cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαρόσι (Έδεσσα)
Πυρπόληση του Βαροσίου
Το μεγαλύτερο τμήμα της συνοικίας πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς στις 13-9-1944 ως αντίποινα για το φόνο του διοικητή των SS από τους άντρες του ΕΛΑΣ. Άλλος λόγος που λέγεται ότι οδήγησε στην μεγάλη πυρκαγιά από τους Γερμανούς είναι ότι το Βαρόσι ευνοούσε τη διαφυγή των ανταρτών προς τον κάμπο, λόγω της θέσης του. Η συντονισμένη αυτή επίθεση, από τρία αγγλικά αεροπλάνα, είχε ως αποτέλεσμα το κάψιμο 176 κατοικιών. Πάνω από 200 οικογένειες έμειναν άστεγες, καθώς δεν μπόρεσαν να διασώσουν τίποτε από τις περιουσίες τους, στα δέκα λεπτά που τους δόθηκαν ως διορία, ώστε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σωθούν. "'Τρεις άντρες, ο Μίντης, οι Αφοί Σημάδη, φουρνάρηδες στο επάγγελμα και ένα εντεκάχρονο παιδί, δεν πρόλαβαν να απομακρυνθούν και κάηκαν ζωντανοί'."Τότε κάηκε και η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, όπου αργότερα το 1948 κτίστηκε ο Μητροπολιτικός ναός της Αγίας Σκέπης. Χάρη στην επέμβαση του Μητροπολίτη Παντελεήμονα, σώθηκε το βόρειο τμήμα της συνοικίας. .
Αποκατάσταση των πληγέντων
Η «Κτηματική Ομάδα Βαροσίου», συστήθηκε για να καταγράψει όλες τις καμένες κατοικίες, της πυρίκαυστου ζώνης από το ξενοδοχείο «Ξενία» μέχρι την Παλιά Μητρόπολη, με σκοπό τη νέα πολεοδομική χάραξη και διάνοιξη δρόμων, καθώς και την εκτίμηση της αξίας των οικοπέδων. Η Γνωμοδοτική Έκθεση της Κτηματικής Ομάδας του Βαροσίου, αναφέρονται οι κτηματογραφικοί αριθμοί και η έκταση των οικοπέδων (παλιών και νέων), καθώς και η αξία των νέων οικοπέδων και οι 176 παθόντες οικογένειες. Με την αναδιανομή των οικοπέδων (από το 1947 και μετά), κάποιοι πήραν οικόπεδο σε διαφορετική θέση από αυτήν που είχαν πριν τη μεγάλη φωτιά. Επίσης, τα νέα οικόπεδα υστερούσαν σε εμβαδό των παλαιότερων, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις. Τα 80 περίπου σπίτια που σώθηκαν από τη φωτιά, χάρη στη μεγάλη συμβολή του Μητροπολίτη Παντελεήμονα, αποτελούν σήμερα τον επισκέψιμο παραδοσιακό οικισμό, της παλαιότερης συνοικίας της Έδεσσας, το Βαρόσι.
Επαγγέλματα και βιοπορισμός
Η εκτροφή του μεταξοσκώληκα είναι η κύρια ασχολία των κατοίκων του Βαροσιού στα τέλη του 19ου και το α΄ μισό του 20ου αιώνα. Στην Έδεσσα, από τα πολύ παλιά χρόνια, η εκτροφή «μαμουδιών» γινόταν συνήθως στις κατοικίες, μέσα σε μεγάλους χώρους των σπιτιών που είχαν χτιστεί με προορισμό την κουκουλοπαραγωγή. Αργότερα δημιουργήθηκαν και ορισμένα κτίσματα ως ειδικά σηροτροφία (τα μπιτζικλίκια) με ανοιχτούς μεγάλους χώρους. Κατά την εποχή της εκτροφής – Μάιο και Ιούνιο – οι κατοικίες των σηροτρόφων καταλαμβάνονταν από τις εκτροφές και οι κάτοικοι περιορίζονταν σε ένα μικρό χώρο του σπιτιού. Εθεωρείτο πολύ σπουδαίο να έχει κανείς όλους τους χώρους του σπιτιού του γεμάτους από μαμούδια ή σκουλήκια (μεταξοσκώληκες). Η στασιμότητα του κλάδου της σηροτροφίας,  άνθισε μετά την εγκατάσταση των προσφύγων στην Έδεσσα.
Κατά την Οθωμανική κατοχή, οι κάτοικοι του Βαροσιού βιοπορίζονταν από το εμπόριο ειδών διατροφής κυρίως και την τέχνη που κατείχαν. Οι κάτοικοι του Βαροσίου, ως επί το πλείστων στο σύνολό τους, καλλιεργούσαν στην περιοχή του Λόγγου τους λεγόμενους μπαχτσέδες, στα οποία καλλιεργούσαν λαχανικά για ίδια χρήση και κάποιοι τα εμπορεύονταν στη σημερινή πλατεία Τιμενηδών.
Ο σημαντικότερος, κλάδος απασχόλησης των κατοίκων όλης της Έδεσσας και όχι μόνο του Βαροσίου, ήταν ο δευτερογενής τομέας παραγωγής. Τον 18ο αιώνα η Έδεσσα αναπτύσσεται και εξελίσσεται σε βιομηχανικό κέντρο, ενώ τη μεγαλύτερη ακμή γνωρίζει η πόλη λίγο πριν την έναρξη του 20ου αιώ. Ήταν σημαντική η εγκατάσταση των εργοπστασίων υδροκίνησης κόντα στους Καταρράκτες, για την άμεση τροφοδότηση ενέργειας, αλλά και γιατί κατά την Οθωμανική Κατοχή απαγορευόταν η εκμετάλλευση της υδροκίνησης σε απομακρυσμένες μονάδες.
Βιομηχανικές μονάδες
Το 1895 ιδρύεται το πρώτο εργοστάσιο της πόλης, του Γρηγορίου Τσίτση, το οποίο εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο νηματουργείο των Βαλκανίων και της Ανατολής. Απασχολούσε 350-500 εργάτες και παρήγαγε δύο χιλιάδες μέτρα βαμβακερό νήμα/ημέρα, ενώ κατά τον Μεσοπόλεμο έφτασε τους εφτακόσιους εργάτες.
Το 1907 ιδρύεται το νηματουργείο «Κάτω Εστία» και απασχολεί 300-400 εργάτες. Το 1926, ιδρύεται στο πάρκο των Καταρρακτών, στη θέση των χριστιανικών νεκροταφείων, το κλωστοϋφαντουργείο «Άνω Εστία». Γερμανοί αξιωματούχοι έκριναν ότι τα νεκροταφεία θα έπρεπε να μεταφερθούν από τους Καταρράκτες σε άλλη τοποθεσία. Και οι δύο μονάδες παρήγαγαν άριστης ποιότητας υφάσματα και κλωστές. Από τον αρχικό εξοπλισμό των εργοστασίων διατηρούνται 8 κλώστριες, 23 λινάρια, 3 προγνέστριες και 1 μπομπινουάρ.
Το 1908 ιδρύθηκε το Κανναβουργείο Έδεσσας, το οποίο βρισκόταν ψηλότερα απο τον Λόγγο και χαμηλότερα από το επίπεδο των Καταρρακτών. Αναγνωρίζεται ως το μακροβιότερο και πιο αξιομνημόνευτο εργοστάσιο της πόλης. Επιπλέον, υπήρχαν και μικρότερα εργοστάσια στην Κέρκυρα, το Βόλο και τον Πειραιά. Το Κανναβουργείο απασχόλησε περίπου 150-200 εργάτες και παρήγαγε 1200 κιλά σχοινιά και σπάγκους, με την ινδική κάνναβη να αποτελεί την κύρια πρώτη ύλη. Η μονάδα ακμάζει το χρονικό διάστημα 1928-1940, ενώ κλείνει οριστικά το 1967.
Το 1929 ιδρύεται το εριουργείο ΣΕ.ΦΕ.ΚΟ, κοντά στο νοσοκομείο. Παρήγαγε κασμίρια και μάλλινα υφάσματα εξαιρετικής ποιότητας. Απασχολούσε γύρω στους τριακόσιους εργάτες και κατείχε άρτιο μηχανικό εξοπλισμό, γεγονός που το κατέτασσε ως το δεύτερο σημαντικότερο εργοστάσιο στην κατηγορία του, στα Βαλκάνια.
Η βιομηχανοποίηση της μεταξουργίας εξελίχθηκε απο τις γνώσεις των προσφύγων, καθώς επίσης και η ταπητουργία χειροποίητων περσικών χαλιών. Την εποχή της μεγάλης ακμής, στην πόλη υπήρχαν πάρα πολλά μεταξουργεία, /όχι μόνο από πρόσφυγες, αλλά και από ντόπιους. Επεξεργάζονταν γύρω στα 50.000 κιλά μεταξιού/έτος, κάτι που κατέτασσε την πόλη δεύτερη σε παραγωγή μετά το Σουφλί, σε όλη τη χώρα.
Μοίρις λίμνη
Λίμνη Μοίρις (Μοῖρις, γενική Μοίριδος) είναι αρχαία λίμνη στα βορειοδυτικά της όασης Αλ Φαγιούμ, 80 χλμ. νοτιοδυτικά του Καΐρου. Στην προϊστορία, ήταν λίμνη γλυκού νερού, με μια έκταση που εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ 1,270 τετρ. χλμ και 1.700 τετρ. χλμ. Η λίμνη εξακολουθεί να υφίσταται σήμερα ως μια μικρότερη λίμνη αλμυρού νερού που ονομάζεται Μπιρκέτ Καρούν (Birket Qarun). Η επιφάνεια της λίμνης είναι 43 μ κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, και καλύπτει περίπου 202 τετρ. χλμ. Στη λίμνη αλιεύονται τιλάπια και άλλα ψάρια της περιοχής. Σε αυτήν την περιοχή βρέθηκαν απολιθώματα από το Μοιριθήριο (Moeritherium), ένα προϊστορικό προβοσκιδωτό θηλαστικό.
Βαρόσι (Έδεσσα)
Βιομηχανικές μονάδες
Στην απογραφή του 1928, είχαν καταγραφεί 13.115 κάτοικοι, από τους οποίους οι 3.000 ήταν εργάτες στα εργοστάσια της περιοχής.
Το 1954, τα εργοστάσια που αναφέρονται πωλούν τα δικαιώματα χρήσης του ύδατος τους στη Διαχείριση Υδροηλεκτρικής Ενέργειας (Δ.Ε.Η.), με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο του Άγρα. Αυτή η αλλαγή συνεπάγεται ότι τα εργοστάσια χάνουν την αυτονομία τους και συνδέονται με τη Δ.Ε.Η. Αρχίζουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα στη λειτουργία τους και επιβάλλεται η ανάγκη εκσυγχρονισμού για να ανταγωνιστούν τα εργοστάσια της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και του Πειραιά. Αυτά τα προβλήματα οδηγούν στην υποβάθμιση και τελικά στο οριστικό κλείσιμό τους. Σήμερα, τα εργοστάσια αποτελούν ιδιοκτησία του Δήμου Έδεσσας, εκτός αυτό της ΣΕ.ΦΕ.ΚΟ. Η διατήρηση αυτών των σημαντικών κτιρίων έχει εξασφαλιστεί από το Υπουργείο Πολιτισμού, καθώς τα έχει κηρύξει ως ιστορικά βιομηχανικά μνημεία, ενώ ο Δήμος Έδεσσας έχει εκφράσει ενδιαφέρον για την προβολή και εκμετάλλευσή τους.
Μοίρις λίμνη
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της αρχαίας λίμνης Μοίριδος. Το σκιασμένο μέρος δείχνει τη γη που ανακτήθηκε από τους βασιλείς της 12ης Δυναστείας. Όταν η Μεσόγειος Θάλασσα ήταν ζεστή και ξηρή κοιλάδα, κοντά στο τέλος της η Κρίση Αλμυρότητας του Μεσσηνίου στα τέλη της Μειόκαινου, η περιοχή του Φαγιούμ ήταν ξηρή κοιλάδα, και ο Νείλος έρεε, περνώντας από αυτήν, στο κάτω μέρος του φαραγγιού (2,400 μ. βάθος ή περισσότερο, εκεί όπου είναι το Κάιρο σήμερα). Μετά τον επαναπλημμυρισμό της Μεσογείου στο τέλος του Μειοκαίνου, ο Νείλος, το φαράγγι έγινε μέρος της θάλασσας η οποία έφτανε και πιο πέρα από το Ασουάν. Με την πάροδο του γεωλογικού χρόνου αυτό το τμήμα της θάλασσας σιγά-σιγά γέμισε με λάσπη και έγινε η κοιλάδα του Νείλου.
Βαρόσι (Έδεσσα)
Αρχαιολογικά ευρήματα
Το θεμέλιο για την έρευνα της κάτω πόλης έθεσε με τη συστηματική ανασκαφική έρευνα των ετών 1967-1968 ο τότε έφορος της ΙΈ Εφορείας Κεντρικής Μακεδονίας Φ. Πέτσας απαντώντας στο αίτημα και των κατοίκων της πόλης για την ανάδειξη των αρχαιοτήτων τους.
Μοίρις λίμνη
Ιστορία
Τελικά, τα ιζήματα στην κοιλάδα του Νείλου τον έφραξαν αρκετά ψηλά ώστε ο Νείλος υπερχείλισε στο κοίλο μέρος του Φαγιούμ και σχημάτισε μια λίμνη. Η λίμνη καταγράφεται πρώτη φορά το 3000 π.Χ., γύρω από το χρόνο του Μήνη. Ωστόσο, συνήθως, γέμιζε μόνο με τα νερά των πλημμυρών. Η λίμνη ήταν συνορεύει με νεολιθικούς οικισμούς και η πόλη της Σεντέτ (Shedet - σήμερα Φαγιούμ) μεγάλωσε στο νότο, όπου το υψηλότερο έδαφος δημιούργησε μια κορυφογραμμή.
Βαρόσι (Έδεσσα)
Προϊστορικά Ευρήματα
Στοιχεία για τον προϊστορικό και πρωτοϊστορικό οικισμό του Βαροσίου, προέρχονται από σωστικές ανασκαφές στα διάφορα οικόπεδα. Το παλαιότερο εύρημα ανάγεται στο τέλος της Νεολιθικής-αρχή της Εποχής του Χαλκού και βρέθηκε κατά τη διάρεκια κατασκευής της ξενοδοχειακής μονάδας "Ξενία". Πρόκειται για αγγεία με αμαυρόχρωμη διακόσμηση. Ευρήματα από την Εποχή του Σιδήρου, όπως όστρακα με αμαυρόχρωμη διακόσμηση και γεωμετρικά σχέδια, βρέθηκαν μαζί με μακεδονικά χαλκά, σε άλλη ανασκαφή (οικόπεδο οδού Αργυρίου Κυτάνου). Εκτός από τα κεραμικά ευρήματα, υπάρχουν και σπανιότερα, όπως τα ασημένια νομίσματα Ηιόνας και Αιγών, που χρονολογούνται στον 5ο αιώνα π.Χ.
Το τείχος της Ακρόπολης
Το τείχος της Ακρόπολης, έχει διερευνηθεί τμηματικά σε διάφορες σωστικές ανασκαφές και διατηρείται στα υπόγεια ιδιωτικών οικοδομών, όπως το τείχος που φανερώνεται κάτω από το γυάλινο πάτωμα, ειδικής κατασκευής, της σάλας του ξενοδοχείου Βαρόσι 4 Εποχές (Οικία Νόϊτση) .μικρογραφία|Τείχος Ακρόπολης όπως φαίνεται απο το γυάλινο πάτωμα της Οικίας Νόϊτση Η καλύτερη εικόνα του τείχους προσφέρεται με το μνημειακό τμήμα, μήκους 12 μ. περίπου και πλάτους 2.20 μ επί της οδού Αρχιερέως Παντελεήμωνος 40, μπορεί ο επισκέπτης να αποκτήσει την καλύτερη εικόνα για την αρχική του μορφή, η οποία ανάγεται στα τέλη του 4ου – αρχή του 3ου αιώνα π.Χ. μικρογραφία|Πλατεία Βαροσίου Από το 2008 στην Πλατεία Βαροσίου, με τη δημιουργία αρχαιολογικού χώρου, δίνεται η δυνατότητα στον επισκέπτη να δει στην ίδια θέση, τις αλλεπάλληλες οχυρωματικές κατασκευές της πόλης, που καλύπτουν χρονικό διάστημα περίπου 2.000 χρόνων. Το παλιότερο τείχος, έχει μήκος 17μ περίπου, 5-6μ ύψος και 2.2μ πλάτος. (εικόνα 8, δηλώνεται με κόκκινο χρώμα). Κατά τη διάρκεια της Pax Romana, από τον 1ο-3ο αιώνα μ.Χ. εγκαταλείφθηκε, ενώ ανακατασκευάστηκε το β΄ μισό του 3ου αιώνα μ.Χ. όταν η Έδεσσα και η υπόλοιπη Μακεδονία κινδύνευε από τις γοτθικές επιδρομές.
Μοίρις λίμνη
Ιστορία
Στο 2300 π.Χ., η παροχή από το Νείλο στη φυσική λίμνη διευρύνθηκε και εκβαθύνθηκε για να δημιουργηθεί ένα κανάλι το οποίο είναι πλέον γνωστό ως το Μπαχρ Γιούσεφ. Αυτό το έργο ξεκίνησε από τον Αμενεμχέτ Γ΄, ή ίσως από τον πατέρα του Σέσωστρι Γ'. Αυτό το κανάλι τροφοδοτούσε τη λίμνη. Αυτό είχε σκοπό να εξυπηρετήσει τρεις σκοπούς: να ελέγξει τις πλημμύρες του Νείλου, να ρυθμίζει το επίπεδο του νερού του Νείλου κατά τη διάρκεια ξηρών περιόδων, και να προσφέρει άρδευση στην ευρύτερη περιοχή. Υπάρχουν αποδείξεις ότι από τους αρχαίους Αιγυπτίους φαραώ της δωδέκατης δυναστείας, η φυσική λίμνη του Φαγιούμ χρησιμοποιούνταν ως δεξαμενή για να αποθηκεύσει τα πλεονάσματα του νερού για χρήση κατά τη διάρκεια των ξηρών περιόδων.
Τα τεράστια έργα που υλοποίησαν οι Φαραώ της δωδέκατης δυναστείας για να μετατρέψουν τη λίμνη σε μια τεράστια δεξαμενή νερού, έδωσαν την εντύπωση ότι η λίμνη ήταν ένα τεχνητό όρυγμα, όπως αναφέρθηκε από κλασικούς γεωγράφους και περιηγητές. Η λίμνη ήταν τελικά εγκαταλείφθηκε λόγω του ότι το πλησιέστερο παρακλάδι του Νείλου συρρικνώθηκε ήδη από το 230 π.Χ..
Βαρόσι (Έδεσσα)
Το τείχος της Ακρόπολης
Σε απόσταση 6-7μ εξωτερικά του παλιότερου τείχους, εντοπίστηκε το παλαιοχριστιανικό προτείχισμα (4ος – 6ος αιώνας μ.Χ.) πλάτους 2.4μ και μήκος 20μ. Σκοπός της κατασκευής ήταν η προστασία/ οχύρωση της πόλης και η καλύτερη διαχείριση του ποταμού Εδεσσαίου. Από την ανασκαφή άλλων τμημάτων του, γίνεται φανερή η παράλληλη λειτουργία του με το παλιότερο τείχος.
Επιπλέον, παρατηρήθηκαν εξωτερικά και σε επαφή με το παλιότερο τείχος (ελληνιστικό-ρωμαϊκό) τρεις ενισχύσεις-επιδιορθώσεις που θεμελιώθηκαν η μία επάνω στην άλλη, σε διαφορετικές περιόδους.
Μοίρις λίμνη
Ετυμολογία
Το όνομα Μοίρις είναι η ελληνική απόδοση της Αιγυπτιακή μερ-βέρ (mer-wer) «μεγάλο κανάλι». Ο Αμενεμχέτ Γ΄, που ξεκίνησε αυτό το έργο ήταν επίσης γνωστός ως Μοίρις. Στην αρχαία Αίγυπτο, τη λίμνη αποκαλούσαν "λίμνη", "καθαρή λίμνη", και "λίμνη του Όσιρη". Κατά τη διάρκεια του μέσου Βασιλείου, ολόκληρη η περιοχή γύρω από τη λίμνη συχνά αναφέρεται και μερ-βέρ. Ομοίως, η νεώτερη Αιγυπτιακή λέξη Πιόμ "θάλασσα", αρχικά περιορίζεται στην περιγραφή της λίμνης Μοίριδος, μετά άρχισε να χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στην Κροκοδειλόπολη και στη συνέχεια σε ολόκληρη την περιοχή του Φαγιούμ αργότερα.
Βαρόσι (Έδεσσα)
Το τείχος της Ακρόπολης
Στα ύστερα βυζαντινά χρόνια τοποθετείται η τελευταία οχυρωματική γραμμή, που αποκαλύφθηκε στο δυτικό άκρο της πλατείας Βαροσίου. Έχει μήκος 19μ και πλάτος 1.8μ, ενώ το βάθος της θεμελίωσής του προσεγγίζει τα 299μ από την επιφάνεια της θάλασσας.
Μοίρις λίμνη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Αιγύπτου Κατηγορία:Λίμνες της Αιγύπτου
Βαρόσι (Έδεσσα)
Το τείχος της Ακρόπολης
Το 1385 ή το 1389 σύμφωνα με κάποιους ερευνητές και τον καταστρεπτικό σεισμό του 1395, η οχύρωση της Έδεσσας έπαψε να χρησιμοποιείται. Το όριο του τείχους υπερκεράστηκε και πάνω του κατασκευάστηκαν θρησκευτικά μεταβυζαντινά μνημεία αλλά και ιδιωτικές κατοικίες.
Ευρήματα όπως περόνες που διακοσμούν την κόμη των γυναικών, τοξωτές πόρπες ώμου και πόρπες ζώνης ανδρών, αλλά και νομίσματα των αυτοκρατόρων, χάλκινα βυζαντινά, ασημένια ενετικά, χάλκινα δαχτυλίδια και σποραδική βυζαντινή κεραμική, αποτελούν μερικά από τα ευρήματα της αρχαίας Ακρόπολης.
Τα νεκροταφεία της αρχαίας Ακρόπολης και του βυζαντινού κάστρου της Έδεσσας
Σημαντικά είναι και τα ευρήματα στα νεκροταφεία της αρχαίας Ακρόπολης και του βυζαντινού κάστρου της Έδεσσας. Οι τάφοι είναι πολλών τύπων, λακκοειδείς, κεραμοσκεπείς, ορθογώνιοι, λαξευτοί στο βράχο ή κτιστοί, υπόγειοι λαξευτοί, θαλαμωτοί. Μοναδικός είναι ένας τάφος του τύπου των μακεδονικών, που αποτέλεσε πρότυπο για τους κεραμοσκεπείς τάφους της παλαιοχριστιανικής περιόδου. Στην περίοδο αυτή δε λείπουν και οι τοιχογραφίες από τους τάφους με την παράσταση του χριστιανικού παραδείσου ή του συμβόλου της πίστεως, δηλαδή του σταυρού. Τους νεκρούς στο εσωτερικό των τάφων συνοδεύουν στο αιώνιο ταξίδι τους προσωπικά αντικείμενα, όπως κοσμήματα αλλά και αγγεία για το μεταθανάτιο συμπόσιο ή αγγεία απαραίτητα για το τελετουργικό της ταφής. Τέλος, δε λείπουν από όλες τις περιόδους οι χαρώνειοι οβολοί για το πέρασμα του Αχέροντα και σπανιότερα οι μικροί νομισματικοί θησαυροί. Τα επιτάφια μνημεία των ελληνιστικών-παλαιοχριστιανικών χρόνων διηγούνται τις μικρές προσωπικές ιστορίες των νεκρών, καθώς διασώζουν τα ονόματα ατόμων ή οικογενειών, τις ηλικίες που έφυγαν από τη ζωή κ.α.
Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική
Η πολεοδομική οργάνωση στηρίζεται σε κλειστά οικοδομικά τετράγωνα, με τα κτισμένα «εν σειρά» σπίτια, σε ακανόνιστης γεωμετρίας οικόπεδα, να εμφανίζουν εξωτερικά έναν τοίχο, ενώ στο εσωτερικό το καθένα να έχει μια μικρή αυλή και το χαγιάτι του, για να κρύβουν τη ζωή τους από τα μάτια των περαστικών. Ο καθαρά αμυντικός χαρακτήρας της οργάνωσης (οικία Σαλάμπαση κτλ), ο οποίος βασίζεται και στη μορφή του οδικού δικτύου, που συνδυαζόμενο με ένα σύστημα εσωτερικής επικοινωνίας των αυλών, επέτρεπε τη διαφυγή σε ώρα κινδύνου. μικρογραφία|Οικία Σαλάμπαση|αριστερά μικρογραφία|Οικία Πιπλίκατση μικρογραφία|Οικία Παπαγιάννη μικρογραφία|Οικία Νόϊτση|αριστερά μικρογραφία|Οικία Νόϊτση - Θέα στον Λόγγο|αριστερά μικρογραφία|Οικία Μουρατίδη μικρογραφία|Οικία Μητσινάκη|αριστερά μικρογραφία|Οικία Ζήμνα μικρογραφία|Οικία Διγκόλη|αριστερά Χαρακτηριστικά βαλκανικά σπίτια της Τουρκοκρατίας, έχουν τρεις ορόφους, το ισόγειό τους αποτελείται από πέτρα και οι όροφοι από «ντολμά μπουλμέ» ή «μπαγδατί». Το ισόγειο και ο όροφος μένουν ανοιχτά προς τις εσωτερικές μικρές αυλές με τη δημιουργία «χαγιατών». Το ισόγειο του παραδοσιακού σπιτιού του Βαροσίου διαθέτει ένα ενδιαφέρον βοτσαλωτό δάπεδο που εκτείνεται και συνδέεται με την αυλή. Αξιοσημείωτο στοιχείο αποτελεί το παρατηρητέο σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης, όπου υπάρχουν κανάλια που μεταφέρουν πόσιμο νερό μέσα στα σπίτια και άλλα κανάλια για την αποβοήθηση των υγρών, με την τελική κατάληξη τους να είναι ο κάμπος. Η τυπολογία της κάτοψης του σπιτιού χαρακτηρίζεται από τη διάταξη σε σχήμα γάμα, που ορθογωνίζεται με την εσωτερική κλειστή αυλή, όπου βλέπουν τα «χαγιάτια» του α΄ και β΄ ορόφου. Στο ισόγειο οργανώνονται οι βοηθητικοί χώροι, στον α΄ όροφο η χειμερινή διαβίωση με τα τζάκια στους οντάδες, ενώ στον β΄ όροφο η θερινή, όπου το χαγιάτι είναι μεγαλύτερο και αναπτύσσεται στις δύο εσωτερικές όψεις του σπιτιού. Εντοιχισμένα ντουλάπια (μουσάντρες) στα δωμάτια συμπληρώνουν τον εξοπλισμό του. Τα επίπεδα των σπιτιών συνδέονται με μια ξύλινη σκάλα που ξεκινάει από το ισόγειο και καταλήγει στο χαγιάτι του ορόφου. Σε μερικά σπίτια υπάρχει και δεύτερη σκάλα που ενώνει το χαγιάτι με το δεύτερο όροφο. Επίσης σε πολλές αυλές συναντάμε κτιστή πέτρινη βρύση.
Φορείς της ομοιογενούς αρχιτεκτονικής αντίληψης είναι τα περίφημα ισνάφια των μαστόρων, τα οποία έκτιζαν σπίτια, εκκλησίες, τζαμιά ή άλλα κοινωφελή έργα. Σε αυτά τα ισνάφια οφείλεται η διάδοση των παλιών και νέων αρχιτεκτονικών ιδεών.
Ιδιαίτερα κτίσματα
Τα διατηρητέα κτίσματα του 19ου αιώνα, αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα της αρχιτεκτονικής των μακεδονίτικων σπιτιών της εποχής. Η συνοικία αποτελείται απο απλές κατοικίες, αλλά και αρχοντικά. Ανάμεσα σε αυτά, ξεχωρίζουν τα αξιοσημείωτα αρχοντικά που πρέπει να αναφερθούν:μικρογραφία|Οίκια ΤσάμηΣτην οδό Μακεδονομάχων 24 βρίσκεται η εντυπωσιακή κατοικία Γιούσμη, ένα από τα πιο εξαιρετικά κτίρια που συναντούμε στην παραδοσιακή συνοικία. Αυτή η διώροφη κατοικία ενσωματώνει με μοναδικό τρόπο τον χώρο της κατοικίας με ένα σηροτροφείο, γνωστό και ως Η κατοικία Γιούσμη αντικατοπτρίζει με τον εντυπωσιακό της σχεδιασμό και την αρμονία των χώρων την παράδοση και την ιστορία της περιοχής.
Το αρχοντικό Βαλάσα, ανεγέρθηκε το 1841 και αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της περιοχής του Βαροσίου. Στην περιφραγμένη αυλή του σπιτιού υπάρχει ένα όμορφα διαμορφωμένο ιδιωτικό παρεκκλήσιο. Εξαιρετικά σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο εσωτερικός διάκοσμος του αρχοντικού Βαλάσα διατηρείται αναλλοίωτος μέχρι σήμερα.
Η κατοικία Τσάμη αποπνέει την αίσθηση του παρελθόντος με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της. Η μακέτα της, που εκτίθεται στο Εθνολογικό Λαογραφικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, αποτελεί μια εξαιρετική απεικόνιση της κατοικίας και επιτρέπει στους επισκέπτες να ανακαλύψουν την εσωτερική διάταξη και την καλλιτεχνική της λεπτομέρεια.
Με την παρουσία της εσωτερικής τουαλέτας, η κατοικία Τσάμη αποδεικνύει ότι οι κάτοικοι της εποχής είχαν προνοήσεις για την υγιεινή και την άνεση τους. Αυτή η παραδοσιακή κατοικία αποτελεί μια πηγή έμπνευσης για τους λάτρεις της ιστορίας και του παρελθόντος, καθώς παρέχει μια μοναδική ευκαιρία να ανακαλύψουμε πώς ήταν η καθημερινή ζωή σε παλιές εποχές. Στην οδό Μακεδονομάχων 21 βρίσκεται η κατοικία Σκίπη - Φράγκου, η οποία χτίστηκε τον 19ο αιώνα και εναρμονίζει τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής.
Βραβεία
Η συνοικία Βαρόσι χαρακτηρίστηκε ως ιστορικός τόπος και διατηρητέος αρχιτεκτονικός οικισμός, από την 4η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού, το 1983. Ο Δήμος Έδεσσας, θέλοντας να καλύψει την ανάγκη ειδικής μελέτης ανάπλασης του ιστορικού πυρήνα, ανέθεσε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης την έρευνα για την ανάπλαση του Βαροσίου. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1989 με επιστημονικό υπεύθυνο το καθηγητή Γ. Βελένη και τη συμμετοχή της 4ης  Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Η μελέτη ανάπλασης του Βαροσιού βραβεύτηκε από την ειδική Επιτροπή της ΕΟΚ το 1990. Είναι η μοναδική μελέτη ανάπλασης στην Ελλάδα, η οποία μπορεί να εφαρμοστεί, καθώς νομοθετήθηκε σε πολεοδομικό επίπεδο, το οποίο περιλαμβάνει εφτά άρθρα και δεκαπέντε σχέδια.
Στη μελέτη, στην οποία συμμετείχαν και οι υπεύθυνες για την περιοχή Εφορείες του Υπουργείου Πολιτισμού υπήρξε εκτός των άλλων πρόβλεψη για την ανάδειξη του τείχους της ακρόπολης της Έδεσσας στο κέντρο πλατείας, αλλά και για τη χωροθέτηση του Μουσείου της πόλης σε παρακείμενα οικόπεδα. Τόσο η πλατεία, όσο και το οικόπεδο του Μουσείου βρίσκονται στο όριο του διατηρητέου τμήματος του Βαροσίου μεν την υπόλοιπη πόλη. μικρογραφία|Μητροπολιτικό Μέγαρο Ιεράς Μητρόπολης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας
Εκκλησίες
Εντυπωσιακός είναι ο αριθμός των μεταβυζαντινών εκκλησιών στην περιοχή του Βαροσίου. Στο βόρειο τμήμα διατηρούνται ανακατασκευασμένοι οι ναοί της Υπαπαντής, της Αγίας Παρασκευής, της Αγίας Κυριακής, της Αγίας Τριάδος, του Αγίου Βασιλείου, καθώς επίσης και το Μητροπολιτικό Μέγαρο. Εκτός από τους ναούς που διασώζονται σήμερα, υπήρχε πληθώρα άλλων χριστιανικών ναών. Ναοί, ναΐδρια και παρεκκλήσια που κάηκαν από την πυρκαγιά του Βαροσίου, ως αντίποινα των Γερμανών στον αντιστασιακό αγώνα για την απελευθέρωση των Εδεσσαίων. Ενδεικτικά στο νότιο τμήμα αναφέρεται ότι υπήρχαν οι ναοί.
μικρογραφία|Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου-Παλιά Μητρόπολη|292x292εσ
Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Ο Ναός βρίσκεται στην συνοικία Βαρόσι και είναι το πιο σημαντικό θρησκευτικό μνημείο της πόλης. Χωροθετείται στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο με το Παρθεναγωγείο και το Μητροπολιτικό Μέγαρο. Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Έδεσσα είναι ένα αξιοσημείωτο αρχιτεκτονικό έργο με μεγάλη ιστορική σημασία. Χρονολογείται από τον 14ο αιώνα και ανήκει στην περίοδο της μεταβυζαντινής αρχιτεκτονικής. Ο ναός αποτελείται από τρία κελιά και έναν κεντρικό χώρο, ενώ τονίζεται από μια εντυπωσιακή καμπύλη στέγη και διακοσμητικά στοιχεία στους τοίχους.
