cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγριόπαπια
«Βιασμοί» εν πτήσει
Όταν ζευγαρώνουν, συχνά ένα (1) ή περισσότερα αρσενικά «ξεμένουν» και σχηματίζουν ομάδες που «στοχεύουν» ένα μεμονωμένο θηλυκό, ακόμη και από διαφορετικό είδος, το κυνηγούν και το ραμφίζουν συνεχώς μέχρι να το εξαντλήσουν. Κατόπιν, τα αρσενικά συνευρίσκονται διαδοχικά μαζί του, εκδηλώνοντας ηθολογική συμπεριφορά που, ο ερευνητής Lebret (1961) την ονόμασε χαρακτηριστικά «πτήση απόπειρας βιασμού» (attempted rape flight), αλλά και οι Cramp & Simmons (1977), μίλησαν για «πτήσεις με πρόθεση βιασμού» (rape intent flights).
Το συγκεκριμένο ηθολογικό στοιχείο επεκτείνεται ακόμη και μεταξύ αρσενικών πρασινοκέφαλων με αρσενικές αγριόπαπιες άλλων ειδών, αλλά και εντός του ιδίου του είδους. Μάλιστα, σε μία (1) τεκμηριωμένη περίπτωση αυτής της ομοσεξουαλικής συμπεριφοράς, παρατηρήθηκε κάποια αρσενική πρασινοκέφαλη να «ζευγαρώνει» με άλλη αρσενική, η οποία όμως είχε προηγουμένως προσκρούσει σε γυάλινο παράθυρο και είχε πέσει νεκρή (!)
Ζευγάρωμα και φώλιασμα
thumb|right|300px|Οι πρασινοκέφαλες μπορεί να φωλιάζουν σε «ασυνήθιστες» θέσεις Οι πρασινοκέφαλες, συνήθως σχηματίζουν ζευγάρια (τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο στο Βόρειο ημισφαίριο) μόνο μέχρι το θηλυκό να γεννήσει αυγά κατά την έναρξη της περιόδου ωοτοκίας, που είναι γύρω στην αρχή της άνοιξης. Εκείνη την περίοδο, το αρσενικό εγκαταλείπει το επωάζον θηλυκό (βλ. Ηθολογία), και ενώνεται με άλλα αρσενικά για να περιμένουν την περίοδο αλλαγής πτερώματος (moult) που αρχίζει τον Ιούνιο (στο Βόρειο ημισφαίριο). Κατά το σύντομο χρονικό διάστημα πριν από αυτό, όμως, τα αρσενικά εξακολουθούν να είναι σεξουαλικά ικανά και, ορισμένα από αυτά, είτε παραμένουν σε «επιφυλακή» για να γονιμοποιήσουν θηλυκά που έχασαν ή εγκατέλειψαν την πρώτη τους γέννα, ή να ζευγαρώσουν με εκείνα τα θηλυκά που φαίνεται να «ξέμειναν», ανεξάρτητα από το εάν έχουν γεννήσει ή όχι.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται μετά τον Μάρτιο, αλλά κάποιοι άγριοι πληθυσμοί, μπορεί να αναπαράγονται από τον Φεβρουάριο μέχρι το φθινόπωρο, άπαξ ή δύο φορές το έτος. Η περίοδος ωοτοκίας μπορεί να είναι πολύ στρεσογόνος για την θηλυκή, διότι γεννάει περισσότερο από το μισό του σωματικού της βάρους της σε αυγά. Επομένως, απαιτεί πολλή ξεκούραση και χώρο σίτισης /κάλυψης που είναι ασφαλής από τα αρπακτικά ζώα. Γι’ αυτό, όταν αναζητούν κατάλληλες περιοχές ωοτοκίας, τα θηλυκά προτιμούν εκείνες που είναι καλά κρυμμένες, απρόσιτες για τα αρπακτικά εδάφους, ή έχουν λίγα εκεί γύρω.
Η φωλιά είναι, συνήθως, μια ρηχή λακούβα ή μια απλή κυπελοειδής κατασκευή μέσα στη βλάστηση, που μπορεί να βρίσκεται σε πολλές διαφορετικές θέσεις, όπως πάνω στο έδαφος, σε κουφάλες δένδρων, έως 10 μ. από το έδαφος, κάτω από πεσμένα νεκρά ξύλα, πάνω σε μεγάλα κούτσουρα, κάτω από θάμνους, ακόμη και να είναι εγκαταλελειμμένες φωλιές άλλων ειδών (π.χ. ερωδιών η κορακοειδών). Οι φωλιές κατασκευάζονται από τα θηλυκά και συνήθως βρίσκονται κοντά στο νερό, αν και μερικές φορές μπορεί να είναι σε κάποια απόσταση από αυτό.
Ωστόσο, οι πρασινοκέφαλες συχνάζουν και σε αστικές περιοχές (ιδιαίτερα στις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες) που, μπορεί να περιλαμβάνουν θέσεις φωλιάσματος όπως οι κήποι σε ταράτσες, οι κλειστές αυλές, ακόμη και οι ζαρντινιέρες σε περβάζια παραθύρων και μπαλκόνια, από τον 1ο όροφο και πάνω, όπου οι νεοσσοί δεν μπορούν να διαφύγουν -χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.
Γέννα
Το θηλυκό εναποθέτει 8-13 αυγά, διαστάσεων 57,2 Χ 41 χιλιοστών και βάρους 54 γραμμαρίων, από τα οποία ποσοστό 8% είναι κέλυφος. Η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του τελευταίου αβγού, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 27-28 ημέρες. Οι νεοσσοί (παπάκια) είναι φωλεόφυγοι (precocial), πλήρως ικανοί προς κολύμβηση μόλις εκκολαφθούν. Ωστόσο, από ένστικτο τείνουν να μένουν ενστικτωδώς κοντά στη μητέρα τους, όχι μόνο για ζεστασιά και προστασία, αλλά και για να μάθουν και να θυμούνται το μέρος που γεννήθηκαν, καθώς και το πώς και πού να αναζητήσουν τροφή. Όταν οι νεοσσοί ωριμάζουν σε «εφήβους» ικανούς προς πτήση, μαθαίνουν και θυμούνται τις παραδοσιακές μεταναστευτικές διαδρομές τους (εκτός αν έχουν γεννηθεί και εκτραφεί σε αιχμαλωσία). Μετά από αυτή την περίοδο, τα νεαρά άτομα και η μητέρα μπορεί να αποχωριστούν, ή να παραμείνουν μαζί μέχρι να έρθει η επόμενη εποχή αναπαραγωγής. Η πτέρωση πραγματοποιείται στις 7-8 εβδομάδες.
Παρασιτισμός και θηρευτές
thumb|right|400px|Πολύ οικεία εικόνα μιας θηλυκής πρασινοκέφαλης, περιτριγυρισμένης από νεοσσούς Οι πρασινοκέφαλες, συχνά γίνονται ξενιστές παρασιτικής ωοτοκίας και, περιστασιακά, «φιλοξενούν» στις φωλιές τους αβγά από αγριόπαπιες άλλων ειδών ή και άλλων πρασινοκέφαλων. Αυτά τα αβγά, γενικά, γίνονται αποδεκτά όταν μοιάζουν με τα γνήσια δικά τους. Ωστόσο, κάποιες φορές η θηλυκή αντιλαμβάνεται την «απάτη» και, είτε προσπαθεί να εξωθήσει τα ξένα αβγά, είτε μπορεί να εγκαταλείψει ακόμη και τη φωλιά.
Αλλαγές πτερώματος
Μετά την επώαση, το πτέρωμα στους νεοσσούς είναι κίτρινο στην κάτω πλευρά και το πρόσωπο (με ραβδώσεις κοντά στα μάτια) και μαύρο στο πίσω μέρος (με κάποιες κίτρινες κηλίδες) σε όλη την περιοχή προς την κορυφή και το πίσω μέρος του κεφαλιού. Τα πόδια και το ράμφος τους είναι επίσης γκριζόμαυρα. Στον 1ο μήνα, το πτέρωμα του νεοσσού αρχίζει να γίνεται πιο «μονότονο», μοιάζοντας περισσότερο με το θηλυκό (αν και είναι πιο ραβδωτό), και τα πόδια του χάνουν τον σκούρο γκρι χρωματισμό τους.
Δύο μήνες μετά την εκκόλαψη, η περίοδος πτέρωσης (fledging) έχει λήξει και ο νεοσσός περνάει στην «εφηβεία» (juvenile). Σε ηλικία 3-4 μηνών μπορεί να αρχίσει να πετάει, διότι οι πτέρυγες έχουν αναπτυχθεί πλήρως (κάτι που επιβεβαιώνεται από την παρουσία του κατόπτρου). Το ράμφος χάνει σύντομα τον σκούρο γκρι χρωματισμό του και το φύλο αρχίζει να διακρίνεται από τρια στοιχεία. Το ράμφος είναι κίτρινο στα αρσενικά, πορτοκαλί-μαύρο στα θηλυκά. Τα φτερά του στήθους είναι κοκκινωπά-καφέ στα αρσενικά, καφέ στα θηλυκά, ενώ τα κεντρικά σγουρά φτερά της ουράς υπάρχουν μόνο στα αρσενικά.
Κατά την τελευταία περίοδο της ωριμότητας που οδηγεί στην ενηλικίωση (6-10 μηνών), το πτέρωμα των θηλυκών νεαρών ατόμων παραμένει το ίδιο, ενώ το πτέρωμα των νεαρών αρσενικών αλλάζει σταδιακά, παίρνοντας τα χαρακτηριστικά έντονα χρώματα των ενηλίκων. Αυτή η αλλαγή πτερώματος ισχύει επίσης για τα ενήλικα αρσενικά, όταν μεταβαίνουν προς και από το πτέρωμα της μη-αναπαραγωγικής περιόδου (eclipse), στην αρχή και στο τέλος της περιόδου αλλαγής πτερώματος το καλοκαίρι.
Προσδόκιμο ζωής
Η ενηλικίωση στις πρασινοκέφαλες πραγματοποιείται στους 14 μήνες και ο μέσος όρος ζωής τους είναι 3 χρόνια.
Γενετική μόλυνση
thumb|right|300px|Ενήλικη αρσενική πρασινοκέφαλη στο μη-αναπαραγωγικό (eclipse) πτέρωμα Σε αντίθεση με πολλά υδρόβια πουλιά, οι πρασινοκέφαλες έχουν επωφεληθεί από την ανθρώπινη επέμβαση στον φυσικό κόσμο. Είναι πολύ ευπροσάρμοστες και μπορούν να ζουν και να πολλαπλασιάζονται σε αστικές περιοχές, ιδιαίτερα σε χώρες όπου αντιμετωπίζονται φιλικά και υπόκεινται στους ίδιους νόμους προστασίας, όπως και τα υπόλοιπα κατοικίδια ζώα (π.χ. Ολλανδία, Γερμανία, Σκανδιναβία, κ.α.).
Ωστόσο, αυτό το στοιχείο επιφανειακής «ευημερίας», κρύβει ένα σοβαρότατο κίνδυνο, σε κάποιες περιπτώσεις. Ο άνθρωπος έχει κάνει εισαγωγή του πτηνού σε χώρες, όπου φυσιολογικά δεν απαντάται, λ.χ. στην Ωκεανία, ή στη Νότια Αφρική (βλ. και Κατάσταση πληθυσμού). Η απελευθέρωση «άγριων» ατόμων στο εκεί φυσικό περιβάλλον, δημιουργεί προβλήματα μέσω της διασταύρωσης με ιθαγενή υδρόβια πτηνά. Οι πρασινοκέφαλες είναι, γενικότερα, μη-μεταναστευτικά πτηνά που, σε συνδυασμό με το ιδιαίτερο γενετικό υλικό τους (βλ. Συστηματική ταξινομική), οδηγεί σε παραγωγή γόνιμων υβριδίων με τους ντόπιους πληθυσμούς άλλων ειδών, προκαλώντας γενετική μόλυνση (sic), κάτι που, μελλοντικά, ίσως δώσει πλήρη υβριδοποίηση και, άρα, εξαφάνιση πολλών ιθαγενών υδρόβιων πτηνών. Αλλά και η ίδια η «άγρια» πρασινοκέφαλη είναι ο πρόγονος των οικόσιτων ατόμων και το δικό της γενετικό υλικό «επιμολύνεται» με τη σειρά του από αυτούς τους εξημερωμένους πληθυσμούς.
Απειλές
Το είδος απειλείται από την υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων του και τη ρύπανση (π.χ. από τις κηλίδες πετρελαίου [Grishanov 2006] και από τη ρύπανση από φυτοφάρμακα [Kwon et al., 2004]). Άλλοι κίνδυνοι είναι η αποξήρανση των υγροτόπων, η εξόρυξη τύρφης, οι πρακτικές αλλαγής στη διαχείριση των υγροτόπων καιι το κάψιμο και κούρεμα των καλαμιώνων (Grishanov 2006).
Πολλά άτομα χάνονται από κατάποση μολύβδινων κυνηγετικών σκαγίων, ιδιαίτερα στην Ισπανία [Mateo et al., 1999] και τη Γαλλία [Mondain-Monval et al., 2002]), αλλά και δηλητηριάζονται από κατάποση λευκού φωσφόρου (από πυροβόλα όπλα) στην Αλάσκα (Steele, 1997). Είναι επίσης επιρρεπείς στην εντερίτιδα που προκαλεί ιός που προσβάλλει τις πάπιες (DVE) (Friend 2006), τη γρίπη των πτηνών (Melville & Shortridge 2006) και την αλλαντίαση των πτηνών (Rocke 2006), έτσι μπορεί να απειλούνται από μελλοντικά κρούσματα των ασθενειών αυτών (αν και μπορεί να είναι σε θέση να αντέξουν σποραδικές απώλειες λόγω του υψηλού αναπαραγωγικού δυναμικού τους) (Rocke 2006).
Κυνήγι
Η πρασινοκέφαλη υφίσταται εξαιρετικά μεγάλη πίεση από το κυνήγι σε όλες τις χώρες όπου απαντάται, στις οποίες θηρεύεται εντατικά και, όχι μόνο για διατροφή, αλλά επίσης για «αναψυχή». Οι απώλειες αυξάνονται από την χρήση ομοιωμάτων και «κραχτών» (ειδικές σφυρίχτρες που μιμούνται τη φωνή του πτηνού). Επίσης, τα αβγά της συλλέγονταν -και ίσως συλλέγονται ακόμη- στην Ισλανδία.
Κατάσταση πληθυσμού
Η διαθεσιμότητα των πρασινοκέφαλων, των νεοσσών τους και των γονιμοποιημένων αβγών τους, για πώληση προς το κοινό και ως ατομική κτήση, είτε η κατοχή τους ως κατοικίδια ζώα, είναι επί του παρόντος νομικά επιτρεπτές στις Ηνωμένες Πολιτείες εκτός από την πολιτεία της Φλόριντα, που έχει απαγορεύσει επί του παρόντος την κατοχή τους, ούτως ώστε να παρεμποδιστεί ο υβριδισμός με τα ιθαγενή είδη, κυρίως το Anas fulvigula.
Οι πρασινοκέφαλες προκαλούν επίσης σοβαρή «γενετική μόλυνση» στη βιοποικιλότητα της Νότιας Αφρικής από τη διασταύρωση με τις ιθαγενείς αγριόπαπιες. Για παράδειγμα, τα υβρίδια με την Anas undulata είναι γόνιμα και μπορεί να δώσουν ακόμη περισσότερους υβριδικούς απογόνους και, μακροπρόθεσμα μπορεί να απειληθεί η ύπαρξη της δεύτερης.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Η πρασινοκέφαλη απαντά σε όλη την Ελλάδα ως επιδημητικό πτηνό, αλλά σε πολύ διάσπαρτους πληθυσμούς. Αντίθετα είναι κοινός χειμερινός επισκέπτης. Φωλιάζει σε όλη την ηπειρωτική χώρα, αλλά πολύ τοπικά και διάσπαρτα σε κάποια νησιά (όπως Κρήτη, Λέσβο, Λήμνο). Παλαιότερα, ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη στη λίμνη Κάρλα, προτού αποξηρανθεί. Κατά την εαρινή και φθινοπωρινή μετανάστευση παρατηρείται σε κάποιους αριθμούς, αλλά είναι, σαφώς, λιγότερο κοινή από ότι τον χειμώνα. Λόγω της πίεσης που υφίστανται από το κυνήγι, οι πρασινοκέφαλες συνηθίζουν να «βγαίνουν» στη θάλασσα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το πρόβλημα επιτείνεται από την παρουσία λαθροκυνηγών μέσα σε καταφύγια άγριας ζωής, που προστατεύονται από τη Συνθήκη Ramsar.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Πρασινοκέφαλη απαντάται με πολλές τοπικές ονομασίες: Βασιλογέρμανο, Βοσκάς, Γερμάνι, Γεσηλμπάση (Μακεδονία, Έβρος), Ερμάνι, Ζέκος (το αρσενικό), Ζήκια (και τα δύο φύλα, Λάρισα), Ισίλι (το αρσενικό, Νεοχώρι Αιτωλίας), Καθαροπάπι (Αιτωλικό) και Καθαρόπαπια, Μπιμπιφιέρα (το θηλυκό, Λακωνία), Νήσσος (Μεσολόγγι), Ντρένια (το θηλυκό, Κόρινθος), Πλατσομύτα, Πρασινιάς, Ρώσσα, Καθαρό (Λεσίνι Μεσολογγίου), Φασκάς και Χοχόλα (Κρήτη), Καναβή, Πρασινιάδα και Αρκοπαπίρα, Κανναούρα, Πελεζικκάς στην Κύπρο.
