cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δέντρο της Γκερνίκα
μικρογραφία|Το Δέντρο της Γκερνίκα σήμερα Το Δέντρο της Γκερνίκα (βασκικά: Gernikako Arbola) είναι ιστορικό σύμβολο της επαρχίας της Βισκαΐας που συμβολίζει τον σεβασμό των κατά καιρούς ηγεμόνων της επαρχίας (και από ένα σημείο και μετά ολόκληρης της Χώρας των Βάσκων) στους νόμους της. Παραδοσιακά είναι μια βελανιδιά που εντοπίζεται στο κέντρο της ομώνυμης κωμόπολης έξω από την αίθουσα σύκγλισης της αντιπροσωπευτικής συνέλευσης της Βισκαΐας και αποτέλεσε το μέρος όπου οι φεουδάρχες κύριοι της Βισκαΐας (από τον 11ο μέχρι τον 14ο αιώνα), οι βασιλείς της Καστίλης (από τον 14ο μέχρι και τον 19ο αιώνα), οι Καρλιστές διεκδικητές του ισπανικού θρόνου (κατά τους Καρλικούς πολέμους τον 19ο αιώνα) και οι σύγχρονοι πρόεδροι της Χώρας των Βάσκων (από το 1936 μέχρι σήμερα) ορκίστηκαν σεβασμό στους τοπικούς νόμους.
Αναφορές στο δέντρο εντοπίζονται ήδη από τον 14ο αιώνα· το σημερινό δέντρο είναι άμεσος απόγονος της βελανιδιάς που φυτεύθηκε το 1742 ενώ έτερα δέντρα που προέρχονται από την ίδια βελανιδιά βρίσκονται σε όλο τον κόσμο. Σχετικός με το δέντρο είναι και ο ομώνυμος ύμνος που για πολλούς Βάσκους και πολιτικούς φορείς χρησιμοποιείται ως αντικατάστατο του επίσημου Ύμνου του έθνους των Βάσκων.
Όρκος
Η σύγχρονη μορφή του όρκου που πραγματοποιούν οι πρόεδροι της Χώρας των Βάσκων ανάγεται στον πρώτο σύγχρονο πρόεδρο της περιφέρειας, τον Χουάν Χοσέ Αγίρε και εκστομίστηκε το 1936 ως: Με την επαναφορά της δημοκρατίας κατά την Ισπανική Μεταπολίτευση μετά το τέλος της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο, οι κατά καιρούς πρόεδροι έχουν τροποποιήσει ελαφρώς τον αρχικό όρκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύμβολα της Χώρας των Βάσκων Κατηγορία:Βασκικός εθνικισμός
Αληθινό θράσος
Η ονομασία Αληθινό θράσος μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
Νίκος Κάσδαγλης
Ο Νίκος Κάσδαγλης (1928 - 14 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Έλληνας συγγραφέας και λογοτέχνης, αδερφός του επιμελητή βιβλίων Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη. Το πιο γνωστό από τα έργα του είναι οι «Κεκαρμένοι», το οποίο έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο. Τιμήθηκε με το δεύτερο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας το 1956 για το μυθιστόρημά του Τα δόντια της μυλόπετρας. Το 1969 βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Φορντ για το λογοτεχνικό έργο του. Υπήρξε συνιδρυτής (1981) της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κω και εγκαταστάθηκε στη Ρόδο έπειτα από τον καταστροφικό σεισμό του 1933. Μετά το κλείσιμο των σχολείων από τους Ιταλούς, πήγε στην Αθήνα (1935) όπου γράφτηκε στην Ιόνιο Ακαδημία. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οργανώθηκε σε αντιστασιακές ομάδες της δεξιάς και με αφορμή τη δράση του αποβλήθηκε το 1943 από την Ιόνιο Ακαδημία. Ένα χρόνο αργότερα, στα Δεκεμβριανά, συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ και φυλακίστηκε για είκοσι μέρες. Μετά από τρία χρόνια, κατά τα οποία έπαιρνε μαθήματα στο σπίτι και πήγαινε μόνο στις εξετάσεις, τέλειωσε το γυμνάσιο.
Μετά την απελευθέρωση και την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, το 1947 επέστρεψε στην Κω, όπου έμεινε μερικούς μήνες και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Ρόδο. Μετά τη στρατιωτική του θητεία στο πυροβολικό (1950-53), στην Καρδίτσα, προσελήφθη στην Αγροτική Τράπεζα της Ρόδου.
Το 1955 επέλεξε ως σύντροφο της ζωής του τη Ρένα Αθανασιάδου, την οποία παντρεύτηκε το 1957, και απέκτησαν δύο παιδιά την Άννα-Μαρία (1960) και τον Χριστόφορο (1964). Μετά τον Εμφύλιο, ο Κάσδαγλης οδηγήθηκε σε σταδιακή αλλαγή του ιδεολογικού και πολιτικού του προσανατολισμού, αλλαγή που ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, οπότε και προσχώρησε στην αριστερά - χωρίς όμως να οργανωθεί ή να στρατευθεί ποτέ σε κάποιο κόμμα ή οργάνωση.
Κατά την περίοδο της χούντας υπέγραψε, τον Απρίλη του 1969, τη διακήρυξη των 18 γνωστών Ελλήνων λογοτεχνών για την απουσία πνευματικής ελευθερίας στην Ελλάδα, κάτω από τη δικτατορία - μετά τη δήλωση Σεφέρη στις 29 Μάρτη του ίδιου χρόνου. Το Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς υπέγραψε τη διακήρυξη των 55 πολιτικών, καλλιτεχνών και συγγραφέων για την απουσία πολιτικής ελευθερίας στην Ελλάδα. Η διακήρυξη χρησιμοποιήθηκε για την αποβολή της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Τον Ιανουάριο του 1970, έπειτα από εντολή του Υπουργού Γεωργίας η Αγροτική Τράπεζα τον έθεσε σε διαθεσιμότητα. Τον Απρίλη δικάστηκε με την κατηγορία πως το μυθιστόρημά του Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου (που είχε εκδοθεί το 1961), αποτελεί «άσεμνο ανάγνωσμα». Ωστόσο αθωώθηκε. Τον Νοέμβρη του 1970 απολύθηκε από την Αγροτική Τράπεζα για «πολιτικές ενέργειες» - πράγμα που κόστισε πολλά χρόνια οικονομικής ταλαιπωρίας για την οικογένειά του. Μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974 επανήλθε στην τράπεζα με το βαθμό του υποδιευθυντού και παρέμεινε εως το 1982 όταν παραιτήθηκε.
Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1952 με το διήγημα Ο μηχανικός, το οποίο έγραψε όταν υπηρετούσε στο στρατό και την ίδια χρονιά δημοσιεύθηκε η συλλογή θαλασσινών κειμένων Σπιλιάδες(σπιλιάδα = δυνατή πνοή ανέμου, ανεμοσυρμή) που αποτελείται από τέσσερα ηθογραφικά διηγήματα (Κουντρασταδόροι, Ο μηχανικός, Ο φονιάς, Χώμα και νερό) με επίκεντρο τη θάλασσα, που θα παραμείνει κεντρικό θέμα σε πολλά από τα γραπτά του.
Το πρώτο του μυθιστόρημα ήταν Τα δόντια της μυλόπετρας (1955), που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, εξιστόρηση του έρωτα και του θανάτου ενός εφήβου στην Κατοχή, στο πλαίσιο της εμφυλιοπολεμικής δράσης και ενός ανελέητου αγώνα αλληλοεξόντωσης που παγιδεύει τα μέλη των αντιστασιακών οργανώσεων στα σκληρά δόντια της μυλόπετρας. Στην ελληνική πεζογραφία καθιερώνεται κυρίως με το τρίτο βιβλίο του Κεκαρμένοι, 1959 (του ρήματος κείρομαι, από την επιβολή ατιμωτικής ποινής στους στρατιώτες, κεκαρμένοι ἐν χρῷ = κουρεμένοι σύρριζα). Ο ρεαλιστικός τρόπος γραφής του βιβλίου τονίζει όλη την τραχύτητα και τη βαναυσότητα της ομαδικής ζωής του φαντάρου, μέσα στην οποία συνθλίβονται η προσωπικότητα και η ανθρωπιά του ατόμου, ενώ η γλώσσα και η φρασεολογία του στρατώνα και του πορνείου αποτυπώνουν ανάγλυφα τη χυδαιότητα του περιβάλλοντος. Έχει γράψει συνολικά 17 έργα.
Είναι από τους ελάχιστους Έλληνες συγγραφείς που αποτύπωσε την ωμή βία που ασκεί η εξουσία στον άνθρωπο και στο σώμα του με μια σειρά μυθιστορημάτων που αναφέρονται στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, από την Κατοχή, τον Εμφύλιο Πόλεμο, τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών ως τους σύγχρονους τρομοκράτες, ενώ τα τελευταία χρόνια έγραψε για το κουρδικό ζήτημα και τον αγώνα του Κουρδικού λαού. Ένα από τα εμβληματικά στοιχεία του έργου του, που επικεντρώνεται σε ιστορικά και κοινωνικά θέματα της εποχής του είναι η βία, η επικράτηση του κακού και η απάνθρωπη συμπεριφορά. «Ο Κάσδαγλης», όπως αναφέρει ο Γ. Παγανός στο αφιέρωμα της Νέας Εστίας «αρύεται τους χαρακτήρες του από τα περιβάλλοντα όπου τοποθετεί τις «ιστορίες» του, από τους χώρους δηλαδή όπου γεννιέται η παθογένεια της δύναμης και της βίας: τους στρατώνες, το κολαστήρι της Μακρονήσου, τα Σώματα Ασφαλείας, τις τρομοκρατικές και αναρχικές οργανώσεις των πόλεων, τους προσφυγικούς καταυλισμούς, τις φυλακές και τα χωριά των Κούρδων».
Εκτός από τους Κεκαρμένους σε βιβλία του Κάσδαγλη βασίζονται τα σενάρια των ταινιών Οι σφουγγαράδες του Μάνου Ζαχαρία και Χώμα και νερό του Φρέντυ Βιανέλλη. Αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του, με συνέντευξη του ίδιου και αποσπάσματα κινηματογραφημένων έργων του έγινε στη σειρά ντοκιμαντέρ «ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ»
Το Νοέμβριο του 2008 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αιγαίου, για την προσφορά του στα ελληνικά γράμματα. Ο Κάσδαγλης απεβίωσε στη Ρόδο το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009, σε ηλικία 81 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Κως
Αντίπαπας Θεόδωρος
Ο Θεόδωρος ήταν ένας αντίπαπας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας κατά την διάρκεια του έτους 687. Αντιτάχθηκε στον Πάπα Σέργιο Α΄ και τον Αντίπαπα Πασχάλη.
Κατηγορία:Αντίπαπες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Τόνι Κέρτις
μικρογραφία|291x291εσ|Με τη [[Μέριλιν Μονρόε στην ταινία Μερικοί το προτιμούν καυτό (1959)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με την [[Τζίνα Λολομπρίτζιτα και τον Μπαρτ Λάνκαστερ (δεξιά) στην ταινία Βαριετέ (1956)]] Ο Τόνι Κέρτις (Tony Curtis, 3 Ιουνίου 1925 – 29 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, που ενσάρκωσε τόσο κωμικούς όσο και δραματικούς ρόλους σε περισσότερες από 100 ταινίες στις οποίες είτε είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ή συμμετείχε. Ήταν υποψήφιος για Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες, (The Defiant Ones, 1958), στην τελετή των βραβείων το 1959.
Πέθανε στο σπίτι του στο Λας Βέγκας στις 29 Σεπτεμβρίου του 2010 από καρδιακή ανακοπή.
Πρώτα χρόνια
Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κατετάγη στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έχοντας επηρεαστεί από την ταινία Επιχείρησις Τόκιο (Destination Tokyo), στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Κάρι Γκραντ. Υπηρέτησε στο υποβρύχιο USS Proteus (AS-19) από το οποίο, ενώ βρισκόταν ένα μίλι από τον κόλπο του Τόκιο, παρακολούθησε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945 την παράδοση της Ιαπωνίας. Μετά το τέλος του πολέμου σπούδασε στο Dramatic Workshop of The New School στη Νέα Υόρκη με τον Γερμανό σκηνοθέτη Έρβιν Πίσκατορ, όπου τον ανακάλυψε η κυνηγός ταλέντων Τζόις Σέλζνικ και έτσι το 1948 πήγε στο Χόλιγουντ, άλλαξε το όνομα του σε Τόνι Κέρτις και υπέγραψε συμβόλαιο με την Universal Pictures.
Καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη στην ταινία, Πουλημένη στην αμαρτία (Criss Cross) το 1949. Η φήμη του εδραιώθηκε με τις ερμηνείες του στις ταινίες: Σκοτεινοί δολοφόνοι (Sweet Smell of Success, 1957) και Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες (The Defiant Ones, 1958), για την οποία προτάθηκε για Όσκαρ. Το 1959 συμπρωταγωνίστησε με τον Τζακ Λέμον και τη Μέριλιν Μονρόε στην κομεντί του Μπίλι Γουάιλντερ Μερικοί το προτιμούν καυτό (Some like it Hot), ενώ ένα χρόνο αργότερα συμμετείχε στην επική υπερπαραγωγή του Στάνλεϊ Κιούμπρικ Σπάρτακος (Spartacus) του όπου υποδύθηκε τον σκλάβο Αντονίνο. Στο Δάφνες κυλισμένες στη λάσπη (The Outsider, 1961), υποδύθηκε τον βετεράνο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου Άιρα Χέιζ, ενώ το 1964 εμφανίστηκε στο πλευρό της Νάταλι Γουντ στην κωμωδία Το σεξ και το μοναχικό κορίτσι (Sex and the Single Girl, 1964). Στην ταινία του 1968 Ο στραγγαλιστής της Βοστόνης (The Boston Strangler), υποδύθηκε τον δολοφόνο Αλμπέρτο Σάλβο. Έκτος από τον κινηματογράφο ασχολήθηκε και με την τηλεόραση και συμπρωταγωνίστησε με τον Ρότζερ Μουρ στην τηλεοπτική σειρά Οι αντίζηλοι.
Προσωπική ζωή
Ο Κέρτις παντρεύτηκε έξι φορές. Από τους γάμους αυτούς απέκτησε συνολικά έξι παιδιά. Πρώτη του σύζυγος ήταν η ηθοποιός Τζάνετ Λι με την οποία απέκτησε δυο κόρες, τις ηθοποιούς Κέλι και Τζέιμι Λι Κέρτις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σύνοδος της Αγάθης
Στην σύνοδο συμμετείχαν 35 επίσκοποι υπό την προεδρία του Καισαρίου Αρελάτης.
Η σύνοδος εξέδωσε 47 κανόνες σχετικούς με την εκκλησιαστική πειθαρχία. Γενικά, οι κανόνες της αντανακλούν τις ηθικές συνθήκες του κλήρου και των λαϊκών στην ιστορική περιοχή της Σεπτιμανίας στην αρχή της μετάβασης από τη ρωμαϊκή κοινωνική δομή εντός της ρωμαϊκής επαρχίας της Ναρβωνικής Γαλατίας σε αυτή των επήλυδων Βησιγότθων. Έχουν επίσης κάποια σημασία για τη μελέτη ορισμένων πρώιμων εκκλησιαστικών θεσμών.
Ο κανόνας 7, που απαγορεύει στους κληρικούς να πουλούν ή να ιδιοποιούνται την περιουσία της εκκλησίας από την οποία αντλούσαν τα προς το ζην, είναι η πρώτη ένδειξη του μεταγενέστερου συστήματος των ωφελημάτων. Στον Κανόνα 9, η σύνοδος αποφαίνεται ότι εάν παντρεμένοι διάκονοι ή ιερείς επιθυμούν να επιστρέψουν στις συζυγικές τους σχέσεις, θα πρέπει να στερηθούν όλες τις εκκλησιαστικές τους τιμές και αξιώματα. Όσοι, ωστόσο, αγνοούσαν την ύπαρξη αυτής της απαγόρευσης, θα μπορούσαν να διατηρήσουν το αξίωμά τους εάν απείχαν στο μέλλον. Στον κανόνα 10, απαγορεύτηκε στους κληρικούς να επισκέπτονται γυναίκες με τις οποίες δεν είχαν συγγένεια και μπορούσαν να έχουν στο σπίτι τους μόνο τη μητέρα, την αδελφή, την κόρη ή την ανιψιά τους. Διάκονος δεν επιτρεπόταν να χειροτονηθεί εάν δεν είχε ακόμη συμπληρώσει τα εικοσιπέντε έτη του. Για να χειροτονηθεί κάποιος ιερέας ή επίσκοπος, θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον τριάντα ετών. Εάν ένας νέος παντρεμένος άνδρας ήθελε να χειροτονηθεί, απαιτούνταν η συγκατάθεση της γυναίκας του (κανόνας 16).
Επίσης απαγορεύτηκε ο γάμος μεταξύ εξαδέρφων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ερώ Κατηγορία:Ιστορία του Καθολικισμού στη Γαλλία Αγαθης
Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής
Ο Αντίοχος Δ΄ Επιφανής (πριν το 17 μ.Χ. - μετά το 72) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βασιλιάς της Κομμαγηνής (38μ.Χ.-72). Όταν έγινε Ρωμαίος πολίτης, άλλαξε το όνομά του σε Γάιος Ιούλιος Αντίοχος.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Αντιόχου Γ΄ της Κομμαγηνής και της αδελφής του Ιοτάπας, κόρης τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής.
Πανδραμαϊκός Α.Ο.
Ο Πανδραμαϊκός Αθλητικός Όμιλος, εν συντομία Πανδραμαϊκός Α.Ο., είναι ένας ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Δράμα. Επίσημο έτος ίδρυσης είναι το 1969 και χρώματα το βυσσινί και το λευκό. Διαθέτει δύο ενεργά αθλητικά τμήματα, τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και τμήμα eSports.
Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής
Βιογραφία
Είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Ήταν 5ος απόγονος της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών. Το 17 π.Χ. που απεβίωσε ο πατέρας του, ο Αντίοχος Δ΄ φαίνεται πως ήταν μικρός. Οι ευγενείς της Κομμαγηνής ζήτησαν να τεθεί η χώρα υπό την κυριαρχία των Ρωμαίων και ο Τιβέριος την έκανε μέρος της επαρχίας της Συρίας. Ο Αντίοχος Δ΄ έγινε Ρωμαίος πολίτης με το όνομα Γάιος Ιούλιος Αντίοχος. Έζησε και ανατράφηκε στη Ρώμη μαζί με την αδελφή του Ιοτάπα, που έγινε Ιουλία Ιοτάπα. Έγιναν μέλη τού αξιοθαύμαστου κύκλου της Αντωνίας της Νεότερης, κόρης τού Μάρκου Αντωνίου και της Οκταβίας της Νεότερης, αδελφής τού Αυγούστου. Η Αντωνία είχε επιρροή και διατηρούσε κύκλο πριγκίπων από τα σύνορα της Αυτοκρατορίας· υποτελών στη Ρώμη.
Πανδραμαϊκός Α.Ο.
Ιστορία
Ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα Πανδραμαϊκός συναντάμε στη Δράμα και στη δεκαετία του 1930, η οποία αναγνωρίστηκε από την Ε.Π.Ο. στις 24-7-1930. Το καλοκαίρι του 1967 έγινε μια πρώτη σοβαρή προσπάθεια ένωσης των κορυφαίων δραμινών ομάδων. Αν και η ομάδα που συγκροτήθηκε με το όνομα Πανδραμαϊκός έδωσε κάποιους φιλικούς αγώνες, δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα και αποσυντέθηκε εν τη γενέσει της.
Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής
Βιογραφία
Το 38 μ.Χ. ο εγγονός της Αντωνίας, ο Καλιγούλας τον αποκατέστησε στον θρόνο της Κομμαγηνής· τού έδωσε και ένα μέρος των ακτών της Κιλικίας. Μάλιστα τού απέδωσε το σύνολο των εσόδων της χώρας του κατά τα 20 έτη που ήταν ρωμαϊκή. Δεν γνωρίζουμε γιατί το έκανε αυτό, ίσως ήταν άλλη μία εκκεντρικότητα τού Αυτοκράτορα. Ο Αντίοχος Δ΄ ήταν από τους οικείους τού Καλιγούλα και μαζί με τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄ της Ιουδαίας τον συμβούλευαν στην τέχνη τού ηγεμόνα. Αργότερα όμως ο Αυτοκράτορας τον εκτόπισε.
Πανδραμαϊκός Α.Ο.
Ιστορία
Τελικά, τον Οκτώβριο του 1969 πραγματοποιήθηκε η συγχώνευση των ιστορικών σωματείων Άρης Δράμας και Ελπίς Δράμας και ιδρύθηκε ο σύλλογος Πανδραμαϊκός Αθλητικός Όμιλος. Ο σύλλογος αρχικά δραστηριοποιήθηκε στο άθλημα του ποδοσφαίρου διαθέτοντας μόνο τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και εντάχθηκε στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία με αριθμό μητρώου 81 και παράλληλα ως σωματείο της Δράμας στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας.
Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής
Βιογραφία
Ο επόμενος Αυτοκράτορας, ο Κλαύδιος, τον αποκατέστησε το 41. Το 43 ο γιος του Ι. Α. Αντίοχος μνηστεύθηκε τη Δρουσίλλα, κόρη τού Ηρώδη Αγρίππα Α΄. Άλλα τέκνα ήταν ο Καλλίνικος και η Ιοτάπα. Το 53 ο Αντίοχος Δ΄ κατέστειλε μία εξέγερση βαρβαρικών φυλών, των Κλιτών, στην Κιλικία. Το 55 ο Νέρωνας τού ανέθεσε να στρατολογήσει άνδρες εναντίον των Πάρθων και το 59 υπηρέτησε υπό τον στρατηγό Γ. Δομίτιο Κόρβουλο εναντίον τού Τιριδάτη Α΄, αδελφού τού Βολογέση Α΄ της Παρθίας. Ως αποτέλεσμα των υπηρεσιών του, έλαβε το 61 μέρη της Αρμενίας.
Πανδραμαϊκός Α.Ο.
Ιστορική αναδρομή
Με την ίδρυσή του, ο Πανδραμαϊκός αγωνίστηκε για 10 αγωνιστικές περιόδους στη Β΄ εθνική κατηγορία (από την περίοδο 1970-71 έως 1977-78 αδιαλείπτως) και τις περιόδους 1979-80 και 1980-81 και σε σύνολο 378 αγώνων σε 12 συμμετοχές στη Β΄ εθνική αυτά τα διαστήματα, πέτυχε 332 τέρματα, δέχτηκε 365 και συγκέντρωσε συνολικά 358 βαθμούς. Εντυπωσιακότερη πορεία πραγματοποίησε την περίοδο 1976-77, όπου παρέμεινε αήττητος για 17 αγωνιστικές και αποχωρίστηκε την πρώτη θέση, μόλις την 23η αγωνιστική.
Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής
Βιογραφία
Έλαβε το μέρος τού Βεσπασιανού, όταν ανακηρύθηκε Αυτοκράτορας το 70. Έπειτα τον θεωρούσαν ως τον πλουσιότερο των βασιλέων, που έδιναν εισφορές. Το ίδιο έτος έστειλε στρατό, υπό τη διοίκηση τού γιού του Ι. Α. Αντιόχου, για να συνδράμει τον διάδοχο Τίτο στην πολιορκία της Ιερουσαλήμ. Κατά τη βασιλεία του ίδρυσε τις πόλεις: Γερμανικόπολις, Ιοτάπα και Νερωνιάς.
Πανδραμαϊκός Α.Ο.
Ιστορική αναδρομή
Στη Γ΄ εθνική κατηγορία έλαβε μέρος τις περιόδους 1987-88, 1991-92 εώς 1995-96, 2004-05 και σε σύνολο 202 αγώνων στη Γ' εθνική σε όλα τα παραπάνω διαστήματα, συγκέντρωσε 245 βαθμούς (67 νίκες - 46 ισοπαλίες - 91 ήττες), ενώ πέτυχε 207 τέρματα και δέχτηκε 267.
Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής
Βιογραφία
Δύο έτη μετά επήλθε η πτώση του: το 72 κτηγορήθηκε από τον Λ. Καισσέννιο Παίτο, κυβερνήτη της Συρίας ότι συνωμοτούσε με τους Πάρθους εναντίον των Ρωμαίων. Στερήθηκε το βασίλειό του, 34 έτη μετά από τον πρώτο διορισμό του από τον Καλιγούλα. Οι γιοί του Αντίοχος και Καλλίνικος έπειτα από σύντομη σύγκρουση με τους Ρωμαίους, διέφυγαν στην Παρθία. Ο Αντίοχος Δ΄ αποσύρθηκε στη Σπάρτη και έπειτα στη Ρώμη, όπου πέρασε την υπόλοιπη ζωή του με τους δύο γιους του· οι Ρωμαίοι τού συμπεριφερόταν με μεγάλο σεβασμό. Ο γιος τού Ι. Α. Αντιόχου, ο Φιλόπαππος έζησε στην Αθήνα στα τέλη τού 1ου και στις αρχές τού 2ου αι.
Πανδραμαϊκός Α.Ο.
Ιστορική αναδρομή
Στην εθνική ερασιτεχνική (ή Δ΄ εθνική ή περιφερειακό) ήταν τις περιόδους 1978-79, 1981-82 έως 1986-87, 1988 εώς 1990-91, 1996-97 εώς 1998-99, 2002-03, 2003-04, 2005-06 και ξανά τις περιόδους 2007-08 και 2008-09.
Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής
Νομίσματα
Υπάρχουν αρκετά που σώθηκαν και τα διακρητικά των νομισματοκοπείων δείχνουν, ότι εξουσίασε μεγάλα μέρη της Καππαδοκίας και της Κιλικίας και της κανονικής Κομμαγηνής. Σε ένα από αυτά επιγράφεται ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ, δηλωτικό των φιλοδοξιών του. Στην άλλη όψη υπάρχει κέρας της αφθονίας και γύρω δάφνινο στεφάνι· φέρει επιγραφή ΚΟΜΜΑΓΗΝΩΝ. Από άλλα του νομίσματα μαθαίνουμε το όνομα της συζύγου του: Ιοτάπα.
Πανδραμαϊκός Α.Ο.
Ιστορική αναδρομή
Στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Δράμας αγωνίστηκε τις περιόδους 1969-70, 1999-00, 2000-01, 2001-02 και 2006-07. Στο ίδιο πρωτάθλημα αγωνίζεται από την περίοδο 2009-10 μέχρι και σήμερα.
Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιουλία Ιοτάπα και είχε τέκνα:
Πανδραμαϊκός Α.Ο.
Τίτλοι και διακρίσεις
Το 1979 ο Πανδραμαϊκός, συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών, σε αγώνα που έγινε στο Γήπεδο Νίκαιας και έχασε στα πέναλτι 8-7 από τον ΑΠΟ Χίου, καθώς στην κανονική διάρκεια του αγώνα ήρθαν ισόπαλοι 3-3.
Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Πανδραμαϊκός Α.Ο.
Τίτλοι και διακρίσεις
Το 1986 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών, σε αγώνα που έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη, κερδίζοντας με 4-2 στα πέναλτι τον ΑΠΣ Πάτραι, καθώς στην κανονική διάρκεια του αγώνα ήρθαν ισόπαλοι 0-0.
Το 1982 στον ημιτελικό του κυπέλλου ερασιτεχνών νίκησε στο γήπεδο του Μακεδονικού τον Απόλλωνα Λιτοχώρου με 1-0 αλλά ο τελικός με τον Αιολικό δεν πραγματοποιήθηκε, ύστερα από απόφαση της ΕΠΟ. Εκ παραδρομής σε κάποιες ιστοσελίδες αναφέρεται πως ο Πανδραμαϊκός δεν προσήλθε να αγωνιστεί και το κύπελλο κατέκτησε ο Αιολικός, χωρίς αγώνα.
Ο Πανδραμαϊκός κατέκτησε το κύπελλο της Ε.Π.Σ. Δράμας τις περιόδους 1969-1970, 1978-1979 (επικράτησε την 25-2-1979, του Μεγαλοκάμπου με 5-1 στο γήπεδο Δόξας), 1981-1982 (επικράτησε με 1-0 της Πετρούσσας), 1982-1983 (επικράτησε την 16-3-1983, της Ακρόπολης με 1-0), 1983-1984 (επικράτησε την 7-3-1984, του Μεγαλοκάμπου με 6-1), 1985-1986 (επικράτησε του Ξηροποτάμου), 1995-1996 (επικράτησε την 13-3-1996, με 4-0 της Πλατανιάς, στο γήπεδο της Αθηναϊκής Χαρτοποίας), 1996-1997 (επικράτησε την 26-3-1997, με 2-0 της Νέας Αμισού, στο γήπεδο της Δόξας Δράμας), 1998-1999 (επικράτησε την 3-3-1999, με 3-0 του Φωτολίβους, στο γήπεδο της Πετρούσσας), 2006-2007 (επικράτησε την 21-3-2007, με 4-3 στα πέναλτι -κανονικός αγώνας 1-1- της Προσοτσάνης, στο γήπεδο Δόξας), 2009-2010 (επικράτησε την 17-3-2010, με 1-0 του Καλαμπακίου, στο γήπεδο Φωτολίβους).
Η μεγαλύτερη νίκη του Πανδραμαϊκού σημειώθηκε το 1983, με αντίπαλο τον Ερμή Μάνδρας Ξάνθης, με αποτέλεσμα 13-0.
Περισσότερα εισιτήρια: Με Α.Ο. Καβάλα 5750 (13-6-1976), με Δόξα Δράμας 5500 (1974-75), με Δόξα Δράμας 5377 (1976-77), με Ολυμπιακό Πειραιώς 5285, κύπελλο (28-2-1971).
Παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές
Δεκάδες ποδοσφαιριστές του Πανδραμαϊκού συνέχισαν σε ομάδες της Α΄κατηγορίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους: • Ιωάννης Αλεξίου (Βέροια, Λεβαδειακός)
• Παρασκευάς Άντζας (Σκόντα Ξάνθη, Ολυμπιακός Πειραιώς)
• Λουκάς Αποστολίδης (Βέροια)
• Γεώργιος Ασλανίδης (Δόξα Δράμας)
• Γιώργος Γεωργιάδης (Δόξα Δράμας)
• ΆνθιμοΆνθιμος Ζαμανόπουλος (Δόξα Δράμας)
• Θεόδωρος Ζαχαριάδης (Δόξα Δράμας)
• Παντελής Καλλιμάνης (Δόξα Δράμας)
• Ιωάννης Καμπουρίδης (Απόλλων Καλαμαριάς)
• Σαββας Καπαγερίδης (Δόξα Δράμας, Ιωνικός)
• Αντώνης Κασδοβασίλης (Δόξα Δράμας, Ολυμπιακός Πειραιώς)
• Βαγγέλης Κιοσές (Ξάνθη)
• Δημήτριος Κοντός (Α.Σ. Καστοριά 1980, Δόξα Δράμας)
• Φώτης Κωνσταντινίδης (Πανθρακικός)
• Μιχάλης Λεοντιάδης (ΠΑΟΚ)
• Κώστας Μουρατίδης (Άρης)
• Τριαντάφυλλος Μαχαιρίδης (Σκόντα Ξάνθη, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Μπενφίκα)
• Παύλος Παυλίδης (Παναχαϊκή)
• Χρήστος Πεμπές (Ηρακλής Θεσσαλονίκης)
• Χαράλαμπος Περπερίδης (Ηρακλής Θεσσαλονίκης)
• Άγγελος Ποιμενίδης (Σκόντα Ξάνθη)
• Θεοδόσης Ταβλαρίδης (Σκόντα Ξάνθη)
• Μιχάλης Ταντσίδης (Δόξα Δράμας)
• Τέντζος (Εδεσσαϊκός)
• Ιωάννης Τσεβρετζής (Δόξα Δράμας)
• Χρήστος Τσιμπλίδης (Δόξα Δράμας)
• Γιάννης Τσιπλάκης (ΠΑΟΚ, Εθνικός)
• Βλαντιμίρ Σάντος ντε Σόυζα (Λεβαδειακός)
• Μάκης Σταυρίδης (Βέροια)
• Δημήτρης Φεστέρης (ΠΑΟΚ)
• Χρήστος Φεστερίδης (Δόξα Δράμας)
• Βασίλειος Χατζηβασιλειάδης (Απόλλων Καλαμαριάς)
Στον Πανδραμαϊκό αγωνίστηκαν και αρκετοί ποδοσφαιριστές που είχαν θητεύσει σε ομάδες της Α΄ Εθνικής, πριν την έλευση τους στην ομάδα του Πανδραμαϊκού:
Έμβλημα
Παρακάτω παρουσιάζονται οι κύριες εκδοχές του εμβλήματος του Πανδραμαϊκού Αθλητικού Ομίλου.
Εγκαταστάσεις
Παράλληλα στις εγκαταστάσεις του Αθλητικού Κέντρου, υπάρχουν τα γραφεία του συλλόγου, αποδυτήρια, αίθουσα για θεωρητική εκπαίδευση, αίθουσα άρσης βαρών κ.ά.
Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών του Πανδραμαϊκού ιδρύθηκε το 2007 και αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Α΄ περιφέρειας η ανδρική ομάδα καθώς και στα πρωταθλήματα υποδομής της Ένωσης Θράκης - Ανατολικής Μακεδονίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Δράμας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1969 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1969
ΑΦΚ Πρέζιντεντς Καπ
Το ΑΦΚ Πρέζιντεντς Καπ (αγγλικά: AFC President's Cup) ήταν μια ετήσια διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC), στην οποία μετείχαν οι σύλλογοι των ανώτατων ασιατικών εθνικών πρωταθλημάτων Γ΄ επιπέδου με βάση το σύστημα αξιολόγησης της AFC. Επρόκειτο για συλλόγους πρωταθλητές αδύναμων πρωταθλημάτων, οι οποίοι δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής ούτε στο Ασιατικό Τσάμπιονς Λιγκ, όπου μετέχουν οι πιο δυνατές ομάδες ούτε στο Κύπελλο Ασιατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, στο οποίο μετέχουν σύλλογοι από πρωταθλήματα ενδιάμεσης δυναμικότητας. Το τρόπαιο καθιερώθηκε το 2005, μετά την συγχώνευση των Κυπέλλων Πρωταθλητριών και Κυπελλούχων Ασίας και αποτελούσε ένα άτυπο "Κύπελλο πρωταθλητριών των αδύναμων χωρών της Ασίας". Αρχικά μετείχαν οκτώ σύλλογοι χωρών που σταδιακά αυξήθηκαν σε 13. Υπήρχαν επίσης άλλες 8-9 περίπου χώρες που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν εφόσον δημιουργούσαν κάποιο εγχώριο πρωτάθλημα, ώστε να πληρούν τα κριτήρια της διοργάνωσης.
Στις 25 Νοεμβρίου του 2013, η Επιτροπή Διοργανώσεων της AFC πρότεινε το Πρέζιντεντς Καπ 2014 να είναι η τελευταία διοργάνωση του θεσμού. Από το 2015, οι πρωταθλητές των "αναδυόμενων χωρών" έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στα προκριματικά του Κυπέλλου ΑΦΚ.
Στον τελικό του 2014, η ΧΤΤΟ Ασγκαμπάτ του Τουρκμενιστάν νίκησε την Ρίμιονγκσου της Βόρειας Κορέας με 2-1, και έγινε η δεύτερη συνεχόμενη ομάδα από το Τουρκμενιστάν που κατέκτησε το Πρέζιντεντς Καπ.
Σύστημα διεξαγωγής
Κάθε χώρα μετείχε με την πρωταθλήτρια ομάδα της. Η προκριματική φάση διεξαγόταν σε ομίλους, οι οποίοι ήταν δύο ως το 2007 που μετείχαν οκτώ σύλλογοι και από το 2008 έγιναν τρεις με την αύξηση των ομάδων σε 11 και 12. Κάθε προκριματικός όμιλος διεξαγόταν στην έδρα μιας εκ των ομάδων σε μορφή διοργάνωσης. Στην τελική φάση προκρίνονταν τέσσερις ομάδες: ως το 2007 οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου και από το 2008 ως το 2010 οι πρώτοι καθενός εκ των τριών ομίλων και ο καλύτερος δεύτερος. Η τελική φάση γινόταν στην έδρα ενός εκ των τεσσάρων συλλόγων με σύστημα φάιναλ φορ (δύο ημιτελικοί, μικρός και μεγάλος τελικός).
Από το 2011 στην τελική φάση προκρίνονταν έξι ομάδες: οι δύο πρώτες καθενός από τους τρεις ομίλους. Στη τελική φάση, που διεξαγόταν στην έδρα ενός εκ των έξι συλλόγων, οι ομάδες χωρίζονταν σε δυο ομίλους και οι νικητές των ομίλων προκρίνοταν στον τελικό.
1725
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1725 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
ΑΦΚ Πρέζιντεντς Καπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
1725
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σκαθάρι (αυτοκίνητο)
Το Volkswagen Käfer, δηλαδή «Σκαθάρι» στα γερμανικά (αρχική επίσημη ονομασία : Volkswagen Typ 1) ή Volkswagen Beetle στις αγγλόφωνες χώρες, ήταν το πρώτο χρονολογικά αυτοκίνητο στην ιστορία της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen και γενικότερα του μετέπειτα Ομίλου Volkswagen, και παρήχθη από τον Αύγουστο του 1938 έως τις 30 Ιουλίου 2003. Κατά τη διάρκεια αυτής της μεγάλης χρονικής περιόδου, κατασκευάστηκαν συνολικά 21.529.464 αντίτυπα, με αποτέλεσμα το Σκαθάρι να γίνει, σε παγκόσμια κλίμακα, το αυτοκίνητο με την μεγαλύτερη χρονική διάρκεια παραγωγής και τον μεγαλύτερο αριθμό οχημάτων υπό την ίδια πλατφόρμα. Στην Ελλάδα έγινε γνωστό και με τα λαϊκά ονόματα Σκαραβαίος (από την μετάφραση της αυθεντικής ονομασίας) και Κατσαριδάκι - το τελευταίο μάλιστα προήλθε από την μετάφραση της γνωστής σειράς ταινιών της Ντίσνεϋ με πρωταγωνιστή ένα Κατσαριδάκι ονόματι Χέρμπυ (Herbie).
Μέχρι το 2002, έφερε και τον τίτλο του αυτοκινήτου με τις περισσότερες πωλήσεις υπό το ίδιο όνομα, οπότε το ξεπέρασε το Volkswagen Golf, που είναι de facto ο αντικαταστάτης του από το 1974, ο οποίος όμως σήμερα βρίσκεται στην 8-η γενιά του. Από το 1997 έως το 2010, επίσης, παρήχθη και το Volkswagen New Beetle, με σχεδίαση εμπνευσμένη από τον πρώτο Σκαραβαίο. Βασίστηκε στο σασί της τέταρτης γενιάς του Volkswagen Golf και ως αποτέλεσμα, σε αντίθεση με το «όλα πίσω» του Σκαθαριού, το New Beetle είχε τον κινητήρα στο μπροστινό μέρος, την κίνηση στους εμπρός τροχούς και το χώρο αποσκευών στο πίσω μέρος. Τον Ιούνιο του 2011, εισήχθη στην παραγωγή η δεύτερη γενιά του σύγχρονου Σκαραβαίου και κυκλοφόρησε υπό την ονομασία Beetle σκέτο, ενώ παρήχθη έως τις 10 Ιουλίου 2019, χωρίς περαιτέρω διάδοχο. Βασίστηκε στο σασί της έκτης γενιάς του Volkswagen Golf και συγκεκριμένα της εκδοχής σεντάν (Volkswagen Jetta). Κατά συνέπεια, η διάταξη «κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση» διατηρήθηκε και στη δεύτερη γενιά.
Το κλασικό Σκαθάρι του 1938, ανήκει σε έναν πολύ μικρό κατάλογο οχημάτων που κυκλοφόρησαν στην αγορά λίγο πριν ή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και που παρέμειναν ανταγωνιστικά για πολλές δεκαετίες, όπως ήταν επίσης και το Citroën 2CV, το Mini, το Fiat 500, το αρχικό Jeep και η αρχική σειρά Land Rover. Επίσης, αν και το βασικό εξωτερικό ντιζάιν του κλασικού Σκαραβαίου δεν γνώρισε σημαντικές μεταβολές, συνολικά το μοντέλο σε όλη τη διάρκεια της παραγωγής του υπέστη 78 χιλιάδες βελτιωτικές αλλαγές και παρεμβάσεις. Αν και είχε 2-πορτο αμάξωμα, αρχικά είχε σχεδιαστεί ως 5-θέσιο αυτοκίνητο, αλλά μεταγενέστερα ταξινομήθηκε επίσημα ως 4-θέσιο σε αρκετές χώρες.
Ο Σκαραβαίος κατέλαβε την 4-η θέση σε σχετική ψηφοφορία που διεξήχθη τον Δεκέμβριο του 1999 στο Λας Βέγκας από διεθνείς ειδικούς για το Αυτοκίνητο του Αιώνα, πίσω από το Ford Model T, το κλασικό Mini του 1959 και το Citroën DS (το γνωστό στην Ελλάδα ως «βάτραχος»). Αναλυτικά, η τελική κατάταξη στην ψηφοφορία της τελικής 5άδας μοντέλων ήταν η εξής:
Ονομασίες
Το αυτοκίνητο ήταν αρχικά γνωστό ως «Käfer», δηλαδή «Σκαθάρι» στα γερμανικά, και από αυτό προήλθε και η γνωστή λαϊκή ονομασία σε πολλά κράτη, όπως «Σκαραβαίος» στην Ελλάδα και «Beetle» στις αγγλόφωνες χώρες. Ειδικότερα η λέξη «Beetle», υιοθετήθηκε στις ΗΠΑ ως το επίσημο όνομα του μοντέλου μόλις τον Αύγουστο του 1967. Προηγουμένως ήταν γνωστό ως «VW Type 1», υποδηλώνοντας ότι ήταν το πρώτο μοντέλο στην ιστορία της Volkswagen, ενώ στην Ευρώπη αναφερόταν επίσημα ως το VW 1100, 1200, 1300, 1500 ή 1600, ανάλογα με τον κυβισμό της κάθε έκδοσης, και αυτές ήταν οι ονομασίες που αναγράφονταν στο πίσω μέρος των οχημάτων.
Αρχική ιδέα και πραγματοποίηση
Η δημιουργία αυτού του μοντέλου προήλθε από τις προσπάθειες της Ναζιστικής Γερμανίας να κατασκευάσει ένα αυτοκίνητο για τον λαό.
Το 1931, ο Φέρντιναντ Πόρσε ίδρυσε την εταιρεία Porsche GmbH, έχοντας ως συνεργάτες του τον γιο του, Φέρρι, τον Καρλ Ράμπε, τον Έρβιν Κομέντα και τον Φραντς Ξάβερ Ράιμπις. Το ίδιο έτος, παρουσίασε και το πρώτο δοκιμαστικό πρωτότυπο μοντέλο της Porsche, το Porsche Typ 12, από το οποίο και ελήφθησαν στη συνέχεια πολλά σχεδιαστικά στοιχεία για τον αρχικό Σκαραβαίο παραγωγής. thumb|left|Ένα από τα πρώτα δοκιμαστικά μοντέλα Porsche Typ 12, παραγωγής 1932, στο μουσείο της [[Νυρεμβέργης.]]
Το πρώτο πρόγραμμα της εταιρείας για μοντέλο παραγωγής, ήταν η σχεδίαση ενός αυτοκινήτου «του λαού» που θα ήταν προσβάσιμο για αγορά από όλο το λαό και, γι' αυτό τον λόγο, το πρότζεκτ ονομάστηκε Volkswagen (αυτοκίνητο του λαού). Το πρόγραμμα αυτό το χρηματοδότησε ο Αδόλφος Χίτλερ, ο οποίος ήταν και ο εμπνευστής του σχεδίου, καθώς λίγο μετά την άνοδό του στην εξουσία, που έγινε τον Ιανουάριο του 1933, είχε ήδη επινοήσει την ιδέα της κατασκευής ενός τεράστιου δικτύου αυτοκινητοδρόμων, που τελικά όντως κατασκευάστηκε και ονομάστηκε Autobahn, αλλά γνώριζε ότι η συντριπτική πλειοψηφία του γερμανικού πληθυσμού δεν είχε κανένα αυτοκίνητο. Σε αντίθεση με την κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το Ford Model T είχε γίνει το πρώτο αυτοκίνητο που προσέφερε την αυτοκίνηση στη μεγάλη λαϊκή μάζα, με αποτέλεσμα το 1920 το 33% των Αμερικανών να έχει αποκτήσει αυτοκίνητο και το 1930 το 46% του πληθυσμού, στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία περιοριζόταν κυρίως σε λίγα πολυτελή μοντέλα και ελάχιστοι Γερμανοί μπορούσαν να αποκτήσουν κάτι περισσότερο από μία μοτοσικλέτα - μόλις ο ένας στους 50 Γερμανούς είχε στην κατοχή του αυτοκίνητο.
Έχοντας έτσι αντιληφθεί την ανάγκη της διάδοσης των αυτοκινήτων στο σύνολο της λαϊκής μάζας, έδωσε τις βασικές οδηγίες στον Πόρσε τον Απρίλιο του 1934, σε μεταξύ τους συνάντηση στο ξενοδοχείο Κάιζερχοφ στο Βερολίνο. Αναλύοντας τα σχέδιά του στον Πόρσε, του ζήτησε να είναι μικρομεσαίων διαστάσεων, ανθεκτικό στα δύσκολα, με αξιόπιστο αερόψυκτο κινητήρα, χαμηλή κατανάλωση που να μην υπερβαίνει τα 7 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, εύκολη συντήρηση και μηχανική επισκευή, όταν θα χρειαζόταν, και με μέγιστη τιμή πώλησης τα 990 μάρκα, ισοδύναμη με την τιμή μιας μοτοσικλέτας τότε ή με 4.000 ευρώ σήμερα (ο μέσος γερμανικός μισθός το 1939, όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το μοντέλο, ήταν 200 με 300 μάρκα). Επιπλέον βασική οδηγία, ήταν να μπορεί να μεταφέρει 4 ενήλικες ή 2 ενήλικες και 3 παιδιά, με ταχύτητα 100 km/h. Ο κινητήρας του μοντέλου σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον μηχανικό της Porsche Franz Reimspiess και ήταν τετράχρονος, βενζίνης, επίπεδος 4-κύλινδρος (H4) και αερόψυκτος, ενώ ο βασικός σχεδιασμός του διατηρήθηκε σε όλες τις μεταγενέστερες εκδοχές μεγαλύτερου κυβισμού. Μάλιστα ο Πόρσε και η ομάδα του, παρά τη δυνατότητα των φθηνότερων εναλλακτικών επιλογών, επέλεξαν τα ακριβότερα ανταλλακτικά στην αερόψυξη, για την καλύτερη απόδοση του κινητήρα στις υψηλές στροφές. Η αερόψυξη προτιμήθηκε γιατί το ψυκτικό υγρό αιθυλενογλυκόλη δεν ήταν τότε παντού διαθέσιμο και διότι τον χειμώνα το νερό πάγωνε εύκολα στα τότε ψυγεία. Επίσης, εφάρμοσαν και καινοτομίες στο σασί, στον κινητήρα και στο κιβώτιο ταχυτήτων, ανεξάρτητα από το κόστος.
Ο Έρβιν Κομέντα σχεδίασε ένα καμπυλωτό και ιδιαίτερα αεροδυναμικό αμάξωμα, που αν και ήταν πολύ μαζεμένο, μπορούσε να μεταφέρει 4 ενήλικα άτομα με άνεση. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο αεροδυναμικός συντελεστής του αρχικού μοντέλου ήταν Cd 0,41 - ένα νούμερο πραγματικά εντυπωσιακό εν έτει 1938, όταν και ξεκίνησε η παραγωγή των πρώτων αντιτύπων της τελικής μορφής του Σκαραβαίου, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι 0,41 ήταν και ο Cd της πρώτης γενιάς του Golf, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1974. thumb|right|280px|Μοντέλο υπό κλίμακα του W30 του 1937.
Μια πρώτη εντύπωση για τη δομή και την αισθητική του μοντέλου δόθηκε το 1937, όταν κατασκευάστηκαν 30 αντίτυπα προ-παραγωγής, γνωστά ως W30. Τα 30 αυτά αντίτυπα είχαν σχεδόν πανομοιότυπη εμφάνιση με το μετέπειτα Σκαθάρι, εκτός από τους κάπως πιο προεξέχοντες ακόμα μπροστινούς προβολείς. Στα πλαίσια των δοκιμών του νέου μοντέλου, τα 30 αυτά W30 διάνυσαν συνολικά 2.900.000 χιλιόμετρα (1.800.000 μίλια) υπό όλες τις πιθανές συνθήκες. Η τελική εμφάνιση του αυτοκινήτου διαμορφώθηκε το 1938, όταν και ενσωματώθηκαν εντελώς οι μπροστινοί προβολείς στο σασί και μάλιστα ήταν ένα από τα πρώτα μοντέλα διεθνώς που υιοθέτησαν αυτή την ενσωμάτωση. Το έτος αυτό, για την μελλοντική μαζική παραγωγή του Volkswagen, ιδρύθηκε η εταιρεία Gesellschaft zur Vorbereitung des Volkswagen, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Volkswagen-Werke GmbH και ξεκίνησε να κτίζεται το μεγαλύτερο εργοστάσιο αυτοκινητοβιομηχανίας της εποχής. Στην πραγματικότητα θεμελιώθηκε μία ολόκληρη πόλη, αφού μαζί με το εργοστάσιο χτίστηκαν και ολόκληροι οικισμοί εργατικών κατοικιών μαζί με βοηθητικές εγκαταστάσεις. Η πόλη αυτή ιδρύθηκε στις 1 Ιουλίου 1938, υπό την ονομασία «Πόλη των αυτοκινήτων KdF» (Stadt des KdF-Wagens). Το 1945, μετά τη λήξη του πολέμου, μετονομάστηκε σε Βόλφσμπουργκ και παραμένει μέχρι σήμερα η έδρα της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen.
Η αρχική ονομασία του μοντέλου από τον Πόρσε ήταν Porsche Typ 60. Κατά την επίσημη τελετή της παρουσίασης, στις 26 Μαΐου 1938, ο Αδόλφος Χίτλερ, στον λόγο που εκφώνησε τότε, έδωσε στο μοντέλο το προπαγανδιστικό όνομα KdF-Wagen = «Kraft durch Freude»-Wagen / Αυτοκίνητο «Ισχύς μέσω χαράς», το όνομα της επίσημης Ναζιστικής οργάνωσης για την παροχή ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων στο ευρύ κοινό. Το σχέδιο του Χίτλερ προέβλεπε, μέσω της Ναζιστικής αυτής οργάνωσης, κάθε πολίτης του Γ΄ Ράιχ να αποκτήσει ένα KdF αυτοκίνητο, με την παρακράτηση κάθε μήνα πέντε μάρκων από τον μισθό του. Μάλιστα ο Φέρντιναντ Πόρσε διαφώνησε τότε με το όνομα αυτό, αλλά φυσικά δεν μπορούσε να θέσει ζήτημα επίσημης αμφισβήτησης της επιλογής του Χίτλερ.
Τον Αύγουστο του 1938, ενώ το εργοστάσιο δεν είχε ακόμα πάρει την τελική του μορφή, τυπικά ξεκίνησε η παραγωγή του μοντέλου και τα πρώτα αντίτυπα εμφανίστηκαν στην αγορά στις αρχές του 1939, αλλά μόλις 210 πρόφτασαν τότε να κατασκευαστούν, λόγω της έκρηξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
thumb|right|Το στρατιωτικό Volkswagen Typ 82E.
Τον Σεπτέμβριο του 1939, όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, το υπό κατασκευή ακόμα εργοστάσιο άρχισε να παράγει στρατιωτικό εξοπλισμό, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το επιβατικό Volkswagen. Ο Φέρντιναντ Πόρσε δέχτηκε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα του Γ΄ Ράιχ και ανακατασκεύασε το επιβατικό όχημα, δημιουργώντας δύο στρατιωτικά οχήματα: το Type 82 Kübelwagen, που κατασκευάστηκε σε 52.000 αντίτυπα, και το αμφίβιο Type 166 Schwimmwagen, που κατασκευάστηκε σε 14.000 αντίτυπα. Σχεδίασε τότε, επίσης, και τα άρματα μάχης Tiger I, Tiger II και Elefant.
Ως αποτέλεσμα, η παραγωγή του εργοστασίου μετατράπηκε σε πολεμική, κατασκευάζοντας τα πολεμικά αυτά οχήματα, μαζί και το Volkswagen Type 82E, το οποίο ουσιαστικά ήταν η στρατιωτική εκδοχή του Σκαθαριού. Υπήρξε στο παρελθόν μια εσφαλμένη εντύπωση ότι η παραγωγή της πολιτικής έκδοσης είχε διακοπεί κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. Στην πραγματικότητα, από τον Σεπτέμβριο του 1939 έως το 1945 κατασκευάστηκαν και 620 αυτοκίνητα για πολιτική χρήση, αλλά τα περισσότερα για κάποιους προνομιούχους της Ναζιστικής ελίτ. Για το ευρύ κοινό, ωστόσο, οι προκαταβολές και τα βιβλιάρια για την αγορά ενός αυτοκινήτου κατάντησαν φάρσα. Η επίσημη κοστολόγηση με 990 γερμανικά μάρκα δεν κάλυπτε τα έξοδα παραγωγής και η τιμή πώλησης το 1946, όταν πραγματικά έγινε διαθέσιμο στο ευρύ κοινό, ξεκίνησε στα 5.000 μάρκα.
Ανασυγκρότηση μετά τον πόλεμο
thumb|right|Το ταμπλό ενός Σκαραβαίου του 1949.
Στις 11 Απριλίου 1945 τα Αμερικανικά στρατεύματα κατέλαβαν το εργοστάσιο της Volkswagen και τον Ιούνιο του 1945, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, το εργοστάσιο πέρασε από τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ στις βρετανικές. Μάλιστα, όταν το εργοστάσιο ήταν υπό βρετανικό έλεγχο, το αρχικό σχέδιο ήταν ο εξοπλισμός συναρμολόγησης του μοντέλου να μεταφερθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως πολεμική αποζημίωση. Ευτυχώς όμως για την Volkswagen, καμία βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία δεν έδειξε ενδιαφέρον, διότι θεώρησαν ότι τα αυτοκίνητα με τον κινητήρα πίσω δεν θα είχαν μέλλον, ότι η παραγωγή του μοντέλου θα ήταν αντι-οικονομική και εμπορικώς ασύμφορη και ότι η εξωτερική αισθητική του ήταν υπερβολικά μη ελκυστική για τον μέσο αγοραστή. Είναι εντυπωσιακό ότι κατά τη διάρκεια αυτού του ελέγχου και του σχετικού σχεδίου, ακόμα και ο Χένρυ Φορντ ο 2ος (ο εγγονός του ιδρυτή της Ford Motor Company και πρόεδρος της Ford από το 1945 έως το 1960) δήλωσε ότι ένα τόσο άσχημο αυτοκίνητο δεν θα μπορούσε να εύρισκε πελάτες.
Ως αποτέλεσμα, η γραμμή συναρμολόγησης του μοντέλου παρέμεινε οριστικά στο Βόλφσμπουργκ, ενώ τον Οκτώβριο του 1949 η Volkswagenwerk GmbH επανήλθε υπό γερμανική ιδιοκτησία. Επίσης, με την επανέναρξη της παραγωγής το αυτοκίνητο μετονομάστηκε επίσημα σε Volkswagen Typ 1, αν και στην καθημερινότητα του πληθυσμού της χώρας επικράτησε το όνομα «Käfer» (Σκαθάρι). Συχνά αναφερόταν και ως σκέτο Volkswagen όταν ακόμα ήταν το μοναδικό μοντέλο της εταιρείας.
Εμπορική επιτυχία και απήχηση
thumb|right|Το εκατομμυριοστό «χρυσό» Σκαθάρι, παραγωγής 5 Αυγούστου 1955.
Το εργοστάσιο είχε υποστεί μεγάλες ζημιές από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων προς το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά με βρετανική βοήθεια οι Γερμανοί εργάτες μπόρεσαν να κατασκευάσουν 1.785 οχήματα το 1945 και ως τα τέλη του έτους το εργοστάσιο λειτούργησε για πρώτη φορά σε σχεδόν κανονικούς ρυθμούς. Σύντομα, ο ρυθμός παραγωγής επιταχύνθηκε ραγδαία, καθώς ήδη τον Μάρτιο του 1946 έφτασε τα 1.000 αντίτυπα τον μήνα, και από τα 19.244 αντίτυπα συνολικά το 1948, έφτασε τα 46.146 αντίτυπα εν έτει 1949. Η ζήτηση αυξήθηκε επίσης κατακόρυφα, εντός και εκτός συνόρων, ενώ οι πρώτες εξαγωγές ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1947 και σύντομα η Volkswagen απέκτησε παγκόσμια εξάπλωση. Το 1950, ο Σκαραβαίος και το μικρό και πολλαπλών χρήσεων επαγγελματικό Volkswagen Bus έφτασαν συνολικά τα 100.000 αντίτυπα, ενώ το εκατομμυριοστό «χρυσό» Σκαθάρι παρήχθη στις 5 Αυγούστου 1955 και ώρα 14:10. Έως τα μέσα της δεκαετίας του 1950, είχε γίνει ήδη το νούμερο 1 σε πωλήσεις αυτοκίνητο στη Δυτική Γερμανία και το σύμβολο του οικονομικού θαύματος της μεταπολεμικής Δυτικής Γερμανίας. thumb|left|Μπλε Σκαθάρι του 1956.
Κατά τη δεκαετία του 1950 και τη δεκαετία του 1960, το Σκαθάρι ήταν εξαιρετικά δημοφιλές σε όλα τα κράτη της Δυτικής και της Νότιας Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Ήταν αξιόπιστο, εύκολο σε συντήρηση, ανθεκτικό στις δύσκολες συνθήκες, με πιο ευρύχωρο σαλόνι από πολλά άλλα οικονομικά αυτοκίνητα της τότε εποχής, και όλα αυτά σε ιδιαίτερα προσιτή τιμή πώλησης. Επίσης, ήταν πιο ισχυρό από τους ανταγωνιστές του (Citroën 2CV, Renault 4L, Mini, Fiat 500 και Fiat 600, Saab 92 και Volvo PV444) και το μόνο που μπορούσε να αναπτύσσει και να διατηρεί σχετικά υψηλές ταχύτητες στον αυτοκινητόδρομο, αφού είχε σχεδιαστεί εξ αρχής για αυτό τον σκοπό. Μάλιστα υπήρξε από τα πρώτα αυτοκίνητα διεθνώς που απέκτησαν ελαστικά tubeless, το 1957, ώστε να μειωθεί στο ελάχιστο η πιθανότητα κλαταρίσματος των ελαστικών κατά την οδήγηση (φαινόμενο ιδιαίτερα συχνό την τότε εποχή, που είχε συνεπακόλουθο κίνδυνο απώλειας του ελέγχου του αυτοκινήτου). thumb|right|Το σαλόνι ενός Σκαραβαίου του 1957, με το χαρακτηριστικό βάζο λουλουδιών στο [[Ταμπλό αυτοκινήτου|ταμπλό.]]
Παράλληλα, κατάφερε να σημειώσει τεράστια επιτυχία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως επιλογή αντίδρασης ενός μέρους του αγοραστικού κοινού στα υπερβολικά μεγάλα Αμερικανικά αυτοκίνητα των τότε δεκαετιών. Τόσο το αντισυμβατικό και πρωτότυπο σχήμα του, όσο και η ανυπαρξία εγχώριων ανταγωνιστικών μοντέλων, του εξασφάλισαν την 1η θέση στις πωλήσεις μικρών αυτοκινήτων καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, με ιδιαίτερη αποδοχή από την νεολαία ως σύμβολο επανάστασης και αντικομφορμισμού. Το αποκορύφωμα σημειώθηκε τη χρονική περίοδο 1960 - 1965 και μάλιστα η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το 1963 η λίστα αναμονής μέχρι την παράδοση έφτασε τους 5 μήνες, κάτι σχεδόν ανήκουστο τότε στην Αμερική για μη εγχώριο μοντέλο. thumb|right|Σκαθάρι 1300 (1965 - 1970), χρώματος Ντακότα μπεζ. Φαίνεται το αντισυμβατικό, για τα τότε στάνταρ, αεροδυναμικό προφίλ του μοντέλου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το Σκαθάρι είχε παγκόσμιας κλίμακας απήχηση, με εξαιρετικά μεγάλη δημοτικότητα σε όλες τις ηπείρους. Αντιθέτως, κανένας από τους ανταγωνιστές του δεν κατάφερε ποτέ κάτι ανάλογο, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς σημείωσαν μεν τεράστια εμπορική επιτυχία, αλλά μόνο στην Ευρώπη, ενώ ειδικότερα το Citroën 2CV (μολονότι είχε επίσης παγκόσμια εμπορική διαθεσιμότητα και σε όλες τις ηπείρους) γνώρισε μεγάλη μεγάλη απήχηση σε πολλές χώρες της Ευρώπης, στη Λατινική Αμερική και σε αρκετές χώρες της Αφρικής και της Ασίας.
Ο ρυθμός παραγωγής του Σκαραβαίου ήταν σταθερά ανοδικός και το αποκορύφωμα σημειώθηκε το έτος 1971, όταν η ετήσια διεθνής παραγωγή έφτασε τα 1.291.612 αντίτυπα. Αμέσως μετά, στις 17 Φεβρουαρίου 1972, όταν κατασκευάστηκε το όχημα με αύξοντα αριθμό 15.007.034 που ήταν ένα μπλε μεταλλικό, ξεπέρασε σε αριθμό αντιτύπων το Ford Model T, παίρνοντάς του έτσι τον τίτλο του πιο εμπορικού αυτοκινήτου όλων των εποχών. Το 1973, η συνολική παραγωγή είχε πλέον υπερβεί τα 16 εκατομμύρια αντίτυπα και στις 23 Ιουνίου 1992 έφτασε τα 21 εκατομμύρια αντίτυπα, αν και από το 1995 ο ρυθμός παραγωγής επιβραδύνθηκε στο ελάχιστο.
Κινητήρες και εκδόσεις
thumb|right|VW Beetle 1303 καμπριολέ. Φαίνεται το καμπυλωτό μπροστινό παρμπρίζ των VW 1303.
Το αρχικό μοντέλο του 1938 έφερε κινητήρα 995 cm³ και ισχύος μόλις 25 hp. Με την επαναφορά του ονόματος Volkswagen, το 1945, απέκτησε κινητήρα 1.131 cm³ και ισχύος 30 hp, παίρνοντας έτσι την εμπορική ονομασία VW 1100 στην Ευρώπη. Σταδιακά, οι κυβισμοί του κινητήρα αυξάνονταν: το 1954 αυξήθηκε στα 1.192 cm³ και η ισχύς στους 36 hp, και μετονομάστηκε σε VW 1200, το οποίο έλαβε μια αύξηση της ισχύος στους 40 hp το 1960. Το 1965, για τη σεζόν (model year) του 1966, προστέθηκε ως προαιρετική επιλογή και ένας κινητήρας 1.285 cm³ με ισχύ 50 hp, έκδοση που ονομάστηκε VW 1300. Το 1966, για τη σεζόν του 1967, προστέθηκε και μια ακόμα ισχυρότερη προαιρετική επιλογή, ένας κινητήρας 1.493 cm³ με ισχύ 53 hp στις 4.200 στροφές το λεπτό, έκδοση που ονομάστηκε VW 1500. Ο κινητήρας αυτός καθιερώθηκε τότε ως στάνταρ για όλα τα μοντέλα εξαγωγής στις ΗΠΑ. thumb|left|Volkswagen Beetle 1303 καμπριολέ, σε μετατροπή από τον οίκο Karmann.
Με την έναρξη της σεζόν (model year) του 1970, τα μοντέλα εξαγωγής στη Βόρεια Αμερική έλαβαν μια αύξηση του κυβισμού του κινητήρα, από τα 1.493 cm³ στα 1.584 cm³ και η ισχύς έφτασε τους 57 hp. Τη σεζόν του 1971, σε όλα τα Σκαθάρια, ο προαιρετικός κινητήρας των 1.5 λίτρων αντικαταστάθηκε από έναν κινητήρα 1.6 λίτρων, ισχύος 60 hp (45 kW; 61 PS). Το στάνταρ Beetle μετονομάστηκε σε VW 1300, ενώ όταν έφερε τον κινητήρα 1.6 λίτρων ονομαζόταν επίσημα 1300 S, προκειμένου να μην προκληθεί σύγχυση με το Volkswagen Type 3, που είχε ήδη ονομαστεί επίσημα VW 1500 και VW 1600. Η εμπορική ονομασία του Σκαραβαίου έγινε τότε 1302 / 1302 S και ειδικά στη Βόρεια Αμερική το 1302 πωλήθηκε ως Super Beetle. Το 1972, όλα τα Σκαθάρια απέκτησαν ένα νέο και 4-άκτινο τιμόνι, από πλαστικό, για βελτίωση της ασφάλειας του οδηγού σε τυχόν μετωπική πρόσκρουση, καθώς και ένα υψηλότερο κατά 4,0 εκατοστά πίσω παρμπρίζ. Τη σεζόν του 1973, το 1302 μετονομάστηκε σε 1303 και απέκτησε ένα μεγαλύτερο και καμπυλωτό μπροστινό παρμπρίζ (σε αντίθεση με το παλαιότερο επίπεδο) και πιο ογκώδη πίσω φώτα, που έγιναν τότε γνωστά ως «η αισθητική του ελέφαντα». Όλοι οι κινητήρες του κλασικού Σκαραβαίου ήταν αποκλειστικά βενζίνης.
Από τη σεζόν του 1974, τα μοντέλα εξαγωγής στη Βόρεια Αμερική απέκτησαν νέους και πιο ογκώδεις προφυλακτήρες με εσωτερικά ελατήρια που υποχωρούσαν προς τα πίσω σε προσκρούσεις, οι οποίοι άφηναν ανέπαφο το σασί του αυτοκινήτου σε ταχύτητες πρόσκρουσης έως και 5 μίλια την ώρα (8,0 χιλιόμετρα την ώρα), καθώς επιβλήθηκαν τότε υποχρεωτικά από την αμερικανική νομοθεσία. Οι προφυλακτήρες αυτοί προσέθεσαν επιπλέον 25 χιλιοστά (0,98 ίντσες) στο συνολικό μήκος του αμαξώματος των Σκαραβαίων που διατέθηκαν από τότε και μετά στις ΗΠΑ και στον Καναδά.
Από τη σεζόν του 1975, τα μπροστινά φλας μετακόμισαν από την κορυφή των μπροστινών φτερών στον μπροστινό προφυλακτήρα, αν και ειδικότερα στα μοντέλα για εξαγωγή στις ΗΠΑ και στον Καναδά διατηρήθηκαν στην προηγούμενη θέση τους, καθώς οι ειδικοί προφυλακτήρες για τις χώρες αυτές παρέμειναν αμετάβλητοι.
Αντικατάσταση
thumb|right|Η παραγωγή του Σκαραβαίου στο κύριο εργοστάσιο στο Βόλφσμπουργκ, σε φωτογραφία του 1970.