cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζητώ Αποδείξεις
Το Ζητώ Αποδείξεις εκτός των άλλων, ασχολείται και με τα εξής θέματα:
Το βασικό μέρος του βιβλίου αρχίζει χαρακτηριστικά: ''Προσοχή! Αυτό είναι ένα επικίνδυνο βιβλίο. Η πρόσληψη του περιεχομένου μπορεί να μεταβάλλει σοβαρά τις απόψεις σας.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προτεσταντική θεολογία Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Ευστάθιος Α΄ της Βουλώνης
Ο Ευστάθιος Α΄ της Βουλώνης (πέθανε το 1049) από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν Κόμης της Βουλώνης (1025 – 1049). Ήταν το μόνο τέκνο τού Βαλδουίνου Β΄, κόμη της Βουλώνης και της Αντελίνας, κόρης τού Αρνούλφου, κόμη της Ολλανδίας. Το 1024 διαδέχθηκε τον πατέρα του, έγινε επίσης κόμης τού Λανς. Το 1028 επικύρωσε την ίδρυση Συλλόγου τού καθεδρικού στο κάστρο του στο Λανς και παρά το ότι οι απολογισμοί δείχνουν ότι το Λανς πέρασε περί το 1036 στον (4ο εξάδελφό του) Βαλδουίνο Ε΄ κόμη της Φλάνδρας, το κάστρο κατείχε ακόμη ο Ευστάθιος Α΄ και το κληροδότησε στον γιο του Λαμπέρ Β΄.
Κατά την ανηλικότητα τού Βαλδουίνου Δ΄ κόμη της Φλάνδρας, ο πάππος τού Ευσταθίου Α΄, ο Αρνούλφος Γ΄ αποσπάστηκε από τη Φλάνδρα και λειτουργούσε ως ανεξάρτητος πρίγκιπας· το ίδιο έκανε ο πατέρας τού Ευστάθιου Α΄ και ο ίδιος ο Ευστάθιος Α΄. Όταν το 995 ο Βαλδουίνος Δ΄ ενηλικιώθηκε, επιχείρησε να ανακτήσει αρκετά από τα ανεξάρτητα κάστρα και να επεκτείνει τα όρια της Φλάνδρας. Αυτό προκάλεσε αξιοσημείωτη έχθρα μεταξύ τού Βαλδουίνου Δ΄ και τού πατέρα τού Ευστάθιου Α΄, όταν όμως το 1035 ο Βαλδουίνος Ε΄ έγινε κόμης της Φλάνδρας, αυτός και ο Ευστάθιος Α΄ συνεργάστηκαν σε αρκετές επιχειρήσεις, όπως σε μερικά καταστατικά και στον περιορισμό της δύναμης των καστελάνων-επιτρόπων αββαείων, περιλαμβανομένου τού αββαείου τού Σαιν-Μπερτίν στη Φλάνδρα. Ο Ευστάθιος Α΄ συμμάχησε με τους βασιλείς της Αγγλίας: νύμφευσε τον γιο του Ευστάθιο Β΄ με τη Γκόντα των Ουέσσεξ, αδελφή τού Εδουάρδου του Ομολογητή της Αγγλίας. Η Γκόντα ήταν κόρη τού Έθελρεν Β΄ τον Ανέτοιμου της Αγγλίας, του οποίου η σύζυγος Έμμα της Νορμανδίας ήταν αδελφή τού Ριχάρδου Β΄ δούκα της Νορμανδίας. Συμμάχησε και με τους δούκες τού Οίκου της Νορμανδίας. Υπό τον Ευστάθιο Α΄ οι κόμητες της Βουλώνης έγιναν εξέχοντες στη βόρειο Γαλλία, αυτός απεβίωσε το 1049.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη του Λέουβεν, κορη τού Λάμπερτ Α΄, κόμη τού Λουβαίν και απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης Κατηγορία:Οίκος της Βουλώνης
Huawei P10
μικρογραφία|Το Huawei P10 σε μαύρο χρώμα Το Huawei P10 είναι Android smartphone που παράγεται από τη Huawei. Απελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 2017.και είναι ο διάδοχος του Huawei P9. Το Huawei P10 διαθέτει οθόνη LCD 5.1 στα 1080p υψηλής ευκρίνειας, ενώ το P10 Plus έχει 5,5 ιντσών.Ακόμα υπάρχει μια έκδοση του με χαμηλότερα χαρακτηριστικά, το Huawei P10 Lite με οθόνη 5,2 ιντσών.
Σχέδιο
Ανακοινώθηκαν στο Mobile World Congress 2017, οι Huawei P10 και P10 Plus και P10 Lite φέρουν μια σταθερή μεταλλική κατασκευή με υψηλή ποιότητα κατασκευής. Στη σειρά P10, η Huawei έχει μετακινήσει τον σαρωτή δακτυλικών αποτυπωμάτων στο μπροστινό μέρος του τηλεφώνου, όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντί κουμπιών στην οθόνη.
Απεικόνιση
Η Huawei επέλεξε μια οθόνη Full HD LCD για το P10, ενώ το P10 Plus Huawei P10 Lite παίρνει ένα QHD. Η οθόνη είναι αισθητά πιο φωτεινή, πράγμα που διευκολύνει την προβολή κάτω από ισχυρό ηλιακό φως. δεξιά|χωρίς-πλαίσιο
Δίκτυο
Πρότυπο δικτύου: Υποστήριξη κινητής τηλεφωνίας / Unicom / τηλεπικοινωνιών 4G + / 4G / 3G / 2G.
Πρόγραμμα περιήγησης
Huawei EMUI 5.1 browser
Φωτογραφική μηχανή
Το Huawei P10 χρησιμοποιεί τη φωτογραφική μηχανή της Leica, η οποία έρχεται με αισθητήρα χρώματος 12MP με τσιπ μονόχρωμου 20MP. Και οι δύο φακοί έχουν διάφραγμα F2.2 και η παραλλαγή χρώματος διαθέτει επίσης οπτική σταθεροποίηση εικόνας. Οι πληροφορίες χρωμάτων και μονόχρωμων εικόνων συνδυάζονται για καλύτερη λεπτομέρεια εικόνας, υψηλότερο δυναμικό εύρος και χαμηλότερα επίπεδα θορύβου. Άλλα χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν αυτόματη εστίαση με τη βοήθεια λέιζερ, φλας LED δύο τόνων και εγγραφή βίντεο 4K.
Από την πλευρά του λογισμικού, ένα νέο πορτρέτο τύπου «Leica-style» χρησιμοποιεί 3D ανίχνευση προσώπου και εφαρμόζει ένα συνδυασμό ψεύτικου bokeh, ρυθμιζόμενου φωτισμού και εφέ "beautification" στο πορτραίτο
Εκδόσεις Huawei P10
To Huawei P10 βγαίνει σε 4 εκδόσεις με τους εξής κωδικούς:
VTR-L09: Global έκδοση με μονή κάρτα sim.
VTR-L29: Global έκδοση με διπλή κάρτα sim.
VTR-TL00: Κυκλοφορεί μόνο στην Κίνα με περιορισμούς στο λογισμικό.
Τα μηχανικά μέρη ενός μονόκαρτου Huawei P10 και δίκαρτου είναι ακριβώς τα ίδια. Όλα τα Huawei P10 έχουν δύο υποδοχές για κάρτα sim. Ο περιορισμός επίκειται μόνο στο λειτουργικό.Έτσι το VTR-L09 είναι ένα VTR-L29 που το λειτουργικό κρύβει στο μενού τη δεύτερη κάρτα sim.
Βραβεία
Η Huawei κέρδισε τα νέο Plaudits από την EISA με βραβεία για το Huawei P10 & Huawei Watch 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα της Huawei
https://allmobilegsm.com/bd/huawei-p10-price-in-bangladesh/
https://mobgsm.com/bd/huawei-phones-58.php
https://www.9volto.gr/blog/
Κατηγορία:Έξυπνα τηλέφωνα
Θάνατος και κρατική κηδεία του Βλαντίμιρ Λένιν
Στις 21 Ιανουαρίου 1924 και ώρα 18:50 ΩΑΕ, ο Βλαδίμηρος Λένιν, ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης και ο πρώτος ηγέτης και ιδρυτής της Σοβιετικής Ένωσης, απεβίωσε στο Γκόρκι, σε ηλικία 53 ετών, αφού πρώτα έπεσε στο κώμα. Η πρώτη επίσημη αιτία θανάτου που καταγράφθηκε, αφορούσε ανίατη ασθένια στα αιμοφόρα αγγεία. Στον Λένιν, έγινε, φυσικά, κρατική κηδεία και η σορός του μεταφέρθηκε στο νεόκτιστο μαυσωλείο στις 27 Ιανουαρίου. Είχε συσταθεί ομάδα στην Κεντρική Επιτροπή, για να κανονίσει τα περί κηδείας του.
Κηδεία
Στις 23 Ιανουαρίου, το φέρετρο με τη σορό του μεταφέρθηκε στη Μόσχα, στον Οίκο των Σωματείων, παραμένοντας εκεί τρεις ημέρες, όπου εκτέθηκε. Στις 27 Ιανουαρίου, η σορός του μεταφέρθηκε στην Κόκκινη Πλατεία, με συνοδεία εμβατηρίων. Το πλήθος που παρευρέθηκε εκεί, άκουσε μια σειρά από ομιλίες των Μιχαήλ Καλίνιν, Γκριγκόρι Ζινόβιεφ και Ιωσήφ Στάλιν, αλλά όχι του Λέων Τρότσκι, ο οποίος ανάρρωνε ευρισκόμενος κάπου στην περιοχή του Καυκάσου. Ο Τρότσκι, ωστόσο θα ισχυριστεί αργότερα, ότι ο Στάλιν του είχε δώσει λανθασμένη ημερομηνία της κηδείας. Παρόλα αυτά, η σορός του Λένιν, τοποθετήθηκε σε ένα πρόχειρο ξύλινο μαυσολείο, όπου στη θέση του αργότερα έγινε το Μαυσωλείο του Λένιν, το οποίο υπάρχει και σήμερα, δίπλα στο Κρεμλίνο. Την κηδεία παρακολούθησαν χιλιάδες κόσμος, παρά την πολύ χαμηλή θερμοκρασία.
Η χήρα, Ναντέζντα Κρούπσκαγια, ήταν αντίθετη με την ιδέα της δημιουργίας ενός μαυσωλείου, αλλά πάραυτα η σορός του ταριχεύθηκε και διατηρήθηκε για μακρόχρονη έκθεση της στο μαυσωλείο της Κόκκινης Πλατείας. Ο διοικητής της Φρουράς της Μόσχας, τοποθέτησε ειδική φρουρά στο μαυσωλείο. Κατά τη διάρκεια της ταρίχευσης, ο εγκέφαλος του αφαιρέθηκε. Το 1925, έγινε εξέταση από ένα ινστιτούτο, αποκαλύπτοντας ότι ο Λένιν, έπασχε από σοβαρή σκλήρυνση.
Μετασοβιετική εποχή
Μετά τη ρωσική κρίση του 1993, η φρουρά διαλύθηκε. Η κρατική χρηματοδότηση για τη συντήρηση του μαυσωλείου σταμάτησε και η λειτουργία του εξασφαλίστηκε από τις δωρεές που έδιναν ιδιώτες και άλλοι φορείς. Το 2018 προτάθηκε, ότι το 2024, μετά από τα 100 χρόνια θανάτου του Λένιν, η σορός του να ενταφιαστεί εξαιτίας των εξόδων που απαιτεί η συντήρηση της σωρού του, και επομένως να τοποθετηθεί στο μαυσωλείο ένα κέρινο ομοίωμα ή κάτι συναφές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βλαντίμιρ Λένιν
Κήρυκας
Κήρυκας στην αρχαιότητα ονομαζόταν ο επίσημος αγγελιοφόρος που μετέφερε μηνύματα προς άλλα κράτη, αλλά και ο, τρόπον τινά, δημόσιος υπάλληλος ή αυλικός που ανακοίνωνε δημοσίως τις εξαγγελίες της κυβέρνησης ή του ηγεμόνα προς το λαό. Συχνά μετείχε, μόνον με την παρουσία του και σπανίως ενεργά, στην επιβολή του νόμου και σε δικαστικές διαδικασίες. Στην Ελλάδα οι κήρυκες ανήκαν συνήθως στον ιερατικό κλάδο και μετείχαν επίσης σε θρησκευτικές τελετουργίες, κάτι που δεν ίσχυε για όλους τους αρχαίους πολιτισμούς. Οι κήρυκες είχαν γενικά ποικίλες ιδιότητες και αρμοδιότητες, ανάλογα με τη χώρα και την εποχή στην οποία ζούσαν: άλλες από αυτές αντιστοιχούν στων σημερινών κληρικών ή στων κατώτερων διπλωματικών αλλά και δικαστικών υπαλλήλων, ενώ άλλες στων τελεταρχών μεγάλων διοργανώσεων ή και στων απλών αυλικών. Ως τελετάρχες και αυλικοί διατήρησαν το ρόλο τους και κατά το Μεσαίωνα. Ο όρος (herald) σήμερα επιβιώνει ως λειτούργημα κυρίως στις αγγλοσαξονικά κράτη. Οι λέξεις preacher, marchal και poursuivants που συχνά χρησιμοποιούνται ως μετάφραση του αρχαίου όρου, δεν αποδίδουν πιστά το ρόλο του κήρυκα στην αρχαία Ελλάδα, Μεσοποταμία, Περσία και Ρώμη.
Αρχαιότητα
Οι κήρυκες στην αρχαιότητα ήταν σεβαστοί διεθνώς και είχαν ως πρόσωπα το απαραβίαστο –ήταν παράνομο να τους συλλάβουν ή να τους τραυματίσουν πολίτες, είτε του ίδιου κράτους είτε άλλων. Ειδικά στην Ελλάδα η επίθεση σε κήρυκα θεωρείτο και ανοσιούργημα, επειδή στις ελληνικές πόλεις-κράτη αυτοί οι λειτουργοί ανήκαν στον ιερατικό κλάδο. Το θρησκευτικό περίβλημα του ρόλου τους, τους επέτρεπε να προβαίνουν και σε εχθρικές διακοινώσεις σε άλλες πόλεις-κράτη με σχετική –όχι όμως και απόλυτη- ασφάλεια. Οι κήρυκες ανακοίνωναν πάντως και φιλικές εξαγγελίες, όπως εκεχειρίες σε μάχες. Ειδικά οι εκεχειρίες (σπονδές) που γίνονταν για πανελλήνιες εορτές και αγώνες, ανακοινώνονταν από άλλους λειτουργούς, τους σπονδοφόρους.
Φορούσαν συχνά στο κεφάλι τους στεφάνι από ελιά ή κρατούσαν κλαρί ελιάς («κλάδος ελαίας» ως σύμβολο ειρηνικών προθέσεων) και έφεραν κηρύκειο ως διακριτικό σήμα και σύμβολο του λειτουργήματός τους. Όταν βρίσκονταν σε αποστολή εκτός πόλης, όπου συχνά δεν πήγαιναν μόνοι αλλά δύο ή και τρεις κήρυκες μαζί (στις δε εκστρατείες πολύ περισσότεροι για να επιβάλλονται στο στράτευμα), το κηρύκειο ήταν εκείνο που δήλωνε το αξίωμά τους και τους παρείχε κύρος ή και όταν χρειαζόταν, προστασία. Επίσης έφεραν και σάλπιγγα που αν είχε γαλατικό σχήμα (χυτή) ονομαζόταν κάρνυξ ή κάρνο και ίσως υπάρχει συγγένεια μεταξύ των λέξεων αυτών και της λέξης «κάρυξ» (ο κήρυξ στα δωρικά).
Σαλπιγκτές ή και κήρυκες σήμαιναν (με την σάλπιγγά τους) την έναρξη των αθλητικών αγώνων και μετά οι κήρυκες φώναζαν τα ονόματα και την ιδιαιτέρα πατρίδα των αγωνιζομένων. Υπήρχε μάλιστα και αντίστοιχο αγώνισμα στους Ολυμπιακούς μετά το 396 π.Χ., όπου αγωνίζονταν κήρυκες και σαλπιγκτές. Σε αυτό ένας σαλπιγκτής ο Ηρόδοτος από τα Μέγαρα που αναφέρεται και από τον Αθήναιο από την Ναύκρατι, νίκησε σε πολλές συνεχόμενες Ολυμπιάδες. Οι κήρυκες και οι σαλπιγκτές που διακρίνονταν στο δικό τους αγώνισμα, είχαν μετά την τιμή να εκφωνούν τα ονόματα των νικητών. Ο νικητής σαλπιγκτής συνήθως σάλπιζε δυνατά για να γίνει ησυχία και να ακουστεί ο κήρυκας που έπαιρνε στη συνέχεια το λόγο για την εκφώνηση αγωνισμάτων, πόλεων και νικητών αθλητών. Μερικοί κήρυκες ήταν και σαλπιγκτές, αλλά οι δύο ειδικότητες δεν ήταν πάντως ταυτόσημες και ο καθένας είχε τη δική του αποστολή.
Στις ελληνικές πόλεις οι κήρυκες επιλέγονταν από συγκεκριμένες οικογένειες, το δε λειτούργημά τους ήταν κληρονομικό και ισόβιο. Στην Σπάρτη επιλέγονταν από το γένος των Ταλθυβιάδων απογόνων του Ταλθύβιου που ήταν κήρυκας του Αγαμέμνονα στην Τροία, ενώ στην Αθήνα από το γένος είτε των Ευμολπιδών είτε των Κηρύκων. Οι απόγονοι όμως του Ευμολπίδη και του Κήρυκα ήταν συγγενείς, οπότε επρόκειτο ουσιαστικά για μεγάλη μεν, αλλά ουσιαστικά μία οικογένεια. Η ετυμολογία των ονομάτων του ήρωα Ευμόλπου (ωραία, μελωδική φωνή) και Κήρυκα (καρκαίρω, κηρύττω, διαλαλώ) παραπέμπει εξάλλου σε επαγγέλματα συναφή με αναγγελίες.
Οι Κήρυκες επιλέγονταν με βασικό κριτήριο τη δυνατή φωνή τους, τα εξίσου δυνατά πνευμόνια τους, την καθαρή άρθρωση και την ισχυρή μνήμη τους, επειδή έπρεπε να ακούγονται καθαρά από μεγάλη απόσταση, να σαλπίζουν επίσης ηχηρά όποτε χρειαζόταν και να απομνημονεύουν σωστά όσα θα έπρεπε να μεταφέρουν αυτολεξεί. Έπρεπε επίσης να απομνημονεύουν εξίσου σωστά τις απαντήσεις που συχνά τους έδιναν οι παραλήπτες των μηνυμάτων. Εάν έσφαλλαν επίτηδες ή κατά λάθος, τιμωρούνταν αυστηρά. Ο Αριστοφάνης και άλλοι αναφέρουν ότι η ποινή για κήρυκα που παραποιούσε επίτηδες ένα μήνυμα, ήταν να του κόβουν τη γλώσσα. Ο Πλάτωνας αναφέρει μόνον ότι «τιμωρούνταν όπως έπρεπε» Στα αστικά καθήκοντα των κηρύκων περιλαμβανόταν η ανακοίνωση νόμων και ψηφισμάτων στην αγορά και αλλού, ώστε να μην μπορεί κανένας πολίτης να παρανομήσει επικαλούμενος άγνοια του νόμου. Επίσης, όταν έφευγαν πλοία για αποίκηση ή πόλεμο, ο κήρυκας αναλάμβανε το θρησκευτικό κατευόδιο, κάνοντας μια τελετή παρόμοια με τον αγιασμό που τελούν σήμερα οι κληρικοί Άλλο αντικείμενο του κήρυκα ήταν να αναγγέλλει τους προσερχόμενους στην αυλή συγκεκριμένων αρχόντων τους οποίους υπηρετούσε -εκεί όπου το πολίτευμα ήταν βασιλεία-, να φροντίζει για τις θυσίες τους κ.λπ.
Στους κήρυκες συνήθως δεν επιτρεπόταν καμία πρωτοβουλία προς διαπραγμάτευση και έπρεπε να περιορίζονται να μεταφέρουν κατά λέξη μηνύματα. Συχνά συνόδευαν πρεσβευτές, όχι όμως για να συμμετάσχουν ενεργά στις συζητήσεις με ξένους λαούς ή με άλλες ελληνικές πόλεις, αλλά για να καλύπτουν με τη δική τους ιερή ασυλία προστατευτικά τους προξένους ή τους πρεσβευτές σε καιρό πολέμου ή σε περιόδους «ψυχρού πολέμου».
Σπονδοφόροι και κήρυκες
Κάποιοι πιστεύουν ότι σπονδοφόροι λέγονταν -αρχικά τουλάχιστον- μόνον οι κήρυκες της Ηλείας που ανήγγελλαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σε μία μαρμάρινη επιγραφή της Ηλείας αναφορικά με την ειρήνευση για τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων αναφέρονται ονομαστικά οι «θεοκόλοι» (υπηρέτες των θεών) και οι «σπονδοφόροι» εκείνης της χρονιάς, γεγονός που τεκμηριώνει ότι στην Ηλεία οι αναγγέλλοντες τις σπονδές λέγονταν σπονδοφόροι. Αυτό διόλου βέβαια δεν αποκλείει να λέγονταν σπονδοφόροι και άλλοι κήρυκες εκεχειρίας για εορτές, αφού αργότερα αναφέρονται ως «σπονδοφόροι» και εκείνοι που ανήγγελλαν σε διάφορες πόλεις την εκεχειρία για τα Ελευσίνια Μυστήρια.
Τεκμαίρεται πάντως ότι όσοι δεν έφεραν μηνύματα σχετικά με θρησκευτικές ή αθλητικές εορτές πρέπει να λέγονταν επισήμως τουλάχιστον απλώς κήρυκες πιθανόν και ιεροί κήρυκες, αλλά όχι σπονδοφόροι
Το κύρος τους
Σε ορισμένα κείμενα, κυρίως σε παλιότερα και, συγκεκριμένα, στα ομηρικά, ο κήρυκας παρουσιάζεται ταυτόχρονα σαν αυλικός και ακόλουθος ή βοηθός ευγενών αλλά και ως αξιοσέβαστος ιερέας. Στην Οδύσσεια αναφέρονται κήρυκες να κερνάνε κρασί τους μνηστήρες της Πηνελόπης μαζί με τους υπηρέτες του παλατιού, ενώ σε άλλο σημείο ο Οδυσσέας όταν βρίσκεται στη χώρα των Λωτοφάγων, δηλαδή σε άγνωστη χώρα με πιθανούς κινδύνους, στέλνει εμπροσθοφυλακή λίγους άνδρες μαζί με κήρυκες, προφανώς με την ελπίδα οι τελευταίοι θα προστατέψουν όλη την αποστολή με το ιερατικό τους κύρος σε περίπτωση εχθρικής υποδοχής. Αλλού αναφέρονται σαν διαιτητές μονομαχιών και αλλού σαν απλοί ντελάληδες ή σαν άτομα που φρόντιζαν να κάνει το στράτευμα ησυχία για να ακουστεί ο αρχηγός. Ειδικά στις εκστρατείες πρέπει να συμμετείχαν πολλοί κήρυκες, αφού ο Όμηρος αναφέρει ότι «χρειάστηκαν εννέα κήρυκες για να ησυχάσει το στράτευμα και να ακουστούν οι αρχηγοί»
Στην Ιλιάδα ο Αγαμέμνονας για να πάρει τη Βρισηίδα από τον Αχιλλέα που δεν ήθελε να του την παραδώσει, στέλνει δύο κήρυκες, τον Ταλθύβιο και τον Ευρυβάτη, κάτι που δείχνει ότι ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να διεκδικήσουν την κόρη από τον οργισμένο και ισχυρό Αχιλλέα. Τον πλησιάζουν διστακτικά παρότι κήρυκες, αλλά εκείνος τους προσφωνεί με σεβασμό «εκπροσώπους θεών και ανθρώπων» και τους παραδίδει την Βρησηίδα χωρίς αντιρρήσεις, λέγοντας πως δεν τρέφει μίσος εναντίον τους για την πράξη αυτή (την αρπαγή της Βρησηίδας), αλλά εναντίον του Αγαμέμνονα.
Γενικά οι Κήρυκες ήταν σεβαστά άτομα σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, αλλά υπήρξαν και παραβιάσεις αυτής της πανελλήνιας διπλωματικής ή ιερατικής ασυλίας.
Φόνοι κηρύκων
Οι Μεγαρείς σκότωσαν κατά τις παραμονές του Πελοποννησιακού Πολέμου τον Αθηναίο κήρυκα Ανθεμόκριτο εξαιτίας του Μεγαρικού ψηφίσματος. Σύμφωνα με μια εκδοχή τον σκότωσαν όταν τους ανήγγειλε πως οι Αθηναίοι τους απαγόρευαν να δέχονται φυγάδες δούλους τους και να καλλιεργούν ιερά κτήματα της Ελευσίνας, στα όρια της Μεγαρίδας και της Αττικής. Άλλη εκδοχή αναφέρει ότι τον σκότωσαν όταν τους ανήγγειλε εκτεταμένο εμπάργκο και συγκεκριμένα, ότι «επειδή δέχονταν δούλους φυγάδες και καλλιεργούσαν ιερή γη της Δήμητρας, στο εξής τα εμπορεύματά τους δεν θα γίνονταν δεκτά σε κανένα λιμάνι της αθηναϊκής συμμαχίας». Ο Ανθεμόκριτος τάφηκε τιμητικά στην Ιερά Οδό και οι Αθηναίοι στη συνέχεια αποφάσισαν «άσπονδη έχθρα» και όρισαν να εκτελείται οποιοσδήποτε Μεγαρέας συλλαμβανόταν σε αθηναϊκό έδαφος.
Οι Φωκείς φέρονται επίσης να παραβίασαν ιερές σπονδές αφού συνέλαβαν τα μέλη μιας πρεσβείας, όμως δεν είναι σαφές αν οι Φωκείς συνέλαβαν απλούς πρέσβεις ή και τους σπονδοφόρους που είχαν πάει να ανακοινώσουν εκεχειρία για τα Ελευσίνια. Η σύλληψη πρεσβευτών μπορεί να παραβίαζε το άγραφο διεθνές δίκαιο της εποχής, όμως δεν αποτελούσε ανοσιούργημα γιατί πολλές φορές οι διπλωμάτες θεωρούνταν (όπως και σήμερα εξάλλου) και κατάσκοποι.
