cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δικαίωμα ψήφου των γυναικών
Αυστρία
Μόνο μετά την κατάρευση της Μοναρχίας των Αψβούργων, η Αυστρία θα παραχωρούσε γενικό, ίσο, άμεσο και μυστικό δικαίωμα ψήφου σε όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως φύλου, μέσω της αλλαγής του εκλογικού κώδικα το Δεκέμβριο του 1918. Οι πρώτες εκλογές στις οποίες συμμετείχαν οι γυναίκες ήταν οι εκλογές της για τη Σύσταση της Κυβέρνησης το Φεβρουάριο του 1919.
Αζερμπαϊτζάν
Τα καθολικά δικαιώματα ψήφου αναγνωρίστηκαν στο Αζερμπαϊτζάν το 1918, από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν.
Βέλγιο
μικρογραφία| Η [[Ζαν Μπριγκόντ, βελγίδα σουφραζέτα, γύρω στο 1910. ]] Μια αναθεώρηση του συντάγματος τον Οκτώβριο του 1921 (μετέτρεψε το άρθρο 47 του Συντάγματος του Βελγίου του 1831) εισήγαγε το καθολικό δικαίωμα ψήφου σύμφωνα με την αρχή «ένας άνδρας, μία ψήφος». Το άρθρο 47 επέτρεπε στις χήρες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου να ψηφίσουν και σε εθνικό επίπεδο. Η εισαγωγή της ψηφοφορίας των γυναικών συμπεριλήφθηκε ήδη στην ημερήσια διάταξη εκείνη την εποχή, με τη συμπερίληψη ενός άρθρου στο σύνταγμα που επέτρεπε την έγκριση της ψηφοφορίας των γυναικών με ειδική νομοθεσία (πράγμα που σήμαινε ότι απαιτούταν πλειοψηφία 2/3 για να περάσει). Αυτό συνέβη το Μάρτιο του 1948. Στο Βέλγιο, η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική, αλλά όχι εξαναγκαστική.
Γαλλία
Το διάταγμα της 21ης Απριλίου του 1944 της Γαλλικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης, που επιβεβαιώθηκε τον Οκτώβριο του 1944 από την προσωρινή κυβέρνηση της Γαλλίας, επέκτεινε την ψηφοφορία στις Γαλλίδες γυναίκες. Οι πρώτες εκλογές με τη συμμετοχή των γυναικών ήταν οι δημοτικές εκλογές στις 29 Απριλίου 1945 και τις κοινοβουλευτικές εκλογές στις 21 Οκτωβρίου 1945. Οι «αυτόχθονες μουσουλμάνες» γυναίκες στη Γαλλική Αλγερία, γνωστή και ως Αποικιοκρατική Αλγερία, έπρεπε να περιμένουν έως το διάταγμα της 3ης Ιουλίου του 1958.
Γερμανία
Στη Γερμανία, δόθηκε στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου και εκλογής από τις 12 Νοεμβρίου 1918.
Γεωργία
Μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της στις 26 Μαΐου 1918, μετά τη Ρωσική Επανάσταση, η Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας επέκτεινε την ψηφοφορία στις γυναίκες της χώρας. Οι γυναίκες της Γεωργίας άσκησαν για πρώτη φορά το δικαίωμα ψήφου στις εκλογές του 1919.
Ελλάδα
Η Ελλάδα είχε καθολική ψηφοφορία από την ανεξαρτησία της το 1832, αλλά απέκλειε τις γυναίκες. Η πρώτη πρόταση να δοθεί στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου έγινε στις 19 Μαΐου 1922, από βουλευτή υποστηριζόμενο από τον τότε πρωθυπουργό Δημήτριο Γούναρη, κατά τη διάρκεια συνταγματικής συνέλευσης. Η πρόταση συγκέντρωσε οριακή πλειοψηφία των παρόντων όταν προτάθηκε για πρώτη φορά, αλλά απέτυχε να πάρει την ευρεία υποστήριξη του 80% που απαιτούταν για να προστεθεί στο σύνταγμα. Το 1925 ξεκίνησαν οι διαβουλεύσεις και εγκρίθηκε ένας νόμος που επιτρέπει στις γυναίκες να ψηφίζουν στις τοπικές εκλογές, εφόσον ήταν 30 ετών και είχαν παρακολουθήσει τουλάχιστον την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Ο νόμος παρέμεινε ανεφάρμοστος, μέχρις ότου τα φεμινιστικά κινήματα εντός της κρατικής λειτουργίας άσκησαν πίεση στην κυβέρνηση για την επιβολή του το Δεκέμβριο του 1927 και τον Μάρτιο του 1929. Οι γυναίκες είχαν δικαίωμα ψήφου σε τοπικό επίπεδο για πρώτη φορά στις τοπικές εκλογές της Θεσσαλονίκης, στις 14 Δεκεμβρίου 1930, όπου 240 γυναίκες άσκησαν το δικαίωμά τους να το κάνουν. Η συντηρητική πτέρυγα των πανεπιστημιακών εκφραζόταν σθεναρά και δημοσίως κατά του δικαιώματος ψήφου των γυναικών όπως ο Περικλής Βιζουκίδης που θεωρούσε κατάπτωση την ψήφο των γυναικών.
Στις εθνικές τοπικές εκλογές του 1934, η προσέλευση των γυναικών παρέμεινε χαμηλή, σε μόλις 15.000, παρά το γεγονός ότι οι γυναίκες ήταν οριακή πλειοψηφία του πληθυσμού των 6,8 εκατομμυρίων. Οι γυναίκες δεν μπόρεσαν να εκλεγούν, παρά την πρόταση του υπουργού Εσωτερικών Ιωάννη Ράλλη, η οποία αμφισβητήθηκε στα δικαστήρια. Τα δικαστήρια αποφάσισαν ότι ο νόμος έδινε στις γυναίκες μόνο «περιορισμένο franchise» και κατάργησε οποιονδήποτε κατάλογο όπου οι γυναίκες απαριθμούνται ως υποψήφιοι για τα τοπικά συμβούλια. Ο μισογυνισμός ήταν αχαλίνωτος σε εκείνη την εποχή. Ο Εμμανουήλ Ροΐδης αναφέρεται πως είπε ότι: «δύο επαγγέλματα είναι κατάλληλα για γυναίκες: νοικοκυρά και πόρνη».
Σε εθνικό επίπεδο, γυναίκες άνω των 18 ετών ψήφισαν για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1944 για το Εθνικό Συμβούλιο, ένα νομοθετικό σώμα που δημιουργήθηκε από το κίνημα αντίστασης του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Τελικά, οι γυναίκες κέρδισαν το νόμιμο δικαίωμα ψήφου και την εκλογή τους στις 28 Μαΐου 1952. Η Ελένη Σκούρα, και πάλι από τη Θεσσαλονίκη, έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο το 1953, με το Συντηρητικό Ελληνικό Συναγερμό, όταν κέρδισε μία επιλεκτική εκλογή εναντίον μίας άλλης γυναίκας αντιπάλου. Οι γυναίκες ήταν τελικά σε θέση να συμμετάσχουν στις εκλογές του 1956, ενώ δύο ακόμη γυναίκες έγιναν βουλευτές του Κοινοβουλίου. Η Λίνα Τσαλδάρη, σύζυγος του πρώην πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη, έλαβε τις περισσότερες ψήφους οποιουδήποτε υποψήφιου στη χώρα και έγινε η πρώτη γυναίκα υπουργός στην Ελλάδα, υπό τη συντηρητική κυβέρνηση της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Καμία γυναίκα δεν έχει εκλεγεί πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά η Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου υπηρέτησε ως η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας, επικεφαλής μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης, μεταξύ 27 Αυγούστου και 21 Σεπτεμβρίου 2015. Η πρώτη γυναίκα που ήταν επικεφαλής ενός μεγάλου πολιτικού κόμματος ήταν η Αλέκα Παπαρήγα, η οποία υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας από το 1991 έως το 2013.
Εσθονία
Η Εσθονία απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918 με τον Εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Ωστόσο, οι πρώτες επίσημες εκλογές πραγματοποιήθηκαν το 1917. Αυτές ήταν οι εκλογές προσωρινού συμβουλίου (δηλ. Maapäev), το οποίο κυβέρνησε την Εσθονία από το 1917-1919. Έκτοτε, οι γυναίκες είχαν δικαίωμα ψήφου.
