cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεύκιος Λικίνιος Κράσσος
Σχολές Λατινικής Ρητορικής
Ο Κράσσος και ο Aηνόβαρβος όντως κατάφεραν να συμφωνήσουν για την έκδοση ενός περίφημου διατάγματος, που διατηρήθηκε για εμάς σε ένα μεταγενέστερο έργο τού Σουητόνιου, το οποίο απαγόρευε τις λεγόμενες «σχολές της λατινικής ρητορικής». Αντί για τα συνηθισμένα ελληνικά, αυτά τα σχολεία δίδασκαν στους μαθητές τους ρητορική στα λατινικά. Φαίνεται ότι αυτό θεωρήθηκε ανήθικο και αντι-ρωμαϊκό -ο Κικέρων τις αποκάλεσε «σχολές αυθάδειας» - και αυτό μπορεί να εξηγήσει, γιατί ο Κράσσος και ο Αηνόβαρβος πίστευαν, ότι το διάταγμα ήταν απαραίτητο. Ωστόσο ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές έχουν αναζητήσει πολιτικούς λόγους και για την πράξη αυτή.
Το 91 π.Χ.
Ο Κράσσος απεβίωσε ξαφνικά τον Σεπτέμβριο του 91 π.Χ., αλλά ήταν πολιτικά ενεργός μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του. Μαζί με τον πρώτο της Συγκλήτου (princeps senatus) Mάρκο Αιμίλιο Σκαύρο, ο Κράσσος ήταν ο κύριος συντηρητικός υπέρμαχος της ριζοσπάστη τριβούνου Mάρκου Λίβιου Δρούσου, του οποίου το νομοθετικό πακέτο μεταρρυθμίσεων σχεδιάστηκε ως μέσο συμφιλίωσης των συμφερόντων της Συγκλήτου, των ιππέων και των πτωχών πόλεων.
Το απροσδόκητο τέλος τού Κράσσου, έκλεψε από τον Μ. Λ. Δρούσο έναν από τους πιο σημαντικούς υποστηρικτές του και ο Φίλιππος επέτυχε σύντομα στις προσπάθειές του να καταργήσει όλη τη νομοθεσία τού Δρούσου σχετικά με τις θρησκευτικές τεχνικές λεπτομέρειες. Ο Δρούσος τελικά δολοφονήθηκε από ένα άγνωστο χέρι, ένα γεγονός που συνήθως θεωρείται από τις αρχαίες πηγές ως επιτάχυνση της έκρηξης τού Κοινωνικού Πολέμου (91–88 π.Χ.).
Ρητορική ικανότητα
Ο Κικέρων επαινεί τη ρητορική ικανότητα τού Κράσσου σε πολλά σημεία των σωζόμενων κειμένων του. Για παράδειγμα, στην ιστορία της ρητορικής τού Κικέρωνα (ένα έργο γνωστό ως ο Βρούτος από την αφιέρωση προς τον Μάρκο Ιούνιο Βρούτο), ο Κράσσος απεικονίζεται ως ο μεγαλύτερος Ρωμαίος ρήτορας, που ζει ακόμη. Πράγματι ο Κικέρων πιστεύει, ότι οι μόνοι δύο ρήτορες που πλησίασαν την ικανότητα τού Κράσσου, ήταν ο σύγχρονος τού Κράσσου Μάρκος Αντώνιος Ρήτορας (παππούς τού διάσημου Μάρκου Αντώνιου) και ο ίδιος ο Κικέρων. Ο Κικέρων σταθμίζει τις σχετικές δεξιότητες τού Αντώνιου και τού Κράσσου με τις ακόλουθες λέξεις:"Από την πλευρά μου, αν και αναθέτω στον Αντώνιο όλες τις αρετές που επισήμαναν παραπάνω, εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι τίποτε δεν θα μπορούσε να ήταν πιο τέλειο από τον Κράσσο. Διέθετε μεγάλη αξιοπρέπεια και συνδύαζε την ευχαρίστηση με την εξυπνάδα, όχι χυδαία, αλλά να ταιριάζει στον ρήτορα. Τα λατινικά του ήταν προσεκτικά και καλά επιλεγμένα, αλλά χωρίς να επηρεαστεί η ακρίβεια. Στην παρουσίαση και την επιχειρηματολογία η διαύγεια του ήταν αξιοθαύμαστη. Στον χειρισμό ερωτημάτων, είτε του αστικού δικαίου, είτε της φυσικής ισορροπίας και δικαιοσύνης, ήταν γόνιμος στα επιχειρήματα. . . Κανείς δεν μπορούσε να ξεπεράσει την επινοητικότητα τού Κράσσου."Ο θαυμασμός του Κικέρωνα για τον Κράσσο και τον Αντώνιο είναι επίσης εμφανής στο De Oratore, την πραγματεία του για την τέχνη της ρητορικής. Σε αυτό, εμφανίζονται ως οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες του διαλόγου, που συζητούν τα χαρακτηριστικά τού ιδανικού ρήτορα παρουσία αρκετών νεότερων επίδοξων ρητόρων, συμπεριλαμβανομένων των Γάιου Αυρήλιου Κότα, Πόπλιου Σουλπίκιου Ρούφου και Γάιου Ιούλιου Καίσαρα Στράβωνα. δεξιά|μικρογραφία| Πρώτη σελίδα με μικρογραφίες τού έργου Περί Ρητορικής (De oratore) τού Κικέρωνα, 15ος αιώνας, Βόρεια Ιταλία, τώρα στο [[Βρετανικό Μουσείο.]] Εκτός από τις δεξιότητες που επαινέθηκαν παραπάνω, ο Κράσσος λέγεται ότι είχε εκτενή γνώση τού ρωμαϊκού νομικού συστήματος. Ο Κικέρων αποκαλεί τον Κράσσο τον «ικανότερο νομικό στις τάξεις των ρητόρων», ικανό ακόμη και να κερδίσει τον πρώην μέντορα εκείνου (και τού Κικέρωνα), τον μεγάλο νομικό Κόιντο Μούκιο Σκαιβόλα Οιωνοσκόπο. Ο Κικέρων σημειώνει επίσης με θαυμασμό την έντονη προετοιμασία, που έκανε ο Κράσσος πριν από κάθε περίπτωση. Αυτό ήταν ακόμη πιο απαραίτητο, διότι οι Ρωμαίοι ρήτορες πολύ σπάνια έρχονταν στο δικαστήριο με περισσότερες από λίγες γραπτές σημειώσεις μαζί τους.
Όσον αφορά το ρητορικό ύφος τού Κράσσου, προφανώς κράτησε την ιδανική γραμμή μεταξύ των άκρων: ούτε πολύ δραστήριος ούτε πολύ ακίνητος, ούτε πολύ παθιασμένος, ούτε πολύ ήρεμος, πνευματώδης και όμως πάντα αξιοπρεπής:"Χωρίς βίαιες κινήσεις του σώματος, χωρίς ξαφνική μεταβολή της φωνής, χωρίς περπάτημα επάνω-κάτω, χωρίς συχνό χτύπημα τού ποδιού. Η γλώσσα του ήταν σφοδρή, μερικές φορές θυμωμένος και γεμάτος δίκαιη αγανάκτηση. Πολύ έξυπνος, αλλά πάντα αξιοπρεπής και, το πιο δύσκολο, ήταν ταυτόχρονα περίτεχνος και σύντομος."Ο Κικέρων σημειώνει επίσης ότι στον Κράσσο άρεσε να χωρίζει τις προτάσεις του σε πολλές σύντομες, αιχμηρές φράσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργεί ένα απλό στυλ ομιλίας («φυσική επιδερμίδα, χωρίς φτιασίδια»).
Οικογένεια
Ήταν νυμφευμένος με μία κόρη τού υπάτου Κόιντου Μούκιου Σκαιβόλα Οιωνοσκόπου (δεν πρέπει να συγχέεται με τον υπατικό συνάδελφο τού Λ. Λ. Κράσσου, Κόιντου Μούκιου Σκαιβόλα Ποντίφικα) και της Λαιλίας, η οποία ήταν κόρη τού Γάιου Λαίλιου Σάπιενς. Ο Κράσσος και η σύζυγός του είχαν τρία επιζόντα παιδιά:
Γαμήλια συμμαχία με τον Μάριο
Η τρίτη κόρη τού Κράσσου, η Λικίνια (Τέρτια), παντρεύτηκε τον Γάιο Μάριο τον Νεότερο, γιο τού διάσημου στρατηγού και πολιτικού Γάιου Μάριου. Ο γάμος μπορεί να έγινε γύρω στο 95 π.Χ., αν και η ημερομηνία είναι καθαρή υπόθεση από μελετητές: έγινε με βάση τη γνωστή πολιτική συμμαχία μεταξύ των δύο πατέρων. Αν και οι άνδρες δεν μπορούσαν να νυμφευτούν πριν κλείσουν τα 14, όμως οι ηγετικές οικογένειες έτειναν να παντρεύουν τα παιδιά τους νωρίς, ενισχύοντας τις συμμαχίες τους.
Τίποτε δεν είναι γνωστό γι' αυτή τη Λικινία μετά τον θάνατο τού Μάριου τού Νεότερου το 82 π.Χ. Ωστόσο, πολλά χρόνια αργότερα, στην εποχή της δικτατορίας τού Ιουλίου Καίσαρα, εμφανίστηκε στη Ρώμη κάποιος Ψευδο-Μάριος, που ισχυριζόταν ότι ήταν γιος τους. Ο Κικέρων φαίνεται ότι αποδέχτηκε την πιθανότητα να ήταν πράγματι ένας Μάριος, αλλά αρνήθηκε παρ' όλα αυτά να βοηθήσει τον άνδρα δημόσια. Αυτός ο Ψευδο-Μάριος δολοφονήθηκε με εντολή τού Μάρκου Αντώνιου, μετά τη δολοφονία τού Καίσαρα.
Πολυτελής τρόπος ζωής
Ο Κράσσος ήταν κάπως διαβόητος στις επόμενες γενιές για τον πολυτελή τρόπο ζωής του. Συγκεκριμένα, ήταν ο πρώτος Ρωμαίος που χρησιμοποίησε κίονες από εισαγόμενο μάρμαρο, στην προκειμένη περίπτωση από τον Υμηττό στην Ελλάδα. Οι σύγχρονοί του τον κορόιδευαν και γι' αυτή την πολυτέλεια. Ένας Μάρκος Βρούτος τον ονόμασε «Παλατινή Αφροδίτη» για την φαινομενική θηλυκότητα των στηλών, και άρχισε μία σοβαρή διαμάχη μεταξύ τού Κράσσου και τού συναδέλφου του ως λογοκριτή, Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου ΙV, για το μάρμαρο.
Ο Κράσσος είχε επίσης ένα αγαπημένο κατοικίδιο χέλι, προς μεγάλη πλάκα των μεταγενέστερων Ρωμαίων σχολιαστών. Όταν ο Κράσσος έκανε μία κηδεία για το κατοικίδιο, ο ίδιος Δομίτιος Αηνόβαρβος σχολίασε αστειευόμενος την υπόθεση. Ο Κράσσος απάντησε: «Δεν έθαψες τρεις γυναίκες και δεν έριξες ούτε ένα δάκρυ;»
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ρήτορες
Πολιτιστική κληρονομιά
Πολιτιστική Κληρονομιά ("εθνική κληρονομιά" ή απλά κληρονομιά) είναι το κληροδότημα από φυσικά αντικείμενα (πολιτιστική ιδιοκτησία-περιουσία) και από άυλα χαρακτηριστικά μιας ομάδας ή κοινωνίας, τα οποία έχουν κληροδοτηθεί από τις παλαιότερες γενιές και διατηρούνται στο παρόν ενώ παράλληλα παραχωρούνται στο μέλλον για να επωφεληθούν οι επόμενες γενιές. Ο όρος Πολιτιστική Κληρονομιά περιλαμβάνει τον απτό πολιτισμό (όπως κτίρια, μνημεία, τοπία, βιβλία, έργα τέχνης και τεκμήρια), τον άυλο πολιτισμό (όπως τη λαογραφία, τις παραδόσεις, τη γλώσσα και τη γνώση) και τη «φυσική» κληρονομιά, που περιλαμβάνει σημαντικά πολιτιστικά τοπία και βιοποικιλότητα. Η σκόπιμη ενέργεια της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς από το παρόν για το μέλλον, είναι γνωστή ως Διατήρηση (Preservation)(American English) ή συντήρηση Conservation (British English), αν και αυτοί οι όροι μπορεί να έχουν πιο συγκεκριμένο ή τεχνικό (technical) νόημα στα ίδια γενικά πλαίσια μιας άλλης διαλέκτου. Η πολιτιστική κληρονομιά είναι μοναδική και αναντικατάστατη, γεγονός το οποίο φορτίζει τον σύγχρονο πολιτισμό με την ευθύνη της διατήρησης και διαφύλαξης της. Μικρότερα αντικείμενα όπως έργα τέχνης και άλλα πολιτιστικά αριστουργήματα συλλέγονται από Μουσεία και γκαλερί. Στα πλαίσια αυτής της διαφύλαξης του πολιτιστικού αποθέματος, έγιναν επιτυχείς προσπάθειες για τη διατήρηση της «μελλοντικής κληρονομιάς»πολλών εθνών. Λαϊκοί οργανισμοί και πολιτικές ομάδες,όπως το διεθνές κόμμα της UNESCO απέκτησαν με επιτυχία την απαραίτητη στήριξη το εν λόγω έργο.
Η δεοντολογία και οι αρχές (αιτιολογία ή λογική) της πολιτιστικής διατήρησης
Τα αντικείμενα αποτελούν κλάδο της μελέτης της ανθρώπινης ιστορίας,ακομη και ενα απλό αντικείμενο μπορεί να παρέχει μια συγκεκριμένη αρχή ιδεών και ταυτόχρονα με την ύπαρξη του να την επικυρώνει. Μέσω τις διατήρησης των αντικειμένων γίνεται σαφής η αναγνώριση της ανάγκης του παρελθόντος και περισσότερο την ανάγκη μετάδοσης της ιστορίας του. Στο βιβλίο «Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα», o David Lowenthal παρατηρεί ότι τα διαφυλαγμένα αντικείμενα επικυρώνουν αναμνήσεις, (Digital acquisition techniques). Οι ψηφιακές τεχνικές απόκτησης μπορούν να παρέχουν μια τεχνολογική λύση, στα πλαίσια της οποίας , το αντικείμενο αποκτά το αντίστοιχο σχήμα και την εμφάνιση των πρωτότυπων αριστουργημάτων με πρωτοφανή ακρίβεια στην εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας.Η επικαιρότητα του αντικειμένου αντιτίθεται στην αναπαραγωγή του και ενσωματώνει τον άνθρωπο μέσα σε αυτό, δίνοντας του ένα κυριολεκτικό μέσο σωματικής επαφής με το παρελθόν. Αυτή ή σχέση όμως που αναπτύσσεται ανάμεσα σε άνθρωπο και παρελθόν ελοχεύει κινδύνους, αφού μέρη και αντικείμενα φθείρονται από τα χέρια των τουριστών, από το φως που απαιτείται για την έκθεση τους, καθώς και άλλους κινδύνους ή οποίοι συνοδεύουν ένα γνωστό και διαθέσιμο (πλέον) εκτιθέμενο αντικείμενο. Την συνειδητοποίηση αυτού του κινδύνου ενισχύει το γεγονός, ότι όλα τα προς προβολή αντικείμενα βρίσκονται σε μία αδιάκοπη διαδικασία χημικού μετασχηματισμού, που καταλήγει σε ένα αντίθετο από το θεμιτό αποτέλεσμα. Η πορεία της διατήρησης του έργου ανακόπτεται απο μία εμφανή αλλαγή σε αυτό. Δεν είναι ποτέ αυτό που ήταν κάποτε. Αντιστοίχως η αλλαγή αυτή αποτελεί τη δυνητική αξία που μπορεί η κάθε σύγχρονη γενιά να τοποθετήσει στο παρελθόν ή στα αντικείμενα που τη συνδέουν με αυτό. Οι κλασικοί πολιτισμοί, ιδιαίτερα ο ινδιάνικος, αποδίδουν υπέρτατη αξία στη διατήρηση της παράδοσης. Στα πλαίσια αυτής της πεποίθησης, κοινωνικοί θεσμοί, επιστημονική γνώση και τεχνολογικές εφαρμογές πρέπει να χρησιμοποιούν την «κληρονομιά» τους ως προσόν. Μιλώντας σε μία πιο σύγχρονη γλώσσα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι αρχαίοι Ινδιάνοι θεωρούσαν ως κοινωνικά προσόντα, τα οικονομικά προνόμια (όπως τους φυσικούς πόρους και την εκμεταλλευόμενη ακίνητη περιουσία) αλλά και τους παράγοντες που προωθούν την κοινωνική ολοκλήρωση (όπως θεσμούς για τη διατήρηση της γνώσης και για την συντήρηση της κοινωνικής ιεραρχίας και τάξης). Βάση των κανόνων της Ηθικής, ό,τι έχει κληροδοτηθεί δεν πρέπει να καταναλώνεται, αντιθέτως οφείλει να κληροδοτηθεί ξανά, πιθανά εμπλουτισμένο σε διαδοχικές γενιές. Αυτό υπήρξε μία ηθική προσταγή για όλους. Ό,τι θεωρείται «πολιτιστική κληρονομιά» από μία γενιά, είναι πιθανό να απορριφθεί από την επόμενη, ώστε να αναβιωθεί εκ νέου από τους επόμενους.
