cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπυρίδων Σπάχος
Η ιστορική έρευνα για τον συγγραφέα της Ελληνικής Νομαρχίας συνεχίζεται ακόμα, ενώ όλο και περισσότεροι ερευνητές τείνουν να διαμορφώσουν την άποψη - βάσει των τεκμηρίων που βρίσκουν - ότι ο Αναστάσιος Σπάχος ήταν ο δημιουργός της.
Πηγές
Σπαχος
Προφήτης της παλίρροιας
Με το όνομα «Προφήτης της παλίρροιας» έμεινε στην ιστορία ένας πολύπλοκος μηχανισμός αλληλεξαρτημένων παλιρροιομέτρων θερμομέτρων και υγρομέτρων που οι ενδείξεις όλων κατέληγαν σ΄ ένα μηχανικό κύλινδρο στη κορυφή του οποίου υπήρχε κάθετος δίσκος (ωρολογιακός) επι του οποίου καθίστατο δυνατός ο καθορισμός της διαδρομής της παλίρροιας ενός τόπου για ένα ολόκληρο έτος.
Το σύστημα αυτό το είχε επινοήσει ο φυσικός Κέλβιν (1824-1907), βασιζόμενος στην «αρμονική ανάλυση», από τον οποίον και έλαβε αυτή την ονομασία. Λόγω όμως της πολυπλοκότητας, στην αναζήτηση της εκάστοτε απόλυτης τιμής της παλίρροιας, λαμβάνοντας υπόψη και άλλους εξωγενείς παράγοντες, αλλά και του πολύ μακρού χρόνου πρόβλεψης σχεδόν ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε. Ανεξάρτητα όμως αυτού ο Προφήτης της παλίρροιας απετέλεσε αναμφίβολα τον πρόδρομο του σύγχρονου μηχανικού παλιρροιοδείκτη, (γνωστού και ως ρολόι παλίρροιας), καθώς και του παλιρροιογράφου.
Πηγές
Κατηγορία:Παλιρροιόμετρα
Ανδρέας Καλίνσκης
Ο Ανδρέας Καλίνσκης ή Άντζεϊ Καλλίνσκι, όπως ήταν το ονοματεπώνυμό του στην πολωνική γλώσσα, (Πολ.: Andrzej Kallinski) (1806 - 1893) ήταν Πολωνολιθουανός την καταγωγή φιλέλληνας, αγωνιστής της Ελληνικής επανάστασης του 1821 και στρατιωτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε, το 1806, στο Βίλνιους της τότε Πολωνίας αλλά ήταν Λιθουανικής καταγωγής. Με την έκρηξη της Ελληνικής επανάστασης ήρθε εθελοντικά στην Ελλάδα και πήρε μέρος σε πολλές μάχες των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων. Αγάπησε τη χώρα, όπου έχαιρε γενικής εκτίμησης. Μετά την απελευθέρωση εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, όπου και πέθανε το 1893. Για μακρό διάστημα υπήρξε ο εξ απορρήτων του βασιλιά Γεωργίου Α΄, αναλαμβάνοντας λεπτές αποστολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Σέκερη, κόρη του Π. Σέκερη. Ο ίδιος εξελλήνισε το ονοματεπώνυμό του σε Ανδρέας Καλίνσκης. Ο γνωστότερος απόγονός του ήταν ο Ανδρέας Καλλίνσκης-Ροΐδης, υποστράτηγος.
Λεβέρα
Η Λεβέρα (Levera) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Πατρικίου.
Παραλία της Λεβέρα
Η Παραλία της Λεβέρα θεωρείται μια από τις πέντε ωραιότερες παραλίες της Γρενάδα - οι άλλες είναι η Γκραντ Ανζ, το Μάγκαζιν, το Πινκ Γκριν και ο Παράδεισος. Έχει λευκή άμμο. Απέναντιο διακρίνεται το νησί Σούγκαρ Λόουφ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Ροβέρτος Νέβιλ (επίσκοπος)
Ο Ροβέρτος Νέβιλ (κάστρο Ρέμπι, 1404 - 8 Ιουλίου 1457) ήταν γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ. Ο Ροβέρτος Νέβιλ ήταν επιφανής Άγγλος ιερέας που διετέλεσε επίσκοπος του Σόλσμπερι και του Ντάραμ, πρόξενος του Μπέβερλι και μέλος της υψηλής Αγγλικής αριστοκρατίας. Ο Νέβιλ έγινε επίσκοπος του Σόλσμπερι στις 9 Ιουλίου 1427, ορκίστηκε στις 26 Οκτωβρίου 1427 και μεταφέρθηκε στο Ντάραμ στις 27 Ιανουαρίου 1438.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 1996
Οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο 1996 ήταν οι Σίλκεμποργκ ΙΦ, Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ και Καρλσρούη ΣΚ. Και οι 3 ομάδες προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1996-97.
Ομίλοι
Οι ομάδες που προκρίθηκαν στα ημιτελικά αναγράφονται με έντονα γράμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1996
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2016-2017
Ομάδες
Από τις δώδεκα ομάδες, οι εννέα προήλθαν απο την Α1 της περιόδου 2015-16, ενώ τρεις προβιβάστηκαν από το πρωτάθλημα της Α2 2015-16. Συγκεκριμένα την περίοδο 2015–16:
Πλέϊ οφ
Οι ομάδες που καταλαμβάνουν τις θέσεις 1 έως 4 στην κανονική περίοδο συμμετέχουν στα Πλέϊ οφ για τις θέσεις 1−4. Στους ημιτελικούς ο 1ος και ο 2ος της κανονικής περιόδου αντιμετωπίζουν με πλεονέκτημα έδρας τον 4ο και τον 3ο αντίστοιχα. Οι σειρές κρίνονται στις 2 νίκες. Ο πρώτος αγώνας γίνεται στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη στην κανονική περίοδο, ο δεύτερος στην έδρα της ομάδας με την χαμηλότερη θέση, και ο τρίτος (αν χρειαστεί) διεξάγεται ξανά στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη. Οι δύο νικητές προκρίνονται στον τελικό, ο οποίος κρίνεται στις 3 νίκες με τους αγώνες να διεξάγονται εναλλάξ στις έδρες των ομάδων, με τον πρώτο να διεξάγεται στην έδρα του βαθμολογικά ανώτερου. Οι δύο αποκλεισθείσες κατέλαβαν τις θέσεις 3–4 σύμφωνα με την υψηλότερη θέση που είχαν στην Κανονική Περίοδο.
Τελική κατάταξη
* Η Ελπίς Αμπελοκήπων δεν δήλωσε συμμετοχή στην Πρε Λιγκ Γυναικών και επέλεξε να αγωνιστεί στην Α2 Εθνική Κατηγορία την περίοδο 2017-18
Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις
Για 17η συνεχή περίοδο η Ελλάδα δεν θα έχει εκπρόσωπο στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση γυναικών. Η τελευταία χρονιά που ελληνικές ομάδες συμμετείχαν στο Τσάμπιονς Λιγκ γυναικών ήταν το 2000-01, με τον Παναθηναϊκό και τον Φιλαθλητικό Θεσσαλονίκης. Μάλιστα τη χρονιά εκείνη η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε με 5 συνολικά ομάδες στη γυναικεία ευρωπαϊκή πετοσφαίριση, αντί των 3 που δικαιούται πλέον από το 2014-15. Έκτοτε οι Πρωταθλήτριες Ελλάδας προτιμούν τις "κατώτερες" διοργανώσεις Κύπελλο Συνομοσπονδίας (Κύπελλο CEV) και Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ), είτε για να γλυτώνουν τα μεγάλα παράβολα του Τσάμπιονς Λγκ, είτε για να έχουν μια καλύτερη παρουσία, αντιμετωπίζοντας ασθενέστερες ομάδες.
Το φαινόμενο δυστυχώς επεκτάθηκε έως τις πλήρεις παραιτήσεις των ελληνικών ομάδων από τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις τους, με αποκορύφωμα τη φετινή περίοδο, όπου φτάσαμε στη λυπηρή κατάσταση να έχουμε τη συμμετοχή μόνο του Ολυμπιακού, αλλά κι αυτός να προτιμά το Κύπελλο Θριάμβου, και όχι το Τσάμπιονς Λιγκ.
