cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δουκάτο της Πρωσίας
Το 1525 κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Κρακοβίας, ο Μέγας Μάγιστρος των Τευτονικών Ιπποτών, Αλβέρτος, εκκοσμίκευσε την πρωσική επικράτεια της τάξης Ιπποτών, και ονομάστηκε Αλβέρτος, Δούκας της Πρωσίας. Καθώς η περιοχή αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα του Βασιλείου της Πολωνίας από τη Δεύτερη Ειρήνη της Αγκάθου (1466), ο βασιλιάς της Πολωνίας Σιγισμούνδος Α΄ ο Γηραιός, ως επικυρίαρχος, παραχώρησε την περιοχή ως κληρονομικό φέουδο της Πολωνίας στον Δούκα Αλβέρτο σύμφωνα με τη Συνθήκη της Κρακοβίας, μια απόφαση που σφραγίστηκε από τον Πρωσικό φόρο τιμής στην Κρακοβία τον Απρίλιο του 1525. Ο νέος δούκας καθιέρωσε τον Λουθηρανισμό ως την πρώτη διαμαρτυρόμενη κρατική εκκλησία. Η πρωτεύουσα παρέμεινε στην Καινιξβέργη (Πολωνικά: Królewiec, Λιθουανικά: Karaliaučius, σύγχρονο Καλίνινγκραντ).
Το δουκάτο κληρονομήθηκε από τους πρίγκιπες-εκλογείς των Χοεντσόλερν του Βρανδεμβούργου το 1618. Αυτή η προσωπική ένωση αναφέρεται ως Βρανδεμβούργο-Πρωσία. Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος, ο "Μεγάλος Εκλογέας" του Βρανδεμβούργου, πέτυχε πλήρη κυριαρχία επί του Δουκάτου βάσει της Συνθήκης του Βεχλάου του 1657, που επιβεβαιώθηκε με τη Συνθήκη της Ολίβα του 1660. Τα επόμενα χρόνια, έγιναν προσπάθειες επιστροφής στην πολωνική κυριαρχία, ειδικά από την πρωτεύουσα Καινιξβέργη, των οποίων οι διαρρήκτες απέρριψαν τις συνθήκες και θεωρούσαν την περιοχή ως μέρος της Πολωνίας. Το Δουκάτο της Πρωσίας προωθήθηκε σε βασίλειο το 1701.
Παραπομπές
Πρωσια Κατηγορία:Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία Κατηγορία:Ιστορία της Πρωσίας Κατηγορία:16ος αιώνας στην Πρωσία Πρωσιας
Αντρέι Μπίτοφ
Ο Αντρέι Μπίτοφ (ρωσικά: Андре́й Гео́ргиевич Би́тов, Λένινγκραντ, ΕΣΣΔ, 27 Μαΐου 1937 - Μόσχα, Ρωσία, 3 Δεκεμβρίου 2018) ήταν σύγχρονος Ρώσος συγγραφέας, με έργο που απλώνεται σε βάθος δεκαετιών. Έχει χαρακτηριστεί ως ο θεμελιωτής του ρωσικού μεταμοντερνισμού, ενώ τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.
Βιογραφία
Ο Μπίτοφ γεννήθηκε στις 27 Μαΐου του 1937 στην Αγία Πετρούπολη, η οποία την περίοδο της γέννησής του ήταν γνωστή ως Λένινγκραντ και ανήκε στη Σοβιετική Ένωση. Γονείς του ήταν ο αρχιτέκτονας Γκεόργκι Λ. Μπίτοφ (1902-1977) και η δικηγόρος Όλγα Κέντροβα (1905-1990). Κατά τη νηπιακή του ηλικία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει οικογενειακώς τη γενέτειρά του και να καταφύγει στην περιοχή των Ουραλίων εξαιτίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής εισβολής στην ΕΣΣΔ. Σπούδασε μηχανικός εξορύξεων στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ, ολοκληρώνοντας τη φοίτησή του το 1962, καθώς στο μεσοδιάστημα είχε αποβληθεί προσωρινά από τη σχολή, πέρασε από διάφορα εργασιακά περιβάλλοντα και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Ο Μπίτοφ στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Μόσχας (2013). Στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ εγκαινίασε την ενασχόλησή του με τη συγγραφή, συμμετέχοντας στη λογοτεχνική λέσχη της σχολής του. Ο Μπίτοφ ξεκίνησε να δημοσιεύει διηγήματα το 1960 σε λογοτεχνικό περιοδικό και το 1963 εξέδωσε στο Λένινγκραντ το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Το μεγάλο μπαλόνι» που περιελάμβανε διάφορα διηγήματά του. Τα επόμενα χρόνια δημοσίευσε έργα όπως η «Εξοχή» (Μόσχα, 1967) που θεωρείται ένα από τα καλύτερα βιβλία του, το - ταξιδιωτικού χαρακτήρα - «Μαθήματα από την Αρμενία» που κυκλοφόρησε το 1969  , τα «Επτά ταξίδια» (1976) κ.ά. Μεταξύ των ετών 1971 και 1972, ο Μπίτοφ ολοκλήρωσε τη συγγραφή του μυθιστορήματος «Ο οίκος του Πούσκιν», στο οποίο καταπιάστηκε με τα αρνητικά σημάδια της σταλινικής περιόδου στις ζωές των ανθρώπων που τη βίωσαν. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1978 στις ΗΠΑ (στη ρωσική γλώσσα), καθώς απορρίφθηκε η έκδοσή του στη χώρα του. Εν τέλει κυκλοφόρησε στη Σοβιετική Ένωση μόλις κατά την περίοδο της Περεστρόικα. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα έχει χαρακτηριστεί ως το σπουδαιότερο και πιο γνωστό έργο του Μπίτοφ, καθώς και ένα από τα σημαντικότερα έργα του ρωσικού μεταμοντερνισμού, αλλά και της εποχής του. Τα επόμενα χρόνια τα έργα του λογοκρίθηκαν, ενώ από το 1978 ζούσε μεταξύ Λένινγκραντ και Μόσχας. Επανεμφανίστηκε στα γράμματα την περίοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και επιπλέον ξεκίνησε τα ταξίδια στο εξωτερικό διδάσκοντας ρωσική λογοτεχνία σε διάφορα πανεπιστήμια, κατά κύριο λόγο στις ΗΠΑ.
Κατά καιρούς ο Μπίτοφ λάμβανε δημόσια θέση πάνω σε διάφορα γεγονότα της ρωσικής επικαιρότητας και το 2014 υπέγραψε μαζί με άλλους διανοούμενους, καλλιτέχνες κλπ ανακοίνωση με την οποία τασσόταν ενάντια στη ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία και στην προσάρτηση της Κριμαίας. Απεβίωσε σε νοσοκομείο της Μόσχας, την 3η Δεκεμβρίου του 2018.
Αποτίμηση
Ο Μπίτοφ υπήρξε ένας πολυγραφότατος συγγραφέας. Η συγγραφική του παραγωγή διακρίνεται από μια ποικιλία και περιλαμβάνει διηγήματα, μυθιστορήματα, ποιήματα, σενάρια κινηματογραφικών ταινιών, δοκίμια, ταξιδιωτικές εντυπώσεις κ.ά., ενώ ασχολήθηκε με έννοιες όπως το νόημα και ο σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης, η συνείδηση, η πραγματικότητα, οι τέχνες, η ιστορία κ.ο.κ. Τη δεκαετία του 1960 καταχωρήθηκε από τους κριτικούς λογοτεχνίας της εποχής στην κατηγορία των λεγομένων Ρώσων νεωτεριστών διηγηματογράφων μαζί με τους Βασίλι Ακσένοφ, Βίκτορ Κονέτσκι κλπ. Θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ρωσικού λογοτεχνικού μεταμοντερνισμού και για τη συμβολή του στα γράμματα τιμήθηκε με βραβεία και διακρίσεις στην πατρίδα του και στο εξωτερικό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Ρώσοι λογοτέχνες Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ταξιδιωτική λογοτεχνία Κατηγορία:Μεταμοντερνισμός
Ρομβοειδής Πυραμίδα
Το χαμηλότερο μέρος της πυραμίδας χτίστηκε με κλίση 54 μοιρών, αλλά το πάνω μέρος συνέχισε σε μια γωνία 43 μοιρών, δίνοντας στην πυραμίδα αυτήν την "κυρτή" εμφάνιση.
