cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Σπλάντζας
Εκστρατεία για την απελευθέρωση της Ηπείρου
Μετά από την πτώση του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, το 1822, η κατάσταση στην περιοχή του Σουλίου δημιουργεί ανησυχία στους Έλληνες. Επειδή οι Σουλιώτες είχαν συμμαχήσει με τον Αλβανό ηγεμόνα, ο Χουρσίτ Πασάς, ο οποίος τον εξουδετέρωσε, επιτίθεται στο Σούλι, αλλά αποτυγχάνει. Τότε, αναχωρεί για τη Λάρισα, αφήνοντας όμως τον Ομέρ Βρυώνη να συνεχίσει τις επιχειρήσεις κατά των Σουλιωτών. Η κυβέρνηση του Μαυροκορδάτου, την ίδια χρονιά, καταλαβαίνοντας τον κίνδυνο που διατρέχει η Επανάσταση, οργανώνει εκστρατεία για την απελευθέρωση της Ηπείρου. Στο Μεσολόγγι, βάση ανεφοδιασμού του στρατού του Μαυροκορδάτου, συγκεντρώνονται τακτικές και άτακτες δυνάμεις, καθώς και σώματα φιλελλήνων.
Αποστολή ενισχύσεων στο Σούλι
αριστερά|μικρογραφία|Οχυρό του Σουλίου. Εν τω μεταξύ, η Κυβέρνηση είχε υποσχεθεί να αποστείλει στους κατοίκους του Σουλίου στρατό, πολεμοφόδια και τρόφιμα, τα οποία χρειάζονταν επειγόντως. Πράγματι, οι κάτοικοι της Κιάφας λιμοκτονούσαν, ενώ τα νεκρά από πείνα ζώα είχαν μολύνει την ατμόσφαιρα, προκαλώντας λοιμό, που θέριζε ιδίως τα γυναικόπαιδα. Αντί όμως της ισχυρής βοήθειας που αναμενόταν ν’ αποσταλεί, στάλθηκε μία μοίρα τεσσάρων υδραίικων πλοίων υπό τον Νικόλαο Βώκο. Σ’ αυτά επέβαιναν ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με 200 Μανιάτες και ο Ιωάννης Ραζηκότσικας με διπλάσιους περίπου Μεσολογγίτες. Η συνολική δύναμη ήταν 500-600 στρατιώτες, ενώ ο στόλος δε μετέφερε καθόλου τρόφιμα ή πολεμοφόδια. Κατά τα μέσα Ιουνίου, τα τέσσερα πλοία έφτασαν στις ακτές της Ηπείρου. Ο Μαυρομιχάλης αποβιβάσθηκε στο λιμάνι του Μούρτου και αφού έκαψε τα τουρκικά σπίτια της περιοχής, έστειλε 150 αιχμαλώτους στην Πελοπόννησο. Όμως, στο λιμάνι έφτασε αγγλικό πολεμικό πλοίο, που μετέφερε τη διαταγή του αρμοστή της Επτανήσου Πολιτείας για αποχώρηση των Ελλήνων από την περιοχή. Εκείνος υπάκουσε και τα στρατεύματά του επιβιβάστηκαν ξανά στα πλοία. Τελικά, τα τέσσερα πλοία των Ελλήνων μαζί με τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και τον Ραζηκότσικα έφτασαν στην Σπλάντζα που βρισκόταν 7 ώρες μακριά από την Κιάφα. Εκεί, βγήκαν έξω οι οπλαρχηγοί και οι άνδρες τους. Οι Σουλιώτες, όταν ειδοποιήθηκαν, έστειλαν αρχικά τον Λάμπρο Ζάρμπα και ύστερα τους Ζώη Πάνου και Βασίλη Ζέρβα με πολλούς άνδρες για να τον συνοδεύσουν και να τον προστατεύσουν, γιατί οι Τούρκοι είχαν πληροφορηθεί τον ερχομό των ελληνικών πλοίων και ετοιμάζονταν να τους αντιμετωπίσουν. Εξάλλου, οι Σουλιώτες ενδιαφέρονταν να πάρουν τα εφόδια, που είχαν ανάγκη. Όταν όμως είδαν τις ολιγάριθμες ενισχύσεις, που δεν είχαν φέρει μαζί τους τρόφιμα ή πολεμοφόδια, οι Σουλιώτες απογοητεύτηκαν.
Η έλευση των Τούρκων στη Σπλάντζα
Εν τω μεταξύ, οι Τούρκοι που είχαν και αυτοί πληροφορηθεί τον ερχομό των Ελλήνων και τη σύμπραξή τους με τους Σουλιώτες, πορεύονταν με 3.000 στρατό υπό τον Κεχαγιάμπεη -τον γνωστό αρχηγό των Τούρκων στην Τριπολιτσά- για να τους απωθήσουν. Όσο οι Έλληνες τριγύριζαν στην παραλία αδιαφορώντας για την οχύρωσή τους, το μεγαλύτερο τμήμα του τουρκικού στρατού έφτασε κοντά στη Σπλάντζα, στις 2 Ιουνίου, και κρύφτηκε στους θάμνους της περιοχής, στοχεύοντας στον αιφνιδιασμό των αντιπάλων του. Την επομένη, έφτασε αυτοπροσώπως στην περιοχή και ο Κεχαγιάμπεης με τη σωματοφυλακή του, που αποτελούνταν από 500 άνδρες. Όλα έδειχναν πως οι Τούρκοι θα έπιαναν τους Έλληνες εντελώς απροετοίμαστους.
Οι ετοιμασίες των Ελλήνων
Κατά συγκυρία, ένας βοσκός της περιοχής, παρατηρώντας τις κινήσεις των βοδιών του, κατάλαβε πως πλησιάζει τουρκικός στρατός και έσπευσε να ειδοποιήσει τους Έλληνες στη Σπλάντζα. Ο Μαυρομιχάλης και οι Σουλιώτες συγκάλεσαν έκτακτο συμβούλιο. Κανένας δεν περίμενε πως ο τουρκικός στρατός θα έφτανε τόσο γρήγορα στην περιοχή. Κάποιοι αξιωματικοί πρότειναν να υποχωρήσουν, ο Μαυρομιχάλης, ο Πάνου και ο Ζάρμπας, όμως, αρνήθηκαν και συμφώνησαν να αμυνθούν. Έκτισαν μια μάντρα από πέτρες, πίσω από την οποία οχυρώθηκαν 120 άνδρες. Ο Ζάρμπας με 50 στρατιώτες κατέλαβε έναν πύργο στις εκβολές του ποταμού Θυάμεως, ενώ ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με τους πολεμιστές του τοποθετήθηκε στο δεξί μέρος της ακτής. Παράλληλα, οι πλοίαρχοι των τεσσάρων πλοίων διατάχθηκαν να τα μεταφέρουν στη θέση Κερέντσα, από όπου να αρχίσουν να κανονιοβολούν τις τουρκικές δυνάμεις, όταν εκδηλωθεί επίθεση, καθώς και να μη δεχθούν Έλληνες λιποτάκτες στα καράβια τους.
Η μάχη
μικρογραφία|Ο [[Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, που σκοτώθηκε στη μάχη της Σπλάντζας.]]
Η τουρκική επίθεση
Στις 4 Ιουλίου, οι Τούρκοι άρχισαν να κινούνται εναντίον των Ελλήνων, με ηρεμία και ησυχία όμως, αφού θεωρούσαν πως οι Έλληνες κοιμούνταν και θα τους αιφνιδίαζαν. Ο Κεχαγιάμπεης, όμως, που κατάλαβε πως οι αντίπαλοί του ήταν προετοιμασμένοι, έδωσε διαταγή να ανοίξουν πυρ μόλις φτάσουν σε απόσταση βολής από το εχθρικό οχύρωμα. Τα όπλα, όμως, του μεγαλύτερου τμήματος του τουρκικού στρατού δε λειτούργησαν, αφού είχαν πάθει βλάβη από τη νυχτερινή υγρασία. Οι  Έλληνες ανταπέδωσαν τους πυροβολισμούς και άρχισε σφοδρή μάχη.
