cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καταρράκτης Άρτας
Θέση
Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 800 μέτρων στα Αθαμανικά Όρη που είναι γνωστότερα με την παραδοσιακή ονομασία Τζουμέρκα, σε απόσταση 62,5 χλμ. (μέσω γέφυρας Πλάκας) ή 55 χλμ. (μέσω Ράμιας) βόρεια της πόλης της Άρτας. Αποτελείται από το βασικό χωριό και μέσα σε έκταση 30 τ.χμ. περιλαμβάνει τέσσερις συνοικισμούς: την Κρυοπηγή - πρώην Μουτσιάρα, τη Μηλέα, τη Σγάρα και τα Βλάγκαδα και όλοι μαζί απαρτίζουν την κοινότητα Καταρράκτη.
Ώρα στην Αρμενία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμενία-επέκταση Αρμενια Ωρα
Καταρράκτης Άρτας
Ιστορία
Ο Καταρράκτης ήταν ένας από τους 26 οικισμούς των Τζουμέρκων που περιήλθαν στην Ελλάδα το 1881. Το μαρτυρικό χωριό Καταρράκτης Άρτας, είναι το πρώτο στην περιοχή των Τζουμέρκων, που εντάσσεται πλέον στον κατάλογο των Μαρτυρικών χωριών,με Προεδρικό διάταγμα που δημοσιεύτηκε (ΦΕΚ Α/79/1-06-2017). Ήταν το διήμερο 26 και 27 Οκτωβρίου του 1943, όταν η ορεινή ταξιαρχία Εντελβάις των Ναζί, πυρπόλησε σπίτια, έκαψε σοδειές και εκτέλεσε 11 κατοίκους που δεν μπόρεσαν να διαφύγουν από το χωριό. Η θηριωδία, είχε χαρακτήρα αντιποίνων όπως υποστήριξαν οι Ναζί, για τις εχθροπραξίες που προκάλεσαν οι δυνάμεις της Εθνικής Αντίστασης σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των κατακτητών.
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού, μέχρι το 1927, ήταν Σχωρέτσα(ι)να. Με το διάταγμα της 17ης Σεπτεμβρίου 1926, “ίνα μεταβληθώσι ξενόφωνα ή κακόηχα ονόματα συνοικισμών, πόλεων ή κωμών”,οι επιλογές ονομασίας ήταν 2, η πρώτη Αγία Αικατερίνη από το ομώνυμο Μοναστήρι και η άλλη Καταρράκτης. Τελικά επικράτησε η δεύτερη  και πήρε το σημερινό του όνομα από τους δίδυμους καταρράκτες που βρίσκονται σε πολύ μικρή απόσταση, λίγο πιο ψηλά από το χωριό, κοντά στον συνοικισμό Κρυοπηγή.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης μικρογραφία|Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης από παρακείμενο λόφο Η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Είναι πλακοσκέπαστος ναός τρίκλητης θολωτής βασιλικής χωρίς τρούλο με ενσωματωμένο κωδωνοστάσιο. Ιδρύθηκε το 1730 αλλά ανακατασκευάστηκε εκ θεμελίων το 1827. Ξεχωρίζουν για την τέχνη τους το ξυλόγλυπτο τέμπλο και η μεγάλη εικόνα της Αγίας Αικατερίνης με επίχρυσο ανάγλυφο επικάλυμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων Κατηγορία:Δήμος Αγνάντων
NGC 2298
Το NGC 2298 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Πρύμνη. Έχει γωνιακή διάμετρο 6′,8 και φαινόμενο μέγεθος +9,35 mag. Η ακτίνα του πυρήνα είναι 16″,3 και η επιφανειακή φωτεινότητα 18,7 mag/arcsec2. Πιθανόν να ήταν τμήμα του νάνου του Μεγάλου Κυνός, ενός γαλαξία νάνου ο οποίος βρίσκεται σε διαδικασία συγχώνευσης με τον Γαλαξία. Μαζί με το NGC 2298, άλλα τρία σφαιρωτά σμήνη πιθανώς ανήκουν στο νάνο του Μεγάλου Κυνός, το Μεσιέ 79, το NGC 1851 και το NGC 2808. Το ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) στις 8 Μαΐου 1826.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Πρύμνη (αστερισμός) 2298
Κυβικό πόδι
Το κυβικό πόδι (σύμβολο ft3) είναι μονάδα μέτρησης (μη μετρική) του όγκου σε χώρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, των ΗΠΑ, και μερικώς του Καναδά. Ορίζεται ως ο όγκος ενός κύβου με πλευρές μήκους ενός ποδιού (0,3048 μ). Ο όγκος του ισούται με 28,3168 λίτρα ή περίπου 1⁄35 ενός κυβικού μέτρου.
Σε θερμοκρασία 16° C (60° F), ένα κυβικό πόδι νερού ζυγίζει 28,28888 κιλά (62,36630 λίβρες).
Σύμβολα και συντομογραφίες
Το σύμβολο του IEEE για το κυβικό πόδι είναι το ft3.
Δυναστεία του Ιουστινιανού
Ιδρυτής και γενάρχης της ήταν ο Αυτοκράτορας Ιουστίνος Α'. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διένυε την χρυσή εποχή της υπό τη Δυναστεία των Ιουστινιανών, η οποία ιδρύθηκε το 518 μ.Χ. με την άνοδο του Ιουστίνο Ά στον βυζαντινό θρόνο. Κάτω από τη δυναστεία των Ιουστινιανών, ιδιαίτερα κατά την βασιλεία του Ιουστινιανού Ά, η αυτοκρατορία έφτασε στη μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση της, την Ιλλυρία, τη νότια Ισπανία, τα παραλία της Αφρικής και την Ιταλία το έτος 555. Η Δυναστεία των Ιουστινιανών τελείωσε να βασιλεύει την Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 602 με την εκθρόνιση του Μαυρίκιου και την άνοδο του διαδόχου του Φωκά στο βυζαντινό θρόνο.
Αυτοκράτορες του Βυζαντίου που ανήκαν σε αυτήν τη Δυναστεία ήταν:
Κυβικό πόδι
Σύμβολα και συντομογραφίες
Το σύμβολο του IEEE για το κυβικό πόδι ανά λεπτό είναι το ft3/min.
Δυναστεία του Ιουστινιανού
Σημαντικότερα γεγονότα
Τα σημαντικότερα γεγονότα επί της Δυναστείας αυτής ήταν:
Κυβικό πόδι
Κανονικό κυβικό πόδι
Ένα κανονικό κυβικό πόδι (συντ. scf) είναι μονάδα μέτρησης της ποσότητας του αερίου, σε συνθήκες κανονικής θερμοκρασίας και πίεσης ενός κυβικού ποδιού σε θερμοκρασία 60 βαθμών Φαρενάιτ (60 F) και όγκο 14,7 λιβρών ανά τετραγωνική ίντσα (PSI) (14.7 psi).
Δυναστεία του Ιουστινιανού
Σημαντικότερα γεγονότα
Τη Δυναστεία του Ιουστινιανού διαδέχθηκε η Δυναστεία του Ηρακλείου (610-717)
Κυβικό πόδι
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάδες όγκου
Δυναστεία του Ιουστινιανού
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βυζαντινές δυναστείες
Κυβικό πόδι
Παραπομπές
フィート
Ρόσεν Πλέβνελιεφ
Ο Ρόσεν Πλέβνελιεφ (βουλγαρικά: Росен Асенов Плевнелиев, γενν. στις 14 Μαΐου 1964) είναι πολιτικός από τη Βουλγαρία. Ανέλαβε Πρόεδρος της Βουλγαρίας από τις 22 Ιανουαρίου 2012 έπειτα την νίκη του στις προεδρικές εκλογές του 2011 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως τις 22 Ιανουαρίου 2017.