Οι αρχαιολόγοι σήμερα πιστεύουν ότι η ρομβοειδής πυραμίδα αποτελεί στάδιο μετάβασης από την βαθμιδωτή πυραμίδα προς την κατασκευή πυραμίδας με επίπεδες πλευρές. Έχει προταθεί ότι εξαιτίας της μεγάλης κλίσης των πλευρών με την οποία άρχισε η κατασκευή (54 μοίρες), το οικοδόμημα παρουσίασε σημεία αστάθειας, αναγκάζοντας τους κατασκευαστές να συνεχίσουν με μικρότερη κλίση για να αποτρέψουν την κατάρρευσή του. Αυτή η θεωρία ξεκίνησε από το γεγονός ότι ή πυραμίδα που χτίστηκε από τον Σνεφρού αμέσως μετά, άρχισε από την αρχή με τη μικρότερη κλίση των 43 μοιρών. Αυτή η θεωρία είναι σε αντίθεση με τη θεωρία που υποστηρίζει ότι η αλλαγή στην κλίση επιλέγει για να συντομευθεί η ολοκλήρωση της πυραμίδας, καθώς ο Σνεφρού ήταν ετοιμοθάνατος. Το 1974 ο Κουρτ Μέντελσον πρότεινε ότι η αλλαγή της κλίσης ήταν μέτρο προφύλαξης, λόγω της κατάρρευσης ενώ χτιζόταν της πυραμίδας του Σνεφρού στο Μεϊντούμ.
Η πυραμίδα επίσης είναι μοναδική μεταξύ των περίπου 90 πυραμίδων που έχουν βρεθεί στη Αίγυπτο, για το γεγονός ότι η αρχική εξωτερική επικάλυψη από γυαλισμένο ασβεστόλιθο έχει διατηρεί στο μεγαλύτερο μέρος.
Το αρχαίο επίσημο όνομα της πυραμίδας της Κυρτής Πυραμίδας γενικά μεταφράζεται ως (Η)-Νοτιότερη-Λαμπερή-Πυραμίδα, ή Ο Σνεφρού-Λάμπει-στο-Νότο.
Εσωτερικά περάσματα
Η Κυρτή Πυραμίδα έχει δύο εισόδους, μία σχετικά χαμηλά στην βόρεια πλευρά, όπου έχει κατασκευαστεί και ξύλινη σκάλα για την ευκολία των τουριστών, και μια δεύτερη είσοδο ψηλά στη δυτική πλευρά της πυραμίδας. Κάθε είσοδος οδηγεί σε θάλαμο με ψηλή οροφή με βαθμιδωτά τοποθετημένες πέτρινες πλάκες. Η βόρεια είσοδος οδηγεί σε ένα θάλαμο που είναι κάτω από το επίπεδο του εδάφους, ενώ η δυτική σε ένα θάλαμο που βρίσκεται στο εσωτερικό της πυραμίδας. Μια τρύπα στην οροφή του βόρειου θαλάμου (σήμερα προσβάσιμη με ξύλινη σκάλα 15 μέτρα ύψους)    οδηγεί μέσω ενός περάσματος στο πέρασμα της δυτικής εισόδου.
Το δυτικό πέρασμα φράζεται από δύο πέτρινους ογκόλιθους που δεν έχουν τοποθετηθεί κάθετα όπως σε άλλες πυραμίδες, αλλά με μια κλίση 45 μοιρών. Ο ένας από αυτούς είναι τοποθετημένος από την εποχή της κατασκευής της πυραμίδας, και έχει ανοιχτεί μία τρύπα σε αυτόν, ενώ ο άλλος παραμένει στηριγμένος σε ένα αρχαίο δοκάρι από κέδρο. Το πέρασμα από το βόρειο θάλαμο που αναφέρθηκε παραπάνω, συναντάει το δυτικό πέρασμα μεταξύ αυτών των δύο πορτών που φράζονται από τους ογκόλιθους.
Ναός της πυραμίδας
Στη δυτική πλευρά της πυραμίδας υπάρχουν τα ερείπια του ναού της πυραμίδας. Όπως ο ναός της πυραμίδας του Μεϊντούμ, πίσω από το ναό υπάρχουν δύο στήλες οι οποίες σήμερα έχουν απομείνει μόνο ως μονοκόμματες πέτρες, ενώ επίσης δεν υπάρχουν στο χώρο επιγραφές. Τα υπολείμματα του ναού είναι αποσπασματικά, αλλά υποθέτουμε ότι ήταν παρόμοιος με το ναό της πυραμίδας του Μεϊντούμ.
Η πυραμίδα της βασίλισσας
Στην νότια πλευρά της πυραμίδας υπάρχει μια πολύ μικρότερη πυραμίδα, γνωστή ευρέως ως η Πυραμίδα της Βασίλισσας, αλλά για την ακρίβεια ως βοηθητική ή πυραμίδα "δορυφόρος". Αντίθετα από άλλες βοηθητικές πυραμίδες, –για παράδειγμα της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας–, οι οποίες έχουν ένα κατωφερές πέρασμα που καταλήγει στον ταφικό θάλαμο, το κατωφερές πέρασμα αυτής της πυραμίδας καταλήγει σε ένα οριζόντιο πέρασμα, που ακολουθείται από ένα ανωφερές πέρασμα το οποίο μπορεί να είχε χρησιμοποιηθεί για αποθήκευση πέτρινων ογκόλιθων για την σφράγιση του περάσματος. Ο θάλαμος στο τέλος αυτού του ανωφερούς περάσματος είναι πολύ μικρός για να έχει χρησιμοποιηθεί για ανθρώπινη ταφή, το οποίο γεγονός υποστηρίζει την υπόθεση ότι αυτές η βοηθητικές πυραμίδες είχαν σκοπό να φυλάξουν τα εσωτερικά όργανα του βασιλιά, καθιστώντας τες έτσι το ανάλογο των κανοπικών αγγείων των μεταγενέστερων εποχών.
Διάδρομος και Ναός της Κοιλάδας
Την Κυρτή Πυραμίδα περιέβαλε περίβολος, από την βόρειο-δυτική πλευρά του οποίου ξεκινούσε διάδρομος προς το Ναό της Κοιλάδας (από τον οποίο υπάρχει πιθανότητα να συνέχιζε άλλος διάδρομος προς την όχθη του ποταμού). Πιστεύεται ότι αυτή ήταν η πρώτη πυραμίδα με Ναό της Κοιλάδας, στοιχείο που θα γινόταν μόνιμο για τις επόμενες πυραμίδες. Εδώ τα μέρη του Ναού συνιστούσαν ο διάδρομος που οδηγεί στην είσοδο, στον οποίο εκατέρωθεν υπήρχαν θάλαμοι αποθήκευσης, ανοιχτός περίβολος, και το εσωτερικό άδυτο, με δέκα τετράγωνες κολώνες, στο οποίο υπήρχαν αγάλματα του Σνεφρού, κατασκευαστή της πυραμίδας και του συγκροτήματος. Αντίθετα από τους περισσότερους ναούς μετέπειτα εποχών, αυτός ήταν διακοσμημένος με σκηνές που απεικόνιζαν τους νομούςς της Αιγύπτου και τη γιορτή του Χεμπ Σεντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες αιγυπτιακές πυραμίδες
Μάχη του Κεφαλόβρυσου
Η Μάχη του Κεφαλόβρυσου, ή Μάχη του Καρπενησίου, έλαβε χώρα κοντά στο Καρπενήσι, το πιθανότερο το βράδυ της 8ης Αυγούστου προς 9η Αυγούστου 1823, μεταξύ δύναμης επαναστατημένων Ελλήνων ατάκτων και των Οθωμανικών στρατευμάτων. Οι Έλληνες πολέμησαν υπό την καθοδήγηση του Σουλιώτη Μάρκου Μπότσαρη.
Τα προηγηθέντα
Το καλοκαίρι του 1823, οι Οθωμανοί με επικεφαλής τον Μουσταή Πασά της Σκόδρας έκαναν νέα εκστρατεία με σκοπό την κατάληψη της οχυρής πόλεως του Μεσολογγίου. Ο Μουσταής Πασάς, αφού υπέταξε τα Άγραφα αμαχητί, έφτασε σύντομα στο Καρπενήσι. Παράλληλα, την 28η Ιουλίου 1823, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης συναντήθηκε με τον Μάρκο Μπότσαρη στο Σοβολάκο. Τμήματα του στρατιωτικού σώματος του Καραϊσκάκη ακολούθησαν τον Μπότσαρη, ο οποίος σκόπευε να ανακόψει την νέα εκστρατεία των Οθωμανών, ενώ ο Καραϊσκάκης, ίσως την 6-7 Αυγούστου, αποσύρθηκε στη Μονή Προυσού, με σοβαρά προβλήματα υγείας. Οι ελληνικές δυνάμεις, που μόλις έφταναν τους 1.250 άντρες, στρατοπέδευσαν στο Μικρό και Μεγάλο Χωριό. Στις 4 Αυγούστου, στρατοπέδευσε στο Κεφαλόβρυσο η εμπροσθοφυλακή του Μουσταή Πασά υπό τον θείο του, Τσελελεδήν μπέη, με 5.000 ή 7.000 Αλβανούς, Γκέκηδες και Μιρδίτες (καθολικούς Αλβανούς). Στις 7 Αυγούστου ο Μάρκος έστειλε κατασκόπους (Τούσιας Μπότσαρης, Ιωάννης Μπαϊρακτάρης, Αθανάσιος Κουτσονίκας κ.ά.) σε αυτό το εχθρικό στρατόπεδο οι οποίοι γύρισαν την άλλη μέρα με πολλές πληροφορίες και πάρθηκαν οι πολεμικές αποφάσεις. Ο Μπότσαρης θα έκανε επίθεση στο Κεφαλόβρυσο ενώ οι υπόλοιποι θα έκαναν επίθεση την ίδια στιγμή από την κορυφογραμμή του χωριού Άγιος Ανδρέας, την τότε θέση Πλατάνια.
