cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσεχική γλώσσα
Διάλεκτοι
Στην Τσέχικη Δημοκρατία συναντώνται 3 διακριτές διάλεκτοι, όλες αντίστοιχες λιγότερο ή περισσότερο σε γεωγραφικές περιοχές εντός της χώρας. Η πρώτη και πλέον διαδεδομένη είναι τα ‘Βοημικά Τσέχικα’, σε χρήση στη Βοημία. Διαθέτει πολλές γραμματικές διαφορές από τα ‘πρότυπα’ Τσέχικα, καθώς και μερικές διαφορές στην προφορά.
Η δεύτερη διάλεκτος ομιλείται στη Μοραβία. Αυτή διαθέτει και μερικές διαφορετικές λέξεις από τα πρότυπα Τσέχικα. Οι Μοραβοί θεωρούν πως μιλούν τα σωστά Τσέχικα σε αντίθεση με τους Βοημούς συμπατριώτες τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυτικές Σλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Σλοβακίας Κατηγορία:Γλώσσες της Τσεχίας Κατηγορία:Τσεχοσλοβακία
Κερασιά Αχαΐας
Με το όνομα Κερασιά υπάρχουν δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σούζνταλ
thumb|Το κέντρο της πόλης thumb|right|Ναός του Αγ.Λαζάρου, Σούζνταλ Το Σούζνταλ (ρωσ. Суздаль, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [ˈsuzdəlʲ]) είναι πόλη της Ρωσίας στην Περιφέρεια Βλαντίμιρ, βορειοανατολικά της Μόσχας. Απέχει 26 χιλιόμετρα από την πόλη Βλαντίμιρ, στον ποταμό Καμένκα. Ο πληθυσμός της στην απογραφή του 2002 ανερχόταν σε 11.357 κατοίκους.
Η ιστορία της πόλης ανατρέχει στις αρχές της 2ης χιλιετίας, την εποχή του κράτους των Ρως. Η παλαιότερη αναφορά στο όνομα της πόλης γίνεται στον Κώδικα του Νόβγκοροντ: εκεί ένας μοναχός με το όνομα Ισαάκ αφηγείται πώς έγινε ιερομόναχος το έτος 6507 από κτίσεως κόσμου (δηλ. το 999 σύμφωνα με τη χρονολογία μας) στη μονή του Αγ. Αλεξάνδρου του Αρμενίου στο Σούζνταλ. Για δεύτερη φορά το όνομα της πόλης αναφέρεται σε ένα χρονικό του 1024.
Από το 16ο αιώνα, μετά την παρακμή της ως πολιτικού κέντρου, αρχίζει η ανοικοδόμηση-επέκταση παλαιών μονών και ιδρύονται νέες. Αναφέρονται συνολικά 11 μοναστηριακά συγκροτήματα, από τα οποία επιβιώνουν σήμερα τα πέντε. Από τα μέσα του 17ου αι. η περιοχή γνωρίζει οικονομική άνθηση και το 1778 αναγνωρίζεται επίσημα ως Πόλη με τα αντίστοιχα προνόμια. Ωστόσο στα μέσα του 19ου αι. ήταν απλώς μια απομακρυσμένη επαρχιακή πόλη.
Επί Σοβιετικής Ένωσης ανακηρύχθηκε «πόλη-μουσείο». Σήμερα η πόλη προσελκύει πολλούς επισκέπτες που επιθυμούν να γνωρίσουν από κοντά τα σπουδαία μνημεία της ρωσικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, όπως το Κρεμλίνο του Σούζνταλ, τη '''Μονή Αγ. Βασιλείου, Μονή Σωτήρος και Ευθυμίου, Μονή Αγ. Αλεξάνδρου, την πλατεία της αγοράς και το Μουσείο Αρχιτεκτονικής Ξύλου'''. Παρά τον πληθυσμό των 11.000 κατοίκων η πόλη διατηρεί την όψη χωριού και είναι ο συνδυασμός των εκπληκτικών μεσαιωνικών κτηρίων με την φυσική ομορφιά που δίνει στο Σουζντάλ γραφικότητα και γοητεία. Τα μνημεία της πόλης έχουν ανακηρυχθεί από την UNESCO τμήμα της «παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς».
Μάχη της Λευκόπετρας
Η μάχη της Λευκόπετρας πραγματοποιήθηκε το 146 π.Χ. στη Λευκόπετρα της Κορίνθου. Αντίπαλοι ήταν οι Έλληνες με τους Ρωμαίους με νικητές τους δεύτερους που μετά από αυτή τη μάχη έθεσαν υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη την Ελλάδα.
Σούζνταλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όμπλαστ του Βλαντίμιρ Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Μάχη της Λευκόπετρας
Πριν τη Λευκόπετρα
Το 168 π.Χ. οι Ρωμαίοι υπό το στρατηγό τους Αιμίλιο Παύλο, νίκησαν τους Μακεδόνες στην μάχη της Πύδνας και υπέταξαν τη Μακεδονία. Το 167 π.Χ. ένας ρωμαιόφιλος στρατιωτικός της Αχαϊκής Συμπολιτείας, ο Καλλικράτης ο Αχαιός παρέδωσε στους Ρωμαίους τους 1.000 πιο εξέχοντες πολίτες της ως ομήρους. Μετά από 17 χρόνια αιχμαλωσίας, (150 π.Χ.) ξαναγύρισαν στην πατρίδα τους. Από τους 1.000 όμως γύρισαν μόλις 300, γιατί οι άλλοι 700 είχαν στο μεταξύ πεθάνει. Με τον θάνατο του Καλλικράτη την εξουσία στη Συμπολιτεία ανέλαβαν οι αντιρωμαϊκοί που κήρυξαν πόλεμο στη Σπάρτη. Η Σπάρτη είχε έριδες με την Αχαϊκή Συμπολιτεία και ζήτησε βοήθεια από τη Ρώμη. Οι Ρωμαίοι στην αρχή δεν φάνηκαν πρόθυμοι επειδή είχε κηρυχτεί ο Γ΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος και ήταν σε εξέλιξη το κίνημα του Ανδρίσκου στη Μακεδονία. Όμως έστειλαν πρέσβεις στη Συμπολιτεία και της ζήτησαν να αποχωρήσουν από αυτή η Σπάρτη, η Κόρινθος, ο Ορχομενός και άλλες πόλεις. Όμως οι Αχαιοί δε δέχτηκαν. Μια πρώτη σύγκρουση έγινε στη Σκάρφεια όπου ο αρχηγός των Αχαιών, Κριτόλαος, έπαθε πανωλεθρία και ο αρχηγός των Ρωμαίων, Μέττελος, προχώρησε ακάθεκτος προς την Πελοπόννησο. Μετά το θάνατο του Κριτόλαου, στρατηγός στη Συμπολιτεία αναγορεύθηκε ο Διαίος, που μισούσε βαθύτατα τους Ρωμαίους.
