cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικ Κλεγκ
Μετά την παραίτηση του Κάμπελ, ο Κλεγκ θεωρήθηκε από πολλά από τα Μ.Μ.Ε. ως φαβορί για την ηγεσία των Φιλελευθέρων. Στις 19 Οκτωβρίου 2007, ο Κλεγκ ανακοίνωσε επισήμως την υποψηφιότητά του, κερδίζοντας τη θέση στις 18 Δεκεμβρίου έναντι του Κρις Χιουν.
Ανακηρύχθηκε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και Λόρδος Πρόεδρος του Συμβουλίου στις 11 Μαΐου 2010 σχηματίζοντας κυβέρνηση συνασπισμού με τον Ντέιβιντ Κάμερον και φέρνοντας τους Φιλελεύθερους Δηµοκράτες στην εξουσία για πρώτη φορά ύστερα από 65 χρόνια. Παράλληλα ορίστηκε Υπουργός Συνταγματικών και Πολιτικών Μεταρρυθμίσεων, βασικό αίτημα των Φιλελεύθερων Δημοκρατικών για τη δημιουργία συγκυβέρνησης.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ο Κλεγκ υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής ανάμεσα στους ψηφοφόρους και τα Μ.Μ.Ε. και αναδείχθηκε ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων. Ένα χρόνο μετά, ωστόσο, στις τοπικές εκλογές, οι Φιλελέυθεροι γνώρισαν μεγάλη ήττα, καθώς, σύμφωνα με τους αναλυτές, οι ψηφοφόροι τους τιµώρησαν για τη συµµετοχή τους σε µια κυβέρνηση που έχει εισαγάγει σκληρά µέτρα λιτότητας στις δηµόσιες δαπάνες µε στόχο να περιορίσει το δηµοσιονοµικό έλλειµµα - ρεκόρ, αλλά και για την ψήφιση νομοσχεδίου για την αύξηση των διδάκτρων στα αγγλικά πανεπιστήμια, κάτι που ήταν αντίθετο με το προεκλογικό τους πρόγραμμα.
Ο Κλεγκ μιλάει εκτός από τη μητρική του γλώσσα γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά και ολλανδικά. Ήταν νυμφευμένος με την Ισπανίδα δικηγόρο Μίριαμ Γκονθάλεθ Ντουράντεθ από το 2000 μέχρι το 2020. Το ζευγάρι έιχε τρεις γιούς.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί υπουργοί Κατηγορία:Ευρωβουλευτές του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Σέφιλντ
Όλε Σκόμποε
Ο Όλε Σκόμποε είναι Δανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνίστηκε από το 1969 ως το 1985 και συνέχισε ως προπονητής μέχρι το 2013.
Καριέρα
Το 1975, μεταπήδησε στη σουηδική Χέλσινγκμποργκς και στις 28 Ιουνίου 1977 υπέγραψε στον Άρη, με τον οποίο έπαιξε σε 27 αγώνες πρωταθλήματος, σκοράροντας μία φορά. . Υπήρξε ο πρώτος Σκανδιναβός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το 1978-79, έχασε μερικά παιχνίδια στην αρχή της σεζόν λόγω τραυματισμού, αλλά έπαιξε ανελλιπώς στα υπόλοιπα ματς της χρονιάς, βοηθώντας τους "κίτρινους" να κερδίσουν όλους τους αγώνες στην έδρα τους και να εξασφαλίσουν την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Το 1979-80, ο Άρης έφθασε ως τη φάση των 16 στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αφού απέκλεισε την Μπενφίκα και την Περούτζια, για να αποκλειστεί από τη Σαιντ-Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Την ίδια χρονιά, η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέλαβε την πρώτη θέση του πρωταθλήματος σε ισοβαθμία με τον Ολυμπιακό, χάνοντας τον τίτλο του πρωταθλητή σε αγώνα μπαράζ. Ο Σκόμποε έπαιξε σε 31 αγώνες, πετυχαίνοντας ένα τέρμα, ενώ ήταν στην ενδεκάδα της ομάδας του στο μπαράζ του Βόλου.
Αποχώρησε από τον Άρη το καλοκαίρι του 1980, για να συνεχίσει στην Κόλντινγκ από τη Δανία και ένα χρόνο αργότερα να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για τους Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς, όπου υπήρξε συμπαίκτης του Τεόφιλο Κουμπίγιας, και τους Χιούστον Χάρικεϊνς.
Το 1982-83, έπαιξε και πάλι στην ΒΣΚ Άαρχους, σε παράλληλο ρόλο παίκτη-προπονητή, ομάδα με την οποία είχε ξεκινήσει την καριέρα του και την επόμενη χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Νήσων Φερόε του 1983-84 με τη Χάβναρ Μπόλτφελαγκ, και πάλι ως παίκτης-προπονητής.
Τον Δεκέμβριο του 1983, επέστρεψε στον Άρη για είκοσι παιχνίδια της σεζόν 1983-84, πριν ολοκληρώσει την ποδοσφαιρική του καριέρα στη Χβιντόβρε.
Το 1986, ανέλαβε τη θέση του προπονητή στη ΓΙ Γκότα, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια, ενώ συνέχισε στη Λάρβικ Τουρν, την ΦΚ Γιερβ, τη Φραμ Λάρβικ, τη Βίμποργκ και τη Χόμπρο ΙΚ μέχρι το 1996. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και τον Άρη ως προπονητής πλέον, το 2003, ενώ δούλεψε για τελευταία φορά ως προπονητής το 2013 για τη Βάλντρες ΦΚ.
Δημοσιογραφία
Πέρα από την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο ο Σκόμποε, έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και εργάστηκε κατά το παρελθόν ως δημοσιογράφος στη χώρα του. Πρώτα στο εφημερίδα Hvidovre Avis και αργότερα στο δημοσιογραφικό όμιλο NORDJYSKE Medier στο Άλμποργκ. Παράλληλα έχει συγγράψει το αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο Et liv med fodbold og journalistik (σ.σ. "Μια ζωή με το ποδόσφαιρο και τη δημοσιογραφία") στο οποίο αφηγείται τη συναρπαστική ζωή του, μοιρασμένη ανάμεσα στις δυο μεγάλες του αγάπες.
Πηγές
Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάβναρ Μπόλτφελαγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέλσινγκμποργκς ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χβιντόβρε ΙΦ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Δανοί δημοσιογράφοι
Κονταίικα Σάμου
Τα Κονταίικα είναι χωριό στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμος Δυτικής Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 291 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Μάχη του Μπράιτενφελντ (1631)
Η Μάχη του Μπράιτενφελντ (ή Πρώτη Μάχη του Μπράιτενφελντ προς διάκρισιν από την δεύτερη του 1642) ήταν μάχη που έγινε στις 17 Σεπτεμβρίου 1631 στα πλαίσια του Τριακονταετούς Πολέμου, μεταξύ των προτεσταντικών κρατών της Σουηδίας και Σαξονίας αφ’ ενός (41.000 άντρες), και της Καθολικής Ένωσης, της συμμαχίας δηλαδή των Καθολικών ηγεμόνων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αφ' ετέρου (35.000 άντρες). Τα προτεσταντικά στρατεύματα, με ηγέτη τον βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύο Β΄ Αδόλφο, νίκησαν τα καθολικά υπό την διοίκησιν του Γιόχαν Τσερκλάες φον Τίλλυ στο Breitenfeld, οκτώ περίπου χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λειψίας. Ήταν η πρώτη σημαντική νίκη των προτεσταντών στον ευρωπαϊκό αυτό πόλεμο και η πρώτη ήττα του Τίλλυ. Οι ανανεώσεις, οι επινοήσεις και η τακτική του Γουσταύου Αδόλφου τον ανέδειξαν μεγάλο στρατηγό και ηγέτη της προτεσταντικής κίνησης, και η νίκη του αυτή στάθηκε η απαρχή της ανόδου της Σουηδίας σε ηγέτιδα θέση στην Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τριακονταετής Πόλεμος Μ Μ
Καπρίλιο
Το Καπρίλιο (ιταλικά: Capriglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Καζόρτσο Μονφερράτο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Αρχέλαος Ιακωβίδης
Ο Αρχέλαος Ιακωβίδης (1936-1997) του Γεωργίου, ήταν Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ημαθίας.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1936 στα Σέρβια Κοζάνης.
Σπούδασε γεωπονικές επιστήμες και εργάστηκε ως γεωπόνος.
Στις εκλογές του 1974 πολιτεύτηκε για πρώτη φορά και εξελέγη βουλευτής Ημαθίας με 5.822 ψήφους, με τη Νέα Δημοκρατία. Επανεξελέγη βουλευτής Ημαθίας το 1977 και υπηρέτησε ως το 1981. Σκοτώθηκε σε ηλικία 61 ετών σε τροχαίο δυστύχημα που συνέβη στις 23 Ιουνίου 1997, όταν το όχημα που οδηγούσε ο ίδιος ξέφυγε από τον δρόμο και ανατράπηκε στο 59ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Βέροιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ημαθίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες γεωπόνοι
Κασσινάσκο
Το Κασσινάσκο (ιταλικά: Cassinasco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Στανίσουαφ Γιασίνσκι και Εμίλια Σουοντκόφσκα
Κρησφύγετο
Μόλις οι τέσσερις πρόσφυγες ξεκουράστηκαν αρκετά, αποφασίστηκε να σκάψουν ένα καταφύγιο κάτω από το βουστάσιο, ως ένα πιο μόνιμο κρησφύγετο για τους ίδιους, με τη ναζιστική απειλή της θανατικής ποινής να διατρέχει όλους, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών Γιασίνσκι. Ωστόσο, το μέρος έγινε ανασφαλές μετά από μόλις δύο μήνες, μόλις οι Γιασίνσκι έγιναν ευρέως γνωστοί πως πρόσφεραν καταφύγιο σε Εβραίους στο αγρόκτημά τους. Οι φυγάδες έφυγαν και κρύφτηκαν ακόμα πιο βαθιά στο δάσος, όπου παρέμειναν μέχρι την άφιξη του Κόκκινου Στρατού τον Ιούλιο του 1944. Είχαν την τύχη να επιζήσουν από τις σφαγές των Πολωνών στη Βολυνιία από Ουκρανούς εθνικιστές που συνεχίστηκαν από το 1943, ωστόσο, πιάστηκαν από τους Ουκρανούς δολοφόνους τον Αύγουστο του 1944 ήδη πίσω από το ρωσικό μέτωπο. Οι Ακίμπα Κρέμερ, Σάγε Όντλερ και Γιόσεφ Λίντερμαν δολοφονήθηκαν. Μετά τον πόλεμο – μόλις πέθανε ο πατέρας της – η Εμίλια Σουοντκόφσκα μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σμούελ Λίντερμαν, ο οποίος ήταν ο μόνος επιζών δραπέτης που είχε κρυφτεί από εκείνη, έμαθε για τη διεύθυνσή της χρόνια αργότερα και οι δυο τους άρχισαν να αλληλογραφούν. Υπέβαλε κατάθεση για λογαριασμό της στο Γιαντ Βασσέμ και, στις 28 Φεβρουαρίου 1985, το Γιαντ Βασσέμ απένειμε τον τίτλο του Δικαίου των Εθνών και στους δύο, στον Στανίσουαφ Γιασίνσκι (μεταθανάτια) και στην κόρη του, Εμίλια Σουοντκόφσκα για τη γενναιότητά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών
Βαρικό Σερρών
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Βαρικό (αποσαφήνιση)
Το Βαρικό είναι πεδινός οικισμός στο νομό Σερρών με υψόμετρο μόλις 17 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Βαρικό βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Στρυμώνα, κοντά στην ΕΟ Θεσσαλονίκης - Σερρών και απέχει 71 χλμ. ΒΑ. από την Θεσσαλονίκη και 19 χλμ. ΝΔ. από τις Σέρρες. Η παλαιά ονομασία του, μέχρι το 1927 ήταν Καρατζά Κιόϊ οπότε και μετονομάστηκε με το ΦΕΚ:179/1927. Στην απογραφή του 2001 βρέθηκαν εγγεγραμμένοι 161 κάτοικοι. Από το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Λιβαδοχώρι συναποτελούν την τοπική κοινότητα Λιβαδοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Στρυμωνικού του Δήμου Ηρακλείας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.
Άννα Ντορότα Χσανόφσκα
Η Άννα Ντορότα Χσανόφσκα (πολωνικά: Anna Dorota Chrzanowska), το γένος φον Φρέζεν (von Fresen), ήταν Πολωνή ηρωίδα του Πολωνικού-Οθωμανικού πολέμου (1672-1676), γνωστή για τις ενέργειες της κατά τη Μάχη της Τρεμπόβλα το 1675.
Βαρικό Σερρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Άννα Ντορότα Χσανόφσκα
Ενέργειες
Η Χσανόφσκα παντρεύτηκε τον Στρατηγό Γιαν Σάμουελ Χσανόφσκι. Το 1675, ήταν παρούσα με το σύζυγό της στη θέση διοίκησης του, το Κάστρο της Τρεμπόβλα, όταν πολιορκήθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους. Παρά τις οθωμανικές προσπάθειες, οι υπερασπιστές του κάστρου κατάφεραν να διατηρήσουν τις θέσεις τους μετά από αρκετές επιθέσεις. Μετά από αρκετές ημέρες, οι ελλείψεις φαγητού και νερού έγιναν σοβαρές και ο Στρατηγός Χσανόφσκι αποφάσισε να παραδοθεί. Η Χσανόφσκα διαφώνησε με αυτήν την απόφαση και απείλησε να αυτοκτονήσει αν παραδοθεί. Τον έπεισε να κρατήσει το φρούριο και επιπλέον η Χσανόφσκα προέτρεψε τους υπερασπιστές να πραγματοποιήσουν επίθεση σε οθωμανικές θέσεις, με αποτέλεσμα μεγάλες απώλειες μεταξύ των Οθωμανών. Η αποφασιστικότητα της Χσανόφσκα θεωρείται ότι αύξησε το ηθικό μεταξύ των Πολωνών, παρά το γεγονός ότι οι απώλειες τους ήταν επίσης βαριές. Οι Οθωμανοί τερμάτισαν την πολιορκία στις 11 Οκτωβρίου.
Το 1676, το Σέιμ της Πολωνίας ανύψωσε το ζεύγος Χσανόφσκι για να γίνει μέλος της σλάχτα (szlachta) (νόμιμη προνομιούχα αριστοκρατική τάξη), με το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το οικόσημο της Πόραϊ. Έγιναν γνωστές διασημότητες.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Δουκάδων
δεξιά|500εσ|Η εδαφική ανάπτυξη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το διάστημα 330-1453.
Άννα Ντορότα Χσανόφσκα
Μνημείο
δεξιά|μικρογραφία|187x187εσ| Μνημείο το 1903. δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ| Θεμέλια του μνημείου μετά από τις εργασίες συντήρησης το 1982. Φωτογραφία που τραβήχτηκε το 2010 πριν ανεγερθεί το σύγχρονο μνημείο. Το πρώτο μνημείο της Άννα Ντορότα Χσανόφσκα που ανεγέρθηκε στην Τρεμπόβλα το 1683 αναφέρθηκε για τελευταία φορά το 1829. Στη συνέχεια, το 1900, ένα δεύτερο μνημείο κτίστηκε στον ίδιο χώρο, έργο του γλύπτη από την Τερεμπόβλια, Γ. Μποχένεκ. Καταστράφηκε το 1944 από σοβιετικά στρατεύματα. Το 1982, ο λόφος όπου υπήρχε το μνημείο ξαναδημιουργήθηκε και χτίστηκε η πλάκα και η πλακέτα που είχε μείνει άθικτη εξασφαλίστηκε. Σε αυτό το σημείο τοποθετήθηκε το τρίτο μνημείο τον Ιούλιο του 2012, έργο του Ρομάν Βιλχουσίνσκι.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Δουκάδων
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διοικούνταν από Αυτοκράτορες της δυναστείας των Δουκών μεταξύ 1059 και 1081. Υπάρχουν έξι Αυτοκράτορες και συναυτοκράτορες αυτής της περιόδου: ο ιδρυτής της δυναστείας, Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας (βασ. 1059–1067), ο αδελφός του Ιωάννης Δούκας κατεπάνω και αργότερα Καίσαρας, ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης (βασ. 1068–1071), ο γιος του Κωνσταντίνου Ι΄ Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας (βασ. 1071–1078), ο γιος του Μιχαήλ Ζ΄ Κωνσταντίνος Δούκας,  και τέλος ο Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης (7 Ιανουαρίου 1078 – 1 Απριλίου 1081), ο οποίος ισχυρίστηκε ότι κατάγεται από την οικογένεια των Φωκά.
Υπό την κυριαρχία των Δουκών, το Βυζάντιο έδινε μία χαμένη μάχη κατά των Σελτζούκων Τούρκων, χάνοντας τις περισσότερες κτήσεις του στη Μικρά Ασία μετά την καταστροφική ήττα στη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071 και τον επόμενο εμφύλιο πόλεμο μετά το τέλος του Ρωμανού Δ΄ Διογένη. Το Βυζάντιο υπέστη επίσης σημαντικές απώλειες εδαφών στα Βαλκάνια από τους Σέρβους και έχασε την τελευταία του βάση στην Ιταλία από τους Νορμανδούς.
Άννα Ντορότα Χσανόφσκα
Κληρονομιά
Η πολιορκία της Τρεμπόβλα και η ιστορία της Άννα Ντορότα Χσανόφσκα ενέπνευσαν τους Πολωνούς ζωγράφους και συγγραφείς. Μερικά από τα πιο αξιοσημείωτα έργα είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές του 17ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνές γυναίκες
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Δουκάδων
Το 1077 ο Αλέξιος (Α΄) Κομνηνός, τότε στρατηγός, νυμφεύτηκε την Ειρήνη Δούκαινα, μικρανιψιά του Κωνσταντίνου Ι΄. Ο γάμος του με μία Δούκαινα τον έκανε σημαντικότερο από τον μεγαλύτερο αδελφό του Ισαάκιο και ήταν η οικονομική και πολιτική υποστήριξη των Δουκών, που διευκόλυνε σε μεγάλο βαθμό το επιτυχημένο πραξικόπημα. που τον έφερε στον θρόνο.
Κωνσταντίνος Ι΄
Η οικογένεια των Δουκών του 11ου αι. είχαν μέλη αρκετούς στρατηγούς, κυβερνήτες. Φαίνεται ότι κατάγονταν από την Παφλαγονία και ήταν εξαιρετικά εύποροι, έχοντας εκτεταμένα κτήματα στη Μ. Ασία. Η σχέση αυτής της ομάδας με τους Δούκες του 9ου και 10ου αι. είναι ασαφής. Οι σύγχρονοι της εποχής συγγραφείς Μιχαήλ Ψελλός και Νικόλαος Καλλικλής επιβεβαιώνουν μία τέτοια σχέση, αλλά ο Ζωναράς την αμφισβήτησε ανοιχτά. Πριν γίνει αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος Ι' είχε πρώτα νυμφευτεί σύζυγο από την ισχυρή οικογένεια των Δαλασσηνών και πήρε για δεύτερη σύζυγο την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα. Περαιτέρω δυναστικές επιγαμίες έγιναν με τις οικογένειες της στρατιωτικής αριστοκρατίας της Μ. Ασίας, συμπεριλαμβανομένων των Παλαιολόγων και των Πηγωνιτών.
Ο Κωνσταντίνος Δούκας απέκτησε επιρροή αφού νυμφεύτηκε, ως δεύτερη σύζυγό του, την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, ανιψιά του Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου. Το 1057, ο Κωνσταντίνος υποστήριξε τον σφετερισμό του Ισαάκιου Α΄ Κομνηνού, τασσόμενος σταδιακά στο πλευρό της αυλικής γραφειοκρατίας ενάντια στις μεταρρυθμίσεις του νέου Αυτοκράτορα. Παρά τη σιωπηρή αυτή αντίθεση, ο Κωνσταντίνος επιλέχθηκε ως διάδοχος από τον άρρωστο Ισαάκιο Α΄ τον Νοέμβριο του 1059, υπό την επιρροή του Μιχαήλ Ψελλού. Ο Ισαάκιος Α΄ παραιτήθηκε από τον θρόνο και στις 24 Νοεμβρίου 1059 και ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας στέφθηκε Αυτοκράτορας.
Ο νέος Αυτοκράτορας συνέδεσε γρήγορα δύο από τους νεαρούς γιους του με την εξουσία, τον Μιχαήλ (Ζ΄) και τον Κωνστάντιο,  διόρισε τον αδελφό του Ιωάννη Δούκα ως καίσαρα, και ξεκίνησε μία πολιτική ευνοϊκή για τα συμφέροντα της αυλικής γραφειοκρατίας και της Εκκλησίας. Υποτιμώντας σοβαρά την εκπαίδευση και την οικονομική υποστήριξη των ενόπλων δυνάμεων, ο Κωνσταντίνος Ι΄ αποδυνάμωσε θανάσιμα τις Βυζαντινές άμυνες, διαλύοντας τον στρατό του θέματος των Αρμενιακών από 50.000 άνδρες σε ένα κρίσιμο χρονικό σημείο, που συμπίπτει με την προέλαση προς τα δυτικά των Σελτζούκων Τούρκων και των Τουρκομάνων συμμάχων τους. Αναιρώντας πολλές από τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις του Ισαάκιου Α΄, διόγκωσε τη στρατιωτική γραφειοκρατία με υψηλά αμειβόμενους αξιωματούχους της αυλής και γέμισε τη Σύγκλητο με τους υποστηρικτές του.
Ο Κωνσταντίνος Ι΄ έχασε το μεγαλύτερο μέρος της Βυζαντινής Ιταλίας από τους Νορμανδούς υπό τον Ροβέρτο Γυισκάρδο, εκτός από την επικράτεια γύρω από το Μπάρι, αν και αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για τη διατήρηση της Απουλίας υπό τη βασιλεία του, και διόρισε τουλάχιστον τέσσερις κατεπάνω της Ιταλίας, τους Mεριάρχη, Mαρουλή, Συριανό και Mαυρίκιο. Υπέστη επίσης εισβολές από τον Αλπ Αρσλάν στη Μικρά Ασία το 1064, με αποτέλεσμα την απώλεια της πρωτεύουσας του θέματος των Αρμενιακών και από τους Ογούζους Τούρκους στα Βαλκάνια το 1065,  ενώ το Βελιγράδι χάθηκε από τους Ούγγρους.
Ήδη ηλικιωμένος και ασθενής όταν ανέλαβε την εξουσία, ο Κωνσταντίνος Ι΄ απεβίωσε στις 22 Μαΐου 1067. Η τελευταία του πράξη ήταν να απαιτήσει να τον διαδεχθούν μόνο οι γιοι του, αναγκάζοντας τη σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα να πάρει όρκο να μην ξαναπαντρευτεί.
Ρωμανός Διογένης
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Χρυσό [[Ιστάμενον|ισταμένον του Ρωμανού Δ΄ ως συναυτοκράτορα. Στην εμπρόσθια όψη ο Μιχαήλ Ζ' Δούκας πλαισιωμένος από τα αδέλφια του Ανδρόνικο και Κωνστάντιο. Στην οπίσθια όψη ο Χριστός στέφει τον Ρωμανό Δ' και την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα. Eπιγρ.: ΚΩΝ. ΜΙΧ. ΑΝΔ. / ΡΩMAN. ΙC-XC EΥΔOKIA, Βάρος 4,4 γραμ.]] δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάλκινος [[φόλλις του Ρωμανού Δ΄. Στην εμπρόσθια όψη εικονίζεται ο Χριστός Παντοκράτορας, ενώ στην πίσω όψη απεικονίζεται σταυρός με τα γράμματα Ϲ Β Ρ Δ σε κάθε τετράγωνο, που σημαίνουν Cταυρέ Βοήθει Ρωμανόν Δεσπότην. ]] μικρογραφία|253x253εσ| Ο [[Αλπ Αρσλάν ταπεινώνει τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄. Από μία εικονογραφημένη Γαλλική μετάφραση του 15ου αι. του έργου Περιπτώσεις Λαμπρών Ανδρών (De Casibus Virorum Illustrium) του Bοκκάκιου.]] Ο Ρωμανός (Δ΄) Διογένης καταδικάστηκε για απόπειρα σφετερισμού του θρόνου των γιων του Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα το 1067, αλλά του δόθηκε χάρη από την αντιβασίλισσα Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, η οποία τον επέλεξε για σύζυγό της και φύλακα των γιων της ως Αυτοκράτορα. Η απόφαση της Ευδοκίας εγκρίθηκε από τον Πατριάρχη Ιωάννη Ξιφιλίνο, καθώς λόγω της απειλής των Σελτζούκων, ο στρατός έπρεπε να τεθεί υπό τη διοίκηση ενός ικανού και ενεργητικού στρατηγού. Η Σύγκλητος συμφώνησε και την 1η Ιανουαρίου 1068 ο Ρωμανός νυμφεύτηκε την Αυγούστα και στέφθηκε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Ο Ρωμανός Δ' ήταν πλέον ο Αυτοκράτορας και φύλακας των θετών και συναυτοκράτορων του Μιχαήλ Ζ΄, Κωνστάντιου και Ανδρόνικου.
Οι πρώτες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ρωμανού Δ΄ έλαβαν χώρα το 1068 και σημείωσαν κάποια επιτυχία, αν και η Βυζαντινή επαρχία της Συρίας απειλήθηκε από τους Σαρακηνούς του Χαλεπίου, που εγκαταστάθηκαν στην Αντιόχεια. Τα σχέδια για μία εκστρατεία το 1069 ματαιώθηκαν από μία εξέγερση που έκανε ένας από τους Νορμανδούς μισθοφόρους του Ρωμανού Δ΄, ο Ροβέρτος Κρίσπιν, του οποίου τα Φραγκικά στρατεύματα κατέστρεψαν το Θέμα Αρμενιακών ακόμη και μετά τη σύλληψη και την εξορία του Κρίσπιν στην Άβυδο. Ταυτόχρονα, η γη γύρω από την Καισάρεια καταλήφθηκε ξανά από τους Τούρκους, αναγκάζοντας τον Ρωμανό Δ΄ να ξοδέψει πολύτιμο χρόνο και ενέργεια για να εκδιώξει τους Τούρκους από την Καππαδοκία. Ο Ρωμανός Δ΄ κατάφερε να ειρηνεύσει την επαρχία και βάδισε προς τον Ευφράτη μέσω της Μελιτηνής, περνώντας στη Ρωμανόπολη, με την ελπίδα να ανακαταλάβει το Αχλάτ στη λίμνη Βαν για να προστατεύσει τα αρμενικά σύνορα. Οι Τούρκοι στριμώχτηκαν στα βουνά της Κιλικίας, αλλά κατάφεραν να διαφύγουν στο Χαλέπι, αφού εγκατέλειψαν τη λεηλασία τους. Ο Ρωμανός Δ΄ επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη χωρίς τη μεγάλη νίκη που ήλπιζε.
Το 1070 ο Ρωμανός Δ΄ κρατήθηκε στην Κωνσταντινούπολη για διοικητικά ζητήματα και δεν μπόρεσε να εκστρατεύσει ο ίδιος. Ο στρατηγός Μανουήλ Κομνηνός, ανιψιός του πρώην αυτοκράτορα Ισαάκιου Α΄, και μεγαλύτερος αδελφός του μελλοντικού αυτοκράτορα Αλέξιου, ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από έναν Τούρκο στρατηγό ονόματι Χρουντζ. Ο Μανουήλ έπεισε τον Χρουντζ να πάει στην Κωνσταντινούπολη και να δει προσωπικά τον Ρωμανό Δ΄ για να συνάψει συμμαχία. Αυτό πυροδότησε μία επίθεση από την πλευρά του Σελτζούκου σουλτάνου Αλπ Αρσλάν, ο οποίος κατάφερε να καταλάβει το Μαντζικέρτ και το Άρτσες.
Ακόμη και ενώ ο Ρωμανός Δ΄ διαπραγματευόταν με τον Αλπ Αρσλάν για την επιστροφή του Μαντζικέρτ, βάδισε επικεφαλής ενός μεγάλου στρατού με σκοπό να ανακτήσει το φρούριο. Αυτό οδήγησε στη μοιραία μάχη του Μαντζικέρτ στις 26 Αυγούστου 1071. Ο Ρωμανός Δ΄αποφάσισε να μοιράσει τον στρατό του, στέλνοντας ένα μέρος για να επιτεθεί στο Αχλάτ, ενώ συνέχισε να προελαύνει στο Μαντζικέρτ με το κύριο σώμα του στρατού. Πράγματι κατάφερε να ανακαταλάβει το Μαντζικέρτ, αλλά αντιλήφθηκε ότι ο στρατός των Σελτζούκων πλησίαζε γρήγορα. Ο Ρωμανός Δ΄ διέταξε τις δυνάμεις που επιτέθηκαν στον Αχλάτ να επανενωθούν μαζί του, αλλά αυτοί απροσδόκητα συνάντησαν έναν άλλο μεγάλο τουρκικό στρατό, που τους ανάγκασε να υποχωρήσουν πίσω στη Μεσοποταμία.
Όταν ο Ρωμανός Δ΄ αντιλήφθηκε τι είχε συμβεί, προσπάθησε να ανακτήσει την κατάσταση κάνοντας μία προκλητική στάση, πολεμώντας γενναία ακόμη και αφού το άλογό του σκοτώθηκε κάτω από αυτόν, αλλά τραυματίστηκε στο χέρι, που τον εμπόδισε να κρατήσει ένα ξίφος και σύντομα πιάστηκε αιχμάλωτος. Ο Αρσλάν απελευθέρωσε τον Αυτοκράτορα έναντι των σημαντικών λύτρων των 1.500.000 νομισμάτων, με επιπλέον 360.000 νομίσματα να καταβάλλονται ετησίως.
Στο μεταξύ η φατρία της αντιπολίτευσης, που ραδιουργούσε ενάντια στον Ρωμανό Δ΄, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση. Ο καίσαρας Ιωάννης Δούκας και ο Μιχαήλ Ψελλός ανάγκασαν την Ευδοκία να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι και επηρέασαν τον Μιχαήλ Ζ΄ να δηλώσει τον Ρωμανό Δ΄ καθαιρεμένο. Στη συνέχεια αρνήθηκαν να τιρήσουν τη συμφωνία, που έγινε μεταξύ του Αρσλάν και του πρώην Αυτοκράτορα. Καθώς ο Ρωμανός Δ΄ επέστρεφε από την αιχμαλωσία, έδωσε μάχη εναντίον της οικογένειας Δούκα στα Δόκεια, αλλά ηττήθηκε. Υποχώρησε στο φρούριο του Τυρωπίου και από εκεί στα Άδανα της Κιλικίας. Καταδιωκόμενος από τον Ανδρόνικο, αναγκάστηκε τελικά να παραδοθεί από τη φρουρά στα Άδανα, αφού έλαβε διαβεβαιώσεις για την προσωπική του ασφάλεια. Ο Ιωάννης Δούκας αρνήθηκε τη συμφωνία και έστειλε άνδρες για να τυφλώσουν σκληρά τον Ρωμανό στις 29 Ιουνίου 1072, προτού τον στείλει εξορία στην Πρώτη στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Χωρίς ιατρική βοήθεια, το τραύμα του μολύνθηκε και σύντομα υπέστη ένα οδυνηρό, παρατεταμένο τέλος.
Μιχαήλ Ζ΄
μικρογραφία| Η εισβολή των Σελτζούκων στη Μ. Ασία μετά το Μαντζικέρτ.
Όταν ο Ρωμανός Δ΄ ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε, ο Μιχαήλ Ζ΄ παρέμεινε στο παρασκήνιο, ενώ την πρωτοβουλία ανέλαβαν ο θείος του Ιωάννης Δούκας και ο διδάσκαλός του Μιχαήλ Ψελλός. Συνωμότησαν για να εμποδίσουν τον Ρωμανό Δ΄ να ανακτήσει την εξουσία μετά την απελευθέρωσή του από την αιχμαλωσία, ενώ ο Μιχαήλ Ζ΄ δεν ένιωθε καμία υποχρέωση να τιμήσει τη συμφωνία που έκλεισε ο Ρωμανός Δ΄ με τον σουλτάνο. Μετά την αποστολή της Ευδοκίας σε μοναστήρι, ο Μιχαήλ Ζ΄ στέφθηκε ξανά στις 24 Οκτωβρίου 1071 ως Αυτοκράτορας.
Αν και συμβουλευόταν ακόμη τον Μιχαήλ Ψελλό και τον Ιωάννη Δούκα, ο Μιχαήλ Ζ΄ βασιζόταν όλο και περισσότερο στον λογοθέτη (υπουργό) οικονομικών του Νικηφορίτζη. Τα κύρια ενδιαφέροντα του Αυτοκράτορα, που είχαν διαμορφωθεί από τον Ψελλό, ήταν σε ακαδημαϊκές ασχολίες, πράγμα που επέτρεπε στον Νικηφορίτζη να αυξήσει τόσο τη φορολογία, όσο και τις δαπάνες πολυτελείας, χωρίς να χρηματοδοτήσει σωστά τον στρατό. Ως Αυτοκράτορας ο Μιχαήλ Ζ΄ ήταν ανίκανος, περικυκλωμένος από συκοφάντες αξιωματούχους της αυλής και τυφλός για την Αυτοκρατορία που κατέρρεε γύρω του. Ο κακοπληρωμένος στρατός έτεινε σε ανταρσία και οι Βυζαντινοί έχασαν το Μπάρι, την τελευταία τους κατοχή στην Ιταλία, από τους Νορμανδούς του Ροβέρτου Γυισκάρδου το 1071. Ταυτόχρονα, αντιμετώπισαν μία σοβαρή εξέγερση στα Βαλκάνια, όπου αντιμετώπισαν προσπάθεια για την αποκατάσταση του Βουλγαρικού κράτους. Αν και αυτή η εξέγερση κατεστάλη από τον στρατηγό Νικηφόρο Βρυέννιο, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να ανακτήσει τις απώλειές της στη Μικρά Ασία.
μικρογραφία| Αργυρό [[Μιλιαρήσιον|μηλιαρέσιον του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα. Επιγρ.: ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛ Ο ΔΚ.]] μικρογραφία| Απεικόνιση του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα στο πίσω μέρος του [[Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας|Ιερού Στέμματος της Ουγγαρίας.]]
Μετά το Μαντζικέρτ, η Βυζαντινή κυβέρνηση έστειλε νέο στρατό, για να περιορίσει τους Σελτζούκους Τούρκους υπό τον Ισαάκιο Κομνηνό, αδελφό του μελλοντικού αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού, αλλά αυτός ο στρατός ηττήθηκε και ο διοικητής του συνελήφθη το 1073. Το πρόβλημα επιδεινώθηκε από την εγκατάλειψη των δυτικών μισθοφόρων των Βυζαντινών, που έγιναν αντικείμενο της επόμενης στρατιωτικής αποστολής στην περιοχή, με επικεφαλής τον καίσαρα Ιωάννη Δούκα. Αυτή η εκστρατεία τελείωσε επίσης με αποτυχία, και ο διοικητής της συνελήφθη επίσης από τον εχθρό. Οι νικητές μισθοφόροι υποχρέωσαν τώρα τον Ιωάννη Δούκα να σταθεί ως διεκδικητής του θρόνου. Η κυβέρνηση του Μιχαήλ Ζ΄ αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τις κατακτήσεις των Σελτζούκων στη Μ. Ασία το 1074 και να ζητήσει την υποστήριξή τους. Ένας νέος στρατός υπό τον Αλέξιο (Α΄) Κομνηνό, ενισχυμένος από τα στρατεύματα των Σελτζούκων που στάλθηκαν από τον Μαλίκ Σαχ Α΄, τελικά νίκησε τους μισθοφόρους και συνέλαβε τον Ιωάννη Δούκα το 1074.
Αυτές οι κακοτυχίες προκάλεσαν εκτεταμένη δυσαρέσκεια, που επιδεινώθηκε από την υποτίμηση του νομίσματος, η οποία έδωσε στον Αυτοκράτορα το παρωνύμιο του "Παραπινάκη", που σημαίνει «παρά πινάκιον», δηλ. ένα πινάκιο (μέτρο σιτηρών) λιγότερο.
Νικηφόρος Γ΄
Το 1078 δύο στρατηγοί, ο Νικηφόρος Βρυέννιος και ο Νικηφόρος (Γ΄) Βοτανειάτης, επαναστάτησαν ταυτόχρονα στα Βαλκάνια και στην Ανατολία, αντίστοιχα. Ο Βοτανειάτης κέρδισε την υποστήριξη των Σελτζούκων Τούρκων,  και έφτασε πρώτος στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Βοτανειάτης βάδισε στη Νίκαια, όπου αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας. Μπροστά στην απειλή που έθετε ο Βρυέννιος, η εκλογή του επικυρώθηκε από την αριστοκρατία και τον κλήρο, ενώ ο Μιχαήλ Ζ΄ παραιτήθηκε από το θρόνο μετά από δύσκολο αγώνα στις 31 Μαρτίου 1078 και αποσύρθηκε στη μονή Στουδίου.
Ο Αλέξιος (Α΄) διατάχθηκε να βαδίσει εναντίον του κουνιάδου του Νικηφόρου Μελισσηνού στη Μ. Ασία, αλλά αρνήθηκε να πολεμήσει τον συγγενή του. Αυτό, ωστόσο, δεν οδήγησε σε υποβιβασμό, καθώς ο Αλέξιος (Α΄) χρειαζόταν, για να αντιμετωπίσει την αναμενόμενη εισβολή των Νορμανδών της Νότιας Ιταλίας, με επικεφαλής τον Ροβέρτο Γυισκάρδο. Η μερίδα του Δούκα στην αυλή πλησίασε τον Αλέξιο (Α΄) και τον έπεισε να συμμετάσχει σε μία συνωμοσία εναντίον του Νικηφόρου Γ΄. Η μητέρα του Αλεξίου, Άννα Δαλασσινή, επρόκειτο να παίξει εξέχοντα ρόλο σε αυτό το πραξικόπημα του 1081, μαζί με την αυτοκράτειρα Μαρία της Αλανίας. Για να βοηθήσει τη συνωμοσία, η Μαρία υιοθέτησε τον Αλέξιο (Α΄) ως γιο της, αν και ήταν μόλις πέντε χρόνια μεγαλύτερη από αυτόν. Ο Αλέξιος (Α΄) και ο διάδοχος Κωνσταντίνος Δούκας, ο γιος της Μαρίας, ήταν πλέον θετά αδέλφια, και τόσο ο Ισαάκιος Κομνηνός όσο και ο Αλέξιος (Α΄) ορκίστηκαν, ότι θα διαφυλάξουν τα δικαιώματά του ως Αυτοκράτορα.
Οι αδελφοί Ισαάκιος και ο Αλέξιος (Α΄) έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη στα μέσα Φεβρουαρίου 1081, για να συγκεντρώσουν στρατό εναντίον του Βοτανειάτη. Αφού δωροδόκησαν τα Ρωμαϊκά στρατεύματα στην Ευρώπη (Σχολές της Δύσης) που φρουρούσαν την πόλη, ο Ισαάκιος και ο Αλέξιος (Α΄) Κομνηνός μπήκαν νικηφόρα στην πρωτεύουσα την 1η Απριλίου 1081. Ο Αλέξιος Α΄ στέφθηκε Αυτοκράτορας, ιδρύοντας τη δυναστεία των Κομνηνών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δυναστεία των Δουκών Κατηγορία:11ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ευθύδημος Β΄ της Βακτρίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Προπονητικό Κέντρο Γιώργος Καλαφάτης
To Αθλητικό Κέντρο «Γιώργος Καλαφάτης» είναι σύγχρονο προπονητικό κέντρο που βρίσκεται στο Κορωπί Αττικής, ιδιοκτησίας της ΠΑΕ Παναθηναϊκός.
Καστανιόλε Μονφερράτο
Το Καστανιόλε Μονφερράτο (ιταλικά: Castagnole Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Προπονητικό Κέντρο Γιώργος Καλαφάτης
Λειτουργεί ως χώρος προπόνησης των τμημάτων ποδοσφαίρου του συλλόγου, αλλά και ως έδρα των ακαδημιών.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αττική Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα Κατηγορία:Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο. Κατηγορία:Δήμος Κρωπίας
Καστανιόλε ντελλε Λάντσε
Το Καστανιόλε ντελλε Λάντσε (ιταλικά: Castagnole delle Lanze) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015
Ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015 ήταν ο 13ος ετήσιος Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision και έλαβε μέρος στην Arena Armeec, στη Σόφια της Βουλγαρίας στις 21 Νοεμβρίου 2015. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Βουλγάρικη εθνική τηλεόραση φιλοξένησε ένα γεγονός της Eurovision. 17 χώρες έχουν επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους, ο μεγαλύτερος αριθμός συμμετοχώντων από το 2007 και ο δεύτερος μεγαλύτερος στην ιστορία του διαγωνισμού, με την Ιρλανδία και την Αυστραλία να κάνουν το ντεμπούτο τους. Η Αλβανία και η ΠΓΔΜ επιστρέφουν στο διαγωνισμό, μετά την τελευταία τους συμμετοχή το 2012 και το 2013 αντίστοιχα, όπου είχαν βγει τότε τελευταίες. Η Κύπρος και η Κροατία θα αποχωρήσουν, μετά την επιστροφή της στο διαγωνισμό του 2014 στη Μάλτα. Επίσης, η Σουηδία αποχώρησε από το διαγωνισμό επειδή υπήρχε έλλειψη ενδιαφέροντος από τη Sveriges Television (Το κανάλι ανακοίνωσε ότι θα επιστρέψει το 2016). Αυτό το συμβάν έχει ξαναγίνει το 2008 με τη TV4. Νικήτης του διαγωνισμού ήταν η Μάλτα με 185 βαθμούς.
Η φάση για την οικοδέσποινα χώρα
Μετά τη νίκη της Ιταλίας στο διαγωνισμό του 2014, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση έδωσε την ευκαιρία στην Ιταλική ραδιοτηλεόραση RAI, να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό του 2015. Ωστόσο, στις 15 Ιανουαρίου 2015, το RAI απέρριψε την ευκαιρία στο να φιλοξενήσει τον θεσμό. Ο Εκτελεστικός Επόπτης του Παιδικού Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, ο Βλανντισλάβ Γιάκοβλεφ, εξήρε το RAI να πάρει το χρόνο του για να εξεταστούν οι δυνατότητες φιλοξενίας, παρόλο που έκαναν το ντεμπούτο τους το 2014, και επιπλέον εξήγησε πως η EBU ήταν σε τυχερή θέση γιατί ήδη υπήρχαν υποψηφιότητες από δύο χώρες σκετικά με την οικοδέσποινα χώρα.
Στις 26 Ιανουαρίου 2015, ανακοινώθηκε ότι η Βουλγαρία επιλέχθηκε να φιλοξενήσει το διαγωνισμό του 2015, που είχε σχεδιαστεί να λάβει μέρος στις 21 Νοεμβρίου του 2015. Θα είναι η πρώτη φορά που η Βουλγαρία θα φιλοξενήσει ένα γεγονός της Eurovision. Το Μάρτιο του 2015, επιβεβαιώθηκε ότι η Σόφια θα είναι η οικοδέσποινα πόλη με την Arena Armeec να είναι το στάδιο που θα φιλοξενήσει το θεσμό.
Γραφικός σχεδιασμός
Στις 23 Ιουνίου 2015, η EBU σε συνδυασμό με το ΒΝΤ, παρουσίασαν το επίσημο λογότυπο του 2015, κατά τη διάρκεια της συνάντησης του Steering Group που έλαβε μέρος στη Σόφια. Η Βιάρα Άνκονα, η Γενική Διευθύντρια του τηλεοπτικού φορέα εξήγησε ότι η έννοια του λογότυπου εμπνεύστηκε πίσω από την ιδέα της πικραλίδας που σκάει, "κάτι που ο καθένας έχει κάνει ως παιδί".
Λίστα συμμετοχών
Στις 7 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε ότι 17 χώρες θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό. Επίσης, είναι ο μεγαλύτερος αριθμός χωρών που έχουν συμμετάσχει από το 2007. Οι παρακάτω χώρες θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό:
Σχολιασμός
Μη Συμμετέχοντες Χώρες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Eurovision
Σιμιγδάλι
Το σιμιγδάλι (αρχ. ελλην. σεμίδαλις) είναι ονομασία που αναφέρεται σε θραύσματα του κόκκου των σιτηρών ιδιαίτερα του σκληρού σταριού, τα οποία παρασκευάζονται με την άλεση κόκκων που είχαν αρχικά διαβραχεί, διαδικασία η οποία ακολουθείται από ξήρανση και κοσκίνισμα. Ο όγκος των κόκκων ποικίλει από πολύ μικρός (όπως ένας κόκκος αλατιού, ψιλό σιμιγδάλι) έως αρκετά μεγάλος (όπως ένας κόκκος ζάχαρης, χονδρό σιμιγδάλι). Το σιμιγδάλι διακρίνεται σε αυτό που προέρχεται από την περιφέρεια του κόκκου και είναι γνωστό ως ντυμένο και σε αυτό που προέρχεται από το κέντρο του κόκκου, το οποίο δεν φέρει μέρος του περιβλήματος και είναι γνωστό ως γυμνό. Εξαιτίας του περιβλήματος το πρώτο είναι πιο σκουρόχρωμο από το δεύτερο.
Περιεκτικότητα σε ουσίες
100 γραμμάρια σιμιγδαλιού περιέχουν :
Χρήση στην ελληνική & διεθνή Κουζίνα
Το σημαντικότερο προϊόν που κατασκευάζεται, κυρίως από σιμιγδάλι, είναι τα προϊόντα της μακαρονοποιίας όπως το σπαγγέτι και άλλα. Επίσης στη ζαχαροπλαστική γλυκά που παρασκευάζονται με βάση το σιμιγδάλι είναι τα παραδοσιακά στην Ελλάδα μελομακάρονα, το ρεβανί, το σάμαλι, το γαλακτομπούρεκο, η γαλατόπιτα και πολλοί τύποι ελληνικού χαλβά. Πολύ συχνή είναι η χρήση του σιμιγδαλιού στη σπανακόπιτα, την μπουγάτσα, την καρυδόπιτα και στα αμυγδαλωτά. Τέλος στη διεθνή κουζίνα το σιμιγδάλι είναι η βάση του κουσκούς.
Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 54, σελίδα 65.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλευρα Κατηγορία:Εβραϊκή κουζίνα Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα Κατηγορία:Αραβική κουζίνα
Μάγουλο
μικρογραφία|Μάγουλο Τα μάγουλα αποτελούν την περιοχή του προσώπου κάτω από τα μάτια και ανάμεσα στην μύτη και το δεξιό ή το αριστερό αυτί. Στον άνθρωπο, η περιοχή νευρώνεται από το στοματικό νεύρο. Η περιοχή μεταξύ των εσωτερικών του μάγουλου, των δοντιών και των ούλων ονομάζεται προθάλαμος και αποτελεί μέρος του στόματος. Σε άλλα ζώα, τα μάγουλα μπορεί να αναφέρονται επίσης ως σιαγόνες.
Δομή
Τα μάγουλα είναι σαρκώδη στον άνθρωπο. Το δέρμα αναστέλεται από το πηγούνι και τα σαγόνια, και αποτελεί το πλευρικό τοίχωμα του ανθρώπινου σώματος, αγγίζοντας εμφανώς το μάγουλο κάτω από το μάτι. Το εσωτερικό του μάγουλου είναι επενδυμένο με ένα βλεννογόνο (το στοματικό βλεννογόνο, μέρος του στοματικού βλεννογόνου).
Κατά τη διάρκεια της μάσησης, τα μάγουλα και η γλώσσα που βρίσκεται μεταξύ τους χρησιμεύουν για να κρατήσουν το φαγητό ανάμεσα στα δόντια.
Άλλα ζώα
Τα μάγουλα καλύπτονται εξωτερικά από τριχωτό δέρμα και εσωτερικά από στρωματοποιημένο πλακώδες επιθήλιο. Αυτό είναι ως επί το πλείστον ομαλό. Ο βλεννογόνος είναι εξοπλισμένος με εκκρίσεις από τους στοματικούς αδένες, οι οποίοι είναι διατεταγμένοι σε ανώτερες και κατώτερες ομάδες. Σε σαρκοφάγα ζώα, ο ανώτερος στοματικός αδένας είναι μεγάλος και ιδιαίτερος: ο Ζυγωματικός αδένας. Κατά τη διάρκεια της μάσησης τα μάγουλα και η γλώσσα μεταξύ τους χρησιμεύουν για τη κράτηση του φαγητού ανάμεσα στα δόντια.
Κάποια ζώα όπως οι σκίουροι και τα χάμστερ χρησιμοποιούν τη στοματικό σακούλα για να μεταφέρουν τρόφιμα ή άλλα αντικείμενα. Σε ορισμένα σπονδυλωτά, τα σημάδια στη περιοχή του μάγουλου (μαγουλικές ρίγες/σημεία/...) ιδιαίτερα αμέσως κάτω από το μάτι χρησιμεύουν συχνά ως σημαντικά χαρακτηριστικά μεταξύ των ειδών ή ατόμων.
Γλουτοί
Μερικές φορές οι άνθρωποι αναφέρονται στους γλουτούς ως "μάγουλα" λόγω της ημικυκλικής τους εμφάνιση.
Κοινωνία και πολιτισμός
Το μάγουλο είναι η πιο κοινή θέση από την οποία λαμβάνεται δείγμα DNA (κατά τη διάρκεια δείγματος μάγουλου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτηριστικά προσώπου Κατηγορία:Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός
Κλαούντιο Αμπάντο
Ο Κλαούντιο Αμπάντο (Claudio Abbado, 26 Ιουνίου 1933 – 20 Ιανουαρίου 2014) ήταν Ιταλός διευθυντής ορχήστρας. Υπήρξε ένας από τους γνωστότερους και πλέον σεβαστούς μαέστρους του 20ού αιώνα, ιδίως για τη μουσική του Γκούσταβ Μάλερ. Διετέλεσε μουσικός διευθυντής της Σκάλας του Μιλάνου, βασικός μαέστρος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου, μουσικός διευθυντής της Κρατικής Όπερας της Βιέννης, ιδρυτής και διευθυντής της Ορχήστρας του Φεστιβάλ της Λουκέρνης, μουσικός διευθυντής της Ορχήστρας Νέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και βασικός μαέστρος της Φιλαρμονικής του Βερολίνου.
Οικογένεια και σπουδές
Η οικογένεια Αμπάντο απολάμβανε επί αρκετές γενεές ευμάρεια και σεβασμό. Ο προπάππους του Κλαούντιο σπατάλησε και τα δύο χαρτοπαίζοντας. Ο γιος του, ο παππούς του Κλαούντιο, έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, αποκαθιστώντας το οικογενειακό όνομα και δείχνοντας ταλέντο ως ερασιτέχνης μουσικός.
Η παιδική ηλικία του Αμπάντο χαρακτηρίστηκε από τη ναζιστική κατοχή του Μιλάνου. Η μητέρα του πέρασε ένα διάστημα στη φυλακή επειδή φιλοξένησε ένα Εβραιόπουλο. Αυτή η περίοδος αποκρυστάλλωσε τα αντιφασιστικά πολιτικά του αισθήματα. Ωστόσο, ταυτόχρονα αναπτύχθηκαν και τα μουσικά του ενδιαφέροντα, με την παρακολούθηση παραστάσεων στη Σκάλα του Μιλάνου και ορχηστρικών δοκιμών στην πόλη με μαέστρους όπως οι Αρτούρο Τοσκανίνι και Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ. Αργότερα θυμόταν ότι η κατά καιρούς απότομη συμπεριφορά του Τοσκανίνι προς τους μουσικούς στις πρόβες τον απωθούσε. Διευθυντές ορχήστρας που τον επηρέασαν ως παιδί ήταν επίσης οι Βίκτορ ντε Σάμπατα και Ράφαελ Κούμπελικ. Αλλά αποφάσισε να γίνει ο ίδιος μαέστρος όταν άκουσε τη διεύθυνση του Antonio Guarnieri στα Nocturnes του Ντεμπυσσύ. Σε ηλικία 15 ετών συνάντησε τον Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο οποίος σχολίασε: «Έχεις το μάτι για να γίνεις μαέστρος.»
Το 1958 ο Αμπάντο έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως μαέστρος, στην Τεργέστη. Εκείνο το καλοκαίρι κέρδισε τον διεθνή διαγωνισμό μαέστρων «Serge Koussevitzky», γεγονός που του απέφερε μερικές αναθέσεις όπερας στην Ιταλία.
Σταδιοδρομία
Το 1959 ο Κλαούντιο Αμπάντο διεύθυνε την πρώτη του όπερα, τη L'amour des trois oranges του Προκόφιεφ, στην Τεργέστη. Το επόμενο έτος έκανε το ντεμπούτο του και στη Σκάλα του Μιλάνου. Το 1963 κέρδισε το Βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος» για μαέστρους, κάτι που του επέτρεψε να εργασθεί επί πεντάμηνο με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης ως βοηθός του Μπερνστάιν. Μια εμφάνιση το 1965 στο Φεστιβάλ RIAS στο Βερολίνο οδήγησε σε μία πρόσκληση από τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ το επόμενο έτος για συνεργασία με τη Φιλαρμονική της Βιέννης. Το 1965 διεύθυνε για πρώτη φορά στη Βρετανία, με την Ορχήστρα Hallé, ενώ το 1966 ήρθε και το ντεμπούτο του με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου (LSO). Ο Αμπάντο δίδαξε μουσική δωματίου για τρία χρόνια την ίδια δεκαετία στην Πάρμα.
Το 1969 έγινε ο βασικός (κύριος) μαέστρος της Σκάλας του Μιλάνου. Το 1972 έγινε και ο μουσικός διευθυντής της εταιρείας. Κατά τη θητεία του επεξέτεινε την περίοδο της όπερας σε 4 μήνες και εστίασε στο ανέβασμα φθηνών παραστάσεων για τους εργάτες και τους φοιτητές. Εκτός από το κλασικό ρεπερτόριο της όπερας, παρουσίασε σύγχρονες όπερες, όπως τού Λουίτζι Νταλλαπίκκολα και του Λουίτζι Νόνο. Το 1976 έφερε τη «Σκάλα» στις ΗΠΑ για πρώτη φορά στην πρωτεύουσα Ουάσινγκτον, για τους εορτασμούς των 200 ετών από την αμερικανική ανεξαρτησία. Το 1982 ίδρυσε τη «Φιλαρμονική της Σκάλας» για την εκτέλεση ορχηστρικών έργων. Ο Αμπάντο παρέμεινε στην υπηρεσία της Σκάλας μέχρι το 1986.
Στις 7 Οκτωβρίου 1968 ο Αμπάντο έκανε το ντεμπούτο του στη Μετροπόλιταν Όπερα με τον Δον Κάρλος. Μετά το 1971 άρχισε να συνεργάζεται σε μεγαλύτερο βάθος με τη Φιλαρμονική της Βιέννης, με δύο εμφανίσεις στη γνωστή πρωτοχρονιάτικη συναυλία της, το 1988 και το 1991.
Το 1979 έγινε ο βασικός μαέστρος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου, θέση που κατείχε μέχρι το 1987 (από το 1984 ως το 1987 ήταν ταυτόχρονα και ο μουσικός διευθυντής της). Από το 1982 to 1985 διετέλεσε βασικός προσκεκλημένος μαέστρος (principal guest conductor) στη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου. Το 1986 έγινε Generalmusikdirector της πόλεως της Βιέννης, ενώ παράλληλα ήταν μουσικός διευθυντής της Κρατικής Όπερας της Βιέννης, από το 1986 μέχρι το 1991. Το 1988 ίδρυσε το μουσικό φεστιβάλ «Wien Modern».
Στη Φιλαρμονική του Βερολίνου
Η πρώτη φορά που ο Αμπάντο διεύθυνε τη Φιλαρμονική του Βερολίνου ήταν τον Δεκέμβριο του 1966. Μετά από 33 εμφανίσεις ως προσκεκλημένος μαέστρος, το 1989 εκλέχθηκε ως ο αρχιμαέστρος της και καλλιτεχνικός διευθυντής της, διαδεχόμενος τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν. Κατά την εκεί θητεία του, η παρουσία της σύγχρονης μουσικής στο πρόγραμμα της ορχήστρας αυξήθηκε. Το 1992 συμμετέσχε στην ίδρυση του «Berlin Encounters» ενός φεστιβάλ μουσικής δωματίου. Το 1998 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Φιλαρμονική του Βερολίνου μετά τη λήξη του συμβολαίου του το 2002. Πριν την αποχώρησή του, το 2000, ανακοίνωσε ότι είχε προσβληθεί από καρκίνο του στομάχου,, γεγονός που οδήγησε στην ακύρωση αρκετών εμφανίσεών του με την ορχήστρα. Μετέπειτα αντιμετώπιση της ασθένειας οδήγησε στην αφαίρεση ενός τμήματος του πεπτικού του συστήματος και ακύρωσε όλες τις δραστηριότητές του για τρεις μήνες το 2001.
Το 2004 επέστρεψε για να διευθύνει τη Φιλαρμονική του Βερολίνου στην εκτέλεση της 6ης Συμφωνίας του Μάλερ, που ηχογραφήθηκε ζωντανά για εμπορική κυκλοφορία. Η «Ορχηστρική Ακαδημία» της Φιλαρμονικής του Βερολίνου θεσμοθέτησε το «Claudio Abbado Kompositionspreis» (Βραβείο Συνθέσεως Claudio Abbado) προς τιμή του, το οποίο απονέμεται από το 2006 κάθε τέσσερα χρόνια.
Ιδρύσεις νέων σχημάτων
Εκτός από το έργο του με καθιερωμένα μουσικά σύνολα, ο Αμπάντο ίδρυσε νέες ορχήστρες, με νεαρούς μουσικούς στους πυρήνες τους. Μεταξύ αυτών είναι η Ορχήστρα Νέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αρχικώς «της Ευρωπαϊκής Κοινότητας») το 1978 και η «Gustav Mahler Jugendorchester» το 1988. Ο Αμπάντο συνεργάσθηκε με αμφότερες τακτικά. Αρκετά αργότερα, βοήθησε στην ίδρυση μιας ακόμα, της «Ορχήστρας Μότσαρτ» στη Μπολόνια, το 2004.
Εκτός από τη δουλειά του με την Ορχήστρα Νέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την «Gustav Mahler Jugendorchester», ο Αμπάντο συνεργάσθηκε με τη Συμφωνική Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ της Βενεζουέλας.
Μουσικό ύφος
Ο Κλαούντιο Αμπάντο εκτέλεσε και ηχογράφησε μεγάλη ποικιλία ρομαντικών έργων, ιδίως του Γκούσταβ Μάλερ, του οποίου τις συμφωνίες ηχογράφησε αρκετές φορές. Επίσης ήταν γνωστός για τις εκτελέσεις σύγχρονων έργων, γραμμένων από συνθέτες όπως οι Άρνολντ Σένμπεργκ, Καρλχάιντς Στοκχάουζεν, Τζιάκομο Μαντσόνι, Λουίτζι Νόνο, Μπρούνο Μαντέρνα, Γκιέργκι Λίγκετι, Τζοβάννι Σολλίμα, Φράνκο Ντονατόνι και Τζωρτζ Μπέντζαμιν.
Ο Αμπάντο συνήθως μιλούσε πολύ λίγο στις πρόβες. Αυτό αντανακλούσε την προτίμησή του για επικοινωνία με τις κινήσεις του σώματος, των χεριών και των ματιών, και την αντίληψή του ότι στις ορχήστρες δεν άρεσαν οι μαέστροι που μιλούσαν πολύ στην πρόβα.
Κατά την εκτέλεση του έργου, ο Αμπάντο συχνά διεύθυνε από μνήμης, όπως είχε σημειώσει ο ίδιος:
"«...είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την παρτιτούρα τέλεια και να είμαστε εξοικειωμένοι με τη ζωή, τα έργα και την εποχή του συνθέτη. Αισθάνομαι ασφαλέστερα χωρίς παρτιτούρα. Η επικοινωνία με την ορχήστρα είναι ευκολότερη.»"
Επιλεγμένες τιμητικές διακρίσεις
Επιπλέον, ο Αμπάντο ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας από τα Πανεπιστήμια της Φερράρα (1990), του Κέιμπριτζ (1994), του Αμπερντήν (1986) και της Αβάνας.
Στις 30 Αυγούστου 2013 ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο διόρισε τον Αμπάντο ισόβιο γερουσιαστή, σε ένδειξη τιμής για τα «εξέχοντα πολιτιστικά επιτεύγματά του».
Προσωπική ζωή
Από τον πρώτο γάμο του το 1956 με την τραγουδίστρια Τζοβάννα Καβατσόνι (Giovanna Cavazzoni), ο Αμπάντο απέκτησε δύο τέκνα, τον Ντανιέλε Αμπάντο (γενν. 1958), που έγινε σκηνοθέτης της όπερας, και την Αλεσσάντρα (γενν. 1959). Ο πρώτος γάμος του έληξε με διαζύγιο. Από τον δεύτερο γάμο του, με την Γκαμπριέλα Κανταλούπι (Gabriella Cantalupi), απέκτησε έναν ακόμα γιο, τον Σεμπαστιάνο. Επιπλέον, η τετραετής σχέση του με τη Ρωσίδα βιολονίστρια Βικτόρια Μούλοβα είχε ως καρπό το πρώτο παιδί της Μούλοβα, τον Μίσα. Ανεψιός του, γιος του αδελφού του Μαρτσέλο, είναι ο μαέστρος Ρομπέρτο Αμπάντο.
Θάνατος
Ο Αμπάντο πέθανε στη Μπολόνια στις 20 Ιανουαρίου 2014, σε ηλικία 80 ετών. Μία εβδομάδα αργότερα, ως φόρο τιμής προς τη μνήμη του, η ιδρυθείσα από τον ίδιο «Φιλαρμονική της Σκάλας» εκτέλεσε το αντάτζιο της 3ης Συμφωνίας του Μπετόβεν («Marcia funebre») σε άδειο θέατρο (αλλά μεταδιδόμενο σε πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία μπροστά στην όπερα και ζωντανά από τον ιστότοπο της «Σκάλας»). Η σορός του είναι θαμμένη στην Ελβετία.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Επισκοπή Μεσσηνίας
Η Επισκοπή είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας και ανήκει στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Μεσσήνης.
Πληροφορίες
Οι επισκέπτες μπορούν να βρουν πλήθος τουριστικών καταλυμάτων, κυρίως αρκετά δωμάτια προς ενοικίαση, αλλά και παραδοσιακές ταβέρνες για να δοκιμάσουν τις τοπικές συνταγές. Υπάρχουν ακόμα μικρά καταστήματα που μπορούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες.
Ο κεντρικός δρόμος του χωριού, είναι η 9η Επαρχιακή Οδός Ριζόμυλου - Κορώνης και βρίσκεται παράλληλα με την ομώνυμη παραλία μπροστά από τον οικισμό και ανάμεσα στην Κορώνη και στο Πεταλίδι. Η ακτή είναι μεγάλης έκτασης με ψιλή άμμο και λίγα βότσαλα.
Ο πληθυσμός το καλοκαίρι αυξάνεται, καθώς πολλοί είναι οι κάτοικοι των αστικών κέντρων που έχουν τα εξοχικά τους στο χωριό και διαμένουν εκεί τους θερινούς μήνες, αλλά και από τους επισκέπτες της περιοχής.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.849406" longitude="21.827087" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Ελεονόρα του Λέστερ
Η Ελεονόρα του Λέστερ ( αγγλ. Eleanor of Leicester, ή Ελεονόρα Πλανταγενέτη και Ελεονόρα της Αγγλίας) (1215 - 13 Απριλίου 1275) ήταν νεότερη κόρη και παιδί του Ιωάννη της Ακτήμονα και της Ισαβέλλας του Ανγκουλέμ.
Γάμος της Ελεονόρας με τον Γουλιέλμο Μαρσάλ
Την εποχή της γέννησης της Ελεονόρας στο Γκλόστερ ο πατέρας της Ιωάννης ήταν αιχμάλωτος των Γάλλων και υποχρεώθηκε να υπογράψει τη Μάγκνα Κάρτα, η Ελεονώρα δεν είδε ποτέ τον πατέρα της που πέθανε στο κάστρο του Νιούαρκ όταν ήταν ενός έτους. Οι Γάλλοι υπό τον δελφίνο Λουδοβίκο βάδισαν στα νότια, οι μόνες περιοχές που είχαν απομείνει υπό Αγγλική κατοχή βρίσκονταν στα κεντρικά και στα Νοτιοδυτικά, οι βασιλικοί βαρόνοι ενώθηκαν υπό τον Γουλιέλμο Μάρσαλ, 1ο κόμη του Πέμπροκ προστάτη του νεαρού Ερρίκου ο οποίος νίκησε τον Λουδοβίκο. Πριν πεθάνει ο Γουλιέλμος Μάρσαλ (1219) αρραβώνιασε την Ελεονόρα με τον γιο του επίσης Γουλιέλμο, ο γάμος έγινε στις 23 Απριλίου 1224 στον ναό των Ναϊτών στο Λονδίνο ο Γουλιέλμος ο νεώτερος ήταν 34 ετών και η Ελεονόρα μόλις 9, ο Γουλιέλμος ο νεώτερος πέθανε στις 6 Απριλίου 1231 στο Λονδίνο στην έβδομη επέτειο του γάμου τους χωρίς να έχουν αποκτήσει παιδιά.
H Ελεονόρα έφερε προίκα 10 κτήματα και 200 λίρες τον χρόνο. Σύμφωνα με τον νόμο, μετά τον θάνατό του, θα μπορούσε να κρατήσει το ένα τρίτο της περιουσίας του. Ο γαμπρός της Ριχάρδος της κατάσχεσε τα κτήματα και τα χρήματά της μαζί με την προίκα της, προκειμένου να ξοφλήσει τα χρέη τού συζύγου της Γουλιέλμου. Η Ελεονόρα αγωνίστηκε για πολλά χρόνια ως να ανακτήσει ξανά την περιουσία της. Η χηρεύουσα Ελεονόρα έκανε, μετά τον θάνατο του συζύγου της, όρκο αγνότητας για το υπόλοιπο της ζωής της ενώπιον του Εδμόνδου Ριτς αρχιεπισκόπου του Καντερμπέρι.