cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρπαγόφυτο
Οικολογική διαχείριση
Οι ερευνητές Stewart και Cole (2005) εξέτασαν τους περίπλοκους οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς παράγοντες που εμπλέκονται στη συγκομιδή του εν λόγω είδους. Ο Stewart (2009) μελέτησε τη δομή του πληθυσμού, την πυκνότητα, την ανάπτυξη, τη θνησιμότητα και την παραγωγή σπόρων και καρπών σε συγκομισμένους και μη συγκομισμένους πληθυσμούς στις σαβάνες Καλαχάρι της Νότιας Αφρικής. Η πυκνότητα των φυτών και η δομή του πληθυσμού διέφεραν σημαντικά μεταξύ των περιοχών με υπερβόσκηση και των περιοχών όπου κυριαρχεί η χαμηλή βλάστηση, υποδηλώνοντας ότι οι διαφορές μπορεί να οφείλονται στον ανταγωνισμό για το νερό (που είναι σπάνια στην εν λόγω ζώνη) και τα θρεπτικά συστατικά.
Η πειραματική αφαίρεση δευτερογενών κονδύλων δεν ήταν σημαντικός παράγοντας θνησιμότητας σε καμία από τις τάξεις μεγέθους που συγκομίστηκαν. Η συγκομιδή επίσης δεν επηρέασε την ανάπτυξη, αν και τα φυτά της κατηγορίας μεσαίου μεγέθους αναπτύχθηκαν περισσότερο κατά τη διάρκεια της περιόδου μελέτης τόσο στους συγκομιζόμενους όσο και στους μη συγκομιζόμενους πληθυσμούς. Υπό τις συνθήκες αυτής της πειραματικής συγκομιδής, το είδος φαίνεται να είναι ανθεκτικό στη συγκομιδή, με φυτά που υποβάλλονται σε συγκομιδή να επιβιώνουν καθώς και φυτά που δεν έχουν συγκομιστεί. Ωστόσο, λόγω της χωρικά μεταβλητής φύσης του οικοτόπου του απαιτείται η συλλογή δεδομένων από πραγματικές εκτάσεις συγκομιδής από μεγάλο αριθμό φυτών για την καλύτερη κατανόηση του κύκλου ζωής του είδους Harpagophytum procumbens.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πηδαλιοειδή Κατηγορία:Παραδοσιακή ιατρική
Πλατεία Αυδή
Η Πλατεία Λέοντος Αυδή είναι πλατεία στη συνοικία Μεταξουργείο των Αθηνών που περικλείεται από τις οδούς Μυλλέρου, Λεωνίδου, Γιατράκου και Κεραμεικού. Βρίσκεται σε μία ήσυχη τοποθεσία με αρκετό πράσινο, απέναντι από το κτήριο της Νέας Δημοτικής Πινακοθήκης Αθηνών. Φιλοξενεί πλήθος καφετεριών/μπαρ.
Η ονομασία της δόθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2003 από τη δημοτική αρχή εις μνήμην του Λέοντος Αυδή. Ο Αυδής, ο οποίος πέθανε το 2000, ήταν κομμουνιστής πολιτικός, βουλευτής του ΚΚΕ, δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων και επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Αγωνιστική Συνεργασία για την Αθήνα».
Στις 7 Απριλίου 2023, πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια προτομής του συγγραφέα Αντώνη Σαμαράκη, έργο του, τηνιακής καταγωγής, γλύπτη Πραξιτέλλη Τζανουλίνου, επί της πλατείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλατείες στην Αθήνα
Σαράντα καράτια (ταινία)
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Λιβ Ούλμαν, Έντουαρντ Άλμπερτ, Τζιν Κέλι, Μπίνι Μπαρνς, Ντέμπορα Ράφιν, Νάνσι Γουόκερ και Νάταλι Σάφερ. Η Ούλμαν προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου για ταινία Μιούζικαλ ή Κωμωδία, και το Σωματείο Συγγραφέων της Αμερικής πρότεινε το σενάριο του Γκέρσε για Καλύτερη Κωμωδία Διασκευασμένη από Άλλο Μέσο.
Πλοκή
Η Αν Στάνλεϊ, που είναι μεσίτρια ακινήτων στη Νέα Υόρκη, κάνει διακοπές με τη μητέρα της στην Ελλάδα. Όταν χαλάει το αυτοκίνητό της, έρχεται να τη βοηθήσει ένας νεαρός με μηχανάκι, ο Πίτερ Λάθαμ, ο οποίος δυσκολεύεται να πείσει την Αν να δεχτεί να ανέβει στο μηχανάκι του. Οι δυ τους γνωρίζονται καλύτερα, πίνουν ούζο και τελικά ολοκληρώνουν τη σχέση τους. Η Αν απολαμβάνει την παρέα του, αλλά εξακολουθεί να θεωρεί τη σχέση τους μια καλοκαιρινή περιπέτεια.
Πίσω στην πατρίδα, σε ένα πάρτι ένα βράδυ, η Αν μένει έκπληκτη όταν εμφανίζεται η μεγάλη κόρη της συνοδευόμενη από τον Πίτερ. Ο Πίτερ δεν ήταν συνοδός της κόρης της, αλλά έχει πάει να την πάρει από το σπίτι της αντί για τον συνοδό της. Αποδεικνύεται, ωστόσο, ότι στόχος του Πίτερ είναι να ξαναρχίσει τη σχέση του με την Αν, έχοντας αναπτύξει συναισθήματα για εκείνη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Η διαφορά ηλικίας φέρνει σε μεγάλη αμηχανία την Αν. Αυτός είναι 22 και εκείνη 40. Οι φίλοι και οι συνεργάτες της Αν έχουν μείνει κατάπληκτοι με τη συμπεριφορά της, καθώς ο επίμονος Πίτερ δεν δέχεται την άρνησή της. Με τον καιρό, αφού έχει δείξει μεγάλη απροθυμία, η Αν τελικά αναγνωρίζει ότι το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι η αληθινή αγάπη.
Παραγωγή
Οι Όντρεϊ Χέπμπορν, Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Τζόαν Γούντγουορντ, Ντόρις Ντέι, Γκλέντα Τζάκσον, Σίρλεϊ Μακ Λέιν και Σοφία Λόρεν θεωρήθηκαν όλες πιθανές για τον ρόλο της Αν Στάνλεϊ πριν ο αρχικός σκηνοθέτης (Γουίλιαμ Γουάιλερ) αποχωρήσει από την παραγωγή. Η μουσική της ταινίας είναι του Μισέλ Λεγκράν.
Στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ το 1968, ο ρόλος ερμηνεύτηκε από την Τζούλι Χάρις, η οποία κέρδισε Βραβείο Τόνυ για την ερμηνεία της. Οι ηθοποιοί Τζουν Άλισον, Τζόαν Φοντέιν και Ζα Ζα Γκαμπόρ τη διαδέχτηκαν στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ, σε μια παραγωγή που διήρκεσε για 780 παραστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Παραδοσιακή ενδυμασία Καστοριάς
Ως παραδοσιακή ενδυμασία της Καστοριάς αναφέρεται ο τρόπος ένδυσης που καθιερώθηκε κατά τους παλαιότερους αιώνες στην πόλη της Δυτικής Μακεδονίας και διατηρήθηκε μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα.
Ανδρική ενδυμασία
Η ανδρική παραδοσιακή ενδυμασία περιλαμβάνει το λευκό πουκάμισο, το βαμβακερό ή μεταξωτό αντερί (μακρύς κατακόρυφα ανοικτός ή σταυρωτός επενδύτης), τον κοντέ (γιλέκο κατασκευασμένο από μαύρο ύφασμα), τον τζουμπέ κατά τη χειμερινή περίοδο, το ζωνάρι (εξάρτημα κυρίως των ευκατάστατων τάξεων) αλλά και από το φέσι που ήταν φτιαγμένο από τσόχα και ήταν βυσσινί χρώματος με μια μαύρη φούντα στην κορυφή του.
thumb|left|200px|Αστή της Καστοριάς στις αρχές του 20ου αι.
