cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυστριακές προεδρικές εκλογές (2016)
Αποτελέσματα και ακύρωση
Ο απερχόμενος πρόεδρος Χάιντς Φίσερ βάσει του συντάγματος δεν μπορούσε να διεκδικήσει και τρίτη θητεία. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, ο υποψήφιος του Κόμματος Ελευθερίας της Αυστρίας συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους και δεύτερος ήταν ο Αλεξάντερ φαν ντερ Μπέλεν, από τους Πράσινους της Αυστρίας, κατερχόμενος ως ανεξάρτητος. Ο δεύτερος γύρος ανάμεσα στους δύο (Χόφερ και φαν ντερ Μπέλεν) διεξήχθη τον Μάιο. Ήταν η πρώτη φορά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που ένας υποψήφιος δεν υποστηρίχτηκε είτε από το Λαϊκό Κόμμα ή από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Στον τελικό γύρο ο φαν ντερ Μπέλεν επικράτησε του Χόφερ στις 23 Μαΐου 2016, έπειτα από την καταμέτρηση και των επιστολικών ψηφοδελτίων. Την 1η Ιουλίου τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου της ψηφοφορίας ακυρώθηκαν έπειτα από την πρόωρη καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων (γύρω στις 700.000), με αποτέλεσμα να ανακοινωθεί τελικά ότι ο υποψήφιος των Πρασίνων επικράτησε με οριακή διαφορά 30.863 ψήφων. Εκτός από την πρόωρη καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων, το Κόμμα της Ελευθερίας κατήγγειλε στην προσφυγή του προς το Συνταγματικό Δικαστήριο ότι απουσίαζαν αρκετά μέλη από τις εφορευτικές επιτροπές και ότι η καταμέτρηση έγινε σε πολλές περιπτώσεις από μη εξουσιοδοτημένα μέλη. Ο επαναληπτικός δεύτερος γύρος ορίστηκε να διεξαχθεί στις 2 Οκτωβρίου 2016.
! style="background-color:#E9E9E9;text-align:left;" colspan=2 rowspan=2 |Υποψήφιος (κόμμα στο οποίο πρόσκειται) ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" colspan=2 |1ος γύρος (επίσημα αποτελέσματα) ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" colspan=2 |2ος γύρος (ακυρώθηκε) ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" colspan=2 |2ος γύρος (επαναληπτική ψηφοφορία) ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;width:75px;" |Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;width:30px;" |% ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;width:75px;" |Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;width:30px;" |% ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;width:75px;" |Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;width:30px;" |%
Παραπομπές
2016
Γκερόν
Το Γκερόν (γαλλικά: Guéron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ζίγκφριντ του Μπάλενστετ
Ο Ζίγκφριντ, γερμ. Siegfried von Ballenstedt (περ. 1075 - 9 Μαρτίου 1113) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν παλατινός κόμης του Ρήνου (1096-1113) και κόμης της Βαϊμάρης-Ορλαμύντε (1112-1113).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδαλβέρτου Β΄, κόμη του Μπάλενστετ και της Αδελαΐδας των Βαϊμάρης, κόρης του Όθωνα Α΄ μαργράβου του Μάισσεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1068 την Γερτρούδη του Νόρτχαϊμ, κόρη του Ερρίκου, μαργράβου της Φρισίας και είχε τέκνα:
1171 Ρουσταβελία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρουσταβελίας εκτιμάται σε 70,13 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι P, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0394. Η Ρουσταβελία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 59 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουσταβελια
Άλγκιρντας Μπραζάουσκας
Ο Άλγκιρντας Μίκολας Μπραζάουσκας ( [ˈɐ̂ˑlʲɡʲɪrdɐs ˈmʲîːkoːɫɐs brɐˈzɐ̂ˑʊskɐs] 22 Σεπτεμβρίου 1932 – 26 Ιουνίου 2010) ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της πρόσφατα ανεξάρτητης μετασοβιετικής Λιθουανίας από το 1993 έως το 1998 και πρωθυπουργός από το 2001 έως το 2006.
Υπηρέτησε επίσης ως επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας, το οποίο είχε έντονες διαφωνίες με τη Μόσχα.
Βιογραφία
Ο Μπραζάουσκας γεννήθηκε στο Ροκίσκις της Λιθουανίας. Τελείωσε το Λύκειο Καϊσαντόρις το 1952 και αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Κάουνας το 1956 με πτυχίο πολιτικού μηχανικού. Αργότερα υπηρέτησε ως στρατεύσιμος ναύτης στο σοβιετικό ναυτικό, υπηρετώντας ως ελεγκτής οπλικών συστημάτων στη φρεγάτα Rosomacha κλάσης Ρίγα μέχρι το 1960. Το 1967 ο Μπραζάουσκας άρχισε να εργάζεται στην Επιτροπή Κυβερνητικού Σχεδιασμού, ως βοηθός επικεφαλής της Επιτροπής. Το 1974, ο Μπραζάουσκας έλαβε διδακτορικό στα οικονομικά.
Πολιτικές απόψεις
Ασχολήθηκε με την πολιτική τη δεκαετία του 1980, καθώς η Σοβιετική Ένωση υφίστατο ριζικές αλλαγές. Με τη σειρά του μετατράπηκε από οπαδός του Κομμουνιστικού Κόμματος σε μετριοπαθή μεταρρυθμιστή. Θεωρήθηκε ως επιφυλακτικός από τη φύση του και όταν αντιμετώπισε το κύμα των εθνικιστικών συναισθημάτων στη Σοβιετική Ένωση ο Μπραζάουσκας αρχικά πίστευε ότι η ΕΣΣΔ θα μπορούσε να ανασυσταθεί ως μια χαλαρότερη ομοσπονδία ανεξάρτητων, αλλά κομμουνιστικών κρατών. Βλέποντας το κύμα μιας ανεξάρτητης δημοκρατίας, προσχώρησε στη μεταρρυθμιστική τάση παρατηρώντας το 1990 ότι «Είμαστε ρεαλιστές τώρα και δεν μπορούμε να προπαγανδίζουμε ουτοπικές ιδέες. Δεν είναι μυστικό [ότι] το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει μια βρώμικη ιστορία».
Αν και προσπάθησε να αποφύγει μια ρήξη με τη Μόσχα το 1989, ως ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας, διέκοψε επίσημα τους δεσμούς του κόμματος με τη Μόσχα. Αυτό ήταν σπάνιο δεδομένου ότι καμία άλλη πρώην σοβιετική δημοκρατία δεν τόλμησε να κάνει αυτό το βήμα. Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτή η πράξη επιβεβαίωσε το αναπόφευκτο της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης.
Πολιτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία| Βιτάουτας Λάντσμπεργκις και Άλγκιρντας Μπραζάουσκας τον Μάρτιο του 1990 Το 1988 έγινε πρώτος γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Λιθουανίας. Υπό την ηγεσία του, η πλειοψηφία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας υποστήριξε το λιθουανικό κίνημα ανεξαρτησίας, αποσχίστηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και μετατράπηκε σε σοσιαλδημοκρατικό Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα Λιθουανίας (τώρα συγχωνευμένο με το Λιθουανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα). Ο Μπραζάουσκας ήταν Πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ (αρχηγός κράτους) από τις 15 Ιανουαρίου έως τις 11 Μαρτίου 1990.
Μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1992, έγινε πρόεδρος του κοινοβουλίου και ασκούσε καθήκοντα προέδρου της Λιθουανίας στις 25 Νοεμβρίου 1992. Στη συνέχεια κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με το 60 τοις εκατό των ψήφων και χρίστηκε ως Πρόεδρος στις 25 Φεβρουαρίου 1993. Ανέστειλε αμέσως τη συμμετοχή του στο Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα. Το Σύνταγμα δεν επιτρέπει στον Πρόεδρο να είναι επίσημα μέλος πολιτικού κόμματος κατά τη διάρκεια της θητείας του. Αποφάσισε να μην διεκδικήσει επανεκλογή και παρέδωσε την προεδρία στον διάδοχό του, Βάλντας Άνταμκους, στις 25 Φεβρουαρίου 1998.