Η σχέση των ελληνικών συλλόγων με τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις υπήρξε η ακόλουθη: Ολυμπιακός: Δεν δηλώνει συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λίγκ επιλέγοντας να μεταφερθεί αυτομάτως στο Κύπελλο Θριάμβου, με δεδομένη την άρνηση των άλλων δικαιούχων να συμμετάσχουν σ΄αυτό. Πανναξιακός: Τιμωρημένος λογω της περισυνής αποχώρησής του από το Κύπελλο Θριάμβου μετά την κλήρωση Παναθηναϊκός: Δεν δηλώνει συμμετοχή. '''Α.Ο. Θήρας''': Δεν δηλώνει συμμετοχή. 'Αρης Θεσσαλονίκης: Καλέιται να καλύψει μια από τις κενές θέσεις και αρνείται.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2016 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017
Μπάθγουεϊ
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Σβίνα
Ο Σβίνα (γερμανικά: Swine, πολωνικά: Świna) είναι ποταμός στην Πολωνία και στη Γερμανία που ρέει από τη λιμνοθάλασσα του Όντερ προς τη Βαλτική Θάλασσα, ανάμεσα στα νησιά Ούζεντομ και Βόλιν. Eίναι ένα μέρος των εκβολών του Όντερ, και μεταφέρει το 75% του νερού του ποταμού. Το υπόλοιπο 25% το μεταφέρουν ο Πεένεστρομ (15%) και ο Τζίβνα (10%). Η Σβινούιστσιε είναι μια σημαντική πόλη πάνω στον ποταμό.
Η Γερμανική Αυτοκρατορία κατασκεύασε φράγμα και εκβάθυνε τον ποταμό την περίοδο 1874-1880 για να δημιουργήσει το κανάλι Πιαστ. Συνέδεσε το βόρειο τμήμα του Σβίνα κατευθείαν με τη λιμνοθάλασσα του Όντερ και το Πομερανικό ναυπηγείο της πόλης Στσέτσιν. Ο ποταμός έτσι απέκτησε σημασία ως ένας άμεσος υδάτινος δρόμος προς μια βιομηχανική πόλη. Η περιοχή κατά μήκος του ποταμού μεταφέρθηκε στην Πολωνία στον επερχόμενο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ανεστραμμένο Δέλτα
Το ανεστραμμένο δέλτα του ποταμού σχηματίστηκε έπειτα από πλημμύρες του στην περιοχή του εθνικού πάρκου Βόλιν το 1996. Αυτός ο λασπωμένος φυσικός συνδυασμός σχηματίζει ένα αρχιπέλαγος 44 νησιών και καναλιών με εναλλασσόμενες κατευθύνσεις της υδρορροής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Ποταμοί που εκβάλλουν στη Βαλτική
Καρνάβαλος (όχημα)
Εκτός από τον γνωστό Καρνάβαλο τον βασιλιά της Αποκριάς, παλαιότερα (προπολεμικά) τόσο στην Αθήνα όσο και στον Πειραιά καρνάβαλο ονόμαζαν ένα περίεργο κατά τ΄ άλλα στην αρχή ιππήλατο όχημα επί του οποίου φέρονταν μια περίεργη σκαλωσιά.
Στη σκαλωσιά αυτή ανέβαινε ειδικό συνεργείο ηλεκτρολόγων που προέβαινε στην συντήρηση όσο και την αποκατάσταση τυχόν ζημιών των εναέριων ηλεκτροφόρων καλωδίων των τραμ. Επειδή αυτή η σκαλωσιά ήταν μόνιμη, το δε συνεργείο παρέμενε επ΄ αυτής καθ΄ όλη τη διαδρομή και λόγω της αργής ταχύτητάς του υπηρεσιακού ιππήλατου δημιουργούνταν πρόσθετα προβλήματα στη κυκλοφορία, ιδιαίτερα σε διασταυρώσεις, με συνέπεια οι μεν άλλοι οδηγοί να βρίζουν και να κορνάρουν, οι δε του συνεργείου ν΄ αντιχαιρετούν άλλοτε με χαμόγελα και άλλοτε με φάσκελα εκατέρωθεν.
Από εκείνες τις σκηνές έμειναν και οι δημώδεις  φράσεις "περνάει ο καρνάβαλος", ή "άντε ρε καρνάβαλε".
Πηγές
Κατηγορία:Απόκριες Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα Κατηγορία:Πειραιάς
Δήμος Αμανής
Ο δήμος Αμανής ήταν ένας δήμος του νομού Χίου. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού. Καταλάμβανε έκταση 158.392 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.668 κατοίκους.
Ο δήμος πήρε το όνομά του από το βουνό Αμανή γύρω και πάνω στο οποίο βρίσκονται χτισμένοι οι οικισμοί του. Έδρα του ήταν η Βολισσός.
Με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τις αρχές του 2011 καταργήθηκε, και τα δημοτικά του διαμερίσματα περιλαμαβάνονται πλέον στο διευρυμένο δήμο Χίου. Ο παλιός πλέον Δήμος Αμανής αποτελεί Δημοτική Ενότητα του Δήμου Χίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Χίου
Амани (дем)
Τζόναθαν Νόλαν
O Τζόναθαν Νόλαν είναι Αγγλοαμερικανός σεναριογράφος, σκηνοθέτης, τηλεοπτικός παραγωγός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1976 στο Λονδίνο και μεγάλωσε στο Σικάγο. Είναι ο μικρότερος αδερφός του Κρίστοφερ Νόλαν.
Το 2001 ήταν υποψήφιος μαζί με τον αδερφό του για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για την ταινία Memento, το σενάριο της οποίας βασίζεται στο κείμενό του Memento Mori. Στη συνέχεια, έγραψε με τον Κρίστοφερ Νόλαν το σενάριο σε τέσσερις ταινίες.
Στην τηλεόραση, ήταν δημιουργός της σειράς Person of Interest, η οποία προβλήθηκε από το 2011 ως το 2016. Μαζί με τη σύζυγό του, Λίζα Τζόι, είναι δημιουργός της σειράς Westworld, που προβάλλεται από τον Οκτώβριο του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αγγλοαμερικανοί
Φρέντι Γκουαρίν
Ο Γκουαρίν συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014 και στο Κόπα Αμέρικα 2011 με την Εθνική Κολομβίας (ποδόσφαιρο ανδρών).
Τα πρώτα χρόνια και η Σαιντ-Ετιέν
Ο Γκουαρίν γεννήθηκε στο Πουέρτο Μπογιακά της Κολομβίας. Το 2005, σαν παίκτης της Ενβιγάδο και της Εθνικής Κολομβίας U20, δόθηκε δανεικός στην Μπόκα Τζούνιορς, ομάδας της Αργεντινής, όπου πέρασε τους πρώτους 6 μήνες στην ομάδα νέων, με μόλις 2 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Μετά την ολοκλήρωση του δανεισμού του, η ομάδα του Μπουένος Άιρες προσπάθησε να υπογράψει μαζί του για μόνιμη παραμονή του στο σύλλογο, αλλά εκείνος, αντί αυτού, επέλεξε να πάει στη Σαιντ-Ετιέν με μορφή δανεισμού. Έτσι, υπέγραψε τον Αύγουστο του 2006.
Ο Γκουαρίν έκανε το ντεμπούτο του με τη Σαιντ-Ετιέν σε φιλικό αγώνα εναντίον της ΡΚΝ Εσπανιόλ Βαρκελώνης, σκοράροντας 2 τέρματα, και σταδιακά κέρδισε τη θέση του στην αρχική ενδεκάδα με το κλείσιμο της σεζόν. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στις 14 Οκτωβρίου 2006 σε ματς εναντίον της Ολιμπίκ Λυών και σκόραρε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα στη νίκη εναντίον της ΕΣ Τρουά ΑΚ με 3-1. Στα τέλη Απριλίου 2007, υπογράφηκε μόνιμη συμφωνία για 4 χρόνια.
Πόρτο
Στις 10 Ιουλίου 2008, ο Γκουαρίν υπέγραψε τετραετή συμφωνία με την πορτογαλική Πόρτο, έναντι άγνωστης αμοιβής. Ο Πάουλο Μασάδο πήγε στην αντίθετη ομάδα, με μορφή δανεισμού. Κατά την περίοδο παραμονής του στην ομάδα, χρησιμοποιήθηκε ως αναπληρωματικός, αλλά κατάφερε να εμφανίζεται τακτικά. Το σημαντικότερο γκολ του ήρθε στις 16 Μαΐου 2010, αφού η Πόρτο μπόρεσε να κατακτήσει το Κύπελλο Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) με νίκη 2-1 επί της ΓΝ Τσάβες.
Τη σεζόν 2010-11, ακόμη και μετά την αποχώρηση του Ραούλ Μεϊρέλες για τη Λίβερπουλ Φ.Κ., αρχικά δυσκολεύτηκε να πάρει τη θέση του στην αρχική ενδεκάδα. Ήταν, όμως, σημαντικό στοιχείο της μεσαίας γραμμής, παίζοντας παραπάνω από 40 επίσημα παιχνίδια και σκοράροντας 10 γκολ, συμπεριλαμβάνοντας 5 στη διοργάνωση του Γιουρόπα Λιγκ, που, τελικά, κατακτήθηκε από τους Πορτογάλους.
