cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος Ε΄ της Πορτογαλίας
Βιογραφία
Για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του λαού του, ο Πέτρος ξεκίνησε ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των κρατικών υποδομών, ενώ ευνόησε την ανάπτυξη της εκπαίδευσης. Κατά τη σύντομη βασιλεία του κατασκευάστηκαν δρόμοι, γέφυρες, σιδηρόδρομοι και τηλεγραφικές γραμμές που συνέδεαν τα μεγάλα αστικά κέντρα. Έχτισε επίσης νέα σχολεία, που συχνά χρηματοδοτούνταν με δικά του έξοδα, έδωσε εντολή να μεταφραστούν στα πορτογαλικά τα τελευταία βιβλία σχετικά με τις επιστημονικές ανακαλύψεις και μοίρασε πολλά βιβλία στα παιδιά ως βασιλικά δώρα. Ταξίδεψε εκτενώς σε όλη τη χώρα για να δει από πρώτο χέρι τις απαιτούμενες ενέργειες και τα αποτελέσματα από την εφαρμογή τους.
Στις 18 Μαΐου 1858 ο Πέτρος νυμφεύτηκε στη Λισαβόνα τη Στεφανία, κόρη του Καρόλου Αντωνίου του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν. Βρετανικοί κύκλοι είχαν βοηθήσει για τη γνωριμία του ζευγαριού και φάνηκε ότι πέτυχαν ένα ευτυχισμένο γάμο. Ωστόσο, μόλις ένα χρόνο μετά η βασίλισσα Στεφανία πέθανε από διφθερίτιδα. Ο τραγικός θάνατος της Στεφανίας παρακίνησε τον Πέτρο ώστε να κάνει προσπάθειες εκσυγχρονισμού του συστήματος υγείας της χώρας. Σε σύντομο διάστημα η υγεία βελτιώθηκε με την δημιουργία νοσοκομείων, την προώθηση συστημάτων αποχέτευσης και με την καταπολέμηση της εξάπλωσης ασθενειών. Ο Πέτρος ίδρυσε ένα παιδικό νοσοκομείο, με το όνομα της πρώην συζύγου του, για παιδιά που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες, για να τιμηθεί η μνήμη της.
Ο Πέτρος με τις πολιτικές του έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς βασιλείς της πορτογαλικής ιστορίας. Για παράδειγμα κατάργησε τα έθιμα του χειροφιλήματος και του γονατίσματος, καθιέρωσε ένα κουτί στο οποίο οι πολίτες τοποθετούσαν γράμματα με τα προβλήματά τους, στα οποία αυτός ανταποκρινόταν, ενώ ένα πολύ καινοτόμο βήμα για την εποχή του θεωρείται η κατάργηση της θανατικής ποινής στην Πορτογαλία.
Ο Πέτρος, ο οποίος εισήγαγε τον τηλέγραφο και το σιδηρόδρομο στην Πορτογαλία, πάντοτε επιθυμούσε μια καλύτερη επικοινωνία μεταξύ της χώρας του και του υπόλοιπου κόσμου. Φρόντισε για τη δημιουργία ναυτιλιακής σύνδεσης με τις πορτογαλικές αφρικανικές αποικίες, ενώ υπέγραψε μια σημαντική συνθήκη ειρήνης το 1860 με την Ιαπωνία, η οποία παραμένει σε ισχύ έως σήμερα. Υπέγραψε επίσης μια σύμβαση το 1855 για την σύνδεση της Πορτογαλίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω υποβρυχίου καλωδίου. Ένα έτος πριν είχε απελευθερώσει όλους τους σκλάβους που ανήκαν στην πορτογαλική κυβέρνηση.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1850 είχε ξεσπάσει μια επιδημία χολέρας στη Λισαβόνα και τις γύρω περιοχές, που κόστισε χιλιάδες ζωές. Ο Πέτρος αγνόησε τις συμβουλές για μετεγκατάστασή του και προτίμησε να μείνει στην πρωτεύουσα της χώρας, με κίνδυνο της δικής του ζωής. Ταυτόχρονα η οικονομία είχε ταραχθεί περαιτέρω από της μείωσης της παραγωγής τροφίμων. Το 1861, πιθανώς λόγω κατανάλωσης μολυσμένου νερού από μια μικρή λίμνη, προσβλήθηκε από χολέρα. Πολλά άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας επλήγησαν επίσης από τη νόσο. Στις 11 Νοεμβρίου 1861 ο βασιλιάς Πέτρος απεβίωσε σε ηλικία μόλις 24 ετών. Στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1858 τη Στεφανία του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν, κόρη του Καρόλου Αντωνίου του Χοεντσόλερν και αδελφή του Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Οικονομική απελευθέρωση
Η οικονομική απελευθέρωση είναι η μείωση των κυβερνητικών κανονισμών και περιορισμών σε μια οικονομία με αντάλλαγμα τη μεγαλύτερη συμμετοχή ιδιωτικών φορέων. Στην πολιτική, το δόγμα συνδέεται με τον κλασικό φιλελευθερισμό και το νεοφιλελευθερισμό. Η απελευθέρωση εν συντομία είναι «η άρση των ελέγχων» για την ενθάρρυνση της οικονομικής ανάπτυξης.
Πολλές χώρες κυνήγησαν και ακολούθησαν το δρόμο της οικονομικής απελευθέρωσης στη δεκαετία του 1980, του 1990 και στον 21ο αιώνα, με δεδηλωμένο στόχο τη διατήρηση ή την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς τους ως επιχειρηματικά περιβάλλοντα. Οι πολιτικές απελευθέρωσης μπορεί ή συχνά να περιλαμβάνουν μερική ή πλήρη ιδιωτικοποίηση κρατικών ιδρυμάτων και κρατικών περιουσιακών στοιχείων, μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας, χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές για τις επιχειρήσεις, λιγότερους περιορισμούς τόσο στο εγχώριο όσο και στο ξένο κεφάλαιο, τις ανοιχτές αγορές, κ.λπ. Υποστηρίζοντας την απελευθέρωση, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, έγραψε ότι: «Η επιτυχία θα πάει σε εκείνες τις εταιρείες και τις χώρες που προσαρμόζονται γρήγορα, αργούν να παραπονεθούν, είναι ανοιχτές και πρόθυμες να αλλάξουν. Το καθήκον των σύγχρονων κυβερνήσεων είναι να διασφαλίσουν ότι οι χώρες μας μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτήν την πρόκληση».
Στις αναπτυσσόμενες χώρες, η οικονομική απελευθέρωση αναφέρεται περισσότερο στην απελευθέρωση ή το περαιτέρω «άνοιγμα» των αντίστοιχων οικονομιών τους σε ξένα κεφάλαια και επενδύσεις. Τρεις από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες αναπτυσσόμενες οικονομίες σήμερα, η Βραζιλία, η Κίνα και η Ινδία, έχουν επιτύχει ταχεία οικονομική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια ή δεκαετίες, εν μέρει, από την «απελευθέρωση» των οικονομιών τους σε ξένο κεφάλαιο.
Σε πολλές χώρες στις μέρες μας, ιδιαίτερα σε αυτές του τρίτου κόσμου, αναμφισβήτητα δεν δόθηκε άλλη επιλογή από το να «ελευθερώσουν» τις οικονομίες τους (ιδιωτικοποιούν βασικές βιομηχανίες σε ξένη ιδιοκτησία) ώστε να παραμείνουν ανταγωνιστικές στην προσέλκυση και διατήρηση τόσο των εγχώριων όσο και των ξένων επενδύσεών τους. Αυτό αναφέρεται ως παράγοντας TINA, που σημαίνει «There is no alternative» («Δεν υπάρχει εναλλακτική»). Για παράδειγμα, στην Κίνα μετά την Πολιτιστική Επανάσταση, εισήχθησαν μεταρρυθμίσεις και το 1991, η Ινδία δεν είχε άλλη επιλογή από το να εφαρμόσει οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Ομοίως, στις Φιλιππίνες, οι επίμαχες προτάσεις για την Αλλαγή του Χάρτη περιλαμβάνουν την τροποποίηση των οικονομικά περιοριστικών διατάξεων του Συντάγματός τους του 1987.
