cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σέλσο Μπόρχες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσταρικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κόστα Ρίκα Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κόστα Ρίκα Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Σεντροαμερικάνα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Σεντροαμερικάνα 2013 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Σεντροαμερικάνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Σεντροαμερικάνα 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Σαπρίσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φρέντρικσταντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρώτης Κατηγορίας Νορβηγίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Νορβηγία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΙΚ Στοκχόλμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίπελιγκαεν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σουηδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκεζτεπέ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2023
Γενικές εκλογές στο Λίχτενσταϊν (2017)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Λιχτενστάιν στις 5 Φεβρουαρίου 2017.
Πλαίσιο
Στις προηγούμενες εκλογές το 2013 η Πατριωτική Ένωση έχασε πέντε έδρες και την πλειοψηφία στη Βουλή. Το Προοδευτικό Κόμμα των Πολιτών έχασε μια έδρα, αλλά έγινε το κυβερνών κόμμα, εν μέρει, λόγω της εισόδου των Ανεξαρτήτων, ενός νέου κόμματος που κέρδισε τέσσερις έδρες.
Για πρώτη φορά στις εκλογές του 2013 τέσσερα κόμματα κέρδισαν έδρες στο Κοινοβούλιο, με ενδείξεις ότι η τετρακομματική βουλή μπορεί να οφείλεται σε ψήφο διαμαρτυρίας κατά των πολιτικών λιτότητας ή του μειωμένου κομματισμού μεταξύ των ψηφοφόρων.
Εκλογικό σύστημα
Τα 25 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με ανοικτή λίστα και αναλογική εκπροσώπηση από δύο εκλογικές περιφέρειες, την Άνω (Oberland) με 15 έδρες και την Κάτω (Unterland) με 10 έδρες. Το εκλογικό όριο είναι 8%.
Η Unterland αποτελείται από τους δήμους Έσεν, Γκάμπριν, Μάουρεν, Ρούγκελ και Σέλενμπεργκ. Η Oberland αποτελείται από τους δήμους Μπάλτσερς, Πλάνκεν, Σάαν, Τρίσεν, Τρίσενμπεργκ και Βαντούζ.
Αντιδράσεις
Οι παρατηρητές σημείωσαν την επιτυχία των λαϊκιστικών και "περιθωριακών ομάδων" DU και FL – ιδιαίτερα την πρώτη – καθώς και τις απώλειες από τα κυβερνώντα κόμματα σε βάρος τους.
Αναφορές
Κατηγορία:Εκλογές στο Λίχτενσταϊν Λιχτενσταιν
Εθνική Ελλάδας (παράκτια χειροσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα παράκτιας χειροσφαίρισης γυναικών Ελλάδας (εναλλακτικά εθνική beach handball γυναικών), είναι το αντιπροσωπευτικό γυναικείο συγκρότημα της Ελλάδας στις διεθνείς διοργανώσεις παράκτιας χειροσφαίρισης. Υπάγεται στην Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδας (Ο.Χ.Ε.).
Η εθνική ομάδα παράκτιας χειροσφαίρισης γυναικών Ελλάδας υπήρξε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στην παράκτια χειροσφαίριση, αφού στην πρώτη της συμμετοχή σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, κατέκτησε το τρόπαιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Παράκτιας Χειροσφαίρισης 2018  που διεξήχθη στο Καζάν της Ρωσίας, νικώντας στον τελικό την αντίστοιχη εθνική ομάδα της Νορβηγίας με 2-1 σετ.
Επίσης είναι η Χρυσή Μεσογειονίκης, αφού κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Παράκτιους Αγώνες 2019 που διεξήχθησαν στην Πάτρα, νικώντας το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Πορτογαλίας με 2-0 σετ. Νωρίτερα, στους πρώτους Μεσογειακούς Παράκτιους Αγώνες που διεξήχθησαν το 2015 στην Πεσκάρα της Ιταλίας, είχε κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο.
Τίτλοι και διακρίσεις
1 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παράκτιας Χειροσφαίρισης: 2018
Κλάρενς Μπράουν
Ο Κλάρενς Λίον Μπράουν (αγγλικά: Clarence Leon Brown, 10 Μαΐου 1890 -17 Αυγούστου 1987) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος και μοντέρ. Γεννημένος στη Μασαχουσέτη, μετακόμισε σε ηλικία 11 ετών στο Τενεσί, κατόπιν αποφοίτησε σε ηλικία 19 ετών από το Πανεπιστήμιο του Τενεσί, ως μηχανικός. Αργότερα, άνοιξε και δική του επιχείρηση, με τον τίτλο Brown Motor Car Company, στην Αλαμπάμα. Περί το 1913, άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο, και προσλήφθηκε στο Peerless Studio, αρχικά ως βοηθός του Γάλλου σκηνοθέτη Μορίς Τουρνέ.
Μετά το πέρας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και, συγκεκριμένα, το 1920, έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, μαζί με τον Τουρνέ, στην ταινία The Great Redeemer. Λίγο καιρό αργότερα υπέγραψε την πρώτη του ταινία, χωρίς τον Τουρνέ, το Ο Τελευταίος των Μοϊκανών. Κατόπιν, εντάχθηκε σε μεγάλες εταιρείες, αρχικά στη Universal και μετά στην MGM, όπου έκατσε έως τη δεκαετία του 50.
Εθνική Ελλάδας (παράκτια χειροσφαίριση γυναικών)
Τίτλοι και διακρίσεις
1 Αργυρό Μετάλλιο σε Μεσογειακούς Παράκτιους Αγώνες: 2015
Κλάρενς Μπράουν
Στην καριέρα του υπήρξε πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ, ως σκηνοθέτης και μία φορά ως παραγωγός, χωρίς να κερδίσει ποτέ. Παρόλα αυτά, κέρδισε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, το Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, με το Άννα Καρένινα. Μαζί με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ και τον Ρόμπερτ Όλτμαν έχουν τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ Σκηνοθεσίας, χωρίς να το έχει κερδίσει κανείς. Προς τιμήν του το θέατρο του Πανεπιστημίου του Τενεσί πήρε το όνομά του, επίσης, στις 8 Φεβρουαρίου του 1960, τιμήθηκε με ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας, του Χόλιγουντ.
Εθνική Ελλάδας (παράκτια χειροσφαίριση γυναικών)
Ευρωπαϊκοί Αγώνες
Η παράκτια χειροσφαίριση εισήχθη για πρώτη φορά στο πρόγραμμα των Ευρωπαϊκών Αγώνων στην τρίτη διοργάνωση που διεξήχθη στην Πολωνία το 2023.