Σημειώσεις
i. Συμπεριλαμβάνει και το υποείδος A. p. neoboria
ii. Υπό την έννοια ότι βρέθηκε η αλληλουχία (sequence) των αλυσίδων νουκλεϊκών οξέων
Πηγές
Κατηγορία:Νησσίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πανίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Πανίδα της Αυστραλίας
Ερατεινή Φωκίδας
μικρογραφία|Ερατεινή Φωκίδας. μικρογραφία|Ερατεινή Φωκίδας. Η Ερατεινή είναι μεγάλο παραθαλάσσιο χωριό στη Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδος. .
Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία
Η Ερατεινή βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Κορινθιακού κόλπου, σε υψόμετρο 8 μέτρα. Είναι κτισμένη δίπλα στην ΕΟ Αντιρρίου - Ιτέας ενώ απέχει περίπου 30 χλμ. Ν. από το Λιδωρίκι (έδρα του δήμου), 45 χλμ. Α. από τη Ναύπακτο και 36 χλμ. από την Ιτέα. Δυτικά της είναι η Τολοφώνα, νοτιοδυτικά η Παραλία Τολοφώνα, ανατολικά ο Όρμος Λεμονιάς και βορειοανατολικά ο Πάνορμος.
Είναι γνωστή στην περιοχή για την καθαρή παραλία της και αποτελεί καλοκαιρινό παραθεριστικό προορισμό. Διαθέτει αρκετά τουριστικά καταλύμματα (ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία) και κέντρα εστίασης (εστιατόρια, μπαρ και καφετέριες). Ενοριακός ναός είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, που εορτάζει στις 8 Μαΐου και εξωκλήσια ο Άγιος Νικόλαος και η Κοίμηση της Θεοτόκου. Η περιοχή παράγει εκλεκτό λάδι, εσπεριδοειδή και κηπευτικά.
Η Ερατεινή είναι ένα αρκετά αναπτυγμένο χωριό. Είναι αναπτυγμένη στον εκπαιδευτικό τομέα, καθώς έχει Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο. Έχει αναπτυγμένο τουρισμό καθώς είναι παραθαλάσσια περιοχή και διαθέτει παραλίες. Έχει αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξενοδοχεία με θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο και την Πελοπόννησο. Ακόμα έχει αναπτυγμένη κτηνοτροφία, αλιεία και παράγει ελαιόλαδο. Τέλος η Ερατεινή φημίζεται για τα θαλασσινά που προσφέρει η θάλασσα του Κορινθιακού κόλπου. Γύρω από την Ερατεινή υπάρχουν 8 χωριά.
Ελαιόλαδο
Η Ερατεινή και η Τολοφώνα παράγουν εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο. Ο ελαιώνας της Τολοφώνας αποτελείται από αρκετές χιλιάδες ελαιόδενδρα, τα περισσότερα από τα οποία έχουν ηλικία μεγαλύτερη των 2.500 ετών. Στην περιοχή της Ερατεινής και της Τολοφώνας λειτουργούν ελαιοτριβεία και ένα συσκευαστήριο.
Αθλητισμός
Ο '''Α.Σ. Τολοφώνα/Ερατεινή''' είναι ο κυριότερος φορέας αθλητισμού στην πόλη. Η μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία του συλλόγου είναι η κατάκτηση του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Φωκίδας, την αγωνιστική περίοδο 2010-11, νικώντας στον τελικό με σκορ 2-1 τον Αετό Λιδωρικίου. Ακόμα η μικρή ομάδα της Α.Σ.Τ.Ε. έχει κατακτήσει μία φορά το κύπελλο. Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί ομάδα μπάσκετ, βόλλεϋ και τοξοβολίας από τον ΑΣ ΔΩΡΙΔΑ.
Η δημιουργία και τα πρώτα βήματα της Ερατεινής
Η Ερατεινή είναι ένας νέος τόπος όπου αρχικά υπήρχαν μερικά πανδοχεία, τελωνείο και αποβάθρα για να αποβιβάζονται από τα καράβια επιβάτες και να ξεφορτώνονται εμπορεύματα και προς την εσωτερική ορεινή Δωρίδα, γι, αυτό εκείνη την εποχή αναφερόταν "Χάνι". Σύμφωνα με τοπική παράδοση το όνομα της το πήρε από τη βασίλισσα Ερατώ. Το 1908 η Ερατεινή καταστράφηκε από σεισμό. Από τον σεισμό δεν υπήρχαν θύματα, αλλά καταστράφηκαν πολλά κτήρια εκείνης της εποχής. Το 1936 ήρθε το ηλεκτρικό ρεύμα στην Ερατεινή. Επίσης στην Ερατεινή έγιναν ακόμα 2 σεισμοί, ένας το 1965 με ένα θύμα και πολλές υλικές ζημιές και ένας το 1995 με πολλές υλικές ζημιές.
Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος – Κατοχή
Στην Ερατεινή πρώτοι έφτασαν οι Ιταλοί το 1941 οι οποίοι είχαν εκεί την έδρα τους. Έμεναν σε σπίτια που έπαιρναν με τη βία από τους κατοίκους, τους οποίους πετούσαν στον δρόμο και σκότωναν πολλούς από αυτούς. Επίσης οι Ιταλοί εκείνη την εποχή έκαψαν το χωριό της Τολοφώνας και σκότωσαν πολλούς ανθρώπους. Οι Γερμανοί έφτασαν στην περιοχή περίπου το 1944. Δεν μπήκαν καθόλου μέσα στο χωριό, αλλά μερικές φορές περνούσαν με τα πλοία τους και χτυπούσαν το χωριό με πυρά.
Νεότερα χρόνια
Με το πέρασμα των χρόνων, όλο και πιο πολύ άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στην Ερατεινή. Το Δημοτικό Σχολείο Ερατεινής συστάθηκε περίπου το 1930. Το νέο κτήριο του Δημοτικού Σχολείου κτίσθηκε το 1955. Το Νηπιαγωγείο Ερατεινής δημιουργήθηκε το 1979. Ένα χρόνο μετά, το 1980 δημιουργήθηκε το Γυμνάσιο Ερατεινής. Οι Λυκειακές τάξεις της Ερατεινής λειτούργησαν το 1984, αν και από το 1981 άρχισαν οι εργασίες.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821, το 1893 στο ΦΕΚ 50Α - 06/03/1893 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τολοφώνος και το 1896 να μετονομάζεται σε Τολοφών. Το 1901 το όνομά της επανέρχεται σε Ερατεινή και το 1912 ορίζεται έδρα της κοινότητας Ερατεινής. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Ερατεινής που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τολοφώνα του Δήμου Δωρίδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 856 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος Κατηγορία:Παραλίες της Φωκίδας
Half-Life (βιντεοπαιχνίδι)
Το Half-Life είναι βιντεοπαιχνίδι επιστημονικής φαντασίας βολών πρώτου προσώπου που αναπτύχθηκε από τη Valve Corporation και κυκλοφόρησε το 1998 από την Sierra Studios για τα Microsoft Windows. Στο Half-Life, οι παίκτες αναλαμβάνουν το ρόλο του Dr. Gordon Freeman, ενός πρόσφατα πτυχιούχου θεωρητικού φυσικού, ο οποίος πρέπει να δώσει μάχη για να βγει από μια μυστική υπόγεια ερευνητική βάση, καθώς ένα πειράμά της στην τεχνολογία της τηλεμεταφοράς πήγε στραβά.
Το παιχνίδι είχε την πρώτη μεγάλη δημόσια παρουσίαση του στην Electronic Entertainment Expo του 1997. Σχεδιασμένο για τα Microsoft Windows, το παιχνίδι χρησιμοποιεί μια βαριά τροποποιημένη έκδοση της μηχανής Quake, καλούμενη GoldSrc.
Στην κυκλοφορία του, οι κριτικοί επαίνεσαν την γενική παρουσίαση του και τις πολυάριθμες scripted ακολουθίες του, ενώ έχει κερδίσει περισσότερα από 50 βραβεία Παιχνιδιού της Χρονιάς. Το gameplay του επηρέασε τα παιχνίδια βολών πρώτου προσώπου για χρόνια, και έχει από τότε θεωρηθεί ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών. Μέχρι τις 16 Νοεμβρίου 2004, το Half-Life έχει πουλήσει οκτώ εκατομμύρια αντίτυπα. Για τον εορτασμό της 10ης επετείου του παιχνιδιού, η Valve χαμήλωσε την τιμή του Half-Life σε 0.98 δολάρια στις 19 Νοεμβρίου 2008, για τρεις ημέρες.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2008, το Half-Life πούλησε 9,3 εκατομμύρια κομμάτια. Το 2001, κυκλοφόρησε ως port στο PlayStation 2, ενώ το 2013 κυκλοφόρησε και στα OS X και Linux. Το 2004, βγήκε το sequel του παιχνιδιού, Half-Life 2.
Τρόπος παιχνιδιού
thumb|left|Σε αυτή τη σκηνή, ο παίκτης πρέπει να περάσει από μια δεξαμενή φράγματος φυλασσόμενη από ένα ελικόπτερο Απάτσι, μια ομάδα στρατιωτών, και ένα πυροβολείο.
Το Half-Life είναι παιχνίδι βολών πρώτου προσώπου στο οποίο, για να προχωρήσει ο παίκτης, απαιτούνται η εκτέλεση μαχών και η επίλυση παζλ. Σε αντίθεση παρόμοια παιχνίδια της εποχής του, το Half-Life χρησιμοποίησε scripted sequences (προσχεδιασμένες ακολουθίες), οι οποίες κυμαίνονται από μικρά γεγονότα, όπως ένας εξωγήινος να εμβολίζει μια πόρτα, μέχρι μείζονα σημεία της πλοκής. Ενώ τα περισσότερα παιχνίδια βολών πρώτου προσώπου της εποχής του βασίζονταν σε cutscenes για να παρουσιάσουν την πλοκή τους, η ιστορία του Half-Life εξελίσσεται αποκλειστικά μέσω scripted sequences, και ο παίκτης σπάνια χάνει την ικανότητα να ελέγχει τον Gordon, ο οποίος είναι σιωπηλός χαρακτήρας και δεν μπορεί να θεαθεί στο παιχνίδι: ο παίκτης «βλέπει» με τα δικά του μάτια σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Το Half-Life δεν έχει «επίπεδα»: αντιθέτως, διαιρείται σε κεφάλαια, οι τίτλοι των οποίων αναβοσβήνουν στην οθόνη καθώς ο παίκτης προχωρά στο παιχνίδι. Η πρόοδος μέσα στον κόσμο είναι συνεχής, εκτός από σύντομες παύσης φόρτωσης.
Το παιχνίδι συχνά ενσωματώνει παζλ, όπως η πλοήγηση μέσα από ένα λαβύρινθο από ταινιοδρόμους. Μερικά παζλ περιλαμβάνουν την χρήση του περιβάλλοντος για την θανάτωση ενός εχθρού, όπως το άνοιγμα μιας βάνας ατμού ώστε να εξαπολυθεί καυτός καπνός πάνω του. Υπάρχουν λίγα "αφεντικά" με την συνήθη έννοια, όπου ο παίκτης νικά έναν ανώτερο αντίπαλο μέσω της άμεσης αναμέτρησης. Αντίθετα, τέτοια τέρατα περιστασιακά ορίζουν κεφάλαια, και από τον παίκτη γενικά αναμένεται να χρησιμοποιήσει το περιβάλλον, αντί της δύναμης των πυρομαχικών, για να σκοτώσει το "αφεντικό". Αργότερα στο παιχνίδι, ο παίκτης λαμβάνει ένα "long jump module" (μονάδα μακρινού άλματος) για την στολή HEV, η οποία μονάδα επιτρέπει στον παίκτη να μεγαλώσει την οριζόντια απόσταση και την ταχύτητα των αλμάτων με το να σκύβει πριν το άλμα (το "long jump module" πρωτοεμφανίσθηκε στο μέρος "Hazard Course" του παιχνιδιού). Αυτό χρησιμοποιείται για παζλ αλμάτων του τύπου παιχνιδιού πλατφόρμας στο μέρος Xen, κοντά στο τέλος του παιχνιδιού.
Στο μεγαλύτερο μέρος, ο παίκτης μάχεται μέσα στο παιχνίδι μόνος, αλλά περιστασιακά βοηθιέται από non-player characters: συγκεκριμένα, φύλακες ασφαλείας και επιστήμονες οι οποίοι μάχονται στο πλευρό του, βοηθούν στην προσέγγιση νέων περιοχών και μοιράζονται πληροφορίες. Μια μεγάλη γκάμα εχθρών περιέχεται στο παιχνίδι, συμπεριλαμβανομένων εξωγήινων μορφών ζωής, όπως Bullsquid, Headcrab zombie, και Vortigaunt. Ο παίκτης επίσης αντιμετωπίζει ανθρώπινους αντιπάλους, συγκεκριμένα Πεζοναύτες της Hazardous Environment Combat Unit (HECU) και δολοφόνους black ops οι οποίοι αποστέλλονται για να περιορίσουν την εξωγήινη απειλή και να αποσιωπήσουν όλους τους μάρτυρες.
Το Half-Life έχει μια μεγάλη γκάμα όπλων που ο παίκτης μπορεί να χρησιμοποιήσει. Το όπλο-σύμβολο του παιχνιδιού είναι ο λοστός ο οποίος μπορείς να χρησιμοποιηθεί για εκ του συστάδην μάχη καθώς και ως ένα εργαλείο για τον καθαρισμό εμποδίων και το σπάσιμο κουτιών και κιβωτίων, τα οποία συχνά περιέχουν χρήσιμα αντικείμενα. Το παιχνίδι επίσης χαρακτηρίζεται από πολυάριθμα συμβατικά όπλα, όπως το πιστόλι Glock 17, την καραμπίνα SPAS-12, το υποπολυβόλο MP5 με ένα προσδενόμενο εκτοξευτήρα χειροβομβίδων, το ρεβόλβερ Colt Python .357 Magnum, και έναν εκτοξευτήρα ρουκετών όπως και από παράξενα όπλα, από ένα τόξο μέχρι εξωγήινα όπλα όπως τα Snarks. Δύο πειραματικά όπλα, το tau cannon (ψευδώνυμο: Gauss gun) και το gluon gun (όπλο γλουονίων), κατασκευάζονται από τους επιστήμονες στην εγκατάσταση και αποκτούνται από τον παίκτη αργότερα στο παιχνίδι.
Με την εγκατάσταση του Half-Life High Definition Pack της Gearbox Software, τα παρουσιαστικά των όπλων ανανεώνονται σημαντικά, κυρίως λόγω του μεγαλύτερου αριθμού πολυγώνων στα μοντέλα. Αν και η εμφάνισή τους έχει αλλάξει, αποδίδουν ακριβώς όπως τα πρωτότυπα τους. Το Glock 17, το MP5, και η SPAS-12 είναι τα μόνα όπλα που αντικαταστάθηκαν από τα Beretta M9, M4A1 Carbine, και μια έκδοση της SPAS-12 με στέλεχος, αντίστοιχα.
Υπόβαθρο
Το περισσότερο μέρος του παιχνιδιού λαμβάνει χώρα σε μια απομακρυσμένη ερημική περιοχή του Νέου Μεξικού στο Black Mesa Research Facility, ένα φανταστικό σύμπλεγμα, το οποίο έχει πολλές ομοιότητες και με το Εθνικό εργαστήριο του Λος Άλαμος και την Περιοχή 51 μεταξύ των ετών 1990 και 1999. Ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο θεωρητικός φυσικός Gordon Freeman, ένας πτυχιούχος του Ινστιτούτου για Πειραματική Φυσική και του Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ, στο Ίνσμπρουκ, Αυστρία, και Δόκτωρ Φιλοσοφίας στη Θεωρητική Φυσική μέσω του MIT. Ο Freeman γίνεται ένας από τους επιζώντες ενός πειράματος στην Black Mesa το οποίο πηγαίνει τρομακτικά στραβά, όταν ένα αναπάντεχο φανταστικό φαινόμενο, γνωστό ως "resonance cascade", ξηλώνει διαστασιακές ραφές, καταστρέφοντας την εγκατάσταση. Εξωγήινοι από έναν άλλο κόσμο – γνωστό ως Xen – ακολούθως μπαίνουν στην εγκατάσταση διαμέσου αυτών των διαστασιακών ραφών (ένα γεγονός γνωστό ως "Black Mesa incident").