Πολιτιστική ιδιοκτησία
Ο όρος Πολιτιστική Ιδιοκτησία αναφέρεται στην φυσική ή στην απτή πολιτιστική κληρονομία π.χ Κτίρια και ιστορικά μέρη, μνημεία, βιβλία, ντοκουμέντα, έργα τέχνης, μηχανές, ρουχισμό καθώς και άλλα αντικείμενα που θεωρούνται αξιόλογα ώστε να διατηρηθούν στο πέρασμα του χρόνου. Αντικείμενα μείζονος σημασίας για τους τομείς της αρχαιολογίας, της επιστήμης, της αρχιτεκτονικής ή της τεχνολογίας ενός συγκεκριμένου πολιτισμού. Πτυχές και Κλάδοι διατήρησης και συντήρησης του απτού Πολιτισμού :
Άυλος Πολιτισμός
Η Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά συνίσταται από τα μη ψηλαφητά χαρακτηριστικά ενός συγκεκριμένου πολιτισμού, τα οποία συχνά διατηρούνται από κοινωνικά έθιμα κατά τη διάρκεια μίας συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου.Οι τρόποι και τα μέσα συμπεριφοράς μιας κοινωνίας και οι συχνοί τυπικοί κανόνες λειτουργίας σε ένα ιδιαίτερο πολιτιστικό κλίμα, όπως π.χ κοινωνικές αξίες και παραδόσεις,έθιμα και πρακτικές, οι αισθητικές και πνευματικές αντιλήψεις, η καλλιτεχνική έκφραση, η γλώσσα, καθώς και άλλες πτυχές της ανθρώπινης πολιτιστικής δραστηριότητας. Η διατήρηση της άυλης κληρονομιάς είναι πιο δυσχερής από τη διατήρηση φυσικών/απτών αντικειμένων. Άλλωστε η σημασία των φυσικών αντικειμένων μπορεί να ερμηνευθεί με φόντο τις κοινωνικοοικονομικές, πολιτικές, θρησκευτικές και φιλοσοφικές αξίες μίας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων.
Πτυχές και Κλάδοι διατήρησης και συντήρησης του άυλου Πολιτισμού :
Φυσική Κληρονομιά
See also: Conservation movement Η "Φυσική Κληρονομιά" αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι «Κληρονομιάς» της εκάστοτε κοινωνίας. Περικλείει την ύπαιθρο, το φυσικό περιβάλλον όπως την χλωρίδα και την πανίδα, επιστημονικά γνωστή υπό τον όρο «βιοποικιλότητα», καθώς και γεωλογικά στοιχεία συμπεριλαμβανομένης της ορυκτολογίας, παλαιοντολογίας, υπό τον επιστημονικό όρο της «γεωποικιλότητας». Τα φυσικά κληροδοτήματα εξυπηρετούν, ως σημαντικό συστατικό, την τουριστική βιομηχανία κάθε χώρας προσελκύοντας πολλούς επισκέπτες από το εξωτερικό άλλα και σε τοπικό επίπεδο. Η κληρονομιά περιλαμβάνει πολιτιστικά τοπία (φυσικά χαρακτηριστικά με πολιτιστικά γνωρίσματα).
Πτυχές και Κλάδοι διατήρησης και συντήρησης του φυσικού Πολιτισμού :
Η παγκόσμια δραστηριοποίηση για την "Κληρονομιά"
Ενδεικτικό και σημαντικό γεγονός, της παγκόσμιας δραστηριοποίησης για τη διατήρηση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, αποτελεί το Συνέδριο σχετικά με την προστασία του παγκόσμιου πολιτισμού και της Φυσικής Κληρονομιάς που υιοθετήθηκε κατά τη Γενική Διάσκεψη της UNESCO το 1972. Το 2011 απαριθμεί 936 σημεία παγκόσμιας Κληρονομιάς, 725 πολιτιστικής, 183 Φυσικής και 28 ανάμεικτων ιδιοτήτων σε 153 χώρες. Κάθε ένα από αυτά τα σημεία θεωρείται σημαντικό στη διεθνή κοινότητα. Η «υπό το ύδωρ» πολιτιστική κληρονομιά βρίσκεται υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της UNESCO για την Προστασία της Υποβρύχιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.. Αυτή η σύμβαση αποτελεί νόμιμο μέσο που βοηθά τα συμβαλλόμενα κράτη να βελτιώσουν την προσπάθεια Προστασίας της Υποβρύχιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Επιπρόσθετα η UNESCO όρισε-ανέδειξε αριστουργήματα της Προφορικής και άυλης Κληρονομιάς της ανθρωπότητας.
Παγώνι
Το παγώνι ή παγόνι (επιστ. λατ. Pavo, ελλ. ταώς) είναι πτηνό της οικογένειας των φασιανιδών, της τάξης των ορνιθόμορφων. Κατάγεται από τα δάση της Νότιας Ινδίας. Στην Ευρώπη ήρθε από την αρχαιότητα και εξημερώθηκε με άγνωστο τρόπο. Ήταν γνωστό στη Μεσοποταμία, την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Ήταν πιστευτό ότι το προστάτευαν οι Θεοί και ήταν συνηθισμένο να βρίσκεται στους ναούς και στις αυλές των πλούσιων σπιτιών. Σήμερα στην Ινδία το παγώνι είναι προστατευόμενο είδος.
μικρογραφία|Αρσενικό παγώνι Το παγώνι παρουσιάζει έντονο φυλετικό διμορφισμό, καθώς το αρσενικό έχει διαφορετική εμφάνιση από το θηλυκό. Το αρσενικό έχει μήκος 1,25 μ. χωρίς την ουρά του, η οποία του διπλασιάζει το μήκος. Το χρώμα του είναι πράσινο ή μπλε στο στήθος, την κοιλιά και το κεφάλι, έχει κοντές φτερούγες που του επιτρέπουν περιορισμένη πτήση και ένα λοφίο στην κορυφή του κεφαλιού. Έχει πολύ εντυπωσιακή ουρά με μακριά πηδαλιώδη φτερά με πράσινα, μπλε, μαύρα και πορτοκαλί οφθαλμοειδή στίγματα, που την ανοίγει σε σχήμα βεντάλιας.
Αντίθετα το θηλυκό δεν έχει αυτή την εντυπωσιακή όψη, δεν διαθέτει μακριά ουρά και το χρώμα του είναι καστανόγκριζο με σκούρες λωρίδες. Γονιμοποιείται και γεννά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο της κότας. Γεννάει μέχρι 5 αυγά, τα οποία κλωσσάει για χρονικό διάστημα περίπου ενός μήνα. Τα παγώνια ζευγαρώνουν κατά την περίοδο των βροχών.
Το παγώνι ζει στα ανοιχτά δάση και αναζητεί την τροφή του είτε στο χάραμα της ημέρας είτε αμέσως πριν από το ηλιοβασίλεμα. Είναι παμφάγο και η διατροφή του περιλαμβάνει σιτάρι, μούρα, σύκα καθώς επίσης και έντομα, μικρά θηλαστικά και ερπετά. Ζει έως 25 χρόνια, αλλά με ιδανικές συνθήκες, υγιεινή και περιποίηση μπορεί να ζήσει σε φάρμες μέχρι και 40 χρόνια.
Υπάρχουν τρία ειδη παγωνιών: το μπλε παγώνι (Pavo cristatus), το παγώνι του Κονγκό (Afropavo congensis), και το πράσινο παγώνι (Pavo muticus).
Πηγές
Παγωνι
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1954-55
Το 16ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1954–55 διεξήχθη στην Αθήνα, ξεκίνησε στην 1 Σεπτεμβρίου 1955 και ολοκληρώθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1955. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος για πέμπτη φορά στην ιστορία του.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν συνολικά έξι ομάδες, τέσσερις από το τοπικό πρωτάθλημα της Αθήνας (ΑΕΚ, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Πανελλήνιος) και δύο επαρχιακές ομάδες (Ένωση Χαλκίδας, Σκαγιοπούλειο Πάτρας). Οι αγώνες διεξήχθησαν στο Κλειστό του Πανελληνίου. Από την Θεσσαλονίκη, ο Ηρακλής είχε δηλώσει ότι θα συμμετάσχει στο πρωτάθλημα, αλλά τελικά αποσύρθηκε πριν την έναρξή του.
Αρχικά οι έξι ομάδες ήταν χωρισμένες σε δύο ομίλους, στον Α' όμιλο συμμετείχαν ο Παναθηναϊκός, ο Πανελλήνιος και η Ένωση Χαλκίδας, ενώ στον Β' όμιλο η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός και το Σκαγιοπούλειο Πάτρας, με τις δύο πρώτες της βαθμολογίας του κάθε ομίλου να προκρίνονται στην τελική φάση του πρωταθλήματος. Μετά την διεξαγωγή της πρώτης αγωνιστικής όμως και εξαιτίας της αποχής των ομάδων της Θεσσαλονίκης, ο ΣΕΓΑΣ αποφάσισε το πρωτάθλημα να διεξαχθεί σε μία τελική φάση και όλες οι ομάδες να αγωνιστούν μεταξύ τους.
Στην πρωταθλήτρια ομάδα του Πανελληνίου αγωνίζονταν οι: Δ. Στεφανίδης, Μανιάς, Σακκέλης, Αναγνωστόπουλος, Χρηστέας, Καρβέλης, Ζαγοραίος, Χολέβας, Αρ. Ρουμπάνης, Παπαδήμας, Ξένος Γιωργος.
Βαθμολογία
Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Η= Ήττες, ΠΥ= Πόντοι υπέρ, ΠΚ= Πόντοι κατά, ΔΠ= Διαφορά πόντων
Πίνακας αποτελεσμάτων
Σημειώσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1954-55 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1954 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1955
Αρμάμπελα Ευρυτανίας
Τα Αρμάμπελα είναι μικρός ορεινός οικισμός στον δήμο Αγράφων της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας της Στερεάς Ελλάδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 30 κατοίκων.
Γενικά στοιχεία
Τα Αρμάμπελα βρίσκονται στα ευρυτανικά Άγραφα, κτισμένα σε υψόμετρο 568 μέτρων. Απέχει 30 χλμ. ΒΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του τοπικού δήμου), 68 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι και 5 χλμ. (οδηγικά) Ν. από τη Γρανίτσα της οποίας θεωρείται συνοικισμός και τους χωρίζει ο χείμαρρος Γρανιτσιώτης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά επίσημα το 2001 όταν απογράφηκε στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Γρανίτσης του δήμου Απεραντίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Γρανίτσα, την Άνω Ποταμιά και την Κάτω Ποταμιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Γρανίτσης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Απεραντίων του Δήμου Αγράφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Μαλάξα Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη μνεία του χωριού γίνεται από τον Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630, όταν ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου, με το όνομα Malaxa, ενώ δεν αναφέρεται στις άλλες ενετικές απογραφές. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Αντώνης Γιάνναρης ανέφερε στο περί Ερωτόκριτου ότι το όνομα προέρχεται από το όνομα του τοπικού φεουδάρχη, του κόντε Μαλούσα. Ο Πωλ Φορ ανέφερε ότι προέρχεται από τη ρίζα μάλα, η οποία αναφέρεται σε ύψωμα.
Λόγω της θέσης του, η οποία δεσπόζει πάνω από τον κόλπο της Σούδας, το ύψωμα της Μαλάξας γινόταν συχνά ορμητήριο επαναστατών. Το 1660, σε μια προσπάθεια να λυθεί η πολιορκία του Χάνδακα από τους Οθωμανούς, μερικοί Γάλλοι αποβιβάστηκαν στον κόλπο της Σούδας και μαζί με ντόπιους κατέλαβαν το ύψωμα της Μαλάξας. Οι Οθωμανοί όμως κατάφεραν να τους νικήσουν, έπειτα από σφοδρές μάχες. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1770, ο Δασκαλογιάννης κατέλαβε τη Μαλάξα, ώστε να μπορεί να πλήξει την οχυρωμένη πόλη των Χανίων. Στις 11 Ιουνίου 1821, κατά την επανάσταση του 1821, στη Μαλάξα δόθηκε μάχη η οποία έληξε με νίκη των Τούρκων.
Σύμφωνα με την απογραφή η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το 1834 και διέσωσε ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ, η Μαλάξα τότε είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 225 οικογένειες να κατοικούν σε αυτή. Κατά την επανάσταση του 1866 οι Οθωμανοί κατασκεύασαν στη Μαλάξα οχυρό πύργο στον οποίο εγκαταστάθηκε φρουρά. Ο πύργος αυτός γκρεμίστηκε κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1897, όταν κανονιοβολήθηκε από πολεμικά πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων στον κόλπο της Σούδας.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Κεραμειών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 319 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 είχε 497 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κεραμιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Χανίων
Καθεδρικός Ναός της Ατσιρεάλε
Ο Καθεδρικός Ναός της Ατσιρεάλε (ιταλικά: Duomo di Acireale - Cattedrale Maria Santissima Annunziata) είναι Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός, αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, στην πόλη Ατσιρεάλε, της επαρχίας της Κατάνης, στο νησί της Σικελίας. Από το 1870 αποτελεί την έδρα του Επισκόπου του Ατσιρεάλε.
Ο σημερινός καθεδρικός ναός, ο οποίος βρίσκεται στην «Πλατεία Ντουόμο» (Piazza Duomo), κατασκευάστηκε μεταξύ του 1597 και του 1618 ως μια απλή ενοριακή εκκλησία, η οποία διευρύνθηκε σημαντικά λίγα χρόνια αργότερα όταν έλαβε τα λείψανα της Αγίας Βενέρας, μιας εκ των δύο πολιούχων της πόλης. Το κτίριο που δέχτηκε σημαντικές μεταβολές κατά τη διάρκεια των αιώνων, άντεξε τον καταστροφικό σεισμό του 1693, που αποτέλεσε σημαντικό πλήγμα για τη Σικελία.
Αξιοσημείωτο αρχιτεκτονικό γνώρισμα του ναού αποτελεί η μπαρόκ πύλη, που αντιπροσωπεύει τον Ευαγγελισμό, έργο του Πλάτσιντο Μπλανταμόντε από τη Μεσσήνη, και η νεογοτθική δυτική πρόσοψη του Τζιοβάν Μπατίστα Φιλίπο Μπαζίλε. Τα δύο καμπαναριά μανιεριστικού στυλ, τοποθετημένα σε οκταγωνικές βάσεις, κατασκευάστηκαν σε διαφορετικές περιόδους το ένα από το άλλο (το νότιο το 1655 και το βόρειο το 1890). Το εσωτερικό του ναού είναι μπαρόκ ύφους του 17ου αιώνα. Η εσωτερική διακόσμηση περιλαμβάνει έργα από τους Πιέτρο Πάολο Βάστα, Φραντσέσκο Μαντσίνι Αρντιτσόνε, Αντόνιο Φιλικάμο, Τζουζέπε Σκιούτι, Φραντσέσκο Πατανέ και Τζατσίντο Πλατάνια.
Νέα Καβάλα Κιλκίς
Η Νέα Καβάλα είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 25 μέτρα.
Γεωγραφία
Η Νέα Καβάλα βρίσκεται δίπλα και ανατολικά της Εθνικής Οδού ΠΑΘΕ Α1, στο ύψος του κόμβου Πολυκάστρου και επί της επαρχιακής οδού Πολυκάστρου - Κιλκίς, σε καίριο συγκοινωνιακό σημείο. Απέχει 3,5 χλμ. από το Πολύκαστρο, 29 χλμ. από το Κιλκίς, 50 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 26 μ.. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το χωριό είναι στο κέντρο του λεκανοπεδίου των αποξηραμένων λιμνών Αρζάν - Αματόβου. Στη Νέα Καβάλα λειτουργεί το Βιοτεχνικό Πάρκο (ΒΙ.ΠΑ.) Πολυκάστρου με αρκετές βιοτεχνίες και εργοστάσια χαμηλής όχλησης. Λίγο έξω από το χωριό βρίσκεται το Αεροδρόμιο Πολυκάστρου (FAA: GR-0004), το μεγαλύτερο αεραθλητικό κέντρο της Βόρειας Ελλάδας, και μία από τις σημαντικότερες πίστες των πρωταθλημάτων του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα. Από το 2016 το Αεραθλητικό Κέντρο Νέας Καβάλας έχει αναστείλει τη λειτουργία του, καθώς έχει μετατραπεί σε χώρο διαμονής παράτυπων μεταναστών και προσφύγων.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό δημιουργήθηκε μετά το 1934, αφού είχαν αποξηρανθεί οι δίδυμες λίμνες Αρζάν - Αματόβου. Η συγκυρία της περιόδου αναταραχώ ν στην Καβάλα λόγω των τεράστιων κινητοποιήσεων των καπνεργατών εκεί, οδήγησε στην απόφαση να εγκατασταθούν κάποιες οικογένειες στην περιοχή, ιδρύοντας έτσι τη «Νέα Καβάλα», και να τους παραχωρηθούν γαίες προς καλλιέργεια.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πολυκάστρου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Λιμνότοπο, τη Σιταριά και τον Χρυσόκαμπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Λιμνοτόπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πολυκάστρου του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 140 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Αντ Ντάου ας Σαγίρ
Το Αντ Ντάου ας Σαγίρ είναι χωριό στην Επαρχία της Μέκκας, στη δυτική Σαουδική Αραβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία της Μέκκας
Λωζάνη
Η παλιά πόλη είναι η Σιτέ (Cité) με στενούς δρόμους και κτίρια σε διαφορετικά επίπεδα. Αυτή η ανισόπεδη διάταξη έφερε ένα πολύπλοκο οικοσύστημα γεφυρών και υπερυψωμένων δρόμων. Η πρόσφατη επέκταση, κυρίως προς τα δυτικά και τα νότια, δημιούργησε νέες συνοικίες στις πλαγιές των λόφων, μέχρι το λιμάνι του Ουσί, που συνδέεται με την πόλη μέσω τελεφερίκ.
Ιστορία
Οι Ρωμαίοι έχτισαν ένα στρατόπεδο, το οποίο ονόμασαν Lousanna η Lausonium, στην θέση μιας κελτικής ορεινής πόλης. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η αβεβαιότητα υπαγόρευσε την μεταφορά της Λωζάνης στην σημερινή τοποθεσία της.
Η πόλη που προέκυψε από το στρατόπεδο κυβερνήθηκε από τους δούκες της Σαβοΐας και τον επίσκοπο της Λωζάνης. Από το 1536 έως το 1795 περιήλθε στην κυριαρχία του καντονιού της Βέρνης, ενώ οι διάφοροι πολιτιστικοί θησαυροί της αφαιρέθηκαν μόνιμα.
Κατά τη διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων, η θέση της άλλαξε. Το 1803, έγινε πρωτεύουσα του νέου διαμορφωμένου ελβετικού καντονίου Βω (Vaud). Αυτό το νέο δεδομένο οδήγησε στην προσχώρησή της στην ελβετική ομοσπονδία. Από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1970 ένας μεγάλος αριθμός Ιταλών μεταναστών εγκαταστάθηκε, ως επί το πλείστον, στην περιοχή Ρενέν (Renens).
Αξιοθέατα
Δεδομένου ότι είναι το πολιτιστικό κέντρο της δυτικής Ελβετίας, η Λωζάνη έχει διάφορα σημαντικά μουσεία. Μεταξύ τους το Μουσείο Τέχνης, το οποίο παρουσιάζει συλλογές που ανήκουν στην κατοχή του καντονίου Βω, το Μουσείο Kantonale για την Αρχαιολογία και την Ιστορία, το Μουσείο των Ηλυσίων (Musée de l'Elysée), που αποτελεί μουσείο της ελβετικής φωτογραφίας, και το Ολυμπιακό Μουσείο (Musée Olympique). Το Ίδρυμα Ερμιτάζ (Fondation de l'Hermitage) παρουσιάζει ποικίλες εκθέσεις τέχνης. Επιπλέον, η πόλη έχει πολυάριθμα ιδιωτικά μουσεία.
Συνθήκη της Λωζάνης
Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν μια συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου 1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στην Συνθήκη των Σεβρών συμπεριλαμβανομένης και της ΕΣΣΔ (που δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη).
Κατήργησε την Συνθήκη των Σεβρών που δεν είχε γίνει αποδεκτή από την νέα κυβέρνηση της Τουρκίας μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Φωτογραφίες της Λωζάνης
Φωτογραφίες της Λωζάνης του 2001:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Τζραράτ (Αρμαβίρ)
Το Τζραράτ (αρμενικά: Ջրառատ, παλαιότερα γνωστό ως Γαρχούν ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 3,090 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Νεοκλασική αρχιτεκτονική
μικρογραφία|340x340px|W.Thornton, B.H.Latrobe, Ch. Bulfinc, [[Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών|Καπιτώλιο, 1793-1811 και 1850, Ουάσινγκτον. ]] Η νεοκλασική αρχιτεκτονική είναι αρχιτεκτονικό στυλ που έχει τις ρίζες του στο νεοκλασικό κίνημα που ξεκίνησε στα μέσα του 18ου με αρχές 19ου αιώνα. Η ανάπτυξη της αρχαιολογίας ήταν κρίσιμη για την ανάδειξη της αρχιτεκτονικής αυτής. Οι ανασκαφικές τοποθεσίες όπως αυτές της Πομπηίας και του Ερκολάνου επέτρεψαν στους αρχιτέκτονες να κάνουν σε βάθος ερμηνείες της κλασικής αρχιτεκτονικής και να συνθέσουν το δικό τους μοναδικό στυλ. Στην πιο αγνή της μορφή έχει ένα ύφος προερχόμενο κυρίως από την αρχιτεκτονική της κλασικής Ελλάδας και Ρώμης, τις αρχές του Βιτρούβιου και του Ιταλού αρχιτέκτονα Αντρέα Παλάντιο.
Η νεοκλασική αρχιτεκτονική χαρακτηρίζεται από το μεγαλείο της κλίμακας, την απλότητα των γεωμετρικών μορφών, την ελληνική - ειδικά τη δωρική - ή τη ρωμαϊκή λεπτομέρεια, τη δραματική χρήση των στηλών και μια προτίμηση για κενά τείχη. Η νέα προτίμηση για απλότητα αντιπροσωπεύει μια γενική αντίδραση στις υπερβολές του στυλ ροκοκό, αλλά και σε κάποια κλασικιστικά χαρακτηριστικά του ύστερου μπαρόκ.
2126 Γκερασίμοβιτς
Ο Γκερασίμοβιτς (Gerasimovich) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Ουκρανού αστρονόμου Μπαρίς Πέτροβιτς Γκερασίμοβιτς (Борис Петрович Герасимович, 1889-1937).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Γκερασίμοβιτς είναι άγνωστα. Ο Γκερασίμοβιτς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 16 ως 29 ώρες περίπου.
Νεοκλασική αρχιτεκτονική
Μέχρι το 1800 σχεδόν όλη η νέα βρετανική αρχιτεκτονική αντανακλούσε το νεοκλασικό πνεύμα (βλ. Robert Adam, John Soane). Ο πιο τολμηρός καινοτόμος Γάλλος αρχιτέκτονας ήταν ο Claude-Nicolas Ledoux, ο οποίος διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο νεοκλασικισμός συνέχισε να ανθίζει καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, καθώς πολλοί αρχιτέκτονες έψαχναν να κάνουν την αναλογία μεταξύ της νέας χώρας και της αυτοκρατορικής Ρώμης κατά το σχεδιασμό μεγάλων κυβερνητικών κτιρίων. Το στυλ εξαπλώθηκε επίσης στην αποικιακή Λατινική Αμερική.
Νεοκλασική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα
μικρογραφία|[[Φρίντριχ φον Γκέρτνερ, Παλαιά Ανάκτορα, 1836-1847, Αθήνα.|280x280εσ]] Η νεοκλασική αρχιτεκτονική έφτασε στην Ελλάδα μέσω Γερμανίας στον πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Το πεδίο εφαρμογής ήταν τα δημόσια κτίρια, όπως το στρατιωτικό νοσοκομείο Μακρυγιάννη (Βίλχεμ φον Βάιλερ), τα Παλαιά Ανάκτορα του Όθωνα (Φρίντριχ φον Γκέρτνερ), το Πανεπιστήμιο (Χριστιανός Χάνσεν), το Αστεροσκοπείο (Θεόφιλος Χάνσεν), το Αρσάκειο (Λύσανδρος Καυταντζόγλου), το Βαρβάκειο (Παναγής Κάλκος), η Παλαιά Βουλή (Φρανσουά Μπουλανζέ), η Ακαδημία (Θεόφιλος Χάνσεσν), το Πολυτεχνείο (Λύσανδρος Καυταντζόγλου), το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (Ερνέστος Τσίλερ), το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Λούντβιχ Λάνγκε), το Ζάππειο Μέγαρο (Φρανσουά Μπουλανζέ), η Εθνική Βιβλιοθήκη (Θεόφιλος Χάνσεν). Κατά τη διάρκεια της οθωνικής περιόδου (1833-1862), από το ύφος των ανακτόρων του βασιλιά επηρεάστηκαν τα αρχοντόσπιτα, όπως αυτά που σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Σταμάτης Κλεάνθης. Τα πιο σημαντικά του έργα ήταν τα πέντε σπίτια που έχτισε για τη δούκισσα της Πλακεντίας. Στον ίδιο αρχιτεκτονικό στυλ σχεδιάζονται οι ιδιωτικές κατοικίες από τους αρχιτέκτονες Λύσανδρο Καυταντζόγλου, Παναγή Κάλκο και Δημήτριο Ζέζο.
Την μετέπειτα περίοδο του Γεωργίου Α' (1863-1913) καθιερώνεται το στύλ του Ερνέστου Τσίλερ. Ο Τσίλερ εμπλουτίζει το αρχιτεκτονικό του στυλ με πλούσιες και περίτεχνες διακοσμήσεις. Αντιπροσωπευτικά δείγματα του έργου του είναι το Ιλίου Μέλαθρον, τα μέγαρα Γ. Κούπα και Β. Μελά. Γύρω στο 1900, η αθηναϊκή επιρροή μεταφέρεται στα επαρχιακά σπίτια, όπως αυτά που συναντάμε ως το τέλος του Μεσοπολέμου στη Δυτική Μακεδονία, όπου συνδυάζονται η παραδοσιακή αρχιτεκτονική με νεοκλασικά στοιχεία.
Πινιάν
Το Πινιάν (γαλλικά: Pignan, οξιτανικά: Pinhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πινιαναί (γαλλικά: Pignanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Προγκρές Μ-62
Το Πρόγκρες Μ-62 (η NASA το ονόμασε Progress 27 ή 27P) ήταν μη επανδρωμένο ρωσικό διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 2007 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το συγκεκριμένο ήταν τύπου Πρόγκρες-Μ και είχε αριθμό σειράς 362. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο, καύσιμα καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 23 Δεκεμβρίου 2007 (07:12:41 GMT) και συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 26 Δεκεμβρίου (08:14 GMT). Μετέφερε ολικό φορτίο 2244 kg, συμπεριλαμβανομένων 862 kg καυσίμου, 46 kg οξυγόνου και 1325 kg φορτίου. Το Πρόγκρες Μ-62 παρέμεινε στον σταθμό για 40 ημέρες, μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου 2008. Μετά την αποσύνδεσή του, παρέμεινε για δέκα μέρες σε τροχιά προκειμένου να διεξαχθούν πειράματα γεωσκόπησης. Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 15 Φεβρουαρίου 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2007
Αντ Ντιρς
Το Αλντρίς είναι χωριό στην Επαρχία της Μέκκας, στη δυτική Σαουδική Αραβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία της Μέκκας
Βακτηρίωση
Με τον όρο βακτηρίωση χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε παρασιτική νόσος των φυτών ή άλλη ασθένεια που προκαλείται από βακτήρια ή βακτηριακές τοξίνες.
Οι βακτηριώσεις προκαλούν συνηθέστερα σοβαρές ζημιές στις διάφορες φυτικές καλλιέργειες και χαρακτηρίζονται κυρίως από τέσσερις τύπους συμπτωμάτων:
Κατηγορία:Φυτοπαθολογία Κατηγορία:Βακτηριολογία
Ναός του Ολυμπίου Διός
Ο Ναός του Ολυμπίου Διός ή Ολυμπιείο, ή Στήλες του Ολυμπίου Διός (στην καθομιλουμένη γνωστός λανθασμένα ως Στύλοι του Ολυμπίου Διός  ) είναι σημαντικός αρχαίος ναός στο κέντρο της Αθήνας. Παρότι η κατασκευή του ξεκίνησε τον 6ο αιώνα π.Χ., δεν ολοκληρώθηκε παρά επί του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού τον 2ο αιώνα μ.Χ. Αποτέλεσε τον μεγαλύτερο ναό της Ελλάδας κατά τους Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους.
Τοποθεσία και ιστορία του ναού
Ο ναός βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ακρόπολης και περίπου 700 μέτρα από το κέντρο της Αθήνας. Ο Παυσανίας (Α' 18, 8) αναφέρει, οτι κατά την αθηναϊκή τοπική παράδοση το ιερό με το ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα το πρωτοδημιουργήθηκε από τον γενάρχη των Ελλήνων, τον Δευκαλίωνα:
τοῦ δὲ Ὀλυμπίου Διὸς Δευκαλίωνα οἰκοδομῆσαι λέγουσι τὸ ἀρχαῖον ἱερόν, σημεῖον ἀποφαίνοντες ὡς Δευκαλίων Ἀθήνῃσιν ᾤκησε τάφον τοῦ ναοῦ τοῦ νῦν οὐ πολὺ ἀφεστηκότα.
Κατά μια άποψη, τα θεμέλια του πρώτου ναού στο χώρο είχε κτίσει ο τύραννος των Αθηνών Πεισίστρατος το 515 π.Χ. αλλά οι εργασίες σταμάτησαν όταν ο γιος του Πεισιστράτου, Ιππίας εκδιώχθηκε από την πόλη το 510 π.Χ. Επικρατέστερη, όμως, είναι η άποψη ότι ο ναός αυτός άρχισε να κτίζεται (και έφτασε ως τα θεμέλια) κατά το β' τέταρτο του έκτου αιώνα π.Χ. από τον τύραννο Πεισίστρατο (561 - 527 π. Χ.), και το έργο εγκαταλείφθηκε όταν αυτός πέθανε και ακολούθησαν αναταραχές στο αθηναϊκό κράτος. Όπως και να έχει, αρχιτέκτονες του έργου αναφέρονται οι Αντιστάτης, Κάλλαισχρος, Αντιμαχίδης καί Φόρμος. Αλλού αντί για τον Φόρμο στη βιβλιογραφία αναφέρεται ο Πωρίνος.
Κατά τη διάρκεια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας ο ναός παρέμεινε ημιτελής. Στο έργο του Πολιτικά, ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί τον ναό ως παράδειγμα για το πώς τα τυραννικά καθεστώτα αναγκάζουν τον πληθυσμό να ασχολείται με τεράστια έργα, μην αφήνοντάς του χρόνο, ενέργεια και τρόπους αντίδρασης.
Η αποπεράτωση του ναού έγινε τον 2ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια της μακεδονικής κυριαρχίας στην Ελλάδα υπό την αιγίδα του βασιλιά της ελληνιστικής περιόδου Αντιόχου του Δ΄ Επιφανούς (βασίλευσε στη Συρία ανάμεσα στο 175 και το 164 π.Χ.), που προσέλαβε τον Ρωμαίο αρχιτέκτονα Κοσσούτιο να σχεδιάσει τον μεγαλύτερο ναό στον τότε γνωστό κόσμο. Όταν ο Αντίοχος πέθανε το 164 π.Χ., η κατασκευή του ναού σταμάτησε ξανά.
Το 86 π.Χ., όταν οι ελληνικές πόλεις περιήλθαν υπό ρωμαϊκή κυριαρχία, ο στρατηγός Κορνήλιος Σύλλας μετέφερε κίονες από τον (ημιτελή;) ναό στη Ρώμη, για να κοσμήσει τα κτήρια του Καπιτωλίου (ίσως το ναό του Jupiter Optimus Maximus στο Καπιτώλιο). Οι κίονες αυτοί επηρέασαν τη διάδοση και άνθιση του κορινθιακού ρυθμού στη Ρώμη.
Ο ναός ολοκληρώθηκε τελικά το 129 μ.Χ. (ή το 131 μ.Χ. κατά άλλους) από τον αυτοκράτορα Αδριανό, που ήταν μεγάλος θαυμαστής του ελληνικού πολιτισμού.
Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις Α' 18, 6:
''πρὶν δὲ ἐς τὸ ἱερὸν ἰέναι τοῦ Διὸς τοῦ Ὀλυμπίου —Ἀδριανὸς ὁ Ῥωμαίων βασιλεὺς τόν τε ναὸν ἀνέθηκε καὶ τὸ ἄγαλμα θέας ἄξιον, οὗ μεγέθει μέν, ὅτι μὴ Ῥοδίοις καὶ Ῥωμαίοις εἰσὶν οἱ κολοσσοί, τὰ λοιπὰ ἀγάλματα ὁμοίως ἀπολείπεται, πεποίηται δὲ ἔκ τε ἐλέφαντος καὶ χρυσοῦ καὶ ἔχει τέχνης εὖ πρὸς τὸ μέγεθος ὁρῶσιν—, ἐνταῦθα εἰκόνες Ἀδριανοῦ δύο μέν εἰσι Θασίου λίθου, δύο δὲ Αἰγυπτίου· χαλκαῖ δὲ ἑστᾶσι πρὸ τῶν κιόνων ἃς Ἀθηναῖοι καλοῦσιν ἀποίκους πόλεις. ὁ μὲν δὴ πᾶς περίβολος σταδίων μάλιστα τεσσάρων ἐστίν, ἀνδριάντων δὲ πλήρης· ἀπὸ γὰρ πόλεως ἑκάστης εἰκὼν Ἀδριανοῦ βασιλέως ἀνάκειται, καὶ σφᾶς ὑπερεβάλοντο Ἀθηναῖοι τὸν κολοσσὸν ἀναθέντες ὄπισθε τοῦ ναοῦ θέας ἄξιον.''
Ο ναός του Ολυμπίου Διός υπέστη σοβαρές ζημιές κατά την λεηλασία της Αθήνας από τους Ερούλους το 267 μ.Χ. Δεν ήταν δυνατό να επισκευαστεί, δεδομένης της έκτασης των ζημιών στην υπόλοιπη πόλη.
Κατά τους επόμενους αιώνες, τα ερείπια του ναού χρησιμοποιούνταν συστηματικά για την παροχή οικοδομικών υλικών και υλικού για τα σπίτια και τις εκκλησίες της μεσαιωνικής Αθήνας. Έτσι, όταν ο Ciriaco de' Pizzicolli επισκέφτηκε την Αθήνα το 1436, βρήκε μόνο 21 από τις αρχικές 104 στήλες να στέκονται ακόμα.
Η τύχη μιας από τις στήλες καταγράφεται σε μια ελληνική επιγραφή που βρίσκεται σε μια από τις σωζόμενες στήλες, η οποία γράφει ότι «στις 27 Απριλίου 1759 κατέστρεψε τη στήλη». Αναφέρεται στον Τούρκο διοικητή της Αθήνας, Μουσταφά Αγά Τζισταράκη, ο οποίος (όπως έχει καταγραφεί από έναν χρονογράφο της εποχής) «κατέστρεψε μια από τις στήλες του Αδριανού με μπαρούτι» για να ξαναχρησιμοποιήσει το μάρμαρο για να φτιάξει σοβά για το Τζαμί Τζισταράκη που έχτιζε στη συνοικία Μοναστηράκι της πόλης.
Δεκαπέντε στήλες παραμένουν όρθιες σήμερα και μια δέκατη έκτη στήλη βρίσκεται στο έδαφος όπου έπεσε κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας το 1852. Δεν έχει απομείνει τίποτα από το εσωτερικό του ναού ή το μεγάλο άγαλμα που κάποτε στέγαζε.
Ο ναός
μικρογραφία|250px|Κίονας που κατέρρευσε το 1852 Ο ναός κατασκευάστηκε από πεντελικό μάρμαρο και είχε 96 μέτρα μήκος στις άκρες του και 40 μέτρα στην ανατολική και δυτική πρόσοψη. Είχε 104 κίονες κορινθιακού ρυθμού, καθένας από τους οποίους είχε 17 μέτρα ύψος, 2,6 μέτρα διάμετρο και βάρος 364 τόνους περίπου. 48 κίονες στέκονταν σε τριπλή σειρά κάτω από τα αετώματα και 56 σε διπλή σειρά στα άκρα. Μόνο 15 από τους αρχικούς κίονες του ναού παραμένουν όρθιοι σήμερα. Ένας θυελλώδης άνεμος έριξε έναν κίονα το 1852, ο οποίος παρέμεινε έκτοτε στο ίδιο ακριβώς σημείο.
Ο Αδριανός αφιέρωσε τον ναό στον Δία. Ανήγειρε επίσης ένα τεράστιο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία στον σηκό του ναού. Τα αετώματα κοσμούνταν από πολλά αγάλματα, αλλά και σε ολόκληρο τον ναό υπήρχαν αγάλματα και προτομές φημισμένων ανδρών. Οι Αθηναίοι για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους στον Αδριανό, του έστησαν άγαλμα πίσω από τον ναό. Δυστυχώς κανένα από τα γλυπτά που κοσμούσαν τον ναό δεν έχει διασωθεί.
Η ανασκαφή
Ο ναός ανασκάφηκε την περίοδο 1889-1896 από τον Φράνσις Πένροουζ (Francis Penrose) της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών, το 1922 από το Γερμανό αρχαιολόγο Γκάμπριελ Βέλτερ (Gabriel Welter) και από το 1960 από Έλληνες αρχαιολόγους με επικεφαλής τον Ιωάννη Τραυλό.
Σήμερα
Σήμερα ο ναός αποτελεί υπαίθριο επισκέψιμο μουσείο, μέρος της ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας. Ως ιστορικός χώρος προστατεύεται και επιβλέπεται από την εφορεία αρχαιοτήτων.
Ελληναΐς
Την 21η Ιανουαρίου 2007, μία ομάδα Ελλήνων πολυθεϊστών πραγματοποίησαν τελετή για να τιμήσουν τον Δία στο χώρο του ναού. Η εκδήλωση οργανώθηκε από τον Σύλλογο Ελληναΐς.
Μυθωδία
Την 28η Ιουνίου 2001 ο Βαγγέλης Παπαθανασίου οργάνωσε τη χορωδιακή συμφωνία Μυθωδία στο ναό του Ολυμπίου Διός στο πλαίσιο της αποστολής της ΝΑΣΑ στον Άρη. Στη συναυλία συμμετείχαν οι σοπράνο Τζέσι Νόρμαν και Κάθλιν Μπατλ. Τη συναυλία κάλυψαν 20 τηλεοπτικά δίκτυα από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιαπωνία και χώρες της Ευρώπης, υπό τη διεύθυνση του Ιρλανδού κινηματογραφιστή Ντέκλαν Λόουνι. Η χορωδιακή συμφωνία συγκέντρωσε χιλιάδες κόσμο μέσα στο χώρο του Ολυμπιείου, αλλά και έξω από το ναό, στους άδειους από οχήματα δρόμους της Αθήνας. Μαζί με την Τζέσι Νόρμανκαι την Κάθλιν Μπατλ συνέπραξε η μητροπολιτική ορχήστρα του Λονδίνου και η χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής καθώς και πάνω από εκατό άτομα ντυμένα με αρχαία ελληνικά ενδύματα. Η οθόνη που είχε τοποθετηθεί στο Ολυμπιείο συνέδεσε οπτικά εικόνες από αρχαίες ελληνικές παραστάσεις - αγγεία, τοιχογραφίες και αγάλματα - που επένδυαν τη μουσική, με εικόνες από τον πλανήτη Αρη.
Εικόνες
<Center>
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί χώροι της Αθήνας Κατηγορία:Ναοί του Δία
Τζραρμπί
Το Τζραρμπί (αρμενικά: Ջրարբի, παλαιότερα γνωστό ως Τζραρατί Τρτσναφαμπρικά) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,686 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Αντ Ντουρ
Το Αντ Ντουρ είναι χωριό στην Επαρχία της Μέκκας, στη δυτική Σαουδική Αραβία.
Δίκη των έξι
Με τον όρο Δίκη των έξι (συχνότερα αναφερόμενη στην καθαρεύσουσα ως "Δίκη των Εξ") έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία η δίκη ενώπιον έκτακτου στρατοδικείου στο οποίο παραπέμφθηκαν από την Επαναστατική Επιτροπή που είχε αναλάβει την εξουσία με την επανάσταση του 1922 για να τιμωρηθούν οι θεωρούμενοι ως υπεύθυνοι για τις συνέπειες της Μικρασιατικής εκστρατείας, κοινώς για τη Μικρασιατική Καταστροφή: Γεώργιος Χατζανέστης, διοικητής της στρατιάς της Μικράς Ασίας, Δημήτριος Γούναρης, πρώην πρωθυπουργός, Μιχαήλ Γούδας, υποναύαρχος και πρώην υπουργός, Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος και πρώην υπουργός, Νικόλαος Στράτος, πρώην πρωθυπουργός, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργοί επί των στρατιωτικών και εξωτερικών στην κυβέρνηση Γούναρη αντίστοιχα.
Αν και οι κατηγορούμενοι ήταν οκτώ, η ονομασία δίκη των έξι δόθηκε λόγω των έξι εκτελέσεων που τελικώς αποφασίστηκαν και πραγματοποιήθηκαν την ίδια ημέρα στην περιοχή του Γουδή. Το περιστατικό αυτό αποτελεί την κορύφωση αλλά και τον επίλογο του Εθνικού Διχασμού.
Το κατηγορητήριο είχε τον χαρακτήρα επαναστατικού εγγράφου και σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη συντάχθηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου, πολιτικό σύμβουλο της Επανάστασης και ανερχόμενο αστέρι της βενιζελικής παράταξης. Μέσα στο κατηγορητήριο υπήρχε ξεχωριστό κεφάλαιο που απέρριπτε την ένσταση των κατηγορουμένων για δίκη από το ειδικό δικαστήριο της Βουλής με τα εξής λόγια: ''«Ἀλλ' ὄχι! Τὸ Ἔθνος ὀρθούμενον αἱμοσταγές, κρεουργημένον, ἀλλὰ ἀδυσώπητον ἐνώπιον του, ζητεῖ παρ'αυτοῦ καὶ τῶν συνεργατῶν του δικαιοσύνην διὰ τὴν προδοσίαν καὶ τιμωρίαν διὰ τὸ ἔγκλημα. Καὶ ἐν ὀνόματι τοῦ Ἔθνους τὴν δικαιοσύνην ταύτην ἡ Ἐπανάστασις θὰ τὴν ἀποδώσῃ!»''.
Προϊστορία
Η Ελλάδα από το 1919 διεξήγαγε πολεμικές επιχειρήσεις στη Μικρά Ασία με σκοπό την εξάλειψη της ισχύος του άτακτου στρατού του Μουσταφά Κεμάλ. Τον Νοέμβριο του 1920 μεσούσης της Μικρασιατικής εκστρατείας πραγματοποιήθηκαν εκλογές, οι οποίες ανέδειξαν νικητή την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, έναν συνασπισμό αντιβενιζελικών κομμάτων, και κατ' επέκταση το Λαϊκόν Κόμμα του Δημητρίου Γούναρη.
right|thumb|220px|Η [[Καταστροφή της Σμύρνης, φωτογραφία από ιταλικό πλοίο, 14/9/1922]]
Τον Μάρτιο του 1921 ο Γούναρης σχημάτισε κυβέρνηση προκειμένου πια ο ίδιος ο Γούναρης να ελέγχει την όλη κατάσταση που είχε διαμορφωθεί. Την κυβέρνηση Γούναρη ακολούθησαν αυτές των Στράτου και Πρωτοπαπαδάκη. Η αλλαγή της στάσης όμως των συμμάχων, οι νίκες του τουρκικού στρατού, τα λάθη των Ελλήνων αξιωματικών και η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας είχαν ως αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 1922 η γραμμή άμυνας Αφιόν - Καραχισάρ να διασπαστεί από τον τουρκικό στρατό και να επακολουθήσει η μικρασιατική καταστροφή, η οποία επισφραγίστηκε με τη συνθήκη της Λωζάνης. Με την υποχώρηση της αμυντικής γραμμής και έχοντας χάσει κάθε έλεγχο η κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από αυτή του Τριανταφυλλάκου.
Ο ελληνικός στρατός υποχώρησε και κατευθύνθηκε προς τα νησιά του Αιγαίου. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου μπροστά στην ανικανότητα των κυβερνήσεων να διαχειριστούν την κρίση ξέσπασε το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 στη Χίο και τη Λέσβο υπό τον Στυλιανό Γονατά, τον Φωκά και τον Νικόλαο Πλαστήρα, οι οποίοι σχημάτισαν επαναστατική επιτροπή κηρύσσοντας επανάσταση. Παράλληλα ο στρατιωτικός Θεόδωρος Πάγκαλος μαζί με μια ομάδα αξιωματικών, προσκείμενων προς το Κόμμα Φιλελευθέρων, συνέλαβε πλειάδα πολιτικών.
Στις 13 Σεπτεμβρίου ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στο Λαύριο και η επαναστατική επιτροπή ανέλαβε τη διακυβέρνηση του κράτους. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ παραιτήθηκε από το θρόνο αναχωρώντας για την Ιταλία και παραχωρώντας τον θρόνο στον γιο του Γεώργιο Β΄. Επιπλέον παραιτήθηκε η κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου, η οποία και αντικαταστάθηκε από τη βραχύβια, μόλις μίας ημέρας, κυβέρνηση Χαραλάμπη που με τη σειρά της αντικαταστάθηκε από αυτή του Σωτήριου Κροκίδα. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε οριστεί εκπρόσωπος της Ελλάδας στο εξωτερικό. Το βράδυ της 14 Σεπτεμβρίου 1922 όταν η Επανάσταση επιβλήθηκε συνελήφθησαν οι επτά πολιτικοί. Αρχικά πρόθεση ήταν να οδηγηθούν την επομένη στο θωρηκτό Λήμνος, να δικασθούν με συνοπτικές διαδικασίες και να τουφεκισθούν πάνω στο κατάστρωμα. Την πρόθεση αυτή η κυβέρνηση δεν την έκρυβε και τότε οι πρέσβεις της Αγγλίας και της Γαλλίας ζήτησαν να δικασθούν από νόμιμα δικαστήρια.
Συλλήψεις και προσαγωγή σε δίκη
Αμέσως τα περισσότερα στελέχη της κυβέρνησης Γούναρη και ο ίδιος ο Γούναρης συνελήφθησαν και συγκεντρώθηκαν στην αστυνομική διεύθυνση Αθηνών. Η διαδικασία «απονομής δικαιοσύνης» δεν είχε καθοριστεί αφού υπήρχαν διαφορετικές απόψεις ως προς τις κινήσεις που έπρεπε να γίνουν. Η μετριοπαθής μερίδα ζητούσε προσαγωγή σε δίκη των υπευθύνων ενώ η σκληροπυρηνική (Παπαναστασίου, Πάγκαλος, Οθωναίος) την άμεση εκτέλεσή τους. Επιπλέον υπήρχε η πίεση των ξένων δυνάμεων που ζητούσαν δίκη χωρίς συνοπτικές διαδικασίες. Στις 9 Οκτωβρίου ογκώδης διαδήλωση 100.000 πολιτών στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα απαίτησε την άμεση εκτέλεση των υπευθύνων. Η λογική που είχε περάσει η επαναστατική επιτροπή στον λαό ήταν ότι η Ελλάδα δεν ηττήθηκε αλλά προδόθηκε.
Στις 13 Οκτωβρίου εκδόθηκε και το διάταγμα περὶ συστάσεως καὶ λειτουργίας ἐκτάκτου στρατοδικείου πρὸς ἐκδίκασιν τῶν κατὰ τῶν ὑπαιτίων τῆς ἐθνικῆς καταστροφῆς κατηγοριῶν. Πρόεδροι της ανακριτικής επιτροπής και του έκτακτου στρατοδικείου ανέλαβαν οι υποστράτηγοι Θεόδωρος Πάγκαλος και Αλέξανδρος Οθωναίος αντίστοιχα αφού είχαν λάβει σαφείς διαβεβαιώσεις απ‘ τον Πλαστήρα ότι θα εκτελεστεί οιαδήποτε απόφαση του στρατοδικείου. Βοηθοί του Πάγκαλου ορίστηκαν οι συνταγματάρχες Ι. Καλογεράς και Χ. Λούφας. Για τους σκοπούς της ανακρίσεως οι κατηγορούμενοι μεταφέρθηκαν από την Αστυνομική διεύθυνση Αθηνών στις φυλακές Αβέρωφ.
Σύμφωνα με την έκθεση της Ανακριτικής Επιτροπής, που υπεγράφη στις 24 Οκτωβρίου αλλά δημοσιεύθηκε στον τύπο στις 26 Οκτωβρίου, παραπέμπονταν σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας οι: