cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
7001 Νέτερ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νέτερ εκτιμάται σε 6,072 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,252. Η Νέτερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά περίπου κάθε 9 ώρες και 5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νετερ
Μάχη της γέφυρας Παπάδων
Η μάχη της γέφυρας Παπάδων διεξήχθη στις 7-10 Μαΐου του 1944 μεταξύ των ελληνικών εθνικιστικών αντιστασιακών δυνάμεων του Αντών Τσαούς και των βουλγαρικών στρατευμάτων Κατοχής, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η σύγκρουση ξέσπασε όταν τμήμα βουλγαρικού στρατού, που κινήθηκε προς τα ορεινά του νομού Δράμας, έπεσε σε ενέδρα ανταρτών σε γέφυρα του ποταμού Νέστου, κοντά στο χωριό Παππάδες. Οι Έλληνες αντάρτες προσπαθούσαν να αποτρέψουν τους αντιπάλους τους από το να προσεγγίσουν το πεδίο των συμμαχικών ρίψεων πολεμοφοδίων στην περιοχή. Η μάχη κράτησε μέχρι τις 10 Μαΐου, όταν οι αντάρτες συμπτύχθηκαν, έχοντας ενδιάμεσα προκαλέσει απώλειες στις βουλγαρικές δυνάμεις. Η μάχη της γέφυρας Παπάδων αναφέρεται ως η σημαντικότερη που έδωσαν οι ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις στην περιοχή της κατεχόμενης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Πολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο
Μετά τη Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα και την ακόλουθη επικράτηση της Βέρμαχτ, η χώρα χωρίστηκε σε τρεις ζώνες κατοχής: γερμανική, βουλγαρική και ιταλική. Η Βουλγαρία έλαβε την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη (πλην ενός κομματιού του νομού Έβρου, κατά μήκος των ελληνοτουρκικών συνόρων ), περιοχές που από δεκαετίες αποτελούσαν στόχο του βουλγαρικού αλυτρωτισμού. Είχαν περιέλθει βραχυπρόθεσμα υπό την κατοχή του βουλγαρικού κράτους μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Βουλγαρία προσπαθούσε να της αναγνωριστεί η de jure προσάρτηση των εδαφών, και όχι απλώς η κατάληψή τους, ενώ από την πλευρά της η Γερμανία, παρόλο που δε δεχόταν την επίσημη προσάρτηση των εδαφών, όσο θα κρατούσε ο πόλεμος παραχώρησε ελευθερία κινήσεων στις βουλγαρικές αρχές.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1941, ξέσπασε η εξέγερση της Δράμας, που οργανώθηκε από ντόπιους κομμουνιστές, και κατεστάλη με εξαιρετική σκληρότητα από τις βουλγαρικές δυνάμεις. Επακόλουθο ήταν οι μαζικές σφαγές αμάχων. Στις συνέπειες της αποτυχίας της συγκεκριμένης εξέγερσης συγκαταλέγεται και η καθυστέρηση ανάπτυξης των αντιστασιακών δυνάμεων στην περιοχή οι οποίες, από τις αρχές του 1944, είχαν κατανεμηθεί στα στρατόπεδα των - εχθρικών μεταξύ τους - οργανώσεων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και των ΕΑΟ.
Η μάχη
Στις αρχές Μαΐου του 1944, ισχυρές βουλγαρικές δυνάμεις κινήθηκαν προς τα ορεινά του νομού Δράμας προκειμένου να καταδιώξουν τους εθνικιστές αντάρτες των ΕΑΟ, οι οποίοι λίγες μέρες νωρίτερα είχαν ενισχυθεί σημαντικά μέσω των συμμαχικών ρίψεων στην περιοχή της Ελατιάς (Καρά Ντερέ). Από την μεριά τους, οι αντάρτες αποφάσισαν να οργανώσουν ενέδρα σε γέφυρα μήκους περίπου 100 μέτρων στο Νέστο, κοντά στους Παππάδες. Η αρχική σύνθεση των ανταρτών περιλάμβανε ένοπλους υπό τις διαταγές των καπετάνιων Γιάννη Λαφτσίδη, Ηλία Σελαλματζίδη και Αναστάσιου Αναστασιάδη και είχε στη διάθεσή της αρκετά βαρέα όπλα.
Στις 9 του μήνα, οι βουλγαρικές δυνάμεις σημείωσαν πρόοδο, ενώ παράλληλα η γέφυρα υπέστη μερικές ζημιές από τις ενέργειες Bρετανών σαμποτέρ που επιχείρησαν να την ανατινάξουν. Εν τέλει, οι Έλληνες αντάρτες συμπτύχθηκαν, το βράδυ της 10ης Μαΐου, κινούμενοι προς την περιοχή των χωριών Σκαλωτής και Θησαυρού.
Αντίποινα
Οι απώλειες των βουλγαρικών δυνάμεων επέφεραν εκτεταμένες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των ανταρτών, καθώς και αντίποινα εναντίον του άμαχου πληθυσμού που περιλάμβαναν εκτελέσεις, πυρπολήσεις χωριών και εκτοπίσεις κατοίκων.
Αποτίμηση - Δημόσια μνήμη
Η μάχη της γέφυρας Παπάδων αναφέρεται ως η σημαντικότερη επιτυχία των εθνικιστών ανταρτών που δρούσαν υπό την αρχηγία του Αντών Τσαούς. Επιπλέον, έχει χαρακτηριστεί ως η πιο σημαντική μάχη που δόθηκε από αντιστασιακή οργάνωση στη βουλγαρική ζώνη Κατοχής. Μεταπολεμικά, στο σημείο τοποθετήθηκε μνημείο, ενώ στην επέτειο της μάχης διεξαγόταν επίσημος κρατικός εορτασμός. Το 1981, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήρε την κρατική αιγίδα από την εκδήλωση θεωρώντας τη διχαστική.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μάχες της Εθνικής Αντιστάσεως Κατηγορία:Μάχες βουλγαρικού στρατού Κατηγορία:Κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Μιζούρι
Το όνομα Μιζούρι μπορεί ν΄ αναφέρεται στα ακόλουθα άρθρα:
Φραγκίσκος Ιωάννης Τρίμης
Ο Φραγκίσκος Ιωάννης Τρίμης ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ιταλία και δίδαξε την Ελληνική φιλολογία στην Πίζα. Εκεί απεβίωσε το 1627 και ετάφη στον ναό του Αγίου Νικολάου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Ελβετική εκστρατεία του Σουβόροφ
Η Ελβετική εκστρατεία του Σουβόροφ είναι οι μάχες του Ρώσου στρατηγού Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ στην Ελβετία, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση της χώρας από τους Γάλλους, το 1799. Αυτή ήταν η τελευταία εκστρατεία του Ρώσου στρατηγού.
Πριν την εκστρατεία
Μετά την απελευθέρωση της Βόρειας Ιταλίας, ο Σουβόροφ πρότεινε να αρχίσουν την επίθεση στη Γαλλία, με τις κύριες δυνάμεις να επιτίθενται στην Γκρενόμπλ, στη Λυών και το Παρίσι. Αλλά οι σύμμαχοι αρνήθηκαν, φοβούμενοι μην αυξηθεί η επιρροή της Ρωσίας στη Μεσόγειο και την Ιταλία. Η Αγγλία και η Αυστρία αποφάσισαν να απομακρύνουν τους Ρώσους από τη Βόρεια Ιταλία. Διέταξαν το Σουβόροφ να αφήσει τους Αυστριακούς στην Ιταλία, και ως αρχηγός του ρωσικού στρατού να κινηθεί στην Ελβετία, για να ενωθεί με το σώμα του Αλεξάντερ Κορσάκοφ και να αρχίσουν τις επιθέσεις κατά των Γάλλων.
