cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μετοπρολόλη
Παρενέργειες
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες, ειδικά με υψηλότερες δόσεις, περιλαμβάνουν ζάλη, υπνηλία, κόπωση, διάρροια, ασυνήθιστα όνειρα, προβλήματα ύπνου, κατάθλιψη και προβλήματα όρασης. Οι β-αποκλειστές, συμπεριλαμβανομένης της μετοπρολόλης, μειώνουν τη ροή σάλιου μέσω της αναστολής της άμεσης συμπαθητικής νεύρωσης των σιελογόνων αδένων. Η μετοπρολόλη μπορεί επίσης να προκαλέσει αίσθημα ψύχους στα χέρια και στα πόδια. Λόγω του υψηλού βαθμού διείσδυσης στον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, οι λιπόφιλοι β-αποκλειστές όπως η προπρανολόλη και η μετοπρολόλη είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν διαταραχές του ύπνου, όπως αϋπνία, έντονα όνειρα και εφιάλτες από τους άλλους λιγότερο λιπόφιλους βήτα αναστολείς.
Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες που συνιστώνται να αναφέρονται αμέσως περιλαμβάνουν συμπτώματα βραδυκαρδίας (καρδιακός ρυθμός ανάπαυσης βραδύτερος από 60 παλμούς ανά λεπτό), επίμονα συμπτώματα ζάλης, λιποθυμία και ασυνήθιστη κόπωση, γαλάζιο αποχρωματισμό των δακτύλων και των ποδιών ή/και των χειλιών, μούδιασμα/μυρμήγκιασμα/πρήξιμο των χεριών ή των ποδιών, σεξουαλική δυσλειτουργία, στυτική δυσλειτουργία, απώλεια μαλλιών, αλλαγές στη νοητική/διάθεση, κατάθλιψη, δυσκολία στην αναπνοή, βήχας, δυσλιπιδαιμία και αυξημένη δίψα. Η κατανάλωση αλκοόλ κατά τη λήψη μετοπρολόλης μπορεί να προκαλέσει ήπια εξανθήματα στο σώμα και δεν συνιστάται.
Προφυλάξεις
Η μετοπρολόλη μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας σε ορισμένους ασθενείς, οι οποίοι μπορεί να παρουσιάσουν πόνο στο στήθος ή δυσφορία, διασταλμένες φλέβες του λαιμού, έντονη κόπωση, ακανόνιστη αναπνοή, ακανόνιστο καρδιακό παλμό, δύσπνοια, πρήξιμο του προσώπου, των δακτύλων, των ποδιών ή των κάτω ποδιών, αύξηση βάρους ή συριγμό.
Αυτό το φάρμακο μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στα επίπεδα σακχάρου στο αίμα ή να καλύψει σημάδια χαμηλού σακχάρου στο αίμα, όπως ταχυπαλμία. Μπορεί επίσης να προκαλέσει κάποια άτομα να είναι λιγότερο επιφυλακτικά από ό, τι συνήθως, καθιστώντας επικίνδυνο για αυτούς να οδηγούν ή να χρησιμοποιούν μηχανές.
Απαιτείται μεγαλύτερη φροντίδα με χρήση σε άτομα με ηπατικά προβλήματα ή άσθμα. Η διακοπή αυτού του φαρμάκου πρέπει να γίνει αργά για να μειωθεί ο κίνδυνος περαιτέρω προβλημάτων υγείας.
Εγκυμοσύνη και θηλασμός
Δεν έχει αποκλειστεί ο κίνδυνος για το έμβρυο, και ανήκει στην κατηγορία C εγκυμοσύνης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μετοπρολόλη ανήκει στην κατηγορία C στην Αυστραλία, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει υποψία ότι προκαλεί επιβλαβείς επιπτώσεις στο ανθρώπινο έμβρυο (αλλά χωρίς δυσμορφίες) Φαίνεται να είναι ασφαλές στο θηλασμό.
Υπερβολική δόση
Οι υπερβολικές δόσεις μετοπρολόλης μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή υπόταση, βραδυκαρδία, μεταβολική οξέωση, επιληπτικές κρίσεις και καρδιοαναπνευστική ανακοπή. Οι συγκεντρώσεις στο αίμα ή στο πλάσμα μπορούν να μετρηθούν για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση υπερβολικής δόσης ή δηλητηρίασης σε νοσοκομειακούς ασθενείς ή για να βοηθήσουν στην ιατροδικαστική έρευνα. Τα επίπεδα στο πλάσμα είναι συνήθως μικρότερα από 200 μg/l κατά τη διάρκεια της θεραπευτικής χορήγησης, αλλά μπορεί να κυμαίνονται από 1-20 g / l σε θύματα υπερδοσολογίας.
Φαρμακολογία
Η μετοπρολόλη μπλοκάρει τους β1 αδρενεργικούς υποδοχείς στα καρδιακά μυϊκά κύτταρα, μειώνοντας έτσι την κλίση της φάσης 4 στο δυναμικό του φλεβόκομβου (μείωση της πρόσληψης Na + ) και παρατείνοντας την επαναπόλωση της φάσης 3 (επιβράδυνση της απελευθέρωσης Κ + ). Καταστέλλει επίσης την επαγόμενη από τη νορεπινεφρίνη αύξηση στη διαρροή και αυθόρμητη απελευθέρωση ασβεστίου από το σαρκοπλασματικό δίκτυο, οι οποίες είναι τα κύρια αιτία κολπικής μαρμαρυγής.
Υποβάλλεται σε α-υδροξυλίωση και Ο-απομεθυλίωση ως υπόστρωμα των ηπατικών ενζύμων κυτοχρώματος CYP2D6.
Έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία ορισμένα θέματα με τη δραστική αυτή ουσία, δηλ. ότι μερικοί άνθρωποι (ιδίως στις ΗΠΑ) δεν αποκρίνονται καλά -εν γένει- στους β-αποκλειστές όπως την μετοπρολόλη.
Χημεία
Η δραστική ουσία μετοπρολόλη χρησιμοποιείται είτε ως ηλεκτρική μετοπρολόλη είτε ως τρυγική μετοπρολόλη (όπου 100 mg τρυγικής μετοπρολόλης αντιστοιχούν σε 95 mg ηλεκτρικού άλατος μετοπρολόλης). Το τρυγικό είναι ένα σκεύασμα άμεσης απελευθέρωσης και το ηλεκτρικό είναι ένα σκεύασμα παρατεταμένης αποδέσμευσης.
Η μετοπρολόλη περιέχει ένα στερεόκεντρο και αποτελείται από δύο εναντιομερή. Είναι ρακεμική, δηλαδή ένα μίγμα 1: 1 της (R) - και (S) -μορφής:
Ιστορία
Η μετοπρολόλη ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1969 από τους Μπενγκτ Άμπλαντ και Έναρ Κάρλσον.
Νομικό καθεστώς
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η μετοπρολόλη ταξινομείται ως φάρμακο που διατίθεται μόνο με ιατρική συνταγή στην κατηγορία β-αποκλειστές και ρυθμίζεται από τη Ρυθμιστική Υπηρεσία Φαρμάκων και Προϊόντων Υγείας (MHRA). Η MHRA είναι κυβερνητικός φορέας που ιδρύθηκε το 2003 και είναι υπεύθυνη για τη ρύθμιση φαρμάκων, ιατρικών συσκευών και εξοπλισμού που χρησιμοποιείται στην υγειονομική περίθαλψη. Η MHRA αναγνωρίζει ότι κανένα προϊόν δεν είναι εντελώς απαλλαγμένο από κινδύνους, αλλά λαμβάνει υπόψη την έρευνα και τα αποδεικτικά στοιχεία για να διασφαλίσει ότι τυχόν σχετικοί κίνδυνοι είναι ελάχιστοι.
Στον αθλητισμό
Για να ανιχνευθεί εάν έχουν χρησιμοποιηθεί βήτα αναστολείς, αναλύονται τα ανθρώπινα ούρα. Τα μη φορτισμένα φάρμακα ή/και οι μεταβολίτες των β-αναστολέων μπορούν να αναλυθούν με αέρια χρωματογραφία-φασματομετρία μάζας. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή είναι όλο και πιο δύσκολο να εντοπιστεί η παρουσία βήτα αποκλειστών που χρησιμοποιούνται για σκοπούς αθλητικού ντόπινγκ. Ένα μειονέκτημα της χρήσης GC-MS-SIM είναι ότι απαιτείται προηγούμενη γνώση της μοριακής δομής των στοχευόμενων φαρμάκων/μεταβολιτών. Οι σύγχρονες εποχές έχουν δείξει διαφορά στις δομές και ως εκ τούτου οι νέοι β-αποκλειστές δεν μπορούν να εντοπιστούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο καρδιαγγειακό σύστημα Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Αμίνες
Αμωρί ΣΤ΄ του Μονφόρ-Εβρέ
Ο Αμωρί ΣΤ΄, γαλλ. Amaury VI (απεβ. π. 1213) από τον Οίκο του Μονφόρ ήταν κόμης του Εβρέ (π.1190-1200) και ακολούθως κόμης του Γκλώστερ (1200-π.1213). Ήταν ο έκτος Αμωρί στον Οίκο του.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Αμωρί Γ΄ κόμη του Εβρέ και της Μαμπέλ του Οίκου της Νορμανδίας, πρωτότοκης κόρης του Γουλιέλμου 2ου κόμη του Γκλώστερ.
Ο πατέρας του απεβίωσε στην Γ΄ Σταυροφορία το 1187-93 και τον διαδέχθηκε στο Εβρέ και στην επιμέλεια του Γκραβενσόν. Το 1193-94 το Εβρέ κατελήφθη από τα Γαλλικά στρατεύματα για ένα σύντομο διάστημα. Ο Γουλιέλμος είχε μόνο τρεις κόρες, έτσι η Μαμπέλ διεκδίκησε το Εβρέ, χωρίς όμως να το λάβει. Το 1195 η Μάμπελ πλήρωσε αμοιβή για να έχει την επιτροπεία του γιου της και των εδαφών του. Το 1198 απεβίωσε η μητέρα του και ο Αμωρί Δ΄ κληρονόμησε ένα μέρος του Εβρέ και την αξίωσή της στην κομητεία. Το 1198 ήταν ακόμη μικρός. Κατά την ενηλικἰωση του Εβρέ μάλλον θα κυβερνήθηκε από αξιωματούχους του δούκα της Νορμανδίας, φεουδαλικά επικυρίαρχου του Αμωρί Δ΄. Οι αξιωματούχοι ανέλαβαν μόνο μετά την αποβίωση της Μαμπέλ. Το 1198 ο επίτροπος Ριχάρδος ντ' Αρζάνς αποφάνθηκε δικαστικά για την κομητεία, ότι τα έσοδά της να πηγαίνουν στο Νορμανδικό θησαυροφυλάκιο.
Αν και η Μαμπέλ ήταν η μεγαλύτερη κόρη, η κομητεία είχε καταληφθεί από τον Ιωάννη κόμη του Μορταίν, σύζυγο της Ισαβέλλας, τρίτης κόρης του Γουλιέλμου. Το 1199 ο Ιωάννης έγινε βασιλιάς της Αγγλίας. Τον ίδιο μήνα ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας εισέβαλε στο Εβρέ. Με τη συνθήκη του Γκουλέ (1200) ο Ιωάννης παραχώρησε το Εβρέ στον Φίλιππο Β΄ και ανάγκασε τον Αμωρί Δ΄ να παραιτηθεί από κόμης του Εβρέ. Ως ανταμοιβή, ο Αμωρί Δ΄ έλαβε την κληρονομία της μητέρας του, την κομητεία του Γκλώστερ, αν και ο Αμωρί Δ΄ ελάμβανε τον έλεγχο των εδαφών του σταδιακά μόνο. Το 1204 το μεγαλύτερο μέρος τους κατεχόταν ακόμη από τον Ιωάννη. Τα εδάφη του Γκλώστερ περιελάμβαναν και μερικά μικρά φέουδα στη Νορμανδία: Σαιν-Σκολάς, Εβρανσύ, Ταόν. Όμως όλα αυτά, μαζί και το Γκραβενσόν, χάθηκαν στον Φίλιππο Β΄ το 1204-05.
Το 1202 ένας νέος Αγγλο-Γαλλικός πόλεμος ξεκίνησε για τη Νορμανδία και αρχικά ο Αμωρί Δ΄ ακολούθησε τον πεθερό του στη μεριά του Ιωάννη. Το 1203, ίσως από απέχθεια για το ότι ο Ιωάννης φόνευσε τον Αρθούρο Α΄ δούκα της Βρετάνης, οι δύο τους εξεγέρθηκαν. Ο Αμωρί Δ΄ μάλλον θα ήλπιζε να ανακτήσει το Εβρέ από τον Φίλιππο Β΄. Όποιο και αν ήταν το κίνητρο, η εξέγερση τελείωσε σε λίγους μήνες και οι πρωταίτιοι υπέστησαν μερικές συνέπειες από τον Ιωάννη.
Η σύζυγός του Μελιζάνδη των Γκουρναί του έφερε ως προίκα το Σοτεβίλ-συρ-Μερ στη Νορμανδία και το Χώτον Ρήτζες στην Αγγλία. Εκτός από την κληρονομία του Γκλώστερ, ο Αμωρί Δ΄ έκανε δωρεές στο αββαείο του Μισανντάν, που επί μακρόν προστατευόταν από τους Γκουρναί και έκανε ένα δώρο σε κάποιον Ρίτσαρντ Τάλμποτ, συγγενή των Γκουρναί. Όταν απεβίωσε, άφησε στη Μελιζάνδη τις ενορίες τυύ Πέτερσφηλντ και Μάπλνταραμ ως κληρονομία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Μελιζάνδη, κόρη του Ούγου Γ΄ του Γκουρναί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Πλατεία Αγίας Σοφίας
thumb|Ο ιστορικός ανδριάντας του [[Χρυσόστομος Σμύρνης|Χρυσοστόμου Σμύρνης, έργο του Μικρασιάτη γλύπτη Θανάση Απάρτη (1960), στην πλατεία Αγίας Σοφίας.]] thumb|Άποψη της πλατείας. Στο κέντρο το Κόκκινο σπίτι στη διασταύρωση της οδού Αγίας Σοφίας και Ερμού Η Πλατεία Αγίας Σοφίας βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Πήρε το όνομά της από τον ομώνυμο παλαιοβυζαντινό ναό.
Βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Αγίας Σοφίας και Ερμού και συναντιέται με τις οδούς Μακένζι Κινγκ και Καθηγητού Αντωνίου Κεραμοπούλου.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Κτίριο Νεδέλκου (1924), Αρχιτέκτων [[Ξενοφών Παιονίδης|Ξενοφών Παιοονίδης, Πλατεία Αγ. Σοφίας, Θεσσαλονίκη]] Εκτός από τον Ι.Ν. Αγίας Σοφίας, ιδιαίτερης ομορφιάς είναι το λεγόμενο "Κόκκινο Σπίτι" ή Μέγαρο Λόγγου στα ΝΔ της Πλατείας. Στη ΒΑ πλευρά της πλατείας βρίσκεται το κτήριο της Φιλόπτωχου Αδελφότητας Ανδρών Θεσσαλονίκης (ΦΑΑΘ ), ενώ στην ΝΑ το κτήριο Νεδέλκου, έργο του αρχιτέκτονα Ξενοφώντα Παιονίδη, έτος κατασκευής 1924. Στην Πλατεία Αγίας Σοφίας βρίσκεται ο ιστορικός ανδριάντας του Χρυσοστόμου Σμύρνης, έργο του Μικρασιάτη γλύπτη Θανάση Απάρτη (1960).
Συνδέσεις
Στην πλατεία κατασκευάζεται ήδη ο σταθμός του μετρό "Αγίας Σοφίας".
Λεωφορειακές γραμμές του ΟΑΣΘ που διέρχονται από την πλατεία είναι η 15 (Σαράντα Εκκλησίες - Ιστορικό Κέντρο), η 16 (Ευαγγελίστρια - Ιστορικό Κέντρο), η 24 (Πλατεία Ελευθερίας - Χίλια Δέντρα) και η Πολιτιστική Διαδρομή 50.
Διωγμός των Χριστιανών της Συρίας (Εμφύλιος 2011)
Ο Διωγμός των Χριστιανών της Συρίας αναφέρεται σε γεγονότα βίας (απαγωγές, δολοφονίες, εκτοπίσεις κτλ) που συνέβησαν κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας που άρχισε το 2011 και σε περιοχές που βρέθηκαν υπό τον έλεγχο ακραίων ισλαμιστών, όπως το Χαλέπι.
Κατάσταση πριν τον εμφύλιο
Η μεγάλη πλειοψηφία των χριστιανών ανήκει σε Ανατολικές Εκκλησίες, εκ των οποίων μεγαλύτερη είναι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία με περίπου 500.000 μέλη. Υπάρχουν επίσης η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία με 110-160 χιλ. μέλη και η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία με περίπου 90 χιλιάδες. Κατά την εκτίμηση ορθόδοξου ιερωμένου της Συρίας που αναπλήρωνε τον απαχθέντα Σύρο επίσκοπο Ιωάννη Ιμπραχήμ, οι χριστιανοί που έφυγαν από τη Συρία κατά τον εμφύλιο ανέρχονται σε περίπου 600.000 άτομα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Χριστιανισμός στην Συρία
Παραπομπές
Κατηγορία:Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Συρία
Φαρμακοεπιδημιολογία
Η Φαρμακοεπιδημιολογία είναι ένας σύγχρονος επιμέρους κλάδος της Φαρμακολογίας, σύνθετος, με αντικείμενο έρευνας και μελέτης τη χρήση και τα αποτελέσματα των φαρμάκων σε πληθυσμούς ανθρώπων. Στη μελέτη αυτή συμμετέχουν ο κλάδος της Φαρμακοθεραπευτικής, της Επιδημιολογίας, εξ ου και η σύνθετη διεθνής ονομασία του καθώς επίσης ο κλάδος της Φαρμακοτεχνίας και κατ΄ αντικείμενο κλάδος της Στατιστικής.
Βασικότερη μελέτη του κλάδου αυτού είναι η εκτίμηση της πιθανότητας των ευεργετικών επιδράσεων ή των δυσμενών επιπτώσεων των ευρύτερα χορηγουμένων φαρμάκων σε πληθυσμούς, όπως επίσης και τις φαρμακευτικές αγωγές που θα πρέπει ν΄ ακολουθηθούν κατά περίπτωση σε επιδημιακές νόσους, ακολουθώντας εν προκειμένω διάφορες μεθόδους. Στη δράση αυτών ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν οι υγειονομικοί έλεγχοι που επεκτείνονται γενικότερα.
Οι μελέτες και οι προτάσεις του κλάδου αυτού υποβάλλονται στους κρατικούς εποπτικούς φορείς που είναι και οι καθ΄ ύλη αρμόδιοι στη λεγόμενη φαρμακοεπαγρύπνηση που ήδη ασκείται σ΄ όλα τα ανεπτυγμένα κράτη, δια της οποίας και παρακολουθείται η διακίνηση των φαρμάκων και ο αποκλεισμός εκείνων που παρουσιάζουν ευρείες ανεπιθύμητες παρενέργειες. Στην Ελλάδα αρμόδιοι φορείς είναι το Υπουργείο Υγείας και ο ΕΟΦ.
Τέλος σημειώνεται ότι ο κλάδος της Φαρμακοεπιδημιολογίας πρωτοεμφανίστηκε το 1960 στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα σε πρόγραμμα ελέγχου που επιχειρήθηκε από το Johns Hopkins Hospital και το Boston Collaborative πρόγραμμα επιτήρησης των ναρκωτικών. Οι εξειδικευμένοι στον κλάδο αυτό ονομάζονται "Φαρμακοεπιδημιολόγοι".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαρμακολογία Κατηγορία:Επιδημιολογία
Αλαμούτ (κάστρο)
Το κάστρο του Αλαμούτ (περσικά: الموت, μεταγραμματισμός: Alamūt) ήταν ορεινό φρούριο του Αλαμούτ, περιοχή της Ν. Κασπίας επαρχίας του Νταϊλάμ κοντά στο Ρουντμπάρ του Ιράν, περίπου 100 χλμ (60 μιλ.) από τη σημερινή Τεχεράνη. Το όνομά του σημαίνει η "Φωλιά του Αετού".
Αναφέρεται ότι χτίστηκε το 840 από τον Βαχσουντάν μπιν Μαρζουμπάν κυβερνήτη της δυναστείας των Ιουστανιδών. Σύμφωνα με την παράδοση ο κυβερνήτης ακολούθησε ένα αετό κατά τη διάρκεια του κυνηγιού, που τον οδήγησε στον βράχο.
Αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία της τοποθεσίας, εκείνος έκτισε οχυρό στην κορυφή του βράχου, που ονομάστηκε στη διάλεκτο Νταϊλαμί aluh amut, που σημαίνει "φωλιά του αετού". Η ίδια άποψη υπάρχει στο Σαρ Γκουζάστ-ι Σαγιντά (Sar Guzasht-i Sayyidna), ενώ ο Ιμπν Αθίρ (θ. 630/1234) αναφέρει μια διαφορετική παράδοση στο Καμίλ Φι'τ Ταρίκ, σύμφωνα με την οποία ο αετός δίδαξε και καθοδήγησε τον βασιλιά στην τοποθεσία, που ονομάστηκε ταλίμ αλ-ακάμπ (η διδασκαλία ή καθοδήγηση του αετού). Η απόδοση του ονόματος στη διάλεκτο Νταϊλαμί είναι αλούχ αμούτ (aluh amut). Η λέξη αλούχ σημαίνει "αετός" και το αμούτ  προέρχεται από το αμουκχάτ, που σημαίνει "διδασκαλία".
Στη λογοτεχνία
Το κάστρο αναφέρεται στα μυθιστορήματα Το εκκρεμές του Φουκώ και Μπαουντολίνο του Ουμπέρτο Έκο και Τα παιδιά του Γκράαλ του Πέτερ Μπέρλινγκ.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στο Ιράν
Σάρλοτ Χόρνετς
Οι Σάρλοτ Χόρνετς (αγγλικά: Charlotte Hornets) είναι επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με εδρα το Σάρλοτ των Ηνωμένων Πολιτειών. Αγωνίζονται στη Νοτιοανατολική Κατηγορία της Ανατολικής Περιφέρειας του National Basketball Association (NBA). Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες στο Spectrum Center στο κέντρο της πόλης Σάρλοτ.
Οι Μπόμπκατς ιδρύθηκαν το 2004 ως ομάδα επέκτασης, δύο περιόδους μετά την προηγούμενη ομάδα του ΝΒΑ στο Σάρλοτ, τους Σάρλοτ Χόρνετς, που μεταφέρθηκαν στην Νέα Ορλεάνη. Η ομάδα ανήκει στον πρώην παίκτη του NBA Μάικλ Τζόρνταν, ο οποίος την απέκτησε το 2010. Μέχρι το τέλος της περιόδου 2011-12, οι Μπόμπκατς έχουν ρεκόρ νικών-ηττών 229–411. Στα 10 χρόνια της ιστορίας τους έχουν προκριθεί για τα πλέι-οφ μόνο δύο φορές, τις περιόδους 2009–10 και 2013–14. Την περίοδο 2009–10 έκαναν προσωπικό-καλύτερο ρεκόρ νικών-ηττών 44-38. Η ομάδα μετονομάστηκε σε «Σάρλοτ Χόρνετς» την περίοδο 2014–15.
Ονομασίες
Ακολουθούν οι ονομασίες του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Γήπεδα
μικρογραφία|238px|Το γήπεδο Time Warner Cable Arena
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1988 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1988
Όλντριχ του Ολομόουτς
Ο Όλντριχ, τσεχ. Oldřich (1134 - 18 Οκτωβρίου 1177) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Χράντετς Κράλοβε (ανατολική Βοημία) το διάστημα 1152-53 και πρίγκιπας/δούκας τού Ολομόουτς (1173-77), ενός από τις τρεις περιοχές της Μοραβίας, που ήταν μέρος του δουκάτου της Βοημίας. Το όνομά του εκφέρεται και ως Ουντάριχ, Ούλριχ, Ολδέριχος.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Σομπιέσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Αδελαΐδας των Άρπαντ, κόρης τού Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας. Ήταν ο τρίτος με το όνομα αυτό στον Οίκο του. Αδέλφια του ήταν ο Σομπιέσλαφ Β΄, ο Βεντσέσλαος Β΄ δούκες της Βοημίας και η Μαρία.
Ο Όλντριχ ζήτησε από τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας να τον κάνει δούκα της Βοημίας, αντί τού εξαδελφου του Βλαδισλάου Β΄. Όμως ο Δανιήλ Α΄ επίσκοπος της Πράγας παρενέβη και όλες οι μερίδες συμφώνησαν να γίνει ο Βλαδίσλαος Β΄ δούκας της Βοημίας (αργότερα έγινε και βασιλιάς), ενώ ο Όλντριχ να λάβει το κάστρο Χράντετς (τώρα πόλη Χράντετς Κράλοβε) με τη γύρω περιοχή.
Η συμφωνία δεν κράτησε πολύ· ο Όλντριχ διέφυγε εξόριστος στην Πολωνία και από εκεί στην Αυλή τού βασιλιά της Γερμανίας. Εκεί έγινε από το 1162 πιστός υποστηρικτής του. Συμμετείχε σε αρκετές εκστρατείες τού Φρειδερίκου Α΄ στη Λομβαρδία.
Τζέφερσον Σίτι (Μιζούρι)
Το Τζέφερσον Σίτι (αγγλικά: Jefferson City) είναι η πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Μιζούρι και έδρα της κομητείας Κόουλ. Ένα μικρό τμήμα της πόλης εκτείνεται στην κομητεία Κάλλαγουεϊ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Τζέφερσον Σίτι έχει 43.079 κατοίκους, γεγονός που την κατατάσσει ως την 15η μεγαλύτερη πόλη στη πολιτεία. Είναι η κύρια πόλη στη μητροπολιτική περιοχή του Τζέφερσον, η οποία περιλαμβάνει τις κομητείες Κόολυ, Κάλλαγουεϊ, Μονιτώ και Οσάγκ, και η οποία έχει 149.807 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στις νότιες όχθες του ποταμού Μιζούρι στην κεντρική περιοχή της πολιτείας Μιζούρι, στο οροπέδιο Όζαρκ. Πήρε το όνομά της από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον.
Όλντριχ του Ολομόουτς
Βιογραφία
Το 1172 ο Βλαδίσλαος Β΄ παραιτήθηκε υπέρ τού γιου του Φρειδερίκου. Αυτή η ασυνήθιστη ενέργεια συνάντησε τη δυνατή αντίσταση των ευγενών. Ο βασιλιάς της Γερμανίας αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει · το επόμενο έτος τον εκτόπισε και πρόσφερε το θρόνο της Βοημίας στον Όλντριχ. Ο Όλντριχ -που ήθελε να διατηρηθεί η αρχή τού πρεσβύτερου, η οποία είχε καθιερωθεί στους Πρεμυσλίδες από τον 11ο αι.- αρνήθηκε την τιμή υπέρ τού μεγαλύτερου αδελφού του Σομπιέσλαφ Β΄. Αυτός τού έδειξε την ευγνωμοσύνη του, παραχωρώντας του το πιο σημαντικό μέρος της Μοραβίας, το Ολομόουτς ως πρόσοδο (appanage).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Καικιλία των Λουδοβικιδών, κόρη τού Λουδοβίκου Α΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας.
Τζέφερσον Σίτι (Μιζούρι)
Ιστορία
Η περιοχή που βρίσκεται το Τζέφερσον Σίτι επιλέχθηκε ειδικά για να γίνει η πολιτειακή πρωτεύουσα του Μιζούρι το 1821, ενώ νωρίτερα ήταν μια μικρή συνοριακή πόλη με ένα σαλούν, σε ένα μονοπάτι που ένωνε τις δυτικές με τις ανατολικές ΗΠΑ. Τα κριτήρια επιλογής ήταν η πόλη να βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Μιζούρι και να βρίσκεται εντός ακτίνας 40 μιλίων (περίπου 65 χιλιομέτρων) από το στόμιο του ποταμού Οσάγκ, καθώς θεωρήθηκε ότι αυτά τα δύο ποτάμια αποτελούσαν σημαντικές εμπορικές οδούς. Η πόλη σχεδιάστηκε από τους Ντάνιελ Μόργκαν Μπουν και τον Ελίας Μπάνκροφτ. Η πόλη έγινε επίσημα πρωτεύουσα του Μιζούρι το 1826, όταν ολοκληρώθηκε το πρώτο κτίριο του καπιτωλίου. Τότε στη πόλη ζούσαν 31 οικογένειες και είχε ένα ξενοδοχείο, ένα κατάστημα και μερικά άλλα κτίρια. Για να ισχυροποιηθεί η θέση του Τζέφερσον ως πρωτεύουσα το 1836 κατασκευάστηκε στη πόλη μια φυλακή. Το 1963-64, το περιοδικό Times ονόμασε τη φυλακή «τα πιο αιματηρά 47 έικρ στην Αμερική», λόγω του μεγάλου αριθμού επιθέσεων. Το πρώτο καπιτώλιο κάηκε το 1837 και ένα άλλο κατασκευάστηκε το 1842, το οποίο κάηκε από κεραυνό το 1911 και αντικαταστάθηκε το 1917 από το σημερινό καπιτώλιο. Η πόλη ενσωματώθηκε το 1839 και το 1842 είχε 1.174 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων Γερμανών μεταναστών και 262 σκλάβων. Το 1856, η πόλη ενώθηκε σιδηροδρομικώς με το Σαιντ Λούις. Η ένωση είχε προγραμματιστεί για το προηγούμενο έτος, όμως την ημέρα εγκαινίων, μέρος της γέφυρας πάνω από το Μιζούρι κατέρρευσε με αποτέλεσμα 28 άτομα να χάσουν τη ζωή τους. Το 1864, κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου, η πόλη καταλήφθηκε από δυνάμεις της Ένωσης (βόρειοι). Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα η οικονομία της πόλης βασίστηκε στην πολιτειακή κυβέρνηση και γι' αυτό το λόγο δεν επηρεάστηκε σημαντικά από την Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ξεχασμένης
Παραπομπές
Ξεχασμενη Ξεχασμένη Ξεχασμένη
Τζέφερσον Σίτι (Μιζούρι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μιζούρι
Όλντριχ του Ολομόουτς
Οικογένεια
Έπειτα ο Όλντριχ έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία των Βέττιν, κόρη τού Όθωνα Β΄ μαργράβου τού Μάισσεν.
Πηγές
Ολντριχ του Ολομοουτς
Άρτον και θεάματα
Η ιστορική φράση, αλλά και σημερινή διεθνής έκφραση «άρτον και θεάματα» ανάγεται στη ρωμαϊκή περίοδο και προέρχεται από τη λατινική φράση panem et circenses.
Κατά τον Γιουβενάλη, διάσημο Ρωμαίο σατυρικό ποιητή, ο αυτοκράτορας προσέφερε στο λαό σιτάρι (ψωμί) και θεάματα στο αμφιθέατρο (στην πρώιμη βυζαντινή περίοδο, στον ιππόδρομο) με σκοπό να τους αποσπά από τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας.
Σήμερα χρησιμοποιείται αυτή η έκφραση σε περιπτώσεις πολιτικής εξαθλίωσης ενός λαού, που αρκείται μόνο σε εφήμερες απολαύσεις - διασκεδάσεις, τις οποίες βεβαίως παρέχουν οι πολιτικοί προς αποτροπή της προσοχής των πολιτών (της κοινής γνώμης) από την κακή κατάσταση των πραγμάτων της Πολιτείας ή προς αντιμετώπιση σημαντικών προβλημάτων με επικείμενη λύση διάφορη από τη θέληση των πολιτών.
Δημοσιογραφικά η φράση αυτή έχει σήμερα ευρύτατη διάδοση διεθνώς. Ισπανοί εκπρόσωποι της διανόησης κατά το 19ο και 20ό αιώνα προέβαλαν το αντίστοιχο "άρτον και ταυρομαχίες" (ισπ. pan y toros ).
Παραπομπές
Αρτον Αρτον
Μερβ
Η Μερβ (Περσικά: مرو, Μαρβ), παλαιότερα (την εποχή των Αχαιμενιδών) σατραπεία (κέντρο διοίκησης) της Μαργιανής, αργότερα γνωστή ως Αλεξάνδρεια αλλά και ως Αντιόχεια της Μαργιανής, ήταν η κύρια πόλη-όαση στην Κεντρική Ασία, πάνω στον ιστορικό δρόμο του μεταξιού. Σήμερα η πόλη ανήκει στο Τουρκμενιστάν. Υπήρχαν διάφορες πόλεις στην ευρύτερη περιοχή της Μερβ, που είχε μεγάλη στρατηγική σημασία και ήταν αξιοσημείωτη για την εναλλαγή των πολιτισμών. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η Μερβ ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου τον 12ο αιώνα. Από το 1999 η αρχαία πόλη Μερβ ανήκει στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
μικρογραφία|350x350px|Πόλεις που ιδρύθηκαν από τον [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Μέγα Αλέξανδρο]] Κτίστηκε πρώτα από τον Μέγα Αλέξανδρο ως Αλεξάνδρεια. Επειδή η θέση της ελληνικής αποικίας ήταν άκρως ευάλωτη οι σκυθικές ορδές την κατέστρεψαν. Έτσι λίγα χρόνια αργότερα (ίσως το 312 π.Χ.), ο Σέλευκος την ξαναέκτισε δίνοντάς της πρώτα το όνομα Συριανή (δηλαδή Συριακή) και κατόπιν το όνομα Σελεύκεια. Μετά την εκ νέου καταστροφή που υπέστη από τους βαρβάρους, ανοικοδομήθηκε από τον Αντίοχο Α', μετονομάστηκε σε Αντιόχεια και κατέστη πρωτεύουσα της σελευκιδικής σατραπείας της Μαργιανής (ονομ. εκ του ποταμού Μάργου - αραβικά Μαργκού, ο κατά Αρριανό Έπαρδος, σημ. Μουργκάμπ). Οι Έλληνες άποικοι που είχαν διασκορπιστεί ξανακατοίκησαν την ανοικοδομημένη πόλη. Ο Αντίοχος επεξέτεινε και μεγέθυνε την ελληνική πόλη και τα σωζόμενα τείχη που έκτισε έφταναν σε ύψος τα 50-70 μ. στην τοποθεσία Γκιαούρ Καλά (=το φρούριο των Ελλήνων στα τουρκικά). Εκεί κοντά βρέθηκε και μια τεράστια άμπελος φυτεμένη (από Έλληνες αποίκους), με διάμετρο 0,85 μ.
Αργότερα επί Αντίοχου Β' (255 π.Χ.), την κατέλαβε ο Διόδοτος Α' (ιδρυτής του ελληνικού κράτους της Βακτριανής). Την περίοδο 210-189 π.Χ. περιήλθε για λίγο στη σελευκιδική αυτοκρατορία του Αντιόχου Γ΄ για να ξαναπεράσει στον ελληνοβακτρικό έλεγχο (189-141 π.Χ.). Ύστερα την κατέλαβε ο Φραάτης (βασιλεύς των Πάρθων) και κατόπιν οι Άραβες Χαλίφες το (646), που τη μετονόμασαν σε "Μάρβσαχ-ι-Γκαν" αποδίδοντάς της μεγάλη λαμπρότητα.
Αργότερα την κατέλαβαν διαδοχικά οι Σελτζούκοι Τούρκοι (που τη μετονόμασαν από Μαρβ σε "Μερβ"), οι Μογγόλοι, Ουζμπέκοι, Τουρκμάνοι και το 1883 οι Ρώσοι. Στις 22 Αυγούστου 1918 καταλήφθηκε από τις μπολσεβικικές δυνάμεις. Σήμερα η Μερβ ανήκει στο Τουρκμενιστάν. Στην περιοχή παράγονται άφθονα δημητριακά, βαμβάκι και φρούτα, ενώ έχει ακμάζουσα κτηνοτροφία.
Κατά τις αραβικές παραδόσεις αποτελεί λίκνο των Αρίων φυλών. Οι σημερινοί κάτοικοί της, 350.000 Τουρκμάνοι, ανήκουν στη φυλή των Τέκων, ονομαστών ιπποτρόφων, επιδέξιων τεχνιτών αργυρών ειδών και παλιά καλών οπλοποιών. Οι τάπητες που κατασκευάζουν θεωρούνται ανώτεροι των περσικών.
Κατά το 5ο αιώνα μ.Χ., στη Μερβ (τότε Αντιόχεια) υπήρχε η αρχιεπισκοπική έδρα των Νεστοριανών χριστιανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστικές αποικίες Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κατηγορία:Ιστορία του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Ιρανικές χώρες και εδάφη
Λαϊκό Κόμμα Νότιου Τιρόλου
Το Λαϊκό Κόμμα Νοτίου Τιρόλο (γερμανικά:Südtiroler Volkspartei, SVP· Ιταλικά:Partito Popolare Sudtirolese, PPS) είναι ένα τοπικιστικό Χριστιανοδημοκρατικό πολιτικό κόμμα ενεργό στην Ιταλική επαρχία του Νοτίου Τιρόλο.
Ιδρυμένο το 1945, το SVP εκπροσωπεί τον Γερμανόφωνο πληθυσμό της επαρχίας, καθώς και τους ομιλητές της γλώσσας λαντίνο. Το SVP είναι ένα πολυποίκιλο κόμμα που περιλαμβάνει Χριστιανοδημοκράτες, συντηρητικούς, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθερους.
Το κόμμα ήταν επί μακρό χρονικό διάστημα σε συμμαχία με την Χριστιανική Δημοκρατία (και το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα) μέχρι το 1994 και αργότερα με κάποια από τα διάδοχά κόμματα του, περιλαμβανομένου του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος και της Δημοκρατικής Ένωσης του Άλτο Άντιτζε.
Πρόσφατη ιστορία
Στις επαρχιακές εκλογές του 2003 το SVP κέρδισε 55,6% των ψήφων και 21 επαρχιακούς βουλευτές σε σύνολο 35. Ο Λούις Ντούρνβαλντερ, Πρόεδρος της Επαρχίας από το 1989, επέστρεψε για τέταρτη φορά στο αξίωμα, επικεφαλής του συνασπισμού που αποτελείται από τους Δημοκράτες της Αριστεράς και μια τοπική συμμαχία μεταξύ του Democracy is Freedom – The Daisy και της Union of Christian and Centre Democrats.
In the 2004 European Parliament election the SVP formed an electoral alliance with The Olive Tree. The party's share of votes fell for the first time down 50%, stopping at 46.7% (–9.3% from 1999, mainly because of the big win of the Greens (13.2%, +6.5%). However Michl Ebner was elected MEP with more than 90,000 preferences and a Green, Sepp Kusstatscher (a former member of the internal left of the SVP), was elected too.
Στις 2006 general election the party was part of the winning coalition The Union and garnered three senators and four deputies, which included one for its sister-party in Trentino, the Trentino Tyrolean Autonomist Party.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε
S/2004 S 6
Το S/2004 S 6 είναι το προσωρινό όνομα ενός αντικειμένου που εμφανίζεται να βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο, κοντά στον δακτύλιο F. Δεν έχει προσδιοριστεί ακόμα αν πρόκειται για κάποια παροδική μάζα σκόνης ή αν είναι ένας στερεός στην σύνθεσή του μικρός δορυφόρος.
Ανακάλυψη
Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από επιστήμονες, σε έλεγχο στις εικόνες που τράβηξε ο δορυφόρος Cassini-Huygens, στις 28 Οκτωβρίου του 2004 και ανακοινώθηκε στις 8 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Φαίνεται πώς είναι το πιο ορατό από τα κινούμενα αντικείμενα στην περιοχή, καθώς είχε, πιθανόν, εντοπιστεί σε άλλες, τουλάχιστον, πέντε περιπτώσεις, μέχρι τα τέλη 2005. Σε αντίθεση, τα άλλα δύο αντικείμενα που είχαν παρατηρηθεί στη περιοχή του δακτυλίου F (τα S/2004 S 3 και S/2004 S 4), αν και παρατηρήθηκαν νωρίτερα, δεν είχαν κάνει την εμφάνισή τους τόσες φορές. Εντούτοις, συνεχίζει να είναι ασαφής εάν υπάρχει ένας στερεός πυρήνας στο S/2004 S 6 ή εάν είναι μια παροδική μάζα σκόνης που θα διαλύσει σε ένα χρονοδιάγραμμα κάποιων ετών ή μηνών. Ειδικότερα, μια ακολουθία φωτογραφιών που κάλυπτε μια ολόκληρη τροχιακή περιοχή 4 χλμ, που λήφθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2004 (λίγο μετά από την ανακάλυψη του S/2004 S 6) απέτυχε να εντοπίσει ξανά το αντικείμενο, ενώ αυτό εμφανίστηκε πάλι αργότερα. Οι καταστάσεις φωτισμού σε μέρος της τροχιάς του S/2004 S 6 ήταν διαφορετικοί κατά τη διάρκεια αυτών των δύο παρατηρήσεων, εντούτοις, η εμφάνισή του έγινε όταν η περιοχή ήταν έντονα φωτισμένη από τον Ήλιο. Μία προτεινόμενη άποψη αναφορικά με την απουσία του τον Νοέμβριο, ήταν ότι η παρατήρησή του S/2004 S 6 οφείλεται πρώτιστα σε ένα διάχυτο σύννεφο λεπτής σκόνης, που είναι πολύ φωτεινότερη και υπάρχει στο μπροστινό μέρος του, που φωτίζεται περισσότερο λόγω των συνθηκών της φωτογράφησης, και ότι ο στερεός πυρήνας είναι (ενδεχομένως) μικρός. 200px|thumb|left|To S/2004 S 6 σε 4 φωτογραφίες Το S/2004 S 6 έχει παρατηρηθεί τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά από το κύριο δακτύλιο F, και η τροχιά του πρέπει να διασχίζει το δακτύλιο. Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι το αντικείμενο περνά περιοδικά μέσα από το υλικό των δαχτυλιδιών, π.χ. στις 9 Απριλίου 2005. Έχει προταθεί, ότι μια σπειροειδής δομή στο πιο λεπτό υλικό που περιβάλλει το δακτύλιο F, μπορεί να οφείλεται σε αυτό το γεγονός.
Παρατηρώντας τις εικόνες, διαπιστώνει κάποιος πως το φωτεινό σύννεφο σκόνης που περιβάλει το αντικείμενο είναι αρκετά μεγάλο, φτάνοντας τα 2.000 χιλιόμετρα μήκος. Με βάση, λοιπών, την φωτεινότητα των εικόνων υπολογίζεται πως η διάμετρος του αντικειμένου δεν θα ξεπερνά τα 3 με 5 χιλιόμετρα.
Τα πρόσθετα στοιχεία που ήρθαν το 2008 σχετικά με τον δακτύλιο F, θεωρούν αναγκαία την παρουσία του S/2004 S 6 ή ένα σώματος όπως αυτό, ώστε να εξηγηθεί η δυναμική του δακτυλίου. Ωστόσο αυτά, τα στοιχεία του 2005 που συνέλεξε το Κασσίνι, λένε πως είναι μια μάζα από υλικό του δακτυλίου που έπειτα διαλύθηκε, γιατί αν ήταν κάποιος δορυφόρος θα εμφανιζόταν και σε σημερινές φωτογραφίες του δακτυλίου και της γύρω περιοχής.
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Άγιος Δημήτριος Ρεθύμνης
Ο Άγιος Δημήτριος Ρεθύμνης είναι οικισμός της Κοινότητας Πηγής του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 177 κατοίκους. Βρίσκεται 10 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 110 μ.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως S. Demetrio. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως S. Dimitrio με 115 κατοίκους και 107 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως S. Dimitri. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Πηγής και είχε 28 Χριστιανούς και 32 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 39 κατοίκους. Το 1925, ο Άγιος Δημήτριος υπάχθηκε στην κοινότητα Πηγής, στην Επαρχία Ρεθύμνης, και με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση υπαγόταν στο δημοτικό διαμέρισμα Πηγής του Δήμου Αρκαδίου.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο, εξ ου και η ονομασία του. Εκκλησιαστικά όμως εξυπηρετείται από την ενορία Πηγής, που υπάγεται στην Γ΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Ο ναός είναι βυζαντινός και διασώζονται ελάχιστες από τις αγιογραφίες του.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Βεντσέσλαος Β΄ της Βοημίας
Ο Βεντσέσλαος Β΄, λατιν. Wenceslaus II, τσεχ. Václav ΙΙ (1137 - μετά το 1192) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1191-92).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Σομπιέσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Αδελαΐδας των Άρπαντ, κόρης τού Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας.
Ήταν πρίγκιπας/δούκας τού Ολομόουτς και τού Μπρνο, αλλά εκτοπίστηκε από τον Φρειδερίκο, γιο τού εξαδέλφου του Βλαδισλάου Β΄ και εξορίστηκε. Επέστρεψε όταν, έπειτα από 13 έτη, ο Κορράδος απεβίωσε.
Το 1191 διαδέχθηκε τον Κορράδο Β΄ δούκα της Βοημίας, γιο τού εξαδέλφου του Κορράδου Β΄ πρίγκιπα τού Ζνόιμο. Εκτοπίστηκε όμως έπειτα από τρεις μήνες από τον Ότακαρ Α΄ της Βοημίας, ετεροθαλή αδελφό τού Φρειδερίκου. Προσπάθησε να διαφύγει στον Ερρίκο ΣΤ΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τον μαργράβο της Λουσατίας, που τον φυλάκισε· απεβίωσε εγκάθειρκτος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
Ασκός
Ο γενικός όρος Ασκός μπορεί να αναφέρεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άννα Φρόυντ
Η Άννα Φρόυντ (Anna Freud, 3 Δεκεμβρίου 1895 - 9 Οκτωβρίου 1982) ήταν Αυστριακή-Βρετανή ψυχαναλύτρια. Ήταν το έκτο και τελευταίο παιδί του Ζίγκμουντ Φρόιντ και της Μάρτα Μπερνάιζ. Ακολούθησε το δρόμο του πατέρα της και συνεισέφερε στο πεδίο της ψυχανάλυσης. Μαζί με την Μέλανι Κλάιν θεωρείται η ιδρύτρια της ψυχαναλυτικής παιδικής ψυχολογίας. Σε σύγκριση με το πατέρα της, το έργο της έδωσε έμφαση στη σημασία του εγώ και η ικανότητά του να εκπαιδευτεί κοινωνικά. Σε μια έρευνα του 2002, η Άννα Φρόυντ κατετάγη 99η ψυχολόγος με τις περισσότερες αναφορές.
Βιογραφία
thumb|200px|left|Ο Ζίγκμουντ και η Άννα Φρόιντ το 1913. Η Άννα ήταν το νεότερο από τα έξι παιδιά του Ζίγκμουντ και της Μάρθα Φρόιντ. Πήρε το όνομά της από την αδελφή του Ζίγκμουντ Άννα (1858-1955), η οποία παντρεύτηκε το 1883 τον έμπορο Έλι Μπερνάιζ τρία χρόνια πριν ο Ζίγκμουντ παντρευτεί τη Μάρθα Μπερνάιζ. Μαθήτευσε στο Cottage Lyceum στη Βιέννη μέχρι το 1912. Έπασχε από κατάθλιψη και νευρική ανορεξία και ήταν ανασφαλής για το μέλλον της. Το 1914 άρχισε να εργάζεται ως δασκάλα στο Cottage Lyceum αλλά ενδιαφερόταν για την ψυχανάλυση. Συνέχισε να εργάζεται ως δασκάλα μέχρι το 1920, όταν και παραιτήθηκε για λόγους υγείας.
Δούλευε ως γραμματέας και βοηθός μαζί με τον πατέρα της, οργανώνοντάς τον και αντιπροσωπεύοντάς τον στα συνέδρια. Το 1923, άρχισε την δικιά της ψυχαναλυτική πρακτική με παιδιά και δύο χρόνια αργότερα άρχισε να διδάσκει στο Ινστιτούτο Ψυχαναλυτικής Εκπαίδευσης τη τεχνική της ψυχανάλυσης των παιδιών. To 1936 δημοσίευσε το έργο της The Ego and the Mechanisms of Defence, όπου εξετάζεται ο ρόλος του εγώ και των μηχανισμών άμυνας, επικεντρωμένο στα παιδιά και τους εφήβους. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από τη Γερμανία το 1938, ο Ζίγκμουντ, η Μάρθα και τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένης της Άννας, κατέφυγαν στο Λονδίνο. Η υγεία του πατέρα της επιδεινώθηκε εξαιτίας καρκίνου στο σαγόνι, οπότε η Άννα, με τη βοήθεια του Έρνεστ Τζόουνς, ασχολήθηκε με τη διαδικασία της μετανάστευσης για την οικογένειά της. Ο ναζιστικός στρατός ήθελε να ανακρίνει τον Φρόιντ, αλλά η Άννα προσφέρθηκε η ίδια. Ο πατέρας της έδωσε στο χέρι δηλητήριο, για να αυτοκτονήσει σε περίπτωση που την βασανίσουν. Όμως, η Άννα απελευθερώθηκε. Ο Ζίγκμουντ Φρόυντ πέθανε το 1939.
Μετά το θάνατο του πατέρα της, υπήρχε διαφωνία ανάμεσα στην Άννα Φρόιντ και τη Μέλανι Κλάιν όχι μόνο σχετικά με τη ψυχανάλυση των παιδιών, αλλά και για τη συνολική κατεύθυνση της ψυχανάλυσης. Η προσέγγιση της Κλάιν διέφερε από αυτή της Φρόυντ σε διάφορες μεθοδολικές και θεωρητικές τεχνικές σχετικά με τη νεογνότητα και τις σχέσεις αντικειμένων. Για παράδειγμα, η Φρόιντ δεν πίστευε ότι τα παιδιά έχουν υπερεγώ και οι θεραπευτές τους θα πρέπει να είναι γνωστά τους πρόσωπα και σημαντικές μορφές. Αντίθετα, η Κλέιν πίστευε ότι έχουν υπερεγώ και έπρεπε να αντιμετωπιστούν με το ίδιο τρόπο με τους ενηλίκους. Αν και αρχικά απείλησε την ενότητα της Βρετανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρεία, μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η διαμάχη είχε κοπάσει, με την παράλληλη αποδοχή και των δύο προσεγγίσεων. Μαζί με τη συνεργάτιδά της Ντόροθι Μπέρλινχαμ και της Γιοσεφίν Στρος ίδρυσαν το νοσοκομείο Χάμπστιντ, όπου στεγάζονταν παιδιά θύματα πολέμου ή ορφανά πολέμου, τα οποία παρακολουθούσε. Μετά δημοσίευσε μερικές από τις αναμνήσεις αυτών των παιδιών. Το 1945, ο Άννα Φρόυντ μαζί με άλλους ίδρυσε την επιστημονική επιθεώρηση Psychoanalytic Study of the Child.
Τη δεκαετία του 1950 μέχρι το τέλος της ζωής της, ταξίδευε τακτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες για να διδάξει, να δώσει διαλέξεις και να επισκεφτεί φίλους. Εξελέγη επίτιμο ξένο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1959. Τη δεκαετία του 1970 ασχολήθηκε με τα προβλήματα των συναισθηματικά στερημένα και σε μειονεκτική θέση κοινωνικά παιδιά και μελέτησε αποκλίσεις και καθυστερήσεις στην ανάπτυξή τους. Στη νομική σχολή του Γέιλ δίδαξε σε σεμινάρια για το έγκλημα και την οικογένεια, κάτι που οδήγησε στην υπερατλαντική συνεργασία του Τζόζεφ Γκολντστάιν και του Άλμπερτ Σόλνιτ πάνω στις παιδικές ανάγκες και τους νόμους, δημοσιεύοντας τρεις τόμους.
Επιστημονικό έργο
thumb|250px|Η Άννα Φρόιντ το 1956 Η Άννα Φρόιντ ήταν μια παραγωγική συγγραφέας, συνεισφέροντας άρθρα σχετικά με τη ψυχανάλυση καθ'όλη τη διάρκεια τη ζωής της. Η πρώτη της έκδοση με τίτλο «Μια εισαγωγή στην Ψυχανάλυση: Διαλέξεις για αναλυτές παιδιών και δασκάλους 1922-1935» (An Introduction to Psychoanalysis: Lectures for Child Analysts and Teachers 1922-1935) και δημιουργήθηκε από τέσσερις διαφορετικές διαλέξεις σε δασκάλους και φροντιστές παιδιών στη Βιέννη. Το πρώτο άρθρο της Άννα Φρόιντ, «Νικώντας τις φαντασίες και τους ονειροπόλους» (1922), αντλώντας περιεχόμενο από τα βιώματά της. Σε αυτό εξηγεί ότι η ονειροπόληση έχει σχεδιαστεί συνειδητά ώστε να καταστείλει τον αυνανισμό και είναι κυρίως υποσυνείδητα μια εξεργασία των αρχικών σεξουαλικών φαντασιώσεων. Στο πρώτο βιβλίο της, το 1927, με τίτλο Μια Εισαγωγή στις Τεχνικές της Ανάλυσης Παιδιών, οι απόψεις της σχετικά με την παιδική ανάπτυξη συγκρούστηκαν με αυτές της Μέλανι Κλάιν. Η Άννα Φρόυντ πίστευε ότι στην ανάλυση παιδιών, η μεταβίβαση παίζει διαφορετικό ρόλο, όπου ο αναλυτής όχι μόνο αντιπροσωπεύει τη μητέρα αλλά αποτελεί και δεύτερη μητέρα στη ζωή του παιδιού.
Το επόμενο μεγάλο έργο της, το Το Εγώ και οι μηχανισμοί άμυνας (The Ego and the Mechanisms of Defence), εκδόθηκε το 1936. Σε αυτήν την κλασσική μονογραφία, η Άννα Φρόιντ αναλύει την ψυχολογία του εγώ και τους μηχανισμούς άμυνας, αντλώντας περιεχόμενο από την κλινική εμπειρίας της και από τις δημοσιεύσεις του πατέρα της. Στο έργο της ταξινόμησε τους αμυντικούς μηχανισμούς, βοηθώντας να καθιερωθούν οι λειτουργίες του εγώ και η έννοια των μηχανισμών άμυνας, εμβαθύνοντας την έμφαση του πατέρα της στο εγώ. Στο έργο δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη στην ύστερη παιδική ηλικία και στην εφηβεία. Η ίδια είχε αναφέρει ότι ενδιαφερόταν περισσότερο στην λανθάνουσα περίοδο παρά στις προ-οιδιπόδειες φάσεις. Η Άννα Φρόιντ αναφέρει συχνά το πρόβλημα που έθετε η φυσιολογική ωρίμανση, όπου «οι επιθετικές ορμές εντείνονται σε σημείο απόλυτης αναρχίας, η πείνα γίνεται επιθετικότητα και οι αντιδραστικοί σχηματισμοί οι οποίοι είχαν εγκαθιδρυθεί στη δομή του εγώ κινδυνεύουν να καταρρεύσουν». Η Σέλμα Φράιμπεργκ το 1959 ανέφερε ότι «το έργο της Άννα Φρόιντ στη ψυχολογία του εγώ και οι μελέτες στην παιδική ανάπτυξη τα πρώτα χρόνια έχουν φωτίσει το κόσμο των παιδιών για εργάτες σε μεγάλη ποικιλία επαγγελμάτων και για μένα ήταν η εισαγωγή μου και ένας χρήσιμος οδηγός», λόγια τα οποία εξέφραζαν τους περισσότερους ψυχαναλυτές που δεν ήταν ακόλουθοι του τρόπου σκέψης της Κλάιν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ψυχαναλυτές Κατηγορία:Αυστριακοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Αυστριακοί ψυχίατροι
Αγία Ερμιόνη
Η Αγία Ερμιόνη της Εφέσου († 117 μ. Χ. ) είναι Αγία και μάρτυρας του 2ου αιώνα που τιμάται από την Ανατολική Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ήταν γνωστή ως "μεγάλη θεραπεύτρια" και ίδρυσε το πρώτο χριστιανικό νοσοκομείο στην Έφεσο.
Η Ερμιόνη γεννήθηκε στην Καισάρεια και ήταν μία από τις τέσσερις κόρες του Αγίου Φιλίππου του Ευαγγελιστή, ενός από τους επτά διακόνους, όπως περιγράφεται στο κεφάλαιο 6 των Πράξεων των Αποστόλων, που επιλέχθηκαν από την πρώτη χριστιανική εκκλησία για να υπηρετήσουν την κοινότητα των πιστών στην Ιερουσαλήμ. Το όνομά της δεν εμφανίζεται στη Βίβλο, αλλά αυτή και οι αδελφές της περιγράφονται ως παρθένες και "προικισμένες με προφητεία". Η Αγία Ερμιόνη της Εφέσου εμφανίζεται επίσης στο Μηναίο, το λειτουργικό βιβλίο που χρησιμοποιεί η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.. Συχνά συγχέεται με μια κόρη του Αγίου Φιλίππου του Αποστόλου.
Ο Αδριανός προσπάθησε επίσης να εξαναγκάσει την Ερμιόνη να απαρνηθεί τον Χριστό, βάζοντας τη να μαστιγωθεί και να τρυπήσει τα πόδια της με σύρμα: αλλά "υπέμεινε αυτές τις δοκιμασίες χωρίς παράπονο". Ο Αδριανός διέταξε επίσης να ρίξουν την Ερμιόνη σε ένα καζάνι γεμάτο καυτή πίσσα- έκανε το σημείο του Σταυρού πριν μπει μέσα και δεν έπαθε τίποτα. Η φωτιά έσβησε αφού μπήκε στο καζάνι και "φάνηκε να στέκεται μέσα στη δροσιά". Ο ίδιος ο Αδριανός άγγιξε το καζάνι, αλλά του έπεσαν τα νύχια και κάηκε άσχημα, οπότε διέταξε τους στρατιώτες του να τη βασανίσουν χωρίς έλεος τη χτύπησαν και της έκοψαν τα πόδια με καρφιά. Προσπάθησαν να τη τηγανίσουν μέχρι θανάτου σε ένα τεράστιο τηγάνι, αλλά μια στιγμή αφού την πέταξαν γυμνή στο τηγάνι, η φωτιά κάτω από το τηγάνι εξερράγη, καίγοντας αρκετούς θεατές. Μετά από αυτά τα θαύματα, η Ερμιόνη προσποιήθηκε ότι ήθελε να θυσιάσει στα είδωλα και οδηγήθηκε σε έναν ειδωλολατρικό ναό. Ο Κουρί ανέφερε ότι προσευχήθηκε και "έκανε τα κοσμήματα των ειδώλων στον ειδωλολατρικό ναό του Αδριανού να καταρρεύσουν σε ερείπια" γι' αυτό και την αποκεφάλισε. Πριν πεθάνει, οι δύο δήμιοί της, ονόματι Θεότιμος και Θεόδουλος, έμειναν για λίγο παράλυτοι. Γονάτισαν στα πόδια της και προσηλυτίστηκαν στον χριστιανισμό "επί τόπου" Τους θεράπευσε και τους υποσχέθηκε ότι θα πάνε στον ουρανό, και πέθαναν αμέσως μετά. Σύμφωνα με τον Khoury, η Ερμιόνη "κατέχει μια ξεχωριστή θέση μεταξύ των αγίων της Παλαιστίνης - τη θέση που προορίζεται για τις γενναίες γυναίκες με αδιάσπαστη πίστη στον Ιησού Χριστό".
Η Ερμιόνη μπορεί να έχει ταφεί στις ανατολικές πλαγιές του λόφου Πίον στην Έφεσο, μαζί με έναν "εντυπωσιακό" κατάλογο άλλων αγίων, όπως η Μαρία Μαγδαληνή, ο Άγιος Τιμόθεος, ο πατέρας της, ο Άγιος Φίλιππος, ο Παύλος από τη Θήβα, ο Αριστόβουλος, ο Αδαύκτος και η κόρη του Αδαύκτου, Καλλισθένα, αν και "δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία που να υποστηρίζουν έστω και μία ιερή ταφή από τον κατάλογο".
Ο χαρακτήρας της Ερμιόνης Γκρέιντζερ από τη σειρά βιβλίων Χάρι Πότερ της J. K. Ρόουλινγκ πήρε το όνομά της από "μια σειρά λογοτεχνικών Ερμιόνων", συμπεριλαμβανομένης της Ερμιόνης στην ελληνική μυθολογία, του χαρακτήρα της βασίλισσας Ερμιόνης της Σικελίας του Σαίξπηρ στο έργο του "Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι" και της Αγίας Ερμιόνης της Εφέσου.
Η εορτή της Ερμιόνης είναι στις 4 Σεπτεμβρίου,εκτός από την Επισκοπική Εκκλησία, όπου τιμάται στις 14 Απριλίου μαζί με τη Ζεναΐδα και τη Φιλονέλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 2ου αιώνα
Γεώργιος Κωστάκης
Ο Γεώργιος Κωστάκης (ρώσικα: Георгий Дионисович Костаки, 5 Ιουλίου 1913 - 9 Μαρτίου 1990) ήταν Έλληνας συλλέκτης έργων τέχνης Ρώσων καλλιτεχνών. Η καταγωγή του ήταν από τη Ζάκυνθο.
Τα χρόνια πριν και μετά τη ρωσική Επανάσταση, στη Ρωσία εκδηλώθηκε το πρώτο κίνημα αφηρημένης τέχνης, που κατόπιν θα γινόταν η κυρίαρχη μορφή τέχνης του εικοστού αιώνα. Ο Κωστάκης συνέλεξε τα έργα-καρπούς του κινήματος αυτού, που έμεινε γνωστό ως Ρωσική Πρωτοπορία. Η συλλογή του, που ξεκίνησε με την ανακάλυψη τριών κονστρουκτιβιστικών πινάκων σ' ένα στούντιο της Μόσχας το 1946, θα γινόταν το μεγαλύτερο και πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της τέχνης αυτής εκείνη την εποχή.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στη Μόσχα από Έλληνες γονείς, ο Γεώργιος Κωστάκης δεν είχε καμία καλλιτεχνική εκπαίδευση αλλά ανέπτυξε ένα ενδιαφέρον για την τέχνη κατά τη διάρκεια της εφηβείας του. Πρώτα εργάστηκε ως οδηγός για την ελληνική πρεσβεία έως το 1940, έπειτα ως επικεφαλής του προσωπικού για την καναδική πρεσβεία. Η εργασία του στην καναδική πρεσβεία τον έφερε σε επαφή με πολλούς διπλωμάτες που επισκέπτονταν τη χώρα, τους οποίους ξεναγούσε στις γκαλερί και τα καταστήματα τέχνης της Μόσχας.
Σοσιαλισμός και τέχνη
Αρχικά, η μπολσεβικική επανάσταση κάτω από την ηγεσία του Λένιν υποστήριξε τη νέα αφηρημένη τέχνη, αλλά από το 1920 και μετά η ελευθερία των καλλιτεχνών στη Ρωσία περιορίστηκε όλο και περισσότερο. Πολλοί καλλιτέχνες θέλησαν η τέχνη τους να συμβάλλει στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας ενώ άλλοι, παραδείγματος χάριν οι Σουπρεματιστές, συνέχισαν να εργάζονται ανεξάρτητα. Ο Λένιν πέθανε το 1924 και ο Στάλιν που τον διαδέχτηκε ως ηγέτης του σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος επέβαλλε μια ακραία μορφή πολιτιστικής πολιτικής. Το 1932 ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός έγινε η επίσημη κρατική πολιτική. Ήταν μέσα σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον όπου ο Κωστάκης ξεκίνησε τη συλλογή του.
Η συλλογή Κωστάκη
Αρχικά ο Κωστάκης είχε συλλέξει τους Μεγάλους της ολλανδικής σχολής των ζωγράφων τοπίων, αλλά οι νεωτεριστικές δουλειές του Πάμπλο Πικάσο και του Ανρί Ματίς έγιναν σύντομα το κύριο θέμα του. Κατόπιν, το 1946, ανακάλυψε τρία έργα ζωγραφικής της Όλγα Ροζάνοβα σε ένα στούντιο της Μόσχας. Περιέγραψε πως στις σκοτεινές ημέρες μετά από τον πόλεμο, αυτά τα λαμπρά χρωματισμένα έργα ζωγραφικής της χαμένης πρωτοπορίας:
Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ισχυρή οπτική επίδραση του δυνατού χρώματος και του απλού σχεδίου που αποφάσισε να ανακαλύψει ξανά την κονστρουκτιβιστική και σουπρεματική τέχνη που ήταν χαμένη και ξεχασμένη στις σοφίτες, τα στούντιο και τα υπόγεια της Μόσχας και του Λένινγκραντ. Κυνήγησε "χαμένους" πίνακες, που έμεναν τυλιγμένοι και σκεπασμένοι από σκόνη. Συνάντησε τον Βλαντιμίρ Τάτλιν και έγινε φίλος με την Βαρβάρα Στεπάνοβα. Εντόπισε τους φίλους του Καζιμίρ Μαλέβιτς και αγόρασε τις εργασίες της Λιουμπόφ Ποπόβα και του Ιβάν Κλιούν.
Μέχρι το 1960 το διαμέρισμα του Κωστάκη στη Μόσχα είχε γίνει χώρος συνάντησης για τους διεθνείς συλλέκτες τέχνης και τους εραστές τέχνης γενικά: Ανεπίσημο μουσείο της Ρωσίας της μοντέρνας τέχνης. Το άνοιγμα που έκανε η Σοβιετική Ένωση προς τη Δύση το 1973-74 συμπεριελάμβανε και διεθνείς πολιτιστικές ανταλλαγές, η πρώτη από τις οποίες ήταν η παρουσίαση της συλλογής Κωστάκη στο Ντίσελντορφ το 1977.
Το ίδιο έτος ο Γεώργιος Κωστάκης, με την οικογένειά του, μετακόμισε στην Ελλάδα, αλλά με τη συμφωνία ότι θα άφηνε γύρω στο 50% της συλλογής του στην κρατική πινακοθήκη Τρετιακόφ της Μόσχας. Είχε αφήσει πίσω στη Μόσχα το 80% της συλλογής του. Στις 4 Απριλίου του 1990, ένα μήνα μετά το θάνατο του Κωστάκη, ο οίκος Σόθμπις δημοπράτησε 21 έργα από τη συλλογή αλλά πουλήθηκαν μόνο τα 10 σε τιμή χαμηλότερη από αυτήν που είχε εκτιμήσει ο συλλέκτης . Σύμφωνα με επιθυμία στη διαθήκη του, δεν μπορούσαν να δημοπρατηθούν άλλα έργα για 10 χρόνια. Το 1997 το ελληνικό κράτος αγόρασε τα 1275 έργα τέχνης, που τώρα είναι μέρος της μόνιμης συλλογής του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Για την αγορά της δαπανήθηκαν περίπου € 40 εκατομμύρια και πρόκειται για τη μεγαλύτερη αγορά έργων τέχνης από καταβολής του ελληνικού κράτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κωστακης Γεωργιος Κωστακης Γεωργιος Κωστακης Γεωργιος