Συνταξιοδότηση
Ο Μπραζάουσκας είπε ότι σχεδίαζε να αποσυρθεί από την πολιτική και ήθελε να γίνει «ένας συνηθισμένος συνταξιούχος». Κατά τα δύο πρώτα χρόνια της συνταξιοδότησης έγραψε ένα βιβλίο, αν και ήταν ημιτελές. Είπε ότι θα συνεχίσει να το γράφει μετά τη δεύτερη θητεία του στην κυβέρνηση. Είπε επίσης ότι θα τελειώσει τις «οικιακές εργασίες» και ότι του αρέσει η σωματική εργασία. Πρόσθεσε ότι «δεν έχω κτήματα, αλλά η περιουσία που έχω πρέπει να μπει σε καλή τάξη». Ήθελε να ζήσει «με τρόπο που ζουν οι άλλοι άνθρωποι».
Επιστροφή στην πολιτική
Στη συνέχεια επέστρεψε στην πολιτική λέγοντας ότι «πάντα είχε κάτι να κάνει στη ζωή». Αυτή τη φορά ήταν Πρωθυπουργός από τις 3 Ιουλίου 2001, διορισμένος από το κοινοβούλιο, μέχρι την 1η Ιουνίου 2006, όταν η κυβέρνησή του παραιτήθηκε καθώς ο Πρόεδρος Βάλντας Άνταμκους εξέφρασε την έλλειψη εμπιστοσύνης σε δύο από τους υπουργούς, πρώην συναδέλφους του Μπραζάουσκας στο Εργατικό Κόμμα, για ηθικές αρχές
Η κυβέρνησή του παραιτήθηκε στις 31 Μαΐου 2006 μετά την αποχώρηση του μεγάλου Εργατικού Κόμματος από τον κυβερνητικό συνασπισμό. Ο Μπραζάουσκας αποφάσισε να μην παραμείνει στη θέση του ως αναπληρωτής πρωθυπουργός και ανακοίνωσε ότι τελικά αποσύρεται από την πολιτική. Είπε «Προσπάθησα να γίνω συνταξιούχος για αρκετά χρόνια και νομίζω ότι τα κατάφερα. Ελπίζω σε επιτυχία και αυτή τη φορά».
Ηγήθηκε του κυβερνώντος Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Λιθουανίας για έναν ακόμη χρόνο, μέχρι 19 Μαΐου 2007, όταν πέρασε τα ηνία στον Γκεντίμινας Κιρκίλας. Υπηρέτησε ως επίτιμος πρόεδρος του κόμματος και παρέμεινε μια φωνή με επιρροή στην πολιτική του κόμματος.
Διακρίσεις
Ο Άλγκιρντας Μπραζάουσκας τιμήθηκε με διάφορα παράσημα, μεταξύ άλλων το Τάγμα του Μεγάλου Βιτάουτας με τη Χρυσή Αλυσίδα, το Τάγμα του Μεγαλόσταυρου του Μεγάλου Βιτάουτας. Μέρες πριν από το θάνατό του ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ απένειμε στον Μπραζάουσκας το παράσημο της Τιμής για τη σημαντική συμβολή του στη συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και Λιθουανίας και στις σχέσεις καλής γειτονίας. Ο Μπραζάουσκας ήταν επίσης επίτιμο μέλος του Διεθνούς Ιδρύματος Ραούλ Βάλενμπεργκ.
Ασθένεια και θάνατος
μικρογραφία| Αναμνηστικό γραμματόσημο Λιθουανίας (2012) Ο Μπραζάουσκας διαγνώστηκε με λεμφικό καρκίνο τον Δεκέμβριο του 2008. Πέθανε από αυτόν στις 26 Ιουνίου 2010, σε ηλικία 78 ετών. Τη στιγμή του θανάτου του, θεωρούνταν ακόμα μια προσωπικότητα με επιρροή στην πολιτική της Λιθουανίας.
Μετά το θάνατό του, οι νεκρολογίες ανέφεραν για αυτόν ότι είχε «ένα πλαίσιο, που ταιριάζει με το ακούραστο ανάστημά του και μια ήρεμη αλλά επιβλητική παρουσία, που μπορούσε να γεμίσει κάθε στάδιο». Ο διάδοχός του ως πρόεδρος, Βάλντας Άνταμκους, είπε ότι «τόλμησε να αποφασίσει ποια πλευρά θα διαλέξει σε μια κρίσιμη στιγμή».
Η Πρόεδρος της Λιθουανίας Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε δήλωσε: «Η μνήμη του πρώτου άμεσα εκλεγμένου προέδρου της Λιθουανίας, αφού αποκατέστησε την ανεξαρτησία της, ενός ανθρώπου με ισχυρή και χαρισματική προσωπικότητα, θα παραμείνει για πολύ καιρό στις καρδιές του λιθουανικού λαού».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λιθουανίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Λιθουανίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
1172 Αινείας
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αινείου εκτιμάται σε 142,8 ± 4,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0403. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Αινείας γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αινειας
Άλμα (Γαλλίδα τραγουδίστρια)
Η Αλεξάντρα "Άλμα" Μακέ (27 Σεπτεμβρίου 1988, Λυών) είναι Γαλλίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και ηθοποιός. Εκπροσώπησε τη Γαλλία στη Eurovision 2017 με το τραγούδι "Requiem" και κατέκτησε τη δωδέκατη θέση με 135 βαθμούς.
Lifan Group
Ο Όμιλος Lifan Industry Company Limited είναι από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές κινητήρων και μέσων μεταφοράς στην Κίνα αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα. Η φυσική της έδρα παραμένει ακόμη και σήμερα στο Τσονγκτσίνγκ, Κίνα, και ως έτος ίδρυσής του αναφέρεται το 1992, με ένα προσωπικό των 9 ατόμων και με το άνοιγμα μιας μικρομεσαίας επιχείρησης. Ο ιδρυτής είναι ο Κινέζος Γιν Μινγκ Σαν, ο οποίος ανήκει στα διοικητικά, γενικότερα του ομίλου.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το 2012 ο Όμιλος παρήγαγε πάνω από 1,4 εκατομμύρια δίκυκλα μόνο στην εγχώρια αγορά του.
Γενικές πληροφορίες
Ο πρωταρχικός ρόλος της Lifan ήταν εξ αρχής η κατασκευή μοτοσυκλετών, ενώ αργότερα και συγκεκριμένα στις αρχές του 21ου αιώνα, ανοίχτηκε η κατασκευή και παραγωγή και άλλων προϊόντων. Ήδη από τον Αύγουστο του 2003 είχε αποφασιστεί πως μπορεί να αναπτύξει την βιομηχανία της και στα αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα να εισέλθει στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία. Εν τέλει, το 2006 έγινε η πρώτη παρουσίαση ενός τετράτροχου οχήματος, το Lifan 520, ενώ το 2007 εγκρίθηκε η εισαγωγή του στις Ευρωπαϊκές αγορές.