Οι Ρώσοι στρατιώτες πέρασαν σε 6 μέρες 150 χιλιόμετρα από την Αλεσάντρια μέχρι το Ταβέρνο. Όταν έφτασαν στο Ταβέρνο ανακάλυψαν πως οι Αυστριακοί, παρά τη συμφωνία να στείλουν εκεί 1.429 ζώα, χρήσιμα για να μεταφέρουν το πυροβολικό, δεν το έκαναν. Οι Ρώσοι μετέφεραν το πυροβολικό τους με άλλο τρόπο, τα δε υποζύγια έφτασαν 4 μέρες αργότερα, συνολικά 650, αντί των 1.429. Οι Αυστριακοί έδωσαν επίσης λάθος πληροφορίες και για τον αριθμό των Γάλλων στρατιωτών, καθώς και για το πυροβολικό τους.
Εκστρατεία
Στις 31 Αυγούστου (11 Σεπτεμβρίου) οι Ρώσοι άρχισαν να επιτίθενται με δύο σώματα και με αυτόν τον τρόπο άρχισε η ελβετική εκστρατεία του Σουβόροφ, η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία του. Η πρώτη σημαντική σύγκρουση με τους Γάλλους έγινε η μάχη στο Σεν Γκοντάρ, το οποίο άνοιγε το δρόμο για την Ελβετία. Το οχυρό υπερασπιζόταν από τους Γάλλους του Λεμπούρ. Αφού κατέκτησαν τα χωριά Ουρζέρν και Οσπεντάλ, οι Ρώσοι άρχισαν την πολιορκία του Σεν Γκοντάρ τα ξημερώματα της 13ης (24) Σεπτεμβρίου. Με την τρίτη προσπάθεια οι Ρώσοι κατάφεραν να καταλάβουν το οχυρό. Στις 14 (25) Σεπτεμβρίου οι Ρώσοι κινήθηκαν στο Σβίτσου, και στο δρόμο για το Σβίτσου, οι Ρώσοι έπρεπε να πολιορκήσουν τα οχυρά των Γάλλων σε δύσκολες συνθήκες.
Οι Ρώσοι κατάφεραν να ρίξουν τους Γάλλους στη Γέφυρα του Διαβόλου (γερμ. Teufelsbrucke). Οι Ρώσοι κατάφεραν να καταλάβουν τη γέφυρα, χωρίς να χρειαστεί να την καταστρέψουν. Μετά από δύσκολες μάχες, οι Ρώσοι κατάφεραν να προωθηθούν. Η πιο δύσκολη δοκιμασία για τους Ρώσους ήταν να περάσουν από το βουνό Μπίντνερμπεργκ, όπου έχασαν πολλούς στρατιώτες. Όταν κατάφεραν να περάσουν από το βουνό και να φτάσουν στο Άλτντορφ, ο Σουβόροφ ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν δρόμοι μέχρι τον ποταμό Λιούτσερνσκ, για τους οποίους του είχαν πει οι Αυστριακοί, κάτι που έκανε τη προώθηση μέχρι το Σβιτς αδύνατη.
Μετά την εκστρατεία
Για την επιτυχία στην ελβετική εκστρατεία, στις 28 Οκτωβρίου 1799, ο Σουβόροφ έλαβε από τον Παύλο Α' το βαθμό του αρχιστράτηγου, και έγινε ο 4ος στην ιστορία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στρατιωτικός που λαμβάνει αυτό το βαθμό.
Απώλειες
Στην ελβετική εκστρατεία, οι Ρώσοι έχασαν το 1/4 του στρατού τους (5.000 στρατιώτες), ενώ οι απώλειες των Γάλλων ήταν 3-4 φορές μεγαλύτερες. Αιχμαλωτίστηκαν 2.778 Γάλλοι, από τους οποίους ο Σουβόροφ κατάφερε να κρατήσει στη ζωή μόνο τους μισούς, οι οποίοι έγιναν απόδειξη του θριάμβου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκστρατείες του Αλέξανδρου Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Υπουργείο Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος (Κύπρος)
Το Υπουργείο Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος της Κύπρου δημιουργήθηκε το 2015. Η έδρα του Υπουργείου Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος βρίσκεται στον Δήμο Στροβόλου. Προηγουμένως υπήρχε το Υπουργείο Γεωργίας και Φυσικών Πόρων (1960-1994) και το Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος (1994-2015).
Διατελέσαντες υπουργοί
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους τους Υπουργούς Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος από την ίδρυση του υπουργείο έως σήμερα.
Παραπομπές
Γεωργιας, Αγροτικης Αναπτυξης και Περιβαλλοντος Κατηγορία:Υπουργείο Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργεία Γεωργίας Κατηγορία:Υπουργεία Περιβάλλοντος Κατηγορία:Υπουργεία Αγροτικής Ανάπτυξης
28 Ιανουαρίου
27 Ιανουαρίου | 28 Ιανουαρίου | 29 Ιανουαρίου
Η 28η Ιανουαρίου είναι η 28η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 337 ημέρες (338 σε δίσεκτα έτη).
Αδελαΐδα του Λουβαίν
H Αδελαΐδα, Adelaide (απεβ. π. 1158) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόρη του κόμη του Λουβαίν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Γ΄ κόμη του Λουβαίν και της Γερτρούδης, κόρης του Ροβέρτου Α΄ κόμη της Φλάνδρας. Όταν απεβίωσε ο σύζυγός της Σιμόν Α΄, αποσύρθηκε στο αββαείο Ταρτ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Σιμόν Α΄ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης
7002 Μπρόνστεν
Ο Μπρόνστεν (Bronshten) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών που τέμνει την τροχιά του Άρη και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,8. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Βιτάλι Αλεξάντροβιτς Μπρόνστεν. Το 2018 ανακαλύφθηκε ένας δορυφόρος του ο οποίος ονομάζεται προσωρινά S/2018 (7002) 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπρονστεν
Μελίνα Σπετσιέρη
Η Μελίνα Σπετσιέρη (4 Μαΐου 1994) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, κατάγεται από το Αργοστόλι Κεφαλλονιάς με συμμετοχές σε τηλεοπτικές σειρές μεγάλων καναλιών.
Βιογραφία
Η Μελίνα Σπετσιέρη κατάγεται από το Αργοστόλι Κεφαλλονιάς. Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο ως ηθοποιός σε ηλικία 14 ετών, όταν έπαιξε ως Δανάη, την κόρη της Χριστίνας Λουκάκου (Μυρτώ Αλικάκη), στην κωμική σειρά του Alpha Ο Άγγελος Μου ο Διάβολος Μου  (2008). Δύο χρόνια αργότερα, υποδύεται την κόρη του πρώην σύντρόφου της Δήμητρας Ματσούκας στην κοινωνική σείρα του  Mega Κούκλες. Μαθήτρια ακόμα της τρίτης λυκείου, υποδύεται την Στέλλα Βασιλιά, τη δεύτερη κόρη του Μάρκου (Κώστας Κόκλας), στη δημοφιλή σειρά του Mega Οι Βασιλιάδες (2012-2013). Αργότερα συμμετάσχει στην σειρά του Ant1 Αν Ήμουν Πλούσιος όπου υποδύεται την Ξένια κόρη της Μονικας (Μπέσυ Μάλφα). Το 2020 κάνει ένα guest στην σειρά του Ant1 Ήλιος στον ρόλο της Μάρθας.
Videoclips
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πλαίσιο ABC
Το πλαίσιο ABC ήταν μια πρόταση για λύση του Κυπριακού στις αρχες της δεκαετίας του 1980, η οποία προτάθηκε απο κοινου απο τις ΗΠΑ, την Βρετανία και τον Καναδά (εξ ου και το ονομα ΑBC - American- British- Canadian). To σχέδιο απορρίφθηκε απο την ελληνοκυπριακή πλευρά και τον Σπύρο Κυπριανού.
Κατηγορία:Σχέδια λύσης Κυπριακού
Kaizoku-Ban
Kaizoku-Ban είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου ΕΡ του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, το οποίο κυκλοφόρησε το 1985 από την "RCA Records" στην Ευρώπη και από την "Portrait Records" στην Αμερική. Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1985 στη Ναγκόγια της Ιαπωνίας, κατά την τελευταία ημέρα της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Metal Heart".
To 1992, επανεκδόθηκε ως "Live in Japan!" από την "Ariola Records". Στον δίσκο περιέχονται τραγούδια μόνο από τα "Balls to the Wall" και "Metal Heart", λόγω του γεγονότος ότι οι τέσσερις πρώτοι δίσκοι τους είχαν εκδοθεί μέσω της "Brain Metronome GmbH Records" και η "Portrait" δεν είχε αγοράσει τα δικαιώματα των τραγουδιών.
Το ΕΡ ανέβηκε στο # 50 των τσαρτ της πατρίδας τους και το # 91 στην Μεγάλη Βρετανία.
Τραγούδια του δίσκου
1. Metal Heart (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:23
2. Screaming for a Love-Bite (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:24
3. Up to the Limit (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:53
4. Head Over Heels (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:58
5. Love Child (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:44
6. Living for Tonite (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:53
Θέσεις τσαρτ
Kaizoku-Ban (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1985
Τα μέλη των Accept
Το "Kaizoku-Ban" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985 Κατηγορία:Άλμπουμ των Accept Κατηγορία:RCA Records
Ντέγιαν Μπορόβνιακ
Ο Ντέγιαν Μπορόβνιακ έχει αγωνιστεί στην Παρτιζάν Βελιγραδίου, στη Βοϊβοντίνα και στη Λιέτουβος Ρίτας της Λιθουανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΑΟΔ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Μπάσκετ Μπρίντιζι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκαζιαντέπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων
Αλκανέτ (ναρκαλιευτικό)
Το επίτακτο ναρκαλιευτικό Αλκανέτ (πρώην Έβρος Ι) εντάχθηκε στον Στολίσκο ναρκαλιευτικών του Πολεμικού Ναυτικού στις 21 Μαρτίου 1942.
Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.
Έδρασε στην περιοχή των λιμένων της Βηρυτού και Αμμοχώστου. Χρησιμοποιήθηκε στις επιχειρήσεις την περίοδο του πολέμου από το 1942 έως το 1943, στις περιοχές της Αλεξάνδρειας και του Μαρέα Ματρούχ. Επιστράφηκε στους ιδιοκτήτες του το 1944.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά Κατηγορία:Ελληνικά επίτακτα πλοία Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ευρωπαϊκό Συμβούλιο
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (αγγλικά: European Council) είναι ένα από τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποτελείται από τους Αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων των κρατών μελών, τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τον Πρόεδρο της Επιτροπής και καθορίζει τις πολιτικές κατευθύνσεις και προτεραιότητες της Ένωσης. Έχει αυξημένο ρόλο επί ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας και στους τομείς όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με ομοφωνία ή ανήκουν στη σφαίρα της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών. Πρόκειται για το κατεξοχήν διακυβερνητικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτός ο θεσμός διαφέρει από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γνωστό και ως Συμβούλιο Υπουργών ή απλά Συμβούλιο. Επίσης δεν πρέπει να συγχέεται με το Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο είναι διεθνής διακυβερνητικός οργανισμός που ιδρύθηκε το 1949 με έδρα το Στρασβούργο και δεν αποτελεί όργανο της ΕΕ.
Ιστορία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου
Η καθιέρωση του Συμβουλίου συμφωνήθηκε στη σύνοδο κορυφής του Παρισιού το Δεκέμβριο του 1974, μεταξύ των αρχηγών κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ύστερα από πρόταση του Προέδρου της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εσταίν. Η εναρκτήρια σύνοδος έγινε στο Δουβλίνο στις 10-11.3.1975 κατά τη διάρκεια της πρώτης ιρλανδικής προεδρίας του Συμβουλίου. Κατά προσέγγιση λάμβαναν χώρα τρεις ετήσιες σύνοδοι σε αντίθεση με τις σημερινές τέσσερις και πλέον συνόδους.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έγινε θεσμικό όργανο της Ένωσης, το 2009, όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας.
Σύνθεση
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποτελείται από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (και οι δύο χωρίς δικαίωμα ψήφου). Στις συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου συμμετέχει και ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας.
Οι συνεδριάσεις μπορούν επίσης να περιλαμβάνουν και άλλους προσκεκλημένους, όπως ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όποτε απαιτείται. Ο Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου συμμετέχει και είναι υπεύθυνος για οργανωτικά θέματα, συμπεριλαμβανομένων των πρακτικών.
Πρόεδρος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου
Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου εκλέγεται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με ειδική πλειοψηφία για μια άπαξ ανανεούμενη θητεία δυόμισι ετών. Ο Πρόεδρος πρέπει να υποβάλει έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μετά από κάθε σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Πολιτικά Κόμματα
Σχεδόν όλα τα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι μέλη ενός πολιτικού κόμματος σε εθνικό επίπεδο και τα περισσότερα από αυτά είναι μέλη πολιτικού κόμματος σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτά συχνά πραγματοποιούν προκαταρκτικές συναντήσεις των μελών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τους, πριν από τις συνεδριάσεις τους. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο απαρτίζεται από τα κράτη της ΕΕ και όχι από τα πολιτικά κόμματα και οι αποφάσεις γίνονται γενικά σε αυτές τις γραμμές, αν και η ιδεολογική ευθυγράμμιση μπορεί να χρωματίσει τις πολιτικές συμφωνίες και την επιλογή των διορισμών (όπως ο πρόεδρός τους).
Ο κατωτέρω πίνακας περιγράφει τον αριθμό των ηγετών που συνδέονται με κάθε κόμμα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Τζον Μπουλ (έκφραση)
Το όνομα Τζον Μπουλ ή Τζων Μπουλ εκ του αγγλικού John Bull (=Τζον ο ταύρος)) αποτελεί παρώνυμο με το οποίο χαρακτηρίζεται χιουμοριστικά συλλήβδην όλος ο αγγλικός λαός με τη γενική έννοια του δυσκίνητου και ισχυρογνώμονα. Είναι το αντίστοιχο με τον "Θείο Σαμ" (Uncle Sam) για τις ΗΠΑ, τον Ζακ Μπονόμ (Jacques Bonhomme) για τη Γαλλία, τον Μεμέτη (Mehmet) για την Τουρκία κ.λπ.
Ως προσωποποίηση του αγγλικού λαού ο Τζον Μπουλ εικονίζεται ως παχύσαρκος άνδρας με παραγναθίδες (φαβορίτες) με ημίψηλο καπέλο και ιδιόρρυθμη αγγλική αμφίεση, ενίοτε και με πούρο. Το παρωνύμιο αυτό δημιουργήθηκε από λίβελο του δόκτορα John Arbuthnot, γιατρού της Βασίλισσας Άννας, που στρέφονταν κατά του Δούκα του Μάλμπορο με τον τίτλο: "Η ατέλειωτη δίκη" ή "Ιστορία του Τζον Μπουλ" το 1712.
Κατηγορία:Άγγλοι Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα Κατηγορία:Αγγλία
Άγιος Γεώργιος Σαλαμίνας
μικρογραφία μικρογραφία Ο Άγιος Γεώργιος είναι μία νησίδα που βρίσκεται στα βόρεια του Σαρωνικού κόλπου, ανατολικά της Σαλαμίνας και ενώνεται με με αυτήν με μία γέφυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σαλαμίνας.
Ιστορική αναδρομή
Το αρχαίο όνομα του τόπου δεν είναι γνωστό. Σήμερα ονομάζεται έτσι από ένα μικρό εκκλησάκι που είναι κτισμένο επάνω στον βράχο. Στο σημείο αυτό πιστεύεται ότι υπήρχε αρχαιότερος ναός, και ότι το νησί κατοικείτο ή τουλάχιστον χρησιμοποιούνταν, ως βάση. Σήμερα βρίσκονται διάφορα μεταγενέστερα ίχνη αρχαίας Ελληνικής τέχνης και στρώμα απορριμμένων κοχυλιών. Ο Άγιος Γεώργιος στην αρχαιότητα είχε αποικία των Φοινίκων, οι οποίοι ασχολούνταν με την αλιεία κοχυλιού και την παραγωγή πορφύρας. Από το 1865 μέχρι το 1947 στο νησί λειτούργησε λοιμοκαθαρτήριο.
Το λοιμοκαθαρτήριο
Το 1865 δημιουργήθηκε στη νησίδα του Αγίου Γεωργίου λοιμοκαθαρτήριο με σκοπό την αντιμετώπιση κρουσμάτων χολέρας. Στο νησί παρέμεναν πληρώματα και επιβάτες πλοίων που προέρχονταν από περιοχές που βρισκόταν σε έξαρση η επιδημία. Το 1924 δέχτηκε περισσότερους από 100.000 πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία για κάθαρση. Το τελευταίο κρούσμα χολέρας αντιμετωπίστηκε στο νησί το 1947.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1964-65
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1964-65 ήταν η όγδοη κατά σειρά διοργάνωση του συγκεκριμένου διασυλλογικού θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή 25 ομάδων, με έναν προκριματικό, έναν πρώτο γύρο, προημιτελικούς, ημιτελικούς και διπλό Τελικό. Η κάτοχος του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης συμμετείχε απευθείας στην προημιτελική φάση.
Άγιος Γεώργιος Σαλαμίνας
Πηγές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1964-65
Η ελληνική συμμετοχή
Η ΑΕΚ σημείωσε την πρώτη σημαντική, για τα μέτρα της εποχής, επιτυχία, καθώς προκρίθηκε στους προημιτελικούς του κυπέλλου πρωταθλητριών. Απέκλεισε την Μακάμπι Τελ Αβίβ (67-74, 64-53) και την βελγική Αντβέρπ (72-71, 85-70). Ήρθε, όμως, μετά η πανίσχυρη γιουγκοσλαβική Μπέογκραντ και ανέκοψε την πορεία της, χάνοντας μεν στην Αθήνα με 78-85, νικώντας, όμως, στο Βελιγράδι 101-84.
Λουί Μουγιάρ
Ο Λουί-Πιέρ-Μαρί Μουγιάρ (Louis-Pierre-Marie-Mouillard, 30 Σεπτεμβρίου 1834 – 20 Σεπτεμβρίου 1897) ήταν Γάλλος καλλιτέχνης και εφευρέτης ο οποίος εργάστηκε στον τομέα της ανθρώπινης μηχανικής πτήσης στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Στήριξε μεγάλο μέρος του έργου του στη μελέτη των πουλιών στην Αλγερία και το Κάιρο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900 θεωρούνταν πατέρας της αεροπορίας. thumb|upright|Το εξώφυλλο του L'Empire de l'Air (1881) με την αναγραφή της λέξης « Oser! » στο πάνω δεξιά μέρος και το περίγραμμα του πουλιού στο κέντρο Το πλέον γνωστό έργο του Μουγιάρ, το L'Empire de l'Air, στο οποίο πρότεινε την κατασκευή ανεμοπτέρων σταθερών πτερύγων, δημοσιεύθηκε στη Γαλλία το 1881 και σε σύντομο διάστημα απέκτησε ευρεία αναγνώριση ως κλασικό έργο. Μεταφράστηκε στα αγγλικά από το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν στον ετήσιο απολογισμό του το 1882 και επανεκτυπώθηκε το 1893 με τίτλο The Empire Of The Air (Η αυτοκρατορία του αέρα).
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1964-65
Ημιτελικά
Εκπληκτικά ήταν και τα τέσσερα παιχνίδια των ημιτελικών. Μεγάλοι ηττημένοι ήσαν η Μπέογκραντ του πρόωρα χαμένου Ράντιβοϊ Κόρατς και η Βαρέζε, που αποκλείστηκε από την πρωταθλήτρια της Σοβ. Ένωσης για 1,5 καλάθι.
Λουί Μουγιάρ
Ο Μουγιάρ γεννήθηκε στη Λυών και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της πόλης του και του Παρισιού αλλά εγκαταστάθηκε στην πόλη Μιτίτζα της Αλγερίας μετά τον θάνατο του πατέρα του. Εκεί κατασκεύασε αρκετά ανεμόπτερα προτού επιστρέψει στη Γαλλία το 1865. Την ίδια περίοδο πραγματοποίησε αιώρηση καλύπτοντας απόσταση 42 μέτρων ευρισκόμενος σε υψόμετρο περίπου 9 μέτρων. Επίσης περιέγραψε τη χρήση έλικα για την παροχή άντωσης και πρόωσης σε ένα ανεμόπτερο το 1890. Διορίστηκε καθηγητής σχεδίου στην Πολυτεχνική Σχολή του Καΐρου το 1866 την περίοδο όπου μελετούσε το πέταγμα των γυπών. Μελέτησε τα αναγκαία χαρακτηριστικά για την πραγματοποίηση αιώρησης στα πτηνά. Το 1897 το σχέδιό του έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από τον Οκτάβ Σανούτ που το κατασκεύασε. Ο βιογράφος του Αρτούρ Ανρί Κουανιέ εξέδωσε το 1912, μετά τον θάνατο του Μουγιάρ, ένα βιβλίο σχετικά με τις πτήσεις αιώρησης με τίτλο Le vol sans battement (πτήση χωρίς φτερούγισμα). Προέβλεψε τη χρήση αλουμινίου ως του μετάλλου που χρησιμοποιείται για την κατασκευή των αεροσκαφών και ήταν πιθανώς ο πρώτος που εισήγαγε τις επιφάνειες ελέγχου στις πτέρυγες.
Ο Μουγιάρ αντιλήφθηκε τη σημασία των πτερύγων, της αιώρησης και του μέλλοντος της αεροπορίας την περίοδο όπου τα αερόστατα θεωρούνταν ο μοναδικός πρακτικός τρόπος μεταφοράς ανθρώπων, ενώ οι ιπτάμενες μηχανές που χρησιμοποιούσαν πτέρυγες είχαν αποτύχει. Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για αρκετούς σύγχρονούς του όπως ο Οκτάβ Σανούτ και ο Ότο Λίλιενταλ. Ο Ουίλμπουρ Ράιτ αναφερόμενος στο Μουγιάρ δήλωσε πως επρόκειτο για έναν από τους μεγαλύτερους ιεραποστόλους της υπόθεσης της ανθρώπινης πτήσης. Ο Μουγιάρ θεωρούσε πως η πραγματοποίηση πτήσεων θα συνέδεε τον κόσμο, πως η αυτοκρατορία του αέρα θα άνηκε σε ολόκληρη την ανθρωπότητα και πως θα ελάττωνε την ανάγκη για σύνορα και στρατούς. Θεωρήθηκε ουτοπιστής:
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1964-65
Πηγή
1964-65 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων
Λουί Μουγιάρ
"C'est même la suppression, dans un temps très court, des nationalités: les races seront rapidement mélangées ou détruites, car il n'y aura plus de barrières possibles, pas même ces barrières mouvantes qui se nomment les armées. Plus de frontières!... plus d'îles!... plus de forteresses!... où allons-nous? Il faut bien avouer que nous sommes en face de la plus large expression de l'inconnu ... Nous pouvons donc nous rasséréner et contempler ce but avec calme: ce phare, c'est cette immense loi de la nature qui se nomme le progrès; et progrès est synonyme de bien.
Μετάφραση: «Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την ταχεία απομάκρυνση των εθνικοτήτων: οι φυλές θα αναμιχθούν ή θα καταστραφούν γρήγορα, μιας και δεν θα υπάρχουν εμπόδια, ούτε καν αυτά τα κινούμενα εμπόδια που ονομάζονται στρατός. Καθόλου σύνορα πλέον! … ή νησιά! … ή οχυρά! … Που οδεύουμε; Πρέπει να παραδεχθούμε πως αντιμετωπίζουμε το μεγάλο άγνωστο […] Αλλά μπορούμε να καθησυχάσουμε τον εαυτό μας με βάση τα αποτελέσματα, αυτός είναι ο νόμος της φύσης που ονομάζεται πρόοδος και είναι συνώνυμος με το καλό.»"
Ο Μουγιάρ απεβίωσε, σε μεγάλο βαθμό χωρίς να λάβει αναγνώριση για το έργο του και ζώντας στην ένδεια, στο Κάιρο το 1897. Τον Φεβρουάριο του 1912 ανεγέρθηκε άγαλμα του στο Κάιρο. Γλύπτης του αγάλματος ήταν ο Γκιλώμ Λαπλάν ο οποίος εργάστηκε πάνω σε βάση μαύρου βασάλτη. Ωστόσο το άγαλμα έχει πλέον απομακρυνθεί. Η βάση του βάθρου έφερε τη λέξη Oser! που σημαίνει «τόλμησε!» το οποίο βρισκόταν στο εξώφυλλο του βιβλίου του. Ο γύπας που βρισκόταν στο έμπροσθεν τμήμα του βάθρου βασιζόταν στο σχέδιο που χρησιμοποίησε ο ίδιος στο βιβλίο του το 1881. Στο Παρίσι υπάρχει οδός που έχει ονομαστεί προς τιμήν του (Rue Pierre-Mouillard).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες
Νεϊγί-συρ-Σεν
Το Νεϊγί-συρ-Σεν (γαλλικά: Neuilly-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα η οποία βρίσκεται στο νομό των Ω-ντε-Σεν στη περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς. Συνορεύει με την πόλη του Παρισιού στα βορειοδυτικά, στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα. Συνθηματικό της πόλης είναι η φράση Præteritis egregia quotidie florescit, η οποία μπορεί να μεταφραστεί ως « Ήδη λαμπρή από το παρελθόν της, κάθε μέρα και περαιτέρω αναπτυσσόμενη ».
Το Νεϊγί-συρ-Σεν είναι μία από τις γαλλικές κοινότητες με το υψηλότερο μέσο εισόδημα ανά κάτοικο: το 2010, το μέσο εισόδημα ανά νοικοκυριό ήταν της τάξεως των 55.786 €, κάτι που τοποθετούσε την κοινότητα στην 92η θέση ανάμεσα σε συνολικά 31.525 κοινότητες με περισσότερα από 39 νοικοκυριά στη μητροπολιτική περιοχή και στη 1η θέση μεταξύ των συνολικά 129 κοινοτήτων με περισσότερα από 20.000 νοικοκυριά.
Τοποθεσία
Η κοινότητα συνορεύει στα ανατολικά και τα νότια με το Παρίσι (από τα ανατολικά προς τα νότια: Porte de Villiers, Porte des Ternes, Porte Maillot, Bois de Boulogne), στα δυτικά από τον Σηκουάνα (συνοικία της Λα Ντεφάνς, κοινότητες της Κουρμπεβουά και του Πυτώ) και στα βόρεια της κοινότητας Λεβαλουά-Περέ. Περιλαμβάνει ένα μεγάλο τμήμα της Ιλ ντε λα Ζατ (με εξαίρεση το βόρειο άκρο της το οποίο ανήκει στο Λεβαλουά-Περέ), και το βορειοανατολικό άκρο της Ιλ ντε Πυτώ, του οποίου το τμήμα που ανήκει στο Νεϊγί είναι επίσης γνωστό με την ονομασία Ιλ ντυ Πον.
Γεωλογία και ανάγλυφο
Η έκταση της κοινότητας είναι της τάξεως των 373 εκταρίων. Το υψόμετρό της ποικίλει μεταξύ 27 και 39 μέτρων.
Οδικές αρτηρίες
Η κοινότητα διαπερνάται από την Εθνική Οδό 13 και από δύο νομαρχιακές οδούς, την D 908 και την D 1. Η Nationale 13 λαμβάνει στο ύψος του Νεϊγί την ονομασία Avenue Charles-de-Gaulle, παλαιότερα γνωστή ως Avenue de Neuilly. Αποτελεί μια επιμήκυνση, με κατεύθυνση προς την Λα Ντεφάνς και τα δυτικά της παριζιάνικης μητροπολιτικής περιοχής, της Avenue des Champs-Élysées και της Avenue de la Grande-Armée στο Παρίσι, ενώ έχει κυκλοφορία περίπου 160,000 Ι.Χ. ανά ημέρα. Υπογειοποιήθηκε μερικώς το 1992 με την ευκαιρία της επέκτασης της γραμμής 1 του μετρό για την διευκόλυνση της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων. Ένα σχέδιο ολοκληρωτικής υπογειοποίησης εξακολουθεί να υφίσταται.
Η D 908 (Boulevard Bineau), επίσης οδός μεγάλης κυκλοφορίας, συνδέεται με την Porte de Champerret στο ύψος της Ιλ ντε λα Ζατ, καθώς και με την Κουρμπεβουά (Avenue de Verdun) και την Λα Γκαρέν Κολόμπ (Rond-point de l'Europe).
Η D 1 αντιστοιχεί στην αποβάθρα του Σηκουάνα, στη δεξιά όχθη, η οποία βρίσκεται μεταξύ του Bois de Boulogne και του Λεβαλουά-Περέ.
Ποδηλατόδρομοι
Η κυκλοφορία με ποδήλατο είναι σε διαρκή ανάπτυξη, χάρη, κυρίως, στον ερχομό του συστήματος Vélib' στο Νεϊγί-συρ-Σεν το 2009 και τον σχεδιασμό των πρώτων ποδηλατοδρόμων επί του οδικού άξονα Peretti-Roule την περίοδο 2010-2013.
Αστική μορφολογία
Δεδομένης της ιστορίας της κοινότητας, δεν υπάρχει πραγματικό κέντρο της πόλης στο Νεϊγί, αλλά διαφορετικές μεταξύ τους συνοικίες. Μπορεί για παράδειγμα να υπάρξει διαχωρισμός μεταξύ της συνοικίας της Place du marché-Sablonville, της συνοικίας Bagatelle-Saint-James, του quartier du pont, της περιοχής περιμετρικά της rue Louis-Philippe, της περιοχής περιμετρικά της rue des Huissiers και του quartier de l'île de la Jatte.
Η συνοικία με την μεγαλύτερη ζήτηση είναι αυτή που συνορεύει με το Bois de Boulogne, και σε μικρότερο βαθμό αυτές του Σαιν-Τζέιμς και του Παρκ. Το πλέον περιζήτητο τμήμα του κυρίως λόγω των πόλων έλξης του (καταστήματα, σχολεία) παραμένει η περιοχή περιμετρικά της avenue du Roule. Η Ιλ ντε λα Ζατ, παλαιότερα βιομηχανική περιοχή, έχει καταφέρει να ξαναπάρει αξία τα τελευταία χρόνια παρά τη σχετική απομόνωσή του και τον μικρό αριθμό επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες σε αυτήν.
Μέχρις σήμερα, κανένας πεζόδρομος δεν έχει ακόμη κατασκευαστεί στη κοινότητα, ωστόσο αριθμός λεωφόρων με αρκετά φαρδιά πεζοδρόμια, τα οποία είναι τις περισσότερες φορές φυτεμένα με δέντρα βοηθούν σημαντικά τους πεζούς στις μετακινήσεις τους.
Τρεις οδοί σχεδιάστηκαν για κυκλοφορία με ταχύτητες της τάξεως των 30 km/h: η rue des Huissiers, ένα τμήμα της rue Madeleine-Michelis και ένα τμήμα της rue de Longchamp. Ταυτόχρονα, έχει ξεκινήσει προσπάθεια επανάκτησης των χώρων των πεζοδρομίων οι οποίοι είχαν παραχωρηθεί για τη στάθμευση των αυτοκινήτων στη διάρκεια των δεκαετιών 1960-70 κατά μήκος της avenue du Roule.
