cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Eagle Has Landed – Part II
Τα μέλη των Saxon
Το The Eagle Has Landed – Part II ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Saxon Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Μπρασερί Λιπ
thumb|right|300px|Η Μπρασερί Λιπ, Παρίσι 2011 Η Μπρασερί Λιπ (Brasserie Lipp) βρίσκεται στο διάσημο βουλεβάρτο Σαιν - Ζερμαίν (151, Blvd Saint – Germain) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα στο Παρίσι, όπου συγκεντρώνονται και άλλα ιστορικά και φημισμένα καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας, όπως το Καφέ Λε Ντε Μαγκό και το Καφέ ντε Φλορ. Αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα καφε-εστιατόρια του Παρισιού, όπου συχνάζουν πολιτικοί, συγγραφείς και σχεδιαστές μόδας.
Η Μπρασερί Λίπ ιδρύθηκε από τον Λεονάρ Λιπ (Leonard Lipp), έναν Αλσατό πρόσφυγα, ο οποίος είχε μεταναστεύσει στο Παρίσι, όπως και άλλοι Αλσατοί πρόσφυγες, μετά την προσάρτηση της Αλσατίας στη Γερμανία, που ακολούθησε τον γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870. Άρχισε να λειτουργεί στο τέλος του 19ου αιώνα.
Το εσωτερικό της μπρασερί είναι υπέροχα διακοσμημένο με Αρ Νουβό κεραμικά πλακίδια με ζωγραφισμένους παπαγάλους ή φυτικά μοτίβα, φιλοτεχνημένα από τον πατέρα και το θείο του Γάλλου ποιητή Λεόν – Πωλ Φαργκ (Leon – Paul Fargue).
Ανάμεσα στους διάσημους θαμώνες της Μπρασερί Λιπ από το χώρο της λογοτεχνίας περιλαμβάνονται ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, ο Αντρέ Μαλρώ, ο Αλμπέρ Καμύ, ο Ζαν Ζενέ και ο Αλαίν Ρομπ – Γκριγιέ. Στα χρόνια που ζούσε στο Παρίσι, δειπνούσε εδώ με τους φίλους του ο Αμερικανός συγγραφέας Γουίλιαμ Στάιρον (William Stayron), γνωστός για το μυθιστόρημά του «Εκλογή της Σόφι» (Sophie’s Choice, 1979).
Τακτικός θαμώνας ήταν και ο Πάμπλο Πικάσο, ο οποίος είχε το εργαστήρι του κοντά στην Μπρασερί Λιπ. Από τις διασημότητες στο χώρο της πολιτικής, περιλαμβάνονται ο Ζωρζ Πομπιντού, ο Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εσταίν, ο Φρανσουά Μιτεράν και ο Ζακ Σιράκ.
Πηγές
Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Άντονι Χόουπ
Ο Άντονι Χόουπ (αγγλικά: Sir Anthony Hope Hawkins) με πλήρες όνομα σερ Άντονι Χόουπ Χώκινς (9 Φεβρουαρίου 1863 – 8 Ιουλίου 1933), ήταν Βρετανός δικηγόρος, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Έγραψε μυθιστορήματα περιπέτειας, το πιο γνωστό του έργο είναι Ο αιχμάλωτος της Ζέντα (1894).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άντονι Χόουπ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1863. Ήταν γιος του αιδεσιμότατου Έντουαρντ Κόνερφορντ Χώκινς, ενός Αγγλικανού πάστορα, και της Τζέιν Ιζαμπέλα Γκράχαμ. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αποφοίτησε το 1885 με πτυχίο πρώτης τάξεως και έγινε δικηγόρος στο Λονδίνο. Άσκησε τη δικηγορία μέχρι το 1894 όταν αποφάσισε να αφιερώσει όλο τον χρόνο του στη συγγραφή.
Περιόδευσε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1897 και έκανε αρκετά μεταγενέστερα ταξίδια εκεί. Σε ένα από αυτά γνώρισε την Αμερικανίδα Ελίζαμπεθ Σέλντον και παντρεύτηκαν το 1903, απέκτησαν δύο γιους και μια κόρη. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε στο Υπουργείο Πληροφοριών. Το 1918 χρίσθηκε ιππότης για τις υπηρεσίες του κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Ο Χόουπ πέθανε το 1933 σε ηλικία 70 ετών στο εξοχικό του στο Σάρρεϋ. Η μνήμη του τιμάται με αναμνηστική πλακέτα στην πλατεία Μπέντφορντ του Λονδίνου, όπου έζησε για 14 χρόνια.
Συγγραφικό έργο
Το πρώτο του βιβλίο ήταν το A Man of Mark (1890), αργότερα έγραψε τους Διάλογους της Ντόλι (1894). Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν Ο αιχμάλωτος της Ζέντα (1894), που γνώρισε τεράστια επιτυχία, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, μεταφέρθηκε στη σκηνή του θεάτρου το 1896 και αργότερα στον κινηματογράφο. Διαδραματίζεται στη σύγχρονη φανταστική χώρα της Ρουριτανίας και προκάλεσε το είδος που είναι γνωστό ως Ρουριτανικά μυθιστορήματα, βιβλία περιπέτειας που διαδραματίζονται σε φανταστικές ευρωπαϊκές τοποθεσίες και περιλαμβάνουν ίντριγκες, σωσίες, διεκδικητές εξουσίας και απαγορευμένα ειδύλλια σε βασιλικές αυλές. Στη συνέχεια έγραψε το Ρούπερτ του Χέντσαου (1898), Τα χρονικά του Κόμη Αντώνιου, Σοφία της Κραβωνίας, Διπλή πανοπλία, συνολικά τριάντα δύο μυθιστορήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα. Το 1927 εξέδωσε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο Αναμνήσεις και Σημειώσεις.
Η Wikisource έχει μια αγγλόφωνη σελίδα αφιερωμένη στο σύνολο των έργων του Άντονι Χόουπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Toyota Carina E
Το Toyota Carina E (επίσημος κωδικός Carina T190, ενώ ήταν γνωστό ως Corona στην έκδοση ταξί) ήταν ένα αυτοκίνητο που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από το 1992 έως το 1998. Το μοντέλο αυτό, ανήκε στην κατηγορία των μεσαίων οικογενειακών αυτοκινήτων (κατηγορία D).
Επίσημα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1992 και έφτασε στις αντιπροσωπείες της Ευρώπης σταδιακά μέσα στην άνοιξη, ενώ ειδικότερα στην Ελλάδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα τέλη Μαΐου. Ήταν η ευρωπαϊκή έκδοση του Toyota Corona, καθώς στην Ιαπωνία διατέθηκε ως Corona SF, ενώ η εκδοχή station wagon, η οποία προστέθηκε το 1993, έγινε αυτόνομο μοντέλο για την ιαπωνική αγορά, όπου και κυκλοφόρησε με την ονομασία Toyota Caldina. Το Carina E κατασκευαζόταν στο Burnaston, κοντά στο Ντέρμπισαϊρ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις αρχές του 1998, η παραγωγή του σταμάτησε οριστικά και αντικαταστάθηκε από το Toyota Avensis πρώτης γενιάς.
Κινητήρες
thumb|left|Carina E στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού το 1996.
Το Carina E ήταν διαθέσιμο στην αγορά με πέντε διαφορετικούς κινητήρες: Βενζίνης 1.6 λίτρων, 1.8 λίτρων και 2.0 λίτρων, ντίζελ 2.0 λίτρων, ενώ η έκδοση υψηλών επιδόσεων 2.0 GT-i, με τον κινητήρα 3S-GE βενζίνης, διατέθηκε σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες και σε περιορισμένα αντίτυπα. Όλοι οι κινητήρες του μοντέλου ήταν 4-κύλινδροι σε σειρά (I4).
Εκδόσεις εξοπλισμού
Το Carina E προσφερόταν στις εκδόσεις εξοπλισμού XL και GL, ενώ ειδικότερα στη χώρα παραγωγής του, προσφερόταν στις εκδόσεις Xi, XLi, GLi, GTi και Executive μεταξύ του 1992 και του 1996.
Από το 1996 έως τη λήξη της παραγωγής του, οι νέες εκδόσεις S, GS, CD και CDX αντικατέστησαν κατ' αντιστοιχία τις προηγούμενες.
Αναλυτικά, η συνολική παλέτα των εκδόσεων του Carina E για τα έτη 1992 - 1996 ήταν η εξής: thumb|right|Carina E Liftback του 1997. thumb|right|Toyota Carina E Station Wagon.
Για τα έτη 1996 - 1998, η συνολική παλέτα των εκδόσεων διαμορφώθηκε ως εξής:
Εκδοχές αμαξώματος
Το Carina E κυκλοφόρησε ως 4-πορτο σεντάν 3 όγκων, 5-πορτο hatchback (για την ακρίβεια liftback) 2 όγκων και 5-πορτο station wagon. Η εκδοχή station wagon δεν κυκλοφόρησε επίσημα στην ελληνική αγορά, λόγω της πολύ χαμηλής απήχησης των station wagon στη χώρα την τότε εποχή.
Το Carina E στην Ελλάδα
thumb|left|Toyota Carina E Sedan.
Το Toyota Carina E γνώρισε ιδιαίτερα μεγάλη εμπορική επιτυχία και κοινωνική απήχηση στην Ελλάδα και αγαπήθηκε ως μοντέλο από μεγάλο μέρος του κοινού. Επίσης, έχει μείνει στην ιστορία με τη φήμη ενός εξαιρετικά αξιόπιστου αυτοκινήτου, γεγονός που αποδεικνύεται -μεταξύ άλλων- και από το ότι αρκετά αντίτυπα συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να κυκλοφορούν στους δρόμους. Μάλιστα οι εκδόσεις 2.0 turbodiesel γνώρισαν τότε τεράστια απήχηση ως ταξί και εξακολουθεί να θεωρείται ακόμα και σήμερα ως ένα από τα πλέον αξιόπιστα ταξί των τελευταίων δεκαετιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Carina E Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα
Μηδενισμός
Ο μηδενισμός ή νιχιλισμός είναι φιλοσοφική κατεύθυνση που πρεσβεύει την ολοκληρωτική άρνηση κάθε θεωρητικής ή πρακτικής αξίας. Ο μηδενισμός απορρίπτει και αποδοκιμάζει το περιβάλλον του, το καταδικάζει απόλυτα, διαμαρτύρεται ή και επαναστατεί εναντίον του. Τον όρο εισήγαγε ο Ιβάν Τουργκένιεφ για να χαρακτηρίσει τον Μπαζάρωφ, βασικό ήρωα του μυθιστορήματός του Πατέρες και υιοί (1862).
Μπορεί να διακριθεί στα παρακάτω είδη:
Ο μηδενισμός κατείχε σημαντική θέση στη φιλοσοφία του Φρειδερίκου Νίτσε, ο οποίος ήταν φορέας ενός δυναμικού μηδενιστικού πνεύματος, στοχεύοντας στη δημιουργία του ιδανικού του Υπερανθρώπου. Στη σύγχρονη φιλοσοφία, εκπρόσωπος του μηδενισμού υπήρξε ο Γάλλος υπαρξιστής Ζαν-Πωλ Σαρτρ, για τον οποίο η ανθρώπινη ύπαρξη είναι φορέας οντολογικής ύπαρξης του μηδενός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλοσοφία της ζωής Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Μεταφυσικές θεωρίες Κατηγορία:Ηθικές θεωρίες Κατηγορία:Μηδενισμός
Χέντρικ φαν Γκεντ
Ο Χέντρικ φαν Γκεντ (Hendrik van Gent, 14 Σεπτεμβρίου 1899, Ρότερνταμ, Ολλανδία – 29 Μαρτίου 1947, Άμστερνταμ) ήταν Ολλανδός αστρονόμος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ολλανδοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Γενική Συνέλευση του Άρκανσο
Η Γενική Συνέλευση του Άρκανσο (αγγλικά:Arkansas General Assembly) είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας Άρκανσο των ΗΠΑ. το νομοθετικό σώμα είναι ένα διθάλαμο σώμα συντιθέμενο από την άνω βουλή, την Γερουσία του Άρκανσο με 35 μέλη και την κάτω, την Βουλή των Αντιπροσώπων του Άρκανσο με 100 μέλη. Όλοι οι 135 αντιπρόσωποι και πολιτειακοί γερουσιαστές αντιπροσωπεύουν έναν ίσο αριθμό συστατικών περιφερειών. Η Γενική Συνέλευση συνέρχεται την δεύτερη Δευτέρα κάθε άλλου έτους. Μια συνεδρίαση διαρκεί 60 ημέρες εκτός αν το νομοθετικό σώμα ψηφίσει για να την επεκτείνει. Ο Κυβερνήτης του Άρκανσο μπορεί να εκδώσει μια "κλήση" ("call") για μια ειδική συνεδρίαση στο ενδιάμεσο μεταξύ των τακτικών συνεδριάσεων. Η Γενική Συνέλευση συναντάται στο Πολιτειακό Καπιτώλιο του Άρκανσο στο Λιτλ Ροκ.
Θητείες και όρια θητείας
Η Τροποποίηση 73 του Συντάγματος του Άρκανσο, εγκεκριμένη από τουε ψηφοφόρους στις πολιτειακές γενικές εκλογές του 1992, ορίζει όρια θητείας για τους Αντιπροσώπους και τους Γερουσιαστές. Οι Αντιπρόσωποι περιορίζονται σε τρεις διετείς θητείες (έξι έτη)· οι γερουσιαστές περιορίζονται σε δύο τετραετείς θητείες (οκτώ έτη). (η Τροποποίηση 73 επίσης έθεσε όρια θητείας για τους Γερουσιαστές των ΗΠΑ και τους Αντιπροσώπους. Αυτό το τμήμα της Τροποποίησης κρίθηκε αντισυνταγματικό από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ στην υπόθεση U.S. Term Limits, Inc. v. Thornton. Το Τμήμα 4 της Τροποποίησης περιελάμβανε μια διαχωριστική πρόταση ώστε το υπόλοιπο της πρότασης να παραμείνει σε ισχύ.)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άρκανσο Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα των Ηνωμένων Πολιτειών
Γλαύκος ο Ανθηδόνιος
Ο μύθος
Ο αρχικός του μύθος ξεκινά από την Ανθηδόνα, μικρό λιμάνι στη Βοιωτία, από όπου και η επωνυμία. Ο Γλαύκος ήταν γιος του ιδρυτή της Ανθηδόνας και της Αλκυόνης. Αργότερα, ο μύθος του διαδόθηκε σε όλες τις Κυκλάδες και γενικά στις ακτές, με τη μορφή κυρίως λαϊκών παραδόσεων.
Κατά τον Παυσανία ο Γλαύκος ήταν φτωχός ψαράς που όταν γέρασε γκρεμίστηκε από κάποιο βράχο της πατρίδας του («Γλαύκου Πήδημα») για να πεθάνει, αλλά αντί για θάνατο βρήκε την αθανασία τρώγοντας ένα μαγικό βότανο που μπορούσε να ξαναζωντανεύει τα ψάρια. Οι θαλάσσιες θεότητες τον απάλλαξαν από κάθε θνητό στοιχείο και τον μεταμόρφωσαν: οι ώμοι του πλάτυναν, απέκτησε ουρά ψαριού και πράσινα γένεια. Ο Γλαύκος ήταν όμως δυστυχισμένος με την αθανασία του αυτή, καταδικασμένος να περιπλανάται συνεχώς από τη μία παραλία στην άλλη. Απέκτησε συνεκδοχικά και το «προνόμιο» να προλέγει τη δυστυχία.
Σύμφωνα με άλλο μύθο, ο Γλαύκος ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Ναΐδας, ή της Ευβοίας και του Πολύβου (γιου του Ερμή). Εμφανιζόταν στους ναυτικούς ως μελαγχολικός γέρος, με σώμα αδύνατο και γεμάτο κοχύλια και φύκια, κλαίγοντας για την αθανασία του. Τους προειδοποιούσε όταν επρόκειτο να φυσήξουν δυνατοί άνεμοι με θορυβώδεις χρησμούς. Επιπλέον μύθοι μιλούν και για τους έρωτες του Γλαύκου, που αύξησαν τη δυστυχία του. Αγάπησε τη Σκύλλα, η οποία ανταποκρίθηκε στον έρωτά του. Η Κίρκη όμως, ζηλεύοντας την ευτυχία τους, δηλητηρίασε το λουτρό της Σκύλλας, και αυτή μεταμορφώθηκε σε τέρας. Ο έρωτας όμως του Γλαύκου διατηρήθηκε και μετά τη μεταμόρφωση αυτή. Ο έρωτας του Γλαύκου προς την Αριάδνη ήταν επίσης άτυχος. Η Αριάδνη έγινε σύζυγος του Διονύσου, και ο Γλαύκος προσκολλήθηκε στον θίασό του.
Οι πολυάριθμοι αυτοί μύθοι ενέπνευσαν ποιητές και καλλιτέχνες, όπως ήταν ο Πίνδαρος, ο Αισχύλος (που έγραψε και τον «Πόντιον» ή «Ποτνιέα Γλαύκον») και ιδίως ο Οβίδιος. Στα γλυπτά έργα, ο Γλαύκος παριστάνεται με το επάνω μισό σώμα του ανθρώπινο και με το υπόλοιπο σαν ψάρι, μαλλιά άφθονα ριγμένα στους ώμους, μεγάλο πηγούνι, πυκνά και μεγάλα φρύδια και κοιλιά σκεπασμένη με όστρακα και φύκια. Ο Πλάτωνας παραβάλλει στην Πολιτεία του (Ι 611) τον Γλαύκο με την ανθρώπινη ψυχή, τη μολυσμένη από γήινες «ακαθαρσίες». Από τους νεότερους λογοτέχνες που εμπνεύσθηκαν από τους μύθους για τον Γλαύκο σημαντικότεροι είναι οι E. Winet και E. Renan.
