cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορεάτες της Σαχαλίνης
Οι Κορεάτες της Σαχαλίνης είναι οι Ρώσοι πολίτες και κάτοικοι κορεατικής καταγωγής που ζουν στο Νησί της Σαχαλίνης, που οι ρίζες των μεταναστών εντοπίζονται από τις επαρχίες Γκιόνγκσανγκ και Τζόλα της Κορέας κατά τη διάρκεια τα τέλη της δεκαετίας του 1930 και στις αρχές της δεκαετίας του 1940, προς το τέλος της Ιαπωνικής αποικιακής εποχής. Εκείνη την εποχή, το νότιο μισό της Σαχαλίνης (νότια του 50ου παράλληλου), γνωστό στη συνέχεια ως νομός Καραφούτο, ήταν υπό τον έλεγχο της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας. Η Ιαπωνική κυβέρνηση προσλάμβανε και ανάγκαζε Κορεάτες εργάτες στην υπηρεσία να αποσταλούν στο Καραφούτο για να καλύψουν την έλλειψη εργατικού δυναμικού, ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλε στο Καραφούτο λίγες ημέρες πριν από τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας. Ενώ μερικοί Ιάπωνες επαναπατρίστηκαν με επιτυχία, σχεδόν το ένα τρίτο των Κορεατών δεν μπορούσε να εξασφαλίσει άδεια για να αναχωρήσει είτε στην Ιαπωνία ή στις πόλεις καταγωγής τους στη Νότια Κορέα. Για τα επόμενα σαράντα χρόνια, ζούσαν στην εξορία. Το 1985, η Ιαπωνική κυβέρνηση πρόσφερε δικαιώματα διέλευσης και χρηματοδότηση για την επιστροφή της αρχικής ομάδας των Κορεατών της Σαχαλίνης, ωστόσο, μόνο 1.500 από αυτούς επέστρεψαν στη Νότια Κορέα στις επόμενες δύο δεκαετίες. Η συντριπτική πλειοψηφία των Κορεατών όλων των γενεών επέλεξαν να μείνουν στη Σαχαλίνη.
Λόγω διαφορετικής γλώσσας και μεταναστευτικής ιστορίας, οι Κορεάτες της Σαχαλίνης μπορεί να ή να μην αυτοπροσδιορίζονται ως Κόργιο-σαράμ. Ο όρος "Κόργιο-σαράμ" μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συμπεριλάβει όλους τους Κορεάτες στην πρώην ΕΣΣΔ, αλλά συνήθως αναφέρεται σε εθνοτικούς Κορεάτες από την επαρχία Χάμγκιονγκ των οποίων οι πρόγονοι μετανάστευσαν στη ρωσική Άπω Ανατολή το 19ο αιώνα και στη συνέχεια αργότερα εκτοπίστηκαν στην Κεντρική Ασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιαπωνο-Κορεατικές σχέσεις Κατηγορία:Ιαπωνική κυριαρχία στην Κορέα
Στέφανος Ούρος Α΄
Ο Στέφανος Ούρος Α΄ (σερβικά: Стефан Урош I, 1220 – 1 Μαΐου 1277), γνωστός και ως Στέφανος ο Μέγας, ήταν βασιλιάς της Σερβίας την περίοδο 1243-1276, διαδεχόμενος τον ετεροθαλή αδελφό του Στέφανο Βλάντισλαβ.
Ήταν ο μικρότερος γιος του Στέφανου του Πρωτόστεπτου από την δεύτερη σύζυγο του Άννα Δάνδολο, εγγονή του Ερρίκου Δάνδολου, δόγη της Βενετίας.
Την άνοιξη του 1243 οι Σέρβοι επαναστάτησαν και καθαίρεσαν τον βασιλιά Στέφανο Βλάντισλαβ, αντικαθιστώντας τον με τον μικρότερο αδελφό του Στέφανο Ούρο Α΄. Ο νέος βασιλιάς διατήρησε καλές σχέσεις με τον προκάτοχό του, ο οποίος αναφέρεται σε ορισμένους χάρτες του.
Η βασιλεία του Στέφανου Ούρος Α΄ συνέπεσε με την παρακμή των γειτονικών αντιπάλων της Σερβίας, το Δεσποτάτο της Ηπείρου και τη Βουλγαρία. Αυτό βοήθησε τη Σερβία να γίνει ισχυρή τοπική εξουσία. Ο Στέφανος Ούρος ενθάρρυνε την ταχεία οικονομική ανάπτυξη και τις εμπορικές συναλλαγές με τις Δαλματικές πόλεις Ραγούζα και Κότορ. Σάξονες ανθρακωρύχοι από την Ουγγαρία εισήχθησαν για να εργαστούν και να δουλέψουν στα Σερβικά ορυχεία ασημιού στο Μπρκόβο και στο Ρούντνικ. Στους Σάξονες παραχωρήθηκαν θρησκευτικά και πολιτικά δικαιώματα. Το Νόβο Μπρντο έφτασε να έχει 40.000 κατοίκους, από τις μεγαλύτερες εκείνη την εποχή πόλεις της Ευρώπης.
Το 1252-1253 ενεπλάκη σε πόλεμο με τη Δημοκρατία της Ραγούζας, η οποία συνόρευε με την Ζαχλουμία. Η Ραγούζα συνήψε συμμαχία με τη Βουλγαρία. Σε έναν χάρτη με ημερομηνία 22 Μαΐου 1254 αναφέρεται συμμαχία ανάμεσα στους δυο εμπλεκόμενους. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 1260 ένας νέος πόλεμος ξέσπασε με την Ραγούζα και υπεγράφη συνθήκη το 1268, τελειώνοντας τον πόλεμο.
Το 1268 ο Στέφανος Ούρος εισέβαλε τις ουγγρικές περιοχές νότια του Δούναβη στην Μάτσβα. Παρά κάποια αρχική επιτυχία, ο Στέφανος Ούρος συνελήφθη από τους Ούγγρους και αναγκάστηκε να αγοράσει την απελευθέρωσή του και να υπογράψει συνθήκη ειρήνης. Ο Στέφανος Ούρος ήρθε σε σύγκρουση με τον γιο του και νόμιμο διάδοχο Στέφανο Ντραγκούτιν: Ο Ουρος είχε πρόθεση να αφήσει διάδοχο τον Μιλούτιν. Ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος όπου ο Στέφανος Ούρος, ηττημένος από τον Ντραγκουτίν παραιτήθηκε από τον θρόνο και αποσύρθηκε μοναχός σε άγνωστη μονή της Ζαχλουμίας, όπου πέθανε μετά 2-3 χρόνια. Τα λείψανά του αργότερα μεταφέρθηκαν στη μονή Σοπότσανι που είχε ιδρύσει ο ίδιος. Κατείχε τιμητικά τον τίτλο του Κράλη της Βουλγαρίας.
Με τη σύζυγό του Έλενα των Ανζού που ήταν πριγκίπισσα ή κόρη του Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, είχε τουλάχιστον τρεις γιους και μία κόρη άγνωστου ονόματος:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σερβίας Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς
Μεσιέ 73
Το Μεσιέ 73, γνωστό και ως Μ73 και NGC 6994, είναι αστερισμός τεσσάρων άστρων στον αστερισμό του Υδροχόου. Ο αστερισμός αποτελείται από άστρα που δεν έχουν κάποια φυσική συσχέτιση ωστόσο εμφανίζονται κοντά όπως παρατηρούνται από τη Γη. Η σχέση μεταξύ των άστρων που αποτελούν το Μεσιέ 73 δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Προς το παρόν είναι αντικείμενο μελέτης.
Ο Σαρλ Μεσιέ συμπεριέλαβε το Μεσιέ 73 στον κατάλογό του στις 4 Οκτωβρίου 1780. Στην περιγραφή του αναφέρει ότι είδε ένα σμήνος 4 αστέρων με λίγη νεφελότητα. Όμως, μετέπειτα παρατηρήσεις από τον Τζον Χέρσελ δεν έδειξαν την παρουσία νεφελότητας. Παρ´όλα αυτά, ο Χέρσελ το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του.
Το 2002 δημοσιεύτηκε μια έρευνα σύμφωνα με την οποία το Μεσιέ 73 είναι αστερισμός και όχι ανοικτό σμήνος. Οι M. Odenkirchen και C. Soubiran δημοσίευσαν μία ανάλυση των υψηλής ευκρίνειας φασμάτων των έξι λαμπρότερων αστέρων σε απόσταση 6 λεπτών της μοίρας από το κέντρο του Μ73. Οι δύο επιστήμονες έδειξαν ότι οι αποστάσεις των αστέρων από τη Γη ήταν πολύ διαφορετικές και ότι κινούνταν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Από τα παραπάνω συμπέραναν ότι αυτά τα αστέρια σχηματίζουν ένα αστερισμό. .
Ο σχηματισμός αποτελείται από τρία άστρα 10ου μεγέθους (Α:10,5, Β:10,5, C:11) και ένα άστρο δωδέκατου μεγέθους (D:12).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
73 6994 Κατηγορία:Υδροχόος (αστερισμός)
1683
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1683 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άγιος Αλέξανδρος Λήμνου
Ο Άγιος Αλέξανδρος αποτελεί οικισμό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Κοντοπουλίου του   Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον  νομό Λέσβου. Σήμερα είναι σχεδόν ακατοίκητος αλλά αναφέρεται από τα βυζαντινά χρόνια.
Αρχαιολογικές θέσεις
Σε πατριαρχικό έγγραφο του 1320 αναφέρεται η Μονή της Χλόης, η οποία διαλύθηκε αργότερα. Όμως, το τοπωνύμιο επιβίωσε σε κοντινό ακρωτήριο του νησιού, στον κόλπο του Μπουρνιά και σε παλιούς χάρτες σημειώνεται από περιηγητές που πέρασαν από τη Λήμνο, όπως των: De Launay (1894) ως C. Khloé και Fredrich (1904) ως C. Chloé.
Το μικρό ακρωτήριο Χλόη ή Καλόγερος, όπως αλλιώς σημειώνεται, είναι ακριβώς απέναντι από την αρχαία Ηφαιστία. Εδώ υπήρχε στην αρχαιότητα το Ιερό των Καβείρων, το οποίο ανασκάφτηκε κατά τη δεκαετία του 1960. Ενδεχομένως, η χριστιανική μονή της Χλόης να ιδρύθηκε στη θέση του αρχαίου ιερού, κάτι συνηθισμένο στα βυζαντινά χρόνια.
Επίσης, μια κοντινή θαλάσσια σπηλιά, στην οποία εντοπίστηκαν προϊστορικά ευρήματα, καθιερώθηκε στην κοινή αντίληψη ως η Σπηλιά του Φιλοκτήτη αν και η θέση της δεν είναι συμβατή με τις αρχαίες φιλολογικές μαρτυρίες.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|right|250px|Ο ναός του Αγ. Παχωμίου πριν ανακαινιστεί Το χωριό οφείλει πιθανόν το όνομά του στον "Άγιο Αλέξανδρο, προστάτη της Λήμνου" σύμφωνα με χειρόγραφο κώδικα του 15ου αιώνα, του οποίου το σκήνωμα φυλασσόταν στο νησί ως το 1308 που το έκλεψε ο Ενετός Μarco Μinotto. Το αγιώνυμο επιβίωσε ως όνομα του οικισμού, αν και δεν υπάρχει κάποιο ξωκλήσι με αυτό το όνομα. Ακόμα και η κεντρική εκκλησία του οικισμού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Παχώμιο.
Όταν οι εκτάσεις πέρασαν σε χριστιανούς ιδιοκτήτες, κάποιοι συνοικίστηκαν σε νέους οικισμούς. Ένας από αυτούς ήταν κι ο Άγιος Αλέξανδρος, ο οποίος σημειώνεται στο χάρτη του Fredrich το 1904 ως "Hag. Alexandros" αλλά όχι στου De Launay (1894). Συνεπώς, δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα.
Μεταπολεμικά καταγράφηκε ως ξεχωριστός οικισμός με 34 κατοίκους το 1951 και 87 το 1961. Μεταξύ των ετών 1959-73 απέκτησε και μεταβατικό δημοτικό σχολείο, δηλαδή την άνοιξη και το φθινόπωρο λειτουργούσε στον οικισμό και στεγαζόταν στο ναό του Οσίου Παχωμίου, ενώ το χειμώνα μετακινιόταν στο Κοντοπούλι, όπου διαχείμαζαν οι κάτοικοι. Το σχολείο αυτό εξυπηρετούσε και τους μαθητές των αγροτικών οικισμών: Δημοσιά, Άγιος Γεώργιος Αμνιού, Νεφτίνα, Σαράβαρη και Γερανός. Το 1961 είχε 32 μαθητές.
Η ανάπτυξη της βαμβακοκαλλιέργειας στην περιοχή έδωσε κάποιες προοπτικές. Έτσι αποφασίστηκε η ανέγερση διδακτηρίου σε οικόπεδο τεσσάρων στρεμμάτων που δώρισαν οι κληρονόμοι του Γεώργιου Βασιλικού. Όμως, η εγκατάλειψη της καλλιέργειας του βαμβακιού και η μετανάστευση κατέστησαν άνευ αντικειμένου το θέμα, αφού οι γύρω οικισμοί ερήμωσαν και το σχολείο έκλεισε. Το 1981 στον Άγιο Αλέξανδρο απογράφηκε μόνο ένας κάτοικος.
Πριν από λίγα χρόνια η ανέγερση ενός μεγάλου ξενοδοχείου έδωσε προσωρινά κάποιες προοπτικές ανάπτυξης στην περιοχή. Όμως, η επιχείρηση απέτυχε κι απέμεινε μόνο το κουφάρι του ξενοδοχείου ως εστία μόλυνσης. Σήμερα ορισμένοι διατηρούν αποθήκες ή μάντρες στο έρημο χωριό, ενώ κάποιοι έχουν επισκευάσει τα σπίτια τους και διαμένουν το καλοκαίρι. Όσοι διασχίζουν τον οικισμό στη διαδρομή τους προς το Καβείριο, θαυμάζουν την όμορφη εκκλησία του Αγίου Παχωμίου που δεσπόζει σε ένα χαμηλό ύψωμα και τη λιμνοθάλασσα Αλυκή στα ανατολικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Αλυκή Λήμνου
Η  λιμνοθάλασσα Αλυκή είναι μια αλμυρή λιμνοθάλασσα η οποία βρίσκεται στη ΒΑ χερσόνησο της Λήμνου, ανατολικά του οικισμού του Αγ. Αλεξάνδρου στα όρια του δημοτικού διαμερίσματος Κοντοπουλίου του Δήμου Μούδρου. Στη μεγαλύτερη διάρκεια του έτους καλύπτεται με θαλασσινό νερό.
Ιστορία
Η Αλυκή σημειώνεται ως Saline σε πολλούς χάρτες περιηγητών μετά το 1680, όπως των Randolph, Piacenza, Όλφερτ Ντάπερ, Βιντσέντζο Κορονέλλι κ.ά.
Ίσως από μια τέτοια εικόνα εμπνεύστηκε ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος, όταν βρισκόταν εξόριστος στο Κοντοπούλι το 1948, το στίχο από τα "Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας":
"Λιγνά κορίτσια στο γιαλό μαζεύουνε τ’ αλάτι...".
Επίσης, η Αλυκή ήταν κυνηγότοπος, ειδικά για αγριόπαπιες.
Στην διάρκεια της Κατοχής οι Γερμανοί είχαν δημιουργήσει ναρκοπέδιο στην περιοχή. Μεταπολεμικά πολλοί ψαράδες κομματιάστηκαν προσπαθώντας να βγάλουν από τις νάρκες δυναμίτη για ψάρεμα.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία Η λιμνοθάλασσα «Αλυκή» έχει έκταση μεγαλύτερη από 6.300 στρέμματα. Είναι μια παράκτια αλμυρή λιμνοθάλασσα, η οποία καλύπτεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους με θαλασσινό νερό. Σε περίπτωση που η λιμνοθάλασσα δεν καλύπτεται από νερό, σχηματίζει ένα εκτεταμένο πεδίο άλατος (αλιπέδιο). Χωρίζεται από τη θάλασσα από ένα κράσπεδο γυμνό από βλάστηση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λήμνου Κατηγορία:Λιμνοθάλασσες της Ελλάδας
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1905
μικρογραφία|Η ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης που κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας το 1905. Το κύπελλο Ισπανίας 1905 ήταν η τρίτη φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο. Η διοργάνωση ξεκίνησε την 16 Απριλίου 1905 και τελίωσε 4 μέρες αργότερα με το τελευταίο αγώνα τον ομίλων.
Κυπελλο Ανδρων 1905 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1905
Νίκο Φιντένκο
Ο Νίκο Φιντένκο (Nico Fidenco, καλλιτεχνικό όνομα Domenico Colarossi, 24 Ιανουαρίου 1933 – 19 Νοεμβρίου 2022) ήταν Ιταλός τραγουδιστής και συνθέτης μουσικών θεμάτων (soundtrack) ταινιών που κέρδισε σημαντική δημοτικότητα το 1960 με την κυκλοφορία του τραγουδιού "What a Sky" (ιταλικά: " Su nel cielo "), βγαλμένο από την ταινία Silver Spoon Set του Φραντσέσκο Μασέλι.
