cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν του Μουχράνι
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και το τέλος
Αρκετά χρόνια μετά τον γάμο του, ο Κωνσταντίνος μπήκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέρος τού Συντάγματος Φρουράς Ιπποτών, και το 1915 τιμήθηκε με το Χρυσό Ξίφος Γενναιότητας λόγω των ηρωικών του ενεργειών κατά τη διάρκεια των αποστολών μάχης και αναγνώρισης. Ο Κωνσταντίνος απεβίωσε στη μάχη αργότερα το ίδιο έτος και τού απονεμήθηκε το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο της Αυτοκρατορίας, το Τάγμα τού Αγίου Γεωργίου. Τα λείψανα τού Κωνσταντίνου μεταφέρθηκαν στη Μτσχέτα, την αρχαία πρωτεύουσα της Γεωργίας, και τάφηκαν στον Καθεδρικό Ναό τού Ζωντανού Κίονα, όπου αναπαύονται πολλοί άλλοι Γεωργιανοί βασιλείς. Στην πορεία, τα λείψανα τού Κωνσταντίνου χαιρετίστηκαν από μία σειρά από Ρωσικά Αυτοκρατορικά στρατεύματα, στρατιώτες από όλα τα τοπικά εκπαιδευτικά ιδρύματα και το Σώμα Δοκίμων.
Οικογένεια
Ο Κωνσταντίνος επέζησε της Τατιάνας και των δύο τους παιδιών:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γεωργιανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Χάιμε Αλγκερσουάρι
Ο Χάιμε Αλγκερσουάρι (πλήρες όνομα Χάιμε-Βίκτορ Αλγερσουάρι Εσκουδέρο), (ισπανική γλώσσα: Jaime Víctor Alguersuari Escudero), προφορά ΔΦΑ: [ˈxaime alɣerˈswaɾi)], (γεν. στη Βαρκελώνη στις 23 Μαρτίου του 1990) είναι Ισπανός οδηγός αγώνων.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη. Απ' το 2009 μέχρι το 2011 αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 για λογαριασμό της Σκουντερία Τόρο Ρόσο. Το 2009 δεν πήρε μέρος σε όλους τους αγώνες του πρωταθλήματος αλλά απ' το Γκραν Πρι Ουγγαρίας κι έπειτα όταν αντικατέστησε το Γάλλο Σεμπαστιέν Μπουρντέ, στον οποίο ο αγωνιστικός διευθυντής της ομάδας Φραντς Τοστ είπε δέκα μέρες νωρίτερα πως το συμβόλαιό του θα λυνόταν μετά το Γκραν Πρι Γερμανίας επειδή με την άσχημη απόδοσή του δεν μπορούσε να βοηθήσει την ομάδα να κάνει προόδους.
Κατηγορία:Ισπανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Α.Ε. Ακαδημία των Σπορ Πάτρας
Η Ακαδημία των Σπορ Α.Ε.Π.(Αθλητική Έ νωση Πάτρας ) (Academy of sports A.C. Patras, Greece/Hellas)   είναι αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα-Patras   με τμήματα χάντμπολ, μπάσκετ και σκάκι. Ιδρύθηκε το 1994 από τον Χαράλαμπο Παπαγιαννόπουλο και ανήκει στην δύναμη της T.E.X. Πελοποννήσου  και Ο.Χ.Ε., της ΕΣΚΑ-Η και Ε.Ο.Κ., της Ε.Σ.Σ. Πελοπ/σου και Ε.Σ.Ο.
Τμήμα αντρών
Το αντρικό τμήμα της Ακαδημίας των Σπορ έχει συμμετάσχει: στην Α΄κατηγορία Νοτίου Δυτικής Πελοποννήσου: το 1994-95 (2η), στην Α΄ κατηγορία Ένωσης Σωματείων Χειροσφαίρισης Πελοποννήσου 2000-01(1η) άνοδος στην Β΄ εθνική, στην Δ΄εθνική: το 1995-96 (5η), το 1996-97 (2η), στην Γ΄εθνική: το 1997-98 (2η), το 1998-99 (3η), το 1999-00 (2η), το 2000-01(1η), στην Β΄ εθνική : το 2001-02 (7η), το 2002-03 (4η), το 2003-04 (4η), το 2004-05 (3η, άνοδος Α2 ανδρών), το 2009-10 (2η), το 2010-11 1η - πρωταθλήτρια και άνοδος στην Α2 εθνική, το 2014-15 (4η στον 3ο όμιλο), το 2015-16 (1η στον 3ο όμιλο - 2η στα μπαράζ για άνοδο στην Α2(όχι) ), 2016-17 (1η στον 2ο υπο όμιλο του 1ου όμιλου - 2η θέση στα μπαράζ άνοδος στην Α2). στην Α2: το 2005-06 (7η), το 2006-07 (5η), το 2007-08 (2η), το 2008-09 (7η) υποβιβασμός στην Β΄εθνική, το 2011-12 (5η), το 2012-13 (4η), το 2013-14 (12η) υποβιβασμός στην Β΄ εθνική. Από το [1994] που ιδρύθηκε μέχρι 31-5-2017 η Ακαδημία των Σπορ έχει πραγματοποιήσει 294 αγώνες σε πρωταθλήματα ανδρών Ο.Χ.Ε., έχοντας σημειώσει 158 νίκες, 123 ήττες, 12 ισοπαλίες, ενώ έχει σημειώσει 7.140 γκολ στην επίθεση και η άμυνα έχει δεχθεί 6.886 γκολ, ενώ συνολικά έχουν χρησιμοποιηθεί 150 παίκτες και από αυτούς έχουν σκοράρει οι 105.
Επίσης έχει κατακτήσει 7 τοπικά πρωταθλήματα εφήβων, 4 παίδων, 5 παμπαίδων, 1 παμπαίδων α΄ και 7 μίνι αγοριών.
Τμήμα γυναικών
Το τμήμα γυναικών έχει συμμετάσχει το στην Α΄κατ. ΤΕ ΟΧΕ Ν.Δ. Πελ/νησου: το 1994-95(3η) και το 1995-96(2η). Στην Β΄εθνική: το 1996-97 (3η), το 1997-08 (4η), το 1998-99 (1η), το 2009-10 (1η στον 1ο όμιλο), το 2010-11 (2η στον 4ο όμιλο) και το 2011-12 (1η) λόγω αναδιάρθρωσης κατηγοριών άνοδος στην Α΄2χωρ'ις αγώνες μπαράζ. Στην Α΄2 εθνική: το 1999-00 (2η), το 2000-01 (2η), το 2001-02 (4η), 2002-03 (4η), το 2003-04 (6η), το 2004-05 (4η), το 2005-06 (2η), το 2006-07 (2η), το 2007-08 (3η), το 2008-09 (6η), το 2012-13 (6η) και το 2013-14 (8η).στον 4ο Απο το 1994 έως και431-5-11 η Ακαδημία των σπορ έχει πραγματοποή0σει 169 αγώνες σε πρωταθλήματα ΟΧΕ, έχοντας σημ101ώσει 94 85κες, 71 ήττες και 4 ισοπαλίες,ενώ έχει πε.941ει 3627 γκολ και η άμυνα έχει δ.821εί 3370 γκολ, ενώ συνολικά έχουν χρησιμοπ8ιηθεί 79 παίκτριες και έχουν σκορά50ι οι 47 από αυτές.
Επίσης έχει κατακτήσει 6 τοπικά πρωταθλήματα νεανίδων, 2 κορασίδων, 3 παγκορασίδων, 1 παγκορασίδων α΄ και 2 μίνι κοριτσιών.
Πηγές
Ακαδημια Ακαδημια Ακαδημια
Υπερβορεία
μικρογραφία|βήματα και rav 4-η γωνία της περιοχής Murmansk, υπάρχει ένας γιατρός από τη Vologda Στην ελληνική μυθολογία, σύμφωνα με την παράδοση, οι Υπερβόρειοι ήταν ένας μυθικός λαός που ζούσε στα βουνά της Ελλάδας. Η χώρα τους ονομαζόταν Υπερβορεία κι εκεί ο Ήλιος έλαμπε καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας.
Αναφορά στην Υπερβόρεια κάνουν οι αρχαίοι συγγραφείς Ηρόδοτος (Δ,13), Ησίοδος (Θεογονία, 211-235), ο γεωγράφος Στράβων (11.4.3.), ο ποιητής Πίνδαρος (Ίσθμια Ωδή 6 [...]καὶ πέραν Νείλοιο παγᾶν καὶ δι᾽ Ὑπερβορέους[...]) και ο Παυσανίας.
Από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στους χάρτες η Υπερβορεία απεικονιζόταν γενικά ως χερσόνησος ή ένα νησί πέρα από τα εδάφη της Γαλλίας. Μάλλον στη φαντασία των περισσότερων υπήρχε στα εδάφη της σημερινής Βρετανίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Άλλες περιγραφές την τοποθετούν στην ευρύτερη περιοχή των Ουραλίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ελληνικής Μυθολογίας Κατηγορία:Εταιρεία της Θούλης
Βαλκανική Ομοσπονδία Τζούντο
Η Βαλκανική Ομοσπονδία Τζούντο (αγγλικά: Balkan Judo Association, BJA) είναι ο ανώτερος οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του τζούντο στη Βαλκανική χερσόνησο. Συνεργάζεται με την Διεθνή Ομοσπονδία Τζούντο (IJF) και την Ευρωπαϊκή Ένωση Τζούντο (EJU). Η BJA ασχολείται με όλα τα θέματα που σχετίζονται με το τζούντο σε βαλκανικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης και της προώθησης του αθλήματος στα εδάφη που ελέγχονται από 10 ομοσπονδίες μέλη της, καθώς και την οργάνωση των βαλκανικών διοργανώσεων, όπως το Βαλκανικό Πρωτάθλημα. Η έδρα της βρίσκεται στο Βελιγράδι και ο πρόεδρός της είναι ο Ιβάν Τοντόροφ.
Πρόεδροι
Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι:
Ομοσπονδίες μέλη
Οι 10 ομοσπονδίες μέλη της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Τζούντο.
Διοργανώσεις
Η Βαλκανική Ομοσπονδία Τζούντο εγκρίνει τις ακόλουθες διοργανώσεις:
Λογότυπο
Το λογότυπο της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Τζούντο έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μέλη της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Τζούντο Βαλκανική Ομοσπονδία Τζούντο Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια
Αμυμώνη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αμυμώνη αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Αμυμώνης ήταν η Ευρώπη, και επομένως η Αμυμώνη ήταν ομοθαλής αδελφή της Αγαύης ή Αγαυής, της Αυτομάτης και της Σκαιής. Η Αμυμώνη, κατά την επικρατούσα εκδοχή, παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Εγκέλαδο και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες. Ωστόσο, το όνομά της (που σημαίνει «αθώα») την ταυτίζει ίσως με την Υπερμήστρα, τη μόνη Δαναΐδα που δεν δολοφόνησε τον σύζυγό της.
Πριν από τον γάμο της, λίγο μετά την άφιξή της στο Άργος, η Αμυμώνη πρωταγωνίστησε σε ένα ερωτικό περιστατικό με τον θεο Ποσειδώνα, όταν η κόρη είχε σταλεί με αδελφές της να βρουν νερό. Ο Ποσειδώνας είχε αποξηράνει όλες τις πηγές του κάμπου αφότου η Αργολίδα είχε περάσει στην προστασία της θεάς `Ηρας. Ωστόσο, έτυχε εκείνη την ημέρα να σώσει την Αμυμώνη από ένα Σάτυρο που ήθελε να τη βιάσει. Για να την κερδίσει, ο Ποσειδώνας της φανέρωσε επιπλέον τις περίφημες πηγές της Λέρνης, από τις οποίες υδρεύεται μέχρι και σήμερα ακόμα ο αργολικός κάμπος. Η Αμυμώνη και ο Ποσειδώνας απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Ναύπλιο.
Πηγές
Αμυμωνη
Ποδόσφαιρο στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018
Το ποδόσφαιρο ανδρών στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 πραγματοποιήθηκε από τις 22 Ιουνίου μέχρι τις 30 Ιουνίου σε 3 στάδια της Ισπανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσογειακοί Αγώνες 2018
Ιωάννης Ρώσος
Ο Ιωάννης Ρώσος ο πρεσβύτερος ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Η καταγωγή του ήταν από την Κρήτη. Διέτριψε το επάγγελμα του καλλιγράφου επί σαράντα χρόνια (1455 – 1499) σε διάφορες Ιταλικές πόλεις, στην Ρώμη, Βενετία, Φλωρεντία, Μπολώνια, και αλλού. Πρώτος του σταθμός στη Ρώμη υπήρξε το εργαστήρι αντιγραφής και μετάφρασης του Έλληνα καρδιναλίου Βησσαρίωνα του Τραπεζούντιου.
Έργα του σώζονται σε πολλές Ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες.
Το 1501 όταν έμενε στην Βενετία, ο Ρώσος συμπεριλήφθηκε στην Ακαδημία του Άλδου Μανούτιου, όπου διορίστηκε καλλιγράφος της και συνεργάστηκε με τους Κρητικούς λόγιους Μάρκο Μουσούρο και Αρσένιο Αποστόλη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Ντομίνικους Λαμψόνιους
Ο Ντομίνικους Λαμψόνιους (Dominicus Lampsonius), (εκλατινισμένη μορφή του πραγματικού ονόματός του Ντομινίκ Λαμσόν (Dominique Lampson ), 1532, Μπρυζ - 1599, Λιέγη) ήταν Φλαμανδός ανθρωπιστής, ποιητής και ζωγράφος. Διετέλεσε γραμματέας πολλών Πριγκήπων - Επισκόπων της Λιέγης, ενώ είχε συνεχή αλληλογραφία με ανθρωπιστές και καλλιτέχνες τόσο της χώρας του όσο και του εξωτερικού. Τα γραπτά του επί της ζωγραφικής των πρώιμων Φλαμανδών ζωγράφων αποτελούν σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση του "κανόνα" της αποκαλούμενης πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής.
Βιογραφία
Ο Λαμψόνιους σπούδασε Τέχνες και Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Λέουβεν. Το 1554 ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου διετέλεσε γραμματέας του Ρέτζιναλντ Πόουλ (Reginald Pole) καρδιναλίου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και εξέχοντος ανθρωπιστή. Μετά τον θάνατο του Πόουλ, το 1558, μετέβη στη Λιέγη, όπου διετέλεσε διαδοχικά γραμματέας των Επισκόπων - Πριγκήπων της πόλης Ρόμπερτ ντε Μπέργκες, Χέραρντ ντε Χρέσμπεϊκ και Ερνέστου της Βαυαρίας. Έτσι είχε την ευκαιρία να συνεργάζεται στενά με τον Λεβίνους Τορρέντιους (Laevinus Torrentius), εφημέριο των Επισκόπων - Πριγκήπων ως το 1586, οπότε έγινε Επίσκοπος της Αμβέρσας.
Για μικρό χρονικό διάστημα διετέλεσε Δάσκαλος του Όττο φαν Φέιν, ανθρωπιστή και ζωγράφου ο οποίος, αργότερα, θα γινόταν ένας από τους Δασκάλους του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Έγιναν φίλοι και ξεκίνησαν εκτεταμένη αλληλογραφία με ορισμένους από τους κορυφαίους ανθρωπιστές της εποχής, όπως οι Γιούστους Λίψιους. Γιάνους Ντούσα, Γιοχάννες Λιβενέιους και Πέτρους Οράνους.
Ο Λαμψόνιους ήταν αυτός που έδωσε στον Ιταλό ιστορικό Λοντοβίκο Γκουιτσαρντίνι (Lodovico Guicciardini), ο οποίος τότε διέμενε στη Φλάνδρα, πληροφορίες σχετικά με την ιστορία των Κάτω Χωρών, τις οποίες ο Γκουιτσαρντίνι δημοσίευσε στο έργο του του 1567 Descrittione di Lodovico Guicciardini patritio fiorentino di tutti i Paesi Bassi altrimenti detti Germania inferiore. Αλληλογραφούσε, επίσης, με τον Ιταλό ιστορικό τέχνης Τζόρτζο Βαζάρι, ο οποίος βάσισε στον Λαμψόνιους τη βιογραφία και το έργο του ζωγράφου από τη Λιέγη Λαμπέρ Λομπάρ. Σε μια από τις επιστολές του προς τον Βαζάρι, ο Λαμψόνιους υπερασπίστηκε τη φλαμανδική τέχνη απέναντι στις υποτιμητικές παρατηρήσεις που ο Βαζάρι είχε περιλάβει στο έργο του Vitae.... Σε επιστολή του προς τον Βαζάρι πριν την κυκλοφορία της δεύτερης έκδοσης του έργου του, ο Λαμψόνιους μεμφόταν την χαμηλή ποιότητα των "εκτυπώσεων" (σημ. εννοεί χαρακτικών αντιγράφων) των ιταλικών έργων της εποχής, οι οποίες δεν απηχούσαν το μεγαλείο των πραγματικών έργων. Συνέστηνε, μάλιστα, τη συνεργασία Φλαμανδών με τους Ιταλούς καλλιτέχνες, προκειμένου να βελτιωθεί αυτή η κατάσταση. Ζήτησε, επίσης, από τον Βαζάρι να περιλάβει στην επανέκδοση του έργου του ορισμένες πραγματείες σχετικά με τη γλυπτική, τη ζωγραφική και την αρχιτεκτονική, με σχέδια και πληροφορίες σχετικά με τα μυστικά αυτών των τεχνών.
Είχε, επίσης, τακτική αλληλογραφία με τον Τζούλιο Κλόβιο, εικονογράφο και μικρογράφο από την Κροατία που δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη, στον οποίο πρότεινε να δημιουργήσει έντεχνα χαρακτικά με έργα του Μικελάντζελο, ώστε όσοι δεν είχαν επισκεφθεί τη Ρώμη να μπορούν να δουν πώς ήταν αυτά.
Προσωπογραφίες Μερικών Επιφανών Καλλιτεχνών
Το 1572 ο Λαμψόνιους εξέδωσε, με το όνομά του, μια ομάδα 23 χαρακτικών με πορτρέτα καλλιτεχνών από τις Κάτω Χώρες σε βιβλίο υπό τον τίτλο Pictorum aliquot celebrium Germaniae inferioris effigies (σε προσεγγιστική μετάφραση "Ομοιώματα μερικών επιφανών καλλιτεχνών της Κάτω Γερμανίας"). Κάθε πορτρέτο το συνόδευε με ποίημα στα λατινικά. Την έκδοση είχε αναλάβει ο κορυφαίος εκδότης της εποχής, ο Χιερόνυμους Κοκ από την Αμβέρσα, ο οποίος απεβίωσε πριν η έκδοση ολοκληρωθεί. Την ολοκλήρωσε η χήρα του Κοκ, Φόλξκεν Ντίριξ (Volcxken Dierix), η οποία συνέχισε την εκδοτική δραστηριότητα του συζύγου της και μετά τον θάνατό του.
Οι καλλιτέχνες που ο Λαμψόνιους περιέλαβε στο βιβλίο του ήταν (με αυτή τη σειρά): Χούμπερτ βαν Άικ, Γιαν βαν Άικ, Ιερώνυμος Μπος, Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, Ντίρικ Μπάουτς, Μπέρναρντ φαν Ορλέι, Γιαν Μαμπούζε, Γιοάχιμ Πατινίρ, Κουέντιν Μασσάις, Λούκας φαν Λέιντεν, Γιαν φαν Άμστελ, Γιόος φαν Κλέφε, Ματτάις Κοκ, Χέρρι μετ ντε Μπλες, Γιαν Κορνέλις Φερμάιγεν, Πίτερ Κούκε φαν Ελστ, Γιαν φαν Σκόρελ, Λαμπέρ Λομπάρ, Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Βίλλεμ Κέυ, Λούκας Χάσσελ, Φρανς Φλόρις και Χιερόνυμους Κοκ.
Καθώς όλοι οι απεικονιζόμενοι καλλιτέχνες είχαν αποβιώσει κατά την εποχή της έκδοσης, ο Λαμψόνιους συμπεριέλαβε ένα αναθηματικό ποίημα, στο οποίο αναδεικνυόταν το έργο τους, ως πράξη ένδειξης πένθους και από τους αναγνώστες του βιβλίου ζητούσε να "συντροφεύσουν" τον αποβιώσαντα Χιερόνυμους Κοκ και τους προκατόχους του στην επικήδεια πομπή.
Το βιβλίο περιλαμβάνει ένα ποίημα του Λαμψόνιους αφιερωμένο στη μνήμη του Χιερόνυμους Κοκ και επαινεί την εργασία της χήρας του. Οι προσωπογραφίες και τα κείμενα αποτελούν μια τιμητική ανασκόπηση των προηγούμενων γενεών των Φλαμανδών καλλιτεχνών. Η έκδοση συνέβαλε στο σχηματισμό ενός "κανόνα" (έτσι αποκαλείται η συλλογή ή ο κατάλογος βιβλίων που εν γένει γίνονται αποδεκτά ως γνήσια) για τους διάσημους Φλαμανδούς ζωγράφους, κάτι που είχε ήδη εκκινήσει πριν ο Κάρελ φαν Μάντερ εκδώσει το βιογραφικό του βιβλίου Schilder-boeck... για τους πρώιμους και συγχρόνους του Φλαμανδούς και Ολλανδούς ζωγράφους το 1604. Ο Λαμψόνιους αποπειράθηκε με την έκδοση αυτή να θέσει τη φλαμανδική ζωγραφική στο ίδιο επίπεδο με την ιταλική τέχνη, την οποία και θαύμαζε. Φαίνεται, ωστόσο, ότι παραιτήθηκε σιωπηλά ενώπιον της διαφοράς ιταλικής και φλαμανδικής τέχνης. Στο ποίημα που συνοδεύει την προσωπογραφία του Γιαν φαν Άμστελ γράφει: "Οι Φλαμανδοί εξαίρονται ιδιαίτερα ως καλοί ζωγράφοι τοπίων, οι Ιταλοί ως καλοί ζωγράφοι προσώπων και θεών. Χωρίς αμφιβολία, ανταποκρίνεται στην παροιμία που λέει ότι ο Ιταλός έχει το μυαλό του στο κεφάλι του, ο Φλαμανδός στο φιλόπονο χέρι του.
Η ποιότητα των 23 χαρακτικών ήταν εξαίρετη, καθώς δημιουργήθηκαν από κορυφαίους χαράκτες της εποχής, όπως οι Γιαν Βίριξ, Άντριεν Κόλλερτ και Κορνέλις Κορτ. Οι προσωπογραφίες έχουν καλλιτεχνικά απεικονιστεί με μεταλλική λαμπρότητα και σαφήνεια και συνιστούν μια οπτικά αρμονικότατη σειρά.
Ο Χέντρικ Χόντιους Ι εξέδωσε το 1610 ένα βιβλίο με τον σχεδόν παρόμοιο τίτλο Pictorum aliquot celebrium, præcipué Germaniæ Inferioris, στο οποίο περιλαμβάνονταν 69 χαρακτικά με προσωπογραφίες ζωγράφων. Η εργασία του Χόντιους περιείχε στο πρώτο της μέρος επανεπεξεργασμένα τα 22 από τα 23 πορτρέτα της έκδοσης του 1572. Το πορτρέτο του Χιερόνυμους Κοκ (αριθμείται ως υπ' αριθ. 23) δεν περιλήφθηκε από τον Χόντιους, πιθανόν επειδή η ομοιότητά του με την πραγματικότητα δημιουργήθηκε μετά τον θάνατο του Κοκ και δεν είχε δημιουργηθεί με τον ίδιο ως ζωντανό μοντέλο ("ad vivum"), όπως είχε συμβεί με τα υπόλοιπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Προσωρινό έγγραφο εθνικότητας
Το Προσωρινό έγγραφο εθνικότητας είναι επίσημο έγγραφο πλοίου που, όπως ορίζεται εκ του ονόματος, έχει προσωρινή ισχύ.
Η διάρκεια της προσωρινής αναγνώρισης είναι κατ΄ αρχήν εξάμηνος, που μπορεί όμως να παραταθεί από το ΥΕΝ εφόσον συντρέχουν ειδικοί ουσιαστικοί λόγοι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτιλιακά έγγραφα Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης
Νησί Γουαϊχέκε
right|thumb|250px|Εικόνα του Νησιού Γουαϊχέκε με χρήση δορυφορικών δεδομένων
Το Νησί Γουαϊχέκε (Waiheke Island) βρίσκεται στον Κόλπο Χαουράκι της Νέας Ζηλανδίας, 17,7 χλμ (περίπου 35 λεπτά με φέρρυ) από το Ώκλαντ. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο (μετά το Νησί Γκρέιτ Μπάρριερ) των νησιών του Κόλπου Χαουράκι, το πολυπληθέστερο και το πιο προσβάσιμο με τακτικό φέρρυ και αεροπορικές υπηρεσίες. Το Γουαϊχέκε είναι το τρίτο πολυπληθέστερο νησί στη Νέα Ζηλανδία μετά τα Βόρειο και Νότιο Νησιά.
Ο μόνιμος πληθυσμός του είναι 7.000 κάτοικοι.
Γεωγραφία
Το νησί έχει μήκος 19,3 χλμ από ανατολή ως δύση και ποικίλει σε φάρδος από 0,64 χλμ ως 9,65 χλμ, με έκταση 29 χλμ². Η ακτογραμμή του είναι 133,5 χλμ περιλαμβανομένων 40 χλμ παραλιών. Το λιμάνι του Ματιατία στο δυτικό τέλος του νησιού είναι 17,7 χλμ από το Ώκλαντ και το ανατολικό τέλος είναι 21,4 χλμ από το Κορομάντελ. Είναι πολύ λοφώδες με λίγες επίπεδες περιοχές, και το υψηλότερο σημείο του είναι το Μαουνγκανούι στα 231 μέτρα. Το κλίμα είναι γενικότερα θερμότερο από το Ώκλαντ με λιγότερη υγρασία και βροχή και περισσότερες ώρες λιακάδας.
Ελεύθερη από Πυρηνικά και Γενετικώς Τροποποιημένους Οργανισμούς Ζώνη
Το Νησί Γουαϊχέκε ήταν η πρώτη κοινότητα στη Νέα Ζηλανδία που ψήφισε να καταστεί ζώνη ελεύθερη από πυρηνικά και λέγεται πως η πράξη αυτή συνέβαλε στην εθνική απόφαση να καταστεί η χώρα ελεύθερη από πυρηνικά κατά την κυβέρνηση του Ντέιβιντ Λαντζ. Πιο πρόσφατα, το κοινοτικό συμβούλιο του Γουαϊχέκε ψήφισε υπέρ της απόφασης να καταστεί η περιοχή Ζώνη Ελεύθερη από Γενετικά Τροποποιημένους Οργανισμούς, αλλά αυτό παραμένει περισσότερο ως αρχή παρά ως γεγονός, καθώς υπάρχουν μόνο εθνικοί έλεγχοι για τις γενετικά τροποποιημένες τροφές και φυτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ
Μόι Μελ
Στην ιρλανδική μυθολογία, Μόι Μελ (ιρλ. Magh Mell) ονομαζόταν ένα μυθικό βασίλειο που πήγαινε κάποιος μετά τον θάνατο και/ή τη δόξα. Ήταν ένας επίγειος παράδεισος και η τοποθεσία του θεωρούνταν είτε κάποιο νησί δυτικά της Ιρλανδίας ή ένα βασίλειο στον ωκεανό. Αρρώστια και θάνατος δεν υφίστανται: υπάρχει αιώνια νεότητα, ομορφιά κι ευτυχία. Μοιάζει με τα Ηλύσια Πεδία της ελληνικής μυθολογίας και τη Βαλχάλλα της σκανδιναβικής μυθολογίας.
Σύμφωνα με το θρύλο, άρχοντας του Μόι Μελ ήταν ο βασιλιάς των Φομόριαν Τέθρα, ή συχνότερα ο Μανάνναν μακ Λιρ. Η ύπαρξή του επεκτείνεται από τους παγανιστικούς χρόνους μέχρι και την πρώτη περίοδο του Χριστιανισμού. Σε μεταγενέστερες ιστορίες, το μυθικό αυτό βασίλειο αποτελεί περισσότερο έναν επίγειο παρά μετά θάνατον παράδεισο, όπου μπορούσαν να φτάσουν ήρωες που αναζητούσαν περιπέτειες ταξιδεύοντας δυτικά της Ιρλανδίας, συχνά βρίσκοντας στο δρόμο τους θύελλες και καταιγίδες, καθώς και άλλα φανταστικά νησιά πριν τον τελικό τους προορισμό.
Κόζι Πάουελ
Ο Κόζι Πάουελ (αγγλ.: Cozy Powell, πραγμ. όνομα Colin Trevor Flooks, 29 Δεκεμβρίου 1947 – 5 Απριλίου 1998) ήταν Άγγλος ντράμερ, γνωστότερος για τη συνεργασία του με τα ροκ συγκροτήματα Rainbow, Black Sabbath και Whitesnake.
Τα πρώτα χρόνια
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 εντάχθηκε στους Sorcerers, με τους οποίους περιόδευσε στη Γερμανία ενώ το 1968 επέστρεψαν στην Αγγλία και μετονομάστηκαν σε Youngblood. Ταυτόχρονα, σχημάτισε τους Bertha με τους Ντένις και Ντέηβ Μπολ των Sorcerers. Στα τέλη Αυγούστου του 1970, εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του "Isle of Wight" με τον Τόνι Τζο Γουάιτ.
Τζεφ Μπεκ, Bedlam και σόλο
Την άνοιξη του 1970, ανέλαβε τη θέση του ντράμερ στο συγκρότημα του Τζεφ Μπεκ για να ηχογραφήσουν το 1971 το "Rough and Ready" (# 46 στις Ηνωμένες Πολιτείες) και την να κυκλοφορήσουν την επόμενη χρονιά το "Jeff Beck Group" (# 19). Μετά την τελευταία αυτή κυκλοφορία, το συγκρότημα διαλύθηκε.
Στα τέλη του 1972, σχημάτισε τους Bedlam μαζί με τον τραγουδιστή Φρανκ Αιέλο και τους αδερφούς Ντένις και Ντέηβ Μπολ, κυκλοφορώντας μαζί τους τον ομώνυμο δίσκο, το 1973.
Ο Πάουελ αποχώρησε από τους Bedlam ηχογραφώντας δύο σινγκλ με το προσωπικό του σχήμα, με το "Dance with the Devil" να ανεβαίνει στο # 3 των βρετανικών τσαρτ και το # 49 των αντίστοιχων αμερικανικών και το "Man in Black" να φτάνει στο # 18 στη Μεγάλη Βρετανία. Τον Απρίλιο του 1974, σχημάτισε τους Cozy Powell's Hammer, με τον Μπέρνι Μάρσντεν στην κιθάρα, τον Ντον Έρεϊ στα πλήκτρα, τον Κλάιβ Τσέημεν στο μπάσο και τον Φρανκ Αϊέλο στα φωνητικά, κυκλοφορώντας την επιτυχία "Na Na Na".
Rainbow
Το 1975, έγινε μέλος των Rainbow του Ρίτσι Μπλάκμορ ηχογραφώντας τον ιδιαίτερα επιτυχημένο, χρυσό δίσκο "Rainbow Rising" και περιοδεύοντας σε παγκόσμια κλίμακα. Οι συναυλίες στη Γερμανία ηχογραφήθηκαν και την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το ζωντανό άλμπουμ "Rainbow On Stage", το πρώτο Top-10 άλμπουμ των Rainbow στην πατρίδα τους. Το 1978, ηχογράφησαν το "Long Live Rock 'n Roll", το οποίο περιείχε την ομώνυμη επιτυχία και τον "LA Connection". Το 1979, ο Πάουελ ηχογράφησε τον τελευταίο του δίσκο με τους Rainbow, το "Down to Earth", με το μικρόφωνο να αναλαμβάνει ο Γκράχαμ Μπονέτ στη θέση του Ρόνι Τζέιμς Ντίο. Η τελευταία του συναυλία του με τους Rainbow ήταν στην εμφάνιση του συγκροτήματος ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Monsters of Rock", στο Ντόνινγκτον της Αγγλίας.
Μετά τους Rainbow
Το 1987, σχημάτισε τους Forcefield, ενώ δύο χρόνια αργότερα έπαιξε με τον Γκάρι Μουρ στο δίσκο "After the War". Στα τέλη του 1988 ο Πάουελ εντάχθηκε στους Black Sabbath, ηχογραφώντας τα άλμπουμ "Headless Cross" και "TYR". Το 1992 ξανασχημάτισε το προσωπικό του συγκρότημα και συνεργάστηκε με τον Μπράιαν Μέι για το προσωπικό του άλμπουμ, "Back to the Light", ενώ περιόδευσαν μαζί ανοίγοντας συναυλίες των Guns N' Roses.
Το 1995, κυκλοφόρησε το δίσκο "Forbidden" με τους Black Sabbath και το 1997 το "Facing the Animal" με τον Yngwie Malmsteen.
Θάνατος
Ο Πάουελ σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στις 5 Απριλίου 1998, καθώς οδηγούσε με ταχύτητα 167 χιλιομέτρων την ώρα στον αυτοκινητόδρομο του Μπρίστολ, ενώ βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Μέλη των Black Sabbath
Άμπελ Τάσμαν
Ο Άμπελ Γιανσζόον Τάσμαν (Abel Janszoon Tasman, 1603 - 10 Οκτωβρίου 1659) ήταν Ολλανδός ναυτικός και εξερευνητής, γεννημένος στο Λούτγιεχαστ, χωριό στην επαρχία του Χρόνινχεν, γνωστός περισσότερο από τα ταξίδια του του 1642 και 1644, στην υπηρεσία της VOC. Η αποστολή του ήταν η πρώτη Ευρωπαϊκή που έφτασε στα νησιά της Γης του Φαν Ντίεμεν (σημερινή Τασμανία) και τη Νέα Ζηλανδία και ο πρώτος που είδε τα νησιά Φίτζι, το 1643. Επίσης, χαρτογράφησε μεγάλα τμήματα της Αυστραλίας.
Αποστολή του ήταν η έρευνα της χώρας που τότε ήταν γνωστή ως Νέα Ολλανδία, σημερινή Αυστραλία, της οποίας οι Ολλανδοί είχαν ήδη ανακαλύψει τη δυτική ακτή, και να ορίσουν αν ήταν μέρος της Τέρρα Αουστράλις. Η ελπίδα της VOC ήταν πως με αυτό τον τρόπο θα εντόπιζε μια νέα ανεκμετάλλευτη ήπειρο για εμπόριο. Για να το κάνει αυτό, κατά το πρώτο ταξίδι του (1642 ως 1643) έπλευσε από την Τζακάρτα (τότε γνωστή ως Μπατάβια) με δύο μικρά πλοία, το "Χεεμσκέρκ" (Heemskerck) και το "Ζεεχάεν" (Zeehaen), αρχικά στον Μαυρίκιο, και από κει έπλευσε ανατολικά σε υψηλότερο γεωγραφικό πλάτος απ´ό,τι είχαν κάνει ως τώρα οι Ολλανδοί. Μ´αυτό τον τρόπο, έχασε παντελώς την ηπειρωτική εσωχώρα της Αυστραλίας, αλλά βρήκε τελικά γη στο νησί της Τασμανίας στις 24 Νοεμβρίου. Το ονόμασε Γη του Φαν Ντίεμεν, αλλά μεταγενέστεροι Βρετανοί άποικοι θα το μετονόμαζαν από το όνομα του Τάσμαν.
Μετά από κάποια έρευνα, έπλευσε κι άλλο ανατολικά, και ανακάλυψε τη Νέα Ζηλανδία, την οποία ονόμασε Στάτεν Λάντ (Staten Landt) με βάση τη θεωρία πως ήταν συνδεδεμένη με ένα κομμάτι γης νοτίως της άκρης της Νότιας Αμερικής. Έπλευσε βόρεια κατά μήκος της δυτικής της ακτής. Στο βόρειο τέλος του Νότιου Νησιού αγκυροβόλησε τα πλοία σε έναν κόλπο, όπου τέσσερις από τους ναύτες του σκοτώθηκαν στην πρώτη και μοναδική συνάντησή του με τους Μαορί. (Τα σχολεία στη Νέα Ζηλανδία στις αρχές της δεκαετίας του 1950 δίδασκαν πως ο Άμπελ Τάσμαν παρεξήγησε τις προσκλήσεις σε μάχη των Μαορί που χτύπαγαν κοχύλια νομίζοντας πως ήταν καλωσόρισμα και διέταξε τον σαλπιγκτή του να επιστρέψει την πρόσκληση. Έτσι συνέβη η μάχη τη νύχτα αυτή). Ο Τάσμαν τον ονόμασε Κόλπο των Δολοφόνων (σήμερα γνωστός ως Χρυσός Κόλπος (Golden Bay)), και έπλευσε βόρεια, αλλά παρεξήγησε τον Πορθμό Κουκ για απλή κάμψη της ακτής (ονομάζοντάς τον Παράκτιο Κόλπο Ζεεχάεν), πιστεύοντας πως οι Στάτεν Λαντ ήταν μία ενιαία γη, και μέρος της Τέρρα Αουστράλις. Κατά το γυρισμό του στην Μπατάβια, συνάντησε τυχαία το αρχιπέλαγος Τόνγκα στις 21 Ιανουαρίου 1643. Δύο ονόματα που έδωσε σε σημεία της Νέας Ζηλανδίας διατηρούνται ακόμη: Το Ακρωτήριο Μαρία Φαν Ντίεμεν και τα Νησιά Θρι Κινγκς. Κατά το δεύτερο ταξίδι του, το 1644, ακολούθησε την νότια ακτή της Νέας Γουινέας προς ανατολή. Έχασε τον Πορθμό Τόρες μεταξύ της Νέα Γουινέας και της Αυστραλίας, και συνέχισε το ταξίδι του κατά μήκος της Αυστραλιανής ακτής. Χαρτογράφησε την βόρεια ακτή της Αυστραλίας.
Από την πλευρά της VOC, οι εξερευνήσεις του Τάσμαν ήταν μια απογοήτευση: Δεν είχε βρει ούτε μια υποσχόμενη περιοχή για εμπόριο ούτε μια χρήσιμη νέα ακτοπλοϊκή γραμμή. Για περισσότερο από έναν αιώνα (μέχρι την εποχή του Τζέιμς Κουκ), η Τασμανία και η Νέα Ζηλανδία δεν δέχτηκαν ξανά επισκέψεις από Ευρωπαίους. Την Αυστραλία την επισκέφθηκαν, αλλά συνήθως μόνο κατά λάθος.
Όπως και με πολλούς εξερευνητές, το όνομα του Τάσμαν έχει τιμηθεί σε πολλούς τόπους. Σε αυτούς περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί θαλασσοπόροι
Τεϊμουράζ Μπαγκρατιόν
Ο πρίγκιπας Tεϊμουράζ Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι, (21 Αυγούστου 1912 – 10 Απριλίου 1992) ήταν Ρωσογεωργιανός ευγενής και μετανάστης στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου υπηρέτησε ως Πρόεδρος τού Ιδρύματος Τολστόι, μίας φιλανθρωπικής οργάνωσης με έδρα τη Νέα Υόρκη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παβλόβσκ της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, σε μία πρώην βασιλική οικογένεια. Ο πατέρας του, πρίγκιπας Kωνσταντίνος Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκι (1889–1915), μέλος τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, πρώην βασιλικής δυναστείας της Γεωργίας, ήταν αξιωματικός τού Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού και σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μητέρα τού Τεϊμουράζ, η πριγκίπισσα Tατιάνα Κωνσταντίνοβα της Ρωσίας (1890–1979) ήταν μέλος της αυτοκρατορικής δυναστείας των Ρομάνοφ της Ρωσίας. Μέσω αυτής, ήταν δεύτερος εξάδελφος τού Φιλίππου πρίγκιπα της Ελλάδας.
Ο Tεϋμουράζ Μπαγκρατιόν έφυγε από τη Ρωσία μετά την Επανάσταση τού 1917, ζώντας πρώτα στην Ελβετία και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Γιουγκοσλαβία. Ο πρίγκιπας Μπαγκρατιόν αποφοίτησε το 1932 από τη Σχολή Δοκίμων Kριμσκίι και στη συνέχεια σπούδασε στη Γιουγκοσλαβική Στρατιωτική Ακαδημία. Υπηρέτησε για δέκα χρόνια στο Φρουραρχικό Σύνταγμα Πυροβολικού τού Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στον Βασιλικό Γιουγκοσλαβικό Στρατό. Μετά τον πόλεμο, μετανάστευσε στις ΗΠΑ και προσκλήθηκε να ενταχθεί στο Ίδρυμα Τολστόι το 1949. Έγινε εκτελεστικός διευθυντής του Ιδρύματος το 1979 και ηγήθηκε τού οργανισμού από το 1986 μέχρι το θάνατό του στη Νέα Υόρκη το 1992.
Στις 5 Ιουλίου 2007 το μοναδικό αρχείο τού Μπαγκρατιόν παρουδόθηκε από τη δεύτερη σύζυγό του, την πριγκίπισσα Irρίνα, στην Εθνική Κοινοβουλευτική Βιβλιοθήκη της Γεωργίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Την πρώτη φορά στο Βελιγράδι με την Καταρίνα Ράτσιτς (4 Ιουλίου 1919, Λονδίνο - 20 Δεκεμβρίου 1946), εγγονή του Σέρβου πρωθυπουργού Νίκολα Πάσιτς στις 27 Οκτωβρίου 1940. Την εποχή τού γάμου εκείνος ήταν 28 και εκείνη 21, αλλά ο γάμος έληξε με το τέλος της Καταρίνας σε ηλικία 27 ετών.
Ο δεύτερος γάμος του έγινε με την κόμισσα Ιρίνα Τσερνίσεβα-Μπεσομπράσοβα (γενν. 26 Σεπτεμβρίου 1926, Nεϋγί-συρ-Σεν - 9 Ιουλίου 2015, Νέα Υόρκη), κόρη τού κόμη Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Τσερνισέφ-Μπεσομπρασόφ και της κόμισσας Eλιζαβέτας Σερεμέτεβας. Η Ιρίνα ήταν μεγαλύτερη αδελφή της κόμισσας Ξένιας Τσερνισέφ-Μπεσομπράσοφ, που παντρεύτηκε το 1953 τον αρχιδούκα Ροδόλφο Συρίνγκους, νεότερο γιο τού Καρόλου Α΄ της Αυστρίας, του τελευταίου Αυτοκράτορα της Αυστρίας. Αυτός ο γάμος εορτάστηκε στις 27 Νοεμβρίου 1949 και έγινε στη Νέα Υόρκη. Εκείνος ήταν 37 και εκείνη 23.
Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Θαλασσαετός
Ο Θαλασσαετός είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό, ένας από τους αετούς που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Haliaeetus albicilla  και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Στην Ελλάδα, όπως σε όλη την Ευρώπη, απαντά το υποείδος H. a. albicilla (Linnaeus, 1758).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, Haliaeetus, είναι εκλατινισμένη απόδοση της ελληνικής λέξης Αλιαετός, εκ του αλς, -αλός «θάλασσα» + αετός, που παραπέμπει στα ενδιαιτήματα του πτηνού. Ωστόσο, παρά την ονομασία, αυτά τα ενδιαιτήματα περιλαμβάνουν κυρίως εκείνα με γλυκά και υφάλμυρα, παρά αλμυρά ύδατα.
Ο όρος albicilla στην επιστημονική ονομασία του είδους είναι λατινικός, αποτελούμενος από τα συνθετικά albus «λευκός» + cilla «έσχατος, σπάνιος, τελευταίος» και σημαίνει «αυτός που έχει λευκό το έσχατο σημείο του», κατ’επέκτασιν και εν προκειμένω, «την ουρά» του.
Μπούζι (αποσαφήνιση)
Το όνομα Μπούζι μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω τοπωνύμια:
Θαλασσαετός
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο, ως Falco Albicilla (Σουηδία, 1758). Η μεταφορά του στο γένος Haliaeetus, έγινε το 1809 από τον Γάλλο ζωολόγο Μ. Σαβινί (Marie Jules César Lelorgne de Savigny 1777 – 1851).
Ο θαλασσαετός αποτελεί συγγενικό είδος του λευκοκέφαλου θαλασσαετού. Το ζεύγος αυτό, καλύπτει τον ίδιο οικολογικό θώκο και φαίνεται να απέκλινε από τα υπόλοιπα είδη αετών στην αρχή του Μειοκαίνου (περίπου 10 εκατομμύρια χρόνια πριν), ίσως και πρωτύτερα (αν το αρχαιότερο απολίθωμα που βρέθηκε, σωστά αποδίδεται σε αυτό το γένος), από το πρώιμο ή μέσο Ολιγόκαινο, περίπου 28 εκ. χρόνια πριν. Όπως και σε άλλα «ζεύγη» ειδών θαλασσαετών, αποτελείται από ένα (1) είδος με λευκό κεφάλι και ένα (1) με σκουρόχρωμο. Πιθανώς διαχωρίστηκαν στην περιοχή του βορείου Ειρηνικού, με ανατολική εξάπλωση για το ένα είδος και δυτική για το άλλο. Μερικοί ερευνητές κατατάσσουν τα δύο αυτά είδη, σε ένα υπερείδος (superspecies).
Το υποείδος H. a. groenlandicus έχει τραβήξει το ενδιαφέρον των ορνιθολόγων στα τελευταία χρόνια. Μικροί, αποκομμένοι μεταξύ τους, πληθυσμοί κατοικούν στη ΝΔ. Γροιλανδία και τη Δ. Ισλανδία. Για τη συστηματική του υπάρχουν, ακόμη και σήμερα, δύο αντίθετες απόψεις: Σύμφωνα με την πρώτη, έχει προταθεί ως διακριτό υποείδος, με στοιχεία που βασίζονται στο πολύ μεγάλο μέγεθος και τις αναλογίες σώματος.
Σύμφωνα με τη δεύτερη άποψη, αυτή η διακύμανση μεγέθους κατά τον Κανόνα του Μπέργκμαν (Bergmann’s Rule), αποτελεί, οικολογικά, φυσιολογική κλιμακωτή (clinal) προσαρμογή, οπότε το taxon δεν μπορεί να θεωρηθεί διακριτό υποείδος. Πρόσφατη γενετική μελέτη μιτοχονδριακού DNA είναι συναφής με αυτή την άποψη. . Με άλλα λόγια, ο γροιλανδικός πληθυσμός που, σε εξελικτική κλίμακα γεωλογικού χρόνου, είναι σχετικά πρόσφατος, δεν έχει ακόμη συσσωρεύσει πολλά μοναδικά γενετικά χαρακτηριστικά. Παρόλ’ αυτά, σημαντικοί ταξινομικοί φορείς (ITIS, Howard and Moore) εξακολουθούν να θεωρούν ότι υπάρχουν δύο διακριτά υποείδη, ασπαζόμενοι την πρώτη άποψη. Στη σύγχρονη εποχή, θαλασσαετοί εμφανίζονται στα νησιά της Χαβάης, ως τυχαίοι επισκέπτες, αλλά οστά Haliaeetus από το Τεταρτογενές έχουν βρεθεί σε τρία από τα μεγάλα νησιά. Μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2015, χαρακτήρισε ως ταχέως εξελισσόμενη τη μιτοχονδριακή περιοχή ελέγχου ενός από τα δείγματα αυτά. Οι ερευνητές ανέλυσαν το DNA από έναν σκελετό «θαλασσαετού» 3.500 ετών, που βρέθηκε σε μια σπηλιά λάβας, στο νησί Μάουι. Οι φυλογενετικές αναλύσεις πρότειναν ότι, ο συκεκριμένος «αετός της Χαβάης» αποτελεί διακριτή (> 3% αποκλίνουσα) mtDNA εξελικτική γραμμή, πιο στενά συνδεδεμένη με τους αρτίγονους θαλασσαετούς, που απέκλινε στο Μέσο Πλειστόκαινο, περίπου. Έτσι, αν και δεν διαφοροποιείται σαφώς στη μορφολογία από τους συγγενείς του, ο «αετός της Χαβάης», πιθανόν, αντιπροσώπευε έναν απομονωμένο, ενδημικό πληθυσμό στο αρχιπέλαγος της Χαβάης για περισσότερα από 100.000 χρόνια, όπου και υπήρξε το μεγαλύτερο χερσαίο αρπακτικό. Οι λόγοι για την εξαφάνισή του είναι άγνωστοι μέχρι σήμερα.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|350px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Haliaeetus albicilla Πράσινο σκούρο = Όλο το έτος (επιδημητικό) Πράσινο ανοικτό = Καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης Μπλέ = Περιοχές διαχείμασης
Ο θαλασσαετός απαντά στην Ευρασία και ένα τμήμα της Γροιλανδίας, είτε ως επιδημητικό πτηνό, είτε ως καλοκαιρινός ή χειμερινός επισκέπτης. Η ολική επικράτειά του περιλαμβάνει και τις τρεις προαναφερθείσες κατηγορίες μετακίνησης σε ευρεία ζώνη που εκτείνεται από την Ισλανδία μέχρι την Ιαπωνία.
Στην Ευρώπη, η εξάπλωση είναι περιορισμένη από τη Σκανδιναβία στα βόρεια μέχρι τη Ν. Ιταλία και τη Β. Ελλάδα στα νότια και από τη Γαλλία στα δυτικά, μέχρι την Ευρωπαϊκή Ρωσία στα ανατολικά, αλλά εξαιρετικά διάσπαρτη και διακεκομμένη. Στην ήπειρο, το είδος απαντά κυρίως ως επιδημητικό ή διαχειμάζον.
Η Ασία αποτελεί την κύρια αναπαραγωγική επικράτεια του θαλασσαετού, σε συμπαγή ζώνη που εκτείνεται μεταξύ των υποαρκτικών περιοχών της τάιγκας στα βόρεια, και της Τουρκίας, του Ισραήλ, του Ιράκ, του Ιράν, του Καζακστάν, της Ινδίας και της ΝΑ. Κίνας στα νότια. Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται στην Αραβική Θάλασσα, στον ΒΔ. Ινδικό Ωκεανό και φθάνουν μέχρι τις ακτές της Α. Κίνας, της Κορέας και της Ιαπωνίας.
(Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Οι μεγαλύτεροι αναπαραγωγικοί πληθυσμοί του θαλασσαετού απαντούν στη Β. Ευρώπη και τη Β. Ασία, ενώ ο μεγαλύτερος πληθυσμός στην Ευρώπη βρίσκεται κατά μήκος των ακτών της Νορβηγίας και της Ρωσίας. Είναι ως επί το πλείστον μόνιμοι (επιδημητικοί) και, μόνον οι πολύ βόρειοι πληθυσμοί, όπως εκείνοι στη Β. Σκανδιναβία και την Α. Σιβηρία, μεταναστεύουν προς το νότο το χειμώνα. Τα άτομα από την Α. Ρωσία, σπάνια, φθάνουν μέχρι την Αλάσκα, ως τυχαίοι επισκέπτες. Γενικά, θεωρείται πλήρως μεταναστευτικό πτηνό, σε γεωγραφικό πλάτος μεγαλύτερο των 60°, όπου υπάρχει η πήξη των γλυκών υδάτων και απουσία υδρόβιων θηραμάτων, κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ακόμη και στους μόνιμους πληθυσμούς της Δ. Ευρασίας, τα νεαρά και τα ανώριμα άτομα περιπλανώνται σε μεγάλο βαθμό, κυρίως νότια/νοτιοδυτικά.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τα Σβάλμπαρντ, την Ιρλανδία, το Βέλγιο και τη Μάλτα, την Τυνησία και την Αίγυπτο, το Μπουτάν και την Ταϊλάνδη, καθώς και από τις ΗΠΑ.
Βιότοπος
Φωλιάζει σε δέντρα γενικά κοντά σε νερό, αλλά και σε ορεινές περιοχές στα βράχια. Στο ευρύ φάσμα κατανομής του, μπορεί να βρεθεί, από τα άδενδρα θαλάσσια φιόρδ στη Γροιλανδία και στην εξωτερική ακτή της Νορβηγίας μέχρι τις υφάλμυρες, δασώδεις ακτές της Βαλτικής, και από τις βόρειες λίμνες της τάιγκας και τα ποτάμια της Φινοσκανδιναβίας και της Ρωσίας στα προσχωσιγενή δάση και τις πλημμυρικές περιοχές στην κεντρική και νότια Ευρώπη. Βέβαια, μια επαρκής βάση θηραμάτων είναι ζωτικής σημασίας για την αναπαραγωγή του είδους. Τα ρηχά νερά με υψηλή παραγωγικότητα είναι απαραίτητα στις περισσότερες περιοχές. Στις δασικές περιοχές, οι φωλιές κατασκευάζονται αποκλειστικά στα δένδρα.
Μορφολογία
Ο θαλασσαετός είναι ο μεγαλύτερος ευρωπαϊκός αετός, μεγαλύτερος και βαρύτερος από τον χρυσαετό. Μόνον ο ασιατικός θαλασσαετός του Στέλερ, είναι μεγαλύτερος και ογκωδέστερος από αυτόν. Ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός της Αμερικής έχει ανάλογες διαστάσεις, αλλά ελαφρά μικρότερο ανάπτυγμα πτερύγων και, ελαφρά μεγαλύτερο μήκος λόγω της μακρύτερης ουράς του. Πέρα από τις εντυπωσιακές του διαστάσεις, ένα ακόμη σημαντικό διαγνωστικό στοιχείο αποτελεί το ογκώδες του ράμφος, δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με το σώμα του.
Οι πληθυσμοί της Γροιλανδίας έχουν, κατά μέσον όρο, μεγαλύτερες διαστάσεις και αυτός είναι και ένας από τους λόγους για να υποστηριχθεί η άποψη του ξεχωριστού υποείδους (βλ. Συστηματική ταξινομική). Ο θαλασσαετός θεωρείται ο 8ος μεγαλύτερος και ο 4ος βαρύτερος αετός στον κόσμο. thumb|right|350px|Ενήλικος θαλασσαετός εν πτήσει (κοιλιακή όψη) Κατά την πτήση και σε κοιλιακή όψη ξεχωρίζουν η, ανοικτή σε σχήμα βεντάλιας, σχετικά κοντή και λευκή ουρά, οι πολύ πλατιές πτέρυγες σε σχήμα παραλληλογράμμου και ο μακρύς λαιμός, ενώ σε μετωπική όψη (ανφάς), οι πτέρυγες διατηρούνται σχεδόν παράλληλες με το έδαφος ή πολύ λίγο προς τα κάτω. Τουλάχιστον 6 πρωτεύοντα ερετικά φτερά ξεχωρίζουν στην άκρη κάθε πτέρυγας, εν είδει «δακτύλων».
Οι ενήλικες έχουν, γενικά, χρώμα σκούρο γκρι-καφέ, το κεφάλι και ο λαιμός είναι ελαφρά πιο ανοικτόχρωμα, το ράμφος είναι ογκώδες, «βαρύ» και με έντονα αγκιστρωτή ρινοθήκη, ενώ ξεχωρίζουν τα μαυριδερά πρωτεύοντα ερετικά φτερά και τα λευκά κάτω πηδαλιώδη της ουράς. Όλα τα γυμνά μέρη (πόδια, κήρωμα, ράμφος), όπως και η ίριδα είναι κίτρινου χρώματος.
Στα νεαρά πουλιά, η ίριδα είναι καφέ, η ουρά και το ράμφος είναι σκούρα γκρι, ενώ με το πέρασμα της ηλικίας, η ουρά γίνεται όλο και πιο λευκή, με χαρακτηριστική μαυριδερή ταινία στην άκρη της. Τα φτερά που καλύπτουν το λαιμό και τους ώμους, με το πέρασμα των χρόνων, λευκαίνουν ολοένα και περισσότερο. Αποκτούν το τελικό πτέρωμα των ενηλίκων στα 5 χρόνια, περίπου.
Τα φύλα είναι όμοια στη μορφολογία, αλλά τα θηλυκά είναι λίγο βαρύτερα από τα αρσενικά.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:     )
Τροφή
Οι θαλασσαετοί έχουν ποικίλη διατροφή, ευκαιριακή και εποχική, δίνοντάς τους τον χαρακτηρισμό του «διατροφικού οπορτουνιστή». Δείγματα από την τροφή τους περιλαμβάνουν συχνά ψάρια, αλλά και πουλιά ή θηλαστικά. Πολλά πουλιά ζουν σε μεγάλο βαθμό ως «καθαριστές» ή «πειρατές», κλέβοντας τακτικά τη λεία από βίδρες και άλλα πουλιά όπως κορμοράνους, γλάρους, ψαραετούς και από διάφορα άλλα αρπακτικά. Γενικά, τα είδη που απαντούν περισσότερο στην περιοχή του θαλασσαετού, αποτελούν και τα κυριότερα θηράματά του για τη συγκεκριμένη περιοχή.
Τα θνησιμαία είναι, συχνά, η κύρια πηγή τροφής για τους δύσκολους μήνες του χειμώνα, με τα ψάρια και τα οπληφόρα (ελάφια, αγριογούρουνα) θηλαστικά να προτιμώνται, αλλά τα πάντα, από κητοειδή μέχρι και ανθρώπινοι σωροί να τρώγονται όταν υπάρχει έλλειψη τροφής. Πολλές φορές έχουν παρατηρηθεί, να επιτηρούν τις περιοχές με σδηροδρομικές γραμμές, όπου υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρεθούν νεκρά ή τραυματισμένα θηράματα.
Η καθημερινή απαίτηση τροφής είναι της τάξης των 500-600 γραμμαρίων. Φαίνεται ότι, λόγω του μακρύτερου εντέρου τους και του πιο αποτελεσματικού πεπτικού τους συστήματος, οι θαλασσαετοί είναι σε θέση να ζήσουν ομαλά με λιγότερο φαγητό. Σχεδόν κάθε ψάρι, που μπορεί να βρεθεί κοντά στην επιφάνεια, αποτελεί λεία για τον θαλασσαετό, ενώ και οι υπαίθριες ιχθυαγορές και τα ιχθυοτροφεία, εύκολα γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους αετούς όταν είναι διαθέσιμα. Παρόλο που, μόνο περιστασιακά, θανατώνουν ή παρενοχλούν πουλιά της ξηράς, αντίθετα, όταν τους δίνεται η ευκαιρία επιτίθενται σε καλοβατικά πτηνά ή γενικότερα σε πουλιά που έχουν ως βάση το νερό. Έτσι, στη Βαλτική, η διατροφή του θαλασσαετού αποτελείται κυρίως από θαλάσσια πτηνά, ενώ πρόσφατα έχει αναφερθεί να έχουν επιτεθεί και να τρώνε κορμοράνους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να καταστρέφουν ολόκληρες αποικίες τους. Στο νησί της Εσθονίας Χιίουμαα, τουλάχιστον 25 ζεύγη θαλασσαετών και έως 26 μεμονωμένα άτομα έχουν παρατηρηθεί να λυμαίνονται ολόκληρη αποικία κορμοράνων. Στη Γερμανία, το 73% της λείας είναι ψάρια και το 24% υδρόβια πουλιά (φαλαρίδες, χήνες και πάπιες), ενώ το υπόλοιπο 3% είναι θηλαστικά, κυρίως κουνέλια, λαγοί και βίδρες. . Ακόμη και στα απώτατα ανατολικά όρια της επικράτειάς του, ο θαλασσαετός έχει ως βασικό στοιχείο της δίαιτάς του τα ψάρια. thumb|left|300px|Ενήλικος Θαλασσαετός Επιπλέον, βουτηχτάρια, πάπιες, φαλαρίδες, γλάροι, χήνες και κύκνοι έχουν καταγραφεί στη λεία τους. Νεοσσοί και αυγά άλλων πουλιών, επίσης καταναλώνονται τακτικά. Τα θηλαστικά που θηρεύονται κυμαίνονται σε μέγεθος, από χωραφοποντικούς, μέχρι μικρά αρνιά και ελάφια, με τα τελευταία, πιθανόν να έχουν το ίδιο μέγεθος με εκείνα που θηρεύονται στη Βόρεια Αμερική από τον Λευκοκέφαλο θαλασσαετό.
Τεχνικές θήρευσης
Ο θαλασσαετός θεωρείται, γενικά, ένας «βαρύς» κυνηγός, σχετικά «άτσαλος» που προτιμάει να περιμένει για τη λεία του, παρά να επιτίθεται. Αυτό, όμως, είναι η μισή αλήθεια διότι, όταν υπάρξει ανάγκη μετατρέπεται σε έναν επιθετικό αετό που στρέφεται σε διαφόρων ειδών θηράματα. thumb|right|350px|Ενήλικος θαλασσαετός σε πτήση (ραχιαία όψη) Οι κυνηγετικές μέθοδοι του θαλασαετού είναι πολύ διαφορετικές. Στις περισσότερες περιπτώσεις χρησιμοποιεί κάποια χαμηλή θέση κοντά στην επιφάνεια του νερού, από όπου περιμένει ακόμη και ώρες για μια ευκαιρία. Ο ευκολότερος τρόπος είναι να συλλαμβάνει τα μισοπεθαμένα ή νεκρά ψάρια από την επιφάνεια του νερού. Όμως, και τα ζωντανά ψάρια συλλαμβάνονται με χαμηλές πτήσεις πάνω από το νερό, μέχρι 30 εκατοστά βάθος, ενώ εκείνα που ζυγίζουν περισσότερο από 2 κιλά, μεταφέρονται στην ακτή όπου και σταθεροποιούνται με τους γαμψώνυχες μέχρι να εξαντληθούν.
Όταν συνυπάρχουν άλλα σαρκοβόρα στο πεδίο τροφής, τότε η παρουσία των θαλασσαετών συχνά είναι κυρίαρχη, ακόμη και έναντι μεγάλων θηρευτών (λύκων κ.α.). Στη Σκωτία, ανταγωνίζεται σκληρά με τον χρυσαετό για τα κουνέλια και τους λαγούς, ενώ στη Νορβηγία, όπου αυτοί οι δύο μεγάλοι αετοί συνυπάρχουν, τέτοιος ανταγωνισμός δεν φαίνεται να υπάρχει. Αν και, γενικά, είναι λιγότερο δραστήριος κυνηγός από τον χρυσαετό, ο ανταγωνισμός για την τροφή μπορεί να καταλήξει υπέρ του ενός ή του άλλου, ανάλογα με την ισχύ τού εκάστοτε ατόμου. Μπορεί ακόμη, να βρίσκονται σε υψηλότερες πυκνότητες πληθυσμού και να υπερτερούν αριθμητικά των χρυσαετών.
Κατά την επίθεση σε υδροβατικά πουλιά που δεν φωλιάζουν, πετούν κατ' επανάληψη εναντίον τους, αναγκάζοντάς τα να καταδύονται ξανά και ξανά, μέχρι που εξαντλούνται και πιάνονται εύκολα. Η μέθοδος αυτή είναι ιδιαίτερα αποδοτική, όταν παίρνουν μέρος τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό, που εναλλάσσονται στις επιθέσεις. Όταν το θήραμα που θανατώνεται είναι πολύ μεγάλο, όπως οι κύκνοι, μπορεί να συρθεί από την επιφάνεια του νερού στην ακτή για να καταναλωθεί.
Ηθολογία
Γενικά, οι θαλασσαετοί είναι μοναχικά πτηνά ή σχηματίζουν ζευγάρια ή τριάδες όταν βρίσκονται στον ζωτικό τους χώρο. Ωστόσο, είναι αγελαία πτηνά στις χειμερινές θέσεις κουρνιάσματος, όπου μπορούν να συναθροίζονται σε ομάδες δεκάδων ατόμων.
Πτήση
Ο θαλασσαετός παρουσιάζεται «βαρύς» και αργός στην πτήση του, θυμίζοντας τους γύπες, ωστόσο –στοιχείο συνηθισμένο στα πολύ μεγάλα αρπακτικά-, μπορεί να εμφανίσει ασυνήθιστη επιδεξιότητα, ιδιαίτερα κατά τις εναέριες επιδείξεις ερωτοτροπίας. Η πτήση γίνεται με αργά, χαλαρά και σχετικά «ρηχά» φτεροκοπήματα, ενώ χαρακτηριστικές είναι η απότομη άνοδος και κάθοδος, κατά την πορεία της. Η εικόνα που δίνουν οι πτέρυγες είναι 2,5 φορές το μήκος του σώματος, περίπου. Η αερολίσθηση (glide) πραγματοποιείται με τις πτέρυγες επίπεδες ή με την άκρη τους ελαφρά κεκλιμένη προς τα κάτω. Το αντίθετο συμβαίνει κατά το γυροπέταγμα (soaring), όπου οι πτέρυγες εμφανίζονται με την άκρη τους ελαφρά κεκλιμένη προς τα πάνω.
Ζωτικός χώρος και τελετουργικό
Τα ζευγάρια που σχηματίζουν οι θαλασσαετοί ζουν μαζί σε μόνιμη βάση και, πολλές φορές, επιδεικνύουν εντυπωσιακά «παιχνίδια» στον αέρα ιδιαίτερα στις ηλιόλουστες χειμωνιάτικες ημέρες με ισχυρούς ανέμους, οπότε η πτητική δραστηριότητα είναι ιδιαίτερα υψηλή. Τα νεαρά και μη-πλήρως χρωματισμένα άτομα της εδαφικής επικράτειας, συνήθως αγνοούνται και γίνονται ανεκτά από τα ενήλικα πουλιά, αντίθετα από τα πουλιά με πλήρες πτέρωμα, που αναγνωρίζονται αμέσως και οδηγούνται βίαια έξω από την περιοχή. Μερικές φορές οι επιθέσεις αυτές οδηγούν στο σοβαρό τραυματισμό των γηραιότερων και πιο αδύναμων αετών.
Από την άλλη πλευρά, τα νεαρά και ανώριμα άτομα είναι ιδιαίτερα κοντά μεταξύ τους σε περιοχές πλούσιες σε τροφή και, μοιράζονται ανά ομάδες κοινές θέσεις ύπνου. Για παράδειγμα, σε περιοχές με υψηλή προμήθεια τροφίμων, όπως στα ιχθυοτροφεία ή σφαγεία βρίσκονται συχνά 20 ή περισσότεροι αετοί. Το έδαφος που υπερασπίζονται οι θαλασσαετοί όταν φωλιάζουν, κυμαίνεται μεταξύ 30 και 70 χμ², συνήθως σε προφυλαγμένα παράκτια σημεία. Μερικές φορές βρίσκονται στην ενδοχώρα κοντά σε λίμνες ή κατά μήκος ποταμών. Η αναπαραγωγική επικράτειά τους, μπορεί να συμπίπτει με εκείνη των χρυσαετών, αλλά ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο ειδών είναι περιορισμένος διότι ο χρυσαετός προτιμάει τα βουνά και τις βαλτώδεις περιοχές, ενώ ο θαλασσαετός την ακτή και τους υγροτόπους.
Φωλιά
thumb|right|350px|Νεαρός θαλασσαετός στη φωλιά του Όντας ευαίσθητος σε οχλήσεις στη φωλιά του, ο θαλασσαετός απαιτεί θέσεις αναπαραγωγής με χαμηλή ανθρώπινη δραστηριότητα. Η πλησιέστερη απόσταση από τις πιθανές πηγές όχλησης που μπορεί να γίνει ανεκτή, ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό μεταξύ των περιοχών, όντας μεγαλύτερη σε ανοικτούς οικοτόπους, με τις φωλιές εκτεθειμένες, από ό, τι σε πιο απομονωμένες τοποθεσίες. Η σταδιακή χαλάρωση στην ευαισθησία στην ανθρώπινη ενόχληση έχει παρατηρηθεί πρόσφατα σε ορισμένες περιοχές, πιθανώς ως αποτέλεσμα της μικρότερης δίωξης.
Προσδόκιμο ζωής
Η θνησιμότητα των θαλασσαετών κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, είναι χαμηλή σε σχέση με άλλα αρπακτικά πτηνά. Σε έρευνα στη Νορβηγία, με χρήση δορυφορικών αναμεταδοτών, τουλάχιστον το 86% των νεοσσών έφθασε τα δύο χρόνια ζωής. Επίσης, όπως φαίνεται από έρευνα στη Φινλανδία, βασισμένη σε μέτρηση δακτυλιωμένων πουλιών στις περιοχές σίτισής τους, η θνησιμότητα από τη γέννηση μέχρι τον 1ο χειμώνα ήταν 14%, από τον 1ο στον 2ο χειμώνα ήταν 7% και, από τον 2ο στον τρίτο, 4%. Η μέση διάρκεια ζωής του θαλασσαετού είναι 21 χρόνια.
Κατάσταση πληθυσμού
Η σημερινή θνησιμότητα του θαλασσαετού στην Κ. Ευρώπη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον ανθρώπινο παράγοντα. Οι πιο σημαντικές αιτίες είναι η δηλητηρίαση από την κατάποση κυνηγετικών σκαγίων που φέρουν μόλυβδο και οι συγκρούσεις με τεχνητές δομές όπως οι σιδηρόδρομοι, τα ηλεκτροφόρα καλώδια και οι ανεμογεννήτριες.
Ο πρώτος όμως, χρονολογικά, μεγάλος κίνδυνος για τον θαλασσαετό προήλθε στη δεκαετία ’50 και ’60, από την εκτεταμένη χρήση DDT, που οδήγησε στην παραγωγή αβγών με λεπτό κέλυφος, με αποτέλεσμα να μην επωάζονται με φυσιολογικό τρόπο. Μετά την απαγόρευση της χημικής ουσίας, οι πληθυσμοί άρχισαν να ανακάμπτουν. Έτσι, στη Γερμανία, τα ζευγάρια αναπαραγωγής, από 185 το 1990, αυξήθηκαν σε 470 το 2004 και 575 το 2007, ενώ παρόμοιες αυξήσεις είχαν και η Τσεχία, η Δανία και η Αυστρία.