cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξηνταδικό σύστημα αρίθμησης
Ελληνικά κείμενα
Ο υπολογισμός του τροπικού έτους ως 365,25 ημέρες από τον Κάλλιπο (4ος αιώνας π.Χ.) και οι μετέπειτα βελτιώσεις του Ίππαρχου (2ος αιώνας π.Χ.), ίσως είχαν βαβυλωνιακή προέλευση. Ο αριθμός των ημερών εκφράζεται ως 6,5;14,44,51 (6 × 60 + 5 + 14⁄60 + 44⁄602 + 51⁄603) ημέρες.
Στο έργο Μαθηματική σύνταξις του Κλαύδιου Πτολεμαίου (2ος αιώνας μ.Χ.), το εξηνταδικό σύστημα χρησιμοποιείται για την αναπαράσταση των δεκαδικών σημείων των αριθμών, και συγκεκριμένα στον πίνακα των χορδών της πραγματείας, ο οποίος υπήρξε ο μοναδικός αναλυτικός εξηνταδικός τριγωνομετρικός πίνακας για πάνω από μια χιλιετία. Τα ψηφία γράφτηκαν με χρήση του ελληνικού συστήματος αρίθμησης, με το κάθε εξηνταδικό ψηφίο να λογίζεται ως ξεχωριστός αριθμός, ενώ για την χρήση του μηδενός ακολουθήθηκε η ίδια με τους Βαβυλωνίους λογική του προθέματος. Σε ότι αφορά τον υπολογισμό της τιμής του π από τον Πτολεμαίο αυτός έγινε ως 3;8,30 = 3 + 8⁄60 + 30⁄602 = 377⁄120 ≈ 3.142....
Άλλες ιστορικές χρήσεις
Αριθμητικά συστήματα με βάση το 60 χρησιμοποιήθηκαν και από άλλους πολιτισμούς, απομακρυσμένους από την περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως τον λαό των Εκάρι στην δυτική Νέα Γουινέα.
Στο κινεζικό ημερολόγιο, χρησιμοποιείται συχνά το σύστημα του εξηνταδικού κύκλου, όπου οι ημέρες ή τα έτη ονομάζονται ανάλογα με την θέση τους σε ακολουθίες των 10 ομάδων και σε άλλη ακολουθία 12 κλάδων. Η ομάδα και ο κλάδος επαναλαμβάνονται με την ολοκλήρωση κάθε 60 εναλλαγών στον κύκλο αυτό.
Σύγχρονη χρήση
Στο πλαίσιο της τριγωνομετρίας και της μελέτης των αρχαίων μαθηματικών, οι εξηνταδικοί αριθμοί γράφονται με χρήση των δεκαδικών ψηφίων, και το κάθε ψηφίο να χωρίζεται από κόμμα. Για παράδειγμα η τετραγωνική ρίζα του 2 στο δεκαδικό σύστημα είναι 1,41421 και στο εξηνταδικό 1;24,51,10.
Στα συστήματα μέτρησης χρόνου, μια ώρα αποτελείται από 60 λεπτά, και το κάθε λεπτό απαρτίζεται από 60 δευτερόλεπτα. Έτσι η ποσότητα χρόνου όπως 3:23:17 (τρεις ώρες, είκοσι τρία λεπτά, δεκαεπτά δευτερόλεπτα) ερμηνεύεται ως εξηνταδικός αριθμός ως 3 × 602 + 23 × 601 + 17 × 600 δευτερόλεπτα. Με παρόμοιο τρόπο γίνεται και η μέτρηση των γωνιών, όπου π.χ. ο κύκλος αποτελείται από 360 μοίρες (60 * 6 = 360). Η υιοθέτηση του συστήματος αυτού εδραιώθηκε κατά την περίοδο της Αναγέννησης στην δυτική Ευρώπη.
Σε ότι αφορά την απλή μετατροπή αριθμού από μια αριθμητική βάση στην βάση 60, για την παράσταση των ψηφίων πάνω από το 9 και έως το 60 χρησιμοποιούνται τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου σε πεζή και σε κεφαλαία μορφή.
Κλάσματα
Στο εξηνταδικό σύστημα το κάθε κλάσμα του οποίου ο παρονομαστής διαθέτει μόνο το 2, 3, και 5 στην παραγοντοποίηση πρώτων του μπορεί να εκφραστεί με ακρίβεια. Για παράδειγμα το 1⁄9 της ώρας είναι 6 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα. Για τα κλάσματα τα οποία δεν διαθέτουν παρονομαστές με την παραπάνω ιδιότητα η απόδοση τους είναι πιο περίπλοκη και επιστρέφει περιοδικούς αριθμούς.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης Κατηγορία:Βαβυλωνιακά μαθηματικά
Τακτικοί αριθμοί
Περιγραφή
Οι τακτικοί αριθμοί μπορούν να εκφραστούν και ως συνδυασμός αριθμητικών και αλφαβητικών στοιχείων, π.χ. 1ο, 2ο, 3ο κτλ, ως συντόμευση, ενώ η κατάληξη μπορεί να είναι αρσενική, θηλυκή, ή ουδέτερη, σε ενικό ή πληθυντικό, τόσο στην αλφαβητική εκδοχή (πρώτος, πρώτη, πρώτο, πρώτοι, πρώτες, πρώτα) όσο και στην αλφαριθμητική (1ος, 1η, 1ο, 1οι, 1ες, 1α) με τον πληθυντικό να χρησιμοποιείται σπάνια στην αλφαριθμητική μορφή. Η ουδέτερη αλφαβητική μορφή των αριθμών χρησιμοποιείται για την ολογράφως έκφραση των παρονομαστών των κλασμάτων, όπως π.χ. ένα τέταρτο (1/4), ένα τρίτο (1/3) κτλ.
Παραλλαγή των αριθμών αποτελεί η χρήση λέξεων όπως πρωτεύον (όπως πρωτεύον θηλαστικό), ή πρωτεύουσα (όπως πρωτεύουσα πόλη), ή δευτερεύουσα (όπως δευτερεύουσα σημασία), κτλ οι οποίες χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς της ταξινόμησης ή τον προσδιορισμό σημαντικότητας.
Στην αγγλική και αρκετές ρομανικές γλώσσες η χρήση προθεμάτων όπως proto-, deutero-, trito- (πρώτο-, δεύτερο-, τρίτο-) συναντάται σε αρκετούς τεχνικούς και φιλολογικούς όρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεξικολογία Κατηγορία:Αριθμοί Κατηγορία:Συμβάσεις ονοματολογίας
Δήλωση μετανοίας
Η δήλωση μετανοίας και αποκηρύξεως του κομμουνισμού (σύντομα: δήλωση μετανοίας) ήταν κείμενο που συνέτασσαν και υπέγραφαν άτομα κατηγορούμενα για κομμουνιστική δραστηριότητα. Με την υπογραφή και δημοσιοποίησή της, σταματούσε η εκ μέρους των κρατικών αρχών δίωξή τους, καθώς και η κράτηση σε φυλακές και τόπους εξορίας, για όσους είχαν ήδη προφυλακιστεί, καταδικαστεί ή εκτοπιστεί.
Ιστορία
Οι δηλώσεις μετανοίας πρωτοεμφανίστηκαν την δεκαετία του 1930, κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά. Εμπνευστής των δηλώσεων μετανοίας ήταν ο υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας Κωνσταντίνος Μανιαδάκης με τον Α.Ν. 375/18-12-1936. Η «δήλωση μετανοίας και αποκηρύξεως του κομμουνισμού» αποτελούσε μία δήλωση που συνέτασσε και υπέγραφε το άτομο με την οποία αποκήρυσσε τις κομμουνιστικές ιδέες, το ΚΚΕ και τυχούσα «κομμουνιστική-ανατρεπτική» δράση του, και δήλωνε ότι θα σταματήσει κάθε τέτοια δραστηριότητα στο μέλλον. Η δήλωση κοινοποιούνταν στο οικογενειακό, φιλικό και επαγγελματικό περιβάλλον του ατόμου, δημοσιευόταν στον Τύπο και διαβαζόταν στην ενορία του ατόμου. Μετά την υπογραφή της δήλωσης τα άτομα αφήνονταν ελεύθερα να επιστρέψουν στις οικογένειές τους και στις εργασίες τους.
Με τη δήλωση μετανοίας ο Μανιαδάκης στόχευε να αδρανοποιήσει πλήρως τα μέλη, στελέχη και οπαδούς του ΚΚΕ και να τους καταστήσει ανενεργούς και στο μέλλον, αφού οι «δηλωσίες» διαγράφονταν από το κόμμα, η δράση τους καταγγελλόταν, και βίωναν την περιφρόνηση και το μίσος των πρώην συντρόφων τους.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υφυπουργείου Δημοσίας Ασφαλείας 47.000 κομμουνιστές υπέβαλαν «δηλώσεις μετανοίας και αποκηρύξεως του κομμουνισμού» μέχρι το 1940, ενώ οι συλληφθέντες ανέρχονταν σε 50.000 περίπου. Γενικά όμως υπάρχει έλλειψη επιστημονικής καταγραφής και τα επίσημα στοιχεία δεν συμβαδίζουν πάντα με άλλες καταγραφές. Επιπλέον, αρκετοί «δηλωσίες» δεν ήταν καν κομμουνιστές, αλλά διάφοροι αντίπαλοι του καθεστώτος, το οποίο μέσω της δήλωσης μετανοίας έβρισκε άλλον ένα τρόπο για να τους ταπεινώσει.
Βασανιστήρια για την απόσπαση δηλώσεων
Η δικτατορία Μεταξά, για να αποσπάσει τις δηλώσεις μετανοίας, εφάρμοσε σκληρά μέτρα με στόχο την τρομοκράτηση, συμμόρφωση και υποταγή των κρατουμένων, με πρωτόγνωρες για την Ελλάδα μεθόδους (συνεχείς ξυλοδαρμοί και εξευτελισμοί, απειλές και εκβιασμοί, αυθαίρετος εγκλεισμός σε απομόνωση, βασανιστήρια όπως το ρετσινόλαδο, η ορθοστασία σε πάγο, η «φάλαγγα», η καυτερή πιπεριά στον πρωκτό κ.α.), ενώ έχουν καταγραφεί και ακραίες περιπτώσεις βασανιστηρίων, όπως ο ευνουχισμός, ακόμα και το πετάλωμα (Χρήστος Μαλτέζος), ή και εν ψυχρώ δολοφονίες με την μέθοδο της εκπαραθύρωσης, ώστε να προβληθεί εκ μέρους των αστυνομικών αρχών το άλλοθι της «αυτοκτονίας» (Μήτσος Μαρουκάκης, Νίκος Βαλιανάτος κ.α.).
Χαρακτηριστική των ασφυκτικών πιέσεων που ασκούνταν για την υπογραφή των δηλώσεων μετανοίας, είναι η περίπτωση του υποδηματεργάτη Στέφανου Λασκαρίδη το 1938 στην Ειδική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης. Στο δελτίο της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης αναφέρεται ότι:
"«Εν Θεσσαλονίκη την 31ην Ιανουαρίου 1938 συλληφθείς ο κομμουνιστής υποδηματεργάτης Λασκαρίδης Στέφανος και προσαχθείς εις το Γραφείον του διοικητού Ασφαλείας, όπως προβή, τη προτροπή και των παρισταμένων δύο αδελφών του, εις δήλωσιν μετανοίας, επί τοσούτον συνεσκοτίσθη, μη δυνάμενος να συμβιβάση το αίσθημα της αποκηρύξεως των ιδεωδών του εν σχέσει με το καθήκον του προς την έννομον τάξιν, ώστε καθ' ην ώραν, υπείκων εις τας αδελφικάς συστάσεις και επικλήσεις, ήρχισε να γράφη την δήλωσιν αποκηρύξεως του κομμουνισμού, διέκοψεν αποτόμως ταύτην και ριφθείς από του παραθύρου ηυτοκτόνησε»."
Σύμφωνα με τα στοιχεία που αργότερα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας ο Λασκαρίδης δεν αυτοκτόνησε, αλλά εκπαραθυρώθηκε από τους αστυνομικούς, επειδή αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας.
Μακρόνησος
Στη διάρκεια της δίκης των «στασιαστών» για τα αιματηρά γεγονότα της 29ης Φεβρουαρίου - 1ης Μαρτίου 1948 στη Μακρόνησο, στρατιώτες έστειλαν μια ομαδική επιστολή-δήλωση μετανοίας, η οποία δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες της εποχής:
"Προς τον κ. Πρόεδρον του Στρατοδικείου Οι υπογεγραμμένοι οπλίται του Α΄ Τάγματος Σκαπανέων δηλούμεν υμίν και βροντοφωνάζομεν, ότι ουδεμίαν σχέσιν έχομεν με τον κομμουνισμόν και τας παραφυάδας αυτού καθώς και αποδοκιμάζομεν δια πολλοστήν φοράν τας εγκληματικάς πράξεις της αντεθνικής ανταρσίας, σκοπούσης τον σφαγιασμόν της φιλτάτης μας Πατρίδος, παραδιδούσης ταύτην εις τους εχθρούς μας Σλαύους. Παρακαλούμεν όπως η περίπτωσίς μας ληφθή σοβαρώς υπ’ όψιν, ώστε να αποδοθώμεν άσπιλοι εις τον Στρατόν και την κοινωνίαν και δράσωμεν εις τας επάλξεις του ιερού υπέρ βωμών και εστιών σημερινού αγώνος. Ζήτω η Μεγάλη μας Ελλάς! Ζήτω ο Βασιλεύς! Ζήτω ο Εθνικός Στρατός!"
Δηλωσίες
Τα άτομα που προχώρησαν στην υπογραφή δήλωσης διαγράφονταν από μέλη του ΚΚΕ (όσα φυσικά ήταν πριν). Επίσης, για αρκετά μεγάλο διάστημα, τα μέλη του ΚΚΕ ήταν υποχρεωμένα να διακόψουν κάθε σχέση με τους δηλωσίες. Γενικά όμως, υπάρχει έλλειψη ιστορικών στοιχείων για τη ζωή τους όπως διαμορφώθηκε μετά από την δήλωσή τους.
Οι περισσότεροι από τους δηλωσίες κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας παρέμειναν ιδεολογικά δίπλα στο ΚΚΕ και αργότερα στην Κατοχή δραστηριοποιήθηκαν μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Από όσους υπέγραψαν δήλωση μετανοίας ελάχιστοι πέρασαν στην υπηρεσία του καθεστώτος με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτά των Τυρίμου, Μανωλέα, Μιχαηλίδη, Μύτλα κ.α.
Στην Β΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ που συνήλθε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1942, λήφθηκε η εξής απόφαση για τους δηλωσίες. Για τα ανώτατα στελέχη του ΚΚΕ που υπέγραψαν δήλωση, όπως ο Στέλιος Σκλάβαινας και ο Παντελής Δαμασκόπουλος, να στιγματιστεί αυτή η «ατιμωτική» τους πράξη και να παραμείνουν για πάντα μακριά από το ΚΚΕ και τις ΕΑΜικές οργανώσεις, ενώ για τα μεσαία και κατώτερα στελέχη να μην ενταχθούν στο ΚΚΕ, αλλά να χρησιμοποιηθούν στις ΕΑΜικές οργανώσεις Ως «δηλωσίες» κατηγορήθηκαν πολλές γνωστές προσωπικότητες της Αριστεράς, συνήθως σαν μια προσπάθεια ηθικού στιγματισμού. Ο Άρης Βελουχιώτης αποτέλεσε ίσως την πιο διάσημη περίπτωση (υπέγραψε δήλωση τον Αύγουστο του 1939 στις φυλακές της Κέρκυρας), καθώς μάλιστα δέχθηκε αυτήν την κατηγορία όχι μόνο από την Δεξιά και το Κέντρο, αλλά και από Αριστερούς συντρόφους του. Επίσης ο Γιάννης Ρίτσος, ο Μίκης Θεοδωράκης ακόμα και ο Ανδρέας Παπανδρέου (ως μέλος τροτσκιστικής ομάδας προτού φύγει για την Αμερική) κατηγορήθηκαν κατά καιρούς ως δηλωσίες, με αμφιβόλου όμως αξιοπιστίας τεκμήρια. Γενικά, η «βιομηχανία» εμφάνισης δηλώσεων μετανοίας έβριθε από πλαστογραφίες, παραποιήσεις και διαστρεβλώσεις.
Οι Έλληνες δηλωσίες στις κομμουνιστικές χώρες
Μετά την ήττα του ΔΣΕ το 1949 και την φυγή των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στις χώρες του Σοβιετικού στρατοπέδου, οι «δηλωσίες» συνέχιζαν να αντιμετωπίζονται ως «κατώτεροι» από την ηγεσία του ΚΚΕ και προσωπικά τον Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος δεν είχε υπογράψει δήλωση, και στο συγκεκριμένο ζήτημα είχε πάντα αυστηρή συμπεριφορά. Με εντολή του Ζαχαριάδη, οι «δηλωσίες» απαγορευόταν να εκλεγούν σε κομματικές θέσεις ευθύνης ή να διοριστούν σε σημαντικές κρατικές θέσεις στις χώρες που τους φιλοξενούσαν. Μετά τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν και την σταδιακή επικράτηση της νέας ηγεσίας υπό τον Νικίτα Χρουστσώφ, οι «δηλωσίες» άρχισαν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, και στην προσπάθειά τους αυτή τους υποστήριξαν εσωκομματικοί αντίπαλοι του Ζαχαριάδη, όπως ο Μάρκος Βαφειάδης και ο Αλέξανδρος Ρόσιος, οι οποίοι κατηγόρησαν τον Ζαχαριάδη για λογική θρησκευτικής σέχτας.
Το 1955, γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Τασκένδης εκλέχθηκε ο πρώην «δηλωσίας» Αριστοτέλης Χοτούρας στην θέση του (έμπιστου του Ζαχαριάδη) Νίκου Κιτσικόπουλου. Αυτή υπήρξε η πρώτη σοβαρή αμφισβήτηση της ηγεμονίας του Ζαχαριάδη. Μετά το γεγονός αυτό, οι «δηλωσίες», με την στήριξη και της νέας σοβιετικής ηγεσίας, απέκτησαν ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες.
Μάρκο Λιβάγια
Την περίοδο 2017–18 κατέκτησε το πρωτάθλημα με την ΑΕΚ, συμβάλλοντας και δημιουργώντας τη δική του ιστορία στον σύλλογο. Λόγω διαφωνιών με τον σύλλογο, από τον Φεβρουάριο του 2021 είχε τεθεί σε προσωρινή αδράνεια, μέχρι να υπάρξει νέα συμφωνία που θα φέρει ξανά τον Κροάτη στην επίθεση της Ένωσης, τελικά στις 17 Φεβρουαρίου 2021 έλυσε το συμβόλαιό του και έμεινε επίσημα ελεύθερος από την ΑΕΚ. Υπέγραψε συμβόλαιο με τη Χάιντουκ Σπλιτ την ίδια ημέρα που το συμβόλαιό του με την ΑΕΚ έληξε.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Ίντερ, χωρίς όμως να πάρει μεγάλο χρόνο συμμετοχής στη συνέχεια. Τον Ιανουάριο του 2013 η Αταλάντα αγόρασε τα μισά δικαιώματά του από την Τσεζένα. Όμως, υπήρξαν πολλά ζητήματα πειθαρχίας. Το Μάιο του 2014 υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Ρουμπίν Καζάν. Τον Αύγουστο του 2015 επέστρεψε στην Ιταλία με δανεισμό του στην Έμπολι. Τον Ιούλιο του 2016 υπογράφει μέχρι το 2020 στην ισπανική ομάδα Λας Πάλμας.
Τον Ιούλιο του 2017 δόθηκε δανεικός στην ΑΕΚ. Έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδας τη σεζόν 2017–18 με τη φανέλα της ΑΕΚ. Τον Μάιο του 2018 η ΑΕΚ ανακοίνωσε την απόκτησή του, ενεργοποιώντας την οψιόν αγοράς του με το συμβόλαιό του να έχει διάρκεια μέχρι το 2021. Οι αξιοσημείωτες επιδόσεις του παίχτη στην ομάδα έχουν όμως κάποιες φορές επισκιαστεί από πειθαρχικά προβλήματα..
Στις 9 Ιουνίου 2021 συμφώνησε σε νέο συμβόλαιο με τη Χάιντουκ Σπλιτ, το οποίο τον δεσμεύει με την ομάδα μέχρι το καλοκαίρι του 2024. Τη σεζόν 2021-22 σημείωσε 28 γκολ σε 34 παιχνίδια και αναδείχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στο κροατικό πρωτάθλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουγκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουμπίν Καζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έμπολι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λας Πάλμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Συνεδριακό Κέντρο Γουέμπλεϊ
To Συνεδριακό Κέντρο Γουέμπλεϊ (αγγλικά: Wembley Conference Centre) ήταν συνεδριακό κέντρο στο Πάρκο Γουέμπλεϊ, Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο της Αγγλίας.
Ιστορία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, άρχισαν να ανοίγουν σύγχρονες αίθουσες πολλαπλών χρήσεων σε βρετανικές πόλεις. Η πρώτη ήταν το Συνεδριακό Κέντρο Wembley στο Empire Way στο Wembley Park, σχεδιασμένο για την British Electric Traction Company από τους R. Seifert και Partners. Η κατασκευή άρχισε τον Μάιο του 1973 και ανοίχθηκε επίσημα από τον δούκα του Κεντ στις 31 Ιανουαρίου 1977. Η κεντρική αίθουσα του (που ονομάζεται Grand Hall) μπορούσε να φιλοξενήσει 2.500 άτομα.
Το Συνεδριακό Κέντρο ήταν μέρος μιας ευρύτερης ανάπτυξης. Δίπλα από αυτά ήταν τα 722μ² Greenwich Rooms και το Elvin House, ένα φουτουριστικό τριγωνικό μπλοκ γραφείων, καθώς και το εκθεσιακό κέντρο Wembley. Όπως και το συνεδριακό κέντρο, το εκθεσιακό κέντρο ήταν μέρος μιας εθνικής τάσης για τέτοιους χώρους.
Η προσθήκη του συνεδριακού κέντρου και του εκθεσιακού χώρου στη λίστα με τα αξιοθέατα των επισκεπτών στο πάρκο Wembley οδήγησε στο σταθμό Wembley Hill να μετονομαστεί στο συγκρότημα Wembley το Μάιο του 1978. Θα διατηρήσει αυτό το όνομα μέχρι τον Μάιο του 1987, όταν ξανα μετονομάστηκε, αυτή τη φορά ως Στάδιο Γουέμπλεϊ.
Προετοιμάζοντας μια σημαντική αναδιάρθρωση τόσο του Σταδίου Γουέμπλεϊ όσο και της περιοχής που τον περιβάλλει αμέσως, το κτίριο του συνεδριακού κέντρου κατεδαφίστηκε το Σεπτέμβριο του 2006.
Εκδηλώσεις
Ένα πρώιμο γεγονός ήταν η Έκθεση Μηχανικών του Ιανουαρίου 1977, η οποία είχε προηγουμένως πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Seymour στο Marylebone. Στις 7 Μαΐου 1977 το Κέντρο ήταν ο τόπος διεξαγωγής του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, όπου το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε δεύτερο. Στις 18 Οκτωβρίου 1977 φιλοξένησε την πρώτη τελετή απονομής βραβείων Brit (που στη συνέχεια ονομάστηκε το βραβείο BPI 1977).
Το Κέντρο χρησιμοποιήθηκε για πολυάριθμα συνέδρια, εμπορικές εκδηλώσεις, εκθέσεις, εταιρική φιλοξενία, ετήσιες γενικές συνελεύσεις, τελετές αποφοίτησης πανεπιστημίου, δεξιώσεις, κλειστό αθλητισμό και λαϊκή μουσική. Ωστόσο, μια συναυλία κλασικής μουσικής από την Εθνική Ορχήστρα Νέων πρότεινε ότι η ακουστική του Κέντρου ήταν στην καλύτερη περίπτωση μέτρια, εκτός από την οποία ήταν δύσκολο για την κλασσική μουσική να προσελκύσει αρκετά μεγάλα ακροατήρια για να γεμίσει την Μεγάλη Αίθουσα [1]
Όσον αφορά τον αθλητισμό, το Συνεδριακό Κέντρο ήταν ίσως το καλύτερο μέρος για το τουρνουά σνούκερ Benson & Hedges Masters από το 1979 έως το 2006. Άλλα αθλήματα που πραγματοποιήθηκαν ήταν η πυγμαχία, η πάλη, το bodybuilding και τα βελάκια.
Στις 7 Νοεμβρίου 1999 φιλοξένησε τον αγώνα του Βερολίνου μεταξύ του παγκόσμιου πρωταθλήματος PDC Phil Taylor και του παγκόσμιου πρωταθλητή BDO Raymond van Barneveld, με ένα 60λεπτο ρολόι να φτάνει στο μηδέν και με ένα σύντομο διάλειμμα γύρω από το μισό σκηνικό. Ο αγώνας μεταδόθηκε στο ITV. Ο Taylor κέρδισε τον αγώνα 21-10 στα πόδια.
Κατά τη διάρκεια της Live Aid (13 Ιουλίου 1985), το συνεδριακό κέντρο και οι εκθεσιακοί χώροι χρησιμοποιήθηκαν για την παροχή χώρων περιποίησης για τους ερμηνευτές.
Από τις 10 Ιουλίου 2004 έως τις 22 Απριλίου 2006 φιλοξένησε δέκα εκδηλώσεις μικτών πολεμικών τεχνών Cage Rage.
Mystic Prophecy
Οι Mystic Prophecy είναι ένα power metal συγκρότημα από το Bad Grönenbach της Γερμανίας. Ο ήχος τους χαρακτηρίζεται από μελωδικά κιθαριστικά σχήματα και δυναμικό παίξιμο των τυμπάνων και είναι παρόμοιος με εκείνον των αμερικάνικων metal συγκροτημάτων όπως οι Iced Earth.
H αρχή
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2000 από τα μέλη των Valley's Eve, τον R.D. Liapakis (Ρομπέρτο Δημήτρη Λιαπάκη) και τον Martin Albrecht. Η μπάντα στελεχώθηκε ακόμα από τον Gus G. (μεταγενέστερο κιθαρίστα του Ozzy Osbourne και των Firewind) ο οποίος έπαιξε κιθάρα στα τρία πρώτα άλμπουμ, αλλά εγκατέλειψε τελικά το 2005 για να αφοσιωθεί στη προσωπική του μπάντα Firewind.
Έκτοτε το συγκρότημα είχε αρκετές αλλαγές στη σύνθεσή του, με τον R.D. Liapakis και τον κιθαρίστα Markus Pohl (ο οποίος στελέχωσε τη μπάντα το 2005), να είναι τα δύο μακροβιότερα μέλη. Η τελευταία σύνθεση της μπάντας περιλαμβάνει την μπασίστρια Joey Roxx και τον drummer Hanno Kerstan. Τον Αύγουστο του 2017 το συγκρότημα ανακοίνωσε σαn νέο lead κιθαρίστα τον Evan K.
Tον Ιανουάριο του 2020 οι Mystic Prophecy κυκλοφόρησαν το εντέκατο άλμπουμ τους με τίτλο "Metal Division" το οποίο εξελίχθηκε στο πιο επιτυχημένο άλμπουμ στην ιστορία της μπάντας. Το άλμπουμ μπήκε στο Νο.20 των Γερμανικών Album Charts και εξελίχθηκε σε ένα "All genre" hit στα iTunes Charts, σε χώρες όπως Γερμανία (Νο.7), ΗΠΑ (Νο.23), Καναδά (Νο.11) κλπ , καθώς και bestseller στο Amazon. Η κυκλοφορία του άλμπουμ συνοδεύτηκε από singles και βίντεο στα κομμάτια Metal Division, Eye To Eye, Dracula καθώς και από μία περιοδεία της μπάντας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά power metal συγκροτήματα
Blue Lightning
Το Blue Lightning είναι το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του ελληνογερμανού συνθέτη και κιθαρίστα Evan K που κυκλοφόρησε το 2016 από την FC Metal Recordings στην Ευρώπη και την King Records στην Ιαπωνία. Αποτελείται από 6 instrumental κομμάτια και 3 songs (η ιαπωνική έκδοση περιέχει 2 επιπλέον κομμάτια σαν bonus tracks). Στο άλμπουμ συμμετέχουν γνωστοί καλλιτέχνες της Progressive Metal σκηνής όπως ο Fabio Lione (Rhapsody Of Fire, Angra, Vision Divine), ο Bob Katsionis (Firewind, Serious Black, Outloud), ο Markus Johansson (4ARM, Sylencer) και ο Jimmy Pitts (Marco Minnemann, Christian Münzner).
References
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2016
Βολοντιμίρ Όσταπτσουκ
Ο Βολοντιμίρ Βαλερίγιοβιτς Όσταπτσουκ (Ουκρανικά: Володимир Валерійович Остапчук) (γεννημένος στις 27 Σεπτεμβρίου 1984) είναι τηλεοπτικός παρουσιαστής της Ουκρανίας, ηθοποιός φωνής και ραδιοφωνικός παρουσιατής. Γεννήθηκε στο Ουμάν. Ο Όσταπτσουκ παρουσίασε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2017 μαζί με τον Ολεκσάντρ Σκίσκο και τον Τιμούρ Μιροσνιτσένκο. Ήταν η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision παρουσιάστηκε από ένα αρσενικό τρίο και για δεύτερη φορά, μετά την έκδοση του 1956 με σόλο άντρα παρουσιαστή, ο διαγωνισμός δεν περιείχε γυναικεία παρουσίαση.
Επιπλέον λινκ
Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Δωδεκαδικό σύστημα αρίθμησης
Το δωδεκαδικό σύστημα αρίθμησης είναι θεσιακό σύστημα αρίθμησης το οποίο χρησιμοποιεί το 12 ως την αριθμητική βάση του.
Ιδιότητες και προέλευση
μικρογραφία|Οι [[Φάλαγγα (ανατομία)|φάλαγγες (οριζόντιες αρθρώσεις) των δαχτύλων χρησιμοποιούνται σε κάποιους πολιτισμούς για τη μέτρηση έως το 12 με τη χρήση του ενός χεριού]] Ο αριθμός 12 είναι εξαιρετικά υψηλός σύνθετος αριθμός καθώς διαθέτει μεγάλο αριθμό διαιρετών με 6 διαιρέτες (1 2 3 4 6 12) σε σχέση με την αριθμητική του θέση. Οι παράγοντες του (2 και 3) είναι πρώτοι αριθμοί κάτι που σημαίνει πως οι αντίστροφοι όλων των αριθμών που πραγματοποιούνται με το 3 δεν δημιουργούν άρρητους αριθμούς όταν διαιρούνται. Έτσι αποτελεί βολικό σύστημα για τον υπολογισμό συχνά χρησιμοποιούμενων κλασμάτων όπως  1⁄2,   1⁄3,   2⁄3,   1⁄4 και 3⁄4 καθώς δίνει αποτελέσματα χωρίς επαναλαμβανόμενα ψηφία.
Η προέλευση του πιθανώς πηγάζει από τους 12 σεληνιακούς κύκλους του έτους, καθώς και από το γεγονός ότι υπάρχει 12 φάλαγγες (αρθρώσεις, οι οριζόντιες γραμμές των δαχτύλων) στα 4 δάχτυλα του χεριού εκτός του αντίχειρα. Σε κάποιες περιοχές της Ασίας η μέτρηση με το ένα χέρι γίνεται έως το 12 με την καταμέτρηση των φαλαγγών των δαχτύλων και τον αντίχειρα να χρησιμοποιείται ως δείκτης της καταμέτρησης, κάτι που εξηγεί την προέλευση του δωδεκαδικού συστήματος καθώς και των πολλαπλάσιων της αριθμητικής βάσης του 12 όπως π.χ. το εξηνταδικό σύστημα. Επιπλέον, το δωδεκαδικό σύστημα είναι ενσωματωμένο σε διάφορα αριθμητικά συστήματα γλωσσών, όπως διάφορες γλώσσες της Νιγηρίας (Τζάντζι, Γκμπίρι-Νιράγκου, Πίτι, Γκουαντάρα), τη γλώσσα Τσεπάνγκ στο Νεπάλ, και τη γλώσσα Ντιβέχι στις Μαλδίβες και περιοχές της Ινδίας.
Μονάδες μέτρησης
Ιστορικά, οι μονάδες μέτρησης χρόνου σε πολλούς πολιτισμούς υπήρξαν δωδεκαδικές, κάτι που καταδεικνύεται από το γεγονός ότι υπάρχουν 12 μήνες και ζωδιακά σύμβολα σε ένα έτος, ενώ οι Βαβυλώνιοι χρησιμοποιούσαν 12 ώρες εντός της ημέρας και αργότερα μετατράπηκε σε 24 όπως και στη σύγχρονη εποχή. Στο παραδοσιακό κινεζικό ημερολόγιο τα ωρολόγια και οι πυξίδες βασίζονται επίσης στο δωδεκαδικό σύστημα.
Σε ότι αφορά τη μέτρηση χώρου και διαστάσεων, το σύστημα κλασμάτων των Ρωμαίων βασίζονταν στο 12, και από εκεί προέκυψε η ουγγιά. Στο βρετανικό αυτοκρατορικό σύστημα μέτρησης το αυτοκρατορικό πόδι απαρτίζεται από 12 ίντσες, μια λίβρα τρόυ αποτελείται από 12 ουγγιές τρόυ, ένα βρετανικό σελίνι απαρτίζεται από 12 παλαιές βρετανικές πένες, ενώ στο νομισματικό σύστημα υπήρχαν διάφορες επιπλέον υποδιαιρέσεις και πολλαπλάσια (π.χ. 240 πένες = 20 σελίνια). Το δεκαδικό σύστημα με τη μορφή του μετρικού συστήματος αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό το δωδεκαδικό με προέλευση τη Γαλλία, καθώς ιδιαίτερα μετά τη γαλλική επανάσταση οι Γάλλοι επαναστάτες υπήρξαν ακραία υπέρ του δεκαδικού συστήματος αντικαθιστώντας το δωδεκαδικό παντού και φτάνοντας έως το σημείο να ορίσουν εβδομάδες 10 ημερών (γαλλικό δημοκρατικό ημερολόγιο) και ώρες των 100 λεπτών.
Στη χρωματική κλίμακα, υπάρχουν 12 τονικά ύψη σε χαμηλές και υψηλές νότες, κάτι που πηγάζει από την αρχική μουσική κλίμακα των Πυθαγορείων.
Αναπαραστάσεις ψηφίων
μικρογραφία|167x167εσ|Εναλλακτική μορφή αναπαράστασης του έντεκα στο δωδεκαδικό σύστημα με τη μορφή του ανεστραμμένου 3 Σε κάποιες μορφές του δωδεκαδικού συστήματος, ο αριθμός δέκα γράφεται με τη μορφή καθέτως ανεστραμμένου 2, ενώ ο αριθμός έντεκα ως καθέτως ανεστραμμένο 3. Η χρήση των συμβόλων αυτών είναι βρετανικής προέλευσης, και τα σύμβολα αυτά διαθέτουν τη δική τους καταχώρηση στο πρότυπο Unicode από τον Ιούνιο του 2015 (↊ με κωδικό 218A, και ↋ με κωδικό 218B). Μια παλαιότερη μορφή αναπαραστάσεων αμερικανικής προέλευσης αποτελούν τα σύμβολα X και ℰ. Γενικά οι παραστάσεις αυτές προέρχονται από συλλόγους δωδεκαδιστών οι οποίοι δραστηριοποιούνται στην προώθηση και εκμάθηση του δωδεκαδικού συστήματος αρίθμησης με απώτατο στόχο την αντικατάσταση του δεκαδικού συστήματος με το δωδεκαδικό.
Κατά τη σύμβαση με τις υπόλοιπες αναπαραστάσεων ψηφίων αριθμητικών βάσεων μεγαλύτερων του 10, εναλλακτικά χρησιμοποιούνται τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου, έτσι το δέκα αναπαριστάται ως A και το έντεκα ως B.
Υπάρχουν διάφορες άλλες αναπαραστάσεις, και σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται το ελληνικό γράμμα δέλτα (δ) για το δέκα, και το ταυ (τ) ή έψιλον (ε) για το έντεκα.
Πίνακας πολλαπλασιασμού
χωρίς-πλαίσιο|300x300εσ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης
Δράκεια Μαγνησίας
Η Δράκεια είναι χωριό του δήμου Βόλου, στη Θεσσαλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 381 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 500 m, στις πλαγιές του Πηλίου, 17 χιλιόμετρα ανατολικά από τον Βόλο. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός. Στην τοπική κοινότητα Δράκειας υπάγεται ο οικισμός Χάνια, όπου βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο Πηλίου.
Ετυμολογία
Υπάρχουν αρκετές ερμηνείες για την προέλευση του ονόματος. Σύμφωνα με την εκδοχή που υποστηρίζει ο Ζ. Κυρτσώνης, πήρε το όνομά του από τον πρώτο οικιστή του χωριού, τον Δράκο. Ο Αν. Γρίβας υποστηρίζει ότι το όνομα προέρχεται από κάποιο μυθολογικό δράκο ο οποίος ζούσε στην περιοχή. Μια τρίτη εκδοχή αναφέρει ότι προέρχεται από τη λέξη δραξ, που σημαίνει χούφτα χεριού, ως αναφορά στον τόπο που είναι κτισμένο το χωριό. Άλλες εκδοχές αναφέρουν ότι το όνομα έχει σλαβική προέλευση. Σύμφωνα με μια άποψη, προέρχεται από τη λέξη drag που σημαίνει όμορφη περιοχή, ή draka, η οποία αναφέρεται σε χαμηλά αγκαθωτά φυτά, το παλιούρι.
Ιστορία
Η Δράκεια αναφέρεται στη Γεωγραφία Νεωτερική, του Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγορίου Κωνσταντά, το 1791, όπου περιγράφεται ως μεγάλο χωριό με μέχρι 600 σπίτια, τα περισσότερα όμορφα και μεγάλα και προξενούν, κατάφυτο από καρποφόρα δέντρα κατάρρυτο από νερά. Τον 19ο αιώνα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του Πηλίου. Το 1860 είχε περίπου 2.500 κατοίκους και ήταν το τέταρτο μεγαλύτερο χωριό του νομού πληθυσμιακά, μετά τον Αλμυρού, τη Μακρινίτσα και τη Ζαγορά. Ο πληθυσμός της το 1882 είχε ανέβει στους 2.637 κατοίκους. Το 1901 είχε τριτάξιο ελληνικό σχολείο, δημοτικό σχολείο αρρένων και θηλέων. Η Αγριά ήταν το επίνειό της.
Στις 18 Δεκεμβρίου 1943, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στρατιώτες των SS προχώρησαν στην μαζική εκτέλεση 109 ανδρών από το χωριό και 6 επισκεπτών από άλλα χωριά της περιοχής. Η επιχείρηση αυτή ήταν μέρος των αντιποίνων των Ναζί κατά των ανταρτών στην κατεχόμενη Ελλάδα. Το χωριό της Δράκειας έχει χαρακτηριστεί ως μαρτυρικό. Το 1955, τα αρχοντικά του χωριού καταστράφηκαν από σεισμούς.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|213x213εσ|"Πάνω Πλατεία" με τα δύο πλατάνια, Δράκεια, Πήλιο Ολόκληρο το χωριό έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Αρχικά χαρακτηρίστηκε ιστορική μνημείο η κεντρική πλατεία και τα οικήματα της οδού προς το Αρχοντικό Τριανταφύλλου. Το αρχοντικό Τριανταφύλλου είναι για τριώροφο πυργόσπιτο με ελάχιστα μικρά σιδερόφρακτα παράθυρα στο ισόγειο που πληθαίνουν σταδιακά στους ορόφους. Έχει κάτοψη σε σχήμα Γ, και ο τρίτος όροφος στη νότια και τη δυτική πλευρά προβάλλει τμηματικά, δημιουργώντας τα κλασσικά σαχνισιά τα οποία στηρίζονται σε ξύλινα δοκάρια και αντηρίδες και είναι διάτρητα από παράθυρα και φεγγίτες. Η είσοδος είναι στη νότια πλευρά και οδηγεί στη μεγάλη σάλα δίπλα από την οποία είναι ένα χειμερινό δωμάτιο και το κλιμακοστάσιο. Στον πρώτο όροφο ήταν η χειμερινή διαμονή της οικογένειας και εκεί υπάρχουν τζάκια και βοηθητικοί χώροι. Στον δεύτερο όροφο, όπου ήταν η καλοκαιρινή διαμονή υπάρχει η μεγάλη σάλα ("δοξάτο") πλούσια διακοσμημένη με τοιχογραφίες (από τις οποίες σήμερα σώζονται λίγες μόνο), και πίσω από αυτήν ο καλός οντάς ο οποίος ήταν επίσης διακοσμημένος με τοιχογραφίες που δε σώζονται πια. Αξιόλογη είναι η ξυλογλυπτική επιζωγραφισμένη οροφή του καλού οντά. Στο τοξωτό υπέρθυρο της αυλόπορτας υπάρχει λιθανάγλυφη επιγραφή με τη χρονολογία "1839 Φεβρουαρίου 19" που πιθανόν να είναι η χρονολογία κατασκευής του κτιρίου. Έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης.
Επίσης έργο τέχνης έχει χαρακτηριστεί το αρχοντικό Στεργίου. Αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Είναι διώροφο με ελάχιστα μικρά ανοίγματα στο ισόγειο και με τον όροφο να προβάλλει τμηματικά, δημιουργώντας τα κλασσικά σαχνισιά που είναι διάτρητα από ανοίγματα. Έχει σχεδόν τετράγωνη κάτοψη και διαιρείται στα δύο από το μεσότοιχο που διατρέχει όλο το ύψος του αρχοντικού. Η είσοδος βρίσκεται στη νότια όψη και οδηγεί στο μεγάλο πλακόστρωτο χώρο της υποδοχής με τη σκάλα για τον όροφο δεξιά και το "χειμωνιάτικο" αριστερά. Ανεβαίνοντας κανείς τη σκάλα φτάνει στη σάλα του πάνω ορόφου "δοξάτο" με την "κρεβάτα" στην πλευρά του δυτικού σαχνισιού και το "μιντέρι" στην μεσημβρινή πλευρά, κάτω από τα μεσαία παράθυρα. Το ανατολικό σαχνισί είναι ξέχωρο σε ψηλότερο επίπεδο από το "δοξάτο" και έχει ένα παράθυρο στο νοτιά με ένα φεγγίτη ψηλά. Το πίσω μέρος του πάνω ορόφου έχει δύο δωμάτια ένα καλοκαιρινό με ένα παράθυρο στο βοριά και ένα χειμωνιάτικο με δύο παράθυρα στη δύση, το μεγάλο τζάκι στη μέση των παραθύρων και τα μιντέρια δεξιά και αριστερά. Μεταξύ των δωματίων υπάρχει ένας παράγωνος διάδρομος που οδηγεί από το δοξάτο στην πίσω βορεινή είσοδο.
Από τα υπόλοιπα αρχοντικά του χωριού, το αρχοντικό ιδιοκτησίας Ιωάννη Θλιβερού και Χριστίνας Χαλκιά - Ζάχου, έχει χαρακτηριστεί ιστορικό μνημείο. Κατασκευάστηκε στις αρχές του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα και διατηρεί όλα τα αυθεντικά δομικά και διακοσμητικά του στοιχεία.
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, με αξιόλογο τέμπλο, ο ναός του Αγίου Αθανασίου, ο ναός του Αγίου Γεωργίου, με ξυλόγλυπτο τέμπλο και αγιογραφίες του Ιωάννη Παγώνη και το Ξωκλήσι του Αγίου Σπυρίδωνα. Ανάμεσα στη Δράκεια και το Κατηχώρι βρίσκεται ο Ναός της Παναγίας Μεγαλογένης. 2,5 χλμ νότια του χωριού βρίσκεται τοξωτό γεφύρι.
Στο χωριό λειτουργεί Μουσείο Αγροτικής, Λαογραφικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, στο οποίο εκτίθενται παλαιά εργαλεία, υφαντά, ενδυμασίες, οικιακά σκεύη και εξοπλισμός παλαιού ελαιοτριβείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βόλου Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας
Βερνίκι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία βερνίκι μπορεί να αναφέρονται¨
Βέρνικο (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Βέρνικο μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χάνα Μαντλίκοβα
Η Χάνα Μαντλίκοβα (λατινικό αλφάβητο : Hana Mandlíková), γεννημένη στις 19 Φεβρουαρίου 1962, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκα, σήμερα πολιτογραφημένη Αυστραλέζα, πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της κέρδισε τέσσερις τίτλους Γκράντ Σλαμ: το Αυστραλιανό Όπεν το 1980, το Γαλλικό Όπεν το 1981, το Αμερικανικό όπεν το 1985 και το Αυστραλιανό όπεν το 1987, κέρδισε επίσης έναν τίτλο στο διπλό γυναικών, στο Αμερικανικό όπεν το 1989.
Η Μαντλίκοβα είχε την υψηλότερη βαθμολογία στην καριέρα της την τρίτη θέση και κατατάχθηκε στον κόσμο των κορυφαίων 50 για 12 διαδοχικές σεζόν (1978-89), μεταξύ των οποίων επτά στην πρώτη δεκάδα. Έφερε την Τσεχοσλοβακία σε τρεις διαδοχικούς τίτλους του Φεντ Καπ από το 1983-1985, και ήταν η τρίτη γυναίκα που κατάφερε να κερδίσει τίτλους Γκραντ σλαμ σε χόρτο, χωμάτινο και σκληρό γήπεδο. Αποσύρθηκε το 1990 και έγινε προπονήτρια της Γιάνα Νοβότνα όπου την βοήθησε στην κατάκτηση του Γουίμπλεντον του 1998. Υπηρέτησε επίσης ως προπονητής της Ολυμπιακής και της ομάδας στο Φεντ καπ της Τσεχικής Δημοκρατίας μέχρι το 1996.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Πράγα και είναι η κόρη του Βιλέμ Μαντλίκ ο οποίος ήταν ολυμπιονίκης στα 200 μέτρα για την Τσεχοσλοβακία το 1956. Παντρεύτηκε τον Αυστραλό Γιαν Σέντλακ στην Πράγα το 1986, ενώ το ζευγάρι χώρισε δύο χρόνια αργότερα λίγο μετά τη απόκτηση της Αυστραλιανής ιθαγένειας από τον Μαντλίκοβα. Τον Μάιο του 2001, γέννησε τα δίδυμα Μαρκ Βιλέμ και Ελίζαμπεθ Βιλέμ.
Η καριέρα της
Η Μαντλίκοβα για πρώτη φορά ήρθε στην προσοχή του κόσμου του τένις ως παίκτης το 1978, η Διεθνής Ομοσπονδία Τένις ξεκίνησε τις παγκόσμιες βαθμολογίες και στις κατηγορίες Τζούνιορς, και η Μαντλίκοβα έγινε η πρώτη γυναίκα παγκόσμια πρωταθλήτρια του παγκόσμιου πρωταθλήματος.
Κέρδισε τον πρώτο της τίτλο Γκαρντ σλαμ στο Ασυτραλιανό όπεν το 1980, νικώντας την Γουέντι Τέρνμπουλ στον τελικό. Το δεύτερο έφτασε ένα χρόνο αργότερα στο Γαλλικό Όπεν με νίκες απέναντι στην Κρις Έβερτ στους ημιτελικούς και της Σίλβια Χάνικα στον τελικό. Επίσης είχε χάσει στους τελικούς στο Αμερικανικό όπεν το 1980 και το 1982 και στο Γουίμπλεντον το 1981, χάνοντας και στους τρεις τελικούς από την Κρις Έβερτ.
Το 1983, η Μαντλίκοβα οδήγησε την Τσεχοσλοβακία στον πρώτο από τους τρεις διαδοχικούς τίτλους του Φεντ καπ. Την επόμενη χρονιά νίκησε τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα σε τρία σετ στον τελικό του Όκλαντ της Καλιφόρνια. Το 1985 κέρδισε το Αμερικανικό όπεν νικώντας στο τελικό την Ναβρατίλοβα. Η Μαντλίκοβα έχασε επίσης στον τελικό του Γουίμπλεντον το 1986 από την Ναβρατίλοβα. Το 1987 κέρδισε τον τέταρτο και τελευταίο τίτλο της σε τοουρνουά Γκραντ σλαμ όταν νίκησε την Ναβρατίλοβα στον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν. Το 1987 ένας τραβηγμένος μυς του στομάχου και τραυματισμό πτέρνας, την κράτησε από την περιοδεία για το διάστημα 1987 και 1988.
Η Μαντλίκοβα πέτυχε και απέκτησε την αυστραλιανή ιθαγένεια το 1988, και η τελευταία επίδοσή της σε ένα τουρνουά Γκραν Σλαμ ήταν στο Αυστραλιανό όπεν το 1988, όπου, ως υπερασπίστρια πρωταθλήτρια, έφτασε στους προημιτελικούς πριν χάσει τον τελικό πρωταθλητή Στέφι Γκραφ. Τα προβλήματα τραυματισμών της σημείωσαν την πτώση της στην κατάταξή στο τέλος του έτους 1988 στο νούμερο 29. Τελείωσε τη σεζόν του 1989 στην 14η θέση στον κόσμο. Μαντλίκοβα και Ναβρατίλοβα συνεργάστηκαν το 1989 για να κερδίσουν τον τίτλο του διλού γυναικών του Αμερικανικού όπεν.
Αποχώρησε το 1990, σε σχετικά μικρή ηλικία 28 ετών, έχοντας κερδίσει 27 τίτλους στο απλό και 19 στα διπλά. Η υψηλότερη κατάταξή της νούμερο 3 στον κόσμο. Μετά την αποχώρησή της έγινε προπονήτρια και ανέλαβε την Γιάνα Νοβότνα για 9 χρόνια (1990-99), κατά τη διάρκεια της οποίας Νοβότνα κέρδισε το Γουίμπλετον και έφτασε στο No 2 στον κόσσμο. Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής της σταδιοδρομίας προπονήθηκε από την πρώην τενίστρια Μπέτυ Στοβ. Η Μαντλίκοβα εισήχθη στη Διεθνή αίθουσα τένις της φήμης το 1994.
Με την εθνική Τσεχοσλοβακίας στο Φεντ καπ αγωνίστηκε από το 1978 έως το 1987 με συνολικό ρεκόρ 47 νίκες και 12 ήττες, και με την εθνική Αυστραλίας το 1989 το κύπελλο Χόπφμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αυστραλές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσέχοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Εικοσαδικό σύστημα αρίθμησης
Το εικοσαδικό σύστημα αρίθμησης είναι θεσιακό σύστημα αρίθμησης το οποίο χρησιμοποιεί το 20 ως την αριθμητική βάση του.
Πόρτες
Ο όρος πόρτες μπορεί να αναφέρεται:
Εικοσαδικό σύστημα αρίθμησης
Γλώσσες
Η πιο γνωστή ιστορική χρήση του συστήματος έγινε από τους πολιτισμούς των Μάγια και των Αζτέκων στην νότια Αμερική. Οι Μάγια διέθεταν ειδικές ονομασίες για τις τιμές οι οποίες ήταν πολλαπλάσιες του 20, όπως π.χ. καλ = 20, μπακ = 202 = 400, πικ = 203 = 8.000 κτλ, και χρησιμοποιούσαν το σύστημα αυτό στην γλώσσα τους και στο ημερολόγιο τους, ενώ το σύστημα έχει διατηρηθεί στην γλώσσα Ναουάτλ η οποία αποτελεί την εξέλιξη της αρχαίας γλώσσας των Μάγια. Παρομοίως οι Αζτέκοι διέθεταν τις δικές τους αντίστοιχες ονομασίες για τις ποσότητες οι οποίες ήταν πολλαπλάσιες του 20 όπως τσεμποαλλί (1 × 20), τσεντσόντλι (1 × 400), τσεντσικιμπίλι (1 × 8.000) κτλ.
Άλλες γλώσσες όπου γίνεται χρήση του εικοσαδικού συστήματος είναι η Ατόνγκ, στην επαρχία Μεγκαλάγια της βορειοανατολικής Ινδίας και τμήματα του δυτικού Μπανγκλαντές, και όπου η χρήση του εικοσαδικού συστήματος θεωρείται πεπαλαιωμένη. Επίσης στην Ινδία, υπάρχουν στοιχεία του εικοσαδικού συστήματος σε άλλες γλώσσες, όπως η Σαντάλι της γλωσσικής οικογένειας Μούντα όπου το πενήντα εκφράζεται με την φράση μπαρ ισί γκελ / δύο είκοσι δέκα, ενώ στην γλώσσα Ντιντέι της ίδιας οικογενείας οι σύνθετοι αριθμοί είναι δεκαδικοί έως το δεκαεννέα και δεκαδικοί-εικοσαδικοί (αριθμοί σε 2 τμήματα) έως το τριακόσια ενενήντα εννέα.
Στην Ευρώπη το εικοσαδικό σύστημα χρησιμοποιείτε στην αλβανική γλώσσα, όπου π.χ. η λέξη για το 40 (ντυζέτ) σημαίνει 2 επί 20, ενώ η διάλεκτος Αρμπερές στην Ιταλία χρησιμοποιεί το τριζέτ ως 3 επί 20 για τον προσδιορισμό του 60. Οι Tσάμηδες στον ελλαδικό χώρο χρησιμοποιούσαν επίσης αντίστοιχες λέξεις για να προσδιορίσουν το 20 και τα πολλαπλάσια του. Η βασκική γλώσσα χρησιμοποιεί επίσης το 20 για τον προσδιορισμό πολλαπλασίων του 20 αλλά και για ενδιάμεσες τιμές, όπως π.χ. το 75 το οποίο καλείται χιρογκεΐτα χαμαμπόστ / τρία επί [είκοσι] και δέκα πέντε. Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα είχε προταθεί η γενική αντικατάσταση του δεκαδικού συστήματος με το εικοσαδικό στις περιοχές των Βάσκων ώστε να συμβαδίζει η αρίθμηση με την γλώσσα, ενώ στον αντίποδα είχε προταθεί να αναδιαμορφωθεί η γλώσσα ώστε οι ονομασίες των αριθμών να γίνουν δεκαδικές, ωστόσο και οι 2 πρωτοβουλίες παραμερίστηκαν.
Αντιστοίχιση με δεκαδικό σύστημα
Σε κάποιες περιπτώσεις το γράμμα I παραλείπεται για τον αριθμό 18 έτσι ώστε να μην υπάρχει σύγχυση με τον αριθμό 1, έτσι χρησιμοποιείται το J20 για 18 και το αμέσως επόμενο K20 ως 19.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης
Παλάτι Μπρυλ (Βαρσοβία)
Το Παλάτι Μπρυλ (πολ: Pałac Brühla) ήταν μεγαλοπρεπές κτίσμα του 17ου αιώνα, σε ρυθμό μπαρόκ, το οποίο βρισκόταν στην πλατεία Πιουσούτσκι, στο κέντρο της πόλης της Βαρσοβίας, στην Πολωνία. Καταστράφηκε το Δεκέμβριο του 1944 από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής, λίγο καιρό μετά την κατάπνιξη της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, στα πλαίσια του σχεδίου καταστροφής της πόλης.
Ιστορικά στοιχεία
Το αρχικό κτίριο κατασκευάστηκε την περίοδο 1639-1642 από τον αρχιτέκτονα Λορέντσο ντε Σεντ, για λογαριασμό του μεγάλου καγκελαρίου της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, Γέρζι Οσολίνσκι και ήταν μανιεριστικού τύπου. Η πρώτη του ανακατασκευή ξεκίνησε το 1681 από τον Ολλανδοπολωνό αρχιτέκτονα και μηχανικό Τίλμαν φαν Χάμερεν και ολοκληρώθηκε το 1697.
Το 1750, το ανάκτορο αγοράστηκε από τον Γερμανοπολωνό υψηλόβαθμο αξιωματούχο του πολωνολιθουανικού βασιλείου, Χάινριχ φον Μπρυλ και τα επόμενα χρόνια ανακατασκευάστηκε σε σχέδια των αρχιτεκτόνων Φρίντριχ Κνέμπελ και Γιόαχιμ Ντάνιελ φον Γιάουτς, σε ρυθμό ροκοκό. Το 1787-1788 πραγματοποιήθηκε γενική ανακατασκευή από τον αρχιτέκτονα Ντομένικο Μερλίνι και κατόπιν χρησίμευσε ως έδρα της ρωσικής πρεσβείας.
Μετά τη δημιουργία του σύγχρονου πολωνικού κράτους, το ανάκτορο στέγασε από το 1932 μέχρι το 1937 το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας, ενώ παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν έργα αναπαλαίωσης και επέκτασης υπό την επίβλεψη του Μπόχνταν Πνιέφσκι.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής της Πολωνίας, το ανάκτορο υπήρξε έδρα της αστυνομίας, των SS και του Γερμανού κυβερνήτη της Βαρσοβίας (ως μέρους του Γενικού Κυβερνείου), Λούντβιχ Φίσερ. Όταν ξέσπασε η εξέγερση της Βαρσοβίας, πολιορκήθηκε από τους Πολωνούς αντιστασιακούς και χρειάστηκε ειδική γερμανική επιχείρηση προκειμένου να απαγκιστρωθούν τα υψηλόβαθμα στελέχη και οι υπόλοιποι Γερμανοί στρατιώτες που βρίσκονταν αποκλεισμένοι εκεί.
Αν και κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, το ανάκτορο δεν υπέστη σοβαρές ζημιές, καταστράφηκε ολοσχερώς - μαζί με άλλα μνημεία - στα πλαίσια του οργανωμένου σχεδίου της Ναζιστικής Γερμανίας για την ισοπέδωση της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στη Βαρσοβία Κατηγορία:Μπαρόκ ανάκτορα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πρώην κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία Κατηγορία:Ροκοκό αρχιτεκτονική στη Βαρσοβία
Τιμούρ Μιροσνιτσένκο
Ο Τιμούρ Βαλερίοβιτς Μιροσνιτσένκο (Ουκρανικά: Тімур Валерійович Мірошниченko) (γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1986) είναι Ουκρανός τηλεοπτικός παρουσιαστής. Ήταν ο παρουσιαστής της Junior Eurovision 2009 μαζί με την Άνι Λόρακ και το 2013 με τη Ζλάτα Όγκνιεβιτς. Ο Τιμούρ παρουσίασε επίσης τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2017.
Βιογραφία
Ο Μιροσνιτσένκο γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1986 στο Κίεβο. Στα χρόνια του σπουδαστή ήταν μέλος της ομάδας φοιτητών του KVN.
Η καριέρα του στην τηλεόραση ξεκίνησε το 2005, όταν έγινε σχολιαστής της Junior Eurovision 2005 - η πρώτη Junior Eurovision που μεταδίδει στην Ουκρανία. Στη συνέχεια, το 2007 έγινε σχολιαστής του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision [3], αντικαθιστώντας τον Παύλο Σύλκο. Διοργανώνει σχόλια όλων των διαγωνισμών της Eurovision στην UA: PBC μέχρι σήμερα, ακόμη και το 2015 στη Βιέννη όταν η Ουκρανία δε συμμετείχε. Επίσης φιλοξενεί το τηλεοπτικό πρόγραμμα "Як це;" ("Πώς είναι;") σε αυτό το κανάλι.
Γιόζεφ Γιόνγκεν
Ο Γιόζεφ Μαρί Αλφόνς Νίκολας Γιόνγκεν (ορθότερη προφορά στα φλαμανδικά/ολλανδικά Γιόνεν, Joseph Marie Alphonse Nicolas Jongen), Λιέγη 14 Δεκεμβρίου 1873 – Σαρ-λε-Σπα 12 Ιουλίου 1953), ήταν Βέλγος συνθέτης, οργανίστας, πιανίστας και μουσικοδιδάσκαλος.
Τιμούρ Μιροσνιτσένκο
Βιογραφία
Ο Τιμούρ παρουσίασε επίσης την Junior Eurovision 2013 με τη Ζλάτα Όγκνιεβιτς. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που φιλοξένησε το διαγωνισμό Junior. Στις 26 Φεβρουαρίου 2017, ανακοινώθηκε ότι ο Τιμούρ θα παρουσιάσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2017 στο Κίεβο ενεργώντας ως παρουσιαστής του green room, μαζί με τον Ολεκσάντρ Σκίσκο και τον Βολοντιμίρ Όσταπτσουκ που θα ήταν οι κύριοι παρουσιαστές. Ήταν η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision παρουσιάστηκε από ένα αρσενικό τρίο, και για δεύτερη φορά, μετά την έκδοση του 1956 με σόλο αρσενικό παρουσιαστή, ο διαγωνισμός δεν περιείχε γυναικεία παρουσίαση.
Γιόζεφ Γιόνγκεν
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιόνγκεν γεννήθηκε στη Λιέγη, το 1873. Είχε μεγάλη κλίση στη μουσική και πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής από τον πατέρα του, Αλφόνσο, κάτοχο της τέχνης, ο οποίος του δίδαξε τα πρώτα βασικά στοιχεία και τον ενθάρρυνε, καθώς και φίλοι μουσικοί κατά τη διάρκεια παραστάσεων που έδινε ο πατέρας του για οικογενειακές γιορτές ή σε κύκλους ερασιτεχνών, στη Λιέγη και στην επαρχία. Έγινε δεκτός στο Ωδείο της βελγικής πόλης σε ηλικία επτά ετών, και πέρασε τα επόμενα δεκαέξι χρόνια εκεί. Κέρδισε το πρώτο βραβείο φούγκας, το 1895, και πήρε δίπλωμα πιάνου και εκκλησιαστικού οργάνου, το 1896. Το 1897, με την καντάτα του Κομάλα κέρδισε το Βελγικό «Βραβείο της Ρώμης», το οποίο τού επέτρεψε να ταξιδέψει στην Ιταλία, τη Γερμανία και τη Γαλλία.
Άρχισε να συνθέτει σε ηλικία 13 ετών και, αμέσως, έδειξε εξαιρετικό ταλέντο σε αυτόν τον τομέα. Μέχρι τη στιγμή που δημοσίευσε το Opus 1 του, είχε ήδη δεκάδες έργα στο ενεργητικό του. Το 1894, συνέθεσε το μακροσκελές Πρώτο Κουαρτέτο εγχόρδων, το οποίο υπέβαλε στον ετήσιο διαγωνισμό για τις καλές τέχνες που θεσμοθέτησε η Βασιλική Ακαδημία του Βελγίου, όπου τού απονεμήθηκε το 1ο βραβείο της επιτροπής. Το 1902, διορίστηκε καθηγητής αρμονίας και αντίστιξης στο παλιό κολλέγιο της Λιέγης. Με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτός και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία, όπου ίδρυσε ένα κουαρτέτο για πιάνο. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, επέστρεψε στο Βέλγιο και διορίστηκε καθηγητής φούγκας στο Βασιλικό Ωδείο των Βρυξελλών. Από το 1925 έως το 1939, διετέλεσε διευθυντής αυτού του ιδρύματος· τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Λεόν (Léon Jongen). Από το 1919 έως το 1926 διηύθυνε τα «Πνευματικά Κοντσέρτα» των Βρυξελλών. Δεκατέσσερα χρόνια μετά την αποχώρησή του από τη διεύθυνση, ο Γιόζεφ Γιόνγκεν πέθανε στο Σαρ-λε-Σπα του Βελγίου, το 1953.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Πολύ παραγωγικός, «λαμπερός» συνθέτης, ο Γιόνγκεν αγκαλιάζει και δείχνει μεγάλη προτεραιότητα και εφευρετικότητα στη χρήση της πολυφωνίας. Παρόλο που δεν ήταν εντελώς ανεπηρέαστος από τα σπουδαία μουσικά ρεύματα της εποχής του, και ανοικτός σε πειραματισμούς, κατάφερε να δημιουργήσει το δικό του μουσικό ιδίωμα που κατέδειξε την εξαιρετική λυρική του ικανότητα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βέλγοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Οργανίστες
Άγγελος Παυλακάκης
Ο Άγγελος Παυλακάκης (γενν. 7 Νοεμβρίου 1976) είναι Έλληνας πρώην αθλητής του στίβου και συγκεκριμένα δρομέας ταχύτητας που ειδικευόταν στο αγώνισμα του δρόμου 100 μέτρων. Κατέχει ακόμα και σήμερα το πανελλήνιο ρεκόρ στο αγώνισμα με 10,11 δευτερόλεπτα από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1997, που διεξάχθηκε στην Αθήνα.
Ο Παυλακάκης γεννήθηκε σε οικογένεια αγροτών από το Άβατο Ξάνθης και μέχρι την ηλικία των 19 ετών έζησε στην Ξάνθη, όπου τελείωσε το Λύκειο αριστούχος.
Η πρώτη συμμετοχή του σε μεγάλους διεθνείς αγώνες ήταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων (U20) στη Λισαβόνα το 1994. Εκεί έφθασε μέχρι τον ημιτελικό στον δρόμο των 100 μέτρων, όπου σημείωσε τον πολύ καλό χρόνο 10,64 («νόμιμος» ευνοϊκός άνεμος, +1,1 m/sec), ενώ έλαβε μέρος και στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρων.
Η πρώτη μεγάλη διεθνής επιτυχία του ήταν η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στα 100 μέτρα στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων, που έλαβε χώρα στα τέλη Ιουλίου 1995 στη Νίρεκχιάζα της Ουγγαρίας με επίδοση 10,47 δευτερόλεπτα. Οι σημαντικότερες συμμετοχές του σε διεθνείς αγώνες της ενήλικης σταδιοδρομίας του και τα αποτελέσματά τους παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα:
Το πανελλήνιο ρεκόρ των 10,11 στα 100 μέτρα σημειώθηκε από τον Παυλακάκη στην προκριματική σειρά του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Στίβου 1997, αγώνας που διεξάχθηκε στις 2 Αυγούστου 1997 στο ΟΑΚΑ. To 1999 είχε έναν σοβαρό τραυματισμό και δεν συμμετείχε σε αγώνες.
Ως προς τις νίκες του σε πανελλήνιους αγώνες, ήταν πρώτος στα 100 μέτρα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2000 με χρόνο 10,13, κερδίζοντας τον Κώστα Κεντέρη.