cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελευθέριος Βενιζέλος
Συνθήκη της Λωζάνης
Κύριο λήμμα Συνθήκη της Λωζάνηςthumb|350px|Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Εμπρός» αναγγέλλει την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επανάσταση του 1922, ο Βενιζέλος δέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη διάσκεψη της Λωζάνης όπου στις 24 Ιουλίου 1923 υπέγραψε τη Συνθήκη της Λωζάνης με την Τουρκία. Στις 16 Δεκεμβρίου 1923 έγιναν εκλογές για συντακτική συνέλευση από τις οποίες απείχε η αντιπολίτευση. Ο Βενιζέλος εκλέχθηκε βουλευτής στην Αθήνα και σε άλλες περιοχές (το επέτρεπε το εκλογικό σύστημα) κι επέστρεψε στην Ελλάδα, έγινε δε πρόεδρος της Βουλής με την ψήφο όλων των βουλευτών. Διαφώνησε όμως με την πολιτική παράταξη που είχε ταχθεί στο πολιτειακό υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας (την επομένη των εκλογών απομακρύνθηκε προσωρινά ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄), παραιτήθηκε από την προεδρία της Βουλής και σχημάτισε κυβέρνηση στις 11 Ιανουαρίου 1924 (Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1924) θέλοντας να συμβιβάσει τα πράγματα. Όμως, η ανάμειξη ξένων στοιχείων στην πολιτική και ένα πρόβλημα στην υγεία του τον υποχρέωσαν να παραιτηθεί στις 4 Φεβρουαρίου, να υποδείξει ως διάδοχό του τον Γεώργιο Καφαντάρη και να φύγει και πάλι στο Παρίσι.
Δεν άκουσε τους οπαδούς του που του ζητούσαν να επανέλθει και να αναλάβει και πάλι την ηγεσία του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Στο Παρίσι επιδόθηκε στη μετάφραση των «Ιστοριών» του Θουκυδίδη. Η μετάφραση αυτή είναι ένα μνημειώδες έργο και αποτελεί λαμπρή συνεισφορά στο εγχείρημα της μεταφοράς των κειμένων της αρχαιότητας στα νέα ελληνικά.
Νέα άνοδος (1928-32)
thumb|Ο Βενιζέλος το 1930
Αφού ανέτρεψε τη δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου ο Γεώργιος Κονδύλης στις 22 Αυγούστου 1926, ορκίστηκε πρωθυπουργός και έκανε εκλογές, στις οποίες δεν συμμετείχε ο ίδιος, ούτε ο Βενιζέλος που δεν θέλησε να είναι υποψήφιος. Βοήθησε όμως να σχηματιστεί οικουμενική κυβέρνηση από τον Αλέξανδρο Ζαΐμη με στόχο τη γεφύρωση των πολιτικών διαφορών και την εθνική συμφιλίωση. Η κυβέρνηση αυτή παραιτήθηκε και σχηματίστηκε νέα στην οποία δεν συμμετείχε το Λαϊκό Κόμμα. Ο Βενιζέλος γύρισε τότε στην Ελλάδα, διαφώνησε ωστόσο με την κυβέρνηση επί της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής. Η διαφωνία του οδήγησε στη διάσπαση του Κόμματος των Φιλελευθέρων, του οποίου ανέλαβε την ηγεσία. Στις 5 Ιουλίου 1928 παραιτήθηκε η κυβέρνηση Ζαΐμη. Ο Βενιζέλος έγινε πρωθυπουργός και προκήρυξε εκλογές για τις 19 Αυγούστου 1928. Τις κέρδισε το Κόμμα Φιλελευθέρων που πήρε τις 228 από 250 έδρες της Βουλής. Ο Βενιζέλος κυβέρνησε μέχρι το 1932.
Οικονομική και εσωτερική πολιτική
Η νέα κυβέρνηση του Βενιζέλου κλήθηκε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της διεθνούς οικονομικής κρίσης του 1929, με κατάληξη όμως τη χρεωκοπία της χώρας το 1932.
Στις δράσεις τις κυβέρνησης αυτής της περιόδου συγκαταλέγονται ακόμα η ίδρυση του ΣτΕ, αλλά και ο αμφιλεγόμενος νόμος για την προστασία του κοινωνικού καθεστώτος («Ιδιώνυμο»).
Εξωτερική πολιτική 1928-32
Κύριος στόχος του Βενιζέλου την περίοδο αυτή υπήρξε να αποφύγει την εξάρτηση της Ελλάδας από μία μόνο μεγάλη δύναμη. Προσπάθησε λοιπόν, να δημιουργήσει φιλικές σχέσεις τόσο με τις γειτονικές χώρες όσο και με αυτές που κυριαρχούσαν στη Μεσόγειο. Έτσι, η πρώτη διπλωματική κίνηση του Βενιζέλου ήταν η υπογραφή συμφώνου φιλίας, συνδιαλλαγής και δικαστικού διακανονισμού με την Ιταλία στις 23 Σεπτεμβρίου 1928.
Βαλκάνια
Εν συνεχεία, ο Βενιζέλος στράφηκε στη Γιουγκοσλαβία, η οποία από καιρό είχε διεκδικήσεις για μία «ελεύθερη ζώνη» στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ο Βενιζέλος αποδέχτηκε ορισμένες από τις γιουγκοσλαβικές απαιτήσεις και αφού απομακρύνθηκε αυτό το εμπόδιο, στις 17 Μαρτίου 1929 υπογράφτηκε το ελληνογιουγκοσλαβικό πρωτόκολλο στη Γενεύη.
Ελληνοτουρκική προσέγγιση
Η πιο πολυσυζητημένη όμως, πράξη του Βενιζέλου ήταν η υπογραφή της ελληνοτουρκικής σύμβασης στην Άγκυρα, στις 10 Ιουνίου 1930. Με αυτή τη συμφωνία έκλεισαν οι περισσότερες εκκρεμότητες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η Ελλάδα συμφώνησε να πληρώσει 425.000 λίρες Αγγλίας ως αποζημίωση για τους Τούρκους που έφυγαν από τη χώρα και σε αντάλλαγμα η Τουρκία δεχόταν να αναγνωρίσει τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης ως μόνιμους κατοίκους. Εν συνεχεία, στις 30 Οκτωβρίου υπογράφτηκε στην Άγκυρα το σύμφωνο ελληνοτουρκικής φιλίας, ουδετερότητας και διαιτησίας. Η διπλωματική αυτή προσέγγιση άλλαξε άρδην το κλίμα στις δύο χώρες με αποτέλεσμα τόσο ο Βενιζέλος στην Άγκυρα όσο ο Ισμέτ Ινονού στην Αθήνα να τύχουν θερμής υποδοχής από τους κατοίκους.
Τον Ιανουάριο του 1934, ο Βενιζέλος με επιστολή του προς τον πρόεδρο της επιτροπής απονομής των βραβείων Νόμπελ, θα προτείνει να δοθεί το βραβείο στον πρωταγωνιστή της Μικρασιατικής καταστροφής - Τούρκο πρόεδρο Μουσταφά Κεμάλ.
Επικρίσεις
Όμως, οι διπλωματικές αυτές κινήσεις του Βενιζέλου συνάντησαν σημαντική αντίδραση, καθώς έβαλε σε δεύτερη μοίρα τις εθνικές βλέψεις της χώρας. Η Ιταλία είχε ακόμα στην κατοχή της τα Δωδεκάνησα και ο Βενιζέλος συνειδητά απέφυγε να ανακινήσει αυτό το ζήτημα για να μη διαταράξει τις σχέσεις των δύο χωρών. Εν όψει μάλιστα της σύναψης του συμφώνου της ελληνοϊταλικής φιλίας στις 23.9.1928, δήλωσε στον Τύπο: «Δεν δύναται και δεν πρέπει η Δωδεκάνησος να εμποδίση την ανάπτυξιν και εμπέδωσιν των σχέσεων φιλίας και εμπιστοσύνης μεταξύ Ελλάδος και Ιταλίας». Παράλληλα, αποθάρρυνε τις πρωτοβουλίες των Κυπρίων για Ένωση θεωρώντας ότι δεν ήταν κατάλληλες οι περιστάσεις. Όμως αναμφίβολα, το ζήτημα που ακόμα και σήμερα προκαλεί τις περισσότερες συζητήσεις είναι η ελληνοτουρκική προσέγγιση, γιατί με αυτή την κίνηση ο Βενιζέλος έθεσε οριστικά τέρμα στις ελπίδες των Μικρασιατών να επιστρέψουν στις εστίες τους, αλλά και γιατί εξίσωσε τις αποζημιώσεις των Ελλήνων προσφύγων με αυτές των απελθόντων Τούρκων. Αυτό οδήγησε στην εκλογική τους αποξένωση με αποτέλεσμα αρκετοί Μικρασιάτες να στραφούν στο Λαϊκόν Κόμμα στις επόμενες εκλογές.
Πραξικόπημα και εξορία
thumb|Το αυτοκίνητο του Βενιζέλου διάτρητο από σφαίρες μετά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του στη [[λεωφόρος Κηφισίας|λεωφόρο Κηφισίας το 1933.]] Στις 16 Ιανουαρίου 1933 η κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη ανατράπηκε και, για τελευταία φορά, πρωθυπουργός έγινε ο Βενιζέλος. Στις εκλογές της 5 Μαρτίου όμως τα αντίπαλα κόμματα πλειοψήφισαν. Τότε ο στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας ηγήθηκε πραξικοπήματος υπέρ του Βενιζέλου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όμως ονόμασε πρώτα πρωθυπουργό τον στρατηγό Αλέξανδρο Οθωναίο ώστε να καταστείλει το πραξικόπημα, και αμέσως μετά έκανε πρωθυπουργό τον Τσαλδάρη. Στις αρχές Μαΐου ο Ιωάννης Μεταξάς κατέθεσε στη Βουλή πρόταση δίωξης του Βενιζέλου. Το βράδυ της 6ης Ιουνίου αντιβενιζελικοί αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Βενιζέλο στη λεωφόρο Κηφισίας και ακολούθησαν και διώξεις φιλοβενιζελικών αξιωματικών. Κατά την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του τραυματίστηκε η γυναίκα του Έλενα Βενιζέλου, η οποία επέβαινε επίσης στο αυτοκίνητο, και σκοτώθηκαν μέλη της προσωπικής του ασφάλειας.
Ο Βενιζέλος μετά από μια δήλωση αποχώρησης από την πολιτική ζωή κατέφυγε στο Παρίσι. Λίγους μήνες αργότερα, δικάζεται ερήμην στην Αθήνα από την κυβέρνηση Τσαλδάρη και τελικώς καταδικάζεται σε θάνατο ως «προδότης της πατρίδος». Συνεργάτες του στρατιωτικοί εκτελούνται μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα του Πάσχα. Ανάμεσά τους οι στρατηγοί Αναστάσιος Παπούλας και Μιλτιάδης Κοιμήσης στην Αθήνα και ο ίλαρχος Στέλιος Βολάνης στη Θεσσαλονίκη.
Προσωπική ζωή
Το 1893 γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ο Κυριάκος και το 1894 το δεύτερο, ο μετέπειτα Πρωθυπουργός και διάδοχος του Ελευθερίου στο Κόμμα Φιλελευθέρων Σοφοκλής Βενιζέλος. Λίγες μέρες μετά τη γέννηση του Σοφοκλή, - στις 11 Νοεμβρίου του 1894 η Μαρία πέθανε από επιλόχειο πυρετό. Ο θάνατος της γυναίκας του βύθισε σε βαθιά οδύνη τον Βενιζέλο που άργησε να ξεπεράσει.
Το 1921 παντρεύτηκε την Έλενα Σκυλίτση.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Ελευθέριος Βενιζέλος διέμενε μεταξύ Χανίων, Αθήνας και εξωτερικού, ιδιαίτερα στο Παρίσι. Στα Χανιά έμενε στην οικογενειακή οικία της Χαλέπας από το 1880 έως το 1910 και κατά διαστήματα από το 1927 μέχρι το 1935 ενώ στην Αθήνα κατοικούσε μεταξύ άλλων στην οικία Ζωγράφου επί των οδών Λυκαβηττού και Πανεπιστημίου καθώς και σε Μέγαρο επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας που ανήκε στη δεύτερη γυναίκα του, Έλενα Σκυλίτση.
Ήταν ο πρώτος που μετέφρασε την Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου του Θουκυδίδη στη Νέα Ελληνική γλώσσα.
Είχε εκλεγεί μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών (1919). Υποστηρίζεται ότι υπήρξε τέκτονας της Στοάς Αθηνών από το 1898.
Θάνατος και ταφή
Στις 6 Μαρτίου 1936, ο Ελευθέριος Βενιζέλος σε επιστολή του προς τον Λουκά Κανακάρη Ρούφο, αναφέρει: Δεν είναι ανάγκη να σου πω πόσον ζωηρά είναι η χαρά μου, διότι ο Βασιλεύς απεφάσισε να πατάξη επί τέλους τας διηνεκείς παρεμβάσεις των στρατιωτικών παραγόντων, απομακρύνας από την κυβέρνησιν, μετά την τελευταίαν αυθάδειάν των, τους Παπάγον και Πλατήν, και αναθέσας το Υπουργείον των Στρατιωτικών εις τον Μεταξάν. Με την ενέργειάν του αυτήν ο Βασιλεύς απέκτησε πάλιν ακέραιον το κύρος του, τόσον απαραίτητον διά την αποκατάστασιν της ψυχικής ενότητος του Ελλ. λαού, και την οριστικήν επάνοδον της χώρας εις κανονικόν πολιτικόν βίον... Από μέσα από την καρδιά μου αναφωνώ: Ζήτω ο Βασιλεύς!'.
Στις 13 Μαρτίου υπέστη εγκεφαλική συμφόρηση λίγο μετά τις 7 το πρωί, αφότου είχε ξυπνήσει. Άρχισε να ψευδίζει - ένδειξη εγκεφαλικού επεισοδίου - και η σύζυγός του κάλεσε τον Γάλλο καθηγητή Ντε Ζεν. Ξανακοιμήθηκε αλλά έκτοτε έχασε τις αισθήσεις του για τα πέντε επόμενα εικοσιτετράωρα. Έφυγε από τη ζωή στις 08:05 το πρωί της 18ης Μαρτίου του 1936. Ο θάνατος θεωρείται ότι προκλήθηκε από εξελιγμένη μορφή γρίπης η οποία κατέληξε σε εγκεφαλική συμφόρηση.
Κατά τη μεταφορά του νεκρού από την οδό Μπωζόν 22 στον Ελληνορθόδοξο Ναό του Παρισιού κι από εκεί στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λυών, οι Γαλλικές αρχές του απέδωσαν τιμές. Τιμές απέδωσαν και οι Ιταλικές αρχές κατά τη διέλευση της σωρού του από τα Ιταλικά εδάφη και μέχρι το λιμάνι του Πρίντεζι, στο οποίο έφθασε στις 25 Μαρτίου για να αναχωρήσει για την Ελλάδα με το αντιτορπιλικό «Ύδρα» συνοδευόμενο από ένα ακόμα αντιτορπιλικό. Και τα δύο πλοία έφτασαν απευθείας στα Χανιά, -χωρίς πρωτύτερη στάση στην Αθήνα- στις 27 Μαρτίου. Τον μονάρχη εκπροσωπούσε ο τότε διάδοχος Παύλος. Η ταφή του πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαρτίου στο Ακρωτήρι της Κρήτης.
Υστεροφημία
Το όνομα του Ελευθερίου Βενιζέλου έχει δοθεί σε πολλές λεωφόρους, οδούς και πλατείες, σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας.
thumb|200px|Ανδριάντας του Ελ. Βενιζέλου στην Καλλονή Λέσβου.
Ορειχάλκινος ανδριάντας του Ελευθερίου Βενιζέλου στέκει στο Πάρκο Ελευθερίας στην Αθήνα από το 1971, ενώ από το 1977 ένας μαρμάρινος ανδριάντας του είναι τοποθετηθημένος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Και τα δύο αγάλματα είναι έργα του γλύπτη Γιάννη Παππά. Ανδριάντες του Κρητικού πολιτικού έχουν στηθεί και στις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της Κρήτης: τα Χανιά, το Ηράκλειο και το Ρέθυμνο. Γλυπτά με τη μορφή του απαντούν και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως τη Ρόδο και τη Λέσβο.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος έχει τιμηθεί ιδιαίτερα σε αθηναϊκά προάστια τα οποία αναπτύχθηκαν με την έλευση Μικρασιατών προσφύγων, για την αποκατάσταση των οποίων μερίμνησε ως πρωθυπουργός την περίοδο 1928-1932. Σε δύο από αυτά, τη Νέα Σμύρνη και την Καλλιθέα, οι κεντρικοί τους λεωφόροι φέρουν το όνομά του και στα κεντρικότερα σημεία τους έχουν στηθεί ανδριάντες του.
Ο νέος Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, ο οποίος εγκαινιάστηκε το 2001, ονομάστηκε προς τιμήν του «Ελευθέριος Βενιζέλος». Ο σταθμός της περιοχής «Ταύρος» στην Αθήνα φέρει επίσης το όνομά του: «Ταύρος - Ελευθέριος Βενιζέλος». Τέλος, η Ανώνυμος Ναυτιλιακή Εταιρία Κρήτης (ΑΝΕΚ) έχει δώσει το όνομά του σε ένα από τα πλοία της.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος απεικονίζεται και στο ελληνικό κέρμα των 50 λεπτών του ευρώ, το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 2002. Σημειώνεται ότι η μορφή του δεν απεικονιζόταν σε κάποιο από τα κέρματα της δραχμής, του νομίσματος της Ελλάδας μέχρι και το 2001.
Η ζωή του Βενιζέλου έχει απασχολήσει και τον κινηματογράφο. Το 1966 η Λία Κουρκουλάκου γύρισε ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, ενώ το 1980 κυκλοφόρησε η ταινία «Ελευθέριος Βενιζέλος 1910 - 1927» από τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη.
Σημειώσεις
i. Οι γονείς του είχαν αποκτήσει εκτός από τον ίδιο: τον Αγαθοκλή (1861 - 1896), που ήταν σωματικά και πνευματικά ανάπηρος, την Κατίγκω (1858 - 1936), σύζυγο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, την Ευανθία (1870 - 1942), σύζυγο Βασιλείου Σαριδάκη, τη Μαριγώ (1846 - 1906), σύζυγο του εμπόρου Γεωργίου Γιαννουδάκη και την Ελένη (1852 - 1910), σύζυγο του λογιστή Ανδρέα Νοστράκη.
ii. Ο Κυριάκος Βενιζέλος (1816 - 1883) ήταν γεννημένος στις Μουρνιές Χανίων. Σχετικά με την καταγωγή της οικογένειας Βενιζέλου υπάρχει διχογνωμία. Συγκεκριμένα επικρατεί η άποψη ότι πρόγονος του Ελευθερίου Βενιζέλου ήταν ο Μπενιζέλος Κρεββατάς, γόνος ηγεμονικής οικογένειας του Μυστρά, ο οποίος για να γλιτώσει τις σφαγές των Τούρκων λόγω της συμμετοχής της οικογένειάς του στα Ορλωφικά (1770) κατέφυγε στα Κύθηρα και από εκεί, αφού παντρεύτηκε, στα Χανιά. Από το όνομα αυτού προήλθε και το επώνυμο «Βενιζέλος». Η συγκεκριμένη άποψη αμφισβητείται από αρκετούς ιστορικούς που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ των οικογενειών Βενιζέλου και Κρεββατά. Το 1912 ο Κωνσταντίνος Κρεββατάς, πολιτευτής και νομάρχης Μεσσηνίας, αμφισβήτησε τη θεωρία περί συγγένειας της οικογένειάς του με αυτή του Βενιζέλου. Δεν αποκλείεται όμως ο παππούς του Ελευθερίου Βενιζέλου να ήταν ο Χατζη-Πέτρος Μπενιζέλος, έμπορος στα Κύθηρα που δεν είχε καμία σχέση με την οικογένεια Κρεββατά.
iii. Το όνομα του τελευταίου είχε συζητηθεί αρκετές φορές στις συνεδριάσεις του Στρατιωτικού Συνδέσμου χωρίς όμως να είναι εξακριβωμένο ποιος τον πρότεινε. Στο πρωτόκολλο που είχε υπογραφεί μεταξύ των πρώτων μελών του Συνδέσμου αναφέροταν σε συγκεκριμένο άρθρο ότι μόλις επικρατούσε ο Σύνδεσμος θα ανέθετε στον Βενιζέλο την πρωθυπουργία. Οι Βεντήρης και Ασπρέας υποστηρίζουν ότι προτάθηκε από τον Επαμεινώνδα Ζυμβρακάκη, γεγονός που αμφισβητεί ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος αναφέρει πως ο Ζυμβρακάκης ήταν αντίθετος με την πρόσκληση Βενιζέλου. Επίσης υποστηρίζεται ότι προτάθηκε από τον λοχαγό Κωνσταντίνο Σάρρο. Κατά τον Γεώργιο Φιλάρετο ο Βενιζέλος προωθήθηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή κατόπιν συνεργασίας του Άγγλου πρέσβη στην Αθήνα Έλλιοτ και του Άγγλου προξένου στα Χανιά.
iv. Σύμφωνα με αυτή δεν τήρησε το άρθρο 107 του Συντάγματος του 1864, το οποίο ζητούσε η πράξη περι αναθεωρήσεως του Συντάγματος να ψηφιστεί σε δύο συνεχείς βουλευτικές περιόδους και όχι σε δύο συνεδριάσεις της Βουλής. Επίσης αν και είχαν καθοριστεί οι διατάξεις που έπρεπε να αναθεωρηθούν, συμπεριελήφθησαν όλες οι διατάξεις του Συντάγματος του 1864 εκτός των θεμελιωδών, ενώ παραβιάστηκε και η αρμοδιότητα της Βουλής, ως προς την αρμοδιότητας της τελευταίας να έχει την πρωτοβουλία των τροποποιήσεων, καθώς συστήθηκε ειδική επιτροπή, στις συνεδριάσεις της οποίας συμμετείχε ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Κρητικοί Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Έλληνες πρωταγωνιστές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Αφορισμένοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κρητικής Πολιτείας Ελευθεριος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του γκολφ Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Βρωμομεθάνιο
Τo βρωμομεθάνιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει ένα άτομο άνθρακα,τρία άτομα υδρογόνο και ένα άτομο βρώμιο, με χημικό τύπο '''CH3Br. ''' Το χημικά καθαρό βρωμομεθάνιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο και όχι πολύ εύφλεκτο αέριο αλκυλογονίδιο. Ενώ σε χαμηλές συγκεντρώσεις είναι άοσμο, σε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις η οσμή του μοιάζει με εκείνη του χλωροφόρμιου. Αναγνωρίστηκε ως βλαβερό για το στρώμα του όζοντος της γήινης στρατόσφαιρας. Χρησιμοποιούνταν για αποστειρώσεις εδάφους αεροψεκασμούς, αλλά αντικαταστάθηκε, για τον παραπάνω λόγο, από τις περισσότερες χώρες στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Ονοματολογία
Η ονομασία «μεθάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «βρωμο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου βρωμίου ανά μόριο της ένωσης.
Ο κωδικός H-1001 παράγεται ως εξής: Το H προέρχεται από την αγγλόφωνη λέξη Halo(carbo)n, που υπονοεί αλ(υδρογον)άνθρακας. Το πρώτο ψηφίο (1) σημαίνει ότι η ένωση περιέχει 1 άτομο άνθρακα. Το δεύτερο ψηφίο (0) σημαίνει ότι η ένωση περιέχει 0 άτομα φθορίου. Το τρίτο ψηφίο (0) σημαίνει ότι η ένωση περιέχει 0 άτομα χλωρίου. Τέλος, το τελευταίο ψηφίο (1) σημαίνει ότι η ένωση περιέχει 1 άτομο βρωμίου.
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή του είναι τετραεδρική, με το άτομο άνθρακα στο κέντρο του και τα τρία άτομα υδρογόνου και το άτομο βρωμίου στις κορυφές του.
Φυσική παρουσία
Το βρωμομεθάνιο στη φύση προέρχεται και από φυσικές και από ανθρωπογενείς πηγές. Στους ωκεανούς, οι θαλάσσιοι οργανισμοί εκτιμήθηκε ότι παράγουν 1 - 2 δισεκατομμύρια χιλιόγραμμα ετησίως. Παράγεται ακόμη, σε μικρές ποσότητες, και από μερικά φυτά της ξηράς, όπως μέλη της οικογένειας Βρασσικάκες (Brassicaceae family).
Με φωτοχημική βρωμίωση
Με φωτοχημική βρωμίωση μεθανίου :
Με υποκατάσταση υδροξυλίου από βρώμιο
1. Με επίδραση υδροβρωμίου (HBr) σε μεθανόλη (CH3OH) :
2. Η υποκατάσταση του OH από Br στη μεθανόλη μπορεί να γίνει και με βρωμιωτικά μέσα, όπως είναι ο τριβρωμιούχος φωσφόρος (PBr3) :
Με αποικοδόμηση τύπου Hunsdiecker
Με επίδραση βρωμίου σε αιθανικό άργυρο παράγεται μεθυλοβρωμίδιο - Αντίδραση Χάνσντεκερ (Hunsdiecker) :
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρόλυση με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) προς μεθανόλη (CH3OH) :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλμεθυλαιθέρα (CH3OR) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) προς 2|2-αλκίνιο (RC≡CCH3). Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) προς καρβονικό μεθυλαλκυλεστέρα (RCOOCH3) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) προς αιθανονιτρίλιο (CH3CN) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) προς αλκάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) προς μεθανοθειόλη (CH3SH) :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) προς αλκυλμεθυλοθειαιθέρα (RSCH3) :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) προς μεθυλοϊωδίδιο (CH3I) :
Υποκατάσταση από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε βρωμομεθάνιο παράγεται φθορομεθάνιο :
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) προς αλκυλμεθυλαμίνη (RNHCH3) :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R'NHR) προς διαλκυλμεθυλαμίνη [R'N(CH3)R] :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη (PH3) προς μεθυλοφωσφίνη (CH3PH2) :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) προς νιτρομεθάνιο (CH3NO2) :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται τολουόλιο :
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται μεθυλολίθιο :
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Αναγωγή
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει προπυλοβρωμίδιο (CH3CH2CH2Br) :
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 1-βρωμοπροπένιο (CH3CH=CHCl) :
3. Η αντίδραση του βρωμομεθανίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη) (1,2-προσθήκη) (3,4-προσθήκη) 4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει βουτυλοβρωμίδιο :: 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει 2-βρωμομεθοξυαιθάνιο : 30 px
Παραγωγή και παρεμβολή μεθυλενίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υδροξείδιου του καλίου αποσπάται υδροβρώμιο, παράγοντας μεθυλένιο :
1. Παρεμβολή στον εαυτό του:
2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο: 40 px
3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο: 40 px
4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο: 30 px
5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη: 30 px
Εφαρμογές
Το 1999, εκτιμήθηκε ότι η παγκόσμια ετήσια συνθετική παραγωγή βρωμομεθανίου ήταν 71.500 τόνοι. Το 97% από αυτό εκτιμήθηκε ότι χρησιμοποιήθηκε για υποκαπνισμό και το 3% για παραγωγή άλλων προϊόντων. Πάνω από το 75% της κατανάλωσης βρωμομεθανίου γίνεται στις «ανεπτυγμένες χώρες», πιο συγκεκριμένα το 43% στις ΗΠΑ και το 24% στην Ευρώπη. Στην Ασία και στη Μέση Ανατολή καταναλώνεται το 24%, ενώ στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική γίνεται η μικρότερη κατανάλωση στο 9%. Μέχρι η παραγωγή και η χρήση του να ελεγχθεί από το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ, το βρωμομεθάνιο χρησιμοποιούνταν ευρύτατα ως ένα αποστειρωτικό εδάφους, κυρίως για την παραγωγή υβριδίων για σπορά, αλλά επίσης και κάποιων αγροτικών καλλιεργειών προϊόντων κατανάλωσης, όπως φράουλας και αμυγδάλων.
Το βρωμομεθάνιο είναι επίσης ενδιάμεση ύλη για την παραγωγή άλλων χημικών, ως ένα μεθυλιωτικό μέσο και χρησιμοποιήθηκε ως διαλύτης για την εκχύλιση ελαίων από σπόρους και από μαλλί.
Το βρωμομεθάνιο χρησιμοποιήθηκε κάποτε σε ειδικούς πυροσβεστήρες, πριν από την ανακάλυψη λιγότερο τοξικών αλοπαραγώγων που δεν είναι ηλεκτρικά αγώγιμα και που δεν αφήνουν υπολείμματα. Χρησιμοποιήθηκε ειδικότερα για κατάσβεση πυρκαγιών σε ηλεκτρικές διατάξεις, σε πολεμικά αεροσκάφη και άλλες βιομηχανικές καταστροφές. Ποτέ ωστόσο δεν ήταν τόσο λαοφιλές όσο άλλα πυροσβεστικά μέσα, εξαιτίας του σχετικά μεγάλου οικονομικού κόστους και της τοξικότητάς του. Χρησιμοποιήθηκε από τη δεκαετία του 1920 ως αυτήν του 1960 και συνεχίστηκε η χρήση του σε πυρκαγιές σε κινητήρες αεροσκαφών μέχρι του τέλους της δεκαετίας του 1960.
Περιοριστικοί κανονισμοί χρήσης
Το βρωμομεθάνιο γρήγορα φωτολύεται στην ατμόσφαιρα ελεθερώνοντας στοιχειακό βρώμιο που είναι πολύ πιο καταστροφικό για το στρατοσφαιρικό όζον από το χλώριο. Γι' αυτόν το λόγο η χρήση του υπόκειται σε περιοριστικούς κανονισμούς από το 1987 που υπογράφηκε το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ για τις ουσίες που καταστρέφουν το στρώμα του όζοντος.
Η τροποποίηση του 1990 στο Λονδίνο πρόσθεσε το βρωμομεθάνιο στη σχετική λίστα των ουσιών που πρέπει να αποφεύγεται η απελευθέρωση τους στο περιβάλλον. Το 2003 η Παγκόσμια Περιβαντολλογική Διευκόλυνση (Global Environment Facility) έλαβε πόρους από το πρόγραμμα UNEP-UNDP για το σταδιακό τερματισμό της ανοικτής χρήσης του βρωμομεθανίου σε επτά (7) χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας μέχρι το 2007.
Επιπτώσεις στην υγεία
Σύντομη έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις, αλλά και παρατεταμένη εισπνοή σε χαμηλές συγκεντρώσεις δημιουργούν προβλήματα. Έκθεση σε επίπεδα που οδηγούν στο θάνατο κυμαίνονται από 1.600 ως 60.000 ppm, που εξαρτώνται από τη διάρκεια της έκθεσης.
Το επίπεδο του 1 ppm μέσης συγκέντρωσης για 8ωρο προτείνεται για επαγγελματικἠ έκθεση σε βρωμομεθάνιο. Άμεσα επικίνδυνη για τη ζωή ή την υγεία θεωρείται η συγκέντρωση από 250 ppm, με βάση τα δεδομένα τοξικότητας της ένωσης. Αυτή η άποψη ίσως είναι συντηρητική εξαιτίας της έλλειψης σχετικών δεδομένων τοξικότητας για εργαζόμενους που εκτίθενται σε συγκεντρώσεις άνω των 220 ppm και αυτό είναι μέρος της αντικαρκινικής πολιτικής, κατά την οποία πρέπει να υπάρχει προειδοποίηση για χρήση αναπνευστήρων αν υπάρχει ανιχνεύσιμη συγκέντρωση βρωμομεθανίου από 0,5 ppm και άνω.
Οι επιπτώσεις της εισπνοής του βρωμομεθανίου εμφανίζονται με μεγαλύτερη ένταση στο αναπνευστικό σύστημα, στα νεφρά και στο νευρικό σύστημα. Σε σημαντική δόση βρωμομεθανίου έχει δειχθεί σημαντική επίπτωση σε αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του προστάτη.
Εκτεταμένη έκθεση
Η εκδήλωση της τοξικότητας που ακολουθεί την έκθεση μπορεί να εμφανιστεί αρκετές ώρες ώρες μετά, αλλά ακολουθείται από συμπτώματα όπως ναυτία, κοιλιακός πόνος, αδυναμία, σύγχυση, πνευμονικό οίδημα και επιληψία. Άτομα που επιβιώνουν από την οξεία φάση της δηλητηρίασης από βρωμομεθάνιο χρειάζονται μακροχρόνια ανάρρωση. Μόνιμες νευρολογικές βλάβες όπως εξασθένιση, γνωστική δυσλειτουργία, οπτική ατροφία, και παραισθησία είναι συχνά παρούσες μετά από μέτρια ως σοβαρή δηλητηρίαση. Συγκεντρώσεις ανόργανων ανιόντων βρωμίου (Br-), που είναι ένας μεταβολίτης του βρωμομεθανίου ,στο αίμα ή στα ούρα είναι χρήσιμες για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση για δηλητηρίαση από βρωμομεθάνιο σε ασθενείς που έφθασαν ως το νοσοκομείο ή ως υποβοήθηση σε νεκροτομική έρευνα, στην περίπτωση θανατηφόρας υπερδόσης.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Αλομεθάνια
Γέρμη Μυσίας στον Κάικο
Η Γέρμη της Μυσίας στον ποταμό Κάικο ήταν αρχαία ελληνική πόλη ανάμεσα στην Πέργαμο και τα Θυάτειρα.
Βιβλιογραφία
Πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Παλαιοξάρι Φωκίδας
Το Παλαιοξάρι είναι ορεινό χωριό στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδας, σε υψόμετρο 660 μέτρα.
Γεωγραφία - Ονομασία
Το Παλαιοξάρι βρίσκεται Α. από το Τείχιο στη βόρεια πλαγιά της οροσειράς Τρίκορφο, πάνω στην επαρχιακή οδό Ανάθεμας - Τειχίου, σε απόσταση 29 χλμ. ΒΑ. από τη Ναύπακτο και 54 χλμ. Δ. του Λιδωρικίου. Μέχρι το 1959 λεγόταν Κάτω Παλαιοξάρι. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας και του Αλή πασά αναφέρεται και ως «Παλιοκουστούριο». Το 1806, αναφέρεται από τον Άγγλο αξιωματικό Martin W. Leak η θέση «Χάνι Παλαιοξάρι», ανάμεσα στους σημερινούς οικισμούς Παλαιοξάρι (Κάτω Παλαιοξάρι) και Ποτιδάνεια (Άνω Παλαιοξάρι), ως ένας οικισμός, ενώ ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ, γύρω στα 1815, αναφέρεται ξεχωριστά στους δύο οικισμούς.
Η λέξη Παλαιοξάρι προέρχεται από τη σύνθεση της ελληνικής «παλαιός» και της τουρκικής «hisar» που σημαίνει κάστρο (Παλαιο-χισάρ = παλαιο-χσάρ = Παλαιοξάρι), δηλαδή Παλαιόκαστρο. Στην περιοχή του Προφήτη Ηλία, δύο μίλια βόρεια του χωριού κοντά στην αριστερή όχθη του Μόρνου, έχουν βρεθεί κάποιοι κιστοειδείς τάφοι. Αξιοθέατο του χωριού είναι ο ενοριακός ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου με τα δύο καμπαναριά του. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, ως Κάτω Παλαιοξάρι το 1912 στο ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να αποσπάται από το δήμο Ποτιδανείας και να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Μετονομάστηκε το 1959 με το ΦΕΚ 48Α - 14/03/1959. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 219 κατοίκους και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Παλαιοξαρίου της Δημοτικής Ενότητας Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Νικήτας Ωορυφάς
Ο Νικήτας ο Ωρύφας ή Ωορυφάς (πέθανε το 873) ήταν διακεκριμένος Βυζαντινός αξιωματούχος, Πατρίκιος και ναύαρχος υπό των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Μιχαήλ Γ΄ (842-867) και Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα (867-886), πέτυχε σημαντικές νίκες απέναντι στους Σαρακηνούς που κυβερνούσαν το Εμιράτο της Κρήτης. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Πολλοί αξιωματούχοι με το επώνυμο Ωορυφάς καταγράφονται το πρώτο μισό του 9ου αιώνα σε υψηλές θέσεις στο ναυτικό αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις για οικογενειακή σύνδεση. Ο Νικήτας Ωορυφάς εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές ως Πολίαρχος στην Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (860) από τους Ρως στην είσοδο του Βοσπόρου. Χάρη στις επιτυχίες του τιμήθηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ με τον τίτλο του Επάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Με την ιδιότητα του Έπαρχου ο Ωορυφάς έκανε αναφορά στον Μιχαήλ Γ΄ που είχε εκστρατεύσει απέναντι στους Άραβες στην Μικρά Ασία. Στην συνέχεια διορίστηκε σε μια ψηλή θέση στο Βυζαντινό ναυτικό και αργότερα (867) έγινε Δρουγγάριος του πλωίμου. Σε συνεργασία με τον Λουδοβίκο Ε΄ της Γαλλίας ανέλαβε να εκκαθαρίσει την Αδριατική Θάλασσα από τη δράση των Αράβων πειρατών και να αποκαταστήσει τη Βυζαντινή παρουσία στην Ιταλία.
Την εποχή που πολιορκήθηκε το Ντούμπροβνικ από τους Άραβες κατέπλευσε με 100 πλοία, επανέφερε μετά από 15 μήνες την αυτοκρατορική κυριαρχία στις ακτές της Δαλματίας. Είναι βέβαιο ότι ο Ωορυφάς είχε ναυτική εμπειρία και ήταν ένας από τους ηγέτες στην επίθεση στην Δαμιέτη (853). Παρά το γεγονός ότι υπηρέτησε τον Μιχαήλ Γ΄ και διαμαρτυρήθηκε για τον σφετερισμό του θρόνου από τον Βασίλειο τον Μακεδόνα παρέμεινε στην θέση του ναυάρχου και θεωρείται ο πιο επιτυχημένος στην εποχή του. Ο Ωωρύφας οδήγησε τον Βυζαντινό στόλο για να υποστηρίξει τον βασιλιά Λουδοβίκο Β΄ της Ιταλίας που πολιορκούσε το Μπάρι. Όταν έφτασε είδε ότι ο Λουδοβίκος ανακυρήχτηκε παράνομα Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αυτό τον δυσαρέστησε, προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο και ο Βυζαντινός στόλος αποχώρησε από την πολιορκία. Ο Νικήτας Ωορυφάς νίκησε τους Σαρακηνούς της Κρήτης στον Κόλπο του Ξηρού. Αμέσως μετά εκστράτευσε στις δυτικές ακτές της Ελλάδας, έβαλε τους άνδρες του να σύρουν τα πλοία στον Ισμό της Κορίνθου, αυτό προκάλεσε μεγάλη έκπληξη στους Σαρακηνούς που βρίσκονταν στον Κορινθιακό και ηττήθηκαν ξανά. Ο Ωορυφάς είχε πολλές επιτυχίες ακόμα μέχρι την εποχή που αντικαταστάθηκε από τον Νάσαρ, ανάμεσα τους η ανακατάληψη του Μπάρι και για σύντομο χρονικό διάστημα της Κύπρου.
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Αραβοβυζαντινοί Πόλεμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης
Ρωμύλος (δορυφόρος)
Ανακαλύφθηκε τον Φεβρουάριο του 2001 από το τηλεσκόποιο Keck II, από τους Μάικλ Μπράουν και Jean-Luc Margot. Το πλήρες όνομά του είναι (87) Σύλβια I Ρωμύλος, ενώ το προσωρινό του όνομα ήταν S/2001 (87) 1. Πήρε το όνομά του από τον Ρωμύλο, έναν από τους δύο δίδυμους μυθολογικούς ιδρυτές της Ρώμης, γιο της Ρέας Σύλβιας, που ανατράφηκε από μία λύκαινα.
Η 87 Σύλβια, έχει μια χαμηλή πυκνότητα, η οποία δείχνει ότι πιθανώς να έχει σχηματιστεί από συντρίμμια, από μια σύγκρουση μεταξύ ενός σώματος-γονέα της και ενός άλλου αστεροειδή. Είναι πιθανό, έτσι, ότι και ο Ρέμος με τον Ρωμύλο είναι μικρότεροι σωροί υλικού σε τροχιά γύρω από το κύριο σώμα, δημιουργημένοι από τα συντρίμμια της ίδιας σύγκρουσης. Σε αυτήν την περίπτωση το αλμπέντο και η πυκνότητά τους αναμένονται να είναι παρόμοια με της Σύλβια.
Η τροχιά του πιστεύται πως είναι αρκετά σταθερή − βρίσκεται αρκετά εσωτερικά στη σφαίρα Hill της Σύλβια (περίπου 1/50 της ακτίνας Hill της Σύλβια), αλλά και αρκετά έξω από τη σύγχρονη τροχιά.
Από την επιφάνεια του, η Σύλβια παρατηρείται από μια γωνία, κατά προσέγγιση, 16°×10°, ενώ το μέγεθος που εμφανίζεται ο Ρέμος ποικίλλει μεταξύ 0,62° και 0,19°.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δορυφόροι αστεροειδών
All the World's a Stage
Το All the World's a Stage είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και της "Atlantic" στην Ιαπωνία. Ο τίτλος του άλμπουμ αποτελεί αναφορά στην κωμωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, "Όπως Αγαπάτε".
Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ των Rush που ανέβηκε στο Top-40 του Billboard και έγινε χρυσό το Νοέμβριο του 1977, ενώ βραβεύθηκε ως πλατινένιο το 1981. Επίσης, έφθασε στην έκτη θέση των καναδικών τσαρτ και έγινε χρυσό δύο μήνες μετά την κυκλοφορία του και πλατινένιο στις 1 Αυγούστου 1978. Μαζί με το άλμπουμ, κυκλοφόρησε το σινγκλ "Fly by Night / In the Mood", το οποίο μπήκε στο Hot-100 του Billboard.
Μέρος πρώτο
1. Bastille Day (Lee, Lifeson, Peart) - 4:57
2. Anthem (Lee, Lifeson, Peart) - 4:56
3. Fly by Night/In the Mood (Lee, Peart) - 5:03
4. Something for Nothing (Lee, Lifeson) - 4:02
5. Lakeside Park (Lee, Lifeson, Peart) - 5:04
6. 2112 (Lee, Lifeson, Peart) - 15:45
Μέρος δεύτερο
1. By-Tor & the Snow Dog (Lee, Lifeson, Peart) - 11:57
2. In the End (Lee, Lifeson) - 7:13
4. What You're Doing (Lee, Lifeson) - 5:39
Βραβεία
All the World's a Stage (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification):Πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "All the World's a Stage" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
RA
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων RA και Ra μπορεί να αναφέρεται:
Μάχη του Λεβιδίου
Η Μάχη του Λεβιδίου (14 Απριλίου 1821) ήταν μάχη της Επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα στο Λεβίδι Αρκαδίας. Ήταν η πρώτη νίκη των Ελλήνων κατά των Τούρκων, μετά την έναρξη των επιχειρήσεων γύρω από την Τριπολιτσά.
Σύσταση στρατοπέδων γύρω από την Τριπολιτσά και ήττες των Ελλήνων
Οι Έλληνες επαναστάτες υπέστησαν σημαντική ήττα από τους Τούρκους της Τριπολιτσάς, όταν οι τελευταίοι έλυσαν την πολιορκία του Κάστρου της Καρύταινας, στις 31 Μαρτίου 1821. Παρά την αποτυχία αυτή, και παρά την αντίθετη γνώμη των υπόλοιπων αρχηγών που προτιμούσαν να δώσουν προτεραιότητα στην εκπόρθηση των μεσσηνιακών κάστρων, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, επέμεινε στη στρατηγική σημασία της κατάληψης της Τριπολιτσάς, νευραλγικού κέντρου της οθωμανικής παρουσίας στην Πελοπόννησο. Έτσι συνέστησε, στην Πιάνα, το πρώτο στρατόπεδο το οποίο αποσκοπούσε στον αποκλεισμό της πόλης. Παρά τη διάλυση του πρώτου εκείνου στρατοπέδου από τους Τούρκους, καθώς και τη διάλυση του αντίστοιχου στρατοπέδου στη Βλαχοκερασιά, στις 10 Απριλίου, σταδιακά το σχέδιο του Κολοκοτρώνη έγινε αποδεκτό από τους άλλους οπλαρχηγούς. Όμως, οι αρχικές αποτυχίες των Ελλήνων είχαν τέτοια επίδραση στο ηθικό τους που και η απλή εμφάνιση των Τούρκων έσπερνε τον πανικό.
Ένα από τα στρατόπεδα που είχαν συσταθεί γύρω από την Τριπολιτσά ήταν αυτό στο Λεβίδι. Είχε συσταθεί από τον Κωνσταντίνο Πετμεζά και άλλους Καλαβρυτινούς οπλαρχηγούς, καθώς και από τους ντόπιους Π. Αρβάλη και Γεώργιο Μπηλίδα. Αργότερα κατέφθασαν ενισχύσεις υπό τους Σωτήρη Χαραλάμπη, Αναγνώστη Στριφτόμπολα, Νικόλαο Σολιώτη, και Σ. Θεοχαρόπουλο που νωρίτερα συμμετείχαν στην πρώτη πολιορκία της Κορίνθου.
Η μάχη
Τελικά, άρχισαν να φτάνουν στο σημείο της μάχης οι ενισχύσεις από τα άλλα ελληνικά στρατόπεδα, με επικεφαλής τους Δημήτρη Πλαπούτα, Ηλία Τσαλαφατίνο, Νικόλαο Πετμεζά, καθώς και ο Σκαλτσάς. Με τις ενισχύσεις αυτές ενώθηκαν και οι άνδρες των Χαραλάμπη, Θεοχαρόπουλου, Αρβάλη, οι οποίοι βρίσκονταν στα γύρω υψώματα. Οι Τούρκοι βρέθηκαν ανάμεσα σε δύο μέτωπα και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη μάχη, πανικόβλητοι, για να κλειστούν στην Τριπολιτσά.
Δημήτριος Κολοκοτρώνης
Ο καπετάνιος Δημήτριος Κολοκοτρώνης ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφία
Θείοι του ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλαπούτας. Είχε εγκατασταθεί στην Τριέστη, επέστρεψε όμως μετά την επανάσταση και πήρε μέρος στους πολέμους μαζί με τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον εξάδερφό του Γενναίο και τον άλλο του θείο Δημήτρη Πλαπούτα. Σε όλες τις μάχες που βρέθηκε διακρίθηκε για την γενναιότητα, την τόλμη και το ορμητικό του στοιχείο.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Δημητριος
Οροσειρά Σουντίρμαν
Η οροσειρά Σουντίρμαν (Ινδονησιακά Pegunungan Sudirman), επίσης οροσειρά Νασάου ή Ντουγκουντουγκούο είναι ο δυτικός τομέας των ορέων Μαόκε στα κεντρικά υψίπεδα της Νέας Γουινέας.
Εδώ βρίσκεται η υψηλότερη κορυφή στην Ωκεανία και την Αυστραλασία, η Πούντσακ Τζάγια (4. 884 μ. ) και το μεγάλο ορυχείο χαλκού και χρυσού Γκράσμπεργκ. Η ακανόνιστη οροσειρά δεν διαθέτει πέρασμα χαμηλότερο των 4.000 μέτρων και έχει κορυφές όπως η Τζάγια στα 4.884 μ. Τα βουνά της οροσειράς εκτείνονται σε απόσταση 320 χλμ. δυτικά από τα όρη Τζαβαβιτζάγια. Η οροσειρά πήρε το όνομά της από τον στρατηγό Σουντίρμαν (Soedirman), αρχηγό του αγώνα για ανεξαρτησία ενάντια στους Ολλανδούς το 1940.
Γεωγραφία
Η κεντρική κορδιλιέρα διαιρείται σε δύο οροσειρές μέσω της κοιλάδας Μπάλιεμ, που τη διατρέχει από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά, διαμορφώνοντας φυσικό σύνορο ανάμεσα στις υψηλές δυτικές κορυφές και τις ανατολικές. Δυτικά, εξαπλώνεται η οροσειρά Σουντίρμαν με ιζηματογενείς βράχους με ύψος πάνω από 4.000 μ.
Οικολογία
Η οροσειρά φιλοξενεί πολλά ενδημικά είδη, όπως το ορτύκι των χιονισμένων βουνών (anurophasis monorthonyx) απειλούμενο είδος, o κοκκινολαίμης των χιονισμένων βουνών (petroica archboldi) για το οποίο δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία και θηλαστικά όπως το Ντινγκίζο (dendrolagus mbaiso), επίσης απειλούμενο είδος. Η απομονωμένη οροσειρά Γουέιλαντ στο απώτατο δυτικό άκρο της Σουντίρμαν είναι καταφύγιο ενδημικών θηλαστικών και ερπετών.
Τζαμί Χαλίλ Μπέη
300px|μικρογραφία|Το εσωτερικό Η χρονολογία ανέγερσης του τεμένους δεν είναι ακριβής, πιθανολογείται όμως για τις αρχές του 16ου αιώνα. Είναι κτισμένο στην αρχή της χερσονήσου, μέσα στο κάστρο με πανοραμική άποψη, συνήθεις τοποθεσίες ανέγερσης τεμένων. Ακριβώς δίπλα υπήρχε μεντρεσές (ιεροδιδασκαλείο), σήμερα στεγάζεται ένα άτυπο λαογραφικό Μουσείο του Εξωραϊστικού συλλόγου της περιοχής.
Ο μαχαλάς Χαλίλ Μπέη αναφέρεται σε φορολογικό κατάστιχο του 1569 (η επικράτεια είναι άγνωστη), κατά συνέπεια το τζαμί πρέπει να κτίστηκε την περίοδο της "εισβολής" ισλαμικών στοιχείων.
Στη θέση του τεμένους προϋπήρχε, σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, βυζαντινή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Το πιο πιθανό είναι ότι αρχικά ο ναός μετατράπηκε σε τέμενος και ότι στην ίδια θέση κτίστηκε αργότερα το υφιστάμενο τζαμί. Μετά την απελευθέρωση λειτούργησε ως Παρθεναγωγείο. Από το 1926 έως τη βουλγαρική κατοχή στεγαζόταν η Φιλαρμονική του Δήμου και έτσι απέκτησε την επωνυμία «Τζαμί της Μουσικής», έτσι εξηγείται και η ευρεία ονομασία «Παλαιά Μουσική». Την ίδια περίοδο πρέπει να κατεδαφίστηκε ο τοίχος περίφραξης του θρησκευτικού κτίσματος κι έτσι δημιουργήθηκε το σημερινό μικρό πλάτωμα. Ο μιναρές γκρεμίστηκε κατά τη δεκαετία του 1950. Τώρα λειτουργεί ως μουσικός χώρος και στο προαύλιο χώρο γίνονται εκδηλώσεις κατά τους θερινούς μήνες.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Καβάλα
Κούρικα Κάσου
Τα Κούρικα ή Κουρούκια είναι ομάδα έξι βραχονησίδων που βρίσκονται στα δυτικά της Κάσου στα Δωδεκάνησα με κατά προσέγγιση συντεταγμένες 35.3574°N, 26.84092°W. Στα δυτικά τους βρίσκονται οι επίσης βραχονησίδες Πλάτη και Πλάκα. Όπως η Κάσος και όλο το σύμπλεγμα, έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) και Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικούνται και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγονται στο Δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου. Ως οικισμός αναγνωρίστηκαν το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Κάσου Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Ιολαείς
thumb|right|260px|Ο Ηρακλής (δεξιά) και ο Ιόλαος (αριστερά), γενάρχης των Ιολαειών σε ψηφιδωτό του 1ου αιώνα μ.Χ. από το Νυμφαίο του Άντζιο στη Ρώμη.Οι Ιολαείς ήταν αρχαίος λαός της Σαρδηνίας. Αναφέρονται από τον Στράβωνα ως Ιολαείς και από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη ως Ιολαείοι.
Κατά την τοπική παράδοση ο λαός αυτός ήταν αρχαίο ελληνικό ιωνικό φύλο που αποίκησε στη νήσο υπό την αρχηγία του Ιόλαου. Οι Ιολαείς μετέφεραν τον πολιτισμό συγκατοικώντας με ετρουσκικά φύλα που είχαν φθάσει στη νήσο κυρίως σε πεδινά μέρη τα καλούμενα «Ιολάεια χωρία». Όταν όμως έφθασαν οι Καρχηδόνιοι και επεκράτησαν στη νήσο οι Ιολαείς κατέφυγαν στα βουνά όπου και εξελίχθηκαν σε ιδιαίτερα επικίνδυνο ληστρικό λαό από τον οποίο υπέφεραν οι Καρχηδόνιοι.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Ιστορία της Σαρδηνίας
Κύβος ζάχαρης
μικρογραφία|Κύβοι ζάχαρης|εναλλ.= μικρογραφία|Κύβοι ζάχαρης|εναλλ.=Οι κύβοι ζάχαρης (επίσης κομμάτια ζάχαρης) είναι μέρος της γερμανικής κουζίνας, οι οποίοι υγραίνονται σε μικρές κυρίως κυβοειδείς μερίδες που πιέζονται και στη συνέχεια ξηραίνονται σε κοκκοποιημένη ζάχαρη.
Ο κύβος ζάχαρης προσφέρεται στο εμπόριο σε διάφορες μορφές και με διαφορετικά είδη. Εκτός από τους εμπορικούς κύβους ζάχαρης από λευκή κοκκοποιημένη ζάχαρη, υπάρχουν και κύβοι ζάχαρης από καφέ τεύτλα και ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο. Επίσης, το σχήμα μπορεί να ποικίλει. Εκτός από κύβους, το σχήμα μπορεί να έχει τη μορφή τριφυλλιού, καρδιάς, σύμβολα καρτών παιχνιδιών και άλλες μορφές. Ο εμπορικός κύβος ζάχαρης (λευκή ζάχαρη) στη Γερμανία ζυγίζει περίπου 3 γραμμάρια, όπου τα μήκη των άκρων είναι 16, 16 και 11 χιλιοστά. Ο κύβος ζάχαρης χρησιμοποιείται γενικά για να περιγράψει όλα τα προϊόντα που πιέζονται σε παραλληλεπίπεδα ή σε άλλα σχήματα συγκρίσιμου μεγέθους, ακόμη και αν δεν είναι κύβοι με γεωμετρική έννοια.
ιστορία
μικρογραφία| Μνημείο στο Ντάτσιτσε, ως ανάμνηση της εφεύρεσης των κύβων ζάχαρης |εναλλ.= Οι κύβοι ζάχαρης πωλούνταν στο εμπόριο ως εναλλακτική λύση για το ομοειδώς παρασκευασμένο ζαχαροκάλαμο και ζαχαρότευτλο μέχρι τον 19ο αιώνα. Τα τελευταία ήταν μεγάλα κομμάτια κοκκοποιημένης ζάχαρης με τη μορφή κώνων, τα οποία ήταν σκληρά μετά την αποξήρανση της μάζας ζάχαρης. Ένα τέτοιο ζαχαροκάλαμο έφτανε σε μεγέθη έως 1.50 μέτρα στην αγορά και ήταν ακριβό. Αν υπήρχε ανάγκη για ζάχαρη στο νοικοκυριό, για παράδειγμα για ένα καφέ, έπρεπε να αφαιρεθούν μικρότερα κομμάτια από αυτόν τον κώνο. Χρησιμοποιούνταν εργαλεία όπως σφυρί ζάχαρης, πιπέρι ζάχαρης ή θραυστήρας ζάχαρης.
Ο εφευρέτης του κύβου ζάχαρης είναι ο Γιάκομπ Κρίστοφ Ραντ. Ήταν επικεφαλής ενός διυλιστηρίου ζάχαρης στη πόλη Ντάσνιτς (τσεχικά: Dačice) της Μοραβίας. Για την παραγωγή, ο Ραντ δημιούργησε ένα μοντέλο λωρίδας μεταλλικού φύλλου που μοιάζει με μοντέρνο δίσκο για παγάκια και για το οποίο έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1843. Το υγρό σάκχαρο γεμιζόταν στο μοντέλο και ξηραινόταν, ενώ μετά οι κύβοι ζάχαρης αφαιρούνταν. Η ιδέα της άμεσης τοποθέτησης μικρών κομματιών αντί για δύσκολα καρβέλια ζάχαρης ή φραντζόλες ζάχαρης προήλθε από τη σύζυγο του Ραντ, Ζουλιάν, αφού τραυμάτισε τον εαυτό της με ένα θραυστήρα ζάχαρης
Το 1875, ο Γάλλος Εουζέν Φρανσουά εφύηρε μια μηχανή κοψίματος κύβων ζάχαρης. Ο Βέλγος Τεοφίλ Αντάν, γύρω στο 1900, δημιούργησε την διαδικασία Αντάν για κύβους ζάχαρης. Αυτή η μέθοδος παραγωγής ήταν η συνήθης οδός παραγωγής ζάχαρης μέχρι τη δεκαετία του 1940. Το 1949, ο Γάλλος Λουί Σαμπόν ανέπτυξε μια περιστροφική μηχανή στην οποία οι κρύσταλλοι ζάχαρης πιέζονται σε κύβους (διαδικασία Σαμπόν ). Αυτή η τεχνική συμπίεσης ζάχαρης έχει διάφορες παραλλαγές (διαδικασίες Χέβελερ, Έλμπα, Σαμντόν και Βίμπρο) και είναι μια από τις πιο συνηθισμένες μεθόδους στην εμπορική παραγωγή ζάχαρης.
Συσκευασία
μικρογραφία| Παραδείγματα συσκευασιών |εναλλ.= Στη Γερμανία, ο Καρλ Χέλμαν, ξεκίνησε το 1923 να συσκευάζει διπλούς κύβους ζάχαρης. Αυτά τα διπλά πακέτα χρησιμοποιήθηκαν ευρέως μέχρι τη δεκαετία του 1990 και σερβίρονταν σε καφετέριες, εστιατόρια, ξενοδοχεία, κλπ. Για τα καφέ, τυπώνονταν διάφορα πράγματα στα πακέτα, όπως διαφημίσεις εταιρειών, αστρολογία, ακόμη και πολιτικές δηλώσεις και πολλά άλλα. Εν τω μεταξύ, αυτός ο τύπος έχει γίνει πιο σπάνιος και οι σάκοι χαλαρής ζάχαρης έχουν γίνει όλο και πιο διαδεδομένοι Σε καφετέριες της ανώτερης κατηγορίας τιμών, οι κύβοι ζάχαρης βρίσκονται συχνά σε ένα μπολ με ζάχαρη με λαβίδες για ζάχαρη.
Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης
Υπόθεση
Στις αρχές του 1860 κι ενώ η Αμερική υπέφερε από τον εμφύλιο πόλεμο, στη Νέα Υόρκη μια άλλη μάχη ξεκινούσε. Στα «Πέντε Σημεία» (Five Points) της Νέας Υόρκης οι συγκρούσεις των ντόπιων (γεννημένοι στην Αμερική απόγονοι Άγγλων προτεσταντών μεταναστών) με τους Ιρλανδούς και Ιταλούς μετανάστες έκανε την περιοχή πολύ επικίνδυνη. Στο κέντρο αυτών των αναταραχών εκτυλίσσεται η ιστορία του Άμστερνταμ Βάλον, γιο του αρχηγού των μεταναστών, που αφού βγαίνει από το ορφανοτροφείο αναζητά το φονιά του πατέρα του, τον Μπιλ τον "Χασάπη" για να πάρει εκδίκηση...
Κύβος ζάχαρης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζάχαρη Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα
Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης
Box Office
Με προϋπολογισμό 100.000.000 δολάρια, η ταινία άνοιξε στην 4η θέση με 9,4 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Οι συνολικές εισπράξεις στην Αμερική έφτασαν τα 77,8 εκατομμύρια δολάρια ενώ παγκοσμίως απέφερε 193,7 εκατομμύρια δολάρια.
Στην Ελλάδα η ταινία έκοψε 280.000 εισιτήρια πανελλαδικά και ήταν η 6η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία για τη σεζόν 2002-2003.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσινετσιτά Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων
Το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων (Κ.Ε.Φ.) ήταν βραχύβιο φιλοβασιλικό ελληνικό πολιτικό κόμμα του κέντρου, που ιδρύθηκε το 1945. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Στυλιανός Γονατάς.
Ιστορικό
Το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1945 από τον πρώην στρατιωτικό, πρώην πρωθυπουργό και στέλεχος του Κόμματος Φιλελευθέρων Στυλιανό Γονατά.
Στις 22 Φεβρουαρίου 1945 ο πρόεδρος του Κόμματος Φιλελευθέρων Θεμιστοκλής Σοφούλης δήλωσε την υποστήριξη του κόμματος στην αβασίλευτη δημοκρατία. Αυτή η δήλωση προκάλεσε αντιδράσεις στη φιλοβασιλική πτέρυγα των Φιλελευθέρων, με πολλά στελέχη να δηλώνουν την αντίθεσή τους. Λίγες ημέρες μετά, στις 18 Μαρτίου, ο Στυλιανός Γονατάς ανακοίνωσε τη δημιουργία του Κόμματος Εθνικών Φιλελευθέρων διαφωνώντας με την πολιτική του κόμματος σχετικά με το «πολιτειακό ζήτημα», καθώς τάχθηκε υπέρ της επιστροφής του Γεωργίου του Β' και της δημιουργίας Ταγμάτων Ασφαλείας για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου». Μαζί με τον Γονατά αποχώρησαν και άλλα στελέχη του Κόμματος Φιλελευθέρων (Αβραάμ, Παπαδημητρίου, Ανδρεαδάκης, Χατζόπουλος, Σπυρίδης, Διαμαντόπουλος).