cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνδετικός ιστός
Κολλαγόνες ίνες
Το κολλαγόνο αποτελεί τις αφθονότερες ίνες. Είναι ανελαστικό και αποτελείται από την ελικοειδώς διατεταγμένη πρωτεΐνη τροποκολλαγόνο που αποτελείται από τρεις αλυσίδες α. Οι κολλαγόνες ίνες διατίθενται σε ίνες ποικίλου πάχους που σχηματίζονται από μονάδες τροποκολλαγόνου. Οι μονάδες συνδέονται μεταξύ τους και σχηματίζουν εγκάρσια ινίδια. Εξαίρεση σε αυτό το σχηματισμό αποτελεί το κολλαγόνο τύπου IV, που απαντάται στους βασικούς υμένες. Κολλαγόνες ίνες υπάρχουν στο χορίο, στα οστά, στις κάψες οργάνων, στο χόνδρο, την οδοντίνη και την οστεΐνη.
Δικτυωτές ίνες
Οι δικτυωτές ίνες αποτελούνται από κολλαγόνο τύπου ΙΙΙ και είναι λεπτότερες από τις ίνες από κολλαγόνο τύπου Ι. Παρουσιάζουν υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες και έχουν πολλές διακλαδώσεις. Σχηματίζουν λεπτά πλέγματα γύρω από λεία μυϊκά κύτταρα, ορισμένους τύπους επιθηλιακών κυττάρων, λιποκύτταρα, νευρικές ίνες και αιμοφόρα αγγεία. Επίσης αποτελούν το στηρικτικό στοιχείο ορισμένων οργάνων όπως το ήπαρ και ο σπλήνας.
Ελαστικές ίνες
Οι ελαστικές ίνες διαθέτουν μεγάλη ελαστικότητα και μπορούν να διαταθούν στο 150% του συνήθους μήκους τους χωρίς να υποστούν ρήξη. Οι ελαστικές ίνες αποτελούνται από μια άμορφη πρωτεΐνη, την ελαστίνη, η οποία περιβάλλεται από μικρονήματια, των οποίων το κύριο συστατικό είναι η ινιδίνη. Η ελαστίνη περιέχει δύο ασυνήθιστα αμινοξέα, τη δεσμοσίνη και την ισοδεσμοσίνη, στα οποία οφείλεται η ελαστικότητά τους. Επιμέρους μόρια ελαστίνης συνδέονται μεταξύ τους μέσω ριζών λυσίνης και σχηματίζουν ευμεγέθη πλέγματα μορίων. Οι ελαστικές ίνες δεν παρουσιάζουν περιοδικότητα και απαντώνται σε περιοχές του σώματος που απαιτούν σημαντική ευκαμψία και ελαστικότητα.
Θεμέλια ουσία
Η άμορφη θεμέλια ουσία αποτελεί το πηκτώδους συστάσεως στρώμα στο οποίο ενσωματώνονται τα κύτταρα και οι ίνες και διαμέσο του οποίου διαχέεται το υγρό των ιστών. Η θεμέλια ουσία αποτελείται από γλυκοζαμινογλυκάνες (GAGs), πρωτεογλυκάνες και γλυκοπρωτεϊνες. Οι πρωτεογλυκάνες είναι πρωτεΐνες που συνδέονται με μόρια πολύπλοκων, αρνητικά φορτισμένων πολυσακχαριτών, τις γλυκοσαμινογλυκάνες. Τα κύρια συστατικά των GAG είναι το υαλουρονικό οξύ, η θειϊκή χονδροϊτίνη, η θειϊκή δερματάνη, η θειϊκή κερατάνη και η θειϊκή ηπαρατάνη. Οι πρωτεΐνες που συνδέονται με υαλουρονικό οξύ σχηματίζουν τεράστια μόρια τεράστια μόρια που έλκουν κατιόντα, π.χ. νατρίου. Αποτέλεσμα είναι να σχηματίζουν εντόνως ενυδατωμένα μόρια τα οποία ανθίστανται στην πίεση. Ο ρόλος της θεμέλειας ουσίας είναι να προσφέρει αντοχή στη συμπίεση και η πλήρωση του χώρου ανάμεσα στα κύτταρα.
Βασικός υμένας
Ο βασικός υμένας είναι ένα επιπλέον εξωκυττάριο στοιχείο το οποίο παρεμβάλλεται μεταξύ συνδετικού και επιθηλιακού ιστού. Τα κύρια συστατικά του βασικού υμένα, η λαμινίνη, η εντακτίνη, και το κολλαγόνο τύπου IV έχουν επιθηλιακή προέλευση, ένα άλλα συστατικά, όπως η ινωδονεκτίνη και η περλακάνη προέρχονται πιθανώς από το συνδετικό ιστό. Ο βασικός υμένας συνδέεται συχνά με ένα δικτυωτό υμένα, ο οποίος είναι ένα πλέγμα δικτυωτών ινών προερχόμενων από τον υποκείμενο συνδετικό ιστό. Ο βασικός και δικτυωτός υμένας αποτελούν τη βασική μεμβράνη.
Κύτταρα
Τα κύτταρα του συνδετικού ιστού είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Μεσογειακοί Αγώνες
Οι Μεσογειακοί Αγώνες (αγγλικά: Mediterranean Games) είναι αθλητική διοργάνωση που διεξάγεται ανά τέσσερα χρόνια, και στην οποία παίρνουν μέρος χώρες που βρέχονται από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Περιλαμβάνουν τριάντα αγωνίσματα, τόσο κλασικά όσο και μοντέρνα. Είναι η δεύτερη σε μέγεθος διοργάνωση έπειτα την Ολυμπιάδα όσον αφορά τον αριθμό των αθλητών που συμμετέχουν και τα αθλήματα που περιλαμβάνονται και ξεπερνά ακόμη και τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Διοργάνωση
Ξεκίνησαν επίσημα το 1951 αλλά το 1947 και 1948 είχαν διεξαχθεί μεσογειακές διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη αντίστοιχα. Μεσογειακοί αγώνες στίβου είχαν διεξαχθεί και προπολεμικά, στις 28-30 Ιουνίου 1935 στην Αθήνα με συμμετοχή επτά κρατών: Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία, Γιουγκοσλαβία, Αίγυπτος, Παλαιστίνη.
Τους Μεσογειακούς Αγώνες διοργανώνει η Διεθνής Επιτροπή Μεσογειακών Αγώνων (Δ.Ε.Μ.Α.) (γαλ. Committee International Jeux Méditerranéens (C.I.J.M.) - αγγλ. International Mediterranean Games Committee (I.M.G.C.)) και διεξάγονται ανά τετραετία. Η πρώτη διοργάνωση έγινε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου προς τιμή του Ταχήρ Πασά που είχε την έμπνευση της σύστασής τους και πήρε την πρωτοβουλία να προωθήσει την ιδέα. Αρχικά υπήρχαν μόνο ανδρικά αγωνίσματα. Από το 1967 μετέχουν και γυναίκες. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι 23 χώρες που βρέχονται από τη Μεσόγειο θάλασσα. Στην Ελλάδα έχουν διεξαχθεί μία φορά, στην Αθήνα το 1991. Οι Μεσογειακοί Αγώνες του 2013 ήταν προγραμματισμένο να διεξαχθούν στη Λάρισα και το Βόλο, όμως τελικά η διοργάνωση αφαιρέθηκε από τις πόλεις αυτές και ανατέθηκε στη Μερσίνη της Τουρκίας.
Σημαία
Η σημαία των αγώνων είναι γαλάζια από το χρώμα της θάλασσας και έχει στο κέντρο της το έμβλημα των Μεσογειακών Αγώνων. Αυτό αποτελείται από τρεις τεμνόμενους κύκλους που αντιπροσωπεύουν τις τρεις ηπείρους (Ασία, Ευρώπη, Αφρική) που περιβάλλουν τη Μεσόγειο, οι οποίοι βυθίζονται εν μέρει στο νερό της. Η σημαία παραδίδεται στην επόμενη διοργανώτρια πόλη κατά την τελετή λήξης των αγώνων.
Χώρες που μετέχουν
Στους Μεσογειακούς Αγώνες μετέχουν 23 χώρες που βρίσκονται γύρω από τη Μεσόγειο, αν και μερικές δεν βρέχονται από αυτήν, όπως: η Ανδόρα, ο Άγιος Μαρίνος, η Σερβία, η Βόρεια Μακεδονία και από τους επόμενους αγώνες το Κόσοβο. Αντιθέτως, δεν συμμετέχουν κάποιες χώρες που και βρέχονται από τη Μεσόγειο και λαμβάνουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως: το Ισραήλ, η Παλαιστίνη και το Γιβραλτάρ. Επίσης, υπάρχουν προτάσεις για τη συμμετοχή κι άλλων χωρών πέριξ της Μεσογείου, όπως: η Βουλγαρία, η Πορτογαλία και η Ιορδανία.
Οι μετέχουσες χώρες είναι: thumb|250px|Χώρες που μετέχουν στους Μεσογειακούς.
Τόποι Διεξαγωγής
μικρογραφία|250px|Διοργανώτριες χώρες και χρονολογία διεξαγωγής αγώνων ανά πόλη
Αθλήματα
Στο πρόγραμμα των Μεσογειακών Αγώνων περιλαμβάνονται ορισμένα μη ολυμπιακά αθλήματα, όπως το γκολφ και το καράτε. Παράλληλα, υπάρχουν ολυμπιακά αθλήματα που δεν διεξάγονται στους Μεσογειακούς, όπως: το τρίαθλο, το κανόε-καγιάκ, το μπάντμιντον και το ταεκβοντό.
Τα μεσογειακά αθλήματα είναι:
Νίκος Αναστόπουλος
Ο Νίκος Αναστόπουλος (Δάφνη Αττικής, 22 Ιανουαρίου 1958) είναι Έλληνας διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής και σήμερα προπονητής. Διακρίθηκε ως επιθετικός και με τον Ολυμπιακό Πειραιώς σημείωσε 197 τέρματα σε 351 επίσημους αγώνες, κατά τις τρεις του θητείες που συνολικά διήρκεσαν 10 χρόνια. Είναι κάτοχος του ρεκόρ τερμάτων με την Εθνική Ελλάδας με 29. Επίσης μέχρι και σήμερα θεωρείται ως ένας εκ των μεγαλύτερων σκόρερ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Η καταγωγή του είναι από τα Λεχαινά Ηλείας, όπου υπάρχει και ομώνυμο γήπεδο προς τιμήν του, του Ηλειακού Λεχαινών. Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του ΑΟ Δάφνης και στη συνέχεια μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας το 1979, ενώ στο κύπελλο Κυπελλούχων της περιόδου 1979-80 σκόραρε τρεις φορές απέναντι σε Τβέντε και Γκέτεμποργκ.
Το 1980 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, με τον οποίο καθιερώθηκε και κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα (1981, 1982, 1983, 1987) και ένα κύπελλο (1981). Αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ Ελλάδας και μια φορά τρίτος σκόρερ Ευρώπης (χάλκινο παπούτσι).
Όλες αυτές οι διακρίσεις παρακίνησαν την ιταλική Αβελίνο να τον αποκτήσει. Αυτή η κίνηση προκάλεσε μεγάλη αίσθηση, σε μια εποχή που η μεταγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή στο εξωτερικό (πόσο μάλλον σε ένα κορυφαίο πρωτάθλημα όπως το ιταλικό) ήταν σχεδόν ανήκουστη. Στην Ιταλία αγωνίστηκε την περίοδο 1987-88 χωρίς να καταφέρει να προσαρμοστεί, αλλά εκείνη την περίοδο εμφάνισε τη διάσημη πλέον αδυναμία του για τα ακριβά ιταλικά κοστούμια και για όλα τα είδη ιταλικού καφέ. Τότε πρωταγωνίστησε και σε διαφημίσεις διάφορων προϊόντων. Επέστρεψε στην Ελλάδα την επόμενη χρονιά για να αγωνιστεί στον Πανιώνιο.
Την αγωνιστική περίοδο 1989-90 επέστρεψε στον Ολυμπιακό για να κατακτήσει δύο ακόμα κύπελλα Ελλάδας (1990, 1992). Την περίοδο 1992-93 είχε μια καλή χρονιά με τον Ιωνικό, μετά από την οποία επέστρεψε για τρίτη φορά στον Ολυμπιακό, όπου και έκλεισε τη μεγάλη του καριέρα στο 5-2 του σταδίου Καραϊσκάκης επί του Απόλλωνα Καλαμαριάς για το κύπελλο στις 11 Νοεμβρίου 1993.
Στις εθνικές ομάδες
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1977 μετείχε για πρώτη φορά στην εθνική Ελλάδας με την οποία αγωνίστηκε έως το 1988 σε 74 αγώνες και σκόραρε 29 γκολ, επίδοση που τον κατατάσσει στην πρώτη θέση των σκόρερ όλων των εποχών. Αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1980 στην Ιταλία σημειώνοντας το μοναδικό τέρμα της Ελλάδας στη διοργάνωση, απέναντι στην Τσεχοσλοβακία.
Προηγουμένως είχε αγωνιστεί με τις μικρότερες εθνικές ομάδες, με την Νέων στην προκριματική και στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 1977 σημειώνοντας πέντε γκολ (τα δύο πρώτα στη νίκη με 4-0 επί της Ουγγαρίας στην Κατερίνη την 6η Απριλίου 1977), καθώς και με την Ελπίδων πετυχαίνοντας στις 7 Φεβρουαρίου 1979 το πρώτο ελληνικό γκολ σε φιλικό αγώνα με τη Λιβύη, που έληξε ισόπαλος 2-2.
Τίτλοι-διακρίσεις
Με τον Πανιώνιο
Με τον Ολυμπιακό
Προπονητική σταδιοδρομία
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ταξίδεψε στο εξωτερικό και παρακολούθησε μαθήματα προπονητικής δίπλα σε μεγάλους Ευρωπαίους προπονητές κυρίως στην Ιταλία και επέστρεψε στην Ελλάδα για να ακολουθήσει καριέρα προπονητή. Έχει δουλέψει σε αρκετές ομάδες, ενώ αξιοσημείωτο ήταν το έργο του το 2002 στον ΠΑΣ Γιάννινα, στον οποίο επέστρεψε ξανά τον Ιούνιο του 2008.
Από το 2010 έως το 2012 εργάστηκε στον ΟΦΗ, ενώ στα τέλη του 2012 ανέλαβε προπονητής του Ατρόμητου Αθηνών, από τον οποίο απολύθηκε έπειτα από την ήττα 0-1 κατά τον εντός έδρας αγώνα με τον Άρη Θεσσαλονίκης στις 6 Απριλίου 2013.
Τον Νοέμβριο του 2013 ανέλαβε προπονητής στον ΑΟ Πλατανιά, από τον οποίο αποχώρησε τον Φεβρουάριο του 2014 και μερικές ημέρες αργότερα ήρθε σε συμφωνία με τον Πανιώνιο, στον οποίο παρέμεινε ως το τέλος της περιόδου, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στην πρώτη κατηγορία. Τον Ιανουάριο του 2015 ανέλαβε για δεύτερη φορά στην καριέρα του (μετά την περίοδο 2010-12) την τεχνική ηγεσία του ΟΦΗ.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Άρη Θεσσαλονίκης, επιστρέφοντας έπειτα από 9 χρόνια, καθώς την περίοδο 2005-06 είχε συνεργαστεί με τον σύλλογο για πρώτη φορά, θέση από την οποία αποχώρησε τον Φεβρουάριο του 2017.
Τον Φεβρουάριο του 2020 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Καλαμάτας στην οποία την σεζόν 2020-2021 κατέκτησε το πρωτάθλημα του Νότιου Ομίλου της Φούτμπολ Λιγκ και την άνοδο στην νέα Σούπερ Λιγκ 2. Αποχώρησε από την Καλαμάτα τον Φεβρουάριο του 2022.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Κοινωνική απομόνωση
Η κοινωνική απομόνωση είναι κατάσταση πλήρους ή σχεδόν πλήρους έλλειψης επαφής μεταξύ ατόμου και κοινωνίας. Διαφέρει από τη μοναξιά, η οποία είναι προσωρινή και ακούσια. Η κοινωνική απομόνωση μπορεί να είναι ένα ζήτημα για άτομα οποιασδήποτε ηλικίας, αν και τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν ανά ηλικιακή ομάδα.
Η κοινωνική απομόνωση έχει παρόμοια χαρακτηριστικά τόσο σε προσωρινές περιπτώσεις όσο και σε κλινικές περιπτώσεις. Όλοι οι τύποι κοινωνικής απομόνωσης μπορεί να περιλαμβάνουν την παραμονή στην κατοικία για μεγάλα χρονικά διαστήματα, την έλλειψη επικοινωνίας με την οικογένεια, τους γνωστούς ή τους φίλους και την αποφυγή επαφής με άλλους ανθρώπους όταν προκύψουν ευκαιρίες.
ΣΙΓΜΑ (τηλεοπτικός σταθμός)
Το ΣΙΓΜΑ είναι κυπριακός ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός εθνικής (παγκύπριας) εμβέλειας. Ιδρύθηκε στις 31 Μαΐου 1990 από τον Κύπριο δικηγόρο, δημοσιογράφο, συγγραφέα και εκδότη, Κώστα Ν. Χατζηκωστή. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 3 Απριλίου 1995.
Ιστορία
Η πρώτη του μετάδοση πραγματοποιήθηκε την 3η Απριλίου του 1995. Προβάλλει Κυπριακές, Ελληνικές και ξένες σειρές, δελτία ειδήσεων, ενημερωτικές και αθλητικές εκπομπές, καθώς και εκπομπές ψυχαγωγίας. Από το 2010 μέχρι το 2016 είχε αποκλειστική συνεργασία με τον Alpha Ελλάδος ενώ είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα του Champions League μέχρι και το 2015. Παλαιότερα αντάλλασσε πρόγραμμα με το Star Channel και το MAD TV ενώ από το 2016 συνεργάζεται αποκλειστικά με την ελληνική τηλεόραση του ΣΚΑΪ, με την οποία μεταδίδουν ταυτόχρονα την ελληνική έκδοση του Survivor, ενώ ο ΣΚΑΪ την ίδια χρονιά είχε προβάλλει στην Ελλάδα και την σειρά Προδοσίες, κάτι που έκανε και το κανάλι epsilontv (νυν Open TV) το 2018, το οποίο πρόβαλλε στην Ελλάδα δύο σειρές παραγωγής του Sigma, Καταιγίδα και Βρέχει Έρωτα.
Ο σταθμός εντάσσεται στο μεγαλύτερο συγκρότημα των εταιριών μέσων μαζικής ενημέρωσης της Κύπρου με το όνομα “ΔΙΑΣ” ως συνεργαζόμενος με άλλα μέσα τίτλος για την παραγωγή και παρουσίαση ειδήσεων, όπως το SigmaLive.com, το επίσης παγκύπριο Ράδιο Πρώτο και η εφημερίδα Σημερινή.
Πρόσωπα
Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του τηλεοπτικού Σταθμού ΣΙΓΜΑ είναι ο Κώστας Ν. Χατζηκωστής. Διευθυντής ειδήσεων και παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου με τίτλο “Τομές στα γεγονότα” είναι ο Χρύσανθος Τσουρούλλης. Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη και τη λειτουργία του τηλεοπτικού σταθμού ΣΙΓΜΑ έπαιξε ο αδικοχαμένος διατελέσεις Διευθύνων Σύμβουλος του σταθμού, Άντης Χατζηκωστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Λευκωσία Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1995
Σταρ Τρεκ: Η Αρχική Σειρά
Το Star Trek είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από τον Τζιν Ροντενμπέρι και ακολουθεί τις περιπέτειες του διαστημόπλοιου Εντερπράιζ και του πληρώματος του. Απέκτησε την ονομασία Σταρ Τρεκ: Η Αρχική Σειρά αργότερα για να διαχωριστεί από την ομώνυμη σειρά ταινιών και τηλεοπτικών σειρών που δημιούργησε.
Η σειρά λαμβάνει χώρα στον Γαλαξία κοντά στη δεκαετία του 2260. Στο πλοίο, αρχηγός είναι ο Τζέιμς Τ. Κερκ (Ουίλιαμ Σάτνερ), και πρώτος αξιωματικός ο Σποκ (Λέοναρντ Νίμοϊ).
Η παραγωγή ανήκε στις εταιρείες Norway Productions και Desilu Productions (Σεπτέμβριος 1966 - Δεκέμβριος 1967) και από την Paramount Television από τον Ιανουάριο του 1968 έως τον Ιούνιο του 1969. Το Σταρ Τρεκ μεταδόθηκε στο NBC από τις 8 Σεπτεμβρίου 1966 έως τις 3 Ιουνίου 1969, αλλά μεταδόθηκε για πρώτη φορά στο καναδέζικο CTV στις 6 Σεπτεμβρίου 1966. Λόγω της χαμηλής τηλεθέασης, το δίκτυο ακύρωσε την σειρά μετά από τρεις κύκλους και 80 επεισόδια. Λίγα χρόνια αργότερα, η σειρά έγινε δημοφιλής και συνέχισε να είναι γνωστή στη δεκαετία του 1970, επιτυγχάνοντας αναπτυσσόμενη επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα. Το Σταρ Τρεκ δημιούργησε μια σειρά παραγωγών, αποτελούμενο από έξι τηλεοπτικές σειρές, δεκατρείς ταινίες μεγάλου μήκους, πολυάριθμα βιβλία και παιχνίδια και θεωρείται σήμερα μια από τις πιο δημοφιλείς και επιδραστικές τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών.
Η σειρά περιέχει πολλά στοιχεία του Space Western, όπως περιγράφεται από τον Ροντένμπερρι και το γενικό κοινό.
Περίληψη
Η σειρά περιγράφει τα ταξίδια του διαστημοπλοίου Εντερπράιζ (Enterprise), κατά την "πενταετή αποστολή του να ανακαλύψει παράξενους νέους κόσμους, να αναζητήσει νέα ζωή και νέους πολιτισμούς, να φτάσει θαρραλέα εκεί που κανείς δεν έχει φτάσει ποτέ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές διαστημικής περιπέτειας Κατηγορία:Σταρ Τρεκ Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του NBC
Γουλιέλμος πρίγκιπας του Γκλόστερ
Ο Γουλιέλμος (αγγλ. William, 18 Δεκεμβρίου 1941 - 28 Αυγούστου 1972) από τον Οίκο του Ουίνδσορ ήταν πρίγκιπας του Γκλώστερ.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Ερρίκος Ανδρέας Φρειδερίκος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου, Δούκα του Γκλώστερ και της Αλίκης, κόρης του Τζον Μόνταγκιου-Ντάγκλας-Σκοτ, Δούκα του Μπακλού και Δούκα του Κουίνσμπερρυ. Ο Ερρίκος ήταν γιος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Αποφοίτησε από τα Πανεπιστήμια Καίμπριτζ και Στάνφορντ και εισήλθε στο υπουργείο Εξωτερικών & Κοινοπολιτείας. Υπηρέτησε στο Λάγος της Νιγηρίας και στο Τόκυο· επέστρεψε για να αναλάβει βασιλικά καθήκοντα. Ζούσε έντονη ζωή: πετούσε με ένα αεροπλάνο Πάιπερ, πεζοπορούσε δια μέσου της Σαχάρας και αιωρείτο με αερόστατο. Έπασχε από πορφυρία, μία μάλλον κληρονομική ασθένεια του δέρματος.
Ενώ συμμετείχε σε αεροπορικό διαγωνισμό το 1972 στο Στάφορντσιρ, το αεροπλάνο του συνετρίβη. Ήταν 31 ετών· ο θείος του Γεώργιος, Δούκας του Κεντ, είχε επίσης αεροπορικό δυστύχημα σε ηλικία 40 ετών. O εξάδελφος και παιδικός του φίλος Κάρολος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, έδωσε στον γιο του Γουλιέλμο το όνομα του Πρίγκιπα του Γκλώστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ
Ζόραν Ζάεφ
Ο Ζόραν Ζάεφ (Зоран Заев, γενν. 8 Οκτωβρίου 1974) είναι Σλαβομακεδόνας οικονομολόγος, πολιτικός και διετέλεσε πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας (20 Αυγούστου 2020 - 16 Ιανουαρίου 2022).
Πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του ως πρωθυπουργού, ο Ζάεφ ήταν μέλος της Συνέλευσης της Βόρειας Μακεδονίας μεταξύ 2003 και 2005 και δήμαρχος της Στρώμνιτσας από το 2005 έως το 2016. Είναι Πρόεδρος της κεντροαριστερής Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης Μακεδονίας. Τον Ιανουάριο του 2020 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και επανεξελέγη στις εκλογές του Ιουλίου του 2020 για δεύτερη θητεία. Τον Οκτώβριο του 2021 παραιτήθηκε για δεύτερη φορά από την πρωθυπουργία της χώρας με κύρια αιτία την ήττα του στις δημοτικές εκλογές στη περιφέρεια των Σκοπίων αλλά απέσυρε την παραίτηση του και παρέμεινε πρωθυπουργός της χώρας έως το 2022.
Νεανική ζωή και εκπαίδευση
Ο Ζόραν Ζάεφ γεννήθηκε το 1974 στη Στρώμνιτσα, σε μια πολυμελή οικογένεια βουλγαρικής καταγωγής των Στόγιαν και Ιβάνκα Ζάεφ από το χωριό Μουρτίνο. Έχει τρεις αδελφές και έναν αδελφό, τον Ντούσκο Ζάεφ. Αφού ολοκλήρωσε το δημοτικό και γυμνάσιο στην πατρίδα του, εγγράφηκε στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών των Σκοπίων, από την οποία αποφοίτησε το 1997. Ο Ζάεφ απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη νομισματική οικονομία στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ζάεφ έγινε μέλος της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης Μακεδονίας το 1996. Εκλέχθηκε δύο φορές ως πρόεδρος της περιφερειακής οργάνωσης της Στρούμιτσα. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Κόμματος μεταξύ 2006 και 2008. Κέρδισε τρεις διαδοχικές τοπικές εκλογές και χρημάτισε δήμαρχος της Στρούμιτσα από το 2005 έως το 2016. Αφού ο Μπράνκο Τσερβενκόφσκι παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου της ΣΔΕΜ το 2013, ο Ζάεφ εκλέχτηκε νέος πρόεδρος. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος της Συνέλευσης της Βόρειας Μακεδονίας από το 2003 έως το 2005. Μετά τις εκλογές του 2016, ο Ζάεφ σχημάτισε μια κυβέρνηση συνασπισμού με την υποστήριξη της Δημοκρατικής Ένωσης για την Ένταξη και της Συμμαχίας των Αλβανών τον Μάιο του 2017.
Διαμάχες
Τον Ιανουάριο του 2015, ο πρώην Πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας Νίκολα Γκρούεφσκι κατηγόρησε τον Ζάεφ για τη φερόμενη συνωμοσία με ξένη υπηρεσία πληροφοριών και διπλωμάτες για την ανατροπή της κυβέρνησης και τη συμμετοχή τους στη φερόμενη απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Ζάεφ τον Φεβρουάριο κατηγόρησε τον Γκρουέφσκι για τηλεφωνικές υποκλοπές και παράνομη κατασκοπεία τουλάχιστον 20.000 ατόμων στη χώρα. Ο εισαγγελέας, από την άλλη πλευρά, κατηγόρησε τον Ζάεφ για εκβιασμό του Γκρουέφσκι και κράτησε πέντε άτομα που συνδέονταν με την υπόθεση αυτή. Η δίωξη έπαυσε αργότερα λόγω ανεπαρκών στοιχείων.
Μετά την εκλογή του ως προέδρου της ΣΔΕΜ, ο Ζάεφ έγινε ηγέτης της αντιπολίτευσης. Ως ηγέτης της αντιπολίτευσης, ο Ζάεφ συμμετείχε σε συνάντηση με τον Γκρουέφσκι και τον Επίτροπο Διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γιοχάνες Χαν τον Ιούνιο του 2015 για να ξεπεράσει την πολιτική κρίση. Οι διαπραγματεύσεις οδήγησαν στη συμφωνία του Przino, η οποία προέβλεπε τη διοργάνωση εκλογών τον Απρίλιο του 2016 από μία προσωρινή κυβέρνηση και τη διερεύνηση του σκανδάλου των τηλεφωνικών υποκλοπών από ειδικό εισαγγελέα. Ο Ζάεφ απείλησε να μποϊκοτάρει τις εκλογές λόγω των εμποδίων που έθετε ο Γκρουέφσκι στην εφαρμογή της συμφωνίας του Przino και στην υλοποίηση μεταρρυθμίσεων στο δικαστικό σύστημα και στα μέσα ενημέρωσης.
Πρωθυπουργός
Στις 31 Μαΐου 2017 το κοινοβούλιο της Βόρειας Μακεδονίας ανέδειξε τον Ζάεφ ως νέο πρωθυπουργό με 62 ψήφους υπέρ σε σύνολο 120 βουλευτών. Η ψηφοφορία έθεσε τέλος σε μία πολύμηνη περίοδο πολιτικής αβεβαιότητας. Μια δημοσκόπηση 1.159 Βορειομακεδόνων που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2017 από τη Brima Gallup έδειξε ότι το 62% του πληθυσμού υποστήριξε τον Ζάεφ ως πρωθυπουργό. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Ζάεφ παρουσίασε το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης, λέγοντας ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ θα είναι η προτεραιότητά του τα επόμενα χρόνια. Υποσχέθηκε επίσης την οικονομική ανάπτυξη και τον τερματισμό της διαφθοράς ανακοινώνοντας μια «υπεύθυνη, μεταρρυθμιστική και ευρωπαϊκή κυβέρνηση».
Ορισμένες εφημερίδες ερμήνευσαν τις δηλώσεις του Ζάεφ στις εφημερίδες BGLES και Kurir ως ισχυρισμό ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι ένα έθνος με τους Βούλγαρους ή τους Σέρβους. Αυτό που καταγράφηκε από τον Ζάεφ στην αρχική βιντεοσυνομιλία της βουλγαρικής εφημερίδας BGLES ήταν ότι «θέλω να στείλω ένα μήνυμα σε όλους τους πολίτες της Βουλγαρίας, είμαστε αδελφοί, το ίδιο έθνος». Η συνέντευξη για τη σερβική εφημερίδα Kurir ήταν «Οι Σέρβοι και οι Μακεδόνες είναι αδελφοί» και «Κανείς δεν ζήτησε από τον Ζόραν Ζάεφ να κάνει τίποτα εναντίον των Μακεδόνων, εναντίον Σέρβων, εναντίον οποιασδήποτε εθνικής κοινότητας ή εναντίον οποιουδήποτε από τους γείτονές μας. Ακούσαμε κατηγορίες ότι ο Ζάεφ καταδικάζει τη Σερβία για γενοκτονία, για μένα είναι το ίδιο έθνος».
Παραίτηση
Τον Οκτώβριο του 2019 η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνήθηκε την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Βόρεια Μακεδονία, αποδυναμώνοντας την φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση της χώρας. Ως αποτέλεσμα, ο Ζάεφ όρισε πρόωρες εκλογές τον Απρίλιο του 2020 και προανήγγειλε την παραίτησή του. Ο Ζάεφ υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία στις 2 Ιανουαρίου 2020 και υπηρεσιακός πρωθυπουργός διορίστηκε ο Όλιβερ Σπάσοφσκι.
Δεύτερη πρωθυπουργία (2020–22)
Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2020 το SDSM κέρδισε τις περισσότερες έδρες αλλά όχι και την αυτοδυναμία. Στις 18 Αυγούστου 2020 το SDSM και το DUI ανακοίνωσαν συμφωνία για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού και αποφάσισαν να διοριστεί αλβανόφωνος πρωθυπουργός. Με βάση τη συμφωνία, ο αρχηγός του SDSM Ζόραν Ζάεφ ορκίστηκε ξανά πρωθυπουργός και θα υπηρετήσει έως 100 μέρες ως τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Το υπόλοιπο της θητείας του πρωθυπουργού μέχρι τη διεξαγωγή των εκλογών θα το υπηρετήσει πρόσωπο διορισμένο από το BDI και αλβανόφωνο. Στις 30 Αυγούστου η κυβέρνηση των προσκείμενων στο SDSM κομμάτων, του BDI και του Δημοκρατικού Κόμματος των Αλβανών, εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες Κατηγορία:Βουλευτές της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Πολιτική της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Οικονομολόγοι της Βόρειας Μακεδονίας
Στήβεν Ράνσιμαν
Ο σερ Τζέιμς Κόχραν Στίβενσον Ράνσιμαν (αγγλικά: James Cochran Stevenson Runciman, 7 Ιουλίου 1903 – 1 Νοεμβρίου 2000), γνωστότερος ως Στήβεν Ράνσιμαν ή Στίβεν Ράνσιμαν   ήταν ένας από τους γνωστότερους Άγγλους ιστορικούς και ένας από τους επιφανέστερους βυζαντινολόγους του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Νορθάμπερλαντ. Ο παππούς του ήταν Λόρδος Ράνσιμαν και ο πατέρας του ο υποκόμης Ράνσιμαν του Ντόξφορντ, ο ίδιος όμως, ως δευτερότοκος γιος, δεν κληρονόμησε κανέναν από τους οικογενειακούς τίτλους. Λέγεται ότι σε ηλικία 5 ετών μιλούσε και διάβαζε ελληνικά και λατινικά. Κατά τη διάρκεια των σπουδών και των μελετών του έμαθε αρκετές από τις δυτικές γλώσσες, καθώς και Αραβικά, Περσικά, Τουρκικά, εβραϊκά, συριακά, αρμενικά και γεωργιανά για τη μελέτη των πηγών της μεσαιωνικής ιστορίας. Το 1921, εισήλθε στο Trinity College του Κέμπριτζ, για σπουδές στην ιστορία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του άρχισε να ταξιδεύει, εκμεταλλευόμενος την περιουσία που κληρονόμησε από τον παππού του. Το διάστημα μεταξύ των ετών 1942 με 1945, υπήρξε καθηγητής βυζαντινής ιστορίας και τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Χάρη στην έρευνα που έκανε την περίοδο αυτή στην Τουρκία, δημοσίευσε το διάστημα 1951 με 1954 σε τρεις τόμους το μνημειώδες έργο του για την ιστορία των Σταυροφοριών. Στα χρόνια που ακολούθησαν δημοσίευσε πληθώρα έργων για την ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατοριας και των γειτόνων του, σε όλο το εύρος από τη Συρία μέχρι τη Σικελία.
Στην προσωπική του ζωή ο Ράνσιμαν παρέμενε ένας παλιομοδίτης εκκεντρικός Άγγλος αριστοκράτης, που ασχολούνταν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό με τον αποκρυφισμό. Μνημειώδης είναι ο θαυμασμός που εξέφραζε για την Ορθοδοξία. Διατηρούσε επίσης στενές σχέσεις με τις κυριότερες αριστοκρατικές οικογένειες της Ευρώπης. Λίγο καιρό πριν πεθάνει ασπάστηκε την Ορθοδοξία, βαπτιζόμενος στο Άγιο Όρος. Πέθανε στο Ράντγουεϊ του Γουόργουικσαϊρ το 2000.
Βραβείο Ράνσιμαν
Ο σύλλογος Anglo-Hellenic League απονέμει κάθε χρόνο τα βραβεία Ράνσιμαν προς τιμήν του Στήβεν Ράνσιμαν, σε συγγραφείς βιβλίων στην αγγλική γλώσσα, για βιβλία σχετικά με την Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
Αίγινα
Η Αίγινα είναι νησί του Σαρωνικού Κόλπου, ενώ την ίδια ονομασία έχει η πρωτεύουσα και κύριος λιμένας του νησιού. Κατά την αρχαιότητα αποτελούσε εποικιστικό κέντρο Πελοποννησίων, Αιγαιατών και Μυρμιδόνων. Αργότερα, συμμετείχε μαζί με άλλες ναυτικές πόλεις στο θεσμό της Αμφικτυονίας της Καλαυρίας, πήρε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και κατά την κλασική εποχή έγινε μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας.
Γενικά
Η Αίγινα βρίσκεται στο κέντρο του Σαρωνικού Κόλπου, περιβαλλόμενη από το Αγκίστρι, τα Μέθανα, την Τροιζήνα, τον Πόρο και της ακτές της ηπειρωτικής Αττικής. Με συνολικό εμβαδόν 82,63 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του Αργοσαρωνικού. Το μήκος των ακτών της είναι 57 χλμ. και έχει σχήμα σχεδόν ισόπλευρου τριγώνου. Το ΒΑ άκρο της απέχει 10,5 ναυτικά μίλια από το στόμιο του λιμένα Πειραιώς, το ΒΔ απέχει 12 ναυτικά μίλια από το Τραχήλι της Επιδαύρου και το Ν άκρο της απέχει 9 ναυτικά μίλια από την βόρεια είσοδο του Πόρου.
Το έδαφός της είναι κυρίως ηφαιστειογενές, με τις βόρειες περιοχές να αποτελούνται από ιζηματογενή πετρώματα και τις νότιες από εκρηξιγενή. Αποτελείται από χαμηλούς λόφους και κάποιες πεδινές εκτάσεις. Το ψηλότερο βουνό του νησιού είναι το Όρος με ύψος 532 μέτρα, ενώ δεν έχει ποτάμια και γενικά τρεχούμενο νερό. Η πανίδα του νησιού αποτελείται από τρυγόνια, λαγούς, αγριοκούνελα και αλεπούδες, ενώ η χλωρίδα από αγριελιές, πουρνάρια, φρύγανα, ράμνους και φιλίκια. Το κλίμα είναι μεσογειακό και ξηρό με περιορισμένες βροχοπτώσεις.
Ανάγλυφο
Η Αίγινα δεν έχει ψηλά βουνά, με ψηλότερο το Όρος (Πανελλήνιον κατά τον Παυσανία) και την κορυφή Προφήτης Ηλίας στα 532 μ. Συνέχεια του Όρους, θεωρούνται οι κορυφές Νικολάκι (451 μ.) και Πλατυβούνι (442 μ.) στα βόρεια του Προφήτη Ηλία. Άλλες κορυφές είναι: η Μεγάλη Κορυφή (311 μ.) στο ΝΑ άκρο της Αίγινας, το Βουνό του Δένδρου (306 μ.), η Δραγονέρα (275 μ.), Εκτός από αυτά τα βουνά υπάρχουν και μεμονωμένοι χαμηλοί λόφοι, με κυριότερους του Κουταλού, Μουντή, Φωκίτσα, Νησίδα Βίγλα, Βωβού, Άγιος Δημήτριος.
Πετρώματα
Γενικά, στη γεωλογική δόμηση της Αίγινας συμμετέχουν, κατά σειρά αρχαιότητας:
Όπως προαναφέρθηκε, το μεγαλύτερο μέρος του νησιού κυριαρχείται από ηφαιστειακά πετρώματα. Ωστόσο, το πτυχωμένο υπόβαθρο του νησιού αποτελείται από ασβεστιτικούς σχιστόλιθους, μαργαϊκούς ασβεστόλιθους και σχιστοψαμμίτες του Κατώτερου Κρητιδικού, πετρώματα διακριτά στο βόρειο τμήμα της Αίγινας. Πάνω τους επικάθονται απολιθωματοφόρα νεογενή ιζήματα, δηλαδή τα υποκείμενα πετρώματα των ηφαιστιτών. Μάργες κυριαρχούν στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας, ανάμεσα στις λάβες της πρώτης ηφαιστειακής περιόδου και κάτω από τις λάβες της δεύτερης ηφαιστειακής περιόδου.
Θερμές πηγές
Η Αίγινα διαθέτει θερμές πηγές στο βόρειο τμήμα της, γνωστές για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Οι κυριότερες βρίσκονται στην περιοχή του Κακοπέρατου και περιέχουν υδρόθειο. Τα ερείπια των ανασκαφών έχουν καταδείξει ότι ήσαν σε χρήση στην αρχαιότητα και τους μέσους χρόνους. Άλλες πηγές υπάρχουν και στη θέση Θέρμα της Σουβάλας, πλούσιες σε αλάτι.
Υδρολογία
Η Αίγινα δεν έχει ποτάμια, αλλά μόνο κάποιους χειμάρρους, ξερούς το καλοκαίρι και με ορμητικά νερά το χειμώνα. Σημαντικότεροι είναι: του Αγίου Γεωργίου, ο Μαυράγγελος, ο Κορένης, ο Βάγιας, της Σκοτεινής (όπου οι αρχαιολόγοι τοποθετούν τον αρχαίο Ασωπό) και του Μαραθώνα.
Κατά την αρχαιότητα
Σύμφωνα με τη μυθολογία η Αίγινα οφείλει την ονομασία της στην κόρη του Θεού Ασωπού Αίγινα, την οποία ερωτεύτηκε ο Δίας και την απήγαγε στο νησί Οινώνη που μετονομάστηκε σε Αίγινα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η Αίγινα υπήρξε αποικία της Επιδαύρου. Η στρατηγική της θέση κατά την αρχαιότητα φαίνεται ότι ήταν ο λόγος που κατοικήθηκε πριν από το 3.500 π.Χ. Στην περιοχή Κολώνα, πάνω σε χαμηλό λόφο, έχει εντοπιστεί οικισμός της πρωτοελλαδικής εποχής (περίπου 2500-1600 π.Χ.). Ανάμεσα στα ευρήματα ξεχωρίζουν τα διοικητικά κτίρια, όπως η οικία στον Βράχο και η λίγο μεταγενέστερη Λευκή Οικία. Στη συνέχεια, περί το 2200-2050 π.Χ. ο οικισμός επεκτείνεται με περίκεντρο τρόπο και οχυρώνεται. Σε ανασκαφές που έχουν γίνει, έχουν βρεθεί μινωικά κεραμικά του 2000 π.Χ. περίπου, όπως και κοσμήματα από χρυσό που ανήκουν στη ύστερη περίοδο της μυκηναϊκής τέχνης, τα οποία συνηγορούν στην εκδοχή της διατήρησης του μυκηναϊκού πολιτισμού για μερικές γενιές μετά την κάθοδο των Δωριέων, οι οποίοι φαίνεται να κατέκτησαν το νησί περί το 950 π.Χ.
Τον 7ο αιώνα π.Χ. η Αίγινα συμμετείχε στην πολιτική ομοσπονδία υπό την ονομασία Αμφικτιονία της Καλαυρίας μαζί με την Αθήνα, τον βοιωτικό Ορχομενό, την Τροιζήνα, την Ερμιόνη, την Ναυπλία και την Πρασίη, με σκοπό την πάταξη της ακμάζουσας πειρατείας στο Αιγαίο, λόγω της παρακμής των Μυκηναίων. Κατά την αρχαϊκή εποχή (734 - 459 π.Χ.) η Αίγινα γνώρισε μεγάλη ακμή εξελισσόμενη σε σημαντική ναυτική και εμπορική δύναμη της εποχής αναπτύσσοντας εξαγωγικό εμπόριο πήλινων αγγείων και αρωμάτων εγχώριας παραγωγής. Οι Αιγινήτες υπήρξαν οι πρώτοι που έκοψαν ασημένια νομίσματα στον ελλαδικό χώρο, λίγες δεκαετίες μετά την επινόηση του νομίσματος από τους Λυδούς. Να σημειωθεί ότι οι Αιγινήτες είχαν σημαντικά συμφέροντα στον Ελλήσποντο ενώ ήταν μέτοχοι στον εμπορικό σταθμό της αιγυπτιακής πόλης Ναυκράτιδος.
Η ναυτική πρωτοκαθεδρία της Αίγινας και η εδραίωση της ολιγαρχικής παράταξης στην εξουσία αποτελούσε εμπόδιο στις επιδιώξεις της Αθήνας με αποτέλεσμα ήδη από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. να παρατηρείται ένταση στις σχέσεις μεταξύ τους. Αν και κατά τους Μηδικούς Πολέμους είχαν υποστηρίξει τον Δαρείο, στους Περσικούς Πολέμους συνασπίστηκαν με τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις λαμβάνοντας μαζί με τους Αθηναίους τα πρωτεία. Μετά το τέλος του πολέμου η Αίγινα συνασπίστηκε με την Σπάρτη και την Κόρινθο με αποτέλεσμα να επέλθει οριστική σύγκρουση με την Αθήνα, η οποία και επιτέθηκε στα 458 π.Χ. εναντίον της Αίγινα. Στη ναυμαχία που ακολούθησε οι Αιγινήτες ηττήθηκαν και η πρωτεύουσά τους καταλήφθηκε. Απότοκος της ήττας ήταν το γκρέμισμα των τειχών της πόλης, η παράδοση των πλοίων και η επιβολή φόρου υποτέλειας. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431 - 404 π.Χ) οι Αιγινήτες εκδιώχθηκαν στην Πελοπόννησο για να επιστρέψουν μόνο μετά το τέλος του πολέμου.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Αίγινα απώλεσε κάθε αίγλη της καταλήγοντας διαδοχικά στους Αιτωλούς, τους Περγαμηνούς και τους Ρωμαίους. Σύμφωνα με τον Παυσανία, που πέρασε από το νησί το 150 μ.Χ., στην Αίγινα δεν υπήρχε τίποτα αξιόλογο ενώ το ιστορικό λιμάνι του είχε παραχωθεί εντελώς.
Βυζαντινοί και Νεώτεροι χρόνοι
thumb|250px|Παλιά Χώρα thumb|250px|Βυζαντινή εκκλησία στην Παλιά Χώρα Λόγω των επιδρομών των Γότθων και των Ερούλων στη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, μεγάλοι πληθυσμοί μετακινήθηκαν στην Αίγινα, η οποία γνώρισε μια δεύτερη ακμή. Κατά τον 10ο αιώνα οι επιδρομές των πειρατών ανάγκασαν έναν μέρος των κατοίκων να μετανααστεύσει ενώ τότε πραγματοποιήθηκε και η μεταφορά της πρωτεύουσας στην ενδοχώρα και συγκεκριμένα στην Παλαιά Χώρα.
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 12ου αιώνος, όταν η πειρατεία γενικεύεται σε μεγάλο βαθμό, λόγω της αποφάσεως του Ιωάννου Β' Κομνηνού (κατόπιν εισηγήσεως προς αυτόν του «Ιωάννου του εκ Προύτζης») να διακόψει τα κονδύλια προς το ναυτικό, η Αίγινα γίνεται βασικό ορμητήριο των πειρατών, ιδίως για τις επιθέσεις τους προς την Αττική, τους κατοίκους της οποίας τρομοκρατούν αρπάζοντας υλικά αγαθά, ζώα, ανθρώπους για σκλάβους ή για λύτρα, και βεβαίως σκοτώνουν πολλούς κατοίκους συχνά με βασανιστικό τρόπο ή απλώς τους ακρωτηριάζουν. Ο δε μητροπολίτης των Αθηνών Μιχαήλ Χωνιάτης, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο χαρακτηρίζει την Αίγινα ως «φωλιά των πειρατών»
Εν συνεχεία η Αίγινα υποτάχθηκε από τους Φράγκους (1204 - 1317), τους Καταλανούς (1451 - 1540), τους Ενετούς (1451 - 1540 & 1687 - 1715) και τους Οθωμανούς (1540 - 1687 & 1715 - 1821). Η σημαντικότερη όμως καταστροφή πραγματοποιήθηκε από τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, ο οποίος λεηλάτησε την πρωτεύουσα και αιχμαλώτισε περί τους 4.000 με 7.000 χιλιάδες Αιγινήτες. Στο τέλος του 18ου αιώνα οι Αιγηνίτες εγκατέλειψαν την Παλιά Χώρα και εγκαταστάθηκαν στην θέση της αρχαίας πόλης της Αίγινας.
Την περίοδο της επανάστασης στην Αίγινα κατέφυγαν χιλιάδες κάτοικοι της Στερεάς Ελλάδας, της Πελοποννήσου και του Ανατολικού Αιγαίου και ιδιαίτερα των περιοχών του Γαλαξειδίου, των Ψαρών και της Αθήνας. Υπολογίζεται ότι στην επανάσταση συμμετείχαν περίπου 400 Αιγινήτες. Την περίοδο 1826-1827 η ελληνική κυβέρνηση εγκαταστάθηκε στο νησί, αφού η ορισθείσα πρωτεύουσα πόλη του Ναυπλίου δεν παρείχε τότε την αναγκαία ασφάλεια. , Το 1827 η Αίγινα ορίστηκε και επίσημα ως -προσωρινή- πρώτη πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, ιδιότητα που διατήρησε ως το 1829, με την μεταφορά πλέον της πρωτεύουσας στο Ναύπλιο. Σύμφωνα με τον ιστορικό Εντγκάρ Κινέ (Edgar Quinet), την εποχή του Καποδίστρια ο πληθυσμός ανερχόταν στους δέκα χιλιάδες κατοίκους μαζί με τους πρόσφυγες (που έφτασαν να αποτελούν το 70% των κατοίκων), ενώ σύμφωνα με κυβερνητικές εκτιμήσεις ο πληθυσμός ανερχόταν σε σαράντα χιλιάδες. Τότε κατασκευάστηκαν τα κτίρια του Ορφανοτροφείου, στο οποίο στεγάστηκαν το αλληλοδιδακτικό σχολείο και το εθνικό τυπογραφείο, του αρχαιολογικού μουσείου, του κυβερνείου, στο οποίο στεγάστηκε η πρώτη βιβλιοθήκη της χώρας.
Μετά την μεταφορά της πρωτεύουσας η Αίγινα άρχισε να παρακμάζει, ενώ ο πληθυσμός της μειώθηκε κατά το ήμισυ.
Επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά είχε προβλεφθεί η κατασκευή ναυτικών οχυρών στην Πέρδικα και στον Τούρλο, τα οποία μαζί με το ναυτικό οχυρό των Φλεβών και τα πυροβολεία της Πούντας και του Κεράμου αποτέλεσαν το τμήμα της ελληνικής παράκτιας άμυνας, που έγινε γνωστή ως «Ναυτικά Οχυρά Σαρωνικού». Το 1940 το Πολεμικό Ναυτικό προχώρησε στην πόντιση ναρκών στις θαλάσσιες περιοχές Τούρλου - Φλεβών και Μονής Αιγίνης - Αγίου Γεωργίου Μεθάνων δημιουργώντας έτσι ένα προστατευμένο μέτωπο. Τον Απρίλιο του 1941 γερμανικά αεροπλάνα τύπου στούκας βομβάρδισαν τρεις φορές το νησί της Αίγινας καταστρέφοντας τους δύο λιμενοβραχίονες στο λιμάνι. Τον Μάιο του ίδιου έτους γερμανικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν τα οχυρά του Τούρλου και της Πέρδικας. Τον Ιανουάριο του 1942 το γερμανικό υποβρύχιο U 133 βυθίστηκε από νάρκη στα ανοιχτά του Τούρλου.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|[[Ναός της Αφαίας]] Το νησί παρουσιάζει σημαντικά αξιοθέατα όπως ο Ναός της Αφαίας, η Παλαιοχώρα (ο "νησιωτικός" Μυστράς), τα υπολείμματα του ναού του Ελλανίου Διός, ο προϊστορικός/ιστορικός οικισμός της Κολώνας, ο Πύργος του Μαρκέλλου, η Μητρόπολη, η Όμορφη Εκκλησιά, το Μουσείο του Καπράλου, το Λαογραφικό Μουσείο και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Στην αυλή του αρχαιολογικού μουσείου βρίσκεται και το ψηφιδωτό της αρχαίας συναγωγής της Αίγινας που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα μ.Χ. μέχρι τον 7ο αιώνα μ.Χ. Το ψηφιδωτό ανήκει σε συναγωγή σε σχήμα παραλληλόγραμμο με αψίδα στην ανατολική της πλευρά και είναι διακοσμημένο με γεωμετρικά μοτίβα.
Πολύ γνωστές παραλίες του νησιού είναι ο Μαραθώνας, η Αγία Μαρίνα, η Πέρδικα και η Σουβάλα. Δημοφιλές τουριστικό κέντρο αποτελεί επίσης το επιβλητικό μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου μαζί με τον υπερμεγέθη ιερό ναό, καθώς και πληθώρα εκκλησιών που διασώθηκαν μετά την Τουρκοκρατία.
Το νησί εξυπηρετείται από τοπικά πούλμαν, έχει οργανωμένο δίκτυο μετακίνησης με λεωφορεία (ΚΤΕΛ) που βρίσκεται στην πλατεία Εθνεργεσίας απέναντι από το λιμάνι, ενώ ο επισκέπτης μπορεί να επιλέξει να γυρίσει την πόλη πάνω σε μια από τις παραδοσιακές άμαξες.
Στο νότιο άκρο του νησιού, 9 χλμ. από το λιμάνι της Αίγινας βρίσκεται το τουριστικό θέρετρο της Πέρδικας από όπου τους καλοκαιρινούς υπάρχει συχνή καθημερινή σύνδεση (με καΐκι) με το νησάκι της Μονής.
Αλιεία, Γεωργία & Κτηνοτροφία
Η Αίγινα κατείχε αξιόλογο σπογγαλιευτικό στόλο μέχρι και την δεκαετία του 1970. Η μεγαλύτερη ακμή αυτής της δραστηριότητας παρατηρείται στα τέλη του 19ου αιώνα απασχολώντας περί τους χιλίους ναύτες και βουτηχτάδες. Σημαντικοί έμποροι της εποχής ήταν οι Κωνσταντίνος Βογιατζής, Μιχάλης Μαΐλης, και αφοί Σταματιάδη. Κατά την περίοδο της Κατοχής η σπογγαλιεία είχε διακοπεί. Να σημειωθεί επίσης ότι στις αρχές του 20ού αιώνα πολλοί Δωδεκανήσιοι και Αιγινήτες μετανάστευσαν στην Αμερική, όπου και εργάστηκαν ως δύτες στο Τάρπον Σπριγκς στον Κόλπο του Μεξικού. Η πόλη αυτή με την έλευση έμπειρων δυτών από την Ελλάδα μετατράπηκε σε πρωτεύουσα της σπογαλλιείας.
Το 1971 υπολογίζεται ότι οι ψαράδες αποτελούσαν το 40% του εργατικού δυναμικού ενω οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι 30% αντίστοιχα. Σήμερα η αλιευτική δραστηριότητα του νησιού παραμένει αυξημένη εστιαζόμενη κυρίως στην κατσούλα, τον γλανιό, τα μπαρμπούνια και τα λυθρίνια ενώ η κτηνοτροφική δραστηριότητα είναι εξαιρετικά περιορισμένη.
Στην Αίγινα υπάρχουν σημαντικές καλλιεργήσιμες εκτάσεις ενώ σε αυτό το νησί καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά η πατάτα, ύστερα από πρωτοβουλία του Ιωάννη Καποδίστρια. Οι κάτοικοι παραδοσιακά καλλιεργούσαν σιτάρι, κριθάρι, αρακά, ρεβίθια κ.ά., ενώ διατηρούσαν και σημαντικές εκτάσεις αμπελιών, η καλλιέργεια όμως των οποίων μετά την εισαγωγή της καλλιέργειας της φιστικιάς αλλά και την εισαγωγή της φυλλοξήρας υποχώρησε. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται, το 1950 τα αμπέλια κάλυπταν εκτάσεις 13.500 στρεμμάτων ενώ το 1961 4.382 στρεμμάτων.
Φιστίκι Αιγίνης
Το 1896 ο ιατρός Νικόλαος Περόγλου ξεκίνησε την συστηματική καλλιέργεια φιστικιού, η οποία σύντομα άρχισε να γίνεται δημοφιλής στους κατοίκους του νησιού. Από το 1950, η καλλιέργεια του φιστικιού είχε εκτοπίσει σε σημαντικό βαθμό την υπόλοιπη γεωργική δραστηριότητα λόγω του μεγάλου κέρδους που απέδιδε, αλλά και της φυλλοξήρας που απειλούσε τα αμπέλια. Στην αρχή της δεκαετίας του 1960 μάλιστα δημιουργήθηκε στην περιοχή Πλακάκια το πρώτο εργοστάσιο αποφλοίωσης φιστικιών από τον Γρηγόριο Κονιδάρη. Η ποιότητα του "φιστικιού Αιγίνης", ονομασία που κατοχυρώθηκε ως προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) το 1996, θεωρείται διεθνώς εξαιρετική και υπερτερεί σε σχέση με αρκετές ξένες ποικιλίες, κάτι που οφείλεται στις ιδιαίτερες κλιματικές συνθήκες του νησιού (ξηρασία) και στα ηφαιστειογενή χαρακτηριστικά του εδάφους. Οι καρποί της φιστικιάς έχουν κάνει γνωστή την Αίγινα παγκοσμίως. Σήμερα, οι μισοί φιστικοπαραγωγοί είναι μέλη του Αγροτικού Συνεταιρισμού Φιστικοπαραγωγών Αιγίνης. Υπολογίζεται ότι οι φιστικιές της καλύπτουν 29.000 στρέμματα ενώ η συνολική παραγωγή αγγίζει ετησίως τους 2.700 τόνους. Τα τελευταία χρόνια, στα μέσα Σεπτεμβρίου, οργανώνεται κάθε χρόνο το Φεστιβάλ Φιστικιού με την ονομασία "Fistiki Fest".
Τουρισμός
Η Αίγινα προσελκύει αρκετό κόσμο λόγω της εγγύτητάς της με την Αθήνα με αποτέλεσμα τις τελευταίες δεκαετίες ο τουρισμός να αποτελεί την βασικότερη οικονομική δραστηριότητα των ντόπιων. Στο νησί υπάρχει πλήθος ξενοδοχείων και ενοικιαζόμενων δωματίων ενώ αποτελεί κλασικό πέρασμα ιστιοπλοϊκών σκαφών. Σημαντικό ρόλο, επίσης, διαδραματίζει για την οικονομία ο θρησκευτικός τουρισμός, ο οποίος είναι αυξημένος λόγω του Αγίου Νεκταρίου, καθώς και ο αρχαιολογικός τουρισμός λόγω του Ναού της Αφαίας αλλά και των βυζαντινών μνημείων.
Πολιτισμός
Στις 29 Απριλίου 1829, και συγκεκριμένα στην οικία του Αλέξανδρου Κοντόσταυλου στην Περιβόλα, πραγματοποιήθηκε ο πρώτος επίσημος χορός στον ελλαδικό χώρο, τον οποίο ακολούθησε δεύτερος στην οικία του Σπυρίδωνα Τρικούπη. Μεταξύ των έργων του Ιωάννη Καποδίστρια στη νέα, προσωρινή πρωτεύουσα ήταν και η δημιουργία του πρώτου αρχαιολογικού μουσείου, το οποίο στεγάστηκε είτε στο Εϋνάρδειο Διδασκαλείο ή, αρχικά, στο συγκρότημα του Ορφανοτροφείου. Διευθυντής του ήταν ο Ανδρέας Μουστοξύδης. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα η Αίγινα πρόσφερε έμπνευση σε πλήθος λογοτεχνών και εικαστικών καλλιτεχνών, που εγκαταστάθηκαν εκεί. Μεταξύ αυτών ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Γιάννης Μόραλης, ο Νίκος Νικολάου, ο Χρήστος Καπράλος και πολλοί άλλοι.
Εκπαίδευση
Το πρώτο εκπαιδευτικό ίδρυμα που λειτούργησε στην Αίγινα (αλλά και γενικά στην απελευθερωμένη Ελλάδα) ήταν το Κεντρικό Σχολείο που ίδρυσε ο Ιωάννης Καποδίστριας το 1829. Σκοπός του σχολείου αυτού, τριετούς φοιτήσεως, ήταν να δημιουργηθούν δάσκαλοι αλλά και στελέχη για τις κρατικές υπηρεσίες. Το Κεντρικό Σχολείο στεγάστηκε στο Εϋνάρδειο, κτίριο στο οποίο προηγουμένως συνεδρίαζε το Πανελλήνιον και το οποίο είχε κατασκευαστεί με συνδρομή του Ελβετού φιλέλληνα τραπεζίτη Εϋνάρδου. Μετά τον θάνατο του Καποδίστρια, το σχολείο έκλεισε τον Ιανουάριο του 1832.
Κατά τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ού, στο νησί λειτουργούσε Σχολαρχείο (κάτι ανάλογο με το σημερινό Γυμνάσιο). Διευθυντής του σχολείου για πολλά χρόνια ήταν ο Παναγής Ηρειώτης.
Από το 1932, το σχολείο στεγάζεται στον χώρο του Κυβερνείου. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Γερμανική Κατοχή, από το 1945 στην Αίγινα λειτουργεί ως παράρτημα του Β' Γυμνασίου Αρρένων Πειραιά. Το 1959 (8 Νοεμβρίου) το σχολείο παύει να είναι παράρτημα και λειτουργεί πλέον ως Γυμνάσιο Αίγινας.
Τουρισμός
Η Αίγινα έχει πεζοπορικά μονοπάτια μήκους 45 χιλιομέτρων, τα οποία συντηρούνται από εθελοντές με τη στήριξη του Δήμου Αίγινας.
Έχουν επιλεγεί εννέα διαδρομές (8 πεζοπορικές και μία ποδηλατική) και με τη βοήθεια εθελοντών έχουν σηματοδοτηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού *
Επισκοπή Καλάμου
μικρογραφία|Δημοτική Ενότητα Καλάμου Λευκάδας Η Επισκοπή έιναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λευκάδας, στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλάμου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλάμου, του Δήμου Λευκάδας.
Γενικές πληροφορίες
Η Επισκοπή Λευκάδας βρίσκεται σε υψόμετρο 1 μέτρου και έχει 56 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης
<mapframe latitude="38.615529" longitude="20.792999" zoom="12" width="1000" height="330" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας Κατηγορία:Δήμος Λευκάδας
Αλέξανδρος του Ώλστερ
Ο Αλέξανδρος, αγγλ. Alexander (γενν. 24 Οκτωβρίου 1974) από τον Οίκο του Ουίνδσορ είναι κόμης του Ώλστερ (Ulster, η Βόρεια Ιρλανδία).
Βιογραφία
Είναι ο μόνος γιος του Ριχάρδου δούκα του Γκλόστερ και της Μπιγκίττε φαν Ντόιρς, κόρης του Άσγκερ Πρέμπεν Βίσινκ Χένρικσεν και της Βίβιαν φαν Ντόιρς.
Ήταν αξιωματικός του Βρετανικού στρατού· τώρα έχει αποσυρθεί. Σπούδασε στο Κλέγιο Ήτον και μετά στο Κινγκς Κόλιτζ του Λονδίνου πολεμικές σπουδές και έλαβε πτυχίο στις Τέχνες (ΒΑ). Έπειτα παρακολούθησε την Β. Στρατιωτική Ακαδημία του Σάνντχερστ. Είναι διάδοχος του πατέρα του στον τίτλο του δούκα του Γκλόστερ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 2002 την Κλαίρη-Αλεξάνδρα Μπουτ, ιατρό και έχει τέκνα:
Διακρίσεις
Του έχουν απονεμηθεί στρατιωτικά μετάλλια και αυτά της Ελισάβετ Β΄ για το Χρυσό Ιωβηλαίο (50 έτη) και το Αδαμάντινο Ιωβηλαίο (60 έτη) της βασιλείας της.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ
11 Παρθενόπη
Η Παρθενόπη (λατινικά και διεθνώς: Parthenope) είναι ο αστεροειδής (μικρός πλανήτης) με αύξοντα αριθμό ανακαλύψεως 11. Ανακαλύφθηκε στις 11 Μαΐου 1850 από τον Ιταλό αστρονόμο Ανιμπάλε ντε Γκάσπαρις, που παρατηρούσε από τη Νάπολη της Ιταλίας, και πήρε το όνομά της από την Παρθενόπη, μία από τις Σειρήνες στην αρχαία ελληνική μυθολογία, που σύμφωνα με ένα μύθο ίδρυσαν τη Νεάπολη. Η Παρθενόπη περιφέρεται περί τον Ήλιο σε μέση απόσταση (μεγάλο ημιάξονα της τροχιάς της) 2,453 αστρονομικών μονάδων ή 366,9 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Η εκκεντρότητα της τροχιάς της είναι e = 0,1001. Μία περιφορά της περί τον Ήλιο συμπληρώνεται σε 1.402,9 ημέρες. Η κλίση της τροχιάς της Παρθενόπης ως προς την εκλειπτική είναι 4,6 μοίρες.
Η μέση «διάμετρος» της Παρθενόπης είναι 153,3 χλμ. Η μάζα της υπολογίζεται σε 5,13 τετράκις εκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,72 g/cm³. Η Παρθενόπη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 26 λεπτά. Η λευκαύγειά της (0,180) αντιστοιχεί στον τύπο S (λιθώδης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρθενοπη
Αγωγός ιστός
Ξύλωμα
Το ξύλωμα μεταφέρει νερό και διαλυμένα ιόντα στο φυτό. Τα κύρια κύτταρα είναι τα αγγειακά στοιχεία. Στο ώριμο φυτό, τα αγγειακά στοιχεία είναι νεκρά κύτταρα χωρίς κυτταρική μεμβράνη. Το κυτταρικό τοίχωμα έχει παχυνθεί δευτερογενώς και είναι πολύ λιγνητοποιημένο. Το ακραίο τοίχωμά τους έχει αφαιρεθεί σε μεγάλο βαθμό, έτσι ώστε να σχηματίσει επιμήκεις συνεχείς σωλήνες.
Τα αγγεία που μεταφέρουν νερό μπορεί να υποστούν εμβολή, δηλαδή να σχηματιστεί μια φυσαλίδα αερίου. Γι’ αυτό το λόγο, το ξύλωμα του φυτού διαθέτει διατρητικές πλάκες που εμποδίζουν την επέκταση της φυσαλίδες και βοθρία, που εμποδίζουν την επέκταση της φυσαλίδας σε γειτονικά αγγεία.
Φλοίωμα
Το φλοίωμα μεταφέρει σάκχαρα και άλλα οργανικά και ανόργανα συστατικά. Τα κύρια στοιχεία του φλοιώματος, τα ηθμώδη στοιχεία, παρατάσσονται και σχηματίζουν σωληνάρια γνωστά ως ηθμώδη σωληνάρια. Στο ώριμο φυτό, τα ηθμώδη στοιχεία είναι ζωντανά κύτταρα που διασυνδέονται μέσω στομίων στο ακραίο τοίχωμά τους, τα οποία σχηματίζονται από μεγεθυμένα και τροποποιημένα πλασμοδέσματα, τις ηθμώδεις πλάκες. Το χαρακτηριστικό αυτών των κυττάρων είναι ότι δεν διαθέτουν πυρήνα και το μεγαλύτερο μέρος του κυτταροπλάσματός τους. Η επιβίωσή του στηρίζεται σε κύτταρα συνοδούς. Επίσης αυτά τα κύτταρα μεταφέρουν διαλυτά μέρη της τροφής προς και από τα στοιχεία διαμέσου των πορωδών ηθμών του τοιχώματος. Επίσης, στο φλοίωμα υπάρχουν αλβουμινώδη κύτταρα, παρεγχυματικά κύτταρα και, ορισμένες φορές, σκληρενχυματικές ίνες και σκληρεΐδες.
Παλαιός Κόσμος
Ο Παλαιός Κόσμος αποτελείται από τις ηπείρους της Αφρικής, Ευρώπης και Ασίας, ως όρος χρονολογείται από τα τέλη του 16ου αιώνα και χρησιμοποιείται για να περιγράψει την περιοχή του γνωστού κόσμου πριν την ευρωπαϊκή επαφή με την Ήπειρο της Αμερικής στα τέλη του Μεσαίωνα από τον Κολόμβο. Χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με τον όρο Νέος Κόσμος, ο οποίος περιγράφει την Αμερική κυρίως, καθώς και την Ωκεανία.
Ιστορικό
Στο πλαίσιο της αρχαιολογίας και της μελέτης της παγκόσμιας ιστορίας, ο όρος περιγράφει τα μέρη αυτά του κόσμου τα οποία διατηρούσαν μια έμμεση πολιτιστική και εμπορική επαφή μεταξύ τους ξεκινώντας από την Εποχή του Χαλκού και έπειτα, την οποία έφερε η δημιουργία των πρώτων πολιτισμών, κυρίως στις εύκρατες περιοχές μεταξύ του 45ου και 25ου παράλληλου, στην περιοχή της Μεσογείου, Μεσοποταμίας, Ιρανικού οροπεδίου, Ινδίας και Κίνας.