Γενικότερα η παλέτα της επεκτάθηκε και με μεγαλύτερα οχήματα επαγγελματικής χρήσης που συνοδεύτηκαν και με περισσότερους κινητήρες άνευ καυσίμου. Συνεπώς αυτό οδήγησε την βιομηχανία και έγινε και παραμένει γνωστή για τους παραπάνω λόγους, αφού έχει αποκτήσει παγκόσμια ευρεία αναγνώριση και ιδιαίτερα στις ηπείρους της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Κίνας
Περιήρης
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Περιήρης είναι γνωστά δύο ξεχωριστά άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ιρίνα Κοκκινάκη
Η Ιρίνα Βαλεντίνοβνα Κοκκινάκη (Ирина Валентиновна Коккинаки) είναι Ρωσίδα κριτικός τέχνης, αρχιτέκτονας, κριτικός αρχιτεκτονικής, εκλαϊκεύτρια της αρχιτεκτονικής και εκδότρια.
Βιογραφία
Η Ιρίνα Κοκκινάκη είναι εγγονή του σοβιετικού πιλότου δοκιμών, δύο φορές Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης, Υποστράτηγο της Αεροπορίας Βλαδίμηρου Κοκκινάκη (1904-1985). Η μητέρα της ήταν η Ιρίνα Βλαντίμιροβνα Κοκκινάκη (1943-2004), Σοβιετική και Ρωσίδα κριτικός αρχιτεκτονικής. Η Ιρίνα Βαλεντίνοβνα Κοκκινάκη ήταν η τρίτη σύζυγος (διαζευγμένη) του ηθοποιού και τηλεοπτικού παρουσιαστή Πιότρ Κουλεσόφ (γενν. 1966). Η κόρη τους είναι η Ρωσίδα δημοσιογράφος Πωλίνα Πετρόβνα Κοκκινάκη (γενν. 1992).
Μετά τον θάνατο της μητέρας της, η Ιρίνα Κοκκινάκη έγινε κληρονόμος του παππού της Β. Κ. Κοκκινάκη. Στις 28 Απριλίου 2009 παρέδωσε στο Κρατικό Αρχείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας το προσωπικό αρχείο του Βλαδίμηρου Κοκκινάκη, που περιλαμβάνει «ένα τεράστιο φωτογραφικό τμήμα <…> και προσωπικά αντικείμενα». Στις 25 Ιουνίου 2020, η έκκληση της Ιρίνα Κοκκινάκη διαβάστηκε στα εγκαίνια της προτομής του Βλαδίμηρου Κοκκινάκη από τον Σαλαβάτ Σερμπακόφ στο αεροδρόμιο της Ανάπα, που φέρει το όνομα του πιλότου. Η εικόνα του Βλαδίμηρου Κοκκινάκη και το έργο του Σερμπακόφ συνολικά εγκρίθηκαν από την Ιρίνα Κοκκινάκη. Στις 7 Ιανουαρίου 2021, τριάντα πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Βλαδίμηρου Κοκκινάκη, μια αναμνηστική πλάκα εμφανίστηκε στο σπίτι απέναντι από την Χοντίνκα, όπου έμενε, χάρη στις προσπάθειες της Ιρίνα Κοκκινάκη.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ντέντι Β΄ της Λουσατίας
Ο Ντέντι Β΄ ο Νεότερος, γερμ. Dedi II von Nieder Lausitz (απεβ. 1069) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ (i.e. Κάτω Λουσατίας) το 1069.
Βιογραφία
Έπειτα από την εξέγερση του πατέρα του εναντίον του Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας το θέρος του 1069, το μαργραβάτο του πατέρα της Κάτω Λουσατίας δόθηκε σε αυτόν. Αργότερα το ίδιο έτος, πριν τις 26 Οκτωβρίου 1069, δολοφονήθηκε ενώ κοιμόταν, έτσι προαπεβίωσε του πατέρα του. Φημολογήθηκε ότι πίσω από τον φόνο βρισκόταν η μητριά του Αδέλα του Λουβαίν (απεβ. 1083).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρκήσιοι Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Φραντσέσκο Γκαμπάνι
Ο Φραντζέσκο Γκαμπάνι είναι Ιταλός τραγουδιστής και στιχουργός. Το 2017 κατάφερε να κερδίσει το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με το τραγούδι Occidentali's Karma και εκπροσώπησε την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ιταλοί Τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Κώστας Νότης Σαντοριναίος
Ο Κώστας – Νότης Σαντοριναίος (8 Αυγούστου 1912 – 10 Ιουνίου 1981) ήταν Έλληνας συνθέτης και συγγραφέας.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Αυγούστου 1912.
Πατέρας του ήταν ο λογοτέχνης και ποιητής Νίκος Σαντοριναίος, μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών, γεννημένος στο Σουλινά Ρουμανίας Τήνιας καταγωγής, και μητέρα του ήταν η Αλεξάνδρα Χαμουδοπούλου μέλος λόγιας και πολιτικής οικογένειας της Σμύρνης, από την οποία προέρχεται και ο Μανώλης Καλομοίρης, πρώτος εξάδελφος της μητέρας του και κατοπινός καθηγητής του.
Ζει στην Αθήνα και μυείται στα ακούσματα κλασικής μουσικής σε φιλολογικά απογεύματα στο σπίτι του Μανώλη Καλομοίρη και της Χαρίκλειας Παπαμόσχου  όπου συχνάζουν προσωπικότητες όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Ιωάννης Ψυχάρης, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Ιωάννης Πολέμης, ο Αλέξανδρος Πάλλης και άλλοι πολλοί.
Το 1922 επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει μαθήματα στο Εθνικό Ωδείο με δασκάλους τον Αλφρέδο Πρεστρώ και την Αντιγόνη Κοψίδα με την οποία και πήρε το δίπλωμά του στο βιολί και θεωρητικά με τον Λεωνίδα Ζώρα και τον Μανώλη Καλομοίρη.
Το 1923 γράφει τα πρώτα του δοκίμια  ‘’Συμφωνικές Μινιατούρες’’ και ‘’Παιδικές Ουτοπίες’’
Το 1926 γράφει την ‘’Αιολική Σουίτα’’ για έγχορδα, που εκτελείται το 1929 από την ορχήστρα του Βασιλικού Ωδείου του Μιλάνου και ηχογραφείται στην Ελλάδα το 1970 από την ‘’Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΙΡΤ’’.
Το 1928 τελειώνοντας το γυμνάσιο τον συνεπαίρνει η ζωγραφική και παρακολουθεί μαθήματα στην σχολή του Γεωργίου Ιακωβίδη, στην ‘’Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών’’ ως ταλέντο – ακροατής.
Το 1929 διαβάζοντας το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ εμπνέεται και γράφει το έργο με φόρμα συμφωνίας σε τέσσερα μέρη ‘’Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο’’.
Παράλληλα ετοιμάζει την πρώτη του συμφωνία που την ονομάζει Η ψυχή στον μικρόκοσμο της πρώτης αγγελικής ζωής της’
Μελοποιεί αρκετά ποιήματα όπως του Διονύσιου Σολωμού Η ΨΥΧΟΥΛΑ και Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΟΣΚΟΥ, του Ζαν Μορεάς την ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑ  του Αλφρέ ντε Μυσσέ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Της ΜΠΑΡΜΠΕΡΙΝ, του Ερρίκου Χάινε την μπαλάντα ΓΙΑΓΙΑ, του Βικτόρ Ουγκώ το ΗΛΙΟΙ ΠΟΥ ΔΥΟΥΝ.
Το 1930 γράφει την Τρίτη του Συμφωνία την ΒΟΥΚΟΛΙΚΗ που πρωτοπαίχτηκε από την Συμφωνική Ορχήστρα της Κολωνίας το Νοέμβριο το 1936 μετά από σύσταση του καθηγητή του Δημήτρη Μητρόπουλου.