Γυναικεία ενδυμασία
Η γυναικεία φορεσιά της Καστοριάς χαρακτηρίζεται ως αστικού τύπου. Αποτελείται από πουκάμισο ανοικτού χρώματος πλαισιωμένο με δαντέλες, από μακρύ και φαρδύ φόρεμα, από το μπαμπουκλί (εσωτερικό φόρεμα, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες των ευκατάστατων τάξεων, έτσι ώστε να φουσκώνει περισσότερο το εξωτερικό φόρεμα), το κοντέσι, τη ζώνη, τον τζουμπέ για τους χειμερινούς μήνες και το φέσι. Για τον στολισμό χρησιμοποιούνταν δύο ή τρεις σειρές από νομίσματα (φλουριά) που τοποθετούνταν στο στήθος της γυναίκας και αποτελούσαν απαραίτητο εξάρτημα της γιορτινής ενδυμασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Καστοριά
Αποαποικιοποίηση της Αφρικής
μικρογραφία|307x307εσ|Χρονολογική σειρά των χωρών που απέκτησαν ανεξαρτησία στην [[Αφρική]] Η αποαποικιοποίηση της Αφρικής ακολούθησε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι αποικισμένοι λαοί επιθυμούσαν διακαώς την ανεξαρτησία τους και οι αποικιακές δυνάμεις απέσυραν τους διοικητές τους από την Αφρική.
Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας
Η Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας (περί το 1212 - περί το 1254) ήταν Σουηδή πριγκίπισσα από τον Οίκο του Έρικ ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου Ι΄ της Σουηδίας και της Ρίκισσα της Δανίας, μεγαλύτερης αδελφής του Ερρίκου ΙΑ΄ της Σουηδιας, σύζυγος του Μπίργιερ Γιαρλ και μητέρα των Σουηδών βασιλέων Βάλντεμαρ της Σουηδίας και Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας. Ζούσε εξόριστη στη Δανία, πατρίδα της μητέρας της, την εποχή που ο αδελφός της Ερρίκος ΙΑ΄ είχε εκθρονιστεί (1229-1234) από τον Κνούτο Β΄ της Σουηδίας, ο οποίος είχε οριστεί αντιβασιλιάς και κηδεμόνας του.
Αποαποικιοποίηση της Αφρικής
Υπόβαθρο
Η «διαμάχη για την Αφρική» μεταξύ 1870–1900 τελείωσε με σχεδόν ολόκληρη την Αφρική να τελεί υπό τον έλεγχο των ευρωπαϊκών κρατών. Η κούρσα για τη εξασφάλιση όσο το δυνατόν περισσότερης γης, αλλά και η επιθυμία να αποφευχθεί η σύγκρουση μεταξύ τους, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι διάφοροι τοπικοί ηγέτες, είχε ως αποτέλεσμα τη διαίρεση της ηπείρου, επισημοποιώντας την με τη συμφωνία του Βερολίνου το 1885. Μέχρι το 1905, ο έλεγχος σχεδόν όλων των αφρικανικών εδαφών υποστηρίχθηκε από δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με μόνες εξαιρέσεις τη Λιβερία (στην οποία είχαν εγκατασταθεί Αφροαμερικανοί πρώην σκλάβοι) και την Αιθιοπία (η οποία είχε αντισταθεί με επιτυχία στον αποικισμό από την Ιταλία). Η Βρετανία και η Γαλλία είχαν τις μεγαλύτερες συμμετοχές, αλλά η Γερμανία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο και η Πορτογαλία είχαν επίσης αποικίες. Ως αποτέλεσμα της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, η πλειοψηφία της Αφρικής έχασε την κυριαρχία και τον έλεγχο των φυσικών πόρων όπως ο χρυσός και το καουτσούκ. Η εισαγωγή των αυτοκρατορικών πολιτικών που επικαλύπτονταν γύρω από τις τοπικές οικονομίες οδήγησε στην αποτυχία των τοπικών οικονομιών λόγω της εκμετάλλευσης των πόρων και της φτηνής εργασίας. Η πρόοδος προς την ανεξαρτησία επιβραδύνθηκε μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα. Μέχρι το 1977, 54 αφρικανικές χώρες αποχωρίστηκαν τους ευρωπαίους αποικιακούς ηγέτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικιοκρατία
Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας
Η γαμήλια τελετή της Ίνγκεμποργκ έγινε την περίοδο που ήταν εξόριστος ο αδελφός της (1234), από ανάγκη να εξασφαλίσει συμμαχία με την ισχυρή οικογένεια των Μπγιέλμπο, ώστε να ανατρέψει τον σφετεριστή Κνούτο. Όταν ο αδελφός της πέθανε το 1250, τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος της Βάλντεμαρ, αλλά πραγματικός κυβερνήτης του βασιλείου ήταν ο σύζυγος της Μπίργιερ Γιαρλ ως τον θάνατο του το 1266. Η ίδια έγινε η πρώτη κυρία της βασιλικής αυλής. Η Ίνγκεμποργκ πέθανε από επιπλοκές κατά τη γέννηση διδύμων.
Οικογένεια
Με τον γάμο της με τον Μπίργιερ Γιαρλ παιδιά της ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Έρικ Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Στέφανος Μαξέντιος
Ο Στέφανος Μαξέντιος ήταν βυζαντινός στρατηγός επί αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ τον 9ο αιώνα.
Ο Μαξέντιος διορίσθηκε από τον Βασίλειο Α΄ διοικητής του Θέματος Λογγοβαρδίας και εστάλει στην Ιταλία να αντικαταστήσει τον Προκόπιο. Ο Μαξέντιος είχε μαζί του και διοικούσε στράτευμα αποτελούμενο από Θράκες, Μακεδόνες, Χαρσιανίτες καί Καππαδόκες.
Ο Μαξέντιος δεν έμεινε πολύ στην Ιταλία, τρία χρόνια από το 882 έως το 885, όπου αναφέρεται ότι ήταν ράθυμος και άνανδρος (δεν έδειξε την ανδρεία που έπρεπε στα πεδία μαχών ) και ότι δεν έκανε τίποτα με συνέπεια να παυτεί από την αρχή του θέματος. Στις επιχειρήσεις που έκανε για να καταλάβει την Αμάντεα απέτυχε και παύτηκε αμέσως μετά, αντικαταστάθηκε από τον Νικηφόρο Φωκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Λογγοβαρδίας Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
NRK1
Το NRK1 είναι κύριο τηλεοπτικό κανάλι του Νορβηγικού Ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού ιδρύματος(NRK). Η δοκιμή των πρώτων εκπομπών ξεκίνησε στις 12 Ιανουαρίου του 1954.Οι δοκιμές τελείωσαν στις 13 Απριλίου του 1958 και η κανονική ροή ξεκίνησε στις 20 Αυγούστου του 1960. Είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο τηλεοπτικό κανάλι της Νορβηγίας. Προηγουμένως ήταν γνωστή ως απλά ΝRK,ενώ σήμερα το κανάλι είναι γνωστό ως NRK1, για να ξεχωρίσει από το άλλο κανάλι το NRK2, το οποίο άρχισε να εκπέμπει το 1996.
Εκτός από τις δικές του παραγωγές και τις ταινίες του, το κανάλι μεταδίδει επίσης ένα σημαντικό μέρος του σε αγγλικά προγράμματα.
Το 2010, NRK HD ξεκίνησε, να μεταδίδει σε εικόνα υψηλής ανάλυσης,720p.Το NRK HD ορίστηκε να πραγματοποιήσει την πρώτη επίσημη μεταδόση από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βανκούβερ ξεκινώντας απο την τελετή έναρξης το 2010, αλλά η πρώτη μετάδοση σε HD στην πραγματικότητα ήταν το Super Bowl XLIV, στις 7 Φεβρουαρίου του 2010.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Τηλεόραση στη Νορβηγία
Ινγκαμόντερ
Η Ινγκαμόντερ (Ingemo i Dala, 1025 - ...), κόρη του του Εδμόνδου του Γηραιού και της συζύγου του Άστριντ Νγιαλσντότερ, ήταν βασίλισσα της Σουηδίας της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν άγνωστο, οι ιστορικοί της έδωσαν ωστόσο το συγκεκριμένο όνομα (Αγγλικά : "Μητέρα του Ίνγκε") για να την ταυτοπίσουν με την μητέρα του Ίνγκε του Γηραιού. Κληρονόμος του πατέρα της ο οποίος δεν είχε γιους, παντρεύτηκε τον Στένκιλ μεταβιβάζοντας τα κληρονομικά δικαιώματα του θρόνου της Δανίας στον σύζυγο της. Με τον Στένκιλ απέκτησε τέσσερις γιους από τους οποίους οι δυο είναι καταγεγραμμένοι ιστορικά και ανέβηκαν στον θρόνο της Σουηδίας: είναι ο Ίνγκε Α΄ και ο Χάλστεν Στένκιλσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Ρυντύ Μπυκέ
Ο Ρυντύ Μπυκέ (Ruddy Buquet· γεννημένος στις 29 Ιανουαρίου 1977) είναι Γάλλος διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου. Είναι πλήρης διεθνής για τη FIFA από το 2011. Απο μικρή ηλικία είχε τεράστια προβλήματα κόμπλεξ με αποτέλεσμα να τα ξεσπάει στο ποδόσφαιρο. Έχει χαντακωσει ομάδες και έχει διακωμωδισει την έννοια του ποδοσφαίρου. Ένα από τα μεγαλύτερα σκουπίδια της Ευρώπης.Εχει ιερόδουλη μητέρα που είχε πελάτες δέκα δέκα.Πολυ οπαδοί του εύχονται να τον βρουν παγωμένο δικαιολογημένα ενώ άλλοι του εύχονται άλλες ευχές που τον χαρακτηρίζουν (όπως γ@μω την π0υτ@να την μάνα σου).
Φρούριο Λασκάρας
thumb|300px|right|Το Οθωμανικό Φρούριο της Λασκάρας, Πρέβεζα. Όψη από τα νότια. thumb|300px|right|Το Οθωμανικό Φρούριο της Λασκάρας, Πρέβεζα. Όψη από τα βόρεια. Το Φρούριο της Λασκάρας (Κούλια της Λασκάρας) είναι οχυρωματικό έργο της έσχατης Οθωμανικής περιόδου. Κατασκευάστηκε το 1860 περίπου και βρίσκεται στην κορυφή του λόφου "Τουρκοβούνι" στη χερσόνησο της Λασκάρας του Δήμου Πρέβεζας, σε υψόμετρο 100 περίπου μέτρων.
Κατασκευή
Ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα, ίσως, ιστορικά μνημεία του Δήμου Πρέβεζας είναι το Οθωμανικό Φρούριο της Λασκάρας (στα τουρκικά «κούλια», από την λέξη kulla, με τη σειρά της προερχόμενη από την περσική αλλά και αραβική qulla που σημαίνει κορυφή, ή πύργος και αποδιδόμενη στην ελληνική γλώσσα είτε ως κούλια στην περιοχή της Ηπείρου, είτε ως κουλές στην Κρήτη), που βρίσκεται την κορυφή του ομώνυμου λόφου της Λασκάρας, ή λόφου Τουρκοβούνι της Πρέβεζας. Πανομοιότυπο φρούριο με αυτό της Λασκάρας είναι η Κούλια της Κορωνησίας του 1860. Έχουν και τα δύο ακριβώς την ίδια γεωμετρία. Το φρούριο της Κορωνησίας διατηρείται άριστα μέχρι σήμερα στο λόφο «Κούλια» της Κορωνησίας του νομού Άρτας, στον Αμβρακικό Κόλπο, έχοντας μάλιστα αναπλασθεί. Το Φρούριο της Λασκάρας ανήκει στη γραμμή οχυρωματικών έργων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, κατά την έσχατη Οθωμανική περίοδο. Κτίσθηκε, πιθανότατα, το 1860 για την αμυντική θωράκιση της νέας συνοριακής γραμμής Τουρκίας-Ελλάδος, που διαμορφώθηκε με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης του 1832.
Τοποθεσία
Το Κάστρο της Λασκάρας βρίσκεται στον ομώνυμο λόφο, ή Τουρκοβούνι, του ακρωτηρίου Λασκάρας, σε υψόμετρο 146 m (χάρτης Γ.Υ.Σ.). Ο λόφος βρίσκεται στην άκρη της χερσονήσου του Αγίου Θωμά, που στα τέλη του 19ου - αρχή του 20ού αιώνα ονομαζόταν Σκαφιδάκι. Η πρόσβαση στο κάστρο γινόταν μέσω λιθόστρωτου μονοπατιού, το οποίο στις μέρες μας έχει, στο μεγαλύτερο τμήμα του, χαθεί. Σήμερα το φρούριο της Λασκάρας είναι εγκαταλελειμμένο αλλά καλοδιατηρημένο. Η μεγάλη απόσταση από την πόλη της Πρέβεζας και το δυσπρόσιτο της περιοχής, είχαν ως αποτέλεσμα να γλυτώσει το φρούριο από τη λεηλασία με σκοπό την προμήθεια οικοδομικού υλικού, κάτι που έγινε σε μεγάλο βαθμό σε άλλα φρούρια εντός της πόλης της Πρέβεζας.
Ιστορία
Στην κορυφή του λόφου και κοντά στο φρούριο της Λασκάρας οι Τούρκοι κατασκεύασαν πριν τον πόλεμο του 1897, μικρό πυροβολείο, στο οποίο τοποθετήθηκε ένα πυροβόλο Krupp των 0,8 εκ. το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά την έναρξη του «ατυχούς πολέμου» του 1897. Αυτό το κανόνι έριξε την πρώτη βολή έναρξης του πολέμου κατά του επιβατηγού πλοίου "Μακεδονία", που ερχόταν από τον Αμβρακικό κόλπο προς το Άκτιο, χωρίς επιτυχή αποτελέσματα. Το πλοίο οδηγήθηκε από τον πλοίαρχο στην ακτή του Ακτίου και τελικά πήρε φωτιά. Στις πρώτες μέρες του πολέμου το Φρούριο τέθηκε εκτός λειτουργίας, μετά από επιτυχή βολή του Ελληνικού Πυροβολικού από το ακρωτήριο Κεφάλι Παναγιάς της Ακαρνανίας. Το Φρούριο της Λασκάρας αποτελείται από έναν βασικό κεντρικό κύλινδρο, διαμέτρου 9 περίπου μέτρων. Στην ανατολική και δυτική άκρη του κυλίνδρου προσφύονται δύο ημικυλινδρικές προσθήκες, για αμυντικούς λόγους. Στο φρούριο υπάρχουν δύο σειρές από πολεμίστρες, μία χαμηλά και μία ψηλά. Τμήμα του τοίχου σε 2-3 σημεία και η κεραμοσκεπή του φρουρίου έχει καταρρεύσει από τις βολές του Ελληνικού πυροβολικού το 1897. Βορειοδυτικά του Φρουρίου, σε μικρή απόσταση από αυτό, βρίσκεται ένα γκρεμισμένο κτίριο, φυλακείο για την Οθωμανική φρουρά.
Επίσκεψη
Για να φτάσει κανείς στο φρούριο της Λασκάρας, μπορεί να πάει με αυτοκίνητο μέσω της οδού Πρέβεζας προς Άγιο Θωμά και μετά προς Ιχθυογεννητικό Σταθμό Πωγωνίτσας μέχρι τούς πρόποδες του λόφου Τουρκοβούνι. Από εκεί με δύσκολο μονοπάτι ανάμεσα σε θάμνους, διάρκειας 20 λεπτών θα φτάσει στην κορυφή. Από το φρούριο η πανοραμική θέα περιλαμβάνει την Πρέβεζα, το Άκτιο, τη Βόνιτσα, τον Αμβρακικό με τα νησιά του, την Άρτα, την Κορωνησία, και όλα τα γύρω βουνά.
Χαρακτηρισμός ως διατηρητέου μνημείου
Στις 18 Νοεμβρίου 2003 έντυπο με υπογραφές πολιτών της Πρέβεζας παραδόθηκε στην 8η Εφορεία Νεοτέρων Μνημείων για τον χαρακτηρισμό του κτίσματος ως διατηρητέου. Συνεργείο αρχαιολόγων από την Πάτρα, μετέβη τον Δεκέμβριο του 2003 στην Πρέβεζα για την καταγραφή του κτίσματος. Με την ψήφιση του αρχαιολογικού νόμου του 2002, όλα τα κάστρα και φρούρια της Ελλάδος χαρακτηρίζονται αυτοδικαίως ως διατηρητέα μνημεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα της Πρέβεζας Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις
The Case for Christ
Το The Case of Christ είναι μια αμερικάνικη ταινία που σκηνοθέτησε ο Jon Gunn και γράφτηκε από τον Brian Bird με βάση μια αληθινή ιστορία που ενέπνευσε το βιβλίο του Lee Strobel, The Case for Christ: A Journalist's Personal Investigation of the Evidence for Jesus. Πρωταγωνιστές είναι ο Mike Vogel, η Erika Christensen, ο Faye Dunaway και ο Robert Forster και ακολουθεί έναν δημοσιογράφο που θέλει να διαψεύσει τον Χριστιανική πίστη. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου 2017 από την Pure Flix entertaiment.
Πλοκή
Το 1980, ο Lee Strobel, αθεϊστής και βραβευμένος δημοσιογράφος, εφαρμόζει τις δημοσιογραφικές και νομικές δεξιότητές του για να προσπαθήσει να διαψεύσει τη χριστιανική πίστη της συζύγου του, Leslie, η οποία προκαλεί προβλήματα στο γάμο του. Αφού ολοκληρώσει την διεξοδική έρευνα για σχεδόν δύο χρόνια, βρίσκει τα ιστορικά στοιχεία για τον Ιησού και στη συνέχεια βρίσκει μια καινούργια πίστη στον Χριστό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον  Καναδά, κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου 2017. Στο δεύτερο Σαββατοκύριακο η ταινία κέρδισε 2,8 εκατομμύρια δολάρια και τελειώνοντας 9η στο box office. It ended up debuting to $3.9 million, finishing 10th at the box office. In its second weekend the film grossed $2.8 million, dropping 30.5% and finishing 9th at the box office.
Σεν (ποταμός)
Ο Σεν ή Ζέννε (παλαιότερα αναφερόμενος ως Σένα, ολλανδικά: Zenne, γαλλικά: Senne) είναι ποταμός του Βελγίου, παραπόταμος του Ντέιλε, με μήκος 103 χιλιόμετρα. Πηγάζει στο κωμιό του Νάστ, ρέει μέσω των επαρχιών του Αινώ, της Βαλλωνικής Βραβάντης, της Φλαμανδικής Βραβάντης και της Αμβέρσας, και τελικά εκβάλλει στο Ντέιλε κοντά στην πόλη του Χέφφεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Βελγίου
Όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός
Ο Όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός, κατά κόσμον Νικόλαος Τζανακάκης, είναι άγιος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε στο χωριό Σηρικάρι του Νομού Χανίων στα τέλη του 19ου ή αρχές 20ού αιώνα. Σε μικρή ηλικία προσβλήθηκε από τη λέπρα. Κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Από εκεί, με την προτροπή ιερέων της ελληνικής κοινότητας πήγε στη Χίο όπου έζησε ως μοναχός στο λεπροκομείο του νησιού. Όταν αυτό έκλεισε το 1959, μεταφέρθηκε στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή του. Απεβίωσε στις 4 Ιανουαρίου 1964. Έκανε πολλά θαύματα εν ζωή και μετά θάνατον. Ιδιαιτέρως δε σε ασθενείς που πάσχουν από διαφόρων ειδών λοιμώξεις καθώς ο ίδιος έπασχε από λοιμώδη νόσο.
Αγιοκατατάχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 2012 και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 4 Ιανουαρίου.
Φιλίππη της Αγγλίας, βασίλισσα της Δανίας
thumb|right|250px|H βασίλισσα Φιλίππη διατάζει την άμυνα της Κοπεγχάγης (1428) - Σκιτσογραφία απο το Βιβλίο Εικόνων του Νονού του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1868). Η Φιλίππη της Αγγλίας ή Φιλίππη του Λάνκαστερ (Philippa of England, 4 Ιουνίου 1394 - 5 Ιανουαρίου 1430) βασίλισσα της Δανίας, της Σουηδίας και της Νορβηγίας (1406 - 1430) λόγω του γάμου της με τον Ερρίκος της Πομερανίας ήταν η νεώτερη κόρη του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας του Μπόχυν, μικρότερη αδελφή του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας. Συμμετείχε ενεργά στις κρατικές υποθέσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της διατελώντας αντιβασίλισσα της Δανίας την περίοδο (1423 - 1425). Ο πατέρας της έγινε βασιλιάς της Αγγλίας (1399), αναφέρονται μερικά περιστατικά από την παιδική της ηλικία όπως η παρουσία της στον δεύτερο γάμο του πατέρα της (1403) και ένα προσκύνημα στο Καντέρμπερι την ίδια χρονιά, η ίδια ζούσε στο κάστρο του Μπέρκχαμστεντ και στο κάστρο του Ουίνδσορ.
Γάμος με τον Ερρίκος της Πομερανίας
Το 1400 ο πατέρας της Ερρίκος Δ΄ πρότεινε στη θετή μητέρα του Ερρίκος της Πομερανίας Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας έναν διπλό γάμο : Ο νεαρός Ερρίκος της Πομερανίας θα παντρευόταν την κόρη του βασιλιά Ερρίκου Φιλίππη της Αγγλίας και ο διάδοχος του Αγγλικού θρόνου Ερρίκος θα παντρευόταν την αδελφή του Έρικ Κατερίνα της Πομερανίας. Η συμφωνία ήταν έτοιμη να προχωρήσει αλλά όταν ο Άγγλος βασιλιάς ζήτησε τη βοήθεια της Μαργαρίτας για συμμετοχή των Δανών στον Εκατονταετή πόλεμο η Μαργαρίτα πιστή στην πολιτική της ουδετερότητας το αρνήθηκε. Ο γάμος που έγινε τελικά ήταν μονάχα αυτός του Έρικ με την 13χρονη Φιλίππη κόρη του Έρικ Δ΄ στον καθεδρικό ναό του Λουντ στις 26 Οκτωβρίου 1406, η Φιλίππη καταγράφεται ως η πρώτη πριγκίπισσα στην ιστορία που φορούσε ένα λευκό φόρεμα και ένα λευκό μεταξωτό χιτώνιο που την έκανε να μοιάζει με σκίουρο. Αμέσως μετά τη γαμήλια τελετή ακολούθησε η στέψη της με λαμπρές γιορτές που κράτησαν ολόκληρο τον Νοέμβριο κατά τη διάρκεια των οποίων πολλοί άντρες χρίστηκαν ιππότες, οι ευγενείς και οι κληρικοί δέχτηκαν την προίκα της, η Φιλίππη με τη σειρά της παραχώρησε εκτάσεις γης και στα τρία βασίλεια.
Ενεργοί πολιτικοί ρόλοι
Η βασίλισσα Φιλίππη έπαιξε ενεργό ρόλο στις κρατικές υποθέσεις, σύμφωνα με την πράξη της Πομεριανής διαδοχής (1416) ο Έρικ όρισε διάδοχο του τον Βογίσλαο Θ της Πομερανίας σε περίπτωση που δεν έκανε παιδιά με τη σύζυγο του, η ίδια η Φιλίππη θα ήταν αντιβασιλιάς της Δανίας και κηδεμόνας του Βογισλάου σε περίπτωση θανάτου του Έρικ χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Σε συνδυασμό με την πράξη της διαδοχής η προίκα της Φιλίππης άλλαξε παίρνοντας σχεδόν όλη την κεντρική Σουηδία με τη Νάρκη, την Άππλαντ και τη Στοκχόλμη. Ό Ερρίκος της Πομερανίας είχε πάντοτε μεγάλη εμπιστοσύνη στη σύζυγο του σε πολλά θέματα ήταν πιο αποτελεσματική από τον σύζυγο της ενώ είχε γίνει διάσημη για το μεγάλο αίσθημα της δικαιοσύνης της. Η μεγάλη περιουσία της στη Σουηδία έκανε ακόμα περισσότερο έντονο το ενδιαφέρον της για τη χώρα στην οποία περνούσε το περισσότερο τμήμα του χρόνου της με συχνές επισκέψεις ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1420. Τον Μάρτιο του 1422 προέδρευσε σε ένα βασιλικό συμβούλιο στη Βαντστένα με προορισμό να λύσει τις διαφορές μεταξύ των ευγενών, είχε αναλάβει τις περισσότερες Σουηδικές υποθέσεις, τον Αύγουστο του 1425 και τη φορολογία στο Έλαντ.
Πόλεμοι με τη Χανσεατική Ένωση
Την εποχή που ο σύζυγος της Ερρίκος της Πομερανίας απουσίαζε σε προσκύνημα η Φιλίππη ήταν από την Κοπεγχάγη αντιβασίλισσα και στα τρία βασίλεια, το φθινόπωρο του 1424 έλυσε τη διαφορά που υπήρχε από τα μέλη της Χανσεατικής Ένωσης σχετικά με το νομισματικό σύστημα που χρησιμοποιούσαν, την άνοιξη του 1425 συγκάλεσε το συμβούλιο ευγενών στη Στοκχόλμη. Την άνοιξη του 1426 στάλθηκε από τον σύζυγο της να συγκαλέσει το Σουηδικό συμβούλιο στη Βαντστένα για να αναλάβει τον πόλεμο ανάμεσα στη Δανία και τη Χανσεατική Ένωση παρά το γεγονός ότι οι Σουηδοί δεν επιθυμούσαν τον πόλεμο, τον Ιανουάριο του 1427 παρά το γεγονός ότι ο πόλεμος δεν πήγαινε καλά για τον Έρικ συγκάλεσε νέο βασιλικό συμβούλιο στο Λινκόπινγκ για την υποστήριξη του συζύγου της τότε πήρε περισσότερα εδάφη στη Σουηδία.
Τον Μάρτιο του 1427 επέστρεψε στη Δανία στην οποία διέμεινε τρία χρόνια κατά τη διάρκεια του πολέμου όπου οργάνωσε την άμυνα της Κοπεγχάγης απέναντι στη Χανσεατική Ένωση, χαιρετίστηκε από τον λαό της πόλης ως ηρωίδα. Το 1429 αναχώρησε για τη Σουηδία ώστε να εξασφαλίσει την άμυνα της χώρας, επισκέφτηκε το αβαείο της Βαντστένα όπου την υποδέχτηκε μια Σουηδική αποστολή, λίγο αργότερα αρρώστησε ήταν μια επαναλαμβανόμενη ασθένεια που την ταλαιπωρούσε τα πέντε τελευταία χρόνια. Γέννησε πρόωρα ένα αγόρι που πέθανε αμέσως (1429) και πέθανε και η ίδια η Φιλίππη στις 5 Ιανουαρίου 1430, τάφηκε στη Βαντστένα, ο Έρικ μετά τον θάνατο της Φιλίππης πιθανώς παντρεύτηκε την ερωμένη του Σεσίλη και έκανε πολλές αφιερώσεις στη μνήμη της, ήταν εξαιρετικά δημοφιλής και αγαπητή στους Δανούς και τους Σουηδούς σε αντίθεση με τον σύζυγο της. . Η άμυνα της Κοπεγχάγης (1428) απαριθμείται στο Βιβλίο Εικόνων του Νονού του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1868).
Κακουραίικα Αρκαδίας
Τα Κακουραίικα είναι οικισμός της ημιορεινής Ηραίας του Δ.δ.Κακουραίικων του πρώην Δήμου Ηραίας και του τέως Δήμου Γορτυνίας της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας του Νομού Αρκαδίας. Ο οικισμός ειναι χτισμένος αμφιθεατρικά σε όμορφη καταπράσινη και πλούσια σε νερά τοποθεσία, σε υψόμετρο 280μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, στη νοτιοδυτική πλευρά του Βουνού Τζαραχά, στη δεξιά παραποτάμια κοιλάδα του Αλφειού, κοντά στη γέφυρα του Αλφειού προς την Ηλεία. Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται από το κοντινό χωριό Ράφτη, από την Καρύταινα και από την Ηλεία.
Το Δ.δ. έχει έκταση 12 τετραγωνικά χιλιόμετρα και απέχει 26 χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα. Οι κάτοικοι που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και γεωργικές εργασίες. Στην απογραφή του 2001 καταγράφηκαν 176 κάτοικοι ενώ με την απογραφή του 2011 καταγράφηκαν 104 μόνιμοι κάτοικοι.
Πηγές Κακουραίικων
Το χωριό είναι γνωστό για τις πλούσιες πηγές του (κεφαλάρια): το Κεφαλόβρυσο, ο Γκολέμης, ο Μπάλας, ο Καρατζάς και οι μικροπηγές στις τοποθεσίες Μπαρκοβίτσα, Φρέτσικο, Χόχλο, Κολομπότσι και Γεωργούλα. Τα νερά των πηγών κατεβαίνουν χαμηλότερα και χύνονται στον Αλφειό. Παλαιότερα, λειτουργούσαν στην περιοχή πέντε νερόμυλοι. Σήμερα, απομένουν χαλάσματα, αφημένα στην λησμονιά. Λόγω των νερών του και του εύφορου εδάφους του το χωριό υπήρξε ο παραγωγός της ευρύτερης περιοχής, αφού τροφοδοτούσε με κηπευτικά πολλά χωριά της Ηραίας και της Δημητσάνας.
Αξιοθέατα
Τα αξιοθέτατα της περιοχής είναι αρκετά και ενδιαφέροντα. Το σημαντικότερο αξιοθέατο στο χωριό αποτελούν οι εκκλησίες του. Η εκκλησία  του Αϊ-Γιάννη, θεμελιωμένη στα θεμέλια αρχαϊκού ναού,  ο ναός του Αγίου Βασιλείου(1824), που έχει χαρακτηρισθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού διατηρητέο ιστορικό μνημείο, και ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1833), που είναι και ο μητροπολιτικός ναός της Ενορίας. Υπάρχουν ακόμη τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου, Αγίου Νικολάου, Αγίου Αθανασίου, Αγίου Κων/νου και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Άλλα αξιοθέατα είναι η ξακουστή Σπηλιά του Λαγαύτη με το κρυμμένο μέσα της εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου Χριστανουπόλεως. Λίγο μετά τα Κακουραίικα, βρίσκονται τα χαλάσματα του Πύργου του Αγά περιτριγυρισμένα από φτέρες και αγριολούλουδα, ιδίως την άνοιξη. Αριστερά του και σε μικρή απόσταση είναι ο ερειπωμένος μύλος της Μουριάς του Καρατσώλη με τα τρεχούμενα νερά του, σχεδόν πνιγμένος από υδρόβια βλάστηση. Αξιόλογο είναι το κτίριο της αποθήκης του γεωργικού συνεταιρισμού που σήμερα παραμένει ανεκμετάλευτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Νεσατέλ
Το Νεσατέλ (γαλλικά  Neuchâtel , γερμανικά  Neuenburg  – «νέο κάστρο») είναι πόλη στην Ελβετία, διοικητικό κέντρο του ομώνυμου καντονιού. Βρίσκεται στην βορειοδυτική όχθη της λίμνης Νεσατέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Ν.Ε. Μεγαρίδος (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η Νεανική Εστία Μεγαρίδος, γνωστή και με τη σύντμηση Ν.Ε.Μ., είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται με έδρα τα Μέγαρα Αττικής. Ιδρύθηκε το 1974 από τον Αλκιβιάδη Μπεναρδή. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε, το λευκό και ενίοτε το πορτοκαλί. Στο έμβλημά του απεικονίζεται ένας πυρσός με φόντο μία μπάλα καλαθοσφαίρισης. Το άθλημα αυτό αποτελεί και τη «ναυαρχίδα» του συλλόγου, ενώ λειτουργούν τμήματα τόσο ενηλίκων όσο και νεαρότερων ηλικιακά αθλητών. Νομικά διαθέτει τη μορφή σωματείου ερασιτεχνικής άθλησης. Επίσημη έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του 8ου Δημοτικού Σχολείου Μεγάρων.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Την ίδια χρονιά η ομάδα των Μεγάρων δήλωσε συμμετοχή στο Κύπελλο Ανδρών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής. Μετά τη νίκη της επί του Παλαιού Φαλήρου με 57-49 στο Μεγάλο Τελικό προσέθεσε στη συλλογή της το δεύτερο διαδοχικό της τρόπαιο σε τρίτο σερί τελικό. Πολυτιμότερος παίκτης του Τελικού αναδείχθηκε ο Δημήτρης Γερομιχαλός. Στην πορεία της προς το νταμπλ η Ν.Ε.Μ. απέκλεισε διαδοχικά τις ομάδες: Λέοντα Μοσχάτου (47-72), Πανελευσινιακό (68-62), Έσπερο Καλλιθέας (99-91) και Φοίνικα Πειραιώς (62-60) στον Ημιτελικό.
Επίσημη έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του 8ου Δημοτικού Σχολείου Μεγάρων. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Γιάννης Βασιλείου και γενικός αρχηγός είναι ο Σπύρος Κουντεμάνης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή αλλά και general manager διατηρεί ο Γιώργος Μάνταλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1974 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1974 Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.
Επαρχία Ουαχάν
Η επαρχία Ουαχάν είναι μία από τις 28 περιοχές της περιοχής Μπανταχσάν στο ανατολικό Αφγανιστάν. Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας είναι περίπου 13.000 άτομα. Η επαρχία έχει τρία διεθνή σύνορα: το Τατζικιστάν στα βόρεια, το Πακιστάν στα νότια (ειδικά το Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν) και το μόνο σύνορο του Αφγανιστάν με την Κίνα στα ανατολικά. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το χωριό Χαντούντ, η οποία έχει πληθυσμό 1.244 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουαχαν
Πρόεδρος της Αμπχαζίας
Η θέση του προέδρου της Αμπχαζίας συστάθηκε το 1994. Πριν τη δημιουργία της θέσης του προέδρου, το αξίωμα του αρχηγού κράτους ήταν γνωστή ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου μεταξύ του 1992 και της δημιουργίας του συντάγματος του 1994. Πριν τη θέση του Προέδρου του Κοινοβουλίου, το ανώτατο αξίωμα στην Αμπχαζία ήταν ο πρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ. Η θέση θα διαρκούσε από τη διακήρυξη της κυριαρχίας από τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γεωργίας στις 25 Αυγούστου 1990 έως την οριστική διακήρυξη της ανεξαρτησίας στις 23 Ιουλίου 1992.
Ορκωμοσία
Στη διάρκεια της προεδρίας του Αλεξάντερ Ανκβάμπ, το Κοινοβούλιο αποφάσισε να καταργήσει από τον προεδρικό όρκο της φράση:
"Жәлар рылахь соуааит иҧшьоу абри ахақәкы сацәхьаҵны саныҟала — Αν λοξοδρομήσω από το μονοπάτι, τότε αφήστε με να τιμωρηθώ από το λαό μου"
Σε συνεδρίαση που έλαβε χώρα στις 16 Ιουλίου 2014, έπειτα από την Επανάσταση της Αμπχαζίας, το Κοινοβούλιο αποφάσισε να επαναφέρει εκείνη τη φράση. Σύμφωνα με την αντιπρόεδρο Έμα Γκαμιζόνια, η απόφαση να απαλειφθεί η φράση λήφθηκε επειδή θεωρήθηκε κατάρα έπειτα από τον πρόωρο θάνατο των δυο πρώτων προέδρων, Βλαντισλάβ Αρτζίνμπα και Σεργκέι Μπάγκαπς. Ο βουλευτής Νταούρ Άρσμπα ισχυρίστηκε ότι η απόφαση είχε ληφθεί παράνομα, χωρίς την απαιτούμενη ποσόστωση.
Στις 18 Αυγούστου η Λαϊκή Συνέλευση της Αμπχαζίας επιπρόσθετα υιοθέτησε ένα νομοσχέδιο που συντάχθηκε από τον Σαΐντ Χαράζια και το οποίο πρότεινε ο ίδιος στη διάρκεια συνεδρίασης στις 16 Ιουλίου, με την προσθήκη της επίκλησης "Иа Анцәа Ду, суҳәоит Сыԥсадгьыли сыуаажәлари рымаҵ аураҿы амчи алшареи суҭарц! — Παντοδύναμε Θεέ, δώσε μου δύναμη να υπηρετήσω τη χώρα και το λαό!"
Βόρεια Αλβανία
δεξιά|μικρογραφία|304x304εσ| Στο κόκκινο η Βόρεια Αλβανία. Η Βόρεια Αλβανία (Shqipëria Veriore) είναι μία από τις τρεις περιφέρειες NUTS-2 της Αλβανίας.
Αποτελείται από τους νομούς Δίβρη, Δυρραχίου, Κούκες, Λέζας και Σκόδρας.
Οι βορειοανατολικές ορεινές περιοχές έχουν σημαντικά αποθέματα μεταλλικών ορυκτών, συμπεριλαμβανομένων χρωμίου, χαλκού και σιδήρου-νικελίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Αλβανίας
Μάγκνους Χάραλντσον της Νορβηγίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε λίγο μετά το 1130, όταν ο πατέρας του έφτασε στη Νορβηγία. Μεγάλωσε από τον αρχηγό Kυρπίνγκα-Ορμ στο Στέλε, στο Σούνχορντλαντ. Δεν φαίνεται να είχε ληφθεί ως βασιλιάς μετά το τέλος του πατέρα του μαζί με τους αδελφούς του Σίγκουρντ Β΄ και Ίνγκε Α΄. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στα έπος (saga) το 1142, όταν ο μεγαλύτερος γιος του Χάραλντ Δ΄, ο Άισταϊν Β΄, ήρθε από τη Σκωτία και έγινε βασιλιάς, μαζί με τον Μάγκνους. Σε ένα ποίημα από τον ποιητή (skald) Άιναρ Σκούλεσον, και οι τέσσερις υπολογίζονται ως βασιλείς ταυτόχρονα. Σε αντίθεση με τα τρία αδέλφια του που επαινούνται για τις πράξεις τους ως πολεμιστές, ο Μάγκνους λέγεται ότι «έκανε ειρήνη μεταξύ των ανδρών». Σύμφωνα με τα έπη, ο Μάγκνους είχε ασθενή πόδια και αρρώστησε και απεβίωσε σε νεαρή ηλικία. Αργότερα γενικά δεν συμπεριλήφθηκε στους καταλόγους των νορβηγών βασιλέων.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Γκίλλε
Παλαιόκαστρο Μαγνησίας
Το Παλαιόκαστρο είναι οικισμός στη Θεσσαλίας και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Άισταϊν Μάιλα
Ο Άισταϊν Μάιλα, νορβηγ.: Eystein Meyla, παλαιά νορβηγ.: Øystein Øysteinsson Møyla, από τον Οίκο του Γκίλλε εξελέγη αντίπαλος βασιλιάς της Νορβηγίας κατά την περίοδο του Νορβηγικού Εμφυλίου Πολέμου.
Βιογραφία
Ο Άισταϊν ήταν γιος του βασιλιά Άισταϊν Β΄ Χάραλντσον. Το παρωνύμιό του Møyla σημαίνει κόρη, κορίτσι, χαριτωμένη γυναίκα. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1142 έως το 1157, κυβερνώντας ως συμβασιλιάς με τα αδέλφια του, Ίνγκε Α΄ Χάραλντσον και Σίγκουρντ Μουν. Ο Άισταϊν Β΄ σκοτώθηκε το 1157 κατά τη διάρκεια της μάχης για την εξουσία εναντίον του αδελφού του, Ίνγκε Α΄, σε ένα πρώιμο στάδιο της εποχής του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία. Μετά το τέλος του Άισταϊν Β΄, οι υποστηρικτές του συγκεντρώθηκαν αρχικά γύρω από τον νεαρό Χάακον Β΄ τον Ευρύστερνο, τον γιο του Σίγκουρντ Μουν και ανιψιό του Άισταϊν Β΄. Ο Χάακον Β΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τον κόμη (jarl) Έρλινγκ Σκάκε στο Σέκεν, κοντά στην πόλη Βεέγια στο Ρόμσνταλεν το 1162. δεξιά|μικρογραφία| [[Battle of Re (1177)|Μάχη του Ρε. Εικονογράφηση για το έπος Heimskringla από τον Έρικ Βέρενσκιολντ, 1899.]] Η μερίδα Μπίρκεμπαϊνερ σχηματίστηκε το 1174 γύρω από τον Άισταϊν. Τα μέλη της Μπίρκεμπαϊνερ κατέλαβαν την πόλη του Tρόντχαϊμ και ανακήρυξαν τον Άισταϊν βασιλιά στη Συνέλευση (Thing) στο Έρετινγκετ, στις εκβολές του ποταμού Nίντελβα το 1176. Στη συνέχεια ο Άισταϊν Μέιλα και το κόμμα των Μπίρκεμπαϊνερ εξεγέρθηκαν εναντίον του Έρλινγκ Σκάκε και του μικρού γιου του Mάγκνους Έρλινγκσον που βασίλευσε ως βασιλιάς Mάγκνους Ε΄ της Νορβηγίας από το 1161-1184.
Τον Ιανουάριο του 1177, οι Μπίρκερμπαϊνερ γνώρισαν μία συντριπτική ήττα στη μάχη του RΡε στο Βέστφολντ. Ο Άισταϊν ξέφυγε από τη μάχη ζωντανός, αλλά σκοτώθηκε από έναν αγρότη, όταν προσπάθησε να ζητήσει βοήθεια (grið). Η μάχη ήταν η τελευταία, που αναφέρεται στο έπος Heimskringla από τον Snorri Sturluson. Ο Σβέρε Σίγκουρντσον έγινε ο επόμενος ηγέτης των Μπίρκεμπαϊνερ. Ως ηγεμόνας Σβέρε Α΄, κυβέρνησε ως βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1184 μέχρι το τέλος του το 1202.
Ιστορική επισκόπηση
Κατά την περίοδο των εμφυλίων πολέμων, ήταν σύνηθες για αρκετούς βασιλικούς γιους να πολεμούν ο ένας εναντίον του άλλου για την εξουσία στη Νορβηγία. Η εποχή του εμφυλίου πολέμου της νορβηγικής ιστορίας διήρκεσε από το 1130 έως το 1240. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπήρξαν πολλές αλληλένδετες συγκρούσεις ποικίλης κλίμακας και έντασης. Το υπόβαθρο για αυτές τις συγκρούσεις ήταν οι ασαφείς νορβηγικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικές συνθήκες και ο αγώνας μεταξύ Εκκλησίας και βασιλιά. Υπήρχαν τότε δύο κύριες μερίδες, αρχικά γνωστές με διαφορετικά ονόματα ή καθόλου ονόματα, αλλά τελικά συμπυκνώθηκαν στις μερίδες των Μπάγκλερ και Μπίρκεμπαϊνερ. Το άτομο συγκέντρωσης ήταν συνήθως ένας βασιλικός γιος, ο οποίος είχε συσταθεί ως επικεφαλής της εν λόγω μερίδας, για να αντιταχθεί στην εξουσία του βασιλιά από την αντίπαλη μερίδα.
Πηγές
Οι κύριες πηγές πληροφοριών σχετικά με το Άισταϊν Άισταϊνσον Μάιλα είναι τα έπη (sagas) Fagrskinna, Heimskringla και Sverris saga.
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Γκίλλε
Μαλακινός
Ο Μαλακινός ήταν βυζαντινός στρατηγός επί αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ τον 10ο αιώνα.
Ο Μαλακινός από σφραγίδα που βρέθηκε αναφέρεται με τους τίλους ανθύπατος, πατρίκιος, βασιλικός πρωτοσπαθάριος και στρατηγός Λογγοβαρδίας. Στο Θέμα Λογγοβαρδίας υπηρέτησε ως διοικητής του ως το 950. Επίσης αναφέρεται και στρατηγός της Πελοποννήσου και της Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Λογγοβαρδίας Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Πελοποννήσου Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Μακεδονίας Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Ανθύπατοι Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
Νότια Αλβανία
δεξιά|μικρογραφία|304x304εσ| Η Νότια Αλβανία είναι στο μπλε. Η Νότια Αλβανία (Shqipëria jugore) είναι μία από τις τρεις περιφέρειες NUTS-2 της Αλβανίας.
Αποτελείται από πέντε νομούς: Βερατίου, Φιερίου, Αργυροκάστρου, Κορυτσάς και Αυλώνα.
Το νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας είναι πλούσιο σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Η φυσική άσφαλτος εξορύσσεται κοντά στη Σελενίτσα.
Η νοτιότερη περιοχή κοντά στα ελληνικά σύνορα, που περιλαμβάνει την μισή περιφέρεια, είναι γνωστή και ως Βόρεια Ήπειρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Αλβανίας
Μπεσάμ
Ο Σεΐχ Ελ Χαλίλ Μουλάγε Αχμέντ (Αραβικά: شيخ مولاي أحمد, γνωστός ως Μπεσάμ, γεννήθηκε 4 Δεκεμβρίου 1987) είναι ποδοσφαιριστής από τη Μαυριτανία που αγωνίζεται ως επιθετικός ή επιθετικός μέσος. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 13 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαυριτανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαυριτανίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Μαιν (ποταμός)
Ο ποταμός Μαιν (γαλλικά:Maine) είναι ένας γαλλικός ποταμός που διαρρέει το νομό Μαιν-ε-Λουάρ, στην Περιοχή του Λίγηρα. Έχει την ιδιαιτερότητα ότι δεν έχει πηγές. Είναι ένας πλατύς ποταμός, μικρός σε μήκος, μόλις 11,5 χιλιόμετρα. Εκβάλει στον Λίγηρα στο επίπεδο της κοινότητας Μπουσμαίν.
Κάποιοι άλλοι συγγραφείς πιστεύουν, ωστόσο, ότι ο Μαιν δεν είναι ένας ξεχωριστός ποταμός: είναι μόνο η τοπική ονομασία του ποταμού Μαγιέν στο τμήμα του ρου του, βόρεια της κοινότητας Ανζέ έως τις εκβολές του στον Λίγηρα.
Το όνομα του ποταμού προέρχεται από το λατινικό Meduana.
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|Ο Λίγηρας και οι παραπόταμοί του, ο ποταμός Μαιν ψηλά, αριστερά Ο ποταμός Μαιν σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Μαγιέν και Σαρτ, βόρεια της Ανζέ. Βορειότερα, ο ποταμός Μαγιέν έχει δεχθεί τα ύδατα του Ουντόν και ο ποταμός Σαρτ του Λουάρ. Είναι επομένως ένας σημαντικός ποταμός που εκβάλει στον Λίγηρα, αυξάνοντας σημαντικά τη ροή του ποταμού.
Ο ποταμός, λίγο μετά τη δημιουργία του ρέει μέσα από την πόλη Ανζέ, κάτω από το κάστρο του δουκών του Ανζού που δεσπόζει στον ποταμό με τους 17 πύργους του.
Ο ποταμός Μαιν έδωσε το όνομά του στο νομό Μαιν-ε-Λουάρ, καθώς και στη λίμνη Μαιν, 2 χιλιόμετρα νότια της Ανζέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Γρεναδίνη
μικρογραφία|200x200εσ| Ένα ποτήρι γρεναδίνη Η γρεναδίνη είναι ευρέως χρησιμοποιούμενο μη αλκοολούχο σιρόπι που χαρακτηρίζεται από το βαθύ κόκκινο χρώμα του. Είναι δημοφιλές συστατικό κοκτέιλ γνωστό για τη γεύση του καθώς και για την ικανότητά του να δίνει μια κοκκινωπή ή ροζ απόχρωση σε ανάμεικτα ποτά. Η γρεναδίνη παρασκευάζεται παραδοσιακά από ρόδι.
Ετυμολογία και προέλευση
Το όνομα «γρεναδίνη» προέρχεται από τη γαλλική λέξη grenade, που σημαίνει ρόδι, από τη λατινική grānātum «σπόρος». Η γρεναδίνη παρασκευάστηκε αρχικά από χυμό ροδιού, ζάχαρη και νερό. Δεν σχετίζεται με το αρχιπέλαγος των Γρεναδίνων, το οποίο πήρε το όνομά του από τη Γρενάδα, η οποία ονομάστηκε από τη Γρανάδα της Ισπανίας.
Σύγχρονες και εμπορικές παραλλαγές
Καθώς η γρεναδίνη υπόκειται σε ελάχιστες ρυθμίσεις, το βασικό της γευστικό προφίλ μπορεί εναλλακτικά να ληφθεί από ένα μείγμα χυμού φραγκοστάφυλου και άλλων χυμών φρούτων, με τη γεύση φραγκοστάφυλου να κυριαρχεί.
Για να μειώσουν το κόστος παραγωγής, οι κατασκευαστές έχουν αντικαταστήσει ευρέως τις βάσεις φρούτων με τεχνητά συστατικά. Η μάρκα της Mott's "Rose's" είναι μακράν η πιο κοινή μάρκα γρεναδίνης που πωλείται στις Ηνωμένες Πολιτείες, και παρασκευάζεται από (κατά σειρά συγκέντρωσης): σιρόπι καλαμποκιού υψηλής περιεκτικότητας σε φρουκτόζη, νερό, κιτρικό οξύ, κιτρικό νάτριο, βενζοϊκό νάτριο, FD&C Red #40, φυσικές και τεχνητές γεύσεις και FD&C Blue #1.
Χρήση σε κοκτέιλ
Η γρεναδίνη χρησιμοποιείται συνήθως για την ανάμειξη μοντέρνων και κλασικών κοκτέιλ, όπως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Ποτά
Άισταϊν Β΄ της Νορβηγίας
Ο Άισταϊν Β΄, παλαιά νορβηγ.: Eysteinn Haraldsson, Νορβηγ.: Øystein Haraldsson, (π. 1125 – 21 Αυγούστου 1157) από τον Οίκο του Γκίλλε ήταν βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1142 έως το 1157. Κυβέρνησε ως συγκυβερνήτης με τα αδέλφια του, Ίνγκε Α΄ Χάραλντσον και Σίγκουρντ Β΄ Μουν. Σκοτώθηκε στον αγώνα για την εξουσία εναντίον του αδελφού του, Inge, σε ένα πρώιμο στάδιο της εποχής του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία.
Βασιλεία
Ο Άισταϊν εμφανίζεται για πρώτη φορά στα έπος το 1142, όταν αρκετοί Νορβηγοί λέντμαν ταξίδεψαν δυτικά και τον έφεραν πίσω στη Νορβηγία από τη Σκωτία. Η μητέρα του ήρθε μαζί του στη Νορβηγία. Εκεί αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς και του δόθηκε μερίδιο του βασιλείου μαζί με τους νεότερους αδελφούς του. Η διαίρεση του βασιλείου δεν φαίνεται να ήταν εδαφική, αλλά φαίνεται όλα τα αδέλφια να είχαν ισότιμο βασιλικό καθεστώς, σε όλα τα μέρη της χώρας. Αυτή η περίοδος της συμβασιλείας τους είδε την ίδρυση μίας ανεξάρτητης Νορβηγικής αρχιεπισκοπής στο Nίνταρος (Tρόντχαϊμ) το 1152.
Τα έπη (sagas) Heimskringla και Orkneyinga αναφέρουν ότι κάποια στιγμή στις αρχές του 1150, ο βασιλιάς Άισταϊν πήγε σε μία εκστρατεία στη Σκωτία και την Αγγλία. Συνέλαβε τον Χάραλντ Μάνταντσον, κόμη του Όρκνεϋ στο Κάιθνες, και τον ανάγκασε να δώσει ως λύτρα ένα σημαντικό ποσό. Στη συνέχεια προχώρησε σε λεηλασίες κατά μήκος της σκωτικής και της αγγλικής ακτής, επιτιθέμενος στο Άμπερντην, το Χάρτλεπουλ και το Γουίτμπυ, σε ένα ταξίδι που θύμιζε τις προηγούμενες αποστολές των Βίκινγκ.
Εμφύλιος πόλεμος
Σύμφωνα με τα έπη, οι σχέσεις μεταξύ των τριών αδελφών ήταν ειρηνικές, όσο ζούσαν οι κηδεμόνες των δύο μικρότερων αδελφών. Καθώς όμως τα μικρότερα αδέλφια μεγάλωναν, δημιουργήθηκαν εντάσεις. Το 1155, μια συνάντηση μεταξύ των αδελφών στο Μπέργκεν είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσουν μάχες μεταξύ των ανδρών του βασιλιά Ίνγκε και του βασιλιά Σίγκουρντ, κατά την οποία σκοτώθηκε ο βασιλιάς Σίγκουρντ. Ο βασιλιάς Άισταϊν άργησε να φτάσει για τη συνάντηση, και πλησίασε την πόλη, μόνο αφού ο Σίγκουρντ ήταν ήδη νεκρός. Επετεύχθη ένας ανήσυχος διακανονισμός μεταξύ τού Ίνγκε και του Άισταϊν. Οι λόγοι των συγκρούσεων στο Μπέργκεν παραμένουν αμφισβητούμενοι. Σύμφωνα με τα έπος, ο Άισταϊν και ο Σίγκουρντ είχαν συνωμοτήσει να αφαιρέσουν τον Ίνγκε από τον βασιλικό τίτλο του, και να μοιράσουν το μερίδιό του στο βασίλειο μεταξύ τους. Ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί αμφιβάλλουν γι' αυτή την εκδοχή, θεωρώντας την ως δικαιολογία του Ίνγκε για τις δικές του επιθετικές ενέργειες. Σε κάθε περίπτωση, η ειρήνη μεταξύ Ίγκε και Άισταϊν δεν κράτησε για πολύ μετά τα γεγονότα του 1155. Το 1157 και οι δύο πλευρές συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους για αντιπαράθεση. Οι δυνάμεις του Ίνγκε υπερτερούσαν των δυνάμεων του Άισταϊν και όταν συναντήθηκαν, στη δυτική ακτή κοντά στο Mόστερ, οι δυνάμεις του Άισταϊν διαλύθηκαν. Ο Άισταϊν αναγκάστηκε να φύγει, πέρα από τη γη στο Βίκεν (περιοχή Όσλοφιορντ). Εγκαταλελειμμένος από τους δικούς του άνδρες, πιάστηκε, κάπου στην περιοχή του σημερινού Μπόχουλσεν, και σκοτώθηκε από τους απαγωγείς του. Το αν ο βασιλιάς Ίνγκε διέταξε ή όχι τη δολοφονία του, φαίνεται ότι ήταν ένα αμφισβητούμενο ερώτημα εκείνη την εποχή. Το σώμα του Άισταϊν τάφηκε στην εκκλησία του Φος στο Tούνγκε Χάντρεντ. Σύμφωνα με το έπος Heimskringla, ο εντόπιος πληθυσμός της περιοχής άρχισε να λατρεύει τον Άισταϊν ως άγιο.
Οικογένεια
Ήταν νυμφευμένος με τη Ράγκνα Νίκολασντοτερ, μία Νορβηγή ευγενή.
Ο νόθος γιος του:
Αλέξανδρος των Παρισίων
Ο Αλέξανδρος των Παρισίων, γνωστός και ως Αλέξανδρος ντε Μπερναί (γαλλ. Alexandre de Bernay, 12ος αιώνας), ήταν Γάλλος/Νορμανδός ποιητής του ύστερου Μεσαίωνα.
Άισταϊν Β΄ της Νορβηγίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αινσταιν Β Κατηγορία:Οίκος του Γκίλλε
Αλέξανδρος των Παρισίων
Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στο Μπερναί της Νορμανδίας, από όπου και η προσωνυμία του. Συνέγραψε το επικό ποίημα Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου (Li romans d'Alexandre), ένα από τα πρώτα έργα που γράφηκαν στη γαλλική γλώσσα με θέμα τα θρυλικά κατορθώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το ποίημα αποτελείται από 16 χιλιάδες δωδεκασύλλαβους στίχους. Το συγκεκριμένο είδος του στίχου ονομάσθηκε «γαλλικός αλεξανδρινός» από αυτό το έργο (ή ίσως από το όνομα του ποιητή). Ο Αλέξανδρος των Παρισίων συνέγραψε επίσης το αφηγηματικό ποίημα `Ατις και Προφιλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Νορμανδοί
Βραβείο Βολφ
Το Βραβείο Βολφ (Wolf Prize) είναι ένα διεθνές βραβείο που απονέμεται στο Ισραήλ, τα περισσότερα έτη από το 1978 μέχρι σήμερα, σε επιστήμονες και καλλιτέχνες που βρίσκονται στη ζωή, για «επιτεύγματα προς όφελος της ανθρωπότητας και των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών ... ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής, χρώματος, θρησκείας, φύλου ή πολιτικών απόψεων».
Ιστορία
Το Βραβείο Βολφ απονέμεται από το ομώνυμο «Ίδρυμα Βολφ», το οποίο ιδρύθηκε από τον δρα. Ρικάρντο Βολφ, έναν Γερμανοεβραίο και Κουβανό εφευρέτη και διπλωμάτη - πρώην πρεσβευτή της Κούβας στο Ισραήλ. Το βραβείο απονέμεται σε πέντε επιστήμες: Στη Γεωπονία, στη Χημεία, στα Μαθηματικά, στην Ιατρική, στη Φυσική. Επίσης, απονέμεται και ένα στις καλές τέχνες, εναλλάξ σε αρχιτέκτονες, μουσικούς, ζωγράφους και γλύπτες. Το κάθε βραβείο αποτελείται από ένα δίπλωμα και το ποσό των εκατό χιλιάδων δολαρίων ΗΠΑ. Αν και το βραβείο χαρακτηρίζεται ως «ετήσιο» από το Ίδρυμα Βολφ, στην πραγματικότητα δεν απονέμεται κάθε χρόνο: μόνο έξι βραβεία δόθηκαν μεταξύ του 2000 και του 2010 στις περισσότερες κατηγορίες, και μόλις τέσσερα στη φυσική.
Στις κατηγορίες της φυσικής και της χημείας, τα Βραβεία Βολφ θεωρούνται από πολλούς τα μεγαλύτερου κύρους διεθνώς σε αυτές τις επιστήμες μετά το αντίστοιχο Βραβείο Νόμπελ. Ειδικότερα το Βραβείο Βολφ Φυσικής έχει τη φήμη ότι απονέμεται σε μελλοντικούς αποδέκτες του Νόμπελ Φυσικής: από τους 26 τιμηθέντες με Βολφ Φυσικής μεταξύ του 1978 και του 2010, οι 14 πήραν αργότερα και το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, και μάλιστα οι πέντε το αμέσως επόμενο έτος.
Αλλά και στην ιατρική, το Βολφ είναι πιθανώς το τρίτο σημαντικότερο βραβείο μετά το Νόμπελ Ιατρικής και το Βραβείο Λάσκερ, ενώ στα μαθηματικά είναι επίσης ένα από τα κορυφαία. Το βραβείο της γεωπονίας έχει παρομοίως χαρακτηρισθεί ισοδύναμο με ένα «Βραβείο Νόμπελ στη γεωπονία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βολφ Βολφ
Ντιάνα Άλβαρες Περέιρα ντε Μέλο
Η Ντιάνα Άλβαρες Περέιρα ντε Μέλο, 11η Δούκισσα του Κανταβάλ, Πριγκίπισσα της Ορλεάνης (Diana Álvares Pereira de Melo, 11ª Duquesa de Cadaval, 25 Ιουλίου 1978 -) είναι Πορτογαλίδα ευγενής και συγγραφέας καθώς και σύζυγος του πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, Δούκα του Ανζού.