Η μάχη
thumb|left|270px|Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη. Την νύχτα της 8ης προς 9η Αυγούστου, ο Μάρκος Μπότσαρης με δύναμη 450 Σουλιωτών (ή κατά μία άλλη εκδοχή 350 ) και ένα άλλο σώμα υπό τον Κίτσο Τζαβέλα (το οποίο υποχώρησε μετά από σύντομη ανταλλαγή πυρών ) επιτέθηκαν κατά της εμπροσθοφυλακής του οθωμανικού στρατοπέδου στο Κεφαλόβρυσο. Σκοπός του Μπότσαρη ήταν η σύλληψη των αξιωματικών και συγκεκριμένα του Μουσταή. Οι Αλβανοί είχαν λάβει ελλιπή αμυντικά μέτρα, γεγονός που οδήγησε σε πολλές απώλειες από πλευράς τους, καθώς οι Σουλιώτες εισέβαλαν αθόρυβα στο στρατόπεδό τους. Οι τελευταίοι, μετά από τη χρήση πυροβόλων όπλων, πέρασαν σε επίθεση με γιαταγάνια. Επικράτησε ταραχή και πανικός στις τάξεις του εχθρού και η φθορά ήταν μεγάλη. Οι Σουλιώτες πίστεψαν ότι είχαν νικήσει, αναγκάστηκαν όμως να υποχωρήσουν όταν διαπίστωσαν ότι ο Μπότσαρης είχε πέσει νεκρός από σφαίρα που τον χτύπησε στο δεξί μάτι, αλλά μόνο ύστερα από την ασφαλή απομάκρυνση του άψυχου σώματος του αρχηγού τους από το πεδίο της μάχης. Οι τουρκικές απώλειες υπήρξαν βαριές, περίπου 800-1.500 άνδρες, σε αντίθεση με τις ελληνικές που ήταν ελάχιστες. Επίσης οι Έλληνες άρπαξαν 690 τουφέκια, 1.000 πιστόλια, δύο σημαίες, πολλά άλογα και μουλάρια και άλλα είδη. Η απώλεια όμως του στρατηγού Μάρκου Μπότσαρη ήταν τεράστια. Τάφηκε στο Μεσολόγγι με μεγάλες τιμές.
Η ημερομηνία της μάχης
Για την ακριβή ημερομηνία της μάχης οι πηγές διαφέρουν, από 7-8 Αυγούστου (Π. Αραβαντινός κ.ά.) έως τις 10-11 Αυγούστου (Μέντελσον Μπαρτόλντυ, Γ. Κορδάτος). Στην 8-9 Αυγούστου συμφωνούν οι περισσότερες πηγές, μεταξύ των οποίων οι Μιχ. Σχινάς, ο τότε Κυβερνήτης Κ. Μεταξάς, οι Σπ. Τρικούπης και Κ. Παπαρρηγόπουλος, ο Φρ. Πουκεβίλ κ.ά. Η σπουδαιότερη μαρτυρία προέρχεται από επιστολή του ίδιου του Μάρκου Μπότσαρη προς τον Λόρδο Βύρωνα, με ημερομηνία 8-8-1823, όπου αναφέρει:
"Απόψε σκοπεύω κάτι να επιχειρήσω εναντίον ενός σώματος Αλβανών εξ έξ έως επτά χιλιάδων, στρατοπεδευμένων σιμά εις το αυτό μέρος ..." . Σύμφωνα με την έκθεση των γεγονότων από τον Κίτσο Τζαβέλα αυτή η επίθεση έγινε περίπου στις 10:15 της 8 Αυγούστου, "εφορμήσεως δοθησομένου σημείου εκ μέρους του Μάρκου διά σάλπιγγος", και συνεχίστηκε μέχρι το πρωί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεφαλοβρυσο Κεφαλοβρυσο Κεφαλοβρυσο Κεφαλοβρυσου Μαχη
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1910
Tο Δ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1910 διεξήχθη την Κυριακή 4 Απριλίου 1910, στην Αθήνα με την εκκίνηση και τον τερματισμό να γίνονται στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Νικητής αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. και κατέκτησε το επαμειβόμενο κύπελλο του Βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουήλ.
Χρονικό του αγώνα
Στον αγώνα μετείχαν 22 δρομείς: 10 του Πανελληνίου, 11 του Εθνικού και ένας του Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς. Δεδομένου πως δεν συνδυάστηκε με άλλο αθλητικό γεγονός, η παρουσία του κόσμου στο Στάδιο ήταν περιορισμένη. Από πλευράς επισήμων παρέστησαν ο υπουργός Δικαιοσύνης Φικιώρης, ο γεν. γραμματεύς της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων Σπυρίδων Λάμπρος και ο καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου του Πανεπίστημίου Γεώργιος Στρέιτ
Η διαδρομή είχε συνολικό μήκος 12.000μ αλλά δεν υπάρχει περιγραφή της. Η εκκίνηση δόθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 16:00 και οι δρομείς βγήκαν από την ΒΑ κρύπτη προς το λόφο του Αρδηττού. Αγωνίστηκαν υπό την επίβλεψη του ανθυπίλαρχου Βάλλα που τους ακολουθούσε έφιππος. Επέστρεψαν έπειτα από 45΄ λεπτά περίπου. Στη νικήτρια ομάδα των αγώνων απονεμήθηκε το βαρύτιμο ασημένιο Κύπελλο, επίχρυσο εσωτερικά, που είχε προσφέρει ο Ιταλός βασιλέας Βιτόριο Εμμανουέλε. Το κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. και μετά τη λήξη του αγώνα ο Σπυρίδων Λάμπρος, ως γεν. γραμματέας της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων, ανήγγειλε το αποτέλεσμα τηλεγραφικά στον βασιλιά της Ιταλίας. Ο νικητής του ατομικού αγωνίσματος Γ. Μανωλάσης πέτυχε νέο ρεκόρ αγώνων βελτιώνοντας την παλιά επίδοση κατά 6΄13΄΄.
Τα αποτελέσματα
Σημειώσεις: 1 Tην ομάδα του Εθνικού αποτελούσαν οι: Στ. Δημητρίου, Χ. Δάβαρης, Κ. Λέπουρας, Φ. Κόπελας, Γ. Γκιουλαφέντης. 2 Την ομάδα του Πανελλήνιου αποτελούσαν οι: Γ. Μανωλάσης, Ι. Παναγάκος, Γ. Κουλουμπέρδας, Α. Κωνσταντακόπουλος, Εμμ. Καστρινός.
Πηγές
Κατηγορία:Στίβος το 1910 Ανδρων Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Σαβέρν
Η Σαβέρν (Γαλλικά: Saverne) είναι γαλλική κοινότητα, υπονομαρχία του νομού Κάτω-Ρήνου, στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ, στα βορειοανατολικά της Γαλλίας.
Βρίσκεται στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Αλσατίας και είναι χτισμένη κατά μήκος του καναλιού του Μάρνη-Ρήνου στην αρχή ενός περάσματος πάνω στα Βόσγια όρη. Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε 11.239 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Σαβερνουά (ζ).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Σαβέρν στο κανάλι [[Μάρνης (ποταμός)|Μάρνη-Ρήνου]] εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της περιοχής [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ με τις κυριότερες πόλεις. Η Σαβέρν στα βορειοδυτικά του νομού Κάτω-Ρήνου]] αριστερά|μικρογραφία|Η οικία Κατς, 1605 Η κοινότητα Σαβέρν βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού Κάτω-Ρήνου, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, στα σύνορα μεταξύ του νομού Μοζέλ και της πρώην επαρχίας της Λωρραίνης. Βρίσκεται στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Αλσατίας, στα σύνορα με τη Γερμανία.