Η μάχη
Ο Διαίος έκανε μεγάλες αλλαγές στο στρατό της Συμπολιτείας. Απελευθέρωσε και στρατολόγησε 12.000 δούλους, μάζεψε 2.000 ελαφρούς οπλισμένους πολεμιστές και 500 ιππείς. Ο Ρωμαίος στρατηγός Μόμμιος είχε 23.000 πεζούς και 3.500 ιππείς. Οι δύο στρατοί κατευθύνθηκαν προς τη Λευκόπετρα της Κορίνθου το 146 π.Χ. Ο Διαίος παρέταξε το αριστερό του καλύπτοντας το στα τείχη της Κορίνθου. Στο κέντρο παρέταξε τη φάλαγγα των σαρισσοφόρων και στο δεξιό κέρας λίγους ιππείς. Ο Μόμμιος έταξε τις λεγεώνες του στο κέντρο και τους ιππείς του στο αριστερό κέρας. Την πρώτη μέρα κανείς από τους δύο στρατούς δεν έκανε κίνηση. Το βράδυ όμως ο Διαίος έκανε μια επιτυχημένη καταδρομική επιχείρηση κατά των Ρωμαίων. Όμως οι Ρωμαίοι παρά τον πανικό τους τους απέκρουσαν. Το επόμενο πρωί οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν με το πεζικό τους εναντίον των Ελλήνων σαρισσοφόρων. Οι Έλληνες όμως κατάφεραν να κρατήσουν τους Ρωμαίους. Δεκάδες επιθέσεις των Ρωμαίων κατέληξαν σε αποτυχία. Όσο τα πλευρά των Ελλήνων ήταν καλυμμένα, οι Ρωμαίοι δεν μπορούσαν να διασπάσουν τη φάλαγγα τους. Ο Μόμμιος διέταξε τότε το ιππικό του να επιτεθεί. Οι Έλληνες και πάλι συγκράτησαν τους Ρωμαίους, όμως η αριθμητική υπεροχή των τελευταίων ανάγκασε τους Έλληνες ιππείς να υποχωρήσουν. Έτσι έπεσε και το ελληνικό κέντρο ηρωικά μαχόμενο. Η νίκη των Ρωμαίων ήταν ολοκληρωτική.
Μετά τη μάχη
Μετά την πανωλεθρία της Συμπολιτείας στην Λευκόπετρα, οι Αχαιοί σκορπίστηκαν πανικόβλητοι στην Πελοπόννησο, αναζητώντας καταφύγιο ο καθένας στη γενέτειρά του. Ακόμη και ο στρατηγός Δίαιος, ίσως κυριευμένος από τον πανικό της στιγμής, κατέφυγε στην ιδιαίτερη πατρίδα του (τη Μεγαλόπολη) και αφού θανάτωσε τη γυναίκα του, αυτοκτόνησε και ο ίδιος. Είναι σχεδόν σίγουρο πως, εάν κατά την οπισθοχώρηση επέλεγε να κλειστεί πίσω από τα τείχη της Κορίνθου με όσα στρατεύματα του είχαν απομείνει, θα μπορούσε να κερδίσει χρόνο δίνοντας συνέχεια στον πόλεμο. Το αποτέλεσμα της ήττας δύσκολα θα μπορούσε να ανατραπεί, όμως έτσι θα είχαν την δυνατότητα διαπραγμάτευσης ευνοϊκότερων όρων. Ο Μόμμιος, μετά τη νίκη, οδήγησε τις λεγεώνες στην Κόρινθο, απέφυγε όμως να εισβάλει στην πόλη, φοβούμενος ενδεχόμενη ενέδρα των Αχαιών. Τα ρωμαϊκά στρατεύματα παρέμειναν στρατοπεδευμένα εκεί για τρεις μέρες. Η πολιορκία που ακολούθησε ήταν σφοδρή και βάναυση. Ο Ρωμαίος ύπατος, αφού διέταξε να εκτελεστούν όσοι άντρες βρίσκονταν στην πόλη, να πωληθούν οι γυναίκες και τα παιδιά ως δούλοι και μαζί και οι δούλοι της Κορίνθου, αδιάφορο αν ήταν απελεύθεροι ή όχι, διάλεξε τα καλύτερα αριστουργήματα της κορινθιακής τέχνης και τα έστειλε στη Ρώμη. Τέλος η πόλη παραδόθηκε στις φλόγες.
Αντίθετα με την τύχη της Μακεδονίας την επαύριο της ήττας του Ανδρίσκου (148π.Χ.), η Αχαϊκή Συμπολιτεία δεν μετατράπηκε σε ρωμαϊκή επαρχία. Αυτό έγινε μόνο πολύ αργότερα. Η Κόρινθος όμως κηρύχθηκε ager publicus (=δημόσια ρωμαϊκή γη) ώστε να αποτραπεί η εκ νέου ανοικοδόμησή της. Μόλις το 44 π.Χ. (100 χρόνια αργότερα) πραγματοποιήθηκε η ανοικοδόμηση και πάλι της πόλης, κάνοντας την Κόρινθο μια από τις πλέον ευνοημένες πόλεις της Ελλάδος από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες.
Πηγές
Λευκοπετρα Λευκοπετρα Λευκοπετρα Λευκοπετρα Κατηγορία:Μάχες της Αχαϊκής Συμπολιτείας
Ахейська війна
Πρασονήσια Μυκόνου
μικρογραφία|Τα Πρασονήσια: Το [[Κρομμύδι Μυκόνου|Κρομμύδι (αριστερά) το Σφοντήλι (διακρίνεται ακριβώς στο κέντρο) και το Πράσο (δεξιά).]] Τα Πρασονήσια είναι συστάδα τριών βραχονησίδων στη νοτιοδυτική πλευρά της Μυκόνου και ανατολικά της Δήλου. Διοικητικά ανήκουν στη Δημοτική Ενότητα Μυκονίων, η οποία υπάγεται στον Δήμο Μυκόνου.
Τα Πρασονήσια είναι τα εξής: Το Κρομμύδι, το Πράσο και το Σφοντήλι. Και τα τρία είναι πετρώδεις και ακατοίκητα.
Ο Σίμος Μπερνάδος στο βιβλίο του Τοπονυμικών της Μυκόνου του 1930 αναφέρει ότι είναι συστάδα δύο ξερών βραχονησίδων, χωρίς όμως να αναφέρει τις ονομασίες τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μυκόνου Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Νεωτεριστικό κόμμα
Το Νεωτεριστικό Κόμμα (1873 - 1916) ιδρύθηκε από τον Χαρίλαο Τρικούπη και έδρασε στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.
Ιστορία του κόμματος
thumb|left|100px|Χαρίλαος ΤρικούπηςΗ πρώτη περίοδος της βασιλείας του Γεωργίου χαρακτηριζόταν από κυβερνητική αστάθεια λόγω της συνεχούς εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία και από τις αμείωτες βασιλικές παρεμβάσεις στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Το νέο σύνταγμα του 1864 προσπάθησε να δώσει μια λύση σε αυτά τα ζητήματα αλλά η ασάφεια ορισμένων άρθρων του και συγκεκριμένα του άρθρου ως προς την αρχή να προέρχεται η κυβέρνηση από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, έδωσε το δικαίωμα στον Γεώργιο να διορίζει κυβερνήσεις της αρεσκείας του. Η κατάσταση αυτή άρχισε να αλλάζει με τη παρέμβαση του Χαρίλαου Τρικούπη στην πολιτική ζωή της χώρας. Θιασώτης του αγγλικού δικομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος δημιούργησε στα 1873 το Νεωτεριστικό κόμμα, έχοντας ως πρότυπο τα κόμματα εξουσίας της Μεγάλης Βρετανίας. Το καινούργιο στοιχείο που έφερνε το κόμμα αυτό και που το έκανε να ξεχωρίζει από τα προηγούμενα κόμματα, ήταν ότι στηριζόταν σε σταθερές αρχές και σε συγκεκριμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης.
Θέσεις του κόμματος
Το νέο κόμμα προσπάθησε να εκσυγχρονίσει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας, με βάση τα πρότυπα των δυτικών χωρών του 19ου αιώνα, έχοντας ως στόχο ένα σύγχρονο και οικονομικά αναπτυγμένο κράτος.Συγκεκριμένα, οι βασικές θέσεις του νέου κόμματος ήταν :
Οι θέσεις αυτές βρήκαν ανταπόκριση στην αναδυόμενη μεσαία τάξη της χώρας, στους επιχειρηματικούς κύκλους των Ελλήνων της Διασποράς και στους ευρωπαίους επενδυτές που αναζητούσαν νέες επενδυτικές ευκαιρίες σε διάφορες χώρες, λόγω της μεγάλης πτώσης των παραδοσιακών ευρωπαϊκών οικονομιών. Έτσι, το πρόγραμμα του νέου κόμματος εισήγαγε συστηματικά στο ελληνικό κράτος τις ιδέες και αρχές του βρετανικού φιλελευθερισμού.
Για την υλοποίηση αυτών των θέσεων έγιναν οι εξής προσπάθειες :
Ο Χαρίλαος Τρικούπης ακολούθησε με συνέπεια αυτό το πρόγραμμα, το οποίο όμως είχε ως αποτέλεσμα την εξάντληση των φορολογουμένων και την σημαντική επιβάρυνση του προϋπολογισμού.Αυτό είχε ως συνέπεια την πτώχευση του ελληνικού κράτους το 1893.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην φιλελεύθερα κόμματα στην Ελλάδα
Μνημείο του πεσόντος αστροναύτη
thumb|right|350px|Το Μνημείο του Πεσόντος Αστροναύτη. Έργο του Paul Van Hoeydoncks που βρίσκεται στη Σελήνη. Το Μνημείο του Πεσόντος Αστροναύτη ή Fallen Astronaut, όπως είναι η ονομασία του στα αγγλικά, βρίσκεται στη Σελήνη και αποτελείται από ένα μικρό άγαλμα μεγέθους 8,5 εκατοστών σε μορφή αστροναύτη, συνοδευόμενο από μία μεταλλική πλάκα που φέρει τα ονόματα των μέχρι τότε αστροναυτών που σκοτώθηκαν σε κάποια αποστολή.
Αντίγραφο
Τον Απρίλιο του 1972 ο ίδιος καλλιτέχνης κατασκεύασε και ένα αντίγραφο για το μουσείο της NASA, όπου και εκτίθεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξερεύνηση του διαστήματος Κατηγορία:Θάνατος και τέχνη
Πτώση της Σφακτηρίας (1825)
Η Πτώση της Σφακτηρίας υπήρξε μια από τις πολεμικές εμπλοκές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 με νικηφόρα έκβαση για τους Αιγυπτίους.
Ιστορία
Την 19η Απριλίου ο Αναστάσιος Τσαμαδός διερχόμενος με το βρίκιο «Άρης» από το Νεόκαστρο (ή την σημερινή Πύλο) ενώ ήταν σε αποστολή μεταφοράς πολεμικού υλικού με προορισμό την Πάτρα, αυτεπαγγέλτως στάθμευσε και ζήτησε άδεια από τον Υπουργό Πολέμου της Κυβέρνησης να παραμείνει και να εφοδιάσει την άμυνα του λιμανιού λόγω του ότι ο Ιμπραήμ Πασάς ετοίμαζε εκεί απόβαση.
Έτσι και έγινε, μετά από συμβούλιο που διεξήχθη στο πλοίο «Άρης» υπό του υπουργού Πολέμου Αναγνωσταρά, όπου αποφασίστηκε να ενισχυθεί η άμυνα του νησιού με 500 ακόμα άνδρες και ναυτικούς, καθώς και να ζητήσουν επιπλέον ενισχύσεις. Στις 22 Απριλίου ο ελληνικός στόλος βρέθηκε εμπρός στο Νεόκαστρο, ενώ ο εχθρικός γύρω στις Οινούσες. Ο Ανδρέας Μιαούλης αφού συσκέφθηκε με τον Τσαμαδό, παρατάχθηκε για μάχη, αλλά όλη η μέρα πέρασε με ακροβολισμούς, ομοίως, και οι επόμενες δύο επιθέσεις του ελληνικού στόλου δεν κατάφεραν να παρασύρουν τον εχθρικό στόλο σε κάποια ναυμαχία.
Μετά την αποτυχημένη απόβαση του Ιμπραήμ Πασά στο Νεόκαστρο την 25η Απριλίου, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, που ήταν ο απεσταλμένος του προέδρου του Εκτελεστικού Γεωργίου Κουντουριώτη, πέρασε με τους λιγοστούς του άνδρες στη Σφακτηρία, όπου η θέση των Ελλήνων είχε γίνει κρίσιμη και οι δυνάμεις των υπερασπιστών της Σφακτηρίας με αρχηγό τον Αναγνωσταρά ήταν μικρές. Κύριος στόχος του Ιμπραήμ ήταν η Σφακτηρία. Σύμφωνα με το σχέδιό του η πρώτη μοίρα, που αποτελείτο από 3 φρεγάτες, 4 κορβέττες και 39 άλλα μικρότερα πλοία, διατάχθηκε να εισδύσει στον κόλπο να βομβαρδίσει το νησί και να καλύψει την απόβαση. Η δεύτερη μοίρα, που αποτελείτο από τα μεγαλύτερα πλοία, θα ορμούσε εναντίον του ελληνικού στόλου που λοξοδρομούσε κάτω από το νησί Πρώτη. Συγχρόνως τα αιγυπτιακά στρατεύματα της ξηράς θα επιτίθενταν εναντίον του Παλαιοκάστρου.
Την νύχτα της 25ης Απριλίου προς την 26ης Απριλίου ο Αιγυπτιακός στόλος, έχοντας πλέον ευνοϊκό άνεμο, εισέπλευσε στον όρμο του Ναυαρίνου συνοδεύοντας αποβατικό σώμα τριών χιλιάδων ανδρών για να καταλάβει τον όρμο και το φρούριό του. Ο εχθρός αρχικά κατέλαβε τη Σφακτηρία φονεύοντας 350 από τους 800 υπερασπιστές της, μεταξύ των οποίων ήταν ο φιλικός και αρχηγός των Ελλήνων στη μάχη Αναγνωσταράς, ο Χιλίαρχος Σταύρος Σαχίνης, ο φιλέλληνας Ιταλός κόμης Σανταρόζα και ο Πλοίαρχος Αναστάσιος Τσαμαδός που βρισκόταν στην ξηρά στο πλευρό των αμυνομένων Ελλήνων μαζί με 200 περίπου αξιωματικούς και ναυτικούς που εγκατέλειψαν και αυτοί τις λέμβους τους για να βοηθήσουν στη μάχη. Το γεγονός ότι όχι μόνο αυτός αλλά και ο κυβερνήτης του πλοίου «Αθηνά», ο Πλοίαρχος Νικόλαος Βότσης, δεν πρόλαβαν να επιβιβασθούν στα πλοία τους σημαίνει ότι ο είσπλους των Αιγυπτίων έγινε αιφνιδιαστικά. Όταν οι ναυτικοί μας τράπηκαν σε φυγή, επιστρέφοντας ατάκτως στις λέμβους τους, επέβησαν όπου ήταν δυνατόν ανεξαρτήτως αν ήταν το πλήρωμα του σκάφους ή όχι. Δύο από τα πέντε άλλα πλοία μας που ήταν στον όρμο πρόλαβαν να σαλπάρουν έγκαιρα και να εξέλθουν ανενόχλητα, με κυβερνήτες τον Θεόδωρο Σάντο Σπετσιώτη και τον Βασίλειο Σ. Βουδούρη. Το «Αθηνά» χωρίς τον κυβερνήτη του επιχείρησε και επέτυχε ηρωική έξοδο. Στο βρίκιο «Αχιλλεύς», ενώ απέπλεε από τον όρμο υπό των αδελφών Γεωργίου και Αντωνίου Ορλάνδου, κρεμάσθηκαν τριάντα ναύτες στα πλευρά της λέμβου με το σώμα στη θάλασσα, όπως και σε άλλα πλοία. Επίσης, το τρικάταρτο και βαριά οπλισμένο «Ποσειδών» υπό του Θεοφίλου Μουλά, απέπλευσε οριακά φορτωμένο με βαρέλια νερό στην πλώρη για να μοιάζει πυρπολικό και έτσι κατάφερε να διαφύγει χωρίς να προσπαθήσουν να το εμβολίσουν. Τελευταίο έμεινε το βρίκιο «Άρης» που είχε μείνει μέσα στον όρμο περιμένοντας τον κυβερνήτη του. Mόλις το πλήρωμα έμαθε για το θάνατό του απέπλευσε με τον Πλοίαρχο Νικόλαο Bότση, που πρόλαβε να επιβιβαστεί την τελευταία στιγμή σε αυτό μαζί με τον Δημήτριο Σαχτούρη και τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.
Πολλοί έφυγαν «γενόμενοι ριψάσπιδες, εζήτησαν να σωθώσιν... Οι δ’ εγκαρτερήσαντες μεθ’ ων και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος».
Η έξοδος του Άρη
200px|μικρογραφία|αριστερά|Ελαιογραφία "Η έξοδος του Άρη" του [[Κωνσταντίνος Βολανάκης|Κωνσταντίνου Βολανάκη]]Το βρίκιο «Άρης» του Πλοιάρχου Αναστασίου Τσαμαδού δοξάστηκε στις 26 Απριλίου, λίγο πριν την Πτώση της Σφακτηρίας, με τη διάσπαση κατά την πολιορκία του νησιού, όπου πέρασε με επιτυχία ανάμεσα από τον κλοιό των Αιγυπτιακών πλοίων του Ιμπραήμ Πασά στην νήσο Σφακτηρία, με κυβερνήτη τον Νικόλαο Βότση, διαφεύγοντας σώο από τον κόλπο του Ναυαρίνου μετά από πολύωρη μάχη, μεταφέροντας στα ανοιχτά της θαλάσσης και κοντά στην ασφάλεια του ελληνικού στόλου τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και πολλούς ακόμα αγωνιστές της ελληνικής επανάστασης.
Πηγές
Σφακτηρια Σφακτηρια Σφακτηρια Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Σιδηρόδρομος
Ο σιδηρόδρομος είναι σύστημα μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων με τροχοφόρα σιδηροδρομικά οχήματα (μοιάζουν με λεωφορείο, φορτηγό, αυτοκίνητο και μπορούν να συγκριθούν μόνο με οχήματα βαρέος τύπου (τόνων) όπως πλοία) που κυλούν πάνω σε σιδηροτροχιές. Μια χαρακτηριστική διαδρομή σιδηροδρόμου αποτελείται από δύο παράλληλες ράγες χάλυβα (ή, στα παλαιότερα δίκτυα, από σίδηρο). Τα οχήματα που ταξιδεύουν στις σιδηροτροχιές (ράγες) καλούνται τρένα, συρμοί ή αμαξοστοιχίες, που διακρίνονται σε εμπορικές, επιβατικές και στρατιωτικές.
Υποδομή
thumb|200px|Σιδηροτροχιές και τροφοδοσία ρεύματος του [[Μετρό Αθήνας|Μετρό της Αθήνας.]] Η σιδηροδρομική γραμμή αποτελείται οπό δύο χαλύβδινες σιδηροτροχιές, τοποθετημένες σε στρωτήρες. Το κατάστρωμα της γραμμής, ανάλογα με τις απαιτήσεις και τη μορφολογία του εδάφους, μπορεί να είναι σε όρυγμα ή σε επίχωμα με καταστατικές στηρίξεις. Για να κατανεμηθεί το φορτίο των συρμών στο έδαφος, οι τροχιές στερεώνονται στους στρωτήρες, που τοποθετούνται πάνω σε υποστηρίγματα από στρώμα λίθων, σε κατάλληλο πάχος. Οι στρωτήρες είναι φτιαγμένοι από ξύλο πρίνου, βελανιδιάς ή οξιάς, εμβαπτισμένο σε αντισηπτικές ουσίες. Πλάτος μιας γραμμής είναι η απόσταση μεταξύ των κεφαλών των σιδηροτροχιών.
Λειτουργούν δίκτυα με 30 περίπου διαφορετικά πλάτη από 0,600 m μέχρι 1,676 m, αλλά κανονικό εύρος θεωρείται το 1,435 m, που εφαρμόζεται στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και της Αμερικής, την Κίνα και σε ορισμένες γραμμές της Ιαπωνίας. Για να διατηρηθεί η μεγάλη ταχύτητα και στις καμπύλες επιβάλλεται η εξωτερική γραμμή να βρίσκεται πιο ψηλά από την εσωτερική για να εξουδετερωθούν τα αποτελέσματα της φυγόκεντρης δύναμης. Η μέγιστη υπερύψωση όμως δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερη από 22 εκ. Το τροχαίο υλικό περιλαμβάνει κύρια δύο κατηγορίες: το υλικό έλξης, δηλαδή τις διάφορες κινητήριες μηχανές και το ελκυόμενο υλικό, δηλαδή τα επιβατικά βαγόνια και τα ειδικα βαγόνια, όπως τα ταχυδρομικά, οι κλινάμαξες, στις οποίες τα καθίσματα, με ειδικό μηχανισμό, μετατρέπονται σε κρεβάτια, τα εστιατόρια, οι αυτοκινητάμαξες, οι φορτάμαξες, τα εμπορευματοκιβώτια κ.ά.
Ιστορία
thumb|right|200px|Η αρχαία δίολκος. Η Δίολκος ήταν "σιδηρόδρομος" μήκους 6 χλμ., που μετέφερε τα πλοία πέρα από τον Ισθμό της Κορίνθου τον 6ο αιώνα π.Χ. Τα φορτηγά που ωθήθηκαν από σκλάβους έτρεχαν σε αυλάκια μέσα σε διαδρομή ασβεστόλιθων. Η Δίολκος λειτουργούσε για πάνω από 1300 χρόνια, μέχρι το 900. Τα πρώτα βαγόνια με έλξη από άμαξες εμφανίστηκαν στην Ελλάδα, στη Μάλτα και σε μέρη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Άρχισαν να λειτουργούν στην Ευρώπη από το 1550 περίπου με ξύλινες ράγες.
Ο χρόνος γέννησης του σιδηρόδρομου δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί με ακρίβεια, γιατί η ιστορία του αρχίζει με την εφαρμογή της σιδηροτροχιάς και προχωρά μέχρι την ατμομηχανή, με την οποία ταυτίστηκε. Ο πρώτος σιδηρόδρομος είχε έλξη από ατμάμαξα της οποίας η εμφάνιση σημειώνεται τον 18ο αιώνα και η λειτουργία της στηρίζεται στη μετατροπή του έργου της σταθερής ατμομηχανής του Βατ σε μηχανική έλξη. Αργότερα, στις αρχές του 19ου αιώνα, δύο Άγγλοι μηχανικοί πήραν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, επειδή κατάφεραν να κατασκευάσουν ατμάμαξα, που εκινείτο σε σιδηροτροχιές. Το 1804, ο Ρίτσαρντ Τρέβιθικ, ο ένας από αυτούς, κίνησε τον πρώτο σιδηρόδρομο στη σιδηροτροχιά των ορυχείων του Μέρθυρ, στη νότια Ουαλία. Ένας συρμός 14 τόνων (5 βαγόνια με 5 τόνους ορυκτών και 10 άτομα) έκανε διαδρομή 16 χλμ., με ταχύτητα 8 χλμ. την ώρα. Η ατμάμαξα αυτή είχε ένα λέβητα με εσωτερική εστία, έναν οριζόντιο κύλινδρο και έναν προθερμαντήρα του νερού τροφοδοσίας.