Καθώς ο Freeman προσπαθεί να βρει το δρόμο του έξω από την ερειπωμένη εγκατάσταση για να βρει βοήθεια για τους τραυματισμένους, σύντομα ανακαλύπτει ότι έχει εγκλωβιστεί μεταξύ δύο πλευρών: τους εχθρικούς εξωγήινους και την Hazardous Environment Combat Unit, ένα τμήμα των Ειδικών Δυνάμεων του Σώματος Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών απεσταλμένο για να σκεπάσει το περιστατικό με το να εξολοθρεύσει τους εξωγήινους, καθώς και τον Dr. Freeman και το υπόλοιπο επιζών προσωπικό της Black Mesa. Καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, μια μυστηριώδης φιγούρα γνωστή (αλλά όχι πραγματικά αναφερόμενη ως έτσι μέσα στο παιχνίδι) ως "G-Man" εμφανίζεται τακτικά, και μοιάζει να παρακολουθεί την πρόοδο του Freeman. Τελικά, ο Freeman χρησιμοποιεί την συνεργασία των επιζώντων επιστημόνων και φυλάκων ασφαλείας για να βρει το δρόμο του προς το μυστηριώδες "Lambda Complex" της Black Mesa (που συμβολίζεται με το ελληνικό χαρακτήρα «λ») όπου μια ομάδα επιζώντων τον τηλεμεταφέρει στον εξωγήινο κόσμο του Xen για να σκοτώσει το Nihilanth, το πλάσμα που κρατάει το διαστασιακό χάσμα από την πλευρά του Xen ανοικτό.
Η πλοκή του παιχνιδιού αρχικά εμπνεόταν από τα βιντεοπαιχνίδια Doom, Quake (και τα δύο παιχνίδια για υπολογιστή ανεπτυγμένα από την id Software), Resident Evil (εκδιδόμενο από την Capcom), την σύντομη ιστορία/μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ The Mist, και ένα επεισόδιο του The Outer Limits, τοThe Borderland. Αργότερα αναπτύχθηκε από τον εσωτερικό συγγραφέα και δημιουργό της Valve, Marc Laidlaw, ο οποίος έγραψε τα βιβλία Dad's Nuke και The 37th Mandala.
Πλοκή
Ο Gordon Freeman φθάνει αργοπορημένος για δουλειά στην Black Mesa Research Facility, χρησιμοποιώντας το σύστημα τραίνων. Ανακτά την στολή Hazardous Environment suit (ή στολή HEV) του πριν προχωρήσει στο θάλαμο δοκιμών του Anomalous Materials Lab, για να βοηθήσει σε ένα πείραμα. Η εργασία του περιλαμβάνει το να σπρώξει ένα μη πρότυπο δείγμα στην ακτίνα σάρωσης για ανάλυση. Αυτό δημιουργεί μια καταστροφή αποκαλούμενη "resonance cascade, η οποία ανοίγει μια πύλη μεταξύ της Γης και μια διάστασης καλούμενης Xen. Ο Freeman σποραδικά τηλεμεταφέρεται εκεί και βλέπει αναλαμπές διαφόρων εξωγήινων μορφών ζωής, συμπεριλαμβανομένου ενός κύκλου από Vortigaunt, λίγο πριν λιποθυμήσει.
Ο Freeman ξυπνάει στον ερειπωμένο θάλαμο δοκιμών και αγναντεύει το κατεστραμμένο εργαστήριο, σπαρμένο με τα σώματα επιστημόνων και προσωπικού ασφαλείας. Βρίσκοντας επιζώντες, ο Freeman μαθαίνει ότι οι γραμμές επικοινωνίας με τον έξω κόσμο είναι εντελώς κομμένες, και ενθαρρύνεται να προχωρήσει στην επιφάνεια για βοήθεια, εξαιτίας της στολής του. Το ταξίδι του αποτελείται από την παράκαμψη της δομικής βλάβης της Black Mesa και την αυτοάμυνα του από εχθρικούς εξωγήινους τυχαία τηλεμεταφερόμενους στην περιοχή. Άλλοι επιζώντες στο δρόμο ισχυρίζονται ότι μια ομάδα διάσωσης έχει αποσταλεί, μόνο για να ανακαλύψουν ότι η Hazardous Environment Combat Unit, η οποία έχει πάρει τον έλεγχο της Black Mesa, σκοτώνει αμφότερους τους εξωγήινους και τους υπαλλήλους εκεί ως μέρος μιας κυβερνητικής συγκάλυψης. Ο Freeman μάχεται τους Πεζοναύτες πριν φτάσει στην επιφάνεια της Black Mesa, όπου μαθαίνει ότι οι επιστήμονες από το Lambda Complex μπορεί να έχουν τα μέσα για να επιλύσουν τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από το φαινόμενο. Ο Gordon ταξιδεύει στην άλλη πλευρά της εγκατάστασης για να τους βοηθήσει.
Ωστόσο, ο Gordon αντιμετωπίζει αρκετά εμπόδια μέσα στην εγκατάσταση, όπως η επανεργοποίηση μιας εγκατάστασης δοκιμών μηχανών ρουκετών για να καταστρέψει ένα γιγαντιαίο πλοκαμοφόρο πλάσμα, η χρησιμοποίηση ενός πεπαλαιωμένου συστήματος σιδηροτροχιών για να εκτοξεύσει μια κρίσιμης σημασίας ρουκέτα δορυφόρου, και την μάχη με μια ομάδα στρατιωτών Black Ops, πριν αιχμαλωτιστεί από Πεζοναύτες και ριχθεί σε ένα συμπιεστή σκουπιδιών. Ο Gordon δραπετεύει με ασφάλεια και βρίσκει το δρόμο του σε ένα παλαιότερο μέρος της εγκατάστασης όπου ανακαλύπτει μια εκτενή συλλογή από δείγματα αποκτημένα από τον Xen, πολύ πριν το resonance cascade.
Φτάνοντας στην επιφάνεια για ακόμα μια φορά, ο Gordon ανακαλύπτει ότι η περιοχή έχει γίνει εμπόλεμη ζώνη. Οι εξωγήινοι στρατιώτες έχουν υπερκεράσει τους Πεζοναύτες, παρ' όλη την έκκληση για ενισχύσεις. Μέσω του σκαρφαλώματος σε γκρεμούς και την πλοήγηση κατεστραμμένων κτιρίων, ο Gordon βρίσκει ασφάλεια υπογείως.
Οι Πεζοναύτες αρχίζουν να αποσύρονται από την Black Mesa και αεροπορικές επιδρομές αρχίζουν, ενώ ο Gordon πηγαίνει διαμέσου υπογείων καναλιών νερού και συναντάει εξωγήινους στρατιώτες να αποτελειώνουν τους απομένοντες Πεζοναύτες. Ο Freeman φτάνει στο Lambda Complex, στο οποίο οι επιστήμονες ανέπτυξαν την τεχνολογία τηλεμεταφοράς που τους επέτρεψε να ταξιδέψουν στον Xen καταρχάς. Αφού συναντιέται με το εναπομένον προσωπικό, λέγεται στον Gordon ότι ο δορυφόρος που εκτόξευσε απέτυχε να αντιστρέψει τις επιδράσεις του resonance cascade επειδή ένα πάρα πολύ δυνατό ον που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του χάσματος το κρατάει ανοικτό. Ο Gordon πρέπει να σκοτώσει αυτό το ον για να σταματήσει τα κύματα των εξωγήινων Xen. Οι επιστήμονες ενεργοποιούν τον τηλεμεταφορέα και ο Gordon μεταφέρεται στον Xen.
Στον συνοριακό κόσμο, ο Gordon αντιμετωπίζει πολλά από τα εξωγήινα είδη τα οποία ήρθαν στην Black Mesa, καθώς και τα απομεινάρια ερευνητών φορούντων HEV οι οποίοι ήρθαν πριν από αυτόν. Μάχεται ενάντια στον Gonarch, ένα γιγαντιαίο Headcrab zombie με ένα τεράστιο σάκο αυγών, μαχόμενος ανοίγει δρόμο μέσα σε ένα εξωγήινο στρατόπεδο, και φτάνει σε ένα τεράστιο εξωγήινο εργοστάσιο, το οποίο δημιουργεί τους Alien Grunt στρατιώτες. Αφού μάχεται αιωρούμενα πλάσματα, βρίσκει μια γιγαντιαία πύλη και μπαίνει μέσα της.
Σε μια αχανή σπηλιά, ο Gordon αντιμετωπίζει το Nihilanth, το πλάσμα το οποίο διατηρούσε το χάσμα, και το καταστρέφει. Καθώς το πλάσμα πεθαίνει, εκρήγνυται σε μια γιγαντιαία πράσινη έκρηξη που αφήνει τον Gordon αναίσθητο. Ο Gordon ξυπνάει, χωρίς τον εξοπλισμό του, με την παρουσία του G-Man, ο οποίος παρακολουθούσε τον Gordon, εμφανιζόμενος τουλάχιστον μια φορά σε κάθε κεφάλαιο. Ο G-Man επαινεί τις πράξεις του Freeman στον συνοριακό κόσμο. Του εξηγεί ότι οι "εργοδότες" του, πιστεύοντας ότι ο Gordon έχει "απεριόριστη δυναμική", τον εξουσιοδότησαν να προσφέρει στον Freeman μια δουλειά. Επίσης του δίνεται μια ευκαιρία να αρνηθεί, αλλά του λέγεται ότι έτσι θα του δοθεί μια μάχη στην οποία δεν έχει «καμία ευκαιρία για νίκη». Ενώ αυτά λαμβάνουν χώρα, το σκηνικό στο οποίο στέκονται αλλάζει σε διάφορα σημεία του Xen, τελειώνοντας σε ένα από τα βαγόνια τραμ από την αρχή της ημέρας του Freeman, το οποίο πετάει μέσα στο Διάστημα. Αφού αποδεχθεί, η οθόνη μαυρίζει και ο G-Man ακούγεται να λέει, "Σοφά έπραξες, Κύριε Freeman. Θα σε δω μπροστά." Οι παίκτες που αρνούνται την προσφορά του G-Man βρίσκουν τον εαυτό τους άοπλο και περιτριγυρισμένο από ορδές εχθρικών πλασμάτων, καθώς ο G-Man λέει. "Όχι μεταμέλειες, Κύριε Freeman".
Ανάπτυξη
Το Half-Life ήταν το πρώτο προϊόν της με έδρα το Kirkland στην Ουάσινγκτον δημιουργού Valve Software, η οποία ιδρύθηκε το 1996 από τους πρώην υπαλλήλους της Microsoft, Mike Harrington και Gabe Newell. Κατέληξαν σε μια ιδέα για ένα τρισδιάστατο παιχνίδι δράσης τρόμου, που θα χρησιμοποιούσε την μηχανή Quake ως αδειοδοτημένη από την id Software. Η Valve τελικά τροποποίησε την μηχανή πάρα πολύ, προσθέτοντας ενδεικτικά skeletal animation και υποστήριξη Direct3D: ένας δημιουργός υποστήριξε σε μια προεπισκόπηση του περιοδικού PC Accelerator ότι εβδομήντα τοις εκατό του κώδικα της μηχανής ξαναγράφτηκε. Η εταιρεία είχε δυσκολίες να βρει έναν εκδότη στην αρχή, με πολλούς να πιστεύουν ότι το εγχείρημα ήταν «πολύ φιλόδοξο» για ένα στούντιο διευθυνόμενο από νεοαφιχθέντες στην βιομηχανία ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Ωστόσο, η Sierra On-Line ενδιαφερόταν πάρα πολύ να δημιουργήσει ένα 3D παιχνίδι δράσης, ειδικά ένα βασισμένο στην μηχανή Quake, και έτσι υπέγραψε μάζι τους για μια συμφωνία ενός παιχνιδιού.
Το πρωτότυπο κωδικό όνομα για το Half-Life ήταν Quiver, από την στρατιωτική βάση Arrowhead του μυθιστορήματος του Στίβεν Κινγκ The Mist, το οποίο υπηρέτησε ως πρώιμη πηγή έμπνευσης για το παιχνίδι. Ο Gabe Newell εξήγησε ότι το όνομα Half-Life επιλέχτηκε επειδή ήταν υποβλητικό του θέματος, όχι κλισέ και είχε ένα αντίστοιχο οπτικό σύμβολο: το Ελληνικό γράμμα λ, το οποίο αναπαριστά την σταθερά ραδιενεργούς διάσπασης στην εξίσωσης ημιζωής. Σύμφωνα με ένα από τους σχεδιαστές του παιχνιδιού, τον Harry Teasley, το Doom ήταν μια τεράστια επίδραση στο μεγαλύτερο μέρος της ομάδας που δούλευε στο Half-Life. Σύμφωνα με τον Teasley, ήθελαν το Half-Life να «σε τρομάζει όπως το σε τρόμαζε Doom».
Οι πρώτες δημόσιες παρουσιάσεις του Half-Life ήρθαν νωρίς το 1997: ήταν μια επιτυχία στην E3 εκείνο το έτος, όπου κυρίως επέδειξαν το σύστημα κίνηση και την τεχνητή νοημοσύνη. Η Valve Software προσέλαβε τον δημιουργό επιστημονικής φαντασίας Μαρκ Λέιντλω τον Αύγουστο του 1997 για να δουλέψει πάνω στους χαρακτήρες του παιχνιδιού και στο σχεδιασμό των επιπέδων. Το soundtrack του Half-Life συντέθηκε από τον Κέλι Μπέιλι. Το Half-Life σχεδιαζόταν αρχικά να κυκλοφορήσει στο τέλος του 1997, για να ανταγωνιστεί το Quake II, αλλά αναβλήθηκε όταν η Valve αποφάσισε ότι το παιχνίδι ήθελε σημαντική αναθεώρηση.
Σε μια 2003 Making Of... παρουσίαση στο Edge, ο Newell συζητά τις πρώιμες δυσκολίες της ομάδας με το σχεδιασμό επιπέδων. Σε απόγνωση, ένα μόνο επίπεδο συναρμολογήθηκε συμπεριλαμβανομένου κάθε όπλου, εχθρού, scripted γεγονότος, και ιδιοτροπία σχεδιασμού επιπέδου τα οποία οι δημιουργοί είχαν εμφανίσει μέχρι τότε. Αυτό το μόνο επίπεδο ενέπνευσε το στούντιο να προχωρήσει με το παιχνίδι. Ως αποτέλεσμα, το στούντιο ξαναδούλεψε εντελώς την τεχνητή νοημοσύνη του παιχνιδιού και τα επίπεδα την χρονιά της κυκλοφορία του. Στην E3 1998 του δόθηκαν τα Game Critics Awards για "Best PC Game" και "Best Action Game". Η ημερομηνία κυκλοφορίας του καθυστέρησε πολλές φορές το 1998 πριν το παιχνίδι τελικά κυκλοφορήσει το Νοέμβριο εκείνου του έτους.
Δύο επίσημα διαδηλώσεις για το Half-Life κυκλοφόρησαν. Το πρώτο demo, Half-Life: Day One, περιείχε το πρώτο ένα πέμπτο του πλήρους παιχνιδιού, και προοριζόταν μόνο για διανομή με συγκεκριμένες κάρτες γραφικών. Το δεύτερο demo κυκλοφόρησε στις 12 Φεβρουαρίου 1999. Τιτλοφορούμενο Half-Life: Uplink, η επίδειξη χαρακτηριζόταν από πολλά από τα όπλα και τους χαρακτήρες μη παικτών στο Half-Life. Τοποθετούμενο 48 ώρες μέσα στο παιχνίδι, τα επίπεδα του Uplink είναι βαριά αναθεωρημένες εκδοχές των επιπέδων που κόπηκαν κατά τη διάρκεια της φάση ανάπτυξης του Half-Life, και δεν είναι παρόντα στην τελική έκδοση του πλήρους παιχνιδιού.
Τίτλος
Οι τίτλοι του Half-Life και των Half-life Expansion Pack του είναι όλοι ονομασμένοι από επιστημονικούς όρους. Το Half-Life είναι μια αναφορά στον χρόνο ημιζωής μιας ποσότητας (όπως ένα ραδιενεργό υλικό), το ποσό του χρόνου που απαιτείται για μια ποσότητα να διασπαστεί στο μισό της αρχικής της τιμής. Το Ελληνικό γράμμα λάμδα, το οποίο βρίσκεται σε περίοπτη θέση στη συσκευασία του παιχνιδιού, αναπαριστά την σχετική σταθερά διάσπασης, όπως και το Lambda Complex που βρίσκεται στο παιχνίδι. Το Opposing Force, ενώ μπορεί να ονομαστεί έτσι επειδή ο παίκτης παίρνει το ρόλο ενός από τους εχθρούς στο αρχικό παιχνίδι, είναι επίσης μια αναφορά στο τρίτο νόμο κίνηση του Νεύτωνα, ενώ το Half-Life: Blue Shift αναφέρεται στη μετατόπιση προς το μπλε της συχνότητας της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας προκαλούμενης από το φαινόμενο Ντόπλερ ή την Ειδική Σχετικότητα, σε μια παραβολή ως προς την μετατόπιση που ο χαρακτήρας σου υφίσταται. Στο Half-Life: Decay, ο τίτλος πάλι αναφέρει την εξίσωση ημιζωής με το σύμβολο λάμδα να είναι η σταθερά διάσπασης. Επίσης υπάρχει η υποψία ότι το σύμβολο λάμδα διαλέχτηκε επειδή κάπως μοιάζει με μια πολύ απλή εικόνα ενός χεριού που κρατάει ένα λοστό, το πρώτο όπλο που αποκτάται από τον Gordon Freeman, και ένα όπλο για το οποίο η σειρά Half-Life είναι διάσημη.
Μεταφορές
Το Half-Life μεταφέρθηκε στο PlayStation 2 από την Gearbox Software και κυκλοφόρησε το 2001. Αυτή η έκδοση του παιχνιδιού έτυχε σημαντικής αναμόρφωσης σε όρους αμφότερους μοντέλων χαρακτήρων, όπλων, και πιο προχωρημένων και εκτεταμένων επιπέδων και γενικά γεωμετρίας χαρτών (βλέπε Half-Life High Definition Pack για μια σύγκριση μοντέλων). Επίσης προστιθέμενο μέσα είναι παιχνίδι κεφάλι με κεφάλι και μια συνεργατική επέκταση καλούμενη Half-Life: Decay η οποίο επέτρεψε στους παίκτες να παίξουν ως οι δύο θηλυκοί επιστήμονες Dr. Cross and Dr. Green στην Black Mesa. Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό ήταν ότι οι παίκτες επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουν ένα USB ποντίκι και πληκτρολόγιο, ένα χαρακτηριστικό προηγουμένως απαράμιλλο στην πλατφόρμα.
Εκδόσεις για το Dreamcast και το Macintosh ουσιαστικά ολοκληρώθηκαν, αλλά ποτέ δεν κυκλοφόρησαν εμπορικά. Η έκδοση για το Dreamcast τελικά διέρρευσε στο Internet. Η έκδοση του Dreamcast χρησιμοποιεί τα ίδια μοντέλα όπως το Half-Life High Definition pack.
Η Gearbox Software ήταν υποψήφια για την κυκλοφορία μιας μεταφοράς για το Dreamcast υπό συμβόλαιο με την Valve και τον τότε εκδότη της Sierra On-Line κοντά στο τέλος του 2000. Στην ECTS 2000, μια build του παιχνιδιού ήταν παίκτη στο περίπτερο του εκδότη, και οι δημιουργοί Randy Pitchford και Brian Martel ήταν παρόντες για να την επιδείξουν και να δώσουν συνεντεύξεις στον τύπο. Ωστόσο, παρόλο που ήταν μόλις εβδομάδες μακριά από το να γίνει GoldSrc, δεν κυκλοφόρησε ποτέ εμπορικά: η Sierra ανακοίνωσε ότι το Half-Life στο Dreamcast ακυρώθηκε «λόγω αλλαγής στις συνθήκες της αγοράς» προκαλούμενων από εγκατάλειψη των τρίτων μερών του Dreamcast. Εκείνο το έτος η Sierra On-Line επέδειξε μια μεταφορά για το PlayStation 2 στην E3 2001. Αυτή η έκδοση κυκλοφόρησε στην Βόρεια Αμερική στο τέλος του Οκτωβρίου του ιδίου έτους, ακολουθούμενη από μια Ευρωπαϊκή κυκλοφορία μόλις ένα μήνα αργότερα. Τον ίδιο καιρό, το Half-Life: Blue Shift, το οποίο προοριζόταν να είναι μια παρεμφερής ιστορία αποκλειστική για το Dreamcast, κυκλοφόρησε στα Windows ως το δεύτερο Half-life Expansion Pack.
Στις 9 Μαρτίου 2010, η Valve ανακοίνωσε την επερχόμενη διαθεσιμότητα της πλατφόρμας Steam και όλης της βιβλιοθήκης πρώτων μερών της, περιλαμβανομένου του Half-Life, για το Mac OS X, προς κυκλοφορία τον Απρίλιο του 2010.
Επεκτάσεις
Δύο Half-life Expansion Pack από τον εξωτερικό δημιουργό Gearbox Software έχουν κυκλοφορήσει για την έκδοση για PC: το Half-Life: Opposing Force (1999) και το Half-Life: Blue Shift (2001). Το πρώτο επιστρέφει τον παίκτη στην Black Mesa κατά τη διάρκεια των γεγονότων της γραμμής ιστορίας του Half-Life, αλλά αυτή την φορά από την άποψη του Adrian Shephard, ενός από τους Πεζοναύτες στην Hazardous Environment Combat Unit απεσταλμένων για να συγκαλύψουν αποδείξεις του περιστατικού. Εισήγαγε αρκετά καινούργια όπλα, νέους NPC, και φιλικούς και εχθρικούς και νέες, προηγουμένως ανεξερεύνητες περιοχές της εγκατάστασης. Η επέκταση είναι συντομότερη από το Half-Life, έχοντας 11 κεφάλαια συγκρινόμενη με τα 19 του αρχικού.
Το Blue Shift επιστρέφει τον παίκτη στο χρονοδιάγραμμα της Black Mesa του Half-Life για ακόμα μια φορά, αυτή τη φορά ως Barney Calhoun, έναν από τους φύλακες ασφαλείας της εγκατάστασης. Η επέκταση αναπτύχθηκε αρχικά ως μια μπόνους αποστολή για την ακυρωμένη έκδοση για το Dreamcast. Το Blue Shift ήρθε με το High Definition Pack, το οποίο έδινε στον παίκτη την επιλογή να ενημερώσει την εικόνα του περιεχομένου του Half-Life, Opposing Force, και του νέου Blue Shift. Το Blue Shift είχε συγκριτικά λίγο νέο περιεχόμενο συγκρινόμενο με το Opposing Force: εκτός από μερικές παραλλαγές στα υπάρχοντα μοντέλα, όλο το περιεχόμενο ήταν ήδη παρόν στο πρωτότυπο Half-Life.
Το Half-Life: Decay ήταν μια άλλη επέκταση από την Gearbox, που κυκλοφόρησε μόνο ως ένα έξτρα για την έκδοση του παιχνιδιού για το PlayStation 2. Το πρόσθετο αυτό χαρακτηρίζεται από το παιχνίδι co-op, στο οποίο δύο παίκτες μπορούσαν να λύσουν παζλ ή να μάχονται ενάντια στους εχθρούς στο σύμπαν του Half-Life.
Το 2000, κυκλοφόρησε ένα συλλεκτικό πακέτο ονόματι Half-Life: Platinum Pack, και περιλάμβανε (με τα αντίστοιχα εγχειρίδια οδηγιών τους) τα Half-Life, Counter-Strike, Team Fortress Classic, και Half-Life: Opposing Force. Το 2002, η συλλογή ξανακυκλοφόρησε υπό τους νέους τίτλους Half-Life Platinum Collection και Half-Life: Generation. Οι νέες παραλλαγές περιλάμβαναν επίσης το Half-Life: Blue Shift expansion pack. Το 2005, κυκλοφόρησε το Half-Life 1: Anthology, το οποίο περιείχε μόνο τις εκδοχές για το Steam των ακόλουθων παιχνιδιών σε ένα CD: Half-Life, Half-Life: Opposing Force, Half-Life: Blue Shift, και Team Fortress Classic.
Συνέχειες
thumb|Η σκηνή στο φράγμα, όπως αποδίδεται στην [[μηχανή Source στο Half-Life: Source.]]
Το sequel, Half-Life 2, ήταν απλά μια φήμη μέχρι που παρουσιάστηκε στην E3 τον Μάιο του 2003, και έτσι άρχισε μια καταιγίδα hype που περιέβαλε το παιχνίδι. Ο παίκτης πάλι παίρνει τον ρόλο του Gordon Freeman, αυτή τη φορά αρκετά χρόνια μετά το περιστατικό στην Black Mesa, στην δυστοπική ανατολικόευρωπαϊκή "City 17" όπου πρέπει να δώσει μάχη ως μέρος μια εξέγερσης ενάντια σε ένα εξωγήινο καθεστώς. Μετά από μια σειρά αντιπαραθέσεων και καθυστερήσεων, το Half-Life 2 κυκλοφόρησε στις 16 Νοεμβρίου 2004.
Για να αποκτήσουν από πρώτο χέρι την εμπειρία για τις διαδικασίες που οι δημιουργοί τροποποιήσεων θα έπρεπε να περάσουν με την νέα μηχανή, η Valve μετέφερε το Half-Life (αποκαλούμενο Half-Life: Source) και το Counter-Strike στην νέα μηχανή Source. Το Half-Life: Source είναι μια απευθείας μεταφορά, από την οποία λείπει νέο περιεχόμενο ή το Blue Shift High Definition pack. Ωστόσο, αντλεί πλεονέκτημα από vertex shader και pixel shader για πιο ρεαλιστικά εφέ νερού, όπως και από την ρεαλιστική μηχανή φυσικής του Half-Life 2. Επίσης πρόσθεσαν πολλά άλλα χαρακτηριστικά από το Half-Life 2, περιλαμβανομένου βελτιωμένων δυναμικών χαρτών φωτισμού, χαρτών vertex, ragdolls, και ένα σύστημα shadowmap με καθαρότερους, υψηλότερης ανάλυσης, κατοπτρικών texture και κανονικών χάρτες, όπως και χρησιμοποίηση των render-ti-texture απαλών σκιών που βρίσκονται στη μηχανή Source του Half-Life 2, μαζί με τρισδιάστατο κουτί ουρανό αντικαταστάσεις στη θέση των παλιών 16μπιτων prerendered χρώματος bitmap ουρανών. Η μεταφορά του Half-Life περιέχει πολλές από τις δυνάμεις της μηχανής Source όπως και αδυναμίες ελέγχου οι οποίες σημειώθηκαν σε αυτήν. Το Half-Life: Source είναι διαθέσιμο με ειδικές εκδόσεις του Half-Life 2, ή ξεχωριστά από στο Steam.
Το Half-Life: Source έχει γίνει αντικείμενο κριτικής επειδή δεν χρησιμοποιεί πλήρως πολλά από τα χαρακτηριστικά της μηχανής Source που υπάρχουν στο Half-Life 2, καθώς ακόμη χρησιμοποιεί textures και μοντέλα από το αρχικό παιχνίδι.
Η εταιρεία Crowbar Collective ανέπτυξε και διένεμε στις 14 Σεπτεμβρίου του 2012, δωρεάν, το πρώτο μέρος του remake του παιχνιδιού, ονόματι Black Mesa. Το Black Mesa βελτιώνει, μεταξύ άλλων, τα περιβάλλοντά του αρχικού παιχνιδιού και περιλαμβάνει νέα μουσική, φωνές χαρακτήρων και διαλόγους.
Στις 10 Ιουνίου 2005 η Valve ανακοίνωσε διαμέσου της υπηρεσίας νέων ενημερώσεων Steam μια επερχόμενη μεταφορά του Half-Life Deathmatch, του μέρους πολλών παικτών του αρχικού παιχνιδιού, στην ίδια μόδα με τον νωρίτερα κυκλοφορηθέν Half-Life: Source. Καμία ακριβής ημερομηνία κυκλοφορίας δεν δόθηκε, απλά οι λέξεις «Στις ερχόμενες εβδομάδες...». Στις 2 Ιουλίου 2005 το Half-Life Deathmatch: Source κυκλοφόρησε.
Στις 1 Ιουνίου 2006 το Half-Life 2: Episode One κυκλοφόρησε. Είναι μέρος μιας τριλογίας επεισοδίων, των οποίων το δεύτερο κυκλοφόρησε στις 10 Οκτωβρίου 2007, ως μέρος του The Orange Box.
Τροποποιήσεις τρίτων μερών
Από την κυκλοφορία του το 1998, το Half-Life είδε ένθερμη υποστήριξη από ανεξάρτητους δημιουργούς παιχνιδιών, λόγω όχι μικρού μέρους από την υποστήριξη και ενθάρρυνση από την Valve Software. Ο Worldcraft, το εργαλείο σχεδιασμού επιπέδων που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του παιχνιδιού, συμπεριλήφθηκε με το λογισμικό του παιχνιδιού. Εκτυπωμένο υλικό που συνόδευε το παιχνίδι σημείωνε την τελική κυκλοφορία του Worldcraft ως λιανικού προϊόντος, αλλά αυτά τα σχέδια δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Η Valve επίσης κυκλοφόρησε ένα kit ανάπτυξης λογισμικού, καθιστώντας ικανούς του δημιουργούς να τροποποιήσουν το παιχνίδι και να δημιουργήσουν τροποποιήσεις. Και τα δύο εργαλεία ενημερώθηκαν σημαντικά με την κυκλοφορία της έκδοσης 1.1.0.0 του καθορίσουν. Πολλά εργαλεία υποστήριξης (συμπεριλαμβανομένου επεξεργαστών texture, μοντέλων και αντίπαλων επεξεργαστών επιπέδων όπως ο πολλαπλών μηχανών QuArK) είτε δημιουργήθηκαν είτε ενημερώθηκαν για να δουλεύουν με το Half-Life.
Έχει κυκλοφορήσει ένα SDK για το Half-Life και χρησιμοποιείται ως βάση για πολλά multiplayer mods όπως το Counter-Strike. Άλλα multiplayer mods περιλαμβάνουν τα Team Fortress Classic (TFC), Day of Defeat (DOD), Deathmatch Classic (DMC), Adrenaline Gamer (AG) Action Half-Life, Firearms, Science and Industry, The Specialists, και Natural Selection. Τα TFC και DMC αναπτύχθηκαν εσωτερικά στην Valve Software. Τα Counter-Strike, Day of Defeat, και άλλα τα οποία άρχισαν τη ζωή τους ως το έργο ανεξάρτητων δημιουργών (ιδίως επονομαζόμενοι "modders"), αργότερα έλαβαν βοήθεια από την Valve. Υπήρξε επίσης ένα ελεύθερο βασισμένο σε ομάδες multiplayer mod αποκαλούμενο Underworld Bloodline δημιουργημένο για να προωθήσει την ταινία της Sony Pictures, Underworld.
Πολυάριθμα μονού παίκτη mods έχουν επίσης δημιουργηθεί, όπως τα USS Darkstar (1999, ένα φουτουριστικό δράσης-περιπέτειας mod πάνω σε ένα διαστημόπλοιο ζωολογικής έρευνας), The Xeno Project 1 και 2 (1999-2005, ένα δύο μερών mod που αρχίζει στον Xen και πάλι περιλαμβάνει διαστημόπλοια), Edge of Darkness (2000, το οποίο χαρακτηρίζεται από μερικά αχρησιμοποίητα μοντέλα του Half-Life), Half-Life: Absolute Redemption (2000, το οποίο φέρνει πίσω το Gordon Freeman για τέσσερα επιπλέον επεισόδια και μια ακόμη συνάντηση με τον G-Man), They Hunger (2000-2001, μιας τρόμου επιβίωσης ολικής μετατροπής τριλογία που περιλαμβάνει ζόμπι), Poke646 (2001, μια συνέχεια της πρωτότυπης ιστορίας του Half-Life με βελτιωμένα γραφικά) και Heart of Evil (2003, πόλεμος του Βιετνάμ με ζόμπι).
Μερικές τροποποιήσεις του Half-Life τελικά εμφανίστηκαν στα ράφια λιανικής. Το Counter-Strike ήταν το πιο επιτυχές, έχοντες κυκλοφορήσει σε πέντε διαφορετικές εκδόσεις: ως αυτοτελές προϊόν (2000), ως μέρος του Platinum Pack (2000), ως μια έκδοση για το Xbox (2003), ως ένα υποπροϊόν μονού παίκτη, Counter-Strike: Condition Zero (2004), και την νεότερη προσθήκη, Counter-Strike: Source, το οποίο τρέχει στη μηχανή Source του Half-Life 2. Τα Team Fortress Classic, Day of Defeat και Gunman Chronicles (2000, μια φουτουριστική στυλ ταινίας Western ολική μετατροπή με έμφαση στο μονού παίκτη μέρος) κυκλοφόρησαν επίσης ως αυτοτελή προϊόντα.
Υποδοχή
Η υποδοχή του Half-Life ήταν εξαιρετικά θετική σε όρους κριτικών, επευφημήσεων και πωλήσεων. Μέχρι τις 16 Νοεμβρίου 2004, οκτώ εκατομμύρια αντίτυπα του παιχνιδιού είχαν πουληθεί, ενώ 9.3 εκατομμύρια αντίτυπα είχαν πουληθεί μέχρι το 2008. Το παιχνίδι έχει κερδίσει πάνω από 50 βραβεία Game of the Year.
Το Half-Life επευφημήθηκε κριτικά, αποκτώντας ένα ολικό σκορ 96% στον ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Metacritic. Το IGN το περιέγραψε ως «ένα tour de force στο σχεδιασμό παιχνιδιών, το single player παιχνίδι-ορισμός σε ένα βολών πρώτου προσώπου.» Η IGN επίσης χαρακτήρισε το παιχνίδι ως ένα από τα πιο σημαίνοντα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Το GameSpot ισχυρίστηκε ότι ήταν το «κοντινότερο πράγμα σε ένα επαναστατικό βήμα που το είδος έχει ποτέ πάρει.» Το GameSpot περιέλαβε το Half-Life στον κατάλογο "Greatest Games of All Time" τον Μάιο του 2007. Το 2004, το GameSpy έδωσε ένα Αγώνα Τίτλου, στον οποίο οι αναγνώστες ψήφισαν στο πιο θεωρούσαν το «καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών», και το Half-Life ήταν ο γενικός νικητής της έρευνας. Στα τεύχη του Νοέμβριου 1999, του Οκτωβρίου 2001 και του Απριλίου 2005 του PC Gamer, το Half-Life ονομάστηκε "Best Game of All Time"/"Best PC Game Ever." Η δημοτικότητα της σειράς Half-Life έχει οδηγήσει σε μια γκάμα παράπλευρων προϊόντων και συλλεκτικών. Η Valve προσφέρει προϊόντα σχετικά με το Half-Life όπως ένα λούτρινο vortigaunt, λούτρινο Headcrab zombie, πόστερς, αμφίεση, και mousepads.