cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων
Τμήμα χειροσφαίρισης ανδρών
Την σεζόν 1991-92 συμμετείχε στην Α2 κατηγορία ανδρών.Σαν δευτεραθλητής και μέσα από την διαδικασία των play off κατάφερε να ανέβει στην Α1 ανδρών.Πρώτος σκόρερ της κατηγορίας ήταν ο αθλητής του συλλόγου Απόστολος Τικμανίδης με 215 γκολ.
Την σεζόν 1992-93 συμμετείχε στην Α1 ανδρών.
Την σεζόν 1996-97 τερμάτισε 4ος στον δεύτερο όμιλο της Α2.
Την σεζόν 2001-02 συμμετείχε στην Β εθνική,στον 4ο όμιλο.Κατέλαβε την τελευταία θέση,την 10η. Υποβιβάστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιωαννίνων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1963 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Πατροκλής (γλύπτης)
Ο Πατροκλής ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης του 4ου αιώνα π.Χ.
Καταγόταν από τον Κρότωνα και ήταν γιος του Κατίλλου. Υπήρξε δάσκαλος του γλύπτη Δαίδαλου του Σικυώνιου. Πολλά έργα του αναφέρει ο Παυσανίας, σπουδαιότερο εκ των οποίων, κατά τη μαρτυρία του, ήταν το άγαλμα του Απόλλωνα που ήταν το μεν σώμα από ξύλο πύξου, ενώ το κεφάλι του αγάλματος ήταν επίχρυσο.
Το άγαλμα αυτό είχαν προσφέρει οι κάτοικοι των Επιζεφυρίων Λοκρών στην αρχαία Ολυμπία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Γκιγιέρμο Γκαρθία Λόπεθ
Ο Γκιγιέρμο Γκαρθία Λόπεθ (λατινικό αλφάβητο : Guillermo García López), γεννημένος στις 4 Ιουνίου 1983, είναι πρώην Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν Νο 23 στον κόσμο τον Φεβρουάριο του 2011.
Ξακίνησε την αντισφαίριση όταν ήταν επτά ετών. Κατέκτησε δύο μετάλλια στους Μεσογειακούς αγώνες του 2005 στην Αλμερία, ένα χρυσό στο διπλό και ασημένιο στο απλό. Ήταν φιναλίστ στο διπλό του Αμερικανικού όπεν το 2016 με συμπαίκτη τον Pablo Carreño Busta.
1753
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1753 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κάιρο
Το Κάιρο (αραβικά: القاهرة, al-Qāhira, Αλ-Καχίρα, κατά λέξη «Κατακτητής» ή «Νικητής», Κοπτικά: ⲕⲁϩⲓⲣⲏ) είναι η πρωτεύουσα της Αιγύπτου και η μεγαλύτερη πόλη του Αραβικού κόσμου και της Αφρικής. Η μητροπολιτική του περιοχή είναι η 16η μεγαλύτερη στον κόσμο. Βρίσκεται κοντά στο Δέλτα του Νείλου, και ιδρύθηκε το 969 μ.Χ. Ονομάζεται «η πόλη των χιλίων μιναρέδων» λόγω της κυριαρχίας της ισλαμικής αρχιτεκτονικής, και αποτελεί για καιρό το κέντρο της πολιτικής και πολιτιστικής ζωής της περιοχής. Το Κάιρο ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα από την δυναστεία των Φατιμιδών, όμως στην περιοχή της σύγχρονης πόλης βρίσκονται ερείπια παλαιότερων πρωτευουσών, όπως φαίνεται στα τμήματα του Παλαιού Καΐρου. Το Κάιρο σχετίζεται και με την Αρχαία Αίγυπτο λόγω της εγγύτητάς του με τις αρχαίες πόλης της Μέμφιδος, της Γκίζας και του Φουστάτ, οι οποίες είναι κοντά στη Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας και στις Πυραμίδες της Γκίζας.
Οι Αιγύπτιοι αναφέρονται συχνά στο Κάιρο ως Maṣr (مصر), Μασρ) που είναι το αραβικό όνομα της Αιγύπτου, δίνοντας έμφαση στον συνεχιζόμενο σημαντικό ρόλο της πόλης στην Αίγυπτο. Το Κάιρο έχει το δεύτερο παλαιότερο στον κόσμο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης, το Πανεπιστήμιο του Αζχάρ. Πολλά διεθνή μέσα ενημέρωσης, επιχειρήσεις και οργανισμοί έχουν περιφερειακά κεντρικά γραφεία στην πόλη, ενώ ο Αραβικός Σύνδεσμος είχε το αρχηγείο του στο Κάιρο για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του.
Με πληθυσμό 25 000 000 εκατομμύρια και έκταση 453 τ.χλμ., το Κάιρο είναι μακράν η μεγαλύτερη πόλη της Αιγύπτου. Ενώ με επιπλέον 10 εκατομμύρια κατοίκους που ζουν στην περιφέρεια της πόλης, το Κάιρο είναι στο κέντρο της μεγαλύτερης μητροπολιτικής περιοχής της Αφρικής και του Αραβικού κόσμου, καθώς και η δέκατη μεγαλύτερη αστική περιοχή του κόσμου.
Το Κάιρο, όπως πολλές άλλες μεγαπόλεις, έχει υψηλά επίπεδα μόλυνσης και κυκλοφοριακού, όμως το μετρό του, ένα από τα δύο μόνο στην αφρικανική ήπειρο (το άλλο είναι το Μετρό του Αλγερίου), κατατάσσεται δέκατο πέμπτο στον κόσμο, σε κυκλοφορία, με πάνω από 1,000 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Η Οικονομία του Καΐρου κατατάσσεται πρώτη στη Μέση Ανατολή και 43η παγκοσμίως από τον Δείκτη Παγκοσμίων Πόλεων του περιοδικού Foreign Policy.
Ιστορία
thumb|left|280px|Άποψη της πόλης από το Cairo Tower. Η περιοχή γύρω από το σημερινό Κάιρο, ειδικά η Μέμφις, ήταν επίκεντρο της αρχαίας Αιγύπτου εξαιτίας της στρατηγικής του θέσης ακριβώς ανάντη από το δέλτα του Νείλου. Όμως, η σημερινή πόλη δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας. Με την παρακμή της Μέμφιδας στο τέλος του 4ου αιώνα, οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν το φρούριο της Βαβυλώνας στην ανατολική όχθη του Νείλου. Το φρούριο αυτό είναι η παλαιότερη κατασκευή στην πόλη. Αποτελεί επίσης τον πυρήνα της κοινότητας της κοπτικής ορθόδοξης κοινότητας.
Το 1169, ο Σαλαντίν διορίστηκε βεζίρης της Αιγύπτου από τους Φατιμίδες και δύο χρόνια αργότερα κατέλαβε την εξουσία. Ως πρώτος σουλτάνος της Αιγύπτου, εγκαθίδρυσε τη δυναστεία των Αγιοβιδών, με βάση το Κάιρο και συμμάχησε με τους Αββασίδες, από τη Βαγδάτη. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Σαλαντίν κατασκεύασε την ακρόπολη του Καΐρου, όπου βρισκόταν η έδρα της κυβέρνησης της Αιγύπτου μέχρι τον 19ο αιώνα. Το 1250, οι Μαμελούκοι κατέλαβαν την Αίγυπτο και το Κάιρο συνέχισε να είναι πρωτεύουσα της Αιγύπτου. Κάτω από την κυριαρχία των Φατιμιδών και κυρίως των Μαμελούκων (13ος-16ος αιώνας), η πόλη γνώρισε περίοδο μεγάλης ακμής. Το Κάιρο ανθούσε ως ισλαμικό κέντρο σπουδών και από το εμπόριο μπαχαρικών. Μέχρι το 1340, το Κάιρο είχε περίπου μισό εκατομμύριο κατοίκους και ήταν η μεγαλύτερη πόλη δυτικά της Κίνας.
Αν και δε βίωσε την οικονομική παρακμή της Ευρώπης στον ύστερο Μεσαίωνα, η πόλη χτυπήθηκε επανειλημμένα από τον Μαύρο Θάνατο ανάμεσα στο 1348 και το 1517. Στα πρώτα, και πιο θανατηφόρα τμήματα, περίπου 200.000 άτομα πέθαναν από την πανώλη, και μέχρι τον 15ο αιώνα, ο πληθυσμός της πόλης είχε μειωθεί στους 150.000 και 300.000 κατοίκους. Η σημασία της πόλης μειώθηκε όταν ο Βάσκο ντα Γκάμα βρήκε θαλάσσια οδό για την Ινδία ανάμεσα στο 1497 και στο 1499, παρακάμπτοντας το Κάιρο. Η κατάκτησή της από τους Τούρκους, το 1517, σημείωσε την αρχή της παρακμής ως πολιτικό κέντρο, καθώς ο σουλτάνος στην Κωνσταντινούπολη θεωρούσε την Αίγυπτο επαρχία, με πρωτεύουσά της το Κάιρο. Το Κάιρο ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της αυτοκρατορίας, πίσω μόνο από την Κωνσταντινούπολη.
