cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάσλο Μόχολι-Νάγκι
Παιδική ηλικία
Ο Μόχολι-Νάγκι γεννήθηκε με το όνομα Λάσλο Βάις (László Weisz) στο Μπάκσμπορσοντ της Ουγγαρίας, σε μια Εβραϊκή οικογένεια. Ο ξάδελφός του ήταν ο μαέστρος Σερ Γκέοργκ Σόλτι. Ήταν μαθητής στο Γυμνάσιο της πόλης Σέγκεντ. Άλλαξε το γερμανο-εβραϊκό επώνυμο του προς το ουγγρικό επώνυμο Νάγκι ενός φίλου της μητέρας του, που ήταν Χριστιανός δικηγόρος, και ο οποίος υποστήριξε την οικογένεια και την βοήθησε να μεγαλώσει το Λάσλο και τα αδέλφια του, όταν ο Εβραίος πατέρας τους, Λίποτ Βεισζ, άφησε την οικογένειά του. Αργότερα, πρόσθεσε τον όρο Μόχολι στο επώνυμό του, από το όνομα της πόλης Μόχολ (στη σημερινή Σερβία) στην οποία έζησε ένα μέρος της παιδικής του ηλικίας, στην οικογενειακή οικία εκεί κοντά. μικρογραφία|Λάσλο Μόχολι-Νάγκι, 1919, ιδιωτική συλλογή Το 1918, επίσημα μεταστράφηκε στην Ουγγρική Αναμορφωμένη Εκκλησία. Ο ανάδοχός του ήταν ο φίλος του από το Ρωμαιοκαθολικό πανεπιστήμιο, ο κριτικός τέχνης Ιβάν Χέβεσι. Άμεσα πριν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου σπούδασε νομικά στη Βουδαπέστη και υπηρέτησε στον πόλεμο, όπου υπέστη ένα σοβαρό τραυματισμό. Στη Βουδαπέστη, με άδεια και κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης, ο Μόχολι-Νάγκι ασχολήθηκε αρχικά με το περιοδικό Jelenkor ("Η Σύγχρονη Εποχή") με εκδότη τον Χέβεσι, και στη συνέχεια με τον κύκλο "Ακτιβιστής" γύρω από το περιοδικό του Λάγιος Κασσάκ Ma ("Σήμερα"). Όταν απολύθηκε από τον Αυστρο-ουγγρικό στρατό τον Οκτώβριο 1918, φοίτησε στην ιδιωτική σχολή τέχνης του Ούγγρου Φωβιστή καλλιτέχνη Ρόμπερτ Μπερενι. Ήταν υποστηρικτής της Ουγγρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, όπως δήλωσε από το 1919, αν και δεν ανέλαβε επίσημη θέση σε αυτό. Μετά την ήττα του Κομμουνιστικού καθεστώτος τον Αύγουστο, αποσύρθηκε στο Σέγκεντ. Μια έκθεση του έργων του πραγματοποιήθηκε εκεί, προτού φύγει για τη Βιέννη περί το Νοέμβριο 1919. Έφυγε για το Βερολίνο στις αρχές του 1920.
Στο Μπάουχαους
μικρογραφία|Λάσλο Μόχολι-Νάγκι, Αρχιτεκτονική (Εκκεντρική Κατασκευή), ~ 1921, [[Μουσείο Γκούγκενχαϊμ|Μουσείο ΓΚούγκενχαϊμ]] Το 1923 ο Μόχολι-Νάγκι ανέλαβε τη θέση του Γιοχάνες Ίττεν στη συν-διδασκαλία στα προκαταρκτικά μαθήματα του Μπάουχάους μαζί με τον Γιόζεφ Άλμπερς, και αντικατέστησε επίσης τον Ίττεν ως Επικεφαλής του Εργαστηρίου Μεταλλουργίας. Αυτό ουσιαστικά σήμανε το τέλος των εξπρεσιονιστικών τάσεων της σχολής πιο κινήθηκε εγγύτερα προς τον αρχικό της προορισμό, ως σχολή κατάρτισης στον σχεδιασμό και τη βιομηχανία. Το Μπάουχαους έγινε γνωστό για την πολυπραγμοσύνη των καλλιτεχνών, και ο Μοχόλι-Νάγκι δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Στην καριέρα του, έγινε επιδέξιος και καινοτόμος στους τομείς της φωτογραφίας, της τυπογραφίας, της γλυπτικής, της ζωγραφικής, της χαρακτικής και του βιομηχανικού σχεδιασμού.
Ένα από τα κύρια ενδιαφέροντά του ήταν η φωτογραφία, όπου, από το 1922, αρχικά καθοδηγήθηκε από την τεχνική εμπειρογνωμοσύνη της συζύγου και συνεργάτη του Λουτσία. Στα βιβλία του Malerei, Photographie, Film of 1925 και The New Vision, from Material to Architecture (Το Νέο Όραμα, από το Υλικό στην Αρχιτεκτονική) του 1932, επινόησε τον όρο Neues Sehen (Νέο Όραμα) για την πεποίθησή του ότι η κάμερα θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν εντελώς νέο τρόπο θεώρησης του εξωτερικού κόσμου που το ανθρώπινο μάτι δεν θα μπορούσε. Η θεωρία αυτή αποδίδει περιληπτικά την προσέγγισή του στην τέχνη και τη διδασκαλία. Ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης του μεσοπολέμου που πρότεινε τη χρήση επιστημονικού εξοπλισμού, τηλεσκοπίου, μικροσκοπίου και ακτινογραφίας στην δημιουργία τέχνης. Με τη Λουτσία πειραματίστηκαν στο φωτογράφημα, μία διεργασία έκθεσης φωτοευαίσθητου χαρτιού πάνω στο οποίο έχουν τοποθετηθεί αντικείμενα. Η διδακτική πρακτική κάλυπτε ένα ευρύ φάσμα μέσων, με συμπεριλαμβανόμενα ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, φωτομοντάζ και μέταλλα.
Έφυγε από το Μπάχουχαους το 1928 και ίδρυσε δικό του στούντιο σχεδιασμού στο Βερολίνο. Η Μαριάνε Μπραντ ανέλαβε τη θέση του Επικεφαλής στο Εργαστήριο Μεταλλουργίας.
Μεταγενέστερη καριέρα
Ένα μακροχρόνιο επίτευγμα του Μόχολι-Νάγκι ήταν η κατασκευή του "Lichtrequisit einer elektrischen Bühne" [Φωτεινό Προπ για μία Ηλεκτρική Σκηνή] (ολοκληρώθηκε το 1930), μια συσκευή με κινούμενα μέρη που με εκπομπή φωτεινής ακτινοβολίας μέσω αυτής θα δημιουργούνταν κινητές αντανακλάσει φωτός και σκιές σε κοντινές επιφάνειες. Κατασκευάστηκε με τη βοήθεια του Ούγγρου αρχιτέκτονα Στέφανου Σεμποεκ για την έκθεση του Deutscher Werkbund που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1930, και μετά το θάνατό του, ονομάστηκε ως "Διαμορφωτής Φωτός-Χώρου" και θεωρήθηκε ως καινοτόμο επίτευγμα στην κινητική γλυπτική με χρήση βιομηχανικών υλικών όπως αντανακλαστικά μέταλλα και Πλεξιγκλάς. Με δεδομένη την πρόθεσή του, μπορεί με μεγαλύτερη ακρίβεια να θεωρηθεί ως ένα από τα πρώτα παραδείγματα Λουμινισμού, μια μορφή τέχνης που συνέχισε να αναπτύσσεται την δεκαετία του 1940 στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Διαμορφωτή Χώρου 1939-1945, Papmac 1943 και Β-10 Διαμορφωτής Χώρου του 1942. μικρογραφία|Λάσλο Μόχολι-Νάγκι, Α 19, 1927 Ο Μόχολι-Νάγκι ήταν φωτογραφικός συντάκτης του ολλανδικού αβάν-γκαρντ περιοδικού International Revue i 10 (Διεθνής Επιθεώρηση) τα έτη 1927-1929. Σχεδίασε σκηνικά σετ για επιτυχείς και αμφιλεγόμενες οπερατικές και θεατρικές παραγωγές, σχεδίασε εκθέσεις και βιβλία, δημιούργησε διαφημιστικές καμπάνιες, έγραψε άρθρα και έκανε ταινίες. Στο στούντιο του εργάστηκαν καλλιτέχνες και σχεδιαστές όπως οι Στέφανος Σεμποεκ, Γκιόργκι Κέπες και Άντορ Γουέινινγκερ. Όταν ανέβηκαν οι Ναζί στην εξουσία στη Γερμανία το 1933, και, όντας ένας ξένος πολίτης, δεν του επιτράπηκε πλέον να εργαστεί. Δραστηριοποιήθηκε για λίγο καιρό στην Ολλανδία (σε ως επί το πλείστον εμπορική εργασία) προτού μετακομίσει στο Λονδίνο το 1935.
Στην Αγγλία ο Μόχολι-Νάγκι ήταν μέρος του κύκλου των μεταναστών καλλιτεχνών και λόγιων που εδράστηκαν στο Χάμπστεντ. Ο Μόχολι-Νάγκι έζησε στο Κτίριο Ίσοκον με τον Βάλτερ Γκρόπιους για οκτώ μήνες και μετά εγκαταστάθηκε στο Γκόλντερς Γκριν. Ο Μόχολι-Νάγκι άνοιξε το δρόμο του στο Λονδίνο αναλαμβάνοντας διάφορες δουλειές σχεδιασμού όπως στην Imperial Airways (αεροπορική εταιρεία) και την βιτρίνα ενός καταστήματος πώλησης αντρικών εσωρούχων. Φωτογράφισε τη σύγχρονη αρχιτεκτονική για το <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Architectural_Review" rel="mw:WikiLink" data-linkid="null">Architectural Review</a> (Αρχιτεκτονική Αναθεώρηση) όπου βοηθός συντάκτης ήταν ο Τζον Μπέθζέμάν που ανέθεσε στον Μόχολι-Νάγκι να ετοιμάσει αντικειμενικές φωτογραφίες για επένδυση του βιβλίου του <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/An_Oxford_University_Chest" rel="mw:WikiLink" data-linkid="null">An Oxford University Chest</a> (Του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Θησαυροφυλάκιο). Το 1936 o Ούγγρος συμπατριώτης του σκηνοθέτης Αλεξάντερ Κόρντα του ανέθεσε να σχεδιάσει τα ειδικά εφέ για την ταινία Things to Come (Πράγματα που Επιφυλάσσονται). Εργαζόμενος στο Στούντιο Ντένχαμ, ο Μόχολι-Νάγκι δημιούργησε κινητικά γλυπτά και αφηρημένα φωτεινά εφέ, αλλά απορρίφθηκαν από τον σκηνοθέτη της ταινίας. Κατόπιν πρόσκλησης του Λέσλι Μαρτίν έδωσε μια διάλεξη στην αρχιτεκτονική σχολή της Σχολής Τεχνών του Χαλ.
Στις ΗΠΑ
Το 1937 κατόπιν πρόσκλησης του Ουόλτερ Παέπσκε, Πρόεδρου του Container Corporation of America (Αμερικάνικη Εταιρεία Κατασκευής Περιεκτών), ο Μόχολι-Νάγκι μετακόμισε στο Σικάγο όπου έγινε διευθυντής του Νέου Μπάουχαους. Η φιλοσοφία της σχολής ήταν ουσιαστικά απαράλλακτη από της πρωτότυπης, και η έδρα της ήταν μία έπαυλη στη Λεωφόρο Πραίρει που ο αρχιτέκτονας Ρίτσαρντ Μορίς Χαντ είχε σχεδιάσει για τον μεγαλοεπιχειρηματία Μάρσαλ Φιλντ.
Δυστυχώς, η σχολή έχασε την οικονομική υποστήριξη των οπαδών της μετά από ένα μόνο ακαδημαϊκό έτος, και έκλεισε το 1938. Ο Μόχολι-Νάγκι αποτέλεσε, επίσης, Καλλιτεχνικός Σύμβουλος για το Spiegel δι' αλληλογραφίας στο Σικάγο. Ωστόσο, ο Παέπσκε εξακολούθησε να τον υποστηρίζει, και το 1939 ο Μόχολι-Νάγκι άνοιξε τη Σχολή Σχεδίου. Το 1944, έγινε το Institute of Design (Ινστιτούτο Σχεδίου). Το 1949 το Ινστιτούτο Σχεδιασμού έγινε μέρος του Τεχνολογικού Ινστιτούτου του Ιλινόις και ήταν το πρώτο ίδρυμα στις Ηνωμένες Πολιτείες που πρόσφερε Διδακτορικό δίπλωμα στο σχέδιο. Ο Μόχολι-Νάγκι συνέγραψε έναν απολογισμό των προσπαθειών του για την ανάπτυξη του προγράμματος σπουδών της Σχολής Σχεδίου στο βιβλίο του Vision in Motion (Όραμα σε Κίνηση).
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Μόχολι-Νάγκι πέθανε από λευχαιμία στο Σικάγο το 1946. Το Πανεπιστήμιο Τεχνών και Σχεδίου Μόχολι-Νάγκι της Βουδαπέστης ονομάστηκε προς τιμήν του. Η εταιρεία λογισμικού Συστήματα Λάσλο (δημιουργοί της ανοικτού κώδικα γλώσσας προγραμματισμού OpenLaszlo) ονομάστηκε εν μέρει προς τιμήν του Μόχολι-Νάγκι. Το 1998, έλαβε Τιμητική Πινακίδα από την Πόλη του Σικάγο. Το φθινόπωρο του 2003, ιδρύθηκε το Ίδρυμα Μόχολι-Νάγκιιως πηγή πληροφοριών για τη ζωή και τα έργα του Μόχολι-Νάγκι. Το 2016, το Μουσείο Γκουγκενχαϊμ στη Νέα Υόρκη παρουσίασε μια αναδρομική έκθεση των έργων του Μόχολι-Νάγκι που περιλάμβανε έργα ζωγραφικής, κινηματογράφου, φωτογραφίας και γλυπτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραφίστες Κατηγορία:Ούγγροι φωτογράφοι Κατηγορία:Ούγγροι ζωγράφοι
Χέντερσον (Νεβάδα)
Το Χέντερσον (αγγλικά: Henderson) είναι πόλη της κομητείας Κλαρκ στην Νεβάδα. Η πόλη είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του Λας Βέγκας, η οποία εκτείνεται σε όλη τη κοιλάδα του Λας Βέγκας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Νεβάδα, μετά το Λας Βέγκας, με εκτιμώμενο πληθυσμό 257.729 κατοίκων στην απογραφή του 2010. Καταλαμβάνει το νοτιοανατολικό άκρο της κοιλάδας, σε υψόμετρο περίπου 1.330 ποδιών (410 m).
Το 2011, το περιοδικό Forbes κατέταξε το Χέντερσον ως δεύτερη ασφαλέστερη πόλη της Αμερικής. Οι αναλυτές αποδίδουν το γεγονός αυτό στο ότι είναι μια εύπορη πόλη, με υψηλό μέσο εισόδημα και ανέσεις που απευθύνονται στους κατοίκους της περιοχής. Αυτό περιορίζει την μετακίνηση στην γύρω περιοχή και στο κοντινό Λας Βέγκας. Το Χέντερσον έχει επίσης ονομαστεί ως "Μία από τις καλύτερες πόλεις για να ζήσεις στην Αμερική" από το Bloomberg Businessweek.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νεβάδα
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2023
Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2023 θα είναι η 48η έκδοση του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, ενός ετήσιου αγώνα ποδοσφαίρου που διοργανώνεται από την UEFA, στον οποίο αγωνίζονται οι νικήτριες ομάδες των δύο κορυφαίων ευρωπαϊκών διασυλλογικών
διοργανώσεων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στον αγώνα θα συμμετάσχουν οι νικητές του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2022–23 (Μάντσεστερ Σίτι) και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2022–23 (Σεβίλλη). Θα διεξαχθεί στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στον Πειραιά, στις 16 Αυγούστου 2023.
Ο αγώνας ήταν αρχικά προγραμματισμένος να διεξαχθεί στην Καζάν Αρένα στο Καζάν της Ρωσίας. Ωστόσο, λόγω της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, στις 25 Ιανουαρίου 2023 ο αγώνας αποφασίστηκε να μεταφερθεί στο γήπεδο του Πειραιά.
Αρχική επιλογή γηπέδου
Η Καζάν Αρένα στο Καζάν της Ρωσίας επιλέχθηκε αρχικά ως το γήπεδο φιλοξενίας από την Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA κατά τη συνάντησή της στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας στις 2 Μαρτίου 2020. Η Αλβανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου είχε επίσης υποβάλει υποψηφιότητα για τη διεξαγωγή του αγώνα στα Τίρανα, αλλά απέσυρε την υποψηφιότητα πριν από την ψηφοφορία.
Ο αγώνας θα ήταν ο πρώτος για το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ που θα διεξαγόταν στη Ρωσία και ο δεύτερος τελικός διασυλλογικής διοργάνωσης της UEFA που θα διεξαγόταν στην πόλη μετά τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Γυναικών το 2009. Το στάδιο ήταν προηγουμένως χώρος διεξαγωγής του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών του 2017, όπου φιλοξένησε τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων και έναν ημιτελικό και του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, όπου φιλοξένησε τέσσερις αγώνες της φάσης των ομίλων, έναν για τον γύρο των 16 και ένα προημιτελικό.
Μεταφορά στον Πειραιά
Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, ήταν αβέβαιο αν ο αγώνας θα παιζόταν στο Καζάν. Η Ρωσία ανεστάλη από τις διοργανώσεις της UEFA και της FIFA τον Φεβρουάριο του 2022 και ο τελικός του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2021–22, που ήταν προγραμματισμένος να διεξαχθεί στην Αγία Πετρούπολη, μεταφέρθηκε στο Παρίσι. Οι Τάταροι αξιωματούχοι είχαν ζητήσει από την UEFA να διεξαχθεί ο τελικός στο Καζάν.
Στις 25 Ιανουαρίου 2023, η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA αφαίρεσε από το Καζάν τα δικαιώματα φιλοξενίας και μετέφερε τον αγώνα στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στον Πειραιά της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2023 Κατηγορία:Προγραμματισμένα ποδοσφαιρικά γεγονότα
Ενεργειακή κρίση 2021 - σήμερα
450px|μικρογραφία|Πρατήριο στην [[Καβάλα με την τιμή της αμόλυβδης να ξεπερνά τα 2 ευρώ ανά λίτρο]] Η παγκόσμια ενεργειακή κρίση του 2021 χαρακτηρίζεται από τη συνεχιζόμενη έλλειψη ενέργειας σε όλον τον κόσμο, αλλά και της αλματώδους αύξησης των τιμών της, επηρεάζοντας σοβαρά χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, την Κίνα και, μεταξύ άλλων, την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Υπόβαθρο
Τον Δεκέμβριο του 2020, μετά από αρκετούς μήνες περιορισμών για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού, η Κίνα σταμάτησε πλήρως τις εισαγωγές άνθρακα από την Αυστραλία, η οποία ήταν η μεγαλύτερη πηγή άνθρακα της Κίνας.
Η χειρότερη ξηρασία στη Βραζιλία εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, απειλεί τα αποθέματα και την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς η χώρα βασίζεται στην υδροηλεκτρική ενέργεια για τα δύο τρίτα της ηλεκτρικής της ενέργειας. ΄
Αποτελέσματα
Λόγω ενός συνδυασμού συνθηκών, που περιελάμβαναν την αυξανόμενη ζήτηση φυσικού αερίου, τη μειωμένη προσφορά του από τις ΗΠΑ, τη Νορβηγία και τη Ρωσία στις ευρωπαϊκές αγορές, τη μείωση παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως η αιολική, η υδροηλεκτρική και η ηλιακή ενέργεια και οι άδειοι ταμιευτήρες φυσικού αερίου, η Ευρώπη αντιμετώπισε απότομες αυξήσεις στις τιμές του φυσικού αερίου το 2021. Τον Οκτώβριο του 2021, η Economist Intelligence Unit ανέφερε ότι η Ρωσία είχε περιορισμένη επιπλέον ικανότητα εξαγωγής φυσικού αερίου λόγω των δικών της υψηλών εγχώριων απαιτήσεων με την παραγωγή να είναι στο ζενίθ. Στις 27 Οκτωβρίου 2021, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εξουσιοδότησε τον κρατικά ελεγχόμενο ενεργειακό κολοσσό Gazprom να ξεκινήσει την προμήθεια επιπλέον φυσικού αερίου στους ευρωπαϊκούς ταμιευτήρες φυσικού αερίου μόλις η Ρωσία ολοκληρώσει την πλήρωση των δικών της αποθεμάτων φυσικού αερίου. Αυτό προκάλεσε την απότομη πτώση των παγκόσμιων τιμών των ενεργειακών πόρων. Ορισμένοι κατηγόρησαν το Σύστημα Εμπορίας Εκπομπών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EU ETS) και το κλείσιμο πυρηνικών σταθμών για τη συμβολή στην όξυνση της ενεργειακής κρίσης.
Τον Σεπτέμβριο του 2021, το Ηνωμένο Βασίλειο γνώρισε τεράστια έλλειψη προμήθειας καυσίμων για μερικές εβδομάδες μετά τις ειδήσεις για συνεχιζόμενη έλλειψη οδηγών βυτιοφόρων και νταλικών προκάλεσε καταναλωτικό πανικό.
Ελλάδα
Η Ελλάδα γνώρισε σημαντική αύξηση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και η τιμή του φυσικού αερίου βρίσκεται στο υψηλότερο όλων των εποχών. Η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης άγγιξε το 1,60 ευρώ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις με μέση πανελλαδική τιμή το 0,77 ευρώ το 2019.
Λόγω της απότομης απεξάρτησης απ' τον λιγνίτη σε συνδυασμό με την αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου η τιμή της μεγαβατώρας ξεπέρασε και τα 420 ευρώ. Καταλύτης αποτελεί η Οριακή Τιμή Συστήματος που μεταφέρεται στους λογαριασμούς ως Ρήτρα Αναπροσαρμογής, περνώντας έτσι στον καταναλωτή τις συνολικές αυξήσεις του κόστους προμήθειας στη χονδρική αγορά.
Λόγω της υψηλής φορολογίας, συμπεριλαμβανομένου του ειδικού φόρου κατανάλωσης, και της αύξησης της τιμής του αργού πετρελαίου, η τιμή της αμόλυβδης ξεπέρασε τα 2€/λίτρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενέργεια Κατηγορία:Τρέχοντα γεγονότα
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1990-1991
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1990-91 διεξήχθη σε δύο ομίλους με τη συμμετοχή 36 ομάδων.
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄Εθνική εξασφάλισαν η Δόξα Βύρωνα, το Αιγάλεω, η Νάουσα και τα Τρίκαλα.
Στη Δ΄Εθνική υποβιβάστηκαν οι ομάδες: Ολυμπιακός Λουτρακίου, Εθνικός Αστέρας, Ηρόδοτος, Αχαρναϊκός, Παναρκαδικός, Α.Σ. Λαμία, Οδυσσέας Κορδελιού, Αναγέννηση Καρδίτσας, Ασπίδα Ξάνθης και Κιλκισιακός.
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1990-1991
Νικόλαος Λουδοβίκος
Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος (γενν.: 1959, Βόλος), είναι συγγραφέας, διδάκτορας θεολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, καθηγητής δογματικής και φιλοσοφίας στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, Διευθυντής Θεολογικών και Ιερατικών Σπουδών και πρώην Πρόεδρος της Ακαδημίας, επιστημονικός συνεργάτης-συγγραφέας στο μεταπτυχιακό θεολογικό πρόγραμμα του Ανοικτού Ελληνικού Πανεπιστημίου,  επισκέπτης Καθηγητής στο Ινστιτούτο Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών του Κέμπριτζ και  διδάσκων Ερευνητής στο Παν/μιο του Γουίντσεστερ (UK),  ενώ έχει εργαστεί στο ερευνητικό κέντρο για τον αρχέγονο χριστιανισμό Tyndale House του Κέμπριτζ, έχει διδάξει και δώσει σεμινάρια στο Κέντρο Προχωρημένων Θεολογικών και Θρησκευτικών Σπουδών (C.A.R.T.S.) της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, στο Πανεπιστήμιο του Ντάραμ και μέχρι σήμερα δίνει διαλέξεις σε διάφορα Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα. Επίσης είναι πρωτοπρεσβύτερος της Ορθόδοξης εκκλησίας.
Ο π. Λουδοβίκος έχει σπουδάσει ψυχολογία, παιδαγωγική, θεολογία και φιλοσοφία στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Παρίσι (στην Σορβόνη -Paris IV, και στο Καθολικό Ινστιτούτο του Παρισίου) και το Κέμπριτζ.
Έχει ξεχωριστή επιρροή στην σύγχρονη ορθόδοξη θεολογική σκέψη, και είναι συγγραφέας βιβλίων όπως τα:
Επίσης, είναι γνωστός και για τις χριστιανικές ομιλίες του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ανάκτορο του Κελούζ
δεξιά|μικρογραφία|450x450εσ|Το παλάτι του Κελούζ. Η "Τελετουργική πρόσοψη" του κυρίου κτηρίου (corps de logis) σχεδιάστηκε από τον Mατέους Βισέντε ντε Ολιβέιρα.
Το Ανάκτορο του Κελούζ (Palácio de Queluz, ) είναι παλάτι του 18ου αι., που βρίσκεται στο Κελούζ, μια πόλη του δήμου Σίντρα, στην περιοχή της Λισαβόνας, στην Πορτογαλική Ριβιέρα. Ένα από τα τελευταία μεγάλα κτίρια ροκοκό που σχεδιάστηκαν στην Ευρώπη, το παλάτι σχεδιάστηκε ως θερινό καταφύγιο για τον ντομ Πέδρο της Μπραγκάνζα, που αργότερα θα γίνει σύζυγος και στη συνέχεια βασιλικός σύζυγος ως Πέτρος Γ΄ της ανιψιάς του, βασίλισσας Μαρίας Α΄. Χρησιμοποίησε ως διακριτικό μέρος φυλάκισης για τη βασίλισσα Μαρία, καθώς προχωρούσε η τρέλα της, που συνεχίστηκε στα χρόνια μετά το τέλος του ντομ Πέδρo το 1786. Μετά την καταστροφή από πυρκαγιά του Παλατιού Αζολυντα το 1794, το Παλάτι του Κελούζ έγινε η επίσημη κατοικία του Πορτογάλου πρίγκιπα αντιβασιλιά Ιωάννη ΣΤ΄ και της οικογένειάς του και παρέμεινε έτσι, έως ότου η βασιλική οικογένεια κατέφυγε στην πορτογαλική αποικία της Βραζιλίας το 1807, μετά από τη γαλλική εισβολή στην Πορτογαλία.
Η μία πτέρυγα του παλατιού, το περίπτερο της βασίλισσας Μαρίας Α΄, που κτίστηκε από τον Mανουέλ Καετάσνο ντε Σόουζα, χρησιμοποιείται επί του παρόντος ως ο επίσημος κρατικός ξενώνας της Πορτογαλίας, που διατίθεται σε ξένους αρχηγούς κρατών.
Αρχιτεκτονική και ιστορία
Η αρχιτεκτονική του Κελούζ είναι αντιπροσωπευτική της τελευταίας, υπερβολικής επίδειξης, περιόδου του πορτογαλικού πολιτισμού, που ακολούθησε την ανακάλυψη του βραζιλιάνικου χρυσού το 1690. Από τις αρχές του 18ου αι. πολλοί ξένοι καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες απασχολήθηκαν στην Πορτογαλία, για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της πρόσφατα πλουτισμένης αριστοκρατίας. Αρχικά έφεραν μαζί τους κλασικές ιδέες αρχιτεκτονικής, που προέρχονταν από την Αναγέννηση. Στο σχεδιασμό του, το Κελούζ είναι μία εξέγερση ενάντια στο προηγούμενο, βαρύτερο, ιταλικής επιρροής μπαρόκ, που προηγήθηκε του στυλ ροκοκό σε όλη την Ευρώπη.
Οι συγκρίσεις με τις πολύ μεγαλύτερες και πιο μπαρόκ Βερσαλλίες είναι αδικαιολόγητες: οι Βερσαλλίες αναφέρονται ότι έχουν «μια αύρα μεγαλειότητας» και κτίστηκαν και αφιερώθηκαν για να εκθέσουν με υλικό την πέτρα «όλες τις δόξες της Γαλλίας», ενώ το πολύ μικρότερο παλάτι στο Κελούζ έχει περιγραφεί ως "εξαιρετικό, παρά μεγαλειώδες" και μοιάζει με "μια πολύ ακριβή τούρτα γενεθλίων". Στην επιπόλαια υπερβολή της, η αρχιτεκτονική του Κελούζ αντικατοπτρίζει τον τρόπο ζωής της πορτογαλικής βασιλικής οικογένειας την εποχή της κατασκευής: κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αδελφού του ντομ Πέδρο, Ιωσήφ Α΄, όταν η Πορτογαλία διοικούνταν στην πράξη από ένα valido (ευνοούμενο), τον μαρκήσιο του Πομπάλ. Ο Πομπάλ ενθάρρυνε τη βασιλική οικογένεια να περνά τις ημέρες της στην εξοχή και να του αφήνει τις κρατικές υποθέσεις. Έτσι η εξωφρενική, σχεδόν ιδιόρρυθμη, αρχιτεκτονική του Κελούζ, που ξεχωρίζει από αυτή της πρωτεύουσας, αντιπροσωπεύει ακριβώς τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα της Πορτογαλίας κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής και τις ανέμελες και επιδεικτικές ζωές που είχαν οι κάτοικοί της. Ωστόσο, ο ρόλος του Κελούζ ως καταφύγιο για όσους ζούσαν ανέμελα, ήταν βραχύβιος.
Κατά την άνοδο στο θρόνο της συζύγου του ντομ Πέδρο, Mαρίας Α΄, το 1777, ο Πομπάλ απολύθηκε και ο ντομ Πέδρο και η Mαρία Α΄ κυβέρνησαν από κοινού στη θέση του, χρησιμοποιώντας το μερικώς ολοκληρωμένο ροκοκό παλάτι στο Κελούζ ως ανάπαυλα από τις κρατικές υποθέσεις, με τον ίδιο τρόπο όπως ο Φρειδερίκος Β΄ ο Μέγας χρησιμοποίησε το άλλο φημισμένο ροκοκό παλάτι της Ευρώπης, το Σανσουσί. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Το Κελούζ, όπως φαινόταν τον 17ο αι. Η τοποθεσία που επιλέχθηκε γ' αυτό το θερινό καταφύγιο, ήταν σε ένα απομονωμένο κοίλο. Αρχικά ανήκε στον Ροντρίγκο μαρκήσιο του Καστέλο. Όταν οι κυβερνώντες Ισπανοί εκδιώχθηκαν από την Πορτογαλία το 1640, ο μαρκήσιος κατηγορήθηκε ότι είχε συνεργαστεί με τους Ισπανούς και η περιουσία κατασχέθηκε από το πορτογαλικό στέμμα. Το κτήμα και το κυνηγετικό του καταφύγιο έγιναν τότε ένα από τα πολλά ακίνητα του Πορτογάλου βασιλιά, Ιωάννη Δ΄. Το κράτησε ως ένα από τα ακίνητα, που προοριζόταν για τον δεύτερο γιο του βασιλέως μονάρχη. Έτσι περιήλθε στα χέρια του ντομ Πέδρο, του δευτερότοκου γιου του α.
Ο αρχιτέκτονας, Mατέους Βισέντε ντε Ολιβέιρα, είχε εκπαιδευτεί υπό τον Λουντοβίσε του Ράτισμπον και Ζαν-Μπατίστ Ρομπιγιόν κατά την κατασκευή του βασιλικού παλατιού και της μονής της Μάφρα. Το πιο ζοφερό και ογκώδες κλασικό παλάτι στη Μάφρα δεν φαίνεται να έχει επηρεάσει το σχέδιο του Κελούζ, το οποίο είναι σε πιο ελαφρύ, πιο αέρινο στυλ. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1747 και συνεχίστηκαν ταχύτατα μέχρι το 1755, όταν διακόπηκαν από τον μεγάλο σεισμό του 1755, μετά τον οποίο ζητήθηκαν επειγόντως οι εργάτες για την ανοικοδόμηση της πόλης. Ο σεισμός αποδείχθηκε καταλυτικός, γιατί η διαδικασία της αστικής ανοικοδόμησης τόνωσε την ανάπτυξη των τεχνών στην Πορτογαλία. Η μετέπειτα αρχιτεκτονική του Κελούζ επηρεάστηκε από νέες ιδέες και έννοιες. Όταν ξανάρχισαν οι εργασίες το 1758, το σχέδιο προσαρμόστηκε υπό τον φόβο ενός άλλου σεισμού. Έτσι, τα μεταγενέστερα έργα παίρνουν τη μορφή χαμηλών, μακριών κτιρίων, πιο σταθερά δομικά από ένα υψηλό κτήριο: ως αποτέλεσμα, από απόσταση το παλάτι μοιάζει με αλλεπάλληλα δωμάτια (enfilades), που συνδέονται με yψηλότερα κιόσκια (pavilions), παρά με μια ενιαία κατασκευή.
To εξωτερικό
μικρογραφία|300x300εσ|Το δημόσιο πρόσωπο του παλατιού προς την πόλη: η είσοδος από την [[αυλή της τιμής (cour d'honneur). Αρχιτεκτονικά η πιο αυστηρή από τις πολλές προσόψεις του παλατιού, δεν δίνει καμία ένδειξη, για τις αρχιτεκτονικές υπερβολές πέρα από αυτό (βλ. κλειδί 2 ).]] δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η είσοδος του αρχιτέκτονα Ρομπιγιόν επιτυγχάνεται με μία σειρά από έξυπνα σχεδιασμένα σκαλοπάτια, στολισμένα με αγάλματα, που χρησιμοποιούν [[αναγκαστική προοπτική (βλ. κλειδί 11).]] δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Το Κελούζ είναι γνωστό για τους κήπους του και τα χαρακτηριστικά τους, συμπεριλαμβανομένης της περίφημης Κρήνης του Ποσειδώνα. Η δημόσια πρόσοψη του παλατιού βλέπει απευθείας σε μια πλατεία της πόλης και έχει τη μορφή δύο χαμηλών, συμμετρικών, τεταρτημορίων πτερύγων, που πλαισιώνουν τις πτέρυγες, οι οποίες φθάνουν προς τα εμπρός ενός μικρού κεντρικού κτηρίου (corps de logis), σχηματίζοντας έτσι μία ημικυκλική αυλή της τιμής (cour d'honneur, βλέπε κλειδί 1). Η νότια από τις δύο πτέρυγες του τεταρτημορίου καταλήγει στο παρεκκλήσιο με κρομμυοειδή τρούλο, ενώ η βόρεια πτέρυγα περιείχε τις κουζίνες και τους χώρους των υπηρετών (βλ. κλειδιά 2, 1 και 13). Η μόνη διακόσμηση προέρχεται από τα απλά κλασικά αετώματα επάνω από τα παράθυρα. Αυτή η πρόσοψη, που φαίνεται πιο εύκολα από την πόλη, παρουσιάζει ένα διακοσμητικό και απαθές δημόσιο πρόσωπο, με ένα από τα πιο σοβαρά αρχιτεκτονικά υψώματα του παλατιού (βλ. εικόνα δεξιά).
Ο Ολιβέιρα ήταν άμεσα υπεύθυνος για την «Τελετουργική Πρόσοψη» του corps de logis, δηλ. του ορθογώνιου μπλοκ που αποτελεί τον πυρήνα του παλατιού, και για από τις εσωτερικές αυλές. Ο πρώην διδάσκαλός του, ο Γάλλος Ζαν-Μπατίστ Ρομπιγιόν,, ήταν υπεύθυνος για τους κήπους, πολλά κτίρια και τους εσωτερικούς ροκοκό χώρους του. Είχε βοηθηθεί με τη σειρά του από τον Ζαν-Μπατίστ Πιγιεμάν και άλλους Γάλλους και Πορτογάλους καλλιτέχνες. Η «Τελετουργική Πρόσοψη» είναι η πιο γνωστή θέα του παλατιού. Με κλασικές αναλογίες, είναι εξωτερικά διακοσμημένη με επιχρίσματα τραβερτίνη και λεπτεπίλεπτα σκαλιστά πλαίσια επάνω από τα παράθυρα. Έχει χαρακτηριστεί ως «αρμονικό παράδειγμα πορτογαλικού μπαρόκ».[9] Αυτή η πρόσοψη με τις μονώροφες πλευρικές πτέρυγές της σχηματίζει μια τρίπλευρη αυλή, που περιέχει τον "κρεμαστό κήπο": ονομάζεται έτσι, επειδή -όπως οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας- βρίσκεται σε μια υπερυψωμένη βεράντα (βλ. κλειδί 5).
Το δεύτερο σημαντικό μέρος του παλατιού είναι η μεγάλη δυτική πτέρυγα, γνωστή ως πτέρυγα Ρομπιγιόν ή περίπτερο Ρομπιγιόν, η οποία απεικονίζει καλύτερα από κάθε τι άλλο τις υπερβολές της αρχιτεκτονικής του μπαρόκ και του ροκοκό (βλ. κλειδί 9). Ολοκληρώθηκε το 1779, έχει μια δωρική κιονοστοιχία που εκτείνεται σε όλο το μήκος της δυτικής και της νότιας πρόσοψής του, η οροφή της οποίας παρέχει ένα με κιγκλίδωμα μπαλκόνι, προσβάσιμο από τον επάνω όροφο (βλ. κλειδί 10). Λόγω της τοπογραφίας της τοποθεσίας, η ανατολική πλευρά εμφανίζεται ως μονώροφο κτίριο, με μόνο τον επάνω όροφο να είναι ορατός επάνω από το έδαφος στον «κρεμαστό κήπο». Το κιγκλίδωμα στην οροφή της πτέρυγας του Ρομπιγιόν είναι σπασμένο από βαριά τμηματικά αετώματα, στολισμένα με ανακλινόμενες, αγαλματώδεις φιγούρες. Το ίδιο το κιγκλίδωμα είναι επίσης διακοσμημένο με φλoγώδη, αγάλματα και βαριά τρόπαια με όπλα (βλ. παρακάτω εικόνα).
Το 1760, ο Πομπάλ κανόνισε ο ντομ Πέδρο να νυμφευτεί την ασταθή νοητικά κόρη του βασιλιά Μαρία, κληρονόμο του θρόνου. Ο Πομπάλ ενθάρρυνε το ζευγάρι να ζήσει με τα παιδιά του στο ημιτελές παλάτι στο Κελούζ, μακριά από την έδρα της κυβέρνησης. Ήταν πάντα το αγαπημένο καταφύγιο του ζευγαριού και ήταν το κύριο σπίτι τους πριν από την ανάρρηση της Μαρίας. Περαιτέρω διευρύνσεις έγιναν για να αντικατοπτρίζουν την αναβάθμιση του παλατιού από εξοχικό σε βασιλικό παλάτι. Ωστόσο, η Μαρία είχε απορρίψει τον Πομπάλ κατά την ανάρρησή της και, ως βασίλισσα μονάρχης, δεν είχε χρόνο να απομακρυνθεί ώρες στην επαρχία. Ο ντομ Πέδρο παρενέβαινε ελάχιστα σε κρατικές υποθέσεις, προτιμώντας να αφιερώνει το χρόνο του σε θρησκευτικά θέματα.
Το 2004, το Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων ξεκίνησε ένα πρόγραμμα για την αποκατάσταση των μολύβδινων γλυπτών του Βρετανού γλύπτη Τζον Τσηρ, καθώς και ορισμένων άλλων χαρακτηριστικών του κήπου. Το έργο είναι σε εξέλιξη.
Η Sala das Mangas
Η Sala das Mangas (το μόνο δωμάτιο στα κρατικά διαμερίσματα που επιβίωσε πλήρως από την πυρκαγιά του 1934) είναι μια μακριά στοά με επένδυση τοίχου από πλακάκια (που απεικονίζεται παρακάτω). Η στοά οδηγεί στον θύλακα των κρατικών δωματίων, τα οποία έχουν ανακαινιστεί πλήρως. Τα επίσημα δωμάτια του παλατιού αποτελούνται από τρεις μεγάλες αίθουσες: την Αίθουσα των Πρεσβευτών, την Αίθουσα Μουσικής και την Αίθουσα Χορού. Άλλα μικρότερα δωμάτια περιλαμβάνουν το Κυνηγετικό Δωμάτιο (όπου συγκεντρώνονταν τα πάρτι κυνηγιού), το οποίο είναι ένα σαλόνι ζωγραφισμένο με νωπογραφίες με δέντρα και φυλλώματα από τον Πιγιεμάν.
Η αίθουσα Μουσικής
Το αίθουσα Μουσικής (που απεικονίζεται παρακάτω), που ακολουθεί την αίθουσα των Πρεσβευτών (Sala dos Embaixadores) είναι διακοσμημένη με επιχρυσωμένο και ζωγραφισμένο ξύλο και επανασχεδιάστηκε το 1768. Το ένθετο οροφής με ζωγραφισμένα πλαίσια είναι αξιοσημείωτο για το περίπλοκο, ραβδωτό σχήμα του σχεδίου του, παρόμοιο με αυτό του προθάλαμου στην Καζέρτα. Η αίθουσα Μουσικής είναι διακοσμημένη σε πιο νεοκλασικό ρυθμό από τα άλλα κρατικά δωμάτια, αντανακλώντας τον επανασχεδιασμό του στην περίοδο μετά το μπαρόκ-ροκοκό, στο τελευταίο μισό του 18ου αι. Αυτή η αίθουσα ήταν το σκηνικό για τις μεγάλες συναυλίες, για τις οποίες ήταν διάσημο το παλάτι. Το δωμάτιο εξακολουθεί να περιέχει το πιάνο με ουρά Αμπίρ διακοσμημένο με επίχρυσες διακοσμήσεις. Επάνω από το πιάνο κρέμεται ένα πορτρέτο της Μαρίας Α΄. Όπως πολλά άλλα δωμάτια του παλατιού, η αίθουσα Μουσικής φωτίζεται από τεράστιους, κρυστάλλινους πολυελαίους.
Η αίθουσα Χορού
Η αίθουσα Xορού, το τελευταίο από τα τρία μεγαλύτερα δωμάτια του παλατιού, (απεικονίζεται παρακάτω) σχεδιάστηκε από τον Ρομπιγιόν το 1760. Για να δημιουργήσει αυτό το οβάλ δωμάτιο, ο αρχιτέκτονας συνδύασε πέντε μικρότερα δωμάτια. Η διακόσμηση Ροκοκό με oρμολύ (ormolu) παίρνει τη μορφή βαριάς επιχρύσωσης στους τοίχους και την οροφή, τόσου πλούτου, που έχει συγκριθεί με αυτόν του Aμαλίενμπουργκ του Φρανσουά ντε Κουβιγιέ στο Σλος Νύμφενμπουργκ. Οι τοίχοι και οι πόρτες είναι καθρέπτες και η βαμμένη και επιχρυσωμένη οροφή στηρίζεται σε χρυσές καρυάτιδες.
Η αίθουσα των Πρεσβευτών
Η Αίθουσα των Πρεσβευτών ("Sala dos Embaixadores"), που μερικές φορές ονομάζεται αίθουσα του Θρόνου ή αίθουσα των Καθρεπτών, σχεδιάστηκε από τον Ρομπιγιόν το 1757 και είναι μία από τις μεγαλύτερες αίθουσες υποδοχής στο παλάτι. Αυτό το μακρύ, χαμηλό δωμάτιο έχει μία οροφή ζωγραφισμένη από τον Φρανσίσκο ντε Μέλo, η οποία απεικονίζει την πορτογαλική βασιλική οικογένεια να παρακολουθεί μια συναυλία, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της βασίλισσας Μαρίας Α΄. Το δωμάτιο είναι εξαιρετικά φαρδύ και φωτεινό, εκτείνεται σε όλο το πλάτος του παλατιού, με υψηλά παράθυρα και στα δύο πλευρές. Ανάμεσα σε κάθε παράθυρο υπάρχει ένα ημικυκλικό επιχρυσωμένο τραπέζι-κονσόλα, επάνω από το οποίο υπάρχουν επιμήκεις καθρέπτες στολισμένοι με κρυστάλλινες απλίκες. Η θέση (dais) του θρόνου, τοποθετημένη σε αψίδα, πλαισιώνεται από επιχρυσωμένους και με καθρέπτες κίονες, και το δάπεδο είναι ένα σχέδιο σκακιέρας από ασπρόμαυρα μαρμάρινα πλακίδια.
Το παρεκκλήσιο
Κατά τη διάρκεια της κατάληψης του παλατιού από τον ντομ Πέδρο και τη Mαρία Α΄, το παρεκκλήσιο ήταν κεντρικό στην καθημερινή ρουτίνα της αυλής τους. Δεν ήταν τυχαίο, ότι το παρεκκλήσιο ήταν το πρώτο τμήμα του παλατιού, που ολοκληρώθηκε και καθαγιάστηκε ήδη από το 1752. Η θρησκεία ήταν ένα από τα αγαπημένα ενδιαφέροντα του ντομ Πέδρo. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της συζύγου του, αυτός ασχολήθηκε με πνευματικά ζητήματα και εκείνη με εγκόσμια. Ωστόσο το ενδιαφέρον της βασίλισσας για τη θρησκεία δεν ήταν λιγότερο ζωηρό από αυτό του συζύγου της: το ζευγάρι παρακολουθούσε τη λειτουργία πολλές φορές την ημέρα. Μετά το τέλος του ντομ Πάδρο, η βασίλισσα εγκατέλειψε όλες τις εορταστικές εκδηλώσεις στο παλάτι και οι κρατικές δεξιώσεις έλαβαν τον αέρα των θρησκευτικών τελετών. Τελικά η ψυχική αστάθεια και η θρησκευτική μανία της βασίλισσας εξελίχθηκαν σε πλήρη παραφροσύνη. Το Κελούζ και το παρεκκλήσι του έγιναν τότε το μόνιμο καταφύγιό της από τον κόσμο, μέχρι που αναγκάστηκε να φύγει από τους προελαύνοντες Γάλλους το 1807 στη Βραζιλία. Απεβίωσε εκεί στο Ρίο ντε Ζανέιρο το 1816.
Το παρεκκλήσιο κάτω από τον μεγάλο κρομμυοειδή τρούλο είναι σκοτεινό και σπηλαιώδες και διακοσμημένο με σκαλιστό επίχρυσο ξύλο, όπου οι λεπτομέρειες τονίζονται σε κόκκινο, πράσινο, μπλε και ροζ, από τον Πορτογάλο γλύπτη Σιλβέστρε Φάρια Λόμπο. Το επάνω επίπεδο έχει στοές για τη χρήση βασιλικών προσώπων, που θα κάθονταν χωριστά από το εκκλησίασμα. Μία από αυτές τις στοές περιέχει ένα μικρό εκκλησιαστικό όργανο σε στυλ ροκοκό. Χαρακτηριστικό του παρεκκλησίου είναι η περίτεχνη φορητή κολυμβήθρα, με τη μαρμάρινη λεκάνη της να στηρίζεται σε ένα περίτεχνο πλαίσιο ροκοκό, και καλύπτεται από ένα σκαλισμένο ξύλινο κάλυμμα.
Ιδιωτικά διαμερίσματα
Τα ιδιωτικά δωμάτια του παλατιού είναι πολύ μικρότερα και πιο οικεία από τα επίσημα κρατικά δωμάτια και περιέχουν πολλά βασιλικά αναμνηστικά και αξιοπερίεργα, που ανήκαν στους πρώην ενοίκους των δωματίων. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων δωματίων σε αυτό το διαμέρισμα είναι η αίθουσα των Γευμάτων, o Koιτώνας της βασίλισσας και το Υπνοδωμάτιο του βασιλιά.
Aίθουσα των Γευμάτων (Sala das Merendas)
Αυτή ήταν η ιδιωτική τραπεζαρία της βασιλικής οικογένειας. Η διακόσμηση συνεχίζει το θέμα που χρησιμοποιείται σε ορισμένα από τα πιο επίσημα και δημόσια δωμάτια, με πλακάκια που απεικονίζουν αυλικούς σε πόζες στο δάσος. Αυτά τα πλαίσια, όπως και πολλά άλλα έργα στο παλάτι, κατασκευάστηκαν από τον Ζουάν Βαλεντίμ και τον Ζοζέ Κονράντο Ρόζα.
Ο Κοιτώνας (boudoir) της βασίλισσας
Αυτό ήταν ένα από τα ιδιωτικά δωμάτια, που χρησιμοποιούσε η Mαρία Α΄ κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Κελούζ. Είναι σχεδιασμένο με τη μορφή φιόγκου, με ένα μοτίβο πλέγματος στην οροφή, που αντικατοπτρίζεται στη σχεδίαση του μαρκετερί δαπέδου (απεικονίζεται παρακάτω), δίνοντας την εντύπωση ότι βρίσκεστε σε πέργκολα και όχι σε εσωτερικό. Τα μαρκετερί δάπεδα των ιδιωτικών δωματίων διακρίνουν αυτά τα μικρότερα, πιο οικεία δωμάτια από τα μεγαλύτερα κρατικά δωμάτια, όπου τέτοια ευαίσθητα χαρακτηριστικά θα είχαν καταστραφεί από την πολύ συχνή χρήση. Οι τοίχοι του κοιτώνα έχουν πολλούς καθρέπτες και περιέχουν πλαίσια του Ζοζέ Κονράντο Ρόζα. Δίπλα στον κοιτώνα είναι η κρεβατοκάμαρα της βασίλισσας. Ήταν από αυτό το φωτεινό και ευάερο δωμάτιο, που προέρχονταν οι άτονες κραυγές της βασίλισσας, όπως γράφει ο Γουίλιαμ Μπέκφορντ, ο οποίος επισκέφτηκε το παλάτι το 1794.
Το Υπνοδωμάτιο του βασιλιά
Το Υπνοδωμάτιο του βασιλιά (που απεικονίζεται παρακάτω) έχει περιγραφεί ως ένα από τα πιο "φανταστικά" δωμάτια στο παλάτι. Αν και στην πραγματικότητα είναι τετράγωνο, δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι εντελώς κυκλικό, με μια θολωτή οροφή που υποστηρίζεται από στήλες με καθρέπτες. Ανάμεσα στις στήλες υπάρχουν πλαίσια, που απεικονίζουν σκηνές από τις ιστορίες του δον Κιχώτη. Ο Πέτρος Δ' απεβίωσε σε αυτό το δωμάτιο το 1834, στο ίδιο δωμάτιο όπου γεννήθηκε το 1798. Το δωμάτιο περιέχει μια μεγάλη προτομή του βασιλιά, που δείχνει τα «κρεμασμένα σαγόνια και το μη ελκυστικό πρόσωπό του».
Ο γύρω χώρος
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Κανάλ ντος Αζουλέζους (Κανάλι των Πλακιδίων) στους Κήπους του Παλατιού. Το Κελούζ είναι διάσημο για τη δόξα των κήπων του, που περιλαμβάνουν ένα μεγάλο με κουρεμένους θάμνους παρτέρι, τοποθετημένο με τον τρόπο του Λε Νοτρ στο πίσω μέρος του παλατιού (βλ. κλειδί 14). Οι φλαμανδικές επιρροές, συμπεριλαμβανομένων των καναλιών, στον κήπο είναι έργο του Ολλανδού κηπουρού Γκέραλντ φαν ντερ Κολκ, ο οποίος βοηθούσε τον Ρομπιγιόν από το 1760. Οι επίσημες βεράντες και οι πεζόδρομοι δίνουν επιπλέον ενδιαφέρον από αγάλματα και αναβρυτήρια. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του κύριου παρτεριού είναι η Στοά με τα Αλογάκια (Portico dos Cavalinhos), ένας κήπος-ναός που πλαισιώνεται από δύο αλληγορικά ιππικά αγάλματα που απεικονίζουν τη Φήμη και δύο Σφίγγες (βλ. τελική απεικόνιση) σουρεαλιστικά ντυμένες με κοστούμια του 18ου αι., συνδυάζοντας το επίσημο και το φανταστικό. Αυτό το σουρεαλιστικό θέμα συνεχίζεται και αλλού στους κήπους, όπου μοτίβα όπως η αρπαγή των Σαβίνων και το τέλος του Άβελ εναλλάσσονται με αγάλματα όνων ντυμένων με ανθρώπινα ρούχα. Πιο βαθιά στους κήπους είναι ένα σπήλαιο με αλλεπάλληλους καταρράκτες. Αργότερα έγιναν ένα δημοφιλές χαρακτηριστικό στους πορτογαλικούς κήπους: οι αλληπάλληλοι καταρράκτες Κελούζ ήταν οι πρώτοι τεχνητοί καταρράκτες, που κατασκευάστηκαν κοντά στη Λισαβόνα.
Μια λεωφόρος από τεράστιες μαγνόλιες σχηματίζει την προσέγγιση στην κλασική πτέρυγα Ρομπιγιόν του παλατιού (βλ. κλειδί 7), ενώ από την πτέρυγα μια διπλή σκάλα οδηγεί στο κανάλι. Περισσότερα από 100 μ. μακριά, οι τοίχοι του καναλιού είναι διακοσμημένοι με πλακάκια που απεικονίζουν θαλασσινά τοπία και συναφείς σκηνές. Αυτό είναι το μεγαλύτερο από μια σειρά καναλιών στους κήπους, που οριοθετούνται με πλακάκια αζουλέζου σε στιλ κινεζικό. Τροφοδοτούνται από ένα ρέμα, και οι πύλες που οδηγούν στα κανάλια ανοίγουν μόνο τον Μάιο. Κατά τη διάρκεια του 18ου αι., τα κανάλια ήταν το σκηνικό για τις αγροτικές εορτές (festes champêtres), κατά τη διάρκεια των οποίων τα πλήρως στημένα πλοία έπλεαν σε πομπές με φιγούρες με αλληγορικές στολές.
Οι κήποι περιέχουν επίσης ένα σιντριβάνι με τρίτωνες και δελφίνια που έχει αποδοθεί στον Μπερνίνι. Υπάρχουν και άλλα σιντριβάνια και αγάλματα στους κάτω κήπους, συμπεριλαμβανομένης μιας σημαντικής συλλογής αγαλμάτων του Βρετανού γλύπτη Τζον Τσηρ (1709 – 1787). Αυτοί οι κήποι βρίσκονται μέσα σε υψηλούς φράχτες από πουρνάρια και κυπαρίσσια, μαγνόλιες και μουριές που φυτεύτηκαν από τον στρατάρχη Ζυνό κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής στους Ναπολεόντειους πολέμους.
Μεταγενέστερη ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο κρομμυοειδής τρούλος του παρεκκλησίου. Αυτό ήταν το πρώτο τμήμα του παλατιού που ολοκληρώθηκε. Το ένα από τα δύο [[Quadrant (αρχιτεκτονική)|τεταρτημόρια φτερά της αυλής της τιμής (cour d'honneur) φαίνεται στα δεξιά. Ένας κεντρικός δρόμος διέρχεται σε απόσταση λίγων μέτρων από το παλάτι (βλ. κλειδί 15).]] Μετά από μια πυρκαγιά στο παλάτι Aζούντα το 1794, ο πρίγκιπας αντιβασιλιάς Ιωάννης ΣΤ΄ και η σύζυγός του Καρλόττα-Χοακίνα των Βουρβόνων-Ισπανίας άρχισαν να χρησιμοποιούν οι ίδιοι το Κελούζ. Η πτέρυγα Ρομπιγιόν διευρύνθηκε και δόθηκε ένας επάνω όροφος για χρήση της πριγκίπισσας και των εννέα παιδιών της. Αυτές οι προσθήκες καταστράφηκαν στην πυρκαγιά του 1934. Για να ξεφύγει από τις δυνάμεις του Ναπολέοντα Α' το 1807, η πορτογαλική βασιλική οικογένεια εγκατέλειψε το Κελούζ και κατέφυγε στη Βραζιλία. Οι γαλλικές δυνάμεις κατοχής πήραν τον έλεγχο του παλατιού και ο διοικητής τους, στρατηγός Ζυνό, έκανε αρκετές μετατροπές στο κτίριο. Κατά την επιστροφή της βασιλικής οικογένειας από την εξορία το 1821, ο βασιλιάς προτίμησε να ζήσει στη Mάφρα, αφήνοντας τη σύζυγό του βασίλισσα Καρλόττα-χοακίνα, να διαμένει στο Κελούζ με τη θεία της, πριγκίπισσα Βενεδίκτη των Μπραγκάνζα. Ο βασιλιάς επισκεπτόταν την Κελούζ σπάνια. Ήταν σε μια από αυτές τις σπάνιες επισκέψεις, που ο Ιωάννης ΣΤ΄ απεβίωσε στο κυκλικό θολωτό Υπνοδωμάτιο του βασιλιά το 1826.
Η Καρλόττα-Χοακίνα, που μερικές φορές περιγράφεται ως μοχθηρή, λέγεται ότι ήταν φιλόδοξη και βίαιη. Τα χαρακτηριστικά της -σύμφωνα με πληροφορίες- ήταν άσχημα και ήταν κοντή στο ανάστημα. Όποια και αν ήταν τα μειονεκτήματά της, έζησε με εξαιρετικό στυλ στο Κελούζ, χρησιμοποιώντας μια ορχήστρα που ο Γουίλιαμ Μπέκφορντ περιέγραψε ως την καλύτερη στην Ευρώπη. Η βασίλισσα είχε επίσης ένα μικρό ιδιωτικό θέατρο στους κήπους, από το οποίο τίποτε δεν έχει απομείνει σήμερα. Απεβίωσε στο παλάτι το 1830.
Μετά το τέλος της Καρλόττας-Χοακίνας, το Κελούζ είδε μόνο διακοπτόμενη χρήση ως βασιλική κατοικία και δεν ήταν ξανά η κύρια κατοικία των πορτογαλικών βασιλικών. Ο γιος της ΚΑρλόττας-Χοακίνας, βασιλιάς Μιχαήλ Α΄, χρησιμοποίησε το παλάτι κατά τη διάρκεια του τριετούς εμφυλίου πολέμου, που πολέμησε ενάντια στον αδελφό του, βασιλιά Πέδρο Δ΄, πριν αναγκαστεί από τον αδελφό του το 1834 να παραιτηθεί και να εξοριστεί. Ένα χρόνο αργότερα, ο Πέδρο Δ΄ απεβίωσε από φυματίωση σε ηλικία 35 ετών στο Κελούζ, το παλάτι που γεννήθηκε. Η κόρη του Πέδρο Α', Μαρία Β΄ κυβέρνησε μέχρι το τέλος της το 1853 και τη διαδέχθηκε ο γιος της Πέδρο Ε΄. Μετά τον πρόωρο τέλος του στην επιδημία χολέρας του 1861, ο θρόνος πέρασε στον αδελφό του Λουδοβίκο Α΄. Από εκείνη τη στιγμή η βασιλική οικογένεια ζούσε κυρίως στο ανακαινισμένο παλάτι Aζούντα στη Λισαβόνα και το παλάτι Πένα και το Κελούζ έμεινε αχρησιμοποίητο. Μετά τη δολοφονία του γιου του Λουδοβίκου Α΄, Καρόλου Α΄, το 1908, το παλάτι πέρασε στην ιδιοκτησία του κράτους. Η Πορτογαλία βρισκόταν στην αναταραχή της επανάστασης και η μοναρχία έπαυσε δύο χρόνια αργότερα.
Εθνικό μνημείο
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Οι κήποι στο Παλάτι του Κελούζ είναι γεμάτοι με αναβρυτήρνια, αγάλματα και γλυπτά. Στον 21ο αι., οι κήποι του παλατιού, κάποτε μια αρδευόμενη όαση στο κέντρο της ξεραμένης γεωργικής γης, οριοθετούνται από τον αυτοκινητόδρομο "Radial de Sintra", που τροφοδοτεί την κυκλοφορία προς τη Λισαβόνα και μακριά από τη Σίντρα. Ωστόσο, οι μεταφορές και ο τουρισμός υπήρξαν σημαντικοί καταλύτες υποδομής για τη συντήρηση και τη διαχείριση του παλατιού.
Από το 1940 είναι ανοιχτό στο κοινό ως μουσείο. Στεγάζει μεγάλο μέρος της πρώην βασιλικής συλλογής, όπως έπιπλα, χαλιά Aραϊόλους, πίνακες ζωγραφικής και κινεζικά και ευρωπαϊκά κεραμικά και πορσελάνες.
Η πλατεία της πόλης που βλέπει το παλάτι, η "Largo do Palácio de Queluz", παραμένει σχετικά αναλλοίωτη από τον 18ο αι,α. Τα μεγάλα σπίτια, κάποτε τα σπίτια των αυλικών, και η πρώην βασιλική φρουρά με το καμπαναριό της εξακολουθούν να συγκεντρώνονται γύρω από το παλάτι.
Τα τελευταία χρόνια, η πόλη Κελούζz επεκτάθηκε σημαντικά, για να γίνει ένα από τα προάστια της Λισαβόνας. Το παλάτι του Κελούζ είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα δημόσια τοπόσημα στη μητροπολιτική περιοχή της Λισαβόνας.
Κρατικός ξενώνας
Το Περίπτερο της βασίλισσας Μαρίας Α΄(Pavilhão de D. Maria I), που αποτελεί τη νοτιότερη πτέρυγα του παλατιού, κτίστηκε κατά την τρίτη και τελευταία φάση κατασκευής, που εκτελέστηκε από τον Mανουέλ ΚΑετάνο ντε Σόουζα, η οποία διήρκεσε από το 1786, έτος του τέλους του Πέδρο Γ΄, μέχρι το 1792.
Το 1957 το Περίπτερο της Βασίλισσας Μαρίας Α' ανακαινίστηκε, για να χρησιμεύσει ως ο επίσημος κρατικός ξενώνας της πορτογαλικής κυβέρνησης, για επισκεπτόμενους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων. Η προγραμματισμένη κρατική περιοδεία της βασίλισσας Ελισάβετ Β' του Ηνβμένου Βασιλείου το 1957 ήταν ένα κύριο κίνητρο, για την ανακαίνιση του περιπτέρου σε κρατικό ξενώνα.
Σήμερα, το περίπτερο συνεχίζει να φιλοξενεί προσκεκλημένους αξιωματούχους. Ως εκ τούτου, οι κρατικές αίθουσές του δεν είναι ανοιχτές στο κοινό ως μέρος του εθνικού μνημείου του παλατιού Κελούζ, καθώς χρησιμοποιούνται για επίσημη ψυχαγωγία από κρατικούς αξιωματούχους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πορτογαλία Κατηγορία:Παλάτια στην Πορτογαλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λισαβόνα
Ευρυμέδουσα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευρυμέδουσα είναι γνωστή μία δούλη του βασιλιά των Φαιάκων, του Αλκινόου, η οποία υπήρξε και τροφός της Ναυσικάς. Στην Οδύσσεια (ραψωδία η, στίχοι 7 κ.ε.) η «θαλαμηπόλος Ευρυμέδουσα» περιγράφεται ως μία γριά από την `Ηπειρο που είχε ανάψει φωτιά για το φαγητό όταν η Ναυσικά με τις ακολούθους της επέστρεψε στον πύργο της την ημέρα που συνάντησε τον ναυαγό Οδυσσέα. «Την ασπροχέρα Ναυσικά αυτή είχε μεγαλώσει / κι αυτή φωτιά της άναψε κι ετοίμασε τραπέζι» (η 12-13).
Πηγές
Ευρυμεδουσα
Δραπέτι Ηρακλείου
Το Δραπέτι είναι χωριό της Κοινότητας Γαρίπας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 166 κατοίκους. Απέχει 47 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και 11 χιλιόμετρα από το Αρκαλοχώρι. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 245 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη γραπτή μνεία στο Δραπέτι γίνεται σε συμβόλαιο του 1271. Στο συμβόλαιο το χωριό αναφέρεται ως Trapeti, και ήταν τόπος κατοικίας του Γεώργιου Προμουντίνο, ο οποίος προπώλησε 27 μουζούρια σιτάρι στον Ιωάννη Αλλεβαντινό. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 το αναφέρει ως Dhrapeti στην επαρχία Μπελβεντέρε. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Drapeti με 53 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Drapeti, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Dirapeti και είχε 10 χαράτσια.
Στην απογραφή του 1881, το Δραπέτι είχε 79 Χριστιανούς και 8 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Σκινιά. Στην απογραφή του 1900 ανήκε στον ίδιο δήμο και είχε 117 κατοίκους. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλυβίων και το 1932 στην κοινότητα Γαρίπας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αρκαλοχωρίου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|Τοιχογραφία στον ναό της Αγίας Αννάς και του Αγίου Νικολάου Σήμερα εντός του οικισμού εξακολουθούν να σώζονται παλιά πετρόκτιστα κτίρια, τα περισσότερα όμως βρίσκονται σε ημιερειπιώδη κατάσταση. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι δίκλιτος και είναι αφιερωμένος στην Αγία Άννα και τον Άγιο Νικόλαο. Το εσωτερικό του ναού είναι τοιχογραφημένο με αγιογραφίες των αρχών του 15ου αιώνα. Ξεχωρίζουν οι τοιχογραφίες των βυζαντινών αυτοκρατόρων και του κτήτορα. Κοντά στην εκκλησία σώζεται παλιά δεξαμενή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Αρκαλοχωρίου Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Καμπιτσάτα Κεφαλονιάς
Τα Καμπιτσάτα είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 43 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Επιχείρηση Εντέμπε
250px|μικρογραφία|Ισραηλινοί πράκτορες στο Sayeret Matkal μετά την επιχείρηση. Επιχείρηση Εντέμπε ή Επιχείρηση Κεραυνός ή Επιχείρηση Ιωνάθαν ήταν κωδικές ονομασίες για μία πολύνεκρη επέμβαση ειδικών δυνάμεων (κομάντος) των Ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων (IDF) στο αεροδρόμιο της πόλης Εντέμπε, της Ουγκάντα, (το κυριότερο της χώρας, που εξυπηρετεί και την πρωτεύουσα Καμπάλα).
Στο εν λόγω αεροδρόμιο είχε καθηλωθεί από αεροπειρατές ένα πολιτικό αεροσκάφος (AirBus A300) της εταιρείας Air-France, το οποίο είχε απογειωθεί από το Τελ Αβίβ με κατεύθυνση το Παρίσι με 248 επιβάτες.