Η πόλη καταλαμβάνει στρατηγική θέση στη διάβαση της Σαβέρν (413 μέτρα υψόμετρο), ένα από τα φυσικά περάσματα μεταξύ του οροπεδίου της Λωρραίνης και της πεδιάδας της Αλσατίας, στο βόρειο άκρο των Βοσγίων.
Διασχίζεται από αρκετά υδάτινα ρεύματα: τον ποταμό Ζορν και παραποτάμους του. Ωστόσο, το κυριότερο είναι το κανάλι Μάρνη-Ρήνου, το οποίο συνδέει το Βιτρί-λε-Φρανσουά με το Στρασβούργο. Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται μαρίνα που φιλοξενεί μια βάση ενοικίασης σκαφών.
Η πόλη βρίσκεται σε απόσταση 45 χλμ. βορειοδυτικά του Στρασβούργου -πρωτεύουσα του νομού-, 87 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Νανσί, 96 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Μετς και 368 χιλιόμετρα ανατολικά του Παρισιού.
Το κλίμα είναι εύκρατο με μέση ετήσια θερμοκρασία 9,7 ° C. Οι βροχοπτώσεις είναι σημαντικές και ακόμη και στον πιο ξηρό μήνα υπάρχει μεγάλη βροχόπτωση. Στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν είναι τύπου Cfb. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 658 mm.
Η έκταση της κοινότητας είναι 26,01 χμ². Βρίσκεται σε υψόμετρο 177 έως 463 μέτρων.
Η Σαβέρν διατηρεί τα ίχνη ενός παρελθόντος που χρονολογείται από την Αρχαιότητα: ερείπια του ρωμαϊκού τείχους, μεσαιωνικό τείχος, ρομανκή εκκλησία, μοναστήρι, αξιόλογα παλιά σπίτια. Η πόλη βρίσκεται σε έναν εξαιρετικό φυσικό χώρο, στους πρόποδες των δασωμένων βουνών και περιβάλλεται από οχυρωμένα κάστρα.
Ιστορία
Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και από τον 1ο αιώνα μ.Χ. εμφανίστηκε στην περιοχή ένας οικισμός δίπλα σε ένα ρωμαϊκό στρατόπεδο. Έτσι άρχισε να αναπτύσσεται η πόλη, αρχικά με την ονομασία Tres Tabernae Cesaris (οι τρεις ταβέρνες του Καίσαρα), όνομα που έλαβε γιατί στις παλαιότερες εποχές υπήρχαν τρία πανδοχεία στο δρόμο προς το οροπέδιο της Λωρραίνης όπου οι ταξιδιώτες αναπαύονταν και άλλαζαν ζώα στις άμαξες λόγω της απότομης κλίσης. Ήταν ένας σημαντικός τόπος ήδη από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τον 3ο αιώνα, η πόλη Tres Tabernae οχυρώθηκε, όπως πολλές άλλες πόλεις της Αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή. Μετά την καταστροφή της από τους Αλαμανούς, ξαναχτίστηκε από τον αυτοκράτορα Ιουλιανό.
Με την εγκατάσταση των Αλαμανών στην περιοχή, η πόλη πέρασε στη σφαίρα επιρροής των γερμανικών λαών. Μετά το 870 μ.Χ. η πόλη ανήκε στην Ανατολική Φραγκία, η οποία μετατράπηκε σε Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Από το 1236, η πόλη ανήκε στους πρίγκιπες-επισκόπους του Στρασβούργου, οι οποίοι την κράτησαν μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση. μικρογραφία|250x250εσ|Το [[κάστρο των Ροάν]] Κατά τη διάρκεια του Γερμανικού Αγροτικού Πολέμου, η πόλη κατελήφθη, το 1525, από τους εξεγερμένους, οι οποίοι εκδιώχθηκαν με τη σειρά τους από τον δούκα Αντώνιο της Λωρραίνης. Υπέφερε πολλά από τις καταστροφές του Τριακονταετούς Πολέμου, αλλά το επισκοπικό παλάτι, το οποίο καταστράφηκε, λίγο αργότερα ξαναχτίστηκε. Μετά το 1680 η πόλη προσαρτήθηκε από τους Γάλλους. Το επισκοπικό παλάτι το 1852 μετατράπηκε από τον Ναπολέοντα Γ' σε τόπο κατοικίας για χήρες ιπποτών της Λεγεώνας της Τιμής.
Η Σαβέρν κατακτήθηκε από την Γερμανική αυτοκρατορία μετά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο. Επέστρεψε στη γαλλική κυριαρχία μετά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1913, η πόλη ήταν το θέατρο της περίφημης «Υπόθεσης της Σαβέρν». Από αυτό το γεγονός προήλθε ο όρος Zabernism (από το γερμανικό όνομα της πόλης Zabern), που σημαίνει κατάχρηση στρατιωτικής εξουσίας ή αδικαιολόγητη επιθετικότητα.
Αξιοθέατα-Μνημεία
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Ο μονόκερως, σύμβολο της πόλης αριστερά|μικρογραφία|Η εκκλησία Νοτρ-Νταμ-ντε-λα-Νατιβιτέ Το έμβλημα της πόλης είναι ο μονόκερως. Ο θρύλος λέει ότι ένα κέρατο μονόκερου βρέθηκε σε ένα από τα κοντινά ερειπωμένα κάστρα. Το πιο πιθανό είναι ότι το δόντι ανήκε σε ένα ναρβάλ και κατά λάθος θεωρήθηκε ως κέρατο μονόκερου. Ωστόσο, έδωσε το όνομά του στην τοπική μπύρα (Bière de la Licorne) και στο ζυθοποιείο (Brasserie la Licorne).
Το κύριο κτήριο της πόλης, το κάστρο των Ροάν, είναι η πρώην κατοικία των επισκόπων του Στρασβούργου, που ξαναχτίστηκε από τον καρδινάλιο του Ροάν το 1779 και χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς ως στρατώνες. Στεγάζει τώρα το μουσείο της πόλης με μεγάλη αρχαιολογική συλλογή ρωμαϊκών και κελτικών αντικειμένων, έναν ξενώνα, ένα μικρό μουσείο τέχνης και χειροτεχνίας, καθώς και τη συλλογή του 20ου αιώνα και εθνολογικής τέχνης που δωρίσθηκε από τη φεμινίστρια δημοσιογράφο και πολιτικό Λουίζ Βάις.
Ένας παλιός πύργος οπτικού τηλεγράφου, της γραμμής Παρισιού-Στρασβούργου, βρίσκεται κοντά στην πόλη. Ήταν ένας από τους 50 σταθμούς που κατασκευάστηκαν από την Α' Γαλλική Αυτοκρατορία σε αυτήν τη γραμμή που ήταν η δεύτερη αυτού του είδους στη Γαλλία, η πρώτη συνέδεσε το Παρίσι με τη Λιλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλσατίας Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Κεράλα
Η Κεράλα (കേരളം)(ορθή προφορά στα χίντι: Κέραλα) είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο Νότιο-νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας και η συνολική της έκταση είναι 38.863 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της περίπου 31.842.000. Πρωτεύουσά της είναι η Τιρουβανανταπουράμ, η πρώην Τριβαντρούμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Ιωάννης Πέτας
Ο Ιωάννης Πέτας ή Βαπτιστής ήταν αγωνιστής στην επανάσταση του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από τη Ζάκυνθο. Ήρθε στην Πελοπόννησο ακολουθώντας τον Γιαννάκη Κολοκοτρώνη μετά τη διαλυθείσα επανάσταση στη Βλαχία. Βρέθηκε στην πολιορκία της Τριπολιτσάς και ιδιαίτερα στη μάχη της Γράνας, στην οποία πήρε μέρος μαζί με άλλους Ζακυνθινούς. Ακολούθησε τον Κολοκοτρώνη και πήρε μέρος και στην πολιορκία της Πάτρας, όπου και διακρίθηκε στην περίφημη μάχη της 9ης Μαρτίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Προοδευτικό Κόμμα (Ισλανδία)
Το Προοδευτικό Κόμμα (ισλ. Framsóknarflokkurinn) είναι ένα ισλανδικό φιλελεύθερο, αγροτικό και κεντρώο πολιτικό κόμμα της Ισλανδίας. Το κόμμα είναι μέλος της Φιλελεύθερης Διεθνούς. Σημερινός ηγέτης του κόμματος είναι ο Σίγκμουντουρ Νταβίντ Γκουνλάουγκσον, ο οποίος εξελέγη στην θέση αυτή στις 18 Ιανουαρίου 2009.
Το κόμμα συμμετείχε μαζί με το φιλελεύθερο συντηρητικό Κόμμα Ανεξαρτησίας την περίοδο 1995-2007. Από το 1995 μέχρι το 2004 συμμετείχαν στην κυβέρνηση υπό τον αρχηγό του Κόμματος Ανεξαρτησίας Νταβίντ Όντσον, από το 2004 μέχρι το 2007, όμως, συμμετείχε στην κυβέρνηση υπό τον Χαλντόρ Ασγκρίμσον, ο οποίος προέρχεται από το Προοδευτικό Κόμμα. Ο Ασγκρίμσον παραιτήθηκε το 2006 ύστερα από την κακή πορεία του κόμματος στις δημοτικές εκλογές και η θητεία του έληξε το 2007. Στην συνέχεια, συμμετείχαν στην κυβέρνηση υπό τον Γκέιρ Χάαρντε.
Παρόλο που το κόμμα ιδρύθηκε αρχικά ως αγροτικό κόμμα, πράγμα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα δεδομένου της σημαντικής επιρροής του στους ψαράδες και στους αγρότες, σταδιακά εξελίχθηκε σε φιλελεύθερο κόμμα. Ιδρύθηκε το 1916 ύστερα από την συγχώνευση του Κόμματος Αγροτών (ισλ. Bændaflokkur) και των Ανεξάρτητων Αγροτών (Óháðir bændur).
Το Προοδευτικό Κόμμα ήταν συχνά το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας, ενώ έχει συνεργαστεί τόσο με την κεντροδεξιά, όσο και με την κεντροαριστερά.
Τον Ιανουάριο του 2009, το κόμμα αποφάσισε να μεταβάλλει την θέση του σχετικά με την συμμετοχή της Ισλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αφού, ενώ αρχικά ήταν υπέρ της συμμετοχή της χώρας σε αυτήν, διατηρώντας όμως κάποιες επιφυλάξεις, τελικά παραμένει σταθερά αντίθετο σε αυτό, αφήνοντας την Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία και το Λαμπρό Μέλλον ως τα κύρια κόμματα που τάσσονται υπέρ της συμμετοχής της Ισλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Ισλανδία Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα Κατηγορία:Αγροτικά κόμματα
Σολ
Η λέξη Σολ μπορεί να αναφέρεται:
Επαναληψιμότητα
Επαναληψιμότητα ή αξιοπιστία μέτρησης - επαναμέτρησης είναι η εγγύτητα της συμφωνίας των αποτελεσμάτων διαδοχικών μετρήσεων της ίδιας μεταβλητής, όταν η έρευνα διεξάγεται κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Με άλλα λόγια, οι μετρήσεις που λαμβάνονται από ένα συσγκεκριμένο άτομο ή όργανο μέτρησης στο ίδιο αντικείμενο, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, και σε κοντινό χρονικό διάστημα. Η μικρότερη του απόλυτου επαναληψιμότητα προκαλεί την μεταβλητότητα μέτρησης - επαναμέτρησης. Αυτή η μεταβλητότητα, ή διακύμανση ή διασπορά των αποτελεσμάτων μπορεί να προκληθεί, για παράδειγμα, από διακύμανση των ερευνητών ή/και διακύμανση μεταξύ των παρατηρητών. Μια μέτρηση μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι επαναλήψιμη όταν αυτή η διακύμανση είναι μικρότερη από ένα προκαθορισμένο όριο.
Νίκολας Χόμιτς
Ο Νίκολας Χόμιτς (Ουκρανικά: Микола Харитонович Хомич; γεννημένος στις 12 Ιουλίου 1959 στο Μπαρακούλ του Καζακστάν) – είναι Ουκρανός συγγραφέας, παιδίατρος, φιλάνθρωπος και ταξιδιώτης. Μέλος της Εθνικής Ένωσης Συγγραφέων της Ουκρανίας (2016).
Βιογραφία
Ο Νίκολας Χόμιτς γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1959 στο Μπαρακούλ του Καζακστάν. Το 1972, επέστρεψε με την οικογένειά του στην Ουκρανία, στην πατρίδα του πατέρα του, την ουκρανική πόλη Νοβοχράντ-Βολίνσκι.
Η επιλογή του μελλοντικού επαγγέλματος του επηρεάστηκε από το βιβλίο του Χούγο Γλάσερ «Το Δράμα της Ιατρικής. Ιστορίες γιατρών που διακινδύνευσαν τη ζωή τους στην έρευνα».
Το 1986-1987 συμμετείχε στην εκκαθάριση του εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας του Τσέρνομπιλ ως γιατρός της στρατιωτικής μονάδας.
Κατά τη διάρκεια της Περεστρόικα στην ΕΣΣΔ εργάστηκε ως γιατρός στο Τατζικιστάν. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ίδρυσε τη δική του ιατρική επιχείρηση.
Από το 1998 ζει στο Κίεβο.
Τα έργα του
Η επιθυμία του για γραφή εμφανίστηκε στην τρίτη τάξη. Στην ιστορία «Σχετικά με τα πάντα» ο συγγραφέας αναφέρει, ότι το 1967 είδε την ταινία «Νεφέλωμα της Ανδρομέδας», όπου η ιστορία αυτή του φάνηκε μισοτελειωμένη. Ως αποτέλεσμα, ο Ν. Χόμιτς αποφάσισε να την συνεχίσει: χρησιμοποίησε πολλές επιστημονικές εκφράσεις που είχε ακούσει ποτέ και είχε καταγράψει σε ένα ολόκληρο σημειωματάριο. Η μητέρα του ήταν ο πρώτος του αναγνώστης και κριτικός, αλλά δεν εκτίμησε το έργο του. Τον ρώτησε μόνο: γιατί δεν μελέτησες τα μαθήματα σου για το σχολείο; Η ιστορία αυτή ήταν ανώριμη και παιδιάστικα αφελής. «Είμαι ευγνώμων στη μητέρα μου τώρα -, λέει ο συγγραφέας. - Επειδή, ήρθα στη λογοτεχνία σε ώριμη ηλικία: με εμπειρία ζωής και προσωπικό απόθεμα γνώσεων».
Ο Ν. Χόμιτς έγραψε και δημοσίευσε δώδεκα βιβλία στην Ουκρανία. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου, ιδίως στα Αζερμπαϊτζάνικα, στα Ελληνικά, στα Λευκορωσικά, στα Ρουμανικά.
Τα βιβλία του συγγραφέα είναι διαθέσιμα σε πολλές κοινοβουλευτικές βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου και της Βιβλιοθήκης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 2011 και είναι μια συλλογή από ιστορίες και δοκίμια με τίτλο «Η νύχτα της γοργόνας». Το 2012 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του «Η ώρα».
Το 2013 και το 2016 εκδόθηκαν αντίστοιχα δυο ιστορικά μυθιστορήματα, η διλογία, «Χώρος Χ – Η επικράτεια του ψέματος» και «Το μυστικό της σαρκοφάγου».
Το 2021 εκδόθηκε η συλλογή από διηγήματα «Στην επιδίωξη του Νότιου Σταυρού» («Ουράνιο τόξο»).
«Η νύχτα της γοργόνας»
Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα, γραμμένο στα ρωσικά («Η νύχτα της γοργόνας», Φόλιο, 2011; μετάφραση – Γκαμάζιν, 2013), το οποίο περιλαμβάνει ιστορίες, διηγήματα και δοκίμια. Το βιβλίο χωρίζεται σε ενότητες: «Νύχτα της Γοργόνας» (τρεις ιστορίες), «Σκέψεις στο δρόμο» (4 δοκίμια) και «Πώς έγινα άνδρας» (5 διηγήματα). Η ικανότητα του συγγραφέα να δημιουργεί σύνθετη πλοκή στις ιστορίες του καθώς και να εκμεταλλεύεται την ειρωνεία ως καλλιτεχνική έκφραση είναι συναρπαστική, τον έχουν χαρακτηρίσει ως αδιόρθωτο ρομαντικό.
«Χώρος Χ - Η επικράτεια του ψέματος»
Γράφοντας βιβλία, ο συγγραφέας διαβάζει πολλά ειδικά βιβλία και ταξιδεύει πολύ. Ο συγγραφέας επισκέφτηκε τη Νορβηγία και τη Σουηδία για να γράψει αυτό το δεύτερο μυθιστόρημά του. Είναι μια συναρπαστική ιστορία αστυνομικής πλοκής που εκτυλίσσεται βασισμένη σε πολλά πραγματικά ιστορικά γεγονότα για το μυστηριώδες γκράφιτι της Σοφίας του Κιέβου. Το μυθιστόρημα αποκαλύπτει την ελάχιστα γνωστή αρχαία ουκρανική ιστορία.
