yong Instructor 7ου νταν.
Ρωσοπερσικός πόλεμος (1651-1653)
Διεκδικήσεις και συγκρούσεις
Περαιτέρω, o Χοσρό Χαν, (Khosrow Khan) ο κυβερνήτης του Σιρβάν έστειλε απειλητική επιστολή προς τον βοεβόδα (κυβερνήτη) του Αστραχάν, διαμαρτυρόμενος για μια σειρά από επιθέσεις των Κοζάκων του Αστραχάν και του Τέρκι, κατηγορώντας τον ως συνένοχο στις λεηλασίες. Προειδοποίησε, μάλιστα ότι ενδέχετο να χρειαστεί να αναλάβει στρατιωτική δράση, και να κατασχέσει τα προϊόντα των Ρώσων εμπόρων του Σαμάχι της πρωτεύουσας του Σιρβάν. Οι ρωσικές αρχές αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν και έστειλαν τον Μπουλγκάκοφ, ελάσσονα διπλωμάτη στο Ισφαχάν, για να παραδώσει αίτημα στον Αμπάς Β΄ να τιμωρήσει τον Χοσρό Χαν. Ωστόσο, το μόνο αποτέλεσμα αυτής της κίνησης ήταν να στείλει ο Χοσρό Χαν το 1649 και δεύτερη επιστολή, επαναλαμβάνοντας την προειδοποίησή του. Οι Ρώσοι έθεσαν το θέμα στον Ιρανό απεσταλμένο Μοχάμεντ Κουλί Μπεγκ (Mohammad Quli Beg) το 1650. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε όταν, την ίδια χρονιά, οι Κοζάκοι λεηλάτησαν 300 τομάν από ένα καραβάνι που μετέφερε εμπορεύματα από το Σιρβάν και το Νταγκεστάν, ένα περιστατικό που στοίχισε επίσης πολλές ζωές.
Κωνσταντίνος Κυπριώτης
Και ενώ με το πέρασμα του χρόνου ο Κωνσταντίνος Κυπριώτης αναπτυσσόταν συνεχώς, το Δεκέμβρη του 1995 στις 27 πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Ρωσοπερσικός πόλεμος (1651-1653)
Διεκδικήσεις και συγκρούσεις
Το όλο θέμα αφορούσε ουσιαστικά στο ζήτημα της επέκτασης των ρωσικών φρουρίων στον ποταμό Σουλάκ και την κατασκευή νέων, ιδίως εκείνων που κατασκεύασαν οι Ρώσοι στις όχθες του ποταμού Τέρεκ για την υποστήριξη του Τεϊμουράζ Α΄ του Καχέτι, έκπτωτου ηγεμόνα της Γεωργίας, που είχε στραφεί στη Ρωσία για βοήθεια. Όταν ο Σαχ Αμπάς Β΄ πληροφορήθηκε την επέκταση των ρωσικών φρουρίων, αποφάσισε να δράσει, παρόλο που διαφαινόταν στον ορίζοντα νέα σύγκρουση με τους Μογγόλους για την Κανταχάρ. Ο σάχης απέστειλε εντολές στους διοικητές του Αρνταμπίλ, του Καραμπάχ και της Αστάρα, καθώς και σε άλλες περιοχές του Αζερμπαϊτζάν να αποστείλουν στρατεύματα για να βοηθήσουν τον Χοσρό Χαν. Οι συμμαχικές δυνάμεις, ενισχυμένες από διάφορα φυλετικά στρατεύματα, ανάμεσά τους τα σώματα του ηγεμόνα του Νταγκεστάν, του σαμκάλ Σουρκάι, του κυβερνήτη του Ντερμπέντ, το 1653 επιτέθηκαν στο φρούριο Σουντζά, διώχνοντας τους Ρώσους και καταστρέφοντάς το εκ θεμελίων.
Κωνσταντίνος Κυπριώτης
Σημαντικότερες Διακρίσεις
Κατηγορία:Δάσκαλοι πολεμικών τεχνών
Ρωσοπερσικός πόλεμος (1651-1653)
Οι εκστρατείες
Στην πρώτη εκστρατεία του 1651 ο Χαν του Σαμάχι έλαβε εντολή από τον Σάχη να καταστρέψει το φρούριο Σουντζά και να βαδίσει προς το Αστραχάν. Συγκεντρώθηκαν 12.000 άνδρες από όλο το Νταγκεστάν, μαζί με 800 Πέρσες τακτικούς. Βάδισαν προς τον ποταμό Sunzha. Μεταξύ 25 Οκτωβρίου και 7ης Νοεμβρίου έγινε σειρά μαχών που κέρδισαν οι Ρώσοι. Μετά τη λεηλασία της χώρας Οι Νταγκeστανοί αποσύρθηκαν, παίρνοντας μαζί τους χιλιάδες άλογα, βοοειδή, πρόβατα και καμήλες και αιχμαλώτους.
Στη δεύτερη εκστρατεία, στις 7 Μαρτίου 1653 στρατός 20.000 Περσών τακτικών, Νογκάι και Νταγκεστανών ορεσίβιων πολιόρκησε το φρούριο Σουντζά. Στις 25 Μαρτίου οι εναπομείναντες της φρουράς κατάφεραν να ξεγλιστρήσουν και να φτάσουν στο Τέρκι. Ερημώνοντας τη γύρω περιοχή ο στρατός επέστρεψε στο Τάρκι του Νταγκεστάν (1 Απριλίου).
