cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γραικοχώρι Θεσπρωτίας
Στοιχεία
Σήμερα το Γραικοχώρι αποτελεί μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος της Ηγουμενίτσας, ουσιαστικά ενωμένο με την πόλη ως η 2η πολεοδομική ενότητα του πολεοδομικού σχεδίου της.
Πληθυσμιακά στοιχεία
Στο παρακάτω διάγραμμα παρουσιάζεται η πληθυσμιακή εξέλιξη του οικισμού:
Ιστορία
Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, η Θεσπρωτία υπέφερε από τις βαρβαρικές επιδρομές Γότθων, Βανδάλων, Αβάρων, Βουλγάρων και Σλάβων. Ορισμένοι από τους τελευταίους εγκαταστάθηκαν σε εδάφη της Θεσπρωτίας και αργότερα, είτε εκδιώχθηκαν, είτε αφομοιώθηκαν και εκχριστιανίστηκαν.
Μετά τη νίκη του Βασιλείου Β' Βουλγαροκτόνου (956-1025 μ.χ.) επί των Βουλγάρων και την εκδίωξή τους, στην Ήπειρο εγκαταστάθηκαν άποικοι από άλλα μέρη της αυτοκρατορίας με σκοπό την ενίσχυση του ελληνικού στοιχείου. Έτσι βρήκε πρόσφορο έδαφος στην Ήπειρο ο Μιχαήλ Κομνηνός και ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους (1204). Τα παράλια της Θεσπρωτίας είχαν δοθεί στους Ενετούς και για ένα διάστημα ο Μιχαήλ Άγγελος αναγνώρισε την ψιλή κυριότητα τους σε αυτά. Σύντομα, όμως, τους εκδίωξε και κατέλαβε την Κέρκυρα.
Την περίοδο του δεσποτάτου, η βυζαντινή τέχνη τελειοποιήθηκε και κτίσθηκαν περίτεχνες εκκλησιές και μοναστήρια. Το 1294 ο Δεσπότης της Ηπείρου Νικηφόρος (1271-1296) έδωσε τμήμα της Θεσπρωτίας (Βουθρωτό, Ηγουμενίτσα, Σύβοτα) ως προίκα στη θυγατέρα του Θαμάρ για το γάμο της με τον Πρίγκιπα Φίλιππο Ανδεγαυό του Τάραντα. Εκατό χρόνια αργότερα οι Ενετοί κατέλαβαν τα παράλια της Θεσπρωτίας δημιουργώντας βάσεις στη Σαγιάδα, το Φανάρι και την Πάργα. Από τότε και για πολλούς αιώνες τα παράκτια φρούρια της Θεσπρωτίας παρέμειναν τα προκεχωρημένα φυλάκια των Ενετών στην Ηπειρωτική Ελλάδα και δυτική πύλη της χώρας.
Η Θεσπρωτία, λόγω των ενετικών φρουρίων, αντιστάθηκε στους Τούρκους, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ήπειρο και γι' αυτό οδηγήθηκε κατά ένα μέρος στον βίαιο εξισλαμισμό. Και στη συνέχεια στον εξαλβανισμό λόγω της σημαντικής θέσης των Αλβανών στο σύστημα της Οθωμανικής κυριαρχίας. Από το 1452 οπότε εισέβαλε στη Θεσπρωτία ο Μεχμέτ Χατζή μπέης, έχουμε συνεχείς συγκρούσεις Τούρκων και Ενετών (μαζί με Κερκυραίους και Χειμαρριώτες) στα παράλια της Θεσπρωτίας. Σε μια από αυτές, το 1685, ο Μοροζίνι ανατίναξε το κάστρο της Ηγουμενίτσας, αφού προηγουμένως μετέφερε τα 12 κανόνια του στην Κέρκυρα. Το λιμάνι της Ηγουμενίτσας χρησιμοποιήθηκε κατά την Τουρκοκρατία – μετά πιθανότατα από εκβάθυνση της εισόδου του- ως αγκυροβόλιο του τουρκικού στόλου. Στα μέσα του 16ου αιώνα, ανυπότακτοι κάτοικοι της Θεσπρωτίας και της Χειμάρρας, βρήκαν καταφύγιο στα βουνά του Σουλίου, όπου ίδρυσαν το Τετραχώρι και ζούσαν ανεξάρτητοι.
Τα παράλια της Θεσπρωτίας και της Πρέβεζας κατεχόταν από τους Ενετούς μετά το 1718, μέχρι την κατάλυση της Ενετικής Δημοκρατίας το 1797, οπότε περιήλθαν στους Γάλλους. Το 1798 ο Αλή Πασάς, αφού νίκησε τους Γάλλους, κατέλαβε το Βουθρωτό, την Ηγουμενίτσα, την Πρέβεζα και τη Βόνιτσα. Αργότερα του δόθηκε και η Πάργα από τους Άγγλους.
Παραπομπές
Γραικοχώρι Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Τζιμ Σέπαρντ
Καριέρα
Ο Σέπαρντ γεννήθηκε στο Σιάτλ το 1961.
Η επαγγελματική μουσική του καριέρα ξεκίνησε με τους Sanctuary το 1985, όπου μαζί με τους κιθαρίστες Σιν Μπλοσλ και Λένι Ράτλετζ, τον τραγουδιστή Γουόρελ Ντέιν και το ντράμερ Ντέιβ Μπάντμπιλ ηχογράφησαν το πρώτο τους ντέμο, το οποίο τους βοήθησε να υπογράψουν στην "Epic Records". Το 1987 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Refuge Denied" με την συμμετοχή του Ντέιβ Μαστέιν στην διασκευή στο "White Rabbit" των Jefferson Airplane, αλλά και στην παραγωγή του δίσκου. Οι Sanctuary άνοιγαν τις εμφανίσεις των Megadeth κατά την περιοδεία του άλμπουμ και στις αρχές του 1990 κυκλοφόρησαν το "Into the Mirror Black", ακολουθούμενο από το ΕΡ "Into the Mirror Live". Το συγκρότημα διαλύθηκε μετά από πιέσεις της δισκογραφικής εταιρείας να ακολουθήσουν έναν πιο εμπορικό ήχο. Οι Sanctuary επανενώθηκαν το 2010 περιοδεύοντας και ηχογραφώντας το επόμενο τους άλμπουμ.
Το 1991, ο Σέπαρντ σχημάτισε τους Nevermore μαζί με τον Ντέιν, τον κιθαρίστα Τζεφ Λούμις και το ντράμερ Μαρκ Άρινγκτον. Το ομώνυμο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 1995, με το συγκρότημα να περιοδεύει με τους Blind Guardian στην Ευρώπη και τους Death στην Αμερική. Ακολούθησε το "The Politics of Ecstasy" το 1996, για το οποίο ενέταξαν στην σύνθεση τους το ντράμερ Βαν Γουίλιαμς. Η δημοτικότητα των Nevermore ανέβηκε με τους δίσκους "Dreaming Neon Black" και "Dead Heart In A Dead World", ενώ το συγκρότημα πραγματοποίησε περιοδείες με τους Fates Warning και τους Savatage.
Ο Σέπαρντ αναγκάστηκε να κάνει εγχείρηση στον εγκέφαλο για να αφαιρέσει καλοήθη όγκο, τον Φεβρουάριο του 2011. Επίσης, για πάνω από 15 χρόνια υποφέρει από την Νόσο του Crohn.
Ο Σέπαρντ και ο Γουόρελ Ντέιν είναι βραβευμένοι σεφ και ήταν ιδιοκτήτες εστιατορίου στο Σιάτλ κατά το παρελθόν.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Χώρα του Λεόν
Το Λεόν ή Λεοναί (bro Leon στα βρετανικά), παλαιότερα Loonois, είναι μια περιοχή της Βρετάνης, παλαιά κομητεία η οποία αντιστοιχούσε σε μία επισκοπή, την Επισκοπή του Λεόν, η οποία διαιρέθηκε στην συνέχεια στην Υποκομητεία του Λεόν και το Φέουδο του Λεόν. Ήταν επίσης βαρονία, βαϊλάτο, καθώς και φορολογική επαρχία.
Η Χώρα του Λεόν οριοθετείται στα ανατολικά από τον ποταμό του Μορλαί ή "Dossen" (Dosenn στα βρετανικά, παραπόταμο των ποταμών Κεφλέτ και Ζαρλό), σύνορο με το Τρεγκόρ, στα νότια από τα φυσικά σύνορα των Όρων του Αρέ και από τον ποταμό του Ελόρν, σύνορο με την Κορνουάιγ και πιο συγκεκριμένα στο επίπεδο του Pont de Rohan. Η πόλη του Μορλαί είναι, στην αριστερή της όχθη, στην Χώρα του Λεόν και, στην δεξιά της όχθη, στο Τρεγκόρ.
