cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατοικία ζευγαριού στην Ρίβα Σαν Βιτάλε, Ελβετία, Μάριο Μπόττα
Οι Θεωρητικές Προσεγγίσεις του αρχιτέκτονα
Η κατοικία Μπιάντσι είναι το χαρακτηριστικότερο από τα πρώτα έργα του Μάριο Μπόττα. Διερευνά τη σχέση μεταξύ της γεωμετρίας της αρχιτεκτονικής και της τοπογραφίας του χώρου, μεταξύ της μονολιθικής συμπαγούς τοιχοποιίας και των προσεκτικά διαμορφωμένων ανοιγμάτων που εισάγονται σ 'αυτά, μεταξύ φυσικής υφής και φωτός, μεταξύ κατασκευαστικών τεχνικών και αρχιτεκτονικής κουλτούρας.
Η αρχιτεκτονική γλώσσα του Μπόττα χαρακτηρίζεται από καθολικότητα, η οποία όμως αντλεί ουσία και τροφή από το «τοπικό» έδαφος. Η καθαρή Ευκλείδια γεωμετρία περιλαμβάνει την αίσθηση της παράδοσης χωρίς αισθητικά καμουφλάζ. Το παρελθόν αναφέρεται και επανεντάσσεται με κάποιους τρόπους, αλλά ποτέ δεν προκαλείται. Μέσω των μονοκατοικιών που σχεδίασε, ο Μπόττα εξερευνά τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης κατοικίας όπως το πάτωμα, ο τοίχος και η στέγη. Οι τοίχοι κέρδισαν το πάχος τους και τον ιδιωτικό τους χώρο σε ένα προστατευτικό κέλυφος, ενώ η ημιδιαφανής λεπτότητα του γυαλιού μεταφέρθηκε από την πρόσοψη στην οροφή. Η διαφάνεια αντικαταστάθηκε από την απόκρυψη, την ελαφρότητα από την αίσθηση της βαρύτητας. Το σπίτι είναι και πάλι ριζωμένο στο έδαφος - το βάρος του παραμένει εμφανώς στα θεμέλια - ενώ το φως πλημμυρίζει από τις διαφανείς στέγες.
"Αρχαιότητα του νέου"
Παρόλο που οι σχέσεις των όγκων ποικίλλουν ενίοτε σε κυβικά και κυλινδρικά σχέδια μονοκατοικιών, ο Μπόττα επιτακτικά και επιμελώς επιμένει στις συνθετικές αρχές μιας ενιαίας διαδικασίας σχεδιασμού που στηρίζεται σε βασικά αρχέτυπα.
Οι υλικότητες που χρησιμοποιεί ο Μπόττα είναι μια ιδιαίτερη χειρονομία. Εγκαταλείπει νωρίς την πέτρα των πρώιμων κτηρίων του, και κάνει το ασυνήθιστο βήμα να συνδυάσει με σύγχρονα οικοδομικά υλικά, "κοινά" υλικά όπως οι τσιμεντόλιθοι. Η πρόθεσή του φαίνεται να ήταν να δείξει ότι μπορεί να δημιουργηθεί νέα ομορφιά από τα απόβλητα της βιομηχανικής κοινωνίας. Ότι η ποιότητα της κατοικίας δεν καθορίζεται μόνο από τη φύση, αλλά είναι το αποτέλεσμα του ανθρώπινου σχεδιασμού. Εξ ου και ο οξύμωρος αφορισμός του πάνω στην "αρχαιότητα του νέου".
Επιρροές
Ο Μπόττα, κατά τις σπουδές του στη Σχολή Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, μαθήτευσε υπό τον καθηγητή του Κάρλο Σκάρπα, ενώ τη δεκαετία του '70 δούλεψε δίπλα στους μεγάλους αρχιτέκτονες, τον Λε Κορμπυζιέ και τον Λουις Κααν. Σκόπιμο είναι να αναζητήσουμε τη γενεαλογία και την κληρονομική επιρροή στο έργο του Μποττα. Ωστόσο, αυτό που μετρά είναι ότι, ανεξάρτητα από την εκπαίδευση που έλαβε, ήταν σε θέση να διατυπώσει τη δική του γλώσσα, τη δική του μοναδική και αναγνωρίσιμη αυτοβιογραφική σύνταξη και το αρχιτεκτονικό του λεξιλόγιο.
Κριτική στο έργο του Μάριο Μπόττα
Η κατοικία Μπιάντσι αποτελεί την πρώτη σε μια σειρά μονοκατοικιών που κατασκεύασε ο Μάριο Μπόττα στις κοιλάδες του Ticino. Μέσω αυτών, παράγει μια συνδεδεμένη σειρά παραλλαγών σε ένα θέμα που θα προσελκύσει την προσοχή διεθνών κριτικών. Ο Κέννεθ Φράμπτον (Kenneth Frampton) τον είδε ως παράδειγμα του «κριτικού τοπικισμού» (Critical Regionalism ) και ο Φραντζέσκο Νταλ Κο (Francesco Dal Co ) επεσήμανε «τη λογική της αρχιτεκτονικής μορφής σε σχέση με το φως, τον προσανατολισμό, το κλίμα και τα υλικά», ενώ ο Τζοβάννι Πότζι (Giovanni Pozzi ) βλέπει «πνευματική ταύτιση με το φυσικό του τοπίο». Παρόλο που διαφέρουν ως προς την προσέγγιση, η συναίνεση αυτών και άλλων απόψεων στην αρχιτεκτονική του Ticino του Μπόττα είναι ένα πρωταρχικό παράδειγμα πλήρης ένταξης στον χώρο.
Δίοπος
Στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό Δίοπος (Δπος) ονομάζεται ο κατώτατος βαθμοφόρος (OR-4), ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ο κατώτατος Υπαξιωματικός. Είναι ανώτερος του Υποδίοπου / Ναύτη και κατώτερος του Κελευστή. Στο Πολεμικό Ναυτικό οι Δίοποι διαστέλλονται ανάλογα με τον κλάδο τους.
Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Δεκανέας και στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ο Υποσμηνίας.
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Leading Seaman.
Ετυμολογία
Η λέξη Δίοπος προέρχεται από το ρήμα διέπω (καθορίζω, ρυθμίζω). Στην αρχαιότητα, ο Δίοπος μπορούσε να ήταν ο αρχηγός - κυβερνήτης - διοικητής πλοίου, αλλά και ο επιτηρητής / επιστάτης της εκφόρτωσής του πλοίου. Γενικά στην ελληνική γλώσσα δίοπος ονομάζεται εκείνος που διέπει, επιβλέπει ή επιστατεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί Κατηγορία:Ναυτική λαογραφία
Ροσκόμον
thumb|right|150px|Το κάστρο του Ροσκόμον. Το Ροσκόμον (αγγλ. Roscommon, ιρλ. Ros Comáin) είναι πόλη της Ιρλανδίας στην επαρχία του Κόνναχτ, έδρα της ομώνυμης κομητείας του Ροσκόμον. Η πόλη βρίσκεται 145 χιλιόμετρα δυτικά του Δουβλίνου και 75 χιλιόμετρα ανατολικά του Γκάλγουεϊ, ενώ έχει πληθυσμό περίπου 4.000 κατοίκων.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον Άγιο Κόμαν (St. Coman), ο οποίος ίδρυσε ένα μοναστήρι στην περιοχή, όπου το δάσος που περιέβαλε τη μονή ονομάστηκε στα ιρλανδικά Το δάσος του Κόμαν (Ros Comáin), απ' όπου και μεταφέρθηκε η ονομασία στην αγγλική γλώσσα. Το 1269, χτίστηκε το Κάστρο Ροσκόμον, που αποτέλεσε Αγγλο-νορμανδικό οχυρό.
Σύμφωνα με το μύθο, η ίδια περιοχή αποτέλεσε την αρχαία πρωτεύουσα του βασιλείου του Κόνναχτ, Κρούαν (Cruachan), όπου λέγεται ότι βρισκόταν η έδρα της βασίλισσας Μάεβ και του βασιλιά Έιλιλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας
Δισπηλιό Καστοριάς
Το Δισπηλιό είναι μεγάλος οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μακεδνών του Δήμου Καστοριάς. Βρίσκεται περίπου στο 4χλμ του δρόμου Καστοριάς – Άργους Ορεστικού. Στο Δισπηλιό ανακαλύφθηκε τυχαία το 1932 ο πρώτος λιμναίος οικισμός του 5.000 π.Χ. περίπου, που δείχνει ότι η Καστοριά είχε κατοικηθεί από τους Νεολιθικούς χρόνους.
Στον χώρο των ανασκαφών, που άρχισαν το 1992, δημιουργήθηκε το πρώτο Ελληνικό Οικομουσείο και διαμορφώθηκε μία αναπαράσταση του προϊστορικού Λιμναίου Οικισμού, με καλύβες, πάνω σε ξύλινες πλατφόρμες μέσα στη λίμνη, οι οποίες διαθέτουν σκεύη οικιακής χρήσης και εργαλεία της εποχής. Έχουν ανασκαφεί νεολιθικά ευρήματα, ανάμεσα στα οποία και η Πινακίδα του Δισπηλιού η οποία χρονολογήθηκε επακριβώς με τη μέθοδο του άνθρακα-14 στον «Δημόκριτο», στο 5260 π.Χ., δηλαδή στο τέλος της μέσης νεολιθικής περιόδου. Οι συστηματικές ανασκαφές (1992 και εξής) αποκαλύπτουν τα λείψανα ενός εκτεταμένου λιμναίου οικισμού της Μέσης και Νεότερης Νεολιθικής, από τους σημαντικότερους και παλαιότερους του είδους στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεολιθικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Καστοριάς
Μάριος Κάτσης
Ο Μάριος Κάτσης (Ιωάννινα, 6 Μαρτίου 1985) είναι Έλληνας πολιτικός με καταγωγή από τον Άγιο Βλάσιο Θεσπρωτίας.
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια Θεσπρωτίας. Τον Οκτώβριο του 2015 εξελέγη γραμματέας της Βουλής.
Στις εκλογές τις 7ης Ιουλίου 2019 επανεξελέγη βουλευτής. Στις 18 Ιουλίου 2019, εξελέγη κοσμήτορας της Βουλής των Ελλήνων με 280 ψήφους. Επίσης, την ίδια ημέρα ανέλαβε τομεάρχης Ψηφιακής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, θέση που διατήρησε και στον ανασχηματισμό της 9ης Σεπτεμβρίου του 2020, ως Τομεάρχης Ψηφιακής Διακυβέρνησης, όπως μετονομάστε το χαρτοφυλάκιο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Θεσπρωτίας
Άντον Κόροσετς
Ο Άντον Κόροσετς (Anton Korošec, 12 Μαΐου 1872 - 14 Δεκεμβρίου 1940) ήταν Σλοβενικής καταγωγής πολιτικός, μέλος του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος, καθολικός ιερέας και ένας ρήτορας.
Γεννήθηκε στην Μπισερίανε που τότε ανήκε στο Δουκάτο της Στυρίας της Αυστροουγγαρίας, και πήγε στο σχολείο στο Πτούι και στο Μάριμπορ. Σπούδασε θεολογία και χειροτονήθηκε ιερέας το 1895. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του με διδακτορικό στη θεολογία από το Πανεπιστήμιο του Γκρατς το 1905.
Ο Κόροσετς ήταν αντιπρόεδρος στην πρώτη κυβέρνηση του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων το 1918. Δεδομένου ότι ήταν ο ηγέτης του Λαϊκού κόμματος Σλοβενίας, αργότερα συνεργάστηκε με δύο δεξιές κυβερνήσεις. Παρά την ήττα του το 1920 το Λαϊκό κόμμα Σλοβενίας ήταν και πάλι πρώτο στη Σλοβενία το 1924 και ο Κόροσετς ήταν και πάλι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Το 1924 και το 1927 ήταν επίσης υπουργός εσωτερικών. Αντιτάχθηκε στη θέσπιση του Βιντοβντάν συντάγματος και αγωνίστηκε για μεγαλύτερη αυτονομία για τους Σλοβένους εντός του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, μέχρι που το Λαϊκό κόμμα Σλοβενίας ενώθηκε με το κόμμα "σερβικές ρίζες" για να σχηματίσουν μια συγκεντρωτική κυβέρνηση. Μετά την δολοφονία του Στιεπάν Ράντιτς το 1928, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ειρήνη μεταξύ των εθνοτικών ομάδων ο βασιλιάς κάλεσε τον Κόροσετς να σχηματίσει κυβέρνηση. Ήταν επίσης υπουργός το 1929.
Το 1930 ο Κόροσετς συνέταξε τη "σλοβενική Δήλωση" (Slovenska deklaracija) με την οποία ζήτησε μια νέα πολυεθνική ένωση των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων. Το 1933 εξορίστηκε στο νησί Χβαρ. Το σλοβενικό Λαϊκό κόμμα μποϊκοτάρει στη συνέχεια τις βουλευτικές εκλογές του 1935. Ο ίδιος ωστόσο ονομάστηκε υπουργός εσωτερικών το ίδιο έτος.
Προς το τέλος της ζωής του δήλωσε ανοιχτά και μίλησε ενάντια Τεκτονισμού, του κομμουνισμού και του Ιουδαϊσμού. Οργάνωσε επίσης την αντικομμουνιστική οργάνωση "Straža v viharju". Πέθανε στο Βελιγράδι τότε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, τώρα Δημοκρατίας της Σερβίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Σλοβένοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Γιουγκοσλαβίας
Darknet
Το darknet (ή σκοτεινό δίκτυο) είναι ένα δίκτυο επικάλυψης, που προσεγγίζεται μόνο με συγκεκριμένο λογισμικό, διαμορφώσεις, ή άδειες, χρησιμοποιώντας συχνά πρωτόκολλα και θύρες μη τυποποιημένων επικοινωνιών. Δύο χαρακτηριστικοί τύποι darknet είναι τα δίκτυα F2F (φίλος προς φίλο), (συνήθως χρησιμοποιούνται για την ανταλλαγή αρχείων με σύνδεση peer-to-peer) και δίκτυα ανωνυμίας όπως το Tor μέσω μιας σειράς ανώνυμων συνδέσεων.
Ο όρος για το κρυπτογραφημένο darknet είναι Clearnet  ή δίκτυο επιφανείας (ιστός επιφανείας), όταν αναφέρεται σε μηχανή αναζήτησης καταλογοποιημένου περιεχομένου ].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών Κατηγορία:Φράσεις επινοημένες στη δεκαετία του 1970 Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου Κατηγορία:Κοινή χρήση αρχείων Κατηγορία:Αρχιτεκτονική δικτύων
Πόρτο Γερμενό
Το Πόρτο Γερμενό (επίσημη ονομασία Αιγόσθενα) είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βιλίων του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Το Πόρτο Γερμενό είναι παραθαλάσσιο χωριό της βορειοδυτικής Αττικής, στις νότιες ακτές του Κόλπου Αλκυονίδων, στον κεντρικό μυχό του όρμου Αιγοσθένων. Βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του Κιθαιρώνα, στην έξοδο του μικρού ρέματος της Χούνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10μ. Απέχει 66 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας (μέσω Ελευσίνας και 81 χλμ. μέσω Αττικής Οδού). 180px|thumb|right|Ηλιοβασίλεμα στο Πόρτο Γερμενό
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 ως Γερμενός και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βυλλίων (Βιλλίων) του τέως νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1940 μετονομάστηκε σε Αιγόσθενα και το 1943 υπήχθη στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βιλλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας.
Νατάσα Καραμανλή
Ξεκίνησε το αγροτικό της στη Νεμέα, ωστόσο το ολοκλήρωσε στην Κόρινθο. Από τις αρχές του 2007 εργάζεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας ως ειδικευόμενη Γενικής Χειρουργικής.
Πόρτο Γερμενό
Γενικά στοιχεία
Το Πόρτο Γερμενό θεωρείται επίνειο των Βιλίων και είναι από τους σημαντικότερους παραθεριστικους οικισμούς της δυτικής Αττικής, με καλή τουριστική υποδομή. Ο οικισμός κινδύνευσε το 2009 από την καταστροφική πυρκαγιά της δυτικής Αττικής που έφτασε στα όρια του οικισμού. 180px|thumb|left|Ο Κορινθιακός από τον Άγιο Γεώργιο, Αρχαία Αιγόσθενα
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Νατάσα Καραμανλή
Οι σπουδές της κυρίας Καραμανλή και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες απέκτησε το διδακτορικό δίπλωμα στην ιατρική έχουν απασχολήσει πολλές φορές τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς έχει εκφραστεί η άποψη πως η απονομή του διπλώματος δεν έγινε με αξιοκρατικό τρόπο.
Το 1998 ίδρυσε μαζί με το Χρήστο Ζαχόπουλο τον πολιτιστικό σύλλογο «Ανέμη» που έχει το παιδί στο κέντρο του ενδιαφέροντός του, με πρώτη πρόεδρο την ίδια και αντιπρόεδρο το Ζαχόπουλο. Σήμερα παραμένει επίτιμη πρόεδρος του συλλόγου.
Η σχέση της με τον Κώστα Καραμανλή επισημοποιήθηκε στα τέλη του 1997. Ο γάμος τους έγινε τον Απρίλιο του 1998 στην Πρώτη Σερρών. Τον Ιούνιο του 2003 έγινε μητέρα των διδύμων, Αλέξανδρου και της Αλίκης. Είναι πρόεδρος του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου (ΑΟΣ).
Λατζόι Ηλείας
Το Λατζόι  ή Λαντζόι είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 13,42 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 81 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 343 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στην Τοπική Κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί Άγιος Γεώργιος Λατζοΐου, Αλμυρίκι και Γραμματικός. Ο συνολικός πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας συμπεριλαμβανομένων και των οικισμών της ανέρχεται σε 512 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Ονομασία
Εικάζεται ότι το τωρινό όνομα του οικισμού προέρχεται από την Λατινική λέξη "lanjo" που σημαίνει μισθοφόρος. Παλαιότερα ονομαζόταν Λαζαρίνα.
Ιστορία
Στην ευρύτερη περιοχή έγινε στις 10 Μαΐου του 1821 η ονομαζόμενη ως "Μάχη του Λαντζοΐου" στην οποία και σκοτώθηκε ο Ήλειος οπλαρχηγός Χαράλαμπος Βιλαέτης, η μνήμη του οποίου τιμάται κάθε χρόνο σε σχετική εκδήλωση της Κοινότητας.
Στην Τοπική Κοινότητα υπάρχουν πολλές αμπελοκαλλιέργειες. Αυτή της η δραστηριότητα βραβεύτηκε με σχετικό δίπλωμα (Χρυσό Βραβείο) που της απονεμήθηκε στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1931 για το προϊόν της Κορινθιακής σταφίδας.
Διοικητικές μεταβολές
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ωλεναίων. Τα χρονικά διαστήματα 1841-1869 και 1883-1912 αποτελεί την έδρα του τότε Δήμου Ωλένης. Με το Φ.Ε.Κ. 256 Α της 28/08/1912 προσαρτάται στην κοινότητα Λαντζοΐου. Με το Φ.Ε.Κ. 244 Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στον Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 όπου και εντάχθηκε στον Δήμο Πύργου (Φ.Ε.Κ. 87 Α - 07/06/2010) βάση της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Τοπική κοινωνία
Στην Τοπική Κοινότητα δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος "Άγιος Δημήτριος" καθώς και ο ποδοσφαιρικός σύλλογος "Ενιππέας Λατζοΐου" (ο οποίος έχει πάρει το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό εγγύς του οποίου βρίσκεται η Κοινότητα) που αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Παλαιότερα η Τοπική Κοινότητα διέθετε και Αστυνομικό Τμήμα.
Εκπαίδευση
Η Τοπική Κοινότητα διαθέτει μονο Νηπιαγωγείο.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Σημειώσεις
Η παλαιότερη ονομασία "Λαζαρίνα" χρήζει τεκμηρίωσης.
Πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΕΤΑΑ δεν προκύπτει ουδεμία σχέση με την Λαζαρίνη
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Φωνογράφος
thumb|right|200px|Φωνόγραφος του Έντισον Ο φωνογράφος, κοινώς γραμμόφωνο, (αγγλ. Phonograph) είναι μια από τις πρώιμες συσκευές για την εγγραφή και αναπαραγωγή ήχου. Κατασκευάστηκε από τον Αμερικανό Τόμας Άλβα Έντισον (Thomas A. Edison) (1847 – 1931) το 1877. Χρησιμοποιούσε μια βελόνα για να καταγράφει τον ήχο σε έναν κύλινδρο με αυλάκια, επικαλυμμένο με αλουμινόχαρτο, ο οποίος περιστρεφόταν με σταθερή ταχύτητα. Η ιδέα της εγγραφής ήχου με παρόμοιο τρόπο υπήρχε από τουλάχιστον μισό αιώνα πριν, αλλά ο Έντισον με την κατασκευή του της έδωσε σάρκα και οστά.
Αρχή λειτουργίας
Στο φωνογράφο, η βελόνα που κατέγραφε τον ήχο ήταν συνδεδεμένη με ένα είδος φωναγωγού με τρόπο ώστε να λαμβάνει μηχανικά της δονήσεις που προκαλούσε ο ήχος που περνούσε μέσα σ' αυτόν. Η βελόνα παλλόταν κάθετα προς την επιφάνεια του κυλίνδρου και διαμόρφωνε το αλουμινόχαρτο δημιουργώντας "κορφές και κοιλίες". Ο κύλινδρος περιστρεφόταν με το χέρι, με την βοήθεια μιας μανιβέλας, που ήταν προσαρμοσμένη στον άξονά του. Αργότερα ο Έντισον αντί για κυλίνδρους επικαλυμμένους με αλουμινόχαρτο άρχισε να χρησιμοποιεί κέρινους κυλίνδρους στις συσκευές του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την δυνατότητα διαγραφής μιας ηχογράφησης, αφαιρώντας την επιφάνεια του κέρινου κυλίνδρου με την χρήση αιχμηρής λεπίδας.
Ιστορία
Το έτος 1877 κατέθεσε αίτηση για απόκτηση τίτλου ευρεσιτεχνίας ο ήδη ευρύτερα γνωστός εφευρέτης Τόμας Άλβα Έντισον, με θέμα μία συσκευή, την οποία ονόμασε φωνόγραφο (phonograph) και ήταν ο πρόδρομος του μεταγενέστερου γραμμοφώνου. Η συσκευή αυτή λειτουργούσε με ένα ξύλινο κύλινδρο που περιστρεφόταν χειρονακτικά με μανιβέλα και ο οποίος ήταν καλυμμένος με ένα λεπτό φύλλο κασσιτέρου (Staniol). Μία μεταλλική βελόνα ήταν σταθερά συνδεμένη με μια μεμβράνη, η οποία πραγματοποιούσε ταλαντώσεις λόγω ηχητικών κυμάτων, με αποτέλεσμα η βελόνα να δημιουργεί βαθουλώματα στο φύλλο κασσιτέρου, άλλοτε μεγαλύτερα και άλλοτε μικρότερα, ανάλογα με την ένταση του ήχου. Ένας μηχανικός οδηγός μετακινούσε τη βελόνα αξονικά στον κύλινδρο, ώστε τελικά προέκυπτε ένα σπειροειδές αυλάκι. Όταν γύριζε ο κύλινδρος και πέρναγε η βελόνα πάνω από τη χαραγμένη επιφάνεια, προκαλούσαν τα βαθουλώματα ταλαντώσεις στη μεμβράνη, οι οποίες μετατρέπονταν σε ηχητικά κύματα.
Όπως περιγράφουν άρθρα εφημερίδων της εποχής, η απόδοση της συσκευής του Έντισον ήταν περίπου «άθλια», αλλά ο φωνόγραφος αυτός, τον οποίο ο εφευρέτης του ονόμαζε μηχανή, έκανε τεράστια εντύπωση. Όταν όμως δοκίμαζε ο κόσμος την ποιότητα ήχου, εξανεμιζόταν ο ενθουσιασμός και θεωρούσε τη συσκευή ένα ακριβό παιχνίδι. Η τοποθέτηση του φύλλου κασσιτέρου ήταν περίπλοκη και η αντοχή του σε πολλαπλή χρήση περιορισμένη.
Το έτος 1881 προσπάθησε ο εφευρέτης του τηλεφώνου Μπελ να βελτιώσει το φωνόγραφο του Έντισον. Για το σκοπό αυτό κάλυψε τον ξύλινο κύλινδρο με κερί, πάνω στο οποίο θα χαρασσόταν το αυλάκι του ήχου. Η προσπάθεια αυτή έδωσε καλύτερα αποτελέσματα, κυρίως όμως δεν επέτρεπε την ηχογράφηση άσχετων θορύβων, όπως η κατασκευή του Έντισον. Το 1886 δήλωσε για ευρεσιτεχνία μια όμοια κατασκευή με επίστρωση κεριού στο κύλινδρο ο Charles Sumner Tainter (Ταίιντερ, 1854-1940) και το ονόμασε γραφόφωνο (graphophone). Εναντίον του Ταίιντερ κινήθηκε δικαστικά ο Έντισον, θεωρώντας ότι επρόκειτο για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας.
Το 1888 αντικατέστησε ο ίδιος ο Έντισον το φύλλο κασσιτέρου με στρώμα σκληρού κεριού και τοποθέτησε στη συσκευή ένα μηχανικό κινητήρα με βαρύδι. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ένας μηχανικός κινητήρας με ελατήριο και μανιβέλα για κούρδισμα και στη συνέχεια, σε μερικά μοντέλα, ένας ηλεκτρικός κινητήρας, αν και οι ηλεκτρικοί κινητήρες ήταν εκείνη την εποχή και για αρκετές δεκαετίες ακόμα ογκώδεις και ακριβοί. Για την ενίσχυση του ήχου χρησιμοποίησε ο Έντισον το χαρακτηριστικό χωνί που βλέπουμε σε εικόνες και φωτογραφίες του φωνογράφου. Οι κύλινδροι του Έντισον περιείχαν μουσική ή ομιλία διάρκειας περίπου 2 λεπτών.
Η νέα αυτή κατασκευή του Έντισον είχε εμπορική επιτυχία, γιατί προσφερόταν για ιδιωτική καταγραφή της φωνής. Για τη μαζική παραγωγή κυλίνδρων με σύντομες μελωδίες της εποχής η εργασία ήταν όμως πολύ κοπιαστική, γιατί έπρεπε η ορχήστρα ή ο τραγουδιστής να επαναλαμβάνουν με μεγάλη ένταση την εκτέλεση του κομματιού μπροστά σε 7-8 φωνογράφους, οι οποίοι παρήγαγαν από ένα κύλινδρο. Μόλις το 1903 κατασκεύασε ο ίδιος ο Έντισον μια μηχανή, η οποία ήταν σε θέση να αντιγράφει έναν αρχικό κύλινδρο.
Το 1886 πρότεινε ο Emile Berliner (Εμίλ Μπερλίνερ, 1851-1929), Αμερικάνος από το Ανόβερο της Γερμανίας, να αντικατασταθεί ο κύλινδρος με «αυλάκι ήχου» του Έντισον, με μία επίπεδη πλάκα όπου, μετά από διάφορες βελτιώσεις, μία ελικοειδής διαδρομή σχημάτιζε ένα συνολικό αυλάκι σε όλη την επιφάνεια της πλάκας και η βελόνα έκανε ταλαντώσεις, εγκάρσια στην κίνηση. Ενώ δηλαδή η κεφαλή της συσκευής του Έντισον εκτελούσε κινήσεις πάνω-κάτω για να ανιχνεύσει τα βαθουλώματα της επιφάνειας, στη συσκευή του Μπερλίνερ έπαιζαν ρόλο τα τοιχώματα του αυλακιού και η βελόνα πραγματοποιούσε κινήσεις δεξιά-αριστερά. Έτσι, ξεπέρασε ο Μπερλίνερ και τον κίνδυνο να συρθεί ενώπιον δικαστηρίων για καταπάτηση ευρεσιτεχνιών του Έντισον. Ο Μπερλίνερ δήλωσε τη συσκευή του για ευρεσιτεχνία και την ονόμασε γραμμόφωνο (grammophone). Αυτή η μέθοδος είχε δοκιμαστεί ήδη από τον Έντισον και από τον Μπελ, αλλά δεν κρίθηκε αξιοποιήσιμη. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 συγχωνεύτηκαν από τις εταιρίες που τις εκμεταλλεύονταν οι ευρεσιτεχνίες του Έντισον και του Μπερλίνερ και έτσι προέκυψε η τεχνολογία των στερεοφωνικών δίσκων.
Η εξέλιξη του σήμερα
Ο δίσκος (πλάκα) του Μπερλίνερ, αρχικά με διάμετρο 12 cm που γύρναγε με 150 στροφές ανά λεπτό, πήρε σταδιακά τη μορφή που γνωρίζουμε μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα ως δίσκο βινυλίου. Το έτος 1901 κατασκευάστηκαν για πρώτη φορά δίσκοι με διάμετρο 10" (~25 cm). Μέχρι τότε, οι δίσκοι ήταν μονόπλευροι και από την άλλη πλευρά είχαν διαφημιστικές ετικέτες, περίπου όπως είναι σήμερα τα CD και DVD. To 1904 παρουσίασε η γερμανική εταιρία Odeon τον πρώτο δίσκο διπλής όψης με διαμέτρους 25 και 30 cm και διάρκεια μέχρι 5,5 λεπτά. Αν και τελικά επεβίωσε ακριβώς αυτή η μορφή ηχητικής αποθήκευσης και διατηρήθηκε μέχρι που άρχισε να αντικαθίσταται από τον οπτικό δίσκο (σύμπυκνος δίσκος, compact disk, CD), η ηχητική ποιότητα των δίσκων του Μπερλίνερ ήταν για μερικές δεκαετίες πολύ κατώτερη από αυτή των κυλίνδρων κεριού του Έντισον.
Με τη βελτίωση των ηλεκτρικών κινητήρων και την εισαγωγή του ηλεκτρονικού ενισχυτή, το γραμμόφωνο αντικαταστάθηκε σταδιακά από το ηλεκτρικό γραμμόφωνο που πήρε στην καθημερινή γλώσσα το όνομα pickup (=μαζεύω, συλλέγω, πικάπ). Εντωμεταξύ είχαν αξιοποιηθεί ο ηλεκτρονικός ενισχυτής λυχνιών και οι μικροί ηλεκτρικοί κινητήρες, με τους οποίος πήρε πλέον το γραμμόφωνο και ο ήχος του σημαντικά ανώτερη ποιότητα. Μερικές φορές χρησιμοποιείται και ο όρος ηλεκτρόφωνο, ο οποίος όμως χαρακτήριζε στις αρχές του 20ου αιώνα την τηλεφωνική μετάδοση ειδήσεων και γι' αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε ευρέως για τις ηλεκτρικές συσκευές αναπαραγωγής ήχου· ο όρος αυτός χρησιμοποιείται στην Ελλάδα για το μηχανισμό που είναι γνωστός και σαν τζουκ μποξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφευρέσεις Κατηγορία:Μουσική τεχνολογία Κατηγορία:Συσκευές αναπαραγωγής ήχου
Πίστομα
Το "Πίστομα" αφαιρετικό διήγημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη από τα Διηγήματα "Κορφιάτικες ιστορίες", εντάσσεται λογοτεχνικά στο είδος της «ρεαλιστικής αγροτικής» ηθογραφίας. Ιδιαίτερα πλούσιο σε δομικά στοιχεία, θα μπορούσε κάλλιστα να αναπτυχθεί πολύ περισσότερο ως προς την έκτασή του, αλλά είναι εμφανές ότι ο συγγραφέας προτίμησε αφενός την αφαίρεση, αφετέρου τη συμπύκνωση ιδεών σε πολύ λιτές εκφράσεις πλήρεις νοημάτων. Προκειμένου, λοιπόν, να αναζητήσει και να κατανοήσει ο αναγνώστης τα νατουραλιστικά χαρακτηριστικά του, χρειάζεται καταγράψει τα δομικά του στοιχεία.
Δομικά στοιχεία
Τα στοιχεία που δομούν το συγκεκριμένο διήγημα ― αφανή και εμφανή ― είναι οι χαρακτήρες του, το περιβάλλον, συγκεκριμένες αναφορές σε ήθη, η ματιά ή η στάση του συγγραφέα απέναντι στα γεγονότα που αφηγείται, οι ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές ή πιέσεις της εποχής στην οποία γράφτηκε, τα στοιχεία, εν τέλει, που συνθέτουν την προσωπικότητα του συγγραφέα.
Χαρακτήρες του έργου
Οι χαρακτήρες του έργου είναι τρεις. Ο Αντώνιος Βραχνός ή Κουκουλιώτης ειναι το κυριο προσωπο της ιστοριας, η γυναίκα του και το παιδί της, καρπός άνομης ερωτικής συνεύρεσης. Ο Κουκουλιώτης είναι το κέντρο βάρους στην πυκνή αφηγηματική τεχνική του Θεοτόκη. Περιγράφεται άλλοτε ως νιτσεϊκός χαρακτήρας ή απλά μια τραγική φυσιογνωμία που τη λούζει κρύος ίδρος και χλωμιάζει μπρος στο επερχόμενο συμβάν. Αν ένα διήγημα συμπυκνώνεται στον τίτλο του, τότε ο τίτλος αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον σε μια τέτοια αναζήτηση, καθώς η λέξη πίστομα, δηλαδή μπρούμυτα, είναι η κύρια ιδέα πίσω από την έννοια της τιμωρίας.
Το κεντρικό σημείο της αφήγησης
Ο Κουκουλιώτης δεν προβαίνει ο ίδιος στην πράξη. Επιβάλλει στη γυναίκα του να το κάνει και μάλιστα τοποθετώντας το παιδί μπρούμυτα. Τούτη η ταφική πρακτική έχει πανάρχαιες ρίζες και ως επί το πλείστον χαρακτηρίζεται ως πράξη τιμωρίας. Στη χριστιανική ταφική πρακτική το σώμα πρέπει να θάβεται με την όψη του προσώπου να ατενίζει τον ουρανό, προκειμένου να συμμετέχει εις ανάστασιν νεκρών. Από αυτή την άποψη ενδεχομένως ο Κουκουλιώτης δίκαια χαρακτηρίζεται ως νιτσεϊκός χαρακτήρας, αν και η ίδια η έννοια του υπερανθρώπου συνεπάγεται την ιδέα της τραγικότητας.
Ερμηνείες
Η προσπάθεια για ανάλυση των δομικών στοιχείων του διηγήματος οδηγεί σε διαφορετικά και βαθύτερα επίπεδα ερμηνείας, στα οποία εντοπίζεται η διάσταση ανάμεσα στο εθιμικό και το κανονικό δίκαιο. Το έθιμο της οικογενειακής τιμής απαιτεί να χαθεί ο παράνομος σπόρος, και από αυτή την άποψη ο Κουκουλιώτης δεν υπερβαίνει το εθιμικό δίκαιο, αλλά γίνεται θύμα του, ερχόμενος σε διάσταση με τον νόμο της πολιτείας, αλλάζοντας και την οπτική μας στο ρεαλιστικό πορτραίτο που χαράζει με ελληνιστική μαεστρία ο Κ. Θεοτόκης.
Εδώ, επίσης, βρίσκουν την έκφρασή τους οι αναζητήσεις των νατουραλιστών για την κτηνώδη φύση του ανθρώπου, που εκδηλώνεται πιθανώς κάτω από κάποιες συγκεκριμένες κοινωνικές ή βιολογικές πιέσεις. Στην προκειμένη περίπτωση οι πιέσεις είναι και κοινωνικές και βιολογικές. Η κοινωνική πίεση έρχεται από τα έθιμα που απαγορεύουν τις άνομες σχέσεις και η βιολογική πίεση από την φυσική και ψυχική άρνηση του ξένου καρπού. Αυτού του είδους οι βιολογικές επισημάνσεις από τις πρωτόγονες ήδη κοινωνίες διαμόρφωσαν ένα status άρνησης σε νόθους απόγονους μιας φυλετικής δομής που στηριζόταν στην εξ αίματος συγγένεια. Η ίδια βιολογική σχέση με αντίθετο προσανατολισμό, όμως, παρατηρείται στο δεύτερο πρόσωπο, τη μητέρα και σύζυγο του Κουκουλιώτη και στη σχέση της με το παιδί της. Δε ζητά την επιείκεια για τον εαυτό της αλλά για το παιδί, και τούτος είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο τολμά να αντικρούσει την οργή του συζύγου της.
Ο συγγραφέας περιγράφει, αλλά αποστασιοποιείται με τον τρόπο που αποστασιοποιούνται και παρατηρούν οι νατουραλιστές. Μένει βουβός μπρος στο δράμα που εκτυλίσσεται. Μόνον έμμεσα μπορεί να του αποσπάσει κανείς απόψεις για τα πρόσωπα της ιστορίας του. Μικρές λεπτομέρειες που κρύβουν οι ρομαντικές πινελιές στην κατά τα άλλα ρεαλιστική του αφήγηση. Ο ήλιος που χρυσώνει το πρόσωπο του παιδιού και το παιχνίδι του με τα χώματα στην ύστατη στιγμή είναι μια μεστή νοήματος απόδοση της παιδικής αθωότητας. Το πορτραίτο του Κουκουλιώτη, επίσης, αποδίδει φυσιογνωμικά ένα χαρακτήρα που κρύβει στα μάτια του την οργισμένη βιαιότητα τονισμένη με πράσινες λάμψεις στα μάτια του και τα σμιχτά χείλη της ανθρώπινης κακίας. Ως άνθρωπος ο Κ. Θεοτόκης –ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος σε κοινωνικά θέματα της εποχής του - έχει άποψη, ως συγγραφέας όμως παρατηρεί μεθοδολογικά το συμβάν να εκτυλίσσεται δίχως εμβόλιμες παρατηρήσεις. Αυτό είναι ίσως το μείζον νατουραλιστικό στοιχείο στο διήγημά του, όπως και η ανθρώπινη κτηνωδία, υποκινούμενη από κοι­νωνικά ή ατομικά πάθη.
Η Ελλάδα της εποχής του Κ. Θεοτόκη δεν είναι η βιομηχανική κοινωνία των χωρών της Δ. Ευρώπης αλλά είναι αστικοποιημένη στο βαθμό που η πόλη περιχαρακώνεται στα δικά της ήθη, αντιτιθέμενη συχνά στο ηθικό πλέγμα της αγροτικής κοινωνίας. Συνεπώς η ματιά του είναι ματιά ενός αστού και το περίγραμμα του έργου του εμφανώς επηρεάζεται από το αστικό ηθικό του υπόβαθρο, αν και η νατουραλιστική φύση του έργου τού απαγορεύει οποιουδήποτε είδους ηθική εμπλοκή.
Κινηματογραφικές μεταφορές
Το διήγημα έχει μεταφερθεί δύο φορές στον κινηματογράφο:
Ντενίς Γκλουσακόφ
Ο Ντενίς Μπορίσοβιτς Γκλουσακόφ (ρωσικά: Денис Борисович Глушаков) γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1987 και είναι Ρώσος επιθετικός μέσος, ο οποίος παίζει στην Λοκομοτίβ Μόσχας.
Διεθνής καριέρα
Τον Μάρτη του 2011 καλέστηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ρωσίας. Έκανε το ντεμπούτο του στις 29 Μαρτίου 2011 σε φιλικό απέναντι στην εθνική Κατάρ. Στις 11 Οκτωβρίου 2011 πέτυχε το πρώτο του τέρμα στον αγώνα για τα προκριματικά του Euro 2012 απέναντι στην εθνική Ανδόρρας. Στις 25 Μαϊου 2012, συμπεριλήφθη στην 23μελη σύνθεση της εθνικής Ρωσίας για την τελική φάση του Euro 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ ΣΚΑ Ροστόφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζβεζντά Ιρκούτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Ακραία σημεία της Ευρώπης
Ακολουθεί ο κατάλογος με τα ακραία σημεία της Ευρώπης:
Αισχρίων (φυσιοδίφης)
Ο Αισχρίων έγραψε έργα στα οποία πραγματευόταν γεωπονικά θέματα. Τον αναφέρει ο Ουάρρων. Σύμφωνα με όσα λέει ο Σχολιαστής του Ευριπίδη (Τρωάδες στ. 228), ο Αισχρίων είχε την άποψη ότι όποιος λουζόταν στα νερά του ποταμού Κράθη (Κράθις), το χρώμα των μαλλιών του γινόταν ξανθό.
Ακραία σημεία της Ευρώπης
Κέντρο στην προκειμένη περίπτωση θεωρείται μια περιοχή 53.56694°N, 29.39778°W κοντά στο Μπαμπρούισκ της Λευκορωσίας
Αισχρίων (φυσιοδίφης)
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωπόνοι
140 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γέιτς
Κατηγορία:Επώνυμα
Χαρίλαος Τσάντης
Ο '''Χαρίλαος Ευ. Τσάντης''' (Μονόδενδρο, Δωδώνης, 15.3.1909 - Πρέβεζα, 8.7.1997) ήταν Έλληνας μηχανολόγος και επιχειρηματίας. Διετέλεσε δήμαρχος Πρέβεζας τις περιόδους 1941-1945 και 1963-1967.
Βιογραφία
Ο Χαρίλαος Τσάντης γεννήθηκε την 15 Μαρτίου 1909 στο Μονόδενδρο του Δήμου Δωδώνης του Νομού Ιωαννίνων. Το 1911, ο πατέρας του Ευριπίδης Τσάντης, παιδίατρος, μετοίκησε με την οικογένειά του στην Πρέβεζα. Ο πατέρας του ίδρυσε, το 1926, το «Παγοποιείο - Ψυγεία Πρέβεζας», μία από τις πρώτες βιομηχανικές μονάδες της πόλης. Τα μηχανήματα της μονάδας παραγγέλθηκαν από τη Ζυρίχη της Ελβετίας και έφτασαν στο λιμάνι της Πρέβεζας, απ' όπου, με κατρακύλια, μεταφέρθηκαν στον χώρο του παγοποιείου, μια διαδικασία που κράτησε ένα μήνα περίπου. Το Παγοποιείο Τσάντη βρισκόταν στη συμβολή των σημερινών οδών Ασκληπιού και Χαρίλαου Τσάντη, στην περιοχή που παλαιότερα ονομαζόταν Πυροβολικό, αλλά αργότερα έγινε γνωστή ως Παγοποιείο. Ο Χαρίλαος Τσάντης σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στο Παρίσι. Πήρε το πτυχίο του στις 21 Μαΐου 1930 και επέστρεψε στην Πρέβεζα το 1932, όταν ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση ψυγείων και παγοποιείου, στην οποία δραστηριοποιούταν μέχρι και το 1994. Το περίφημο Παγοποιείο εξυπηρέτησε σε μεγάλο βαθμό την εμπορική κίνηση της Πρέβεζας, κυρίως όμως την αλιεία, πολλά εμπορικά καταστήματα και νοικοκυριά της πόλης.
Παντρεύτηκε την ανεψιά του εκδότη του Βήματος Δημήτρη Λαμπράκη, Μαργαρίτα, και απέκτησαν μαζί δύο αγόρια και μία κόρη.
Ο Χαρίλαος Τσάντης εκοσμείτο με το χάρισμα της καλοκαγαθίας. Ήταν πάντοτε αισιόδοξος, χαμογελαστός, ευπροσήγορος και προσιτός σε όλους. Η αρχοντική του καταγωγή, οι σπουδές του στη Γαλλία και η οικονομική του άνεση δεν τον έκαναν ποτέ υπερόπτη. Πλησίαζε αδιακρίτως όλους: πλούσιους και φτωχούς, γραμματισμένους και αγράμματους, αξιωματούχους και άσημους. Πιστός στις ελληνικές και χριστιανικές παραδόσεις, διετέλεσε για πολλά χρόνια εκκλησιαστικός επίτροπος στον ναό του αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου.
Πέθανε την 8 Ιουλίου 1997, σε ηλικία 88 ετών, και ετάφη την επομένη στο κοιμητήριο της Πρέβεζας.
Δήμαρχος Πρέβεζας
Στις 10 Απριλίου 1941, ήταν δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Πρέβεζας και με απόφαση του τότε Νομάρχη Πρέβεζας Ευσταθίου Διασάκου τοποθετήθηκε Δήμαρχος Πρέβεζας. Στη δημαρχία του αυτή, μέλη της Διοικούσας τον Δήμο Επιτροπής ήταν κατά διαφόρους περιόδους οι Παντελής Καβάγιας, Ορέστης Τσακαλώτος, Αλέξανδρος Κοκκότης, Ιωάννης Ζιάκας, Γεώργιος Δόνος, Νικόλαος Πρωτοπαππάς, Στυλιανός Παπαγεωργίου, Θωμάς Λαγός, Βασίλειος Σωτηρέλης, Ηλίας Κωστής, Βασίλειος Κουτρούμπας, Δημήτριος Κρόκος, Γεώργιος Γαρτζούνης, Βασίλειος Βασώνης, Σπυρίδων Κανέλλος, Λάζαρος Τσόλκας, Φώτιος Κασίμης, Σπυρίδων Καρούσος, Νικόλαος Πεπόνης, Χριστόφορος Τσαντούλας.
Με το κύρος που διέθετε παρενέβαινε στις κατοχικές αρχές και έσωζε συμπολίτες του από βέβαιο θάνατο. Όταν ο Γερμανός διοικητής της Πρέβεζας του ζήτησε να παραδώσει κατάλογο με ονόματα αντιστασιακών της πόλης, ο δήμαρχος αρνήθηκε. Για τον λόγω αυτόν συνελήφθη και αργότερα φυλακίστηκε, μαζί με άλλους Πρεβεζάνους. Ενώ ήταν δήμαρχος, με κίνδυνο της ζωής του, γύριζε κρυφά τα βράδια από σπίτι σε σπίτι Πρεβεζάνων που ήταν ύποπτοι σύλληψης και τους ειδοποιούσε να φύγουν μακριά από την πόλη, σώζοντας με αυτόν τον τρόπου πολλούς από τη σύλληψη και πιθανό θάνατο. Η περιπέτεια αυτή δεν πτόησε τον Χαρίλαο Τσάντη. Συνέχισε να βοηθά με κάθε τρόπο τους συμπατριώτες του και συνέχισε να το κάνει σε όλη του τη ζωή. Έσκυβε πάνω από κάθε πρόβλημα που απασχολούσε συμπολίτες του και το αντιμετώπιζε ως δικό του. Πάσχιζε πάντα να βρίσκει λύσεις και να διευκολύνει. Ήσυχα και απλά. Όπως ήταν ολόκληρη η ζωή του, «Καλή κ'αγαθή».
Στις δημοτικές εκλογές του 1963 ο συνδυασμός του Χαρίλαου Τσάντη  Αναγέννησις   έλαβε 2.648 από τα 4.967 έγκυρα ψηφοδέλτια και εξελέγη πάλι δήμαρχος. Παύθηκε από τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες μηχανολόγοι μηχανικοί
Πετροτριλίδα
Η Πετροτριλίδα είναι πτηνό της οικογενείας των Οιδηκνημιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Burhinus oedicnemus και περιλαμβάνει 6 υποείδη. Στον ελλαδικό χώρο απαντά κυρίως το ευρωπαϊκό υποείδος Burhinus oedicnemus oedicnemus (Linnaeus, 1758), αλλά κατά τη μετανάστευση, ιδιαίτερα στο νότο, υπάρχει συγχώνευση πληθυσμών με το Burhinus oedicnemus saharae (Reichenow, 1894).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του είδους oedicnemus είναι ελληνική: οιδίκνημος ΕΤΥΜ αρχ. < οίδι- (< οίδώ ≪πρήζομαι≫) + κνήμη, οπότε αρχική σημ. = «αυτός που έχει πρησμένες κνήμες» και, σχετίζεται με τα εξογκωμένα γόνατα του πτηνού.
Για την αγγλική ονομασία του επί μέρους επιθέματος curlew, επικρατούν δύο απόψεις. Σύμφωνα με την πρώτη άποψη, η λέξη έχει μεταμεσαιωνικές ρίζες (1300-1500) και προέρχεται από την αγγλογαλλική λέξη curleu, -ισοδύναμη με τη μεσαιωνική γαλλική corleu- που έχει ηχητική προέλευση και αντιστοιχεί στη χαρακτηριστική φωνή του πτηνού, που ακούγεται ιδιαίτερα τη νύχτα.
Σύμφωνα με τη δεύτερη άποψη, υπάρχει η ετυμολογία curlew<corliu = δρομέας<corre = τρέχω, με σαφή αναφορά στο γρήγορο βάδισμα, τρέξιμο του πτηνού. , οπότε η αγγλική ονομασία του είδους Stone-curlew (πρώτη αναφορά το 1667), αλλά και η ελληνική, παραπέμπουν στα ξηρά, πετρώδη ενδιαιτήματά του και, τη συνήθεια που έχει να κινείται γρήγορα μέσα σ’αυτά.
Συστηματική Ταξινομική
Η ταξινομική του είδους είναι αρκετά ξεκάθαρη, με μοναδική διαφωνία για το εάν το taxon Burhinus oedicnemus indicus, (Salvadori, 1865) πρέπει να αναβαθμιστεί σε είδος, όπως ήδη το αποδέχεται η ITIS. Παρά ταύτα, επειδή η κατάσταση δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί, το συγκεκριμένο taxon θα θεωρείται επί του παρόντος ως υποείδος.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|left|300px| Χάρτης εξάπλωσης του είδους Burhinus oedicnemus. Πράσινο: Όλο το έτος (επιδημητικό), Πορτοκαλί: Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Μπλέ: Περιοχές διαχείμασης Η πετροτριλίδα απαντά σε όλο τον Παλαιό Κόσμο, και στις τρεις μορφές μετακίνησης (επιδημητικό, αποδημητικό, διαβατικό), αλλά είναι πολύ περιορισμένο τοπικά στις περισσότερες περιοχές της επικρατείας του. Στην Ευρασία, τα δυτικά όρια της εξάπλωσής του, βρίσκονται στον Ατλαντικό (Κανάρια) και τα ανατολικά στην περιοχή της Ινδοκίνας, τα βόρεια στην κεντρική Αγγλία, τη Ρωσία και το Καζακστάν, ενώ τα νότια φθάνουν μέχρι τη Σρι Λάνκα.
Στην Αφρική, απαντά σε διάσπαρτες περιοχές από τον Ατλαντικό (Σενεγάλη, Μαυριτανία, μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα και νότια μέχρι την Κένυα.
Περιοχές αναπαραγωγής
Λίγες είναι οι περιοχές όπου ζει και αναπαράγεται καθ´όλη τη διάρκεια του έτους (επιδημητικό), τόσο στην Ευρασία, κυρίως στην Ιβηρική Χερσόνησο, στη Μέση Ανατολή και στην ινδική υποήπειρο, όσο και στην Αφρική, κυρίως σε παραμεσόγειες περιοχές του Μαρόκου και της Αλγερίας και, σε όλη σχεδόν την Αίγυπτο.
Ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, απαντά σε περισσότερες περιοχές, από τη δυτική Γαλλία και την Αγγλία, έως την Ουκρανία, τις νότιες περιοχές του Βόλγα, τον Εύξεινο Πόντο, τα Βαλκάνια και την Κύπρο, το Ιράκ, το Ιράν και το Πακιστάν, ενώ προς βορράν φθάνει μέχρι το Καζακστάν και τα σύνορα Μογγολίας και Κίνας, πάντοτε όμως περιορισμένο τοπικά ως είδος.
Στην Αφρική, υπάρχουν κάποιοι καλοκαιρινοί θύλακες αναπαραγωγής στο Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, και τη Λιβύη.
Περιοχές διαχείμασης
Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται νότια των περιοχών αναπαραγωγής, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος. Στην Ευρώπη λίγες είναι οι περιοχές αυτές, ενώ οι περισσότερες βρίσκονται στην Αραβική Χερσόνησο και στην Αφρική.
Μεταναστευτικές οδοί
Οι πληθυσμοί της πετροτριλίδας είναι τόσο επιδημητικοί όσο και μεταναστευτικοί, ανάλογα με το υποείδος. Για παράδειγμα, οι πληθυσμοί των Καναρίων Νήσων είναι μόνιμοι ή μετακινούνται σε μικρή απόσταση. Οι κεντροασιατικοί πληθυσμοί μεταναστεύουν νότια και νοτιοδυτικά προς την Αραβική Χερσόνησο και την ανατολική Αφρική, ιδίως στο νότιο Σουδάν, την Ερυθραία και τη Σομαλία. Η μεταναστευτική συμπεριφορά των ευρωπαϊκών πληθυσμών είναι ανομοιόμορφη. Σχεδόν όλοι οι πληθυσμοί της ηπειρωτικής Ευρώπης είναι αποδημητικοί, αλλά ορισμένοι έχουν την τάση να παραμένουν μόνιμα στα εδάφη αναπαραγωγής, όπως λ.χ. εκείνοι της Αγγλίας (ιδιαίτερα τα νεαρά πουλιά δεύτερης γενεάς). Οι περιοχές διαχείμασης των περισσοτέρων πληθυσμών της Ευρώπης βρίσκονται στη βόρεια περιοχή της Μεσογείου και στη νοτιο-δυτική Γαλλία, σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, τα πουλιά συνεχίζουν το ταξίδι τους και, μπορεί να φθάσουν μέχρι τη δυτικής Αφρική και το Σαχέλ.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Ισλανδία, τη Φινλανδία, το Λάος και τη Νιγηρία.
Από τα μέσα Ιουλίου, οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί αφήνουν τους τόπους αναπαραγωγής τους και συγκεντρώνονται σε μεταναστευτικές ομάδες. Η πρώτη έξοδος γίνεται προς περιοχές, όπου τα πουλιά αλλάζουν το πρώτο τους πτέρωμα και, στη συνέχεια (περίπου από τα μέσα Σεπτεμβρίου), αυτά τα σμήνη ξεκινάνε το πραγματικό ταξίδι τους. Η επιστροφή από τις περιοχές διαχείμασης προς την Ευρώπη, αρχίζει στα τέλη Ιανουαρίου, αλλά ολοκληρώνεται τη δεύτερη ή την τρίτη δεκαετία του Απριλίου.
Στην Ελλάδα, η πετροτριλίδα φωλιάζει κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, αλλά απαντά, σπανιότερα, και ως επιδημητικό ή διαχειμάζον πτηνό. Επομένως είναι ένα μερικώς μεταναστευτικό είδος για τη χώρα.
Βιότοπος
thumb|right|300px|Ενήλικη πετροτριλίδα στον οικότοπό της Η πετροτριλίδα συχνάζει σε ξηρές, βραχώδεις περιοχές με μόνο χαμηλή ή πολύ χαμηλή βλάστηση. Στην Ευρώπη, αυτές είναι κυρίως χέρσες εκτάσεις, παράκτιες αμμοθίνες, αμμώδη και πολύ αραιά δάση, ξηρά λιβάδια και όχθες ποταμών με άμμο ή χαλίκια. Δευτερευόντως, ολοένα και περισσότερο, ανευρίσκεται σε υποβαθμισμένα ενδιαιτήματα, όπως ζώνες στρατιωτικής εκπαίδευσης, χαλικόλακκους ή εγκαταλελειμμένες περιοχές εξόρυξης (λατομεία). Περιστασιακά, μπορεί να συχνάζει σε γεωργικές εκτάσεις.
Οι περιοχές αναπαραγωγής της βρίσκονται σε γυμνές ανοικτές εκτάσεις, ρεικότοπους με χαμηλή βλάστηση, αμμώδη εδάφη ή με βότσαλα. Πιο σπάνια, μπορεί να φωλιάσει ανάμεσα σε θάμνους, διάσπαρτα δένδρα ή ανοικτές δασικές εκτάσεις.
Στην Ελλάδα μπορεί να συχνάζει, επίσης, κοντά σε λιμνοθάλασσες, λίμνες και τενάγη, το δε χειμώνα και κοντά στη θάλασσα.
Μορφολογία
Η πετροτριλίδα είναι ένα εύκολα αναγνωρίσιμο πτηνό και, σε αυτό συμβάλλουν εκτός των άλλων, το μεγάλο κεφάλι με τα χαρακτηριστικά μάτια και οι εξογκώσεις στην άρθρωση της ταρσοκνήμης. Είναι πουλί με συμπαγές σώμα και μακριά πόδια, ενώ το πτέρωμά του έχει το χρώμα του εδάφους, με χαρακτηριστικές σκούρες μπεζ ραβδώσεις, ειδικά στο λαιμό και το στήθος. Η κάτω επιφάνεια είναι ανοικτόχρωμη και, μερικές φορές σχεδόν λευκή. Το κεφάλι είναι από τα πλέον διακριτά μέρη της πετροτριλίδας, μεγάλο και σχετικά αποστρογγυλευμένο, όπως και τα επίσης μεγάλα μάτια με εντυπωσιακή κίτρινη ίριδα που, έχουν χαρακτηριστεί ότι δίνουν την αίσθηση «βλέμματος ερπετού». Το κοντό, ισχυρό ράμφος, έχει χρώμα κίτρινο και καταλήγει σε μαύρη άκρη. thumb|left|300px|Το χαρακτηριστικό «βλέμμα ερπετού» της πετροτριλίδας Αξιοσημείωτοι είναι επίσης οι ισχυροί κιτρινωποί ταρσοί (ταρσομετατάρσιο) οι οποίοι, στην άρθρωσή τους με την ταρσοκνήμη φέρουν εμφανή εξογκώματα, από τα οποία προήλθε και η λόγια ονομασία του είδους.
Τα φύλα δεν διαφέρουν στο μέγεθος ή στο χρώμα του πτερώματος. Ακόμη και τα νεαρά πουλιά μοιάζουν με τους ενήλικες, όπως, δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ αναπαραγωγικού και μη-αναπαραγωγικού πτερώματος. Οι πτέρυγες, όταν είναι κλειστές, δείχνουν μία χαρακτηριστική λευκή ζώνη που, κατά την πτήση μοιάζει σαν να είναι διπλή και έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις μαυριδερές άκρες των πρωτευόντων ερετικών φτερών. Αυτή η ζώνη είναι λιγότερο έντονη στο θηλυκό.
Τροφή
Οι πετροτριλίδες είναι πουλιά που αναζητούν την τροφή τους κατά τη διάρκεια του λυκόφωτος ή των βραδυνών ωρών, αλλά δεν είναι ασυνήθιστο ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, να το κάνουν και κατά τη διάρκεια της ημέρας (βλ. Ηθολογία). Η λεία αναζητείται στην επιφάνεια του εδάφους, τόσο οπτικά όσο και ακουστικά. Το πουλί την ακολουθεί για κάποια απόσταση περπατώντας ή, εάν χρειαστεί, με μικρές πτήσεις, ενώ έχει παρατηρηθεί να αναποδογυρίζει μικρές πέτρες για να βρει τυχόν θηράματα.
Το διαιτολόγιο αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από ζωική τροφή και, μόνο κατά πολύ περιορισμένο ποσοστό, από σπόρους, φυτά και φυτικά τμήματα. Κυρίως συλλαμβάνονται έντομα όλων των ειδών, χερσαία μαλάκια, σκώληκες, αράχνες και ισόποδα. Μικρές σαύρες και φίδια ανήκουν επίσης στο φάσμα θηραμάτων, όπως και μικρά πουλιά και τα αβγά τους και, διάφορα μικρά θηλαστικά.
Ηθολογία
Οι πετροτριλίδες είναι πτηνά που δραστηριοποιούνται όταν το φώς είναι λιγοστό (λυκόφως ή λυκαυγές), αλλά και κατά τις νυχτερινές ώρες. Μόνο σε πολύ συννεφιασμένες ημέρες, κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής και σε παρατεταμένες περιόδους δραστηριότητας δραστηριοποιούνται και κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Η πτήση τους γίνεται με ισχυρά, ευθέα φτεροκοπήματα, χωρίς περιττούς ελιγμούς και, συνήθως κοντά στην επιφάνεια του εδάφους.
Σε περιπτώσεις αναγκαστικής εμπλοκής, η στάση του σώματος είναι όρθια με απλωμένες πτέρυγες και,με το κάτω μέρος τους να βλέπει προς τον αντίπαλο. Τις περισσότερες φορές η πετροτριλίδα συρίζει απειλητικά (hissing), με το ράμφος ελαφρά ανοικτό. Όταν ο αντίπαλος είναι ένα άτομο του ιδίου είδους, συνήθως κατά την αναπαραγωγική περίοδο, δεν αποκλείονται ελαφρές αψιμαχίες, που περιλαμβάνουν κτυπήματα με το ράμφος και σύντομες καταδιώξεις.
Αναπαραγωγή
thumb|left|300px|Ενήλικη πετροτριλίδα Η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινάει στις αρχές Απριλίου και φθάνει μέχρι τις αρχές Μαΐου. Η γέννα πραγματοποιείται εφάπαξ, αλλά έχουν παρατηρηθεί και δύο γέννες, σε κάποια φωλιάσματα. Κατά την περίοδο του ζευγαρώματος και, όταν μεγαλώνει τα μικρά της, η πετροτριλίδα γίνεται έντονα εδαφική -διεκδικεί το ζωτικό της χώρο-, αλλά πολλές φορές είναι ανεκτική σε άλλα ζευγάρια και, μάλιστα, έχουν παρατηρηθεί συνεργασίες στην επώαση των αβγών.
Η πετροτριλίδα είναι γενικά μοναγαμικό είδος και, έχει παρατηρηθεί ότι το ζευγάρωμα γίνεται σε πολλές περιπτώσεις, από τα εδάφη διαχείμασης, με το ζευγάρι να κάνει μαζί το μεταναστευτικό ταξίδι. Είναι ώριμη αναπαραγωγικά από το 1ο κιόλας έτος της ζωής της, αλλά συνήθως ζευγαρώνει από το 2ο χρόνο και μετά. Το αρσενικό εκτελεί «επιδείξεις» προς το θηλυκό, αναποδογυρίζοντας μικρές πέτρες, ενώ το ζευγάρι ανταλλάσσει ραμφίσματα.
Η γέννα αποτελείται από 2, σπανίως 3 αβγά, μέρα παρά μέρα, ενώ σε περίπτωση καταστροφής των αβγών μπορεί να εναποτεθεί ακόμη ένα (1).
Η επώαση ξεκινάει συνήθως από το 2ο αβγό, πραγματοποιείται και από τους δύο γονείς και, διαρκεί 25-27 ημέρες. Μετά την εκκόλαψη, και οι δύο γονείς φροντίζουν για την ανατροφή των νεοσσών. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι, εγκαταλείπουν δηλαδή τη φωλιά πολύ γρήγορα, αλλά τις πρώτες ώρες είναι εξαιρετικά ευάλωτοι και, σε περίπτωση κινδύνου ακολουθούν τους γονείς τους και μαθαίνουν να παραμένουν ακίνητοι με το κεφάλι παράλληλα προς το έδαφος, όπως κάνουν εκείνοι. Στις 36-42 ημέρες, περίπου, οι νεοσσοί μπορούν και πετάνε, ενώ ανεξαρτητοποιούνται πλήρως μετά τις 6 εβδομάδες.
Κατάσταση πληθυσμού
thumb|right|300px|Ενήλικο άτομο Από τα μέσα του 20ού αιώνα, οι κεντροευρωπαϊκοί πληθυσμοί της πετροτριλίδας, κατέρρευσαν στην κυριολεξία. Η εξέλιξη αυτή προήλθε κυρίως από την καταστροφή των κατάλληλων βιοτόπων αναπαραγωγής, τη διευθέτηση της ροής των ποταμών και την μετατροπή πρώην ακαλλιέργητων εκτάσεων σε καλλιέργειες ή οδικές αρτηρίες. Υπήρχαν, επίσης, οχλήσεις στις υπόλοιπες περιοχές αναπαραγωγής και, όλο και περισσότερο, μικρότερες ευκαιρίες επιβίωσης στις περιοχές διαχείμασης.
Σήμερα, στην κεντρική Ευρώπη, υπάρχουν υγιείς πληθυσμοί μόνο στην Ουγγαρία και στην Αλσατία μικροί μεν, αλλά σταθεροί. Στις Κάτω Χώρες και την Πολωνία θεωρείται εξαφανισμένο είδος, άκρως απειλούμενο στη Γερμανία και την Τσεχία. Στις δύο τελευταίες χώρες, ωστόσο, είναι πιθανό, να αρχίζουν να ανακάμπτουν κάποια άτομα αναπαραγωγής. Στην Αυστρία, ένας πολύ μικρός πληθυσμός από 15-20 αναπαραγόμενα ζευγάρια, φαίνεται να προσπαθεί να επιβιώσει.
Στη υπόλοιπη Ευρώπη τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα, με τους μεγαλύτερους και πιο σταθερούς πληθυσμούς να βρίσκονται στην Ισπανία και τη Γαλλία (περίπου 50.000 αναπαραγωγικά ζευγάρια). Δεν υπάρχουν ενδείξεις για μείωση στον παγκόσμιο πληθυσμό, ιδιαίτερα εκείνο στην κεντρική Ασία και τη νότια Ρωσία.
Η IUCN, έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC), παγκοσμίως, αλλά με τάση καθοδική.
Για την Ελλάδα τα στοιχεία είναι ελλιπή και, δεν είναι γνωστό εάν απειλείται άμεσα. Πάντως, τα ενδιαιτήματά της απειλούνται από τις συνεχόμενες αλλαγές στη χρήση τους (μετατροπή σε καλλιέργειες, σκουπιδότοπους), από τα μπαζώματα και την υπερβόσκηση.
Η βιολογία και η οικολογία της πετροτριλίδας, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ελάχιστα γνωστές. Είναι αναγκαία η απογραφή του πληθυσμού, κυρίως όσων ζευγαριών φωλιάζουν στην ενδοχώρα μακριά από υγροτόπους, καθώς και η λήψη μέτρων προστασίας για αποφυγή περαιτέρω υποβάθμισης των οικοτόπων της.
Ειδικά για την Ελλάδα το είδος κατατάσσεται στα Τρωτά (Vulnerable, VU)
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, ο Πετροτριλίδα απαντάται και με τις ονομασίες Πετροτουρλί, Τρουλής (Κύθηρα), Σιβλίουρας (Σύρος), Φωνακλάς, Τρουλουρία (Κύπρος).
Σημειώσεις
i. Συμπεριλαμβάνεται και το B. o. mayri
ii. Συμπεριλαμβάνονται και τα B. o. jordansi, B. o. astutus B. o. theresae
iii. Ακολουθείται η κατά Κανέλλη ονομασία
Πηγές
Κατηγορία:Οιδηκνηµίδες