cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νιλς Λίεντχολμ
Συλλογική Καριέρα
Ο Λίντχολμ εντάχθηκε στην πρώτη του ομάδα, Βλαντεμάρσβικς, το 1938. Το 1942 εντάχθηκε στην Σλέιπνερ και το 1946 μετακόμισε στην Νόρσεπινγκ, μια μεγαλύτερη σουηδική ομάδα με την οποία κέρδισε δύο τίτλους σουηδικού πρωταθλήματος. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Νόρσεπινγκ, κέρδισε επίσης 18 συμμετοχές για την εθνική ομάδα της Σουηδίας, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948. Αυτό του έδωσε τελικά την ευκαιρία να ενταχθεί στη Μίλαν το 1949. Έκανε το ντεμπούτο του στην Σέριε Α στις 11 Σεπτεμβρίου 1949 σε μια νίκη 3-1 εναντίον της Σαμπντόρια. Στην πρώτη του σεζόν με τη Μίλαν, ο μέσος έπαιξε 37 παιχνίδια και σημείωσε 18 γκολ. Το 1951, ο Λίεντχολμ κέρδισε το πρώτο από τα τέσσερα πρωταθλήματα που θα κατακτούσε με την ομάδα. Τα επόμενα τρία ήταν το 1955, το 1957 και το 1959. Ένας παίκτης με έναν σύλλογο που περνούσε την καλύτερη περίοδο της ζωής του μέχρι εκείνο το σημείο, ο Λίντχολμ κέρδισε επίσης το Κύπελλο Λατίνων το 1951 και το 1956 και ήταν αρχηγός της Μίλαν στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου το 1958 εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης, χάνοντας 2–3 (μετά από την παράταση). Λέγεται ότι ο σπουδαίος Αλφρέντο Ντι Στέφανο της Ρεάλ Μαδρίτης, που ένιωθε ότι παρά τη νίκη ήταν ένας αγώνας που θα μπορούσε να είχε κερδίσει η Μίλαν. Ζητώντας από τον Λίεντχολμ να ανταλλάξουν φανέλες, ο Λίεντχολμ του είπε «Κράτα το. Αυτό δεν θα έχει σημασία. Το μόνο που θα θυμόμαστε από αυτό το ματς όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε».
Διάσημος για τις ικανότητές του στις πάσες και την τακτική του επίγνωση, ο Λίεντχολμ ήταν ο δημιουργός πολλών από τους στόχους του Γκούναρ Νόρνταλ. Σύμφωνα με το θρύλο, χρειάστηκαν δύο χρόνια αγωνιζόμενος με τη Μίλαν μέχρι που ο Λίεντχολμ έκανε λανθασμένη πάσα στο Σαν Σίρο, κάτι που ήταν σπάνιο και προκάλεσε ένα πεντάλεπτο χειροκρότημα από το κοινό των γηπεδούχων.
Διεθνής καριέρα
Έχοντας βοηθήσει τη Σουηδία να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Ολυμπιακό τουρνουά του 1948, ο Λίεντχολμ ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, που γιορτάστηκε στη χώρα του. Σε ηλικία σχεδόν 36 ετών, βοήθησε τη Σουηδία να φτάσει στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπου η ομάδα έχασε από μια ομάδα της Βραζιλίας που περιλάμβανε τον Ντίντι και τον 17χρονο Πελέ. Ο Λίεντχολμ σκόραρε το πρώτο γκολ του τελικού, γεγονός που τον καθιστά τον γηραιότερο παίκτη που έχει σκοράρει σε Τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ωστόσο, η Βραζιλία αμέτρεψε το σκορ και κέρδισε τον αγώνα με 5–2.
Στυλ παιχνιδιού
Ο Λίεντχολμ ήταν ένας έξυπνος πλέι μέικερ που ήταν γνωστός για το κομψό στυλ παιχνιδιού του, το εξαιρετικό μήκος των πασών του και την ακριβή ικανότητα στην σέντρα καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, καθώς και την όραση του και την τακτική του επίγνωση, που του επέτρεψαν να υπαγορεύει το παιχνίδι υπομονετικά ή να δημιουργεί ευκαιρίες σε συμπαίκτες με το πέλμα, το εσωτερικό ή το εξωτερικό του ποδιού του. Διέθετε επίσης καλή τεχνική, κοντρόλ, κλάση και ακριβές σουτ, παρόλα αυτά ήταν γνωστός ως ένας ανιδιοτελής ομαδικός παίκτης, που έπαιζε με το κεφάλι ψηλά και σπάνια αναλάμβανε ατομικές ντρίμπλες και προτιμούσε να χτίζει επιθέσεις μέσω της κίνησης και των αργών πασών του, επιπλέον, ήταν ένας αθλητικός ποδοσφαιριστής με ισχυρή σωματική διάπλαση, ο οποίος ήταν γνωστός για τον ρυθμό του, τη φυσική του κατάσταση και τον ρυθμό εργασίας του, που του επέτρεψαν να καλύψει πολύ έδαφος και να βοηθήσει και στα δύο άκρα του γηπέδου. Ξεχώρισε επίσης για τις ηγετικές του ικανότητες καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, παρά τον συγκρατημένο χαρακτήρα του, καθώς και τη σωστή συμπεριφορά του, καθώς δεν είχε λάβει ποτέ κίτρινη κάρτα κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία. Ένας πολυδύναμος και καλά ολοκληρωμένος παίκτης, αν και ήταν κυρίως μέσος, ήταν ικανός να παίξει σε πολλές διαφορετικές θέσεις, μεταξύ των οποίων ως επιθετικός χαφ, στα αριστερά ως ευρυγώνιος μέσος, στο εσωτερικό ως επιθετικός κεντρικός μέσος, γνωστός ως ο ρόλος mezzala στην ιταλική ορολογία του ποδοσφαίρου, σε έναν ρόλο μεσαίας γραμμής ως βαθύς πλέι μέικερ, ως επιθετικός ή ακόμα και ως σάρωθρος.
Προπονητική καριέρα
Αφού αποσύρθηκε, ο Λίεντχολμ απόλαυσε λίγο χρόνο στα παρασκήνια στο Μιλάνο, πριν οδηγήσει στον προβιβασμό τη Βερόνα και την Βαρέζε. Αυτό τράβηξε την προσοχή της Φιορεντίνα και στη συνέχεια της Μίλαν, όπου τελικά ανέλαβε τον έλεγχο της πρώτης ομάδας. Τους οδήγησε στο δέκατο πρωτάθλημά τους το 1979 πριν προχωρήσει για να γίνει προπονητής της Ρόμα. Ηγήθηκε κορυφαίων ταλέντων όπως ο Πάουλο Ρομπέρτο Φαλκάο και ο Μπρούνο Κόντι, τους οδήγησε στο δεύτερο πρωτάθλημα της ομάδας το 1983 χρησιμοποιώντας το σύστημα μαρκαρίσματος ζώνης, το οποίο ήταν ασυνήθιστο στην Ιταλία εκείνη την εποχή. Ένα χρόνο αργότερα, η Ρόμα έχασε στα πέναλτι από τη Λίβερπουλ στον τελικό του Κυπέλλου Ευρώπης. Κέρδισε επίσης το Κύπελλο Ιταλίας τρεις φορές με τη Ρόμα, το 1980, το 1981 και το 1984.
Εκτός από το ότι το σύγχρονο παιχνίδι είναι πολύ πιο ξέφρενο και γρήγορο από ό,τι όταν συμμετείχε, ο Λίντχολμ, πάντα επαγγελματίας, παρατήρησε επίσης ότι «[οι παίκτες] δεν κάνουν πολλά για να αποφύγουν τα φάουλ σε αντίπαλους παίκτες. . . Είναι πολύ εύκολο να σταματήσεις έναν παίκτη κάνοντας φάουλ. Η σωστή προπόνηση σε διδάσκει πώς να κερδίσεις την μπάλα χωρίς να κάνεις φάουλ, κάτι που είναι πολύ πιο δύσκολο."
Άλλα αθλήματα
Ήταν επίσης παίκτης μπαντί στο Βαλντεμάρσβικ και στην ομάδα της περιοχής του Ανατολικού Γκότλαντ όταν ήταν νέος. Το 2003 διορίστηκε επίτιμος πρόεδρος της Ιταλικής Ομοσπονδίας Bandy.
Μετέπειτα ζωή και θάνατος
Ο Λίεντχολμ ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Λουσία «Νίνα» Γκαμπότο ντι Σαν Τζιοβάνι, μια κόμισσα που μπορούσε να ανιχνεύσει την καταγωγή της από τη δεκαετία του 900. Αφού αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο (αλλά ζούσε ακόμα στην Ιταλία), ο Λίεντχολμ διατηρούσε έναν αμπελώνα μαζί με τον γιο του Κάρλο. Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 2007 στο σπίτι του στο Κουτσάρο Μονφεράτο, στην επαρχία της Αλεσσάντρια.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Ρόμα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Νόρσεπιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Σουηδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948
Μπολέσλαφ Γ΄ του Πουότσκ
Ο Μπολέσλαφ Γ΄, πολων. Bolesław III (1322/30 - 20 Αυγούστου 1351) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας του Πουότσκ (1336-), κυβερνήτης της Βίζνα και Σοχάτσεφ (1345-), τυπικά υποτελής στη Βοημία καθ' όλο το διάστημα της εξουσίας του.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Βεντσεσλάου δούκα τού Πουότσκ και της Νταννίλα (βαπτίστηκε Ελισάβετ), κόρης τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.
Ήταν ανήλικος, όταν το 1336 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Μπολέσλαφ Γ΄ κληρονόμησε τις κτήσεις εκείνου με επίτροπο της αρχής τους θείους του Σιεμόβιτ Β΄ και Τρόιντεν Α΄. Το 1340 ενηλικιώθηκε και ανέλαβε την αρχή. Πέντε έτη μετά, το 1345 απεβίωσε ο Σιεμόβιτ Β΄ άτεκνος και ο Μπολέσλαβ Γ΄ κληρονόμησε τις περιοχές Βίζνα και Σοχάτσεφ.
Πιθανόν ως την αρχή της εξουσίας του ο Μπολέσλαφ Γ΄ ήταν υποτελής τού Ιωάννη τού Οίκου τού Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας, ο οποίος εγγυόταν την αρτιότητα των κτήσεών του μεταξύ των δύο ισχυρών γειτόνων του, τού Τευτονικού Τάγματος και της Πολωνίας. Με σκοπό να συνεχιστεί η προστασία αυτή και μετά τον θάνατο τού Ιωάννη, το 1341 ο Μπολέσλαφ Γ΄ ανανέωσε την όρκο υποτέλειας στον Κάρολο (Δ΄), πρωτότοκο γιο και κληρονόμο τού βασιλιά της Βοημίας.
Απεβίωσε άγαμος και άτεκνος.
Δελφίν ΙΙ (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Δελφίν ΙΙ Υ-9 ήταν τύπου "V". Παραγγέλθηκε από την Βρετανία στις 23 Απριλίου 1945 μαζί με τα υπόλοιπα τρία του ίδιου τύπου Αργοναύτης, Πιπίνος και Τρίαινα Ι που αποτελούσαν τον πυρήνα του στολίσκου των υποβρύχιων κατά την μεταπολεμική περίοδο. Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Vickers–Armstrongs Ltd. naval construction works, Barrow in Furness, UK με το όνομα HMS Vengeful. Καθελκύστηκε στις 20 Ιουλίου 1944. Επεστράφηκε στην Βρετανία το 1957, όπου και παραδόθηκε στο λιμάνι της Μάλτας.
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
That Dog (άλμπουμ)
Το "That Dog" (εμφανίζεται ως that dog.) είναι το ομώνυμο ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ των That Dog. Αρχικά είχε κυκλοφορήσει ως EP από την Magnatone Products το 1993 και αργότερα μέσα στην ίδια χρονιά με επιπλέον τραγούδια κυκλοφόρησε ως στούντιο άλμπουμ από από την 4AD στο Ηνωμένο Βασίλειο. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε και στις ΗΠΑ από την DGC Records. Το "Old Timer" ήταν το μόνο single του άλμπουμ και το βίντεο κλιπ του σκηνοθετήθηκε από τον Spike Jonze.
Στούντιο άλμπουμ
Όλη η μουσική γράφτηκε από τους That Dog. Όλοι οι στίχοι γράφτηκαν από την Anna Waronker, εκτός των σημειωμένων
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993 Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Γκούντερ Πάουλι
Ο Pauli είναι μέλος του Club of Rome, στο οποίο υπηρέτησε επί τρία έτη – από το 2017 – ως εκλεγμένο μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής.
Έχει επίσης υπηρετήσει ως σύμβουλος κυβερνήσεων στην Ισπανία,  Αργεντινή  και Ιταλία.
Ο Πάουλι έχει εργαστεί και ως συγγραφέας, ιδιαίτερα για το The Blue Εcοnomy. Το πρώτο του βιβλίο ήταν η βιογραφία του Δρ. Aurelio Peccei, ιδρυτή του Club of Rome, του οποίου υπήρξε βοηθός από το 1979 ως το 1984.
Το 1989 εκλέχθηκε ανεξάρτητο αναπληρωματικό μέλος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θέση που δεν κατέλαβε ποτέ.
Το 1994 ο Πάουλι ίδρυσε την πρωτοβουλία Zero Emissions Research Initiative (ZERI).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι συγγραφείς Κατηγορία:Οικονομολόγοι
625
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 625 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιώργος Ρήγας
Ο '''Γιώργος Ιωαν. Ρήγας''' (1921-2014) γεννήθηκε στο μικρό ορεινό χωριό Ζωριάνος στη Φωκίδα, οπού έζησε τα νεανικά του χρόνια.
Είναι αυτοδίδακτος λαϊκός ζωγράφος (ναΐφ) και η ζωγραφική του εμπνέεται από αναμνήσεις και προσωπικά του βιώματα από τη ζωή, αλλά και από έθιμα του χωριού του, τις γιορτές, τις εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες των κατοίκων του και γενικότερα από εικόνες της ορεινής υπαίθρου, όπως αυτός τις έζησε.
Ευτύχησε να δει κατά τη διάρκεια του βίου του έργα του να εκτίθενται σε μουσεία, γκαλερί και διάφορους άλλους χώρους τέχνης τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, (Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Η.Π.Α. κ.λ.π.) και ήδη κάποια από αυτά έχουν αποκτηθεί από σημαντικούς ιδιώτες συλλέκτες και δημόσιους οργανισμούς. Εκθέσεις των έργων του, που διοργανώνονται μετά από τον θάνατο του, εξακολουθούν να αποσπούν ενθουσιώδη σχόλια τόσο από το κοινό, όσο και από τεχνοκριτικούς.
Η διεθνής αναγνώριση του επισφραγίσθηκε με την καταχώρηση σχετικού λήμματος στην εγνωσμένου κύρους εγκυκλοπαίδεια τέχνης "World Encyclopedia of Naive Art", αλλά και από δημοσιεύματα διακεκριμένων κριτικών τέχνης, όπως η Αγγελική Ταμβάκη και άρθρα του διεθνούς τύπου.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Transformers 4: Εποχή Αφανισμού
Τα Transformers 4: Εποχή Αφανισμού (πρωτότυπος τίτλος Transformers: Age of Extinction) είναι αμερικανική ταινία δράσης και επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 2014, βασισμένη στα παιχνίδια Transformers. Η ταινία, η οποία συνδυάζει γραφικά υπολογιστών με ζωντανή δράση, σκηνοθετήθηκε από τον Μάικλ Μπέι, με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ ως εκτελεστικό παραγωγό, είναι η χρονική συνέχεια (sequel) της τρίτης ταινίας Transformers και αποτελεί το τέταρτο μέρος της σειράς ταινιών Transformers με πρωταγωνιστές τους Μαρκ Γουόλμπεργκ ως τον Κέιντ Γιέιγκερ, την Νίκολα Πέλτζ, Κέλσι Γκράμερ, Τζακ Ρεΐνορ, Τ.Τζέι Μίλερ, Λι Μπίνκπινγκ και Σοφία Μαΐλς ενώ οι Πίτερ Κάλεν και Φρανκ Γουέλκερ δανείζουν τις φωνές τους στον Όπτιμους Πράιμ και στον Γκάλβατρον αντίστοιχα.
Το πρότζεκτ αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 2011, μετά την επιτυχία της τρίτης ταινίας. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει στο πόστο του εκτελεστικού παραγωγού. Παρά τη μικτή κριτική αντίδραση για τον ανασχεδιασμό των χαρακτήρων και τις κριτικές που στηλίτευαν την επικέντρωση στους ανθρώπινους χαρακτήρες εις βάρος των ρομπότ, το Transformers 4 ήταν εμπορική επιτυχία, με εισπράξεις πάνω από 1.104 δισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Μία συνέχεια, το Transformers: Ο Τελευταίος Ιππότης κυκλοφόρησε το 2017 και ήταν η τελευταία ταινία Transformers σκηνοθετημένη από τον Μάικλ Μπέι.