Ο θάνατος του Μαυρομιχάλη
Ο Ζάρμπας δεν συμμετείχε στη μάχη, αφού φοβόταν να αφήσει ακάλυπτη τη θέση του στο εχθρικό ιππικό και οι Μανιάτες ήταν αρκετά μακριά. Το κύριο βάρος της τουρκικής επιθέσεως έπεφτε στον Ζώη Πάνου. Ο Μαυρομιχάλης έτρεξε να τον ενισχύσει μαζί με μερικούς Μανιάτες και οι Τούρκοι άρχισαν να υποχωρούν. Ο Κεχαγιάμπεης μπήκε έφιππος στις γραμμές των Τουρκαλβανών του, προσπαθώντας να τους ενθαρρύνει, και βρέθηκε απέναντι από τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Οι αντίπαλοι αρχηγοί, που γνωρίζονταν από την πολιορκία της Τριπολιτσάς, άρχισαν να ανταλλάσσουν προκλήσεις, όταν μια σφαίρα πέτυχε τον Μαυρομιχάλη στη μασχάλη. Ο οπλαρχηγός μεταφέρθηκε μέσα στο οχύρωμα από τους άνδρες του ημιθανής και ξεψύχησε, αφού μοίρασε τα όπλα του στους άνδρες του και έδωσε την αιματοβαμμένη ζώνη του στον ιπποκόμο του, για να τη στείλει στην οικογένειά του στη Μάνη.
Η λήξη της μάχης
Ο θάνατος του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη έκανε μερικούς να χάσουν το θάρρος τους, ενώ οι Τουρκαλβανοί άρχισαν να αυξάνουν την πίεση. Τότε σκοτώθηκε και ο Κεχαγιάμπεης, και οι στρατιώτες του άρχισαν να υποχωρούν, μαζεύοντας τους νεκρούς και τραυματίες τους. Την επόμενη νύχτα οι Μανιάτες, αφού εκτέλεσαν πέντε αιχμαλώτους για να εκδικηθούν τον θάνατο του αρχηγού τους, μπήκαν στα καράβια και αναχώρησαν μαζί με το σώμα του αρχηγού τους, οι δε Σουλιώτες επέστρεψαν πίσω στο Σούλι. Η σορός του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη μεταφέρθηκε στο Μεσολόγγι, όπου και ενταφιάστηκε μέσα σε κλίμα πανδήμου πένθους.
Απολογισμός - συμπεράσματα
Στη μάχη σκοτώθηκαν 43 Τουρκαλβανοί και οι άλλοι 5 εκτελέστηκαν, ενώ από τους Έλληνες μόλις 3. Το σημαντικότερο, όμως, ήταν η απώλεια των αρχηγών των δύο στρατευμάτων, του Κεχαγιάμπεη και του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Σε επίπεδο τακτικής, η μάχη μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία των Ελλήνων, αφού οι αντίπαλοί τους υποχώρησαν πρώτοι. Στην πραγματικότητα, όμως, οι Τούρκοι είχαν επιτύχει τον σκοπό τους, δηλαδή την απομάκρυνση των αντιπάλων τους από το Σούλι. Η μάχη της Σπλάντζας, σε συνδυασμό με την καταστροφή του Πέτα, που έλαβε χώρα την ίδια μέρα (4 Ιουλίου 1822), ματαίωσε την προσπάθεια των Ελλήνων για απελευθέρωση της Ηπείρου.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Πρέβεζας
Αντώνης Αντάπασης
Ο '''Αντώνης Μ. Αντάπασης''' (Νίσυρος, 6 Ιουλίου 1941 - Αθήνα, 29 Απριλίου 2013) ήταν Έλληνας νομικός. Υπήρξε ομότιμος καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δικηγόρος στον Άρειο Πάγο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντώνης Μ. Αντάπασης γεννήθηκε στη Νίσυρο στις 6 Ιουλίου του 1941. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών το 1964 και συνέχισε τις σπουδές του αποκτώντας Μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστημίου του Στρασβούργου (Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών) το 1968 και ειδικό πτυχίο ναυτικού δικαίου από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών το 1969. Στη συνέχεια, το 1976, αναγορεύτηκε Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής Αθηνών με βαθμό άριστα με τίτλο διδακτορικής διατριβής «Απαιτήσεις απολαύουσαι ναυτικών προνομίων» ,
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Αρχικά δίδαξε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στη συνέχεια όμως ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1970 ξεκίνησε η επιστημονική του δραστηριότητα, οριζόμενος ως επιστημονικός βοηθός. Το 1983 ανελίχθη στη θέση του Λέκτορα, το 1986 σε αυτή του Επίκουρου Καθηγητή, το 1993 του Αναπληρωτή Καθηγητή και το 1998 σε αυτή του Καθηγητή, ενώ μετά την αποχώρηση του από το πανεπιστήμιο εξελέγη ομότιμος καθηγητής. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στο πανεπιστήμιο δίδαξε το Γενικό Μέρος του Εμπορικού Δικαίου, Δίκαιο των Αξιογράφων, το Ναυτικό Δίκαιο και το ιδιωτικό Αεροπορικό Δίκαιο, καθώς και το Δίκαιο της θαλάσσιας, εναέριας και χερσαίας μεταφοράς. Μεταξύ 2001 και 2003 διετέλεσε πρόεδρος της νομικής σχολής Αθηνών.
Επιστημονική σταδιοδρομία
Έχει αποτελέσει πολλές φορές μέλος νομοπαρασκευαστικών επιτροπών, όπως εκείνης που συνέταξε και προσάρμοσε στα Ευρωπαϊκά δεδομένα τον Κώδικα Αεροπορικού Δικαίου. Μέχρι το θάνατο του, διατελούσε πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Ναυτικού Δικαίου, επίτιμο μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Ναυτιλίας (Comité Maritime International). Την περίοδο 1989-1990 διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού, ενώ τα έτη 1990 και 2000 συμμετείχε ως μέλος στο δικαστήριο αγωγών κακοδικίας. Το 1989 ορίστηκε μέλος του νομικού συμβουλίου της ΔΕΗ όπου έμεινε έως το 1993.
Ήταν διευθυντής του νομικού περιοδικού του Δικηγορικού συλλόγου Πειραιά «Πειραϊκή Νομολογία» από το 1979 έως το 1993. Ακόμη, ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αιγαίου για το Δίκαιο της Θάλασσας και το Ναυτικό Δίκαιο και μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Εμπορικολόγων, της Ένωσης Ελλήνων Δικονομολόγων, της Εταιρίας Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου και της Εταιρίας Δικαστικών Μελετών. Οργάνωσε και προέδρευσε επτά Διεθνών Συνεδρίων Ναυτικού Δικαίου του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ασχολήθηκε με τη δικηγορία αρχικά το 1967 με τη βοήθεια του δικηγόρου Στέλιου Παπαδημητρίου. Το 1971 ίδρυσε μαζί με τον Γεώργιο Αλμπουρά δικηγορικό γραφείο στον Πειραιά. Υπήρξε επίσης διαιτητής του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου και του Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.
Απεβίωσε στις 29 Απριλίου 2013 από ανακοπή καρδιάς και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Έχει συγγράψει είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, πληθώρα έργων σχετικά με το δίκαιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Μονή Παναγίας της Φανερωμένης
Η Μονή Παναγίας της Φανερωμένης είναι πρώην Ανδρώα Μονή της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, η οποία έπαυσε την λειτουργία της κατά τις απαρχές της δεκαετίας του 1970.
Είναι κτισμένη στην βόρεια πλευρά του βουνού "Μοναστήρι", σε υψόμετρο 1.000 μέτρων περίπου και σε απόσταση 2 χιλιόμετρων δυτικά του χωριού Αροανία των Καλαβρύτων. Eξωτερικά η Μονή μοιάζει με φρούριο αφού περιβάλλεται από τείχος μήκους 33,50 μέτρων και πλάτους 25 μέτρων, που κτίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα.
Ιστορία της Μονής
Η ακριβής χρονολογία ιδρύσεως της Μονής μας είναι άγνωστη. Η παράδοση θέλει την ίδρυσή της στα τέλη του 8ου αιώνα την ίδια εποχή που κατοικήθηκε για πρώτη φορά και το χωριό Αροανία, στην περιφέρεια του οποίου βρίσκεται και η Μονή. Σύμφωνα με επιγραφή που βρισκόταν στο υπέρθυρο που παλαιού καθολικού της Μονής και που σήμερα δεν σώζεται, ο συγκεκριμένος ναός άρα και το μοναστήρι κτίστηκε το 1616 με συνδρομή των μοναχών Τιμόθεου (Ηγουμένου) και Θεωνά. Ωστόσο γνωρίζουμε από κώδικα της Μονής των Αγίων Θεοδώρων που παλαιότερα υπήρξε μετόχι της Φανερωμένης, ότι το 1612 - 1613 ένας ευσεβής κάτοικος του γειτονικού χωριού Καμενιάνοι, αγόρασε στην Κωνσταντινούπολη ένα Τετραευάγγελο και το δώρισε στη Μονή της Φανερωμένης. Το γεγονός αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το 1616 έγινε ανακαίνιση ή αγιογράφηση του υπάρχοντος ναού ή ότι κτίστηκε νέος ναός στη θέση του παλαιού. Η Μονή άκμασε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και κατάφερε να αποκτήσει μεγάλη ακίνητη περιουσία τόσο στα γύρω χωριά όσο και σε άλλες περιοχές όπως στην Ηλεία, στην Πάτρα, ακόμα και στην Κωνσταντινούπολη όπου διέθετε καταστήματα. Μάλιστα ολόκληρο το γειτονικό χωριό Αλέσταινα υπήρξε μετόχι της Μονής και ιδρύθηκε από εποίκους που έφεραν οι πατέρες της Μονής από την Ήπειρο προκειμένου να καλλιεργήσουν τα κτήματά της. Κατά την διάρκεια της επανάστασης χρησίμευσε ως κέντρο τροφοδοσίας και καταφύγιο για τους αγωνιστές που μάχονταν εναντίον των Τούρκων. Η Μονή υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τις επιδρομές του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο μεταξύ των ετών 1825 και 1827. Το 1834 λόγω του μικρού αριθμού των μοναχών της, με διάταγμα του βασιλιά Όθωνα, η Μονή καταργήθηκε και η περιουσία της μοιράστηκε σε ακτήμονες αγρότες της γύρω περιοχής. Όσα κειμήλια της απέμειναν μεταφέρθηκαν στην Μονή των Αγίων Θεοδώρων. Έκτοτε αποτέλεσε κατά διαστήματα καταφύγιο για διάφορους μοναχούς που την εγκατέλειψαν οριστικά στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Σημερινή κατάσταση της Μονής
Η Μονή εορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου και στις 23 Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φ Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Φορεσιά του Πωγωνίου
Η φορεσιά του Πωγωνίου ή σιγκούνα ή αρμάτα είναι η παραδοσιακή γυναικεία ενδυμασία που εμφανιζόταν σε τριάντα περίπου χωριά της επαρχίας Πωγωνίου, που βρίσκεται βορειοδυτικά της περιφέρειας Δωδώνης-Ιωαννίνων. Σε μερικές χωριά του Πωγωνίου που βρίσκονται στην κοιλάδα του Καλαμά, η τοπική ενδυμασία συνυπήρχε με αυτή της Δρόπολης, καθώς έχουν πολλές ομοιότητες με τις διαφορές να εντοπίζονται στην πολύπτυχη φούστα της Δρόπολης. Χαρακτηριστικό της φορεσιάς του Πωγωνίου είναι το άσπρο χρώμα που κυριαρχεί, το οποίο φορούσαν ακόμη και οι χήρες και οι ηλικιωμένες. Στο πανηγύρι της Βήσσανης τον Δεκαπενταύγουστο, οι κοπέλες του χωριού ντύνονται με την παραδοσιακή στολή του Πωγωνίου και ξεκινούν τον χορό.
Η φορεσιά είχε τα εξής κομμάτια: τη φανέλα, το πουκάμισο ή ρουτί, τη λαιμαριά, το σεγιάκι ή το σιγκούνι, τον αλατζά, τα επιμάνικα, τη μανικουτή σιγκούνα, το ζωνάρι, τη σαγιακοποδιά, τη ζώνη, τη φλοκάτα, τα μαντήλια, τις κάλτσες, τα προπόδια, τα τσαρούχια, τα μαρκούπια και τις κουντούρες. Για καθημερινό και γιορτινό κεφαλόδεσμο είχαν το φακιόλι ή ομπολιά, ενώ στο νυφικό είχαν, το μεταξωτό μαντήλι ή κόκκινο φέσι, τις μέρτζες, τα τουλούφια, τη σάλπα και το μπαρμπούλι. Στα κοσμήματα συναντάμε την κορώνα, τα σκουλαρίκια, τα φινίκια και τις φλωραμαθιές. Στα κοσμήματα της φορεσιάς εντάσσονται τα κουμπιά, τα τσαπράκια, το μεγάλο κιμέρι, οι τραχηλιές, τα μπελετζίκια και τα δαχτυλίδια.
Η σύνθεση της ενδυμασίας διαφοροποιούταν ανάλογα με την ηλικιακή και κοινωνική κατάσταση της εκάστοτε γυναίκας. Η χρήση της παραδοσιακής φορεσίας εγκαταλείφθηκε λίγα χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Η φανέλα, το πουκάμισο, το σιγκούνι, ο αλατζάς, τα επιμάνικα, η μανικουτή σιγκούνα
Η φανέλα ήταν μάλλινη και φοριόταν μέσα από το μακρύ πουκάμισο, το οποίο ήταν λευκό και φτιαχνόταν από βαμβακερό ύφασμα. Στο γιακά και στα μανίκια είχε δαντέλα που ονομαζόταν λαιμαριά. Το σεγιάκι και το σεγκούνι είναι ίδια, χωρίς μανίκια και διαφέρουν στο ύφασμα και τα κεντήματα. Το σεγιάκι είναι μάλλινο στολισμένο στο στήθος με τσόχινη λουρίδα σε σκούρο χρώμα και κουμπιά. Το σεγκούνι είναι το καθημερινό φόρεμα από μαλλί ντόπιο στολισμένο και αυτό, χωρίς όμως κουμπιά. Ο αλατζάς είναι γιλέκο που φοριέται πάνω από σεγιάκι, με στενά μανίκια που φτάνουν ως τα δάχτυλα. Εμφανίζεται στην καθημερινή φορεσιά και είναι βαμβακερό το καλοκαίρι και μάλλινο το χειμώνα. Τη θέση του αλατζά παίρνει ο ντουλαμάς και το πεσίλι στις γιορτινές περιστάσεις που είναι στολισμένα. Ο ντουλαμάς το καλοκαίρι είναι μεταξωτός και το χειμώνα μάλλινος, με μαλλί από την Κωνσταντινούπολη. Το πεσίλι ήταν από τσόχα και φοριόταν στη νυφική ενδυμασία. Η μανικουτή σιγκούνα ήταν υφαντή, με τη γιορτινή να φτιάχνεται από πολίτικο σεγιάκι. Μοιάζει με το σιγκούνι με τη διαφορά ότι τα μανίκια φτάνουν ως τον αγκώνα.
Το ζωνάρι, η σαγιακοποδιά, η ζώνη, η φλοκάτα, τα μαντήλια
Το καθημερινό ζωνάρι είναι μαύρο μάλλινο, ενώ το γιορτινό μεταξωτό κρεμεζί, με κορδόνια και φούντες στις άκρες. Τυλιγόταν γύρω από τη μέση τρεις φορές πάνω από το σεγιάκι και οι φούντες κρεμόταν στα πλάγια. Η σαγιακοποδιά είναι η γιορτινή ποδιά από άσπρο πολίτικο σεγιάκι, ενώ η πολύχρωμη ζώνη χρησίμευε για να στερεώσουν την ποδιά. Η φλοκάτα ήταν το πανωφόρι που χρησιμοποιούσαν για προστασία από το κρύο. Τα μαντήλια της μέσης είναι δύο μεταξωτά τετράγωνα και πολύχρωμα μαντήλια που τοποθετούσε στο κριμέρι της η νύφη. Μετά από σαράντα μέρες κρατούσε μόνο το ένα και αυτό για δύο μήνες.
