cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελισάβετ της Μεγάλης Βρετανίας
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Καρολίνα γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1741 στο Μέγαρο Νόρφοκ του Ουέστμινστερ. Γονείς της ήταν ο Φρειδερίκος, Πρίγκηπας της Ουαλίας, και η Αυγούστα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Βαπτίσθηκε είκοσι πέντε ημέρες μετά τη γέννησή της από τον Επίσκοπο της Οξφόρδης, Τόμας Σέκερ.
Θεωρείται ότι καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής της αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Εξαιτίας αυτών των προβλημάτων σε ηλικία οκτώ ετών δεν είχε διδαχθεί ανάγνωση και γραφή. Πέθανε εντός δύο ημερών από φλεγμονώδη νόσο του εντέρου σε ηλικία δεκαοκτώ ετών στις 4 Σεπτεμβρίου 1759 στο Παλάτι Κιου και ετάφη στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες
Κόφας Αρένα
Η Opel Arena, παλαιότερα γνωστή ως Κόφας Αρένα (Coface Arena), είναι ένα πολλαπλών χρήσεων γήπεδο, το οποίο βρίσκεται στο Μάιντς της Γερμανίας και είναι έδρα της 1. ΦΣΦ Μάιντς 05.
Ιστορία
left|150px|thumb|Φωτογραφία του γηπέδου
Το στάδιο άρχισε να κατασκευάζεται τον Μάιο του 2009 και εγκαινιάστηκε στις 3 Ιουλίου 2011 και κόστισε 60.000.000 €. Αντικατέστησε το προηγούμενο γήπεδο της Μάιντς, το Στάδιο αμ Μπρούχβεγκ (Stadion am Bruchweg).
Το πρώτο γκολ που μπήκε στη Κόφας Αρένα, το πέτυχε ο Τυνήσιος Σάμι Αλαγκουί, στις 7 Αυγούστου 2011, με αντίπαλο την Μπάγερ Λεβερκούζεν.
Σήμερα, η χωρητικότητα του γηπέδου αγγίζει τις 34.034 θέσεις σε αγώνες πρωταθλήματος και τις 26.600 σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς αγώνες.
Παράγκα (ποδόσφαιρο)
Ο όρος Παράγκα, αναφέρεται στον έλεγχο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) από εξωθεσμικά όργανα, στη χειραγώγηση αγώνων από ποδοσφαιρικούς παράγοντες, επιλεγμένους διαιτητές και γενικά σε όλη την παράνομη δραστηριότητα γύρω από την διοργάνωση των πρωταθλημάτων με προκαθορισμένο νικητή. Έχει συνδεθεί κυρίως με την περίοδο 1997-2003 κατά την οποία ο Ολυμπιακός Πειραιώς κατέκτησε επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα.
Η υπόθεση της Παράγκας
Την περίοδο 1997-2003, ο Ολυμπιακός κατέκτησε και τα επτά πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου, με πρόεδρο τον Σωκράτη Κόκκαλη, πρωταθλήματα τα οποία αμφισβητούνται έντονα από τους αντιπάλους του. Το 1998 ο πρόεδρος της Επιτροπής Διαιτησίας, Βασίλης Βουράκης, παραιτήθηκε από την θέση του διαμαρτυρόμενος για την ύπαρξη παρασκηνίου που επηρέαζε την διαιτησία.
Ο υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Φλωρίδης προσπάθησε να εξυγιάνει το ελληνικό ποδόσφαιρο χωρίς επιτυχία, αφού κανένας δεν τιμωρήθηκε για τη συμμετοχή του στο φερόμενο κύκλωμα της εποχής. Ο Φλωρίδης συγκρούστηκε με διοικητικούς παράγοντες της ΕΠΟ, όπως τον Βασίλη Γκαγκάτση, και επιχείρησε να αποκλείσει τα αδέλφια Μητρόπουλου (Θωμάς και Βίκτωρ) από την διοίκηση της ΕΠΑΕ. Τον Οκτώβριο του 2001 ο Φλωρίδης μετατέθηκε στο υπουργείο οικονομικών.
Με τη μέθοδο της τηλεφωνικής υποκλοπής, ο δημοσιογράφος Μάκης Τριανταφυλλόπουλος ανακάλυψε, το 2002, μια συνομιλία του Θωμά Μητρόπουλου (ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Αιγάλεω, μέλος του δ.σ. του Ολυμπιακού και ταυτόχρονα «σύμβουλος του Ολυμπιακού σε θέματα διαιτησίας») και του διαιτητή Γιάννη Σπάθα, όπου ο Σπάθας ανέφερε ότι μόνο ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω πρέπει να κερδίζουν τους αγώνες με κάθε κόστος. Ο δημοσιογράφος ανακάλυψε επίσης και την εμπλοκή του τότε προέδρου της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, Βασίλη Γκαγκάτση.
Δημόσια Υγιεινή
Η Δημόσια Υγιεινή αναφέρεται στα μέσα που προωθούν τη δημόσια υγεία, μέσω της προστασίας της ανθρώπινης επαφής από τους κινδύνους των αποβλήτων. Οι κίνδυνοι μπορεί να είναι φυσικοί, μικροβιολογικοί, βιολογικοί ή χημικοί παράγοντες μιας ασθένειας. Στα απόβλητα που μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα υγείας περιλαμβάνονται περιττώματα ανθρώπων και ζώων, στερεά απόβλητα, οικιακά λύματα (ακαθαρσίες των υπονόμων, απόνερα), βιομηχανικά και γεωργικά απόβλητα. Προληπτικά μέσα υγιεινής μπορεί να είναι η χρήση τεχνικών λύσεων (π.χ. αποχέτευση και επεξεργασία λυμάτων), απλές τεχνολογίες (π.χ. τουαλέτες, σηπτικές δεξαμενές), ή ακόμη και κανόνες προσωπικής υγιεινής (π.χ. πλύσιμο των χεριών με απλό σαπούνι).
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι:
"Ο όρος Δημόσια Υγιεινή αναφέρεται γενικά στην παροχή εγκαταστάσεων και υπηρεσιών για την ασφαλή των ανθρώπινων ούρων και κοπράνων. Η ανεπαρκής υγιεινή είναι το μείζον αίτιο πρόκλησης ασθενειών σε παγκόσμιο επίπεδο και είναι γνωστό ότι η βελτίωση των συνθηκών υγιεινής έχει θετικό αντίκτυπο στην υγεία, τόσο σε νοικοκυριά, όσο και στις κοινότητες. Η  λέξη «υγιεινή» αναφέρεται, επίσης, στη διατήρηση των συνθηκών υγιεινής, μέσω υπηρεσιών, όπως η συλλογή των απορριμμάτων και η απόρριψη των λυμάτων.
Ο όρος «υγιεινή» μπορεί να αποδοθεί σε μία συγκεκριμένη οπτική γωνία, ιδέα , θέση ή στρατηγική, όπως:
Αδελφοί Καραμεραίοι
Οι Καραμεραίοι ήταν αγωνιστές του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Πρόκειται για τον Δημήτριο, Αναστάσιο, και Μιχάλη αδελφούς Καραμεραίους. Στην αρχή της επανάστασης εμφανίζονται υπό τον Δημήτριο Παπατσώνη και πήραν μέρος σε όλες τις μάχες της Τριπολιτσάς, όπου και διακρίθηκαν.
Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς, πήγαν στον Κολοκοτρώνη και πήραν μέρος στις μάχες με τον βαθμό του σωματάρχη.
Μετά την ελευθερία του έθνους αποφάσισαν από τους πρώτους να κατοικήσουν στον Λάλα και να επανιδρύσουν την κωμόπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα
Μια σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) (αγγλικά: public - private partnership, PPP, 3Ρ ή P3) είναι μια συμφωνία συνεργασίας μεταξύ δύο ή περισσότερων δημόσιων και ιδιωτικών φορέων, που έχει συνήθως μακροπρόθεσμο χαρακτήρα. Με άλλα λόγια, αναφέρεται στη συνεργασία της κυβέρνησης (ή κυβερνήσεων) με ιδιωτικές επιχειρήσεις με σκοπό την εκτέλεση έργων ή / και την παροχή υπηρεσιών στους πολίτες. Οι συμπράξεις δημόσιου - ιδιωτικού τομέα εφαρμόζονται σε πολλές χώρες του εξωτερικού και με τη χρήση τους έχουν υλοποιηθεί σημαντικά έργα κυρίως στους τομείς των μεταφορών, της εκπαίδευσης, της υγείας και του περιβάλλοντος.
Στην Ελλάδα εφαρμόζονται έργα ΣΔΙΤ από το 2009. Μέχρι το 2019 είχαν ολοκληρωθεί 14 συμβάσεις ΣΔΙΤ αξίας 822 εκ. ευρώ σε έργα όπως διαχείριση απορριμμάτων, ευρυζωνικά δίκτυα, σχολικές υποδομές κλπ, ενώ μέχρι το Δεκέμβριο του 2020 είχαν εγκριθεί προς υλοποίηση επιπλέον 18 έργα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημόσια οικονομικά
Μεταφορικό RNA
thumb|Μόριο μεταφορικού RNA. Με κόκκινο απεικονίζεται το αντικωδικόνιο το οποίο περιέχει νουκλεοτίδια συμπληρωματικά ως προς αυτά του κωδικονίου στο mRNA Το μεταφορικό RNA ή tRNA (αγγλ.: transfer RNA) είναι μικρή αλυσίδα RNA, με μήκος 74-95 νουκλεοτιδίων, που μεταφέρει ειδικά αμινοξέα σε μια επεκτεινόμενη πολυπεπτιδική αλυσίδα στα ριβοσώματα του κυττάρου, με βάση τις οδηγίες του αγγελιαφόρου RNA. Έτσι γίνεται η πρωτεΐνοσύνθεση κατά τη διάρκεια της μετάφρασης στο κύτταρο. Είναι ένας τύπος μη κωδικοποιητικού RNA.
Το tRNA διαθέτει ειδικούς υποδοχείς για την πρόσδεση αμινοξέων καθώς και μια περιοχή αντικωδικονίου, για την αναγνώριση του τρέχοντος κωδικονίου στο αγγελιαφόρο RNA. Η αναγνώριση αυτή γίνεται με βάση τη συμπληρωματικότητα των βάσεων. Ένας τύπος tRNA αντιστοιχεί σε πολλά κωδικόνια αλλά μόνο σε ένα αμινοξύ. centre|thumb|261x261px|Η διαδικασία της μετάφρασης παρουσία των tRNA.Κάθε μόριο tRNA φέρει ένα [[Αμινοξέα|αμινοξύ και εν συνεχεία συνδέονται τα αμινοξέα μεταξύ τους με πεπτιδικό δεσμό.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:RNA
Άξελ φον Φέρσεν ο Πρεσβύτερος
O Κόμης Φρειδερίκος Άξελ φον Φέρσεν (Σουηδικά: Fredrik Axel von Fersen) (5 Απριλίου 1719 - 24 Απριλίου 1794) ήταν Σουηδός πολιτικός και Αξιωματικός. Υπηρέτησε ως Λόρδος του Μάρσελ στο Κοινοβούλιο της Σουηδίας, και παρόλο που συνεργάστηκε στενά με τον Γουσταύο Γ’ πριν και μέσω της Επανάστασης του 1772, αργότερα αντιτάχθηκε στον βασιλιά.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Φρειδερίκος Άξελ ήταν ο γιος του Αντιστράτηγου Χανς Ρέϊχονλντ φον Φέρσεν. Εισήλθε στο «Τάγμα των Σουηδών Σωματοφυλάκων» το 1740, και από το 1743 έως το 1748 έκανε την γαλλική του στρατιωτική θητεία στο «Τάγμα των Βασιλικών Σουηδών», όπου ανέβηκε στην τάξη του Ταξίαρχου. Παντρεύτηκε την Χεδβίγη Κατερίνα Ντε λα Γκάρντι το 1752, και κληρονόμησε μέσω της γυναίκας του το Κάστρο Λόφσταντ, κάτι που φυσικά ενίσχυσε την κοινωνική όσο και την οικονομική του θέση. Έγινε πατέρας της Χεδβίγης Ελεονώρας φον Φέρσεν(1753–1792), του Χανς Άξελ φον Φέρσεν (1755–1810), της Εύας Σοφίας φον Φέρσεν (1757–1816) και του Φαβιανού Ρέϊνχολντ φον Φέρσεν (1762–1818).
Στρατιωτική Θητεία και πολιτική
Στον Επταετή πόλεμο ο Φέρσεν διακρίθηκε κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων γύρω από τα νησιά Ούζεντομ και Βόλιν το 1759, αλλά υπέστη σοβαρές απώλειες στην Πρωσία. Ωστόσο στην ιστορία της Σουηδίας, είναι γνωστότερος ως πολιτικός. Ως μέλος του κόμματος «Hat», στο Κοινοβούλιο του 1755–1756, εξελέγη Λόρδος του Μάρσελ και υπηρέτησε σε τρεις μη διαδοχικές περιόδους σε αυτό το αξίωμα, πριν από την Επανάσταση του 1772. Το 1756 νίκησε τα σχέδια του Παλατιού για την αύξηση της βασιλικής εξουσίας. Εντούτοις, μετά τις καταστροφές του Επταετούς Πολέμου, επέστρεψε στην υπηρεσία του Βασιλείου.
Με την ένταξη του κόμματος «Cap» στην εξουσία το 1766, ο Φέρσεν αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει την φρουρά για να διατηρήσει την τάξη στην πρωτεύουσα, όταν ο Βασιλιάς Αδόλφος Φρειδερίκος της Σουηδίας (ο οποίος οδηγήθηκε στην απελπισία από τα αιτήματα των πολιτικών της παράταξης των «Caps») παραιτήθηκε από τον θρόνο, και ακολούθησε ένα επταήμερο χωρίς Βασιλιά. Στο επακόλουθο Κοινοβούλιο του 1769, όταν η πολιτική παράταξη των «Hats» επέστρεψε στην εξουσία, ο Φέρσεν εξελέγη και πάλι αρχηγός του κόμματος. Εντούτοις, δεν έκανε καμία προσπάθεια να εξαργυρώσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις στον πρίγκιπα Γουσταύο (αργότερα Βασιλιά Γουσταύο Γ’) που αφορούσαν την αναγκαία μεταρρύθμιση του συντάγματος, και έτσι συνέβαλε ακούσια στην επακόλουθη καθιέρωση του Απολυταρχισμού. Όταν ο Γουσταύος ανέβηκε στο θρόνο το 1772, προσπάθησε να συμφιλιώσει τις δύο φατρίες με μια σύνθεση που αποσκοπούσε στη διαίρεση όλων των πολιτικών δυνάμεων μεταξύ τους. Ο Φέρσεν το είδε αυτό σαν μια κίνηση απελπισίας από την μεριά του Βασιλιά, εφόσον πίστευε ότι ο Γουσταύος ήθελε να επιστρέψει γρήγορα το έθνος στο δρόμο της αρετής και του πατριωτισμού, μετά από περισσότερο από μισό αιώνα ελευθερίας και διαφθοράς. Παρ 'όλα αυτά, συμφώνησε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τους «Caps», και ήταν ο κύριος εκπρόσωπος των «Hats» στην επιτροπή σύνθεσης. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Αυγούστου του 1772, ο Φέρσεν παρέμεινε παθητικός θεατής της ανατροπής του συντάγματος, και ήταν ένας από τους πρώτους που ο Γουσταύος κάλεσε στο πλευρό του μετά τον θρίαμβο του.
Ο Φέρσεν προσπάθησε να σαμποτάρει τα μέτρα του Γουσταύου Γ’ (και όπως είχε δηλώσει, είχε ανεχτεί την κολοσσιαία αυθάδεια του Βασιλιά για αρκετά χρόνια). Υπήρξε μια μικρή σύγκρουση μεταξύ τους ήδη από την Εθνοσυνέλευση του 1778, αλλά και αργότερα στο Κοινοβούλιο του 1786, όπου ο Φέρσεν οδήγησε την αντιπολίτευση ενάντια στα οικονομικά μέτρα του βασιλιά, με αποτέλεσμα αυτά να απορριφθούν. Ο Φρειδερίκος Άξελ φον Φέρσεν και είκοσι από τους φίλους του συνελήφθησαν το 1789, με αποτέλεσμα την κατάρρευση της αντιπολίτευσης. Ωστόσο, απελευθερώθηκε γρήγορα και στη συνέχεια παρέμεινε μακριά από την πολιτική.
Το βιβλίο του «Historiska Skrifter» (Ιστορικά γραφικά) είναι κυρίως αυτοβιογραφικό, αλλά οι ιστορικές του αιτιολογίες είναι συχνά προκατειλημμένες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς
Κεφαλόβρυσο Μεσσηνίας
Το Κεφαλόβρυσο (παλαιά ονομασία Χαλβάτσο) είναι χωριό του Νομού Μεσσηνίας του Δήμου Μεσσήνης. Βρίσκεται στο βορειότερο προς τα δυτικά άκρο του κεντρικού τμήματος του Νομού Μεσσηνίας (επαρχία Μεσσήνης), στα όρια με την επαρχία Τριφυλίας. Μαζί με το συνοικισμό Κουλκάδα, που βρίσκεται δύο χιλιόμετρα δυτικά, αποτελούσε από το 1912 και ως το 1997 ιδιαίτερη κοινότητα, αρχικά με την ονομασία «Κοινότητα Χαλβάτσου» και από το 1956 «Κοινότητα Κεφαλόβρυσου».
Γεωγραφία
Το Κεφαλόβρυσο βρίσκεται ριζωμένο πάνω σε δυο βουνοπλαγιές, οι οποίες ανήκουν στα ακρότατα προς νότο παρακλάδια των βουνών της Κυπαρισσίας. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 600 μέτρα και ο συνοικισμός Κουλκάδα 640 μέτρα. Βρίσκεται, επίσης, δεξιά του επαρχιακού δρόμου Μεσσήνης - Αριστομένη - Κυπαρισσίας (επαρχιακή οδός 8 νομού Μεσσηνίας), η κατασκευή του οποίου παραμένει ανολοκλήρωτη μέχρι σήμερα. Από την Καλαμάτα απέχει 43 χιλιόμετρα, από τη Μεσσήνη 33 χιλιόμετρα και από τον Αριστομένη 10 χιλιόμετρα.
Η αγροτική έκταση του Κεφαλόβρυσου είναι 13 τ.χλμ. (13.054 στρέμματα). Σύμφωνα με επίσημο τοπογραφικό του 1981, η επιφάνεια αυτή καλύπτεται αναλυτικά ως εξής :
Σήμερα, η τοπογραφική εικόνα είναι τελείως διαφορετική, γιατί η δασική έκταση και οι βοσκότοποι αυξάνονται συνεχώς εις βάρος των καλλιεργούμενων εκτάσεων, ως αποτέλεσμα της μείωσης του πληθυσμού και των εργατικών χεριών.
Ιστορία
Τα αρχαιότερα έγγραφα που σώζονται στα αρχεία της Κοινότητας είναι τρεις εκθέσεις καθορισμού των ορίων του χωριού. Το πρώτο απ' αυτά έχει ημερομηνία 29 Ιουλίου 1914 και ρυθμίζει τα όρια της Κοινότητας Χαλβάτσου με την Κοινότητα Καλογερεσίου. Το δεύτερο έχει ημερομηνία 11 Ιουνίου 1916 και μ' αυτό μεταρρυθμίζεται η προηγούμενη έκθεση της 29 Ιουλίου 1914. Σύμφωνα με τη νεότερη έκθεση, τα βόρεια σύνορα της Κοινότητας Χαλβάτσου με τις Κοινότητες Λυκουδεσίου και Καλογερεσίου ορίζονται από δυτικά προς ανατολικά στη γραμμή "Σταυρός - Πετροπηγάδα - Καστράκι - Καλόγρια - Άγιος Ηλίας - Κατσούρα". Το τρίτο έγγραφο φέρει ημερομηνία 8 Ιουλίου 1931 και καθορίζει τα όρια της Κοινότητας Χαλβάτσου με την Κοινότητα Βούταινας. Κανένα άλλο έγγραφο των ετών πριν από το 1950 δεν διασώθηκε και όλα τα έγγραφα, τόσο της Κοινότητας όσο και του δημοτικού σχολείου, απωλέσθησαν ή καταστράφηκαν κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου.
Η παλαιά ονομασία του οικισμού ήταν Χαλβάτσον. Μετονομάστηκε σε Κεφαλόβρυσον στις 18 Μαΐου 1956, σύμφωνα με το ΦΕΚ 125/1956. Μετά την ψήφιση τον νόμου 2593/4-12-97 (ΦΕΚ αρ. φ. 244, 1997), γνωστού με το όνομα Ιωάννης Καποδίστριας, η Κοινότητα Κεφαλόβρυσου καταργήθηκε και υπήχθη στον επανασυσταθέντα Δήμο Αριστομένους. Μετά την ψήφιση του νόμου 3852/7-6-10 (ΦΕΚ 87/τ.Α'/2010), γνωστού με το όνομα Πρόγραμμα Καλλικράτης ο Δήμος Αριστομένους συγχωνεύτηκε στον Δήμο Μεσσήνης.
Σύμφωνα με τις απογραφές του Υπουργείου Εσωτερικών ο πληθυσμός του Κεφαλόβρυσου είχε την εξής πορεία:
Περιγραφή της τοποθεσίας
Τα ακριβή σύνορα του Κεφαλόβρυσου με τις γειτονικές Κοινότητες έχουν ως εξής: προς βορρά φτάνουν μέχρι τη γραμμή: Αϊ-Λιάς - Κίτσου τα μαντριά (Κούτσουρα) - Κοπρισιά. Ανατολικά ως τη νοητή γραμμή: Παλούκα την πέτρα (ή Παλούκα τα μαντριά) - Μούσγα - Σπανού τη λάκκα - Αϊ-Θαράπος - Τσουκαλαίικα -Ξινού το λάζο - Φωταίικα αλώνια - Λάκκες - Αντρέα τη στέρνα - Κοτρωνάκι (Γαϊδουριά) - Κοντογόνι - Άνω Αϊ-Στέφανος - Κορώνη τη χούνη - Μεγάλη Λάκκα - Φτερόλακκα - Σκαλίτσα (Τούμπα).
Κατεβαίνοντας νοτιότερα και περνώντας ψηλότερα από τη θέση «Μπούφου το ρέμα» (Πολαινιάτικη πλευρά) τα όρια του χωριού με την Πολαίνα και την Κάτω Βούταινα φτάνουν μέχρι τη γραμμή: Πασά την πέτρα - Αϊ-Λιάς - Διακονιαράκη τη στέρνα - Βουταιναίικο γεφύρι. Δυτικά το όριο αποτελεί το ποτάμι που κατεβαίνει από την Κουλκάδα και τη Μάκραινα και από Ν προς Β τα σύνορα αγγίζουν τις θέσεις: Βαρτιγού - Νεραϊδότρουπα - Ξυλόκαστρο - Καμαράκι. Τα παλαιά όρια περνούσαν απέναντι από το ποτάμι κι έφταναν ψηλότερα από το Πάτημα, στο Κατωβουταιναίικο βουνό. Όλο το ύψωμα της Κοστριάβας ήταν γεμάτο από Χαλβατσαίικα χωράφια, που σιγά σιγά πέρασαν στα χέρια των Βουταιναίων. Άλλα πουλήθηκαν κι άλλα δόθηκαν ως προίκα σε Χαλβατσαίισσες νύφες. Έτσι, στα χρόνια κατά τα οποία πρόεδρος της Κοινότητας ήταν ο Αλέξιος Φ. Παναγιωτόπουλος, τα σύνορα του χωριού με την Κοινότητα της Βούταινας κατέβηκαν νοτιότερα από την Κοστριάβα, στο ποτάμι και το Βαρτιγού.
Αν συμπεριλάβουμε και την Κουλκαδαίικη έκταση, τότε ακολουθούμε από Ν προς Β τη νοητή γραμμή: Καμαράκι - Μαγγάνια - Χερουλάκια και φτάνουμε στο διάσελο του Σκουλαρίου, όριο με τα χωριά της Τριφυλίας. Από εκεί, αν περάσουμε με νοητή γραμμή χαμηλότερα από το Κουλκαδοβούνι (Ρέματα), στον Σταυρό και από εκεί στου Παρασκευά τη βρύση, στο Καστράκι, στην Καλόγρια και τον Αϊ-Λιά, έχουμε ολοκληρώσει την κυκλική περιδιάβαση των συνόρων του Κεφαλόβρυσου. Παλαιότερα, βέβαια, τα όρια στην περιοχή της Κουλκάδας έφταναν ως την κορυφή του Κουλκαδοβουνίου. Κατέβηκαν στα Ρέματα (Πετροπηγάδα), όταν πρόεδρος του χωριού διετέλεσε ο Παναγιώτης Διον. Αλεξόπουλος, το 1914.
Το χωριό κτίστηκε σε μέρος απάνεμο και απάγκειο, με πλούσια νερά, με έδαφος κατάλληλο για βοσκή και καλλιέργεια, με μεγάλο αγνάντιο και θέα και κυρίως μακριά από τα πεδινά κέντρα εγκατάστασης των, εκάστοτε, κατακτητών. Μέρος, δηλαδή, που, εκτός από το κατάλληλο περιβάλλον, εξασφάλιζε τους απαραίτητους όρους διαβίωσης και πρόσφερε προστασία, ασφάλεια και σχετική ελευθερία κατά τις περιόδους κατάκτησης από ξένους λαούς.
Πηγές
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Μωζέ των Ωτβίλ
Ο Μάουζερ, ιταλ. Mauger (απεβ. μετά το 1098) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν κόμης της Τρόινα.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας και της 2ης συζύγου του Ερεμβούργας, κόρης τού Γουλιέλμου κόμη τού Μορταίν (στη Νορμανδία).
Έλαβε το όνομα τού θείου του Μωζέρ κόμη τού Καπιτανάτου. Επειδή ο πρώτος γιος τού Ρογήρου Α΄, ο Ιορδάνης ήταν νόθος και μάλλον και ο δεύτερος γιος του Γοδεφρείδος, ο Μάουζερ ήταν μάλλον ο πρώτος γνήσιος γιος του και ως τέτοιος, διάδοχος στη Σικελία. Ο πατέρας του τον έκανε κόμη της Τρόινα. Λίγα γνωρίζουμε γι' αυτόν. Απεβίωσε μετά το 1098.
Το 1101 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του από την 3η σύζυγό του Αδελαϊδα των Βάστο: πρώτα ο Σίμων κόμης της Σικελίας (1101-05) και μετά ο Ρογήρος Β΄ κόμης (1105-30) και μετά βασιλιάς (1130-54) της Σικελίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Κλείσιμο (επιστήμη υπολογιστών)
Στην πληροφορική, κλείσιμο (αγγλ: closure) ονομάζεται μια συνάρτηση πρώτης τάξης με ελεύθερες μεταβλητές που έχουν δεσμευτεί στο λεκτικό περιβάλλον. Μια τέτοια συνάρτηση λέγεται ότι «κλείνεται» ως προς τις ελεύθερες μεταβλητές της. Ένα κλείσιμο ορίζεται τουλάχιστον μέσα στα όρια στα οποία είναι ορατές οι ελεύθερες μεταβλητές του. Η ρητή χρήση κλεισιμάτων είναι συνδεδεμένη με το συναρτησιακό προγραμματισμό και με γλώσσες όπως η ML και η Lisp. Τα κλεισίματα χρησιμοποιούνται για την υλοποίηση στυλ περάσματος συνεχειών, επιτυγχάνοντας με αυτόν τον τρόπο την απόκρυψη δεδομένων (hiding state). Τα αντικείμενα και οι δομές ελέγχου μπορούν να υλοποιηθούν με αυτόν τον τρόπο.
Η ιδέα των κλεισιμάτων αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του 1960 και υλοποιήθηκε αρχικά στη γλώσσα προγραμματισμού Scheme. Από τότε έχουν σχεδιαστεί πολλές γλώσσες που υποστηρίζουν κλεισίματα. Σε κάποιες γλώσσες, ένα κλείσιμο μπορεί να προκύψει όταν μια συνάρτηση ορίζεται μέσα σε μια άλλη συνάρτηση και η εσωτερική αναφέρεται σε μεταβλητές της εξωτερικής. Στο χρόνο εκτέλεσης, όταν εκτελείται η εξωτερική συνάρτηση, δημιουργείται ένα κλείσιμο, που αποτελείται από την εσωτερική συνάρτηση και όποιες αναφορές σε μεταβλητές της εξωτερικής χρειάζονται (αυτές οι τιμές ονομάζονται upvalues του κλεισίματος).
Ο όρος κλείσιμο συχνά συγχέεται με τον όρο ανώνυμη συνάρτηση. Αυτό μάλλον οφείλεται στο ότι οι περισσότερες γλώσσες που υλοποιούν ανώνυμες συναρτήσεις επιτρέπουν σε αυτές το σχηματισμό κλεισιμάτων και ο προγραμματιστής μαθαίνει αυτές τις δυο ιδέες ταυτόχρονα, αν και διαφέρουν ως έννοιες.
Τα κλεισίματα είναι συγγενείς έννοιες με τα συναρτησιακά αντικείμενα - ο μετασχηματισμός τους σε αυτά ονομάζεται defunctionalization ή lambda lifting.
Ετυμολογία
Το 1964, ο Peter J. Landin όρισε ότι ένα κλείσιμο (closure) έχει ένα τμήμα περιβάλλοντος (environment part) και ένα τμήμα ελέγχου (control part) και τα χρησιμοποίησε στη μηχανή SECD για την αποτίμηση εκφράσεων. Ο Joel Moses υποστηρίζει ότι ο όρος closure χρησιμοποιήθηκε από τον Landin για να αναφέρεται σε μια λ-έκφραση, οι ελεύθερες δεσμεύσεις της οποίας (ελεύθερες μεταβλητές) έχουν κλειστεί (δεσμευτεί) από το λεκτικό περιβάλλον, με αποτέλεσμα μια κλειστή έκφραση, ή κλείσιμο. Αυτή η χρήση υιοθετήθηκε στη συνέχεια από τον Sussman και τον Steele όταν έδωσαν τον ορισμό της γλώσσας προγραμματισμού Scheme το 1975, και ο όρος διαδόθηκε.
Κλεισίματα και συναρτήσεις πρώτης τάξης
Τα κλεισίματα συνήθως εμφανίζονται σε γλώσσες στις οποίες οι συναρτήσεις είναι τιμές πρώτης τάξης—σε αυτές τις γλώσσες μια συνάρτηση μπορεί να περαστεί ως παράμετρος, να επιστραφεί από κλήση άλλης συνάρτησης, να δεσμευτεί σε κάποιο όνομα μεταβλητής, κλπ., ακριβώς όπως οι απλούστεροι τύποι (π.χ. συμβολοσειρές, ακέραιοι). Έστω για παράδειγμα, η εξής συνάρτηση σε Scheme:
Σε αυτό το παράδειγμα, η λ-έκφραση  εμφανίζεται μέσα στη συνάρτηση. Όταν η λ-έκφραση αποτιμάται, η Scheme δημιουργεί ένα κλείσιμο που αποτελείται από τον κώδικα της συνάρτησης και μια αναφορά στη μεταβλητή, η οποία είναι ελεύθερη μεταβλητή της συνάρτησης.
Το κλείσιμο περνιέται στη συνέχεια στη συνάρτηση  function, η οποία το καλεί επανειλημμένα για να βρει ποια βιβλία πρέπει να προστεθούν στη λίστα των αποτελεσμάτων και ποια όχι. Επειδή το ίδιο το κλείσιμο έχει μια αναφορά στη, μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτήν τη μεταβλητή κάθε φορά που η   την καλεί. Η ίδια η συνάρτηση  μπορεί να ορίζεται σε κάποιο άλλο αρχείο κώδικα.
Ακολουθεί ένα παράδειγμα σε JavaScript, μια άλλη δημοφιλή γλώσσα που υποστηρίζει κλεισίματα:
Η λέξη-κλειδί  χρησιμοποιείται εδώ αντί της , και η   method αντί της καθολικής συνάρτησης  , αλλά η δομή και το αποτέλεσμα του κώδικα είναι ίδια.
Μια συνάρτηση μπορεί να δημιουργεί ένα κλείσιμο και να το επιστρέφει, όπως στο εξής παράδειγμα:
Επειδή το κλείσιμο σε αυτήν την περίπτωση ζει περισσότερο από τη συνάρτηση που το δημιουργεί, οι μεταβλητές  και   ζουν μετά την επιστροφή από την κλήση της. Σε γλώσσες χωρίς κλεισίματα, ο χρόνος ζωής μια τοπικής μεταβλητής συμπίπτει με την εκτέλεση της εμβέλειας στην οποία η μεταβλητή αυτή έχει οριστεί. Σε γλώσσες με κλεισίματα, οι μεταβλητές πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν, για όσο χρόνο κάποιο κλείσιμο αναφέρεται σε αυτές. Αυτό συνήθως υλοποιείται με κάποια χρήση της τεχνικής της συλλογής απορριμμάτων.
Κλεισίματα και αναπαράσταση κατάστασης
Ένα κλείσιμο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αντιστοιχίσει μια συνάρτηση σε ένα σύνολο "ιδιωτικών" μεταβλητών, οι οποίες να διατηρούνται ανάμεσα σε διαφορετικές κλήσεις της συνάρτησης. Η εμβέλεια των μεταβλητών περικλείει μόνο τη συνάρτηση που κλείνεται, επομένως άλλος κώδικας δε μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτές.
Σε γλώσσες που υποστηρίζουν μεταβλητή κατάσταση, τα κλεισίματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να υλοποιηθούν τρόποι προγραμματισμού που αναπαριστούν κατάσταση και απόκρυψη πληροφορίας, επειδή τα upvalues του κλεισίματος (οι κλεισμένες μεταβλητές του) δεν έχουν όριο στο χρόνο ζωής τους, επομένως οι τιμές τους διατηρούνται ανάμεσα σε διαδοχικές κλήσεις και είναι πάντα διαθέσιμες. Τα κλεισίματα που χρησιμοποιούνται με αυτόν τον τρόπο δεν έχουν πια διαφάνεια αναφοράς και επομένως δεν είναι πια αγνές συναρτήσεις, όμως χρησιμοποιούνται συχνά σε "σχεδόν-συναρτησιακές" γλώσσες όπως η Scheme.
Χρήση των κλεισιμάτων
Τα κλεισίματα έχουν πολλές χρήσεις:
Σημείωση: ορισμένοι αποκαλούν κλείσιμο κάθε δομή δεδομένων που δεσμεύει ένα λεκτικό περιβάλλον, αλλά συνήθως ο όρος αναφέρεται σε συναρτήσεις.
Διαφορές στη σημασιολογία
Διαφορετικές γλώσσες έχουν διαφορετικούς ορισμούς για τα λεκτικά περιβάλλοντα, επομένως ο ορισμός του κλεισίματος διαφέρει από γλώσσα σε γλώσσα. Ο ελάχιστος κοινά αποδεκτός ορισμός του λεκτικού περιβάλλοντος είναι ότι αυτό ορίζει όλες τις δεσμεύσεις μεταβλητών σε μια εμβέλεια, και είναι αυτό το περιβάλλον που πρέπει να κρατούν τα κλεισίματα μιας γλώσσας. Όμως η έννοια της δέσμευσης μεταβλητής επίσης διαφέρει. Στις προστακτικές γλώσσες οι μεταβλητές δεσμεύονται σε σχετικές θέσεις μνήμης που μπορούν να αποθηκεύσουν τιμές. Αν και η σχετική θέση μιας δέσμευσης δεν αλλάζει στο χρόνο εκτέλεσης, η τιμή της μεταβλητής δε μένει πάντα σταθερή. Σε αυτές τις γλώσσες, επειδή το κλείσιμο κρατά τη δέσμευση, κάθε ενέργεια στη μεταβλητή, είτε γίνεται μέσα από το κλείσιμο, είτε όχι, γίνεται στην ίδια σχετική θέση μνήμης. Ακολουθεί ένα παράδειγμα σε μια τέτοια γλώσσα, την ECMAScript:
Η συνάρτηση  και τα κλεισίματα που αναφέρονται από τις μεταβλητές   και   χρησιμοποιούν την ίδια σχετική θέση μνήμης, η οποία δηλώνεται από την τοπική μεταβλητή.
Από την άλλη πλευρά, πολλές συναρτησιακές γλώσσες, όπως η ML, δεσμεύουν μεταβλητές κατευθείαν σε τιμές. Σε αυτήν την περίπτωση, επειδή δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει μια τιμή μιας μεταβλητής μετά τη δέσμευση, δε χρειάζεται να υπάρχει κοινή κατάσταση (state) ανάμεσα στα κλεισίματα—απλά χρησιμοποιούν τις ίδιες τιμές.
Η δέσμευση της  κρατείται από το κλείσιμο που ορίζεται μέσα στη συνάρτηση  και δείχνει στον υπολογισμό   - ο οποίος σε αυτήν την περίπτωση οδηγεί σε διαίρεση με το μηδέν. Όμως, επειδή είναι ο υπολογισμός που δεσμέυεται, και όχι η τιμή, το σφάλμα εμφανίζεται μόνο όταν καλείται το κλείσιμο και προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τη δέσμευση.
Διαφορές επίσης εμφανίζονται στη συμπεριφορά άλλων δομών με λεκτική εμβέλεια, όπως οι εντολές,   και. Αυτές οι δομές μπορούν συνήθως να θεωρηθούν το αποτέλεσμα της κλήσης μιας συνέχειας διαφυγής (escape continuation) που έχει οριστεί από μια εντολή ελέγχου που περικλείει τον κώδικα (στην περίπτωση των  και , αυτή η ερμηνεία απαιτεί οι αναδρομικές κλήσεις συναρτήσεων να θεωρούνται με όρους δομών επανάληψης). Σε κάποιες γλώσσες, όπως η ECMAScript, η  αναφέρεται στη συνέχεια που ορίζεται από το λεκτικά πιο εσωτερικό κλείσιμο σε σχέση με την εντολή—επομένως μια   μέσα σε ένα κλείσιμο μεταφέρει τον έλεγχο στον κώδικα που το κάλεσε. Στη Smalltalk, όμως, ο φαινομενικά όμοιος τελεστής  καλεί τη συνέχεια διαφυγής που ορίστηκε από την κλήση της μεθόδου, αγνοώντας συνέχειες διαφυγής ενδιάμεσων εμφωλευμένων κλεισιμάτων. Η συνέχεια διαφυγής ενός συγκεκριμένου κλεισίματος μπορεί να κληθεί στη Smalltalk μόνο έμμεσα, όταν η εκτέλεση φτάνει στο τέλος του κώδικα του κλεισίματος. Η διαφορά φαίνεται στα εξής παραδείγματα σε ECMAScript και Smalltalk:
Τα παραπάνω κομμάτια κώδικα συμπεριφέρονται διαφορετικά γιατί ο τελεστής  της Smalltalk και ο τελεστής   της JavaScript δεν είναι όμοιοι σε λειτουργία. Στο παράδειγμα σε ECMAScript, η εντολή  θα αφήσει το εσωτερικό κλείσιμο για να αρχίσει μια νέα επανάληψη του βρόχου , ενώ στο παράδειγμα σε Smalltalk, η εντολή   θα τερματίσει το βρόχο και θα επιστρέψει από τη μέθοδο.
Η Common Lisp παρέχει μια δομή που μπορεί να εκφράσει και τις δύο παραπάνω λειτουργίες: η  της Smalltalk συμπεριφέρεται όπως η , ενώ η   της JavaScript συμπεριφέρεται όπως η. Επομένως, η Smalltalk επιτρέπει σε μια συνέχεια διαφυγής που κρατείται να ζήσει περισσότερο από την εμβέλεια από την οποία μπορεί να κληθεί με επιτυχία. Έστω το εξής παράδειγμα:
Όταν καλείται το κλείσιμο που επιστρέφεται από τη μέθοδο, προσπαθεί να επιστρέψει μια τιμή από την κλήση της   που δημιούργησε το κλείσιμο. Η κλήση αυτή όμως έχει ήδη επιστρέψει και το μοντέλο κλήσης μεθόδου της Smalltalk δεν ακολουθεί την αρχή της στοίβας-σπαγγέτι για να επιτρέπει πολλαπλές επιστροφές, με αποτέλεσμα ο κώδικας να έχει ως αποτέλεσμα σφάλμα.
Οι  και   σε αυτό το παράδειγμα είναι τρόποι να δημιουργηθεί ένα κλείσιμο, αλλά η σημασιολογία των παραγόμενων κλεισιμάτων διαφέρει από αυτήν της εντολής.
Ο ορισμός και η εμβέλεια της εντολής ελέγχου  στη Scheme είναι ρητός (και ονομάζεται 'return' απλά για το συγκεκριμένο παράδειγμα). Ο κώδικας που ακολουθεί είναι μια απευθείας μετάφραση του κώδικα Ruby.
Υλοποίηση και θεωρία
Τα κλεισίματα συνήθως υλοποιούνται με μια ειδική δομή δεδομένων που περιέχει ένα δείκτη στον κώδικα της συνάρτησης και μια αναπαράσταση του λεκτικού περιβάλλοντος της συνάρτησης (π.χ. το σύνολο των διαθέσιμων μεταβλητών και τις τιμές τους) τη στιγμή που δημιουργήθηκε το κλείσιμο.
Η υλοποίηση μιας γλώσσας δε μπορεί εύκολα να υποστηρίξει πλήρη κλεισίματα αν το μοντέλο μνήμης του χρόνου εκτέλεσης της δεσμεύει μνήμη για τις μεταβλητές της μόνο σε μια γραμμική στοίβα. Σε αυτές τις γλώσσες, ο χώρος μνήμης για τις τοπικές μεταβλητές μιας συνάρτησης αποδεσμεύεται όταν επιστρέφει η συνάρτηση. Ένα κλείσιμο όμως απαιτεί οι μεταβλητές στις οποίες αναφέρεται να ζουν και μετά την εκτέλεση της συνάρτησης που περικλείει τον κώδικα. Επομένως, ο χώρος για αυτές τις μεταβλητές πρέπει να δεσμεύεται για όσο χρειάζεται. Αυτό εξηγεί γιατί, συνήθως, οι γλώσσες που υποστηρίζουν κλεισίματα χρησιμοποιούν συλλογή απορριμμάτων. Η εναλλακτική λύση είναι η γλώσσα να αποδέχεται ότι μπορεί να προκύψουν κάποιες περιπτώσεις με απροσδιόριστη συμπεριφορά, όπως η πρόταση για λ-εκφράσεις στη C++. Το πρόβλημα Funarg περιγράφει τη δυσκολία υλοποίησης συναρτήσεων ως αντικείμενα πρώτης τάξης σε μια γλώσσα προγραμματισμού βασισμένη στη στοίβα, όπως η C ή η C++. Στην έκδοση 1 της D, θεωρείται ότι ο προγραμματιστής ξέρει τι κάνει με τα delegates και τις τοπικές μεταβλητές, αφού οι αναφορές τους δεν ισχύουν όταν ο κώδικας επιστρέφει από την εμβέλεια που έχει οριστεί (οι τοπικές μεταβλητές είναι στη στοίβα) - αυτό εξακολουθεί να επιτρέπει αρκετά χρήσιμα σχήματα του συναρτησιακού προγραμματισμού αλλά σε περίπλοκες καταστάσεις είναι απαραίτητη η χειροκίνητη δέσμευση μνήμης για τις μεταβλητές. Η έκδοση 2 της D έλυσε αυτό το πρόβλημα εντοπίζοντας τις μεταβλητές που πρέπει να αποθηκεύονται στο σωρό και δεσμεύει μνήμη αυτόματα για αυτές. Επειδή η D χρησιμοποιεί συλλογή απορριμμάτων και στις δύο εκδόσεις, δε χρειάζεται να παρακολουθείται η χρήση των μεταβλητών όταν περνιούνται.
Στις συναρτησιακές γλώσσες με αμετάβλητα (immutable) δεδομένα όπως η Erlang, είναι πολύ εύκολο να υλοποιηθεί η αυτόματη διαχείριση μνήμης (συλλογή απορριμμάτων), γιατί δε μπορούν να υπάρξουν κύκλοι στις αναφορές των μεταβλητών. Για παράδειγμα, στην Erlang, όλα τα ορίσματα και όλες οι μεταβήτές αποθηκεύονται στο σωρό, αλλά αναφορές σε αυτά αποθηκεύονται και στη στοίβα. Με αυτόν τον τρόπο, ακόμα και όταν μια συνάρτηση επιστρέψει, οι αναφορές είναι ακόμα έγκυρες. Ο σωρός καθαρίζεται από έναν σταδιακό συλλέκτη απορριμμάτων (incremental garbage collector).
Στην ML οι τοπικές μεταβλητές αποθηκεύονται σε μια γραμμική στοίβα. Όταν δημιουργείται ένα κλείσιμο, αντιγράφει τις τιμές των μεταβλητών που χρειάζεται, στη δομή δεδομένων του.
Η Scheme, η οποία έχει ένα σύστημα λεκτικής εμβέλειας σαν της Algol, με δυναμικές μεταβλητές και συλλογή απορριμμάτων, δε διαθέτει κάποιο μοντέλο προγραμματισμού στοίβας και δεν έχει τους περιορισμούς των γλωσσών που βασίζονται σε στοίβα. Τα κλεισίματα εκφράζονται φυσικά στη Scheme. Η μορφή lambda περικλείει τον κώδικα και τις ελεύθερες μεταβλητές του περιβάλλοντός του, ζει στο πρόγραμμα για όσο χρόνο πρέπει να υπάρχει πρόσβαση σε αυτή, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο ελεύθερα, όσο κάθε άλλη έκφραση της Scheme.
Τα κλεισίματα έχουν στενή σχέση με τους Actors του μοντέλου Actor για ταυτόχρονο υπολογισμό, στο οποίο οι τιμές του λεκτικού περιβάλλοντος ονομάζονται acquaintances. Ένα σημαντικό σημείο όσον αφορά τα κλεισίματα στις γλώσσες ταυτόχρονου προγραμματισμού (concurrent programming) είναι αν οι μεταβλητές ενός κλεισίματος μπορούν να τροποποιηθούν και, αν ναι, πώς συγχρονίζονται αυτές οι αλλαγές. Οι Actors παρέχουν μια λύση για αυτό.
Δομές κλεισιμάτων σε άλλες γλώσσες
Στη γλώσσα προγραμματισμού C, κάποιες βιβλιοθήκες που επιστρέφουν συναρτήσεις callback επιτρέπουν μια τέτοια συνάρτηση να ορίζεται με τη χρήση δύο τιμών: ενός δείκτη σε συνάρτηση και ενός ξεχωριστού δείκτη  σε αυθαίρετα δεδομένα που επιλέγει ο χρήστης. Κάθε φορά που η βιβλιοθήκη εκτελεί τη συνάρτηση, περνάει το δείκτη δεδομένων. Αυτό επιτρέπει τη διατήρηση δεδομένων και την αναφορά σε πληροφορία που είχε κρατηθεί κατά το χρόνο που ορίστηκε. Αυτό το ιδίωμα μοιάζει με τα κλεισίματα όσον αφορά τη λειτουργικότητα, αν και διαφέρει στη σύνταξη.
Αρκετές αντικειμενοστρεφείς τεχνικές και χαρακτηριστικά γλωσσών προσομοιώνουν κάποια από τα χαρακτηριστικά των κλεισιμάτων. Για παράδειγμα:
Eiffel
Η Eiffel περιλαμβάνει τους inline agents που ορίζουν κλεισίματα και είναι αντικείμενα που αναπαριστούν μια ρουτίνα, δίνοντας τον κώδικα αυτής κατευθείαν (in line). Για παράδειγμα, στο:
το όρισμα στην  είναι ένας agent που αναπαριστά μια διαδικασία με δύο ορίσματα: η διαδικασία βρίσκει τη χώρη σε αυτές τις συντεταγμένες και στη δείχνει. Ολόκληρος ο agent έχει "συνδρομή" (είναι "subscribed") στον τύπο συμβάντος  για ένα συγκεκριμένο κουμπί, και όταν λενα στιγμιότυπο του συμβάντος εμφανίζεται σε αυτό το κουμπί - ο χρήστης πατάει το κουμπί - η διαδικασία θα εκτελεστεί με ορίσματα x και y τις συντεταγμένες του ποντικιού.
Οι βασικοί περιορισμοί των agents της Eiffel, που τους διαφοροποιεί από τα πραγματικά κλεισίματα, είναι ότι δε μπορούν να αναφέρονται σε τοπικές μεταβλητές από εμβέλεια που να τις περικλείει, αν και αυτό μπορεί να διορθωθεί με το πέρασμα επιπλέον κλειστών τελεστέων στον agent. Μόνο το <tt>Current</tt> (η αναφορά στο τρέχον αντικείμενο, όπως το <tt>this</tt> στη Java), τα χαρακτηριστικά του, και τα ορίσματα του ίδιου του agent μπορούν να φαίνονται μέσα από το σώμα του agent.
Erlang
Στην Erlang τα κλεισίματα υποστηρίζονται απλά με τη χρήση του fun (το όνομα στην Erlang's για μια ανώνυμη συνάρτηση) με αναφορές σε εξωτερικές μεταβλητές. Επειδή η Erlang είναι μια συναρτησιακή γλώσσα με σημασιολογία περάσματος αμετάβλητων δεδομένων, είναι εύκολο να κατασκευάζονται fun, να εκτελούνται και να γίνεται διαχείριση της μνήμης. Η υλοποίηση γίνεται από μια κρυμμένη συνάρτηση στο επίπεδο των μονάδων κώδικα (module-level) με N+M παραμέτρους (N - αριθμός των κλειστών εξωτερικών μεταβλητών, M - αριθμός των κανονικών παραμέτρων της συνάρτησης), η οποία είναι επίσης πολύ απλή (βλ. Lambda lifting).
C++
Η C++ επιτρέπει τον ορισμό συναρτησιακών αντικειμένων με την υπερφόρτωση του. Αυτά τα αντικείμενα συμπεριφέρονται περίπου όπως οι συναρτήσεις σε μια συναρτησιακή γλώσσα προγραμματισμού. Μπορούν να δημιουργηθούν στο χρόνο εκτέλεσης και να περιέχουν δεδομένα κατάστασης αλλά δεν κρατούν τις τοπικές μεταβλητές έμμεσα, όπως τα κλεισίματα. Η Επιτροπή του Πρότυπου της C++ (C++ Standards Committee) επεξεργάζεται δύο προτάσεις για την εισαγωγή υποστήριξης για κλεισίματα στη C++ (και οι δύο προτάσεις τα αποκαλούν λ-συναρτήσεις),. Η βασική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο είναι ότι η μια κανονικά αποθηκεύει ένα αντίγραφο όλων των τοπικών μεταβλητων σε ένα κλείσιμο, ενώ η άλλη αποθηκεύει αναφορές στις αρχικές μεταβλητές. Και οι δύο παρέχουν την επιλογή να αλλάζει η συμπεριφορά τους. Αν κάποια μορφή αυτών των προτάσεων γινόταν δεκτή, θα μπορούσε κάποιος να γράψει
Τουλάχιστον δύο μεταγλωττιστές της C++, ο Visual C++ 2010 (γνωστός και ως Visual C++ 10.0) και ο gcc-4.5, ήδη υποστηρίζουν αυτό το συμβολισμό.
D
Τα κλεισίματα υλοποιούνται από τα delegates στη γλώσσα προγραμματισμού D.
Η έκδοση 1 της D έχει περιορισμένη υποστήριξη για κλεισίματα. Για παράδειγμα, ο παραπάνω κώδικας δε θα λειτουργήσει σωστά γιατί η μεταβλητή a είναι στη στοίβα και μετά την επιστροφή από τη συνάρτηση test δε είναι πια έγκυρη η χρήση της μεταβλητής (αν κληθεί η foo μέσω της dg, μάλλον θα επιστρέψει κάποιον 'τυχαίο' ακέραιο). Αυτό μπορεί να λυθεί με τη ρητή δέσμευση μνήμης από το σωρό για την a ή με τη χρήση δομών (structs) ή κλάσεων για την αποθήκευση όλων των απαραίτητων κλειστών μεταβλητών και την κατασκευή του κατάλληλου delegate που στη μέθοδό του να έχει τον ίδιο κώδικα. Αυτός ο περιορισμός σπάνια συναντάται στην πράξη.
Ο περιορισμός αυτός διορθώθηκε στην έκδοση 2 της D.
Delphi
Η Delphi περιλαμβάνει υποστήριξη για κλεισίματα που υλοποιούνται ως ανώνυμες μέθοδοι από την έκδοση του 2009. Μπορούν να δηλωθούν εμβόλιμα (inline) μέσα σε μια άλλη μέθοδο, και κρατούν αναφορές στην τοπική κατάσταση. Για παράδειγμα:
Η κλήση της MakeCounter θα επιστρέψει μια νέα ανώνυμη μέθοδο. Η πρώτη κλήση θα επιστρέψει 1, η δεύτερη 2, κλπ.
Perl
Οι ανώνυμες συναρτήσεις στην Perl γίνονται κλεισίματα όταν αναφέρονται σε μεταβλητές που υπάρχουν στα περιβάλλοντα που τις περικλείουν.
Python
Η Python έχει δύο τύπους κλεισιμάτων: λ-εκφράσεις και κλεισίματα με όνομα (συναρτήσεις που ορίζονται μέσα σε άλλες συναρτήσεις).
Οι λ-εκφράσεις έχουν αυτήν τη μορφή: lambda x: x+3 και ισοδύναμα, σε περίπτωση δύο παραμέτρων: lambda x,y: x*y ή αν δεν υπάρχουν παράμετροι: lambda: foo. Είναι περιορισμένες από το ότι πρέπει να είναι μια μόνο έκφραση και όχι ολόκληρη εντολή. Δεν είναι δυνατό να τοποθετηθεί μια ενότητα κώδικα με ένα "for", "while", ή "if" σε μια λ-έκφραση. (Αν και οι βρόχοι "for" μπορούν να προσομοιωθούν από μια έκφραση list comprehension, π.χ. lambda x: [foo(y) for y in x], και οι δομές "if" μπορούν να προσομοιωθούν με εκφράσεις συνθήκης, π.χ. lambda x: foo(x) if x == 2 else bar(x). Και οι δύο μπορούν να συνδυαστούν με τη χρήση "if" μέσα σε list comprehensions, π.χ. lambda x: [foo(y) for y in x if y > 5]).
Ο άλλος τύπος κλεισιμάτων είναι τα κλεισίματα με όνομα, όπως φαίνεται από το εξής παράδειγμα σε Python 3.1:
Η εμφωλευμένη δήλωση συνάρτησης def inner στην πραγματικότητα δηλώνει ένα κλείσιμο και του δίνει το όνομα "inner". Αυτές οι εμφωλευμένες συναρτήσεις έχουν την πλήρη ισχύ των κλεισιμάτων: το λεκτικό περιβάλλον κρατείται τη στιγμή που η έκφραση "def" αποτιμάται και μπορεί να γίνει αναφορά ή ανάθεση σε αυτό ακόμα και όταν η συνάρτηση που περικλείει τον κώδικα δεν είναι πια ορατή, όπως φάνηκε.
Ο καλύτερος τρόπος να φανεί πώς λειτουργεί μια δήλωση μιας εμφωλευμένης συνάρτησης είναι να θεωρηθεί ότι είναι ισοδύναμη με τη δημιουργία ενός κλεισίματος που ακολουθείται από την ανάθεσή του σε μια μεταβλητή. Για παράδειγμα, ο παρακάτω κώδικας είναι όπως θα έμοιαζε η προηγούμενη συνάρτηση σε μια υποθετική Python που οι λ-εκφράσεις δεν είναι πια περιορισμένες:
Java
Η Java επιτρέπει τον ορισμό "ανώνυμων κλάσεων" μέσα σε μια μέθοδο - μια ανώνυμη κλάση μπορεί να αναφέρεται σε ονόματα σε λεκτικά περιβάλλουσες κλάσεις ή σε μεταβλητές μόνο για ανάγνωση (σημειωμένες σαν <tt>final</tt>) στη λεκτικά περιβάλλουσα μέθοδο.
Κάποια χαρακτηριστικά των κλεισιμάτων μπορούν να προσομοιωθούν με τη χρήση μιας αναφοράς που είναι <tt>final</tt> και δείχνει σε ένα μεταβλητό υποδοχέα (mutable container), για παράδειγμα, σε έναν πίνακα ενός στοιχείου. Η εσωτερική κλάση δε μπορεί να αλλάξει την τιμή της ίδιας της αναφοράς αλλά μπορεί να αλλάξει τα περιεχόμενα αυτού στο οποίο δείχνει.
Σύμμφωνα με μια πρόταση για τη Java 7, τα κλεισίματα θα επιτρέψουν στον παραπάνω κώδικα να εκτελείται ως εξής:
Η Java επίσης υποστηρίζει μια άλλη μορφή κλάσεων, τις εσωτερικές (ή εμφωλευμένες) κλάσεις. Αυτές ορίζονται στο σώμα μιας περιβάλλουσας κλάσης και έχουν πλήρη πρόσβαση σε κάθε μεταβλητή στιγμιότυπου αυτής, με αποτέλεσμα να μοιάζουν αρκετά με κλασικά κλεισίματα συναρτήσεων. Λόγω της δέσμευσής της σε αυτές τις μεταβλητές στιγμιότυπου, η δημιουργία ενός στιγμιότυπου μιας εσωτερικής κλάσης περιλαμβάνει ειδική σύνταξη για τη δέσμευση σε ένα στιγμιότυπο της περιβάλλουσας τάξης.
Έχουν υπάρξει κάποιες προτάσεις για πιο φιλική σύνταξη για κλεισίματα στη Java.
Objective-C 2.0
Η Objective-C 2.0 (στο Mac OS X 10.6 "Snow Leopard" και στο iOS 4.0) υποστηρίζει ενότητες κώδικα (blocks). Οι μεταβλητές κλεισιμάτων σημειώνονται με <tt>__block</tt>.
Τα κλεισίματα στη Ruby
Κλεισιμο
Διεκτραγώδηση
Με τον όρο διεκτραγώδηση χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε αφήγηση, εξιστόρηση ή παρουσίαση δυσάρεστου γεγονότος ή κατάστασης με τρόπο που να προκαλεί έντονη συγκίνηση, θυμίζοντας τραγωδία.
Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται εκ των δι(α) + εκτραγωδώ που σημαίνει διηγούμαι ή παρουσιάζω γεγονός προς εντυπωσιασμό και συγκίνηση. Το ρήμα "διεκτραγωδώ" πρωτοεμφανίστηκε στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία το 1888 από τον Στέφανο Κουμανίδη. Η δε διεκτραγώδηση πρωτοεμφανίσθηκε υπό τον λόγιο τύπο "διεκτραγώδησις" το 1896 από τον Δ. Α. Αναστασόπουλο στην τότε εφημερίδα "Πρωινή". Έκτοτε φαίνεται ν΄ αποτελεί ιδιαίτερο προσφιλή τρόπο σε δημοσιογραφικές αναφορές δυσάρεστων γεγονότων ακόμα και της τηλεπαρουσίασης αυτών χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα εντυπωσιακές λέξεις και φράσεις όπως π.χ. κατακρεούργησε αντί μαχαίρωσε, ορφανή στους πέντε δρόμους, πάλευε με τα κύματα, κ.λπ.
Κατηγορία:Λογοτεχνική ορολογία Κατηγορία:Δημοσιογραφία
Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβαϊντε
Ο Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβαϊντε (γερμανικά: Walther von der Vogelweide, περ. 1170 – περ. 1230) ήταν Γερμανός λυρικός ποιητής του Μεσαίωνα, που έγραφε κυρίως ρομαντικά και πολιτικά ποιήματα.
Βιογραφία
μικρογραφία|393x393εσ|Άγαλμα του Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβαϊντε στο [[Μπολτσάνο της Ιταλίας]] Ιππότης αλλά φτωχός, γεννημένος μάλλον στην Αυστρία ή τη Βαυαρία, πέρασε τα πρώτα του χρόνια στην αυλή της Βιέννης και ύστερα μπήκε στην υπηρεσία του αυτοκράτορα και άλλων Γερμανών ηγεμόνων.
Τα σύντομα ποιήματά του υμνούν με επιγραμματικό τρόπο τον Θεό, τον έρωτα και την ανδρεία με αίσθημα χάρη και ορμή. Περίφημο είναι το ποίημά του "Unter der linden" (Υπό τας φιλύρας).
Πήρε το μέρος του αυτοκράτορα στις διαμάχες του με τον πάπα και επετέθη με δριμύτητα κατά του τελευταίου, προαναγγέλοντας (από πολύ μακριά βέβαια) τον Λούθηρο.
Ο Βάλτερ ήταν ένας από τους ποιητές που συμμετείχαν κατά την παράδοση (που έφτασε ως την όπερα Τανχόυζερ του Ρίχαρντ Βάγκνερ) στον ποιητικό διαγωνισμό του Βάρτμπουργκ.
Τα επτά τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε σ’ ένα κτήμα που του χάρισε ο τότε μελλοντικός βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν κοντά στο Βίρτσμπουργκ, χωρίς περιπλάνηση πλέον και φτώχια, αλλά βοηθώντας τον αυτοκράτορα στην προετοιμασία της σταυροφορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία
Μεντουχοτέπ B΄
Ο Μεντουχοτέπ Β΄ (Mentuhotep, Montuhotep, Montouhotep), ήταν φαραώ της Αιγύπτου, το 6ο μέλος της 11ης Δυναστείας (2125 - 1985 π.Χ.), ο οποίος βασίλευσε μεταξύ 2055 - 2004 π.Χ. Είναι ο ιδρυτής του Μέσου Βασιλείου (2055-1650 π.Χ.) και αυτός που κατάφερε να ενώσει και πάλι την Άνω και την Κάτω.
Η βασιλεία του
Από τον "Κανόνα του Τορίνο" είναι γνωστό ότι βασίλευσε επί 51 συναπτά έτη και από τη μακρά διάρκεια της βασιλείας του συμπεραίνεται ότι ανέβηκε στον θρόνο σε νεαρή ηλικία. αριστερά|μικρογραφία|Ανάγλυφο σε βράχο στο Wadi Shatt el-Rigal, κοντά στο Gebel el-Silsila, με τη γιγάντια μορφή του Μεντουχοτέπ Β΄ και τις μικρότερες μορφές της βασίλισσας Iah (αριστερά) και (δεξιά) του Ιντέφ Γ΄ και του [[Χετί (θησαυροφύλακας)|θησαυροφύλακα Χετί. ]] Πολλοί Αιγυπτιολόγοι επί σειρά ετών θεωρούσαν βέβαιο ότι ο Ιντέφ Γ' ήταν ο πατέρας του Μεντουχοτέπ Β'. Σημαντική ένδειξη για αυτό αποτελούσαν οι ανάγλυφες παραστάσεις σε βράχους στους λόφους του Wadi Shatt el-Rigal, 8 χιλιόμετρα βόρεια του Gebel el-Silsila, όπου απεικονίζεται ο Μεντουχοτέπ Β' ως η ψηλότερη μορφή που ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλες μικρότερες. Οι μικρότερες ανδρικές μορφές συνοδεύονται από επιγραφές οι οποίες τις κατονομάζουν ως "βασιλιάς Ιντέφ". Αυτό οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο προκάτοχος του Μεντουχοτέπ Β' στον θρόνο, Ιντέφ Γ', ήταν και πατέρας του. Η υπόθεση αυτή όμως αμφισβητείται, και δεν θα αποτελούσε έκπληξη να φανεί ότι ο Μεντουχοτέπ Β΄ δεν ήταν γιός βασιλιά ή ότι τα γλυπτά έγιναν για προπαγανδιστικούς λόγους, για να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στους ισχυρισμούς των ηγεμόνων της Ηρακλεόπολης ότι ανήκαν στον "Οίκο του Χετί". Υπάρχουν διάφορα σκοτεινά σημεία που περιθέουν την πραγματική καταγωγή του Φαραώ Μεντουχοτέπ Β', την τριπλή αλλαγή των τίτλων του και τις συχνές προσπάθειές του να υποστηρίζει ότι κατάγεται από διάφορους θεούς.
Αναδιοργάνωση και διοίκηση
Στη διάρκεια της Πρώτης Ενδιάμεσης Περιόδου και μέχρι τον φαραώ Μεντουχοτέπ Β΄, οι νομάρχες της Αιγύπτου είχαν συγκεντρώσει στα χέρια τους σημαντική δύναμη. Το αξίωμά τους είχε γίνει κληρονομικό στη διάρκεια της 6ης Δυναστείας και η κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας τους είχε εξασφαλίσει απόλυτη ελευθερία στην έγγεια ιδιοκτησία τους. Μετά όμως την ενοποίηση της Αιγύπτου, ο Μεντουχοτέπ Β΄ εισήγαγε ένα αυστηρά συγκεντρωτικό σύστημα διοίκησης, ενδυναμώνοντας τη βασιλική εξουσία με τη δημιουργία του αξιώματος του Διοικητή της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, που ήλεγχε τους τοπικούς νομάρχες. Ο Μεντουχοτέπ βασίστηκε επίσης σε μία κινητή μορφή εξουσίας αξιωματούχων της αυλής, ο οποίοι περιφέρονταν σε όλη την Αίγυπτο ανά τακτά χρονικά διαστήματα και ασκούσαν επιπλέον έλεγχο στο έργο των νομαρχών. Εν κατακλείδι, οι νομάρχες που στήριζαν τη 10η Δυναστεία, όπως ο διοικητής της Ασιούτ, είναι βέβαιο ότι έχασαν δύναμη προς όφελος του βασιλιά. Εντωμεταξύ, ο Μεντουχοτέπ Β΄ ξεκίνησε μία εντατική προσπάθεια θεοποίησής του δίνοντας έμφαση στη θεϊκή φύση των φαραώ. αριστερά|μικρογραφία|Η Νεφερού, κύρια βασιλική σύζυγος του Μεντουχοτέπ Β΄, όπως απεικονίζεται σε ανάγλυφο που προέρχεται από τον τάφο της. Κουβαλά σκίαστρο. Τα τονισμένα χαρακτηριστικά προσώπου είναι μέρος του καλλιτεχνικού στυλ των Θηβαίων τεχνιτών.
Η οικογένειά του
Θεωρείται πως ήταν γιός του βασιλιά Ιντέφ Γ΄ (Intef III) και της Ιάχ (Iah). Στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο Μεντουχοτέπ Γ΄ που από πολλούς μελετητές ταυτίζεται με τον γιό του.