Κήρυκες σκότωσαν επίσης οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες στα Μηδικά. Συγκεκριμένα εκτέλεσαν τους Πέρσες κήρυκες που ζήτησαν εκ μέρους του βασιλιά τους την παράδοση των πόλεών τους. Επειδή μάλιστα οι Σπαρτιάτες απέδωσαν πολλά από τα κατοπινά δεινά τους στην οργή του γενάρχη Ταλθυβίου, γεννήτορα των Λακεδαιμονίων κηρύκων, έστειλαν στα Σούσα δύο νεαρούς, γόνους ευγενών τους, ως θυσία, ώστε να εκτελεστούν στην Περσία και να καθαρθούν οι ίδιοι από το αμάρτημα του φόνου κηρύκων. Ο Ξέρξης όμως αρνήθηκε τη γενναία προσφορά τους, τους χάρισε τη ζωή και έδωσε μια απάντηση που έδειχνε ότι όχι μόνον οι κήρυκες αλλά και οι απεσταλμένοι εν γένει ήταν απαραβίαστα πρόσωπα. Είπε συγκεκριμένα «εγώ δεν θα κάνω αυτά που κατηγορώ, δηλαδή σαν εσάς που σκοτώνοντας κήρυκες παραβήκατε ένα νόμο σεβαστό από όλους τους ανθρώπους, ούτε εκτελώντας σας θα απαλλάξω τους Λακεδαιμονίους από την ενοχή» Οι νέοι γύρισαν στην Ελλάδα αλλά όταν έφτασαν σε ελληνικό έδαφος εκτελέστηκαν από Αθηναίους και αντίστοιχα αργότερα οι Σπαρτιάτες σκότωσαν για εκδίκηση αλλά και από πολιτική σκοπιμότητα απεσταλμένους των Αθηναίων ενώ πήγαιναν για διαπραγματεύσεις στα Σούσα. Αυτά τα δύο τελευταία περιστατικά, όμως, δεν αφορούσαν κήρυκες αλλά απεσταλμένους.
Επίσης φυλακίσεις και βασανιστήρια κηρύκων αναφέρει και ο Φίλιππος στις επιστολές του προς τους Αθηναίους διαμαρτυρόμενος για την κακομεταχείριση κηρύκων του
Γνωστοί κήρυκες
Στην αρχαιότητα γνωστοί κήρυκες υπήρξαν ο Στέντωρ που ήταν κήρυκας του Νέστορα στην Ιλιάδα και που φώναζε τόσο δυνατά, ώστε βγήκε η φράση «στεντόρεια φωνή». Ο Όμηρος αναφέρει ότι τα πνευμόνια του ήταν σαν από χαλκό και η φωνή του έκανε για πενήντα ανδρών. Σημαντικός κήρυκας ήταν και ο Ταλθύβιος του Αγαμέμνονα, που απέκτησε και ηρώο και λατρευόταν στην Σπάρτη και από τον οίκο του οποίου ορίζονταν στο εξής οι κήρυκες των Λακεδαιμονίων. Ο Ευρυβάτης ήταν κήρυκας επίσης του Αγαμέμνονα στην Ιλιάδα αλλά γνωστός έγινε από την Οδύσσεια και ο συνονόματός του Ευρυβάτης από την Ιθάκη που συνόδεψε τον Οδυσσέα κατά την επιστροφή του. Επίσης γνωστός έγινε ένας ηλικιωμένος κήρυκας του Πρίαμου στην Τρωάδα, ο Ιδαίος, που διακινδύνευσε μαζί του για να μεταφέρουν τον νεκρό Έκτορα. Γνωστός έγινε και ο Ανθεμόκριτος που βρήκε τραγικό θάνατο κατά την αποστολή του στα Μέγαρα για την ανακοίνωση του Μεγαρικού Ψηφίσματος.
Ρωμαϊκά χρόνια και Βυζάντιο
Στα ρωμαϊκά χρόνια ο ρόλος του κήρυκα κατατμήθηκε σε διάφορους τίτλους, όπως μετά ακόμα περισσότερο, στο Βυζάντιο. Οι Ρωμαίοι σπάνια χρησιμοποιούσαν τον όρο kerux (κήρυκας) που πάντως υπήρχε. Ειδικά για εκείνους που έκαναν αναγγελίες με τη δυνατή φωνή τους, είχαν κυρίως δύο άλλους επαγγελματίες, τους praecones και τους fetialis.
Οι praecones ουσιαστικά ήταν ντελάληδες και διαλαλούσαν στους δρόμους πλειστηριασμούς. Επίσης συμμετείχαν σε αυτούς. Αν ένας πολίτης έχανε κάτι, προσλάμβανε ντελάλη που έβγαινε στην αγορά και φώναζε μήπως το βρήκε κανείς. Πιο αξιοπρεπής ενασχόληση των ατόμων αυτής της ειδικότητας ήταν στα δικαστήρια για να απαγγέλλουν το κατηγορητήριο και να καλούν τον υπόδικο και τον μηνυτή. Ακόμα αξιοπρεπέστερη ήταν στη Βουλή των Λατίνων για την ψήφιση νόμων και την καταμέτρηση των ψήφων. Εντούτοις το επάγγελμα ξέπεσε επειδή δωροδοκούνταν και κάποια στιγμή απαγορεύτηκαν οι προσλήψεις σε τιμητικές θέσεις όσων προηγουμένως είχαν υπηρετήσει ως praecones.
Οι fetialis ανήκαν στον ιερατικό κλάδο όπως οι Έλληνες κήρυκες και μετέφεραν επίσημα μηνύματα, αλλά αποτελούσαν και ένα είδος συμβουλευτικού διπλωματικού σώματος, που ήταν υπεύθυνο για το τυπικό σκέλος των διπλωματικών πράξεων –π.χ. με ποια σειρά διακοινωνόταν η κήρυξη πολέμου σε ορισμένες πόλεις. Το συμβούλιό τους ήταν ιδιαίτερα σημαντικό και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του δεν μπορούσε να υπογραφεί καμία ανακωχή. Οσοι ήταν fetialis αντί για κηρύκειο και στεφάνι από ελιά ή «κλάδο ελαίας», ξερίζωναν επί τούτου από το Καπιτώλιο ένα φυτό και το είχαν ως διακριτικό τους. Το κρατούσαν ψηλά για να φαίνεται όταν προσέγγιζαν εχθρική περιοχή στην οποία έπρεπε να κάνουν ανακοινώσεις. Αντικείμενό τους ήταν η ανακωχή αλλά και η κήρυξη πολέμου.
Ο χριστιανισμός άλλαξε ριζικά το νόημα της λέξης «κηρύττω» και «κήρυκας». Τα πρώτα χρόνια ένας βασικός λόγος σύγχυσης των εννοιών ήταν ότι οι κήρυκες της αρχαιότητας έχαιραν ασυλίας, ενώ οι κήρυκες του ευαγγελίου διώκονταν βίαια. Καθιερώθηκε όμως σταδιακά η φράση το «κήρυγμα του Κυρίου» και το «κήρυγμα του Ευαγγελίου» ή η λέξη «ιεροκήρυκας» για όσους «έκαναν κήρυγμα». Αυτό οφείλετο στην πρώτη γλώσσα του Ευαγγελίου, την ελληνική, η οποία στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ήταν η lingua franca της Μεσογείου, δηλαδή μια γλώσσα που τη μιλούσαν πολλές εθνότητες. Ήταν αντίστοιχη με τα λατινικά αργότερα και με τα αγγλικά σήμερα –την μιλούσαν σπαστά οι περισσότεροι λαοί της περιοχής και ειδικά οι παραλιακοί πολιτισμοί. Η λέξη κήρυκας διατήρησε στα χριστιανικά χρόνια την έννοια της αυθεντίας, αλλά έχασε την πολεμική και πολιτική χροιά της μέσα στο λεξιλόγιο της ανατολικής χριστιανικής θρησκείας, όπως και της δυτικής. Όταν τα πρωτοχριστιανικά κείμενα μεταφράστηκαν μετά τον 3ο-4ο αιώνα από τα ελληνικά στα λατινικά και πολύ αργότερα σε άλλες γλώσσες, η λέξη κήρυκας δεν αποδόθηκε στα αγγλικά κυριολεκτικά, δηλαδή ως herald, αλλά ως preacher που ως έννοια έχει πραότητα και που ίσως έχει κοινή ρίζα με τη λατινική λέξη praecones. Ρόλο έπαιξε κατά την εποχή των μεταφράσεων των χριστιανικών κειμένων και η μεγάλη αντιπάθεια προς την αρχαιοελληνική κουλτούρα, επειδή ήταν κατεξοχήν ειδωλολατρική και «εθνική».
Οι κήρυκες στο Βυζάντιο δεν είχαν πια καμία θρησκευτική ιδιότητα και ήταν είτε αυλικοί αρχόντων είτε πρόσωπα που απασχολούνταν στους δημόσιους χώρους όπου γίνονταν αγωνίσματα ή εορταστικές εκδηλώσεις. Ο ρόλος του αρχαίου κήρυκα κατατμήθηκε κάτω από την επιρροή των Ρωμαίων αλλά και των άλλων πολιτισμών που συναπάρτιζαν τη βυζαντινή αυτοκρατορία. Κήρυκες χρησιμοποιούνταν στις διαπομπεύσεις -το ρεζίλεμα καταδίκων για σοβαρά εγκλήματα πριν από την εκτέλεση της βασικής ποινής αλλά και γυναικών που είχαν απλώς κατηγορηθεί για μοιχεία. Ήταν εκείνοι που διαλαλούσαν το συγκεκριμένο αδίκημα που είχε διαπραχθεί. Αυτοί οι κήρυκες σύμφωνα με τον Φαίδωνα Κουκουλέ ονομάζονταν πλατσάριοι και  ραβδούχοι, ήταν δε το αντικείμενό τους αστυνομικό και δικαστικό, αλλά κατώτερης βαθμίδας. Κήρυκες ονομάζονταν και εκείνοι που με τη φωνή τους επέβαλαν την τάξη στους αγώνες στον Ιππόδρομο. Επίσης κήρυκες καλούσαν στα δικαστήρια όσους μετείχαν στη δίκη και κήρυκες επέβαλαν την ησυχία στο δικαστήριο στη διάρκεια της διαδικασίας και καλούσαν τους κατηγορούμενους.
Ο ρόλος του κήρυκα διατηρήθηκε για πάρα πολλά χρόνια ως «άγγελου» αφού και πρακτικά δεν υπήρχε άλλος τρόπος να διαλαλήσει μια κυβέρνηση ή ένας ευγενής τη βούλησή του. Η σάλπιγγα και η δυνατή ανθρώπινη φωνή ήταν πρακτικά ο μόνος τρόπος να κάνει ένας άρχοντας κατά το Μεσαίωνα ανακοινώσεις είτε στους υπηκόους του στα χωριά είτε έξω από τις πύλες ενός κάστρου για κήρυξη πολέμου. Στον «Εκατονταετή πόλεμο» Γάλλοι κήρυκες κάλεσαν σε μάχη τον βασιλιά Ερρίκο τον Ε΄ και στο τέλος αποφάνθηκαν για την έκβαση της μάχης ως διαιτητές. Ακόμα και η έλευση του τηλεβόα δεν κατάργησε το ρόλο του κήρυκα. Οι κήρυκες κατά το Μεσαίωνα πάντως ήταν κυρίως αυλικοί πάντως και δεν είχαν καμία θρησκευτική ιδιότητα. Σπάνια αναλάμβαναν διπλωματικά καθήκοντα και αποστέλλονταν κυρίως για ανακοινώσεις ή συνόδευαν διπλωματικούς για να προσφέρουν στην ακολουθία τους επισημότητα.
Τουρκοκρατία και Απελευθέρωση
Ο όρος πάντως επιβίωσε στην Ελλάδα και μετά την απελευθέρωση ήταν συνήθης για τους ντελάληδες. Το 1840 οι κήρυκες εργάζονταν σε θέατρα για να κηρύσσουν την έναρξη των έργων και να επιβάλλουν την ησυχία, όταν μάλιστα για πρώτη φορά ανέβηκε γυναίκα ηθοποιός σε αθηναϊκή σκηνή, το γεγονός ήταν τόσο σημαντικό, που «ο κήρυκας ανακοίνωσε ότι απόψε το ρόλο της γυναίκας, θα τον υποδυθεί γυναίκα».
Οι Ελληνες κατά τον 19ο αιώνα ανέφεραν ως «κηρυκτικά πλοία» εκείνα που είχαν το απαραβίαστο, όπως το γαλλικό “L’ Epervier”, πάνω στο οποίο επιβινάστηκε τον Ιούλιο του 1815 ο Ναπολέοντας για να μετεπιβιβαστεί στη συνέχεια στο αγγλικό «Βελλερεφών». Πιθανόν να τα έλεγαν έτσι θεωρώντας κηρυκτικά και τα ιερά πλοία της αρχαιότητας Σαλαμινία και Πάραλος
Σήμερα
Σε λίγες χώρες, όπως σε εκείνες με βασιλικό πολίτευμα, ο τίτλος του κήρυκα (herald) παραμένει ως είχε αλλά ενσωματώθηκε και σε βαθμό αξιωματικών του στρατού (herald of arms). Ο κήρυκας της αυλής αναγγέλλει το θάνατο βασιλιά, τη στέψη του διαδόχου και (σπανίως) τον τίτλο όσων προσέρχονται σε επίσημη ακρόαση. Κήρυκες έχουν στην υπηρεσία τους και διάφορα μέλη της βρετανικής αριστοκρατίας, όπως οι λόρδοι.
Σήμερα ο όρος αυτός στην Ελλάδα χρησιμοποιείται με την αρχαία και μεσαιωνική έννοιά του σε φράσεις όπως «κήρυκες πολέμου» αλλά και σε ρόλους τελεταρχών διαφόρων μεγάλων αθλητικών εκδηλώσεων. Επίσης εξακολουθεί να υπάρχει ως όρος στους πλειστηριασμούς. Οι πολλαπλοί ρόλοι του αρχαίου κήρυκα γενικά πάντως έχουν πια διανεμηθεί σε ποικίλα επαγγέλματα χωρίς το ειδικό βάρος του αρχαίου κήρυκα. Εξακολουθεί να χρησιμοποιείται η φράση «κήρυξη των εργασιών της Βουλής», αλλά η έναρξη αυτή κηρύσσεται από τον Πρόεδρό της με την αρωγή υπαλλήλων της Βουλής. Ο Πρόεδρός της επίσης δίνει το λόγο στους βουλευτές και φροντίζει με το «καμπανάκι» και με τις παραινέσεις του να κυριαρχεί ο σεβασμός προς το λόγο των ομιλητών. Εκείνοι που αναγγέλλουν την έλευση του δικαστή στα αγγλοσαξονικά δικαστήρια και λένε π.χ. «εγέρθητι» ή «σηκωθείτε» είναι δικαστικοί υπάλληλοι και συχνά απλοί κλητήρες –καλούνται και καλούν τους άλλους. Το κατηγορητήριο διαβάζεται από δικαστικούς. Οι αστυνομικοί στις συλλήψεις συνοδεύονται από εισαγγελικό λειτουργό και η κλήτευση ή το «κλητήριο θέσπισμα» προς υπόδικους ή μάρτυρες παραδίδεται πλέον γραπτά από δικαστικούς επιμελητές ή κλητήρες. Οι ρόλοι των θυσιαρχών (με τη θυσία στο χριστιανικό κόσμο να εκφράζεται με τάματα ή με το άναμμα του κεριού) δεν ανατίθενται πουθενά και ο ρόλος εκείνου που προσεύχεται για λογαριασμό του πιστού, σε παράκληση, αγιασμό ή κατευόδιο ανατίθεται πλέον σε κληρικό. Ο διπλωματικός ρόλος ανατίθεται σε διάφορες βαθμίδες του διπλωματικού σώματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία Κατηγορία:Κοινωνία στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτική της αρχαίας Ελλάδας
Ηλυσιακός Αθλητικός Όμιλος
Ο Ηλυσιακός Αθλητικός Όμιλος είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος, με το βασικό τμήμα των δραστηριοτήτων του να εδρεύουν στα Ιλίσσια και στο Γουδή του Δήμου Αθηναίων και κάποιες στο γειτονικό Ζωγράφου. Επίσημο έτος ίδρυσής του αποτελεί το 1927 και σήμερα διατηρεί τμήματα σε 8 ολυμπιακά αθλήματα: βόλεϊ, κολύμβηση, μπάσκετ, ξιφασκία, ποδόσφαιρο, πόλο, τοξοβολία και χειροσφαίριση. Το πρώτο τμήμα του συλλόγου και μοναδικό για μια χρονική περίοδο ήταν το ποδοσφαιρικό, το οποίο μετράει 17 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας, ωστόσο δεν κατάφερε ποτέ του να αγωνιστεί στην Α' Εθνική. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ηλυσιακού ξεκίνησε τη δραστηριότητά του το 1968 και αποτελεί το πιο επιτυχημένο τμήμα του συλλόγου καθώς μετράει 8 συμμετοχές στην Α1 Εθνική κατηγορία.
Ίδρυση
Ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και συγκεκριμένα το 1927, με τη δράση του Ποδοσφαιρικού Ομίλου «Ηλυσ(σ)ιακός» σε ανεπίσημο επίπεδο (δηλαδή, πριν την υποβολή καταστατικού στο Πρωτοδικείο Αθηνών) να έχει αρχίσει τουλάχιστον από το προηγούμενο έτος, σύμφωνα με αναφορές του τύπου της εποχής και άλλων πηγών. Διαθέτει αύξοντα αριθμό μητρώου στην Ε.Π.Ο. το 15, όντας το 15ο μέλος που εγγράφηκε σε αυτήν. Πρόγονός του υπήρξε η τοπική ομάδα της Δάφνης Ιλισσίων, με έδρα έναν ανοικτό χώρο 150 μέτρα από το σημερινό ξενοδοχείο Χίλτον, μεταξύ των οδών Χατζηγιάννη Μέξη, Ηριδανού και της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας. Ο Ηλυσιακός αξίζει να σημειωθεί ότι μετράει 17 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας, ωστόσο δεν κατάφερε ποτέ του να αγωνιστεί στην Α' Εθνική.
Από τα επίσημα στοιχεία προκύπτει πως ο Ηλυσιακός, αντίθετα με ότι γενικά θεωρείται, έδρευε αρχικά "παρά τη κοίτη Ιλισσού ποταμού", άρα στο κατώτερο τμήμα των Ιλισίων και όχι στα Κουπόνια, όπως ονομάζονταν παλαιότερα τα Άνω Ιλίσια. Κάλυπτε επίσης τους φιλάθλους μια ευρύτερης περιοχής της Αθήνας (Κέντρο, Παγκράτι, Καισαριανή, Αμπελόκηποι, Γουδή κ.ά), αντί μίας ορισμένης μόνο συνοικίας. Το πρώτο του γήπεδο, όπου αγωνίστηκε έως και το 1951, βρισκόταν ανατολικά του ποταμού μεταξύ των οδών Αλκμάνος, Ποταμιάνου και Αντιμάχου, δίπλα στο σημείο που αργότερα ανεγέρθηκε το ξενοδοχείο Χόλιντεϊ Ινν (πλέον Κράουν Πλάζα).
Ονομασία και σύμβολα
Αρχικό έμβλημα για το σύλλογο αποτέλεσε ο ποδοσφαιριστής εν δράσει, για να αντικατασταθεί σύντομα με ένα δαφνοστεφανωμένο Ήτα, το οποίο έκτοτε καθιερώθηκε και διατηρείται αμετάβλητο. Επίσημα χρώματα είναι το κίτρινο και το μαύρο.
Συμμετοχές σε Εθνικές κατηγορίες
Ο Ηλυσιακός μετράει μέχρι σήμερα 26 συμμετοχές στα Κορυφαία Εθνικά Πρωταθλήματα:
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ηλυσιακού ξεκίνησε τη δραστηριότητά του το 1968. Στη διάρκεια της πορείας του έχει διαγωνιστεί επί πολλά συναπτά έτη στις Εθνικές Κατηγορίες, αποτελεί δε το σωματείο με τις περισσότερες παρουσίες στο πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Από το 1983 ο Ηλυσιακός στεγάζεται στο Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Ιλισίων, το οποίο ανήκει στο Δήμο Ζωγράφου.
Σε τοπικό επίπεδο έχει κατακτήσει δύο Πρωταθλήματα Ε.Σ.Κ.Α. (αρκετά χρόνια πριν τη διάσπασή της σε Ε.Σ.Κ.Α. και Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.) και συγκεκριμένα εκείνα των ετών 1975-76 και 1983-84. Αμέσως μετά την κατάκτηση του δεύτερου τίτλου, κατέκτησε την κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα της Β' Εθνικής Κατηγορίας για τη χρονιά 1984-85. Καθώς δεν αναδείχθηκε Υπερπρωταθλητής των Ομίλων της κατηγορίας παρέμεινε σε αυτή. Ωστόσο την επόμενη χρονιά, 1985-86, κατέκτησε και πάλι την πρωτιά στον Όμιλό του και αυτή τη φορά, κατακτώντας και τον τίτλο του Υπερπρωταθλητή, ανήλθε σε ανώτερο επίπεδο.
Έτσι τη χρονιά 1986-87 διαγωνίστηκε στη νεοσύστατη Α1 Εθνική Κατηγορία. Στην τελική κατάταξη κατέλαβε την 9η και προτελευταία θέση. Την περίοδο 1987-88 βρέθηκε στην τελευταία θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί.
Δεκαετία 2000
Η αλλαγή της χιλιετίας βρήκε τον Ηλυσιακό να αγωνίζεται στη Β' Εθνική Κατηγορία, από την οποία υποβιβάστηκε στο τέλος της περιόδου 1999-00 έχοντας τερματίσει στη 13η θέση της τελικής κατάταξης. Η παραμονή του στη Γ' Εθνική, ωστόσο, υπήρξε πολύ σύντομη καθώς ολοκλήρωσε την περίοδο 2000-01 αήττητος και κατά συνέπεια Πρωταθλητής. Η καλή του πορεία συνεχίστηκε και την επόμενη περίοδο, 2001-02, που είχε σαν επιστέγασμα την κατάκτηση και του Πρωταθλήματος της Β' Εθνικής με 21 νίκες και 5 ήττες.
Η ανοδική πορεία του συλλόγου δεν διακόπηκε ούτε την επόμενη χρονιά, 2002-03, καθώς η κατάληψη της 3ης θέσης στην Α2 Εθνική ήταν αρκετή για να του εξασφαλίσει την άνοδο στην Α1 Εθνική, λόγω οικονομικής αδυναμίας του Παλαιού Φαλήρου να συμμετάσχει σε αυτή.
Ο Ηλυσιακός δεν κατόρθωσε τότε να παγιώσει τη θέση του στην κορυφαία κατηγορία, καθώς την περίοδο 2003-04 τερμάτισε στην τελευταία θέση με μόλις 6 νίκες σε σύνολο 26 αγώνων. Την επόμενη χρονιά, 2004-05 στα πλαίσια της Α2 Εθνικής ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση της βαθμολογίας. Την περίοδο 2005-06 έπεσε στην 9η θέση, χωρίς ωστόσο να αντιμετωπίσει άγχος για την παραμονή του. Η περίοδος 2006-07 δεν ήταν καλή για τον Ηλυσιακό, που τερματίζοντας στη 13η θέση, σε τριπλή ισοβαθμία, κινδύνευσε με υποβιβασμό. Λιγότερο αγχώδης ήταν η περίοδος 2007-08 στην οποία, παρόλο που η ομάδα είχε και πάλι χαμηλές επιδόσεις, τερμάτισε στην 11η και ασφαλή θέση (σε σύνολο 16 ομάδων). Ήταν τελικά το 2008-09 που στον τελικό βαθμολογικό πίνακα ισοβάθμισε στην κορυφή με το Περιστέρι, ανεβαίνοντας εν τέλει στην Α1 Εθνική ως δεύτερος.
Τη Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009, με Γενική Συνέλευση του Δ.Σ. του Ηλυσιακού Α.Ο. στα γραφεία του συλλόγου, αποφασίστηκε η μετατροπή του Τ.Α.Κ. Ηλυσιακός (Τμήμα Αμοιβομένων Καλαθοσφαιριστών) σε Κ.Α.Ε. Ηλυσιακός Α.Ο. (Καλαθοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρία), βάσει των διατάξεων του Νόμου 2725/1999.
Δεκαετία 2010
Έχοντας επιστρέψει στην Α1 Κατηγορία, η ομάδα του Ηλυσιακού αυτή τη φορά πέτυχε να σταθεροποιήσει τη θέση της, ανανεώνοντας την παραμονή της για μια πενταετία.
Συγκεκριμένα την περίοδο 2009-10 ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη 12η θέση, ισοβαθμώντας με τα Τρίκαλα 2000 που υποβιβάστηκαν. Στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος γνώρισε τον αποκλεισμό στην 1η αγωνιστική της Β' Φάσης κατόπιν ήττας με σκορ 69-60 από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Την επόμενη χρονιά, 2010-11, τερμάτισε στην 11η θέση. Η παραμονή του Ηλυσιακού στην κατηγορία εξασφαλίστηκε κατόπιν απόφασης αθλητικού δικαστηρίου, το οποίο οδήγησε στην Α2 την ΑΕΚ για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στο Κύπελλο, την πορεία του Ηλυσιακού σταμάτησε στο πρώτο του παιχνίδι ο Αρκαδικός, ο οποίος τον υποχρεώσε σε ήττα με σκορ 87-73.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 ο Ηλυσιακός βρέθηκε ξανά στην 11η θέση, σε σύνολο 13 ομάδων αυτή τη φορά. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο, η ομάδα του Ζωγράφου προχώρησε πολύ περισσότερο, εφόσον μετά από 4 αγώνες έφτασε στη «Φάση των 8», όπου και αποκλείστηκε οριακά από την Ε.Κ. Καβάλας με σκορ 77-76. Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, ο Ηλυσιακός τερμάτισε και πάλι κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού την επόμενη χρονιά 2012-13 και συγκεκριμένα στη 12η θέση. Στο θεσμό του Κυπέλλου η πορεία του ανακόπηκε στην 1η αγωνιστική της Β' Φάσης, όταν ηττήθηκε με σκορ 87-74 από τον Απόλλωνα Πατρών.
Την σεζόν 2013-14, η ΚΑΕ Ηλυσιακός Α.Ο. συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορία, γνωστή και με την ονομασία «Basket League ΟΠΑΠ». Επικεφαλής προπονητής ήταν ο Τζίμης Κουστένης και άμεσος συνεργάτης προπονητής ο Χρήστος Κουτσούμπας. Κατελαβε την 12η θέση σε ισοβαθμία με τον Πανελευσινιακό και τον Ίκαρο Χαλκίδας, και τελικά υποβιβάστηκε μαζί με τον Ίκαρο λόγω χειρότερης συγκομιδής πόντων στους μεταξύ τους αγώνες.
Σε ό,τι αφορά το θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος, ο σύλλογος συμμετείχε σε 4 αγώνες φτάνοντας μέχρι τη «Φάση των 8». Εκεί γνώρισε την ήττα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς με σκορ 54-85 και αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης.
Αγωνιστική περίοδος 2014-15
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2014-2015, η ΚΑΕ Ηλυσιακός Α.Ο. αγωνίζεται στην Α2 Εθνική κατηγορία, στηριζόμενη σε κορμό νεαρών παικτών, με μέσο όρο ηλικίας χαμηλότερο των 21. Στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος απέκλεισε τον Ερμή Λαγκαδά (71-58) στην Α' φάση, και ηττήθηκε από τον Άρη (64-83) στην Β' Φάση.
Έδρα του Ηλυσιακού είναι το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Ιλισίων, χωρητικότητας 1.500 θεατών. Πρόεδρος της Κ.Α.Ε. είναι ο Παντελής Γαμπιεράκης και γενικός διευθυντής ο Ανδρέας Παπαντωνίου. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από το Μάιο του 2014 ο Κώστας Σορώτος.
Το ρόστερ του συλλόγου για την περίοδο 2014-15 συνθέτουν οι παρακάτω αθλητές:
Τμήματα υποδομών
Η εφηβική ομάδα του Ηλυσιακού αποτελεί ισχυρή δύναμη τα τελευταία χρόνια, έχοντας κατακτήσει δύο φορές το Πρωτάθλημα Ελλάδος Εφήβων, το 2007 και το 2008. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ο Ηλυσιακός κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Εφήβων που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ.Α.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Στο παρελθόν ο Ηλυσιακός διατηρούσε γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης το οποίο διαλύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Μερικές αθλήτριες της ομάδας κορασίδων συνέθεσαν τη νεοσύστατη ομάδα του Φιλαθλητικού Ζωγράφου, που με τον τρόπο αυτό αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το «διάδοχο» της ομάδας εκείνης.
Συμμετοχές στην κορυφαία Εθνική κατηγορία
Ο Ηλυσιακός μετράει μέχρι σήμερα 6 συμμετοχές στα Κορυφαίο Εθνικό Πρωτάθλημα:
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα γυναικείας πετοσφαίρισης του Ηλυσιακού ιδρύθηκε το χειμώνα του 1983, με πρωτοβουλία της Βούλας Σαρρή-Μέξη, που υπήρξε και η πρώτη προπονήτρια. Ως πρώτα προπονητήρια χρησιμοποιήθηκαν τα ανοικτά γήπεδα της Πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου και της Αγίας Ελένης κοντά στο Νεκροταφείο.
Τοπικά Πρωταθλήματα
Ο Ηλυσιακός εντάχθηκε στη Γ' τοπική κατηγορία Ε.Σ.Π. Αττικής, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1987, οπότε και λόγω αναδιάρθρωσης των κατηγοριών ανήλθε στη Β' Κατηγορία. Την επόμενη περίοδο, 1987-88, κατέλαβε τη 2η θέση της τελικής βαθμολογίας, με αποτέλεσμα να κερδίσει την άνοδό του στην Α' Κατηγορία. Στο επίπεδο αυτό παρέμεινε επί τέσσερις χρονιές, από το 1988 μέχρι το 1992, οπότε και μέσω διαδικασίας μπαράζ ανόδου εξασφάλισε τη συμμετοχή του στις Εθνικές Κατηγορίες. Προπονητής του συλλόγου την επιτυχημένη αυτή χρονιά - όπως και την επόμενη - ήταν ο Σταύρος Νάτσης.
Καθιέρωση στις Εθνικές Κατηγορίες
Το έτος 1993-94 έφερε την απογοήτευση του υποβιβασμού στη Β' Εθνική, κάτι που όμως δεν κράτησε πολύ, καθώς το επόμενο καλοκαίρι, με το πέρας της περιόδου 1994-95, η ομάδα επέστρεψε στην Α2 Εθνική. Η επόμενη χρονιά, 1995-96, υπήρξε κομβική στην ιστορία του συλλόγου, ο οποίος αποδίδοντας εξαιρετικά κατέκτησε την κορυφή της τελικής βαθμολογίας, κάτι που επέτρεψε στο σύλλογο να αγωνιστεί την επόμενη περίοδο, 1996-97, στην προνομιούχο Α1 Εθνική Κατηγορία. Οι αθλήτριες που πέτυχαν την άνοδο ήταν οι Μανωλά Νέλλη, Δρόσου Βίκυ, Δραγωμανίδου Δέσποινα, Κίκηρα Μαρία, Ζουπάνου Νατάσσα, Φιλιπποπούλου Ζωή, Παπαθανασίου Αλεξάνδρα, Κασούμη Φωτεινή, Καραγιαννίδη Μάλτα, Καραγιαννίδη Παναγιώτα, Κορολόγου Αγγελική, Μητσέλου Δέσποινα. Εδώ και πολλά χρόνια έφορος του τμήματος ήταν ο Μανώλης Μέξης και προπονητής ο Σταύρος Νάτσης.
Η μοναδική μέχρι σήμερα παρουσία του συλλόγου στην Α1 Εθνική καταγράφεται το 1996-97. Αγωνιστικά η απόδοση του Ηλυσιακού κυμάνθηκε σε πολύ χαμηλά επίπεδα, με πολλές από τις αθλήτριες των προηγούμενων ετών να έχουν αποχωρήσει από την ενεργό δράση. Η ομάδα ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη 12η και τελευταία θέση της τελικής βαθμολογίας, χωρίς να επιτύχει καμία νίκη. Φυσικό επακόλουθο ήταν και ο υποβιβασμός της. Οι αθλήτριες που συμμετείχαν στην ομάδα την περίοδο αυτή ήταν οι Μανωλά Νέλλη, Δρόσου Βίκυ, Δραγωμανίδου Δέσποινα, Καραγιαννίδη Μάλτα, Καραγιαννίδη Παναγιώτα, Φιλιπποπούλου Ζωή, Δήμου Ιωάννα, Κορολόγου Αγγελική, Μητσέλου Δέσποινα, Σοάρες Βερόνικα και Γιασεμίδου Μαρία.
Α2 Εθνική (2005 - σήμερα)
Το 2005 το γυναικείο τμήμα του Ηλυσιακού ανηλθε στην Α2 Εθνική Κατηγορία, όπου και διαγωνίζεται μέχρι σήμερα.
Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ο Ηλυσιακός τερμάτισε στη 2η θέση του Α' Ομίλου, χάνοντας εν τέλει την άνοδο στα τελικά των Play-Off από την ΑΕΚ Την επόμενη χρονιά, 2010-11, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση, σε σύνολο 7 ομάδων, με αποτέλεσμα να παραμείνει στην κατηγορία. Την ίδια θέση κατέλαβε και στην κατάταξη της χρονιάς 2011-12, ωστόσο σε σύνολο 9 ομάδων.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13, πάντα στα πλαίσια του Α' Ομίλου της Α2 Εθνικής, ο Ηλυσιακός κατέλαβε τη 2η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Ηλυσιακός Α.Ο. διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο.
Τμήματα υποδομών
Η ομάδα των νεανίδων έχει κατακτήσει 3 πρωταθλήματα ΕΣΠΑΑΑ (2002, 2003, 2004) και τη 2η θέση της πανελλήνιας κατάταξης το 1993. Η ομάδα των κορασίδων έχει κατακτήσει 4 πρωταθλήματα ΕΣΠΑΑΑ (1991, 1995, 1996 και 2001). Η ομάδα των παγκορασίδων έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑ (1988), καθώς και την 1η θέση στο Πανελλήνιο Τουρνουά Παγκορασίδων το 1990.
Συμμετοχές σε Εθνικές κατηγορίες
Ο Ηλυσιακός μετράει μέχρι σήμερα 2 συμμετοχές στα Κορυφαίο Εθνικό Πρωτάθλημα:
Ιστορικό τμήματος
Το ανδρικό τμήμα χειροσφαίρισης του Ηλυσιακού ξεκίνησε τις δραστηριότητές του το 1982. Την πρώτη εκείνη χρονιά εντάχθηκε στο Πρωτάθλημα Αθηνών, ωστόσο δεν διέθετε έδρα αφού στο κλειστό γήπεδο Ιλισίων δεν είχαν ολοκληρωθεί οι απαιτούμενες εργασίες. Η ομάδα ήταν κυρίως φιλοξενούμενη στο ανοιχτό Βύρωνα, ενώ πραγματοποιούσε προπονήσεις στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Η αγωνιστική περίοδος 1984-85 ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση της 2ης θέσης του τοπικού πρωταθλήματος, με αποτέλεσμα την άνοδο του συλλόγου στη Β' Εθνική Κατηγορία. Για δύο περιόδους φιλοξενήθηκε στη Β' Εθνική Κατηγορία, στην οποία επέστρεψε και το καλοκαίρι του 1988 μετά την απουσία ενός έτους. Από το 1988 έως το 1991 ο σύλλογος παρέμεινε σταθερά στη Β' Εθνική, ωστόσο η κακή πορεία του την περίοδο 1990-91 τον έριξε στο τοπικό πρωτάθλημα.
Σε εθνικό επίπεδο και συγκεκριμένα στη Γ' Κατηγορία επανήλθε κατά την περίοδο 1994-95 της οποίας μάλιστα κατέκτησε και το πρωτάθλημα. Κατά την περίοδο 1995-96 προσχώρησαν στην ομάδα οι παίκτες της ομάδας χειροσφαίρισης των εμποροϋπάλληλων (που αποτελούσαν την πρώην ομάδα του Παναθηναϊκού). Η πορεία της ομάδας ήταν εξαιρετική και τερμάτισε στη 2η θέση, κερδίζοντας την άνοδο στην Α2. Εκεί παρέμεινε για έξι περιόδους, μέχρι και την 2001-02 οπότε και αντιμετώπισε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. Η λήξη της περιόδου βρήκε τον Ηλυσιακό στη Β' Εθνική. Το 2004-05 η ομάδα κατέκτησε την 3η θέση του πρωταθλήματος και επειδή τη χρονιά αυτή δημιουργήθηκε η Α2 κατηγορία με 2 ομίλους (βορρά και νότου) η ομάδα εισήλθε σε αυτούς.
Το 2005-06 με μια εξαιρετική παρουσία κατέκτησε το σπουδαιότερο πρωτάθλημα τις ιστορίας της και ταυτόχρονα την άνοδο της στην κορυφαία κατηγορία (Α1) της ελληνικής χειροσφαίρισης. Τη χρονιά οπότε και αγωνίστηκε στην Α1 (2006-07) αντιμετώπισε πολλά διοικητικά και οικονομικά προβλήματα. Η επόμενη υπήρξε ακόμη χειρότερη, καθώς λόγω απουσίας της από δύο συνεχείς αγώνες μηδενίστηκε και υποβιβάστηκε μετά από απόφαση αθλητικού δικαστή. Οι δε παίκτες έμειναν απλήρωτοι και χωρίς περαιτέρω ενημέρωση με αποτέλεσμα την ουσιαστική διάλυση του συλλόγου, ο οποίος κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 δεν θα αγωνιστεί σε κάποια από τις εθνικές κατηγορίες.
Το 2011 ωστόσο,ο Κώστας Χαιρεκάκης,ο Σπύρος Αλιζιώτης και ο Γιώργος Βερβερίδης επαναλειτουργούν τον αντρικό τμήμα το οποίο την περίοδο 2011-12 αγωνίζεται στην. Α’ Αθηνών και ανεβαίνει στην Β εθνική. Μέχρι το 2019 η ομάδα αγωνίζεται στην Β εθνική. Το 2019 έρχεται η άνοδος και η επιστροφή του Ηλυσιακού στην Α2 εθνική ανδρών όπου αγωνίστηκε μέχρι το 2022.
Τμήμα Υδατοσφαίρισης
thumb|Το λογότυπο του τμήματος υδατοσφαίρισης του Ηλυσιακού Α.Ο..
Ιστορικό τμήματος ανδρών
Το ανδρικό τμήμα υδατοσφαίρισης του Ηλυσιακού ιδρύθηκε το 1981, συμμετέχοντας στην Γ' Εθνική Κατηγορία. Την περίοδο 1982-83 πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στη Β' Εθνική Κατηγορία. Ωστόσο είχε την ατυχία να πέσει στην αναδιάρθρωση των τότε κατηγοριών και δεν κατάφερε να γλυτώσει τον υποβιβασμό. Την επόμενη περίοδο η ομάδα χτίστηκε από την αρχή και τελικά κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, αήττητη, με 8 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια, όλα σε ουδέτερη έδρα.
Την αγωνιστική περίοδο 1986-87, η ομάδα αγωνίζεται στην Α2 Κατηγορία, που προέκυψε από νέα αναδιοργάνωση των κατηγοριών. Για δύο περιόδους, 1987-88 και 1988-89, ο Ηλυσιακός τερμάτισε στην 2η θέση της Α2, χωρίς να καταφέρει να κερδίσει την άνοδο σε αγώνες μπαράζ. Η περίοδος 1989-90 αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της ομάδας. Στην κανονική περίοδο η ομάδα τερμάτισε στην 3η θέση, αγωνιζόμενη σε μπαράζ για 3η συνεχόμενη χρονιά, όπου αντιμετόπισε την ομάδα του Ν.Ο. Χανίων. Μετά από νικηφόρο αγώνα τον Ιούνιο του 1990, κέρδισε την πολυπόθητη άνοδο στη μεγάλη κατηγορία.
Τα αποτελέσματα της πρεμιέρας του Ηλυσιακού στην κορυφαία κατηγορία υπήρξαν απογοητευτικά. Με μόλις δύο βαθμούς συγκομιδή υποβιβάστηκε στην Α2. Η χρονιά, όμως, σηματοδότησε επίσης την μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας σε επίπεδο υποδομών, με την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Εφήβων για αγόρια γεννημένα το 1975 και νεότερα. Κατά την περίοδο 2009-10 ο σύλλογος θα λάβει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας.
• 2
Ιστορικό τμήματος γυναικών
Την περίοδο 1996-97 το γυναικείο τμήμα του Ηλυσιακού κατατάχθηκε τρίτο στο βαθμολογικό πίνακα της Β' Εθνικής, διεκδικώντας επιτυχώς την άνοδο σε αγώνα μπαράζ. Την περίοδο 1997-98 η Α' Εθνική Κατηγορία χωρίστηκε σε δύο ομίλους, οι οποίοι από τη νέα περίοδο επρόκειτο να αποτελέσουν τις κατηγορίες Α1 και Α2. Η ομάδα του Ηλυσιακού πέτυχε να κερδίσει μία θέση στην Α2 κατηγορία της επόμενης αγωνιστικής περιόδου. Την περίοδο 1998-99 ο σύλλογος κατέλαβε τη δεύτερη θέση της τελικής κατάταξης, χωρίς ωστόσο να σταθεί δυνατή η συμμετοχή της στην κορυφαία κατηγορία το επόμενο έτος. Το ίδιο αποτέλεσμα έλαβε χώρα και τις δύο επόμενες χρονιές, όπου ίσχυσε νέο σύστημα διεξαγωγής των αγώνων.
Το 2002-03 αποτέλεσε άτυχη χρονιά για το σύλλογο, που αντιμετώπισε πολλά διοικητικά αλλά και αγωνιστικά προβλήματα με αποτέλεσμα να μην λάβει μέρος στο πρωτάθλημα της Α2 και να υποβιβαστεί στη Β' Εθνική. Το 2005-06 οι πολίστριες του Ηλυσιακού πάλεψαν και κατάφεραν να κερδίσουν την άνοδο στην Α2, τερματίζοντας στη 2η θέση της βαθμολογίας.
Ιστορικό τμήματος
Το κολυμβητικό τμήμα του Ηλυσιακού ξεκίνησε τις δραστηριότητές του το 1977, όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του κολυμβητηρίου του. Μέχρι σήμερα πάνω από 70 αθλητές του έχουν συμμετάσχει σε Εθνική Ομάδα και έχουν πετύχει πανελλήνια επίδοση σε πάνω από 45 αγωνίσματα.
Το 1980 η Ντία Καζάκη γίνεται η πρώτη αθλήτρια του ομίλου που κατακτά πρώτη πανελλήνια νίκη και καταρρίπτει πανελλήνια επίδοση (200 πρόσθια). Η Ντόρα Γαβριήλ κατέχει 15 Πανελλήνιες νίκες γυναικών και ηλικιών, ενώ ο Μανώλης Γεωργιάδης την περίοδο 1982–1986 καταρρίπτει πανελλήνιες επιδόσεις σε 15 αγωνίσματα. Οι διακρίσεις των κολυμβητών του Ηλυσιακού επεκτάθηκαν και στον διεθνή χώρο με συμμετοχές σε μεγάλες διοργανώσεις. Ο πρώτος αθλητής του που συμμετείχε σε Ολυμπιάδα είναι ο Θόδωρος Γκρινιαζάκης που ήταν και 1ος Βαλκανιονίκης Ανδρών το 1988 και 1990, έχει διακριθεί σε Μεσογειακούς και Πανευρωπαϊκούς Νέων και έχει λάβει μέρος σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και στην Ολυμπιάδα της Σεούλ το 1988.
Ο Ιωάννης Δρυμωνάκος σε ηλικία μόλις 16 χρόνων έλαβε μέρος στην Ολυμπιάδα του Σίδνευ (2000), κατακτώντας παράλληλα και την 1η θέση στους Βαλκανικούς Ανδρών του ίδιου έτους.