cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όξφορντ Σίτι Φ.Κ.
Ιστορία
Η επιτυχία της Σίτι στο κύπελλο συνεχίστηκε και τη σεζόν 2018-19, όταν έφτασε στον Πρώτο Γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Μετά από μία ισοπαλία με 3-3 εναντίον της Τρανμίρ Ρόβερς από τη Φούτμπολ Λιγκ Του, η ομάδα αποκλείστηκε στον επαναληπικό αγώνα, που μεταδώθηκε από το BT Sport TV στο Μαρς Λέιν. Η Σίτι διατήρησε επίσης το Όξφορντσαϊρ Σίνιορ Καπ, καθώς ανέτρεψε το κατά της 3-1, για να νικήσει τη Μπάνμπουρι Γιουνάιτεντ με 4-3 σε έναν συναρπαστικό τελικό.
Τον Οκτώβριο του 2019, ο Μαρκ Τζόουνς εγκατέλειψε το ρόλο του ως προπονητής με «αμοιβαία συγκατάθεση», μόλις 48 ώρες μετά την πρόκριση της ομάδας στον Πρώτο Γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Οι πρώην παίκτες, Τζάστιν Μέριτ και Άντι Μπάλαρντ, ανέλαβαν ως προσωρινοί προπονητές.
Η Όξφορντ Σίτι είναι μέλος του FA Charter Standard Community Club και διαθέτει περισσότερα από 37 ομάδες, με κατηγορίες για άντρες, γυναίκες, αγόρια και κορίτσια.
Γήπεδο
Η Όξφορντ Σίτι παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Μάρς Λέιν, στο Μάρστον της Οξφόρδης.
Επίσκοπος Ευρίπου Χρυσόστομος Παναγόπουλος
Ο Επίσκοπος Ευρίπου Χρυσόστομος (κατά κόσμον Μάριος Παναγόπουλος) είναι βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και Πρωτοσυγκελλεύων της Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, που ολοκλήρωσε στο Αιγάλεω, εισήχθη στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1995 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίων Πατέρων Σχιστού Περάματος. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1995 και πρεσβύτερος το 1998 από τον Μητροπολίτη Νικαίας Αλέξιο. Την ημέρα της χειροτονίας του σε Πρεσβύτερο έλαβε και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε στη Μητρόπολη Νικαίας ως γενικός αρχιερατικός επίτροπος από το 1999 έως το 2003 και ως πρωτοσύγκελλος από το 2004 έως το 2019. Από την εκλογή του μέχρι σήμερα κατέχει την θέση του πρωτοσυγκελλεύοντος.
Δημήτριος Γ΄ της Γεωργίας
Ο Δημήτριος, დიმიტრი Dimitri (π. 1413 - π. 1453) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν ο δεύτερος γιος του βασιλιά Αλεξανδρου Α΄ της Γεωργίας από την πρώτη σύζυγό του Ντουλαντούχτ Oρμπελιάνι. Ήταν συμβασιλιάς με τον πατέρα του από το 1433 έως το 1442 και με τον αδελφό του Βαχτάνγκ Δ΄ από το 1442 έως το 1446. Με το τέλος του Βαχτάνγκ, ο Δημήτριος Γ΄ έγινε de jure βασιλιάς της Γεωργίας, αλλά η άνοδός του στο θρόνο αποκλείστηκε από τον μικρότερο αδελφό του Γεώργιο Η΄.
Επίσκοπος Ευρίπου Χρυσόστομος Παναγόπουλος
Στις 21 Μαρτίου 2019 εξελέγη Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών,με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Ευρίπου λαβόντα ψήφους 57 και έχοντας συνυποψηφίους τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Φιλόθεο Νικολάκη λαβόντα ψήφους 2 τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Στέφανο Σταυρακάκη λαβόντα ψήφο 1. Επίσης υπήρξαν 13 λευκές και 2 άκυρες ψήφοι.
Δημήτριος Γ΄ της Γεωργίας
Βιογραφία
Ο Δημήτριος εμφανίζεται για πρώτη φορά σε καταστατικό, που χρονολογείται το 1413. Η παραδοσιακή Γεωργιανή ιστοριογραφία που ιδρύθηκε από τον πρίγκιπα Βαχούστι τον 18ο αι., τον καθιστά λανθασμένα νεότερο αδελφό του Γεωργίου Η΄ και τον παραλείπει συχνά από τον κατάλογο των βασιλέων της Γεωργίας. Ο Δημήτριος επιλέχθηκε από τον πατέρα του Αλέξανδρο Α΄ το 1433. Στάλθηκε από αυτόν ως πρεσβευτής στον σαχ Ρουχ, τον γιο του Τιμούρ Λενκ.
Επίσκοπος Ευρίπου Χρυσόστομος Παναγόπουλος
Χειροτονήθηκε επίσκοπος στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Αιγάλεω στις 24 Μαρτίου. Τη χειροτονία τέλεσε ο Μητροπολίτης Νικαίας Αλέξιος.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησία της Ελλάδος Κατηγορία:Επίσκοποι Κατηγορία:Μητροπολίτες
Δημήτριος Γ΄ της Γεωργίας
Βιογραφία
Μετά την παραίτηση του Αλεξάνδρου Α΄ από τον θρόνο το 1442 υπέρ του Βαχτάνγκ Δ΄, ο Δημήτριος παρέμεινε συμβασιλιάς με τον τελευταίο, ενώ ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου, ο Γεώργιος Η΄, έγινε συμβασιλιάς με πρόσοδο το Καχέτι. Μετά το τέλος του Βαχτάνγκ Δ΄ το 1446, ο Δημήτριος Γ΄ επρόκειτο να γίνει de jure βασιλιάς της Γεωργίας, αλλά ο θρόνος καταλήφθηκε από τον Γεώργιο Η΄ εγκαινιάζοντας μία σειρά συγκρούσεων, που θα οδηγούσαν τελικά στη διάλυση του βασιλείου της Γεωργίας ως το τέλος του 15ου αι. Ο Δημήτριος αποσύρθηκε στη δυτική επαρχία του Ιμερέτι. Σκοτώθηκε από ένα άλογο, ενώ κυνηγούσε το 1453.
Οικογένεια
Ο Δημήτριος νυμφεύτηκε λίγο μετά το 1446 με τον Γκουλασάρ, την οποία η Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ ταυτίζει με τη θεία του Γκιουλκάν, χήρα του θείου του Γεωργίου. Απεβίωσε το 1471 ή περί το 1475. Ο γιος τους:
Ο ιστορικός Βαχούστι ισχυρίζεται ότι ο Δημήτριος είχε έναν άλλο γιο, τον Δαβίδ, ο οποίος εγκαταστάθηκε ως βασιλιάς στο Kαχέτι το 1465 από τους τοπικούς ευγενείς και ίδρυσε τη δυναστεία των βασιλέων του Kαχέτι. Ο Βαχούστι κάνει τον Δαβίδ πατέρα του Γεωργίου, βασιλιά του Καχέτι, τον οποίο διαφοροποιεί από τον Γεώργιο Η΄, τον μικρότερο αδελφό του Δημητρίου, αρχικά βασιλιά της Γεωργίας και στη συνέχεια βασιλιά του Καχέτι. Ωστόσο ο Δαβίδ του Βαχούστι είναι μία πλασματική φιγούρα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Βουλή της Γερουσίας (Ιορδανία)
Η Γερουσία της Ιορδανίας είναι ο ανώτερος θάλαμος του κοινοβουλίου της Ιορδανίας το οποίο, μαζί με τη Βουλή των Αντιπροσώπων, συναποτελούν το νομοθετικό σώμα της Ιορδανίας. Όλα τα μέλη της Γερουσίας της χώρας επιλέγονται από τον βασιλιά της Ιορδανίας με βασιλικό διάταγμα, αλλά πρέπει να ακολουθούν τους όρους του Συντάγματος της Ιορδανίας. Ο Πρόεδρος της Γερουσίας έχει ανανεώσιμη θητεία δύο ετών. Ωστόσο, ένας τακτικός βουλευτής της Γερουσίας έχει τετραετή θητεία, η οποία μπορεί επίσης να είναι ανανεώσιμη. Οι συνεδριάσεις της Γερουσίας ισχύουν για όσο διάστημα όλοι βρίσκονται στη συνεδρίαση. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται καθορίζονται από τον αριθμό των ψήφων, χωρίς τον Πρόεδρο. Αλλά αν υπάρχει ισοπαλία στις ψήφους, ο Πρόεδρος μπορεί να ψηφίσει και να καθορίσει εάν η πρόταση θα εγκριθεί ή απορριφθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ιορδανίας
Ριτσιότι Γκαριμπάλντι
Ο Ριτσιόττι Γαριβάλδης (1847 - 1924) ήταν ιταλός πολιτικός.