Πηγές
Γλαυκος ο Ανθηδ
Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν
Η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν (Hildegard von Bingen, 1098 - 17 Σεπτεμβρίου 1179), γνωστή και ως Ιλδεγάρδη του Μπίνγκεν, Ευλογημένη Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν, Αγία Χίλντεγκαρντ και Σίβυλλα του Ρήνου, ήταν Γερμανίδα μύστρια, συγγραφέας, συνθέτις και φιλόσοφος και κατάφερε να γίνει η σημαντικότερη θρησκευτική ηγέτιδα του 12ου αιώνα στην Ευρώπη.
Ήταν μαθήτρια της Γιούτα φον Σπονχάιμ και μέντορας της Ελισάβετ του Σονάου. . Έχει μείνει γνωστή για τα οράματα που έβλεπε και για την ικανότητά της να προβλέπει το μέλλον. Θεωρείται από τις πρώτες προσωπικότητες, που συγκέντρωνε τα χαρακτηριστικά του "καθολικού ανθρώπου", όπως αυτά παρουσιάστηκαν στην Αναγέννηση. Συνέγραψε θεολογικά και βοτανολογικά κείμενα, ύμνους για τη Θεία Λειτουργία, ποιήματα, ιντερλούδια (τα παλαιότερα σωζόμενα) και ζωγράφισε εξαίρετες μικρογραφίες σε χειρόγραφα. Την αποκάλεσαν την «πιο εξέχουσα φυσιοδίφη και την πιο πρωτότυπη φιλόσοφο της Δύσης του 12ου αιώνα». Ήταν επίσης η πρώτη που μίλησε ανοιχτά και χωρίς μισογυνικές προκαταλήψεις για τη γυναικεία σεξουαλικότητα.
Τιμάται τόσο από την Καθολική Εκκλησία, όσο και από την Αγγλικανική και Προτεσταντική ως αγία.
Τα πρώτα χρόνια
Η Χίλντεγκαρντ γεννήθηκε γύρω στο 1098 στη Γερμανία και ήταν το δέκατο παιδί οικογένειας ευγενών με πολύ ασθενική φύση και εύθραυστη υγεία. Λίγο πριν να κλείσει τα πέντε άρχισε να βλέπει οράματα με φλόγες, λάμψεις και κυκλικά φώτα καθώς και πράγματα κρυμμένα στους υπόλοιπους ανθρώπους. Λέγεται, για παράδειγμα, ότι κατάφερε να περιγράψει τα σημάδια στο δέρμα ενός μοσχαριού ενώ εκείνο δεν είχε ακόμα γεννηθεί και βρισκόταν μέσα στην κοιλιά της αγελάδας.
Στα επτά της χρόνια οι γονείς της την αφιέρωσαν στο μοναστήρι του Ντισιμπόντενμπεργκ όπου τέθηκε στη φύλαξη της θείας της, κόμισσας Γιούτα φον Σπονχάιμ (Jutta von Sponheim), η οποία, αν και σήμερα επισκιάζεται από τη μαθήτριά της, Χίλντεγκαρντ, ήταν και η ίδια μία σημαντικότατη φυσιογνωμία της εποχής της που άσκησε επιρροή στη γερμανική κοινωνία και εκκλησία. Εκείνη την εποχή η Γιούτα ήταν κι αυτή δόκιμη μοναχή αλλά αργότερα έγινε ηγουμένη του μοναστηριού. Για την ακρίβεια η Γιούτα, που ήταν γνωστή για τη μόρφωσή της και την πίστη της, αποτελούσε πόλο έλξης για πολλές νεαρές κοπέλες που ήθελαν να εκπαιδευθούν από εκείνη και να μονάσουν. Έτσι, σταδιακά ίδρυσε ένα γυναικείο μοναστικό τμήμα εντός της μέχρι τότε αντρικής μονής του Ντισιμπόντεμπεργκ στο οποίο έγινε και ηγουμένη. Η Γιούτα φρόντισε να μορφωθεί η Χίλντεγκαρντ στη θεολογία, τη μουσική και τα λατινικά.
Σε ηλικία δεκατεσσάρων η Χίλντεγκαρντ έλαβε τους επίσημους όρκους της μοναχής και έγινε κανονικό μέλος του μοναστηριού του Ντισιμπόντενμπεργκ.
Το 1136 η Γιούτα απεβίωσε και τη θέση της κατέλαβε η Χίλντεγκαρντ.
Περίπου εκείνη την εποχή η Χίλντεγκαρντ γνώρισε και τη Ρικάρντις φον Στάντε (Ricardis von Stade) που έμελλε να γίνει η καλύτερη και πιο αγαπημένη της φίλη ενώ ανέπτυξε ιδιαίτερη σχέση φιλίας και αμοιβαίου σεβασμού με τον μοναχό Βόλμαρ που έγινε μάλιστα ο έμπιστός της, γραμματέας της και εξομολογητής της.
Η αποκάλυψη των οραμάτων της
μικρογραφία|410x410εσ|Εικόνα από το Scivias που δείχνει τη Χίλντεγκαρντ να καταγράφει τα οράματά της ενώ δίπλα της τα μεταγράφει στα λατινικά ο Βόλμαρ. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1141, μία φωνή από τον ουρανό της είπε να καταγράψει τα οράματά της. "“Μία μεγάλη λάμψη από τον ουρανό διαπέρασε το μυαλό μου και έκανε την καρδιά μου και το στήθος μου να λάμψουν χωρίς να καούν, όπως ο ήλιος ζεσταίνει αυτό που λούζει με τις ακτίνες του. Τότε το μυαλό μου γέμισε με το νόημα των ιερών βιβλίων, των Ψαλμών, των Ευαγγελίων και τα άλλα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.”"Εκείνη όμως στην αρχή δίστασε γιατί φοβήθηκε ότι θα θεωρήσουν τα οράματά της «γυναικείες φαντασίες». Τότε έπεσε άρρωστη στο κρεβάτι."“Ο Θεός με τιμώρησε για λίγο ρίχνοντας με άρρωστη στο κρεβάτι και το αίμα στέρεψε στις φλέβες μου, υγρασία από τη σάρκα μου και το μεδούλι από τα κόκαλά μου λες και το πνεύμα μου κόντευε να φύγει από το κορμί μου. […] Σε αυτή την κατάσταση έμεινα τριάντα μέρες ενώ το σώμα μου έκαιγε λες με πυρετό… Και όλες αυτές τις μέρες παρακολούθησα μια ακολουθία αμέτρητων αγγέλων που πολεμούσαν μαζί με τον Μιχαήλ ενάντια στον δράκο και νίκησαν… Και ένας από αυτούς μου φώναξε, Αετέ! Αετέ! Γιατί ενκοιμήσαι; ...Σήκω! Γιατί είναι πρωί και πιες και φάγε. Και αμέσως το σώμα μου και οι αισθήσεις μου επανήλθαν στα εγκόσμια και βλέποντάς το οι κόρες μου που θρηνούσαν ολόγυρά μου με σήκωσαν από το πάτωμα και με έβαλαν στο κρεβάτι και έτσι άρχισα να ξαναβρίσκω τη δύναμή μου.”"Τότε για πρώτη φορά, σε ηλικία 43 ετών, η Χίλντεγκαρντ αποκάλυψε ότι έβλεπε οράματα όλη της τη ζωή και άρχισε να γράφει το πιο γνωστό της έργο, το Scivias, που θα χρειαζόταν δέκα χρόνια για να τελειώσει και το οποίο, παρά τις μυστικιστικές ανησυχίες της συγγραφέα του, ήταν ένα κείμενο που συνδύαζε επιστήμη, θεολογία, φιλοσοφία, φυσιολογία, κοσμολογία, αστρονομία και γεωλογία.
Οι σύγχρονοι ερευνητές έχουν προτείνει διάφορες εξηγήσεις σχετικά με τα οράματα και τις λάμψεις που έβλεπε η Χίλντεγκαρντ, η οποία μάλιστα είχε εξηγήσει η ίδια, ότι δεν έπεφτε σε κάποιου είδους έκσταση αλλά διατηρούσε τις αισθήσεις της ενώ συνέβαιναν τα "οράματα". Οι πιο δημοφιλείς θεωρίες σήμερα είναι ότι επρόκειτο για κρίσεις ημικρανίας ή κρίσεις αυτισμού.
Η αναγνώριση
Το 1146 η Χίλντεγκαρντ επικοινώνησε με τον Βερνάρδο του Κλερβώ, που τότε ήταν ηγούμενος στο ομώνυμο μοναστήρι και ένας από τους πιο ισχυρούς άντρες της Εκκλησίας, ζητώντας του να αναγνωρίσει το χάρισμά της να βλέπει οράματα και να προβλέπει το μέλλον. Ο Βερνάρδος, αν και αρχικά απάντησε κάπως αδιάφορα, στη συνέχεια μίλησε για το θέμα στον Πάπα Ευγένιο Γ΄ που ήταν και προσωπικός του φίλος και του έστειλε να διαβάσει το Scivias που δεν ήταν ακόμα ολοκληρωμένο. Ο Πάπας, προφανώς εντυπωσιασμένος, διάβασε αποσπάσματα από το έργο στους καρδινάλιους και τους επισκόπους που είχαν συγκεντρωθεί σε σύνοδο και εκεί αποφάσισαν να εγκρίνουν τη δράση της Χίλντεγκαρντ.
Μέσα στα επόμενα χρόνια η Χίλντεγκαρντ απέκτησε μεγάλη φήμη ως σοφή και προφήτισσα και πολλοί σημαντικοί άνθρωποι της εποχής, όπως ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα και ο θεολόγος Όντο του Σουασόν, άρχισαν να τη συμβουλεύονται. Τότε ήταν που άρχισε να αλληλογραφεί με την Ελισάβετ του Σονάου και σταδιακά έγινε μέντοράς της.
Συγκρούσεις και δυσκολίες
αριστερά|μικρογραφία|392x392εσ|Δωμάτιο από το μοναστήρι του Ράπετσμπεργκ όπως είναι σήμερα. Το 1147 επεκτείνοντας το όραμα της δασκάλας της, Γιούτα, και ενώ έγραφε ακόμα το Scivias αποφάσισε να φύγει από το Ντισιμπόντενμπεργκ και να ιδρύσει ένα καθαρά γυναικείο μοναστήρι γιατί το Ντισιμπόντενμπεργκ ήταν κατά βάση ανδρικό μοναστήρι και το σχετικά νεοσύστατο γυναικείο τμήμα ήταν όχι απλώς περιορισμένο αλλά και υποτελές στο αντρικό. Όμως ο ηγούμενος του Ντισιμπόντεμπεργκ, ο Κούνο, αρνήθηκε να της δώσει την άδεια γιατί οι πολυάριθμες επισκέψεις που δέχονταν η Χίλντεγκαρντ έφερναν επισκέπτες και έσοδα στο μοναστήρι. Η φήμη της επίσης ήταν αρκετή για να προσελκύει πολλούς νέους μοναχούς και μοναχές που ήθελαν να μονάσουν στο μοναστήρι στο οποίο βρίσκονταν η Χίλντεγκαρντ. Εκείνη άρχισε να στέλνει επιστολές σε διάφορα υψηλά ιστάμενα άτομα, ανάμεσα στα οποία ήταν και ο Πάπας, προωθώντας το αίτημά της και μάλιστα έβαλε να μεσολαβήσει και η μητέρα της Ρικάρντα. Τίποτε όμως δεν είχε αποτέλεσμα.
Τότε εκείνη έπεσε βαριά άρρωστη και λέγεται πως συνέβηκε κάτι εξαιρετικά περίεργο. Ενώ αδυνάτιζε και έφθινε από την αρρώστια, το κορμί της γινόταν όλο και πιο βαρύ και έφτασε στο σημείο ο Κούνο να μην μπορεί ούτε το κεφάλι της να σηκώσει από το μαξιλάρι. Όταν εν τέλει ο ηγούμενος αποφάσισε να δώσει την άδειά του, η Χίλντεγκαρντ ανάρρωσε και εξαφανίστηκαν τα περίεργα συμπτώματα. Έτσι μαζί με άλλες δεκαοκτώ μοναχές, τη Ρικάρντα και τον Βόλμαρ, η Χίλντεγκαρντ ίδρυσε ένα νέο μοναστήρι στο Ράπερτσμπεργκ κοντά στα ερείπια του κάστρου του Μπίγκεν. Το μοναστήρι αυτό σταδιακά μεγάλωσε και έφτασε να αποτελείται από πενήντα μοναχές και επτά κοσμικές γυναίκες ενώ είχε δύο εκκλησίες, τρεχούμενο νερό μέσα στα εργαστήρια και σκριπτόριο. Εκείνη την εποχή η Χίλντεγκαρντ μπόρεσε να αφοσιωθεί στο γράψιμό της και, εκτός από το Scivias που συνέχιζε να γράφει, συνέγραψε και μία φυσική ιστορία και ένα ιατρικό κείμενο με τίτλο Αίτια και Ιάσεις.
Οι συγκρούσεις όμως συνεχίστηκαν καθώς το νεοσύστατο μοναστήρι του Ράπερτσμπεργκ, μέσω των μοναχών που ακολούθησαν τη Χίλντεγκαρντ, είχε «κληρονομήσει» και πολλά εδάφη που πριν ανήκαν στο Ντισιμπόντεμπεργκ. Μέχρι το 1150 ο Κούνο είχε πεθάνει και τη θέση του είχε πάρει ο Ελένγκερος που δεν είχε καλύτερη διάθεση ως προς τη Χίλντεγκαρντ και το έργο της. Αλλά και εκείνη δεν είχε ιδιαίτερα θετική άποψη για εκείνον την οποία μάλιστα δεν δίσταζε να εκφράσει με έντονο τρόπο. Σε επιστολή της προς εκείνον γράφει χαρακτηριστικά: μικρογραφία "«Τώρα άκου και μάθε έτσι ώστε να ντραπείς ως τα τρίσβαθα της ψυχής σου. Κάποιες φορές είσαι σαν αρκούδα που γρυλίζει, κάποιες άλλες όμως είσαι σαν γάιδαρος, όχι συνεπής στα καθήκοντά σου, αλλά ξεπεσμένος. Σε ορισμένα θέματα μάλιστα είσαι εντελώς άχρηστος έτσι ώστε εν μέσω της ασέβειάς σου δεν χρησιμοποιείς ούτε καν την αγριότητα της αρκούδας. Μοιάζεις επίσης και σαν ορισμένα πουλιά που ούτε πετούν ψηλά ούτε περπατούν στη γη καθώς, ούτε είσαι εξαίρετος σε τίποτα, αλλά ούτε υποφέρεις και από κάτι.»"Η καυστική γλώσσα της Χίλντεγκαρντ όμως δεν απευθύνθηκε μόνο στο Ντισιμπόντεμπεργκ αλλά δεν δίστασε να αγγίξει και τα κακώς κείμενα του ανώτερου κλήρου. Η Χίλντεγκαρντ έδειξε μηδενική ανοχή στην αμφιλεγόμενη συμπεριφορά ανώτερων ιερέων που ζούσαν μέσα σε ακραίο και προκλητικό πλούτο που δεν άρμοζε στο αξίωμά τους και τους κατακεραύνωνε συχνά τόσο στις επιστολές της όσο και στις κατηχήσεις της παρά το γεγονός ότι αυτή της η συμπεριφορά συχνά δημιουργούσε εχθρότητες σε υψηλά ιστάμενους. Άρχισε να δέχεται κριτική για ένα σωρό πράγματα ανάμεσα στα οποία και για τον τρόπο που διοικούσε το μοναστήρι της. Την κατηγόρησαν για απρέπεια γιατί, σε αντίθεση με τις μοναχές σε άλλα μοναστήρια που έπρεπε να κόψουν τα μαλλιά τους και να καλύψουν το κεφάλι τους, στο δικό της μοναστήρι οι μοναχές διατηρούσαν μακριά τα μαλλιά τους και φορούσαν μόνο ένα λευκό πέπλο το οποίο άφηνε ακάλυπτο το πρόσωπο και τον λαιμό και επέτρεπε στα μαλλιά να ανεμίζουν. Η Χίλντεγκαρντ απάντησε πως οι παρθένες, λόγω της αγνότητάς τους, δεν έχουν ανάγκη να ντύνονται σεμνά όπως οι παντρεμένες γυναίκες που έπρεπε να υπακούν τους άντρες τους. Επίσης κατηγορήθηκε ότι δεχόταν στο μοναστήρι, εκτός από γυναίκες ευγενικής καταγωγής, και απλές φτωχές γυναίκες και σε αυτό απάντησε πως η ιεραρχία είναι θέμα των ανθρώπων και όχι του Θεού που αγαπάει τους πάντες.
Την επόμενη χρονιά τελείωσε η συγγραφή του Scivias.
Η ακμή της
μικρογραφία|437x437εσ|"Ο Παγκόσμιος Άνθρωπος". Εικόνα από το Liber Divinorum Operum της Χίλντεγκαρντ. Αποτέλεσε έμπνευση για τον "Βιτρούβιο Άντρα" του Ντα Βίντσι αλλά, ενώ ο Ντα Βίντσι επέλεξε να εικονίσει ένα ξεκάθαρα αντρικό σώμα, η Χίλντεγκαρντ εσκεμμένα δείχνει ένα άφυλο σώμα για να εννοήσει την ανθρωπότητα γενικά. Στη γωνία κάτω αρστερά εικονίζεται η ίδια η Χίλντεγκαρντ να δέχεται το όραμα. Μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια η Χίλντεγκαρντ και οι γυναίκες στο μοναστήρι του Μπίνγκεν αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες. Μεταξύ του 1158 και του 1163 συνέγραψε το Liber vitae meritorum που μιλούσε για τις αρετές και τα πάθη της ζωής. Άρχισε επίσης μια μακρά και εκτεταμένη αλληλογραφία με διάφορους ηγεμόνες και άλλους σημαίνοντες της Ευρώπης όπως ο αυτοκράτορας Βαρβαρόσσα, ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ και η βασίλισσα Ελεονώρα της Αγγλίας. Με τα γράμματά της αυτά επενέβαινε στη διπλωματία και την πολιτική της εποχής, έδινε συμβουλές αλλά δεν δίσταζε να ασκήσει και κριτική αν το θεωρούσε χρήσιμο.
Παρά το γεγονός ότι η υγεία της είχε αρχίσει για άλλη μια φορά να επιδεινώνεται, εκείνη άρχισε μία περιοδεία σε όλη τη Γερμανία όπου έδινε διαλέξεις, έκανε κατήχηση και διέδιδε τα αποκαλυπτικά οράματά της. Αυτό ήταν κάτι ανήκουστο για μία γυναίκα εκείνη την εποχή. Ειδικά η κατήχηση ήταν κάτι που απαγορευόταν στις γυναίκες αλλά το κύρος της Χίλντεγκαρντ λόγω του οραματισμού της και της επαφής της με τα Θεία ήταν τόσο μεγάλο που κανείς δεν τόλμησε να την αμφισβητήσει. Εκείνη την εποχή άρχισαν να ακούγονται και φήμες ότι έκανε θαύματα και εξορκισμούς.
Το 1163 άρχισε να γράφει το Liber divinorum operum που ήταν το πιο φιλόδοξο θεολογικό της έργο που ολοκληρώθηκε το 1174 και που σήμερα θεωρείται και το πιο σημαντικό.
Το 1165 ίδρυσε ένα δεύτερο μοναστήρι Άιμπιγκεν μάλλον για να στεγάσει τις γυναίκες που συνέρρεαν κοντά της για να γίνουν μοναχές. Παρά το γεγονός ότι η υγεία της βρισκόταν στη χειρότερη κατάσταση που είχε βρεθεί ποτέ, η Χίλντεγκαρντ φρόντιζε να επισκέπτεται αυτό το νέο μοναστήρι δύο φορές την εβδομάδα.
Παρά τη μεγάλη φήμη που απολάμβανε η Χίλντεγκαρντ εκείνη την εποχή, το μοναστήρι της δεν βρισκόταν στο απυρόβλητο. Το 1178 ο επίσκοπος του Μεντζ αφόρισε το μοναστήρι γιατί είχε δεχθεί να θαφτεί στο κοιμητήριό του ένας άντρας που η Εκκλησία θεωρούσε ότι ήταν αφορισμένος. Ο αφορισμός ήταν η πιο σημαντική ποινή που μπορούσε να επιβληθεί σε ένα μοναστήρι και περιλάμβανε απαγόρευση της ψαλμωδίας κατά τη διάρκεια της λειτουργίας και κυρίως απαγόρευε στις μοναχές να λαμβάνουν τη Θεία Ευχαριστία και να εξομολογούνται ενώ όποια πέθαινε κατά την περίοδο της απαγόρευσης δεν θάβονταν με το καθιερωμένο τελετουργικό κάτι που θεωρούνταν ότι έθετε σε κίνδυνο τη σωτηρία της ψυχής της. Ίσως το σκληρότερο από όλα αυτά ήταν για τη Χίλντεγκαρντ η απαγόρευση της ψαλμωδίας καθώς αγαπούσε τη μουσική και τη θεωρούσε μέσο επικοινωνίας με τον Θεό. Ίσως για αυτό να συνέθεσε και τόσα πολλά τραγούδια, ύμνους και ποιήματα και να ανέπτυξε μια τόσο λεπτομερή και προχωρημένη μουσική θεωρία που, όπως κάθε μορφή γοτθικής τέχνης, στηριζόταν στα μαθηματικά. Η ποινή κράτησε μέχρι το 1179 οπότε και άρθηκε μετά από τις σκληρές και επίμονες προσπάθειες της Χίλντεγκαρντ.
Ο θάνατός της
Η Χίλντεγκαρντ πέθανε έξι μήνες μετά την άρση της απαγόρευσης στο μοναστήρι της σε ηλικία 81 ετών και λέγεται ότι τη στιγμή του θανάτου της δύο φωτεινές αψίδες έλαμψαν στον νυχτερινό ουρανό ενώ εμφανίστηκε ένας λαμπερός κόκκινος σταυρός και μικρότεροι σταυροί σχημάτιζαν κύκλους.
Δέκα χρόνια αργότερα ολοκληρώθηκε η βιογραφία της από τον Θεοδώριχο του Έχτερναχ.
Το 1924 ο μύστης Ρούντολφ Στάινερ ισχυρίσθηκε ότι ο φιλόσοφος Βλαντιμίρ Σολοβιόφ, που ήταν γνωστός για τα οράματά του σχετικά με τη Σοφία, ήταν μετενσάρκωση της Χίλντεγκαρντ.
Η ζωτικότητα
μικρογραφία|416x416εσ|Εικόνα από το Liber Divinorum Operum που δείχνει μία σφαιρική γη με διαφορετικές εποχές. Η Χίλντεγκαρντ θεωρούσε ότι όλος ο κόσμος κατά βάση αποτελούνταν από μία ζωτική δύναμη (viriditas) που ήταν υπεύθυνη για το άνθισμα και τη γονιμότητα της φύσης και των ανθρώπων. Αυτή η «ζωτικότητα» ήταν μια έκφανση του Θεού που εμπότιζε την πλάση με υγρασία και ζωή και έτσι ο Θεός υπήρχε παντού. Μία πέτρα, για παράδειγμα, ήταν μέρος του Θεού αν και όχι το σύνολό του. Συχνά στα ποιήματά της και στα κείμενά της η Χίλντεγκαρντ εξυμνούσε τη φύση ως έκφραση και απόδειξη του αόρατου δημιουργού της και έδειχνε μια βαθιά μυστική ένωση με εκείνη. «Εγώ, η φλογερή ζωή της θεϊκής ουσίας, καίω πάνω από τα λιβάδια, λάμπω πάνω στα νερά, καίω σαν τον ήλιο, το φεγγάρι και τ΄ άστρα… Αφυπνίζω τα πάντα εν ζωή.»
Η μουσική
μικρογραφία|"Ο frondens virga". Ύμνος που συνέθεσε η Χίλντεγκαρντ. Η Χίλντεγκαρντ θεωρούσε ότι η μουσική ήταν μέσο επικοινωνίας με τον Θεό και μέσο επίτευξης έκστασης, δηλαδή αποτελούσε μια προφανή απόδειξη της φυσικής και αυθόρμητης ικανότητας του ανθρώπινου νου να συνδέεται με τον νου του Θεού. Οι μυστικιστικές ιδιότητες της μουσικής επέτρεπαν στον άνθρωπο να βιώσει ξανά την ομορφιά και την αρμονία του Παραδείσου που είχε χάσει μετά την Πτώση. Η ίδια είχε δηλώσει κάποτε ότι «η ψυχή είναι πολυφωνική». Η Χίλντεγκαρντ συνέγραψε 77 εκκλησιαστικούς ύμνους και το Ordo Virdutum που ήταν ένα θρησκευτικό θεατρικό έργο με μουσική. Οι στίχοι και οι μελωδίες της ήταν εξαιρετικά πρωτότυπες και ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που κατά τον 12ο αιώνα συνέθεσε με ελεύθερο στίχο. Η περίτεχνη και λεπτομερής μουσική της θεωρία, που στηρίχθηκε στα μαθηματικά, ήταν χαρακτηριστική της γοτθικής τεχνοτροπίας.
Η σχέση επιστήμης και θρησκείας
μικρογραφία|Εικόνα από το Scivias που δείχνει το σύμπαν σαν ένα κοσμικό αυγό. Αν και η Χίλντεγκαρντ σήμερα είναι πιο γνωστή λόγω των οραμάτων της και του θεολογικού της λόγου, η ίδια ήταν πολυμαθής και είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τις επιστήμες. Χαρακτηριστικό είναι ότι, πέρα από τα θεολογικά της κείμενα, συνέγραψε και πολλά επιστημονικά και ιατρικά που δεν στηρίζονται καθόλου σε θεολογικές εξηγήσεις. Για εκείνη, όμως, το ενδιαφέρον για την επιστήμη δεν ήταν κάτι άσχετο με τη θεολογία καθώς, όπως αποκαλύπτουν και οι απόψεις της περί θεϊκής ζωτικότητας που εμποτίζει τη φύση και περί ενύπαρξης του Θεού στον κόσμο, ο φυσικός κόσμος ήταν άρρηκτα και αρμονικά συνδεδεμένος με τον θεϊκό. Ακόμα και ο τρόπος που περιέγραφε την ικανότητά της να βλέπει οράματα αποκαλύπτει πως η σκέψη της δεν ήταν ξεκάθαρα πνευματική αλλά σε μεγάλο βαθμό ρεαλιστική. Όπως είχε εξηγήσει πολλές φορές, τα οράματά της δεν ήταν τόσο εκστατικές αποκαλύψεις, όσο θεάσεις των «εσωτερικών ματιών» της ενώ τα εξωτερικά της μάτια παρέμεναν ανοιχτά και δεν έχανε την επαφή με τον κόσμο γύρω της. Αυτό έχει κάνει τους μελετητές της να θεωρήσουν ότι οι ενοράσεις της Χίλντεγκαρντ ήταν περισσότερο φιλοσοφικές και θεολογικές αναζητήσεις του νου της, παρά μεταφυσικές αποκαλύψεις. Άλλωστε πολλές γυναίκες στο παρελθόν, έχοντας να αντιμετωπίσουν ένα περιβάλλον εχθρικό προς τη γυναικεία διανόηση, όπως για παράδειγμα η Μίριαμ η αλχημίστρια, είχαν δει το επιστημονικό τους έργο να γίνεται πιο εύκολα αποδεκτό από την κοινωνία όταν το επένδυσαν με θεολογικές ή μεταφυσικές ερμηνείες. Μόνο η Χέραντ του Λάντσμπεργκ αρνήθηκε να δώσει μεταφυσικούς τόνους στο έργο της. Στα πλαίσια αυτής της αποδοχής και του εναγκαλισμού της επιστήμης η Χίλντεγκαρντ δεν φοβήθηκε να ασχοληθεί χωρίς προκαταλήψεις και ηθικολογίες ακόμα και με το γυναικείο σώμα και το μέχρι τότε ταμπού θέμα της γυναικείας σεξουαλικότητας και του οργασμού.
Η γυναικεία σεξουαλικότητα
Ένα από τα πιο γνωστά πράγματα σχετικά με τη Χίλντεγκαρντ ήταν ότι ασχολήθηκε με τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Στο βιβλίο της Αίτια και Ιάσεις περιέγραψε τον γυναικείο οργασμό και μίλησε για τη γυναικεία φυσιολογία και ψυχολογία από την πλευρά της γυναίκας. Αυτό συνέβαινε για πρώτη φορά στη δυτική ιστορία γιατί, με εξαίρεση τα γυναικολογικά κείμενα της Τρότουλα από το Σαλέρνο, όλα τα ιατρικά κείμενα μέχρι τότε ήταν γραμμένα από άντρες που αντιλαμβάνονταν τη γυναικεία φύση ως κάτι παθητικό και άτονο και δεν μπορούσαν ούτε να κατανοήσουν αλλά ούτε και να αποδεχθούν τη γυναικεία σεξουαλικότητα και την ενεργή συμμετοχή της γυναίκας στο σεξ. Η Χίλντεγκαρντ, παρά το γεγονός ότι η σεξουαλικότητα ήταν κάτι που γενικά η μεσαιωνική κοινωνία θεωρούσε ταμπού, δεν δίστασε να μιλήσει με ειλικρίνεια, συχνά και με ποιητική διάθεση, για το γυναικείο σώμα και τις αντιδράσεις του παρά το ότι ήταν μοναχή και η ίδια δεν είχε καμία σεξουαλική εμπειρία. Δεν χρησιμοποίησε θρησκευτική ηθικολογία και δεν έκρινε ηθικά τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Μίλησε για τη σημασία των προκαταρκτικών καθώς και για τη συμμετοχή της γυναικείας φυσιολογίας στη διαδικασία της ερωτικής απόλαυσης και της σύλληψης ενώ απέφυγε τις μισογυνικές αντιλήψεις περί γυναικείας ακόρεστης σεξουαλικής φύσης και ακολασίας που χαρακτήριζαν την ηθική σκέψη της εποχής της. Κατά τη διάρκεια της ζωής της δέχτηκε πολλά γράμματα από γυναίκες που ήθελαν να πάρουν τη συμβουλή της σχετικά με σεξουαλικά ζητήματα ή θέματα τεκνοποιίας και εκείνη τους απάντησε με ενθουσιασμό, κατανόηση και υπευθυνότητα. Χαρακτηριστική είναι η επιστολή που έστειλε η Χίλντεγκαρντ στην «Μπέρθα, τη βασίλισσα των Ελλήνων», δηλαδή τη βυζαντινή αυτοκράτειρα Ειρήνη, με σκοπό να της δώσει κουράγιο καθώς δεν κατάφερνε να κάνει γιο: «''Ψιθύρισέ Του και Εκείνος θα σε ευλογήσει με τη χαρά του παιδιού που αποζητάς καθώς προστρέχεις σε Εκείνον την ώρα της ανάγκης σου. Γιατί ο ζώντας οφθαλμός σε παρακολουθεί και σε θέλει και θα ζήσεις για πάντα.''» Αν και η Χίλντεγκαρντ αποφεύγει να υποσχεθεί την πραγμάτωση των επιθυμιών της βασίλισσας, καταφέρνει να την παρηγορήσει δίνοντας την υπόσχεση της θεϊκής εύνοιας και της σωτηρίας. Προφανώς η Χίλντεγκαρντ, εκτός από την παραστατική και καυστική γλώσσα που χρησιμοποιούσε ενάντια στις παρεκτροπές του κλήρου, διέθετε και μία τρυφερή και συμπονετική γλώσσα για τους αναξιοπαθούντες.
Η σημασία του έργου της
μικρογραφία|Η Χίλντεγκαρντ διδάσκει τις μοναχές. Η Χίλντεγκαρντ, πέρα από μύστρια και προφήτρια, ήταν και ένας άνθρωπος που οραματίστηκε ένα έργο που θα κάλυπτε τόσο τη θεολογική ερμηνεία όσο και τα πρακτικά ζητήματα της ζωής και του ανθρώπινου σώματος. Όσον αφορά τα οράματά της σε όλη της ζωή επέμεινε πως ήταν θεόσταλτα και υπογράμμισε πολλές φορές πως εκείνη προσπάθησε να τα μεταφέρει αυτούσια και χωρίς αλλοιώσεις ενώ επέμεινε οι βιογράφοι και οι σχολιαστές της να κάνουν το ίδιο και εκείνοι. Η εμμονή της να μην δέχεται παρεμβάσεις από άλλους συχνά την έφεραν σε σύγκρουση με ισχυρούς ανθρώπους αλλά εκείνη ποτέ δεν υποχώρησε.
Σε αντίθεση με τις περιπτώσεις των περισσότερων γυναικών στην ιστορία, το έργο της Χίλντεγκαρντ διασώζεται σχεδόν στην ολότητά του και είναι εκτενές γι΄ αυτό και γνωρίζουμε για εκείνη περισσότερα από κάθε άλλη. Πέρα από τα θεολογικά της κείμενα συνέγραψε ιατρικές πραγματείες αλλά και κοινωνιολογικές αναλύσεις όπως επίσης και λειτουργική μουσική και ένα θεατρικό δράμα που, στηριζόμενο στην παράδοση που ξεκίνησε μια άλλη γυναίκα, η Ροσβίτα του Γκάντερσχαϊμ, αποτελεί το πρώτο ηθικοπλαστικό έργο της Ευρώπης μετά την αρχαιότητα.
Χαρακτηριστικό του ιδιαίτερου και ξεχωριστού μυαλού της ήταν το ότι εφηύρε τη δική της γλώσσα στην οποία μάλιστα συνέγραψε τουλάχιστον ένα από τα έργα της. Ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που έγραψε για τη γυναικεία σεξουαλικότητα με έναν τρόπο απλό και χωρίς τις δεισιδαιμονίες, παρανοήσεις και τον θεολογικό συντηρητισμό που χαρακτήριζαν ανάλογα κείμενα της εποχής. αριστερά|μικρογραφία|Γράμματα από τη Lingua Ignota, την αυτοσχέδια γλώσσα που δημιούργησε η Χίλντεγκαρντ. Η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν ήταν μία γυναίκα που κατάφερε να επιβάλει το έργο της, τις απόψεις της και την παρουσία της σε μία εποχή που ο γυναίκες αναμένονταν να είναι σιωπηλές και υποταγμένες και επηρέασε σημαντικά το χριστιανικό δόγμα εκ των έσω έτσι ώστε να αναγνωρίζει τη γυναικεία συνεισφορά στη θρησκεία και τη θεολογία. Κατέκτησε τον σεβασμό και την αναγνώριση ηγεμόνων και ιερωμένων και την αγάπη των απλών ανθρώπων, ιδιαίτερα των γυναικών στο πρόσωπο της οποίας βρήκαν μία θεολόγο και μία μέντορα με σοφία και κατανόηση ενώ εξέφρασε χωρίς φόβο τις απόψεις της για την ηθική και μάλιστα δεν δίστασε να καυτηριάσει ακόμα και τον ανώτερο κλήρο χωρίς να λογαριάσει τις συνέπειες.
Αν και μετά τον θάνατό της οι ιδέες της ξεχάστηκαν και άρχισαν να κυκλοφορούν πολλές αμφίβολης προέλευσης και ποιότητας προφητείες με το όνομά της, το έργο της έγινε ξανά γνωστό και αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς συγγραφείς της Αναγέννησης.
Προς τιμήν της ονομάστηκε Hildegardia ένα είδος δέντρων λόγω της συνεισφοράς της στη βοτανική και τη φυσική ιστορία. Αξίζει να αναφερθεί ότι ήταν η πρώτη που αναφέρει γραπτά τη χρήση λυκίσκου στην κατασκευή της μπίρας και γι' αυτό θεωρείται ανεπίσημη προστάτιδα της μπίρας.
Ο πλανετοειδής 898 Hildegard ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Αγγλικανισμός Κατηγορία:Προτεστάντες Κατηγορία:Συνθέτες του Μεσαίωνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) Κατηγορία:Γυναίκες και θρησκεία στη Γερμανία Κατηγορία:Μυστικιστές Κατηγορία:Μύστες (γυναίκες) της Γερμανίας Κατηγορία:Μεταρρυθμίστριες Κατηγορία:Μεταρρυθμίστριες στη Γερμανία Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες της Γερμανίας Κατηγορία:Συγγραφείς (γυναίκες) της Γερμανίας Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Καλλιτέχνες (γυναίκες) της Γερμανίας Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) στη Γερμανία Κατηγορία:Χριστιανοί μυστικιστές Κατηγορία:Γυναίκες και θρησκεία Κατηγορία:Γερμανοί φεμινιστές Κατηγορία:Μύστες (γυναίκες) Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι
Πητ Μοντριάν
Ο Πητ (Πίιτ) Μοντριάν (Piet Mondrian, πραγματικό όνομα Pieter Cornelis Mondriaan, 7 Μαρτίου 1872 – 1 Φεβρουαρίου 1944) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μοντέρνας τέχνης και συνιδρυτής του κινήματος του νεοπλαστικισμού μαζί με τον Theo van Doesburg. Θεωρείται από τους πλέον επιδραστικούς ζωγράφους του 20ου αιώνα.
Βιογραφία
thumb|right|200px|Σύνθεση #10 (1939-1942) Ο Μοντριάν γεννήθηκε στην πόλη Αμερσφόρτ της Ολλανδίας και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Άμστερνταμ την περίοδο 1892 - 1895 χωρίς να σημειώσει αξιοσημείωτες επιδόσεις. Τα πρώτα του έργα - κυρίως τοπία - χαρακτηρίζονται από νατουραλιστικά και ιμπρεσιονιστικά στοιχεία ενώ είναι επηρεασμένα και από τα έντονα χρώματα των φωβιστών. Η τέχνη του Μοντριάν είναι παράλληλα συνδεδεμένη και με τις έντονες πνευματικές του αναζητήσεις, καθώς από το 1908 δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για την θεοσοφία. Το έργο του Μοντριάν μέχρι το 1912 είναι επίσης επηρεασμένο από το κίνημα του κυβισμού, με το οποίο ήρθε σε επαφή ο Μοντριάν χάρη στην έκθεση κυβισμού στο Άμστερνταμ, το 1911. Το 1912 ο Μοντριάν επισκέπτεται το Παρίσι όπου εστιάζει ακόμα περισσότερο στον κυβισμό. Είναι επίσης η περίοδος κατά την οποία υπογράφει ως "Mondrian" αντί του πραγματικού του ονόματος "Mondriaan". Η παραμονή του για περίπου δύο χρόνια στο Παρίσι σημαδεύεται από την επαφή του με το έργο του Ζωρζ Μπρακ, του Πικάσο αλλά και του Σεζάν και η σημαντική επίδραση που ασκούν οι συγκεκριμένοι ζωγράφοι στο προσωπικό του έργο. Τα έργα του σταδιακά αποκτούν πιο έντονα γεωμετρικά χαρακτηριστικά ενώ τείνουν να γίνουν περισσότερο αφηρημένα, χρησιμοποιώντας στοιχεία του κυβισμού, χωρίς όμως να τον υιοθετεί πλήρως. thumb|right|200px|Broadway Boogie-Woogie (1942-1943) Σε αντίθεση με τους κυβιστές, ο Μοντριάν αναζητούσε τον συγκερασμό της ζωγραφικής με τους πνευματικούς και φιλοσοφικούς του στοχασμούς, με αποτέλεσμα να έρθει τελικά σε οριστική ρήξη με την εικονική ζωγραφική των ρεαλιστικών αναπαραστάσεων. Η επιστροφή του στην Ολλανδία συνοδεύεται με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου πολέμου και για τον λόγο αυτό παραμένει αναγκαστικά στην Ολλανδία μέχρι τη λήξη του. Στο διάστημα αυτό συνδέεται με τους Bart van der Leck και Theo van Doesburg. Με τον τελευταίο θα δημιουργήσουν και την περιοδική έκδοση De Stijl, στην οποία δημοσιεύουν θεωρητικές απόψεις που θα αποτελέσουν και την βάση για το κίνημα του νεοπλαστικισμού (ή κίνημα De Stijl). Ο ίδιος ο Μοντριάν, την περίοδο 1917 - 1918, δημοσιεύει την θεωρητική μελέτη The New Plastic in Painting, όπου καταγράφει συστηματικά το νέο ύφος που εκπροσωπεί. Ο Μοντριάν επιστρέφει στο Παρίσι το 1919 όπου και παραμένει μέχρι το 1938 καλλιεργώντας ένα προσωπικό και αναγνωρίσιμο καλλιτεχνικό ύφος. Οι πίνακες του αυτής της περιόδου χαρακτηρίζονται από το γενικότερο ύφος του νεοπλαστικισμού και αποτελούν αφηρημένες γεωμετρικές συνθέσεις, όπου κυριαρχούν λεπτές, μαύρες, οριζόντιες ή κάθετες γραμμές σχηματίζοντας ένα είδος πλέγματος που διακόπτεται από την παρουσία έγχρωμων γεωμετρικών όγκων, συνήθως παραλληλόγραμμες ή τετραγωνικές επιφάνειες. Ένα σημαντικό στοιχείο της ιδιαίτερης τεχνοτροπίας του Μοντριάν είναι ο μινιμαλισμός και η απλοϊκότητα των νέων συνθέσεων.
Το Σεπτέμβριο του 1938, ωθούμενος από την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού εγκαταλείπει το Παρίσι για το Λονδίνο ενώ δύο χρόνια αργότερα εγκαταλείπει οριστικά την Ευρώπη για την Αμερική και ειδικότερα την πόλη της Νέας Υόρκης όπου θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του. Το ύφος της ζωγραφικής του δεν αλλοιώνεται αισθητά κατά την παραμονή του στην Αμερική αλλά δημιουργεί μερικά από τα περισσότερο γνωστά έργα του. Ο πίνακας του Broadway Boogie-Woogie, αυτής της περιόδου, θεωρείται σήμερα ως ένας από τους πλέον επιδραστικούς πίνακες αφηρημένης τέχνης. Επιπλέον σηματοδοτεί μία αλλαγή στην τεχνοτροπία του Μοντριάν, με τη χρήση περισσότερων χρωμάτων, η οποία όμως δεν θα συνεχιστεί εξαιτίας του θανάτου του το 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Μιχαήλ Περδικάρης
Ο Μιχαήλ Περδικάρης ή Πρεδικάρης (Κοζάνη 1766 - Μοναστήρι 1828) ήταν Έλληνας γιατρός και λόγιος από την Κοζάνη. Καταγόταν από οικογένεια γιατρών και έμεινε γνωστός για την έντονη κριτική που άσκησε με το λογοτεχνικό του έργο στην κοινωνία της εποχής του.
Καταγωγή
Ο Μιχαήλ Περδικάρης ή Πρεδικάρης καταγόταν από οικογένεια γιατρών. Για τον πατέρα του Μιχαήλ αναφέρονται δύο διαφορετικές υποθέσεις στην βιβλιογραφία, που αμφότερες συμφωνούν στο ότι ο πατέρας του Μιχαήλ, ονομαζόταν Αναστάσιος Περδικάρης ή Πρεδικάρης, και διαφέρουν στο εάν αυτός ήταν από τη μητέρα του ή από τον πατέρα του εγγονός του  ιατροφιλοσόφου  Αναστασίου Πρεδικάτωρος, του οποίου σχεδόν όλοι οι άρρενες απόγονοι σπούδασαν Ιατρική. Εγκυρότερες πρέπει να θεωρηθούν οι απόψεις του Γεωργίου Ζαβίρα, καθώς ο Ζαβίρας έζησε χρονικά εγγύτερα στα γεγονότα έχοντας άμεση πληροφόρηση τόσο από τον ίδιο τον Περδικάρη, όσο και από τον  Γεώργιο Σακελλάριο, επιστήθιο φίλο και των δύο. Κατά τον Ζαβίρα λοιπόν πατέρας του Μιχαήλ ήταν ο Αναστάσιος Πρεδικάρης, ο εκ Βερροίας ιατροφιλόσοφος, γιος της Χρυσούλας, της οποίας το επίθετο «Πρεδικάρι» είχε λάβει και ο πατέρας του Αναστασίου, ο Μανολάκης. Κατά συνέπεια και ο εδώ βιογραφούμενος Μιχαήλ στα μέχρι σήμερα γνωστά χειρόγραφα, όπως στο «Οδός Μαθηματικής» καθώς και στο «Ρήγας ή κατά ψευδοφιλελλήνων», προφανώς υπερήφανος γι’ αυτή την καταγωγή, γράφει το όνομά του ως Μιχαήλ Πρεδικάρης.
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ Περδικάρης γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1766. Διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα από τον πατέρα του Αναστάσιο, συνέχισε όμως τις εγκύκλιες σπουδές του στο Βλαχολίβαδο, κοντά ίσως στον ιερομόναχο Διονύσιο, επειδή, μετά από τη μεγάλη καταστροφή που υπέστη η πόλη κατά τα Θεοφάνεια του 1770 από μία οργανωμένη επιδρομή η λειτουργία σχολείων διακόπηκε για μεγάλο διάστημα.
Μετά από τις σπουδές αυτές, ο Μιχαήλ νυμφεύτηκε στην Κοζάνη την Αναστασία, θυγατέρα του Γεωργίου Ιωαννάκη. Με τη σύζυγό του Αναστασία απέκτησε έξι παιδιά, τρία αγόρια και τρία κορίτσια. Από τα παιδιά του επέζησαν μόνο η Αικατερίνα που πέθανε στην Κοζάνη άτεκνος και η Ελενίτζα, η οποία παντρεύτηκε στην Τσαριτσάνη, δημιούργησε πολυμελή οικογένεια και πέθανε στη Λάρισα. Μετά τον θάνατο της συζύγου του Αναστασίας, ο Μιχαήλ, συζεύχτηκε με την Αικατερίνη Τίθου, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά, αλλά έζησε μαζί της μέχρι το θάνατό του.
Νέος, και έγγαμος πήγε στο Βουκουρέστι, όπου είχε κάποιο θείο του αρχιμανδρίτη. Στο Βουκουρέστι εργάσθηκε επί τρία χρόνια ως οικοδιδάσκαλος, ενώ παράλληλα σπούδαζε τη Γαλλική και την Ιταλική γλώσσα. Εκεί, όπως αναφέρει ο ίδιος, γνώρισε τον Ρήγα Βελεστινλή «ἐν Βουκουρεστίῳ τῆς Δακίας…τὸν ἄνδρα ἐγνώρισα, παρὰ Βραγκοβάνῳ τῳ μεγάλῳ, ὂντα τότε γραφέα,…», και αφού περιγράφει τα κατά την κρίση του προτερήματα και μειονεκτήματα του χαρακτήρα του Ρήγα, καταλήγει αναφέροντας ότι όταν ο Ρήγας «εξέπεσε της εύνοιας του Βραγκοβάνου» έμαθε ότι πήγε στην Βιέννη. Το 1793 βρίσκουμε τον Περδικάρη ακόμη στο Βουκουρέστι, ενώ αναφέρεται ότι επιθυμώντας να πάει στη Βιέννη για να συμπληρώσει τις σπουδές του, και μη έχοντας χρήματα ξεκίνησε το ταξίδι πεζός, αλλά εκεί βρήκε προστασία από Κοζανίτες εμπόρους. Στη Βιέννη έμεινε για απροσδιόριστο διάστημα. Έφυγε από τη Βιέννη το 1795,  και με τη βοήθεια του αρχιμανδρίτη θείου του, πήγε στην Πάντοβα , όπου από  το 1796 σπούδασε ιατρική, αλλά και φιλολογικά μαθήματα. Μετά συνέχισε τις ιατρικές του σπουδές στη Μπολόνια (1798-1800).
Επιστρέφοντας στην Κοζάνη άσκησε το ιατρικό επάγγελμα εκεί. Προς το τέλος του έτους 1800 και μέχρι το Μάρτιο του 1801 από την Κοζάνη έστειλε και τις τέσσερεις επιστολές στο φίλο του Σακελλάριο, που ο τελευταίος τις δημοσίευσε πολλά χρόνια αργότερα. Στην Κοζάνη ήταν και όταν τον προσέλαβε ως γιατρό του, ο γιός του Αλή πασά, ο Μουχτάρ πασάς, που ήταν στη Ναύπακτο και διοικούσε ως τοποτηρητής του Αλή και όλη τη Θεσσαλία. Έτσι από τον Ιούλιο του 1802 μέχρι τον Μάρτιο του 1803 ο Περδικάρης βρέθηκε στην Τσαριτσάνη. Όμως το 1805 τον βρίσκουμε κάπου στην Πελαγονία, όπου έγραψε την Αριθμητική στα πλαίσια ενός ευρύτερου έργου που το αποκαλούσε «Οδός Μαθηματικής», αλλά δεν το ολοκλήρωσε. Έξι χρόνια αργότερα, καθώς το 1811 τον προσέλαβε ο Ζελιαεδίν μπέης, γαμπρός του Αλή πασά, βρίσκεται ακόμη εγκαταστημένος στην Αχρίδα, όπου έμεινε τουλάχιστον τέσσερα χρόνια και όπως ο ίδιος το περιγράφει «καταδεδικασμένος από την τύχην να ζώ εις το πλέον δυστυχέστερον μέρος της Ελλάδος, μεταξύ αμαθών…», καταφεύγει στη συγγραφή. «…Ούτως έγραψα ικανά και κατά τινά τρόπον νεοφανή, όλα ποιήματα, ωσάν τον Ερμήλον, την Ψυλλιάδα, τα Ερωτικά, τον Λυκομήδην και άλλα ποικίλα, τα μεν ηθικά, τα δε σατυρικά και αστεία,…». . Εκεί, όπως αναφέρει ο ίδιος, «… περί δε του πρώτου [τόμου του Ερμήλου]…με απείρους ταλαιπωρίας και αλλεπαλλήλους διακοπάς ενταύθα εις την βουλγαρωτάτην Αχρίδα ετελείωσα [τη συγγραφή]…».
Μετά την επάνοδό του στην Κοζάνη, το 1819 άσκησε την ιατρική στη Θεσσαλονίκη, όπου δέχτηκε πρόσκληση από τον Κιρίμ μπέη, καθώς και από τον Πελαγονίας Ιωσήφ να εργασθεί στο Μοναστήρι (Μπιτώλια). Εργάστηκε επίσης στις Σέρρες από όπου τον καλέσανε να μεταβεί στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να νοσηλεύσει τον Ομέρ Βρυώνη. Ένα χρόνο αργότερα, ύστερα από πρόσκληση αυτή τη φορά του Πελαγονίας Γρηγορίου και των προκρίτων επέστρεψε στο Μοναστήρι.
Την Άνοιξη του 1828, τη χρονιά που έφθασε στην Ελλάδα ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Περδικάρης έλαβε επιστολή από τον κυβερνήτη, που ήταν φίλος του και συμφοιτητής του στην Πάντοβα, με την οποία τον προσκαλούσε να μεταβεί στο Ναύπλιο, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σε κατάλληλη θέση στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Ο Περδικάρης, που δέχθηκε με χαρά την πρόσκληση και ενώ σχεδίαζε το ταξίδι του για τον Αύγουστο και συγχρόνως ετοιμαζόταν να εκδώσει τον «Νοητό Διάκοσμο» απεβίωσε στο Μοναστήρι στις 17 Ιουλίου 1828.