cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος χαρακτήρων Naruto
Δημιουργία και σύλληψη
Ο Κισιμότο εισήγαγε κακούς στην ιστορία, με σκοπό να αντιταθεί στις ηθικές αξίες των βασικών χαρακτήρων. Ανέφερε ότι η εστίασή του στην απεικόνιση της διαφοράς των αξιών είναι σημαντική για τη δημιουργία των κακών χαρακτήρων, στο σημείο όπου δεν τους σκέφτεται ιδιαίτερα στη μάχη. Η εξωτερική εμφάνιση των κακών προσαρμόστηκε έτσι ώστε να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους χαρακτήρες, πράγμα το οποίο κάνει πιο εύκολη της παρακολούθηση της ιστορίας και την αναγνώριση των κακών από τον αναγνώστη, ακόμη και σε συναισθηματικά φορτισμένες μάχες. Ο Κισιμότο σημείωσε ότι "είναι μία από τις αρχές που ακολουθεί" είναι να κάνει τους χαρακτήρες "επειδικτικούς" με ένα "φανταχτερό κοστούμι", κάνοντάς τους έτσι "πιο αξιομνημόνευτους".
Όταν ζωγραφίζει τους χαρακτήρες, ο Κισιμότο ακολουθεί πάντα μία διαδικασία πέντε βημάτων: ιδέα και τραχύ σκίτσο, δημιουργία προσχεδίου, βαφή με μελάνι, σκίαση, και χρωματισμός. Ακολουθεί αυτά τα βήματα όταν ζωγραφίζει manga και κάνει τα έγχρωμα εξώφυλλα που κοσμούν τα τάνκοουμπον, το εξώφυλλο του Weekly Shōnen Jump, ή άλλα μέσα, αλλά τα εργαλεία που χρησιμοποιεί περιστασιακά αλλάζουν. Για παράδειγμα, χρησιμοποίησε αερογράφο για την απεικόνιση του εξωφύλλου του Weekly Shōnen Jump, αλλά αποφάσισε να μην τον χρησιμοποιήσει σε μελλοντικές ζωγραφιές, κυρίως λόγω του καθαρισμού που απαιτεί.
Αλκαίος ο Μυτιληναίος
Βιογραφία
Οι εσωτερικές ταραχές στην Μυτιλήνη συνεχίστηκαν, υποδαυλισμένες από τη μερίδα των αριστοκρατών, με προεξάρχοντες τον Αλκαίο και τον αδελφό του, Αντιμενίδη.
Κατάλογος χαρακτήρων Naruto
Δημιουργία και σύλληψη
Ο Κισιμότο ανέφερε ότι ο Sasuke είναι ο αγαπημένος του χαρακτήρας που του αρέσει να ζωγραφίζει αλλά είναι κι ο πιο δύσκολος χαρακτήρας.
Αλκαίος ο Μυτιληναίος
Βιογραφία
Ο Αλκαίος επηρέασε και τους μεταγενέστερους ποιητές. Ο Θεόκριτος στα «Ειδύλλιά» του τον μιμείται, το ίδιο κι ο Λατίνος ποιητής Οράτιος, ενώ στην Αθήνα, στην ακμή του 5ου αιώνα π.Χ., τραγουδούσαν στα συμπόσια τραγούδια του. Εκτός των άλλων γνωστών μέτρων που χρησιμοποίησε —σαπφικό, ιαμβικό τετράμετρο, ασκληπιάδειο μείζον— επινόησε και την αλκαϊκή στροφή: υ - υ -υ | - υυ - | υυ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Λέσβιοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες Κατηγορία:Αρχαίοι Μυτιληνιοί
Κατάλογος χαρακτήρων Naruto
Team 7
Οι πρωταγωνιστές της σειράς Naruto είναι οι: Naruto Uzumaki, Sasuke Uchiha, Sakura Haruno, και Kakashi Hatake, οι οποίοι σχηματίζουν την λεγόμενη Team 7 (第7班, Dainanahan) του χωριού Konohagakure.
Team 8
Η ομάδα 8 αποτελείται από τους:Kiba Inuzuka μαζί με τον σκύλο του τον Akamaru,τον Shino Aburame και την Hinata Hyuga.Αρχηγός της ομάδας είναι η Kurenai Yūhi.
Team 9
Η ομάδα 9 αποτελείται από τους:Rock Lee,τον Neji Hyuga και την Tenten.Αρχηγός της ομάδα είναι ο Mighty Guy.
Team 10
Η ομάδα 10 αποτελείται από τους: Shikamaru Nara, Chōji Akimichi και την Ino Yamanaka. Αρχηγός της ομάδα είναι ο Asuma Sarutobi.
Άλλοι χαρακτήρες
thumb|Ο Kankurou με τις μαριονέτες, Karasu, Sanshouo και Kuroari.
Akatsuki
thumb|260x260px|Οι Akatsuki όπως εμφανίζονται στο manga, στο κεφάλαιο 317. Από αριστερά: Zetsu, Deidara, Kakuzu, Tobi, Hidan, Konan, Itachi, Pain και Kisame.|αριστεράAkatsuki (προφορά: Ακάτσουκι, σημαίνει "αυγή") ονομάζεται η φανταστική οργάνωση που ιδρύθηκε από τον Madara Uchiha και έχει αρχηγό τον Pain. Η Akatsuki αποτελείται από κορυφαίους εγκληματίες νίντζα, κατηγορίας S. Όλοι από αυτούς κατέληξαν εγκληματίες καθώς έχουν προδώσει τα μυστικά χωριά από όπου προέρχονται και έχουν συγκεντρωθεί για τον υπέρτατο σκοπό τους, την κατάκτηση του κόσμου. Οι Akatsuki εμφανίζονται αρχικά στη μέση του πρώτου μέρους της σειράς, ενώ αρχίζουν να δρουν ως οι κύριοι ανταγωνιστές μόνον στην αρχή του δεύτερου μέρους. Αφού ο Sasuke έμαθε την αλήθεια για τον Itachi και γιατί εκείνος σκότωσε την οικογένειά του, αποφάσισε να μπει στους Akatsuki μαζί με την ομάδα του, Taka.
Σκοπός των Akatsuki είναι να καταφέρουν να κατακτήσουν τον κόσμο σύμφωνα με το σχέδιο του Madara Uchiha,το οποίο γνωρίζει μόνο ο Zetsu. Το σχέδιο αυτό λέγεται Eye of the Moon Plan, και έχει ως στόχο, αφού πιάσουν αρχικά όλους τους Jinchūriki, να τα ενώσουν όλα ώστε να ξαναπάρουν την αρχική τους μορφή του Ten-Tailed Beast, και ο Madara να γίνει ο Jinchūriki του ώστε να έχει απεριόριστη δύναμη όπως τον Sage Of The Six Paths, ώστε να κάνει το Eternal Magenkyo Sharingan του να αντανακλά στο φεγγάρι για πάντα και να ελέγχει όλον τον κόσμο.
Κarin
Pain
Ο Pain είναι ο αρχηγός των Akatsuki. Είναι φανερά έξυπνος, και δεν συμπαθεί όποιον μπλέκεται με τα σχέδια του. Έζησε τον πόλεμο στα παιδικά του χρόνια, και αφού έχασε τους γονείς του εκπαιδεύτηκε από τον Jiraya για λίγους μήνες. Στην πρόσφατη μάχη του με τον Jiraya, φαίνεται πως δεν τον ένοιαξε πως ο Jiraya τον είχε εκπαιδεύσει, αλλά μόνος σκοπός του ήταν να τον σκοτώσει, κάτι που κατάφερε. Επίσης φαίνεται πως δεν θυμόταν τους παλιούς του φίλους, παρόλο που πολύ πιθανό είναι να τους θυμάται και απλά να το κρύβει. Για την τεχνική του τίποτα δεν είναι σίγουρο, καθώς εμφανίζει άλλους 5 ανθρώπους και ό,τι βλέπει ο ένας το βλέπουν και οι υπόλοιποι μέσω του "rinegan".
Konan
Η Konan είναι η μόνη θηλυκή νίντζα (kunoichi) των Akatsuki. Είναι ομάδα με τον Pain, και εκπαιδεύτηκε μαζί με τον Nagato και τον Yahiko από τον Jiraiya. Το μόνο γνωστό για αυτήν είναι ότι η τεχνικές της βασίζονται σε οριγκάμι. Μπορεί να διαλύσει το σώμα της σε χιλιάδες χάρτινες πεταλούδες ή να πάρει την μορφή αγγέλου. Στην τελευταία της εμφάνιση, την βρίσκουμε να πολεμά τον Mandara (Tobi) όπου και σκοτώνεται, αφού έχει αφήσει την οργάνωση akatsouki. Τα nature chakra της είναι γη και φωτιά.
Kisame Hoshigaki
Ο Kisame είναι ομάδα με τον Itachi, στις αποστολές τους στην Akatsuki. Ο Kisame προέρχεται από το χωριό της βροχής. Οι τεχνικές του σχετίζονται όλες με νερό. Καλεί το σπαθί του Samehada, και είναι ο μόνος που μπορεί να το ελέγχει. Μοιάζει με καρχαρία, καθώς έχει μπλε δέρμα, μικρά άσπρα μάτια και μυτερά δόντια.
Tobi
Ο Tobi μπήκε στην Akatsuki μετά τον θάνατο του Sasori. Έτσι του πήρε το δαχτυλίδι, αλλά και τον σύμμαχο (Deidara). Ο Tobi είναι διαφορετικός από όλα τα άλλα μέλη της Akatsuki, καθώς έχει και τα στοιχεία του αστείου και του ασταθή πάνω του. Ο Tobi, χωρίς να το θέλει, εκνευρίζει τον Deidara ο οποίος με κωμικό τρόπο τον χτυπάει όποτε τον εκνευρίζει.
Μετά την αυτοκτονία του Deidara, ο Tobi φαίνεται να δίνει εντολές στον Pain. Στον διάλογο τους, ο Tobi αυτοαποκαλείται Madara Uchiha. Όπως εξηγεί ο Itachi, ο Madara Uchiha είναι ο ιδρυτής των Akatsuki και των Uchiha, και έχει το απόλυτο mangekyou sharingan, καθώς έχει σκοτώσει και τον καλύτερο του φίλο αλλά και έχει πάρει τα μάτια του αδελφού του με το sharingan.
Zetsu
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Naruto
Ισάιας Αφεγουέρκι
Ο Ισάιας Αφεγουέρκι (Isaias Afewerki, 1946-) είναι ο πρώτος πρόεδρος της Ερυθραίας και πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της χώρας από τον Μάιο του 1993. Έγινε αρχηγός κράτους της χώρας του έπειτα από τον πόλεμο για την ανεξαρτησία από την Αιθιοπία και ηγείται του μοναδικού νόμιμου πολιτικού κόμματος στη χώρα.
Πρώτα χρόνια και αντάρτικη δράση
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1946 και ανήκει σε οικογένεια Χριστιανών και Ιουδαίων, η οποία επί Αιθιοπικής Αυτοκρατορίας ήταν από τις πλουσιότερες στην περιοχή. Είναι μηχανικός. Το 1966 έγινε μέλος του Μετώπου Απελευθέρωσης της Ερυθραίας (ELF) και τον επόμενο χρόνο έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στην Κίνα. Τέσσερα χρόνια μετά διορίστηκε διοικητής αλλά εν τέλει αποχώρησε από το Μέτωπο και μαζί με άλλους ίδρυσε το Απελευθερωτικό Μέτωπο του Λαού της Ερυθραίας (EPLF). Εισήλθε στην τάξη των PLF2, μιας μικρής ομάδας μαχητών. Το 1977 μετονόμασε την ομάδα του σε EPLF. Ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ερυθραίας.
Πρόεδρος
Το 1998 η Ερυθραία ενεπλάκη σε πόλεμο με την Αιθιοπία, ο οποίος στοίχισε πάνω από 70.000 ανθρώπινες ζωές και από τις δύο πλευρές και τερματίστηκε με την υπογραφή συμφωνίας στο Αλγέρι, στις 12 Δεκεμβρίου 2000. Το 1995 διεξήχθησαν εθνικές εκλογές με υποψηφίους του PFDJ και ανεξάρτητους, ενώ κάθε 5 χρόνια διεξάγονται περιφερειακές εκλογές, με τελευταία φορά το 2004. Η κυβέρνησή του προέβη σε διώξεις εναντίον δημοσιογράφων και μελών της Αντιπολίτευσης με φυλακίσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερυθραίοι πολιτικοί Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Η Αγία Γραφή-Μετάφραση Νέου Κόσμου
Το πλήρες όνομα της μετάφρασης αυτής είναι Η Αγία Γραφή—Μετάφραση Νέου Κόσμου και συντομογραφείται ως ΜΝΚ ή, διεθνώς, NW. Ως τον Ιανουάριο του 2020 είχε μεταφραστεί ολόκληρη η εν μέρει σε περισσότερες από 193 γραπτές γλώσσες και σε επτά νοηματικές γλώσσες, ενώ είχε εκτυπωθεί σε περισσότερα από 227 εκατομμύρια αντίτυπα.
Ιστορικό της Μετάφρασης
thumb|150px|left|Το εξώφυλλο της διάστιχης ΜΝΚ Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, αναγνωρίζοντας το πολύτιμο έργο πολλών ετερόδοξών τους λογίων, χρησιμοποιούν στα έντυπα και στη μελέτη τους δεκάδες αναγνωρισμένες μεταφράσεις από όλο το φάσμα του χριστιανικού κόσμου, και μάλιστα κάποιες από αυτές τις εξέδωσαν και τις προώθησαν μέσω της Εταιρίας Σκοπιά. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οι περισσότεροι Μάρτυρες του Ιεχωβά γαλουχήθηκαν πνευματικά κυρίως με τη Νεοελληνική Μετάφραση (περ. 1850) του αρχιμανδρίτη Νεoφύτου Βάμβα, αλλά και με την Καινή Διαθήκη των Τεσσάρων Καθηγητών (1967) της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εντούτοις, επειδή α) έχει σημειωθεί πρόοδος στην ανεύρεση παλαιών χειρογράφων που βελτιώνουν την εικόνα για το γνήσιο κείμενο της Γραφής, β) έχει αυξηθεί η κατανόηση γύρω από τις βιβλικές γλώσσες και γ) όπως είναι φυσιολογικό, οι σύγχρονες γλώσσες συνεχίζουν να εξελίσσονται, η μετάφραση της Βίβλου δεν παύει να αποτελεί ανάγκη. Επιπρόσθετα, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά θεώρησαν ότι οι υπάρχουσες μεταφράσεις της Βίβλου, σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό, είναι επηρεασμένες από θρησκευτικές παραδόσεις όπως αυτές διαμορφώθηκαν αρκετά μετά την ολοκλήρωση της συγγραφής της Αγίας Γραφής. Το πιο χαρακτηριστικό έρεισμα αυτής της θεώρησης είναι το ότι οι περισσότερες μεταφράσεις δεν αναφέρουν καθόλου το προσωπικό όνομα του Θεού, δηλαδή Ιεχωβά ή Γιαχβέ, το οποίο τεκμηριωμένα απαντά περίπου 7.000 φορές στα αρχαία κείμενα της Γραφής. Όλοι αυτοί οι λόγοι ώθησαν τον τότε πρόεδρο της Εταιρίας Σκοπιά Νάθαν Νορ να αναθέσει σε μια επιτροπή την εκπόνηση μιας νέας μετάφρασης της Αγίας Γραφής.
Πρώτα άρχισαν οι εργασίες για τη μετάφραση των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη) στα Αγγλικά, οι οποίες διήρκεσαν από τον Δεκέμβριο του 1947 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1949. Η μετάφραση αυτή εκδόθηκε το 1950, ενώ ταυτόχρονα είχαν αρχίσει οι εργασίες για την απόδοση των Εβραϊκών Γραφών (Παλαιά Διαθήκη) στα Αγγλικά. Αυτές αρχικά κυκλοφόρησαν τμηματικά, αλλά το 1960 παρουσιάστηκε η μονότομη έκδοση όλου του έργου.
thumb|150px|right|Η αναθεωρημένη ΜΝΚ (2013) Έκτοτε η εργασία στράφηκε προς μια νέα κατεύθυνση, τη διάδοση της μετάφρασης σε γλώσσες πέραν της Αγγλικής. Οι υπόλοιπες, όμως, μεταφράσεις ήταν αδύνατο να γίνουν απευθείας από τα αρχαία κείμενα, αλλά αντιθέτως επρόκειτο να βασιστούν στην πρότυπη αγγλική μετάφραση. Ωστόσο, προς αποφυγή των αναμενόμενων προβλημάτων που φέρνει η «μετάφραση της μετάφρασης», έγινε μέριμνα προκειμένου οι μεταφραστές των άλλων γλωσσών να εφοδιαστούν με κατάλληλα εργαλεία που θα τους επέτρεπαν να συμβουλεύονται τα αρχαία κείμενα, ώστε να κάνουν προσαρμογές σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες των δικών τους γλωσσών. Αυτή η τακτική ακολουθήθηκε και στη νεοελληνική έκδοση της ΜΝΚ, η οποία κυκλοφόρησε ολόκληρη το 1997.
Ταυτόχρονα με αυτό το έργο έγιναν ορισμένες αναθεωρήσεις στην αγγλική ΜΝΚ, με τελευταία αυτή του 1984, αναθεωρήσεις οι οποίες λήφθηκαν υπόψη στις μετέπειτα εκδόσεις σε άλλες γλώσσες. Επίσης, το 1969 και το 1985 κυκλοφόρησαν οι Χριστιανικές Γραφές (Καινή Διαθήκη) σε διάστιχη έκδοση (παραβολή αρχαίου κειμένου με κατά λέξη μετάφραση) για τους πιο απαιτητικούς μελετητές.
Στο πλαίσιο της προσπάθειας να γίνει διαθέσιμη σε ανθρώπους με προβλήματα ανάγνωσης, η MNK κυκλοφόρησε σε τετράτομη έκδοση με πολύ μεγάλα γράμματα, στο σύστημα Μπράιγ (για τυφλούς), σε κασέτες και CD. Για τους χρήστες των ηλεκτρονικών υπολογιστών κυκλοφόρησε αρχικά σε δισκέτες και πρόσφατα σε CD-ROM και στο ίντερνετ στα Αγγλικά, τα Γερμανικά, τα Γαλλικά και άλλες γλώσσες.
Κατά την ετήσια συνεδρίαση της Εταιρίας Σκοπιά στις 5 Οκτωβρίου 2013, ανακοινώθηκε η κυκλοφορία μιας σημαντικά αναθεωρημένης έκδοσης της αγγλικής μετάφρασης. Η εταιρία κυκλοφόρησε επίσης μια ηλεκτρονική εφαρμογή της νέας έκδοσης. Από τότε, η αναθεωρημένη έκδοση έχει κυκλοφορήσει και σε άλλες γλώσσες. Στις 21 Οκτωβρίου 2017 εκδόθηκε και στα ελληνικά.
Πηγές της Μετάφρασης
Όπως φαίνεται και στους πίνακες, οι Εβραϊκές Γραφές έχουν μεταφραστεί με βάση το επεξεργασμένο εβραϊκό κείμενο της Biblia Hebraica (Μπίμπλια Χεμπράικα) του Ρούντολφ Κίτελ (7η, 8η και 9η έκδοση), ενώ οι Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές με βάση το κριτικό κείμενο The New Testament in the Original Greek (Η Καινή Διαθήκη στην Πρωτότυπη Ελληνική) από τους Γουέστκοτ (B.F. Westcott) και Χορτ (F.J.A. Hort), άλλα έχουν ληφθεί υπ' όψιν και άλλα αξιόπιστα κείμενα. Ως εκ τούτου, στις υποσημειώσεις της μετάφρασης παρουσιάζονται οι σπουδαιότερες από τις διαφορές που εμφανίζονται στα αρχαία και στα κριτικά κείμενα.
Τεχνοτροπία της Μετάφρασης
Η ΜΝΚ έχει ως κύριο στόχο της την ακρίβεια και την πληρότητα της μετάδοσης του νοήματος των αρχαίων εβραϊκών, αραμαϊκών και ελληνικών κειμένων της Αγίας Γραφής, ακόμη και αν αυτό απαιτεί να θυσιαστεί η γλαφυρότητα ή η ροή της απόδοσης. thumb|220px|right|Δείγμα του κειμένου της νεοελληνικής ΜΝΚ (Ψαλμός 116) Προς την επίτευξη αυτού του στόχου έχουν ακολουθηθεί οι εξής τακτικές:
thumb|235px|right|Δείγμα της αγγλικής ΜΝΚ με Υποσημειώσεις ([[s:Γενεσις#2|Γένεση κεφ. 2)]]
Χαρακτηριστικά των Εκδόσεων της Μετάφρασης
Στην τελευταία έκδοση της ΜΝΚ (1984) υπάρχουν 125.000 παραπομπές που έχουν στόχο τη διασταύρωση σχετιζόμενων εδαφίων. Επιπλέον, στις κεφαλίδες των σελίδων υπάρχουν τίτλοι που βοηθούν τους αναγνώστες να εντοπίζουν το σημείο της Γραφής όπου βρίσκονται. Στο τέλος υπάρχει παράρτημα το οποίο τεκμηριώνει μερικές από τις μεταφραστικές επιλογές της ΜΝΚ, επίσης συντετμημένο ταμείο λέξεων, ένας κατάλογος από θρησκευτικά θέματα με αντίστοιχες βιβλικές παραπομπές και, τέλος, μερικοί χάρτες. Στις εκδόσεις της ΜΝΚ με το αρχαίο ελληνικό κείμενο (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures [Διάστιχη Μετάφραση της Βασιλείας των Ελληνικών Γραφών]) καθώς και σε αυτή με το κριτικό υπόμνημα (Μετάφραση Νέου Κόσμου με Υποσημειώσεις) το παράρτημα είναι πιο εκτεταμένο. thumb|200px|left|Δείγμα της διάστιχης ΜΝΚ ([[s:Κατά Ματθαίον#α'|Ματθαίος κεφ. 1)]] Το κριτικό υπόμνημα της Μετάφρασης Νέου Κόσμου με Υποσημειώσεις (1984) περιέχει 11.000 περίπου υποσημειώσεις που παρέχουν πληροφορίες για εναλλακτικές εκδοχές μετάφρασης. Επίσης, αναφέρουν τις κατά λέξη αποδόσεις του αρχαίου κειμένου όταν στο σώμα της μετάφρασης υπάρχει ελεύθερη απόδοση, επισημαίνουν ενδιαφέρουσες γλωσσικές πληροφορίες για το αρχαίο κείμενο και, τέλος, παρουσιάζουν συγκρίσεις ανάμεσα στα αρχαία κείμενα, ιδίως στις περιπτώσεις όπου υπάρχουν αμφιβολίες για την πατρότητα μιας λέξης ή φράσης του κριτικού κειμένου. Παραδείγματος χάρη, παρ’ όλο που η μετάφραση των Εβραϊκών Γραφών στηρίζεται στο επεξεργασμένο μασοριτικό κείμενο, με τις υποσημειώσεις καθίσταται δυνατή η πληροφόρηση για σημαντικές διαφορές αυτού του κειμένου με τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα.
Κριτική για τη Μετάφραση Νέου Κόσμου
Εκτεταμένες κριτικές και σχόλια έχουν γίνει για την αγγλική ΜΝΚ, η οποία, κατά το HarperCollins Bible Dictionary (Βιβλικό Λεξικό εκδόσεων Χάρπερ Κόλινς), συγκαταλέγεται στις κύριες αγγλικές μεταφράσεις της Γραφής του δεύτερου ημίσεως του 20ού αιώνα. Οι κριτικές για τη ΜΝΚ είναι σε ορισμένες περιπτώσεις αντιφατικές.
Στη Νέα Καθολική Εγκυκλοπαίδεια το κριτικό υπόμνημα της Μετάφρασης Νέου Κόσμου με Υποσημειώσεις (1984) αποκαλείται «εντυπωσιακό». Το έργο χαρακτηρίζεται εν γένει ως «έξοχο, εκτός των περιπτώσεων που η επιστημονική γνώση έρχεται σε σύγκρουση με τα αποδεκτά δόγματα του κινήματος», και στη συνέχεια η εκγυκλοπαίδεια αναφέρει συγκεκριμένα τις 237 περιπτώσεις εισαγωγής του ονόματος Ιεχωβά στην ΚΔ καθώς και τις αποδόσεις στα εδάφια Ματθαίος 26:26 και Κολοσσαείς 1:16-17. Σε δύο κριτικές του για τη Μετάφραση των Χριστιανικών Γραφών (1950), ο καινοδιαθηκολόγος Μπρους Μέτζερ επίσης κατέκρινε ως αβάσιμη τη χρήση του ονόματος Ιεχωβά στην ΚΔ καθώς και θεολογικά απαράδεκτες τις αποδόσεις των εδαφίων Ιωάννης 1:1, Λουκάς 23:43 και Κολοσσαείς 1:16-17, αλλά έγραψε πως από το έργο «γενικά κανείς παίρνει μια σχετικά καλή εντύπωση για την επιστημοσύνη των μεταφραστών».
Για την ίδια έκδοση, ο θεολόγος Τσαρλς Φράνσις Πότερ έχει σχολιάσει: «Πέρα από ορισμένες σημασιολογικές εκκεντρικότητες, όπως η απόδοση της λέξης σταυρός ως "πάσσαλος", και τη συχνά αιφνιδιαστική χρήση σχημάτων λόγου της καθομιλουμένης και της δημώδους, οι ανώνυμοι μεταφραστές έχουν ασφαλώς κάνει μετάφραση από τα καλύτερα χειρόγραφα, ελληνικά και εβραϊκά, με λογιοσύνη και οξύνοια». Ο καθηγητής κλασικών σπουδών Τόμας Γουίντερ, σε σχετική κριτική του, επαίνεσε τη Διάστιχη Μετάφραση της Βασιλείας των Χριστιανικών Γραφών ως «ιδιαίτερα χρήσιμη για την άρτια εκμάθηση της κοινής (και της κλασικής) Ελληνικής» και χαρακτήρισε τη μετάφραση ως «πλήρως ενημερωμένη και απαρέγκλιτα ακριβή». Αντιθέτως, ο κληρικός και καθηγητής θεολογίας Γουίλιαμ Μπάρκλεϊ κατέκρινε γενικά το τμήμα της ΚΔ στη ΜΝΚ ως «ηθελημένη διαστρέβλωση της αλήθειας». Διαφορετική άποψη φαίνεται να έχει ο καινοδιαθηκολόγος Έντγκαρ Γκούντσπιντ, ο οποίος, σε επιστολή του που δημοσιεύτηκε στη Σκοπιά, έγραψε για την ΚΔ της ΜΝΚ: «Είμαι […] πολύ ευχαριστημένος με την ελεύθερη, ειλικρινή και ζωντανή μετάφραση. Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι επιδεικνύει ένα ευρύ φάσμα σοβαρής γνώσης».
Ο Δρ. Σάμιουελ Χάας, σε κριτική του για τον πρώτο τόμο της Μετάφρασης Νέου Κόσμου των Εβραϊκών Γραφών (1953), δήλωσε ότι «το έργο μαρτυρεί μεγάλη προσπάθεια και περίσκεψη καθώς και αξιόλογη επιστημοσύνη, αλλά δυστυχώς η θρησκευτική προκατάληψη έχει χρωματίσει αρκετά χωρία». Για τον ίδιο τόμο, ο Δρ. Χάρολντ Ρόουλι κατέκρινε συγκεκριμένα το γλωσσικό ιδίωμα του μεταφράσματος ως «ξύλινο» και «σκληρό» και κατέληξε λέγοντας: «Από την αρχή μέχρι το τέλος αυτός ο τόμος αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα ως προς το πώς η Αγία Γραφή δεν πρέπει να μεταφράζεται». Από την άλλη μεριά, ο Εβραίος ακαδημαϊκός Μπέντζαμιν Κένταρ είπε το 1989: «Στη γλωσσολογική μου έρευνα σε σχέση με την Εβραϊκή Βίβλο και τις μεταφράσεις, συχνά ανατρέχω στην αγγλική έκδοση της που είναι γνωστή ως Μετάφραση Νέου Κόσμου. Όποτε το κάνω αυτό, βρίσκω τον εαυτό μου να πείθεται ξανά και ξανά για το ότι αυτό το έργο αντανακλά μια έντιμη προσπάθεια να κατανοηθεί το κείμενο με τον ακριβέστερο δυνατό τρόπο. [...] Σε καμιά περίπτωση δεν έχω διαπιστώσει ότι η Μετάφραση Νέου Κόσμου, λόγω προκατειλημμένων ιδεών, αλλοιώνει σκόπιμα κάποιο σημείο του κειμένου».
To 2003 ο επίκουρος καθηγητής θρησκειολογίας Τζέισον Μπιντούν εξέδωσε μελέτη που περιελάμβανε σημεία της ΚΔ για τα οποία είχε κατακριθεί η ΜΝΚ από θεολογικούς και αντιαιρετικούς κύκλους, όπως το Ιωάννης 1:1 και το Κολοσσαείς 1:15-17. Συγκρίνοντας σε αυτά τα σημεία τις εννιά δημοφιλέστερες βιβλικές μεταφράσεις στα Αγγλικά, κατέληξε στο ότι η ΜΝΚ είναι «ακριβέστερη» (σ. 163) και γενικά αποτελεί «μία από τις πιο ακριβείς μεταφράσεις της ΚΔ που είναι διαθέσιμες στα Αγγλικά» (σ. 169). Ωστόσο, διαφώνησε με τη χρήση του ονόματος Ιεχωβά στην ΚΔ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής Κατηγορία:Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Junkers
Η Junkers ήταν βιομηχανία στο Ντεσάου της Γερμανίας. Ιδρύθηκε από τον μηχανικό Χούγκο Γιούνκερς το 1895. Τα πιο γνωστά προϊόντα της βιομηχανίας ήταν τα αεροσκάφη, ενώ το όνομα Junkers υπάρχει μέχρι σήμερα ως τμήμα της Bosch και κατασκευάζει καλοριφέρ.
Ιστορία
Ο Γιούνκερς ίδρυσε το 1895 ένα εργοστάσιο που κατασκεύαζε λέβητες και καλοριφέρ στο Ντεσάου. Κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι πωλήσεις μειώθηκαν, οπότε ο Γιούνκερς, με την εμπειρία του στην επεξεργασία μετάλλων, αποφάσισε να κατασκευάσει ένα αεροπλάνο. Το Junkers J1 ήταν, το 1915, το πρώτο αεροπλάνο από μέταλλο. Το 1931 πούλησε το τμήμα με τα καλοριφέρ και περιορίστηκε στην κατασκευή κινητήρων και αεροσκαφών.
thumb|left|200px|Το Ju-52 ή Θεία Γιου όπως έγινε γνωστό, από τα πιο επιτυχημένα αεροσκάφη της Junkers Την μεγαλύτερη επιτυχία είχε με το επιβατικό αεροπλάνο Junkers Ju 52. Βρέθηκε σε διαμάχη με τους Ναζί, οι οποίοι τον πίεσαν να τους παραχωρήσει την βιομηχανία του το 1935. Τον φυλάκισαν στο σπίτι του, και του απαγορεύτηκε κάθε επαγγελματική και εφευρετική δραστηριότητα. Κρύβοντας αυτή την πραγματικότητα από τη δημοσιότητα, η βιομηχανία του συνέχιζε να φέρει το όνομά του και κατασκεύασε, με εντολή του στρατού, το Junkers Ju 87, γνωστότερο ως "Στούκα", όπως και το Ju 52 που χρησιμοποιήθηκε από τη Λουφτβάφε ως μεταγωγικό. Άλλο μοντέλο της εταιρίας που γνώρισε μεγάλη επιτυχία ήταν το πολλαπλών ρόλων Junkers Ju 88. Η Junkers διέπρεψε επίσης στην κατασκευή κινητήρων μέσω της θυγατρικής της Jumo (Junkers Motoren) που κατασκεύαζε κινητήρες για μια ευρεία γκάμα αεροσκαφών αλλά και πολύ επιτυχημένους κινητήρες τζετ. Οι εγκαταστάσεις της βιομηχανίας στο Ντεσσάου καταστράφηκαν εντελώς το 1945 από βομβαρδισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας
Μανώλης Ρασούλης
Ο Μανώλης Ρασούλης (Ηράκλειο Κρήτης, 28 Σεπτεμβρίου 1945 – Θεσσαλονίκη, 5 Μαρτίου 2011) ήταν Έλληνας συγγραφέας, τραγουδιστής, στιχουργός, και δημοσιογράφος, ιδιαίτερα γνωστός και για τους στίχους που έχει γράψει για αρκετά τραγούδια.
Στίχους του έχουν μελοποιήσει, μεταξύ άλλων, οι Μάνος Λοΐζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νίκος Ξυδάκης, Πέτρος Βαγιόπουλος, ΝότηςΣφακιανάκης Σωκράτης Μάλαμας και Χρήστος Νικολόπουλος. Έχει μια κόρη, τη Ναταλία Ρασούλη, τραγουδίστρια, μουσικό και τραγουδοποιό.
Απεβίωσε από έμφραγμα σε ηλικία 66 ετών στην Θεσσαλονίκη, στις 5 Μαρτίου 2011 και βρέθηκε νεκρός στις 13 Μαρτίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Μουσική-επέκταση
Γιάκοπο Μπελλίνι
Λίγοι από τους πίνακες του Μπελίνι υπάρχουν ακόμη, αλλά τα σωζόμενα βιβλία του με σχέδια (ένα στο Βρετανικό Μουσείο και ένα στο Λούβρο ) δείχνουν ενδιαφέρον για το τοπίο και τον περίτεχνο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και είναι η πιο σημαντική κληρονομιά του. Τα σωζόμενα έργα του δείχνουν πώς υιοθέτησε τη γραμμική προοπτική στα διακοσμητικά μοτίβα και τα πλούσια χρώματα της βενετσιάνικης ζωγραφικής.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|295x295εσ| Παναγία με Βρέφος δεξιά|μικρογραφία|212x212εσ| Παναγία και Βρέφος που ευλογεί (περ. 1455) 94 x 66 εκ [[Τέμπερα σε ξύλο, Πινακοθήκη της Ακαδημίας, Βενετία .]] Γεννημένος στη Βενετία, ο Γιάκοπο ήταν πιθανώς μαθητής του Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο, ο οποίος τότε ήταν στη Βενετία. Το 1411–1412 βρισκόταν στο Φολίνιο, όπου με τον Τζεντίλε εργάστηκαν στις τοιχογραφίες του "Palazzo Trinci". Το 1423 ο Μπελίνι ήταν στη Φλωρεντία, όπου γνώρισε τα νέα έργα των Μπρουνελλέσκι, Ντονατέλλο, Μαζολίνο ντα Πανικάλε και Μαζάτσο. Το 1424 ίδρυσε εργαστήριο στη Βενετία, το οποίο λειτουργησε μέχρι τον θάνατό του, και στο οποίο εκπαίδευσε τους γιους του και άλλους καλλιτέχνες.
Πολλά από τα μεγαλύτερα έργα του, συμπεριλαμβανομένης της τεράστιας Σταύρωσης στον καθεδρικό ναό της Βερόνα (1436), έχουν εξαφανιστεί. Από το περ. 1430 χρονολογείται το πάνελ με την Παναγία και το Βρέφος, στην Ακαδημία της Καρράρα, που αποδιδόταν κάποτε στον Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο Το 1441, στη Φερράρα, όπου ήταν στην υπηρεσία του Λεονέλλο των Έστε μαζί με τον Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι\ δημιούργησαν ένα πορτρέτο του μαρκήσιου, που σήμερα θεωρείται χαμένο. Από αυτήν την περίοδο σώζεται η Madonna dell'Umiltà, που του είχε πιθανώς ανατεθεί από έναν από τους αδελφούς του Λεονέλλο.
Η επιρροή του Μαζολίνο ντα Πανικάλε στα πιο μοντέρνα, πρώιμα αναγεννησιακά θέματα είναι ορατή στην Παναγία Βρεφοκρατούσα (με ημερομηνία 1448) στην Πινακοθήκη Μπρέρα: για πρώτη φορά, η προοπτική είναι παρούσα και η εικόνα είναι πιο μνημειακή. Αργότερα συνέβαλε με έργα που τώρα χάθηκαν στις ενετικές εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή (1452) και του Αγίου Μάρκου (1466). Από το 1459 είναι μια Παναγία με το Ευλογημένο Βρέφος στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας.
Αργότερα διέμεινε προσωρινά στην Πάδοβα, όπου εκπαίδευσε τον νεαρό Αντρέα Μαντένια στην προοπτική και σε κλασικά θέματα και όπου, το 1460, ολοκλήρωσε ένα πορτρέτο του Erasmo Gattamelata, που σήμερα θεωρείται χαμένο. Από την τελευταία του φάση, παραμένει ένας μισοκατεστραμμένος Εσταυρωμένος στο Μουσείο της Βερόνα και ο Ευαγγελισμός στην εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου της Μπρέσια.
Ο Τζοβάννι Φοντάνα παρουσίασε στον Μπελλίνι μια πραγματεία για την προοπτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Βενετοί του 15ου αιώνα
Η Σκοπιά
thumb|Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά προσφέρουν το περιοδικό Η Σκοπιά στο έργο που κάνουν από πόρτα σε πόρτα ή οπουδήποτε υπάρχουν άνθρωποι. thumb|210px|Το λογότυπο της Σκοπιάς που εμφανίζεται στο ομώνυμο περιοδικό αλλά και σε πλήθος άλλων εντύπων της οργάνωσης Η Σκοπιά—Αναγγέλλει τη Βασιλεία του Ιεχωβά είναι ένα έγχρωμο εικονογραφημένο θρησκευτικού περιεχομένου περιοδικό το οποίο εκδίδουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μέσω των σωματείων και των εγκαταστάσεων που διαθέτουν σε όλο τον κόσμο. Εκδίδεται χωρίς διακοπή από το 1879. Σύμφωνα με την Επιθεώρηση Περιοδικού Τύπου της Νέας Υόρκης, αποτελεί το περιοδικό με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στον κόσμο.
Σκοπός του περιοδικού
Η Σκοπιά διανέμεται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στο δημόσιο κήρυγμά τους. Όσον αφορά τον σκοπό του περιοδικού, στο εσώφυλλό του αναφέρονται τα εξής:
Το περιοδικό αποτελεί επίσης κύριο μέσο επικοινωνίας του Κυβερνώντος Σώματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά με τα υπόλοιπα μέλη ως σύνολο όσον αφορά δογματικά και οργανωτικά ζητήματα. thumb|Το τεύχος της 1ης Ιανουαρίου 1917 της Σκοπιάς.
Ιστορική αναδρομή
Η έκδοση του περιοδικού ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1879 με τίτλο Η Σκοπιά της Σιών και Κήρυξ της του Χριστού Παρουσίας. Τον Ιανουάριο του 1909 ο τίτλος άλλαξε και έγινε Η Σκοπιά του Πύργου και Κήρυξ της του Χριστού Παρουσίας, ενώ άλλαξε και πάλι τίτλο την 1η Ιανουαρίου 1939 και έγινε Η Σκοπιά και Κήρυξ της Βασιλείας του Χριστού. Από την 1η Μαρτίου του 1939 και έκτοτε, ο πλήρης τίτλος του περιοδικού είναι Η Σκοπιά-Αναγγέλλει τη Βασιλεία του Ιεχωβά. thumb|left|Το τεύχος της 1ης Μαρτίου 1932 της Σκοπιάς. Στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, κατά την Γερμανική κατοχή και, μετέπειτα, κατά τη διάρκεια της εφταετούς χούντας, τα έντυπα των Μαρτύρων του Ιεχωβά -περιλαμβανομένης και της Σκοπιάς- βρίσκονταν υπό απαγόρευση. Απαγορεύτηκε η εκτύπωση του περιοδικού μόλις στα πρώτα λίγα χρόνια της εκτύπωσής του στην Ελλάδα, και ξανάρχισε να εκτυπώνεται φανερά από το 1946 αδιάλειπτα έως πρόσφατα οπότε την εκτύπωσή του ανέλαβε το Γραφείο Τμήματος της Ιταλίας.
Η Σκοπιά και το Ξύπνα διατίθεντο με κάποιο πολύ μικρό αντίτιμο στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την 1 Μαρτίου 1990, οπότε το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε ότι τα έντυπα θρησκευτικού περιεχομένου που πωλούνταν, θα έπρεπε να υπόκεινται σε φορολόγηση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και σταδιακά σε όλες τις χώρες του κόσμου -περιλαμβανομένης και της Ελλάδας-, η διανομή των εντύπων των Μαρτύρων του Ιεχωβά άλλαξε υιοθετώντας το σύστημα των εθελοντικών συνεισφορών. Η πώληση των περιοδικών και γενικότερα όλων των εντύπων των Μαρτύρων του Ιεχωβά συνέχισε να υφίσταται σε όλο τον κόσμο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ενώ σε μερικές χώρες μέχρι τις αρχές του 2000. Η Σκοπιά διατίθεται πλέον δωρεάν παντού, ενώ γίνονται δεκτές εθελοντικές συνεισφορές.
Διανομή
Κάθε τεύχος της Σκοπιάς εκδίδεται σε 93.281.789 αντίτυπα κατά μέσο όρο παγκόσμια σε 414 γλώσσες.
Η Σκοπιά διανέμεται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Θεωρούν ότι το έργο τους αυτό αποτελεί κοινωφελή υπηρεσία. Οι Μάρτυρες προσφέρουν συνήθως τα περιοδικά αυτά στην από σπίτι σε σπίτι διακονία τους. Επίσης, τα παρουσιάζουν πλησιάζοντας τους ανθρώπους σε δημόσια μέρη ή όπου βρεθούν ανεπίσημα. Η Σκοπιά μπορεί να βρεθεί ως αναγνωστική ύλη σε δημόσια μέρη, αν και δεν διανέμεται αδιακρίτως παρά μόνο σε εκείνους που θέλουν πράγματι να τα διαβάσουν.
Περιεχόμενα
Το κάθε τεύχος του περιοδικού περιλαμβάνει δύο ή τρία άρθρα μελέτης τα οποία χρησιμοποιούνται ως βάση για τις θρησκευτικές μελέτες των Μαρτύρων του Ιεχωβά σε όλο τον κόσμο. Ουσιαστικά όλες οι εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά σε όλο το πρόσωπο της γης αναλύουν τις ίδιες ακριβώς πληροφορίες κάθε εβδομάδα.
Σήμερα, το περιοδικό αποτελείται από 16 σελίδες και εκδίδεται κάθε δεκαπενθήμερο. Συνήθως τα άρθρα καλύπτουν θέματα όπως οι προφητείες της Αγίας Γραφής, η Χριστιανική διαγωγή και ηθική, καθώς επίσης η θρησκευτική ιστορία και η Αγία Γραφή.
Ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται διεθνώς για αναφορές σε προηγούμενα τεύχη του περιοδικού είναι το λατινικό γράμμα w (από το αγγλικό watchtower).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά Κατηγορία:Θρησκευτικά περιοδικά Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις
IETF
Η IETF (Internet Engineering Task Force, Τακτική Δύναμη Μηχανικών Internet) αναπτύσσει και προωθεί πρότυπα (Standards) του Internet, συνεργαζόμενη στενά με τους οργανισμούς W3C και ISO/IEC. Ασχολείται ιδιαίτερα με πρότυπα του (TCP/IP). Είναι ένας οργανισμός ανοικτών προτύπων, χωρίς τυπικά μέλη ή τυπικές απαιτήσεις από τα μέλη του.
Όλοι οι ιθύνοντες και οι συμμετέχοντες είναι εθελοντές, αν και η δουλειά τους συνήθως χρηματοδοτείται είτε από τους εργοδότες τους, είτε από τρίτους χρηματοδότες. Για παράδειγμα ο νυν (2011) πρόεδρος, χρηματοδοτείται από την εταιρεία Verisign και από την υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ιστορία
Η πρώτη συνάντηση της IETF, πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιανουαρίου του 1986 και αποτελούταν από 21 ερευνητές χρηματοδοτούμενους από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ήταν συνέχεια της δουλειάς της προγενέστερης GADS Task Force. Αρχικά οι συναντήσεις γίνονταν κάθε τρίμηνο, αλλά από το 1991 γίνονται 3 φορές το χρόνο. Από την τέταρτη συνάντηση της IETF, προσκαλούνται και μη κυβερνητικοί φορείς. Από τότε όλες οι συναντήσεις είναι δημόσιες. Η πλειονότητα της δουλειάς της IETF γίνεται με ταχυδρομικές λίστες χωρίς να είναι απαραίτητη η παρακολούθηση των συναντήσεων από τους συνεισφέροντες. Οι αρχικές συναντήσεις ήταν πολύ μικρές, με λιγότερο από 35 ανθρώπους να παρακολουθούν σε κάθε μία από τις 5 πρώτες συναντήσεις. Η μέγιστη συμμετοχή κατά τις 13 πρώτες συναντήσεις, ήταν μόνο 120 συμμετέχοντες. Αυτό συνέβη στην 12η συνάντηση τον Ιανουάριο του 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρότυπα διαδικτύου Κατηγορία:Ιστορία του Διαδικτύου
Πέτρος Αρκούδιος
Ο Πέτρος Αρκούδιος ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα: (1562/1563-1633)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στα 1562/1563. Μαθήτευσε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αγίου Αθανασίου στην Ρώμη και αποφοίτησε με διδακτορικό της φιλοσοφίας και της θεολογίας, τον Ιανουάριο του 1591. . Ασπάστηκε τον καθολικισμό και χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, δείχνοντας μεγάλο ζήλο στο θρήσκευμά του. Λόγω των γνώσεων και του ζήλου του αναδείχτηκε πιστός και ικανότατος διπλωμάτης σε πολλές και λεπτές θρησκευτικές αποστολές. Ο Γρηγόριος ΙΔ' και ο Κλήμης Ζ' του ανέθεσαν την ρύθμιση των συμφερόντων της Ρωμαϊκής Εκκλησίας στην Πολωνία, προς απόκρουση του ανερχόμενου Λουθηρανισμού. Ο Αρκούδιος έδειξε μεγάλη ικανότητα στην υπηρεσία αυτή επί είκοσι έτη και επέστρεψε στην Ρώμη με μεγάλες τιμές. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν ο προσηλυτισμός του διοικητή του φρουρίου της Βρέστης Υπατίου Πότι, ο οποίος ως μητροπολίτης του Βλαντιμίρ έμελλε να γίνει ένας από τους στυλοβάτες της Ένωσης της Βρέστης. Ακολούθως υπηρέτησε τον Καρδινάλιο Βοργέζη, ανιψιό του Πάπα Παύλου Ε', χωρίς όμως να πετύχει άλλες προαγωγές. Επίσης υπηρέτησε ως κριτής βιβλίων και μετά το 1622 συμμετείχε ως θεολόγος στις συνεδριάσεις της Congregatio de propaganda fide. Αποσύρθηκε στο Ελληνικό Γυμνάσιο, όπου, ύστερα από ατύχημα (1627) που του προκάλεσε πλήρη παράλυση, ασχολήθηκε με τα βιβλία του ως το θάνατό του. Απεβίωσε εκεί το 1633. Ετάφη στην Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου της Ρώμης. Μετά θάνατο κληροδότησε την βιβλιοθήκη και τα χειρόγραφά του στο Γυμνάσιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί
Αιγωλιός
Ο Αιγωλιός είναι νυκτόβιο αρπακτικό πτηνό της οικογενείας των Γλαυκιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Aegolius funereus και περιλαμβάνει 7 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Aegolius funereus funereus (Linnaeus, 1758).
Ο αιγωλιός, ανήκει στις σπάνιες κουκουβάγιες της Ελλάδας και έχει παρατηρηθεί λίγες φορές στη χώρα. Λόγω της -πολύ χαρακτηριστικής- φωνής του είχε θεωρηθεί προάγγελος «κακών» από τους ανθρώπους της υπαίθρου, παρόλο που είναι πολύ ωφέλιμο πτηνό, όπως συμβαίνει με όλα τα Γλαυκόμορφα. Λόγω της έμφυτης «δειλίας» του, των απρόσιτων δασικών ενδιαιτημάτων του, και επειδή είναι νυκτόβιο και τείνει να αποφεύγει τις ανθρώπινες δραστηριότητες, αποτελεί μία από τις λιγότερο μελετημένες (conjectural) κουκουβάγιες στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Aegolius, είναι ελληνική και αναφέρεται στο φερώνυμο μυθολογικό πρόσωπο. Ο Αιγωλιός ήταν νεαρός Κρητικός που, μαζί με τρεις συμπατριώτες του, έντυσε το σώμα του με χαλκό για προστασία από τα τσιμπήματα και μπήκε στο σπήλαιο όπου γεννήθηκε ο Δίας, για να κλέψει μέλι. Ο αρχηγός των θεών θύμωσε και ήθελε να τους θανατώσει όλους με κεραυνό, αλλά παρενέβη η Θέτις με τις Μοίρες και ο Δίας τούς μεταμόρφωσε σε διάφορα πουλιά, ένα από τα οποία ήταν η φερώνυμη κουκουβάγια. Τον μύθο αναφέρει στην αφήγησή του Φώρες ο μυθογράφος Αντώνιος Λιβεράλις, αντλώντας πηγές από από το δεύτερο βιβλίο της Ορνιθογονίας του Βοίου.
Ο λατινικός όρος funereus στην επιστημονική ονομασία του είδους, προέρχεται από το fūnus «εξόδιος ακολουθία, κηδεία» και σημαίνει επακριβώς «ο σχετιζόμενος με/ο αναφερόμενος σε κηδεία, ο κήδειος, ο επικήδειος» (πρβλ. τύμβω χέουσα τάσδε κηδείους χοάς, Ασχύλ.). Επομένως, η απόδοση «πένθιμος» και «πενθών» που, πολλές φορές χρησιμοποιείται για τον όρο funereus, σχετίζεται μεν με την λέξη αλλά δεν αποτελεί ακριβή μετάφρασή της.
Προφανώς, η λέξη «κήδειος», παραπέμπει στην θρηνητική φωνή του πτηνού και τα «κακά» με τα οποία συνδέεται, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες (βλ. Δοξασίες).
Στην αγγλική ορνιθολογική βιβλιογραφία το είδος καταγράφεται με τρεις, κυρίως, λαϊκές ονομασίες. Μέχρι πρόσφατα, η κύρια ονομασία ήταν Tengmalm’s Owl «κουκουβάγια του Τένγκμαλμ», προς τιμήν του Σουηδού φυσιοδίφη Πέτερ Τένγκμαλμ (Peter Gustav Tengmalm, 1754-1803). Σήμερα, η «επίσημη» λαϊκή ονομασία είναι Boreal Owl «κουκουβάγια των βορείων -υποαρκτικών- περιοχών», ενώ παλαιότερα είχε χρησιμοποιηθεί η ονομασία Richardson’s Owl «κουκουβάγια του Ρίτσαρντσον», προς τιμήν του Σκωτσέζου χειρουργού και φυσιοδίφη Τζον Ρίτσαρντσον (Sir John Richardson, 1787-1865)
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο ως Strix funerea (Σουηδία, 1758). Μεταφέρθηκε στο σημερινό του γένος, Aegolius, από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Κάουπ (Johann Jakob Kaup, 1803-1873), το 1829.
Η ταξινομική του πτηνού είναι, σχετικά, ξεκάθαρη αν και συμβαίνουν αρκετές υβριδοποιήσεις στις περιοχές αλληλεπικάλυψης κάποιων υποειδών (βλ. Πίνακα κατανομής υποειδών). Μελέτη των ακραίων δυτικών ευρασιατικών πληθυσμών (Πυρηναία όρη), δεν έδειξε διαφορές στη γενετική δομή από τους βόρειους πληθυσμούς (Φινοσκανδιναβία). Το -παλαιότερα περιγραφέν- taxon Athene brama poikila προφανώς σχετίζεται με τo σημερινό είδος.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Το είδος εμφανίζει ευρύ φάσμα κατανομής στις περιοχές που βρίσκονται στο Βόρειο Ημισφαίριο, αλλά σε σχετικά μεγάλα γεωγραφικά πλάτη (boreal). Παραμένει στα δασικά ενδιαιτήματά του όλο το έτος, με πολύ μικρές τοπικές μετακινήσεις.
Στην Ευρώπη, η εξάπλωσή του αρχίζει από την περιοχή των Πυρηναίων στα νότια και δυτικά και, φθάνει μέχρι τα δάση του αρκτικού κύκλου της Νορβηγίας στα βόρεια. Στο Ηνωμένο Βασίλειο υπάρχουν μόλις 50 καταγραφές. Το νοτιότερο όριο κατανομής του είναι τα δάση της Κ. Ελλάδας, ενώ σε όλη την υπόλοιπη ήπειρο απαντά στις ορεινές δασωμένες περιοχές με κωνοφόρα.
Στην ασιατική επικράτεια κατεβαίνει μέχρι τις ορεινές περιοχές της Τουρκίας που βλέπουν στον Εύξεινο Πόντο, αλλά η κύρια κατανομή του περιλαμβάνει ευρεία, συνεχή ζώνη από τα ρωσικά σύνορα στα δυτικά και, μέσω όλης της σιβηρικής τάιγκας, μέχρι την Καμτσάτκα και τις ακτές του Ειρηνικού απέναντι από την Ιαπωνία στα ανατολικά, ενώ, νότια φθάνει μέχρι την ΔΚ. Κίνα.
Στην Αμερική, το εκεί υποείδος εξαπλώνεται στα μεγάλα δάση κωνοφόρων από την ηπειρωτική Αλάσκα στα δυτικά, μέχρι τις ακτές του Καναδά στον Ατλαντικό, στα ανατολικά, και από το δασικό όριο των πάγων στα βόρεια (μεγάλες λίμνες, κόλπος Χάντσον), μέχρι τις ΒΔ. ΗΠΑ και κατά μήκος των Βραχωδών Ορέων στο Νέο Μεξικό, στα νότια.
Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντάται στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο αιγωλιός είναι αποκλειστικά επιδημητικό είδος, με τους κατά τόπους πληθυσμούς του να παραμένουν στις ίδιες θέσεις, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Λόγω της μορφής των ενδιαιτημάτων του (δάση κωνοφόρων), προστατεύεται από τα ακραία καιρικά φαινόμενα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους και μπορεί να παραμένει κοντά στις περιοχές αναπαραγωγής του, με μικρές υψομετρικές μετακινήσεις.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ουγγαρία και την Ινδία.
Στην Ελλάδα, όπως και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, ο αιγωλιός είναι επιδημητικό πτηνό, δηλαδή αναπαράγεται και διαχειμάζει στη χώρα, χωρίς να μεταναστεύει και, απλώς αλλάζει θέση στα δασικά του ενδιαιτήματα (κωνοφόρα προς μικτά φυλλοβόλα και αντιστρόφως) (βλ. και Κατάσταση στη Ελλάδα).
Από την Κρήτη δεν αναφέρεται, ενώ πολύ σπάνια και τυχαία είναι η παρουσία του στην Κύπρο.
Βιότοπος
Ο αιγωλιός ζει και αναπαράγεται στα πυκνά δάση κωνοφόρων των περιοχών κατανομής του, συνήθως με ξέφωτα και μικρά τέλματα. Το «προπύργιό» του στην Ασία είναι τα τεράστια σε έκταση δάση της σιβηρικής τάιγκα, ενώ στην Β.Αμερική, τα μεγάλα δάση κωνοφόρων των Βραχωδών Ορέων, με τις βορεινές απολήξεις τους, στην Αλάσκα και τον Καναδά. Σε όλες ανεξαιρέτως τις υπόλοιπες περιοχές κατοικεί στα μικρότερα ή μεγαλύτερα υποαλπικά δασικά ενδιαιτήματα, με προτίμηση τα κωνοφόρα και πάλι, αν και μπορεί να απαντά σε μεγάλα δάση πλατύφυλλων δένδρων, ιδιαίτερα μετά το φθινόπωρο.
Στην Ευρώπη, όλα τα μεγάλα ηπειρωτικά δάση αποτελούν ιδανικά ενδιαιτήματα, όπως εκείνα των Πυρηναίων και των Άλπεων. Άλλες σημαντικές ορεινές περιοχές είναι τα Καρπάθια, ο Αίνος και η Πίνδος μέχρι τις νότιες απολήξεις της (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα).
Μορφολογία
Το κεφάλι είναι πολύ χαρακτηριστικό, μεγάλο σε σχέση με το σώμα, χωρίς αντία και με εμφανή υπο-τετραγωνισμένο δίσκο προσώπου, ο οποίος φέρει λευκά φτερά και κάνει αντίθεση με το σκούρο καφέ στο στέμμα, το οποίο έχει πολλές, μικρές λευκές κηλίδες. Τα μάτια είναι μεγάλα και στρογγυλά, με κίτρινες ίριδες που, σε συνδυασμό με τα ανορθωμένα λευκά «φρύδια», δίνουν στο πουλί «έκπληκτη» (sic) όψη. Στην γωνία που σχηματίζουν οι οφθαλμοί με το ράμφος υπάρχουν πολλές μαύρες σμήριγγες. Το ράμφος είναι μικρό, γαμψό και λευκοκίτρινο.
Η ουρά είναι κοντή και καφέ, με 4-5 λευκές, χιαστί-μπάρες. Οι ταρσοί και τα πόδια είναι καλυμμένα με λευκά φτερά, μέχρι τους γαμψώνυχες, οι οποίοι είναι σκοτεινοί, μαυριδεροί καφέ, και έχουν πολύ αιχμηρές άκρες.
Γενικά, δεν υφίσταται ιδιαίτερος φυλετικός διμορφισμός, με τα θηλυκά να είναι λίγο μεγαλύτερα και βαρύτερα. Τα νεαρά άτομα έχουν σκούρο σοκολατί πτέρωμα και στις δύο επιφάνειες τους σώματος, καφέ δίσκο προσώπου και λιγότερες λευκές στίξεις.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Οι αιγωλιοί αναζητούν την τροφή τους τη νύκτα, όπως όλες σχεδόν οι κουκουβάγιες, αν και -αναγκαστικά- κατά τη διάρκεια της αρκτικής ημέρας, όταν βρίσκονται πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο. Επίσης, μπορεί να κυνηγούν κατά τη διάρκεια της ημέρας όταν μεγαλώνουν τους νεοσσούς τους. Τα θηράματά τους είναι κυρίως μικρά θηλαστικά (μυγαλές και χωραφοπόντικες (ποντικοί Clethrionomys rutilus και Microtus agrestis, M. epiroticus), σκίουροι, νυχτερίδες, βάτραχοι, πουλιά, ασπόνδυλα και έντομα. thumb|right|550px|Διακεκριμένη νυκτερινή φωτογραφία  αιγωλιού με την λεία του Τα άπεπτα σφαιρίδια (pellets) είναι παχιά, γκρίζα, περίπου 22x12 χιλιοστά και βρίσκονται κυρίως γύρω από την ημερήσια θέση κουρνιάσματος.
Ηθολογία και πτήση
Οι αιγωλιοί είναι νυκτόβια και μη-κοινωνικά (unsociable) πτηνά που, υπερασπίζονται -τα αρσενικά- τον ζωτικό τους χώρο, αν και αυτός δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Υιοθετούν όρθια στάση όταν εποπτεύουν τον χώρο, ενώ συνηθίζουν να κάθονται στον θόλο των δένδρων (canopy).
Κατά την πτήση είναι εμφανείς οι στρογγυλεμένες πτέρυγες, ενώ τα φτεροκοπήματα είναι γρήγορα και αθόρυβα, ενώ οι αερολισθήσεις (glides), σύντομες και σε ευθεία γραμμή. Κινούνται με μεγάλη επιδεξιότητα ανάμεσα στα κλαδιά των δένδρων.
Φωνή
Η φωνή του αιγωλιού είναι πολύ χαρακτηριστική, μια σειρά από μονοσύλλαβα (ου) καλέσματα, με τα πρώτα στο ίδιο τονικό ύψος και τα τελευταία λίγο ψηλότερα, ιδιαίτερα όταν το πουλί βρίσκεται σε διέγερση. Η χροιά τους μοιάζει αρκετά με την χροιά της οκαρίνας. Συνήθως, ο αριθμός τους είναι 7-8 καλέσματα που επαναλαμβάνονται 12-15 φορές κάθε λεπτό. Ακούγονται πολύ δυνατά, ακόμη και μέχρι 3 χλμ. μακριά. Πολλοί νυκτερινοί «ακροατές», παρομοιάζουν το κάλεσμα του αιγωλιού με εκείνο του τσαλαπετεινού.
Τα αρσενικά τραγουδούν έντονα, μόνον όταν είναι αζευγάρωτα. Πάντως υπάρχει αρκετή διαφοροποίηση στην ένταση και, κυρίως, στην ταχύτητα που αρθρώνονται τα καλέσματα, άλλες φορές πιο γρήγορα και άλλες φορές, πιο αργά. Τα θηλυκά ακούγονται λιγότερο, με μικρότερη ένταση, αλλά οι φθόγγοι είναι πιο υψίσυχνοι.
Αναπαραγωγή
Η αναπαραγωγική περίοδος αρχίζει στα μέσα Απριλίου, σπάνια στα μέσα Μαρτίου και η ωοοτοκία πραγματοποιείται συνήθως άπαξ, σπανιότερα δύο φορές. Τα ζευγάρια μπορεί να είναι διαφόρων «ειδών» ως προς την συντροφικότητά τους, είτε μονογαμικά, είτε ένα (1) αρσενικό να συνευρίσκεται με περισσότερα θηλυκά (polygyny) ή το αντίστροφο (polyandry). Οι δύο τελευταίες περιπτώσεις φαίνεται να συμπίπτουν με τις περιόδους αυξημένης αναπαραγωγής στα τρωκτικά.
Οι αιγωλιοί φωλιάζουν στα δάση κωνοφόρων, αν και όχι, απαραιτήτως, αποκλειστικά. Η φωλιά βρίσκεται στην κουφάλα ενός δένδρου, 5-6 μ. από το έδαφος, ή σε κάποιο κτήριο, σε τρύπες μέσα σε βράχια, γκρεμούς ή λατομεία, μπορεί όμως και να βρίσκεται πάνω στο έδαφος στην ύπαιθρο. Συνήθως δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο υλικό επίστρωσης, ιδιαίτερα αν η φωλιά ανήκει σε άλλο πουλί. Χρησιμοποιούν ευρέως τις τρύπες που ανοίγουν στα δένδρα οι μαύροι δρυοκολάπτες, ενώ στην Αμερική μπορεί να εγκαθίστανται και σε τεχνητές φωλιές. thumb|right|400px|Νεαρός αιγωλιός Το θηλυκό εναποθέτει (2-) 3 με 5 (-8) ελλειπτικά-υποελλειπτικά λευκά αβγά, διαστάσεων 35,6 Χ 29,6 χιλιοστών και τα επωάζει για 28-29 ημέρες, ενώ το αρσενικό την εφοδιάζει με τροφή. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και τυφλοί αν και γεννιούνται με πυκνό, λευκό χνούδι. Ανοίγουν τα μάτια τους σε 10 ημέρες, περίπου. Επιτηρούνται και από τους δύο γονείς και μπορεί να αφήσουν την φωλιά σε ηλικία περίπου 30-32 ημερών, ενώ πτερώνονται στις 5 εβδομάδες, χωρίς ωστόσο να πετούν καλά. Αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα στους 9 μήνες, περίπου.
Προσδόκιμο ζωής
Οι αιγωλιοί μπορούν να ζήσουν για, τουλάχιστον, 7-8 χρόνια, ενώ έχουν καταγραφεί άτομα που φθάνουν τα 16 χρόνια. Τα επωάζοντα θηλυκά μερικές φορές σκοτώνονται από δενδροκούναβα. Επίσης, πέφτουν θύματα μεγαλύτερων αρπακτικών, όπως άλλες κουκουβάγιες και διπλοσάινα.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος λόγω κυρίως, του ευρέος φάσματος κατανομής του και της έλλειψης διώξεων από το κυνήγι δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας από την IUCN. Ωστόσο, παραμένει από εκείνα τα Γλαυκόμορφα, των οποίων η βιολογία και ηθολογία τους είναι ανεπαρκώς μελετημένες. Ο ελληνικός πληθυσμός (βλ. Κατάσταση στην Ελλάδα), επειδή εξαπλώνεται στο νοτιότερο άκρο της κατανομής του είδους, θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός ως «δείκτης», ευάλωτος σε περιβαλλοντικές μεταβολές και ιδιαίτερα στις κλιματικές αλλαγές.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Ο αιγωλιός φωλιάζει στην Ελλάδα, αλλά δεν είναι εύκολο να παρατηρηθεί αφού, στις τελευταίες δεκαετίες, έχει καταγραφεί επίσημα ελάχιστες φορές. Φαίνεται ότι η περιοχή όπου απαντά περισσότερο είναι τα μεγάλα δάση κωνοφόρων της Ροδόπης, στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, μέχρι τα 1.600 μέτρα. Επίσης, έχει παρατηρηθεί στον Όλυμπο, την Οίτη και τον Παρνασσό (νοτιότερο σημείο). Μπορεί να φωλιάζει και στις περιοχές του Εθνικού Δρυμού Βίκου-Αώου και στον Γράμμο, αλλά τα υπάρχοντα στοιχεία χρειάζονται επιβεβαίωση. Υπάρχει παρατήρηση του 2010, στα 1.800 μέτρα (Α. Χριστόπουλος, Περιοδικό "Η ΦΥΣΗ", Απρίλιος-Ιούνιος 2011).
Λόγιες
Αιγωλιός ο ορεσίβιος/πένθιμος/θρηνώδης, Γλαυξ η μεγαλοκέφαλος.
Λαϊκές
Στον ελλαδικό χώρο ο Αιγωλιός απαντάται ευρέως με την ονομασία Χαροπούλι, που αποτελούσε για πολλά χρόνια την «επίσημη» ονομασία της ΕΟΕ και Ελατόμπουφος.
Δοξασίες
Ο αιγωλιός είναι από τις κουκουβάγιες που έχουν συνδεθεί έντονα με το στοιχείο του «θανάτου», από τους ανθρώπους της υπαίθρου, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Από εκεί, άλλωστε, έχει πάρει την ονομασία Χαροπούλι, ευρέως διαδεδομένη στον ελληνικό χώρο που, πιθανότατα, αναφέρεται και σε άλλες κουκουβάγιες.
Σημειώσεις
i. Συμπεριλαμβάνει και το υποείδος A. f. juniperi
ii. Συμπεριλαμβάνει και το υποείδος A. f. jacutorum
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλαυκίδες
Εστιάδες Παρθένες
Οι Εστιάδες Παρθένες (λατινικά: Virgo Vestalis) ήταν, στην Αρχαία Ρώμη, οι ιέρειες της Βέστας, θεάς της οικογενειακής εστίας, απόδοση της ελληνικής θεάς Εστίας στη ρωμαϊκή λατρεία. Πρωταρχικό τους καθήκον ήταν η συντήρηση της Ιερής Φωτιάς της Βέστας στο ναό της θεάς στη Ρωμαϊκή Αγορά. Το καθήκον αυτό ήταν ιδιαίτερα τιμητικό και απέδιδε μεγάλα προνόμια στις γυναίκες που το υπηρετούσαν. Οι Εστιάδες αποτελούσαν τα μοναδικά θηλυκά μέλη του αρχαίου ρωμαϊκού ιερατείου. Ιερά τους αντικείμενα ήταν η φωτιά της εστίας και το καθαρό νερό.
Διάσημες εστίαδες της ρωμαϊκής μυθολογίας είναι η Ταρπεία, κόρη του Σπούριου Ταρπήιου, που πρόδωσε τη Ρώμη στους Σαβίνους, καθώς και η Ρέα Συλβία, που βιάστηκε από τον Μαρς (ρωμαϊκό αντίστοιχο του ελληνικού θεού Άρη) και έφερε στον κόσμο το Ρωμύλο και το Ρώμο, ιδρυτές της Ρώμης.