cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tatnet
Το πρώτο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στα ταταρικά εστάλη πιθανώς το 1991 όταν υπάλληλοι της Ταταρο-Μπασκιρικής Υπηρεσίας του Radio Free Europe/Radio Liberty ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο και την ηλεκτρονική επικοινωνία σε τακτική βάση. Το 1994, ιδρύθηκε μια ταταρόγλωσση λίστα μηνυμάτων (TMG, ακρωνύμιο του Ταταρική Ομάδα Μηνυμάτων) και συχνά θεωρείται ως το έτος γέννησης του ταταρικού διαδικτύου. Αργότερα το 1995, ιδρύθηκε ο διακομιστής "Ταταρστάν στο Διαδίκτυο". Το 1996 δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα των "Τατάρων της Σαμάρας", το 1997 η μουσική ιστοσελίδα του Αλχάν Ακιντίλ, ο ιστότοπος του ραδιοφώνου "Αζατλίκ" και ο επίσημος διακομιστής της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Το 1998 δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα του Παγκόσμιου Κογκρέσου των Τατάρων, η σελίδα του αυστραλιανού τραγουδιστή Ζούλι Καμάλοβα και άλλες. Γύρω από το 2000, το Tatnet έχει αναπτυχθεί εκρηκτικά, με πολλές σελίδες του διαδικτύου και ιστοσελίδες να προστέθονται σε αυτό κάθε χρόνο. Η ύπαρξη του Tatnet συνεχίζει να συνεισφέρει σημαντικά στην συνοχή και την ενοποίηση των Τατάρων, ενός σημαντικού κατορθώματος επειδή οι Τάταροι είναι διασκορπισμένοι σε όλο το κόσμο και μια ουσιαστική πλειοψηφία των Τατάρων δεν ζουν στην εθνική πατρίδα τους, το Ταταρστάν. Σήμερα, οι χρήστες του ταταρικού διαδικτύου χρησιμοποιούν το λατινικό και κυριλλικό αλφάβητο, με το τελευταίο να γίνεται πιο κυρίαρχο σταδιακά.
Το όνομα TatNet είναι σύνθετη λέξη από τις λέξεις "Ταταρικό Διαδίκτυο", σχηματισμένο ως ανάλογο των παρόμοιων όρων Runet, Kaznet, Uznet και άλλων. Το TatNet λαμβάνει μερική υποστήριξη από τις αρχές του Ταταρστάν, όπως για παράδειγμα το Γραφείο Μαζικής Επικοινωνίας της Δημοκρατίας (Tatmedia) βοηθάει στην οργάνωση του ετήσιου διαγωνισμού κατασκευής ιστοσελίδων "Αστέρια του TatNet" ("Татнет йолдызлары").
Μίχαελ Ρες
Ο Μίχαελ Ρες (γερμ. Michael Roesch, γεννημένος στις 24 Απριλίου του 1974) είναι σκηνοθέτης, παραγωγός ταινιών και σεναριογράφος. Συνεργάζεται με τον Πέτερ Σέερερ στα έργα του.
Από την παιδική ηλικία του, ο Ρες ενθουσιαζόταν με τα έργα. Σε ηλικία δώδεκα ετών άρχισε να γυρίζει ταινίες με οχτώ χιλιοστόμετρα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργαζόταν ως δημοσιογράφος για έργα. Αργότερα πραγματοποίησε την καριέρα του με τον συνέταιρο του τον Πέτερ Σέερερ ως επιτυχημένος σεναριογράφος και εργάστηκε σε διάφορες ικανότητες παραγωγής. Μεταξύ των σεναρίων που έγραψαν είναι τα έργα Alone in the Dark 2, House of the Dead 2 και το Far Cry.
Το 2006 ο Ρες και ο Σέερερ σκηνοθέτησαν, το θρίλερ με βρικόλακες Brotherhood of Blood, με την Βικτόρια Πραττ, τον Σιντ Χάηγκ και τον Κεν Φόρεε. Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου ήταν στο Sitges Film Festival στο Σίτγκες, Ισπανία τον Οκτώβριο 2007. Στής Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στον Καναδά η κινηματογραφική εταιρία του Sam Raimi το Ghosthouse Underground αγόρασε το έργο και το εμφάνισε στο Lionsgate.
Το 2007 ο Ρες και ο Σέερερ σκηνοθέτησαν το Alone in the Dark II, με τον Ρίκ Υυνε, τον Λαντς Χένρικσεν και τον Ντάννη Τρεγο. Είναι η συνέχεια του Alone in the Dark του 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Καναδοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λε Πουί (Ντου)
Το Λε Πουί (γαλλικά: Le Puy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ινφάντες της Αραγωνίας
thumb|Το Infantes of Aragon (δεξιόστροφα από την κορυφή): Αλφόνσο, Χουάν, Μαρία, Ενρίκε, Λεονόρ, Πέδρο. Ο όρος Ινφάντες της Αραγωνίας (ισπανικά: Infantes de Aragón, καταλανικά: Infants d'Aragó) περιλαμβάνει τα τέκνα του γάμου του μονάρχη της δυναστείας των Τραστάμαρα που βασίλεψε στο Στέμμα της Αραγωνίας, Φερδινάνδου Α΄ της Αντεκέρα και της συζύγου του, Ελεονόρας της Αλμπουκέρκης. Αποτέλεσαν μια ισχυρή ομάδα στα εσωτερικά πράγματα του Στέμματος της Καστίλης, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωάννη Β΄. Αυτοί ήταν οι:
Μετά τον θάνατο του πατέρα τους το 1416 και την ανάδειξη του Αλφόνσου ως μονάρχη του Στέμματος της Αραγώνας, οι δύο εναπομείναντες γιοι του Φερδινάνδου έβαλαν ως στόχο την επιβολή τους στα εσωτερικά της Καστίλης, δεδομένου ότι και οι δύο ήταν καστιλιανοί και η περιουσία και τα συμφέροντά τους εντοπίζονταν στην Καστίλη. Ο εύπιστος και αδύναμος καστιλιανός μονάρχης, πρώτος εξάδελφός τους Ιωάννης Β' της Καστίλης δεν στάθηκε ιδιαίτερο εμπόδιο, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Το 1420, ο Ερρίκος είχε ήδη υπό τον έλεγχό του την κυβέρνηση της Καστίλης, μετά από το λεγόμενο «πραξικόπημα της Τορδεσίγιας» το 1420. Τον ίδιο χρόνο, η αδελφή των ινφαντών παντρεύτηκε τον καστιαλιανό βασιλιά. Η αντίδραση των καστιλιανών ευγενών, που συντάχθηκαν γύρω από τον Άλβαρο δε Λούνα, υποχρέωσε τον καστιλιανό βασιλιά να αποπέμψει τους Ινφάντες και το 1429 προκάλεσε τον Πόλεμο των Ινφαντών.
Ο Ιωάννης Β' χρησιμοποίησε τις στρατηγικές ικανότητες του ευγενή Άλβαρο δε Λούνα. Μετά από μια πρώτη ανεπιτυχή εκστρατεία, οι Ινφάντες κατανικήθηκαν από τον ίδιο στη μάχη του Ολμέδο το 1445 που έληξε τον πόλεμο. Ωστόσο ο Άλβαρο δε Λούνα έμεινε για λίγο στην εξουσία. Η επιβολή της αραγονικής πλευράς των Τραστάμαρα ολοκληρώθηκε με το γάμο της κόρης του Ιωάννη Β΄, Ισαβέλλας με τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγώνας και τον απόλυτο σχεδόν έλεγχο που αυτός άσκησε στην Καστίλη μέχρι τον θάνατό του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλειο της Καστίλης Κατηγορία:Στέμμα της Αραγωνίας
Ο Κατήφορος (ταινία, 1961)
Ο κατήφορος είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1961, της Φίνος Φιλμ σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Πλοκή
Η Ρέα (Ζωή Λάσκαρη), ένα κορίτσι από καλή οικογένεια, αλλά με γονείς που αδιαφορούν για τις παρέες της κόρης τους, έχει σχέσεις με τον Κώστα (Νίκος Κούρκουλος), που είναι παιδί διαλυμένης οικογένειας. Εξάλλου, και η ίδια η Ρέα αντιμετωπίζει με αδιαφορία τον πατέρα της (Παντελής Ζερβός), όπως κάνει και η σύζυγός του (Ελένη Ζαφειρίου), που του υπενθυμίζει ότι η ίδια έχει συνεισφέρει περισσότερα χρήματα στην οικογένεια μέσω της προίκας της από όσα βγάζει ο ίδιος από την εργασία του. Ο ευγενικός Πέτρος (Βαγγέλης Βουλγαρίδης) είναι ερωτευμένος με τη Ρέα, η οποία θα προσπαθήσει να τα φτιάξει με τον Πέτρο, επειδή ο Κώστας έχει και άλλες σχέσεις, αλλά ο τελευταίος την εκδικείται γι' αυτό παρασύροντάς τη σε ένα πάρκο, όπου την εγκαταλείπει γυμνή. Η Ρέα κλείνεται ντροπιασμένη στο σπίτι της, όταν μαθαίνει ότι ο Κώστας έχει διαφθείρει τη Λένα, τη μικρή της αδερφή (Μίρκα Καλατζοπούλου). Γίνεται έξαλλη, τον πυροβολεί και τον σκοτώνει. Στη δίκη της, που κάνει μεγάλη αίσθηση στην Αθήνα, την υπερασπίζεται ο δικηγόρος πατέρας της, η αδελφή της είναι εκείνη που τελικά αποκαλύπτει την αλήθεια σε όλους και αθωώνει τη Ρέα.
Η ταινία δείχνει την ανήθικη ζωή μιας παρέας νέων που οι γονείς τους δεν φροντίζουν για την ανατροφή τους.
Παραγωγή
Αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο της Ζωής Λάσκαρη. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Ρέας είχε προταθεί αρχικά στην Αλίκη Βουγιουκλάκη η οποία τον απέρριψε λόγω της τολμηρότητάς του. Μετά από αυτή την ταινία η Ζωή Λάσκαρη θα προσληφθεί μόνιμα στη Φίνος Φιλμ με μηνιαίο μισθό. Ο ίδιος ο Φιλοποίμην Φίνος παίζει έναν μικρό ρόλο κομπάρσου στη ταινία. Συγκεκριμένα κάνει τον υπάλληλο του δικαστηρίου που καλεί τους μάρτυρες.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 2 Δεκεμβρίου 1961 και έκοψε 161.331 εισιτήρια στους κινηματογράφους Α' προβολής Αθήνας και Πειραιά, ενώ ήταν 1η σε εισιτήρια τη χρονιά προβολής της. Η ταινία προβλήθηκε και στο εξωτερικό, ενώ ήταν πρώτη σε εισπράξεις στο Μεξικό τη σεζόν 1961-62.
Ο κατήφορος επρόκειτο να συμμετάσχει επίσημα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1961, όμως ο Φίνος την απέσυρε (μαζί με άλλες 2) γιατί κληρώθηκαν να προβληθούν σε μέρες και ώρες μη αρεστές στον παραγωγό.
Ο Κώστας Σταματίου έγραψε στην εφημερίδα Η Αυγή: “Σαν ταινία, Ο κατήφορος εχει στιγμές καλές, σωστές και ισάξιες ευρωπαϊκών παρόμοιων έργων”. Στο ίδιο πνεύμα, ο Αχ. Μαμάκης γράφει στο Έθνος: “Ο κατήφορος έχει σκηνές πρωτόγνωρες για ελληνική ταινία”.
Σχέσεις Ελλάδας και Τουβαλού
Επισκόπηση
Οι δύο χώρες συνεργάστηκαν σε διεθνείς οργανισμούς, υποστηρίζοντας κυρίως αμοιβαία πιθανές υποψηφιότητες μεταξύ τους. Δεν υπάρχει κάποια βοήθεια από την Ελλάδα για την ανάπτυξη του Τουβαλού ανεξάρτητα ως μέλος του προγράμματος αειφόρου ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών για τα μικρά νησιωτικά κράτη στον Ειρηνικό.
Ο Κατήφορος (ταινία, 1961)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα
Σχέσεις Ελλάδας και Τουβαλού
Επισκόπηση
Οι πολίτες της Ελλάδας δεν χρειάζονται θεώρηση εισόδου όταν η παραμονή στη χώρα είναι μικρότερη των 30 ημερών. Οι πολίτες του Τουβαλού μπορούν να εισέλθουν και να φύγουν από την Ελλάδα ελεύθερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουβαλου Κατηγορία:Πολιτική του Τουβαλού
Σκιά
thumb|right|Σκιά ενός δέντρου κατά την ανατολή του ηλίου. Σκιά γενικά ονομάζεται περιοχή του χώρου πίσω από ένα εμπόδιο (αδιαφανές) που διακόπτει την πορεία του φωτός. Συνήθως διακρίνονται δύο είδη σκιάς: η κύρια σκιά και η παρασκιά και πάντα σε αντίθετη διεύθυνση εμποδίου - φωτεινής πηγής. Και οι δύο δημιουργούνται από την ευθύγραμμη διάδοση του φωτός μέσα σ΄ ένα ισότροπο μέσο.
Γενικά
Στο χώρο της κυρίως σκιάς αποκλείεται τελείως ο φωτισμός, ενώ στην παρασκιά που φαντάζει να πλαισιώνει εξωτερικά τη σκιά διερχόμενες ένα μέρος των ακτίνων ο χώρος αυτής φωτίζεται μερικώς. Το μέγεθος, σε έκταση της σκιάς ή της παρασκιάς εξαρτάται από το μέγεθος της φωτεινής πηγής και την απόστασή της από το εμπόδιο σώμα. Όσο μικρότερη είναι η πηγή φωτισμού προς το εμπόδιο, τόσο μεγαλύτερη είναι η σκιά αποκλειόμενης σχεδόν της ύπαρξης παρασκιάς. Αντιθέτως, όσο μεγαλύτερη είναι η πηγή ως προς το μέγεθος του εμποδίου, τόσο μικρότερη είναι η σκιά και βεβαίως μεγαλύτερη, σε εξάπλωση, η παρασκιά.
Όταν η φωτεινή πηγή είναι σημειακή, δηλαδή αμελητέων διαστάσεων σε σχέση με την απόσταση και των διαστάσεων του αδιαφανούς σώματος (εμποδίου), τα όρια της φωτεινής περιοχής και εκείνης της σκιάς, είναι έντονα φανερά και απότομα. Όταν συμβαίνει το αντίθετο, αυτά είναι ασαφή και βαθμιαία μεταβατικά. Η μεταβατική αυτή περιοχή είναι η παρασκιά.
Λαογραφία
Η Σκιά σε λαογραφικές δοξασίες πολλές φορές λαμβάνει άυλη υπόσταση, ως υπερφυσικό ον, φάντασμα, αερικό, καθώς και ως μεταθανάτια επιβίωση ανθρώπου, ή της ψυχής του. Όλα αυτά προέρχονται από την έλλειψη ικανότητας ερμηνείας του φαινομένου της σκιάς, κάτω βέβαια από την κυριαρχία του φόβου και ίσως της μοναξιάς στη διάρκεια της νύκτας, εξ ου και το ρήμα «σκιάζομαι» (= φοβάμαι). Ο Μέγας Αλέξανδρος, προκειμένου να εκπαιδεύσει το άγριο άλογό του, τον Βουκεφάλα, το γύριζε προς τον Ήλιο για να μη βλέπει τη σκιά του τη στιγμή που το ίππευε και να σκιάζεται!
Χαρακτηριστικές ήταν οι ιστορίες της ελληνικής υπαίθρου με τον Αράπη που έβλεπαν τις κρύες νύκτες του χειμώνα όσοι κάθονταν μπροστά στο αναμμένο τζάκι, όταν από κάποιο ξαφνικό θόρυβο γύριζαν πίσω τους και έβλεπαν στον τοίχο ένα θεόρατο "αράπη" να τους κοιτάζει κατάματα!
Κάποτε στη Νάξο ένας παπάς πηγαίνοντας νύκτα με το μουλάρι του από τη Μονή στη Κεραμωτή θα πέρναγε αναγκαστικά από κάποιο σημείο που πίστευαν ότι βγαίναν σατανάδες και έπιαναν το χορό. Πλησιάζοντας στο σημείο εκείνο ο παπάς άρχισε ν΄ ακούει τις φωνές και τα σφυρίγματά τους, ενώ συγχρόνως έβλεπε το μουλάρι του όλο και να ψηλώνει, και τα πόδια του ζώου να ξεπερνούν σε ύψος τους μεσαιωνικούς πύργους της περιοχής! Μόλις όμως έφθασε κοντά στο Σταυρό Κεραμωτής και είχε για 12η φορά επαναλάβει το «Πάτερ Ημών», ακαριαία σταμάτησαν ν΄ ακούγονται τα γέλια των σατανάδων και το μουλάρι ξαναβρήκε το φυσικό του ύψος. Ήταν ακριβώς το σημείο του δρόμου που γύριζε προς το χωριό και ο παπάς έβλεπε πλέον μπροστά του τ΄ ολόγιομο φεγγάρι.
Εκφράσεις
Συνηθέστερες δημώδεις εκφράσεις περί της σκιάς είναι: «Έχει γίνει σκιά από την πείνα», (για πολύ αδύνατους), «έγινε σκιά του» σε υπέρμετρο προστατευτισμό, «''φοβάται τη σκιά του» σε υπερβολικό φόβο,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπτικά φαινόμενα Κατηγορία:Φως
Φουντωτό Καρδίτσας
Το Φουντωτό είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.260 μέτρων σε απότομη πλαγιά των Αγράφων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας.
Το Φουντωτό ανήκει στον Δήμο Αργιθέας και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 14 κάτοικοι ενώ του 2001 ήταν 24. Απέχει 70 χιλιόμετρα από την Καρδίτσα.
Παραπομπές
κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Αμπουλχασάν Μπανί-Σαντρ
Ο Σεγιέντ Αμπουλχασάν Μπανί-Σαντρ ( سید ابوالحسن بنی‌صدر, 22 Μαρτίου 1933 - 9 Οκτωβρίου 2021) ήταν Ιρανός πολιτικός και οικονομολόγος. Υπήρξε ο πρώτος Πρόεδρος του Ιράν μετά την Ιρανική Επανάσταση το 1979 και παρέμεινε σε αυτή τη θέση ενάμιση περίπου έτος, από τις 4 Φεβρουαρίου 1980 μέχρι τις 20 Ιουνίου 1981. Προηγουμένως είχε διατελέσει υπουργός Εξωτερικών στη μεταβατική κυβέρνηση της χώρας. Πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στη Γαλλία, όπου και απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών στις 9 Οκτωβρίου 2021.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μπανί-Σαντρ γεννήθηκε στο Χαμαντάν, τα αρχαία Εκβάτανα. Ο πατέρας του ήταν αγιατολάχ και στενός γνώριμος του Χομεϊνί. Ο Αμπουλχασάν σπούδασε οικονομικά στη Σορβόννη. Το 1972 πέθανε ο πατέρας του στην εξορία, και ο Μπανί-Σαντρ παρέστη στην κηδεία του στο Ιράκ, όπου γνώρισε για πρώτη φορά τον Αγιατολάχ Χομεϊνί.
Ο Μπανί-Σαντρ είχε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 συμμετάσχει στις φοιτητικές διαδηλώσεις κατά του Σάχη και φυλακίσθηκε δύο φορές, ενώ τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια μιας εξεγέρσεως το 1963. Μετά από αυτά, κατέφυγε στη Γαλλία και αργότερα εντάχθηκε στην ιρανική αντιστασιακή ομάδα που είχε ως επικεφαλής τον Χομεϊνί, του οποίου έγινε σύμβουλος. Μετά το ξέσπασμα της επανάστασης επέστρεψε στο Ιράν συνοδεύοντας τον Χομεϊνί τον Φεβρουάριο του 1979. Συνέγραψε ένα βιβλίο για την ισλαμική οικονομία με τίτλο Eghtesad Tohidi μια αραβική φράση που μεταφράζεται ελεύθερα ως «Τα οικονομικά του μονοθεϊσμού».
Σταδιοδρομία
thumb|left|Ο Μπανί-Σαντρ (αριστερά) ορκίζεται ως ο πρώτος στην ιστορία Πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν το 1980. Δίπλα του στέκει ο [[Μοχαμάντ Μπεχεστί, ενώ πίσω του ο Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί.]]
Ο Μπανί-Σαντρ έγινε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών στις 4 Φεβρουαρίου 1979 και παρέμεινε σε αυτή τη θέση 23 ημέρες. Διορίσθηκε επίσης μέλος του επαναστατικού συμβουλίου. Μετά την παραίτηση του μεταβατικού υπουργού Οικονομικών Αλί Αρνταλάν στις 27 Φεβρουαρίου 1979, ο Μπανί-Σαντρ διορίσθηκε υπουργός Οικονομικών από τον τότε πρωθυπουργό Μεχντί Μπαζαργκάν. Στις 12 Νοεμβρίου 1979, ο Μπανί-Σαντρ διορίσθηκε υπουργός Εξωτερικών στη θέση του Εμπραχίμ Γιαζντί στην κυβέρνηση υπό το Συμβούλιο της Ισλαμικής Επαναστάσεως, μετά την παραίτηση της μεταβατικής κυβερνήσεως.
Ο Μπανί-Σαντρ εκλέχθηκε για τετραετή θητεία ως Πρόεδρος του Ιράν στις 25 Ιανουαρίου 1980, έχοντας λάβει το 78,9% των ψήφων έναντι 15,7% του Αχμάντ Μαντανί, και ορκίσθηκε στις 4 Φεβρουαρίου. Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί παρέμεινε ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, έχοντας τη συνταγματική εξουσία να απολύσει τον Πρόεδρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι τελετές για την ανάληψη της προεδρίας έγιναν στο νοσοκομείο όπου ο Χομεϊνί ανάρρωνε από καρδιακό επεισόδιο.
Ο Μπανί-Σαντρ δεν ήταν κληρικός, καθώς ο Χομεϊνί είχε επιμείνει ότι οι κληρικοί δεν έπρεπε να κατεβαίνουν σε εκλογές για ανώτατες θέσεις. Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1980, ο Μπανί-Σαντρ επέζησε από δύο συντριβές ελικοπτέρων που τον μετέφεραν κοντά στα σύνορα Ιράν-Ιράκ. Κατά τον Πόλεμο Ιράν-Ιράκ διορίσθηκε από τον Χομεϊνί αρχιστράτηγος των Ενόπλων Δυνάμεων (10 Ιουνίου 1981).
Η πτώση
Το ιρανικό Κοινοβούλιο διατύπωσε κατηγορίες κατά του Μπανί-Σαντρ εν απουσία του, στις 21 Ιουνίου 1981: υποτίθεται ότι εκινείτο κατά των κληρικών που είχαν πολιτική εξουσία, ιδίως κατά του Μοχαμάντ Μπεχεστί, τότε επικεφαλής των δικαστηρίων της χώρας. Ο ίδιος ο Χομεϊνί φαίνεται ότι βρισκόταν πίσω από τις κατηγορίες, τις οποίες συνυπέγραψε την επόμενη ημέρα.
Προτού γίνει αυτό, οι Φρουροί της Επανάστασης είχαν καταλάβει τα κτήρια και τους κήπους της Προεδρίας, και φυλάκισαν τους συντάκτες μιας εφημερίδας που διατηρούσε στενούς δεσμούς με τον Μπανί-Σαντρ. Κατά τις επόμενες ημέρες εκτελέσθηκαν αρκετοί από τους στενότερους φίλους του, όπως οι Χοσεΐν Ναβάμπ, Ρασίντ Σαντρολχεφαζί και Μανουτσέρ Μασουντί. Ο Αγιατολάχ Χουσεΐν Αλί Μονταζερί ήταν μεταξύ των ελάχιστων μελών της κυβερνήσεως που υποστήριξαν τον Μπανί-Σαντρ, και για τον λόγο αυτόν του αφαιρέθηκαν οι εξουσίες του.
Ταυτοχρόνως, η κυβέρνηση έθεσε εκτός νόμου όλα τα πολιτικά κόμματα εκτός του Κόμματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Μέλη των άλλων κομμάτων συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν.
Ο Μπανί-Σαντρ ήδη κρυβόταν κάπου στην Τεχεράνη από λίγες μέρες πριν τα γεγονότα αυτά, προστατευόμενος από τους Μουτζαχεντίν-ε Χαλκ. Προσπάθησε να συμπήξει μια συμμαχία των αντιχομεϊνικών δυνάμεων για να επανακτήσει την εξουσία. Τέτοιες δυνάμεις ήταν οι Μουτζαχεντίν-ε Χαλκ, το KDP και η μαρξιστική οργάνωση Φενταγιάν. Απέφυγε όμως κάθε επαφή με εξόριστες φιλομοναρχικές ομάδες. Συναντήθηκε πολλές φορές σε κρυψώνες με τον ηγέτη των Μουτζαχεντίν Μασούντ Ρατζαβί με σκοπό τον σχεδιασμό συμμαχίας, αλλά μετά την εκτέλεση στις 27 Ιουλίου 1981 του μέλους των Μουτζαχεντίν Μοχαμαντρεζά Σααντατί, οι δυο τους συμφώνησαν ότι ήταν υπερβολικά επικίνδυνο να παραμένουν στο Ιράν.
Κατά την άποψη του Μπανί-Σαντρ, η εναντίον του καταγγελία από το Κοινοβούλιο αποτελούσε πραξικόπημα κατά της δημοκρατίας στη χώρα. Για την επίλυση των πολιτικών διαφορών στο Ιράν, ο ίδιος ως Πρόεδρος είχε ζητήσει τη διενέργεια δημοψηφίσματος.
Διαφυγή και εξορία
Ο Μπανί-Σαντρ διέφυγε από την Τεχεράνη και κρυβόταν στο δυτικό Ιράν. Στις 29 Ιουλίου 1981 μαζί με τον Μασούντ Ρατζαβί επιβιβάσθηκαν κρυφά σε ένα αεροπλάνο Boeing 707 της Πολεμικής Αεροπορίας με κυβερνήτη τον έμπιστό τους σμήναρχο Μπεχζάντ Μοεζί. Μετά την απογείωσή του, το σκάφος ακολούθησε ένα συνηθισμένο σχέδιο πτήσεως και μετά βγήκε έξω από τον ιρανικό εναέριο χώρο, εισερχόμενο στον τουρκικό, προσγειωνόμενο τελικώς στο Παρίσι.
Οι Μπανί-Σαντρ και Ρατζαβί ζήτησαν και έλαβαν πολιτικό άσυλο στη Γαλλία, υπό τον όρο να απέχουν από αντι-χομεϊνικές δραστηριότητες εκεί. Αφότου όμως η Γαλλία εκκένωσε την πρεσβεία της στην Τεχεράνη, αυτός ο όρος στην ουσία ξεχάστηκε. Τον Οκτώβριο του 1981, οι Μπανί-Σαντρ, Ρατζαβί και το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα ίδρυσαν το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης του Ιράν στο Παρίσι. Ωστόσο, πριν περάσει πολύς καιρός, ο Μπανί-Σαντρ τα χάλασε με τον Ρατζαβί, κατηγορώντας τον για ιδέες που προέκριναν τη δικτατορία και τη βία. Ο Μπανί-Σαντρ ήταν αντίθετος με την ένοπλη αντίσταση όπως τη συντηρούσε στο Ιράν ο Ρατζαβί, αναζητώντας υποστήριξη για τη χώρα του κατά τον πόλεμο με το Ιράκ.
«Σειρά μου να μιλήσω»
Το 1991 ο Μπανί-Σαντρ έδωσε στη δημοσιότητα μια αγγλική μετάφραση του κειμένου που είχε συντάξει το 1989 με τίτλο «Σειρά μου να μιλήσω: Το Ιράν, η Επανάσταση και οι μυστικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ». Σε αυτό το βιβλιαράκι, ο Μπανί-Σαντρ υποστηρίζει την ύπαρξη μυστικών συμφωνιών μεταξύ των υπευθύνων της προεκλογικής εκστρατείας του Ρόναλντ Ρήγκαν και των ηγετών του Ιράν να επιμηκύνουν την Κρίση των Αμερικανών ομήρων μέχρι που να γίνουν οι Προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ του 1980. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Χένρυ Κίσινγκερ συνωμοτούσε για τη δημιουργία ενός κράτους για τους Παλαιστίνιους στην Επαρχία Χουζιστάν του Ιράν και ότι ο Zμπίγκνιεβ Μπρεζίνσκι συνεννοήθηκε με τον Σαντάμ Χουσεΐν για να σχεδιάσουν την εισβολή του Ιράκ στο Ιράν, που ξεκίνησε τον πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών.
Απόψεις
Σε συνέντευξή του το 2008 για την 29η επέτειο της Ιρανικής Επανάστασης, ο Μπανί-Σαντρ δήλωσε ότι ο Χομεϊνί είναι άμεσα υπεύθυνος για τη βία που εκπορεύθηκε από τον Μουσουλμανικό κόσμο και ότι αθέτησε τις υποσχέσεις που είχε δώσει πριν την επανάσταση. Τον Ιούλιο του 2009 ο πρώην Πρόεδρος κατήγγειλε δημοσίως τη στάση της ιρανικής κυβερνήσεως μετά τις αμφισβητούμενες Ιρανικές προεδρικές εκλογές 2009: «Ο Χαμενεΐ διέταξε τη νοθεία στις προεδρικές εκλογές και τη συνακόλουθη καταστολή των διαδηλωτών.» Ανέφερε ότι η κυβέρνηση «κρατείται στην εξουσία αποκλειστικά με μέσα τη βία και τον τρόμο», ενώ κατηγόρησε τους ηγέτες του Ιράν ότι συσσώρευαν πλούτη για τους εαυτούς τους προς εξαθλίωση των λοιπών Ιρανών.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Αμπουλχασάν Μπανί-Σαντρ ζούσαν σε μια έπαυλη στις Βερσαλλίες που φρουρούνταν στενά από τη γαλλική αστυνομία. Η κόρη του, η Φιρουζέχ, παντρεύτηκε τον Μασούντ Ρατζαβί στο Παρίσι μετά την κοινή διαφυγή των δύο ανδρών από το Ιράν. Αργότερα όμως πήραν διαζύγιο, καθώς και η συμμαχία μεταξύ Μπανί-Σαντρ και Ρατζαβί διαλύθηκε.
Μετά από μακριά ασθένεια, ο Μπανί-Σαντρ πέθανε στο νοσοκομείο Pitié-Salpêtrière στο Παρίσι στις 9 Οκτωβρίου 2021, σε ηλικία 88 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ιράν Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού
Κενζέ
Το Κενζέ (γαλλικά: Quingey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Δήμος Χερσονήσου
Ο Δήμος Χερσονήσου  είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Γουβών, Χερσονήσου, Επισκοπής και Μαλίων. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 271,58 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 26.717 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκαν οι Γούρνες.
Κοινότητες και οικισμοί
μικρογραφία|682x682px Ο Δήμος Χερσονήσου αποτελείται από 22 Κοινότητες, οι οποίες βρίσκονται στις τέσσερεις δημοτικές ενότητες Γουβών, Επισκοπής, Μαλίων και Χερσονήσου. Όλες οι Κοινότητες του Δήμου υπάγονται στην Επαρχία Πεδιάδος.
Τουρισμός Αναψυχής
Ο Τουρισμός Αναψυχής στο Δήμο Χερσονήσου είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος και αποτελεί το τουριστικό υπόβαθρο του Δήμου, από τη δεκαετία του ‘60, καθώς τότε ανοικοδομήθηκε το πρώτο τουριστικό κατάλυμα. Ο Δήμος προσφέρει εμπλουτισμένο και διαφοροποιημένο τουριστικό προϊόν αναψυχής πλούσιο σε εναλλαγές χρωμάτων, πράσινου και γαλάζιου. Ο τουρισμός αναψυχής συμβάλει στην οικονομική βιωσιμότητα του Δήμου. Στο Δήμο είναι εγκατεστημένος μεγάλος αριθμός όλων των τουριστικών καταλυμάτων (Resorts, Hotels, Apts) και στο σύνολο τους οι κλίνες ξεπερνούν τις 100.000. Η τουριστική εμπειρία ολοκληρώνεται με την επίσκεψη στο Θαλασσόκοσμο, το μεγαλύτερο ενυδρείο στην Ελλάδα, με είδη από το Μεσογειακό Θαλάσσιο Κόσμο και την επίσκεψη στη Νήσο Ντία, όπου οι επισκέπτες θα έλθουν αντιμέτωποι με τη μαγεία του καταγάλανου Κρητικού Πελάγους. Πολύ σημαντικό επίσης και πλούσιο είναι το οικοπολιτιστικό απόθεμα του Δήμου και η μοναδικότητα της βιοποικιλότητάς του.
Πολιτιστικός Τουρισμός
Ο πολιτιστικός Τουρισμός είναι άλλη μία μορφή εμπειριών που μπορεί κάθε επισκέπτης να απολαύσει στο Δήμο Χερσονήσου. Διαθέτει πολλούς πόρους πολιτιστικής κληρονομιάς, και συγκεκριμένα τέσσερα μουσεία (Αγροτικό Μουσείο Μενέλαου Παρλαμά, Λυχνοστάτης Λαογραφικό Μουσείο, Αρχαιολογικό Μουσείο Μαλίων, Αργυράκειο Πολεμικό & Εθνολογικό Μουσείο) καθώς και τα δύο ενυδρεία [Θαλασσόκοσμος, Aquaworld Aquarium] και όλα αυτά μαζί συνθέτουν ένα ολοκληρωμένο πολιτιστικό δίκτυο.
Θρησκευτικός Τουρισμός
Παράλληλα η δημοτική ενότητα της Επισκοπής διαθέτει έντονο το θρησκευτικό στοιχείο καθώς μέσα στο χωριό υπάρχουν οι βυζαντινές εκκλησίες του Μιχαήλ Αρχάγγελου, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Ιωάννη με ιδιαίτερες τοιχογραφίες. Εορταστική μέρα αποτελεί η 11η του Νοέμβρη καθώς γιορτάζει ο πολιούχος της Επισκοπής Άγιος Μηνάς, και λαμβάνουν χώρα διάφορες εκδηλώσεις, που προσελκύουν τον επισκέπτη. Ακόμη στη Δημοτική Κοινότητα Λιμένος Χερσονήσου τα ερείπια των τριών παλαιοχριστιανικών εκκλησιών υπενθυμίζουν την ύπαρξη μιας από τις παλαιότερες Μητροπόλεις, αυτή της Χερρονήσου.
Τουρισμός Άθλησης & Δραστηριοτήτων
Οι εμπειρίες περιπέτειας χαρακτηρίζουν το Δήμο Χερσονήσου, καθώς η ύπαιθρος προσφέρεται για τέτοιες δραστηριότητες. Ο φυσικός πλούτος, προτρέπει τους φυσιολάτρες – επισκέπτες να αναζητήσουν δυνατές εμπειρίες, κοντά στη φύση που ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη, όχι μόνο ως διαφορετικές αλλά και ως αυθεντικές. Μεγάλες περιοχές του Δήμου έχουν ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000. Η Νήσος Ντία, η οποία αποτελεί σπουδαίο βιότοπο για πολλά είδη πουλιών και μέρος του Αζιλακόδασους στους πρόποδες του Όρους Σελένα.
Τουρισμός στο Δήμο Χερσονήσου
Ο Δήμος Χερσονήσου βρίσκεται στα βόρεια παράλια του νομού Ηρακλείου και μόλις 25 χιλιόμετρα από την πόλη του Ηρακλείου. Είναι πολύ κοντά στις κυριότερες πύλες εισόδου του νησιού που είναι το λιμάνι και το αεροδρόμιο του Ηρακλείου καθώς και στον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού. Από το 2010 και το πρόγραμμα Καλλικράτης ο Νέος Δήμος Χερσονήσου περιλαμβάνει πλέον τις δημοτικές ενότητες/πρώην δήμοι Γουβών, Επισκοπής και Μαλίων. Ο Λιμένας Χερσονήσου, οι Γούβες και η περιοχή των Μαλίων είναι παραθαλάσσιες και είναι οι περιοχές που ουσιαστικά αναπτύσσεται η τουριστική δραστηριότητα του δήμου. Στις υπόλοιπες ενότητες οι οποίες βρίσκονται στην ενδοχώρα η τουριστική ανάπτυξη τους είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη μια και δεν υπάρχει καμία σύνδεση με τον παραθαλάσσιο τουρισμό. Ο νέος δήμος είναι ένας από τους πλέον δημοφιλείς και ανεπτυγμένους τουριστικούς προορισμούς της Κρήτης αλλά και της χώρας. Με περισσότερα από 48.000 κλίνες κύριων τουριστικών καταλυμάτων το 2008 τα οποία αντιστοιχούν σε περίπου 25% των κλινών της Κρήτης, 73% του Νομού Ηρακλείου και περίπου 6,5% της Ελλάδας, είναι εμφανής η σημασία του τουρισμού στην περιοχή τόσο σαν οικονομική δραστηριότητα όσο και σαν φορέας κοινωνικών και περιβαλλοντικών αλλαγών. Μπορεί να θεωρηθεί λοιπόν αντιπροσωπευτικό δείγμα των ανεπτυγμένων περιοχών της Ελλάδος αλλά και της Μεσογείου.
Στοιχεία άξια προσοχής
Κρήτη Ξενοδοχεία: Το 34% των ξενοδοχείων της Κρήτης βρίσκεται στο νομό Ηρακλείου Το 24,7% των ξενοδοχείων της Κρήτης βρίσκεται στο Δήμο Χερσονήσου Κρήτη Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κάμπινγκ: Το 23,2% των Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κάμπινγκ βρίσκεται στο νομό Ηρακλείου Το 12,9% των Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κάμπινγκ βρίσκεται στο Δήμο Χερσονήσου Νομός Ηρακλείου Ξενοδοχεία: Το 72,8% των ξενοδοχείων του νομού Ηρακλείου βρίσκεται στο Δήμο Χερσονήσου Νομός Ηρακλείου Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κάμπινγκ: Το 55,8% των Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κάμπινγκ βρίσκεται στο Δήμο Χερσονήσου Κρήτη Κλίνες Ξενοδοχεία: Το 42% των κλινών Ξενοδοχείων της Κρήτης βρίσκεται στο νομό Ηρακλείου Το 31,3% των κλινών Ξενοδοχείων της Κρήτης βρίσκεται στο Δήμο Χερσονήσου Κρήτη Κλίνες Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κάμπινγκ: Το 41,6% των κλινών Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κάμπινγκ της Κρήτης βρίσκεται στο νομό Ηρακλείου Το 32,5% των κλινών της Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κρήτης βρίσκεται στο Δήμο Χερσονήσου Νομός Ηρακλείου Κλίνες Ξενοδοχεία: Το 74,6% των κλινών ξενοδοχείων του νομού Ηρακλείου βρίσκεται στο Δήμο Χερσονήσου Νομός Ηρακλείου Κλίνες Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κάμπινγκ: Το 78,2% των κλινών Διαμερισμάτων/Παραδοσιακά Ξενοδοχεία/Κάμπινγκ βρίσκεται στο Δήμο Χερσονήσου Στοιχεία από Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο 2008
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κρήτης
Βλαχομιχάλης
Ο Βλαχομιχάλης (ή Γερο-Βλάχος) (Ιερισσός 1778 - Αταλάντη 1845) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821.
Ελένη Μαρούλη
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ρόκβιλ του Μέριλαντ και κατοικεί στην Καλιφόρνια. Από την πλευρά του πατέρα της είναι ελληνικής καταγωγής με ρίζες από τον Κάλαμο του Ιονίου. Ξεκινησε να ασχολείται με την πάλη στην ηλικία των 7 ετών, ενώ οι επιδόσεις της τα επόμενα χρόνια της προσέφεραν υποτροφίες στο Missouri Baptist University και το Πανεπιστήμιο Σάιμον Φρέιζερ του Καναδά.
Βλαχομιχάλης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βλαχομιχάλης ή Μιχαήλ Βλάχος γεννήθηκε το 1778 στην Ιερισσό Χαλκιδικής. Ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της επανάστασης στο Άγιο Όρος και στη Χαλκιδική το 1821, στην οποία συμμετείχαν και οι γιοί του Αθανάσιος και Κωνσταντίνος. Μετά την καταστολή της επανάστασης στην Μακεδονία κατέφυγε στην νότια Ελλάδα και πήρε μέρος στην Μάχη στα Βρυσάκια της Εύβοιας τον Ιούνιο του 1822, πολέμησε εναντίον του Δράμαλη στην Πελοπόννησο υπο τις διαταγές του Ηλία Κατσάκου Μαυρομιχάλη και πήρε μέρος στις μάχες του Νεοκάστρου και της Σχινόλακκας της Πυλίας όταν ο Ιμπραήμ εισέβαλε στην Πελοπόννησο. Πολέμησε επίσης στην Αταλάντη εναντίον του Πασόμπεη. Συχνά αναφέρονταν και ως Ολύμπιος, εσφαλμένα. Μετά την απελευθέρωση κατατάχθηκε στους αξιωματικούς πέμπτης τάξεως.
Πηγή
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ελένη Μαρούλη
Καριέρα
Η Μαρούλη έχει κατακτήσει επτά εθνικά πρωταθλήματα ελευθέρας πάλης, ενώ είναι μέλος της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ από το 2008. Το 2011 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Γουαδαλαχάρα στην κατηγορία των 55 κ. και το 2012 κατετάγη δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καναδά, χάνοντας στον τελικό από την Ιαπωνίδα Σαόρι Γιοσίντα. Την ίδια χρονιά ηττήθηκε στον τελικό των αμερικανικών προκριματικών από την Κέλσι Κάμπελ με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ενώ οι προσπάθειες της ίδιας και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πάλης ώστε να αγωνιστεί με τα ελληνικά χρώματα δεν καρποφόρησαν λόγω γραφειοκρατικών επιπλοκών.
Το 2014 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Τασκένδης, ενώ το επόμενο έτος κατέκτησε το χρυσό στο Παγκόσμιο του Λας Βέγκας. Το 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο της κατηγορίας των 53 κ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, επικρατώντας στον τελικό της Σαόρι Γιοσίντα με 4-1. Αυτή η επιτυχία κατέστησε τη Μαρούλη την πρώτη Αμερικανίδα χρυσή Ολυμπιονίκη στην ελευθέρα πάλη. Τον Αύγουστο του 2017 αναδείχτηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία των 58 κιλών. Ανήκει στον σύλλογο Sunkist Kids και προπονείται υπό τις οδηγίες του Βαλεντίν Κάλικα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελευθέρας πάλης Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές της ελεύθερης πάλης Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές
Ιερόθεος Αριστάρχου
Ο Ιερόθεος (κατά κόσμον Αριστάρχης ή Αριστάρχου ) ήταν Έλληνας επίσκοπος τον 19ο αιώνα.
Καταγόταν από τη Ζαγορά Πηλίου. Διετέλεσε επίσκοπος Βονδίτσης, υπαγόμενος στον Μητροπολίτη Ιωαννίνων, μέχρι πριν τον Μάιο του 1817. Το Φεβρουάριο του 1820, επί Πατριαρχίας Γρηγορίου του Ε΄ (ο οποίος τον χαρακτηρίζει « ») εξελέγη Μητροπολίτης Παροναξίας.
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία και δέχθηκε με ενθουσιασμό την Επανάσταση του 1821. Εξήγειρε τους Ναξίους κατά των Τούρκων και στις 6 Μαΐου 1821 ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης στο Μητροπολιτικό Ναό Νάξου ενώπιον 2.000 Ναξίων. Συγκρότησε στρατιωτικό σώμα, στο οποίο συμμετείχε και ο ίδιος, λαβαίνοντας μάλιστα μέρος, φορώντας στρατιωτική στολή, στις μάχες της Ακρόπολης Αθηνών και της Πελοποννήσου. Το 1833 μετατέθηκε στην Επισκοπή Επιδαύρου Λιμηράς.
Το 1841 εξελέγη επίσκοπος Ακαρνανίας, ενώ μετά την ενσωμάτωση της επισκοπής Καλλιδρόμης μετονομάστηκε σε Ακαρνανίας και Αιτωλίας. Στις 7 Μαρτίου 1847 κρίθηκε από την Ιερά Σύνοδο της (ακόμη μη αναγνωρισμένης από το Οικουμενικό Πατριαρχείο) Εκκλησίας της Ελλάδος παραβάτης ορισμένων κανόνων και καθαιρέθηκε από το αρχιερατικό του αξίωμα. Πραγματικός λόγος της καθαίρεσής του αναφέρεται πάντως η σύγκρουσή του με τον τότε πρωθυπουργό Ιωάννη Κωλέττη. Μετά την καθαίρεσή του εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο και στις αρχές του 1851, αφού αναγνωρίστηκε κανονικώς το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδος, επέστρεψε στην Αθήνα. Εκεί απεβίωσε την 1η Ιουλίου 1851. Την ίδια ημέρα συνήλθε εκτάκτως η Ιερά Σύνοδος, ήρε την καθαίρεσή του και τον αποκατέστησε στον βαθμό του, για να ταφεί ως Αρχιερέας. Σύμφωνα όμως με ρητή επιθυμία του κηδεύτηκε ως απλός μοναχός.
Σχέσεις Ελλάδας και Νήσων Μάρσαλ
Επισκόπηση
Οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών δημιουργήθηκαν στις 14 Φεβρουαρίου 1992. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, «οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι καλές και υπάρχει ικανοποιητική διμερής και πολυμερής συνεργασία».
Εκπροσώπηση
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Αγγλικά (en) Μαρσαλ Κατηγορία:Πολιτική των Νήσων Μάρσαλ
Θέμα Καλαβρίας
Η Καλαβρία ήταν επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, (Βυζαντινό Θέμα) στη Νότια Ιταλία και τη σημερινή περιφέρεια της Καλαβρίας.
Το Θέμα δημιουργήθηκε κατά το χρονικό διάστημα από το 938 (ή το 902 κατά άλλους) έως το 956 αντικαθιστώντας το Δουκάτο της Καλαβρίας, είχε πρωτεύουσα το Ρήγιο αλλά περιελάμβανε και μία πόλη στη Σικελία το μόνο μέρος που δεν καταλήφθηκε από τους Άραβες, το Ταυρομένιο.
Το Θέμα χωρίζεται σε τρεις τούρμες και περαιτέρω διαιρείται σε δρούγες, μόνο μία τούρμα ταυτίστηκε με ακρίβεια, βρισκόταν στο Πιάνα ντι Τζιόια Ταύρο, η οποία είχε ως πρωτεύουσα την πόλη της Αγίας Αγκάθα και ιδρύθηκε το 1044.
Το 965 ξέσπασε βίαιη εξέγερση στο Ροζάνο, η αιτία το αίτημα του στρατηγού Νικηφόρου Εξακιονίτη να στρατολογήσει τα πλοία του θέματος ενώ οι ιδιοκτήτες τους ζήταγαν να πάρουν ενοίκιο, Με την παρέμβαση του Αγίου Νείλου σταμάτησε η εξέγερση και πήραν αντάλλαγμα πεντακόσια νομίσματα.
Σε 975 το Θέμα Καλαβρίας μαζί με εκείνα της Λογγιβαρδίας και της Λευκανίας σχηματίζουν το Κατεπανάτο της Ιταλίας.
Γνωστοί στρατηγοί -κυβερνήτες του θέματος ήταν οι:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Ραόν (Ντου)
Το Ραόν (γαλλικά: Rahon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Nightcap
Το Nightcap είναι διπλή συλλογή τραγουδιών του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, η οποία κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records".
Η συλλογή περιλαμβάνει πρώην ακυκλοφόρητο υλικό, με το πρώτο μέρος να περιέχει ηχογραφήσεις από τον Αύγουστο του 1972, από τις οποίες προήλθε το άλμπουμ "A Passion Play". Το δεύτερο μέρος αποτελείται από ηχογραφήσεις οι οποίες προέρχονται από την περίοδο 1974 - 1991.
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Nightcap" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Βλάσι Καρδίτσας
Το Βλάσι είναι ορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας.
Το Βλάσι ανήκει στον Δήμο Αργιθέας και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 98 κάτοικοι ενώ του 2001 ήταν 214, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Απέχει 57 χλμ από την Καρδίτσα και 27 χλμ. από το Μουζάκι Καρδίτσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας
Ογκόλιθος
Ογκόλιθος ονομάζεται μία πέτρα γιγαντιαίων διαστάσεων, που δεν έχει υποστεί επεξεργασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετρώματα Κατηγορία:Φυσικά υλικά
France Football
Το France Football είναι γαλλικό εβδομαδιαίο  περιοδικό (κάθε Τρίτη κυκλοφορεί)  που περιλαμβάνει ποδοσφαιρικά νέα από όλο τον κόσμο. Αποτελεί ένα από τα πιο έγκριτα έντυπα αθλητισμού στην Ευρώπη, κυρίως λόγω των φωτογραφικών ρεπορτάζ και των ακριβών στατιστικών στοιχείων των μεγάλων αγώνων των Ευρωπαϊκών Κυπέλλων και εκτεταμένη κάλυψη των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Το περιοδικό εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1946.
thumb|Το λογότυπο του περιοδικού
Χρυσή Μπάλα
Η Χρυσή Μπάλα (γαλλικά:Ballon d'Or) είναι το πιο σημαντικό βραβείο που απονέμεται από το France Football. Απονεμόταν από το 1956 έως το 1995 στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης. Τη χρονιά εκείνη με την «υπόθεση Μποσμάν» το βραβείο δινόταν στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή των Ευρωπαικών γηπέδων, με πρώτο νικητή τον Λιβεριανό επιθετικό, Ζορζ Γουεά. Το 2007 με την παγκοσμίο ποίηση, η διοίκηση του εν λόγω περιοδικού αποφάσισε και το απονέμει στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου, με πρώτο τον βραζιλιάνο Κακά. Αρχικά αναφερόταν ως το βραβείο του «Καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή της χρονιάς» (European Footballer of the Year award). Από το 2010 συγχωνεύτηκε με το βραβείο Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ, που αφορούσε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο. Το ενιαίο βραβείο ονομάζεται Χρυσή Μπάλα ΦΙΦΑ (FIFA Ballon d'Or). Μετά την μη συμφωνία για επέκταση της συνεργασίας του γαλλικού περιοδικού με την Παγκόσμια ομοσπονδία (FIFA), το βραβείο επέστρεψε ξανά στην πλήρη υπευθυνότητα του France Football, και ψηφίζουν μόνο δημοσιογράφοι (ανταποκριτές του περιοδικού), όπως γινόταν έως το 2010 πριν ενσωματωθούν με τους ομοσπονδιακούς προπονητές και αρχηγούς εθνικών ομάδων.
Γάλλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς
Κάθε χρόνο, το περιοδικό επιλέγει τον καλύτερο Γάλλο ποδοσφαιριστή της χρονιάς. Μέχρι το 1995, μόνο οι Ευρωπαίοι ποδοσφαιριστές   μπορούσαν να το κερδίσουν. Από το 1996, το βραβείο που έως τότε δινόταν στον κορυφαίο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή, μπορεί να το κερδίσουν και Γάλλοι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται και στο εξωτερικό. Από το 2001, οι προηγούμενοι νικητές, επιλέγουν το νικητή του έτους.
Προπονητής της χρονιάς
Κάθε χρόνο, το περιοδικό επιλέγει τον καλύτερο Γάλλο προπονητή της χρονιάς. Κάθε χρόνο, το περιοδικό αναδεικνύει τον κορυφαίο Γάλλο προπονητή της χρονιάς. Η κριτική επιτροπή αποτελείται πλέον από προηγούμενους βραβευθέντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεκαπενθήμερα περιοδικά Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά περιοδικά Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Παρίσι Κατηγορία:Περιοδικά στη γαλλική γλώσσα Περιοδικα
Κανγκτσενγιούνγκα
thumb|250px|Το όρος Κανγκτσεγιούνγκα Το Κανγκτσενγιούνγκα (Νεπαλικά: कञ्चनजङ्घा Kangchenjunga) βρίσκεται στα ινδονεπαλικά σύνορα στην οροσειρά Ιμαλάια και είναι το τρίτο ψηλότερο βουνό στη Γη μετά το όρος Έβερεστ και το Κ2, με υψόμετρο 8.586 μέτρα. Υψώνεται στα 8.586 μ σε ένα τομέα των Ιμαλαΐων που αποκαλείται Κανγκτσενγιούνγκα Χιμάλ που έχει όριο δυτικά τον ποταμό Ταμούρ και ανατολικά τον ποταμό Τεέστα. Το Κανγκτσενγιούνγκα Χιμάλ βρίσκεται στο ανατολικό Νεπάλ και Σικκίμ, στην Ινδία.
Όνομα
Το όνομα Κανγκτσενγιούνγκα σημαίνει «οι πέντε θησαυροί του χιονιού», καθώς έχει πέντε κορυφές και λατρευόταν πάντα από τους κατοίκους του Νταρτζίιλινγκ και του Σικκίμ.
Γεωγραφία
Μέχρι το 1852 θεωρείτο ότι το Κανγκτσενγιούνγκα ήταν το ψηλότερο βουνό στη Γη, όμως υπολογισμοί από την μεγάλη τριγωνομετρική έρευνα έδειξαν ότι το Έβερεστ ήταν το ψηλότερο βουνό και το Κανγκτσενγιούνγκα ήταν τρίτο. Επίσημα η ανακοίνωση έγινε το 1856
Αναβάσεις
Οι πρώτοι που ανέβηκαν το Κανγκτσενγιούνγκα ήταν οι Τζο Μπράουν και Τζορτζ Μπαντ που έφτασαν στην κορυφή τις 25 Μαΐου 1955 ως μέλη βρετανικής αποστολής. Σταμάτησαν λίγο κάτω από την κορυφή τιμώντας την υπόσχεση που έδωσαν στον μαχαραγιά του Σικκίμ ότι η κορυφή του βουνού θα έμενε απάτητη. Από τότε όλοι οι ορειβάτες που προσέγγισαν την κορυφή ακολούθησαν αυτή την παράδοση. Άλλα μέλη της συγκεκριμένης αποστολής ήταν οι Τζον Άντζελο Τζάκσον και Τομ ΜακΚίνον.
Βυζαντινή Κρήτη
Το νησί της Κρήτης βρέθηκε υπό βυζαντινή εξουσία σε δύο χρονικές περιόδους: η πρώτη εκτείνεται από την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο (4ος αιώνας) μέχρι την κατάκτηση του νησιού από Ανδαλούσιους εξόριστους τη δεκαετία του 820, και η δεύτερη από την επανακατάκτηση του νησιού από τον Νικηφόρο Φωκά έως την κατάληψή του από τις δυνάμεις της Δημοκρατίας της Γένοβας και της Δημοκρατίας της Βενετίας μετά την Δ' Σταυροφορία.
Α΄ Βυζαντινή περίοδος (330 - 824 μ.Χ)
Υπό ρωμαϊκή κυριαρχία η Κρήτη ήταν μέρος της αυτοκρατορικής επαρχίας της Κρήτης και Κυρηναϊκής. Υπό τον Διοκλητιανό αποτέλεσε ανεξάρτητη επαρχία ενώ υπό τον Κωνσταντίνο Α΄ ήταν εξαρτημένη από την λεγόμενη "Διοίκηση Μοισιών" εντός της επαρχότητας του Ιλλυρικού.
Ελάχιστες πηγές αναφέρουν την Κρήτη κατά την διάρκεια του 4ου αιώνα μέχρι την αραβική κατάκτηση, καθώς η Κρήτη αποτελούσε μια μικρής σημασίας επαρχία της τεράστιας ρωμαϊκής περιφέρειας. Oι επίσκοποι της δεν αναφέρονται στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας, σε αντίθεση με τα γειτονικά νησιά της Ρόδου και της Κω. Με εξαίρεση μια επίθεση από Βανδάλους το 457 και μια σειρά μεγάλων σεισμών το 365, το 415, το 448 και το 531, οι οποίοι κατέστρεψαν πολλές πόλεις, η Κρήτη παρέμεινε ειρηνική και εύπορη, όπως τεκμηριώνεται από την πληθώρα των μεγάλων διαστάσεων και καλοφτιαγμένων κτιρίων που χρονολογούνται από την περίοδο αυτή. Η πρωτεύουσα της περιοχής εκείνη την εποχή ήταν η Γόρτυνα. Τον 6ο αιώνα ο πληθυσμός του νησιού ανέρχονταν στους 250.000 κατοίκους, που στην πλειοψηφία ήταν χριστιανοί με εξαίρεση ενός μικρού αριθμού Εβραίων.
Αυτή η κατάσταση ειρήνης και ηρεμίας διακόπηκε τον 7ο αιώνα. Η Κρήτη υπέφερε από μια πρώτη επιδρομή από τους Σλάβους το 623, ακολουθούμενη από αραβικές επιδρομές το 654 και την δεκαετία του 670, κατά την διάρκεια του πρώτου κύματος των ισλαμικών κατακτήσεων, και ξανά στις αρχές του 8ου αιώνα, ιδιαίτερα στα χρόνια του Χαλίφη Ουαλίντ Α' (705-715). Έκτοτε στο νησί επικράτησε σχετική ασφάλεια, υπό την διοίκηση ενός άρχοντα που όριζε η Κωνσταντινούπολη.
Αραβοκρατία (824 - 961 μ.Χ.)
Η βυζαντινή διοίκηση επικράτησε έως τα μέσα της δεκαετίας του 820, όταν μια μεγάλη ομάδα εξόριστων από την μουσουλμανική Ισπανία έφθασαν στο νησί και ξεκίνησαν την κατάκτησή του. Οι Βυζαντινοί εξαπέλυσαν σειρά επιχειρήσεων για να ανακαταλάβουν το νησί, αλλά όλες απέτυχαν και δεν εμπόδισαν την εγκαθίδρυση σαρακηνικής βάσης στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο) στο βόρειο τμήμα της νήσου, που έγινε η νέα πρωτεύουσα του Εμιράτου της Κρήτης. Η αραβική κατάληψη της Κρήτης αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία καθώς εξέθεσε τα παράλια και τα νησιά του Αιγαίου στις πειρατικές επιδρομές των Σαρακηνών.
Μια μείζων εκστρατεία έγινε το 842/3 από τον Θεόκτιστο, που σημείωσε σημαντική πρόοδο: αρκετές περιοχές του νησιού ανακτήθηκαν ώστε να αποτελέσει τη βάση θέματος, που αναφέρεται στο «Τακτικόν Ουσπένσκυ» του 842/3. Ωστόσο ο Θεόκτιστος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εκστρατεία και τα στρατεύματα που έμειναν πίσω νικήθηκαν γρήγορα από τους Σαρακηνούς. Δύο άλλες προσπάθειες το 911 και 949 απέτυχαν πλήρως, μέχρις ότου το 960/61, όταν ο στρατηγός Νικηφόρος Φωκάς επικεφαλής μια τεράστιας στρατιωτικής δύναμης αγκυροβόλησε στο νησί και πολιόρκησε επιτυχώς τον Χάνδακα, επαναφέροντας την Κρήτη στο Βυζάντιο.
Β΄ Βυζαντινή περίοδος (961 - 1204 μ.Χ)
Μετά την κατάληψη του νησιού από το Βυζάντιο, αυτό οργανώθηκε ως Θέμα με στρατιωτική βάση τον Χάνδακα.
Υπό τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό το νησί διοικούταν από ένα δούκα ή κατεπάνω. Στις αρχές του 12ου αιώνα ενώθηκε μαζί με το Θέμα Ελλάδος και το Θέμα Πελοποννήσου υπό τη διοίκηση του μεγάλου δούκα, του επικεφαλής του βυζαντινού ναυτικού. Την περίοδο αυτή το νησί ζούσε ήρεμα μέχρι την Τέταρτη Σταυροφορία. Κατά την διάρκεια της Σταυροφορίας η Κρήτη παραχωρήθηκε στον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό σε μορφή πρόνοιας από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Δ΄ Άγγελο. Ο Βονιφάτιος, ανίκανος να εξασφαλίσει την κυριαρχία του στο νησί, το πούλησε στην Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Ωστόσο το φρούριο του Χάνδακα καταλήφθηκε πρώτα από τους Γενουάτες. Η Βενετία εξασφάλισε τον πλήρη έλεγχο της νήσου το 1212 όπου και μετατράπηκε σε Ενετική αποικία.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Κρήτη Κρήτη
Π.Α.Ο. Θρίαμβος Αθηνών
Ο '''Π.Α.Ο. Θρίαμβος Αθηνών''' είναι αθλητικός σύλλογος του Νέου Κόσμου στην Αθήνα με έτος ίδρυσης το 1930. Το 1927 αναφέρεται ως ανεξάρτητο σωματείο με τo όνομα "Θρίαμβος Χαροκόπου" και το 1946 ως "Θρίαμβος Κυνοσάργους". Σταδιακά τα διάφορα ανεξάρτητα σωματεία της συνοικίας (Φοίνιξ, Ελπίς, Ένωσις Δουργουτίου, Πράσινη Θύελλα κ.ά.) διαλύθηκαν και απέμειναν ο '''Π.Α.Ο. Φοίβος και η Δόξα Αθηνών'''. Το 1967 ο Θρίαμβος ξαναπήρε το αρχικό του όνομα, μετά από τη συγχώνευση Φοίβου και Δόξας. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, μπάσκετ και χάντμπολ.
Δόξα Αθηνών
Πριν από τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο στην περιοχή Ν. Κόσμου-Κυνοσάργους δραστηριοποιούνταν διάφορα ποδοσφαιρικά σωματεία, όπως ο "Ποσειδών Κυνοσάργους", τα οποία δεν εξελίχθηκαν σε επίσημα. Ένα από αυτά ήταν η "Μικρασιατική Ένωσις" (ή "Μικρασιατική Δουργούτη"), με έτος ίδρυσης το 1930, η οποία είχε ιδρυθεί από πρόσφυγες και αγωνιζόταν στο χώρο της σημερινής πλατείας ΙΚΑ στο πρωτάθλημα ανεξαρτήτων ομάδων. Μεταπολεμικά, η Μικρασιατική Ένωση έγινε επίσημο σωματείο και έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ. Στις 22 Ιουνίου 1947 έκανε επίσημα εγκαίνια του νέου γηπέδου της πίσω από τον Αγ. Σώστη, στα οποία παρέστησαν διάφορες επίσημες και ανεπίσημες ομάδες της περιοχής: Αστήρ, Αρμενική, Αετός Γερεβάν, Ελπίς, Ένωσις Κατσιποδίου (μετέπειτα ΑΟ Δαφνης), Ηρακλής Καλλιθέας, Θύελλα Ν. Σμύρνης, Θρίαμβος, Φοίβος Κυνοσάργους, Φοίνιξ Καλλιθέας ("Αθλητική Ηχώ", 12/6/1947). Από τη Μικρασιατική δημιουργήθηκε η Δόξα, η οποία αρχικά αγωνιζόταν στο γήπεδο του Αγ. Σώστη, στο χώρο που είναι χτισμένες οι προσφυγικές πολυκατοικίες. Το 1946 αναφέρεται ως "Δόξα Αγ. Ασωμάτων" και αργότερα ως "Δόξα Αθηνών". Είχε χρώματα μπλε και άσπρο. Τη δεκαετία του '50 εντάχθηκε στην ΕΠΣΑ και η έλλειψη γηπέδου την ανάγκασε να αγωνίζεται στο γήπεδο του Φοίβου, με τον οποίο ακολούθησε παράλληλη πορεία. Μεταξύ των δύο ομάδων υπήρχε ανταγωνισμός και ανέβαιναν σχεδόν ταυτόχρονα τις κατηγορίες. Από το 1963 και εξής η Δόξα έπαιζε στην Α1 κατηγορία της ΕΠΣΑ, δηλαδή τη δεύτερη αθηναϊκή κατηγορία, όπως και ο Φοίβος.
Π.Α.Ο. Φοίβος
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο το δυναμικότερο ποδοσφαιρικό σωματείο του Νέου Κόσμου ήταν ο Ποδοφαιρικός Αθλητικός Όμιλος "Φοίβος", με χρώματα πράσινο-λευκό. Το γήπεδο που αγωνιζόταν βρισκόταν στους πρόποδες του λόφου του Αγ. Γεωργίου, στη διασταύρωση των οδών Μπουμπουλίνας και Ρουμπέση. Στο χώρο αυτό από τη δεκαετία του '70 έχει χτιστεί σχολικό συγκρότημα.
Ο Φοίβος ιδρύθηκε το 1946, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφ. Αθλητική Ηχώ:
"Εις την συνοικίαν Κυνοσάργους ιδρύθη η ποδοσφαιρική ομάς "Φοίβος". Η σύνθεσίς της: Κρητικός, Σκαλτσάς, Μοθωναίος, Σοφάς, Σαβούλης, Παπαδογεωργάκης, Μωυσής, Γιαννακόπουλος, Καρδιακός, Μπαβέλας, Γάκης".
Το Μάρτιο του 1949 εγκαινίασε το γήπεδό του, διοργανώνοντας τουρνουά μεταξύ τοπικών ανεξάρτητων ομάδων τις οποίες σύντομα απορρόφησε, παρουσία 3.000 θεατών. Το έτος αυτό αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα ανεξάρτητων ομάδων και το επόμενο στη Δόκιμη κατηγορία της ΕΠΣΑ. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθήνας, στις χαμηλές κατηγορίες Γ΄ και Β΄. Αποτελούσε ποδοσφαιρικό φυτώριο και οι καλύτεροι παίκτες του συνήθως κατέληγαν στον γειτονικό Πανιώνιο Ν. Σμύρνης, όπως ο Γιαννακόπουλος, ο Θανάσης Σαραβάκος και ο Γιώργος Δέδες.