cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιερό της Παναγίας της Καλής Συμβουλής (Σκόδρα)
Το Ιερό της Παναγίας της Καλής Συμβουλής (αλβανικά: Shenjtërorja e Zojës së Këshillit të Mirë) είναι εκκλησία στη Σκόδρα της Αλβανίας. Υπάγεται εκκλησιαστικά στην Αρχιεπισκοπή της Σκόδρας-Πουλτ, ενώ η Επισκοπική Σύνοδος Αλβανίας της έχει αποδώσει τον τίτλο του εθνικού ιερού.
Το ιερό συνδέεται, μέσω της ιστορίας του και της λαϊκής παραδόσεως, με το Ιερό της Παναγίας της Καλής Συμβουλής του Τζενατσάνο, στην Ιταλία.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα, μία πρώτη εκκλησία ανεγέρθηκε στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Το 1396, η Βενετική Δημοκρατία κατέλαβε τα εδάφη της ευρύτερης περιοχής της Σκόδρας, τα οποία και κατέλαβε προσπάθειες προκειμένου να τα διατηρήσει υπό τον έλεγχό της εμπρός στην προέλαση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προχωρώντας, μεταξύ άλλων, στην περαιτέρω ενίσχυση των οχυρώσεων του Κάστρου της Ροζάφας. Το 1467, η εκκλησία κατεστράφη κατά τη διάρκεια επιδρομής, ενώ, στις 25 Ιανουαρίου 1479, η πόλη παραδόθηκε στους Οθωμανούς. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, κατά τη διάρκεια της καταστροφής του ιερού, ένα εικόνισμα «μεταφέρθηκε από αγγέλους», στις 25 Απριλίου 1479, στο Τζενατσάνο της Ιταλίας, όπου και η απήχηση του συγκεκριμένου θαύματος συνέβαλε στην ανέγερση ενός νέου Ιερού της Παναγίας της Καλής Συμβουλής. Παράλληλα, η λαϊκή παράδοση συνδέει αριθμό θαυμάτων με τη συγκεκριμένη τοποθεσία, παρά την καταστροφή οποιουδήποτε καθολικού θρησκευτικού συμβόλου από τους Οθωμανούς.
Στις 28 Νοεμβρίου 1912, έπειτα από την υποχώρηση των Οθωμανών από τα αλβανικά εδάφη, επετράπη εκ νέου η ανέγερση εκκλησιών. Το 1917, ξεκίνησαν εργασίας ανέγερσης νέου ιερού, εκ νέου αφιερωμένου στην Παναγία της Καλής Συμβουλής, επί των ερειπίων του παλαιότερου ιερού. Στις 7 Ιουλίου 1917, η συγκεκριμένη τοποθεσία, εκτάσεως 10,262 μ², κατέστη κτήση της Αρχιεπισκοπής της Σκόδρας, ενώ ο θεμέλιος λίθος ευλογήθηκε στις 31 Ιουλίου 1917, προτού, στη συνέχεια, τοποθετηθεί στις 17 Αυγούστου 1917. Οι εργασίες ανεγέρσεως του ιερού ολοκληρώθηκαν το 1930, ωστόσο το τελευταίο κατεστράφη από το κομμουνιστικό καθεστώς , το οποίο εδραιώθηκε εντός των αλβανικών εδαφών κατά την περίοδο μεταξύ 1944 και 1946, ενώ ήταν εκ των τελευταίων που κατέρρευσαν, στα τέλη του 1990. Το 1993, Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφθηκε την Αλβανία, όπου και ευλόγησε, στις 25 Απριλίου 1993, τον θεμέλιο λίθο του νέου ιερού της Σκόδρας, του οποίου η ανέγερση ολοκληρώθηκε στις 24 Μαΐου 1998.
Περιγραφή
Η εκκλησία βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου επί της κορυφής του οποίου βρίσκεται το Κάστρο της Ροζάφας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στην Αλβανία Κατηγορία:Προσκυνήματα Κατηγορία:Ιερά Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σκόδρα
Τζένιφερ Γκράνχολμ
Η Τζένιφερ Μίλχερν Γκράνχολμ (αγγλικά: Jennifer Mulhern-Granholm, 5 Φεβρουαρίου 1959), είναι Καναδοαμερικανίδα πολιτικός, δικηγόρος, συγγραφέας και πολιτική σύμφωνα, που υπηρετεί ως 16η Υπουργός Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Φεβρουάριο του 2021 στην κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, έχει υπηρετήσει ως 47η Κυβερνήτης του Μίσιγκαν από το 2003 έως το 2011, καθώς και ως 51η Γενική Εισαγγελέας του Μίσιγκαν από το 1999 έως το 2003.
Τον Δεκέμβριο του 2020, ο Τζο Μπάιντεν, είχε ανακοινώσει την υποψηφιότητα της Γκράνχολμ για την θέση της Υπουργού Ενέργειας των ΗΠΑ. Εγκρίθηκε από την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στις 25 Φεβρουαρίου 2021, με 64 ψήφους υπέρ και 35 ψήφους κατά. Την ίδια ημέρα ορκίστηκε στο αξίωμα.
Βιογραφία
Η Τζένιφερ Γκράνχολμ, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1959 στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολούμπια του Καναδά, και μεγάλωσε στο Άναχαϊμ και το Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ. Το 1980, πολιτογραφήθηκε ως Αμερικανίδα.
Αποφοίτησε από το Λύκειο "San Carlos High School" στο Σαν Κάρλος της Καλιφόρνιας το 1977. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας και έλαβε πτυχίο (BA) το 1984. Στη συνέχεια σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, απ'όπου έλαβε πτυχίο (JD) το 1987.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Προεδρία του Τζο Μπάιντεν Κατηγορία:Κυβερνήτες του Μίσιγκαν Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Καναδοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Λίρα Λομβαρδο-Βενετίας
Λόγω των βαριών συνεπειών του πολέμου, η Αυστρία δεν μπόρεσε να παράγει αμέσως το νέο νόμισμα, όταν κατέλαβε την περιοχή το 1814. Ως εκ τούτου, η ιταλική λίρα τού Ναπολέοντα Α΄ συνέχισε να είναι νόμιμο χρήμα για οκτώ χρόνια μετά την πτώση του εφευρέτη της. Η πρώτη έκδοση του Αυστριακού νομίσματος ήταν δυνατή μόνο το 1822. Η νέα λίρα είχε χαμηλότερη αξία από τις Γαλλο-Ιταλικές προκατόχους τους, που ζύγιζαν 5 γραμ.
Κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων του 1848 η Προσωρινή Κυβέρνηση της Λομβαρδίας ανέστειλε για λίγο την παραγωγή της λίρας και έκοψε αντ' αυτού ένα ειδικό νόμισμα 5 Ιταλικών λιρών. Μετά τις επαναστάσεις και την αποκατάσταση του Αυστριακού νομισματικού προτύπου, τα χάλκινα νομίσματα μειώθηκαν σε βάρος. Για πολιτικούς σκοπούς, το όνομα σε αυτά τα νομίσματα (τα πιο δημοφιλή σε κυκλοφορία) άλλαξε από βασίλειο της Λομβαρδο-Βενετίας σε Αυστριακή Αυτοκρατορία.
Όταν η μητροπολιτική Αυστρία άλλαξε στο δεκαδικό σύστημα το 1857, η αλλαγή δεν επηρέασε αμέσως το βασίλειο, όπου η παλαιά αυστριακή λίρα κόπηκε ξανά το 1858. Μόνο το 1862, μετά την απώλεια της Λομβαρδίας από την Αυστρία και την προσάρτησή της στο νεογέννητο ιταλικό κράτος, το υπόλοιπο τμήμα των Αυστριακών εδαφών υιοθέτησε τη γενική νομισματοκοπία της Αυτοκρατορίας. Το φλορίνι Λομβαρδο-Βενετίας (ίσο με το Αυστρο-Ουγγρικό γκούλντεν) έγινε η βασική νομισματική μονάδα και χωρίστηκε σε 100 σολδία (soldi)· μόνο υπομονάδες παράγονταν ειδικά για τη Bενετική επαρχία. Περιέργως σε αυτά τα νομίσματα, η λέξη Λομβαρδο-Βενετία (Lombardy-Venetia) επανεμφανίστηκε, ως ένδειξη ρεβανσισμού για τη χαμένη Λομβαρδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα της Ιταλίας
Νόσος χεριών, ποδιών και στόματος
Η νόσος χεριών, ποδιών και στόματος (ΝΧΠΣ) είναι κοινή λοίμωξη που προκαλείται από μια ομάδα εντεροϊών. Συνήθως ξεκινά με πυρετό και γενικά αίσθημα αδιαθεσίας. Αυτό ακολουθείται μια ή δύο μέρες αργότερα από επίπεδες αποχρωματισμένες κηλίδες ή εξογκώματα που μπορεί να σχηματίσουν φουσκάλες, στα χέρια, τα πόδια και το στόμα και περιστασιακά στους γλουτούς και στη βουβωνική χώρα. Τα σημεία και τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως 3-6 ημέρες μετά την έκθεση στον ιό. Το εξάνθημα γενικά υποχωρεί από μόνο του σε περίπου μία εβδομάδα. Η απώλεια των νυχιών των χεριών και των νυχιών των ποδιών μπορεί να συμβεί μερικές εβδομάδες αργότερα, αλλά θα αναπτυχθούν ξανά με τον καιρό.
Οι ιοί που προκαλούν ΝΧΠΣ μεταδίδονται μέσω στενής προσωπικής επαφής, μέσω του αέρα από τον βήχα και των κοπράνων ενός μολυσμένου ατόμου. Μολυσμένα αντικείμενα μπορούν επίσης να μεταδώσουν την ασθένεια. Ο ιός Κοξάκι A16 είναι η πιο κοινή αιτία και ο εντεροϊός 71 είναι η δεύτερη πιο κοινή αιτία. Άλλα στελέχη του ιού κοξάκι και του εντεροϊού μπορεί επίσης να προκαλούν τη νόσο. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να φέρουν και να μεταδώσουν τον ιό παρόλο που δεν έχουν συμπτώματα ασθένειας. Δεν εμπλέκονται άλλα ζώα. Η διάγνωση μπορεί συχνά να γίνει με βάση τα συμπτώματα. Περιστασιακά, ένα δείγμα λαιμού ή κοπράνων μπορεί να ελεγχθεί για τον ιό.
Το πλύσιμο των χεριών μπορεί να αποτρέψει την εξάπλωση και όσοι έχουν μολυνθεί δεν πρέπει να πηγαίνουν στη δουλειά, στον παιδικό σταθμό ή στο σχολείο. Δεν υπάρχει διαθέσιμο αντιιικό φάρμακο ή εμβόλιο, αλλά οι προσπάθειες ανάπτυξης βρίσκονται σε εξέλιξη. Οι περισσότερες περιπτώσεις δεν απαιτούν ειδική θεραπεία. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάποια παυσίπονο, όπως η ιβουπροφαίνη ή γέλη που μουδιάζει στο στόμα. Περιστασιακά, χορηγούνται ενδοφλέβια υγρά σε παιδιά που δεν μπορούν να πιουν αρκετά. Σπάνια, η ιογενής μηνιγγίτιδα ή εγκεφαλίτιδα μπορεί να περιπλέξει τη νόσο.
Η ΝΧΠΣ εμφανίζεται σε όλες τις περιοχές του κόσμου. Συχνά εμφανίζεται σε μικρές εστίες σε νηπιαγωγεία ή νηπιαγωγεία. Μεγάλες επιδημίες έχουν καταγραφεί στην Ασία από το 1997. Εμφανίζεται συνήθως τους μήνες της άνοιξης, του καλοκαιριού και του φθινοπώρου. Συνήθως εμφανίζεται σε παιδιά κάτω των πέντε ετών, αλλά μπορεί περιστασιακά να εμφανιστεί και σε ενήλικες. Η ΝΧΠΣ δεν πρέπει να συγχέεται με τον αφθώδη πυρετό (επίσης γνωστή ως νόσος των οπλών και στόματος), ο οποίος επηρεάζει κυρίως τα ζώα.
Σημεία και συμπτώματα
Τα κοινά σημεία και συμπτώματα της ΝΧΠΣ περιλαμβάνουν πυρετό, ναυτία, έμετο, αίσθημα κόπωσης, γενικευμένη δυσφορία, απώλεια όρεξης και ευερεθιστότητα σε βρέφη και νήπια. Οι δερματικές βλάβες (εξανθήματα) συχνά αναπτύσσονται με τη μορφή επίπεδων αποχρωματισμένων κηλίδων και εξογκωμάτων που μπορεί να ακολουθούνται από φυσαλιδώδεις πληγές με φουσκάλες στις παλάμες των χεριών, στα πέλματα των ποδιών, στους γλουτούς και μερικές φορές στα χείλη. Το εξάνθημα σπάνια προκαλεί φαγούρα στα παιδιά, αλλά μπορεί να είναι εξαιρετικά κνισμώδες στους ενήλικες. Επώδυνα έλκη προσώπου, φουσκάλες ή βλάβες μπορεί επίσης να αναπτυχθούν μέσα ή γύρω από τη μύτη ή το στόμα. Η ΝΧΠΣ συνήθως υποχωρεί από μόνης της μετά από 7–10 ημέρες. Οι περισσότερες περιπτώσεις της νόσου είναι σχετικά αβλαβείς, αλλά μπορεί να εμφανιστούν επιπλοκές όπως εγκεφαλίτιδα, μηνιγγίτιδα και παράλυση που μιμείται τα νευρολογικά συμπτώματα της πολιομυελίτιδας.
Αιτία
Οι ιοί που προκαλούν τη νόσο είναι της οικογένειας Picornaviridae. Ο ιός Coxsackie A16 είναι η πιο κοινή αιτία της ΝΧΠΣ. Ο εντεροϊός 71 (EV-71) είναι η δεύτερη πιο κοινή αιτία. Πολλά άλλα στελέχη του ιού κοξάκι και του εντεροϊού μπορεί επίσης να προκαλέσουν τη νόσο.
Μετάδοση
Οι χώροι παιδικής φροντίδας είναι οι πιο συνηθισμένοι τόποι εξάπλωσης της ΝΧΠΣ λόγω εκπαίδευσης στη χρήση της τουαλέτας, της αλλαγής πάνας και του γεγονότος ότι τα παιδιά βάζουν συχνά τα χέρια τους στο στόμα τους. Η ΝΧΠΣ μεταδίδεται μέσω των εκκρίσεων της μύτης και του λαιμού, όπως το σάλιο, τα πτύελα, της ρινικής βλέννας, του υγρού στις φουσκάλες και των κοπράνων.
Διάγνωση
Η διάγνωση συνήθως μπορεί να γίνει μόνο με βάση τα υπάρχοντα σημεία και συμπτώματα. Εάν η διάγνωση είναι ασαφής, μπορεί να ληφθεί ένα επίχρισμα από το λαιμό ή ένα δείγμα κοπράνων για την αναγνώριση του ιού με καλλιέργεια. Η κοινή περίοδος επώασης (ο χρόνος μεταξύ της μόλυνσης και της εμφάνισης των συμπτωμάτων) κυμαίνεται από τρεις έως έξι ημέρες. Η έγκαιρη ανίχνευση της ΝΧΠΣ είναι σημαντική για την πρόληψη μιας έξαρσης στον παιδιατρικό πληθυσμό.
Πρόληψη
Τα προληπτικά μέτρα περιλαμβάνουν την αποφυγή άμεσης επαφής με μολυσμένα άτομα (συμπεριλαμβανομένης της απομάκρυνσης των μολυσμένων παιδιών από το σχολείο), τον σωστό καθαρισμό των κοινόχρηστων σκευών, την απολύμανση των μολυσμένων επιφανειών και τη σωστή υγιεινή των χεριών. Αυτά τα μέτρα έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά στη μείωση της μετάδοσης των ιών που ευθύνονται για τη ΝΧΠΣ.
Προστατευτικές συνήθειες περιλαμβάνουν το πλύσιμο των χεριών και την απολύμανση των επιφανειών στους χώρους παιχνιδιού. Ο θηλασμός έχει επίσης αποδειχθεί ότι μειώνει τα ποσοστά σοβαρής ΝΧΠΣ, αν και δεν μειώνει τον κίνδυνο μόλυνσης.
Όσον αφορά τον Δεκέμβριο του 2015, ένα εμβόλιο γνωστό ως εμβόλιο EV71 είναι διαθέσιμο για την πρόληψη της ΝΧΠΣ στην Κίνα. Δεν υπάρχει επί του παρόντος διαθέσιμο εμβόλιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Θεραπεία
Συνήθως δεν χρειάζεται θεραπευτική αγωγή, καθώς η νόσος των χεριών, ποδιών και στόματος είναι μια ιογενής ασθένεια που συνήθως υποχωρεί αυτόματα. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει ειδική θεραπευτική αγωγή για τη ΝΧΠΣ. Η διαχείριση της νόσου επικεντρώνεται συνήθως στην επίτευξη συμπτωματικής ανακούφισης. Ο πόνος από τις πληγές μπορεί να ανακουφιστεί με τη χρήση αναλγητικών φαρμάκων. Η μόλυνση σε μεγαλύτερα παιδιά, εφήβους και ενήλικες είναι τυπικά ήπια και διαρκεί περίπου 1 εβδομάδα, αλλά περιστασιακά μπορεί να έχει μεγαλύτερη διάρκεια. Τα αντιπυρετικά μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση της θερμοκρασίας του σώματος.
Μια μειοψηφία ατόμων με ΝΧΠΣ μπορεί να χρειαστεί εισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω επιπλοκών όπως φλεγμονή του εγκεφάλου, φλεγμονή των μηνίγγων ή οξεία χαλαρή παράλυση. Μπορεί επίσης να εμφανιστούν μη νευρολογικές επιπλοκές όπως φλεγμονή της καρδιάς, υγρό στους πνεύμονες ή αιμορραγία στους πνεύμονες.
Επιπλοκές
Οι επιπλοκές από τις ιογενείς λοιμώξεις που προκαλούν ΝΧΠΣ είναι σπάνιες, αλλά απαιτούν άμεση ιατρική θεραπεία εάν υπάρχουν. Οι λοιμώξεις από ΝΧΠΣ που προκαλούνται από τον Εντεροϊό 71 τείνουν να είναι πιο σοβαρές και είναι πιο πιθανό να έχουν νευρολογικές ή καρδιακές επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου, από τις λοιμώξεις που προκαλούνται από τον ιό Κοξάκι A16. Η ιογενής ή άσηπτη μηνιγγίτιδα μπορεί να εμφανιστεί με ΝΧΠΣ σε σπάνιες περιπτώσεις και χαρακτηρίζεται από πυρετό, κεφαλαλγία, δυσκαμψία στον αυχένα ή πόνο στην πλάτη. Η κατάσταση είναι συνήθως ήπια και υποχωρεί χωρίς θεραπεία. Ωστόσο, μπορεί να χρειαστεί νοσηλεία για μικρό χρονικό διάστημα. Άλλες σοβαρές επιπλοκές της ΝΧΠΣ περιλαμβάνουν εγκεφαλίτιδα (φλεγμονή του εγκεφάλου) ή χαλαρή παράλυση σε σπάνιες περιπτώσεις.
Έχει αναφερθεί απώλεια των νυχιών των χεριών και των ποδιών σε παιδιά 4-8 εβδομάδες μετά την εμφάνιση της ΝΧΠΣ. Η σχέση μεταξύ ΝΧΠΣ και της αναφερόμενης απώλειας νυχιών είναι ασαφής. Ωστόσο, είναι προσωρινή και η ανάπτυξη των νυχιών ξαναρχίζει χωρίς θεραπεία.
Ήπιες επιπλοκές λόγω των συμπτωμάτων περιλαμβάνουν την αφυδάτωση, λόγω στοματικών πληγών που προκαλούν ενόχληση κατά την πρόσληψη τροφών και υγρών.
Επιδημιολογία
Η νόσος χεριών, ποδιών και στόματος εμφανίζεται συχνότερα σε παιδιά ηλικίας κάτω των 10 ετών και πιο συχνά κάτω των 5 ετών, αλλά μπορεί επίσης να επηρεάσει ενήλικες με ποικίλα συμπτώματα. Τείνει να εμφανίζεται σε εξάρσεις κατά την άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Αυτό πιστεύεται ότι οφείλεται στη ζέστη και την υγρασία που βελτιώνουν την εξάπλωση. Η ΝΧΠΣ είναι πιο κοινή στις αγροτικές περιοχές παρά στις αστικές περιοχές. Ωστόσο, πρέπει να ληφθούν υπόψη η κοινωνικοοικονομική κατάσταση και τα επίπεδα υγιεινής. Η κακή υγιεινή αποτελεί παράγοντα κινδύνου για ΝΧΠΣ.
Ιστορία
Οι περιπτώσεις ΝΧΠΣ περιγράφηκαν για πρώτη φορά κλινικά στον Καναδά και τη Νέα Ζηλανδία το 1957. Η ασθένεια ονομάστηκε «νόσος χεριών, ποδιών και στόματος» από τον Τόμας Χένρι Φλούετ, μετά από ένα παρόμοιο ξέσπασμα το 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Σκούδο Μιλάνου
Το σκούδο ήταν το νόμισμα του Μιλάνου μέχρι το 1806. Υποδιαιρέθηκε σε 6 λίρες, η καθεμία των 20 σολδίων ή 240 δηναρίων.
Το Μιλανέζικο σκούδο και η Μιλανέζικη λίρα αντικαταστάθηκαν στη συνέχεια το 1806 από την Ιταλική λίρα του Ναπολεόντειου Βασιλείου της Ιταλίας. Η συναλλαγματική του ισοτιμία ήταν 27 Μιλανέζικες λίρες = 4,5 Μιλανέζικα σκούδα = 20,723 ιταλικές λίρες (καθένα από 4,5 γραμ. εκλεκτού αργύρου) υπονοούσε μία εκλεκτή περιεκτικότητα σε ασήμι 20,723 γραμ. για το σκούδο.
Ωστόσο από το 1814 έως το 1866 αυτό το νέο νόμισμα αντικαταστάθηκε από τη Λομβαρδο-Βενετική λίρα της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας, η οποία βασιζόταν στο Αυστριακό Συμβατικό τάληρο (Conventionsthaler). Η χρήση αυτού του νομίσματος σταμάτησε μόνο μετά τη διάλυση τού Βασιλείου της Λομβαρδο-Βενετίας το 1866, υπέρ αποκλειστικά της ιταλικής λίρας.
Νομίσματα
Στα τέλη του 18ου αι. τα αργυρά νομίσματα κυκλοφόρησαν σε ονομαστικές αξίες 5 σολδίων, ½, 1 και 1½ λίρες, ½ και 1 σκούδο. Κόπηκαν επίσης χρυσά νομίσματα σε ονομαστικές αξίες 1 τσεκίνο, ½ και 1 σοβράνο και 1 ντόπια. Η Εντεύθεν των Άλπεων Δημοκρατία εξέδωσε χρυσά νομίσματα των 20 λιρών, ενώ η Πέραν των Άλπεων Δημοκρατία εξέδωσε αργυρά νομίσματα 30 σολδίων και 1 σκούδου.
Βαρώσια
Τα Βαρώσια ή Βαρώσι, είναι πόλη φάντασμα στο νότιο τμήμα της κυπριακής πόλης της Αμμοχώστου. Πριν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, ήταν η σύγχρονη τουριστική περιοχή της Αμμοχώστου. Οι κάτοικοί της έφυγαν κατά την εισβολή, η πόλη τέθηκε υπό τουρκικό έλεγχο και παρέμεινε εγκαταλελειμμένη υπό την κατοχή των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων από τότε. Το 2020, η είσοδος άνοιξε για τον κόσμο.
Ετυμολογία
μικρογραφία|Άποψη των Βαρωσίων από το Παραλίμνι, 2017 Το όνομα Βαρώσια, έχει τις ρίζες του στην τουρκική λέξη varoş που σημαίνει προάστιο. Η λέξη μπήκε στην τουρκική γλώσσα από τις βαλκανικές γλώσσες της Οθωμανικής περιόδου, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της Βαλκανικής χερσονήσου ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στα σερβοκροατικά, η λέξη varoš σημαίνει «πόλη», «κέντρο», «δήμος» ή «προάστιο», ενώ στα ουγγρικά η λέξη város σημαίνει «πόλη», «περιφέρεια» ή «δημαρχεία».
Χαρακτηριστικά
right|250px Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά των Βαρωσίων, ήταν η οδός "Τζον Κένεντι", ένας δρόμος, ο οποίος ξεκινούσε από ένα σημείο πολύ κοντά στο λιμάνι της Αμμοχώστου, περνούσε μέσα από τα Βαρώσια παράλληλα με την παραλία Γλώσσα. Κατά μήκος της οδού Κένεντι υπήρχαν πολλά διάσημα πολυώροφα ξενοδοχεία, μεταξύ των οποίων και το King George Hotel, το Asterias Hotel, το Grecian Hotel, το Florida Hotel και το Argo Hotel που ήταν το αγαπημένο της Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Το Argo Hotel βρίσκεται κοντά στο τέλος της οδού Κένεντι με θέα στον Πρωταρά και στον Κόλπο της Συκιάς. Άλλος ένας κεντρικός δρόμος στα Βαρώσια ήταν η οδός Λεωνίδα, που έβγαινε από την οδό Κένεντι και κατευθυνόταν δυτικά προς τη Γωνιά της Βιέννης. Η οδός Λεωνίδα ήταν ο κύριος δρόμος με μαγαζιά για ψώνια και με χώρους για ανάπαυση στα Βαρώσια με μπαρ, εστιατόρια και νυχτερινά κλαμπ, καθώς και με μια αντιπροσωπεία της Toyota.
Ιστορία
Όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κύπρο το 1571 δεν επέτρεπαν σε Χριστιανούς να κατοικούν μέσα στην Αμμόχωστο, δηλαδή στην εντός των ενετικών τοίχων πόλη (Παλαιά Αμμόχωστο). Οι Χριστιανοί άρχισαν να κατοικούν έξω από την Παλαιά Αμμόχωστο, σε νοτιότερο σημείο, δημιουργώντας ένα προάστιο. Η τουρκική λέξη για το προάστιο είναι βαρούς, από την οποία προέκυψε η ονομασία της περιοχής, τα Βαρώσια ή Βαρώσι. Η περιοχή αυτή αποτέλεσε την νέα Αμμόχωστο, η οποία γνώρισε, έως το 1974, σημαντική τουριστική ανάπτυξη. Αποτέλεσε μάλιστα αγαπημένο προορισμό διασημοτήτων όπως η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ο Ρίτσαρντ Μπάρτον, η Ράκελ Γουέλς και η Μπριζίτ Μπαρντό. Έως το 1974, στην Παλαιά Αμμόχωστο κατοικούσαν οι Τουρκοκύπριοι ενώ στα Βαρώσια οι Ελληνοκύπριοι. Μετά το 1974, οι Τουρκοκύπριοι συνέχισαν να κατοικούν στην Παλαιά Αμμόχωστο και στις γύρω περιοχές, ενώ τα Βαρώσια είναι περίκλειστα από τον τουρκικό στρατό. Κατά τη δεκαετία του ’70 η Αμμόχωστος ήταν κορυφαίος τουριστικός προορισμός στην Κύπρο. Για να φιλοξενηθεί ο αυξανόμενος αριθμός τουριστών χτίστηκαν πολλά ψηλά καινούρια κτίρια και ξενοδοχεία. Κατά την ακμή τους, τα Βαρώσια δεν ήταν απλώς αγαπημένος τουριστικός προορισμός στην Κύπρο, αλλά μεταξύ 1970 και 1974, ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο.
Απο το 1974 μέχρι σήμερα
Πριν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η πόλη των Βαρωσίων είχε πληθυσμό 39.000 κατοίκων. Μετά την εισβολή στις 20 Ιουλίου 1974, ο ελληνοκυπριακός στρατός απέσυρε τις δυνάμεις του πίσω στη Λάρνακα. Ο τουρκικός στρατός προχώρησε μέχρι την Πράσινη Γραμμή, η οποία είναι και τα σημερινά σύνορα μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Ώρες πριν ελληνοκυπριακός και τουρκικός στρατός βρεθούν σε μάχη στους δρόμους της Αμμοχώστου, ολόκληρος ο πληθυσμός διέφυγε, φοβούμενος νέους βομβαρδισμούς. Πολλοί πρόσφυγες διέφυγαν νότια στο Παραλίμνι, στη Δερύνεια και στη Λάρνακα. Από τότε, το Παραλίμνι έγινε η νέα πρωτεύουσα της Επαρχίας της Αμμοχώστου.
Όταν ο τουρκικός στρατός πήρε τον έλεγχο της περιοχής κατά τη διάρκεια της εισβολής, τον περίφραξε και απαγόρευσε την είσοδο σε πάντες εκτός του προσωπικού του τουρκικού στρατού και των Ηνωμένων Εθνών. Οι άνθρωποι που ζούσαν στα Βαρώσια, ήλπιζαν πως θα επέστρεφαν στα σπίτια τους, μόλις η κατάσταση ηρεμούσε. Δυστυχώς όμως το θέρετρο είχε περιφραχτεί από τον τουρκικό στρατό. μικρογραφία|Ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι Ελληνοκυπρίων στα Βαρώσια, όπου μπροστά από το σπίτι έχει παραμείνει ένα ξεφτισμένο αρκουδάκι αναμένοντας την επιστροφή τους, 2020 Το ψήφισμα 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών του 1984 παραχώρησε την διαχείριση των Βαρωσίων στα Ηνωμένα Έθνη με σκοπό να γίνει επανεγκατάσταση των κατοίκων των Βαρωσίων και μόνο, που είχαν εκδιωχθεί. Το τουρκικό κράτος δεν συμμορφώθηκε, αλλά κράτησε τα Βαρώσια ως «διαπραγματευτικό χαρτί», με την ελπίδα να πείσει τους κατοίκους της Κύπρου να αποδεχτούν μια επίλυση του Κυπριακού προβλήματος με τους δικούς τους όρους.
Ένα τέτοιο σχέδιο επίλυσης ήταν το Σχέδιο Ανάν, το οποίο η πλειονότητα των Ελληνοκυπρίων απέρριψε χαρακτηρίζοντάς το άδικο. Ήθελε την επιστροφή των Βαρωσίων στους αρχικούς κατοίκους, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Ο λόγος της απόρριψης του σχεδίου μέσω δημοψηφίσματος από τους Ελληνοκύπριους στηρίχθηκε στην άποψη πως το συνολικό σχέδιο ήταν απαράδεκτο. Το Ψήφισμα 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών το 1984 αναφέρει ότι «θεωρεί τις προσπάθειες για εγκατάσταση οποιουδήποτε τμήματος των Βαρωσίων από ανθρώπους άλλους, εκτός από τους κατοίκους του, απαράδεκτη και καλεί σε μεταφορά αυτής της περιοχής υπό τη διαχείριση των Ηνωμένων Εθνών». Από το 1974, απαγορεύεται η είσοδος στην περιοχή από τους Τούρκους, με εξαίρεση του προσωπικού των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και τους μαθητές των κοιτώνων των κοριτσιών εκεί.
Δικαίωση Ελληνοκυπρίων κατοίκων από το ΕΔΑΔ
Εφόσον κανείς δεν κατοικεί στην περιοχή και δεν έχουν γίνει επισκευές, όλα τα κτίρια καταρρέουν. Η φύση αναμορφώνει την περιοχή, καθώς τα μέταλλα σκουριάζουν, τα παράθυρα σπάζουν και τα φυτά προχωρούν τις ρίζες τους σε τοίχους και πεζοδρόμια. Θαλάσσιες χελώνες έχουν θεαθεί να κάνουν φωλιές στις εγκαταλελειμμένες παραλίες.
Πιλοτικό άνοιγμα και αντιδράσεις
Τον Οκτώβριο του 2020 και κατά παράβαση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και ο λεγόμενος «πρωθυπουργός», Ερσίν Τατάρ των κατεχομένων από την τουρκική εισβολή ανακοίνωσαν ότι ανοίγει τμήμα του παραλιακού μετώπου στα Βαρώσια. Συγκεκριμένα, στις 8 Οκτωβρίου άνοιξαν σημεία από την Λέσχη αξιωματικών τουρκικού και τουρκοκυπριακού στρατού έως το ξενοδοχείο Golden Sands. Τον Νοέμβριο του 2020, ο Ερντογάν και ο πρέσβης της Τουρκίας στα κατεχόμενα, επισκέφθηκαν τα Βαρώσια. Επιπλέον, η κύρια λεωφόρος Κέννεντυ μετονομάστηκε σε Σεμίχ Σαντζιάρ, που υπήρξε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας από το 1973 έως το 1978, μια περίοδος συμπεριλαμβανομένης της τουρκικής εισβολής. Στις 27 Νοεμβρίου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε από την Τουρκία να αντιστρέψει την απόφασή της και να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις με στόχο την επίλυση του Κυπριακού, βάσει μιας δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας και κάλεσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να επιβάλει κυρώσεις κατά της Τουρκίας, εάν τα πράγματα δεν αλλάζουν. Η Τουρκία και το ψευδοκράτος απέρριψαν το ψήφισμα, προσθέτοντας ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να προστατεύει τόσο τα δικά της δικαιώματα όσο και εκείνα των Τουρκοκυπρίων.
Στις 20 Ιουλίου 2021, ανήμερα της συμπλήρωσης 47 χρόνων από την τουρκική εισβολή, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης και ο πρόεδρος της Τουρκίας ανακοίνωσαν την άρση στρατιωτικού καθεστώτος στα Βαρώσια και το πιλοτικό άνοιγμα του 3,5% της περίκλειστης περιοχής. Κάλεσε, μάλιστα, τους Ελληνοκυπρίους νόμιμους κατοίκους και ιδιοκτήτες να προσφύγουν στην Επιτροπή Ακίνητης Ιδιοκτησίας του ψευδοκράτους. «Αλλοιώνει ή είναι προσπάθεια αλλοίωσης του στάτους κβο της Αμμοχώστου, όπως καθορίζεται από τα ψηφίσματα 550 και το 789 και ανάλογες θα είναι οι αντιδράσεις μας», ήταν η αντίδραση του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη. Δύο ημέρες μετά και με ομόφωνη απόφασή του, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών καταδίκασε ρητά και κατηγορηματικά τις τουρκικές εξαγγελίες, επιβεβαιώνοντας εκ νέου τις αποφάσεις 550 και 789 σχετικά με το καθεστώς των Βαρωσίων. Επίσης, επανέλαβε εκ νέου ότι η επίλυση του Κυπριακού θα πρέπει να γίνει στη βάση μιας δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας, όπως ορίζουν οι σχετικές αποφάσεις του, καταρρίπτοντας έτσι, για μια ακόμα φορά, οποιαδήποτε πρόταση λύσης που προωθεί η τουρκική πλευρά και βρίσκεται εκτός του πλαισίου αυτού.
Πηγές
Κατηγορία:Αμμόχωστος Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο Κατηγορία:Πόλεις φαντάσματα στην Ασία Κατηγορία:Πόλεις φαντάσματα στην Ευρώπη
Αλάτσατα
Τα Αλάτσατα (τουρκικά: Alaçatı) είναι πόλη στη Χερσόνησο της Ερυθραίας της επαρχίας της Σμύρνης στη Μικρά Ασία, σημερινή Τουρκία Το όνομα της πόλης προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη άλας, στην ελληνική δημοτική γλώσσα αλάτι.
Η πόλη πριν από το 1922 είχε σχεδόν αμιγώς Ελληνικό Ορθόδοξο χριστιανικό πληθυσμό. Ιδρύθηκε στα μέσα του 17ου αιώνα από Έλληνες μετανάστες κυρίως από την Μάνη όπου εγκατέλειψαν τα σπίτια τους λόγω της τουρκοκρατίας. Η αρχιτεκτονική των σπιτιών στα Αλάτσατα είναι παρόμοια με αυτή των σπιτιών της Μάνης καθώς και τα οικοδομικά υλικά όπως η πέτρα είναι επίσης παρόμοια. Από τα τέλη του 18ου αιώνα γνώρισε ιδιαίτερη οικονομική, πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη και εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο σημαντικά αγροτικά κέντρα των δυτικών μικρασιατικών παραλίων. Το επίνειό της ήταν η Αγριλιά. Κύρια πηγή εισοδήματος σχεδόν όλων των κατοίκων ήταν η παραγωγή σταφίδας προς εξαγωγή στην κεντρική Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία Σμύρνης Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Μηλιά Πάφου
Η Μηλιά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Από συγκοινωνιακής απόψεως, η Μηλιά συνδέεται στα βόρεια με το χωριό Φύτη (περί τα 2,5 χμ.), στα βορειοδυτικά με το χωριό Λάσα (περί τα 2 χμ.), στα νοτιοανατολικά με το χωριό Άγιος Δημητριανός (περί τα 2,5 χμ.) και στα νοτιοδυτικά με το χωριό Δρυνιά (περί τα 2 χμ.).
Η Μηλιά δέχεται μια μέση ετήσια βροχόπτωση περί τα 645 χιλιοστόμετρα. Στην περιοχή της καλλιεργούνται τα αμπέλια οινοποιησίμων ποικιλιών, τα σιτηρά, τα κουκιά, λίγα νομευτικά φυτά και αμυγδαλιές. Η μεγαλύτερη ωστόσο έκταση του χωριού είναι ακαλλιέργητη και σ’ αυτή φυτρώνει άγρια φυσική βλάστηση.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μαχερσάλα Άλι
O Μαχερσάλα Άλι (ορθή προφορά: Μαχέρσαλα Άλι) (Mahershala Ali, γενν. 16 Φεβρουαρίου 1974) είναι Αμερικανός ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1974 στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια ως Μαχερσαλαλχάσμπαζ Γκίλμορ (Mahershalalhashbaz Gilmore). Μεγάλωσε ως Χριστιανός, όμως το 2000 έγινε Μουσουλμάνος, λαμβάνοντας το όνομα Άλι. Αποφοίτησε από το τμήμα Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του St. Mary's College της Καλιφόρνια το 1996 και στη συνέχεια στράφηκε στην υποκριτική, σπουδάζοντας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, από όπου αποφοίτησε το 2000.
Καλλιτεχνική πορεία
Ξεκίνησε την καριέρα του στην υποκριτική το 2001 και μέχρι το 2010 ήταν γνωστός καλλιτεχνικά ως Μαχερσαλαλχάσμπαζ Άλι. Η πρώτη του σημαντική κινηματογραφική συμμετοχή ήταν το 2008 στην ταινία Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον.
Στη συνέχεια έπαιξε το 2009 στην τηλεόραση σε ένα επεισόδιο της σειράς Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα. Έπαιξε επίσης στη σειρά House of Cards από το 2013 ως το 2016.
Το 2014 συμμετείχε στην ταινία The Hunger Games: Επανάσταση - Μέρος 1 και το 2015 στο σίκουελ The Hunger Games: Επανάσταση - Μέρος 2.
Το 2019 έπαιξε στον τρίτο κύκλο της τηλεοπτικής σειράς True Detective.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Μέσανα
Τα Μέσανα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Σιλεσία του Τσιέσιν
μικρογραφία|325x325εσ| Χάρτης της Σιλεσίας του Τσιέσιν καιι τα ιστορικά σύνορά Πολωνίας-Τσεχίας το 1918-1945 Η Σιλεσία του Τσιέσιν (Śląsk Cieszyński, Těšínské Slezsko, Teschener Schlesien) είναι ιστορική περιοχή στη νοτιοανατολική Σιλεσία, με κέντρο τις πόλεις Τσιέσιν και Τσέσκι Τσέσιν, η οποία διχοτομείται από τον ποταμό Όλζα. Από το 1920 έχει χωριστεί μεταξύ της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας και αργότερα της Τσεχίας. Καλύπτει μια έκταση περίπου 2.280 χλμ2 και έχει περίπου 810.000 κατοίκους, εκ των οποίων τα 1.002 χλμ2 βρίσκονται στην Πολωνία, ενώ τα 1.280 χλμ2 βρίσκονται στην Τσεχία.
Τα ιστορικά όρια της περιοχής είναι περίπου τα ίδια με εκείνα του πρώην ανεξάρτητου Δουκάτου του Τέσεν. Επί του παρόντος, πάνω από το ήμισυ της Σιλεσίας του Τσιέσιν αποτελεί μια από τις ευρωπεριφέρειες, την Ευρωπεριφέρεια Σιλεσίας του Τσιέσιν, με το υπόλοιπο να ανήκει στην Ευρωπεριφέρεια Μπεσκίντι.
Διοικητική διαίρεση
Από διοικητική άποψη, το πολωνικό τμήμα της Σιλεσίας του Τσιέσιν βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας και περιλαμβάνει το Πόβιατ Τσιέσιν, το δυτικό τμήμα του Πόβιατ Μπιέλσκο και το δυτικό τμήμα της πόλης Μπιέλσκο-Μπιάουα.
Ιστορία
μικρογραφία|300x300εσ| Πύργος των Πιαστ στο Τσιέσιν Η Σιλεσία του Τσιέσιν καλύπτει την περιοχή του πρώην Δουκάτου του Τέσεν, το οποίο υπήρχε από το 1290 έως το 1918. Πριν από το 1290 η περιοχή αποτελούσε ένα καστελλανάτο, το οποίο μαζί με το Καστελλανάτο του Ρατσίμπους σχημάτισαν το Δουκάτο του Ρατσίμπους το 1172. Από το 1202 ήταν μέρος του ενιαίου Δουκάτου των Οπόλε και Ρατσίμπους. Από το 1290 έως το 1653, το Δουκάτο του Τέσεν διοικούνταν από τον τοπικό κλάδο της δυναστείας των Πιαστ. Το 1327, ο Καζιμίρ Α΄ του Τσέσυν, ορκίστηκε φόρο τιμής στον βασιλιά Ιωάννη της Βοημίας και το δουκάτο έγινε αυτόνομο φέουδο του Βασιλείου της Βοημίας και αργότερα του Βοημικού Στέμματος. Η κυριαρχία των Πιαστ συνεχίστηκε μέχρι το 1653 και τον θάνατο της τελευταίας απογόνου των Πιαστ, Ελισάβετ Λουκρητία του Τσιέσιν, μετά την οποίο παρήλθε απευθείας στους Βασιλείς της Βοημίας, εκείνη την εποχή από τη δυναστεία των Αψβούργων. Από το 1722, οι δούκες του Τέσεν προέρχονταν από τη δυναστεία των Δούκων της Λωρραίνης, από το 1767 έως το 1822 από τη δυναστεία των Βέττιν και από το 1822 έως το 1918 από τη δυναστεία των Αψβούργων-Λωρραίνης.
Η Σιλεσία του Τσιέσιν εδραιώθηκε ως μια ενιαία ιστορική, γεωπολιτική, κοινωνικοπολιτιστική και οικονομική οντότητα κατά την περίοδο της κυριαρχίας των Αψβούργων. Διαφέρει από την υπόλοιπη Σιλεσία επειδή μετά τον Πρώτο Σιλεσικό Πόλεμο μεταξύ της Μοναρχίας των Αψβούργων και της Πρωσίας παρέμεινε μέρος της Αυστρίας, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας έγινε μέρος της Πρωσίας.
Δημιουργήθηκαν δύο συμβούλια τοπικής αυτοδιοίκησης, πολωνικό και τσέχικο. Αρχικά, και τα δύο εθνικά συμβούλια διεκδίκησαν για τον εαυτό τους ολόκληρη την Σιλεσία του Τσιέσιν, η πολωνική Rada Narodowa Księstwa Cieszyńskiego στη δήλωσή της "Ludu śląski!" της 30ής Οκτωβρίου 1918 και το τσεχικό Národní výbor pro Slezsko στη δήλωσή του της 1ης Νοεμβρίου 1918. Στις 31 Οκτωβρίου 1918, στον απόηχο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της διάλυσης της Αυστροουγγαρίας, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής καταλήφθηκε από τις τοπικές πολωνικές αρχές. Η βραχύβια ενδιάμεση συμφωνία της 2ας Νοεμβρίου 1918 αντανακλούσε την αδυναμία των δύο εθνικών συμβουλίων να φτάσουν στην τελική οριοθέτηση και στις 5 Νοεμβρίου 1918 η περιοχή μοιράστηκε μεταξύ Πολωνίας και Τσεχοσλοβακίας με μια άλλη ενδιάμεση συμφωνία. Το 1919, τα συμβούλια απορροφήθηκαν από τις νεοσύστατες και ανεξάρτητες κεντρικές κυβερνήσεις στην Πράγα και στη Βαρσοβία.
Η πρώτη δεν ήταν ικανοποιημένη με την κατάσταση και στις 23 Ιανουαρίου 1919 εισέβαλε στην περιοχή, ενώ και τα δύο μέρη συμμετείχαν σε πολύ μεγαλύτερες συγκρούσεις αλλού, η Πολωνία στον πόλεμο της εναντίον της Λαϊκής Δημοκρατίας της Δυτικής Ουκρανίας και η Τσεχοσλοβακία στον πόλεμο με την Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία για την Άνω Ουγγαρία. Η ώθηση για την τσεχική εισβολή το 1919 ήταν η διοργάνωση εκλογών από την Πολωνία για το Σέιμ (κοινοβούλιο) της Πολωνίας στην επίμαχη περιοχή. Οι εκλογές επρόκειτο να διεξαχθούν σε ολόκληρη τη Σιλεσία του Τσιέσιν. Οι Τσέχοι ισχυρίστηκαν ότι οι ψηφοφορίες δεν πρέπει να διεξαχθούν στην αμφισβητούμενη περιοχή, καθώς η οριοθέτηση ήταν μόνο ενδιάμεση και κανένας κυρίαρχος κανόνας δεν έπρεπε να εκτελεστεί εκεί από κανένα μέρος. Το αίτημα της Τσεχίας απορρίφθηκε από τους Πολωνούς και, μετά την απόρριψη, οι Τσέχοι αποφάσισαν να επιλύσουν το ζήτημα με τη βία. Οι τσεχικές μονάδες με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Γιόσεφ Σνεϊντάρεκ και οι πολωνικές μονάδες με διοικητή τον Στρατηγό Φραντσίσεκ Λατίνικ συγκρούστηκαν μετά την ταχεία προέλαση των Τσέχων κοντά στο Σκότσουφ, όπου έλαβε χώρα μάχη στις 28–30 Ιανουαρίου. Δεν ήταν αποφασιστικός, και προτού οι ενισχυμένες τσέχικες δυνάμεις μπορέσουν να συνεχίσουν την επίθεση στην πόλη, πιέστηκαν από την Αντάντ να σταματήσουν τις επιχειρήσεις και υπογράφηκε εκεχειρία στις 3 Φεβρουαρίου.
Μέσα σε αυτό το τεταμένο κλίμα αποφασίστηκε να διεξαχθεί ένα δημοψήφισμα στην περιοχή που θα ρωτούσε τους κατοίκους της σε ποια χώρα έπρεπε να ενταχθεί η περιοχή. Οι επίτροποι του δημοψηφίσματος έφτασαν εκεί στα τέλη Ιανουαρίου 1920 και αφού ανέλυσαν την κατάσταση κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην επικράτεια στις 19 Μαΐου 1920. Η κατάσταση στην περιοχή παρέμεινε πολύ τεταμένη. Αμοιβαίοι εκφοβισμοί, τρομοκρατικές ενέργειες, ξυλοδαρμοί ακόμα και δολοφονίες επηρέασαν την περιοχή. Δεν θα μπορούσε να γίνει δημοψήφισμα σε αυτή την ατμόσφαιρα. Στις 10 Ιουλίου και οι δύο πλευρές αποκήρυξαν την ιδέα του δημοψηφίσματος και ανέθεσαν την απόφαση στο Συνέδριο του Σπα (1920). Τελικά, το 58,1% της έκτασης της Σιλεσίας του Τσιέσιν, μαζί με το 67,9% του πληθυσμού, καταλήφθηκε από την Τσεχοσλοβακία στις 28 Ιουλίου 1920, με απόφαση του Συνεδρίου του Σπα. Αυτή η απόφαση χώρισε μια ιστορικά ενοποιημένη περιοχή, αφήνοντας μια σημαντική πολωνική μειονότητα στην Τσεχοσλοβακία και στην πράξη δημιούργησε το Ζαόλζιε (Zaolzie), το ανατολικό τμήμα του τσεχικού τμήματος της Σιλεσίας του Τσιέσιν. Zaolzie κυριολεκτικά σημαίνει «η γη πέρα από τον ποταμό Όλζα» (κοιτάζοντας από την Πολωνία). Η διαίρεση του 1920 είχε άμεσο αντίκτυπο στη ζωή της περιοχής. Πολλές οικογένειες χωρίστηκαν από τα νέα σύνορα. Διάφοροι δήμοι χωρίστηκαν μεταξύ των δύο πολιτειών— Τσιέσιν (Πολ.)/Τσέσκι Τσέσιν (Τσ.), Λέσνα Γκούρνα (Πολ.)/Χόρνι Λίστνα (Τσ.) και Μαρκλοβίτσε Γκούρνε (Πολ.)/Ντόλνι Μαρκλοβίτσε (Τσ.), μεταξύ άλλων.
Την 1η Οκτωβρίου 1938, το Ζαόλζιε προσαρτήθηκε από την Πολωνία μετά τη Συμφωνία του Μονάχου. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, το Ζαόλζιε προσαρτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία μετά την εισβολή της στην Πολωνία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Σιλεσία του Τσιέσιν ήταν μέρος της Ναζιστικής Γερμανίας. Αμέσως μετά τον πόλεμο, τα σύνορά της επέστρεψαν στην κατάσταση του 1920. Η Πολωνία υπέγραψε συνθήκη με την Τσεχοσλοβακία στη Βαρσοβία στις 13 Ιουνίου 1958, επιβεβαιώνοντας τα σύνορα όπως υπήρχαν την 1η Ιανουαρίου 1938. Το τσεχικό τμήμα της Σιλεσίας του Τσιέσιν συνέχισε να είναι μέρος της Τσεχοσλοβακίας μέχρι τη διάλυση της τελευταίας το 1993 και από τότε είναι μέρος της Τσεχίας.
Γεωγραφία
μικρογραφία|250x250εσ| Ποταμός Όλζα στο Χράντεκ Η περιοχή χωρίζεται από την υπόλοιπη Σιλεσία (και ειδικότερα την Άνω Σιλεσία) από τον ποταμό Βιστούλα (το τμήμα που ξεκινά από το Στρούμιεν) και από την περιοχή της Ελάσσονος Πολωνίας από τον ποταμό Μπιάουα και το όρος Μπαράνια Γκούρα, την υψηλότερη κορυφή του πολωνικού τμήματος της περιοχής στα 1.220 μέτρα ύψόμετρο. Η υψηλότερη κορυφή της περιοχής είναι η Λίσα Χόρα (1.323 μ.) στο τσεχικό μέρος. Η περιοχή συνορεύει επίσης με τη Σλοβακία, κατά μήκος της οροσειράς Πόλομ και του Περάσματος Γιαμπλούνκοφ στο Μόστι ου Γιαμπλούνκοβα και με τη Μοραβία κατά μήκος των ποταμών Οστραβίτσε και Όντερ. Γεωμορφολογικά, η περιοχή της Σιλεσίας του Τσιέσιν βρίσκεται στα Δυτικά Καρπάθια.
Οι σημαντικότερες πόλεις του πολωνικού τμήματος της περιοχής περιλαμβάνουν το Τσιέσιν, το Μπιέλσκο (δυτικό τμήμα του Μπιέλσκο-Μπιάουα), το Τσεχοβίτσε-Ντζιεντζίτσε, το Σκότσουφ, το Στρούμιεν, το Ούστρον και τη Βίσουα. Το τσεχικό τμήμα της περιοχής περιλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της Οστράβα, το Μποχουμίν, το Τσέσκι Τσέσιν, το Φρίντεκ (το ανατολικό τμήμα του Φρίντεκ-Μίστεκ), το Χάβιροβ, την Καρβινά, την Ορλοβά και το Τσινέτς.
Ιστορικά, το Δουκάτο του Τέσεν, και επομένως η Σιλεσία του Τσιέσιν, αποτελούσαν μέρος της Άνω Σιλεσίας. Μετά τους Σιλεσιανούς Πολέμους τον 18ο αιώνα διαχωρίστηκε από την υπόλοιπη Σιλεσία, η οποία ξεκίνησε τη διαδικασία διαμόρφωσης της δικής της ιδιαιτερότητας, σε βαθμό που ορισμένοι σύγχρονοι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι η Σιλεσία του Τσιέσιν και η Άνω Σιλεσία είναι ξεχωριστές περιοχές.
Πολιτισμός, γλώσσα και θρησκεία
μικρογραφία|250x250εσ| Ανδρική χορωδία [[Γκουράλοι|Γκουράλων από το Γιάμπλουνκοφ]] Η Σιλεσία του Τσιέσιν ως περιοχή ενοποιήθηκε τον 19ο αιώνα, η οποία αργότερα έγινε διακριτό ανατολικό τμήμα της Αυστριακής Σιλεσίας, κορωνίδα του κισλεϊθανικού τμήματος της Αυστροουγγαρίας, η οποία βοήθησε στη διαμόρφωση μιας ξεχωριστής τοπικής ταυτότητας βασισμένης στη γλώσσα, τον θρησκευτικό και εθνικό πλουραλισμό και ιδιαιτερότητα από άλλα μέρη της Σιλεσίας.
Η περιοχή κατοικούνταν από πολλές εθνότητες. Οι περισσότεροι ήταν Πολωνοί, Τσέχοι (κυρίως στο δυτικό τμήμα της περιοχής), Γερμανοί (ειδικά στη γερμανική γλωσσική νησίδα Μπιέλσκο-Μπιάουα ) και Εβραίοι. Το βόρειο τμήμα, έντονα βιομηχανοποιημένο και αστικοποιημένο, είναι πιο πυκνοκατοικημένο από το νότιο τμήμα, που είναι πιο ορεινό. Η πυκνότητα πληθυσμού της Σιλεσίας του Τσιέσιν είναι περίπου 360/χλμ2). Το νότιο, ορεινό τμήμα της περιοχής φιλοξενεί τους Σιλέσιους Γκουράλους, τους αυτόχθονες πληθυσμούς της περιοχής. Έχουν τον δικό τους ξεχωριστό πολιτισμό, που έχει επηρεάσει τον πολιτισμό ολόκληρης της περιοχής.
Η Σιλεσία του Τσιέσιν είναι γνωστή για τον θρησκευτικό της πλουραλισμό. Οι πιο διαδεδομένες θρησκείες είναι ο Ρωμαιοκαθολικισμός και ο Λουθηρανισμός. Η περιοχή είναι ξεχωριστή σε μεγάλο βαθμό λόγω του Προτεσταντισμού της, ο οποίος έχει επιρροή σε ολόκληρη την περιοχή. Μερικοί από τους δήμους με προτεσταντική πλειοψηφία περιλαμβάνουν αυτούς που βρίσκονται κοντά στο Σκότσουφ και τη Βίσουα, τη μοναδική πόλη στην Πολωνία με προτεσταντική πλειοψηφία. Η προτεσταντική επιρροή αντανακλάται στο περιφερειακό ρητό στη τσιεσινική σιλεσική διάλεκτο «Dzierży sie twardo jak lutersko wiara kole Cieszyna» («Παραμένει ισχυρή όπως η λουθηρανική πίστη γύρω από το Τσιέσιν»). Αρκετές πόλεις, ιδιαίτερα το Μπιέλσκο, το Τσιέσιν και το Φριστάτ, στο παρελθόν είχαν μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα, αλλά οι ντόπιοι Εβραίοι εξολοθρεύτηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και οι ντόπιοι Γερμανοί απελάθηκαν όλοι στη Γερμανία ή την Αυστρία μετά τον πόλεμο. Σήμερα, πολλά άλλα θρησκευτικά, κυρίως χριστιανικά, δόγματα υπάρχουν σε μικρό αριθμό, συμπεριλαμβανομένων των Μαρτύρων του Ιεχωβά, των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας και των Πεντηκοστιανών, των οποίων το κίνημα στην Πολωνία ξεκίνησε από τη Σιλεσία του Τσιέσιν.
Η Σιλεσία του Τσιέσιν είναι επίσης ξεχωριστή για τη διάλεκτό της, την τσιεσινική σιλεσική διάλεκτο, η οποία διαφέρει από τις άλλες σιλεσικές διαλέκτους που ομιλούνται στην Άνω Σιλεσία. Είναι μια ξεχωριστή διάλεκτος με κυρίως πολωνικές επιρροές. Οι τσέχικες και οι γερμανικές επιρροές είναι επίσης ισχυρές. Οι κάτοικοι της Σιλεσίας του Τσιέσιν αισθάνονται μια ισχυρή περιφερειακή ταυτότητα – οι ντόπιοι θα πουν ότι είναι (tu) stela (από εδώ) – αλλά η συντριπτική πλειοψηφία δηλώνει ότι είναι πολωνικής ή τσέχικης υπηκοότητας στις αντίστοιχες εθνικές απογραφές τους. Αυτό είναι κάπως διαφορετικό από την κατάσταση στην Άνω Σιλεσία όπου εξακολουθεί να υπάρχει τάση για αυτονομία.
Ωστόσο, οι ντόπιοι εκτιμούν την εποχή των Αψβούργων μάλλον με στοργή. Η εποχή της Μαρίας Θηρεσίας και του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας αντιμετωπίζεται με νοσταλγία ως εποχή δικαιοσύνης, ανάπτυξης, τάξης και ειρήνης. Αυτό στην πραγματικότητα έχει επίσης εν μέρει τις ρίζες του σε μια φιλελεύθερη και πλουραλιστική στάση απέναντι στις εθνικές και εθνοτικές ομάδες, φιλελεύθερη σε σύγκριση με άλλες αυτοκρατορίες εκείνης της εποχής, ιδιαίτερα την Πρωσία και τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ακόμη και το 2006 υπήρχαν ακόμα πορτρέτα ηγεμόνων των Αψβούργων στον τοίχο στην αίθουσα συνελεύσεων του τοπικού συμβουλίου του Τσιέσιν.
Δενδρά Αχαΐας
Τα Δενδρά είναι μικρό ορεινό χωριό της Αχαΐας, το οποίο ανήκει στην Κοινότητα Νέου Κομπηγαδίου του Δήμου Ερυμάνθου.
Σιλεσία του Τσιέσιν
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Πολωνίας Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Σύνορα Πολωνίας-Τσεχίας
Δενδρά Αχαΐας
Γεωγραφία
Βρίσκεται χτισμένο στην ενδοχώρα του νομού, σε ορεινή τοποθεσία σε υψόμετρο περίπου 650 μέτρων και πιο συγκεκριμένα στην ιστορική περιοχή των Νεζερών, εγγύς του παραπόταμου του Πείρου και πλησίον της Επαρχιακής Οδού Πατρών-Καλαβρύτων.
Βρίσκεται σε πλαγιά των απολήξεων πρόβουνων νότια του Παναχαϊκού, εγγύς του Ερυμάνθου και οδηγεί εκεί (στο υψηλότερο επίπεδο του οικισμού) η Επαρχιακή Οδός Πάτρας-Καλαβρύτων, ενώ χωμάτινος δρόμος που ξεκινάει από την πορεία προς το Νέο Κομπηγάδι οδηγεί στα χαμηλά επίπεδα του οικισμού που βρίσκεται δίπλα σε παραπόταμο του Πείρου στο ονομαζόμενο «Στενό των Νεζερών».
Απέχει μέσω του τοπικού οδικού δικτύου περίπου 36 χιλιόμετρα από την Πάτρα, 35 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα, 16 χιλιόμετρα από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου, καθώς και σχεδόν 2 χιλιόμετρα από το Νέο Κομπηγάδι.
Σήμερα αποτελεί μικρή οικιστική θέση της (Τοπικής) Κοινότητας Νέου Κομπηγαδίου και κατοικείται μόνιμα από λιγοστούς κατοίκους πλέον.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή έχουν βρεθεί απολιθώματα της Τριασικής περιόδου του Μεσοζωικού αιώνα. Η ονομασία του οικισμού είναι πιθανότατα φυτωνυμική και προέκυψε από τον πλούτο δέντρων της περιοχής.
Αναφέρεται ήδη από το 1793 σε δικαιοπρακτικό έγγραφο ως κατοικημένος τόπος. Αναφέρεται επίσης, στα 1805-1806 από τον Άγγλο περιηγητή Ουίλιαμ Μ. Ληκ (W.M. Leake), ότι βρισκόταν απέναντι από το Κομπηγάδι.
Διοικητική εξέλιξη
Στις 20/04/1835 υπήχθη στον τότε Δήμο Νεζερών. Στις 08/03/1841 (ΦΕΚ 5Α), με την κατάργηση του Δήμου Νεζερών, προσαρτάται στον τότε Δήμο Φαρών. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και την κατάργηση των περισσότερων δήμων και την θέσπιση νέων κοινοτήτων, αποσπάται από τον Δήμο Φαρών και προσαρτάται στην τότε Κοινότητα Κομπηγαδίου. Μέχρι το 1940 είχε ήδη εγκαταλειφθεί σε μεγάλο βαθμό, λόγω κατολίσθησης, όπως πιθανόν και ο γειτονικός οικισμός Συκιές, και ο πληθυσμός του μοιράστηκε στους γειτονικούς οικισμούς. Στις 16/10/1940 έπαψε να υφίσταται επίσημα ως οικισμός.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές, για όσο απογραφόταν αυτοτελώς (1830-1940) είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Στην περιφέρεια του συνοικισμού υπάρχουν οι ναοί της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (κοιμητηριακός) καθώς και των Αγίων Αναργύρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Ναντάρ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ναντάρ γεννήθηκε στο Παρίσι (αν και κάποιες πηγές αναφέρουν τη Λυών ως γενέτειρά του — από τη Λυών κατάγονταν οι γονείς του). Ξεκίνησε να σπουδάζει ιατρική στη Λυών, αλλά ο θάνατος του πατέρα του τον υποχρέωσε να διακόψει τις σπουδές του εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Προσλήφθηκε ως γελοιογράφος στο Le Charivari το 1848. Το 1849 δημιούργησε τη Revue comique και το Petit journal pour rire. Τράβηξε τις πρώτες του φωτογραφίες το 1853 και το 1858 έγινε ο πρώτος άνθρωπος που τράβηξε αεροφωτογραφίες. Πρωτοπόρησε επίσης ως προς τη χρήση τεχνητού φωτισμού στη φωτογραφία, εργαζόμενος στις παρισινές κατακόμβες. Περί το 1863 ο Ναντάρ κατασκεύασε ένα τεράστιο (6.000 κυβικών μέτρων) αερόστατο, τον «Γίγαντα» (Le Géant), εμπνέοντας έτσι το μυθιστόρημα Πέντε εβδομάδες με αερόστατο του Ιουλίου Βερν. Παρόλα αυτά ο Ναντάρ προέβλεψε σωστά πως το μέλλον ανήκε στα πτητικά μέσα που ήταν βαρύτερα του αέρα: Αργότερα ιδρύθηκε η «Εταιρεία για την ενθάρρυνση της εναέριας μετακινήσεως με μηχανές βαρύτερες του αέρα», με πρόεδρο τον Ναντάρ και γραμματέα τον Ιούλιο Βερν. Ο Ναντάρ υπήρξε επίσης η έμπνευση για τον χαρακτήρα του Μισέλ Αρντάν στα μυθιστορήματα του Βερν Από τη Γη στη Σελήνη και Γύρω από τη Σελήνη.
Κατά την επίσκεψή του στις Βρυξέλλες με τον «Γίγαντα», στις 26 Σεπτεμβρίου 1864, ο Ναντάρ ύψωσε κινητά φράγματα για να συγκρατήσει το πλήθος σε ασφαλή απόσταση. Μέχρι σήμερα τα φράγματα ελέγχου πλήθους είναι γνωστά στο Βέλγιο ως «φράγματα Ναντάρ».
Τον Απρίλιο 1874 ο Ναντάρ δάνεισε το φωτογραφικό του στούντιο σε μια ομάδα ζωγράφων, καθιστώντας έτσι δυνατή την πρώτη έκθεση ιμπρεσιονιστών. Φωτογράφησε τον Β. Ουγκό στο νεκροκρέβατό του το 1885, ενώ του αποδίδεται η έκδοση της πρώτης «φωτο-συνεντεύξεως» το 1886 (του χημικού Σεβρέλ, τότε ηλικίας 100 ετών). Από το 1895 ως την επιστροφή του στο Παρίσι το 1909, το εργαστήριό του βρισκόταν στη Μασσαλία. Ο Ναντάρ απεβίωσε στο Παρίσι και τάφηκε στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φωτογράφοι
Λικινιανός
Ο Λικινιανός, λατιν.: Licinius II, αποκαλούμενος επίσης Licinius Junior  και Licinius Caesar (πλήρες όνομα: Valerius Licinianus Licinius (Ιούλιος/Αύγουστος 315 – π. 326), ήταν γιος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Λικίνιου. Κατείχε τον αυτοκρατορικό βαθμό του Καίσαρα μεταξύ Μαρτίου 317 και Σεπτεμβρίου 324, Licinius was mentioned in the inscription of a Roman milestone from Viennensis as Constantini sororis filius. ενώ ο πατέρας του ήταν Αύγουστος και ήταν δύο φορές Ρωμαίος ύπατος. Ο πατέρας του, αφού έχασε έναν εμφύλιο πόλεμο,  έχασε την εξουσία και τόσο αυτός όσο και ο Λικινιανός τελικά θανατώθηκαν.
Οικογένεια και υπόβαθρο
Ο Λικίνιος νυμφεύτηκε τη Φλαβία Ιουλία Κωνσταντία, κόρη του Αυγούστου Κωνστάντιου Α΄ Χλωρού και ετεροθαλής αδελφή του Αυγούστου Κωνσταντίνου Α΄. Παντρεύτηκαν στο Mεδιόλανον (Μιλάνο) τον Φεβρουάριο του 313. Τρία χρόνια αργότερα, ο Κωνσταντίνος Α΄ επιτέθηκε στον Λικίνιο στον Κιβαλένσιο πόλεμο. Ο Κωνσταντίνος Α΄ νίκησε τον Λικίνιο στη μάχη των Cibalae (Βινκόβτσι) στην Παννονία Δευτέρα στις 8 Οκτωβρίου 316 και ξανά στη μάχη της Μαρδίας κοντά στην Αδριανούπολη της επαρχίας του Όρους Αίμου.
μικρογραφία|200εσ|Χρυσό νόμισμα 4 [[Aureus|aurei, με επιγραφή: DD[OMINUS] NN[OSTRI] LICINIUS P[IUS] F[ELIX] AVG[USTUS] ET LICINIVS CAESAR. 35 χλστ., 20,97 γραμ.]]
Ο Λικινιανός Λικίνιος Β΄, γιος του Λικίνιου Α΄, εγγονός του Κωνστάντιου Α΄ Χλωρού, και ετεροθαλής ανιψιός του Κωνσταντίνου Α΄, γεννήθηκε από τη Φλαβία Ιουλία Κωνσταντία τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 315
εναλλ.=|μικρογραφία|200εσ|Οπίσθια όψη: ΙΟVI CONSERVATORI LICINIORUM AVG. ET CAES ([[Γιούπιτερ|Δίας, ο διατηρητής των Λικινίων, τού Αυγούστου και τού Καίσαρα). SNN (Νικομηδεια).]]
Καίσαρας
Ο Λικινιανός, λέγεται από τον Θεμίστιο, ότι εκπαιδεύτηκε από τον γραμματικό, και αργότερα ύπατο, Φλάβιο Οπτάτο. Ο Λικινιανός αναφέρεται στην επιγραφή ενός Ρωμαϊκού ορόσημου από το Viennensis ως "o γιος της αδελφής του Αυγούστου Κωνσταντίνου" (Constantini Augusti sororis filius).