cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιλέσιοι
Γλώσσα
Υπάρχει κάποια διαφωνία για το αν η σιλεσική είναι διάλεκτος ή γλώσσα από μόνη της. Οι περισσότεροι Πολωνοί γλωσσολόγοι θεωρούν ότι η σιλεσική είναι μια εξέχουσα περιφερειακή διάλεκτος της πολωνικής. Ωστόσο, πολλοί Σιλέσιοι θεωρούν ότι είναι μια ξεχωριστή γλώσσα που ανήκει στον δυτικοσλαβικό κλάδο των σλαβικών γλωσσών, μαζί με τα πολωνικά και άλλες λεχιτικές γλώσσες, όπως η άνω και η κάτω σορβική, η τσεχική και η σλοβακική. Τον Ιούλιο του 2007, η γλώσσα της Σιλεσίας αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και τη SIL International. Στη γλώσσα αποδόθηκε ένας κωδικός ISO: SZL. Ο πρώτος επίσημος διαγωνισμός υπαγόρευσης της σιλεσικής γλώσσας πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2007.
Αν και η γερμανική γλώσσα εξακολουθεί να ομιλείται στη Σιλεσία, καθώς έχει μια αρκετά μεγάλη μειοψηφία ομιλητών στο Βοεβοδάτο Οπόλε στην Πολωνία, η συντριπτική πλειοψηφία των γηγενών ομιλητών εκδιώχθηκε κατά τη διάρκεια ή μετά το 1945. Ως εκ τούτου, ο αριθμός των γερμανόφωνων στην περιοχή μειώθηκε ριζικά και σημαντικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρόλο που οι Γερμανοί είχαν εγκατασταθεί εκεί για αιώνες. Η σιλεσική γερμανική διάλεκτος είναι ένα ξεχωριστό είδος της ανατολικής κεντρογερμανικής γλώσσας, με κάποια δυτικοσλαβική επιρροή που πιθανότατα προκλήθηκε από αιώνες επαφής μεταξύ Γερμανών και Σλάβων στην περιοχή. Η διάλεκτος σχετίζεται με τη σύγχρονη σαξονική κατά κάποιο τρόπο. Η σιλεσική γερμανική διάλεκτος είναι συχνά παραπλανητική και αναφέρεται ως κάτω σιλεσική στη γερμανική γλώσσα. Η χρήση αυτής της διαλέκτου φαίνεται να μειώνεται, καθώς οι περισσότεροι Γερμανοί της Σιλεσίας προτιμούν είτε τα τυπικά γερμανικά είτε ακόμη και τα πολωνικά.
Δημοψήφισμα στην Πρωσική Άνω Σιλεσία
Στο δημοψήφισμα του 1921, το 40,6% των ψηφοφόρων (άτομα άνω των 20 ετών – ελάχιστη ηλικία που ευνοούσε τον γερμανόφωνο πληθυσμό, του οποίου η διάμεση ηλικία ήταν μεγαλύτερη από αυτή των πολωνόφωνων της Άνω Σιλεσίας, σύμφωνα με απογραφές 1900–1910 ) αποφάσισε να αποσχιστεί από τη Γερμανία και να γίνουν Πολωνοί πολίτες. Συνολικά, πάνω από επτακόσιες πόλεις και χωριά ψήφισαν υπέρ της Πολωνίας, ειδικά στις Πστσίνα, Ρίμπνικ, Ταρνόφσκιε Γκούρι, Τόσεκ-Γκλιβίτσε, Στσέλτσε Οπόλσκιε, Μπίτομ, Κατοβίτσε, Λουμπλίνιετς, Ζάμπζε, Ρατσίμπους, Ολέσνο, Κεντζιέζιν-Κόζλε και Οπόλε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλαβικά έθνη Κατηγορία:Σιλεσία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Γερμανία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Πολωνία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τσεχία Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Τσεσουάβα Κφόκα
Η Τσεσουάβα Κφόκα (Czesława Kwoka,15 Αυγούστου 1928 – 12 Μαρτίου 1943) ήταν μια Πολωνή καθολική κοπέλα που πέθανε σε ηλικία 14 ετών στο Άουσβιτς και ήταν ένα από τα χιλιάδες ανήλικα παιδιά και έφηβους θύματα των γερμανικών εγκλημάτων πολέμου στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην κατεχόμενη Πολωνία.
Φωτογραφίες της Κφόκα και άλλων κρατουμένων, που τραβήχτηκαν από τον «διάσημο φωτογράφο του Άουσβιτς», Βίλχελμ Μπράσε ,μεταξύ 1940 και 1945, εκτίθενται στο φωτογραφικό μνημείο του Μουσείου του Άουσβιτς. Ο Μπράσε συζήτησε για πολλές από αυτές τις φωτογραφίες στο The Portraitist, ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ του 2005.
Προσωπικό υπόβαθρο
Η Τσεσουάβα Κφόκα γεννήθηκε στη Wólka Złojecka, ένα μικρό χωριό στην Πολωνία, από μια καθολική μητέρα, την Καταρζίνα Κφόκα. Μαζί με τη μητέρα της (αριθμός κρατουμένου 26946), η ίδια (αριθμός κρατουμένου 26947) απελάθηκε και μεταφέρθηκε από το Ζάμοστς του Γενικού Κυβερνείου στο Άουσβιτς, στις 12 Δεκεμβρίου 1942.
Βρισκόταν στην πρώτη μεταφορά κρατουμένων από το στρατόπεδο επανεγκατάστασης στο Ζάμοστς, όπου υπήρχαν 318 γυναίκες και κορίτσια. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, ο αριθμός των παιδιών που μεταφέρθηκαν από το Ζάμοστς στο Άουσβιτς μπορεί να ήταν περίπου 200.
Η κοπέλα θανατώθηκε πιθανώς με ένεση φαινόλης στις 12 Μαρτίου 1943. Το πιστοποιητικό θανάτου της εκδόθηκε στις 23 Μαρτίου 1943.
Η μητέρα της πέθανε επίσης στο Άουσβιτς στις 18 Φεβρουαρίου 1943. Οι φωτογραφίες της Τσεσουάβα τραβήχτηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς από τον φωτογράφο του στρατοπέδου Βίλχελμ Μπράσε, επίσης κρατούμενο (αριθμός στρατοπέδου: 3444). Σύμφωνα με την αφήγηση του αμέσως πριν από την εκτέλεσή της Τσεσουάβα, το κορίτσι μαστιγώθηκε από έναν από τους επιβλέποντες για να επιβάλει την υπακοή. Σύμφωνα με τα αρχεία του στρατοπέδου, υπήρχε ένα κόκκινο τρίγωνο στη ριγέ στολή της Τσεσουάβα, το οποίο σύμφωνα με τους κανόνες σήμανσης κρατουμένων των γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης φορούσαν οι πολιτικοί κρατούμενοι ("Schutzhäftlinge").
Το πεπρωμένο των παιδιών στο Άουσβιτς
Το Κέντρο Εκπαίδευσης του Κρατικού Μουσείου Άουσβιτς-Μπιρκενάου για το Ολοκαύτωμα και το Άουσβιτς καταγράφει τις συνθήκες που έφεραν νεαρούς ενήλικες και παιδιά όπως η Κφόκα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσω ενός φωτογραφικού άλμπουμ. Σύμφωνα με το Μουσείο, από τα περίπου 230.000 παιδιά και νέους που απελάθηκαν στο Άουσβιτς, περισσότερα από 216.000 ήταν εβραϊκής καταγωγής ,περισσότερα από 11.000 παιδιά προέρχονταν από οικογένειες Ρομά και τα υπόλοιπα παιδιά είχαν Πολωνική, Λευκορωσική , Ουκρανική Ρωσική ή άλλη εθνική καταγωγή.
Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά έφτασαν στο στρατόπεδο μαζί με τις οικογένειές τους ως μέρος των διαφόρων επιχειρήσεων που διεξήγαγαν οι Ναζί εναντίον ολόκληρων εθνοτικών ή κοινωνικών ομάδων. Αυτές οι επιχειρήσεις στόχευαν τους Εβραίους ως μέρος της προσπάθειας για την ολοκληρωτική εξόντωση του εβραϊκού λαού, τους Τσιγγάνους ως μέρος της προσπάθειας απομόνωσης και καταστροφής του πληθυσμού των Τσιγγάνων, τους Πολωνούς κατά τη διάρκεια κα μετά την εξέγερση της Βαρσοβίας τον Αύγουστο του 1944, καθώς και Λευκορώσους και άλλους πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης σε αντίποινα για την κομματική αντίσταση σε μέρη που είχε καταλάβει η ναζιστική Γερμανία.
Από όλα αυτά τα παιδιά και τους νέους λιγότερα από 650 επέζησαν μέχρι την απελευθέρωση του στρατοπέδου το 1945.
Η Τσεσουάβα Κφόκα ήταν ένα από εκείνα τα χιλιάδες παιδιά που δεν επέζησαν από το Άουσβιτς και μεταξύ εκείνων των οποίων οι "φωτογραφίες ταυτότητας", μαζί με λεζάντες που κατασκευάστηκαν από τα λεγόμενα Βιβλία του Θανάτου, εμφανίζονται σε μια έκθεση μνημείου με τίτλο Life of the Prisoners στο Άουσβιτς.
Οι ιστορικές φωτογραφίες της Τσεσουάβα Κφόκα
μικρογραφία|293x293εσ|Φωτογραφίες της Τσεσουάβα Κφόκα που τραβήχτηκαν από τον Βίλχελμ Μπράσε. Μετά την άφιξή της στο Άουσβιτς, η Τσεσουάβα Κφόκα φωτογραφήθηκε για τα αρχεία του στρατοπέδου συγκέντρωσης και έχει αναγνωριστεί ως ένα από τα περίπου 40.000 έως 50.000 άτομα τέτοιων «εικόνων ταυτότητας» που τραβήχτηκαν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου από τον Βίλχελμ Μπράσε, ένα νεαρό Πολωνό κρατούμενο στα είκοσί του (γνωστός ως κρατούμενος του Άουσβιτς με αριθμό 3444). Εκπαιδευμένος ως φωτογράφος πορτρέτων στο στούντιο της θείας του πριν από τη γερμανική εισβολή του 1939 στην Πολωνία, ο Μπράσε και άλλοι είχαν διαταχθεί να φωτογραφίζουν κρατούμενους από τους ναζί απαγωγείς τους.
Αυτές οι φωτογραφίες που ο ίδιος και άλλοι είχαν εντολή να τραβήξουν απαθανάτιζαν κάθε κρατούμενο «σε τρεις πόζες: από μπροστά και από κάθε πλευρά». Αν και δόθηκε εντολή να καταστρέψει όλες τις φωτογραφίες και τα αρνητικά τους, ο Μπράσε έγινε διάσημος μετά τον πόλεμο επειδή βοήθησε στη διάσωση ορισμένων από αυτές από τη λήθη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Λεπτογέννεση
Η λεπρογένεση είναι επιστημονική θεωρία της φυσικής που εξηγεί την προέλευση της ασυμμετρίας των βαρυονίων η οποία διαδραματήστηκε στην εποχή του πρώιμου σύμπαντος. Δημοσιεύθηκε το 1986 από τους ιάπωνες φυσικούς M. Fukugita και Τ. Yanagida.
Πρόκειται για ειδικό μοντέλο της βαρυογέννεσης, δίχως άμεση δημιουργία ασυμμετρίας μεταξύ βαρυόνιων και αντιβαρυονίων. Αντ 'αυτού, η ασυμμετρία δημιουργείται αρχικά μεταξύ λεπτονίων και των αντιλεπτονίων. Για την επίτευξη της, γίνεται χρήση δεξιόχειρων νετρίνων πολύ μεγάλης μάζας που σχηματίζουν πολυπλεκτικά υπό την ομάδα βαθμονόμησης της αλληλεπίδρασης ηλεκτροπαραγωγής (ενώ αντίθετα, τα κανονικά νετρίνα είναι αριστερόχειρα και έχουν πολύ μικρότερη μάζα). Η αποσύνθεση των νετρίων αυτών παράγει λεπτόνια και μποζόνια Higgs κατά παράβαση της συμμετρίας CP, συνεπώς παράγονται διαφορετικό πλήθος λεπτόνιων και αντιλεπτόνιων.
Μπαρ-συρ-Ωμπ
Το Μπαρ-συρ-Ωμπ (γαλλικά: Bar-sur-Aube) είναι γαλλική κοινότητα, υπονομαρχία του νομού Ωμπ στην περιοχή Γκραντ Εστ, στα βορειοανατολικά της Γαλλίας.
Έχει πληθυσμό 4.950 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο της ευρύτερης αστικής περιοχής με 8.651 κατοίκους.
Οι κάτοικοι του ονομάζονται Μπαραλμπέν ή Μπαρσυρωμπουά (ζ).
Τοπωνυμία
Το ρωμαϊκό όνομα της πόλης ήταν Segessera. Η περιοχή αναφέρεται με τη μορφή του Castro barro τον 7ο αιώνα και Barri villa το 932.
Σιεν-Σιούγκ Βου
Η Σιεν-Σιούγκ Βου υπήρξε κινεζο-αμερικάνα πειραματική φυσικός με σημαντική συμβολή στον τομέα της πυρηνικής φυσικής. Ήταν μέλος της ομάδας του Προγράμματος Μανχάταν, όπου ιδιαίτερα αυτή συνέβαλε στην επίτευξη διαχωρισμού του ουρανίου σε ουράνιο-235 και ισότοπα ουρανίου-238 με αέρια διάχυση. Όρισε επίσης το πείραμα Wu, που ονομάστηκε από αυτήν και το οποίο απέδειξε ότι η ισοτιμία δεν διατηρείται. Η ανακάλυψη αυτή ήταν καταλυτικής σημασίας για την απονομή του βραβείου Νόμπελ Φυσικής του 1957 στους Tsung-Dao Lee και Chen-Ning Yang, ενώ η ίδια η Βου τιμήθηκε με το εναρκτήριο βραβείο Wolf στη Φυσική το 1978.
Μπαρ-συρ-Ωμπ
Τοπωνυμία
Το Bar προέρχεται από ένα γαλατικό όρο που σημαίνει «κορυφή» και είναι ίσως ακόμη παλαιότερος (προ-γαλατικός).
Σιεν-Σιούγκ Βου
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Μπαρ-συρ-Ωμπ
Τοπωνυμία
Η πόλη εμφανίζεται με το σημερινό της όνομα Μπαρ-συρ-Ωμπ στον χάρτη Κασινί του 1750.
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός [[Ωμπ (ποταμός)|Ωμπ στο Μπαρ-συρ-Ωμπ]] μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης της Καμπανίας με τις κυριότερες πόλεις Το Μπαρ-συρ-Ωμπ βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού Ωμπ, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, σε απόσταση 236 χιλιομέτρων (οδικώς) νοτιοανατολικά του Παρισιού και 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Τρουά, της πρωτεύουσας του νομού Ωμπ.
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ωμπ σε υψόμετρο 165 μέτρων. Ο ποταμός Μπρες ρέει επίσης μέσω της κοινότητας προερχόμενος από τα βορειοανατολικά και σχηματίζοντας ένα μικρό τμήμα των βόρειων συνόρων πριν από τη συμβολή του στον Ωμπ στο βορειοδυτικό άκρο της κοινότητας.
Το Μπαρ-συρ-Ωμπ είναι μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού Ωμπ, η άλλη είναι το Νοζάν-συρ-Σεν και βρίσκεται στα ανατολικά του νομού. Έχει πληθυσμό 4.950 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο της ευρύτερης αστικής περιοχής με 8.651 κατοίκους.
Έχει έκταση 16,27 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Στα βόρεια της πόλης βρίσκεται το Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο του δάσους του Οριάν, ένα από τα πρώτα φυσικά πάρκα που δημιουργήθηκαν στη Γαλλία.
