cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διεθνείς σχέσεις
Ιστορικό και ακαδημαϊκές προσεγγίσεις
Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου διαφάνηκε πως η Κοινωνία των Εθνών είχε αποτύχει στην αποστολή της και δεν μπορούσε να εγγυηθεί τη συλλογική ασφάλεια, εν πολλοίς λόγω του αδύναμου μηχανισμού λήψης αποφάσεων (κάθε μέλος είχε πλήρες δικαίωμα βέτο), της έλλειψης ένοπλου σκέλους και της διατήρησης διπλωματικών οδών εκτός αυτής, με την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να επιβεβαιώνει αυτή την αντίληψη. Μετά τη λήξη του πολέμου (1945) μία νέα εκδοχή του φιλελεύθερου διεθνούς συστήματος οικοδομήθηκε, με την διαλυμένη Κοινωνία να αντικαθίσταται από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Όμως, στο ακαδημαϊκό πεδίο των Διεθνών Σχέσεων η μεσολάβηση του Πολέμου ήταν επαρκής αιτία υποβάθμισης της αξιοπιστίας της ιδεαλιστικής προσέγγισης και ανάδυσης της ανταγωνιστικής ρεαλιστικής σχολής. Οι ρεαλιστές, χωρίς να είναι πολεμοχαρείς, θεωρούν τα εθνικά κράτη ισότιμους μα ουσιαστικά ξένους μεταξύ τους δρώντες στο διεθνές σύστημα, επικεντρωμένους όχι στη συνεργασία και στη διατήρηση της συλλογικής ασφάλειας, μα στην εξυπηρέτηση του ατομικού τους συμφέροντος, στην επιβίωση και στην ατομική τους ασφάλεια διά μέσου της ισχύος τους (στρατιωτικής, οικονομικής, διπλωματικής), σε μια κατάσταση ανταγωνισμού όλων με όλους (bellum omna contra omnes). Το σύστημα επιβραβεύει τα κράτη που μεριμνούν για την αυτοπροστασία τους και τιμωρεί την έλλειψη ισχύος. Κάθε κράτος πρέπει να ελπίζει επομένως μόνο στην αυτοβοήθεια και όχι στη διαιτησία μίας υπερεθνικής ανώτερης αρχής, με τη διαρκή αύξηση της δύναμής του να είναι ο μόνος ικανός μηχανισμός αποτροπής εξωτερικών απειλών. Στο υπόβαθρο των ανταγωνιστικών διακρατικών σχέσεων, για τους ρεαλιστές εντοπίζεται μία εγγενής «αναρχία» – η ουσιαστική έλλειψη οποιασδήποτε ανώτερης, κεντρικής ρυθμιστικής αρχής (ρόλο τον οποίο π.χ. πριν από την Ειρήνη της Βεστφαλίας είχε ο Πάπας στη Δ. Ευρώπη, ενώ οι ιδεαλιστές ήλπιζαν να αναλάβει στο μέλλον ο ΟΗΕ). Ο ρεαλισμός έχει απολύτως αντικειμενιστικό χαρακτήρα εφόσον παραθέτει αντικειμενικούς παράγοντες, τις σχέσεις ισχύος μεταξύ των κρατών, ως το βέλτιστο πλαίσιο ερμηνείας της κρατικής συμπεριφοράς στις διεθνείς σχέσεις, τη στιγμή που ο ιδεαλισμός ερμηνεύει τις επιλογές ενός κράτους στο διεθνές σύστημα περισσότερο ως αποτέλεσμα των «υποκειμενικών» προτιμήσεων της ηγεσίας του. Για τον ρεαλισμό η αποκλειστική αναλυτική μονάδα του πολιτικού συστήματος είναι τα κράτη, με την ορθολογική επιδίωξη του συμφέροντος του κράτους και τη λογική της ασφάλειάς του να τοποθετούνται πάνω από οποιαδήποτε ιδεολογική δέσμευση (π.χ. ηθικά ζητήματα, υπεράσπιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ). Μη κρατικοί δρώντες στο διεθνές σύστημα δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον ή πραγματική επιρροή, από τη σκοπιά των Διεθνών Σχέσεων.
Οι εισηγητές του κλασικού ρεαλισμού στις σύγχρονες Διεθνείς Σχέσεις υπήρξαν κατά τη δεκαετία του 1940 ο Χανς Μοργκεντάου (1904 - 1980) και ο Έντουαρντ Καρ (1892 - 1982), με πολύ παλαιότερους θεωρητικούς προδρόμους ωστόσο όπως ο Θουκυδίδης, ο Νικολό Μακιαβέλι και ο Καρλ φον Κλάουζεβιτς. Η θεμελίωση εκ μέρους τους της ρεαλιστικής προσέγγισης σε μία εγγενώς ανταγωνιστική και εγωκεντρική ανθρώπινη φύση (στο πρότυπο της πολιτικής φιλοσοφίας του Τόμας Χομπς), αντιμετώπισε τελικά κριτική από τους υποστηρικτές της λεγόμενης νεορεαλιστικής ή δομικής ρεαλιστικής σχολής, όπως ο Κένεθ Γουόλτζ (1924 - 2013). Σύμφωνα με αυτούς η πηγή της ισχύος του ρεαλιστικού παραδείγματος στις Διεθνείς Σχέσεις δεν είναι η ανθρώπινη φύση, μα η υπάρχουσα δομή του διεθνούς συστήματος η οποία εισάγει περιορισμούς τους οποίους η συμπεριφορά των δρώντων – των κρατών – πρέπει να ικανοποιεί προκειμένου αυτοί να επιβιώσουν. Η εν λόγω δομή καθορίζεται από τον θεμελιωδώς αναρχικό της χαρακτήρα και από την κατανομή πόρων στους δρώντες, με τελικό αποτέλεσμα τη διαρκή ανάγκη των δρώντων για «ισορροπία δυνάμεων» είτε μέσω σχηματισμού κατάλληλων συμμαχιών (εξωτερική εξισορρόπηση), είτε μέσω της ανάπτυξης των δυνάμεών τους ως απάντηση στην ανάπτυξη των ανταγωνιστών (εσωτερική εξισορρόπηση). Η ισορροπία δυνάμεων είναι ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, όπου σε κάθε αλλαγή της ισορροπίας το κέρδος του κάθε δρώντος ισοδυναμεί με αθροιστική απώλεια των υπολοίπων. Στο νεορεαλιστικό μοντέλο η δομή του διεθνούς συστήματος λειτουργεί ως συνάρτηση, με την κατανομή ισχύος μεταξύ των κρατών να είναι η ανεξάρτητη μεταβλητή και τη συμπεριφορά τους η εξαρτημένη. Μία βασική διαφωνία στους κόλπους του νεορεαλισμού αφορά το κατά πόσον τα κράτη προσπαθούν διαρκώς και εγγενώς να επεκτείνουν την επικράτειά τους τροποποιώντας προς όφελός τους το διεθνές σύστημα (επιθετικός ρεαλισμός), ή απλώς προσπαθούν διαρκώς να επιβιώσουν προλαμβάνοντας την εις βάρος τους επέκταση ανταγωνιστικών κρατών και διατηρώντας το status quo (αμυντικός ρεαλισμός).
Μία σύγχρονη παραλλαγή της αμυντικής νεορεαλιστικής προσέγγισης τοποθετείται εγγύτερα στον κλασικό ρεαλισμό και καλείται νεοκλασικός ρεαλισμός: κατ’ αυτόν η συμπεριφορά των δρώντων μπορεί να ερμηνευθεί διά της τιμής που λαμβάνουν στην εκάστοτε περίπτωση μελέτης ορισμένες μεταβλητές, μες στις οποίες συμπεριλαμβάνονται όχι μόνο οι αντικειμενικές δομικές παράμετροι του διεθνούς συστήματος αλλά και υποκειμενικές παράμετροι σχετικά με το πώς αντιλαμβάνονται την τρέχουσα κατάσταση οι ηγετικές ελίτ κάθε κράτους ή και πώς προσανατολίζονται προς ορισμένες κατευθύνσεις λόγω εσωτερικών, εγχώριων πιέσεων. Ο νεοκλασικός ρεαλισμός έτσι προσπαθεί να ερμηνεύσει τις εξελίξεις στις διεθνείς σχέσεις λαμβάνοντας υπόψη του και δευτερεύοντες κοινωνικούς δρώντες στο εσωτερικό των κρατών, καθώς και εσφαλμένες κρίσεις των ηγετικών ελίτ οι οποίες οδηγούν σε στρεβλή εξισορρόπηση (π.χ. εξαιτίας υπερεκτίμησης ή υποεκτίμησης της απειλής εκ μέρους ενός ανταγωνιστικού δρώντος). Σε κάθε περίπτωση, κάθε παρακλάδι του ρεαλισμού δίνει έμφαση σε κάποιες κεντρικές έννοιες όπως το ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα ανεξάρτητων και τυπικά ισότιμων κρατών, ο αγώνας για την κατανομή των πόρων ώστε να εξασφαλίσει το κάθε κράτος μόνο του την επιβίωση και ασφάλειά του, η αναρχική έλλειψη ανώτερης από τα κράτη ρυθμιστικής αρχής στο διεθνές σύστημα, καθώς και η έννοια της «ισχύος»: η δυνατότητα ελέγχου της σκέψης και της δράσης των ανθρώπων. Η ισχύς είναι μία έννοια συσχετιστική, αφού σχετίζει την κρατική Αρχή με τους πολίτες, και σχετική, αφού έχει νόημα μόνο στη σύγκρισή της με την ισχύ ανταγωνιστικών κρατών.
Ο φιλελευθερισμός των Διεθνών Σχέσεων εξελίχθηκε και αυτός μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταβαίνοντας από τον κανονιστικό ιδεαλισμό του Γουίλσον σε πιο πραγματιστικές εκδοχές αλλά συνεχίζοντας να δίνει έμφαση στη συνεργασία των κρατών μέσα από υπερεθνικούς οργανισμούς (ΟΗΕ, Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, Παγκόσμια Τράπεζα) και στην ενεργό προσπάθεια εξάπλωσης σε διεθνές επίπεδο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, της ατομικιστικής καπιταλιστικής οικονομίας, του ελεύθερου εμπορίου και των καθολικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η σύγχρονη μορφή του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού, υιοθετημένη από πολλαπλές διαδοχικές κυβερνήσεις στις ΗΠΑ, επιδιώκει περαιτέρω τη διεθνή εξάπλωση αυτών των αρχών και την οικοδόμηση μίας διευρυνόμενης ζώνης από φιλελεύθερα κράτη, ακόμα και διαμέσου πολεμικών επιχειρήσεων και επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις ξένων κρατών (π.χ. σε περιπτώσεις εκτεταμένων βιαιοπραγιών και παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων), αντίθετα με τις επιταγές του βεστφαλιανού μοντέλου. Από κοινού με την εθελούσια περιφερειακή ολοκλήρωση ομάδων από κράτη σε ευρύτερες υπερεθνικές ενότητες με κοινή οικονομική και αμυντική πολιτική (π.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση), καθώς και με την παγκοσμιοποίηση η οποία έχει αναβαθμίσει τον ρόλο των πολυεθνικών εταιρειών ως δρώντες στο διεθνές σύστημα και έχει ενισχύσει τις αλληλεξαρτήσεις μεταξύ των κρατών λόγω οικονομικών παραμέτρων, ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός θέτει κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες σημαντικές προκλήσεις στο βεστφαλιανό μοντέλο του διεθνούς συστήματος. Η κατάρρευση του διπολικού ψυχροπολεμικού συστήματος και η αντικατάστασή του από έναν μονοπολικό κόσμο μετά το 1989, με τις φιλελεύθερες ΗΠΑ στον ρόλο της μόνης υπερδύναμης, κατέστησε δυνατή αυτή την εξέλιξη.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα η μαρξιστική προσέγγιση στις κοινωνικές επιστήμες και στη φιλοσοφία έπαιξε έναν περιφερειακό ρόλο και στις Διεθνείς Σχέσεις, με τον μαρξισμό να λειτουργεί ως σχολή αντίθετη τόσο στον φιλελευθερισμό όσο και στον ρεαλισμό. Για τους μαρξιστές, βασική αναλυτική μονάδα του διεθνούς συστήματος δεν είναι τα κράτη αλλά οι οικονομικά καθοριζόμενες κοινωνικές τάξεις, σημασία δεν έχουν τα συμφέροντα των κρατών μα το συμφέρον της εργατικής τάξης, ενώ κινητήρια δύναμη των εξελίξεων δεν είναι ούτε η ιδεολογία ούτε κάποια αφηρημένη σύλληψη της ισχύος / δύναμης, μα η υλική βάση των ανθρωπίνων κοινωνιών: τα μέσα και οι σχέσεις παραγωγής. Ο μαρξισμός βλέπει το διεθνές σύστημα όχι ως μία σκακιέρα ανταγωνισμού ή συνεργασίας, μα ως ένα διεθνές καπιταλιστικό σύστημα συσσώρευσης κεφαλαίου καθοδηγούμενο από την αστική τάξη κάθε χώρας. Παράγωγο της μαρξιστικής σχολής είναι η θεωρία εξάρτησης, σύμφωνα με την οποία το σύστημα διαχωρίζεται στα κράτη του «κέντρου» και στα κράτη της «περιφέρειας», με τις δύο κατηγορίες να μην είναι ισότιμες και με τις περιφερειακές χώρες να έχουν τεθεί σε κατάσταση μόνιμης οικονομικής εξάρτησης, η οποία οδηγεί σε διαρροή κεφαλαίου από αυτές προς τις κεντρικές χώρες. Ένα εναλλακτικό παράγωγο της μαρξιστικής σχολής στις Διεθνείς Σχέσεις είναι η γκραμσιανή προσέγγιση, από το όνομα του Ιταλού σοσιαλιστή φιλοσόφου του Μεσοπολέμου Αντόνιο Γκράμσι, η οποία τονίζει τον ρόλο του ελέγχου της ιδεολογίας μίας χώρας από την άρχουσα αστική τάξη με αποτέλεσμα την εκτόνωση της ταξικής πάλης, προκειμένου να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά των κρατών. Τη δεκαετία του 1940 αναπτύχθηκε από μία ομάδα μαρξιστών Γερμανών φιλοσόφων η λεγόμενη κριτική θεωρία στις κοινωνικές επιστήμες, με την κατοπινή εφαρμογή της στις Διεθνείς Σχέσεις να συνιστά ένα σύνολο διαφορετικών προσεγγίσεων στον τομέα.
Η συλλογική ασφάλεια, έναντι της ατομικής ασφάλειας του κάθε εθνικού κράτους ξεχωριστά, είναι το διακύβευμα πίσω από τις μεταλλαγές του διεθνούς συστήματος μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε πείσμα της ρεαλιστικής σχολής στις Διεθνείς Σχέσεις. Ο ΟΗΕ είχε μεγαλύτερη επιτυχία από την Κοινωνία των Εθνών μα ο Ψυχρός Πόλεμος, όπου το διεθνές σύστημα ήταν χονδρικά διπολικό και οι δύο υπερδυνάμεις ανταγωνίζονταν σε έναν άγριο αγώνα εξοπλισμών, κατέστησε εμφανείς και τους δικούς του περιορισμούς. Μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου και την ανάδυση του σύγχρονου μονοπολικού κόσμου, υπό την επιρροή και της παγκοσμιοποίησης, η έννοια της συλλογικής ασφάλειας έχει μετακινηθεί προς την έννοια της «διεθνούς ασφάλειας»: της διατήρησης της ειρήνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό την αιγίδα διεθνών θεσμών και με την επίγνωση πως σημαντικά σημερινά προβλήματα (περιβαλλοντικά ζητήματα, τρομοκρατία, οικονομικά θέματα κλπ) έχουν αναγκαστικά παγκόσμιο χαρακτήρα. Στο μονοπολικό μεταψυχροπολεμικό σκηνικό οι ρεαλιστές διαγιγνώσκουν κατά κανόνα μεγαλύτερη ροπή προς την αστάθεια, διότι αν ένα κράτος φιλικό προς την υπερδύναμη πολλαπλασιάσει την ισχύ του τότε τα όποια ανταγωνιστικά κράτη δεν έχουν τη δυνατότητα εξωτερικής εξισορρόπησης, αφού δεν υπάρχει πιθανός σύμμαχος. Η δυνατότητα του κάθε κράτους να αποκρύπτει στοιχεία περί της πραγματικής ισχύος του και η πιθανότητα ανισορροπίας στο σχετικό όφελος σε μία διαδικασία εξισορρόπησης (η μία παράταξη κερδίζει περισσότερη ισχύ απ’ ότι η άλλη) μεγεθύνουν την αστάθεια.
Οι φιλελεύθεροι, υπό τη θεωρητική κάλυψη του «πλουραλισμού», εκτιμούν πως οι ρεαλιστές υπερεκτιμούν αυτούς τους κινδύνους και ότι ο ανταγωνισμός δεν είναι έμφυτος στις διακρατικές σχέσεις, επομένως μπορεί να αποφευχθεί μέσω της ενεργητικής καλλιέργειας της συνεργασίας διά των διεθνών θεσμών. Ορισμένοι, κυρίως από τη σχολή του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού, προκρίνουν επιπρόσθετα και τη θεωρία δημοκρατικής ειρήνης, σύμφωνα με την οποία η εξάπλωση και σταθεροποίηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας στον πλανήτη μειώνει τους κινδύνους συρράξεων, διότι ιστορικά οι φιλελεύθερες δημοκρατίες πολύ σπάνια πολέμησαν μεταξύ τους. Η κριτική η οποία έχει ασκηθεί σ’ αυτή τη θεωρία επικεντρώνεται στο ότι προκειμένου να ισχύσει, θα πρέπει να χειραγωγηθούν καταλλήλως οι έννοιες της «δημοκρατίας» και του «πολέμου» (π.χ. πραξικόπημα υποκινούμενο από τις ΗΠΑ κατά της δημοκρατικά εκλεγμένης αριστερής κυβέρνησης Αλιέντε στη Χιλή, κατά τον Ψυχρό Πόλεμο).
Η έμφαση στην ασφάλεια και η θεωρητική επιρροή του μεταμοντερνισμού ώθησαν κατά τη δεκαετία του 1990 στην ανάδυση της κονστρουκτιβιστικής σχολής Διεθνών Σχέσεων: βασική της θέση είναι πως οι βασικές προϋποθέσεις του διεθνούς συστήματος, είτε από φιλελεύθερη είτε από νεορεαλιστική σκοπιά, δεν είναι αντικειμενικά δεδομένες και εξαρτώμενες καθαρά από υλικούς παράγοντες μα αποτελούν κοινωνικά κατασκευασμένες διϋποκειμενικές αντιλήψεις με ευρύτατη αποδοχή. Επομένως αρκεί να αλλάξουν αυτές οι αντιλήψεις για να ενισχυθεί η διεθνής ασφάλεια. Ο κονστρουκτιβισμός είναι μία προσέγγιση εστιασμένη στην κριτική των παλαιότερων σχολών και στην αποδόμηση των αξιωματικών παραδοχών τους, όπως π.χ. η εγγενώς αναρχική φύση του διεθνούς συστήματος και οι «αυτονόητες» συνέπειές της.
My Everything
Το My Everything είναι το δεύτερο άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Αριάνα Γκράντε, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου, 2014 απ'την δισκογραφική Republic Records. Η Γκράντε ήθελε το άλμπουμ να ακούγεται σαν την εξέλιξη του πρώτου της άλμπουμ με τίτλο Yours Truly (2013) και βασίζεται σε πιο ώριμα θέματα και μουσικά είδη. Στην παραγωγή του άλμπουμ δούλεψε η Γκράντε μαζί με άλλους μουσικούς παραγωγούς όπως τον Max Martin, shellback, Benny Blanco, Ryan Tedder, Dark Child, Ilya Salmanzadeh και τους DJ David Guetta και Zedd. Το άλμπουμ έφτασε την πρώτη θέση στο Billboard 200, πουλώντας 169.000 αντίγραφα την πρώτη εβδομάδα. Έφτασε την πρώτη θέση στην Αυστραλία και στον Καναδά, και έφτασε το τοπ 10 σε 20 άλλες χώρες παγκοσμίως. Μέχρι τον Απρίλιο του 2018, το άλμπουμ έχει πουλήσει 735.000 αντιγραφές στις Η.Π.Α.
To κυρίως κομμάτι του άλμπουμ, έχει τίτλο  Problem  στο οποίο συμμετέχει και η Αυστραλέζα ράππερ Iggy Azalea. Το Single πούλησε 400.000 αντιγραφές μέσα στην πρώτη εβδομάδα και φτάνοντας την δεύτερη θέση στο Billboard Hot 100. To  Break Free  στο οποίο συμμετέχει και ο Γερμανός-Ρώσος DJ Ζedd, κυκλοφόρησε ως το δεύτερο Single του άλμπουμ στις 2 Ιουλίου, 2014 και έφτασε στην τέταρτη θέση στο Billboard Hot 100, το τέταρτο Single  Love Me Harder  κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου, 2014 και έφτασε την έβδομη θέση.Tο 2015, ήταν υποψήφιο για βραβείο Grammy ως το καλύτερο ποπ φωνητικό άλμπουμ.
Λίστα Τραγουδιών
1. Intro
2. Problem(with Iggy Azalea)
3. One last time
4. Why Try
5. Break free(with Zedd)
6. Best Mistake(with Big Sean)
7. Be my baby(with Cashmere Cat)
8. Break your heart right back(with Childish Gambino)
9. Love me harder(with The Weeknd)
10. Just a little bit of your heart
11. Hand on me(with A$AP Ferg)
12. My Everything
Deluxe Version :
13. Bang bang(with Jessie J and Nicki Minaj)
14. Only 1
15. You don't know me
Κατηγορία:Δισκογραφία της Αριάνα Γκράντε Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Γλαύκος του Ιππολόχου
Μετά τη συνάντησή του με τον Διομήδη, ο Γλαύκος προσέθεσε στο ενεργητικό του σπουδαία πολεμικά κατορθώματα. Κατά τον τραυματισμό του Σαρπηδόνα ο Γλαύκος έτρεξε να τον βοηθήσει, αλλά εμποδίσθηκε από τον Τεύκρο. Ο Σαρπηδόνας, πριν ξεψυχήσει, είχε πει στον Γλαύκο να πάρει τη θέση του στη μάχη και να αποτρέψει τους Έλληνες από το να τον «σκυλεύσουν», δηλαδή να του πάρουν την αρματωσιά. Ο Γλαύκος παρακάλεσε τότε τον θεό Απόλλωνα να τον θεραπεύσει από τα τραύματά του για να πάρει αυτός το σώμα του Σαρπηδόνα. Ο Απόλλων τον άκουσε και τον γιάτρεψε. Τότε ο Γλαύκος συγκέντρωσε τους ήρωες της Τροίας και τους ζήτησε να δώσουν μάχη για το πτώμα του Σαρπηδόνα, όπως και έγινε. Ο Πάτροκλος κάλεσε κι εκείνος σε βοήθεια Έλληνες ήρωες: πρώτοι ήρθαν οι δύο Αίαντες. Και άρχισε η μάχη γύρω από το κουφάρι του νεκρού ήρωα. Ο Δίας το τύλιξε στο σκοτάδι. Η έκβαση ήταν υπέρ των Ελλήνων, καθώς ο Έκτορας δείλιασε προς στιγμή και υπεχώρησε.
Αμέσως μετά τον θάνατο του Πάτροκλου, ο Γλαύκος με τον Έκτορα αγωνίσθηκαν για την κατοχή και του δικού του σώματος, ο Γλαύκος όμως σκοτώθηκε από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο. Το σώμα του Γλαύκου, με διαταγή του Απόλλωνα, μεταφέρθηκε από τον άνεμο στη Λυκία. Αυτός είναι ο λόγος που οι κάτοικοι της Λυκίας ανήγαγαν στον Γλαύκο τη δυναστεία των βασιλέων τους.
Πηγές
Γλαυκος Γλαυκος
3062 Ρεν
Ο Ρεν (Wren) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 10,8. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού αρχιτέκτονα σερ Κρίστοφερ Ρεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ρεν εκτιμάται σε 24,97 ± 1,5 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,136 ± 0,017. Ο Ρεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 9 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ρεν
Αυτοκίνητο της Χρονιάς (παγκόσμια βραβεία)
right|270px Το Παγκόσμιο Αυτοκίνητο της Χρονιάς είναι ένας θεσμός βραβείων για την επιλογή του καλύτερου αυτοκινήτου παγκοσμίως. Ο νικητής επιλέγεται από μία επιτροπή 48 δημοσιογράφων από διάφορες χώρες του κόσμου. Τα μοντέλα που παίρνουν μέρος στο διαγωνισμό πρέπει να διατίθενται σε τουλάχιστον πέντε χώρες σε τουλάχιστον δύο ηπείρους πριν από την 1η Ιανουαρίου της χρονιάς που απονέμεται το βραβείο. Ο θεσμός αυτός είναι καινούριος, με τα πρώτα βραβεία να δίνονται το 2005 και ουσιαστικά παρουσιάζεται ως ενοποίηση των πολλών διαφορετικών βραβείων (από ήπειρο σε ήπειρο ή από χώρα σε χώρα).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία μέσων Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Εθνική Γιβραλτάρ (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Γιβραλτάρ αντιπροσωπεύει το Γιβραλτάρ στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Ερασιτεχνών του Γιβραλτάρ (Gibraltar Amateur Basketball Association).
Πηγές
Γιβραλταρ
Οι Απόγονοι
Οι Απόγονοι (αγγλικά: The Descendants) είναι αμερικανική δραματική κωμωδία παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Αλεξάντερ Πέιν. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Κάουι Χαρτ Χέμινγκς και το σενάριο έγραψαν οι Νατ Φάξον, Τζιμ Ρας και Αλεξάντερ Πέιν. Πρωταγωνιστούν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Σέιλιν Γούντλεϊ, Τζούντι Γκριρ, Μάθιου Λίλαρντ και Μπο Μπρίτζες.
Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 18 Νοεμβρίου 2011. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και κέρδισε δύο Χρυσές Σφαίρες Καλύτερης Ταινίας - Δράμα και Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Κλούνεϊ και έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Α' Ανδρικού Ρόλου και χάρισε στο σκηνοθέτη και σεναριογράφο Αλεξάντερ Πέιν το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου.
Πλοκή
Ο Ματ Κινγκ, ένας μεσήλικας δικηγόρος από τη Χαβάη και υπεύθυνος μιας τεράστιας γης στο νησί Καουάι, που κληρονομήθηκε σε αυτόν και στα ξαδέρφια του. Ετοιμάζεται να πουλήσει αυτήν την περιοχή και να βγάλουν όλοι εκατομμύρια, όταν η σύζυγός του, Ελίζαμπεθ, τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι μετά από ένα ατύχημα σε σκάφος και πέφτει σε κώμα. Ενώ προσπαθεί να δει τι θα κάνει, μαθαίνει ότι η σύζυγός του τον απατούσε. Μαζί με τις δύο κόρες τους, και το φίλο της μεγαλύτερης κόρης του, ξεκινάνε να βρουν τον άντρα με τον οποίο η Ελίζαμπεθ διατηρούσε σχέση.
Box office
Η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 7η θέση με 4,3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 82,5 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 94,6 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 177,2 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χαβάη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ορφανών
Ο νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Ορφανών είναι σιδηροδρομικός σταθμός στα Ορφανά της Καρδίτσας. Βρίσκεται ακριβώς ανατολικά του χωριού. Εξυπηρετείται από τα τρένα προς τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, τον Παλαιοφάρσαλο και την Καλαμπάκα. Ο παλαιός ομώνυμος σταθμός που καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον νέο, μετά τη νέα χάραξη στις 15 Μαίου 1996, βρίσκεται δυτικά του χωριού.
Δυστυχήματα
Στις 16 Ιανουαρίου 1972, στην περιοχή ανάμεσα στα Ορφανά και στον Δοξαρά συνέβη πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα από την σύγκρουση αμαξοστοιχιών στην τότε μονή σιδηροδρομική γραμμή.
Παραπομπές
Ορφανά Ορφανά
Orrorin
Ο Orrorin tugenensis (Αρχικός άνθρωπος) είναι ένα εξαφανισμένο είδος ανθρωπιδών πιθανός κοινός πρόγονος των σύγχρονων ανθρώπων και των χιμπαντζήδων, και μοναδικό είδος του γένους Orrorin (Ορρορίνος). Ο Orrorin έζησε 6.2 - 5.6 εκατομμύρια χρόνια πριν στην ανατολική Αφρική. Οι μαρτυρίες για την ύπαρξη του είδους προέρχονται από 13 απολιθώματα κάτω γνάθου, οδόντων, βραχίονα και υπολειμμάτων μηριαίου, τα οποία ανακάλυψαν οι Πίκφορντ και Σένουτ στο Τάγκεν Χιλς (Tugen Hills) της Κένυας το 2001. Ένα από τα λίγα πράγματα για τα οποία υπάρχει γενική αποδοχή είναι η ηλικία του. Οι ιζηματογενείς αποθέσεις μέσα στις οποίες βρέθηκαν τα οστά του χρονολογούνται στο βάθος των 6 εκατομμυρίων ετών, γεγονός που τον κατατάσσει ως τον αρχαιότερη ανθρωπίδη, αν βέβαια αποφανθούν εντέλει οι ειδικοί, αν είναι ανθρωπίδης ή όχι.<!--
The limb bones are 1.5 times larger than the Australopithecus afarensis specimen, "Lucy", about the size of a modern female chimp. The Orrorin femur is humanlike and the muscle attachments suggest bipedality. The canines are large and molars small, and the teeth had thick enamel, suggesting an omnivorous diet or hunter-gatherer lifestyle. The arm and finger bones retain arboreal climbing adaptations. Associated fossils suggest a mixed woodland and savanna environment.
The species Orrorin Tugenensis was named in July 2001 from fossils discovered in western Kenya (Senut et al. 2001). The fossils include fragmentary arm and thigh bones, lower jaws, and teeth and were discovered in deposits that are about 6 million years old. The limb bones are about 1.5 times larger than those of Lucy, and suggest that it was about the size of a female chimpanzee. Its finders have claimed that Orrorin was a human ancestor adapted to both bipedality and tree climbing, and that the australopithecines are an extinct offshoot. Given the fragmentary nature of the remains, other scientists have been skeptical of these claims so far (Aiello and Collard 2001). A later paper (Galik et al. 2004) has found further evidence of bipedality in the fossil femur.
Η παλαιοντολογική αποστολή
The find was published by Senut et al. in January 2001 (see bibliography below). The authors report the recovery of remains of an early hominid from four localities in the Lukeino Formation in the Tugen Hills, Kenya. Radioisotopic age determinations from lavas underlying and overlying the Lukeino Formation and from crystals from the sediments themselves indicate an age of ca 6 million years for these hominids. The Lukeino hominids are thus the oldest known members of the family (Pickford & Senut, 2001).
The find comprises thirteen fossils belonging to at least five individuals. "The femora indicate that the Lukeino hominid was a biped when on the ground, whilst its humerus and manual phalanx show that it possessed some arboreal adaptations. The upper central incisor is large and robust, the upper canine is large for a hominid and retains a narrow and shallow anterior groove, the lower fourth premolar is ape-like, with offset roots and oblique crown, and the molars are relatively small, with thick enamel." (Senut et al., 2001). A new genus and species is proposed: Orrorin tugenensis.
The authors conclude that on the basis of dental and postcranial morphology, it appears that Orrorin belongs to the hominid lineage, which was already present 6 million years ago. They suggest this confirms the hypothesis that the divergence between apes and humans took place prior to 6 million years ago, and probably between 9 and 7 million years ago, as they show in the diagram to the right. In this diagram, Ardipithecus ramidus is the ancestor of Pan and the Australopithecines an extinct line -- a view at odds with the view of most paleoanthropologists (cf. family trees and Ardipithecus ramidus). For an impression of the early discussion, see Michael Balter, Scientists Spar Over Claims of Earliest Human Ancestor, Science 291 5508 (23 Feb 2001): 1460-1461 (full text, external).
Αντιρρήσεις
L.C. Aiello and M. Collard (2001), Our newest oldest ancestor? Nature 410 (29 Mar): 526, applaud the find but question the interpretations, as reported in ScienceWeek:
Aiello and Collard "point out that the announcement of the Orrorin find has caused considerable stir, partly because the deposits of the Tugen Hills are being prospected by two competing groups of researchers, and partly because Orrorin is claimed to be approximately 6 million years old. This makes Orrorin 1.5 million years older than Ardipithecus ramidus, the oldest previously recognized candidate for the earliest hominin. Orrorin's apparent age falls within the molecularly determined range of the last common ancestor between humans and the African apes."
"Aiello and Collard point out that at least 13 known hominin species from Africa existed before Homo erectus, and that currently in consensus among most paleoanthropologists are only the following ideas concerning the main evolutionary paths: a) There are 5 hominin genera (Ardipithecus, Australopithecus, Paranthropus, Kenyanthropus, Homo). b) The large-toothed and massive-jawed genus Paranthropus represents a dead-end branch" (cf. hominoid taxonomy).
Συμπεράσματα
It... appears that cranial and dental anatomy does not necessarily mirror molecularly determined phylogenies in modern primates, which casts considerable uncertainty on anatomically based evolutionary trees. For now, at least, it is probably best to avoid naming ancestors, and maintain a simple division: that between hominins of archaic aspect (Orrorin, Ardipithecus, Australopithecus -- including Paranthropus -- and Kenyanthropus) and hominins of modern aspect (Homo sapiens and the remaining species of Homo).-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπίδες Κατηγορία:Ανθρώπινη εξέλιξη Κατηγορία:Προϊστορικά πρωτεύοντα
NRJ Group
μικρογραφία|Το λογότυπο του NRJ Group.
Το NRJ Group είναι γαλλικός οπτικοακουστικός όμιλος που αναπτύχθηκε γύρω από τον ραδιοφωνικό σταθμό NRJ, με έτος ίδρυσης το 1981. Ιδρυτές του NRJ Group είναι οι Ζαν-Πωλ Μπωντκρού και Μαξ Γκατζινί.
Ιστορία
Έπειτα από αρκετά χρόνια ύπαρξης, το NRJ πέρασε κατά τα τελευταία χρόνια από το επίπεδο ενός απλού ραδιοσταθμού τοπικού χαρακτήρα σε έναν εθνικής εμβέλειας ραδιοσταθμό αποτελώντας τον κορυφαίο σε ακροαματικότητα ραδιοφωνικό σταθμό στη Γαλλία, και στη συνέχεια ένας διεθνής ραδιοσταθμός αποτελώντας τον κορυφαίο σε ακροαματικότητα ραδιοφωνικό σταθμό στην Ευρώπη. Αριθμεί αριθμό ακροατών μεγαλύτερο των έξι εκατομμυρίων σε καθημερινή βάση στη Γαλλία.
NRJ Music Awards
Τα NRJ Music Awards υπάρχουν από το 1999. Λειτουργούν ως ανταμοιβή τόσο για Γάλλους μουσικούς καλλιτέχνες όσο και διεθνείς. Διεξαγόμενα σε ετήσια βάση κάθε Γενάρη στο MIDEM των Καννών, προβάλλονται σε παράλληλη μετάδοση από το NRJ και το TF1. Παρουσιαστές του ήταν, κατά καιρούς, οι Οφελί Ουιντέρ (2000), Αντονί Καβανάγκ (2001-2006), Arthur (2007), Μπενζαμέν Κασταλντί (2008) και Νίκος Αλιάγας (2009-2012).
Στη Σκανδιναβία, οι ραδιοσταθμοί NRJ της περιοχής διοργανώνουν τα NRJ Radio Awards.
NRJ Ciné Awards
Η εκδήλωση αυτή ξεκίνησε το 2004 και διακόπηκε, λόγω μικρής επιτυχίας, το 2007. Βράβευε τον γαλλικό και διεθνή κινηματογράφο, στη διάρκεια τελετής που διοργανωνόταν στην Disneyland του Παρισιού κι έπειτα στο Grand Rex.
Επαγγέλματα
Το 2004, το NRJ Group διέθετε στη Γαλλία τους ραδιοσταθμούς NRJ, Chérie FM, Rire et Chansons και Nostalgie. Η θυγατρική του είναι πιο γνωστή ως TowerCast (Site: http://www.towercast.fr ) και είναι επίσης υπεύθυνη για την εκπομπή αρκετών ιδιωτικών και συνεταιριστικών ραδιοσταθμών. Ο όμιλος έχει εγκατασταθεί επίσης σε Λίβανο, Ελβετία, Γερμανία, Δανία, Αυστρία, Σουηδία, Φινλανδία, Νορβηγία, Βουλγαρία, Ρωσία, Ουκρανία και Βέλγιο. (δείτε στο NRJ.com)
Με την ευκαιρία της εκκίνησης της επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης στη Γαλλία (στις 31 Μαρτίου 2005), ο όμιλος εκκίνησε τον τηλεοπτικό σταθμό NRJ 12.
Η NRJ Mobile ξεκίνησε ο πάροχος κινητής τηλεφωνίας (MVNO) τον Νοέμβριο του 2005, φιλοξενούμενη από το δίκτυο της SFR.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας Κατηγορία:Ραδιόφωνο στη Γαλλία
Energy NRJ NRJ NRJ NRJ NRJ
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 2014-2015
Το Πρωτάθλημα Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών της περιόδου 2014-15 αποτελεί την 28η διοργάνωση από τη δημιουργία της Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίζονται σε αυτό έχουν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων.
Προκριματική Φάση
Βάσει προκήρυξης, οι Πρωταθλητές των Τ.Ε. Λέσβου, Τ.Ε. Σάμου, Τ.Ε. Χίου, Τ.Ε. Δωδεκανήσου και Ε.Σ.Κ. Κυκλάδων του προηγούμενου έτους αναμετρήθηκαν μεταξύ τους, ο καθένας με όλους σε ένα γύρο, ώστε η ομάδα με τα καλύτερα αποτελέσματα να ανέλθει στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν ως εξής: Μέσω της διαδικασίας αυτής, ο Πρωταθλητής της Τ.Ε. Δωδεκανήσου, Α.Σ. Άγιοι Θεόδωροι Αρχαγγέλου, κέρδισε αήττητος το δικαίωμα ανόδου.
Συμμετέχοντες
Βάσει της προκήρυξης της διοργάνωσης, στη διεκδίκηση του Πρωταθλήματος της Γ' Εθνικής Κατηγορίας μπήκαν 55 σύλλογοι καλαθοσφαίρισης. Αυτές διαιρέθηκαν σε τέσσερις Ομίλους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων.
Την προηγούμενη άνοιξη είχαν υποβιβαστεί από τη Β' Εθνική Κατηγορία οι παρακάτω ομάδες:
Βάσει της προκήρυξης της προηγούμενης χρονιάς, στη Γ' Εθνική ανήλθαν από τα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Ο.Κ. οι παρακάτω σύλλογοι, ως Πρωταθλητές των ανά τόπο Τοπικών Ενώσεων και Τοπικών Επιτροπών της:
Κανονική Περίοδος
Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος, η οποία αποτελεί και τη μοναδική φάση εφόσον δεν διεξάγονται Play-offs ή Play-out, θα διεξαχθεί από τις 12 Οκτωβρίου 2014 μέχρι τις 10 Μαΐου 2015. Τα σωματεία που συμμετέχουν θα αναμετρηθούν μεταξύ τους δύο φορές. Οι κληρώσεις για την κατάρτιση του προγράμματος διεξήχθησαν στις 25 Αυγούστου 2014 στην Αθήνα (Όμιλοι Νότου) και στις 26 Αυγούστου 2014 στη Θεσσαλονίκη (Όμιλοι Βορρά). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων είναι τα ακόλουθα:
Βαθμολογία
Βαθ2 = Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
Διαφ2 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στους μεταξύ τους αγώνες (σε περίπτωση διπλής ισοβαθμίας)
Διαφ3 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στο πρωτάθλημα (σε περίπτωση τριπλής ισοβαθμίας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρών 2014 2015 Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρών 2014 2015
Ακράμ Γιάρι
Ο Ακράμ Γιάρι (περσικά: اکرم یاری‎‎, 1940 - 1 Ιανουαρίου 1979) ήταν πολιτικός από το Αφγανιστάν, επαναστάτης, ιδρυτής του Προοδευτικής Οργάνωσης Νεολαίας (περσικά: سازمانی جوانانی مترقی) και του  Shalleh-ye Javiyd (περσικά: شعلهی جاوید), ηγετική φυσιογνωμία του αφγανικού κομμουνιστικού κινήματος. Ιδεολόγος και θεωρητικός του μαοϊσμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφγανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Μαοϊστές Κατηγορία:Αφγανοί κομμουνιστές
Κατάλογος τίτλων και διακρίσεων της Ελισάβετ Β΄
Η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ (21 Απριλίου 1926 - 8 Σεπτεμβρίου 2022) κατείχε πολυάριθμους τίτλους και διακρίσεις, που τους απέκτησε τόσο κατά τη διάρκεια της θητείας της ως μονάρχης του Ηνωμένου Βασιλείου και των άλλων βασιλείων της Κοινοπολιτείας, όσο και κατά την περίοδο που αποτελούσε πριγκίπισσα. Οι τίτλοι, τα τάγματα και οι υπόλοιπες διακρίσεις αναγράφονται στις παρακάτω λίστες.
Μερτιεΐτης
Ο μερτιεΐτης Ι (αγγλ. Mertieite-I) είναι σημαντικό αρσενικούχο ορυκτό του παλλαδίου που περιέχει και αντιμόνιο. Οφείλει το όνομά του στον Τζον Μερτιέ (John Beaver Mertie, Jr., 1888–1980), γεωλόγο της Αμερικανικής Γεωλογικής Υπηρεσίας (U.S. Geological Survey). Το «Ι» στο όνομα προστίθεται προκειμένου να ξεχωρίζει από τον μερτιεΐτη - ΙΙ (Pd8(Sb, As)3), ο οποίος έχει ίδια εμφάνιση αλλά κρυσταλλώνεται στο τριγωνικό σύστημα.
Ανερίσκεται στη Φινλανδική Λαπωνία, το Μαρόκο, τη Νορβηγία, την επαρχία Limpopo (Σύμπλεγμα Bushveld) και την Αλάσκα (ορυχείο Fox Gulch), όπου αποτελεί και "type locality".
Σημειώσεις
Μερτιειτης Κατηγορία:Ορυκτά του αντιμονίου Κατηγορία:Ορυκτά του παλλαδίου
Παρακεταμόλη
Η παρακεταμόλη, αναφερόμενη και ώς ακεταμινοφαίνη, είναι φάρμακο με αναλγητική, αντιπυρετική και ασθενή αντιφλεγμονώδη δράση, το οποίο χρησιμοποιείται εκτενώς και χωρίς συνταγή γιατρού. Σε θεραπευτικές δόσεις έχει λιγότερες παρενέργειες απ' ό,τι η ασπιρίνη. Είναι διαθέσιμο με τα εμπορικά ονόματα Panadol, Depon (Ελλάδα), Apotel (Ελλάδα), Dolal (Ελλάδα), Algocit (Ελλάδα), Tylenol (ΗΠΑ) κτλ.
Δρα αναστέλλοντας τη σύνθεση προσταγλανδινών στο κεντρικό νευρικό σύστημα, αλλά ο ακριβής μηχανισμός δεν είναι γνωστός. Χρησιμοποιείται για την ανακούφιση από τους πονοκεφάλους και άλλους πόνους (π.χ. στην αρθρίτιδα) και χρησιμοποιείται για τη ανακούφιση από το κρυολόγημα και τη γρίπη. Φαίνεται να είναι ασφαλές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού. Σε συνδυασμό με οπιοειδή αναλγητικά, η παρακεταμόλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία του έντονου πόνου, όπως ο μετεγχειρητικός πόνος και η παρηγορητική θεραπεία των ασθενών με προχωρημένο καρκίνο. . Κυκλοφορεί και σε σκεύασμα μαζί με καφεΐνη οπότε η υπερβολική πρόσληψη καφέ, τσάι και ορισμένων κονσερβοποιημένα ποτών θα πρέπει να αποφεύγεται κατά τη λήψη του συγκεκριμένου προϊόντος.
Χρήσεις
Η παρακεταμόλη χρησιμοποιείται για την ανακούφιση του ήπιου έως μέτριου πόνου. Η χρήση της ενδοφλέβιας μορφής για βραχυχρόνιο πόνο στους ανθρώπους στα επείγοντα υποστηρίζεται από περιορισμένα στοιχεία. Η παρακεταμόλη έχει σχετικά ήπια αντιφλεγμονώδη δράση, σε αντίθεση με άλλα κοινά αναλγητικά όπως τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (NSAIDs) ασπιρίνη και ιβουπροφαίνη, αλλά η ιβουπροφαίνη και η παρακεταμόλη έχουν παρόμοια αποτελέσματα στη θεραπεία του πονοκεφάλου. Η παρακεταμόλη μπορεί να ανακουφίσει τον πόνο στην ήπια αρθρίτιδα, αλλά δεν έχει καμία επίδραση στην υποκείμενη φλεγμονή, ερυθρότητα και οίδημα της άρθρωσης.
Με βάση μια συστηματική ανασκόπηση, η παρακεταμόλη συστήθηκε από το Αμερικανικό Κολέγιο Ιατρών και την Αμερικανική Εταιρεία Πόνου ως θεραπεία πρώτης γραμμής για την οσφυαλγία. Το αμερικανικό κολλέγιο ιατρών, από το 2017, σημείωσε ότι δεν ήταν διαφορετικό από το εικονικό φάρμακο στη θεραπεία της οσφυαλγίας. Άλλες συστηματικές αναθεωρήσεις κατέληξαν επίσης στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για την αποτελεσματικότητά του.
Ηπατική βλάβη
Η οξεία υπερδοσολογία παρακεταμόλης μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρα βλάβη στο ήπαρ. Το 2011, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ξεκίνησε ένα πρόγραμμα δημόσιας εκπαίδευσης για να βοηθήσει τους καταναλωτές να αποφύγουν την υπερβολική δόση, προειδοποιώντας: «Η Ακεταμινοφαίνη μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ηπατική βλάβη εάν χρησιμοποιηθεί περισσότερο από το χορηγούμενο». Σε μια Προειδοποίηση Ασφάλειας για το 2011, η FDA απαίτησε αμέσως από τους κατασκευαστές να ενημερώσουν τις ετικέτες όλων των συνταγογραφούμενων συνδυασμών ακεταμινοφαίνης για να προειδοποιήσουν για τον πιθανό κίνδυνο για σοβαρή ηπατική βλάβη και απαιτούσε ότι τέτοιοι συνδυασμοί δεν περιέχουν περισσότερα από 325 mg ακεταμινοφαίνης. Οι υπερδοσολογίες συσχετίζονται συχνά με τη χρήση συνταγογραφούμενων οπιοειδών με υψηλή δόση, καθώς αυτά τα οπιοειδή συνδυάζονται συχνότερα με ακεταμινοφαίνη. Ο κίνδυνος υπερδοσολογίας μπορεί να αυξηθεί λόγω της συχνής κατανάλωσης οινοπνεύματος.
Η τοξικότητα παρακεταμόλης είναι η κύρια αιτία οξείας ηπατικής ανεπάρκειας στον δυτικό κόσμο και αντιπροσωπεύει τις περισσότερες υπερβολικές δόσεις φαρμάκων στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Σύμφωνα με το FDA, στις Ηνωμένες Πολιτείες, «56.000 επισκέψεις σε χώρους έκτακτης ανάγκης, 26.000 νοσηλείες και 458 θανάτους ετησίως [σχετίζονται] με υπερδοσολογία που σχετίζεται με ακεταμινοφαίνη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Εντός αυτών των εκτιμήσεων, η ακούσια υπερδοσολογία ακεταμινοφαίνης αντιπροσώπευε σχεδόν το 25% η επίσκεψη του τμήματος έκτακτης ανάγκης, το 10% των νοσηλείων και το 25% των θανάτων».
Η παρακεταμόλη μεταβολίζεται από το ήπαρ και είναι ηπατοτοξική. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες πολλαπλασιάζονται όταν συνδυάζονται με αλκοολούχα ποτά και είναι πολύ πιθανές σε χρόνιους αλκοολικούς ή σε άτομα με ηπατική βλάβη. Ορισμένες μελέτες έχουν υποδείξει την πιθανότητα ενός μέτρια αυξημένου κινδύνου επιπλοκών του ανώτερου γαστρεντερικού συστήματος, όπως η αιμορραγία στο στομάχι, όταν λαμβάνονται υψηλές δόσεις χρονίως. Η βλάβη των νεφρών παρατηρείται σε σπάνιες περιπτώσεις, συνηθέστερα σε υπερδοσολογία.
Η αθεράπευτη υπερδοσολογία παρακεταμόλης έχει ως αποτέλεσμα μια μακρά, οδυνηρή ασθένεια. Τα σημεία και τα συμπτώματα της τοξικότητας παρακεταμόλης μπορεί αρχικά να είναι απόντα ή μη ειδικά συμπτώματα. Τα πρώτα συμπτώματα υπερδοσολογίας συνήθως αρχίζουν αρκετές ώρες μετά την κατάποση, με ναυτία, εμετό, εφίδρωση και πόνο, καθώς αρχίζει η οξεία ηπατική ανεπάρκεια. Οι άνθρωποι που λαμβάνουν υπερδοσολογία παρακεταμόλης δεν κοιμούνται ή χάνουν συνείδηση, αν και οι περισσότεροι άνθρωποι που προσπαθούν να αυτοκτονήσουν με παρακεταμόλη πιστεύουν λανθασμένα ότι θα γίνουν μείνουν αναίσθητοι από το φάρμακο.
Η αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας συνίσταται στην απομάκρυνση της παρακεταμόλης από το σώμα και την αναπλήρωση της γλουταθειόνης. Ο ενεργός άνθρακας μπορεί να μειώσει την απορρόφηση της παρακεταμόλης αν το άτομο φτάσει στο νοσοκομείο σύντομα μετά τη λήψη των φαρμάκων. Το αντίδοτο της παρακεταμόλης είναι η ακετυλοκυστεΐνη, η οποία δρα ως πρόδρομο μόριο της γλουταθειόνης, η οποία θα απενεργοποιήσει τον τοξικό μεταβολίτη της παρακεταμόλης, με στόχο να προληφθεί ή τουλάχιστον να περιοριστεί η ηπατική βλάβη. Σε περίπτωση εκτεταμένης ηπατικής βλάβης μπορεί να απαιτείται μεταμόσχευση ήπατος.
Άλλες παρενέργειες
Υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της χρήσης παρακεταμόλης και του άσθματος, αλλά αν η σχέση αυτή είναι αιτιακή εξακολουθεί να συζητείται όσον αφορά το 2017. Ορισμένα στοιχεία υποδηλώνουν ότι αυτή η συσχέτιση πιθανώς αντικατοπτρίζει συγχύσεις αντί να είναι πραγματικά αιτιώδης. Μια ανασκόπηση του 2014 διαπίστωσε ότι μεταξύ των παιδιών, η συσχέτιση εξαφανίστηκε όταν ελήφθησαν υπόψη λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος.
Από το 2014, η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής και το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Αριστείας φροντίδας συνεχίζουν να συστήνουν παρακεταμόλη για πόνο και δυσφορία στα παιδιά,     αλλά ορισμένοι ειδικοί συνέστησαν ότι η χρήση παρακεταμόλης από παιδιά με άσθμα ή σε κίνδυνο για άσθμα θα πρέπει να αποφεύγεται.
Αρκετές μελέτες, αν και όχι όλες, έχουν δείξει ότι η μακροχρόνια χρήση παρακεταμόλης σχετίζεται με εμφάνιση αρτηριακής υπέρτασης, όπως συμβαίνει και στα ΜΣΑΦ, και η συσχέτισή της με καρδιαγγειακές νόσους χρήζει περαιτέρω έρευνας.
Η παρακεταμόλη επίσης χρησιμοποιείται ως εναλλακτική στη χρήση ΜΣΑΦ, τα οποία παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας του γαστρεντερικού. Μια μεγάλη μελέτη παρακολούθησης βρήκε στατιστικά σημαντική αύξηση των αιμορραγιών του γαστρεντερικού σε όσους προχωρούσαν σε μακροχρόνια χρήση παρακεταμόλης ≥2-3 γρ/ημέρα, αλλά σε περιστασιακή χρήση ήταν ασφαλής. Τα ευρήματα αυτά επιβεβαιώθηκαν και από μετέπειτα μελέτες και φαίνεται από τον δοσοεξαρτώμενο τρόπο δράσης ότι σχετίζεται με τον μηχανισμό δράσης της παρακεταμόλης. Η συγχορήγηση ΜΣΑΦ επιδεινώνει το αποτέλεσμα.
Φαρμακοκινητική
Μετά τη λήψη από το στόμα, η παρακεταμόλη απορροφάται ταχέως από τον γαστρεντερικό (αν και η απορρόφηση από το στομάχι είναι αμελητέα). Ο όγκος κατανομής είναι περίπου 50 L. Η συγκέντρωση στον ορό μετά από μια τυπική δόση παρακεταμόλης συνήθως κυμαίνεται κάτω από 30 μg/ml (200 μmol/L). Μετά από 4 ώρες, η συγκέντρωση είναι συνήθως μικρότερη από 10 μg/ml (66 μmol/L).
Η παρακεταμόλη μεταβολίζεται κυρίως στο ήπαρ, σε τοξικά και μη τοξικά προϊόντα. Τρεις μεταβολικές οδοί είναι αξιοσημείωτες:
Και οι τρεις οδοί αποφέρουν τελικά προϊόντα που είναι ανενεργά, μη τοξικά και τελικά εκκρίνονται από τα νεφρά. Στην τρίτη οδό, ωστόσο, το ενδιάμεσο προϊόν NAPQI είναι τοξικό. Το NAPQI είναι κυρίως υπεύθυνο για τις τοξικές επιδράσεις της παρακεταμόλης. Η παραγωγή του NAPQI οφείλεται κυρίως σε δύο ισοένζυμα του κυτοχρώματος P450: CYP2E1 και CYP3A4. Στις συνήθεις δόσεις, το NAPQI αποτοξικοποιείται γρήγορα με σύζευξη με γλουταθειόνη.
Μηχανισμός δράσης
Φαίνεται να αναστέλλει επιλεκτικά τις δραστηριότητες της COX στον εγκέφαλο, γεγονός που μπορεί να συμβάλει στην ικανότητά του να θεραπεύει πυρετό και πόνο. Αυτή η δραστηριότητα δεν φαίνεται να είναι άμεση αναστολή, εμποδίζοντας μια ενεργή περιοχή, αλλά ανάγοντας την COX, η οποία πρέπει να οξειδωθεί για να λειτουργήσει.
Η παρακεταμόλη προφανώς μπορεί να διαμορφώσει το ενδογενές σύστημα κανναβινοειδών στον εγκέφαλο μέσω του μεταβολίτη AM404 που φαίνεται να αναστέλλει την επαναπρόσληψη του ενδογενούς κανναβινοειδούς/βαναλοειδούς ανανδρομιδίου από τους νευρώνες, καθιστώντας τον πιο διαθέσιμο για να μειώσει τον πόνο. Το AM404 φαίνεται επίσης να είναι σε θέση να ενεργοποιήσει απευθείας το TRPV1 (παλαιότερο όνομα: βανιλλοειδής υποδοχέας), το οποίο επίσης αναστέλλει τα σήματα πόνου στον εγκέφαλο.
Ιστορία
Η παρακεταμόλη είναι ο δραστικός μεταβολίτης της φαινακετίνης και της ακετανιλίδης, αμφότερες δημοφιλή αναλγητικά και αντιπυρετικά από μόνες τους στο παρελθόν. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη φαινακετίνη, την ακετανιλίδη και τους συνδυασμούς τους, η παρακεταμόλη δεν θεωρείται καρκινογόνος σε θεραπευτικές δόσεις.
Η παρακεταμόλη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1950 με την ονομασία Triagesic, συνδυασμός παρακεταμόλης, ασπιρίνης και καφεΐνης. Οι αναφορές του 1951 από τρεις χρήστες που επλήγησαν από την ακοκκιοκυτταρική νόσο του αίματος οδήγησαν στην απομάκρυνσή του από την αγορά και χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να καταστεί σαφές ότι η ασθένεια δεν σχετιζόταν. Η παρακεταμόλη κυκλοφορεί στο εμπόριο το 1953 από τη Sterling-Winthrop Co. ως Panadol, διατίθεται μόνο με ιατρική συνταγή και προωθήθηκε ως προτιμότερη από την ασπιρίνη, δεδομένου ότι ήταν ασφαλής για παιδιά και άτομα με έλκη. Το 1955, η παρακεταμόλη διατέθηκε στο εμπόριο ως παιδικό Tylenol Elixir από την McNeil Laboratories. Το 1956, τα δισκία παρακεταμόλης 500 mg κυκλοφόρησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο με την εμπορική ονομασία Panadol, που παράγεται από την εταιρεία Frederick Stearns & Co, θυγατρική της Sterling Drug Inc. Το 1963, η παρακεταμόλη προστέθηκε στη Βρετανική Φαρμακοποιία και κέρδισε δημοτικότητα από τότε ως αναλγητικό παράγοντα με λίγες παρενέργειες και μικρή αλληλεπίδραση με άλλους φαρμακευτικούς παράγοντες. Οι ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια της παρακεταμόλης καθυστέρησαν την ευρεία αποδοχή της μέχρι τη δεκαετία του 1970, αλλά κατά τη δεκαετία του 1980 οι πωλήσεις παρακεταμόλης υπερέβησαν τις πωλήσεις της ασπιρίνης σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτό συνοδεύτηκε από την εμπορική κατάρρευση της φαινακετίνης, η οποία κατηγορήθηκε ως αιτία αναλγητικής νεφροπάθειας και αιματολογικής τοξικότητας. Το 1988, η Sterling Winthrop αποκτήθηκε από την Eastman Kodak, η οποία πώλησε τα δικαιώματα για την εμπορία του φαρμάκου στη SmithKline Beecham το 1994.
Διατίθεται και χωρίς συνταγή από το 1959 και έχει γίνει από τότε ένα κοινό οικιακό φάρμακο. Τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας σχετικά με την παρακεταμόλη έχουν λήξει εδώ και καιρό και οι γενόσημες εκδόσεις του φαρμάκου είναι ευρέως διαθέσιμες.
Πηγές
Κατηγορία:Φαινόλες Κατηγορία:Αναλγητικά Κατηγορία:Αντιπυρετικά Κατηγορία:Φάρμακα με άγνωστο μηχανισμό δράσης Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες Κατηγορία:Ακεταμίδες
Ζακ Νερέ
Ο Ζακ Νερέ (γαλλικά: Jacques Néré) (1917-2000) ήταν Γάλλος ιστορικός.
Ιωάννης Παπαδόπουλος (Καλάβρυτα)
Ο Ιωάννης Παπαδόπουλος ή Μουρτογιάννης ήταν αγωνιστής και πολιτικός του 1821.
Βιογραφία
Καταγόταν από τα Καλάβρυτα όπου και έδρασε κυρίως ως έφορος προμηθειών του πολέμου. Εύρωστος οικονομικά δαπάνησε αφειδώς μεγάλα χρηματικά ποσά για την ευόδωση του αγώνα. Συμμετείχε στη συνέλευση της Βοστίτσας τον Ιανουάριο του 1821, και στην πολιορκία των Καλαβρύτων στις 21 Μαρτίου του 1821. Είχε παντρευτεί την κόρη του Ασημάκη Φωτήλα, Συριανή.
Ζακ Νερέ
Βιογραφία
Τον Φεβρουάριο του 1979, ήταν ένας εκ των 34 υπογραφόντων της δήλωσης την οποία συνέταξαν οι Λεόν Πολιακόβ και Πιερ Βιντάλ-Νακέ προκειμένου να αποδομήσουν την αρνητική του ολοκαυτώματος ρητορική του Ρομπέρ Φωρισόν.
Ιωάννης Παπαδόπουλος (Καλάβρυτα)
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ζακ Νερέ
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 2000.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι της École Normale Supérieure Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί του 20ού αιώνα
3063 Μαχάων
Ο Μαχάων (Makhaon) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ηγούμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,909. Ανακαλύφθηκε το 1983 από τη Σοβιετική (Ουκρανή) αστρονόμο Λιουντμίλα Καράτσκινα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο μυθικό ιατρό του Τρωικού Πολέμου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μαχάονα εκτιμάται σε 116,14 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0476. Η μάζα του Μαχάονα εκτιμάται σε 1,6 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm^3. Για την ίδια πυκνότητα, η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό του εκτιμάται σε 3,24 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 300 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 61,4 m/sec (220 χιλιόμετρα την ώρα). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια του αστεροειδούς εκτιμάται σε 150 βαθμούς C υπό το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μαχαων
Έρως και Ψυχή (Μουσεία Καπιτωλίου αρ. 408)
Ο Έρως και Ψυχή που φιλοξενείται στα Μουσεία του Καπιτωλείου είναι ρωμαϊκό αντίγραφο αρχαιότερου έργου ελληνικής τέχνης του 1ου αιώνα π.Χ..
Προέλευση του ευρήματος
Το έργο βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή από το έτος 1749.