Αυτοδίδακτος στη μουσική, ο Φιντένκο έκανε μερικές διασκευές τραγουδιών για τίτλους ταινιών για την ιταλική αγορά. Με το τραγούδι «Legata a un granello di sabbia», ήταν ο πρώτος Ιταλός τραγουδιστής που πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα ενός σινγκλ. Αυτό το ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο τον οδήγησε να είναι ένας παραγωγικός συνθέτης soundtrack, συμπεριλαμβανομένων παρτιτούρων για γουέστερν και πολλών ταινιών του Τζο Ντ'Αμάτο.
Γνωστό τραγούδι του είναι επίσης το "A casa d' Irene" (1965).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί
Το τρίο της χαράς
Το τρίο της χαράς ή αλλιώς Το Τρίο της Χαράς! (αγγλικά: To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar) είναι τίτλος Αμερικανικής κινηματογραφικής ταινίας. Στην Ελλάδα προβλήθηκε τον Φεβρουάριο του 1996 και είναι -κατά κύριο λόγο- κωμωδία, χωρίς όμως να της λείπουν και μερικά δραματικά στοιχεία. Πρωταγωνιστούν ο Πάτρικ Σουέιζι, ο Γουέσλεϊ Σνάιπς και ο Τζον Λεγκουϊζάμο, τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο Μπίμπαν Κίντρον, ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον Ντάγκλας Κάρτερ Μπιν.
Περίληψη πλοκής
Δύο φιλόδοξες ντραγκ κουίν, η Βίντα Μποέμ (Πάτρικ Σουέϊζι) και η Νοξίμα Τζάκσον (Γουέσλεϊ Σνάιπς) κερδίζουν με ισοπαλία τον τίτλο "ντραγκ κουίν της χρονιάς" σε καλλιστεία γιά ντραγκ κουίν στη Νέα Υόρκη. Όντας νικήτριες έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν και σε δεύτερο διαγωνισμό καλλιστείων, αυτή τη φορά στο Χόλυγουντ, προκειμένου να διεκδικήσουν ακόμα έναν τίτλο. Λίγες ώρες πριν την αναχώρηση τους, συναντούν την Τσι-Τσι Ροντρίγκεζ (Τζον Λεγκουϊζάμο), μιά άπειρη κοινωνικά ντραγκ κουίν, ισπανικής καταγωγής. Με την προτροπή της Βίντα και την ανεκτικότητα της Νοξίμα, η Τσι-Τσι τις ακολουθεί στο ταξίδι τους. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, η Βίντα διαπληκτίζεται με έναν ρατσιστή σερίφη και -κατά τη διάρκεια αυτού του διαπληκτισμού- εκείνη τον ρίχνει αναίσθητο στο έδαφος. Πανικοβλημένες και νομίζοντας πως ο σερίφης είναι νεκρός, οι τρεις ντραγκ κουίν συνεχίζουν το ταξίδι τους, αφήνοντας τον άνδρα να κείτεται στο δρόμο. Όμως το αυτοκίνητο τους παρουσιάζει τεχνική βλάβη, κι έτσι αναγκάζονται να μεταφέρουν το όχημα σε συνεργείο ενός απομονωμένου οικισμού και να διανυκτερεύσουν εκεί. Αφού έχει ξημερώσει, μαθαίνουν πως το αυτοκίνητο τους θα χρειαστεί δύο ημέρες για να φτιαχτεί. Έτσι, συνεχίζουν τη διαμονή τους στον οικισμό, γνωρίζοντας τους κατοίκους του και συνάπτοντας φιλικές σχέσεις μαζί τους. Σχεδόν κανείς κάτοικος δεν γνωρίζει το βιολογικό φύλο των πρωταγωνιστριών. Στην κορύφωση της ταινίας, ο σερίφης ανακαλύπτει το καταφύγιο των ντραγκ κουίν και επισκέπτεται τον οικισμό, απειλώντας και δηλώνοντας πως η ομοφυλοφιλία είναι κάτι το ακάθαρτο. Οι κάτοικοι προστατεύουν και υπερασπίζονται τις ντραγκ κουίν, κι έτσι ο σερίφης αποχωρεί. Το τέλος της ταινίας τοποθετείται ένα χρόνο μετά τα συμβάντα, με την Τσι-Τσι να κερδίζει τον διαγωνισμό καλλιστείων στο Χόλυγουντ.
Διακρίσεις
Για την ερμηνεία του στην ταινία, ο Πάτρικ Σουέιζι ήταν υποψήφιος για βραβείο Χρυσής Σφαίρας Α' ανδρικού ρόλου. Ο Τζον Λεγκουζιάμο ήταν επίσης υποψήφιος για το ίδιο βραβείο, στην κατηγορία Β' ανδρικού ρόλου. Η ίδια η ταινία ήταν υποψήφια για GLAAD Media Award
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεμπράσκα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ
Βελά Αχαΐας
Η Βελά (μέχρι το 1928: τα Βελλά · έως το 1940: Βελλά ) είναι ορεινό χωριό του δήμου Αιγιαλείας του νομού Αχαΐας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2021, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 56 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός αναφέρεται ήδη από την περίοδο πριν την Τουρκοκρατία και σύμφωνα με μια τοπική παράδοση οφείλει το όνομά του στη βυζαντινή πόλη της Ηπείρου, Βελλά, κάτοικοι της οποίας φέρονται να εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Η Βελλά αναφέρεται το 1853 στο β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως υπαγόμενη στο δήμο Φελλόης της επαρχίας Καλαβρύτων ενώ ο πληθυσμός της ανερχόταν στους 378 κατοίκους. Στις επόμενες δεκαετίες ο μόνιμος πληθυσμός της Βελάς μειώθηκε κατακόρυφα καθώς η πλειοψηφία των κατοίκων - οι οποίοι εργάζονταν κυρίως ως γεωργοί και κτηνοτρόφοι - μετακινούταν κατά τους χειμερινούς μήνες στην ευρύτερη περιοχή της Αιγιαλείας, με αποτέλεσμα κατά την απογραφή του 1920 να καταμετρηθούν στον οικισμό μόλις οκτώ κάτοικοι.
Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και γιορτάζει κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου. Στη Βελλά γεννήθηκε ο επίσκοπος Ηλείας και Ωλένης, Δαμασκηνός Σπηλιωτόπουλος (1848 - 1917).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγείρας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
1684
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1684 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τσαντραγκούπτα Μαουρύα
Ο Τσαντραγκούπτα Μαουρύα (चन्द्रगुप्त मौर्य, 340 π.Χ. – 297 π.Χ.) ή Σανδροκόττος  ή Σανδράκοττος ή Ανδροκόττος, όπως είναι γνωστός στην αρχαιοελληνική γραμματεία , ήταν ο ιδρυτής της ινδικής Αυτοκρατορίας των Μαουρύα (Μωρύα στη γλώσσα Χίντι) και ο πρώτος αυτοκράτορας που ένωσε την Ινδία σε ένα ενιαίο κράτος. Βασίλεψε από το 322 π.Χ. μέχρι που ασπάστηκε τον Τζαϊνισμό, ζώντας ως ασκητής, παραιτούμενος εθελοντικά από το θρόνο προς χάρη του γιου του Μπιντουσάρα (Bindusara) το 298 π.Χ. . Έγινε επίσης γνωστός για την επανάκτηση των δυτικών περιοχών της Ινδίας τις οποίες είχε κατακτήσει ο Μέγας Αλέξανδρος, και για τη νίκη του έναντι ενός από τους πιο ισχυρούς διαδόχους του Αλεξάνδρου, του Σέλευκου Νικάτορα.
Μαζί με τον εγγονό του, Ασόκα το Μεγάλο, ο Τσαντραγκούπτα Μαουρύα είναι ένας από τους πιο ένδοξους βασιλείς της ιστορίας της Ινδίας, και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητάς της, έχοντας σήμερα τιμές εθνικού ήρωα.
Επιτεύγματα
Πριν την άνοδό του στην εξουσία, το μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ασίας ήταν διαχωρισμένο σε μικρά βασίλεια, ενώ η Αυτοκρατορία των Νάντα κυριαρχούσε στην κοιλάδα ανάμεσα στο Γάγγη και τον Ινδό ποταμό. Ο Τσαντραγκούπτα κατάφερε να κατακτήσει σχεδόν όλη την Ινδική χερσόνησο μέχρι το τέλος της βασιλείας του, εκτός από τις περιοχές των Ταμίλ (Τσέρα, Τσόλα και Πάντγια) και Καλίνγκα. Η αυτοκρατορία του εκτεινόταν από τη Βεγγάλη στην ανατολή, έως το Αφγανιστάν και Βαλουχιστάν στη δύση, τα Ιμαλάια και το Κασμίρ στο βορρά, και το υψίπεδο του Ντέκκαν στο νότο. Ήταν η μεγαλύτερη αυτοκρατορία στην ιστορία της Ινδίας.