Τα προπόδια, τα τσαρούχια, τα μαρκούπια και οι κουντούρες
Οι κάλτσες (προπόδια όπως τα έλεγαν) ήταν δύο ζευγάρια κάλτσες πλεκτές. Οι εσωτερικές ήταν μαύρες και έφταναν έως το γόνατο και δεν είχαν πατούσα και οι εξωτερικές ήταν άσπρες μάλλινες με κεντήματα στον αστράγαλο, τις μύτες, τα δάχτυλα και τη φτέρνα. Τα δύο τελευταία κεντήματα είχαν μαύρο χρώμα, ενώ στον αστράγαλο σχημάτιζαν ένα σταυρό. Τα τσαρούχια με τις μύτες τα φορούσαν τις καθημερινές, ενώ αργότερα τα στόλιζαν με φούντες κυρίως οι νέες. Τα μαρκούπια ήταν τα πιο καλά παπούτσια, σαν παντόφλες. Η νύφη συνήθιζε φόραγε χρυσοκέντητα μαρκούπια μέχρι να έρθει ο γαμπρός να την πάρει για την εκκλησία που της έφερνε τις κουντούρες. Στις μέρες μας με τη φορεσιά συνηθίζεται να φοράνε μαύρο λουστρίνι με χαμηλό χοντρό τακούνι.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Ο κεφαλόδεσμος της νύφης ήταν αρκετά πολύπλοκος και περίτεχνος.Τα μαλλιά χτενίζονταν σε δύο κοτσίδες και έπεφταν στην πλάτη. Στη συνέχεια σκέπαζαν το κεφάλι με το τετράγωνο μαντήλι με τα λουλούδια, το τύλιγαν σαν φέσι, ενώ σε μερικές περιοχές, αντί αυτού φορούσαν κόκκινο φέσι. Στη συνέχεια κολλούσαν στην κορυφή του κεφαλιού τα τουλούφια, τα οποία ήταν πρόσθετα μαλλιά και έπεφταν στους κροτάφους και το στήθος. Συνήθιζαν να τα βάφουν σε κόκκινο χρώμα με όκνα, την οποία δώριζε ο γαμπρός. Τα τουλούφια μετά το γάμο τα έδεναν επάνω και τα έκρυβαν στην ομπόλια για περίπου ένα χρόνο. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού έβαζαν τις μέρτζες, τέσσερις μεταξωτές φούντες μακριές έως το σιγκούνι και τέσσερις έως τη μέση. Μετά το γάμο, αφαιρούσαν τις μακριές, ενώ τις κοντές τις έδεναν επάνω, μαζί με τις κοτσίδες τους, για 1-2 μήνες. Στο στολισμό της νύφης υπήρχε και η κορώνα, που στόλιζε το μέτωπο, η οποία ήταν επενδυμένη εσωτερικά με ύφασμα και είχε πετράδια, σχέδια σαν πουλάκια και ένα σταυρό. Πάνω από τους κροτάφους στερέωναν τα σκουλαρίκια που έφταναν ως τους ώμους. Από πάνω, έριχναν τη σάλπα, διπλωμένη τριγωνικά, η οποία ήταν άσπρη μεταξωτή. Το μπαρμπούλι ήταν ένα τετράγωνο μαντήλι, που έφερνε ο γαμπρός την ημέρα του γάμο και ο αδερφός του σκέπαζε με αυτό το πρόσωπο της νύφης. Μετά το γάμο, οι γυναίκες φορούσαν μόνο τη μεταξωτή ομπόλια τις γιορτές και ένα άλλο μαντήλι, το φακιόλι, τις καθημερινές. Το δέσιμο της συνήθως βαμβακερής ομπόλιας ήταν επίσης ιδιαίτερο, περνώντας το δύο φορές από το μέτωπο και δύο φορές από το πιγούνι, λίγο πιο πάνω τη δεύτερη φορά.Τα κοσμήματα στις γιορτές ήταν δύο ζευγάρια τσαπράκια που συγκρατούσαν το σεγιάκι και τα κουμπιά που έραβαν πάνω στο σεγιάκι. Επίσης φορούσαν βραχιόλια και δαχτυλίδια. Τα τσαπράκια, ήταν τα κλειδωτήρια που κρατούσαν το σεγιάκι και το τσαπρακούλι συγκρατούσε το γιακά του ποκαμίσου. Οι τραχηλιές είναι σειρές από αλυσίδες που φορούσε η νύφη, με νομίσματα, οι οποίες πιανόταν στο σεγιάκι και στόλιζαν το στήθος. Το μεγάλο κιμέρι, δώρο από το γαμπρό, σκέπαζε τη ζώνη και ήταν ένα σπάνιο κόσμημα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Live Undead
Live Undead είναι ο τίτλος του πρώτου ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του αμερικανικού Thrash Metal συγκροτήματος Slayer, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records.
Ιστορία του δίσκου
Η ηχογράφηση του "Live Undead" έγινε την άνοιξη του 1984 στη Νέα Υόρκη και σε μικρό χώρο, μπροστά σε λίγους θεατές. Τα τραγούδια του προέρχονται από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Show No Mercy" και η εμφάνιση αυτή έγινε στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του συγκεκριμένου άλμπουμ.
Τραγούδια
1. Black Magic (King, Hanneman) - 3:57
2. Die by the Sword (Hanneman) - 4:03
3. Captor of Sin (King, Hanneman) - 3:32
4. The Antichrist (King, Hanneman) - 3:13
5. Evil Has No Boundaries (King, Hanneman) - 2:58
7. Aggressive Perfector (King, Hanneman) - 2:29
Μέλη των Slayer
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Live Undead" είχε την εξής μορφή:
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Τζεφ Χάνεμαν - κιθάρα
Ντέιβ Λομπάρντο - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Slayer Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Περιφερειακή Ενότητα Δράμας
Η Περιφερειακή Ενότητα Δράμας (Π.Ε. Δράμας) δημιουργήθηκε το 2011 ως αποτέλεσμα του Προγράμματος Καλλικράτης και αντικατέστησε την προηγούμενη διοικητική μονάδα του Νομού Δράμας. Είναι μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίες αποτελούν υποδιαιρέσεις των περιφερειών. Υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Η Π.Ε. Δράμας δεν υπέστη κάποια αλλαγή στα διοικητικά της όρια, με την αμετάβλητη έκτασή της να κατατάσσεται στην 12η θέση. Πληθυσμιακά καταλαμβάνει την 36η θέση και, όσον αφορά στην πυκνότητα πληθυσμού, βρίσκεται στην 63η θέση, επί συνόλου των 74 περιφερειακών ενοτήτων.
Διοικητική διαίρεση
Ο Νομός Δράμας, από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, με έδρα την πόλη της Δράμας, της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Με τη συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 7 σε 5 όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι εξής:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Δράμας
Maladroit
Το Maladroit είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της αμερικάνικης μπάντας Weezer. Κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου του 2002 από την Geffen Records. Το άλμπουμ είναι το πρώτο της μπάντας με τον μπασίστα Scott Shriner, που αντικατέστησε τον Mikey Welsh το 2001. Το Maladroit περιέχει heavy metal riffs, πράγμα ασυνήθιστο στις προηγούμενες κυκλοφορίες των Weezer.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007, το άλμπουμ είχε πουλήσει 605.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έφτασε στο # 3 του Billboard 200 και γρήγορα πήρε χρυσή πιστοποίηση από την RIAA.
Το όνομα του άλμπουμ δόθηκε από ένα μέλος του επίσημου φόρουμ των Weezer, ονόματι "Lethe". Το εξώφυλλο επιλέχθηκε μέσω διαγωνισμού. Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ των Weezer που περιέχει τους στίχους στο λεύκωμα.
Κομμάτια
Η ευρωπαϊκή και η αυστραλιανή έκδοση του Maladroit περιέχουν το "Island in the Sun" από το Πράσινο Άλμπουμ ως επιπλέον κομμάτι. Μερικές ευρωπαϊκές εκδόσεις επίσης περιείχαν το b-side "Living Without You," μεταξύ των "December" και "Island in the Sun". Στην αριθμημένη έκδοση του άλμπουμ περιέχονται 7 βίντεο - "The Quiet Storm", "Dope Nose (live)", "Death And Destruction (live)", "Burndt Jamb (live)", "The Cobo Challenge", "Keep Fishin' (live)", και "Take Control (live)".
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Weezer Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Μονή Αγίων Αναργύρων Μελισσοτόπου Καστοριάς
Η Μονή Αγίων Αναργύρων είναι μοναστήρι της Ιεράς Μητροπόλεως Καστοριάς σε απόσταση 24 χλμ. ΒΑ. της Καστοριάς και περίπου 2 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Μελισσότοπο.
Ιστορία
Η Μονή Αγίων Αναργύρων είναι η παλαιότερη του νομού Καστοριάς και βρίσκεται στη θέση παλαιότερης που είχε ιδρυθεί την εποχή του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (1080) και ήταν αφιερωμένη αρχικά στον Άγιο Παντελεήμονα. Το 1457 έγινε ανασύστασή της και αφιερώθηκε στους Άγιους Αναργύρους. Το 1734 καταστράφηκε μετά από επιδρομές Τουρκαλβανών και το 1754 ανακατασκευάστηκε από τον μοναχό Γεράσιμο με καταγωγή από τη Σίφνο. Μαρμάρινη επιγραφή που βρίσκεται στο προαύλιο του μοναστηριού αναφέρει ότι στα τέλη του 1774 φιλοξενήθηκε ο Κοσμάς Αιτωλός. Το 1858 ανεγέρθηκε νέος ναός των Αγίων, ο οποίος είναι τρίκλιτη βασιλική με ξύλινη στέγη και είναι διακοσμημένος με ανάγλυφες παραστάσεις από πέτρα και μάρμαρο καθώς και ξυλόγλυπτο τέμπλο με εικόνες που χρονολογούνται το 1763. Το μοναστήρι διατηρούσε σημαντική βιβλιοθήκη με μοναδικά χειρόγραφα και βιβλία μέχρι την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου που καταστράφηκε από πυρκαγιά αν και από το 2001 ξαναλειτούργησε και θεωρείται από τις μεγαλύτερες της Δυτικής Μακεδονίας σε θεολογικά βιβλία και σε αρχείο εντύπων. Στη μονή, μετά το 1460, ασκήτεψε ο Όσιος Νεκτάριος προς τιμή του οποίου ανεργέθηκε ναός (σε κεραμιδί απόχρωση) στη νότια πτέρυγα. Η Μονή εορτάζει την 1η Νοεμβρίου.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μελισσοτόπου που ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Μελισσότοπο και τον Σταυροπόταμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μελισσοτόπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίων Αναργύρων του δήμου Καστοριάς και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 9 μοναχούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγίων Αναργύρων Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Αδαμάντιος Βασιλάκης
Ο Αδαμάντιος Βασιλάκης ( 13 Ιουνίου 1942 - 30 Ιουνίου 2021), ήταν διακεκριμένος Έλληνας διπλωμάτης και διαπραγματευτής.
Ο Βασιλάκης ήταν απόφοιτος του Εμπορικού Λυκείου Χίου. Σπούδασε πολιτικές και διπλωματικές επιστήμες στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών.
Εντάχθηκε στη Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας το 1972. Διορίστηκε Τρίτος Γραμματέας της Ελληνικής Πρεσβείας στα Τίρανα το 1975. Το 1977 εντάχθηκε στο Πρώτο Τμήμα Πολιτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, υπηρετώντας ως προϊστάμενος του Τμήματος για την ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη. Παράλληλα ο Βασιλάκης διετέλεσε μέλος διαφόρων ελληνικών αντιπροσωπειών που επισκέφθηκαν χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και εκπροσώπησε την Ελλάδα σε συνεδριάσεις πολιτικών εμπειρογνωμόνων του ΝΑΤΟ και της Κοινής Αγοράς.
Το 1985 ο Βασιλάκης διορίστηκε πρόξενος της Ελλάδας στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Προήχθη σε Πρώτος Σύμβουλος της Πρεσβείας στις ΗΠΑ και το 1989 έγινε υπεύθυνος του τμήματος για τις διμερείς σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ιράν, την Τουρκία και τις Αραβικές Χώρες, στο Τμήμα Διμερών Οικονομικών Σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Το 1990 εισήλθε στο Τμήμα που αφορούσε τις υποθέσεις της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Το 1991 έγινε Αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος στη Μόνιμη Αποστολή της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη και το 1994, έγινε επιτετραμμένος.
Από το 1999 έως το 2002 ο Βασιλάκης διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης και Προγραμματισμού στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας. Αυτες οι προαγωγές ακολούθησαν την προαγωγή του σε πληρεξούσιο υπουργό 1ης τάξης το 1998.
Από το 2002 έως το 2007 ήταν Μόνιμος Εκπρόσωπος της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Συμβούλιο Ασφαλείας Ηνωμένων Εθνών, όπου διετέλεσε πρόεδρος του συμβουλίου κατά τους δύο μήνες (ένα το 2005 και ένα το 2006) όπου η Ελλάδα ήταν επικεφαλής του.
Από το 2007 ήταν ο επικεφαλής διαπραγματευτής και εκπρόσωπος της Ελλάδας στις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ συνομιλίες μεταξύ της Ελλάδας και της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας σχετικά με τη Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα.
Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στις 30 Ιουνίου 2021.
Φορεσιά του Σουλίου
Η φορεσιά του Σουλίου φοριόταν και στα 49 χωριά και τις 9 κοινότητες της επαρχίας, αλλά πλέον φοριέται μόνο από τις ηλικιωμένες. Συχνά εμφανίζεται με το όνομα καφτάνια, λόγω του καφτανιού, που είναι βασικό στοιχείο της φορεσιάς.
Τα κύρια μέρη της φορεσιάς είναι η φανέλλα, το πουκάμισο, το μισοφόρι, το μισοφούστανο, η φουστάνα, το καφτάνι, το ζουνάρι, η ζούνα, η ποδιά, τα τσουράπια kai τα καντούρια.
Τα μαλλιά τους τα έπλεκαν σε φαρδόκοσσα, την οποία στόλιζαν με το καρμπόνι και έδεναν το διστθιμέλι και τη μαγουλίκα, στολίζοντας με τα παγούνια. Στα κοσμήματα συναντάμε αλυσίδες με φλουριά, ασημένιες ή μαλαματένιες καρφίτσες, το γκερντάνι και τη μπούρλια.
Η φανέλλα, το πουκάμισο, το μισοφόρι, το μισοφούστανο και το καφτάνι
Η φανέλλα ήταν υφαντή ή πλεκτή με μακριά μανίκια. Το πουκάμισο ήταν άσπρο, μακρύ ως τον αστράγαλο με μακριά και πλατιά μανίκια. Τα καθημερινά είναι βαμβακερά, ενώ τα γιορτινά από ύφασμα σγουρό. Τα παλιά ποκάμισα έχουν αντικατασταθεί με νέα που έχουν δαντέλα. Το μισοφόρι είναι μπούστος, χωρίς μανίκια, με φούστα και σούρες και φτάνει έως τη μέση της γάμπας. Είναι βαμβακερό ή μάλλινο ανάλογα με την εποχή. Το μισοφούστανο ή φουστάνα είναι μια πλατιά μακριά φούστα που φοριέται πάνω από το μεσοφόρι. Είναι βαμβακερά ενώ το χειμώνα μάλλινα. Το καφτάνι είναι μακρύς επενδύτης με μακριά μανίκια, τα οποία το καλοκαίρι ήταν φτιαγμένα από τσίτια καιν το χειμώνα υφαντά από μαλλί και βαμβάκι. Τα νυφικά και εορταστικά καφτάνια ήταν συνήθως από μετάξι και το χειμώνα από μεταξωτό βελούδο. Χαρακτηριστικό της φορεσιάς αυτού του είδους ήταν το λευκό χρώμα καθώς και οι ομοιότητες που μοιραζόταν με την ανδρική φουστανέλα.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Η φαρδόκοσσα ήταν μια πλατιά μακριά πλεξούδα που έκαναν οι νύφες αλλά και οι γυναίκες στις γιορτές, με το καρμπόνι, που ήταν το νόμισμα που κρεμόταν από την άκρη της. Το διστθιμέλι ήταν μεταξωτό κλαδωτό μαντήλι, άσπρο ή ζαχαρί για τις νύφες, με διάφορα σχέδια για τις γυναίκες και με σκούρα χρώματα για τις ηλικιωμένες. Η μαγουλίκα ήταν ένα δεύτερο μαντήλι, βαμβακερό σε διάφορα χρώματα. Τα παγούνια είναι δύο ασημένιες πλάκες που στερεώνονται στη μαγουλίκα πάνω από τα αυτιά, από τις οποίες κρέμονται αλυσίδες με φλουριά. Το γκερντάνι ήταν το περιλαίμιο από φλουριά, ενώ τη φορεσιά συμπληρώνει η μπούρλια, ένα επιστήθιο κόσμημα με φλουριά.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Σούλι
Λεϊσάν Ουτιάσεβα
Η Λεϊσάν Αλμπερτόβνα Ουτιάσεβα (Ляйсан Альбертовна Утяшева, Μπασκίρ: Ләйсән Альберт ҡыҙы Үтәшева, γεννηθείσα την 28 Ιουνίου 1985) είναι Ρωσίδα παρουσιάστρια τηλεοπτικών προγραμμάτων, δημόσια προσωπικότητα, και αθλήτρια της ατομικής ρυθμικής γυμναστικής που έχει κερδίσει μετάλλια από τις δύο συμμετοχές της στους τελικούς του Γκραν Πρι ρυθμικής γυμναστικής. Τώρα, η Ουτιάσεβα εργάζεται ως επιτυχημένη επιχειρηματίας, είναι η ιδρύτρια του διαδικτυακού προγράμματος «Sila Voli», είναι μία από τους Πρεσβευτές του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 και μητέρα δύο παιδιών. Έγινε γνωστή για την την δυναμική ισορροπία με 2 ή 3 σχήματα, ή και με περιστροφή. Στην πορεία της σταδιοδρομίας της υπέστη έναν τραυματισμό.
Σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία|Η Ουτιάσεβα σε ένα εορταστικό σόου Η πρώτη προπονήτρια της Ουτιάσεβα ήταν η Άλα Γιανίνα. Όταν η Ιρίνα Βίνερ προσκάλεσε τις δύο τους να ενταχθούν στο Ολυμπιακό Κέντρο της Μόσχας, μόνο η Ουτιάσεβα δέχτηκε και μετακόμισε.
Το 2001 κατάφερε κέρδισε την τρίτη θέση στο Ρωσικό Πρωτάθλημα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2001 στο Βερολίνο όπου κέρδισε χρυσά μετάλλια στο σύνθετο ατομικό και στα όργανα κορύνες, μπάλα, σχοινί και στεφάνι. Στα Παγκόσμια Παιχνίδια 2001 στο Ακίτα Ιαπωνίας η Ουτιάσεβα κέρδισε τέσσερα ασημένια μετάλλια, με χρυσή την συναθλήτριά της Ιρίνα Τσατσίνα, στους τελικούς σε σχοινί, στεφάνι, μπάλα και κορύνες. Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο σύνθετου ατομικού στους Τελικούς Γκραν Πρι 2001 στο Ντέβεντερ, και επίσης 2 χρυσά μετάλλια στα όργανα με κορύνες και σχοινί. Ήταν μέλος της ρωσικής ομάδας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2001 στη Μαδρίτη αλλά τελικά η νίκη τους ακυρώθηκε επειδή οι συναθλήτριές της Αλίνα Καμπάεβα και Ιρίνα Τσατσίνα βρέθηκαν θετικές στον έλεγχο για απαγορευμένο διουρητικό.
Τον Σεπτέμβριο 2002 η Ουτιάσεβα τραυματίστηκε στο πόδι από κακή προσγείωση στην προπόνηση ενώ βρισκόταν στη Σαμάρα, αλλά στην ακτινογραφία δεν φάνηκε κάταγμα οπότε συνέχισε την προπόνηση και τους αγώνες για τους επόμενους οκτώ μήνες. Στους Τελικούς Γκραν Πρι 2002 στο Ίνσμπρουκ η Ουτιάσεβα αισθάνθηκε πόνο στα πόδια της και αποσύρθηκε από το διαγωνισμό μετά τους τελικούς στο στεφάνι. Σε μια εξειδικευμένη κλινική στο Βερολίνο, η μαγνητική τομογραφία έδειξε ότι τα σκαφοειδή οστά και των δύο ποδιών της είχαν πολλά κατάγματα. Υποβλήθηκε σε επέμβαση και επέστρεψε στο άθλημα το 2004, αλλά δεν μπορούσε πια να εκτελέσει τα άλματά της, οπότε αποσύρθηκε από τα πρωταθλήματα και ολοκλήρωσε την καριέρα της το 2006.
Προσωπική ζωή
Η Λεϊσάν Ουτιάσεβα γεννήθηκε από μητέρα μπασκίρ, την Ζούλφι Ουτιάσεβα, και πατέρα μικτής ρωσικής, Πολωνικής, και Ταταρικής του Βόλγα καταγωγής, τον Άλμπερτ Ουτιάσεβ. Μεταστράφηκε στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό από το Ισλάμ. Παντρεύτηκε τον Ρώσο ηθοποιό και κωμικό Πάβελ Βόλια, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Ρόμπερτ, που γεννήθηκε στο Μαϊάμι της Φλόριντα. Το καλοκαίρι του 2015 γεννήθηκε η κόρη της, Σοφία.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της γυμναστικής Κατηγορία:Γυναίκες
Μεξικανικός κινηματογράφος
Η Πόλη του Μεξικού αποτελεί το τέταρτο μεγαλύτερο κέντρο κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών στη Βόρεια Αμερική, καθώς και το μεγαλύτερο στη Λατινική Αμερική. Το 2019, η ταινία Ρόμα του Αλφόνσο Κουαρόν έγινε η πρώτη μεξικανική και η τέταρτη ταινία της Λατινικής Αμερικής που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Επίσης η Ρόμα κέρδισε το BAFTA Καλύτερης Ταινίας στα 72α βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Κατά τη διάρκεια του Πορφιριάτο 1896-1911
Λίγο μετά την προβολή της πρώτης κινούμενης εικόνας το 1895 χρησιμοποιώντας το κινητοσκόπιο του Τόμας Έντισον και την εφεύρεση του προβολέα κινηματογράφου από τον Ωγκύστ Λυμιέρ, οι Μεξικανοί άρχισαν να περιμένουν στην ουρά σε κινηματογράφους στην πρωτεύουσα για να δουν διεθνείς ταινίες του ενός λεπτού, όπως ήταν οι The Card Players, Arrival of a Train, και The Magic Hat. Ο κινηματογράφος έφτασε στο Μεξικό επτά μήνες μετά την πρώτη του προβολή στη Γαλλία, που έφεραν οι Κλωντ Φερντινάντ, Μπον Μπερνάρντ και Γκαμπριέλ Βειρέ (οι τελευταίοι είχαν συμβληθεί με τους αδελφούς Λυμιέρ για να διαδώσουν τον κινηματογράφο σε Μεξικό, Βενεζουέλα, Γουιάνα και Αντίλλες). Το Μεξικό εισήλθε στην παραγωγή της βωβής κινηματογραφικής βιομηχανίας με αρκετές ταινίες, αλλά πολλές από τις ταινίες μέχρι τη δεκαετία του 1920 έχουν χαθεί και δεν έχουν τεκμηριωθεί μέχρι σήμερα.
Ο κινηματογράφος στο Μεξικό συνέχισε να επεκτείνεται γρήγορα μετά την άφιξή του. Στις 6 Αυγούστου 1896, ο Πρόεδρος Πορφίριο Ντίας κάλεσε τους Μπον Μπερνάρντ και Γκαμπριέλ Βεϊρέ στην κατοικία του στο κάστρο Τσαπουλτεπέκ, και οκτώ ημέρες αργότερα, έγινε η πρώτη προβολή για τον τύπο. Αυτή η προβολή περιελάμβανε ταινίες από τους αδελφούς Λυμιέρ, όπως το L'Arrivée d'un train en gare de La Ciotat, και στις 15 Αυγούστου, έγινε προβολή για το ευρύ κοινό.
Ο Πρόεδρος Ντίας αναγνώρισε τη σημασία του κινηματογράφου και εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες τοποθετώντας τον στο κέντρο δράσης με τους υπουργούς του υπουργικού συμβουλίου. Το 1906, εμφανίζεται στην πρώτη συνάντηση ενός Προέδρου των ΗΠΑ με τον ομόλογο του Μεξικού, ένα από τα πρώτα ρεπορτάζ που παρηχθήσαν στο Μεξικό και το οποίο γυρίστηκε από τους αδελφούς Άλβα. Η πρώτη ταινία μυθοπλασίας που δημιουργήθηκε στο Μεξικό βασίστηκε σε μια αναδημιουργία της μονομαχίας μεταξύ δύο βουλευτών, που ονομάζεται Μονομαχία με όπλα στο δάσος Τσαπουλτεπέκ (Duelo a pistola en el bosque de Chapultepec).
Ο μεξικάνικος κινηματογράφος συνέχισε να γίνεται πιο διαθέσιμος σε ολόκληρη τη χώρα, χάρη εν μέρει σε επιχειρηματίες όπως οι Γκιγιέρμο Μπεσερίλ, Κάρλος Μόνγκραντ και Σαλβαντόρ Τοσκάνο. Η εποχή της πρώιμης δημιουργίας ταινιών του Μεξικού συνδέεται γενικά με τον Σαλβαντόρ Τοσκάνο Μπαραγκάν, ο οποίος παρουσίασε το μαγνητοσκοπημένο ρεπορτάζ. Το 1898 ο Τοσκάνο έκανε την πρώτη ταινία της χώρας με πλοκή, με τίτλο Ντον Χουάν Τενόριο. Κατά τη διάρκεια της Μεξικανικής Επανάστασης, ο Τοσκάνο ηχογράφησε πολλά αποσπάσματα των μαχών, τα οποία αργότερα έγιναν ένα πλήρες ντοκιμαντέρ το 1950 με τον τίτλο Αναμνήσεις από το Μεξικό από την κόρη του. Άλλες ταινίες μικρού μήκους δημιουργήθηκαν ή επηρεάστηκαν από Γάλλους δημιουργούς ταινιών.
Μέχρι το 1906, 16 κινηματογράφοι άνοιξαν τις πόρτες τους για να καλύψουν τη δημοτικότητα του κινηματογράφου στην Πόλη του Μεξικού, οι οποίοι ήταν δημοφιλείς από το 1911, όπου οι πολίτες χαμηλότερης τάξης θα έπαιρναν μέρος για να εκπαιδευτούν ως επίδοξοι ηθοποιοί. Πολιτικά συνδεδεμένες ταινίες εμφανίστηκαν το 1908, οι οποίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν προπαγανδιστικές από τα σημερινά πρότυπα. Σημαντικές μάχες γυρίστηκαν και μεταδόθηκαν κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, η οποία πυροδότησε τον ενθουσιασμό των Μεξικανών στον κινηματογράφο. Επιπλέον, οι πρώτες προθέσεις για την τυποποίηση της μεξικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας πραγματοποιήθηκαν μεταξύ του 1905 και του 1906, με τη δημιουργία των πρώτων μεξικανικών εταιρειών διανομής. Μερικές από τις πιο σημαντικές εταιρείες ήταν οι Empresa Cinematográfica Mexicana, American Amusement Company, Compañía Explotadora de Cinematógrafos και Unión Cinematográfica.
Η μεξικανική επανάσταση 1910-1917
Η ανάπτυξη του κινηματογράφου σταθεροποιήθηκε λόγω της έλλειψης διανομέων, της δυσκολίας κατασκευής νέου υλικού, και των κινδύνων που ενείχε η ευφλεκτότητα των φιλμ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο πολλών σκηνών. Μικρές εταιρείες αποτελούσαν πια την κινηματογραφική βιομηχανία, με τον Κάρλος Μογκράντ να ξεχωρίζει λόγω ταινιών, όπως Παρέλαση στρατευμάτων στο Σαν Λουίς Ποτόσι (Desfiles de tropas en San Luis Potosí), Καρναβάλι της Μερίδα (Carnaval de Mérida), και Περιπέτειες της εξάδας Ουράνγκα (Aventuras del sexteto Uranga).
Παρά τη σχετική πρόοδο του κινηματογράφου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ηθικιστική και πατερναλιστική ιδεολογία της εκστρατείας του προέδρου Φρανσίσκο Μαδέρο για να σώσει τις κατώτερες τάξεις από την ανηθικότητα είχε ως αποτέλεσμα να εφαρμοστεί η λογοκρισία. Στα τέλη Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου 1911, τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου στην Πόλη του Μεξικού διόρισαν επιπλέον επιθεωρητές κινηματογράφου, οι μισθοί των οποίων θα πληρώνονταν από τους εκθέτες. Παράλληλα, ο επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής Ψυχαγωγίας πρότεινε την εφαρμογή της λογοκρισίας. Ωστόσο, το πραξικόπημα του Βικτοριάνο Ουέρτα κατά τη διάρκεια των λεγόμενων δέκα τραγικών ημερών του Φεβρουαρίου 1913 εμπόδισε τη νομοθετική αυτή πρωτοβουλία για τη λογοκρισία.
Αν και η επιβολή του Χουέρτα ήταν σύντομη, από τον Φεβρουάριο του 1913 έως τον Ιούλιο του 1914, ο μεξικανικός κινηματογράφος γνώρισε σημαντικές αλλαγές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όπως η περαιτέρω επιβολή της λογοκρισίας και η στροφή από τις ταινίες ντοκιμαντέρ σε ταινίες ψυχαγωγίας. Η παραγωγή της ταινίας Επέτειος του θανάτου της πεθεράς του Ένχαρτ από τους αδελφούς Άλβα είναι ενδεικτική αυτής της στροφής των Μεξικανών κινηματογραφιστών. Οι αδελφοί Άλβα παρήγαγαν ταινίες όπως η Είσοδος του Μαδέρο στην πρωτεύουσα (La entrada de Madero a la capital) όπου χρησιμοποιήθηκαν οι εφευρέσεις του Ινταλέτσιο Νοριέγα Κολόμπρε, οι οποίες επέτρεψαν να συγχρονιστεί ένας φωνογράφος με τις προβαλλόμενες εικόνες. μικρογραφία|Η [[Λούπε Βέλες, ηθοποιός βωβού μεξικάνικου κινηματογράφου. Το Λα Ζαντούγκα ήταν η πρώτη ισπανόφωνη ταινία στην οποία συμμετείχε.]] Ως προς τη λογοκρισία, η κυβέρνηση του Χουέρτα επέβαλε τον Ιούνιο του 1913 ένα ηθικό και πολιτικό διάταγμα λογοκρισίας. Αυτό το διάταγμα επιβλήθηκε λίγες μέρες μετά την πυροβολήση των στρατιωτών της εξουσιοδότησης μπροστά από την οθόνη κατά τη διάρκεια μιας προβολής της ταινίας Ο αετός και το φίδι (El aguila y la serpiente). Το διάταγμα ανέφερε την απαγόρευση της προβολής των ταινιών που έδειχναν τα ακόλουθα: «απόψεις που αντιπροσωπεύουν εγκλήματα, εάν δεν περιλαμβάνουν τιμωρία των ενόχων, απόψεις που προσβάλλουν άμεσα ή έμμεσα μια αρχή ή πρόσωπο, ήθος ή καλούς τρόπους, προκαλούν έγκλημα ή αδίκημα, ή με οποιονδήποτε τρόπο διαταράσσεται τη δημόσια τάξη (Μόρα 70)».
Ως αποτέλεσμα των περιορισμών που τέθηκαν στο περιεχόμενο των ταινιών καθώς και της ριζοσπαστικοποίησης των μερών που εμπλέκονταν στις ένοπλες συγκρούσεις, οι εικονολήπτες και οι παραγωγοί άρχισαν να εκφράζουν τη γνώμη τους μέσω των ταινιών που παρήγαγαν. Για παράδειγμα, η ευνοιοκρατία απέναντι στους Ζαπατίστας απεικονίστηκε στην ταινία Αίμα αδερφής (Sangre Hermana) (1914). Λόγω του εντυπωσιακού περιεχομένου αυτής της ταινίας, είναι προφανές ότι οι παραγωγοί δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον να προβάλλουν τα γεγονότα με τέτοιο τρόπο ώστε το κοινό να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα.
Μετεπαναστατική παραγωγή ταινιών 1917-29
αριστερά|μικρογραφία|Ο Μεξικανός ηθοποιός [[Ραμόν Νοβάρρο|Ραμόν Νοβάρο.]] Οι κινηματογραφικές παραγωγές αυτής της περιόδου αντανακλούσαν το ιταλικό στυλ ταινιών τέχνης, που ήταν μελοδράματα βασισμένα σε μυθοπλασία. Η ταινία Το φως (La Luz, του Εζεκιέλ Καράσκο, 1917, με πρωταγωνίστρια την Έμα Παδίγια) ήταν η πρώτη ταινία που επιχείρησε να υιοθετήσει αυτό το στυλ, παρόλο που θεωρήθηκε ως λογοκλοπή του Η πυρκαγιά (Il Fuoco) του Πιέρο Φόσκο. Ο Παραναγουά αποδίδει την επιρροή που είχε ο ιταλικός κινηματογράφος στον μεξικανικό κινηματογράφο με τις ομοιότητες μεταξύ των πολιτικών καταστάσεων και των δύο χωρών. Και οι δύο χώρες ήταν σε κατάσταση χάους και αταξίας - υπήρχε πόλεμος στην Ιταλία και επανάσταση στο Μεξικό. Για άλλη μια φορά η λογοκρισία επαναχρησιμοποιήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1919. Οι ταινίες που απεικόνιζαν πράξεις αθανασίας ή προκαλούσαν συμπάθεια προς το πρόσωπο του εγκληματία απαγορεύτηκαν.
Το 1917, το πρώην αστέρι του θεάτρου βαριετέ, Μιμί Δέρμπα, ίδρυσε τα στούντιο Azteca, τα οποία παρήγαγαν αξιοσημείωτες ταινίες μεταξύ 1917 και 1923. Το πιο επιτυχημένο από αυτά ήταν Σε αυτοάμυνα (En defensa Propia) (1921).
Ο κυβερνητικός προϋπολογισμός έπρεπε να περικοπεί ως αποτέλεσμα της εξέγερσης και οι κινηματογραφικές παραγωγές του Υπουργείου Παιδείας και Γεωργίας μειώθηκαν. Μέχρι το 1924, οι αφηγηματικές ταινίες ήταν στο χαμηλότερο επίπεδο όλων των εποχών από το 1917.
Κατά τη δεκαετία του 1920 πολύ λίγες ταινίες παρήχθησαν, δεδομένου του πολιτικού κλίματος που ήταν ακόμα πολύ ταραγμένο και της αναζωπύρωσης της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αστέρια όπως ο Ραμόν Νοβάρο, η Ντολόρες ντελ Ρίο και η Λούπε Βέλες, έγιναν μεγάλοι σταρ των αξιόλογων ταινιών του Χόλυγουντ τη δεκαετία του 1920 και του 1930. Άλλοι μεξικανοί σταρ εμφανίστηκαν σε πολλές ταινίες που ήταν απλώς ισπανόφωνες εκδόσεις ταινιών του Χόλυγουντ.
Το 1994, το μεξικανικό περιοδικό Σόμος δημοσίευσε μια λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες του κινηματογράφου του Μεξικού στην 100η έκδοσή του. Η παλαιότερη ταινία που επιλέχθηκε ήταν το Το γκρι αυτοκίνητο. Για να γίνει η επιλογή, το περιοδικό προσκάλεσε 25 ειδικούς του μεξικανικού κινηματογράφου. Οι δώδεκα κορυφαίες ταινίες κατά σειρά που επιλέχθηκαν ήταν το Πάμε με τον Πάντσο Βίγια! (Vámonos con Pancho Villa!), Ο ξεχασμένος (Los Olvidados), Ο σύντροφος Μεντόζα (El compadre Mendoza), Τυχοδιώκτρια (Aventurera), Μία οικογένεια σαν τις άλλες (Una familia de tantas), Ναζαρίν (Nazarín), Αυτός (El), Η γυναίκα του λιμανιού (La mujer del puerto), Τόπος δίχως όρια (El lugar sin límites), Υπάρχει η λεπτομέρεια (Ahí está el detalle), Πρωταθλητής δίχως στέμμα (Campeón sin corona), και Ερωτευμένος (Enamorada).
Η Χρυσή Εποχή (1930-1960)
μικρογραφία|Η [[Λουπίτα Τοβάρ στην ταινία Αγία (1932). Η πρώτη ομιλούσα ταινία του Μεξικού.]] Τη δεκαετία του 1930, όταν επιτεύχθηκε η ειρήνη και ένας βαθμός πολιτικής σταθερότητας, η κινηματογραφική βιομηχανία απογειώθηκε και γυρίστηκαν αρκετές ταινίες. Η απόπειρα του Χόλυγουντ να δημιουργήσει ταινίες για τη Λατινική Αμερική απέτυχε κυρίως λόγω του συνδυασμού ισπανόφωνων ηθοποιών διαφορετικών εθνικοτήτων με προφορά άγνωστη στον μεξικάνικο λαό. Οι πρώτοι Μεξικανοί κινηματογραφιστές επηρεάστηκαν και ενθαρρύνθηκαν από την επίσκεψη του Σοβιετικού σκηνοθέτη Σεργκέι Αϊζενστάιν στη χώρα τους το 1930.
Το 1931 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ομιλούσα μεξικανική ταινία, μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του Φρεντερίκο Γκαμπόα Σάντα, σε σκηνοθεσία Αντόνιο Μορένο και πρωταγωνίστρια τη μεξικανο-χολυγουντιανή σταρ Λουπίτα Τοβάρ. Μέχρι το Ζήτω το Μεξικό (¡Que viva México!) (1931) του Σεργκέι Αϊζενστάιν, το κοινό του Μεξικού παρακολουθούσε κυρίως δημοφιλή μελοδράματα, ωμές κωμωδίες, καθώς και ισπανόφωνες εκδοχές ταινιών του Χόλυγουντ.
Η επίσκεψη του Αϊζενστάιν στο Μεξικό ενέπνευσε σκηνοθέτες όπως ο Εμίλιο Φερνάντες και ο εικονολήπτης Γκαμπριέλ Φιγκερόα, και ο αριθμός των μεξικανικών ταινιών αυξήθηκε και βελτιώθηκε. Κατά τη δεκαετία του 1930 η μεξικανική κινηματογραφική βιομηχανία πέτυχε σημαντικές επιτυχίες με ταινίες όπως Η γυναίκα του λιμανιού (La Mujer del Puerto) (1934), Δικτύωση (Redes) του Φρέντ Ζίνμαν (1934), Τζανίτζιο (Janitzio) (1934), Δύο μοναχοί (Dos Monjes) (1934), Εκεί στο μεγάλο ράντσο (Allá en el Rancho Grande) (1936), Πάμε με τον Πάντσο Βίγια! (Vámonos con Pancho Villa!) (1936) από την τριλογία ταινιών για την Μεξικανική Επανάσταση του Φερνάντο ντε Φουέντες, και η Λα Ζαντούνγκα (1938). αριστερά|μικρογραφία|Ο Γκίλμπερτ Ρόλαντ ξεκίνησε στο Πυρσός (1950), ένα ριμέικ του Ερωτευμένος. Η ταινία είναι επίσης γνωστή ως Ο ληστής στρατηγός στο [[Ηνωμένο Βασίλειο. ]] Κατά τη δεκαετία του 1940 αναπτύχθηκε το πλήρες δυναμικό της βιομηχανίας. Οι ηθοποιοί και οι σκηνοθέτες απέκτησαν δημοφιλία και αποτελούσαν ακόμη και πρόσωπα με πολιτική επιρροή. Η βιομηχανία έλαβε ώθηση ως συνέπεια της ανακατεύθυνσης των προσπαθειών του Χόλυγουντ προς τις προπαγανδιστικές ταινίες, και των ευρωπαϊκών χωρών να επικεντρωθούν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το Μεξικό κυριάρχησε στην κινηματογραφική αγορά στη Λατινική Αμερική για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1940 χωρίς ανταγωνισμό από την αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η παραγωγή ταινιών στο Μεξικό τριπλασιάστηκε. Το γεγονός ότι η Αργεντινή και η Ισπανία είχαν φασιστικές κυβερνήσεις έκαναν τη μεξικανική κινηματογραφική βιομηχανία τον μεγαλύτερο παραγωγό ισπανόφωνων ταινιών στον κόσμο το 1940. Παρόλο που η κυβέρνηση του Μεξικού ήταν αντιδραστική, ενθάρρυνε την παραγωγή ταινιών που θα βοηθούσαν στη διατύπωση μιας πραγματικής μεξικανικής ταυτότητας, σε αντίθεση με την οπτική γωνία των ταινιών του Χόλυγουντ.
Η Χρυσή Εποχή του μεξικάνικου κινηματογράφου καταγράφηκε τη δεκαετία του 1940 και μετά. Ο πιο γνωστός ηθοποιός κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ο Μάριο Μορένο, γνωστός ως Καντινφλάς. Με την ταινία Υπάρχει η λεπτομέρεια (1940) ο Καντινφλάς απέκτησε δημοφιλία και έγινε γνωστός ως ο «Μεξικανός Τσάρλι Τσάπλιν». Οι ταινίες του ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς στην Ισπανία και στη Λατινική Αμερική και επηρέασαν πολλούς σύγχρονους ηθοποιούς. Μέχρι να εμφανιστεί ο «Tιν-Tαν» στα τέλη της δεκαετίας του 1940, οπότε και η δημοτικότητά του μειώθηκε.