cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόσα Λεόν
Τηλεόραση
Η Ρόσα Λεόν άρχισε την τηλεοπτική της καριέρα το 1974, σαν συνεργάτιδα στην παιδική εκπομπή "Cuentopos" με παρουσιαστές τους Tina Sáinz, Manuel Galiana και Juan Diego. Επτά χρόνια αργότερα υπήρξε συνεργάτιδα στην εκπομπή "La cometa blanca" του Lolo Rico. Το 1987 παρουσίασε το πρόγραμμα "A media voz" στην Ισπανική Τηλεόραση και δύο χρόνια αργότερα ασχολήθηκε και πάλι με το παιδικό κοινό στα πλαίσιο του προγράμματος “Sopa de gansos”.
Πολιτική
Ανέκαθεν αναμεμειγμένη στα πολιτικά πράγματα, η Ρόσα Λεόν προσχώρησε το 1977 στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας. Τα τελευταία χρόνια έχει συνδεθεί με το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, με την υποστήριξη του οποίου διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος στη Μαδρίτη από το Μάιο του 2004 έως το Σεπτέμβριο του 2007. Έκτοτε, συνεργάστηκε με το Υπουργείο Πολιτισμού. Τον Αύγουστο του 2008 διορίστηκε διευθύντρια του Ινστιτούτου Θερβάντες στην Καζαμπλάνκα.
Προσωπική ζωή
Είναι αδερφή της επίσης τραγουδίστριας Julia Léon και της ηθοποιού Eva Léon. Άρχισε σπουδές στις Οικονομικές Επιστήμες στο Universidad Complutense de Madrid, τις οποίες εγκατάλειψε για να σπουδάσει Χημεία. Είναι παντρεμένη με το σκηνοθέτη José Luis García Sánchez, κι οι δυο τους είναι γονείς του επίσης σκηνοθέτη Víctor García León.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί
Νικόλαος Παππάς
Ο Νικόλαος Παππάς (1930 - 5 Απριλίου 2013) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός. Αποτέλεσε πρωτεργάτη του αντιδικτατορικού Κινήματος του Ναυτικού το 1973.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1930 στην Κύμη. Κατάγονταν από τα Ψαρά με προγόνους ναυμάχους. Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, στη Σχολή Ναυτιλίας και Κατευθύνσεως του Βρετανικού Ναυτικού και στη Σχολή Πολέμου και Αμύνης του ΝΑΤΟ Ρώμης.
Το 1963, υπηρέτησε ως υπασπιστής ΥΕΘΑ έως το 1965. Το διάστημα 1971-1972, διετέλεσε διοικητής της Σχολής Υπαξιωματικών. Στις 25 Μαΐου 1973, έγινε διεθνώς γνωστός, όταν για να εκδηλώσει την αντίθεσή του προς την απριλιανή δικτατορία, οδήγησε το αντιτορπιλικό «Βέλος ΙΙ», του οποίου ήταν κυβερνήτης, στην Ιταλία πρωτοστατώντας στο Κίνημα του Ναυτικού 23ης Μαΐου 1973. Στη συνέχεια αποτάχθηκε από το Ναυτικό με απόφαση της δικτατορίας, η οποία του αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια.
Το 1974, μετά την πτώση της δικτατορίας, διετέλεσε διευθυντής Διοικήσεως Ναυστάθμου Σαλαμίνας για έναν χρόνο.
Το 1976, υπηρέτησε ως διευθυντής Πολεμικής Σχεδιάσεως ΓΕΝ και Ακόλουθος Αμύνης στη Μεγάλη Βρετανία έως το 1979.
Την περίοδο 1979-1980, ήταν διοικητής Ταχέων Σκαφών και από το 1980 έως το 1981, διοικητής αντιτορπιλλικών και Υπαρχηγός Ναυτικού.
Το 1981, ανέλαβε τη Διοίκηση Ναυτικής Εκπαίδευσης και το 1982, επιλέχτηκε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1986.
Συμμετείχε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Γρίβα (1989) και στην οικουμενική του Ξενοφώντα Ζολώτα (1989-1990).
Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Παπαναστασίου με την οποία απέκτησαν δύο γιους.
Πέθανε τον Απρίλιο του 2013 από καρκίνο μετά από πολύμηνη νοσηλεία στο Νικοδήμειο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα) Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Ζερύζ
Το Ζερύζ (γαλλικά: Geruge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζερυζουά (γαλλικά: Gerugeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αρούμπα
Η Αρούμπα (ολλανδικά: Aruba, παπιαμέντο: Aruba) είναι νησιωτική χώρα, τμήμα του Βασιλείου των Κάτω Χωρών (Ολλανδίας), με έκταση 180 τ.χλμ. και πληθυσμό 107.457 σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2021. Βρίσκεται στην Καραϊβική Θάλασσα 13 ν.μ. βόρεια της Βενεζουέλας και 36 ν.μ. δυτικά του Κουρασάο. Γενικά είναι χώρα πεδινή με ένα μόνο λόφο 185 μ. Το κλίμα της είναι ξηρό και το πόσιμο νερό προέρχεται από αφαλάτωση θαλασσινού νερού. Πρωτεύουσα είναι το Οράνιεστατ, λιμένας με διεθνές αεροδρόμιο, και 2η πόλη ο Άγιος Νικόλαος όπου υπάρχουν μεγάλα διυλιστήρια πετρελαίου. Οι αυτόχθονες κάτοικοι ονομάζονται Αραουάκοι και είναι ινδιάνικης καταγωγής. Η γλώσσα που ομιλείται λέγεται «παπιαμέντο» που είναι μια ανάμικτη διάλεκτος ισπανικής, πορτογαλικής και ολλανδικής με στοιχεία αγγλικής γλώσσας.
thumb|200px| Χάρτης της Αρούμπας
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι της Αρούμπα πιστεύεται ότι ήταν Αραουάκοι, οι οποίοι μετανάστευσαν εκεί από τη Βενεζουέλα για να ξεφύγουν από τις επιθέσεις των Καραΐβων. Ερείπια των πρώτων γνωστών ινδικών οικισμών χρονολογούνται από το 1000 μ.Χ. Καθώς τα θαλάσσια ρεύματα καθιστούν δύσκολη τη διαδρομή προς τα άλλα νησιά της Καραϊβικής, ο πολιτισμός των Αραουάκων παρέμεινε πιο στενά συνδεδεμένος με αυτόν της ηπειρωτικής Νότιας Αμερικής.
Οι Ευρωπαίοι έμαθαν αρχικά για την Αρούμπα μετά από τις εξερευνήσεις της Ισπανίας από τον Αμέριγκο Βεσπούτσι και τον Αλόνσο ντε Οχέντα το καλοκαίρι του 1499. Και οι δύο περιέγραψαν την Αρούμπα ως «νησί των γίγαντων», σημειώνοντας το σχετικά μεγάλο ανάστημα των γηγενών Αραουάκων σε σύγκριση με τους Ευρωπαίους. Ο χρυσός δεν ανακαλύφθηκε στην Αρούμπα για άλλα 300 χρόνια. Ο Βεσπούτσι επέστρεψε στην Ισπανία με αποθέματα βαμβακιού και βραζιλόξυλου από το νησί και περιέγραψε σπίτια χτισμένα στον ωκεανό. Οι ιστορίες του Βεσπούτσι και του Οχέντα ώθησαν το ενδιαφέρον για την Αρούμπα και οι Ισπανοί σύντομα αποίκισαν το νησί.
Η Ολλανδία κατέλαβε την Αρούμπα από την Ισπανία το 1636 κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Από το 1636, η Αρούμπα είναι υπό ολλανδική διοίκηση, αρχικά διοικούμενη από τον Πέτερ Στίβσαντ, ο οποίος αργότερα διορίστηκε στο Νέο Άμστερνταμ (Νέα Υόρκη). Ο Στίβσαντ βρισκόταν σε ειδική αποστολή στην Αρούμπα τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1642. Το νησί συμπεριλήφθηκε στο πλαίσιο της διοίκησης της Ολλανδικής Εταιρείας των Δυτικών Ινδιών ("WIC") ως «Νέα Κάτω Χώρα και Κουρασάο» από το 1648 έως το 1664. Το 1667 η ολλανδική κυβέρνηση διόρισε έναν Ιρλανδό ως κυβερνήτη της Αρούμπας.