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το 1920. Μετά τις εκλογές, δύο γυναίκες μπήκαν στο κοινοβούλιο - η καθηγήτρια ιστορίας Έμα Άσον και η δημοσιογράφος Άλμα Όστρα-Όινας. Το εσθονικό κοινοβούλιο ονομάζεται Ρίγκικογκου και κατά την Πρώτη Δημοκρατία της Εσθονίας είχε 100 έδρες.
Ιταλία
Στην Ιταλία, η ψηφοφορία των γυναικών δεν εισήχθη μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά επικυρώθηκε από τους σοσιαλιστές και τους φασίστες ακτιβιστές και εν μέρει εισήχθη από την κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι το 1925. Τον Απρίλιο του 1945, η προσωρινή κυβέρνηση κήρυξε τη χειραφέτηση των γυναικών, επιτρέποντας τον άμεσο διορισμό γυναικών σε δημόσιο αξίωμα, εκ των οποίων η πρώτη ήταν η Έλενα Φίσχλι Ντρέχερ. Στις εκλογές του 1946, όλοι οι Ιταλοί ψήφισαν ταυτόχρονα για τη Συντακτική Συνέλευση και για ένα δημοψήφισμα για την παραμονή της Ιταλίας σε μοναρχία ή τη δημιουργία μιας δημοκρατίας. Οι εκλογές δεν διεξήχθησαν στη Βενέτσια Τζούλια και στο Νότιο Τιρόλο επειδή ήταν υπό συμμαχική κατοχή.
Η νέα έκδοση του άρθρου 51 του Συντάγματος αναγνωρίζει τις ίσες ευκαιρίες στους εκλογικούς καταλόγους.
Λιχτενστάιν
Στο Λίχτενσταϊν, η ψηφοφορία των γυναικών χορηγήθηκε με δημοψήφισμα το 1984.
Λουξεμβούργο
Στο Λουξεμβούργο, η Μαργκαρίτ Τομάς-Κλεμέν μίλησε υπέρ της γυναικείας ψηφοφορίας στη δημόσια διαβούλευση μέσω άρθρων στον τύπο το 1917-19. Ωστόσο, στο Λουξεμβούργο δεν υπήρξαν ποτέ οργανωμένα κινήματα σουφραζέτων, καθώς η ψηφοφορία των γυναικών συμπεριλήφθηκε χωρίς συζήτηση στο νέο δημοκρατικό σύνταγμα του 1919.
Νορβηγία
μικρογραφία| Η πρώτη γυναίκα ψηφοφόρος της Νορβηγίας ρίχνει τη ψήφο της στις δημοτικές εκλογές του 1910.
Πολωνία
Αποκαθιστώντας την ανεξαρτησία της το 1918 μετά την 123ετή περίοδο διαίρεσης και ξένης κυριαρχίας, η Πολωνία χορήγησε αμέσως στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου και εκλογή από τις 28 Νοεμβρίου 1918.
Οι πρώτες γυναίκες που εξελέγησαν στο Σέιμ το 1919 ήταν: η Γκαμπριέλα Μπαλίτσκα-Ιβανόβσκα, η Γιαντβίγκα Ντζιουμπίνσκα, η Ιρένα Κοσμόβσκα, η Μαρία Μοτσιντουόβσκα, η Ζόφια Μορατσέβσκα, η Άννα Πιασέτσκα, η Ζόφια Σοκολνίτσκα και η Φραντσίσκα Βιλτσκοβιακόβα.
Σαν Μαρίνο
Το Σαν Μαρίνο εισήγαγε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες το 1959, μετά από την συνταγματική κρίση του 1957, γνωστή ως φατί ντι Ροβερέτα. Ήταν όμως μόλις το 1973 που οι γυναίκες έλαβαν το δικαίωμα να εκλεγούν.
Τουρκία
Στην Τουρκία, ο Ατατούρκ, ο ιδρυτικός πρόεδρος της δημοκρατίας, ηγήθηκε ενός κοσμικά πολιτισμικού και νομικού μετασχηματισμού, που υποστήριζε τα δικαιώματα των γυναικών, συμπεριλαμβανομένης της ψήφου και της εκλογής. Οι γυναίκες κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές στις 20 Μαρτίου 1930. Η ψηφοφορία των γυναικών επιτεύχθηκε για τις βουλευτικές εκλογές στις 5 Δεκεμβρίου 1934, μέσω συνταγματικής τροποποίησης. Τουρκάλες γυναίκες, οι οποίες συμμετείχαν στις βουλευτικές εκλογές για πρώτη φορά στις 8 Φεβρουαρίου 1935, απέκτησαν 18 θέσεις.
Αυστραλία
Οι θηλυκοί απόγονοι των ανταρτών του Μπάουντι που κατοικούσαν στους Νήσους Πίτκαιρν μπορούσαν να ψηφίσουν από το 1838 και το δικαίωμα αυτό μεταφέρθηκε με την επανεγκατάστασή τους στο Νησί Νόργολκ (τώρα εξωτερικό έδαφος της Αυστραλίας) το 1856.
Νέα Ζηλανδία
μικρογραφία| Η [[Ίντιθ Κάουαν (1861-1932) εξελέγη στη Νομοθετική Συνέλευση της Δυτικής Αυστραλίας το 1921 και ήταν η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε σε οποιοδήποτε Αυστραλιανό Κοινοβούλιο (αν και οι γυναίκες στην Αυστραλία είχαν ήδη δικαίωμα εκλογής για δύο δεκαετίες). ]]
Νήσοι Κουκ
Οι γυναίκες στη Ραροτόνγκα κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου το 1893, λίγο μετά τη Νέα Ζηλανδία.
Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών σε μη θρησκευτικές οργανώσεις
Το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν έχει αμφισβητηθεί μερικές φορές σε μη θρησκευτικές οργανώσεις. Για παράδειγμα, μόλις το 1964 οι γυναίκες της Εθνικής Ένωσης Κωφών στις Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν για πρώτη φορά.
Ιουδαϊσμός
Στον Συντηρητικό Ιουδαϊσμό, στον Αναθεωρητικό Ιουδαϊσμό και στα περισσότερα Ορθόδοξα Εβραϊκά κινήματα, οι γυναίκες έχουν δικαίωμα ψήφου. Από τη δεκαετία του 1970, όλο και περισσότερες Σύγχρονες Ορθόδοξες συναγωγές και θρησκευτικές οργανώσεις χορηγούν στις γυναίκες το δικαίωμα να ψηφίζουν και να εκλέγονται στα διοικητικά τους όργανα. Σε μερικές υπερορθόδοξες εβραϊκές κοινότητες, στις γυναίκες απαγορεύεται η ψηφοφορία ή η δυνατότητα να εκλεγούν σε θέσεις εξουσίας.
Ισλάμ
Σε ορισμένες χώρες, μερικά τζαμιά έχουν συντάγματα που απαγορεύουν στις γυναίκες να ψηφίζουν στις εκλογές του διοικητικού συμβουλίου.
Καθολικισμός
Ο Πάπας εκλέγεται από το Κολλέγιο των Καρδινάλλων. Οι γυναίκες δεν διορίζονται ως καρδινάλιοι και επομένως οι γυναίκες δεν μπορούν να ψηφίσουν για τον Πάπα. Το θηλυκό καθολικό αξίωμα της Ηγουμένης είναι εκλέξιμο, με την επιλογή να γίνεται από τις μυστικές ψήφους των μοναχών που ανήκουν στην κοινότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικαίωμα ψήφου Κατηγορία:Δικαίωμα ψήφου γυναικών
Παλαιοχώρι (Παλαιοχωρίου) Θεσπρωτίας
Το Παλαιοχώρι της τοπικής κοινότητας Παλαιοχωρίου είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 240 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς στα ανατολικά όρια του νομού με το νομό Ιωαννίνων. Απέχει 33,5 χλμ. Α. από την Ηγουμενίτσα και 20 χλμ. ΝΑ. από τους Φιλιάτες. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1919 στο ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στον νομό Ιωαννίνων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τον Δονάτο αποτελούν την τοπική κοινότητα Παλαιοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 168 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 63.
Δείτε επίσης
Ο οικισμός Παλαιοχώρι (Αγίων Πάντων)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Μισέλ Μοργκάν
Η Μισέλ Μοργκάν (Michèle Morgan ΔΦΑ: [miʃɛl mɔʁɡan], αυθεντικό όνομα Simone Renée Roussel, Neuilly-sur-Seine, Hauts-de-Seine, Παρίσι, 29 Φεβρουαρίου 1920 – Meudon, 20 Δεκεμβρίου 2016 ) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός του σινεμά, με κυρίαρχη επί τρεις δεκαετίες σταδιοδρομία τόσο στη Γαλλία, όσο και στο Χόλιγουντ, αλλά και ζωγράφος. Θεωρείται μία από τις κορυφαίες Γαλλίδες σταρ του 20ού αιώνα. Βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ των Καννών ως νικήτρια για τον πρώτο γυναικείο ρόλο για την ερμηνεία της στην ταινία Ποιμενική συμφωνία (1946) του Ζαν Ντελανουά. Για τη συνεισφορά της στο χώρο της 7ης τέχνης τιμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση (1969), ενώ της απονεμήθηκε ένας Χρυσός Λέων στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας (1996), βραβείο Σεζάρ (1992) και επίσης απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο των Διασημοτήτων του Χόλιγουντ, στον αριθμό 1645 της Vine Street.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι απομνημονευματογράφοι
594 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Α.Ε.Σ. Αθλητική Ένωση Σαντορίνης
Η Αθλητική Ένωση Σαντορίνης (Α.Ε.Σ) είναι αθλητικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1990 στη Σαντορίνη. Το αντρικό τμήμα του Basket Ball της ομάδας, που την περίοδο 2015-2016 ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Κυκλάδων, από την χρονιά 2016-2017 αγωνίζεται στην Γ' Εθνική κατηγορία της ΕΟΚ.
Η πρώτη ομάδα διαθέτει έμπειρους και νέους παίκτες δημιουργώντας ένα ανταγωνιστικό σύνολο με πρώτο στόχο την παραμονή στην κατηγορία. Την 4η αγωνιστική έγινε αλλαγή προπονητή (ήρθε στην ομάδα ο έμπειρος στην κατηγορία και γνώστης του basket, Σεραφείμ Σφήκας στην θέση του Χρήστου Κωνσταντινίδη) και προσθήκη παικτών όπως ο Βαγγέλης Βουρτζούμης και ο Μάκης Νικολαϊδης. Στο δυναμικό της ομάδας ανήκουν και αγωνίζονται οι Στράτος Παπαδόπουλος (αρχηγός), Βαγγέλης Παπασταματίου, Μίλος Σάκοτα, Χρήστος Πάππος, Μάρκος Δουλγεράκης, Βασίλης Σταύρου, Δημήτρης Κατηκαρίδης, Νίκος Πετράκης, Ροήλ Μουρατίδης, Στέλιος Παντζιαρίδης, Πάνος Μιχαλέλης, Σταματέκος Κομνηνός, Ηλίας Κυριακόπουλος και οι νέοι Νίκος Μπουραντάς, Ορέστης Λουίτζι και Αλέξανδρος Δαμίγος. Το προπονητικό team συμπληρώνει ο Χάρης Πεταλωτής (πατέρας του Τριαντάφυλλου Πεταλωτή της Δόξας Λευκάδας), ενώ υπεύθυνος ακαδημιών και τμημάτων έως και το εφηβικό είναι ο Κώστας Αξιώτης.
Η ιστορία του συλλόγου ξεκίνησε ως Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σαντορίνης όπου ιδρύθηκε το 1990 και αναγνωρίστηκε επίσημα στις 13 Ιανουαρίου 1992 από φίλους του μπάσκετ του Πανιωνίου που μένουν μόνιμα στη Σαντορίνη. Αρχικά είχε έδρα τον οικισμό Καμάρι, γι’ αυτό ως το 1997 αναφερόταν ως Γ.Σ. Καμαρίου Θήρας “Πανιώνιος”. Είχε τα κυανέρυθρα χρώματα του Πανιωνίου της Σμύρνης.
Διατηρεί ενεργά τα εξής αθλητικά τμήματα: μπάσκετ, που υπήρξε το αρχικό τμήμα του συλλόγου, και ενεργοποιείται το 2009 το τμήμα του Taekwondo. Παλιότερα λειτούργησαν επίσης τμήματα ενόργανης γυμναστικής, στίβου και ποδοσφαίρου.
Ο Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σαντορίνης κατά το έτος 2014 αγκαλιάζει και φέρνει κοντά του την έταιρη ομάδα του νησιού ‘Α.Σ. Άτλαντας’.
Από την 01-01-2015 μετά από την συγκατάθεση των ιδρυτικών μελών και για το καλό της ομάδας μετονομάζεται σε Αθλητική Ένωση Σαντορίνης
Τμήμα Καλαθοσφαίρισης
Τα κύρια χρώματα της Αθλητικής Ένωσης Σαντορίνης είναι τα μπλε, κόκκινο και λευκό, μαύρο.
Η Αθλητική Ένωση Σαντορίνης. χρησιμοποιεί ως έδρα της το Κλειστό γυμναστήριο Σαντορίνης Δ.Α.Π.Π.Ο.Σ.
Διατηρεί ενεργά τα αθλητικά τμήματα καλαθοσφαίρισης το οποίο περιέχει τα τμήματα των ακαδημιών, Κορασίδων, Παίδων, Εφήβων και Ανδρών με συνεχής συμμετοχές στα πρωταθλήματα Κυκλάδων μπάσκετ της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων και από τη χρονιά 2016-2017 η αντρική ομάδα αγωνίζεται στον 2o όμιλο της Γ Εθνική κατηγορία.
Τμήμα Taekwondo
Το τμήμα του Taekwondo διανύει μία αναμφισβήτητα επιτυχημένη πορεία το Αγωνιστικό Τμήμα του, καταφέρνει να σημειώνει αξιόλογες εμφανίσεις αποσπώντας πολλά μετάλλια. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι έχει πετύχει να εδραιωθεί ανάμεσα στους κορυφαίους συλλόγους της Ελλάδος.
Οι αθλητές έχουν την αμέριστη υποστήριξη των οικογενειών τους, οι οποίοι μέσα από το συγκεκριμένο αθλητικό όχημα και δράση αναζητούν κοινό τόπο για την εξέλιξη της επόμενης γενιάς. Το παραπάνω σχήμα με μοναδικό όπλο τα ψυχικά αποθέματα σε μία εποχή αυξημένων, ίσως και «αόρατων» κοινωνικών και οικονομικών εμποδίων, συνεχίζει την ανοδική πορεία του και μας διδάσκει την αφοσίωση, την συνεργασία, την ομαδικότητα, τον σεβασμό και την προσήλωση στο στόχο.
Αποτελεί ίσως μία από τις πιο σπουδαίες πρωτοβουλίες του νησιού για αυτό και φέρνει αποτελέσματα που ξεπερνούν τα γεωγραφικά σύνορα του, που ίσως σύντομα να υπερβεί και τα εθνικά.
Ποδόσφαιρο
Ως Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σαντορίνης είχε συγκροτηθεί ποδοσφαιρική ομάδα όπου παλαιότερα συμμετείχε στο Τοπικό Πρωτάθλημα Σαντορίνης της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων. Το 2007-08 ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον “ΑΟ Θήρα 2005” με 45 β. αλλά έχασε τον τίτλο λόγω χειρότερης διαφοράς τερμάτων. Έτσι έχασε την ευκαιρία να ανεβεί στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ.Κ.
Ενόργανη γυμναστική
Ως Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σαντορίνης είχε λειτουργήσει και τμήμα ενόργανης γυμναστικής.
Στίβος
Ως Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σαντορίνης ήταν μέλος της Τ.Ε. Κυκλάδων του ΣΕΓΑΣ.