Βιογραφία
Ο Πλέβνελιεφ γεννήθηκε στο Άνω Νευροκόπι. Είναι απόγονος Βούλγαρων προσφύγων από το χωριό Πλεύνα, Δράμας, που μετακόμισαν στη Βουλγαρία το 1913. Ο Ρόσεν Πλεβνέλιεφ φοίτησε στο Μπλαγκόεβγκραντ στο Μαθηματικό Γυμνάσιο, από το οποίο αποφοίτησε το 1982. Το 1989 αποφοίτησε από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Σόφιας, ενώ την ίδια χρονιά έγινε συνεργάτης στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας μικροεπεξεργαστών, Πράβετς. Το 1990 ίδρυσε μια ιδιωτική κατασκευαστική εταιρεία στη Βουλγαρία. Μεταξύ άλλων, η εταιρεία κατασκεύασε το Επιχειρηματικό πάρκο της Σόφιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες Κατηγορία:Βούλγαροι επιχειρηματίες
Αναγραφεύς
μικρογραφία| Σφραγίδα του Κωνσταντίνου, Αναγραφέα στο [[Θέμα Βουλγαρίας]] Ο αναγραφεύς (πολυτ. ἀναγραφεύς) ήταν Βυζαντινός δημοσιονομικός υπάλληλος.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Δημήτρης Κρεμαστινός
Ο Δημήτρης Κρεμαστινός (Χάλκη Δωδεκανήσου, 1 Μαΐου 1942 - Αθήνα, 8 Μαΐου 2020) ήταν Έλληνας ιατρός, καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Είχε διατελέσει υπουργός Υγείας και Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων και το 2015 εξελέγη Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Είχε εκλεγεί βουλευτής στα Δωδεκάνησα με το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜ.ΑΡ. Υπήρξε προσωπικός ιατρός του Ανδρέα Παπανδρέου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Μαΐου του 1942 στη Χάλκη Δωδεκανήσου και μεγάλωσε στον Αρχάγγελο Ρόδου. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετεκπαιδεύθηκε με υποτροφία του κράτους στη σύγχρονη καρδιολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Royal Postgraduate Medical School, St. Thomas Hospital, Guy's Hospital 1973-1976). Ήταν νυμφευμένος με την καθηγήτρια Δημόσιας Υγείας, Τζένη Κουρέα.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Είχε συγγράψει ακαδημαϊκά συγγράμματα, καθώς και βιβλία για το ευρύ κοινό σχετικά με την καρδιολογία (Αναζητώντας τα μυστικά της καρδιάς και Μπορούμε να νικήσουμε τις καρδιοπάθειες) και πάνω από 2500 επιστημονικές εργασίες, εκ των οποίων 486 έχουν δημοσιευθεί σε μεγάλα διεθνή ερευνητικά περιοδικά με υψηλό impact factor. Κυριότερες μονογραφίες του είναι η Διδακτορική διατριβή του (ως Διδάκτορος του Πανεπιστημίου Αθηνών): Η συγκέντρωση του C3 κλάσματος του συμπληρώματος στην εχινοκοκκίαση, η υφηγεσία: Η επίδραση της εναπόθεσης του σιδήρου στη λειτουργικότητα του μυοκαρδίου, Διαστολική λειτουργία της αριστερής κοιλίας και ​​Preconditioning.
Υπήρξε προσωπικός γιατρός του πρώην Πρωθυπουργού της Ελλάδας, ιδρυτή και πρώην Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το 1974 και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του από το 1996. Στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993 - 1996), χρημάτισε εξωκοινοβουλευτικός Υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αφήνοντας σημαντικό έργο, όπως την προσθήκη γιατρών στα πληρώματα των ασθενοφόρων του ΕΚΑΒ, την καθιέρωση των αεροδιακομιδών ασθενών με ιπτάμενα μέσα του ΕΚΑΒ, την ίδρυση του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), την εισαγωγή της τηλεϊατρικής στην Ελλάδα και την αναμόρφωση της ψυχιατρικής περίθαλψης.
Εξελέγη βουλευτής Δωδεκανήσου του ΠΑΣΟΚ αρχικά από το 2000 έως το 2004. Επανεξελέγη το 2009 και ήταν Βουλευτής μέχρι το 2019. Από τις 30 Αυγούστου 2015 έως τις 16 Μαρτίου 2018, ως βουλευτής και ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, υπήρξε μέλος του εκλογικού και κοινοβουλευτικού συνασπισμού κομμάτων Δημοκρατική Συμπαράταξη. Είχε διατελέσει πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής καθώς και Αντιπρόεδρος της.
Θάνατος
Στις 26 Μαρτίου 2020, εισήχθη στο Νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" της Αθήνας, λόγω βαριάς προσβολής του από την ασθένεια COVID-19. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του απαιτήθηκε διασωλήνωσή του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Απεβίωσε στο νοσοκομείο, στις 8 Μαΐου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καρδιολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Χλωρίτης
Ο χλωρίτης (αγγλ. chlorite) αποτελεί στην πραγματικότητα ομάδα φυλλοπυριτικών ορυκτών με σύσταση που μεταβάλλεται εντός καθορισμένων ορίων (όπως εξ άλλου όλα τα ορυκτά), γι' αυτό είναι ορθότερη η χρήση του όρου χλωρίτες. Το όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη χλωρός, λόγω του επικρατούντος στην ομάδα πράσινου χρώματος. Τα επιμέρους μέλη της ομάδας είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ξεχωρίσουν με συνηθισμένες μεθόδους. Από ορισμένους ορυκτολόγους οι χλωρίτες θεωρούνται υποομάδα της ευρύτερης ομάδας των αργίλλων (Ομάδες καολινίτη, μοντμοριλλονίτη, ιλλίτη). Την ομάδα χλωρίτη απαρτίζουν τα εξής ορυκτά:
Οι χλωρίτες είναι ορυκτά χωρίς οικονομική σημασία. Εμφανίζονται πολύ συχνά σε σχιστολίθους χαμηλού βαθμού μεταμόρφωσης, χωρίς να λείπουν και από ιζηματογενείς αποθέσεις, κυρίως σε αργιλλικές. Αποτελούν, επίσης, προϊόντα εξαλλοίωσης εκρηξιγενών πετρωμάτων που περιέχουν μαρμαρυγίες (και ιδίως βιοτίτη) αλλά εμφανίζονται και ως προϊόντα υδροθερμικών εξαλλοιώσεων όλων των τύπων πετρωμάτων. Εμφανίζονται, επίσης, και ως έγκλειστα ή επιφλοιώσεις σε κρυστάλλους χαλαζία, τοπαζίου και ασβεστίτη.
Η εξάπλωσή τους είναι ευρύτατη και δεν υπάρχει χώρα ή τοποθεσία με τα ως άνω πετρώματα που να μην εμφανίζονται χλωρίτες.
Σημειώσεις
Χλωριτης
Σπήλαιο Έβρου
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Σπήλαιο (αποσαφήνιση)
Το Σπήλαιο είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 80 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Σπήλαιο βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, προς τη μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας με την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Είναι κτισμένο ανάμεσα στον Άρδα ποταμό (νότια) και τον Έβρο (βόρεια). Απέχει 17 χλμ. Δ. από τον Συνοριακό Σταθμό Καστανιών (για Τουρκία), 22 χλμ. ΒΔ. από τον Συνοριακό Σταθμό Ορμενίου (για Βουλγαρία) και 33 χλμ. ΒΔ. από την Ορεστιάδα. Τα σπίτια του χωριού έχουν κόκκινες στέγες από κεραμίδια και χτιστές καμινάδες με τα δικά τους περιβόλια και δένδρα. Η πλατεία του χωριού έχει υπεραιωνόβια δένδρα. Στο χωριό είναι η έδρα του αγροτουριστικού Συνεταιρισμού Γυναικών Τριγώνου Ν. Έβρου "Γαία" που ειδικεύεται στην παρασκευή παραδοσιακών τοπικών εδεσμάτων. Βόρεια του χωριού, στην τοποθεσία "Κορυφή", υπάρχει το δημοτικό αναψυκτήριο σε χαμηλό ύψωμα με θέα τον κάμπο του Άρδα και την Αδριανούπολη. Στο υπόγειό του υπάρχει η αρχαιολογική εκπαιδευτική έκθεση Σπηλαίου. Πρόκειται για φωτογραφική αρχαιολογική έκθεση με ευρήματα από τις ανασκαφές των τύμβων του Σπηλαίου και άλλων περιοχών του βορείου τμήματος του Έβρου.
Ονομασία - Διοικητικά
Πριν την απελευθέρωση αναφέρεται με το όνομα "Ισπιτλί". Ως Σπήλαιο αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κομάρων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σπηλαίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 334 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Αλέξανδρος Χαντζερής
Ο Αλέξανδρος Χαντζερής, (1759-1854), ήταν Έλληνας Φαναριώτης, λόγιος, συγγραφέας, πρίγκιπας (οσποδάρος) της Μολδαβίας και Διερμηνέας (Δραγουμάνος) του Στόλου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλέξανδρος Χαντζερής, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1759 και ήταν ένας από τους επιφανείς γόνους της ιστορικής οικογένειας Χαντζερή. Ήταν αδελφός του Κωνσταντίνου πρίγκιπα της Βλαχίας και ανιψιός του Πατριάρχη Σαμουήλ. Εργάσθηκε ιδιαίτερα ως Διερμηνέας του Στόλου τότε στην Κωνσταντινούπολη στην επαναφορά του εξόριστου στο Άγιο Όρος πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, στη δεύτερη πατριαρχία του το 1806. Στη συνέχεια υπήρξε οσποδάριος στη Μολδαβία όπου και μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Συνέπραξε ουσιαστικά στην κάθοδο και ανάληψη της αρχηγίας του Αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη.
Μετά όμως την καταστροφή που ακολούθησε της εκεί επαναστατικής δράσης ο Αλέξανδρος Χαντζερής φυγαδεύτηκε καταφεύγοντας στη Μόσχα από όπου και συνέχισε να εργάζεται υπέρ της επανάστασης. Ευτύχησε να δει την Ελλάδα ανεξάρτητο Βασίλειο. Πέθανε σε ηλικία 95 ετών στη Μόσχα.
Συγγραφικό έργο
Ο Α. Χαντζερής εκτός άλλων ιστορικών βιβλίων, συνέγραψε τρίτομο τετράγλωσσο λεξικό «Γαλλο-Αραβο-Περσο-Τουρκικόν Λεξικόν» που δημοσιεύτηκε στη Μόσχα το 1844. Το έργο του αυτό είχε πολύ μεγάλη επιτυχία στην όλη Ευρώπη, λαμβάνοντας ιδιαίτερο έπαινο από τη Γαλλική Ακαδημία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Κατηγορία:Οικογένεια Χαντζερή Κατηγορία:Δραγουμάνοι του στόλου
Θάνατοι τον Σεπτέμβριο του 2013
Παραπομπές
09
Ιμαρέτ
Το ιμαρέτ (τουρκικά: imaret,, πτωχοκομείο) είναι ένας από τους όρους που χρησιμοποιήθηκαν για τα δημόσια φτηνά εστιατόρια που χτίστηκαν σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 14ο έως το 19ο αιώνα. Αυτά τα δημόσια εστιατόρια ήταν συχνά μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος που ήταν γνωστό ως βακούφι, το οποίο θα μπορούσε να περιλαμβάνει ξενώνες, τζαμιά, καραβανσεράι και κολέγια. Τα ιμαρέτ παρείχαν δωρεάν τροφή σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες ανθρώπων και σε ατυχή άτομα. Τα ιμαρέτ δεν εφευρέθηκαν από τους Οθωμανούς, αλλά αναπτύχθηκαν από αυτούς ως εξαιρετικά δομημένα κτιριακά συγκροτήματα. Παρ' όλ' αυτά, τα ιμαρέτ δείχνουν μια εκτίμηση των μουσουλμανικών θρησκευτικών διδασκαλιών για φιλανθρωπία που υπάρχει στο Κοράνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γιώργος Κοντοπίδης
Ο Γιώργος Κοντοπίδης είναι καθηγητής Βιοχημείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο Τμήμα Κτηνιατρικής, ο οποίος έχει τιμηθεί με το βραβείο Μποδοσάκη για το ερευνητικό έργο του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968, όπου μεγάλωσε και εκπλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο 1ο Λύκειο Χολαργού.
Το 1991 έλαβε το βασικό πτυχίο χημικού από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Τμήμα Χημείας. Εκπόνησε τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές του στη Σκωτία και συνεργάστηκε με τον καθηγητή Dr. M. Mattey στο University of Strathclyde, από όπου έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα MPhil στη βιοτεχνολογία το 1995.
Εκπόνησε διδακτορική έρευνα στη Σκωτία και έλαβε σχετική ερευνητική υποτροφία. Το 1998 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου υπό τον καθηγητή βιοχημείας Dr. M. Walkinshaw. Η διδακτορική του έρευνα στόχευε στην ανακάλυψη αναστολέων της κυκλοφιλίνης Α, με σκοπό την ανάπτυξη νέων φαρμάκων που εμπλέκονται στην ανοσοκαταστολή.
Εργάστηκε ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο κέντρο έρευνας ICMB στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, όπως επίσης και στη φαρμακευτική βιομηχανία. Το χρονικό διάστημα 2001-2005, ανέλαβε θέση κύριου ερευνητή στην εταιρεία Cyclacel στο Νταντί.
Το 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα αφού εκλέχθηκε επίκουρος καθηγητής σε τακτική θέση στο Τμήμα Κτηνιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Το 2016 εκλέχτηκε καθηγητής πρώτης βαθμίδας.
Διακρίσεις
Κατέχει τρία διεθνή διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Μαζί με συνεργάτες και φοιτητές του έχει δημοσιεύσει 60 πρωτότυπες ερευνητικές εργασίες. Το έργο του έχει διεθνή απήχηση με περισσότερες από >3.000 αναφορές (Scopus) και δείκτη αναγνώρισης, h-index 28.
Έχει λάβει δύο ερευνητικές διακρίσεις, το Βραβείο ακαδημαϊκής και επιστημονικής αριστείας στον τομέα «Στοχευμένη ανάπτυξη φαρμακευτικών ουσιών με βάση τη δομή τους» το 2012 με βράβευση από το Υπουργείο Παιδείας, και το Βραβείο Μποδοσάκη στον τομέα ‘’Ιατρική-Βιολογία’’ το 2008.
Το 2020 σε διεθνή μετα-έρευνα (Updated science-wide author databases of standardized citation indicators) στο περιοδικό Plos Biology, ο δρ. Κοντοπίδης έλαβε διεθνή διάκριση αφού συμπεριλήφθηκε στους καταλόγους Mendeley Data 2020, που περιλαμβάνουν τους πιο επιδραστικούς επιστήμονες με υψηλή διεθνή ερευνητική αναγνώριση στα πεδία της δομικής βιοχημείας και της φαρμακευτικής χημείας.
Το 2017 το αμερικανικό Ίδρυμα Fulbright του απένειμε υποτροφία ‘’Greek Visiting Scholars’’ και πραγματοποίησε εφαρμοσμένη έρευνα στο Κολλέγιο Φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο Νότιας Καρολίνας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Είναι κριτής στα διεθνή επιστημονικά περιοδικά Chemistry & Biology, Science, Journal of Medicinal Chemistry, Food Chemistry, Liposome Research, Biological Chemistry.
Προσωπική ζωή
Είναι νυμφευμένος από το 1994 με την ερευνήτρια Δρ. Στέλλα Ζέττα και μαζί έχουν δύο ενήλικα τέκνα.
Ζει μόνιμα στην Καρδίτσα από το 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1988
Οι 46οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1988 έγιναν στην Άγκυρα της Τουρκίας από 16 έως 17 Ιουλίου, δύο χρόνια μετά τους προηγούμενους, αφού αποφασίστηκε να διεξάγονται ανά διετία, σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν ξανά λίγο από το χαμένο τους κύρος. Μετείχαν και οι έξι βαλκανικές χώρες. Νικήτρια ήταν και πάλι η Βουλγαρία τόσο στους άνδρες, σε 23 αγωνίσματα, όσο και στις γυναίκες, σε 18 αγωνίσματα. Προστέθηκαν τα 10.000μ γυναικών, στα οποία η Αλβανία πήρε τις δύο πρώτες θέσεις, κερδίζοντας ταυτόχρονα το πρώτο της χρυσό μετάλλιο στην ιστορία των βαλκανικών αγώνων. Επίσης, για πρώτη φορά έγιναν τα 10χλμ βάδην γυναικών.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1988 Κατηγορία:Άγκυρα
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 2005–06
Το κύπελλο Ισπανίας 2005-06 ήταν η 102η φορά που το συγκεκριμένο κύπελλο διοργανώθηκε και το κατέκτησε η Εσπανιόλ νικώντας στον τελικό την Ρεάλ Σαραγόσα με 4-1.
Ημιτελικά
1ος αγώνας 8 & 9 Φεβρουαρίου 2006, 2ος αγώνας 14 & 15 Μαρτίου 2006
2ος αγώνας
Αχλαδοχώρι Πέλλας
Το Αχλαδοχώρι (πρώην Κισσαλάρ ή Κισλάρ και Μανδαρές ) είναι χωριό που βρίσκεται στο νομό Πέλλας. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 60 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Πάικο, ανάμεσα στην Αραβησσό και τον Νέο Μυλότοπο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 404 κατοίκους.
Ονομασία
Το Αχλαδοχώρι ήταν γνωστό μέχρι και το 1926 ως Κισσαλάρ ή Κισλάρ. Επρόκειτο για ονομασία τουρκικής προέλευσης, η οποία εικάζεται πως σχετιζόταν με τις κτηνοτροφικές δραστηριότητες των παλαιότερων κατοίκων του. Ακολούθως μετονομάστηκε σε Μανδαρές, ενώ από το 1955 φέρει τη σημερινή του ονομασία, η οποία οφείλεται στις αχλαδιές που ευδοκιμούσαν εκείνη την περίοδο στην περιοχή.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επακόλουθη ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, εγκαταστάθηκαν στο χωριό Έλληνες πρόσφυγες κυρίως από την Ανατολική Θράκη (συγκεκριμένα από τα χωριά Μπαϊρ και Περγάζ της Καλλίπολης ), ενώ αναφέρεται και εγκατάσταση προσφύγων από την Καππαδοκία. Στο Αχλαδοχώρι εγκαταστάθηκαν ακόμη αρκετές οικογένειες βλαχόφωνων, καθώς και Σαρακατσάνοι. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2015, η πλειοψηφία των κατοίκων του είναι απόγονοι Θρακιωτών προσφύγων και βλαχόφωνων. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων του Αχλαδοχωρίου εντοπίζονται στον αγροτικό τομέα και στην παροχή υπηρεσιών.
Διοικητικά, μετά την προσάρτησή του στο ελληνικό κράτος, το χωριό αποτέλεσε αρχικά έδρα κοινότητας, ενώ τα επόμενα χρόνια υπήχθη προσωρινά κατά σειρά στις κοινότητες Γιαννιτσών και Αραβησσού. Από το 1926 μέχρι το 1997 υπήρξε και πάλι έδρα κοινότητας. Στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κύρρου, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Πέλλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Citroën SM
Το Citroën SM ήταν ένα υπερπολυτελές σπορ αυτοκίνητο, τύπου grand tourer, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Ιούλιο του 1970 έως τον Μάιο του 1975, σε συνεργασία με την τότε θυγατρική της αυτοκινητοβιομηχανία Maserati.
Αρχική ιδέα και εξέλιξη
Το πρόγραμμα για την ανάπτυξη του αυτοκινήτου ξεκίνησε το 1961, με την ονομασία «Project S», και διήρκησε 9 χρόνια. Ο βασικός λόγος που πυροδότησε την ιδέα, ήταν τα αρνητικά σχόλια εναντίον του αρχικού κινητήρα και των επιδόσεων του Citroën DS (το γνωστό στην Ελλάδα ως βάτραχος).
Η εμφάνιση και η καινοτόμος τεχνολογία του DS, που είχε παρουσιαστεί στις 5 Οκτωβρίου 1955, είχαν καταφέρει να εξάψουν τη φαντασία του κοινού και της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας σχεδόν εν μία νυκτί. Υπήρξε, και θεωρείται ακόμα και σήμερα, ιδιαίτερα δημοφιλές για τον φουτουριστικό, αεροδυναμικό σχεδιασμό του και για την καινοτόμο τεχνολογία του, που το έκανε να ξεχωρίζει στον κόσμο του αυτοκινήτου της εποχής του, ιδίως στην Ευρώπη.
Ωστόσο, το μοναδικό μελανό σημείο του DS τα πρώτα 9 χρόνια παραγωγής του, ήταν ο κινητήρας του, ο οποίος είχε προέλθει από έναν από τους παλαιότερους κινητήρες του Citroën Traction Avant του 1934 - 1957. Συγκεκριμένα, ήταν μία βελτιωμένη εκδοχή του 4-κύλινδρου κινητήρα Sainturat, κυβισμού 1.911 cm³, της έκδοσης Traction Avant 11CV (μοντέλα 11B και 11C), που είχε παρουσιαστεί τον Νοέμβριο του 1934. Αν και οι επιδόσεις δεν υπήρξαν ποτέ ζήτημα πρώτης προτεραιότητας για τη Citroën, τα πρώτα DS είχαν εισπράξει αρνητικές κριτικές για μέτριες επιδόσεις. Η τελική ταχύτητα των πρώτων DS με τον κινητήρα των 1.911 cm³, ο οποίος διατηρήθηκε έως το 1964, ήταν 140 km/h και από το 1961, που έλαβε μια αύξηση του κυβισμού του, ήταν 150 km/h (μεταγενέστερα πάντως αυτό βελτιώθηκε, με την τοποθέτηση νέων, ισχυρότερων κινητήρων και τα τελευταία DS κατάφερναν τελικές της τάξεως των 185 - 190 km/h). Κατά συνέπεια, ο αρχικός στόχος του «πρότζεκτ S» ήταν η δημιουργία της ισχυρότερης σπορ εκδοχής του, κατά τα άλλα, πολύ επιτυχημένου DS.
Κατά τη δεκαετία του 1960 εξετάστηκαν οι εξής 6 πιθανές λύσεις: thumb|right|Citroën SM στη [[Στοκχόλμη, Σουηδία.]]
thumb|left|Ο κινητήρας ενός Citroën SM.
Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, το «Project S» είχε πλέον καταλήξει στο σχεδιασμό ενός υπερ - DS. Επισήμως, ο Robert Opron είχε λάβει εντολή να σχεδιάσει ένα μεγαλύτερο και βαρύτερο μοντέλο από το DS, αντί για μία ελαφρύτερη 2-πορτη σπορ έκδοση του DS, όπως και έγινε.
Μέχρι το 1977, το σύστημα φορολόγησης των αυτοκινήτων στη Γαλλία ήταν τέτοιο, ώστε κυβισμοί άνω των 2.8 λίτρων ήταν εκτός γαλλικής πραγματικότητας, λόγω βαριάς φορολογίας. Αυτό είχε άμεσο αντίκτυπο στη Citroën, καθώς η εταιρεία δεν ήταν τότε ικανή να αναπτύξει έναν ελαφρύ κινητήρα με κυβισμό που δεν θα ξεπερνούσε το όριο αυτό και ταυτόχρονα θα ήταν επαρκώς ισχυρός για ένα αυτοκίνητο τέτοιας κατηγορίας. Για τον λόγο αυτό, οι λύσεις της κατασκευής ενός V6 ή πολύ περισσότερο ενός V8 κινητήρα αποδείχτηκαν ουτοπικές.
Ευτυχώς η λύση βρέθηκε το 1968, όταν η Citroën προχώρησε σε αναδιοργάνωση των διεθνών δραστηριοτήτων της και συνένωσή τους υπό μια νέα μητρική εταιρεία, την Citroën SA. Ο επί αρκετά χρόνια μεγαλομέτοχος της Citroën, η εταιρεία Michelin, πούλησε το 49% των μετοχών της Citroën στην ιταλική Fiat, σε μια συμφωνία που έγινε γνωστή ως PARDEVI (Participation et Développement Industriels). Στα πλαίσια της συμφωνίας αυτής, η Citroën εξαγόρασε την ιταλική Maserati στις 25 Οκτωβρίου 1968. thumb|right|Ο κινητήρας ενός Citroën SM. Εδώ φαίνεται ευκρινέστερα η αναγραφή της λέξης «Maserati».
Αμέσως μετά η Citroën αποφάσισε να δημιουργήσει ένα sport GT υψηλών επιδόσεων, ένα είδος υπερ - DS το οποίο θα ήταν εξοπλισμένο με έναν κινητήρα της Maserati, ο οποίος θα άξιζε τη φήμη ενός τεράστιου GT, στην πιο αγνή ιταλική παράδοση. Έτσι επιστρατεύτηκε και η Μaserati για την ολοκλήρωση του μοντέλου, οπότε και υιοθετήθηκαν τα διακριτικά «SM». Ο εξαιρετικά ισχυρός 2.7 λίτρων V6 κινητήρας της Μaserati, με ιπποδύναμη 170 hp, σχεδιάστηκε από τον έμπειρο αρχιμηχανικό της Μaserati Τζούλιο Αλφιέρι και τοποθετήθηκε και στο SM. Για την ακρίβεια, ο κινητήρας αυτός ήταν ένας V8 υπό γωνία 90° που είχε υποστεί αφαίρεση 2 κυλίνδρων, με σκοπό να κρατηθεί ο κυβισμός του μέσα στα όρια του 15CV, δηλαδή των 15 φορολογίσιμων ίππων της τότε γαλλικής φορολογίας. Επίσης, ήταν αλουμινένιος, με αποτέλεσμα να έχει βάρος μόλις βάρος μόλις 140 κιλά, νούμερο ιδιαίτερα χαμηλό για τον κυβισμό του, και βρισκόταν στο μπροστινό μέρος του αμαξώματος, αλλά πάντα πίσω από τον μπροστινό άξονα, όπως συνέβαινε και στο DS.
Να σημειωθεί ότι το μοντέλο δεν διατέθηκε ποτέ επίσημα ως καινούριο σε καμία δεξιοτίμονη χώρα και, κατά συνέπεια, δεν κατασκευάστηκε ποτέ σε δεξιοτίμονη έκδοση. Στην πράξη, ωστόσο, υπήρξαν κάποιες παράλληλες εισαγωγές του SM στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Αυστραλία, και στα δύο αυτά κράτη οι εισαγωγές αυτές συνοδεύτηκαν από ταυτόχρονη ανεπίσημη μετατροπή των αντιτύπων σε δεξιοτίμονα.
Ονομασία
Η προέλευση του ονόματος «SM» εξακολουθεί να αποτελεί ένα μυστήριο. Το γράμμα «S» πιθανώς προήλθε από την ονομασία του «Project S», ο σκοπός του οποίου ήταν η δημιουργία της Σπορ εκδοχής («Sports variant») του DS. Το γράμμα «Μ» πιθανώς υιοθετήθηκε για να υποδηλώνει την ενεργή παρουσία της Maserati, άρα το ακρωνύμιο SM συχνά θεωρείται ότι σήμαινε «Sports Maserati».
Υπάρχει πάντως και μια εντελώς διαφορετική θεωρία, ότι το «SM» ήταν το ακρωνύμιο του «Sa Majesté» (γαλλικά: «Η Μεγαλειότητά της»), σύμφωνα με την οποία, το όνομα αυτό ταίριαζε, ως φιλοσοφία, και με το ακρωνύμιο του Citroën DS, «La Déesse» (γαλλικά: «Η θεά»).
Αισθητική
thumb|right|Citroën SM στη [[Γερμανία, με εξωτερικούς αεροδυναμικούς καθρέφτες οδηγού και συνοδηγού.]] thumb|right|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Citroën SM. Φαίνονται τα ατσάλινα πτερύγια στις πίσω γωνίες.
Σημειωτέον ότι ο Robert Opron δούλευε πάνω στην αεροδυναμική και στο ντιζάιν των αεροσκαφών, όταν είχε εγκατασταθεί στις ΗΠΑ για ένα χρονικό διάστημα, πριν ασχοληθεί με το ντιζάιν των αυτοκινήτων. Ως αποτέλεσμα, το SM ωφελήθηκε άμεσα από τις εμπειρίες του, καθώς:
left|thumb|Το εντυπωσιακό ταμπλό του Citroën SM, το οποίο ήταν κοινό με αυτό του Maserati Merak.
Το εσωτερικό του SM εντυπωσίασε επίσης, καθώς ήταν εξίσου ασυνήθιστο με την εξωτερική του εμφάνιση και έφερε επιδράσεις Αρ Ντεκό. Ήταν αυστηρά 4-θέσιο, πλην όμως με άπλετους χώρους για τους μπροστινούς επιβάτες. Για τους πίσω επιβάτες, οι χώροι δεν ήταν αχανείς, αλλά μπορούσαν πάντως να φιλοξενήσουν δύο ενήλικες. Και τα 4 καθίσματα ήταν σπορ μπάκετ, με το μεσαίο «βαθούλωμα» του καθενός να φέρει οριζόντιες γραμμωτές λωρίδες και τα μπροστινά να φέρουν στάνταρ προσκέφαλα. Διέθετε ένα αντισυμβατικό, φουτουριστικό ταμπλό και το κλασικό τιμόνι της Citroën με την μία ακτίνα, αλλά σε πιο οβάλ σχήμα, μαζί με έναν ταιριαστό πίνακα οργάνων με οβάλ όργανα. Στα SM με το μηχανικό κιβώτιο, ο λεβιές των ταχυτήτων έβγαινε μέσα από μία ελκυστικής αισθητικής «θυρίδα» από χρώμιο, γύρω από την οποία αναγραφόταν η θέση της κάθε ταχύτητας, με τον αντίστοιχο αριθμό. Γενικότερα, επίσης, σε ολόκληρο το σαλόνι είχε γίνει χρήση υλικών υψηλής ποιότητας.
Γενικότερα, το ντιζάιν του Citroën SM έχει μείνει διαχρονικό και μάλιστα το μοντέλο κατέλαβε την 11η θέση στον διαγωνισμό των «100 Coolest Cars» από το περιοδικό Automobile Magazine, εν έτει 2005.
Πρεστίζ
left|thumb|Το σαλόνι του προηγούμενου Citroën SM.
Το κυριότερο πλεονέκτημα που κάνει το Citroën SM να θεωρείται μοναδικό και ξεχωριστό, είναι η ικανότητά του να διατηρεί σταθερά την ταχύτητα των 200 km/h (125 mph) στους αυτοκινητοδρόμους με άνεση, από ανεφοδιασμό σε ανεφοδιασμό καυσίμων, λόγω της αεροπορικής του αεροδυναμικής, σε συνδυασμό με την άριστη κατανομή βάρους και την παραδοσιακά πολύ καλή οδική συμπεριφορά, λόγω της κλασικής υδροπνευματικής ανάρτησης της Citroën. Φυσικά υπάρχει πληθώρα άλλων μοντέλων που μπορούν, προσωρινά, να αναπτύξουν και ακόμα μεγαλύτερες ταχύτητες, αλλά τα περισσότερα από αυτά δεν μπορούν, πρακτικά, να τις διατηρήσουν επί μεγάλες χρονικές διάρκειες.
Καινοτομίες
thumb|right|Οι συνολικά 6 προβολείς του Citroën SM, όλοι μέσα στο αεροδυναμικό καμπυλωτό γυαλί - κάλυμμα. Ειδικά οι εσωτερικοί προβολείς, ήταν μεταβαλλόμενης κατεύθυνσης. thumb|right|Citroën SM 2.7 V6 του 1973, προδιαγραφών των ΗΠΑ, με 4 ακλόνητους και ακάλυπτους κυκλικούς προβολείς. thumb|right|Citroën SM προδιαγραφών των ΗΠΑ, με aftermarket το γυάλινο αεροδυναμικό κάλυμμα, αλλά με 4 προβολείς, αντί για 6.
Ήδη από την εισαγωγή του στην αγορά, είχε πολλές εντυπωσιακές τεχνολογικές καινοτομίες για την εποχή του:
Ετήσια παραγωγή
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Ειδικότερα στις ΗΠΑ και στον Καναδά, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά μέσα στο 1971, ως μοντέλο 1972. Διατέθηκε στη Βόρεια Αμερική για 2 σεζόν, με τη συνολική εξαγωγή του να φτάνει τα 2.400 αντίτυπα στις χώρες αυτές: 1.250 τη σεζόν του 1972 και 1.150 τη σεζόν του 1973.
Επίσημο προεδρικό αυτοκίνητο
thumb|left|Ένα από τα επίσημα προεδρικά Citroën SM.
Όπως είχε συμβεί και με τα παλαιότερα Citroën Traction Avant και Citroën DS, το Citroën SM συνέχισε μία μακροχρόνια παράδοση επιλογής μεγάλων μοντέλων της εταιρείας για επίσημα οχήματα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, με 2 ειδικά προεδρικά αντίτυπα. Σημειωτέον ότι και τα δύο Citroën SM που προσφέρθηκαν για τον σκοπό αυτό, είχαν σχεδιαστεί ειδικά για να ανταποκριθούν στο αίτημα της κυβέρνησης για μακρύτερο μεταξόνιο από τη στάνταρ εκδοχή αμαξώματος (που ήταν και η μοναδική επίσημη εργοστασιακή).
Αναφορές
thumb|right|Σπάνια μετατροπή ενός Citroën SM του 1974 σε 4-πορτη [[Σεντάν (αυτοκίνητο)|σεντάν λιμουζίνα.]]
Βιβλιογραφία
thumb|Citroën SM με κόκκινα δερμάτινα καθίσματα.
Δήμητρα Κοροκίδα
Η Δήμητρα Κοροκίδα (14 Φεβρουαρίου 1974) είναι Ελληνίδα παραολυμπιονίκης του στίβου.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2016 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στη σφαιροβολία στην κατηγορία F53. Στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2013 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στον ακοντισμό και στο Παγκόσμιο του 2015 το χρυσό στη σφαιροβολία. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 έλαβε το αργυρό μετάλλιο στη σφαιροβολία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σφαιροβολίας Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του ακοντισμού Κατηγορία:Έλληνες παραολυμπιονίκες του στίβου
Ο Δρόμος (άλμπουμ)
Ο Δρόμος είναι τίτλος άλμπουμ που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1969 από την Lyra. Θεωρείται ο πιο εμπορικός δίσκος στην Ελλάδα, με πάνω από 1.000.000 πωλήσεις, μόνο σαν δίσκος βινιλίου, ενώ κυκλοφορεί και σε άλλες εκδόσεις. Τους στίχους των τραγουδιών έχει γράψει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και τη μουσική ο Μίμης Πλέσσας. Ο Δρόμος έχει σαν κύριο ερμηνευτή το Γιάννη Πουλόπουλο, ενώ συμμετέχουν, επίσης, η Ρένα Κουμιώτη και η Πόπη Αστεριάδη. Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο της Columbia με ηχολήπτη τον Στέλιο Γιαννακόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969
Αγαθονήσι
Το Αγαθονήσι είναι το βορειότερο νησί του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος και βρίσκεται πολύ κοντά στη Σάμο. Έχει έκταση 13,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα, πλούσιο θαλάσσιο διαμελισμό με απάνεμους όρμους και πολλές μικρές βραχονησίδες, όπως η Πίτα, η Στρογγυλή, το Πράσο, το Νερονήσι, το Κατσαγάνι και το Κουνελονήσι. Εντάσσεται στην προστατευόμενη περιοχή Natura 2000 ως πολύτιμο καταφύγιο σπάνιων πουλιών (Αιγαιόγλαρος κ.α.). μικρογραφία|Σχολικό Συγκρότημα Αγαθονησίου
Οι κάτοικοι του Αγαθονησίου ασχολούνται με την γεωργία, την αλιεία και την κτηνοτροφία και με στήριξη του Αγροτικού Συνεταιρισμού. Επίσης ως αλιεργάτες στις μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας που λειτουργεί στο νησί. Μερικοί εργάζονται ως υπάλληλοι στις υπηρεσίες του νησιού. Τα τελευταία χρόνια με την ανάπτυξη του τουρισμού, έχει δημιουργηθεί μικρή τουριστική υποδομή και έχουν ανεγερθεί μικρές μονάδες ενοικιαζομένων δωματίων με 120 κλίνες περίπου. Στις απογραφές των τελευταίων δεκαετιών παρατηρείται μείωση του πληθυσμού με εξαίρεση την τελευταία, όπου επέρχεται μια μικρή αύξηση σε σχέση με τις προηγούμενες. Στο Αγαθονήσι υπάρχουν τρεις οικισμοί: το Μεγάλο Χωριό, το Μικρό Χωριό και ο Άγιος Γεώργιος. Το Μεγάλο Χωριό είναι ο μεγαλύτερος και αρχαιότερος οικισμός του νησιού, αθέατος από τη θάλασσα (όπως κτίσθηκε από παλιά για να προστατεύει τους κατοίκους από τις πειρατικές επιδρομές). Αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητά του είναι ο πέτρινος τοίχος γύρω από τα σπίτια με μεγάλες πόρτες - εισόδους στον οικισμό. Το Μεγάλο Χωριό αριθμεί σήμερα περί τους 120 κατοίκους, ενώ οι άλλοι δύο οικισμοί, το Μικρό Χωριό και ο Άγιος Γεώργιος που αποτελεί και το κύριο λιμάνι του νησιού, αριθμούν μόλις 15 κατοίκους ο καθένας.
Η περιοχή του Καθολικού στα Β.Α. φιλοξενεί ιχθυοκαλλιέργειες και συγχρόνως αποτελεί αλιευτικό καταφύγιο ως φυσικό λιμάνι. Συγκοινωνιακά το νησί εξυπηρετείται τέσσερις φορές την εβδομάδα με πλοίο και συνδέεται με τα νησιά Κάλυμνο, Λέρο, Λειψούς, Πάτμο, Αρκιούς και Σάμο(Πυθαγόρειο), δύο φορές με ταχύπλοο από Κάλυμνο μέχρι Αγαθονήσι και μια φορά την εβδομάδα με τη Ρόδο. Όσον αφορά την εξυπηρέτηση και την βελτίωση της ζωής των κατοίκων του Αγαθονησίου, τα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκαν και λειτουργούν στο νησί: Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις, Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών, Ταχυδρομείο, Λιμενικό Φυλάκιο, Αίθουσα Πολιτιστικών Εκδηλώσεων, Δημοτικό Κτίριο Επιβατών Λιμένα, Δημοτικό Οδοντιατρείο, Δημοτικό Αρτοποιείο, Δημοτικό Πρατήριο Καυσίμων, Γήπεδο Ποδοσφαίρου και Γήπεδο 5x5.
Το νησί είναι πύλη προσφύγων προς την Ελλάδα και σε συνδυασμό με την γεωγραφική του θέση αλλα και την πολιτική αδράνεια αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα καθώς είναι αδύνατο απ' τους κατοίκους του να σηκώσουν το βάρος της μεγαλύτερης προσφυγικής κρίσης μετά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο. . μικρογραφία|Δύση ηλίου
Ιστορία του Αγαθονησίου
Στους ιστορικούς χρόνους το Αγαθονήσι αναφέρεται ως Υετούσσα, ο Θουκυδίδης το ονομάζει Τραγαία, ενώ ο Στράβων και ο Στέφανος ο Βυζάντιος το ονομάζουν -μαζί με τις γειτονικές νησίδες- Τραγαίαι και ο Πλούταρχος Τραγιά. Η Τραγαία είναι η πατρίδα του φιλοσόφου Θεόγιτου, μαθητή του Αριστοτέλη. Μετά τους Κάρες, Δωριείς και Ίωνες εποίκισαν διαδοχικά το νησί, κοντά στο οποίο πραγματοποιήθηκε το 494 π.Χ. η ναυμαχία της Λάδης, μεταξύ του Περσικού και του Ιωνικού στόλου.
Κατά τη βυζαντινή περίοδο πιθανότατα εποικίστηκε από βυζαντινούς εξόριστους στους οποίους, λέγεται, οφείλεται και το σημερινό γλωσσικό ιδίωμα των κατοίκων του, μια ιδιαίτερα καθαρή ελληνική διάλεκτος. Το νησί εποικίστηκε και εγκαταλείφθηκε πολλές φορές από τους κατοίκους του, λόγω δυσμενών συνθηκών, με τελευταία εγκατάσταση αυτή Πατμίων και Φουρνιωτών, στις αρχές του 19ου αιώνα. Το 1294 δωρήθηκε στην Ιερά Μονή Πάτμου, ενώ το 1522 πέρασε κι αυτό στην κατοχή των Τούρκων. Στις 6 Αυγούστου 1824 κατέφυγε εδώ ο ηττημένος τουρκοαιγυπτιακός στόλος - άλλωστε ως το 14ο αιώνα αποτέλεσε και καταφύγιο πειρατών - ενώ στις 29 του ίδιου μήνα, διεξήχθη στα ανατολικά του νησιού η ναυμαχία του Γέροντα.
Το 1912, το Αγαθονήσι, ακολουθώντας τη μοίρα των Δωδεκανήσων, περιήλθε στην ιταλική κατοχή.
Το 1943 το Αγαθονήσι το κατέλαβαν οι Γερμανοί και ενσωματώθηκε οριστικά στην Ελλάδα στις 7 Μαρτίου 1948.
Το Αγαθονήσι αναγνωρίσθηκε σε ιδιαίτερη Κοινότητα το 1954 και έγιναν διάφορα έργα ανάπτυξης: Διανοίξεις και τσιμεντοστρώσεις δρόμων, η λειτουργία αυτόνομου σταθμού παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, η κατασκευή λιμένα, η λειτουργία ελικοδρομίου, η κατασκευή δικτύου ύδρευσης, η λειτουργία χώρου υγειονομικής ταφής απορριμμάτων και πολλά άλλα. Από το 2011, με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης η κοινότητα προήχθη σε Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.10.Β. αυτού, με την ίδια περιφέρεια που είχε ως κοινότητα.
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τη νήσο Αγαθονήσι παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός (4ος τόμος) και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-422, που καλύπτει όλη τη θαλάσσια περιοχή από τη Νάξο μέχρι τις έναντι ακτές της Τουρκίας.
Άγναντη Φθιώτιδας
Η Άγναντη είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
H Άγναντη βρίσκεται προς τα νότια του νομού και τους νότιους πρόποδες του όρους Κνημίδα σε υψόμετρο 430 μέτρα. Απέχει 59 χλμ. ΝΑ. από τη Λαμία, 47 χλμ. Β. από τη Λιβαδειά και 17 χλμ. ΝΑ. από τα Καμένα Βούρλα (έδρα του δήμου - μέσω Άγιου Κωνσταντίνου). Στην περιοχή βρέθηκαν τα μέλη ενός βυζαντινού μαρμάρινου τέμπλου από ναό (χρονολογίας 12ου - 14ου αι.) ο οποίος εντοπίστηκε σε ερειπιώδη κατάσταση και εκτίθενται στην αίθουσα βυζαντινής περιόδου στο Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας στην Υπάτη. Πρόκειται για τα ερείπια του ιερού ναού Αϊ - Ταξιάρχη «τύπου σταυροειδούς εγγεγραμμένου σύνθετου τετρακιόνιου με τρούλο», τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στην ανατολική πλευρά του χωριού.
Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Δαφνουσίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Νέα Άγναντη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγνάντης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Κωνσταντίνου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 218 κατοίκους Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 32,514 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο
Αρχικά δημοσιεύθηκε στα γαλλικά το 1935, το βιβλίο αυτό έχει μεγάλη επικαιρότητα καθώς συμβάλλει στην κατανόηση των πολιτικών, κοινωνικών, πολιτιστικών συνθηκών, και το πνευματικό υπόβαθρο της ιστορίας της πολυτάραχης περιοχής της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.Ο συγγραφέας του, "Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο»,  επισημαίνει τη μεγάλη συνεισφορά του βυζαντινού πολιτισμού στο δυτικό κόσμο, ειδικά κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης. Αυτός δείχνει ότι το Βυζάντιο επέζησε μέσω των ανθρώπων του και των τοπικών αυτονομιών, καθώς και με τους εξόριστους, τους κληρικούς της, μελετητές, τους εμπόρους, και τους πολιτικούς αξιωματούχους. Μία από τις σημαντικότερες εκφράσεις αυτής της επιρροής εντοπίζεται στα πριγκιπάτα της Ρουμανίας, όπου Έλληνες από το Φανάρι συνοικία της Κωνσταντινούπολης, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη ρουμανική πολιτική ζωή, ορίζοντας μια ολόκληρη περίοδο της ιστορίας της Ρουμανίας, της Περιόδου των Φαναριωτών. Συνέχισαν τις βυζαντινές ιδέες, τις φιλοδοξίες, την εκπαίδευση, και τον τρόπο ζωής των Βυζαντινών. Όλα αυτά, μας επιτρέπουν να μιλάμε για το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο.
Πηγές
Κατηγορία:Τέχνες στη Ρουμανία
Καραβανσεράι
Το καραβανσεράι (περσικά: کاروانسرای) ήταν πανδοχείο, όπου οι ταξιδιώτες (καραβάνι) μπορούσαν να ξεκουραστούν και να ανακάμψουν από το ταξίδι της ημέρας.
Ο Pouqueville (1826, σελ. 93) μεταξύ άλλων σημειώνει ότι :
''«Τα Χάνια ως καταφύγια ή τα Καραβάν Σαράι (ανάκτορο των Καραβανιών), είναι η «Stabularia» των Ρωμαίων και τα Πανδοχεία των Ελλήνων. Ο επικεφαλής αυτών των εγκαταστάσεων όταν πουλούσε κρασί ονομάζονταν «Caupo» (Πανδοχέας). Ο Πλάτων αποκαλεί αυτά τα είδη Πανδοχείων «Καπήλους». Οι γυναίκες που στεγάζουν και ταΐζουν τους ταξιδιώτες ονομάζονται Stabulariae από τον Άγιο Αυγουστίνο. Σ’αυτά υπήρχαν ειδικές τιμές για το κατάλυμα, για το στάβλο και για το φαγητό.»''
Τα καραβανσεράι υποστήριξαν τη ροή του εμπορίου, των πληροφοριών και των ανθρώπων σε ολόκληρο το δίκτυο εμπορικών οδών που κάλυπτε την Ασία, τη Βόρεια Αφρική και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ειδικά κατά μήκος του δρόμου του μεταξιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη ξενοδοχείων Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Ιρανική αρχιτεκτονική  Κατηγορία:Δρόμος του Μεταξιού
Φυλλοξήρα
Η φυλλοξήρα (επιστ. ονομ. Phylloxera) είναι γένος ημιπτέρων εντόμων, τυπικός αντιπρόσωπος της οικογένειας των Φυλλοξηριδών (Phylloxeridae), η οποία ανήκει στην ομάδα των φωτοπαρασιτικών εντόμων, που είναι γνωστή ως αφίδες ή μελίγκρες ή φυτόψειρες. Οι αφίδες της οικογένειας αυτής, στενά συγγενικές με τις αφίδες της οικογένειας Aphididae, παρουσιάζουν εναλλαγή παρθενογενετικών και αμφιγονικών γενεών (μερικές άπτερες, άλλες φτερωτές) και περίπλοκα μεταναστευτικά ήθη.
Κατηγορία:Φυλλοξηρίδες Κατηγορία:Βλαβερά έντομα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1999-2000
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1999-2000 κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 22η φορά στην ιστορία του. Πρώτος στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος τερμάτισε ο Ολυμπιακός ο οποίος αποκλείστηκε στα ημιτελικά των Play Off από τον ΠΑΟΚ. Στον τελικό των Play Off επικράτησε ο Παναθηναϊκός του ΠΑΟΚ με 3-0 νίκες. Οι ομάδες που υποβιβάστηκαν ήταν το Σπόρτιγκ και ο Έσπερος.
Α' Φάση (στις 2 νίκες)
Συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5-12 στην κανονική περίοδο.
Προημιτελικοί (στις 2 νίκες)
Στη διοργάνωση εισήλθαν οι ομάδες των θέσεων 1-4.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1999 2000 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1999 2000
Ινιάτσιο Γκαρντέλα
Ο Ινιάτσιο Γκαρντέλα (Ignazio Gardella, 30 Μαρτίου 1905-15 Μαρτίου 1999) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας με μεγάλο δημιουργικό έργο, που ξεκινά από το ιταλικό μοντέρνο κίνημα της δεκαετίας του ’30 και φτάνει ως τις παρυφές της Αρ Νουβό (Art Nouveau).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μιλάνο σε μια οικογένεια τεσσάρων γενεών μηχανικών και αρχιτεκτόνων. Αποφοίτησε ως πολιτικός μηχανικός το 1930 από την πολυτεχνική σχολή του Μιλάνου αλλά πήρε το δίπλωμα του αρχιτέκτονα το 1949 στη Βενετία. Κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους ήρθε σε επαφή με άλλους νέους πρωταγωνιστές του Μιλάνου όπου όλοι μαζί αργότερα σχημάτισαν το ιταλικό μοντέρνο κίνημα.
Πριν τον πόλεμο
Πριν τελειώσει τις σπουδές του ξεκινά να εργάζεται ως αρχιτέκτονας, δουλεύοντας μαζί με τον πατέρα του Arnaldo Gardella όπου μαζί πραγματοποίησαν πολλά έργα. Στη δεκαετία του ’30 γράφει στο περιοδικό casabella ενώ παράλληλα κτίζει ένα από τα πρώτα σημαντικά έργα του το Σανατόριο στη Alessandria (1952) το οποίο αποτελεί μνημείο του ιταλικού Ρασιοναλισμού.
Μετά τον πόλεμο
Μεταπολεμικά το 1947 ιδρύει μαζί με τον Luigi Caccia Dominioni την εταιρεία Azucena, όπου ο gardella σχεδίαζε κατά κύριο λόγο κινητά έπιπλα. Το 1949 προσκλήθηκε από τον Giuseppe Samona να ενταχθεί στο προσωπικό  του « Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής της Βενετίας» όπου ξεκίνησε την ακαδημαϊκή καριέρα  του και τη συνέχισε  έως το 1975. Τη δεκαετία του '50 συμμετέχει στα συνέδρια των CIAM μέχρι και το τελευταίο, στο Otterlo (1959). Τις δεκαετίες 60 και 70 παρουσιάζει εντονη δραστηριότητα η οποία υπογραμμίζεται και αναγνωρίζεται σε πολλά διεθνή περιοδικά. Κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του εξακολουθεί να παράγει σημαντικά έργα, όπως τη Σχολή Αρχιτεκτονικής της Γένοβας (1975-1989).
Η αρχιτεκτονική του
Το μεγάλο έργο του κατά τη διάρκεια της ζωής του αναζητά τη διαχρονικότητα. Εναλλάσσεται ανάλογα με τις επικρατούσες αρχιτεκτονικές τάσεις αλλά ταυτόχρονα διατηρεί στοιχεία που το διαφοροποιούν από το εκάστοτε ρεύμα. Συγκεκριμένα ενώ ο ίδιος υπήρξε ένας από τους κύριους εκπρόσωπους του Ιταλικού ορθολογισμού, με την έντονη χρήση παραδοσιακών δομικών υλικών (όπως για παράδειγμα το μοτίβο του τούβλου στο σανατόριο της Alessandrias) γίνεται αιρετικός. Φαίνεται σαν να προσπαθεί να εμπλουτίσει την ιταλική αρχιτεκτονική του ρασιοναλισμού με τέτοια στοιχεία όπως η επεξεργασία του φωτός των χρωμάτων και του υλικού.
Κατά τις δεκαετίες του ’60 και ’70 γίνεται πιστός εκφραστής του μοντέρνου κινήματος όπου χαρακτηριστικό δημιούργημα της περιόδου είναι τα γραφεία της Alfa Romeo με τη χρήση βιομηχανικών υλικών και με την ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου σύνθετου προγράμματος λειτουργίας. Επιπρόσθετα σημαντική αναφορά αποτελεί η κατοικία στις Zattere (1953-58), μία από τις πρώτες κατασκευές στο ιστορικό κέντρο της Βενετίας, που δίνει απάντηση στο πρόβλημα της ένταξης της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στον παραδοσιακό ιστό. Φαίνεται ότι χρησιμοποιεί την ιστορία αλλά και την τεχνική με τρόπο όχι ιδεολογικό αλλά εμπειρικό.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Λιμάνι του Ναραγιανγκάντζ
Το Λιμάνι του Ναραγιανγκάντζ είναι ποτάμιο λιμάνι στο Ναραγιανγκάντζ του Μπαγκλαντές. Είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο πολυσύχναστα ποτάμια λιμάνια στο Μπαγκλαντές, και ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια του δέλτα της Βεγγάλης. Το λιμάνι βρίσκεται στο ποταμό Σιταλάκσγια. Η περιοχή του λιμανιού είναι η έδρα σε πολλές βιομηχανίες.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το λιμάνι του Ναραγιανγκάντζ το 1906 Το λιμάνι άρχισε να λειτουργεί επίσημα το 1862. Το Ναραγιανγκάντζ ήταν η κύρια πύλη προς τη Ντάκα κατά τη διάρκεια της Βρετανικής κυριαρχίας. Το λιμάνι είχε θαλάσσιες συνδέσεις με τα σημαντικότερα λιμάνια της Βεγγάλης, το Ασσάμ και τη Βιρμανία, συμπεριλαμβανομένης της Ντάκα, της Καλκούτα, της Τσιταγκόνγκ, του Ακγιάμπ, του Ρανγκούν, του Κατσάρ και του Σιλχέτ. Έγινε κέντρο εμπορίου για εμπορεύματα όπως η γιούτα, η ξυλεία, το αλάτι, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, το λάδι, το βαμβάκι, ο καπνός, τα αγγεία, οι σπόροι και το καρύδι μπετέλ. Η Βρετανική κυβέρνηση το δήλωσε ως "Λιμάνι Ελεύθερο από Φόρους" το 1879.
Η Rally Brothers & Co. ήταν η πρώτη εταιρεία που ξεκίνησε επιχειρήσεις γιούτα στο λιμάνι του Ναραγιανγκάντζ. Πολλές Βρετανικές εταιρείες ίδρυσαν εμπορικούς σταθμούς στην περιοχή και χρησιμοποιούσαν μεσάζοντες, που ονομάζονταν μπεπάρι, πηγή πρώτης γιούτα από την ενδοχώρα. Ένα εμπορικό επιμελητήριο ιδρύθηκε το 1904. Τον Αύγουστο του 1907, 20 εταιρείες ασχολούνταν με το εμπόριο γιούτας του Ναραγιανγκάντζ, από τις οποίες οι 18 ήταν Ευρωπαϊκές. Ινδουιστές έμποροι άνοιξαν διάφορους μύλους βαμβακιού στη δεκαετία του 1920, συμπεριλαμβανομένου του κλωστηρίου Ντακεσουάρι, το Μύλο Βαμβακιού Τσιτταραντζάν και το Μύλο Βαμβακιού Λάξμι Ναραγιάν. Το 1950, οι μύλοι γιούτας Ανταμτζί, ο μεγαλύτερος μύλος γιούτας στον κόσμο, ιδρύθηκε κοντά στο λιμάνι. Η κυβέρνηση του Πακιστάν ανέπτυξε το σύγχρονο λιμάνι τον Ιούνιο του 1955. Στη δεκαετία του 1960, η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, ο διάδοχος Ακιχίτο και ο Βασιλιάς Πουμιπόν ήταν μεταξύ των ξένων αξιωματούχων που επισκέφθηκαν το λιμάνι του Ναραγιανγκάντζ και τους Μύλους Γιούτας Ανταμτζί.