Αρχαιότητα
μικρογραφία|Νόμισμα του Τογκαρίξ Η ύπαρξη του Μπαρ-συρ-Ωμπ αρχίζει από την αρχαιότητα. Υπάρχουν υπολείμματα ενός οχυρού (oppidum) από την εποχή του Σιδήρου. Ένα νόμισμα με παράσταση αλόγου στο όνομα του Τογκιρίξ (αρχηγού των Λιγκόνων) ανακαλύφθηκε στο λόφο Σαιντ-Ζερμαίν.
Στους ρωμαϊκούς χρόνους η πόλη εμφανίζεται στον χάρτη του Πόιτινγκερ με το όνομα Segessera. Κάποια ερείπια του 1ου έως τον 4ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων ερειπίων βιλών, έχουν ανακαλυφθεί στην πόλη και τις γύρω περιοχές. Η Segessera φαίνεται ότι ανήκε στην επικράτεια του γαλατικού λαού των Λιγκόνων.
Η πόλη καταστράφηκε από τον Αττίλα. Μετά τη διαίρεση του βασιλείου από τους γιους του Κλοβίς, η πόλη έγινε μέρος της Αυστρασίας.
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Εμποροπανήγυρη της Καμπανίας Τον 9ο αιώνα, κατά την εποχή του Καρόλου του Φαλακρού εκδόθηκαν πολλά νομίσματα με το όνομα της πόλης στο πίσω μέρος.
Στη συνέχεια η πόλη, όπως και όλη η κομητεία της Καμπανίας, εντάχθηκε στο στέμμα της Γαλλίας. Το 1318 ο Φίλιππος Ε΄ της Γαλλίας πούλησε την πόλη στον Ζακ ντε Κρουά, οι κάτοικοι κατάφεραν να εξαγοράσουν την ελευθερία τους και εξασφάλισαν ότι ο βασιλιάς δεν θα μπορούσε στο εξής να πουλήσει ή να μεταβιβάσει τα εδάφη.
Νεότερη και σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|250x250εσ|Μύλος στον ποταμό Ωμπ Όταν το 1544 ο Κάρολος Κουίντος πολιόρκησε την πόλη Σαιν-Ντιζιέ, οι κάτοικοι των κοντινών χωριών ήρθαν υπό την προστασία του. Η πόλη επλήγη από την πανούκλα το 1636. Το 1862 κατεδαφίστηκαν οι οχυρώσεις και τη θέση τους πήρε φαρδιά λεωφόρος.
Η κοινότητα στάθηκε ευνοϊκά απέναντι στη γαλλική επανάσταση, πολλά μοναστήρια εξαφανίστηκαν εκείνη την εποχή. Έγινε η πρωτεύουσα της περιοχής από το 1790 έως το 1800.
Η πόλη και η γύρω περιοχή ήταν η σκηνή της μάχης του Μπαρ-συρ-Ωμπ προς το τέλος της ναπολεόντειας εποχής, στις 27 Φεβρουαρίου 1814.
Το 1911 η εξέγερση των αμπελουργών έφερε αντιμέτωπους τους αμπελουργούς του νομού Ωμπ και τους εμπόρους και αμπελουργούς του νομού Μαρν για τη χρήση της Ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης «Champagne».
Αξιοθέατα-Τουρισμός
Το Μπαρ-συρ-Ωμπ έχει τιμηθεί με την ετικέτα Τρία λουλούδια από το Εθνικό Συμβούλιο Ανθισμένων Πόλεων και Χωριών. Το Γραφείο Τουρισμού διοργανώνει ξεναγήσεις της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας-Αρδεννών Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Διακήρυξη του Μαρακές
Η Διακήρυξη του Μαρακές είναι από κοινού δήλωση η οποία πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2016 από «περισσότερους από 250 Μουσουλμάνους θρησκευτικούς ηγέτες, αρχηγούς κρατών, καθώς και λόγιους», η οποία προωθεί «την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων σε, κατά πλειοψηφία, μουσουλμανικές χώρες.» Η συγκεκριμένη διακήρυξη πραγματοποιήθηκε στο Μαρόκο, ενώ «εκπρόσωποι διωκόμενων θρησκευτικών κοινοτήτων — συμπεριλαμβανομένων Χαλδαίων Καθολικών από το Ιράκ» συμπεριλήφθησαν στους προσκεκλημένους της συνόδου. Η σύνοδος, κατά τη διάρκεια της οποίας η Διακήρυξη του Μαρακές υπεγράφη, συνεκλήθη ως απάντηση στους διωγμούς θρησκευτικών μειονοτήτων, όπως οι Χριστιανοί και οι Γιαζίντι, από το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας. Η Διακήρυξη του Μαρακές βασίζεται επάνω σε ιστορικές ισλαμικές πηγές, όπως η Χάρτα της Μεδίνας. Ο Βασιλέας Μοχάμεντ ΣΤ΄ του Μαρόκου ανέφερε πως «Εμείς, στο Βασίλειο του Μαρόκου, δεν θα ανεχθούμε την παραβίαση των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων εις το όνομα του Ισλάμ...Δίνω την δυνατότητα τόσο σε Χριστιανούς, όσο και σε Εβραίους να ασκούν την πίστη τους, και όχι μόνον ως μειονότητες. Μάλιστα, αριθμός εξ'αυτών υπηρετούν και εντός της κυβερνήσεώς μου.»
Αντιδράσεις
Η συγκεκριμένη διακήρυξη έτυχε ευρείας αποδοχής. Ορισμένοι σχολιαστές απηύθυναν έκκληση για σταθερή νομική και σε πρακτικό επίπεδο παρακολούθηση των αισθημάτων, όπως αυτά εκφράζονται, συμπεριλαμβανομένης της χώρας στην οποία η συγκεκριμένη διακήρυξη συνεγράφη, η οποία δεν αναγνωρίζει τους ίδιους τους ιθαγενείς Χριστιανούς, καθώς και τους διώκει και φυλακίζει, ή στη γενέθλιο γη του Ισλάμ, όπου φέρεται να υπάρχει σημαντικός αριθμός Σαουδαράβων Χριστιανών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μαρακες, Διακηρυξη του
Αντίπαπας Βενέδικτος Ι΄
Ο Βενέδικτος Ι'  (απεβ. το 1073/1080), γεννημένος Τζιοβάννι, εξελέγη για να διαδεχθεί τον πάπα Στέφανο Θ΄ στις 5 Απριλίου 1058, αλλά αντιτάχθηκε από μία αντίπαλη φατρία, που εξέλεξε τον Νικόλαο Β΄. Έφυγε από τη Ρώμη στις 24 Ιανουαρίου 1059 και σήμερα θεωρείται γενικά ως αντίπαπας.
Ήταν γιος του Γκουίντο κύριο του Πόλι, ο οποίος ήταν ο μικρότερος γιος του Aλμπέρικ Γ΄, κόμη του Tούσκουλουμ, μέλους της κυρίαρχης πολιτικής δυναστείας στην περιοχή εκείνη την εποχή. Ο Τζιοβάννι ήταν ανιψιός του διαβόητου πάπα Βενέδικτου Θ', ο οποίος καθαιρέθηκε το 1048. Ο Βενέδικτος Ι΄ φέρεται ότι αργότερα έλαβε το παρωνύμιο Λεπτός (Mincius) λόγω της αμάθειάς του. Η μητέρα του ήταν παρούσα στη δίκη του τον Απρίλιο του 1060
Βιογραφία
Ο Τζιοβάνι, Επίσκοπος του Βελέτρι, έγινε καρδινάλιος από τον πάπα Λέοντα Θ΄ το 1050. Ωστόσο, έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από όσους ήθελαν να μεταρρυθμίσουν την Εκκλησία και ήταν ένας από τους πέντε άνδρες που πρότεινε ο καρδινάλιος Φρειδερίκος της Λωρραίνης όταν συμβουλεύτηκε το καλοκαίρι του 1057 σχετικά με έναν πιθανό διάδοχο του πάπα Βίκτωρα Β΄, τον οποίο ο ίδιος ο Φρειδερίκος διαδέχθηκε ως πάπας Στέφανος Θ΄. Ο πάπας Βίκτωρ Β΄ είχε πεθάνει στο Αρέτσο στις 28 Ιουλίου 1057, όπου είχε μόλις πραγματοποιήσει σύνοδο, αλλά ο διάδοχός του εξελέγη στη Ρώμη, στη Βασιλική του Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι, στις 2 Αυγούστου 1057 και μόνασε την επόμενη μέρα.
Σε λιγότερο από ένα χρόνο, ο Στέφανος Θ' (Φρεδερίκος της Λωρραίνης) δημιούργησε δεκατρείς νέους καρδινάλιους. Ο Πέτρος Ντάμιαν ήταν γέννημα θρέμμα της Ραβέννας και είχε σπουδάσει στη βόρεια Ιταλία. Ο Ουμπέρτο Πόγκι ήταν από το Πόγκιο (τώρα Πόγκιο Λουκράντσιο), στο δουκάτο της Λούκα. Ο Μπρούνο, καρδινάλιος-ιερέας της Σ. Σαμπίνα, ήταν από τη Γερμανία. Ο Ουγκομπάλντο ντέλι Ομπίτσι καταγόταν από τη Λούκα. Ο Βενεδικτίνος Άλμπερικ καταγόταν από τη γειτονιά του Μπενεβέντο. Από τους πιο ανώτερους καρδινάλιους, ο Βονιφάτιος του Αλμπάνο ήταν από την Απουλία, ο Ούγκο του Σίλβα Καντίτα ήταν Βουργουνδός και ο Στέφανος του Σ. Κρισόγκονο ήταν μοναχός του Κλυνύ.
Το 1058 ο πάπας Στέφανος απαλλάχθηκε, με τη βία εκ μέρους των Ρωμαίων, από τον θησαυρό που είχε φέρει στη Ρώμη από την Κωνσταντινούπολη, στον απόηχο της συμμετοχής του στην πρεσβεία που αφόρισε τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο και άρχισε το Μεγάλο Σχίσμα. Μετέφερε τον υπόλοιπο θησαυρό στο Mοντεκασίνo, και στη συνέχεια έσπευσε στην Τοσκάνη, προκειμένου να συμβουλευτεί τον μεγαλύτερο αδελφό του Γοδεφρείδο τον Γενειοφόρο, τον οποίο είχε κάνει δούκα του Σπολέτo τον Ιανουάριο του 1058. Προτάθηκε μάλιστα ότι ο Στέφανος σκόπευε να κάνει αυτοκράτορα τον αδελφό του. Ξαφνικά αδυνάτισε και απεβίωσε στη Φλωρεντία στις 29 Μαρτίου 1058. Λέγεται ότι του δόθηκε δηλητήριο στο ταξίδι από έναν πράκτορα των Ρωμαίων. Οι Ρωμαίοι υποστήριξαν επίσης ότι ο Γοδεφρείδος είχε στείλει 500 στρατιώτες και χρήματα για να ανακτήσει τον έλεγχο της Ρώμης, γεγονός που παρακίνησε τους Ρωμαίους να δράσουν.
Ο πάπας Στέφανος, πριν φύγει από τη Ρώμη, εξέδωσε διάταγμα παρουσία των επισκόπων, του κλήρου και του λαού της Ρώμης, ότι δεν επρόκειτο να διεξαχθούν εκλογές μέχρι την επιστροφή του καρδινάλιου Χίλντεμπραντ από αποστολή στη Γερμανία, υπό την ποινή του αναθεματισμού. Ο Χίλντεμπραντ (αργότερα πάπας Γρηγόριος Ζ΄) είχε σταλεί στην αυλή της αυτοκράτειρας Αγνής του Πουατιέ (συζύγου τού Ερρίκου Γ΄), η οποία είχε αμφισβητήσει την εγκυρότητα της εκλογής του ίδιου του Στεφάνου. Μία κάπως διαφορετική εκδοχή της ιστορίας λέει, ότι ο πάπας Στέφανος κάλεσε τους επισκόπους, τους καρδινάλιους και τους διακόνους και τους πληροφόρησε ότι ήξερε ότι κάποιοι από αυτούς σχεδίαζαν να θέσουν στην παπική έδρα λαϊκά πρόσωπα, όχι σύμφωνα με τις διατάξεις των αγίων πατέρων. Ο συγκεντρωμένος κλήρος τότε ορκίστηκε, ότι δεν θα συναινούσαν ποτέ να γίνει κάποιος πάπας, παρά μόνο σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο.
Ενθρονίζεται πάπας
Η είδηση του τέλους του πάπα Στεφάνου μεταφέρθηκε στη Ρώμη από δύο καρδινάλιους-επισκόπους, τον Ουβέρτο της σίλβα Καντίντα και τον Πέτρο το υτούσκουλουμ. Ένα τμήμα της ρωμαϊκής αριστοκρατίας, μαζί με πολλά μέλη του κλήρου που ήταν αντίθετοι στις μεταρρυθμίσεις που προωθούσαν οι Γερμανοί πάπες και ο καρδινάλιος Χίλντεμπραντ, δημιούργησαν ένα πραξικόπημα. Οι ηγέτες ήταν οι παραδοσιακοί ηγέτες της Ρώμης για περισσότερο από έναν αιώνα, ο Γρηγόριος, ο γιος του Αλμπέρικ του Τούσκουλουμ και αδελφός του πάπα Βενέδικτου Θ΄, ο κόμης Γκέραρντ της Γκαλέρια, ο γιος του Ραινέριου. και μέλη του κλάδου Moντιτσέλι της οικογένειας Κρεσέντιους από το Tίβολι. Τη νύχτα της 4ης προς 5η Απριλίου, εισέβαλαν στη Ρώμη με μεγάλες δυνάμεις και ανέλαβαν τον έλεγχο, εγκαθιδρύοντας μία «τυραννία», σύμφωνα με τα λόγια των εχθρών τους. Ο καρδινάλιος Τζιοβάννι, επίσκοπος του Τούσκουλουμ, ενθρονίστηκε, άθελά του, ως πάπας, στις 5 Απριλίου 1058. Την εκλογή του, όπως αναφέρεται, κανόνισε η ίδια η οικογένειά του. Εφόσον ήταν ήδη επίσκοπος, δεν χρειαζόταν να χειροτονηθεί, παρά μόνο να ενθρονιστεί. Ο καρδινάλιος Πέτρος Νταμιάνι και οι υποστηρικτές του στο μεταρρυθμιστικό κόμμα, εναντιώθηκαν έντονα στις διαδικασίες και άρχισαν να αναθεματίζουν. Τελικά, αυτός και οι οπαδοί του τράπηκαν σε φυγή τρομαγμένοι. Ο καρδινάλιος Ουμβέρτος και ο καρδινάλιος Πέτρος του Τούσκουλουμ, που ήταν μάρτυρες των ταραχών της 5ης Απριλίου, κατέφυγαν στο Μπενεβέντο λίγες ημέρες αργότερα. Ως αποτέλεσμα, ορισμένοι καρδινάλιοι ισχυρίστηκαν, ότι οι εκλογές ήταν παράτυπες. Αυτοί οι καρδινάλιοι αναγκάστηκαν σύντομα να φύγουν από τη Ρώμη.
Κατάθεση
Αφού επέστρεψε στη Ρώμη, ο αρχδιάκονος Χίλντεμπραντ ανέκρινε τους καρδινάλιους για τη συμπεριφορά τους σχετικά με τον όρκο που είχαν δώσει, να μην εκλέξουν πάπα μέχρι να επιστρέψει από την πρεσβεία του στη Γερμανική Αυλή. Κάποιοι δεν υπερασπίστηκαν τον εαυτό τους, λέγοντας ότι δεν έγινε καλά και ότι αυτοί που ενθρόνισαν τον Βενέδικτο Ι΄ δεν το έκαναν με τη συγκατάθεσή τους. Άλλοι υπερασπίστηκαν τον εαυτό τους, λέγοντας: «Εφόσον ήταν καλός, σοφός, ταπεινός, αγνός, ευγενικός, και ό,τι άλλο μπορεί να βρεθεί σε καλό άνθρωπο, βρέθηκε σε αυτόν, ό,τι κάναμε πιστεύουμε ότι κάναμε καλά». Η διαφωνία μεταξύ αυτών και του Χίλντεμπραντ συνεχίστηκε. Ένας από αυτούς τους καρδινάλιους, ο Πέτερ Νταμιάνι, κατέθεσε ανεξάρτητα για τον χαρακτήρα του Βενέδικτου Ι΄, δηλώνοντας ότι ήταν καλός στα γράμματα (bene litteratus), με ζωηρή προσωπικότητα, αγνός και χωρίς καχυποψία και γενναιόδωρος στην ελεημοσύνη.
Κατάλογος αστέρων του Γερανού
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Γερανού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Γερανό κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
Αντίπαπας Βενέδικτος Ι΄
Κατάθεση
Ο Βενέδικτος Ι΄ αφέθηκε ελεύθερος, αναχωρώντας από το παλάτι του Λατερανού λίγες ημέρες πριν από τη χειροτονία του Νικολάου Β΄ (24 Ιανουαρίου 1059). Αποσύρθηκε στο κάστρο του Πασεράνι (προάστιο του Ριέτι), το οποίο κατείχε ο Ρεγκέτελλος, ο γιος του νομάρχη Κρεσέντιου, και από εκεί στη Γκαλέρια (όχι μακριά από το Μπρατσιάνο), που κρατούσε ο κόμης Γκέραρντ, γιος του Ραινέριου. Τον Μάρτιο του 1060 επέστρεψε στη Ρώμη και εγκαταστάθηκε στη δική του οικία κοντά στη Σ. Μαρία Ματζιόρε, όπου παρέμεινε για τριάντα ημέρες. Τότε ο αρχδιάκονος Χίλντεμπραντ τον συνέλαβε με τη βία και τον έφερε μαζί του στο Λατερανό, όπου συνεδρίαζε το συμβούλιο. Ο πάπας Νικόλαος Β΄ έκρινε την υποταγή του ανεπαρκή και τον έβαλε να δικαστεί δημόσια τον Απρίλιο του 1060, με τον Χίλντεμπραντ να υπηρετεί ως εισαγγελέας του. Η Χίλντεμπραντ έβαλε ένα έγγραφο στα χέρια του Βενέδικτου Ι΄ και απαίτησε να το διαβάσει φωναχτά και να το υπογράψει. Ο Βενέδικτος Ι΄ αρνήθηκε, απρόθυμος να κατηγορήσει τον εαυτό του και λέγοντας ότι δεν ήθελε ο ίδιος να εκλεγεί πάπας. Με δάκρυα και θρήνους αναγκάστηκε να το διαβάσει. Παρά την παράκληση του Βενέδικτου Ι΄ ότι είχε αναγκαστεί να αναλάβει το παπικό στέμμα, καταδικάστηκε, καθαιρέθηκε και του αφαιρέθηκαν όλοι οι τίτλοι του και η χειροτονία του ως ιερέα και επισκόπου. Καταδικάστηκε περαιτέρω σε περιορισμό στον ξενώνα (hospitium), που βρίσκεται κοντά στη βασιλική του Σαντ' Αγκνέζε φουόρι λε μούρα.
Κατάλογος αστέρων του Γερανού
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Αντίπαπας Βενέδικτος Ι΄
Κατάθεση
Ο Σούππος, ο αρχιερέας της Σ. Αναστάζια, που ήταν ο πνευματικός σύμβουλος του πάπα Νικολάου Β', ζήτησε να δείξει στον Βενέδικτο Ι΄ επιείκεια, και στη συνέχεια ο Βενέδικτος Ι΄ αποκαταστάθηκε στη θέση του αναγνώστη (lector).
Κατάλογος αστέρων του Γερανού
Πηγές
Γ *
Αντίπαπας Βενέδικτος Ι΄
Συνέπεια
Η πιο σημαντική συνέπεια αυτών των γεγονότων ήταν η υιοθέτηση νέων κανονισμών για τις παπικές εκλογές, που παρουσιάστηκαν σε σύνοδο υπό την προεδρία του πάπα Νικολάου Β΄ στο Παλάτι του Λατερανού το Πάσχα του 1059. Σε αυτήν συμμετείχαν 113 επίσκοποι και άλλοι κληρικοί. Περιόριζε την ψήφο σε μία παπική εκλογή στους καρδινάλιους-επισκόπους και το δικαίωμα έγκρισης στον Σύλλογο των Καρδιναλίων. Η αυτοκρατορική κύρωση, είτε λαμβανόταν πριν από εκλογές, είτε μετά, εξαλείφθηκε. Αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα για τη στέρηση του κατώτερου κλήρου, των ευγενών και των Ρωμαίων πολιτών από το ρόλο τους στην εκλογή των μελλοντικών παπών, μία διαδικασία που συνεχίστηκε μέχρι τη βασιλεία του πάπα Παύλου ΣΤ΄, ο οποίος στέρησε μονομερώς από καρδινάλιους ηλικίας άνω των ογδόντα ετών το δικαίωμα ψήφου τους στις παπικές εκλογές. Επιπρόσθετα, η επισκοπή που είχε ο Βενέδικτος Ι΄ ως επίσκοπος Βελέτρι δόθηκε υπό διαχείριση στον επίσκοπο της Όστιας με τη βούλα του πάπα Αλέξανδρου Β΄ «Si Extraneis», με ημερομηνία 11 Ιουνίου 1065 Περί το 1150, ο πάπας Ευγένιος Γ'΄ συνδύασε μόνιμα τις δύο επισκοπές σε μία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντίπαπες
Μυρ (Άνω Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μυραίν (γαλλικά: Mûrains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μυζιέζ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μυζιεζουά (γαλλικά: Musiègeois).
Νανσί-συρ-Κλυζ
Το Νανσί-συρ-Κλυζ (γαλλικά: Nancy-sur-Cluses) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νανσερό (γαλλικά: Nancherots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Inonotus
Το Ινονότους (Inonotus) είναι ένα γένος μυκήτων στην οικογένεια Hymenochaetaceae. Το γένος περιγράφηκε από τον Petter Karsten το 1879, εκτιμάται ότι περιέχει περίπου 80 είδη sensu lato και 30 είδη sensu stricto.
Το όνομα προέρχεται από Ίνο που σημαίνει ινώδες και το ουτ που σημαίνει αυτί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μύκητες
Αργολικό Αργολίδας
Το Αργολικό (Παλαιά ονομασία: Κούτσι)
είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Καρνεζαίικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μιδέας, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίου του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Αργολικού παρουσίασε σημαντική αύξηση την περίοδο 1879 - 1961 αλλά απο τότε έχει μειωθεί αρκετά.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 ως Κούτσι και ορίστηκε έδρα του δήμου Τιρυνθίδος (Τίρυνθος) του, τέως, νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδας και, το 1909, πάλι στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1930 μετονομάστηκε σε Αργολικό και το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Αργολίδας. Το 1989 προσαρτήθηκε στον δήμο Μιδέας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα ονομαζόταν Ξεροχώρι. Κατόπιν, ονομάστηκε Κούτσι, είτε από κάποιον Αρβανίτικης καταγωγής τοπάρχη που ζούσε στην περιοχή, είτε από τη λέξη «Κούτσικο», που στα Αρβανίτικα σημαίνει «μικρό χωριό». Η ίδια ονομασία με την ίδια αιτιολόγηση, ως προς το όνομά της, εμφανίζεται σε περιγραφές και για το Κούτσι της Νεμέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Μαύρο Παρεκκλήσι
Το "Μαύρο Παρεκκλήσι" (Γερμανικά: Schwarze Kapelle, Αγγλικά: Black orchestra), ήταν ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε από τη Γκεστάπο για να αναφερθεί σε μια ομάδα συνωμοτών στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις που σχεδίαζαν να ανατρέψουν τον Αδόλφο Χίτλερ. Στην ομάδα συμμετείχαν πολλοί ανώτατοι και ανώτεροι αξιωματικοί της Βέρμαχτ.
Σε αντίθεση με το Κόκκινο Παρεκκλήσι, το σοβιετικό δίκτυο πληροφοριών στο Τρίτο Ράιχ, τα μέλη της ομάδας ήταν αριστοκρατικής καταγωγής, είχαν περιφρόνηση για την ιδεολογία του ναζιστικού κόμματος και ήταν πολιτικά πιο κοντά στους Δυτικούς συμμάχους. Ο κύριος άξονας των δραστηριοτήτων της ομάδας ήταν συγκεντρωμένος στη γραμμή Παρίσι - Βερολίνο - Σμολένσκ.
Μέλη ομάδας
Το "μαύρο παρεκκλήσι" είχε μέλη σε όλο τον γερμανικό στρατό και την κυβέρνηση. Εκείνοι που θεωρούνται ότι ήταν ενεργοί με την ομάδα ενδεικτικά είναι:
Δράση
Τα μέλη της οργάνωσης ήταν πατριώτες Γερμανοί, συμπεριλαμβανομένων πολλών από τα ανώτερα κλιμάκια της Βέρμαχτ και της Άμπβερ, που φοβούνταν ότι οι πολιτικές του Χίτλερ θα κατέστρεφαν τη χώρα.
Με την ανατροπή του Ναζιστικού Κόμματος ήλπιζαν να διατηρήσουν τη γερμανική κυριαρχία. Μέσα από την Άμπβερ του Ναυάρχου Κανάρις ήρθαν σε επαφή με τους ομολόγους τους στη Βρετανία και σε άλλα έθνη των συμμάχων, όπως και σε διάφορα ουδέτερα έθνη.
Οι συνωμότες δεν επιζητούσαν αναγκαστικά την επανένταξη της Γερμανίας στην οικογένεια των ειρηνικών και δημοκρατικών εθνών. Αν μη τι άλλο, προσπάθησαν να εδραιώσουν τα οφέλη που είχε ήδη κάνει η Γερμανία υπό τον Χίτλερ.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Γερμανική Αντίσταση
Λουτρά Νισύρου
Τα Λουτρά είναι παράλιος οικισμός της Νίσυρου στα Δωδεκάνησα, ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του νησιού, ανάμεσα στο Μανδράκι και τους Πάλους. Απέχουν 2 χλμ. δυτικά από το Μανδράκι και οφείλουν το όνομά τους στα εκεί υπάρχοντα ιαματικά λουτρά. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, το 1948 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μανδρακίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μανδράκι, τη νησίδα Γυαλί και τη νησίδα Κανδελιούσσα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μανδρακίου η οποία ανήκει στο Δήμο Νισύρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νισύρου
Δάφνη Ρεθύμνης
Η Δάφνη είναι μικρός πεδινός οικισμός του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται δίπλα και ανατολικά του Περάματος σε υψόμετρο 80 μέτρα ενώ απέχει περίπου 28 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο (μέσω Β.Ο.Α.Κ.). Στην ανατολική και βόρεια άκρη του περνάει ο Γεροπόταμος και μέσα από αυτόν η παλαιά Ε.Ο. Ρεθύμνου - Ηρακλείου. Η παλιά του ονομασία είναι του Πραχίμου και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Χουμερίου. Μετονομάστηκε σε Δάφνη το 1933 με το ΦΕΚ 179Α - 05/07/1933. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Πέραμα αποτελούν την κοινότητα Περάτος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 33 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Κοινότητα Αξού
Η Κοινότητα Αξού είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 213Α - 17/08/1925 με την απόσπαση του οικισμού Αξός από την κοινότητα Ζωνιανών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Λιβάδα και Χαλκηδιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 424 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Στυλιανό Πατελάρο.
Κοινοτάρχες Αξού
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Πρωσικός φόρος τιμής (πίνακας ζωγραφικής)
Ο πίνακας εξυμνεί αυτό το γεγονός στο παρελθόν της Πολωνίας και τον πολιτισμό της, και το μεγαλείο των βασιλιάδων της. Ταυτόχρονα, ο πίνακας έχει πιο σκοτεινούς τόνους, αντανακλώντας τις ταραγμένες εποχές που έπληξαν την Πολωνία στα τέλη του 17ου αιώνα, καθώς το Βασίλειο της Πρωσίας θα γινόταν μια από τις δυνάμεις που τερμάτισαν την ανεξαρτησία της Πολωνίας. Ο πίνακας θεωρήθηκε από ορισμένους ως αντιπρωσικός, προμηνύοντας την αντιληπτή προδοσία της Πολωνίας. Άλλοι έχουν σημειώσει ότι είναι επίσης επικριτικός για την Πολωνία, καθώς ο Ματέικο συμπεριέλαβε σημάδια που υποδηλώνουν ότι αυτή η φαινομενικά θριαμβευτική στιγμή ήταν μια κούφια, χαμένη νίκη. Ο Ματέικο δημιούργησε τον πίνακα του για να υπενθυμίσει στους άλλους την ιστορία της μη πια ανεξάρτητης χώρας που αγαπούσε και τις μεταβαλλόμενες τύχες της ιστορίας. Ο πίνακας συγκαταλέγεται στα αριστουργήματά του.
Ιστορία
Ο Ματέικο άρχισε να ζωγραφίζει το Πρωσικός φόρος τιμής την Παραμονή των Χριστουγέννων του 1879 και το τελείωσε το 1882. Το δώρισε στο πολωνικό έθνος κατά τη διάρκεια της συνάντησης του Σέιμ της Γαλικίας και Λοδομερίας (Sejm Krajowy) στο Λβουφ (σημερινό Λβιβ) στις 7 Οκτωβρίου 1882 για να ξεκινήσει μια συλλογή σχεδιασμένη να αναβιώσει την αναμόρφωση του Κάστρου Βάβελ. Στη συνέχεια εκτέθηκε στην Κρακοβία, στο Λβουφ και στη Βαρσοβία, καθώς και στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Βουδαπέστη, και πιο αξιοσημείωτα στη Ρώμη και στη Βιέννη. Όταν επέστρεψε στην Κρακοβία το 1885, εκτέθηκε προσωρινά στο Μουσείο Σουκιενίτσε, επειδή το Βασιλικό Κάστρο Βάβελ καταλήφθηκε εκείνη την εποχή από τον Αυστριακό Στρατό, καθώς η Κρακοβία ήταν μέρος του Αυστριακού Διαμελισμού της Πολωνίας.
Λόγω του φιλοπολωνικού και αντιπρωσικού χαρακτήρα του πίνακα, ο Αυτοκράτορας Γουλιέλμος Α΄ της Γερμανίας αντιτάχθηκε σε πρόταση επιβράβευσης του Ματέικο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Πρωσία προσπαθούσε να καταστείλει τον πολωνικό πολιτισμό στην επικράτειά της και να τον γερμανοποιήσει. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ναζί προσπάθησαν συστηματικά να καταστρέψουν όλα τα πολωνικά πολιτιστικά αντικείμενα στην κατεχόμενη Πολωνία. Αυτός ο πίνακας, μαζί με τον πίνακα του Ματέικο για τη Μάχη του Γκρούνβαλντ, ήταν στον κατάλογο των «πιο επιθυμητών». Ευτυχώς ήταν κρυμμένος και προστατευμένος καθ΄ όλη τη διάρκεια του πολέμου στην πόλη Ζάμοστς.
Για το μεγαλύτερο μέρος του 20ού και στις αρχές του 21ου αιώνα, ο πίνακας ήταν κρεμασμένος στην έκθεση του Εθνικού Μουσείου της Κρακοβίας, όπου συνήθως εκτίθεται στην Πρωσική Αίθουσα Αφιερωμάτων.
Οι εργασίες ανακαίνισης ξεκίνησαν στο Μουσείο Σουκιενίτσε τον Ιούνιο του 2008. Ο πίνακας είχε προηγουμένως αποκατασταθεί το 1915 και το 1938. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη ζημιές ενώ βρισκόταν στο Ζάμοστς και το 1945 ανακαινίστηκε. Το 1974, οι ειδικοί προσπάθησαν ξανά να το επαναφέρουν στην αρχική του κατάσταση πριν βγει σε δημόσια έκθεση στη Μόσχα. Η πιο πρόσφατη διαδικασία αποκατάστασης πραγματοποιήθηκε μεταξύ 2006 και 2008, όταν τελικά ο πίνακας επέστρεψε στην παλιά του αίγλη.
Το 2011, ο πίνακας στάλθηκε στη Γερμανία για μια έκθεση τέχνης με τίτλο «Ώμο με Ώμο Πολωνία - Γερμανία», η οποία προωθήθηκε ως μέρος του έργου 1000 Years of Art and History του Βασιλικού Κάστρου της Βαρσοβίας σε συνεργασία με τον εκθεσιακό χώρο Μάρτιν-Γκρόπιους-Μπάου στο Βερολίνο. Εκτέθηκε εκεί μεταξύ 23 Σεπτεμβρίου 2011 και 9 Ιανουαρίου 2012.
Σημασία
Ο πίνακας θεωρείται από τα πιο διάσημα έργα του Ματέικο και είναι επίσης ένας από τους μεγαλύτερους καμβάδες του. Απεικονίζει ένα γεγονός σημαντικού πολιτικού θριάμβου για την Πολωνία, τον Πρωσικό φόρο τιμής, στο οποίο η Πολωνία μπόρεσε να επιβάλει τη θέλησή της στην Πρωσία. Η Πρωσία κέρδισε αργότερα την ανεξαρτησία και στράφηκε κατά της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, καθιστώντας ένα από τα έθνη που μοίρασαν την Πολωνία μεταξύ τους. Ο πίνακας του Ματέικο δημιουργήθηκε κατά την περίοδο του διαμελισμού, όταν η ανεξάρτητη Πολωνία είχε πάψει να υπάρχει, και όπως πολλά από τα άλλα έργα του Ματέικο, είχε στόχο να θυμίσει στον πολωνικό λαό τους πιο διάσημους ιστορικούς θριάμβους του.
Ταυτόχρονα, ο πίνακας προμηνύει τις τραγωδίες του μέλλοντος μέσα από τις χειρονομίες και τις εκφράσεις του προσώπου ορισμένων χαρακτήρων. Αυτό είναι ορατό, για παράδειγμα, στις μορφές του Βασιλιά Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας και του Αλβέρτου της Πρωσίας, που γονατίζει μπροστά του. Ο Σιγισμούνδος απεικονίζεται ως μια ισχυρή και μεγαλειώδης φιγούρα αλλά όχι απειλητική. Αντιμετωπίζει ελαφρά τον Αλβέρτο—σημαίνει ότι αυτό το γεγονός ήταν μόνο μια προσωρινή νίκη και όχι μια συνολική, διαρκής κυριαρχία που συνέτριψε τον αντίπαλό του. Ο χαρακτήρας του Αλβέρτου απεικονίζεται με πολλά σημάδια της κακής του πρόθεσης. Γονατίζει και στα δύο γόνατα, κάτι που ένας δούκας πρέπει να κάνει μόνο μπροστά σε έναν Θεό, όχι σε έναν κυρίαρχο. Αυτό σημαίνει ότι δεν βλέπει τον Σιγισμούνδο ως κυρίαρχο. Πιάνει δυνατά το λάβαρό του, αλλά αγγίζει τη Βίβλο μόνο ελαφρά. Το λάβαρο περιλαμβάνει μια στρατιωτική λόγχη, υπονοώντας ότι η Πρωσία είχε περαιτέρω στρατιωτικές φιλοδοξίες. Τέλος, υπάρχει ένα γάντι στο έδαφος, μια υπονοούμενη πρόκληση για τον Σιγισμούνδο από τον Αλβέρτο.
Λόγω της κριτικής του για τον Αλβέρτο και του γεγονότος που απεικόνισε, ο πίνακας συχνά θεωρείται έντονα αντιπρωσικός. Ενώ φαίνεται να δοξάζει την Πολωνία, είναι επίσης επικριτικός για τη χώρα. Ο Ματέικο πήγε πέρα από την απεικόνιση της δόξας ενός ιστορικού γεγονότος και προσπάθησε να μεταφέρει υποδείξεις για το πώς θα εξελισσόταν η ιστορία της χώρας στο μέλλον. Αυτό το γεγονός ήταν απλώς μια κούφια νίκη που δεν κατάφερε να εξασφαλίσει το μέλλον της Πολωνίας. Ο Ματέικο δείχνει ότι ο φόρος τιμής ήταν μια κενή χειρονομία και ότι ήταν η Πρωσία που τον εκμεταλλεύτηκε και όχι η Πολωνία. Κανείς στον πίνακα δεν χαμογελά εκτός από μια κυρία της αυλής που ασχολείται με άσκοπα κουτσομπολιά.
Ο πίνακας έχει αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων ιστορικών μελετών τέχνης και έχει ερμηνευτεί εκ νέου μέσα από τα έργα καλλιτεχνών όπως ο Ταντέους Κάντορ. Το 1992, η ομάδα καμπαρέ Piwnica pod Baranami οργάνωσε μια ιστορική αναπαράσταση του πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γιαν Ματέικο Κατηγορία:Πολιτισμική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνική τέχνη Κατηγορία:Πίνακες στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Κρακοβίας Κατηγορία:Σχέσεις Γερμανίας-Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτιστικές απεικονίσεις Πολωνών ανδρών Κατηγορία:Πολιτιστικές απεικονίσεις βασιλιάδων
Αλεξάντρ Κόσιτς
Ο Αλεξάντρ Κόσιτς (12 Σεπτεμβρίου 1875 – 21 Σεπτεμβρίου 1944) ήταν Ουκρανός μαέστρος χορωδίας, ενορχηστρωτής, συνθέτης, εθνογράφος, συγγραφέας, μουσικολόγος και λέκτορας. Βοήθησε στη διάδοση της ουκρανικής μουσικής σε όλο τον κόσμο. Το όνομά του μερικές φορές μεταγράφεται ως Alexander Koshetz ή Oleksandr Koshyts (Олександр Кошиць).
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Ο Κόσιτς γεννήθηκε στο χωριό Ρομάσκι στην περιφέρεια τουΚιέβου. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου το 1901, στη συνέχεια σπούδασε στη Μουσική και Δραματική Σχολή Λίσενκο, 1908–1910. Δίδαξε χορωδιακή μουσική στο Αυτοκρατορικό Ωδείο Μουσικής του Κιέβου, διηύθυνε την Ορχήστρα του Θεάτρου Σαντόφσκι, υπηρέτησε ως μαέστρος και διευθυντής χορωδίας της Όπερας του Κιέβου.
Συνέλεξε επίσης ουκρανικά λαϊκά τραγούδια από τις κεντρικές ουκρανικές περιοχές (κυρίως γύρω από το ίδιο το Κίεβο) καθώς και από τη σύγχρονη ρωσική περιοχή του Κουμπάν, όπου ξεκίνησε ειδικά να δει αν οι μουσικές παραδόσεις των Κοζάκων του Δνείπερου εξακολουθούν να υπάρχουν στους απογόνους τους, τους Κοζάκους του Κουμπάν, που εγκαταστάθηκαν εκεί μετά τη διάλυση του Ζαποριζιακού Σις. Στην τελευταία περίπτωση κατάφερε και αυτός να συγκεντρώσει μια σειρά από τραγούδια.
Καπέλλα της Ουκρανικής Δημοκρατίας και μετανάστευση
μικρογραφία| ο Κόσιτς με την Ουκρανική Εθνική Χορωδία, γ. 1922-1924 Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κόσιτς ήταν ο συνιδρυτής και ο μαέστρος της Καπέλλα της Ουκρανικής Δημοκρατίας (αργότερα μετονομάστηκε σε Ουκρανική Εθνική Χορωδία). Η χορωδία περιόδευσε στην Ευρώπη και την Αμερική το 1919-1924 και το 1926-27, για να υποστηρίξει τη διεθνή ουκρανική κοινότητα.
Το 1917 ο Κόσιτς παντρεύτηκε μια πρώην μαθήτρια και τραγουδίστρια στις χορωδίες του Τετιάνα Κόσιτς (1892–1966), η οποία αργότερα έγινε τραγουδίστρια στην Ουκρανική Εθνική Χορωδία, δάσκαλος φωνητικής και μετά το 1944 έφορος του Ουκρανικού Πολιτιστικού και Εκπαιδευτικού Κέντρου στο Γουίνιπεγκ.
Ήταν ο Κόσιτς, που παρουσίασε το τραγούδι " Στσέντρικ" του Μικόλα Λεοντόβιτς, σε μια συναυλία στο Κίεβο το 1919. Τελικά το τραγούδι έγινε χριστουγεννιάτικο κλασικό με το όνομα "Κάλαντα των καμπάνων".
Μετακόμισε στην πόλη της Νέας Υόρκης το 1922 όπου συνέλεξε λειτουργική μουσική, διασκεύασε και διέδωσε τη λαϊκή ουκρανική μουσική. Ο Κόσιτς κατέγραψε επίσης τα ταξίδια της χορωδίας στα απομνημονεύματα Με Τραγούδια, Γυρίζοντας τον Κόσμο (З піснею через світ).
Από το 1941 ο Κόσιτς περνούσε τους καλοκαιρινούς μήνες διδάσκοντας στο Γουίνιπεγκ, Μανιτόμπα, στον Καναδά, όπου πέθανε το 1944 σε ηλικία 69 ετών.
Εορτασμός
Η Χορωδία O. Κόσιτς στο Γουίνιπεγκ φέρει το όνομα στη μνήμη του.
Μια μοναδική συναυλία με τίτλο Ο Άγνωστος Κόσιτς πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα στις 26 Μαρτίου 2006. Στη συναυλία συμμετείχε η Χορωδία Ολεξάντερ Κόσιτς του Γουίνιπεγκ, που ερμήνευσε "χορωδιακές ενορχηστρώσεις" Κόσιτς της μουσικής της Χαβάης, της Σκωτίας, της Αφρο-Αμερικανικής και των Πρώτων Εθνών, τραγουδισμένη σε αγγλικές και ουκρανικές μεταφράσεις.
Στα 130α γενέθλιά του, πραγματοποιήθηκε αναμνηστική συναυλία στον Καθεδρικό Ναό Ουσπένσκι της Λαύρας του Κιέβου Πετσέρσκ από τους καλύτερους απόφοιτους της Εθνικής Μουσικής Ακαδημίας Τσαϊκόφσκι υπό την αιγίδα του Προέδρου Γιούστσενκο και υπό την ευλογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Τα προσωπικά αρχεία του Αλεξάντρ και της Τετιάνα Κόσιτς παραμένουν στο Ουκρανικό Πολιτιστικό και Εκπαιδευτικό Κέντρο στο Γουίνιπεγκ της Μανιτόμπα του Καναδά.
Μουσική
Αν και ο Κόσιτς ήταν κυρίως γνωστός ως μαέστρος, ασχολήθηκε επίσης με τη σύνθεση και τη διασκευή μουσικής. Στη δεκαετία του 1920, μετά τη δημιουργία της Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Κόσιτς συνέθεσε τη λειτουργία του, τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, καθώς και δέκα ουκρανικά θρησκευτικά άσματα. Αργότερα στη μετανάστευση, συνέθεσε πολύ περισσότερη θρησκευτική μουσική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Aaliyah (άλμπουμ)
Η Aaliyah άρχισε να εργάζεται στο άλμπουμ το 1998, αλλά προγραμμάτισε ξανά την ηχογράφησή του γύρω από την ανερχόμενη κινηματογραφική της καριέρα. Επέστρεψε στην ηχογράφηση το 2000 στα Sing Sing Studios της Αυστραλίας, όπου γύριζε την ταινία Η Βασίλισσα των Καταραμένων (Queen of the Damned, 2002) κατά τη διάρκεια της ημέρας και ηχογραφούσε τραγούδια τη νύχτα. Όπως όριζε το συμβόλαιό της με τη δισκογραφική εταιρεία Blackground, η Aaliyah συνεργάστηκε κυρίως με στιχουργούς και παραγωγούς της εταιρείας, όπως οι Bud'da, J. Dub, Rapture και Eric Seats, καθώς και ο μακροχρόνιος συνεργάτης της Timbaland.
Το άλμπουμ Aaliyah είναι ένα R&B και soul άλμπουμ με επιρροές από τη φανκ, χιπ χοπ, εναλλακτικό ροκ και ηλεκτρονική μουσική. Οι παραγωγοί του άλμπουμ ενσωμάτωσαν μελωδίες συνθεσάιζερ, κατακερματισμένους ρυθμούς, παραμορφωμένη κιθάρα και εκκεντρικά φωνητικά και δομές τραγουδιών. Στιχουργικά μεγάλο μέρος του Aaliyah ασχολήθηκε με την πολυπλοκότητα της ρομαντικής αγάπης και των διαφορετικών σταδίων μιας σχέσης. Τα περισσότερα από τα τραγούδια γράφτηκαν από τον στιχουργό Static Major, ο οποίος μοιράστηκε μια στενή φιλία με την Aaliyah. Η ίδια έβλεπε το άλμπουμ ως αντανάκλαση του εαυτού της τόσο ως νεαρή ενήλικη αλλά και ως ώριμη τραγουδίστρια. Στις 13 Απριλίου 2001, κυκλοφόρησε το πρώτο single με τίτλο "We Need a Resolution".
Ιστορικό
Η Aaliyah κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της One in a Million το 1996 και αποφοίτησε από το λύκειο τον επόμενο χρόνο. Κέρδισε περαιτέρω έκθεση με επιτυχημένα τραγούδια από σάουντρακ ταινιών, συμπεριλαμβανομένου του σινγκλ "Are You That Somebody?" το 1998. Αφού έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι τότε, η Aaliyah ήθελε να κρατήσει ένα χαμηλότερο προφίλ και να αποφύγει την έκθεση στα μίντια. Ενώ είχε προγραμματιστεί ένα καινούριο το άλμπουμ για το Φεβρουάριο του 1999, η ίδια ανέβαλε την ηχογράφησή του για να ασχοληθεί με μια καριέρα στην υποκριτική. Η απόφαση αυτή την οδήγησε στον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του 2000 Ο Ρωμαίος πρέπει να πεθάνει (Romeo Must Die). Η ταινία εκτόξευσε σημαντικά το προφίλ της, ενώ το single του soundtrack "Try Again" έγινε το πρώτο νούμερο ένα τραγούδι της στα τσαρτ. Η εταιρεία της Blackground Records χρησιμοποίησε την ταινία και το soundtrack της για να συνάψει μια συμφωνία διανομής με την Virgin Records America, η οποία θα αναλάμβανε τη διανομή για όλες τις επόμενες κυκλοφορίες της Blackground παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένου και του τρίτου άλμπουμ της Aaliyah.
Ηχογράφηση και παραγωγή
δεξιά|μικρογραφία| Η Aaliyah το 2000 Η Aaliyah άρχισε να ηχογραφεί το άλμπουμ το 1998. Ηχογράφησε μερικά τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων δύο με τον μακροχρόνιο συνεργάτη Timbaland, πριν δουλέψει στο Romeo Must Die. Το 1999, ενώ εργαζόταν στο δίσκο στη Νέα Υόρκη, η Aaliyah κάλεσε και ζήτησε από την Trent Reznor να δημιουργήσει ένα τραγούδι, αλλά δεν μπόρεσαν να συντονίσουν το πρόγραμμα. Σκοπεύει να τελειώσει το άλμπουμ μέχρι το τέλος του 2000 και συνέχισε την ηχογράφηση του ενώ γυρίστηκε στην Αυστραλία για τη Βασίλισσα των Καταραμένων (2002), καθώς πυροβόλησε το μέρος της για την ταινία κατά τη διάρκεια της ημέρας και ηχογράφησε τραγούδια τη νύχτα. Είπε σε μια συνέντευξη για το Billboard, "ήταν νύχτα όταν δεν πήγα στο στούντιο - κουράστηκα πολύ. Τα σαββατοκύριακα, το έκανα πάντα."