Τα σύνορά της είναι αυτά της παλαιάς Επισκοπής του Λεόν, η οποία περιελάμβανε τρεις χώρες, οι οποίες κατά τον 13ο αιώνα αναβαθμίστηκαν σε αρχιδιακονίες : το Λεόν, όπως ήταν ευρέως γνωστό, το οποίο ονομαζόταν επίσης Άνω Λεόν (Gourre Leoun), στα δυτικά του Aber Wrac'h, της Χώρας του Αχ, της οποίας το όνομα γράφεται σήμερα ως Ac'h και μεταξύ των δύο φέουδων του Ιγί (Kemenet Illi) με κέντρο το Λενεβέν. Το αρχικό Λεόν, αποτελούσε κατά την Ύστερη Περίοδο του Μεσαίωνα το δυτικό τμήμα της Ντομνονέ, το οποίο αντιστοιχούσε στις δύο αρχιδιακονίες του Κεμενέ ντ'Ιγί, το οποίο αποσχίστηκε κατά μία άγνωστη ημερομηνία, και του Λεόν με εξαίρεση την Χώρα του Ac'h και ίσως της Χώρας του Νταουντούρ μεταξύ του Λαντερνώ, του Μορλαί, του Ελόρν και των Όρων του Αρέ, με τοπ Νταουντούρ να γίνεται αργότερα Φέουδο του Λεόν γύρω από το Λα Ρος Μωρίς. Μέχρι την σταθεροποίησή τους στις αρχές του 13ου αιώνα, τα σύνορα ήταν μεγαλύτερα σε έκταση προς τα ανατολικά και προς τα νότια, όπου μεταβλήθηκαν κατά καιρούς. Διοικητικά (sénéchaussées, δικαιοδοσίες, εδάφη των Ηγεμόνων του Λεόν), στο νότιο τμήμα τους, δεν έφτασαν ποτέ τα σύνορα της επισκοπής.
Εκτός από μια υποκομητεία, η οποία για ένα διάστημα διοικούνταν από έναν Επίσκοπο, το Λεόν ήταν μία εκ των επτά βαρονιών των Κρατών της Βρετάνης, η οποία αναφέρεται ως έδαφος του Γοδεφρείδου το 1185. Καθώς η τοπική διοίκηση ανήκε στον επίσκοπο-κόμη, αυτή η βαρονία έδεινε την δυνατότητα με μιρκό χρηματικό κόστος στην ίδια οικογένεια των Ροάν, κληρονόμου της Υποκομητείας του Λεόν τον 14ο αιώνα και παράλληλα ηγεμόνα της βαρονίας του Ροάν στο Βαννεταί, να συγκεντρώσει ακόμη περισσότερους τίτλους ιδιοκτησιών και ευγένειας. Οι Ροάν, θεωρώντας πως ο γάμος της Άνας της Βρετάνης, τους είχε "αναβαθμίσει" στον τίτλο του πρίγκιπα εντός του Δουκάτου της Βρετάνης, ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν από το 1491 τον τίτλο του Πρίγκιπα του Λεόν, χωρίς ωστόσο το Λεόν να φέρει τον τίτλο του Πριγκιπάτου.
Πέδρο Φαδρίκ
Ο Πέδρο (Α΄) Φαδρίκ (αποβιώσας το 1355), Κόμης των Σαλώνων, ήταν ο μεγαλύτερος υιός του Αλφόνσο Φαδρίκ, γενικού βικάριου των Αθηνών και των Νέων Πατρών, και της Μαρούλλα ντα Βερόνα.
Καθώς ο Πάπας υποστήριζε τις διεκδικήσεις του Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν επί του Δουκάτου των Αθηνών, ο Πέδρο (μαζί με τον πατέρα και τον αδελφό του, Ιάκωβο) ήταν μεταξύ των Καταλανών ηγεμόνων οι οποίοι αφορίστηκαν στις 29 Δεκεμβρίου 1335 από τον Γουλιέλμο Φραγκιπάνη, Λατίνο Αρχιεπίσκοπο των Πατρών. Ο Αλφόνσο απεβίωσε προς το 1338, ενώ ο Πέδρο διαδέχθηκε τον πατέρα του στην ηγεσία της Κομητείας των Σαλώνων, καθώς και των βαρονιών του Λιδορικίου, της Βιτρινίτσας, της Αίγινας, καθώς και ενδεχομένως του Ζητουνίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αυθέντες και Κόμητες των Σαλώνων Κατηγορία:Καταλανική Εταιρεία Κατηγορία:Κόμητες της Μάλτας Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Πεδρο Κατηγορία:Άρχοντες της Αίγινας Κατηγορία:Αφορισμένοι από Χριστιανικές εκκλησίες Κατηγορία:Πρόσωπα του Δουκάτου των Αθηνών
Γαλιλαίος Γαλιλέι
Ο Γαλιλαίος ντι Βιντσέντσο Μποναγιούτι ντε Γαλιλέι (Galileo di Vincenzo Bonaiuti de Galilei, 15 Φεβρουαρίου 1564 – 8 Ιανουαρίου 1642), γνωστότερος απλά ως Γαλιλαίος, ήταν Ιταλός φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιστημονική επανάσταση. Ο Γαλιλαίος έμεινε γνωστός στην ιστορία για την τόλμη του να αντιπαραταχθεί σε διαδεδομένες και παραδεκτές διδασκαλίες της εποχής του, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να θεωρηθεί από πολλούς αιρετικός. Συγκρούστηκε με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και αυτό προβάλλεται συχνά ως παράδειγμα εναντίωσης της ελευθερίας της σκέψης και της επιστημονικής έρευνας με την εξουσία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πίζα της Ιταλίας και από νωρίς έδειξε σημεία μιας αξιοσημείωτης ιδιοφυΐας. Ο πατέρας του ήταν ξεπεσμένος απόγονος οικογένειας και μοχθούσε για να βοηθήσει το γιο του να αποκαταστήσει τη δόξα της οικογένειας. Επιβάλλοντας μεγάλες στερήσεις στον εαυτό του και τα άλλα παιδιά του, ο πατέρας του μπόρεσε να στείλει τον Γαλιλαίο στο σχολείο και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, όπου ο Γαλιλαίος γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή. Όταν κάποτε του δόθηκαν τα χρήματα άφησε το σχολείο και γύρισε στη Φλωρεντία, όπου εκείνη την εποχή ζούσε εκεί η οικογένειά του.
Τη χρονιά του θανάτου του Γαλιλαίου γεννιέται ο Ισαάκ Νεύτων, που βασιζόμενος μεταξύ άλλων στη δουλειά του Γαλιλαίου και του Κέπλερ ολοκλήρωσε την επιστημονική επανάσταση στον τομέα της φυσικής και έθεσε τα θεμέλια της κλασικής φυσικής.