Κλάρενς Μπράουν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέρ Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Εθνική Ελλάδας (παράκτια χειροσφαίριση γυναικών)
Η σύνθεση της ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2018
Η σύνθεση της ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2018 στο Καζάν είναι η εξής: Τεχνικό επιτελείο:
Εμανουέλ Τσούμπερ
Ο Εμανουέλ Τσούμπερ (Πράγα, 19 Ιανουαρίου 1851 - Gnigl, 22 Αυγούστου 1925) ήταν Αυστριακός μαθηματικός.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από ένα γερμανικό γυμνάσιο (Realschule) το 1869 και συνέχισε τις σπουδές του στο Γερμανικό Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Πράγας, όπου συμμετείχε ενεργά στην Ένωση για Ελεύθερες Διαλέξεις στα Μαθηματικά - μια φοιτητική ένωση και προκάτοχος της Ένωσης Τσέχων Μαθηματικών και Φυσικών. Από το 1872 έως το 1874, ενώ ήταν ακόμη φοιτητής, διετέλεσε βοηθός του Καρέλ Κορίστκα. Το 1876 υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή για την πρακτική γεωμετρία (γεωδαισία) στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Πράγας και εξασφάλισε το δικαίωμα διδασκαλίας. Από το 1875 έως το 1886 δίδαξε στο Δεύτερο Γερμανικό Ρεαλσχολείο της Πράγας. Παντρεύτηκε την Ανταλμπέρτα Γουίλιγκ το 1878 και απέκτησε μια κόρη, την Μπέρτα, που γεννήθηκε το 1879, έναν γιο, τον Εμάνουελ, έναν δεύτερο γιο, τον Έριχ, και μια δεύτερη κόρη, την Ελιζαμπέτ, που γεννήθηκε το 1884. Η κόρη του, Μπέρτα, έκανε αργότερα έναν μοργανατικό γάμο με τον αρχιδούκα Φερδινάνδο Καρλ της Αυστρίας, αδελφό του Φραγκίσκου Φερδινάνδου του οποίου η δολοφονία στο Σεράγεβο ήταν η αιτία της έναρξης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Εθνική Ελλάδας (παράκτια χειροσφαίριση γυναικών)
Η σύνθεση της ομάδας που κατέκτησε το Χρυσό στους Μεσογειακούς Παράκτιους Αγώνες 2019
Η σύνθεση της ομάδας που κατέκτησε το Χρυσό Μετάλλιο στους Μεσογειακούς Παράκτιους Αγώνες 2019 στην Πάτρα είναι η εξής:
Εμανουέλ Τσούμπερ
Βιογραφία
Ο Τσούμπερ διορίστηκε ως έκτακτος καθηγητής (αντίστοιχος με τον σημερινό τακτικό καθηγητή) στο Γερμανικό Πολυτεχνείο του Μπρνο το 1886. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1890-91 ήταν πρύτανης του πανεπιστημίου. Μετά το τέλος του ακαδημαϊκού έτους 1890-91 ανέλαβε καθήκοντα τακτικού καθηγητή στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Η θέση αυτή έμεινε κενή όταν ο Άντον Γουίνκλερ ζήτησε να συνταξιοδοτηθεί και, παρόλο που ο Τσούμπερ δεν ήταν η πρώτη επιλογή για να αναλάβει την έδρα, άλλοι που προτάθηκαν, όπως ο Μορίς Άλε και ο Εμίλ Βέιρ, δεν ήταν πρόθυμοι να την αποδεχτούν. Ο Τσούμπερ διετέλεσε πρύτανης κατά το ακαδημαϊκό έτος 1894-95 και συνέχισε να κατέχει τη θέση του καθηγητή στο Πολυτεχνείο της Βιέννης μέχρι το 1921, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.
Βιβλιογραφία
Μεταξύ των θεμάτων που μελέτησε ο Τσούμπερ ήταν η θεωρία πιθανοτήτων και συναφείς τομείς, συμβάλλοντας το 1900 στην "Enzyklopädie der mathematischen Wissenschaften" (Εγκυκλοπαίδεια των Μαθηματικών Επιστημών). Στην πραγματικότητα, έγραψε τις πρώτες εργασίες με πρωτότυπα αποτελέσματα στη θεωρία πιθανοτήτων στην περιοχή της Τσεχίας. Ένα μεγάλο μέρος των σπουδών του, ωστόσο, αφιερώθηκε σε ζητήματα που αφορούσαν τα αναλογιστικά μαθηματικά. Έγραψε πολλά βιβλία (στα γερμανικά), όπως η "Theorie der Beobachtungsfehler" (1891) (Θεωρία των παρατηρησιακών λαθών (1891)), Die Entwicklung der Wahrscheinlichkeitstheorie und ihre Anwendungen (1898) (Η ανάπτυξη της θεωρίας των πιθανοτήτων και οι εφαρμογές της (1898)), Die Wahrscheinlichkeitsrechnung und ihre Anwendungen auf Fehlerausgleichung. Statistik und Lebensversicherung (πρώτη έκδοση 1903, δεύτερη έκδοση 1908, ανατύπωση 1968) (Υπολογισμός πιθανοτήτων και εφαρμογή του στην αντιστάθμιση σφαλμάτων. Στατιστική και ασφάλιση ζωής), Die statistischen Forschungsmethoden (1921) (Στατιστικές μέθοδοι έρευνας (1921)), Die philosophischen Grundlagen der Wahrscheinlichkeitsrechnung (1923) και Mathematische Bevölkerungstheorie ((1923) (Τα φιλοσοφικά θεμέλια της θεωρίας πιθανοτήτων και Μαθηματική θεωρία του πληθυσμού (1923)).
Εθνική Ελλάδας (παράκτια χειροσφαίριση γυναικών)
Η σύνθεση της ομάδας που κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Παράκτιους Αγώνες 2015
Η σύνθεση της ομάδας που κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Παράκτιους Αγώνες 2015 στην Πεσκάρα της Ιταλίας, είναι η εξής:
Εμανουέλ Τσούμπερ
Βιβλιογραφία
Για αρκετά χρόνια ήταν συντάκτης του περιοδικού "Technische Blätter" (1876-1886). Έγραψε επίσης ορισμένα εγχειρίδια, π.χ. "Lehrbuch über Differential- und Integralrechnung" (1898) (Διδακτικό εγχειρίδιο για το Διαφορικό και Ολοκληρωτικό Λογισμό". 1898) και "Einführung in die höhere Mathematik" (1909) (Εισαγωγή στα Ανώτερα Μαθηματικά). Μετέφρασε ένα εγχειρίδιο "Calcul des probabilités", το οποίο είχε γράψει ο Φραντς Α. Μάιερ. Από την άλλη πλευρά, το βιβλίο του "Wahrscheinlichkeiten und Mittelwerte" (1884) μεταφράστηκε στα γαλλικά, αν και η μετάφραση δεν εκδόθηκε μέχρι το 1902. Ως συγγραφέας ήταν ενεργός μέχρι το τέλος της ζωής του.
Τιμήθηκε πολλές φορές: σε ηλικία 48 ετών ήταν "σύμβουλος της αυλής" (ένας ειδικός τίτλος χαρακτηριστικός για την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία). Το 1918 έλαβε επίσης τιμητικό πτυχίο από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου.
Εθνική Ελλάδας (παράκτια χειροσφαίριση γυναικών)
Τρέχουσα σύνθεση
Η τρέχουσα σύνθεση της Εθνικής Ελλάδας όπως αγωνίζεται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2022 στο Ηράκλειο:
Εμανουέλ Τσούμπερ
Προσωπική ζωή
Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Γιοχάνα Λιμπλίνα (1834-1881). Είχαν έναν γιο και μια κόρη:
Μετά τον θάνατο της πρώτης του συζύγου, ο Εμανουέλ παντρεύτηκε την Ανταλμπέρτα Βίλιγκ (1859-1953). Απέκτησαν έναν γιο και μια κόρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Γεώργιος Δρόσος
Ο Γεώργιος Δρόσος (1912 - 15 Αυγούστου 1980) του Νικολάου, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος πολιτικός και πολιτικός. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα και μετάλλια.
Σταδιοδρομία
Σπούδασε Οικονομικά στη Μασσαλία και απέκτησε δίπλωμα πολιτικών σπουδών από το Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Κατά την περίοδο της Κατοχής εξέδωσε αντιστασιακές εφημερίδες, όπως την "Εθνική Δράση".
Εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1946
Φυλακίστηκε και διώχθηκε στην εξορία από τη χούντα του 1967-74.
Ήταν μέλος της ΕΣΗΕΑ. Μετά τη Μεταπολίτευση ήταν σχολιαστής της ΕΡΤ.
Απεβίωσε έπειτα από μακρόχρονη ασθένεια το 1980 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Τύπου και Πληροφοριών
Ο ηλίθιος
Ο τίτλος είναι ειρωνική αναφορά στον κεντρικό χαρακτήρα του μυθιστορήματος, τον πρίγκιπα Λεφ Νικολέγιεβιτς Μύσκιν, ένα νεαρό άνδρα του οποίου η καλοσύνη, απλόχερη απλότητα και αδολία οδηγούν άλλους χαρακτήρες που συναντά να θεωρούν λανθασμένα ότι δε διαθέτει ευφυΐα ή επίγνωση. Στον χαρακτήρα του πρίγκηπα Μύσκιν ο Ντοστογιέφσκι θέλησε να απεικονίσει ένα θετικά καλό και όμορφα άνθρωπο. Το μυθιστόρημα εξετάζει τις επιπτώσεις της τοποθέτησης ενός τέτοιου μοναδικού ανθρώπου εν μέσω διαφωνιών, παθών, επιθυμιών και εγωισμού της κοινωνίας, τόσο στον ίδιο όσο και στους άλλους γύρω του.
Ο Τζόζεφ Φρανκ, περιγράφει τον Ηλίθιο ως «το πιο προσωπικό από άλλα τα μεγάλα έργα του Ντοστογιέφσκι, το βιβλίο στο οποίο ενσαρκώνονται οι πιο εσωτερικές, αγαπημένες και ιερές πεποιθήσεις». Περιλαμβάνει περιγραφές μερικών από τις πιο έντονες προσωπικές δοκιμασίες, όπως η επιληψία και η εικονική εκτέλεση και εξερευνά πνευματικά και φιλοσοφικά θέματα που σχετίζονται με αυτές. Το κύριο κίνητρό του στη συγγραφή του μυθιστορήματος ήταν να θέσει το δικό του υψηλότερο ιδανικό, αυτό της χριστιανικής αγάπης, στη βίαια σύγχρονή του ρωσική κοινωνία.
Η καλλιτεχνική μέθοδος της συνειδητής δοκιμασίας της κεντρικής του ιδέας σημαίνει ότι ο συγγραφέας δεν μπορούσε να προβλέψει πώς θα εξελισσόταν η πλοκή όσο προχωρούσε η συγγραφή. Το μυθιστόρημα έχει αδέξια δομή και πολλοί κριτικοί έχουν σχολιάσει την φαινομενικά χαώδη οργάνωσή του. Σύμφωνα με τον Γκάρι Σαούλ Μόρσον «Ο Ηλίθιος παραβιάζει κάθε κριτικό κανόνα και παρ'όλα αυτά καταφέρνει να φτάσει σε πραγματικό μεγαλείο». Ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι δεν θεωρούσε το εγχείρημα τελείως επιτυχημένο, αλλά το μυθιστόρημα ήταν το αγαπημένο του από όσα είχε γράφει. Σε γράμμα προς τον Στράχοφ είχε γράψει «Το μεγαλύτερο τμήμα του μυθιστορήματος γράφτηκε βιαστικά, είναι πολύ διάχυτο και δεν κατέληξε καλά, άλλα τμήμα του είναι πολύ καλό. Δε στέκομαι πίσω από το μυθιστόρημα, στέκομαι πίσω από την ιδέα».
Παραπομπές
κατηγορία:Ρωσικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές‎
Καλονέρι Τρικάλων
Το Καλονέρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Το Καλονέρι βρίσκεται δυτικά του Πηνειού σε υψόμετρο 350 μέτρα ενώ απέχει περίπου 21 χλμ. ΒΔ. από τα Τρίκαλα. Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883, με την παλιά του ονομασία από την Τουρκοκρατία, ως Νικλίτσι να προσαρτάται στον τότε δήμο Πιαλίων και το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Καλονέριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Μεγάρχη και τον Ουρανό αποτελούν την κοινότητα Μεγάρχης που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φαλώρειας του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 204 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Νίκος Παρασκευόπουλος
Ο Νίκος Παρασκευόπουλος (1949) είναι Έλληνας νομικός, καθηγητής Ποινικού Δικαίου και πρώην υπουργός και βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Είναι ομότιμος καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Τμήματος Νομικής του ΑΠΘ και Κοσμήτορας της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Συμμετείχε σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, υπήρξε μεσολαβητής σε εξεγέρσεις κρατουμένων (1990,1996), μετά από αίτημα των ίδιων των εξεγερμένων, και είχε την ευθύνη προγραμμάτων επανένταξης αποφυλακισμένων (1988-1997). Απόψεις που υποστήριξε υιοθετήθηκαν από την ποινική νομοθεσία (μεταρρύθμιση εγκλημάτων κατά της κρατικής ελευθερίας και αποποινικοποίηση μοιχείας, εισαγωγή περιπτώσεων δικαστικής άφεσης της ποινής, νέα νομοθεσία για τον εγκλεισμό ψυχασθενών σε ψυχιατρεία, κατάργηση θανατικής ποινής και ειδικού νόμου κατά της τρομοκρατίας, αποποινικοποίηση περιύβρισης αρχής, μείωση ποινών για εξαρτημένους μικροδιακινητές, διευκόλυνση της επιλογής της απεξάρτησης). Συνέγραψε βιβλία που εστιάζουν στην ερμηνεία του ποινικού κώδικα, του κώδικα νόμων ναρκωτικών, ασκώντας κριτική σε νομικά κενά και ατέλειες, σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των κατηγορουμένων, καθώς και βιβλία ιστορίας του ποινικού δικαίου.
Διατέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από τις 27 Ιανουαρίου 2015 μέχρι τις 27 Αυγούστου 2015 στην πρώτη κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Από τις 23 Σεπτεμβρίου επανήλθε ως Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην δεύτερη κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι τις 5 Νοεμβρίου 2016. Εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.
Απόψεις και έργο
Ο Νίκος Παρασκευόπουλος θεωρεί ως ύστατη λύση ποινικής διαχείρισης τη στερητική της ελευθερίας ποινή, που θα πρέπει κατά τη γνώμη του να αφορά μόνο ακραίες περιπτώσεις (ultima ratio), ενώ έμφαση πρέπει να δίνεται στην επανένταξη των κρατουμένων. Πρωτοστάτησε ώστε τελικά να υπερψηφιστεί η διεύρυνση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, μη τασσόμενος κατά του γάμου και της τεκνοθεσίας, για την εν λόγω κοινωνική ομάδα. Την ημέρα της ψήφισης του Συμφώνου Συμβίωσης, ρητά δήλωσε "φτάσαμε στο τέλος μιας συζήτησης, που παίρνει ιστορικές διαστάσεις", ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τη συζήτηση ως προς τα άλλα ζητήματα που βρίσκονται στο επίκεντρο των διεκδικήσεων του ΛΟΑΤ κινήματος.
Νόμος 4322/2015 περί αποσυμφόρησης των φυλακών
Ο Νόμος 4322/2015, γνωστός και ως Νόμος Παρασκευόπουλου, κατατέθηκε από τον ίδιο το 2015 και ψηφίστηκε με στόχο την αποσυμφόρηση των φυλακών. Όταν κατατέθηκε τα ελληνικά σωφρονιστικά ιδρύματα ήταν ασφυκτικά γεμάτα, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα η Ελλάδα να καταδικαστεί πολλές φορές από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο λόγω των κακών συνθηκών που επικρατούσαν σε αυτά. Τους πρώτους οκτώ μήνες εφαρμογής του νόμου, 1.937 κρατούμενοι απολύθηκαν, κατεβάζοντας τον αριθμό των κρατουμένων στους 9.632.
Ο νόμος αποτελεί ένα από κυριότερα σημεία κριτικής ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και έχει βρεθεί πολλές φορές στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Έχει υποστηριχθεί ότι υπήρξε ευεργετικός για δεκάδες κατάδικους που αποφυλακίστηκαν κάνοντας χρήση των διατάξεών του και κατέληξαν να διαπράττουν εκ νέου εγκληματικές πράξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης
Meddle
To Meddle είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ του θρυλικού βρετανικού συγκροτήματος Pink Floyd. Κυκλοφόρησε στην Αμερική στις 30 Οκτωβρίου 1971 και ακολούθησε στην Ευρώπη το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Σημαδεύει την μετατροπή της μουσικής του συγκροτήματος από το ψυχεδελικό ροκ προς το Art και Progressive ροκ. Ηχογραφήθηκε στα "Abbey Road Studios" και τα "Morgan Studios" του Λονδίνου.
Θέσεις τσαρτ
Meddle (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 30 Οκτωβρίου 1971
Βραβεύσεις
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 φορές πλατινένιος
Γαλλία (SNEP Certification): 2 φορές χρυσός
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Pink Floyd Κατηγορία:Άλμπουμ του 1971
Σύνδεσμος (ανατομία)
Σύνδεσμος είναι ο ινώδης συνδετικός ιστός που συνδέει οστά με άλλα οστά, υποστηρίζει τις αρθρώσεις και τα εσωτερικά όργανα, και περιορίζει την κίνησή τους. Το ανθρώπινο σώμα διαθέτει περισσότερους από 900 συνδέσμους, με τους περισσότερους να βρίσκονται στα χέρια και στα πόδια, οι οποίοι επιτελούν μια σειρά από λειτουργίες για την ομαλή κίνηση του σώματος. Οι σύνδεσμοι αφήνουν την άρθρωση να κινηθεί προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, συγκρατούν τα οστά, συγκρατούν τις αρθρώσεις για να μην συστρέφονται, σταθεροποιούν τους μύες και τα οστά, δυναμώνουν τις αρθρώσεις και αποτρέπουν την εξάρθρωση των οστών. Υπάρχουν επίσης σύνδεσμοι που εξασφαλίζουν τη διατήρηση σταθερής θέσης των εσωτερικών οργάνων.
Μερικοί σύνδεσμοι είναι πλούσιοι σε κολλαγόνες ίνες, οι οποίες είναι στιβαρές και ανελαστικές, ενώ άλλοι είναι πλούσιοι σε ελαστικές ίνες, οι οποίες είναι αρκετά σκληρές, παρόλο που επιτρέπουν την ελαστική κίνηση. Στις αρθρώσεις, οι σύνδεσμοι περιβάλλουν την αρθρική κάψα και τον αρθρικό υμένα, οι οποίοι περικλείουν τα άκρα των αρθρώσεων των οστών, στο εσωτερικό των οποίων σχηματίζεται η αρθρική κοιλότητα. Άλλοι σύνδεσμοι στερεώνονται γύρω ή κατά μήκος των άκρων των οστών σε λωρίδες, επιτρέποντας διάφορους βαθμούς κίνησης ή λειτουργούν ως κομμάτια σύνδεσης μεταξύ των οστών (όπως τα πλευρά ή τα οστά του αντιβράχιου), περιορίζοντας την ακατάλληλη κίνηση.
Η βλάβη στους συνδέσμους οδηγεί σε παραβίαση αυτών των λειτουργιών, αναπτύσσεται αστάθεια των αρθρώσεων και είναι δυνατή η μετατόπιση των εσωτερικών οργάνων. Ο πιο συνηθισμένος τραυματισμός των συνδέσμων είναι τα διαστρέμματα (τραυματισμός που προκύπτει από το γεγονός ότι ο σύνδεσμος υφίσταται φορτίο που υπερβαίνει τα χαρακτηριστικά αντοχής του). Υπάρχει μεγάλος αριθμός νευρικών απολήξεων στους συνδέσμους, επομένως τα διαστρέμματα συνοδεύονται πάντα από έντονο πόνο. Όταν οι σύνδεσμοι υποστούν διάστρεμμα, τις τρεις πρώτες ημέρες, το οίδημα αυξάνεται στην πληγείσα περιοχή, υπάρχει τοπική αύξηση της θερμοκρασίας, μπορεί να υπάρξει υπεραιμία και αιμορραγία στους μαλακούς ιστούς.
Οι σύνδεσμοι είναι παρόμοιοι με τους τένοντες και τις περιτονίες καθώς όλοι τους αποτελούνται από συνδετικό ιστό. Οι διαφορές μεταξύ τους είναι στις συνδέσεις που κάνουν: οι σύνδεσμοι συνδέουν οστά με άλλα οστά, οι τένοντες συνδέουν μύες με οστά και οι περιτονίες περιβάλλουν μύες ή άλλες δομές. Όλοι αυτοί οι ιστοί βρίσκονται στο μυοσκελετικό σύστημα του ανθρώπινου σώματος.
Ικουνούμ
Ο Ικουνούμ, βασιλιάς της Ασσυρίας (1934 π.Χ. - 1921 π.Χ.) ήταν μικρότερος γιος του βασιλιά Ιλού-Σούμα, διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερισούμ Α΄, τον ίδιο διαδέχθηκε ο γιος του Σαργών Α΄. Ο Ικονούμ οικοδόμησε ναό αφιερωμένο στη θεά Νινκιγκάλ, επέκτεινε τις οχυρώσεις της πρωτεύουσας Ασσούρ και ίδρυσε εμπορικές αποικίες στη Μικρά Ασία.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Σουόνσι
Το Σουόνσι (ουαλικά: Abertawe, αγγλικά: Swansea) είναι παραθαλάσσια πόλη και νομός στην Ουαλία. Το Σουόνσι βρίσκεται στην αμμώδη νοτιοδυτική ακτή της Ουαλίας. Είχε πληθυσμό 169.880 κατοίκους το 2001 και είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Ουαλία μετά το Κάρντιφ. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η βιομηχανική ακμή του Σουόνσι ήταν ένα από τα βασικά κέντρα της παγκόσμιας βιομηχανίας χαλκού.
Ιστορία
thumb|150px|Το κάστρο του Σουόνσι Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο Σουόνσι περιορίζονται στην περιοχή της χερσονήσου Γκόουερ, και περιλαμβάνουν αντικείμενα από τη Λίθινη Εποχή την Εποχή του Χαλκού και την Εποχή του Σιδήρου. Οι Ρωμαίοι πέρασαν από την περιοχή, όπως και οι Βίκινγκς.
Το Σουόνσι πιστεύεται ότι αναπτύχθηκε αρχικά ως σημείο εμπορικών συναλλαγών των Βίκινγκς που πιστεύεται ότι είναι αυτοί που ονόμασαν την περιοχή Σουόνσι.
Η αρχαιότερη γνωστή μορφή του σύγχρονου ονόματος είναι Sweynesse, το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά το πρώτο χάρτη που εμφανίζεται κάποια στιγμή μεταξύ 1158-1184 από τον Γουίλιαμ Ντε Νιούμπεργκ, 3ου κόμη του Γουάργουικ. Ο χάρτης έδωσε στο Σουόνσι την ιδιότητα του δήμου. Ένας δεύτερος χάρτης χορηγήθηκε το 1215 από τον βασιλιά Ιωάννη. Σε αυτόν τον χάρτη το όνομα εμφανίζεται ως Sweyneshe.
Χιονία (όνομα)
Χιονία [προφ.: ẋionía (τετρασύλλαβο)], ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.
Ετυμολογία του ονόματος
Το όνομα προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη χιών, χιόνος «χιόνι», και παραπέμπει στο στίχο του Δαβίδ, «ραντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι». (Ψαλμοί του Δαυίδ, Ν΄ 9). Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, η χιών ανάγεται στο ΙΕ *gheim- «χειμώνας», και συνδέεται με το αρμενικό jiwn «χιόνι» και το λατινικό hiems «χειμώνας».
Από το αρχαιοελληνικό χιών παράγεται και το όνομα της αρχαιοελληνικής μυθολογίας Χιόνη (τρισύλλαβο), που το φέρουν, μεταξύ άλλων, η κόρη του Βορέου και της Ωρειθυίας, και η κόρη του Νείλου και της Ωκεανίδας Καλλιρρόης, και αντρικοί τύποι: Χίων, Χίονις.
Ονομαστική εορτή
thumb|right|Άγιες [[Αγάπη, Χιονία και Ειρήνη (3ος/4ος αι.)]] Στις 16 Απριλίου, κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Θεσσαλονικιάς μάρτυρος Χιονίας και των αδελφών της Αγάπης και Ειρήνης. Από την Καθολική Εκκλησία η μνήμη τους τιμάται την 1 Απριλίου.
Διάδοση του ονόματος
Ο Αθανάσιος Μπούτουρας κατατάσσει το όνομα Χιονία στα «Ονόματα εξ αγίων». Ωστόσο, σημειώνει ότι ο τύπος Χιονιά «πιθανότερο να προήλθε ανεξάρτητα της παραδόσεως [της αγίας]» και το κατατάσσει μαζί με το Χιόνω στα «Ονόματα εκ παρομοιώσεων προς την περιβάλλουσαν φύσιν»), για τη λευκότητα, και κατ’ επέκταση για την αθωώτητα και την αγνότητα (βλ. και τα ονόματα Λευκή, Μπιάνκα κτλ.). Ομοίως, ο Σίμος Μενάρδος παράγει το Χιονιού «από το χιόνιν»). Το όνομα ανήκει στα λιγότερα συνηθισμένα. Ενδεικτικά, σήμερα στον ελλαδικό χώρο, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων από τον Απρίλιο του 2009, τα ονόματα Χιονία και Χιόνα παρουσιάζονται το καθένα με 4 εμφανίσεις, ανάμεσα στις θέσεις 610η–690η των πιο συχνών ονομάτων (442η–506η θέση ανάμεσα στα γυναικεία). Το καθένα το φέρουν γύρω στις 307 Ελληνίδες ή ποσοστό 0,004%. Στην Κύπρο, κατά την απογραφή του πληθυσμού το 2011, το όνομα Χιονούλα παρουσιάζεται 554ο σε συχνότητα, με 72 εμφανίσεις σε σύνολο 145.612 ή ποσοστό 0,049%.
Σύμφωνα με τη Θετίμα, το όνομα ως γυναικείο εμφανίζεται στο Lexicon of Greek Personal Names (LGPN) με τους τύπους Χιονίς, Χιόνη και ως αντρικό με τον τύπο Χίονις. Το γυναικείο Χιονίς εμφανίζεται στο LGPN να το φέρουν 2 πρόσωπα, τον 4ο–5ο αι. μ.Χ., στη Θεσσαλονίκη και τη Βοιωτία. Το Χιόνη εμφανίζεται στο LGPN να το φέρουν 17 πρόσωπα, τον 3ο αι. μ.Χ. και 4ο αι. μ.Χ., στη Θεσσαλονίκη, το σημερινό Καβάνταρτσι, την Εύβοια, τη Σικελία, την Καλαβρία, την Καμπανία, Θράκη, την Ιωνία και την Αθήνα. (Παράλληλος τύπος: Chione, αυτοκρατορική περίοδος, 1ος αι. μ.Χ., 2ος–3ος αι. μ.Χ., Κάτω Ιταλία.) Το αντρικό Χίονις εμφανίζεται να το φέρουν 23 πρόσωπα, τον 3ο αι. π.Χ., στη Φίλα Πιερίας, την Αθήνα, την Καρία, τη Μυσία, τη Θήρα, την Κορινθία και τη Λακωνία.
Σύμφωνα με τον Γεώργιο Ν. Δημητροκάλλη, το όνομα βρίσκεται πάνω σε σάρδιο λίθο δακτυλιδιού της παλιάς δακτυλιοθήκης των Μεδίκων της Φλωρεντίας, όπου είναι χαραγμένη η επιγραφή « ΧΙΟΝΕ ΧΑΙΡΕ », πιθανώς της ρωμαϊκής εποχής, ενώ την ίδια περίοδο το όνομα Χιὀνη συναντάται στη Βουλγαρία και πιθανώς στη Φρυγία, στην περιοχή Sivaslı (2 χλμ. από την αρχαία Σεβάστεια) της επαρχίας Ουσάκ, σε επιγραφή χρονολογημένη στα 146 μ.Χ.. Ωστόσο, «τα βαπτιστικά Χιόνη και Χιονία, καίτοι σχετικώς σπάνια, επέζησαν καθ’ όλην την μακραίωνα ιστορίαν της Μεσαιωνικής Ελληνικής Αυτοκρατορίας». Ο τύπος Χιονία βρίσκεται σε βυζαντινή επιγραφή του Μπιν-Μπιρ-Κιλισσέ (= χίλιες και μία εκκλησίες) της Καππαδοκίας. Το Χιόνη είναι γνωστό από επιτάφια επιγραφή της Αμάσειας, και από τοιχογραφία σε νάρθηκα του βυζαντινού ναού Ιλανλί Κιλισσέ στην Καππαδοκία, όπου εικονίζεται η « ΑΓΗΑ ΧΗΟΝΗ ». Τέλος, σε τοιχογραφία του ναού της Νάξου Παναγία στης Γιαλλούς, όπου είναι χαραγμένη η επιγραφή «Δέ(ησις) Καλὴς τῆς Χηὡνοῦ».
Το όνομα Χιονία σε άλλες γλώσσες
Μέσω και των λατινικών Chionia και Chione, το όνομα αποδόθηκε σε άλλες γλώσσες ως:
Το όνομα στο σχηματισμό οικογενειακών
Σύμφωνα με τον Γεώργιο Ν. Δημητροκάλλη, από το όνομα Χιονία σχηματίστηκαν τα οικογενειακά Χιονιάδης, του οποίου γνωστότερος εκπρόσωπος είναι ο γιατρός και αστρονόμος Γρηγόριος (Τραπεζούντα 13ο/14ο αι.) και Χιονιάς, επώνυμο που είναι γνωστό από έγγραφο του 1257 από την περιοχή της Σμύρνης. Επίσης, Χιονέας στη Λακωνία, Χιονής στον Πόντο και την Κωνσταντινούπολη, Χιονουδάκης, Χιώνης, Χιόνος στην Κοζάνη, Χιονιάς στη Χίο και τη Μικρά Ασία. Στην Κοζάνη επίσης, συναντώνται τα οικογενειακά Χιόνους (1907), από το Χιόνω, και Χιονάτας (1858), μητρωνυμικό, από το Χιονάτη. Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης παράγει τα οικογενειακά Χιονής και Χιονίδης από παρατσούκλια που τα κατατάσσει στον «καιρό και χρόνο».
Πρόσωπα
thumb|Χιονία Ταλάνοβα (1822–1880).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Roswitha, Dulcitus (935–973), θεατρικό έργο που εξιστορεί τα μαρτύρια των Θεσσαλονικιών μαρτύρων Αγάπης, Χιονίας και Ειρήνης στα χέρια του Δουλκίτιου.
Βιβλιογραφία
Γ(εώργιος) Ν. Δημητροκάλλης, «Το όνομα “Χιόνη” εις την βυζαντινήν Νάξον», Επετηρίς Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών, τμ. 6ος (1967), Αθήνα 1967, σσ. 59–62.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από την αρχαιοελληνική μυθολογία Κατηγορία:Αγιωνύμια
Όρη Γκόρτσε
Τα Όρη Γκόρτσε (Gorce) είναι μέρος της οροσειράς Δυτικών Μπεσκίντι που απλώνεται στη νοτιότερη Πολωνία. Βρίσκονται στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας, στο δυτικό άκρο της μεγάλης οροσειράς των Καρπαθίων, που εκτείνεται ανατολικά πέρα από τον ποταμό Ντουνάγιετς για περίπου 1,500 χιλιόμετρα. Τα Όρη Γκόρτσε χαρακτηρίζονται από πολυάριθμες κορυφογραμμές που φτάνουν προς όλες τις κατευθύνσεις για έως και 40 χιλιόμετρα από ανατολή ως δύση, με μια σειρά από υψηλότερα υψόμετρα που κόβονται από βαθιές κοιλάδες ποταμών.
Στην περιοχή κυριαρχούν περίπου 12 ήπιες κορυφές, συμπεριλαμβανομένης της Τούρμπατς (η υψηλότερη, στα 1.310 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας) στο κέντρο, και – με ανατολικό προσανατολισμό οι: Γιαβοζίνα Καμιενίτσκα (1.288 μ.), Κιτσόρα (1.282 μ.), Κούντουον (1.276 μ.), Πσίσουοπ, Τσόουο και Γκορτς Καμιέντσκι. Η νοτιοανατολική κορυφογραμμή των Γκόρτσε φτάνει στην οροσειρά Πιενίνι (αποκομμένη από το πέρασμα της Οχοτνίτσα Ντόλνα), με το Λούμπαν (1.225 μ.) ως την ψηλότερη κορυφή του και ακολουθούν οι Παστέρκι Βιερχ, Ρούνεκ και Μαρσάουεκ. Οι βορειοδυτικές κορυφογραμμές περιλαμβάνουν το Ομπιντόβιετς και την κορυφή της Σουχόρα (1.000 μ.) που διαθέτει ένα αστεροσκοπείο που ανήκει και λειτουργεί από το Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας.
Υπάρχει μια σειρά από μικρότερα σπήλαια στα Όρη Γκόρτσε, λαξευμένα σε ιζηματογενή πετρώματα και τα κροκαλοπαγές πετρώματα του που σχηματίζουν τη Ζώνη Φλύσχης Καρπαθίων. Οι υψηλές ετήσιες βροχοπτώσεις προκαλούνται από τον αέρα που αναγκάζεται να ανέβει από τα βουνά και συσσωρεύεται σε σύννεφα. Το νερό της βροχής ρέει γρήγορα προς όλες τις κατευθύνσεις λόγω του πυκνού εδάφους και εδαφοκάλυψης. Τροφοδοτεί τον ποταμό Ράμπα στη βορειοδυτική πλευρά των Γκόρτσε και τον Ντουνάγιετς στη νοτιοανατολική πλευρά. Άλλα ποτάμια που σχηματίζονται από τα βουνά περιλαμβάνουν τον Καμιενίτσα (25 χλμ. σε μήκος), τον Οχοτνίτσα (24 χλμ.) και τον Πορεμπιάνκα (13 χλμ.), καθώς και μεγάλα ρέματα όπως το Τούρμπατς, το Γκοργκόβι και το Γουοπούσνα, μεταξύ άλλων. Η κύρια πόλη είναι το Νόβι Ταργκ στο Ντουνάγιετς, κάτω από την κοιλάδα του Ποντχάλε, με μεγάλα χωριά αναψυχής, συμπεριλαμβανομένων των Κροσνιένκο ναντ Ντουνάιτσεμ, Στσάβα και Οχοτνίτσα Ντόλνα.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|211x211εσ| Ένας [[λύγκας στο Εθνικό Πάρκο Γκόρτσε]] Μέρος των Ορέων Γκόρτσε προστατεύεται στο Εθνικό Πάρκο Γκόρτσε (Gorczański Park Narodowy), ένα καταφύγιο πτηνών και μια περιοχή διατήρησης της βιοποικιλότητας που ορίστηκε το 1981 από το Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας, με αυστηρά προστατευόμενη ζώνη που καλύπτει 3.611 εκτάρια, από τη συνολική έκταση των 7.030 εκταρίων του πάρκου, στο ψηλότερο μέρος των Γκόρτσε.
Η άγρια ζωή περιλαμβάνει σχεδόν 50 είδη θηλαστικών, με λύκους και λύγκες στην κορυφή, λιγότερο συχνά καφέ αρκούδες και λούτρες (σπάνια ευρωπαϊκή ενυδρίδα), καθώς και δενδροκούναβα και ευρωπαϊκούς ασβούς που συχνά βρίσκονταν να σκάβουν κάτω από λιβάδια. Ο βουνομυωξός και ο δενδρομυωξός προστατεύονται αυστηρά. Υπάρχουν πάνω από 200 κόκκινα ελάφια καταμετρημένα στην περιοχή του πάρκου, καθώς και ζαρκάδια και αγριόχοιροι, αλεπούδες, αγριόγατες, λαγοί, μεφίτιδες και ερμίνες. Τα ερπετά και τα αμφίβια περιλαμβάνουν την κοινή σαλαμάνδρα (Salamandra salamandra, το μόνο αμφίβιο, ένα από τα δύο Salamandridae) που γεννά πλήρως σχηματισμένους απογόνους σε μεγάλα υψόμετρα  και είναι το σύμβολο του Πάρκου), καθώς και πάνω από 90 είδη πτηνών αναπαραγωγής, όπως κουκουβάγια, αετός, γεράκι, αγριόγαλος, μαυροπελαργός και άλλα.
Το τοπίο των Γκόρτσε έχει αλλοιωθεί από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Οι πρώτοι άποικοι εμφανίστηκαν στην περιοχή Γκόρτσε τον 12ο αιώνα. Το πρώτο μοναστήρι ανεγέρθηκε στο Λούντζμιες από Κιστεριανούς μοναχούς το 1234. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα (Kazimierz Wielki) χτίστηκαν τα πρώτα κάστρα, συμπεριλαμβανομένου του Κάστρου του Τσόρστιν, και περισσότεροι νέοι οικισμοί, όπως το Κροσνιένκο ναντ Ντουνάιτσεμ (1348), το Κλουσκόφτσε (1307), το Γκρίβαουτ (1330) και η Τιλιμανόβα (1336), που ιδρύθηκαν κατά μήκος των συνόρων με το Βασίλειο της Ουγγαρίας, ακολουθούμενα από αυξημένη εμπορική υλοτομία και μεταφορά. Ωστόσο, τα δάση Γκόρτσε υπέφεραν περισσότερο τον 19ο αιώνα κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορικής κυριαρχίας της Αυστροουγγαρίας. Τα δέντρα κόπηκαν σε μεγάλη κλίμακα, ειδικά σε εύκολα προσβάσιμες περιοχές.
Τα Όρη Γκόρτσε είναι μια δημοφιλής τουριστική περιοχή, με 40 καλά σηματοδοτημένα μονοπάτια για ταξίδια πεζοπορίας διάρκειας 2 έως 4 ωρών, χωρισμένα σε διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας με μέγιστη απόσταση 17 χιλιομέτρων (Μονοπάτι Ράμπα Νίζνα-Τούρμπατς, το οποίο είναι διπλάσιο από το μέσο μήκος). Σημειωτέον, τα χρώματα των μονοπατιών (πινακίδες, τοποθετημένες από την PTTK τόσο για πεζοπόρους όσο και για σκιέρ) δεν υποδηλώνουν επίπεδα δυσκολίας, αλλά μάλλον κύρια και δευτερεύοντα μονοπάτια με διαφορετικό μήκος και προσανατολισμό, όπως για παράδειγμα: το κόκκινο και το μπλε χρώμα υποδηλώνουν μονοπάτια κατευθύνσεις από ανατολή προς δύση και βορρά προς νότο, ενώ οι πιο σύντομοι βρόχοι χρησιμοποιούν γενικά κίτρινο χρώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές της Πολωνίας Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Πολωνίας
Νίκος Σαλίκας
Ο Νίκος Σαλίκας (28 Οκτωβρίου 1940 - 21 Ιουνίου 2022), του Χρήστου, ήταν Έλληνας πολιτικός από τον Αίγειρο Ροδόπης. Υπηρέτησε ως βουλευτής Ροδόπης από τις 18 Ιουνίου 1989 έως τις 11 Σεπτεμβρίου 1993. .
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αίγειρο το 1940 και σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ, όπου ανέπτυξε και συνδικαλιστική δράση στους κόλπους της σχολής του. Ήταν πρόεδρος της ΕΦΕΕ στην Βόρεια Ελλάδα. Δικηγόρησε στην Κομοτηνή. Εντάχθηκε στην ΕΡΕ το 1965 και στη νεοσύστατη Νέα Δημοκρατία το 1974 και διετέλεσε πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Ροδόπης του κόμματος, έως το 1978. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ροδόπης τον Ιούνιο του 1989 και επανεξελέγη τον Νοέμβριο του 1989 και το 1990. Πέθανε έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 82 ετών το 2022 και κηδεύτηκε στις 22 Ιουνίου από τον ιερό ναό Ζωοδόχου Πηγής του Δημοτικού Κοιμητηρίου Κομοτηνής.
Σαργών Α΄
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Νούρια Μπάχες
Η Νούρια Μπάχες (Nuria Bages Romo, 23 Δεκεμβρίου 1950 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Γεννημένη στο Μοντερρέι όπου και σπούδασε ηθοποιία. Το 1978 πήρε πτυχίο στην ισπανική φιλολογία από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο Νουέβο Λεόν. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση την δεκαετία του '80. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές τηλενουβέλες όπως Bianca Vidal, Amalia Batista, Los años felices, Vivir un poco, Los parientes pobres, Bajo un mismo rostro, El privilegio de amar, Heridas de amor, Mentir para vivir, Τα τρία πρόσωπα της Άννας και Enamorándome de Ramón.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Μαΐου 1944
Η εξόριστη Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, Μαΐου 1944 (η πρώτη κυβέρνηση εθνικής ενότητας) (Μάιος - Οκτώβριος 1944) ήταν το αποτέλεσμα των έντονων πολιτικών διεργασιών που έλαβαν χώρα την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1944 και αφορούσαν στην κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας στη μεταπολεμική, πλέον, εποχή.
Η νέα κυβέρνηση, υπό τον ίδιο πρωθυπουργό, ορκίστηκε αμέσως μετά το συνέδριο του Λιβάνου με υπουργούς τα μέλη του συνεδρίου - εκπροσώπους κομμάτων και πολιτικών οργανώσεων. Μετά τη λήξη της επονομαζόμενης πολιτικής κρίσης του Καΐρου, στο κυβερνητικό σχήμα εισήλθαν και οι κομμουνιστές, δημιουργώντας έτσι την πρώτη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας.
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
Κωνσταντίνος Ρέντης - (Κόμμα Φιλελευθέρων) (αντικαταστάθηκε στις 30 Αυγούστου 1944 από τον Σπυρίδωνα Τσακόπουλο Εμμανουήλ Σοφούλης - (Κόμμα Φιλελευθέρων) από 30 Αυγούστου
Παραπομπές
1944 05 Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ελληνικές κυβερνήσεις επί Γεωργίου Β΄ Κατηγορία:1944
Τούλσα (ταινία)
Η Τούλσα (αγγλικά: Tulsa) είναι μια δραματική περιπέτεια αμερικανικής παραγωγής του 1949 σε σκηνοθεσία Στιούαρτ Χάισλερ. Πρωταγωνιστούν οι Σούζαν Χέιγουορντ, Ρόμπερτ Πρέστον και Πέδρο Αρμεντάρις.
Η πλοκή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από την απληστία, την συντήρηση και το ρομαντισμό και αναφέρεται στη δεκαετία του 1920, όταν βρέθηκαν πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου στην Τούλσα της Οκλαχόμα και αναλύει λεπτομερώς πώς η εμμονή με την συσσώρευση πλούτου και εξουσίας μπορεί να καταστρέψει το ήθος των ανθρώπων.
Υπόθεση
Η ταινία ξεκινά με το θάνατο του κτηνοτρόφου Νελς Λάνσινγκ, ο οποίος σκοτώνεται από την έκρηξη μιας πετρελαιοπηγής, ενώ επισκέπτεται την Tanner Petroleum για να αναφέρει ότι η ρύπανση από την παραγωγή πετρελαίου έχει σκοτώσει μερικά από τα βοοειδή του.
Η περιοχή όμως θα άρχισει να αποκτά συνεχώς νέες πετρελαιοπηγέςκαθώς η κόρη του Λάνσινγκ, Τσερόκι αποκτά δικαιώματα γεώτρησης και θα μπει και αυτήν για τα καλά στον ανταγωνισμό για ολοένα και αυξανομένη παραγωγή πετρελαίου. Η ίδια η Τσερόκι καθώς και ο ανταγωνιστής της Τάνερ, θα έρθουν αντιμετώποι με τον γεωλόγο Μπραντ Μπρέιντι, ο οποίος θέλει να υπάρξουν περιορισμοί στις γεωτρήσεις τους, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η εξάντληση των κοιτασμάτων πετρελαίου και να διατηρηθούν τα βοσκότοπια της περιοχής.
Μια πυρκαγιά που ξεκίνησε από μια δεξαμενή κοντά στο ποτάμι και προκλήθηκε από τον Τζιμ Ρέντμπερντ, έναν ινδιάνο Τσερόκι που είχε γίνει πλούσιος ιδιοκτήτης γης εξαιτίας κοιτασμάτων πετρελαίου, αλλά μετά είχε κακές σχέσεις με τους πετρελαιοπαραγωγούς με αποτέλεσμα αργότερα να παραιτήθει από τις εκμεταλλεύσεις του.
Η πυρκαγιά θα πάρει ανεξέλεγκτες διάστασεις με κίνδυνο ολόκληρη η περιοχή των πετρελαιοπηγών να παραδοθεί στις φλόγες. Τότε η Τσερόκι Λάνσινγκ θα αλλάξει στάση απέναντι στον γεωλόγο και στους ινδιάνους και θα τους βοηθήσει να σβήσουν την φωτιά, αναγνωρίζοντας στο τέλος ότι είχε παρασυρθεί από την απληστία και τον πλούτο του πετρελαίου, με αποτέλεσμα να ξεχάσει την ινδιανική καταγωγή της και τους ανθρώπους που μεγάλωσε μαζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στιούαρτ Χάισλερ Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Σέλεϊ Μουρ Καπίτο
Η Σέλεϊ Ουέλονς Μουρ-Καπίτο (αγγλικά: Shelley Wellons Moore Capito, 26 Νοεμβρίου 1953), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και συνταξιούχος εκπαιδευτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνια, από τον Ιανουάριο του 2015. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως εξέχων μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος και Δημοσίων Έργων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 2η περιφέρεια της Δυτικής Βιρτζίνια, από το 2001 έως το 2015, καθώς και ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Δυτικής Βιρτζίνια από την 30η περιφέρεια, από το 1996 έως το 2000.
Είναι κόρη του πρώην Κυβερνήτη της Δυτικής Βιρτζίνια Αρτς Άλφρεντ Μουρ (1923-2015), ο οποίος ήταν ο μακροβιότερος κυβερνήτης της πολιτείας στην ιστορία, αφού υπηρέτησε 12 χρόνια.
Η Μουρ-Καπίτο, εξελέγη πρώτη φορά στην Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 2014, με ποσοστό 62.1% έναντι 34.5% της τότε Δημοκρατικής ανθυποψήφιάς της. Επανεξελέγη το 2020, με ποσοστό 70.3% έναντι 27.0% της Δημοκρατικής ανθυποψήφιάς της.
Βιογραφία
Η Σέλεϊ Μουρ, γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1953, στο Γουίλινγκ της Δυτικής Βιρτζίνια των ΗΠΑ και μεγάλωσε στο Τσάρλεστον. Αποφοίτησε από το ιδιωτικό Λύκειο θηλέων "Holton-Arms School" στη Βηθεσδά του Μέριλαντ το 1971. Σπούδασε Ζωολογία στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ (στο Ντέρχαμ της Βόρειας Καρολίνας), λαμβάνοντας πτυχίο (BS) το 1975. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στην Παιδαγωγική και την Εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MEd) το 1976.
Προσωπική ζωή
Η Μουρ-Καπίτο, είναι παντρεμένη με τον τραπεζίτη Τσαρλς Καπίτο, με τον οποίο έχουν αποκτήσει τρια παιδιά. Είναι μέλος της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας. Διαμένει στο Τσάρλεστον της Δυτικής Βιρτζίνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Δυτική Βιρτζίνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί εκπαιδευτικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Σουλιώτης (αποσαφήνιση)
Ο όρος Σουλιώτης μπορεί να αναφέρεται
Art of Life
Το Art of Life είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του ιαπωνικού heavy metal συγκροτήματος, X Japan. Κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου του 1993 από την Atlantic Records. Αποτελείται από το ομότιτλο μουσικό ορχηστρικό κομμάτι διάρκειας 29 λεπτών, το οποίο γράφτηκε από τον Yoshiki στην αγγλική γλώσσα και ηχογραφήθηκε σε συνεργασία με την βρετανική Royal Philharmonic Orchestra. Το κομμάτι έφτασε στην κορυφή του τσαρτ Oricon και πούλησε περισσότερα από 600 χιλιάδες αντίγραφα. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας μετά την αλλαγή του ονόματός της από "X" και το πρώτο στο οποίο συμμετέχει ο μπασίστας Heath.
Σύνοψη
Με την κυκλοφορία δύο πετυχημένων στούντιο άλμπουμ, το Blue Blood (1989) και το Jealoucy (1991), οι X Japan έγιναν πάρα πολύ επιτυχημένοι στο metal/rock είδος στην Ιαπωνία και με τις ζωντανές εμφανίσεις τους ξεπουλούσαν ετησίως τη μεγαλύτερη κλειστή αίθουσα της χώρας, το Tokyo Dome. Ωστόσο, το 1992 αποχώρησε ο μπασίστας Taiji και αντικαταστάθηκε από τον Heath.
Υποδοχή
Ο Νικ Μπάτλερ του Sputnikmusic βαθμολόγησε το Art of Life με το τέλειο σκορ των 5 αστεριών και το χαρακτήρισε ως "Το ιαπωνικό Stairway to Heaven -ένα πολυεπίπεδο τραγούδι με σχεδόν μυθική φήμη, που κρυσταλλοποιεί όλα όσα έκαναν τη μπάντα τόσο υπέροχη". Πρόσθεσε ότι είναι αναπόφευκτη η σύγκριση το A Change of Seasons των Dream Theater, ένα άλμπουμ με παρόμοιο θέμα, και σημείωσε ότι το Art of Life είναι "πιο συναισθηματικό, πολύπλευρο, έντονο, εντυπωσιακό και επικό" και ότι τα μέλη του X είναι πιο ικανά τεχνικά στα μουσικά όργανά τους. Ολοκλήρωσε την κριτική του δηλώνοντας ότι είναι "αδιαμφισβήτητα το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993 Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Ιαπωνικά τραγούδια Κατηγορία:X Japan Κατηγορία:Symphonic metal άλμπουμ
Μεγάλη πυρκαγιά του Τάρτου
μικρογραφία| Το Τάρτου το 1870 μετά την ανοικοδόμηση της πόλης Η μεγάλη πυρκαγιά του Τάρτου έλαβε χώρα στις 6 Ιουλίου 1775 και κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης Τάρτου στη σημερινή Εσθονία. Η φωτιά κατέστρεψε το κέντρο της πόλης.
Ιστορία
Το Τάρτου είχε χάσει τα περισσότερα από τα μεγάλα πέτρινα κτήριά του, όταν ανατινάχτηκαν τον Σεπτέμβριο του 1708 με εντολή του Μεγάλου Πέτρου κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. Ο Ρώσος τσάρος διέταξε ότι τα κτήρια στο Τάρτου (τότε ονομαζόταν Ντόπρατ) έπρεπε να καταστραφούν, για να αποτρέψουν τους Σουηδούς από το να χρησιμοποιήσουν την πόλη ως στρατιωτική βάση. Αυτή ήταν μόνο μία από τις πολιορκίες, που υπέστη το Τάρτου κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, αλλά αυτή τη φορά η πόλη έμεινε καμένη και σε ερείπια. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο πληθυσμός επέστρεψε στο Τάρτου και η απελπισμένη ανάγκη για σπίτια δημιούργησε μια πληθώρα νέων ξύλινων κτηρίων. Τα κτήρια έπρεπε να χτιστούν από ξύλο καθώς ο Τσάρος είχε δώσει εντολή να μην χτιστούν πέτρινα κτήρια πουθενά εκτός από τη νέα ρωσική πρωτεύουσα Αγία Πετρούπολη.
Η πρώτη μεγάλη πυρκαγιά εκδηλώθηκε το 1763. Τον επόμενο χρόνο επισκέφτηκε η Μεγάλη Αικατερίνη και πραγματοποιήθηκε κάποια ανοικοδόμηση. Η «Μεγάλη Φωτιά» εκδηλώθηκε το 1775. Ξεκίνησε στην πίσω αυλή της οδού Ιπποτών (Rüütli tänav) κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Ένας δυνατός άνεμος επέτρεψε στη φωτιά να εξαπλωθεί από κτήριο σε κτήριο και οι ξύλινες γέφυρες επέτρεψαν στη φωτιά να διασχίσει το ποτάμι, για να προκαλέσει περαιτέρω ζημιές. Σχεδόν 200 ξύλινα κτήρια καταστράφηκαν και πάνω από 40 πέτρινα κτήρια. Η πόλη υπέστη περαιτέρω ζημιές, όταν δεκαοκτώ κτήρια καταστράφηκαν σκόπιμα, για να προκληθούν πυρκαγιές.
Στο τέλος της πυρκαγιάς παρέμειναν μόνο 160 κτήρια: τα περισσότερα από αυτά βρίσκονταν στα βόρεια της πόλης. Έμειναν μόνο σαράντα όρθια στο πρώην κέντρο της πόλης. Το Σπίτι της Ουπσάλα, το οποίο βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, είναι ένα από τα λίγα κτήρια, που έχουν απομείνει σήμερα, που χρονολογούνται πριν από την πυρκαγιά. Ορισμένα από τα ξύλα του έχουν χρονολογηθεί στο 1750.
Μετά τη φωτιά
Μετά την πυρκαγιά η πόλη ξαναχτίστηκε. Μετά την πυρκαγιά οι κανόνες, που απαιτούσαν να μην υπάρχουν νέα πέτρινα κτήρια αντιστράφηκαν και τώρα έπρεπε να κατασκευαστούν όχι μόνο νέα κτήρια αλλά και φράχτες και βοηθητικά κτήρια χωρίς τη χρήση ξύλου. Ο ακρογωνιαίος λίθος του Δημαρχείου του Τάρτου τοποθετήθηκε το 1782 και ολοκληρώθηκε υπό τη διοίκηση του Γιόχαν Χάινριχ Μπαρτολομέους Βάλτερ.
Η Μεγάλη Αικατερίνη βρήκε 25.000 ρούβλια, για να διευκολύνει την κατάσταση στο Τάρτου μετά την πυρκαγιά και τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή μιας πέτρινης γέφυρας στο ποτάμι. Τα ερείπια αυτής της γέφυρας φαίνονται ακόμα κάτω από τον ποταμό Εμαγιόγκι, αλλά το κύριο μέρος της γέφυρας καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Τάρτου
Πρόεδρος του Πακιστάν
Ο Πρόεδρος του Πακιστάν ( — Ṣadr-e Mumlikat-e Pākistān, ) είναι ο αρχηγός του κράτους της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Πακιστάν, ο Πρόεδρος έχει "εξουσίες, υπό την επιφύλαξη της έγκρισης ή του βέτο του Ανώτατου Δικαστηρίου, να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση, να προκαλέσει νέες εκλογές και έτσι να απολύσει τον Πρωθυπουργό ". Αυτές οι εξουσίες τροποποιήθηκαν επανειλημμένα με τροποποιήσεις στο σύνταγμα, οι οποίες εισήχθησαν ως αποτελέσματα στρατιωτικών πραξικοπημάτων και αλλαγών στην κυβέρνηση. Μετά την έγκριση της 18ης τροποποίησης του Συντάγματος το 2010, το Πακιστάν μεταφέρθηκε από την ημιπροεδρική προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, ο πρόεδρος έχει περιορισμένες κυβερνητικές εξουσίες και εκτελεί εθιμοτυπικά καθήκοντα ενώ ο πρωθυπουργός έχει περισσότερες εξουσίες για να εκτελεί αποφάσεις. Ο πρόεδρος επιλέγεται από το Εκλεκτορικό Κολλέγιο που αποτελείται από τη Γερουσία, την Εθνοσυνέλευση και τις Επαρχιακές Συνελεύσεις.