Η ζωή του
Γεννήθηκε το 1847, γιος του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι. Εκλέχτηκε το 1887 βουλευτής στο Ιταλικό Κοινοβούλιο και το 1897 στον ελληνοτουρκικό πόλεμο πολέμησε με 3000 Ιταλούς στο πλευρό της Ελλάδας, στον Δομοκό. Το 1912 ετοιμάστηκε να πολεμήσει στους Βαλκανικούς πολέμους αλλά δεν του το επέτρεψε η κυβέρνηση της Ιταλίας. Γιος του ήταν ο Ιωσήφ (1879 - 1950).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Βουλή των Αντιπροσώπων (Ιορδανία)
Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Ιορδανίας είναι η εκλεγμένη κατώτερη έδρα του κοινοβουλίου της Ιορδανίας, η οποία, μαζί με τη Γερουσία, συνθέτει τον νομοθέτη της Ιορδανίας.
Το κοινοβούλιο ιδρύθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1952 και η θητεία ενός βουλευτή διαρκεί 4 χρόνια. Πρόεδρος είναι ο Άτεφ Ταράουνεχ από τις 20 Σεπτεμβρίου 2016, υπάρχουν 130 έδρες από τις οποίες οι 100 ανήκουν σε ανεξάρτητους βουλευτές.
Κατηγορία:Πολιτική της Ιορδανίας
Έζικο του Μπάλενστετ
Ο Έζικο, γερμ. Esico (απεβ. περ. 1060) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης του Μπάλενστετ και ο γενάρχης του Οίκου. Η ιδιοκτησία του έγινε ο πυρήνας του μετέπειτα πριγκιπάτου του Άνχαλτ.
Βιογραφία
Είναι γνωστός και με το όνομα Χέζιχο. Ίσως ήταν γιος του Αδαλβέρτου Α΄, κόμη του Μπάλενστετ και της Χίντας, κόρης του Όντο Α΄, μαργράβου του Όστμαρκ, αλλά δεν είναι επιβεβαιωμένο. Αδέλφια του εικάζεται πως ήταν η Ούτα του Μπάλενστετ, σύζυγος του Έκαρντ Β΄ των Εκαρντιδών, μαργράβου του Μάισσεν, η Χάτσεχα ηγουμένη του Γκερνρόντε και ίσως ο Ντίτριχ.
Το 1045 απεβίωσε η Ούτα και το επόμενο έτος ο σύζυγός της Έκαρντ. Οι κτήσεις τους επεστράφησαν στον Ερρίκο Γ΄ της Γερμανίας, αλλά ο Έζικο κατάφερε μεγάλες περιοχές της κληρονομιάς τους να περάσουν υπό τον έλεγχο του αββαείου του Γκερνρόντε, όπου η αδελφή του Χάτσεχα ήταν ηγουμένη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μάλλον τη Ματθίλδη των Κορραδιδών, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 ήταν η 63η έκδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Διεξήχθη στη στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας μετά την νίκη της χώρας στο με το τραγούδι "Amar pelos dois" του Σαλβαντόρ Σομπράλ. Υπό την διοργάνωση της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) και του οικοδεσπότη ραδιοτηλεοπτικού φορέα Rádio e Televisão de Portugal (RTP), ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στην Altice Arena και αποτελούνταν από δύο ημιτελικούς στις 8 και 10 Μαΐου και και έναν τελικό στις 12 Μαΐου. Τα τρία ζωντανά σόου, παρουσιάστηκαν από τις Πορτογαλίδες τηλεοπτικές παρουσιάστριες Καταρίνα Φουρτάντο, Φιλομένα Καουτέλα και Σίλβια Αλμπέρτο και την Πορτογαλίδα-Αμερικάνα ηθοποιό, Ντανιέλα Ρουά, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που ο διαγωνισμός παρουσιάστηκε από τέσσερις παρουσιαστές.
Σαράντα τρεις χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό του 2018, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ των διαγωνισμών του και του. Η Ρωσία επέστρεψε μετά από την αποχώρησή της από την προηγούμενη. Για πρώτη χρονιά ύστερα από το 2011 καμία χώρα δεν αποχώρησε από τον διαγωνισμό.
Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε το Ισραήλ με το τραγούδι "Toy", ερμηνευμένο από τη Νέττα και γραμμένο από τους Ντόρον Μενταλίε and Στάβ Μπεγκέρ. Αυτή ήταν η τέταρτη νίκη του Ισραήλ, μετά τις νίκες το, το και το. Η, η , η και η  ολοκλήρωσαν την πρώτη πεντάδα, με την Κύπρο να σημειώνει το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι σήμερα. Πιο κάτω στον πίνακα, η πέτυχε επίσης το καλύτερο αποτέλεσμα της μέχρι σήμερα, τερματίζοντας έκτη. Η Πορτογαλία τερμάτισε στην τελευταία θέση, κάνοντας αυτή, την τρίτη φορά που όπου η διοργανώτρια χώρα τερματίζει στην τελευταία πεντάδα, από το. Για πρώτη φορά μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το, το Αζερμπαϊτζάν, η Ρουμανία και η Ρωσία απέτυχαν να προκριθούν στον τελικό για πρώτη φορά. Επίσης, καμιά χώρα της περιοχής του Καυκάσου (, και ) δεν συμμετείχε στον τελικό για πρώτη φορά από το 2005.
Η EBU ανέφερε πως 186 εκατ. τηλεθεατές είδαν τον διαγωνισμό παγκοσμίως, ξεπερνώντας την περσινή διοργάνωση κατά 4 εκατ.
Τοποθεσία
Έπειτα από τη νίκη του Salvador Sobral στη Eurovision 2017, με το τραγούδι "Amar pelos dois", ο διαγωνισμός του 2018 διεξάχθηκε, για πρώτη φορά, στην Πορτογαλία.
Επιλογή πόλης και χώρου διεξαγωγής
Την ημέρα που διεξήχθη ο τελικός της Eurovision 2017, αναφέρθηκε πως ο RTP θα δεχτεί την πρόκληση, να διοργανώσει τον διαγωνισμό του 2018, σε περίπτωση που η Πορτογαλία νικήσει. Έπειτα από τη νίκη του Σαλβαντόρ Σομπράλ, ο Εκτελεστικός Επόπτης της EBU, Jon Ola Sand, έδωσε στον RTP, την πρόσκληση διοργάνωσης του διαγωνισμού, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου του νικητή. Την επόμενη ημέρα, ο γενικός διευθυντής του RTP, Nuno Artur Silva, επιβεβαίωσε πως ο RTP θα διοργανώσει τον διαγωνισμό και δήλωσε πως η Altice Arena είναι πιθανός χώρος για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό. Στις 15 Μαΐου 2017, ο RTP φάνηκε πως είχε επιλέξει τη Λισαβόνα ως πόλη διεξαγωγής, ωστόσο την επόμενη μέρα διευκρίνισε πως δεν έχει ληφθεί κάποια απόφαση όσον αφορά τον χώρο και την πόλη διεξαγωγής.
Εκτός από τη Λισαβόνα, και άλλες πόλεις δήλωσαν το ενδιαφέρον τους για να φιλοξενήσουν τον διαγωνισμό: το Γκιμαράες, το Γκοντομάρ, το Εσπίνιο, η Μπράγκα, η Σάντα Μαρία ντα Φέιρα και το Φάρο. Ο δήμαρχος του Πόρτο, Rui Moreira, δήλωσε πως δεν ενδιαφέρεται "να ξοδέψει εκατομύρρια ευρώ" για την φιλοξενία του διαγωνισμού, αλλά θα υποστήριζε μια υποψηφιότητα από την Μητροπολιτική Περιοχή του Πόρτο (Εσπίνιο, Γοντομάρ & Σάντα Μαρία ντα Φέιρα).
