cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διεθνές Αεροδρόμιο Β. Κ. Μπερντ
Ιστορία
Τον Δεκέμβριο του 2005, η Antigua and Barbuda Millennium Airport Corporation ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιούσε διαγωνισμούς για την κατασκευή της πρώτης φάσης ενός νέου επιβατικού τερματικού σταθμού σχεδιασμένου να εξυπηρετεί το αεροδρόμιο για 30 χρόνια. Το 2012 ανακοίνωσαν την κατασκευή του δεύτερου τερματικού.
Ο νέος τερματικός σταθμός τέθηκε σε λειτουργία στις 26 Αυγούστου 2015. Όλες οι πτήσεις πραγματοποιούνται από τη νέα εγκατάσταση. Ο τερματικός σταθμός καλύπτει 23.000 τετραγωνικά μέτρα, με τέσσερις φυσούνες, σύγχρονες εγκαταστάσεις ελέγχου ασφαλείας, σύγχρονες εγκαταστάσεις παρακολούθησης επιβατών και σύστημα ασφαλείας CCTV. Περιλαμβάνει 46 γκισέ check-in, 15 κιόσκια αυτοελέγχου, 5 ζώνες παραλαβής αποσκευών, ένα μικρό χώρο φαγητού, πολλά VIP σαλόνια, μια τράπεζα, καταστήματα λιανικής, σαλόνια πρώτης κατηγορίας, εστιατόρια και άλλες εγκαταστάσεις. Άλλες βελτιώσεις περιελάμβαναν έναν πρόσφατα κατασκευασμένο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων, παράλληλο με τον παλιό τερματικό σταθμό, μαζί με άλλα γραφεία του αεροδρομίου.
Σαλανόια
Η Σαλανόια (Salanoia) είναι γένος της οικογένειας σαρκοφάγων, Ευπλερίδες, η οποία περιέχει δύο είδη τα οποία βρίσκονται στη Μαδαγασκάρη. Μοιάζουν με μαγκούστες, πράγμα που υποδηλώνεται από παλιότερες εκδοχές των αγγλικών ονομάτων τους (Brown-tailed Mongoose, μαγκούστα με καφέ ουρά, πλέον ονομάζεται Brown-tailed Vontsira). Το όνομα του γένους, Salanoia , προέρχεται από το κοινό όνομα του Salanoia concolor: Salano.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευπλερίδες Κατηγορία:Πανίδα της Μαδαγασκάρης
Πανόραμα Φθιώτιδας
Το Πανόραμα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου σε απόσταση 8 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 30 χλμ. Α. από τη Λαμία. Είναι ανάμεσα στον Καραβόμυλο (ΒΑ.) και τους Πεταράδες (Δ.-ΒΔ.) ενώ μέσα από το χωριό περνάει η παλιά ΕΟ Αθήνας - Θεσσαλονίκης. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Καραβομύλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Καραβόμυλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Καραβόμυλου η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Εχιναίων του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Αγνή της Γαλλίας, δούκισσα της Βουργουνδίας
Η Αγνή της Γαλλίας, δούκισσα της Βουργουνδίας (Agnès de France, 1260 - 19 Δεκεμβρίου 1325) ήταν η νεότερη κόρη και το μικρότερο από τα 11 παιδιά του Λουδοβίκου Θ΄ του Αγίου και της Μαργαρίτας της Προβηγκίας, μικρότερη αδελφή του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Γ΄. Παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Β΄, δούκα της Βουργουνδίας (1279) με τον οποίο απέκτησε 8 παιδιά τους :
Με τον θάνατο του συζύγου της έγινε αντιβασιλιάς για λογαριασμού του μεγαλύτερου γιου της Ούγου (1306 - 1311), πέθανε στην Ακτή του χρυσού στις 19 Δεκεμβρίου 1325) και τάφηκε στο αβαείο του Σιτώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας
Αρακατάκα
Η Αρακατάκα είναι ορεινή πόλη της Κολομβίας, ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Η πόλη (που σήμερα είναι πρωτεύουσα δήμου) είναι χτισμένη δίπλα στον ποταμό Κατάκα, και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Κολομβιανής Καραϊβικής. Απέχει από την πρωτεύουσα της Κολομβίας, Μπογκοτά, 883 χλμ, και έχει πληθυσμό 40.400 κατοίκων σήμερα.
Τοπογραφία
Η Αρακατάκα ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Κολομβίας που βρίσκεται στη θάλασσα της Καραϊβικής και ονομάζεται Κολομβιανή Καραϊβική. Επίση υπάγεται στην επαρχία της Μαγκνταλένα, και απέχει 80 χλμ. από την πρωτεύουσα της επαρχίας, Σάντα Μάρτα. Επίσης συνορεύει με τις πόλεις Σιέναγα και Πουέμπλο Βιέχο. Η ευρύτερη περιοχή του δήμου της Αρακατάκα χωρίζεται γεωγραφικά, σε δύο περιοχές: στα βορειοδυτικά όπου επικρατεί το κλίμα της πεδιάδας της Σάντα Μάρτα και στα ανατολικά, όπου ένα τμήμα της οροσειράς αγγίζει τα 5.775 μέτρα  - το υψηλότερο υψόμετρο σε όλη την Κολομβία -και το κλίμα επηρεάζεται από την οροσειρά Σιέρα Νεβάδα ντε Σάντα Μάρτα.
Κλίμα
Το κλίμα της πόλης είναι τροπικό, δηλαδή υγρό και ζεστό όλον σχεδόν τον χρόνο.
Οικονομία
Στην Αρακατάκα καλλιεργούνται μπανάνες, φοινικόδεντρα, ρύζι, βαμβάκι, ζαχαροκάλαμο και ντομάτα. Η εμπορική δραστηριότητα είναι περιορισμένη στο λιανικό εμπόριο, που εξυπηρετεί τις ανάγκες των ντόπιων και των τουριστών. Ο τουρισμός επίσης, κυρίως λόγω του μουσείου - οικίας του διάσημου Κολομβιανού συγγραφέα είναι αναπτυγμένος και υπάρχει καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας Κατηγορία:Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Basket Case 2
Το Basket Case 2 είναι μια αμερικάνικη κωμωδία τρόμου του 1990 σε σενάριο και σκηνοθεσία Frank Henenlotter. Είναι η συνέχεια της cult ταινίας Το Καλάθι του Τρόμου. Είχε κυκλοφορήσει σε DVD από την Synapse Films τον Οκτώβριο του 2007.
Πλοκή
Έχοντας επιβιώσει την πτώση τους κατά το τέλος της πρώτης ταινίας, ο Duane Bradley και ο φριχτά παραμορφωμένος αδελφός του, ο Belial διασώζονται από το νοσοκομείο με τη βοήθεια μιας ηλικιωμένης γυναίκας με το όνομα Ruth, που μαζί με την όμορφη εγγονή της είναι οι επιστάτες μιας εκτεταμένης οικογένειας η οποία αποτελείται από φρικιά. Όταν όμως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης βάζουν σε κίνδυνο την καλή διαβίωση της κοινότητας, τα δύο αδέλφια μαζί με τα φρικιά υπερασπίζονται την ιδιωτική τους ζωή με αίμα.
Υποδοχή
Το Rotten Tomatoes αναφέρει ότι το 67% των ερωτηθέντων έξι κριτικών έδωσε στην ταινία μια θετική κριτική. Η μέση βαθμολογία ήταν 6,4/10. Το περιοδικό Variety το αποκάλεσε "μια κοροϊδία ξεκαρδιστικού ύφους" που αποτίει φόρο τιμής στα φρικιά. Η Caryn James του The New York Times έγραψε ότι "Παρόλο που είναι μια φθηνή κοροϊδία, δεν είναι κακό". Ο Kevin Thomas του Los Angeles Times έγραψε ότι "η ταινία έχει ότι χρειάζεται για να γίνει cult, όπως και η πρώτη ταινία: εξωφρενικό σκοτεινό χιούμορ, παράξενος τρόμος και γνήσιο πάθος".
Συνέχεια
Ένα χρόνο μετά, το 1991 ο Frank Henenlotter σκηνοθέτησε μια συνέχεια το Basket Case 3: The Progeny.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων, βασίλισσα της Πολωνίας
Η Μαρία Θηρεσία (Marie Thérèse, 1 Φεβρουαρίου 1666 - 22 Φεβρουαρίου 1732 ) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Κονντέ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κοντί και τιτουλάρια βασίλισσα της Πολωνίας (από το 1697).
Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία γεννήθηκε στο Οτέλ ντε Κονντέ στο Παρίσι την 1η Φεβρουαρίου 1666 ως κόρη του Ερρίκου Γ΄ του Κονντέ και της Άννας Ερριέττας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Εδουάρδου του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Γνωστή από τη γέννηση ως Δεσποινίς των Βουρβόνων, πήρε το όνομά της από τη Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων, σύζυγο του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Επρόκειτο να παντρευτεί τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο της Σαβοΐας, Πρίγκιπα του Καρινιάνο, αλλά στις 22 Ιανουαρίου 1688, η Μαρία Θηρεσία παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Λουδοβίκο του Κοντί, στις Βερσαλλίες.
Η νύφη ήταν ερωτευμένη με τον σύζυγό της, αλλά η προσοχή εκείνου ήταν αλλού. Ήταν γνωστό στη Γαλλία ότι είχε μία σχέση με τη νύφη της συζύγου του, τη Λουίζα Φραγκίσκη. Ειπώθηκε επίσης ότι είχε ομοφυλοφιλικές τάσεις και δεν έδωσε πολλή προσοχή τη γυναίκα του.
Η Μαρία Θηρεσία είχε μια δύσκολη σχέση με τα παιδιά της και ως εκ τούτου ζούσε ήσυχα στις διάφορες κατοικίες των Κοντί, κυρίως στο Ανάκτορο ντε Λ'Ιλ-Αντάμ. Η οικογένεια συμφιλιώθηκε αργότερα μετά το τέλος του Πρίγκιπα του Κοντί. Η Μαρία Θηρεσία ήταν γνωστή για την ήσυχη προσωπικότητά της και την ευσέβειά της, με επαίνους από πολλούς στην Αυλή. Η Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου, Δούκισσα της Ορλεάνης και μητέρα τού Φίλιππου της Ορλεάνης, έγραψε για τη χήρα Μαρία Θηρεσία: "Νομίζω ότι πρέπει να έχει κάποιο γερμανικό αίμα στις φλέβες της. Είναι μικροκαμωμένη, και κάπως από τη μία πλευρά, αλλά δεν έχει καμπούρα. Έχει ωραία μάτια, όπως ο πατέρας της. Δεν είναι όμορφη, αλλά είναι ενάρετη και ευσεβής. Αυτό που υπέφερε λόγω του συζύγου της ενθάρρυνε τη γενική συμπόνια".
Βασίλισσα της Πολωνίας
Το 1697, στον σύζυγο της Μαρίας Θηρεσίας προσφέρθηκε το πολωνικό στέμμα από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Ο Πρίγκιπας του Κοντί πήγε στην Πολωνία για να επιθεωρήσει το πιθανό νέο του βασίλειο, ενώ η Μαρία Θηρεσία έμεινε στη Γαλλία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, θεωρήθηκε η βασίλισσα της Πολωνίας και ο σύζυγός της βασιλιάς. Με βάση τις ψηφοφορίες της πολωνικής αριστοκρατίας, ο σύζυγός της ήταν ο πιο δημοφιλής υποψήφιος, αλλά όταν εκείνος έφτασε στο Γκντανσκ, διαπίστωσε ότι ο Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας είχε πάρει τη θέση του στο θρόνο και έτσι επέστρεψε στη Γαλλία.
Εστεμμένη Πριγκίπισσα
Το 1709, ο σύζυγός της πέθανε στο Παρίσι. Η Θηρεσία έλαβε τον τίτλο της πριγκίπισσας του Κοντί. Μετά τον θάνατο τού συζύγου της, έστρεψε την προσοχή της στην ανακαίνιση των κατοικιών των Κοντί, ξεκινώντας από το Οτέλ ντε Κοντί, τώρα Υπουργείο των Τεχνών. Αναθέτει στον Ρομπέρ ντε Κοττ, πρώτο αρχιτέκτονα του Βασιλιά, να κάνει το έργο. Το 1713, η κόρη της Μαρία Άννα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ερρίκο Α΄ του Κοντέ, γιο της πρώην ερωμένης του συζύγου της, Λουίζας Φραγκίσκης. Την ίδια ημέρα, σε διπλή γαμήλια τελετή στις Βερσαλίες, ο γιος της, ο νέος Πρίγκιπας του Κοντί, νυμφεύτηκε μία άλλη κόρη της Λουίζας Φραγκίσκης, τη Λουίζα Ελισάβετ, που πήρε τότε τον τίτλο που είχε η Μαρία Θηρεσία για σχεδόν τριάντα χρόνια.
Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ
Το Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ (αγγλικά: Dallas-Fort Worth Film Critics Association Award For Best Cinematography) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ για να τιμήσει έναν διευθυντή φωτογραφίας που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ
Ναός των Αγίων Αποστόλων (Κωνσταντινούπολη)
Ο ναός των Αγίων Αποστόλων, γνωστός και ως Βασιλικόν Πολυάνδριον, ήταν περικαλλής χριστιανικός ναός της Κωσταντινούπολης, ο οποίος χτίστηκε το 550 στον τέταρτο λόφο της Πόλης, βορειοδυτικά του υδραγωγείου του Ουάλη, πάνω σε παλαιότερο ναό του 4ου αιώνα, στον οποίο διάφοροι Αυτοκράτορες έκαναν προσθήκες. Ήταν τεραστίων διαστάσεων, σχεδόν όσο ο ναός της Αγίας Σοφιάς και δεύτερος σε σπουδαιότητα μόνο προς αυτήν, καθώς επί αιώνες (από τον 4ο ως τον 11ο) ενταφιάζονταν εκεί Αυτοκράτορες, Πατριάρχες και επίσκοποι. Μετά την Άλωση της Κωσταντινούπολης, μεταφέρθηκε εκεί η έδρα του Οικουμενικού Πατρειαρχείου. Το 1461 όμως, οι Οθωμανοί τον κατεδάφισαν ολοσχερώς και στη θέση του οικοδόμησαν το Φατίχ τζαμί.
Αρχικός ναός
Ο αρχικός ναός των Αγίων Αποστόλων κτίστηκε περί το 330, όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας. Το 337, όταν ο Κωνσταντίνος πέθανε, ο ναός δεν είχε τελειώσει, και ο ίδιος ενταφιάστηκε προσωρινά στο ναό του Αγίου Ακακίου στην Κωνσταντινούπολη. Όταν ολοκληρώθηκε από το γιο του, Κωνστάντιο, ο ναός των Αγίων Αποστόλων, μεταφέρθηκε εκεί και η σoρός του Κωνσταντίνου.
Λίγα είναι γνωστά για την όψη εκείνου του ναού, εκτός του ότι ήταν σταυρόσχημος. Ο Ευσέβιος Καισαρείας αναφέρει ότι ήταν υψηλό κτίριο, με προστώα και στις τέσσερις πλευρές, μαρμάρινους τοίχους και χρυσό τρούλο. Στα «Πάτρια» (Ψευδο-Κωδινός) αναφέρεται ότι η οροφή του ήταν ξύλινη. Αναφορές στη «θαυμάσια» εκκλησία κάνουν και οι Φιλοστόργιος και Θεόδωρος αναγνώστης.
Μετά τις πολυάριθμες προσθήκες και τροποποιήσεις του Κωνσταντίου, ένας ύμνος για τον Ιουλιανό αναφέρει κατασκευαστικά έργα. Μετά από έναν σεισμό του 358 χρειάστηκε να γίνουν επιδιορθώσεις. Ο Πατριάρχης Μακεδόνιος απομάκρυνε προσωρινά για λόγους ασφαλείας την σορό του Κωνσταντίνου από τον ναό. Το γεγονός ότι οι γραπτές πηγές μετά τον 4ο αιώνα μιλούν για δύο, συνδεδεμένα μεταξύ τους, κτίσματα, συνηγορεί στο ότι ο Κωνστάντιος έκτισε ένα από τα δύο. Δεν έχει διευκρινιστεί πάντως εάν έκτισε ναό πάνω στον τάφο του πατέρα του ή εάν έκτισε χωριστό τάφο και μετέφερε εκεί την σαρκοφάγο του πατέρα του. Από τον 5ο αιώνα υπάρχουν πηγές που αποδίδουν στον Κωνστάντιο το κτίσιμο και του ναού και του μαυσωλείου.
Ο ναός του Ιουστινιανού
Κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού διαπιστώθηκε ότι ο ναός ήταν πλέον ανεπαρκής. Έτσι, ελήφθη η απόφαση να κατεδαφιστεί και να κτιστεί νέος. Ο ιστορικός Προκόπιος αποδίδει το κτίσιμο του νέου ναού στον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό, αν και ο Ψευδο-Κωδινός αποδίδει την ανακατασκευή στην Αυτοκράτειρα Θεοδώρα.
Για πάνω από 7 αιώνες, ο ναός των Αγίων Αποστόλων ήταν ο δεύτερος σημαντικότερος ναός της Βασιλεύουσας. Ενώ η Αγία Σοφία βρισκόταν στο παλαιό μέρος της Πόλης, οι Άγιοι Απόστολοι κυριαρχούσαν στην πλευρά των νεότερων επεκτάσεων, επάνω στην ονομαζόμενη Μέση ή Κεντρική Οδό. Ήταν προσκυνηματικό κέντρο, καθώς εκτός των τριών προαναφερθέντων αγίων, των Αυτοκρατόρων, των Πατριαρχών (μεταξύ αυτών και του Ιωάννη του Χρυσοστόμου και του Γρηγορίου του Θεολόγου), των επισκόπων, αγίων και μαρτύρων που είχαν ενταφιαστεί εκεί, στην εκκλησία βρισκόταν και μέρος της Στήλης της Φραγγελώσεως, στην οποία κατά την παράδοση δέθηκε και μαστιγώθηκε ο Χριστός. Κατά τη διάρκεια των ετών, ο ναός συγκέντρωσε μεγάλες ποσότητες χρυσού, αργύρου και πολύτιμων λίθων, από αφιερώσεις των πιστών.
Ο Αυτοκράτορας Βασίλειος Α' Μακεδών ανακαίνισε και ενδεχομένως επέκτεινε το ναό, τον 9ο αιώνα. Τον 10ο αιώνα, ο Κωνσταντίνος της Ρόδου συνέθεσε μακροσκελή έμμετρη «Περιγραφή της εκκλησίας των Αποστόλων», την οποία αφιέρωσε στον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ' Πορφυρογέννητο.
link=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Constantinopolis_civitas_-_Buondelmonti_Cristoforo_-_1420.jpg|thumb|left|250px|Χάρτης της [[Κωνσταντινούπολη|Κωνσταντινούπολης του 1422 του Φλωρεντίνου χαρτογράφου Κριστόφορο Μπουοντελμόντι. Αποτελεί τον παλαιότερο χάρτη της πόλης και τον μοναδικό ο οποίος προηγείται της οθωμανικής, ενώ παράλληλα απεικονίζεται και η θέση του ναού των Αγίων Αποστόλων δίνοντας μια ιδέα ως προς την τοποθεσία του ]]
Λεηλασία και παρακμή
Ο ναός λεηλατήθηκε το 1204 από τους Σταυροφόρους της Δ' Σταυροφορίας. Λειψανοθήκες, χρυσά και αργυρά σκεύη με πολύτιμους λίθους, εικόνες, πολυτελή άμφια και άλλοι ανεκτίμητοι θησαυροί του ναού εξαφανίστηκαν. Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει ότι ακόμη και οι τάφοι των Αυτοκρατόρων συλήθηκαν και αφαιρέθηκε οτιδήποτε πολύτιμο περιείχαν. Ανοίχθηκε ακόμη και ο τάφος του Ιουστινιανού, ενώ από τον τάφο του Αυτοκράτορα Ηρακλείου αφαιρέθηκε το χρυσό του διάδημα, μαζί με τα μαλλιά του, στα οποία είχε προσκολληθεί. Κάποιοι από αυτούς τους θησαυρούς μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, όπως το λείψανο του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ενώ οι περισσότεροι στη Βενετία και είναι σήμερα σε κοινή θέα στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Πριν την επέλαση των Σταυροφόρων όμως, ο αυτοκράτορας Αλέξιος Γ' Άγγελος είχε αφαιρέσει μεγάλος μέρος της πολύτιμης διακόσμησης των σαρκοφάγων του ναού και το οδήγησε στα χυτήρια, στην προσπάθειά του να εξοικονομήσει χρήματα για να εξαγοράσει τη συνεργασία του Ερρίκου Στ'.
Όταν ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος ανακατέκτησε την Πόλη, ανήγειρε στο ναό ένα άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ επάνω σε στήλη, σε ανάμνηση του γεγονότος, και του εαυτού του. Το άγαλμα καταστράφηκε από σεισμό το 1328. Στις αρχές του 14ου αιώνα, ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος επισκεύασε το ναό, ο οποίος όμως κατόπιν εγκαταλείφθηκε, καθώς ολόκληρη η Βυζαντινή Αυτοκρατορία παρήκμασε και ο πληθυσμός της Πόλης μειωνόταν συνεχώς. Σύμφωνα με μαρτυρία του Φλωρεντίνου καθολικού ιερέα Κριστόφορο Μπουοντελμόντι, το 1420 ο ναός ήταν ρημαγμένος.
μικρογραφία|Κάτοψη του ναού, [[Πέτρος Γύλλιος, 16ος αιώνας]]
Μετά την Άλωση
Κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ο ναός καταστράφηκε ολοκληρωτικά. Ο ιστορικός Κριτόβουλος αναφέρει ότι φανατικοί δερβίσηδες με ρόπαλα και λοστούς κατέστρεφαν επί 14 ώρες τον ναό. Αφού δε συνέθλιψαν τα ιερά λείψανα και τα οστά των αυτοκρατόρων, έριξαν τα υπολείμματα σε ασβεστοκάμινο.
Μετά την Άλωση, ο ναός της Αγίας Σοφίας, έδρα ως τότε του Πατριαρχείου, μετατράπηκε σε τζαμί. Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής παραχώρησε τον κατεστραμμένο πια ναό των Αγίων Αποστόλων στον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο, προκειμένου να μεταφερθεί εκεί το Πατριαρχείο. Η περιοχή όμως κατοικήθηκε από Τούρκους και υπήρχε αυξανόμενη εχθρότητα, καθώς ένα τόσο μεγάλο οικοδόμημα παρέμενε σε χριστιανικά χέρια, ενώ το ίδιο το κτίσμα ήταν σε άσχημη κατάσταση. Μετά από δολοφονία ενός Τούρκου από Έλληνα, η εχθρότητα αυξήθηκε και έτσι, το 1456, ελήφθη η απόφαση για μεταφορά της έδρας του Πατριαρχείου στη Μονή Παμμακάριστου.
Το 1461, ο Σουλτάνος Μωάμεθ κατεδάφισε τον ναό και στη θέση του οικοδόμησε μουσουλμανικό τέμενος παρόμοιας λαμπρότητας, το Φατίχ τζαμί (Τέμενος του Πορθητή), το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα. Εκεί βρίσκεται ο τάφος του Πορθητή (Φατίχ) της Βασιλεύουσας, Μωάμεθ Β΄.
Τους αιώνες που μεσολάβησαν από την κατεδάφιση του ναού, θεωρούνταν ότι δεν υπήρχαν πια υπολείμματά του. Το 2001 όμως, μια ανασκαφή ανέδειξε κάποια υπολείμματα τείχισης, τα οποία χρονολογούνται με μεγάλη βεβαιότητα προ της ανέγερσης του τεμένους και επομένως θεωρούνται τμήματα του ναού των Αποστόλων. Έτσι οριοθετήθηκε ακριβέστερα και η θέση και το μέγεθος του ναού.
Κτίσμα του Κωνσταντίνου
Ο πρώτος ναός των Αγίων Αποστόλων περιείχε ένα κυκλικό μαυσωλείο που κτίστηκε από τον Κωνσταντίνο και τον ναό που ολοκληρώθηκε από τον διάδοχό του, Κωνστάντιο. Δεν είναι πολλά γνωστά από εκείνον τον ναό, εκτός του ότι ήταν σταυροειδής. Η σταυροειδής κάτοψη ήταν ορόσημο στην εξέλιξη της χριστιανικής αρχιτεκτονικής, καθώς αντικατέστησε τον ρυθμό της βασιλικής. Δεκάδες σταυροειδείς ναοί του τέλους του 4ου και των αρχών του 5ου αιώνα ήταν μιμήσεις του κωνσταντίνειου ναού των Αποστόλων, όπως ο Άγιος Αμβρόσιος στο Μιλάνο, ο Άγιος Βαβύλας στην Αντιόχεια και ο Άγιος Συμεών ο Στυλίτης στο Χαλέπι της Συρίας.
Κτίσμα του Ιουστινιανού
Ναοί όπως η Βασιλική του Αγίου Ιωάννη, η Βασιλική του Αγίου Μάρκου, ο Καθεδρικός της Σεν-Φρον και η Βασιλική του Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας πιστεύεται ότι κτίστηκαν με πρότυπο τον ιουνστινιάνειο ναό των Αγίων Αποστόλων, αν και διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους.
Τάφοι
Τα μαυσωλεία του ναού ήταν ο τόπος ανάπαυσης των περισσότερων Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και των μελών των οικογενειών τους για επτά αιώνες, ξεκινώντας από τον Κωνσταντίνο Α΄ (337) και τελειώνοντας με τον Κωνσταντίνο Η΄ (1028). Χωρίς πλέον διαθέσιμο χώρο εκείνη την εποχή, επικράτησε η παράδοση οι Αυτοκράτορες να κτίζουν άλλες εκκλησίες και μοναστήρια γύρω από την Πόλη, ως τόπο ταφής για τους ίδιους και τα μέλη της οικογένειάς τους. Οι τάφοι που βρίσκονταν στον ναό των Αγίων Αποστόλων είναι γνωστοί μόνο από καταλόγους σε λογοτεχνικές πηγές, μία από τις οποίες περιέχεται στο De Ceremoniis. Παρότι οι σαρκοφάγοι των Αυτοκρατόρων καταστράφηκαν από Σταυροφόρους κατά την Τέταρτη Σταυροφορία το 1204, σώζονται μερικές από τις αρχαιότερες πορφυρές σαρκοφάγους: δύο στο αίθριο της Αγίας Ειρήνης, τέσσερις έξω από το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης και ένα κομμάτι του πέμπτου στο αίθριο του Μουσείου «Κωνσταντινούπολη διά μέσου των Εποχών», το οποίο πιστεύεται ότι είναι από αυτό του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Μεταξύ άλλων, είχαν ταφεί στον ναό οι:
thumb|330px|Σαρκοφάγοι Αυτοκρατόρων από πορφυρίτη έξω από το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης
Επίσης εκεί ετάφησαν οι Πατριάρχες Νικηφόρος Α΄ και Κυριακός Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αποστολοι Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί
Πλάκα της Ανατολίας
lang=en|μικρογραφία|Πλάκα της Ανατολίας|σύνδεσμος=Αρχείο:Anatolian_Plate_Vectoral.svg%3Flang=en Η Πλάκα της Ανατολίας είναι ηπειρωτική τεκτονική πλάκα που χωρίζεται από την Ευρασιατική και την Αραβική Πλάκα με το Ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας και το Ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας αντίστοιχα. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας της Τουρκίας βρίσκεται στην Πλάκα της Ανατολίας. Οι πιο σημαντικοί σεισμοί στην περιοχή έχουν σημειωθεί ιστορικά κατά μήκος του βόρειου ρήγματος, όπως ο σεισμός του Ερζιντζάν το 1939. Ο καταστροφικός σεισμός Τουρκίας-Συρίας του 2023 σημειώθηκε κατά μήκος του ενεργού ρήγματος της Ανατολικής Ανατολίας σε ένα ρήγμα ολίσθησης όπου η Αραβική Πλάκα γλιστρά πέρα από την Πλάκα της Ανατολίας οριζοντίως. Η σύγκρουση της Αραβικής Πλάκας στην Ευρασιατική Πλάκα μπορεί να «συμπιέζει» ή να μετακινεί την Πλάκα της Ανατολίας προς τα δυτικά.
Σύμφωνα με το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, το σύστημα ρηγμάτων μετασχηματισμού της Ανατολίας είναι «πιθανώς το πιο ενεργό στον κόσμο». Το Ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας, ένα αριστερό πλευρικό ρήγμα μεταφόρτωσης, σχηματίζει ένα όριο με την Αραβική Πλάκα. Στα νότια και νοτιοδυτικά είναι ένα συγκλίνον όριο με την Αφρικανική Πλάκα. Αυτή η σύγκλιση εκδηλώνεται σε συμπιεστικά χαρακτηριστικά εντός του ωκεάνιου φλοιού κάτω από τη Μεσόγειο, καθώς και στον ηπειρωτικό φλοιό της ίδιας της Ανατολίας, καθώς και σε ότι θεωρούνται γενικά ως ζώνες βύθισης κατά μήκος του ελληνικού και του κυπριακού τόξου. Το βόρειο άκρο είναι ένα όριο μεταφόρτωσης με την Ευρασιατική Πλάκα, που σχηματίζει τη Ζώνη Ρηγμάτων της Βόρειας Ανατολίας. μικρογραφία| Ευρασιατική Πλάκα & Πλάκα της Ανατολίας Η έρευνα δείχνει ότι η Πλάκα της Ανατολίας περιστρέφεται αριστερόστροφα καθώς ωθείται προς τα δυτικά από την Αραβική Πλάκα, εμποδίζοντας οποιαδήποτε κίνηση προς τα βόρεια από την Ευρασιατική Πλάκα. Σε ορισμένες αναφορές, η Πλάκα της Ανατολίας αναφέρεται ως ένα «μπλοκ» ηπειρωτικού φλοιού που εξακολουθεί να συνδέεται με την Ευρασιατική Πλάκα. Αλλά οι μελέτες για το Ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας δείχνουν ότι η Ανατολία είναι αποσυνδεδεμένη από την Ευρασιατική Πλάκα. Τώρα συμπιέζεται από την Αραβική Πλάκα από τα ανατολικά και αναγκάζεται να κινηθεί προς τα δυτικά, καθώς η Ευρασιατική Πλάκα στα βόρεια της εμποδίζει την κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Η Αφρικανική Πλάκα υποβιβάζεται κάτω από την Πλάκα της Ανατολίας κατά μήκος της Κύπρου και των Ελληνικών Τόξων στην ανοικτή θάλασσα στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεκτονικές πλάκες Κατηγορία:Γεωλογία της Τουρκίας
Ζώνη προς υπεράσπιση
δεξιά|μικρογραφία|Οδόφραγμα στο ZAD της Notre-Dame-des-Landes. Το πανό γράφει: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ δεξιά|μικρογραφία|Μία από τις πολλές κατασκευές που έχουν ανεγερθεί στους δρόμους που διασχίζουν το ZAD της Notre-Dame-des-Landes. Το συγκεκριμένο εξυπηρετεί ως πύργος παρατήρησης για τυχόν επιδρομές της αστυνομίας. Η έκφραση Ζώνη Προς Υπεράσπιση ή ZAD (Γαλλικά: zone à défendre) είναι ένας γαλλικός νεολογισμός που αναφέρεται στη μαχητική κατάληψη ή την αναρχική κομμούνα που έχει ως στόχο τη φυσική παρεμπόδιση κάποιου έργου ανάπτυξης. Τα ZAD οργανώνονται συγκεκριμένα σε περιοχές με οικολογική ή γεωργική διάσταση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το μόνιμο χωριό αποκλεισμού ενάντια στην κατασκευή του αεροδρομίου στη Notre-Dame-des-Landes. Παρ' όλα αυτά, όμως, το όνομα έχει χρησιμοποιηθεί και για καταλήψεις σε αστικές περιοχές, όπως στη Ρουέν. Ένα από τα πρώτα συνθήματα του κινήματος ήταν «ZAD παντού» και παρόλο που δεν υπάρχουν επίσημες μορφές, εκτιμάται ότι στις αρχές του 2016 υπήρχαν κάπου ανάμεσα σε 10 με 15 ZAD σε όλη τη Γαλλία.
Ετυμολογία
Το ακρωνύμιο "ZAD" είναι μια παράφραση του όρου Αναβληθείσα Ζώνη Ανάπτυξης (Γαλλικά: "zone d'aménagement différé"). Το 2015, ο όρος "Zadist" εισήχθη στην έκδοση του λεξικού Le Petit Robert για το 2016 ως «μαχητής κάποιας κατάληψης ZAD ενάντια σε κάποιο προτεινόμενο σχέδιο ανάπτυξης βλαβερό για το περιβάλλον.»
Ιστορία
Ο όρος εμφανίστηκε αρχικά τη δεκαετία του 2010 στη Γαλλία και έγινε δημοφιλής κατά τη διάρκεια της εναντίωσης στην κατασκευή αεροδρομίου στην Notre-Dame-des-Landes, βόρεια της Nantes. Το κίνημα των ZAD έχει τις ρίζες του στην αμφισβήτηση μεγάλων έργων υποδομών, την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και του δικαιώματος των γηγενών να αποφασίζουν για το μέλλον της γης τους (με αντίτιμο, αν χρειαστεί, τη σύγκρουση με την κρατική εξουσία) και παράλληλα την απόρριψη της Καπιταλιστικής οικονομίας. Στη Γαλλία, οι πιο διάσημοι πρόγονοι του κινήματος των ZAD είναι η μάχη του Larzac (1971-1981), οι διαδηλώσεις ενάντια στην κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στο Creys-Malville, στην Isère (1977), και στο Plogoff τις δεκαετίες των '70 και '80.
Τα ZAD έχουν πολλαπλασιαστεί στη Γαλλία έπειτα από την αποτυχημένη προσπάθεια έξωσης της κομμούνας στη Notre-Dame-des-Landes το φθινόπωρο του 2012. Ένα από τα πρώτα ZAD που σχηματίστηκαν μετά το γεγονός αυτό ήταν το ZAD στη φάρμα Bouillons, κοντά στη Ρουέν, μια κατάληψη από την ομάδα Auchan ενάντια στο σχέδιο ακινήτων που ξεκίνησε το χειμώνα του 2012. Πέρα από το ZAD στη Notre-Dame-des-Landes, οι πιο γνωστές περιπτώσεις είναι αυτές ενάντια στο σχέδιο ανέγερσης του φράγματος Sivens στον ποταμό Tarn και στα Center Parks του δάσους του Chambaran στην Isère.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεολογισμοί Κατηγορία:Πολιτική της Γαλλίας
Μάικλ Σάνον
Ο Μάικλ Σάνον (Michael Shannon, 7 Αυγούστου 1974) είναι Αμερικανός ηθοποιός και μουσικός.
Καριέρα
Στην τηλεόραση, έπαιξε από το 2010 ως το 2014 στη σειρά Boardwalk Empire, και κέρδισε μαζί με όλο το καστ δύο Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών, το 2010 και το 2011. Συμμετείχε επίσης στην ταινία The Iceman, όπου και ενσάρκωσε τον κατά συρροή δολοφόνο Ρίτσαρντ Κουκλίνσκι.
Επιπλέον, ο Σάνον ασχολείται και με τη μουσική και το 2002 ίδρυσε το indie rock συγκρότημα Corporal, στο οποίο είναι τραγουδιστής και κιθαρίστας. Το συγκρότημα είχε κυκλοφορήσει δύο τραγούδια, το 2011 και το 2012, για να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Μπαράκ Ομπάμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες
Ενεργειακή φτώχεια
μικρογραφία|243x243εσ| Κατοικίες χωρίς άμεση πρόσβαση σε ενέργεια όπως π.χ. ηλεκτρική ενέργεια, θέρμανση, ψύξη. Η ενεργειακή φτώχεια (αγγλ. energy poverty) είναι όρος που αφορά στην έλλειψη πρόσβασης σε σύγχρονες ενεργειακές υπηρεσίες. Αναφέρεται στην κατάσταση μεγάλου αριθμού πολιτών στις αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη και ποσοστού πολιτών στις ανεπτυγμένες χώρες, των οποίων η ευημερία επηρεάζεται πολύ αρνητικά από την πολύ χαμηλή κατανάλωση ενέργειας, τη χρήση μη υγιεινών ή ρυπογόνων καυσίμων και τον υπερβολικό χρόνο που απαιτείται για τη συλλογή καυσίμων για την κάλυψη βασικών αναγκών. Το 2022 αναφερόταν ότι 759 εκατομμύρια άνθρωποι δεν είχαν πρόσβαση σε σταθερή ηλεκτρική ενέργεια και 2,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν επικίνδυνα και αναποτελεσματικά συστήματα μαγειρέματος. Σχετίζεται αντιστρόφως με την πρόσβαση σε σύγχρονες ενεργειακές υπηρεσίες, αν και η βελτίωση της πρόσβασης είναι μόνο ένας παράγων στις προσπάθειες μείωσης της ενεργειακής φτώχειας. Η ενεργειακή φτώχεια διαφέρει από τη φτώχεια των καυσίμων, η οποία επικεντρώνεται αποκλειστικά στο ζήτημα της οικονομικής προσιτότητας.
Ο όρος «ενεργειακή φτώχεια» εμφανίστηκε με τη δημοσίευση του βιβλίου της Brenda Boardman, Fuel Poverty: From Cold Homes to Affordable Warmth (1991). Η ονομασία του λεκτικού συνδυασμού ενέργειας και φτώχειας ως «ενεργειακή φτώχεια» παρακίνησε την ανάγκη ανάπτυξης δημόσιας πολιτικής για την αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας και επίσης τη μελέτη των αιτιών, των συμπτωμάτων και των επιπτώσεών της στην ανθρώπινη κοινωνία. Όταν η ενεργειακή φτώχεια εισήχθη για πρώτη φορά στο βιβλίο της Boardman, η ενεργειακή φτώχεια περιγράφηκε ως έλλειψη ενέργειας για θέρμανση και ψύξη των κατοικιών.
Σήμερα, ωστόσο, η ενεργειακή φτώχεια θεωρείται ότι είναι το αποτέλεσμα πολύπλοκων συστημικών ανισοτήτων που δημιουργούν εμπόδια στην πρόσβαση στη σύγχρονη ενέργεια σε προσιτή τιμή. Η ενεργειακή φτώχεια είναι δύσκολο να μετρηθεί και επομένως να αναλυθεί επειδή βιώνεται ως κακουχία σε ιδιωτικό επίπεδο, μέσα στα νοικοκυριά, ειδικά με βάση το εν γένει πολιτιστικό επίπεδο και αλλάζει δυναμικά ανάλογα με το χρόνο και την τοποθεσία (γεωγραφική θέση).
Σύμφωνα με την πρωτοβουλία Energy Poverty Action του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, Η πρόσβαση στην ενέργεια είναι θεμελιώδης για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και αποτελεί βασική επιταγή για την οικονομική ανάπτυξη. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η ενεργειακή φτώχεια εξακολουθεί να είναι διάχυτη ".
Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) εγκαινίασαν την Πρωτοβουλία Βιώσιμης Ενέργειας για Όλους και όρισε το 2012 ως το Διεθνές Έτος για την Αειφόρο Ενέργεια για Όλους, το οποίο επιδιώκει σε μέγιστη εστίαση στη μείωση της ενεργειακής φτώχειας. Τα Ηνωμένα Έθνη αναγνωρίζουν περαιτέρω τη σημασία της ενεργειακής φτώχειας μέσω του Στόχου 7 των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης για ''«διασφάλιση της πρόσβασης σε οικονομικά προσιτή, αξιόπιστη, βιώσιμη και σύγχρονη ενέργεια για όλους». ''
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνής ανάπτυξη Κατηγορία:Ενεργειακή πολιτική
Ντέρικ Ρόουζ
Ο Ντέρικ Μάρτελ Ρόουζ (αγγλικά: Derrick Martell Rose, γεννήθηκε 4 Οκτωβρίου 1988) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Αγωνίζεται στη θέση του πόιντ γκαρντ για τους Νιου Γιορκ Νικς.
Σταδιοδρομία
Γεννημένος στο Σικάγο ο Ρόουζ, με την ομάδα του λυκείου της Λανς του κατέκτησε δύο πρωταθλήματα πολιτείας και αξιολογήθηκε από τους ανιχνευτές ταλέντων ως ο καλύτερος ανερχόμενος πόιντ γκαρντ (μετά τον Ράσελ Ουέστμπρουκ) της χώρας μετά την αποφοίτησή του. Αγωνίστηκε με την ομάδα του Πανεπιστημίου του Μέμφις, τους Τάιγκερς, και έφτασε στον τελικό του NCAA το 2008. Λίγο αργότερα, ο Ρόουζ συμμετείχε στο NBA Ντραφτ του 2008 και επιλέχθηκε πρώτος από την ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, τους Σικάγο Μπουλς.
Κατά την πρώτη του χρονιά στην επαγγελματική καλαθοσφαίριση, ψηφίστηκε ως Κορυφαίος Πρωτοεμφανιζόμενος Παίκτης για το έτος 2009 και επιλέχθηκε ως μέλος της All-Rookie Team. Στη δεύτερη περίοδό του στην επαγγελματική καλαθοσφαίριση, επιλέχθηκε ανάμεσα στους παίκτες που συμμετείχαν στο NBA All-Star Game του 2010, ενώ παράλληλα δηλώθηκε στην Εθνική Ομάδα των Η.Π.Α. που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010.
Το 2011 έγινε ο νεαρότερος παίκτης που κέρδισε το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη του ΝΒΑ, για την αγωνιστική περίοδο 2010-11. Με 81 αγώνες της κανονικής περιόδου, μέτρησε 25 πόντους (44,5% σουτ, 33,2% τρίποντα, 85,8% βολές), 4,1 ριμπάουντ, 7,7 ασίστ και 1 κλέψιμο σε 37,4′ συμμετοχής. Οδήγησε τους Μπουλς στη κορυφή της Ανατολής, έχοντας 62-20 ρεκόρ, όμως στους Τελικούς της περιφέρειας αποκλείστηκε από τους Χιτ με 4-1.
Το καλοκαίρι του 2017 συμφώνησε με τους Κλίβελαντ Καβαλίερς. Στις 8 Φεβρουαρίου 2018 μέσω τριπλής ανταλλαγής, βρέθηκε στην ομάδα των Γιούτα Τζαζ. Ωστόσο δυο μέρες μετά έμεινε ελεύθερος. Στις 8 Μαρτίου 2018 ανακοινώθηκε από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, μέχρι το τέλος της χρονιάς. Τέλειωσε τη σεζόν με 18 πόντους, 2,7 ριμπάουντ και 4,3 ασίστ με 37% από το τρίποντο, παίζοντας συνήθως ως αναπληρωματικός. Εμφανίστηκε σε 57 αγώνες από τα 72 των Τίμπεργουλφς.
Την 1η Ιουλίου 2019, συμφώνησε με τους Ντιτρόιτ Πίστονς για διετές συμβόλαιο συνεργασίας έναντι 15 εκατομμυρίων δολαρίων. Ξεκίνησε την σεζόν με καλές επιδόσεις, όντας πρώτος σκόρερ και πασέρ της ομάδας (21,5 πόντους και 5,3 ασίστ μ.ο). Στη συνέχεια της σεζόν 2019-20, συμπλήρωσε 11 σερί ματς με πάνω από 20 πόντους, κάτι που δεν είχε πετύχει ούτε την χρονιά που αναδείχτηκε MVP του ΝΒΑ. Τον Μάρτιο του 2020, υπέστη βαρύ διάστρεμμα στον δεξιό του αστράγαλο μένοντας εκτός από τη συνέχεια της σεζόν. Ξεκίνησε τη σεζόν 2020-21 με τους Πίστονς, έχοντας μέχρι τον Φεβρουάριο, σε 15 αγώνες, 14,2 πόντους, 1,9 ριμπάουντ και 4,2 ασίστ.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2021, ανακοινώθηκε από τους Νιου Γιορκ Νικς μέσω ανταλλαγής.
Tον Ιούλιο του 2023 έμεινε ελεύθερος και υπέγραψε συμβόλαιο διετούς διάρκειας με τους Μέμφις Γκρίζλις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σικάγο Μπουλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιτρόιτ Πίστονς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου FIBA
Πίσω από τους τοίχους
To Πίσω από τους τοίχους (πρωτότυπος τίτλος: Song for a Raggy Boy) είναι ιρλανδική ταινία του 2003 σε σκηνοθεσία της Έιλινγκ Γουόλς. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Πάτρικ Γκάλβιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ιρλανδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την παιδοφιλία
Κώστας Σόμμερ
Ο Κώστας Σόμμερ (γερμανικά: Kostas Sommer, και ορθή γερμανική προφορά επωνύμου: Ζόμερ, γενν. Γερμανία, 17 Μαΐου 1975) είναι Έλληνας ηθοποιός, παρουσιαστής, μοντέλο, τηλεοπτικός παραγωγός και επιχειρηματίας, ο οποίος έγινε γνωστός μέσα από τη συμμετοχή του στη δραματική σειρά «Της Αγάπης Μαχαιριά» που προβλήθηκε για 2 σεζόν (2006–07).
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1975 στη Γερμανία από Έλληνα πατέρα με καταγωγή από την Κρήτη και Γερμανίδα μητέρα, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Σε εφηβική ηλικία εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στην Αθήνα, όπου και τελείωσε το σχολείο. Σε ηλικία 12-13 ετών ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με το μόντελινγκ συνεργαζόμενος με διάφορα πρακτορεία. Σε ηλικία 20 ετών εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου ξεκίνησε σπουδές υποκριτικής και κινηματογράφου στο UCLA, απ' όπου τελικά αποφοίτησε το 1997. Στη συνέχεια ξεκίνησε να εργάζεται ως ηθοποιός εκεί, ενώ αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα.
Η πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση έγινε το 2002, με πρωταγωνιστικό ρόλο, στη δραματική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη, Η αγάπη ήρθε από μακριά. Εκεί τη σεζόν 2002–03 υποδύθηκε τον Ίλια, έναν Αλβανό αγρότη που ερωτεύεται τη γυναίκα του αφεντικού του και ζει ένα παράνομο έρωτα. Μετά τη μεγάλη επιτυχία της σειράς πρωταγωνίστησε τη σεζόν 2003–04 στην κοινωνική σειρά Απόσταση Αναπνοής, ενώ την ίδια περίοδο έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο στην ταινία Νύφες του Παντελή Βούλγαρη. Ακολούθησε η δραματική σειρά Το σπίτι δίπλα στη θάλασσα την περίοδο 2004–05, ενώ το 2005 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμωδία αμερικανικής παραγωγής Αρσενικός ζιγκολό: Ωραίος και Ευρωπαίος. Από το 2006 μέχρι το 2007 υποδύθηκε τον Κρητικό Σήφη Σταματάκη στη δραματική σειρά Της Αγάπης Μαχαιριά του Στράτου Μαρκίδη. Την ίδια περίοδο έπαιξε στις σειρές Το Κόκκινο Δωμάτιο και Safe Sex TV Stories, ενώ έλαβε μέρος στις ταινίες Available Men και There is another possibilty.
Το 2008 ανέλαβε την παρουσίαση του ριάλιτι Show Sexy στον ALPHA, το οποίο ωστόσο διακόπηκε μετά από μικρό αριθμό επεισοδίων. Το 2009 παρουσίασε την ταξιδιωτική εκπομπή Extreme Sommer στο ίδιο κανάλι, ενώ είχε και χρέη παραγωγού της εκπομπής. Το 2010 έλαβε μέρος στον πρώτο κύκλο της ελληνικής εκδοχής του σόου ταλέντων Dancing with the Stars στον ΑΝΤ1, όπου κατέκτησε τη δέκατη θέση. Τη σεζόν 2010–11 πρωταγωνίστησε στη γερμανική καθημερινή σειρά Lena, Liebe meines Lebens στον ZDF, ενώ την επόμενη σεζόν είχε έναν από τους βασικούς ρόλους στην ελληνική καθημερινή σειρά Είναι Στιγμές στον ΑΝΤ1. Το 2012 έπαιξε στην ταινία Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι, ενώ το 2014 έκανε μία έκτακτη εμφάνιση στη γερμανική αστυνομική σειρά Soko München. Ακολούθησαν η ελληνική κωμωδία Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός το 2015 και οι γερμανικές τηλεταινίες Summer in Greece και The Trojan Horse. Από το 2016 μέχρι το 2017 έπαιξε στην καθημερινή σειρά Προδοσίες στον ΣΚΑΪ. Τη σεζόν 2017–18 παρουσίασε το ριάλιτι επιβίωσης Survival Secret στον τηλεοπτικό σταθμό Epsilon. Το 2019 έλαβε μέρος στη ρομαντική ταινία Berlin, I love you.
Πρόκειται να πρωταγωνιστήσει στην επερχόμενη σειρά του ΑΝΤ1, Mamacita.
Προσωπική ζωή
Στις 25 Αυγούστου 2021 παντρεύτηκε την μακιγιέζ Βαλεντίνη Παπαδάκη, έπειτα από δύο χρόνια σχέσης και στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, γεννήθηκε ο γιος τους, Ιάσονας. και στις 22 Δεκεμβρίου 2022 γεννήθηκε κόρη
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες μοντέλα Κατηγορία:Έλληνες γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
Προγκρές Μ1-2
Το Προγκρές Μ1-2 ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο το οποίο εκτοξεύτηκε το 2000 για να ανεφοδιάσει τον διαστημικό σταθμό Μιρ. Ήταν τύπου Προγκρές-Μ1 και είχε αριθμό σειράς 252. Μετέφερε τρόφιμα, οξυγόνο καθώς και επιστημονικό εξοπλισμό για την διεξαγωγή πειραμάτων. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο ήταν το πρώτο που χρηματοδοτήθηκε από ιδιώτες για να ανεφοδιάσει διαστημικό σταθμό και το τελευταίο΄αυτού του τύπου που στάλθηκε στον Μιρ ενώ υπήρχε πλήρωμα σε αυτόν. Η χρηματοδότηση προήλθε από την RKK Energia στα πλαίσια του προγράμματος MirCorp.
Αποστολή
Το Προγκρές Μ1-2 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 25 Απριλίου 2000 (20:08:02 GMT) και συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Κβαντ-1 στις 27 Απριλίου (21:28:47 GMT). Παρέμεινε εκεί μέχρι και τις 15 Οκτωβρίου (18:06 GMT), ενώ λίγες ώρες μετά την αποσύνδεσή του καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2000
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ
Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ (αγγλικά: Dallas-Fort Worth Film Critics Association Award For Best Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ για να τιμήσει μια ταινία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Προγκρές Μ1-3
Το Προγκρές Μ1-3 (η NASA το ονόμασε Progress 1 ή 1P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο το οποίο εκτοξεύτηκε το 2000. Ήταν το πρώτο διαστημόπλοιο Προγκρές που ανεφοδίασε τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Αποστολή
Το Προγκρές Μ1-3 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 6 Αυγούστου 2000 (16:26:42 GMT). Συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 8 Αυγούστου (20:12:56 GMT), όπου και παρέμεινε μέχρι την 1η Νοεμβρίου (04:04:49 GMT). Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, την επομένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2000
Ρεσάτ Αμέτοφ
Ο Ρεσάτ Μιντάτοβιτς Αμέτοφ (Решат Мідатович Аметов, 24 Ιανουαρίου 1975 - 15 Μαρτίου 2014) ήταν Τάταρος Κριμαίος ακτιβιστής για εθνικά θέματα και Κριμαϊκός Ταταρικός ήρωας.
Βιογραφία
Στις 3 Μαρτίου 2014, ο Ρεσάτ ξεκίνησε μια μοναχική και ειρηνική διαδήλωση κατά της κατοχής της Κριμαίας από τα ρωσικά στρατεύματα. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσής του μπροστά από το κτίριο του Κριμαϊκού Συμβούλιου Υπουργών στην πλατεία Λένιν της Συμφερούπολης, απήχθη από τρία μη αναγνωρισμένα άτομα με στρατιωτική στολή από τα αποσπάσματα της "Κριμαίας αυτοάμυνας" που τον πήραν μακριά.
Στις 15 Μαρτίου 2014 το σώμα του Ρεσάτ βρέθηκε από την αστυνομία σε ένα δάσος κοντά στο χωριό Ζεμλιάτσινε στη επαρχία Μπιλοχίρσκ περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας της Κριμαίας. Το σώμα φέρει σημάδια βίας και βασανιστηρίων, με το κεφάλι του δεμένο με ταινία αγωγών και τα πόδια του δεμένα. Ένα ζευγάρι χειροπέδων βρισκόταν κοντά στο σώμα του. Σύμφωνα με τον αδελφό του Ρεφάτ Αμέτ (Αμέτοφ), η αιτία θανάτου ήταν μια τραυματική πληγή που προέκυψε από ένα μαχαίρι ή ένα παρόμοιο μυτερό αντικείμενο που διαπερνούσε το μάτι. Η δολοφονία του Ρεσάτ παραμένει άλυτη.
Ο Ρεσάτ θάφτηκε στις 18 Μαρτίου 2014 στο μουσουλμανικό νεκροταφείο Αμπνταλί της Συμφερούπολης. Άφησε πίσω τη νεαρή σύζυγό του, τη Ζαρίνα, και τρία ορφανά παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Δολοφονημένοι ακτιβιστές Κατηγορία:Κριμαίοι Τάταροι
Ολοκαύτωμα των Βρονταμιτών
Το Ολοκαύτωμα των Βρονταμιτών είναι επεισόδιο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων κατά των Οθωμανών (1821 - 1829) και αποτελεί παράδειγμα ηρωϊσμού και αυτοθυσίας.
Το αποκορύφωμα της εγκληματικής δράσης του Ιμπραήμ αποτέλεσε η θυσία των τριακοσίων, περίπου, κατοίκων του χωριού Βρονταμά, στην ίδια περιοχή. Οι τελευταίοι, είχαν αναζητήσει άσυλο στη βυζαντινή Μονή της Ζωοδόχου Πηγής που ήταν κτισμένη εντός σπηλαίου, κοντά στον ποταμό Ευρώτα. Βασισμένος σε πληροφορίες εντόπιων Τούρκων, ο Ιμπραήμ απέκλεισε την είσοδο της σπηλιάς και κάλεσε τους έγκλειστους να παραδοθούν, με τις γνωστές του υποσχέσεις. Όταν εκείνοι, υπερήφανα, αρνήθηκαν, οι Αιγύπτιοι έσκαψαν ένα άνοιγμα στην οροφή του σπηλαίου και από εκεί έριξαν εντός της κοιλότητας, εμπρηστικές ύλες. Από την προκληθείσα πυρκαγιά στη Μονή σώθηκαν ελάχιστοι, οι οποίοι οδηγήθηκαν δέσμιοι στο Ναυαρίνο και μετά στάλθηκαν σαν σκλάβοι στην Αίγυπτο. Ένας άνδρας που κατάφερε να δραπετεύσει πριν τον απόπλου και δυο γυναίκες που μπόρεσαν να επιστρέψουν αργότερα στην Ελλάδα, ήταν οι μόνοι διασωθέντες.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Πελοποννήσου Κατηγορία:Θηριωδίες στην Ελλάδα
Προπονητής
Προπονητική είναι η επιστήμη που διατυπώνει τις βασικές αρχές, αποκαλύπτει τις νομοτέλειες που διέπουν την προπονητική διαδικασία και αναπτύσσει τις μεθοδικές καθοδήγησής της. Είναι η θεωρία των ενεργειών της προπόνησης. Περιλαμβάνει όλες τις αναφορές, τους κανόνες, τα συστήματα των κανόνων και τον χειρισμό τους κατά την προπόνηση και τις αθλητικές καταστάσεις, ιδιαίτερα στους αγώνες.
Προπονητής είναι το άτομο το οποίο εφαρμόζει αυτήν την επιστήμη στην πράξη, προγραμματίζει την προπόνηση, δίνει οδηγίες, καθοδηγεί τους ασκούμενους στον αγωνιστικό, σχολικό ή μαζικό αθλητισμό. Ο ρόλος του προπονητή είναι πολύ σοβαρός και κρύβει πολλές δυσκολίες, διότι έχει να κάνει με τον "παράγοντα" άνθρωπο, όπου τίποτα δεν είναι σταθερό και σίγουρο. Συνεπώς πρέπει να γνωρίζει καλά τις επιστήμες της Φυσικής Αγωγής, όπως Εργοφυσιολογία, Ανατομία, Αθλητιατρική, Βιοκινητική, Ψυχολογία, Προπονητική κ.α. για να μπορεί να ασχοληθεί με ασκούμενους και να βελτιώσει σ’ αυτούς κάποιες ικανότητες ή δεξιότητες ή Φυσική Κατάσταση. Στόχος λοιπόν του προπονητή μέσω ενός σχεδιασμού προπόνησης είναι να βελτιώσει την αντοχή, δύναμη, ταχύτητα, κινητικότητα (ευκαμψία), συντονιστικές ικανότητες, τεχνική, τακτική, να καθοδηγεί (ρυθμίζει) την προπόνηση και αγώνες. Η εικόνα του ιδανικού προπονητή έχει σχέση με ένα σταθερό άτομο, που σε κάποιο βαθμό κυριαρχεί στις αθλητικές περιστάσεις και στους αθλητές του. Είναι έξυπνος, ρεαλιστής, πρακτικός, σίγουρος και ασφαλής και ταυτόχρονα επινοητικός, διατεθειμένος να σπάει τις παραδόσεις, ικανός να παίρνει αποφάσεις και αυτάρκης και, τέλος, να στηρίζει τους αθλητές σε περιόδους κρίσης.
Προσωπικότητα προπονητή
Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες προσωπικότητας προπονητών, οι οποίες είναι οι εξής:
Κάθε προπονητής μπορεί να είναι αποτελεσματικός, αν οι συνθήκες είναι κατάλληλες, δηλαδή, πρέπει να γίνει προσεκτικός συνδυασμός της προσωπικότητας του προπονητή, των χαρακτηριστικών των καθοδηγουμένων και των συνθηκών που επικρατούν στο περιβάλλον για να γίνει μια ηγεσία αποτελεσματική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγέλματα διοίκησης
Στρατός ξηράς
Ο στρατός ξηράς, με την ευρεία έννοια, είναι ένας κλάδος των ενόπλων δυνάμεων ενός κράτους. Είναι οι δυνάμεις ξηράς και ένας από τους τρεις κλάδους, μαζί με την αεροπορική δύναμη και το πολεμικό ναυτικό. Στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατιωτικής δύναμης, η λέξη στρατός μπορεί επίσης να αναφέρεται στη στρατιά, η οποία είναι ο μεγαλύτερος στρατιωτικός σχηματισμός, και αποτελείται από ένα ή περισσότερα σώματα στρατού με μονάδες διαφόρων όπλων και βοηθητικούς σχηματισμούς.
Σε πολλές χώρες η λέξη στρατός διατηρεί την έννοια της επίγειας δύναμης, και αναφέρεται στο στρατό ξηράς. Σήμερα ο μεγαλύτερος στρατός στον κόσμο είναι ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, με 2.183.000 ενεργούς στρατιώτες και 510.000 εφέδρους.
Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις υπάγονται στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και αρχηγός είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αποφάσεις που αφορούν σημαντικά θέματα λαμβάνονται από το ΚΥΣΕΑ.
Δήμοι
thumb|450px|right|[[Πινάκιον|Πινάκια ή δισκία ταυτότητας, τα οποία χρησιμοποιούνταν σε διάφορες διεργασίες, όπως η επιλογή Ενόρκων σε δίκες, από το Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας.]] Στην Αρχαία Ελλάδα, ο δήμος (αρχαία ελληνικά: δῆμος) σήμαινε τη συνέλευση των πολιτών ως κυρίαρχο πολιτικό σώμα και στη συνέχεια και τη διοικητική υποδιαίρεση της αρχαίας Αττικής, συνέχεια της οποίας είναι η σημερινή Αττική, περιοχή της Ελλάδας.
Οι Δήμοι αρχικά ήταν απλή υποδιαίρεση της γης στην ύπαιθρο και φαίνεται να υπάρχει τουλάχιστον από τον 6ο αιώνα π.Χ., πιθανόν και νωρίτερα, αλλά δεν είχε αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία (εκτός πιθανόν αυτής της λαϊκής έκφρασης των κατοίκων μιας περιοχής σε κοινή συνάθροιση για συζήτηση από κοινού θεμάτων που τους απασχολούσαν), μέχρι τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη το 508 π.Χ..
Υπ' αυτές τις μεταρρυθμίσεις, η εγγραφή των πολιτών στους καταλόγους του δήμου έγινε η ελάχιστη απαίτηση για την ιθαγένεια, ενός πολίτη. Πριν από εκείνη την εποχή, η ιθαγένεια για όποιον πολίτη βασιζόταν μόνο στην ιδιότητα του ως μέλος σε φρατρία, ή ως μέλος της οικογένειάς του. Την ίδια περίοδο, δήμοι ιδρύθηκαν στην ίδια την πόλη της αρχαίας Αθήνας, όπου δεν υπήρχαν ήδη από το παρελθόν. Συνολικά, στο τέλος των μεταρρυθμίσεων του Κλεισθένη, η Αττική χωρίστηκε σε αρκετούς δήμους. Γενικά υπάρχουν πολλές και διάφορες απόψεις για τον αριθμό των δήμων. Οι πλέον πρόσφατες μελέτες δίνουν ένα συνολικό αριθμό 139+3 δήμων στον οποίο προστίθενται οι Βερενικίδες, (ίδρυση το 224/223 π.Χ.), οι Απολλωνιείς (201/200 π.Χ.) και οι Αντινοείς (126/127).
Η δημιουργία δήμων και η εγκαθίδρυσή τους ως οι θεμελιώδεις μονάδες του κράτους αποδυνάμωσε τα γένη ή τις οικογένειες της αριστοκρατίας, οι οποίες είχαν ως τότε κυριαρχήσει τις φρατρίες.
Ο δήμος λειτουργούσε ως κάποιο βαθμό ως πόλις σε μικρογραφία, και μάλιστα κάποιοι δήμοι, όπως η Ελευσίνα και οι Αχαρνές, ήταν στην πραγματικότητα σημαντικές πόλεις. Κάθε δήμος είχε έναν δήμαρχο, που επόπτευε τις υποθέσεις του δήμου. Σειρά επίσης από διάφορους αξιωματούχους και λειτουργούς, για τις αστικές, τις θρησκευτικές και τις στρατιωτικές υποθέσεις, υπήρχαν σε πολλούς δήμους. Οι Δήμοι είχαν δικές τους θρησκευτικές γιορτές, συλλέγοντας έσοδα και πραγματοποιώντας δαπάνες. Επίσης δήμοι ενώθηκαν με άλλους δήμους από την ίδια περιοχή για να συνθέσουν τις τριττύες, μεγαλύτερες ομάδες του πληθυσμού, οι οποίες με τη σειρά τους συνδυάζονταν για να σχηματίσουν τις δέκα φυλές, της Αττικής. Κάθε φυλή περιείχε μία τριττύ από κάθε μια από τις τρεις περιοχές: Την πόλη, την ακτή και την ενδοχώρα.