«Το μυστικό της σαρκοφάγου»
Μετά το μυθιστόρημα «Χώρος Χ – Η επικράτεια του ψέματος» στον συγγραφέα ήρθε η επιθυμία να συνεχίσει την ιστορία της εξαφάνισης των λειψάνων του Γιάροσλαβ του Σοφού. Για να γράψει «Το μυστικό της σαρκοφάγου», ο συγγραφέας ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με τους μελετητές της Σοφίας του Κιέβου, μελέτησαν τα γεγονότα και τα στοιχεία της εξαφάνισης της εικόνας του Αγίου Νικολάου και των λειψάνων του Γιάροσλαβ του Σοφού. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο συγγραφέας όχι μόνο βρήκε τα ίχνη των απολεσθέντων λειψάνων, αλλά συνάντησε επίσης έναν άντρα που ξέρει πού βρίσκονται αυτά.
Το βιβλίο δημοσιεύθηκε στα Ρωσικά και Ουκρανικά το 2016.
Το μυθιστόρημα «Το μυστικό της σαρκοφάγου», μεταφράστηκε στα ελληνικά και δημοσιεύθηκε το 2019, έχει προταθεί δύο φορές – για το Βραβείο PUBLIC, Ελλάδα (2020) και το Βραβείο Drahoman Prize, Ουκρανία (2021).
«Το μαύρο φεγγάρι»
Αυτό είναι η συνέχεια του βιβλίου «Η νύχτα της γοργόνας». Αυτό το βιβλίο μας λέει για τα εξαφανισμένα ποτάμια του Κιέβου. Ο πρωταγωνιστής ταξιδεύει στο διάστημα και στο χρόνο, βυθισμένος σε έναν κόσμο ευγένειας και αγάπης.
«Στην επιδίωξη του Νότιου Σταυρού»
Το βιβλίο «Στην επιδίωξη του Νότιου Σταυρού» ( «Ουράνιο Τόξο», 2021) λέει για το πόσο μεγάλη σημασία είναι να κρατήσει κανείς την ελπίδα και ότι όλα μπορούν να αλλάξουν, ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάτι. Και ότι υπάρχει ένα θετικός κύκλος ανταπόδοσης σαν μπούμερανγκ, εάν βοηθήσεις κάποιον – σίγουρα το καλό θα σου επιστραφεί. Όλα στον κόσμο μας είναι διασυνδεδεμένα.
«Σχέδιο του Θεού»
Το έργο θα έχει ενδιαφέρον για όλους, όσοι θέλουν να μάθουν την αληθινή ιστορία της Ουκρανίας όχι από στεγνά έγγραφα, αλλά ξεδιπλώνοντας έναν ευρύ και ζωντανό καμβά μυθοπλασίας, που δίνει μια ιδέα για τη σχέση των αιτιών με τις  συνέπειες, και μας οδηγεί να  συνειδητοποιούμε τα βαθύτερα αίτια των συμβάντων και να μην παραμένουμε αδιάφοροι για όλα όσα συμβαίνουν σήμερα με τον Ουκρανικό λαό.
Η φιλανθρωπική δραστηριότητά του
Ο Νίκολας Χόμιτς άρχισε ενεργά να υλοποιεί ένα έργο δωρεών και φιλανθρωπίας κατά τη διάρκεια της Επανάστασης της Αξιοπρέπειας. Επιπλέον, τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από την πώληση του μυθιστορήματος «Η ώρα» δωρίστηκαν στο Παιδικό Νοσοκομείο του Λβίβ για την αγορά εξοπλισμού για τη θεραπεία παιδιών με οξεία λευχαιμία.
Το 2016, με τα χρήματα του Νίκολας Χόμιτς ένα μνημείο για την ουκρανή συγγραφέα Λέσια Ουκραϊνκα ανεγέρθηκε στην επικράτεια της Σχολής της Λέσια Ουκραϊνκα στο Νοβογράντ-Βολίνσκι.
Πάνω από 10 χρόνια, ο Νίκολας Χόμιτς χρηματοδοτεί τη γιορτή του Ιβάν Κουπάλα στο χωριό Ραδούλιν. Με τη μορφή της γιορτής του Ιβάν Κουπάλα, τα παιδιά του χωριού γράφουν κείμενα και δοκίμια για διάφορα θέματα.
Πηγές και αναφορές
Κατηγορία: Ουκρανοί συγγραφείς
Αντιναύαρχος
Ο Αντιναύαρχος (συντομογραφία: Ανχος) είναι ο δεύτερος υψηλότερος στρατιωτικός βαθμός του πολεμικού ναυτικού, ισοδύναμος του αντιστράτηγου (στον στρατό ξηράς) και του αντιπτεράρχου (στην αεροπορία). Ο αντιναύαρχος είναι ανώτερος του υποναυάρχου και κατώτερος του ναυάρχου.
Ο αντιναύαρχος διεθνώς
Στο ναυτικό πολλών χωρών, ο αντιναύαρχος είναι βαθμός τριών αστέρων με κώδικα OF-8 στο NATO, αν και σε μερικές δυνάμεις όπως το γαλλικό ναυτικό είναι βαθμός OF-7, με τον κώδικα OF-8 να αντιστοιχεί στον βαθμό τεσσάρων αστέρων. <!--
Διακριτικά του βαθμού
The rank insignia for a vice admiral often involves three stars, but this is not always the case. In the navy of Iraq, vice admiral insignia involves one star. In the navies of Azerbaijan, Bangladesh, China, Cuba, Iran, Mexico, North Korea, and Russia, vice admiral insignia involves two stars, and in the navy of Turkey, vice admiral insignia involves four stars.
Gallery
In alphabetic order of country name please -->
Καναδάς
Στο βασιλικό καναδικό ναυτικό, ο βαθμός του αντιναυάρχου είναι ισοδύναμος με τον αντιστράτηγο του καναδικού στρατού ξηράς και της βασιλικής καναδικής αεροπορίας. ο αντιναύαρχος είναι το ναυτικό ισοδύναμο του αντιστράτηγου. Ο αντιναύαρχος είναι ανώτερος του υποναυάρχου και του υποστράτηγου, και κατώτερος του ναυάρχου και του στρατηγού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί Κατηγορία:Στρατιωτικά διακριτικά
Μάχη του Σουασόν (486)
Η μάχη του Σουασόν ( Γαλλικά: La bataille de Soissons) διεξήχθη το 486 μεταξύ των φραγκικών στρατευμάτων υπό τον Κλοβίς Α' και του Συάγριου, ηγεμόνα μιας περιοχής που εκτείνονταν από τον Λίγηρα μέχρι τον ποταμό Σομ, στη σημερινή βόρεια Γαλλία. Η μάχη ήταν μια νίκη για τους Φράγκους και οδήγησε στην κατάκτηση του βραχύβιου βασιλείου του Σουασόν. Αυτή η μάχη σηματοδοτεί το τέλος του τελευταίου κατάλοιπου της ρωμαϊκής εξουσίας στη Γαλατία και την αρχή της ηγεμονίας των Φράγκων.
Μετά από αυτή τη μάχη συνέβη το επεισόδιο του βάζου του Σουασόν.
Περιγραφή
Η κεντρική τοποθεσία του Σουασόν στη βόρεια Γαλατία και οι οχυρώσεις του, που σε μεγάλο βαθμό ήταν ανέπαφες, επέτρεψαν στην πόλη ένα επίπεδο σταθερότητας κατά τα χρόνια της περιόδου των βαρβαρικών εισβολών, αλλά επίσης έκαναν την περιοχή δελεαστική για τους Φράγκους γείτονές τους στα βορειοανατολικά. Το βασίλειο του Συάγριου είχε σχεδόν το ίδιο μέγεθος με τη φραγκική περιοχή, αν και οι Φράγκοι ήταν χωρισμένοι σε μικρά βασίλεια, ζούσαν στη δεξιά όχθη του Ρήνου και δεν είχαν επηρεασθεί από τον ρωμαϊκό πολιτισμό.
Ωστόσο, ο Κλόβις κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετούς Φράγκους για να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του Συάγριου. Ο Κλόβις έστειλε στον Συαγόριο πρόσκληση, αναφέροντας την ώρα και τον τόπο της μάχης, κοντά στο Σουασόν. Ο Γρηγόριος της Τουρ αναφέρει ότι ο Κλόβις είχε ζητήσει τη βοήθεια ηγεμόνων άλλων φραγκικών βασιλείων, του Ραγκνάχαρος (Ragnachar) της Καμπραί ο οποίος συμμετείχε στην επιχείρηση και του Χαράρικ (Chararich) της Τουρναί, ο οποίος έφερε τις δυνάμεις του στο πεδίο της μάχης, αλλά κατά τη διάρκεια της μάχης στάθηκε μακριά, περιμένοντας να συμμαχήσει με τον νικητή.
Ο Συάγριος, βλέποντας τον στρατό του να ηττάται, κατάφερε να διαφύγει στην Τουλούζη, στον φίλο του Αλάριχο Β΄ βασιλιά του Βησιγοτθικού βασιλείου, αλλά αυτός τον παρέδωσε στους απεσταλμένους του Κλόβις, ο οποίος απείλησε τους Βησιγότθους με πόλεμο αν δεν τον παρέδιδαν. Ο Κλόβις τον θανάτωσε.
Αργότερα, ο Κλόβις στράφηκε εναντίον του Χαράρικ, τον συνέλαβε μαζί με τον γιο του, και τους ανάγκασε να δεχτούν την κουρά και να χειροτονηθούν ως διάκονοι. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ, όταν ο Χαράρικ παραπονέθηκε στον γιο του για την κακή τους τύχη, ο γιος του απάντησε ότι θα μπορούσαν να αφήσουν τα μαλλιά τους να μακρύνουν, εννοώντας ότι έτσι θα είχαν την ελπίδα να ανακτήσουν την εξουσία. Αυτή η συνομιλία μεταφέρθηκε στον Κλόβις, ο οποίος τους εκτέλεσε και προσάρτησε το βασίλειο και τους θησαυρούς τους.
Επακόλουθα
Μετά τη μάχη του Σουασόν, το βασίλειο των Φράγκων σχεδόν διπλασιάστηκε σε μέγεθος. Τα σύνορα του βασιλείου τους έφταναν πλέον στον Λίγηρα, δίπλα στο βασίλειο των Βησιγότθων. Έτσι, οι Φράγκοι κατάφεραν να ελέγξουν ολόκληρη τη βόρεια περιοχή της Γαλατίας, μετά από πέντε αιώνες ρωμαϊκής κυριαρχίας, που ξεκίνησε με την κατάκτηση της Γαλατίας από τον Ιούλιο Καίσαρα. Το 507, οι Φράγκοι νίκησαν στη μάχη του Βουγιέ τους Βησιγότθους και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν νότια των Πυρηναίων, επεκτείνοντας έτσι την κυριαρχία τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλατία Κατηγορία:Φράγκοι
Βελισάριος Καλόγερος
Ο καπετάνιος Βελισάριος Καλόγερος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την Πάργα. Ήλθε στην Πελοπόννησο από την αρχή της επανάστασης και ακολούθησε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη που τον γνώριζε από τη Ζάκυνθο. Είχε δικό του μικρό σώμα στρατιωτών και ήταν αχώριστος των σωματοφυλάκων του Κολοκοτρώνη. Κατατάχτηκε από τον Ριχάρδο Τσωρτς στις χιλιαρχίες.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Γλαύκη Ξάνθης
Η Γλαύκη είναι μεγάλο χωριό του Νομού Ξάνθης, με πληθυσμό 1.447 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 540 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 23 χιλιομέτρων βόρεια από το κέντρο της πόλης της Ξάνθης, στον ορεινό όγκο της Ροδόπης. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Γλαύκης είναι πλάτος 41°16΄ Βόρειο και μήκος 24°55΄ Ανατολικό. Η Γλαύκη είναι ένα από τα μεγάλα ορεινά Πομακοχώρια που βρίσκονται βόρεια-βορειοανατολικά της Ξάνθης. Κοντινότερος οικισμός είναι η Μύκη.
Διοικητικά η Γλαύκη υπάγεται σήμερα στη δημοτική κοινότητα Μύκης της Δημοτικής Ενότητας και του Δήμου Μύκης, στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν χωριό της κοινότητας Μύκης, της Επαρχίας και Νομού Ξάνθης.
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Γλαύκης στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Στο χωριό υπάρχει ο Σύλλογος Πομάκων Γλαύκης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμος Μύκης Γλαυκη Κατηγορία:Πομακοχώρια
Απολυτήριο
Το απολυτήριο είναι το πτυχίο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα και την Κύπρο, το οποίο απονέμεται μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της τρίτης τάξης του Λυκείου. Βαθμολογείται σε μια κλίμακα του 20.
Αλλαγές ανά τα χρόνια
Το εκπαιδευτικό σύστημα και οι εξετάσεις που ισχύουν για την εισαγωγή στην ανώτατη και ανώτερη εκπαίδευση στην Ελλάδα πέρασαν μέσα από μεγάλες αλλαγές, από το 1980.
1984-1998
Η πιο κοινή / γνωστή μορφή λυκείου είναι το Γενικό Λύκειο.
Στις δυο πρώτες τάξεις, όλοι οι μαθητές διδάσκονται τα ίδια μαθήματα. Στην τρίτη τάξη, οι μαθητές ακολουθούν ένα ενιαίο πρόγραμμα γενικής παιδείας και μια δέσμη (Α, Β, Γ και Δ), η οποία ακολουθείται από ένα ειδικευμένο πρόγραμμα.
Η συνολική τελική βαθμολογία υπολογιζόταν από τις βαθμολογίες που λάμβανε ο κάθε υποψήφιος στα μαθήματα, με ένα από αυτά να έχει ένα υψηλότερο ποσοστό βαρύτητας, π.χ. στην Α Δέσμη : Μαθηματικά, Β Δέσμη : Βιολογία κλπ.
Οι τέσσερις δέσμες (Α, Β, Γ, Δ) ήταν : Οι μαθητές έπρεπε να επιλέξουν τις επιλογές τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ με μια αριθμητική σειρά προτίμησης - χρησιμοποιώντας τις βάσεις του προηγούμενου έτους αποκλειστικά ως οδηγό - και να τις υποβάλλουν στο σχολείο τους μέσα σε μια συγκεκριμένη χρονική προθεσμία, χρησιμοποιώντας ένα τετρασέλιδο μηχανογραφικό δελτίο. Τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων καθόριζαν όχι μόνο ποιοι περνούσαν στην ανώτατη και ανώτερη εκπαίδευση αλλά και τις βάσεις της επόμενης χρονιάς.
Η συνολική τελική βαθμολογία για κάθε μάθημα κυμαινόνταν μεταξύ 0-160 και ήταν το σύνολο της βαθμολογίας των 2 βαθμολογητών, το οποίο βασιζόταν σε μια κλίμακα 0-80 του κάθε βαθμολογητή. Μια αναβαθμολόγηση από έναν τρίτο βαθμολογητή θα καθόριζε τον τελικό βαθμό εάν υπήρχε μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους δυο πρώτους βαθμολογητές. Μέγιστη συνολική βαθμολογία = ((160 x 1.15)+ (160 x 0.95) + (160 x 0.95) + (160 x 0.95)) x 10 = 6400 μόρια
Αρχικά οι βαθμολογίες του κάθε μαθητή και αργότερα οι βάσεις δημοσιεύονταν σε κάθε σχολείο όλης της χώρας, αμέσως από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Οι βάσεις ανακοινώνονταν επίσης στην ελληνική τηλεόραση την ίδια ημέρα.
Ο κάθε μαθητής επιτρεπόταν να διατηρήσει τους βαθμούς του (σε μέχρι 3 μαθήματα) και να ξαναδώσει εξετάσεις για να αυξήσει την τελική του βαθμολογία αλλά μόνο για 2 επιπλέον εξεταστικές περιόδους.
2005-2013
Οι Πανελλήνιες Εξετάσεις περιλαμβάνουν 6-7 μαθήματα του Γενικού Λυκείου (3η τάξη).
Πέρα από το απολυτήριο, απονέμεται και μια βεβαίωση στον εκάστοτε μαθητή η οποία λαμβάνει υπόψη της τους σχολικούς βαθμούς της τελευταίας τάξης του λυκείου και την βαθμολογία στα έξι μαθήματα των πανελληνίων εξετάσεων.
2014-2019
Οι Πανελλήνιες Εξετάσεις περιλαμβάνουν 4-5 μαθήματα του Γενικού Λυκείου (3η τάξη).
Η βαθμολογία των Πανελληνίων εξετάσεων δεν επηρεάζει το γενικό βαθμό του απολυτηρίου. Ο μαθητής δίνει
Αποδοχή στο εξωτερικό
Το απολυτήριο γίνεται αποδεκτό στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλα πανεπιστήμια.
Παρόλο που η βαθμολογία από τις πανελλήνιες εξετάσεις καθορίζει την εισαγωγή στην ανώτατη και την ανώτερη εκπαίδευση στην Ελλάδα, ο μέσος όρος του απολυτηρίου είναι η βασική προϋπόθεση για την αποδοχή και την εισαγωγή στην ανώτερη εκπαίδευση στο εξωτερικό. Τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων δεν ζητούνται ή αναφέρονται με διαφορετικά ονόματα στο εξωτερικό.