Η καταδίκη
Κύρια κατηγορία για την καταδίκη του Γαλιλαίου το 1633 ήταν η αθέτηση του Διατάγματος του Καταλόγου Απαγορευμένων που δημοσιεύτηκε στις 6 Μαρτίου του 1616. Σύμφωνα με αυτό, δόθηκε εντολή στον Γαλιλαίο να μην υποστηρίξει, ούτε να υπερασπιστεί, ούτε να διδάξει με οποιονδήποτε τρόπο την άποψη της ακινησίας του Ήλιου και της κίνησης της Γης. Έχοντας τότε, χωρίς δεύτερη σκέψη, υποσχεθεί να υπακούσει, αφέθηκε ελεύθερος και απέφυγε τον κίνδυνο να λογοκριθεί ή να απαγορευτεί κάποιο από τα βιβλία του. Μέχρι τότε, είχε δώσει μεγάλο αγώνα (κυρίως γραφειοκρατικό), έχοντας βέβαια υποστηρικτές και τη στήριξη πνευματικών ανθρώπων της εποχής, ώστε να πείσει για την εγκυρότητα του Κοπερνίκιου δόγματος (του ότι ο Ήλιος στέκει ακίνητος, έχοντας τη Γη να περιστρέφεται γύρω του εκτελώντας διπλή κίνηση). Το αμέλημα όμως που έφερε στο προσκήνιο το Διάταγμα του 1616 ήταν η δημοσίευση του Διαλόγου περί των δύο Μεγίστων Συστημάτων του Κόσμου το 1632, το οποίο σύμφωνα με τους αρμόδιους του Ιεροδικείου παραβαίνει ρητά την παραπάνω εντολή (Διάταγμα του 1616). Ο Γαλιλαίος κλήθηκε στο Ιεροδικείο στη Ρώμη το 1633, φυλακίστηκε τυπικά, και αφού αρνήθηκε πως μέσα από τον Διάλογο κηρύσσει το δόγμα του Κοπέρνικου ως αστρονομική αλήθεια, κάτι το οποίο δεν γίνεται δεκτό από τους δικαστές, τελικά αποκηρύσσει τις ιδέες του όσον αφορά την κίνηση της Γης. Αυτουργός της απόφασης των δικαστών φαίνεται να είναι ο Πάπας Ουρβανός Η΄, ο οποίος ενοχλήθηκε που, κατά τη γνώμη του, ο Διάλογος δεν αναδείκνυε τη θεία παντοδυναμία έναντι της επιστημονικής-φυσικής αλήθειας, όπως ο ίδιος είχε συμφωνήσει με τον Γαλιλαίο. Την ποινή φυλάκισης του Γαλιλαίου μετέτρεψε σε κατ' οίκον περιορισμό ο πάπας, ενώ τρεις από τους δέκα καρδινάλιους που τον είχαν δικάσει αρνήθηκαν να υπογράψουν την καταδίκη του.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Γαλιλαίος φεύγοντας από την Ιερά Εξέταση επέμεινε στην άποψή του, αναφωνώντας «Και όμως κινείται» (E pur si muove). Την 1η Δεκεμβρίου το Ιεροδικείο έδωσε την άδεια στον Γαλιλαίο να επιστρέψει στη Φλωρεντία, όπου έμενε πριν την κλήση του Ιεροδικείου, και να εγκατασταθεί στο Αρτσέτρι, όπου πέθανε τη νύχτα μεταξύ 8ης και 9ης Ιανουαρίου 1642 όσο διαρκούσε η σωφρονιστική ποινή του.
Ο διωγμός του Γαλιλαίου υπήρξε πρώτιστα προϊόν των αριστοτελικών επιστημόνων του Πανεπιστημίου της Πάδοβας, οι οποίοι είχαν αμφιβολίες αναφορικά με την εγκυρότητα των αστρονομικών του ανακαλύψεων. και έδρασαν ώστε να προκληθούν υποψίες για αυτόν από τις αρχές της Εκκλησίας. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ αποκατέστησε τη μνήμη του Γαλιλαίου φθινόπωρο του 1992, τρεις και μισό αιώνες μετά την εκδίκαση της υπόθεσής του και την καταδίκη των ιδεών του.
Αστρονομικές ανακαλύψεις
Ο Γαλιλαίος με το τηλεσκόπιο δικής του κατασκευής παρατήρησε πρώτος τους κρατήρες, τα όρη και τις πεδιάδες στην επιφάνεια της Σελήνης. Ανακάλυψε ότι η Σελήνη στρέφει πάντα προς τη Γη το ίδιο ημισφαίριό της. Παρατήρησε τις ηλιακές κηλίδες, τον δακτύλιο του Κρόνου, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να εξηγήσει ακριβώς την παρατήρησή του αυτή, αποκάλυψε την αστρική φύση του Γαλαξία μας και απέδειξε την ισχύ της ηλιοκεντρικής θεωρίας, παρατηρώντας τις φάσεις της Αφροδίτης και ανακαλύπτοντας 4 από τους δορυφόρους του Δία, την Ιώ, την Ευρώπη, το Γανυμήδη και την Καλλιστώ τους οποίους ονόμασε Άστρα των Μεδίκων, προς τιμή του προστάτη του, Κόσιμο Β' των Μεδίκων. Οι παρατηρήσεις του αυτές αποτέλεσαν την αρχή του τέλους για την πεποίθηση, που υποστηριζόταν μέχρι τότε από το εκκλησιαστικό και επιστημονικό κατεστημένο, πως το Σύμπαν είναι τέλεια πλασμένο και πως η Γη είναι στο κέντρο του Σύμπαντος και αποτελεί μοναδικότητα: οι κρατήρες της Σελήνης και οι κηλίδες του Ήλιου, καθώς και το γεγονός ότι τέσσερα σώματα περιστρέφονταν γύρω από έναν άλλο πλανήτη, το Δία, αποτέλεσαν αποδείξεις για το αντίθετο.
Βέβαια ο Γαλιλαίος δεν τα βρήκε όλα σωστά, καθώς πίστευε ότι οι παλίρροιες προκαλούνταν από τους ωκεανούς που φούσκωναν κατά την περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ιταλοί μετεωρολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης Κατηγορία:Φυσικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιερά Εξέταση Κατηγορία:Ιταλοί εφευρέτες
108 Εκάβη
Η Εκάβη (Hecuba) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε το 1869 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ, και πήρε το όνομα της συζύγου του Πριάμου στην ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Εκάβης υπολογίσθηκε σε 65 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 390 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 40 m/sec (144 χιλιόμετρα την ώρα).
Η Εκάβη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 15 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκαβη
Ιωάννης Γ' της Ρωσίας
Ο Ιωάννης Γ' της Ρωσίας ήταν μητροπολίτης της Ρωσίας που έζησε τον 11ο αιώνα.
Ξένια Καλογεροπούλου
Η Ξένια Καλογεροπούλου (Αθήνα,12 Σεπτεμβρίου 1936) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και θεατρική συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο πατέρας της, Αδαμάντιος Καλογερόπουλος, ήταν ιδιωτικός υπάλληλος ενώ η μητέρα της, Ίρα Οικονομίδου, ήταν ζωγράφος και ζούσαν στο Ψυχικό. Σε ηλικία 12 ετών και μετά τον χωρισμό των γονιών της, μετακόμισε με τη μητέρα της στην Κυψέλη. Ο γνωστός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Γιώργος Παππάς ήταν θείος της.
Σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης στο Λονδίνο. Ανέβηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι στη Γαλλία το 1956 στο έργο Γιατρός με το ζόρι, ενώ δυο χρόνια αργότερα στην Αθήνα στο έργο 6ος Αμερικανικός Στόλος.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1958 στην ταινία Η κυρά μας η μαμή. Το 1964 τιμήθηκε με το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Γάμος αλά ελληνικά.
Από το 1965 ως το 1975 σχημάτισε το δικό της θίασο μαζί με τον τότε σύζυγό της Γιάννη Φέρτη. Το 1984 ίδρυσε το Θέατρο Πόρτα.
Συγγραφή
Ακολούθησε σταδιοδρομία στη συγγραφή θεατρικών έργων για παιδικό θέατρο, τα οποία παρουσιάζονταν στο Θέατρο «Πόρτα», όπως ο Οδυσσεβάχ, Ελίζα, Η πεντάμορφη και το τέρας, Οικογένεια Νώε, Ο ελαφοβασιλιάς, καθώς και το Σκλαβί, που απέσπασε τον Νοέμβριο του 2001 το Βραβείο δραματουργίας «Κάρολος Κουν». Το 2001 τιμήθηκε επίσης με το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη.
Προσωπική ζωή
Έχει παντρευτεί τον συγγραφέα και μεταφραστή Κωστή Σκαλιόρα, ο οποίος πέθανε τον Οκτώβριο του 2013 και υπήρξαν μαζί 37 χρόνια.
«Παιδική Σκηνή» Ξένιας Καλογεροπούλου - «Μικρή Πόρτα»
Η «Παιδική Σκηνή» είναι θέατρο για παιδιά το οποίο ιδρύθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1972. Μέχρι και τη χειμερινή περίοδο 1983-1984 στεγαζόταν στο θέατρο «Αθηνά» το οποίο βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πατησίων και Δεριγνύ στην περιοχή του Πεδίου του Άρεως. Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1984 η Καλογεροπούλου αγόρασε το χώρο του κινηματογράφου «Odeon» στη λεωφόρο Μεσογείων 59 στην περιοχή των Αμπελοκήπων και ίδρυσε σ' αυτόν ένα δικό της θέατρο το οποίο ονομάστηκε «Θέατρο Πόρτα» και απ' τη χειμερινή περίοδο 1984-1985 όλα τα έργα τα οποία ανέβασε τα έπαιξε εκεί. Από τότε λοιπόν η Παιδική Σκηνή την οποία είχε ιδρύσει ονομάστηκε «Μικρή Πόρτα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Καλλίμαχος (πολέμαρχος)
Ο Καλλίμαχος ο Αφιδναίος (θάν. 490 π.Χ.) ήταν Αθηναίος πολέμαρχος στη μάχη του Μαραθώνα ο οποίος, αφού πείστηκε από τον Μιλτιάδη, με τη ψήφο του καθόρισε την τελική απόφαση για άμεση επίθεση εναντίον των Περσών. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο κατάγονταν από τις Αφίδνες.