Η συνοικία της γέφυρας
thumb|left|Χάρτης του Νεϊγί και των περιχώρων του προερχόμενος από τον [[Άτλας του Τρυνταίν|Άτλα του Τρυνταίν, τέλη 18ου αιώνα (Archives Nationales)]] Το όνομα Portum Lulliaco έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του σε μία χάρτα του Αββαείου του Σαιν-Ντενί.
Το 1140 οι μοναχοί κατασκεύασαν ένα πορθμείο που βοηθούσε στη διάβαση του Σηκουάνα, πιθανώς λίγο βορειότερα της σημερινής λεωφόρου Σαρλ Ντε Γκωλ. Ένα χωριό σχηματίστηκε γύρω από την παλιά τους φάρμα, η οποία ήταν γνωστή ως Nully το 1316.
Το 1942, μία μεταλλική γέφυρα σχεδιασμένη από τον Λουί-Αλεξάντρ Λεβί την αντικατέστησε, η σημερινή Γέφυρα του Νεϊγί.
Το 1992, τα πεζοδρόμια κατά μήκος της γέφυρας μειώθηκαν σε έκταση ώστε να βοηθήσουν στο πέρασμα της προέκτασης της γραμμής 1 του μετρό ως την Λα Ντεφάνς.
Η συνοικία της Μπαγκατέλ-Σαιν-Τζέιμς Μαντρίντ
thumb|right|Η [[Folie Saint-James στο πάρκο Σαιν-Τζέιμς.]]
Ο Φραγκίσκος Α΄, επιστρέφοντας από την αιχμαλωσία του στην Ισπανία, το 1529, διέταξε την ανέγερση του κάστρου της Μπουλόν, στα όρια του δάσους του Ρουβραί (του οποίου το δάσος της Μπουλόν είναι το σημερινό εναπομείναν τμήμα) το οποίο, υπό τον Λουδοβίκο ΙΒ΄, έλαβε την ονομασία του Κάστρου της Μαδρίτης.
Κατεδαφίστηκε το 1793, στη διάρκεια της Επανάστασης. Βρισκόταν περίπου στην θέση της σημερινής διεύθυνσης του 31 boulevard du Commandant Charcot. Τίποτα δεν έχει απομείνει ως κατάλοιπο του συγκεκριμένου κάστρου. Μονάχα ορισμένες οδοί κυκλοφορίας διατηρούν την ονομασία του, όπως η allée, η villa ή η avenue de Madrid.
Το 1777, ο Κλωντ Μπωντάρ ντε Βωντεζίρ ντε Σαιν Ζεμ (αγγλοποίησε το όνομά του Σαιν Ζεμ, το οποίο ήταν έκταση ιδιοκτησίας του κοντά στο Ανζέ, σε Σαιν-Τζέιμς) γενικός υπεύθυνος επί των οικονομικών του ναυτικού στη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ΄, ο οποίος παύθηκε του αξιώματός του για παρακράτηση χρημάτων από το ταμείο του Βασιλείου, ξεκίνησε την κατασκευή και διαμόρφωση μίας έκτασης η οποία ήταν κατάφυτη από δενδρύλια και εξωτικά δέντρα, την Folie Saint-James (από το λατινικό Folia). Σε αυτό το πάρκο ανεγέρθηκε το Lycée de la Folie Saint-James στη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, ενώ ανακαινίστηκε το 2007.
Το 1815, έλαβαν χώρα στο Νεϊγί διάφορες μικροσυμπλοκές μεταξύ Άγγλων και Γάλλων, με τους πρώτους σε συνεργασία με τους Πρώσους, να επιτίθενται στη γέφυρα, αλλά, καθώς την υπερασπίζονταν οι Γάλλοι, παρέμεινε ανέπαφη, και δεν ήταν παρά μονάχα με το άρθρο Η΄ του βουλεύματος της 3ης Ιουλίου, που η γέφυρα και το χωρίο πέρασαν υπό τον έλεγχο των εχθρών.
Στις 6 Ιουλίου, ο Ουέλινγκτον έφτασε στο Νεϊγί, απ' όπου και αποχώρησε στις 8, προκειμένου να μεταβεί στο Παρίσι. Οι αγγλικές δυνάμεις, που είχαν παραμείνει στο Νεϊγί, λεηλάτησαν και προξένησαν σημαντικές ζημιές στην ευρύτερη περιοχή.
Στην περιοχή αυτή υπήρχε, επίσης, μια δεξαμενή νερού, η οποία τροφοδοτούσε ημερησίως με 5.000 m³ νερού το Παρίσι.
Η κοιλάδα των Σαμπλόν
thumb|Το πολιτιστικό κέντρο [[Λουί ντε Μπρολί]] Ήταν το 1786 στο Νεϊγί, στη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, που ο αποθηκάριος Αντουάν Παρμαντιέ επιχείρησε για πρώτη φορά την καλλιέργεια πατάτας στην κοιλάδα των Σαμπλόν.
Με την Γαλλική Επανάσταση, το « port Neuilly » κατέστη κοινότητα. Στις 7 Φεβρουαρίου 1790, ο Νικολά Ζαν Ντελαιζεμάν εξελέγη πρώτος δήμαρχος της κοινότητας. Η πρώτη συνεδρίαση του νέου δημοτικού συμβουλίου διεξήχθη στην εκκλησία του Σαιν-Ζαν-Μπατίστ (ανακατασκευάστηκε το διάστημα μεταξύ 1827 και 1831). Το 1809, το δημαρχείο μεταφέρθηκε στη rue de Madrid (σημερινή rue du Château) και έπειτα το 1836 στη συνοικία του Σαμπλονβίλ, επί της place Parmentier, σε ένα κτίριο που χρησίμευσε, διαδοχικά, ως ειρηνοδικείο, δημοτική βιβλιοθήκη και σήμερα ως το πολιτιστικό κέντρο Λουί ντε Μπρογκλί.
Την 1η Ιουνίου 1794, η Εθνοσυνέλευση ίδρυσε μέσω σχετικού διατάγματος την École de Mars, η οποία θα είχε ως στόχο μια επαναστατική για τα δεδομένα της εποχής εκείνης μορφή διδασκαλία και την εκπαίδευση των μελλοντικών στρατιωτών-υπερασπιστών της Δημοκρατίας. Βρισκόταν στην κοιλάδα των Σαμπλόν στο Νεϊγί, όπου περισσότεροι από 3.000 μαθητές, ηλικίας μεταξύ 16 και 17 ετών, συγκεντρώθηκαν τον Ιούλιο του 1794, για να λάβουν μια άκρως σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση.
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, η École de Mars διαλύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1794. Μία οδός διατηρεί τη μνήμη της από το 1908.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
7003 Ζογιαμιρόνοβα
Η Ζογιαμιρόνοβα (Zoyamironiva) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας και πήρε το όνομά της προς τιμή της Ρωσίδας φυσικού Ζόγια Σεργκέγιεβνα Μιρόνοβα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ζογιαμιρόνοβα εκτιμάται σε 16,594 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,053.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζογιαμιρονοβα
Αλκυόνη Ι (τορπιλοβόλο)
Το τορπιλοβόλο Αλκυόνη Ι / 03, 58 ναυπηγήθηκε κατά τα έτη 1913–1914 στα γερμανικά ναυπηγεία German VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow. Κατέπλευσε στην Ελλάδα τον Μάιο του 1914. Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα: ‘Αίγλη Ι’, ‘Αρέθουσα’, ‘Δάφνη ΙΙ’, ‘Δωρίς Ι’ και ‘Θέτις ΙΙ’. Από το 1916 έως το 1917 είχε κατασχεθεί από τους Γάλλους και έφερε γαλλική σημαία και πλήρωμα Σομαλών. Παραδόθηκε αργότερα στην Ελλάδα σε άθλια κατάσταση. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις 1940-1941. Γενικά η δράση του πλοίου αυτού ήταν ανάλογη με εκείνη της Αίγλης Ι. Αυτοβυθίστηκε στις 23 Απριλίου 1941 αφού είχε προηγηθεί γερμανική αεροπορική σφοδρή επίθεση εναντίον του στον όρμο της Βουλιαγμένης.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Ούτε γάτα ούτε ζημιά (ταινία)
Το Ούτε γάτα ούτε ζημιά είναι μια ελληνική ασπρόμαυρη κινηματογραφική ταινία παραγωγής 1954, διάρκειας 90 λεπτών, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και σενάριο του ίδιου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου.
Πλοκή
Ένας διευθύνων σύμβουλος μεγάλης εταιρείας, ο Λαλάκης Μακρυκώστας, είναι παντρεμένος με την όμορφη και νεότερή του Πόπη, η οποία τον αγαπάει και τον εμπιστεύεται. Η Πόπη δέχεται ερωτική πολιορκία με ερωτόλογα στο δρόμο, ακόμη και με πολύωρη παραμονή έξω από το σπίτι της από έναν άγνωστο ονόματι Νίκο Κουτρουμπά, την οποία αποκρούει. Μία μέρα, η φίλη της Πόπης, Κική, η οποία επιμένει ότι γνωρίζει πολύ καλά τους άνδρες και επιμένει στην Πόπη ότι ο Λαλάκης έχει ερωμένη και καλύπτει την απουσία του μαζί της με συχνά δήθεν επαγγελματικά ταξίδια. Εντωμεταξύ, από το γραφείο του, ο Λαλάκης συνεννοείται τηλεφωνικά με την ερωμένη του, τη Λολότα, να περάσουν μερικές ημέρες και κανονίζουν να συναντηθούν στο τρένο προς Θεσσαλονίκη.
Μετά τη συζήτηση Πόπης και Κικής, ο Λαλάκης ανακοινώνει αιφνιδιαστικά στην Πόπη ότι φεύγει για νέο επαγγελματικό ταξίδι στη Θεσσαλονίκη για 3-4 ημέρες και ζητά να του ετοιμάσει η υπηρέτρια (Τασία) τη βαλίτσα για το ταξίδι. Η Τασία απουσιάζει στον μπακάλη και η Πόπη προσφέρεται να ετοιμάσει η ίδια τη μικρή βαλίτσα, ο Λαλάκης επιμένει και ζητά τη μεγάλη βαλίτσα και να πάρει μαζί του το επίσημο κουστούμι, το εκδρομικό κουστούμι, μεταξωτές πιτζάμες και μεταξωτά εσώρουχα. Η Πόπη παραξενεύεται για το ξαφνικό ταξίδι και με τις ετοιμασίες αυτές, αναλογίζεται τα λόγια της Κικής και επιμένει να συνοδεύσει το Λαλάκη στο ταξίδι. Την ώρα εκείνη κτυπά το τηλέφωνο, απαντά η Πόπη και ένας άγνωστος άνδρας ζητά τον Λαλάκη και λέγει "Εδώ Θεσσαλονίκη, εδώ Θεσσαλονίκη, σας περιμένουμε για τις δουλειές κλπ". Το τηλεφώνημα αυτό πείθει την Πόπη ότι πρόκειται πράγματι για επαγγελματικό ταξίδι και παύει να ζητά να συνοδεύσει τον Λαλάκη. Ο Λαλάκης φεύγει, η Τασία επιστρέφει, μαθαίνει από την Πόπη ότι ο Λαλάκης έφυγε για Θεσσαλονίκη και της λέει ότι ο Λαλάκης έπεσε θύμα φάρσας, διότι όταν ήταν στο μπακάλικο κάποιος άγνωστος δίπλα της τηλεφώνησε και έλεγε και ζήταγε τον κ. Μακρυκώστα. Η Πόπη καταλαβαίνει ότι ο Λαλάκης την απατά, δίνει άδεια στην υπηρέτριά τους, καλεί τον Νίκο (που περιμένει συνεχώς έξω από το σπίτι της σε ένα καφενεδάκι) και συμφωνούν να πάνε με το αυτοκίνητό του σε ένα φίλο του στην επαρχία.
Ο Λαλάκης συναντά τη Λολότα μέσα στην ταχεία για Θεσσαλονίκη και η Πόπη με το Νίκο οδεύουν με το αυτοκίνητό του προς τη Θυμαριά, να μείνουν στο σπίτι του φίλου του και συμπολεμιστή του στην Αλβανία, Στέλιου Μολφέτα, σταθμάρχη στον σιδηροδρομικό σταθμό Θυμαριάς. Φθάνουν εκεί και ο Νίκος συστήνει στον Στέλιο και τη σύζυγό του την Πόπη ως σύζυγό του, με την οποία παντρεύτηκε πριν από τέσσερις μήνες. Στη συζήτηση, ο Νίκος και η Πόπη αναφέρουν το φανταστικό σενάριο ότι η Πόπη κατάγεται από τη Μυτιλήνη ότι η οικογένειά της έχει εκεί πολλά κτήματα και καταλήγουν ότι είναι ανιψιά ενός ιατρού, του Κατραμπανέλλη, που είχε χειρουργήσει τον Στέλιο στα Ιωάννινα. Ο Στέλιος και η σύζυγός του διαθέτουν στους "νεονύμφους" το υπνοδωμάτιό τους με το διπλό κρεβάτι. Μετά από λίγο φθάνει, στη Θυμαριά και κάνει στάση η ταχεία. Ο Λαλάκης και η Λολότα κατεβαίνουν, ζητούν και παίρνουν από τη σύζυγο του σταθμάρχη μία ασπιρίνη για τη Λολότα που έχει πονοκέφαλο και, μέχρι να επιστρέψουν, η ταχεία φεύγει και το ζευγάρι χάνει το τρένο. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο σταθμάρχης τους θεωρεί ως παντρεμένο ζευγάρι, ενώ εκείνοι δεν το διαψεύδουν. Δεν υπάρχει εκεί ξενοδοχείο και, μετά από άκαρπη προσπάθεια του Στέλιου να φιλοξενηθούν κάπου, τους προτείνει να τους φιλοξενήσει ο ίδιος μαζί με το φιλικό του παντρεμένο ζευγάρι Κουτρουμπά.
Εκείνη τη στιγμή, η Πόπη ανοίγει την πόρτα του υπνοδωματίου και βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο τα δύο ζευγάρια. Οι δύο σύζυγοι (Λαλάκης και Πόπη) αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, αλλά προσποιούνται ότι δεν γνωρίζονται. Ο Λαλάκης προσπαθεί στη συζήτηση να αναγκάσει την Πόπη να παραδεχθεί ποια είναι πράγματι, αλλά εκείνη με απόλυτη ψυχραιμία και φυσικότητα αναφέρει και επιμένει στο φανταστικό σενάριο το οποίο είχαν εξιστορήσει και στον Στέλιο, το οποίο επιβεβαιώνει και ο Στέλιος.
Ακολουθούν καταπληκτικοί διάλογοι στους οποίους ο Λαλάκης, παρασυρμένος από τη φυσικότητα της συμπεριφοράς της Πόπης, αμφιβάλλει για το εάν είναι η σύζυγός του. Ο Νίκος γνωρίζει εξ όψεως τον Λαλάκη. Το μοναδικό τηλέφωνο βρίσκεται στον αστυνομικό σταθμό. Ο Λαλάκης τηλεφωνεί από εκεί στο σπίτι του και κανείς δεν απαντά τα τηλεφωνήματα. Πείθεται ότι έχει συναντήσει εκεί την Πόπη. Ο Νίκος ανησυχεί ότι ο Λαλάκης θα επιστρέψει με αστυνομικό να τους συλλάβει για μοιχεία (Σημ.: τότε ήταν αξιόποινη πράξη) και δηλώνει στην Πόπη ότι δεν είναι για τέτοια, ανατρέποντας τις υποσχέσεις ότι θα πολεμούσε για χάρη της. Ο Στέλιος λέγει στο Λαλάκη ότι οι νεόνυμφοι πρέπει να είχαν καβγαδάκι, διότι η Πόπη έχει κλειστεί στο υπνοδωμάτιο και ο Νίκος στριφογυρίζει έξω από το υπνοδωμάτιο.
Δειπνούν όλοι μαζί, γίνεται διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος, αποσύρονται για ύπνο, οι νεόνυμφοι στο υπνοδωμάτιο, ο Λαλάκης και Λολότα στην αποθήκη, και σχεδόν αμέσως μετά μέσα στο βράδυ ο Νίκος και Πόπη επιστρέφουν με το αυτοκίνητό του στην Αθήνα. Η Πόπη τηλεφωνεί αμέσως στη φίλη της Κική και κανονίζουν να πουν ότι είχαν πάει μαζί στον κινηματογράφο, εκεί η Πόπη ξαφνικά αρρώστησε, επέστρεψαν στο σπίτι κατά τις 10 το βράδυ και την περιποιήθηκε η Κική
Νωρίς το πρωί φεύγουν και ο Λαλάκης με την Λολότα για την Αθήνα. Ο Λαλάκης επιστρέφει στο σπίτι, συναντά την Πόπη και την κατηγορεί ότι απουσίαζε με τον εραστή της. Εκείνη το αρνείται κατηγορηματικά και αναφέρει την ιστορία του κινηματογράφου και της αιφνίδιας αδιαθεσίας της, την οποία επιβεβαιώνει και η Κική, η οποία μόλις ήλθε στο σπίτι τους. Ο Λαλάκης τους λέει κατάμουτρα ότι δεν τις πιστεύει, αλλά εκείνη τη στιγμή έρχεται στο σπίτι ένας αστυφύλακας ο οποίος λέγει στον κατάπληκτο πλέον Λαλάκη ότι την προηγουμένη, κατά τις 7 το απόγευμα είχε τηλεφωνήσει στον ίδιο η κυρία Πόπη Μακρυκώστα, είχε διαμαρτυρηθεί γιατί η ένοικος του επάνω διαμερίσματος πετούσε σκουπίδια στη σκάλα και ότι ήλθε ο ίδιος για να κάνει συστάσεις στην ένοικο εκείνη. (Σημ.: Το τηλεφώνημα είχε γίνει από τη θυρωρό της πολυκατοικίας που χρησιμοποίησε το όνομα της Πόπης μετά από συνεννόηση μαζί της). Μετά από αυτό, ο Λαλάκης αρχίζει να αμφιβάλλει ότι συνάντησε την Πόπη στη Θυμαριά.
Κτυπά το κουδούνι και η υπηρέτρια αναγγέλει ότι έχει έλθει ο σταθμάρχης της Θυμαριάς. Ο Λαλάκης στέλνει στην Πόπη στο υπνοδωμάτιο για να μην συναντήσει το σταθμάρχη, αλλά τον συναντά ο ίδιος. Ο Λαλάκης ζητά συγγνώμη διότι έφυγαν τα χαράματα χωρίς καν να χαιρετήσουν και ο σταθμάρχης του λέγει ότι και το νιόπαντρο ζευγάρι έφυγε το προηγούμενο βράδυ λίγο μετά το δείπνο και ότι δεν είχαν καν ξαπλώσει στο κρεββάτι. Ο Στέλιος ζητά σαν χάρη από τον Λαλάκη (επειδή ο ίδιος δεν προλάβαινε) να δώσει στο Νίκο Κουτρουμπά το ρολόι της κυρίας Κουτρουμπά το οποίο είχε ξεχάσει στην τσέπη της ρόμπας που φορούσε την προηγούμενη ημέρα στη Θυμαριά. Ο Λαλάκης δέχεται και ο Στέλιος του δίνει το ρολόι της Πόπης. Έτσι ο Λαλάκης βεβαιώνεται ότι πράγματι η Πόπη ήταν στη Θυμαριά και ηρεμεί διότι έχει μάθει ότι δεν χρησιμοποίησε καν το κρεβάτι. Τότε η υπηρέτρια λέγει στον Λαλάκη για το τηλεφώνημα που άκουσε στο μπακάλικο (Εδώ Θεσσαλονίκη κλπ) και ότι είχε ενημερώσει αμέσως την Πόπη για το τηλεφώνημα αυτό.
Ο Λαλάκης μπαίνει στο υπνοδωμάτιο, λέγει στην Πόπη ότι δεν είχε έλθει ο σταθμάρχης της Θυμαριάς, ότι ήταν το παιδί από τον ρολογά στον οποίο ο ίδιος ο Λαλάκης είχε δώσει στο ρολόι της Πόπης για να το καθαρίσει. Της λέγει επίσης ότι τώρα το ρολόι δουλεύει σωστά. Γελούν και οι δύο με ανακούφιση, συγχωρούν σιωπηρά αλλήλους, κοιτάζονται και αγκαλιάζονται τρυφερά.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Τα γυρίσματα στη Θυμαριά της ταινίας έγιναν στον χώρο του σιδηροδρομικού σταθμού Αγίου Στεφάνου Αττικής. Τα περισσότερα κτίρια του σταθμού (σταθμαρχείο, αποθήκες, κλπ.) υπάρχουν μέχρι σήμερα, έχοντας δεχθεί μικρές αλλαγές στην εμφάνισή τους. Κατά τη διαδρομή προς τον σταθμό, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, που κανονικά ντουμπλαριζόταν στην ταινία από άλλον οδηγό, αφού ο ίδιος δεν ήξερε να οδηγεί, πήρε για λίγο το αυτοκίνητο με αποτέλεσμα να του προκαλέσει μεγάλη ζημιά, που ήταν δύσκολο να αποκατασταθεί λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Το αυτοκίνητο ήταν ουσιαστικά άχρηστο. Ο Φιλοποίμην Φίνος τελικά αναγκάστηκε να το αγοράσει από έναν γνωστό τού φροντιστή Παντελή Παλιεράκη, ο οποίος το είχε δανείσει για τα γυρίσματα. Μετά από καιρό κατάφερε να το επισκευάσει και το οδηγούσε για κάποιο διάστημα ο ίδιος.
Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 15 Φεβρουαρίου 1955. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 5 Σεπτεμβρίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Μουζάκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Αμαλία Ματέρνα
Η Αμαλία Ματέρνα (γερμανικά: Amalie Friedrich-Materna, Σανκτ Γκέορκεν, 1844 - Βιέννη, 1918) ήταν Αυστριακή υψίφωνος της όπερας που άκμασε κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Είναι γνωστή κυρίως για τις ερμηνείες της σε έργα του Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Βιογραφία
Η Ματέρνα γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1844 στο Σανκτ Γκέορκεν της Αυστριακής Αυτοκρατορίας (στη σύγχρονη εποχή ανήκει στη Στυρία της Αυστρίας). Ως ημερομηνίες γέννησής της αναφέρονται η 10η ή 19η Ιουλίου του 1844, καθώς και η 10η Ιουλίου του 1845.
Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1864, σε παράσταση που πραγματοποιήθηκε σε θέατρο του Γκρατς. Λίγο καιρό αργότερα γνώρισε και παντρεύτηκε τον ηθοποιό Καρλ Φρίντριχ, μαζί με τον οποίο συμμετείχε τα επόμενα χρόνια σε μια σειρά παραστάσεων σε προαστιακά θέατρα κοντά στη Βιέννη, όπου ερμήνευε κυρίως οπερέτες.
Με αφετηρία το 1876, η Ματέρνα γνώρισε διεθνή επιτυχία μέσω της συμμετοχής της στην επική τετραλογία Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν του Ρίχαρντ Βάγκνερ, όπου ενσάρκωσε την Μπρουνχίλντα στις όπερες Βαλκυρία, Ζίγκφριντ και Το λυκόφως των Θεών. Ακόμη εμφανίστηκε και στην όπερα Πάρσιφαλ του Βάγκνερ στον ρόλο της Κούντρι. Συμμετείχε στην παγκόσμια πρεμιέρα της παράστασης στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, ερμηνεύοντας τον ίδιο ρόλο σε κάθε φεστιβάλ της πόλης, μέχρι και το 1891. Παράλληλα, πραγματοποίησε εκτεταμένες περιοδείες στην Αγγλία και τις ΗΠΑ.