Γιόζεφ Χάυντν
Ο Φραντς Γιόζεφ Χάυντν (Franz Joseph Haydn· 31 Μαρτίου ή 1 Απριλίου 1732 – 31 Μαΐου 1809) (αναφέρεται και γράφεται και ως Χάυδν), ήταν Αυστριακός συνθέτης, ένας από τους σημαντικότερους της κλασικής εποχής της μουσικής. Θεωρείται ο "πατέρας" της συμφωνίας και του κουαρτέτου εγχόρδων. Το έργο του περιλαμβάνει κυρίως οργανική μουσική — συμφωνίες και μουσική δωματίου — καθώς και φωνητικά έργα στα οποία περιλαμβάνονται κωμικές και δραματικές όπερες.
Νεανικά χρόνια
Ο Χάυντν γεννήθηκε το 1732 στο χωριό Ρόραου (Rohrau) της Αυστρίας κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία. Οι γονείς του δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική, αν και ο πατέρας του έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση για την παραδοσιακή μουσική και ήταν αυτοδίδακτος στην άρπα. Ο Χάυντν λαμβάνει τα πρώτα μαθήματα μουσικής κοντά στον συγγενή της οικογένειας Γιόχαν Ματίας Φρανκ και ειδικότερα στο πιάνο και το βιολί. Σε ηλικία επτά ετών γίνεται μέλος της παιδικής χορωδίας στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου στη Βιέννη, ωστόσο γενικά δεν λαμβάνει μία συστηματική μουσική εκπαίδευση κατά τα νεανικά του χρόνια. Εγκαταλείποντας την παιδική χορωδία, ο Χάυντν αναγκάζεται να εργαστεί ως ελεύθερος επαγγελματίας μουσικός, παίζοντας βιολί και πληκτροφόρα όργανα ή διδάσκοντας μουσική. Αυτή την περίοδο, που διαρκεί περίπου δέκα χρόνια, καταγράφονται κάποια επιπλέον μαθήματα μουσικής σύνθεσης με τον Νίκολα Πόρπορα (Nicola Porpora), σημαντικό Ιταλό συνθέτη και δάσκαλο τραγουδιού.
Μουσικός διευθυντής
Σε αυτή τη θέση θα παραμείνει για περισσότερο από τριάντα χρόνια, παράγοντας σχεδόν το σύνολο του έργου του. Σε αυτό το διάστημα καταγράφεται και η ανάπτυξη της φιλίας του Χάυντν με τον Μότσαρτ, του οποίου το έργο άσκησε σημαντική επίδραση στον Χάυντν. Στα σημαντικότερα έργα αυτής της περιόδου συγκαταλέγονται οι συμφωνίες του Παρισιού (1785-1786), η συμφωνία του Αποχαιρετισμού (αρ. 45) καθώς και αρκετές σονάτες για πιάνο και κουαρτέτα εγχόρδων.
Λονδίνο και Βιέννη
Μετά από την περιοδεία στο Λονδίνο, ο Χάυντν επιστρέφει στη Βιέννη, όπου εγκαθίσταται μόνιμα και συνθέτει κυρίως θρησκευτική μουσική. Στο διάστημα αυτό, ολοκληρώνει δύο ορατόρια, τη Δημιουργία (Die Schöpfung) και τις Εποχές (Die Jahreszeiten), του 1798 και 1801 αντίστοιχα. Τα κείμενα για τα δύο αυτά ορατόρια έγραψε ο βαρόνος Γκότφριντ φον Σβίτεν και για την Δημιουργία βασίστηκε στη Γένεση και το έργο του Μίλτον Ο χαμένος παράδεισος. Θεωρείται πως τα έργα αυτά είναι επηρεασμένα από τη μουσική του Χαίντελ και ειδικότερα από το ορατόριο του Μεσσία καθώς κατά την επίσκεψή του στο Λονδίνο, ο Χάυντν ήρθε σε επαφή με το έργο του Χαίντελ.
Έργο
Τα έργα του Χάυντν είναι αριθμημένα με βάση την ημερομηνία ολοκλήρωσής τους. Εναλλακτικά χρησιμοποιείται συχνά η ταξινόμηση του Anthony van Hoboken που καθιερώθηκε το 1957. Συνολικά το μουσικό έργο του Χάυντν περιλαμβάνει:
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες της κλασικής εποχής Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Γκουίντο Παλαβιτσίνι
Ο Γκουίντο (Guido Pallavicini) (ή Γουίδων με την ελληνική απόδοση ) από τον Οίκο των Παλαβιτσίνι ήταν σταυροφόρος της Δ' Σταυροφορίας, ο οποίος μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης ανέλαβε μαρκήσιος της Βοδονίτσας, στην περιοχή της Φθιώτιδας. Οι Έλληνες τον ονόμαζαν «μαρκιζόπουλο».
Ο Γκουίντο ήταν ο νεώτερος γιος ενός ευγενή από την Πάρμα της Ιταλίας, με δυναμική προσωπικότητα και συμπατριώτης του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού, ηγέτη της Δ΄ Σταυροφορίας.
Πιθανότατα ο αδελφός του ονομαζόταν Ρουμπίνο (Rubino) και το 1209 πήραν και οι δυο τους μέρος στο αποτυχημένο Λομβαρδικό κίνημα των ευγενών της Θεσσαλονίκης εναντίον του Ερρίκου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.
Πέθανε πιθανότατα μετά το 1237 (η διαθήκη του είχε ημερομηνία 2 Μαΐου 1237). Το Μαρκιζάτο ανέλαβε μετά το θάνατό του ο γιος του Ουμπερτίνο.
Οικογένεια
Ο Γκουίντο είχε παντρευτεί μια ευγενή από τη Βουργουνδία, τη Σιβύλλα, εξαδέλφη του Γκυ Α΄ ντε λα Ρος, Δούκα των Αθηνών. Με τη Σιβύλλα, έκαναν τρία παιδιά, δυο κόρες και έναν γιο:
Αναφορές
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Βοδονίτσας Κατηγορία:Ιταλοί Σταυροφόροι Γκουιντο
Πέτρος (κουροπαλάτης)
Ο Πέτρος, λατιν. Petrus (π. 545 - 27 Νοεμβρίου 602) ήταν αδελφός του Μαυρικίου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αραβισσό της Καππαδοκίας και ήταν γιος του Παύλου επικεφαλής της Συγκλήτου στην Κωνσταντινούπολη. Αδέλφια του ήταν ο Αυτοκράτορας Μαυρίκιος, η Γορδία (σύζυγος του Φιλιππικού κόμη εξκουβιτόρων) και η Θεοκτίστη.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ανήλθε στο βαθμό του κουροπαλάτη και έγινε σημαντικός στρατηγός του Ρωμαϊκού στρατού. Μαζί με τον Πρίσκο και τον Κομεντίολο ήταν ένας από τους αρχηγούς των Βαλκανικών εκστρατειών του Μαυρικίου.
Αν και ήταν λιγότερο ικανός του Πρίσκου, τον διαδέχθηκε ως αρχηγός των Ρωμαϊκών δυνάμεων στη Μοισία το 594, καθώς ήταν πιο πιστός στον Αυτοκράτορα, τον αδελφό του. Η αιτία για την αντικατάσταση αυτή ήταν η άρνηση του Πρίσκου να υπακούσει τις εντολές του Αυτοκράτορα για να περάσει τον χειμώνα στις βόρειες όχθες του Δούναβη το 593 και να συνεχίσει να πολεμά με τους Σλάβους.
Ο Πέτρος νίκησε τους Σλάβους το 594 κοντά στη Μαρκιανούπολη και διατήρησε τον Δούναβη μεταξύ των Νοβών και του Δέλτα του ποταμού. Αργότερα πέρασε τον Δούναβη και πολέμησε καθ' οδόν προς τον ποταμό Ελιβακία, νικώντας πολυάριθμες Σλαβικές φυλές κατά τη διαδρομή. Το 601 πέρασε τον Δούναβη στη χώρα των Αβάρων και τους νίκησε σε αρκετές μάχες. Το 602 ο αδελφός του διέταξε τα στρατεύματά του να περάσουν τον χειμώνα βόρεια του Δούναβη. Ο Πέτρος δεν προσπάθησε να μην υπακούσει όπως ο Πρίσκος το 593. Το αποτέλεσμα ήταν ανταρσία· αν και προσπάθησε να τους καταπραΰνει, οι στρατιώτες του βάδισαν στην Κωνσταντινούπολη και εκθρόνισαν τον Μαυρίκιο. Ο Πέτρος ακολούθως σκοτώθηκε.