Στις 13 Ιουνίου 2017, εκπρόσωποι του RTP συναντήθηκαν με την Ομάδα Αναφοράς του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision στα γραφεία της EBU, στη Γενεύη. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, οι εκπρόσωποι του RTP παρακολούθησαν εργαστήρια που αφορούσαν διάφορα θέματα σχετικά με την διοργάνωση του διαγωνισμού, και πήραν συμβουλές από τον ουκρανικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα, UA:PBC. Είχαν, επίσης, την ευκαιρία να παρουσιάσουν τα πρώτα σχέδιά τους, σχετικά με τη διοργάνωση του διαγωνισμού, όπως, διάφορες υποψηφιότητες για την πόλη και τον χώρο διεξαγωγής.
Στις 25 Ιουλίου 2017, η EBU και ο RTP ανακοίνωσαν πως η Λισαβόνα είχε επιλεγεί ως πόλη διεξαγωγής. Επιπλέον, ο RTP ανακοίνωσε το Parque das Nações, όπου βρίσκεται η Altice Arena, ως σημείο διεξαγωγής των διαφόρων events και του διαγωνισμού.
Υπόμνημα: Χώρος διεξαγωγής
Άλλες τοποθεσίες
Το Eurovision Village ήταν η επίσημη περιοχή εκδηλώσεων στη Λισαβόνα κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού. Στο Eurovision Village μπορούσε κάποιος να παρακολουθήσει ζωντανές εμφανίσεις τραγουδιστών, DJ, διάφορες άλλες εκδηλώσεις καθώς και ζωντανές δημόσιες μεταδόσεις των τριών live show του διαγωνισμού. Βρισκόταν στην Praça do Comércio (Πλατεία Εμπορίου), μια μεγάλη πλατεία δίπλα στον ποταμό Τάγο. Είχε ανοίξει για το κοινό στις 4 Μαΐου 2018.
Το EuroClub ήταν ο χώρος διεξαγωγής των επίσημων after-party, καθώς και ιδιωτικών συναυλιών από τους διαγωνιζόμενους. Σε αντίθεση με το Eurovision Village, η είσοδος στο EuroClub επιτρεπόταν μόνο σε εγκεκριμένους φαν, αποστολές και δημοσιογράφους. Βρισκόταν κοντά στο Eurovision Village και ήταν ανοικτό από τις 6 έως τις 12 Μαΐου 2018.
Η τελετή του "Μπλε Χαλιού", όπου όλοι οι διαγωνιζόμενοι και οι αποστολές τους παρουσιάστηκαν μπροστά σε φαν, δημοσιογράφους και στο ευρύ κοινό, διεξήχθη στις 6 Μαΐου 2018, στο Μουσείο Τέχνης, Αρχιτεκτονικής και Τεχνολογίας (MAAT), το οποίο βρίσκεται στη συνοικία Belém της Λισαβόνας. Αμέσως μετά την τελετή του "Μπλε Χαλιού", διεξήχθη και η Τελετή Έναρξης του διαγωνισμού στο Μουσείο Ηλεκτρισμού.
Οπτικός σχεδιασμός
Το θέμα του διαγωνισμού, "All Aboard!" (Ελληνικά: "Όλοι στο Κατάστρωμα!"), παρουσιάστηκε στις 7 Νοεμβρίου 2017, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στο Lisbon Oceanarium. Ο οπτικός του σχεδιασμός διαθέτει ωκεάνια μοτίβα που υπαινίσσονται τη θέση της Λισαβόνας στις ακτές του Ατλαντικού και στην πορτογαλική ναυτική ιστορία. Παράλληλα με το κύριο έμβλημα, το οποίο απεικονίζει ένα στυλιζαρισμένο κοχύλι, δώδεκα συμπληρωματικά εμβλήματα σχεδιάστηκαν για να συμβολίζουν διάφορες πτυχές ενός θαλάσσιου οικοσυστήματος. Ο εκτελεστικός επόπτης του διαγωνισμού, Jon Ola Sand, τόνισε πως το θέμα και τα λογότυπα "έχουν σχέση και με την ιστορία της Λισαβόνας, αλλά και με βασικές αξίες της Eurovision, όπως η διαφορετικότητα. Ο Ωκεανός ενώνει όλους εμάς, ενώ η ποικιλία του μπορεί να παρέχει έμπνευση για κάθε έναν από τους (...) συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς που περιμένουμε να δούμε τον Μάιο στη Λισαβόνα.".
Καρτ ποστάλ
Οι καρτ ποστάλ, που γυρίστηκαν μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 2018, περιελάμβαναν τον εκάστοτε συμμετέχοντα να αναδύεται από μια πόρτα στην Πορτογαλία για να λάβει μέρος σε μια θεματική δραστηριότητα, όπως η ποδηλασία βουνού, η παρασκευή μιας σαλάτας ή παστέλ ντε νάτα ή η επίσκεψη σε δημοφιλή αξιοθέατα. Η τοποθεσία όπου έλαβε χώρα η δραστηριότητα ήταν γραμμένη στα πορτογαλικά στην αρχή της καρτ ποστάλ. Στο τέλος της καρτ ποστάλ, ο συμμετέχοντας πόζαρε στην κάμερα, το hashtag του συνθήματος εμφανίστηκε στην κάτω γωνία της οθόνης και οι πληροφορίες του τραγουδιού τυπώθηκαν στη σημαία της χώρας. Όλες οι καρτ ποστάλ είχαν την ίδια παρτιτούρα, που συνέθεσε ο Λουίς Φιγκερέδο (Luis Figueredo).
Παρουσιάστριες
thumb|Οι παρουσιάστριες από τα αριστερά στα δεξιά: [[Ντανιέλα Ρουά, Σίλβια Αλμπέρτο, Καταρίνα Φουρτάντο και Φιλομένα Καουτέλα]] Στις 8 Ιανουαρίου 2018, το RTP και η EBU ανακοίνωσαν ότι ο διαγωνισμός θα παρουσιαζόταν για πρώτη φορά από τέσσερις γυναίκες: τις παρουσιάστριες του RTP Σίλβια Αλμπέρτο, Φιλομένα Καουτέλα, Καταρίνα Φουρτάντο και την ηθοποιό Ντανιέλα Ρουά. Ήταν η πρώτη φορά από το που ο διαγωνισμός δεν έχει άνδρα παρουσιαστή και η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που την παρουσίαση αναλαμβάνουν παρουσιαστές του ίδιου φύλου. Στις 4 Μαΐου 2018, επιβεβαιώθηκε πως η Φιλομένα Καουτέλα θα φιλοξενούσε το green room.
Την Τελετή Έναρξης του Μπλε Χαλιού παρουσίασαν η ηθοποιός Κλαούντια Σεμέντο, ο ραδιοφωνικός παρουσιαστής Ινιές Λόπες Γκονσάλβες, ο ηθοποιός και τηλεοπτικός παρουσιαστής Πέντρο Γκράνγκερ και ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Πέντρο Πένιμ. Οι Γκράνγκερ και Πένιμ παρουσίασαν επίσης τις συνεντεύξεις τύπου.
Κλήρωση κατανομής στους ημιτελικούς
Η κλήρωση για να προσδιοριστεί σε ποιο ημιτελικό θα συμμετάσχει η κάθε χώρα έγινε στο Δημαρχείο της Λισαβόνας, στις 29 Ιανουαρίου 2018, στις 14:00 EET. Οι 37 χώρες που θα περάσουν από την φάση των ημιτελικών κατενεμήθηκαν σε έξι δοχεία, με βάση το μοτίβο της ψηφοφορίας τους τα προηγούμενα έτη, όπως έχει υπολογιστεί από τον επίσημο συνεργάτη του διαγωνισμού για την ψηφοφορία, Digame. Η κατανομή σε δοχεία μειώνει την πιθανότητα να είναι χώρες που αλληλοψηφίζονται στον ίδιο ημιτελικό ενώ ανεβάζει το σασπένς κατά τη διάρκεια του σόου. Από την κλήρωση, αποφασίστηκε, επίσης, σε ποιον ημιτελικό θα προβληθεί το τραγούδι και θα ψηφίσει η κάθε μία από τις έξι χώρες που περνάνε κατευθείαν στον τελικό (η διοργανώτρια χώρα και οι Μεγάλοι Πέντε:, , ,  και ). Η τελετή παρουσιάστηκε από τις παρουσιάστριες του διαγωνισμού Σίλβια Αλμπέρτο και Φιλομένα Καουτέλα και περιλάμβανε, επίσης, την παράδοση των Εμβλημάτων της Διοργανώτριας Πόλης της Eurovision από τον δήμαρχο του Κιέβου, Βιτάλι Κλιτσκό (διοργανώτρια πόλη του προηγούμενου διαγωνισμού) στο δήμαρχο της Λισαβόνας, Φερνάντο Μεντίνα.
Παραστάσεις στην αρχή και στο μέσο του διαγωνισμού
Στις 12 Μαρτίου 2018, ανακοινώθηκαν από τον RTP μερικές από τις εναρκτήριες και ενδιάμεσες πράξεις του διαγωνισμού. Η εναρκτήρια πράξη (opening act) του τελικού περιλάμβανε της τραγουδίστριες φάντο Άνα Μόουρα και Μαρίζα με τα τραγούδια "Fado Loucura" και "Barco Negro" αντίστοιχα, ακολουθούμενες από την παρέλαση των 26 χωρών που συμμετέχουν στον τελικό, στην οποία ακούγεται ζωντανή μουσική από τους Beatbombers. Στις ενδιάμεσες πράξεις (interval acts) περιλαμβάνονται ο Σαλβαντόρ Σομπράλ με το νέο του τραγούδι "Mano a mano" καθώς και το νικητήριο τραγούδι του 2017, "Amar Pelos Dois" το οποίο τραγούδησε μαζί με τον Βραζιλιάνο τραγουδιστή Καετάνο Βελόσο και ηλεκτρονική μουσική από τους τον DJ Branko, την Σάρα Ταβάρες (εκπρόσωπο της Πορτογαλίας το ), την Μάιρα Αντράντε και τον Ντίνο Ντ'Σαντιάγκο.
Συμμετέχουσες χώρες
Στις 7 Νοεμβρίου 2017, είχε ανακοινωθεί από την EBU πως 42 χώρες θα συμμετείχαν στον διαγωνισμό. Η Ρωσία είχε επιβεβαιώσει τη συμμετοχή της μετά την αποχώρησή της την προηγούμενη χρονία, ενώ η συμμετοχή της ΠΓΔΜ ήταν αδύνατη λόγω χρεών του ραδιοτηλεοπτικού της φορέα προς την EBU. Ωστόσο, στις 17 Νοεμβρίου 2017, η EBU ανακοίνωσε πως θα επέτρεπε στην ΠΓΔΜ να συμμετάσχει ανεβάζοντας έτσι τον αριθμό των συμμετεχόντων σε 43, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του 2008 και του 2011.
Καλλιτέχνες που επιστρέφουν
Στο διαγωνισμό συμμετείχαν δύο εκπρόσωποι, οι οποίοι επίσης παρευρέθηκαν στο παρελθόν ως επικεφαλής τραγουδιστές για τις ίδιες χώρες. Ο Αλεξάντερ Ρίμπακ εκπροσώπησε τη Νορβηγία το 2009 με το τραγούδι "Fairytale", κερδίζοντας τον διαγωνισμό και ο Waylon εκπροσωπώντας την Ολλανδία το ως μέλος των The Common Linnets, με το τραγούδι "Calm After the Storm", το οποίο κατέληξε στη δεύτερη θέση.
Στο διαγωνισμό, επίσης, συμμετείχε η Τζέσικα Μάουμποϊ για την Αυστραλία, η οποία είχε συμμετάσχει σε interval act του 2ου ημιτελικού στη Eurovision 2014, ερμηνεύοντας το τραγούδι "Sea of Flags". Επιπλέον, στο διαγωνισμό συμμετείχαν ως κύριοι καλλιτέχνες, τέσσερις τραγουδιστές που ήταν στα φωνητικά τις προηγούμενες χρονιές. Η Λέα Σιρκ ήταν στα φωνητικά για τη Σλοβενία, το 2014 και το 2016 (εκτός σκηνής), και ο Βλάντο Μιχαήλοφ, μέλος των Equinox, ήταν στα φωνητικά για τη Βουλγαρία, το 2017. Ο Ζεζάρ Σάμπσον, ο οποίος εκπροσώπησε την Αυστρία, έκανε φωνητικά και ήταν χορευτής για τη Βουλγαρία το 2016 και φωνητικά εκτός σκηνής για τη Βουλγαρία το 2017. Η SuRie, η οποία εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο, έκανε φωνητικά και ήταν χορεύτρια για το Βέλγιο, το 2015 και μουσική σκηνοθέτρια πάλι για το Βέλγιο, το 2017.
1ος Ημιτελικός
Ο πρώτος ημιτελικός διεξήχθη στις 8 Μαΐου 2018 στις 20:00 WEST (22:00 EEST). Δεκαεννέα χώρες συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό. Η Πορτογαλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισαν σε αυτό τον ημιτελικό. Οι χώρες με επισήμανση προκρίθηκαν στον τελικό. {{Legend|navajowhite|Προκριθέντες}}
2ος Ημιτελικός
Ο δεύτερος ημιτελικός διεξήχθη στις 10 Μαΐου 2018 στις 20:00 WEST (22:00 EEST). Δεκαοχτώ χώρες συμμετείχαν στον δεύτερο ημιτελικό. Η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία ψήφισαν σε αυτόν τον ημιτελικό. Οι χώρες με επισήμανση προκρίθηκαν στον τελικό.
Με την έγκριση της Ομάδας Αναφοράς, η Ιταλία μετέδωσε και ψήφισε στον δεύτερο ημιτελικό μετά από αίτημα του ιταλικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα RAI, καθώς η ημερομηνία του πρώτου ημιτελικού συνέπεσε με τον προγραμματισμένο τελικό της πέμπτης σεζόν του The Voice of Italy. {{Legend|navajowhite|Προκριθέντες}}
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 12 Μαΐου 2018 στις 20:00 WEST (22:00 EEST). Είκοσι έξι χώρες συμμετείχαν στον τελικό ενώ και οι σαράντα τρεις χώρες είχαν δικαίωμα ψήφου. Η σειρά παρουσίασης του τελικού ανακοινώθηκε μετά τη συνέντευξη τύπου των προκριθέντων του 2ου ημιτελικού στις 10 Μαΐου. {{Legend|gold|Νικητής}}
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια περίληψη των μέγιστων 12 βαθμών που απονέμονται από την επαγγελματική κριτική επιτροπή κάθε χώρας και τη τηλεψηφοφορία στον πρώτο ημιτελικό. Οι χώρες με "έντονη γραφή" έδωσαν τους μέγιστους 24 βαθμούς (12 βαθμούς η κάθε μία από επαγγελματική κριτική επιτροπή και τηλεψηφοφορία) στον καθορισμένο συμμετέχοντα.
Δεύτερος ημιτελικός
{{Legend|navajowhite|Προκριθέντες}}
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια περίληψη των μέγιστων 12 βαθμών που απονέμονται από την επαγγελματική κριτική επιτροπή κάθε χώρας και τη τηλεψηφοφορία στον δεύτερο ημιτελικό. Οι χώρες με "έντονη γραφή" έδωσαν τους μέγιστους 24 βαθμούς (12 βαθμούς η κάθε μία από επαγγελματική κριτική επιτροπή και τηλεψηφοφορία) στον καθορισμένο συμμετέχοντα.
Τελικός
{{Legend|gold|Νικητής}}
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια περίληψη των μέγιστων 12 βαθμών που απονέμονται από την επαγγελματική κριτική επιτροπή κάθε χώρας και την τηλεψηφοφορία στον τελικό. Οι χώρες με έντονη γραφή έδωσαν τους μέγιστους 24 βαθμούς (12 βαθμούς η κάθε μία από επαγγελματική κριτική επιτροπή και τηλεψηφοφορία) στον καθορισμένο συμμετέχοντα.
Εκπρόσωποι βαθμών
Οι εκπρόσωποι βαθμών ανακοίνωσαν τους 12 βαθμούς της αντίστοιχης χώρας με την εξής σειρά εμφάνισης:
Άλλες χώρες
Για να συμμετέχει μία χώρα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, πρέπει να διαθέτει έναν εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα, που να είναι ενεργό μέλος της EBU και που να μπορεί να μεταδώσει τον διαγωνισμό μέσο του Eurovision Network. Η EBU θα στείλει προσκλήσεις για τον διαγωνισμό σε όλα τα 56 ενεργά μέλη.
Ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί και σχολιαστές
Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση παρείχε διεθνείς ζωντανές ροές τόσο των ημιτελικών όσο και του μεγάλου τελικού μέσω του επίσημου καναλιού της στο YouTube χωρίς σχολιασμό. Οι ζωντανές ροές αποκλείστηκαν γεωγραφικά για τους θεατές στη Βολιβία, τον Καναδά, την Κόστα Ρίκα, τη Δομινικανή Δημοκρατία, τον Ισημερινό, το Ελ Σαλβαδόρ, τη Γουατεμάλα, την Ονδούρα, τη Νικαράγουα, τον Παναμά, την Παραγουάη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ουρουγουάη και τη Βενεζουέλα λόγω περιορισμών δικαιωμάτων.
Οι χώρες μπορούν να προσθέτουν σχόλια από σχολιαστές που εργάζονται επιτόπου ή εξ αποστάσεως στον τηλεοπτικό σταθμό. Οι σχολιαστές μπορούν να προσθέσουν πληροφορίες για τις συμμετοχές και την παροχή πληροφοριών ψηφοφορίας.
Κατηγορίες για πολιτιστική οικειοποίηση
Μετά την ερμηνεία του τραγουδιού της "Toy" από την τελική νικήτρια Νέτα Μπαρζιλάι, οι επικριτές του τραγουδιού κατηγόρησαν την Μπαρζιλάι ότι οικειοποιήθηκε πολιτιστικά την ιαπωνική κουλτούρα, με αρκετούς χρήστες να χρησιμοποιούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να αποκαλέσουν την παράσταση "προσβλητική". Οι κατηγορίες έγιναν αφού φόρεσε κιμονό και ψωμάκια, καθώς και Μανέκι Νέκο που προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Το θέμα συζητήθηκε στη βρετανική πρωινή εκπομπή Good Morning Britain στις 14 Μαΐου 2018 ως απάντηση, με τους τηλεοπτικούς παρουσιαστές Τρίσα Γκόνταρντ και Πίερς Μόργκαν να υπερασπίζονται τη Μπαρζιλάι δηλώνοντας ότι απλώς εφάρμοζε στοιχεία της ιαπωνικής κουλτούρας λόγω της δικής της εκτίμησης. Η Αγγλίδα δημοσιογράφος Ρεμπέκα Ρέιντ διαφώνησε, υποστηρίζοντας ότι "Δεν είναι μια όμορφη, αγαπημένη αναπαράσταση της πραγματικής ιαπωνικής κουλτούρας. Είναι ένα κοστούμι".
Υποβολή λευκορωσικού τραγουδιού
Στις 10 Ιανουαρίου 2018, κυκλοφόρησε στο ρωσικό site κοινωνικής δικτύωσης, VK, η είδηση πως ο Ουκρανός τραγουδιστής Alekseev είχε ερμηνεύσει μια ρωσική έκδοση της συμμετοχής του στο EuroFest, "Forever" (ως "Navsegda") τον Μάιο του 2017 στη Stavropol – πριν την 1η Σεπτεμβρίου 2017, που είναι η ημερομηνία κατά την οποία τραγούδια που έχουν δημοσιευθεί παλιότερα δεν μπορούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό, με αποτέλεσμα να υπάρχει περίπτωση, το τραγούδι να παραβιάζει τους κανονισμούς της EBU. Έξι άλλοι συμμετέχοντες του EuroFest, απείλησαν πως θα αποχωρήσουν αν επιτραπεί στο "Forever" να λάβει μέρος, με την Sofi Lapina να αποχωρεί όντως. Τελικά, η BTRC επέτρεψε στον Alekseev να διαγωνιστεί μετά από αλλαγή στη μελωδία του τραγουδιού, ενώ στη συνέχεια ο τραγουδιστής νίκησε τον διαγωνισμό και πήρε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει τη Λευκορωσία στη Eurovision 2018. Ωστόσο, στις 23 Φεβρουαρίου 2018, υπήρξαν αναφορές πως η EBU έδωσε άδεια στον Alekseev, να ερμηνεύσει την αρχική αγγλική έκδοση του τραγουδιού τον Μάιο, κάτι που και ο καλλιτέχνης αποφάσισε να κάνει. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 28 Μαρτίου 2018, ο Alekseev δημοσίευσε μια νέα επίσημη έκδοση του τραγουδιού με ένα πιο ελαφρύ intro και με επιπλέον φωνητικά από χορωδία στο τέλος. Επιπλέον, επιβεβαίωσε πως αυτή είναι η έκδοση την οποία θα τραγουδήσει στη Λισαβόνα.
Τραυματισμοί στην πρόβα της Τσεχίας
Στις 29 Απριλίου 2018, κατά τη διάρκεια της πρώτης πρόβας της παράστασης της Τσεχίας, ο τραγουδιστής Μίκολας Γιόζεφ φέρεται να τραυματίστηκε στην πλάτη του ενώ έκανε πρόβα και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Ο τραγουδιστής ενημέρωσε τους θαυμαστές του στο Instagram, δηλώνοντας "Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι τραυματίστηκα κατά τη διάρκεια της πρόβας και η κατάσταση χειροτέρεψε μετά από αρκετές ώρες. Δεν μπορώ καν να περπατήσω τώρα. Επέστρεψα από το πρώτο νοσοκομείο και τώρα πηγαίνω σε άλλο ένα". Δήλωσε ότι, ωστόσο, "θα συμμετάσχω ό,τι κι αν γίνει".[168] Ο Γιόζεφ εμφανίστηκε στον πρώτο ημιτελικό στις 8 Μαΐου με ελαφρώς αλλοιωμένη απόδοση, λόγω των τραυματισμών του, και τελικά τερμάτισε έκτος στον τελικό, πετυχαίνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα της Τσεχίας μέχρι σήμερα. Ήταν επίσης ο δεύτερος Τσέχος διαγωνιζόμενος που προκρίθηκε στον τελικό, ο άλλος ήταν η Γκαμπριέλα Γκουντσίκοβα το.
Λογοκρισία της κινεζικής τηλεόρασης Mango
Κατά τη διάρκεια της κινεζικής μετάδοσης του πρώτου ημιτελικού στο Mango TV, οι παραστάσεις της Αλβανίας και της Ιρλανδίας μονταρίστηκαν εκτός εκπομπής, μαζί με τα αποσπάσματα τους στην ανακεφαλαίωση και των 19 συμμετοχών. Η Αλβανία παραλείφθηκε λόγω της απαγόρευσης σε τηλεοπτικούς καλλιτέχνες να εμφανίζουν τατουάζ που τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2018, ενώ η Ιρλανδία λογοκρίθηκε λόγω της αναπαράστασης ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού στη σκηνή. Επιπλέον, η σημαία των ΛΟΑΤ και τα τατουάζ σε άλλους καλλιτέχνες ήταν επίσης θολά από τη μετάδοση. Ως αποτέλεσμα, η EBU διέκοψε τη συνεργασία της με το Mango TV, επικαλούμενη ότι η λογοκρισία "δεν είναι σύμφωνη με τις αξίες της EBU για καθολικότητα και συμπερίληψη και την περήφανη παράδοσή της να γιορτάζει τη διαφορετικότητα μέσω της μουσικής", γεγονός που οδήγησε σε απαγόρευση της τηλεοπτικής μετάδοσης του δεύτερου ημιτελικού και του μεγάλου τελικού στη χώρα. Ένας εκπρόσωπος του ιδιοκτήτη του τηλεοπτικού σταθμού Hunan TV είπε ότι "δεν γνώριζαν" τις αλλαγές που έγιναν στο πρόγραμμα. Ο εκπρόσωπος της Ιρλανδίας Ράιαν Ο'Σόγκνεσι είπε στο BBC σε συνέντευξή του ότι "δεν το έχουν πάρει χαμπάρι και νομίζω ότι είναι μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση, οπότε είμαι χαρούμενος γι' αυτό."
Εισβολή στη σκηνή
Η παράσταση της SuRie, η οποία εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο, στον τελικό διακόπηκε από έναν άνδρα που όρμησε στη σκηνή και άρπαξε το μικρόφωνό της, φωνάζοντας σύμφωνα με πληροφορίες "Για τους Ναζί των ΜΜΕ του Ηνωμένου Βασιλείου, απαιτούμε ελευθερία! Ο πόλεμος δεν είναι ειρήνη". Ο άνδρας, που αργότερα αναγνωρίστηκε ως 'Dr ACactivism', ένας πολιτικός ακτιβιστής από το Λονδίνο, σκαρφάλωσε σε μια κάμερα για να αποκτήσει πρόσβαση στη σκηνή. Η SuRie μπόρεσε να ολοκληρώσει την ερμηνεία της και μετά το τραγούδι η μετάδοση περιορίστηκε σε μια απρογραμμάτιστη συνέντευξη στο πράσινο δωμάτιο. Η EBU πρόσφερε στη SuRie και στην ομάδα της την ευκαιρία να εμφανιστούν ξανά, αλλά εκείνη αρνήθηκε. Η SuRie αργότερα αποκάλυψε ότι είχε υποστεί αρκετούς μώλωπες στο δεξί της χέρι. Λίγο μετά τη ζωντανή μετάδοση στο YouTube, ο τελικός καταργήθηκε και ανέβηκε ξανά ολόκληρος, με τη διακοπείσα παράσταση της SuRie να είναι μονταρισμένη και να έχει αντικατασταθεί από την παράσταση για τις κριτικές επιτροπές από το προηγούμενο βράδυ. Η επίσημη επαναφόρτωση διατηρεί επίσης την απρογραμμάτιστη συνέντευξη στο πράσινο δωμάτιο με την ουκρανική αντιπροσωπεία που ακολούθησε τη σκηνική εισβολή. Η επίσημη κυκλοφορία του DVD αντικαθιστά επίσης τη διακοπείσα παράσταση του μεγάλου τελικού με την παράσταση για τις κριτικές επιτροπές το προηγούμενο βράδυ. Ωστόσο, ο βρετανικός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός BBC ανέβασε την αρχική παράσταση του Σαββάτου, συμπεριλαμβανομένης της εισβολής στη σκηνή, στο κανάλι τους στο YouTube.
OGAE
Ο OGAE (Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision) είναι ένας διεθνής οργανισμός που ιδρύθηκε το 1984 στη Savonlinna της Φινλανδίας από τον Jari-Pekka Koikkalainen. Ο οργανισμός αποτελείται από ένα δίκτυο με πάνω από 40 fan club της Eurovision στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο και είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση, μη πολιτική και μη κερδοσκοπική οργάνωση. Σε αυτό που έχει γίνει μια ετήσια παράδοση για τα fan club του OGAE, μια δημοσκόπηση είναι ενεργή πριν την διεξαγωγή του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision και επιτρέπει στα μέλη να ψηφίζουν τα αγαπημένα τους τραγούδια.
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ
Το Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ αρχικά απονεμόταν από το House of Eurovision από το 1997 έως το 2016 ενώ από το 2017 απονέμεται από το songfestival.be. Είναι ένα χιουμοριστικό βραβείο που απονέμεται στον χειρότερα ντυμένο καλλιτέχνη κάθε χρόνο και πήρε το όνομά του από την Βελγίδα καλλιτέχνιδα Barbara Dex, που έλαβε την τελευταία θέση στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1993 και φορούσε ένα χειροποίητο φόρεμα που θεωρήθηκε ως ένα από τα χειρότερα στην ιστορία του διαγωνισμού.
Επίσημο άλμπουμ
To Eurovision Song Contest: Lisbon 2018 είναι το επίσημο μουσικό album του διαγωνισμού από την EBU και δημοσιευμένο από τη Universal Music Group ψηφιακά στις 6 Απριλίου 2018 και σε φυσική μορφή στις 20 Απριλίου 2018. Στο album περιλαμβάνονται όλα τα 43 τραγούδια που συμμετέχουν στον διαγωνισμό.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Eurovision
Βικιπαίδεια στα Κονκάνι
Η Βικιπαίδεια στα Κονκάνι είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη γλώσσα Κονκάνι, η οποία διευθύνεται από το Ίδρυμα Wikimedia. Ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2015. Επί του παρόντος το εγχείρημα περιλαμβάνει 3.514 άρθρα. Ο συνολικός αριθμός των επεξεργασιών είναι 173.006.
Ιστορία
Τον Ιούνιο του 2015, η εν λόγω Βικιπαίδεια δημιουργήθηκε επίσημα μετά από επώαση για 9 χρόνια. Εκείνη τη περίοδο περιείχε 2.500 άρθρα. Το έργο υποστηρίχθηκε από το Πανεπιστήμιο της Γκόα και Ινστιτούτο Εκπαίδευσης Νιρμάλα. Ο Μαντάβι Σαρντεσάι, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γκόα, έπαιξε σημαντικό ρόλο για την έναρξη του εγχειρήματος. Ο Πρακάς Παριενκάρ, επικεφαλής του τμήματος Κονκάνι στο Πανεπιστήμιο της Γκόα, δήλωσε ότι: Θα αναθέσουμε έργα για τους μαθητές μας και συγγραφείς για γράψουν άρθρα σχετικά με διάφορα θέματα που σχετίζονται με την Γκόα και να τα ανεβάσουν στη Βικιπαίδεια. Αυτά θα περιλαμβάνουν πληροφορίες για τα τοπικά τρόφιμα, τον πολιτισμό, την παράδοση, τουριστικά σημεία, και πολλά άλλα. Τον Ιανουάριο του 2016, διεξήχθη μια ημερίδα (μαραθώνιος επεξεργασιών) στην Κεντρική Βιβλιοθήκη Κρισναντάς Σάμα στη Γκόα. Ο Ραχμανουντίν Σάικ, εκπρόσωπος του Κέντρου Διαδικτύου και Κοινωνίας, εκπαίδευσε τους συμμετέχοντες σχετικά με την επεξεργασία και πολιτικές της Βικιπαίδειας. Από αυτό το γεγονός δημιουργήθηκαν σχεδόν 100 άρθρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 2004–05
Για την περίοδο 2004-05, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αίας Γαστούνης ο οποίος κέρδισε την άνοδο για την Δ εθνική.
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 2004-05 ήταν η 36η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες.
οι Πάνθηρες Αμαλιάδας αποβλήθηκαν από το πρωτάθλημα, ο Ηλειακός Βαρθολομιού και ο Α.Ο Μακρίσια είχαν ένα μηδενισμό και -3 βαθμούς.
Β κατηγορία
Στην Β κατηγορία μετείχαν 42 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.
1ος όμιλος
Ανατολή Κολιρίου-Ολυμπιακός Λαμπετίου-Α.Ο Κουτσοχέρας είχαν από ένα μηδενισμό και -3 βαθμούς.
2ος όμιλος
ο Τυφώνας Μουζακίου είχε ξεκινήσει με -2 βαθμούς, ο Ατρόμητος Σοπίου είχε ένα μηδενισμό και -3 βαθμούς.
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 29 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.
2ος όμιλος
Α.Ο Νεοχωρίου και Α.Ο Κούμανι είχαν αποχωρήσει από το πρωτάθλημα.
3ος όμιλος
η Ελπίδα Βαρθολομιού σταμάτησε να κατεβαίνει στο πρωτάθλημα.
Κύπελλο Ηλείας
Τελικός
23 Μαρτίου 2005 Ηλειακός Λεχαινών - Δάφνη Ανδραβίδας 2-1 - εθνικό στάδιο Πύργου -
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2004-2005 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2004-2005
SEAT Ibiza
Η σειρά αυτοκινήτων SEAT Ibiza κατασκευάζεται από την ισπανική αυτοκινητοβιομηχανία SEAT, διατηρώντας το μηχανικό υπόβαθρο του Volkswagen Group. Αποτελεί την αντικαταστάτρια του μοντέλου SEAT Fura και του SEAT Ronda, και παράγεται από τον Απρίλιο του 1984 μέχρι σήμερα, σε 5 γενιές. Το όνομα του αυτοκινήτου σαφώς προέρχεται από την νήσο Ίμπιζα που ανήκει στο συγκρότημα των Βαλεαρίδων νήσων, καθώς αυτή η ονοματολογία είναι μια από τις πτυχές της παραδοσιακής φιλοσοφίας που διατηρεί η εταιρεία μέχρι σήμερα.
Από την έναρξη της παραγωγής της σειράς μέχρι και το 2015, έχουν πωληθεί 3,2 εκατομμύρια αντίτυπα του Ibiza, καθιστώντας το ως ένα από τα πιο διάσημα ονόματα και της supermini κατηγορίας B, καθώς και της ίδιας της SEAT. Οι πρώτες 4 γενιές του μοντέλου είχαν διατεθεί σε 3-πορτη και 5-πορτη hatchback μορφή, αλλά από την 5η γενιά του προσφέρεται αποκλειστικά ως 5-πορτο hatchback.
Πρώτη γενιά (1984 - 1993)
Η πρώτη γενιά παρουσιάστηκε επίσημα στην Έκθεση Αυτοκίνησης του Παρισιού το 1984, αν και η έναρξη της μαζικής παραγωγής είχε λάβει χώρα ήδη από τις 27 Απριλίου του ίδιου έτους. Μέχρι και τον τερματισμό της παραγωγής, είχαν πωληθεί 1.342.001 οχήματα, αποτελώντας μια μεγάλη επιτυχία για τα τότε δεδομένα της ισπανικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Κατά την εισαγωγή του, ήταν το πρώτο μοντέλο της SEAT που αναπτύχθηκε από αυτήν ως ανεξάρτητη αυτοκινητοβιομηχανία, αν και στην πράξη είχε σχεδιαστεί και εξελιχθεί από την SEAT σε συνεργασία και με αρκετές επώνυμες εταιρείες, όπως την Porsche, την Italdesign και τον γερμανικό βελτιωτικό οίκο Karmann.
Η κύρια συνταγή του μοντέλου φάνηκε μέσω της διαφήμισης του, δηλαδή στην ποιότητα των γερμανικών κινητήρων και του σχεδιασμού από τον οίκο Italdesign του Τζορτζέτο Τζουτζιάρο. . Στην κατασκευή ενός εγγυημένου συστήματος μετάδοσης, συνέβαλλε και η Porsche, όπου και δόθηκε η ονομασία του (System Porsche).
Ως αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, είχε μεγαλύτερους χώρους στην καμπίνα του από τον ανταγωνισμό και κυρίως στον αποθηκευτικό χώρο, όπου έφτανε σε χωρητικότητα τα 320 λίτρα, η οποία με την αναδίπλωση και πτώση των πίσω καθισμάτων αυξανόταν στα 1.200 λίτρα. thumb|left|Μοντέλο του Ibiza Mk1 (ως Soyat Encore) για την αγορά της [[Κίνας.]]
Η πρώτη κυκλοφορία της δεξιοτίμονης εκδοχής έγινε στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Σεπτέμβριο του 1985, μαζί με την σεντάν εκδοχή SEAT Malaga (που έφερε την ονομασία της πόλης Μάλαγα), η οποία κυκλοφόρησε στην Ελλάδα ως SEAT Gredos (ισπανική οροσειρά). Ο κύριος ανταγωνιστής του SEAT Ibiza ήταν το Hyundai Pony, ωστόσο υπερίσχυσε εμπορικά από τα μοντέλα της AvtoVAZ / Lada, Škoda Auto, Yugo και FSO.
Οι εκδόσεις με βάση το αμάξωμα είχαν διαχωριστεί σε 3-πορτη και 5-πορτη hatchback μορφή, και με επιπλέον εξοπλισμό κυκλοφόρησαν ως: Base, Special, Disco, Chrono, Designer, Fashion, SXi κλπ. Ως σπορ έκδοση (Sportline) είχε τοποθετηθεί ένας κινητήρας βενζίνης τούρμπο 1.5 λίτρων με μέγιστη απόδοση 109 ίππων. Από τον Ιανουάριο του 1991 έως τον Μάιο του 1993 όμως, παρήχθη και μια έκδοση 1.7 λίτρων, με τον κινητήρα σε δύο αποδόσεις ισχύος, 98 και 103 ίππων.
Ανανεωμένη έκδοση (1991 - 1993)
Το 1986 έλαβε χώρα η εξαγορά της SEAT από τον Όμιλο Volkswagen, με αποτέλεσμα όλες οι επόμενες γενιές του Ibiza και γενικότερα όλων των μοντέλων της SEAT να βασιστούν στα μηχανικά μέρη και στις πλατφόρμες του Ομίλου. Στο μεσοδιάστημα όμως, καθώς το Ibiza πρώτης γενιάς μέχρι το 1990 είχε πλέον αρχίσει να δείχνει την ηλικία του, τον Μάρτιο του 1991 μπήκε στην παραγωγή μια ανανεωμένη έκδοση του Ibiza πρώτης γενιάς, με σαφώς πιο σύγχρονη αισθητική, εξωτερικά και εσωτερικά, που αντικατέστησε την προηγούμενη και διατηρήθηκε στην παραγωγή επί 2 έτη ακόμα, έως τον Μάιο του 1993. Στην Ελλάδα και σε πολλές ακόμα χώρες διεθνώς, η νέα αυτή εκδοχή διατέθηκε επίσημα ως SEAT Ibiza New Style. Ωστόσο, μέχρι το 1991 που κυκλοφόρησε η νέα εκδοχή, η εξέλιξη της δεύτερης γενιάς του Ibiza είχε πλέον σχεδόν ολοκληρωθεί.
Πρεστίζ
Λόγω των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων που έγιναν στη Βαρκελώνη το 1992, το SEAT Ibiza New Style, μαζί με το πρώτης γενιάς SEAT Toledo, απέκτησαν παγκοσμίως ακόμα μεγαλύτερη φήμη, αφού αποτέλεσαν τα επίσημα οχήματα της διοργάνωσης (ιδίως το μεγαλύτερο Toledo).
Δεύτερη γενιά (1993 - 2001)
Η δεύτερη γενιά μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Φεβρουάριο του 1993, μόλις λίγο πριν τη λήξη της παραγωγής της πρώτης που έγινε τον Μάιο του 1993. Βασισμένο στην τότε νέα πλατφόρμα A03 της Volkswagen, το νέο Ibiza κυκλοφόρησε και πάλι σε hatchback μορφή, σε 3-πορτο και 5-πορτο, ωστόσο εξαιτίας του «γεννήθηκε» μια νέα σειρά, το SEAT Cordoba, το οποίο και αποτέλεσε την 4-πορτη σεντάν και την station wagon μορφή του Ibiza 2ης γενιάς. Το εσωτερικό σαλόνι ήταν κοινό και σε άλλα μοντέλα ακόμη και της ίδιας της SEAT, με το SEAT Inca.
Το μοντέλο ανανεώθηκε συνολικά δύο φορές: την πρώτη φορά το 1996, όπου δέχτηκε διαφοροποιήσεις στην αισθητική του οχήματος, όπως η τοποθέτηση νέας γρίλιας και φωτιστικών σωμάτων και ανανεωμένων προφυλακτήρων. Σε θέμα μηχανικών, το σύστημα μετάδοσης άλλαξε καθώς τοποθετήθηκε νεότερος κινητήρας των 150 ίππων, αλλά και ο 16-βάλβιδος 1.8 λίτρων, που υπήρχε επίσης και στο Volkswagen Polo 3ης γενιάς.
Η δεύτερη ανανέωση έγινε το 1999, η οποία άλλαξε κατά πολύ την αρχική εμφάνιση του μοντέλου, με την αισθητική του να έχει υποστεί εμφανείς αλλαγές τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Γι' αυτό τον λόγο του δόθηκε η ονομασία 6K2. Η παραγωγή του Ibiza Mk2 παράλληλα και με το Cordoba ολοκληρώθηκε το 2001, έχοντας για άλλη μια φορά εκτιμηθεί η προσπάθειά της, με τις αγορές να έχουν σημειώσει παρόμοια επιτυχή εμπορικά αποτελέσματα με τον προκάτοχο του.
Τρίτη γενιά (2002 - 2007)
thumb|left|Το πρωτότυπο SEAT Vaillante.
Ο διάδοχος του Mk2 ξεκίνησε να παράγεται στο Μαρτορέλλ της Ισπανίας το 2002, καθώς και στην Μπρατισλάβα της Σλοβακίας, από το 2003, όπου είναι εγκατεστημένο ένα εργοστασιακό παράρτημα της Volkswagen. Ήταν το δεύτερο μοντέλο Ibiza που βασίστηκε στην πλατφόρμα MQ24 του Ομίλου Volkswagen, ομοίως δηλαδή με αυτό του Volkswagen Polo Mk4. Σχεδιαστής αυτού, ήταν ο Γούολτερ Ντα Σίλβα, ακόμη ένας γνωστός Ιταλός αρχιτέκτονας, ο οποίος είχε συνεργαστεί για μεγάλο διάστημα στον Γερμανικό όμιλο.
Εκτός από την εμφανώς πιο στρογγυλευμένη αισθητική, που του προσέδωσε μια πολύ πιο ελκυστική εμφάνιση σε σχέση με τις δυο προηγούμενες γενιές του, έλαβε χώρα και μια σημαντική αύξηση του μήκους του μοντέλου κατά 10,0 εκατοστά, δίνοντας έτσι περισσότερο χώρο τόσο στους επιβάτες όσο και στον αποθηκευτικό χώρο. Επιπλέον, διακρίθηκε από το βρετανικό περιοδικό What Car? με τους τίτλους Αυτοκίνητο της Χρονιάς 2003 και μέχρι το 2006 ως Το Μικρομεσαίο Αυτοκίνητο της Χρονιάς, ενώ προτιμήθηκε και ως υπηρεσιακό όχημα Αρχών από την Αστυνομία.
Την πρώτη και τελευταία ανανέωση πραγματοποίησε η SEAT το 2006, χωρίς όμως οι αλλαγές να είναι εύκολα ευδιάκριτες. Η παλέτα των κινητήρων ασφαλώς και μεγάλωσε, έχοντας αναβαθμισμένους τους δυο αρχικούς 1.2 και 1.4 λίτρων, με 12 και 16 βαλβίδες τοποθετημένες αντίστοιχα. Ο πιο ενισχυμένος κινητήρας είχε χρησιμοποιηθεί μονάχα στην σπορ έκδοση FR κάτι που έκανε και η Volkswagen στο Golf GT.
Τέταρτη γενιά (2008 - 2017)
thumb|left|Το αρχικό πρωτότυπο Seat Bocanegra.
Το SEAT Ibiza Mk4 (ή αλλιώς (6J)) εμφανίστηκε επίσημα στην έκθεση της Γενεύης τον Μάρτιο του 2008 ως πρωτότυπο (κόνσεπτ), φέροντας την ονομασία SEAT Bocanegra, και διατέθηκε στην αγορά το ίδιο έτος. Ο αρχιτέκτονας που ασχολήθηκε με την δυναμική εμφάνιση του νέου Ibiza ήταν ο Βέλγος Λουκ Ντόνκεγουόλκε, ενώ στο θέμα "πλατφόρμα" ήταν το πρώτο που χρησιμοποιήθηκε η νεότερη πλατφόρμα της Volkswagen, κάτι που ισχύει και στην 5η γενιά.
Οι πρώτες κυκλοφορίες που διατέθηκαν στην παγκόσμια αγορά ήταν υπό την μορφή 3-πορτου και 5-πορτου hatchback ως Ibiza SportCoupe ή ως Ibiza SC. Η έκδοση Ecomotive ήταν καθαρά για μεγαλύτερη εξοικονόμηση καυσίμου και χαμηλότερους ρύπους και, κατά συνέπεια, ήταν φιλικότερη προς το περιβάλλον. Στις πιο ενισχυμένες μηχανικά εκδόσεις Cupra, FR και Bocanegra είχαν τοποθετηθεί βενζινοκινητήρες μεταξύ 150 και 180 ίππων. Για την έκδοση FR τοποθετήθηκε και το 7-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων τύπου DSG και στις υπόλοιπες δυο εκδόσεις είχαν το ίδιο σύστημα με παραπάνω επιδόσεις.
Τον Ιανουάριο του 2010, η SEAT κατόπιν συνεργασίας με την Volkswagen παρουσίασε τον νεότερο κινητήρα των 2.0 TDI που έδινε την μέγιστη απόδοση των 143 ίππων, με μια μέση κατανάλωση 4,6 λίτρα στα 100 χλμ. και επρόκειτο για πετρελαιοκινητήρα. Τον Ιούλιο του 2010, μια αναβαθμισμένη έκδοση Ecomotive είχε επεξεργαστεί όπου είχε μια πιο χαμηλότερη κατανάλωση των 89γρ/CO2. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, το Ibiza έκανε την εμφάνιση του με βενζινοκινητήρα 1.2 που απέδιδε έως και 105 ίππους.
Πέμπτη γενιά (2017 - σήμερα)
Με την ολοκλήρωση της τέταρτης γενιάς και την ανακοίνωση της SEAT για τον ερχομό της πέμπτης, το νέο Ibiza σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της αυτοκινητοβιομηχανίας δεν φέρει μεγάλες διαφορές, τουλάχιστον από την οπτική εντύπωση που δίνει το εξωτερικό του, με το Mk4. Το Mk5 (5η γενιά) έχει την ίδια αρχή με τον ομόσταυλό του, καθώς θα είναι το πρώτο όχημα του Volkswagen Group όπου χρησιμοποιήθηκε η νέα πλατφόρμα του γερμανικού ομίλου MQB A0 στην οποία βασίστηκαν και τα νέα Volkswagen Polo έκτης γενιάς και Audi A1 του 2018.
Μετά την ανακοίνωση του νομοθετικού πλαισίου που θα τεθεί για τη σταδιακή απομάκρυνση από την ευρωπαϊκή αγορά των πετρελαιοκινητήρων με μικρό κυβισμό, το νέο μοντέλο ήδη φαίνεται πως θα στραφεί στις βενζινοκίνητες εκδόσεις και οι πετρελαιοκίνητες να κυκλοφορούν μόνο με μεγαλύτερο κυβισμό.
Επίσης, οι εκδόσεις που διατέθηκαν στην 5η γενιά είναι οι : S, SE, FR και η Xcellence, η οποία αποτελεί την πολυτελή έκδοση του μοντέλου. Το σημερινό Ibiza παρουσιάστηκε επίσημα στις 10 Ιουνίου 2017, ενώ ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο η δεξιοτίμονη εκδοχή τον Ιούλιο του 2017.
Η επανασχεδιασμένη έκδοση της πέμπτης γενιάς Ibiza αποκαλύφθηκε επίσημα στις 15 Απριλίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα SEAT Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Ισπανικά αυτοκίνητα
Βουλή των Αντιπροσώπων
Η Βουλή των Αντιπροσώπων μπορεί να αναφέρεται σε:
Νικόλαος Μέρτζος
Ο Νικόλαος Μέρτζος (γεν. 1936) είναι Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1936 στο Νυμφαίο της Φλώρινας σε οικογένεια εμπόρων και χρυσοχόων. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ, ενώ από το 1955 ξεκίνησε να ασκεί τη δημοσιογραφία. Εργάστηκε σε πολλά μέσα της έντυπης και ραδιοτηλεοπτικής δημοσιογραφίας και στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Διετέλεσε εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικός Βορράς» και του περιοδικού «Μακεδονική Ζωή».
Έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις από πλήθος φορέων. Το Μάιο του 2017 ανακοινώθηκε η απονομή του παρασήμου του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο. Την ακύρωση της παρασημοφόρησης του Μέρτζου ζήτησαν ο Σύλλογος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974, η παράταξη «Θεσσαλονίκη-Ανοιχτή Πόλη» του δήμου Θεσσαλονίκης και η οργάνωση ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Υβ Μεγιέρ
Ο Υβ Μεγιέρ, γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1939 στο Παρίσι και είναι Γάλλος μαθηματικός, κάτοχος του Βραβείου Άμπελ το 2017 "για τον σημαντικό ρόλο του στην ανάπτυξη της μαθηματικής θεωρίας των κυματισμών ".
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι από εβραϊκή οικογένεια και σπούδασε στο Λύκειο Καρνό της Τύνιδας. Κέρδισε τον Γενικό Μαθητικό Διαγωνισμό της Γαλλίας (Concours Général) στα Μαθηματικά και κατέλαβε την πρώτη θέση στις εισαγωγικές εξετάσεις για την École Normale Supérieure το 1957. Πήρε το διδακτορικό του το 1966, υπό την επίβλεψη του Ζαν-Πιέρ Καχάν. Ο Μεξικανός ιστορικός Ζαν Μεγιέρ είναι ξάδελφός του.