cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Waterloo (τραγούδι των ABBA)
Γραφή, ηχογράφηση και νόημα
Η ηχογράφηση του τραγουδιού ξεκίνησε στις 17 Δεκεμβρίου 1973, με την οργανική υποστήριξη των Janne Schaffer (ο οποίος επινόησε τα κύρια μέρη της κιθάρας και του μπάσου), Rutger Gunnarsson και Ola Brunkert. Το στυλ παραγωγής του τραγουδιού επηρεάστηκε από το "Wall of Sound" του Phil Spector: πριν από την ηχογράφηση του "Ring Ring", ο μηχανικός Michael B. Tretow είχε διαβάσει το βιβλίο του Richard Williams "Out of His Head: The Sound of Phil Spector", το οποίο τον ενέπνευσε να επιστρώσει πολλαπλά ορχηστρικά overdubs στις ηχογραφήσεις του συγκροτήματος, αποτελώντας αναπόσπαστο μέρος του ήχου των ABBA. Στη συνέχεια, η γερμανική και η γαλλική εκδοχή ηχογραφήθηκαν τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1974 αντίστοιχα: η γαλλική εκδοχή διασκευάστηκε από τον Alain Boublil, ο οποίος αργότερα θα συνέγραφε το μιούζικαλ Les Misérables του 1980.
Οι στίχοι του τραγουδιού είναι μεταφορικοί και αναφέρονται σε μια γυναίκα που "παραδίδεται" σε έναν άνδρα και υπόσχεται να τον αγαπήσει, παρομοιάζοντας το με την ήττα του Ναπολέοντα στη μάχη του Βατερλώ το 1815.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1974 Κατηγορία:Singles της Epic Records Κατηγορία:Singles της Atlantic Records Κατηγορία:Singles του 1974 Κατηγορία:Τραγούδια των ABBA Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Ίλινγκ
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Ίλινγκ (Ealing) ήταν δυστύχημα στο βρετανικό σιδηροδρομικό σύστημα που συνέβη στις 19 Δεκεμβρίου 1973. Η ταχεία των 17:18΄ από το Λονδίνο - Πάντινγκτον προς Οξφόρδη, με περίπου 650 επιβάτες— εκτροχιάστηκε ενώ ταξίδευε περίπου με 110 χλμ/ώ. μεταξύ Ίλινγκ Μπρόντγουεϊ και Γουέστ Ίλινγκ. Δέκα επιβάτες σκοτώθηκαν και 94 τραυματίστηκαν. Ήταν το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα της δεκαετίας στη Βρετανία μέχρι το δυστύχημα του μετρό στο Μούργκεϊτ (Moorgate) που προκάλεσε τον θάνατο σε 45 άτομα. Η αιτία του δυστυχήματος ήταν η ανασφάλιστη θυρίδα συντήρησης, που είχε μείνει ανοικτή ενώ το τρένο ταξίδευε, αφού κτύπησε πολλά αντικείμενα δίπλα στη γραμμή, κτύπησε και τον μοχλό αλλαγής σε διακλάδωση στη λεωφόρο Λόνγκφιλντ, εκτροχιάζοντας ολόκληρο το τρένο.
Ο σχεδιασμός της μηχανής
Το τρένο που ενεπλάκη στο ατύχημα ελκυόταν από την ντίζελ-υδραυλική μηχανή αρ. 1007 Western Talisman, η οποία είχε κατασκευαστεί το 1962 και είχε έδρα στο αμαξοστάσιο "Laira Depot", ενώ είχε διανύσει περίπου 950.000 μίλια από την αρχή της λειτουργίας της. Όπως όλες οι κινητήριες μηχανές, η μηχανή Κλάσης 52 διέθετε αρκετές μπαταρίες μολύβδου-οξέος κυρίως για την προθέρμανση και την εκκίνηση των δύο κινητήρων. Οι μπαταρίες της Κλάσης 52 βρίσκονταν σε τέσσερα διαφορετικά σημεία της μηχανής μεταξύ των συμπλεγμάτων των τροχών (φορεία). Για να προστατεύουν τις μπαταρίες από ζημιά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, οι θάλαμοι των μπαταριών φράσσονται με θυρίδα διαστάσεων 1130 mm, η οποία σχεδιάστηκε αρχικά για χρήση στην παρόμοια Κλάση 42. Η θυρίδα κλειδωνόταν στη θέση της, όταν το τρένο κινούνταν, μέσω κλειδαριών που ενεργοποιούνταν από ένα τετράγωνο κλειδί, αλλά η Κλάση 52 είχε ένα πρόσθετο χαρακτηριστικό με τη μορφή μεταλλικής λαβής σε σχήμα αχλαδιού, γνωστό ως "Pear-drop" (αχλαδόσχημη σταγόνα). Αυτή ασφάλιζε τη θυρίδα του θαλάμου μπαταριών σε περίπτωση που οι κλειδαριές του φορείου δεν έπιαναν, κάτι που είχε συμβεί σε μηχανές Κλάσης 42 στο παρελθόν. Όταν σε μια μηχανή Κλάσης 52 εξετάζονταν οι μπαταρίες, η τυπική διαδικασία ήταν να αντικατασταθούν οι μπαταρίες στον θάλαμο πριν ασφαλιστούν οι "κανονικές" κλειδαριές και στη συνέχεια να κλειδώσει και η "pear-drop" πριν ξεκινήσει το τρένο.
Επισκευές στο Old Oak Common
Στις 17 Δεκεμβρίου 1973, η Western Talisman ήταν η μηχανή στο δρομολόγιο Πλίμουθ - Πάντινγκτον στις 05:45΄ και είχε λειτουργήσει κανονικά μέχρι το Ρέντινγκ, όπου χάλασε ένας από τους δύο κινητήρες της μηχανής, οπότε μια άλλη μηχανή αναγκάστηκε να μεταφέρει το τρένο στο Πάντινγκτον. όπου η Western Talisman παρέμεινε σταθμευμένη μέχρι το απόγευμα της 18ης Δεκεμβρίου, οπότε και μεταφέρθηκε στο αμαξοστάσιο "Old Oak Common Depot" για συντήρηση που έπρεπε να γίνει για την επίλυση του προβλήματος. Η μηχανή έφθασε στο "Old Oak" αργά το βράδυ και τέθηκε υπό τον έλεγχο του προσωπικού συντήρησης. Γύρω στις 22:00΄, ο μηχανικός Σ. Ο. Πίττερ (C.O. Pitter) έλαβε εντολή να φορτίσει τις μπαταρίες της μηχανής, άνοιξε τη θυρίδα του θαλάμου και έβαλε το καλώδιο για να τις φορτίσει. Λόγω κάποιας δυσκολίας στο να πέσει η θυρίδα χωρίς να σηκώσει την ασφάλιση "pear-drop", ο Πίττερ αναγκάστηκε να σηκώσει την "pear-drop" πριν προλάβει να ανοίξει τις κλειδαριές της μηχανής και άφησε τη λαβή με αυτόν τον τρόπο μέχρι το σημείο που τελείωσε τα καθήκοντά του στις 06:30' της 19ης Δεκεμβρίου, αφήνοντας τη μηχανή ακόμα στη φόρτιση.
Κάποια στιγμή μεταξύ 06:30΄ και λίγο μετά τις 07:00΄, όταν ο επόπτης βάρδιας Λ. Γουίγκινς (L. Wiggins) ήρθε να ελέγξει τις εργασίες και διαπίστωσε ότι κάποιος είχε κλείσει τη θυρίδα του θαλάμου της μπαταρίας, αν και εκείνη την ώρα ένα τέτοιο γεγονός ήταν σύνηθες και, όταν ο Πίττερ έβαλε τη μηχανή σε φόρτιση, είχε περάσει τα καλώδια κάτω από το επικάλυμμα της  μηχανής και, ως εκ τούτου, δεν επηρεαζόταν από τις θυρίδες, οι οποίες, λόγω των στενών συνθηκών του χώρου συντήρησης του "Old Oak", συχνά έκλειναν για να εξοικονομηθεί χώρος. Σε κανένα σημείο μετά την επίσκεψη του Γουίγκινς, κανένας δεν άνοιξε ξανά ή κλείδωσε τις θυρίδες της μπαταρίας μέχρι τις 12:00΄, όταν ο βοηθός του Γουίγκινς Τζ. Άμπας (G. Abbas) κανόνισε να μετακινηθεί η μηχανή έξω για δοκιμή του κινητήρα. Ο Άμπας είπε στους μηχανικούς που ήταν υπεύθυνοι για τον κινητήρα "Box it up", (κλείστε τις θυρίδες των θαλάμων) πράγμα που σήμαινε ότι η μηχανή έπρεπε να έχει όλες τις προεξέχουσες θυρίδες κλειστές και κλειδωμένες για κίνηση, οι οποίες περιελάμβαναν τις θυρίδες των μπαταριών, που ήταν τώρα υπό τον έλεγχο του Μηχανικού Φ. Άσλεϊ (F. Ashley), ο οποίος δεν είχε λόγο να εξετάσει την Western Talisman μέχρι που του το είπε ο Άμπας. Ο Άσλεϊ αφαίρεσε σωστά τα καλώδια και έβγαλε τη μηχανή από τη φόρτιση, αλλά με την πεποίθηση ότι όλες οι θυρίδες ήταν κλειδωμένες, απέτυχε να εξετάσει τις θυρίδες των θαλάμων μπαταριών και τις άφησε στην ανοιχτή θέση με την "pear-drop" ακόμα ανυψωμένη και ο Άμπας δεν κατάφερε να ελέγξει την εργασία του. Ως εκ τούτου, η μηχανή μετακινήθηκε έξω από το υπόστεγο συντήρησης με τη θυρίδα ανοικτή.
Διαδρομή προς τη λεωφόρο Λόνγκφιλντ
Στο Πάντινγκτον, η Western Talisman σχημάτισε τον συρμό των 17:18΄ της Οξφόρδης, 1A82 που αποτελούνταν από δέκα βαγόνια, αποτελούμενα από δύο βαγόνια τύπου "Corridor Second", ένα τύπου "Corridor First", τρία "Corridor Composite" και πέντε επιπλέον "Corridor Second", με το πλήρωμα να αποτελείται από τον μηχανοδηγό Όουεν, τον βοηθό του Γούντνω. και τον φύλακα Τζ. Γουέλς (J. Wells). Λόγω του μεγάλου αριθμού επιβατών που επιβιβάστηκαν, το τρένο αναχώρησε από το Πάντινγκτον αργά, στις 17:29΄, με ελεύθερα σήματα μέχρι τη λεωφόρο Λόνγκφιλντ, όπου το τρένο ταξίδευε στις με 110 χλμ./ώ. τη στιγμή του εκτροχιασμού.
Σε κάποιο σημείο του ταξιδιού πριν το τρένο περάσει από το Old Oak Common, η μη ασφαλισμένη θυείδα του θαλάμου μπαταριών άνοιξε και προεξείχε έξω από το περιτύπωμα φόρτωσης του τρένου, επιτρέποντάς της να κτυπήσει αντικείμενα κοντά στη γραμμή. Μεταγενέστερες έρευνες που εξέτασαν τη διαδρομή που ακολούθησε το 1A82 διαπίστωσαν ότι η προεξέχουσα θυρίδα είχε προκαλέσει ζημιά στον εξοπλισμό και τις δομές δίπλα στην γραμμή στο Old Oak Common και στο στην Κύρια Γραμμή του Άκτον, αν και κανένας από το πλήρωμα ή τους επιβάτες δεν ανέφερε ότι αισθάνθηκε κάτι ασυνήθιστο μεταξύ αυτών των περιοχών. Ωστόσο, καθώς το τρένο περνούσε από το Ίλινγκ Μπρόντγουεϊ, η προεξέχουσα θυρίδα κτύπησε δυνατά τη ράμπα της πλατφόρμας και προκάλεσε σημαντική ζημιά στην πλατφόρμα "Down Main" (σιδηροδρομικός βρετανικός όρος για την κύρια γραμμή "προς τα κάτω"), αποσπώντας αρκετές πέτρες από τη μαρκίζα της πλατφόρμας. Η πρόσκρουση αυτή κατέστρεψε τη θυρίδα του θαλάμου μπαταριών σε σημείο που οι μεντεσέδες της έσπασαν, επιτρέποντάς της να πέσει πέρα από το όριο της, τώρα επικίνδυνα κοντά στο έδαφος. Αυτή η πρόσκρουση έγινε αισθητή και ακούστηκε από αρκετούς μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένου του μηχανοδηγού Όουεν και του βοηθού του, που και οι δύο πίστευαν εκείνη τη στιγμή ότι ο κινητήρας είχε απλώς περάσει πάνω από έναν κακό σύνδεσμο στις ράγες και αποφάσισαν να το αναφέρουν στο Ρέντινγκ.
Εκτροχιασμός
Με τα σήματα να είναι ελεύθερα για το 1A82 και να μην υπάρχει κανένα σημείο ότι κάτι συμβαίνει λάθος, το τρένο εξακολουθούσε να τρέχει με πλήρη ταχύτητα καθώς πλησίαζε τη λεωφόρο Λόνγκφιλντ, στην οποία είχε τοποθετηθεί διακλάδωση για να επιτρέπει στα τρένα να περνούν από τη γραμμή "Down Main" στην παρακαμπτήρια γραμμή "Down Relief" στην περιοχή που ελέγχεται από το κτίσμα σηματωρών στο Old Oak Common, το οποίο έλεγχε τα σημεία στέλνοντας ηλεκτρικό σήμα στον ηλεκτροκινητήρα της διασταύρωσης. Την ημέρα του ατυχήματος, η διασταύρωση δεν είχε χρησιμοποιηθεί και είχε ρυθμιστεί για το 1A82 ώστε αυτό να παραμείνει στη γραμμή "Down Main", αλλά, λόγω της ζημιάς που υπέστη η θυρίδα στο Ίλινγκ Μπρόντγουεϊ, η θυρίδα ήταν σε τέτοια θέση ώστε όταν η μηχανή πέρασε τη διασταύρωση, κτύπησε τον μοχλό της με κάποια δύναμη, ο οποίος άλλαξε γρήγορα τις ράγες και το τρένο εκτροχιάστηκε, με το πίσω φορείο (σύμπλεγμα τροχών) της μηχανής να παίρνει τη βοηθητική γραμμή στη διασταύρωση ενώ το πρόσθιο φορείο παρέμεινε στην κύρια γραμμή.
Η Western Talisman έγειρε στη δεξιά της πλευρά, ολισθαίνοντας στη γραμμή επί περίπου 190 μ. σε ευθεία, αποκλείοντας τόσο την Πάνω όσο και την Κάτω κύρια γραμμή. Το πρώτο βαγόνι εκτροχιάστηκε εντελώς, αλλά παρέμεινε όρθιο και ακολούθησε τη μηχανή με μικρές ζημιές στο πίσω μέρος της δεξιάς πλευράς του, καθώς το δεύτερο βαγόνι είχε στρίψει 90° προς τα δεξιά του και έπεσε σε αυτή την πλευρά, μπλοκάροντας όλες τις γραμμές, με αυτό το συμβάν να μπλοκάρει τα επόμενα τρία βαγόνια, προκαλώντας σοβαρές ζημιές στο τέταρτο βαγόνι, συμπεριλαμβανομένου ενός φορείου από το τρίτο που έπεσε πάνω σε αυτό, κάτι που  πιστεύεται ότι προκάλεσε τους περισσότερους σοβαρούς τραυματισμούς και θανάτους. Το πρόσθιο μέρος του τρίτου, του πέμπτου και του έκτου βαγονιού, εκτός από το πίσω μέρος του τέταρτου, είχαν όλα προσκρούσει στην τομή στο πλάι της γραμμής και είχαν υποστεί μέτριες ζημιές. Τα υπόλοιπα βαγόνια εκτροχιάστηκαν όλα, αλλά παρέμειναν στη γραμμή και υπέστησαν μόνο μικρές ζημιές, με το πίσω μέρος του τρένου να σταματάει ακριβώς μπροστά από το κατεστραμμένο μοτέρ της διασταύρωσης, ενώ ανάμεσά τους βρισκόταν η θυρίδα του θαλάμου μπαταριών που είχε κοπεί από την πρόσκρουση με τον μοχλό.
Ελάχιστα λεπτά μετά τον εκτροχιασμό, τόσο ο βοηθός Γούντνω όσο και ο μηχανοδηγός Όουεν απεγκλωβίστηκαν από την καμπίνα τους στην εκτροχιασμένη μηχανή και προχώρησαν στην προστασία της γραμμής, καλώντας το Old Oak Common σε τηλέφωνο σήματος, οπότε και ο σηματωρός, ο οποίος είχε υποψιαστεί εκτροχιασμό, όταν τα όργανα του έδειξαν ότι όλες οι γραμμές στην περιοχή ήταν αποκλεισμένες, παρόλο που το 1A82 ήταν το μοναδικό τρένο, και κάλεσε τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης στις 17:39΄. Η Αστυνομία έφτασε στο σημείο στις 17:44΄ με τα ασθενοφόρα και την Πυροσβεστική να καταφθάνουν λίγο αργότερα, με το έργο της διάσωσης να συνεχίζεται μέχρι αργά το βράδυ. Εν τω μεταξύ, καθώς μια κύρια σιδηροδρομική γραμμή είχε αποκλειστεί πλήρως, η "British Rail" ρύθμισε να τερματίζουν τα τρένα είτε στο Ρέντινγκ είτε να εκτρέπονται μεταξύ Γουέστ Ίλινγκ  και Old Oak Common μέσω της γραμμής - παρακλαδίου Γκρίνφορντ και της γραμμής Άκτον - Νόρθολτ, που χρησιμοποιήθηκε μέχρι τις 18:45΄ της 20ής Δεκεμβρίου 1973, όταν άνοιξαν οι γραμμές παράκαμψης, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την κυκλοφορία έως ότου οι κύριες γραμμές επισκευάστηκαν και άνοιξαν ξανά στις 28 Δεκεμβρίου, αν και η άρση των περιορισμών ταχύτητας διήρκεσε μέχρι τις 2 Ιανουαρίου 1974.
Θύματα
Δέκα επιβάτες σκοτώθηκαν και 94 τραυματίστηκαν. Από τους τραυματισμούς και τους θανάτους, πιστεύεται ότι η πλειονότητα των σοβαρών τραυματισμών και των θανάτων συνέβη στο τέταρτο βαγόνι, όταν το εκτροχιασμένο φορείο προσέκρουσε στο σώμα του βαγονιού κοντά στο πρόσθιο τμήμα του κατά τη διάρκεια του εκτροχιασμού.
Αναφορά για το δυστύχημα
Λόγω της έρευνας για το ατύχημα, η λαβή ασφαλείας στην Κλάση 52 επανασχεδιάστηκε και αντικαταστάθηκε σε όλες τις μηχανές της κατηγορίας μέχρι τον Αύγουστο του 1974.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
3390 Ντεμανέ
Ο Ντεμανέ (Demanet) είναι διπλός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Βέλγο αστρονόμο Ανρί Ντεμπεόν, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών `Ανδεων, και πήρε το όνομά του προς τιμή της πόλεως Ναμύρ του Βελγίου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ντεμανέ εκτιμάται σε 6,8 ± 0,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,18 ± 0,03. Ο Ντεμανέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ώρες 51 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα.
Στις 24 Απριλίου 2021 ανακαλύφθηκε ότι ο Ντεμανέ έχει έναν δορυφόρο με μέσες διαστάσεις 1 χιλιόμετρο περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ντεμανε
Στέφαν Ρακοβίτσα
Ο Στέφαν Ρακοβίτσα, ρουμαν.: Ștefan Racoviță (1713 – 1782) ήταν πρίγκιπας της Βλαχίας (νυν μέρος της Ρουμανίας), μεταξύ 8 Φεβρουαρίου 1764 και 29 Αυγούστου 1765.
Ήταν γιος του Μιχάιλ Ρακοβίτσα πρίγκιπα της Βλαχίας και της Μολδαβίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας
Ιρπίν
Η πόλη έχει σιδηροδρομικό σταθμό, που κατασκευάσθηκε το 1899. Από το 2003 και μετά το «Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ιρπέν» για «εναλλακτικές ταινίες» γίνεται στο Ιρπίν κάθε χρόνο.
Ιστορία
Τον 17ο αιώνα στη θέση του σημερινού Ιρπίν υπήρχαν απλώς δύο χωριά, η Ρομανίβκα και η Λιούμπκα. Τον 19ο αιώνα προστέθηκε το χωριό Σεβερίβινκα. Το καθαυτό Ιρπίν ιδρύθηκε μόλις το 1899.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιρπιν
Σονάτα για βιολί No. 4 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για βιολί No. 4 σε Λα ελάσσονα, Op. 23 (γερμανικά: Violinsonate Nr. 4 in a-Moll) είναι μία σονάτα για βιολί και πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που γράφτηκε μεταξύ το 1800 και το 1801, και εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1801 και αφιερώθηκε στον Κόντε Μόριτζ φον Φριζ. Αρχική πρόθεση ήταν να εκδοθεί μαζί με την No. 5, τελικά όμως εκδόθηκε ξεχωριστά. Σε αντίθεση με τις πρώτες τρεις σονάτες οι κριτικοί την υποδέχτηκαν θετικά. Το έργο αποτελείται από τρία έργα:
Μία μέση εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 19 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σονάτες για βιολί του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1801
Γιάννης Σπαλιάρας
Ο Γιάννης Σπαλιάρας (Αθήνα, 21 Μαΐου 1975) είναι Έλληνας μοντέλο, ηθοποιός, παρουσιαστής και πρώην καλαθοσφαιριστής.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1975 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας ενώ η μητέρα του έχει καταγωγή από την Κύπρο. Την περίοδο που πήγαινε ακόμη σχολείο ξεκίνησε να ασχολείται με τη καλαθοσφαίριση. Αγωνίστηκε ως καλαθοσφαιριστής στον Κρόνο και στην ομάδα του Παπάγου, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του '90 -σε ηλικία 15 ετών- έπαιξε με την Εθνική Παίδων σε τουρνουά στη Γαλλία.
Το 1995, αφότου πέρασε στη Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με το μόντελινγκ.
Υποκριτική, Παρουσίαση και Survivor
Ύστερα από μια δεκαετία ενασχόλησης του με το μόντελινγκ έκανε τα πρώτα του βήματα ως ηθοποιός στην τηλεόραση. Το 2004, συμμετείχε στην κωμική σειρά «Σχεδόν ποτέ» στην ΝΕΤ. Το 2005, ακολούθησε μια συμμετοχή στη σειρά «Το κόκκινο δωμάτιο», όπου συμπρωταγωνίστησε στο επεισόδιο «Το χαμόγελο της Τζοκόντα» μαζί με την Καίτη Κωνσταντίνου.
Το 2005, ξεκίνησε να υποδύεται τον Αλέξανδρο Μαυράκη στην καθημερινή σειρά «Έρωτας» στον ΑΝΤ1 παίζοντας μαζί με τον Γρηγόρη Βαλτινό και την Κοραλία Καράντη. Παρέμεινε στο πρωταγωνιστικό καστ της σειράς μέχρι το τέλος της, το 2008. Το 2009, έκανε μία έκτακτη εμφάνιση στην κωμική σειρά «Λόλα». Ακολούθησε ο ρόλος του Νίκου Στεφάνου στην κωμική σειρά της Μυρτώς Κοντοβά «Μίλα Μου Βρώμικα» στο Mega Channel.
Το 2014, εντάχθηκε στο πρωταγωνιστικό καστ της καθημερινής σειράς «Ρουα Ματ» στον ΑΝΤ1 Κύπρου παίζοντας για δύο σεζόν. Την περίοδο 2015-2016, παράλληλα με τον δεύτερο κύκλο του «Ρουα Ματ», ήταν ένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής του ανδρικού ριάλιτι μοντέλων «Mr Cyprus» που προβλήθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό SIGMA. Την επόμενη σεζόν ήταν συμπαρουσιαστής της Χριστίνας Λαμπίρη στην μεσημεριανή εκπομπή λαϊφστάιλ του Epsilon TV «La Biri Biri».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μοντέλα Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Γιάρι Πάκκανεν
Ο Γιάρι Πάκκανεν (Jari Pakkanen, γεννημένος το 1966) είναι Φινλανδός ερευνητής αρχαιοτήτων και κλασικός αρχαιολόγος.
Το 1998, ο Πάκκανεν έλαβε τον διδακτορικό τίτλο του από το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Από το 2000, διατελεί Λέκτορας Ελληνικής Αρχαιολογίας, καθώς και Ανώτερος Λέκτορας Κλασικής Αρχαιολογίας, στο Κολλέγιο Ρόγιαλ Χόλογουεϊ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Παράλληλα, ο Πάκκανεν διατελεί αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας της Αρχαίας Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, καθώς και αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, με ειδίκευση στις Διεπιστημονικές Αρχαίες Σπουδές, στο Πανεπιστήμιο της Γιουβάσκουλα. Ο Πάκκανεν διετέλεσε διευθυντής του Φινλανδικού Ινστιτούτου Αθηνών μεταξύ του 2013 και του 2017.
Ο Πάκκανεν έχει μελετήσει την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική, ιδιαιτέρως ως προς τη σχέση της με το κοινωνικό και τεχνολογικό πλαίσιο της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Μεταξύ άλλων, έχει πραγματοποιήσει υποβρύχιες αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή της Κυλλήνης, στην Ελλάδα, ενώ, παράλληλα, έχει πραγματοποιήσει μελέτες των δομών και των διαστάσεων αριθμού αρχαίων ελληνικών ναών, όπως, μεταξύ άλλων, του Ναού της Αλέας Αθηνάς και του Ναού του Δία στη Στράτο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Φινλανδοί ιστορικοί της τέχνης
Ιωάννης Κοραής
Ο Ιωάννης Κοραής (Ζάκυνθος, 1799 - Ζάκυνθος, 1841) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Κατάγεται από καλλιτεχνική οικογένεια. Ήταν ανιψιός του επίσης ζωγράφου, και συνονόματου ανιψιού του Ιωάννη Κοραή. Έζησε τη ζωή του στη Ζάκυνθο, ενώ τα έργα του είναι ως επί το πλείστον θρησκευτικά έργα και προσωπογραφίες.
Σεργκέι Προκούντιν-Γκόρσκι
Ο Σεργκέι Μιχάιλοβιτς Προκούντιν-Γκόρσκι (ρωσ. Сергей Михайлович Прокудин-Горский, 30 Αυγούστου 1863 - 27 Σεπτεμβρίου 1944) ήταν Ρώσος χημικός και φωτογράφος. Είναι γνωστός ως πρωτοπόρος της έγχρωμης φωτογραφίας καθώς και για τη σημαντική συλλογή φωτογραφιών του που καταγράφουν σημαντικές πτυχές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις αρχές του 20ου αιώνα.
Γεννήθηκε στο Μουρόμ στο Όμπλαστ του Βλαντίμιρ, από αριστοκρατική οικογένεια μεσαίου πλούτου, η οποία αργότερα μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη. Αφού αποφοίτησε από αριστοκρατικό Λύκειο του Τσάρου Αλέξανδρου Α', ο Σεργκέι άρχισε να σπουδάζει χημεία στο Κρατικό Τεχνολογικό Ινστιτούτο, στο οποίο δίδασκε τότε ο σπουδαίος Ρώσος χημικός Ντμίτρι Μεντελέγιεφ. Ο Μεντελέγιεφ είχε υποστηρίξει ένθερμα την έρευνα σχετικά με τη φωτογραφία, εντάσσοντας την αρχικά στον τομέα της χημείας στην Αυτοκρατορική Ρωσική Τεχνική Εταιρεία ενώ στη συνέχεια ίδρυσε έναν μικρότερο ανεξάρτητο τομέα εντός της Εταιρείας σχετικά με τη φωτογραφία. Ο Προκούντιν-Γκόρσκι μαθήτευσε δίπλα στον Μεντελέγιεφ ενώ σπούδασε και ζωγραφική στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών. Αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο το 1889 και τα επόμενα δυο χρόνια μαθήτευσε σε φωτοχημικά εργαστήρια στο Βερολίνο και το Παρίσι όπου έμαθε τις πιο σύγχρονες τεχνικές και προσπάθειες για έγχρωμες φωτογραφίες. Μετά την επιστροφή του στη Ρωσία, συνέχισε την έρευνα του στη τέχνη της φωτογραφίας και απέκτησε μεγάλο κύρος στη χώρα και διεθνώς. μικρογραφία|Λιθογραφία του Λέοντα Τολστόι, 1908. Τον Αύγουστο του 1901 άνοιξε στην Αγία Πετρούπολη δικό του Φωτοτσιγκογραφικό και Φωτοτεχνικό Στούντιο. Εκεί εξέδιδε από το 1906 ως το 1909 και το σημαντικότερο περιοδικό φωτογραφίας της Ρωσίας, το Фотограф-любитель (Ερασιτέχνης Φωτογράφος). Το 1906 εκλέχτηκε πρόεδρος του τομέα φωτογραφίας της Αυτοκρατορικής Ρωσικής Τεχνικής Εταιρείας. Το γνωστότερο έργο του εκείνη την περίοδο ήταν η έγχρωμη φωτογραφία του συγγραφέα Λέοντα Τολστόι το 1908. Χάρη στη φήμη που είχε αποκτήσει παρουσίασε τις φωτογραφίες του στον τσάρο Νικόλαο το Μάιο του 1909. Με αυτοκρατορικό διάταγμα του παραχωρήθηκε από το Υπουργείο Μεταφορών ειδικό βαγόνι ενώ δόθηκε εντολή σε όλες τις τοπικές αρχές να τον βοηθήσουν. Έτσι ο Προκούντιν-Γκόρσκι μεταξύ 1909-1911 διέσχισε την αχανή αυτοκρατορία, τραβώντας εκατοντάδες φωτογραφίες από τοπία και μνημεία της Ρωσίας καθώς και από σκηνές της καθημερινής ζωής. Παρά την ενίσχυση από τον τσάρο, αναγκάστηκε και ο ίδιος να ξοδέψει μεγάλα ποσά από την προσωπική του περιουσία για το έργο του.
Το 1911 η ενίσχυση από το κράτος διακόπηκε ενώ με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου αναγκάστηκε να ασχοληθεί με στρατιωτικά ζητήματα, όπως τη μελέτη στρατιωτικών αεροφωτογραφιών. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση διορίστηκε καθηγητής στο Ινστιτούτο Φωτογραφίας και Κινηματογράφου που ίδρυσε ο Ανατόλι Λουνατσάρσκι, κομισάριος Παιδείας. Το ξέσπασμα του Εμφυλίου Πολέμου όμως τον ανάγκασε να αναζητήσει τρόπο να διαφύγει από τη χώρα. Αρχικά πήγε στη Νορβηγία και από κει το Σεπτέμβριο του 1919 στη Βρετανία όπου συνέχισε να δημοσιεύει σε περιοδικά φωτογραφίας όπως το British Journal of Photography. Το 1921 μετακόμισε στη Νίκαια όπου δεν κατόρθωσε να ιδρύσει κινηματογραφικό στούντιο. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε οριστικά στο Παρίσι όπου άνοιξε φωτογραφικό στούντιο με τους γιους τους. Απεβίωσε στις 27 Σεπτεμβρίου 1944 και η συλλογή των περίπου 2,500 αρνητικών του αγοράστηκε το 1948 από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.
Ο Προκούντιν-Γκόρσκι παντρεύτηκε δυο φορές. Ο πρώτος του γάμος το 1920 ήταν με την Άννα Λάβροβα και απέκτησαν δυο γιους και μία κόρη. Ο πατέρας της, Αλεξάντερ Λάβροβ κατείχε βιομηχανία παραγωγής ατσαλιού και είχε διορίσει τον γαμπρό του στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας. Το 1920 παντρεύτηκε τη Μαρία Σεντρίνα με την οποία απέκτησε ακόμα μια κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι φωτογράφοι
Μιχάηλο Κραβτσούκ
Ο Κραβτσούκ γεννήθηκε στο Τσοβνίτσι, στο τότε Κυβερνείο Βολυνίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Εκπόνησε περίπου 180 εργασίες μαθηματικών, κυρίως σε θέματα διαφορικών και ολοκληρωτικών εξισώσεων, μελετώντας τόσο τη θεωρία τους, όσο και τις εφαρμογές τους. Η δίτομη μονογραφία του περί των λύσεων γραμμικών διαφορικών και ολοκληρωτικών εξισώσεων με τη μέθοδο των ροπών μεταφράσθηκε στην αγγλική περί το 1938-1942 από τον Τζων Βίνσεντ Ατανάσοφ, που το βρήκε χρήσιμο στη δόμηση του υπολογιστή του (υπολογιστής Ατανάσοφ-Μπέρυ). Φοιτήτριά του υπήρξε η Κλαβντίγια Λατύσεβα, η πρώτη Ουκρανή γυναίκα που πήρε ποτέ διδακτορικό στις θετικές επιστήμες (το 1936).
Ο Κραβτσούκ κατείχε την έδρα των μαθηματικών στο Πολυτεχνείο του Κιέβου. Μεταξύ των όσων παρακολούθησαν τις παραδόσεις των μαθημάτων του συγκαταλέγονταν μορφές όπως οι Σεργκέι Κορολιόφ, Αρχίπ Λιούλκα και Βλαντίμιρ Τσελομέι, μετέπειτα κορυφαίοι σχεδιαστές πυραύλων και μηχανών αεριωθουμένων. Στις 23 Φεβρουαρίου 1938 έγινε η σύλληψη του Κραβτσούκ από τη σοβιετική μυστική αστυνομία με κατηγορίες κατασκοπείας υπέρ της Πολωνίας και «μπουρζουάδικου εθνικισμού». Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους καταδικάσθηκε σε 20 έτη φυλακίσεως και πέθανε σε ένα Γκουλάγκ στην περιοχή Κολιμά το 1942, σε ηλικία 49,5 ετών. Τον Σεπτέμβριο του 1956 απαλλάχθηκε επισήμως από όλες τις εναντίον του κατηγορίες.
Το 1992, με την ευκαιρία των 50 ετών από τον θάνατό του, ο Κραβτσούκ αποκαταστάθηκε και ως μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας. Σήμερα είναι γνωστός από τα πολυώνυμα Kravchuk (εισάχθηκαν το 1929 με την εργασία του «Sur une généralisation des polynômes d'Hermite») και τους πίνακες Kravchuk, που φέρουν το όνομα του (ο ίδιος πάντως προτιμούσε τη μεταγραφή Krawtchouk στο λατινικό αλφάβητο, με την οποία υπέγραφε στα γαλλικά επιστημονικά περιοδικά τις εργασίες του).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Καίσαρ Β΄ της Γκουαστάλα
O Καίσαρ Β΄, ιταλ. Cesare IΙ, (1592 - 26 Φεβρουαρίου 1632) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Γκουαστάλα (1630-32) και του Αμάλφι.
Βιογραφία
Το 1630 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Δύο έτη αργότερα απεβίωσε και ο ίδιος· τον διαδέχθηκε ο γιος του Φερράντε Γ΄.
Οικογένεια
Το 1612 νυμφεύτηκε την Ισαβέλα Ορσίνι και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκες της Γκουαστάλα Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Λέο Περούτς
Ο Λέο Περούτς (γερμανικά: Leo Perutz, 2 Νοεμβρίου 1882, Πράγα - 25 Αυγούστου 1957, Μπαντ Ισλ) ήταν Αυστριακός μυθιστοριογράφος και μαθηματικός ειδικευμένος στην Αναλογιστική επιστήμη.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Λέο Περούτς ήταν γόνος ευκατάστατης οικογένειας εβραϊκής καταγωγής όχι ιδιαίτερα θρησκευόμενης, μεγαλύτερος γιος του Μπενεντίκτ Περούτς, επιτυχημένου επιχειρηματία στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας. Γεννήθηκε στην Πράγα που ήταν τότε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Είχε τρία μικρότερα αδέλφια. Φοίτησε στο Γερμανικό κρατικό γυμνάσιο στην Πράγα, από το οποίο πιθανότατα αποβλήθηκε το 1899 για κακή συμπεριφορά. Το 1901 η οικογένεια μετακόμισε στη Βιέννη. Έκανε τη στρατιωτική του θητεία ως εθελοντής ενός έτους. Για λόγους υγείας, παραιτήθηκε από το στρατό. Το 1904, ο Περούτς πιθανότατα εργάστηκε ως υπάλληλος στην εταιρεία του πατέρα του. Το 1905 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης στη Φιλοσοφική Σχολή, αλλά ως «εξωτερικός φοιτητής» επειδή δεν είχε περάσει τις εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Τον ενδιέφεραν περισσότερο τα μαθηματικά και τα οικονομικά και έτσι το 1906 εγγράφηκε στο Πολυτεχνείο της Βιέννης και σπούδασε θεωρία πιθανοτήτων, στατιστική, αναλογιστικά μαθηματικά και οικονομικά.
Εργασία και λογοτεχνικές αρχές
αριστερά|μικρογραφία|Η ασφαλιστική εταιρεία Assicurazioni Generali στην [[Τεργέστη]] Στη Βιέννη, ανέπτυξε επαφές με εκκολαπτόμενους συγγραφείς οι οποίοι, όπως και ο Περούτς, παρουσίασαν τις πρώτες λογοτεχνικές τους προσπάθειες στην ένωση «Freilicht». Τον Οκτώβριο του 1907, ο Περούτς προσελήφθη ως αναλογιστής στην ασφαλιστική εταιρεία Assicurazioni Generali (ο Φραντς Κάφκα εργάστηκε επίσης σ' αυτήν την εταιρεία) στην Τεργέστη. Παράλληλα με τη δουλειά, συνέχισε να δημοσιεύει κριτικές και διηγήματα. Τον Οκτώβριο του 1908 επέστρεψε στη Βιέννη, όπου εργάστηκε για την ασφαλιστική εταιρεία Anker μέχρι το 1923. Ως αναλογιστής υπολόγισε, μεταξύ άλλων πίνακες θνησιμότητας και βάσει αυτών ποσοστά ασφάλισης, έκανε επίσης δημοσιεύσεις σχετικά με αυτό το θέμα σε εξειδικευμένα περιοδικά. Ο τύπος εξισορρόπησης του Περούτς, που πήρε το όνομά του, χρησιμοποιήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Περούτς ενδιαφέρονταν για μαθηματικά προβλήματα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, το οποίο αντανακλάται επίσης στη δομή ορισμένων από τα λογοτεχνικά του έργα.
Κοινωνική ζωή
μικρογραφία|Το καφέ Τσενράλ στη [[Βιέννη]] Στη Βιέννη, ο Περούτς σύχναζε στις λογοτεχνικές καφετέριες, αρχικά στο καφέ Μουζέουμ και στη συνέχεια στο καφέ Τσενράλ. Ο κύκλος των φίλων του περιελάμβανε τους Πέτερ Άλτενμπεργκ, Χέρμαν Μπαρ, Όσκαρ Κοκόσκα και Άλφρεντ Πόλγκαρ. Την περίοδο πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Περούτς συμμετείχε ενεργά στη λογοτεχνική και κοινωνική ζωή της Βιέννης, έκανε επίσης πολλά αθλήματα όπως σκι και πατινάζ στον πάγο και πολλά ταξίδια στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Βόρεια Αφρική, την Τουρκία, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει σ' αυτόν τον πολυδάπανο τρόπο ζωής, ο οποίος ήταν συγκριτικά ακριβός για έναν υπάλληλο, επειδή, εκτός από τον μισθό του, ελάμβανε επίσης εισόδημα από την εταιρεία του πατέρα του.
Πόλεμος
Το 1914, ο Περούτς δεν παρασύρθηκε από τον ενθουσιασμό του πολέμου. Αρχικά, δεν κατατάχθηκε λόγω της μυωπίας του, τον Αύγουστο του 1915, ωστόσο, ανέλαβε στρατιωτική θητεία. Ολοκλήρωσε τετράμηνη εξάσκηση κοντά στη Βουδαπέστη, από όπου στάλθηκε στο ρωσικό μέτωπο στα τέλη Μαρτίου 1916. Στις 4 Ιουλίου τραυματίσθηκε στον πνεύμονα στη Γαλικία, με αποτέλεσμα να παραμείνει για καιρό στο νοσοκομείο, όπου έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα, Η τρίτη σφαίρα. Τον Μάρτιο του 1918, παντρεύτηκε την Ίντα Βάιλ, με την οποία ήταν αρραβωνιασμένος από το 1917.
Επιτυχία
μικρογραφία|αναμνηστική πλάκα στο σπίτι που έμενε στη Βιέννη, στην Porzellangasse 37. Στη Βιέννη, ο Περούτς ακολούθησε τα επαναστατικά γεγονότα του 1918-1919 με ενδιαφέρον, παρακολουθούσε πολιτικές συναντήσεις και συντάχθηκε με το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημοσίευσε διάφορα άρθρα στα οποία επιτέθηκε έντονα στο αυστριακό στρατιωτικό δικαστικό σύστημα.
Η περίοδος μεταξύ 1918 και 1928 ήταν η πιο παραγωγική λογοτεχνική περίοδος του Περούτς. Έγραψε έξι μυθιστορήματα, με πολύ καλές κριτικές και αποδοχή από το κοινό, που του απέφεραν κέρδη και ως δικαιώματα για ταινίες. Επιπλέον, δημοσίευσε διηγήματα, νουβέλες και έγραψε σενάρια. Περιστασιακά δούλευε επίσης ως συνεργάτης σε ορισμένα από τα έργα του Βίκτωρος Ουγκώ. Το 1923, το μυθιστόρημα Ο μαιτρ της Δευτέρας Παρουσίας είχε μεγάλη επιτυχία. Το έργο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες τα επόμενα χρόνια και έγινε σημαντική πηγή χρημάτων για τα χρόνια της εξορίας του. Το 1928 το μυθιστόρημά του Μήλο, μηλαράκι μου, πού πας; εμφανίστηκε σε συνέχειες στο Berliner Illustrirten Zeitung και έκανε τον Περούτς γνωστό σε κοινό εκατομμυρίων αναγνωστών.
Ο κύκλος φίλων του επεκτάθηκε σημαντικά ως αποτέλεσμα αυτών των επιτυχιών. Οι συγγραφείς τους οποίους συναντούσε ή είχε αλληλογραφία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περιελάμβαναν μεταξύ άλλων τους Μπέρτολτ Μπρεχτ, Μπρούνο Μπρεμ, Έγκον Ντίτριχσταϊν, Τεοντόρ Κράμερ, Ρόμπερτ Μούζιλ, Βάλτερ Ροντ, Γιόζεφ Βάινεμπερ και Φρανς Βέρφελ. Το καφενείο που σύχναζε ήταν το καφέ Χέρενχοφ. Στο πίσω δωμάτιο είχε το δικό του τραπέζι όπου έπαιζε χαρτιά και συναντούσε τους φίλους του.
Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα
Ο Γκονθάλο Νούνιεθ Α΄, ισπαν.: Gonzalo Núñez Ι, (άκμασε 1059 – 1106) ήταν ένα πρώιμο μέλος του Οίκου της Λάρα, για το οποίο οι σύγχρονοι ιστορικοί και οι γενεαλόγοι συμφωνούν. ότι είναι το πρώτο ξεκάθαρα αναγνωρίσιμο μέλος αυτής της oικογένειας. Ο Οίκος της Λάρα ήταν μία πολύ εξέχουσα οικογένεια ευγενών στα βασίλεια της Καστίλης και του Λεόν και αρκετά από τα μέλη της έπαιξαν εξέχοντα ρόλο στην ιστορία της μεσαιωνικής Ισπανίας. Πιθανώς σχετιζόμενος με τους Σαλβαδόρεθ, τους γιους του Σαλβάδορ Γκονθάλεθ και, από γάμο, με τους Aλφόνσος από την Tιέρρα δε Κάμπος και τη Λιέβανα, καθώς και με τους Άλβαρεθ από την Καστίλη, ο Γκονθάλo ήταν πιθανότατα απόγονος των κομήτων της Καστίλης.
Λέο Περούτς
Επιτυχία
Ο γάμος του Περούτς ήταν ευτυχισμένος. Το 1920 γεννήθηκε η κόρη του Μιχαέλα, το 1922 μια δεύτερη κόρη, η Λεονόρ. Το 1928, λίγο μετά τη γέννηση του γιου του Φελίξ, η σύζυγος του Ίντα πέθανε, γεγονός που τον συνέτριψε.
Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα
Συζητήσιμη καταγωγή
Την καταγωγή που πρότεινε ο Λούις δε Σαλάθαρ υ Κάστρo στο έργο του για τον Οίκο της Λάρα, ήταν αποδεκτή εδώ και αιώνες, αν και αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί αμφισβητούν την ακρίβειά της. Σύμφωνα με τον Σαλάθαρ, ο Γκονθάλo ήταν το τρίτο μέλος αυτής της γενεαλογίας με αυτό το όνομα και ήταν απόγονος των κομήτων της Καστίλης ως γιος ενός Nούνιo ή Mούνιo Γκονθάλεθ που θα ήταν γιος του Γκονθάλο Φερνάνδεθ, του πρωτότοκου από τον κόμη Φερνάν Γκονθάλεθ. Ο συγγραφέας, ωστόσο, μπερδεύει αρκετούς συνονόματους, υποθέτοντας ότι είναι το ίδιο πρόσωπο, και δεν παρέχει κανένα αποδεικτικό τεκμηρίωσης, που να υποστηρίζει αυτή την καταγωγή. Επιπλέον, σύμφωνα με μεσαιωνικούς χάρτες, ο Γκονθάλο Φερνάνδεθ, ο γιος του Φερνάν Γκονθάλεθ, εμφανίζεται για τελευταία φορά στις 29 Ιουνίου 959 και τον Φεβρουάριο του 984 η χήρα του, Φρολίνδε Γκόμεθ, έκανε δωρεά για την ψυχή τού αποθανόντος συζύγου της στο μοναστήρι του Σαν Πέδρο δε Καδένια και αναφέρει μόνο έναν γιο, που ονομάζεται Σάντσo.
Λέο Περούτς
Κρίση και απόσυρση
Μετά το θάνατο της γυναίκας του, ο Περούτς αποχώρησε από την κοινωνική ζωή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Επισκέπτονταν αποκρυφιστές με τη βοήθεια των οποίων προσπάθησε να επικοινωνήσει με τη νεκρή σύζυγό του - αν και παρέμεινε δύσπιστος σε τέτοιες μεθόδους. Η οικονομική κρίση από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 μείωσε επίσης το εισόδημά του, καθώς αφ' ενός τα έσοδα από πωλήσεις βιβλίων μειώθηκαν και αφ' ετέρου, η εταιρεία που διευθύνονταν από τους αδελφούς του δεν απέδιδε πλέον τα προηγούμενα κέρδη.
Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα
Συζητήσιμη καταγωγή
μικρογραφία| Ρωμανική πρωτεύουσα της εκκλησίας της Σάντα Μαρία στην [[Πιάσκα, το πρώην μοναστήρι του οποίου προστάτες ήταν ο Aλφόνσo και στη συνέχεια ο Γκονθάλο Νούνιεθ και η σύζυγός του Γκότo.]]
Κονσταντίν Ρακοβίτσα
Ο πρίγκιπας Κονσταντίν Ρακοβίτσα, ρουμαν.: Constantin Racoviţă (1699 – 28 Ιανουαρίου 1764) ήταν δύο φορές μονάρχης του πριγκιπάτου της Μολδαβίας από την οθωμανική κυβέρνηση: 31 Αυγούστου 1749 – 3 Ιουλίου 1753 και 29 Φεβρουαρίου 1756 – 14 Μαρτίου 1757. και επίσης δύο φορές της Mουντενία : Ιούλιος 1753 – περ. 28 Φεβρουαρίου 1756 και 9 Μαρτίου 1763 – 28 Ιανουαρίου/8 Φεβρουαρίου 1764. Αγωνίστηκε ενάντια στους ισχυρούς βογιάρους στη Βλαχία, εξορίζοντας τους ηγέτες τους στην Κύπρο. Λόγω της συνεχιζόμενης αντίθεσης ζήτησε μεταγραφή στη Μολδαβία.
Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα
Συζητήσιμη καταγωγή
μικρογραφία|Το [[Μοναστήρια του Σαν Μιλάν δε λα Κορόλα|Μοναστήρι του Σαν Μιγιάν δε Σούσo, το οποίο επωφελήθηκε από τις δωρεές του Γκονθάλo Nούνιεθ δε Λάρα και της συζύγου του Γκότο.]]
Κονσταντίν Ρακοβίτσα
Ήταν γιος του Μιχάιλ Ρακοβίτσα πρίγκιπα της Μολδαβίας και της Βλαχίας και της Άννας Κοντρεάνου.
Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα
Οικογένεια
Ο Γκονθάλo θα μπορούσε επίσης να ήταν ο πατέρας μίας Γκότο Γκονθάλεθ, που εμφανίζεται με τον ανιψιό της Μανρίκε Πέρεθ δε Λάρα το 1143, όταν παραχώρησε δικαιοδοσία (fuero) στο Λος Αουσίνες. Κάποιος γενεαλόγος ισχυρίζεται ότι ήταν παντρεμένη με τον Ροδρίγο Μούνιοθ, άρχοντα του Γκουθμάν και της Ρόα, αν και μεσαιωνικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι η σύζυγος του Ροδρίγo ήταν η Μάγιορ Ντίαθ.
Ο Σαλαθάρ υ Κάστρo πρόσθεσε άλλες κόρες, των οποίων η ύπαρξη δεν είναι τεκμηριωμένη, αλλά αμφίβολη. Μία από αυτές ήταν η Eλβίρα Γκονθάλεθ δε Λάρα, παντρεμένη με τον Πέδρο Νούνιεθ δε Φουεντεαρμέγιλ και μία άλλη κόρη, που ονομαζόταν Σάντσα Γκονθάλεθ, για την οποία ο Σαλαθάρ ισχυρίστηκε ότι ήταν σύζυγος του κόμη Φερνάνδο Πέρεθ δε Τράβα, παρόλο που η τεκμηριωμένη σύζυγος του κόμη της Γαλικίας ήταν στην πραγματικότητα κόρη του Γκονθάλo Aνσούρεθ και της Ουρράκας Βερμούδεθ.
Κονσταντίν Ρακοβίτσα
Κατά τη δεύτερη βασιλεία του στη Μολδαβία, ο Ρακοβίτσα ίδρυσε την εκκλησία του Προφήτη Σαμουήλ στο Φοξάνι.
Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών
150px|μικρογραφία|Η έδρα του υπουργείου Το Υπουργείο Οικονομικών (αγγλικά:Department of the Treasury) είναι η ομοσπονδιακή εκτελεστική υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδρύθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1789 και είναι αρμόδια για τη διαχείριση των κρατικών εσόδων, την έκδοση τραπεζογραμματίων, την είσπραξη των φόρων σε ομοσπονδιακό επίπεδο, την εποπτεία των τραπεζών, τη διαχείριση του δημοσίου χρέους την καθοδήγηση εκτελεστικών και νομοθετικών οργάνων σε θέματα δημοσιονομικής πολιτικής.
Λέο Περούτς
Κρίση και απόσυρση
Το 1933, δημοσίευσε το μυθιστόρημα Το χιόνι του Αγίου Πέτρου, αλλά μετά την άνοδο στην εξουσία των Εθνικοσοσιαλιστών στη Γερμανία, το έργο του απαγορεύθηκε. Ο ίδιος ο Περούτς δεν ήταν στη λίστα των απαγορευμένων συγγραφέων, αλλά ο εκδότης του ως Εβραίος δεν μπορούσε πλέον να παραδώσει τα βιβλία του στη Γερμανία.
Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα
Σημειώσεις
<references group="lower-alpha" responsive="1">
Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών
Ιστορία
250px|μικρογραφία|Το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Η ιστορία του Υπουργείου Οικονομικών ξεκινά κατά την Αμερικανική επανάσταση, όταν το Ηπειρωτικό Συνέδριο στη Φιλαδέλφεια συζήτησε το κρίσιμο ζήτημα της χρηματοδότησης ενός πολέμου ανεξαρτησίας ενάντια στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Το Κονγκρέσο δεν είχε καμμία εξουσία να επιβάλλει και να εισπράττει φόρους, ούτε υπήρχε μια απτή βάση για την εξασφάλιση κεφαλαίων από ξένες κυβερνήσεις. Οι εκπρόσωποι αποφάσισαν να εκδώσουν χαρτονομίσματα με τη μορφή πιστωτικών λογαριασμών. Στις 29 Ιουλίου 1775, το Δεύτερο Ηπειρωτικό Συνέδριο ανέθεσε την ευθύνη για τη διαχείριση των οικονομικών της επαναστατικής κυβέρνησης στους George Clymer και Michael Hillegas. Το Πρώτο Συνέδριο των Ηνωμένων Πολιτειών συνεκλήθη στη Νέα Υόρκη στις 4 Μαρτίου 1789, σηματοδοτώντας την ανάληψη καθηκόντων της κυβέρνησης βάσει του Συντάγματος. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1789, το Κογκρέσο δημιούργησε ένα όργανο για τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, το Υπουργείο Οικονομικών, με επικεφαλής τον Αλεξάντερ Χάμιλτον. Το 2003 έγινε μια αναδιοργάνωση στο χαρτοφυλάκιο του υπουργείου.
Λέο Περούτς
Αυτοεξορία
Στην Παλαιστίνη, αρχικά τα βρήκε πολύ δύσκολα. Όχι μόνο έχασε την πολιτιστική ζωή, αλλά δεν ήταν φανατικός προς τον σιωνισμό. Παρ' όλα αυτά, σύντομα εγκαταστάθηκε άνετα, στο οποίο σίγουρα συνέβαλε το ότι δεν είχε οικονομικές ανησυχίες. Το χαοτικό και ζεστό Τελ Αβίβ δεν του άρεσε, οπότε η οικογένεια στη συνέχεια περνούσε κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες στην πιο δροσερή Ιερουσαλήμ, της οποίας η παλιά πόλη με τα στενά δρομάκια της του άρεσαν περισσότερο.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγραψε λίγο, συνέχισε μόνο να διορθώνει ορισμένα παλαιότερα έργα του.
Ανάμεσα σε δύο κράτη
μικρογραφία|Ο τάφος του Λέο Περούτς στο Μπαντ Ισλ Το 1950, ο Περούτς και η σύζυγός του ταξίδεψαν στην Αυστρία και την Αγγλία για πρώτη φορά. Το 1952, ο Περούτς έλαβε ξανά την αυστριακή υπηκοότητα. Τα επόμενα χρόνια περνούσε πάντα τους καλοκαιρινούς μήνες στη Βιέννη και στο Σαλτζκάμεργκουτ.
Η λογοτεχνική νέα αρχή αποδείχθηκε δύσκολη. Άρχισε να γράφει ξανά, αλλά δεν μπόρεσε να βρει αρχικά εκδότη. Ήταν ιδιαίτερα προβληματικό το ότι, ως αποτέλεσμα του αντισημιτισμού που υπήρχε ακόμη, οι εκδότες συντόμευαν υπερβολικά τα «εβραϊκά» αποσπάσματα από τα έργα του ή δεν ήθελαν να τα δημοσιεύσουν. Ο προηγούμενος τακτικός εκδότης του αρνήθηκε να δημοσιεύσει το νέο μυθιστόρημα Νύχτες κάτω από την πέτρινη γέφυρα, το οποίο δημοσιεύθηκε τελικά στη Φρανκφούρτη το 1953. Το βιβλίο είχε πολλές θετικές κριτικές, αλλά λίγο αργότερα ο εκδότης χρεοκόπησε και το βιβλίο δεν μπορούσε να διανεμηθεί. Ένα δεύτερο νέο μυθιστόρημα, Ο Ιούδας του Λεονάρντο, εμφανίστηκε λίγο μετά τον θάνατό του.
Ο Λέο Περούτς πέθανε στην αυστριακή λουτρόπολη Μπαντ Ισλ στην Άνω Αυστρία το 1957.
Αποτίμηση
Ο Λέο Περούτς συνολικά έγραψε έντεκα μυθιστορήματα, τα οποία κέρδισαν τον θαυμασμό μεταξύ άλλων των Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ίταλο Καλβίνο, Ίαν Φλέμινγκ, Καρλ Έντουαρντ Βάγκνερ και Γκράχαμ Γκρην. Ο Βάγκνερ ανέφερε το μυθιστόρημα Ο μαιτρ της Δευτέρας Παρουσίας ως ένα από τα δεκατρία καλύτερα μη υπερφυσικά μυθιστορήματα τρόμου.
Σε αναφορά του για τη φανταστική λογοτεχνία της Γερμανικής γλώσσας, ο κριτικός Φραντς Ρότενσταϊνερ περιγράφει τον Περούτς ως «αναμφίβολα ο καλύτερος συγγραφέας φαντασίας της εποχής του». Για τον λογοτεχνικό κριτικό Μπερνάρ Πιβό, ο Περούτς ανήκει στη σφαίρα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Στα ράφια της «Ιδανικής βιβλιοθήκης» του συμπεριέλαβε τα βιβλία του Η τρίτη σφαίρα και Ο Μαρκήσιος του Βολιβάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες
Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες
Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καστιλιάνικη τάξη ευγενών Κατηγορία:Κόμητες της Ισπανίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es) Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Σονάτα για βιολί No. 5 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για βιολί No. 5 σε Φα μείζονα, Op. 24 (γερμανικά: Violinsonate Nr. 5 in F-Dur, op. 24), γνωστή και ως Η Σονάτα της Άνοιξης (Frühlingssonate) είναι μία σονάτα για βιολί και πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που εκδόθηκε το 1801. Η Σονάτα αφιερώθηκε στον Κόντε Μόρτιτζ φον Φριζ, στον οποίον ο Μπετόβεν αφιέρωσε άλλα τρία έργα του: τη Σονάτα για βιολί No. 4, την 7η Συμφωνία και το Κουαρτέτο, Op. 29. Η ονομασία της Σονάτας έγινε μετά τον θάνατο του συνθέτη. Το έργο αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Μία μέση εκτέλεση της Σονάτας διαρκεί περίπου 22 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σονάτες για βιολί του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1801
Ρωσοφιλία
μικρογραφία|Ο [[Καθεδρικός Ναός Αγίου Βασιλείου (Μόσχα)|Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου στην Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα]] Η Ρωσοφιλία (αγάπη για τη Ρωσία ή τους Ρώσους) είναι ο κοινός όρος για το γενικό θαυμασμό και τη συμπάθεια προς τη Ρωσία, την ιστορία της Ρωσίας και το ρωσικό πολιτισμό, ειδικά για κάποιον που συμπαθεί το πολιτικό σύστημα και τα έθιμα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το αντίθετο της ρωσοφιλίας είναι η ρωσοφοβία.
Ρωσοφιλία στην Ευρώπη
Η ρωσοφιλία σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες μπορεί να βασίζεται σε στερεότυπα που παράγει η μαζική κουλτούρα ("παραδοσιακή ρωσική φιλοξενία", "ρωσική ευαισθησία" κ. λπ.), καθώς και στην σε βάθος μελέτη της ρωσικής νοοτροπίας. Ο αμερικανός συγγραφέας Ρόμπερτ Αλεξάντερ γράφει: "αγαπώ τους Ρώσους για τη δραματική, συναισθηματική φύση τους. Δεν φοβούνται να αγαπήσουν, δεν φοβούνται να πληγωθούν, δεν φοβούνται να υπερβάλλουν ή να ενεργήσουν παρορμητικά."
Τον Οκτώβριο 2004, το Ινστιτούτο Γκάλοπ ανακοίνωσε τα αποτελέσματα δημοσκόπησης, σύμφωνα με την οποία περίπου το 20% των κατοίκων της Δυτικής Ευρώπης έβλεπαν τη Ρωσία θετικά. Οι περισσότερες θετικές ψήφοι ήταν στην Ισλανδία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και τη Βρετανία. Το ποσοστό των ερωτηθέντων που εκφράζουν θετική στάση προς τη Ρωσία έφτανε το 9% στη Φινλανδία, την Τουρκία και την Ιαπωνία, το 38% στη Λιθουανία, το 36% στη Λετονία και το 34% στην Εσθονία. Η Εσθονία και ειδικά η Λετονία έχουν μεγάλες μειονότητες Ρώσων, οι οποίοι πιθανώς επηρέασαν το αποτέλεσμα.
Ρωσοφιλία στη Σερβία
Η Ρωσία είναι εξαιρετικά δημοφιλής στη Σερβία. Οι Σέρβοι βλέπουν παραδοσιακά τη Ρωσία ως στενό σύμμαχο λόγω της κοινής Σλαβικής κουλτούρας και της ορθόδοξης πίστεως τους. Στη Σερβία και το Μαυροβούνιο, δύο Ορθόδοξες χώρες όπως η Ρωσία, περίπου το 83% των Σέρβων βλέπουν τη Ρωσία ως πρώτο τους σύμμαχο στη διεθνή σκηνή. Η εχθρότητα μεταξύ της Γιουγκοσλαβικής και της Σοβιετικής κυβέρνησης (σχίσμα Στάλιν-Τίτο), δεν επηρέασε τη λαϊκή αντίληψη των Σέρβων για τους Ρώσους, οι οποίοι βλέπονται πάντα ως φιλικός, αδελφικός και σύμμαχος λαός. Στη Σερβία και το Μαυροβούνιο, υπάρχουν οδοί, γειτονιές, δρόμοι, κτίρια και αγάλματα που ονομάζονται από κάτι ρωσικό. Στη Σερβία υπάρχει Ρωσικό Κέντρο Επιστημών και Ξενοδοχείο Μασκβά (Μόσχα).
Ρωσοφιλία στο Μαυροβούνιο
Το Μαυροβούνιο είναι Ανατολική Ορθόδοξη και Σλαβική χώρα. Υπάρχει η Γέφυρα Μόσχας στην Ποντγκόριτσα, ενώ δίπλα της στέκει ένα άγαλμα του ρώσου τραγουδιστή Βλαντίμιρ Βισότσκι.
Ρωσοφιλία στην Ουκρανία
μικρογραφία|Φιλορώσοι αυτονομιστές στο [[Ντονέτσκ στην ανατολική Ουκρανία]] Μετά την ουκρανική ανεξαρτησία το 1991, αρκετοί Ουκρανοί, ιδιαίτερα αυτοί της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, επιδιώκουν στενότερη οικονομική συνεργασία ή ακόμη και ένωση με τη Ρωσία. Μετά τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία το 2014 η συνολική στάση των Ουκρανών προς τη Ρωσία και τους Ρώσους έχει γίνει πολύ πιο αρνητική.
Δυτική Ουκρανία
Η ρωσοφιλία (μοσχοφιλία, ουκρανία: москвофільство, μοσκβοφίλ'στβο) ήταν γλωσσικό, λογοτεχνικό και κοινωνικοπολιτικό κίνημα των Δυτικών Ουκρανικών εδαφών της Γαλικίας, της Υπερκαρπαθίας και της Μπουκοβίνας, η οποία εκδηλώθηκε στον 18ο - 20ο αιώνα. Οι υποστηρικτές αυτού του κινήματος πίστευαν στη γλωσσική, πολιτιστική, κοινωνική ένωση με το ρωσικό λαό. Αργότερα πίστευαν στην κρατική ένωση με τη Ρωσία. Οι αιτίες ήταν οι εξής: απουσία ουκρανικού κράτους, αιώνες ξένης κατοχής, κατακερματισμένη ουκρανική επικράτεια και διασκορπισμένος πληθυσμός, απουσία εθνικής ελίτ και αδύναμη αίσθηση εθνικής ταυτότητας.
Ρωσοφιλικό κίνημα στην Υπερκαρπαθία
Οι πρώτες ενδείξεις ρωσοφιλίας στην Υπερκαρπαθία χρονολογούνται στα τέλη του 18ου αιώνα με αρχές του 19ου αιώνα, όταν αρκετοί διάσημοι Ρώσοι που είχαν δεσμούς με την κυβέρνηση και την αυλή του τσάρου εγκαταστάθηκαν εκεί. Διάσημοι επιστήμονες και κοινωνικοίακτιβιστές όπως οι Ι. Ορλάι, Μ. Μπαλουντιάνσκι και Π. Λόντι έζησαν στην Υπερκαρπαθία αλλά διατηρούσαν στενούς δεσμούς με τη χώρα γέννησης. Έτσι προωθούσαν το ενδιαφέρον για τη Ρωσία, ειδικά για την πολιτιστική ζωή, τη γλώσσα και τη λογοτεχνία των Ρώσων.
Ρωσοφιλικό κίνημα στη Γαλικία και τη Μπουκοβίνα
Όταν η Γαλικία και η Μπουκοβίνα ενσωματώθηκαν στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων το 1772, η αυστριακή κυβέρνηση αντιμετώπισε με τον ουκρανικό πληθυσμό των νέων εδαφών με καχυποψία. Φοβούνταν την ευαισθησία τους στη ρωσική επιρροή, λόγω της γειτνίασης των πολιτισμών και της γλώσσας των Ουκρανών και των Ρώσων.
Αυτή η δυσπιστία των αρχών που καλλιεργήθηκε από διάσημους πολωνούς πολιτικούς και ακτιβιστές, οι οποίοι προσπαθούσαν να καταστείλουν την άνοδο της εθνικής συνείδησης σε περιοχές όπου οι πολωνοί είχαν επιρροή. Κάθε προσπάθεια πολιτιστικής αναγέννησης αντιμετωπίστηκε με εχθρότητα από την Αυστριακή κυβέρνηση, καθώς θεωρούσε τέτοιες προσπάθειες ως επιρροή της Μόσχας. Παρά αυτό το κλίμα δυσπιστίας και καχυποψίας, στο Πρζέμισλ ιδρύθηκε το ίδρυμα "Η Κοινωνία των Ιερέων". Ο Μητροπολίτης Μ. Λεβίτσκι άρχισε να εισαγάγει τη ρουθηνική γλώσσα στα δημοτικά σχολεία, έγραψε γραμματικά βιβλία στα ρουθηνικά, επέμενε στη διδασκαλία της ρουθηνικής στο πανεπιστήμιο και ίδρυσε την εταιρεία "Ρούσκα Τρόικα". Η Λεμκορουθηνική Δημοκρατία, η οποία ιδρύθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπάθησε να εντάξει εδάφη των Λέμκο στη Ρωσία, ενώ αργότερα προσπάθησε να κάνει το ίδιο για εδάφη της νεοσύστατης Τσεχοσλοβακίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας
Καζιμκαραμπεκίρ
Το Καζιμκαραμπεκίρ (τουρκικά: Kazımkarabekir) είναι πόλη και επαρχία της Επαρχίας Καραμάν της περιοχής της Κεντρικής Ανατολίας της Τουρκίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 5.442 άτομα. Από αυτούς, οι 3.634 ζουν στην πόλη του Καζιμκαραμπεκίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Ωτ-Αλπ
Οι Ωτ-Αλπ (γαλλικά: Hautes-Alpes) είναι νομός της περιοχής Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στη νοτιοανατολική Γαλλία, στα σύνορα με την Ιταλία.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 05.
Ο νομός αποτελείται κυρίως από ορεινή περιοχή. Έχει πρωτεύουσα το Γκαπ, που είναι πρωτεύουσα νομού της Γαλλίας με το μεγαλύτερο υψόμετρο. Στα ανατολικά του νομού βρίσκεται η υψηλότερη κοινότητα της Ευρώπης, το Σαιν-Βεράν στα 2.042 μέτρα.
Οι κάτοικοι των Ωτ-Αλπ αναφέρονται ως Ω-Αλπέν.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Σαιν-Βεράν, στα 2.042 μέτρα εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η τεχνητή λίμνη Σερ Πονσόν μικρογραφία|370x370εσ|Θέση του νομού Ωτ-Αλπ στην [[Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός Γκιλ Ο νομός Ωτ-Αλπ ανήκει στη διοικητική περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή. Έχει έκταση 6.925 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελείται από 2 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 164 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 141.107 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016).
Πρωτεύουσα είναι το Γκαπ και κυριότερες κοινότητες η υπονομαρχία Μπριανσόν, και οι Εμπρέν, Λαράνι και Βεν.