cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Γαλλίας (ράγκμπι λιγκ ανδρών)
Απαρχή του ράγκμπι λιγκ στη Γαλλία και δημιουργία εθνικής ομάδας
Το 1933, η Αγγλία και η Αυστραλία αναμετρίθηκαν στο Παρίσι, σε ένα φιλικό που αποτέλεσε τον πρώτο αγώνα ράγκμπι λιγκ στη γαλλική επικράτεια, όπου η Αυστραλία κέρδισε με 63-13 μπροστά σε σχεδόν 5.000 θεατές. Εκείνη την περίοδο, το γαλλικό ράγκμπι γιούνιον αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα, καθώς από το 1931 η εθνική ομάδα είχε αποκλειστεί από το τουρνουά των Πέντε Εθνών λόγο του επαγγελματισμού κάποιων παικτών και του βίαιου τρόπου παιχνιδιού (ο αποκλεισμός άρθηκε στις 7 Ιουλίου του 1939). Ο Ζαν Γκαλιά, πρωταθλητής της γαλλικής πυγμαχίας, αποφάσισε να δημιουργήσει μια εθνική ομάδα ράγκμπι λιγκ και να πραγματοποιήσει περιοδεία έξι αγώνων στην Αγγλία κατά τη διάρκεια του 1934, κατόπιν αιτήματος της Αγγλικής Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ (RFL). Ο Γκαλιά αποβλήθηκε από τη Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι τον Ιανουάριο του 1933 για μη συμμόρφωση στους κανόνες του ερασιτεχνισμού, αλλά και για την κακή σχέση του μαζί τους, χρησιμοποιώντας 17 παίκτες οι οποίοι ήταν επίσης σε σύγκρουση με την ομοσπονδία ράγκμπι γιούνιον και οι οποίοι ονομάστηκαν «οι Πρωτοπόροι» (Les Pionniers, των οποίων την αρχηγία και διαχείριση είχε ο Γκαλιά) αγωνίστηκαν σε έξι παιχνίδια το Μάρτιο του 1934 στην Αγγλία, έχοντας ως αποτελέσματα δύο νίκες και τέσσερις ήττες με αγγλικές ομάδες. Το γεγονός αυτό σηματοδόστησε την απαρχή του ράγκμπι λιγκ στη Γαλλία πριν ακόμη συσταθεί η αρμόδια ομοσπονδία.
Ο πρώτος αγώνας της γαλλικής ομάδας πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία στις 15 Απριλίου του 1934 εναντίον της Αγγλίας, στον οποίο επικράτησε με 32-21 μπροστά σε περίπου 20.000 θεατές στο Παρίσι, μία εβδομάδα μετά τη δημιουργία του Γαλλικού Συνδέσμου Ράγκμπι με ΙΓ΄. Τη δεκαετία του 1930, η Γαλλία έπειτα από τρία με τέσσερα παιχνίδια ετησίως, κατάφερε να νικήσει για πρώτη φορά την Ουαλία το 1935 στο Μπορντό (18-11), ενώ ήρθε ισόπαλη με την Αγγλία την ίδια χρονιά στο Παρίσι (15-15), πριν την ήττα για πρώτη φορά το 1939 στο Σεντ Έλενς (12-5). Έπειτα από την επιτυχία εναντίον της Αγγλίας ακολούθησε μια άλλη εναντίον της Ουαλίας (19-7) στο Μπορντό το 1939, γεγονός που επέτρεψε στη Γαλλία να κερδίσει τον πρώτο μεγάλο τίτλο της, δηλαδή το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Εθνών. Η επιτυχία στο ράγκμπι λιγκ στη Γαλλία σήμαινε την αύξηση του ενδιαφέροντος για το άθλημα, ενώ μέχρι την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 ο Γαλλικός Σύνδεσμος αριθμούσε σχεδόν 225 συλλόγους σε όλη την επικράτεια. Ωστόσο, η άφιξη του πολέμου σήμανε το τέλος της γαλλικής εθνικής ομάδας μέχρι το 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Ράγκμπι λιγκ
Αλεξάνδρεια η επί του Ινδού
Η Αλεξάνδρεια (αρχαία ελληνικά: Ἀλεξάνδρεια) είναι πόλη η οποία αναφέρεται από τον Κόιντο Κούρτιο Ρούφο και τον Διόδωρο Σικελιώτη. Εικάζεται ότι είναι η ίδια πόλη με αυτή που αναφέρει ο Αρριανός, χωρίς να την κατονομάζει, οτι διέταξε ο Αλέξανδρος ο Μέγας τον Φίλιππο, γιο του Μαχάτα, να οικοδομήσει στη συμβολή των ποταμών Ινδού και του Ακεσίνη. Η ύπαρξη της πόλης αμφισβητείται. Η θέση της, αν υποτεθεί ότι υπήρξε δεν είναι γνωστή. Έχει υποτεθεί ότι βρίσκονταν στη θέση Ουτς του Πακιστάν.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Σκανδιναβική λογοτεχνία
Σκανδιναβική λογοτεχνία ή λογοτεχνία του Βορρά είναι η λογοτεχνία στις γλώσσες των Βόρειων Χωρών της Βόρειας Ευρώπης. Οι Βόρειες Χώρες περιλαμβάνουν τη Δανία, τη Φινλανδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία (συμπεριλαμβανομένου του Αρχιπέλαγους Σβάλμπαρντ), τη Σουηδία και τα συνδεδεμένα αυτόνομα εδάφη της Σκανδιναβίας (Ώλαντ, Νήσοι Φερόες και Γροιλανδία). Η πλειονότητα αυτών των εθνών και περιοχών ομιλεί Βόρειες γερμανικές γλώσσες. Παρόλο που η πλειονότητα των Φινλανδών ομιλεί Ουραλικές γλώσσες, η φινλανδική ιστορία και λογοτεχνία είναι ξεκάθαρα αλληλένδετη με εκείνη της Σουηδίας και της Νορβηγίας που έχουν μοιραστεί τον έλεγχο διαφόρων περιοχών και που έχουν σημαντικούς πληθυσμούς και επιρροές Σαάμι.
Αυτοί οι λαοί έχουν δημιουργήσει μια σημαντική και σημαίνουσα λογοτεχνία. Ο Χένρικ Ίψεν, ένας Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας, ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για τη δημοτικότητα του σύγχρονου ρεαλιστικού δράματος στην Ευρώπη, με έργα όπως Η αγριόπαπια και Το κουκλόσπιτο. Τα Βραβεία Νόμπελ Λογοτεχνίας, το οποίο είναι ένα σκανδιναβικό βραβείο, έχουν απονεμηθεί στους Σέλμα Λάγκερλεφ, Καρλ Γκούσταφ Βέρνερ φον Χάιντενσταμ, Καρλ Αδόλφος Γκγιέλερουπ, Χένρικ Ποντόπινταν, Κνουτ Χάμσουν, Σίγκριντ Ούντσετ, Έρικ Άξελ Κάρλφελντ, Φρανς Έμιλ Σίλανπαα, Γιοχάνες Βίλχελμ Γένσεν, Περ Λάγκερκβιστ, Χαλντόρ Λάξνες, Νέλλυ Ζαχς, Έυβιντ Γιόνσον, Χάρι Μάρτινσον και Τούμας Τράνστρεμερ.
Μεσαιωνική Σκανδιναβική λογοτεχνία
Η έλευση του Χριστιανισμού τον 10ο αιώνα έφερε τη Σκανδιναβία σε επαφή με την ευρωπαϊκή παιδεία, συμπεριλαμβανομένου του λατινικού αλφαβήτου και της λατινικής γλώσσας. Τον 12ο αιώνα αυτό επρόκειτο να αποφέρει λογοτεχνικούς καρπούς σε έργα όπως το Δανέζικο Gesta Danorum ένα φιλόδοξο ιστορικό έργο του Σάξωνος του Γραμματικού. Ο 13ος αιώνας ήταν μια χρυσή εποχή της ισλανδικής λογοτεχνίας με τα έργα του Σνόρρι Στούρλουσον, το χειρόγραφο Νεότερη Έντα και τη σάγκα Χέιμσκρινγκλα.
Δανέζικη λογοτεχνία
Ο 16ος αιώνας έφερε τη Λουθηρανική Μεταρρύθμιση στη Δανία και μια νέα περίοδο στη λογοτεχνία του έθνους. Οι σημαντικότεροι συγγραφείς της εποχής περιλαμβάνουν τον ανθρωπιστή Κρίστιερν Πίντερσεν, ο οποίος μετέφρασε την Καινή Διαθήκη στα δανέζικα, και τον Πόουλ Χέλγκεσεν που αντιτάχθηκε σθεναρά στη Μεταρρύθμιση. Ο 16ος αιώνας γνώρισε επίσης τα πρώτα θεατρικά έργα της Δανίας, συμπεριλαμβανομένων των έργων του Ιερώνυμου Γιούστεσεν Ραντς. Ο 17ος αιώνας ήταν μια εποχή ανανεωμένου ενδιαφέροντος για τις Σκανδιναβικές αρχαιότητες με μελετητές όπως ο Ούλε Βόρμ στην πρώτη γραμμή. Αν και ο θρησκευτικός δογματισμός βρισκόταν στα ύψη, οι παθιασμένοι ύμνοι του Τόμας Κίνγκο ξεπέρασαν το είδος με την προσωπική έκφραση. Οι εξωτερικοί αγώνες με τη Σουηδία και οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί μεταξύ των ευγενών που οδήγησαν στην Απόλυτη μοναρχία της Δανίας το 1660 χρονολογούνται από τη λυτρωτική προοπτική ενός βασιλικού κρατούμενου στον εγκάρδιο πεζό λόγο της Λεονόρας Χριστίνας του Μπλε Πύργου. Μεταγενέστεροι Δανοί συγγραφείς είναι μεταξύ άλλων οι Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Σαίρεν Κίρκεγκωρ, Γιοχάνες Βίλχελμ Γένσεν και Κάρεν Μπλίξεν.
Φεροϊκή λογοτεχνία
Η Φεροϊκή λογοτεχνία με τη παραδοσιακή έννοια της λέξης αναπτύχθηκε πραγματικά μόνο τα τελευταία 100-200 χρόνια. Αυτό οφείλεται κυρίως στην απομόνωση του νησιού και επίσης επειδή η Φεροϊκή γλώσσα δεν ήταν γραμμένη σε τυποποιημένο σχήμα βιβλίου μέχρι το 1890. Στο Μεσαίωνα πολλά ποιήματα και ιστορίες των Φερόε αποδόθηκαν προφορικά. Αυτά τα έργα χωρίστηκαν στα ακόλουθα τμήματα: sagnir (ιστορικά), ævintyr (ιστορίες) και kvæði (μπαλάντες, συχνά μελοποιημένες και χορευτικές). Αυτά τελικά καταγράφηκαν τον 19ο αιώνα, παρέχοντας τη βάση για μια όψιμη αλλά ισχυρή λογοτεχνία.
Φινλανδική λογοτεχνία
Η ιστορία της Φινλανδίας υπήρξε ταραχώδης. Κατά τη διάρκεια μεγάλου μέρους της καταγεγραμμένης ιστορίας, η γλώσσα της κυβέρνησης ήταν διαφορετική από εκείνη της πλειονότητας του πληθυσμού. Αυτό είχε ισχυρή επιρροή στη «Φινλανδική λογοτεχνία» με πολλά από τα σπουδαιότερα έργα να περιστρέφονται γύρω από την επίτευξη ή τη διατήρηση μιας ισχυρής φινλανδικής ταυτότητας.
Η πιο γνωστή συλλογή παραδοσιακής ποίησης είναι αδιαμφισβήτητα το επικό ποίημα Καλεβάλα. Αναφέρεται ως το Φινλανδικό εθνικό έπος και αποδίδεται κυρίως στον Έλιας Λένροτ, παρόλο που ο ίδιος εργάστηκε κατά κύριο λόγο ως εκδότης και συντάκτης. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1835 και σύντομα έγινε σύμβολο του φινλανδικού εθνικισμού. Το πρώτο μυθιστόρημα που εκδόθηκε στα φινλανδικά ήταν το Επτά Αδελφοί (1870) του Αλέξις Κίβι (1834-1872): γενικά εξακολουθεί να θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα έργα της φινλανδικής λογοτεχνίας.
Ισλανδική λογοτεχνία
Τα έπη των Ισλανδών (Icelandic: Íslendingasögur) — πολλά από τα οποία είναι επίσης γνωστά ως οικογενειακά έπη — είναι ιστορίες σε μορφή πεζού λόγου που περιγράφουν κυρίως γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ισλανδία τον 10ο και στις αρχές του 11ου αιώνα. Θεωρούνται τα πιο γνωστά έργα, όσον αφορά την Ισλανδική λογοτεχνία, από τη πρώιμη περίοδο. Στα τέλη των μεσαιωνικών χρόνων το rímur έγινε η πιο δημοφιλής μορφή ποιητικής έκφρασης. Οι σημαντικοί Ισλανδοί συγγραφείς από τη μεταρρύθμιση περιλαμβάνουν τους Άτλκριμουρ Πίτουρσον, Γιόνας Άτλκριμσον, Γκούναρ Γκούναρσον και Χαλντόρ Λάξνες.
Νορβηγική λογοτεχνία
Η περίοδος από τον 14ο αιώνα μέχρι τον 19ο θεωρείται σκοτεινή εποχή για τη λογοτεχνία της Νορβηγίας, παρόλο που συγγραφείς γεννημένοι στη Νορβηγία, όπως ο Πέντερ Κλάουσσον Φρίις και ο Λούντβιχ Χόλμπεργκ, συνέβαλαν στη κοινή λογοτεχνία της Δανίας-Νορβηγίας. Με την έλευση του εθνικισμού και τον αγώνα για ανεξαρτησία στις αρχές του 19ου αιώνα εμφανίστηκε μια νέα περίοδος εθνικής λογοτεχνίας. Ο θεατρικός συγγραφέας Χένρικ Βέργκελαν ήταν ο συγγραφέας εκείνης της περιόδου με τη μεγαλύτερη επιρροή, ενώ τα μεταγενέστερα έργα του Χένρικ Ίψεν έμελλε να εξασφαλίσουν στη Νορβηγία μια σημαντική θέση στη δυτικο-ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Ο 20ός αιώνας γέννησε τρεις αξιόλογους Νορβηγούς συγγραφείς, στους οποίους απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, οι Κνουτ Χάμσουν, Μπιέρνστιερνε Μπιέρνσον και Σίγκριντ Ούντσετ.
Σουηδική λογοτεχνία
Η Σουηδία κατατάσσεται στη τρίτη θέση της λίστας των χωρών με τους περισσότερους δαφνοστεφείς συγγραφείς που έχουν τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Διάσημοι Σουηδοί συγγραφείς είναι οι Σέλμα Λάγκερλεφ, Άστριντ Λίντγκρεν, Γκουστάφ Φραοντίνγκ, Καρλ Γιούνας Λούβε Άλμκβιστ, Βίλχελμ Μομπάλη, Άουγκουστ Στρίντμπεργκ και Τούμας Τράνστρεμερ.
Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας
Το Νόμπελ Λογοτεχνίας έχει απονεμηθεί σε αρκετούς Σκανδιναβούς, μεταξύ των οποίων:
Δανία
Φινλανδία
Ισλανδία
Νορβηγία
Σουηδία
Βραβείο Λογοτεχνίας του Σκανδιναβικού Συμβουλίου
Το Βραβείο Λογοτεχνίας του Νορδικού Συμβουλίου απονέμεται από μια σκανδιναβική επιτροπή λογοτεχνίας σε λογοτεχνικά έργα (στα οποία περιλαμβάνονται μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, συλλογές ποίησης, διηγήματα ή δοκίμια) γραμμένα σε μία από τις σκανδιναβικές γλώσσες. Η επιτροπή διορίζεται από το Νορδικό Συμβούλιο και αποτελείται από 10 μέλη:
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Κατηγορία:Σκανδιναβία
Κέμι
Το Κέμι είναι πόλη της Φινλανδίας, στην επαρχία της Λαπωνίας, χτισμένη στις εκβολές του ποταμού Κεμιγιόκι, στον Βοθνικό κόλπο.
Βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη Τόρνιο και στα σύνορα με τη Σουηδία. Απέχει 105 χιλιόμετρα από το Όουλου προς τα νότια και α117 χιλιόμετρα από το Ροβανιέμι στα βορειοανατολικά. Ιδρύθηκε το 1869 με διάταγμα του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Β' της Ρωσίας λόγω της γειτνίασής του με ένα λιμάνι βαθέων υδάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Φόνος στο πρεσβυτέριο
Ο Φόνος στο πρεσβυτέριο (The Murder at the Vicarage), είναι αστυνομικό μυθιστόρημα της Αγγλίδας συγγραφέως Αγκάθα Κρίστι. Το μυθιστόρημα πρωτο - εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1930 στη σειρά "Collins Crime Club" του αγγλικού εκδοτικού οίκου "William Collins and Sons", σε 256 σελίδες, και η συγγραφέας του, το αφιέρωσε στην μοναχοκόρη της, Ρόζαλιντ. Στο βιβλίο αυτό, γίνεται η πρώτη παρουσίαση σε μυθιστόρημα της Μις Μαρπλ, της ηλικιωμένης κυρίας που με την ανεξάντλητη περιέργεια και παρατηρητικότητά της, θα λύσει πολλά μυστήρια και δολοφονίες στα χρόνια που θα έρθουν, μέσα από  την πένα της Κρίστι. Σύμφωνα με το περιοδικό "Time" το μυθιστόρημα αυτό συγκαταλέγεται στα 5 καλύτερα της Αγκάθα Κρίστι.
Σύνοψη της υπόθεσης
Στο Σεντ Μέρι Μιντ, το χωριό στο οποίο κατοικεί η Μις Μαρπλ, ένα μικρό και ασήμαντο κατά τα άλλα χωριό, γίνεται ένας φόνος - και μάλιστα μέσα στην εκκλησία του χωριού, στο χώρο του σπουδαστηρίου του πρεσβυτέριου. Θύμα είναι ο πιο απεχθής ίσως κάτοικος του χωριού, ο λοχαγός Λούκιος Πρόθερο (Lucius Protheroe) ο πιο ισχυρός άντρας του τόπου, και ύποπτοι... σχεδόν όλο το χωριό. Η μις Μαρπλ, θα αφήσει για λίγο την ήσυχη ζωή της, και θα προσπαθήσει - ανάμεσα σε επτά περισσότερο ύποπτους- να ανακαλύψει τον δολοφόνο. Ο επιθεωρητής της αστυνομίας Σλάκ, που έχει αναλάβει τις έρευνες θα αντιμετωπίσει με καχυποψία και δυσφορία την ηλικιωμένη κυρία, αλλά οι ικανότητές της θα τον αφήσουν άφωνο.
Η υποδοχή από την κριτική
Στο αμερικανικό περιοδικό "The New York Times Book Review" της 30ης Νοεμβρίου του 1930 σημειώνεται ότι ''«..η ταλαντούχος κυρία Κρίστι δεν είναι στις καλύτερες στιγμές της, στο τελευταίο της μυθιστόρημα. Το βιβλίο αυτό, δεν θα προσθέσει τίποτα το σημαντικό στην αστυνομική λογοτεχνία. Η τοπική κοινότητα από γεροντοκόρες, παρουσιάζεται με πολλά κουτσομπολιά και πολύ θόρυβο. Η εκτενής περιγραφή τους κουράζει τον αναγνώστη, ακόμα και από την ίδια την Μις Μαρπλ, που είναι η επικεφαλής αυτής της φασαρίας.»''
Η εφημερίδα "The Observer" πάλι, της 30ης Δεκεμβρίου του 1930 γράφει ότι ''«...εδώ έχουμε μια απλή υπόθεση στην οποία ενσωματώνεται με πολύ ευχάριστο τρόπο, το παραπλανητικό στοιχείο. Υπάρχει πρωτοτυπία στην διάταξη που ακολουθεί για να κρύψει αλλά και για να αποκαλύψει την λύση του μυστηρίου, προκαλώντας έτσι μια ενδιαφέρουσα σύγχυση που αυξάνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη.»''
Στην αγγλική εφημερίδα "Daily Express" της 16ης Οκτωβρίου 1930, ο γνωστός την εποχή εκείνη Βρετανός διπλωμάτης και συγγραφέας, Χάρολντ Νίκολσον (en:Harold Nicolson) γράφει ότι ''...Έχω διαβάσει και καλύτερα μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι και αυτό το έργο δεν είναι τόσο διασκεδαστικό, και τόσο γοητευτικό όσο και ο μέσος όρος των αστυνομικών μυθιστορημάτων.»
Το μυθιστόρημα:
Στην Ελλάδα έχει κυκλοφορήσει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1930
Ιρμπίντ
Η Ιρμπίντ είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Ιορδανία, 85 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας, Αμμάν, κοντά στα ιστορικά αξιοθέατα της Πέλλας και των Γαδάρων.
Έχει περίπου 300 000 κατοίκους, 650.000 με τον οικισμό. Ανήκει στο Κυβερνείο Ιρμπίντ.
Είναι επίσης η γενέτειρα του πρώην Πρωθυπουργού της Ιορδανίας, Wasfi Tall, στην εξουσία κατά τη διάρκεια των δραματικών γεγονότων του Μαύρου Σεπτέμβρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιορδανίας
Halfbrick Studios
Η Halfbrick Studios Pty Ltd (συνήθως αναφέρεται απλά ως Halfbrick) είναι εταιρεία προγραμματισμού βιντεοπαιχνιδιών που εδρεύει στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2001 από έξι άτομα σε ένα υπόγειο στο Μπρίσμπεϊν και κυρίως εργάστηκε για άδεια παιχνίδια μέχρι το 2008. Κυκλοφόρησαν τα πολυβραβευμένα βιντεοπαιχνίδια: Fruit Ninja (2010) και Jetpack Joyride (2011).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών
Σιδηροδρομικός σταθμός Δεκελείας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Δεκελείας είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά - Πλατέος, στην χιλιομετρική θέση 24,961 από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Λιμένα Πειραιά (η νέα χιλιομέτρηση από Πειραιά δεν είναι ακόμα γνωστή). Εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904 και οφείλει την ονομασία του στην περιοχή που εξυπηρετεί, την Δεκέλεια Αττικής και ανήκει στο Δήμο Αχαρνών. Εγκαινιάστηκε με την νέα του μορφή στις 6 Μαΐου 2005. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.
Ο σταθμός Δεκελείας διαθέτει επιμελημένο κτίριο, ανώτερο των κανονικών αναγκών της κίνησης που εξυπηρετεί, καθώς εξυπηρετούσε επίσης τα θερινά βασιλικά ανάκτορα Δεκελείας (Τατοΐου). Ο σταθμός ήταν αρχικά γνωστός με την ονομασία Τατόι, από το όνομα του κτήματος όπου κτίσθηκαν τα ανάκτορα. Η μετονομασία του στο σημερινό του όνομα έγινε σε άγνωστη ημερομηνία.
Στο χώρο του σταθμού στεγάζεται η κίνηση φίλων του σιδηροδρόμου Amnizia Railfan Club.
Δομή σταθμού
Δεκέλεια Δεκέλεια Δεκέλεια Κατηγορία:Αχαρνές Δεκέλεια Δεκέλεια
Νικίτα Κουρμπάνοφ
Ο Νικίτα Αλεξάντροβιτς Κουρμπάνοφ ( Никита Александрович Курбанов , γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1986) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και αρχηγός της ΤΣΣΚΑ Μόσχας του VTB Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας. Με ύψος 2,02 μέτρων μπορεί να παίξει στις θέσεις σμολ φόργουορντ και πάουερ φόργουορντ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Κουρμπάνοφ έκανε την πρώτη επαγγελματική εμφάνισή του με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας την περίοδο 2004–05. Στη συνέχεια πήγε στη Λοκομοτίβ Ροστόφ, πριν επιστρέψει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Έγινε μέλος της ΟΥΝΙΚΣ Καζάν το 2008 και πέρασε τη χρονιά 2008–09 με τη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης. Στη συνέχεια επέστρεψε για άλλη μια φορά στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Στις 17 Ιουνίου 2014, υπέγραψε συμφωνία 1+1 με τη Λοκομοτίβ Κουμπάν.
Στις 15 Ιουνίου 2015 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με προαίρεση τρίτου έτους με την πρώην ομάδα του, ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στις 5 Μαΐου 2017, ο Κουρμπάνοφ ονομάστηκε αμυντικός παίκτης της χρονιάς του VTB Πρωταθλήματος της περιόδου 2016–17. Στις 18 Ιουνίου 2021, ο Κουρμπάνοφ επέκτεινε το συμβόλαιό του για άλλα δύο (1+1) χρόνια.
Εθνική ομάδα της Ρωσίας
Ως μέλος των νεανικών εθνικών ομάδων μπάσκετ της Ρωσίας, ο Κουρμπάνοφ ηγήθηκε του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Εφήβων της FIBA του 2004 στο σκοράρισμα και επιλέχτηκε στην πρώτη ομάδα όλης της διοργάνωσης. Κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο με την εθνική ομάδα νέων ανδρών της Ρωσίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA του 2005. Ονομάστηκε επίσης Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) της διοργάνωσης.
Έχει επίσης παίξει με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ρωσίας στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2009, του 2015 και του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λίμνη Σαμπλαίν
Η λίμνη Σαμπλαίν (γαλλικά: Lac Champlain), επίσης αναφερόμενη ως λίμνη Τσάμπλεϊν (αγγλικά: Lake Champlain), είναι λίμνη στην Βόρειο Αμερική και αποτελεί φυσικό σύνορο μεταξύ των πολιτειών του Βερμόντ και της Νέας Υόρκης. Εκτείνεται και εντός των ορίων του Καναδά, στην επαρχία Κεμπέκ.
Καταλαμβάνει συνολικό εμβαδόν 1127 τχλμ υδάτινης περιοχής και 142 τχλμ νησιών. Το μέγιστο πλάτος της είναι 23χλμ.
Έλαβε το όνομά της από τον Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν, κυβερνήτη του Καναδά στις αρχές του 17ου αιώνα ο οποίος την ανακάλυψε με τους στρατιώτες του το 1609 όταν εκστράτευσε κατά των Ινδιάνων της περιοχής.
Στις 11 Οκτωβρίου του 1776, κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ στην νήσο Βαλκούρ εντός της λίμνης, δόθηκε η πρώτη ναυμαχία μεταξύ Βρετανών και Αμερικανών.
μικρογραφία| Η λίμνη Τσάμπλεϊν στο σημείο της πόλης Σάρλτοτ (Charlotte) του Βερμόντ
Παραπομπές
Σαμπλαιν Σαμπλαιν
Αγία Μαργαρίτα της Κορτόνα
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Η πύλη της εκκλησίας του Laviano Από ταπεινή καταγωγή, βαφτίστηκε στην αρχαία εκκλησία της ενορίας του Ποτσουόλο Ούμπρο (Pozzuolo Umbro), όπου σήμερα βρίσκεται η εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου: ήταν  ορφανή από μητέρα και από την ηλικία των δεκαεπτά χρόνων ,συζούσε με έναν πλούσιο έμπορο από το Μοντεπουλτσιάνο (Montepulciano), τον Αρσένιο ( Arsenio) ,( Raniero del Pecora, της οικογένειας των αρχόντων του Βαλιάνου της Κορτόνας,που ανήκει στην οικογένεια των Pecora), από τον οποίο είχε ένα γιο.
Το ζευγάρι περνούσε πολύ χρόνο σε ένα κυνηγετικό καταφύγιο στους λόφους, στα σύνορα μεταξύ της Τοσκάνης και της Ούμπριας, που ανήκει στην οικογένεια των Pecora. Ακόμα και σήμερα, σε αυτό το κάστρο, υπάρχει μία καπέλα που δημιουργήθηκε από την αρχαία είσοδο του κάστρου, αφιερωμένη στην  αγία που έζησε σε αυτά τα δωμάτια στο δέκατο τρίτο αιώνα.
Το  1273 ο Αρσένιος (Arsenio), κατά τη διάρκεια ενός κυνηγητικού αγώνα  σε μία από τις ιδιοκτησίες  του  στο Petrignano del Lago,δέχθηκε επίθεση και δολοφονήθηκε μετά από μια ενέδρα που στήθηκε από  τους  Γκουέλφους και Γκιμπελίνιους  (Guelphs-Ghibellines) ,( ήταν φατρίες που υποστήριζαν τον Πάπα και τον ιερό Ρωμαίο αυτοκράτορα, αντίστοιχα, στις ιταλικές πόλεις-κράτη της κεντρικής και βόρειας Ιταλίας), της εποχής του. Η Μαργαρίτα, σύμφωνα με την παράδοση ,  ακολούθησε με τα πόδια το σκύλο του Αρσενίου (Arsenio) από την κατοικία της στο Βαλιάνο (Valiano) στην τοποθεσία Τζιόρτζι (Giorgi), σε ένα μικρό άλσος, όπου βρήκε  το πτώμα του εραστή της, δίπλα από την παλιά βελανιδιά όπου έγινε  το περιστατικό, στο οποίο χτίστηκε ένα μικρό εκκλησάκι προς τιμήν της Αγίας και της λεγόμενης "Βελανιδιά της Μετάνοιας."
Εκδιώχθηκε με τον γιο της από την οικογένεια του εραστή της, απορρίφθηκε από τον πατέρα της και τη νέα σύζυγό του, μετανόησε για την ζωής της και έγινε καλόγρια. Πλησίασε  τους  φραγκισκανούς  της Κορτόνας ( Cortona), και ιδίως τους αδελφούς,Τζιοβάνι του Καστιλιόνε (Giovanni da Castiglione)  και Τζιούντα Μπεβενιάτι (Giunta Bevegnati), πνευματικούς   της και αργότερα  βιογράφους της: αυτοί είχαν  αναθέσει  τη φροντίδα του παιδιού της στο Τάγμα των  μικρών μοναχών  του Αρέτσο (minori di Arezzo)  και το 1277 μπήκε στο Τρίτο Τάγμα των Φραγκισκανών, αφιερώνοντας τον εαυτό της αποκλειστικά στην προσευχή και σε  έργα φιλανθρωπίας
Η πνευματικότητα της στράφηκε ιδιαίτερα  στα Πάθη του Χριστού, σύμφωνα με τα όσα έζησαν ο  Φραγκίσκος της Ασίζης,η Άντζελα από το Φολίνιο (Angela Foligno), και αργότερα η Καμίλα από το Βαράνο (Camilla da Varano). Η Μαργαρίτα στην πραγματικότητα,είδε πολλά οράματα και είχε πολλές μυστικιστικές κρίσεις. Έδωσε ζωή σε μία εκκλησιαστική σύναξη, που ονομάστηκε "Οι φτωχούλες "  Ίδρυσε το 1278 ένα νοσοκομείο στην εκκλησία του San Basilio και σχημάτισε  την  Αδελφότητα της Αγίας Μαρίας του Ελέους (Santa Maria della Misericordia), για τις κυρίες που είχαν σαν σκοπό  να βοηθήσουν  τους φτωχούς και τους αρρώστους.
Γυναίκα μυστικίστρια, αλλά και της δράσης, θαρραλέα, ήταν προσεκτική  στο δημόσιο βίο και στις συγκρούσεις μεταξύ Γκουέλφων και Γκιμπελίνιων (Guelphs-Ghibellines), και προσπαθούσε να έχει ρόλο συμφιλιωτή  μεταξύ των φέουδων του Μοντεπουλτσιάνο (Montepulciano)
Η λατρεία
Η βιογραφία που  γράφτηκε από τον εξομολόγο της, Αδελφό Τζιούντα Μπεβενιάτι (Giunta Bevegnati)  με  αφηγήσεις από  τις πολλές εκστάσεις  και τα οράματα της Μαργαρίτας συνείσφερε ώστε να καταστεί  μία από τους πιο δημοφιλείς αγίες της κεντρικής Ιταλίας.
Στο χωριουδάκι Τζιόρτζι του Πετριτζιάνο (Giorgi di Petrignano), στον τόπο της τραγωδίας, και της απόφασης να γίνει μοναχή (το λεγόμενο Μετάνοια) υπάρχει μια εκκλησία και μια βελανιδιά ζει ακόμα, θεωρείται ιερή και απαραβίαστη βελανιδιά,στα ρίζες της οποίας προσευχήθηκε η Αγία.Το καλοκαίρι του 1972, για την έβδομη εκατονταετία   από το συμβάν, υπήρχαν μεγάλες γιορτές  στο Καστιλιονέσε  (Castiglionese) με έκθεση των λειψάνων της
Εικονογραφία των μέσων ενημέρωσης
Στην φιγούρα της Αγίας Μαργαρίτας της Κορτόνας  εμπνεύστηκε η   ιστορική  ταινία του 1950 που φέρει το όνομά της - η Μαργαρίτα της Κορντόνας (Margherita da Cortona), σε σκηνοθεσία Mario Bonnard
Για την ίδια θρησκευόμενη, ο Λιτσίνιο  Ρεφίτσε ( Licinio Refice )συνέθεσε μια λυρική  όπερα σε έμα  πρόλογο και τρεις πράξεις με τίτλο, επίσης, η Μαργαρίτα της Κορντόνας  ( Margherita da Cortona).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί του 13ου αιώνα‎ Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μεγκούμι Ιγκαράσι
Η Megumi Igarashi (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο: Rokudenashiko, γεν. 14 Μαρτίου του 1972) είναι μια ιαπωνίδα εικαστική καλλιτέχνης και σχεδιαστής Manga. Γνωστή έγινε μέσω των εικαστικών απεικονίσεων του αιδοίου της, που αποτελούν μέρος του αγώνα της ενάντια στο ταμπού της απεικόνισης των γυναικείων γεννητικών οργάνων, σε αντίθεση με τα αντρικά.
Έργο
Στην ιστοσελίδα της περιγράφει πως καθώς μεγάλωνε, δεν είδε ποτέ πώς θα έπρεπε να μοιάζουν τα γυναικεία γεννητικά όργανα και, ως εκ τούτου, ανησυχούσε πολύ για το αν τα δικά της ήταν "ανώμαλα". Όταν άρχισε να χρησιμοποιεί εκτυπώσεις του αιδοίου της σε εικαστικές απεικονίσεις, θεώρησε τα έργα τέχνης της περισσότερο ως παιχνιδιάρικο πειραματισμό. Ωστόσο, μετά την έντονη κριτική τους και τις αντίδραση απένταντί τους, άρχισε να τα βλέπει ως σημαντικές δηλώσεις. Θέλει οι γυναίκες να μπορούν να μιλούν για το σώμα τους χωρίς ντροπή, και πιστεύει ότι το αιδοίο πρέπει να είναι άλλο ένα μέρος του σώματος "... όπως τα πόδια και τα χέρια ». Θέλει να κάνει το αιδοίο κάτι «καθημερινό και μοντέρνο» στο κοινό. Μεταξύ άλλων αναφέρει: «Ο κόλπος αντιμετωπίζεται σαν να ήταν κάτι που πρέπει να διατηρείται υπόγεια και κρυμμένο, γι 'αυτό θέλω να το εκβιομηχάνωσω και να το παραγάγω μαζικά."
Η Igarashi ανέπτυξε επίσης έναν χαρακτήρα στο manga της με το όνομα Manko-chan (μεταφρασμένος "μικρός κόλπος"). Ελπίζει ότι αυτός ο χαρακτήρας θα γίνει τελικά ένα εικονίδιο ποπ κουλτούρας. Το Manko-chan έχει εμφανιστεί και σε άλλα manga. Με βάση τον χαρακτήρα έχουν φτιαχτεί κούκλες και κοστούμια και παιχνίδια.
Δικαστικός αγώνας
Τον Ιούλιο του 2014, η Ιγκαράσι συνελήφθη για παραβίαση του ιαπωνικού ηθικού νόμου. Η παραβίαση έγκειται στην αποστολή δεδομένων από την τρισδιάστατη σάρωση του αιδοίου της στους δωρητές της εκστρατείας crowdfunding για το καγιάκ vulva. Περισσότερα από 21.000 άτομα υπέγραψαν μια αναφορά που καλούσε την κυβέρνηση να την απελευθερώσει. Απελευθερώθηκε μια εβδομάδα μετά την ένσταση της κατά της κράτησής της.
Στις 3. Δεκεμβρίου του 2014, η Igarashi συνελήφθηκαι πάλι με την υποψία ότι είχε εμφανίσει ένα άσεμνο αντικείμενο δημόσια με την Minori Kitahara (συγγραφέας και ακτιβίστρια του φεμινισμού), για να απελευθερωθεί πάλι αργότερα. Στις 24 Δεκεμβρίου της ασκήθηκε μύνησηι. Αρνήθηκε την ένοχη της μετά από συμβουλή του δικηγόρου της. Η κατηγορία ήταν «εμφάνιση άσεμνου περιεχομένου» και «διάδοση βωμολοχιών μέσω ηλεκτρονικού μέσου». Στις 8 Μαΐου 2016 το δικαστήριο ανακοίνωσε την απόφασή του. Κριθηκε αθώα για τον πρώτο ισχυρισμό για το καγιάκ της, με την αιτιολόγηση ότι το καγιάκ «λόγω των φωτεινών χρωμάτων και της διακόσμησης» δεν αναγνωρίζεται αμέσως ως μοντελοποιημένο αιδοίο, αλλά ένοχη για το δεύτερο σημείο της κατηγορίας της διάδοσης βωμολοχιών. Η τιμωρία ήταν πρόστιμο 400.000 γιεν (περίπου 3.000 ευρώ), το ήμισυ του ποσού που ζήτησε ο εισαγγελέας.
Η διαδικασία τράβηξε την διεθνή προσοχή. Η Megumi Igarashi είναι μία από τις πέντε γυναίκες που παρουσιάζονται στο γερμανικό-ελβετικό ντοκιμαντέρ #Female Pleasure μαζί με τους Deborah Feldman, Leyla Hussein, Doris Wagner και Vithika Yadav.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνίδες Κατηγορία:Ιάπωνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Ιάπωνες δημιουργοί μάνγκα Κατηγορία:Ιάπωνες γλύπτες
Παντελής Κούρος
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Παντελής Κούρος γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 10 Δεκεμβρίου 1932. Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Παρακολούθησε μαθήματα κολεγιακού επιπέδου στον κλάδο Δημοσίων σχέσεων και Διεύθυνσης Επιχειρήσεων.
Ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη της Ένωσης Αγωνιστών Λευκωσίας, του Παγκύπριου Ενιαίου Μετώπου Αγωνιστών και της Παγκύπριας Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας, στις οποίες κατείχε τη θέση του Γενικού Οργανωτικού και του Βοηθού Γενικού Γραμματέα.
Διετέλεσε Διευθυντής του Γραφείου Επιχειρήσεων της Πολιτικής Άμυνας και παρακολούθησε μαθήματα Πολιτικής Σχεδίασης Έκτακτης Ανάγκης στην Ελλάδα. Κατά την περίοδο της τουρκικής εισβολής του 1974 ανέλαβε τη θέση του Επιτελάρχη της Πολιτικής Άμυνας.
Από το 1953 κατείχε διευθυντή θέση σε συγκρότημα εταιρειών στη Λευκωσία.
Το 1962 νυμφεύθηκε την Ουρανία Τσακίρη η οποία απεβίωσε το 1989. Είχε ένα υιό και μία κόρη. Αδελφός του ήταν ο Ανδρέας Κούρος.
Απεβίωσε στις 8 Μαΐου 2021.
Πολιτική πορεία
Το 1969 ήταν ένας από τους στενούς συνεργάτες του Γλαύκου Κληρίδη όταν ίδρυσε το Ενιαίον Κόμμα. Το 23 Ιουλίου 1974, όταν ο Γλαύκος Κληρίδης ανέλαβε καθήκοντα Προεδρεύοντα της Δημοκρατίας, διορίστηκε ως σύνδεσμος της Προεδρίας με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ).
Από την ίδρυση του Δημοκρατικού Συναγερμού το 1976 έως το 1993, κατείχε τη θέση του Διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου του Προέδρου του κόμματος, Γλαύκου Κληρίδη. Στις 30 Απριλίου 1993 διορίστηκε Υφυπουργός Παρά τω Προέδρω στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993. Συνέχισε στην ίδια θέση στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως τη λήξη της θητείας της κυβέρνησης το 2003.
Πηγές
Κατηγορία:Υφυπουργοί Παρά τω Προέδρω (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993 Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998
Γελάσιος Καισαρείας
Ο Γελάσιος Καισαρείας (θάν. 395) ήταν χριστιανός επίσκοπος Καισαρείας από το 367 έως το 373 και από το 379 έως το θάνατό του. Ήταν επίσης συγγραφέας, αν και κανένα από τα έργα του δεν σώζεται.
Ο Γελάσιος συμμετείχε στην Πρώτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381. Υποχρεώθηκε να αφήσει τον τίτλο του επισκόπου σε κάποιο ημι-Αρειανιστή ονόματι Ευζώιου μεταξύ των ετών 373 και 379 διότι σε ζητήματα Χριστολογίας ήταν φανατικός υπέρμαχος των αποφάσεων της Συνόδου της Νίκαιας.
Κατά τον Ιερώνυμο, το γράψιμό του ήταν προσεχτικό και στιλπνό, αλλά ποτέ δεν δημοσίευσε όσα έγραψε.
Παρ’όλα αυτά, τον 5ο αιώνα, ο Σωκράτης Σχολαστικός μνημόνευσε κάποια από τα έργα του και φαίνεται πως ο Γελάσιος είχε συνθέσει μια ακολουθία της «Εκκλησιαστικής Ιστορίας» του Ευσέβιου Καισαρείας. Το κείμενο περιελήφθη στα πρώτα 15 κεφάλαια του δέκατου βιβλίου του Ρουφίνου που προσέθεσε στην ιστορία του Ευσέβιου και που περιλαμβάνει το θρύλο της ανακάλυψης του Τίμιου Σταυρού από την Αγία Ελένη.
Ο Γελάσιος ήταν ανιψιός του Κύριλλου Α΄ Ιεροσολύμων και έγραψε το έργο του μετά από παράκληση του τελευταίου λίγο πριν από το θάνατό του.
Παραπομπές
Γελασιος Γελασιος Καισαρειας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Μάριους Γκριγκόνις
Πρώιμη σταδιοδρομία
Πριν ξεκινήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία, ο Γκριγκόνις έπαιξε στην 2η Λιθουανίας (NKL) με τη Σχολή Ζαλγκίρις-Άρβιντας Σαμπόνις για τέσσερα χρόνια. Ήταν σημαντικός συντελεστής στην ομάδα κατά την πρώτη του χρονιά και καθιερώθηκε ως ηγέτης από την τρίτη του χρονιά. Κέρδισε χάλκινα μετάλλια τα δύο τελευταία χρόνια με την σχολική ομάδα Σαμπόνις.
Επαγγελματική πορεία
Στις 15 Μαΐου 2013, ο Γκριγκόνις εντάχθηκε στη βασική σύνθεση της Ζαλγκίρις για έναν αγώνα απέναντι στη ΜΚ Νίζνι Νόβγκοροντ στο VTB Πρωτάθλημα.
Παίζοντας στην Ισπανία (2013–2017)
Για την περίοδο 2013–14, ο Γκριγκόνις δόθηκε δανεικός στην ισπανική ομάδα της δεύτερης κατηγορίας Πένιας Ουέσκα. Συμπεριλήφθηκε στην ομάδα της 2ης Κατηγορίας (LEB Oro).
Μεθανικός βινυλεστέρας
Ο μεθανικός βινυλεστέρας είναι οργανική χημική ένωση, με  μοριακό τύπο C3H4O2, αν και χρησιμοποιούνται περισσότερο οι πιο αναλυτικοί  (ημισυντακτικοί) τύποι: HCO2CH=CH2, HCOOCH=CH2 και HCO2Vi. Eίναι ο εστέρας που παράγεται (θεωρητικά) από την εστεροποίηση του μεθανικού οξέος (HCO2H) και της αιθενόλης (CH2=CHOH).
Μάριους Γκριγκόνις
Παίζοντας στην Ισπανία (2013–2017)
Στις 14 Αυγούστου 2014, ο Γκριγκόνις υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Μπάσκετ Μανρέσα του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB). Αφού πέρασε δύο χρόνια με τη Μανρέσα, υπέγραψε συμφωνία "2+1" ετών με την Ιμπεροστάρ Τενερίφε στις 28 Ιουλίου 2016. Ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του Φάιναλ Φορ της περιόδου 2016–17 του Basketball Champions League. Συνολικά στη διοργάνωση είχε 9.3 πόντους, 2 ριμπάουντ και 2 ασίστ κατά μέσο όρο. Στις 13 Ιουλίου 2017, ο Γκριγκόνις χώρισε τους δρόμους του με την Τενερίφη.
Μεθανικός βινυλεστέρας
Αλκυλίωση
Ο μεθανικός βινυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση αλκυλίωσης μεθανικού νατρίου (HCOONa) με βινυλαλογονίδιο (CH3CH2X) :
Μάριους Γκριγκόνις
Άλμπα Βερολίνου (2017–2018)
Στις 13 Ιουλίου 2017, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη γερμανική ομάδα Άλμπα Βερολίνου. Με την γερμανική ομάδα είχε 11.6 πόντους, 2.6 ασίστ και 3 ριμπάουντ κατά μέσο όρο σε 8 ματς του Γιούροκαπ.
Επιστροφή στη Ζαλγκίρις (2018–2021)
Στις 3 Ιουλίου 2018, ο Γκριγκόνις επέστρεψε στη Ζαλγκίρις Κάουνας όταν και υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Η χρονιά του διεκόπη λόγω τραυματισμού τον Νοέμβριο του 2019. Στις 16 Φεβρουαρίου 2020, κατέκτησε το Κύπελλο Λιθουανίας. Είχε μέσο όρο 11,5 πόντους, 2,6 ριμπάουντ και 2,0 ασίστ ανά αγώνα στα πρώτα 10 παιχνίδια της περιόδου 2019-20 στην Ευρωλίγκα. Στις 8 Ιουλίου 2020, υπέγραψε εκ νέου με την ομάδα. Στις 14 Φεβρουαρίου 2021, κατέκτησε το Κύπελλο Λιθουανίας, νικώντας στον τελικό την Λιετκαμπέλις με σκορ 76-69. Στις 7 Ιουνίου κατέκτησε για τρίτη φορά το Πρωτάθλημα Λιθουανίας, αφού η Ζαλγκίρις κέρδισε στη σειρά των τελικών την Ρίτας 3-0. Τη σεζόν 2020-21, ήταν ο κορυφαίος της Ζαλγκίρις με 13,4 πόντους, σουτάροντας μάλιστα με εξαιρετικά ποσοστά ευστοχίας για γκαρντ, καθώς είχε 94,4% στις ελεύθερες βολές (τρίτος στην Ευρωλίγκα για τη σεζόν), 45,6% στο τρίποντο και 50,6% στα δίποντα. Αναδείχτηκε MVP του μήνα Οκτωβρίου για την Ευρωλίγκα έχοντας 15,5 πόντους (58,1% δίποντα, 44,4% τρίποντα, 100% βολές), 2,7 ριμπάουντ, 2,8 ασίστ, 16,2 στο ranking και 21/ 21 βολές.
Μεθανικός βινυλεστέρας
Σαπωνοποίηση
O μεθανικός βινυλεστέρας δίνει αντίδραση σαπωνοποίησης με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), σχηματίζοντας μεθανικό νάτριο (HCOONa) και (τελικά) αιθανάλη (CH3CHO) :
Μάριους Γκριγκόνις
ΤΣΣΚΑ Μόσχας (2021–2022)
Στις 12 Ιουνίου 2021, ο Γκριγκόνις υπέγραψε επίσημα τριετές συμβόλαιο με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Με την ΤΣΣΚΑ πρόλαβε να αγωνιστεί σε 16 ματς Ευρωλίγκα (3 ως βασικός) φέτος έχοντας 8,5 πόντους, 1,9 ασίστ 1.5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο και 44% πίσω από τη γραμμή του τριπόντου. Σταμάτησε να αγωνίζεται με την ομάδα μετά την στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022.
Μεθανικός βινυλεστέρας
Μετεστεροποίηση
O μεθανικός βινυλεστέρας δίνει και μάλιστα συνήθως ποσοτικά (γιατί η παραγώμενη αιθενόλη απομακρύνεται από τη χημική ισορροπία, λόγω ταυτομερείωσης σε αιθανάλη) αντίδραση μετεστεροποίησης με αλκοόλη (ROH), σχηματίζοντας μεθανικό αλκυλεστέρα και (τελικά) αιθανάλη (CH3CHO) :
Μάριους Γκριγκόνις
Παναθηναϊκός (2022–σήμερα)
Στις 14 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε η συμφωνία του με τον Παναθηναϊκό η οποία έχει ισχύ μέχρι το 2024.
Μεθανικός βινυλεστέρας
Επίδραση οργανομαγνησιακών ενώσεων
O μεθανικός βινυλεστέρας δίνει αντίδραση επίδρασης οργανομαγνησιακών ενώσεων (RMgX), σχηματίζοντας αλδεΰδη (RCHO) και βινυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3CH2OMgX) :
Πηγές
Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες Κατηγορία:C3
Μάριους Γκριγκόνις
Σταδιοδρομία στην Εθνική ομάδα
Το 2014, ο προπονητής Γιόνας Καζλάουσκας συμπεριέλαβε τον Γκριγκόνις στον προκαταρκτικό κατάλογο υποψηφίων 24 παικτών για την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης. Ωστόσο, κλήθηκε στο στρατόπεδο προπόνησης της εθνικής ομάδας για πρώτη φορά μόνο το 2016 και αμέσως επιλέχτηκε στη σύνθεση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 2022, όπου η Λιθουανία έφτασε μέχρι τους 16, αφού αποκλείστηκε από την Ισπανία. Ο ίδιος ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις του, έχοντας 14.5 πόντους, 3.8 ριμπάουντ και 3.3 ασίστ μέσο όρο με 40.6% στα τρίποντα σε 27 λεπτά συμμετοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πένιας Ουέσκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΜ 1939 Κανάριας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μανρέσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι
Η Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι (γαλλικά: Fédération Française de Rugby, FFR) είναι ο φορέας που είναι επιφορτισμένος με την οργάνωση και ανάπτυξη του ράγκμπι γιούνιον και του ράγκμπι σέβενς στη Γαλλία. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων, όπως και των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων της Γαλλίας. Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από τον Εθνικό Σύνδεσμο Ράγκμπι (LNR) υπό την εποπτεία της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ράγκμπι.
Ιδρύθηκε στις 13 Μαΐου του 1919 ως επιτροπή ράγκμπι της Ένωσης Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων (USFSA), της οποίας το έμβλημα αποτελούνταν από δύο δακτυλίους μπλε και κόκκινο και χρησιμοποιούνταν ως σήμα στις φανέλες της εθνιής ομάδας το διάστημα 1906-1910. Στις 11 Οκτωβρίου του 1920, μία ημέρα μετά τη γαλλική νίκη στους ολυμπιακούς αγώνες των ΗΠΑ, μετονομάστηκε σε Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι.
Η Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι κηρύχθηκε οργανισμός δημόσιας ωφέλειας το 1922. Έπειτα από σχεδόν 58 χρόνια, το 1978, έγινε τελικά δεκτή από το Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι, σπάζοντας έτσι την αγγλοσαξονική παράδοση των Εγχώριων Εθνών.
Το 2010, η FFR άφησε την έδρα της "9, rue de Liège Paris 9e" και μετεγκαταστάθηκε στο "Centre national de rugby 3-5, rue Jean de Montaigu à Marcoussis".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Ράγκμπι γιούνιον
Άρτεμις Γκαβέζου
Η Άρτεμις Γκαβέζου-Κάστρο (19 Ιουνίου 1994, Θεσσαλονίκη) είναι Ισπανίδα-Ελληνίδα αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής. Αντιπροσωπεύει την εθνική Ισπανίας ανσάμπλ.
Σταδιοδρομία
Η Γκαβέζου γεννήθηκε και έζησε στην Ελλάδα μέχρι το 2013, όπου εκπαιδεύτηκε και αγωνίστηκε με την ελληνική ομάδα για σχεδόν 13 χρόνια. Το 2013, μετακόμισε στην Ισπανία για να σπουδάσει, όπου διαμένει μόνιμα.
Συμμετείχε σε παγκόσμια πρωταθλήματα, συμπεριλαμβανομένου του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ρυθμικής Γυμναστικής του 2015, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο ομαδικό πρόγραμμα. Συμμετείχε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2015 στο Μπακού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής Κατηγορία:Ισπανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες ισπανικής καταγωγής Κατηγορία:Ισπανοί Ολυμπιονίκες
Μουσά Τζαλίλ
Ο Μουσά Τζαλίλ (προφέρεται muˈsɑ ʑæˈlil, Γιαναλίφ: Musa Çəlil, Κυριλλικό: Муса Җәлил, πλήρες όνομα: Musa Mostafa ulı Cälilev, Κυριλλικό: Муса Мостафа улы Җәлилев; Муса Джалиль, Муса Мустафович Залялов, Μουσά Τζαλίλ, Μουσά Μουστάφοβιτς Ζαλιάλοφ - 15 Φεβρουαρίου 1906 – 25 Αυγούστου 1944) ήταν Σοβιετικός Τάταρος ποιητής και μαχητής της αντίστασης. Είναι ο μοναδικός ποιητής της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος βραβεύθηκε ταυτόχρονα με το Βραβείο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης για την αγώνα αντίστασής του και το Βραβείο Λένιν για τη συγγραφή των Σημειωματάριων του Μωαβίτη. Και τα δύο βραβεία του απονεμήθηκαν μεταθανάτια.
Πρώτα χρόνια
Ο Μουσά Τζαλίλ γεννήθηκε στο Μουστάφινο, ένα χωριό στο κυβερνείο Αρινμπούρκ. Αποφοίτησε από τον μεντρεσέ Χουσάινιγια στο Αρινμπούρκ. Τα πρώτα δημοσιευμένα έργα του ήταν επαναστατικοί στίχοι. Η τουρκική ποιητική παράδοση αρούζ ανιχνεύεται στα πρώιμα έργα του Τζαλίλ, τα οποία αποδόθηκαν στον Γκισιανισμό, ένα στυλ εξέγερσης που βρέθηκε στην ταταρική ποίηση των αρχών της δεκαετίας του 1920. Το 1919 εισήλθε στην Κομσομόλ στο Αρινμπούρκ, το οποίο ήταν υπό τον έλεγχο των Λευκών εκείνη την εποχή. Στη συνέχεια, ο Μουσά συμμετείχε στον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο εναντίον των λευκών συμμοριών, αλλά λόγω της ηλικίας του του δεν πολεμούσε στο μέτωπο, αλλά σε μια μονάδα του Κόκκινου Στρατού. Το 1920, ο Τζαλίλ επέστρεψε στο χωριό του, ιδρύοντας τη φιλο-κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας Το Κόκκινο Λουλούδι. Επίσης έγινε ακτιβιστής της Κομσομόλ στο Μουστάφινο. Εκπροσώπησε το χωριό του στο συνέδριο της Κομσομόλ στο κυβερνείο.
Λογοτεχνική ζωή
Κατά τη διάρκεια του 1925 και του 1926, ο Τζαλίλ έγινε δάσκαλος στη Κομσομόλ στο Ορσκ, όπου επισκέφθηκε Ταταρικά και Καζακικά αούλ, ανακινώντας εκεί την Κομσομόλ. Το 1926, έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Κομσομόλ στο Αρινμπούρκ. Το 1927 ο Μουσά μετακόμισε στη Μόσχα, όπου συνδύασε τη μελέτη του στο κρατικό πανεπιστήμιο της Μόσχας και την εργασία στο Ταταρο-Μπασκιρικό τμήμα της Κεντρικής Επιτροπής της Κομσομόλ. Ο Τζαλίλ εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης το 1929, και το ίδιο έτος κυκλοφόρησε η δεύτερη συλλογή του, η Ιπτασκά (σύντροφος, Γιαναλίφ: Iptəşkə). Ζώντας στη Μόσχα, ο Τζαλίλ συναντήθηκε με τους Ρώσους ποιητές Ζάροφ, Μπεζιμένσκι και Σβέτλοφ. Ο Τζαλίλ παρακολούθησε επίσης τις εμφανίσεις του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι. Εισήλθε στον Σύλλογο Προλεταριακών Συγγραφέων στη Μόσχα, έγινε τρίτος γραμματέας του και επικεφαλής του Ταταρικού τμήματος. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο λυρισμός εμφανίστηκε στην ποίηση του Τζαλίλ.
Το 1931, ο Τζαλίλ αποφοίτησε από τη τμήμα λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Μόσχας. Μέχρι το 1932, ήταν επικεφαλής συντάκτης του παιδικού ταταρικού περιοδικού Κετσκένε ιπτεσλέρ, το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε Οκτάμπρ Μπαλάς (Μικρός Οκτωβριστής). Στη συνέχεια διαχειρίστηκε το τμήμα της λογοτεχνίας και τέχνης στην κεντρική ταταρική εφημερίδα Κομμουνίστ. Το 1934, ο Μουσά Τζαλίλ δημοσίευσε δύο συλλογές. Η πρώτη από αυτές, η Εκατομμύρια, Διακοσμημένοι με Παράσημα, ήταν αφιερωμένος κυρίως στη νεολαία και στην Κοσομοσόλ, ενώ στη δεύτερη, η Στίχοι και Ποιήματα ήταν μια γενική συλλογή της συγγραφής του. Ωστόσο, πολλά από τα λυρικά του ποιήματα δεν δημοσιεύθηκαν λόγω της σύγκρουσης με τον σταλινισμό.
Το 1935 δημοσιεύθηκαν οι πρώτες ρωσικές μεταφράσεις των ποιημάτων του. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, ο Τζαλίλ μετέφρασε στα ταταρικά άλλους συγγραφείς της ΕΣΣΔ, όπως τον Σότα Ρουσταβέλι, τον Ταράς Σεβτσένκο, τον Πούσκιν, τον Νεκράσοφ, τον Μαγιακόφσκι και τον Λεμπέντεφ-Κουμάτς. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 έτεινε να γράφει επικά ποιήματα, όπως ο Σκηνοθέτης και ο Ήλιος (1935), το Τσιχάν (1935-1938) και ο Ταχυδρόμος (1938). Ως θεατρικός συγγραφέας της Κρατικής Ταταρικής Όπερας, έγραψε τέσσερις λιμπρέτες για Ταταρικές όπερες, από τις οποίες μια είναι η Αλτιντσάτς (Χρυσόμαλλη Κόρη) του Νατσίπ Τσιχάνοφ. Το 1939 και το 1940, υπηρέτησε ως πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων της Ταταρικής ΑΣΣΔ.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Το μνημείο του Μουσά Τζαλίλ στο Αρινμπούρκ Μετά την εισβολή της Ναζιστικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, ο Τζαλίλ προσφέρθηκε εθελοντικά για τον Κόκκινο Στρατό. Αποφοίτησε από μαθήματα πολιτικών επιτρόπων, έφτασε στο Μέτωπο Βολχόφ και έγινε πολεμικός ανταποκριτής στην εφημερίδα Οτβάγκα. Ο Τζαλίλ έγραψε επίσης στίχους, που ήταν αρχικά πατριωτικοί, αλλά αργότερα εξελίχθηκαν σε λυρισμό σχετικά με τον πόλεμο και τους ανθρώπους που βιώνουν πόλεμο.
Τον Ιούνιο του 1942, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Λιουμπάν, η μονάδα του Τζαλίλ περικυκλώθηκε. όταν η μονάδα του προσπάθησε να κάνει έναν αποκλεισμό, τραυματίστηκε σοβαρά, διαταράχτηκε νευρικά και συνελήφθη. Μετά από μήνες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου, συμπεριλαμβανομένου του Στάλαγκ-340 στο Νταουγκαβπίλς της Λετονίας και το Σπαντάου, ο Τζαλίλ μεταφέρθηκε στο Ντέμπλιν, ένα οχυρωμένο φρούριο στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Πολωνία. Εκεί, οι Ναζί συγκέντρωναν στρατιώτες από το Ιντέλ-Ουράλ και ανατολικές εθνικότητες στο στρατόπεδο. Ο Τζαλίλ απάντησε σχηματίζοντας μια ομάδα αντίστασης.
Στα τέλη του 1942, οι Ναζί άρχισαν να σχηματίζουν αυτό που ονόμαζαν «εθνικές λεγεώνες». Μεταξύ άλλων, η λεγεώνα Ιντέλ-Ουράλ σχηματίστηκε στο Λάγκερ Γιέλντνια της Γενική Κυβέρνησης που αποτελούταν από αιχμαλώτους πολέμου που ανήκουν στα έθνη της λεκάνης του Βόλγα. Δεδομένου ότι η πλειοψηφία των λεγεώνων ήταν Τάταροι του Βόλγα, οι Γερμανοί συνήθως την αποκαλούσαν Βολγο-Ταταρική ΛεγεώναΒίγια. Οι Ναζί προσπάθησαν να προετοιμάσουν τους λεγεωνάριους για δράση εναντίον του Κόκκινου Στρατού με σοβινιστικό και αντισοβιετικό τρόπο. Ο Τζαλίλ προσχώρησε στη μονάδα προπαγάνδας της Βέρμαχτ για τη λεγεώνα με το ψευδές όνομα Γκουμερόφ. Η ομάδα του Τζαλίλ θέλησε να καταστρέψει τα ναζιστικά σχέδια, να πείσει τους άνδρες να χρησιμοποιήσουν τα όπλα που θα τους προμήθευαν εναντίον των ίδιων των Ναζί. Τα μέλη της ομάδας αντίστασης διείσδυσαν στο συντακτικό συμβούλιο της εφημερίδας Ιντέλ-Ουράλ που δημιούργησε η γερμανική διοίκηση και έγραψαν και κυκλοφόρησαν αντιφασιστικά φυλλάδια μεταξύ των λεγεωνάριων σε ομάδες εσωτερικής δράσης αποτελούμενες από πέντε άντρες. Το πρώτο τάγματος της Βολγο-Ταταρικής Λεγεώνας που στάλθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο πυροβόλησε όλους τους γερμανούς αξιωματικούς εκεί και λιποτάκτησε στους σοβιετικούς παρτιζάνους στη Λευκορωσία.
Σύλληψη και θάνατος
Στις 10 Αυγούστου 1943 συνελήφθη με τους συντρόφους του από τη Γκεστάπο και απεστάλη στη φυλακή Μοαμπίτ στο Βερολίνο. Κρατήθηκε σε ένα κελί με τον Βέλγο πατριώτη και τον μαχητή αντίστασης Αντρέ Τίμερμανς και έναν Πολωνό κρατούμενο. Ο Τζαλίλ έμαθε τη γερμανική γλώσσα στη φυλακή για να επικοινωνήσει με τους συντρόφους του. Στη φυλακή, συνέταξε στίχους σε αυτο-κατασκευασμένα σημειωματάρια. Ο ίδιος και η ομάδα των δώδεκα καταδικάστηκαν σε θάνατο στις 12 Φεβρουαρίου 1944 και εκτελέστηκαν στη φυλακή του Πλέτσενσε, στο Βερολίνο, στις 25 Αυγούστου. Το σώμα του δεν ανακτήθηκε ποτέ.
Σημειωματάρια φυλακής
δεξιά|μικρογραφία|293x293εσ|Σημειωματάρια Μωαμπίτ αριστερά|μικρογραφία|306x306εσ|Σημειωματάρια Μωαμπίτ Το πρώτο βιβλίο του Τζαλίλ διατηρήθηκε από τους Τάταρους Γκαμπάς Σαρίποφ και στη συνέχεια από τον Νιγμάτ Τερεγκούλοφ, οι οποίοι και οι δύο πέθαναν αργότερα στα στρατόπεδα του Στάλιν. Ο Σαρίποφ φυλακίστηκε επίσης στη φυλακή Μοαμπίτ και έλαβε τα γραπτά του Τζαλίλ και του Αμπντουλά Αλίς όταν οι φύλακες κρυβόντουσαν από τις βομβιστικές επιθέσεις. Για να διατηρήσει τα γραπτά, η ομάδα του Τζαλίλ τον περιόριζε. Το δεύτερο σημειωματάριο διατηρήθηκε από τον βέλγο συνκρατούμενο Αντρέ Τίμερμανς. Αυτά τα σημειωματάρια μεταβιβάστηκαν στην ένωση των συγγραφέων της Ταταρικής ΑΣΣΔ το 1946 και το 1947 αντιστοίχως. Εκδόθηκαν ως δύο βιβλία με τον τίτλο Moabit Däftäre (Τα σημειωματάρια του Μοαμπίτ). Η χήρα του Τζαλίλ Αμινά Ζαλιάλοβα έδωσε τα πρωτότυπα στο Εθνικό Μουσείο του Ταταρστάν για φύλαξη.
Ένα σημειωματάριο μεταφέρθηκε στη σοβιετική πρεσβεία στη Ρώμη από τον Τάταρο Τούρκο πολίτη Καζίν Μιρσάν το 1946. Ωστόσο, αυτό το σημειωματάριο χάθηκε στα αρχεία της SMERSH και οι αναζητήσεις για αυτό από το 1979 δεν είχαν αποτελέσματα.
Αποκατάσταση και αναγνώριση
Το 1946, το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας άνοιξε ένα φάκελο για τον Μουσά Τζαλίλ που τον χαρακτήριζε ως προδότη. Τον Απρίλιο του 1947, το όνομά του συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των καταζητούμενων «επικίνδυνων εγκληματιών».
Τότε οι Τάταροι συγγραφείς και το τμήμα κρατικής ασφάλειας του Ταταρστάν απέδειξαν το υπόγειο έργο του Τζαλίλ εναντίον των Ναζί και το θάνατό του. Το 1953, τα σημειωματάρια Μοαμπίτ δημοσιεύθηκαν στο Καζάν και η ρωσική μετάφραση δημοσιεύθηκε επίσης στη Λιτερατούρναγια Γκαζέτα, χάρη στον συντάκτη της, Κωνσταντίνο Σιμόνοφ. Ο Μουσά Τζαλίλ τιμήθηκε με το αστέρι του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης το 1956 και το Λογοτεχνικό Βραβείο Λένιν το 1957 για τα Σημειωματάρια Μοαμπίτ.