Με αυτό ως μέτρο, το αντίθετο μιας απελευθερωμένης οικονομίας είναι οικονομίες όπως η οικονομία της Βόρειας Κορέας με το «αυτοδύναμο» οικονομικό τους σύστημα που είναι κλειστό στο εξωτερικό εμπόριο και τις επενδύσεις (βλ. αυτάρκεια). Ωστόσο, η Βόρεια Κορέα δεν είναι εντελώς ξεχωριστή από την παγκόσμια οικονομία, καθώς συναλλάσσεται ενεργά με την Κίνα, μέσω του Ταντούνγκ, ενός μεγάλου συνοριακού λιμανιού και λαμβάνει βοήθεια από άλλες χώρες με αντάλλαγμα την ειρήνη και τους περιορισμούς στο πυρηνικό τους πρόγραμμα. Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι πλούσιες σε πετρέλαιο χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι οποίες δεν βλέπουν την ανάγκη να ανοίξουν περαιτέρω τις οικονομίες τους σε ξένα κεφάλαια και επενδύσεις, καθώς τα αποθέματα πετρελαίου τους παρέχουν ήδη τεράστια κέρδη από τις εξαγωγές.
Η υιοθέτηση των οικονομικών μεταρρυθμίσεων καταρχήν και στη συνέχεια η ανατροπή ή η διατήρησή τους είναι συνάρτηση ορισμένων παραγόντων, η παρουσία ή η απουσία των οποίων θα καθορίσει το αποτέλεσμα. Ο Σάρμα (2011) εξηγεί όλους αυτούς τους παράγοντες και προβάλλει μια θεωρία λεκτικής κυριαρχίας για να επεξηγήσει τον αιτιακό μηχανισμό. Η θεωρία υποστηρίζει ότι οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις γίνονται βιώσιμες όταν οι συνθήκες λόγου που επικρατούν στην κοινωνία αντιστρέφονται στο υπάρχον παράδειγμα υπό εξαιρετικές συνθήκες. Χρησιμοποιώντας την περίπτωση της Ινδίας, καταδεικνύει ότι οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις έγιναν βιώσιμες μετά το 1991 λόγω της κυριαρχίας του λόγου υπέρ της φιλελευθεροποίησης μετά το 1991. Δείχνει ότι οι οκτώ παράγοντες, οι οποίοι ευθύνονται για τη δημιουργία συνθηκών λόγου υπέρ των οικονομικών μεταρρυθμίσεων, επικράτησαν στην Ινδία στο περιβάλλον λειτουργίας μετά το 1991. Οι οκτώ παράγοντες είναι: η κυρίαρχη άποψη των διεθνών διανοουμένων, οι ενδεικτικές περιπτώσεις χωρών, ο εκτελεστικός προσανατολισμός, η πολιτική βούληση, ο βαθμός και τα αντιληπτά αίτια της οικονομικής κρίσης, οι στάσεις από την πλευρά των δωρητών και τα αντιληπτά αποτελέσματα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Με άλλα λόγια, η Θεωρία της Λογιστικής Κυριαρχίας της Οικονομικής Μεταρρύθμισης της Βιωσιμότητας υποστηρίζει ότι, εκτός εάν οι εκλογικές περιφέρειες υπέρ της φιλελευθεροποίησης κυριαρχούν στον αναπτυξιακό λόγο, οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις, που ξεκινούν υπό τις ανάγκες της κρίσης και προϋποθέσεων, ή πραγματοποιούνται από ένα πεπεισμένο στέλεχος με ή χωρίς το ερέθισμα μια κρίση, θα αντιστραφεί. Η θεωρία του συγγραφέα είναι αρκετά γενικεύσιμη και μπορεί να εφαρμοστεί στις αναπτυσσόμενες χώρες που έχουν εφαρμόσει οικονομικές μεταρρυθμίσεις τη δεκαετία του 1990, π.χ. η Ρωσία στην εποχή του Γέλτσιν.
Πιθανά οφέλη
Ο τομέας των υπηρεσιών είναι ίσως ο πιο απελευθερωμένος από τους τομείς. Η απελευθέρωση προσφέρει την ευκαιρία στον τομέα να ανταγωνιστεί διεθνώς, συμβάλλοντας στην αύξηση του ΑΕΠ και δημιουργώντας συνάλλαγμα. Ως εκ τούτου, οι εξαγωγές υπηρεσιών αποτελούν σημαντικό μέρος των αναπτυξιακών στρατηγικών πολλών αναπτυσσόμενων χωρών. Οι υπηρεσίες πληροφορικής της Ινδίας έχουν γίνει ανταγωνιστικές παγκοσμίως, καθώς πολλές εταιρείες έχουν αναθέσει ορισμένες διοικητικές λειτουργίες σε χώρες όπου το κόστος (ιδίως οι μισθοί) είναι χαμηλότερο. Επιπλέον, εάν οι πάροχοι υπηρεσιών σε ορισμένες αναπτυσσόμενες οικονομίες δεν είναι αρκετά ανταγωνιστικοί για να επιτύχουν στις παγκόσμιες αγορές, οι υπερπόντιες εταιρείες θα προσελκυστούν να επενδύσουν, φέρνοντας μαζί τους διεθνείς «βέλτιστες πρακτικές» και καλύτερες δεξιότητες και τεχνολογίες. Η είσοδος ξένων παρόχων υπηρεσιών μπορεί να είναι θετική αλλά και αρνητική εξέλιξη. Για παράδειγμα, μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες υπηρεσίες για τους εγχώριους καταναλωτές, να βελτιώσει την απόδοση και την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων παρόχων υπηρεσιών, καθώς και να προσελκύσει απλώς ΑΞΕ /ξένα κεφάλαια στη χώρα. Στην πραγματικότητα, ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι μια μείωση κατά 50% των φραγμών στο εμπόριο υπηρεσιών σε μια περίοδο 5 έως 10 ετών θα δημιουργούσε παγκόσμια κέρδη στην οικονομική ευημερία περίπου 250 δισεκατομμυρίων $ ετησίως.
Πιθανοί κίνδυνοι απελευθέρωσης του εμπορίου
Η ελευθέρωση του εμπορίου εγκυμονεί σημαντικούς κινδύνους που απαιτούν προσεκτική οικονομική διαχείριση μέσω κατάλληλων ρυθμίσεων από τις κυβερνήσεις. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι οι ξένοι πάροχοι παραγκωνίζουν τους εγχώριους παρόχους και αντί να οδηγεί σε επενδύσεις και στη μεταφορά δεξιοτήτων, επιτρέπει σε ξένους παρόχους και μετόχους «να αποκομίσουν τα κέρδη για τους εαυτούς τους, βγάζοντας τα χρήματα από τη χώρα». Έτσι, συχνά υποστηρίζεται ότι απαιτείται προστασία για να δοθεί στις εγχώριες εταιρείες η ευκαιρία να αναπτυχθούν πριν εκτεθούν στον διεθνή ανταγωνισμό. Αυτό υποστηρίζεται επίσης από τον ανθρωπολόγο Τρουιγιό, ο οποίος υποστηρίζει ότι το τρέχον σύστημα αγοράς δεν είναι καθόλου ελεύθερη αγορά, αλλά αντ΄ αυτού μια ιδιωτικοποιημένη αγορά (που σημαίνει πως οι αγορές μπορούν να «αγοραστούν»). Άλλοι πιθανοί κίνδυνοι που προκύπτουν από την ελευθέρωση περιλαμβάνουν:
Ωστόσο, ερευνητές σε δεξαμενές σκέψης όπως το Overseas Development Institute υποστηρίζουν ότι οι κίνδυνοι αντισταθμίζονται από τα οφέλη και ότι αυτό που χρειάζεται είναι προσεκτική ρύθμιση. Για παράδειγμα, υπάρχει ο κίνδυνος οι ιδιωτικοί πάροχοι να «απομακρύνουν» τους πιο κερδοφόρους πελάτες και να πάψουν να εξυπηρετούν ορισμένες μη κερδοφόρες ομάδες καταναλωτών ή γεωγραφικές περιοχές. Ωστόσο, τέτοιες ανησυχίες θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν μέσω κανονισμών και με υποχρεώσεις καθολικής υπηρεσίας στις συμβάσεις ή στην αδειοδότηση, για να αποφευχθεί η εμφάνιση μιας τέτοιας κατάστασης. Φυσικά, αυτό ενέχει τον κίνδυνο ότι αυτό το εμπόδιο εισόδου θα αποτρέψει τους διεθνείς ανταγωνιστές από την είσοδο στην αγορά. Παραδείγματα τέτοιας προσέγγισης περιλαμβάνουν τον Χάρτη του Χρηματοοικονομικού Τομέα της Νότιας Αφρικής ή Ινδούς νοσηλευτές που προώθησαν το νοσηλευτικό επάγγελμα στην ίδια την Ινδία, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα ταχεία αύξηση της ζήτησης για νοσηλευτική εκπαίδευση και σχετική ανταπόκριση προσφοράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομική απελευθέρωση Κατηγορία:Οικονομικές μεταρρυθμίσεις Κατηγορία:Οικονομία
Δυτικές γερμανικές γλώσσες
Οι Δυτικές γερμανικές γλώσσες είναι υποομάδα του γερμανικού κλάδου των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών.