ΣΚΟΠΟΣ
Σκοπός της Αθλητικής Ένωσης Σαντορίνης είναι η ουσιαστική συμβολή της στο κοινωνικό σύνολο μέσα από την εκμάθηση του αθλήματος της καλαθοσφαίρισης στους μικρούς αθλητές που απαρτίζουν τις ακαδημίες και τα τμήματα υποδομών της, ούτως ώστε μέσα από την εν λόγω τα μικρά παιδιά της Θηραϊκής και όχι μόνο κοινωνίας, να μάθουν να αγωνίζονται μέσα σε αθλητικά πλαίσια, να επικοινωνούν, να συνεργάζονται, να συμμετέχουν σε μια κοινή ομαδική προσπάθεια και να αθλούνται γνωρίζοντας το άθλημα μέσα από τη μορφή παιχνιδιού και διασκέδασης υπό τις οδηγίες των έμπειρων προπονητών του συλλόγου.
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σαντορίνης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1990 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1990
Ομόνοια (οργάνωση)
Ιστορικό
Ιδρύθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1991, μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος, στην κωμόπολη Δερβιτσάνη, από εκπροσώπους της ελληνικής εθνικής μειονότητας. Όνομα της Οργάνωσης ορίστηκε το «Δημοκρατική Ένωση Εθνικής Μειονότητας-Ομόνοια» και έδρα της οι Άγιοι Σαράντα.
Το 1991 ζήτησε την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου με την αιτιολογία ότι τα δικαιώματα που προβλέπονταν για τη μειονότητα από το αλβανικό σύνταγμα ήταν εξαιρετικά επισφαλή. Η απόρριψη της πρότασης ώθησε την ριζοσπαστική πτέρυγα της οργάνωσης να ζητήσει «Ένωση με την Ελλάδα».
Με την επωνυμία «Δημοκρατική Ένωση Ελληνικής Μειονότητας», η Ομόνοια συμμετείχε στις εκλογές για Συντακτική Συνέλευση τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1991, τις πρώτες πολυκομματικές εκλογές που έγιναν στην Αλβανία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρότι έλαβε μόλις το 0,7% των ψήφων, η Ομόνοια κέρδισε πέντε έδρες στη Βουλή των 250 εδρών. Ωστόσο, δεν συμμετείχε σε επόμενες εκλογές, καθώς απαγορεύτηκε με το αιτιολογικό ότι παραβίαζε αλβανικό νόμο που απαγόρευε «το σχηματισμό κομμάτων σε θρησκευτική, εθνική και περιφερειακή βάση». Στις επόμενες εκλογές συμμετείχε μέσω του πολιτικού της βραχίονα, του Κόμματος Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ), προκειμένου να παρακάμψει αυτή την απαγόρευση.
Ιδεολογία
Η Ομόνοια είναι ένωση αλβανών υπηκόων με ελληνική καταγωγή και συνείδηση, οι οποίοι αποδέχονται το Πρόγραμμα και Καταστατικό της Οργάνωσης και αγωνίζονται για την εδραίωση της δημοκρατιας, του κράτους δικαίου καθώς και για την κατοχύρωση και διασφάλιση όλων των διεθνώς αναγνωρισμένων ανθρώπινων και εθνικών δικαιωμάτων. Η Οργάνωση πιστεύει και αγωνίζεται για τις αρχές της ισοτιμίας, ισονομίας και ισοπολιτείας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών, καθώς και την ελεύθερη έκφραση και έμπρακτη εφαρμογή όλων των νομίμων ενδιαφερόντων και φιλοδοξιών και πολιτών της. Επίσης, είναι υπέρ της ελεύθερης αγοράς.
Με βάση τις παραπάνω αρχές, η Ομόνοια αγωνίζεται για τη διασφάλιση όλων των κατοχυρωμένων με Διεθνείς Συμβάσεις, στο Διεθνές Δίκαιο, στο Αλβανικό Σύνταγμα και στο κοινοτικό κεκτημένο, δικαιωμάτων των μελών της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.
Οργάνωση
Η Ομόνοια έχει τέσσερις τοπικές οργανώσεις στις πόλεις Άγιοι Σαράντα, Δέλβινο, Αργυρόκαστρο και Τίρανα και ορισμένα υποτμήματα σε Κορυτσά, Αυλώνα και Πρεμετή. Διοικείται από 45μελές Γενικό Συμβούλιο που εκλέγεται από τη Γενική Συνέλευση κάθε δύο χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
Ουίβι Λεν
Η Ολίβια (Ουΐβι) Ματίλντα Λεν (φιν.Olivia (Wivi) Mathilda Lönn, 20 Μαΐου 1872, Τάμπερε, Φινλανδία – 27 Δεκεμβρίου 1966, Ελσίνκι, Φινλανδία) ή αλλιώς Βίβι Λεν ήταν Φινλανδή αρχιτέκτων. Ήταν η πρώτη γυναίκα που εργάστηκε ως ανεξάρτητη αρχιτέκτων και που πήρε τον τιμητικό τίτλο του «καθηγητή» από τη Φινλανδική Ένωση Αρχιτεκτόνων. Η Ουΐβι Λεν πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου, 1966 στο Ελσίνκι.
Βιογραφικά Στοιχεία
Η Ολίβια Ματίλντα Λεν γεννήθηκε στο χωριό Ονκινιέμι, κοντά στο Τάμπερε στις 20 Μαΐου, 1872. Ο πατέρας της ονομαζόταν Βίλχελμ Λεν, και εργαζόταν ως ζυθοποιός, και η μητέρα της ονομαζόταν Ματίλντα Σίρεν. Έχασε τον πατέρα της σε νεαρή ηλικία, οπότε η μητέρα της ήταν αυτή που συντηρούσε την μικρή Ολίβια και τα τρία αδέρφια της. Πήγε σχολείο στο Suomalainen tyttokoulu, και συνέχισε στο βιομηχανικό σχολείο του Τάμπερε, στον τομέα των κατασκευών, όπου και αρίστευσε χάρη στην ευφυΐα της αλλά και στο γεγονός πως σε αντίθεση με τους συμμαθητές της είχε ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της. Μετά την αποφοίτηση και με την παρότρυνση των καθηγητών της, μετακόμισε στο Ελσίνκι, την πρωτεύουσα της χώρας, όπου, από το 1893 έως το 1896 σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της γνώρισε τον Άρμας Λίντγκρεν, με τον οποίο παρέμεινε φίλη καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής της και συνεργάστηκαν πολλές φορές.
Σταδιοδρομία
Η Ουΐβι Λεν στήριξε την καριέρα της και έγινε κυρίως γνωστή με τις νίκες της σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, όπου μπορούσε να έχει ίσες ευκαιρίες με τους άνδρες συναδέλφους της, αλλά και από την ενασχόληση και μελέτη της στον τομέα των κτηρίων εκπαίδευσης. Έκανε δύο μεγάλα εκπαιδευτικά και επαγγελματικά ταξίδια. Το πρώτο αμέσως μετά το πέρας των σποδών της, με προορισμό τη Σκωτία για να μελετήσει την οικοδομική τους τεχνοτροπία και την μεταχείριση των υλικών. Το δεύτερο ταξίδι έγινε κάποιες δεκαετίες αργότερα, και περιλάμβανε πολλές λουτροπόλεις στην Ευρώπη, τις οποίες επισκέφτηκε με τη συνεργάτιδά της Χάνα Παρβιάινεν, μελετώντας την οργάνωση και τη δομή τους.
Έπειτα από την αποφοίτησή της έγινε η πρώτη γυναίκα στη Φινλανδία που άνοιξε δικό της αρχιτεκτονικό γραφείο. Το 1904 κέρδισε το πρώτο βραβείο στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό της οικονομικής Σχολή του Τέμπερε. Από το 1909 και για τέσσερα έτη η Ουΐβι Λεν μαζί με τον Άρμας Λίντγκρεν σχεδίασαν και επέβλεψαν την κατασκευή του Θεάτρου της Εσθονία και του Uusi Ylioppilastalo. Δυστυχώς για πολλά έτη η ανδροκρατούμενη αρχιτεκτονική κοινότητα καθώς και η βιβλιογραφία απέδιδαν τα εύσημα για τα δύο αυτά κτήρια μόνο στον Ουΐβι Λεν. Το 1913 μετακόμισα στη Γυβάσκυλα, όπου και δημιούργησε σειρά έργων, μεταξύ των οποίων ένα σχολείο και ένα εργοστάσιο. Ακόμη, το 1913 σχεδίασε το Γεωφυσικό Παρατηρητήριο του Σοντανκίλα. Ανάμεσα σε πολλές άλλες κατοικίες που σχεδίασε τη δεκαετία του 1910 ήταν και αυτή του παγκοσμίως γνωστού Φινλανδού αρχιτέκτονα Άλβαρ Άαλτο στη Γυβάσκυλα, έργο το οποίο αποπερατώθηκε το 1915.
Την ακόλουθη δεκαετία σχεδίασε το κεντρικό κτήριο της Χριστιανικής Ένωσης Νέων Γυναικών του Ελσίνκι. Αυτήν την περίοδο συνεργάστηκε εκτενώς με τη φίλη της Χάνα Παρβιάινεν παράγοντας πλούτο έργου στην ευρύτερη περιοχή της Jyvaskyla. Μερικά από τα έργα τους ήταν παιδικοί σταθμοί, νηπιαγωγεία (η Λεν άλλωστε θεωρείται σπουδαία ιδιαίτερα στον τομέα των κτηρίων εκπαίδευσης), κέντρα υγείας, μια εκκλησία και μία βιβλιοθήκη. Μέχρι το 1945 είχε ολοκληρωθεί και η κατασκευή του Γεωφυσικού Παρατηρητηρίου του Σοντανκίλα. Το 1956 έγινε η πρώτη γυναίκα που πήρε τον τιμητικό τίτλο του 'καθηγητή' από τη Φινλανδική Ένωση Αρχιτεκτόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί αρχιτέκτονες
Αράκς (Αρμαβίρ)
Το Αράκς (αρμενικά: Արաքս) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,820 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1979-80
Το Κύπελλο Κύπρου 1979-80 ήταν η 38η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια για τέταρτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1979-80 συμμετείχαν οι 15 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1979-80, οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1979-80 και οι 12 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1979-80.
Διεξήχθη σε 6 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1980-81.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ομόνοια και η Αλκή. Ο τελικός διεξήχθη στις 29 Ιουνίου 1980 στο Μακάρειο Στάδιο (το οποίο ήταν και έδρα της Ομόνοιας) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια με σκορ 3-1.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1979-1980
592 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κλασσικά Εικονογραφημένα
μικρογραφία|Το λογότυπο των Κλασσικών Εικονογραφημένων. Τα Κλασσικά Εικονογραφημένα είναι σειρά κόμικς, που διασκευάζουν γνωστά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η σειρά κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1951 από τις Εκδόσεις Πεχλιβανίδη, βασισμένη στην αντίστοιχη αμερικανική, και από τότε γνωρίζει συνεχείς ανατυπώσεις. Χαρακτηριστικό της ελληνικής έκδοσης ήταν ο εμπλουτισμός της με θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος, για την απόδοση των οποίων δούλεψαν γνωστοί Έλληνες εικαστικοί και λογοτέχνες. Τα Κλασσικά Εικονογραφημένα αποτέλεσαν μέρος της πολιτιστικής ζωής της χώρας για περίπου δυο δεκαετίες, και σύντροφο της παιδικής και νεανικής ηλικίας χιλιάδων Ελλήνων. Σήμερα οι πρώτες εκδόσεις αποτελούν συλλεκτικά αντικείμενα.
Classics Illustrated
Η αρχική ιδέα για το εγχείρημα της διασκευής κλασσικών έργων της λογοτεχνίας σε κόμικς ανήκε στον Άλμπερτ Κάντερ (Albert Lewis Kanter). Τα αμερικανικά Κλασσικά κυκλοφόρησαν με πρώτο τεύχος τους Τρεις Σωματοφύλακες, τον Οκτώβριο του 1941, στον εκδοτικό οίκο Elliot, και με την αρχική ονομασία Classic Comics. Με το τέταρτο τεύχος, τον Τελευταίο των Μοϊκανών, ο Κάντερ μετέφερε την έκδοση σε δική του εκδοτική εταιρία, με την επωνυμία Gilberton Publishing Co. Το 1947, κι ενώ η σειρά είχε φτάσει τα 34 τεύχη, η ονομασία άλλαξε σε Classics Illustrated, ενώ τον επόμενο χρόνο μειώθηκαν και οι σελίδες σε 48 από 56 (64 πριν τον πόλεμο). Εκδόθηκε επίσης και το Classics Illustrated Junior, με παραμύθια και ιστορίες για μικρότερα παιδιά. Γνωστοί εικονογράφοι και σχεδιαστές από το χώρο των κόμικς όπως οι Λου Κάμερον, Τζακ Κέρμπυ, Άλεξ Μπλουμ, Νόρμαν Νόντελ, Τζακ Άμπελ και άλλοι ήταν οι υπεύθυνοι για την οπτική απόδοση των μυθιστορημάτων.
Το κόμικ συνέχισε να εκδίδεται μέχρι το 1962, οπότε και σταμάτησε μετά από 169 τεύχη (167 του Κάντερ και 2 από άλλο εκδότη) και 200 εκατομμύρια συνολικές πωλήσεις στις ΗΠΑ. Συνέχισε να ανατυπώνεται, και τις επόμενες δεκαετίες έγιναν κάποιες -όχι επιτυχημένες- προσπάθειες να συνεχιστεί η σειρά. Τα αμερικανικά κλασσικά μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων, αρχής γενομένης το 1951, ήταν και η Ελλάδα.
Αδελφοί Πεχλιβανίδη
Οι Μικρασιάτες αδελφοί Πεχλιβανίδη (Μιχάλης, Κώστας και Γιώργος) είχαν μακρά θητεία, από τα μέσα της δεκαετίας του '20, στον τομέα των εκτυπώσεων (κυρίως των διαφημιστικών) αλλά και των παιδικών βιβλίων, που άρχισαν να εκδίδουν μετά και τις σπουδές, το 1936, του Κώστα Πεχλιβανίδη στη Λειψία πάνω στις σύγχρονες -τότε- τεχνικές εκτύπωσης. Έχοντας κληρονομήσει το τυπογραφείο αλλά και την εμπειρία του Βαυαρού λιθογράφου Γκρούντμαν, και έχοντας δουλέψει για χρόνια την τεχνική του όφσετ, οι αδελφοί Πεχλιβανίδη, ήδη υπολογίσιμο όνομα στο χώρο των εκτυπώσεων, ίδρυσαν μετά τον πόλεμο τις εκδόσεις «Ατλαντίς» με σκοπό να επανέλθουν στο παιδικό βιβλίο. Στα Classics Illustrated του Κάντερ, με τα οποία γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αμερική, αναγνώρισαν μια γνήσια ευκαιρία, και αποφάσισαν να τα τυπώσουν και στην Ελλάδα.
Οι Άθλιοι από την Αμερική
Το πρώτο τεύχος των Κλασσικών κυκλοφόρησε την 1η Μαρτίου 1951. Ήταν η διασκευή των Αθλίων του Βίκτωρα Ουγκώ, και προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στην Ελλάδα, τόσο θετικές όσο και αρνητικές. Ήταν το πρώτο κόμικ "αμερικάνικου" τύπου που έφτανε στη χώρα (που εκείνη την περίοδο περνούσε μια φάση γενικότερης "εισβολής" αμερικανικών καταναλωτικών αγαθών), όπως και το πρώτο που έβγαινε σε τετραχρωμία όφσετ ("με 336 πολύχρωμες εικόνες", όπως έγραφε το εξώφυλλο). Κόστιζε 4.000 δραχμές της τότε εποχής και η πρώτη έκδοση (90.000 αντίτυπα), που εξαντλήθηκε σε ελάχιστο χρόνο, ανατυπώθηκε δυο φορές τις επόμενες μέρες (σύμφωνα με την «Ατλαντίδα», πούλησε γύρω στο ένα εκατομμύριο αντίτυπα). Η πολύ προσεγμένη τους εκτύπωση, η τετραχρωμία, αλλά και το πρωτοφανές για την Ελλάδα ενός αναγνώσματος όπου η κυρίαρχη εικονογράφηση συνδυαζόταν με λεζάντα για τα λόγια (αιχμή) ή τις σκέψεις (σειρά μικρών κύκλων) των ηρώων (κατά τις "οδηγίες χρήσης" των πρώτων τευχών), καθιέρωσαν σχεδόν αμέσως το περιοδικό στο νεανικό αλλά και μεγαλύτερο κοινό.
Η κυκλοφορία των Κλασσικών στην Ελλάδα, παρά την επιτυχία της, προκάλεσε και αντιδράσεις από ανθρώπους της τέχνης και της πολιτικής (μεταξύ άλλων ο Ευ. Παπανούτσος). Πολλοί θεώρησαν "ευτελισμό" των κλασσικών έργων την ανατύπωσή τους σε κόμικς, άλλοι φοβούνταν την "αμερικανοποίηση" της παιδείας των νέων, και το θέμα προκάλεσε συζητήσεις ακόμη και μέσα στη Βουλή. Παρόλα αυτά, το κοινό αγκάλιασε την έκδοση, που έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες στα μεταπολεμικά χρόνια.
Επιτυχία
right|thumb|200px|[[Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Κάρολου Ντίκενς, τεύχος 20, Χριστούγεννα 1952]] Η έκδοση των "Κλασσικών" συνεχίστηκε για περίπου δέκα χρόνια, σε σταθερούς ρυθμούς. Κυκλοφόρησαν, στα πλαίσια της πρώτης σειράς, γύρω στους 180 τίτλοι, από τους οποίους περίπου εξήντα ήταν με ελληνικά θέματα. Το περιοδικό κυκλοφορούσε αρχικά κάθε δύο εβδομάδες, την 1η και 15η, του μήνα σε χιλιάδες αντίτυπα σε όλη την Ελλάδα (με μέσο όρο 200.000-300.000 πωλήσεις σε κάθε τεύχος, σύμφωνα με δηλώσεις των εκδοτών). Σαρώνοντας την αγορά, τα Κλασσικά υποχρέωσαν άλλα περιοδικά για παιδιά (όπως ο Θησαυρός των Παιδιών) να κλείσουν. Παράλληλα με τα "Κλασσικά Εικονογραφημένα", κυκλοφόρησαν και τα "Μικρά Κλασσικά Εικονογραφημένα" (κατά τα πρότυπα των Classics Illustrated Junior για τους μικρότερους.
Τα σχέδια ήταν σχεδόν πιστή αντιγραφή της αμερικάνικης έκδοσης, ενώ τα κείμενα μετέφραζε συνήθως ο Βασίλης Ρώτας (που είχε και την κύρια ευθύνη της ελληνικής σειράς). Η θεματολογία της πρώτης έκδοσης, ακολουθώντας αναγκαστικά αυτή της αμερικάνικης, περιελάμβανε κυρίως μυθιστορήματα με κοινωνικό-διδακτικό χαρακτήρα (όπως Όλιβερ Τουίστ, Ο Δρ.Τζέκυλ και ο κ.Χάιντ, Μεγάλες Προσδοκίες), ρομαντικά-ιπποτικά μυθιστορήματα, αρκετά έργα του Βίκτωρα Ουγκώ και του Ιουλίου Βερν αλλά και βιογραφίες "μεγάλων ανδρών" (Καίσαρ, Αβραάμ Λίνκολν κ.α.). Ο υπότιτλος "Από τα Αριστουργήματα των Μεγαλύτερων Συγγραφέων του Κόσμου" μάλλον ήταν λίγο γενικός, μια και η σειρά έδειχνε προτίμηση σε Γάλλους και Άγγλους συγγραφείς του 19ου αιώνα. Το περιοδικό, εκτός από τα κυρίως έργα, περιελάμβανε και κάποιες σελίδες στο τέλος με την βιογραφία του συγγραφέα, βιογραφίες ιστορικών προσώπων (ακόμη και υπό την μορφήν σύντομων κόμικς), καλλιτεχνών και εφευρετών, υποθέσεις έργων όπερας, επετειακά και διδακτικά θέματα, διαφημίσεις της "Ατλαντίδας" αλλά και στήλη αναγνωστών για κάποιο διάστημα.
Από τη μυθολογία και την ιστορία της Ελλάδος
thumb|right|200px|Περσέας και Ανδρομέδα, τεύχος 43, εξώφυλλο του Κώστα Γραμματόπουλου. Τον Οκτώβριο του 1953, ένα διαφορετικό Κλασσικό έκανε την εμφάνισή του στα περίπτερα: ήταν το τεύχος 43 Περσέας και Ανδρομέδα, σε σχέδια του Κώστα Γραμματόπουλου και κείμενα του Βασίλη Ρώτα, που εγκαινίαζε τη σειρά των τευχών με θέματα "Από τη Μυθολογία και την Ιστορία της Ελλάδος". Εκδόθηκαν γύρω στα εξήντα τεύχη (τις επόμενες δεκαετίες θα ακολουθούσαν και μερικά ακόμη) με θέματα από τη Βυζαντινή ιστορία (Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Θεοδώρα η Ευσεβής, Ιουστινιανός ο Αυτοκράτωρ), την ελληνική επανάσταση του 1821 (Κολοκοτρώνης, Χάνι της Γραβιάς, Αθανάσιος Διάκος κ.ά.) αλλά και την αρχαία μυθολογία (Ηρακλής, Ποσειδών, Δευκαλίωνας και Πύρρα'' κλπ).
Η σειρά αυτή αποτέλεσε όχι μόνο πηγή πρόσθετης δημοτικότητας για τη σειρά των Κλασσικών, μα και μια έκδοση από την οποία πέρασαν αρκετά μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας και της εικαστικής. Βασική ευθύνη για τα κείμενα είχε ο Βασίλης Ρώτας, που διάλεγε και τα θέματα που θα κυκλοφορούσαν, ενώ σημαντική συνεισφορά είχαν και η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, η Γεωργία Δεληγιάννη-Αναστασιάδη και άλλοι. Όσον αφορά το σχεδιαστικό μέρος εδώ συνέβαλλαν αρκετοί γνωστοί γραφίστες και σχεδιαστές: Γιώργος Βακαλό, Μποστ (στο πρώτο του κόμικ με τον "Κωνσταντίνο Παλαιολόγο"), οι Κώστας Γραμματόπουλος, Παύλος Βαλασάκης, Γεράσιμος Λιβιεράτος, Τάκης Κατσουλίδης, Γιάννης Δραγώνας, Βασίλης Ζήσης, Αλκμήνη Γραμματοπούλου, Νίκος Καστανάκης και άλλοι.
thumb|left|250px|Σελίδες από το Περσέας και Ανδρομέδα. Η ελληνική σειρά, παρά τις όποιες ατέλειες λόγω της έλλειψης πείρας των ντόπιων δημιουργών στο πεδίο των κόμικς, αλλά και τους οικονομικούς και χρονικούς περιορισμούς της έκδοσης, αποτέλεσε ένα πρότυπο δείγμα γραφής για την εγχώρια σκηνή και πηγή έμπνευσης για τους δημιουργούς που θα ακολουθούσαν. Καθιέρωσε δε μια δική της αισθητική για το ελληνικό κόμικ, που ακόμη και τώρα παραμένει αυθεντική και αναγνωρίσιμη.
Μετέπειτα χρόνια
Τα Κλασσικά Εικονογραφημένα, αν και πολύ δημοφιλή στις δεκαετίες 1950-1960, άρχισαν στα επόμενα χρόνια να χάνουν σταδιακά το κοινό τους, λόγω της ολοένα μεγαλύτερης απήχησης άλλων αμερικάνικων κόμικς -των οποίων υπήρξαν προπομπός στην Ελλάδα- αλλά και της εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας. Συνεχίζουν πάντως να υφίστανται και να πωλούνται ακόμη και σήμερα, περισσότερο από μισό αιώνα μετά την πρώτη τους έκδοση, τα τεύχη της οποίας έχουν γίνει συλλεκτικά αντικείμενα. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 κυκλοφόρησαν λίγοι ακόμη τίτλοι, και άλλη μια σειρά τυπώθηκε τη δεκαετία του '70, ενώ οι προηγούμενοι τίτλοι συνεχώς ανατυπώνονταν όλα αυτά τα χρόνια. Νέα ανατύπωση έγινε και στις αρχές της δεκαετίας του '90, ενώ το 2001 τα τεύχη ελληνικής θεματολογίας επανεκδόθηκαν σε θεματικούς τόμους.
Τα Κλασσικά Εικονογραφημένα επικρίθηκαν για την αμερικανική τους προέλευση και θεώρηση της κλασσικής λογοτεχνίας, αλλά και για την μονοκρατορία τους στο χώρο των ελληνικών κόμικς για περίπου είκοσι χρόνια. Παρ' όλα αυτά, αποτέλεσαν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα αντικείμενα μαζικής κουλτούρας στις δεκαετίες 1950-1960, μια από τις απαρχές της ελληνικής σκηνής των κόμικς, και συνεχίζουν να κρατούν μια καλή θέση στις αναμνήσεις αρκετών.
Κατάλογος τευχών
Ο κατάλογος περιλαμβάνει τους τίτλους των τευχών των Κλασσικών της πρώτης κυκλοφορίας (1951- περ. 1960) με τη σειρά που εκδόθηκαν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Ελληνικά κόμικς
Πάνος Τζελέπης
Ο Πάνος Νικολή Τζελέπης (1894-1976) ήταν αρχιτέκτονας, ζωγράφος και λογοτέχνης. Ήταν ένας από τους πρώτους εκπροσώπους της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1894. Η καταγωγή του ήταν από την Ευρυτανία, αφού ο πατέρας του, Νικολής, γεννήθηκε στη Φουρνά. Ο πατέρας του ήταν αρχιτέκτονας στο παλάτι του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ, γεγονός που έδωσε στον Π. Τζελέπη τη δυνατότητα να εξοικειωθεί από μικρός με τις βασικές αρχές της μετέπειτα δουλειάς του.
Στην Κωνσταντινούπολη φοίτησε στο εξατάξιο Γυμνάσιο και στη συνέχεια στο Ιταλικό Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Κωνσταντινούπολης. Το 1915, μετά την εγκατάσταση της οικογένειάς του στην Αθήνα, συνέχισε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής και γλυπτικής. Μαζί με τον Γεώργιο Κοντολέοντα ταξίδεψε στην Ελλάδα για να γνωρίσει το ελληνικό τοπίο και κυρίως την παραδοσιακή ελληνική αρχιτεκτονική.
Αρχιτεκτονική σπούδασε αργότερα (μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου) στο Παρίσι, στην Ecole Speciale d’ Architecture και στην Ecole Nationale des Arts Decoratifs. Είναι βασικό στην παιδεία του, ότι μορφώνει την αρχιτεκτονική σκέψη του ακριβώς την εποχή της μεγάλης δημιουργικής κρίσης στην αρχιτεκτονική κουλτούρα. Το τέλος του εκλεκτικισμού μαζί με το αναπόφευκτο ξέφτισμα του Art Nouveau, και η όλο και μεγαλύτερη χρήση του νέου υλικού, του μπετόν αρμέ, είναι στοιχεία που τον οδηγούν στη δύσκολη επιλογή, στην αναζήτηση ενός «νέου» δρόμου. Δύο ήταν τα μεγάλα θέματα που τον απασχόλησαν σε όλη του τη ζωή. Το πρώτο είναι η λαϊκή αρχιτεκτονική του τόπου μας (μαζί με τον Αριστοτέλης Ζάχο και τον Δημήτρη Πικιώνη ασχολείται με το πρόβλημα της «μεταφοράς» των αρχών της λαϊκής αρχιτεκτονικής στη σύγχρονη δημιουργία), και το δεύτερο, ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός, σε κλίμακα προστασίας του παιδιού.
To 1922 εγκαθίσταται στην Αθήνα και μέχρι το 1945 εκτελεί μία σειρά από αρχιτεκτονικά έργα που χαρακτηρίζουν σημαντικά τη νεοελληνική αρχιτεκτονική. Ο μοντερνισμός του είναι συγκρατημένος και ελέγχεται από μια αίσθηση ισορροπίας και ηρεμίας. Ο ίδιος δηλώνει μέσα από τους στίχους του:
« Ω να μπορούσα να έκανα έργα σεμνά και ωραία
ως είναι όλα στην πλάση σου απέριττα, πηγαία. »
Τον Δεκέμβριο του 1945 πηγαίνει στο Παρίσι ως αρχηγός της ομάδας των νέων επιστημόνων, υποτρόφων του Γαλλικού Ινστιτούτου, που επιλέχτηκαν για να σταλούν για σπουδές στο Παρίσι, στην πραγματικότητα όμως για να σωθούν μερικά από τα καλύτερα μυαλά της Ελλάδας από τον εμφύλιο που διαφαίνονταν. Στη Γαλλία εργάζεται για δέκα χρόνια. Το 1956 επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε κυρίως με το συγγραφικό του έργο.
Ο Πάνος Νικολή Τζελέπης πέθανε στην Αθήνα το 1976.
Αρχιτεκτονικό έργο
Ο Πάνος Νικολή Τζελέπης δραστηριοποιείται ενεργά στον ελλαδικό χώρο από το 1922 αμέσως μετά το πέρας των σπουδών στο Παρίσι μέχρι το 1945.
1922-1933
Ο Πάνος Τζελέπης τα πρώτα χρόνια (1923-25) ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό διαφημιστικών μακετών για τσιγάρα, εξώφυλλα βιβλίων και περιοδικών, θεατρικών προγραμμάτων. Σε αυτά τα έργα γραφικής τέχνης εντοπίζονται κατάλοιπα στοιχεία της τάσης του Art Nouveau, δηλαδή ουδέτερα μορφολογικά συστήματα του γεωμετρικού και του φυτικού κόσμου. Για τον Τζελέπη όμως αυτά τα στοιχεία δεν είναι μία παραδεκτή λύση στην αντιμετώπιση της αρχιτεκτονικής μορφολογίας.
Αυτή η νεανική αμφιταλάντευση στις μορφολογικές επιλογές φανερώνεται και στο σπίτι της οδού Μομφεράτου 30 στην Αθήνα, 1924-25, που αποτελεί πρώιμο δείγμα συνδυασμού μοντέρνας και λαϊκής αρχιτεκτονικής. Την ίδια περίοδο συμμετείχε στους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς για το Μετοχικό Ταμείο Στρατού στην Αθήνα και το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα.
Μετά από δύο χρόνια, μέσα από τη μελέτη διαφόρων «αγροικιών» στην παραθαλάσσια περιοχή του Ελληνικού, είναι φανερή η προσχώρησή του στο νέο κίνημα της ελληνικής αρχιτεκτονικής. Στα έργα του πλέον συναντάμε πολλές από τις αρχές του μοντέρνου κινήματος.
Μονοκατοικίες
Οικία Οικονομίδη, 1925 : Οι χώροι προβάλλονται με ειλικρίνεια στην όψη και οι αναλογίες του συμπαγούς με το κενό αποδεικνύουν τη νέα πραγματικότητα στην αρχιτεκτονική σύνθεση.
Οικία Τζελέπη, στο Ελληνικό: Διακρίνεται η συνεχής εναλλαγή στοιχείων από τη λαϊκή παράδοση μέσα στη γενική οπτική αντίληψη του κτιριακού συνόλου, χωρίς να ξεφεύγει από τη δυναμική εξελικτική του πορεία πάνω στη «γραμμή» που ακολουθεί στις δημιουργίες του.
Οικία Ζαφειριάδη : Ενώ αρχικά σχεδιάζεται με στέγη και με τις αρχές των κλασικών ρυθμών, τελικά σχεδιάζεται με δώμα και τις αρχές του μοντέρνου κινήματος.
Οικία Φωκά, Παγκράτι, 1930 : Βασίζεται στις αρχές της απλότητας και αποτελεί σταθμό στην αρχιτεκτονική του. Καμία επιτήδευση στην όψη δεν δικαιολογεί αβεβαιότητα στην κάτοψη, γι’ αυτό και η μορφή δεν κρύβει τίποτα αλλά αντίθετα εμφανίζει με σαφήνεια τη διαμόρφωση του εσωτερικού χώρου σε προβολή. (κατεδαφίστηκε το 1979).
Οικία Ιμβριώτη, Ελληνικό, 1933 : Θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα του μοντέρνου κινήματος στην Ελλάδα, καθώς δίδει την απλούστερη λύση, προσηλωμένος στα σύγχρονα αρχιτεκτονικά κινήματα.
1933-1940
Η περίοδος 1933-1940 είναι η πλέον γόνιμη περίοδος για τον αρχιτέκτονα, ο οποίος έχει σχεδιάσει μια σειρά ιδιωτικών και δημοσίων έργων. Ορισμένα από αυτά δημοσιεύτηκαν και σε αρχιτεκτονικά περιοδικά διεθνούς κύρους.
Ιδιωτικά έργα
Οικία Περίδη, Ψυχικό, 1932
Οικία Φραντζή, Ψυχικό, 1932 : Καταφέρνει να επιλύσει όλα τα προβλήματα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης με τη μεγαλύτερη δυνατή απλότητα.
Πολυκατοικία Βαμβέτσου, Αθήνα
Εμπορικό κατάστημα ανδρικών ενδυμάτων ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΣ, Αθήνα : Αναλαμβάνει τη διαρρύθμιση και τη διακόσμηση του καταστήματος, αποδεικνύοντας την ικανότητα του και στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό εσωτερικών χώρων. Για το συγκεκριμένο κατάστημα θα σχεδιάσει και μία σειρά επίπλων. Θετικές κριτικές δημοσιεύτηκαν και στον ξένο τύπο, με χαρακτηριστικό τον τίτλο του «The Outfitter» της 15ης Αυγούστου 1936 που παρουσίασε αυτή την εργασία με τις λέξεις : «Athens keeps step with this glass and chromium age.»
Οικία Βουτσαρά, 1940 : Είναι το τελευταίο έργο που πραγματοποίησε πριν από τον πόλεμο. Σώζεται ακόμη και σήμερα σε καλή κατάσταση και είναι ίσως μία επινόηση που δείχνει ότι ο Τζελέπης έχει επεξεργασθεί με ωριμότητα όλες εκείνες τις αρχές και τις απόψεις του, για τη νέα αρχιτεκτονική. Θυμίζει έντονα τη Βίλλα «Erna» που έκτισε ο Σέρβος αρχιτέκτονας B.Kojic το 1937.
Δημόσια έργα
Το Υπουργείο Πρόνοιας, το Π.Ι.Κ.Π.Α., αναθέτει στον Π.Τζελέπη τη μελέτη και την κατασκευή των Παιδουπόλεων της Βούλας και της Πεντέλης. Ο στόχος ήταν να δοθεί λύση στο κοινωνικό πρόβλημα της προστασίας του παιδιού, ώστε η ανάπτυξη και η διάπλαση του παιδιού να γίνεται μέσα σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον υγείας. Γι’ αυτό και οι «αποικίες διακοπών», τα «αναρρωτήρια», τα «αναπαυτήρια» και τα «πρεβαντόρια», αποτέλεσαν τους πόλους κατεύθυνσης αυτής της πολιτικής. Πριν από την έναρξη των μελετών ο Τζελέπης πραγματοποίησε ένα μεγάλο ταξίδι σε χώρες της Ευρώπης (Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Τσεχοσλοβακία), για να μελετήσει εκεί τα ανάλογα κτίρια.
Πρώτα κατασκευάστηκε το Π.Ι.Κ.Π.Α. Πεντέλης κατά την περίοδο 1936-37. Είναι ίσως μία στιγμή αμφιβολίας στην αρχιτεκτονική παραγωγή του Τζελέπη, αυτό όμως δεν μειώνει καθόλου την τελική ποιότητα που θέτει σαν στόχο. Στο κτιριακό συγκρότημα της Πεντέλης για ακόμη μία φορά θα αποδείξει πως η a priori μορφολογική έκφραση σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί τον σκοπό της δημιουργίας του. Τα προβλήματα που η μορφή προσθέτει στην αρχιτεκτονική σύνθεση θα τα λύσουν οι λειτουργίες και οι ανάγκες μαζί με το συγκεκριμένο χώρο, τις κλιματολογικές συνθήκες και τα οικονομικο-τεχνικά δεδομένα.
Το Π.Ι.Κ.Π.Α. Βούλας κατασκευάστηκε κατά την περίοδο 1937-39. Ο αρχιτέκτονας ενσωμάτωσε τις σύγχρονες απόψεις για την οργάνωση του χώρου, τους κανόνες υγιεινής στο σχεδιασμό με τον εκτεταμένο αερισμό και ηλιασμό. Οι απλές εγκαταστάσεις είναι μελετημένες με βάση την κλίμακα του παιδιού. Ακόμα και στο κτίριο της διοίκησης ο Τζελέπης μετέφερε τους χώρους των γραφείων στον όροφο, για να αφήσει στα παιδιά όσο το δυνατόν μεγαλύτερη τη χρήση στο ισόγειο. Στην κατασκευή χρησιμοποίησε το μπετόν αρμέ και το γυαλί με μεγάλη συνθετική ικανότητα. Πρέπει όσο το δυνατόν ο χώρος να είναι εύπλαστος και γι’ αυτό τα μεγάλα ανοίγματα είναι τέτοια ώστε κατά περίπτωση να επιτρέπουν την ενοποίηση του εσωτερικού με τον εξωτερικό χώρο. Πέτυχε έτσι από τη μία «προστασία» αλλά και συγχρόνως μία ελευθερία διακίνησης στο δομημένο περιβάλλον. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η κατασκευή του ημιυπαίθριου εστιατορίου του συγκροτήματος (έργο που εντάσσεται άνετα στο διεθνές μοντέρνο κίνημα). Το σύνολο σέβεται την ανθρωπομετρική δυνατότητα του παιδιού μέχρι και την πιο ασήμαντη κατασκευαστική λεπτομέρεια. Δυστυχώς οι εγκαταστάσεις στη Βούλα βομβαρδίστηκαν στις πολεμικές επιχειρήσεις.
Η σύνθεση της παιδούπολης στη Βούλα και οι εγκαταστάσεις στην Πεντέλη αποτελούν μια σημαντική εξέλιξη στην πορεία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα.
Στο τέλος της Κατοχής τον Πάνο Τζελέπη απασχόλησε η σίτιση και η στέγαση των Ελλήνων. Σε αυτό το πλαίσιο σχεδίασε κατοικίες προσωρινής στέγασης.
Πριν φύγει από την Αθήνα, το 1936 οργάνωσε με επιτυχία την Α΄ Διαβαλκανική Έκθεση Προστασίας του Παιδιού στο Ζάππειο. Η Έκθεση αποτέλεσε σταθμό στην προώθηση πάνω σε επιστημονικές βάσεις του κοινωνικού αυτού προβλήματος στο βαλκανικό χώρο.
Στη Γαλλία, όπου βρέθηκε το 1946 εξακολούθησε να  δουλεύει για τον ζωτικό χώρο των παιδιών. Σειρά διαλέξεων, επιστημονικές ανακοινώσεις σε διεθνή συνέδρια Ψυχολογίας του παιδιού και άρθρα στο γαλλικό κυρίως τύπο αποτελούν μικρό μέρος της πολύπλευρης δραστηριότητας του. Στη Γαλλία επιβάλλεται γρήγορα με τη δουλειά του και εκτός από μέλος του «Ordre des Architectes», γίνεται και «Agree» του γαλλικού Υπουργείου Ανοικοδομήσεως. Με μία ομάδα Γάλλων αρχιτεκτόνων ανέλαβε τη μελέτη και την κατασκευή μεγάλων έργων στην πόλη Maubeurge κοντά στα βελγικά σύνορα.
Προς το τέλος της επαγγελματικής του δραστηριότητας, στις αρχές της δεκαετίας του 1960 σχεδίασε και χρηματοδότησε την κατασκευή ενός υποδειγματικού Παιδικού Σταθμού με την χαρακτηριστική ονομασία «Το σπίτι του παιδιού», στον τόπο καταγωγής του, στη Φουρνά Ευρυτανίας, στη μνήμη των γονέων του Νικολή και Μανιώς.
Συγγραφικό έργο
Ο Πάνος Τζελέπης ήταν μια ιδιάζουσα μορφή της αρχιτεκτονικής και της διανόησης. Ορισμένα έργα του μάλιστα δεν σχετίζονται με την αρχιτεκτονική του ιδιότητα (π.χ. πεζογραφία, ποίηση).
Λογοτεχνικές μεταφράσεις
• Μετάφραση ποιητικής συλλογής του Σαρλ Μπωντλαίρ «Τα άνθη του κακού» (Fleurs du Mal), 1957
Παράλληλα είχε αρχίσει και τη μετάφραση της «Θείας Κωμωδίας» του Ντάντε σε 15σύλλαβους, ενώ στο συρτάρι του περίμενε ολόκληρη Ανθολογία ευρωπαίων ποιητών.
1475
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1475 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη