cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινότητα Πάγου
Το διαμέρισμα του Πάγου έχει συνολικό πληθυσμό 960 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και αποτελείται από τα χωριά Πάγος (363 κατοίκους), Αγρός (89 κατοίκους), Μεσαριά (279 κατοίκους) και Παρακοπή (229 κατοίκους).
Σήμερα Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου είναι ο Δημήτρης Νομικός
Διατελέσαντες Πρόεδροι Κοινότητας/Τοπικού Συμβουλίου
Ξανθάκης Αντώνης 1993-1998
Φρέρης Μάρκος 2007-2011
Ξανθάκης Σεβαστιανός 2011-2014
Νομικός Δημήτρης 2014
Παραπομπές
Κ Κατηγορία:Νομός Κυκλάδων
Το Πτώμα στη Βιβλιοθήκη
Το Πτώμα στη Βιβλιοθήκη, (πρωτότυπος τίτλος: Τhe body in the Library είναι μυθιστόρημα αστυνομικής λογοτεχνίας της Αγκάθα Κρίστι που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ από τον εκδοτικό οίκο "Dodd, Mead and Company" (Ντοντ Mηντ εντ Κόμπανυ) τον Φεβρουάριο του 1942 και στο Ηνωμένο Βασίλειο από το "Collins Crime Club" (Κόλινς Κράιμ Κλαμπ) τον Μάιο του ίδιου έτους.
Στην Ελλάδα, πρωτοκυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Λυχνάρι» το 2009 και από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» το 2018.
Περίληψη υπόθεσης
Η καμαριέρα στο Γκάσινγκτον Χολ ξυπνά την κυρία Μπέιντρυ λέγοντας: «Υπάρχει ένα πτώμα στη βιβλιοθήκη!» Στη συνέχεια, η Ντόλυ Μπέιντρυ ξυπνά τον σύζυγό της, συνταγματάρχη Άρθουρ Μπέιντρυ, για να κατέβει. Αυτός βρίσκει το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας στο χαλί του τζακιού στη βιβλιοθήκη, με βαρύ μακιγιάζ, πλατινέ ξανθά μαλλιά και ένα ασημί φόρεμα. Ο συνταγματάρχης καλεί την αστυνομία και η κυρία Μπέιντρυ καλεί την παλιά της φίλη, τη δεσποινίδα Μαρπλ. Οι ερευνητές της αστυνομίας περιλαμβάνουν τον συνταγματάρχη Mέλτσιτκαι τον επιθεωρητή Σλακ.
Προσπαθώντας να αναγνωρίσει αυτή τη νεκρή νεαρή γυναίκα, ο Μέλσιτ κατευθύνεται στο κοντινό εξοχικό σπίτι του Μπέιζλ Μπλέικ, αλλά η φίλη τού Μπλέικ, Ντάινα Λη, με πλατινέ ξανθά μαλλιά, είναι θυμωμένη και φτάνει στο σπίτι, ενόσω ο Μέλτσιτ παίρνει συνέντευξη από τον Μπλέικ. Η αυτοψία του Δρ Χέιντοκ αποκαλύπτει, ότι η νεαρή γυναίκα, που ήταν υγιής, αλλά όχι ενήλικη, πέθανε μεταξύ 10 το βράδυ και 12 τα μεσάνυχτα το προηγούμενο βράδυ, είχε ναρκωθεί και στη συνέχεια στραγγαλιστεί, χωρίς να έχει κακοποιηθεί. Η δεσποινίς Μαρπλ παρατηρεί, ότι η εμφάνιση αυτού του κοριτσιού δεν είναι σωστή, από τα δαγκωμένα νύχια της μέχρι το παλιό της φόρεμα. Μοιράζεται αυτές τις παρατηρήσεις με την Ντόλι.
Η Ντόλυ και η δεσποινίς Μαρπλ μετακομίζουν στο Mατζέστικ, για να ερευνήσουν περαιτέρω. Ο Κόνγουεϋ καλεί τον σερ Χένρυ Κλίδερινγκ να συμμετάσχει στην έρευνα. Ο Σερ Χένρι βλέπει τη δεσποινίδα Μαρπλ στο ξενοδοχείο και με τη σειρά του την προσκαλεί να ερευνήσει.
Ο Κόνγουεϊ έκανε μεγάλους οικονομικές παροχές για τα παιδιά του, την εποχή που παντρεύτηκε το καθένα. Στη συνέχεια η γυναίκα του, ο γιος και η κόρη του σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα. Αυτό έγινε οκτώ χρόνια νωρίτερα. Οι τρεις θλιμμένοι επιζώντες, ο γαμπρός Μαρκ, η νύφη του Αδελαΐδα και ο Κόνγουεϊ, ζούσαν μαζί. Έπαιζαν μπριτζ εκείνο το βράδυ με την Τζόζι. Η αστυνομία αρχικά αποκλείει τον γαμπρό και τη νύφη, πιστεύοντας ότι ο καθένας είναι καλά τακτοποιημένος οικονομικά. Αλλά και οι δύο έχουν έλλειψη χρημάτων, όπως αποκαλύπτει η έρευνα του Σλακ και η συνομιλία της Aδελαΐδας με την Ντόλυ.
Το καμένο αυτοκίνητο του Μπάρτλετ βρίσκεται με ένα απανθρακωμένο πτώμα μέσα. Από ένα παπούτσι και ένα κουμπί, το πτώμα αναγνωρίζεται ως αυτό της 16χρονης προσκόπου Πάμελας Ρηβς, η οποία αγνοείτο από τους γονείς της από το προηγούμενο βράδυ.
Η αστυνομία ζητά από τη δεσποινίδα Μαρπλ να πάρει συνέντευξη από τις άλλες προσκόπους στην εκδήλωση των Οδηγών και ζητά από τον Σερ Χένρυ να ανακρίνει τον υπηρέτη τού Κόνγουεϋ, Έντουαρντς. Η δεσποινίς Μαρπλ μαθαίνει από τη φίλη της Πάμελας, Φλόρενς, ότι η Πάμελα είχε προσεγγιστεί από έναν παραγωγό ταινιών, ο οποίος την εξέτασε αν κάνει για ηθοποιός, σε ένα δοκιμαστικό εκείνο το βράδυ, γι' αυτό δεν πήγε κατευθείαν σπίτι της. Ο Έντουαρντς αναφέρει, ότι είδε μία φωτογραφία τού Μπέιζλ Μπλέικ να πέφτει από την τσάντα της Ρούμπυ, ενώ ήταν με τον Κόνγουεϋ, η οποία δείχνει ως ένοχο τον παραγωγό ταινιών Μπλέικ. Ο Σλακ είχε ήδη βρει το χαλί του τζακιού από το σπίτι του Μπλέικ πεταμένο στα σκουπίδια.
Η δεσποινίς Μαρπλ γνωρίζει ποιος είναι ο δολοφόνος και αναζητά αποδείξεις για το συμπέρασμά της. Επισκέπτεται την Ντάινα Λη. Ο Μπέιζλ επιστρέφει σπίτι και αποκαλύπτει, πώς βρήκε το πτώμα στο χαλί του τζακιού γύρω στα μεσάνυχτα, όταν επέστρεψε στο σπίτι μάλλον μεθυσμένος μετά από ένα πάρτι. Μετέφερε το πτώμα στο σπίτι του Μπέιντρυ, καθώς δεν τον συμπαθούσε. Δεν σκότωσε το κορίτσι. Η αστυνομία τον συλλαμβάνει.
Πίσω στο ξενοδοχείο, η δεσποινίς Μαρπλ ζητά από τους Μπέιντρυς να βρουν ένα αρχείο γάμου στο Σομερσετ Χάουζ. Ζητά από τον Σερ Χένρυ να πλησιάσει τον Κόνγουεϋ. συμφωνεί να πει στον Μαρκ και την Άντελεϊντ, ότι θα αλλάξει τη διαθήκη του την επόμενη ημέρα, αφήνοντας τα χρήματά του σε έναν ξενώνα στο Λονδίνο. Ο Σερ Χένρυ ειδοποιεί την αστυνομία και δείχνει το αρχείο γάμου για τον Mαρκ και την Τζόζι. Στις 3 τα ξημερώματα, ένας εισβολέας, η Τζόζι Τέρνερ, μπαίνει στην κρεβατοκάμαρα του Κόνγουεϋ και πιάνεται στα πράσα από την αστυνομία, προτού προλάβει να βλάψει τον Κόνγουεϊ με τη σύριγγα γεμάτη με διγοξίνη.
Η δεσποινίς Μαρπλ εξηγεί τη υπόθεση της στον Κόνγουεϋ και στην αστυνομία. Το σώμα στη βιβλιοθήκη ήταν η Πάμελα Ρηβς, ντυμένη για να μοιάζει λίγο πολύ στη Ρούμπυ, με τα δαγκωμένα νύχια της να μην την δείχνουν έφηβη. Η Ρούμπυ ήταν αυτή που κάηκε στο αυτοκίνητο. Έτσι τα άλλοθι στο ξενοδοχείο ήταν άχρηστα. Η δεσποινίς Μαρπλ δεν πίστεψε την αναγνώριση του πτώματος που έκανε η Τζόζι («οι άνθρωποι έχουν υπερβολική εμπιστοσύνη γι' αυτόν τον κακό κόσμο») και ένιωσε, ότι το σχέδιό της είχε πάει στραβά.
Υποψιαζόταν ότι ο Μαρκ και η Τζόζι ήταν παντρεμένοι. Εκτός από το ότι ήθελαν από πριν τον Κόνγουεϋ νεκρό, μόλις έμαθαν ότι ο Κόνγουεϋ σχεδίαζε να υιοθετήσει τη Ρούμπυ, έκαναν το σχέδιο διπλού φόνου. Ο Μαρκ παρέσυρε την Πάμελα στο ξενοδοχείο για το πλασματικό δοκιμαστικό ηθοποιίας. Η Τζόζι την έντυσε, της έβαψε τα μαλλιά πλατινέ ξανθιά και την έκανε να μοιάζει με τη Ρούμπυ και μετά τη νάρκωσε. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού μπριτζ, ο Μαρκ έκανε ένα διάλειμμα, πηγαίνοντας το σώμα της Πάμελα στο χαλί τού τζακιού τού Μπλέικ, όπου την στραγγάλισε με τη ζώνη της. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, όταν η Ρούμπυ ανέβηκε να αλλάξει για τον χορό της έκθεσης, η Τζόζι την ακολούθησε και τη σκότωσε με ένεση ή χτύπημα. Μετά τον μεταμεσονύχτιο χορό, πήρε τη Ρούμπυ, ντυμένη με τα ρούχα της Πάμελα, με το αυτοκίνητο του Μπάρτλετ στο λατομείο, όπου έβαλε φωτιά στο αυτοκίνητο. Κατά τη διάρκεια της αστυνομικής ανάκρισης, ο Μαρκ σπάει και ομολογεί όλες τις λεπτομέρειες.
Η Άντελαϊντ λέει, ότι συμφώνησε να παντρευτεί τον επί χρόνια μνηστήρα της Χιούγκο, κάτι που ευχαριστεί τον Κόνγουεϋ. Η νέα του διαθήκη δίνει μετρητά στην Άντελαϊντ και αφήνει τα υπόλοιπα στον γιο της Πέτρο.
Τίτλος
Στον Πρόλογο του Συγγραφέα της, η Κρίστι περιγράφει «το σώμα στη βιβλιοθήκη» ως ένα κλισέ αστυνομικής λογοτεχνίας. Δηλώνει ότι όταν έγραφε τη δική της παραλλαγή σε αυτό το θέμα, αποφάσισε ότι η βιβλιοθήκη θα έπρεπε να είναι μια εντελώς συμβατική ενώ το σώμα θα ήταν πολύ απίθανο και συγκλονιστικό.
Ένα άλλο παράδειγμα αυτού του κλισέ συμπεριλήφθηκε στο πρώτο επεισόδιο της δεύτερης σειράς ( "And the Moonbeams Kiss the Sea" ) της τηλεοπτικής σειράς Inspector Lewis , το σώμα ενός τεχνίτη βρίσκεται στη βιβλιοθήκη Bodleian. Ο DS James Hathaway σχολιάζει στον DI Robbie Lewis, «Καταλαβαίνετε τι έχουμε, όχι, κύριε. . . . Το σώμα στη βιβλιοθήκη».
Ακόμα πιο πρόσφατα, στο μυθιστόρημα του Philip Pullman La Belle Sauvage, που εκδόθηκε το 2017, ο πρωταγωνιστής δανείζεται ένα βιβλίο με τίτλο The Body in the Library.
Υπό το φως αυτών των παρατηρήσεων, αυτό το μυθιστόρημα μπορεί να θεωρηθεί μια συνειδητή επανεπεξεργασία του είδους.
Λογοτεχνική σημασία και πρόσληψη
Ο Maurice Willson Disher του The Times Literary Supplement εντυπωσιάστηκε στην κριτική του στις 16 Μαΐου 1942 με τη γυναικεία άποψη για τη ζωή που ενεπλάκη στη λύση των εγκλημάτων. «Μπορεί κάποιες αφοσιωμένες ψυχές να αναστενάζουν για τον Ηρακλή Πουαρό, αλλά σίγουρα θα υπάρχουν άλλες που θα χαρούν να βρουν τη θέση του στη «νέα Αγκάθα Κρίστι» της Μις Μαρπλ. Αυτό που σηματοδοτεί αυτή η ανακούφιση είναι ότι οι επαγγελματίες ντετέκτιβ δεν ταιριάζουν με ηλικιωμένους σπινστερ (όχι όλους τόσο ηλικιωμένους), με κάποια εκπαίδευση στο να κοιτάζουν κάτω από το antimacassar, που είναι πλέον πολύ στη μόδα. Ακόμα κι αν το λαμβάνουμε πλήρως υπόψη αυτό, δυσκολευόμαστε να μην μας εντυπωσιάσει η λογική της γριάς. Όταν η δεσποινίς Μαρπλ λέει, «Το φόρεμα ήταν όλο λάθος», παρατηρεί ξεκάθαρα γεγονότα κρυμμένα από το αντρικό μάτι – γεγονότα που παρουσιάζουν πολύ ζωηρό ενδιαφέρον. Το Σώμα στη Βιβλιοθήκη θα πρέπει να γίνει συνεκπαιδευτικό στο Hendon College ."
Ο Μορίς Ρίτσαρντσον δεν εντυπωσιάστηκε με τις προσπάθειες του Κρίστι όπως συνήθως στην κριτική του στις 17 Μαΐου 1942 στο The Observer, όταν κατέληξε, «Ευρηματικό, φυσικά, αλλά το ενδιαφέρον είναι μάλλον διάχυτο και οι κόκκινες ρέγγες έχουν χάσει τον φωσφορισμό τους».
Ένας ανώνυμος κριτικός στην εφημερίδα Toronto Daily Star (21 Μαρτίου 1942) έγραψε ότι «Δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να διαβάσετε αυτό, αλλά οι δύο φόνοι σε αυτό είναι τόσο μυστηριώδεις που δεν θα θέλετε να αφήσετε το βιβλίο κάτω μέχρι ο δολοφόνος πιάνεται». Ο κριτικός συμπεραίνει: «Η αστυνομία ερευνά πολύ, αλλά είναι η οξυδερκής συλλογιστική –ίσως η διαίσθηση– της Τζέιν Μαρπλ που βρίσκει τον κρίκο που λείπει και αποκαλύπτει μια διαβολική πλοκή».
Ο Ρόμπερτ Μπάρναρντ είχε θετική άποψη για αυτό το μυθιστόρημα, γράφοντας το 1990. Ονομάζει την κατάσταση της πλοκής κλασική παρά κλισέ. Ήταν μια «παράσταση Bravura σε μια κλασική κατάσταση». Η μετατόπιση των τοποθεσιών δράσης, από το χωριό της Μις Μαρπλ σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο, ήταν καλή για την ιστορία. Το ερώτημα που έθεσε αφορά την πιθανότητα των εγκλημάτων και τον τρόπο επίλυσής τους, τα οποία βρήκε καλύτερα από ένα μυστήριο που γράφτηκε πάνω από 30 χρόνια αργότερα από άλλο συγγραφέα, λέγοντας ότι «Αν πιστεύετε ότι αυτό που θα συμβεί στο σώμα μετά το θάνατο είναι απίθανο, δοκιμάστε ο πιο «ρεαλιστικός» PD James « AnUsuitable Job for a Woman ».
Νύξεις
Στο Κεφάλαιο 8 η συγγραφέας δίνει στον εαυτό της έναν έλεγχο ονόματος από το στόμα του νεαρού αγοριού, Peter Carmody. Εξηγώντας ότι του αρέσει να διαβάζει αστυνομικές ιστορίες, ο Peter λέει ότι έχει τα αυτόγραφα των Christie, Dorothy L. Sayers, John Dickson Carr και HC Bailey.
Στο Κεφάλαιο 9, ο συνταγματάρχης Melchett δηλώνει ότι «υπάρχει ακόμη ένα πράγμα που πρέπει να γίνει. Cherchez l'homme ." Αναφέρεται ως αστείο στο βιβλίο και είναι πιθανώς μια αναφορά στον Ηρακλή Πουαρό, τον άλλο διάσημο αδικοχαμένο της Κρίστι. Ωστόσο, είναι πιο πιθανό μια αναφορά στη δημοφιλή φράση «cherchez la femme», που σημαίνει ότι υπάρχει συχνά μια γυναίκα πίσω από τη συμπεριφορά και τα κίνητρα ενός άνδρα σε αστυνομικές ιστορίες. δεδομένου ότι σε αυτό το μυθιστόρημα το θύμα ήταν ένα κορίτσι, το οποίο υποτίθεται ότι είχε έναν άντρα εραστή, η φράση άλλαξε χαριτολογώντας από τον ντετέκτιβ.
Ενώ εξήγησε πώς κατέληξε στο συμπέρασμα ποιοι ήταν οι δολοφόνοι και πώς ο χήρος Τζέφερσον ερωτεύτηκε τόσο γρήγορα ένα κορίτσι, γνωρίζοντας τόσο λίγα γι' αυτήν, η δεσποινίς Μαρπλ ανέφερε την παλιά ιστορία The King and the Beggar-maid ως πρότυπο για μια τέτοια στιγμή. συναισθηματική αντίδραση. Όλοι οι άλλοι χαρακτήρες του μυθιστορήματος βρέθηκαν να συμπεριφέρονται σαν κάποιον που γνώριζε από τη ζωή στο χωριό της, συμπεριλαμβανομένου του Sir Henry.
Στο Christie's Cards on the Table, που δημοσιεύτηκε έξι χρόνια νωρίτερα, η Anne Meredith γνωρίζει την Ariadne Oliver ως συγγραφέα ενός βιβλίου που ονομάζεται The Body in the Library.
Διασκευή του BBC
Η τηλεοπτική ταινία του 1984 The Body in the Library ήταν μέρος της σειράς του BBC της Miss Marple, με την Joan Hickson να κάνει την πρώτη από τις αναγνωρισμένες εμφανίσεις της στον ρόλο της Jane Marple. Η προσαρμογή μεταδόθηκε σε τρία μέρη μεταξύ 26 και 28 Δεκεμβρίου 1984 και έγιναν μόνο μερικές αλλαγές σε αυτήν:
Προσαρμογή ITV
Μια δεύτερη προσαρμογή του μυθιστορήματος έγινε το 2004 από το ITV, ως μέρος της συνεχιζόμενης σειράς Marple της Αγκάθα Κρίστι. Σε αυτή τη μεταφορά πρωταγωνίστησε η Geraldine McEwan ως Miss Marple, ο James Fox ως Colonel Bantry, η Joanna Lumley ως Dolly Bantry, ο Ian Richardson ως Conway Jefferson και ο Jamie Theakston ως Mark Gaskell. Ενώ αυτή η προσαρμογή ήταν σε μεγάλο βαθμό πιστή στο αρχικό μυθιστόρημα, υπήρξαν αρκετές αλλαγές:
Γαλλική προσαρμογή
Μια τρίτη προσαρμογή ήρθε ως το ένατο επεισόδιο της γαλλικής τηλεοπτικής σειράς Les Petits Meurtres d'Agatha Christie. Το επεισόδιο προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2011.
Κορεάτικη προσαρμογή
Μια τέταρτη προσαρμογή προβλήθηκε ως μέρος της κορεατικής τηλεοπτικής σειράς του 2018, Ms. Ma, Nemesis.
Ραδιόφωνο
Μια ραδιοφωνική μεταφορά δημιουργήθηκε για το BBC Radio 4 το 1999.
Έκτοτε έχει αναμεταδοθεί 15 φορές στο BBC Radio 7 και το διάδοχό του, το BBC Radio 4 Extra.
Η λίστα των καστ περιλάμβανε την Τζουν Γουίτφιλντ ως Μις Μαρπλ, τον Ρίτσαρντ Τοντ ως Συνταγματάρχη Μέλσετ, την Πόλιν Τζέιμσον ως Ντόλι Μπάντρι, Τζακ Γουότλινγκ ως Συνταγματάρχη Μπάντρυ, Γκράχαμ Κράουντεν ως Σερ Χένρι Κλάιτερινγκ και Μπεν Κρόου ως Τζορτζ Μπάρτλετ.
Η δραματοποίηση της παραγωγής έγινε από τον Michael Bakewell και τη σκηνοθεσία του Enyd Williams.
Ιστορικό δημοσίευσης
Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ στο The Saturday Evening Post σε επτά μέρη από τις 10 Μαΐου (τόμος 213, αριθμός 45) έως τις 21 Ιουνίου 1941 (τόμος 213, αριθμός 51) με εικονογράφηση του Hy Rubin.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1942
Αρκούδα των σπηλαίων
Η αρκούδα των σπηλαίων ήταν είδος μεγάλης αρκούδας που εξαφανίστηκε πριν από 24.000 χρόνια κατά την τελευταία Περίοδο των Παγετώνων. Ζούσε κατά το Πλειστόκαινο στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη από τα Πυρηναία μέχρι τον Καύκασο.
Ονομάστηκε "αρκούδα των σπηλαίων", επειδή τα περισσότερα απολιθώματά της βρέθηκαν μέσα σε σπηλιές.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Σκελετός μια αρκούδας των σπηλαίων Το μέγεθος της αρκούδας των σπηλαίων ήταν μεγαλύτερο από αυτό της καφέ αρκούδας (κατά περίπου 30%). Όταν στεκόταν όρθια έφτανε σε ύψος τα 2,5 μ. και βάρος τα 400-500 κιλά στα αρσενικά και τα 200-250 κιλά στα θηλυκά. Η αρκούδα των σπηλαίων είχε ογκώδη και εύρωστη κατασκευή, με πολύ μεγάλο κεφάλι, μέτωπο έντονα αναθολωμένο, πόδια κοντά, δυνατά σαγόνια, μικρά αυτιά και τα αρσενικά είχαν έως και διπλάσιο βάρος από τα θηλυκά ..
Βιολογία
αριστερά|μικρογραφία|Κρανίο Η οδοντοστοιχία της δείχνει ότι πιθανότατα είχε αποκλειστικά χορτοφαγικές συνήθειες, έτρωγε κατά βάση ρίζες, χόρτα, βότανα, φράουλες, μέλι και περιστασιακά μικρά θηλαστικά, σε αντίθεση με τις καφετιές αρκούδες (που ζουν ως σήμερα), οι οποίες είναι περισσότερο σαρκοφάγες. Αυτός ήταν άλλωστε και ο βασικός λόγος που οδήγησε στην επιβίωσή τους.
Γεωγραφική κατανομή
Απολιθώματα της αρκούδας των σπηλαίων έχουν βρεθεί στα Πυρηναία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Βόρεια Ιταλία, τα Βαλκάνια και τον Καύκασο. Αν και φαίνεται ότι ο πληθυσμός τους ήταν κυρίως στην Δυτική Ευρώπη ωστόσο έχουν βρεθεί απολιθώματα των οστών της σε σπήλαια όλης της Ευρώπης (μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και αρκετά σπήλαια στην Ελλάδα).
Στην Ελλάδα
Στον ελλαδικό χώρο ίχνη της αρκούδας των σπηλαίων έχουν βρεθεί εκτός από το σπηλαιοπάρκο Αριδαίας, στη Μηλιά Γρεβενών, στο σπήλαιο Περάματος Ιωαννίνων, στο σπήλαιο Πετραλώνων, στο Διμήνι Μαγνησίας, στο Εμποριό της Χίου, στη Σκοτεινή Θαρρουνίων της Εύβοιας, στο Απήδημα Λακωνίας και στην ευρύτερη περιοχή της Αρεόπολης στην Ανατολική Μάνη.
Εξαφάνιση
Οι περισσότερες αρκούδες των σπηλαίων φαίνεται πως πέθαναν πριν την τελευταία περίοδο των παγετώνων. Τα πιο πρόσφατα απολιθώματα χρονολογούνται πριν από 24.000 χρόνια. Η Ευαγγελία Τσουκαλά, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Παλαιοντολογίας του τμήματος Γεωλογίας στο Α.Π.Θ, λέει ότι ο άνθρωπος του Νεάντερταλ εξολόθρευσε την αρκούδα των σπηλαίων, και εξηγεί πως στην προσπάθειά του να προστατευτεί από το δριμύ ψύχος ήρθε αντιμέτωπος με τη γιγαντιαία αρκούδα, κυρίως όταν αυτή ήταν σε λήθαργο, άρα αδύναμη, μισοναρκωμένη και ανίκανη να αμυνθεί. Όπως έχει αποδειχθεί, η ανθρώπινη δραστηριότητα επιτάχυνε την εξαφάνιση της αρκούδας των σπηλαίων είτε με το κυνήγι είτε με δείγματα τελετουργικών συμπεριφορών που αφορούσαν τα οστά της. Ο ανταγωνισμός, παρότι άνισος ως προς το μέγεθος των δύο αντιπάλων, έφερε νικητή τον άνθρωπο, ο οποίος δεν μπορούσε να ανεχθεί τη φυτοφάγα αρκούδα να του περιορίζει την τροφή. Αλλά και να του καταλαμβάνει χώρο στα ασφαλή και πιο ζεστά -σε σχέση με το εξωτερικό περιβάλλον-σπήλαια. Επιπλέον εκμεταλλεύτηκε αρκετά το κρέας και τη γούνα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρκτίδες
Ναύαρχος Βότσης (καλαθοσφαίριση ανδρών)
O Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ναύαρχος Βότσης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή Βότση, στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε επισήμως στις 28 Νοεμβρίου 1933 από πρόσφυγες πρώην κατοίκους της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Έλαβε το όνομά του προς τιμήν του Ναύαρχου Νικόλαου Βότση, ο οποίος βύθισε την τούρκικη φρεγάτα «Φετχί Μπουλέντ» μέσα στο Θερμαϊκό Κόλπο κατά την περίοδο του Α' Βαλκανικού Πολέμου. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε και το λευκό.
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του συλλόγου ιδρύθηκε το 1950 και διατηρεί νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Έδρα του είναι το Α' Κλειστό Γυμναστήριο Μίκρας, χωρητικότητας 1.200 θεατών. Καλλιεργεί τόσο τμήμα ενηλίκων ανδρών, όσο και τμήματα υποδομής νεαρότερων ηλικιακά αθλητών.
Ίδρυση και πρώτες δεκαετίες
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε το 1950 από τους Ονίκ Τσαμασιάν, Παναγιώτη Μαυρίδη και Γιώργο Κολοβό. Στο Δ.Σ. της 2/1.1958 αποφασίστηκε να αγοραστούν «δέκα ζεύγη λαστιχένια υποδήματα – ελαττωματικά», για τους αθλητές του τμήματος. Σε επίσημες διοργανώσεις η ομάδα ξεκίνησε να αγωνίζεται το 1953.
Όπως διαπιστώνεται από το αρχείο του συλλόγου, οι αθλητές του τμήματος απέκτησαν πλήρεις και ομοιογενείς στολές μετά το 1980. Τη δεκαετία του 1960 η ομάδα πραγματοποιούσε προπονήσεις στο Γήπεδο της Χ.Α.Ν.Θ. Σους αγώνες των Δ΄ Φιλίππειων του 1966 ο Ναύαρχος Βότσης ήρθε πρώτος και του απονεμήθηκε κύπελλο. Το 1968 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ανδρών Β' Κατηγορίας Θεσσαλονίκης με προπονητή τον Π. Αλεξανδρίδη. Το 1981 η Ε.ΚΑ.Σ.Θ. απένειμε Κύπελλο Ήθους στην ανδρική ομάδα του συλλόγου.
Δεκαετία 1990
Την αγωνιστική περίοδο 1992-93 ο Ναύαρχος Βότσης αναδείχθηκε Πρωταθλητής στην Α' Κατηγορία Θεσσαλονίκης κερδίζοντας παράλληλα το δικαίωμα ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του. Τη χρονιά 1993-94 διαγωνίστηκε στα πλαίσια του Βορείου Ομίλου όπου και συγκέντρωσε 7 νίκες και 19 ήττες. Η επίδοση αυτή δεν ήταν ικανή να συγκρατήσει την ομάδα στην κατηγορία. Παραγωγικότεροι σκόρερ την περίοδο αυτοί αναδείχθηκαν οι αθλητές Χρήστος Χατζόπουλος (548 πόντοι σε 26 αγώνες, 21,08 κατά μ.ό.), ο Αχιλλέας Σωτηρακόγλου (381 πόντοι σε 23 αγώνες, 16,57 κατά μ.ό.) και Βαγγέλης Πρώιος (270 πόντοι σε 22 αγώνες, 12,27 κατά μ.ό.).
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2022-23, ο Α.Π.Σ. Ναύαρχος Βότσης λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα εντάχθηκε στον 1ο Όμιλο Βορρά τον οποίο συνθέτουν 11 σύλλογοι.
Έδρα του συλλόγου είναι το Α' Κλειστό Γυμναστήριο Μίκρας, χωρητικότητας 1.200 θεατών. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Γιώργος Καραμουσαλίδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α.Π.Σ. Ναύαρχος Βότσης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Αιγύπτιοι
Οι Αιγύπτιοι ( المصريون , IPA: [almisˤɾejˈjuːn] ; المصريين   , (ρωμανικό: El-Masreyeen), IPA: [elmɑsˤɾejˈjiːn] ; ⲣⲉⲙⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ    ρομανικά  ) είναι μια εθνική ομάδα με καταγωγή από τη χώρα της Αιγύπτου. Η αιγυπτιακή ταυτότητα είναι στενά συνδεδεμένη με τη γεωγραφία. Ο πληθυσμός είναι συγκεντρωμένος στην κοιλάδα του Νείλου, μια μικρή λωρίδα καλλιεργήσιμης γης που εκτείνεται από τον Πρώτο Καταρράκτη έως τη Μεσόγειο και περικλείεται από έρημο τόσο στα ανατολικά όσο και στα δυτικά. Αυτή η μοναδική γεωγραφία αποτέλεσε τη βάση της ανάπτυξης της αιγυπτιακής κοινωνίας από την αρχαιότητα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βορειοαφρικανοί Κατηγορία:Αιγύπτιοι Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Αίγυπτο
Μπομπ Πετίτ
Ο Ρόμπερτ Λι Πετίτ Τζ. (Robert Lee Pettit Jr., γεννήθηκε 12 Δεκεμβρίου 1930) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ. Ένας από τους καλύτερους παίκτες όλων των εποχών, ήταν πολυτιμότερος παίκτης του NBA δύο φορές και είναι ένας από τους τέσσερις μόνο παίκτες που έχουν συμπεριληφθεί στις ισάριθμες Επετειακές Ομάδες του πρωταθλήματος.
Πρώτα χρόνια
Τα χρόνια του γυμνασίου δεν ανέδειξαν το ταλέντο του καθώς το ύψος του δεν βοήθησε και τα πρώτα βήματα έγιναν με την ομάδα της εκκλησίας της πόλης του. Είχε ξεκινήσει αποθαρρυντικά αφού αποκλείστηκε από την ομάδα του γυμνασίου, αρχικά ως πρωτοετής και μετά ως δευτεροετής. Αλλά με την ενθάρρυνση του πατέρα του, ενός σερίφη της κομητείας, εργάστηκε ατελείωτα για να βελτιώσει το παιχνίδι του, ρίχνοντας αμέτρητες βολές στο καλάθι που είχε στηθεί στην αυλή του. Παίρνοντας περισσότερους από 12 πόντους σε ύψος σε λιγότερο από ένα χρόνο, αναδείχθηκε την τελευταία χρονιά και οδήγησε το γυμνάσιο στο πρώτο του πρωτάθλημα πολιτείας σε περισσότερα από 20 χρόνια. Έχοντας προτάσεις από 14 πανεπιστήμια της χώρας, φοίτησε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα, με το οποίο είχε σε τρία χρόνια μέσο όρο 27,7 πόντους αγωνιζόμενος ως σέντερ, ενώ ήδη από την πρώτη του χρονιά ήταν τρίτος σκόρερ του πρωταθλήματος με μέσο όρο 25,5 πόντους. Την τρίτη του χρονιά είχε μέσο όρο 31,4 πόντους και 17,3 ριμπάουντ. Το 1953 το κολέγιο έφτασε για πρώτη φορά στο φάιναλ φορ για πρώτη φορά στην ιστορία του. Η φανέλα με τον αριθμό του 50 αποσύρθηκε από το κολέγιο το 1954, η πρώτη στην ιστορία του.
NBA
Στη δεύτερη σεζόν του προσάρμοσε το παιχνίδι του έτσι ώστε να φτάνει στη γραμμή των ελεύθερων βολών για εύκολους πόντους για την ομάδα του και φορτώνοντας με φάουλ τους αντιπάλους του. Όντας ένας εκπληκτικός επιθετικός ριμπάουντερ και ενστικτώδης σκόρερ, είχε μέσο όρο 25,7 πόντους και 16,2 ριμπάουντ (πρώτος του πρωταθλήματος) κέρδισε τον πρώτο του τίτλο του πολυτιμότερου παίκτη, ο πρώτος που απονεμήθηκε στην ιστορία. Ο τρόπος παιχνιδιού του θεωρήθηκε πρωτοποριακός για τη θέση του αποτελώντας παράδειγμα για τους νεότερους παίκτες. Ήταν ακόμα πολυτιμότερος παίκτης του NBA All-Star Game έχοντας 20 πόντους, 24 ριμπάουντ και επτά ασίστ. Κέρδισε άλλους τρεις αντίστοιχους τίτλους στην ιστορία, επίδοση που παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ. Το 1958 έγινε το πρώτο μέλος της ηττημένης ομάδας που κέρδισε το βραβείο του All-Star Game έχοντας 28 πόντους και παίρνει 26 ριμπάουντ (τότε επίδοση ρεκόρ, παραμένει η δεύτερη καλύτερη όλων των εποχών), παρόλο που η Ανατολή νίκησε τη Δύση με 130–118. Το 1962 τέταρτη και τελευταία φορά, είχε 25 πόντους και 27 ριμπάουντ (αριθμός που παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ για All-Star Game), παρά το γεγονός ότι ήταν τρίτος σκόρερ του αγώνα οδηγώντας όμως τη Δύση στη νίκη επί της Ανατολής με 150–130. Το 1956–57 η ομάδα ενισχύθηκε και έφτασε στους τελικούς του πρωταθλήματος, όπου αντιμετώπισαν τους Μπόστον Σέλτικς. Σε σειρά επτά αγώνων, ο Πετιτ είχε μέσο όρο 29,8 πόντους και 16,8 ριμπάουντ, ενώ στο έβδομο παιχνίδι σημείωσε 39 πόντους, που όμως δεν ήταν αρκετοί για να δώσουν τον τίτλο μετά από δύο παρατάσεις.
Το σεζόν 1957–58 η ομάδα σημείωσε ρεκόρ στην ιστορία της με 41 νίκες, ενώ ο Πετίτ σημείωσε ρεκόρ πόντων στο έκτο παιχνίδι των τελικών απέναντι στους Σέλτικς με 50, έχοντας στους 19 από τους τελευταίους 21 πόντους των Χοκς. Το σουτ του με 15 δευτερόλεπτα να απομένουν για το παιχνίδι έκλεισε τον τίτλο. Ο Πετίτ ήταν πολυτιμότερος παίκτης για δεύτερη φορά στην καριέρα του και πρώτος σκόρερ με μέσο όρο 29,2 πόντους, επίδοση που ήταν τότε ρεκόρ πρωταθλήματος. Τα δύο επόμενα χρόνια οι Σέλτικς εγκαθίδρυσαν την πιο μακροχρόνια κυριαρχία στο NBA κατακτώντας συνεχόμενους τίτλους νικώντας τους Χοκς.
Βλας Τσούμπαρ
Ο Βλας Γιακόβλεβιτς Τσούμπαρ (ουκρανικά: Влас Якович Чубар και ρωσικά: Вла́с Я́ковлевич Чуба́рь, 1891-1939) ήταν Ουκρανός μπολσεβικός και Σοβιετικός πολιτικός που έδρασε κατά το α΄ μισό του 20ού αιώνα. Διετέλεσε επικεφαλής της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας από το 1923 μέχρι το 1934 και έχασε τη ζωή του το 1939, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης. Αποκαταστάθηκε μετά θάνατον από την ΕΣΣΔ κατά τη δεκαετία του 1950 ωστόσο το 2010 καταδικάστηκε από δικαστήριο του ουκρανικού κράτους ως ένας από τους υπεύθυνους για τον Μεγάλο Λιμό.
Βιογραφία
Ο Τσούμπαρ γεννήθηκε στον οικισμό Πολόχι της Περιφέρειας Ζαπορίζια στη σημερινή Ουκρανία, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν γνωστός ως Φεντορίβκα και αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Προερχόταν από οικογένεια ουκρανικής καταγωγής. Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε πολιτική δράση και συμμετείχε στη Ρωσική Επανάσταση του 1905. Το 1907, όντας εργάτης σε βιομηχανία, έγινε μέλος των μπολσεβίκων. Αργότερα συμμετείχε στην Οκτωβριανή Επανάσταση και τον Ρωσικό Εμφύλιο μέσα από διάφορες θέσεις, ενώ με την επικράτηση και την επακόλουθη εγκαθίδρυση των μπολσεβίκων στην εξουσία έλαβε διάφορα αξιώματα. αριστερά|μικρογραφία|197x197εσ|Προτομή του Τσούμπαρ στο Κραματόρσκ. Το συγκεκριμένο γλυπτό καταστράφηκε το 2014. Το 1923 αντικατέστησε τον βουλγαρικής καταγωγής Κριστιάν Ρακόφσκι ως επικεφαλής της ΣΣΔ Ουκρανίας με την ιδιότητα του Προέδρου του Συμβουλίου των Λαϊκών Κομισάριων. Παρέμεινε στη θέση μέχρι το 1934. Ήταν ο πρώτος Ουκρανός που λάμβανε το συγκεκριμένο αξίωμα. Ο Τσούμπαρ ήταν υπέρμαχος της διαδικασίας ουκρανοποίησης που επιβλήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, στάση η οποία αναφέρεται και ως ένας από τους λόγους της επιλογής του. Παράλληλα, το 1928 τιμήθηκε με το παράσημο του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας. Επί θητείας του έλαβε χώρα ο μεγάλος λιμός της Ουκρανίας, γνωστός ως Χολοντομόρ που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο ίδιος, κατηγορείται πως παρόλο που είχε ενστάσεις για τις πολιτικές της κεντρικής σοβιετικής εξουσίας που οδήγησαν στον Μεγάλο Λιμό (και για τις οποίες επικρίθηκε από τον ηγέτη της ΕΣΣΔ, Ιωσήφ Στάλιν ) εντούτοις επικύρωσε τις συγκεκριμένες πολιτικές και επέβαλε την εφαρμογή τους.
Μπομπ Πετίτ
NBA
Τη σεζόν 1960–61 ο Πετίτ είχε μέσο όρο 27,9 πόντους ανά παιχνίδι και μάζεψε 20,3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, με τη δεύτερη επίδοση να είναι ρεκόρ καριέρας. Στις 18 Φεβρουαρίου 1961, σημείωσε 57 πόντους και 28 ριμπάουντ στη νίκη με 141–138 επί των Ντιτρόιτ Πίστονς. Την επόμενη σεζόν σημείωσε νέο ρεκόρ καριέρας στο σκοράρισμα έχοντας 31,1 πόντους ανά αγώνα, αλλά οι Χοκς έπεσαν στην τέταρτη θέση. Αφού έχασε 30 αγώνες λόγω τραυματισμών τελείωσε την καριέρα του το 1965 ακόμα κοντά στην κορύφωση της σταδιοδρομίας του. Ήταν συνεχώς μεταξύ των κορυφαίων του πρωταθλήματος σε πόντους, ριμπάουντ, λεπτά ανά αγώνα και παιχνίδια που παίχτηκαν σε μια σεζόν. Επιλέχθηκε σε όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας του σε All-Star Game (ένας από τους πέντε μόνο παίκτες ), ενώ στα 10 από τα 11 ήταν μέλος της καλύτερης πεντάδας. Ήταν ο πρώτος παίκτης του ΝΒΑ που ξεπέρασε τους 20.000 πόντους (20.880 για 26,4 ανά αγώνα μέσο όρο). Έγινε πρώτος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος στις 11 Δεκεμβρίου 1963 ξεπερνώντας τον Ντολφ Σέις με 18.373 πόντους, ενώ διατήρησε την πρώτη θέση έως τις 14 Φεβρουαρίου 1966. Από αυτούς, οι 6.182 (σχεδόν το 30 τοις εκατό) προήλθαν από ελεύθερες βολές, με την επιθετική του δεινότητα να μην κόβεται εύκολα κερδίζοντας μια δεύτερη ευκαιρία με τα επιθετικά ριμπάουντ. Είναι όγδοος σκόρερ όλων των εποχών σε μέσο όρο πόντων με 26,36, ενώ σε καμία χρόνια δεν είχε μέσο όρο κάτω από 20 πόντους. Τα 12.849 ριμπάουντ του ήταν τα δεύτερα περισσότερα στην ιστορία του πρωταθλήματος τη στιγμή που αποχώρησε, και ο μέσος όρος σταδιοδρομίας των 16,2 ριμπάουντ ανά παιχνίδι παραμένει τρίτος μόνο μετά τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν και τον Μπιλ Ράσελ. Εξαιρετική είναι και η στατιστική του στα πλέι οφ: 25,5 πόντοι και 14,8 ριμπάουντ.
Βλας Τσούμπαρ
Βιογραφία
Μετά την απομάκρυνσή του από την ηγεσία της ΣΣΔ Ουκρανίας, ο Τσούμπαρ διετέλεσε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ και αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Λαϊκών Κομισαρίων, ενώ ορίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα υπεύθυνος εργοστασίου στην πόλη Σολικάμσκ.
Συνελήφθη από τις σοβιετικές αρχές το 1938, στο πλαίσιο των σταλινικών διώξεων της περιόδου που έμειναν γνωστές ως Μεγάλη Εκκαθάριση ή Μεγάλος Τρόμος και εκτελέστηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 1939 στη Μόσχα. Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, ήταν παντρεμένος με την σύμβουλο βιομηχανίας Αλεξάνδρα Τσούμπαρ, η οποία εκτελέστηκε κατά την ίδια χρονική περίοδο και ήταν πατέρας δύο παιδιών.
Μπομπ Πετίτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Βλας Τσούμπαρ
Βιογραφία
Η μνήμη του στη Σοβιετική Ένωση αποκαταστάθηκε το 1955 κατά την περίοδο της αποσταλινοποίησης. Το 2010 καταδικάστηκε μετά θάνατον από ουκρανικό δικαστήριο ως ένας από τους οργανωτές του Χολοντομόρ από κοινού με τους Στάλιν, Μολότοφ, Καγκανόβιτς, Κόσιορ κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί πολιτικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης Κατηγορία:Μπολσεβίκοι Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Κομμουνιστές
Πικαγιούνε
Το πικαγιούνε, ισπαν.: picayune ήταν ενα ισπανικό νόμισμα αξίας μισού ρεάλ. Το όνομά του προέρχεται από το γαλλικό picaillon, το οποίο προέρχεται από το Προβηγκιανό picaioun, το όνομα ενός μικρού χάλκινου νομίσματος της Σαβοΐας. Κατ' επέκταση το πικαγιούνε μπορεί να σημαίνει "κάτι μικρής αξίας". Παρεφθαρμένη η λέξη στα Ελληνικά είναι πεκούνια.
Εκτός από τη χρήση στα Ισπανικά εδάφη, το πικαγιούν και άλλα Ισπανικά νομίσματα, χρησιμοποιήθηκε σε όλες τις αποικιακές Ηνωμένες Πολιτείες. Τα Ισπανικά δολάρια έγιναν νόμιμο χρήμα στις ΗΠΑ με πράξη στις 9 Φεβρουαρίου 1793. Παρέμειναν έτσι μέχρι την απονομισματοποίηση στις 21 Φεβρουαρίου 1857. Το όνομα τού νομίσματος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Φλόριντα και τη Λουιζιάνα, όπου η αξία του άξιζε περίπου 6 1/4 σεντ και τού οποίου το όνομα χρησιμοποιήθηκε μερικές φορές στη θέση των νικέλινων νομισμάτων των ΗΠΑ.
Η εφημερίδα thw Picayne, μετά Time-Pecayne, που εκδόθηκε τη δεκαετία του 1930, πήρε το όνομά της από το νόμισμα. Μία πόλη στο Μισισιπή έχει το όνομα Picayne.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Ισπανικά νομίσματα
Ντινέρο Ισπανίας
Το ντινέρο/δηνάριο, ισπαν.: dinero ήταν το νόμισμα των χριστιανικών κρατών της Ιβηρικής από τον 10ο αι. Αντιγράφηκε από το γαλλικό denier και χρησίμευσε με τη σειρά του ως μοντέλο για τον Πορτογαλικό dinheiro.
Στο μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας, το ντινέρο αντικαταστάθηκε από το μαραβέδιο και στη συνέχεια το ρεάλ ως λογιστική μονάδα. Ωστόσο, στην Καταλονία και τις Βαλεαρίδες Νήσους, το νομισματικό σύστημα που βασίστηκε στο ντινέρο συνεχίστηκε, με δώδεκα ντινέρο στο ένα sou (εσκούδο) και έξι sous ίσο με μία πεσέτα.
Σημειώστε ότι στα σύγχρονα ισπανικά, "dinero" σημαίνει "χρήματα".
Κατηγορία:Ισπανικά νομίσματα
Λουίζα του Βελγίου
Η Λουίζα του Βελγίου (Louise de Belgique, 6 Φεβρουαρίου 2004 -) είναι κόρη του Πρίγκιπα Λαυρέντιου του Βελγίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2004 στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Άγιος Λουκάς, και είναι το πρώτο παιδί και η μοναχοκόρη του Πρίγκιπα Λαυρέντιου του Βελγίου και της Κλαίρης Κουμς.
Ονομάσθηκε Λουίζα Σοφία Μαρία προς τιμήν των προγιαγιάδων της, Μαρίας Λουίζας Σκλιέ, Λουίζας Γκαζέλι ντει Κόντι ντι Ροσάνα, Πριγκίπισσας Άστριντ Σοφίας Λουίζας Θύρας της Σουηδίας και Όλιβ Μαίρης Χάρμερ. Η βάπτιση της έγινε στις 4 Σεπτεμβρίου 2004 στο Λόνγκφοντς του Λα Χούλπε. Ανάδοχοι της ήταν η Πριγκίπισσα Μαργαρίτα του Λίχτενσταϊν και η Βαρώνη Μαρί-Κλωντ Σολβέ. Δεν υπήρχε καμία αναφορά για το ποιος ήταν ο νονός, αν και κάποιες αναφορές δίνουν τον διάδοχο πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί του Ιράν.
Η Λουίζα παρακολουθεί μαθήματα στο Γαλλικό Λύκειο και προηγουμένως παρακολούθησε μαθήματα στο ιδιωτικό σχολείο Τερβίρεν. Στις 2 Ιουνίου 2011, έλαβε την πρώτη της κοινωνία στην Εκκλησία Σαιν-Καθρίν Μπονλέ, του Σομόν-Ζιστού στην επαρχία Βαλλωνίας, με την βασιλική οικογένεια παρούσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Σύνταγμα της Ρωσίας
μικρογραφία|Η έκδοση του Συντάγματος που βρίσκεται στο γραφείο του Ρώσου Προέδρου Το σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι ο ανώτατος θεμελιώδης νόμος του κράτους της Ρωσίας. Υιοθετήθηκε έπειτα από δημοψήφισμα το 1993 και αντικατέστησε το σύνταγμα του 1978 της Ρωσικής ΣΣΟ (να μην συγχέεται με το σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης του 1977). Το σύνταγμα αυτό κατήργησε το κομμουνιστικό σύστημα διακυβέρνησης (μονοκομματικό κράτος), αντικαθιστώντας το με μία ημιπροεδρική πολυκομματική δημοκρατία.
Το παρόν σύνταγμα της Ρωσίας συντάχθηκε από μία Συνταγματική Διάσκεψη, που οργάνωσε ο τότε πρόεδρος της Ρωσίας, Μπόρις Γέλτσιν. Είχε εμπνευστεί, μεταξύ άλλων, από το Γαλλικό σύνταγμα. Ήταν το αποτέλεσμα της σφοδρής αντιπαράθεσης μεταξύ του προέδρου Γέλτσιν και του κοινοβουλίου της Ρωσίας, καθώς το τελευταίο αρνιόταν να συναινέσει στα συντάγματα που πρότεινε ο Γέλτσιν. Η αντιπαράθεση αυτή οδήγησε, τελικά, στην συνταγματική κρίση του 1993.
Από την στιγμή της υιοθεσίας του, το σύνταγμα έχει αναθεωρηθεί μερικές φορές, με πιο πρόσφατη την συνταγματική αναθεώρηση του 2020, που εγκρίθηκε με δημοψήφισμα το ίδιο έτος.
Ιστορικό
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσία έγινε ανεξάρτητο κράτος, διατηρώντας ωστόσο το σύνταγμα του 1978 όταν ήταν ακόμα σοβιετική δημοκρατία (το οποίο είναι διαφορετικό από το σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης του 1977). Αν και τροποποιήθηκε το 1992 για να δηλώνει την κυριαρχία και ανεξαρτησία της Ρωσίας, ήταν φανερή η ανάγκη σύνταξης ενός νέου συντάγματος. Μέχρι το 1993, είχαν υπάρξει πολλές διαφορετικές προτάσεις για το νέο σύνταγμα. Κάποιες από αυτές έδιναν την περισσότερη εξουσία στο κοινοβούλιο, ενώ κάποιες άλλες στον Πρόεδρο. Ωστόσο, καμία από αυτές τις προτάσεις δεν μπόρεσε να γίνει πραγματικότητα, λόγω της αντιπαλότητας του Προέδρου Μπόρις Γέλτσιν και του Ανώτατου Σοβιέτ (κοινοβουλίου), που δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε κάποια πρόταση. Η αντιπαλότητα αυτή οδήγησε στην συνταγματική κρίση του 1993: τον Οκτώβριο του 1993 ο Μπόρις Γέλτσιν διέλυσε το Ανώτατο Σοβιέτ. Οι βουλευτές, όμως, αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το κτήριο του κοινοβουλίου, και απέπεμψαν τον Γέλτσιν από το αξίωμά του, χρίζοντας τον τότε αντιπρόεδρο ως τον αντικαταστάτη του. Τελικά, ο στρατός εισέβαλε στο κοινοβούλιο εφάρμοσε τις εντολές του προέδρου Γέλτσιν. Χωρίς πλέον άλλα εμπόδια, ο Γέλτσιν πέρασε το προτεινόμενο από το Συνταγματικό Συνέδριο σύνταγμα, αφού εγκρίθηκε σε πανεθνικό δημοψήφισμα τον Δεκέμβριο του 1993.
Δομή
Το Σύνταγμα της Ρωσίας χωρίζεται σε δύο ενότητες. Η πρώτη ονομάζεται «Βασικές διατάξεις» («Основные положения»), ενώ η δεύτερη «Τελικές και μεταβατικές διατάξεις» («Заключительные и переходные положения»). Η πρώτη ενότητα υποδιαιρείται στην συνέχεια σε 9 κεφάλαια με συνολικά 137 άρθρα. Τα κεφάλαια, με την σειρά είναι τα εξής:
Η δεύτερη ενότητα δεν υποδιαιρείται περαιτέρω και δεν περιλαμβάνει άλλα άρθρα. Το σύνταγμα της Ρωσίας διαθέτει, επίσης, ένα προοίμιο."Εμείς, ο πολυεθνικός λαός της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενωμένοι από μία κοινή μοίρα για την γη μας, θεσπίζοντας τα ανθρώπινα διακαιώματα και ελευθερίες, κοινωνική ειρήνη και αρμονία, διατηρώντας της ιστορικά καθιερωμένη Κρατική ενότητα, προερχόμενη από τις παγκοσμίως αναγνωρισμένες αρχές της ισότητας και την αυτοδιάθεσης των λαών, τιμώντας την μνήμη των αρχαίων που μετέφεραν σε εμάς την αγάπη για την Πατρίδα, την πίστη στο καλό και στην δικαιοσύνη, αναβιώνοντας την κυριαρχία του κράτους της Ρωσίας και επιβεβαιώνοντας το απαραβίαστο των δημοκρατικών της βάσεων, προσπαθώντας να εξασφαλίσουμε την ευημερία της Ρωσίας, προχωρώντας με την ευθύνη για την πατρίδα μας για τις σημερινές και μελλοντικές γενεές, αναγνωρίζοντας τους εαυτούς μας ως μέρος της παγκόσμιας κοινότητας, υιοθετούμε το ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ. - Προοίμιο του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας"
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ρωσίας Ρωσια
Βιλαίν (ποταμός)
Ο ποταμός Βιλαίν (γαλλικά: Vilaine, βρετονικά: Gwilen) είναι ένας ποταμός στη Βρετάνη, στα δυτικά της Γαλλίας. Οι πηγές του ποταμού βρίσκονται στο νομό Μαγιέν και οι εκβολές του στον Ατλαντικό Ωκεανό στο Πενεστέν στο νομό Μορμπιάν. Έχει μήκος 218 χιλιόμετρα.
Με τον παραπόταμό του Ιλ, έδωσαν το όνομα στο νομό Ιλ-ε-Βιλαίν, τον οποίο διασχίζουν, διαρρέοντας την πρωτεύουσα Ρεν.
Πορεία του ποταμού
Ο ποταμός διέρχεται από 4 νομούς: Μαγιέν, Ιλ-ε-Βιλαίν, Λουάρ-Ατλαντίκ και Μορμπιάν και 4 κύριες πόλεις: Ρεν, Βιτρέ, Ρεντόν και Λα Ρος-Μπερνάρ.
Για την πρόληψη των πλημμυρών κατασκευάστηκαν τρία φράγματα γύρω από το Βιτρέ, εξασφαλίζοντας παράλληλα την παροχή πόσιμου νερού. Είναι επίσης χώροι για ψυχαγωγικές δραστηριότητες.
Υδρολογία
Ο ποταμός έχει ροή κυμαινόμενη μεταξύ 2 και 1500 m3 / s.
Πλοήγηση
μικρογραφία|Ο ποταμός Βιλαίν στην κοινότητα Λα Ρος-Μπερνάρ Ο ποταμός Βιλαίν αποτελεί τμήμα του συστήματος των καναλιών της Βρετάνης, που κατασκευάστηκε κυρίως τον 19ο αιώνα για σχετικά μικρές φορτηγίδες (130 τόνοι). Παλαιότερα χρησιμοποιούνταν από τις φορτηγίδες για τη μεταφορά πρώτων υλών, δημητριακών και ζωοτροφών. Σήμερα, εξακολουθεί να διατηρεί στο νότιο τμήμα του μια περιορισμένη κυκλοφορία για τη μεταφορά άμμου, χαλικιού, τσιμέντου, ξύλου και οικοδομικών υλικών, μερικές φορές επίσης για τη μεταφορά μεγάλων μεταλλικών κατασκευών, προσχηματισμένου σκυροδέματος, όπως δοκών και σιδηροτροχιών και σπανιότερα για τη μεταφορά καυσίμων, κυρίως μεταξύ του λιμένα του Μουστουάρ και της βιομηχανικής ζώνης δυτικά της Ρεν. Επίσης, ο ποταμός είναι πλωτός για σκάφη αναψυχής συμβάλλοντας στον τουρισμό της περιοχής, κυρίως στο βόρειο τμήμα του, στο Ρεντόν.
Κύριοι παραπόταμοι
μικρογραφία|350x350εσ|Ο ποταμός Βιλαίν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Αμάδες Χίου
Οι Αμάδες είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, ένα από τα λεγόμενα «Βορειόχωρα» ή «Επανόχωρα», με πληθυσμό 136 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένες σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 350 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 41 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου.
Γεωγραφία-δημογραφία
Η εξέλιξη του πληθυσμού των Αμάδων στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Τοπωνυμικά-τοπογραφικά
Η ετυμολόγηση του ονόματος είναι αβέβαιη. Μπορεί να σχετίζεται με το παλαιό χιακό γένος Αμαίδες, ή με το γνωστό από την αρχαιότητα παιχνίδι αμάδα, ονομασία που προέρχεται από την πέτρα σε σχήμα δίσκου. Συγκεκριμένα στη Χίο υπάρχει η παροιμία «εκύλισεν η αμάδα κι ηύρεν τ' αξύ» (με σημασία όμοια του «κύλισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι»). Αμάδεα στην αρχαιότητα ονομαζόταν στην Κρήτη ένα είδος σύκων. Ο κάτοικος του χωριού ονομάζεται Αμαδιανός. Στη βόρεια Χίο απαντώνται και τα τοπωνύμια Αμαδοκόπος (προς τα Καρδάμυλα) και Αμαδοκοπειό (νεότ. Μαδικοπιό) στην Παρπαριά.
Οι Αμάδες χωρίζονται σε «Έξω» και «Μέσα Χωριό», σε Επάνω Ράχη και Κάτω Ράχη, και στη Μέση (του χωριού). Υπάρχει και η τοποθεσία Φροδίσια (πρβλ. Αφροδίσια) πάνω από το χωριό. Στις παλαιές πηγές αναφέρεται ότι οι Αμάδες απέχουν τρεις ώρες πεζοπορία από τα Καρδάμυλα και μία ώρα σχεδόν από το Βίκι. Οι μικροί οικισμοί της βόρειας Χίου συνδέονται με αρχαίες παραδόσεις, μια από τις οποίες αναφέρεται στο ότι αυτές οι περιοχές προστατεύονταν πάντοτε από τον θεό του Πελληναίου Δία.
Σήμερα οι Αμάδες υπάγονται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Καρδαμύλων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») των Αμάδων τιμάται στο όνομα της Αγίας Κυριακής. Παλαιοί χριστιανικοί ναοί-εξωκκλήσια στην περιοχή των Αμάδων είναι οι: Προφήτης Ηλίας (προς το Βίκι, στη θέση Λακιά), Άγιος Ισίδωρος (ερειπωμένη), Άγιος Ιωάννης της πηγής, Άγιος Γεώργιος ο Φροδισιανός (στην παραπάνω αναφερόμενη θέση Φροδίσια), Αγία Ειρήνη, Αγία Ελένη (προς Βίκι), Άγιος Γεώργιος ο Καστανάς, Παναγία στους Λάκκους (ερειπωμένη) και Σωτήρας Χριστός (στον δρόμο προς Καρδάμυλα).
Κασμίρ Ράιτ
Ο Κασμίρ Ακίμ Ράιτ (γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1990) είναι πρώην Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ με τους Σινσινάτι Μπίαρκατς. Στη συνέχεια, πέρασε τρεις χρονιές παίζοντας επαγγελματικά στην Ολλανδία, την Ελλάδα και την Πολωνία.
Κολεγιακή πορεία
Ο Ράιτ συμπεριλήφθηκε στην ομάδα του τουρνουά του Μπιγκ Ιστ του 2012 με τους Σινσινάτι Μπίαρκατς, αφού το Σινσινάτι που δεν είχε καταταγεί έχασε από το 2ο καλύτερο Σάιρακιους στους ημιτελικούς στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν. Οι Μπίαρκατς κέρδισαν 15 ομάδες με τον Κασμίρ στη θέση του πόιντ γκαρντ κατά τη διάρκεια της θητείας του (2009–13). Ο Ράιτ φόρεσε τον αριθμό εμφάνισης 1 και είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών στα κλεψίματα (198) για το Σινσινάτι. Ο Ράιτ είναι επίσης ο μόνος παίκτης στην ιστορία του Σινσινάτι που σημείωσε τουλάχιστον 1300 πόντους, 475 ασίστ και 175 κλεψίματα.
Ολλανδία (2013–14)
Τον Ιούλιο του 2013 ο Ράιτ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τους Γκαστέρα Φλέιμς από το Γκρόνινγκεν της Ολλανδίας. Τον Μάρτιο ο Ράιτ κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο στο εθνικό Κύπελλο NBB, στον Τελικό απέναντι στη Ζοργκ εν Ζέκερχαϊντ Λέιντεν, όπου ο Ράιτ πέτυχε 19 πόντους. Ο Ράιτ ήταν 5ος στο ολλανδικό πρωτάθλημα σε σκοράρισμα, με 14,2 πόντους ανά αγώνα και 10ος σε ασίστ με 3,6 ανά αγώνα. Πήρε μία θέση στην ομάδα του DBL μετά την κανονική περίοδο. Την 1η Ιουνίου 2014 κατέκτησε και το πρωτάθλημα Ολλανδίας.
Επιστροφή στην Ολλανδία (2015–2016)
Στις 4 Νοεμβρίου 2016, η ZZ Λέιντεν ανακοίνωσε ότι άφησε ελεύθερο τον Ράιτ αφού υπέφερε από έναν τραυματισμό στο γόνατο στο τέλος της χρονιάς.
Διακρίσεις
Ντόναρ
Κολονάτα
μικρογραφία|Ένα ισπανικό αποικιακό ασημένιο νόμισμα, με τα δύο ημισφαίρια και τις κολόνες του Γιβραλτάρ εκατέρωθεν, από όπου το όνομά του κολονάτο. επιγρ.: UTRAQUE UNUM (οι δύο κόσμοι είναι ένα), 1768 και το σύμπλεγμα PTS (Ποτόσι Βολιβίας) εκατέρωθεν αυτής.
Τα Κολονάτα, δηλ. νομίσματα με τις κολόνες (Ηράκλειες στήλες), ισπαν.: Columnarios είναι αργυρά νομίσματα που κόπηκαν από την Ισπανία από το 1732 έως το 1773 σε όλες τις νέες αποικίες της στη σημερινή Iβηρο-Αμερική. Ενώ η πλειονότητα των κολονάτων κόπηκαν στο Μεξικό, μικρότερα νομισματοκοπεία υπήρχαν στη Γουατεμάλα, στη Λίμα του Περού, στο Σαντιάγο της Χιλής, στο Ποτοσί της Βολιβίας και την Κολομβία. Η βασική ονομαστική αξία είναι ένα νόμισμα των 8 ρεάλ (γνωστό και ως κομμάτι των οκτώ (εσκούδων) ή ισπανικό δολάριο). Άλλες δευτερεύουσες ονομαστικές αξίες περιελάμβαναν 4 ρεάλ, 2 ρεάλ, 1 ρεάλ, και 1/2 ρεάλ. Το νόμισμα των 8 ρεάλ (δολάριο Ισπανίας) είναι ο προκάτοχος του αμερικανικού δολαρίου. Πριν από την παραγωγή του νομισματοκοπείου των Ηνωμένων Πολιτειών, τα κολονάτα κυκλοφορούσαν, μαζί με άλλα νομίσματα, στις αποικίες των ΗΠΑ ως νόμιμο χρήμα μέχρι τα μέσα του 19ου αι.
Πριν από το κολονάτο, τα ισπανικά νομίσματα παραγόταν από κτύπημα με σφυρί. Αυτά τα μάλλον ακατέργαστα νομίσματα ονομάζοντο cobs. Το ξύσιμο γύρω τους ήταν πρόβλημα με τα cob, καθώς ήταν εύκολο να αποσπαστούν μικρές ποσότητες ασημιού από τις άκρες τους, και παρόλο που αυτή η ενέργεια τιμωρείτο με θάνατο, ήταν ακόμη ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο. Το κολονάτο, σε αντίθεση με το περίεργο cob, είναι ένα στρογγυλό νόμισμα με επεξεργασμένη ακμή, που καθιστά το ξύσιμο ανιχνεύσιμο και λιγότερο πιθανό να συμβεί.
Το σχέδιο του κολονάτου αποτελείται από δύο υδρόγειες σφαίρες —που αντιπροσωπεύουν τον νέο κόσμο και τον παλαιό κόσμο— με ένα βασιλικό στέμμα από επάνω. Από κάτω είναι ο κυματισμένος ωκεανός (που χωρίζει τους δύο κόσμους) και αριστερά και δεξιά είναι κολόνες (εξ ου και το όνομα "κολωνάτσ") που αντιπροσωπεύουν τις στήλες του Ηρακλή στολισμένες με κορώνες και τυλιγμένες με μία ταινία, που γράφει "PLUS ULTRA", που σημαίνει "περισσότερο πιο πέρα". Το πίσω μέρος έχει επίσης η φράση "UTRAQUE UNUM" (και οι δύο είναι ένα), που αναφέρεται στον Παλαιό και τον Νέο Κόσμο και την ημερομηνία στο κάτω μέρος, με τα αρχικά του νομισματοκοπείου εκατέρωθεν αυτής.
Στην εμπρόσθια όψη εμφανίζεται το όνομα του εστεμμένου, ακολουθούμενο από την επιγραφή «D. G. HISPAN. ET IND. REX», που σημαίνει «Με τη χάρη του Θεού, βασιλιάς της Ισπανίας και των [Δυτικών] Ινδιών». Το σημάδι του ελέγχου γνησιότητας βρίσκεται στα αριστερά και η αξία του νομίσματος στα δεξιά ενός μεγάλου ισπανικού θυρεού, που κοσμείται με ένα βασιλικό στέμμα στην κορυφή. Διάφορα λουλούδια, ροζέτες, τελείες (στιγμές) και άλλα χαρακτηριστικά χρησιμοποιούνται για τον διαχωρισμό των χαρακτηριστικών.
Η ακμή του νομίσματος έχει επαναλαμβανόμενο σχέδιο φύλλου δάφνης, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να παραποιηθεί και χρησιμοποιείται συχνά για σκοπούς ελέγχου ταυτότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργυρά νομίσματα Κατηγορία:Ισπανικά νομίσματα
Περί ποιητικής (Αριστοτέλης)
Το σωζόμενο βιβλίο της Ποιητικής ασχολείται πρωτίστως με το δράμα και η ανάλυση της τραγωδίας αποτελεί τον πυρήνα της συζήτησης που διεξάγει ο Αριστοτέλης στο έργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Αριστοτέλη Π
Επαναστατικός σοσιαλισμός
Ο επαναστατικός σοσιαλισμός είναι μια πολιτική φιλοσοφία, δόγμα καθώς και παράδοση εντός του σοσιαλισμού που τονίζει την ιδέα ότι μια κοινωνική επανάσταση είναι απαραίτητη για να επιφέρει δομικές αλλαγές στην κοινωνία. Πιο συγκεκριμένα, είναι η άποψη ότι η επανάσταση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη μετάβαση από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής στον σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής. Η επανάσταση δεν ορίζεται απαραίτητα ως βίαιη εξέγερση: ορίζεται ως κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από μαζικά κινήματα της εργατικής τάξης έτσι ώστε το κράτος να ελέγχεται ή να καταργείται άμεσα από την εργατική τάξη σε αντίθεση με την καπιταλιστική τάξη και τα συμφέροντά της.