cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BMW X3
Alpina XD3
δεξιά|μικρογραφία| Alpina XD3 στη Γενεύη Motorshow 2018. Το Alpina XD3 έκανε το ντεμπούτο του στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης το 2018. Το XD3 είναι εφοδιασμένο με μια τροποποιημένη Alpina έκδοση του κινητήρα B57 Diesel inline-six της BMW. Στην έκδοση quad-turbo αριστεροτίμονο, ο κινητήρας παράγει 383 ίππους με 0-100χλμ/ω σε /4.6 s και τελική ταχύτητα 266 χλμ/ω. Στην εκδοχή bi-turbo με το δεξι οτίμονο, ο κινητήρας παράγει 328 ίππους με 0-100χλ/ω σε χρόνο 4,9 s και τελική ταχύτητα 254 χλμ/ω.
Παραγωγή και πωλήσεις
Στις 18 Ιουνίου 2008, το 500.000-ό αντίτυπο της X3 παρήχθη στο Γκρατς.
BMW iX3
Ο ηλεκτρικός κινητήρας διακρίνεται από ένα πιο συμπαγές σχέδιο από αυτό που χρησιμοποιείται από την υπάρχουσα BMW i3 με τον ηλεκτρικό κινητήρα, τη μετάδοση και τα ηλεκτρικά ρεύματα που ομαδοποιούνται σε ένα μόνο εξάρτημα. Επιτρέπει στη BMW να μειώσει σημαντικά το κόστος παραγωγής σε σχέση με την παλιά μονάδα. Όπως και με το Audi e-tron, η BMW iX3 διαθέτει μια μονάδα ελέγχου που επιτρέπει τη φόρτιση της μπαταρίας της σε σταθμούς ταχείας φόρτισης που παράγουν μέχρι και 150 kW, επιτρέποντάς της να φορτιστεί πλήρως σε μόλις 30 λεπτά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="0">
Φραντσέσκο Μπουσσόνε ντα Καρμανιόλα
Ο Φραντσέσκο Μπουσσόνε ντα Καρμανιόλα (Francesco Bussone, 1385 - 5 Μαΐου 1432) ήταν Ιταλός κοντοτιέρος. Είχε υπηρετήσει σε όλη σχεδόν τη σταδιοδρομία του τον δούκα του Μιλάνου Φιλίππο Μαρία Βισκόντι. Είχε σχεδιάσει τις εξαιρετικά επιτυχημένες εκστρατείες του δούκα με τις οποίες ξανακέρδισε το δουκάτο του πατέρα του. Η εμπιστοσύνη του δούκα στο πρόσωπο του δεν ήταν απόλυτη, ως κοντοτιέρος που πουλούσε το σπαθί του φανερά στον πλειοδότη.
Από το Μιλάνο στη Βενετία
Το 1425 εγκατέλειψε το Μιλάνο, υποπτευόμενος ότι εκεί απομονωνόταν και έφτασε στη Βενετία. Το 1426 διορίζεται γενικός διοικητής του Βενετικού στρατού παραλαμβάνοντας τη σημαία του Αγίου Μάρκου από τα χέρια του Δόγη Φραντσέσκο Φόσκαρι, έτοιμος να οδηγήσει τις Βενετικές δυνάμεις εναντίον του τέως ευεργέτη του δούκα του Μιλάνου. Από τη στιγμή που ανέλαβε τη διοίκηση του Βενετικού στρατού η παλιά του ενεργητικότητα είχε χαθεί. Μετά από πολλές αποτυχημένες εκστρατείες οι Βενετοί άρχισαν να μουρμουρίζουν εναντίον του. Στις 11 Οκτωβρίου 1427 κυριολεκτικά διέλυσε τον Μιλανέζικο στρατό οδηγούμενο από τον Κάρλο Μαλατέστα, αιχμαλωτίζοντας οκτώ χιλιάδες Μιλανέζους. Με τις μετέπειτα κινήσεις του όμως φάνηκαν ξεκάθαρες οι προθέσεις του να αποκτήσει ένα θρόνο και μια δυναστεία και παρά τις υποσχέσεις του προς τους Βενετούς δεν ενδιαφερόταν παρά μόνο για τα δικά του συμφέροντα. Συνεχείς αποτυχίες, που πιθανόν οφείλονταν σε ανικανότητα, κακή υγεία ή ακόμη σε συνωμοσία με τον Βισκόντι. Απείθεια προς τη Γερουσία, εσκεμμένα αποτυχημένες στρατιωτικές ενέργειες οδήγησαν τους Βενετούς να αποφασίσουν έρευνα σε βάθος της συμπεριφοράς του Καρμανιόλα.
Η δίκη και η φυλάκιση
Κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία όταν νωρίς το 1432, με την επανάληψη του πολέμου απωλέσθησαν, εξαιτίας του, τέσσερις μικρές πόλεις που ανήκαν στη Βενετία. Στις 27 Μαρτίου το Συμβούλιο των Δέκα αποφάσισε να εξετάσει τις ενδείξεις εναντίον του Καρμανιόλα. Οι ενέργειες του Συμβουλίου κυριαρχούνταν από την επιδίωξη να μην αποδράσει προς άλλες πόλεις και να έρθει στη Βενετία. Εκλήθη προσχηματικά να αποφασισθεί η γενική στρατηγική της επόμενης εκστρατείας. Ο Καρμανιόλα χωρίς ανησυχία έφθασε στη Βενετία στις 7 Απριλίου. Φυλακίστηκε από την πρώτη μέρα που ζήτησε ακρόαση απ´ τον δόγη η οποία ποτέ δεν του δόθηκε. Ανακρίθηκε από κάποιον που ήταν γνωστός ως ´αρχιβασανιστής από την Πάδουα ´και ομολόγησε αμέσως. Στις 5 Μαΐου κρίθηκε ένοχος με 26 ψήφους εναντίον του και μία υπέρ. Η θανατική ποινή του επεβλήθη με 19 ψήφους υπέρ και 8 κατά.
Το τέλος
Το ίδιο απόγευμα φορώντας ένα πορφυρό βελούδο, με φίμωτρο στο στόμα, και τα χέρια δεμένα πίσω στη πλάτη, οδηγήθηκε στον παραδοσιακό χώρο εκτελέσεων στην Πιατσέτα, ανάμεσα στις δύο κολόνες. Με το τρίτο κτύπημα του πέλεκυ το κεφάλι του αποκόπηκε. Η περιουσία του δημεύθηκε και ικανοποιώντας την τελευταία του επιθυμία η Δημοκρατία διέταξε να ταφεί στο Φράρι. Αργότερα το λείψανο μεταφέρθηκε στο Μιλάνο σε οικογενειακό τάφο στην εκκλησία του σαν Φραντσέσκο Γκράντε.
Επίλογος
Υπήρξε μία προσωπικότητα που συμβολίζει τη δύναμη των κοντοτιέρι και της απορρέουσας συμπεριφοράς τους κατά τον 15ο αιώνα. Πολλά χρόνια μετά παρουσιάζεται ως θύμα των Βενετσιάνικων δολοπλοκιών. Όμως και αν ακόμα απορριφθούν οι κατηγορίες για εσχάτη προδοσία η εν γένει συμπεριφορά του υπήρξε μεμπτή.
Πηγές
Κατηγορία:Κοντοτιέροι
Μαρία Αμαλία της Βάδης
Βιογραφία
Η Μαρία Αμαλία Ελισάβετ Καρολίνα γεννήθηκε στην Καρλσρούη και ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου της Βάδης και της Στεφανίας ντε Μπωαρναί, κόρης του Κλωντ, 2ου Κόμη του Ρος-Μπαριτώ. Ήταν 3η εξαδέλφη του Ναπολέοντα Γ΄ των Γάλλων και φίλη της συζύγου του Ευγενίας ντε Μοντίχο.
Η μητέρα της είχε υιοθετηθεί από τον Ναπολέοντα Α΄. Η Μαρία Αμαλία είχε δύο αδέλφια: τη Λουίζα Αμαλία, σύζυγο του Γουσταύου, Διαδόχου Πρίγκιπα της Σουηδίας, που η κόρη τους Καρόλα παντρεύτηκε τον Αλβέρτο της Σαξονίας. Η άλλη αδελφή ήταν η Ιωσηφίνα, μητέρα της Στεφανίας του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν (συζύγου του Πέτρου Ε΄ της Πορτογαλίας) και του Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας.
Παντρεύτηκε τον Σκώτο ευγενή Ουίλλιαμ Χάμιλτον, Μαρκήσιο του Ντάγκλας & Κλάιντσντεϊλ, μοναχογιό του 10ου Δούκα του Χάμιλτον. Έπειτα από τον γάμο εγκαταστάθηκε στο Κάστρο Μπρόντικ στη νήσο Άρραν, που κτίστηκε προς τιμή της σε βαυαρικό ρυθμό. Έπειτα μετακινήθηκε στο Ανάκτορο Χάμιλτον στο Λάναρκσιρ της Σκωτίας. Ο σύζυγός της διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1852 ως 11ος Δούκας του Χάμιλτον και ζούσε στο Μπάντεν-Μπάντεν και στο Παρίσι.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1843 τον Ουίλλιαμ Ντάγκλας-Χάμιλτον, 11ο Δούκα του Χάμιλτον, και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Μάικ Πενς
Υπηρέτησε επίσης, ως 50ος Κυβερνήτης της Ιντιάνα από το 2013 έως το 2017, και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων από την 2η και την 6η περιφέρεια της Ιντιάνα από το 2001 έως το 2013.
Βιογραφία
Ο Μάικ Πενς, γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1959, από τον Έντουαρντ Τζόζεφ Πενς τζούνιορ και την Άνν Τζέιν "Νάνσι" Κόολεϋ, στο Κολόμπους της Ιντιάνα, όπου και μεγάλωσε. Έχει Γερμανική και Ιρλανδική καταγωγή από τον πατέρα του, και Ιρλανδική καταγωγή από την μητέρα του.
Σπούδασε Ιστορία στο Κολλέγιο Χάνοβερ (1981) και αργότερα Νομική στη Νομική Σχολή "Ρόμπερτ Χ. ΜακΚίνεϊ" του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (1986), προτού ξεκινήσει να εργάζεται ως δικηγόρος. Αφότου απέτυχε να εκλεγεί στη Βουλή των Αντιπροσώπων το 1988 και το 1990, ο Πενς εργάστηκε ως συντηρητικός παρουσιαστής του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης από το 1994 μέχρι το 1999.
Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (2001-2013)
Όντας Μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, εξελέγη για πρώτη φορά Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2000, και εκπροσώπησε τη 2η και την 6η περιφέρεια της Ιντιάνα από το 2001 μέχρι το 2013. Από το 2009 έως το 2011 διατέλεσε Επικεφαλής της Ρεπουμπλικανικής Διάσκεψης στη Βουλή των Αντιπροσώπων από το 2009 μέχρι το 2011.
50ος Κυβερνήτης της Ιντιάνα (2013-2017)
Το 2012, ο Πενς εξελέγη 50ος Κυβερνήτης της Ιντιάνα και ανέλαβε το αξίωμα, στις 14 Ιανουαρίου 2013.
Η διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από τη μεγαλύτερη περικοπή φόρων στην ιστορία της Ιντιάνα, τη μεγαλύτερη χρηματοδότηση για εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες και την αύξηση του πλεονάσματος της πολιτείας.
Ωστόσο, η διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε και από αμφιλεγόμενες πρωτοβουλίες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την υπογραφή από τον ίδιο του Νόμου για την Αποκατάσταση των Θρησκευτικών Ελευθεριών, για τον οποίο αντέδρασαν σφοδρά μετριοπαθή στελέχη του κόμματός του, οι επιχειρήσεις της πολιτείας και οργανώσεις υπέρ των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤ κοινότητας. Εν τέλει, αναγκάστηκε να υπογράψει τροπολογία που προστατεύει τα ΛΟΑΤ άτομα από διακρίσεις που ασκούνται στα πλαίσια του νόμου. Επίσης, ο Πενς υπέγραψε αμφιλεγόμενους νόμους για τις εκτρώσεις, συμπεριλαμβανομένου και ενός νόμου που απαγόρευε τις εκτρώσεις στην πολιτεία λόγω της φυλής, του γένους ή κάποιας αναπηρίας του εμβρύου.
48ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (2017-2021)
μικρογραφία|288x288px|Ο Μάικ Πενς, κατά την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων του ως [[Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ|Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, στις 20 Ιανουαρίου 2017|αριστερά]] Εν μέσω της προεκλογικής του εκστρατείας για την επανακλογή του στο αξίωμα του Κυβερνήτη της Ιντιάνα, ο Μάικ Πενς απέσυρε την υποψηφιότητά του προκειμένου να είναι υποψήφιος Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ για την εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ, θέση στην οποία εξελέγη στις 8 Νοεμβρίου 2016.
Ορκίστηκε 48ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 20 Ιανουαρίου 2017.
Μετά την ήττα του Ντ. Τράμπ στις εθνικές εκλογές του 2020, αρχικά δεν αναγνώρισε την νίκη των Δημοκρατικών αλλά στις 6 Ιανουαρίου 2021 τελικά, ως Αντιπρόεδρος, επικύρωσε τη νίκη του Δημοκρατικού Τζο Μπάιντεν στις προεδρικές εκλογές, ενώπιον των δύο σωμάτων του Αμερικανικού Κοινοβουλίου. Στις 20 Ιανουαρίου 2021, ο Μάικ Πενς, παρέστη στην τελετή ορκωμοσίας του νέου Προέδρου Τζο Μπάιντεν.
Πολιτικές θέσεις
Το 2016, ο Πενς χαρακτηρίστηκε απόλυτα συντηρητικός σε φορολογικά και κοινωνικά ζητήματα, με τις πολιτικές του απόψεις να διαμορφώνονται έντονα από τη χριστιανική του πίστη και από τον συντηρητικό θεωρητικό Ράσελ Κερκ. Ως Αντιπρόεδρος, ο Πενς υπερασπίστηκε τις δαπάνες που στόχο είχαν την τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών του 2016, είπε: «Είμαι Χριστιανός, συντηρητικός και Ρεπουμπλικανός, με αυτή τη σειρά». Όπως το έθεσε ένας σχολιαστής, «ο Πενς δεν φέρει απλώς την πίστη του στο μανίκι του, αλλά φοράει ολόκληρη τη φανέλα του Ιησού».
Ο Πενς αυτοπροσδιορίζεται ως υποστηρικτής του Κινήματος του Τσαγιού, ενώ έχει δηλώσει χαρακτηριστικά ότι είναι «Χριστιανός, συντηρητικός και Ρεπουμπλικανός με αυτή τη σειρά».
Αμβλώσεις, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και έρευνα βλαστοκυττάρων
Ο Πενς είναι πολέμιος των αμβλώσεων και υποστηρίζει τον περιορισμό τους. Αντιτίθεται στην κρατική χρηματοδότηση ιδιωτικών φορέων υγείας που παρέχουν υπηρεσίες εκτρώσεων, όπως ο μη κυβερνητικός οργανισμός Planned Parenthood, ακόμη και όταν οι φορείς αυτοί δεν σχετίζονται αποκλειστικά με τέτοιες μόνο υπηρεσίες.
Ο Πενς έχει ασκήσει κριτική στη μέθοδο της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των νέων. Το 2002 κατέκρινε τη δήλωση του τότε Υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, ο οποίος είπε ότι ήταν «σημαντικό για τους νέους να προστατευθούν από σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες, μέσω της χρήσης προφυλακτικών». Ο Πενς χαρακτήρισε τα σχόλια του Πάουελ ως «θλιβερή μέρα» και εξέφρασε την υποστήριξή του στην εκπαίδευση υπέρ της αποχής από το σεξ μέχρι το γάμο. Ισχυρίστηκε ότι τα προφυλακτικά παρέχουν μια φτωχή προστασία έναντι σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών και ότι ο Πάουελ, πιθανώς ακούσια, παραπλανούσε εκατομμύρια νέους, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους.
Ο Πενς αντιτάχθηκε στο διάταγμα του Προέδρου Ομπάμα για την εξάλειψη των περιορισμών στην έρευνα εμβρυϊκών βλαστοκυττάρων, λέγοντας: «πιστεύω ότι είναι ηθικά λάθος να δημιουργούμε ανθρώπινη ζωή για να την καταστρέφουμε σε έρευνα... Πιστεύω ότι είναι ηθικά λάθος να παίρνουμε τα δολάρια εκατομμυρίων Αμερικανών φορολογουμένων που είναι υπέρ της ζωής». Ισχυρίστηκε ακόμη ότι «οι επιστημονικές ανακαλύψεις έχουν καταστήσει την έρευνα εμβρυϊκών βλαστοκυττάρων παρωχημένη».
Στις 27 Ιανουαρίου 2017, ο Πενς εκφώνησε ομιλία στο συλλαλητήριο «Πορεία για τη Ζωή» (March for Life) στην Ουάσινγκτον και έγινε έτσι ο πρώτος Αντιπρόεδρος και ανώτερος ως τότε αξιωματούχος των Ηνωμένων Πολιτειών που μιλούσε στην εκδήλωση, έως ότου ο Πρόεδρος Τραμπ εκφώνησε ομιλία στην εκδήλωση το 2020.
Ο Πενς έχει ταχθεί υπέρ της κατάργησης μιας δικαστικής απόφασης (1971-1973) που έκρινε ότι η απαγόρευση των εκτρώσεων είναι αντισυνταγματική. Σε συνέντευξή του, το 2018, είχε δηλώσει: «Υποστηρίζω την ιερότητα της ζωής. Αυτή η διοίκηση, αυτός ο Πρόεδρος, είναι υπέρ της ζωής».
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος από το 1985, με την Κάρεν Μπάτεν και έχουν τρια παιδιά. Παρότι ανατράφηκε ως Ρωμαιοκαθολικός, έγινε τελικά μέλος της Ευαγγελικής Εκκλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Κυβερνήτες της Ιντιάνα Κατηγορία:Ιντιάνα Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Συντηρητισμός
Στήβεν Γκρέυ
Ο Στήβεν Γκρέυ (1666 – 7 Φεβρουαρίου 1736) ήταν Άγγλος φυσικός αστρονόμος και χημικός. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς – ηλεκτρολόγους του 17ου αιώνα. Θεωρείται πατέρας της ηλεκτρικής αγωγιμότητας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1666 στο Κεντ. Από νεαρή ηλικία εργαζόμενος στην επιχείρηση του πατέρα του σε βαφείο υφασμάτων ασχολήθηκε έντονα με την αστρονομία, όπου βοηθούμενος οικονομικά και από φίλους του κατάφερε να σπουδάσει φυσικές επιστήμες.
Πέθανε πάμφτωχος και σχεδόν ξεχασμένος στις 7 Φεβρουαρίου του 1736 στο Λονδίνο όπου και θάφτηκε σε κάποιο νεκροταφείο απόρων. Δεν έχει ανεγερθεί προς τιμή του κανένα μνημείο ούτε υφίσταται προτομή του. Κάποια από τα χειρόγραφά του βρίσκονται στη βιβλιοθήκη της Βασιλικής Εταιρείας.
Ανακαλύψεις
Κατασκεύασε δικό του τύπο τηλεσκοπίου όπου και έκανε εντυπωσιακές μελέτες για τις ηλιακές κηλίδες.
Το 1727 απέδειξε ότι οι αγωγοί εφόσον μονωθούν μπορούν και να ηλεκτριστούν δίνοντας μια πρώτη ερμηνεία του κεραυνού. Από εκείνη τη στιγμή πειραματίστηκε επί του φαινομένου αυτού και προσδιόρισε έτσι την ενέργεια της ηλεκτρικής αγωγιμότητας (1729). Στη συνέχεια με τις μελέτες του μπόρεσε και πραγματοποίησε τα πρώτα πειράματά του στη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας σε σημαντική απόσταση. Ανακάλυψε ακόμη την ηλέκτριση εξ επαγωγής. Κάποια μέρα ξεσκονίζοντας με πανί ένα γυάλινο δοχείο παρατήρησε στη συνέχεια το πώμα αυτού που ήταν φελλός ότι μαγνήτιζε διάφορα μικροαντικείμενα. Στη συνέχεια πραγματοποίησε πολλά πειράματα μέχρι το τέλος της ζωής του, χρησιμοποιώντας μάλιστα ως φακό μια σταγόνα νερού. Σήμερα θεωρείται ο θεμελιωτής της ηλεκτρικής αγωγιμότητας. Τιμήθηκε με το μετάλλιο Κόπλυ, δύο φορές, το 1731 και 1732 και υπήρξε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας.
Διακρίσεις
Στη δεκαετία του 1970 μία μονάδα μέτρησης δόσης απορρόφησης ακτινοβολίας έλαβε προς τιμή του το όνομα Γκρέυ (Gy).
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί
Παχυκάλαμος Άρτας
Ο Παχυκάλαμος είναι ένα χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 332 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 11 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, ο Παχυκάλαμος υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αράχθου με έδρα το Νεοχώρι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο Παχυκάλαμος εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.
Ιστορία
left|thumb|330px|Ο Παχυκάλαμος σε χάρτη του Τζέημς Γούλφ, Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία, 1830. Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, ο Παχυκάλαμος μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
Με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», ο Παχυκάλαμος ήταν ένας οικισμός με 40 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, ο Παχυκάλαμος, από πλευρά ιδιοκτησίας, ανήκε στο κράτος και κατοικούσαν σε αυτόν 29 χριστιανικές οικογένειες. Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι στον Παχυκάλαμο κατοικούσαν 45 χριστιανικές οικογένειες και το χωριό αποτελούσε ιδιοκτησία της Κυβέρνησης.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στον Παχυκάλαμο. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 55 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν σε ναό της Γέννησης της Θεοτόκου που είχε κατασκευαστεί το 1871. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στην Ακροποταμιά και τον Παχυκάλαμο υπήρχαν δύο σχολεία όπου δίδασκαν δύο δάσκαλοι και φοιτούσαν 80 μαθητές. thumb|left|330px|Ο Παχυκάλαμος και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1887. Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στον Παχυκάλαμο κατοικούσαν 30 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 313 άτομα (165 άνδρες, 148 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο ταξίαρχος Σέχος, ο οποίος βρισκόταν στο χωριό Ανέζα, πληροφορήθηκε από τον επίλαρχο του ιππικού Σούτσο ότι η περιοχή μέχρι το Λούρο ποταμό είχε εγκαταλειφθεί από τους Τούρκους και διέταξε τα υπόλοιπα στρατεύματα της ταξιαρχίας του, τα οποία βρισκόταν στον Παχυκάλαμο, να καταλάβουν όλα τα χωριά. Ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Αγία Παρασκευή, Ανθότοπος, Κεραμάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Κωστακίοι, Ακροποταμιά, Νεοχώρι, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χωριά: Νεοχώρι, Ακροποταμιά, Ανθότοπος, Αγία Παρασκευή και Καλομόδια.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι ο Άραχθος Παχυκαλάμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
Η Κυρία Παίζει Πόκερ Στο Κρεβάτι
Η Κυρία Παίζει Πόκερ Στο Κρεβάτι, αγγλικός τίτλος Poker in Bed, είναι ιταλική ερωτική κωμωδία, ταινία του 1974 που σκηνοθέτησε ο Τζουλιάνο Καρνιμέο.
Ηθοποιοί
Το καστ των ηθοποιών έχει ως εξής :
Εξωτερικοί σύνδσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζουλιάνο Καρνιμέο
Βικτώρια της Έσσης και του Ρήνου
Η Βικτωρία της Έσσης και παρά τω Ρήνω (Victoria von Hessen und am Rhein, 5 Απριλίου 1863 - 24 Σεπτεμβρίου 1950) ήταν μητέρα της Λουίζας, Βασίλισσας της Σουηδίας, και γιαγιά του Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου, ο οποίος ήταν σύζυγος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πρώιμα χρόνια
Η Βικτωρία Αλβέρτα Ελισάβετ Ματθίλδη Μαρία γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1863 στο Κάστρο του Ουίνδσορ της Αγγλίας και ήταν το πρώτο παιδί του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου, δεύτερης κόρης της Βασίλισσας Βικτωρίας. Μεγάλωσε μεταξύ Γερμανίας και Αγγλίας και λόγω του πρόωρου θανάτου της μητέρας της, και ανέλαβε την ανατροφή της οικογένειας.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή και ο σύζυγός της εγκατέλειψαν τους γερμανικούς τους τίτλους και υιοθέτησαν το βρετανικό επώνυμο το Μαουντμπάττεν, το οποίο ήταν απλώς μια μετάφραση στα αγγλικά του γερμανικού "Μπάττενμπεργκ". Δύο από τις αδελφές της- η Ελισάβετ και η Αλίκη, που παντρεύτηκαν μέλη της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας- δολοφονήθηκαν από κομμουνιστές επαναστάτες.
Το 1884 παντρεύτηκε στο Ντάρμστατ τον Λουδοβίκο του Μπάττενμπεργκ, αξιωματικό του Αγγλικού στόλου και μετέπειτα ναύαρχο, με τον οποίο απέκτησε δυο κόρες και δυο γιους: Απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1950 λόγω διαφόρων προβλημάτων υγείας που την ταλαιπωρούσαν και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο του Ουίπινχαμ της Νήσου Ουάιτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ Κατηγορία:Βρετανίδες μαρκησίες
G20
Η Ομάδα των Είκοσι γνωστή ως η G20 ή και G-20, είναι ένα διεθνές φόρουμ για τις κυβερνήσεις και τους διοικητές των κεντρικών τραπεζών από τις 20 μεγάλες οικονομίες. Τα μέλη του περιλαμβάνουν 19 επιμέρους χώρες-Αργεντινή, Αυστραλία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιαπωνία, Ιταλία, Ινδία, Ινδονησία,  Καναδάς, Κίνα, Μεξικό, Νότια Αφρική, Νότια Κορέα, τη Ρωσία, τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία, και την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Η ΕΕ εκπροσωπείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Η G-20 ιδρύθηκε το 1999 με σκοπό τη μελέτη, την αναθεώρηση και την προώθηση συζήτησης υψηλού επιπέδου για θέματα πολιτικής που αφορούν την προώθηση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Επιδιώκει να αντιμετωπίσει ζητήματα που υπερβαίνει τις αρμοδιότητες του κάθε ενός οργανισμού. Συλλογικά, οι οικονομίες της G20 αντιπροσωπεύουν περίπου το 85% του ακαθάριστου προϊόντος παγκοσμίως (GWP), το 80% του παγκόσμιου εμπορίου (ή, εάν εξαιρεθεί το εσωτερικό εμπόριο της ΕΕ, 75%), και τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της G-20, έχουν συναντηθεί σε τακτά χρονικά διαστήματα σε συνόδους κορυφής από την πρώτη συνεδρίασή τους το 2008, και η ομάδα φιλοξενεί, επίσης, χωριστές συναντήσεις των υπουργών οικονομικών και των διοικητών των κεντρικών τραπεζών.
Με την αύξηση της ισχύος της G-20, μετά την σύνοδο κορυφής των ηγετών της, το 2008, οι ηγέτες της ανακοίνωσαν στις 25 Σεπτεμβρίου 2009 ότι η ομάδα θα αντικαταστήσει την G8 ως το κύριο οικονομικό συμβούλιο των υγιέστατων οικονομικά εθνών. Από την ίδρυσή της, τα μέλη της G-20 έχουν επικριθεί για τις πολιτικές ένταξης, από πολλούς διανοούμενους , και οι σύνοδοι κορυφής της υπήρξαν το επίκεντρο για μεγάλες διαδηλώσεις από αντιπάλους της παγκοσμιοποίησης, εθνικιστές και άλλους.
Οι επικεφαλής των χωρών της G-20, συναντήθηκαν σε εξαμηνιαία βάση στις συνόδους κορυφής της G-20 μεταξύ του 2008 και του 2011. Από τη σύνοδο κορυφής των Καννών το Νοέμβριο του 2011, όλες οι σύνοδοι κορυφής της G-20, πραγματοποιείται κάθε χρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνής οικονομική Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Πόλα Νέγκρι
Η Πόλα Νέγκρι (Pola Negri, 3 Ιανουαρίου 1897 - 1 Αυγούστου 1987), γεννημένη Μπάρμπαρα Απολόνια Χάλουπιετς (Barbara Apolonia Chałupiec ), ήταν Πολωνή ηθοποιός η οποία έγινε παγκοσμίως γνωστή την εποχή του βουβού κινηματογράφου και της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ για τους τραγικούς και femme fatale ρόλους της. Ήταν ο πρώτος Ευρωπαίους ηθοποιός που προσκλήθηκε στο Χόλιγουντ. Η καριέρα της περιελάμβανε επίσης παραστάσεις σε θέατρο και βοντβίλ, μπαλέτο, δισκογραφική δουλειά και ήταν επίσης και συγγραφέας.
Βιογραφία
Η Νέγκρι γεννήθηκε ως Μπάρμπαρα Απολονία Χάλουπιετς τις 3 Ιανουαρίου 1897 στο Λίπνο, Ρωσική Αυτοκρατορία (σημερινό Λίπνο, Πολωνία) και ήταν μόνο επιζών παιδί της Πολωνής μητέρα της, Ελεονόρα (γένος Κιέλτσεβσκα, απεβίωσε στις 24 Αυγούστου 1954), και του Γιουράι Χάλουπετς (απεβίωσε το 1920), έναν πλανόδιο Σλοβάκο τενεκετζή. Αφότου ο πατέρα της συνελήφθη για επαναστατικές δραστηριότητες και στάλθηκε στη Σιβηρία, η Πόλα και και η μητέρα της μετακόμισαν στη Βαρσοβία, όπου έζησαν στη φτώχεια.
Η νεαρή Μπάρμπαρα έγινε δεκτή την Αυτοκρατορική Ακαδημία Μπαλέτου της Βαρσοβίας. Η πρώτη της παράσταση ήταν στο χορό των μικρών κύκνων στη λίμνη των κύκνων του Τσαϊκόφσκι και συνέχισε μέχρι που είχε τη πρώτη της σόλο παράσταση στο έργο του Αρτύρ Σαιν-Λεό στο μπαλέτο Κοππέλια. Όμως αρρώστησε με φυματίωση και αναγκάστηκε να σταματήσει το χορό. Στάλθηκε σε σανατόριο για να αναρρώσει και εκείνη τη χρονική περίοδο υιοθέτησε το ψευδώνυμο Πόλα Νέγκρι, από την Ιταλίδα λογοτέχνη Άντα Νέγκρι και τη σύντμηση του μεσαίου ονόματός της Απολόνια (Πόλα).
Αφότου επέστρεψε ασχολήθηκε με την υποκριτική και έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή της Βαρσοβίας και πραγματοποίησε το θεατρικό ντεμπούτο της το 1913 σε ένα έργο του Χένρικ Ίψεν, με αποτέλεσμα να δεχθεί προσφορές από πολλά επιφανή θέατρα της Βαρσοβίας, αποδεχόμενη την προσφορά του Εθνικού Θεάτρου Πολωνίας σε ηλικία 17 ετών. Μαζί με τον συνεργάτη της Έντβαρτ Κουρίλο έφεραν το τανγκό στο βοντβίλ της Βαρσοβίας. Το 1914 έπαιξε στη βουβή ταινία Niewolnica Zmysłów (σκλάβος των αισθήσεων). Αργότερα εμφανίστηκε σε πολλές πολωνικές ταινίες.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Πολωνός σκηνοθέτης Ρίζαρντ Ορντίνσκι, ο οποίος δούλευε στο Βερολίνο, την ανακάλυψε και την έκλεισε άμεσα για την πολωνική πρεμιέρα της παντομίμας Sumurun, η οποία αργότερα έγινε ταινία. Τότε γνώρισε τον Ερνστ Λιούμπιτς. Η διεθνής καταξίωση ήρθε ερμηνεύοντας τους ρόλους της Κάρμεν και Μαντάμ Μποβαρί σε ταινίες σκηνοθετημένες από τον Ερνστ Λιούμπιτς, ο οποίος εκείνη την εποχή δούλευε στο στούντιο UFA. Η Πόλα Νέγκρι συμμετείχε και σε άλλες ταινίες του στούντιο, οι οποίες διανεμήθηκαν και στην Αμερική.
Στο μέγιστο σημείο της καριέρας, η Νέγκρι σύναψε προσοδοφόρο συμβόλαιο με την Paramount στις ΗΠΑ το Σεπτέμβριο τις 12 Σεπτεμβρίου 1922. Αυτό κατέστησε στη Νέγκρι την πρώτη Ευρωπαία ηθοποιό η οποία προσκλήθηκε στο Χόλιγουντ, δημιουργώντας προηγούμενη για την εισαγωγή άλλων Ευρωπαίων σταρ, όπως η Γκρέτα Γκάρμπο και η Μαρλέν Ντίτριχ. Παρόλα αυτά, δε σημείωσε την ίδια επιτυχία και έτσι η Νέγκρι συνεργάστηκε ξανά με τον Λιούμπιτς το 1924 στην ταινία Forbidden Paradise, όπου είχε το ρόλος της Αικατερίνης της Μεγάλης. Αν και έλαβε θετικές κριτικές για τον ρόλο της, αυτή ήταν η τελευταία οικονομική επιτυχία της ηθοποιού, με την εξαίρεση του Hotel Imperial το 1927. Το 1928 γύρισε την τελευταία ταινία της υπό την Paramount. Με την έλευση της εποχής του ήχου στις ταινίες, η καριέρα της σταμάτησε, λόγω της έντονης προφοράς της. Η τελευταία βουβή ταινία της ήταν η The Way of Lost Souls το 1929. Το 1931 επέστρεψε για τα γυρίσματα της ταινίας A Woman Commands (1932). Αν και η ταινία έλαβε κακές κριτικές, το τραγούδι που ερμήνευσε η Νέγκρι, το "Paradise", σημείωσε σημαντική επιτυχία.
Το 1957 μετακόμισε στο Σαν Αντόνιο, Τέξας. Εμφανίστηκε άλλη μια φορά στον κινηματογράφο, στην ταινία του Γουόλτ Ντίσνεϊ Τα Σμαράγδια της Μεσογείου, του 1964, στο ρόλο της εκκεντρικής συλλέκτριας κοσμημάτων. Το 1964, η Νέγκρι παρέλαβε ένα τιμητικό βραβείο από τη γερμανική βιομηχανία κινηματογράφου, ακολουθούμενο από ένα βραβείο Hemis-Film το 1968. Το 1970 δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της Memoirs of a Star. Η Πόλα Νέγκρι απεβίωσε την 1η Αυγούστου 1987, σε ηλικία 90 ετών, λόγω πνευμονίας. Επίσης, είχε διαγνωστεί εγκεφαλικός όγκος, για τον οποίο αρνήθηκε να λάβει θεραπεία.
Η Πόλα Νέγκρι έχει ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ και ήταν ο εντέκατος ηθοποιός στην ιστορία του Χόλιγουντ ο οποίος τοποθέτησε τα αποτυπώματα των χεριών και των ποδιών του μπροστά από το κινεζικό θέατρο του Γκράουμαν.
Προσωπική ζωή
Ο πρώτος γάμος της Νέγκρι ήταν με τον κόμη Ευγκένιους Ντάμπσκι, ο οποίος θα αποδεικνυόταν βραχύβιος. Η Νέγκρι παντρεύτηκε τον Ντάμσκι στο Σοσνόβιετς τις 5 Νοεμβρίου 1919, και έτσι έγινε η Κόμισσα Απολόνια Ντάμπσκα-Χάλουπετς. Μετά από μακρά περίοδο διάστασης, το διαζύγιο εξεδώθηκε το 1922.
Αφότου άρχισε να εργάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, έγινε πρωτοσέλιδο λόγω των ερωτικών σχέσεων που είχε με διάσημους, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζουν οι αστέρες του κινηματογράφου Τσάρλι Τσάπλιν, Ροντ Λα Ροκ και Ροντόλφο Βαλεντίνο. Η Νέγκρι συνάντησε τον Τσάπλιν στη Γερμανία, όπου και άρχισε μια πλατωνική σχέση η οποία εξελίχθηκε σε πολυδημοσιευμένη σχέση και φήμες για γάμο. Όμως η σχέση ατόνισε, και η Νέγκρι ενδιαφέρθηκε για τον συμπρωταγωνιστεί της στην ταινία Forbidden Paradise (1924) Ροντ Λα Ροκ. Η Νέγκρι συνάντησε τον Ροντόλφο Βαλεντίνο σε χορό μεταμφιεσμένων στο κάστρο του Χερστ, και θεωρείται ότι ήταν η εραστής του Βαλεντίνο μέχρι τον θάνατό του το 1926. Προκάλεσε αρνητική εντύπωση στη κηδεία του στις 24 Αυγούστου 1926, όταν «λιποθύμησε» αρκετές φορές, και, σύμφωνα με τον ηθοποιό Μπεν Λίον, ζήτησε να τοποθετηθεί μια μεγάλη ανθοδέσμη, η οποία έγραφε «P-O-L-A», στο φέρετρο του Βαλεντίνο.
Η Νέγκρι παντρεύτηκε ξανά, τον Γεωργιανό Σέργκε Μντιβάνι. Αυτή η πράξη ενόχλησε τη κοινή γνώμη, καθώς έλαβε χώρα σύντομα μετά τον θάνατο του Βαλεντίνο. Η Νέγκρι και ο Μντιβάνι παντρεύτηκαν τις 14 Μαΐου 1927, και σύντομα έμεινε έγκυος. Η Νέγκρι άρχισε να φροντίζει καλύτερα την υγεία της και σκέφτηκε να αποχωρήσει από τις ταινίες ώστε να αναλάβει το ρόλο της μητέρας. Όμως, απέβαλε. Θρηνούσε και την απώλεια του παιδιού της για την υπόλοιπη ζωή της. Στις 2 Απριλίου 1931 χώρισαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνοί Ρομά
Αδράστεια (αποσαφήνιση)
Το αρχαίο ελληνικό όνομα Αδράστεια αφορούσε:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αβάνα
Η Αβάνα (ισπανικά: La Habana Λα Αβάνα, παλαιότερη ονομασία San Cristóbal de La Habana), είναι η πρωτεύουσα της Κούβας και συγχρόνως το σπουδαιότερο οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό κέντρο της. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της Καραϊβικής, με πληθυσμό που υπερβαίνει τα 2,2 εκατομμύρια κατοίκους και βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Κούβας, σε απόσταση 144 χιλιομέτρων από το Κι Ουέστ της Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αποτελεί τον σημαντικότερο τουριστικό προορισμό στην Κούβα και έναν από τους πιο δημοφιλείς στη Λατινική Αμερική. Το ιστορικό κέντρο της πόλης, η «παλιά Αβάνα» (Habana Vieja), ανακηρύχθηκε το 1982 ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Οι κάτοικοι της Αβάνας ονομάζονται Αμπανέρος (Habaneros).
Οικόσημο
thumb|Εθνόσημο της Λα Αβάνα Το οικόσημο της Αβάνας, στην Κούβα, αποτελείται από τρία κάστρα που αντιπροσωπεύουν τα τρία κάστρα που υπερασπίζονταν την πόλη—δηλαδή, το Κάστρο Φουέρζα, το Κάστρο Μόρο και το Κάστρο Πούντα. Το κλειδί αντιπροσωπεύει ότι η Αβάνα ήταν η πύλη προς τον Νέο Κόσμο. Η ασπίδα, που στηρίζεται από ένα κλαδί βελανιδιάς στη μία πλευρά και ένα δάφνινο στεφάνι από την άλλη, συμβολίζει τη δύναμη του έθνους, ενώ το δάφνινο στεφάνι, την τιμή και τη δόξα. Αυτά τα σύμβολα αντιπροσωπεύουν τα δικαιώματα του ανθρώπου.
Πολιτισμός
Η Αβάνα είναι το πολιτιστικό κέντρο της Κούβας. Προσφέρει μουσεία, παλάτια, δημόσιες πλατείες, λεωφόρους, εκκλησίες, φρούρια (συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου οχυρωματικού συγκροτήματος στην Αμερική που χρονολογείται από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα).
16ος αιώνας
Η ευρύτερη περιοχή που καταλαμβάνει σήμερα η Αβάνα, εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από τον Σεβαστιανό ντε Οκάμπο (Sebastián de Ocampo) το 1509, ο οποίος και την ονόμασε "Πουέρτο ντε Καρένας". Το 1515, ο Ισπανός εξερευνητής Ντιέγο Βελάσκεθ ντε Κουεγιάρ ίδρυσε ένα λιμάνι με το όνομα Άγιος Χριστόφορος της Αβάνας, στην νότια πλευρά της Κούβας, ωστόσο η ακαταλληλότητα της βαλτώδους αυτής περιοχής, που επιπλέον δεν διέθετε ευνοϊκό κλίμα, οδήγησε το 1519 στην εγκατάλειψή της και τη μετακίνηση στην σημερινή περιοχή της Αβάνας, στο βόρειο τμήμα της χώρας, γνωστή τότε με την ονομασία Πουέρτο Καρένας. Το λιμάνι της και γενικότερα η γεωγραφική της θέση, ευνόησε την ανάπτυξή της, αποτελώντας σύντομα σημαντικό πόλο έλξης. Ως σπουδαίο εμπορικό λιμάνι, για τα ισπανικά πλοία, η Αβάνα αποτέλεσε συχνά στόχο επιθέσεων από πειρατές ή Γάλλους, Ολλανδούς και Άγγλους κουρσάρους, κυρίως κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Το γεγονός αυτό οδήγησε τους Ισπανούς στην κατασκευή έργων οχύρωσης της πόλης, με τέσσερα επιβλητικά οχυρά να επιβιώνουν μέχρι σήμερα, αλλά και να ασκήσει περισσότερο έλεγχο στο εμπόριο με τις Δυτικές Ινδίες και να περιορίσει το εκτεταμένο λαθρεμπόριο (μαύρη αγορά) που είχε προκύψει λόγω των εμπορικών περιορισμών που επιβλήθηκαν από το Casa de Contratación της Σεβίλλης(εμπορικός οίκος ελεγχόμενος από το στέμμα που είχε το μονοπώλιο στο εμπόριο του Νέου Κόσμου).
Πλοία από όλο τον Νέο Κόσμο μετέφεραν προϊόντα πρώτα στην Αβάνα, για να τα μεταφέρει ο στόλος στην Ισπανία. Τα χιλιάδες πλοία που συγκεντρώθηκαν στον κόλπο της πόλης τροφοδότησαν επίσης τη γεωργία και τη βιοτεχνία της Αβάνας, αφού έπρεπε να εφοδιαστούν με τροφή, νερό και άλλα προϊόντα που χρειάζονταν για να διασχίσουν τον ωκεανό.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1592, η έδρα του Ισπανού κυβερνήτη μεταφέρθηκε από το Σαντιάγο της Κούβας στην πόλη της Αβάνας, η οποία ανακηρύχθηκε επισήμως πρωτεύουσα το 1607. Λίγα χρόνια αργότερα, με ένα βασιλικό διάταγμα του 1634, η Αβάνα αναγνωρίστηκε επίσημα ως πόλη «κλειδί για το Νέο Κόσμο και την οχύρωση των Δυτικών Ινδιών», τίτλος που αποτυπώθηκε και στο εθνόσημό της. Στο μεταξύ συνεχίστηκαν οι προσπάθειες για την κατασκευή ή τη βελτίωση των αμυντικών υποδομών της πόλης.
17ος αιώνας
Κατά τη διάρκεια του επταετή πολέμου (1756-1763), η Ισπανία συμμάχησε με τη Γαλλία, με αποτέλεσμα οι αγγλικές πολεμικές δυνάμεις να επιτεθούν και να καταλάβουν την Αβάνα. Η αγγλική κατοχή διήρκεσε για λίγους μόνο μήνες, καθώς με τη λήξη του πολέμου οι Βρετανοί παρέδωσαν την πόλη με αντάλλαγμα τη Φλόριντα, ωστόσο στο σύντομο αυτό διάστημα επετράπη για πρώτη φορά το διεθνές εμπόριο. Η ρύθμιση αυτή παρέμεινε σε ισχύ και μετά την αγγλική κατοχή, ενώ μέχρι τότε το λιμάνι της Αβάνας εξυπηρετούσε μόνο ισπανικά εμπορικά πλοία.
Η Αβάνα επεκτάθηκε πολύ τον 17ο αιώνα. Νέα κτίρια κατασκευάστηκαν από τα πιο άφθονα υλικά του νησιού, κυρίως ξύλο, συνδυάζοντας διάφορες ιβηρικές αρχιτεκτονικές τεχνοτροπίες, καθώς και χαρακτηριστικά των Καναρίων Νήσων. Την περίοδο αυτή η πόλη έχτισε επίσης αστικά μνημεία και θρησκευτικές κατασκευές. Το μοναστήρι του Σαν Αγκοστίν, το κάστρο Ελ Μόρο, το παρεκκλήσι του Χουμιλαντέρο, το σιντριβάνι Ντοροτέα ντε λα λούνα στη Λα Κορέρα, η εκκλησία του Αγίου Αγγέλου, το νοσοκομείο ντε Σαν Λαζάρο, το μοναστήρι της Σάντα Τερέζα και το μοναστήρι του Σαν Φελίπε Νέρι ολοκληρώθηκε σε αυτή την εποχή.
18ος αιώνας
Σε αντίθεση με τις περισσότερες ισπανικές αποικίες που απέκτησαν την ανεξαρτησία τους στις αρχές του 19ου αιώνα, η Κούβα παρέμεινε για μεγαλύτερο διάστημα υπό ισπανική κυριαρχία, γνωρίζοντας παράλληλα σημαντική οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη. Κατά τη δεκαετία του 1830 ξεκίνησε η κατασκευή του πρώτου σιδηροδρόμου της Αβάνας, συνολικού μήκους 51 χιλιομέτρων, που εξυπηρετούσε κυρίως τη μεταφορά και το εμπόριο ζάχαρης. Η κατασκευή του κατέστησε την Κούβα ως την πέμπτη χώρα στον κόσμο που αποκτούσε σιδηρόδρομο και πρώτη μεταξύ των ισπανόφωνων χωρών. Ο πληθυσμός της έφθανε περίπου τις 100.000 στις αρχές του 1800, ξεπερνώντας τις 160.000 στα μέσα του αιώνα, όταν μέρος των τειχών της πόλης γκρεμίστηκαν με σκοπό την επέκτασή της.
left|thumb|300px|Χάρτης της Αβάνας (1888) Την ίδια περίοδο, άρχισαν να εκδηλώνονται οι πρώτες πολεμικές συγκρούσεις των Κουβανών με στόχο την ανεξαρτησία τους. Τον Δεκαετή πόλεμο, της περιόδου 1868-1878, ακολούθησε ο πόλεμος για την ανεξαρτησία της Κούβας που ξέσπασε το 1895. Στις αρχές του 1898, το αμερικανικό θωρηκτό Maine εξερράγη στο λιμάνι της Αβάνας και η αμερικανική κυβέρνηση κήρυξε τον πόλεμο στην Ισπανία. Ο Ισπανοαμερικανικός πόλεμος διήρκεσε από τις 25 Απριλίου μέχρι τις 12 Αυγούστου και οδήγησε τελικά στην επιβολή αμερικανικής κυριαρχίας επί των πρώην ισπανικών αποικιών στην Καραϊβική, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1902 (αναιρώντας την αρχική συμφωνία για εικοσαετή κηδεμονία των ΗΠΑ), χρονιά κατά την οποία η Δημοκρατία της Κούβας εξασφάλισε την ανεξαρτησία της, αν και εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό ισχυρή αμερικανική επιρροή.
19ος αιώνας
Τα επόμενα χρόνια, Αμερικανοί επενδυτές και επιχειρηματίες κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της χώρας και ειδικότερα της Αβάνας, η οποία γνώρισε μία ακόμα περίοδο σημαντικής ανάπτυξης. Στις αρχές του 1930 η πόλη αποτελούσε δημοφιλή τουριστικό προορισμό και πολυτελή κέντρα διασκέδασης και ξενοδοχειακές μονάδες έκαναν την εμφάνισή τους προκειμένου να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη παρουσία των επισκεπτών. Βέβαια η αιφνίδια αυτή τουριστική εξέλιξη οφείλονταν κυρίως στη ποτοαπαγόρευση που είχε επιβληθεί εκείνη την εποχή στις ΗΠΑ. Την ίδια περίοδο, άνθησαν επίσης τα φαινόμενα διαφθοράς, που συνδυάστηκαν με την παρουσία του οργανωμένου εγκλήματος στην πόλη.
Από τις αρχές του 1920, μία σειρά από δικτάτορες ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της Κούβας, καθιστώντας την Αβάνα πεδίο πολιτικής βίας. Πολλαπλές απόπειρες ανατροπής του καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα εκδηλώθηκαν, με αποκορύφωμα την κουβανική επανάσταση με ηγέτη τον Φιδέλ Κάστρο, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία την 1η Ιανουαρίου του 1959, προχωρώντας σε ριζικές μεταρρυθμίσεις. Υπό τη διακυβέρνηση του Κάστρο, επιχειρήθηκε η μετατόπιση της οικονομικής βάσης της πόλης στη βιομηχανία, περιορίστηκαν σημαντικά οι οικονομικές ανισότητες των κατοίκων της πόλης και έγιναν προσπάθειες βελτίωσης των προσφερόμενων κοινωνικών υπηρεσιών. Παράλληλα, η οικονομία της Αβάνας δέχθηκε σημαντικό πλήγμα εξαιτίας του οικονομικού εμπάργκο που κήρυξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, του περιορισμού του τουρισμού, αλλά και της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης που μετά την επανάσταση στήριξε οικονομικά την Κούβα. Εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων, κατά τη δεκαετία του 1990, ο τουρισμός αποτέλεσε εκ νέου, παραμένοντας μέχρι σήμερα, μία από τις κύριες πηγές εισοδήματος.
Πληθυσμός
Κατά την απογραφή του 2002, ο πληθυσμός της χώρας έφθανε τους 2.201.610 κατοίκους (ποσοστό περίπου 20% επί του συνολικού πληθυσμού της Κούβας), κατανεμημένος σε έκταση περίπου 272 τετραγωνικών μέτρων και πέντε φορές μεγαλύτερος από τον πληθυσμό του Σαντιάγο (περίπου 400.000 κάτοικοι) που αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Τα τελευταία χρόνια, ο πληθυσμός της Αβάνας έχει σημειώσει μικρή σχετικά αύξηση, σε αντίθεση με εκείνον άλλων μεγάλων πόλεων της Λατινικής Αμερικής, γεγονός που οφείλεται στην αυστηρή κυβερνητική πολιτική που προωθήθηκε με σκοπό τον περιορισμό της εσωτερικής μετανάστευσης στην Αβάνα. Επιπλέον, μετά την κουβανική επανάσταση, επί της διακυβέρνησης του Φιδέλ Κάστρο, τμήμα του πληθυσμού εγκατέλειψε το νησί με κύριο προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Διοικητική οργάνωση
Η Αβάνα διαθέτει δήμαρχο και διοικητικό συμβούλιο που διαχειρίζονται τις υποθέσεις της πόλης, ωστόσο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κεντρική πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση της Κούβας. Η πόλη διαιρείται σε 15 δημοτικά διαμερίσματα: Arroyo Naranjo, Boyeros, Centro Habana, Cerro, Cotorro, Diez de Octubre, Guanabacoa, La Habana del Este, La Habana Vieja («παλιά Αβάνα»), La Lisa, Marianao, Playa (περιλαμβάνει το Miramar), Plaza de la Revolucion, Regla και San Miguel del Padrón. Τα διαμερίσματα αυτά δεν διαθέτουν άλλους οικονομικούς πόρους πέρα από αυτούς που τους διαθέτει η κυβέρνηση, ενώ έχουν γενικά περιορισμένες αρμοδιότητες, όπως η συλλογή των σκουπιδιών ή η προστασία από πυρκαγιές. Σε συνοικιακό επίπεδο, στις αστικές περιοχές της Αβάνας, κάθε γειτονιά οργανώνεται σε Επιτροπές για την Άμυνα της Επανάστασης, οι οποίες διαχειρίζονται τοπικές υποθέσεις, όπως τη διατήρηση της δημόσιας υγιεινής, την κινητοποίηση των κατοίκων για εθελοντική εργασία όταν αυτή απαιτείται από τις κυβερνητικές αρχές ή ακόμα και την αστυνόμευση των περιοχών.
Κλίμα
Λόγω τής γεωγραφικής θέσης της, η Αβάνα χαρακτηρίζεται από ήπιο κλίμα σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται από 22 βαθμούς Κελσίου, κατά τους χειμερινούς μήνες, μέχρι 28 βαθμούς κατά τον Αύγουστο, ενώ σπάνια πέφτει κάτω από τους 10 βαθμούς. Οι βροχοπτώσεις που παρατηρούνται είναι εντονότερες κατά το μήνα Οκτώβριο με περιστασιακούς τυφώνες να εκδηλώνονται κυρίως στο νότο, προκαλώντας έτσι πολύ λιγότερες φθορές στην Αβάνα σε σύγκριση με άλλες περιοχές της Κούβας.
Σύγχρονη εικόνα
Η Αβάνα παρουσιάζεται σήμερα ως μία πρωτεύουσα με τις μεγαλύτερες αντιθέσεις, ειδικότερα στην αρχιτεκτονική και την πολεοδομία. Υπέροχα κτίρια της ισπανικής αποικιοκρατικής εποχής και νεοκλασικές επαύλεις γειτνιάζουν με πολυώροφα πολύχρωμα κτίρια σοβιετικού τύπου με επίκεντρο το Καπιτώλιο όμοιο με εκείνο της Ουάσιγκτον. Φαρδιές λεωφόροι αλλά και στενά δρομάκια πλάτους 4 μόλις μέτρων. Πάρκα αλλά και αλάνες γύρω από τις οποίες κινούνται παλαιά μοντέλα οχημάτων και λεωφορεία απαρχαιωμένα. Η μοναδική ίσως στον κόσμο εικόνα τόσων επιρροών αλλά και τόσης στασιμότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κούβας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής
Πιονγιάνγκ (αποσαφήνιση)
Η Πιονγιάνγκ είναι η πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας.
Ο όρος Πιονγιάνγκ μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
Λίτλτον (Κολοράντο)
Το Λίττλτον (Littleton, Colorado) είναι πόλη του Κολοράντο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανήκει στη μητροπολιτική περιοχή του Ντένβερ και το 2005 είχε 40.396 κατοίκους. Έγινε γνωστό το 1999, όταν συνέβη η σφαγή στο λύκειο Κολουμπάιν που βρίσκεται εκεί κοντά. Αρχικά είχε αναφερθεί ότι το σχολείο ανήκε στην πόλη, όμως βρίσκεται στη διπλανή κομητεία. Έχει όμως ταχυδρομικό κώδικα του Λίττλτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κολοράντο
Απληστία
Απληστία, φιλαργυρία, ονομάζεται η ανεξέλεγκτη επιθυμία για απόκτηση υλικών αγαθών (συνήθως αναφέρεται στο χρήμα αλλά έχει κι άλλες διαστάσεις, όπως κοινωνική θέση και εξουσία). Η απληστία έχει αναγνωριστεί ως ανεπιθύμητη σε όλη τη γνωστή ανθρώπινη ιστορία, επειδή δημιουργεί συγκρούσεις. Χαρακτηριστικά της απληστίας αποτελούν η προώθηση της προσωπικής ανάπτυξης και η υπονόμευση των πιθανών ανταγωνιστών και εχθρών.
Η σύγχρονη οικονομική σκέψη διακρίνει συχνά την απληστία από το προσωπικό συμφέρον. Στα μέσα του 19ου αιώνα - επηρεασμένοι από τις ιδέες του Χέγκελ - οικονομικοί και πολιτικοί στοχαστές άρχισαν να ορίζουν την απληστία ως εγγενή στη δομή της κοινωνίας, αρνητική και ανασταλτική στην ανάπτυξη των κοινωνιών.
Αρχαίες απόψεις για την απληστία αφθονούν σχεδόν σε κάθε πολιτισμό. Πλάτων και Αριστοτέλης πραγματεύονται την πλεονεξία. Η πανελλήνια αποδοκιμασία της απληστίας φαίνεται από τη μυθική τιμωρία που επιβάλλεται στον Τάνταλο, ο οποίος στερείται τροφής και νερού. Η απληστία κατακρίνεται από όλες τις Αβρααμικές θρησκείες.'
Παραπομπές
Κατηγορία:Έννοιες στην Ηθική
Νινγκμπό
Παραπομπές
κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Σεΐχ Άντεν Μαντόμπε
Ο Σεΐχ Αντάν Μοχάμετ Νούουρ "Μαντόμπε" (Adan Mohamed Nuur "Madobe", στα σομαλικά: Sheekh Aaden Maxamed Nuur ή Sheekh Aaden Madoobe) είναι Σομαλός πολιτικός και πρόεδρος της Βουλής της χώρας του. Έπειτα από την παραίτηση της κυβέρνησης του προέδρου Αμπντουλαχί Γιουσούφ Αχμέτ το Δεκέμβριο του 2008, ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος. Όπως πολλοί Σομαλοί πολιτικοί, είναι πρώην πολέμαρχος και ήταν δάσκαλος του Κορανίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σεΐχ Αντάν Μαντόουε γεννήθηκε στη Μαντέρα στη βορειοανατολική επαρχία της Κένυας. Κατάγεται από τη φυλή Ντίτζιλ-Μιρίφλε και ειδικότερα από το υποφύλο Χαντάμε.
Αντιστασιακή δράση
Υπηρέτησε ως πρώτος αντιπρόεδρος του Αντιστασιακού Στρατού Ραχανουέιν (Rahanweyn Resistance Army, αρκτικόλεξο: RRA), που ήταν μία από τις φατρίες που πρωταγωνίστησαν στον Εμφύλιο Πόλεμο στη Σομαλία. Σύμφωνα με τον Μαντόμπε, από το 1996 ο RRA αποδέχθηκε τη βοήθεια της Αιθιοπίας στη στρατιωτική του εκπαίδευση. Το 2003 για μικρό χρονικό διάστημα παρουσιάστηκε σχίσμα με τον ηγέτη του RRA Χασάν Μοχάμετ Νουρ "Σατιγκαντούντ" παρότι συμφιλιώθηκαν αργότερα και αμφότεροι υπηρέτησαν σε χαρτοφυλάκια στην προσωρινή κυβέρνηση.
Προσωρινή Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση
Ο "Μαντόμπε" είναι αντιπρόσωπος του Προσωρινού Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου (TFP), το οποίο το Νοέμβριο του 2004 επεκύρωσε την Προσωρινή Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και ενέκρινε τον Προσωρινό Ομοσπονδιακό Καταστατικό Χάρτη, στη διάρκεια διάσκεψης στο Ναϊρόμπι. Διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης με την έγκριση του πρωθυπουργού Αλί Μοχάμετ Γκεντί στο δεύτερο ανασχηματισμό της κυβέρνησης του τελευταίου τον Ιανουάριο του 2005, ωστόσο στη Σομαλία θεσπίστηκε ένα νέο δικαστικό σύστημα έπειτα από την ήττα της Ένωσης Ισλαμικών Δικαστηρίων (ICU) τον Ιανουάριο του 2007.
Το Μάιο του 2005 ο πολιτικός αντίπαλος και πολέμαρχος Μοχάμετ Ιμπραχίμ Χαμπσάντε κατηγόρησε τον Μαντόμπε και τον υπουργό Γεωργίας Χασάν Μοχάμετ Νούουρ "Σατιγκουντούντ" για επίθεση εναντίον της πόλης Μπαϊντόα  με σκοπό την κατάληψη της πόλης για λογαριασμό του προέδρου Αμπντουλαχί Γιουσούφ Αχμέτ, ο οποίος αργότερα χρησιμοποίησε την πόλη με σκοπό την ίδρυση προσωρινής πρωτεύουσας εντός της χώρας. Δεκαεννέα άνθρωποι σκοτώθηκαν, πολλοί εκ των οποίων ήταν πολίτες, και άλλοι 28 τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις για τον έλεγχο της πόλης.
Μετά την απόλυση του Σαρίφ Χασάν Σεΐχ Αντάν, με ψήφο του Προσωρινού Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, στις 17 Ιανουαρίου του 2007ο Μαντόμπε εξελέγη νέος πρόεδρος του Κοινοβουλίου στις 31 Ιανουαρίου του ιδίου έτους και ορκίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου.
Προσωρινός πρόεδρος
Ο Μαντόμπε ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος της Σομαλίας στις 29 Δεκεμβρίου του 2008 μετά την παραίτηση του Αμπντουλαχί Γιουσούφ Αχμέτ.Κυβέρνησε ως το 2009, οπότε εξελέγη διάδοχός του, ο Σαρίφ Αχμέτ.
Βούλευμα
Βούλευμα ονομάζεται η απόφαση Δικαστικού Συμβουλίου στην Ποινική Δικονομία. Στη διαδικασία ενώπιον Δικαστικών Συμβουλίων δεν ισχύει η αρχή της δημοσιότητας, γι’ αυτό και κατά κανόνα τα βουλεύματα δε δημοσιεύονται, απλά εκδίδονται. Στο πλαίσιο της ποινικής προδικασίας, αφού ο ανακριτής ολοκληρώσει το έργο του, το δικαστικό συμβούλιο αποφασίζει μετά από πρόταση του εισαγγελέα την περάτωση της ανάκρισης και αν από τα συλλεγέντα στοιχεία προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις για την παραπομπή του κατηγορουμένου σε δίκη ή όχι. Ανάλογα ονομάζεται το βούλευμα που εκδίδεται παραπεμπτικό ή απαλλακτικό.
Σεΐχ Άντεν Μαντόμπε
Παραπομπές
Νουουρ
Βούλευμα
Ο εισαγγελέας Εφετών έχει δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά όλων των βουλευμάτων όλων των ειδών (οριστικών και παρεμπιπτόντων και ανεξάρτητα από τη βαρύτητα του εγκλήματος που αφορούν) και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αναίρεση κατά όλων των βουλευμάτων όλων των ειδών.
Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο
Αδράστεια (νύμφη)
Με το όνομα Αδράστεια φέρονται στην Ελληνική μυθολογία δύο πρόσωπα, η δευτερεύουσα θεά της εκδίκησης και η νύμφη, κόρη του Βασιλέως της Κρήτης Μελισσέα. Παρακάτω παρουσιάζονται πληροφορίες για τη νύμφη Αδράστεια.
Η Αδράστεια της Κρήτης ήταν Νύμφη, κόρη του Βασιλέως της Κρήτης Μελισσέα. Η Θεά Ρέα όταν γέννησε στο Δικταίο άντρο τον Δία, παρέδωσε αυτόν στη θεά Θέμιδα η οποία με τη σειρά της εμπιστεύθηκε τη διατροφή του Δία στην Αδράστεια και την αδελφή της Ίδη οι οποίες και έθρεψαν τον Δία με το γάλα της αίγός Αμάλθειας.
Γκούσταβ Χίρσφελντ
Ο Πάουλ Όσκαρ Γκούσταβ Χίρσφελντ (γερμ. Paul Oscar Gustav Hirschfeld, 4 Νοεμβρίου 1847 - 1895) υπήρξε Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος. Συνεργάστηκε με τον Ερνστ Κούρτιους τον οποίο και συνόδευσε σε περιηγήσεις και επιστημονικές αρχαιολογικές αποστολές. Διηύθυνε τις ανασκαφές στην Αρχαία Ολυμπία και δίδαξε ως καθηγητής πανεπιστημίου. Απεβίωσε σε μικρή ηλικία 47 ετών. Συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους αρχαιολόγους του 19ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι