cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παροξετίνη
Η παροξετίνη, που πωλείται με τις εμπορικές ονομασίες Paxil και Seroxat μεταξύ άλλων, είναι αντικαταθλιπτικό της κατηγορίας των επιλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRI). Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής, της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής, της διαταραχής πανικού, της διαταραχής κοινωνικού άγχους, της διαταραχής μετατραυματικού στρες, της γενικευμένης διαταραχής άγχους και της προεμμηνορροϊκής δυσφορικής διαταραχής. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της πρόωρης εκσπερμάτωσης και των εξάψεων λόγω της εμμηνόπαυσης. Λαμβάνεται από το στόμα.
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν υπνηλία, ξηροστομία, απώλεια όρεξης, εφίδρωση, προβλήματα ύπνου και σεξουαλική δυσλειτουργία. Οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν αυτοκτονία σε άτομα κάτω των 25 ετών, σύνδρομο σεροτονίνης και μανία. Ενώ ο ρυθμός ανεπιθύμητων ενεργειών εμφανίζεται παρόμοιος σε σύγκριση με άλλους SSRI και SNRIs, το σύνδρομο διακοπής αντικαταθληπτικών μπορεί να εμφανιστεί συχνότερα. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη δεν συνιστάται ενώ η χρήση κατά τη διάρκεια του θηλασμού είναι σχετικά ασφαλής. Πιστεύεται ότι λειτουργεί αναστέλλοντας την επαναπρόσληψη της σεροτονίνης από νευρώνες στον εγκέφαλο.
Η παροξετίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1992 και αρχικά πωλήθηκε από την GlaxoSmithKline. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν η 68η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από έντεκα εκατομμύρια συνταγές. Το 2018 ήταν στην πρώτη θέση των 10 πιο συνταγογραφούμενων αντικαταθλιπτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2012, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών επέβαλε πρόστιμο στη GlaxoSmithKline ύψους 3 δισεκατομμυρίων $ για την απόκρυψη δεδομένων, την παράνομη προώθηση της χρήσης σε άτομα κάτω των 18 ετών και την προετοιμασία ενός άρθρου που ανέφερε παραπλανητικά τις επιπτώσεις της παροξετίνης σε εφήβους με κατάθλιψη μετά από τη μελέτη κλινικής δοκιμής 329.
Ιατρικές χρήσεις
Η παροξετίνη χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής, της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής, της διαταραχής μετατραυματικού στρες, της διαταραχής κοινωνικού άγχους, της διαταραχής πανικού. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για αγοραφοβία, γενικευμένη αγχώδη διαταραχή, προεμμηνορροϊκή δυσφορική διαταραχή και τις εξάψεις της εμμηνόπαυσης.
Κατάθλιψη
Έχουν διεξαχθεί ποικίλες μετα-αναλύσεις για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της παροξετίνης στην κατάθλιψη. Έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η παροξετίνη είναι ανώτερη ή ισοδύναμη με το εικονικό φάρμακο και ότι είναι ισοδύναμη ή κατώτερη από άλλα αντικαταθλιπτικά. Παρ 'όλα αυτά, δεν υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ότι η παροξετίνη ήταν καλύτερη ή χειρότερη σε σύγκριση με άλλα αντικαταθλιπτικά στην αύξηση της ανταπόκρισης στη θεραπεία ανά πάσα στιγμή.
Αγχώδεις διαταραχές
Η παροξετίνη ήταν το πρώτο αντικαταθλιπτικό που εγκρίθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη θεραπεία της διαταραχής πανικού. Αρκετές μελέτες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η παροξετίνη είναι ανώτερη από το εικονικό φάρμακο στη θεραπεία της διαταραχής πανικού.
Η παροξετίνη έχει δείξει αποτελεσματικότητα για τη θεραπεία της διαταραχής του κοινωνικού άγχους σε ενήλικες και παιδιά. Είναι επίσης ευεργετική σε άτομα με ταυτόχρονη διαταραχή κοινωνικού άγχους και διαταραχή κατάχρησης αλκοόλ. Φαίνεται ότι είναι παρόμοιο με έναν αριθμό άλλων SSRI.
Η παροξετίνη χρησιμοποιείται στη θεραπεία της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής. Η συγκριτική αποτελεσματικότητα της παροξετίνης είναι ισοδύναμη με αυτήν της κλομιπραμίνης και της βενλαφαξίνης. Η παροξετίνη είναι επίσης αποτελεσματική για παιδιά με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.
Η παροξετίνη έχει εγκριθεί για τη θεραπεία της διαταραχής μετατραυματικού άγχους (PTSD) στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία και την Ευρώπη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει εγκριθεί για βραχυπρόθεσμη χρήση.
Η παροξετίνη είναι επίσης εγκεκριμένη από το FDA για χρήση στη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή.
Παρενέργειες
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν υπνηλία, ξηροστομία, απώλεια όρεξης, εφίδρωση, προβλήματα ύπνου και σεξουαλική δυσλειτουργία. Σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν αυτοκτονία σε άτομα κάτω των 25 ετών, σύνδρομο σεροτονίνης και μανία. Ενώ ο ρυθμός ανεπιθύμητων ενεργειών φαίνεται παρόμοιος σε σύγκριση με άλλους SSRI και SNRIs, το σύνδρομο διακοπής αντικαταθληπτικών μπορεί να εμφανιστεί συχνότερα. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη δεν συνιστάται ενώ η χρήση κατά τη διάρκεια του θηλασμού είναι σχετικά ασφαλής.
Η παροξετίνη μοιράζεται πολλές από τις συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες των SSRI, συμπεριλαμβανομένων (με τα αντίστοιχα ποσοστά που παρατηρούνται σε άτομα που έλαβαν εικονικό φάρμακο σε παρένθεση): ναυτία 26% (9%), διάρροια 12% (8%), δυσκοιλιότητα 14% (9%), ξηροστομία 18% (12%), υπνηλία 23% (9%), αϋπνία 13% (6%), πονοκέφαλος 18% (17%), υπομανία 1% (0,3%), θολή όραση 4% (1%), απώλεια όρεξης 6% (2%), νευρικότητα 5% (3%), παραισθησία 4% (2%), ζάλη 13% (6%), εξασθένιση (αδυναμία, 15% (6%)), τρόμος 8% (2%), εφίδρωση 11% (2%) και σεξουαλική δυσλειτουργία (≥10% επίπτωση). Οι περισσότερες από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες είναι παροδικές και εξαφανίζονται με συνεχή θεραπεία. Η διέγερση του υποδοχέα 5-ΗΤ3 κεντρικά και περιφερικά πιστεύεται ότι προκαλεί τις γαστρεντερικές παρενέργειες που παρατηρούνται στην αγωγή με SSRI. Σε σύγκριση με άλλα SSRI, έχει χαμηλότερη συχνότητα διάρροιας, αλλά μεγαλύτερη συχνότητα αντιχολινεργικών επιδράσεων (π.χ. ξηροστομία, δυσκοιλιότητα, θολή όραση κ.λπ.), καταστολή / υπνηλία / υπνηλία, σεξουαλικές παρενέργειες και αύξηση βάρους
Λόγω αναφορών ανεπιθύμητων αντιδράσεων απόσυρσης κατά τον τερματισμό της θεραπείας, η Επιτροπή Φαρμάκων για Ανθρώπινη Χρήση (CHMP) στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων συνιστά σταδιακή μείωση για αρκετές εβδομάδες ή μήνες εάν ληφθεί η απόφαση για διακοπή.
Μανία ή υπομανία μπορεί να εμφανιστούν σε 1% των ασθενών με κατάθλιψη και έως και 12% των ασθενών με διπολική διαταραχή. Αυτή η ανεπιθύμητη ενέργεια μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα χωρίς ιστορικό μανίας, αλλά μπορεί να είναι πιο πιθανό να εμφανιστεί σε άτομα με διπολική διαταραχή ή με οικογενειακό ιστορικό μανίας.
Αυτοκτονία
Όπως και άλλα αντικαταθλιπτικά, η παροξετίνη μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο αυτοκτονικής σκέψης και συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους. Το FDA διεξήγαγε μια στατιστική ανάλυση των κλινικών δοκιμών παροξετίνης σε παιδιά και εφήβους το 2004 και διαπίστωσε αύξηση της αυτοκτονικότητας και του αυτοκτονικού ιδεασμού σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, η οποία παρατηρήθηκε σε δοκιμές τόσο για κατάθλιψη όσο και για διαταραχές άγχους. Το 2015, μια δημοσίευση που δημοσιεύθηκε στο The BMJ, η οποία αναλύσε τις αρχικές σημειώσεις, υποστήριξε ότι στη Μελέτη 329, η οποία συνέκρινε την παροξετίνη και την ιμιπραμίνη έναντι του εικονικού φαρμάκου σε εφήβους με κατάθλιψη, η επίπτωση αυτοκτονικής συμπεριφοράς είχε υποαναφερθεί και η αποτελεσματικότητα είχε μεγαλοποιηθεί για την παροξετίνη.