Μετά τον πρώτο αυτό πειραματισμό υπήρξαν πολλοί που ασχολήθηκαν με το θέμα, για να κάνουν μετατροπές στο μηχανισμό έλξης, στην πρόσφυση των τροχών στις σιδηροτροχιές κ.α.. Έτσι, υπήρξαν σημαντικές εξελίξεις στον τομέα μέχρι που, το 1829, ο Τζορτζ Στέφενσον κατέρριψε το ρεκόρ ταχύτητας, με 32 χιλιόμετρα την ώρα και η τεχνική του εφαρμόστηκε στη γραμμή Λίβερπουλ - Μάντσεστερ, που εγκαινιάστηκε το 1830.
Το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας ακολούθησαν και άλλα ευρωπαϊκά κράτη και οι ΗΠΑ. Υπήρξαν, όμως, μεγάλα τεχνικά και οικονομικά προβλήματα, όπως η διάνοιξη διαβάσεων μέσα από ορεινούς όγκους, η δημιουργία θέσεων ανεφοδιασμού, η ζεύξη μεγάλων υδάτινων ρευμάτων κ.ά. Η εξάπλωση του σιδηροδρόμου έγινε κυρίως την περίοδο 1860-1910.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η εμφάνιση των αυτοκινήτων και των αεροπλάνων μετέτρεψαν την κατάσταση στον τομέα των μεταφορών. Η ραγδαία τεχνική τελειοποίηση του αυτοκινήτου περιόρισε κατά πολύ τη χρήση του σιδηρόδρομου, ώστε να συζητιέται η σκοπιμότητα της διατήρησής του. Ωστόσο, σε μεγάλες αποστάσεις και για μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων ο σιδηρόδρομος αποδείχθηκε αναντικατάστατος. Οι μεταφορές των εμπολέμων και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους στηρίχθηκαν κατά κύριο λόγο στους σιδηροδρόμους.
Η κίνηση των σιδηροδρόμων γινόταν αρχικά με ατμάμαξες, των οποίων η τεχνολογία βελτιωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε σαφές στις εταιρίες σιδηροδρόμων ότι το κόστος συντήρησης και λειτουργίας ήταν πολύ υψηλό. Γι' αυτό και σταδιακά οι ατμάμαξες άρχισαν να αντικαθίστανται από μηχανές έλξης ντίζελ (μια διαδικασία που, διεθνώς πλέον, έχει επονομαστεί "dieselisation"). Τη δεκαετία του '70, με την πρώτη κρίση του πετρελαίου εντάθηκαν οι προσπάθειες για την ηλεκτροκίνηση των συρμών, η οποία έχει σήμερα διεθνώς επικρατήσει, αν και σε αρκετές περιοχές, σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, η κίνηση των συρμών γίνεται ακόμη με μηχανές ντίζελ.
left|thumb|200px|Σιδηρόδρομος. Σήμερα δε γίνεται πλέον λόγος για παρακμή των σιδηρόδρομων, καθώς κατέχουν πρωτεύουσα θέση στην οικονομία και ολοκληρώνουν τα άλλα μεταφορικά μέσα. Μετά το 1950 άρχισε η κίνηση των συρμών και με ηλεκτρική ενέργεια, με εξαίρεση τους αστικούς σιδηροδρόμους (μετρό), οι οποίοι ήσαν εξ αρχής ηλεκτροκίνητοι.
Σήμερα
left|thumb|200px|Συρμός TGV στο σταθμό Μονπαρνάς, [[Παρίσι.]]
Τρένα υψηλής ταχύτητας
Στη διαδρομή Τόκιο - Οσάκα το Σινκανσέν λειτουργεί από το 1964 με ένα σύστημα 51 συρμών τη μέρα, με σύνολο 50.000 θέσεων. Το τρένο κινείται με ταχύτητα 200 km/h. Στην κεντρική Ευρώπη λειτουργούν τα δίκτυα των τρένων TGV (Γαλλία), ICE (Γερμανία) και AVE (Ισπανία). Συνδέουν τις μεγάλες πόλεις των Γερμανίας, Γαλλίας, Ισπανίας, Ελβετίας, Αυστρίας, Βελγίου και Ολλανδίας.
Σε ειδικά διαμορφωμένες γραμμές η ταχύτητα ξεπερνά τα 300 km/h.
Τρένα στις πόλεις
thumb|200px|Αμαξοστοιχία του [[Προαστιακός Σιδηρόδρομος|Προαστιακού Σιδηροδρόμου.]] thumb|right|200px| Το Τελεφερίκ Λυκαβηττού. Στις πυκνοκατοικημένες περιοχές των πόλεων εξυπηρετούν συνήθως τρία διαφορετικά δίκτυα λειτουργίας σιδηροδρόμων.
Κατά μέσο όρο, ο περιφερειακός σιδηρόδρομος μπορεί να εκτείνεται μέχρι και 200 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και άνω των 200 χιλιομέτρων την ώρα (km/h) ο υπεραστικός σιδηρόδρομος.
Σε πολλές επίσης πόλεις στον κόσμο απαντάται και το περιορισμένο σιδηροδρομικό σύστημα του "Τελεφερίκ"(Σωστότερη ονομασία : επικλινής οδοντωτός σιδηρόδρομος). Τέτοια λειτουργούν στο Σάλτζμπουργκ, στο Παρίσι και στην Αθήνα στο λόφο Λυκαβηττού από το 1965, το Τελεφερίκ Λυκαβηττού.
Μεταφορά εμπορευμάτων
Τον τελευταίο μισό αιώνα οι σιδηρόδρομοι είναι σε άμεση αντιπαλότητα με την ναυτιλιακή βιομηχανία. Αυτό συμβαίνει διότι το κάθε εργοστάσιο έχει την δυνατότητα να επιλέξει την πηγή των πρώτων υλών του αλλά και τον τρόπο μεταφοράς τους. Για παράδειγμα, ένα εργοστάσιο ελαιοπαραγωγής στην Αθήνα θα μπορούσε να βρεθεί να επιλέξει ανάμεσα σε ελιές από την Αρκαδία οι οποίες θα μεταφέρονται μέσω σιδηροδρόμου και σε ελιές από την Κρήτη. Με την τωρινή κατάσταση της ναυτιλιακής βιομηχανίας, οι σιδηρόδρομοι αδυνατούν να την ανταγωνιστούν όσον αφορά το κόστος μεταφοράς.
Πρώτοι σκόρερ Α' και Α1 εθνικής κατηγορίας καλαθοσφαίρισης ανδρών
Η καταμέτρηση για τον πρώτο σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ διεξάγεται από τη δημιουργία της Α' Εθνικής κατηγορίας το 1963. Τα στατιστικά του πρωταθλήματος καταμετρώνται υπό την επιμέλεια του ΕΣΑΚΕ.
Ιστορικό
Στατιστικά για την συγκομιδή πόντων των καλαθοσφαιριστών που αγωνίζονται στο ελληνικό πρωτάθλημα συλλέγονται από την περίοδο 1963-64. Τότε δημιουργήθηκε η Α΄ Εθνική κατηγορία και άρχισαν να αρχειοθετούνται πιο οργανωμένα τα επόμενα πρωταθλήματα Ελλάδος. Για τις 23 αγωνιστικές περιόδους που διοργανώθηκαν από το 1927 έως το 1963 και αφορούν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης δεν υπάρχουν στατιστικά καταγεγραμμένα επισήμως που να περιλαμβάνουν τη συγκομιδή πόντων.
thumb|Ο Νίκος Γκάλης είναι πρώτος όλων των εποχών σε αριθμό πόντων και σε τίτλους
Με μεγάλη διαφορά ο Νίκος Γκάλης είναι ο πιο ικανός σκόρερ που αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα έχοντας 11 επιτυχημένες σαιζόν και τον ακολουθούν με 4 επιτυχίες ο Βασίλης Γκούμας και ο Αλφόνσο Φορντ. Ο Αλφόνσο Φορντ είναι ο αθλητής που έχει κερδίσει με περισσότερες ομάδες τον τίτλο αγωνιζόμενος σε τρεις, ενώ με δυο διαφορετικές ομάδες το έχουν επιτύχει ο Γιώργος Κολοκυθάς και ο Μίτσελ Ουίγκινς.
Σε ομαδικό επίπεδο ο Άρης, κυρίως λόγω του Νίκου Γκάλη, είναι η ομάδα που είχε στις τάξεις τον πρώτο σκόρερ δεκαεπτά διοργανώσεων. Ο Σπόρτιγκ είναι η ομάδα που έχουν αγωνιστεί περισσότεροι αθλητές (πέντε), που έχουν κατακτήσει έστω και μια φορά τον τίτλο του πρώτου σκόρερ.
Αξιοσημείωτο είναι ότι το 1973 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ ο Κώστας Διαμαντόπουλος και 30 χρόνια αργότερα το 2003, πρώτος σκόρερ ήταν ο γιος του Γιώργος Διαμαντόπουλος.
Το ρεκόρ περισσότερων πόντων σε έναν αγώνα κατέχει με 145 πόντους ο Αριστείδης Μούμογλου από το 1972.
Οι πρώτοι σκόρερ της Α' και Α1 εθνικής ανά χρονιά (Κανονική περίοδος και πλέι οφ)
Αυτή η λίστα περιλαμβάνει όλους τους πρώτους σκόρερ κάθε σεζόν της Ελληνικής Basket League, αφού το πρωτάθλημα σχημάτισε για πρώτη φορά την Α Εθνική Κατηγορία, ξεκινώντας από τη σεζόν 1963–64.
Οι κορυφαίοι σκόρερ της Α' και Α1 εθνικής όλων των εποχών
Πηγή: ΕΣΑΚΕ
Οι πρώτοι σκόρερ της Α' και Α1 εθνικής ανά χρονιά (Κανονική Περίοδος & Playoffs)
1964
1965
1966
1967
1968
1969
1970
1971
1972
1973
1974
1975
1976
1977
1978
1979
1980
1981
1983
1984
1985
1986
1987
1988
1989
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
Μεσημβρινή διάβαση
Κατά τη φαινομενική περιστροφή της ουράνιας σφαίρας οι διάφοροι αστέρες, διαγράφοντας τους κύκλους απόκλισής τους, διέρχονται δύο φορές μέσα στο 24ωρο από τον μεσημβρινό του παρατηρητή. Αυτή η διέλευση ονομάζεται μεσημβρινή διάβαση.
Πρώτοι σκόρερ Α' και Α1 εθνικής κατηγορίας καλαθοσφαίρισης ανδρών
Οι πρώτοι σκόρερ της Α' και Α1 εθνικής ανά χρονιά (Κανονική Περίοδος & Playoffs)
1999
Μεσημβρινή διάβαση
Από τις δύο μεσημβρινές διαβάσεις (εντός του 24ώρου), αυτή που πραγματοποιείται στον άνω ημιμεσημβρινό καλείται άνω μεσημβρινή διάβαση (Upper transit) ενώ αντίθετα εκείνη που συμβαίνει στο κάτω ημιμεσημβρινό καλείται κάτω μεσημβρινή διάβαση (Lower transit).
Πρώτοι σκόρερ Α' και Α1 εθνικής κατηγορίας καλαθοσφαίρισης ανδρών
Οι πρώτοι σκόρερ της Α' και Α1 εθνικής ανά χρονιά (Κανονική Περίοδος & Playoffs)
2000
Μεσημβρινή διάβαση
Καθίσταται αντιληπτό ότι ένας αστέρας κατά τη μεσημβρινή διάβασή του έχει το μέγιστο αυτού αληθές ύψος Ηλ, θετικό κατά την άνω διάβαση και ελάχιστο κατά την κάτω, θετικό ή αρνητικό.
Πρώτοι σκόρερ Α' και Α1 εθνικής κατηγορίας καλαθοσφαίρισης ανδρών
Οι πρώτοι σκόρερ της Α' και Α1 εθνικής ανά χρονιά (Κανονική Περίοδος & Playoffs)
2001
Οι Δύο Πάπες
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Telluride, τον Αύγουστο του 2019. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ξεκίνησε μία περιορισμένη προβολή της, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις κινηματογραφικές αίθουσες. Τον Δεκέμβριο του 2019, το Netflix, ανέλαβε την παγκόσμια διανομή της μέσω streaming. Η ταινία συνάντησε θετική κριτική, ιδιαίτερα για τους ρόλους του Χόπκινς και του Πράις, καθώς επίσης και για το σενάριο του ΜακΚάρτεν. Και οι τρεις, στον τομέα τους, βρέθηκαν υποψήφια και στα Όσκαρ, και στις Χρυσές Σφαίρες και στα BAFTA. Παρά τις πολλές υποψηφιότητες που έλαβε η ταινία, τη μόνη βράβευση την είχε για το σενάριο από τα Hollywood Film Awards.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μπουένος Άιρες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ταινίες του Netflix Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Νταν Λιν
Μεσημβρινή διάβαση
Η ιδιαίτερη σημασία της μεσημβρινής διάβασης των ουρανίων σωμάτων έγκειται στο γεγονός ότι εκείνη ακριβώς την στιγμή της διέλευσής τους, ο όποιος παρατηρητής τους (και ιδίως ο ναυτιλλόμενος) μπορεί να βρει το γεωγραφικό πλάτος της θέσης του χωρίς να χρειάζεται να επιλύσει κάποιο σφαιρικό τρίγωνο, αλλά πολύ απλά διοπτεύοντας με τη διόπτρα την απόκλιση αστέρος και μετρώντας το αληθές ύψος αυτού με τον εξάντα.
Κατηγορία:Ουράνια μηχανική Κατηγορία:Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων Κατηγορία:Σφαιρική αστρονομία
Πρώτοι σκόρερ Α' και Α1 εθνικής κατηγορίας καλαθοσφαίρισης ανδρών
Οι πρώτοι σκόρερ της Α' και Α1 εθνικής ανά χρονιά (Κανονική Περίοδος & Playoffs)
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2009
2010
2011
Πηγές
Πρωταθλημα Ανδρες Α1 Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών
Σορβικές γλώσσες
200px|thumb|Οι περιοχές της Γερμανίας στις οποίες ομιλούνται τα σλαβικά Σορβικά Οι Σορβικές γλώσσες (στα Άνω και Κάτω Σορβικά: Serbšćina) είναι μέλη του δυτικού σλαβικού κλάδου γλωσσών ομιλούμενες στην ανατολική Γερμανία. Είναι γνωστές επίσης ως Βενδικές ή Λουσατικές.
Υπάρχουν δύο λογοτεχνικές γλώσσες:
Η περιοχή στην οποία ομιλούνται οι δύο γλώσσες είναι γνωστή ως Λουσατία (Łužica στα Άνω Σορβικά, Łužyca στα Κάτω Σορβικά, ή Lausitz στα Γερμανικά).
Και οι δύο γλώσσες διαθέτουν δυϊκό γραμματικό αριθμό. Είναι ανάμεσα στις πολύ λίγες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες που διατηρούν αυτό το χαρακτηριστικό (η άλλη είναι τα Σλοβενικά). Ο δυϊκός χρησιμοποιείται όταν ακριβώς δύο πρόσωπα ή πράγματα αναφέρονται και χρησιμοποιείται επιπροσθέτως του ενικού και πληθυντικού.
Στη Γερμανία τα Άνω και Κάτω Σορβικά είναι επισήμως αναγνωρισμένα και προστατεύονται ως μειονοτικές γλώσσες.
Η πόλη του Μπάουτζεν κοντά στην Δρέσδη είναι κέντρο του Άνω Σορβικού πολιτισμού. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως σε ολόκληρη την πόλη μπορεί κανείς να δει δίγλωσσες πινακίδες συμπεριλαμβανομένου του ονόματος της πόλης που αναγράφεται στον σιδηροδρομικό σταθμό ως Bautzen/Budyšin.
Η πόλη του Κόττμπους θεωρείται το πολιτιστικό κέντρο των Κάτω Σορβικών. Και εδώ συναντά κανείς δίγλωσσες πινακίδες με το όνομα της πόλης ώς Cottbus/Chośebuz.
Τα Σορβικά ομιλούνται επίσης στον μικρό Βενδικό καταυλισμό Σέρμπιν (Serbin) στο Λι Κάουντι του Τέξας και μέχρι πρόσφατα οι εφημερίδες εκδίδονταν στα Βενδικά εκεί. Έχει δεχτεί σημαντική επιρροή από τους περιβάλλοντες Γερμανόφωνους και Αγγλόφωνους ομιλητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυτικές Σλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Γερμανίας
Behind the Sun
Το Behind the Sun είναι ένα single από τα The Uplift Mofo Party Plan και What Hits!? των Red Hot Chili Peppers. Αρχικά το τραγούδι θα είχε κυκλοφορήσει ως single το 1987 αλλά η EMI πίστευε ότι δεν ταίριαζε στον ήχο του συγκροτήματος και έτσι κυκλοφόρησε το 1992 για να προβάλει το best of άλμπουμ What Hits!?. Έφτασε στο #7 του U.S. Modern Rock Tracks και είναι το μόνο τραγούδι με κιθαρίστα τον Hillel Slovak που συμπεριλήφθηκε σε chart του Billboard.
Τραγούδια
CD single (1992) ('The Chili Digi')
Promo single (1992)
12" single (1992)
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Τραγούδια του 1987 Κατηγορία:Singles του 1992 Κατηγορία:Singles της EMI Records
Γκουέντολεν Γκίννες του Άιβη
Η Γκουέντολεν Γκίννες του Άιβη (Gwendolen Guinness of Iveagh, γεννημένη ως Γκουέντολεν Φλωρεντία Μαίρη Όνσλοου Gwendolen Florence Mary Onslow, 22 Ιουλίου 1881 - 16 Φεβρουαρίου 1966) ήταν Αγγλό-Ιρλανδή αριστοκράτισσα, πολιτικός και κόρη του Γουλιέλμου Όνσλοου, 4ου Κόμη του Όνσλοου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1881, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου Όνσλοου, 4ου Κόμη του Όνσλοου και της Φλωρεντίας Γκάρντνερ.
Υπήρξε παντρεμένη με τον βουλευτή των Συντηρητικών και μέλος του Κοινοβουλίου για το Σάουθεντ, Ρούπερτ Γκίννες, 2ο Κόμη του Άιβη. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Το 1927 εγκατέλειψε την βουλευτικής ιδιότητα όταν διαδέχθηκε τον πατέρα της. Στις 19 Νοεμβρίου 1927 κέρδισε στις εκλογές και αντικατέστησε τον σύζυγό της, στην βουλευτική έδρα. Υπηρέτησε βουλευτής μέχρι τις γενικές εκλογές του 1935.
Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1966 σε ηλικία 84 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Ιρλανδοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες κόμισσες
Σπερχειός (ναρκαλιευτικό)
Το πλοίο αυτό ήταν καθ΄ όλα όμοιο με το ναρκαλιευτικό Αλφειός και παραλήφθηκε τον Αύγουστο του 1943 για γρίππιση ναρκών (ναρκαλιεία) στις ακτές και προσβάσεις παρά την Αλεξάνδρεια και το Πορτ Σάιδ καθώς και για συνοδείες τοπικών νηοπομπών μεταξύ των δύο αυτών λιμένων και της Κύπρου.
Μετά την απελευθέρωση ο Σπερχειός κατέπλευσε με τα λοιπά πλοία του Στόλου στον Πειραιά και χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες αποστολές καθώς και σε μεταφορά αξιωματικών υπαλλήλων και άλλων προσώπων στα νησιά του Αιγαίου, δεδομένου ότι όλα τα ελληνικά επιβατηγά πλοία είχαν βυθισθεί διαρκούντος του πολέμου.
Σε μια τέτοια αποστολή στις 2 Μαΐου του 1945 και ενώ έπλεε 5 ναυτικά μίλια βόρεια της Άκρας Ζούρβας της Ύδρας, στις 08.30 μ.μ. (20.30), λόγω υπερφόρτωσης ανατράπηκε και βυθίστηκε, γεμάτο επιβάτες, παρασύροντας στο βυθό περισσότερα από 50 άτομα (επιβάτες και μέλη πληρώματος). Το πλοίο είχε αποπλεύσει από Πειραιά με προορισμό Σύρο, Χίο, Μυτιλήνη και Σάμο. Κυβερνήτης του πλοίου ήταν ο έφεδρος ανθυποπλοίαρχος Δ. Βογιατζής. Στο ναυάγιο αυτό πνίγηκε και ο Πλοίαρχος του Β.Ν. Ι. Βλαχόπουλος που επέβαινε ως επιβάτης.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ναυάγια
Ναυτικό μίλι
δεξιά|με-πλαίσιο|Ιστορικός ορισμός – 1 ναυτικό μίλι δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Οπτική σύγκριση του χιλιομέτρου, του καταστατικού μιλίου και του ναυτικού μιλίου. Το ναυτικό μίλι (αγγλ. Nautical mile) είναι μονάδα μέτρησης της απόστασης σε αέρα, ξηρά και θάλασσα, με χρήση όμως, πρωτίστως στη ναυσιπλοΐα, και για τον ορισμό των χωρικών υδάτων. Ιστορικά, ορίζεται ως ένα λεπτό (το ένα εξηκοστό της μοίρας ή 1/60) του γεωγραφικού πλάτους κατά μήκος κάθε γραμμής του γεωγραφικού μήκους. Tο ναυτικό μίλι ισοδυναμεί ακριβώς με 1.852 μέτρα. Η παράγωγη μονάδα μέτρησης της ταχύτητας είναι ο κόμβος (knot), ένα ναυτικό μίλι ανά ώρα.
Σύμβολο της μονάδας
Δεν υπάρχει ένα διεθνώς εγκεκριμένο σύμβολο για το ναυτικό μίλι και υπάρχουν διάφορα σύμβολα σε χρήση.
Ιστορία
Η λέξη μίλι προέρχεται από τη λατινική λέξη που σημαίνει "χίλια βήματα", mille passus. Η πλοήγηση στη θάλασσα γινόταν με το μάτι μέχρι το 1500 περίπου, όταν άρχισαν να αναπτύσσονται τα πρώτα όργανα ναυσιπλοΐας και οι χαρτογράφοι ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν ένα σύστημα συντεταγμένων με παράλληλους κύκλους για το γεωγραφικό πλάτος και μεσημβρινούς για το γεωγραφικό μήκος.
Στα τέλη του 16ου αιώνα, οι Άγγλοι γνώριζαν ότι η αναλογία των αποστάσεων στην θάλασσα σε μοίρες ήταν σταθερές κατά μήκος κάθε μεγάλου κύκλου όπως ο ισημερινός ή σε κάθε μεσημβρινός, υποθέτοντας ότι η Γη ήταν μια σφαίρα. Ο Ρόμπερτ Χιουζ έγραψε το 1594 ότι η απόσταση κατά μήκος ενός μεγάλου κύκλου ήταν 60 μίλια ανά μοίρα. Το 1623 ο Έντμουντ Γκάντερ έγραψε ότι η απόσταση κατά μήκος ενός μεγάλου κύκλου ήταν 20 λεύγες ανά μοίρα. Έτσι, ο Χιουζ χρησιμοποίησε ρητά ναυτικά μίλια, ενώ ο Γκάντερ δεν το έκανε.
Δεδομένου ότι η Γη δεν είναι τέλεια σφαίρα, αλλά έχει πεπλατυσμένο σφαιροειδές σχήμα με ελαφρώς πεπλατυσμένους πόλους, ένα λεπτό γεωγραφικού πλάτους δεν είναι σταθερό, όντας περίπου 1.861 στους πόλους και 1.843 μέτρα στον Ισημερινό. Η Γαλλία και άλλες χώρες που χρησιμοποιούν το μετρικό σύστημα δηλώνουν ότι σε αυτή την αρχή το ναυτικό μίλι είναι ένα λεπτό του μεσημβρινού σε γεωγραφικό πλάτος 45 μοιρών, αλλά αυτό είναι η σύγχρονη αιτιολόγηση για έναν υπολογισμό που αναπτύχθηκε περίπου ένα αιώνα νωρίτερα. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, η Γαλλία όριζε το ναυτικό μίλι βάσει του ορισμού του μέτρου όπως θεσπίστηκε το 1791, όπου αντιστοιχεί με το δέκατο εκατομμυριοστό ενός τετάρτου του μεσημβρινού. Έτσι προκύπτει η μαθηματική σχέση 10,000,000 m⁄90 × 60 = 1.851,85 m ≈ 1.852 m, ορίζοντας το μετρικό μήκος του ναυτικού μιλίου. Η Γαλλία νομιμοποίησε τη χρήση του για το πολεμικό ναυτικό το 1906 και πολλές χώρες που χρησιμοποιούν το μετρικό σύστημα ψήφισαν υπέρ της διεθνούς χρήσης του στο Διεθνές Υδρογραφικό Συνέδριο το 1929.
Τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής όσο και το Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιούσαν το μέσο λεπτό του τόξου. Δηλαδή ένα λεπτό του τόξου ενός μεγάλου κύκλου μιας σφαίρας που έχει την ίδια επιφάνεια με το ελλειψοειδές του Κλαρκ (1866). Η αυθαλική ακτίνα του ελλειψοειδούς του Κλαρκ είναι 6.370.997,2 μέτρα. Το προκύπτον λεπτό του τόξου είναι 1.853,2480 μέτρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεξαν πέντε σημαντικά ψηφία για το ναυτικό μίλι (6080.2 πόδια) ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο επέλεξε τέσσερα σημαντικά ψηφία για το μίλι του ναυαρχείου (6080 πόδια).
Το 1929, το διεθνές ναυτικό μίλι ορίστηκε από την Πρώτη Διεθνή Έκτακτη Υδρογραφική Διάσκεψη στο Μονακό ως μονάδα ίση με 1.852 μέτρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υιοθέτησαν το διεθνές ναυτικό μίλι μέχρι το 1954. Η Βρετανία το υιοθέτησε το 1970, αλλά οι νομικές αναφορές σε απαρχαιωμένες μονάδες έχουν μετατραπεί σε 1.853 μέτρα.
Παρόμοιοι ορισμοί
Το μέτρο αρχικά είχε οριστεί ως ένα δέκατο εκατομμυριοστό του μήκους του τόξου του μεσημβρινού από τον Βόρειο Πόλο μέχρι τον Ισημερινό. Έτσι, η απόσταση ενός χιλιομέτρου αντιστοιχεί σε ένα εκατοστό του βαθμού πλάτους. Η περίμετρος της γης είναι περίπου 40.000 χλμ. Η περιφέρεια του Ισημερινού είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από την πολική περιφέρεια – η μέτρηση που βασίζεται σε αυτό (40,075.017⁄60×360 = 1855.3 μέτρα) είναι γνωστή ως γεωγραφικό μίλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάδες μήκους Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Μέγιστος κοινός διαιρέτης
Μέγιστος κοινός διαιρέτης στη θεωρία αριθμών ονομάζεται ο μεγαλύτερος ακέραιος που διαιρεί δύο ή περισσότερους ακέραιους αριθμούς. Ο μέγιστος κοινός διαιρέτης των a, b συμβολίζεται με ΜΚΔ(a,b) ή gcd(a,b) ή απλούστερα (a,b).
Ορολογία
Διαιρέτης του αριθμού α λέγεται κάθε φυσικός αριθμός κ για τον οποίο υπάρχει αριθμός μ τέτοιος, ώστε: α=μκ. Με άλλα λόγια όποιος από τους αριθμούς α, α/2, α/2, α/4, ... είναι φυσικός, είναι διαιρέτης του α. Κάθε διαιρέτης του α είναι μικρότερος ή ίσος του α, αφού ο μ είναι φυσικός (μη μηδενικός) αριθμός.
Κοινός διαιρέτης των αριθμών α και β λέγεται κάθε αριθμός κ, ο οποίος είναι ταυτόχρονα διαιρέτης του α και διαιρέτης του β. Δηλαδή υπάρχουν φυσικοί αριθμοί μ και ν τέτοιοι, ώστε α=μκ και β=νκ. Κάθε ζεύγος α και β έχει τουλάχιστον ένα κοινό διαιρέτη το 1. Κάθε κοινός διαιρέτης είναι μικρότερος ή ίσος με τους α και β.
Με παραγοντοποίηση
Έστω ότι ψάχνουμε τον ΜΚΔ(α,β). Παραγοντοποιούμε τους α και β σε γινόμενο πρώτων παραγόντων. Ο ΜΚΔ(α,β) ισούται με το γινόμενο των κοινών πρώτων παραγόντων στη μικρότερη κοινή δύναμη.
Απόδειξη: Έστω δύο αριθμοί α και β και ο ΜΚΔ τους γ. Αφού ο γ διαιρεί το α τότε έχει κοινούς πρώτους παράγοντες με το α. Αφού διαιρεί και το β τότε έχει κοινούς πρώτους παράγοντες με το β. Συνεπάγεται ότι ο γ έχει για πρώτους παράγοντες αυτούς οι οποίοι είναι κοινοί για το α και το β. Αν δεν υπάρχουν κοινοί πρώτοι παράγοντες τότε ο ΜΚΔ είναι το ένα αφού όλοι οι αριθμοί διαιρούνται με τη μονάδα. Μένει να αποδείξουμε ότι οι πρώτοι παράγοντες είναι υψωμένοι στη μικρότερη κοινή δύναμη. Έστω ο κοινός πρώτος παράγοντας π ο οποίος είναι υψωμένος εις την μ στην περίπτωση του α και εις την ν στην περίπτωση του β. Έστω ξ το ελάχιστο των μ και ν. Αν ν=μ τότε ξ=ν=μ και φαίνεται αμέσως ότι το ξ είναι ο κατάλληλος εκθέτης για το γινόμενο πρώτων παραγόντων του γ. Αν ν>μ, τότε ξ=μ. Αν θέσουμε την τιμή του εκθέτη της ζητούμενης δύναμης για το γ μεγαλύτερη από το ξ τότε δεν θα διαιρεί τη δύναμη με εκθέτη μ καθώς το πηλίκο θα είναι μικρότερο του ενός και φυσικά όχι μηδέν. Αν τη θέσουμε μικρότερη από το ξ τότε το πηλικό θα είναι δύναμη του πρώτου παράγοντα με εκθέτη τουλάχιστον ένα και για το μ και για το ν. Άρα η μέγιστη δύναμη που διαιρεί και τις δύο δυνάμεις έχει εκθέτη ξ. Ομοίως και για ν<μ.