Οι δυτικές γερμανικές γλώσσες με τους περισσότερους ομιλητές είναι τα γερμανικά και τα αγγλικά.
Οι Γλώσσες:
*
Ευθυμένης ο Μαινάλιος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,%20392%20BC,%20Olympia.%2097th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας της 97ης (392 π.Χ.) διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Ευθυμένης ο Μαινάλιος (5ος/4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από το Μαίναλο της Αρκαδίας, ο οποίος υπήρξε νικητής στο αγώνισμα της πάλης παίδων κατά τους 95ους (400 π.Χ.) και της πάλης ανδρών στους 97ους (392 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία είχε φιλοτεχνηθεί από τον Σικυώνιο γλύπτη Άλυπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Κοινότητα Λύττου
Η Κοινότητα Λύττου είναι κοινότητα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία προήλθε από τη μετονομασία της κοινότητας Ξιδά και έδρα τον οικισμό Λυττός (αρχική ονομασία του Λυττού. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 234 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Χαράλαμπο Αποστολάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Λουί Κουλς-Λάρτιγκ
Ο Σερ Λουί Κουλς-Λάρτιγκ (Louis Cools-Lartigue, Ιππότης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, 1905 - 21 Αυγούστου 1993 ) ήταν πολιτικός από τη Δομινίκα.
Από το Νοέμβριο του 1967 ως τις 3 Νοεμβρίου 1978 ο Κουλς-Λάρτιγκ ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης της Δομινίκας. Εν συνεχεία εξελέγη προσωρινός πρόεδρος και υπηρέτησε από τις 3 Νοεμβρίου 1978 ως τις 19 Ιανουαρίου 1979, οπότε εξελέγη πρόεδρος ο Φρεντ Ντεγκαζόν. Κατά την συνταγματική κρίση που ήταν απόρροια της επιθυμίας για δημοκρατικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ο Ντεγκαζόν εγκατέλειψε τη χώρα και κατέφυγε στην Αγγλία στις 10 Ιουνίου 1979. Η Συνέλευση εξέλεξε τον Κουλς-Λάρτιγκ ως αντικαταστάτη του στις 15 Ιουνίου 1979. Την επόμενη ημέρα παραιτήθηκε και τον αντικατέστησε ο Τζένερ Άρμουρ.
Απεβίωσε το 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Δομινίκας
Τόμας Μύντσερ
Ο Τόμας Μύντσερ (γερμ.: Thomas Müntzer, 21 Δεκεμβρίου 1489 – 27 Μαΐου 1525) ήταν Γερμανός θεολόγος και σημαντική προσωπικότητα της πρώιμης εκκλησιαστικής μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα.
Στο Μύντσερ αποδίδεται η γνωστή φράση omnia sunt communia (όλα είναι κοινά).
Δομοστοιχειωτή μορφή
Στα μαθηματικά μια δομοστοιχειωτή μορφή (modular form) είναι μια μιγαδική αναλυτική συνάρτηση ορισμένη στο άνω μιγαδικό ημιεπίπεδο η οποία ικανοποιεί κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες.
Μια δομοστοιχειωτή συνάρτηση είναι μια δομοστοιχειωτή μορφή, χωρίς τη συνθήκη να είναι ολομορφική συνάρτηση στο άπειρο. Οι δομοστοιχειωτές συναρτήσεις είναι μερομορφικές στο άπειρο.
Η σύνδεση των δομοστοιχειωτών μορφών με τις ελλειπτικές καμπύλες οδήγησε στην απόδειξη σημαντικών εικασιών της θεωρίας αριθμών, ανάμεσά τους και το τελευταίο θεώρημα του Φερμά.
Η θεωρία των δομοστοιχειωτών μορφών είναι κλάδος της μιγαδικής ανάλυσης και βρίσκει κυρίως εφαρμογές στη θεωρία αριθμών. Αποτελεί ειδική περίπτωση της πιο γενικής θεωρίας των αυτομορφικών μορφών.
Η μελέτη τους ξεκινά στις αρχές 19ο αιώνα όπου Γερμανός μαθηματικό Φέλιξ Κλάιν μελέτησε τις ελλειπτικές συναρτήσεις. Ο όρος "δομοστοιχειωτή μορφή" αποδίδεται στον Χέκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικές συναρτήσεις
Ισαία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ισαία είναι γνωστή μια κόρη του Αγήνορα και της Δαμνούς, εγγονή του θεού Ποσειδώνα. Αδέλφια της Ισαίας ήταν η Μελία και ο Φοίνικας. Ως ετεροθαλή της αδέλφια (με μητέρα την Τηλέφασσα) αναφέρονται οι Ευρώπη, Κάδμος, Κίλικας και Θάσος. Η Ισαία παντρεύτηκε τον Αίγυπτο και μαζί, σύμφωνα με μία παράδοση, απέκτησαν και τα 50 τέκνα του Αιγύπτου.
Πηγές
Ισαια
Εκπαίδευση των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
μικρογραφία|Η [[Μεγάλη του Γένους Σχολή στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, ιδρυθείσα το 1556 ]] Η εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία γινόταν σε τοπικά σχολεία αλλά και σε μεγάλες σχολές με οικονομική συνδρομή Ελλήνων, ντόπιων ή της διασποράς και την υποστήριξη και καθοδήγηση της Εκκλησίας, υπό την επίβλεψη του Οθωμανικού κράτους. Τα ελληνικά εκπαιδευτήρια που λειτουργούν κατά την Οθωμανική περίοδο δεν συγκροτούν ένα εκπαιδευτικό σύστημα, καλύπτουν όμως ένα εκτεταμένο γεωγραφικό πεδίο, με ακανόνιστη διασπορά και χαρακτηριζόμενο από τοπικές ιδιομορφίες.
Ιστορικό πλαίσιο
Η κατάκτηση από τους Οθωμανούς και των τελευταίων εστιών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα μέσα του 15ου αιώνα και κυρίως η Άλωση είχαν ως συνέπεια την αιφνίδια διακοπή και της πνευματικής ζωής του Ελληνισμού γενικά και ειδικά της εκπαιδευτικής ζωής του. Οι κύριοι λόγοι ήταν η φυγή όλων σχεδόν των Ελλήνων λογίων στη Δυτική Ευρώπη, ο μαρασμός των πνευματικών κέντρων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (Κωνσταντινούπολη, Θεσσαλονίκη, Τραπεζούντα, Μυστράς), η σοβαρή μείωση του πληθυσμού των αστικών κέντρων, η μεγάλη κάμψη κάθε οικονομικής δραστηριότητας και η εξαθλίωση των πληθυσμών και οι δημογραφικές μεταβολές που σημειώθηκαν στις κατακτημένες περιοχές λόγω της φυγής των πληθυσμών και η εποίκησης άλλων από τουρκικούς ή σλαβικούς πληθυσμούς. Η στάθμη της παιδείας στις τουρκοκρατούμενες ελληνικές περιοχές δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί κατά τόπους ακριβώς. Η μαρτυρία του Θεοδόσιου Ζυγομαλά στον Μαρτίνο Κρούσιο γύρω στα 1581 πως όταν πήγε ο πατέρας του στην Κωνσταντινούπολη πριν εικοσιπέντε έτη και δεν υπήρχε εκεί σχεδόν κανείς δάσκαλος  κάτι που έκανε ερευνητές να θεωρήσουν πως κάθε πνευματική παράδοση των Ελλήνων μετά την Άλωση είχε διακοπεί, κρίνεται ως ανακριβής επειδή ο  Ζυγομαλάς ήθελε να εξάρη τον ρόλο του πατέρα του στην ανύψωση της παιδείας μετά την άφιξή του στην Κωνσταντινούπολη.
Μαρτυρίες για εμπόδια στην εκπαίδευση μέχρι την Ελληνική Επανάσταση
Οι υπάρχουσες μαρτυρίες δείχνουν ότι δεν υπήρχε μια ενιαία πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως προς την παιδεία των Ελλήνων και λοιπών Χριστιανών σε όλες τις εποχές και όλους τους τόπους. Όπως επισημαίνει ο ιστορικός ερευνητής Τάσος Γριτσόπουλος, «''[...] το αν απηγορεύετο ή επετρέπετο είναι άνευ σημασίας, την στιγμήν που δεν αναφέρεται και δεν μαρτυρείται λειτουργία σχολείων γενικώς[...] Είτε επετρέπετο είτε όχι, ήτο αδύνατος η σύστασις και λειτουργία σχολείων χωρίς διδασκάλους, χωρίς σχολεία, χωρίς οικονομικά μέσα[...] Όταν η ζωή εκυλούσεν υπό μόνιμον φοβίαν το ολογώτερον που είχαν να σκεφθούν οι κατατρεγμένοι ραγιάδες ήτο να οργανωθούν και να λειτουργήσουν σχολεία.[...]Πρόκειται περί πλάνης , ότι δεν απηγορεύετο η λειτουργία σχολείων. Τίποτε δεν εγίνετο ,τίποτε δεν αποτολμάτο ,χωρίς την έγκρισιν του δυνάστου και αν εχορηγείτο η άδεια δι' εκτέλεσιν οιουδήποτε έργου, [...] η άδεια ήτον τυλιγμένη μέσα εις μυρίους περιορισμούς και απαιτούντο πολλά χρήματα δι' εξαγοράν των φιλοχρημάτων οργάνων της διοικήσεως[...]» Όπως σχολιάζει ο Δημήτριος Κατσαφάνας, «[...] είναι υπερβολή η άποψη, ότι μόνο το υποτυπώδες αυτό σχολείο (ενν. το Κρυφό σχολειό) λειτουργούσε σε όλες τις περιοχές και καθόλην τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας των 400 χρόνων, παραβλέποντας έτσι ότι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού είχε απωθηθεί στα ορεινά και άγονα μέρη, ενώ στα πεδινά ζούσαν οι Τούρκοι, των οποίων η παρουσία στα ορεινά δεν ήταν τόσο σημαντική. Παραβλέποντας επίσης το γεγονός ότι κατά τους δύο τελευταίους αιώνες της τουρκικής κυριαρχίας βελτιώθηκαν οι κοινωνικές συνθήκες και λειτούργησαν κατά καιρούς στα αστικά κυρίως κέντρα και ανώτερα ελληνικά σχολεία. Καθώς επίσης υπερβολική, απόλυτη και για τούτο δογματική είναι η άποψη ότι σχολεία λειτουργούσαν ελεύθερα παντού και σε όλες τις περιόδους της Τουρκοκρατίας, χωρίς το φόβο του κατακτητή», Επίσης ο Γριτσόπουλος σχολιάζει «Και θα μεταπίπτωμεν εις αναχρονισμούς εαν μεταφέρωμεν φαινόμενα εις την πρώτην περίοδον της δουλείας, περί της οποίας πρόκειται''» Υπάρχουν αναφορές για ακραία αντιχριστιανικά μέτρα όπως η απαγόρευση χρήσης των μητρικών γλωσσών επί ποινή κοψίματος της γλώσσας, κάτι που θεωρείται σύμφωνο με την τουρκική παράδοση (Pears, σ. 208). Προσπάθεια απαγόρευσης της Ελληνικής γλώσσας αναφέρεται ακόμη και στα Ιωάννινα στα τέλη του 19ου αιώνα. Άλλες πηγές ισχυρίζονται ότι η παιδεία δεν αντιμετώπιζε την αντίδραση τής κεντρικής εξουσίας, θεωρείται όμως πιθανό πως σε ορισμένες περιπτώσεις Τούρκοι αξιωματούχοι απομακρυσμένων περιφερειών δυσχέραιναν ή απαγόρευαν τη λειτουργία σχολείων για ποικίλους λόγους, που πολλές φορές σχετίζονταν με την αναστάτωση που προκαλούσαν τα απελευθερωτικά κινήματα. Αυτή η αντίθεση μεταξύ της έξωθεν καλής εντύπωσης και της σκληρής πραγματικότητας της Οθωμανικής διοίκησης επισημαίνεται ήδη από το 1822 σε επιστολές του Στέφανου Κανέλλου προς τον Γερμανό φιλέλληνα Carl Iken.
Η «ομαλή κατάσταση», που αναφέρει ο Γεδεών στο έργο του με τονισμένα γράμματα, διεκόπτετο κατά τις διάφορες εξεγέρσεις και ιδίως κατά την Επανάσταση του 1821, οπότε σχολεία, βιβλιοθήκες κτλ καταστρέφονταν ή έκλειναν ακόμα και σε περιοχές που δεν επαναστάτησαν, όπως συχνά αναφέρεται στα έργα του Παρανίκα, του Ευαγγελίδη και άλλων. Αντιδράσεις υπήρχαν και από τον απλό τουρκικό λαό: οι μαθητές της σχολή Σωτήρη στην Αθήνα επειδή γειτνίαζε με τουρκικά καφενεία αντιμετωπίζονταν από του θαμώνες τους κάθε φορά που μετέβαιναν σε αυτό ή έφευγαν από αυτό με χλβαστικές και υβριστικές αντιδράσεις. Όμως όπως σχολιάζει ο Τάσος Γριτσόπουλος δεν φαίνεται να ήταν σοβαρός λόγος ώστε να συντελέσει στο τερματισμό λειτουργίας της σχολής.
Κατά τον ιστορικό Στήβεν Ράνσιμαν, "αν και η Υψηλή Πύλη δεν παρενέβη ποτέ στην Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινουπόλεως, οι επαρχιακοί διοικητές ήταν ελεύθεροι να είναι όσο ήθελαν πιεστικοί και πολλοί απ' αυτούς θεωρούσαν ότι η εκπαίδευση των μειονοτήτων ήταν εξαιρετικά ανεπιθύμητη". Κατά τον ίδιο, και αν ακόμα η Εκκλησία εύρισκε χρήματα για τη λειτουργία σχολείων "ήταν εξαιρετικά αμφίβολο αν οι τουρκικές αρχές στις επαρχίες θα επέτρεπαν να λειτουργήσουν ελληνικά σχολεία σε μεγάλη κλίμακα. Επίσημη απαγόρευση δεν υπήρξε ποτέ. Αλλά τα σχολικά κτίρια μπορούσαν να δημευθούν και οι μαθητές ως άτομα να υποβληθούν σε ταλαιπωρίες, έτσι ώστε στο τέλος να μην αξίζει τον κόπο να διατηρούνται τα σχολεία ανοιχτά".
Ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων το 1821 αναφέρει ότι η Σχολή της Σμύρνης εδιώκετο επειδή εκεί διδάσκονταν μαθηματικά και φιλοσοφία, τα οποία οι Τούρκοι θεωρούσαν πολεμική εκπαίδευση ("τακτική") και αθεΐα. Παρόμοιο περιστατικό αναφέρει και ο Βρετανός περιηγητής και ιερωμένος Charles Swan που περιηγήθηκε την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία το 1825-26. Συγκεκριμένα, αναφέρει την απαγόρευση του μαθήματος των μαθηματικών στη Σχολή της Σμύρνης "σχεδόν 12 μήνες μετά την έναρξη της επανάστασης", επειδή η Οθωμανική κυβέρνηση τη θεώρησε ως είδος στρατιωτικής εκπαίδευσης των Ελλήνων. Η χρονολόγηση είναι πιθανώς λανθασμένη, αφού κατά τον Μ. Παρανίκα, οι γραπτές πηγές δεν αναφέρουν λειτουργία των σχολών της Σμύρνης από το 1821 έως το 1824. Λόγω των ταραχών και των διωγμών που συνέβησαν στη Σμύρνη μετά την έναρξη της Επανάστασης, και σύμφωνα με προφορικές παραδόσεις, η Ευαγγελική Σχολή χρησίμευσε ως καταφύγιο των χριστιανών.
15ος αιώνας
Στις πρώτες δεκαετίες μετά την Άλωση συναντάμε δυο -τρία σχολεία ενώ μερικοί από τους τελευταίους  λόγιους που απέμειναν στην Τουρκοκρατούμενη ανατολή είχαν κάποια διδακτική δράση. Οι λύσεις αναζητήθηκαν στην επιστράτευση των ελάχιστων μορφωμένων εκείνης της περιόδου, που προέρχονταν από τις τάξεις των κληρικών και των μοναχών. Ο Γεώργιος Σχολάριος ιδρύει την Πατριαρχική Σχολή τον ίδιο χρόνο της ανόδου του στον Πατριαρχικό θρόνο (1454). Επρόκειτο για μια σχολή με υποτυπώδη οργάνωση, ισχνούς οικονομικούς πόρους και περιορισμένη ακτινοβολία. Παράλληλα λειτουργούν και τα λεγόμενα «κοινά σχολεία» (scholae triviales)-τα στοιχειώδη εκπαιδευτήρια της πρωτοβάθμιας παιδείας στους νάρθηκες των εκκλησιών ή σε ένα κελί των μονών. Η κατάσταση της εκπαίδευσης στις επαρχίες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στο β μισό του 15ου αιώνα κινείτο σε μηδαμινά επίπεδα. Στα Ιωάννινα η Σχολή των Δεσπότων μετατρέπεται σε κατοικία των χριστιανών μετά την παράδοση της πόλης στους Τούρκους. Γενικά η πρώιμη περίοδος της Τουρκοκρατίας χαρακτηρίζεται από την παντελή έλλειψη κοσμικών, επίσημων διδακτηρίων.