Ίντερ
Στις 31 Ιανουαρίου 2012, ο παίκτης εντάχθηκε στην Ίντερ, με μορφή δανεισμού, για 1,5 εκατομμύρια ευρώ, αντικαθιστώντας τον Τιάγκο Μότα. Οι Ιταλοί είχαν τη δυνατότητα να κάνουν μόνιμη συμφωνία με τον παίκτη για 13,5 εκατομμύρια ευρώ τον Ιούνιο, πράγμα που το έκανε τον Μάιο του 2012, αλλά για 11 εκατομμύρια ευρώ.
Ο Γκουαρίν σκόραρε το πρώτο επίσημο γκολ για τους Νερατζούρι στις 30 Αυγούστου, στην 2-2 ισοπαλία σε ματς για το Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της ΦΚ Βασλούι εντός έδρας (4-2 συνολικό σκορ). Στην ίδια διοργάνωση, αλλά για τη φάση των ομίλων, έκανε και τις 3 ασίστ στην 3-1 νίκη επί της Νέφτσι Μπακού ΠΦΚ.
Και πάλι στο Europa League, στις 21 Φεβρουαρίου 2013, ο Γκουαρίν σκόραρε 2 γκολ στη νίκη με 3-0 επί της ΤΦΡ Κλουζ (5-0 συνολικό σκορ), βοηθώντας την Ίντερ να καταφέρει να περάσει στη φάση των 16. Στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο της επόμενης χρονιάς, υπήρξε ενδεχόμενο ανταλλαγής του στη Γιουβέντους με τον Μίρκο Βούσινιτς, συμφωνία που, τελικά, απέτυχε, αφού οι δύο ομάδες δεν μπόρεσαν να καταλήξουν. Τότε, δήλωσε πως δεν θα επέστρεφε στους Νερατζούρι αν δεν του επιτρεπόταν να φύγει, αλλά τελικώς επανεξετάστηκε. Αργότερα, ανακοινώθηκε ότι ήθελε να αποσαφηνίσει το μέλλον του με την ομάδα, δηλώνοντας ότι ποτέ δεν ζήτησε να φύγει και ήταν προβληματισμένος για τον λόγο που δημιουργήθηκε αυτή η κατάσταση.
Στις 25 Μαρτίου 2014, ο Γκουαρίν συμφώνησε να επεκτείνει το συμβόλαιό του με την Ίντερ έως το 2017.
Διεθνής καριέρα
Στις 24 Μαΐου 2006 ο Γκουαρίν έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με την Κολομβία σε ένα φιλικό παιχνίδι πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 εναντίον του Εκουαδόρ.
Ο Γκουαρίν επιλέχθηκε από τον Χοσέ Πέκερμαν στην 23άδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014. Έπαιξε το πρώτο παιχνίδι του στο τουρνουά στις 24 Ιουνίου, αφότου η εθνική ομάδα είχε ήδη κερδίσει τους δύο πρώτους αγώνες του ομίλου της, παίζοντας σε όλον τον αγώνα, στον οποίο η Κολομβία νίκησε 4-1 την Ιαπωνία. Ήταν η 49η εμφάνισή του με τη φανέλα της εθνικής ομάδας της χώρας του. Τέσσερις ημέρες αργότερα συμπλήρωσε τη 50η εμφάνισή του, μπαίνοντας σαν αλλαγή, στη νίκη-πρόκριση στη φάση των 8 με 2-0 επί της Ουρουγουάης.
Πόρτο
Κατηγορία:Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ενβιγάδο Φούτμπολ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κ17 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Άγιος Δονάτος
Ο Άγιος Δονάτος ο Θαυματουργός είναι ο Πολιούχος της Παραμυθιάς. Δεν ειναι γνωστό που γεννηθηκε. Έζησε την εποχή της βασιλείας του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου και υπήρξε επίσκοπος της πόλης Ευροίας που ήταν μια από τις 12 πόλεις της Ηπείρου και ήταν χτισμένη στην θέση όπου σήμερα βρίσκεται το χωριό Χόικα.
Γεννήθηκε γύρω στο 310 και απεβίωσε το 387. Τις πρώτες 3 τετραετίες της ζωής του τις έζησε στο Βουθρωτό της Ηπείρου, όπου και δίδασκε. Λίγα χρόνια αργότερα, χειροτονείται Επίσκοπος Ευροίας. Ο Άγιος Δονάτος εκτός από την Ευροία, δραστηριοποιείται στην πόλη Ισορεία, η οποία βρισκόταν στην θέση της σημερινής Γλυκής στις πήγες του Αχέροντα, και στην πόλη Ομφάλιον, για την οποία η μυθολογία αναφέρει πως βρισκόταν στο σημείο όπου ήταν η πύλη του Άδη.Το σημείο όπου από την Αχερουσία λίμνη, οι ψυχές των νεκρών ανθρώπων μεταφερόταν από τον Χάροντα στο Νεκρομαντείο.
Αναφέρεται, από τον εκκλησιαστικό ιστορικό της ύστερης αχψαιότητας Σωζόμενο, πως ο Άγιος Δονάτος έκανε πολλά θαύματα, όπως η επιτυχής μάχη με έναν δράκοντα, το καθάρισμα των νερών ενός πηγαδιού, η διάσωση της κόρης του αυτοκράτορα Θεοδόσιου και ανέστησε νεκρούς.
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοι επίσκοποι
Αντιμεταρρύθμιση
Η Αντιμεταρρύθμιση (Λατινικά: Contrareformatio), που ονομάζεται επίσης Καθολική Μεταρρύθμιση (Λατινικά: Reformatio Catholica) ή Καθολική Αναγέννηση, ήταν η περίοδος της Καθολικής αναζωπύρωσης που ξεκίνησε ως απάντηση στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση της εποχής. Ξεκίνησε με τη Σύνοδο του Τρέντο (1545–1563) και τελείωσε σε μεγάλο βαθμό με την ολοκλήρωση των ευρωπαϊκών θρησκευτικών πολέμων το 1648. Ξεκινώντας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης η Αντιμεταρρύθμιση ήταν μια ολοκληρωμένη προσπάθεια αποτελούμενη από απολογητικά και μαχητικά έγγραφα και την εκκλησιαστική διαμόρφωση όπως καθορίστηκε από τη Σύνοδο του Τρέντο. Η τελευταία περιλάμβανε τις προσπάθειες των Αυτοκρατορικών Διαιτών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δίκες αιρετικών και την Ιερά Εξέταση, προσπάθειες κατά της διαφθοράς, πνευματικά κινήματα και την ίδρυση νέων θρησκευτικών ταγμάτων. Οι πολιτικές αυτές είχαν μακροχρόνιες επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή ιστορία, με τις εξορίες των Προτεσταντών να συνεχίζονται μέχρι το Διάταγμα Ανεκτικότητας του 1781, αν και μικρότερης κλίμακας απελάσεις συνεχίστηκαν και τον 19ο αιώνα.
Τα βασικά γεγονότα της περιόδου ήταν η Σύνοδος του Τρέντο (1545–1563). ο αφορισμός της Ελισάβετ Α' (1570), η κωδικοποίηση της ομοιόμορφης Ρωμαϊκής Λειτουργίας (1570) και η Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), που έλαβε χώρα επί του Πάπα Πίου Ε', η κατασκευή του Γρηγοριανού Αστεροσκοπείου στη Ρώμη, η ίδρυση του Γρηγοριανού Πανεπιστημίου, η υιοθέτηση του Γρηγοριανού ημερολογίου και η ιεραποστολή στην Κίνα των Ιησουιτών υπό τον Ματέο Ρίτσι, όλα επί του Πάπα Γρηγόριου ΙΓ' (π. 1572–1585), οι Γαλλικοί Θρησκευτικοί Πόλεμοι, ο Μακρός Τουρκικός Πόλεμος και η εκτέλεση του Τζορντάνο Μπρούνο το 1600, επί του Πάπα Κλήμη Η', η ίδρυση της Ακαδημίας των Λυγκέων των Παπικών Κρατών, της οποίας η κύρια μορφή ήταν ο Γαλιλαίος Γαλιλέι (που αργότερα δικάστηκε), οι τελικές φάσεις του Τριακονταετούς Πολέμου (1618–1648) επί των παπών Ουρβανού Η΄ και Ιννοκέντιου Ι΄ και ο σχηματισμός του τελευταίου Ιερού Συνασπισμού από τον Ιννοκέντιο ΙΑ΄ κατά τον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο (1683–1699).
Confutatio Augustana
Η Confutatio Augustana του 1530 ήταν η απάντηση της Καθολικής Εκκλησίας στην Ομολογία της Αυγούστας.
Σύνοδος του Τρέντο
Ο Πάπας Παύλος Γ΄ (1534-1549) θεωρείται ο πρώτος πάπας της Αντιμεταρρύθμισης και επίσης ξεκίνησε τη Σύνοδο του Τρέντο (1545-1563), για θεσμική μεταρρύθμιση, αντιμετωπίζοντας επίμαχα ζητήματα όπως τη διαφθορά επισκόπων και ιερέων, την πώληση συγχωροχαρτιών και άλλες οικονομικές καταχρήσεις.
Η σύνοδος στήριξε τη βασική δομή της μεσαιωνικής εκκλησίας, το μυστηριακό της σύστημα, τα θρησκευτικά τάγματα και το δόγμα. Συνέστησε να τυποποιηθεί η μορφή της Λειτουργίας και αυτό έγινε το 1570, όταν ο Πάπας Πίος Ε΄ έκανε υποχρεωτική τη Θεία Λειτουργία του Τρέντο. Απέρριψε κάθε συμβιβασμό με τους Προτεστάντες, επαναλαμβάνοντας τις βασικές αρχές της Καθολικής πίστης. Η σύνοδος υποστήριξε την επίτευξη της σωτηρίας με τη χάρη μέσω της πίστης και των έργων αυτής της πίστης (όχι μόνο με την πίστη, όπως επέμεναν οι Προτεστάντες) επειδή «η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή», όπως αναφέρει η Επιστολή του Ιακώβου (2:22–26).
Η μετουσίωση, σύμφωνα με την οποία ο καθαγιασμένος άρτος και το κρασί θεωρείται ότι έχουν μετατραπεί πραγματικά και ουσιαστικά σε σώμα, αίμα, ψυχή και θεότητα του Χριστού, επιβεβαιώθηκε επίσης, όπως και τα παραδοσιακά επτά μυστήρια της Καθολικής Εκκλησίας. Άλλες πρακτικές που προκάλεσαν την οργή των Προτεσταντών μεταρρυθμιστών, όπως τα προσκυνήματα, η λατρεία αγίων και λειψάνων, η χρήση λατρευτικών εικόνων και αγαλμάτων και η λατρεία της Παναγίας επιβεβαιώθηκαν έντονα ως πνευματικά αξιέπαινες πρακτικές.
Η σύνοδος με τον Κανόνα του Τρέντο αποδέχτηκε επίσημα τον κατάλογο της Βουλγάτας της Παλαιάς Διαθήκης, που περιλάμβανε τα δευτεροκανονικά έργα (που ονομάζονταν απόκρυφα από τους Προτεστάντες) στο ίδιο επίπεδο με τα 39 βιβλία που βρέθηκαν στο Μασοριτικό κείμενο. Αυτό επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες Συνόδους της Ρώμης και της Καρχηδόνας (και οι δύο του 4ου αιώνα μ.Χ.), που είχαν δεχτεί τα Δευτεροκανονικά Βιβλία ως μέρος της Γραφής. Η σύνοδος ενέκρινε επίσης τη Ρωμαϊκή Κατήχηση, που χρησίμευσε ως έγκυρη εκκλησιαστική διδασκαλία μέχρι την Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας (1992).
Ενώ επαναβεβαιώθηκαν οι παραδοσιακές θεμελιώδεις αρχές της Εκκλησίας, υπήρξαν αξιοσημείωτες αλλαγές για να απαντηθούν παράπονα που οι Αντιμεταρρυθμιστές ήταν σιωπηρά πρόθυμοι να παραδεχτούν ότι ήταν θεμιτά. Μεταξύ των καταστάσεων που έπρεπε να διορθωθούν από τους Καθολικούς μεταρρυθμιστές ήταν το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των κληρικών και των λαϊκών και το γεγονός πολλά μέλη του κλήρου στις αγροτικές ενορίες είχαν ελλιπή μόρφωση. Συχνά αυτοί οι ιερείς της υπαίθρου δεν γνώριζαν λατινικά και δεν είχαν ευκαιρίες για σωστή θεολογική εκπαίδευση. Η αντιμετώπιση της εκπαίδευσης των ιερέων ήταν ένα θεμελιώδες επίκεντρο των ουμανιστών μεταρρυθμιστών στο παρελθόν.
Οι ιερείς της ενορίας έπρεπε να εκπαιδευθούν καλύτερα σε θέματα θεολογίας και απολογητικής, ενώ οι παπικές αρχές προσπάθησαν να εκπαιδεύσουν τους πιστούς για το νόημα, τη φύση και την αξία της τέχνης και της λειτουργίας, ιδιαίτερα στις μοναστικές εκκλησίες (οι Προτεστάντες τις είχαν επικρίνει ως «αποπροσανατολιστικές»). Τα σημειωματάρια και τα εγχειρίδια γενικεύθηκαν, περιγράφοντας πώς να είναι κανείς καλόw ιερέας και εξομολογητής.
Έτσι η Σύνοδος του Τρέντο επιχείρησε να βελτιώσει την πειθαρχία και τη διοίκηση της Εκκλησίας. Οι κοσμικές υπερβολές της Αναγεννησιακής Εκκλησίας, που είχαν επισημανθεί από την εποχή του Αλέξανδρου ΣΤ΄ (1492-1503), εντάθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης υπό τον Πάπα Λέοντα Ι' (1513-1521), του οποίου η καμπάνια να συγκεντρώσει κεφάλαια για την κατασκευή της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου με τα συγχωροχάρτια αποτέλεσε βασική ώθηση για τις 95 Θέσεις του Μαρτίνου Λούθηρου. Η Καθολική Εκκλησία απάντησε σε αυτά τα προβλήματα με μια δυναμική εκστρατεία μεταρρυθμίσεων, εμπνευσμένη από προηγούμενα καθολικά μεταρρυθμιστικά κινήματα που είχαν προηγηθεί της Συνόδου της Κωνσταντίας (1414–1417), τον ανθρωπισμό, τη λατρεία των εικόνων, την τυπολατρεία και την παρατηρητική παράδοση.
Η σύνοδος με τις ενέργειές της αποκήρυξε τον πλουραλισμό της κοσμικής Αναγέννησης, που είχε ταλαιπωρήσει προηγουμένως την Εκκλησία: η οργάνωση των θρησκευτικών θεσμών έγινε αυστηρότερη, η πειθαρχία βελτιώθηκε και δόθηκε έμφαση στην ενορία. Ο διορισμός επισκόπων για πολιτικούς λόγους δεν ήταν πλέον ανεκτός. Στο παρελθόν οι μεγάλοι γαιοκτήμονες ανάγκαζαν πολλούς επισκόπους να είναι «απόντες επίσκοποι», που κατά καιρούς ήταν διαχειριστές ακινήτων εκπαιδευμένοι στη διοίκηση. Έτσι η Σύνοδος του Τρέντο καταπολέμησε την «απουσία», που ήταν η πρακτική των επισκόπων που ζούσαν στη Ρώμη ή σε κτήματα παρά στις επισκοπές τους. Η Σύνοδος του Τρεντο έδωσε στους επισκόπους μεγαλύτερη εξουσία να επιβλέπουν όλες τις πτυχές της θρησκευτικής ζωής. Ζηλωτοί ιεράρχες, όπως ο Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου Κάρλο Μπορρομέο (1538–1584), που αργότερα αγιοποιήθηκε, έδωσαν το παράδειγμα επισκεπτόμενοι τις πιο απομακρυσμένες ενορίες και ενσταλάσσοντας υψηλά πρότυπα.
Index Librorum Prohibitorum
Το Index Librorum Prohibitorum (1559–1967) ήταν ένας κατάλογος απαγορευμένων βιβλίων που ενημερώθηκε είκοσι φορές κατά τoυς επόμενoυς τέσσερις αιώνες, καθώς βιβλία προστίθεντο ή αφαιρούντο από τη λίστα από την Ιερή Συνέλευση του Καταλόγου. Χωριζόταν σε τρία τμήματα. Το πρώτο απαριθμούσε αιρετικούς συγγραφείς, το δεύτερο αιρετικά έργα και το τρίτο απαγορευμένα γραπτά δημοσιευμένα χωρίς το όνομα του συγγραφέα. Ο Index τελικά καταργήθηκε στις 29 Μαρτίου 1967.
Ρωμαϊκή Κατήχηση
Η Ρωμαϊκή Κατήχηση του 1566 ήταν μια προσπάθεια εκπαίδευσης του κλήρου.
Nova ordinantia ecclesiastica
Η Nova ordinantia ecclesiastica του 1575 ήταν μια προσθήκη στη Liturgia Svecanæ Ecclesiæ catholicæ & orthodoxæ conformia, που ονομάζεται επίσης «Κόκκινο Βιβλίο». Αυτή πυροδότησε τη Λειτουργική Σύγκρουση μεταξύ του Ιωάννη Γ' της Σουηδίας με τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο. Την περίοδο αυτή ο Ιησουίτης Λαουρέντιους Νικολάι ήρθε να ηγηθεί του Collegium regium Stockholmense. Αυτό το θέατρο της Αντιμεταρρύθμισης ονομαζόταν Missio Suetica.
Defensio Tridentinæ fidei
Το Defensio Tridentinæ fidei του 1578 ήταν η Καθολική απάντηση στην (προτεσταντική) Εξέταση του Συμβουλίου του Τρέντο.
Unigenitus
Η παπική βούλα Unigenitus του 1713 καταδίκασε 101 προτάσεις του Γάλλου Γιανσενιστή θεολόγου Πασκιέ Κεσνέλ (1634–1719). Ο Γιανσενισμός ήταν ένα προτεσταντικών τάσεων κίνημα ή μεσολαβητικό κίνημα εντός του Καθολικισμού που επικρίθηκε ως κρυπτοπροτεσταντικό. Μετά την καταδίκη του Γιανσενισμού οδήγησε στην ανάπτυξη της Παλαιάς Καθολικής Εκκλησίας της Ολλανδίας.
Ολλανδία
Όταν οι Καλβινιστές ανέλαβαν τον έλεγχο διαφόρων περιοχών της Ολλανδίας κατά την Ολλανδική Επανάσταση, οι Καθολικοί με επικεφαλής τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας αντέδρασαν. Ο βασιλιάς έστειλε τον Αλέξανδρο Φαρνέζε ως Γενικό Κυβερνήτη των Ισπανικών Κάτω Χωρών από το 1578 έως το 1592.
Ο Φαρνέζε ηγήθηκε μιας επιτυχημένης εκστρατείας το 1578–1592 κατά της Ολλανδικής Επανάστασης, καταλαμβάνοντας τις κύριες πόλεις στον νότο (Βέλγιο) και τις επέστρεψε στον έλεγχο της Καθολικής Ισπανίας. Εκμεταλλεύτηκε τον διχασμό στις τάξεις των αντιπάλων του μεταξύ των ολλανδόφωνων Φλαμανδών και των γαλλόφωνων Βαλλώνων, χρησιμοποιώντας την πειθώ για να εκμεταλλευτεί τον διχασμό και να υποδαυλίσει την αυξανόμενη διχόνοια. Με αυτό τον τρόπο μπόρεσε να επαναφέρει τις επαρχίες της Βαλλωνίας στη νομιμοφροσύνη προς τον βασιλιά. Με τη συνθήκη του Αράς το 1579 εξασφάλισε την υποστήριξη των Malcontents, όπως ονομάζονταν οι Καθολικοί ευγενείς του νότου.
Ο Φαρνέζε τελικά πολιόρκησε το μεγάλο λιμάνι της Αμβέρσας. Η πόλη ήταν ανοιχτή στη θάλασσα, ισχυρά οχυρωμένη και καλά αμυνόμενη υπό την ηγεσία του Φίλιπς φαν Μάρνιξ. Ο Φαρνέζε έκοψε κάθε πρόσβαση στη θάλασσα κατασκευάζοντας μια γέφυρα από βάρκες κατά μήκος του Σκάλδη. Η Αμβέρσα παραδόθηκε το 1585 και 60.000 πολίτες (60 τοις εκατό του πληθυσμού πριν από την πολιορκία) κατέφυγαν προς τα βόρεια. Όλη η νότια Ολλανδία ήταν για άλλη μια φορά υπό ισπανικό έλεγχο.
Εν τω μεταξύ οι Καθολικοί πρόσφυγες από τον Βορρά ανασυντάχθηκαν στην Κολωνία και στο Ντουαί και ανέπτυξαν μια πιο μαχητική, τριαδική ταυτότητα. Έγιναν οι δυνάμεις που κινητοποίησαν μια λαϊκή Αντιμεταρρύθμιση στον Νότο, διευκολύνοντας έτσι την τελική ανάδυση του κράτους του Βελγίου.
Γερμανία
Το Ενδιάμεσο του Άουγκσμπουργκ ήταν μια περίοδος κατά την οποία επιβλήθηκαν μέτρα Αντιμεταρρύθμισης στους ηττημένους προτεσταντικούς πληθυσμούς μετά τον Σμαλκαλδικό Πόλεμο.
Μια λίστα Exulantenstädte:
Κολωνία
Ο Πόλεμος της Κολωνίας (1583–1589) ήταν μια σύγκρουση μεταξύ προτεσταντικών και καθολικών φατριών που κατέστρεψε το ομώνυμο εκλεκτοράτο. Οταν ο Γκέμπχαρντ Τρούχσες φον Βάλντμπουργκ, ο αρχιεπίσκοπος που κυβερνούσε την περιοχή, ασπάστηκε τον προτεσταντισμό, οι Καθολικοί εξέλεξαν άλλο αρχιεπίσκοπο, τον Ερνέστο της Βαυαρίας, και νίκησαν τον Γκέμπχαρντ και τους συμμάχους του.
Βοημία και Αυστρία
Στα κληρονομικά εδάφη των Αψβούργων, που είχαν γίνει κατά κύριο λόγο προτεσταντικά εκτός από το Τιρόλο, η Αντιμεταρρύθμιση ξεκίνησε με τον Αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄, που άρχισε να καταστέλλει τη δραστηριότητα των Προτεσταντών το 1576. Αυτή η σύγκρουση κλιμακώθηκε με τη Βοημική Εξέγερση του 1620. μετά την ήττα τους οι προτεστάντες ευγενείς και κληρικοί της Βοημίας και της Αυστρίας εκδιώχθηκαν από τη χώρα ή αναγκάστηκαν να ασπαστούν τον καθολικισμό. Ανάμεσα σε αυτούς τους εξόριστους ήταν σημαντικοί Γερμανοί ποιητές όπως ο Σίγκμουντ φον Μπίρκεν, η Καταρίνα Ρεγκίνα φον Γκράιφενμπεργκ και ο Γιόχαν Βίλχελμ φον Στούμπενμπεργκ. Αυτό επηρέασε την ανάπτυξη της γερμανικής μπαρόκ λογοτεχνίας, ειδικά γύρω από το Ρέγκενσμπουργκ και τη Νυρεμβέργη. Κάποιοι ζούσαν ως κρυπτοπροτεστάντες.
Άλλοι μετακόμισαν στη Σαξονία ή στο Μαργραβιάτο του Βραδεμβούργου. Οι Προτεστάντες του Σάλτσμπουργκ εξορίστηκαν τον 18ο αιώνα, ιδιαίτερα στην Πρωσία. Οι προτεστάντες της Τρανσυλβανίας εκτοπίστηκαν στο ανατολικό τμήμα της επικράτειας των Αψβούργων. Ως διάδοχος του θρόνου ο Ιωσήφ Β' στράφηκε έντονα κατά της μητέρας του Μαρίας Θηρεσίας το 1777 κατά της εκδίωξης των Προτεσταντών από τη Μοραβία, αποκαλώντας τις επιλογές της «άδικες, ασεβείς, απίθανες, επιβλαβείς και γελοίες». Το Διάταγμά του Ανεκτικότητας του 1781 μπορεί να θεωρηθεί ως το τέλος της πολιτικής Αντιμεταρρύθμισης, αν και υπήρχαν ακόμη μικρότερες απελάσεις Προτεσταντών (όπως η απέλαση του Τσίλερταλ). Το 1966 ο Αρχιεπίσκοπος Aνδρέας Ρόμπραχερ εξέφρασε τη λύπη του για τις απελάσεις.
Ουκρανία
Τα αποτελέσματα της Συνόδου του Τρέντο και της Αντιμεταρρύθμισης άνοιξαν επίσης τον δρόμο για τους Ρουθηνούς Ορθόδοξους Χριστιανούς να επιστρέψουν σε πλήρη κοινωνία με την Καθολική Εκκλησία διατηρώντας παράλληλα τη βυζαντινή τους παράδοση. Ο Πάπας Κλήμης Η΄ δέχθηκε τους Ρουθηνούς επισκόπους σε πλήρη κοινωνία στις 7 Φεβρουαρίου 1596. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ένωσης του Μπρεστ η Ρώμη αναγνώρισε τη συνεχιζόμενη πρακτική των Ρουθηνών στη βυζαντινή λειτουργική παράδοση, τους έγγαμους κληρικούς και τη χειροτονία επισκόπων μέσα από τη ρουθηνική χριστιανική παράδοση. Επιπλέον η συνθήκη εξαίρεσε συγκεκριμένα τους Ρουθηνούς από την αποδοχή του Filioque και του Καθαρτηρίου ως προϋπόθεση για τη συμφιλίωση.
Περιοχές που επηρεάστηκαν
Η Αντιμεταρρύθμιση πέτυχε να μειώσει δραστικά τον Προτεσταντισμό στην Πολωνία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την τεράστια έκταση που ελεγχόταν από τους Αψβούργους, συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας, της νότιας Γερμανίας, της Βοημίας (σημερινή Τσεχία), των Ισπανικών Κάτω Χωρών (σημερινό Βέλγιο), της Κροατίας και της Σλοβενίας. Είναι αξιοσημείωτο ότι δεν κατάφερε να επιτύχει πλήρως στην Ουγγαρία, όπου παραμένει μέχρι σήμερα μια σημαντική προτεσταντική μειονότητα, αν και οι Καθολικοί εξακολουθούν να είναι το μεγαλύτερο χριστιανικό δόγμα.
Πρόδρομοι
Οι μεταρρυθμίσεις που θεσπίστηκαν στην Πέμπτη Σύνοδο του Λατερανού (1512–1517) είχαν μόνο μικρό αποτέλεσμα. Ορισμένες δογματικές θέσεις απομακρύνθηκαν από τις επίσημες θέσεις της Εκκλησίας, γεγονός που οδήγησε στη ρήξη με τη Ρώμη και στη δημιουργία προτεσταντικών δογμάτων. Ακόμα κι έτσι οι συντηρητικές και οι μεταρρυθμιστικές ομάδες εξακολουθούσαν να επιβιώνουν εντός της Καθολικής Εκκλησίας ακόμη και όταν εξαπλώθηκε η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Οι προτεστάντες χώρισαν οριστικά από την Καθολική Εκκλησία τη δεκαετία του 1520. Οι δύο διακριτές δογματικές θέσεις εντός της Καθολικής Εκκλησίας εδραιώθηκαν τη δεκαετία του 1560. Η Καθολική Μεταρρύθμιση έγινε γνωστή ως Αντιμεταρρύθμιση, που ορίστηκε ως αντίδραση στον Προτεσταντισμό και όχι ως μεταρρυθμιστικό κίνημα. Ο ιστορικός Ανρί Ντανιέλ-Ροπς έγραψε:
''Ο όρος ωστόσο, αν και κοινός, είναι παραπλανητικός: δεν μπορεί να εφαρμοστεί σωστά, λογικά ή χρονολογικά, σε εκείνη την ξαφνική αφύπνιση ενός τρομαγμένου γίγαντα, εκείνη την υπέροχη προσπάθεια αναζωογόνησης και αναδιοργάνωσης, που σε διάστημα τριάντα ετών έδωσε στην Εκκλησία μια εντελώς νέα εικόνα. ... Η λεγόμενη «αντιμεταρρύθμιση» δεν ξεκίνησε με τη Σύνοδο του Τρεντο, πολύ μετά τον Λούθηρο. Η προέλευσή της και τα αρχικά του επιτεύγματα ήταν πολύ προγενέστερα από τη φήμη της Βιτεμβέργης. Έγινε όχι ως απάντηση στους «μεταρρυθμιστές», αλλά υπακούοντας σε αιτήματα και αρχές που αποτελούν μέρος της αναλλοίωτης παράδοσης της Εκκλησίας και προέρχονται από την πιο θεμελιώδη πίστη της''.
Τα μοναστικά τάγματα έκαναν τις πρώτες τους απόπειρες μεταρρύθμισης τον 14ο αιώνα. Η «Βούλα των Βενεδικτίνων» του 1336 αναμόρφωσε τους Βενεδικτίνους και τους Κιστερκιανούς. Το 1523 οι Καμαλδολέζοι Ερημίτες του Μόντε Κορόνα αναγνωρίστηκαν ως ξεχωριστή κοινότητα μοναχών. Το 1435 ο Φραγκίσκος της Πάολα ίδρυσε τους Φτωχούς Ερημίτες του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, που έγιναν οι Μίνιμοι μοναχοί. Το 1526 ο Ματέο ντε Μπάσιο πρότεινε τη μεταρρύθμιση του φραγκισκανικού κανόνα της ζωής στην αρχική του αγνότητα, γεννώντας τους Καπουτσίνους, που αναγνωρίστηκαν από τον πάπα το 1619. Το τάγμα αυτό ήταν πολύ γνωστό στους λαϊκούς και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο δημόσιο κήρυγμα. Για να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες του ευαγγελισμού, οι κληρικοί οργανώθηκαν σε θρησκευτικές κοινότητες, παίρνοντας ειδικούς όρκους αλλά χωρίς υποχρέωση να συνδράμουν στις θρησκευτικές υπηρεσίες ενός μοναστηριού. Αυτοί οι κληρικοί δίδασκαν, κήρυτταν και εξομολογούνταν, αλλά ήταν υπό την άμεση εξουσία ενός επισκόπου και δεν συνδέονταν με μια συγκεκριμένη ενορία ή περιοχή όπως ένας εφημέριος.
Στην Ιταλία η πρώτη κοινότητα κληρικών ήταν οι Θεατίνοι που ιδρύθηκε το 1524 από τον Γκαετάνο και τον καρδινάλιο Τζαν Καράφα. Ακολούθησαν οι Πατέρες Σομάσκι το 1528, οι Βαρναβίτες το 1530, οι Ουρσουλίνες το 1535, οι Ιησουίτες, που αναγνωρίστηκαν κανονικά το 1540, οι Κληρικοί της Θεοτόκου της Λούκκα το 1583, οι Καμιλιανοί το 1584, οι Πατέρες του Αντόρνο το 1588, και τελικά οι Πιαριστές το 1621. Το 1524 ένας αριθμός ιερέων στη Ρώμη άρχισε να ζει σε μια κοινότητα γύρω από τον Φίλιππο Νέρι. Οι Ορατοριανοί απέκτησαν το καταστατικό τους τους το 1564 και αναγνωρίστηκαν ως μοναστικό τάγμα από τον πάπα το 1575. Χρησιμοπούσαν τη μουσική και το τραγούδι για να προσελκύσουν τους πιστούς.
Θρησκευτικά τάγματα
Τα νέα θρησκευτικά τάγματα ήταν θεμελιώδες μέρος των μεταρρυθμίσεων. Τάγματα όπως οι Καπουτσίνοι, οι Απολεσθέντες Καρμελίτες, οι Αυγουστιανοί, οι Αναπολούντες Αυγουστινιανοί, οι Κιστερκιανοί| Φειγιάντες, οι Ουρσουλίνες, οι Θεατίνοι, οι Βαρναβίτες, η Κοινότητα του Ορατορίου του Αγίου Φιλίππου Νέρι και ιδιαίτερα οι Ιησουίτες εργάστηκαν σε αγροτικές ενορίες και έδωσαν παραδείγματα Καθολικής ανανέωσης.
Οι Θεατίνοι ανέλαβαν τον έλεγχο της διάδοσης των αιρέσεων και συνέβαλαν στην αναγέννηση του κλήρου. Οι Καπουτσίνοι, παρακλάδι του Τάγματος των Φραγκισκανών που διακρίνονταν για το κήρυγμά τους και τη φροντίδα τους για τους φτωχούς και τους αρρώστους, αυξήθηκαν γρήγορα. Οι αδελφότητες που ίδρυσαν οι Καπουτσίνοι έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους φτωχούς και ζούσαν λιτά. Τα μέλη των ταγμάτων που δραστηριοποιούντο στην υπερπόντια ιεραποστολική επέκταση εξέφραζαν την άποψη ότι οι αγροτικές ενορίες συχνά χρειάζονταν εκχριστιανισμό όσο και οι ειδωλολάτρες της Ασίας και της Αμερικής.
Οι Ουρσουλίνες εστίασαν στο ειδικό καθήκον της εκπαίδευσης των κοριτσιών, όντας το πρώτο γυναικείο τάγμα, που αφιερώθηκε σε αυτό τον σκόπο. Η αφοσίωση στα παραδοσιακά έργα του ελέους αποτελεί παράδειγμα της επιβεβαίωσης εκ νέου από την Καθολική Μεταρρύθμιση της σημασίας τόσο της πίστης όσο και των έργων και της σωτηρίας μέσω της χάρης του Θεού και της αποκήρυξης του δόγματος  sola scriptura που τονιζόταν από τις προτεσταντικές αιρέσεις. Όχι μόνο έκαναν την Εκκλησία πιο αποτελεσματική, αλλά επιβεβαίωσαν επίσης θεμελιώδεις προϋποθέσεις της μεσαιωνικής Εκκλησίας.[απαιτείται παραπομπή]
Οι Ιησουίτες ήταν οι πιο αποτελεσματικοί από τα νέα καθολικά τάγματα. Κληρονόμοι των λατρευτικών και νομικιστικών παραδόσεων οι Ιησουίτες οργανώθηκαν με στρατιωτικό τρόπο. Η κοσμικότητα της Εκκλησίας της Αναγέννησης δεν είχε κανένα ρόλο στη νέα τους τάξη. Το αριστούργημα του Ιγνάτιος Λογιόλα Πνευματικές Ασκήσεις έδειξε την έμφαση των εγχειριδίων που χαρακτήριζαν τους Καθολικούς μεταρρυθμιστές πριν από τη Μεταρρύθμιση.
Ευλάβεια και μυστικισμός
Η πνευματικότητα του Φίλιππου Νέρι, που έζησε στη Ρώμη την ίδια εποχή με τον Ιγνάτιο, ήταν επίσης πρακτικά προσανατολισμένη, αλλά εντελώς αντίθετη με την προσέγγιση των Ιησουιτών. Έλεγε ο Φίλιππος «Αν έχω ένα πραγματικό πρόβλημα, σκέφτομαι τι θα έκανε ο Ιγνάτιος… και μετά κάνω το ακριβώς αντίθετο». Ως αναγνώριση της κοινής συνεισφοράς τους στην πνευματική ανανέωση εντός της Καθολικής μεταρρύθμισης ο Ιγνάτιος Λογιόλα, ο Φίλιππος Νέρι και η Τερέζα της Άβιλας αγιοποιήθηκαν την ίδια ημέρα, 12 Μαρτίου 1622.
Η Παναγία έπαιζε όλο και πιο κεντρικό ρόλο στις καθολικές λατρείες. Η νίκη στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571 αποδόθηκε στην Παναγία και σηματοδότησε την αρχή μιας ισχυρής αναζωπύρωσης της λατρείας της. Κατά και μετά την Καθολική Μεταρρύθμιση η λατρεία της Παναγίας γνώρισε απρόβλεπτη ανάπτυξη με πάνω από 500 σελίδες σχετικών γραπτών μόνο κατά τον 17ο αιώνα. Ο Ιησουίτης Φρανθίσκο Σουάρεθ ήταν ο πρώτος θεολόγος που χρησιμοποίησε τη Θωμιστική μέθοδο στη θεολογία της Παναγίας. Άλλοι γνωστοί συνεισφέροντες στην πνευματικότητα της Παναγίας είναι οι Άγιοι Λαυρέντιος του Μπρίντιζι, Ροβέρτος Μπελαρμίν και Φραγκίσκος ντε Σάλ.
Το μυστήριο της μετάνοιας μετατράπηκε από κοινωνική σε προσωπική εμπειρία. δηλαδή από δημόσια κοινοτική πράξη σε ιδιωτική ομολογία. Πλέον έγινε κατ' ιδίαν σε εξομολογητήριο. Ήταν μια αλλαγή στην έμφαση που έδινε από τη συμφιλίωση με την Εκκλησία στην απευθείας συμφιλίωση με τον Θεό και από την έμφαση στις κοινωνικές αμαρτίες της εχθρότητας προς τις ιδιωτικές αμαρτίες (που ονομάζονται «οι κρυφές αμαρτίες της καρδιάς»).
Μπαρόκ τέχνη
Η Καθολική Εκκλησία ήταν κορυφαίος προστάτης των τεχνών σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Ο στόχος μεγάλου μέρους της τέχνης στην Αντιμεταρρύθμιση, ειδικά στη Ρώμη του Μπερνίνι και στη Φλάνδρα του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, ήταν να αποκαταστήσει την κυριαρχία και την κεντρική θέση του Καθολικισμού. Αυτός ήταν ένας από τους οδηγούς του μπαρόκ ρυθμού που εμφανίστηκε σε όλη την Ευρώπη στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα. Σε περιοχές όπου κυριαρχούσε ο καθολικισμός η αρχιτεκτονική και η ζωγραφική[26] και σε μικρότερο βαθμό η μουσική αντανακλούσαν τους στόχους της Αντιμεταρρύθμισης.
Η Σύνοδος του Τρέντο διακήρυξε ότι η αρχιτεκτονική, η ζωγραφική και η γλυπτική είχαν ρόλο στη μετάδοση της Καθολικής θεολογίας. Οποιοδήποτε έργο θα μπορούσε να προκαλέσει «σαρκική επιθυμία» ήταν απαράδεκτο στις εκκλησίες, ενώ οποιαδήποτε απεικόνιση του πόνου και της σαφούς αγωνίας του Χριστού ήταν επιθυμητή και πρέπουσα. Σε μια εποχή που ορισμένοι προτεστάντες μεταρρυθμιστές κατέστρεφαν εικόνες αγίων και άσπριζαν τους τοίχους, οι Καθολικοί μεταρρυθμιστές επιβεβαίωσαν εκ νέου τη σημασία της τέχνης, με ιδιαίτερη ενθάρρυνση που δόθηκε στις εικόνες της Παναγίας.
Διατάγματα για την τέχνη
Η Τελευταία Κρίση, μια τοιχογραφία στην Καπέλα Σιστίνα του Μιχαήλ Άγγελου (1534–1541), δέχτηκε επίμονες επιθέσεις κατά την Αντιμεταρρύθμιση μεταξύ άλλων για τα γυμνά της (που αργότερα επιζωγραφίστηκαν για αρκετούς αιώνες), για το ότι δεν έδειχνε τον Χριστό καθισμένο ή γενειοφόρο και για την παγανιστική μορφή του Χάρωνατα. Η ιταλική ζωγραφική μετά το 1520, με αξιοσημείωτη εξαίρεση την τέχνη της Βενετίας, εξελίχθηκε στον μανιερισμό, ένα εξαιρετικά εκλεπτυσμένο ρυθμό που αγωνιζόταν για αποτέλεσμα, που ενόχλησε πολλούς εκκλησιαστικούς ως έλλειψη ελκυστικότητας για τη μάζα του πληθυσμού. Η πίεση της εκκλησίας να περιορίσει τις θρησκευτικές εικόνες επηρέασε την τέχνη από τη δεκαετία του 1530 και μετά και οδήγησε στα διατάγματα της τελικής συνεδρίασης της Συνόδου του Τρέντο το 1563 που περιλάμβαναν σύντομες και μάλλον ασαφείς διατάξεις σχετικά με τις εικόνες, που επρόκειτο να έχουν μεγάλο αντίκτυπο στην ανάπτυξη της Καθολικής τέχνης. Οι προηγούμενες καθολικές συνόδους είχαν σπάνια αισθανθεί την ανάγκη να αποφανθούν για αυτά τα θέματα, σε αντίθεση με τις Ορθόδοξες που συχνά είχαν αποφανθεί για συγκεκριμένους τύπους εικόνων.
Το διάταγμα επαναβεβαίωσε το παραδοσιακό δόγμα ότι οι εικόνες αντιπροσώπευαν μόνο το πρόσωπο που απεικονίζεται και ότι η λατρεία τους αποδιδόταν σε αυτό και όχι στην εικόνα και έδωσε περαιτέρω οδηγίες ότι:
''... κάθε δεισιδαιμονία πρέπει να αφαιρεθεί ... κάθε ασέλγεια να αποφευχθεί, με τέτοιο τρόπο ώστε οι μορφές να μην είναι ζωγραφισμένες ή στολισμένες με μια ομορφιά που παρωθεί στη λαγνεία ... δεν φαίνεται τίποτα σε αταξία, ή ακατάλληλα ή μπερδεμένο, τίποτα βέβηλο, τίποτα άσεμνο, δεδομένου ότι η αγιότητα γίνεται ο οίκος του Θεού. Και για να τηρούνται αυτά τα πράγματα όσο πιο πιστά γίνεται η Ιερά Σύνοδος ορίζει να μην επιτρέπεται σε κανέναν να τοποθετήσει ή να προκαλέσει να τοποθετηθεί οποιαδήποτε ασυνήθιστη εικόνα, σε οποιοδήποτε μέρος, ή εκκλησία, χωρίς καμία εξαίρεαη, εκτός από αυτή την εικόνα που έχει εγκριθεί από τον επίσκοπο ...''
Δέκα χρόνια μετά το διάταγμα ο Πάολο Βερονέζε κλήθηκε από το Ιερό Γραφείο για να εξηγήσει γιατί ο Μυστικός Δείπνος του, ένας τεράστιος καμβάς για την τραπεζαρία ενός μοναστηριού, περιείχε, σύμφωνα με τα λόγια του Ιερού Γραφείου: «γελωτοποιούς, μεθυσμένους Γερμανούς, νάνους και άλλες τέτοιες αθλιότητες» καθώς και υπερβολικά κοστούμια και σκηνικά, σε κάτι που είναι πράγματι μια φανταστική εκδοχή μιας βενετσιάνικης γιορτής πατρικίων. Του δηλώθηκε ότι πρέπει να αλλάξει τη ζωγραφική του μέσα σε διάστημα τριών μηνών. Απλώς άλλαξε τον τίτλο σε Γιορτή στον Οίκο του Λευίτη'', ακόμα ένα επεισόδιο από τα Ευαγγέλια, αλλά λιγότερο δογματικά κεντρικό, και δεν υπήρξε συνέχεια.
Σύμφωνα με τον μεγάλο μεσαιωνιστή Εμίλ Μαλ αυτό ήταν «ο θάνατος της μεσαιωνικής τέχνης», αλλά ωχριούσε μπροστά στην Εικονομαχία ορισμένων προτεσταντικών κύκλων και δεν ίσχυε για κοσμικούς πίνακες. Ζωγράφοι και γλύπτες της Αντιμεταρρύθμισης ήταν οι Τιτσιάνο, Τιντορέττο, Φεντερίκο Μπαρότσι, Σκιπιόνε Πουλτσόνε, Ελ Γκρέκο, Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Γκουίντο Ρένι, Άντονι βαν Ντάικ, Μπερνίνι, Θουρμπαράν, Ρέμπραντ και Μπαρτολομέ Εστέμπαν Μουρίγιο.
Μεταρρυθμίσεις πριν από τη Σύνοδο του Tρέντο
Η Σύνοδος του Tρέντο πιστεύεται ότι ήταν το αποκορύφωμα της επιρροής της Αντιμεταρρύθμισης στην εκκλησιαστική μουσική τον 16ο αιώνα. Ωστόσο οι διακηρύξεις της συνόδου για τη μουσική δεν ήταν η πρώτη απόπειρα μεταρρύθμισης. Η Καθολική Εκκλησία είχε εκφραστεί ενάντια στην ολοφάνερη κατάχρηση της μουσικής που χρησιμοποιείτο στη Λειτουργία πριν ακόμη συγκληθεί η Σύνοδος του Tρέντο για να συζητήσει τη μουσική το 1562. Ο χειρισμός του Σύμβολου της Πίστεως και η χρήση μη λειτουργικών ασμάτων αντιμετωπίστηκαν το 1503 και τα κοσμικά άσματα και το κατανοητό του κειμένου στην ψαλμωδία το 1492. Οι εκπρόσωποι στη σύνοδο ήταν απλώς ένας κρίκος στη μακρά αλυσίδα του κλήρου της Εκκλησίας που πίεζε για μια μεταρρύθμιση της μουσικής λειτουργίας ήδη από το 1322.
Τροφοδότης των εκκλήσεων πολλών εκκλησιαστικών μορφών για μεταρρύθμιση ήταν η τεχνική σύνθεσης που ήταν δημοφιλής τον 15ο και 16ο αιώνα στη χρήση μουσικού υλικού και ακόμη και συνοδευτικών κειμένων από άλλες συνθέσεις, όπως μοτέτα, μαδριγάλια και σανσόν. Πολλές φωνές που τραγουδούσαν διαφορετικά κείμενα σε διαφορετικές γλώσσες έκαναν όλα τα κείμενα δύσκολο να ξεχωρίσουν από το μείγμα λέξεων και νοτών. Η λειτουργική μουσική περιείχε τότε μελωδίες (συνήθως τενόρου) και λέξεις από άσματα συχνά με αισθησιακά θέματα.[35] Η λειτουργική μουσική της Εκκλησίας επηρεαζόταν όλο και περισσότερο από κοσμικές μελωδίες και ρυθμούς. Η Σύνοδος του Παρισιού που συνήλθε το 1528, όπως και η Σύνοδος του Τρέντο, έκαναν προσπάθειες να επαναφέρουν την αίσθηση της ιερότητας στο εκκλησιαστικό περιβάλλον και ό,τι ήταν κατάλληλο για τη Λειτουργία. Οι σύνοδοι απλώς ανταποκρίνονταν σε ζητήματα της εποχής τους.
Μεταρρυθμίσεις κατά την 22η συνεδρίαση
Η Σύνοδος του Tρέντο συνεδρίασε σποραδικά από τις 13 Δεκεμβρίου 1545 ως τις 4 Δεκεμβρίου 1563, για να μεταρρυθμίσει πολλούς τομείς της Καθολικής Εκκλησίας. Η 22η συνεδρίαση της συνόδου, που έγινε το 1562, ασχολήθηκε με την εκκλησιαστική μουσική στον Κανόνα 8 στην ενότητα "Καταχρήσεις στη Θεία Λειτουργία" στις 10 Σεπτεμβρίου 1562.
Στον Κανόνα 8 αναφέρεται ότι «Επειδή τα ιερά μυστήρια πρέπει να τελούνται με απόλυτη ευλάβεια, τόσο με βαθύτατη αίσθηση προς τον Θεό και μόνο, όσο και με εξωτερική λατρεία που είναι πραγματικά κατάλληλη και ταιριαστή, ώστε οι άλλοι να γεμίσουν με αφοσίωση και να κληθούν στη θρησκεία: .. Όλα πρέπει να ρυθμιστούν έτσι ώστε οι λειτουργίες, είτε τελούνται μόνο με φωνή είτε με άσματα, με τα πάντα ξεκάθαρα και γρήγορα εκτελεσμένα, να φτάνουν στα αυτιά των ακροατών και να εισχωρούν ήσυχα στις καρδιές τους. Σε εκείνες τις λειτουργίες όπου η μετρημένη μουσική και το όργανο είναι σύνηθες, δεν πρέπει να αναμιγνύεται τίποτα βέβηλο, αλλά μόνο ύμνοι και θεϊκά εγκώμια. Αν ψάλλεται κάτι από τη θεία λειτουργία με το όργανο ενώ αυτή συνεχίζεται, ας απαγγελθεί πρώτα με απλή, καθαρή φωνή, μήπως η ανάγνωση του ιερού λόγου είναι δυσνόητη. Αλλά ο εν γένει τρόπος του τραγουδιού θα πρέπει να υπολογιστεί ώστε να μην προσφέρει μάταιη απόλαυση στο αυτί, αλλά τα λόγια να είναι κατανοητές σε όλους, και έτσι οι καρδιές των ακροατών να παρασυρθούν στην επιθυμία για ουράνιες αρμονίες και ενατένιση των χαρών των μακαρίων».
Ο Κανόνας 8 αναφέρεται συχνά ως το διάταγμα της Συνόδου του Tρέντο για την εκκλησιαστική μουσική, αλλά αυτό είναι μια κραυγαλέα παρανόηση του Κανόνα, ήταν απλώς ένα προτεινόμενο διάταγμα. Στην πραγματικότητα οι εκπρόσωποι στη σύνοδο δεν αποδέχτηκαν ποτέ επίσημα τον Κανόνα 8 στη δημοφιλή του μορφή, αλλά οι επίσκοποι της Γρανάδας, της Κοΐμπρα και της Σεγκόβια πίεσαν να αμβλυνθεί η μακροσκελής αναφορά στη μουσική και πολλοί άλλοι ιεράρχες της συνόδου προσχώρησαν σε αυτό με ενθουσιασμό. Οι μόνοι περιορισμοί που τέθηκαν στην πραγματικότητα από τη 22η συνεδρίαση ήταν να κρατηθούν τα κοσμικά στοιχεία έξω από τη μουσική, επιτρέποντας σιωπηρά την πολυφωνία. Το ζήτημα της κατανοητότητας του κειμένου δεν μπήκε στα τελικά διατάγματα της 22ης συνεδρίαση, αλλά παρουσιάστηκε μόνο σε προκαταρκτικές συζητήσεις. Η 22η συνεδρίαση απαγόρευσε μόνο «λαθραία» και «βέβηλα» πράγματα να αναμιγνύονται με τη μουσική, αλλά ο Παλεότι στις Πράξεις του θέτει σε ίση μοίρα τα ζητήματα της κατανοητότητας.
Η ιδέα ότι η σύνοδος ζήτησε να αφαιρεθεί κάθε πολυφωνία από την Εκκλησία είναι ευρέως διαδεδομένη, αλλά δεν υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτό τον ισχυρισμό. Δεν αποκλείεται ωστόσο κάποιοι Πατέρες να είχαν προτείνει ένα τέτοιο μέτρο. Ο αυτοκράτορας Φερδινάνδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έχει αποκληθεί «σωτήρας της εκκλησιαστικής μουσικής» επειδή δήλωσε ότι η πολυφωνία δεν πρέπει να εκδιωχθεί από την Εκκλησία. Αλλά ο Φερδινάνδος ήταν πιθανότατα θορυβημένος και ανέφερε στη σύνοδο την πιθανότητα πλήρους απαγόρευσης της πολυφωνίας. Η Σύνοδος του Tρέντο δεν εστίασε στο ύφος της μουσικής αλλά στις στάσεις λατρείας και ευλάβειας κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας.