cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Ο. Καβάλα (ποδόσφαιρο)
2000-2014
Με βάση την παραπάνω απόφαση οι δύο ομάδες αποβάλλονταν από όλα τα επαγγελματικά πρωταθλήματα και υποβιβάζονταν στην ερασιτεχνική Δ΄ Εθνική κατηγορία (περιφερειακό πρωτάθλημα), επερχόμενης αυτοδίκαια της λύσης των δύο ανωνύμων εταιρειών (ΠΑΕ). Οι δύο ομάδες κατέθεσαν αίτηση ακύρωσης της απόφασης και αίτηση ασφαλιστικών μέτρων στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, μπλοκάροντας την αντικατάστασή τους με άλλες ομάδες στο πρωτάθλημα μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση, ενώ παράλληλα η ομάδα του Βόλου κατήγγειλε την ΕΕΑ για μη νόμιμη σύνθεση των νέων μελών της, άποψη που υιοθέτησε και η διοίκηση της Καβάλας. Τελικά οι δύο ομάδες υποβιβάστηκαν οριστικά στη Δ΄ Εθνική το Σεπτέμβριο του 2011, αφού η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού δεν δέχθηκε να εξετάσει εκ νέου τις όποιες αλλαγές έγιναν στις διοικήσεις των ομάδων μετά την πρώτη της απόφαση.
Την περίοδο 2011–12, ο Α.Ο.Κ. αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Δ΄ Εθνική κατηγορία, καταλαμβάνοντας τελικά την 4η θέση του 1ου Ομίλου με 48 βαθμούς. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, έπειτα από απόφαση της ΕΠΟ, ο Α.Ο.Κ. έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας (Football League). Στην ίδια κατηγορία αγωνίστηκε και την αμέσως επόμενη περίοδο, όπου τερμάτισε στην 13η θέση του 2ου Ομίλου με 17 βαθμούς, γνωρίζοντας έτσι τον υποβιβασμό στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία.
2014-σήμερα
Το καλοκαίρι του 2014 μια διοικούσα επιτροπή ανέλαβε τη διοίκηση και λειτουργία της ομάδας. Το Μάιο του 2015 ο ερασιτέχνης με ανακοίνωσή του ανέφερε, πως η λύση και εκκαθάριση της «ΠΑΕ Νέα Καβάλα» έλαβε έγκριση. Τελικά μετά από 5 χρόνια στην Γ΄ Εθνική, η Καβάλα στέφθηκε το 2019 πρωταθλήτρια στον 1ο όμιλο και κέρδισε το εισιτήριο για την Football League. Στις 13 Ιουνίου 2021, η Καβάλα εξασφάλισε την απευθείας άνοδο της στη Super League 2 2021-22, με 2 αγωνιστικές να μένουν για το τέλος του πρωταθλήματος. Όμως η ομάδα της Καβάλας δεν εξασφάλισε πιστοποιητικό συμμετοχής λόγω κωλύματος της ΠΑΕ, όσον αφορά το ιδιοκτησιακό. Αμέσως, το νομικό επιτελείο της ΠΑΕ έκανε ένσταση κατά της απόφασης της ΕΕΑ, η οποία απορρίφθηκε μετά από γνωστοποίηση της επιτροπής στις 30 Αυγούστου 2021. Έτσι η Καβάλα είναι εκτός Σούπερ Λιγκ 2 με τον Ερασιτέχνη ΑΟΚ στις 20 Αυγούστου 2021 (πριν την οριστική απόφαση της ΕΕΑ) να δηλώνει την ομάδα ποδοσφαίρου στην Γ' Εθνική. Στις 30 Οκτωβρίου η Καβάλα μαζί με την Α.Π.Σ. Ζάκυνθος δικαιώθηκαν από την ΕΠΟ και θα συμμετάσχουν στη Σούπερ Λίγκ 2. Η ομάδα για το πρώτο μισό της σεζόν αναγκάστηκε να αγωνιστεί με παιδιά 15-18 ετών που δεν είχαν ξαναπαίξει ποδόσφαιρο σε ομάδα.
Επωνυμία
Η επωνυμία της Αθλητικής Ανώνυμης Εταιρείας (ΑΑΕ), απαραίτητης για τη συμμετοχή της ομάδας (ΠΑΕ) σε επαγγελματική ποδοσφαιρική κατηγορία, έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων ως ακολούθως:
Σύμβολα
Έμβλημα της ομάδας αποτελεί η αρχαία τριήρης, όπως τη σχεδίασε ο Χρήστος Μπάτσης. Για ένα διάστημα, το έμβλημα εμπεριείχε την τότε επωνυμία της ομάδας «Puma ΠΑΕ Νέα Καβάλα». Με τη σύσταση της καινούριας ποδοσφαιρικής ανώνυμης εταιρείας το 2019, τέθηκε στη δημοσιότητα ένα λίγο διαφορετικό σήμα.
Ιστορικές εμφανίσεις
Την περίοδο 2013–14 η επιλογή πράσινου χρώματος για τις εμφανίσεις στα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας προκάλεσε την έντονη αντίδραση μερίδας οπαδών και του ερασιτέχνη. Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένες ιστορικές εμφανίσεις του συλλόγου.
Στάδιο
Έδρα της ομάδας από την ίδρυσή της το 1965 αποτελούσε το Δημοτικό Στάδιο Καβάλας (μετέπειτα «Βερούλειο»). Από το 1970 η ομάδα αγωνίζεται στο τέως Εθνικό Στάδιο Καβάλας, που ονομάζεται πλέον Δημοτικό Στάδιο Ανθή Καραγιάννη, με εξαίρεση τις περιόδους 1987-88 και 2011-12, κατά τις οποίες χρησιμοποιήθηκε προσωρινά ως έδρα και πάλι το Βερούλειο.
Φίλαθλοι
Ο πιο γνωστός σύνδεσμος φιλάθλων του ΑΟ Καβάλα ονομάζεται «Γαλάζιοι Αργοναύτες». Τον Ιανουάριο του 2010 δημιουργήθηκε άλλο ένα κλαμπ που αποκαλείτο «Pitbulls» αλλά έκλεισε, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς δημιουργήθηκε η «Λέσχη Φιλάθλων Καβάλας».
Αντιπαλότητες
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αναμετρήσεις του Α.Ο.Κ. με τη Δόξα Δράμας, οι οποίες έχουν το χαρακτήρα γειτονικού ντέρμπι, σε μία αντιπαλότητα που κρατά χρόνια.
Η διαχρονική πορεία
Στα 50 χρόνια της ιστορίας του ο Α.Ο. Καβάλα έχει συμμετάσχει 19 σεζόν στην Α΄ Εθνική, 23 στη Β΄ Εθνική, 8 στη Γ΄ Εθνική και 1 στη Δ΄ Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΑΟ Καβάλα Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1965 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1965
WhiteMagic
Η τεχνολογία WhiteMagic είναι μια τεχνολογία οθόνης που αναπτύχθηκε από τη Sony και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Sony Xperia P. Η τεχνολογία αυτή περιέχει ένα λευκό υποπίξελ(White) που προστίθεται στα συμβατικά pixel RGB, κάνοντας κάθε πίξελ πιο φωτεινό με το RGBW. Η Sony ισχυρίζεται ότι με το λευκό υποπίξελ έχει μεγαλύτερη φωτεινότητα με αποτέλεσμα να μπορεί να προσφέρει το ίδιο επίπεδο φωτεινότητας με λιγότερο οπίσθιο φωτισμό, και έτσι είναι σε θέση να εξοικονομήσει ενέργεια.
Η τεχνολογία είχε επίσης παρουσιαστεί από άλλες εταιρείες, όπως η Japan Display Inc.
Με την τεχνολογία WhiteMagic, κάθε υποπίξελ του RGBW ανήκει σε ένα εικονοστοιχείο αντί για δύο όπως στο PenTile RGBW. Αυτό δίνει μια διπλή πυκνότητα υποπίξελ για το ίδιο ppi.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογίες προβολής
Παλαιά Ρούματα Χανίων
Τα Παλαιά Ρούματα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Κισσάμου. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων. Αποτελείται από πολλούς διάσπαρτους οικισμούς, ενώ ο κεντρικός οικισμός ονομάζεται Αρχοντικά. Άλλοι οικισμοί είναι: Κατζιανά, Μπουγιουκλιανά, Καφιανά, Περαχώρι, Ληδιανά, Πανανιανά, Βαβουλέδω, Κεχρές, Πλατανές, Νέα Εσιανά, Μιχαλιανά, Λουφαρδιανά, Δασκαλιανά, Τραχινός, Λαγκός, Αντωνιανά. Καταλαμβάνει μεγάλη έκταση, καθώς περικλείει ένα ολόκληρο λεκανοπέδιο. Βρίσκεται σε απόσταση 43 χιλιομέτρων από την πόλη των Χανίων και φθάνει κανείς σε αυτό, έχοντας τρεις διαφορετικές οδικές επιλογές.
Γενικά και ιστορικά
Ο γυναικείος συνεταιρισμός Παλαιών Ρουμάτων "Η Αρχόντισσα" ιδρύθηκε το 2007 και δραστηριοποιείται στο χώρο της παρασκευής αυθεντικών κρητικων εδεσμάτων με βάση τις παραδοσιακές τοπικές συνταγές. Οι ίδιες οι γυναίκες προμηθεύουν το συνεταιρισμό με τις πιο αγνές πρώτες ύλες από την περιοχή που κάνουν τη διαφορά στη γεύση και την ποιότητα. Παρασκευάζουν με αγάπη και μεράκι παραδοσιακές χυλοπίτες, παστέλι, καλιτσούνια, χόνδρο, αυγοκαλάμαρα, κουλουράκια καθώς και τα αξεπέραστης γεύσης ξεροτήγανα, ψημένα σε 100% αγνό ελαιόλαδο για τα οποία ο συνεταιρισμός φημίζεται σε όλο το νησί. Παράλληλα στις εγκαταστάσεις του συνεταιρισμού λειτουργεί εργαστήρι υφαντουργίας και παραγωγής μεταξιού που έχει σκοπό στη διάσωση και τη διάδοση της υφαντικής τέχνης στις νέες γενιές, μία πολύχρονη προσπάθεια σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο των Ορέων και την αποστολή Πηνελόπη Γκάντι. Τα προϊόντα του συνεταιρισμού γυναικών μπορείτε να γευτείτε στο εκθετήριο που λειτουργεί δίπλα στις εγκαταστάσεις στα Παλαιά Ρούματα, συνδυάζοντας το με μια επίσκεψη στο εργαστήρι υφαντουργίας, το λαογραφικό μουσείο, τη λαϊκή βιβλιοθήκη και μια εξόρμηση στο ορεινό καταπράσινο τοπίο των Ρουμάτων.
Τα Παλαιά Ρούματα είναι ένας από τους τόπους όπου καλλιεργήθηκε η ιδέα της απελευθέρωσης και είχε έντονη δράση το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής (1941-1944), καθώς συμμετείχαν σε αυτό μεγάλος αριθμός των κατοίκων του. Δημιουργήματα εκείνης της περιόδου είναι: Η Λαϊκή Βιβλιοθήκη, το Λαϊκό Ιατρείο και το Λαϊκό Δικαστήριο. Η πρώτη ως σύλλογος πλέον, λειτουργεί και σήμερα και στεγάζεται σε αίθουσα στην κεντρική πλατεία του χωριού, δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα. Αξιοθέατα του χωριού είναι:
Ενετική έπαυλη RENIERI
Η γειτονιά Αρχοντικά των Παλαιών Ρουμάτων πήρε το όνομα της από την Ενετική έπαυλη που σώζεται και σήμερα, οποία ανήκε στην οικογένεια των RENIERI. Η είσοδος της έπαυλης φέρει επιβλητικό θύρωμα και οικόσημο της οικογένειας. Στην οικογένεια αυτή ανήκε ο Νικόλαος Ρενιέρης (1758-1847) που υπήρξε Κρητικός αγωνιστής και πολιτικός
Δείτε επίσης
Κοινότητα Παλαιών Ρουμάτων
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Φωτοσωλήνες
thumb|right|250px|Φωτοσωλήνας κρυστάλλινου θόλου που μεταφέρει ηλιακό φως σε εσωτερικό χώρο χωρίς παράθυρα. Ο Φωτοσωλήνας κρυστάλλινου θόλου είναι εξελιγμένα συστήματα ημερήσιου φυσικού φωτισμού και από τα πλέον χρήσιμα συστήματα εξοικονόμησης ενέργειας αφού εξοικονομούν έως και 100% ηλεκτρική ενέργεια. Είναι απλοί στην εγκατάσταση, μπορούν να μεταφέρουν ηλιακό φως ακόμα και στα πιο δυσπρόσιτα και με ανεπαρκή φωτισμό σημεία της οικίας (υπόγεια, σοφίτες, γκαράζ, αποθήκες) ενώ έχουν ευρύτατες εφαρμογές και σε βιομηχανικούς χώρους. Οι φωτοσωλήνες αποτελούνται από τον κρυστάλλινο θόλο, από τον μεταλλικό ανακλαστικό σωλήνα και τέλος από τον κρυστάλλινο διαχύτη. Χρησιμοποιούνται σε διάφορες διατομές 220mm, 320mm, 520mm, 760mm, 1,5m diam ανάλογα με την περίπτωση και τις ανάγκες, ενώ μπορούν να αναπτυχθούν μέχρι και 25 μέτρα κάθετα. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι σε εφαρμογές βιοκλιματικού σχεδιασμού διαθέτοντας εκπληκτικό βαθμό θερμοπερατότητας (U value W / m² K.)
Κατηγορία:Ηλιακή ενέργεια
Ποταμιά Φιλιατών
Παλαιότερα ανήκε στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών, στον νομό Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε μέρος κοινότητας Κάτω Ξεχώρου του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ομοίως μέρος της ίδιας τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται 13 χλμ.. ΒΑ. των Φιλιατών παρά το Φαρμακοβούνι, σε υψόμετρο 210 μ., εντός κοιλάδας. Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, αριθμούσε το 1971 τους 72, το 1981 τους 52, ενώ το 2001 αριθμούσε 80 κατοίκους, αποτελώντας το πολυπληθέστερο χωριό της κοινότητας.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου.
Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Λαμποβίστρα όπου το 1963 άλλαξε σε Ποταμιά με το οποίο και φέρεται σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Πανεπιστήμιο Τεχνών (Αλβανία)
Το Αλβανικό Πανεπιστήμιο Τεχνών (παλαιότερη ονομασία: Ακαδημία Τεχνών) είναι η ανώτατη σχολή τεχνών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Αλβανία.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1966 ως το Ανώτατο Ίδρυμα Τεχνών και συγχωνεύτηκε με τρία καλλιτεχνικά ιδρύματα: το Κρατικό Ωδείο των Τιράνων, την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και την Ανώτατη Δραματική Σχολή «Αλεκσάντερ Μοϊσίου». Κατά την κομμουνιστική περίοδο, η Ακαδημία των Τεχνών επηρεάστηκε από τη ρωσική παράδοση στην κλασική μουσική και στο μπαλέτο, και εξακολουθεί να διατηρεί δεσμούς με την Ρωσική Σχολή Μπαλέτου και Κλασικής Μουσικής. Το 1991, το Ανώτατο Ίδρυμα Τεχνών προήχθη σε πανεπιστημιακό επίπεδο και μετονομάστηκε σε Ακαδημία των Τεχνών. Την 12η Οκτωβρίου 2009, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Αλβανίας, ο Μπαμίρ Τόπι, απένειμε στην Ακαδημία Τεχνών το παράσημο του «Τάγματος των Μεγάλων Μαγίστρων».
Οργάνωση
Η Ακαδημία Τεχνών αποτελείται από τρεις σχολές:
Διευθυντές/Πρυτάνεις
Από την ίδρυσή του μέχρι και το 1991 το Ανώτατο Ίδρυμα Τεχνών διοικούταν από έναν Διευθυντή. Από το 1997 έως σήμερα διευθύνεται από τον Πρύτανη.
Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Postal_stamps_45_years_Academy_of_arys.jpg|μικρογραφία|45η επέτειος της Ακαδημίας Τεχνών|εναλλ.=|αριστερά
Ταχυδρομικό γραμματόσημο
Την 15η Δεκεμβρίου 2011 για τον εορτασμό της 45ης επετείου της Ακαδημίας Τεχνών, τα αλβανικά ταχυδρομεία εκδώσαν ένα νέο ταχυδρομικό γραμματόσημο αφιερωμένο στο γεγονός.
Terra Mariana
Η Terra Mariana (Μεσαιωνικά λατινικά: η Γη της Μαρίας) ήταν η επίσημη ονομασία της Μεσαιωνικής Λιβονίας ή της Παλαιάς Λιβονίας  (στα γερμανικά: Alt-Livland, στα εσθονικά: Vana-Liivimaa, στα λετονικά: Livonija). Σχηματίστηκε ως αποτέλεσμα της Λιβονιακής Σταυροφορίας στα εδάφη των σημερινών Εσθονία και Λετονία. Εγκαθιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1207, ως μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά το 1215 ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΙΙ την ανακήρυξε υπήκοο της Αγίας Θάλασσας.
Ο παπικός εκπρόσωπος Γουίλιαμ της Μοντένα χώρισε την Terra Mariana σε φεουδαρχικές κοινότητες: το Δουκάτο της Εσθονίας (υπό τον βασιλιά της Δανίας); Αρχιεπισκοπή της Ρίγας; την Επισκοπή του Courland, την Επισκοπή του Dorpat, την Επισκοπή του Ösel–Wiek; και περιοχές υπό τη στρατιωτική διοίκηση των Λιβονιακών αδερφών του Σπαθιού. Μετά το 1236, οπότε έγινε η Μάχη της Saule, τα επιζήσαντα μέλη των Αδερφών συγχωνεύτηκαν με τους Τευτονικό Τάγμα της Πρωσίας και έτσι έγινε γνωστή ως Λιβονιακό Τάγμα. Το 1346 το Λιβονιακό Τάγμα αγόρασε το Δουκάτο της Εσθονίας από τη Δανία.
Σε όλη τη διάρκεια ύπαρξης της Μεσαιωνικής Λιβονίας, παρατηρήθηκε ένας συνεχής αγώνας για την υπεροχή μεταξύ των περιοχών της Εκκλησίας, του Τάγματος, της κοσμικής, Γερμανικής αριστοκρατίας και τον κατοίκων της Ρίγας και του Ρεβάλ. Μετά την ήττα του Τάγματος στη μάχη του Grunwald, το 1410, το Τευτονικό Τάγμα και το κράτος του παρήκμασε και έτσι το Λιβονιακό Τάγμα απέκτησε την ανεξαρτησία του.
Το 1561, κατά τη διάρκεια του Λιβονιακού Πολέμου, η Terra Mariana σταμάτησε να υπάρχει. Τα βόρια τμήματα της κατοχυρώθηκαν στη Σουηδική Αυτοκρατορία και αποτέλεσαν το Δουκάτο της Εσθονίας, ενώ τα νότια έγιναν μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας -και επομένως σε ύστερη φάση της Πολωνικο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας- ως το Δουκάτο της Λιβονίας και ων Δουκάτων του Courland και του Semigallia. Το νησί Saaremaa έγινε μέρος της Δανίας. Από την αρχή του 20ου αι. η Terra Mariana (Στα Εσθονικά: Maarjamaa) εξυμνήθηκε στην Εσθονική ποίηση. Το 1995 το Τάγμα του Σταυρού της Terra Mariana εγκαθιδρύθηκε για να τιμήσει την ανεξαρτησία της Εσθονίας.
Η Terra Marianna μπορεί να θεωρηθεί σε ένα πλαίσιο σχετικό με το Χριστιανικό και την αποικιοκρατία.
Ιστορία
Η Terra Mariana ιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1207 ως πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας προτού χάσει αυτό το καταστατικό το 1215, όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ την ανακήρυξε έδαφος της Αγίας-Έδρας. Η Terra Mariana διαιρέθηκε σε φεουδαρχικά πριγκιπάτα από τον λεγάτο του Πάπα Γουλιέλμο της Μοντένα, με τα εδάφη να κυβερνιούνται από τους Αδελφούς του Ξίφους. Το βόρειο τμήμα της έγινε ένα dominum directum της Δανικής Εσθονίας.
Μετά τη Μάχη του Σιαουλάι το 1236, τα επιζήσαντα μέλη των Αδελφών του Ξίφους ενσωματώθηκαν το 1237 στο Τευτονικό Τάγμα της Πρωσίας όπου έγιναν το Τάγμα της Λιβονίας. Το Τάγμα της Λιβονίας αγόρασε τη Δανική Εσθονία. Σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξης της παλαιάς Λιβονίας θα υπάρξει μια μόνιμη διαμάχη για την εξουσία αυτής της περιοχής μεταξύ της Εκκλησίας, του Τάγματος, της γερμανικής αριστοκρατίας και των κατοίκων των πόλεων της Χανσεατικής Ένωσης Ρίγα και Ρέβαλ. Έπειτα από την ήττα του στη διάρκεια της Μάχης του Γκρούνβαλντ το 1410, το Τευτονικό Τάγμα και το Μοναστικό Κράτος των Τευτόνων Ιπποτών κατέρρευσαν, ωστόσο, το Τάγμα της Λιβονίας κατάφερε να διατηρήσει μια ανεξάρτητη ύπαρξη. Το 1561, στη διάρκεια του Πολέμου της Λιβονίας, η Terra Mariana έπαψε να υφίσταται. Οι βόρειες περιοχές της παραχωρήθηκαν στη Σουηδική Αυτοκρατορία και αποτέλεσαν το Δουκάτο της Εσθονίας, ενώ τα νότια εδάφη του ενσωματώθηκαν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, στο Δουκάτο της Κουρλάνδης και στο Δουκάτο της Λιβονίας. Το νησί Σάαρεμαα ενσωματώθηκε στη Δανία.
Παραπομπές
02 Κατηγορία:Ιστορία της Λιβονίας Κατηγορία:Σταυροφορικά κράτη Κατηγορία:Βόρειες Σταυροφορίες Κατηγορία:Ιστορία των Κρατών της Βαλτικής Κατηγορία:Μεσαιωνική Εσθονία Κατηγορία:Μεσαιωνική Λετονία
Μολνουπιραβίρη
280px|μικρογραφία|Η χημική δομή της μολνουπιραβίρης. Η Mολνουπιραβίρη (αγγλ. Molnupiravir) είναι δραστική χημική ουσία, που σήμερα πωλείται με την εμπορική ονομασία Lagevrio και αποτελεί ένα νέας γενιάς αντιικό φάρμακο που αναστέλλει την αναπαραγωγή ορισμένων ιών RNA και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της COVID-19.
Ουσιαστικά είναι ένα προφάρμακο του συνθετικού νουκλεοσιδικού παραγώγου N4-hydroxy cytidine (που ονομάζεται EIDD-1931) και ασκεί την αντιική του δράση μέσω της εισαγωγής σφαλμάτων αντιγραφής, κατά τη διαδικασία αντιγραφής του ιικού RNA.
Αναπτύχθηκε αρχικά για τη θεραπεία της γρίπης από την εταιρεία φαρμάκων Drug Innovation Ventures (DRIVE). Στη συνέχεια, τα δικαιώματα χρήσης του εξαγοράστηκαν από την εταιρεία Ridgeback Biotherapeutics με έδρα το Μαϊάμι, η οποία αργότερα συνεργάστηκε με την αμερικανική φαρμακευτική εταιρεία Merck & Co. για περαιτέρω ανάπτυξη φαρμάκου.
Η μολνουπιραβίρη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Νοέμβριο του 2021. Στις κλινικές δοκιμές το χάπι έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο νοσηλείας ή θανάτου σχεδόν στο 50%. Η μολνουπιραβίρη αναστέλλει την αναπαραγωγή του θανατηφόρου ιού προάγοντας ευρέως διαδεδομένες μεταλλάξεις στην αντιγραφή του ιικού RNA από την κατευθυνόμενη από RNA πολυμεράση RNA. Μεταβολίζεται έτσι σε ένα ανάλογο ριβονουκλεοσιδίου που ομοιάζει με κυτιδίνη, 5'-τριφωσφορική β- D -N 4-υδροξυ-κυτιδίνη. Κατά τη διάρκεια της αντιγραφής, το ένζυμο του ιού ενσωματώνει NHC-TP σε πρόσφατα παρασκευασμένο RNA αντί να χρησιμοποιεί την πραγματική κυτιδίνη.
Η πρώτη εργαστηριακή σύνθεση της μολνουπιραβίρης κατοχυρώθηκε με διεθνές δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από το Πανεπιστήμιο Emory το 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιιικά φάρμακα
Μπέγκελ
Το μπέγκελ, ή μπέιγκελ,  είναι αρτοσκεύασμα που παρασκευάζεται με αλεύρι, μαγιά και ζάχαρη σε σχήμα κουλούρι, δηλαδή στρογγυλό ψωμάκι με τρύπα στη μέση. Η προέλευση της συνταγής είναι οι εβραϊκές κοινότητες της Πολωνίας, αλλά αποτελούν και σήμα κατατεθέν της Νέας Υόρκης μαζί με τα χοτ-ντογκ.
Η διαδικασία παρασκευής περιλαμβάνει ανάμιξη των υλικών έως ότου ληφθεί η εύπλαστη ζύμη. Τα μπέγκελ πλάθονται στην παραδοσιακή μορφή τους με την τρύπα στη μέση και βράζονται σε κατσαρόλα με νερό για 1-2 λεπτά. Στη συνέχεια στεγνώνονται, πασπαλίζονται με σπόρους ή σησάμη και ψήνονται σε φούρνο για 20-25 λεπτά, μέχρι να χρυσαφίσουν ή να ροδοκοκκινήσουν. Υπάρχει ποικιλία από ζύμες για τα μπέγκελ, όπως ολικής άλεσης ή σίκαλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Σνακ Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Ψωμιά Κατηγορία:Αρτοσκευάσματα
Καλλιμασιά Χίου
Η Καλλιμασιά είναι κωμόπολη και Μαστιχοχώρι της Χίου, χτισμένη 13 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας του νησιού.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ήταν μια από τις σημαντικότερες κωμοπόλεις του νησιού κατά το Μεσαίωνα, καταστράφηκε όμως σχεδόν ολοκληρωτικά από σεισμό το 1881. Είναι χτισμένη σε έναν κάμπο με ελαιόδεντρα. ενώ παράγεται και μαστίχα. Αξιοθέατα της περιοχής είναι τα ερείπια των μεσαιωνικών πύργων και οι καλοδιατηρημένες και εντυπωσιακές εκκλησίες. Η Καλλιμασιά υπήρξε η έδρα του Δήμου Ανέμωνα και του Δήμου Ιωνίας.
μικρογραφία|left|Ο τάφος του Πατριάρχη Ιωακείμ Δ΄ πίσω από τον ναό της Μεταμορφώσεως Από την Καλλιμασιά κατάγονταν δύο Οικουμενικοί Πατριάρχες, ο Ιωακείμ Β΄ και ο Ιωακείμ Δ΄, ο Αντισμήναρχος Κώστας Περρίκος, αρχηγός της ΠΕΑΝ, ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου ιατρός Γεώργιος Σταγκούλης και ο πρωταθλητής της δισκοβολίας και έκτος ολυμπιονίκης το 1936 Νίκος Σύλλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου
Σωτήρης Πατατζής
Ο Σωτήρης Πατατζής (1917 - 7 Ιουνίου 1991) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, με καταγωγή από τη Μεσσήνη Μεσσηνίας. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά. Έγραψε διηγήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Στην αντίσταση εντάχτηκε στο ΕΑΜ.
Το μυθιστόρημά του «Μεθυσμένη Πολιτεία» μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη στο τέλος της δεκαετίας του 1970, σε σκηνοθεσία Άρη Λυχναρά και με πολλούς γνωστούς πρωταγωνιστές (Βέρα Κρούσκα, Γιάννης Βόγλης, Παύλος Χαϊκάλης, Χρυσούλα Διαβάτη κτλ.). Ουσιαστικά, αυτό το έργο αποτελεί γόνιμη σύνθεση της φαντασίας του συγγραφέα και προσωπικών του βιωμάτων από την γενέτειρα του, Μεσσήνη. Δεν είναι τυχαίο πως πολλά στοιχεία του έργου (πρόσωπα και καταστάσεις) αντικατοπτρίζουν την Μεσσήνη του Μεσοπολέμου. Πολύ επιτυχημένα εξακολουθούν να είναι τα θεατρικά έργα του Πατατζή.
Μεταφράσεις
Victor Hugo, Η τελευταία ημέρα ενός κατάδικου (Μπεργαδής, 1952)
Émile Zola, Η ταβέρνα (Δελής, 1953)
John Steinbeck, Το χρυσό κύπελλο (1953)
Stefan Zweig, Οι μεγάλες ώρες της ανθρωπότητας (Τ.Μ., 1954)
André Maurois, Γη της επαγγελίας (Τ.Μ., 1954)
Charlotte Brontë, Τζέιν Έιρ (Παρθενών, 1954)
Miguel de Cervantes, Δον Κιχώτης (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 1954)
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Έγκλημα και τιμωρία (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; )
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Οι δαιμονισμένοι (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; )
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Αδελφοί Καραμάζοφ (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; )
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; )
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; )
Somerset Maugham, Ανθρώπινη δουλεία (Διεθνείς Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; )
A. J. Cronin, Τα κλειδιά της βασιλείας (Διεθνέις Εκδόσεις Δεληχρυσού, 195; )
Émile Zola, Κατηγορώ (Παρθενών, 195;)
Pierre Benoit, Η Ατλαντίς (Νέα Σκέψη, 1955)
Alberto Moravia, Η γυναίκα της Ρώμης (Πρόοδος, 1955)
Jules Verne, Μιχαήλ Στρογκώφ (Παρθενών, 1956)
Wilhelm Ritter von Schramm, Γερμανοί στρατηγοί κατά του Χίτλερ (Η απόπειρα της 20ης Ιουλίου) (Α. Γαρέφης & Σια, 1960)
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς (Πάπυρος, 1970)
Θεατρικές Παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ12885082%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος με θεατρικές παραστάσεις που βασίστηκαν σε έργα του Σ. Πατατζή].
Παραπομπές
Πατατζής
Αντικόστι
Η Νήσος Αντικόστι (αγγλικά: Anticosti Island· γαλλικά: Île d'Anticosti) είναι νησί στον Ατλαντικό ωκεανό, το οποίο ανήκει στην καναδική επαρχία του Κεμπέκ. Με έκταση 7.923 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 20ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά. Ο κύριος οικισμός του νησιού είναι το Πορ-Μενιέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Καναδά Κατηγορία:Κεμπέκ
Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας
Το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας - (ITLOS), (ελληνικά: ΔΔΔΘ), είναι ένα δικαστικό όργανο που δημιουργήθηκε από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας που υπεγράφη στη Τζαμάικα, στις 10 Δεκεμβρίου του 1982. Επιλύει διαφορές σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή της Σύμβασης, όπως επίσης διαφορές από άλλες συμφωνίες που καλύπτονται από τη Σύμβαση, με τη σύμφωνη γνώμη των μερών. Επιλύει διαφορές (επίδικη δικαιοδοσία) και νομικά ζητήματα (συμβουλευτική δικαιοδοσία) που του υποβάλλονται.
Το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας εδρεύει στο Αμβούργο της Γερμανίας. Δύναται όμως να συνεδριάσει και να ασκήσει τα καθήκοντά του οπουδήποτε, εκτός έδρας, όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο. Συγκροτείται από 21 δικαστές διαφορετικών εθνικοτήτων με θητεία διάρκειας 9 ετών, με δυνατότητα επανεκλογής.
Τα κράτη μέλη που έχουν υπογράψει, επικυρώσει ή προσχωρήσει στην παραπάνω Σύμβαση έχουν την ελευθερία επιλογής ενός ή περισσοτέρων δικαστηρίων για την επίλυση αναφυομένων διαφορών σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή της Σύμβασης. Έτσι, μπορούν να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ή σε διαιτητικά δικαστήρια που προβλέπει η Σύμβαση.
Γενικά
Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994, και αποτελεί τη βάση ενός διεθνούς νομικού πλαισίου για το δίκαιο «της θάλασσας, όλων των ωκεανών, τις χρήσεις και τους πόρους της». Στη Σύμβαση αυτή περιλαμβάνεται, επίσης η Διεθνής Αρχή των Θαλάσσιων Βυθών, για την ευθύνη για τη ρύθμιση του θαλάσσιου βυθού σε θέματα εξόρυξης πέρα από τα όρια της εθνικής δικαιοδοσίας, που είναι έξω από τα όρια των χωρικών υδάτων, τη συνορεύουσα ζώνη και την υφαλοκρηπίδα, των παράκτιων, ή νησιωτικών, ή αρχιπελαγικών κρατών.
Δικαιοδοσία
Η προσφυγή στο Δικαστήριο μπορεί να πραγματοποιηθεί βάσει του άρθρου 287 της Σύμβασης, όπου τα μέρη έχουν αποδεχτεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου με γραπτή δήλωση για την επίλυση διαφορών σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή της Σύμβασης. Η διαφορά μπορεί να υποβληθεί στο Δικαστήριο κατόπιν αιτήματος ενός από τα μέρη με μονομερή αίτηση. Το Δικαστήριο έχει επίσης δικαιοδοσία επί μιας διαφοράς που υποβάλλεται βάσει ειδικής συμφωνίας που έχει συναφθεί μεταξύ των μερών, σχετικής με τους σκοπούς της Σύμβασης. Η διαφορά υποβάλλεται στο δικαστήριο από κοινού. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου μπορεί επίσης να βασίζεται σε ρήτρες δικαιοδοσίας που περιλαμβάνονται σε διεθνείς συμφωνίες που απονέμουν δικαιοδοσία στο Δικαστήριο ή σε ειδικό τμήμα του Δικαστηρίου. Τέλος, το Δικαστήριο έχει την υποχρεωτική δικαιοδοσία σε δύο περιπτώσεις. Η μία περίπτωση περιλαμβάνει την προσφυγή για την παραγραφή προσωρινών μέτρων εν αναμονή της σύστασης διαιτητικού δικαστηρίου και η δεύτερη περίπτωση περιλαμβάνει αίτημα για άμεση απελευθέρωση σκαφών και πληρωμάτων. Οι υποθέσεις αυτές μπορούν να κινηθούν με μονομερή αίτηση από οποιοδήποτε κράτος μέρος της Σύμβασης.
Το Δικαστήριο μπορεί να παρέχει συμβουλευτική γνώμη για νομικά ζητήματα που προκύπτουν στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της συνέλευσης ή του συμβουλίου της Διεθνούς Αρχής των Θαλάσσιων Βυθών. Μπορεί επίσης να δώσει συμβουλευτική γνώμη για νομικό ζήτημα εάν αυτό προβλέπεται από «διεθνή συμφωνία που σχετίζεται με τους σκοπούς της Σύμβασης».
Διαδικασία
Οι διαδικαστικοί κανόνες και κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τη διεξαγωγή υποθέσεων ενώπιον του Δικαστηρίου περιέχονται στη Σύμβαση.
Η διαδικασία αποτελείται από δύο στάδια: γραπτό και προφορικό. Οι επίσημες γλώσσες του Δικαστηρίου είναι τα αγγλικά και τα γαλλικά.
Δομή
Το Δικαστήριο έχει συγκροτήσει τέσσερα μόνιμα τμήματα :
Το Δικαστήριο επίσης συγκροτεί ειδικά τμήματα για την επίλυση διαφορών, εαν τα μέρη το ζητήσουν. Η σύνθεση τέτοιων τμημάτων καθορίζεται από το Δικαστήριο με την έγκριση των μερών.
Τέλος, το Δικαστήριο διαθέτει διάφορες επιτροπές, οι οποίες προορίζονται να του επιτρέψουν να εκτελεί αποτελεσματικά τα καθήκοντά του.
Σύνθεση
Το ΔΔΔΘ απαρτίζεται από 21 μέλη δικαστές που εκλέγονται από κατάλογο προτεινόμενων υποψηφίων των χωρών μελών του ΟΗΕ. Οι εκλέκτορες σύμφωνα με το καταστατικό θα πρέπει να μεριμνούν ώστε οι εκλεγόμενοι διεθνείς δικαστές να χαίρουν υψηλής φήμης, εντιμότητας, ακεραιότητας και γνώσεων περί του Δικαίου θαλάσσης και να αντιπροσωπεύουν κατά το δυνατόν τα κυριότερα παγκόσμια νομικά συστήματα καθώς και τη δίκαιη γεωγραφική κατανομή εκ της καταγωγής τους.
Εκλογή μελών
Τρεις μήνες πριν της εκλογής ο Γ.Γ. του Δικαστηρίου απευθύνει γραπτή πρόσκληση προς τα κράτη μέλη όπως εντός προθεσμίας δύο μηνών να υποβάλλουν κατάλογο υποψηφίων μελών. Στη συνέχεια το ίδιο όργανο, ο Γραμματέας, καταρτίζει τον κατάλογο των υποδεικνυομένων προσώπων κατ΄ αλφαβητική σειρά και τον υποβάλει στα κράτη μέλη.
Η εκλογή αυτών γίνεται σε σύνοδο των Κρατών μελών που καλούνται από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου με μυστική ψηφοφορία. Η παρουσία των 2/3 της ολομέλειας των κρατών μελών αποτελούν απαρτία. Εκλέγονται οι υποψήφιοι που συγκεντρώνουν την πλειοψηφία του παραπάνω ποσοστού της ολομέλειας.
Θητεία μελών
Η θητεία των δικαστών είναι 9ετής και ανανεώσιμη. Σύμφωνα με σχετικό άρθρο (7,1) του Καταστατικού τα καθήκοντα των δικαστών του ΔΔΔΘ είναι ασυμβίβαστα με οποιαδήποτε πολιτικά ή διοικητικά καθήκοντα ή συναφείς εργασίες εξερεύνησης, εκμετάλλευσης επιχειρούμενη στη θάλασσα ή στο βυθό αυτής, αλλά ούτε και μπορούν να ενεργούν ως αντιπρόσωποι, σύμβουλοι, ή δικηγόροι σε οποιαδήποτε υπόθεση ή να συμμετέχουν σε εκδίκαση υπόθεσης που μπορεί προηγουμένως να είχαν εμπλακεί. Σε τέτοια περίπτωση ή καταγγελία το θέμα εξετάζεται και επιλύεται από την πλειοψηφία των μελών του δικαστηρίου.
Ασυλία μελών
Όπως συμβαίνει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ομοίως και στο ΔΔΔΘ προβλέπονται προνόμια και ασυλίες των διεθνών δικαστών. Κατά την άσκηση των καθηκόντων τους απολαμβάνουν τα προβλεπόμενα διπλωματικά προνόμια και ασυλίες των διπλωματών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης Δ
Λετονία
Η Λετονία ή Λεττονία, επίσημα Δημοκρατία της Λετονίας (λετονικά: Latvijas Republika), είναι χώρα στη περιοχή της Βαλτικής στη Βόρεια Ευρώπη. Συνορεύει με την Εσθονία, τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και τη Λιθουανία. Η Λετονία έχει έκταση 64.589 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.891.000 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023.
Πρωτεύουσα της Λετονίας είναι η Ρίγα (826.500 κάτοικοι). Το 60% του πληθυσμού είναι Λετονοί, ενώ σχεδόν το 30% είναι Ρώσοι. Επίσημη γλώσσα είναι η λετονική, η οποία ανήκει στην ομάδα των βαλτικών γλωσσών. Επίσημο νόμισμα είναι το Ευρώ από την 1η Ιανουαρίου 2014.
Η Λετονία είναι μία από τις τρεις βαλτικές χώρες που μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προσαρτήθηκαν στην τότε ΕΣΣΔ. Απέκτησε την ανεξαρτησία της από την ΕΣΣΔ τον Αύγουστο του 1991. Την 1η Μαΐου 2004 η χώρα έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο στρατός της χώρας, από την 1η Ιανουαρίου 2007, είναι πλήρως επαγγελματικός. Οι τελευταίοι μη επαγγελματίες στρατιώτες απολύθηκαν στις 23 Νοεμβρίου 2006.
Ιστορία
Περίπου το 3000 π.Χ., οι πρωτο-Βαλτικοί πρόγονοι του λετονικού λαού εγκαταστάθηκαν στην ανατολική ακτή της Βαλτικής Θάλασσας. Οι Βάλτες δημιούργησαν εμπορικές οδούς προς τη Ρώμη και το Βυζάντιο, που εμπορεύονταν το τοπικό κεχριμπάρι για πολύτιμα μέταλλα. Το 900 μ.Χ., τέσσερις ξεχωριστές φυλές της Βαλτικής κατοικούσαν στη Λετονία: οι Κουρλανδοί, οι Λατγάλιοι, οι Σελόνιοι, οι Σεμιγάλλιοι (στα λετονικά: kurši, latgaļi, sēļi και zemgaļi), καθώς και οι Λιβόνιοι (lībieši) που μιλούσαν μια φιννική γλώσσα.
Τον 12ο αιώνα στην επικράτεια της Λετονίας, υπήρχαν 14 εδάφη με τους ηγέτες τους: Βανέμα, Βεντάβα, Μπαντάβα, Πιέμαρε, Ντούβζαρε, Τσέκλις, Μεγκάβα, Πίλσατς, Ουπμάλε, Σέλιγια, Κόκνεσε, Γιέρσικα, Τάλαβα και Άντζελε.
Μεσαιωνική εποχή
Στις αρχές του 13ου αιώνα, οι Γερμανοί κυβερνούσαν μεγάλα τμήματα της σημερινής Λετονίας. Μαζί με τη νότια Εσθονία, οι κατακτημένες αυτές περιοχές αποτελούσαν το κράτος σταυροφόρων που έγινε γνωστό ως Τέρρα Μαριάνα ή Λιβονία. Το 1282, η Ρίγα, και αργότερα οι πόλεις Σέσις, Λιμπάζι, Κόκνεσε και Βαλμιέρα, έγιναν μέρος της Χανσεατικής Ένωσης. Η Ρίγα έγινε ένα σημαντικό σημείο του εμπορίου Ανατολής-Δύσης και δημιούργησε στενούς πολιτιστικούς δεσμούς με τη Δυτική Ευρώπη.
Η περίοδος της μεταρρύθμισης και η πολωνολιθουανική κυριαρχία
μικρογραφία|Η Σουηδική Αυτοκρατορία (1560–1815). Η Ρίγα έγινε η πρωτεύουσα της Σουηδικής Λιβονίας και η μεγαλύτερη πόλη στην αυτοκρατορία Μετά τον πόλεμο της Λιβονίας (1558-1583), η Λιβονία έπεσε υπό πολωνική και λιθουανική κυριαρχία. Το νότιο τμήμα της Εσθονίας και το βόρειο τμήμα της Λετονίας προσαρτήθηκαν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας και σχημάτισαν την περιοχή Ντουκάτους Ουλτραντουνένσις (Pārdaugavas hercogiste). Ο Γκότχαρντ Κέτλερ, ο τελευταίος Δάσκαλος του Τάγματος της Λιβονίας, σχημάτισε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας. Αν και το δουκάτο ήταν υποτελές στην Πολωνία, διατηρούσε ένα σημαντικό βαθμό αυτονομίας και γνώρισε μια χρυσή εποχή τον 17ο αιώνα. Η Λατγαλία, η ανατολική περιφέρεια της Λετονίας, έγινε μέρος του Βοϊβοδάτου Ινφλάντι της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Στον 17ο και στις αρχές του 18ου αιώνα, η Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, η Σουηδία και η Ρωσία αγωνίστηκαν για την υπεροχή στην ανατολική Βαλτική. Μετά τον πόλεμο Πολωνίας-Σουηδίας, η βόρεια Λιβονία (συμπεριλαμβανομένης του Βίντζεμε) τέθηκε υπό σουηδική κυριαρχία. Η Ρίγα έγινε η πρωτεύουσα της σουηδικής Λιβονίας και η μεγαλύτερη πόλη σε ολόκληρη τη σουηδική αυτοκρατορία. Ο πόλεμος συνεχίστηκε σποραδικά μεταξύ Σουηδίας και Πολωνίας μέχρι την Εκεχειρία του Άλτμαρκ το 1629. Στη Λετονία, η περίοδος κυριαρχίας της Σουηδίας γενικά εκτιμάται ως θετική. Η Δουλοπαροικία ελαφρύνθηκε, δημιουργήθηκε ένα δίκτυο σχολείων για την αγροτιά και μειώθηκε η ισχύς των περιφερειακών βαρόνων.
Η Λετονία στη Ρωσική Αυτοκρατορία (1710-1917)
Η συνθηκολόγηση της Εσθονίας και της Λιβονίας το 1710 και η Συνθήκη του Νύσταντ και το τέλος του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου το 1721, έδωσε το Βίντζεμε στη Ρωσία (έγινε μέρος του Κυβερνείου της Ρίγας). Η περιοχή των Λατγάλιων παρέμεινε μέρος της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας ως Βοϊβοδάτο Ινφλάντι μέχρι το 1772, όταν ενσωματώθηκε στη Ρωσία. Το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας έγινε μια αυτόνομη ρωσική επαρχία (η κυβέρνηση της Κουρλάνδης) το 1795, προσαρτώντας όλη τη σημερινή Λετονία στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Και οι τρεις επαρχίες της Βαλτικής διατηρούσαν τοπικούς νόμους, τα γερμανικά ως τοπική επίσημη γλώσσα και το δικό τους κοινοβούλιο, το Λάνταγκ.
Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου (1700-1721), μέχρι το 40% των Λετονών πέθανε από την πείνα και την πανώλη. Ο μισός πληθυσμός της Ρίγας πέθανε από την πανώλη το 1710-1711.
Η χειραφέτηση των δουλοπάροικων πραγματοποιήθηκε στην Κουρλάνδη το 1817 και στο Βίντζεμε το 1819. Στην πράξη, ωστόσο, η χειραφέτηση ήταν πραγματικά πλεονεκτική για τους γαιοκτήμονες και την ευγένεια, καθώς απαλλοτρίωνε τη γη των αγροτών χωρίς αποζημίωση, αναγκάζοντάς τους να επιστρέψουν στη δουλειά στα ακίνητα «με δική τους ελεύθερη βούληση».
Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο αιώνων η Λετονία γνώρισε οικονομική και κατασκευαστική άνθηση - τα λιμάνια διευρύνθηκαν (η Ρίγα έγινε το μεγαλύτερο λιμάνι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας), κατασκευάστηκαν σιδηροδρομικές γραμμές. δημιουργήθηκαν νέα εργοστάσια, τράπεζες και ένα πανεπιστήμιο. Επίσης εγκαταστάθηκαν πολλά οικιστικά, δημόσια (θέατρα και μουσεία) και σχολικά κτίρια, δημιουργήθηκαν νέα πάρκα και ούτω καθεξής. Οι λεωφόροι της Ρίγας και ορισμένοι δρόμοι έξω από την παλιά πόλη χρονολογούνται από αυτήν την περίοδο.
Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι η αριθμητική ήταν επίσης υψηλότερη στα εσθονικά και λετονικά τμήματα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, τα οποία μπορεί να επηρεάστηκαν από την προτεσταντική θρησκεία των κατοίκων.
Ανακήρυξη της ανεξαρτησίας
μικρογραφία|κατακόρυφα|Ο Κάρλις Ουλμάνις Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κατέστρεψε το έδαφος του μελλοντικού κράτους της Λετονίας και άλλων δυτικών τμημάτων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι αιτήσεις αυτοδιάθεσης αρχικά περιορίστηκαν στην αυτονομία μέχρι να δημιουργηθεί ένα κενό ισχύος από τη Ρωσική Επανάσταση το 1917, ακολουθούμενο από τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ μεταξύ της Ρωσίας και Γερμανίας το Μάρτιο του 1918 και τη Συμμαχική ανακωχή με τη Γερμανία στις 11 Νοεμβρίου 1918. Στις 18 Νοεμβρίου του 1918 το Λαϊκό Συμβούλιο της Λετονίας στη Ρίγα ανακήρυξε την ανεξαρτησία της νέας χώρας, και ο Κάρλις Ουλμάνις ήταν ο επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης.
Ο πόλεμος της ανεξαρτησίας που ακολούθησε ήταν μέρος μιας γενικής χαοτικής περιόδου εμφυλίων και νέων συνοριακών πολέμων στην Ανατολική Ευρώπη. Την άνοιξη του 1919 υπήρχαν στην πραγματικότητα τρεις κυβερνήσεις - η κυβέρνηση Ουλμάνις, η λετονική σοβιετική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Πέτερις Στούτσκα, των οποίων οι δυνάμεις, υποστηριζόμενες από τον Κόκκινο Στρατό, κατέλαβαν σχεδόν ολόκληρη τη χώρα, και η γερμανική κυβέρνηση του Ενωμένου Δουκάτου της Βαλτικής, με επικεφαλής τον Αντρίεβς Νιέντρα και με την υποστήριξη του Μπάλτισε Λάντεσβεχρ και της γερμανικής μονάδας Διαίρεση Σιδήρου των Φράικορπς.
Οι εσθονικές και λετονικές δυνάμεις νίκησαν τους Γερμανούς στη μάχη του Βέντεν τον Ιούνιο του 1919 και το Νοέμβριο απωθήθηκε μια μαζική επίθεση από μια κυρίως γερμανική δύναμη - τον Δυτικό Ρωσικό Εθελοντικό Στρατό υπό τον Πάβελ Μπέρμοντ-Αβάλοφ. Η Ανατολική Λετονία εκκαθαρίστηκε από τις δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού από τα λετονικά και πολωνικά στρατεύματα στις αρχές του 1920 (από την πολωνική προοπτική η μάχη του Νταουγκαβπίλς ήταν μέρος του Πολωνοσοβιετικού πολέμου).
Μια ελεύθερα εκλεγμένη Συντακτική Συνέλευση συνήλθε την 1η Μαΐου 1920 και υιοθέτησε ένα φιλελεύθερο σύνταγμα, το Σατβέρσμε, τον Φεβρουάριο του 1922. Το σύνταγμα ανεστάλη εν μέρει από τον Κάρλις Ουλμάνις μετά το πραξικόπημα του το 1934, αλλά αποκαταστάθηκε το 1990. Έκτοτε, τροποποιήθηκε και εξακολουθεί να ισχύει στη Λετονία σήμερα. Με το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανικής βάσης της Λετονίας εκκενωμένο στο εσωτερικό της Ρωσίας το 1915, η ριζική μεταρρύθμιση της γης ήταν το κεντρικό πολιτικό ζήτημα για το νέο κράτος. Το 1897, το 61,2% του αγροτικού πληθυσμού ήταν χωρίς γη και μέχρι το 1936, το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο 18%.
Μέχρι το 1923, η έκταση της καλλιεργούμενης γης ξεπέρασε το προπολεμικό επίπεδο. Η καινοτομία και η αυξανόμενη παραγωγικότητα οδήγησαν σε ταχεία ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά σύντομα υπέφεραν από τις επιπτώσεις της Μεγάλης Ύφεσης. Η Λετονία έδειξε σημάδια οικονομικής ανάκαμψης και το εκλογικό σώμα κινήθηκε σταθερά προς το κέντρο κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής περιόδου. Στις 15 Μαΐου 1934, ο Ουλμάνις πραγματοποίησε ένα αναίμακτο πραξικόπημα, εγκαθιδρύνοντας μια εθνικιστική δικτατορία που κράτησε μέχρι το 1940. Μετά το 1934, ο Ουλμάνις δημιούργησε κυβερνητικές εταιρείες για να αγοράσει ιδιωτικές επιχειρήσεις με στόχο τη «λετονοποίηση» της οικονομίας.
Η Λετονία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά τη σύναψη του συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, οι περισσότεροι Γερμανοί της Βαλτικής έφυγαν από τη Λετονία κατόπιν συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης Ουλμάνις και της Ναζιστικής Γερμανίας στο πλαίσιο του προγράμματος Χάιμ ινς Ράιχ. Συνολικά 50.000 Γερμανοί της Βαλτικής έφυγαν μέχρι την προθεσμία του Δεκεμβρίου 1939. 1.600 να παραμένουν για να ολοκληρώσουν τις επιχειρηματικές δραστηριότητές τους και 13.000 επέλεξαν να παραμείνουν στη χώρα. Οι περισσότεροι από αυτούς που παρέμειναν έφυγαν για τη Γερμανία το καλοκαίρι του 1940, όταν συμφωνήθηκε ένα δεύτερο πρόγραμμα επανεγκατάστασης. Οι φυλετικά εγκεκριμένοι πολίτες επανεγκαταστάθηκαν κυρίως στην Πολωνία, και τους δόθηκαν γη και επιχειρήσεις σε αντάλλαγμα για τα χρήματα που έλαβαν από την πώληση των προηγούμενων περιουσιακών τους στοιχείων.
Στις 5 Οκτωβρίου 1939, η Λετονία αναγκάστηκε να δεχθεί σύμφωνο «αμοιβαίας βοήθειας» με τη Σοβιετική Ένωση, παρέχοντας στους Σοβιετικούς το δικαίωμα να σταθμεύσουν ανάμεσα σε 25.000 και 30.000 στρατεύματα στη λετονική επικράτεια. Οι κρατικοί υπάλληλοι εκκαθαρίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από σοβιετικά στελέχη. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν με φιλοσοβιετικούς υποψηφίους για πολλές θέσεις. Η συνέλευση των λαών που προέκυψε ζήτησε αμέσως την ένωση με την ΕΣΣΔ, την οποία έδωσε η Σοβιετική Ένωση. Η Λετονία, τότε μια κυβέρνηση-μαριονέτα, με επικεφαλής τον Άουγκουστς Κιρχενστέινς. Η Σοβιετική Ένωση ενσωμάτωσε τη Λετονία στις 5 Αυγούστου 1940 ως Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λετονίας. μικρογραφία|Γερμανοί στρατιώτες μπαίνουν στη Ρίγα, Ιούλιος 1941 Οι Σοβιετικοί αντιμετώπιζαν σκληρά τους αντιπάλους τους - πριν από τη Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, σε λιγότερο από ένα χρόνο, τουλάχιστον 34.250 Λετονοί απελάθηκαν ή σκοτώθηκαν. Οι περισσότεροι απελάθηκαν στη Σιβηρία όπου οι θάνατοι εκτιμήθηκαν στο 40 τοις εκατό, οι αστυνομικοί του λετονικού στρατού πυροβολήθηκαν επί τόπου.
Στις 22 Ιουνίου 1941 γερμανικά στρατεύματα επιτέθηκαν σε σοβιετικές δυνάμεις στη επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Υπήρξαν κάποιες αυθόρμητες εξεγέρσεις των Λετονών εναντίον του Κόκκινου Στρατού, οι οποίες βοήθησαν τους Γερμανούς. Μέχρι τις 29 Ιουνίου είχαν φτάσει στη Ρίγα και ενώ οι Σοβιετικές δυνάμεις είχαν σκοτωθεί, συλληφθεί ή υποχωρήσει, η Λετονία κατελήφθη από τις γερμανικές δυνάμεις στις αρχές Ιουλίου. Η κατοχή ακολουθήθηκε αμέσως από στρατεύματα SS Einsatzgruppen τα οποία έπρεπε να ενεργούν σύμφωνα με το Ναζιστικό Γκενεραλπλάν Οστ που απαιτούσε να μειωθεί ο πληθυσμός της Λετονίας κατά 50%.
Υπό από τη γερμανική κατοχή, η Λετονία διοικήθηκε ως μέρος του Ραϊχσκομισαριάτ Όστλαντ. Οι Λετονικές παραστρατιωτικές και βοηθητικές αστυνομικές μονάδες που συστάθηκαν από την κατοχική αρχή συμμετείχαν στο Ολοκαύτωμα και άλλες θηριωδίες. 30.000 Εβραίοι πυροβολήθηκαν στη Λετονία το φθινόπωρο του 1941. Άλλοι 30.000 Εβραίοι από το γκέτο της Ρίγας σκοτώθηκαν στο δάσος Ρούμπουλα τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1941, για να μειώσουν την υπερπληθυσμό στο γκέτο και να δώσουν χώρο για περισσότερους Εβραίους που εισάγονταν από τη Γερμανία και τη Δύση. Υπήρξε μια παύση στις μάχες, εκτός από τη δραστηριότητα των παρτιζάνων, μέχρι που η πολιορκία του Λένινγκραντ έληξε τον Ιανουάριο του 1944 και οι σοβιετικοί στρατιώτες προχώρησαν, εισήλθαν στη Λετονία τον Ιούλιο και τελικά κατέλαβαν τη Ρίγα στις 13 Οκτωβρίου 1944.
Περισσότεροι από 200.000 Λετονοί έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων περίπου 75.000 Λετονών Εβραίων δολοφονημένων κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Οι Λετονοί στρατιώτες πολέμησαν και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης, κυρίως στη γερμανική πλευρά, με 140.000 άνδρες στη Λετονική Λεγεώνα των Waffen-SS, Η 308η Λετονική Διοίκηση Τουφεκιών σχηματίστηκε από τον Κόκκινο Στρατό το 1944. Μερικές φορές, ειδικά το 1944, οι αντίθετοι στρατιώτες της Λετονίας αντιμετώπισαν ο ένας τον άλλον στη μάχη. Η δραστηριότητα έφτασε στο ανώτατο σημείο στα τέλη του 1946.
Σοβιετική εποχή (1940-41, 1944-91)
Το 1944, όταν ο σοβιετικός στρατός έφτασε στη Λετονία, έγιναν βαριές συγκρούσεις στη Λετονία μεταξύ Γερμανικών και Σοβιετικών στρατευμάτων, η οποία κατέληξε σε μια άλλη γερμανική ήττα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, και οι δύο δυνάμεις κατοχής στρατολόγησαν τους Λετονούς στους στρατούς τους, αυξάνοντας έτσι την απώλεια των «ζωντανών πόρων» του έθνους. Το 1944, μέρος της επικράτειας της Λετονίας ήρθε για άλλη μια φορά υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης. Οι Σοβιετικοί άρχισαν αμέσως να αποκαταστήσουν το σοβιετικό σύστημα. Μετά τη γερμανική παράδοση, κατέστη σαφές ότι οι σοβιετικές δυνάμεις ήταν εκεί για να παραμείνουν και οι λετονικοί εθνικιστές, που σύντομα εντάχθηκαν στους γερμανούς συνεργάτες, άρχισαν να αγωνίζονται ενάντια στον νέο κατακτητή.
Γύρω στους 120.000 με 300.000 Λετονούς κατέφυγαν στη Γερμανία και τη Σουηδία. Οι περισσότερες πηγές υπολογίζουν 200.000 έως 250.000 πρόσφυγες που εγκαταλείπουν τη Λετονία, και ίσως 80.000 με 100.000 από αυτούς συνελήφθησαν από τους Σοβιετικούς ή σε λίγους μήνες αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, επιστράφηκαν από τη Δύση. Οι σοβιετικοί επανέκτησαν τη χώρα το 1944-45 και ακολούθησαν περαιτέρω απελάσεις καθώς η χώρα κολλεκτιβοποιήθηκε και σοβιετικοποιήθηκε.
Στις 25 Μαρτίου 1949, 43.000 κάτοικοι της υπαίθρου («κουλάκοι») και λετονοί πατριώτες («εθνικιστές») απελάθηκαν στη Σιβηρία στη σαρωτική επιχείρηση Πριμπόι και στις τρεις βαλτικές χώρες, η οποία σχεδιάστηκε και εγκρίθηκε προσεκτικά στη Μόσχα ήδη στις 29 Ιανουαρίου 1949. Αυτή η επιχείρηση είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα να μειώσει την αντι-σοβιετική παρτιζανική δραστηριότητα. Ανάμεσα σε 136.000 με 190.000 Λετονοί, ανάλογα με τις πηγές, φυλακίστηκαν ή απελάθηκαν στα σοβιετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης (Γκουλάγκ) στα μεταπολεμικά χρόνια, από το 1945 έως το 1952. Μερικοί κατάφεραν να ξεφύγουν από τη σύλληψη και να προσχωρήσουν στους αντάρτες. μικρογραφία|Ανακατασκευή ενός δωματίου Γκουλάγκ στο Μουσείο Κατοχής της Λετονίας στη Ρίγα Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, η Λετονία έπρεπε να υιοθετήσει σοβιετικές μεθόδους γεωργίας. Οι αγροτικές περιοχές αναγκάστηκαν να μεταβούν στην κολλεκτιβοποίηση. Ένα εκτεταμένο πρόγραμμα για την επιβολή διγλωσσίας άρχισε στη Λετονία, περιορίζοντας τη χρήση της λετονικής γλώσσας σε επίσημες χρήσεις υπέρ της χρήσης της ρωσικής ως κύριας γλώσσας. Όλα τα σχολεία μειονοτήτων (Εβραϊκή, Πολωνική, Λευκορωσική, Εσθονική, Λιθουανική) έκλεισαν αφήνοντας μόνο δύο γλώσσες διδασκαλίας στα σχολεία: τα λετονικά και τα ρωσικά. Αυτό ξεκίνησε μια εισροή εργατών, διαχειριστών, στρατιωτικού προσωπικού και των εξαρτώμενων από αυτούς πρόσωπα από τη Ρωσία και άλλες σοβιετικές δημοκρατίες. Μέχρι το 1959 περίπου 400.000 άνθρωποι έφθασαν από άλλες σοβιετικές δημοκρατίες και ο εθνοτικός πληθυσμός της Λετονίας είχε πέσει στο 62%.