Στην συνέχεια γράφει την τέταρτη Συμφωνία για την ΘΑΛΑΣΣΑ
Το 1933 λαμβάνει δίπλωμα σολίστ Βιολιού και Βιόλας από το Εθνικό Ωδείο Αθηνών με επιτροπή τους Αντιγόνη Κοψίδα, Μανώλη Καλομοίρη ,Σοφία Σπανούδη, Δημήτρη Μητρόπουλο και Ζοζέ Μπουστίντουι
Παράλληλα τελειώνει τα θεωρητικά του με τον Λεωνίδα Ζώρα και τον Μανώλη Καλομοίρη.
Γίνεται μέλος της ορχήστρας του Ωδείου Αθηνών υπό τον Δημήτρη Μητρόπουλο
Την  ίδια περίοδο γράφει το Κοντσέρτο για βιολοντσέλο και ορχήστρα και την Σκηνή μπαλέτου από τον Ροβισώνα Κρούσο.
Από το 1936 έως το 1938 τελειοποιεί τις μουσικές του σπουδές στο Μιλάνο και γράφει το Συμφωνικό ποίημα Ιερός Χορός που πρωτοπαίχτηκε το 1953 από την ‘’Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Ουάσιγκτον’’.
Το 1942 ασχολείται με την συγγραφή του έργου του η ‘’ΓΕΝΙΚΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ’’και το 1946 δημοσιεύει το Δοκίμιο Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Το 1952 διορίζεται Γενικός Διευθυντής του Δημοτικού Ωδείου Καβάλας και ιδρύει ορχήστρα με πολλές εμφανίσεις στην Μακεδονία. Εκείνη την περίοδο δημοσιεύει αποσπάσματα του συγγραφικού του έργου ‘’Η Ψυχολογία της Μουσικής’’ προς εκσυγχρονισμό της μουσικής παιδείας στις σύγχρονες απαιτήσεις. Το 1967 εξέδωσε πλήρη πραγματεία στην ελληνική γλώσσα και το 1970 στη γαλλική.
Το 1970 εκτελείται στο Ηρώδειο η μεγάλη του συμφωνία ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΚΑΜΠΑΝΕΣ από την Συμφωνική Ορχήστρα του ΕΙΡΤ για τον εορτασμό των 150 χρόνων από το 1821.
Το 1978 παίρνει τιμητική σύνταξη Μουσουργού από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών.
Στα αρχεία του υπάρχουν αναγνωρίσεις από προσωπικότητες όπως : Howard Mitchell, Leinsdorf, Raeburn, Karayan, Horda, May, και των μουσικοκριτικών ''Wiora, Sadie, Kurt, Oehl, Griefiths, Maslowski, Werner, Λαλαούνη, Άλκη Παπακωνσταντίνου, Ν. Γιαλούρη'' και άλλους.
Ήταν μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών από το 1953 όπου και διετέλεσε Γενικός Γραμματέας από το 1971 έως το 1978
Έχει συγγράψει πολλά επιστημονικά και φιλοσοφικά έργα τα οποία είναι κατατεθειμένα στην Εθνική Βιβλιοθήκη.
Τα μουσικά έργα του διατίθενται από την βιβλιοθήκη του Συνδέσμου Ελλήνων Συνθετών και από την οικογένεια του.
Μουσικές συνθέσεις
Opus. 1    Παιδικές Ουτοπίες για έγχορδα   (1927)
Opus. 2    Αιολική Σουίτα για πιάνο και για μεγάλη ορχήστρα  (1929)
Opus. 3    Προγαμιαία Σερενάτα  (1931)
Opus. 4    Συμφωνία αρ.1  (1935)
Opus. 5    Συμφωνία αρ.2 «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο»  (1954)
Opus. 6    Στροφή αρ.2 του Ζαν Μορέας (1930)
Opus. 7    Συμφωνία αρ.3 «Στον Ελικώνα»  (1936)
Opus. 8    Μπαλάντα αρ.2 «Η Γιαγιά» του Βίκτωρ Ουγκώ για φωνή και πιάνο (1930)
Opus. 9    Λυρικά του Διονύσιου Σολωμού για φωνή και πιάνο (1930)
Opus. 10  Ενρί Χάινε « Η φωνή του βουνού» για φωνή και πιάνο (1930)
Opus. 11  Συμφωνία αρ.4 «Ποσειδωνία»  (1953)
Opus. 12  Κοντσέρτο για βιολοντσέλο και ορχήστρα σε Ρε μείζονα  (1934)
Opus. 13  Σκηνή Μπαλέτου από τον Ροβινσώνα Κρούσο  (1935)
Opus. 14  25 παιδικά τραγούδια για πιάνο (1939)
Opus. 15  Συμφωνία αρ.5 «1821» (1944)
Opus. 16  Ποσειδωνία  (1953)
Opus. 17  Βοσκοτόπια (1953)
Opus. 18  Κοντσέρτο για Βιολί και ορχήστρα  (1969)
Opus. 19  Κοντσέρτο για Πιάνο και ορχήστρα  (1974)
Opus. 20  Ύμνος στα ενωμένα έθνη  (1974)
Opus. 21   Κοντσέρτο για βιόλα και ορχήστρα (1975)
Opus. 22  Ελληνικοί χοροί  (1975)
Βιβλιογραφία
ΔΟΚΙΜΙΑ
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ελένα Γκούτορμσντοτερ
Η Ελένα Γκούτρομσντοτερ, σουηδ.: Helena Guttormsdotter, (άκμασε το 1205), ήταν Σουηδή ευγενής και γαιοκτήμονας, γνωστή ως η βασιλική ερωμένη του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σουηδού κόμη Γκούτρομ γιάρλ. Παντρεύτηκε τον Δανό ευγενή Έσμπερν Σνάρε και έγινε μητέρα της κυρίας Ίνγκεμποργκ του Κάλουντβποργκ. Έμεινε χήρα το 1204 και είχε σχέση με τον Βαλντεμάρ Β', με τον οποίο είχε τον Κανούτο, δούκα της Εσθονίας. Η σχέση τερματίστηκε, όταν αυτός νυμφεύτηκε την Ντάγκμαρ της Βοημίας. Η Ελένα επέστρεψε στη Σουηδία, όπου ίδρυσε το παρεκκλήσιο Βορ Φρους (Vår Frus kapell) στο Λίνκεπινγκ. Ήταν γαιοκτήμονας στη Σουηδία και άφησε τα εκεί κτήματά της στον γιο της, μετά το τέλος της.
Οικογένεια
Από τη σχέση της με τον Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας, είχε τέκνο:
1174 Μαρμαρά
Η Μαρμαρά (Marmara) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,302. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη Θάλασσα του Μαρμαρά.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαρμαράς εκτιμάται σε 16,21 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1065. Η Μαρμαρά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε περίπου 12 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρμαρα
1173 Αγχίσης
Ο Αγχίσης (Anchises) είναι ένας μεγάλος αλλά πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ακόλουθο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,756. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο μυθικό πρόσωπο, τον πατέρα του Αινεία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αγχίση εκτιμάται σε 126,27 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι P, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0308. Ο Αγχίσης περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11,6 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγχισης
Εδουάρδο Μπονόμι
Ο Έντισον Εδουάρδο Μπονόμι Βαρέλα (ισπανικά: Edison Eduardo Bonomi Varela) (14 Οκτωβρίου 1948 - 20 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Ουρουγουανός πολιτικός του Κινήματος Λαϊκής Συμμετοχής. Υπηρέτησε ως Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης από το 2005 έως το 2009 και ως Υπουργός Εσωτερικών από το 2010 έως το 2020. Από τις 15 Φεβρουαρίου 2020, υπηρετούσε ως γερουσιαστής της δημοκρατίας.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Μοντεβιδέο, ο Μπονόμι παρακολούθησε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο 81ο δημόσιο σχολείο και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο δημόσιο σχολείο στο Μοντεβιδέο. Το 1969 γράφτηκε στο Τμήμα Κτηνιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Δημοκρατίας όπου κατάφερε να παρακολουθήσει μέχρι το τέταρτο έτος, καθώς το 1972 συνελήφθη επειδή ανήκε στην ομάδα Τουπαμάρος. Αποφυλακίστηκε τον Μάρτιο 1985 και έγινε πωλητής βιβλίων. Τον Μάιο 1985, ξεκίνησε να εργάζεται στην αλιευτική εταιρεία Promopes. Στις αρχές της δεκαετίας 1990 η εταιρεία μετατράπηκε σε Cooperativa Promopes και το 1997 τέθηκε σε δημόσιο πλειστηριασμό και πήγε στα χέρια του κύριου πιστωτή της, της Τράπεζας της Ανατολικής Δημοκρατίας της Ουρουγουάη.
Ο Μπονόμι έγινε μέλος των Τουπαμάρος το 1970. Συνελήφθη στις 21 Ιουλίου 1972 και μετά την αποφυλάκισή του το 1985, επέστρεψε στην πολιτική και κοινωνική καριέρα και από το 1987 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Τουπαμάρος. Ήταν ένας από τους συν-ιδρυτές του Κινήματος Λαϊκής Συμμετοχής.
Πολιτική καριέρα
Τον Μάρτιο 2005, μετά την ανάληψη καθηκόντων του προέδρου Ταμπαρέ Βάσκεζ, έγινε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Το 2009, παραιτήθηκε από την θέση του για να γίνει σύμβουλος του Χοσέ Μουγίκα ενόψει των γενικών εκλογών της ίδιας χρονιάς. Υπηρέτησε ως Υπουργός Εσωτερικών κατά την θητεία του Χοσέ Μουγίκα (2010-2015) και κατά την θητεία του Ταμπαρέ Βασκέζ (2015-2020).
Θάνατος
Ο Μπονόμι πέθανε από καρδιακή ανακοπή στις 20 Φεβρουαρίου 2022, σε ηλικία 73 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ουρουγουανοί ιταλικής καταγωγής
Άγιος Παντελεήμονας Ικαρίας
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι οικισμός της Ικαρίας. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αγίου Πολυκάρπου, της δημοτική ενότητα (τέως δήμου) Ραχών του δήμου Ικαρίας, της περιφερειακής ενότητας Ικαρίας, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ικαρίας του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ορεινός οικισμός της ΒΔ. Ικαρίας, στις βόρειες κλιτύς της κορυφής «Αμμούδια» (913 μ.), κοντά στον Άγιο Πολύκαρπο και σε υψόμετρο 440. Απέχει 52 χλμ. περίπου Δ. του Αγίου Κηρύκου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Πολυκάρπου του νομού Σάμου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Πολυκάρπου και προσαρτήθηκε στο δήμο Ραχών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από το δήμο Ραχών και προσαρτήθηκε στο δήμο Ικαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Ικαρίας Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
AK Hellas
Η  AK Hellas (τα αρχικά του πλήρες ονόματος της εταιρείας, Αγγελόπουλος-Καρκάνης O.E.) ήταν ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία ελαφριών φορτηγών και άλλων μεταλλικών προϊόντων. Σχεδίασε και παρήγαγε δύο βασικούς τύπους τρίκυκλων φορτηγών με κινητήρες 50cc, εκμεταλλευόμενη την ευνοϊκή κατάταξη τους ως "μηχανάκια", σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο. Μία ομάδα μοντέλων που παρήχθησαν από το 1965 ήταν ελαφριά φορτηγά με μορφή "μοτοσικλέτας" (σε οδήγηση και έλεγχο), ενός τύπου οχήματος που  το παρήγαγαν και άλλες εταιρείες στην Ελλάδα όπως οι MEBEA (μακράν η πιο επιτυχημένη), Mego, Alta, Saracakis, Pitsos (η σημερινή εταιρεία κατασκευής οικιακών ειδών), Markal, Naxos και άλλες. Η άλλη ομάδα μοντέλων ήταν κανονικά μικροφορτηγά, με μορφή "αυτοκινήτου" σε οδήγηση, έλεγχο κλπ. Σε αυτή την κατηγορία η AK Hellas έγινε ο μεγαλύτερος κατασκευαστής φορτηγών στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τις MEBEA, Δέλτα (δημιούργημα της Attica), Minicar, Zamba και άλλες ελληνικες αυτοκινητοβιομηχανίες. Το T200 μοντέλο της εταιρείας, με κινητήρα Sachs 50cc 4.8 hp, και με μέγιστο φορτίο 150 kg, παρήχθη μεταξύ 1968-1975, με τρία διαφορετικά σχέδια καμπίνας και σε διάφορες εκδόσεις (συμπεριλαμβανομένων των μοντέλων βαν). Η εταιρεία υπάρχει μέχρι σήμερα ως Αγγελόπουλος Group και ασχολείται πλέον, μόνο με την κατασκευή μεταλλικών προϊόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τις Δυναστείες Κωνσταντίνου και Βαλεντινιανού
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τις δυναστείες του Κωνσταντίνου Α΄ και του Βαλεντινιανού Α΄ ήταν η πιο πρώιμη περίοδος της Βυζαντινής Ιστορίας, που είδε τη μετάθεση της πρωτεύουσας από την Παλαιά Ρώμη στη Νέα Ρώμη από τον Άγιο Κωνσταντίνο Α΄ τον Μέγα. Η Νέα Ρώμη, που από τους διαδόχους του ονομάστηκε Κωνσταντινούπολη, εγκαταστάθηκε στην Ελληνική πόλη Βυζάντιο και μετά έγινε κατά περιόδους η πρωτεύουσα του Ανατολικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ως την ανάκτηση του Δυτικού μέρους από τον Ιουστινιανό Α΄ και την ενοποίηση της Αυτοκρατορίας.
Οικονομική διαμάχη
Τον 3ο αι. η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπέστη ανησυχητικές οικονομικές δυσκολίες, που εξαπλώθηκαν σε μεγάλο μέρος των επαρχιών της. Οι δραστικές μειώσεις του πληθυσμού σε όλα τα δυτικά μέρη της Αυτοκρατορίας, μαζί με μία γενική υποβάθμιση της κοινωνίας εντός των πόλεων επιδείνωσαν την κρίση, οδηγώντας σε έλλειψη εργατικού δυναμικού. Τα latifundia, ή μεγάλα κτήματα, πρόσθεσαν ακόμη ένα πρόβλημα, αναγκάζοντας πολλά από τα μικρότερα κτήματα να πωληθούν, έτσι οι γαιοκτήμονες απορρόφησαν εργατικό δυναμικό για να συντηρήσουν τα κτήματά τους. Στην Ανατολή, αν και υπήρχε έλλειψη εργατικού δυναμικού, το πληθυσμιακό πρόβλημα δεν ήταν σχεδόν τόσο οξύ, καθιστώντας την Ανατολή ισχυρότερη και πιο ικανή να αντέξει μία σοβαρή κρίση. Η Δύση, ως αντίδραση στις οικονομικές δυσκολίες που είχαν, αποτέλεσμα των υψηλών τιμών και της έλλειψης νομισμάτων, είχε στραφεί σε ένα σύστημα ανταλλαγής προϊόντων για να επιβιώσει. Αντίθετα, η Ανατολή επέλεξε να βασιστεί κατά μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγών στα χρυσά νομίσματα, έχοντας έτσι ένα πολύ αξιόπιστο μέσο για να συντηρηθεί.
Διοικητικές μεταρρυθμίσεις
Οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Διοκλητιανός και Κωνσταντίνος Α΄ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μεταρρύθμιση της οργάνωσης ολόκληρης της Αυτοκρατορίας. Η Αυτοκρατορία στο σύνολό της είχε γίνει δύσκολο να ελεγχθεί, και ο Διοκλητιανός το έλυσε αυτό δημιουργώντας μία τετραρχία, που επέτρεπε σε δύο Αυγούστους να κυβερνήσουν ξεχωριστά το δυτικό και ανατολικό μισό της Αυτοκρατορίας, ενώ δύο Καίσαρες θα ήταν αντικαταστάτες τους. Σε περίπτωση απώλειας οποιουδήποτε από τους Αυγούστους, ο Καίσαρας θα έπαιρνε τη θέση του και θα επιλέγονταν ένας νέος Καίσαρας. Η μόνη σημαντική αλλαγή που έκανε ο Κωνσταντίνος Α΄ σε αυτό το σύστημα, ήταν η αντικατάσταση της επιλογής των Καίσαρων, με μία κληρονομική διαδοχή στο άρρεν τέκνο.
Για να αμβλύνει τις ανησυχίες της εδαφικής διοίκησης, ο Διοκλητιανός χώρισε ολόκληρη την Αυτοκρατορία σε εκατό διακριτές επαρχίες. Ο διοικητικός έλεγχος τέθηκε υπό την αιγίδα του Αυτοκράτορα, και ολόκληρη η Ιταλία υποβιβάστηκε στο καθεστώς μίας κανονικής επαρχίας, τώρα επίσης υποχρεωμένης να πληρώνει φόρους. Σε κάθε περιφέρεια ιδρύθηκε μία επισκοπή, δώδεκα συνολικά. Ο Κωνσταντίνος οργάνωσε τις επαρχίες ακόμη παραπέρα δημιουργώντας Διοικήσεις, που η καθεμία αποτελείτο από πολλές επισκοπές και κάθε επισκοπή από πολλές επαρχίες. Η πραιτωριανή Διοίκηση της Ανατολής (Praefectura praetorio per Orientem) αποτελούνταν από πέντε επισκοπές: την Αίγυπτο, την Ανατολική (Συρο-Παλαιστίνη), τον Πόντο, την Ασία και τη Θράκη. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στην Αυτοκρατορία να εκμεταλλευτεί τον έλεγχο κάθε Διοίκησης, παρέχοντας μία ξεχωριστή διαφορά μεταξύ στρατιωτικής και πολιτικής διοίκησης.
Κωνσταντίνος Α΄, 324–337
Ο Κωνσταντίνος Α΄ αναγνωρίστηκε ως Αυτοκράτορας από τον στρατό του στο Eboracum (σημερινή Υόρκη) μετά το τέλος τού πατέρα του Κωνστάντιου Α΄ το 306, και βγήκε νικητής σε μία σειρά εμφυλίων πολέμων κατά των Αυτοκρατόρων Μαξέντιου και Λικίνιου, για να γίνει ο μοναδικός κυρίαρχος τόσο της Δύσης όσο και της Ανατολής μέχρι το 324. Η εποχή του Κωνσταντίνου Α΄ σηματοδότησε μία ξεχωριστή εποχή στην ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έκτισε μία νέα Αυτοκρατορική κατοικία απέναντι από τη Νικομήδεια, στο Βυζάντιο και μετονόμασε την πόλη Νέα Ρώμη. Αυτό θωρείται από μερικούς ως αρχή της Βυζαντινής ιστορίας.
Ως Αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος Α΄ θέσπισε διοικητικές, οικονομικές, κοινωνικές και στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις για να ενισχύσει την Αυτοκρατορία. Αναδιάρθρωσε την κυβέρνηση, διαχωρίζοντας τις πολιτικές και στρατιωτικές αρχές. Για την καταπολέμηση του πληθωρισμού εισήγαγε τον σόλιδο, ένα νέο χρυσό νόμισμα που έγινε το πρότυπο για τα Βυζαντινά και Ευρωπαϊκά νομίσματα για περισσότερα από χίλια χρόνια. Ο Ρωμαϊκός στρατός αναδιοργανώθηκε, ώστε να αποτελείται από κινητές μονάδες πεδίου και στρατιώτες φρουράς ικανούς να αντιμετωπίσουν τις εσωτερικές απειλές και τις βαρβαρικές εισβολές. Ο Κωνσταντίνος Α΄ ανέλαβε επιτυχείς εκστρατείες κατά των φυλών στα Ρωμαϊκά σύνορα —τους Φράγκους, τους Αλαμανούς, τους Γότθους και τους Σαρμάτες— ακόμη και ανακτώντας εδάφη, που είχαν εγκαταλειφθεί από τους προκατόχους του κατά την Κρίση του 3ου Αι.
Ο Κωνσταντίνος Α΄ ήταν ο πρώτος Ρωμαίος Αυτοκράτορας που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Κάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια το 325, που παρήγαγε τη δήλωση της χριστιανικής πίστης γνωστή ως Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας. Η Εκκλησία του Παναγίου Τάφου κτίστηκε με εντολή του στην υποτιθέμενη τοποθεσία τού τάφου τού Ιησού στην Ιερουσαλήμ και έγινε το πιο ιερό μέρος στον Χριστιανικό κόσμο.
Κωνστάντιος Β΄, 337–361
Ο Κωνστάντιος Β΄ ήταν ο δεύτερος γιος του Κωνσταντίνου Α΄ και της Φαύστας και ανέβηκε στο θρόνο με τα αδέλφια του Κωνσταντίνο Β΄ και Κώνστα μετά το τέλος τού πατέρα τους. Το 340, τα αδέρφια του Κωνστάντιου Β΄ συγκρούστηκαν για τις δυτικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας. Η σύρραξη που επήλθε, άφησε τον Κωνσταντίνο Β΄ νεκρό και τον Κώνστα ως ηγεμόνα της δύσης, μέχρι που ανατράπηκε και δολοφονήθηκε το 350 από τον σφετεριστή Μαγνέντιο. Μη θέλοντας να δεχτεί τον Μαγνέντιο ως συναύγουστο, ο Κωνστάντιος Β΄ τον νίκησε στις μάχες του Μούρσα Μάιορ και του Μονς Σέλευκος. Ο Μαγνέντιος αυτοκτόνησε μετά την τελευταία μάχη, αφήνοντας τον Κωνστάντιο Β΄ ως μοναδικό Αύγουστο της Αυτοκρατορίας.
Οι επόμενες στρατιωτικές του εκστρατείες κατά των Γερμανικών φυλών ήταν επιτυχείς: νίκησε τους Αλαμαννούς το 354 και εκστράτευσε κατά μήκος του Δούναβη εναντίον των Κουάδων και των Σαρματών το 357. Αντίθετα, ο πόλεμος στα ανατολικά κατά των Σασσανιδών συνεχίστηκε με ανάμεικτα αποτελέσματα. Το 351, λόγω της δυσκολίας να διαχειριστεί μόνος την Αυτοκρατορία, ο Κωνστάντιος Β΄ ανύψωσε τον εξάδελφό του Κωνστάντιο Γάλλο στον υφιστάμενο βαθμό του Καίσαρα, αλλά τον εκτέλεσε τρία χρόνια αργότερα, αφού έλαβε δριμείες αναφορές για τη βίαιη και διεφθαρμένη φύση του. Λίγο αργότερα, το 355, ο Κωνστάντιος Β΄ προήγαγε τον τελευταίο επιζώντα εξάδελφό του, τον νεότερο, ετεροθαλή αδελφό τού Κ. Γάλλου, τον Ιουλιανό, στο βαθμό του Καίσαρα. Ωστόσο, ο Ιουλιανός διεκδίκησε το αξίωμα τού Αυγούστου το 360, οδηγώντας σε πόλεμο μεταξύ των δύο. Τελικά, καμία μάχη δεν δόθηκε καθώς ο Κωνστάντιος Β΄ αρρώστησε και απεβίωσε αργά το 361, αφού ονόμασε τον Ιουλιανό ως διάδοχό του.
Ιουλιανός, 361–363
Ο Ιουλιανός ήταν ένας άνθρωπος με ασυνήθιστα περίπλοκο χαρακτήρα: ήταν «ο στρατιωτικός διοικητής, ο θεοσοφιστής, ο κοινωνικός μεταρρυθμιστής και ο άνθρωπος των γραμμάτων». Ήταν ο τελευταίος μη Χριστιανός ηγεμόνας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πίστευε ότι ήταν απαραίτητο να αποκατασταθούν οι αρχαίες Ρωμαϊκές αξίες και παραδόσεις της Αυτοκρατορίας, προκειμένου να σωθεί από τη διάλυση. Εκκαθάρισε τη βαριά κρατική γραφειοκρατία και προσπάθησε να αναβιώσει τις παραδοσιακές Ρωμαϊκές θρησκευτικές πρακτικές εις βάρος του Χριστιανισμού. Ο Ιουλιανός απαγόρευσε επίσης στους Χριστιανούς να διδάσκουν κλασικά κείμενα και να διδάσκονται. Η απόρριψη του Χριστιανισμού και η προώθηση του νεοπλατωνικού ελληνισμού στη θέση του τον έκαναν να τον θυμάται η εκκλησία ως Ιουλιανός ο Αποστάτης.
Βάλης, 364–378
Ο Βάλης ήταν Αυτοκράτορας από το 364 έως το 378. Του δόθηκε το ανατολικό μισό της αυτοκρατορίας από τον αδελφό του Βαλεντινιανό Α΄ μετά την άνοδο του τελευταίου στο θρόνο. Ο Βάλης ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη της Αδριανούπολης, που σήμανε την αρχή της κατάρρευσης της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
«Ο Βάλης ήταν τελείως αδιάκριτος, μόνο ένας προστάτης και δεν διέθετε καμία στρατιωτική ικανότητα: πρόδωσε τη συνείδηση της κατωτερότητάς του με τη νευρική του υποψία για συνωμοσίες και την άγρια τιμωρία των υποτιθέμενων προδοτών», γράφει ο A.Χ.M. Τζόουνς. Όμως ο Τζόουνς παραδέχεται ότι «ήταν ένας ευσυνείδητος διαχειριστής, προσεκτικός στα συμφέροντα των ταπεινών. Όπως ο αδελφός του, ήταν ένθερμος Χριστιανός» Μείωσε το καταπιεστικό βάρος των φόρων, που είχαν θεσπίσει ο Κωνσταντίνος Α΄ και οι γιοι του και ήταν ταπεινά με σεβασμό προς τον αδελφό του στα μεταρρυθμιστικά διατάγματα τού τελευταίου, όπως τού θεσμού των Υπερασπιστών (ένα είδος υποκατάστατου των αρχαίων Τριβούνων, φυλάκων των κατώτερων τάξεων).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία του Βαλεντινιανού Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ντίνγκο
Το Ντίνγκο (Canis lupus dingo) είναι σαρκοφάγο θηλαστικό που ανήκει στην οικογένεια των Κυνιδών (Canidae). Πρόκειται για είδος άγριου σκύλου που ζει στην Αυστραλία, όπου, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών, έφτασε πριν 5.000-8.000 χρόνια από τη νοτιοανατολική Ασία. Λόγω της σχετικής απομόνωσης τους, τα ντίνγκο έχουν διατηρήσει τα πανάρχαια χαρακτηριστικά που τα συνδέουν με τα πρωτόγονα σκυλιά και το λύκο και τα διαφοροποιούν από τον κατοικίδιο σκύλο. Είναι ζώα με ρωμαλέο σώμα, ψηλά και δυνατά πόδια, πλατύ κεφάλι, μυτερό ρύγχος και όρθια αυτιά. Το μήκος του σώματός τους φτάνει τα 1,30 μέτρα και το ύψος τους έως το ακρώμιο τα 60 εκατοστά. Τα αρσενικά είναι συνήθως μεγαλύτερα και βαρύτερα από τα θηλυκά της ίδιας ηλικίας. Το τρίχωμα του ντίνγκο είναι κοντό, πυκνό και το χρώμα του είναι κιτρινωπό έως καστανοκόκκινο και λευκό στην κοιλιά. Η ουρά του είναι μακριά και φουντωτή. Τα ντίνγκο ζουν και κυνηγούν σε αγέλες. Τρέφονται με μικρά θηλαστικά, κατοικίδια ζώα και πουλερικά, τρωκτικά, ερπετά, ακόμα και με έντομα, ενώ παλαιότερα κυνηγούσαν και καγκουρό. Επικοινωνούν μεταξύ τους με ουρλιαχτά. Το θηλυκό γεννάει 3-8 μικρά ύστερα από κύηση 63 ημερών. Τα ντίνγκο εξημερώνονται και παλαιότερα οι Αβορίγινες τα χρησιμοποιούσαν ως κυνηγόσκυλα. Στο παρελθόν κυριάρχησαν στην ηπειρωτική αυστραλία απέναντι στο λύκο της Τασμανίας και το σαρκόφιλο. Σήμερα οι πληθυσμοί τους απειλούνται λόγω του κυνηγιού και της επιμειξίας με τους κατοικίδιους σκύλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυνίδες
1175 Μαργώ
Η Μαργώ (Margo) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,993. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαργούς εκτιμάται σε 30 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Μαργώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 1 λεπτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαργω
Πολιτικό σύστημα στο Γιβραλτάρ
To πολιτικό σύστημα του Γιβραλτάρ υφίσταται στο πλαίσιο μιας κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατικής βρετανικού υπερπόντιου εδάφους, όπου ο μονάρχης του Ηνωμένου Βασιλείου είναι ο συνταγματικός αρχηγός του κράτους που εκπροσωπείται από τον κυβερνήτη του Γιβραλτάρ. Ο επικεφαλής υπουργός του Γιβραλτάρ είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης. Ως βρετανικό υπερπόντιο έδαφος, η κυβέρνηση του Γιβραλτάρ δεν υπάγεται στην κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Η βρετανική κυβέρνηση, ωστόσο, είναι υπεύθυνη για την άμυνα και τις εξωτερικές υποθέσεις, αλλά το Γιβραλτάρ έχει πλήρη εσωτερική αυτοδιοίκηση σύμφωνα με το Σύνταγμά του του 2006.
Η κυβέρνηση της Ισπανίας συνεχίζει με μια αλυτρωτική εδαφική αξίωση στο Γιβραλτάρ, η οποία παραχωρήθηκε για πάντα στο βρετανικό στέμμα το 1713 με το άρθρο Χ της Συνθήκης της Ουτρέχτης. Σε δημοψήφισμα που διεξήχθη το 2002, μια πρόταση για κοινή κυριαρχία απορρίφθηκε συντριπτικά από το εκλογικό σώμα του Γιβραλτάρ με 98,97% ψήφους κατά. Το ζήτημα της κυριαρχίας παραμένει σημαντικός παράγοντας στην τοπική πολιτική.
Το Γιβραλτάρ έχει μια σειρά από πολιτικά κόμματα που έχουν αναπτυχθεί για να αντιμετωπίσουν τοπικά ζητήματα. Το προοίμιο του Συντάγματος του 2006 που επαναλήφθηκε από το Σύνταγμα του 1969 αναφέρει ότι «η Κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητας δεν θα συνάψει ποτέ ρυθμίσεις βάσει των οποίων ο λαός του Γιβραλτάρ θα περνούσε υπό την κυριαρχία ενός άλλου κράτους ενάντια στις ελεύθερα και δημοκρατικά εκφραζόμενες επιθυμίες του».
Εκτελεστικό σώμα
αριστερά|μικρογραφία|206x206εσ|Ο αρχηγός του κράτους του [[Γιβραλτάρ Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου]] Ως υπερπόντιο έδαφος της Βρετανίας, στο Γιβραλτάρ αρχηγός του κράτους είναι ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος εκπροσωπείται από τον κυβερνήτη του Γιβραλτάρ. Η Βρετανία διατηρεί την ευθύνη για την άμυνα, τις εξωτερικές υποθέσεις, την εσωτερική ασφάλεια και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα του Γιβραλτάρ.
Κυβέρνηση
Κύριο λήμμα: Κυβέρνηση του Γιβραλτάρ
Η κυβέρνηση του Γιβραλτάρ εκλέγεται για τετραετή θητεία. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Επικεφαλής Υπουργός, επί του παρόντος ο Φάμπιαν Πικάρντο, αρχηγός του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος του Γιβραλτάρ (GSLP), ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία από τις 9 Δεκεμβρίου 2011, σε συμμαχία με το Φιλελεύθερο Κόμμα του Γιβραλτάρ (Φιλελεύθεροι), μετά τις Γενικές Εκλογές του 2011. Αρχηγός της αντιπολίτευσης είναι ο Ντάνιελ Φίθαμ των Σοσιαλδημοκρατών του Γιβραλτάρ (GSD) από το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Γιβραλτάρ
Γκόλγουεϊ
Το Γκόλγουεϊ (αγγλικά: Galway, ιρλανδικά: Gaillimh) είναι πόλη στη δυτική Ιρλανδία, στην επαρχία του Κόνοτ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη του Γκόλγουεϊ έχει 75.528 κατοίκους, γεγονός που την κατατάσσει ως την τέταρτη πολυπληθέστερη στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και έκτη στο νησί της Ιρλανδίας. Είναι κτισμένη στον ποταμό Κόριμπ, ανάμεσα στη Λοχ Κόριμπ και τον κόλπο Γκόλγουεϊ.
Το Γκόλγουεϊ είναι γνωστό ως η Πολιτιστική Καρδιά της Ιρλανδίας (Croí Cultúrtha na hÉireann) και είναι γνωστό για τον τρόπο ζωής του και τους πολυάριθμους εορτασμούς και φεστιβάλ. Το Γκόλγουεϊ έχει επιλεχθεί να είναι πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2020, μαζί με τη Ριέκα, στην Κροατία.
Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον ποταμό Γκάλιμι (Gaillimh), παλαιότερο όνομα του ποταμού Κόριμπ, ο οποίος αποτελούσε το δυτικό όριο του αρχικού οικισμού, ο οποίος αποκαλούταν Dún Bhun na Gaillimhe (οχυρό στις εκβολές του Γκάλιμι). Η λέξη gaillimh σημαίνει «πέτρινος», όπως «πέτρινος ποταμός». Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι πήρε το όνομά της από τη κόρη ενός αρχηγού η οποία πνίγηκε στο ποτάμι.
Ιστορικά, το όνομα αγγλοποιήθηκε σε Γκάλιβ (Galliv), το οποίο είναι πιο κοντά στην ιρλανδική προφοράς, καθώς στο λατινικό όνομα της πόλης, Γκαλβία (Galvia).
Ιστορία
Το Γκόλγουεϊ απέκτησε καθεστώς δήμου το Δεκέμβριο του 1484, αποκτώντας πολιτική ανεξαρτησία. Την ίδια περίοδο, ανεξαρτητοποιήθηκε και θρησκευτικά, καθώς έπαψε να υπάγεται στην επισκοπή του Τουάν. Μετά από δύο πυρκαγιές, η πόλη ξαναχτίστηκε με πέτρινα κτίσματα. Στους αιώνες που ακολούθησαν, η πόλη άκμασε από το εμπόριο ψαριού, δέρματος και μαλλιού με την ηπειρωτική Ευρώπη. To 1580 στην πόλη ιδρύθηκε η Ελεύθερη Σχολή. Μετά την επικράτηση του Όλιβερ Κρόμγουελ στη μάχη για το θρόνο της Αγγλίας στα μέσα του 17ου αιώνα, οι καθολικοί εκδιώχθηκαν και η πόλη άρχισε να παρακμάζει. Η πόλη γνώρισε μια σύντομη περίοδο ανάπτυξης στα τέλη του 18ου αιώνα, με την κατασκευή μύλων, αλλά αυτή τελείωσε με τον Μέγα Λιμό της Ιρλανδίας τo 1846-48. Παρά τη σιδηροδρομική σύνδεση και την ακτοπλοϊκή σύνδεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Γκόλγουεϊ συνέχισε να παρακμάζει και το 1911 είχε 13.000 κατοίκους.
Στον 20ό αιώνα η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται ξανά, ως παραθεριστικός προορισμός και ως πανεπιστημιούπολη (το 1849 ιδρύθηκε βασιλικό κολλέγιο στην πόλη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας
Μάχη του Πειραιά
Η μάχη του Πειραιά έλαβε χώρα το 403 π.Χ. μεταξύ Αθηναίων εξόριστων που είχαν κερδίσει τους Τριάκοντα Τυράννους (οι οποίοι κατέλαβαν ύστερα τον Πειραιά) και της Σπαρτιατικής δύναμης που είχε σταλεί για να τους αντιμετωπίσει. Στη μάχη, οι Σπαρτιάτες είχαν μια πύρρειο νίκη εναντίον των Αθηναίων με σημαντικές απώλειες και για τις δύο πλευρές. Μετά τη μάχη, ο Παυσανίας κανόνισε ένα διακανονισμό μεταξύ των δύο μαχόμενων μερών, επιτρέποντας την επανένωση της Αθήνας και του Πειραιά, αποκαθιστώντας την δημοκρατική διακυβέρνηση στην Αθήνα.
Πρελούδιο
Στα τέλη του 404 π.Χ., μια μικρή δύναμη εξόριστων Αθηναίων υπό την ηγεσία του Θρασύβουλου επιτέθηκαν στην Αττική καταλαμβάνοντας το συνοριοφυλάκιο της Φυλής. Οι εξόριστοι επιδίωκαν να ανατρέψουν την απολυταρχική διακυβέρνηση των Τριάκοντα Τυράννων. Αφού οι εξόριστοι κέρδισαν δύο μάχες, οι Τριάκοντα τύραννοι εκδιώχθηκαν και αντικαταστάθηκαν από δέκα άρχοντες. Αυτοί οι άρχοντες έδωσαν τέλος στη βία που σημάδεψε την βασιλεία των Τριάκοντα, αλλά δεν ήταν έτοιμοι για συμβιβασμό. Ορισμένες συγκρούσεις συνέχισαν και μετά την πτώση των Τριάκοντα. Αθηναϊκά στρατεύματα άρχισαν να επιτίθονται σε Πειραιώτες άνδρες, ενώ στον αντίποδα πειραιώτες άνδρες άρχισαν να κάνουν επιθέσεις στα τείχη της Αθήνας.
Επομένως, οι Τριάκοντα στην Ελευσίνα και οι Δέκα στην Αθήνα έστειλαν απεσταλμένους ζητώντας σπαρτιάτικη βοήθεια για να αντιμετωπίσουν τους Πειραιώτες. Κατά την άφιξη των απεσταλμένων, ο Λύσανδρος, ο οποίος υποστήριξε μια επιθετική εξωτερική πολιτική, και άρχισε να συγκεντρώνει στρατό. Αφού έφυγε για την Αττική, ο βασιλιάς Παυσανίας, ο οποίος επιθυμούσε να ακολουθήσει μια πιο αμυντική εξωτερική πολιτική, κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη των τριών από τους πέντε εφόρων.