Το 1798 καταλήφθηκε από το Μ. Ναπολέοντα για τρία χρόνια. Το 1805 ο Μεχμέτ Αλή Πασάς έγινε αντιβασιλέας της Αιγύπτου και κατασκεύασε δημόσια κτίρια στην πόλη. Μεγαλύτερες αλλαγές έγιναν από τον Ισμαήλ Πασά, ο οποίος θέλησε να κατασκευάσει μια πόλη με πλατείες και πλατιές λεωφόρους, όμως λόγω οικονομικών δυσκολιών λίγες, στο κέντρο του Καΐρου δημιουργήθηκαν. Επίσης, ο Ισμαήλ εκσυγχρόνισε την πόλη, φέρνοντας ηλεκτρισμό και κατασκεύασε θέατρο και όπερα. Το οικονομικό κέντρο της πόλης μετακινήθηκε από το ιστορικό ισλαμικό Κάιρο στο σύγχρονο Κάιρο, στη δυτική όχθη του Νείλου. Από το 1882 ως το 1922 βρισκόταν υπό βρετανικό έλεγχο. Από το 1882 μέχρι το 1936, ο πληθυσμός της πόλης τριπλασιάστηκε.
Η πλατεία Ταχρίρ ήταν το επίκεντρο της επανάστασης ενάντια στον Χόσνι Μουμπάρακ το 2011.
Η σημερινή πόλη εκτείνεται στις δύο όχθες και στα νησιά του ποταμού. Βρίσκεται ανάμεσα στη μέση και κάτω Αίγυπτο και ευνοείται από το ξηρό και ήπιο κλίμα σ' όλες τις εποχές. Έχει γίνει η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Αφρικής, συγκοινωνιακός κόμβος και σημαντικό εμπορικό κέντρο με έναν από τους μεγαλύτερους αερολιμένες. Ανάπτυξη γνωρίζουν επίσης οι βιομηχανίες της και ιδιαίτερα η κλωστοϋφαντουργία, υαλουργία, χαλυβουργία, βιομηχανία τροφίμων, χημικών προϊόντων, καπνού και τσιμέντου. Έχει ωραία μνημεία που διατηρήθηκαν σχεδόν ανέπαφα από το πέρασμα των αιώνων.
Κλίμα
Στο Κάιρο, και κατά μήκος του Νείλου, το κλίμα είναι θερμό τροπικό της ερήμου,, αλλά διαθέτει και υψηλή υγρασία καθώς η Μεσόγειος θάλασσα και ο Νείλος βρίσκονται κοντά. Οι ανεμοθύελλες είναι συχνές, και μεταφέρουν σκόνη στην πόλη, και συνήθως την περίοδο ανάμεσα στον Μάρτιο και τον Μάιο ο αέρας γίνεται ιδιαίτερα ξηρός. Οι θερμοκρασίες κατά τον χειμώνα κυμαίνονται στους 19 με 29 βαθμούς Κελσίου, ενώ κατά την νύχτα η θερμοκρασία πέφτει συνήθως στους 11 βαθμούς και συχνά στους 5. Το καλοκαίρι οι υψηλές θερμοκρασίες σπανίως ξεπερνούν τους 40 βαθμούς, και οι χαμηλές καλοκαιρινές θερμοκρασίες κυμαίνονται στους 20. Η βροχόπτωση είναι σπάνια και συμβαίνει μόνο κατά τους μήνες με χαμηλή θερμοκρασία, με τις ξαφνικές βροχοπτώσεις που εμφανίζονται να προκαλούν πλημμύρες. Η χιονόπτωση είναι εξαιρετικά σπάνια, με την τελευταία φορά -έως το 2016- που εμφανίστηκε κάποιο ίχνος χιονιού να είναι χιονόνερο στις 13 Δεκεμβρίου του 2013. Η ατμοσφαιρική θερμοκρασία φτάνει στο σημείο της δρόσου από τους 13,9 βαθμούς τον Ιούνιο έως τους 18,3 τον Αύγουστο.
Σημεία ενδιαφέροντος
Το Παλαιό Κάιρο είναι η περιοχή γύρω από το αρχαίο ρωμαιοβυζαντινό φρούριο της Βαβυλώνας και περιλαμβάνει και τμήμα της πόλης Φουστάτ, τον πρώτο αραβικό οικισμό στην Αίγυπτο και προκάτοχο του Καΐρου. Η περιοχή είναι γνωστή και ως Κοπτικό Κάιρο και εκεί βρίσκονται παλιές χριστιανικές εκκλησίες, όπως η κρεμαστή εκκλησία, η ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και άλλα χριστιανικά ή κοπτικά κτίρια. Εκεί βρίσκεται το κοπτικό μουσείο και η συναγωγή Μπεν Εζρά, η παλαιότερη συναγωγή του Καΐρου, όπου ανακαλύφθηκε η συλλογή εγγράφων Γκενίζα τον 19ο αιώνα. Στα βόρεια βρίσκεται το τέμενος Αμρ ιμπν αλ-Ας, το πρώτο τζαμί της Αιγύπτου και σημαντικό θρησκευτικό κέντρο της Φουστάτ, το οποίο κατασκευάστηκε το 642 μ.Χ., αμέσως μετά την αραβική κατάκτηση και ξαναχτίστηκε έκτοτε πολλές φορές.
Ισλαμικό Κάιρο
Το Κάιρο είναι μια από τις πόλεις με το μεγαλύτερο αριθμό ιστορικών μνημείων ισλαμικής αρχιτεκτονικής στον κόσμο. Η περιοχή γύρω από τη παλιά περιτειχισμένη πόλη και την ακρόπολη χαρακτηρίζονται από εκατοντάδες τεμένη, τάφους, μεντρεσές, κτίρια, καραβανσεράι και οχυρώσεις από την ισλαμική εποχή και συχνά αναφέρονται ως «Ισλαμικό Κάιρο». Επίσης είναι η τοποθεσία πολλών σημαντικών ιερών, όπως το τέμενος αλ-Χουσεΐν (όπου θεωρείται ότι βρίσκεται η κεφαλή του Χουσεΐν ιμπν Αλί), το μαυσωλείο του Ιμάμ αλ-Σαφί (ιδρυτή του σαφισμού, μια από τις κύριες σχολές σκέψεις των σουνιτών), ο τάφος του Σαγίντα Ρουκάγια, το τέμενος του Σαγίντα Ναφίσα και άλλων.
Ενώ το πρώτο τέμενος στην Αίγυπτο ήταν το τέμενος του Αμρ ιμν αλ-Ας στη Φουστάτ, το τέμενος του Ιμν Τουλούν είναι το παλαιότερο τέμενος το οποίο διατηρεί την αρχική μορφή του και αποτελεί σπάνιο παράδειγμα αρχιτεκτονικής των Αββασιδών, την κλασσική περίοδο του ισλαμικού πολιτισμού. Κατασκευάστηκε το 876-879 μ.Χ. σε ρυθμό ο οποίος είναι εμπνευσμένος από την πρωτεύουσα των Αββασιδών, τη Σαμάρα, στο Ιράκ. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα τεμένη στο Κάιρο και συχνά αναφέρεται ως ένα από τα πιο όμορφα. Άλλη μια κατασκευή της εποχής των Αββασιδών είναι το Νειλόμετρο στο νησί Ρόδα, είναι η παλαιότερη κατασκευή στο Κάιρο, κατασκευασμένη το 862 μ.Χ. Σχεδιάστηκε για να μετράει το ύψος των νερών του Νείλου, και ήταν σημαντικό για γεωργικούς και διοικητικούς σκοπούς.
Το Κάιρο ιδρύθηκε βορειοανατολικά της Φουστάτ το 969 μ.Χ., μετά από τη νίκη των Φατιμίδων. Οι Φατιμίδες κατασκεύασαν ξεχωριστή ανακτορική πόλη, όπου κατασκεύασαν τα παλάτια και τα κυβερνητικά ιδρύματα. Περικλειόταν από τείχη, τα οποία ξαναχτίστηκαν τον 11ο αιώνα από πέτρα, από το βεζίρη Μπαντρ αλ-Γκαμάλι, ενώ τμήματά τους σώζονται σήμερα στο Μπαμπ Ζουουάιλα στα νότια και στο Μπαντ αλ-Φουτούχ και Μπαντ αλ-Νασρ στα βόρεια.
Ένα από τα σημαντικότερα και πιο διαρκή ινστιτούτα που ιδρύθηκαν την περίοδο των Φατιμίδων ήταν το τέμενος αλ-Αζχάρ, το οποίο ιδρύθηκε το 970 π.Χ., και θεωρείται ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Σήμερα το πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ είναι το κύριο κέντρο ισλαμικών μελετών στον κόσμο και ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Αιγύπτου. Το τέμενος, αυτό καθαυτό περιλαμβάνει σημαντικά στοιχεία της εποχής των Φατιμιδών αλλά επεκτάθηκε τους επόμενους αιώνες, κυρίως από τους Μαμελούκους σουλτάνους Καϊτμπάι και αλ-Γκούρι και από τον Αμπντ αλ-Ραχμάν Κατκχούντα τον 18ο αιώνα. Άλλα μνημεία της εποχής των Φατιμίδων είναι το μεγάλο τέμενος αλ-Χακίμ, το τέμενος αλ-Ακμάρ, το τέμενος Τζουγιούσι, το τέμενος Λουλούα και το τέμενος Σαλίχ Ταλάι.
Το μεγαλύτερο τμήμα της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς του μεσαιωνικού Καΐρου όμως χρονολογείται από την εποχή των Μαμελούκων, από το 1250 μέχρι το 1517. Οι Μαμελούκοι σουλτάνοι και ελίτ ήταν προστάτες της θρησκευτικής και εκπαιδευτικής ζωής, κτίζοντας κτίρια θρησκευτικής σημασίας ή ταφικά συμπλέγματα, τα οποία περιλαμβάνουν επίσης τέμενος, μεντρεσέ, κανκάχ για τους Σουφί, συντριβάνια (σεμπίλ) και μαυσωλεία για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Ανάμεσα στα πιο γνωστά παραδείγματα μνημείων των Μαμελούκων στο Κάιρο είναι το τεράστιο τέμενος-μεντρεσές του Σουλτάνου Χασάν, το τέμενος του Αμίρ αλ-Μαρινάτι, το τέμενος του Σουλτάνου αλ-Μουαγιάντ (του οποίου οι δύο μιναρέδες κατασκευάστηκαν πάνω από την πύλη του Μπαμπ Ζουουαϊλα), το σύμπλεγμα του σουλτάνου αλ-Γκούρι, το ταφικό σύμπλεγμα του σουλτάνου Καϊτμπάι στο βόρειο κοιμητήριο και τα τρία μνημεία στο Μπάιν αλ-Κασράιν τα οποία σχηματίζουν το σύμπλεγμα του σουλτάνου αλ-Μανσούρ Καλαούν, τον μεντρεσέ του αλ-Νασίρ Μοχάμεντ και το μεντρεσέ του σουλτάνου Μπαρκούκ. Πιστεύεται ότι πολλές από τις κολώνες που βρίσκονται στα τεμένη θεωρείται ότι προέρχονται από κοπτικές εκκλησίες λόγω των όμορφων σκαλισμάτων τους και τοποθετήθηκαν σε τεμένη.
Οι Μαμελούκοι, και αργότερα οι Οθωμανοί, έφτιαξαν επίσης καραβανσεράγια για να στεγάσουν εμπόρους και αγαθά, λόγω του σημαντικού ρόλου του εμπορείου στην οικονομία του Καΐρου. Το πιο γνωστό παράδειγμα το οποίο διατηρείται άθικτο μέχρι σήμερα είναι το Ουικάλα αλ-Γκουρί, το οποίο σήμερα στεγάζει τακτικά παραστάσεις χορού. Το Χάνι αλ-Χαλίλι είναι διάσημη αγορά της ίδιας περιόδου, η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα. Πάνω από το παλαιό Κάιρο, στους λόφους Μουκάταν κατασκευάστηκε από τον Σαλαντίν το 1176 η ακρόπολη του Καΐρου, ως τμήμα των αμυντικών οχυρώσεων για να προστατεύουν τόσο το Κάιρο όσο και το Φουστάτ στα νοτιοδυτικά. Ήταν ο τόπος από όπου διοικούνταν η Αίγυπτος και τόπος κατοικίας των ηγετών της μέχρι το 1874, όταν ο Ισμαήλ πασάς μετακινήθηκε στο παλάτι Αμπντίν. Σήμερα στην ακρόπολη λειτουργεί το Εθνικό Στρατιωτικό Μουσείο, ενώ ανάμεσα στα κτίριά της βρίσκονται το τέμενος αλ-Ναρί Μοχάμεντ, του 14ου αιώνα, και το τέμενος του Μεχμέτ Αλί, του 19ου αιώνα, το οποίο κυριαρχεί στο αστικό τοπίο του Καΐρου.
Αδερφοποιήσεις
Το Κάιρο είναι αδερφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Μήδεια (Ευριπίδης)
right|thumb|upright|Μήδεια (Διδάσκαλος του Ηρακλείου [[Εθνική Πινακοθήκη του Καποντιμόντε)]] Η Μήδεια είναι τίτλος τραγωδίας που έγραψε ο Ευριπίδης και διδάχθηκε (παίχτηκε) το 431 π.Χ.
Ιστορία
μικρογραφία|Η [[Μήδεια διαφεύγει στην Αθήνα με το άρμα που σέρνουν δύο φτερωτοί δράκοντες και περικυκλώνεται από τον Ήλιο, ενώ κάτω δεξιά απεικονίζεται μία γηραιά τροφός η οποία θρηνεί πάνω από τα σώματα των παιδιών. Ο πατέρας τους, Ιάσονας πλησιάζει από αριστερά. Πάνω βρίσκονται δύο φιγούρες με φτερά, οι προσωποποιήσεις της Ποινής. Ερυθρόμορφος Κρατήρας του 4ου π.Χ. αιώνα. Μουσείο τέχνης του Κλίβελαντ.]] Μαζί με την Μήδεια η τετραλογία συνοδεύονταν από τις τραγωδίες Φιλοκτήτης, Δίκτυς και το σατυρικό δράμα Θερισταί, τρία έργα που δεν έχουν διασωθεί ακέραια. Η τετραλογία αυτή τερμάτισε τρίτη, καθώς την πρώτη θέση κατέλαβε ο Ευφορίων, γιος του Αισχύλου και τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Σοφοκλής.
Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο
Η Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο ήταν μια από τις πρώτες οικογένειες που κυβέρνησαν την Δημοκρατία της Βενετίας με 7 δόγηδες τον 9ο - 10ο αιώνα, τα πρώτα χρόνια που ανεξαρτητοποιήθηκε από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η Οικογένεια καταγόταν από την Ηράκλεια και ήταν απόγονοι των πρώτων οικιστών της νήσου Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο. Η Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο είχε καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία της σύγχρονης Βενετίας, το Ριάλτο, οικοδόμησε τις γέφυρες, τα κανάλια, τις περισσότερες εκκλησίες και την σύγχρονη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Μήδεια (Ευριπίδης)
Υπόθεση
Το έργο ξεκινά με την τροφό του σπιτιού, η οποία εξομολογείται στο κοινό, πως ο Ιάσονας παράτησε την Μήδεια, αφού πήρε για γυναίκα του την κόρη του βασιλιά της Κορίνθου Κρέοντα. Στη συνέχεια, έρχεται ο παιδαγωγός μαζί με τα παιδιά της Μήδειας και αποκαλύπτει πως άκουσε ότι ο Κρέοντας ετοιμάζονταν να εξορίσει την Μήδεια. Οι φωνές της απατημένης γυναίκας ακούγονται μέσα απ' το σπίτι. Ακολουθεί η είσοδος του χορού, ο οποίος πείθει την τροφό να φέρει έξω την Μήδεια. Ενώ η Μήδεια βγαίνει, έρχεται ο Κρέων και της ζητά να φύγει από την χώρα. Εκείνη καταφέρνει να εξασφαλίσει μια μέρα ακόμα. Έπειτα έρχεται ο Ιάσονας και κατηγορεί την Μήδεια πως η ίδια είναι υπεύθυνη για τον εξορισμό της. Εκείνη διαπληκτίζεται έντονα μαζί του, ενώ αρνείται κάθε βοήθεια που της προσφέρει. Εν συνεχεία, στην σκηνή εμφανίζεται ο Αιγέας, ο οποίος δέχεται να την φιλοξενήσει στην Αθήνα. Η Μήδεια, σχεδιάζει το σχέδιο εκδίκησης της. Αφού πείσει τον Ιάσονα πως συμφωνεί με τον νέο του γάμο, στέλνει με τα παιδιά της δηλητηριασμένα δώρα για να τα φορέσει η νύφη. Ένας αγγελιοφόρος του παλατιού έρχεται έξαλλος στην σκηνή και αναγγέλει τον θάνατο της Γλαύκης και του πατέρα της Κρέοντα. Η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της και δραπετεύει στην Αθήνα με το φτερωτό άρμα που της έδωσε ο πρόγονος της, Ήλιος, ενώ ο Ιάσονας μένει πίσω θρηνώντας για τον χαμό των παιδιών του.
Ο ποιητής απεικονίζει τον βαθμό μανίας και αγριότητας που μπορεί να φθάσει η απατημένη σύζυγος και σε πόση παραφροσύνη εκ της συζυγικής απάτης, (συμπερασματικά και τα στοιχεία από το ήθος της αθηναϊκής κοινωνίας της εποχής).
Η γενική δομή
Η προσεκτική ανάγνωση της Μήδειας ως σύνθετου δείγματος τραγικής ποίησης αποκαλύπτει πως πρόκειται για ένα έργο στο οποίο αναδεικνύονται έντονα στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού, σε μια εποχή που ο κλασικός ελληνικός κόσμος είναι έτοιμος να περάσει στον εμφύλιο σπαραγμό και στη φάση της παρακμής του. Σε μια εποχή που η κριτική των παραδοσιακών αξιών είναι παρούσα σε κάθε θεσμό, πολιτικό και κοινωνικό, ο Ευριπίδης αμφισβητεί παραδοσιακές πολιτισμικές αξίες που σχετίζονται με το βιολογικό γένος, την ελληνικότητα και τους κοινωνικούς θεσμούς του παρελθόντος.
Τμήμα μιας τετραλογίας η Μήδεια είναι ουσιαστικά ένα έργο σύνθετο και γεμάτο νεωτερισμούς, παρά την καθαρή παρατακτική αφήγηση και τη φαινομενικά λιτή πλοκή της παράθεσης των συμβάντων, τη σκηνογραφική του απλότητα -εκτός από την πιθανή χρήση του γερανού στο κλείσιμο της τραγωδίας. Η σαφήνεια πιθανώς και η καθαρότητα του λόγου οδηγεί ενίοτε στο βιαστικό πιθανώς συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια τραγωδία που προκαλεί μεν έντονα συναισθήματα, αλλά είναι απλή ως προς τη δομή της.
Αρχικά, ο ποιητής ως άλλος σοφιστής φαίνεται να είναι άνθρωπος δίχως πατρίδα, όπως το διατυπώνει ο A. Lesky, γιατί δικαιώνει μέσω του χορού στον αγώνα λόγων την οργή της βάρβαρης φαρμακίδας, αντιβαίνοντας ουσιαστικά τις ηροδότειες επιταγές για το ομόαιμον. Επίσης, καταγράφει επί σκηνής τις αντιμαχόμενες δυνάμεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις της ψυχής σε βαθμό πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της ελληνικής τραγωδίας. Τρίτον -και εδώ κρύβεται πιθανώς η σημαντικότερη έκπληξη- επεξεργάζεται έναν από τους μαγικότερους ως προς τη φύση του μύθους, ακολουθώντας ουσιαστικά την πλοκή του μύθου όπως διασώθηκε για εμάς αργότερα στα Αργοναυτικά, παρόλο που πριν από αυτόν ο Πίνδαρος αναφέρεται στο ίδιο θέμα στις Πύθιες Ωδές του. Τέταρτον, απομυθοποιεί μια κεντρική μορφή του ηρωικού πάνθεου, τον Ιάσονα, υποδεικνύοντας τις ανθρώπινες αδυναμίες και την τυραννική φύση του -μια λογική κατάληξη του ήρωα που συμβιβάζεται με τα θέσμια μιας οργανωμένης κοινωνίας και εγκαταλείπει τη λυτρωτική του εξέγερση.
Συγκρούσεις και αντιθέσεις
Ο Π. Ξιφαράς διατυπώνει την άποψη ότι στον αγώνα λόγων η σύγκρουση Μήδειας και Ιάσονα εκφράζει ουσιαστικά την αρχετυπική αντίθεση μεταξύ αρσενικού και θηλυκού. Ίσως, όμως, η αντίθεση να πηγαίνει βαθύτερα, στη σύγκρουση ανάμεσα στην πανάρχαια μαγεία της δέσμευσης μέσω του όρκου, που αντιπροσωπεύει η Μήδεια και τον στεγνό ορθολογισμό του Ιάσονα, ενδεικτικό μιας κοινωνίας με συγκεκριμένο υλιστικό προσανατολισμό. Κάτι τέτοιο φαίνεται πολύ πιθανό, αν σκεφθεί κανείς τη σημαντική σχέση της μαγείας και των δικαιϊκών πρακτικών, που προστάτευαν την ευημερία του ατόμου και της αρχαϊκής κοινότητας.
Η Μήδεια είναι απειλή για την ασφάλεια και την ευημερία της κορινθιακής κοινωνίας, αλλά όχι μόνον για τους λόγους που φανερά διατυπώνει ο ποιητής. Είναι ο ίδιος ο μύθος και η γενεαλογία των προσώπων του, που μπορεί να δώσει απαντήσεις, ένας μύθος γνωστός μεν στο κοινό της κλασικής εποχής, παραγνωρισμένος, όμως, ως προς τα συστατικά του στοιχεία από τη σύγχρονη φιλολογική ερμηνεία και κριτική.
Αγών λόγων
Ενίοτε στην τραγωδία και συχνότερα στην αρχαία κωμωδία ο πρωταγωνιστής και ο δευτεραγωνιστής αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον σε μια επίσημη, ρητορική συζήτηση ή αγώνα, στον οποίο εκφέρουν το λόγο τους, με τον χορό ή κάποιον τρίτο στο ρόλο του κριτή ή μεσολαβητή. Στους διαλόγους του Ευριπίδη παρατηρούμε τη ρητορική τεχνοτροπία που θυμίζει ιδιαίτερα τη δικανική και πολιτική ρητορική, κυρίαρχη στην κλασική Αθήνα και πιθανώς τις επιδράσεις της σοφιστικής.
Ο συγκεκριμένος αγών λόγων, σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση που προτείνει ο M. Dubishar -κρίσις, συμβουλή και ικεσία - ανήκει προφανώς στην κατηγορία της κρίσης. Στον αγώνα κρίσης δύο μορφές, τις οποίες ο συγγραφέας αποκαλεί αδικούμενος και αδικήσας, διαφωνούν για κάποια κατηγορία του ενός ενάντια στον άλλο. Αυτός ο τύπος αγώνος με τη σειρά του υποδιαιρείται κατόπιν σε τρεις υποομάδες: Στον απλό αγώνα κρίσεως, (π.χ. Μήδεια κατά Ιάσονα), στον αγώνα κρίσεως ενώπιον κριτού, (π.χ. Εκάβη κατά Πολυμήστορα, ενώπιον του Αγαμέμνονα) και στον προσδοκητικό αγώνα, (π.χ. Μενέλαος και Αγαμέμνων, περί της τήρησης της υπόσχεσης θυσίας της Ιφιγένειας).
Σε μια άλλη κατηγοριοποίηση -ως προς το προοίμιό του κύρια- ο συγκεκριμένος αγών λόγου είναι εφετικός για τον S. Usher που βλέπει πως η έφεση φαίνεται ως διαδεδομένη πρακτική τόσο στις Τετραλογίες του Αντιφώντα, όσο και στη Μήδεια του Ευριπίδη.
Η ανθρωπολογία του ξένου
Η Μήδεια είναι μια βάρβαρη μάγισσα, που έχει προδώσει την οικογένειά της για να βοηθήσει τον εραστή της Ιάσονα, παίρνοντας ταυτόχρονα έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Το όνομά της ως προς την ετυμολογία του αποδίδεται στο ρήμα μέδομαι. Συχνά, λοιπόν, αποδίδεται ως «σκεπτόμενη γυναίκα». Τώρα ανακαλύπτει πως ο σύντροφος που της ορκίστηκε αιώνια πίστη επιθυμεί μια άλλη γυναίκα, την κόρη του βασιλιά Κρέοντα της Κορίνθου και «πραγματική Ελληνίδα». Η Μήδεια είναι σύνθετος και συναρπαστικός χαρακτήρας, αλλά σχεδόν στο σύνολό της η φιλολογική ή θεατρική κριτική αρκείται στον ψυχοδραματικό χαρακτήρα της εσωτερικής της σύγκρουσης και στις πολιτικοκοινωνικές προεκτάσεις που αναμφίβολα οδηγεί η εκφορά του λόγου και τα επιχειρήματά της. Όμως, η κυρίαρχη ιδιότητά της είναι εκείνη της μάγισσας, της φαρμακίδας. Είναι η νέα που ανατράφηκε στα δώματα του Αιήτη, εκείνη που τη δίδαξε η ίδια η Εκάτη να φτιάχνει τα μαγικά βοτάνια με μεγάλη επιδεξιότητα.
Χαρακτήρες σαν την «ξένη» Μήδεια του Ευριπίδη διεκδικούν μια αξιοσημείωτη γυναικεία σοφία, και έναν ρόλο ηρωικό σύμφωνα με τα πρότυπα του ανδρικού ηρωισμού και της εκδίκησης, εντελώς αντίθετο προς τα δεδομένα της θηλυκής παρουσίας στην κλασική Ελλάδα, όπου η γυναίκα περιορίζεται στα του οίκου της, δίχως ιδιαίτερη παρουσία ή ρητορικές δυνατότητες. Αυτόν τον ρόλο αναλαμβάνει η Μήδεια, προκειμένου να χειριστεί τον Κρέοντα και να κερδίσει το χρόνο που χρειάζεται. Η απώλεια του Ιάσονα είναι απλώς θέμα πάθους. Αυτό που εξοργίζει περισσότερο πιθανώς τη Μήδεια είναι η ταπείνωση και η λύση του όρκου -για την τήρηση του οποίου θα φροντίσει με τρόπο βίαιο και απεχθή για τη χριστιανική ηθική. Ως ιέρεια της Εκάτης δεν ανέχεται τη λύση του όρκου, ενός σημαντικού δεσμού ανάμεσα στους ανθρώπους και τους ανθρώπους ή τους δαίμονες. .
Καινά δαιμόνια
thumb|left|[[Ιάσονας|Ιάσων και Μήδεια ενώνουν τα δεξιά χέρια (dextrarum junctio), χειρονομία που συμβολίζει τον γάμο. Ρωμαϊκή σαρκοφάγος του ύστερου 2ου αι.]] Η Μήδεια φαίνεται να έχει μια ισχυρή επίδραση στον χορό, τον εκπρόσωπο του λαού ουσιαστικά, που παίρνει το μέρος της, σχεδόν ως τριταγωνιστής, παρά την κριτική του Αριστοτέλη για την απομόνωση που επέβαλε κατά την άποψή του ο Ευριπίδης στο χορό. Εδώ ο Ευριπίδης εξετάζει τις θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού του, επισημαίνοντας πως ο πολιτισμός εξελίσσεται μέσα σε ένα εννοιολογικό πλαίσιο σχέσεων δύναμης. Για κάθε πολιτισμική έκφανση υπάρχει μια καθοδηγητική ιδεολογία, σύμφωνα με την οποία κάτι κερδίζει κανείς και κάτι χάνει. Οι αυτορρυθμιστικές δυνάμεις του πολιτισμού -η τέχνη, ο μύθος και η συλλογική πίστη- είναι εκείνες που βοηθούν στην επούλωση των πληγών, στην αποκατάσταση των κοινωνικών αδικιών και στην προκειμένη περίπτωση ο τραγικός ποιητής αναλαμβάνει έναν τέτοιο θεραπευτικό ρόλο για μια κοινωνία που συστηματικά υποβάθμισε την γυναικεία παρουσία στη διαδικασία της κοινωνικής εξέλιξης.
Το πάθος της Μήδειας
Το βάθος του πάθους της Μήδειας γίνεται απροκάλυπτη οργή. Ο σύζυγος που της χρωστά τα πάντα, την παραμερίζει. Εκείνη, μια γυναίκα που διεκδικεί στη γενεαλογία του μύθου θεϊκή καταγωγή -κόρη ενός βασιλιά που πιθανώς υπήρξε στο παρελθόν βασιλιάς της Κορίνθου και συνεπώς εν δυνάμει επικίνδυνη για τη βασιλική γενιά του Κρέοντα στον αγώνα της διαδοχής - βρίσκεται διαρκώς στο έλεος ανθρώπων ανόητων και αδύναμων. Αν και με πολλούς τρόπους το δίκαιο είναι με το μέρος της, τα επιχειρήματά της απορρίπτονται ως απότοκα γυναικείου παραλογισμού. Η εκδίκηση ή η ιεροδικία της -ανάλογα από ποια οπτική γωνία βλέπει κανείς το θέμα- είναι ένα σημαντικό θέμα και προκαλεί ίσως κατάπληξη το γεγονός ότι παρά τη θηριώδη φύση του εγκλήματός της, η πιθανή έλξη του θεατή προς την πλευρά της Μήδειας είναι τόσο ισχυρή όσο και η γοητεία που ασκεί στον χορό. Η υπερηφάνειά της την ωθεί να απορρίψει τις προσφορές του και προτιμά τον θάνατο από μια δεύτερη εξορία. Μια υπερηφάνεια αξιοθαύμαστη και δικαιολογημένη, η οποία όμως θα οδηγήσει τη Μήδεια σε πράξεις ανείπωτες. thumb|[[Σαρκοφάγος με σκηνές από τον μύθο της Μήδειας: Τα δώρα προς την Κρέουσα, ο θάνατος της Κρέουσας και η αναχώρηση της Μήδειας με τα σώματα των παιδιών της. Έργο του 150-170.]]
Επισκόπηση
Το συγκεκριμένο δράμα στην πλήρη του έκταση φαίνεται να είναι μια παρουσίαση των μυστικών πτυχών του πάθους που προκαλεί η απογοήτευση των προσδοκιών. Εδώ διαγράφεται έντονα η οδύνη και η ευαισθησία μιας πληγωμένης γυναίκας που περνά από το ένα στάδιο στο άλλο, έως ότου καταλήγει στην πράξη της εκδίκησης. Η Μήδεια εγκληματεί, αλλά όχι αναίτια, όχι δίχως δύναμη και αξιοπρέπεια. Ένας τέτοιος συγκρουόμενος εσωτερικός κόσμος είναι ξένος προς τη μεγαλοφυΐα του Αισχύλου και του Σοφοκλή. Ο Ευριπίδης, όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση ανοίγει ένα νέο παράθυρο στην τέχνη και αποδίδει μια καθαρότερη άποψη των συγκινήσεων που κατακλύζουν την ανθρώπινη ψυχή, τόσο στην αγνή μορφή τους όσο και στις άγριες παρεκκλίσεις τους που, όταν κυριαρχούν, οδηγούν την ανθρώπινη ύπαρξη στην καταστροφή.
Παρωδία
Ο Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου) παρωδεί την εν λόγω τραγωδία στην κωμωδία του Μήδεια.
Επιστημονικός τύπος
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ευριπίδη
Γουλιέλμος Μπάρεντς
Ο Γουλιέλμος Μπάρεντς (Willem Barentsz, 1550 – 20 Ιουνίου 1597) ήταν Ολλανδός θαλασσοπόρος εξερευνητής και χαρτογράφος.
Είχε αναλάβει με εντολή της κυβερνήσεώς του κατ' επανάληψη θαλάσσιες εξερευνητικές αποστολές προς τον Βόρειο Πόλο και στη σημερινή Θάλασσα Μπάρεντς, που φέρει προς τιμή του το όνομα αυτό.
thumb|left|255px|Ο θάνατος του Γουλιέλμου Μπάρεντς Ο Μπάρεντς ανεκάλυψε τις νήσους της Σπιτσβέργης και τη νορβηγική Νήσο των Άρκτων. Στη τελευταία του όμως αποστολή στην Αρκτική αποκλείσθηκε από τους πάγους στη ρωσική νήσο Νόβαγια Ζεμλιά (= Νέα Γη). Επί δέκα μήνες ο ίδιος και οι σύντροφοί του δεινοπάθησαν και ταλαιπωρήθηκαν από το δριμύ ψύχος και τις κακουχίες μέχρι που έλιωσαν οι πάγοι. Κατά την επιστροφή του όμως πέθανε μέσα στο πλοίο του.
Ορκισμένες Παρθένες
Οι Ορκισμένες Παρθένες είναι γυναίκες που έχουν δώσει όρκο αγνότητας και ζουν και συμπεριφέρονται σαν άνδρες. Έχουν πάρει ανδρικό όνομα, ντύνονται με ανδρικά ρούχα, κάνουν ανδρικές δουλειές και συμμετέχουν ως άνδρες σε κάθε μορφή της κοινωνικής ζωής.
Το έθιμο αυτό συναντάται πιο συχνά σε περιοχές της βόρειας Αλβανίας. Έχει τις ρίζες του στον Μεσαίωνα αλλά πλέον τείνει να εκλείψει. Σήμερα στις περιοχές αυτές οι Ορκισμένες Παρθένες είναι μερικές δεκάδες και είναι άνω των πενήντα ετών.
Ορκισμένες Παρθένες έχουν υπάρξει, σε πολύ μικρότερη έκταση, και σε περιοχές του Κοσόβου, της Βόρειας Μακεδονίας, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Δαλματικής ενδοχώρας και της Βοσνίας. Αντίστοιχα έθιμα έχουν καταγραφεί και σε φυλές Ινδιάνων της Βορείου Αμερικής.
Το έθιμο και πιθανοί λόγοι γέννησης του
Για πολλούς αιώνες από τον Μεσαίωνα και μετά, κάθε πλευρά της ζωής των κατοίκων κυρίως της βόρειας Αλβανίας, ρυθμιζόταν από το Κανούν, ένα σύνολο εθιμικών κανόνων που κωδικοποίησε στον Μεσαίωνα ο Λεκ Ντουκαγκίνι. Σύμφωνα με το Κανούν οι γυναίκες δεν είχαν μια σειρά από δικαιώματα, π.χ. δεν είχαν κληρονομικά δικαιώματα, δεν μπορούσαν να ψηφίζουν, δεν μπορούσαν να κάνουν διάφορες δουλειές και δεν μπορούσαν να αγοράσουν γη.
Το έθιμο των ορκισμένων παρθένων προέκυψε από το Κανούν. Μια γυναίκα ανήκε στις ορκισμένες παρθένες δίνοντας όρκο αγαμίας ενώπιον δώδεκα ηλικιωμένων ανδρών από το χωριό ή τη φυλή της. Αφού έδινε αυτόν τον όρκο ζούσε σαν άντρας. Ντυνόταν σαν άντρας, έπαιρνε ανδρικό όνομα και αν δε ζούσε ο πατέρας της και δεν υπήρχε αδερφός αυτή γινόταν ο αρχηγός της οικογένειας. Επίσης μπορούσε να καπνίζει και να πίνει αλκόολ, να έχει όπλο, να κάνει ανδρικές δουλειές, να παίζει μουσική και να τραγουδάει και να κάθεται και να συζητά μαζί με άλλους άντρες. Είχε ίδια δικαιώματα με τους άντρες. Ταυτόχρονα συμμετείχε στις βεντέτες όπως όλοι οι άντρες και αν σκοτώνονταν, ο θάνατος της ισοδυναμούσε με το θάνατο ενός άντρα και όχι μιας γυναίκας, της οποίας η ζωή είχε τη μισή αξία της ζωής ενός άντρα.
Ο όρκος αγαμίας ήταν βασικά αμετάκλητος και η ποινή για την παραβίαση του ήταν ο θάνατος. Το να δώσει μια γυναίκα τον όρκο αγαμίας το αποφάσιζε κυρίως η οικογένειά της αλλά στην περίπτωση π.χ. που ο πατέρας είχε πεθάνει και δεν υπήρχε αδερφός, μπορούσε να το αποφασίσει η ίδια. Τον όρκο αγαμίας μια γυναίκα μπορούσε να το δώσει σε οποιαδήποτε ηλικία.
Βασικός λόγος που οδήγησε στη δημιουργία αυτού του εθίμου φαίνεται ότι ήταν η ανάγκη να υπάρχει αρχηγός σε μια οικογένεια και να παραμένει στην οικογένεια η περιουσία της ακόμα και όταν είχαν εκλείψει όλοι οι άνδρες αυτής. Πάντως αν π.χ. μια κόρη έδινε τον όρκο αυτό δεν απέκλειε και άλλες γυναίκες της οικογένειας να δώσουν τον ίδιο όρκο. Υπήρχαν και γυναίκες που επέλεξαν τον όρκο της αγαμίας για να αποκτήσουν ελευθερίες που δεν αναγνωρίζονταν στις γυναίκες. Άλλες έδωσαν τον όρκο για να αποφύγουν έναν ανεπιθύμητο γάμο ή επειδή γενικά δεν ήθελαν να παντρευτούν ή δεν ήθελαν να αφήσουν την οικογένειά τους. Ο όρκος παρθενίας ήταν ο μόνος τρόπος να αντραπεί γάμος που είχε συμφωνηθεί όταν ο μέλλων γαμπρός και η μέλλουσα νύφη ήταν παιδιά, χωρίς να προσβληθεί η οικογένεια του γαμπρού και ξεκινήσει αιματηρή βεντέτα. Επίσης πολλές φορές χήρες μητέρες έπειθαν τις κόρες τους να δώσουν όρκο παρθενίας γιατί διαφορετικά οι ίδιες, αφού είχε πεθάνει ο άντρας τους, δεν είχαν πολλές επιλογές: ή θα επέστρεφαν στο πατρικό τους ή θα παρέμεναν στην οικογένεια του συζύγου τους ως υπηρέτριες ή θα έπρεπε να ξαναπαντρευτούν.
Ονομασίες για τις Ορκισμένες Παρθένες σε διάφορες χώρες των Βαλκανίων
Στην Αλβανία χρησιμοποιούνται μια σειρά από όροι για την απόδοση του εν λόγω εθίμου: burrnesha, vajzë e betuar (πολύ συχνή ονομασία για τις γυναίκες για τις οποίες οι γονείς τους αποφάσισαν να δώσουν τον όρκο αγνότητας, όταν αυτές ήταν στη βρεφική ή στην παιδική ηλικία), mashkull (ο όρος αυτός χρησιμοποιείται γύρω από την Σκόδρα), virgjineshë, virgjereshë, verginesa, virgjin, vergjinesha. Στη σερβική γλώσσα υπάρχουν οι λέξεις: мушкобања (muškobanja), мушкара (muškara) (ανδρογυναίκα ή γυναίκα που μοιάζει με άντρα), остајница (ostajnica). Στο Μαυροβούνιο χρησιμοποιούνται οι όροι tombelija, basa, harambasa, στη Βοσνία και στην Κροατία χρησιμοποιούνται οι ονομασίες tobelija (δεσμευμένη από όρκο) και zavjetovana djevojka αντίστοιχα ενώ στην Τουρκία η λέξη sadik (έντιμες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Αλβανίας Κατηγορία:Cross-dressing Κατηγορία:Σεξισμός Κατηγορία:Τρίτο φύλο Κατηγορία:Γυναίκες στην Αλβανία Κατηγορία:Δικαιώματα των γυναικών στην Ευρώπη
Γενικά top-level domains
Γενικά top-level domains ονομάζονται τα top-level domains που προορίζονται, θεωρητικά τουλάχιστον, για συγκεκριμένες κατηγορίες οργανώσεων. Στην πράξη, ο καθένας μπορεί να κατοχυρώσει κάποιο από τα περισσότερα από αυτά. Τα domains αυτά είναι:
Αναμένεται η έγκριση για τα παρακάτω:
Gauche caviar
Ο γαλλικός όρος Gauche caviar (αποδόθηκε στα Ελληνικά ως «Χαβιαροαριστερά») αποδίδεται απαξιωτικά σε μια μερίδα της Αριστεράς όταν θεωρείται ότι τελεί αποξενωμένη από την καθημερινότητα και τα προβλήματα των απλών ανθρώπων και είναι φορέας ιδιότυπου ελιτισμού. Κατά το γαλλικό Λεξικό του Λαρούς, ο όρος δηλώνει αυτή την αριστερά της οποίας ο προοδευτισμός εναγκαλίζεται τις κοσμικότητες και τα κατεστημένα.
Προέλευση του όρου
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τους επικριτές του τότε Γάλλου προέδρου Φρανσουά Μιτεράν και του πολιτικού περιβάλλοντός του.
Χρήση
Στη Γαλλία, η μομφή αυτή έχει αποδοθεί, μεταξύ άλλων, στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της (όταν κατηγορήθηκε για φοροδιαφυγή) καθώς και στον μετέπειτα Υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας Μπερνάρ Κουσνέρ. Επίσης, η σύνταξη της International Herald Tribune χαρακτήρισε την εφημερίδα Nouvel Observateur «ημιεπίσημο όργανο της Χαβιαροαριστεράς». Ο πρώην εκδότης του Nouvel Observateur (και νυν της Libération) Λωράν Ζοφρέν, στο βιβλίο του «Histoire de la gauche caviar» (Εκδόσεις Robert Laffont, 2006), μέμφεται τη μερίδα αυτή της αριστεράς ως ανίκανη να επιλύσει τα κοινωνικά προβλήματα.
Στο επίσης ισπανόφωνο Περού, ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως, μαζί με τον εναλλακτικό όρο izquierda champagne (δηλαδή «αριστερά της σαμπάνιας»), από πολιτικούς και δημοσιογράφους, απαξιωτικά, προς αντιπάλους τους.
Στην ελληνική πολιτική αρθρογραφία, ο όρος «Χαβιαροαριστερά» έχει, μεταξύ άλλων συνδεθεί με τις ιδεολογίες «του πολυπολιτισμού, του εθνομηδενισμού και της παγκοσμιοποίησης». Άλλοτε, η λέξη χαρακτηρίζει κυρίως τον αριστερό του «λαϊφστάιλ». Κατά τον καθηγητή Ζουράρι, χαβιαροαριστερά σημαίνει «γκλαμουριάρικη ζητιανιά της εξουσίας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Ταξική διάκριση
Πατρίκιος (τίτλος)
Ένας από τους σπουδαίους τίτλους στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν και αυτός του Πατρικίου.
Ο τίτλος του Πατρικίου εισήχθηκε στο Βυζάντιο από τον Μέγα Κωνσταντίνο που όμως σε αντιδιαστολή μ΄ εκείνο του Πατρικίου της Ρώμης που αφορούσε αρχικά γένος, και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε κληρονομικό τίτλο, αυτός του Βυζαντίου δεν ήταν κληρονομικός.
Ο Βυζαντινός αυτός τίτλος αποδιδόταν με επίσημη ειδική τελετή στη Κωνσταντινούπολη και κυρίως σε πρόσωπα που είχαν συμβάλει επιτυχώς σε υπηρεσίες των Ανακτόρων, της Συγκλήτου και γενικά στη Βυζαντινή Διοίκηση.
Ο τίτλος του Πατρικίου αποδόθηκε καταχρηστικά από τον Παπικό θρόνο στο Βασιλιά των Φράγκων τον 8ο αιώνα, εκ του οποίου γεγονότος και στη συνέχεια έφερε τον επίσημο τίτλο "Πατρίκιος των Ρωμαίων" (Patricius Romanorum), και τούτο προκειμένου έτσι να δηλωθεί η ευθύνη του για τη προστασία της Αγίας Έδρας και κατ΄ επέκταση της Ρώμης
Πηγές
Patrícius
1754
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1754 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Frontier Culture Museum of Virginia
Το Frontier Culture Museum, το οποίο βρίσκεται στο Στόντον της Βιρτζίνια είναι ένα μουσείο ζωντανής ιστορίας το οποίο λέει την ιστορία των ανθρώπων που μετανάστευσαν από τον Παλαιό Κόσμο στην Αμερική και της ζωής που δημιούργησαν στην Κοιλάδα Σεναντόα. Το μουσείο αποτελείται από αυθεντικά ή αναπαραγμένα παραδείγματα παραδοσιακών κτιρίων από τον Παλαιό Κόσμο και την Αμερική.
Πολλοί από τους πρώτους μετανάστες στην Κοιλάδα Σεναντόα ήταν αγρότες που αναζητούσαν ευκαιρίες για μια καλύτερη ζωή·, άλλοι ήταν απρόθυμοι αιχμάλωτοι που τους έφεραν να δουλέψουν στις φάρμες και τις φυτείες. Τα εκθέματα από τον Παλαιό Κόσμο του Μουσείου (Museum’s Old World Exhibits) περιλαμβάνουν την Αφρικανική Φάρμα Igbo West, μια Αγγλική Φάρμα, μια Ιρλανδική Φάρμα, ένα Ιρλανδικό Εργαστήριο Σφυρηλάτησης και μια Γερμανική Φάρμα. Αυτοί οι άνθρωποι έγιναν Αμερικανοί και συνεισφέραν στην επιτυχία των αποικιών και των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα αυξανόμενα Αμερικανικά Εκθέματα του Μουσείου τρεχόντως περιλαμβάνουν ένα Ινδιάνικο έκθεμα του Ανατολικού Γούντλαντ, έναν Αμερικανικό Οικισμό της δεκαετίας του 1740, μια Αμερικανική Φάρμα της δεκαετίας του 1820, μια Αμερικανική Φάρμα της δεκαετίας του 1850, και ένα Πρώιμο Αμερικανικό Κτίριο Σχολείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιρτζίνια Κατηγορία:Μουσεία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Ιωάννα του Αινώ, δούκισσα του Γύλιχ
Η Ιωάννα, γαλλ.: Jeanne de Hainaut, γερμ.: Joanna von Hainault (1315–1374) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κόρη του κόμη του Αινώ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γύλιχ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ και της Ιωάννας του Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά.
Μεγαλύτερες αδελφές της ήταν η Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ, σύζυγος του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας και η Φιλίππη, σύζυγος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας.
Απεβίωσε 59 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ε΄ δούκα του Γύλιχ, και είχε τα εξής τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος του Αβέν
Πέρος Μπάνιος
thumb|260px|Πέρος Μπάνιος Η Πέρος Μπάνιος είναι μια πρώην κατοικημένη ατόλλη στο Αρχιπέλαγος Τσάγκος στο Βρετανικό Έδαφος του Ινδικού Ωκεανού, με συνολική έκταση 503 χλμ² (311 χλμ² σύμφωνα με παλαιότερες πηγές), αλλά με χερσαία έκταση μόλις 13 χλμ² στις περίπου 32 νησίδες της ατόλλης.
Είναι μια κοραλλιογενής ατόλλη μετρίου μεγέθους, παρόμοια με εκείνες στις γειτονικές Μαλδίβες. Η διάμετρος της λιμνοθάλασσας, που ονομάζεται Μπαΐε ντε Πέρος Μπάνιος, είναι λίγο πάνω από τα 20 χλμ. Η Πέρος Μπάνιος περιβάλλεται από έναν κανονικό κοραλλιογενή ύφαλο. Ο κυκλικός ύφαλος είναι βυθισμένος στην νοτιοανατολική πλευρά του. Υπάρχουν περίπου 32 κύρια νησιά και μερικές νησίδες. Όλα τα νησιά είναι επίπεδα και αμμώδη και τα μεγαλύτερα καλύπτονται από κοκοφοίνικες.
Το Ιλ ντου Κόιν ήταν το μόνο νησί που κατοικείτο μόνιμα στην Πέρος Μπάνιος. Άλλα σημαντικά νησιά στην ατόλλη που είχαν κτήρια και περιστασιακά κατοικούνταν ήταν τα Γκράντε Σοέρ, Ιλ Ντιαμάντ, Ιλ Μανοέλ και Ιλ Πιέρρ. Όλα αυτά τα νησιά ήταν τμήμα της πρώην φυτείας καρύδας που διοικείτο από το Ιλ ντου Κόιν.
Το Ιλ Γιεγιέ, στην βορειοανατολική γωνιά της ατόλλης, είναι το πλησιέστερο νησί των Τσάγκος στις Μαλδίβες. Η απόσταση μεταξύ του Ιλ Γιεγιέ και της Νήσου Γκαν (Αντού Ατόλλη) είναι 523 χλμ.
Έχουν υπάρξει κάποιες αλλαγές στην γεωγραφία της ατόλλης από την εποχή που εκδόθηκαν οι πρώτοι χάρτες στα μέσα του 19ου αιώνα. Το Ιλ Σαιν Μπράντον, που καλυπτόταν με κοκοφοίνικες όταν έγινε η πρώτη παρατήρηση της ατόλλης, τώρα είναι μια απλή αμμώδης πρόσχωση. Από την άλλη, στον δυτικό δακτύλιο της ατόλλης, το νησί βόρεια του Ιλ Βερτ ήταν μια μικρή αμμώδης πρόσχωση την εποχή που το ερεύνησε ο Πλοίαρχος Ρόμπερτ Μόρεσμπυ το 1837, αλλά τώρα είναι ένα νησί μετρίου μεγέθους που καλύπτεται με βλάστηση.
Ιστορία
Η Πέρος Μπάνιος ανακαλύφθηκε το 1513 από τον Αλφόνσο ντ' Αλμπουκέρκ. Το όνομα της ατόλλης προέρχεται από τον "Πέρο ντο Μπάνιος", το όνομα του Πορτογάλου θαλασσοπόρου που πέθανε εκεί όταν το πλοίο του προσέκρουσε σ' αυτήν την ατόλλη.
Η πρώτη και πιο ενδιαφέρουσα περιγραφή της Πέρος Μπάνιος γράφτηκε από τον Μανοέλ Ρανγκέλ. Ήταν ναυαγός από το Πορτογαλικό πλοίο Κονσεϊσάο που προσέκρουσε και διαλύθηκε στους υφάλους της Πέρος Μπάνηος το 1556.
Σύμφωνα με τον Μανοέλ Ρανγκέλ έβρισκαν πόσιμο νερό σκάβοντας ρηχά πηγάδια στην άμμο. Επίσης πολλές χελώνες γεννούσαν τα αυγά τους στις παραλίες εκείνου του νησιού.
Από το 1756 το Ιλ ντου Κόιν φιλοξενούσε έναν πληθυσμό περισσότερων των 500 ατόμων. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους, οι Ιλουάζ, ήταν εργάτες στις φυτείες καρύδας και την βιομηχανία παραγωγής ελαίου. Οι Ιλουάζ ήταν Χριστιανοί και υπήρχαν εκκλησίες και δημοτικά σχολεία στην Πέρος Μπάνιος προτού απομακρυνθεί ο τοπικός πληθυσμός. Η γλώσσα τους ήταν μια Κρεολή εκδοχή της Γαλλικής. Υπάρχει ένα μικρό θαμνώδες νησί που λέγεται Ιλ Ντιάμπλ στα βορειοδυτικά της ατόλλης. Το όνομα της νησίδας (νησί του διαβόλου) υποδηλώνει ότι υπήρχαν κάποιες τοπικές λαϊκές δοξασίες.
Η Νήσος Μόρεσμπυ, στο βόρειο άκρο της ατόλλης Πέρος Μπάνιος ονομάστηκε από το όνομα του Ρόμπερτ Μόρεσμπυ, ενός Βρετανού υδρογράφου που έκανε την πρώτη ακριβή παρατήρηση του Αρχιπελάγους Τσάγκος το 1837. Μετά την παρατήρηση του Μόρεσμπυ, ο πρώτος λεπτομερής χάρτης της ατόλλης εκδόθηκε από την Υδρογραφική Υπηρεσία του Ινδικού Πολεμικού Ναυτικού.
Το 1970, ολόκληρος ο πληθυσμός της Πέρος Μπάνιος εκδιώχθηκε από την Βρετανική Κυβέρνηση και στάλθηκε να ζήσει στον Μαυρίκιο. Πιο πρόσφατα, τα νησιά ερευνήθηκαν ως πιθανό σημείο επανεγκατάστασης του πληθυσμού αυτού, αν και η πρόσβαση επί του παρόντος απαγορεύεται.
Φυσικό Καταφύγιο
Το τμήμα της ατόλλης ανατολικά μιας γραμμής που εκτείνεται από το ανατολικότερο σημείο της Νήσου Μόρεσμπυ στα βόρεια και το ανατολικότερο σημείο γης της Νήσου Φουκέ στα νότια βρίσκεται εντός του Αποκλειστικού Φυσικού Καταφυγίου της Ατόλλης Πέρος Μπάνιος. Η είσοδος σε αυτό και στα άλλα Αποκλειστικά Φυσικά Καταφύγια, και σε μια απόσταση 200 μέτρων από τα νησιά που βρίσκονται μέσα σ’ αυτά απαγορεύεται και οι οποιεσδήποτε δραστηριότητες απαγορεύονται ξεκάθαρα από το Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού.
Οι κάτοχοι γιώτ συμβουλεύονται να μην αγκυροβολούν καν εντός των ορίων του Αποκλειστικού Φυσικού Καταφυγίου της Ατόλλης Πέρος Μπάνηος.
Λίστα των νησιών
Η ατόλλη Πέρος Μπάνιος περιλαμβάνει περίπου τα μισά νησιά του Αρχιπελάγους Τσάγκος. Τα νησιά και οι νησίδες παρατίθενται σύμφωνα με τη φορά των δεικτών του ρολογιού, ξεκινώντας από τα νότια:
Νοτιοδυτική περιφέρεια (μεταξύ του νότιου καναλιού και του περάσματος Πας ντε λ'Ιλ Πουλ)
Βορειοδυτική περιφέρεια (μεταξύ Πας ντε λ’Ιλ Πουλ και Καναλιού Μόρεσμπυ)
Ανατολικό τμήμα (ανατολικά του νότιου καναλιού και του Καναλιού Μόρεσμπυ)
Το Πας ντε λ’Ιλ Πουλ ονομάζεται και Πας Ελιζαμπέτ σε παλαιότερους χάρτες.
Τα νησιά στο ανατολικό τμήμα είναι μέρος του Αποκλειστικού Φυσικού Καταφυγίου της Ατόλλης Πέρος Μπάνιος, εκτός από το Ιλ Ντε Λα Πας και την Νήσο Μόρεσμπυ.
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος
Γεώργιος Κλώντζας
Ο Γεώργιος Κλόντζας ή Κλότζας (1530-1608) ήταν ζωγράφος, σύγχρονος του Μιχαήλ Δαμασκηνού και κατά πάσα πιθανότητα εξίσου γνωστός. Ένας μεγάλος αριθμός έργων του βρίσκεται στη Βενετία, στην Πάτμο, στο Σινά, στη Ζάκυνθο και αλλού. Έγινε διάσημος για τις φορητές εικόνες του -οι περισσότερες από τις οποίες είναι μικρογραφίες- και για τα τρίπτυχά του. Ο Γεώργιος Κλόντζας δημιούργησε ένα εντελώς προσωπικό ύφος που μόνο χαλαρά συνδεόταν με την παράδοση. Επηρέασε τους συγχρόνους του αλλά και ζωγράφους της επόμενης γενιάς όπως ο Θεόδωρος Πουλάκης και ο Ηλίας Μόσκος. Ο Κλόντζας παίρνει ένα θέμα διαδεδομένο μόνο στη δυτική τέχνη, προσπαθώντας να το εντάξει στην ορθόδοξη παράδοση, γεγονός που δείχνει την ισχυρή προσωπικότητά του και τις μεγάλες του ικανότητες.
Βιογραφία
Σύμφωνα με νοταριακές πράξεις, στις οποίες αναφέρονται οι γιοι του, ο θάνατός του πρέπει να τοποθετηθεί στους πρώτους μήνες του έτους 1608. Από τα περισσότερα από πέντε δεκάδες έργα που σημειώνονται εδώ, έχουν υπογραφή μόνο δεκατέσσερα. Από τα ανυπόγραφα, όσα έχουν αποδοθεί με τρόπο πειστικό σε αυτόν, δημιουργείται το πρόβλημα, γιατί ο καλλιτέχνης δεν τα υπέγραψε. Υπάρχει ακόμη ένας κύκλος έργων, τα οποία αποδίδονται συνήθως στο εργαστήριο που θα διατηρούσε στο Ηράκλειο, αλλά δεν έχομε συγκεκριμένη μαρτυρία για συνεργάτες, ούτε για μαθητές του. Οι γιοι του, που αναφέρονται στα έγγραφα ως ζωγράφοι, θα μπορούσαν ενδεχομένως να είχαν εργασθεί κοντά του διαδοχικά, μόνο μετά το 1585 περίπου -χρονιά που ο μεγαλύτερος θα ενηλικιώθηκε, εφόσον ο ζωγράφος παντρεύτηκε στα 1562- δηλαδή μόνο για τις δύο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του και μάλιστα χωρίς την παρουσία του δεύτερου γιου του μετά το 1591. Επειδή όμως δεν υπάρχει ως τώρα έργο με την υπογραφή ενός από τους ζωγράφους γιους του (Μανέας Κλό(ν)τζας), μπορεί να υποτεθεί ότι αυτοί οι δύο, όχι μόνο υπήρξαν συνεργάτες το σύντομο αυτό διάστημα, αλλά και ότι θα συνέχισαν και μετά από τον θάνατο του πατέρα τους να εργάζονται με τους ίδιους τρόπους. Αυτό το ενδεχόμενο εξηγεί εν μέρει και το πλήθος των ανυπόγραφων έργων, κυρίως τριπτύχων, αλλά και την άνιση ποιότητά τους.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Anya (τραγούδι των Deep Purple)
Anya είναι ο τίτλος του τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή CD σινγκλ τον Ιούλιο του 1993. Το τραγούδι αυτό, συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο "The Battle Rages On" του οποίου είναι το τρίτο κομμάτι.
Σύνθεση
Το τραγούδι ξεκινάει με μία εισαγωγή της κιθάρας του Ρίτσι Μπλάκμορ, πριν σε συνδυασμό με τα πλήκτρα δώσει το βασικό ριφ του τραγουδιού. Οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν μιλούν για ένα πνεύμα της ελευθερίας που ζει στις πεδιάδες και λίμνες της Ουγγαρίας και εξυμνείται από τους Τσιγγάνους της περιοχής.
Σινγκλ
Το σινγκλ κυκλοφόρησε σαν promo μαζί με μέρη από τρία άλλα τραγούδια του άλμπουμ. Επίσης, κυκλοφόρησε στην Ευρώπη και την Ιαπωνία μαζί με το "One Man's Meat".
Τα κομμάτια του ήταν τα εξής:
Ζωντανές εκτελέσεις
Το "Anya" συμπεριλήφθηκε στις ζωντανές εμφανίσεις των Deep Purple από το 1993 και την περιοδεία για το "The Battle Rages On" μέχρι και το 1995 και τις πρώτες εμφανίσεις του συγκροτήματος με τον νέοεισελθόντα κιθαρίστα Στηβ Μορς.
Ζωντανές ηχογραφήσεις
Ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ στα οποία υπάρχουν εκτελέσεις του "Anya" είναι τα εξής:
Επίσης, έχει συμπεριληφθεί στα εξής bootleg:
Από αυτά, τα πρώτα είναι ηχογραφημένα με τον Ρίτσι Μπλάκμορ, όπως και οι επίσημες κυκλοφορίες, στο τέταρτο και πέμπτο bootleg παίζει κιθάρα ο Τζο Σατριάνι και στο τελευταίο εξ' αυτών ο Στηβ Μορς.
Τα μέλη των Deep Purple
Το 'Anya" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1993
Έναλος
Στην ελληνική μυθολογία ο Έναλος ήταν ένας από τους οικιστές της Λέσβου.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, και οι δύο νέοι σώθηκαν από δελφίνι. Παρόμοιος μύθος υπήρχε και για την ίδρυση συγκεκριμένα της Μηθύμνης.
Πηγή
Εναλος Εναλος Εναλος
Αντόνιο Κόντε (ξιφομάχος)
Ο Αντόνιο Κόντε (11 Δεκεμβρίου 1867 – 4 Φεβρουαρίου 1953) ήταν Ιταλός στρατιωτικός και ξιφομάχος που αγωνίστηκε στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα.