cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερδινάνδος των Αψβούργων, καρδινάλιος
Βιογραφία
Ο πατέρας του τον προόρισε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία: έγινε το 1619 αρχιεπίσκοπος του Τολέδο και πριμάτος όλης της Ισπανίας. Έπειτα εκλέχθηκε καρδινάλιος με τον τίτλο καρδινάλιος-πρίγκιπας (infante)· δεν χειροτονήθηκε ποτέ ιερέας.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Κόκος Χειμωνίδης
Ο Κόκος Χειμωνίδης ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στην θέση του επιθετικού. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς στο κυπριακό ποδόσφαιρο τις δεκαετίες του '40 και του '50. Αγωνίστηκε στην ΕΠΑ Λάρνακας από το 1935 έως το 1961, όντας και αρχηγός της ομάδας τα περισσότερα χρόνια. Με την ΕΠΑ κατέκτησε 2 πρωτάθλημα και 4 κύπελλα. Επιπλέον, την περίοδο 1944-45 ήταν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 18 γκολ.
Αρχικά ξεκίνησε ως τερματοφύλακας (1935-1941). Λόγω ενός προβλήματος στους αγκώνες, σταμάτησε να αγωνίζεται από τη θέση του τερματοφύλακα και συνέχισε ως επιθετικός, αποτελώντας από τους βασικότερους συντελεστές των επιτυχιών της ΕΠΑ την περίοδο 1945-1955.
Επιπλέον, αγωνίστηκε στη Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) που συστάθηκε το 1949 και έδωσε φιλικούς αγώνες με τη Μικτή Τελ Αβίβ και την Εθνική Ισραήλ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας
Εθνική Κύπρου (μπέιζμπολ ανδρών)
Η εθνική ομάδα μπέιζμπολ ανδρών της Κύπρου αποτελεί το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Κύπρου στις διεθνείς διοργανώσεις μπέιζμπολ. Τελεί υπό τη διοίκηση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μπέιζμπολ, η οποία αποτελεί μέλος της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκού Μπέιζμπολ από το 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Κύπρου Κατηγορία:Μπέιζμπολ
Γαλλική Ισημερινή Αφρική
Η Γαλλική Ισημερινή Αφρική(French Equatorial Africa/Afrique-Équatoriale française) ήταν ένα ομοσπονδιακό κράτος που αποτελούνταν από όλες τις κτήσεις της Γαλλικής Δημοκρατίας στην Ισημερινή Αφρική από το 1910 έως και το 1958.Το κράτος εκτεινόταν από την όχθη του ποταμού Κονγκό στα νότια μέχρι και την περιοχή Σαχέλ στα βόρεια,και αποτελούνταν από τις σημερινές χώρες Τσαντ, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Δημοκρατία του Κονγκό και Γκαμπόν. Επίσημη γλώσσα του ήταν τα γαλλικά και πρωτεύουσα του ήταν η Μπραζαβίλ.
Τεσκάν
Το Τεσκάν (επίσης, Τεσκάν και Τασκιάντ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γιαρντιμλί του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σεπάραντι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γιαρντιμλί
Ωγκύστ Σερρουρί
Ο Ωγκύστ Σερρουρί ήταν Γάλλος τοξοβόλος. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 συμμετείχε σε 2 αγωνίσματα της τοξοβολίας και κατάφερε να κερδίσει 2 αργυρά στο κάθε ένα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές Κατηγορία:Αθλητές της τοξοβολίας Κατηγορία:Τοξοβόλοι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Κατάλογος Στρατιωτικών Βάσεων της Τουρκίας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος περιέχει όλες τις σημαντικές στρατιωτικές βάσεις της Τουρκίας.
Να σημειωθεί ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και μικρά αποσπάσματα του στρατού διασκορπισμένα σχεδόν σε κάθε περιοχή της χώρας, ιδιαίτερα στις ακριτικές, αλλά εδώ αναφέρονται οι αξιοσημείωτες στρατιωτικές βάσεις με στρατηγική σημασία.
Συρία
Οι βάσεις αυτές κατασκευάστηκαν για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους και του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος κατά τον μαινόμενο Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο.
Κατάρ
Η βάση αυτή κατασκευάστηκε μετά τον αποκλεισμό του Κατάρ ως μέρος της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Εκεί βρίσκονται μόνιμα σταθμευμένοι 3.000 στρατιωτικοί.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις *
Τομέ ντι Σόουζα
Ο Τομέ ντι Σόουζα (1503 - 1579), Πορτογάλος ευγενής από την Ποβόα ντε Βαρζίμ ήταν ο πρώτος Στρατηγός-κυβερνήτης της Βραζιλίας (1549 - 1553), συμμετείχε σε στρατιωτικές εκστρατείες στην Αφρική υπό τον Φερνάο Πίρες ντι Αντράντε. Ο Τομέ ντι Σόουζα υπήρξε ο πρώτος κυβερνήτης στο μεσαιωνικό μοναστήρι του Ράτες που ιδρύθηκε το 1100 και διαλύθηκε τον 16ο αιώνα.
Κυβερνήτης της Βραζιλίας
Ο Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας επέλεξε τον Τομέ ντι Σόουζα σαν τον πρώτο κυβερνήτη στη Βραζιλία, οι Πορτογάλοι την είχαν παραμελήσει επειδή είχαν δώσει σημαντική προτεραιότητα στο εμπόριο μπαχαρικών με την Ινδία. Η παρακμή στο εμπόριο μπαχαρικών και οι απειλές από τις γειτονικές Ισπανικές αποικίες ανάγκασαν τον βασιλιά της Πορτογαλίας να παρέμβει. Ο Τομέ ντι Σόουζα μετέφερε την πρωτεύουσα στο Σαλβαδόρ της Μπαΐα ανάμεσα στο Σάο Πάολο και το Περναμπούκο. Η νέα πρωτεύουσα ιδρύθηκε με σκοπό να ελέγξει τις 12 αποικίες της Πορτογαλίας και να μεταφέρει σε αυτές τους Πορτογαλικούς νόμους ώστε να διαλυθεί το χάος που υπήρχε μέχρι τότε στην περιοχή. Ο βασικός στόχος του Τομέ ντι Σόουζα ήταν να ιδρύσει μιά ισχυρή στρατιωτική βάση που θα προστατεύσει τους γηγενείς Ινδιάνους από τους γηγενείς Βραζιλιάνους και τους υπόλοιπους εποίκους. Ο Τομέ ντι Σόουζα μετέφερε 1000 Πορτογάλους εποίκους στη Βραζιλία οι οποίοι "εξορίστηκαν για βαριά ποινικά αδικήματα". Οι πρώτοι έποικοι ήταν έξι Ιησουίτες οι οποίοι βοήθησαν στον εκχριστιανισμό των Ινδιάνων και την επιβολή του Πορτογαλικού νόμου. Αντιμετώπισε με επιτυχία τις εχθρότητες ανάμεσα στους Πορτογάλους εποίκους και τους Ινδιάνους, σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποίησε μεγάλη σκληρότητα.
Μετάβαση στην Αφρική
Ο Τομέ ντι Σόουζα πρότεινε ως νέα πρωτεύουσα της Βραζιλίας το Ρίο ντε Τζανέιρο και επέστρεψε στην Πορτογαλία για να βοηθήσει τον βασιλιά σε θέματα διοίκησης της Βραζιλίας, διόρισε επίσης πολλούς τοπικούς κυβερνήτες σε παραλιακές περιοχές για την ασφάλεια των κατοίκων. Μετά την επιστροφή του από τη Βραζιλία ο Τομέ ντι Σόουζα μετέβη σύμφωνα με την παράδοση στη δυτική Αφρική, ο έμπορος Φρανσίσκο Φελίξ ντι Σόουζα (1754-1849) θεωρείται άμεσος απόγονος του. Μετέβη στη Δαχομέη και έγινε οπλαρχηγός της Αφρικής, έγινε βασιλικός σύμβουλος και ανέλαβε σημαντικές πρωτοβουλίες σχετικά με το εμπόριο δούλων. Με το χαρέμι του από νέγρες γυναίκες απέκτησε πολλούς διάσημους απογόνους στην περιοχή όπως ο πρόεδρος του Μπενίν Πολ-Εμίλ ντι Σόουζα (1931-1999) και η ανιψιά του Σαντάλ Μπόνι.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Βραζιλίας
Τιμράβα
Γραφή
Αν και έζησε σε σχετική απομόνωση για ολόκληρη τη ζωή της, είχε συναντήσεις με πολλές επιφανείς σλοβακικές πολιτιστικές προσωπικότητες, όπως η ποιήτρια Κολομόν Μπασνέλ, η Έμα Γκολντπεργκέροβα (μία από τους συνιδρυτές του Εθνικού Μουσείου της Σλοβακίας) και η Όλγκα Περιάνοβα (η μητέρα του Στεφάν Κρτσμέρι). Τα πρώτα της έργα εκδόθηκαν σε ένα χειρόγραφο περιοδικό με τίτλο «Ratolest» (Κλαδί), το οποίο εξέδωσε μαζί με την αδερφή της, Ιρένε. Οι σατιρικοί στίχοι αποτελούσαν τα περισσότερα από τα πρώτα έργα της, αλλά τελικά στράφηκε σε μυθιστορήματα και διηγήματα, με περιστασιακό έργο. Τα γραπτά της περιγράφουν τους ανθρώπους και τις σκέψεις τους, καθώς επίσης και προσφέρουν κάποια κριτικά σχόλια για πολιτικά και εθνοτικά θέματα. Οι ιστορίες συνήθως συμβαίνουν σε ένα χωριό ή μια μικρή πόλη στην πατρίδα της και πολλές από αυτές βασίζονται στις δικές της εμπειρίες. Παρόλο που η αγάπη είναι συχνά το κύριο κίνητρο στις ιστορίες της, δεν έγινε ποτέ συναισθηματική, η οποία ήταν η τάση των πιο παλιών σλοβάκικων πεζογραφιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβάκες συγγραφείς Κατηγορία:Σλοβάκες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Σλοβάκες ποιήτριες Κατηγορία:Σλοβάκες φεμινίστριες Κατηγορία:Γυναίκες μυθιστοριογράφοι
Νέο Ανάκτορο της Στουτγάρδης
Το Νέο Ανάκτορο (Neues Schloss) είναι ένα μπαρόκ ανάκτορο του 18ου αι. στη Στουτγάρδη και είναι ένα από τα τελευταία μεγάλα ανάκτορα της πόλης, που κτίστηκαν στη Νότια Γερμανία. Το ανάκτορο βρίσκεται στο Σλόσπλατς μπροστά από τη Στήλη Ιωβηλαίου (Jubiläumssäule) και το Βασιλικό Κτίριο (Königsbau). Οι δημόσιες περιηγήσεις στο κτίριο επιτρέπονται μόνο κατόπιν ειδικής διευθέτησης, καθώς το κτίριο περιέχει ορισμένα κυβερνητικά γραφεία. Κάποτε ιστορική κατοικία των βασιλέων της Βυρτεμβέργης, το Νέο Ανάκτορο πήρε το όνομά του από την απόφαση του Καρόλου-Ευγένιου δούκα της Βυρτεμβέργης να αντικαταστήσει το Παλαιό Κάστρο στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Αρχικά, ο Κάρολος-Ευγένιος ανέθεσε το έργο στον Nικόλαους-Φρήντριχ Tούρετ, αλλά οι αρχιτέκτονες Λεοπόλντο Ρέτι, Φιλίπ ντε Λα Γκεπιέρ, Ράινχαρτ-Χάινριχ-Φέρντιναντ Φίσερ συνέβαλαν μετά στο σχεδιασμό, την ιστορία και την κατασκευή του ανακτόρου.
Το ανάκτορο βομβαρδίστηκε σφοδρά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αφήνοντας μόνο μια οβίδα. Τελικά συμφωνήθηκε η ανοικοδόμησή του το 1957.
Ιστορικό
Το 1737, ο τότε δούκας της Βυρτεμβέργης Κάρολος-Αλέξανδρος απεβίωσε, αφήνοντας πρόωρα τον εννιάχρονο γιο του Κάρολο-Ευγένιο ως δούκα. Ο γιος του δεν ήταν ακόμη αρκετά μεγάλος για να κυβερνήσει το δουκάτο, έτσι στάλθηκε για να μορφωθεί και να σπουδάσει στην αυλή του τότε βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκου Β΄ του Μεγάλου, ενώ η αυλή της Βυρτεμβέργης διοικούνταν από αξιωματούχους. Το 1744 ο Κάρολος-Ευγένιος ενηλικιώθηκε σε ηλικία 16 ετών και επέστρεψε στη Στουτγάρδη για να αναλάβει τον θρόνο του. Φτάνοντας, επιθυμούσε μια νέα κατοικία, κατάλληλη για τη βασιλική του μεγαλοπρέπεια και στο ύψος τού βασιλικού του Οίκου» στην πόλη της Στουτγάρδης και μάλιστα απείλησε να μεταφέρει την πρωτεύουσα από τη Στουτγάρδη στο Ανάκτορο του Λούντβιχσμπουργκ επέμενε το ανάκτορο και η έδρα της εξουσίας να μεταφερθούν πίσω στη Στουτγάρδη, διότι θα σήμαινε ότι αυξημένη υπερηφάνεια και πολιτική και οικονομική δύναμη έρχεται για άλλη μια φορά να μείνει στην πόλη. Έτσι, ο Κάρολος-Ευγένιος αποφάσισε να κτίσει το ανάκτορότου στην Σλόσπλατς.
Ωστόσο, υπήρξε κάποια συζήτηση για το ανάκτορο, καθώς το δουκάτο είχε ήδη τη μεγάλη και ακριβή κατοικία στο Λούτβιχσμπουργκ, και κάποιοι, όπως ο Διευθυντής Κατασκευών (Oberbaudirektor) της Βυρτεμβέργης Γιόχαν-Κρίστοφ-Ντάβιντ Λέγκερ, υποστήριξαν ότι η επέκταση μιας προηγούμενης κατοικίας, όπως το Παλαιό Κάστρο, θα αρκούσε. Ωστόσο τα σχέδια προχώρησαν και οι αρχιτέκτονες σε όλη την Ευρώπη άδραξαν την ευκαιρία να σχεδιάσουν το ανάκτορο του δούκα και υπέβαλαν σχέδια απευθείας στον Κάρολο-Ευγένιο, συμπεριλαμβανομένων των διάσημων αρχιτεκτόνων Aλεσάντρο Γκάλι ντελα Μπιμπιένα και Mαουρίτσιο Πεντέτι καθώς και του Μπαλτάσαρ Νόιμαν, σχεδιαστή του παγκοσμίου φήμης Κατοικίας Βύρτσμπουργκ.
Κατασκευή
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1746 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος από τον πρώτο κατασκευαστή του Νέου Ανακτόρου, τον Λεοπόλντο Ματέο Ρέττι, ο θείος του οποίου, Ντονάτο Τζουζέπε Φριζόνι, είχε εργαστεί στο Παλάτι του Λούντβιχσμπουργκ. Ο Ρέτι, ο οποίος επέλεξε τη θέση ενός παλαιού εργαστηρίου βαλλιστρών για το Νέο Ανάκτορο, σχεδίασε την Αυλή ώστε να βλέπει το κοντινό Kάρλσουλε Στούτγκαρτ και το Nέο Λούστχαους νότια του ανακτόρου,  την Πτέρυγα του Κήπου απέναντι από τα δουκικά διαμερίσματα στο κύριο κτίριο (corps de logis), και την Πτέρυγα της Πόλης με τα δωμάτια επισκεπτών και τα κρατικά δωμάτια. Ωστόσο, όταν ξεκίνησε η κατασκευή, ξεκίνησε υπό τη διεύθυνση του Γιόχαν-Κρίστοφ-Ντάβιντ Λέγκερ, καθώς ο Ρέτι εργαζόταν σε μια επιτροπή στο Άνσμπαχ μέχρι το 1748. Το επόμενο έτος ολοκληρώθηκαν οι προσόψεις του κύριου κτιρίου (corps de logis) και της Πτέρυγας του Κήπου, ενώ οι εργασίες στους εσωτερικούς χώρους διήρκεσαν μέχρι το 1750. Δυστυχώς, ο Ρέτι, του οποίου το έργο είχε εμπνευστεί από την μπαρόκ αρχιτεκτονική της Γαλλίας, απεβίωσε από άγνωστη ασθένεια στις 18 Σεπτεμβρίου 1751.
Μετά το τέλος του Ρέτι, η κατασκευή του ανακτόρου περιήλθε στον Παριζιάνο αρχιτέκτονα Φιλίπ ντε Λα Γκυεπιέρ, φίλο του Ρέτι. Γνώστης της τότε σύγχρονης αρχιτεκτονικής θεωρίας, ο Φιλίπ εμπνεύστηκε από την εποχή του στην πατρίδα του τη Γαλλία και ιδιαίτερα το υπέροχο Ανάκτορο των Βερσαλλιών, και πήγε το ανάκτορο προς αυτή την κατεύθυνση. Κάτω από τον Λα Γκουπιέρ, η πρόσοψη της Πτέρυγας της Πόλης ολοκληρώθηκε το 1756, καθώς και ένας θόλος επάνω από την κεντρική δομή το 1760 με διακοσμήσεις στο corp de logis, που ακολούθησε το 1762. Δυστυχώς, μια πυρκαγιά κατέστρεψε το εσωτερικό της Πτέρυγας του Κήπου, την οποία είχε μόλις τελειώσει ο Λα Γκρυεπιέρ, τη νύχτα της 13ης προς τη 14η Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Μετά την πυρκαγιά, ο ενοχλημένος Κάρολος-Ευγένιος διέταξε την ταχεία ολοκλήρωση της κατασκευής του Λευκού Δωματίου και της Στοάς των Κατόπτρων για τον εορτασμό των γενεθλίων του (11 Φεβρουαρίου) το επόμενο έτος. Το 1764 η κατασκευή σταμάτησε, επειδή ο δούκας μετέφερε την κατοικία του στο Λούντβιχσμπουργκ και παρέμεινε εκεί για μια δεκαετία. Σε απάντηση, ο Λα Γκυεπιέρ άφησε την αυλή του δούκα το 1768 και επέστρεψε στο Παρίσι.
Το 1775 ο δούκας επέστρεψε στη Στουτγάρδη και προσέλαβε τον Ράινχαρντ-Χάινριχ-Φέρντιναντ Φίσερ για να επισκευάσει το ανάκτορο. Το έκανε μέχρι το τέλος του το 1793 και η εποχή του θα έβλεπε το κεντρικό περίπτερο της Μαρμάρινης Αίθουσας στο corps de Logis να διακοσμείται με μια τοιχογραφία από τον Nίκολας Γκούιμπαλ. Ο τσάρος Παύλος Α΄ της Ρωσίας και η σύζυγός του Σοφία-Δωροθέα της Βυρτεμβέργης, μια από τις ανιψιές του Καρόλου-Ευγένιου, επισκέφθηκαν το κάστρο το 1775.
αριστερά|μικρογραφία| Το Ροζ Σαλόνι της βασίλισσας Όλγας (1866).
Όταν ο Κάρολος-Ευγένιος απεβίωσε το 1793, στο Nέο Ανάκτορο έγινααν περισσότερες επισκευές. Το 1789 ολοκληρώθηκε η Πτέρυγα της Πόλης και η Πτέρυγα του Κήπου το 1791 κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου, δούκα της Βυρτεμβέργης (η κατασκευή σε άλλα σημεία συνεχίστηκε μέχρι τον 19ο αι.). Το 1806, καθώς το ανάκτορο ήταν τελικά κοντά στην ολοκλήρωση, ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης επισκέφτηκε το Νέο Ανάκτορο. Ένδεκα χρόνια αργότερα, ο φον Τούρετ διακόσμησε εκ νέου μερικά από τα δωμάτια της Κόκκινης Μαρμάρινης Αίθουσας κατά την επίσκεψη του τσάρου Αλέξανδρου Α'.
Όταν ο δούκας και στη συνέχεια βασιλιάς Φρειδερίκος Α' απεβίωσε, ο Γουλιέλμος Α' μετέφερε την έδρα της εξουσίας του πίσω στο Νέο Ανάκτορο και προσέλαβε τον Τζιοβάνι Σαλούτσι και αργότερα τον μαθητή του Φέρντιναντ Γκάμπριελ και τους ανέθεσε την ανακαίνιση της Γκρι και της Κίτρινης Μαρμάρινης Αίθουσας του ανακτόρου το 1836. Το 1840 και το 1841 και από το 1852 έως το 1854, ο αυλικός ζωγράφος Γιόζεφ-Άντον Γκέγκενμπάουερ ζωγράφισε τρεις τοιχογραφίες στα δωμάτια, που δημιουργήθηκαν δίπλα στη σκάλα στο ισόγειο, με σκηνές από την ιστορία του δουκάτου και του βασιλείου της Βυρτεμβέργης. Υπό τον δούκα Κάρολο Α΄ και τη σύζυγό του Όλγα έγιναν μόνο μικρές αλλαγές στο κάστρο, που έγιναν κυρίως στο βασιλικό σαλόνι και εκτελέστηκαν από τον Γιόζεφ φον Έγκλε. Ο Γουλιέλμος Β' απαρνήθηκε την κατοικία των δουκών στο Νέο Ανάκτορο και το ανάκτορο άνοιξε εν μέρει για το κοινό για πρώτη φορά.
Χρήση μετά το 1918
μικρογραφία| Η Μαρμάρινη αίθουσα.
Αφού ο Γουλιέλμος Β' της Βυρτεμβέργης παραιτήθηκε από τον θρόνο του στις 30 Νοεμβρίου 1918, το ανάκτορο πέρασε σε κρατική ιδιοκτησία. Το 1919 το Γερμανικό Ινστιτούτο Εξωτερικών χρησιμοποίησε το ισόγειο και μέρος της πτέρυγας του κήπου για να στεγάσει τα γραφεία και τους εκθεσιακούς του χώρους και μερικοί από τον πρώτο και δεύτερο όροφο έγιναν τα κεντρικά γραφεία της τοπικής αστυνομίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 σχεδόν ολόκληρος ο πρώτος όροφος μετατράπηκε σε μουσείο, που παρουσίαζε το βασιλικό Δωμάτιο Τέχνης (Kunstkammer), τη συλλογή μαγιόλικων και πρώην χώρους διαβίωσης των βασιλέων της Βυρτεμβέργης. Στις 15 Απριλίου 1920 ο Ρίχαρντ φον Βάιτσζέκερ, μελλοντικός πρόεδρος της Γερμανίας, γεννήθηκε στη σοφίτα του ανακτόρου. Όταν το Γερμανικό Ινστιτούτο Εξωτερικών μετακόμισε το 1928, τα υπόλοιπα αχρησιμοποίητα τμήματα του ανακτόρου μετατράπηκαν σε γερμανικά στρατιωτικά και παλαιά μουσεία αρχαιότητας. Όταν το αρχηγείο της αστυνομίας μετακόμισε το 1926, ο δεύτερος όροφος στέγαζε τα γραφεία των αρχών συλλογής αρχαιοτήτων και ιστορικής συντήρησης.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Οι μεγάλες ζημιές στο Νέο Ανάκτορο το 1956, πριν από την αποκατάσταση.
Στις αεροπορικές επιδρομές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στις 21 Φεβρουαρίου 1944, το Nέο Ανάκτορο κάηκε σχεδόν ολοσχερώς από τις βόμβες των Συμμάχων, αφήνοντας όρθια μόνο την πρόσοψη. Για πολλά χρόνια, οι συντηρητές πολέμησαν για την ανοικοδόμηση του Nέου Ανακτόρου (κάποτε, σχεδόν κατεδαφίστηκε υπέρ ενός ξενοδοχείου) μέχρι το 1957, όταν τελικά συμφωνήθηκε στο Κοινοβούλιο (Landtag) της Βάδης-Βυρτεμβέργης ότι το κάστρο θα ξανακτιστεί - με μία ψήφο περισσότερο από την αντίθετη άποψη. Από την ανοικοδόμηση που ξεκίνησε το 1958 υπό την προσεκτική διεύθυνση του Χόρστ Λίντε, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση της Πολιτείας, ξεκινώντας από το corps de logis (τώρα χρησιμοποιείται για παρουσιάσεις από το Υπουργείο Πολιτείας) και τις δύο πτέρυγες του κάστρου. Το μόνο μέρος του κάστρου που δεν αποκαταστάθηκε πλήρως ήταν ένα καταφύγιο αεροπορικής επιδρομής κάτω από το κτίριο, που κατεδαφίστηκε το 1958. Σήμερα χρησιμοποιείται από τα κρατικά υπουργεία Οικονομικών και Παιδείας και είναι πλέον ανοιχτό στο κοινό μέσω τακτικών καθοδηγημένων περιηγήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανάκτορα στη Γερμανία
Κάρολος των Αστουριών
Ο δον Κάρλος (ισπαν.: Carlos de Austria, 8 Ιουλίου 1545 - 24 Ιουλίου 1568) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πρίγκιπας των Αστουριών (infante de Asturias), δηλ. διάδοχος της Ισπανίας. Ήταν διανοητικά ασταθής και ο πατέρας του τον περιόρισε· έπειτα από ένα έτος απομόνωσης απεβίωσε. Έγινε το θέμα τραγωδίας του Φρ. Σίλλερ και όπερας του Τζ. Βέρντι.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βαλαδολίδ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας και της Μαρίας-Μανουέλας των Καπετιδών-Αβίς, κόρης του Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Η Άφιξη (ταινία, 2016)
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην 1 Σεπτεμβρίου του 2016, στο Φεστιβάλ Βενετίας, και κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, στις 11 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, σε IMAX, από την Paramount Pictures. Η ταινία εισέπραξε 175 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, και κρίθηκε θετικά για την ατμόσφαιρά της, την ιστορία της και την ερμηνεία της Άνταμς. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και το National Board of Review, την τοποθέτησαν ανάμεσα στις 10 καλύτερες ταινίες του 2016. Έχει λάβει, επίσης, αρκετές υποψηφιότητες, μεταξύ αυτών για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου. Συνολικά, προτάθηκε για 8 όσκαρ, κερδίζοντας το όσκαρ για το Μοντάζ Ηχητικών Εφέ. Επίσης, υπήρξε υποψήφια και για δύο Χρυσές Σφαίρες: Α' Καλύτερης Ηθοποιού και Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, ενώ κέρδισε και το BAFTA καλύτερου ήχου.
Ντρορ Χάτζατζ
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Ο Ντρορ Χάτζατζ (αριστερά) παίζει με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ κατά τη διάρκεια του Πρωταθλήματος Αξιωματικών IDF 2008. Από αριστερά προς τα δεξιά: Χάγκαγκ, Ντέρικ Σαρπ, Ταλ Ρούσο και Ταλ Μπέρσταϊν. Ο Ντρορ Χάτζατζ ( דרור חג'ג' , γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1978) είναι Ισραηλινός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, τυνησιακής-εβραϊκής καταγωγής. Παίζει στη θέση του πόιντ γκαρντ. Τελευταία έπαιξε με τον επαγγελματικό σύλλογο Μακάμπι Ασντόντ. Έπαιξε και στην Εθνική Ισραήλ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Χάτζατζ ήταν ο 6ος Παίχτης της Χρονιάς στο Ισραηλινό Πρωτάθλημα του 2004. Το 2008, ο Χάτζατζ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα της Ευρωλίγκας Μακάμπι Τελ Αβίβ. Στις 12 Αυγούστου 2009 αφέθηκε ελεύθερος από το συμβόλαιό του και υπέγραψε με την Ισραηλινή δευτεραθλήτρια Μακάμπι Χάιφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα Κατηγορία:Ισραηλινοί Εβραίοι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ
Χωρίς οικογένεια
Το Χωρίς οικογένεια (γαλλικός τίτλος: Sans famille) είναι μυθιστόρημα του Εκτόρ Μαλό, που εκδόθηκε το 1878 στο Παρίσι.
ASASSN-V J213939.3-702817.4
Ο ASASSN-V J213939.3-702817.4 (επίσης γνωστός ως ASAS-SN-V J213939.3-702817.4 και J213939.3-702817.4 ) είναι αστέρας, προηγουμένως μη μεταβλητός, που βρέθηκε να συσχετίζεται με ένα ασυνήθιστο γεγονός μεγάλης εξασθένισης της φωτεινότητας του. Το φαινόμενο ανακαλύφθηκε από το πρόγραμμα αναζήτησης υπερκαινοφανών All Sky Automated Survey for SuperNovae (ASAS-SN), και αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις 4 Ιουνίου 2019 στην ιστοσελίδα Astronomer's Telegram.
Χωρίς οικογένεια
Η ιστορία διαδραματίζεται τον 19ο αιώνα. Ένα εγκαταλελειμμένο παιδί, ο Ρεμί, πωλείται από τους θετούς γονείς του σε έναν περιοδεύοντα καλλιτέχνη. Ταξιδεύοντας στη γαλλική επαρχία, το παιδί κάνει διάφορες δουλειές για να επιβιώσει πριν ανακαλύψει το μυστικό της καταγωγής του. Το έργο έχει διασκευαστεί πολλές φορές για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Στο Σαβανόν και στο Παρίσι
Ο Μπαρμπαρέν τραυματίζεται σε εργατικό ατύχημα. Στρέφεται νομικά κατά του εργοδότη του, ελπίζοντας να λάβει οικονομική αποζημίωση. Η δίκη κοστίζει ακριβά και η γυναίκα του αναγκάζεται να πουλήσει την αγελάδα της, από την οποία ζούσε, και μετά ζει μέσα στη φτώχεια.
Το μυθιστόρημα ξεκινά όταν ο Ρεμί είναι 8 ετών και ζει ευτυχισμένα με τη στοργική κυρά-Μπαρμπαρέν την οποία τη θεωρεί μητέρα του. Ο Μπαρμπαρέν επιστρέφει στο σπίτι απροσδόκητα, πικραμένος και χωρίς χρήματα, έχοντας χάσει τη δίκη του. Αποφασίζει να στείλει τον Ρεμί στο άσυλο όταν, στο καφενείο, συναντά έναν περιοδεύοντα καλλιτέχνη και θιασάρχη εκπαιδευμένων ζώων, τον κύριο Βιτάλη, ο οποίος ταξιδεύει με τρία εκπαιδευμένα σκυλιά και μια μαϊμού, τη Ζολικέρ. Ο Βιτάλης, πληρώνει τον Μπαρμπαρέν και παίρνει τον Ρεμί ως μαθητευόμενο.
Συνάντηση με τους Μίλιγκαν
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ρεμί αποχαιρετά τους Μίλιγκαν Όταν βρίσκονται στην Τουλούζη, ο Βιτάλις φυλακίζεται μετά από επεισόδιο με έναν αστυνομικό ο οποίος χτύπησε τον Ρεμί. Δεν είναι εύκολο για το παιδί να θρέψει τον εαυτό του και τα τέσσερα ζώα και σχεδόν λιμοκτονούν, όταν συναντούν τον «Κύκνο» - ένα μικρό ποταμόπλοιο που ανήκει στην κυρία Μίλιγκαν που ταξιδεύει με τον άρρωστο γιο της Άρθουρ. Ο Ρεμί προσλαμβάνεται για να διασκεδάσει το άρρωστο αγόρι και γίνεται σχεδόν μέλος της οικογένειας. Ταξιδεύουν προς το Μονπελιέ και τη Μεσόγειο στο κανάλι του Μιντί. Ο Ρεμί μαθαίνει ότι η κυρία Μίλιγκαν είναι χήρα και είχε ένα παιδί που τους το έκλεψαν και δεν βρέθηκε ποτέ, ωστόσο λίγο μετά το θάνατο του συζύγου της απέκτησε τον Άρθουρ.
Δύο μήνες αργότερα, ο Βιτάλης απελευθερώνεται από τη φυλακή, και αν και ο Ρεμί και οι Μίλιγκαν θα ήθελαν να μείνουν μαζί, ο Βιτάλης πιστεύει ότι είναι καλύτερο για το παιδί να είναι ελεύθερο και έτσι το παίρνει.
Στη χιονοθύελλα
Ταξιδεύουν μέσω διαφόρων πόλεων για το Παρίσι, αλλά ο χειμώνας τους φτάνει, πέφτουν σε χιονοθύελλα και δέχονται επίθεση από λύκους στο δάσος. Τα δύο από τα σκυλάκια χάνονται και η Ζολικέρ παθαίνει πνευμονία.
Σε μια προσπάθεια να μαζέψουν χρήματα για τον γιατρό, δίνουν μια παράσταση και ο Βιτάλης τραγουδά. Ο Ρεμί δεν είχε ξανακούσει τον Βιτάλη να τραγουδά και δεν είναι ο μόνος που τον θαυμάζει: μια νεαρή και πλούσια κυρία λέει στον Βιτάλη ότι εκπλήσσεται με την υπέροχη φωνή του. Ο Βιτάλης αντιδρά θυμωμένα και εξηγεί στην κυρία ότι ήταν υπηρέτης τραγουδιστή και έμαθε να τραγουδά. Επιστρέφουν στο πανδοχείο με τα χρήματα, αλλά είναι πολύ αργά, η μαϊμού είναι νεκρή.
Γκαρόφολι
Φτάνοντας στο Παρίσι, ο Βιτάλης αποφασίζει να αφήσει τον Ρεμί με έναν άλλο «πατρόνε» για τον χειμώνα. Αυτός είναι ένας άντρας που κρατά μια ομάδα αγοριών, που πουλήθηκαν από τους φτωχούς γονείς τους για να εργάζονται για αυτόν. Εκεί, ο Ρεμί γνωρίζει ένα τρομαγμένο αγόρι, τον Ιταλό Ματία, που μένει σπίτι επειδή ο Γκαρόφολι τον θεωρεί ανίκανο να δουλέψει έξω. Ο Γκαρόφολι φέρεται πολύ σκληρά σε όσα παιδιά δεν καταφέρνουν να φέρουν στο σπίτι τα χρήματα που απαιτεί: τα μαστιγώνει και τα αφήνει νηστικά. Ο Βιτάλης παίρνει το παιδί και φεύγουν, λέγοντας ότι θα μπορούσε να τον πάει στην αστυνομία, αλλά ο Γκαρόφολι τον απειλεί ότι θα πει «σε κάποιους μόνο ένα όνομα που θα κάνει τον Βιτάλη να κοκκινίσει από ντροπή». Αυτή η πράξη αγάπης κοστίζει στον Βιτάλη τη ζωή του. Εκείνο το βράδυ, μη μπορώντας να βρουν μέρος για να μείνουν, καταρρέουν στη χιονοθύελλα κάτω από έναν φράχτη, αφού άκαρπα αναζητούν πρόσβαση σε ένα λατομείο.
Με τους Ακέν
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ρεμί με την οικογένεια Ακέν Ο Ρεμί συνέρχεται σε ένα κρεβάτι, με ανθρώπους να στέκονται γύρω του: ο κηπουρός Πιέρ Ακέν, τα δύο αγόρια του ο Αλέξης και ο Μπανζαμέν, και τα δύο κορίτσια η Ετιενέτ και η μικρή Λίζα, που είναι περίπου 5-6 ετών, και παρακολουθεί τον Ρεμί με «μάτια που μιλούν». Ο Ρεμί μαθαίνει την τρομερή αλήθεια: ο Βιτάλης είναι νεκρός. Σε μια προσπάθεια να ανακαλύψουν την ταυτότητά του, οι αστυνομικοί οδηγούν τον Ρεμί στον Γκαρόφολι, ο οποίος τους αποκαλύπτει ότι ο Βιτάλης ήταν ένας διάσημος Ιταλός τραγουδιστής που όταν έχασε τη φωνή του, πολύ περήφανος για να τραγουδήσει σε μικρότερους χώρους, εξαφανίστηκε, αλλάζοντας την ταυτότητά του σε Βιτάλη.
Ο Ρεμί μένει με την οικογένεια, εργάζεται σαν κηπουρός και δένεται μαζί τους. Ακολουθούν δύο χρόνια ευτυχίας, με σκληρή δουλειά και χαρούμενες Κυριακές. Στη συνέχεια, μια τρομερή χαλαζόπτωση καταστρέφει τα τζάμια στο θερμοκήπιο και ο Ακέν που χρωστάει ακόμη την επιχείρησή του, μη μπορώντας πλέον να πληρώσει, χάνει τα πάντα και φυλακίζεται. Τα παιδιά πηγαίνουν σε θείους σε διαφορετικές πόλεις και αν και επιμένουν ότι ο Ρεμί ανήκει επίσης στην οικογένεια, κανένας δεν είναι πρόθυμος ή σε θέση να τον αναλάβει. Με συντριμμένη καρδιά, ορκίζεται στα «αδέρφια» του να τα επισκέπτεται και να τους φέρνει νέα από τον πατέρα τους και παίρνει την άρπα και το σκυλάκι τον Καπί και βρίσκεται πάλι στο δρόμο.
Ματία
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ρεμί και ο Ματία Φεύγοντας από το Παρίσι, συναντά στον δρόμο τον Ματία, το αγόρι από το σπίτι του Γκαρόφολι, που βρίσκεται μόνος και λιμοκτονεί. Ο Γκαρόφολι βρίσκεται στη φυλακή επειδή ξυλοκόπησε ένα αγόρι μέχρι θανάτου. Ο Ματία παρακαλεί τον Ρεμί να τον πάρει μαζί του. Έτσι, ο «θίασος Ρεμί» αποτελείται πλέον από τους δύο μικρούς μουσικούς και έναν σκύλο.
Τα ορυχεία
Στο δρόμο για να επισκεφτούν τον Αλέξη Ακέν, ο οποίος τώρα ζει με τον θείο του Γκασπάρ και εργάζεται στα ορυχεία, δίνουν παραστάσεις και κερδίζουν πολλά χρήματα. Όταν ο Αλέξης τραυματίζεται και δεν μπορεί να δουλέψει για λίγο, ο Ρεμί προσφέρεται εθελοντικά να τον αντικαταστήσει.
Μια μέρα το ορυχείο πλημμυρίζει. Επτά ανθρακωρύχοι, μεταξύ των οποίων ο Ρεμί, βρίσκουν καταφύγιο, αλλά παγιδεύονται. Περιμένουν να τους σώσουν χωρίς να δεν έχουν ιδέα για το χρόνο που περνάει από την πείνα και τον φόβο. Καταλήγουν να περάσουν ένα δεκαπενθήμερο μέσα στις στοές - και επιτέλους σώζονται. Έξω, τον περιμένουν ο Ματία και το σκυλάκι, τρελοί από την ευτυχία που τον ξαναβλέπουν.
Επισκέπτονται έναν κουρέα-μουσικό για να λύσουν ορισμένες απορίες τους για τη μουσική, ο οποίος εκπλήσσεται από το μεγάλο ταλέντο του Ματία και προσπαθεί να τον πείσει να μείνει κοντά του για να τον διδάξει, αλλά ο Ματία δεν θέλει να αφήσει τον φίλο του.
Μια αγελάδα για την κυρά-Μπαρμπαρέν
Τα αγόρια τώρα κατευθύνονται προς την ανάδοχη μητέρα του Ρεμί. Καθ' οδόν, επισκέπτονται πολλές πόλεις και κερδίζουν αρκετά χρήματα. Όταν βρίσκονται κοντά στο Σαβανόν, ζητούν βοήθεια από έναν κτηνίατρο και αγοράζουν μια υπέροχη αγελάδα.
Στην επόμενη πόλη τα αγόρια κατηγορούνται ότι έκλεψαν την αγελάδα. Γιατί τελικά δύο μουσικοί του δρόμου να έχουν μια αγελάδα; Εξηγούν την ιστορία τους στον δήμαρχο και για επιβεβαίωση, ο κτηνίατρος καλείται να καταθέσει και τα αγόρια συνεχίζουν το ταξίδι τους.
Ο Ρεμί και η κυρά Μπαρμπαρέν συναντιούνται επιτέλους ξανά. Αυτή του λέει ότι ο άνδρας της βρίσκεται στο Παρίσι και τον ψάχνει, επειδή οι πραγματικοί γονείς του φαίνεται να τον αναζητούν. Ωστόσο, η ίδια γνωρίζει πολύ λίγα, γιατί ο άνδρας της δεν της είπε ποτέ λεπτομέρειες. Τα δύο παιδιά αποφασίζουν να επιστρέψουν στο Παρίσι και να βρουν τον Μπαρμπαρέν. Στο δρόμο για το Παρίσι, περνούν από το Ντρεζί, όπου επισκέπτονται τη Λίζα Ακέν.
Οι Ντρίσκολ
μικρογραφία|250x250εσ|Στους Ντρίσκολ Όταν τα αγόρια φτάνουν στο Παρίσι, μαθαίνουν ότι ο Μπαρμπαρέν πέθανε. Ο Ρεμί γράφει ένα γράμμα στην κυρά Μπαρμπαρέν, η οποία του απαντά και επισυνάπτει ένα γράμμα που της έστειλε ο άνδρας της πριν πεθάνει. Αναφέρει τη διεύθυνση του γραφείου του δικηγόρου στο Λονδίνο, που είναι υπεύθυνο για την αναζήτηση του Ρεμί. Τα αγόρια παίρνουν το πλοίο για το Λονδίνο, όπου τα οδηγούν κατευθείαν στους γονείς του Ρεμί. Το όνομά τους είναι Ντρίσκολ.
Ο Ρεμί είναι τρομερά απογοητευμένος: οι Ντρίσκολ είναι ψυχροί μαζί του. Ακόμη χειρότερα, αποδεικνύεται ότι είναι μια ομάδα κλεφτών και χρησιμοποιούν το σκυλάκι για να τους βοηθήσει στη δουλειά τους.
Οι Ντρίσκολ δέχονται έναν επισκέπτη, έναν άνθρωπο που φαίνεται να ενδιαφέρεται για τον Ρεμί. Ο Ματία κρυφακούει τη συνομιλία τους. Ο Τζέιμς Μίλιγκαν φαίνεται να είναι θείος του Άρθουρ. Ελπίζει ότι ο Άρθουρ θα πεθάνει, ώστε να κληρονομήσει την περιουσία του αείμνηστου αδελφού του. Τα αγόρια συμφωνούν ότι η κυρία Μίλιγκαν πρέπει να προειδοποιηθεί, αλλά δεν έχουν ιδέα πού να τη βρουν. Ο Ματία συναντά τον Μπομπ, έναν κλόουν/μουσικό από το τσίρκο. Ο Μπομπ αποδεικνύεται καλός φίλος.
Αναζητώντας τους Μίλιγκαν
Όταν ο Ρεμί κατηγορείται για μια ληστεία που διέπραξαν οι Ντρίσκολ, ο Μπομπ και ο Ματία τον βοηθούν να δραπετεύσει από τη φυλακή. Με τη βοήθεια του αδερφού του Μπομπ, ενός ναύτη, επιστρέφουν στη Γαλλία για να αναζητήσουν την κυρία Μίλιγκαν, προκειμένου να την προειδοποιήσουν για τον κουνιάδο της.
Στο δρόμο τους περνούν από το Ντρεζί όπου ελπίζουν να συναντήσουν ξανά τη Λίζα. Ωστόσο, μαθαίνουν ότι ο θείος της πέθανε και ότι μια ευγενική Αγγλίδα κυρία, που ταξίδευε με πλοίο, προσφέρθηκε να φροντίσει το κορίτσι. Τα παιδιά μετά από περιπέτειες εντοπίζουν την κυρία Μίλιγκαν. Μετά από τις εξηγήσεις, αυτή υποψιάζεται ότι ο Ρεμί μπορεί να είναι ο χαμένος πρωτότοκος γιος της, αλλά λέει στον Ματία να το κρατήσει μυστικό μέχρι να βεβαιωθεί. Κανονίζει να μείνουν τα αγόρια σε ένα ξενοδοχείο, όπου μπορούν να έχουν άφθονο φαγητό, άνετα κρεβάτια και να τους επισκέπτονται ένας κουρέας και ένας ράφτης.
Η οικογένεια
Μετά από λίγες μέρες, η κυρία Μίλιγκαν προσκαλεί τα αγόρια στη βίλα της όπου συναντούν την κυρά Μπαρμπαρέν, η οποία έφερε τα ρούχα του μωρού που ανέθρεψε και τα οποία η κυρία Μίλιγκαν αναγνώρισε ως τα ρούχα που φορούσε το αγόρι της όταν της το έκλεψαν. Η κυρία Μίλιγκαν δηλώνει με χαρά ότι ο Ρεμί είναι ο γιος της, και καλεί στην ευτυχία την «μητέρα, τον αδερφό και αυτούς που σε αγάπησαν στη δυστυχία σου». Καταλαβαίνουμε ότι ο κύριος Ντρίσκολ είχε κλέψει το αγόρι ως εξυπηρέτηση για τον Τζέιμς Μίλιγκαν, τον αδελφό του συζύγου της, ο οποίος σύμφωνα με τον αγγλικό νόμο, θα κληρονομούσε όλη την περιουσία του αδερφού του αν δεν υπήρχαν παιδιά.
Ιστορία ενηλικίωσης
Με τη μορφή μιας μεγάλης μυθιστορηματικής σύνθεσης, ο Εκτόρ Μαλό υπογράφει ένα κατεξοχήν μυθιστόρημα μύησης, ιστορία ενηλικίωσης όπου ο ήρωας μεγαλώνει αντιμετωπίζοντας μια σειρά από περιπέτειες, ατυχίες και δράματα. Θέλοντας να περιγράψει τη Γαλλία του 19ου αιώνα, ο Μαλό ταξιδεύει τον ήρωά του σε διάφορες περιοχές της χώρας, καθώς και στην Αγγλία.
Σε όλο το ταξίδι του, ο Ρεμί μυείται σε διάφορα επαγγέλματα: μουσικός με τον περιοδεύοντα θίασο του Βιτάλη, κηπουρός με την οικογένεια Ακέν και στη συνέχεια ανθρακωρύχος. Ο Μαλό περιγράφει την τρομερή κατάσταση της παιδικής εργασίας στη Γαλλία του 19ου αιώνα αλλά και την εκμετάλλευση παιδιών, όπως επίσης περιγράφεται στο αγγλικό μυθιστόρημα Όλιβερ Τουίστ του Τσαρλς Ντίκενς.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Με τίτλο Χωρίς οικογένεια
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Προσομοίωση ενισχυτή
Η προσομοίωση ενισχυτή είναι η διαδικασία ψηφιακής προσομοίωσης ενός φυσικού ενισχυτή κιθάρας. Το Amp modeling μπορεί να το συναντήσετε ως λογισμικό, όπως plugins για DAWs (Digital Audio Workstation), τα οποία μπορεί να βοηθηθού ν από τους επιταχυντές υλικού του υπολογιστή, ή μπορεί να αποτελούν  μέρος  μιας αυτόνομης συσκευής ή ενός ενισχυτή. Το Amp modeling συχνά επιδιώκει να αναδημιουργήσει τον ήχο  ενός ή περισσοτέρων  μοντέλων ενισχυτών λυχνίας και μερικές φορές, επίσης και ενισχυτών solid state.
Γενικά
Ως μέρος ενός DAW ( digital audio workstation), το amp modeling μπορεί να εφαρμόζεται σε ένα σήμα κιθάρας που έχει ηχογραφηθεί  "καθαρά"* (Direct Connection), προκειμένου να επιτευχθεί ο ήχος ενος ενισχυτή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Η διαδικασία αυτή έχει το πλεονέκτημα ότι είναι δυναμική. Μπορείτε δηλαδή να αλλάξετε τις  ρυθμίσεις του ενισχυτή χωρίς να υποχρεώσετε τον μουσικό να επανηχογραφήσει το κομμάτι. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Το Roland Micro Cube, αριστερά, μια μικρή και φορητή ψηφιακή μοντελοποίηση ενισχυτή. Αυτόνομες συσκευές μοντελοποίησης όπως το Line 6 POD ψηφιοποιούν το σήμα εισόδου και χρησιμοποιούν ένα DSP, για την επεξεργασία του σήματος με ψηφιακό υπολογισμό, προσπαθώντας να επιτύχει τον ήχο των ακριβών επαγγελματικών ενισχυτών σε μια πολύ λιγότερο δαπανηρή και πιο συμπαγή συσκευή. Αυτά τα μοντέλα μπορούν να συνδεθούν  απευθείας σε ηχογραφικό σύστημα  ή  σύστημα PA, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε κάποια ενίσχυση  και μικρόφωνο, ωστόσο, υπάρχει μια συνεχιζόμενη συζήτηση για το ζήτημα του με πόση ακρίβεια ένα modeler μπορεί να αναπαράγει πιστά τον ήχο ενός πραγματικού ενισχυτή. Εκτός από τον ενισχυτή εξομοιώσεις τα περισσότερα μοντέλα  γενικά  περιλαμβάνουν και  μια ποικιλία από εφέ  καθώς και κάποια μπορούν να συνδεθούν και μέ USB για εγγραφή.μέσω  υπολογιστή
Ενισχυτές
Modeling ενισχυτές όπως ο Peavey Vypyr, Roland Cube, Fender Mustang, και το Line 6 Spider  είναι ενισχυτές που περιλαμβάνουν μια ενσωματωμένη μοντελοποιητική συσκευή. Κάποια high-end μοντέλα ενισχυτών όπως το Vox Valvetronix καθώς και οι 60/120 watt εκδόσεις του Peavey Vypyr συνδυάζουν την ψηφιακή μοντελοποιητική επεξεργασία με την πραγματική ενός λαμπάτου ενισχυτή.
επίσης υπάρχουν αναλογικά μοντελοποιητικά συστήματα, όπως το Tech 21's και η σειρά της SansAmp
Αναφορές
Κατηγορία:Τεχνολογία ήχου Κατηγορία:Ηλεκτρόφωνα
Μουσείο Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη
Το Μουσείο Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη (συχνά αναφέρεται ως ΜΚΗΛ), βρίσκεται στην Αθήνα, στην περιοχής της Ακρόπολης, επί των οδών Καρυάτιδων και Καλλισπέρη 12. Άνοιξε τις πόρτες του για το κοινό το 1994. Αποτελεί το μοναδικό μουσείο κοσμήματος και διακοσμητικών τεχνών στην Ελλάδα και ένα από τα τρία στο είδος στον κόσμο.
Ιστορία
Το Μουσείο Κοσμήματος αποτελείται από δύο κτήρια τα οποία συνδέονται εσωτερικά.
Από το 1968 μέχρι και την ίδρυση του μουσείου, το κτήριο επί της οδού Καλλισπέρη φιλοξενούσε τα πρώτα σύγχρονα εργαστήρια κοσμήματος στην Ελλάδα, ενώ το κτήριο στην οδό Καρυάτιδων αποτελούσε την οικία του ιδρυτή του μουσείου, Ηλία Λαλαούνη.
Το κτήριο- Αρχιτεκτονική
Τα αρχιτεκτονικά σχέδια ανήκουν στον Γάλλο ακαδημαϊκό αρχιτέκτονα Bernard Zehrfuss, ενώ η ανακαίνιση του κτηρίου έγινε υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Βασίλη Γρηγοριάδη.
Μόνιμη έκθεση
Στην μόνιμη έκθεση περιλαμβάνονται πάνω από 3.500 κοσμήματα και μικρογλυπτά από 50 συλλογές σχεδιασμένες από τον Ηλία Λαλαούνη κατά την περίοδο 1940-2002. Ανάμεσά τους βρίσκονται κοσμήματα εμπνευσμένα από την προϊστορική τέχνη, την τέχνη της αρχαίας Ελλάδας, την τέχνη και την αρχιτεκτονική του Βυζαντίου και 15 διαφορετικών πολιτισμών, συλλογές εμπνευσμένες από την φύση, την τεχνολογία καθώς και ειδικές παραγγελίες όπως η ολυμπιακή δάδα, σπαθιά ακαδημαϊκών και παραγγελίες για προσωπικότητες του 20ου αιώνα.
Το μουσείο κοσμήματος έχει αναπτύξει, βάσει της λειτουργίας του, πολιτική αποδοχής ιδιωτικών δωρεών. Διαθέτει τμήμα Ιδιωτικών Δωρεών το οποίο φιλοξενεί τουλάχιστον 1000 δωρεές από ιδιώτες από όλον τον κόσμο.
Περιοδικές εκθέσεις
Το ΜΚΗΛ κατά την διάρκεια της 20ετούς και πλέον ιστορίας του, έχει παρουσιάσει πάνω από 45 περιοδικές εκθέσεις που σχετίζονται με το κόσμημα και τις διακοσμητικές τέχνες. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
1995 1996    1997 1998 1999 2000        Κοσμήματα για τη Νέα Χιλιετία, MKΗΛ
2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008-2009 2008 2009 2010 2011-2012 2013 2013
·        «Ταξιδεύοντας στους Μύθους και την Τέxνη: 1973, 2013: 40 χρόνια μετά τα παιδιά του νηπιαγωγείου και του Art του ΙΒ1 της Σχολής Μωραΐτη δημιουργούν έργα εμπνευσμένα από τις μόνιμες συλλογές του Μουσείου Κοσμήματος.» Μάιος –Οκτώβριος 2013
·        Kim Walljung «Κοσμήματα σε Χρώματα Βενετίας». Εικαστικά κοσμήματα από γυαλί.
16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013
2014
·        «50 χρόνια γούρι, αφιέρωμα στη μικρογλυπτική του γουριού και στη μινωική Κρήτη» έργα Ηλία Λαλαούνη από τις μόνιμες συλλογές
·        Χαρά Καραμιχάλη, Μαίρη Ζωή Μουστακούδη, Δώρα Χαραλαμπάκη
“3τίτλοι: Βυθός, Χελώνες, Καρφιά” 4 Φεβρουαρίου -31 Μαρτίου 2014
·        «ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑ ΣΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΧΙΛΗ ΣΤΗ ΝΕΑΠΟΛΗ» από τη Συλλογή του Κώστα Μανάκου
1 Οκτωβρίου  – 31 Δεκεμβρίου 2014
Εκπαίδευση
Το ΜΚΗΛ αποτελεί ένα χώρο με κατεξοχήν εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Παρέχει την επιλογή ανάμεσα σε περισσότερα από 20 εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολικές ομάδες όλων των τάξεων, ομάδες ενηλίκων και ομάδες ειδικού κοινού. Επιπλέον, διοργανώνει ημερίδες και επιμορφωτικά σεμινάρια που σχετίζονται θεματικά με την τέχνη του κοσμήματος αλλά και τις διακοσμητικές τέχνες. Παρέχει θέσεις πρακτικής άσκησης σε φοιτητές και σπουδαστές και προσφέρει τους χώρους του σε ειδικούς επιστήμονες αλλά και σε επισκέπτες για έρευνα και εξειδικευμένη μελέτη.
Βιβλιοθήκη
Η Βιβλιοθήκη του ΜΚΗΛ φιλοξενεί περισσότερους από 5.000 τίτλους, με ορισμένους από αυτούς σπάνιους. Πρόκειται για μια συλλογή βιβλίων, εξειδικευμένη στο κόσμημα και την ιστορία του, στην ιστορία της τέχνης, ελληνικής και παγκόσμιας, στους ξένους πολιτισμούς απανταχού, την λαϊκή τέχνη και το design, την φωτογραφία και την αρχιτεκτονική, αλλά και κάθε άλλη μορφή διακοσμητικής τέχνης. Η βιβλιοθήκη είναι επισκέψιμη από το κοινό.
Εκδόσεις
Το Μουσείο Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη έχει, εκτός από τις πλούσιες συλλογές του και πολλές δικές του εκδόσεις, μέσα από τις οποίες παρέχει πληροφορίες για τις μόνιμες συλλογές του αλλά και για περιοδικές εκθέσεις που έχει επιμεληθεί. Ορισμένες από τις εκδόσεις είναι οι εξής ακόλουθες:
THE VALUE OF TIME
This bilingual edition (Greek-English) includes selected objects from the temporary exhibition “The Value of Time: Pocket Watches from Greek Collections” which took place in the (February – October 2006). At the same time this catalogue is a calendar for the year 2006. ISBN 960-88886-03-3
by Anna Beatriz-Chadour-Sampson & Ioanna Lalaounis - Tsoukopoulou. : . 130 pages with illustrations. (publication in English)
ISBN 960-7417-07-0
ILIAS LALAOUNIS METAMORPHOSES : 1985. text and photos. 344 pages, 310 illustrations.
This publication covers the most important collections by from 1957 until 1984 with a description and analysis by the artist. (available in Greek, English and French)
'''ILIAS LALAOUNIS. ART GLYPTIQUE: LE BOUCLIER D'ACHILLE''' :, 1995. Text, photos, captions and bibliography. 23 pages, 23 color illustrations. The seal stones comprise the collection "The Shield of Achilles". With an introduction by Pierre Amandry this publication covers the importance of revival of the seal stone technique. (in French)
IOANNA LALAOUNI'S (ED.), ILION : ILJM, 1985. Text, photos, captions, and bibliography 76 pages, 44 illustrations.
Introduction by, text by George S. Korres and reproductions of the book "Ilios" by Heinrich Schliemann accompany the modern creations.
(This is a trilingual edition in Greek, English and French)
MUSEUM NEWSLETTER Current issue with news from the Museum, international news, programs.
PLANTZOS, DEMETRES (ED.), ARTIST'S JEWELLERY IN CONTEMPORARY : A FEMALE PERSPECTIVE? : ILJM, 2000.
ETHNIC JEWELLERY :, 2007. 115 pages with illustrations.
NORWEGIAN JEWELLERY 1945 - 1997 : of Decorative Arts, 1997. 15 pages with illustrations.
Available in English.
WILDFLOWERS OF :, 1997. 14 pages with illustrations.
CHALLENGING THE CHÂTELAINE!
Marianne Aav, Helen Williams Drutt English (ed.) : Designmuseo, 2006. 199 pages with illustrations.
MASKERADE : Galerie Ra, 2001. 159 pages with illustrations.
Available in Dutch, English.
'''FRIVOLOUS FASHION, FABULOUS FAUX. A CENTURY OF COSTUME JEWELRY FROM THE COLLECTION OF E. ANGELOPOULOU, 1880-1980'''
, 2008. 251 pages with illustrations.
Available in Greek, English.
GEORGE HADOULIS
by Eleni Athanasiou. , 2010. 95 pages with illustrations.
By Ioanna I. Lalaouni. Athens, 2016.
Πηγές
Λαλαουνη Κοσμηματος Κοσμηματος
Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Μπέιζμπολ
Η Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Μπέιζμπολ (Ε.Φ.Ο.Μ.) αποτελεί αθλητικό φορέα διοίκησης του μπέιζμπολ στην Ελλάδα. Απέκτησε ειδική αθλητική αναγνώριση από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού η οποία ανακλήθηκε. Την ευθύνη για το άθλημα στη χώρα ανελαβε η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία.
Αποτελούσε τη διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος και του θεσμού του κυπέλλου στη χώρα. Επίσης συντονίζει τις δραστηριότητες της εθνικής ομάδας των ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπειζμπολ Κατηγορία:Μπέιζμπολ
Ερνέστος Φερδινάνδος του Μπέβερν
Ο Ερνέστος-Φερδινάνδος (4 Μαρτίου 1682 - 14 Απριλίου 1746) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Μπέβερν, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Όστερχολτς και ήταν ο 4ος γιος του Φερδινάνδου-Αλβέρτου Α΄ πρίγκιπα του Μπέβερν και της Χριστίνας, κόρης του Φρειδερίκου λαντγκράβου της Έσσης-Έσβεγκε.
Το 1706 έγινε συνταγματάρχης στον Πρωσικό στρατό. To ίδιο έτος απεβίωσε ο τρίτος αδελφός του Φερδινάνδος-Χριστιανός, πρύτανης (provost) του Συμβουλίου του Αγ. Μπλαίζ και του αβαείου του Αγ. Κυριακού στο Μπράουνσβαϊγκ και τον διαδέχθηκε. Το 1735 ο πρώτος αδελφός του Φερδινάνδος-Αλβέρτος Β΄ πρίγκιπας του Μπέβερν κληρονόμησε το πριγκιπάτο του Βολφενμπύτελ· παραχώρησε τότε το Μπέβερν στον Ερνέστο ως πρόσοδο (appanage).
Απεβίωσε το 1746 στο Μπράουνσβαϊγκ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αύγουστος-Γουλιέλμος ως πρίγκιπας του Μπέβερν.
Οικογένεια
Το 1714 νυμφεύτηκε την Ελεονόρα-Καρλότα των Κέτλερ, κόρη του Φρειδερίκου-Καζιμίρ των Κέττλερ δούκα της Κουρλάνδης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Εθνική Αυστραλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών της Αυστραλίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ποδοσφαίρου για τη χώρα της Αυστραλίας. Είναι τώρα μέρος της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, καθώς το 2006 μετακινήθηκε εκεί για να υπάρχει ανταγωνισμός στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας.
Γενικά
Η Αυστραλία έπαιξε το πρώτο ποδοσφαιρικό παιχνίδι με τη Νέα Ζηλανδία στην πόλη Ντούνεντιν της ίδιας χώρας το 1922 και έχασε με 3 - 1. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας (αγγλ.: Football Federation Australia ή FFA) ιδρύθηκε πολύ αργότερα, το 1961 και αναγνωρίστηκε από τη FIFA το 1963.
1974: Δυτική Γερμανία
Η Αυστραλία στην πρώτη τς συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο κληρώθηκε να παίξει με τη διοργανώτρια Δυτική Γερμανία, τη «γειτόνισσα» Ανατολική Γερμανία και τη Χιλή. Στον πρώτο αγώνα στις 14 Ιουνίου στο Αμβούργο η Αυστραλία έχασε 2 - 0 με αυτογκόλ του Κιούραν και τέρμα του Στράιχ. Στις 18 Ιουνίου η Δυτική Γερμανία αυτή τη φορά και πάλι στο Αμβούργο επικράτησε με 3 - 0 και «γκρέμισε» τα όνειρα της νεοφώτιστης Αυστραλίας για πρόκριση στην επόμενη φάση της διοργάνωσης. Στον τελευταίο αγώνα στις 22 Ιουνίου στο Δυτικό Βερολίνο η ομάδα έμεινε στο 0 - 0 με τη Χιλή και κατάφερε να πάρει τον πρώτο της πόντο χωρίς όμως να καταφέρει να σκοράρει ακόμα. Με αυτήν την επίδοση, λοιπόν, η Αυστραλία κατέλαβε την τέταρτη και τελευταία θέση στον πρώτο όμιλο.
2010: Νότια Αφρική
Στην τρίτη συμμετοχή της Αυστραλίας σε τελική φάση, κληρώθηκε στον 4ο όμιλο με Γερμανία, Σερβία και Γκάνα. Η 13η Ιουνίου αποδείχτηκε εφιαλτική βραδιά, καθώς γνώρισε την ήττα από τη μεγάλη Γερμανία με 4 - 0 στο Ντέρμπαν. Έξι ημέρες μετά, στον αγώνα με τη Γκάνα στο Ράστενμπεργκ, η Αυστραλία προηγήθηκε με τον Χόλμαν αλλά ο Ασαμόα Γκίαν από το σημείο της εσχάτης των ποινών έκανε το 1 - 1, το οποίο ήταν και το τελικό σκορ. Στις 23 Ιουνίου στο τελευταίο παιχνίδι με τη Σερβία που έγινε στο Νελσπρούιτ η νίκη ήρθε με 2 - 1 αλλά η πρόκριση δεν ήρθε καθώς κατέκτησε την τρίτη θέση. Τα γκολ πέτυχαν οι Τιμ Κέιχιλ και Μπρέτ Χόλμαν για την Αυστραλία και για τη Σερβία μείωσε ο Πάντελιτς.
Διεθνείς Διοργανώσεις
thumb|180x180px|Το [[εθνόσημο της Αυστραλίας χρησιμοποιείται από την εθνική ομάδα ως σήμα (παραλλαγμένο)]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Αυστραλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Αυστραλια
Χαμπής Φιλίππου
Ο Χαμπής Φιλίππου ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς στο κυπριακό ποδόσφαιρο τις δεκαετίες του '30, του '40 και του '50.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1932 στον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Το 1934 μετεγγράφηκε στην Ένωσις Νέων Τραστ. Ήταν από τους βασικότερους συντελεστές των επιτυχιών της ομάδας την περίοδο 1934-1938, η οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και τρία κύπελλα. Το 1938 επέστρεψε στον Ολυμπιακό Λευκωσίας, όπου παρέμεινε έως το 1944.
Την περίοδο 1944-1948 αγωνίστηκε στην ΕΠΑ Λάρνακας, όντας από τους βασικότερους συντελεστές των επιτυχιών της ομάδας την περίοδο εκείνη, η οποία κατέκτησε δύο νταμπλ. Την περίοδο 1945-46 διετέλεσε αρχηγός της ομάδας.
Το 1948-1949 αγωνίστηκε στην νεοιδρυθείσα Ομόνοια Λευκωσίας, όντας στην πρώτη ενδεκάδα του πρώτου επίσημου αγώνα της ιστορίας της.
Ακολούθως, αγωνίστηκε στην Ομόνοια της περίοδο 1953-1954. Ο τελευταίος αγώνας του με την Ομόνοια ήταν στις 13 Ιουνίου 1954. Συνέχισε ως παίκτης-προπονητής του Ορφέα Λευκωσίας την περίοδο 1954-1956.
Κόρη του ήταν η ηθοποιός Άλκηστις Παυλίδου.