Οι Ολλανδοί πήραν τον έλεγχο 135 χρόνια μετά από τους Ισπανούς, αφήνοντας τους Αραουάκους να καλλιεργούν και να βόσκουν τα ζώα και χρησιμοποίησαν το νησί ως πηγή κρέατος για άλλες ολλανδικές κατοχές στην Καραϊβική. Η γειτνίαση της Αρούμπας με τη Νότια Αμερική είχε ως αποτέλεσμα την αλληλεπίδραση με τους πολιτισμούς των παράκτιων περιοχών περισσότερο από έναν αιώνα μετά την ανεξαρτησία των Κάτω Χωρών από την Ισπανία. Αρχιτεκτονικές ομοιότητες μπορεί να δει κανείς μεταξύ τμημάτων του Οράνιεστατ του 19ου αιώνα και της κοντινής πόλης της Βενεζουέλας Κόρο στην επαρχία Φαλκόν. Ιστορικά, τα ολλανδικά δεν μιλιούνταν ευρέως στο νησί εκτός από την αποικιακή διοίκηση. Η χρήση τους αυξήθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι μαθητές στο Κουρασάο, την Αρούμπα και τη Μποναίρ διδάσκονταν κυρίως στα ισπανικά μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν οι Βρετανοί κατέλαβαν το Κουρασάο, την Αρούμπα και τη Μποναίρ. Η διδασκαλία των ισπανικών αποκαταστάθηκε όταν αποκαταστάθηκε το ολλανδικό καθεστώτος το 1815. Επίσης, καταβλήθηκαν προσπάθειες για την εισαγωγή της δίγλωσσας λαϊκής εκπαίδευσης στα ολλανδικά και στα Παπιαμέντο στα τέλη του 19ου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, η Βρετανική Αυτοκρατορία έλαβε τον έλεγχο του νησιού, μεταξύ 1799 και 1802, και μεταξύ 1804 και 1816, πριν το παραδώσει πίσω στην Ολλανδία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με την κατοχή των Κάτω Χωρών το 1940 οι εγκαταστάσεις πετρελαίου στην Αρούμπα ήλθαν υπό τη διοίκηση της ολλανδικής εξόριστης κυβέρνησης στο Λονδίνο και η Αρούμπα συνέχισε να προμηθεύει πετρέλαιο τους Βρετανούς και τους συμμάχους τους.
Διοικητική διαίρεση
Για λόγους δημογραφικούς η Αρούμπα διαιρείται σε 8 περιφέρειες:
Δημογραφία
Στην Αρούμπα ζουν κυρίως Αμερικανοί ινδιάνικης και μικτής καταγωγής από την Καραϊβική. Αναφορικά με το θρήσκευμα, οι περισσότεροι είναι Ρωμαιοκαθολικοί Χριστιανοί σε ποσοστό 80%, ενώ υπάρχουν και 932 Μάρτυρες του Ιεχωβά. Το προσδόκιμο ζωής στις γυναίκες είναι τα 79,47 έτη και στους άνδρες τα 73,3 (σύνολο πληθυσμού 76,35 έτη), σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2014.
Διακυβέρνηση
Από το 2017 Κυβερνήτης είναι ο Χουάν Αλφόνσο Μπούκχαουτ. Πρωθυπουργός της χώρας είναι η Έβελιν Γουέβερ-Κρους.
Εκλογές
Το δικαίωμα ψήφου παρέχεται σε όσες και όσους είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 23 Σεπτεμβρίου του 2005, κέρδισε ο Νέλσον Οντούμπερ. Οι επόμενες εκλογές διεξήχθησαν στις 25 Σεπτεμβρίου 2009. Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 27 Σεπτεμβρίου 2013, εξελέγησαν 21 μέλη του κοινοβουλίου με ανοικτή λίστα (απλή αναλογική) σε μία μονοεδρική περιφέρεια σε πανεθνικό επίπεδο. Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2021.
Σημειώσεις
Το 1825 ανακαλύφθηκε χρυσός που σύντομα όμως εξαντλήθηκε. Στη δεκαετία του '70 η Αρούμπα είχε εκπροσωπηθεί σε Ολυμπιάδα τραγουδιού στην Αθήνα και είχε λάβει το πρώτο βραβείο. Επίσης το 1996 ξέσπασε στην Αθήνα σκάνδαλο με διαβατήρια της Αρούμπα που είχαν κριθεί παράνομα.
Ιωάννης Ήλκος
Ο Ιωάννης (Γιοβάνης) Ήλκος, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τον Άγιο Πέτρο Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Ήλκος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στον Άγιο Πέτρο Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς. Συμμετείχε από νωρίς στα Ελληνικά αντάρτικα σώματα που δρούσαν στην περιοχή και προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τη Βουλγαρική βία και την Οθωμανική αυθαιρεσία. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της ένοπλης άμυνας της γενέτειράς του. Σχημάτισε με τον συγχωριανό του Νικόλαο Καραστογιάννη την Πολιτοφυλακή του Αγίου Πέτρου, της οποίας και ηγήθηκε. Το σώμα αυτό έδρασε εκτός από τον Άγιο Πέτρο και στην ευρύτερη περιοχή της Νότιας Παιονίας, αναχαιτίζοντας τις Βοουλγαρικές ένοπλες επιθέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς
Υγραέριο
φιάλες υγροποιημένου προπανίου|190px|right|thumb Ο όρος υγραέριο αναφέρεται σε οποιοδήποτε προϊόν αποτελείται κατά βάση από μείγμα κάποιων από τους ακόλουθους υδρογονάνθρακες: προπάνιο, προπένιο (προπυλένιο), κανονικό βουτάνιο, ισοβουτάνιο, ισοβουτυλένιο, βουτένιο (βουτυλένιο) και αιθάνιο. Οι υδρογονάνθρακες αυτοί είναι σε κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος αέρια, τα οποία συνήθως υγροποιούνται υπό πίεση για τη μεταφορά και αποθήκευση. Το LPG, το υγροποιημένο βουτάνιο που περιέχεται στις γνωστές φιάλες camping gaz, και το φωταέριο το οποίο αποτελείται από υγροποιημένα αέρια προερχόμενα από απόσταξη λιθάνθρακα είναι γνωστοί τύποι υγραερίων.
Ο όρος γκάζι χρησιμοποιείται συχνά ως γενικότερος όρος αναφορικά με όλα τα αέρια καύσιμα μείγματα που περιέχουν από μεθάνιο ως και πεντάνιο, και ακόμα πιο γενική ήταν η παλιότερη χρήση του όρου γκάζι για όλα τα αέρια και υγρά ορυκτά καύσιμα.
Τα κλάσματά του
Το υγροποιημένο αέριο πετρελαίου, γνωστό και με τον αντίστοιχο διεθνή όρο LPG (ελ - πι -τζι), σύντμηση του liquified petroleum gas, αποτελείται από ελαφρά κλάσματα αργού πετρελαίου, τα οποία είναι αέρια όταν βρίσκονται υπό συνήθεις ατμοσφαιρικές συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας. Τα αέρια αυτά κλάσματα υδρογονανθράκων διαχωρίζονται από τα υγρά κλάσματα κατά τη διύλιση που γίνεται στο αργό και οδεύουν προς δεξαμενές αποθήκευσης προς άλλες χρήσεις, ενώ τα υγρά κλάσματα χρησιμοποιούνται για την παρασκευή υγρών καυσίμων (ντίζελ, βενζίνη κ.ο.κ.). Επίσης ο όρος LPG αναφέρεται στα κλάσματα που αφαιρούνται από το φυσικό αέριο προτού αυτό οδεύσει προς κατανάλωση. Τα κλάσματα αυτά είναι υγρά όταν είναι υπό υψηλή πίεση. Ουσιαστικά δηλαδή το LPG είναι μίγμα προπανίου και βουτανίου το οποίο είτε προέρχεται από αργό είτε προέρχεται από την ξήρανση του φυσικού αερίου. Η αναλογία προπανίου-βουτανίου μπορεί να διαφέρει ανάλογα με την εποχή, πιο πολύ προπάνιο το χειμώνα, πιο πολύ βουτάνιο το καλοκαίρι. Συνήθως προστίθεται σε μικρή αναλογία κάποιο συστατικό με πολύ ισχυρή οσμή ώστε να είναι εύκολα ανιχνεύσιμες τυχόν διαρροές. Είναι ένα ιδιαίτερα εύφλεκτο προϊόν (όπως όλοι οι υδρογονάνθρακες) και επιπλέον όταν είναι υγροποιημένο υπό πίεση υπάρχει ο κίνδυνος έκρηξης από απότομη εκτόνωση (δες BLEVE). Ως εκ τούτου, ισχύουν αυστηρές προδιαγραφές και κανονισμοί για τον χειρισμό, αποθήκευση και διάθεση του. Χρησιμοποιείται ως καύσιμο, και θεωρείται πιο "καθαρό" από τους υγρούς υδρογονάνθρακες διότι έχει μεγαλύτερη αναλογία υδρογόνου-άνθρακα και άρα μικρότερες εκπομπές CO2. Επίσης χρησιμοποιείται ως ψυκτικό εργαζόμενο μέσο σε βιομηχανικά συστήματα ψύξης.
Δημήτριος Ζαμάνος
Ο '''Δημήτριος Ν. Ζαμάνος''' (1874 - 1945) υπήρξε Έλληνας χημικός και πολιτικός.
Υγραέριο
Οι διαφορές με το φυσικό αέριο και οι κίνδυνοι από διαρροή
Το υγραέριο ή LPG δεν πρέπει να συγχέεται με το φυσικό αέριο που είναι κυρίως μεθάνιο. Επίσης δεν πρέπει σε καμία περίπτωση το υγραέριο να συγχέεται με το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG). Το φυσικό αέριο σε ατμοσφαιρική πίεση υγροποιείται σε μια θερμοκρασία κοντά στους -160 °C (υπό το μηδέν). Η συνήθης πρακτική είναι το υγροποιημένο φυσικό αέριο να ψύχεται σε αυτή τη πολύ χαμηλή θερμοκρασία και σε ατμοσφαιρική πίεση (ή ελαφρά αυξημένη κατά κάποια μικρά κλάσματα της ατμοσφαιρικής) για αποθήκευση και μεταφορά σε ειδικές κρυογενικές δεξαμενές. Σε τυχόν περίπτωση αστοχίας ή ατυχήματος και διαρροής του προϊόντος δεν υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος από απότομη εκτόνωση, καθόσον τουλάχιστον το προϊόν βρίσκεται σε ατμοσφαιρική πίεση. Υπάρχουν βέβαια άλλοι κίνδυνοι όπως η ανάφλεξη και πρόκληση πυρκαγιάς. Αντίθετα το υγραέριο είναι κυρίως προπάνιο, βουτάνιο και υγροποιείται σε πολύ υψηλότερη θερμοκρασία. Η συνήθης πρακτική είναι να υγροποιείται σε μια πίεση που μπορεί να είναι από περίπου 2 bar στους 20 °C για καθαρό βουτάνιο έως και 22bar (περίπου 22 φορές η ατμοσφαιρική, δηλαδή μια σχετικά υψηλή πίεση) στους 55 °C για καθαρό προπάνιο. Τούτο έχει σαν συνέπεια ότι σε περίπτωση αστοχίας υλικού, ατυχήματος κλπ, με τόσο σοβαρή διαρροή ώστε η πίεση εντός του δοχείου απότομα να εξισωθεί με την ατμοσφαιρική, μπορεί να συμβεί εκτεταμένη καταστροφική εκτόνωση. Οι εκρήξεις αυτού του τύπου είναι πολύ επικίνδυνες διότι δεν χρειάζεται να υπάρξει ανάφλεξη για να συμβούν, αλλά αρκεί η απότομη ατμοποίηση του υγρού, και διότι ολόκληρη η δεξαμενή, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή, μπορεί να διαρραγεί εκρηκτικά και αν υπάρξει τέτοιου είδους έκρηξη σε δεξαμενή θα εκτονωθεί αναπόφευκτα όλο το περιεχόμενο υγρό, όσο κι αν είναι αυτό σε ποσότητα, (δες επίσης έκρηξη ατμού). Τέτοια ατυχήματα έχουν συμβεί σε κάποιες περιπτώσεις, όπως το 2009 στο Viareggio της Ιταλίας.
Δημήτριος Ζαμάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ίο Ιητών της Θήρας. Ως χημικός επιβεβαίωσε την ύπαρξη πιθανής πετρελαιοπηγής στο Μοσχάτο, που όμως αποδείχθηκε ότι δεν υφίστατο.
Υγραέριο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες Κατηγορία:Ορυκτά καύσιμα Κατηγορία:Μίγματα Κατηγορία:Πετροχημικά
Δημήτριος Ζαμάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910 και του Μαΐου του 1915. Εν συνεχεία διετέλεσε γερουσιαστής Αττικοβοιωτίας από το 1929 ως το 1935.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χημικοί Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Ο Ασπροδόντης
Ο Ασπροδόντης είναι ένα μυθιστόρημα του Τζακ Λόντον. Αφηγείται τις περιπέτειες ενός μικρού λύκου που, από μικρό ακόμα κουτάβι, πλησίασε τους ανθρώπους, οι οποίοι του πρόσφεραν προστασία, ζεστασιά και τροφή. Σιγά-σιγά εγκαταλείπει τον κόσμο της άγριας φύσης και υποτάσσεται στους ανθρώπους (τους οποίους τους παρομοιάζει ως θεούς - παντοδύναμους, που ελέγχουν τα πάντα). Όμως, ακολουθούν πολλές περιπέτειες, υπάρχουν πολλοί εχθροί που τον επιτίθενται συνεχώς (πολλές φορές ακόμα και η αγέλη) και άνθρωποι που τον κακομεταχειρίζονται. Θα καταφέρει να ξεπεράσει όλα τα προβλήματα που τον περιτριγυρίζουν; Ιδού η απορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζακ Λόντον Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Σκύλος
Το Χαμένο Σαββατοκύριακο
Το Χαμένο Σαββατοκύριακο (αγγλ. The Lost Weekend) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1945 σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Ρέι Μιλάντ και η Τζέιν Γουάιμαν. Το σενάριο της ταινίας που γράφτηκε από το μόνιμο συνεργάτη του Γουάιλντερ, Τσαρλς Μπράκετ είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τσαρλς Ρ. Τζακσον. Η ταινία έχει βραβευτεί με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Α' Ανδρικού Ρόλου.
Πλοκή
Ο συγγραφέας Ντον Μπέρναμ (Ρέι Μιλάντ), ένας χρόνιος αλκοολικός είναι νηφάλιος για 10 μέρες και να έχει ξεπεράσει τη δύσκολη φάση της στέρησης. Στην πραγματικότητα όμως η λαχτάρα του αλκοόλ τον έχει κυριέυσει. Ο Ντον ετοιμάζεται να φύγει από το Μανχάταν για να περάσει το σαββατοκύριακο με τον αδελφό του, Γουίκ (Φίλιπ Τέρρι) και με την κοπέλα του Έλεν (Τζέιν Γουάιμαν). Ένα μπουκάλι με αλκοόλ που έχει αφήσει να κρέμεται από το παράθυρο κυριεύει τη σκέψη του και τον τυραννά. Όταν η Έλεν φτάνει στο σπίτι του Ντον, ο συγγραφέας παρακαλάει τον αδελφό του να φύγουν αργότερα και τον παρακινεί να πάει με την Έλεν σε κοντσέρτο. Η Έλεν ακολουθεί διστακτικά τον Γουίκ στο κοντσέρτο κι εκείνος τη διαβεβαιώνει ότι ο Ντον δεν πρόκειται να πιει όσο θα λείπουν δεδομένου ότι έχει αφαιρέσει όλα τα μπουκάλια με αλκόολ από το σπίτι κι εφόσον ο Ντον είναι άφραγκος για να αγοράσει. Τότε για τον αλκοολικό συγγραφέα ξεκινά ένα δύσκολο σαββατοκύριακο κατά τη διάρκεια του οποίου πρόκειται να βρεθεί αντιμέτωπος με όλους του τους φόβους και τις ανασφάλειες και πάνω από όλα να μαχηθεί ενάντια στο πάθος του με το αλκοόλ.
Παραγωγή
Την άνοιξη του 1944, στον σταθμό του Σικάγο, ο σκηνοθέτης Μπίλι Γουάιλντερ αγόρασε το μυθιστόρημα του Τσαρλς Ρ. Τζάκσον The Lost Weekend, καθώς του άρεσε ο τίτλος και κατάφερε να το διαβάσει πριν φτάσει στη Νέα Υόρκη. Όταν έφτασε στη Νέα Υόρκη πρότεινε στο συνεργάτη του, το σεναριογράφο Τσαρλς Μπράκετ να το διαβάσει αμέσως. Ο Μπράκετ δεν έμεινε το ίδιο ενθουσιασμένος με το φίλο του, αλλά τελικά δέχτηκε να διασκευάσει το σενάριο σε συνεργασία με το σκηνοθέτη που στο μεταξύ είχε πείσει τον Μπάντι ΝταΣίλβα, παραγωγό της εταιρίας Paramount, να αγοράσει τα δικαιώματά του μυθιστορήματος. Αλλά τι ήταν αυτό που καθήλωσε τον σκηνοθέτη στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Τζάκσον; Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος όταν ερωτήθηκε: Η ακρίβεια με την οποία ο συγγραφέας δείχνει που μπορεί να οδηγηθεί ο εξαρτημένος από το αλκοόλ. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του σεναρίου του φιλμ νουάρ Κολασμένη Αγάπη (Double Indemnity, 1944) ο Γουάιλντερ είχε συνεργαστεί με τον σεναριογράφο Ρέιμοντ Τσάντλερ που ήταν πρώην αλκοολικός και το στρες που ένιωσε κατά τη συνεργασία τον ώθησε ξανά στο αλκοόλ. ο Γουάιλντερ πραγματοποίησε εν μέρει την ταινία για να προσπαθήσει να δικαιολογηθεί στον Τσάντλερ.
Πρεμιέρα
Στην πρεμιέρα της ταινίας στη Σάντα Μπάρμπαρα το κοινό υποδέχτηκε αρνητικά την ταινία, που δε συνοδευόταν από τη μουσική επένδυση του Μίκλος Ρόζα και η κυκλοφορία της πάγωσε. Τότε όλες οι εταιρίες παραγωγής αλκοολούχων ποτών πρότειναν να αγοράσουν την ταινία για να την βγάλουν εκτός κυκλοφορίας, αλλά η εταιρία έδωσε αρνητική απάντηση και αποφάσισε να οργανώσει άλλη μια προβολή της ταινίας έξι μήνες μετά. Αυτή τη φορά το κοινό την υποδέχτηκε θετικά.
Βραβεία
Η ταινία έκανε επιτυχία και προτάθηκε για 7 βραβεία όσκαρ κερδίζοντας 4 (εκ των οποίων τα 3 πήγαν στον Γουάιλντερ για την παραγωγή, τη σκηνοθεσία και το σενάριο). Ο Ρέι Μιλάντ στέφθηκε επίσης νικητής κερδίζοντας το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου (το πρώτο και το τελευταίο της καριέρας του όπως τόνισε ο Γουάιλντερ που ήθελε στη θέση του τον Χοζέ Φερρέρ, αλλά η Paramount του επέβαλε τον Μιλλάντ, τονίζοντας ότι για το ρόλο του αλκοολικού χρειαζόταν ένας συμπαθής και ωραίος ηθοποιός, προκειμένου να κάνει το κοινό να τον λυπηθεί). Για τον Γουάιλντερ ήταν η πρώτη ταινία που διηγήθηκε την νεοϋρκέζικη πραγματικότητα με ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός με τον οποίο απεικονίζει το Μανχάτταν έρχεται σε αντίθεση με τον εξπρεσιονισμό με τον οποίο απεικονίζει τους εσωτερικούς χώρους, στους οποίους ο διευθυντής φωτογραφίας Τζον Σάιτζ παίζει με τις αντιθέσεις και τις σκιές (όπως στη σκηνή της ανεύρεσης του κρυμμένου μπουκαλιού πάνω από το φωτιστικό, το οποίο φανερώνεται από τη σκιά που σχηματίζεται στην οροφή). Η σεκάνς με τις αιθυλικές παραισθήσεις μπορεί σήμερα να φαίνεται τετριμμένη, αλλά για το 1945 ήταν θαύμα των οπτικών εφέ. Η ταινία παρουσιάστηκε στο πρώτο φεστιβάλ των Καννών το 1946 (στην ουσία ήταν το δεύτερο μια και το πρώτο δεν είχε ολοκληρωθεί λόγω του ξεσπάσματος του πολέμου) και κέρδισε Χρυσό Φοίνικα για τον Γουάιλντερ και βραβείο ερμηνείας για τον Μιλλάντ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 1945 Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον αλκοολισμό Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκλος Ρόζα Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Σέρχιο Μαρκαριάν
Ο Σέρχιο Μαρκαριάν (πλήρες όνομα:Σέρχιο Απραχάμ Μαρκαριάν Αμπραχαμιάν) (γεννημένος 1 Νοεμβρίου 1944, στο Μοντεβιδέο) είναι Ουρουγουανός προπονητής ποδοσφαίρου με καταγωγή από την Αρμενία.
Τα πρώτα χρόνια
Μεγάλωσε στην Αργεντινή και σε νεαρή ηλικία υπήρξε ποδοσφαιριστής σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Ακολούθησε πανεπιστημιακές σπουδές και στη συνέχεια εργάστηκε σε εταιρεία καυσίμων στην Ουρουγουάη. Η ενασχόλησή του με την προπονητική ξεκίνησε με αφορμή την ήττα της εθνικής ομάδας της χώρας του από την Ολλανδία στο Μουντιάλ του 1974 όταν και αποφάσισε να εγκαταλείψει τη μέχρι τότε εργασία του, δεχόμενος κριτική από συγγενείς και φίλους για την απόφασή του αυτή, για να ακολουθήσουν δέκα δύσκολα χρόνια μέχρι την αναγνώρισή του. Λάτρης της τακτικής αναγνωρίζεται πλέον ως ένας σπουδαίος στον τομέα αυτό προπονητής, ενώ είναι γνωστός ως "Ο μάγος" ("El Mago" στα ισπανικά).
Καριέρα
Παρά το γεγονός ότι το έναυσμα της ενασχόλησής του με την προπονητική υπήρξε η εθνική ομάδα της Ουρουγουάης δεν έχει βρεθεί ποτέ στον πάγκο της. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1974 στις ακαδημίες της Ατλέτικο Μπέλα Βίστα από την Ουρουγουάη και στη συνέχεια προωθήθηκε ως πρώτος προπονητής του συλλόγου. Ευρύτερα γνωστός έγινε το 1983 όταν ανέλαβε την Κλουμπ Ολίμπια από την Παραγουάη, στην οποία παρέμεινε επί μία τετραετία και κατέκτησε το πρωτάθλημα δύο φορές (1983, 1985). Ακολούθησε η Σολ Ντε Αμέρικα επίσης από την Παραγουάη με την οποία κατέκτησε το κύπελλο το 1988. Επόμενος σταθμός του μια ακόμη ιστορική ομάδα της Παραγουάης, η Σέρρο Πορτένιο, με την οποία πανηγύρισε ένα ακόμη κύπελλο, το 1990. Ακολούθησε η ολυμπιακή εθνική ομάδα της Παραγουάης το 1992, με την οποία το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Βαρκελώνη. Από το 1993 έως το 1997, βρέθηκε στο Περού κατακτώντας από ένα πρωτάθλημα με τις Ουνιβερσιτάριο ντε Ντεπόρτες και Σπόρτινγκ Κριστάλ.
Το 1998 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ιωνικού Νίκαιας, τερματίζοντας στην πέμπτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος της περιόδου 1998-99, εξασφαλίζοντας παράλληλα για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου την έξοδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Το διάστημα μεταξύ 1999-2001 βρέθηκε στην τεχνική ηγεσία της Παραγουάης, εξασφαλίζοντας την πρόκριση για το Μουντιάλ 2002, στο οποίο όμως δεν βρέθηκε καθώς στην τελική φάση της διοργάνωσης αντικαταστάθηκε από τον Ιταλό Τσέζαρε Μαλντίνι.
Το 2002 επέστρεψε στην Ελλάδα αναλαμβάνοντας τον Παναθηναϊκό, τον οποίο οδήγησε μέχρι την προημιτελική φάση του Champions League της περιόδου 2001-02. Το 2005 ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης αποτέλεσε τον τρίτο σταθμό της καριέρας του στο ελληνικό πρωτάθλημα, ενώ την περίοδο 2005-07 βρέθηκε ξανά στην Παραγουάη για λογαριασμό της Κλουμπ Λιμπερτάδ, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα (2006, 2007).
Τον Ιούλιο του 2010 ανέλαβε την εθνική ομάδα του Περού, θέση από την οποία αποχώρησε το 2013.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2015 έγινε γνωστή η συμφωνία του με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία για να αναλάβει την εθνική ομάδα της Ελλάδας, θέση από την οποία αποχώρησε περίπου έξι μήνες αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Λιμπερτάδ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Σολ Ντε Αμέρικα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέρρο Πορτένιο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Παραγουάης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Περού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντανούμπιο ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Ολίμπια Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Ουνιβερσιτάριο ντε Ντεπόρτες Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Κριστάλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κρους Ασούλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Πάπας Κωνσταντίνος
Ο Κωνσταντίνος (664 - 9 Απριλίου 715) διετέλεσε Πάπας από το 708 έως το 715. Καταγόταν από τη Συρία και ενθρονίστηκε στις 25 Μαρτίου 708. Είχε τη θέληση να διεκδικήσει την υπεροχή της Αγίας Έδρας.
Από τον Οκτώβριο 710 έως τον Οκτώβριο 711 παρευρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη έπειτα από πρόσκληση του αυτοκράτορα, Ιουστινιανού Β'. Ο τελευταίος επιθυμούσε να επιλύσει τις διαφορές μεταξύ της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας που προέκυψαν μετά την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο του 692. Οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν από τον μελλοντικό Πάπα Γρηγόριο Β΄ και είχαν θετικά αποτελέσματα. Ωστόσο, λίγο μετά την επιστροφή του Κωνσταντίνου στη Ρώμη, ο Ιουστινιανός σκοτώθηκε το Νοέμβριο 711.
Ο νέος αυτοκράτορας, Φιλιππικός Βαρδάνης, σαν οπαδός του Μονοθελητισμού, απέρριψε τις αποφάσεις της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου και απαίτησε από τον Κωνσταντίνο να υιοθετήσει την άποψη ότι ο Χριστός είχε μία μόνο θέληση. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε και το όνομα του αυτοκράτορα αφαιρέθηκε από όλα τα επίσημα έγγραφα. Καθώς ο έξαρχος (αυτοκρατορικός αντιπρόσωπος στην Ιταλία) επιχείρησε να επιβάλει τις απόψεις του αυτοκράτορα, υπήρξαν συγκρούσεις, αλλά ο Κωνσταντίνος κατόρθωσε να ηρεμήσει τα πνεύματα.
Ο Φιλιππικός εκδιώχθηκε τον Ιούνιο 713, και ο διάδοχός του, Αναστάσιος Β', έστειλε με τον έξαρχο Σχολαστικό μία επιστολή προς τον Πάπα στην οποία του ανέφερε ότι στήριζε τις αποφάσεις της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου.
Ο Κωνσταντίνος πέθανε στις 9 Απριλίου του 715.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Σύροι Πάπες Κατηγορία:Πάπες 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
8 Νοεμβρίου
7 Νοεμβρίου | 8 Νοεμβρίου | 9 Νοεμβρίου
Η 8η Νοεμβρίου είναι η 312η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (313η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 53 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Επαρχία Ευρώπης
thumb|right|250px|Η επαρχία Θρακικής Ευρώπης στην Διοίκηση της Θράκης το έτος 400 Η Επαρχία Ευρώπης κατά τον Ιεροκλή στον Συνέκδημο, ήταν μία από τις επαρχίες της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που δημιουργήθηκαν τον 4ο αιώνα μ.Χ.
Η επαρχία διοικούνταν από υπατικό και ανήκε διοικητικά στην Διοίκηση Θρακικής όπου ήταν μία από τις έξι επαρχίες της. Διοικητικό της κέντρο ήταν η Ευδοξιούπολη. Γεωγραφικά η επαρχία καταλάμβανε τμήμα της σημερινής Ανατολικής Θράκης.
Σύμφωνα με τον Ιεροκλή τον γραμματικό η επαρχία είχε 14 πόλεις :
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες
Κόλπος του Μπαχρέιν
μικρογραφία|266x266εσ| Κόλπος του Μπαχρέιν Ο Κόλπος του Μπαχρέιν είναι ένας κολπίσκος του Περσικού Κόλπου στην ανατολική ακτή της Σαουδικής Αραβίας, χωρισμένος από το κύριο υδάτινο σώμα από τη χερσόνησο του Κατάρ. Περιβάλλει τα νησιά του Μπαχρέιν. Ο Ανυψωμένος δρόμος Βασιλιά Φαχντ διασχίζει το δυτικό τμήμα του Κόλπου του Μπαχρέιν, συνδέοντας τη Σαουδική Αραβία με το Μπαχρέιν.
Γεωγραφία
μικρογραφία| Ο [[Ανυψωμένος δρόμος Βασιλιά Φαχντ πάνω από τον Κόλπο του Μπαχρέιν. (Οπτική από τα ανατολικά)]] Ο Κόλπος του Μπαχρέιν είναι ένας μεγάλος κόλπος που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Περσικού Κόλπου, ανάμεσα στη χερσόνησο του Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία. Στα μέσα της βόρειας άκρης του Κατάρ και των ακτών της Σαουδικής Αραβίας βρίσκεται το Μπαχρέιν, μια ομάδα έξι κύριων νησιών και πολλών μικρών νησιών. Ο Κόλπος του Μπαχρέιν έχει έτσι δύο ανοίγματα στον Περσικό Κόλπο, το δυτικότερο του οποίου εκτείνεται από έναν ανυψωμένο δρόμο που οδηγεί στη Σαουδική Αραβία. Το επιμηκές νότιο τμήμα του Κόλπου του Μπαχρέιν σχηματίζει τον Κόλπο του Σαλουάχ. Στα νοτιοανατολικά του νησιού του Μπαχρέιν, και κοντά στην ακτή του Κατάρ, βρίσκονται οι Νήσοι Χαουάρ, που τώρα αποτελούν τμήμα του Μπαχρέιν.
Το Ανυψωμένος δρόμος Βασιλιά Φαχντ που συνδέει τη Σαουδική Αραβία με το νησί του Μπαχρέιν εγκαινιάστηκε στις 26 Νοεμβρίου 1986. Αποτελείται από πέντε γέφυρες που συνδέονται με διαφορετικά στερεά επιχώματα και ο σχεδιασμός επιλέχθηκε για να ελαχιστοποιήσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Ένας άλλος ανυψωμένος δρόμος, ο Ανυψωμένος δρόμος Κατάρ-Μπαχρέιν, σχεδιάζεται να συνδέσει το Μπαχρέιν με το Κατάρ. Θα είναι σε έδαφος για περίπου το μισό μήκος του και το άλλο μισό θα είναι σε γέφυρα. Η παρουσία του ανυψωμένου δρόμου είναι πιθανό να έχει σημαντική επίδραση στην κυκλοφορία του νερού στον Κόλπο.
Χλωρίδα και πανίδα
Οι νήσοι Χαουάρ, ακριβώς έξω από τις ακτές του Κατάρ, καταχορήθηκαν ως τοποθεσία Ραμσάρ το 1997. Είναι τόπος για πολλά είδη πτηνών, συμπεριλαμβανομένων των κορμοράνων της Σοκότρα. Στο κύριο νησί υπάρχουν μικρές αγέλες από αραβικούς όρυγες και αραβικές γαζέλες της άμμου.
Ο Κόλπος του Μπαχρέιν είναι ρηχός και τα νερά έχουν μικρή θερμική χωρητικότητα. Υπόκεινται σε μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, με εύρος 14 έως 35 °C γύρω από τις ακτές. Το νερό είναι επίσης αρκετά πιο αλατούχο (10%) από άλλα μέρη του Περσικού Κόλπου. Γύρω από το Μπαχρέιν υπάρχουν θαλάσσια λιβάδια, κοραλλιογενείς ύφαλοι, λασπότοποι και μαγκρόβια σύνδεντρα. Αυτές οι περιοχές είναι σημαντικές για τη βιοποικιλότητα της περιοχής, παρέχοντας βιότοπους για ασπόνδυλα, νεαρά ψάρια, χελώνες και ντιγκόνγκ.
Το Μπαχρέιν έχει επεκτείνει τη χερσαία του περιοχή κάνοντας βυθοκόρηση και τοποθετώντας το υλικό γύρω από τις ακτές του. Το 1963, η περιοχή του Μπαχρέιν ήταν 668 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μέχρι το 2007 είχε φτάσει στα 759 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Εκτεταμένοι κοραλλιογενείς ύφαλοι στις παρακείμενες θάλασσες έχουν καταστραφεί και το αυξημένο ίζημα στη θάλασσα είχε επιβλαβείς επιπτώσεις σε άλλους. Ο ύφαλος Φαστ Αντχάμ μεταξύ του Μπαχρέιν και του Κατάρ υπέστη ζημιές από θερμική πίεση το 1996 και το 1998, αλλά έκτοτε καταστράφηκε σχεδόν πλήρως.
Παραπομπές
Μπαχρειν Μπαχρειν Κατηγορία:Υδάτινα σώματα του Μπαχρέιν Κατηγορία:Κόλποι της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Κόλποι του Κατάρ Κατηγορία:Υδάτινα σώματα του Περσικού Κόλπου Κατηγορία:Σύνορα Μπαχρέιν-Κατάρ Κατηγορία:Σύνορα Μπαχρέιν-Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Σύνορα Κατάρ-Σαουδικής Αραβίας
Ζεβενζέ
Το Ζεβενζέ (γαλλικά: Gevingey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζεβενζουά (γαλλικά: Gevingeois).
Σαντζάκι της Νις
Το σαντζάκι της Νις (τουρκικά: Niş Sancağı, σερβικά: Нишки санџак, βουλγαρικά: Нишки санджак, αλβανικά: Sanxhaku i Nishit) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διοικητικό κέντρο του ήταν η πόλη Νις όπου οφείλει και το όνομα του.
Η Νις καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1375 για να καταληφθεί το 1443 από τον Ιωάννη Ουνιάδη. Μετά το 1443 ήταν υπό τον έλεγχο του Τζούραντ Μπράνκοβιτς έως το 1448 που κατακτήθηκε πάλι από τους Οθωμανούς και παρέμεινε υπό τον έλεγχό τους για τα επόμενα 241 χρόνια.
Ο Μιντχάντ Πασάς ήταν ένας από τους πιο αξιόλογους διοικητές του Σαντζακίου της Νις όπου με μεταρρυθμίσεις οργάνωσε το σαντζάκι, ήταν διοικητής του την περίοδο 1861 - 1864.
Το Σαντζάκι της Νις έγινε μέρος της βιλαετίου του Δούναβη όταν αυτό δημιουργήθηκε το 1864. Το 1868 στο Σαντζάκι της Νις μαζί με το Σαντζάκι του Πρίζρεν, το Σαντζάκι Σκοπίων και το Σαντζάκι της Ντίμπρα δημιούργησαν ένα νέο βιλαέτι το Βιλαέτι του Πρίζρεν που υπήρχε μέχρι το 1877. Το 1871 στο Σαντζάκι της Νις μαζί με το Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ αποσπάστηκαν σε ένα νέο οθωμανικό βιλαέτι το Βιλαέτι του Νόβι Παζάρ όπου διήρκεσε λιγότερο από ένα χρόνο και τα δύο Σατζάκια επέστρεψαν στην προηγούμενη κατάσταση.
Το μεγαλύτερο μέρος του Σαντζακίου της Νις προσαρτήθηκε από το Πριγκιπάτο της Σερβίας μετά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, ενώ το μικρότερο μέρος μαζί με το Σαντζάκι της Σόφιας προσαρτήθηκαν από το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας.
Διοικητική διαίρεση
Το Σαντζάκι διαιρούνταν σε Καζάδες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας Κατηγορία:Νις (Σερβία) Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Βουλγαρίας
Γεώργιος Αλβέρτος της Ανατολικής Φρισίας
Ο Γεώργιος-Αλβέρτος, γερμ.: Georg Albrecht von Cirksena fürst der Ostfriesland (13 Ιουνίου 1690 - 12 Ιουνίου 1734) ήταν μέλος της οικογένειας του Cirksena και ήταν ο τέταρτος πρίγκιπας της Ανατολικής Φρισίας. Κυβέρνησε από το 1708 έως το 1734.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού-Έμπερχαρντ πρίγκιπα της Ανατολικής Φρισίας. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1709, παντρεύτηκε στο Ίντσταϊν την πρώτη του σύζυγο, Χριστίνα-Λουίζα πριγκίπισσα του Nάσσαου-Ίντσταϊν (31 Μαρτίου 1691 - 13 Απριλίου 1723). Είχαν πέντε παιδιά:
Η Ανατολική Φρισία χτυπήθηκε σκληρά από τις πλημμύρες στα Χριστούγεννα του 1717 : 2.752 άνθρωποι πνίγηκαν και καταστράφηκαν μεγάλες εκτάσεις γης.
Όταν ο πρίγκιπας Γεώργιος-Αλβέρτος απεβίωσε στις 11 Ιουνίου 1734, ο γιος του Κάρολος-Έντσαρντ, ανέλαβε τα καθήκοντά του σε ηλικία 18 ετών. Ο Κάρολος-Έτσαρντ ήταν ο τελευταίος επιζών απόγονος του Γεωργίου-Αλβέρτου. Ούτε μπορούσε να επιλύσει τις συγκρούσεις με τους ευγενείς.
Οικογένεια
Το 1729-1730 ο πρίγκιπας Γεώργιος-Αλβέρτος έφτιαξε ένα λιμάνι στο Καρολίνενσηλ, τώρα ένα λιμάνι μουσείο. Αυτό πήρε το όνομά του από τη δεύτερη σύζυγό του Καρολίνα.
Αναφορές και πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Ιωάννης Κυριακός (ηθοποιός)
Ο Ιωάννης Κυριακός (1818-1869) ήταν Έλληνας ηθοποιός στην εποχή της Βασιλείας του Όθωνα και αργότερα θιασάρχης.
Γεννήθηκε στη Σύρο το 1818. Ήταν γιος του αγωνιστή του 1821 Σπυρίδωνα Κυριακού και αδελφός του δημάρχου Αθηνών Παναγή Κυριακού. Τα πρώτα του γράμματα έμαθε στη Σύρο και ερασιτεχνικά ασχολήθηκε με το θέατρο. Το 1840 ήλθε στην Αθήνα όπου και εργάσθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στο θίασο του θεάτρου Μπούκουρα. Απογοητευμένος όμως λόγω των μετέπειτα πολιτικών εξελίξεων εγκατέλειψε το θέατρο και διορίστηκε στην Ελληνική Χωροφυλακή.
Το 1858, όταν συστάθηκε στην Αθήνα ο πρώτος επαγγελματικός θίασος, που αποτέλεσε και σταθμό του αθηναϊκού θεάτρου, εγκατέλειψε την αστυνομία και επανήλθε στη θεατρική σκηνή, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος του βίου του.
Ο Ιωάννης Κυριακός διακρίθηκε κυρίως στα λεγόμενα τότε, κατά το ιδίωμα των παρασκηνίων, «τυραννικά» (σκληρών λαϊκών χαρακτήρων). Η αγάπη του προς το θέατρο ήταν τόση που και στα δυο παιδιά του Νικόλαο και Ελπίδα μετέδωσε τη θεατρική τέχνη, αν και αυτοδίδακτος. Αργότερα επί Βασιλείας Γεωργίου Α΄ ο Ιωάννης Κυριακός μαζί με τα τέκνα του δημιούργησε θίασο με τον οποίο περιέτρεχε υπόδουλες ακόμα περιοχές όπου παρουσίαζε θεατρικά έργα.
Ο Ι. Κυριακός πέθανε το 1869 στη Κωνσταντινούπολη. Ο γιος του Νικόλαος Κυριακός αναδείχθηκε ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας που όμως στο τέλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το θέατρο μετά από μεγάλη οικονομική καταστροφή που υπέστη στη Σμύρνη. Η δε κόρη του, ήταν η μετέπειτα γνωστή ηθοποιός Ελπίδα Χαλκιοπούλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες χωροφύλακες
Έξοδος (Παλαιά Διαθήκη)
Η Έξοδος είναι το δεύτερο βιβλίο της Πεντατεύχου και ταυτόχρονα το δεύτερο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ως συνέχεια της Γένεσης. Συγγραφέας της θεωρείται ο Μωυσής ενώ η συγγραφή της ολοκληρώθηκε το 1512 π.Χ..
Ονομασία
Οι Εβραίοι ονόμαζαν το βιβλίο αυτό "Βεέλ σιμόθ", από τις δύο αρχικές λέξεις του κειμένου που σημαίνουν "αυτά τα ονόματα". Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν Έξοδος από το κύριο γεγονός της εξιστόρησής του, δηλαδή της φυγής των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο στην οποία οι ίδιοι προηγουμένως αυτοβούλως είχαν επιλέξει να μετοικήσουν.
Κεφάλαια
Γενικά στην Έξοδο αναφέρονται αφενός η πραγματοποίηση μερικών των επαγγελιών του Γιαχβέ, όπως η αύξηση των απογόνων του Ιακώβ σε λαό περίπου 2 εκατομμυρίων, όπως και η καθοδήγησή του στη Γη της επαγγελίας. Το βιβλίο αυτό χωρίζεται σε 40 κεφάλαια που φέρουν αρχαία ελληνική αρίθμηση από το Κεφ. Α΄ μέχρι και το Κεφ. Μ΄.
Από την εξιστόρηση των γεγονότων πολλοί θεολόγοι το διακρίνουν σε τρία μέρη, στα προηγηθέντα της αναχώρησης των Ισραηλιτών, σ΄ αυτή καθαυτή την αναχώρηση, ή τη φυγή, ή "έξοδο" κατά τους Εβδομήκοντα, και στη περιπλάνησή τους στη χερσόνησο - έρημο του Σινά όπου και έλαβαν παρά το ομώνυμο όρος τις Δέκα εντολές.
Γεγονότα
Τα κύρια γεγονότα που αναφέρονται στην Έξοδο είναι κατά σειρά:
Βορειοανατολική επαρχία (Μποτσουάνα)
Η Επαρχία Τσαμπόνγκ (Tshabong) είναι η μοναδική Βορειοανατολικής Περιφέρειας στη Μποτσουάνα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η Μασούνγκα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι
Ζεβρί
Το Ζεβρί (γαλλικά: Gevry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζεβροτέν (γαλλικά: Gevrotins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πηγές Άρτας
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, δηλαδή του νόμου (2539/97) του Ελληνικού Κράτους, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 244/τ.Α'/1997, οι Πηγές αποτέλεσαν δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Τετραφυλίας, με έδρα το Αστροχώρι. Ο νόμος, ίσχυσε μέχρι το τέλος του 2010, οπότε και αντικαταστάθηκε από τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το οποίο δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 87/τ.Α'/2010, με αποτέλεσμα οι Πηγές να ενταχθούν στο Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη και ορίστηκαν ως η ιστορική πρωτεύουσα του δήμου. Οι Πηγές μαζί με τους οικισμούς Αηδονιά, Ιτέα, Κασιανός, Μηλιές,Άγιος Βασίλειος, Άγιος Νικόλαος, Παλαιομύλια, Χουτιανά και Δίλοφο αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πηγών της Δημοτικής Ενότητας Τετραφυλίας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Ιστορία
Το χωριό παλαιότερα ονομαζόταν Βρεστενίτσα, σλαβικό τοπωνύμιο (Брестеница) που σημαίνει «Φτελότοπος». Οι Πηγές είναι γνωστές από την ιστορική Μονή Σέλτσου, μεταβυζαντινού ναού, ο οποίος ιδρύθηκε το 1697 όπως μαρτυρεί επιγραφή στο εσωτερικό του ναού και είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Πρόκειται για μονόκλιτη βασιλική αθωνίτικου τύπου. Ο ναός έγινε γνωστός το 1804 όταν εκεί εγκλωβίστηκαν πάνω από χίλιοι Σουλιώτες με αρχηγό τον Κίτσο Μπότσαρη, οι οποίοι μετά από πολύμηνη πολιορκία επιχείρησαν ηρωική έξοδο με αποτέλεσμα να σωθούν ελάχιστοι ενώ τα γυναικόπαιδα για να μη βρεθούν στα χέρια των Τουρκαλβανών, προτίμησαν να πέσουν στο γκρεμό και εξαιτίας αυτού του ιστορικού γεγονότος, η περιοχή στην οποία βρίσκεται ο ναός αναφέρεται σήμερα και ως "Ζάλογγο της Άρτας". Η Μονή πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου, ενώ την προηγουμένη πραγματοποιούνται εκδηλώσεις Μνήμης για τους πεσόντες σε ένα διήμερο που θεωρείται από τα σημαντικότερα γεγονότα της ευρύτερης περιοχής και το οποίο προσελκύει χιλιάδες κόσμου από όλη την Ελλάδα.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Η πρόσβαση στις Πηγές είναι εφικτή μέσω της Επαρχιακής οδόυ Άρτας - Καρδίτσας. Με αφετηρία την Άρτα ακολουθούμε τη διαδρομή που περνάει από Πέτα, Άνω Καλεντίνη, Ξηρόκαμπος, Κρανιές, Αστροχώρι, Μηλιανά, Γρέβια και φθάνουμε στις Πηγές.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 89 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας σημαντική μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 214 κατοίκους. Η Τοπική Κοινότητα Πηγών (δηλαδή μαζί με τους γειτονικούς οικισμούς) έχει πληθυσμό 542 κατοίκους ενώ το 2001 ο πληθυσμός ανερχόταν στους 1.079 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Τετραφυλίας
Επαρχία Ξηρομέρου
right|300px|thumb|Η επαρχία Ξηρομέρου Η επαρχία Ξηρομέρου ήταν μία από τις πέντε επαρχίες της Αιτωλοακαρνανίας. Καταλάμβανε το δυτικό τμήμα του νομού που αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Ακαρνανίας. Έδρα της ήταν η Βόνιτσα.
Συνόρευε δυτικά απο θαλάσσης με το Ιόνιο πέλαγος, την Λευκάδα, την Ιθάκη και τις Εχινάδες νήσους που βρίσκονται έναντι των ακτών της, στα βόρεια μέσω του Αμβρακικού Κόλπου με τις επαρχίες Πρεβέζης και Άρτας, στα ανατολικα με την επαρχία Βάλτου και ένα μέρος της επαρχίας Τριχωνίδας και στα νότια σύνορο αποτελούσε ο Ποταμός Αχελώος που την χώριζε απο την επαρχία Μεσολογγίου.
Στην έκταση της επαρχίας ορθώνονται τα Ακαρνανικά Όρη με μέγιστο υψομετρικά σημείο τους την Ψηλή Κορυφή στα 1.589 μέτρα, ενώ ακολουθούν ο Μπούμιστος (1.576 μ.) και Περγαντί (1.423 μ.) και άλλες κορυφές. Το δυτικό τμήμα χαρακτηρίζεται απο διαδοχικούς κολπίσκους και θαλάσσιους όρμους, το βόρειο απο βαλτώδη μέρη και λιμνοθάλασσες στις απολήξεις των μεγάλων ορεινών όγκων, το κεντρικό τμήμα απο το αρχαίο και μοναδικό Βελανιδόδασος Ξηρομέρου και το νότιο απο το ακαρνανικό τμήμα της απέραντης πεδιάδας των Οινιαδών, υγρότοπους, βάλτους, υδρόφιλα δάση, μεγάλες αμμουδιές, κόλπους και προστατευόμενες περιοχές που διαμορφώνει ο ποταμός Αχελώος πριν τις εκβολές του.
Διοικητικές μεταβολές
Η περιοχή υπήρξε έδρα μερικών απο των πιο γνωστών αρμοτολικίων στην χώρα, έδρα ισχυρών οικογενειών με σπουδαίο ρόλο στην ελληνική ιστορία και σημαντικό επαναστατικό κέντρο με μακραίωνη παράδοση και συνεισφορά καθώς συμμετείχε σε πολλές επαναστατικές απόπειρες με μεγάλο κόστος για τον ντόπιο πληθυσμό. Υπήρξε στο σύνορο μεταξυ των Ενετικών κτίσεων και των κτίσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υποφέρει απο επιδρομές και πολεμικές συρράξεις των δύο ανταγωνιστικών δυνάμεων που λάμβαναν χώρα στο έδαφος της. Στην νεότερη ιστορία η επαρχία Ξηρομέρου ήταν από τις τελευταίες που ενσωματώθηκαν στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας του και την Επανάσταση του 1821. Εντάχθηκε σ' αυτό με την συνθήκη του Λονδίνου το 1832 οπότε και η Ελλάδα κέρδισε εδάφη και δυτικότερα του Αχελώου.
Από το 2011 και βάσει του διοικητικού σχεδίου «Καλλικράτης» υφίσταται Δήμος Ξηρομέρου με έδρα τον Αστακό, ωστόσο όμως δεν περιλαμβάνει όλη την έκταση της πρώην ομώνυμης επαρχίας, καθώς αυτή μοιράζεται πλέον και στους γειτονικούς Δήμους, Ακτίου - Βόνιτσας,  Αγρινίου και Ι.Π. Μεσολογγίου παρουσιάζοντας έτσι σημαντική απόκλιση απο την ιστορική - γεωγραφική περιοχή της επαρχίας Ξηρομέρου.
Παραπομπές
Ξηρομέρου
Άγγελος Βαλταδώρος
Ο Άγγελος Βαλταδώρος του Δημητρίου ήταν Έλληνας πολιτικός και βουλευτής στην Ημαθία από το 1981 ως το 1989.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1916. Στη Νάουσα συνετέλεσε στην ίδρυση γηροκομείων, τεχνικών σχολών, παιδικών σταθμών και αθλητικών κέντρων. Υπήρξε γενικός γραμματέας του υπουργείου Βορείου Ελλάδος από το 1977 ως το 1981.
Ανέπτυξε συγγραφικό έργο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1981 και επανεξελέγη το 1985.
Στις 13 Νοεμβρίου 1980 ορκίστηκε πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ).
Πύργος του Ακσακάλε
Ο Πύργος του Ακσακάλε είναι μικρό φρούριο στην Τουρκία στην πόλη Ακσαμπάτ που βρίσκεται 18 χλμ δυτικά της Τραπεζούντας.
Χτισμένο σε ένα πλάτωμα με θέα τη θάλασσα, το κάστρο πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Β΄ (1297-1330) για την προστασία κατά των επιθέσεων των Σελτζούκων. Το φρούριο υπερασπίστηκε από τους βυζαντινούς για άλλα επτά χρόνια μετά την άλωση της Τραπεζούντας, έως ότου εξαγοράστηκε από τον Μαχμούτ Πασά, ένας από τους διοικητές του Μεχμέτ Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Βυζαντινοί πύργοι Κατηγορία:Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τραπεζούντα
Λατινικό κύπελλο 1950
Τελικός
Κατηγορία:Λατινικό κύπελλο
Γκαμπί του Λισίτσιν
Το Γκαμπί του Λισίτσιν (Lisitsin Gambit) είναι ένα άνοιγμα στο σκάκι, το οποίο χαρακτηρίζεται από τις αρχικές κινήσεις:
Ονομασία
Έγινε ευρύτερα γνωστό το 1931, όταν παίχτηκε (και πιθανότατα πρωτοπαίχτηκε σε επίσημο αγώνα) από τον Γκεόργκι Λισίτσιν εναντίον του Νικολάι Ριούμιν στον αγώνα τους στη Μόσχα κατά τον πρώτο γύρο του Σκακιστικού Πρωταθλήματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Θεωρία
Το Γκαμπί του Λισίτσιν έχει καταχωρηθεί στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τον κωδικό A04.
Πρόκειται για ένα γκαμπί που εναλλακτικά μπορεί να μεταφερθεί στις βαριάντες της Ολλανδικής άμυνας και είναι αρκετά εύκολο στην εκμάθηση των γραμμών του σε σχέση με τις γραμμές της Ολλανδικής.
Βαριάντες
Η κίνηση 2.ε4 είναι μη διαισθητική κατά πολύ, διότι όταν το πιόνι παρθεί τα λευκά δεν μπορούν να κάνουν κάποια κίνηση για την ανάπτυξή τους, καθώς πρέπει και πάλι να κινήσουν το ήδη αναπτυγμένο κομμάτι τους. Ωστόσο, η πρακτική έχει δείξει ότι είναι δύσκολο να διωχθεί ο ίππος όταν τοποθετηθεί στο τετράγωνο η5 και δημιουργεί τακτικές για απειλές, πέραν του απλού Ι:ε4! Έτσι αντισταθμίζεται τελικά το χαμένο πιόνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Πορτ Μπλαιρ
Το Πορτ Μπλαιρ είναι η πρωτεύουσα από των Νήσων Ανταμάν και Νικομπάρ, ενωσιακή επικράτεια της Ινδίας που βρίσκεται στο Κόλπο της Βεγγάλης. Είναι, επίσης, η τοπική διοικητική υποδιαίρεση (τεχσίλ) στα νησιά, η έδρα της επαρχίας του Νότιου Ανταμάν, και η μόνη αξιόλογη πόλη της περιοχής. Στεγάζει τα κεντρικά γραφεία της Εντολής και της Αστυνομίας των Νήσων Ανταμάν και Νικομπάρ, η πρώτη ολοκληρωμένη τρι-διοίκηση των ενόπλων δυνάμεων της Ινδίας και της Ινδικής ακτοφυλακής.
Τον Οκτώβριο του 2017, η αεροπορική σύνδεση του Πορτ Μπλαιρ με άλλες χώρες εκτός από τη Ινδία δεν είναι δυνατή. Ενώ διεθνείς συνδέσεις έχουν συζητηθεί για πολλά χρόνια, ιδιαίτερα στα κοντινά αεροδρόμια της Μπανγκόκ και του Πουκέτ στην Ταϊλάνδη, οι απευθείας πτήσεις εξωτερικού δεν είναι διαθέσιμες.
Όλα τα σημαντικά τμήματα της Τοπικής και Κεντρικής Κυβέρνησης εδρεύουν εκεί.
Το Πορτ Μπλαιρ έχει επιλεγεί ως μία από τις πόλεις για να αναπτυχθούν ως έξυπνη πόλη υπό την Αποστολή Έξυπνων Πόλεων. μικρογραφία|Σύλλογος Ανταμάν, Πορτ Μπλαιρ