Περίληψη
Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας. Όσα Transformers βρίσκονται στην Γη πλέον κρύβονται από τους ανθρώπους, δίοτι οι άνθρωποι πλέον τους καταδιώκουν. Ο Όπτιμους Πραΐμ κρύβεται στο σπίτι ενός ανθρώπου, ονόματι Κεΐντ Γιεΐγκιερ. Όταν ο ίδιος το μάθει αυτό, αυτός θα προσπαθήσει να βοηθήσει τον Όπτιμους Πράιμ να ανακαλύψει την αλήθεια σχετικά με τους λόγους όπου οι άνθρωποι διώκουν τα Transformers και να αποδώσει την δικαιοσύνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μίσιγκαν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Transformers (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάικλ Μπέι Κατηγορία:Ταινίες Di Bonaventura Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Λορέντζο ντι Μποναβεντούρα Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Μουσική στο Μπασκορτοστάν
Η πρώτη μεγάλη μελέτη για την μουσική του Μπασκορτοστάν εμφανίστηκε το 1897, όταν εθνογράφος Σ. Γ Ριμπάκοφ έγραψε το Μουσική και Τραγούδια από των Μουσουλμάνων των Ουραλίων και Μελέτες από τον Τρόπο Ζωής Τους. Αργότερα, ο Λ. Ν. Λεμπεντίνσκι συνέλεξε πολλά δημοτικά τραγούδια στο Μπασκορτοστάν αρχίζοντας το 1930. Το ίδρυμα Κρατικό Ινστιτούτο Τεχνών της Ουφά χορηγεί έρευνα στο πεδίο.
Το κουράι είναι το πιο σημαντικό όργανο στο μπασκιρικό σύνολο που αποτελείται από ένα ειδικό καλάμι που βρίσκεται μόνο στα Ουράλια Όρη.
Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν ιδρύθηκε το 1992 υπό την ηγεσία του Ταχίρ Καμάλοφ. Έγινε μία από τις σημαντικότερες συμφωνικές ορχήστρες στα τέλη του 20ου αιώνα η Ρωσία.
Ο Γ. Μπασκαράι, ο πρώτος καλλιτεχνικός ηγέτης της λαϊκής θεατρικής χορογραφίας των Μπασκίρ, ίδρυσε ένα  επαγγελματικό χορευτικό συγκρότημα το 1939. Αυτό το συγκρότημα έχει ταξιδέψει σε όλο σχεδόν τον κόσμο.
Το Κουράι, το σύμβολο της μπασκιρικής μουσικής χρησιμοποιείται στη σύγχρονη λαϊκή μουσική. Ο Ζαχίρ ΜπαγίκBayiq έπαιξε το Μερικά Αινίγματα και δικές τους μελωδίες (Κουράι-CD χωρού).
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπασκορτοστάν
Τέκε
Οι Τέκε είναι μεγάλη και πολιτικά η σημαντικότερη φυλή των Τουρκμένων στο Τουρκμενιστάν.
Ιστορία
Οι Τέκε ήρθαν υπό τον έλεγχο των Ρώσων στην δεκαετία του 1880. Οι Τέκε είχαν σημαντική επιρροή στις άλλες τουρκμενικές φυλές, καθώς ήταν η μεγαλύτερη και δυνατότερη φυλή. Οι Τέκε κατάφεραν να νικήσουν τους Πέρσες σε διάφορες επιθέσεις των δεύτερων στον 19ο αιώνα.
Η σοβιετική πολιτική περί εθνικοτήτων κατάφερε να εξαφανίσει τις φυλετικές ταυτότητες του Τουρκμενιστάν, αλλά σήμερα είναι ακόμη σημαντικές. Οι Τέκε (ιδιαίτερα η υποομάδα Αχάλ Τέκε) παραδοσιακά κυριαρχούν στο πολιτικό προσκήνιο. Οι πρόεδροι Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ και Γκενάντι Μπερντιμουχαμέντοφ κατάγονται από την υποομάδα Αχάλ Τέκε.
Δημογραφικά στοιχεία
Η φυλή Τέκε μπορεί να διαιρεθεί σε δύο υποομάδες. Αυτές είναι οι Αχάλ Τέκε και Μαρί Τέκε. Η επίσημη τουρκμενική γλώσσα βασίζεται στις διαλέκτους των δύο παραπάνω υποομάδων.
Κάρολος Αύγουστος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1844-1894)
Ο Κάρολος-Αύγουστος, γερμ. Karl-August (31 Ιουλίου 1844 - 20 Νοεμβρίου 1894) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν διάδοχος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου-Αλεξάνδρου μεγάλου δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Σοφίας των Νάσσαου, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ των Κάτω Χωρών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1873 την 2η εξαδέλφη του Παυλίνα των Βέττιν, κόρη του Χέρμαν πρίγκιπα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ριζίτικα τραγούδια
Τα ριζίτικα τραγούδια είναι το παλαιότερο είδος κρητικής μουσικής και προέρχονται κυρίως από τη Δυτική Κρήτη, ωστόσο είναι διαδεδομένα και στην κεντρική και ανατολική Κρήτη. Ρίζες, είναι οι υπώρειες των βουνών. Μια άποψη λέει ότι από τις ρίζες των βουνών έλαβαν την ονομασία τους αυτά τα τραγούδια, από τον Ψηλορείτη, τη Δίκτη και τα Λευκά Όρη. Μια άλλη άποψη υποστηρίζει ότι τα τραγούδια της ρίζας, των προγόνων, της γενιάς, τα ονόμασε ο λαός Ριζίτικα. Σήμερα με τον όρο ριζίτικα νοούνται όλα εκείνα τα τραγούδια αγνώστων δημιουργών τα οποία έφτασαν στις μέρες μας μεσώ της παράδοσης από περασμένους αιώνες.
Περιγραφή
Τα ριζίτικα τραγούδια δεν έχουν ονόματα, αναφερόμαστε σε αυτά με τον πρώτο τους στίχο, ή με κάποιον άλλο στίχο τους. Τα ριζίτικα τραγούδια δε χορεύονται, χωρίζονται παραδοσιακά σε τραγούδια της τάβλας και της στράτας. Ο Παπαγρηγοράκης Ιδομενέας στο βιβλίο του Τα Κρητικά ριζίτικα τραγούδια, τα ταξινόμησε σε 32 μελωδίες, ενώ βρήκε 31 τραγούδια να έχουν δικές τους μοναδικές μελωδίες, πάντα σε μείζονες κλίμακες. Η μουσική τους είναι σοβαρή και με στοιχεία πόνου. Τυπικά, πρώτα άδεται ένας στίχος από έναν τραγουδιστή και κατόπιν επαναλαμβάνεται χορωδιακά, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο. Δεν υπάρχει πάντα ομοιοκαταληξία, ο στίχος δεν είναι πάντα δεκαπεντασύλλαβος αν και αυτός υπερέχει στατιστικά.
Τραγούδια
Ο Διγενής είναι ένα μνημείο της κρητικής μουσικής και για πολλούς η επιτομή του ακριτικού κύκλου. Η μουσική του είναι επική και οι στίχοι αψεγάδιαστοι. Εξιστορεί το υπερφυσικό όχι με κατορθώματα και άθλους αλλά με το αίσθημα του φόβου, ο άνθρωπος τρομάζει στη θέα της γης που είναι έτοιμη να τον υποδεχτεί και ανατριχιάζει στη θέα της πλάκας που θα τον σκεπάσει, στην περίπτωση του Διγενή αυτά αντιστρέφονται. Στο δεύτερο μέρος, ενώ πεθαίνει, δεν ζητά τη θεία βοήθεια να τον πάει στον ουρανό και να τον απαλλάξει από τα δεινά του, άλλα εύχεται να μπορούσε να σκαρφαλώσει μόνος του, να διπλωθεί να κάτσει.
Ένα ιστορικό ριζίτικο με θέμα τον κρητικό πόλεμο του 1644 – 1669 μαρτυρά τη διχόνοια μεταξύ των χριστιανών κατά τη διάρκεια του πολέμου, και εν ολίγοις εξηγεί τους μαζικούς εξισλαμισμούς που ακολούθησαν την πτώση του κάστρου το 1669.
Ένα από τα παλαιότερα ριζίτικα, το οποίο ο Καβρουλάκης θεωρεί ότι έχει τις ρίζες του στην εποχή του εμιράτου της Κρήτης είναι το παρακάτω:
Οι βίγλες εκ του λατινικού vigilare, ήταν καταλύματα στις κορυφές βουνών με θέα ακτές που θεωρούταν επίφοβες για απόβαση εισβολέων. Η έννοια του πρώτου συνθετικού (λουβο-) της λέξης λουβοσαρακηνός φαίνεται ότι έχει χαθεί στον χρόνο.
Το πιο γνωστό ριζίτικο εκτός Κρήτης είναι το Πότε θα κάμει ξαστεριά, το οποίο αναφέρεται σε κάποια βεντέτα του 16ου αιώνα, ανάμεσα στην οικογένεια πιθανόν Γιάνναρη, και εκείνη των Μουσούρων, τους οποίους αναφέρει το τραγούδι σε όλες του τις παραλλαγές. Οι Μουσούροι και ο τόπος κατοικίας τους αναφέρονται επίσης και σε ενετικές πηγές του 16ου αιώνα, όχι με καλά σχόλια. Η παλαιότερη μορφή του τραγουδιού ήταν η εξής:
Σελίδες
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κρήτης Κατηγορία:Δημοτική μουσική
Φυσικό καταφύγιο Σρεμπάρνα
Το Φυσικό καταφύγιο Σρεμπάρνα (βουλγαρικά: Сребърна) βρίσκεται στη βόρεια Βουλγαρία κοντά στον Δούναβη, περίπου 17 χλμ. δυτικά της πόλης Σιλίστρα. Εκτείνεται σε περισσότερα από 6000 στρέμματα στα οποία ενδημούν 99 και ξεχειμωνιάζουν 80 είδη μεταναστευτικών πουλιών.
Ιστορία
Η λίμνη Σρεμπάρνα ανακηρύχθηκε ήδη από το 1942 σε εθνικό επίπεδο ως καταφύγιο πουλιών και το 1948 ως εθνικό πάρκο. Ακολούθησε η αναγνώριση της το 1973 ως υγρότοπος διεθνούς σημασίας, το 1975 η ένταξη της στη σύμβαση Ραμσάρ και το 1977 αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από την UNESCO ως βιότοπος. Το 1983 ορίστηκε μια ζώνη προστασίας γύρω από τη λίμνη και την ίδια χρονιά προστέθηκε στον κατάλογο των μνημείων της παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η κατασκευή ενός φράγματος στο Δούναβη οδήγησε στη σταδιακή αποξήρανση της λίμνης μιας και εμπόδισε την ετήσια πλημμύρα του ποταμιού. Αυτό οδήγησε στο να τεθεί ο δρυμός από το 1992 έως το 2002 στα μνημεία υπο κίνδυνο της λίστας επειδή, ανάμεσα στα άλλα, καταγράφηκε μείωση του πληθυσμού των πελεκάνων.
Η λίμνη
Η Σρεμπάρνα βρίσκεται στις πεδιάδες κατάκλυσης ένα χιλιόμετρο νότια του Δούναβη, το φυσικό σύνορο με τη γειτονική Ρουμανία, και 19 χλμ. από τη Σιλίστρα. Οι ακριβείς γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι: 44°07'N, 27°04'E. Η προστατευόμενη περιοχή καταλαμβάνει μια επιφάνεια 6000 στρεμμάτων και βρίσκεται σε υψόμετρο ανάμεσα στα 10 με 13 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η λίμνη καταλαμβάνει μια επιφάνεια 1200 στρεμμάτων ανοικτού νερού και περιλαμβάνει και 4.000 στρέμματα καλαμόνων. Το βάθος της φτάνει τα 3,3 μέτρα.
Χλωρίδα
Το καταφύγιο της Σρεμπάρνα ανήκει βιογεωγραφικά στις κεντροευρωπαϊκές δενδρώδεις διαπλάσεις. Το τοπίο περιλαμβάνει λιμνάζοντα νερά με υδρόβια βλάστηση, βάλτους, καλαμώνες, υδρότοπους, λειβάδια και εκτάσεις με λεύκες. Το κυρίαρχο είδος βλάστησης είναι το καλάμι (Phragmites australis) και επίσης το λευκό νούφαρο του γένους Nymphaea alba καθώς και διάφορα είδη ιτιάς. Συνολικά στο πάρκο βρίσκονται 2 είδη βλάστησης που βρίσκονται υπό εξαφάνιση σε διεθνές επίπεδο και 11 που απειλούνται σε εθνικό επίπεδο.
Πανίδα
Εκτός από τα πολλά είδη πουλιών στο πάρκο υπάρχουν 41 είδη θηλαστικών, 18 ψαριών, 14 ερπετών και 12 αμφίβιων.
Πρόσβαση
Υπάρχουν οργανωμένες διαδρομές για την επίσκεψη στο καταφύγιο ενώ το ψάρεμα και το κυνήγι απαγορεύονται. Ολόκληρη η περιοχή περιβάλλεται από έναν φράκτη. Ένα Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, μέρος του καταφυγίου, δέχεται ετησίως περίπου 15.000 επισκέπτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βουλγαρία Σρεμπαρνα Σρεμπαρνα
623
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 623 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ζωοδόχος Πηγή Ακαδημίας
thumb|right|320x320px|Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής Αθηνών
Ανοικοδόμηση
thumb|right|320x320px|Αναμνηστική πλάκα στον Γ.Γεννάδιο Το 1843, οι κάτοικοι της περιοχής αποφάσισαν να οικοδομήσουν ναό για να καλύψουν τις λατρευτικές τους ανάγκες, χωρίς όμως να έχουν τους απαραίτητους πόρους, με αποτέλεσμα να διενεργούν συνεχώς εράνους.
Ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής άρχισε, τελικά, να οικοδομείται το 1846 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Δημητρίου Ζέζου. Την ευθύνη της ανοικοδόμησης είχε αναλάβει προσωπικά ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο οποίος δώρισε και τον χώρο που χρειαζόταν. Η πρώτη επιτροπή ανεγέρσεως αποτελούνταν από τους Γεώργιο Γεννάδιο, Κωνσταντίνο Σχινά, Γεώργιο Σκούφο, Κ. Καρατζά και Δεκόζη Βούρο. Τελικά μετά από πολλές δυσκολίες η αποπεράτωση έγινε τον Μάρτιο του 1852.
Ο ναός συμπεριλήφθηκε μεταξύ των 20 ενοριών της πόλεως των Αθηνών (Β.Δ. 1858) και έχει χαρακτηριστεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως ιστορικό και καλλιτεχνικό οικοδόμημα (Φ.Ε.Κ. 1112/21-12-1972).
Αρχιτεκτονική
Ήταν αρχικά μια τρίκλιτη βασιλική με επιμήκη κάτοψη σχήματος ορθογωνίου παραλληλογράμμου. Το 1950 με σχέδια του αρχιτέκτονα Βασιλείου Κασσάνδρα προστέθηκε ακόμη ένα κλίτος στην νότια πλευρά του αρχικού ναού, στο οποίο υπάρχουν γυναικωνίτης και υπόγεια αίθουσα. Το 1900 κτίσθηκε το κωδωνοστάσιο και το 1935 το οικονομάτο του ναού.
Η εσωτερική διακόσμηση περιλαμβάνει αγιογραφίες αναγεννησιακού ρυθμού του ζωγράφου Τάσου Λουκίδη (από το 1920). Μικρότερα θέματα και τις εικόνες του τέμπλου φιλοτέχνησε ο Π. Γεραλής και ο Νικολάου, ενώ οι βυζαντινές προσθήκες είναι έργα Σπυριδ. Καρδαμάκη.
Η ομώνυμη συνοικία
Η συνοικία της Ζωοδόχου Πηγής συνορεύει με τις συνοικίες Ακαδημία, Πλατεία Κάνιγγος και Εξάρχεια. Πήρε την ονομασία της απ' τον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής γύρω απ' τον οποίο αναπτύχθηκε. Εξυπηρετείται απ' το Σταθμό Πανεπιστήμιο του Μετρό και από πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλλεϊ.
Πηγές
Κατηγορία:Νεότεροι ναοί στην Αθήνα Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Νήσος Λορντ Χάου
thumb|right|280px|Ανεπίσημη σημαία της Νήσου Λορντ Χάου
Η Νήσος Λορντ Χάου (αγγλ.: Lord Howe Island), είναι ένα μικρό νησί στη Θάλασσα της Τασμανίας, 600 χιλιόμετρα ανατολικά της ηπειρωτικής χώρας της Αυστραλίας. Διοικητικά υπάγεται στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας. Έχει χερσαία έκταση 14,6 τ.χλμ και μόνιμο πληθυσμό 347 κατοίκων.
Το Σύμπλεγμα Νήσων Λορντ Χάου, το οποίο περιλαμβάνει και την Πυραμίδα του Μπολ ανακηρύχτηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1982.
Ρενάτο Σιβέλι
Ο Ρενάτο Σιβέλι είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 14 Οκτωβρίου 1983 στο Πεουαχό της Αργεντινής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Με ύψος 1,93 μέτρα και βάρος 89 κιλά, διαθέτει επίσης ιταλική υπηκοότητα.
Ο μικρός του αδερφός Λουσιάνο, αγωνίζεται για λογαριασμό της Κλουμπ Λιμπερτάδ στην Παραγουάη.
Ξεκινήματα
Ο Ρενάτο ξεκίνησε την καριέρα του στη διάρκεια της σεζόν 2003-2004 με την ομάδα της ΚΑ Μπάνφιλντ, όπου παρέμεινε για διάστημα 2,5 σεζόν, προτού εντοπιστεί από την Μαρσέιγ, όπου και παραχωρήθηκε δανεικός με οψιόν αγοράς στις 31 Ιανουαρίου 2006. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Λιγκ 1 απέναντι στη Μετς καθώς ο βασικός αμυντικός του συλλόγου, Μπόστιαν Σέζαρ, ήταν τραυματίας και ψηφίστηκε ως MVP της συγκεκριμένης αναμέτρησης από τους επισκέπτες του OM.net, της επίσημης ιστοσελίδας της Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Νταούκι
Το νταούκι, ταούκι, μέρλαγγος ή μπακαλιάρος (επιστημονική ονομασία: Merlangius merlangus) είναι ψάρι της οικογένειας των γαδίδων. Αποτελεί σημαντικό αλίευμα στον ανατολικό βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό και στη βόρεια Μεσόγειο, στη δυτική Βαλτική και στη Μαύρη Θάλασσα.
Ρενάτο Σιβέλι
Ξεκινήματα
Έχοντας παραχωρηθεί ως δανεικός για τη σεζόν 2007-2008 στην αργεντίνικη Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα, επέστρεψε στη Μαρσέιγ τον Ιούνιο του 2008 έχοντας, εκ νέου, ρόλο αναπληρωματικού για τη σεζόν 2008-2009, με τον Γκέρετς να προτιμά στη θέση του τους Ζουμπάρ και Χίλτον.
Στις 22 Φεβροαυρίου 2009, κι ενώ δεν είχε αγωνιστεί σε επίσημο αγώνα για διάστημα οκτώ μηνών, ο Ρενάτο πήρε τη θέση του Ζυλιάν Ροντριγκές, ο οποίος είχε τραυματιστεί στο 32ο λεπτό της αναμέτρησης για την 25η αγωνιστική της Λιγκ 1 απέναντι στη Λε Μαν στο Σταντ Βελοντρόμ. Στη συνέχεια, ο Έρικ Γκέρετς τον εμπιστεύτηκε και κατάφερε να καθιερωθεί χωρίς να ξαναχάσει τη θέση βασικού στο κέντρο της άμυνας δίπλα στον Βιτορίνο Χίλτον, υποβιβάζοντας, έτσι, τον Ζυλιάν Ροντριγκές και τον Ρονάλντ Ζουμπάρ στον πάγκο των αναπληρωματικών, τον πρώτο για τα πειθαρχικά του παραπτώματα, τον δεύτερο για τις επαναλαμβανόμενες κακές του εμφανίσεις. Συμμετείχε στην κούρσα τίτλου των Μασσαλών πετυχαίνοντας, στη διάρκειά της, τέρματα καθοριστικής σημασίας για την ομάδα του απέναντι στις Ναντ και Λοριάν. Ωστόσο, οι επιδόσεις του αποδείχτηκαν μη-ικανοποιητικές, καθώς ενώ το συμβόλαιό του ολοκληρωνόταν στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ με το πέρας της σεζόν 2008/2009 και καθώς δεν περιλαμβανόταν, πλέον, στα πλάνα του προπονητή του συλλόγου Ντιντιέ Ντεσάν, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε.
Νταούκι
Περιγραφή
Το νταούκι έχει τρία ραχιαία πτερύγια με συνολικά 30 έως 40 μαλακές ακτίνες και δύο πρωκτικά πτερύγια με 30 έως 35 μαλακές ακτίνες. Το σώμα είναι μακρύ και το κεφάλι μικρό και το μουστάκι στο πηγούνι, εάν υπάρχει, είναι πολύ μικρό. Αυτό το ψάρι μπορεί να φτάσει σε μέγιστο μήκος περίπου 70 εκατοστά. Το χρώμα του μπορεί να είναι κιτρινωπό-καφέ, πρασινωπό ή σκούρο μπλε, οι πλευρές κιτρινωπό γκρι ή λευκό και η κοιλιά ασημί. Υπάρχει μια χαρακτηριστική μαύρη κηλίδα κοντά στη βάση κάθε θωρακικού πτερυγίου.
Ρενάτο Σιβέλι
ΟΖΚ Νις
Αφού είχε υπογράψει συμβόλαιο διάρκειας 5 ετών τον Αύγουστο του 2009 με τη Σαν Λορένσο, ο Σιβέλι, επιμένοντας να επιστρέψει στη Γαλλία, παραχωρήθηκε ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν στην ΟΖΚ Νις με οψιόν αγοράς της τάξεως των 1,7 εκατομμυρίων ευρώ. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την ΟΖΚ Νις στις 6 Μαρτίου 2010 απέναντι στη Νανσί, έπειτα από κεφαλιά στο 7ο λεπτό.
Νταούκι
Κατανομή και οικότοπος
Το ταούκι απαντάται από τον βορειοανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό. Η κατανομή του εκτείνεται από τη νοτιοανατολική Θάλασσα του Μπάρεντς και την Ισλανδία έως τη Σκανδιναβία, τη Βαλτική Θάλασσα, τη Βόρεια Θάλασσα, την Πορτογαλία, τη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο Πέλαγος, την Αδριατική Θάλασσα και τμήματα της Μεσογείου. Εμφανίζονται σε αμμώδεις, λασπώδεις και βοτσαλωτούς βυθούς σε βάθη έως περίπου 100 μέτρα.
Ρενάτο Σιβέλι
ΟΖΚ Νις
Την 1η Ιουλίου 2010, η ομάδα από την Κυανή Ακτή έκανε χρήση της ρήτρας αγοράς του παίκτη. Ο Σιβέλι υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Νις έως τον Ιούνιο του 2013.
Στην έδρα της Ρενς, σε μία αναμέτρηση για την 8η αγωνιστική της Λιγκ 1, σημείωσε την 100ή του επίσημη συμμετοχή με τη φανέλα των μελανέρυθρων. Με αυτό τον τρόπο, η Νις έγινε η ομάδα με την οποία ο Σιβέλι έχει σημειώσει τον μεγαλύτερο αριθμό συμμετοχών σε όλη του την καριέρα.
Αγωνιστικό Στυλ
Έχοντας ηγετική φυσιογνωμία χάρη στην αργεντίνικη "grinta" του, ιδιαίτερα επικίνδυνος για οποιονδήποτε αντίπαλο κάτοχο της μπάλας, τις περισσότερες φορές επεμβαίνει με σκληρά μαρκαρίσματα, ενώ το μεγάλο ύψος του του δίνει συχνά το πλεονέκτημα στις εναέριες μονομαχίες και στις στημένες φάσεις. Τις περισσότερες φορές λάθος όσον αφορά τις αντιδράσεις του, με περιορισμένες τεχνικές ικανότητες και με σημαντικό μειονέκτημα τον αργό ρυθμό παιχνιδιού του και τις κακές μεταβιβάσεις του, καταφέρνει, ωστόσο, να τα αναπληρώσει με το πάθος και την αυτοθυσία που βγάζει στις διεκδικήσεις της μπάλας. Στο επιθετικό κομμάτι, διακρίνεται για την ικανότητά του στο ψηλό παιχνίδι στις στημένες φάσεις, απ'όπου έχει πετύχει και αρκετά τέρματα με κεφαλιές, οι οποίες αποτελούν και το βασικό του όπλο.
Καριέρα
Τελευταία ενημέρωση στις 20 Μαΐου 2013
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάνφιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Λορένσο Αλμάγρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Νταούκι
Χρήσεις
Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, το νταούκι ήταν ένα φτηνό ψάρι, που θεωρείτο ως φαγητό για τους φτωχούς ή για τα κατοικίδια ζώα. Το νταούκι φέρεται επίσης να χρησιμοποιείται ως πληρωτικό σε αλεύρι, σιτάρι, κριθάρι ή σίκαλη. Σε περιόδους ελλείψεων, ιδίως τον δέκατο όγδοο αιώνα, οι μύλοι και οι αρτοποιοί κατηγορούσαν συνήθως ότι χρησιμοποιούσαν νταούκι για να κόψουν το αλεύρι τους, καθώς το κόστος των ψαριών ήταν χαμηλότερο από αυτό των πραγματικών σιτηρών. Η γενική μείωση των ιχθυαποθεμάτων σημαίνει ότι έχει πλέον μεγαλύτερη αξία.
To 1987 αλιεύτηκαν 151 χιλιάδες τόνοι, από τους οποίους οι 120 χιλιάδες στον βορειοανατολικό Ατλαντικό. Το 1999 το συνολικό βάρος των αλιευμένων ψαριών είχε μειωθεί στους 75.245 τόνους, με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία να είναι οι μεγαλύτεροι αλιευτές από πλευράς βάρους. Αλιεύεται με τράτες και παραγάδι. Το ψάρι καταναλώνεται καπνιστό, παστό καθώς και φρέσκο, φιλεταρισμένο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Γαδόμορφα Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Ψάρια του Ατλαντικού Ωκεανού
Καρά Αχμέτ πασάς
Ο Καρά Αχμέτ Πασάς (τούρκικα:Kara Ahmet Paşa) (- 28 Σεπτεμβρίου 1555) ήταν Μεγάλος Βεζίρης κατά τους χρόνους 1553 - 1555,επί βασιλείας Σουλεϊμάν Α΄.Ο Καρά Αχμέτ Πασάς ήταν επίσης γαμπρός του Σουλεϊμάν,καθώς είχε παντρευτεί την αδερφή του,Φατμά Σουλτάν.
Ζωή
Ο Καρά Αχμέτ Πασάς καταγόταν από την Αλβανία,αλλά δεν ξέρουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε.Στην αρχή ήταν Μπεϊλερμπέης της Ρωμυλίας.Ο Καρά Αχμέτ Πασάς ήταν σύζυγος της Φατμά Σουλτάν που ήταν αδερφή του Σουλεϊμάν Α΄ και κόρη του Σελίμ Α΄.Ο Καρά Αχμέτ Πασάς έγινε βεζίρης μετά την καθαίρεση του Ρουστέμ Πασά (6 Οκτωβρίου 1553) μέχρι τις 28 Σεπτεμβρίου 1555.Μετά την καθαίρεση του Ρουστέμ Πασά,ο Ρουστέμ συνεργάστηκε με την Χουρέμ Σουλτάν με αποτέλεσμα το 1555 να εκτελεστεί από τον Σουλεϊμάν.Τάφηκε στο Τέμενος Καρά Αχμέτ Πασά που φτιάχτηκε από τον Μιμάρ Σινάν προς τιμήν του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής
Μαρίκα Κρεβατά
Η Μαρίκα Κρεββατά (Αθήνα 12 Ιουνίου 1910 - 14 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σταμάτη Κρεββατά (μουσικού) και της Σοφίας (επίσης ηθοποιού - στην Κωνσταντινούπολη, το γένος Παντελιάδη). Σε ηλικία 2 ετών έχασε τον πατέρα της και τη μικρότερη αδελφή της, Θάλεια. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε πολύ φτωχά. Έτσι από πολύ νωρίς εμφανίζεται στο θέατρο περισσότερο για να μη μένει μόνη στο σπίτι. Στην αρχή λάμβανε μέρος σε θιάσους που έκαναν τουρνέ στην ελληνική ύπαιθρο αλλά και σε παιδικές παραστάσεις όπως στη "Δασκαλίτσα" του Νικοντέμι κοντά στη Μαρίκα Κοτοπούλη. Αργότερα εμφανίζεται στο θίασο οπερέτας του Γεωργίου Ξύδη, όμως η πρώτη ουσιαστικά επαγγελματική της εμφάνιση ήταν στο θίασο της Ροζαλίας Νίκα.
Προσωπική ζωή
Στην αρχή της δεκαετίας του '30 γνώρισε τον Άγγελο Μαυρόπουλο, πρωταγωνιστή της οπερέτας, τον οποίο τρεις μόλις μήνες μετά το γάμο της χωρίζει, ενώ έξι μήνες μετά γέννησε τη γνωστή μετέπειτα ηθοποιό Γκέλλυ Μαυροπούλου. Στη συνέχεια υπήρξε σύζυγος του επίσης ηθοποιού Γιώργου Γαβριηλίδη (που πέθανε το 1982), τόσο στη ζωή όσο και στην τέχνη. Ήταν μόνιμη κάτοικος Αθηνών και μιλούσε επίσης γαλλικά.
Θάνατος
Η Μαρίκα Κρεβατά εγκατέλειψε τη θεατρική σκηνή το 1973. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, έπασχε από άνοια. Πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1994 σε ηλικία 84 ετών σε Κλινική της Αθήνας. Κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Σφήκες (κωμωδία)
Οι Σφήκες είναι η τέταρτη χρονολογικά από τις γνωστές κωμωδίες του Αριστοφάνη. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στα Λήναια το 422 π.Χ. και πραγματεύεται τη δικομανία των Αθηναίων, ενώ παράλληλα ασκεί κριτική στον Κλέωνα. Έτσι, αυτή τη φορά το θέμα της ειρήνης περνάει σε δεύτερο πλάνο, ενώ στόχος γίνεται η λειτουργία της αθηναϊκής δημοκρατίας.
Ιστορικό πλαίσιο
Ο Περικλής είχε θεσμοθετήσει μια ημερήσια αποζημίωση, ώστε να έχουν οι πολίτες κίνητρο για να συμμετέχουν ως δικαστές στα λαϊκά δικαστήρια. Το 425 π.Χ. όμως, 3 χρόνια πριν από τη διδασκαλία (ανέβασμα) των Σφηκών, ο Κλέων αύξησε το ποσό της αποζημίωσης στους 3 οβολούς. Οι γηραιότεροι πολίτες, ελεύθεροι υποχρεώσεων, προσέρχονταν έτσι καθημερινά στην Ηλιαία. Κατέληξαν, λοιπόν, «επαγγελματίες» μισθωτοί δικαστές, με αμφίβολη μάλιστα δικαστική προσφορά.
Υπόθεση
Ο Βδελυκλέων έχει φυλακίσει τον ηλιαστή δικαστή πατέρα του Φιλοκλέωνα στο σπίτι, για να τον εμποδίσει να παρευρίσκεται στο δικαστήριο και έτσι να τον θεραπεύσει από τη δικομανία του. Όταν όμως οι συνάδελφοί του ηλιαστές -ένας χορός από σφήκες- περνάνε από το σπίτι για να τον πάρουν, ο Φιλοκλέων προσπαθεί να δραπετεύσει. Ο γιος του όμως την τελευταία στιγμή τον εμποδίζει. Έτσι, επιδίδονται σε έναν αγώνα λόγων με κριτή τον χορό, προκειμένου να αποφασιστεί αν ο Φιλοκλέων θα πάει στο δικαστήριο. Τελικά, ο Βδελυκλέων πείθει τον πατέρα του να μείνει στο σπίτι και να δικάζει τα «οικιακά» αδικήματα τα οποία διαπράττουν οι δούλοι του σπιτιού (περιλαμβανομένων και των σκύλων).
Έτσι δικάζει τον σκύλο Αιξωνέα γιατί έκλεψε ένα κομμάτι τυρί από τον σκύλο Κυδαθηναιέα (αναφορά σε πρόσφατη δίκη κατά την οποία ο Κλέων είχε κατηγορήσει τον στρατηγό Λάχητα ότι είχε δωροδοκηθεί από τους Σικελούς, εχθρούς των Αθηναίων). Παρά την πρόθεσή του να καταδικάσει τον Αιξωνέα, ο Φιλοκλέων ξεγελιέται από τον γιο του και αθωώνει - προφανώς για πρώτη φορά στη ζωή του- τον κατηγορούμενο.
Στο τέλος, ο Φιλοκλέων συνηθίζει στην καινούρια του ζωή και επιδίδεται σε γλέντια, μεθύσια και κάθε λογής καλοπέραση. Έχει πλέον οριστικά γιατρευτεί από το πάθος της δικομανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμωδίες του Αριστοφάνη Κατηγορία:Αρχαίο Δίκαιο
Λύτρας
Το λήμμα Λύτρας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σεζγκίν Μπουράκ
Ο Σεζγκίν Μπουράκ (Sezgin Burak, Ανταπαζαρί, νομός Σαγγαρίου, 15 Μαΐου 1935 – Κωνσταντινούπολη, 4 Οκτωβρίου 1978) ήταν Τούρκος γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς.
Ενώ ήταν ακόμη μαθητής στο Δημοτικό σχολείο ο μικρός Σεζγκίν δημοσίευσε τα πρώτα σχέδιά του στο περιοδικό Dogan Kardes. Το 1952 εισήχθη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πόλης, οπότε (παράλληλα με τις σπουδές του στη ζωγραφική και τη διακόσμηση) ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία. Συνεργάσθηκε με την εφημερίδα Cumhuriyet, αλλά και πολλά περιοδικά του χώρου, όπως Akbaba, Twentieth Century, All World, Week, Havat ve Ses κ.α. Συνέγραψε, επίσης, μυθιστορήματα όπως «Η Εκδίκηση των Φιδιών», «Alageyik» και «Η τσάντα του βοσκού» (1976). Ξεκίνησε τη σειρά κόμικς με τίτλο Bizimkiler το 1964, την οποία, έπειτα από τον πρόωρο θάνατό του από αυτοκτονία, συνέχισε ο αδελφός του, Ερσίν Μπουράκ Το 1965 εμπνεύστηκε το χαρακτήρα Ελ Κουγκάρ για λογαριασμό Ιταλικού εκδοτικού οίκου. Το κόμικς αυτό μετατράπηκε σε ταινία το 1971 με τίτλο Hudaverdi-Pirtik, από τον παραγωγό Λαλέ Οράογλου. Το 1966 βραβεύθηκε ως διαφημιστής σε σχετικό διαγωνισμό στο Μιλάνο. Δημιούργησε τον κλασικό ήρωα Ταρκάν (1967) που ξεκίνησε να δημοσιεύει η εφημερίδα Hürriyet. Η σειρά μεταφέρθηκε αρκετές φορές στον κινηματογράφο. Εικονογράφησε το μυθιστόρημα του Γιασάρ Κεμάλ με τίτλο «Ince Memed» (1968, 1969) και το έργο «Όρος Αγρί» (1970). Ως ζωγράφος φιλοτέχνησε ελαιογραφίες και ακρυλικά έργα.
Παραπομπές
Burak Sezgin
Ιούδας
Με το όνομα Ιούδας αναφέρονται τα κάτωθι πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1981
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1981 ήταν η 26η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, μετά τη νίκη του Τζόνι Λόγκαν στο στη Χάγη της Ολλανδίας με το τραγούδι "What's Another Year". Ήταν η δεύτερη φορά που ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στην Ιρλανδία, μετά το. Ο διαγωνισμός διεξήχθη στο RDS Simmonscourt Pavilion το Σάββατο 4 Απριλίου του 1981 και τον παρουσίασε η Ντοϊριν Νι Βριένι.
Είκοσι χώρες συμμετείχαν στο διαγωνισμό, κάτι που ισούται με το ρεκόρ της. Η έκανε το ντεμπούτο της φέτος, ενώ το  και η  επέστρεψαν και οι δύο, μετά την απουσία ενός και πέντε ετών αντίστοιχα. Το και η, που συμμετείχαν και οι δύο το προηγούμενο έτος, αποφάσισαν να μην εισέλθουν.
Η νίκη των Bucks Fizz ξεκίνησε την εξαιρετικά επιτυχημένη διεθνή καριέρα του συγκροτήματος. Από τις αξιοσημείωτες στιγμές του διαγωνισμού ήταν η βρετανική εκτέλεση του τραγουδιού, κατά την οποία τα δύο αρσενικά μέλη του συγκροτήματος εκτελώντας ένα χορευτικό έσκισαν τα φορέματα των δύο γυναικών του γκρουπ, αποκαλύπτοντας τις μίνι φούστες που φορούσαν.
Τοποθεσία
Το Δουβλίνο είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Ιρλανδικής Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε ως οικισμός των Βίκινγκς και μετά τη νορμανδική εισβολή έγινε η σημαντικότερη πόλη της Ιρλανδίας (Βασίλειο του Δουβλίνου). Η πόλη επεκτάθηκε με πολύ γρήγορους ρυθμούς από τον 17ο αιώνα και μετά τη διαίρεση της Ιρλανδίας το 1922 έγινε πρωτεύουσα του Ελεύθερου Κράτους της Ιρλανδίας. Ο διαγωνισμός έλαβε χώρα υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας στο περίπτερο της Βασιλικής Εταιρίας του Δουβλίνου (RDS), το οποίο κανονικά χρησιμοποιείτο για να φιλοξενενήσει εκθέσεις αλόγων και αγροτών. Για το ενδεχόμενο πολιτικών διαδηλώσεων, ήταν σε ετοιμότητα περισσότεροι από 250 ένοπλοι στρατιώτες και αστυνομικοί.
Μορφή
Ο διαγωνισμός κόστισε περισσότερες από 300.000 στερλίνες στο RTÉ, παρότι στο ποσό εκείνο συμπεριλαμβάνονταν και 110.000 λίρες από την EBU. Η ιρλανδική κυβέρνηση ανέμενε να αποκομίσει κέρδη 2 εκατ. λιρών από τον τουρισμό, ως αποτέλεσμα της διοργάνωσης του διαγωνισμού.
Συμμετέχουσες χώρες
Την χρονιά εκείνη για πρώτη φορά εμφανίστηκε η Κύπρος η οποία ήρθε στην 6η θέση. Στις επιστροφές ήταν το Ισραήλ, το οποίο είχε να εμφανιστεί από το 1979, οπότε είχε κερδίσει (ήρθε 7ο) και η Γιουγκοσλαβία, έπειτα από απουσία 5 ετών. Η Ιταλία αποχώρησε για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού, εξαιτίας έλλειψης ενδιαφέροντος, ενώ το Μαρόκο αρνήθηκε να συμμετάσχει.
Από τους ερμηνευτές και ερμηνεύτριες, πολλές ήταν οι επιστροφές τη χρονιά αυτή. Ο Ζαν-Κλοντ Πασκάλ εκπροσώπησε το Λουξεμβούργο, 20 χρόνια μετά τη νίκη του, καταλαμβάνοντας την 11η θέση το 1981. Για 4η φορά έλαβαν μέρος το συγκρότημα Peter, Sue and Marc, καθώς είχαν συμμετάσχει ξανά το 1971, 1976 και 1979. Εκπροσωπώντας ξανά την Ελβετία, ήταν οι μοναδικοί καλλιτέχνες που τραγούδησαν σε 4 γλώσσες (γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά). Επανήλθαν οι Μάρτι Μπρεμ για την Αυστρία (προηγούμενη συμμετοχή το 1980), ο Τόμι Σίμπαχ με τη Δανία και ο Μπιορν Σκιφς για τη Σουηδία. Το μέλος του γκρουπ Bucks Fizz, Σέριλ Μπέικερ, είχε ερμηνεύσει ξανά το 1978 με το συγκρότημα Co-Co για το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ το μέλος των Sheeba Maxi, είχε ερμηνεύσει σόλο για την Ιρλανδία το 1973.
Η ορχήστρα 46 οργάνων της ιρλανδικής τηλεόρασης δεν είχε σαξόφωνο, καθώς δεν το θεωρούσαν όργανο ορχήστρας, κάτι που προκάλεσε έντονη ανησυχία από πλευράς της βρετανικής συμμετοχής, καθώς ένα σαξόφωνο εμφανιζόταν σε μεγάλο βαθμό στο τραγούδι τους.
Διάλειμμα
Στο διάλειμμα το κοινό ψυχαγωγήθηκε με το παραδοσιακό ιρλανδικό συγκρότημα Planxty, που έπαιξαν το μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι "Timedance", απεικονίζοντας την μουσική της Ιρλανδίας ανά τους αιώνες. Οι χορευτές προέρχονταν από το Μπαλέτο της Πόλης του Δουβλίνου σε χορογραφία του Ίαν Μόνταγκιου (Iain Montague). Αυτή η μίξη του παρόντος με το παρελθόν ήταν επίσης το θέμα για το μοντάζ της έναρξης στον διαγωνισμό.Έτσι, στην αρχή του διαγωνισμού οι τηλεθεατές είδαν πλάνα από κελτικά ερείπια, βράχους και κάστρα, μαζί με κοντινά πλάνα από έργα τέχνης, αεροπλάνα, αρχιτεκτονικά έργα και ιπποδρομίες.
Ψηφοφορία
Η ψηφοφορία έμεινε στη μνήμη διότι ήταν οριακή. Το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισε με διαφορά μόλις 4 πόντων. Ωστόσο, λίγο πριν ψηφίσει η προτελευταία χώρα, προβάδισμα στη βαθμολογία είχαν τρεις χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία και Ελβετία) με την ίδια βαθμολογία. Έπειτα από αυτό, η Ελβετία δεν μπορούσε να συγκεντρώσει βαθμούς, καθώς ήταν η σειρά της δικής της κριτικής επιτροπής να βαθμολογήσει τα τραγούδια των υπόλοιπων χωρών, ενώ η Γερμανία απέτυχε να πάρει βαθμό. Το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισε 8 πόντους, κάτι που σήμαινε ότι όταν θα ψήφιζε η τελευταία χώρα (Σουηδία) το Ηνωμένο Βασίλειο χρειαζόταν τουλάχιστον πέντε πόντους και άνω προκειμένου να κερδίσει τη νίκη. Η Ελβετία έλαβε μόλις μία ψήφο. Το Ηνωμένο Βασίλειο πήρε 8 βαθμούς, ενώ η Γερμανία έλαβε τους 12 βαθμούς, αν και ήταν αργά. Η Γαλλία ήρθε 3η, η Ελβετία 4η και η Ιρλανδία στην 5η θέση. Τα περισσότερα 12άρια (ανώτατος βαθμός) συγκέντρωσε η Ελβετία. Ωστόσο, οι Βρετανοί έλαβαν βαθμολογία από όλες τις χώρες που έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό. Στον αντίποδα, η Νορβηγία δεν πήρε βαθμό για 3η φορά στην ιστορία του διαγωνισμού (όπως είχε γίνει το 1963 και το 1978).
Στα αξιοσημείωτα της βαθμολογίας συμπεριλαμβάνεται και το λάθος στη συλλογή πόντων για την Ιρλανδία, στην οποία καταχωρήθηκαν 310 επιπλέον πόντοι αντί για τους 10 από την κριτική επιτροπή του Λουξεμβούργου. Στα ευτράπελα του διαγωνισμού, όταν η παρουσιάστρια Doireann Ní Bhriain επεχείρησε να συγκεντρώσει τους βαθμούς της Γιουγκοσλαβίας, έπειτα από επανειλημμένες προσπάθειες για να συνδεθεί με τη χώρα, έλαβε την απάντηση της εκπροσώπου της Γιουγκοσλαβίας, Έλγκα Βλάχοβιτς (η οποία παρουσίασε τον διαγωνισμό το 1990), που τελικά σήκωσε το ακουστικό και είπε κοφτά "Δεν τους έχω", προκαλώντας τα γέλια των θεατών. Στη διάρκεια της βαθμολόγησης από την τελευταία χώρα, οι 9 πόντοι της Τουρκίας εξαφανίστηκαν ξαφνικά από τον πίνακα της βαθμολογίας.
Επακόλουθα
Η δεύτερη Λένα Φαλάιτις είχε καλό πνεύμα ενώ μίλησε στον Τύπο μετά τον διαγωνισμό και σε μεγάλο βαθμό δεν ανησυχούσε για την ήττα. Ωστόσο, ο Σουηδός τραγουδιστής Μπιόρν Σκιφς ήταν πιο ειλικρινής. "Δεν ήταν διαγωνισμός τραγουδιού, ήταν μια παράσταση - όλα αυτά τα κορίτσια που χορεύουν, αφαιρούν από τα τραγούδια. Πιστεύω επίσης ότι πρέπει να υπάρξει αλλαγή στους κανόνες που θα μας επιτρέψουν να τραγουδήσουμε στα Αγγλικά. Τότε θα μπορούσαμε πραγματικά να είμαστε σε θέση για να διαγωνιστούμε". Ο Harald Tusberg, επικεφαλής της ελαφριάς ψυχαγωγίας για τη νορβηγική τηλεόραση ήταν αισιόδοξος για το αποτέλεσμα των "μηδέν βαθμών" της Νορβηγίας, καθώς ισχυρίστηκε ότι η συμμετοχή τους θα θυμόταν πάνω από πολλά άλλα. "Ποιος θυμάται ποιος ήρθε δεύτερος ή τρίτος - οι άνθρωποι θα μας θυμούνται!". Ο ίδιος ο Φιν Καλβίκ παραδέχτηκε ευγενικά λέγοντας ότι είχε απολαύσει τις διακοπές της εβδομάδας.
Μετά τον φετινό διαγωνισμό, η Γαλλία δεν αγωνίστηκε τον επόμενο χρόνο, με τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό να ανακοινώνει ότι τα τραγούδια ήταν "ένα μνημείο για μπούρδες". Πράγματι, είχαν γίνει πολλά σχόλια σχετικά με την ποιότητα της απόδοσης του νικητήριου γκρουπ που δείχνει ότι το τραγούδι πιθανότατα είχε κερδίσει με στυλ πάνω από την ουσία. Σε κάθε περίπτωση, οι Bucks Fizz συνέχισαν να έχουν μια πολύ επιτυχημένη καριέρα τα επόμενα χρόνια και έγιναν από τα καλύτερα συγκροτήματα σε πωλήσεις της δεκαετίας του 1980. Το ίδιο το νικητήριο τραγούδι έφτασε στο Νο 1 σε εννέα χώρες και μπήκε στα Top 10 hit σε χώρες όπως η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και η Νότια Αφρική, πουλώντας τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Η νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου φέτος σήμαινε ότι ο διαγωνισμός θα διεξαγόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο τον επόμενο χρόνο - η έβδομη φορά που η χώρα φιλοξένησε την εκδήλωση (ένα ρεκόρ αήττητο και αργότερα επεκτάθηκε από την όγδοη φιλοξενία του Ηνωμένου Βασιλείου το 1998). Το BBC επέλεξε να το μεταφέρει στην πόλη Χάρογκειτ του Βόρειου Γιορκσάιρ, αργότερα από το συνηθισμένο, στις 24 Απριλίου. Ο διαγωνισμός του 1981 πραγματοποιήθηκε στις 4 Απριλίου και μέχρι σήμερα δεν ήταν ποτέ τόσο νωρίς.
Δεκαετίες αργότερα, η Debbie Cameron, που εκπροσώπησε τη Δανία με τον Tommy Seebach, αποκάλυψε σε ένα βιβλίο για τον Seebach ότι επικοινωνήθηκε με έναν υπάλληλο του BBC, ο οποίος της είπε ότι είχε προγραμματιστεί η νίκη των Bucks Fizz. Σύμφωνα με τον υπάλληλο, είχε δει πώς οι τεχνικοί του BBC είχαν σαμποτάρει τους ηχητικούς ελέγχους κατά την πρόβα των Δανών, του Ισραήλ και της Δυτικής Γερμανίας. Ωστόσο, αυτός ο ισχυρισμός αγνοεί το γεγονός ότι το BBC δεν διοργάνωσε το Διαγωνισμό του 1981.
Στις 22 Αυγούστου 1981, η πόλη Mysen στη Νορβηγία διοργάνωσε μια ζωντανή τηλεοπτική συναυλία για να γιορτάσει την 25η επέτειο του διαγωνισμού, παρά την πρόσφατη 26η έκδοση. Στην εκπομπή Songs of Europe (Τραγούδια της Ευρώπης) συμμετείχαν όλοι εκτός από οκτώ από τους πρώην νικητές του διαγωνισμού, αν και ένας από τους αγνοούμενους καλλιτέχνες, η Τέντι Σόλτεν, παρευρέθηκε στην εκδήλωση αλλά δεν ερμήνευσε.