cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
How to Get Away with Murder (4ος κύκλος)
Ανάπτυξη
Η σειρά How to Get Away with Murder ανανεώθηκε από το ABC για τέταρτο κύκλο επεισοδίων στις 10 Φεβρουαρίου 2017. Η παραγωγή ξεκίνησε στις 8 Μαΐου 2017, όταν οι σεναριογράφοι της σειράς ανακοίνωσαν μέσω του Twitter πως η ομάδα της σειράς εργάζονταν πυρετωδώς για τη χαρτογράφηση του τέταρτου κύκλου. Το διάβασμα για το πρώτο επεισόδιο έγινε στις 14 Ιουλίου 2017. Ο υπεύθυνος της σειράς, Πίτερ Νόγουολκ, αποκάλυψε πως ο τίτλος του πρώτου επεισοδίου για τον τέταρτο κύκλο ήταν «I'm Going Away».
Κάστινγκ
Τον Ιούλιο του 2017, ο Τζίμι Σμιτς προσλήφθηκε για να συμμετέχει στη σειρά, χωρίς να διευκρινίζεται ο ρόλος που θα είχε. Όπως αποκαλύφθηκε, υποδύεται τον Δρ. Άιζακ Ρόα, τον ψυχολόγο που ανατέθηκε από το δικαστήριιο να αναλάβει την Αναλίζ. Τον Αύγουστο, ο σύζυγος της Ντέιβις, Τζούλιους Τένον, επιβεβαιώθηκε πως θα συμμετείχε στη σειρά ως γκεστ. Ο Τένον υποδύεται τον Ντέσμοντ, έναν άντρα που φλερτάρει με την Αναλίζ κατά τη διάρκεια μιας πτήσης. Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Νάταλι Άμπραμς από τη σελίδα EW.com, αποκάλυψε πως ο Ντ. Γ. Μόφετ είχε προσληφθεί για τον ρόλο του πατέρα του Κόνορ. Τον Ιανουάριο του 2018, ανακοινώθηκε πως η Λολίτα Νταβίντοβιτς θα είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στο δεύτερο μισό του κύκλου. Υποδύεται τη Σαντρίν Καστίγιο, τη μητέρας της Λόρελ.
Cross over με Scandal
Στις 3 Ιανουαρίου 2018, η πρωταγωνίστρια της τηλεοπτικής σειράς Scandal, Κέρι Ουάσινγκτον, ανάρτησε μια φωτογραφία της στον προσωπικό της λογαριασμό στο Twitter απευθυνόμενη στη Βαϊόλα Ντέιβις αν το σκηνικό το οποίο βρισκόταν της φαινόταν «οικείο». Το σκηνικό ήταν ένας από τους χώρους του δικαστηρίου που χρησιμοποιείτο από τη σειρά How to Get Away with Murder. Οι θαυμαστές άρχισαν να κάνουν θεωρίες πως ετοιμαζόταν ένα πιθανό cross-over επεισόδιο, θεωρίες οι οποίες έγιναν πιο έντονες όταν η Ντέιβις ανάρτησε ως απάντηση μία φωτογραφία με την ίδια να βρίσκεται στο σκηνικό του Οβάλ Γραφείου της Μέλι Γκραντ (Μπέλαμι Γιανγκ). Αργότερα την ίδια μέρα, το cross over επιβεβαιώθηκε μέσω ενός tweet της δημιουργού της σειράς Scandal, Σόντα Ράιμς.
Ο δημιουργός της σειράς How to Get Away with Murder, Πίτερ Νόγουολκ, ανέφερε αργότερα σε μια συνέντευξή του στη σελίδα Deadline Hollywood:
Στην αρχή του κύκλου, οι σεναριογράφοι κι εγώ σχεδιάζαμε ολόκληρη την ιστορία της Βαϊόλα και κάτι σε αυτή την ιστορία προέκυψε οργανικά πως ήταν πολύ κατάλληλη για το Scandal. Όταν πήγα στη Σόντα, με άκουσε. Είπα, δεν είναι απαραίτητο να το κάνουμε, η ιστορία της Βαϊόλα δεν το χρειάζεται, αλλά είναι πιθανόν οι ιστορίες τους να μπορούν να διασταυρωθούν οργανικά. Τότε, στην πραγματικότητα έβγαλε ένα κομμάτι από το σενάριο του Scandal και η δικιά τους ιστορία ταίριαζε απόλυτα. Έτσι, ήταν ένα από εκείνα τα τυχαία αλλά ευχάριστα πράγματα όπου και οι δύο συνειδητοποιήσαμε πως θα ήταν κάτι θετικό και για τους δύο χαρακτήρες, κι έμοιαζε σχεδόν σαν να το είχαμε σχεδιάσει από τον προηγούμενο κύκλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Κατάλογος κρατών με πυρηνικά όπλα
thumb|Χάρτης κρατών με πυρηνικά όπλα. Οκτώ κυρίαρχα κράτη έχουν ανακοινώσει δημόσια την επιτυχή δοκιμή πυρηνικών όπλων. Πέντε θεωρούνται κράτη με πυρηνικά όπλα σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT). Για την απόκτηση πυρηνικών όπλων είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία (ο διάδοχος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης), το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Κίνα.
Από τότε που τέθηκε σε ισχύ η NPT το 1970, τρία κράτη που δεν ήταν συμβαλλόμενα μέρη στη Συνθήκη έχουν πραγματοποιήσει απροκάλυπτες πυρηνικές δοκιμές, δηλαδή η Ινδία, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα. Η Βόρεια Κορέα ήταν μέρος της NPT αλλά αποχώρησε το 2003.
Το Ισραήλ θεωρείται επίσης γενικά ότι έχει πυρηνικά όπλα, αλλά δεν το αναγνωρίζει, διατηρώντας μια πολιτική σκόπιμης ασάφειας και δεν είναι οριστικά γνωστό αν έχει πραγματοποιήσει πυρηνική δοκιμή. Το Ισραήλ εκτιμάται ότι έχει κάπου μεταξύ 75 και 400 πυρηνικών κεφαλών. Ένα πιθανό κίνητρο για την πυρηνική ασάφεια είναι η αποτροπή με ελάχιστο πολιτικό κόστος.
Κράτη που είχαν στο παρελθόν πυρηνικά όπλα είναι η Νότια Αφρική (ανέπτυξε πυρηνικά όπλα αλλά στη συνέχεια αποσυναρμολόγησε το οπλοστάσιό της πριν ενταχθεί στο NPT) και οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Λευκορωσίας, του Καζακστάν και της Ουκρανίας, των οποίων τα όπλα επαναπατρίστηκαν στη Ρωσία.
Σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI), το συνολικό απόθεμα πυρηνικών όπλων παγκοσμίως από το 2021 ανήλθε σε 13.080. Περίπου το 30% αυτών αναπτύσσονται με επιχειρησιακές δυνάμεις, και περισσότερο από το 90% ανήκουν είτε στη Ρωσία είτε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στατιστικά στοιχεία και διαμόρφωση δυνάμεων
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τα κράτη που έχουν παραδεχθεί την κατοχή πυρηνικών όπλων ή υποτίθεται ότι τα κατέχουν, ο κατά προσέγγιση αριθμός των κεφαλών που βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους και το έτος που δοκίμασαν το πρώτο τους όπλο και τη διάταξη των δυνάμεών τους. Αυτή η λίστα είναι ανεπίσημα γνωστή στην παγκόσμια πολιτική ως «Πυρηνική Λέσχη». Με εξαίρεση τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες (οι οποίες έχουν υποβάλει τις πυρηνικές τους δυνάμεις σε ανεξάρτητη επαλήθευση βάσει διαφόρων συνθηκών), αυτά τα στοιχεία είναι εκτιμήσεις, σε ορισμένες περιπτώσεις αρκετά αναξιόπιστες εκτιμήσεις. Συγκεκριμένα, βάσει της Συνθήκης για τις στρατηγικές επιθετικές μειώσεις, χιλιάδες ρωσικές και αμερικανικές πυρηνικές κεφαλές είναι ανενεργές σε αποθέματα που αναμένουν επεξεργασία. Το σχάσιμο υλικό που περιέχεται στις κεφαλές μπορεί στη συνέχεια να ανακυκλωθεί για χρήση σε πυρηνικούς αντιδραστήρες.