Η Τρίκλιτη βασιλική του Ναού της Αγίας Σοφίας, αυτή ήταν η πρότερη ονομασία του ναού, κατασκευάστηκε τον 14ο αιώνα. Επισκευές στη βόρεια και νότια τοιχοποιία του ναού έγιναν τον 17ο αιώνα, ενώ τη δεκαετία του 1920 κατασκευάστηκε ο νάρθηκας, που υπάρχει και σήμερα. Οι παλιότερες Τοιχογραφίες που υπάρχουν μέχρι και σήμερα (ιερό βήμα, στο άνω μέρος των κιονοστοιχιών, πεσσών και τόξων), χρονολογούνται γύρω στο 1380 μ.Χ. και νεότερες του 17ου αιώνα. Το Τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο και χρονολογείται στα μέσα του 18ου αιώνα, με στοιχεία που προδίδουν την διατήρηση των παλιών τεχνικών και το συνδυασμό τους με νεοκλασικά στοιχεία. Εκτεταμένες αναστηλωτικές παρεμβάσεις έγιναν τη δεκαετία του 1970, με την αφαίρεση προσθηκών του 1920, για την επαναφορά της πρότερης μορφής του ναού. Οι τελευταίες εργασίες για την αφαίρεση αλλοιώσεων της μορφής του κτίσματος, ολοκληρώθηκαν το 1997. Τον 17ο αιώνα, ο ναός που προηγουμένως ονομαζόταν Αγία Σοφία μετονομάζεται σε Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, προκειμένου να αποφευχθεί η μετατροπή του σε τζαμί. Οι εδεσσαίοι πρόκριτοι, έχοντας ακούσει την εντολή για τη μετατροπή όλων των εκκλησιών που ήταν αφιερωμένες στον Ιησού Χριστό, σε τζαμιά αποφάσισαν να λένε ψέματα στους Οθωμανούς προκειμένου να διατηρήσουν τον ναό αυτόν ασφαλή. Απο τοιχογραφία που σώζεται μέχρι σήμερα, του 14ου αιώνα, επαληθεύονται τα ιστορικά στοιχεία ως προς το πρώτο όνομα του ναού.
Το εσωτερικό του ναού φιλοξενεί πολύτιμα καλλιτεχνικά έργα, όπως τοιχογραφίες και εικόνες του 17ου αιώνα. Οι κίονες του Ναού παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς προέρχονται από παλιότερο ναό και αναπαριστούν προτομές αετών και κριών. Ο ανατολικός κίονας παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με κίονες της Ραβέννας.
. μικρογραφία|Ιερός Ναός Αποστόλων Πέτρου και Παύλου - όψη στον Λόγγο|αριστερά
Ιερός Ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
μικρογραφία|Ιερός Ναός Αποστόλων Πέτρου και Πάυλου|αριστερά
O ναός του Πέτρου & Παύλου στην συνοικία Βαρόσι της Έδεσσας αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό μνημείο. Βρίσκεται ενταγμένος στον παλαιό πολεοδομικό ιστό, δίπλα στο φρύδι του βράχου της πόλης. Στο παρελθόν ανήκε στον βαρόνο Ιωάννη φον Οικονόμου, καθώς αποτελούσε παρεκκλήσι της οικίας του.
Παρά τις επισκευές που έγιναν το 1864 και επηρέασαν τον αρχικό χαρακτήρα του ναού, παραμένουν σωζόμενα στοιχεία από τη βυζαντινή εποχή.αριστερά|μικρογραφία|Παρεκκλήσιο Αγίας Κυριακής μικρογραφία|Παρεκκλήσιο Αγίου Βασιλείου αριστερά|μικρογραφία|Παρεκκλήσιο Αγίας Παρασκευής μικρογραφία|Παρεκκλήσιο της Υπαπαντής του Κυρίου
Παρεκκλήσια
1.Ιερό Παρεκκλήσιο Αναλήψεως του Σωτήρος, βρίσκεται στο Πάρκο των καταρρακτών. Η δημοτική αρχή, σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, υλοποίησε την εξωτερική αναπαλαίωση του ναού και ανέδειξε την πέτρινη τοιχοποιία του.
2. Ιερό Παρεκκλήσιο Αγίου Βασιλείου. Γραφικό εκκλησάκι στην άκρη της παλαιάς πόλης. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε και η αγιογράφηση του εσωτερικού χώρου.
3. Ιερό Παρεκκλήσιο Υπαπαντής, στην παλαιά πλατεία του Βαροσίου.
4. Ιερό Παρεκκλήσιο Αγίας Κυριακής, βρίσκεται στο «Φρύδι», δίπλα από το μικρό αμφιθέατρο.
5. Ιερό Παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής, στην πλατεία Βαροσίου.
Αξιοθέατα
αριστερά|μικρογραφία|Λαογραφικό Μουσείο μικρογραφία|Παραδοσιακή νυφική φορεσιά
Λαογραφικό Εθνολογικό Μουσείο Εδεσσας
Σε ένα διώροφο κτίριο του 1932, δωρεά της οικογένειας Σιβένα, μέσα στην συνοικία Βαρόσι στεγάζεται το Εθνολογικό και Λαογραφικό Μουσείο της πόλης
Το μουσείο παρουσιάζει τον τρόπο ζωής, τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων της πόλης, με θεματικές ενότητες που περιλαμβάνουν την αγροτική ζωή, την κτηνοτροφία, τη σηροτροφία, την υφαντουργία, την κηροπλαστική, καθώς και τις τοπικές φορεσιές. Επιπλέον, παρουσιάζονται θεματικές ενότητες με αντικείμενα που σχετίζονται με τον κύκλο ζωής του ανθρώπου (γέννηση, γάμος, θάνατος), ειδικές ενότητες για τα παιχνίδια των παιδιών (όπως σφεντόνες, κότσια, σβούρες, μπίλιες, πάνινες κούκλες, υφαντό σε κεραμίδι), τις τελετουργίες (μοιρολόγια, βαπτίσεις κ.α.), καθώς και εργαλεία οικιακής και επαγγελματικής χρήσης από παραδοσιακά επαγγέλματα (όπως ο πεταλωτής, ο σιδεράς, ο χαλκουργός, ο τενεκετζής, ο κανατάς κ.α.). Το μουσείο διαθέτει μια συλλογή από σπάνια εκκλησιαστικά και εκπαιδευτικά βιβλία, με το παλαιότερο να χρονολογείται από το 1614.
Παρθεναγωγείο
μικρογραφία|Παρθεναγωγείο|αριστερά
αΤο Παρθεναγωγείο είναι ένα απο τα αξιοσημείωτα κτίσματα του Βαροσίου και αποτελεί αρχιτεκτονική μαρτυρία της εκπαιδευτικής οικοδομικής δραστηριότητας κατά τον 19ο αιώνα. Αναλυτικά στοιχεία δεν υπάρχουν ωστόσο για το πρώτο σχολείο που ιδρύθηκε στην Έδεσσα, το 1782. Το Παρθεναγωγείο κατασκευάστηκε το 1877 στον περίβολο του ναού της Κοιμήσεως με κύρια χρηματοδότηση από τον βαρόνο Ιωάννη φον Οικονόμου και πατέρα του Κωνσταντίνου Φον Οικονόμου.
Το Παρθεναγωγείο είναι ένα ορθογώνιο ισόγειο κεραμοσκεπές κτίριο που, λόγω της κλίσης του εδάφους, διαθέτει έναν επιπλέον όροφο προς την πλευρά του Λόγγου. Αποτυπώνει τις γενικές αρχές της αρχιτεκτονικής της εποχής για τα εκπαιδευτικά κτήρια, όπου ο νεοκλασικισμός προσδίδει ένα μνημειακό ύφος και αναδεικνύει τον επίσημο χαρακτήρα του κτιρίου. Το Παρθεναγωγείο συνέβαλλε στη βελτίωση και αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος της Έδεσσας, υπό τη διεύθυνση της Μαρίας Δ. Κασσανδρείας.
αριστερά|μικρογραφία|Καταρράκτης Κάρανος
Καταρράκτες
μικρογραφία|Καταρράκτης Κάρανος απο την πίσω πλευρά Οι καταρράκτες της Έδεσσας αποτελούν έναν μοναδικό φυσικό θησαυρό και έχουν δώσει στην πόλη το όνομά της. Αυτοί οι καταρράκτες αποτελούν ένα γεωπάρκο που έχει διαμορφωθεί από το νερό και είναι γνωστοί και ως το «φρύδι της πόλης». Συνολικά, υπάρχουν 12 καταρράκτες, με τον μεγαλύτερο και πιο γνωστό να ονομάζεται «Κάρανος», που πήρε το όνομά του από τον πρώτο Μακεδόνα Βασιλιά Ηρακλείδη Κάρανο, ο οποίος ίδρυσε την πόλη το 813 π.Χ. Τα νερά του Καταρράκτη Κάρανου πέφτουν από ύψος 70 μέτρων και είναι ο μεγαλύτερος καταρράκτης στα Βαλκάνια.
Το Γεωπάρκο των Καταρρακτών εκτείνεται σε έκταση πάνω από 100.000 τετραγωνικά μέτρα και περιλαμβάνει μια διαδρομή περίπου 1,1 χιλιόμετρο στον βράχο, από το Ξενία και το Βαρόσι μέχρι το Μουσείο Νερού και την Άνω Εστία. Το πάρκο προσφέρει ανοιχτούς χώρους αναψυχής και συνάντησης για όλους, συνδυάζοντας τη φύση, τον πολιτισμό και την αναψυχή. μικρογραφία|Μικρός ΚαταρράκτηςΣτην περιοχή των Καταρρακτών βρίσκονται πολλά σημεία πολιτισμού, φύσης και αναψυχής. Στην ευρύτερη περιοχή υφίστανται μνημεία μακεδονικής αρχιτεκτονικής, νερόμυλοι, υδροκίνητα εργοστάσια, παραδοσιακές κατοικίες, σημαντικές βυζαντινές εκκλησίες και λιθόστρωτα μονοπάτια που οδηγούν τους επισκέπτες και τους κατοίκους της πόλης.
Το νερό των Καταρρακτών προέρχεται από τις πηγές του υγροτόπου Άγρα-Βρυτών-Νησίου, τις οποίες τροφοδοτούν τα χιόνια του Καϊμακτσαλάν, ενώ η ροή του νερού ελέγχεται πλήρως από τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού. Το νερό χρησιμοποιείται για να τροφοδοτήσει δύο εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας, το εργοστάσιο του Άγρα και το εργοστάσιο του Εδεσσαίου.
Σπήλαιο Καταρρακτών
μικρογραφία|Λεπτομέρεια Σπηλαίου Καταρρακτών|αριστερά|234x234εσμικρογραφία|Λεπτομέρεια Σπηλαίου Καταρρακτών|221x221εσΑκριβώς δίπλα στον καταρράκτη και συγκεκριμένα στο δεύτερο πλάτωμα, υπάρχει ένα μικρό αλλά εντυπωσιακό σπήλαιο. Στο εσωτερικό του, υπάρχουν πρωτογενείς σταλακτίτες που διαφέρουν σε μέγεθος, σχήμα και χρώματα, αλλά και εκκεντρίτες, σπάνιους σχηματισμούς που ακολουθούν ακανόνιστες πορείες. Το σπήλαιο είναι μοναδικό στο είδος του στη χώρα. μικρογραφία|Λεπτομέρεια Σπηλαίου ΚαταρρακτώνΟι καταρράκτες της Έδεσσας ξεχωρίζουν ως παγκόσμια μνημεία φυσικής κληρονομιάς, καθώς παρουσιάζουν μια μοναδική φαινόμενη μετακίνηση προς τα εμπρός. Αντίθετα από τους περισσότερους καταρράκτες, οι οποίοι υφίστανται διάβρωση, όπως ο καταρράκτης του Νιαγάρα, εδώ παρατηρείται η δημιουργία νέων σπηλαίων καθώς οι καταρράκτες συνεχίζουν να διαμορφώνονται.
μικρογραφία|Είσοδος για το Κανναβουργείο και τους Ανελκυστήρες αριστερά|μικρογραφία|Κανναβουργείο 2017 μικρογραφία|Κανναβουργείο - εξοπλισμός 2017 αριστερά|μικρογραφία|Κανναβουργείο 2017 μικρογραφία|Κανναβουργείο άποψη απο ψηλά
Κανναβουργείο
Οι μηχανές που χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή νήματος και στη συνέχεια για την κατασκευή των σχοινιών λειτουργούσαν με υδροκίνηση, εκμεταλλευόμενες τα πλούσια ύδατα της περιοχής της Έδεσσας. Εκτός από την ινδική κάνναβη από το Μπενάρες, χρησιμοποιούνταν και κάνναβη από τη Σερβία και από την Ελλάδα.
Η κίνηση των μηχανών στο εργοστάσιο γίνονταν με υδροκίνηση. Αρχικά χρησιμοποιούνταν ένας υδροστρόβιλος δύναμης 400 ίππων, αλλά το 1939 αντικαταστάθηκε από μια ελβετική τουρμπίνα τύπου Φράνσις, ισχύος 700 ίππων.
Μετά από περίοδο εγκατάλειψης που διήρκεσε περίπου 40 χρόνια, το Κανναβουργείο Έδεσσας εντάχθηκε στο "Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ανάδειξης των Καταρρακτών" στις αρχές του 2000. Επιπλέον, υπήρχαν υπαίθριοι ανελκυστήρες που εξυπηρετούσαν την πρόσβαση στο εργοστάσιο. Ωστόσο, λόγω έλλειψης συντήρησης και οικονομικών περικοπών, οι ανελκυστήρες σταμάτησαν να λειτουργούν το 2013, ταυτόχρονα με την παύση λειτουργίας του εργοστάσιού. μικρογραφία|Εξοπλισμός Υπαίθριου Μουσείου Νερού
Υπαίθριο Μουσείο Νερού
Η εκμετάλλευση του νερού έγινε πιο συστηματική όταν, Έλληνες επιχειρηματίες από τη Νάουσα εγκατέστησαν υδροκίνητα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας στην Έδεσσα. Συνολικά ιδρύθηκαν έξι υδροκίνητες μονάδες, με το πρώτο νηματουργείο Τσίτση και Σία το 1895, από το οποίο σήμερα διατηρούνται μόνο αρχικά ίχνη των εγκαταστάσεών του. Ακολούθησε η "Ένωση Βιομηχανικών Επιχειρήσεων Εστία Α.Ε." με δύο βιομηχανικές μονάδες, το 1907 και το 1926, το Κανναβουργείο της Εταιρείας Τότσκα το 1908, και το Κανναβουργείο των Αδελφών Αποστόλου και Σπυριδωνίδη το 1930. Το τελευταίο εργοστάσιο που ιδρύθηκε κατά την περίοδο 1929-1930 ήταν η μονάδα των Σεφερτζή - Κοκκίνου, εριουργείο το οποίο κατείχε σημαντική θέση ανάμεσα στα εργοστάσια των Βαλκανίων.
Οι περισσότερες από αυτές τις βιομηχανικές μονάδες έκλεισαν κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, κυρίως λόγω του φθηνού εργατικού δυναμικού που εμπλούτισε την πόλη μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Το 1962, λόγω προβλημάτων που παρουσιάστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950, τα υδροκίνητα εργοστάσια έκλεισαν οριστικά. Ωστόσο, ο Δήμος Έδεσσας ενδιαφέρεται ζωηρά για την ανάδειξη και αξιοποίηση αυτών των πρωτοβιομηχανικών μνημείων, και το 1991 εκπονήθηκε μια μελέτη με σκοπό την επανάχρηση και αποκατάσταση όλων των υδροκίνητων εργαστηρίων-εργοστασίων.
Σήμερα, στον χώρο αυτό υλοποιούνται μια σειρά προγραμμάτων που έχουν ως στόχο τη σταδιακή πλήρη λειτουργία και ανάδειξη της οικολογικής σημασίας της περιοχής και της ιστορίας του νερού ως πηγής ζωής, δύναμης, καταστροφής και ενέργειας.
Ενυδρείο – Ερπετάριο Νερόμυλος «Γιαννάκη»
μικρογραφία|Ενυδρείο-Ερπετάριο|αριστερά Στην Έδεσσα βρίσκεται το πρώτο ενυδρείο με ενδημικά ψάρια γλυκού νερού στην Ελλάδα. Το ενυδρείο λειτουργεί από τον Μάιο του 2001 και βρίσκεται δίπλα στους Καταρράκτες και εντός του Μουσείου Νερού της πόλης. Στο ενυδρείο υπάρχουν διάφορα τμήματα που περιλαμβάνουν ενδημικά ψάρια, αμφίβια, ερπετά και καρκινοειδή.μικρογραφία|Εξοπλισμός Ενυδρείου
Οι επισκέπτες μπορούν να παρατηρήσουν από κοντά διάφορα είδη όπως Τρίτωνες, Χελώνες, Καβούρια, Καραβίδες, αλλά και διάφορα είδη φιδιών. Το ενυδρείο περιλαμβάνει μια μεγάλη εγκατάσταση με χωρητικότητα 3000 λίτρων νερού και 14 μικρότερες εγκαταστάσεις με ψάρια από λίμνες όπως Γριβάδι, Γουλιανός, Πεταλούδα και Χέλι, καθώς επίσης και ψάρια από ποταμούς, ρέματα και στάσιμα νερά, όπως Πέρκα, Χρυσοβελονίτσα, Τούρνα, Κορήγονος, Πλατίκα, Τσίμα, Τσιρόνι, Γλυνάρι, Κουνουποφάγος, Ηλιόψαρο, Μπρένα, Γουβιός και άλλα.μικρογραφία|Αίθουσα Ενυδρείου - ΕρπεταρίουΈνα σημαντικό τμήμα του ενυδρείου αποτελείται από ερπετά και αμφίβια, και δίνει έμφαση στην προστασία αυτών των ζώων. Επιπλέον, εντός του ενυδρείου/ερπεταρίου υπάρχει ένα επιστημονικό εργαστήριο με όλα τα απαραίτητα τμήματα, όπως αναρρωτήριο και εκκολαπτήριο, καθώς και τον απαραίτητο τεχνικό εξοπλισμό, όπως μικροσκόπια και ελεγκτές νερού.
Ένας από τους αμεσότερους στόχους του ενυδρείου είναι η οργάνωση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για σχολεία, προσφέροντας στους μικρούς μαθητές την ευκαιρία να έρθουν σε άμεση επαφή με το νερό, τη φύση και το περιβάλλον της περιοχής. Παράλληλα, η έρευνα και ο εμπλουτισμός του ενυδρείου θα συνεχιστούν με την προσθήκη νέων ειδών από τα 35 (και 80 υποείδη) που έχουν ήδη καταγραφεί στην περιοχή.
Σησαμοτριβείο – Μύλος των Γεύσεων
μικρογραφία|Σησαμοτριβείο - Μύλος των Γεύσεων|αριστερά μικρογραφία|Μύλος των Γεύσεων - Υπαίθριο Μουσείο Ο παλιός μύλος Περτσεμλή, που κάποτε λειτουργούσε ως Σησαμοτριβείο, έχει ανακαινιστεί και τώρα λειτουργεί ως «Μύλος της Γεύσης». Οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν τα τοπικά προϊόντα και τη γαστρονομική κουλτούρα της περιοχής, καθώς και τις αξίες της μεσογειακής διατροφής.
Παράλληλα, οι επισκέπτες μπορούν να μάθουν περισσότερα για τη λειτουργία του παλιού Σησαμοτριβείου, το οποίο παρήγαγε σησαμέλαιο και ταχίνι, καθώς και για τις υποδομές και την ιστορία του σησαμιού. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτός ήταν ο μοναδικός μύλος στην Ελλάδα που λειτουργούσε με τη δύναμη του νερού της εποχής. μικρογραφία|Μύλος των ΓεύσεωνΣτα σχέδια για το μέλλον, υπάρχει η πρόθεση να επαναφερθεί η κίνηση του ποταμού, έτσι ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να θαυμάσουν την εντυπωσιακή εικόνα της φτερωτής που περιστρέφεται χάρη στη δύναμη του νερού.
Έκθεση Ορυκτών – Πετρωμάτων
μικρογραφία|Μύλοι των Πέντε Αισθήσεων - Έκθεση Ορυκτών |αριστερά Η Έκθεση Ορυκτών βρίσκεται στο ισόγειο του Μύλου του Νερού, ο οποίος στο παρελθόν λειτουργούσε ως σησαμοτριβείο Αρδίτσογλου.
Αυτή η έκθεση αποτελεί μια σημαντική προσθήκη στον Δήμο Έδεσσας και λειτουργεί ως μέρος του δικτύου των επισκέψιμων μύλων που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια. Η έκθεση παρουσιάζει περισσότερα από 250 ορυκτά από όλο τον κόσμο, ενώ ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να εξοικειωθεί με τον κόσμο των ορυκτών και να ενημερωθεί για τους Καταρράκτες, το Λόγγο, το σπήλαιο τραβερτίνη και τη γεωλογική ιστορία της Έδεσσας. αριστερά|μικρογραφία|Αθλητικό Μουσείο Έδεσσας
Μουσείο Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου και Αθλητικό Μουσείο Έδεσσας
Η Λαογραφική Εταιρεία Πέλλας είναι μια οργάνωση που στεγάζεται σε ένα κτίριο δικής της ιδιοκτησίας στην οδό Μακεδονομάχων 14. Η εταιρεία διοργανώνει πολιτιστικά δρώμενα στην πόλη και συμμετέχει ενεργά σε αυτά.
Επιπλέον, η Λαογραφική Εταιρεία, απο τις αρχές του 20019, συστεγάζεται με το Αθλητικό Μουσείο, το οποίο αποτελεί ένα περήφανο στολίδι για την πόλη και παρουσιάζει εκθέματα και αθλητικά αντικείμενα από το 1922 μέχρι τις αρχές του 1980.
Η Εταιρία έχει βραβευτεί για τη μακρόχρονη συμβολή της στη λαογραφική έρευνα, για το εθελοντικό έργο της και την έκδοση πλούσιων περιοδικών και βιβλίων που ασχολούνται με την ιστορία της Έδεσσας.
Δέσποινα Βλεπάκη
Πρώτα χρόνια
Το 2007 παράλληλα με τις σπουδές της δήλωσε συμμετοχή στον διαγωνισμό ομορφιάς για την ανάδειξη της «Σταρ Ελλάς» και «Μις Ελλάς 2007», όπου κατέκτησε τον τίτλο της Αναπληρωματικής Μις Ελλάς και ταξίδεψε στο Τόκιο της Ιαπωνίας, εκπροσωπόντας την Ελλάδα στο διεθνή διαγωνισμό, κερδίζοντας τον τίτλο της αναπληρωματικής «Miss International 2007» Την ίδια χρονιά κατέκτησε και τον τίτλο της «Βαλκανικής Πρέσβειρας Ομορφιάς» το 2007.
Καριέρα
Η Δέσποινα Βλεπάκη προτού ασχοληθεί επαγγελματικά με την δημοσιογραφία, για ένα διάστημα πέρασε απο την υποκριτική συμμετέχοντας κατά την θεατρική σεζόν 2008-2009 στην παράσταση «Εκτός Ελέγχου Όλα» στο θέατρο Περοκέ με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Τσιβιλίκα και Γιώργο Κωνσταντίνου, ενώ πήρε και κάποιους μικρούς ρόλους σε επεισόδια τηλεοπτικών σειρών, όπως στη σειρά του ΑΝΤ1 «Λόλα» και στη σειρά του Mega «Λατρεμένοι μου γείτονες». Επίσης το 2010 ήταν η παρουσιάστρια του Καρναβαλιού του Μοσχάτου.
Βαρόσι (Έδεσσα)
Σήμερα
Σήμερα ο μεγαλύτερος εχθρός της παραδοσιακής συνοικίας είναι η φθορά που φέρνει ο χρόνος.
Το Βαρόσι και η περιοχή των Καταρρακτών, παρουσιάζουν έντονη τουριστική κίνηση. Από πρόσφατες εκτιμήσεις του Κέντρου Πληροφόρησης Καταρρακτών οι επισκέπτες ανέρχονται στους 200.000 ανά έτος με ημεδαπούς και αλλοδαπούς σε αναλογία περίπου 50% -50% και κατανεμημένους σε όλο το έτος.
Δέσποινα Βλεπάκη
Καριέρα
Το 2010 ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος, κάνοντας μια εκπομπή σε ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο και τρία χρόνια αργότερα το 2013, πήγε στο τηλεοπτικό σταθμό Mega παρουσιάζοντας το δελτίο καιρού μετά το δελτίο ειδήσεων. Από κει πέρασε στην πρωινή καθημερινή εκπομπή του καναλιού «Κοινωνία Ώρα Mega» με τον Δημήτρη Καμπουράκη και τον Γιώργο Οικονομέα, κάνοντας ρεπορτάζ. Το 2015 έκανε το ντεμπούτο της ως παρουσιάστρια της μεταμεσονύχτιας εκπομπής «Τι νέα;» μαζί με τον Κώστα Γιαννακίδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Βαρόσι (Έδεσσα)
Σήμερα
Το ιδιαίτερα αξιόλογο φυσικό-πολιτιστικό-τουριστικό απόθεμα της πόλης παραμένει σε σημαντικό βαθμό αναξιοποίητο, με την αδυναμία ενοποίησης, δικτύωσης και διασύνδεσης να αποτελεί ένα από τα βασικότερα αρνητικά χαρακτηριστικά της σημερινής κατάστασης. Ταυτόχρονα, η πόλη δεν έχει μέχρι σήμερα καταφέρει να αναδείξει στο έπακρο την ιδιαίτερη οικιστική / αστική της ταυτότητα, με τη διατηρητέα συνοικία Βαρόσι και το σύμπλεγμα προβιομηχανικών κτηρίων (Μύλων), βιομηχανικών κτιρίων (Εστία, Κανναβουργείο) και την περιοχή των Καταρρακτών, ενώ καταγράφεται και αδυναμία σύνδεσης μεταξύ ιστορικού και εμπορικού – οικονομικού κέντρου.
Στόχος του Συλλόγου «Βαρόσι» είναι η εξεύρεση λύσης διάσωσης και αναπαλαίωσης της συνοικίας σε συνεργασία με το Δήμο Έδεσσας και τους εμπλεκόμενους φορείς.
-Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έδεσσα Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές πόλεων της Ελλάδας Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Ελλάδα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ελλάδα
Φιλόλαος Πηχεών
Ο Φιλόλαος Πηχεών ή Καπετάν Φιλώτας (Καστοριά, 1876 - Θεσσαλονίκη, 1947) ήταν Έλληνας αξιωματικός και οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καστοριά το 1876. Πατέρας του ήταν ο Αναστάσιος Ηλία Πηχιών από την Αχρίδα, εκπαιδευτικός, αγωνιστής κατά την πρώϊμη φάση του Μακεδονικού Αγώνα και ένας εκ των ιδρυτών της "Νέας Φιλικής Εταιρείας".
Το 1897 συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο και τον Μάρτιο του 1905, όντας τότε ανθυπίλαρχος του Ελληνικού Στρατού, εισήλθε στον Μακεδονικό Αγώνα ως υπαρχηγός του ένοπλου σώματος του καπετάν Μάλλιου ( Στέφανος Δούκας ) από κοινού με άλλους οπλαρχηγούς όπως οι Κωνσταντίνος Γκούτας, Ηλίας Δεληγιαννάκης κ.ά, με το πολεμικό όνομα «Φιλώτας». Ως μέλος αυτού του σώματος συμμετείχε στην επίθεση κατά της Ζαγορίτσανης (νυν Βασιλειάδα). Κατά τον Μάιο ήταν επικεφαλής μικρής δύναμης 13 ντόπιων ανταρτών, συμμετείχε μάλιστα την 25η Μαΐου σε σύγκρουση με κομιτατζήδες του Μήτρου Βλάχου στην Περικοπή. Προς το τέλος του 1905, αναγκάζεται να επιστρέψει στην ελεύθερη Ελλάδα για λόγους υγείας καθώς και γιατί είχε γίνει ήδη γνωστή η έξοδος του στις Οθωμανικές αρχές, οι οποίες μέσω της πρεσβείας των Αθηνών, ζητούσαν την ανάκληση των Ελλήνων αξιωματικών από την Μακεδονία.
Τον Νοέμβριο του 1906 επανήλθε στη Μακεδονία ως υπαρχηγός στο, αποτελούμενο από σαράντα άνδρες, απόσπασμα του Βασιλείου Παπά ή Βρόντα, αυτή τη φορά με το πολεμικό «Λαύρας» με τομέα δράσης το Μορίχοβο. Στις 6 Ιανουαρίου του 1907 έλαβε μέρος στη μάχη της Μπεσίστας και στις 12 Ιουλίου του ίδιου έτους στη μάχη της Πόλτσιστας, αμφότερες εναντίον οθωμανικών αποσπασμάτων ενώ υπήρξε συνεργάτης του Γερμανού Καραβαγγέλη.
Έλαβε μέρος στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και ήταν ιδιαίτερη η συμβολή του στην απελευθέρωση της Καστοριάς. Μάλιστα, στις 11 Νοεμβρίου του 1912, τέθηκε επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων που εισήλθαν στην πόλη έπειτα από την αποχώρηση των οθωμανικών στρατευμάτων.
Μετείχε σε επιτροπές καθορισμού συνόρων και πολεμικών αποζημιώσεων. Γνώριζε πολύ καλά την τουρκική και βουλγαρική γλώσσα. Το 1914 του απονεμήθηκε το Παράσημο του Σωτήρος. Απεβίωσε το 1947 στην Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τα αρχεία της «Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος», ο Πηχεών υπήρξε ελευθεροτέκτονας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Δήμαρχοι Καστοριάς Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Βλαδιβοστόκ
thumb|left|200px|το λιμάνι της πόλεως Το Βλαδιβοστόκ (ρωσικά: Владивосто́к, Βλαντιβαστόκ, που σημαίνει "Κυρίαρχος της Ανατολής") είναι πόλη της Ρωσίας, πρωτεύουσα του Κράι Πριμόρσκι και ο μεγάλος λιμένας της χώρας στον Ειρηνικό ωκεανό. Έχει πληθυσμό 592.034 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Είναι γενέτειρα του Γιουλ Μπρίνερ και η κατάληξη, το τέρμα, του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου. Το όνομα της πόλεως απαντάται και εξελληνισμένα ως Βλαδιβοστόκη.
Ιστορία
Το μέρος στο οποίο χτίστηκε το Βλαδιβοστόκ είναι περιοχή όπου έζησαν πολλοί λαοί όπως οι Μπάλχε, Τζουρτσέν ενώ αποτέλεσε μέρος της Κινεζικής και της Μογγολικής αυτοκρατορίας προτού οι Ρώσοι κατακτήσουν την περιοχή. Το Βλαδιβοστόκ ήταν αρχικά ένα απλό ψαροχώρι-ναυτικό φυλάκιο προτού μετατραπεί σε πόλη μισού εκατομμυρίου κατοίκων. Μια τηλεγραφική γραμμή προς Σαγκάη και Ναγκασάκι τέθηκε σε λειτουργία στο Βλαδιβοστόκ το 1871. Το δημοτικό οικόσημο της πόλης που απεικονίζει την Σιβηρική τίγρη δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 1883. Η οικονομία της πόλης δέχθηκε μια ώθηση το 1903 με την ολοκλήρωση του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου που ξεκίναγε από τη Μόσχα και κατέληγε στο Βλαδιβοστόκ.
Ως επακόλουθο της Επανάστασης των Μπολσεβίκων το Βλαδιβοστόκ απέκτησε μεγάλη στρατιωτική σημασία για τη Δημοκρατία της Άπω Ανατολής και την προσωρινή κυβέρνηση Πριαμούριε. Η λήψη της πόλης Ιερονίμ Ουμπόρεβιτς από τον Κόκκινο Στρατό στις 25 Οκτωβρίου του 1922 σήμανε το τέλος της Ρωσικής Επανάστασης.
Μέχρι το 1992 οπότε διαλύθηκε η Ε.Σ.Σ.Δ. το Βλαδιβοστόκ, καθώς ήταν η κύρια ναυτική βάση του Σοβιετικού Στόλου στον Ειρηνικό, δεν δέχονταν αλλοδαπούς.
Οικονομία
Η πιο σημαντική βιομηχανία της πόλης είναι η παρασκευή ψαρικών και αποτελεί σχεδόν τα τέσσερα πέμπτα της εμπορικής παραγωγής του Βλαδιβοστόκ.
Το 1995, το ετήσιο διεθνές εμπόριο της πόλης συμπλήρωσε συνολικά 725 εκατομμύρια δολάρια, συμπεριλαμβανομένων 206 εκατομμυρίων δολαρίων των εξαγόμενων αγαθών και 519 εκατομμυρίων δολαρίων των εισαγόμενων αγαθών. Τα κύρια στοιχεία εξαγωγής ήταν ψάρια, προϊόντα ξυλείας, σιδηρούχα και μη σιδηρούχα μέταλλα, και σκάφη. Τα κύρια στοιχεία εισαγωγής ήταν τρόφιμα, ιατρικά, υποδήματα, αυτοκίνητα, οικιακά και τεχνικά στοιχεία, και σκάφη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κράι Πριμόρσκι Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Νίκος Μήτρου
Ο Νίκος Μήτρου (γεννημένος στης 10 Ιουλίου 1984 στη Χαλκίδα) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τον Ταμυναϊκό Αλιβέριου.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Απόλλωνα Ερέτριας και στη συνέχεια εντάχτηκε στο δυναμικό του Πανιωνίου (Α Εθνική) το 2002 σε ηλικία 18 ετών, όπου αγωνίστηκε για 4,5 χρόνια, παίζοντας σε 53 αγώνες, εκ των οποίων οι 3 σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, πετυχαίνοντας 1 γκολ, με εξαίρεση το 2005, όπου πήγε δανεικός στην Νίκη Βόλου (Β Εθνική).
Επίσης έχει αγωνιστεί στην Κύπρο, στον Διγενή Μόρφου (Α κατηγορία), καθώς και στον Εθνικό Αστέρα (Β Εθνική). Έπειτα, συνέχισε την πορεία του στις Λαμία, Αίαντα Σαλαμίνας, Καστοριά (Γ Εθνική), Πιερικό (Β' Εθνική).
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί στην Εθνική Ελπίδων, όπως και στην Ολυμπιακή ομάδα, με την οποία είχε 2 συμμετοχές στου θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Κώτσικα Θεσπρωτίας
Η Κώτσικα είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της Κώτσικας ανέρχεται στους 28 μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται ΒΔ. των Φιλιατών, σε υψόμετρο περίπου 300 μ. Πάνω στο λόφο του χωριού βρίσκεται το παλαιό Στρατιωτικό Φυλάκιο της Κώτσικας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Πλαίσιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλαισίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Όλγα Κεφαλογιάννη
Η Όλγα Κεφαλογιάννη (Αθήνα, 29 Απριλίου 1975) είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός, η οποία εκλέγεται βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου από το 2007 με την Νέα Δημοκρατία. Υπηρετεί ως Υπουργός Τουρισμού από τον Ιούνιο του 2023. Στην ίδια υπουργική θέση υπηρέτησε και από το 2012 μέχρι το 2015, στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.