Σεξουαλική δυσλειτουργία
Η σεξουαλική δυσλειτουργία, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας λίμπιντο, της ανοργασμίας, της έλλειψης κολπικής λίπανσης και της στυτικής δυσλειτουργίας, είναι μια από τις πιο συχνά εμφανιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες της θεραπείας με παροξετίνη και άλλα SSRI. Ενώ οι πρώτες κλινικές δοκιμές έδειχναν ένα σχετικά χαμηλό ποσοστό σεξουαλικής δυσλειτουργίας, πιο πρόσφατες μελέτες στις οποίες ο ερευνητής ψάχνει ενεργά για σεξουαλικά προβλήματα υποδηλώνει ότι η επίπτωση είναι υψηλότερη από 70%. Τα συμπτώματα της σεξουαλικής δυσλειτουργίας έχουν αναφερθεί ότι παραμένουν μετά τη διακοπή των SSRIs, αν και αυτό πιστεύεται ότι είναι περιστασιακό.
Εγκυμοσύνη
Η έκθεση σε αντικαταθλιπτικά (συμπεριλαμβανομένης της παροξετίνης) σχετίζεται με βραχύτερη διάρκεια της εγκυμοσύνης (κατά τρεις ημέρες), αυξημένο κίνδυνο πρόωρου τοκετού (κατά 55%), χαμηλότερο βάρος γέννησης (κατά 75 g) και χαμηλότερο σκορ Apgar (κατά <0,4 βαθμούς). Το Αμερικανικό Κολλέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων συνιστά για τις εγκύους και τις γυναίκες που σχεδιάζουν να μείνουν έγκυες, «να αποφεύγεται, αν είναι δυνατόν», καθώς η παροξετίνη μπορεί να σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο γενετικών ανωμαλιών.
Τα μωρά που γεννήθηκαν από γυναίκες που χρησιμοποίησαν παροξετίνη κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου παροξετίνη έχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών δυσπλασιών, κυρίως κοιλιακών και κολπικών ελαττωμάτων (VSD και ASD). Εκτός εάν τα οφέλη της παροξετίνης δικαιολογούν τη συνέχιση της θεραπείας, θα πρέπει να εξεταστεί η διακοπή ή η μετάβαση σε άλλο αντικαταθλιπτικό. Η χρήση παροξετίνης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σχετίζεται με περίπου 1,5-1,7 φορές αύξηση των συγγενών γενετικών ανωμαλιών, ιδίως των καρδιακών ανωμαλιών.
Σύνδρομο διακοπής
Πολλά ψυχοδραστικά φάρμακα μπορούν να προκαλέσουν συμπτώματα στέρησης μετά τη διακοπή της χορήγησης. Τα στοιχεία έχουν δείξει ότι η παροξετίνη έχει μεταξύ των υψηλότερων ποσοστών συχνότητας εμφάνισης και σοβαρότητας του συνδρόμου στέρησης οποιουδήποτε φαρμάκου της κατηγορίας της. Τα κοινά συμπτώματα στέρησης παροξετίνης περιλαμβάνουν ναυτία, ζάλη, ζάλη και ίλιγγος. αϋπνία, εφιάλτες και ζωντανά όνειρα συναισθήματα ηλεκτρισμού στο σώμα, καθώς και κατάθλιψη και άγχος. Είναι διαθέσιμο υγρό σκεύασμα παροξετίνης που επιτρέπει την πολύ σταδιακή μείωση της δόσης, η οποία μπορεί να αποτρέψει το σύνδρομο διακοπής. Μια άλλη πρόταση είναι η προσωρινή μετάβαση στη φλουοξετίνη, η οποία έχει μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής και έτσι μειώνει τη σοβαρότητα του συνδρόμου διακοπής.
Το 2002, η FDA των ΗΠΑ δημοσίευσε μια προειδοποίηση σχετικά με «σοβαρά» συμπτώματα διακοπής σε όσους τερματίζουν τη θεραπεία με παροξετίνη, όπως παραισθησία, εφιάλτες και ζάλη. Ο Οργανισμός προειδοποίησε επίσης για αναφορές περιπτώσεων που περιγράφουν ταραχή, εφίδρωση και ναυτία. Σε σχέση με τη δήλωση εκπροσώπου της Glaxo ότι οι αντιδράσεις απόσυρσης εμφανίζονται μόνο στο 0,2% των ασθενών και είναι «ήπιες και βραχύβιες», η Διεθνής Ομοσπονδία Φαρμακευτικών Ενώσεων Κατασκευαστών δήλωσε ότι η GSK παραβίασε δύο από τους κώδικες πρακτικής της Ομοσπονδίας.
Υπερβολική δόση
Η οξεία υπερδοσολογία εκδηλώνεται συχνά με έμετο, λήθαργο, αταξία, ταχυκαρδία και επιληπτικές κρίσεις. Οι συγκεντρώσεις της παροξετίνης στο πλάσμα, στον ορό ή στο αίμα μπορούν να μετρηθούν για την παρακολούθηση της θεραπευτικής χορήγησης, την επιβεβαίωση της διάγνωσης δηλητηρίασης σε νοσοκομειακούς ασθενείς ή για να βοηθήσουν στη φαρμακολογική έρευνα των θανάτων. Οι συγκεντρώσεις της παροξετίνης στο πλάσμα κυμαίνονται γενικά από 40–400 μg / L σε άτομα που λαμβάνουν ημερήσιες θεραπευτικές δόσεις και 200–2,000 μg / L σε δηλητηριασμένους ασθενείς. Τα επίπεδα αίματος μετά τη νεκροτομή κυμαίνονταν από 1-4 mg / L σε οξείες θανατηφόρες περιπτώσεις υπερβολικής δόσης. Μαζί με τα άλλα SSRI, σερτραλίνη και φλουοξετίνη, η παροξετίνη θεωρείται φάρμακο χαμηλού κινδύνου σε περιπτώσεις υπερδοσολογίας.
Αλληλεπιδράσεις
Οι πληροφορίες συνταγογράφησης αναφέρουν ότι η παροξετίνη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με αναστολείς ΜΑΟ (συμπεριλαμβανομένης της λινεζολίδης, αντιβιοτικού που είναι αναστρέψιμος μη επιλεκτικός ΜΑΟΙ) ή εντός 14 ημερών από τη διακοπή της θεραπείας με ΜΑΟΙ »και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε συνδυασμός με πιμοζίδη, θειοριδαζίνη, τρυπτοφάνη ή βαρφαρίνη.
Η παροξετίνη αλληλεπιδρά με τα ακόλουθα ένζυμα του κυτοχρώματος P450 :
Φαρμακοδυναμική
Η παροξετίνη είναι ο πιο ισχυρός και ένας από τις πιο ειδικούς επιλεκτικούς αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (5-υδροξυτρυπταμίνη, 5-ΗΤ) (SSRIs). Συνδέεται επίσης στην αλλοστερική θέση του μεταφορέα σεροτονίνης, παρόμοια, αλλά λιγότερο ισχυρά, από την εσιταλοπράμη. Η παροξετίνη αναστέλλει επίσης την επαναπρόσληψη της νορεπινεφρίνης σε μικρότερο βαθμό (<50 nmol / L). Με βάση στοιχεία από τέσσερις εβδομάδες χορήγησης σε αρουραίους, με το ισοδύναμο των 20 mg παροξετίνης σε άνθρωπο που λαμβάνεται μία φορά την ημέρα καταλαμβάνει περίπου το 88% των μεταφορέων σεροτονίνης στον προμετωπιαίο φλοιό.
Φαρμακοκινητική
Η παροξετίνη απορροφάται καλά μετά τη χορήγηση από το στόμα. Έχει απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα περίπου 50%, με ενδείξεις κορεσμένου φαινομένου πρώτης διέλευσης. Όταν λαμβάνεται από το στόμα, επιτυγχάνει τη μέγιστη συγκέντρωση σε περίπου 6–10 ώρες και φτάνει σε σταθερή κατάσταση σε 7–14 ημέρες. Η παροξετίνη εμφανίζει σημαντικές διαφορές στον όγκο κατανομής και κάθαρσης από άτομο σε άτομο. Λιγότερο από 2% της από του στόματος δόσης απεκκρίνεται στα ούρα αμετάβλητα.
Η παροξετίνη είναι ένας αναστολέας του CYP2D6 που βασίζεται σε μηχανισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Πιπεριδίνες Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Αντικαταθλιπτικά Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
Άκτιο
Το Άκτιο ή Πούντα είναι το ακροτελεύτιο ακρωτήριο, της ομώνυμης χερσονήσου της Ακαρνανίας, στην είσοδο του Αμβρακικού κόλπου. Είναι το βορειότερο άκρο της διχαλωτής χερσονήσου της Στέρνας. Η χερσόνησος αυτή, καθώς στρέφεται προς τα βόρεια, πλησιάζει την απέναντι προσχωσιγενή χερσόνησο της Πρέβεζας και αφήνει ένα μικρό δίαυλο ο οποίος αποτελεί και την είσοδο στον Αμβρακικό κόλπο. Απέχει μόλις 725 μέτρα από την Πρέβεζα, και περίπου 15 χιλιόμετρα από την Βόνιτσα. Ο πληθυσμός του οικισμού, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ήταν 200 κάτοικοι. Ένα από χαρακτηριστικά της περιοχής είναι οι τρεις υφάλµυρες παράκτιες λίμνες που συνδέονται µέσω καναλιών µε τη θάλασσα και χρησιμοποιούνται ως ιχθυοτροφεία.
Γενικά
Το Άκτιο διαθέτει μαρίνες για ελλιμενισμό τουριστικών σκαφών και το αεροδρόμιο, όπου σταθμεύουν τα αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου AWACS του ΝΑΤΟ. Είναι το τρίτο κατά σειρά σε μήκος διαδρόμου στην Ελλάδα (4200m), μετά το Ελευθέριος Βενιζέλος (5500m) και το στρατιωτικό αεροδρόμιο Λάρισας (4800m). Από το 2002 το Άκτιο συνδέεται με την απέναντι ακτή της Ηπείρου μέσω υποθαλάσσιας σήραγγας μήκους 1,5 χμ. για οχήματα.
Ιστορία
Το Άκτιο ήταν εμπορικό λιμάνι των Ανακτόριων στο Ιόνιο πέλαγος, πολύ γνωστό για το εκεί περίφημο ιερό του Απόλλωνα (Στραβ. Χ,2,7: «... Ανακτόριον επί χερσονήσου ιδρυμένον, Ακτίου πλησίον...Ομώνυμος δε λέγεται το τε ιερόν του Ακτίου Απόλλωνος και η άκρα η ποιούσα το στόμα του κόλπου έχουσα και λιμένα εκτός...») και τους αγώνες (τα Άκτια) που τελούνταν εδώ. Ορισμένες αρχαίες πηγές (όπως ο Πλίνιος, ο Τάκιτος και ο μεταγενέστερος Στέφανος ο Βυζάντιος) το αναφέρουν ως πόλη, ενώ ο Στράβωνας (Χ, 2, 7), που αποτελεί πιο αξιόπιστη πηγή από τις προηγούμενες, το χαρακτηρίζει ως «χωρίον». Πάντως, φαίνεται πως το Άκτιο ουδέποτε αναδείχτηκε σε οικισμό. Ο εντοπισμός εδώ μιας αγροτικής έπαυλης (villa rustica), πιθανώς του 2ου-3ου μ.Χ. αιώνα, δείχνει καθαρά ότι εξακολούθησε, σε όλη την αυτοκρατορική περίοδο, να παραμένει ένα απλό «χωρίον» και ένας ιστορικός και λατρευτικός τόπος.
Μαργαρίτα Παλαιολογίνα
Η Μαργαρίτα Παλαιολογίνα (Margherita Paleologa, 11 Αυγούστου 1510 - 28 Δεκεμβρίου 1566) ήταν Μαρκησία του Μομφερράτου (1533 - 1540) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων του Μομφερράτου, νεώτερου κλάδου της Δυναστείας των Παλαιολόγων. Με το γάμο της με τον Φεντερίκο Β' Γκονζάγκα δούκα της Μάντουα, το μαρκηζάτο του Μομφερράτου κληρονομείται μαζί με το δουκάτο της Μάντουα. Γεννήθηκε στο Καζάλε Μονφερράτο το 1510 από τον Γουλιέλμο Θ' και την Άννα των Βαλουά-Αλανσόν. Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Βονιφάτιος Γ΄ του Μομφερράτου και η Μαρία Μπράνκοβιτς, ενώ οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Ρενέ δούκας του Αλανσόν και η Μαργαρίτα της Λωρραίνης. Η μεγαλύτερη αδελφή της Μαρία απεβίωσε 21 ετών άγαμη 1530, ενώ ο μικρότερος αδελφός της Βονιφάτιος Δ΄ του Μομφερράτου απεβίωσε 18 ετών άτεκνος.
Βιογραφία
H μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτας Μαρία αρραβωνιάστηκε τον Φρειδερίκου Β΄ Γκοντζάγκα γιο του Φραγκίσκου Β΄ της Μάντουας με την Ισαβέλλα των Έστε. Ο γάμος ακυρώθηκε (1529) και η Μαρία πέθανε την επόμενη χρονιά πρόωρα σε ηλικία 22 ετών, την ίδια χρονιά (1530) πέθανε σε ατύχημα και ο 18χρονος αδελφός της Βονιφάτιος Δ΄ του Μομφερράτου. Ο Φρειδερίκος Β΄ Γκοντζάγκα έστρεψε το ενδιαφέρον του στην Μαργαρίτα, ζήτησε το χέρι της από την μητέρα της, η Άννα ντ΄Αλανσόν που ήθελε να ενωθεί με τον Οίκο των Γκοντζάγκα συμφώνησε και ο γάμος έγινε τον Οκτώβριο του 1531. Ο γάμος διατηρήθηκε μέχρι τον θάνατο του Φρειδερίκου σε ηλικία 40 ετών (1540), το τελευταίο τους παιδί γεννήθηκε την χρονιά του θανάτου του. Ο θείος της Ιωάννης-Γεώργιος του Μομφερράτου πέθανε άτεκνος (1533) και η Μαργαρίτα κληρονόμησε την Μαρκησία του Μομφερράτου. . Έτσι η Μαργαρίτα έγινε μαρκησία του Μομφερράτου ιδίω δικαιώματι (suo jure).Ο Κάρολος Κουίντος βασιλιάς της Γερμανίας κατά την εκστρατεία του στην Ιταλία κατέλαβε το δουκάτο (1533-1536), αλλά μετά αποσύρθηκε στην Ισπανία. Ο μεγαλύτερος γιος της Φραγκίσκος Γ΄ της Μάντουα ήταν την χρονιά που πέθανε ο πατέρας του ανήλικος και η Μαργαρίτα ήταν κηδεμόνας και αντιβασιλεύς. Το 1549 η Μαργαρίτα τον νύμφευσε με την Αικατερίνη των Αψβούργων, κόρη του Φερδινάνδου Α' βασιλιά της Γερμανίας. Το επόμενο έτος ο Φραγκίσκος Γ' απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος, δωδεκαετής γιος τους Γουλιέλμος Γκονζάγκα, με αντιβασίλισσα τη Μαργαρίτα ως την ενηλικίωσή του το 1556. Η Μαργαρίτα είδε τη γέννηση των τριών τέκνων τού Γουλιέλμου, ενώ μετά τον θάνατό της το 1566 γεννήθηκαν τα πέντε τέκνα του τριτότοκου υιού της.
Οικογένεια
Η Μαργαρίτα Παλαιολογίνα και ο Φρειδερίκος Β΄ Γκονζάγκα είχαν τα εξής τέκνα: Απόγονοι της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας είναι πολλοί αυτοκράτορες, βασιλείς, δούκες και άλλοι ευγενείς της Ευρώπης.
Πηγές
Μαργαριτα Κατηγορία:Δούκισσες της Μάντοβα Κατηγορία:Μαρκησίες του Μομφερράτου
Λεόντιος
Ο Λεόντιος (Ισαυρία, Μικρά Ασία, 660 - 15 Φεβρουαρίου 706) ήταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου κατά την περίοδο 695-698. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ΄ του έδωσε τους τίτλους του Πατρικίου και του Στρατηγού στο Θέμα Ανατολικών. Τα πρώτα χρόνια του Ιουστινιανού Β΄ απεστάλη εναντίον των Ομεϋαδών, τους νίκησε επιτυχώς, ο Χαλίφης Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν δήλωσε υποταγή και ζήτησε ειρήνη. Σε δεύτερη αποστολή εναντίον των Ομεϋαδών (692) ητττήθηκε στην Μάχη της Σεβαστουπόλεως, φυλακίστηκε από τον αυτοκράτορα για τιμωρία, αργότερα (695) ελευθερώθηκε και διορίστηκε Στρατηγός στο Θέμα Ελλάδος στην Νότια Ελλάδα. Την ίδια χρονιά επαναστάτησε εναντίον του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β΄, τον ανέτρεψε, τον ρινοκόπησε και ανακυρήχτηκε αυτοκράτορας ο ίδιος. Παρέμεινε αυτοκράτορας μέχρι την χρονιά που ένας Δρουγγάριος που συμμετείχε σε μια αποτυχημένη εκστρατεία στην Καρχηδόνα τον ανέτρεψε, τον ρινοκόπησε και ανέβηκε ο ίδιος στην εξουσία ως Τιβέριος Γ΄. Ο Λεόντιος αποσύρθηκε στην "Μονή του Δαλμάτου", παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 706 όπου ο νόμιμος αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β΄ ανέκτησε ξανά τον θρόνο, εκτέλεσε τόσο τον Λεόντιο όσο και τον Τιβέριο Γ΄.
Ανάρρηση στον Θρόνο
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Λεόντιου, γεννήθηκε στην Ισαυρία και ήταν Αρμενικής καταγωγής. Ο Κωνσταντίνος Δ΄ τον διόρισε Στρατηγό στο Θέμα Ανατολικών που ήταν εκείνη την εποχή το σημαντικότερο στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και Πατρίκιο. Στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών ξέσπασε εμφύλιος (680 - 682) που έμεινε γνωστός ως "Β΄ Μουσουλμανικός Εμφύλιος Πόλεμος". Η εξουσία των Ομεϋαδών αμφισβητήθηκε στην αυτοκρατορική επαρχία της Συρίας στην οποία αναγνώρισαν νέο Χαλίφη τον Άμπντ Αλλάχ Ιμπν Αλ-Ζούμπαϊρ. Ο Χαλίφης Μαρουάν Α΄ και ο γιος του Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν ανέκτησαν σταδιακά τις εξουσίες τους μέχρι την τελική υποταγή των οπαδών του Ζούμπαϊρ (692). Ο εμφύλιος στο Χαλιφάτο επέφερε την εξασθένιση του, αυτό το επωφελήθηκε ο Ιουστινιανός Β΄ που έστειλε τον Λεόντιο να επιτεθεί στην Αρμενία και την Γεωργία, κατόπιν λεηλάτησε την Μηδία και την Αλβανία του Καυκάσου με πολλά λάφυρα. Οι Βυζαντινές επιτυχίες ανάγκασαν τον Χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν να παρακαλέσει από τον Λεόντιο ειρήνη, του υποσχέθηκε ότι θα πληρώσει όλους τους φόρους του Χαλιφάτου από την Αρμενία, την Ιβηρία και την Κύπρο. Ο Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν ανανέωσε τέλος μια Συνθήκη του Χαλιφάτου με τον Κωνσταντίνο Δ΄ να πληρώνει εβδομαδιαίο φόρο 1000 τεμάχια χρυσού, ένα άλογο και έναν δούλο.
Ο Ιουστινιανός Β΄ αποφάσισε να επιτεθεί ξανά με τον Λεόντιο στο εξασθενημένο Χαλιφάτο (692), αυτή την φορά όμως ηττήθηκε στην Μάχη της Σεβαστουπόλεως επειδή ένας μεγάλος αριθμός Σλάβων αποστάτησε από τους Βυζαντινούς. Οι Ομεϋάδες επιτέθηκαν κατόπιν στην Βόρεια Αφρική με στόχο να καταλάβουν την Καρχηδόνα στο Εξαρχάτο της Αφρικής και στην Ανατολή, την ίδια εποχή φυλακίστηκε ο Λεόντιος σαν υπεύθυνος για την ήττα. Ο Πατριάρχης Νικηφόρος Α΄ και ο Θεοφάνης Ομολογητής αναφέρουν ότι ο Ιουστινιανός Β΄ φυλάκισε στην πραγματικότητα τον Λεόντιο επειδή φοβόταν από τότε τον σφετερισμό του θρόνου. Το βέβαιο είναι ότι ο Λεόντιος σαν στρατηγός ήταν διοικητής όλων των Βυζαντινών στρατευμάτων στην Μάχη της Σεβαστουπόλεως. Μετά από πολλές ήττες από το Χαλιφάτο ο Ιουστινιανός Β΄ αποφυλάκισε τον Λεόντιο με την ελπίδα να ανακτήσει τις χαμένες περιοχές της Αφρικής (695), διορίστηκε Στρατηγός στο Θέμα Ελλάδος στα νότια. Την περίοδο της αιχμαλωσίας του δύο μοναχοί ο Θεόδωρος και ο Παύλος αανέλαβαν την φροντίδα του, είχαν προφητεύσει την άνοδο του στον θρόνο και του πρότειναν να εξεγερθεί μετά την απελευθέρωση του. Ο Λεόντιος πραγματικά μετά την αποφυλάκιση του εξεγέρθηκε κατά του Ιουστινιανού Β΄. Τον υποστήριζε η αριστοκρατία που είχε πάθει ζημιά από τις διανομές γής, οι φτωχοί για την ψηλή φορολογία, οι Βένετοι στον Ιππόδρομο και ο Καλλίνικος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ο Λεόντιος και οι οπαδοί του συνέλαβαν τον Ιουστινιανό Β΄ τον μετέφεραν στον Ιππόδρομο και τον ρινοκόπησαν, ο Λεόντιος διέταξε να μην τον θανατώσουν από σεβασμό στην μνήμη του Κωνσταντίνου Δ΄. Ο Ιουστινιανός Β΄ εξορίστηκε στο Θέμα Χερσώνος, ένας Βυζαντινός τόπος εξορίας στην Κριμαία.
Άλωση και καταστροφή της Καρχηδόνας από τους Άραβες
Με την στέψη του ο Λεόντιος πήρε το Βυζαντινό όνομα Λέων και ακολούθησε μετριοπαθή πολιτική, ο Βυζαντινός στρατός περιορίστηκε σε λίγες επιδρομές στα σύνορα χωρίς αντίποινα, αφοσιώθηκε στην ενοποίηση του κράτους. Δεν υπάρχουν πολλές πηγές για την πολιτική του πέρα από το ότι ο Λιμένας των Νεωρίων στην Κωνσταντινούπολη εκκαθαρίστηκε, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσει βουβωνική πανώλη που κράτησε τέσσερεις μήνες. Οι Ομμευάδες εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση και επιτέθηκαν στο Εξαρχάτο της Αφρικής (696), κατέλαβαν την Καρχηδόνα (697). Ο Λεόντιος έστειλε τον πατρίκιο Ιωάννη να ανακαταλάβει την πόλη, το κατάφερε αλλά ο χαλίφης Αμπντ ελ Μάλεκ σε δεύτερη αντεπίθεση κατέλαβε την Καρχηδόνα οριστικά, ο Ιωάννης δραπέτευσε στην Κρήτη με στόχο να ανασυγκροτήσει τον στρατό του. Στην συνέχεια οι Άραβες κατεδάφισαν τα τείχη της πόλης και τα οικοδομήματά της εξαφανίζοντάς την από τον χάρτη, για να μην μπορέσουν ξανά οι Βυζαντινοί να την χρησιμοποιήσουν σαν ορμητήριο εναντίον τους.
Καθαίρεση και θάνατος του Λεοντίου
Μια ομάδα αξιωματούχων φοβήθηκε την τιμωρία του αυτοκράτορα και επαναστάτησε, νέο αυτοκράτορα ανακήρυξαν τον Αψίμαρο, Δρουγγάριο στο αυτοκρατορικό Θέμα Κιβυρραιωτών. Ο Αψίμαρος πήρε το αυτοκρατορικό όνομα Τιβέριος και απέπλευσε με στρατό για την Κωνσταντινούπολη που μαστιζόταν ακόμα από την πανώλη. Μετά από μερικούς μήνες πολιορκίας η πόλη παραδόθηκε (15 Φεβρουαρίου 698), ο Λέων ρινοκοπήθηκε και φυλακίστηκε στο "μοναστήρι του Δαλματού". Ο Λεόντιος παρέμεινε στο μοναστήρι μέχρι την εποχή που ο νόμιμος βασιλιάς Ιουστινιανός Β΄ ανακατέλαβε τον θρόνο με την βοήθεια του βασιλιά της Βουλγαρίας Τέρβελ. Οι σφετεριστές βασιλείς Τιβέριος και Λεόντιος σύρθηκαν στον Ιππόδρομο, ο Ιουστινιανός Β΄ τους πάτησε τον λαιμό σαν ένδειξη υποταγής και αποκεφαλίστηκαν. Η ημερομηνία της εκτέλεσης τους δεν είναι γνωστή, από τον Αύγουστο του 705 μέχρι το πιθανότερο τον Φεβρουάριο του 706. Τα σώματα τους ρίχτηκαν αρχικά στην θάλασσα αλλά στην συνέχεια τα συνέλεξαν και τα έθαψαν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία του Ηρακλείου Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ελλάδος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Γιώργος Φιλιππάκης
Ο Γιώργος Φιλιππάκης (31 Δεκεμβρίου 1929 - 6 Ιουνίου 2014) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής που αγωνίστηκε κυρίως στον Πανιώνιο και τον Πανελλήνιο τις δεκαετίες ’50 – ’60. Με ύψος 1,85, συμμετείχε σε ένα φιλικό αγώνα που έδωσε η Εθνική Ελλάδος στις 11 Ιουνίου 1960 με την Πολωνία στην Αθήνα. Στον αγώνα η Ελλάδα νίκησε με 67-61 αλλά ο Φιλιπάκης δεν σημείωσε πόντους.
Καριέρα
Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία από τον Α.Ο.Ν.Σ «Ο Μίλων» το 1952, όπου αγωνίστηκε για εννέα χρόνια. Το 1958 και 1959 συμμετείχε στην εθνική ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων και στην Ολυμπιακή ομάδα ανδρών. Ακολούθησαν μεταγραφές στον Ιωνικό Φιλαδελφείας για ένα χρόνο και στον Πανελλήνιο (1961-1962). Το 1962 συμμετείχε και πάλι στην Εθνική ομάδα ανδρών για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Τουρκία.
Το 1964 ξεκίνησε την 18-χρονη προπονητική του καριέρα με τους παίδες, εφήβους και άνδρες στον Πανιώνιο. Συνέχισε σε Α.Ο. «Ζωγράφου» (1968), Α.Ο.Ν.Σ «Ο Μίλων», «Εργοτέλη» (1970), ενώ μετά από ένα χρόνο επέστρεψε στον Πανιώνιο. Κορυφαία στιγμή το 1972, όταν ανέλαβε την προπόνηση διαφόρων ομάδων συμπεριλαμβανομένης της LEVERΚUSEN για δύο χρόνια στη Δυτική Γερμανία.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1974 ανέλαβε πάλι τον Α.Ο.Ν.Σ. «Ζωγράφου» και μετά εκ νέου τον Α.Ο.Ν.Σ «Ο Μίλων». Από το 1975 έως το 1978 προπονούσε την Ε.Α. Πατρών και στη συνέχεια ανέλαβε για τρίτη φορά τον Πανιώνιο. Το 1980 προπονεί τον Γ. Σ. Ιωαννίνων, το 1981 την Παναχαϊκή και το 1982 τον Κολοσσό Ρόδου.
Δραστήριος και λάτρης του μπάσκετ, παρακολουθεί συνεχώς από το 1964 μέχρι και σήμερα σεμινάρια Πανευρωπαϊκών πρωταθλημάτων σε Έσσεν, Τορίνο, Μόναχο, Πράγα και Γενεύη.
Δημιούργησε ακαδημίες του μπάσκετ ειδικά για τους νέους και με τις δικές του προσπάθειες γεννήθηκαν οι γνωστοί Ομοσπονδιακοί προπονητές Μάκης Δενδρινός και Κώστας Μίσσας. Ανέδειξε δε πολλούς άλλους Έλληνες διεθνείς παίκτες συντελώντας στην πανελλαδική ανάπτυξη του αθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος ενόπλων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μίλωνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εργοτέλη Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μίλωνα Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κολοσσού Ρόδου
Ζαργκόν
Η ζαργκόν (γαλλ. jargon) είναι γλώσσα με ειδική ορολογία και λεξιλόγιο που σχετίζεται με κάποια συγκεκριμένη επιστημονική δραστηριότητα, επάγγελμα ή άλλη ομάδα. Αναπτύσσεται ως τεχνική γλώσσα για λόγους πιο γρήγορης και εύκολης επικοινωνίας, για να εκφράσει έννοιες που χρησιμοποιούνται συχνά μεταξύ των μελών της ομάδας, και παράλληλα ενδυναμώνει την αίσθηση του ανήκειν στην ομάδα.
Κύρια χαρακτηριστικά της ζαργκόν είναι το εξειδικευμένο στον τομέα της λεξιλόγιο, ιδιωματισμοί και συντομογραφίες. Στο συντακτικό της παρατηρείται η χρήση της προστακτικής, εκτεταμένη χρήση παθητικής φωνής και αντικατάσταση σε νομικά κείμενα των αντωνυμιών με φράσεις ουσιαστικών. Στον προφορικό λόγο γίνεται χρήση προσωδίας και χειρονομιών ενώ στον γραπτό εμφανίζονται διάφορες τυπογραφικές συμβάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαλεκτολογία
Διαβάθρα
Διαβάθρα (παράγωγο εκ της αποβάθρας) είναι η επίσημη ονομασία της κοινώς λεγόμενης «σανιδόσκαλας» ή «μαδερόσκαλας» ή του προπολεμικά λεγόμενου «πασαδούρου». Αποτελεί γεφυροειδή κατασκευή από δοκούς ή σανίδες παράπλευρης αρμολόγησης, ακόμη και σιδερένια πολυσύνθετης κατασκευής, δια της οποίας πραγματοποιείται η από-επιβίβαση των επιβατών στα πλοία.
Κεκλιμένες διαβάθρες κοινώς «σκάλες» είναι μεγαλύτερες κατασκευές από τις οποίες γίνεται η από-επιβίβαση των επιβατών από το κύριο κατάστρωμα του πλοίου στη προβλήτα και που άλλοτε αυτές φέρονται από τα πλοία, και άλλοτε αποτελούν εξοπλισμό των λιμένων, (σήμερα χρησιμοποιούνται μόνο από κρουαζιερόπλοια και πολεμικά πλοία).
Οι διαβάθρες (σήμερα), για πληρέστερη ασφάλεια, υποχρεούνται να φέρουν εκατέρωθεν στυλίδια στήριξης και προφυλακτικά δίκτυα.
Παλαιότερα που τα επιβατηγά πλοία πλαγιοδετούσαν (σε αντίθεση με τα σημερινά πορθμεία (φέρυ-μπωτ) που δένουν κάθετα στην αποβάθρα) δηλαδή που πρυμνοδετούν, λόγω του ότι το καθένα είχε διαφορετικό ύψος καταστρώματος από την προβλήτα, το κάθε πλοίο διατηρούσε σε κάθε λιμένα προσέγγισής του και δική του σκάλα (διαβάθρα).
Επίσης παλαιότερα σε πολλά νησιά, ακόμα και το σημείο που προσέγγιζε το πλοίο, ή που λόγω αβαθών η αποεπιβίβαση γινόταν απ' αυτό με βάρκες ("λάντζες"), έπαιρνε την ονομασία "Σκάλα" (διαβάθρα), και εξ αυτής παρέμεινε το κοινό τοπωνύμιο "Σκάλα" όπως π.χ. το επίνειο της Χώρας Πάτμου, η Σκάλα Πάτμου.
Σημείωση: Χαρακτηριστική υπήρξε η σκηνή σε ελληνική κινηματογραφική ταινία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη που της έπεφταν κεφτέδες στο κατάστρωμα και στη διαβάθρα του πλοίου στο λιμένα του Πειραιά, σκηνή που γυρίστηκε τρεις ή τέσσερις φορές μέχρι να κριθεί επιτυχής.
Κατηγορία:Εξοπλισμός λιμένων
Αλαλκομέναι (Ιθάκη)
Οι Αλαλκομέναι (Ἀλαλκομ́εναι), ή Αλκομεναί ήταν αρχαία πόλη στην Ιθάκη ή στο μικρό νησί Αστερίς στην περιοχή της Ιθάκης.
Ο χώρος βρίσκεται στο Παλαιόκαστρο στην σύγχρονη περιοχή Αετός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ιθάκης Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Σάμιουελ Μπίσοφ
Ο Σάμιουελ Μπίσοφ (αγγλικά: Samuel Bischoff, 11 Αυγούστου 1890 - 21 Μαΐου 1975) ήταν Αμερικανός παραγωγός ταινιών, ο οποίος συμμετείχε σε περισσότερες από 400 ταινίες μεγάλου μήκους και διάφορες σειρές μεταξύ 1922 και 1964. Γεννημένος στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, και κατευθύνθηκε στο Χόλιγουντ, με την καριέρα του να ξεκινά το 1922, κάνοντας παραγωγές σε κωμικές ταινίες μικρού μήκους, συμπεριλαμβανομένης και της ταινίας Στα πρόθυρα της τρέλας, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Σταν Λόρελ.
Ο Μπίσοφ, επίσης, ήταν επικεφαλής της Samuel Bischoff Productions, μιας εταιρείας χαμηλού μπάτζετ, που λειτούργησε τη δεκαετία του 1930. Κατόπιν, τράβηξε την προσοχή του Χάρι Κον, διευθυντή της Columbia Pictures, και ο οποίος τον έφερε στην εταιρεία, αρχικά ως διευθυντή παραγωγής, σε ταινίες μεγάλου μήκους. Παρόλα αυτά, το 1932, πήγε στη Warner Bros., αλλά το 1941, επέστρεψε στη Columbia Pictures. Εκτός αυτών, υπήρξε και πρόεδρος της Moroccan Pictures Inc., το 1948. Το 1964 έμελλε να γινόταν η τελευταία του παραγωγή με την ταινία The Strangler.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμάρτημα του παρελθόντος
Το Αμάρτημα του Παρελθόντος (πρωτότυπος τίτλος: Out of the Past), γνωστό και ως «Αμαρτωλοί και Δολοφόνοι», είναι φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1947, σε σκηνοθεσία Ζακ Τουρνέρ και σενάριο του Ντάνιελ Μέινγουορινγκ, βασισμένο στο δικό του μυθιστόρημα με τίτλο Build My Gallows High. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Μίτσαμ, Τζέιν Γκριρ, Κερκ Ντάγκλας και Ρόντα Φλέμινγκ.
Το Αμάρτημα του Παρελθόντος είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παράδειγματα των φιλμ νουάρ λόγω της σύνθετης, θανατηφόρας ιστορίας, της σκοτεινής κινηματογραφίας και του κλασικού ρόλου της femme fatale. Το 1991 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πλοκή
Το πραγματικό όνομα του Μπέιλι είναι Μάρκαμ. Αυτός και ο πρώην συνεργάτης του Τζακ Φίσερ ήταν ιδιωτικοί ντεντέκτιβ στη Νέα Υόρκη, οι οποίοι είχαν προσληφθεί έναντι μεγάλης αμοιβής από τον Στέρλινγκ για να βρουν τη φίλη του, Κάθι Μόφατ, η οποία τον πυροβόλησε και του έκλεψε 40.000 δολάρια πριν φύγει. Παρά τον Φίσερ, ο Στέρλινγκ λέει στον Μάρκαμ ότι θέλει να χειριστεί την υπόθεση μόνος του. Κατά την έξοδο, ο Φίσερ επιμένει ότι η πληρωμή τους θα εξακολουθεί να είναι 50-50 σύμφωνα με τη μόνιμη συμφωνία τους, στην οποία συμφωνεί ο Μάρκαμ.
Η έρευνα του Τζεφ τον οδηγεί στην Πόλη του Μεξικού, προτού βρει την Κάθι στο Ακαπούλκο. Εκεί η Κάθι προσελκύει ερωτικά σταδιακά τον Τζεφ, παραδεχόμενη ότι πυροβόλησε τον Στέρλινγκ αλλά αρνούμενη ότι πήρε τα χρήματά του. Ο Τζεφ της προτείνει να εξαφανιστούν μαζί, αλλά η Κάθι τον προειδοποιεί για τη βίαιη ζήλια του Στέρλινγκ, την οποία όμως ο Τζεφ απορρίπτει. Καθώς ετοιμάζονται να φύγουν μαζί και μαζεύουν τα πράγματα τους, ο Τζεφ εκπλήσσεται από την άφιξη του Στέρλινγκ και του Στέφανου που έχουν έρθει για να ελέγξουν την πρόοδό του. Ο Τζεφ λέει ψέματα στον Στέρλινγκ ότι η Κάθι ξέφυγε απο την παρακολούθηση του και βρίσκεται σε ένα ατμόπλοιο που πηγαίνει νότια. Ο Στέρλινγκ δίνει εντολή στον Τζεφ να συνεχίσει να την αναζητά.
Το ζευγάρι καταφεύγει στο Σαν Φρανσίσκο. Σύντομα εντοπίζονται από τον Φίσερ, ο οποίος εργάζεται τώρα για τον Στέρλινγκ. Ο Τζεφ και η Κάθι αποφασίζουν να χωρίσουν για να μην εντοπίστουν, με τον Τζεφ να πηγαίνει στο Λος Άντζελες. Με αυτοπεποίθηση ότι έδωσε στον Φίσερ ψεύτικα ίχνη, ο Τζεφ κανονίζει να συναντήσει την Κάθι σε μια καμπίνα στη Σιέρα Νεβάδα, μόνο για να διαπιστώσει ότι ο Φίσερ την ακολουθούσε αντ 'αυτού. Μετά από μια λογομαχία, οι δύο άνδρες τσακώνονται και η Κάθι πυροβολεί τον Φίσερ και τον σκοτώνει. Αφού φύγει, ο Τζεφ ανοίγει το τραπεζικό της βιβλιάριο για να διαπιστώσει ότι υπάρχουν σε αυτό τα 40.000 δολάρια.
Υποκύπτοντας στις πιέσεις του Στέρλινγκ, ο Τζεφ αποφασίζει να ασχοληθεί με τη νέα υπόθεση που του αναθέτει : Να κλέψει έναν φάκελο με έγγραφα από τον δικηγόρο του Στέρλινγκ που τον εκβιάζει. Όσο εμπλέκεται πιο πολύ στην υπόθεση, τόσο πιο ξεκάθαρο φαίνεται πως είναι και αυτός στο στόχαστρο. Μια αλυσίδα γεγονότων αποκαλύπτουν πως ο ρόλος της Κάθι στα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετος απ’ ό,τι θα πίστευαν όσοι την συναναστρέφονται, και πως δεν διστάζει να κάνει τα πάντα για να ξεφύγει η ίδια. Ο Τζεφ προσπαθώντας να είναι τίμιος, φέρνει τον εαυτό του σε ακόμα πιο δύσκολη θέση καθώς μέχρι και το τελευταίο λεπτό δεν μπορεί να πιστέψει πως όσοι βρίσκονται μπλεγμένοι στον ιστό της Κάθι οδηγούνται ένας προς έναν στο θάνατο.
Κριτικές
Το Αμάρτημα του Παρελθόντος θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα φιλμ νουάρ όλων των εποχών. Ο Ρόμπερτ Οτόσον χαιρέτισε την ταινία ως «το νέο και εξαιρετικό νουάρ της δεκαετίας του 1940».
Ο κριτικός του κινηματογράφου Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times έγραψε: "Ωστόσο, όπως λέμε, είναι πολύ γρήγορο και πολύ ενδιαφέρον που παίζεται από ένα καστ που έχει σκηνοθετήσει καλά και έξυπνα ο Ζακ Τουρνέρ. Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ είναι υπέροχα αναιδής και γεμάτος αυτοπεποίθηση ως μπερδεμένος «ιδιωτικός ερευνητής», που «καταναλώνει έναν αστρονομικό αριθμό τσιγάρων για να δείξει την αδιαλλαξία του. Και η Τζέιν Γκριρ είναι πολύ κομψή ως η Δαλιδά, ενώ ο Κερκ Ντάγκλας είναι απολαυστικός ως μεγάλος απατεώνας.
Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes συλλογής κριτικών, δίνει βαθμολογία (Ιούλιος 2021) θετικής έγκρισης 95% βασισμένες σε 37 κριτικές με μέσο όρο 9/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1947 Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζακ Τουρνέ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Μεξικό
Ζώνες βλάστησης στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα με βάση την ταξινόμηση Braun-Blanquet διαμορφώνονται σε πέντε κύριες ζώνες βλάστησης.
Ονομαστικά και με ενδεικτικά υψόμετρα έκτασης:
Κατηγορία:Ζώνες βλάστησης Κατηγορία:Δασολογία Κατηγορία:Βοτανική Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Λα Φιορίτα 1967
Η Λα Φιορίτα 1967 (ιταλικά: La Fiorita 1967), παλαιότερα γνωστή ως Σοσιετά Πολισπορτίβα Λα Φιορίτα (ιταλικά: Società Polisportiva La Fiorita), είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τον Άγιο Μαρίνο. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1967. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σαν Μαρίνο – Girone A. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το κίτρινο. Έχει κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Σαν Μαρίνο (1986–87, 1989–90, 2013–14) και 4 κύπελλα της χώρας (1985–1986, 2011–12, 2012–13, 2015–16).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967 Κατηγορία:Σ.Π. Λα Φιορίτα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγίου Μαρίνου
Ημέρα του ντόμινο
μικρογραφία|Το λογότυπο της Domino Day To Domino day είναι μια διοργάνωση της Endemol Netherlands που συμβαίνει κάθε χρόνο στο Λιγόρντεν εδω και 6 χρόνια.
Παρακάτω ακολουθεί μια λίστα όλων τών διοργανώσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια Κατηγορία:Διαγωνισμοί
Χελώνη Λευκάδος
Η Χελώνη  ή το Χελώνι είναι μία μικρή νησίδα του Ιονίου που βρίσκεται δυτικά της Σπάρτης και βόρεια της Μαδουρής. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Τηλεβοϊδών νήσων και στο σύμπλεγμα των Πριγκηπονήσων.
Όρος Οντάκε
Το όρος Οντάκε (御嶽山, Ontake-san) ή όρος Κίσο Οντάκε (木曽御嶽山 , Kiso Ontake-san) είναι το δεύτερο υψηλότερο ηφαίστειο της Ιαπωνίας, με ύψος 3.067 μέτρα. Το ηφαίστειο βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ναγκόγια, στα όρια των περιφερειών Ναγκάνο και Γκίφου, μεταξύ των πόλεων Κίσο, Οτάκι και Γκέρο.
Στο όρος έχουν σχηματιστεί 5 λίμνες μέσα σε κρατήρες. Οι λίμνες ανακαλύφθηκαν το 1927 ύστερα από την διεξαγωγή σχετικών ερευνών στο όρος από το Πανεπιστήμιο του Κιότο. Από αυτές, η λίμνη Ίτσι νο-ίκε (一ノ池, λίμνη Ένα) βρίσκεται σε υψόμετρο 2.990 μ., με το μέσο βάθος των νερών να είναι ελάχιστα εκατοστά. Η λίμνη Νι νο-ίκε (二ノ池, λίμνη Δύο) βρίσκεται σε υψόμετρο 2.905 μέτρων, με μέσο βάθος τα 3,5 μέτρα ενώ η βαθύτερη από αυτές είναι η Σαν-νο-ίκε (三ノ池, λίμνη Τρία), σε υψόμετρο 2.720 μ. με μέσο βάθος τα 13,3 μέτρα. Οι άλλες δύο λίμνες Γιον νο-ίκε (四ノ池, λίμνη Τέσσερα) και Γκο νο-ίκε (五ノ池, λίμνη Πέντε), με ελάχιστα αποθέματα νερού όπως και η πρώτη λίμνη, βρίσκονται σε υψόμετρα 2.690 και 2.790 μέτρων αντίστοιχα.
Μέχρι τις 28 Οκτωβρίου του 1979, όταν και εξεράγη, το ηφαίστειο παρέμενε ανενεργό για πάνω από 300.000 χρόνια. Η τελευταία έκρηξη σημειώθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2014. Την ώρα της έκρηξης στο βουνό βρίσκονταν εκατοντάδες επισκέπτες, καθώς αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τουρίστες και πεζοπόρους. Οι πεζοπόροι παγιδεύτηκαν στο σύννεφο ηφαιστειακής τέφρας που δημιουργήθηκε. Τα θύματα της έκρηξης ξεπέρασαν τους 30 νεκρούς. Ο τελικός απολογισμός ήταν 57 νεκροί και 6 αγνοούμενοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ιαπωνίας
Μάχη της Πρόχοροφκα
Η Μάχη της Προχορόφκα (ρωσ. Сражение под Прохоровкой) διεξήχθη στις 12-14 Ιουλίου 1943, στα νότια του Κουρσκ. Θεωρείται ως η πιο σημαντική φάση της Μάχης του Κουρσκ. Είναι ευρύτερα γνωστή στην πολεμική ιστορία ως η μεγαλύτερη αρματομαχία της Ιστορίας.
Η Μάχη της Προχορόφκα είχε νικητές τους Σοβιετικούς. Οι Γερμανοί απέτυχαν να καταστρέψουν τις σοβιετικές τεθωρακισμένες εφεδρείες στην Προχορόφκα και να διαλύσουν το ηθικό και την άμυνα των Σοβιετικών, ενώ οι δεύτεροι, αν και υπέφεραν βαρύτατες απώλειες, σταμάτησαν τις γερμανικές δυνάμεις οριστικά νότια του Κουρσκ.
Πριν τη μάχη
Στην αρχή της Μάχης του Κουρσκ, σύμφωνα με το πλάνο της επιχείρησης «Ακρόπολη» (Unternehmen Zitadelle), οι επιθέσεις στα νότια του Κουρσκ γίνονταν κυρίως στα δυτικά της Προχορόφκα, στο Ομπογιάν και στο Γιακόβλεβο. Στις 5 Ιουλίου 1943, σύμφωνα με το σχέδιο της «Ακρόπολης», οι Γερμανοί, με δυνάμεις της 4ης Στρατιάς Πάντσερ (4. Panzerarmee) και του Αποσπάσματος Στρατιάς «Κεμπφ» (Armeeabteilung Kempf) άρχισαν την επίθεση εναντίον της Σοβιετικής 6ης και 7ης Στρατιάς του Μετώπου Βορόνεζ. Την επόμενη μέρα, στις 6 Ιουλίου 1943, οι Σοβιετικοί έκαναν δύο αντεπιθέσεις κατά των Γερμανών, μια από τον σιδηρόδρομο Κουρσκ-Βορόνεζ από τη 2η Τεθωρακισμένη Στρατιά, και μια από το Λουτσκ-Καλίνιν από την 5η Τεθωρακισμένη Στρατιά. Και οι δύο αντεπιθέσεις αποκρούστηκαν, όμως, από τις μονάδες του II Σώματος Πάντσερ SS, που απαρτιζόταν από επίλεκτους και φανατικούς πολεμιστές.
Η σοβιετική διοίκηση αποφάσισε να κάνει μια νέα αντεπίθεση, για να βοηθήσει την 1η Τεθωρακισμένη Στρατιά του Κατουκόφ, η οποία πολεμούσε σκληρά στο Ομπογιάν. Στις 7 Ιουλίου 1943, στις 23:00, ο Νικολάι Βατούτιν υπέγραψε το διάταγμα Νο.0014, για να γίνει η αντεπίθεση στις 8 Ιουλίου 1943, στις δέκα και μισή. Αλλά και αυτή η αντεπίθεση, στην οποία συμμετείχαν η 2η και η 5η Στρατιά μαζί με τη 2η και τη 10η Τεθωρακισμένη Στρατιά, δεν είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα.Το μόνο που κατάφεραν οι Σοβιετικοί ήταν να μειώσουν την πίεση στην 1η Τεθωρακισμένη Στρατιά.
Χωρίς να καταφέρουν κάτι το σημαντικό, οι Γερμανοί, στις 9 Ιουλίου 1943, αποφάσισαν, χωρίς να σταματήσουν την επίθεση στο Ομπογιάν, να αρχίσουν την επίθεση στην Προχορόφκα. Πιθανή νίκη, θα διευκόλυνε τη γερμανική επίθεση.
Στις 11 Ιουλίου 1943 οι Γερμανοί είχαν ήδη πάρει τις θέσεις τους για την κατάκτηση της Προχορόφκα. Την ίδια περίοδο, από τα βορειο-δυτικά της Προχορόφκα, πήραν θέση οι στρατιώτες της 5ης αμυντικής στρατιάς αρμάτων μάχης, αφού στις 6 Ιουλίου 1943 έλαβαν διαταγή να διανύσουν μια απόσταση 300 χιλιομέτρων. Από εκείνο το μέρος σχεδιάστηκε να γίνει μια αντεπίθεση με μονάδες της 5ης αμυντικής στρατιάς, της 5ης αμυντικής στρατιάς αρμάτων μάχης, καθώς και της 1ης στρατιά αρμάτων μάχης, της 6ης και της 7ης αμυντικής στρατιάς. Στην πραγματικότητα, στη μάχη έλαβαν μέρος η 5η αμυντική στρατιά και η 5η αμυντική στρατιά αρμάτων μάχης, καθώς και δύο μονάδες με άρματα μάχης. Οι Γερμανοί έριξαν στη μάχη την 1η Μεραρχία SS Leibstandarte SS Adolf Hitler, τη 2η Μεραρχία SS Das Reich και την 3η Μεραρχία SS Totenkopf.
Δυνάμεις
Σύμφωνα με σοβιετικές πηγές, στη μάχη έλαβαν μέρος, συνολικά 1.500 άρματα μάχης, 800 σοβιετικά και 700 γερμανικά. Αλλά, σύμφωνα με άλλες πηγές, ο συνολικός αριθμός των αρμάτων μάχης ήταν πολύ μικρότερος, μιας και η μάχη γινόταν σε περιορισμένο χώρο.
Σχέδια μάχης
1. Ο στόχος της μονάδας παραμένει ίδιος 2. Αρχή της επίθεσης στις 8:30 12.07.43, αρχή προετοιμασίας στις 8 π.μ 3. Επιτρέπω την χρήση ασυρμάτου από τις 12 Ιουλίου, στις 7 π.μ
Διοικητής της 5ης αμυντικής στρατιάς Π. Α. Ρότμιστροφ''
Από τη γερμανική πλευρά:
"''Η 2η μονάδα αρμάτων μάχης SS πρέπει να διαλύσει τη σοβιετική άμυνα από τα νότια της Προχορόφκα."
"Η Μονάδα 'MG' πρέπει να αρχίσει την επίθεση κατά την αυγή, να διαλύσει την άμυνα των σοβιετικών και να δημιουργήσει ένα δρόμο προς την Προχορόφκα. Μετά να καταβάλει τη λίμνη Πσιόλ, με επίθεση από τα νοτια-δυτικά."
"Η Μονάδα 'AG', αφού κρατήσει τις θέσεις της στην αριστερή πλευρά, η δεξιά πλευρά να καταβάλει το Στοροζεβόε καθώς και το δάσος από τα βόρεια. Αφού πάρουν θέσεις στη λίμνη Πσιόλ, μαζί με τη μονάδα 'MG' να καταβάλουν την Προορόφκα."
"Η Μονάδα 'R' να καταβάλλει το Βινογκράντοφκα και το Ιβανόφκα. Όταν το κάνει αυτό, να στείλει βοήθεια στη μονάδα 'AG'."
Σύμφωνα με σοβιετικές πηγές
Η μάχη άρχισε το απόγευμα της 11ης Ιουλίου 1943. Σύμφωνα με τον Πάβελ Ρότμιστροφ, στις 5 μ.μ, μαζί με τον Αλεξάντρ Βασιελέφσκι, επισήμαναν τη θέση των γερμανικών αρμάτων μάχης. Η επίθεση των Γερμανών αποκρούστηκε.
Από τα νότια της περιοχής όπου γινόταν η κύρια μάχη, το Απόσπασμα Στρατιάς Κεμπφ άρχισε την επίθεση κατά των σοβιετικών δυνάμεων από την αριστερή πλευρά. Αυτό ανάγκασε τους Σοβιετικούς διοικητές να στείλουν στην περιοχή μια μεγάλη δύναμη αρμάτων μάχης.
Μέχρι τη 1 μ.μ. οι Γερμανοί είχαν χρησιμοποιήσει την 11η μονάδα αρμάτων μάχης μαζί με τη μεραρχία Totenkopf, για να επιτεθούν στις μονάδες της 5ης αμυντικής στρατιάς, αλλά αυτή η επίθεση απέτυχε.
Μέχρι τις 2 μ.μ. οι Σοβιετικοί κατάφεραν να συντρίψουν την επίθεση των Γερμανών από τα δυτικά και αυτό τους έδωσε τη δυνατότητα να προωθηθούν 10-12 χιλιόμετρα. Οι Σοβιετικοί κατάφεραν να νικήσουν στη Μάχη της Προχορόφκα.
Σύμφωνα με γερμανικές πηγές
Σύμφωνα με τον διοικητή Γκουντέριαν, στη μάχη έλαβαν μέρος 700 σοβιετικά άρματα μάχης, από τα οποία καταστράφηκαν τα 270 (στην αρχή της μάχης). Η πολεμική αεροπορία δεν συμμετείχε στη μάχη, όπως και το πυροβολικό, λόγω της εγγύτητας των εχθρών, που έθετε τα φίλια στρατεύματα σε κίνδυνο. Η αρχή της μάχης ήταν αναπάντεχη και για τις δύο πλευρές, γιατί καμία από αυτές δεν είχε ετοιμαστεί για μια μάχη με σοβαρό αντίπαλο.
Σύμφωνα με τον Πάβελ Ρότμιστροφ, η δική του στρατιά έπρεπε να διαλύσει το μέτωπο του εχθρού και να κινηθεί προς το Χάρκοβο, αποφεύγοντας άλλη μια μάχη με εχθρικά άρματα μάχης και δεχόμενος υποστήριξη από την πολεμική αεροπορία.
Οι Γερμανοί κατάφεραν να δουν πρώτοι τα άρματα μάχης του αντιπάλου και κατάφεραν να αλλάξουν τις θέσεις τους. Ελαφρά και μέτρια άρματα μάχης έπρεπε να επιτεθούν από τη μια πλευρά, αναγκάζοντας τους Σοβιετικούς διοικητές να στρέψουν την προσοχή τους προς αυτά. Αυτό προκάλεσε φόβο στο σοβιετικό στρατόπεδο, δίνοντας την ευκαιρία στα άρματα μάχης Tiger I να αρχίσουν επίθεση από την άλλη πλευρά. Πώς διεξαγόταν η επίθεση των Tiger Ι κατάφεραν να δουν μόνο λίγοι.
Παρ' όλα αυτά, οι Σοβιετικοί κατάφεραν να καταστρέψουν το 1/4 των γερμανικών αρμάτων μάχης. Οι μονάδες αρμάτων μάχης αναγκάστηκαν να σταματήσουν τις επιθέσεις για 2 μέρες. Κατά τη διάρκειά τους, οι Σοβιετικοί άρχισαν αντεπιθέσεις κατά των Γερμανών και από τις δύο πλευρές. Η τακτική ήττα των Σοβιετικών μετατράπηκε σε νίκη.
ΕΣΣΔ
Σύμφωνα με τον Πάβελ Ρότμιστροφ, καταστράφηκαν συνολικά 700 άρματα μάχης. Σύμφωνα με τη σοβιετική εγκυκλοπαίδεια "Ιστορία του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου" στη Μάχη της Προχορόφκα καταστράφηκαν περίπου 350 γερμανικά άρματα μάχης. Αλλά ο Γ. Ολέινικοφ θεωρεί ότι στη μάχη δεν μπορούσαν να λάβουν μέρος περισσότερο από 300 γερμανικά άρματα μάχης. Σύμφωνα με την έκθεση που στάλθηκε στον Ιωσήφ Στάλιν από τον Αλεξάντρ Βασιλιέφσκι: "Κατά τη διάρκεια των δύο ημερών μάχης, η 29η μονάδα αρμάτων μάχης του Π. Ρότμιστροφ έχασε το 60% των αρμάτων μάχης της, ενώ η 18η μονάδα αρμάτων μάχης έχασε το 30% των αρμάτων μάχης της". Μέσα σε αυτές τις απώλειες πρέπει να προστεθούν και οι απώλειες του πεζικού. Από τις 11-12 Ιουλίου 1943, απώλειες είχαν η 95η και η 9η αμυντική μονάδα, καθώς και η 5η αμυντική στρατιά.
Γερμανία
Σύμφωνα με πηγές του πολεμικού αρχείου της Ναζιστικής Γερμανίας, η 2η μονάδα αρμάτων μάχης SS έχασε 4.178 στρατιώτες (755 νεκροί, 3.351 τραυματίες και 68 αγνοούμενοι). Στις 12 Ιουλίου, η μονάδα έχασε 842 στρατιώτες (149 νεκροί, 660 τραυματίες και 33 αγνοούμενοι). Η 3η στρατιά αρμάτων μάχης από τις 5-20 Ιουλίου 1943 έχασε 8.489 στρατιώτες, ενώ στις 12 Ιουλίου 1943 έχασε 2.790 στρατιώτες. Σύμφωνα με τις πηγές αυτές, και οι δύο μονάδες από τις 10-16 Ιουλίου, στη Μάχη της Προχορόφκα έχασαν 7.000 στρατιώτες και αξιωματικούς.
Γνώμες
Σύμφωνα με τον Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης, Γιεβγκένι Σκουρντάλοφ:
"Καταστράφηκαν πολλά άρματα μάχης. Υπήρχε πολύς καπνός. Μπορούσαμε να καταλάβουμε ποιος είναι δικός μας και ποιος αντίπαλος μας μόνο από την εξωτερική μορφή των αρμάτων μάχης."
Σύμφωνα με ένα Γερμανό στρατιώτη:
''Οι Ρώσοι άρχισαν την επίθεση το πρωί. Ήταν γύρω μας, πάνω μας, μέσα μας. Αυτό ήταν χειρότερο και από κόλαση!
Μνήμη
thumb|right|200px|Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
Στις 3 Μαΐου 1995, προς μνήμη των στρατιωτών που έλαβαν μέρος στη Μάχη της Προχορόφκα, χτίστηκε η Εκκλησία Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.