Από το υψηλό των 70.300 ενεργών όπλων το 1986, όσον αφορά το 2019 υπάρχουν περίπου 3.750 ενεργές πυρηνικές κεφαλές και 13.890 συνολικά πυρηνικές κεφαλές στον κόσμο. Πολλά από τα παροπλισμένα όπλα απλώς αποθηκεύτηκαν ή αποσυναρμολογήθηκαν μερικώς, δεν καταστράφηκαν.
Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι από την αυγή της Ατομικής Εποχής, οι μέθοδοι παράδοσης πυρηνικών όπλων των περισσότερων κρατών έχουν εξελιχθεί.
Αναγνωρισμένα κράτη με πυρηνικά όπλα
Αυτά τα πέντε κράτη είναι γνωστό ότι έχουν πυροδοτήσει ένα πυρηνικό όπλο πριν από την 1η Ιανουαρίου 1967 και, ως εκ τούτου, είναι κράτη με πυρηνικά όπλα βάσει της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων. Τυχαίνει επίσης να είναι μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (ΣΑΗΕ) με δικαίωμα αρνησικυρίας σε ψηφίσματα του ΣΑΗΕ.
Ηνωμένες Πολιτείες
δεξιά|μικρογραφία| Ένα πρώιμο στάδιο στην έκρηξη «[[Πυρηνική δοκιμή Τρίνιτυ|Τρίνιτι», η πρώτη πυρηνική έκρηξη, 1945]] Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέπτυξαν τα πρώτα πυρηνικά όπλα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σε συνεργασία με το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά ως μέρος του Προγράμματος Μανχάταν, από το φόβο ότι η ναζιστική Γερμανία θα τα αναπτύξει πρώτη. Δοκίμασε το πρώτο πυρηνικό όπλο στις 16 Ιουλίου 1945 («Trinity») στις 5:30 π.μ. και παραμένει η μόνη χώρα που έχει χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα σε πόλεμο, καταστρέφοντας τις ιαπωνικές πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Το κόστος του προγράμματος μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1945 φέρεται να ήταν $1.845-$2 δισεκατομμύρια, σε ονομαστικούς όρους, περίπου το 0,8 τοις εκατό του ΑΕΠ των ΗΠΑ το 1945 και ισοδυναμεί με περίπου 29 δισεκατομμύρια δολάρια σε χρήμα το 2020.
Ήταν το πρώτο κράτος που ανέπτυξε τη βόμβα υδρογόνου, δοκιμάζοντας ένα πειραματικό πρωτότυπο το 1952 («Ivy Mike») και ένα αναπτυσσόμενο όπλο το 1954 («Castle Bravo»). Καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου συνέχισε να εκσυγχρονίζει και να διευρύνει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, αλλά από το 1992 και μετά συμμετείχε κυρίως σε ένα πρόγραμμα διαχείρισης αποθεμάτων. Το πυρηνικό οπλοστάσιο των ΗΠΑ περιείχε 31.175 κεφαλές στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου (το 1966). Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατασκεύασαν περίπου 70.000 πυρηνικές κεφαλές, περισσότερες από όλες τις άλλες χώρες που διαθέτουν πυρηνικά όπλα μαζί.
Ρωσία (διάδοχος της Σοβιετικής Ένωσης)
μικρογραφία| Αποθέματα πυρηνικών όπλων ΗΠΑ και ΕΣΣΔ/Ρωσίας, 1945–2014 Η Σοβιετική Ένωση δοκίμασε το πρώτο της πυρηνικό όπλο («RDS-1») το 1949. Αυτό το έργο αναπτύχθηκε εν μέρει με πληροφορίες που ελήφθησαν μέσω κατασκοπείας κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Σοβιετική Ένωση ήταν το δεύτερο κράτος που ανέπτυξε και δοκίμασε ένα πυρηνικό όπλο. Το άμεσο κίνητρο για την ανάπτυξη σοβιετικών όπλων ήταν η επίτευξη ισορροπίας δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Δοκίμασε την πρώτη βόμβα υδρογόνου εμβέλειας μεγατόνων («RDS-37») το 1955. Η Σοβιετική Ένωση δοκίμασε επίσης το πιο ισχυρό εκρηκτικό που πυροδοτήθηκε ποτέ από ανθρώπους, («Βόμβα Τσαρ»), με θεωρητική απόδοση 100 μεγατόνων, που μειώθηκε σκόπιμα στους 50 όταν πυροδοτήθηκε. Μετά τη διάλυσή της το 1991, τα σοβιετικά όπλα περιήλθαν επίσημα στην κατοχή της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το σοβιετικό πυρηνικό οπλοστάσιο περιείχε περίπου 45.000 κεφαλές στο απόγειό του (το 1986). Η Σοβιετική Ένωση κατασκεύασε περίπου 55.000 πυρηνικές κεφαλές από το 1949.
Ηνωμένο Βασίλειο
δεξιά|μικρογραφία| Ένας πύραυλος Trident που εκτοξεύτηκε από ένα [[υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων κλάσης Vanguard, του Βασιλικού Ναυτικού ]] Το Ηνωμένο Βασίλειο δοκίμασε το πρώτο του πυρηνικό όπλο (« Τυφώνας») το 1952. Το ΗΒ είχε δώσει σημαντική ώθηση και αρχική έρευνα για την πρώιμη σύλληψη της ατομικής βόμβας, με τη βοήθεια Αυστριακών, Γερμανών και Πολωνών φυσικών που εργάζονταν σε βρετανικά πανεπιστήμια που είτε είχαν διαφύγει είτε αποφάσισαν να μην επιστρέψουν στη ναζιστική Γερμανία ή σε ελεγχόμενα από τους Ναζί εδάφη. Το Ηνωμένο Βασίλειο συνεργάστηκε στενά με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά κατά τη διάρκεια του Προγράμματος Μανχάταν, αλλά έπρεπε να αναπτύξει τη δική του μέθοδο για την κατασκευή και την έκρηξη μιας βόμβας καθώς η μυστικότητα των ΗΠΑ αυξήθηκε μετά το 1945. Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν η τρίτη χώρα στον κόσμο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση, που ανέπτυξε και δοκίμασε ένα πυρηνικό όπλο. Το πρόγραμμά της είχε κίνητρο να έχει ένα ανεξάρτητο αποτρεπτικό μέσο κατά της Σοβιετικής Ένωσης, διατηρώντας παράλληλα το καθεστώς της ως μεγάλης δύναμης. Δοκίμασε την πρώτη βόμβα υδρογόνου το 1957 (Επιχείρηση Grapple), καθιστώντας την την τρίτη χώρα που το έκανε μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση.
Γαλλία
Η Γαλλία δοκίμασε το πρώτο της πυρηνικό όπλο το 1960 («Gerboise Bleue»), βασισμένη κυρίως στη δική της έρευνα. Υποκινήθηκε από τη διπλωματική ένταση της κρίσης του Σουέζ σε σχέση τόσο με τη Σοβιετική Ένωση όσο και με τους συμμάχους της, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ήταν επίσης σημαντικό να διατηρηθεί το καθεστώς της μεγάλης δύναμης, παράλληλα με το Ηνωμένο Βασίλειο, κατά τη διάρκεια του μετα-αποικιακού Ψυχρού Πολέμου. Η Γαλλία δοκίμασε την πρώτη της βόμβα υδρογόνου το 1968 («Επιχείρηση Canopus»). Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Γαλλία αφόπλισε 175 κεφαλές με τη μείωση και τον εκσυγχρονισμό του οπλοστασίου της που έχει πλέον εξελιχθεί σε ένα διπλό σύστημα που βασίζεται σε υποβρύχιους βαλλιστικούς πυραύλους (SLBMs) και πυραύλους αέρος-εδάφους μεσαίου βεληνεκούς (μαχητικά Rafale - βομβαρδιστικά).
Η Γαλλία προσχώρησε στη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων το 1992. Τον Ιανουάριο του 2006, ο Πρόεδρος Ζακ Σιράκ δήλωσε ότι μια τρομοκρατική ενέργεια ή η χρήση όπλων μαζικής καταστροφής κατά της Γαλλίας θα οδηγούσε σε πυρηνική αντεπίθεση. Τον Φεβρουάριο του 2015, ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ τόνισε την ανάγκη για ένα πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο σε «έναν επικίνδυνο κόσμο». Περιέγραψε επίσης τη γαλλική αποτροπή ως «λιγότερες από 300» πυρηνικές κεφαλές, τρία σετ 16 βαλλιστικών πυραύλων εκτοξευόμενων από υποβρύχιο και 54 πυραύλους αέρος-εδάφους μεσαίου βεληνεκούς και προέτρεψε τα άλλα κράτη να επιδείξουν παρόμοια διαφάνεια.
Κίνα
μικρογραφία| Σύννεφο μανιτάρι από την πρώτη πυρηνική δοκιμή της Κίνας, Πρόγραμμα 596 Η Κίνα δοκίμασε την πρώτη της πυρηνική βόμβα («596») το 1964 στο χώρο δοκιμών Λοπ Νουρ. Το όπλο αναπτύχθηκε ως αποτρεπτικό μέσο κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Δύο χρόνια αργότερα, η Κίνα είχε μια βόμβα σχάσης ικανή να τοποθετηθεί σε πυρηνικό πύραυλο. Δοκίμασε την πρώτη του βόμβα υδρογόνου («Δοκιμή Νο. 6») το 1967, 32 μήνες μετά τη δοκιμή του πρώτου πυρηνικού του όπλου (η συντομότερη ανάπτυξη σχάσης σε σύντηξη γνωστή στην ιστορία). Η Κίνα είναι το μόνο κράτος που διαθέτει πυρηνικά όπλα που παρέχει μια ανεπιφύλακτη αρνητική διασφάλιση ασφάλειας με την πολιτική της «μη πρώτης χρήσης». Η Κίνα προσχώρησε στη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων το 1992. Από το 2016, η Κίνα έβαλε SLBM στα υποβρύχια JL-2. Τον Μάιο του 2021, η Κίνα έχει εκτιμώμενο συνολικό απόθεμα 350 κεφαλών.
Κράτη που δηλώνουν κατοχή πυρηνικών όπλων
δεξιά|μικρογραφία| Μεγάλο απόθεμα με παγκόσμια εμβέλεια (σκούρο μπλε), μικρότερο απόθεμα με παγκόσμια εμβέλεια (μεσαίο μπλε), μικρό απόθεμα με τοπική εμβέλεια (ανοιχτό μπλε)
Ινδία
Η Ινδία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Η Ινδία υιοθέτησε την πολιτική «μη πρώτης χρήσης» το 1998. Η Ινδία δοκίμασε αυτό που ονομάζεται «ειρηνικό πυρηνικό εκρηκτικό» το 1974 (το οποίο έγινε γνωστό ως «Χαμογελαστός Βούδας»). Η δοκιμή ήταν η πρώτη δοκιμή που αναπτύχθηκε μετά τη δημιουργία της NPT και δημιούργησε νέα ερωτήματα σχετικά με το πώς η μη στρατιωτική πυρηνική τεχνολογία θα μπορούσε να εκτραπεί κρυφά σε οπλικά συστήματα (τεχνολογία διπλής χρήσης). Η μυστική ανάπτυξη της Ινδίας προκάλεσε μεγάλη ανησυχία και οργή, ιδιαίτερα από τα έθνη που είχαν προμηθεύσει τους πυρηνικούς αντιδραστήρες της για ειρηνικές ανάγκες και ανάγκες παραγωγής ενέργειας, όπως ο Καναδάς.
Ινδοί αξιωματούχοι απέρριψαν τη NPT τη δεκαετία του 1960 με το σκεπτικό ότι δημιούργησε έναν κόσμο «εχόντων» και «μη εχόντων» πυρηνικά, υποστηρίζοντας ότι περιόριζε άσκοπα την «ειρηνική δραστηριότητα» (συμπεριλαμβανομένων των «ειρηνικών πυρηνικών εκρηκτικών») και ότι η Ινδία δεν θα προσχωρούσε στον διεθνή έλεγχο των πυρηνικών της εγκαταστάσεων εκτός εάν όλες οι άλλες χώρες εμπλακούν σε μονομερή αφοπλισμό των δικών τους πυρηνικών όπλων. Η ινδική θέση έχει επίσης υποστηρίξει ότι η NPT είναι από πολλές απόψεις ένα νεο-αποικιακό καθεστώς που έχει σχεδιαστεί για να αρνηθεί την ασφάλεια στις μετα-αποικιακές δυνάμεις. Ακόμη και μετά τη δοκιμή της το 1974, η Ινδία υποστήριξε ότι η πυρηνική της ικανότητα ήταν κυρίως «ειρηνική», αλλά μεταξύ 1988 και 1990 προφανώς εξόπλισε δύο δωδεκάδες πυρηνικά όπλα για παράδοση από τον αέρα. Το 1998 η Ινδία δοκίμασε οπλισμένες πυρηνικές κεφαλές («Επιχείρηση Shakti»), συμπεριλαμβανομένης μιας θερμοπυρηνικής συσκευής.
Τον Ιούλιο του 2005, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους και ο Ινδός πρωθυπουργός Μανμοχάν Σινγκ ανακοίνωσαν σχέδια για τη σύναψη μιας μη στρατιωτικής πυρηνικής συμφωνίας Ινδίας-ΗΠΑ. Αυτό επετεύχθη μέσω μιας σειράς βημάτων που περιελάμβαναν το ανακοινωθέν σχέδιο της Ινδίας να χωρίσει τα πολιτικά και στρατιωτικά πυρηνικά της προγράμματα τον Μάρτιο του 2006, την ψήφιση της Πολιτικής Πυρηνικής Συμφωνίας Ινδίας-Ηνωμένων Πολιτειών από το Κογκρέσο των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2006, τη σύναψη συμφωνίας πυρηνικής συνεργασίας ΗΠΑ-Ινδίας τον Ιούλιο του 2007, έγκριση από τον ΔΟΑΕ μιας ειδικής συμφωνίας διασφαλίσεων για την Ινδία, συμφωνία από την Ομάδα Πυρηνικών Προμηθευτών για παραίτηση από περιορισμούς εξαγωγών για την Ινδία, έγκριση από το Κογκρέσο των ΗΠΑ και κορυφώθηκε με την υπογραφή της συμφωνίας ΗΠΑ-Ινδίας για πολιτική πυρηνική συνεργασία τον Οκτώβριο του 2008. Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ είπε ότι κατέστησε «πολύ σαφές ότι δεν θα αναγνωρίσουμε την Ινδία ως κράτος με πυρηνικά όπλα». Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμεύονται από τον νόμο Χάιντ με την Ινδία και ενδέχεται να διακόψουν κάθε συνεργασία με την Ινδία εάν η Ινδία πυροδοτήσει έναν πυρηνικό εκρηκτικό μηχανισμό. Οι ΗΠΑ είχαν επίσης δηλώσει ότι δεν προτίθενται να βοηθήσουν την Ινδία στο σχεδιασμό, την κατασκευή ή τη λειτουργία ευαίσθητων πυρηνικών τεχνολογιών μέσω της μεταφοράς αντικειμένων διπλής χρήσης. Καθιερώνοντας μια εξαίρεση για την Ινδία, η Ομάδα Πυρηνικών Προμηθευτών επιφυλάχθηκε του δικαιώματος να διαβουλεύεται για τυχόν μελλοντικά ζητήματα που θα μπορούσαν να την προβληματίσουν. Όσον αφορά τον Μάιο του 2021, η Ινδία εκτιμήθηκε ότι είχε απόθεμα περίπου 160 κεφαλών.
Πακιστάν
Το Πακιστάν επίσης δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Το Πακιστάν ανέπτυσε κρυφά πυρηνικά όπλα για δεκαετίες, ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το Πακιστάν ασχολήθηκε για πρώτη φορά με την πυρηνική ενέργεια μετά την ίδρυση του πρώτου του πυρηνικού σταθμού κοντά στο Καράτσι με εξοπλισμό και υλικά που προμήθευαν κυρίως δυτικά έθνη στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ο Πρόεδρος του Πακιστάν Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο υποσχέθηκε το 1971 ότι εάν η Ινδία μπορούσε να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα, τότε το Πακιστάν θα κατασκευάσει επίσης, σύμφωνα με τον ίδιο: «Θα αναπτύξουμε πυρηνικά αποθέματα, ακόμα κι αν πρέπει να φάμε χόρτα».
Πιστεύεται ότι το Πακιστάν έχει πυρηνικά όπλα από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν να πιστοποιούν ότι το Πακιστάν δεν κατείχε τέτοια όπλα μέχρι το 1990, όταν επιβλήθηκαν κυρώσεις βάσει της Τροποποίησης Πρέσλερ, που απαιτούσε διακοπή της οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ προς το Πακιστάν. Το 1998, το Πακιστάν πραγματοποίησε τις πρώτες έξι πυρηνικές δοκιμές του στους λόφους Ρας Κοχ ως απάντηση στις πέντε δοκιμές που διεξήγαγε η Ινδία λίγες εβδομάδες πριν.
Όσον αφορά τις αρχές του 2013, το Πακιστάν εκτιμήθηκε ότι είχε απόθεμα περίπου 140 κεφαλών και τον Νοέμβριο του 2014 προβλέφθηκε ότι μέχρι το 2020 το Πακιστάν θα είχε αρκετό σχάσιμο υλικό για 200 κεφαλές.
Βόρεια Κορέα
Η Βόρεια Κορέα ήταν συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, αλλά ανακοίνωσε την αποχώρηση στις 10 Ιανουαρίου 2003, αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες την κατηγόρησαν ότι είχε μυστικό πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου και διέκοψε την ενεργειακή βοήθεια βάσει του Συμφωνημένου Πλαισίου του 1994. Τον Φεβρουάριο του 2005, η Βόρεια Κορέα ισχυρίστηκε ότι κατείχε λειτουργικά πυρηνικά όπλα, αν και η έλλειψη δοκιμής εκείνη την εποχή οδήγησε πολλούς ειδικούς να αμφισβητήσουν τον ισχυρισμό. Τον Οκτώβριο του 2006, η Βόρεια Κορέα δήλωσε ότι, ως απάντηση στον αυξανόμενο εκφοβισμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα πραγματοποιούσε πυρηνική δοκιμή για να επιβεβαιώσει το πυρηνικό της καθεστώς. Η Βόρεια Κορέα ανέφερε μια επιτυχημένη πυρηνική δοκιμή στις 9 Οκτωβρίου 2006. Οι περισσότεροι αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ πίστευαν ότι η δοκιμή ήταν πιθανώς μόνο εν μέρει επιτυχής με απόδοση μικρότερη από ένα κιλότονο. Η Βόρεια Κορέα πραγματοποίησε μια δεύτερη δοκιμή υψηλότερης απόδοσης στις 25 Μαΐου 2009 και μια τρίτη δοκιμή με ακόμη υψηλότερη απόδοση στις 12 Φεβρουαρίου 2013.
Ισραήλ
Το Ισραήλ πιστεύεται ευρέως ότι ήταν η έκτη χώρα στον κόσμο που ανέπτυξε πυρηνικά όπλα, αλλά δεν έχει αναγνωρίσει τις πυρηνικές του δυνάμεις. Είχε «στοιχειώδη, αλλά παραδοτέα» πυρηνικά όπλα διαθέσιμα ήδη από το 1966. Το Ισραήλ δεν είναι μέρος της NPT. Το Ισραήλ επιδεικνύει στρατηγική ασάφεια, λέγοντας ότι δεν θα ήταν η πρώτη χώρα που θα «εισαγάγει» πυρηνικά όπλα στην περιοχή, αλλά αρνείται να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει διαφορετικά ένα πρόγραμμα ή οπλοστάσιο πυρηνικών όπλων. Αυτή η πολιτική της «πυρηνικής αδιαφάνειας» έχει ερμηνευτεί ως μια προσπάθεια να αποκομιστούν τα οφέλη της αποτροπής με ελάχιστο πολιτικό κόστος.
Σύμφωνα με το Συμβούλιο Άμυνας Φυσικών Πόρων και την Ομοσπονδία Αμερικανών Επιστημόνων, το Ισραήλ πιθανότατα κατέχει περίπου 75-200 πυρηνικά όπλα. Το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών Ειρήνης της Στοκχόλμης εκτιμά ότι το Ισραήλ διαθέτει περίπου 80 άθικτα πυρηνικά όπλα, εκ των οποίων τα 50 προορίζονται για παράδοση με βαλλιστικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς Jericho II και τα 30 είναι βόμβες βαρύτητας για παράδοση με αεροσκάφη. Το SIPRI αναφέρει επίσης ότι υπήρξαν εκ νέου εικασίες το 2012 ότι το Ισραήλ μπορεί επίσης να έχει αναπτύξει πυραύλους κρουζ εκτοξευόμενους από υποβρύχιο με πυρηνικές κεφαλές.
Εξουσία εκτόξευσης
Η απόφαση για χρήση πυρηνικών όπλων περιορίζεται πάντα σε ένα μόνο άτομο ή μια μικρή ομάδα ανθρώπων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γαλλία απαιτούν από τους αντίστοιχους προέδρους τους να εγκρίνουν τη χρήση πυρηνικών όπλων. Στις ΗΠΑ, την Προεδρική Βαλίτσα Έκτακτης Ανάγκης διαχειρίζεται πάντα ένας κοντινός βοηθός, εκτός εάν ο Πρόεδρος βρίσκεται κοντά σε κέντρο διοίκησης. Η απόφαση ανήκει στον μονάρχη και τον πρωθυπουργό στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι πληροφορίες από την Κίνα είναι ασαφείς, αλλά «η εκτόξευση πυρηνικών όπλων συνήθως πιστεύεται ότι ανήκει στη Μόνιμη Επιτροπή του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής». Η Ρωσία παραχωρεί τέτοιες εξουσίες στον Πρόεδρο, αλλά μπορεί επίσης να απαιτήσει την έγκριση του Υπουργού Άμυνας και του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Τα όπλα μπορούν επίσης να εκτοξευθούν χρησιμοποιώντας το αυτοματοποιημένο σύστημα Νεκρό Χέρι. Ο Ανώτατος Ηγέτης έχει εξουσία στη Βόρεια Κορέα. Η Ινδία, το Πακιστάν και το Ισραήλ έχουν επιτροπές για μια τέτοια απόφαση.
Κοινή χρήση πυρηνικών όπλων
Στο πλαίσιο της κοινής χρήσης πυρηνικών όπλων του ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν πυρηνικά όπλα στο Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ολλανδία και την Τουρκία για ανάπτυξη και αποθήκευση. Αυτό περιλαμβάνει πιλότους και άλλο προσωπικό των «μη πυρηνικών» κρατών του ΝΑΤΟ που χειρίζονται και παραδίδουν τις αμερικανικές πυρηνικές βόμβες και προσαρμόζουν μη αμερικανικά πολεμικά αεροπλάνα για να παραδίδουν αμερικανικές πυρηνικές βόμβες. Ωστόσο, δεδομένου ότι όλα τα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ προστατεύονται, τα κράτη υποδοχής δεν μπορούν εύκολα να οπλίσουν τις βόμβες χωρίς κωδικούς εξουσιοδότησης από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Ο πρώην πρόεδρος της Ιταλίας Φραντσέσκο Κόσιγκα αναγνώρισε την παρουσία αμερικανικών πυρηνικών όπλων στην Ιταλία. Τα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ αναπτύχθηκαν επίσης στον Καναδά από το 1963 έως το 1984 καθώς και στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο Καναδάς απέσυρε τρία από τα τέσσερα πυρηνικά οπλικά συστήματα μέχρι το 1972. Το ενιαίο σύστημα που διατηρήθηκε, το AIR-2 Genie, είχε απόδοση 1,5 κιλοτόνων, σχεδιάστηκε για να χτυπήσει εχθρικά αεροσκάφη σε αντίθεση με επίγειους στόχους και μπορεί να μην είχε χαρακτηριστεί ως όπλο μαζικής καταστροφής δεδομένης της περιορισμένης απόδοσής του. Στην Ελλάδα οι πυρηνικές κεφαλές βρίσκονταν στην αεροπορική βάση του Αράξου μέχρι το 2001, οπότε και οι πυρηνικές κεφαλές απομακρύνθηκαν μετά από τέσσερις δεκαετίες παρουσίας πυρηνικών όπλων στη χώρα.
Μέλη του Κινήματος των Αδεσμεύτων κάλεσαν όλες τις χώρες να «απέχουν από την ανταλλαγή πυρηνικών για στρατιωτικούς σκοπούς υπό κάθε είδους ρυθμίσεις ασφαλείας». Το Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών Ισλαμαμπάντ (ISSI) επέκρινε τη ρύθμιση για φερόμενη παραβίαση των άρθρων I και II της NPT, υποστηρίζοντας ότι «αυτά τα άρθρα δεν επιτρέπουν στα πυρηνικά κράτη να αναθέτει τον έλεγχο των πυρηνικών τους όπλων άμεσα ή έμμεσα σε άλλους». Το ΝΑΤΟ έχει υποστηρίξει ότι η κοινή χρήση όπλων είναι σύμφωνη με τη NPT επειδή «τα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ που εδρεύουν στην Ευρώπη βρίσκονται στην αποκλειστική κατοχή και υπό συνεχή και πλήρη φύλαξη και έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών».
Από τον Απρίλιο του 2019, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούσαν περίπου 150 πυρηνικά όπλα στην Ευρώπη, όπως αντικατοπτρίζεται στον συνοδευτικό πίνακα.
Το 2023, κατά τη διάρκεια του Ρωσο-ουκρανικού πολέμου, η Ρωσία ανέπτυξε πυρηνικές κεφαλές της στη Λευκορωσία.
Κράτη που είχαν στο παρελθόν πυρηνικά όπλα
Τα πυρηνικά όπλα ήταν παρόντα σε πολλά έθνη. Ωστόσο, σε μία μόνο περίπτωση ένα έθνος εγκατέλειψε τα πυρηνικά όπλα αφού τα έχει τον πλήρη έλεγχο. Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης άφησε πολλές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες να κατέχουν πυρηνικά όπλα, αν και όχι επιχειρησιακό έλεγχο, ο οποίος εξαρτιόταν από τους ηλεκτρονικούς επιτρεπτικούς συνδέσμους δράσης που ελέγχονταν από τη Ρωσία και το ρωσικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου.
Νότια Αφρική
Η Νότια Αφρική παρήγαγε έξι πυρηνικά όπλα τη δεκαετία του 1980, αλλά τα διέλυσε στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Το 1979, εντοπίστηκε μια υποτιθέμενη μυστική πυρηνική δοκιμή στον Ινδικό Ωκεανό, που ονομάζεται περιστατικό Vela. Εδώ και καιρό εικάζεται ότι ήταν μια δοκιμή από το Ισραήλ, σε συνεργασία και με την υποστήριξη της Νότιας Αφρικής, αν και αυτό δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Η Νότια Αφρική δεν θα μπορούσε να κατασκευάσει μια τέτοια πυρηνική βόμβα μέχρι τον Νοέμβριο του 1979, δύο μήνες μετά το περιστατικό της «διπλής λάμψης».
Η Νότια Αφρική προσχώρησε στη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων το 1991.
Πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες
Σε σχέση με την προσχώρησή τους στη NPT, και οι τρεις χώρες έλαβαν διαβεβαιώσεις ότι η κυριαρχία, η ανεξαρτησία και η εδαφική τους ακεραιότητα θα γίνουν σεβαστές, όπως αναφέρεται στο Μνημόνιο της Βουδαπέστης για τις Διασφαλίσεις Ασφαλείας.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα
Τσάνγκο
Οι Τσάνγκο (ουγγρικά: csángó, ρουμανικά: Ceangăi) είναι ουγγρική εθνογραφική ομάδα ρωμαιοκαθολικής θρησκείας που ζουν κυρίως στη ρουμανική περιοχή της Μολδαβίας, ιδιαίτερα στην κομητεία Μπακάου. Η παραδοσιακή γλώσσα τους, η τσάνγκο, μια παλιά ουγγρική διάλεκτος, χρησιμοποιείται σήμερα μόνο από μια μειοψηφία της ομάδας πληθυσμού των Τσάνγκο.
Φωσφορίτης
thumb|Πελοειδής φωσφορίτης από τον Σχηματισμό «Phosphoria», ορυχείο Simplot στο [[Αϊντάχο των ΗΠΑ (μέγεθος δείγματος 4,6 εκατοστά)]] thumb|Πελοειδής φωσφορίτης με απολιθώματα από την επαρχία [[Γιουνάν της Κίνας (μέγεθος δείγματος 4,7 εκατοστά)]] Ο φωσφορίτης ή πέτρωμα φωσφάτων είναι ιζηματογενές πέτρωμα που περιέχει μεγάλο ποσοστό ορυκτών φωσφορικών αλάτων («φωσφάτων»). Η περιεκτικότητα του φωσφορίτη σε φωσφορικά είναι τουλάχιστον 15 ως 20%. Ανάλογα με το είδος του ορυκτού, συνήθως ο φωσφορίτης περιέχει το στοιχείο φωσφόρος σε περιεκτικότητα από 4 μέχρι 18,5% κατά βάρος, μία σημαντικά μεγαλύτερη περιεκτικότητα από το μέσο ιζηματογενές πέτρωμα, του οποίου η περιεκτικότητα σε φωσφόρο είναι μικρότερη του 0,2%.
Φωσφορικά άλατα
Τυπικά φωσφορικά άλατα είναι το φωσφορικό ασβεστιο, με τη μορφή του ορυκτού απατίτης, σε κολλοειδείς μάζες, με υφή κυψελοειδή, βοτρυοειδή-νεφροειδή, σφαιροειδή ή στιφρή. Περιέχει ως προσμίξεις σίδηρο και ανθρακικό ασβέστιο. Ο φωσφορίτης που βρίσκεται σε μεγάλα κοιτάσματα έχει σημαντική οικονομική αξία γιατί είναι η μόνη πηγή στην ανόργανη φύση από την οποία μπορεί ο άνθρωπος να πάρει φωσφόρο με τη μορφή φωσφορικού οξέος, για να παρασκευάσει φωσφορικά λιπάσματα, απορρυπαντικά, πρόσθετα τροφίμων και άλλα προϊόντα. Ο φωσφορίτης απαντάται συχνά σε εκτεταμένα στρώματα, που συνολικά καλύπτουν δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα του φλοιού της Γης.
Οι ασβεστόλιθοι και τα πηλοπαγή πετρώματα φέρουν επίσης συχνά φωσφορικά άλατα. Συνήθως οι φωσφορίτες συνοδεύονται από σχιστόλιθους, ασβεστόλιθους, δολομίτες και κάποτε ψαμμίτες. Διαστρωματωμένοι με αυτά τα πετρώματα, οι φωσφορίτες περιέχουν τις ίδιες υφές και δομές με τους λεπτόκοκκους ασβεστόλιθους και ίσως αποτελούν διαγενετικές αντικαταστάσεις ανθρακικών ορυκτών από φωσφορικά. Υπάρχουν και φωσφορίτες χωρίς ευδιάκριτη κοκκοειδή υφή, οπότε η υφή τους είναι παρόμοιοι με μάζες απατίτη ή λεπτόκοκκου μικρίτη. Οι κόκκοι φωσφορικών ορυκτών μπορεί να συνοδεύονται από οργανική ύλη, άργιλο ή/και σιδηροπυρίτη.
Φωσφορίτες υπάρχουν σε προτεροζωικούς ταινιωτούς σχηματισμούς σιδήρου στην Αυστραλία, αλλά απαντώνται συνηθέστερα σε ιζήματα του Παλαιοζωικού και του Καινοζωικού αιώνα. Ο σχηματισμός «Phosphoria» των δυτικών ΗΠΑ χρονολογείται από την πέρμια περίοδο και αντιπροσωπεύει περίπου 15 εκατομμύρια έτη αποθέσεων ιζημάτων. Φθάνει σε πάχος τα 420 μέτρα και καλύπτει μία έκταση 350 χιλιάδων τετρ. χιλιομέτρων.
Χώρες εξόρυξης
Στρώματα φωσφορίτη που εξορύσσονται υπάρχουν στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Ισπανία, στο Μαρόκο, στην Τυνησία και στην Αλγερία, και λιγότερο στις ΗΠΑ.
Γκέοργκ Χέλντορπ
δεξιά|μικρογραφία|363x363εσ| Πορτρέτο του William Cecil, 2ου Κόμη του Σώλσμπερι Ο Γκέοργκ Χέλντορπ (George Geldorp, Georg Geldorp ή Jorge Geldorp, 1580/1595, Κολωνία - 4 Νοεμβρίου 1665, Λονδίνο ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Αγγλία, όπου ήταν γνωστός για τα πορτρέτα και τους ιστορικούς του πίνακες. Ήταν επίσης ενεργός ως έμπορος τέχνης και ιμπρεσάριος.
Βίος
Ο Χέλντορπ ήταν γιος του φλαμανδικού πορτραίτου ζωγράφου Χόρτζιους Χέλντορπ που έζησε και εργάστηκε στην Κολωνία. Ο Χέλντορπ εκπαιδεύτηκε αρχικά και εργάστηκε ως ζωγράφος στην Κολωνία πριν γίνει δεκτός ως Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στην Αμβέρσα το 1610. Δύο χρόνια αργότερα, η πρώτη του σύζυγος Μαργκρίιτ Παρμαντίερς (Margriet Parmentiers) απεβίωσε στην Αμβέρσα.
