cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξάνταρ Μίτροβιτς
Φούλαμ
Την 1η Φεβρουαρίου 2018, ο Μίτροβιτς εντάχθηκε με δανεισμό στη Φούλαμ ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν. Στις 3 Φεβρουαρίου, έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα του Δυτικού Λονδίνου στη νίκη με 2–0 επί της Νότιγχαμ Φόρεστ. Στις 21 Φεβρουαρίου, σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο στην ισοπαλία με 1–1 με αντίπαλο τη Μπρίστολ Σίτι, ξεκινώντας μία σειρά καλών εμφανίσεων που τον είδε να σκοράρει έξι γκολ σε τέσσερις αγώνες. Στους έξι αγώνες που έπαιξε η Φούλαμ τον Απρίλιο, ο Μίτροβιτς σκόραρε πέντε φορές, συμπεριλαμβανομένων των νικητήριων γκολ εναντίον της Σέφιλντ Γουένσντεϊ και της Σάντερλαντ.
Στις 30 Ιουλίου, υπέγραψε μόνιμα στη Φούλαμ πενταετές συμβόλαιο ως τον Ιούνιο του 2023. Στις 18 Αυγούστου, σημείωσε το γκολ της ισοφάρισης στην ήττα με 3–1 από την Τότεναμ. Στις 24 Νοεμβρίου, και τον πρώτο αγώνα του Κλαούντιο Ρανιέρι ως προπονητή, ο Μίτροβιτς σημείωσε δύο γκολ στη νίκη με 3–2 επί της Σαουθάμπτον, τερματίζοντας μία σειρά έξι αγώνων πρωταθλήματος χωρίς γκολ.
Στις 9 Ιουλίου υπέγραψε νέο πενταετές συμβόλαιο, επεκτείνοντας τη συμφωνία μέχρι τον Ιούνιο του 2024. Ξεκίνησε τη σεζόν σε καλή φόρμα, σκοράροντας πέντε γκολ σε έξι αγώνες. Τον Οκτώβριο, έκανε άλλη μια σειρά με έξι γκολ σε πέντε αγώνες, συμπεριλαμβανομένου ενός χατ τρικ με αντίπαλο τη Λούτον Τάουν. Συνέχισε να σκοράρει όλο τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, αλλά στις 11 Ιανουαρίου 2020, σε έναν αγώνα εναντίον της Χαλ Σίτι, τραυματίστηκε στους συνδέσμους του αστραγάλου του και έμεινε εκτός δράσης για δύο έως τρεις εβδομάδες. Επέστρεψε την 1η Φεβρουαρίου με αντίπαλο τη Χάντερσφιλντ Τάουν και σημείωσε το τρίτο γκολ της Φούλαμ στην εντός έδρας νίκη με 3–2. Αυτό ξεκίνησε άλλο ένα σερί γκολ κατά τη διάρκεια του μήνα, με αποκορύφωμα τον νικητήριο γκολ επί της Σουόνσι Σίτι στις καθυστερήσεις. Ολοκλήρωσε τη σεζόν με 26 γκολ, μαζί με τον Όλι Γουάτκινς της Μπρέντφορντ, όμως κέρδισε εκείνος το βραβείο καθώς σκόραρε τα ίδια γκολ σε λιγότερα λεπτά από τον Γουάτκινς. Στις 3 Σεπτεμβρίου, αναδείχθηκε παίκτης της σεζόν από τους υποστηρικτές του συλλόγου.
Νέων
Με τέσσερα γκολ, ο Μίτροβιτς ήταν ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Σερβίας Κ19 στην επιτυχημένη προκριματική φάση για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ19 του 2012. Στις 3 Ιουλίου 2012, την ημέρα έναρξης της τελικής φάσης, αποβλήθηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα με αντίπαλο τη Γαλλίας Κ19, γεγονός που τον έκανε να χάσει το υπόλοιπο της διοργάνωσης λόγω τιμωρίας. Στις 26 Μαρτίου 2013, σημείωσε δύο γκολ σε ένα φιλικό για Σερβία Κ21 εναντίον της Βουλγαρίας Κ21.
Κλήθηκε στην Εθνική Σερβίας Κ19 για δύο αγώνες προκριματικών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ19 του 2013 που έλαβαν χώρα μετά το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών εναντίον του Βελγίου. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας που ταξίδεψε στη Λιθουανία για την τελική φάση, όπου καθιερώθηκε ως ένας από τους βασικούς παίκτες στην ομάδα Κ19 της Σερβίας που κέρδισε τη διοργάνωση για πρώτη φορά στην ιστορία του σερβικού ποδοσφαίρου. Συνέβαλε σημειώνοντας ένα γκολ και δίνοντας δύο ασίστ κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης (συμπεριλαμβανομένης μιας στον τελικό αγώνα με αντίπαλο τη Γαλλίας Κ19). Επίσης, αναδείχθηκε Χρυσός Παίκτης του τουρνουά για τις εμφανίσεις του.
Ανδρών
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018, ο Μίτροβιτς σημείωσε τρία γκολ σε δύο αγώνες για να εξασφαλίσει ότι η Σερβία θα συνεχίσει να διεκδικεί την πρόκριση από τον όμιλό της. Στις 9 Οκτωβρίου 2016, σημείωσε ένα γκολ στη νίκη με 3–2 επί της Αυστρίας, και στις 12 Νοεμβρίου, σημείωσε το γκολ της ισοφάρισης επί της Ουαλίας στην ισοπαλία με 1–1. Συνέχισε αυτό τη σειρά σκοραρίσματος το 2017, με γκολ εναντίον της Γεωργίας, της Ουαλίας και της Μολδαβίας, με τα οποία ξεπέρασε τον συμπαίκτη του Ντούσαν Τάντιτς ως τον κορυφαίο σκόρερ του ομίλου.
Τον Μάιο του 2018, ονομάστηκε στην προκαταρκτική ομάδα της Σερβίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία, και την 1η Ιουνίου, συμπεριλήφθηκε την τελική ομάδα των 23 παικτών. Πριν από τη διοργάνωση, ο Μίτροβιτς σημείωσε χατ τρικ στη νίκη με 5-1 επί της Βολιβίας. Στις 22 Ιουνίου, σκόραρε το εναρκτήριο γκολ στην ήττα 2–1 με από την Ελβετία. Έπαιξε και τους τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων.
Αργότερα την ίδια χρονιά, στις 11 Οκτωβρίου, σημείωσε δύο γκολ στη νίκη με 2-0 επί του γειτονικού Μαυροβουνίου στο Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2018–19, στον πρώτο αγώνα μεταξύ των δύο χωρών από τη διάσπασή τους το 2006. Τον επόμενο μήνα κόντρα στον ίδιο αντίπαλο, έχασε την ευκαιρία να σκοράρει άλλο ένα γκολ, με πέναλτι, επιχειρώντας ένα λάκτισμα Πανένκα (συμπτωματικά στο ίδιο γήπεδο που ο Αντονίν Πανένκα σκόραρε το νικητήριο πέναλτι για την Τσεχοσλοβακία στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1976). Από τον Ιούνιο έως τον Νοέμβριο του 2019, ξεκίνησε μια σειρά συνεχόμενα γκολ, με έντεκα γκολ σε 7 αγώνες. Τα περισσότερα από αυτά προέκυψαν κατά τη διάρκεια του προκριματικού ομίλου της Σερβίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2020, συμπεριλαμβανομένων των δύο τερμάτων εντός και εκτός έδρας με τη Λιθουανία και το Λουξεμβούργο.
Στις 12 Νοεμβρίου 2020, σε έναν αγώνα πλέι οφ για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2020 εναντίον της Σκωτίας που έληξε ισόπαλος με 1-1 μετά την παράταση, ο Μίτροβιτς εκτέλεσε το πέμπτο πέναλτι της Σερβίας και το έχασε καθώς η διαδικασία των πέναλτι έληξε με 5-4 υπέρ της Σκωτίας και έτσι η Σερβία έχασε την πρόκρισή για τα τελικά της διοργάνωσης. Στις 27 Μαρτίου 2021, σημείωσε το πρώτο γκολ της Σερβίας στην ισοπαλία με 2–2 με την Πορτογαλία, ξεπερνώντας έτσι το προηγούμενο ρεκόρ των 38 γκολ του Στέφαν Μπόμπεκ και έγινε ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας. Στις 14 Νοεμβρίου 2021, σημείωσε το νικητήριο γκολ στα τελευταία λεπτά εναντίον της Πορτογαλίας, στέλνοντας τη Σερβία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στη νίκη με 2–1.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 σημείωσε δύο γκολ, ένα εναντίον του Καμερούν και ένα εναντίον της Ελβετίας.
Τίτλοι και διακρίσεις
Παρτιζάν
Άντερλεχτ
Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ
Φιλόξενος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Φιλόξενος αναφέρονται τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:
Αλεξάνταρ Μίτροβιτς
Τίτλοι και διακρίσεις
Σερβία Κ19
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τελεόπτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρώτης Κατηγορίας Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Ντιάν της Γαλλίας
Η Ντιάν της Γαλλίας, γαλλ.: Diane de France, (25 Ιουλίου 1538 – 11 Ιανουαρίου 1619) ήταν η φυσική (νόθη) ήταν suo jure (ιδίω δικαιώματι) Δούκισσα του Aνγκουλέμ. Ήταν κόρη του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας από την Ιταλίδα ερωμένη του Φιλίππα Ντούτσι. Έπαιξε σημαντικό πολιτικό ρόλο κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων και έκτισε το Οτέλ ντ' Ανγκουλέμ στο Παρίσι.
Γέννηση και πρώιμη ζωή
Τον Οκτώβριο του 1537, ο δεκαοχτάχρονος Ερρίκος, ο οποίος είχε γίνει πρόσφατα δελφίνος (διάδοχος) αλλά δεν ήταν ακόμη βασιλιάς, βρισκόταν στο Μονκαλιέρι στη βόρεια Ιταλία σε μία στρατιωτική εκστρατεία. Εκεί είχε σχέση με μία νεαρή γυναίκα, τη Filippa Duci (Philippe Desducs), κόρη ενός κατώτερου ευγενούς του Φοσάνo στο Πιεμόντε και της συζύγου του, αδελφής του Ζαν-Aντουάν, ενός υπηρέτη ή ιπποκόμου του Μεγάλου Σταυλάρχη (Grand Écurie). Αυτή η ένωση απέκτησε μία νόθη κόρη, που γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1538 και αργότερα έγινε γνωστή ως Ντιάν ντε Φρανς. Δεν είναι γνωστό αν γεννήθηκε στην Αυλή, ή αν την έφεραν όταν ήταν ακόμη πολύ μικρή. Στην Αυλή, η φροντίδα και η ανατροφή της ανατέθηκαν στην ερωμένη του Ερρίκου, Ντιάν ντε Πουατιέ.
Ο πατέρας της Ντιάν της συμπεριφέρθηκε καλά: το σπίτι της περιελάμβανε μια γκουβερνάντα, διδασκάλους, δεσποινίδες της τιμής, καμαριέρες, ακόμη και ράφτρα. Οι διδάσκαλοί της την μετέτρεψαν σε μία ολοκληρωμένη πριγκίπισσα. Έμαθε να γράφει σε άριστα γαλλικά, απόδειξη του οποίου φαίνεται στις επιστολές, που σώζονται ακόμη. Έμαθε επίσης ιταλικά (η δεύτερη γλώσσα της Αυλής), ισπανικά και αρκετά λατινικά για θρησκευτικές τελετές. Η καλλιτεχνική της παιδεία δεν παραμελήθηκε: έμαθε επίσης να παίζει λαούτο και άλλα όργανα, και να τραγουδά.
Δεν νομιμοποιήθηκε επίσημα παρά πολύ αργότερα, το 1572 (όχι το 1547 όπως πίστευαν παλαιότερα).
Πρώτος γάμος
Στις 13 Φεβρουαρίου 1552, όταν η Νταϊάν ντε Φρανς ήταν δεκατριών ετών, υπεγράφη ένα συμβόλαιο με το οποίο παντρεύτηκε τον Οράτσιο Φαρνέζε, δούκα του Κάστρο (Horace Farnèse). Στη γαμήλια τελετή στις 15 Φεβρουαρίου 1553, που παρευρέθηκε ο αδελφός του Oράτσιου καρδινάλιος Aλεσάντρο Φαρνέζε, περιελάμβανε χορούς μασκέ και αποκριάτικα συμπόσια. Έμεινε χήρα πέντε μήνες αργότερα, στις 18 Ιουλίου 1553, όταν ο Oράτσιo σκοτώθηκε, ενώ υπηρετούσε με τις γαλλικές δυνάμεις στην πολιορκία του Εσντίν. Πέρασε την περίοδο του πένθους της στο Σατώ ντε Σαντιγύ, το σπίτι τού Αν ντε Μονμορανσύ, κοντόσταυλου της Γαλλίας, και μετά επέστρεψε στην Αυλή στην υπηρεσία της Αικατερίνης των Μεδίκων.
Δεύτερος γάμος
Ο δεύτερος γάμος της Ντιάν ήταν με τον Φράνσις ντε Μονμορανσύ, τον μεγαλύτερο γιο τού Aν ντε Μονμορανσύ, με συμβόλαιο στις 3 Μαΐου 1557 και μία τελετή που πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουνίου 1557 στο Σατώ ντε Βιγιέρ-Κοτερέτ. Είχαν έναν γιο, ονόματι Aν από τον παππού του, που γεννήθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου 1560 αλλά απεβίωσε πριν από τις 15 Οκτωβρίου.
Στις 22 Ιουνίου 1563, μετά το τέλος τού πατέρα της και στη συνέχεια του ετεροθαλούς αδελφού της Φραγκίσκου Β', του νέου βασιλιά, ο ετεροθαλής αδελφός της Κάρολος Θ' της έδωσε -με επιστολές πατέντες που υπέγραψε στο Σατώ ντε Βενσέν, το Δουκάτο του Σατελερώ. Τα ετήσια έσοδα των περίπου 6.000 λιβρών προορίζονταν να αντισταθμίσουν το δώρο των 50.000 εκύ, που της είχε υποσχεθεί για τον πρώτο της γάμο, αλλά αυτό δεν πληρώθηκε ποτέ από το βασιλικό ταμείο. Τα έσοδα από αυτό το δουκάτο ήταν πολύ λιγότερα από αυτά που της οφείλονταν. Μετά το τέλος του Καρόλου Θ΄, η Νταϊάν έγινε ευνοουμένη του νέου βασιλιά, του άλλου ετεροθαλούς αδερφού της Ερρίκου Γ'. Τον Φεβρουάριο του 1576, υπέγραψε πρόσθετες επιστολές πατέντες, δίνοντάς της τα εδάφη και τις κυριότητες του Κουσύ και του Φολεμπραί (και τα δύο στο σημερινό διαμέρισμα της Aισν), καθώς και μερικά άλλα κτήματα στο Μπουρμποναί.
Η Νταϊάν έμεινε χήρα για δεύτερη φορά το 1579, αφού βοήθησε να γίνει ο σύζυγός της ηγέτης των πολιτικών, μίας μετριοπαθούς ρωμαιοκαθολικής ομάδας στη Γαλλία.
Μετέπειτα ζωή
Τον Αύγουστο του 1582 ο Ερρίκος Γ' της έδωσε το Δουκάτο τού Ανγκουλέμ, με αντάλλαγμα εκείνο του Σατελερώ, κάνοντάς την Δούκισσα του Ανγκουλέμ ως εισόδημα (μόνο κατά τη διάρκεια της ζωής της). Ο νέος τίτλος ήρθε με αυξημένο πλούτο, έτσι το 1584 άρχισε να κτίζει μία νέα κατοικία στο Παρίσι, το Οτέλ ντ' Ανγκουλέμ (Hôtel d'Angoulême, τώρα Hôtel Lamoignon). Η κατασκευή πιθανότατα διακόπηκε από τους θρησκευτικούς πολέμους και ολοκληρώθηκε μόνο, με μία δεύτερη φάση κατασκευής το 1611.
Η Νταϊάν απολάμβανε επίσης μεγάλο σεβασμό στην αυλή του Ερρίκου Δ', βασιλιά της Γαλλίας, και επέβλεπε την εκπαίδευση τού γιου του Λουδοβίκου ΙΓ'.
Η Νταϊάν απεβίωσε στις 11 Ιανουαρίου 1619 στο Παρίσι. Οι επιστολές της που έχουν διασωθεί, την αποκαλύπτουν ως γυναίκα με μεγάλο θάρρος και ανεκτικότητα.
Σημειώσεις
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Ανγκουλέμ Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Άγκιστρο Σερρών
Το Άγκιστρο (μέχρι το 1927 Τσιγγέλη) είναι χωριό του δήμου Σιντικής, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Σερρών, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει πληθυσμό 350 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 373 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 180 μέτρων και σε μικρή απόσταση από τα βουλγαρικά σύνορα και 9 χιλιόμετρα από τον Προμαχώνα. Είναι το βορειότερο χωριό του νομού Σερρών. Είναι γνωστό για τις ιαματικές πηγές του.
Οθωμανική περίοδος
Κατά τη διάρκεια των οθωμανικών χρόνων, το χωριό ήταν γνωστό ως Τσιγγέλι ή Σεγκέλοβο. Τα βυζαντινά λουτρά χρησιμοποιήθηκαν από τον τοπικό μπέη και το χαρέμι του. Σύμφωνα με την παράδοση, ο πύργος του ρολογιού χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή και τόπος εκτελέσεων. Σε έρευνα του 1877 από τον Γάλλο καθηγητή Αλεξάντρ Συνβέ, στο χωριό κατοικούσαν 200 Έλληνες. Σε έρευνα του 1888 από τον Gopčević το χωριό κατοικούνταν από 63% Τούρκους και 37% χριστιανούς Σέρβους. Σύμφωνα με τον Στρέζοβ, το 1891 είχε 870 κατοίκους, των οποίων οι εθνικότητες ήταν 480 Βούλγαροι, 350 Τούρκοι και 40 Βλάχοι. Στην έρευνα του 1905 από την Βουλγαρική Εξαρχία, η οποία εξέφραζε τη βουλγαρική πλευρά,  στο χωριό κατοικούσαν 1.536 Βούλγαροι και διέθετε βουλγαρικό σχολείο, ενώ δεν αναφέρει τον πληθυσμό των μουσουλμάνων. Την παρουσία βουλγαρικού σχολείου επιβεβαιώνει χάρτης του ιταλικού ινστιτούτου Geografico de Agostini των χριστιανικών σχολείων της Μακεδονίας. Ο Χαλκιόπουλος το 1910 αναφέρει ότι το Άγκιστρο είχε 1.500 κατοίκους, από τους οποίους οι 1.350 ήταν χριστιανικοί σχισματικοί και 150 μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του ελληνικού στρατού το 1912, το χωριό είχε 1.330 κατοίκους, από τους οποίους οι 80 ήταν σλαβόφωνοι ορθόδοξοι, 1.100 σχισματικοί Βούλγαροι και 150 μουσουλμάνοι.
Τμήμα της Ελλάδας
Μετά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1913, το Άγκιστρο βρέθηκε εντός ελληνικών συνόρων και στα επόμενα χρόνια λόγω των ψυχρών σχέσεων με τις γειτονικές χώρες ήταν πλήρως στρατικοποιημένη ζώνη. Στην απαρίθμηση του 1913, το Άγκιστρο είχε 1.190 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 965 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 105 προσφυγικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1928, το Άγκιστρο είχε 1.240 κατοίκους, από τους οποίους οι 346 ήταν πρόσφυγες. Από το 1935 και έπειτα στο όρος Άγκιστρο κατασκευάστηκαν τα οχυρά Καρατάς και Τρεις Βρύσες, τμήμα της γραμμής Μεταξά. Στο χωριό υπήρχε έντονη παρουσία στρατού, με τον πληθυσμό του χωριού μαζί με τους αξιωματικούς και τους εφέδρους να φτάνει τα 1.915 άτομα. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, το Άγκιστρο και οι γύρω οικισμοί εκκενώθηκαν. Το Άγκιστρο σε μεγάλο βαθμό καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου και του εμφυλίου.
Το Άγκιστρο αποτελούσε έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία συνέχισε να υπάρχει κατά τη διάρκεια του προγράμματος Καποδίστριας. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, το 2010, η κοινότητα ενσωματώθηκε στον δήμο Σιντικής.
Τοπική κοινότητα
Το Άγκιστρο είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 71,457 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής Αγκιστρο Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Λιμπιάτε
Το Λιμπιάτε (ιταλικά: Limbiate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Σλάβκο Βίντσιτς
Ο Σλάβκο Βίντσιτς (Slavko Vinčić, γενν. 25 Νοεμβρίου 1979) είναι Σλοβένος επαγγελματίας διαιτητής ποδοσφαίρου. Είναι πλήρης διεθνής διαιτητής για τη FIFA από το 2010. Ο Βίντσιτς πήγε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012 ως πρόσθετος βοηθός στην ομάδα του Ντάμιρ Σκομίνα.
Ο Βίντσιτς ήταν ο διαιτητής του αγώνα μεταξύ της Γκανγκάμπ και της Ντιναμό Kιέβου στο γύρο των 32 του Γιουρόπα Λιγκ 2014-15, όπου έδειξε δύο κόκκινες κάρτες στους παίκτες της Ντιναμό και υπήρξε κάποια διαμάχη σχετικά με την απόφασή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβένοι διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2022
Παλάτι του Ίζραελ Ποζνάνσκι
Ιστορία
Όταν ο Ίζραελ Ποζνάνσκι απέκτησε το χώρο του παλατιού, υπήρχε ένα μικρό διώροφο κτίριο. Ανακαίνισε και επέκτεινε το κτίριο σε μία μεγάλη οικία. Το παλάτι χαρακτηριζόταν από την πολυτέλεια και το μεγάλο μέγεθος, μια «ανωμαλία» σε σχέση με τις γειτονικές απλές κατοικίες.
Το σχέδιο του παλατιού θεωρήθηκε αρχικά ότι ήταν του Άντολφ Σέλιγκσον (Adolf Seligson). Πιο πρόσφατα, ωστόσο, οι Γ. Γιουνγκ και Ν. Ρόζενταλ έχουν χαρακτηριστεί ως οι αρχιτέκτονες. Όποιος και αν είναι ο αρχιτέκτονας, το παλάτι είναι ένα εντυπωσιακό επίτευγμα, κυρίως λόγω του σχεδιασμού του σε σχήμα L. Υπήρχε επίσης ένας μεγάλος κήπος στο πίσω μέρος. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του παλατιού είναι η νότια πτέρυγα, η οποία είναι γεμάτη με τις ψηλές θολωτές στέγες.
Πριν από το ξέσπασμα του Β΄ 'Παγκοσμίου Πολέμου, μέλη της οικογένειας Ποζνάνσκι μετανάστευσαν στη Δυτική Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το παλάτι χρησίμευσε ως έδρα των ναζιστικών γερμανικών αρχών. Μετά τον πόλεμο, το κτίριο χρησίμευσε ως έδρα του γραφείου του βοεβοδάτου.
Από το 1975, το παλάτι στεγάζει το Μουσείο της Πόλης του Λοτζ (Muzeum Miasta Łodzi). Το μουσείο διαθέτει πλούσιες συλλογές νομισματολογίας, εικονογραφίας, πινάκων ζωγραφικής, γλυπτών, γραφικής τέχνης, βιβλίων και χειρογράφων. Το παλάτι χρησίμευσε ως σκηνικό σε αρκετές ταινίες, με πιο αξιοσημείωτη τη δραματική ταινία του Άντζεϊ Βάιντα το 1975, Η Γη της Επαγγελίας, η οποία έλαβε υποψηφιότητα για Βραβείο Όσκαρ.
Σύγχρονη εποχή
Το 2015, το παλάτι συμπεριλήφθηκε επισήμως στον κατάλογο των ιστορικών μνημείων της Πολωνίας. Το 2017, ξεκίνησε η διαδικασία αναζωογόνησης του παλατιού και άρχισαν οι εργασίες για την ανακαίνιση της πρόσοψης του. Η ανακαίνιση του παλατιού ολοκληρώθηκε το 2020 κατά την 200ή επέτειο του «Σύγχρονου Λοτζ» και το κτίριο έχει ανακτήσει το κύρος του ως μία από τις πιο υπέροχες αστικές δομές του έθνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορικά κτίρια στο Λοτζ Κατηγορία:Νεομπαρόκ αρχιτεκτονική στο Λοτζ Κατηγορία:Εκλεκτικιστική αρχιτεκτονική στο Λοτζ
Γραμματσούλι Αιτωλοακαρνανίας
Το Γραμματσούλι είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 330 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. Είναι κτισμένο δίπλα και ανατολικά του Ίναχου ποταμού σε απόσταση 42,5 χλμ. ΒΑ. της Αμφιλοχίας και 3,5 χλμ. ΒΔ. από τον Εμπεσό. Επίσημα αναφέρεται το 1981 να ανήκει στην τότε κοινότητα Εμπεσού της επαρχίας Βάλτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Εμπεσό, τη Συκέα, τον Σκατζόκαμπο και τη Φτελιά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Εμπεσού που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 56 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Βούλπη Ευρυτανίας
μικρογραφία|Άποψη της Βούλπης
Η Βούλπη είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδα ς στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας σε υψόμετρο 700 μέτρα. Έχει πολλούς μικρούς οικισμούς όπως η Τριανταφυλλούλα, το Λογγίτσι, το Κλήμα, Καλλιθέα (Κατσούλι), Καρνέικα.
Αξιοθέατα
Στο χωριό αυτό υπάρχει επίσης και ο λόφος του Αγίου Θωμά που εκεί βρίσκεται και ένα μικρό χρυσό εκκλησάκι του Αγίου τούτου. Ακόμη βρίσκεται και το αιώνιο κατεστραμμένο κάστρο της Βούλπης. Σύμφωνα με αρχαιολόγους το κάστρο προστάτευε τη μία από τις δύο ανατολικές προσβάσεις της ενδοχώρας των αρχαίων Αγραίων.
Στη Βούλπη υπάρχουν 4 εκκλησίες: Η κοίμηση της Θεοτόκου, που είναι και η κύρια εκκλησία του χωριού (γιορτάζεται στις 15 Αυγούστου), το εκκλησάκι του Αη Γιώργη, το εκκλησάκι του Αγίου Τρύφωνα και η εκκλησία της Αγίας Τριάδος.
Κάτοικοι
Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχονται σε 158. Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας, επίσημα για πρώτη φορά το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αγραίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. {"version":2,"width":295,"height":90.4,"data":[{"name":"table","values":[{"x":1907,"y":687},{"x":1920,"y":801},{"x":1928,"y":427},{"x":1940,"y":425},{"x":1951,"y":468},{"x":1961,"y":613},{"x":1971,"y":560},{"x":1981,"y":408},{"x":1991,"y":358},{"x":2001,"y":414},{"x":2011,"y":158}]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}]}
Προσωπικότητες
Στην Βούλπη ζούσε ο Γιαννάκης Βουλπιώτης που ήταν φροντιστής του ελληνικού στρατού στο Άργος το 1825. Της ίδιας οικογένειας και ο Δημήτριος Βουλπιώτης (1843-1911), που διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης και Παιδείας στις κυβερνήσεις του Χαρίλαου Τρικούπη. Από το χωριό έλκει την καταγωγή του και ο Ιωάννης Βουλπιώτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Κοινότητα Έλους
Η Κοινότητα Έλους είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε επίσημα για πρώτη φορά το 1925 με έδρα τον οικισμό Έλος. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και και τους οικισμούς Λίμνη και Λούχι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 223 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Κυριτσάκη.
Κοινοτάρχες Έλους
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Έλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Λισσόνε
Το Λισσόνε (ιταλικά: Lissone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Βέρα Μάιλς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μακέριο
Το Μακέριο (ιταλικά: Macherio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Φραγκίσκος Ιωσήφ του Χοενλόε-Σίλλινγκσφυρστ
Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ, γερμ. Franz Joseph (26 Νοεμβρίου 1787 - 14 Ιανουαρίου 1841) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν 5ος πρίγκιπας του Χοενλόε-Σίλλινγκσφυρστ και ιδρυτής του κλάδου των δουκών του Ράτιμπορ και των πριγκίπων του Κόρβεϊ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος (επιζών) γιος του Καρόλου Αλβέρτου Β΄, πρίγκιπα του Χοενλόε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ και της δεύτερης συζύγου του, Ιουδήθ Ρεβίτσκι, βαρόνης του Ρεβίσνιε.
Νυμφεύτηκε την Κωνσταντία, κόρη του 7ου εξαδέλφου του. Η αδελφή της συζύγου του Ελισάβετ (1790-1830), ήταν σύζυγος του Βίκτωρα Αμεδαίου, λαντγράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ, ο οποίος απεβίωσε το 1834 άτεκνος. Ο Βίκτωρ Αμεδαίος κληροδότησε τον τίτλο του δούκα του Ράτιμπορ και του πρίγκιπα του Κόρβεϊ στον Βίκτωρα, γιο του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Το Ράτιμπορ βρισκόταν στην Άνω Σιλεσία και το Κόρβεϊ δίπλα στην πρώην μονή του Κόρβεϊ στη Βεστφαλία. Το Ράτιμπορ είχε έκταση 34.000 εκταρίων και αποτελείτο κυρίως από δάση.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1815 την Κωνσταντία, κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Μέντα (Ιταλία)
Η Μέντα (ιταλικά: Meda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Οθωμανική εισβολή στη Μάνη (1815)
Η Οθωμανική Εισβολή στη Μάνη (1815), ήταν μία από τις πολλές επιχειρήσεις των Οθωμανών προκειμένου να υποτάξουν την Μάνη. Η Μάνη, ήταν μία από τις λίγες περιοχές της Ελλάδας που δεν κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, λόγω του ανώμαλου εδάφους και των ανυπότακτων κατοίκων της. Οι Μανιάτες, προκαλούσαν συχνά προβλήματα στους Οθωμανούς, αφού συμμαχούσαν με τους Ενετούς, όταν υπήρχε πόλεμος μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Βενετίας, ενώ ασχολούνταν και με την πειρατεία.
Προεόρτια
Παρόλο που η δύναμη της Οικογένειας των Γρηγοράκηδων είχε ελλατωθεί, συνέχιζαν να προκαλούν προβλήματα στους Οθωμανούς και διέθεταν μεγάλη επιρροή στους Μανιάτες, ενώ ο Αντώνιος Γρηγοράκης, είχε γίνει Μπέης της Μάνης. Ο Καπουδάν Πασάς, αποφάσισε να τιμωρήσει την οικογένεια Γρηγοράκη. Οι Οθωμανοί, σχεδίασαν να επιτεθούν στο Σκουτάρι, που ήταν η πατρίδα των Γρηγοράκηδων και το δεύτερο πιο δημοφιλές καταφύγιο πειρατών, μετά το Οίτυλο. Ο Καπουδάν πασάς, γνώριζε πως αν καταλάβει το Σκουτάρι, θα μπορούσε να εξαλείψει και την πειρατεία. Έτσι, συγκέντρωσε μία ομάδα Τουρκαλβανών και δημιούργησε έναν μικρό στόλο προκειμένου να επιτεθεί.
Εισβολή
Οι Σκουταριώτες, δεν είχαν λάβει προειδοποίηση για την εισβολή τον Οθωμανών, έως ότου τους είδαν να πλησιάζουν στο λιμάνι. Τότε, οι άνδρες συγκέντρωσαν τα όπλα τους και κάτω από τις διαταγές του μπέη Θεόδωρου Γρηγοράκη, συγκεντρώθηκαν στην ακτή. Έτσι, όταν οι Οθωμανοί αποβιβάστηκαν, οι Μανιάτες τους επιτέθηκαν, με αποτέλεσμα οι Οθωμανοί να ηττηθούν και να επιστρέψουν στα πλοία τους. Κατά τη διάρκεια της μάχης, 115 Οθωμανοί σκοτώθηκαν και 30 Μανιάτες. Στον χώρο της μάχης, υπάρχει σήμερα μία αναμνηστική πλάκα για τη νίκη των Μανιατών.
Συνέπειες
Αυτή, ήταν η τελευταία εισβολή των Οθωμανών στη Μάνη. Το 1821, η Μάνη κήρυξε Επανάσταση και το 1826, ο Ιμπραήμ Πασάς, εισέβαλε στη Μάνη, αλλά αποκρούστηκε από τις δυνάμεις του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη κατά τη Μάχη της Βέργας.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Λίλιαν Άιχλερ Γουάτσον
Η Λίλιαν Άιχλερ Γουάτσον (Lillian Eichler Watson ; 1901/1902 - 25 Ιουνίου 1979) ήταν Αμερικανίδα διαφημίστρια, επιμελήτρια και συγγραφέας βιβλίων δεοντολογίας, που έγιναν best-seller. Το πρώτο Βιβλίο Δεοντολογίας, που κυκλοφόρησε το 1921 και χάρη στο οποίο δημιούργησε την διαφημιστική εκστρατεία Αυτή Παραγγέλνει Ξανά ... "Μια Σαλάτα Κοτόπουλου, Παρακαλώ", έγινε αμέσως best-seller και μετά ακολούθησαν αρκετές ενημερωμένες συνέχειες και πολλά άλλα βιβλία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1901 ή το 1902. Είχε έναν αδερφό, τον Άλφρεντ, που ήταν επτά χρόνια νεότερος. Το 1919 ξεκίνησε να εργάζεται στην διαφημιστική εταιρεία Ruthrauff & Ryan, που είχε έδρα στο Μανχάταν.
Heartless (τραγούδι του Κάνιε Γουέστ)
Το Heartless είναι τραγούδι του Αμερικανού καλλιτέχνη της χιπ χοπ, Κάνιε Γουέστ. Κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 2008 ως το δεύτερο σινγκλ για το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του, με τίτλο 808s & Heartbreak. Το τραγούδι σηματοδοτεί μια αναχώρηση του Γουέστ από το χώρο της ραπ, καθώς τα προηγούμενα τραγούδια του ανήκαν στο είδος της ραπ. Το τραγούδι έλαβε πολύ καλές κριτικές, με πολλούς να το αποκαλούν ως σημαντικό σημείο του άλμπουμ του. Ξεκίνησε στην τέταρτη θέση στο τσαρτ Billboard Hot 100 όπου έφτασε μέχρι τη δεύτερη θέση, και έφτασε στην πρώτη θέση στο τσαρτ Billboard Hot Rap Tracks και το τσαρτ Hot 100 Airplay των ΗΠΑ. Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού, το οποίο κάνει χρήση ροτοσκοπικής κίνησης, επαινέθηκε από τους κριτικούς, οι οποίοι επισήμαναν το καλλιτεχνικό στυλ και σημείωσαν την καινοτομία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του Κάνιε Γουέστ Κατηγορία:Τραγούδια του 2008 Κατηγορία:Singles του 2008 Κατηγορία:Singles του 2009
Ζεζκέντ
Το Ζεζκέντ (Жезкент) είναι χωριό στην Επαρχία Μποροντουλίχα της Περιφέρειας Ανατολικού Καζακστάν, στο ανατολικό Καζακστάν. Απέχει 40 χιλιόμετρα από το διοικητικό κέντρο της επαρχίας, την Μποροντουλίχα.
Εκμελεντίν Ισάνογλου
Ο Εκμελεντίν Ισάνογλου (1943 Κάιρο) ήταν γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης από το 2004 έως το 2014.
Ζεζκέντ
Σύμφωνα με την απογραφή του 1999, το χωριό είχε πληθυσμό 10.554 κατοίκων. Από αυτούς οι 5.485 ήταν άνδρες και οι 5.069 ήταν γυναίκες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, το χωριό είχε πληθυσμό 9.888 κατοίκων. Από αυτούς, οι 4.727 ήταν άνδρες και οι 5.161 ήταν γυναίκες.
Εκμελεντίν Ισάνογλου
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κάιρο το 1943. Αποφοίτησε από τη Σχολή Τεχνών και Επιστημών Άιν Σάμς Πανεπιστήμιο στην Αίγυπτο. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη Σχολή Τεχνών και Επιστημών του Πανεπιστημίου Άγκυρας το 1974. Το 1984 έγινε καθηγητής.
Ζεζκέντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Εκμελεντίν Ισάνογλου
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι παντρεμένος και έχει 3 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι διπλωμάτες
Κοινότητα Βλάτους
Η Κοινότητα Βλάτους είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε επίσημα για πρώτη φορά το 1929 με το ΦΕΚ 228Α - 12/07/1929 με την απόσπαση του οικισμού Βλάτος από την κοινότητα Έλους και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και και οικισμό Ρογδιά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 159 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Παντελή Βαιδάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Κυρά Παναγιά Καρπάθου
Η Κυρά Παναγιά είναι ακατοίκητος οικισμός της Καρπάθου ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και τα ανατολικά παράλιά του, σε απόσταση 15 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια). Είναι γνωστός για την ομώνυμη εκκλησία της Κυρά Παναγίας η οποία στέκεται σε έναν βράχο δίπλα στην θάλασσα, βορειοανατολικά από την παλιά πρωτεύουσα του νησιού το Απέρι. Η γύρω του χωριού περιοχή περιλαμβάνεται στον χαρακτηρισμένο βιότοπο Natura2000 με κωδικό GR4210002 "Κεντρική Κάρπαθος:Καλή Λίμνη - Λάστος - Κυρά Παναγιά και παράκτια ζώνη". Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Απερίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Απέρι, το Κατώδιο και τον Μυρτώνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Απερίου που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμο πληθυσμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Κοινότητα Περιβολίων Κισσάμου
Η Κοινότητα Περιβολίων Κισσάμου είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε το 1949 με την απόσπαση του οικισμού Περιβόλια από την κοινότητα Κουνενίου και τον ορισμό του ως έδρα της ομώνυνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η κοινότητα έχει 39 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Σταύρο Σπερελάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Μετζάγκο
Το Μετζάγκο (ιταλικά: Mezzago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Μιζίντο
Το Μιζίντο (ιταλικά: Misinto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών (Μπεράτι)
Η Εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών στο Μπεράτι (στα αλβανικά: Kisha e Shën Mëri Vllahernës) είναι βυζαντινή εκκλησία, που πήρε το όνομά της από την ομώνυμη εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη.
Χρονολογείται το 13ο αιώνα και πιστεύεται ότι χτίστηκε πάνω στα θεμέλια παλαιότερης εκκλησίας του 5ου αιώνα. Στο εσωτερικό της υπάρχουν αγιογραφίες από το 16ο αιώνα, οι περισσότερες από τις οποίες είναι έργα του Νίκολα Ονούφρι, γιού του αγιογράφου και πρωτοπρεσβύτερου Ονούφριου, του οποίου έργα συναντά κανείς στη Καστοριά, στη Βόρεια Μακεδονία και στην Αλβανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αλβανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μπεράτ
Μουτζό
Το Μουτζό (ιταλικά: Muggiò) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Ραούλ Ντίας Άρσε
Ο Ραούλ Ντίας Άρσε (Ισπανικά: Raúl Díaz Arce, γεννήθηκε 1 Φεβρουαρίου 1970) είναι Σαλβαδοριανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής του Ελ Σαλβαδόρ με 39 γκολ σε 68 εμφανίσεις.
Καριέρα
Από το 1996 ακολούθησε καριέρα στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ των Ηνωμένων Πολιτειών, αρχικά με τη Ντι Σι Γιουνάιτεντ. Αναδείχθηκε γρήγορα ως επικίνδυνος σκόρερ, σημειώνοντας 23 γκολ στην πρώτη του σεζόν, τερματίζοντας δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος. Συνέχισε να λάμπει στη δεύτερη σεζόν του, σημειώνοντας 15 γκολ και βοηθώντας το σύλλογο να κατακτήσει τον δεύτερο συνεχόμενο τίτλο του πρωταθλήματος. Οι διαφωνίες σχετικά με τον μισθό του τον οδήγησαν σε συχνές μεταγραφές στη συνέχεια και φθίνουσα πορεία. Φεύγοντας από το ΜΛΣ το 2003 ήταν δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών με 82 γκολ σε 150 αγώνες.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ντι Σι Γιουνάιτεντ
Ατομικές διακρίσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάρλεστον Μπάτερι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κολοράντο Ράπιντς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντι Σι Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
2,4-λουτιδίνη
Η 2,4-λουτιδίνη (αγγλικά 2,4-lutidine) είναι βασική ετεροκυκλική αρωματική (δηλαδή ετεροαρωματική) οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C7H9N. Η χημικά καθαρή 2,4-λουτιδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό που έχει δυσάρεστη οσμή, παρόμοια με της «μητρικής» πυριδίνης. Είναι μία από τις έξι (6) ισομερείς του διμεθυλοπυριδίνες, των οποίων οι δομές διαφέρουν ανάλογα με τη θέση που οι μεθυλομάδες (-CH3) τους επισυνάπτονται γύρω από το πυριδινικό τους δακτύλιο.
Παραγωγή
Η παραγωγή της 2,4-λουτιδίνης μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους, που προκύπτουν από τις γενικές μεθόδους παραγωγής πυριδινών.
Με συντριμερισμό ενώσεων με τριπλό δεσμό
Με μείγμα προπινίου (CH3C≡CH), αιθινίου (HC≡CH) και αιθανονιτριλίου (CH3CN), παρουσία διαλυτών ενώσεων του κοβαλτίου, όπως το κοβαλτιοκένιο [Co(C5H5)2], παράγεται μείγμα τριών (3) λουτιδινών. Συγκεκριμένα, συμπαράγονται 2,3-λουτιδίνη, 2,4-λουτιδίνη και 2,6-λουτιδίνη: σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:2,3-Lutidine.svg|χωρίς-πλαίσιο|50x50εσσύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:2,4-Lutidine.svg|χωρίς-πλαίσιο|51x51εσσύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:2,6-Lutidine.svg|χωρίς-πλαίσιο|70x70εσ
Με επίδραση εναμίνης σε β-δικαρβονυλική ένωση
Με επίδραση 2-προπεν-2-αμίνης [CH2=C(NH2)CH3] σε 3-οξοβουτανάλη (CH3COCH2CHO), που αντιδρά με τη μορφή της ταυτομερούς της 3-υδροξυβουτ-2-ενάλης [CH3C(ΟΗ)=CΗCHO], οδηγεί σε απευθείας παραγωγή 2,4-λουτιδίνης: σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:2,4-Lutidine.svg|χωρίς-πλαίσιο|51x51εσ
Με επίδραση 2-μεθυλ-1,3-οξαζολίου σε προπένιο και αφυδάτωση
Με επίδραση 2-μεθυλ-1,3-οξαζολίου σε προπένιο (CH3CH=CH2) παράγεται αρχικά μείγμα από 2,3-διμεθυλ-3-υδρο-2-πυριδινόλη και 2,4-διμεθυλ-3-υδρο-2-πυριδινόλη, που με αφυδάτωση δίνει τελικά μείγμα από 2,3-διμεθυλοπυριδίνη και 2,4-διμεθυλοπυριδίνη: χωρίς-πλαίσιο|60x60εσχωρίς-πλαίσιο|60x60εσχωρίς-πλαίσιο|61x61εσσύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:2,3-Lutidine.svg|χωρίς-πλαίσιο|50x50εσσύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:2,4-Lutidine.svg|χωρίς-πλαίσιο|51x51εσ
Χημικές ιδιότητες
Ωστόσο και πάλι, τα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια συνήθως προτιμούν να αντιδρούν με το περισσότερο ηλεκτραρνητικό και επομένως ισχυρότερο πυρινόφιλο άτομο αζώτου της 2,4-λουτιδίνης, σχηματίζοντας άλατα 2,4-λουτιδινωνίου. Ο σχηματισμός του 2,4-λουτιδινωνίου ενισχύει επιπλέον τη δραστικότητα της ένωσης έναντι πυρινόφιλων αντιδραστηρίων, που αντιδρά και πάλι με τη 2-μεθυλομάδα του.
Αναφορές
Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Πυριδίνες
Ιαήλ
Ιαήλ και Σισάρα
Η Δεββώρα, η οποία ήταν προφήτισσα, είπε στον Βαράκ ότι τον αντίπαλό του Σισάρα θα τον σκοτώσει χέρι γυναίκας. Καταδιωγμένος από τον Βαράκ, ο Σισάρα κατέφυγε τρέχοντας στη σκηνή της Ιαήλ, της γυναίκας του Χαβέρ του Κιναίου, ενός Ισραηλίτη που εκείνο τον καιρό είχε φιλικές σχέσεις με τον Ιαβίν, βασιλιά της Ασώρ. Η Ιαήλ έκρυψε το Σισάρα στη σκηνή της κάτω από ένα σκέπασμα. Ο Σισάρα αφού έφαγε και ξεδίψασε, αποκαμωμένος καθώς ήταν κοιμήθηκε βαθιά. Τότε η Ιαήλ πήρε έναν πάσσαλο από τη σκηνή κι ένα σφυρί, πλησίασε αθόρυβα κι έμπηξε το παλούκι στο μηνίγγι του, έτσι που καρφώθηκε στη γη και ο Σισάρα πέθανε. Τότε έφτασε και ο Βαράκ που καταδίωκε το Σισάρα. Η Ιαήλ τον καλοδέχτηκε και του έδειξε το Σισάρα που ήταν νεκρός μέσα στη σκηνή της (Κριταί 4,17-22. 5,24-27). Η πράξη της Ιαήλ μακαρίζεται στον ύμνο της Δεββώρας και του Βαράκ (Κριταί 5,24).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Λε Λοκλ
Το Λε Λοκλ (γαλλικά: Le Locle) είναι πόλη της Ελβετίας, στο Καντόνι του Νεσατέλ. Έχει 10.444 κατοίκους και είναι έδρα σημαντικών οίκων ωρολογοποιίας. Μαζί με τη γειτονική πόλη τη Λα Σω-ντε-Φον έχει καταχωρηθεί από το 2009 στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο ως μοναδικό αρχιτεκτονικό σύνολο, εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στην ωρολογοποιία.
Γεωγραφία
Το Λε Λοκλ βρίσκεται στην ελβετική πλευρά του ορεινού περάσματος Κολ-ντε-Ρος (Col des Roches) της οροσειράς του Ιούρα, στα σύνορα μεταξύ Γαλλίας και Ελβετίας, σε υψόμετρο 946 μέτρων. Σε μια κοιλάδα μεταξύ της Λα Σω-ντε-Φον και του Λε Λοκλ πηγάζει ο ποταμός Μπιέ (Bied). Κυλώντας νοτιοδυτικά, διασχίζει την πόλη Λε Λοκλ υπογείως. Στα νοτιοδυτικά του Λε Λοκλ, βγαίνει πάλι στην επιφάνεια και ρέει απευθείας προς το ορεινό πέρασμα Κολ-ντε-Ρος. Εκεί εισχωρεί στο καρστικό σύστημα του Ιούρα και μετά από μια υπόγεια διαδρομή 400 μέτρων, εμφανίζεται ξανά στην γαλλική πλευρά, όπου παίρνει το όνομα Rançonnière και χύνεται στη λίμνη Chaillexon και στον ποταμό Ντου.
Το Λε Λοκλ έχει έκταση 34,69 km². Από αυτά, 12,41 km² (53,6%) καλύπτονται από βοσκοτόπια, ενώ 6,91 km² (29,9%) είναι δασική έκταση. Τα υπόλοιπα 3,69 km² (15,9%) είναι αστική περιοχή. Από αυτήν, τα βιομηχανικά κτίρια αποτελούσαν το 1,4% της συνολικής έκτασης, οι κατοικίες το 7,7% και οι υποδομές μεταφορών το 4,7%, ενώ τα πάρκα, οι πράσινες ζώνες και οι αθλητικοί χώροι αποτελούν το 1,3%.
O δήμος περιλαμβάνει τις κοινότητες Brenets, Cerneux-Péquignot, La Brévine, La Chaux-du-Milieu, Ponts-de-Martel και Brot-Plamboz, με συνολικό πληθυσμό περίπου 15.000 κατοίκους. Είναι η τρίτη μικρότερη πόλη της Ελβετίας.
Ιστορία
Το 1926 ένας τελωνοφύλακας της περιοχής εντόπισε στην είσοδο του τούνελ του Κολ ντε Ρος κάποια αρχαιολογικά ευρήματα. Οι αρχαιολογικές έρευνες, που ακολούθησαν, εντόπισαν κατώτερα στρώματα του Αζιλαίου και Ταρδενισιανού πολιτισμού της Μεσολιθικής εποχής, με ελάχιστα ευρήματα, και ανώτερα στρώματα της Νεολιθικής εποχής με λίθινα και οστέινα εργαλεία και θραύσματα κεραμικών αγγείων.
Από την προϊστορία μέχρι τον Μεσαίωνα δεν υπάρχουν μαρτυρίες οικισμών στην περιοχή. Το Λε Λοκλ αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφό του 1151 μ.Χ. Το 1332 οι πηγές το αναφέρουν ως dou Locle. Ο Δήμος του Λε Λοκλ συστάθηκε τον 15ο αιώνα.
Νόβα Μιλανέζε
Η Νόβα Μιλανέζε (ιταλικά: Nova Milanese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Λε Λοκλ
Ιστορία
Η οικονομική ανάπτυξη της πόλης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ωρολογοποιία. Στην περιοχή υπήρχαν ήδη 800 ωρολογοποιοί το 1800. Το Le Locle ήταν η γενέτειρα αρκετών ταλαντούχων ωρολογοποιών όπως ο Abraham-Louis Perrelet, ο Jacques-Frédéric Houriet, ο Frédéric-Louis Favre-Bulle και ο David-Henri Grandjean. Τον 19ο αιώνα, τα πιο γνωστά προϊόντα της πόλης ήταν τα χρονόμετρα τσέπης και τα θαλάσσια χρονόμετρα. Με την επικράτηση της ωρολογοποιίας, το Λε Λοκλ μετατράπηκε σε βιομηχανική πόλη. Η κατ’ οίκον εργασία των παλαιών μαστόρων αντικαταστάθηκε από την εργασία στα εργαστήρια και αργότερα, κατά το τελευταίο τέταρτο του δέκατου ένατου αιώνα, άνοιξαν τα πρώτα εργοστάσια. Η οικονομική ευημερία του 19ου αιώνα αντικατοπτρίζεται στην αύξηση του πληθυσμό: το 1750 η πόλη είχε 3.211 κατοίκους, το 1850 είχε 8.514 και το 1900 είχε φτάσει τους 12.559 κατοίκους. Το Λε Λοκλ μαζί με τη γειτονική πόλη Λα Σω-ντε-Φον έχουν ανακηρυχθεί από την ΟΥΝΕΣΚΟ Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς λόγω της μοναδικότητάς τους ως πόλεις σχεδιασμένες πολεοδομικά και αρχιτεκτονικά για την ωρολογοποιία.
Νόβα Μιλανέζε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Λε Λοκλ
Ιστορία
μικρογραφία |αριστερά | Το εργοστάσιο της Tissot στο Λε Λοκλ Ονομαστοί οίκοι ωρολογοποιίας ξεκίνησαν από το Λε Λοκλ ή διατηρούν εκεί την έδρα τους. Το 1737 ο Abraham Favre, ιδρυτής του οίκου Favre-Leuba, εργαζόταν στο Λε Λοκλ ως ανεξάρτητος ωρολογοποιός. Ο οίκος Favre-Leuba είναι ο δεύτερος παλαιότερος οίκος ωρολογοποιίας στην Ελβετία. Ο οίκος Tissot ιδρύθηκε στο Λε Λοκλ το 1853. Μετά από σειρά εταιρικών συγχωνεύσεων ο οίκος ανήκει στον όμιλο Swatch, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος όμιλος εταιρειών ωρολογοποιίας στον κόσμο Ο οίκος Ulysse Nardin, που έγινε γνωστός για τα ναυτικά του χρονόμετρα, ιδρύθηκε στο Λε Λοκλ το 1846, όπου εξακολουθεί να διατηρεί την έδρα του. Στο Λε Λοκλ εξακολουθεί να έχει την έδρα του και ο οίκος Zenith, που ξεκίνησε από εδώ το 1865. Ο οίκος Zodiac ξεκίνησε στο Λε Λοκλ το 1882. Στο Château des Monts, μια βίλα που είχε χτιστεί στα τέλη του 18ου αιώνα, εγκαινιάστηκε στις 23 Μαΐου 1959 το Μουσείο Ωρολογοποιίας του Λε Λοκλ.
Οι υπόγειοι μύλοι του Κολ-ντε-Ρος
Το 1898 η τοποθεσία μετατράπηκε σε σφαγεία. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε κυρίως για υγειονομικό έλεγχο κατά την εισαγωγή βοοειδών από τη Γαλλία. Τα πτώματα των ζώων, που σφάζονται για υγειονομικούς λόγους, τα πετούσαν στη σπηλιά που λειτουργούσε ως χωματερή Γι’ αυτό και όταν ο χώρος έκλεισε το 1966 ήταν σοβαρά μολυσμένος. Η ανακαίνιση και ο καθαρισμός ξεκίνησαν το 1973. Χρειάστηκαν δεκαπέντε χρόνια για να αποκατασταθεί η τοποθεσία, ώστε να είναι επισκέψιμη. Στο χώρο επικρατεί σταθερή θερμοκρασία 7°C. Από το 2001 δημιουργήθηκε μια μόνιμη έκθεση που διηγείται την ιστορία των μοναδικών υπόγειων αυτών μύλων στην Ευρώπη.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελβετία
Ορνάγκο
Το Ορνάγκο (ιταλικά: Ornago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μπέρναρντ Χέρμαν
Ο Μπέρναρντ Χέρμαν (αγγλικά: Bernard Herrmann, 29 Ιουνίου 1911 – 24 Δεκεμβρίου 1975) ήταν Αμερικανός συνθέτης, περισσότερο γνωστός για τις μουσικές συνθέσεις του στον κινηματογράφο. Το 1941, κέρδισε και το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, για τη δουλειά του στο έργο The Devil and Daniel Webster.
Παρόλα αυτά, περισσότερο γνωστός είναι για τη συνεργασία του με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, με τον οποίον συνεργάστηκε σε αρκετές σπουδαίες ταινίες του, όπως στο Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά (1956), το Vertigo (1958), το Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (1959) και το Ψυχώ (1960). Έχει γράψει επίσης μουσική για τις ταινίας: Πολίτης Κέιν (1941), Ψυχές στην ομίχλη (1947), Δυο Γίγαντες Συγκρούονται (1962) και το Ο Ταξιτζής (1976).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Αμαλία της Έσσης-Ντάρμστατ
Η Αμαλία της Έσσης-Ντάρμστατ (Amalie von Hessen-Darmstadt, 20 Ιουνίου 1754 – 21 Ιουνίου 1832) ήταν κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Αμαλία γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1754 στο Πρένσλαου και ήταν το τέταρτο παιδί και η τρίτη κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ, και της Ερριέτας Καρολίνας του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.
Στις 15 Ιουλίου 1775 παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουδοβίκο, Διάδοχο Πρίγκιπα του Μπάντεν. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
Απεβίωσε στις 21 Ιουνίου 1832 στο Μπρούχσαλ σε ηλικία 78 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν
Ρενάτε
Το Ρενάτε (ιταλικά: Renate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Λάιλ Στέβικ
Λάιλ Στέβικ ( 31 Αυγούστου 1976 – 16 Σεπτεμβρίου 2001) ήταν το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε ένας Αμερικανός, ο οποίος το 2001, αυτοκτόνησε στην περιοχή Αμάντα Πάρκ, της Ουάσιγκτον, στην Ολυμπιακή Χερσόνησο. Αν και το σώμα του ανακαλύφθηκε γρήγορα και συλλέχθηκαν και καταγράφηκαν δακτυλικά αποτυπώματα, DNA και οδοντιατρικές πληροφορίες, δεν υπήρχαν αντιστοιχίες σε καμία βάση δεδομένων και η ταυτότητα του παρέμεινε άγνωστη μέχρι το 2018.
Στις 8 Μαΐου 2018, το Γραφείο του σερίφη της κομητείας Γκρέις Χάρμπορ ανακοίνωσε ότι ο «Στέβικ» αναγνωρίστηκε μετά από σχεδόν δεκαεπτά χρόνια, μέσω της γενετικής γενεαλογίας. Αρχικά βρήκαν μια ομάδα αντιστοιχίας μακρινών συγγενών στο Νέο Μεξικό. Τελικά όμως κατάφεραν να εντοπίσουν κοντινά μέλη της οικογένειας του, οι οποίοι δεν γνώριζαν για την αυτοκτονία του. Πίστευαν ότι είχε φτιάξει κάπου την ζωή του και δεν ήθελε να επικοινωνήσει μαζί τους. Λόγω αυτής της αντίληψης δεν είχαν υποβάλει δήλωση εξαφάνισης.
Συνθήκες
Ο άνδρας που αυτοπροσδιορίστηκε ως "Λαίλ Στέβικ", την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου του 2001 έφτασε με λεωφορείο στο μοτέλ Quinault Inn, στην περιοχή Αμάντα Παρκ της Ουάσιγκτον, και ζήτησε ένα δωμάτιο. Ο υπάλληλος που τον εξυπηρέτησε, ανέφερε στην αστυνομία ότι ο άγνωστος άντρας μπορεί να ήταν Καναδός καθώς μιλούσε με παρόμοια προφορά. Όταν συμπλήρωνε την φόρμα διαμονής, συμπλήρωσε το ψευδώνυμο του και ψεύτικη διεύθυνση κατοικίας, η οποία αργότερα διαπιστώθηκε ότι ανήκει σε ένα ξενοδοχείο της αλυσίδας Best Western στη πόλη Μερίντιαν του Αϊντάχο. Η αστυνομία εντόπισε αυτό το ξενοδοχείο, αλλά κανένα από τα μέλη του προσωπικού όταν είδαν τις φωτογραφίες του δεν αναγνώρισε τον νεκρό.
Έγινε γνωστό ότι, μια ώρα αφότου πήρε το κλειδί για το δωμάτιο του, ζήτησε να του αλλάξουν δωμάτιο καθώς δεν άντεχε τον εξωτερικό θόρυβο από τον δρόμο. Επιπλέον, πριν από την αυτοκτονία του, ο Λάιλ εθεάθη να περπατά πάνω - κάτω σε έναν αυτοκινητόδρομο δίπλα στο μοτέλ και να κάθεται στη βεράντα μπροστά από το δωμάτιο του. Κατόπιν ζήτησε καθαρές πετσέτες, αλλά αργότερα είπε ότι δεν χρειαζόταν να καθαρίσουν το δωμάτιο του. Την προηγούμενη μέρα όμως, άφησε την καμαριέρα του ξενοδοχείου να καθαρίσει το δωμάτιο του και κουβέντιασαν λίγο.
Ο άντρας μπορεί να εμπνεύστηκε το ψευδώνυμο του από το μυθιστόρημα You Must Remember This (Πρέπει να το θυμάσε αυτό) του 1987, γραμμένο από την συγγραφέα Τζόις Κάρολ Όουτς. Σύμφωνα με το βιβλίο, ένας χαρακτήρας με το ίδιο ονοματεπώνυμο, δηλαδή Λάιλ Στέβικ, κρεμάει ένα σχοινί από κάποια δοκάρια και σκέφτεται να αυτοκτονήσει. Το μυθιστόρημα περιλαμβάνει πολλές απόπειρες αυτοκτονίας.