cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέλιος Καζαντζίδης
Βιογραφία
Είχε προηγηθεί στα 1959 δικαστική διαμάχη του Καζαντζίδη με την δισκογραφική εταιρεία COLUMBIA, με αφορμή τις μεγάλου μεγέθους πωλήσεις του τραγουδιού "Μαντουμπάλα", πωλήσεις ρεκόρ, που την εποχή εκείνη άγγιξαν τις 100.000, όταν δεν υπήρχαν ούτε 40.000 πικάπ στην Ελλάδα. Στην άλλη όψη του ίδιου δίσκου περιλαμβάνεται το "Δυο πόρτες έχει η ζωή", σε μουσική του ίδιου του Καζαντζίδη και στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Παρά τις χωρίς προηγούμενο πωλήσεις και τη στιγμή που η εταιρεία έβγαζε εκατομμύρια από το συγκεκριμένο δισκάκι, ο ίδιος ο τραγουδιστής πήρε λιγότερες από 1000 δραχμές. Αυτό συνέβη καθώς οι τραγουδιστές τότε πληρώνονταν ένα εφάπαξ ποσό για τον κάθε δίσκο και δεν λάμβαναν ποσοστά από τις πωλήσεις. Στον Καζαντζίδη χρωστούν πολλά οι σύγχρονοι τραγουδιστές, αφού πρώτος αυτός διεκδίκησε για τον κλάδο του ποσοστά και η προσπάθειά του είχε θετικό αποτέλεσμα. Σύμφωνα με τον Ζαμπέτα με μια κίνηση ο Καζαντζίδης "καθάρισε για όλο το συνάφι".
Στα 1969 αποφασίζει να αποσυρθεί προσωρινά από τη δισκογραφία. Λίγο πριν ήταν που έκανε και την προσπάθεια να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία, την "STANDAR" αλλά τα κατεστημένα συμφέροντα και η λογοκρισία στα χρόνια της Χούντας των Συνταγματαρχών δεν τον αφήνουν. Όπως χαρακτηριστικά έχει πει ο ίδιος, από την επιτροπή λογοκρισίας κόπηκε το 90% των τραγουδιών με βαρύ περιεχόμενο και μάλιστα τραγούδια όχι πολιτικά αλλά λαϊκά και ερωτικά.
Μετά τη μεταπολίτευση κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Στην Ανατολή», σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Περιελάμβανε σπουδαία τραγούδια, όπως τα «Άπονες Εξουσίες», «Και δεν μίλησε κανείς», «Στην Ανατολή», ένας από τους καλύτερους δίσκους σύμφωνα με τον Μ.Θεοδωράκη που μποϋκοταρίστηκε. Το 1975 ήρθε το «Υπάρχω», σε συνεργασία με τους Νικολόπουλο και Πυθαγόρα. Τα τραγούδια που κυκλοφορούν πρώτα ως σαρανταπεντάρια ξεπουλάνε ενώ και ο LP δίσκος έχει ξεφύγει σε πωλήσεις μέχρι σήμερα. Ακολουθεί η δωδεκαετής "αποχή" του Καζαντζίδη για λόγους συγκρουσιακούς με την δισκογραφική του εταιρία. Στην πιο μεστή και δυνατή δισκογραφική στιγμή της καριέρας του ο Καζαντζίδης αποσύρεται και από τις ηχογραφήσεις. Η κόντρα του με τη Μίνος έλαβε πανελλήνιες διαστάσεις. Το 1986 με ειδική νομοθετική ρύθμιση καταργήθηκαν οι ισόβιες συμβάσεις στην Ελλάδα. Ο επόμενος δίσκος με τίτλο «Στον δρόμο της Επιστροφής», ξεπερνά σε πωλήσεις - μόνο στην ελληνική αγορά- τις 400.000 χιλιάδες. Το 1988 απεβίωσε η μητέρα του, Γεσθημανή. Γεννιέται ο ιστορικός "Ελεύθερος" στην Polygram. Οι επόμενοι δίσκοι του γίνονται χρυσοί και πλατινένιοι κάνοντας ρεκόρ πωλήσεων.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, τραγούδησε δημιουργίες μεγάλων συνθετών (Μάνος Χατζιδάκις, Άκης Πάνου, Γιάννης Παλαιολόγου, Απόστολος Καλδάρας, Μανώλης Χιώτης, Μίκης Θεοδωράκης, Θοδωρής Δερβενιώτης, Νάκης Πετρίδης, Χρήστος Λεοντής, Τάκης Σούκας, Θανάσης Πολυκανδριώτης, Μπάμπης Μπακάλης, Χρήστος Νικολόπουλος, Γιώργος Μητσάκης, Βασίλης Τσιτσάνης, Σταύρος Ξαρχάκος, Μάνος Λοΐζος, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Ζαμπέτας κ.ά.) και στιχουργών (Κώστας Βίρβος, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου,  Τάσος Λειβαδίτης, Δημήτρης Χριστοδούλου, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Πυθαγόρας, Σώτια Τσώτου, Χρήστος Κολοκοτρώνης, Ευάγγελος Ατραΐδης, Βάντα Κουτσοκώστα, Νίκος Λούκας, Λευτέρης Χαψιάδης, Χαράλαμπος Βασιλειάδης κ.α.)
Ήταν για πέντε χρόνια αρραβωνιασμένος με την Καίτη Γκρέυ. Παντρεύτηκε δύο φορές: από το 1964 μέχρι το 1966 τη Μαρινέλλα και από το 1982 μέχρι το 2001 τη Βάσω Κατσαβού.
Αναγνώριση
Σήμερα, το όνομά του φέρουν οδοί στην Θεσσαλονίκη, την Λάρισα, τα Ιωάννινα, την Νέα Αλικαρνασσό και την Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Άνω Αχαΐα
Η Άνω Αχαΐα είναι χωριό του δήμου Δυτικής Αχαΐας στην βόρεια Πελοπόννησο.
Βρίσκεται χτισμένο σε μια πεδινή περιοχή σε υψόμετρο μεταξύ 50-60 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχοντας μέσω του τοπικού οδικού δικτύου περίπου 5 χιλιόμετρα νότια της κωμόπολης της Κάτω Αχαΐας (Αχαγιά) και 3 χιλιόμετρα δυτικά από το κεφαλοχώρι Λουσικά.
Κατά την απογραφή του 2011, το χωριό είχε πληθυσμό 229 κάτοικους.
Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες σύμφωνα με τις επίσημες απογραφές πληθυσμού του ελληνικού κράτους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Τυροσόλη
Η τυροσόλη είναι φυσική φαινολική ουσία που απαντάται κυρίως σε φυτά όπως π.χ. ελιές, αμπέλι και πεύκα. Χαρακτηρίζεται ως οργανική ένωση με τον χημικό τύπο HOC6H4CH2CH2OH που ταξινομείται ως φαινυλαιθανοειδές, ενώ αποτελεί και παράγωγο της φαιναιθυλικής αλκοόλης και απαντάται σε ποικιλία φυσικών προϊόντων. Ως ένωση, είναι άχρωμη, στερεή και δεικνύει χημική συμπεριφορά αλκοόλης. Ανευρίσκεται στα βασικά συστατικά -ωφέλιμα για την ανθρώπινη διατροφή- του ελαιόλαδου.
Έρευνα
Ως δραστική ουσία, μπορεί επίσης να είναι καρδιοπροστατευτική, αφού ζώα που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με Trosol εμφάνισαν σημαντική αύξηση στη φωσφορυλίωση των Akt, eNOS και FOXO3a. Επιπλέον, η τυροσόλη προκάλεσε επίσης την έκφραση της πρωτεΐνης SIRT1 στην καρδιά μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου σε ένα μοντέλο MI επίμυος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαινολικές ενώσεις
Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1670-1730)
Ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος (3 Μαΐου 1670 - 3 Σεπτεμβρίου 1730) ήταν Φαναριώτης λόγιος, ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας και μέγας διερμηνέας της Πύλης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του εξ απορρήτων, ηγεμόνα της Μολδαβίας και γόνου παλιάς αρχοντικής φαναριώτικης οικογένειας με χιώτικη καταγωγή.
Το 1697 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μέγας δραγουμάνος και το 1709 διορίστηκε ηγεμόνας της Μολδαβίας. Το 1715 ανέλαβε την ηγεμονία της Βλαχίας, αλλά με την εισβολή του αυστριακού στρατού στο Βουκουρέστι συνελήφθη και μεταφέρθηκε στη Βιέννη. Τελικά με τη συνθήκη του Πασάροβιτς το 1718 αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1719 στάλθηκε από τον Σουλτάνο στη Βλαχία, όπου ανέλαβε την ηγεμονία και στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του, το 1730. Στο μεσοδιάστημα πρίγκιπας της Βλαχίας ήταν ο αδελφός του Ιωάννης Α' Μαυροκορδάτος, ο οποίος τον υποστήριζε.
Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του αποδείχτηκε ικανός. Κατάφερε σε μικρό χρονικό διάστημα να αναδιοργανώσει το διοικητικό σύστημα, να απωθήσει τους Τατάρους και να επιβάλει μια τάξη σε μια περιοχή που σπαραζόταν από πολεμικές συγκρούσεις. Εκτός από τις ηγετικές και διοικητικές του ικανότητες, ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος επέδειξε και μια ιδιαίτερη έφεση στα γράμματα, απόρροια της καλής εκπαίδευσης που είχε λάβει από νεαρή ηλικία. Το 1719 δημοσίευσε το «Περί των καθηκόντων» και στη συνέχεια το «Ψόγος Νικοτιανής». Μετά το θάνατο του, το 1800, δημοσιεύτηκε από τον Γρηγόριο Κωνσταντά  το «Φιλοθέου πάρεργα», το οποίο είναι γραμμένο σε αρχαιοελληνική γλώσσα και θεωρείται το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα των νεότερων χρόνων. Στο έργο του μπορεί να διακρίνει κανείς τις επιρροές του από το πνεύμα του Διαφωτισμού.
Οικογένεια
Γιοί του ήταν οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Κατηγορία:Διερμηνείς της Υψηλής Πύλης Νικολαος Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας (γαλ.: Louis VI, 1 Δεκεμβρίου 1081 – 1 Αυγούστου 1137), αποκαλούμενος ο Παχύς (le Gros) ή ο Μαχητής (le Batailleur), ήταν βασιλιάς των Φράγκων από το 1108 έως το 1137, ο πέμπτος από τον Οίκο των Καπετιδών.
Ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά των Φράγκων Φιλίππου Α΄ και της πρώτης συζύγου του Μπέρτας της Ολλανδίας. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ ο πρώτος Καπετίδης μονάρχης που συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες σε μια κεντρική διοίκηση, δημιούργησε ένα ισχυρό βασίλειο των Φράγκων για πρώτη φορά μετά τη διαίρεση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου (843). Τα πρώτα 29 χρόνια της βασιλείας του ασχολήθηκε με την καταπολέμηση των ληστών βαρώνων που λυμαίνονταν την περιοχή του Παρισιού, και των Νορμανδών ηγεμόνων της Αγγλίας που διεκδικούσαν τμήματα της ηπειρωτικής Γαλλίας και τη Νορμανδία.
Νεανικά χρόνια
Ο Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Παρίσι. Ήταν σκληρός πολεμιστής αλλά μετά τα 40 του χρόνια έγινε υπέρβαρος και δεν μπορούσε να σταθεί στο πεδίο της μάχης. Η βιογραφία του συμβούλου και συνομήλικου του ηγουμένου Συζέ του Σαιν-Ντενί με τίτλο "Οι πράξεις του Λουδοβίκου του Παχέως" δίνει λεπτομερή στοιχεία για τον χαρακτήρα του και πληροφορίες που δεν παρέχει κανένας σύγχρονος ιστορικός.
Ο αββάς Συζέ αναλυτικά γράφει :
"Στα νιάτα του ο Λουδοβίκος ήταν τόσο σκληρός και δυναμικός που δεν είχε μπει ποτέ στον κόπο να ασχοληθεί με τα υπόλοιπα παιχνίδια που χρησιμοποιούσαν τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, αποκλειστικό ενδιαφέρον του ήταν μόνο τα όπλα. Η μεγάλη του γενναιότητα φάνηκε στον τρόπο που απέκρουσε την επίθεση του Άγγλου βασιλιά Γουλιέλμου Ρούφου στο δικό του βασίλειο όταν το κληρονόμησε"
Ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε στον πρώτο γάμο τη Λουκιαννή του Ρότσεφορτ (1104), τη χώρισε σε 3 χρόνια χωρίς να αποκτήσουν παιδιά (1107). Στις 3 Αυγούστου 1115 ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αδελαΐδα του Μωριέν, κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Σαβοΐας και της Γκιζέλας της Βουργουνδίας και ανιψιά του πάπα Καλλίστου Β΄, με την Αδελαΐδα απέκτησε 8 παιδιά. Η Αδελαΐδα ήταν η πιο ενεργητική βασίλισσα του μεσαίωνα, το όνομα της εμφανίστηκε σε 45 βασιλικά διατάγματα την εποχή που ήταν βασίλισσα της Γαλλίας μαζί με το όνομα του συζύγου της Λουδοβίκου ΣΤ΄. Ο Συζέ έγινε σύμβουλος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ πριν διαδεχτεί τον πατέρα του στις 29 Ιουλίου 1108 σε ηλικία 26 ετών, στέφτηκε από τον Δαμβέρτο αρχιεπίσκοπο του Σεν στον καθεδρικό ναό της Ορλεάνης στις 3 Αυγούστου 1108, ο Ράλφ ο Γκρίν αρχιεπίσκοπος του Ρέμς ζήτησε να ακυρωθεί η στέψη αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Η απληστία των βαρόνων στην περιοχή του
thumb|right|250px|Η στέψη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του παχύ στην Ορλεάνη - μικρογραφία 12ου αιώνα. Το κύριο χαρακτηριστικό της βασιλείας του Λουδοβίκου ΣΤ΄ ήταν η ισχυροποίηση των Καπετιδών ηγεμόνων οι οποίοι μέχρι τότε είχαν ελάχιστες εξουσίες απέναντι στους ανεξάρτητους ισχυρούς βαρόνους και κόμηδες. Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί σε δυο αιώνες, το επόμενο χαρακτηριστικό ήταν η αντιμετώπιση του πανίσχυρου Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας τέταρτου γιου του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Από την εποχή του πατέρα του τα προβλήματα με τους ανεξέλεγκτους βαρόνους και κόμηδες ήταν τεράστια, έκαναν δύσκολη τη ζωή γύρω από το Παρίσι. Χρησιμοποιώντας τα τρία κάστρα τους Λε Πουισέ, Σατώφορτ και Μοντλερί λεηλατούσαν τους περαστικούς ιδιαίτερα τους προσκυνητές, τρομοκρατούσαν τους αγρότες, λήστευαν εκκλησίες και ιερά, οι χρονικογράφοι της εποχής οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα ιερείς οργίστηκαν. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ από την αρχή τα έβαλε ανοιχτά μαζί τους κάτι που δεν είχε κάνει μέχρι τότε κανένας Καπετίδης βασιλιάς, με την υποταγή των ταραχοποιών ισχυροποίησε τη θέση του δίνοντας μεγάλη αξία στον βασιλικό θεσμό κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στους απογόνους του. Ο λαός τον σεβάστηκε επειδή τον ανακούφισε από τους ανθρώπους που τον λήστευαν και τον λεηλατούσαν, ήταν παρόν σε όλα τα μέρη του βασιλείου όταν μάθαινε ότι υπάρχει ανάγκη για να λύσει τα προβλήματα των κατοίκων και να αποδώσει δικαιοσύνη.
Την περίοδο της βασιλείας του έδρασε και ο περίπου συνομήλικος του Γάλλος φιλόσοφος Πέτρος Αβελάρδος.
Υποταγή των άπληστων βαρόνων
Πρώτος στόχος του Λουδοβίκου όταν ανέβηκε στον θρόνο (1108) ήταν ο επικίνδυνος βαρόνος Ούγος του Κρεσί που είχε συλλάβει και φυλακίσει τον Εύδη κόμη του Κορμπέιγ, ο Λουδοβίκος ο παχύς πολιόρκησε το κάστρο και απελευθέρωσε τον Εύδη. Την επόμενη χρονιά πολιόρκησε τον ετεροθαλή αδελφό του Φίλιππο γιο της Βερτράδης του Μονφόρ ο οποίος είχε συνωμοτήσει εναντίον του βασιλιά με τη βοήθεια του λόρδου Αμωρί Γ΄ του Μονφόρ δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο από κάστρα και οχυρά που διέκοψαν την επικοινωνία με το Παρίσι. Την ίδια περίοδο ο ευγενής Αιμόν κυρίευσε τη Βουρβόνη από τον νεαρό ανιψιό του Αρχαμπό, ο Λουδοβίκος ζήτησε να επανέλθει το παιδί ο Αυμόν το αρνήθηκε, ο βασιλιάς πολιόρκησε με στρατό στο κάστρο τον Αιμόν που παρέδωσε την κυριαρχία στον Αρχαμπό. Το 1122 ο Γουλιέλμος ΣΤ΄, κόμης του Οβέρν έδιωξε το Αιμερί από την επισκοπή του Κλαιρμόν, ο εκδιωχθείς επίσκοπος ζήτησε τη βοήθεια του βασιλιά. Ο Λουδοβίκος ξεκίνησε με στρατό από την Μπούργκ εναντίον του Γουλιέλμου συμμαχώντας με τους υποτελείς του κόμητες του Ανζού, της Βρετάνης και του Νέβερ, ο Γουλιέλμος παραιτήθηκε και ο Αιμερί επανήλθε στην αρχιεπισκοπή. Σε 4 χρόνια ο Γουλιέλμος ΣΤ΄ του Οβέρν εξεγέρθηκε ξανά (1126), ο βασιλιάς παρά τις δυσκολίες λόγω του αυξημένου πάχους του κυρίευσε το Κλαιρμόν για δεύτερη φορά, συνέλαβε τον Γουλιέλμο και τον οδήγησε στην Ορλεάνη να δικαστεί για τα αδικήματα του.
Δυο άλλοι άθλιοι βαρόνοι ήταν ο Θωμάς, λόρδος του Κουκί γνωστός για τη βιαιότητα του, θανάτωνε τα θύματα του με φρικτά βασανιστήρια όπως κρέμασμα από τους όρχεις, βγάλσιμο ματιών, κόψιμο χεριών και ποδιών και ο Ούγος λόρδος του Λε Πουισέ που κυρίευσε τα εδάφη γύρω από το Σάρτρ. Ο βασιλιάς ανήγγειλε κατηγορίες εναντίον του Ούγου από τον Θεοβάλδο Β΄ της Καμπανίας, τον αρχιεπίσκοπο του Σένς και πολλούς άλλους κληρικούς τον κάλεσε στην αυλή του να απαντήσει στις κατηγορίες αλλά ο Ούγος αρνήθηκε να εμφανιστεί. Ο Λουδοβίκος έκανε κατάσχεση των εδαφών και των τίτλων του, ύστερα από μια σκληρή πολιορκία έκαψε το κάστρο του και τον συνέλαβε αιχμάλωτο. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ απερίσκεπτα απελευθέρωσε τον Ούγο και ενώ βρισκόταν σε πόλεμο με τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας και τον Θεοβάλδο ο Ούγος εκμεταλλεύτηκε την απουσία του βασιλιά για να ξεκινήσει ξανά τις λεηλασίες, σε συνεργασία με τον Θεοβάλδο άρχισε να ξανακτίζει το κάστρο του. Ο βασιλιάς τον κυρίευσε για τρίτη φορά και ο Ούγος από φόβο ορκίστηκε ότι δεν θα λεηλατήσει ξανά ποτέ την περιοχή και τους κατοίκους και δεν θα επιχειρήσει να ξανακτίσει το κάστρο του. Ο Ούγος ελευθερώθηκε αφού έγινε κατάσχεση της περιουσίας του, πέθανε λίγο αργότερα σε ταξίδι στους Αγίους Τόπους για να ζητήσει εξιλέωση των αμαρτιών του.
Πόλεμοι με την Αγγλία
thumb|right|250px|Μετάλλιο με τη μορφή του Λουδοβίκου του παχύ. Ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας όταν κατέλαβε τον θρόνο έδιωξε από το δουκάτο της Νορμανδίας τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροβέρτο και τον φυλάκισε αφού πρώτα τον συνέτριψε στην εμφύλια Μάχη του Τινσεμπραί (1106). Κατέλαβε το κάστρο του Γκισόρ ένα φρούριο στρατηγικής σημασίας τη δεξιά όχθη του Έπτ, στον δρόμο ανάμεσα στη Ρουέν και στο Παρίσι. Η πράξη αυτή παραβίαζε τη συμφωνία που είχε γίνει παλιότερα ανάμεσα στους Άγγλους και στους Γάλλους βασιλείς να παραμείνει το συγκεκριμένο κάστρο ουδέτερο, ο Λουδοβίκος εξοργίστηκε και του ζήτησε να εμφανιστεί μπροστά του σαν υποτελής του στην περιοχή και να του δώσει λογαριασμό για τις πράξεις του. Τον Μάρτιο του 1109 οι δυο βασιλείς συναντήθηκαν στα σύνορα των περιοχών τους στη γέφυρα του Νώφλ στον Έπτ. Ο Ερρίκος αρνήθηκε επίμονα να εγκαταλείψει το κάστρο του Γκισόρ, ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ του πρότεινε να λύσουν προσωπικά το ζήτημα ο Ερρίκος Α΄ πάλι αρνήθηκε με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εικοσαετής πόλεμος ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία. Η πρώτη χρονιά του πολέμου πήγαινε πολύ καλά για τον Λουδοβίκο αλλά στη συνέχεια ο Θεοβάλδος Β΄ της Καμπανίας στράφηκε υπέρ του Ερρίκου (1112). Ο Θεοβάλδος είχε την υποστήριξη ενός μεγάλου αριθμού βαρόνων όπως του Λανσελίν του Μπούλ, του Ραλφ του Μπωγενσί, του Ούγου του Κρεκί, του Γκυ του Ροχφόρτ, του Ούγου ντα Λε Πουισέτ και του Ούγου, κόμητος του Τροί. Ο Λουδοβίκος νίκησε ξανά τον συνασπισμό των βαρόνων του Θεοβάλδου, ο Ερρίκος Α΄ αναγκάστηκε να υπογράψει συνθήκη με την οποία εγκαταλείπει το Γκισόρ αλλά παραμένει κυρίαρχος στη Βρετάνη και στο Μαιν (1113). Η ειρήνη διατηρήθηκε τρία χρόνια, στη συνέχεια ξεκίνησαν πάλι οι εχθροπραξίες (1116).
Μετά από πολλές επιτυχίες και τη σύλληψη του Λες Αντελίς ο Λουδοβίκος ετοιμάστηκε για την τελική αναμέτρηση αλλά στη μάχη του Μπρεμούλ τον Αύγουστο του 1119 τα στρατεύματα του Λουδοβίκου ηττήθηκαν. Ο Γάλλος βασιλιάς του οποίου η υγεία δεν ήταν σε καλή κατάσταση αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη με τη μεσολάβηση του πάπα Καλλίστου Δ΄ τον Νοέμβριο του 1120. Οι όροι της ειρήνης ήταν να δίνει ο διάδοχος του Ερρίκου Γουλιέλμος Αντελίν όρκο υποτέλειας στον Λουδοβίκο για τη Νορμανδία και την επιστροφή όλων των εδαφών που κυριεύθηκαν από τους δυο βασιλείς, εξαίρεση το Γκισόρ που παραχωρήθηκε στον Ερρίκο.
Επεμβάσεις του Λουδοβίκου στη Φλάνδρα
thumb|right|150px|Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΣΤ΄ σε μικρογραφία του 14ου αιώνα. Στις 2 Μαρτίου 1127 ο Κάρολος Α΄ της Φλάνδρας δολοφονήθηκε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Δονατιανού στη Μπρυζ, η δολοφονία αυτή ήταν μεγάλο σκάνδαλο, ο Κάρολος δεν είχε παιδιά για να κληρονομήσουν την κομητεία. Πολλοί διεκδικητές εμφανίστηκαν για τη διαδοχή ανάμεσα τους ο Γουλιέλμος της Υπρ ξάδελφος του Καρόλου, ο Τιερί της Αλσατίας γιος της Γερτρούδης της Φλάνδρας (κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας), ο Αρνόλδος της Δανίας ανιψιός του Καρόλου του Καλού που κυρίευσε του Σαν Ομέρ, ο Βαλδουίνος Αινώ και ο Γοδεφρείδος Α΄ της Βραβάντης.
Αποτυχημένη επίθεση του Γερμανού αυτοκράτορα Ερρίκου Ε΄
Στις 25 Νοεμβρίου 1120 η Αγγλία έζησε μεγάλη τραγωδία, ο μοναδικός γιος και διάδοχος του Ερρίκου Α΄ Γουλιέλμος Αδελίν μεθυσμένος σκοτώθηκε σε ένα ατύχημα στο καράβι το οποίο τον μετέφερε από τη Νορμανδία στην Αγγλία. Το Αγγλικό βασίλειο έμεινε χωρίς διάδοχο με τη Νορμανδική δυναστεία να κινδυνεύει να ξεκληριστεί σε περίπτωση θανάτου του Ερρίκου Α΄. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ συνωμότησε με Γάλλους και Νορμανδούς βαρόνους με σκοπό την εκδίωξη των Άγγλων από τη Νορμανδία και την τοποθέτηση του Γουλιέλμο Κλίτο στη θέση του δούκα. Ο Ερρίκος αφού αναγνώρισε τη συνωμοσία κάλεσε τον γαμπρό του Γερμανό αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄ σύζυγο της κόρης του Ματθίλδης να επιτεθεί στη Γαλλία. Ο Ερρίκος Ε΄ βάδισε για την κατάληψη τη Ρενς (1124), ο Γαλλικός λαός που λάτρευε τον βασιλιά του ξεσηκώθηκε σύσσωμος να τον αντιμετωπίσει, ο Ερρίκος Ε΄ τρομοκρατημένος από την απρόσμενη ενότητα του Γαλλικού λαού δεν τόλμησε να προχωρήσει την επίθεση. Ο Ερρίκος Ε΄ πέθανε λίγο αργότερα και ο Ερρίκος Α΄ πάντρεψε την κόρη του Ματθίλδη σε δεύτερο γάμο με τον Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη τον ισχυρότερο κόμη της Γαλλίας εκείνη την εποχή γιο του Φούλκωνα των Ιεροσολύμων. Με τον γάμο αυτό η Ματθίλδη θα αποκτήσει τον Ερρίκο του Ανζού πρώτο βασιλιά των Πλανταγενετών στην Αγγλία. Ο γάμος αυτός της Ματθίλδης με τον Γοδεφρείδο θα αποδειχτεί τους επόμενους αιώνες με τους απογόνους τους καταστροφικός για τη δυναστεία των Καπετιδών.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
thumb|right|250px|Ανδριάντας του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΣΤ΄ επί του τάφου του στη [[Βασιλική Σαιν-Ντενί|βασιλική του Σαιν-Ντενί]] Ο Ερρίκος Α΄ πέθανε στις 9 Απριλίου 1137 και ο Στέφανος του Μπλουά παρά τους όρκους που είχε δώσει στον Ερρίκο Α΄ ότι θα σεβαστεί την επιθυμία του να τον διαδεχτούν η κόρη του Ματθίλδη και ο δεύτερος σύζυγος της Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης κατέλαβε τον Αγγλικό θρόνο. Ο Στέφανος ετοιμάστηκε να επιτεθεί στη Γαλλία, όλοι οι Γάλλοι βαρόνοι με επικεφαλής τον Θεοβάλδο Β΄ συσπειρώθηκαν πάλι να υπερασπιστούν τον βασιλιά τους. Στις 9 Απριλίου 1137 ο Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας πέθανε αφήνοντας τον Γάλλο βασιλιά κηδεμόνα της 15χρονης κόρης του Ελεονώρας της πιο περιζήτητης νύφης της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ δεν έχασε την ευκαιρία να την παντρέψει με τον δελφίνο Λουδοβίκο Ζ΄ αλλά ο συγκεκριμένος γάμος αργότερα θα ατυχήσει. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στο Μπορντό στις 25 Ιουλίου 1137. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ πέθανε 7 μέρες αργότερα στις 1 Αυγούστου 1137, ήταν άρρωστος από δυσεντερία που προκλήθηκε από το υπερβολικό του πάχος, η ταφή του έγινε στη βασιλική του Σαιν-Ντενί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα ο 1104 τη Λουσιέν των Μονλερύ, κόρη του Γκυ Β΄ κόμη του Ροσφόρ, αλλά ο γάμος ακυρώθηκε το 1107.
Με τη δεύτερη σύζυγό του Αδελαΐδα του Μωριέν, κόρη του Ουμβέρτου Β΄ κόμη της Σαβοΐας, παιδιά του ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Κροατικές προεδρικές εκλογές (2019-20)
Προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Κροατία στις 22 Δεκεμβρίου 2019. Καθώς κανένας υποψήφιος δεν έλαβε την πλειοψηφία όλων των ψήφων (συμπεριλαμβανομένων των άκυρων και κενών ψηφοδελτίων), πραγματοποιήθηκε ένας δεύτερος γύρος στις 5 Ιανουαρίου 2020 μεταξύ των δύο υποψηφίων με τον υψηλότερο αριθμό ψήφων στον πρώτο γύρο. Ήταν οι έβδομες προεδρικές εκλογές από τις πρώτες άμεσες εκλογές το 1992.
Η απόφαση για διεξαγωγή των εκλογών λήφθηκε από την κροατική κυβέρνηση κατά τη σύνοδό της στις 14 Νοεμβρίου 2019. Οι εν δυνάμει υποψήφιοι και υποψήφιες ήταν υποχρεωμένοι να συγκεντρώσουν τουλάχιστον 10.000 υπογραφές από Κροάτες πολίτες που έχουν συμπληρώσει την ηλικία των 18 ετών, προκειμένου η υποψηφιότητά τους να γίνει επίσημη και να εμφανιστεί το όνομά τους στο ψηφοδέλτιο. Τους δόθηκε προθεσμία 12 ημερών για να το επιτύχουν και έτσι είχαν μέχρι τις 3 Δεκεμβρίου 2019 τα μεσάνυχτα τοπική ώρα για να παρουσιάσουν τις υπογραφές τους στην κρατική εκλογική επιτροπή. Συνολικά δώδεκα υποψήφιοι υπέβαλαν υπογραφές έως την προθεσμία και στη συνέχεια η επιτροπή προχώρησε στην επαλήθευση των υπογραφών εντός των επόμενων 48 ωρών, παρουσιάζοντας έναν τελικό κατάλογο έντεκα εγκεκριμένων υποψηφίων στις 5 Δεκεμβρίου 2019.
Στον πρώτο γύρο των εκλογών, που πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2019, ο πρώην πρωθυπουργός Ζόραν Μιλάνοβιτς τερμάτισε στην πρώτη θέση με σχετική πλειοψηφία 29,55% όλων των ψήφων. Στη δεύτερη θέση ήταν οριακά η απερχόμενη πρόεδρος Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς, η οποία έλαβε το 26,65% των ψήφων και στην 3η θέση ήρθε ο Μίροσλαβ Σκόρο, ο οποίος συγκέντρωσε το 24,45% των ψήφων. Καθώς κανείς υποψήφιος δεν κατάφερε να φτάσει στο απαιτούμενο ποσοστό των ψήφων για να εκλεγεί πρόεδρος από τον πρώτο γύρο, διεξήχθησαν εκλογές στις 5 Ιανουαρίου 2020 μεταξύ των δύο υποψηφίων που είχαν λάβει τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο: τον Μιλάνοβιτς και την Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς. Ο Ζόραν Μιλάνοβιτς κέρδισε τον δεύτερο γύρο με ποσοστό 52,66% των ψήφων και εξελέγη έτσι ο 5ος πρόεδρος της Κροατίας από την ανεξαρτησία της το 1991, ενώ η Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς έγινε το δεύτερο πρόσωπο που δεν επανεκλέχθηκε για δεύτερη θητεία στο ύπατο αξίωμα της Κροατίας, μετά τον Ίβο Γιοσίποβιτς (2010-15). Επιπλέον, ο αριθμός των ψήφων που έλαβε ο Ζόραν Μιλάνοβιτς, όσον αφορά τόσο τον πρώτο (562.783) όσο και τον δεύτερο (1.034.170) γύρο των εκλογών, είναι ο χαμηλότερος από οποιονδήποτε νικητή των προεδρικών εκλογών μέχρι σήμερα. Από την άλλη πλευρά, ο αριθμός ψήφων (507.628) και το ποσοστό ψήφων (26,65%) που συγκέντρωσε η Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς στον πρώτο γύρο είναι ο χαμηλότερος στα χρονικά για πρόεδρο της Κροατίας.
Ιστορικό
Η απερχόμενη (μετά τις εκλογές του 2020) πρόεδρος της Κροατίας, Κολίντα Γκάρμπαρ-Κιτάροβιτς, είχε αναλάβει τα καθήκοντά της στις 19 Φεβρουαρίου 2015 και η θητεία της θα τερματιζόταν στις 18 Φεβρουαρίου 2020, όπως και έγινε. Η προεδρική θητεία του Ζόραν Μιλάνοβιτς άρχισε στις 19 Φεβρουαρίου 2020 και πρόκειται να τερματιστεί κανονικά στις 18 Φεβρουαρίου 2025.
Εκλογικό σύστημα
Ο πρόεδρος της Κροατίας εκλέγεται άμεσα με μυστική ψηφοφορία για θητεία 5 ετών χρησιμοποιώντας ένα σύστημα δύο γύρων. Το Σύνταγμα της Κροατίας απαιτεί να διεξαχθούν προεδρικές εκλογές το νωρίτερο σε 60 ημέρες και το αργότερο 30 ημέρες πριν από τη λήξη της θητείας του κατόχου της προεδρίας όταν διεξάγονται οι εκλογές. Απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία (50% + 1 ψήφος) όλων των ψήφων (συμπεριλαμβανομένων των άκυρων και των λευκών ψηφοδελτίων ) για να κερδίσει στον πρώτο γύρο. Εάν κανένας υποψήφιος δεν αποκτήσει τέτοια πλειοψηφία, θα πρέπει να διεξαχθεί δεύτερος γύρος σε 14 ημέρες, με τους δύο υποψηφίους με τον υψηλότερο αριθμό ψήφων στον πρώτο γύρο να συμμετέχουν. Ο υποψήφιος που αποκτά τον υψηλότερο αριθμό ψήφων στον δεύτερο γύρο (η πλειοψηφία των έγκυρων ψήφων) θεωρείται νικητής. Εάν ένας από τους υποψηφίους που έχει κερδίσει έναν αρκετά μεγάλο αριθμό ψήφων για να συμμετάσχει στον δεύτερο γύρο εγκαταλείψει την υποψηφιότητά του ή πεθάνει, ο υποψήφιος με τον επόμενο υψηλότερο αριθμό ψήφων στον πρώτο γύρο θα κερδίσει το δικαίωμα συμμετοχής στον δεύτερο γύρο. Επιπλέον, οι πρόεδροι της Κροατίας μπορούν να υπηρετήσουν έως και δύο πενταετείς θητείες στη διάρκεια της ζωής τους (συνολικά 10 χρόνια εάν και οι δύο θητείες υπηρετηθούν πλήρως και είναι αποτέλεσμα νίκης σε εκλογές).
Προκειμένου ένας εν δυνάμει υποψήφιος ή υποψήφια να συμμετάσχει νόμιμα στις εκλογές και να έχει το όνομά του γραμμένο στο ψηφοδέλτιο, πρέπει να συγκεντρώσει τουλάχιστον 10.000 υπογραφές από εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, με το κάθε πρόσωπο που υπογράφει να μπορεί να δώσει την υπογραφή υποστήριξής του σε έναν ή μία μόνο εν δυνάμει υποψήφιο ή υποψήφια. Το χρονικό πλαίσιο για τη συλλογή του εν λόγω αριθμού υπογραφών ορίζεται σε 12 ημέρες και μετά τη λήξη αυτής της περιόδου οι εν δυνάμει υποψήφιοι/ες πρέπει να τις υποβάλουν στην εκλογική επιτροπή του κράτους για επαλήθευση.
Τηλεμαχίες
Στις 30 Δεκεμβρίου η RTL πραγματοποίησε την πρώτη γενική τηλεμαχία με τους δύο υποψηφίους που έλαβαν μέρος στον δεύτερο γύρο. Η Κροατική Ραδιοτηλεόραση πραγματοποίησε τη δεύτερη συζήτηση στις 2 Ιανουαρίου 2020. Η τρίτη και τελευταία γενική τηλεμαχία πραγματοποιήθηκε στη Nova TV στις 3 Ιανουαρίου.
Αποτελέσματα και ανάλυση
Ο πρώτος γύρος των εκλογών πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2019, με τον πρώην Σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό Ζόραν Μιλάνοβιτς να κερδίζει με το 29,55% των ψήφων, μπροστά από την συντηρητική τότε πρόεδρο Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς, η οποία έλαβε το 26,65% των ψήφων. Ο συντηρητικός λαϊκός μουσικός και πρώην βουλευτής Μίροσλαβ Σκόρο, ο οποίος είχε κατέλθει ως ανεξάρτητος υποψήφιος, απέτυχε να προκριθεί στον 2ο γύρο, έχοντας πετύχει την υποστήριξη του 24,45% των ψηφοφόρων. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη φορά στην ιστορία της Κροατίας που ο κάτοχος της προεδρίας δεν έλαβε τον υψηλότερο αριθμό ψήφων στον πρώτο γύρο. Επίσης, η Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς πέτυχε τόσο τον χαμηλότερο αριθμό ψήφων (507.626) όσο και το χαμηλότερο ποσοστό ψήφων οποιουδήποτε προέδρου της Κροατίας που συμμετείχε σε έναν από τους δύο γύρους εκλογών. Ο  Μιλάνοβιτς έλαβε τόσο τον χαμηλότερο αριθμό ψήφων (562.779) όσο και το χαμηλότερο ποσοστό ψήφων οποιουδήποτε υποψηφίου στην πρώτη θέση στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Ο Σκόρο έλαβε τον υψηλότερο αριθμό ψήφων (465.703) για έναν υποψήφιο τρίτης θέσης από τον Μάτε Γκράνιτς (HDZ) στις εκλογές του 2000 και το υψηλότερο ποσοστό ψήφων για έναν υποψήφιο που δεν προκρίθηκε σε τελικό γύρο. Ο Μιλάνοβιτς έλαβε τις περισσότερες ψήφους στις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της Κροατίας. 33,02% στο Ζάγκρεμπ, 30,79% στο Σπλιτ και 41,87% στη Ριέκα, και τερμάτισε δεύτερος (25,61%) στην τέταρτη μεγαλύτερη πόλη, Όσιγιεκ, όπου κέρδισε ο Σκόρο (33,33%). Η Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς ήρθε δεύτερη στο Σπλιτ και στη Ριέκα, και τρίτη στο Ζάγκρεμπ και το Όσιγιεκ.
Ένας τελικός γύρος διεξήχθη μεταξύ των Μιλάνοβιτς και Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς στις 5 Ιανουαρίου 2020. Ο Μιλάνοβιτς κέρδισε με πάνω από 104.000 ψήφους, έγινε ο πέμπτος πρόεδρος της Κροατίας από την ανεξαρτησία και ο δεύτερος που χρίστηκε επίσημα από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, μετά τον Ίβο Γιοσίποβιτς (2010-15). Επιπλέον, ο Μιλάνοβιτς έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων σε επτά κομητείες και στην Πόλη του Ζάγκρεμπ, ενώ η Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς τον κέρδισε με τις ψήφους των πολιτών που ζούσαν σε δεκατρείς κομητείες και μεταξύ των μελών της κροατικής διασποράς. Ωστόσο, ο Μιλάνοβιτς νίκησε τον Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς και στις τέσσερις μεγάλες πόλεις: στο Ζάγκρεμπ (με περί τις 74.000 ψήφους), Σπλιτ (με περί τις 3.000 ψήφους), Ριέκα (με γύρω στις 20.000 ψήφους) και Οσιέκ (με περί τις 1.000 ψήφους).
Παραπομπές
2019-20 Κατηγορία:Εκλογές του 2020 Κροατ
Χρήστος Αποστολάκος
Ο '''Χρήστος Ι. Αποστολάκος''' (Γέρμα Λακωνίας, 1913 - Αθήνα, 1997 ) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών αρχικά με την ΕΡΕ, ύστερα με την Ένωση Κέντρου (στα Ιουλιανά του 1965 προσχώρησε στους αποστάτες, θεωρώντας κομμουνιστή τον Ανδρέα Παπανδρέου), στη συνέχεια με την ακροδεξιά Εθνική Παράταξη και τελικά με τη Νέα Δημοκρατία.
Στην ιστορία έμεινε ως υπουργός Δημόσιας Τάξης την ταραγμένη περίοδο μετά την Αποστασία και πριν τη χούντα (1965-1967), όπου αντί για παλτό φορούσε πάνω από το κοστούμι του μία μακριά μαύρη μπέρτα για να φαίνεται εντυπωσιακός.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Γέρμα Λακωνίας το 1913 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Από το 1958 ως το 1961 ήταν εκλεγμένος πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ και το συνέδριο του 1962 τον ανακήρυξε "ισόβιο πρόεδρο". Διατέλεσε γενικός διευθυντής του υπουργείου Εργασίας. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε στις 16 Μαρτίου 1962.
Εξελέγη στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου στην Β΄ Αθηνών και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Το Νοέμβριο του 1965 ανεξαρτητοποιήθηκε και εν συνεχεία προσχώρησε στο κόμμα Φιλελεύθερον Δημοκρατικόν Κέντρον (ΦΙΔΗΚ) του Στέφανου Στεφανόπουλου.
Στις κυβερνήσεις των αποστατών, διετέλεσε αρχικά κυβέρνηση Νόβα ήταν υπουργός Κοινωνικής Προνοίας από τις 15 Ιουλίου 1965 ως τις 20 Αυγούστου του ίδιου χρόνου και στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 5 Οκτωβρίου 1965 ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966. Ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως έγινε γνωστός από τη μαύρη μπέρτα την οποία συνήθιζε να φορά.
Τον Ιανουάριο του 1967 προσχώρησε και επίσημα στην ΕΡΕ. Εξελέγη βουλευτής με τη φιλοβασιλική Εθνική Παράταξη το 1977 και τελευταία προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία.
Πέθανε σε ηλικία 84 ετών στις 30 Απριλίου του 1997 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στις 5 Μαΐου 1997.
Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, με θέμα την εργατική νομοθεσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Παράταξη Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της ΑΔΕΔΥ
Τριπόταμα Αχαΐας
Τα Τριπόταμα είναι χωριό (πρώην κοινότητα) της Αχαΐας. Από το 2008 έως το 2010 αποτέλεσε την έδρα του Δημοτικού Διαμερίσματος Ψωφίδος του Δήμου Αροανίας. Από το 2011 είναι έδρα της Τοπικής Κοινότητας Ψωφίδος της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αχαΐας και Αρκαδίας. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.
Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στα Τριπόταμα βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας αρκαδικής πόλης Ψωφίδας και ο "Πλάτανος του Παυσανία", από όπου πιστεύεται ότι πέρασε ο Παυσανίας και αναπαύτηκε. Ο οικισμός λεηλατήθηκε από στρατιώτες του Ιμπραήμ, τον Οκτώβριο του 1826. Οι στρατιώτες εκτός από τον οικισμό λεηλάτησαν και έκαψαν το παρακείμενο μοναστήρι της "Κοιμήσεως της Θεοτόκου", που είχε ιδρύσει ο μοναχός Ευγένιος, γνωστός και ως "Παπουλάκης" από την Ιθάκη, τον οποίο και σκότωσαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Υβ Ζολί
Ο Υβ Ζολί (γαλλικά: Yves Joly, Τροάρν 11 Οκτωβρίου 1908 – 24 Μαΐου 2013), ήταν Γάλλος μαριονετίστας, καθώς και σκηνογράφος, σκηνοθέτης και κωμικός.
Βιογραφικό
Ο Ζολί γεννήθηκε στην κοινότητα Τροάρν της βορειοδυτικής Γαλλίας, εγκατέλειψε το σχολείο σε πολύ μικρή ηλικία, και κατόπιν ασχολήθηκε με διάφορες μικροδουλειές. Συναντώντας κάποια στιγμή τον ηθοποιό Ολιβιέ Υσνό, παραιτήθηκε από φωτογράφος όπως εργαζόταν κατά την περίοδο εκείνη και άρχισε να ασχολείται με το θέατρο, ώσπου το 1935 πήγε στον θίασο Comédiens routiers όπου και εκεί έμαθε τις τεχνικές της παντομίμας και αυτοσχεδιασμού.
Ωστόσο δεν ήταν ικανοποιημένος από την ενασχόληση του ως ηθοποιός, παρότι του άρεσε η συντροφιά με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες και οι καλλιτεχνικές δημιουργίες στις οποίες επιδίδονταν, όπως κατασκευές μασκών και σκηνικών.. Ήρθε σε επαφή με την τέχνη του κουκλοθέατρου στη διεθνή έκθεση του Παρισιού το 1937, και κατά το ίδιο έτος παντρεύτηκε. Με τη γενική επιστράτευση που κηρύχθηκε το 1939 κατατάχθηκε στο στρατό και στάλθηκε στο πολεμικό μέτωπο, όπου και αιχμαλωτίστηκε το 1940, ωστόσο αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και μετακόμισε στην Τουλούζη..
Στο τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, ανέπτυξε τη δική του τεχνική και ίδρυσε τον δικό του θίασο με την επωνυμία Les marionnettes Yves Joly, ο οποίος κατά τα επόμενα χρόνια έδωσε πολλές επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις καθώς και είχε και συμμετοχές στον κινηματογράφο. thumb|Φωτογραφία από την απονομή του [[Βραβείο Erasmus|βραβείου Εράσμους το 1978]]Το 1958 ο Ζολί κέρδισε διεθνή αναγνώριση λαμβάνοντας το Μεγάλο Βραβείο Καινοτομίας και Φαντασίας μαζί με το χρυσό μετάλλιο στο Διεθνές Φεστιβάλ Μαριονετών του Βουκουρεστίου, το οποίο διοργάνωσε η Μαργκαρέτα Νικουλέσκου στο οποίο συμμετείχαν μαριονετίστες από 16 χώρες. Η επιτυχία αυτή, άνοιξε τον δρόμο στον θίασο του Ζολί ώστε να δώσει παραστάσεις και σε άλλες χώρες.
Ο Ζολί ασχολήθηκε επίσης και με την οργάνωση του επαγγέλματος με την ιδιότητα που απέκτησε ως πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Επαγγελματιών Μαριονετιστών, ενώ αργότερα ίδρυσε το Εθνικό Κέντρο Μαριονέτας καθώς και συμμετείχε και σε κινηματογραφικές ταινίες. Το 1976 μετά το θάνατο της συζύγου του, εγκατέλειψε την ενεργό δράση σε ηλικία 68 ετών και ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, ενώ η τελευταία του διάκριση ήρθε το 1978 όταν και του απονεμήθηκε το βραβείο Εράσμους για τη συνολική προσφορά του στο κουκλοθέατρο.
Πέθανε τον Μάιο του 2013 σε ηλικία των 104 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Αθηνά Αθανασίου
Η Αθηνά Αθανασίου είναι Ελληνίδα ανθρωπολόγος. Στα ερευνητικά και θεωρητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνονται η σύγχρονη κριτική θεωρία, η κοινωνική και πολιτισμική θεωρία, οι σπουδές φύλου, οι τεχνολογίες σώματος, η βιοπολιτική, οι πολιτικές της μνήμης και τα κοινωνικά κινήματα. Είναι Καθηγήτρια κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, στην Αθήνα.
Μερικές από τις πιο σημαντικές της δουλειές περιλαμβάνουν τα Agonistic Mourning: Political Dissidence and the Women in Black (2017), Dispossession: The Performative in the Political (2013), Ζωή στο όριο: Δοκίμια για το σώμα, το φύλο και τη βιοπολιτική (2007).
Καριέρα
Έχει διδάξει σε ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια, ενώ μέχρι σήμερα διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας. Έχει λάβει το διδακτορικό της δίπλωμα στο New School For Social Research της Νέας Υόρκης.
Σπουδές
Αποφοίτησε το 1987 από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, με πτυχίο με ειδίκευση στην Ιστορία από το Ιστορικό-Αρχαιολογικό Τμήμα του πανεπιστημίου. Η συνέχεια της ακαδημαϊκής της καριέρας έγινε με δυο μεταπτυχιακά διπλώματα το πρώτο (1990) στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης πάνω στην Αρχαιολογία και την Φιλοσοφία ενώ το δεύτερο (1996) πάνω στην Κοινωνική και Πολιτισμική Ανθρωπολογία στο New School For Social Research στην Νέα Υόρκη, από όπου και πήρε και το διδακτορικό της δίπλωμα (Ph.D.) πέντε χρόνια αργότερα (2001). Οι μεταδιδακτορικές της σπουδές έλαβαν χώρα στο Pembroke Center for Teaching and Research on Women του πανεπιστημίου Brown των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ενώ από το 1995 μέχρι και το 2015 έλαβε μια σειρά από υποτροφίες σε διεθνώς αναγνωρισμένα πανεπιστήμια όπως το πανεπιστήμιο Harvard, το πανεπιστήμιο Columbia, το πανεπιστήμιο New York κ.ά.. Διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών από το 2003 μέχρι και σήμερα, σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο, μαθήματα όπως: Ανθρωπολογία του Φύλου, Ανθρωπολογία της Υγείας, Πολιτικές της Μνήμης, του Τραύματος και της Μαρτυρίας, Φεμινιστική Θεωρία κ.ά.. Παράλληλα έχει διδάξει και σε άλλα, ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας αλλά και το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.
Ακαδημαϊκή πορεία και δράση
Το 2021 εκλέχτηκε Κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Από το 2020 είναι Διευθύντρια του Εργαστηρίου Ανθρωπολογικής Έρευνας στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Τμήματος (2015-2017) και Διευθύντρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Κοινωνική και Πολιτισμική Ανθρωπολογία» (2018-2020). Έχει διατελέσει επιστημονικά υπεύθυνη ή μέλος ερευνητικών ομάδων με τη χρηματοδότηση των: Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛΙΔΕΚ), European Research Council (ERC), Rosa Luxemburg Foundation, International Consortium of Critical Theory Programs (University of California Berkeley and Mellon Foundation), European Commission (Action grants, Seventh Framework Programme, Sixth Framework Programme), Marie Curie Fellowship (academic adviser), Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Έχει διατελέσει επιστημονική συνεργάτιδα (Fellow) του Center for the Study of Social Difference του Πανεπιστημίου Columbia (ΗΠΑ) και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΣΕΚ). Είναι μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και μέλος του Δ.Σ. του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς. Είναι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής (Editorial Advisory Board) των περιοδικών Critical Times, Feminist Formations, Philosophy and Society, feministiqά, Journal of Modern Greek Studies, Journal of Greek Media and Culture.
Ενδιαφέροντα και έργα
Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται σε τομείς όπως: ανθρωπολογική θεωρία, πολιτισμική θεωρία, σπουδές φύλου, βιοπολιτική, πολιτική της μνήμης και του πένθους, τραύμα και κοινωνική οδύνη, ευαλωτότητα και αντίσταση, φεμινιστική και queer θεωρία, ανθρωπολογία του σώματος, ανθρωπολογία της υγείας και οι σπουδές αναπηρίας. Οι επιστημονικές εργασίες που έχει δημοσιεύσει έχουν ασκήσει μεγάλη επιρροή και αποτελούνται από εξίσου μεγάλη ποικιλία περιλαμβάνοντας μονογραφίες, συλλογικούς τόμους και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά. Παράλληλα, συνεχίζει και στηρίζει το έργο της μέσα από δημόσιες παρεμβάσεις, συνεντεύξεις, συμμετοχές σε συνέδρια και ημερίδες, ερευνητικές και καλλιτεχνικές εκθέσεις. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως: differences: A Journal of Feminist Cultural Studies, Redescriptions: Political Thought, Conceptual History and Feminist Theory, European Journal of English Studies, Identities, Cultural Anthropology, Philosophy and Society, Open Democracy, L' Internationale, αλλά και σε συλλογικούς τόμους, όπως: Vulnerability in Resistance (ed. Judith Butler, Zeynep Gambetti, and Leticia Sabsay. Duke University Press, 2016), Impulse to Act: A New Anthropology of Resistance and Social Justice (ed. Othon Alexandrakis. Indiana University Press, 2016), and Former West: Art and the Contemporary after 1989 (ed. Maria Hlavajova and Simon Sheikh. MIT Press, 2017).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου
Πιστόλι
thumb|250px|Ημιαυτόματο πιστόλι και φυσίγγια Το πιστόλι είναι όπλο χειρός στο οποίο η θαλάμη είναι ενσωματωμένη στην κάννη, σε αντίθεση με το περίστροφο, όπου η θαλάμη βρίσκεται ξεχωριστά από την κάννη, σε έναν περιστρεφόμενο κύλινδρο.
Η προέλευση του πιστολιού είναι αβέβαιη, αλλά προήλθε από τα ελαφρά κανόνια που κατασκευάζονταν στα τέλη του Μεσαίωνα και εξελίχθηκαν στα πιστόλια και στα μουσκέτα. Τα πιστόλια άρχισαν να κατασκευάζονται τον 16ο αιώνα στην Ευρώπη. Στα αγγλικά, η λέξη πιστόλι εμφανίστηκε περίπου το 1570 από τη γαλλική λέξη πιστολέ (pistolet), της οποίας η ετυμολογία παραμένει ασαφής. Μπορεί να προέρχεται από τη τσεχική λέξη píšťala, ενός ελαφριού κανονιού που χρησιμοποιήθηκε στους πολέμους των Χουσιτών το 1420, ή από την ιταλική λέξη pistolese, ένα τύπο μαχαιριού ή ξίφους, το οποίο παραγόταν στην ιταλική πόλη Πιστόια.
Μερικοί από τους πιο κοινούς τύπους σημερινών πιστολιών είναι το ημιαυτόματο και το αυτόματο πιστόλι. Στα ημιαυτόματα πιστόλια, η δύναμη ανάκρουσης χρησιμοποιείται για να ωθήσει πίσω το κλείστρο και να αφαιρεθεί ο κάλυκας (αν υπάρχει) του φυσιγγίου, έτσι ώστε το ελατήριο της γεμιστήρας να μπορεί να ωθήσει προς τα πάνω το επόμενο φυσίγγιο. Στη συνέχεια το κλείστρο επιστρέφει, αποσπά το φυσίγγιο από τη γεμιστήρα και το οδηγεί στη θαλάμη. Αν δεν πιεσθεί προς τα πίσω η σκανδάλη, το φυσίγγιο δεν πυροδοτείται.Τα αυτόματα πιστόλια λειτουργούν με παρόμοιο μηχανισμό, μόνο που ο μηχανισμός πυροδότησης είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε να μην σταματά να πυροβολεί εκτός και αν σταματήσει η πίεση στην σκανδάλη ή τελειώσουν τα φυσίγγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυροβόλα
Ανούκ Εμέ
μικρογραφία|408x408εσ|Με τον [[Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι στο 8½ του Φεντερίκο Φελίνι (1963)]] Η Ανούκ Εμέ (Anouk Aimee, πραγματικό ονοματεπώνυμο Nicole Françoise Florence Dreyfus, γεν. Παρίσι, 27 Απριλίου 1932) είναι Γαλλίδα ηθοποιός που εμφανίσθηκε σε 70 κινηματογραφικές ταινίες από το 1947, έχοντας πραγματοποιήσει το ξεκίνημα της καριέρας της από την ηλικία των 14 ετών.
Στα πρώτα της βήματα σπούδασε υποκριτική και χορό, παράλληλα με τη βασική της εκπαίδευση. Αν και τα περισσότερα έργα στα οποία πρωταγωνίστησε ή συμμετείχε ήταν γαλλικά, εντούτοις έλαβε επίσης μέρος και σε ταινίες που παρήχθησαν σε μια σειρά από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως σε Ισπανία, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία και Γερμανία, αλλά και στην Αμερική. Μεταξύ των γνωστότερων ταινιών της περιλαμβάνεται το Ντόλτσε Βίτα του Φεντερίκο Φελίνι (στα 1960), μετά από το οποίο η Εμέ θεωρήθηκε ένα "ανερχόμενο, εκπληκτικό αστέρι" στον κόσμο του κινηματογραφικού θεάματος. Ακολούθως, έπαιξε στα έργα Λόλα, η γυναίκα της ακολασίας (1961) του Ζακ Ντεμί, "8½" (Φελίνι, 1963), George Cukor’s Justine (Ντεμί, 1969), Η τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου (1981) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και Πρετ-α-πορτέ του Ρόμπερτ Άλτμαν (1994). Χάρις στην ερμηνεία της στην ταινία Ένας άντρας και μια γυναίκα (1966), η οποία τιμήθηκε με βραβείο Όσκαρ, κατέκτησε την παγκόσμια αναγνώριση.
Έχει καταγραφεί σαν μια ηθοποιός εκπάγλου καλλονής και μια από τους 100 πιο ελκυστικούς ηθοποιούς στην ιστορία του κινηματογράφου, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση του 1995 που διενέργησε το περιοδικό Empire. Το πρότυπο που ενσάρκωνε ήταν αυτό της "μοιραίας γυναίκας", με μελαγχολική αύρα.
Στα '60ς, το περιοδικό Life έγραψε ότι "μετά από κάθε ταινία, η αινιγματική ομορφιά της ενισχύεται στη μνήμη του κοινού" και την αποκάλεσε ως την ομορφότερη κάτοικο της "Αριστερής Όχθης" του Σηκουάνα, εννοώντας ότι οι ρόλοι που απέδιδε ήταν ιδιαίτερης καλλιτεχνικής κουλτούρας. Στα 1967 η Εμέ βραβεύθηκε με τον "Χρυσό Σκούφο" σαν καλύτερη δραματική ηθοποιός και επιπλέον της απονεμήθηκε το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού του Φεστιβάλ των Καννών του 1980. Στα 2002 τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Κινηματογράφου (César) της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1986-1987
Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1986−87 υπήρξε το πρώτο πρωτάθλημα στο οποίο υπήρξε διαχωρισμός της Α' εθνικής σε Α1 και Α2 κατηγορία, ενώ επακολούθησε για πρώτη φορά η διαδικασία των play off μετά την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου. Μάλιστα, στην διαδικασία αυτή συμμετείχαν και οι δύο πρώτες ομάδες της κατάταξης της Α2.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άρης χωρίς να γνωρίσει ήττα, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι σε 12 από τους 18 αγώνες της κανονικής περιόδου πέτυχε πάνω από 100 πόντους. Πρώτος σκόρερ, για έβδομη συνεχόμενη χρονιά, αναδείχθηκε ο Νίκος Γκάλης πετυχαίνοντας 718 πόντους σε 18 αγώνες (μέσος όρος 39,9 ανά αγώνα), με ζενίθ τους 58 πόντους στην εκτός έδρας νίκη του Άρη εναντίον του Ιωνικού Νίκαιας με σκορ 107−124. Αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη προσπάθεια της ομάδας του Πανιωνίου, η οποία κατέκτησε την τρίτη θέση στη κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος αλλά επικρατώντας του ΠΑΟΚ στην ημιτελική φάση των play off με μειονέκτημα έδρας, κατάφερε να τερματίσει δεύτερος.
Β' φάση (στις 2 νίκες)
Συμμετείχαν οι δύο νικήτριες ομάδες της Α' φάσης, καθώς και οι δύο πρώτες ομάδες της Α2 κατηγορίας (Πανελλήνιος και Παγκράτι) που εισήλθαν στην διοργάνωση. Το ζευγάρι Ηλυσιακού - Παγκρατίου έκρινε ποια από τις δύο ομάδες θα αγωνιστεί την επόμενη περίοδο στην Α1.
Προημιτελικοί (στις 3 νίκες)
Συμμετείχαν οι δύο νικήτριες ομάδες της Β' φάσης, καθώς και οι 6 πρώτες ομάδες της κατάταξης που εισήλθαν στα play off. Υπολογίστηκαν και οι αγώνες της κανονικής περιόδου. * Αγώνες της κανονικής περιόδου. 1 Ο πρώτος αγώνας των play off Ηρακλή - Παναθηναϊκού έληξε με σκορ 86−89 υπέρ του Παναθηναϊκού, όμως μετά από ένσταση του Ηρακλή επαναλήφθηκε. Ο Παναθηναϊκός νίκησε και πάλι, με σκορ 82−94.
Τελικός (στις 3 νίκες)
Υπολογίστηκαν και οι αγώνες της κανονικής περιόδου. * Αγώνες της κανονικής περιόδου.
Αγώνες κατάταξης
Συμμετείχαν οι ηττημένες ομάδες των προημιτελικών. Όλοι οι αγώνες κρίθηκαν στη μία νίκη, ενώ και τα τρία παιχνίδια διεξήχθησαν σε ουδέτερα γήπεδα.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1986 1987 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1986 1987
Αχαϊκό Αχαΐας
Το Αχαϊκό είναι χωριό της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Βρίσκεται δίπλα στις όχθες του Ποταμού Πείρου, νοτίως αυτού, και απέχει λιγότερο από 3 χλμ από τα Λουσικά Αχαΐας, 6 χλμ ανατολικά της Κάτω Αχαΐας και 20 χλμ της Πάτρας. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 το Αχαϊκό είχε πληθυσμό 192 κατοίκων. Πριν από το 1928 το χωριό ονομαζόταν Μπεδρόνι.
Η περιοχή δύναται να εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Αλισσός / Alissos".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Ραλφ Νέβιλ, 3ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Ο Ραλφ Νέβιλ, 3ος κόμης του Γουέστμορλαντ (1456 - 6 Φεβρουαρίου 1499) 3ος Κόμης του Γουέστμορλαντ και παππούς του 4ου κόμη ήταν το μοναδικό παιδί του Τζων Νέβιλ, βαρόνου του Νέβιλ μικρότερου αδελφού του Ραλφ Νέβιλ, 2ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της Άννας Χόλλαντ κόρης του Τζων Χόλλαντ, 2ου δούκα του Έξετερ. Ο πατέρας του έγινε οπαδός των Λάνκαστερ, έπεσε στην μάχη του Τάουτον στις 29 Μαρτίου του 1461 και κατασχέθηκαν τα εδάφη του και οι τίτλοι του.
Κόμης του Γουέστμορλαντ
Ο Ραλφ Νέβιλ ανέκτησε στις 6 Οκτωβρίου 1472 τους περισσότερους τίτλους του πατέρα του και έγινε ξανά λόρδος του Νέβιλ μετά την νέα δημιουργία της ηγεμονίας από το 1459. Ο Ραλφ Νέβιλ χρίστηκε στις 18 Απριλίου 1475 "Ιππότης του Μπαθ" μαζί με τους γιους του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και έγινε δικαστής της ειρήνης στο Ντάραμ. Ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας παραχώρησε στις 23 Μαρτίου 1484 στον Ραλφ Νέβιλ για να τον ανταμείψει για τις "υπηρεσίες του απέναντι στους επαναστάτες" βίλες στο Σόμερσετ και στο Μπέρκσαϊρ και πήρε πίσω τα εδάφη που ανήκαν στην Μαργαρίτα Μπωφόρ. Τον Σεπτέμβριο του 1484 βρέθηκε σε αποστολή με σκοπό να κλείσει ειρήνη με την Σκωτία.