Ο Σάχης είχε προγραμματίσει και τρίτη εκστρατεία, αλλά τον πρόλαβαν οι Μογγόλοι με την πολιορκία της Κανταχάρ. Ρώσος πρεσβευτής μετέβη στην Περσία και διευθέτησε το θέμα (Απρίλιος-Οκτώβριος 1654). Στη Μόσχα ο Πέρσης πρεσβευτής είπε ότι ο Χαν του Σαμάχι ενήργησε με δική του πρωτοβουλία, αλλά δεν μπορούσε να τιμωρηθεί, επειδή είχε πεθάνει ξαφνικά.
Επίλυση
Τον Αύγουστο του 1653 ο αυλικός πρίγκιπας Ιβάν Λομπανόφ-Ροστόφ και ο Ιβάν Καμίνιν ταξίδεψαν από την Αστραχάν στο Ιράν. Τον Απρίλιο του 1654 οι πρεσβευτές συναντήθηκαν με τον Σάχη στο Ιράν. το αποτέλεσμα των ρωσοπερσικών διαπραγματεύσεων και εξ ανάγκης συμβιβασμών εξαιτίας επικείμενων πολέμων και για τις δύο πλευρές, η σύγκρουση έσβησε. Τον Οκτώβρη του 1654 πρεσβευτές επέστρεψαν στην πατρίδα τους.
Σεμπάστιαν Μπιένιεκ
Ο Σεμπάστιαν Μπιένιεκ ( Sebastian Bieniek) γεννημένος την 24η Απριλίου 1975 στην πόλη Czarnowanz της Πολωνίας, είναι Γερμανός ζωγράφος, φωτογράφος, συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης του γερμανικού κινηματογράφου. Η δουλειά του περιλαμβάνει έργα όπως το Μπιένιεκ-πρόσωπο (Bieniek-Face), το Μπιένιεκ-χέρι (Bieniek-Hand) , το Μπιένιεκ-κείμενο (Bieniek-Text) , το Bieniek-Paint   , το Μπιένιεκ-σώμα (Bieniek-Body) και το Μπιένιεκ-θέση (Bieniek-Set).
Βιογραφικά στοιχεία
Μέχρι το 1989 έζησε στην επαρχία Opole. Το 1989 μετανάστευσε στη Δυτική Γερμανία, σε ηλικία 13 ετών. Το 1994 ο Μπιένιεκ καταγράφηκε ως το νεότερο μέλος της Ομοσπονδιακής Ένωσης Καλλιτεχνών Bundesverband Bildender Künstlerinnen und Künstler. Μέχρι τότε, το έργο του αποτελούνταν κυρίως από έργα ζωγραφικής. Το 1996 ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ακαδημία Τέχνης στο Μπράουνσβάιχ (HBK Braunschweig) με τον John M. Armleder και για σύντομο χρονικό διάστημα με την Μαρίνα Αμπράμοβιτς. Από το 1998, συνέχισε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο Δυτικό Βερολίνο (UdK Βερολίνου) υπό την επίβλεψη της Katharina Sieverding, όπου ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές. Έκτοτε ζει στο Βερολίνο.
Το 1999 ο καλλιτέχνης συμμετέχει στο «3ο φεστιβάλ νέων πειραματικής τέχνης» στο Βερολίνο, με το περφόρμανς «χέρι χωρίς σώμα» στο οποίο το χέρι του ήταν ενσωματωμένο σε μια λευκή στήλη και κοβόταν ημερησίως για 16 ημέρες με ξυράφι. Μέχρι το 2002 ο Bieniek συμμετέχει σε πολλές εκθέσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Το 2001 έλαβε υποτροφία για πρακτική άσκηση από το Γραφείο γερμανογαλλικής νεολαίας (DFJW) στη Ρεν. Στο μεταξύ, απόκλινε από τη ζωγραφική και μετατόπισε το ενδιαφέρον του για την τέχνη του performance (performance art), την εννοιολογική τέχνη και την τέχνη του βίντεο. Από το 2002 άρχισε να σκηνοθετεί στη Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Βερολίνο (D.F.F.B.), ταυτόχρονα με τις σπουδές του. Το 2007 ίδρυσε την κινηματογραφική παραγωγή TENLETTERS με την οποία δημιούργησε την «no budget» ταινία «Οι παίκτες» (Die Spieler), η οποία είναι από ελάχιστες ταινίες, αν όχι η μοναδική, που έλαβε μέρος σε φεστιβάλ Α τύπου, με τόσο χαμηλό προϋπολογισμό (Διεθνές φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Σαγκάη). Από τότε παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Καΐρου, στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Mar del Plata. Βραβεύτηκε με τον τίτλο «πολύτιμης» ταινίας από το Συμβούλιο Εξέτασης Ταινιών του Βισμπάντεν.
Από το 2008 ο SΜπιένιεκ ζωγραφίζει ξανά. Ζωγραφίζει σειρές από έργα που αποτελούνται πάνω από τριάντα πίνακες. Η κάθε σειρά χαρακτηρίζεται από ένα συγκεκριμένο θέμα ή ιδέα.
Από τις πιο γνωστές σειρές είναι οι εξής: «Αρκούδα», «Οι φαν μου του Facebook», «Εσωτερικής Ασφάλειας» και «Περιστροφές Πινέλου»