Το 1623 ο Χέλντορπ μετοίκησε στο Λονδίνο όπου ζωγράφισε διάφορα πορτραίτα στο αγγλο-ολλανδικό στιλ, ιδίως του Ουίλιαμ Σέσιλ, 2ου Κόμητος του Σώλσμπερι (William Cecil, 2nd Earl of Salisbury) και της συζύγου του Κάθριν το 1626 ( Χάτφηλντ Χάουζ, Χερτφορντσάιρ) και του Σερ Άρθουρ Ίνγκραμ (Arthur Ingram) στα τέλη του 1638 / αρχές 1639.
Έργο
Ο Χέλντορπ είχε ειδικευτεί στη δημιουργία πορτρέτων. Τα πορτρέτα του θεωρούνται λιγότερο ικανοποιητικά και με πιο άκαμπτη δομή από αυτά των σύγχρονών του ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στο Λονδίνο όπως ο Ντανιίλ Μάιτενς. Οι επιφάνειες των έργων του είναι διακοσμητικές. Το φόντο του Πορτραίτου του Ουίλιαμ Σέσιλ περιέχει μια ιστορικά σημαντική άποψη του Χάτφηλντ Χάουζ με άτομα που ασχολούνται με σπορ στο προσκήνιο.
Ο Χέλντορπ δραστηριοποιήθηκε επίσης ως συνεργάτης και αντιγράφος του Άντονι βαν Ντάικ και αργότερα του Πέτερ Λέλυ.
Ο Ολλανδός βιογράφος 'Αρνολντ Χαουμπράκεν ανέφερε ότι ο Χέλντορπ ήταν γνωστός στον βιογράφο καλλιτεχνών Γιοάχιμ φον Σάντραρτ (Joachim von Sandrart). Ο Σάντραρτ είχε γράψει ότι ο Χέλντορπ δεν ήταν πολύ επιτυχημένος ως σχεδιαστής και είχε τη συνήθεια να εντοπίζει σκίτσα άλλων, στη συνέχεια να ανοίγει οπές σε αυτά τα σκίτσα, και χρησιμοποιεί ένα σπόγγο -και τις οπές αυτές- στον καμβά ως οδηγό για τη ζωγραφική των θεμάτων του. Ο Χαουμπρακεν αποδοκίμασε αυτήν την πρακτική και έγραψε ότι προτιμούσε να γράφει για ζωγράφους που ήταν καλοί σχεδιαστές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουρουγουάης
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουρουγουάης (ισπανικά: Biblioteca Nacional de Uruguay) είναι η μεγαλύτερη και παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη της χώρας. Είναι τμήμα του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Ουρουγουάης, με στόχο τη διατήρηση και τη διάδοση της βιβλιογραφικής και τεκμηριωτικής κληρονομιάς της χώρας.
Ιδρύθηκε το 1815 και λειτουργεί ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση για την Ουρουγουάη. Βρίσκεται στο σημερινό της κτίριο από το 1955. Το 2006, κατείχε περισσότερα από 900.000 βιβλία και 20.000 περιοδικά, οπτικοακουστικό υλικό, χάρτες, παρτιτούρες, γκραβούρες, ακουαρέλες, φωτογραφίες και χειρόγραφα.
Ίδρυση και ιστορία
μικρογραφία|373x373εσ|Άγαλμα του Σωκράτους στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουρουγουάης Μετά από αίτημα του Ντάμασο Αντόνιο Λαρανιάγκα και με την υποστήριξη του Χοσέ Ζερβάσιο Αρτίγας, ο οποίος το 1815 ζήτησε από το Συμβούλιο να δημιουργήσει μια δημόσια βιβλιοθήκη στις 26 Μαΐου 1816, άνοιξε η πρώτη Δημόσια Βιβλιοθήκη στο κυβερνητικό οχυρό του Μοντεβιδέο. Η συλλογή περιελάμβανε 5.000 τόμους βιβλίων από δωρεές των Λαρανιάγκα, Χοσέ Μάνουελ Πέρες Καστελλάνο, Χοσέ Ραϊμόντο Γκουέρα και άλλους από τη Μονή του Σαν Φρανσίσκο. Κατά τη διάρκεια της Λούσο-Βραζιλίας εισβολής (1817-1828), η συλλογή μειώθηκε σε περίπου δύο χιλιάδες τόμους.
Το 1926 αποκτήθηκε η κυριότητα του σημερινού κτιρίου και ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε στις 26 Μαΐου 1938. Από τότε μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη, αν και εγκαταστάθηκε στη νέα έδρα μόλις το 1955 και  εγκαινιάστηκε επίσημα το 1964.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ουρουγουάη Ουρ
Χερσοτόπι Κιλκίς
Το Χερσοτόπι είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 80 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κιλκίς 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Κιλκίς.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Κιλκίς προβιβάζεται στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Κιλκίς, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2016–17, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κιλκίς είναι η εξής:
Α1 Κατηγορία
Στην κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣ Κιλκίς συμμετέχουν 14 σύλλογοι. Μετά την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου οι 4 πρώτοι σε βαθμούς συμμετέχουν στα Play Off για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Οι δυο τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται, ενώ οι ομάδες απο 9η εως 12η θέση συμμετέχουν στα Play Out που κρίνουν άλλη μία θέση υποβιβασμού στην Α΄ κατηγορία.
Πρωταθλήτρια ΕΠΣ Κιλκίς για το 2016-17 ανακηρύχθηκε η ομαδα του Κιλκισιακού χωρίς τη διαδικασία των Play Off καθώς είχε βαθμολογική διαφορά μεγαλύτερη των 7 βαθμών από την 2η. Λόγω μεγάλης βαθμολογικής διαφοράς του 11ου με τον 12ο δεν έγιναν επίσης αγώνες Play Out και υποβιβάστηκαν οι τρεις τελευταίες ομάδες.
Κανονική Περίοδος
Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Ανατολικός Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Δυτικός Όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κιλκίς. Το κύπελλο της περιόδου 2016–17 κατέκτησε η ομάδα του ΠΑΟΝΕ Επταλόφου
Τσβέταν Τοντόροφ
Ο Τσβέταν Τοντόροφ (Tzvetan Todorov, βουλγ.: Цветан Тодоров, 1 Μαρτίου 1939 – 7 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Βούλγαρος φιλόσοφος, ιστορικός, στρουκτουραλιστής θεωρητικός και κριτικός της λογοτεχνίας, κοινωνιολόγος και δοκιμιογράφος, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Παρίσι και απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα το 1973. Συνέγραψε πολλά βιβλία και δοκίμια, που άσκησαν σημαντική επίδραση στην ανθρωπολογία, την κοινωνιολογία, τη σημειωτική, τη θεωρία της λογοτεχνίας, την ιστορία των ιδεών και τη θεωρία του πολιτισμού.
Ζωή και έργο
Ο Τοντόροφ γεννήθηκε στη Σόφια. Πήρε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη φιλολογία από το Πανεπιστήμιο της Σόφιας το 1963. Στη συνέχεια πήρε διδακτορικά από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού το 1966 και το 1970.
Το 1968 ο Τοντόροφ διορίσθηκε διευθυντής ερευνών στο γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών. Δύο χρόνια αργότερα βοήθησε στην ίδρυση του περιοδικού Poétique, του οποίου παρέμεινε ένας εκ των αρχισυντακτών μέχρι το 1979. Μαζί με τον στρουκτουραλιστή κριτικό λογοτεχνίας Ζεράρ Ζενέτ επιμελήθηκαν την Collection Poétique, σειράς βιβλίων θεωρίας της λογοτεχνίας από τις εκδόσεις Éditions de Seuil, που εκδιδόταν μέχρι το 1987. Ο Τοντόροφ υπήρξε επισκέπτης καθηγητής σε αρκετά πανεπιστήμια των ΗΠΑ, όπως το Χάρβαρντ, το Γέιλ, το Κολούμπια και το Μπέρκλεϋ.
Ο Τοντόροφ δημοσίευσε συνολικά 21 βιβλία, μεταξύ των οποίων τα Ποιητική (1981), Η κατάκτηση της Αμερικής: Το πρόβλημα του άλλου (1982), Face à l' extreme (1991) και Les ennemis intimes de la démocratie (2002). Τα ιστορικά ενδιαφέροντά του εστίασαν σε θέματα όπως ο ισπανικός αποικισμός της Αμερικής και τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως (ναζιστικά και σταλινικά).
Η μεγαλύτερη συνεισφορά του Τοντόροβ στη θεωρία της λογοτεχνίας θεωρείται ο ορισμός της λογοτεχνίας του φανταστικού, του «αλλόκοτου φανταστικού» και του «θαυμάσιου φανταστικού». Ο ορισμός του για το φανταστικό είναι «οποιοδήποτε γεγονός που συμβαίνει στον κόσμο μας και φαίνεται να είναι υπερφυσικό». Όταν συμβεί ένα τέτοιο γεγονός, πρέπει να αποφασίσουμε αν ήταν μια ψευδαίσθηση ή αν ήταν αληθινό και έχει λάβει χώρα πραγματικά. Ο Τοντόροφ φέρνει ως παράδειγμα το αίνιγμα του Αλβάρο στο μυθιστόρημα του Ζακ Καζότ Ο ερωτευμένος διάβολος: ο Αλβάρο πρέπει να διακρίνει αν η γυναίκα με την οποία είναι ερωτευμένος είναι πραγματικά μια γυναίκα ή αν είναι ο διάβολος. Αφού αποφασίσουμε αν το γεγονός ήταν φανταστικό ή όχι, εισερχόμαστε κατά τον Τοντόροφ στα είδη του αλλόκοτου και του θαυμαστού. Στο αλλόκοτο φανταστικό, το γεγονός που συνέβη είναι κάποιο είδος ψευδαισθήσεως. Οι «νόμοι της πραγματικότητας» παραμένουν άθικτοι και παρέχουν μία ορθολογική ερμηνεία του φανταστικού γεγονότος, που είναι π.χ. όνειρο, παραίσθηση, τρέλα, κλπ.. Στο θαυμαστό φανταστικό, έχει λάβει χώρα ένα πραγματικό υπερφυσικό γεγονός, και επομένως οι «νόμοι της πραγματικότητας» πρέπει να αλλάξουν για να το ερμηνεύσουν. Μόνο αν ο αναγνώστης δεν είναι σε θέση να επιλέξει μεταξύ των δύο πιθανοτήτων, τότε το κείμενο ανήκει καθαρά στη λογοτεχνία του φανταστικού.
Εκτός από τη θεωρία της λογοτεχνίας, ο Τοντόροφ έχει γράψει και φιλοσοφικές μελέτες, όπως μία μελέτη για το έργο του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, και συγκεκριμένα για τις ιδέες του σχετικά με την επίτευξη της ανθρώπινης ευτυχίας και το πώς μπορούμε να ζήσουμε στους «μοντέρνους» καιρούς.
Σε ένα από τα σημαντικότερα έργα του, το Face à l' extreme («Αντιμετωπίζοντας το ακραίο»), ο Τοντόροφ ρωτά αν είναι αλήθεια το ότι τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των ναζί και τα «γκουλάγκ» των Σοβιετικών αποκάλυψαν πως σε ακραίες καταστάσεις «όλα τα ίχνη ηθικής ζωής εξατμίζονται, καθώς οι άνθρωποι γίνονται κτήνη «κλειδωμένα» σε έναν ανελέητο αγώνα για επιβίωση». Αυτή η γνώμη είναι κοινή σε απομνημονεύματα από τα στρατόπεδα. Ωστόσο, διαβάζοντας πραγματικές μαρτυρίες επιζησάντων, ο Τοντόροφ βρίσκει ότι η εικόνα δεν είναι τόσο απελπιστική και ότι υπάρχουν πολλά παραδείγματα εγκλείστων που αλληλοβοηθούνται και επιδεικνύουν συμπόνια στις σχέσεις τους, παρά τις μη ανθρώπινες συνθήκες και τον τρόμο. Οι επιζήσαντες επισημαίνουν ότι η επιβίωσή τους εξαρτιόταν πάντοτε από τη βοήθεια άλλων. Καταλήγει ότι η ζωή στα στρατόπεδα και στα γκουλάγκ δεν ακολουθούσε τον νόμο της ζούγκλας και ότι τα αντιπαραδείγματα είναι πολυάριθμα, ακόμα και στο έργο του Πρίμο Λέβι.
Ο Τσβέταν Τοντόροφ είχε τιμηθεί με το Ορειχάλκινο Μετάλλιο του CNRS, το Βραβείο Charles Lévêque της Ακαδημίας των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών, το Βραβείο Maugean της Γαλλικής Ακαδημίας και το Βραβείο Πριγκίπισσα των Αστουριών για τις κοινωνικές επιστήμες. Το 2015 τιμήθηκε με το Βραβείο «Wayne C. Booth» για το σύνολο της προσφοράς του στις μελέτες του αφηγήματος από τη Διεθνή Εταιρεία για τη μελέτη της Αφηγήσεως (International Society for the Study of Narrative).
Προσωπική ζωή
Ο Τσβέταν Τοντόροφ είχε νυμφευθεί δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η λογία Μαρτέν βαν Βερκέν (Martine van Woerkens), με την οποία απέκτησαν ένα γιο, τον Μπόρις. Η δεύτερη ήταν η Νάνσυ Χιούστον, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τη Λεά και τον Σάσα. Ο Τοντόροφ απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 77 ετών. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Γιας
Οι Γιας είναι Ιρανική εθνοτική ομάδα που ζει στην Ουγγαρία από το 13ο αιώνα. Ζουν κυρίως σε μια περιοχή γνωστή ως Jászság, που περιλαμβάνει το βορειοδυτικό τμήμα της Περιφέρειας Γιας-Νάγκυκουν-Σόλνοκ. Εμφανίσθηκαν ως Οσσετοί από τη Σαρματία.
Γεωγραφία
Πολιτιστικό και πολιτικό κέντρο του Γιάσαγκ είναι η πόλη Γιάσμπερενι.
Το Γιάσαγκ αναφέρεται μερικές φορές, λανθασμένα, ως "Ιαζυγία", από έναν κάπως συγγενικό Σαρματικό λαό, τους Ιαζύγες, που ζούσαν σε παρόμοια περιοχή στην αρχαιότητα. Ωστόσ, δεν υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ των Γιας και των Ιαζύγων.
Ιστορία
Οι Γιας ήταν νομαδική σαρματική (ή σκυθική) φυλή, που εγκαταστάθηκε στο μεσαιωνικό Βασίλειο της Ουγγαρίαςτο 13ο αιώνα και γενικά θεωρείται ότι προέρχονται από τους Οσσετούς και αρχικά μιλούσαν μια διάλεκτο της Οσσετικής γλώσσας. Η διάλεκτος έχει εκλείψει και τα μέλη των Γιας στις μέρες μας μιλούν κυρίως ουγγρικά.
Το όνομά τους είναι σχεδόν βέβαιο ότι σχετίζεται με αυτό των Ιαζυγών, μιας από τις Σαρματικές φυλές που, μαζί με τους Ροξολάνους, έφτασαν στα σύνορα της Δακίας στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. (η πόλη Ιάσιο πήρε το όνομά της από αυτούς). Υπολειμματικά στοιχεία αυτών των φυλών, πρόγονων των Γιας, παρέμειναν πίσω στον κεντρικό Βόρειο Καύκασο, αναμειγνυόμενοι με τους Καυκάσιους λαούς για να σχηματίσουν τους σημερινούς Οσσετούς.
Οι Γιας έφτασαν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, μαζί με τους Κουμάνους (ουγγρικά: Kun), όταν τα εδάφη τους στα ανατολικά, στη μεταγενέστερη Μολδαβία (βλ. Ιάσιο) εισέβαλε η Μογγολική Αυτοκρατορία στα μέσα του 13ου αιώνα. Έγιναν δεκτοί από τον Ούγγρο βασιλιά Μπέλα Δ΄ των Άρπαντ, που ήλπιζε ότι οι Γιας θα βοηθούσαν στην αντίσταση στην εισβολή των Μογγόλων-Τατάρων. Λίγο μετά τον ερχομό τους επιδεινώθηκαν δραματικά οι σχέσεις μεταξύ των Ούγγρων ευγενών και των φυλών Κουμάνων και Γιας, που στη συνέχεια εγκατέλειψαν τη χώρα. Μετά το τέλος της εισβολής των Μογγόλων-Τατάρων επέστρεψαν και εγκαταστάθηκαν στο κεντρικό τμήμα της Παννονικής Πεδιάδας, κοντά στους ποταμούς Ζάγκυβα και Τάρνα. Αρχικά η κύρια ασχολία τους ήταν η κτηνοτροφία και τους επόμενους δύο αιώνες αφομοιώθηκαν πλήρως με τον ουγγρικό πληθυσμό. Η γλώσσα τους εξαφανίστηκε, αλλά διατήρησαν την ταυτότητά τους ως Γιας. Οι Ούγγροι ηγεμόνες του παραχώρησαν ειδικά προνόμια. Έτσι μπόρεσαν να είναι λίγο πολύ αυτοδιοικούμενοι σε μια περιοχή γνωστή ως Γιάσαγκ, στην οποία το Γιάσμπερενι εξελίχθηκε σε περιφερειακό, πολιτιστικό και διοικητικό κέντρο.
Το 16ο–17ο αιώνα οι περιοχές που κατοικούνταν από τους Γιας ήταν υπό οθωμανική διοίκηση, αλλά στα τέλη του 17ου αιώνα ανακαταλήφθηκαν και επέστρεψαν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, που ανήκε τότε στη Μοναρχία των Αψβούργων. Ο Αψβούργος Αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ πούλησε την περιοχή στους Ιππότες του Τευτονικού Τάγματος, πράγμα που σήμανε το τέλος της προνομιακής θέσης του Γιάσμπερενι. Ωστόσο οι Γιας δεν ήθελαν να αποδεχτούν αυτή την κατάσταση και άρχισαν να μαζεύουν χρήματα για να αγοράσουν την ελευθερία τους. Το 1745 είχαν συλλέξει μισό εκατομμύριο χρυσά φλωρίνα του Ρήνου, σημαντικό ποσό για εκείνη την εποχή. Ωστόσο τότε έλαβε χώρα η περίφημη «Πράξη της Λύτρωσης»: η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία αποκατέστησε τη γη και τα προγονικά προνόμια των Γιας. Από αυτό το σημείο και μετά το Γιάσμπερενι άκμασε. Η περιφερειακή αυτονομία τους διατηρήθηκε μέχρι το έτος 1876, όταν η περιοχή που κατοικούνταν από αυτούς συμπεριλήφθηκε διοικητικά στην κομητεία Γιας-Νάγκυκουν-Σόλνοκ. Μετά τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας το 1918 οι περιοχές που κατοικούντο από τους Γιας συμπεριλήφθηκαν στην ανεξάρτητη Ουγγαρία. Πάνω από δώδεκα οικισμοί της Μεγάλης Ουγγρικής Πεδιάδας (π.χ. Jászberény, Jászárokszállás, Jászfényszaru, Jászalsószentgyörgy) εξακολουθούν να διατηρούν κάποια σχέση με τους Γιας. Το 1995 η 250η επέτειος της «Πράξης της Λύτρωσης» γιορτάστηκε στο Γιάσμπερενι με επίτιμο προσκεκλημένο τον Πρόεδρο της Ουγγαρίας καθώς και με πολλούς ξένους αξιωματούχους.
Γλώσσα
Η γλώσσα των Γιας είναι διάλεκτος της Οσεττικής, μιας Ανατολικής Ιρανικής γλώσσας, που εξαφανίστηκε και αντικαταστάθηκε από την Ουγγρική. Το μόνο λογοτεχνικό κείμενο της γλώσσας αυτής βρέθηκε τη δεκαετία του 1950 στην Ουγγρική Εθνική Βιβλιοθήκη Σέτσενι. Η γλώσσα ανακατασκευάστηκε με τη βοήθεια διαφόρων αναλογιών της Οσεττικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι
Αρρούν Ταρκύνιος (γιος του Ταρκύνιου του Υπερήφανου)
Ο Αρρούν Ταρκύνιος ήταν δεύτερος γιος του έβδομου και τελευταίου βασιλιά της Ρώμης Ταρκύνιου του Υπερήφανου και της Τύλλιας της νεότερης. Την περίοδο που ήταν βασιλιάς ο πατέρας τους ο ίδιος, ο μεγαλύτερος αδελφός του Τίτος Ταρκύνιος και ο ξάδελφος τους Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος επισκέφτηκαν το Μαντείο των Δελφών να ρωτήσουν την Πυθία για τον επόμενο βασιλιά της Ρώμης. Η Πυθία τους απάντησε ότι ο επόμενος βασιλιάς θα γίνει αυτός που θα φιλήσει πρώτος τη μητέρα του. Ο Τίτος και ο Αρρούν περίμεναν να επιστρέψουν στη Ρώμη να φιλήσουν τη μητέρα τους, ο Βρούτος κατάλαβε το νόημα και έσκυψε να φιλήσει το έδαφος, που ανήκε στη θεά Γαία, μητέρα των πάντων. Μόλις ανατράπηκε ο πατέρας του τον ακολούθησε μαζί με τον αδελφό του Τίτο στην εξορία τους στο Τσερβέτερι, ο Βρούτος εξελέγη ο πρώτος Ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Μετά την πρώτη ανεπιτυχή προσπάθεια επαναφοράς των Ταρκύνιων στη βασιλεία, ο Αρρούν συνόδευσε τον πατέρα του σε δεύτερη εκστρατεία (509 π.Χ.) όπου συνάντησε κατά πρόσωπο τον ξάδελφο του Βρούτο. Οι δυο άντρες μονομάχησαν σκληρά με τελικό αποτέλεσμα να πεθάνουν και οι δύο, οι Ταρκύνιοι απέτυχαν για δεύτερη φορά και παρέμειναν στην εξορία. Ο Δάντης Αλιγκέρι στο πρώτο τμήμα του έργου του Θεία Κωμωδία παρουσιάζει τον Αρρούν στον 4ο Βολγία του Όγδοου Κύκλου της Κόλασης μαζί με αστρολόγους και άλλους ψευτοπροφήτες.
Πηγές
Κατηγορία:Ετρούσκοι Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία Κατηγορία:Ταρκύνιοι
Σαχίμπα Γκαφάροβα
Η Σαχίμπα Αλί γκίζι Γκαφάροβα (Sahibə Əli qızı Qafarova, γενν. 19 Μαρτίου 1955) είναι καθηγήτρια, Διδάκτωρ Φιλολογίας, Βουλευτής και Πρόεδρος της Εθνικής Συνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν.
Βιογραφία
Την περίοδο 2015–2017 ήταν Πολιτική Συντονίστρια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Κοινοβουλευτικού Δικτύου «Γυναίκες χωρίς βία» του Συμβουλίου της Ευρώπης, εισηγήτρια για τη βία κατά των γυναικών, Πρόεδρος της Επιτροπής Μετανάστευσης, Προσφύγων και Εσωτερικών Μεταναστών της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, και μέλος του Προεδρείου. Το 2018-2020, ήταν η επικεφαλής της αντιπροσωπείας του Αζερμπαϊτζάν στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση Euronest.
Η Σαχίμοα Γκαφάροβα είναι μέλος του κόμματος του Νέου Αζερμπαϊτζάν από το 2004 και αναπληρώτρια της 4ης, 5ης και 6ης συσκέψεων της Εθνικής Συνέλευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αζέρικα Κατηγορία:Αζέροι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αλεξάντερ Νέλκε
Ο Σεργκέι Αλεξάντερ Νέλκε (14 Δεκεμβρίου 1894 — 8 Αυγούστου 1974) ήταν Εσθονοαμερικανός καλλιτέχνης στα μέσα έως τα τέλη του 20ού αιώνα. Ήταν κυρίως γνωστός ως καλλιτέχνης της θάλασσας και του τοπίου, που ειδικευόταν στα τετράγωνα αρματωμένα ιστιοφόρα.
Νεανικά χρόνια
Ο Νέλκε ήταν ο μέσος τριών γιων του Καρλ και της Άννας Νέλκε. Ο πατέρας του ήταν κατασκευαστής άμαξας και δούλευε στην τελετουργική άμαξα που κατασκευάστηκε για τη βασίλισσα Βικτώρια όταν επισκέφτηκε τη Ρωσία το 1894. Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής του το 1910, ο Νέλκε ξεκίνησε την καριέρα του ως ναυτικός εργαζόμενος ως ξυλουργός πλοίων, φτάνοντας τελικά στον βαθμό του ανθυποπλοίαρχου. Ο Νέλκε έγινε έμπειρος αρμενιστής και ξυλουργός πλοίων και απέκτησε εμπεριστατωμένη γνώση της θάλασσας και των ιστιοφόρων πλοίων από όλο τον κόσμο. Ο Νέλκε θα περνούσε πάνω από δεκαπέντε χρόνια στη θάλασσα πριν εγκατασταθεί τελικά στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, κοντά στον αδερφό του Βαλντεμάρ. Έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών το 1945.