16ος αιώνας
Από την πρώτη δεκαετία του 16ου αιώνα οι σπουδαγμένοι στη Χριστιανική Δύση ιερώμενοι και κοσμικοί αρχίζουν να επανδρώνουν πολλά από τα οργανωμένα ή και τα υποτυπώδη εκπαιδευτήρια της ελληνικής Ανατολής. Από αυτούς προέκυψαν οι πρώτες διευρύνσεις του εκπαιδευτικού προγράμματος των ελληνικών σχολείων, τα οποία αρχίζουν να αποβλέπουν στην κάλυψη και άλλων αναγκών πλην των εκκλησιαστικών.
Η Σύνοδος του 1593
thumb|left|Ιερεμίας Β΄ Τρανός. Συγκάλεσε σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 1593 η οποία αποφάσισε οι ορθόδοξοι μητροπολίτες να ιδρύουν σχολεία. Ο Πατριάρχης Ιερεμίας Β΄ Τρανός συγκαλεί σύνοδο τον Φεβρουάριο του 1593 και μεταξύ άλλων αποφασίζεται οι ορθόδοξοι μητροπολίτες που ήταν στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου να ιδρύσουν σχολεία. Από την εποχή αυτή γενικεύεται η ίδρυση σχολείων και διαχέεται η παιδεία έξω από τα όρια της αρχιεπισκοπής Κωνσταντινούπολης. Στην σύνοδο ήταν παρόντες ο Μελέτιος Πηγάς Πατριάρχης Αντιοχείας που εξέφραζε και τη γνώμη των Ιωακείμ Αντιοχείας και Σωφρονίου Ιεροσολύμων. Η απόφαση αυτή, η οποία όριζε συγκεκριμένα, «έκαστον επίσκοπον εν τη αυτού παροικία φροντίδα και δαπάνην την δυναμένην ποιείν, ώστε τα Θεία και Ιερά γράμματα δύνανται διδάσκεσθαι βοηθείν δεν κατά δύναμιν τοις εθέλουσι διδάσκειν και τοις μαθείν προαιρουμένοις εάν των επιτηδείωνχρείαν έχωσι», δεν είχε άμεσα και θεαματικά αποτελέσματα ωστόσο η σημασία της έγκειται στο ότι η ηγεσία της Εκκλησίας αναλάμβανε επίσημα την εποπτεία της εκπαίδευσης των υπόδουλων Ελλήνων και από τότε άρχιζε η συστηματική προσπάθεια για την ανάπτυξη της παιδείας. Βέβαια ο κανόνας αναφερόταν στα ιερά γράμμματα αορίστως και όχι στην ίδρυση σχολείων. Όπως επισημαίνει η ιστορικός Αφροδίτη Αθανασοπούλου,η απόφαση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο όπου «οι εκκλησιαστικοί φορείς που εκπροσωπούν το κίνημα του Θρησκευτικού Ουμανισμού στην καθ'ημάς Ανατολή αποσκοπούν βασικά στην εκλαΐκευση της θεολογικής γνώσης, ώστε ο λόγος του Θεού να γίνει καταληπτός από το λαό». Όμως δεν σημαίνει πως αμέσως μετά την απόφαση αυτή όλες οι επαρχίες απέκτησαν σχολεία Ελλείψει μαρτυριών μάλλον συνεχίσθηκε η προηγούμενη κατάσταση, και μόνο μετά από αρκετό χρονικό διάστημα έλαβε συγκεκριμένη μορφή η όποια προσπάθεια.
Η κατάσταση των σχολείων
Στα τέλη του 16ου αιώνα ο Μαρτίνος Κρούσιος μας πληροφορεί έχοντας πληροφορίες από τους Ζυγοαμαλάδες, πως σε κάθε πόλη και στα νησιά του Αιγαίου, Πάτμο, Σάμο, Μήλο, Κω και αλλού, λειτουργούσε σχολείο αγοριών προσαρτημένο στην εκκλησία, χωρίς τάξεις. Τα ελληνικά σχολεία έτσι πολλαπλασιάζονται καθώς όπως πληροφορούμαστε στην Κωνσταντινούπολη τα μη τουρκικά σχολεία ήταν πάνω από τριάντα.
17ος αιώνας
Η κατάσταση βελτιώνεται τον 17ο αιώνα ώστε κάποιες πόλεις να προβάλλονται για το επίπεδό τους όπως η Αθήνα. Από τα τέλη αυτού του αιώνα σημειώνεται μια ολοένα και μεγαλύτερη ανάμειξη των συντεχνιών στη διοίκηση των σχολείων.
18ος αιώνας και μέχρι την Ελληνική Επανάσταση
thumb|left|Ο Άγιος Κοσμάς Αιτωλός. Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης σημειώνει ότι από το 1730 και εφεξής άρχεται αύξησίς τις επαισθητή και κρείττων κατάστασις της ελληνικής παιδείας. Την περίοδο αυτήν η πλειόνότητα των πρωτοβουλιών για την ίδρυση σχολείων οφειλόταν σε ιδιώτες και εν μέρει σε μονές, όχι στην Εκκλησία, η οποία περιοριζόταν στην έγκριση των σχετικών πρωτοβουλιών εφόσον τα παρεχόμενα εκπαιδευτικά προγράμματα δεν αντιτίθετο στην επίσημη εκκλησιαστική ιδεολογία. Η συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή το 1774 δίνει νέα ώθηση στην οικονομική και εκπαιδευτική ανάπτυξη αρκετών περιοχών στον τουρκοκρατούμενο ελληνικό χώρο: οι Μηλιώτες Γρηγόριος Κωνσταντάς και Δανιήλ Φιλιππίδης έγραφαν υπερήφανοι για τους συμπατριώτες τους, ότι όαλ σχεδόν τα χωριά έχουν σχολεία της ελληνικής... Υπολογίζεται ότι κατά τη δεκαετία του 1780 λειτουργούσαν στον ελληνικό χώρο τριάντα πέντε περίπου οργανωμένα σχολεία. Παράλληλα σημειώνεται διαφοροποίηση στο περιεχόμενο και τη μεθοδολογία της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Ωστόσο όλοι δεν είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση και αυτήν την περίοδο:στο Νέον Μαρτυρολόγιον σημειώνεται ότι ο μαρτυρήσας κατά το 1770 άγιος Μιχαήλ ο Κηπουρός έμεινε αγράμματος διά την πολλήν πτωχείαν των γονέων του. Κάνοντας έναν απολογισμό της δράσης του σε επιστολή του προς τον ιερομόναχο Χρύσανθο, σχολάρχη της Νάξου τον Μάρτιο του 1779 γράφει: Έως τριάκοντα επαρχίες περιήλθον , δέκα σχολεία ελληνικά εποίησα ,διακόσια διά κοινά γράμματα[...]. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός συνέβαλε καίρια με τις περιοδείες του στην ίδρυση σχολείων ιδιαίτερα στην Ήπειρο και την δυτική Στερεά Ελλάδα κατά το β' μισό του 18ου αιώνα. Κάνοντας έναν απολογισμό της δράσης του σε επιστολή του προς τον ιερομόναχο Χρύσανθο, σχολάρχη της Νάξου τον Μάρτιο του 1779 γράφει: Έως τριάκοντα επαρχίες περιήλθον, δέκα σχολεία ελληνικά εποίησα, διακόσια διά κοινά γράμματα[...]
Ρήγας Φεραίος
Κυρίαρχη μορφή στα τέλη του 18ου και αρχές του 19ου αιώνα αποτελεί ο Ρήγας Φεραίος, ο οποίος με την δημιουργία χαρτών της Βαλκανικής, και κυρίως με τη δημιουργία της Χάρτας της Ελλάδος και τον πλούτο πληροφοριών της σχετικά με τα ελληνικά τοπωνύμια και ιστορία, συνέβαλλε ουσιαστικά στην ιστορική και γεωγραφική παιδεία.
Διοίκηση των σχολείων
Η διοίκηση των σχολείων στην περίοδο της Τουρκοκρατίας παρουσιάζει μια πολυμορφία που αποδίδεται από τους ιστορικούς της εκπαίδευσης στην ανυπαρξία επίσημου κρατικού φορέα υπεύθυνου για την οργάνωση της εκπαίδευσης, στην έλλειψη οποιασδήποτε μορφής νομοθεσίας, αφού οι σουλτάνοι δεν ενδιαφέρθηκαν για την εκπαίδευση των μη μουσουλμάνων υπηκόων τους και στον τρόπο ίδρυσης των σχολείων, επειδή την πρωτοβουλία σε αυτό δεν την είχε κάποια κεντρική αρχή, αλλά φυσικά πρόσωπα ή κοινοτικοί ή άλλοι φορείς. Έτσι όσα ιδρύθηκαν από τις κοινότητες των πόλεων διοικούνταν από κοινοτικούς άρχοντες, ενώ τα συσταθέντα από ντόπιους εμπόρους διοικούνταν από τους ίδιους ή τους διαδόχους τους. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο με την έκδοση ειδικού σιγιλλίου επικυρωτικού ουσιαστικά των επιθυμιών εκείνων που ίδρυαν τα σχολεία, επισημοποιούσε την ίδρυση των περισσότερων σχολείων αναμιγνυόμενο στην οργάνωση και λειτουργία τους. Έτσι το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχοντας την ανώτατη εποπτεία των σχολείων καθόριζε τους επιτρόπους, τους οικονομικούς πόρους και τους διαχειριστές τους, τους διευθυντές, τους δασκάλους, την εσωτερική διάρθρωση και το περιεχόμενο των διδασκομένων μαθημάτων.
Οι επίτροποι των σχολείων
Οι επίτροποι ήταν αρμόδιοι για τη διοίκηση των ιδρυμάτων αυτών και ήταν μέλη της δημογεροντίας, πλούσιοι έμποροι ή εκπρόσωποι των συντεχνιών, ενώ στις Ηγεμονικές Ακαδημίες ήταν οι βογιάροι. Σχεδόν κανόνα αποτελούσε η συμμετοχή εκπροσώπων του ανώτατου κλήρου. Οι επίτροποι είτε διορίζονταν απευθείας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, είτε από τον μητροπολίτη είτε από τους προκρίτους της πόλης, χωρίς τη συμμετοχή των κατοίκων. Στα καθήκοντά τους ήταν η διαχείριση των οικονομικών πόρων του σχολείου, η επιλογή των δασκάλων μετά από εισήγηση του σχολάρχη, η επιλογή των μαθητών ως μελλοντικών οικοτρόφων, η συντήρηση των κτιριακών εγκαταστάσεων, ο έλεγχος της απόδοσης των δασκάλων και της επίδοσης των μαθητών, η καλή λειτουργία της βιβλιοθήκης,ο καθορισμός των αργιών και των διακοπών, η διενέργεια των εξετάσεων. Σε ορισμένα σχολεία το Οικουμενικό Πατριαρχείο διόριζε εφόρους όταν υπήρχε ασυμφωνία μεταξύ των προκρίτων. Μια τέτοια περίπτωση είχαμε με τη Σχολή της Σαντορίνης: λόγω ασυμφωνίας μεταξύ του ηγουμένου και των επιτρόπων σχετικά με τη διαχείριση της δωρεάς που είχε δοθεί στο σχολείο, αν θα έπρεπε να κατατεθεί το ποσό στην κοινήν καγκελαρίαν ή στην μερικήν του Καστελλίου. Έτσι απομακρύνθηκαν από τη διοίκηση της σχολής ο επιχώριος αρχιεπίσκοπος, και η ντόπια προυχοντική οικογένεια των Λαγκαδάδων και στη θέση τους μπήκαν ως έφοροι ένας από τους αρχιερατικούς καταλόγους της Κωνσταντινούπολης και ο Φαναριώτης Ηγεμόνας Κωνσταντίνος Καρατζάς.
Εσωτερική διάρθρωση
Μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα εσωτερική διάρθρωση και αναλυτικά προγράμματα δεν υφίσταντο. Τα σχολεία ήταν οργανωμένα κατά το πρότυπο της βυζαντινής εκπαίδευσης σύμφωνα με το οποίο ένας μεμονωμένος λόγιος δίδασκε σε ένα περιορισμένο αριθμό μαθητών μια σειρά μαθημάτων φιλολογικού και θεολογικού περιεχομένου. Ο λόγιος αυτός ήταν ο αρμόδιος για το περιεχόμενο, τη διάρκεια, τον προγραμματισμό και την μέθοδο διδασκαλίας. Από τα μέσα του 17ου αιώνα η οργάνωση των σχολείων αλλάζει και σημαντικό ρόλο διαδραματίζει προς αυτήν την κατεύθυνση η αναδιοργάνωση της Πατριαρχικής Σχολής της Κωνσταντινούπολης στα 1663 από τον Πατριάρχη Διονύσιο Γ΄. Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα έγινε πρότυπο για όλα τα σχολεία της μέσης και ανώτερης βαθμίδας που ιδρύθηκαν και λειτούργησαν στις τουρκοκρατούμενες περιοχές. Το υποτυπώδες εκπαιδευτικό σύστημα περιλάμβανε τρεις βαθμίδες σπουδών: τη στοιχειώδη, τη μέση και την ανώτερη. Τον ανώτερο κύκλο διέθεταν μόνο σημαντικά κέντρα, ενώ ο μέσος κύκλος ήταν πολύ πιο πολύ διαδεδομένος, ενώ η παρουσία του κατώτερου κύκλου ήταν συχνότερη. Στην πρώτη ανήκαν τα κοινά σχολείαή σχολεία των κοινών γραμμάτων, ή σχολεία των ιερών γραμμάτων στα οποία οι μαθητές διδάσκονταν ανάγνωση και γραφή. Χρησιμοποιούσαν ως διδακτικά εγχειρίδια ορισμένα λειτουργικά βιβλία όπως την Οκτώηχο, το Ψαλτήρι, το Ωρολόγιο και το Ευχολόγιο. Οι κάπως πιο μορφωμένοι διδάσκαλοι -ιερείς δίδασκαν και αποσπάσματα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Μιλώντας ο Εμμανουήλ Γεδεών για την κατώτερη εκπαίδευση στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σημειώνει σχετικά με τον αριθμό των σχολείων ότι όσοι ήταν οι ναοί πριν το 1821 τόσα στοιχειώδη σχολεία θ' αποδεχθώμεν υπάρχοντα αμέσως μετά την άλωσιν. Αν και υπάρχει μια υπερβολή σε αυτήν την παρατήρηση «είναι βέβαιο όμως ότι η κατώτερη εκπαίδευση ήταν πολύ πιο εκτεταμένη απ'όσο  συνήθως». Αυτό δείχνει και η εκτεταμένη κυκλοφορία σε μεγάλο αριθμό αντιτύπων εκκλησιαστικών βιβλίων, όπως η Παιδαγωγία, η Οκτώηχος και το Ψαλτήρι τα οποία χρησίμευαν ως σχολικά βοηθήματα. Στη δεύτερη βαθμίδα ανήκαν τα ελληνικά σχολεία όπου η έμφαση δινόταν στην εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής. Σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν υπήρχαν στην τουρκοκρατία. Απλά σε ορισμένα ελληνικά σχολεία λειτουργούσε κι ένας ανώτερος κύκλος σπουδών όπου οι μαθητές διδάσκονταν φιλοσοφία, θεολογία και επιστημονικά μαθήματα. Τα ελληνικά σχολεία ή Μουσεία, 'η Ελληνομουσεία, ή Ακαδημίες, ή Φροντιστήρια,ή Λύκεια, Σχολές και Γυμνάσια όπως ήταν άλλες ονομασίες τους ήταν χωρισμένα σε δύο κύκλους σπουδών, ένας για αρχάριους κι ένας για προχωρημένους. Οι μαθητές του κάθε κύκλου ήταν χωρισμένοι σε κλάσεις που όμως δεν σχετίζονταν με τις ενιαύσιες τάξεις των σημερινών σχολείων. Στις κλάσεις αυτές οι μαθητές διδάσκονταν συνήθως ένα μάθημα στο οποίο έπρεπε να τελειοποιηθεί για να μπορέσει να παρακολουθήσει τα μαθήματα της επόμενης τάξης.
Διδάσκαλοι
Στην Κωνσταντινούπολη οι πιο εύπορες οικογένειες μερίμνησαν για την εκπαίδευση των γόνων τους. Υπήρξαν γονείς ιερείς ή λόγιοι οι οποίοι ανέλαβαν οι ίδιοι  την μόρφωση των παιδιών τους. Στην Θεσσαλονίκη στα 1494 προσκαλείται ο Ιωάννης Μόσχος να διδάξει στην πόλη τους.
Κατάρτιση δασκάλων
Η ίδρυση της Πατριαρχικής Σχολής στην Κωνσταντινούπολη το 1556 και του Ελληνικού Κολλεγίου του Αγίου Αθανασίου στη Ρώμη το 1576 θα αποτελέσουν τους πρώτους πυρήνες παραγωγής μελλοντικών δασκάλων οι οποίοι θα δραστηριοποιηθούν στην εκπαίδευση. Άλλοι γίνονταν δάσκαλοι μετά την φοίτησή τους στις περιώνυμες για την εποχή σχολές της Πάτμου και της Χίου. Η αναδιοργάνωση της Πατριαρχικής Σχολής τον 17ο αι επί Θεόφιλου Κορυδαλλέα και η μετάβαση για σπουδές στη δυτική Ευρώπη στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αι. τροφοδότησε με νέο έμψυχο υλικό τα σχολεία του ελλαδικού χώρου. Η πλειοψηφία πάντως των δασκάλων ήταν εμπειρικοί χωρίς ειδικές σπουδές οι οποίοι δραστηριοποιούνταν αρχικώς είτε ως υποδιδάσκαλοι στις σχολές φοίτησής τους, είτε ως οικοδιδάσκαλοι σε εύπορες οικογένειες. Το επίπεδο των κληρικών ακόμα και των πρεσβυτέρων και καλογέρων ήταν χαμηλό αφού δεν καταλάβαιναν ακόμα και τα εκκλησιαστικά συγγράμματα.
Προέλευση δασκάλων
Η συντριπτική πλειοψηφία των δασκάλων ανήκε στον κλήρο. Αυτό οφειλόταν στο ότι υπήρχε στενή σχέση εκκλησίας-σχολείου, στη διδασκαλία πολλών μαθημάτων θεολογικού περιεχομένου, στην παρουσία ανάμεσα στους μαθητές πολλών ιερωμένων, στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των σχολείων, στα πολλά και σημαντικά πλεονεκτήματα που είχε το ιερατικό λειτούργημα και στην ανάγκη στελέχωσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας με ικανούς και μορφωμένους ιεροκήρυκες. Η διδασκαλία του παπά στην ενορία του ήταν δυνητική, όχι υποχρεωτική. Δεν μας έχουν σωθεί γραπτές μαρτυρίες που να πιστοποιούν ότι εντέλλεται κάποιος ιερέας να διδάξει. Η πρωτοβουλίες ήταν προσωπικές εκ μέρους των ιερέων διδασκάλων που είχαν ως κίνητρο ή την ωφέλεια των παιδιών της ενορίας του ή τη βελτίωση των βιοποριστικών μέσων του με την όποια διδασκαλίκη αμοιβή. Από τις αρχές του 19ου αιώνα καθήκοντα δασκάλου ανατίθενται σε κοσμικούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν σπουδάσει στη δυτική Ευρώπη, ενώ γνώριζαν τις νέες παιδαγωγικές μεθόδους χωρίς να έχουν πραγματοποιήσει ειδικές σπουδές.
Αριθμός διδακτικού προσωπικού σχολείων
Στα σχολεία μέσης και ανώτερης βαθμίδας δίδασκαν δύο δάσκαλοι: ο σχολάρχης ο οποίος δίδασκε ορισμένα μαθήματα της κυκλοπαιδείας και τα τελειότερα μαθήματα (φιλοσοφία,θεολογία και μαθηματικά) και ο άλλος, ο υποδιδάσκαλος ο οποίος δίδασκε τους γραμματικούς στον κατώτερο κύκλο σπουδών ή και ορισμένων μαθημάτων της κυκλοπαιδείας. Αν ο αριθμός των μαθητών ήταν μεγάλος υπήρχε δεύτερος ή και τρίτος υποδιδάσκαλος Έτσι στην Αθωνιάδα Ακαδημία επί Ευγένιου Βούλγαρη σχολάρχη υπήρχαν τέσσερις υποδιδάσκαλοι, στην Ηγεμονική Ακαδημία Βουκουρεστίου μετά το 1776 δίδασκαν πέντε δάσκαλοι και υποδιδάσκαλοι και στη Σχολή της Χίου επί Αθανάσιου Πάριου δύο δάσκαλοι και τρεις υποδιδάσκαλοι. Στις αρχές του 19ου αι. ο αριθμός του προσωπικού αυξάνει επειδή αυξάνει και ο αριθμός των διδακτικών αντικειμένων. Έτσι στην Ακαδημία των Κυδωνιών έχουμε δύο δασκάλους και τρεις υποδιδασκάλους, στο Φιλολογικό Γυμνάσιο της Σμύρνης τρεις δασκάλους και έξι υποδιδασκάλους, στο Λύκειο Βουκουρεστίου έντεκα δασκάλους και υποδιδασκάλους και στο Γυμνάσιο της Χίου δεκατέσσερις. Την ίδια περίοδο όμως είχαμε και σχολές μέ έναν δάσκαλο: Καπλαναία Ιωαννίνων -Αθανάσιος Ψαλλίδας, Μηλέων Πηλίου-Κωνσταντάς και Γαζής.
Αποδοχές διδακτικού προσωπικού-συνθήκες εργασίας
Υπήρχαν σχολές όπως η Πατριαρχική στην οποία δίδασκε το προσωπικό δωρεάν, όπως ο διδάσκων τα «κοινά γράμματα». Η οικονομική κατάσταση των δασκάλων είναι δεινή λόγω και την περιορισμένης ζήτησης: οι μαθητές είναι λίγοι και επομένως τα δίδακτρα μικρά. Έτσι συμπληρώνουν τα εισοδήματά τους με τις μεταγραφές κωδίκων. Ο ετήσιος μισθός του δασκάλου στην Μονεμβασία περί το 1763 ήταν 150 γρόσια, στον Μυστρά την ίδια περίοδο 133, στη Σκόπελο το 1724 για δυο δασκάλους 150 γρόσια. Οι αποδοχές του Θεόφιλου Κορυδαλλέα επί Κυρίλλου Λούκαρη στην Πατριαρχική Ακαδημία ήταν το σύνολο των εσόδων της εκκλησίας του Κοντοσκαλίου της Κωνσταντινούπολης. Επίσης οι διδάσκοντες σε αυτήν σιτίζονταν καθημερινά. Ο μισθός ενός δασκάλου ανώτερης σχολής από το 1770 μέχρι το 1820 τριπλασιάζεται. Οι δάσκαλοι των κοινών σχολείων πληρώνονταν σε είδος: π.χ ψωμί, που ονομαζόταν δευτεριάτικο και δινόταν στον δάσκαλο κάθε Δευτέρα ή ένα χριστόψωμο και μια κότα τα Χριστούγεννα και μια κουλούρα με αυγά το Πάσχα. Όταν ένας μαθητής φοιτούσε για πρώτη φορά στο σχολείο έδινε δύο άσπρα ή κάποιο μαντήλι. Σε κάποιες περιπτώσεις ο μισθός του δασκάλου συλλεγόταν με έρανο από όλους τους κατοίκους της περιοχής οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις δυσφορούσαν και δεν κατέβαλαν την συμμετοχή τους, οπότε το σχολείο έκλεινε, όπως στην περίπτωση του σχολείου που ίδρυσε στην Άνδρο ο αρχιεπίσκοπος Άνδρου Ιωάσαφ ο εξ Αιγίνης. Άλλοτε πάλι το διδακτικό προσωπικό εργαζόταν χωρίς αμοιβή για μεγάλο χρονικό διάστημα: ο Γεώργιος Σουγδουρής στη Σχολή Γκιούρα των Ιωαννίνων σε επιστολή του προς την αδελφή του Αγγελική Γλυκύ, γράφει: «[...]Δια τό σχολείον μας είναι δύο χρόνια όπου δεν μας έδωσαν τίποτε, και καν η αυθεντία σου μεσιτεύσει εις τον κυρ Ιωάννην ιερομνήμονα να μας στείλη τίποτε.» Τότε ταξίδευαν οι ίδιοι για να αναζητήσουν προσωπικά τους μισθούς τους: έτσι έκανε ο δάσκαλος της Σχολής Ντέκα στην Αθήνα Βησσαρίωνας Ρούφος ο οποίος το 1763 ταξίδεψε στη Βενετία για να αιτηθεί προσωπικώς τους καθυστερούμενους μισθούς του. Άλλοτε για τις αποδοχές του δασκάλου μεριμνούσε κάποιος ευεργέτης, όπως ο Μάνος Γγιόμνας που κατέβαλε ετήσια αντιμισθία 20.000 άσπρων.
Γεωγραφική κινητικότητα του διδακτικού προσωπικού
Συχνές είναι οι μετακινήσεις του διδακτικού προσωπικού από σχολείο σε σχολείο. Έτσι ο Νεόφυτος Χρηστόπουλος βρίσκεται σχολάρχης στην Κοζάνη στα 1710 και τον επόμενο χρόνο ο Λαρίσης Παρθένιος τον προσκαλεί να διδάξει στο νεοσυσταθέν σχολείο στα Τρίκαλα. Το 1720 τον βρίσκουμε στο Βουκουρέστι ως διδάσκαλο των μπεϊζαντέδων Κωνσταντίνου και Ιωάννη Μαυροκορδάτου. Άλλοι πάλι αρνούνται να δεχθούν πρόσκληση να διδάξουν σε σχολεία λόγω ιδεολογικών διαφωνιών: ο Βενιαμίν ο Λέσβιος αρνήθηκε πρόσκληση των επιτρόπων της Χίου γύρω στα 1799/1800 να διδάξει στη Σχολή του νησιού επειδή φοβόταν την πολεμική του Αθανάσιου Πάριου. Οι πολεμικές αναταραχές γεννούν ανασφάλεια στο διδακτικό προσωπικό κάποιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που βρίσκονται κοντά στις επαναστατικές συνθήκες. Τα Ορλωφικά προκαλούν γενική αναστάτωση στον ελληνικό χώρο. Υπό αυτές τις συνθήκες κάποια μέρη χάνουν τον δάσκαλό τους και κάποια άλλα τον αποκτούν για πρώτη φορά.
Ατομικό κοινωνικό καθεστώς των εκπαιδευτικών
Οι δάσκαλοι την περίοδο αυτή δεν συνιστούν μια ομοειδή επαγγελματική ομάδα. Το ατομικό καθεστώς των δασκάλων ήταν υψηλό λόγω της εμπεδωμένης αξίας της παιδείας που θεωρείτο ιερή και εκπορευόμενη από την Εκκλησία. Ταυτόχρονα όμως ήταν δέσμιοι ενός πλέγματος σχέσεων: όφειλαν να είναι αρεστοί στους κατά τόπους αρχιερείς και να έχουν εξασφαλισμένη την υποστήριξη των λαϊκών μελών των εφορειών των σχολείων, έτσι εδραιωνόταν ένα πελατειακό καθεστώς. Η παράλληλη άσκηση καθηκόντων ιερέως επαύξανε το κύρος τους. Έτσι αρκετοί δάσκαλοι υποχρεώνονταν κατόπιν συμφωνίας να εκφωνούν και κηρύγματα στην εκκλησία επ΄αφορμή διαφόρων επετείων, ενώ δημοσιεύονταν οι ομιλίες των δασκάλων επ'ευακιρία της έναρξης του νέου σχολικού έτους(όπως του Βενιαμίν του Λέσβιου στην Ηγεμονική Ακαδημία του Βουκουρεστίου στον Λόγιο Ερμή.
Φοίτηση αγοριών-κοριτσιών
Η φοίτηση στα κοινά όσο και στα ελληνικά σχολεία μέσης και ανώτερης βαθμίδας ήταν αποκλειστικό προνόμιο των αρρένων. Αυτό ήταν αποτέλεσμα και των κοινωνικών αντιλήψεων της εποχής και του τρόπου οργάνωσης των σχολών. Η κατάσταση δεν άλλαξε ούτε στις αρχές του 19ου αι. οπότε άρχισαν να εφαρμόζονται οι ιδέες του Διαφωτισμού στα νέα σχολεία. Το 1533 ο ιδρυτής της μονής Λειμώνος στη Μυτιλήνη Ιγνάτιος συνέστησε σε αυτήν σχολή μουσικής και γραμμάτων ειδικά για τις μονάζουσες γυναίκες σε αυτό. Πλην των πιο εύπορων κοριτσιών που διδάσκονταν κατ' οίκον τα περισσότερα κορίτσια φοιτούσαν υπό συνοδεία και σε αναγνωρισμένες επί κληρονομική τέχνη μαστόρισσες μαθαίνοντας από αυτές το κέντημα ή την εργοχειρία.. Ήδη από το 1830 λειτουργούσε στη Σμύρνη το Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης, κορυφαίο εκπαιδευτικό ίδρυμα του Ελληνισμού για κορίτσια.
Αριθμός μαθητών
Από τα μέσα του 15ου ως τα τέλη του 16ου αι. ο αριθμός τους κυμαίνεται μεταξύ δέκα και δεκαπέντε. Εξαίρεση την περίοδο αυτή ήταν το σχολείο των Ιησουιτών στη Χίο με διακόσιους μαθητές. Από τις αρχές του 17ου ως τα τέλη του 18ου στα ελληνικά σχολεία της περιόδου φοιτούν πενήντα με εκατό μαθητές που φτάνει και τους διακόσιους. Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα στα νέα σχολεία φοιτούν κατά μέσον όρο τριακόσιοι μαθητές. Στο Γυμνάσιο της Χίου στα 1820 φοιτούν τριακόσιοι μαθητές.
Κοινωνική προέλευση των μαθητών
Αν και δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία η πλειοψηφία των μαθητών προέρχονταν από τα λαϊκά στρώματα. Αυτή η κατάσταση ήταν αποτέλεσμα της εκπαιδευτικής πολιτικής του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία καθιέρωσε τη δωρεάν φοίτηση στα σχολεία, της ενεργού υποστήριξης από τις κατά τόπους κοινότητες, στην μέριμνα των ιδρυτών (φυσικών προσώπων ή φορέων) για να δώσουν τους απαραίτητους πόρους προκειμένου να καταστήσουν δυνατή τη φοίτηση οικότροφων, στην καθιέρωση συστήματος χορήγησης υποτροφιών, χάρη στις δωρεές Ελλήνων ευεργετών, στην προτίμηση των πιο εύπορων να μορφώνουν τα παιδιά τους από οικοδιδασκάλους.
Ηλικία των μαθητών
Σε όλη τη διάρκεια της περιόδου δεν ίσχυαν όρια για την είσοδο των νέων στα σχολεία. Ένας μεγάλος αριθμός μαθητών ήταν μεγάλης ηλικίας αφού όταν πια εισάγονταν ήταν ήδη ιερώμενοι (μοναχοί ή κληρικοί), αλλά και οι λαϊκοί ήταν στην εφηβική ηλικία. Αν ληφθεί υπ'όψιν ότι έπρεπε να γνωρίζουν αρχαία ελληνικά για να εισαχθούν στα σχολεία της μέσης βαθμίδας, έπρεπε προηγουμένως να έχουν φοιτήσει για αρκετά χρόνια στα κοινά σχολεία, ενώ ο τρόπος οργάνωσης των σχολείων και η φοίτηση σε αυτά πολλών ιερωμένων και μοναχών απαιτούσε οι κοσμικοί να μην αγένειοι.
Συνθήκες διαβίωσης οικότροφων μαθητών
Οι οικότροφοι διέμεναν σε θαλάμους ή κελλιά μέσα ή κοντά στο διδακτήριο τελώντας υπό τον συνεχή έλεγχο των δασκάλων τους. Κατά περιγραφή του Αναστάσιου Γούδα -για τους μαθητές των σχολείων των Ιωαννίνων, δεν είχαν κρεββάτι, γραφείο-έγραφαν με στήριγμα το γόνατό τους και κάθισμα, ενώ κοιμόντουσαν στο πάτωμα τρεις ή και τέσσερις μαθητές μαζί. Για τροφή τους είχαν ψωμί, αποξηραμένους καρπούς, ή ξηρά όσπρια, τυρί και ελιές. Σπανιώτατα τις Κυριακές και τις εορτές από κοινού μαγείρευαν κρέας με μαγειρικά σκεύη που διέθεταν. Αν πάλι δεν ήταν οικότροφοι οι μαθητές, μετά το πέρας των μαθημάτων αποστέλλονταν στο σπίτι τους για να γευματίσουν
Παράγοντες αυξομείωσης του αριθμού των μαθητών
Η φήμη των δασκάλων των σχολείων ερμηνεύει τις αυξομειώσεις του αριθμού των μαθητών στα σχολεία την περίοδο αυτή. Έτσι επί σχολάρχη Ευγένιου Βούλγαρη στην Αθωνιάδα φοιτούσαν διακόσιοι μαθητές και μειώνεται αισθητά μετά την αποχώρησή του. Το ίδιο ίσχυσε και στην Μπαλαναία μετά το θάνατο του Μπαλάνου Βασιλόπουλου. Η ανέχεια των μαθητών συχνά επιδρούσε στην συνέχιση ή διακοπή της φοίτησης στο σχολείο. Έτσι τα 2/3 των μαθητών της Αθωνιάδας Σχολής ήταν άποροι με αποτέλεσμα κοντά στους σαράντα να την εγκαταλείψουν περί τα μέσα του 18ου αιώνα. Επίσης η δυνατότητα της εύκολης επαγγελματικής αποκατάστασης μετά από ολιγόχρονη φοίτηση στα σχολεία μέσης βαθμίδας. Προκειμένου να ανακοπεί η η διαρροή των μαθητών σε ορισμένες σχολές υποχρέωσαν τους μαθητές να δεσμευθούν γραπτώς να μην διακόψουν τις σπουδές τους πριν τις ολοκληρώσουν.