Η περίοδος της βασιλείας του χαρακτηρίζεται από μια σειρά από μεγάλες οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις, μια ισχυρή κεντρική διαχείριση, και ισχυρή οικονομία και εμπόριο. Επίσης κατά την περίοδο της ηγεσίας του συνέβησαν μεγάλες κοινωνικές και θρησκευτικές αλλαγές, με το Βουδισμό και τον Τζαϊνισμό ν΄ αποκτούν αυξανόμενη επιρροή. Σημαντικός σύμβουλος του υπήρξε και ο Τσανάκυα, ο οποίος επίσης τον είχε βοηθήσει αρχικά ν΄ ανατρέψει τους Νάντα.
Εικόνες γυμνών διασημοτήτων
Υπάρχει ζήτηση για εικόνες γυμνών διασημοτήτων για αρκετές δεκαετίες και είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση που εκμεταλλεύονται οι πωλητές πορνογραφίας, όπως επίσης οι ιστοσελίδες και τα περιοδικά. Οι τύποι αυτών περιλαμβάνουν εγκεκριμένες εικόνες, όπως στιγμιότυπα ταινιών, αντίγραφα από εικόνες που έχουν δημοσιευτεί προηγουμένως, φωτογραφίες από περιοδικά ή φωτογραφίες γενικά ή κλιπ από ταινίες, έως και μη εξουσιοδοτημένες εικόνες, όπως σεξουαλικές ταινίες διασημοτήτων και φωτογραφίες παπαράτσι που συλλαμβάνουν ακούσιες ή ιδιωτικές σκηνές, μέχρι και ψεύτικες ή φτιαγμένες εικόνες των διάσημων προσώπων.
Τσαντραγκούπτα Μαουρύα
Διαμάχη με τα ελληνιστικά βασίλεια
Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου το 323 π.Χ., ο Τσαντραγκούπτα έστρεψε την προσοχή του στη βορειοδυτική Ινδία -στην περιοχή του σημερινού Πακιστάν-, όπου νίκησε τις ελληνιστικές σατραπείες που είχαν οριστεί από τον Αλέξανδρο, και είναι πιθανό να δολοφόνησε δύο από τους κυβερνήτες της περιοχής, το Νικάνορα και το Φίλιππο. Οι σατράπες τούς οποίους πολέμησε είναι πιθανό να συμπεριλαμβάνουν και τον Εύδημο, τον κυβερνήτη του δυτικού Παντζάμπ (Πενταποταμία) μέχρι την αναχώρησή του το 317 π.Χ., και τον Πείθωνα του Αγήνορα, ο οποίος κυβερνούσε τις ελληνικές αποικίες του Ινδού ποταμού μέχρι ν΄ αναχωρήσει το 316 π.Χ. για τη Βαβυλώνα.
Εικόνες γυμνών διασημοτήτων
Γενικά
Έχει υπάρξει ζήτηση για γυμνές εικόνες διασημοτήτων εδώ και δεκαετίες. Το Playboy ήταν γνωστό ότι προσέφερε οικονομικές προτάσεις σε διάσημους ώστε να φωτογραφηθούν γυμνοί για το περιοδικό, καθώς και άλλα φτηνιάρικα περιοδικά έψαχναν για τέτοιες εικόνες, οι οποίες έγιναν χωρίς τη γνώση των προσώπων — για παράδειγμα όταν θα έκαναν ντους ή τόπλες σε παραλία ή, τέλος πάντων, τραβηγμένες φωτογραφίες, πριν το εικονιζόμενο πρόσωπο γίνει τόσο διάσημο. Τέτοιες εικόνες είναι πάντα σε υψηλή ζήτηση ακόμα και από γνωστά περιοδικά.
Τσαντραγκούπτα Μαουρύα
Διαμάχη με τα ελληνιστικά βασίλεια
Ο αλεξανδρινός ιστορικός του 1ου αιώνα μ.Χ. Αππιανός αναφέρει πως όταν ο ίδιος ο Σέλευκος ενεπλάκη στη διαμάχη, πέρασε τον Ινδό ποταμό το 305 π.Χ. και ήρθε σε σύγκρουση με τον Τσαντραγκούπτα οπότε και ηττήθηκε, σύντομα όμως κατέληξαν σε ανακωχή καθώς και κάποια συμφωνία γάμου προς κύρωση αυτής. Ακολούθως ο Ρωμαίος ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ., Ιουστίνος, επίσης αναφέρει πως ο Σέλευκος έκανε ανακωχή με τον Τσαντραγκούπτα έτσι ώστε να επικεντρωθεί στον Πόλεμο των Διαδόχων εναντίον του Αντίγονου, τον οποίο και τελικά νίκησε.
Εικόνες γυμνών διασημοτήτων
Γενικά
Σε κάποιες χώρες, οι νόμοι περί ιδιωτικότητας καθώς επίσης και τα ατομικά δικαιώματα μπορούν να οδηγήσουν σε κρατική αντίδραση κατά των οργανισμών που εξέδωσαν εικόνες γυμνών διασημοτήτων, χωρίς την έγκριση τους κι αυτό φυσικά περιορίζει τη διαθεσιμότητα τέτοιων εικόνων στα έντυπα μέσα. Στο Ίντερνετ η εύρεση των δραστών καθώς και η παραπομπή τους σε δίκη είναι δυσκολότερη, οπότε οι φωτογραφίες κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με λιγότερο ρίσκο. Τέτοιες εικόνες κυκλοφορούν πιθανώς μέσω Usenet και Διαδικτυακά φόρουμ, ενώ σε πολλές χώρες που δεν μπορεί τέτοια υπόθεση να οδηγήσει σε δίκη, προσφέρονται αυτές οι εικόνες για διαφημιστικούς λόγους. Σε αρκετές περιπτώσεις τα πνευματικά δικαιώματα δεν υπολογίζονται.
Τσαντραγκούπτα Μαουρύα
Διαμάχη με τα ελληνιστικά βασίλεια
Ο Τσαντραγκούπτα σύντομα κήρυξε ανακωχή και παντρεύτηκε την κόρη του Σέλευκου, ενώ επίσης εισήγαγε μια πολιτική φιλίας με τα ελληνιστικά βασίλεια, αναζωογονώντας το εμπόριο και τις επαφές της Ινδίας με το δυτικό κόσμο. Ο Έλληνας διπλωμάτης και ιστορικός της εποχής, Μεγασθένης, επισκέφτηκε την πρωτεύουσα των Μαουρύα, τα Παταλιπούτρα (Παλίβοθρα στην αρχαία ελληνική γραμματεία), και αποτελεί μια σημαντική πηγή πληροφοριών για την ιστορία των Μαουρύα.
Εικόνες γυμνών διασημοτήτων
Γενικά
Σε μερικές περιπτώσεις, όταν το εικονιζόμενο πρόσωπο είναι νεαρής ηλικίας και η φωτογραφία είναι πραγματική, τότε μπορεί να υποπέσει στη δυκλίδα του νόμου περί της παιδικής πορνογραφίας και να υπάρξει νομικό κυνήγι για τους διανομείς των εν λόγω φωτογραφιών. Παρόλα αυτά, στην περίπτωση που οι συγκεκριμένες εικόνες είναι ψεύτικες ή φτιαχτές, τότε το μέσο που τις έχει χαρακτηρίζεται ως "παιδική πορνογραφία".
Τσαντραγκούπτα Μαουρύα
Επιπλέον πηγές
Κατηγορία:Ινδοί ηγεμόνες Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Εικόνες γυμνών διασημοτήτων
Ιστορία
Η εμπορευματοποίηση, η προώθηση και η οργανωμένη προσφορά γυμνών εικόνων των διασημοτήτων μπορούν να ανιχνευθούν σε ένα άλλο ανδρικό περιοδικό, το High Society, και οι προσπάθειες της πρώτης γυναίκας έντιτορ, της Γκλόρια Λέοναρντ. Αυτό ξεκίνησε σαν περιεχόμενο του περιοδικού, που έδειχνε προκλητικές εικόνες διάσημων, παρμένες από ταινίες, όπως της Τζόντι Φόστερ και της Γκόλντι Χον, και έγινε ένα spin-off εγχείρημα του περιοδικού, ονόματι Celebrity Skin. Αρκετές διασημότητες προσπάθησαν κατά καιρούς να μηνύσουν το περιοδικό όπως η Μάργκοτ Κίντερ και Μπάρμπαρα Στρέιζαντ.
Επίσης, άλλο ένα περιοδικό έγινε γνωστό που δημοσίευε εικόνες μοντέλων τα οποία δεν ήταν διάσημα κατά την περίοδο της κυκλοφορίας τους, ενώ αργότερα απέκτησαν δημοτικότητα. Το Penthouse δημοσίευσε για πρώτη φορά γυμνές φωτογραφίες το 1984μ συγκεκριμένα της νεαρής ηθοποιού Τρέισι Λορντς (όπου αργότερα έγινε γνωστό ότι ήταν ανήλικη κατά την περίοδο αυτή), καθώς επίσης και της Μις Αμερική, Βανέσα Ουίλιαμς, γεγονός που της στέρησε το στέμμα.
Κάμλα Περσάντ-Μπισεσάρ
Είναι πρόεδρος του Ενωτικού Εθνικού Κογκρέσου και ηγείται του πεντακομματικού συνασπισμού Συντροφιά του Λαού. Είναι η πρώτη γυναίκα που έγινε και εισαγγελέας, υπηρεσιακή πρωθυπουργός, ηγέτιδα της αντιπολίτευσης, εκτός από πρωθυπουργός στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Ανέλαβε ηγέτης της αντιπολίτευσης το 2010.
Εκπαίδευση
Αποφοίτησε από το Λύκειο του Ιέρε και συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών, στο Τεχνολογικό Κολέγιο του Νόργουντ (Αγγλία) και στην Νομική Σχολή Χιου Γούντινγκ. Συνακόλουθα, απέκτησε τίτλο B.A. (Hons.), δίπλωμα στην εκπαίδευση, B.A. στα Νομικά (Hons.) και πιστοποιητικό Νομικής Εκπαίδευσης (Legal Education Certificate). Το 2006 απέκτησε Μάστερ (Executive Masters) στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (EMBA) από τη Σχολή Αποφοίτων Άρθουρ Λοκ Τζακ (Arthur Lok Jack Graduate School of Business) του Τρινιντάντ.
Μετά τις σπουδές της εργάστηκε ως δασκάλα. Ενώ βρισκόταν στην Αγγλία για τις σπουδές της, εργάστηκε ως κοινωνική λειτουργός για τα παιδιά στο Λονδίνο και σε συνεργασία με την Εταιρεία της Εκκλησίας της Αγγλίας για τα Παιδιά (The Children's Society). Δίδαξε στο Λύκειο του Αγίου Ανδρέα του Κίνγκστον στην Τζαμάικα και στο Μόνα Κάμπους. Εν συνεχεία, δίδαξε και στο Τρινιντάντ. Έπειτα από μερικά χρόνια, δίδαξε σε πανεπιστήμιο.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1995. Το 1995 έγινε για πρώτη φορά εισαγγελέας και ξανά το 2001. Με το σχηματισμό κυβέρνησης από το Ενωτικό Εθνικό Κογκρέσο το 2000, η Περσάντ-Μπισεσάρ ανέλαβε υπουργός Παιδείας. Στις 25 Απριλίου 2006 ψηφίστηκε από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης ως ηγέτης της αντιπολίτευσης. Η θέση εκείνη είχε κηρυχθεί κενή από τον πρόεδρο Μάξγουελ Ρίτσαρντς μετά την εμπλοκή του Μπασντέο Παντέι σε οικονομικό σκάνδαλο. Συνακόλουθα διορίστηκε αρχηγός της αντιπολίτευσης η Μπισεσάρ, στις 26 Απριλίου 2006.
Πρωθυπουργία
Στις 24 Ιανουαρίου 2010 η Κάμλα Περσάντ-Μπισεσάρ εξελέγη πρόεδρος του Ενωτικού Εθνικού Κογκρέσου (UNC), επικρατώντας του ιδρυτή του κόμματος, Μπασντέο Παντέι. Επίσημα διορίστηκε αρχηγός της αντιπολίτευσης στις 25 Φεβρουαρίου 2010, έχοντας εξασφαλίσει τη στήριξη των περισσότερων βουλευτών του UNC.
Έπειτα από τη νίκη του συνασπισμού Συντροφιά του Λαού στις πρόωρες γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 2010, ο πρωθυπουργός Πάτρικ Μάνινγκ παραιτήθηκε και η Μπισεσάρ έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία του νησιού. Εκτός από αυτό έγινε και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος εν ενεργεία σε αξίωμα, προερχόμενη από μια χώρα της Κοινοπολιτείας.
Έπειτα από την ήττα του κόμματός της στις γενικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015, παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και στη θέση της ανέλαβε ο Κιθ Ρόουλι.
Ιδιωτική ζωή
Η Μπισεσάρ είναι παντρεμένη με τον Δρα Γκρέγκορι Μπισεσάρ και έχουν έναν γιο. Τον Αύγουστο του 2011, επιβεβαιώθηκε από κυβερνητικούς αξιωματούχους ότι η Κάμλα προσβλήθηκε από δάγκειο πυρετό και ότι θα ασκεί πλέον τα καθήκοντά της υπό ιατρική επίβλεψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τρινιντάντ και Τομπάγκο Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Goth
thumb|right|Η Βελγίδα φωτογράφος Βιόνα Ιέλγκεμς σε μια σύγχρονη έκφανση του goth που έχει γίνει γνωστή ως gothic lolita Η πολιτισμική τάση goth είναι σύγχρονη υποκουλτούρα διαδεδομένη σε πολλές χώρες. Άρχισε στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 στη σκηνή του gothic rock, παρακλαδιού της ποστ-πανκ και απέκτησε αρκετά μεγάλο ρεύμα μετά το ουσιαστικό τέλος του πανκ και την άνοδο του New Wave. Η goth υποκουλτούρα συσχετίζεται με τη μουσική, την αισθητική και τη μόδα.
Η goth δείχνει να έχει επιρροές από τη γοτθική λογοτεχνία, τις ταινίες τρόμου , λατρείες βαμπίρ και την παραδοσιακή μυθολογία .Μεταξύ άλλων ιδιαίτερη επιρροή δέχτηκε η τάση από τη κελτική μυθολογία ,τη Χριστιανική ,την αιγυπτιακή και διάφορες παραδόσεις του παγανισμού.
Η goth μουσική καλύπτει διάφορες μορφές, όμως για τους περισσότερους καλλιτέχνες της υπάρχει μία κλίση προς ένα σχετικά πένθιμο και επαναλαμβανόμενο ήχο με απαισιόδοξους στίχους και τα χαμηλών τόνων μπάσα φωνητικά. Σημαντικοί goth καλλιτέχνες ήταν οι Siouxsie and the Banshees, Joy Division, Bauhaus, The Cure, Killing Joke, Echo and the bunnymen, Clan of Xymox, The Birthday Party, Southern Death Cult, David Vanian, The Mission, Fields of the Nephilim, Christian Death, Dead Can Dance.
Η goth μόδα δίνει έμφαση στην εικόνα του ανδρόγυνου, στα ρούχα της εποχής του Μεσαίωνα, της Αναγέννησης και της Βικτοριανής εποχής ή ένα συνδυασμό αυτών. Η στερεοτυπική εμφάνιση του κινήματος παραπέμπει σε κάτι μυστηριώδες, τρομακτικό, σκοτεινό και εξωτικό. Το τυπικό στυλ της goth περιλαμβάνει σκούρα μαλλιά, νύχια, eyeliner και μαύρα ρούχα. Επίσης η τυπική εμφάνιση εκφράζει συχνά ειδωλολατρικές, αποκρυφιστικές ή άλλες θρησκευτικές εικόνες.
Αναφορές
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Μόδα Κατηγορία:Στερεότυπα
Μόψος ο Λαπίθης
Κατά την ελληνική μυθολογία ο Μόψος ο Λαπίθης ήταν ο επώνυμος ήρωας του Μοψίου, μικρής αρχαίας πόλης στους δυτικούς πρόποδες της Όσσας.
Ο Μόψος γεννήθηκε στην Τιταρησσό ή - μετέπειτα - Εύρωπος και - σήμερα - Σαραντάπορος της Θεσσαλίας, γι'αυτό και ονομαζόταν επίσης Τιταρήσιος ή Τιταιρώνειος. Αναφέρεται ως γιος του Αμπύκου ή Άμπυγα και της Χλωρίδας. Στα «άθλα επί Πελία» (βλ. Πελίας) που εικονίζονται στη Λάρνακα του Κυψέλου, παριστάνεται δίπλα στον Άδμητο ως πυγμάχος.
Ο Μύθος
Σύμφωνα με τον Πίνδαρο ο Μόψος ήταν βασιλιάς της Θράκης που σκότωσε την Αμαζόνα βασίλισσα Μυρίνη σε μονομαχία, σταματώντας με αυτόν τον τρόπο αλλά και με την βοήθεια του Σκύθη Σίπυλου, την εισβολή των Αμαζόνων.
Ο Μόψος έλαβε μέρος στη Μάχη Λαπίθων και Κενταύρων, ενώ σύμφωνα με τον Οβίδιο έλαβε μέρος και στο κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου.
Μνημονεύεται επίσης ως μάντης των Αργοναυτών: Ο Μόψος και ο Ίδμων ήταν μάντες που συνόδεψαν τους Αργοναύτες και ο μοναδικός που ήξερε να ερμηνεύει την γλώσσα των πουλιών, τέχνη που είχε διδαχτεί από τον Απόλλωνα. Στην Αργοναυτική Εκστρατεία καθόρισε στους Αργοναύτες τη στιγμή κατά την οποία τα «σημάδια» ήταν ευνοϊκά για να επιβιβασθούν στο πλοίο για το μεγάλο ταξίδι τους. Ο ίδιος εξάγνισε τους Αργοναύτες μετά τον φόνο του βασιλιά Κυζίκου. Ο Μόψος εξάλλου συνόδευσε τον Ιάσονα στον ναό της Εκάτης.
Κατά την επιστροφή των Αργοναυτών όμως τον κυνήγησαν με μανία η Γοργώνα και η Μέδουσα. Για να ξεφύγει, κατέφυγε στην έρημο της Λιβύης, αλλά εκεί τον δάγκωσε μια οχιά που βγήκε από μια σταγόνα αίματος της Μέδουσας που έπεσε στη γη. Η Μήδεια έκανε μάγια, αλλά δεν κατάφερε να τον σώσει, και έτσι πέθανε από το δάγκωμα του φιδιού. Οι Αργοναύτες τον ενταφιάσανε σε έναν μνημείο στην άκρη της θάλασσας, όπου αργότερα χτίστηκε ναός. Σύμφωνα με μία παραλλαγή, ο Μόψος σε κάποιο συμβάν χώρισε από τους Αργοναύτες και πήγε μόνος του στην Αφρική.
Το ιστορικό πρόσωπο
Το 1946-47 ανακαλύφτηκε στον αρχαιολογικό χώρο της Karatepe-Arslantaş της άλλωτε Κιλικίας μιά δίγλωση ιερογλυφική επιγραφή στην Λουβιανή και στην Φοινικική γλώσσα. Με βάση το κείμενο αυτής της επιγραφής οι ιστορικοί θεωρούν πιθανή την ύπαρξη ιστορικού προσώπου του Μόψου. Η επιγραφή χρονολογείται από το 700 π.Χ. περίπου. Το πρόσωπο που μιλάει ονομάζεται ’-z-t-w-d στα Φοινικικά ή Azatiwataš στα Λουβιανά και δηλώνει ότι είναι ο βασιλιάς των d-n-n-y-m στα Φοινικικά ή Hiyawa στα Λουβιανά, της δυναστείας του «οίκου του M-p-š στα Φοινικικά και Mukšuš στα Λουβιανά. Προφανώς πρόκειται για απόγονο ή διάδοχο του Μόψου. Το όνομά του στα Φοινικικά θυμίζει μια κατά τον Όμηρο ονομασία των Ελλήνων, τους Δαναούς, ενώ το Hiyawa θυμίζει το Λουβιανό Ahhiyā(wa) που σύμφωνα με τις κυριαρχούσες εκτιμήσεις στην γλώσσα των Χετταίων σημαίνει Αχαιός και κάτοικος της Μυκηναϊκής αποικίας στην Μικρά Ασία.
Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς αποδίδουν στον Μόψο σημαντικό ρόλο κατά την ίδρυση αποικίας στην Παμφυλία.
Μιά άλλη επιγραφή των Χετταίων που βρέθηκε στο Βογάτζκαλε της σημερινής Τουρκίας που παλιά ήταν η Χαττούσα, η πρωτεύουσα των Χετταίων αναφέρει ένα πρόσωπο με το όνομα Mukšuš σε σχέση με τον Βασιλιά Madduwattaš της Arzawa και τον Attaršiyaš της Ahhiyā. Επειδή το κείμενο είναι της εποχής της βασιλείας του Χετταίου αυτοκράτορα Arnuwanda III, μερικοί αρχαιολόγοι σχετίζουν το πρόσωπο του Μόψου με τους Λαούς της Θάλασσας που είχαν επιτεθεί στην Αίγυπτο τον 12ο π.Χ. αιώνα, ενώ το d-n-n-y-m ερμηνεύεται ως λαός Denyen που ήταν ένας από τους Λαούς της θάλασσας. Η άποψη αυτή δεν είναι όμως γενικά αποδεκτή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Μοψος ο Λ
Tabula rasa
Tabula rasa (προφορά: τάμπουλα ράσα) είναι η λατινική έκφραση του όρου «άγραφος πίνακας». Αναφέρεται στην επιστημολογική θεωρία που ορίζει πως ο άνθρωπος δεν γεννιέται με προϋπάρχουσες, έμφυτες γνώσεις, αλλά η γνώση του αποκτάται μέσω της εμπειρίας και αντίληψης του.
Στη Δυτική Φιλοσοφία, η έκφραση tabula rasa είναι συνδεδεμένη με το ρεύμα του εμπειρισμού. Πρώτη φορά εμφανίστηκε στη Λατινική μετάφραση του έργου του Αριστοτέλη 'Περὶ Ψυχῆς' (Λατινικά: De Anima). Αν και ο όρος είναι κεντρικός στο "Δοκίμιο για την Ανθρώπινη Νόηση" (1690) του Άγγλου εμπειριστή Τζων Λοκ, ο ίδιος χρησιμοποίησε την αγγλική μορφή του όρου (blank slate). Η λατινική του μορφή ως tabula rasa εμφανίστηκε στη Γαλλική μετάφραση του "Δοκιμίου" από τον Pierre Coste (1700).
Νέος και αθώος
Νέος και αθώος (αγγλικά: Young and Innocent), είναι ο τίτλος αγγλικής κινηματογραφικής ταινίας, σε σκηνοθεσία του Άλφρεντ Χίτσκοκ και παραγωγή του 1937.
Tabula rasa
Άλλες χρήσεις του όρου tabula rasa εμφανίζονται στην πολιτική φιλοσοφία, στην Ψυχανάλυση, και σε άλλους τομείς της επιστήμης.
Νέος και αθώος
Περίληψη
Ένας νεαρός θα ενοχοποιηθεί για το φόνο μιας πλούσιας και διάσημης γυναίκας η οποία θα βρεθεί στραγγαλισμένη με τη ζώνη του αδιάβροχού του. Όμως εκείνος ο οποίος ήταν παλιός εραστής του θύματος θα ισχυρισθεί πως του το είχαν κλέψει το αδιάβροχο. Θα συλληφθεί μα θα κατορθώσει να ξεφύγει με τη βοήθεια της κόρης του διευθυντή της αστυνομίας, η οποία πιστεύει στην αθωότητά του. Ψάχνοντας βρίσκει έναν ζητιάνο να φορά το αδιάβροχό του κι εκείνος λέει πως του το έδωσε κάποιος με ένα τικ στο μάτι του. Ο ένοχος μεταμφιεσμένος σε νέγρο, παίζει σε μια ορχήστρα ως ντράμερ στη σάλα ενός ξενοδοχείου. Καθώς καταλαβαίνει πως τον αναζητούν γίνεται πιο νευρικός στο παίξιμό του, λιποθυμά και πιάνεται τελικά.
Tabula rasa
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία Κατηγορία:Παιδαγωγική Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Φιλοσοφία του νου Κατηγορία:Θεωρία του νου Κατηγορία:Τίποτα Κατηγορία:Έννοιες στην επιστημολογία Κατηγορία:Ιστορία της ψυχολογίας
Νέος και αθώος
Πηγή έμπνευσης
Βασίζεται στο μυθιστόρημα της Ζοζεφίν Τέϋ Ένα σελλίνι για κεριά.
Παρατηρήσεις
Η ταινία είχε επίσης τον τίτλο,The girl was young (Η κοπέλα ήταν αθώα). Κι εδώ έχουμε το μοτίβο της άδικης κατηγορίας σε βάρος κάποιου. Το στοιχείο του σασπένς της ταινίας αυτής ήταν η πληροφορία που εξ αρχής έχει δοθεί στον θεατή, το τικ του δολοφόνου για το οποίο ο ζητιάνος έχει πληροφορήσει το νεαρό ζευγάρι, το έχει δει ο θεατής της ταινίας από το πρώτο πλάνο και περιμένει αν θα το ανακαλύψουν και οι ήρωες της ταινίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1937 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
T.N.T. (άλμπουμ)
Τ.Ν.Τ. είναι ο τίτλος του δεύτερου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού χαρντ ροκ συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Albert Productions" στην Αυστραλία και δεν εκδόθηκε σε άλλη χώρα, αν και το μεγαλύτερο μέρος του συμπεριλήφθηκε στην διεθνή έκδοση του "High Voltage".
Ιστορία της ηχογράφησης και του δίσκου
left|thumb|170px|Το Τ.Ν.Τ. ήταν ο πρώτος δίσκος των AC/DC με τον Φιλ Ραντ στα τύμπανα Οι AC/DC μπήκαν στα "Albert Studios" του Σίδνεϊ τον Μάρτιο του 1975, με σκοπό να ηχογραφήσουν τον διάδοχο του επιτυχημένου "High Voltage", με νέο ντράμερ τον Φιλ Ραντ αλλά και τον μπασίστα Μαρκ Έβανς στη θέση του Τζορτζ Γιανγκ. Οι αρχικές ηχογραφήσεις διήρκεσαν μέχρι τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς, με το συγκρότημα να μεταβαίνει στην Μελβούρνη για τέσσερις συναυλίες στα μέσα του μήνα. Σκοπός τους ήταν να δώσουν ένα πιο δυνατό ύφος σε σχέση με τον πρώτο τους δίσκο, ο οποίος περιείχε, ως ένα σημείο, πειραματισμούς. Τον Μάιο και στα μέσα Ιουλίου του 1975 εμφανίστηκαν ζωντανά σε διάφορες πόλεις της Αυστραλίας, για να ολοκληρώσουν αμέσως μετά τις ηχογραφήσεις του νέου τους δίσκου.
Το "T.N.T." κυκλοφόρησε στις 1 Δεκεμβρίου 1975 σε παραγωγή του Χάρι Βάντα και του Τζορτζ Γιανγκ των Easybeats. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των αυστραλιανών τσαρτ και έχει βραβευθεί ως εννέα φορές πλατινένιος στην πατρίδα του συγκροτήματος. Τρία σινγκλ συνόδεψαν την συγκεκριμένη κυκλοφορία με το πρώτο να είναι το "High Voltage" τον Ιούλιο του 1975 που ανέβηκε στο # 10 των τσαρτ, το "T.N.T." τον Μάρτιο του 1976 που σκαρφάλωσε στο # 19 και το "It's a Long Way to the Top" που έφθασε στο # 9.
Η επιτυχία του δίσκου οδήγησε το συγκρότημα σε τηλεοπτικές εμφανίσεις για την εκπομπή "Countdown" του αυστραλιανού δικτύου "ABC". Κατά τη διάρκεια αυτών των εμφανίσεων, στις 23 Φεβρουαρίου 1976, γύρισαν το βίντεο κλιπ για το κομμάτι "It's a Long Way to the Top", πάνω σε φορτηγό στην οδό Swanston της Μελβούρνης, η οποία το 2004 μετονομάστηκε σε ACDC Lane προς τιμή του συγκροτήματος.
Για την προώθηση του δίσκου, οι AC/DC πραγματοποίησαν πάνω από τριάντα ζωντανές εμφανίσεις στην Αυστραλία από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Μάρτιο του 1976, πριν μεταβούν στην Μεγάλη Βρετανία όπου παρέμειναν από εκεί και έπειτα. Στην Αγγλία, έδωσαν την πρώτη τους συναυλία στο κλαμπ "Red Cow" του Λονδίνου στις 1 Απριλίου 1976, τον ίδιο μήνα που κυκλοφόρησε η διεθνής έκδοση του "High Voltage"
Τραγούδια
1. It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll) (A. Young, M. Young, Scott) - 5:15
2. Rock 'n' Roll Singer (A. Young, M. Young, Scott) - 5:04
3. The Jack (A. Young, M. Young, Scott) - 5:52
4. Live Wire (A. Young, M. Young, Scott) - 5:49
5. T.N.T. (A. Young, M. Young, Scott) - 3:34
6. Rocker (A. Young, M. Young, Scott) - 2:49
7. Can I Sit Next to You Girl (A. Young, M. Young) - 4:12
8. High Voltage (A. Young, M. Young, Scott) - 4:22
9. School Days (Chuck Berry) - 5:23
Βραβεία
Τ.Ν.Τ. (άλμπουμ)
Αυστραλία (ARIA Certification) : 9 x πλατινένιος
Μέλη των AC/DC
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Τ.Ν.Τ." είχε την εξής μορφή:
Πωλ Μπεναζέ
Ο Πωλ Μπεναζέ (γαλλ. Paul Bénazet, 1876 - 1948), ήταν Γάλλος, στρατιωτικός, νομικός, πολιτικός και συγγραφέας, που το όνομά του συνδέθηκε με τη νεότερη ελληνική ιστορία και ειδικότερα τη περίοδο του Εθνικού Διχασμού. Το πλήρες όνομά του εξελληνισμένα ήταν Παύλος Λουδοβίκος Θεόδωρος Μπεναζέ, (Paul Louis Théodore Bénaze).
Βιογραφία
Ο Πωλ Μπεναζέ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1876. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε στρατιωτική καριέρα όπου και φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή του Σαίν-Συρ από την οποία εξήλθε ανθυπολοχαγός το 1898. Αργότερα όμως κατέχοντας τον βαθμό του λοχαγού παραιτήθηκε από τις τάξεις του στρατού, όπου σπουδάζοντας στη συνέχεια νομικά επιδόθηκε επαγγελματικά στη δικηγορία, στη λογοτεχνία αλλά και στην πολιτική όπου και εκλέχθηκε βουλευτής και στη συνέχεια γερουσιαστής φιλελεύθερων αρχών 1933-1940.
Υπό την τελευταία ιδιότητα υπήρξε εισηγητής της κοινοβουλευτικής επιτροπής επί του προϋπολογισμού των στρατιωτικών και των εξοπλισμών από το 1914 μέχρι το 1918, καθώς και πρόεδρος της Επιτροπής των Εξοπλισμών στη διάρκεια του Α' Π.Π..
Στην αρχή του Α' Π.Π. ο Μπερναζέ στάλθηκε από την γαλλική κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια στην Αθήνα προκειμένου να διαπραγματευτεί την έξοδο της "ουδέτερης" Ελλάδας στον πόλεμο, στο πλευρό της Αντάντ. Τελικά αυτό συνέβη αφού κατέστη η Ελλάδα προτεκτοράτο υπό τον αρμοστή Κ. Ζοννάρ.
Μετά τον Α' Π.Π. ανέλαβε υφυπουργός εκπαίδευσης στην κυβέρνηση του Αριστίντ Μπριάν. Παράλληλα ο Μπεναζέ υπήρξε μέλος της Γεωγραφικής Εταιρείας της Γαλλίας καθώς και μέλος της εταιρείας των Γάλλων θεατρικών συγγραφέων. Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων το δραματικό έργο "Σιμόνη" (1902), το διήγημα "Ο Φάρος" κ.ά.
Ο Π. Μπεναζέ πέθανε στο Παρίσι στις 23 Σεπτεμβρίου του 1948, έχοντας βιώσει τη χώρα του υπό γερμανική κατοχή στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Κούρδοι
thumb|right|Κούρδισσες που γιορτάζουν το [[Νεβρόζ στην Κωνσταντινούπολη, 2006.]]
Οι Κούρδοι είναι ένας λαός της Μέσης Ανατολής που κατοικεί στη Βόρεια Μεσοποταμία, στην περιοχή που ονομάζεται Κουρδιστάν. Το Κουρδιστάν εκτείνεται στη νοτιοανατολική Τουρκία, το βόρειο Ιράκ, το δυτικό Ιράν και τη βόρεια Συρία.
Ονομασία
To όνομα «Κούρδος» συμπίπτει με τη νεοπερσική λέξη Κιούρτ που σημαίνει ήρωας. Σε αρχαιότατες επιγραφές της Ασσυρίας αναφέρονται ως Κούρτι, Χούρτι ή Κάρτι. Ο Ξενοφών στο Κύρου Ανάβασις αποκαλεί τους Κούρδους Καρδούχους ή Κάρδους. Στο τρίτο και τέταρτο βιβλίο του, τους παρουσιάζει ως λαό ανυπότακτο, γενναίο και ικανότατο στη στρατιωτική τέχνη, ιδιαίτερα τον ανταρτοπόλεμο. Η πορεία των Ελλήνων στα Καρδούχεια Όρη κράτησε επτά μέρες, στη διάρκεια των οποίων οι Έλληνες συνάντησαν σφοδρή αντίσταση κι εξαναγκάστηκαν σε σκληρές μάχες. Η λέξη Γουτού ή Κουτού επίσης, οποία ονομάζονται οι κάτοικοι των ορεινών περιοχών που δέσποζαν της Ασσυρίας, σημαίνει πολεμιστής. Στην ασσυριακή γλώσσα η λέξη μεταπήδησε ως Γκαρδού ή Κορδού.
Το τελευταίο επιβεβαιώνεται και από τον Στράβωνα [C 647], ο οποίος δικαιολογεί την ετυμολογία της ελληνικής λέξης Καρδούχοι ως εξής: ''καλούνται δε ούτοι Κάρδακες, από κλοπείας τρεφόμενοι. κάρδα γαρ το ανδρώδες και πολεμικόν λέγεται''. Ακόμη και η νεότερη σχετικά ονομασία Γαρδυηνή, όπως αποκαλείτο κατά τον Στράβωνα η χώρα των Γορδυαίων, "ους οι πάλαι ποτέ Καρδούχους έλεγον", δε φαίνεται ξένη προς τις παλαιότερες ασσυριακές λέξεις. Βεβαια, ο Στράβων κατά τη προσφιλή του συνήθεια προσπάθησε να τη συσχετίσει και να την ερμηνεύσει σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία: Γόρδυς ο Τριπτολέμου λέγεται την Γορδυηνήν οικήσαι, ύστερον δε Ερετριείς αναρπασθέντες υπό Περσών. Βάσει αυτής της εκδοχής αρκετοί αρχαιολόγοι, ανάμεσά τους και ο Ράινχολντ Βάγκνερ, υπέθεσαν πως υπάρχει ιστορική αλήθεια πίσω από τον μύθο, καθώς πράγματι οι Πέρσες συνήθιζαν κατά τις εκστρατείες τους ν' απαγάγουν αιχμαλώτους.
Η προϊστορική περίοδος
Οι Κούρδοι γενικά θεωρούνται αυτόχθονες της μείζονος περιοχής της Μ. Ασίας και της Μεσοποταμίας. Γενετικά οι Κούρδοι είναι απόγονοι όλων εκείνων των λαών που εγκαταστάθηκαν στο Κουρδιστάν, όπως οι Γκούτι, οι Κούρτι, οι Μήδοι, οι Μάρδοι, οι Καρδούχοι, οι Γορδυηνοί, οι Ζίλα και οι Κάλντι.
Η προϊστορία της περιοχής παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί είναι από τις πρώτες στον κόσμο (κατά πολλούς η πρώτη) που σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα ήδη από την 10η π.Χ. χιλιετία έκαναν βήματα από την παλαιολιθική περίοδο στην νεολιθική περίοδο. Μάλιστα για πολλές χιλιετίες της νεολιθικής περιόδου αλλά ακόμα και ως το 600 π.Χ. παρουσιάζεται χαρακτηριστικός πολιτισμός της Ούριας περιόδου. Μιλούσαν μια γλώσσα συγγενή της βορειοανατολικής καυκάσιας γλωσσικής οικογένειας, η οποία μοιάζει με τη σύγχρονη γλώσσα των Τσετσένων. Οι Ούριοι απλώθηκαν πολύ μακρύτερα της βάσης τους στα όρη Ζάγρος-Ταύρος και εγκαταστάθηκαν στη Μικρά Ασία, ως τις ακτές του Αιγαίου. Οι Ούριοι, των οποίων η γλώσσα επιβιώνει περισσότερο στη διάλεκτο της περιοχής του Χαουραμάν, διαιρέθηκαν σε αρκετές φυλές και υποομάδες, οι οποίες εγκαθίδρυσαν πόλεις-κράτη, βασίλεια και αυτοκρατορίες. Σήμερα τις γνωρίζουμε σύμφωνα με τα αντίστοιχα ονόματα των φυλών. Οι Γκούτι, οι Κούρτι, οι Χαντί, οι Μάρδοι, οι Μουσκού, οι Μάννα, οι Χατί, οι Μιταννοί, οι Ουραρτού (Χαλδαίοι) και οι Κασσίτες είναι ορισμένες από τις γνωστότερες.
Πριν από 2.500 περίπου χρόνια οι Μήδοι εγκαθίδρυσαν μια αυτοκρατορία που περιλάμβανε τo Κουρδιστάν και τμήματα της ευρύτερης περιοχής. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν και άλλες φυλές, ιδρύοντας πόλεις-κράτη με άρτια, περίπλοκη κοινωνική οργάνωση και εξέχοντες πολιτισμούς, όπως διαπιστώνεται από τα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα. Οι Μήδοι, όταν έφθασαν στη Μεσοποταμία, παρόλο που είχαν δική τους αρχιτεκτονική τεχνοτροπία και τρόπους επεξεργασίας μετάλλων, επηρεάστηκαν σημαντικά από τον πολιτισμό των Χαλδαίων. Μέσω αυτών ο Χαλδαϊκός πολιτισμός επέδρασε συνολικά στους απόγονους της Ούριας φάσης πολιτισμού στη Μεσοποταμία.
Η γλώσσα
Όπως όλοι οι αρχαίοι λαοί, έτσι και ο Κουρδικός διαθέτει μια αυτόνομη γλώσσα, η οποία ανήκει στην ιρανική γλωσσική ομάδα των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Η ομάδα των ιρανικών γλωσσών υποδιαιρείται σε έναν ανατολικό και ένα δυτικό κλάδο. Η κουρδική γλώσσα ανήκει στον δυτικό κλάδο, ο οποίος με τη σειρά του υποδιαιρείται σε βορειοδυτικό και νοτιοδυτικό κλάδο. Νοτιοδυτικές γλώσσες είναι τα Φαρσί και τα Τατζινεζικά. Βορειοδυτικές γλώσσες είναι τα Κουρδικά, τα Παστού και τα Μπελούτσι. Σήμερα τουλάχιστον 30.000.000 άνθρωποι μιλούν την κουρδική γλώσσα, την αρχαία Κούρντι ή Αβέστα, τη γλώσσα της ζωροαστρικής θρησκείας. Σε τούτη τη γλώσσα εμφανίζονται διάφορες διάλεκτοι, οι οποίες αντιμετωπίζονται ως ιδιαίτερες χαρακτηριστικές εκφράσεις της δικής γλώσσας. Η διάλεκτος Κουρμανσί (κερμανική) είναι εκείνη που μιλούν τα 2/3 περίπου τον κουρδικού πληθυσμού. Χωρίζεται σε βορειοδυτικά Κουρμανσί και νοτιοδυτικά Κουρμανσί. Τα βορειοδυτικά Κουρμανσί χρησιμοποιούνται στην περιοχή γύρω από Το Αραράτ, τη λίμνη Ουρμία, την περιοχή του Μποτάν, τα περίχωρα τον Ερζερούμ, τη μεθόριο της κεντρικής Ανατολίας, την Ούρφα και το νοτιοδυτικό Κουρδιστάν (Συρία) με αρκετά ιδιώματα. Τα νοτιοδυτικά Κουρμανσί είναι η διάλεκτος που χρησιμοποιείται στην περιοχή των ποταμών Ζαπ και Σιβράν και στα περίχωρα των Κερμανσάχ.
Στο βορειοδυτικό Κουρδιστάν χρησιμοποιείται η διάλεκτος Ζαζί και απαντάται στο Ντιγιαρμπακίρ, τo Έρζιντζαν, το Μπίνγκιολ, τo Έλαζιγ και την περιοχή του Ερσίμ. Στις νοτιοδυτικές περιοχές χρησιμοποιείται περισσότερο η διάλεκτος Λόρι, ή Φεϊζί. Στο κεντροανατολικό Κουρδιστάν, ανατολικά του ποταμού Σιβράν, στην περιοχή Χεβρεμάν, σε ορισμένες περιοχές του Αφγανιστάν και του Χοραζάν απαντάται η διάλεκτος Γκορανί. Σε όλες αυτές τις διαλέκτους, που συνιστούν στο σύνολό τους ένα σοβαρό γλωσσικό θησαυρό, παρουσιάζεται ενιαία ορθογραφία, ίδιες ρίζες και ταυτόσημος σχηματισμός παρελθοντικών χρόνων.
Οπωσδήποτε, πρόκειται για μια ιδιαίτερα πλούσια γλώσσα που δεν είναι δυνατόν να υποχωρήσει ή να εξαφανιστεί, όταν η αρχαία κουρδική γραφή, η οποία αντικαταστάθηκε με την αραβική γραφή μετά την κατοχή των Αράβων, χρησιμοποιείται από ένα τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων, εκφράζοντας παράλληλα τις ιδιαιτερότητες και την ιδιοσυγκρασία τους μέσα σε ένα πληθυσμιακό ψηφιδωτό, όπως αυτό της μικρασιατικής χερσονήσου και της Μ. Ανατολής.