cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φορεσιά του Καστελλόριζου
Ο Κεφαλόδεσμος και τα κοσμήματα
Στον κεφαλόδεσμο συναντάμε το ραξίνι, το μικρό κόκκινο φέσι από τσόχα ή βελούδο με τη χρυσή φούντα, το τοπάζι. Το τσακί ή κασκί μπαίνει γύρω από το ραξίνι, στη βάση του και είναι μια σκληρή ταινία ντυμένη με μεταξωτό ύφασμα. Το κρέπι είναι μεγάλο κεντημένο μεταξωτό μαντίλι με κρόσια, το οποίο φορούσαν πάνω από το τσάκι και το στερέωναν με μια καρφίτσα. Στα κοσμήματα συναντάμε τις βούκλες, χρυσές ή ασημένιες πόρπες που κλείνουν τα πεκάμισα. Το κορδόνι είναι μια λουρίδα από πεντόλιρα που καλύπτει το στήθος. Τα σκουλαρίκια αποτελούνται από μια ως τρεις χρυσές λίρες ( φλουριά ), ενώ η καρφίτσα που στερέωνε το κρέπι ήταν και αυτή φτιαγμένη από τρεις χρυσές λίρες. Τα βραχιόλια τέλος, και τα δαχτυλίδια ολοκλήρωναν τη φορεσιά του Καστελόριζου. Οι γυναίκες, για να επιδεικνύουν τα πολλά κοσμήματα που φορούσαν συνήθιζαν να βαδίζουν με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος.
Νέα Εστία
Η Νέα Εστία είναι ελληνικό λογοτεχνικό περιοδικό που κυκλοφορεί από το 1927. Ιδρύθηκε από τον Kωνσταντίνο Σαραντόπουλο με διευθυντή τον λογοτέχνη και δημοσιογράφο Γρηγόριο Ξενόπουλο και είναι το μακροβιότερο λογοτεχνικό περιοδικό της Ελλάδας. Διευθυντής του από το 2012 είναι ο συγγραφέας και καθηγητής πανεπιστημίου Νίκος Ε. Καραπιδάκης και εκδότης η εταιρεία Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Ι. Δ. Κολλάρου & Σία, την οποία διοικεί η ιδιοκτήτριά της, συγγραφέας Εύα Καραϊτίδη από το 1998.
Πριν τη Νέα Εστία
Τον 19ο αιώνα, μεταξύ 1876 και 1895 εκδιδόταν το περιοδικό Εστία, ένα οικογενειακό αρχικά έντυπο, το οποίο έγινε στη συνέχεια καλλιτεχνικό. Τη διεύθυνσή του είχε αρχικά ο εκδότης Παύλος Διομήδης, μετά το 1889 από κοινού ο Νικόλαος Πολίτης, λαογράφος και καθηγητής Πανεπιστημίου και ο Γεώργιος Δροσίνης, ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος. Το 1894 μέχρι το 1895, οπότε έκλεισε, ανέλαβε ο λογοτέχνης και δημοσιογράφος Γρηγόριος Ξενόπουλος (ως Εικονογραφημένη Εστία), ενώ ταυτόχρονα ο Γεώργιος Δροσίνης άρχισε την έκδοση της εφημερίδας Εστία. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο Ξενόπουλος θέλησε να αναβιώσει το περιοδικό, αλλά η εφημερίδα Εστία είχε περιέλθει στον Άδωνι Κύρου, που τον εμπόδισε δικαστικά να χρησιμοποιήσει το ίδιο όνομα. Έτσι λοιπόν, το περιοδικό έλαβε το όνομα «Νέα Εστία» και κυκλοφόρησε στις 15 Απριλίου 1927.
Διευθυντές
Πρώτος διευθυντής του ήταν ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, μυθιστοριογράφος και δημοσιογράφος, από το 1927 μέχρι το 1932. Για δυο χρόνια ο Γρηγόριος Ξενόπουλος είχε τη διεύθυνση μαζί με τον Πέτρο Χάρη, πεζογράφο, δοκιμιογράφο και ακαδημαϊκό (1933–1934), ο οποίος συνέχισε μόνος από το 1934 μέχρι το 1987 (μια μακροβιέστατη θητεία 54 ετών). Το 1987 ανέλαβε ο λογοτέχνης και κριτικός Ευάγγελος Ν. Μόσχος μέχρι το 1998, ο συγγραφέας Σταύρος Ζουμπουλάκης μέχρι το 2012 και από τότε ο ιστορικός Νίκος Ε. Καραπιδάκης.
Εκδότες
Το περιοδικό της Νέας Εστίας ίδρυσε ο Kωνσταντίνος Σαραντόπουλος, ο οποίος από το 1925 είχε γίνει συνεταίρος του πεθερού του Iωάννη Δημητρίου Kολλάρου. Στο περιοδικό ως εκδότης το 1927 εμφανίστηκε ο Ιωάννης Δ. Κολλάρος και αργότερα το «Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Ι. Δ. Κολλάρου & Σία». Την έκδοση είχε ο Σαραντόπουλος μαζί με τον Ι.Δ. Κολλάρο μέχρι το 1956, οπότε πέθανε ο Κολλάρος και στη συνέχεια μόνος του μέχρι το 1972, οπότε πέθανε. Την εταιρεία ανέλαβε μετά το 1972 η κόρη του Μαρίνα (Μάνια) Καραϊτίδη και η οποία συνέχισε μέχρι το 1998. Από το 1998 την έκδοση του περιοδικού ανέλαβε η κόρη της Εύα Καραϊτίδη, συγγραφέας.
Τακτικοί συνεργάτες
Από την αρχή της έκδοσης του περιοδικού καί μέχρι το 1932, άτυπος αρχισυντάκτης της Νέας Εστίας ήταν ο κριτικός της λογοτεχνίας και ποιητής Τέλλος Άγρας. Τον διαδέχθηκε ο Νάσος Δετζώρτζης μέχρι το 1943.
Κριτική
Οι απόψεις για τη Νέα Εστία είναι ότι το περιοδικό, με την έκδοσή του έγινε «ένα από τα αξιολογότερα εκδοτικά εγχειρήματα της εποχής του Μεσοπολέμου», ένα έγκυρο περιοδικό για τον κόσμο των γραμμάτων και ότι αποτέλεσε «πνευματικό φάρο» για πολλές δεκαετίες. Δίνεται σημασία ότι δεν σταμάτησε να κυκλοφορεί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (ένας «εκδοτικός άθλος»). Ένα χαρακτηριστικό της Νέας Εστίας είναι ότι κρατούσε ιδεολογικά ουδέτερη θέση, χωρίς σημαντικές αντιπαλότητες με άλλα περιοδικά, με ισορροπημένες επιλογές θεματολογίας, ύφους και συντακτών, ενώ δεν έπαιρνε σαφή ή μαχητική θέση σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα.
Περιεχόμενο
Το περιοδικό και το περιεχόμενό του αποτελείται είτε από λογοτεχνικά έργα ή μελέτες για τη λογοτεχνία στην Ελλάδα και τον κόσμο. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα έδινε αντιπροσωπευτικές τάσεις στην ελληνική λογοτεχνία και κριτική, αλλά και γενικότερα σε εικαστικά και καλλιτεχνικά θέματα, έχοντας ένα πολυδιάστατο χαρακτήρα, με κέντρο βάρους πάντα στη λογοτεχνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Πριγκιπάτο του Φύρστενμπεργκ
To Πριγκιπάτο του Φύρστενμπεργκ (γερμανικά: Fürstentum Fürstenberg) ήταν κομητεία, και το 1667 μετατράπηκε σε πριγκιπάτο, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Σουαβία, η οποία βρίσκεται στο σημερινή νότια Βάδη-Βυρτεμβέργη της Γερμανίας.
Το 1744, διάφορες περιοχές του Φιούρστενμπεργκ επανενώθηκαν στο Πριγκιπάτο του Φιούρστενμπεργκ-Φιούρστενμπεργκ, καθώς όλες οι γραμμές εκτός από μία είχαν εξαλειφθεί. Η Συνομοσπονδία του Ρήνου του 1806 διαλύει την πολιτεία Φιούρστενμπεργκ. Το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς του παραχωρήθηκε στη Βάδη και μικρότερα τμήματα δόθηκαν στη Βυρτεμβέργη, στο Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν και στη Βαυαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Πρότυπη βιβλιοθήκη
Ανάλογα με την γλώσσα προγραμματισμού, μια πρότυπη βιβλιοθήκη μπορεί να περιέχει:
Οι περισσότερες πρότυπες βιβλιοθήκες περιέχουν ορισμούς οι οποίοι μπορεί να είναι:
Φιλοσοφίες
Υπάρχουν διάφορες φιλοσοφίες για τον σχεδιασμό μιας πρότυπης βιβλιοθήκης. Για παράδειγμα ο Bjarne Stroustrup, σχεδιαστής της γλώσσας προγραμματισμού C++ γράφει:
Αυτό υπαγορεύει μια σχετικά μικρή πρότυπη βιβλιοθήκη η οποία περιέχει στοιχεία τα οποία ο "κάθε προγραμματιστής" χρειάζεται για να δημιουργήσει μεγαλύτερες συλλογές λογισμικού. Αυτή η φιλοσοφία χρησιμοποιήθηκε για τον σχεδιασμό της γλώσσας προγραμματισμού C όπως και της πρότυπης βιβλιοθήκης C++.
Σε αντίθεση ο Guido van Rossum, σχεδιαστής της γλώσσας προγραμματισμού Python, πρότεινε ένα πιο περιεκτικό όραμα για την πρότυπη βιβλιοθήκη. Στο εγχειρίδιο εισαγωγής στην Python έγραψε:
Ο Van Rossum στην Python έχει συναρτήσεις για προσπέλαση XML, XML-RPC, μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου κλπ δυνατότητες τις οποίες η πρότυπη βιβλιοθήκη της C++ παραλείπει. Αυτή η φιλοσοφία υπάρχει στις γλώσσες προγραμματισμού σεναρίων (όπως στην Python ή Ruby) ή στις γλώσσες οι οποίες χρησιμοποιούν μηχανισμούς εικονικών μηχανών (virtual machines,όπως το γνωστό VirtualBox) όπως η γλώσσα Java.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες_προγραμματισμού
Καλύτερα δε Γίνεται
Καλύτερα δε Γίνεται (αγγλικά: As Good as It Gets) είναι αμερικανική δραματική ρομαντική κομεντί παραγωγής 1997 σε σκηνοθεσία Τζέιμς Λ. Μπρουκς και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τον Μαρκ Άντρους. Πρωταγωνιστούν οι Τζακ Νίκολσον και Έλεν Χαντ. Η ιστορία ακολουθεί έναν κυνικό και μανιακό με την καθαριότητα μισάνθρωπο και τη σχέση που αναπτύσσει με μια σερβιτόρα και τον ασθματικό γιο της.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 25 Δεκεμβρίου 1997 και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, φτάνοντας τα 314,1 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε 7 υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και για Καλύτερη Ταινία αλλά επισκιάστηκε από την ταινία Τιτανικός (Titanic) εκείνη τη χρονιά. Οι Νίκολσον και Χαντ όμως κέρδισαν και οι δύο το βραβείο Α' Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.
Πλοκή
Ο Μέλβιν Γιούνταλ είναι ένας πετυχημένος συγγραφέας και ζει στη Νέα Υόρκη. Υποφέρει από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή που μαζί με την αντικοινωνική του συμπεριφορά, εκνευρίζει τους γείτονές του και όλους όσους έρχονται σε επαφή μαζί του. Τρώει πρωινό στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο εστιατόριο κάθε μέρα χρησιμοποιώντας πλαστικά μαχαιροπίρουνα τα οποία φέρνει μαζί του εξαιτίας της μικροβιοφοβίας του. Η μόνη σερβιτόρα που τον ανέχεται είναι η Κάρολ Κόνελι.
Μια μέρα, ο γείτονάς του Σάιμον Μπίσοπ, ένας ομοφυλόφιλος ζωγράφος, δέχεται επίθεση. Ο Μέλβιν αναγκάζεται να πάρει υπό την προστασία του, τον σκύλο του Βερντέλ όσο καιρό ο Σάιμον θα νοσηλεύεται. Αν και στην αρχή βρίσκει το σκύλο ανυπόφορο, στη συνέχεια δένεται μαζί του και ταυτόχρονα παίρνει όλο και περισσότερη προσοχή από την Κάρολ. Όταν η Κάρολ αποφασίζει να πάρει μια δουλειά που να βρίσκεται πιο κοντά στο σπίτι της ώστε να περνάει περισσότερη ώρα με το γιο της που πάσχει από άσθμα, ο Μέλβιν κανονίζει να πληρώσει τα ιατρικά έξοδα του γιου της. Φοβούμενη ότι η Κάρολ χρωστάει στον Μέλβιν κάτι, παίρνει το τραίνο με προορισμό το διαμέρισμά του στη μέση της νύχτας για να του ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να κοιμηθεί μαζί του.
Εν τω μεταξύ, η επίθεση του Σάιμον και η αποκατάστασή του σε συνδυασμό με τον Βερντέλ που προτιμάει πλέον τον Μέλβιν, τον κάνουν να χάσει τη δημιουργικότητά του. Χωρίς ιατρική ασφάλεια, με υπέρογκους ιατρικούς λογαριασμούς και την πιθανότητα της έξωσης, ο ατζέντης του Φρανκ Σακς τον πείθει να ταξιδέψει μέχρι τη Βαλτιμόρη και να ζητήσει από τους αποξενωμένους γονείς του χρήματα. Για να το κάνει, ο Φρανκ προσφέρει στον Μέλβιν το αμάξι του για το ταξίδι. Ο Μέλβιν προσκαλεί την Κάρολ να τους κάνει παρέα και για να μη νιώθει αμηχανία με τον ομοφυλόφιλο Σάιμον κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Η Κάρολ δέχεται και οι σχέσεις μεταξύ των τριών αρχίζουν να αναπτύσσονται.
Αφού επιστρέψουν στη Νέα Υόρκη, η Κάρολ λέει στον Μέλβιν ότι δεν τον θέλει στη ζωή της πια. Αργότερα μετανιώνει και του τηλεφωνεί για να ζητήσει συγγνώμη. Η σχέση του παραμένει μπερδεμένη, μέχρις ότου ο Σάιμον ο οποίος πλέον συγκατοικεί με τον Μέλβιν μέχρι να βρει καινούριο διαμέρισμα, πείθει τον Μέλβιν να πάει στο σπίτι της Κάρολ στο Μπρούκλιν και να εκφράσει την αγάπη του για αυτήν. Εκεί και οι δύο θα συνειδητοποιήσουν το βάθος της σχέσης τους και η ταινία τελειώνει με τους Μέλβιν και Κάρολ να περπατούν μαζί.
Κάστινγκ
Ο ρόλος του Μέλβιν αρχικά προτάθηκε στον Τζον Τραβόλτα και της Κάρολ στη Χόλι Χάντερ ενώ η Μπέτι Γουάιτ απέρριψε το ρόλο της Μπέβερλι Κόνελι. Ο Τζον Κιούζακ αναγκάστηκε να αρνηθεί το ρόλο του Σάιμον λόγω άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Μέχρι και σήμερα το Καλύτερα δε Γίνεται παραμένει η τελευταία ταινία που ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας ενώ έχει κερδίσει τα βραβεία Α' Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Gracie Films Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Αλήθεια (μυθολογία)
thumb|350px|«[[Η Συκοφαντία του Απελλή (Μποτιτσέλι)|Η Συκοφαντία του Απελλή», πίνακας του Σάντρο Μποτιτσέλι, Πινακοθήκη Ουφίτσι, Φλωρεντία (1494-1495). Αριστερά φαίνεται η Αλήθεια γυμνή.]] Η Αλήθεια ήταν θεότητα στην Ελληνική Μυθολογία, ιδεατή ανθρωπόμορφη προσωποποίηση της αλήθειας των αρχαίων Ελλήνων φερόμενη προστάτις της έννοιας. Σύμφωνα με τον Πίνδαρο ήταν κόρη του Δία. Ο Πλούταρχος την αναφέρει ως «Τροφό του θεού Απόλλωνα», μαζί με την Κορυθάλεια.
Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν την Αλήθεια Veritas, θεωρώντας την κόρη του Κρόνου (Saturnus), ή του Χρόνου (Tempus). Επειδή η Αλήθεια εικονίζονταν πάντα χωρίς στολίδια και πλούσια ενδύματα έναντι των άλλων θεοτήτων, ο Οράτιος την αποκαλούσε "nuda" Veritas, δηλαδή «γυμνή αλήθεια». Από τότε καθιερώθηκε η ρητορική έκφραση «γυμνή αλήθεια», ή «αλήθεια γυμνή» που λέγεται μέχρι και σήμερα εκ του γεγονότος ότι δεν χρειάζεται στην απόδοσή της ιδιαίτερα καλολογικά στοιχεία ή προλόγους, εξ ου ακόμη και η έκφραση «ωμή αλήθεια».
Πηγές
Αληθεια Αληθεια Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Ασφαλιστικός Όμιλος Generali
Ο Όμιλος Assicurazioni Generali είναι πολυεθνική ασφαλιστική εταιρία με έδρα την Τεργέστη της Ιταλίας και είναι ο τρίτος σε μέγεθος πάροχος υπηρεσιών ασφάλισης παγκοσμίως. Το 2010 ο Όμιλος Assicurazioni Generali ήταν με βάση τα έσοδά του ο δεύτερος ασφαλιστικός φορέας παγκοσμίως, πίσω από την AXA.
Η εταιρία είναι 57η στη λίστα εταιριών Fortune Global για το 2017 και ήταν 43η στην κατάταξη της MIT’s "Smartest Companies" για το 2015.Έχει παρουσία σε περισσότερες από 60 χώρες, με 450 εταιρείες και σχεδόν 78.000 υπαλλήλους.
Σήμα
μικρογραφία Το αρχικό σήμα της εταιρίας ήταν ο δικέφαλος αετός των Αψβούργων, ο οποίος υιοθετήθηκε από την εταιρία το 1833. Το 1848 μαζί με την αλλαγή της ονομασίας έγινε και αλλαγή στο σήμα της Assicurazioni Generali με την υιοθέτηση του λιονταριού του Αγίου Μάρκου, συμβόλου για αιώνες της Δημοκρατίας της Βενετίας. Το λιοντάρι παραμένει έκτοτε το σήμα της εταιρίας, με κατά καιρούς μικρές διακοσμητικές μεταβολές.
Ιστορία
Θυγατρικές της Assicurazioni Generali είναι οι Genertellife, Alleanza Assicurazioni, Generali Italia και Banca Generali.
Χορηγίες
Ο Όμιλος Generali είναι χορηγός της εθνικής ομάδας βόλεϊ της Γαλλίας, της γαλλικής ομοσπονδίας βόλεϊ, της Ducati Corse και διαφόρων μη κερδοσκοπικών οργανισμών, όπως η Εταιρία Προστασία Σπαστικών, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, τα Παιδικά Χωριά SOS και το Χαμόγελο του Παιδιού. Επίσης διοργανώνει ποικίλες δράσεις όπως εθελοντικές αιμοδοσίες και ενέργειες σχετικές με την ανακύκλωση. μικρογραφία Το 2010 ο όμιλος εγκαινίασε πρόγραμμα για την ενεργή προώθηση της κουλτούρας της βιωσιμότητας στον αθλητικό χώρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιταλίας
Soundtrack to the Apocalypse
Soundtrack to the Apocalypse είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Slayer, η οποία κυκλοφόρησε σε μορφή τετραπλού CD το Νοέμβριο του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "American Records". Η "deluxe edition" της συγκεκριμένης κυκλοφορίας περιελάμβανε και ένα πέμπτο CD με 14 ζωντανές εκτελέσεις τραγουδιών των Slayer.
Ο τίτλος του box set είναι η εναλλακτική ονομασία του δίσκου "God Hates Us All", ο οποίος είχε κυκλοφορήσει το 2001, αλλά αποφάσισαν ότι ήταν καταλληλότερο να χρησιμοποιηθεί σε μία συλλογή του συγκροτήματος. Τον Σεπτέμβριο του 2003, η "American Records" ενέκρινε τη συγκεκριμένη κυκλοφορία και ζήτησε να είναι έτοιμη πριν την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων του 2003. Στα τέλη Σεπτεμβρίου το τηλεοπτικό δίκτυο "MTV" ανακοίνωσε ότι η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας θα ήταν στις 18 Νοεμβρίου 2003, αλλά ένα μήνα αργότερα ανακοινώθηκε μία επταήμερη καθυστέρηση.
Η παραγωγή του "Soundtrack to the Apocalypse" έγινε από τους Ρικ Ρούμπιν, Ματ Χάιντ, Ντίνο Παρέδες, Ντέιβ Σάρντι, Άντι Γουάλας και Τόμπι Ράιτ.
Τραγούδια
CD 1
1. Angel of Death (Hanneman) - 4:50
2. Criminally Insane (remix) (Hanneman, King) - 3:07
3. Postmortem (Hanneman) - 3:27
4. Raining Blood (Hanneman, King) - 4:12
5. Aggressive Perfector (Hanneman, King) - 2:28
6. South of Heaven (Hanneman, Araya) - 4:45
7. Silent Scream (Hanneman, King, Araya) - 3:05
8. Live Undead (Hanneman, King, Araya) - 3:50
10. Spill the Blood (Hanneman) - 4:49
11. War Ensemble (Hanneman, Araya) - 4:51
13. Hallowed Point (Hanneman, King, Araya) - 3:24
14. Born of Fire (Hanneman, King) - 3:07
15. Seasons in the Abyss (Hanneman, Araya) - 6:26
16. Hell Awaits (Live) (Hanneman, King) - 6:49
18. Chemical Warfare (Live) (Hanneman, King) - 5:25
CD 2
2. Dittohead (King) - 2:30
3. Divine Intervention (Hanneman, King, Araya, Bostaph) - 5:32
4. Serenity in Murder (Hanneman, King, Araya) - 2:36
thumb|280px|Οι Slayer σε συναυλία το 2007 5. 213 (Hanneman, Araya) - 4:51
7. Ddamm (Hanneman) - 1:01
8. Gemini (King, Araya) - 4:51
9. Bitter Peace (Hanneman) - 4:31
10. Death's Head (Hanneman) - 3:29
11. Stain of Mind (Hanneman, King) - 3:24
12. Disciple (Hanneman, King) - 3:35
13. God Send Death (Hanneman, Araya) - 3:45
14. New Faith (King) - 3:05
15. In-A-Gadda-Da-Vida (Ingle) - 3:16
16. Disorder (King, Araya, Ice-T, Buchan, Duncan, MacCormack) - 4:56
17. Memories of Tomorrow (Muir, Mayorga) - 0:53
18. Human Disease (Hanneman, King, Araya) - 4:20
20. Wicked (Hanneman, King, Araya, Bostaph) - 6:03
22. Scarstruck (King) - 3:31
CD 3
1. Ice Titan (Live) (King, Araya) - 4:18
2. The Antichrist (reh) (Hanneman, King) - 2:53
3. Fight 'Till Death (reh) (Hanneman) - 3:30
4. Necrophiliac (Live) (Hanneman, King) - 5:00
5. Piece by Piece (Mix) (King) - 2:13
6. Raining Blood (Live) (Hanneman, King) - 3:09
7. Angel of Death (Hanneman) - 4:58
9. South of Heaven (reh) (Hanneman, Araya) - 3:29
10. Seasons in the Abyss (Live) (Hanneman, Araya) - 6:43
11. Mandatory Suicide (Live) (Hanneman, King, Araya) - 3:59
12. Mind Control (Live) (Hanneman, King, Araya) - 3:05
13. No Remorse (I Wanna Die) (Hanneman, King, Araya, Elias, Empire) - 4:15
14. Dittohead (Live) (King) - 3:03
15. '''Sex. Murder. Art. (Live)' (King, Araya)'' - 2:22
16. Bloodline (King) - 4:02
17. Payback (Live) (King) - 6:39
CD 4
1. Die by the Sword (Live) (Hanneman) - 3:58
2. Aggressive Perfector (Live) (Hanneman, King) - 3:39
3. Praise of Death (Live) (Hanneman, King) - 4:48
4. Haunting the Chapel (Live) (Hanneman, King) - 3:56
5. Necrophobic (Live) (Hanneman, King) - 2:27
6. Rebord (Live) (Hanneman, King) - 3:11
7. Jesus Saves (Live) (Hanneman, King) - 3:54
8. War Ensemble (Live) (Hanneman, Araya) - 5:17
9. South of Heaven (Live) (Hanneman, Araya) - 4:18
10. Dead Skin Mask (Live) (Hanneman, Araya) - 5:44
11. Gemini (Live) (King, Araya) - 4:44
12. '''Heaviest Band Award Kerrang! Magazine, '96''' - 3:23
13. EPK for Diabolus in Musica - 7:03
14. Stain of Mind (Live) (Hanneman, King) - 3:37
16. Disciple (Live) (Hanneman, King) - 3:44
17. God Send Death (Live) (Hanneman, Araya) - 3:50
Μέλη των Slayer
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Soundtrack to the Apocalypse" ήταν οι εξής:
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Τζεφ Χάνεμαν - κιθάρα
Πολ Μπόσταφ - τύμπανα
Ντέιβ Λομπάρντο - τύμπανα
Τζον Ντετ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Slayer Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Αστέρας του Τιγκάρντεν
Ο αστέρας του Τιγκάρντεν (Teegarden), είναι ένας τύπου Μ ερυθρός νάνος αστέρας, στον αστερισμό του Κριού, 12,578 έτη φωτός από τη Γη. Παρά τη σχετικά μικρή του απόσταση από τη Γη δεν είναι ορατός με γυμνό μάτι λόγω του μικρού φαινομένου μεγέθους (15,13). Έτσι μπορεί να παρατηρηθεί μόνο με μεγάλα τηλεσκόπια.
Ανακάλυψη
Ο αστέρας του Τιγκάρντεν ανακαλύφθηκε τον Μάιο του 2003 χάρις σε δεδομένα από το πρόγραμμα παρακολούθησης αστεροειδών Near-Earth Asteroid Tracking (NEAT). Το αστέρι πήρε το όνομά του από τον αρχηγό της ομάδας που έκανε την ανακάλυψη, Μπόναρντ Τζ. Τιγκάρντεν. Οι αστρονόμοι πίστευαν από καιρό ότι πολλοί μη ανακαλυφθέντες αστέρες νάνοι υπάρχουν εντός 20 ετών φωτός από τη Γη, επειδή οι έρευνες δείχνουν ότι ο αριθμός των γνωστών κοντινών αστέρων νάνων είναι χαμηλότερος από το αναμενόμενο. Η ομάδα του Teegarden πίστευε ότι αυτά τα αστέρια θα μπορούσαν να βρεθούν από την εξόρυξη δεδομένων από τα δεδομένα έρευνας που έχουν ληφθεί από διάφορα προγράμματα για άλλους σκοπούς τα προηγούμενα χρόνια. Έτσι επανεξέτασαν τα δεδομένα από το πρόγραμμα NEAT και βρήκαν αυτό το αστέρι. Αυτή η ανακάλυψη είναι σημαντική καθώς η ομάδα δεν είχε άμεση πρόσβαση σε κανένα τηλεσκόπιο και δεν περιλάμβανε επαγγελματίες αστρονόμους τη στιγμή της ανακάλυψης.
Ιδιότητες
Ο αστέρας του Teegarden ταξινομείται ως ερυθρός νάνος, καθώς κατά προσέγγιση η μάζα του είναι ίση με το 0,08 αυτής του Ήλιου που είναι λίγο πάνω από το όριο των καφέ νάνων. Οι εγγενείς χαμηλές θερμοκρασίες τέτοιων αντικειμένων εξηγούν γιατί δεν ανακαλύφθηκαν νωρίτερα, αφού ο συγκεκριμένος αστέρας, για παράδειγμα, έχει φαινόμενο μέγεθος μόλις 15,13. Όπως οι περισσότεροι κόκκινοι και καφέ νάνοι, εκπέμπει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του στο υπέρυθρο φάσμα.
Πλανητικό σύστημα
Παρατηρήσεις από την έρευνα ROPS το 2010, που δημοσιεύθηκαν το 2012, έδειξαν διακυμάνσεις στην ακτινική ταχύτητα του αστέρα, αλλά δεν υπήρχαν επαρκή δεδομένα για να ισχυριστούν ότι ανίχνευσαν πλανητών. Τον Ιούνιο του 2019, οι επιστήμονες που διεξήγαγαν την έρευνα CARMENES στο παρατηρητήριο Calar Alto ανακοίνωσαν στοιχεία ότι 2 εξωπλανήτες με μάζες παρόμοιες με τη γήινη, βρίσκονταν σε τροχιά στην κατοικήσιμη ζώνη του αστέρα. Σύμφωνα με μια ομάδα ερευνητών που μελέτησαν συγκεκριμένα αυτό το αστέρι, και οι δύο πλανήτες μπορούν να διατηρήσουν πυκνή ατμόσφαιρα, κι επομένως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα τουλάχιστον ο ένας να διατηρεί νερό σε υγρή μορφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστέρες
Κατάλογος έργων όπερας Ελλήνων συνθετών
Οι συνθέτες παρατίθενται κατ´αλφαβητική σειρά και οι ημερομηνίες μετά το έργο, αφορούν την πρώτη παρουσίαση του μελοδράματος.
* εργων οπερας ελληνων συνθετων Οπερα
The Independent (Μπανγκλαντεσιανή εφημερίδα)
Η The Independent είναι αγγλόφωνη καθημερινή εφημερίδα που δημοσιεύεται στην Ντάκα του Μπαγκλαντές. Ανήκει στον όμιλο Beximco του Μπαγκλαντές. Είναι η μόνη 32-σέλιδη ολόχρωμη καθημερινή εφημερίδα στο Μπαγκλαντές.
Τα εβδομαδιαία συμπληρώματα περιλαμβάνουν: Στηθοσκόπιο, Νέοι και Ανεξάρτητοι, Πίστη, Το Σαββατοκυριακάτικο Ανεξάρτητο Περιοδικό, Ντάκα Ζωντανά (καθημερινό).
Αλέξανδρος Παπαναστασίου
thumb|right|260px|[[Ιστορία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης|Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1925 μετά την απόφαση του Αλεξάνδρου Παπαναστασίου]] thumb|right|260px|Με το Ν.4332/29 (μετά την παραίτησή του από υπουργός Γεωργίας στην [[Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1926|Οικουμενική Κυβέρνηση Ζαΐμη) ιδρύεται η Αγροτική Τράπεζα, όχι όμως ως συνεταιριστική τράπεζα, όπως την ήθελε ο ίδιος ο Παπαναστασίου ]]
Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου (8 Ιουλίου 1876 - 17 Νοεμβρίου 1936) ήταν πολιτικός επιστήμονας, κοινωνιολόγος και ηγέτης του κεντρώου δημοκρατικού φιλελεύθερου χώρου, υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις και δύο φορές πρωθυπουργός (1924 και 1932), ο ιδρυτής του πολιτεύματος της Αβασίλευτης Δημοκρατίας στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 1924.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1876 στην Τρίπολη Αρκαδίας. Ήταν γιος του Παναγιώτη Παπαναστασίου και της Μαριγώς Ρογάρη - Αποστολοπούλου. Ο πατέρας του ήταν γυμνασιάρχης και τμηματάρχης στο Υπουργείο Παιδείας και διετέλεσε βουλευτής Μαντίνειας, ενώ η μητέρα του ήταν κόρη του Δημάρχου Λεβιδίου. Η οικονομική ευμάρεια των γονιών του, τον πριμοδότησαν με σπουδές που καθόρισαν τη μετέπειτα του πορεία. Σπούδασε Νομική και κοινωνικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική και τη Φιλοσοφία στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης, του Βερολίνου, του Λονδίνου και των Παρισίων. Την εποχή που σπούδαζε στη Γερμανία, επικρατούσαν σοσιαλιστικές ιδέες, από τις οποίες επηρεάστηκε και ο τρόπος σκέψης του. Ιδιαίτερα ασχολήθηκε με τα θεωρητικά προβλήματα του συνεργατισμού και διαμόρφωσε μέσα του έντονες συνεταιριστικές αντιλήψεις. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1907 και την επόμενη χρονιά ίδρυσε την Κοινωνιολογική Εταιρία και ήταν συνιδρυτής (μαζί με τον Αλέξανδρο Δελμούζο και τον Θρασύβουλο Πετιμεζά) της «Ομάδας των Κοινωνιολόγων».
Όταν στις 14 Ιουνίου 1917 η Προσωρινή κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου μεταφέρεται στην Αθήνα και ανασχηματίζεται, ο Παπαναστασίου αναλαμβάνει το Υπουργείο Συγκοινωνιών και το κρατάει έως τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920. Ως υπουργός Συγκοινωνιών προωθεί την αναδιοργάνωση του Πολυτεχνείου και της Σχολής Καλών Τεχνών και επικυρώνει με νόμο (Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός) το νέο σχέδιο πόλεως της Θεσσαλονίκης, που είχε καταστραφεί από την πυρκαγιά τον Αύγουστο του 1917 και εισηγείται στη Βουλή τη σύσταση επιτροπής για τη μελέτη του σχεδίου πόλεως της Αθήνας.
Ως πρωθυπουργός
Το Μάρτιο του 1924 σχημάτισε κυβέρνηση με τη στήριξη του κόμματος των Φιλελευθέρων, η οποία κατέθεσε στις 25 Μαρτίου του 1924 ψήφισμα στη Δ΄ Συντακτική Συνέλευση για την ανακήρυξη αβασίλευτης Δημοκρατίας, κηρύσσοντας έκπτωτη τη μοναρχία. Το ψήφισμα επικυρώθηκε με δημοψήφισμα στις 13 Απριλίου 1924. Σημαντικά νομοθετήματα της πρωθυπουργίας του θεωρείται η ίδρυση Πανεπιστήμιου στη Θεσσαλονίκη, η αναγνώριση της δημοτικής γλώσσας κ.ά. Επίσης διατέλεσε και Υπουργός των Εξωτερικών από 12 Μαρτίου 1924 έως 31 Μαρτίου 1924. Από το 1926 έως το 1928 διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζαΐμη. Εκεί εφάρμοσε κάποιες από τις συνεταιριστικές του ιδέες και φρόντισε το θέμα των ακτημόνων κ.ά. Στις 26 Μαΐου 1932 πήρε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, η οποία ορκίστηκε αλλά παραιτήθηκε σχεδόν αμέσως, στις 3 Ιουνίου 1932. Επίσης είχε λάβει το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου των Εξωτερικών από 26 Μαΐου 1932 έως 05 Ιουνίου 1932. Από τον Ιανουάριο έως το Μάρτιο του 1933 ήταν υπουργός Εθνικής Οικονομίας και προσωρινά Γεωργίας στην κυβέρνηση Βενιζέλου. Μετά την αποτυχία του κινήματος του 1935 παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο, αλλά απαλλάχθηκε.
Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της βαλκανικής ειρήνης και συνεργασίας και ίδρυσε την οργάνωση «Βαλκανική Ένωση» για το σκοπό αυτό. Αντιτάχθηκε στις δικτατορίες του Θεόδωρου Πάγκαλου και του Ιωάννη Μεταξά. Η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά τον έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό.
Η Κοινωνιολογική Εταιρεία και απόψεις του Αλέξανδρου Παπαναστασίου περί σοσιαλισμού
Μετά το πέρας των σπουδών του στο Βερολίνο, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου επιστρέφει στα 1907 στην Αθήνα. Την επόμενη χρονιά, ιδρύει την «Κοινωνιολογική Εταιρεία», μαζί με τους Α. Αραβαντινό, Αλ. Δελμούζο, Α. Μυλωνά, Θρ. Πετιμεζά, Κ. Τριανταφυλλόπουλο. Σκοπός της εταιρείας ήταν η εκλαΐκευση των επιστημονικών μελετών, με σκοπό να γίνουν γνωστές στο ευρύ κοινό, η εργασία με σκοπό την επίτευξη ίσων δικαιωμάτων για όλους, με ρύθμιση των μέσων παραγωγής και μεταβολή του οικονομικού και πολιτειακού οργανισμού, ενώ για την επίτευξή του είναι απαραίτητη η οργάνωση των εργατών σε συνεταιρισμούς και «ίδιον πολιτικόν κόμμα».
«Ιδρύεται εν Αθήναις Σύλλογος υπό την επωνυμίαν ‘Κοινωνιολογικήν Εταιρείαν’, σκοπών: Ι) Να υποβοηθήσεις τας φιλοσοφικάς και οικονομικάς μελέτας και να τας εκλαϊκεύση ΙΙ) Να εργασθή, όπως εναγνωρισθή πρακτικώς η πολιτική αρχή, ότι: Α) σκοπός της πολιτείας είναι η δι’ όλα τα μέλη της κοινωνίας εξασφάλισις και προαγωγή εξ ίσου ευνοϊκών συνθηκών προς ανάπτυξιν της προσωπικότητάς των Β) προς επίτευξιν του σκοπού τούτου, ο οποίος δεν είναι δυνατόν να πληρωθή τελείως, αν μη καταστώσι κοινά τα μέσα της παραγωγής και ρυθμισθή η διανομή του πλούτου αναλόγως των αναγκών εκάστου, πρέπει να μεταβάλλεται βαθμιαίως ο οικονομικός και πολιτειακός οργανισμός κατά το εκάστοτε δυνατόν μέτρον, αδιαφόρως προς την εκ τούτου βλάβην των ατομικών συμφερόντων, ωρισμένων προσώπων ή τάξεων Γ) προς τοιαύτην βαθμιαίαν επίτευξιν του ανωτέρω σκοπού είναι απαραίτητος η οργάνωσις του εργαζόμενου λαού εις οικονομικούς συνεταιρισμούς, και ίδιον πολιτικόν κόμμα».
Βάσει του καταστατικού της εταιρείας όμως, πέραν του πολιτειακού, ιδιαίτερη μέριμνα δινόταν στους εργάτες. Είναι γνωστοί οι αγώνες που έκανε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας, την καθιέρωση σωματείων για την προάσπιση των συμφερόντων τους, την προστασία των γυναικών και των ανηλίκων στους χώρους εργασίας, τον περιορισμό του ωραρίου και τη θέσπιση της Κυριακής αργίας, την ίδρυση του Ι.Κ.Α., κ.ά.
Είναι από τους πρώτους σοσιαλιστές πολιτικούς της Ελλάδας, ο οποίος όμως βρίσκεται μακριά από τον Κομμουνισμό. Επιθυμεί τη βαθμιαία και σταθερή εξέλιξη της κοινωνίας σε σοσιαλιστική κι όχι μέσω της επανάστασης, την οποία χαρακτηρίζει ως αδίκημα κατά του πολιτισμού. Οι αντιλήψεις του αυτές αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια των σπουδών του και στοχεύουν –εκτός των άλλων- στην αντιμετώπιση της εξάπλωση των μαρξιστικών ιδεών στο εργατικό κίνημα. Αναγνωρίζει σαφώς τα υπάρχοντα προβλήματα της τάξης αυτής αλλά πιστεύει πάνω απ’ όλα στην ‘επιστημονική διάγνωσή’ τους και στον καταλυτικό ρόλο μιας ελίτ διανοουμένων. Στόχος του είναι η διαμόρφωση ενός «στοργικού» κράτους. Το Κράτος οφείλει με βαθμιαίες παραχωρήσεις προς τις εργατικές τάξεις, ώστε να προάγεται και η κοινωνική οικονομία αλλά και το εργατικό σώμα της χώρας. Σύμφωνα με τον Κ. Τριανταφυλλόπουλο, στον πρόλογο του βιβλίου «Αλέξανδρος Παπαναστασίου. Μελέτες- Λόγοι-Άρθρα», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου ήταν οπαδός ενός αναμορφωτικού ή μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού, ο οποίος αντιδιαστέλλεται και από τον επαναστατικό σοσιαλισμό και από τον κομμουνισμό. Η διαφοροποίηση του Παπαναστασίου από τον μαρξιστικό σοσιαλισμό, δεν έγκειται στην προβληματική σχετικά με τη θεωρητική ανάλυση του κοινωνικού φαινομένου, αλλά στα ζητήματα σχετικά με το περιεχόμενο ενός εφικτού προγράμματος προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Επηρεάστηκε σαφώς από τις εξελίξεις στη Ρωσία και τις επιπτώσεις που είχε η εκεί επανάσταση στο εργατικό κίνημα της χώρας. Οι απόψεις αυτές επεκτείνονται και στον ρόλο της εργατικής τάξη στην κοινωνική και πολιτική διαδικασία. Για την Ελλάδα, πιστεύει πως η σοσιαλιστική μετάβαση μπορεί να συμβεί με την οργάνωση των εργατικών τάξεων σε ένα επίπεδο κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, το οποία θα αντισταθμίσει τις άρχουσες τάξεις και θα υποχρεώσει το κράτος να παραχωρήσεις. Παράλληλα, το Κράτος από τη μεριά του, θα πρέπει να εφαρμόσει μια πολιτική που να βασίζεται στις αρχές του εξελικτικού σοσιαλισμού. Αυτό είναι εφικτό, μόνο αν αποδεχθεί την ιδέα της δημοκρατικής διαδικασίας μετάβασης. Κύριο χαρακτηριστικό των σοσιαλιστικών αυτών ιδεών, είναι ότι εισάγονται στη χώρα και αναπτύσσονται ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εργατικό κίνημα. Η εργατική τάξη στην Ελλάδα, άλλωστε, είναι εκείνη την εποχή απίστευτα ολιγάριθμη και σαφώς ανοργάνωτη. Χαρακτηριστική άλλωστε ως προς αυτό είναι η δήλωση του Ελ. Βενιζέλου στη Βουλή, προς απάντηση του Δ. Ράλλη : «Οι εργάται, κύριοι, θα ήσαν ευτυχείς, αν ήσαν πολλοί. Αλλ’ εάν ήσαν όντως οι πολλοί, βεβαιωθείτε ότι ολίγοι εξ ημών θα ευρισκόμεθα εις την αίθουσαν τάυτην, αντιπροσωπεύοντας τον λαόν τούτον». Ανάμεσα στον Βενιζέλο τον Παπαναστασίου υπήρχε, κατά τα πρώτα έτη της πολιτικής τους συνύπαρξης ιδίως, μια αμοιβαία συμπληρωματικότητα λειτουργιών και ρόλων. Η τολμηρή και θαρραλέα για την εποχή της πολιτική του Βενιζέλου, είχε ανάγκη τη ροπή του Παπαναστασίου για να υλοποιηθεί, καθώς ο δεύτερος προετοίμαζε το έδαφος για να επιβληθούν τα διάφορα μέτρα.
Τις αντιλήψεις του αυτές συμμερίζονται τα περισσότερα στελέχη του κόμματος των Φιλελευθέρων. Οι απόψεις τους συγκλίνουν σε πολλά σημεία: αναγνώριση ύπαρξης ενδοκοινωνικών συγκρούσεων, αναγνώριση ανάγκης αυτόνομης οργάνωσης της εργατικής τάξης, αναγνώριση του επιδιαιτητικού ρόλου του κράτους, επιδίωξη κοινωνικής εκτόνωσης, αποδοχή κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες όμως δεν βάζουν σε κίνδυνο την ύπαρξη του καπιταλιστικού κράτους, με σκοπό την αποφυγή γενίκευσης και συσσώρευσης των κοινωνικών συγκρούσεων. Η μόνη ουσιώδης διαφορά εντοπίζεται στην αφετηρία: Για τον Βενιζέλο η αυτόνομη οργάνωση των εργατών, θα βοηθούσε το από τη φύση του ουδέτερο κράτος να αυτονομηθεί από την κυρίαρχη αστική τάξη και να ασκεί απρόσκοπτα το διαιτητικό του ρόλο ενώ για τον Παπαναστασίου, η οργανωμένη εργατική τάξη θα πίεζε το ταξικό αστικό κράτος, αναγκάζοντάς το να συνεκτιμήσει στις πολιτικές του επιλογές και τα δικά της συμφέροντα.
Στα 1910 ιδρύει, μαζί με τα μέλη της Κοινωνιολογικής Εταιρείας, το ‘Λαϊκό Κόμμα’. Οι σκοποί του κόμματος, όπως αναφέρονται στο καταστατικό που δημοσιεύτηκε σε 16σέλιδο τεύχος, στο Παράρτημα της εβδομαδιαίας εφημερίδας ‘Κοινωνισμός’, προσανατολίζονται προς την εξυγίανση του κράτους, την κυριαρχία του λαού, την οργάνωση των επαγγελματικών τάξεων, τη διασφάλιση του Κράτους από εξωτερικούς κινδύνους, τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Το Λαϊκό Κόμμα έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Α’ Αναθεωρητική Βουλή του 1910, αλλά διαλύθηκε μετά σύντομο διάστημα. Από την ανάγνωση του προγράμματος του Κόμματος προκύπτουν κάποια συμπεράσματα, σχετικά με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής: Οι εργατικές τάξεις, γνώρισαν μεν βελτίωση των αποδοχών τους, αλλά όχι εις βάρος της εργοδοσίας κι ούτε αναλόγως προς την αύξηση της παραγωγικότητας. Η μονομερής κατανομή του πλούτου λοιπόν, συνεπάγεται ορισμένα καταλυτικά για τη δομή και λειτουργία της κοινωνίας ζητήματα, όπως η δημιουργία μιας κοινωνικής τάξης, με έδρα στην κατοχή παραγωγικών μέσων, η οποία καρπώνεται την εργασία των πολλών, επιβάρυνση της εξέλιξης, εφ’ όσον οδηγεί στη δημιουργία αγαθών όχι για την προαγωγή του ανθρώπου αλλά προς όφελος της τάξης, η οποία κατέχει τα μέσα παραγωγής, ενώ η αστική τάξη δεν αρκείται στον έλεγχο των μέσων παραγωγής και επιδιώκει να γίνει και η κυρίαρχη άρχουσα τάξη. Φυσικό επακόλουθο όλων αυτών είναι ότι τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα να γίνονται πειθήνια όργανα των συμφερόντων της αστικής τάξης, η οποία στην ουσία κυβερνά το κράτος (φανερά ή μυστικά) προς ίδιον όφελος.
Το μεγαλύτερο διάστημα της πολιτικής του παρουσίας, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, το πέρασε ενταγμένος στο Κόμμα Φιλελευθέρων, είτε ως άτομο είτε ως μέλος της Δημοκρατικής Ένωσης, παρ’ όλες τις διαφωνίες που είχε συχνά με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ήταν τοποθετημένος αριστερότερα από την προοδευτικότερη πτέρυγα των Φιλελευθέρων. Όσο περνούσαν τα χρόνια, ο Βενιζέλος –λόγω ηλικίας και διαφορετικής θεώρησης των πραγμάτων- γινόταν περισσότερο συντηρητικός, γεγονός που προκαλούσε περισσότερες διαφωνίες, καθώς ο Παπαναστασίου, παρέμενε σταθερός στις αρχικές του –ριζοσπαστικές- απόψεις.
Η τελευταία του συνεργασία με το κόμμα Φιλελευθέρων και η αντιμετώπιση του Βενιζέλου, περιγράφεται από την Πην. Δέλτα, στο Ημερολόγιό της: «[…] Στην τελευταία του πρωθυπουργία, παραμονές εκλογών του Μαΐου 1932, ζήτησε να τον πλησιάσει ο Παπαναστασίου, που δεν είχε καμία ελπίδα να πετύχει μόνος του και ήθελε να μπει στο συνδυασμό των Φιλελεθεύρων. Σαν πάντα ο Βενιζέλος των δέχθηκε. Ένα βράδυ που γευμάτιζε σπίτι μας μιλούσαν και συζητούσαν γι’ αυτό. Καθόταν δεξιά μου στο τραπέζι. Του είπα: «Γιατί τον δέχεστε κύριε Πρόεδρε; Τι να τον κάνετε;» Μου αποκρίθηκε: «Είναι καλό στοιχείο. Γιατί να μην το δεχτώ;» -«Γιατί σας πρόδωσε επανειλημμένως. Και θα σας προδώσει πάλι». Γέλασε ο Βενιζέλος, το ανοιχτόκαρδο παιδικό του γέλιο. «Το ξέρω», είπε καλόκαρδα, «μα και πάλι θα τον πιστέψω». Ανυπόμονα του είπα: «Γιατί τον δέχεστε, γιατί αφήνετε να σας γελάν έτσι;» Μου αποκρίθηκε με το ίδιο ανοιχτόκαρδο χαμόγελο: «Όταν μου μιλά ο Παπαναστασίου, ή άλλος, τον πιστεύω. Πάντα τον πιστεύω. Δεν βάζω με τον νου μου πως μπορεί να είναι ανειλικρινής. Εγώ δεν λέγω ψέματα. Γιατί να υποψιαστώ πως μου λέγει αυτός;» -«Γιατί κάθε φορά σας γέλασε, και πάλι θα σας γελάσει» Ο Βενιζέλος μελαγχόλησε. «Τι να κάνω;», είπε με μια κίνηση των ώμων «Πάλι θα τον πιστέψω». «Έτσι και με τον Παπαναστασίου. Τόσες φορές τον απάτησε, τόσες φορές τον πρόδωσε. Κάθε φορά που ξαναπαρουσιαζόταν και του έλεγε: «Αυτή τη φορά, ειλικρινώς, θέλω να συνεργαστώ μαζί σας», με παιδική αφέλεια τον δεχόταν, τον χτυπούσε στον ώμο και του έλεγε: ‘Το ξέρω πως κατα βάθος θα ίδια ιδανικά μας οδηγούν’.»
Οι διαφωνίες αυτές, δεν σημαίνουν πως δεν υπήρχε αλληλοεκτίμηση μεταξύ των δύο πολιτικών ανδρών. Σε μια σειρά άρθρων του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, τα οποία δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Νέα Ελλάς», στις 16, 17 και 20 Δεκεμβρίου του 1915, εξυμνείται η στάση του Βενιζέλου στην εξωτερική πολιτική της χώρας, η ανάμειξή του στα εσωτερικά ζητήματα σε μια κρίσιμη περίοδο, όπως το 1909 και οι μεταρρυθμίσεις που ακολούθησαν.
Ο θάνατός του
Απεβίωσε ξαφνικά στις 17 Νοεμβρίου 1936 από ανακοπή καρδιάς στην Εκάλη. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη δίνοντας την ευκαιρία μιας σιωπηρής αντιδικτατορικής εκδήλωσης με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών. Η 4η Αυγούστου απαγόρευσε τη δημοσίευση κάθε πληροφορίας σχετικά με την κηδεία, όπως και άρθρων και νεκρολογιών για τον εκλιπόντα πολιτικό.
Σήμερα, στο Λεβίδι Αρκαδίας υπάρχει Μουσείο προς τιμήν της μνήμης του Αλεξάνδρου Παπαναστασίου. Μάλιστα, πέραν των προσωπικών αντικειμένων του, φυλάσσεται και ο εγκέφαλος του Αρκά πολιτικού σε ειδικό χημικό υγρό.
Στη Θεσσαλονίκη κεντρική οδός φέρει το όνομά του και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο τον τιμά ως ιδρυτή του με τον ανδριάντα του στο κέντρο της Πανεπιστημιούπολης. Επίσης το όνομά του έχει δώθει σε ένα από τους μεγαλύτερους και πολυσύχναστους δρόμους των Χανίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βενιζελισμός Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Περιστέρα Καλαβρύτων
Η Περιστέρα είναι ορεινό χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές των Αροανίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 76 κάτοικοι ενώ συνολικά η Τοπική κοινότητα είχε 86 κάτοικους.
Τοπική Κοινότητα Περιστέρας
Η Περιστέρα από το 1999 έως το 2010 αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του πρώην Δήμου Ακράτας. Από το 2011 ανήκει διοικητικά στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας ως Τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ακράτας. Εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, η Τοπική κοινότητα της Περιστέρας περιλαμβάνει το χωριό Χαλκιάνικα, χτισμένο σε υψόμετρο 1.029 μέτρων, και το χωριό Αγρίδι, χτισμένο σε υψόμετρο 945 μέτρων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Μελάνθιο
Με την ονομασία Μελάνθιο, μπορεί να εννοούμε ένα από τους οικισμούς:
επίσης, μπορεί να εννοούμε το γένος του φυτού:
Παπαδιαμαντόπουλος
Το επώνυμο Παπαδιαμαντόπουλος αναφέρεται σε παλιά οικογένεια των Πατρών αλλά και σε άλλα πρόσωπα που διέπρεψαν σε διαφόρους τομείς:
Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους, είναι αρχαιολογικό μουσείο που βρίσκεται στο Άστρος Αρκαδίας.
Ιστορία
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους στεγάζεται στη Σχολή Καρυτσιώτη, χτίστηκε το 1805 από τον Δημήτριο Καρυτσιώτη (1741 - 1819) ως παράρτημα της σχολής του Αγίου Ιωάννη (1798), στην οποία φοιτούσαν νέοι από όλη την Ελλάδα. Στο χώρο έγινε το 1823 η περίφημη Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους και το Κολοκοτρωνέικο τραπέζι, που έλαβε χώρα στις 19 Ιουνίου 1821, προς τιμήν του Δημητρίου Υψηλάντη. Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»  υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου»'', λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης. Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη, στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής. «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον»'' .Η σχολή καταστράφηκε το 1826 από τον Ιμπραήμ Πασά, αλλά αναστηλώθηκε αργότερα από συγγενείς του ΚαρυτσιώτηΤα επόμενα χρόνια, έγινε σχολείο και το 1985 έγινε το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους. Το 2008 έκλεισε λόγω ζημιών που προκλήθηκαν από σεισμό. Ωστόσο οι επισκέπτες μπορούν να δουν τον χώρο που έγινε η εθνοσυνέλευση, τον προαύλιο χώρο με κάποια ευρήματα από την Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού και εξωτερικά το διώροφο μουσείο και τους τοίχους του, που βοηθούσαν σαν παραρτήματα της σχολής.
Η Σχολή Καρυτσιώτη και ο γειτονικος «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων έχει κηρυχθεί από το υπουργείο Παιδείας το 1946 «διατηρητέον ιστορικόν μημείον το εν Άστρει διδακτήριον».
Εκθέματα
Στο μουσείο εκτίθενται:
Πηγές
Αστρος Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Κυβέρνηση Κίτσου Τζαβέλλα 1847
Η Κυβέρνηση Κίτσου Τζαβέλλα του 1847 ήταν διάδοχη της κυβέρνησης του Ιωάννη Κωλέττη μετά τον θάνατο του τελευταίου, διορισμένη από τον βασιλιά Όθωνα, ο οποίος προέκρινε για τη θέση του πρωθυπουργού (αν και επρόκειτο για αναλφάβητο) τον υπασπιστή του και υπουργό των Στρατιωτικών Κίτσο Τζαβέλλα.
Ο βασιλιάς Όθωνας την αντικατέστησε με την εξωκοινοβουλευτική κυβέρνηση του Γεώργιου Κουντουριώτη.
Λειτουργία της κυβέρνησης
Τα σημαντικότερα ζητήματα της περιόδου για την κυβέρνηση ήταν η καταστολή των κατά τόπους αντάρτικων και ληστρικών κινημάτων που λυμαίνονταν την ύπαιθρο, και η επιτυχής διαχείριση του «επεισοδίου Μουσούρου», διπλωματικού επεισοδίου μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Τα κυβερνητικά στρατεύματα κατάφεραν να εξουδετερώσουν κάποια αντάρτικα σώματα αλλά όχι ριζικά, ούτε επίσης όλα, και το «Επεισόδιο Μουσούρου» έληξε με τουρκική διπλωματική νίκη.
Αναφορές
1847 09 Κατηγορία:1847
Θάνος Μαρτίνος
Ο Θάνος Μαρτίνος (1937, Περιστέρι - 22 Αυγούστου 2021) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Περιστέρι το 1937 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Στα τέλη της  δεκαετίας του 1970 δραστηριοποιήθηκε στο χώρο του θεάτρου ως παραγωγός και παρουσίασε έργα στα θέατρα Ακροπόλ, Διάνα, Καλουτά, Μετροπόλιταν, Περοκέ και Χατζηχρήστου.
Εκτός από το θέατρο, από το 1958 έπαιξε και στον κινηματογράφο σε πάνω από 50 ταινίες .Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στις 22 Αυγούστου 2021
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)
Ο λεγάτος ήταν κατά την αρχαιότητα υψηλόβαθμος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού. Προερχόμενος από την τάξη των συγκλητικών, ήταν άμεσος προϊστάμενος ενός δούκα, ενώ ήταν ανώτερος ιεραρχικά από τους τριβούνους, οι οποίοι διοικούσαν τις κοόρτεις. Προκειμένου να διοικήσουν ένα στράτευμα ανεξάρτητα, κι όχι υπό τις διαταγές ενός δούκα ή επάρχου, οι λεγάτοι έπρεπε να κατέχουν τουλάχιστον το αξίωμα του πραίτορα.
Οι λεγάτοι είχαν μεγάλο μερίδιο στα πολεμικά λάφυρα, κάτι που καθιστούσε το αξίωμα πολύ επικερδές. Συνεπώς, προσήλκυε ακόμη και διακεκριμένους πολιτικούς.
Τον τίτλο του λεγάτου κατείχε επίσης ο γενικός διοικητής των λεγεώνων. Την ανάθεση της θέσης αυτής αποφάσιζε συνήθως ο αυτοκράτορας. Το πρόσωπο που επιλεγόταν ήταν πρώην τριβούνος και η θητεία του κρατούσε για 3 ή 4 χρόνια. Ωστόσο υπήρχαν και περιπτώσεις ατόμων που υπηρέτησαν για μακρύτερο χρονικό διάστημα.
1730 Μαρσελίν
Η Μαρσελίν (Marceline) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,844. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τη Γαλλίδα αστρονόμο Μαργκερίτ Λωζιέ, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από μια ηρωίδα του μυθιστορήματος L'Immoraliste (1902) του Γάλλου συγγραφέα Αντρέ Ζιντ.
Λεγάτος (Αρχαία Ρώμη)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
1730 Μαρσελίν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαρσελίν εκτιμάται σε 17 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος της είναι Xe, ενώ το άλβεδό της είναι άγνωστο. Η Μαρσελίν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 50 λεπτά, μια μάλλον γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρσελιν
1731 Σματς
Ο Σματς (Smuts) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,0. Ανακαλύφθηκε το 1948 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Έρνεστ Λέοναρντ Τζόνσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του πολιτικού και στρατηγού Γιαν Σματς, δύο φορές πρωθυπουργού της Νότιας Αφρικής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σματς εκτιμάται σε 54,07 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0604. Ο Σματς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ως 15 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σματς
Λούις Κόμφορτ Τίφανι
Ο Λούις Τίφανι (Louis Comfort Tiffany, 18 Φεβρουαρίου 1848 - 17 Ιανουαρίου 1933) ήταν Αμερικανός καλλιτέχνης και σχεδιαστής, ο οποίος είναι γνωστός για τα έργο του στην υαλουργία καθώς και στη διακόσμηση των εσωτερικών χώρων. Θεωρείται ένας από τους πρωτεργάτες της Αρ Νουβό και οι ιδέες του σε συνδυασμό με πειράματα που έκανε για την επεξεργασία του γυαλιού ήταν πρωτοποριακές για την εποχή του. Σχεδίασε παράθυρα από επεξεργασμένο γυαλί, επιτραπέζιες λάμπες, γυάλινα μωσαϊκά, κεραμικά, κοσμήματα και έργα από μέταλλο.