Η μάχη του Μαραθώνα
Στη Μάχη του Μαραθώνα ο Καλλίμαχος διοικούσε τη δεξιά πτέρυγα του αθηναϊκού στρατού που μαζί με τη αριστερή πτέρυγα που διοικούνταν από τους Πλαταιείς  περικύκλωσαν την περσική παράταξη.
Ο πολέμαρχος Καλλίμαχος σκοτώθηκε σε μάχη κατά την διάρκεια της υποχώρησης των Περσών στα πλοία τους. Οι Αθηναίοι τον απεικόνισαν μαζί με τον Μιλτιάδη ως πρωταγωνιστή στην περίφημη ζωγραφική παράσταση της μάχης, στην Ποικίλη Στοά και ανήγειραν προς τιμήν του το αναθηματικό μνημείο της Νίκης του Καλλιμάχου στον Παρθενώνα. Το άγαλμα της Νίκης του Καλλιμάχου αποκαταστάθηκε και εμφανίστηκε στις 26 Οκτωβρίου 2010  στο κοινό για πρώτη φορά ως πλήρες μνημείο στο Μουσείο της Ακρόπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Λίμνη Αματιτλάν
Η Λίμνη Αματιτλάν (ισπαν. Lago Amatitlán) είναι λίμνη που βρίσκεται μέσα στην ομώνυμη καλδέρα, στη νοτιοκεντρική Γουατεμάλα, αρκετά κοντά στην Πόλη της Γουατεμάλας. Επειδή βρίσκεται πάνω στα κεντρικά υψίπεδα της χώρας, η επιφάνειά της έχει υψόμετρο 1.187 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το μέγιστο βάθος της είναι 33 μέτρα και έχει έκταση 15,2 τετρ. χιλιόμετρα, ενώ ο μέσος όγκος του νερού της είναι 286 εκατομμύρια κυβικά μέτρα (περίπου επταπλάσιος του μέγιστου όγκου νερού της Λίμνης του Μαραθώνα).
Ο μεγαλύτερος τροφοδότης της Αματιτλάν σε νερό είναι ο ποταμός Βιγιαλόμπος, ενώ τα νερά της εκρέουν στον ποταμό Μιτσατόγια, παραπόταμο του ποταμού Μαρία Λίντα. Η ομώνυμη πόλη Αματιτλάν είναι κτισμένη στην αρχή του ποταμού Μιτσατόγια. Επειδή η λίμνη έχει έναν στενό πορθμό στη μέση της, ανεγέρθηκε εκεί ένα φράγμα με διέλευση σιδηροδρόμου από τη στεφάνη του, χωρίζοντας τη λίμνη σε δύο υδάτινα σώματα με διαφορετικές φυσικές, χημικές και βιολογικές παραμέτρους: το βορειοδυτικό και το νοτιοανατολικό.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1850 η λίμνη χρησίμευε ως τόπος για λουτρά και ανοιξιάτικο «θέρετρο». Οι θερμές πηγές κοντά στη νότια όχθη της ήταν επίσης δημοφιλείς.
Στα μέσα του 19ου αιώνα η λίμνη είχε άφθονες καραβίδες, μικρά ψάρια και άλλα φαγώσιμα είδη, που αλιεύονταν και πωλούνταν στην ευρύτερη περιοχή, στις αγορές της οποίας σπανίως πωλούνταν τότε θαλασσινά.
Ρύπανση
Η λεκάνη απορροής της Λίμνης Αματιτλάν περιέχει και την Πόλη της Γουατεμάλας. Ως επίπτωση αυτού, μεγάλες ποσότητες αστικών και βιομηχανικών λυμάτων, καθώς και μισό εκατομμύριο τόνοι ιζημάτων μεταφέρονται ετησίως στη λίμνη μέσω του ποταμού Βιγιαλόμπος. Η Αματιτλάν είναι έτσι πολύ ρυπασμένη, με αυξανόμενο ευτροφισμό και εναπόθεση ιζημάτων. Η χρησιμότητα της λίμνης ως πόρος υδρεύσεως και αρδεύσεως έχει έτσι μειωθεί, όπως και η ψυχαγωγική της αξία. Οι δύο μεγάλες προσπάθειες καθαρισμού της, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και το 2015, έμειναν ημιτελείς.
Πηγές
Κατηγορία:Λίμνες της Γουατεμάλας Κατηγορία:Ηφαιστειακές λίμνες
Μοχάμετ Αμπντελαζίζ
Ο Μοχάμετ Αμπντελαζίζ (Mohamed Abdelaziz, 17 Αυγούστου 1947 - 31 Μαΐου 2016) ήταν πρόεδρος της Αραβικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Σαχάρας από τις 30 Αυγούστου του 1976 ως τον θάνατό του. Υπήρξε επίσης Γενικός Γραμματέας του Μετώπου των ανταρτών Πολισάριο. Ομιλούσε γαλλικά, αραβικά και ισπανικά. Ζούσε εξόριστος σε στρατόπεδα προσφύγων στην επαρχία Τιντούφ, στη δυτική Αλγερία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μαρακές του Μαρόκου, στις 17 Αυγούστου του 1947. Καταγόταν από οικογένεια Βεδουίνων της Σαχάρας από το ανατολικό υποφύλο Ρεγκουιμπάτ. Στη δεκαετία του 1970 φοίτησε σε πανεπιστήμια στο Μαρόκο και έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Μετώπου Πολισάριο, ενός κινήματος που ξεκίνησε ένοπλο αγώνα κατά της Ισπανίας (αποικιοκρατικής δύναμης τότε), με στόχο την ανεξαρτησία, το 1973.
Από το 1976 μέχρι τον θάνατο του, ήταν ΓΓ του κινήματος, αντικαθιστώντας το Μαχφούντ Αλί Μπέιμπα, ο οποίος είχε αναλάβει προσωρινός Γενικός Γραμματέας μετά την εκτέλεση του Ελ-Ουαλί Μουσταφά Σαγιέντ στη Μαυριτανία. Από την ίδια περίοδο ήταν πρόεδρος της Αραβικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Σαχάρας (SADR) και είχε ενεργό συμμετοχή στη σύνταξη του Συντάγματος της Δυτικής Σαχάρας.
Σύμφωνα με πρώην μέλη του κινήματος Πολισάριο, ο Αμπντελαζίζ "επιλέχθηκε" από την Αλγερία ως αρχηγός της οργάνωσης αν και δεν ανήκε στο στενό κύκλο των ιδρυτών της και και πάντοτε θεωρούσε εαυτόν έναν από τους ανθρώπους της.
Πολιτικό προφίλ
Δέχτηκε επικρίσεις από το κίνημά του επειδή επέμενε στη διπλωματική οδό και εγκατέλειψε τον ένοπλο αγώνα εναντίον του Μαρόκου. Κάποιοι άλλοι θεωρούσαν ότι ο Αμπντελαζίζ δεν μπορεούσε να διατάξει την επιστροφή σε πολεμικές επιχειρήσεις χωρίς έγκριση από την Αλγερία.
Ο πατέρας του, που ζει στο Μαρόκο, έχει δηλώσει "περήφανος που είναι Μαροκινός" και εξέφρασε την επιθυμία να τον επισκεφθεί κάποτε ο γιος του στο Μαρόκο.
Πέθανε από καρκίνο τον Μάιο του 2016. Υπηρεσιακός πρόεδρος ανέλαβε ο Χατρί Αντούχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες κρατών μη αναγνωρισμένων διεθνώς Κατηγορία:Πολιτικοί της Δυτικής Σαχάρας
Λυντοβίκ Αλεβύ
Ο Λυντοβίκ Αλεβύ (Ludovic Halévy, 1 Ιανουαρίου 1834 – 7 Μαΐου 1908) ήταν Γάλλος λιμπρετίστας και θεατρικός συγγραφέας, γνωστότερος για τους στίχους της όπερας Κάρμεν που έγραψε μαζί με τον Ανρί Μελιάκ, καθώς και για τους στίχους σε όπερες και οπερέτες του Ζακ Όφφενμπαχ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λυντοβίκ Αλεβύ γεννήθηκε στο Παρίσι. Πατέρας του ήταν ο Λεόν Αλεβύ (1802-1883), δημόσιος υπάλληλος αλλά κυρίως ένας έξυπνος και πολυσχιδής συγγραφέας, που δοκίμασε σχεδόν κάθε είδος της λογοτεχνίας χωρίς σημαντική επιτυχία. Θείος του ήταν ο Φρομεντάλ Αλεβύ, σημαντικός συνθέτης της όπερας. Ο Λυντοβίκ είχε έτσι διπλό σύνδεσμο με τον κόσμο του παρισινού θεάτρου. Ο παππούς του, ο Ελί Αλεβύ (Σαλφάν), ήταν Εβραίος που μετανάστευσε από τη Βαυαρία, ωστόσο ο Λεόν είχε ασπασθεί τον Χριστιανισμό πριν από τον γάμο του με μια Χριστιανή, την Αλεξάνδρα Λεμπά (Alexandrine Lebas), κόρη ενός αρχιτέκτονα.
Από την ηλικία των 12 ετών ο Λυντοβίκ, επιστρέφοντας στο Λύκειο του Μεγάλου Λουδοβίκου, όπου ήταν εσωτερικός, περνούσε συχνά τις Κυριακές βράδυ από το «Οντεόν», όπου είχε ελεύθερη είσοδο, για να δει την πρώτη πράξη κάποιας νέας όπερας ή θεατρικού έργου. Στα 18 του εισήλθε στον γαλλικό δημόσιο τομέα, όπου εργάσθηκε σε διάφορες θέσεις.
left|thumb|Εξώφυλλο από πρόγραμμα ανεβάσματος του [[Ο Ορφέας στον Άδη|Ορφέα στον Άδη]] Το 1865 ο Λυντοβίκ Αλεβύ είχε ήδη αποκτήσει αρκετή φήμη ως συγγραφέας και λιμπρετίστας, ώστε αποφάσισε και παραιτήθηκε από το δημόσιο. Το 1855 είχε γνωρίσει τον μουσικό Ζακ Όφφενμπαχ, που επρόκειτο τότε να ανοίξει ένα δικό του μικρό θέατρο στη Λεωφόρο Ηλυσίων Πεδίων, οπότε ο Αλεβύ τού έγραψε ένα είδος «προλόγου» με τίτλο «Entrez, messieurs, mesdames» για τη βραδιά των εγκαινίων. Ακολούθησαν άλλα λιμπρέτα, με πλέον αξιοσημείωτο αυτό της οπερέτας Μπα-τα-κλαν. Αυτά δημοσιεύονταν υπό το ψευδώνυμο «Ζυλ Σερβιέρ» (Jules Servières). Το όνομα «Λυντοβίκ Αλεβύ» εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στα προγράμματα του θεάτρου την 1η Ιανουαρίου 1856 (ημέρα των γενεθλίων του). Λίγο καιρό αργότερα, η χωρίς προηγούμενο επιτυχία του Ορφέα στον Άδη, μιας κωμικής όπερας, της οποίας το λιμπρέτο έγραψε σε συνεργασία με τον Εκτόρ Κρεμιέ, τον κατέστησε διάσημο όνομα. Την άνοιξη του 1860 τού ανατέθηκε η συγγραφή ενός θεατρικού έργου για το «Théâtre des Variétés», που θα το έγραφε μαζί με έναν έμπειρο «βοντβιλίστα», τον Λαμπέρ-Τιμπού (Lambert-Thiboust, 1827-1867). Ωστόσο ο Λαμπέρ-Τιμπού αποσύρθηκε αιφνιδίως από τη συνεργασία αυτή, αφήνοντας τον Αλεβή σε απόγνωση σχετικώς με τη συνέχιση του έργου. Τότε, μια βραδιά, στα σκαλιά του θεάτρου, γνώρισε τον Ανρί Μελιάκ. Του πρότεινε να συνεργασθούν στο νέο έργο και ο Μελιάκ δέχθηκε αμέσως. Ξεκίνησε έτσι μια συνεργασία που κράτησε περισσότερο από είκοσι χρόνια και αποδείχθηκε ιδιαιτέρως καρποφόρα, όχι μόνο για τη φήμη των δύο συγγραφέων, αλλά και για την ευημερία των μικρών θεάτρων του Παρισιού. Τα κοινά έργα τους είναι τριών ειδών: οπερέτες, φάρσες και κωμωδίες. Οι οπερέτες τους παρείχαν θαυμάσιες ευκαιρίες για κάποιον ταλαντούχο συνθέτη να επιδείξει το ιδιαίτερο χιούμορ του στη μουσική. Αποτελούσαν ευρεία και ζωηρά «κατηγορώ» κατά των τάσεων της κοινωνίας της εποχής τους, αλλά «απολάμβαναν» τα κακά και τις τρέλες που υποτίθεται ότι σατίριζαν. Ανάμεσα στα δημοφιλέστερα έργα τους ήταν τα La belle Hélène (1864), Barbe-bleue (1866), La Grande-Duchesse de Gérolstein (1867), La Périchole (1868) και Le Réveillon. Το τελευταίο απετέλεσε μία από τις πηγές για τη γνωστή οπερέτα Η νυχτερίδα του Γιόχαν Στράους.
Ο Αλεβύ μόνος του επέδειξε τα παραπάνω σε δύο θαυμάσια μυθιστορήματά του, τα Monsieur et Madame Cardinal (1873) και Les Petites Cardinal, όπου περιγράφονται με ακρίβεια τα χαμηλότερα κλιμάκια της παρισινής μεσαίας τάξεως. Το πομπώδες, διδακτικό και δηλητηριώδες Monsieur Cardinal θα επιβιώνει επί μακρόν ως η αληθινή εικόνα της αυτοδοξαζόμενης ανηθικότητας. Το ιδιόμορφο στοιχείο στο έργο του Αλεβύ είναι περισσότερο ορατό στις απλές και δυνατές σκηνές της γερμανικής εισβολής που έδωσε λίγα χρόνια μετά το πέρας του Γαλλοπρωσικού Πολέμου, στα μυθιστορήματά του Criquette (1883) και Ο Αββάς Κωνσταντίνος (1882), με το δεύτερο να έχει αναρίθμητες εκδόσεις στο ενεργητικό του. Ο Εμίλ Ζολά παρουσίαζε στο αναγνωστικό κοινό του έναν σχεδόν αποκλειστικό συνδυασμό μοχθηρών ανδρών και γυναικών, ενώ στον Αββά Κωνσταντίνο όλα τα πρόσωπα είναι καλά και ευγενικά. Η αλλαγή αυτή έγινε ευμενώς αποδεκτή από το κοινό. Μερικοί οπαδοί του επιμένουν ότι ο Αββάς Κωνσταντίνος θα έχει μια παντοτινή θέση στα αριστουργήματα της λογοτεχνίας με ήρωες κληρικούς. Σε κάθε περίπτωση, άνοιξε για τον Λυντοβίκ Αλεβύ τις θύρες της Γαλλικής Ακαδημίας, στην οποία εξελέγη το 1884.
Ο Αλεβύ παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του τακτικός θαμώνας και της Ακαδημίας, αλλά και του Ωδείου, της Κομεντί Φρανσαίζ και των γραφείων της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων, ωστόσο όταν πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία, δεν είχε γράψει σχεδόν τίποτα για χρόνια: το τελευταίο βιβλίο του, με τίτλο Kari Kari, εμφανίσθηκε το 1892. Το ημερολόγιό του εκδόθηκε σε μορφή βιβλίου το 1935, αλλά και σε συνέχειες στη Revue des Deux Mondes το 1937–1938.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιμπρετίστες Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Γάλλοι εβραϊκής καταγωγής
Σαλ-Κυράν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλκυραναί (γαλλικά: Sallecuranais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Αλιμήδη (δορυφόρος)
Αλιμήδη (αγγλικά: Halimede) ονομάζεται ένας από τους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη Ποσειδώνα. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα μιας εκ των Νηρηίδων της ελληνικής μυθολογίας. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ποσειδώνας IΧ (Neptune IX, δηλαδή ο ένατος από τους δορυφόρους του Ποσειδώνα που έχει ονομαστεί). Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2002 N 1, ενώ το σημερινό του όνομα του δόθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 2007.
Έχει ακανόνιστο σχήμα και διάμετρο περίπου 62 χλμ. Περιφέρεται γύρω από τον Ποσειδώνα με ακτίνα τροχιάς 16.611.000 χλμ και περίοδο τροχιάς -1.879,71 ημέρες. Το αρνητικό πρόσημο περιόδου τροχιάς υποδηλώνει ότι η φορά της τροχιάς της είναι αντίθετη της φοράς αυτοπεριστροφής του Ποσειδώνα (retrograde orbit). Άλλο παράδειγμα αυτού του φαινομένου στο σύστημα του Ποσειδώνα είναι και η τροχιά του μεγαλύτερου φυσικού δορυφόρου του, Τρίτωνα.
thumb|300px|left|Η Αλιμήδη σε τρεις φωτογραφίες, το [[2002.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλιμηδη
Γιώργος Τζιφός
Ο Γιώργος Τζιφός (αναφέρεται και ως Γιώργος Τσιφός, 1918 - 27 Μαΐου 1986) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και γιος του ηθοποιού Σπύρου Τζιφού. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Ρένα Λοράνδου
Εθνική Ιταλίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U18 της Ιταλίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Ιταλίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 18 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ιταλίας Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ιταλικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federazione Italiana Pallacanestro (FIP)).
Γιώργος Τζιφός
Βιογραφία
Έπαιξε σε δεύτερους ρόλους σε κωμωδίες, όπως στο δράμα Νόμος 4000 του Δαλιανίδη, Θα σε κάνω βασίλισσα (στο ρόλο του μεταφορέα) και Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα στο ρόλο του σοφέρ. Το 1982 εμφανίστηκε στην ταινία Αλαλούμ με το Χάρρυ Κλυνν. Επίσης, την ίδια περίπου περίοδο πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτική διαφήμιση γνωστού γάλακτος, με ήρωα τον μικρό Μπόμπο. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Εθνική Ιταλίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U18
Γιώργος Τζιφός
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Βιταμίνη Α
thumb|250px|Διάφορες μορφές της βιταμίνης Α (εστέρας, ρετινόλη, ρετινάλη, ρετινοϊκό οξύ). H βιταμίνη Α είναι ομάδα ακόρεστων λιποδιαλυτών θρεπτικών οργανικών ενώσεων που περιλαμβάνουν τις ρετινόλη, ρετινάλη και πολλές καροτενοειδείς προβιταμίνες Α (κυρίως το βήτα-καροτένιο). Η βιταμίνη Α έχει πολλές λειτουργίες: είναι σημαντική για την ανάπτυξη, για τη διατήρηση του ανοσοποιητικού συστήματος και την καλή όραση. Η βιταμίνη Α απαιτείται από τον αμφιβληστροειδή του οφθαλμού με τη μορφή ρετινάλης, η οποία συνδυάζεται με την πρωτεΐνη οψίνη για να σχηματίσει τη ροδοψίνη, το μόριο που απορροφά το φως απαραίτητο τόσο για χαμηλό φως (νυχτερινή όραση) όσο και για έγχρωμη όραση. Η βιταμίνη Α έχει επίσης ένα πολύ διαφορετικό ρόλο ως ρετινοϊκό οξύ (μια μη αναστρέψιμη οξειδωμένη μορφή ρετινόλης), το οποίο είναι σημαντικός παράγοντας που μοιάζει με ορμόνη για τα επιθηλιακά και άλλα κύτταρα.
Σε τρόφιμα ζωικής προέλευσης, η κύρια μορφή της βιταμίνης Α είναι ένας εστέρας, κυρίως το παλμιτικό ρετινύλιο, ο οποίος μετατρέπεται σε ρετινόλη (χημικά αλκοόλη) στο λεπτό έντερο. Η ρετινόλη είναι η μορφή αποθήκευσης της βιταμίνης και μπορεί να μετατραπεί σε και από την οπτικά ενεργή μορφή αλδεΰδης, ρετινάλη.
Όλες οι μορφές βιταμίνης Α έχουν δακτύλιο β-ιονόνης στον οποίο είναι συνδεδεμένη μια αλυσίδα ισοπρενοειδούς, που ονομάζεται ρετινυλική ομάδα. Και τα δύο δομικά χαρακτηριστικά είναι απαραίτητα για τη δραστηριότητα των βιταμινών. Η πορτοκαλί χρωστική ουσία των καρότων (β-καροτένιο) μπορεί να αναπαρασταθεί ως δύο συνδεδεμένες ομάδες ρετινυλίου, οι οποίες χρησιμοποιούνται στο σώμα για να συμβάλουν στα επίπεδα της βιταμίνης Α. Το άλφα-καροτένιο και το γάμμα-καροτένιο έχουν επίσης μία μεμονωμένη ομάδα ρετινυλίου, η οποία τους δίνει κάποια δραστικότητα βιταμινών. Κανένα από τα άλλα καροτένια δεν έχει δραστικότητα βιταμινών. Η καροτενοειδής βήτα-κρυπτοξανθίνη έχει μια ομάδα ιονόνης και έχει δραστικότητα βιταμινών στους ανθρώπους.
Η βιταμίνη Α μπορεί να βρεθεί σε δύο κύριες μορφές στα τρόφιμα:
Παραπομπές
κατηγορία:Βιταμίνες κατηγορία:Λιπίδια Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή
Λεώδοχος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λεώδοχος είναι γνωστός ένας από τους Αργοναύτες, δηλαδή τους ήρωες που έλαβαν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Σε αντίθεση με τους περισσότερους Αργοναύτες, δεν αναφέρεται στις πηγές κάποιο ξεχωριστό ή αξιόλογο κατόρθωμα του Λεωδόχου. Ο Λεώδοχος μνημονεύεται μόνο στους συγγραφείς που ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό των Αργοναυτών στους εξήντα, δηλαδή στο μέγιστο που απαντάται στις πηγές.
Συμμετοχή της Ελβετίας στη Eurovision
Η Ελβετία συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 63 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στον πρώτο διαγωνισμό το, χάνοντας μόνο τέσσερις διαγωνισμούς, το , το , το και το. Η Ελβετία φιλοξένησε και κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό το 1956 στο Λουγκάνο. Η Ελβετία κέρδισε και πάλι το διαγωνισμό το, με τον διαγωνισμό του να διεξάγεται στη Λωζάνη.
Σαλ-λα-Σουρς
Το Σαλ-λα-Σουρς (γαλλικά: Salles-la-Source, οξιτανικά: Las Salas del Comtal) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Συμμετοχή της Ελβετίας στη Eurovision
Η Λις Άσια κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό στο Λουγκάνο το 1956 με το τραγούδι "Refrain". Επέστρεψε στο διαγωνισμό και τερμάτισε στη δεύτερη θέση το. Η Ελβετία θα τερματίσει δεύτερη με την Εστέρ Οφαρίμ και την Ντανιέλα Σίμονς  και τρίτη με τη Φράνκα Ντι Ριέντσο  και την Αρλέτ Ζολά, πριν κερδίσει τον διαγωνισμό για δεύτερη φορά το  με τη Σελίν Ντιόν και το τραγούδι "Ne partez pas sans moi". Η Άνι Κότον έδωσε στη χώρα το 15ο αποτέλεσμα στην πρώτη πεντάδα το, όταν κατέλαβε την τρίτη θέση.
Από την εισαγωγή του προκριματικού γύρου το 1993, η Ελβετία μπήκε στην πρώτη δεκάδα μόνο τέσσερις φορές. Από την εισαγωγή του ημιτελικού γύρου το 2004, η Ελβετία δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό σε 11 από τους 19 διαγωνισμούς. Η Ελβετία επέστρεψε στην πρώτη πεντάδα για πρώτη φορά μετά από 26 χρόνια, όταν ο Λούκα Χέννι έδωσε στη χώρα το 16ο αποτέλεσμα στην πρώτη πεντάδα τερματίζοντας τέταρτος το, ακολουθούμενος από την 17η θέση στην πρώτη πεντάδα, όταν ο Gjon's Tears κατέλαβε την τρίτη θέση το.
Σαλ-λα-Σουρς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλ-Σουρσουά (γαλλικά: Salles-Sourçois).
Συμμετοχή της Ελβετίας στη Eurovision
Απουσίες
Η Ελβετία απουσίαζε από την Eurovision τέσσερις φορές από τότε που άρχισε η συμμετοχή της στον πρώτο διαγωνισμό. Αυτές οι απουσίες το, το , το και το , προκλήθηκαν από ανεπαρκή αποτελέσματα σε προηγούμενους διαγωνισμούς που οδήγησαν την Ελβετία στον υποβιβασμό από τον διαγωνισμό.
Εθνικές επιλογές
Ένας συνδυασμός διαφορετικών διαδικασιών επιλογής έχει χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό της συμμετοχής της Ελβετίας στον διαγωνισμό κάθε έτους. Από το 2019, η SRG SSR έχει χρησιμοποιήσει μια διαδικασία εσωτερικής επιλογής, αν και οι τηλεοπτικοί εθνικοί τελικοί χρησιμοποιήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, που διεξήχθησαν με διάφορα ονόματα όπως "Concours Eurovision" από τη δεκαετία του 1950 έως το 2000 και "Die Grosse Entscheidungsshow" μεταξύ 2011 και 2018. Στη δεκαετία του 1980, οι ελβετικοί εθνικοί τελικοί έτειναν να έχουν δέκα τραγούδια που συμμετέχουν κάθε χρόνο: τρία στα γαλλικά, τρία στα γερμανικά, τρία στα ιταλικά και ένα στα ρομανσικά.
Συμμετοχές
Η Ελβετία έχει τέσσερις επίσημες γλώσσες: τα Γαλλικά, τα Γερμανικά, τα Ιταλικά και τα Ρομανσικά. Για δεκαετίες, οι απαιτήσεις του τραγουδιού δήλωναν ότι το τραγούδι έπρεπε να ερμηνευθεί σε μια εθνική γλώσσα, γεγονός που έδωσε στην Ελβετία περιθώρια ελευθερίας καθώς μπορούσαν να παίξουν σε οποιαδήποτε από τις τέσσερις γλώσσες. Από τις 60 εμφανίσεις της στον διαγωνισμό, η Ελβετία έχει στείλει 63 τραγούδια, 25 από τα οποία ήταν στα γαλλικά, 12 στα γερμανικά, 16 στα αγγλικά, 10 στα ιταλικά και 1 στα ρομανσικά. Και τα δύο νικητήρια τραγούδια της Ελβετίας έχουν τραγουδηθεί στα γαλλικά.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Ως το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Ελβετίας έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Ελβετία
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
Κατά καιρούς η Ελβετία έχει μεταδώσει τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision από τρεις τηλεοπτικούς σταθμούς, το SRF (στα γερμανικά), το RTS (στα γαλλικά) και RSI (στα ιταλικά).
Επιπλέον λινκ
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Μουσική στην Ελβετία
Οκτώβριος 2000
19ος αιώνας | 20ός αιώνας | 21ος αιώνας
Δεκαετία 1980 |Δεκαετία 1990 | Δεκαετία 2000| Δεκαετία 2010 | Δεκαετία 2020
1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 |
Εργοστάσιο Λιπασμάτων Δραπετσώνας
Το εργοστάσιο Λιπασμάτων της Δραπετσώνας ήταν βιομηχανική μονάδα της ανώνυμης ελληνικής εταιρείας Χημικών προϊόντων και Λιπασμάτων ("Α.Ε.Ε.Χ.Π.Λ.") του οποίου η κατασκευή ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1910. Ήταν χτισμένο σε παραθαλάσσια περιοχή, μεταξύ ενός λιμενοβραχίονα («Κράκαρη») και του όρμου των "Σφαγείων", στη βιομηχανική ζώνη της Δραπετσώνας. Από την έναρξη της λειτουργίας του από το Νικόλαο Κανελλόπουλο έως και το 1946 που αγοράσθηκε από τον Μποδοσάκη-Αθανασιάδη, το εργοστάσιο κυριαρχούσε στην οικονομική ζωή της περιοχής. Υπέστη μεγάλες ζημίες την περίοδο του Β΄ Π.Π., αλλά παρέμεινε εν λειτουργία και τη δεκαετία του ’50 γνώρισε νέα, μεγάλη άνθηση. Στα 1993 η εταιρεία υπήχθη στη διαδικασία της εκκαθάρισης, το εργοστάσιο πέρασε στην ιδιοκτησία της Εθνικής Τράπεζας, ωστόσο το 1999 έπαυσε οριστικά να λειτουργεί. Σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτης εγκατάλειψης. Πέντε δήμοι της περιοχής ζητούσαν την ανάπλαση και απόδοσή του ως χώρου αναψυχής για τους κατοίκους, οι οποίοι παλαιότερα υπέφεραν από την δραστηριότητά του.
Εν τέλει, ο ενιαίας χώρος γύρω από τις εγκαταστάσεις αξιοποιήθηκε και δημιουργήθηκε ο "Πολυχώρος Λιπασμάτων", με χώρους άθλησης και ψυχαγωγίας, προσβάσιμο από όλους τους πολίτες.
Ιστορικό
Η εταιρεία ιδρύθηκε στα 1909. Το εργοστάσιο εκτείνεται σε μια περιοχή συνολικώς 245 στρεμμάτων, διαθέτοντας όταν λειτουργούσε, μια δομημένη επιφάνεια 146.000 τ.μ. με 109 ενεργές μονάδες παραγωγής οξέων, λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, μονοπωλώντας τη σχετική παραγωγή. Στα 1934 ο αριθμός των εργατών του φτάνει στις 4.000 άτομα. Στα 2003 κατεδαφίστηκε το μεγαλύτερο τμήμα των εγκαταστάσεων
Ανησυχίες για φωσφόγυψο
Το εργοστάσιο απέβαλλε ραδιενεργά απόβλητα του (φωσφογύψος) σε χωματερή στο Σχιστό Περάματος σε πλαγιά του όρους Αιγάλεω, με τα επίπεδα ραδιενέργειας να εξανοντίζονται σε πολλαπλάσιες τιμές απο τα ανώτατα όρια. Ραδιενεργός φωσφόγυψος υπάρχει και στον χώρο του εργοστασίου. Σύμφωνα με στοιχεια από την Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (ΕΕΑΕ) στο Σχιστό υπήρξαν συγκεντρώσεις Ra-226 της τάξης των 580 - 1.180 Bq/kg (τα όρια ασφαλείας είναι λιγότερο από 100 Βq/kg.) Πέρα απο την μόλυνση του υπεδάφους, τα ραδιενεργά υλικά μεταφέρονται σε παρακείμενες περιοχές μέσω του υδροφόρου ορίζοντα και του αέρα με την σκόνη. Ο Πρόεδρος Περιβαλλοντικού Συνδέσμου Αθήνας Πειραιά κ. Γρηγόρης Γουρδομιχάλης χαρακτήρησε τα 10 εκατομυρια τονους ραδιενεργων αποβλήτων ως περιβαλλοντική βομβα στην καρδια της Αττικής.
Πηγή
• «Όρισε τη μοίρα ολόκληρης της περιοχής», συντάκτης Χρ. Παπ. (Στην «Εφημερίδα των Συντακτών», φύλλο Μ. Τρίτης 7 Απριλίου 2015, σελ. 32-33)
Παραπομπές
Λιπασματων Δραπετσωνας Κατηγορία:Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας
Εντμόντ ντε Βαλεριολά
thumb|300px|left|Ο Κονσταντέν Μενιέ, έργο του Βαλεριολά Ο Εντμόντ ντε Βαλεριολά (Edmond de Valeriola, 1877 - 1956) από το Σάαρμπεκ (Schaerbeek) των Βρυξελλών ήταν Βέλγος γλύπτης. Σπούδασε γλυπτική στην Ακαδημία των Βρυξελλών (1894 - 1904).
Η καλλιτεχνική παρουσία του Βαλεριολά αναγνωρίστηκε κυρίως με το γλυπτό του, μια μπρούτζινη προτομή, του Βέλγου εξπρεσιονιστή ζωγράφου Τζέημς Ένσορ (James Ensor) που έχει στηθεί στο Πάρκο του Λεοπόλδου στην Οστένδη (Ostende). Άλλο εξαίρετο δείγμα της δουλειάς του είναι ο ανδριάντας του Βέλγου ζωγράφου και γλύπτη Κονσταντέν Μενιέ (Constantin Menieur) στο Ιξέλ (Ixelles), προάστιο των Βρυξελλών (1931). Είναι ακόμα γνωστός για τα όμορφα γλυπτά γυναικών και νεαρών κοριτσιών.
Πηγές
Κατηγορία:Βέλγοι γλύπτες
Όρκος του Σφαιριστηρίου
thumb|right|340px|Ο Όρκος του Σφαιριστηρίου, πίνακας του [[Jacques-Louis David|David]]
Συγκεκριμένα στις 20 Ιουνίου του 1789 προσερχόμενα τα μέλη της Τρίτης Τάξεως, καθ΄ όλα νόμιμης και αναγνωρισμένης, στην ειδική αίθουσα συνεδριάσεων που είχε οικοδομηθεί επί τούτου για τις συνελεύσεις των Γενικών Τάξεων, βρίσκοντας την πόρτα κλειδωμένη και φρουρούμενη από στρατιώτες με την δικαιολογία της ανακαίνισης του χώρου αποφάσισαν υπό την καθοδήγηση του Ζοζέφ Σιεγές να καταφύγουν σε παρακείμενο χώρο όπου βρισκόταν η αίθουσα του σφαιριστηρίου. Καταλαμβάνοντας τον χώρο αυτόν πραγματοποίησαν εκεί την τριήμερη συνεδρίασή τους από 20 μέχρι και 23 Ιουνίου. Την νύκτα της πρώτης συνεδρίασης οι σύνεδροι έδωσαν ένα υποσχετικό όρκο να παραμείνουν ενωμένοι και ακλόνητοι στις πολιτικές τους επιδιώξεις μέχρι της ψήφισης του νέου συντάγματος. Τον όρκο αυτόν στη συνέχει υπέγραψαν όλοι οι παρευρισκόμενοι, τον οποίο απεδείχθη τελικά ότι και τήρησαν.
Ως πράξη αυτή καθαυτή ήταν παράνομη, στερούμενη σχετικής έγκρισης σύμφωνα με το υφιστάμενο καθεστώς, πλην όμως απετέλεσε σταθμό για τα γεγονότα που ακολούθησαν στο επόμενο δίμηνο της περιόδου εκείνης λαμβάνοντας υπόψη τη μετέπειτα σύσταση της Εθνοσυνέλευσης και της Συντακτικής Συνέλευσης, τη νύκτα της 4ης Αυγούστου, και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (26 του Αυγούστου) τα οποία και αποδέχθηκε στη συνέχεια ο μετέπειτα "Βασιλεύς των Γάλλων", υπό το νέο Σύνταγμα, Λουδοβίκος ΙΣΤ΄.
Βιβλιογραφία
Ορκος Ορκος
Δρυς η φελλοφόρος
Η δρύς η φελλοφόρος (επιστημονική ονομασία Quercus suber) είναι ένας είδος μεσαίου μεγέθους, αειθαλούς βελανιδιάς. Απαντάται στη φύση στη νοτιοδυτική Ευρώπη, ιδίως στην Ιβηρική χερσόνησο, και τη βορειοδυτική Αφρική. Ο εξωτερικός φλοιός του είδους αυτού είναι γνωστός ως φελλός και χρησιμοποιείται στην κατασκευή πωμάτων καθώς και σε άλλες βιομηχανικές και όχι μόνο εφαρμογές.
Φτάνει σε ύψος μέχρι τα 20 μέτρα, αλλά στη φύση είναι λιγότερο ανεπτυγμένο. Μπορεί να ζήσει 150 με 300 χρόνια. Είναι είδος φωτόφιλο και ξηροθερμικό, προσαρμοσμένο στο μεσογειακό κλίμα.
Από το εξωτερικό μέρος του κορμού του δέντρου συλλέγεται ο φελλός. Η συλλογή του φελλού γίνεται κάθε 10 με 15 χρόνια, συνήθως Ιούνιο και Ιούλιο, με τη πρώτη συγκομιδή να είναι κατώτερης ποιότητας, με μεγάλους πόρους και μικρή ελαστικότητα. Μετά από κάθε συγκομιδή ο εξωτερικός φλοιός του δέντρου αναγεννάται και ύστερα από οκτώ περίπου χρόνια έχει αρκετό πάχος ώστε να συλλεχθεί ξανά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρύες Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Δέντρα
Ουτρεμέρ
μικρογραφία|δεξιά|200px|Ανακατασκευή του ναού της Ιερουσαλήμ. Από το βιβλίο του Γουλιέλμου της Τύρου Histoire d'Outremer
Ουτρεμέρ (Outre-mer, το οποίο στα γαλλικά σημαίνει "υπερπόντιες κτήσεις") ήταν το γενικό όνομα που δόθηκε στα Σταυροφορικά κράτη που συστάθηκαν μετά την Α' Σταυροφορία. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές και ως συνώνυμο των Λεβάντες, Συρία και Παλαιστίνη που ενσωμάτωναν περιοχές, οι οποίες είναι σήμερα τμήματα του Ισραήλ, της Ιορδανίας, της Συρίας, της Τουρκίας και του Λιβάνου.
Ο όρος μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για οποιαδήποτε χώρα "πέρα απ' τη θάλασσα". Χαρακτηριστικά, ο Λουδοβίκος Δ' της Γαλλίας αποκαλούνταν "Louis d'Outremer", καθώς είχε ανατραφεί στην Αγγλία.
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Σταυροφορικά κράτη
Καζίμιρ Α΄ της Βαρσοβίας
O Καζιμίρ Α΄, πολων. Kazimierz I (1329/31 - 26 Νοεμβρίου/5 Δεκεμβρίου 1355) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Τσερσκ (1341-49 μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Σιεμόβιτ Γ΄), κυβερνήτης της Ράβα Μαζονιέτσκα (1345- μαζί με τον αδελφό του), της Βαρσοβίας (1349-), τού Σοχάτσζεβ (1351-) και υποτελής τού βασιλιά της Πολωνίας (1351-).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας και της Μαρίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Γιούρι Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας.
Το 1340 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Μπολέσλαφ της Γαλικίας-Βολινίας και το επόμενο έτος ο πατέρας του. Ο Καζιμίρ Α΄ και ο δευτερότοκος αδελφός του Σιεμόβιτ Γ΄ κυβέρνησαν μαζί τις πατρικές κτήσεις. Το 1345 απεβίωσε ο θείος τους Σιεμόβιτ Β΄ και κληρονόμησαν τη Ράβα Μαζοβιέτσκα.
Τέσσερα έτη μετά διαίρεσαν επίσημα τις περιοχές τους: ο Καζιμίρ Α΄ έλαβε τη μικρή περιοχή της Βαρσοβίας. Είναι η πρώτη φορά, που η πόλη έγινε πρωτεύουσα ενός δουκάτου των Πιαστ. Το 1351 έλαβε από την κληρονομία τού εξαδέλφου του Μπολέσλαφ Γ΄ το Σοχέτσεφ. Στον εξάδελφο ανήκε επίσης το Γκοστύνιν (το έλαβε ο Σιεμόβιτ Γ΄), το Πουότσκ και η Βίζνα (τα έλαβε ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας, 2ος εξάδελφος τού πατέρα τους). Το 1351 οι δύο αδελφοί αποφάσισαν να δηλώσουν υποτέλεια στον Καζιμίρ Γ΄. Ως ανταμοιβή έλαβαν την υπόσχεση ότι, αν ο βασιλιάς αποβιώσει χωρίς γιο, όλη η κληρονομία τού Μπολέσλαφ Γ΄ θα περιέλθει σε αυτούς· στην πράξη έλαβαν άμεσα το Πουότσκ, αφού πλήρωσαν 2.000 φίνες.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Ιάκωβος Α΄ του Λα Μαρς
Ο Ιάκωβος των Βουρβόνων ή Ιάκωβος Α΄ του Λα Μαρς (Jacques Ier de Bourbon-La Marche, 1321 - 6 Απριλίου 1362) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης του Ποντιέ (1351-1360) και του Λα Μαρς (1356-1362), ο πρώτος τού κλάδου του Λα Μαρς (μετέπειτα Βαντόμ).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Βουρβόνης και της Μαρίας των Αβέν, κόρης του Ιωάννη Β΄ κόμη της Ολλανδίας.
Το 1354 δημιουργήθηκε η γαλλική χωροφυλακή αλλά λόγω πολιτικών αντιθέσεων παραιτήθηκε από την αρχηγία της (1356) και πολέμησε στην μάχη του Πουατιέ όπου σκοτώθηκε ο αδελφός του Πέτρος Α΄ της Βουρβόνης. Ο Ιάκωβος αιχμάλωτος των Άγγλων ελευθερώθηκε με την συνθήκη του Μπρετινί, όπου το Πονθιέ δινόταν στους Άγγλους, ο ίδιος κληρονόμησε το Λα Μαρς από τον αδελφό του Πέτρο. Η ειρήνη που τους υποσχέθηκε τελικά η Αγγλία ήταν ψεύτικη, σύντομα ανασυντάχθηκαν σε νέες εκστρατείες καταστρέφοντας την Γαλλική ύπαιθρο, και αιχμαλωτίζοντας ολόκληρες πόλεις. Ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας επιστρέφοντας από την αιχμαλωσία ζήτησε την δημιουργία στρατού, αλλά η ήττα του από τους Άγγλους στην μάχη του Μπρινιέ ήταν συντριπτική (1362). Ο ίδιος ο Ιάκωβος και ο μεγαλύτερος γιος του, Πέτρος Β΄ κόμης του Λα Μαρς, έπεσαν στο πεδίο της μάχης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1335 την Ιωάννα των Σατιγιόν, κόρη του Ούγου κυρίου του Λεζ και απέκτησε τέκνα:
Αλίκ Λ. Αλίκ
Ο '''Αλίκ Λ. Αλίκ''' (Alik L. Alik) είναι διπλωμάτης και πολιτικός από τις Ομόσπονδες Πολιτείες Μικρονησίας, αντιπρόεδρος της χώρας από το 2007 ως το 2015. Είναι παντρεμένος με τη Σρα Λόνο και έχουν 2 παιδιά.