Βολούμπιλις
Ίδρυση και ρωμαϊκή κατοχή
Η πόλη βρισκόταν στο βασίλειο της Μαυριτανίας, το οποίο έγινε ρωμαϊκό κράτος υποτελές στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία μετά την πτώση της Καρχηδόνας το 146 π.Χ. Η επιρροή των Πουνικών λαών διήρκεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη συνέχεια, καθώς οι δικαστές της πόλης διατήρησαν τον Καρχηδονιακό τίτλο του suffete πολύ μετά το τέλος της κυριαρχίας των Πουνικών λαών. Ο Ιόβας Β' της Νουμιδίας τοποθετήθηκε στον θρόνο της Μαυριτανίας από τον Αύγουστο το 25 π.Χ. και έστρεψε την προσοχή του στην οικοδόμηση βασιλικής πρωτεύουσας στη Βολούμπιλις. Σπουδασμένος στη Ρώμη και παντρεμένος με την Κλεοπάτρα Σελήνη Β', κόρη του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας, ο Ιόβας και ο γιος του Πτολεμαίος ήταν ουσιαστικά Ρωμαίοι βασιλιάδες, αν και είχαν Βερβερική καταγωγή. Η προτίμησή τους για τη ρωμαϊκή τέχνη και αρχιτεκτονική αντικατοπτρίστηκε ξεκάθαρα στο σχεδιασμό της πόλης. εναλλ.=Map of south-western Iberia and the far north-west of Africa with Roman roads and cities marked|αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Χάρτης της Μαυριτανίας Τιγγιτανής (Mauretania Tingitana), που δείχνει τη θέση της Βολούμπιλις Αφού ο Κλαύδιος προσάρτησε τη Μαυριτανία το 44 μ.Χ., η πόλη αναπτύχθηκε σημαντικά λόγω του πλούτου και της ευημερίας της, που προέρχονταν από τα εύφορα εδάφη της επαρχίας, που παρήγαγαν πολύτιμα προϊόντα εξαγωγής όπως σιτηρά, ελαιόλαδο και άγρια ζώα για θεάματα μονομάχων. Στην ακμή της στα τέλη του 2ου αιώνα, η Βολούμπιλις είχε περίπου 20.000 κατοίκους – πολύ σημαντικός πληθυσμός για ρωμαϊκή επαρχιακή πόλη – και η γύρω περιοχή ήταν επίσης καλά κατοικημένη, αν κρίνουμε από τις περισσότερες από 50 βίλες που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή. Αναφέρθηκε από τον γεωγράφο του 1ου αιώνα μ.Χ. Πομπόνιους Μέλα, ο οποίος την περιέγραψε στο έργο του De situ orbis libri III ως μία από τις «πλουσιότερες πόλεις, αν και οι πλουσιότερες μεταξύ των μικρών» στη Μαυριτανία. Αναφέρεται επίσης από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, και το Διαδρομή Αντωνίνων του 2ου αιώνα αναφέρεται στην τοποθεσία του και το ονομάζει Volubilis Colonia. Ο πληθυσμός της κυριαρχούνταν από Βέρβερους, που είχαν εκρωμαϊστεί. μικρογραφία| Αψίδα του Καρακάλλα (Θριαμβευτική Αψίδα) Η πόλη παρέμεινε πιστή στη Ρώμη παρά την εξέγερση το 40–44 μ.Χ., με επικεφαλής έναν από τους απελεύθερους του Πτολεμαίου, τον Αιδήμονα, και οι κάτοικοί της ανταμείφθηκαν με παραχωρήσεις υπηκοότητας και δεκαετή απαλλαγή από τους φόρους. Η πόλη ανήλθε στο καθεστώς του municipium και το σύστημα διακυβέρνησής της αναθεωρήθηκε. Ωστόσο, η θέση της πόλης ήταν πάντα αδύναμη. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό άκρο της επαρχίας, απέναντι από εχθρικές και όλο και πιο ισχυρές βερβερικές φυλές. Ένας δακτύλιος από πέντε οχυρά, που βρίσκονται στους σύγχρονους οικισμούς Αΐν Σκορ, Μπλεντ ελ Γκαάντα, Σίντι Μουσά, Σίντι Σαΐντ και Μπλεντ Τακουράρτ (αρχαία Tocolosida) κατασκευάστηκαν για να ενισχύσουν την άμυνα της πόλης. Ο Σίντι Σαΐντ ήταν η βάση για το Cohors IV Gallorum equitata, μια βοηθητική μονάδα ιππικού από τη Γαλατία, ενώ το Αΐν Σκορ στέγαζε ισπανικές και βελγικές κουστωδίες. Το Σίντι Μουσά ήταν η τοποθεσία μιας κουστωδίας Πάρθων και το Γαλικό και το Συριακό ιππικό είχαν έδρα στην Τοσκολοσίδα. Οι αυξανόμενες εντάσεις στην περιοχή κοντά στα τέλη του 2ου αιώνα οδήγησαν τον αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο να διατάξει την κατασκευή μία σειρά τειχών με περίμετρο 2,5 χιλιόμετρα με οκτώ πύλες και 40 πύργους. Το Βολούμπιλις συνδέθηκε οδικώς με το Λίξους και το Τίνγκις (πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας Μαυριτανία Τιγγιτανή, σύγχρονη Ταγγέρη) αλλά δεν είχε ανατολικά συνδέσεις με τη γειτονική επαρχία Μαυριτανία Καισαρησία (Mauretania Caesariensis), καθώς η επικράτεια της φυλής των Βερβέρων Baquates βρισκόταν μεταξύ. Μια εβραϊκή κοινότητα υπήρχε στη Βολούμπιλις τον τρίτο αιώνα, όπως φαίνεται από πολλές εβραϊκές, ελληνικές και λατινικές ταφικές επιγραφές και λυχνάρια σε σχήμα Μενοράχ. Είναι η πιο νοτιοδυτική τοποθεσία όπου έχει βρεθεί αρχαία εβραϊκή επιγραφή. μικρογραφία| Ψηφιδωτά στη Βολούμπιλις Ο έλεγχος της Ρώμης στην πόλη έληξε μετά το χάος της Κρίσης του Τρίτου Αιώνα, όταν η αυτοκρατορία σχεδόν διαλύθηκε καθώς μια σειρά στρατηγών κατέλαβαν και έχασαν την εξουσία μέσω εμφυλίων πολέμων, πραξικοπημάτων παλατιών και δολοφονιών. Γύρω στο 280, η ρωμαϊκή κυριαρχία κατέρρευσε σε μεγάλο μέρος της Μαυριτανίας και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ. Το 285, ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός αναδιοργάνωσε ό,τι είχε απομείνει από την επαρχία για να διατηρήσει μόνο την παράκτια λωρίδα μεταξύ Λίξους, Τίνγκις και Σεπτά (σημερινή Θέουτα). Αν και ένας ρωμαϊκός στρατός είχε έδρα στο Τίνγκις, αποφασίστηκε ότι θα ήταν απλώς πολύ ακριβό να ανακτηθεί μια ευάλωτη συνοριακή περιοχή. Η κατάληψη της πόλης συνεχίστηκε, ωστόσο, κάποια ωραία μωσαϊκά όπως αυτό μιας αρματοδρομίας, που διεξάγεται από ζώα στον Οίκο της Αφροδίτης δεν μπορεί να είχαν δημιουργηθεί νωρίτερα από τον τέταρτο αιώνα. Το τέλος της ρωμαϊκής πόλης πιθανότατα ήρθε με τη μορφή ενός σεισμού προς τα τέλη του αιώνα, ο οποίος έθαψε πολλά χάλκινα αγάλματα στα συντρίμμια των σπιτιών.