cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι Ζωές των Προφητών
Το "Οι Ζωές των Προφητών" (Lives of the Prophets) είναι μια αρχαία αποκρυφική ​​περιγραφή των ζωών των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Δεν θεωρείται ως Γραφή από οποιοδήποτε εβραϊκό ή χριστιανικό δόγμα. Το έργο μπορεί να δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα ορισμένων από τις επιστολές του Παύλου, καθώς υπάρχουν ομοιότητες στις περιγραφές των καταλήξεων των προφητών, αν και χωρίς να κατονομάζονται τα ενδιαφερόμενα άτομα.
Παράδοση χειρόγραφων
Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει πολλές εκδόσεις, γνωστές τους προηγούμενους αιώνες, με βαριές χριστιανικές προσθήκες. Ορισμένες από αυτές τις εκδοχές αποδόθηκαν στον Επιφάνιο της Σαλαμίνας, άλλες στον Δωρόθεο της Τύρου.
Η άλλη ομάδα ελληνικών χειρογράφων είναι πιο σταθερή και απαλλαγμένη από τις παρεμβολές που βρέθηκαν στην προηγούμενη ομάδα. Ο καλύτερος κώδικας είναι το χειρόγραφο CE του 6ου αιώνα που συνήθως αναφέρεται ως Q ή ως ανώνυμη ανάκληση. Υπάρχει επίσης μια λατινική έκδοση με κείμενο παρόμοιο με το Q που χρησιμοποιείται από τον Ισίδωρο της Σεβίλλης (πριν από το 636 μ.Χ.). Υπάρχουν επίσης εκδόσεις στα Συριακά, Αρμενικά και Αραβικά.
Γλώσσα και ημερομηνία
Δεν υπάρχει συναίνεση μεταξύ των μελετητών σχετικά με την αρχική γλώσσα του κειμένου. Ο Τόρεϋ πρότεινε ως πρώτη γλώσσα τα Εβραϊκά, άλλοι συγγραφείς πρότειναν τα Αραμαϊκά. Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, απο την άλλη, προτείνει ένα ελληνικό πρωτότυπο κείμενο με σημιτικό χρώμα.
Ο Τόρεϋ προτείνει μια ημερομηνία συγγραφής του κειμένου πριν από το 106 μ.Χ. Ο Τζέιμς Χέαρ προτείνει το πρώτο τέταρτο του 1ου αιώνα μ.Χ. Ο Σατράν προτείνει μια πρώιμη Βυζαντινή προέλευση τον 4ο-5ο αιώνα.
Αλλά η ημερομηνία πρέπει να είναι πριν από τον 5ο αιώνα, όπως γράφει ο Τόρεϋ στην εισαγωγή του βιβλίου του λέγοντας ότι οι Ζωές των προφητών "υπάρχουν σε πολλές διαφορετικές εκδοχές. Από αυτές, η πιο γνωστή είναι αυτή που εμφανίζεται στα έργα του Επιφάνιου, Επισκόπου Σαλαμίνας στην Κύπρο (4ος αιώνας)".
Περιεχόμενο
Το βιβλίο ξεκινά με την έκφραση: Τα ονόματα των προφητών, και από πού προέρχονται, και πού πέθαναν και πώς, και πού βρίσκονται.
Το Οι ζωές των Προφητών περιλαμβάνει τους βίους των ζωών των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Μερικοί βίοι είναι εξαιρετικά σύντομοι, δίνονται μόνο οι πιο βασικές πληροφορίες, ενώ σε άλλους υπάρχουν λεπτομέρειες και ιστορίες. Τα κύρια γεγονότα που αναφέρονται στο Οι Ζωές των Προφητών είναι τα ακόλουθα:
Δεδομένου ότι το έργο βρίσκεται σε χριστιανικά χειρόγραφα, επισυνάπτονται και ορισμένοι προφήτες της Καινής Διαθήκης, συγκεκριμένα ο Ζαχαρίας, ο Συμεών (γέρος έξω απο τον Ναό του Σολωμόντα που ο Θεός του υποσχέθηκε πως δεν θα πεθάνει μέχρι να δει τον Μεσσία) και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. Ο Συμεών αναφέρεται ότι πεθαίνει από τα γηρατειά, ενώ ο Ζαχαρίας λέγεται ότι σκοτώθηκε από τον Ηρώδη «μεταξύ του ναού και του βωμού» (Κατά Λουκάν 11:51).
Συμπέρασμα θεμάτων
Ο συγγραφέας του Οι Ζωές των Προφητών φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για τα θαύματα, τις μεσιτείες και τις προβλέψεις των προφητών παρά την ηθική διδασκαλία τους. Ένα από τα πιο τυπικά θέματα του Οι Ζωές των Προφητών είναι το ενδιαφέρον του συγγραφέα για τους χώρους ταφής των προφητών. Ο Τζερεμάιας στη μελέτη του εξετάζει τόσο τα αρχαιολογικά όσο και τα λογοτεχνικά στοιχεία, ιδίως την αρχιτεκτονική δραστηριότητα του Ηρώδη και θεωρεί το βιβλίο ως μαρτυρία λαϊκής αφοσίωσης του 1ου αιώνα.
Το θέμα των προφητών ως μεσολαβητές των ανθρώπων πολύ μετά το θάνατό τους είναι επίσης παρόν.
Ένα ακόμα σημαντικό θέμα είναι το μαρτύριο των προφητών: έξι προφήτες λέγεται ότι έχουν υποστεί μαρτύριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Απόκρυφα κείμενα της Καινής Διαθήκης
Βραζιλιάνικο Μουσείο Γλυπτικής και Οικολογίας
Το Μουσείο Γλυπτικής και Οικολογίας της Βραζιλίας (MuBE) είναι ιδιωτικό πολιτιστικό ίδρυμα που βρίσκεται στο Jardim Europa, ένα χαμηλής πυκνότητας προάστιο του Σάο Πάολο. Το έργο ήταν αποτέλεσμα διαγωνισμού που διακρίθηκε ο αρχιτέκτονας Πάουλο Μέντες ντα Ρότσα το 1884 και το οποίο εγκαινιάστηκε τον Μάιο του 1995. Το ημιυπόγειο μουσείο των 7000 τετραγωνικών μέτρων βρίσκεται κάτω από το επίπεδο του εδάφους, διατηρώντας ένα δημόσιο χώρο πρασίνου στο επίπεδο της πόλης που σχεδιάστηκε σε συνεργασία με τον Burle Marx.
Ιστορικά στοιχεία
Η συζήτηση για την κατασκευή του Museu Brasileiro da Escultura (MuBE) ξεκίνησε τη δεκαετία του ’70, με ένα σχέδιο για την ανοικοδόμηση ενός εμπορικού κέντρου στο προάστιο Jardim Europa, στο οποίο προέβαλαν την αντίθεσή τους οι κάτοικοι της περιοχής (Sociedade Amigos dos Jardins Europa e Paulistano) (SAJEP), οι οποίοι ήταν πεπεισμένοι ότι θα ήταν η αρχή της υποβάθμισης του γειτονιάς. Η Sociedade de Amigos dos Museus (SAM) πρότεινε την οικοδόμηση του πρώτου μουσείου γλυπτικής της χώρας.
Συνθετική ιδέα
Όραμα του αρχιτέκτονα ήταν η ανάπτυξη ενός δημόσιου χώρου στάσης και κίνησης σε συνδυασμό με τις λειτουργικές και κτιριολογικές απαιτήσεις του μουσείου. Κύρια στοιχεία της συνθετικής ιδέας είναι η αιωρούμενη, επιμήκης «δοκός» σκυροδέματος και η απόκρυψη του μεγάλου κτηριακού όγκου, μια «πέτρα στον ουρανό» όπως την αποκάλεσε. Για να αποδοθεί ακόμη πιο έντονα η πρόθεση του αρχιτέκτονα για την «αιώρηση» της δοκού, έχει προβλεφτεί στην ένωση των υποστηλωμάτων με την πλάκα να δημιουργηθεί για εσοχή για να παρουσιαστεί η δεύτερη ως ένα ανεξάρτητο στοιχείο. Το ύψος της δοκού θα έπρεπε να συμβάλλει στην ένταξη του στον ιστό, οπότε θα είχε «το ίδιο ύψος με ένα μικρό σπίτι, το σπίτι μας... έτσι ώστε να προσφέρει μια αίσθηση κλίμακας» σύμφωνα με λόγια του ίδιου. Παρά τη σύνοψη των στόχων των κατοίκων της περιοχής που ζητούσαν να χτιστεί μόνο το 30 τις εκατό της διαθέσιμης γης, δεν ήταν προφανής η απόφαση να οικοδομηθεί ένα μουσείο που να μην προβλέπει κάποιο χτισμένο όγκο για να φιλοξενεί τα γλυπτά. Η άρνηση του αρχιτέκτονα να συλλάβει το μουσείο ως έναν όγκο τοποθετημένο σε μια κατοικημένη περιοχή, είχε ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση της φυσικής παρουσίας του μουσείου και της σήμανσής του. Όπως εξήγησε πολλές φορές ο Mendes da Rocha, στις πρώτες προθέσεις ήταν η χρήση του εξωτερικού χώρου για έκθεση γλυπτών. Με αυτόν τον τρόπο, ο αναδιαμορφωμένος χώρος του MuBE αλληλεπιδρά με μια μνημειώδη παρουσία που δίνει στο μουσείο μία όψη, παρέχοντας ταυτόχρονα στα γλυπτά που εκτίθενται τον απαραίτητο διάλογο και μια χρήσιμη σύγκριση όσον αφορά τις διαστάσεις. Λειτουργεί ως χώρος συμβολικού καταφυγίου πάνω από τον κήπο, τοπόσημο και ως στέγαστρο. Χωρίς καμία πραγματική λειτουργία, η δοκός κρυσταλλώνει την αρχετυπική κίνηση της τοποθέτησης ενός οριζόντιου στοιχείου σε δύο κάθετες. κέντρο|μικρογραφία|220x220εσ|Επιμήκης δοκός [[Οπλισμένο σκυρόδεμα|οπλισμένου σκυροδέματος]]
Κατόψεις
Το κτίσμα εκτείνει τις χρήσεις του σε δύο βασικά επίπεδα. Στο ανώτερο, και υπαίθριο επίπεδο βρίσκεται η πλατεία που αναφέρεται σε ολόκληρη την πόλη, δίνει ένα χώρο εκτόνωσης για την πόλη και ένα χώρο αναψυχής για τους κατοίκους. Περιστασιακά, οι εκθέσεις του μουσείου λαμβάνουν χώρα σε αυτή την περιοχή και συχνά δραστηριότητες πραγματοποιούνται υπό την σκιά της δοκού. Το σκυρόδεμα έρχεται σε επαφή με το υδάτινο στοιχείο και φυτεύσεις, συνθέτοντας ένα κήπο υπό τις οδηγίες του αρχιτέκτονα τοπίου, Μπερλ Μαρξ. Στο κατώτερο επίπεδο, βρίσκεται ο κύριος χώρος του μουσείου. Ένας ημιυπόγειος όροφος όπου στεγάζει τρείς εσωτερικούς χώρους για εκθέσεις: τη Μεγάλη Αίθουσα, την Sala Pinacoteca και την αίθουσα Burle Marx. Υπάρχει επίσης το αμφιθέατρο Pedro Piva που έχει χωρητικότητα 192 ατόμων. Εκτός αυτών, υπάρχουν επίσης οι χώροι γραφείων και υποδοχής, τα αποχωρητήρια και ένα αναψυκτήριο που εξυπηρετεί το αμφιθέατρο και τους εξωτερικούς χώρους.
Τομή
Η τομή του κτιρίου είναι βασικό συνθετικό στοιχείο για την εξέλιξη και υλοποίηση του. Στα πρώιμα σκίτσα του αρχιτέκτονα παρατηρείται η συνεχής χρήση της τομής για να περιγράψει την ιδέα του για το μουσείο, με την δοκό σκυροδέματος να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτά. Μέσω της τομής αποδίδεται με το καλύτερο δυνατό τρόπο η πρόθεση του αρχιτέκτονα για ένα κτίριο υπό του εδάφους που αφήνει την πόλη να εκμεταλλευτεί την γη από πάνω. Η σύγκριση της δοκού σε σχέση με το κτήριο δείχνει το τεράστιο μέγεθος, πραγματικό και συμβολικό, που έχει για την σύνθεση του έργου και η πρακτική λειτουργία του να αποκόπτει τον καυτό ήλιο του Σάο Πάολο και να προστατεύει από τις καλοκαιρινές βροχές. Η τομή συμμετέχει και στη παράθεση των πολλών επιπέδων που αναπτύσσονται σε ένα μικρό σε ύψος δημόσιο κτίριο. Οι ανισοσταθμίες μεταξύ των δύο κύριων επιπέδων είναι αρκετές και επιτυγχάνται από πλήθος ραμπών και σκαλών σε όλο το εύρος του οικοπέδου. κέντρο|με-πλαίσιο|Σκίτσο τομής του [[Πάουλο Μέντες ντα Ρότσα|αρχιτέκτονα για το MuBE]]
Κατασκευή
Το έργο είναι κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από οπλισμένο σκυρόδεμα που σκόπιμα έχει αφεθεί ανεπίχρηστο, χαρακτηριστικό του ρεύματος του μπρουταλιστικού που αντιπροσωπεύει. Μια σειρά από ελαφριές, κομψές μεταλλικές κουπαστές, από τις πιο χαρακτηριστικές πτυχές του έργου του Mendes da Rocha, σηματοδοτούν τα διάφορα επίπεδα και τις διαδρομές στην περιοχή, και διατρέχουν τα περιγράμματα του εδάφους συμπληρωματικά υφαίνοντας ένα γεωμετρικό μοτίβο. Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του μουσείου, η δοκός που εκτείνεται σε όλο το μήκος της κατασκευής στο ψηλότερο της σημείο, είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος πλάκας από σκυρόδεμα που περιέχει τέσσερις δοκούς με ενσωματωμένη προένταση υψηλής αντοχής από χαλύβδινα προεντεταμένα καλώδια που τέμνονται με τέσσερα διαφράγματα από οπλισμένο σκυρόδεμα για να αντισταθούν στη στρέψη.
Πάουλο Μέντες ντα Ρότσα
Το σχεδιασμό του Μουσείου ανέλαβε ο Πάουλο Μέντες ντα Ρότσα (πορτογαλικά:Paulo Mendes da Rocha) έπειτα από διαγωνισμό που διεξήχθη το 1984. Ο Πάουλο Μέντες ντα Ρότσα (25 Οκτωβρίου 1928-23 Μαΐου 2021) ήταν Βραζιλιάνος μοντερνιστής αρχιτέκτονας που σπούδασε στη σχολή Mackenzie school of Architecture στη Βραζιλία. Κάποιες από τις σημαντικότερες διακρίσεις του είναι το πρώτο βραβείο στην 6η Biennale στο Σαο Πάολο 1961 και το βραβείο Πρίτζκερ το 2006.
Ρομπέρτο Μπερλ Μαρξ
Ο Ρομπέρτο Μπερλ Μαρξ (πορτογαλικά: Roberto Burle Marx) (4 Αυγούστου 1909-4 Ιουνίου 1994) ήταν ένας βραζιλιάνος αρχιτέκτονας τοπίου με έργα παγκοσμίου φήμης και του έχει αναγνωριστεί η εισαγωγή της μοντέρνας αρχιτεκτονικής τοπίου στη Βραζιλία. Εκτός του επαγγέλματος του ως αρχιτέκτονας, ο Μπερλ Μαρξ ήταν και ζωγράφος, οικολόγος και μουσικός, μεταξύ άλλων.
Βλακεία (πόλη)
Η Βλακεία ήταν αρχαιοελληνικός οικισμός κοντά στην πόλη της Κύμης, στην Αιολίδα της Μικράς Ασίας. Η ύπαρξη της πόλης προκύπτει μονάχα από αναφορές που διασώθηκαν προς το κείμενο του Αριστοτέλη με τίτλο Κυμαίων πολιτεία. Οι κάτοικοι της πόλης είχαν τη φήμη ηλιθίων και υποτίθεται ότι οι λέξεις βλάξ (ο κάτοικος ή καταγόμενος από την πόλη Βλακεία) και βλακικά (ο συσχετιζόμενος με την πόλη) σημασιοδοτήθηκαν από αυτούς, έγιναν συνώνυμες με την ανοησία και την ηλιθιότητα εξαιτίας τους.
Στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα η λέξη βλακεία χρησιμοποιείται ευρέως με την έννοια της ανοησίας και της έλλειψης ευφυίας, σημασία που υπήρχε και στα αρχαία ελληνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αιολίδας
Λαθροθηρία
μικρογραφία|Ο Λαθροκυνηγός από τον Φρεντερίκ Ρουζ (1867–1950) Λαθροθηρία ονομάζεται το παράνομο κυνήγι. Είναι όταν ο κυνηγός θηρευσει σε προστατευόμενη περιοχή, ή όταν σκοτώσει σπάνια και απειλούμενα ζώα.
Σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica, η λαθροθηρία γινόταν από φτωχούς αγρότες για σκοπούς διαβίωσης και ως συμπλήρωμα για πενιχρές διατροφές. Η λαθροθηρία ήταν εξίσου αντίθετη με τα προνόμια κυνηγιού των ευγενών και των εδαφικών κυβερνήσεων. Αντίθετα, η κλοπή κατοικίδιων ζώων κατατάσσεται ως κλοπή, όχι ως λαθροθηρία.
Από τη δεκαετία του 1980, ο όρος "λαθροθηρία" αναφέρεται επίσης στην παράνομη συγκομιδή ειδών άγριων φυτών. Σε γεωργικό επίπεδο, ο όρος «λαθροθηρία» εφαρμόζεται επίσης στην απώλεια εδαφών ή γρασιδιού λόγω της βλαπτικής δράσης των ποδιών των ζώων, η οποία μπορεί να επηρεάσει τη διαθεσιμότητα παραγωγικής γης και τη ρύπανση των υδάτων μέσω αυξημένων επιπέδων απορροής και ευημερίας βοοειδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη που κινδυνεύουν με αφανισμό
Σοκολόβιτσα
Το όρος Σοκολόβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Видојевица, σερβικά λατινικά: Sokolovica) είναι βουνό στα νοτιοανατολικά της Σερβίας, με υψόμετρο 1,050 μέτρων.
Γεωγραφία
Το όρος Σοκολόβιτσα βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλεως του Πρόκουπλιε και νοτιοανατολικά της Κουρσούμλιγια. Γειτνιάζει με τον ποταμό της Τόπλιτσα δυτικά, με το όρος Βιντογιέβιτσα βόρεια, με τη Ργκάισκα Πλάνινα βόρεια και βορειοδυτικά και με το όρος Ράνταν νότια.
Χλωρίδα
Το όρος Σοκολόβιτσα φιλοξενεί αριθμό ειδών σπάνιων ή απειλούμενων φυτών στη Σερβία. Μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται τα είδη Crepis nicaeensis Balbis, λάμιο το πορφυρό (Lamium hybridum), Lathyrus inconspicuus, Veronica dillenii και Milium vernale.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Σερβίας Κατηγορία:Ροδόπη
Τζαούσιος
Ο Τζαούσιος ήταν στρατιωτικό αξίωμα της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του οποίου τα καθήκοντα και ο ρόλος δεν μας εντελώς καθαρά.
Ο όρος προέρχεται από την τουρκική λέξη çavuş, που σημαίνει τον "μεταφορέα" ή "αγγελιοφόρο, και χρησιμοποιούταν από τους Βυζαντινούς νωρίς ίσως από τα τέλη του 11ου αιώνα . Κατά τους 13ο με 15ο αιώνα, αφορούσε αξιωματικούς, οι οποίοι υπηρετούσαν σε επαρχιακές θέσεις. Ο Τζαούσιος μπορούσε να υπηρετεί ως διοικητής της φρουράς κάστρου (οχυρωμένο διοικητικό κέντρο με ανώτερο τον Κεφαλή), ίσως συνδυάζοντας διοικητικό και στρατιωτικό ρόλο, ή ως αξιωματικός σε αλλάγιον (στρατιωτικός σχηματισμός του Βυζαντινού στρατού) του αυτοκρατορικού στρατού ξηράς  . Οι περισσότεροι Τζαούσιοι, που αναφέρονται στις πηγές, προέρχονταν από το Δεσποτάτο του Μυστρά , όπου και παίζανε σημαντικό ρόλο στην επαρχιακή διοίκηση. Στην Μακεδονία και τη Θράκη αντίθετα φαίνεται ότι ο ρόλος τους ήταν περιορισμένος σε καθαρά στρατιωτικός μέσα στα αλλάγια.
Η παραλλαγή μέγας τζαούσιος είναι αυλικός τίτλος, που πρώτη φορά μαρτυρείται υπό τον Ιωάννη Βατάτζη (βασιλεία 1221–1254), και τα καθήκοντα του οποίου είναι ασαφή. Ο Γάλλος Βυζαντινολόγος Rodolphe Guilland υποθέτει ότι ήταν προϊστάμενος των τζαούσιων, οι οποίοι ήταν οι διάδοχοι του παλιότερου αυτοκρατορικού τμήματος αγγελιοφόρων των Μανδατόρων. Στο Βιβλίο των Αξιωμάτων του ψευτο-Κωδινού, μέσα του 14ου αιώνα, περιγράφεται ως αυτός που είναι υπεύθυνος για την τάξη στην αυτοκρατορική ακολουθία. Σίγουρα, ο πρώτος μέγας τζαούσιος, ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης, ήταν ο διοικητής της προσωπικής ακολουθίας του Βατάτζη, αλλά αργότερα ο τίτλος δεν φαίνεται να αντιστοιχεί σε συγκεκριμένα καθήκοντα. Σύμφωνα με τις πηγές, ο μέγας τζαούσιος κατακτούσε την 37η θέση στην κυριαρχία της Αυλής.
Απόλλων Σαυροκτόνος
Με την ονομασία Απόλλων Σαυροκτόνος είναι γνωστά διάφορα μαρμάρινα Ρωμαϊκά γλυπτά του 1ου και 2ου αιώνα μ.Χ., τα οποία αποτελούν αντίγραφα του αρχικού ελληνικού από τον Πραξιτέλη κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. το οποίο ήταν ορειχάλκινο. Τα αγάλματα αυτά αναπαριστούν ένα γυμνό νεαρό ενήλικα ο οποίος θεωρείται πως είναι ο θεός Απόλλωνας, καθώς ετοιμάζεται να πιάσει μια σαύρα που σκαρφαλώνει στον κορμό ενός δέντρου.
Το πρωτότυπο
Ο Ρωμαίος ιστορικός του 1ου αιώνα μ.Χ. Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, αποδίδει την παράσταση του αγάλματος στον Πραξιτέλη κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., ενώ ο Ρωμαίος ποιητής του 1ου αιώνα μ.Χ. Μαρτιάλης έγραψε ένα επίγραμμα σχετικά με την παράσταση του αγάλματος.
Το Μουσείο Τέχνης του Κλήβελαντ στις ΗΠΑ έχει στην κατοχή του μέρος ενός ορειχάλκινου αγάλματος με την παράσταση αυτή, το οποίο αγόρασε το 2004 από ιδιωτικό συλλέκτη στην Ελβετία ενώ αναφέρεται πως το άγαλμα κατά το 1930 βρισκόταν στη Γερμανία. Θεωρείται πιθανό πως πρόκειται για το αυθεντικό ελληνικό άγαλμα από τον 4ο αιώνα π.Χ. όμως δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα πλήρως η αυθεντικότητα του αγάλματος από την επιστημονική κοινότητα, ενώ η κυβέρνηση της Ελλάδος έχει εγείρει αμφισβητήσεις σχετικά με την νομιμότητα της κατοχής του αγάλματος από το μουσείο καθώς υποστηρίζει ότι βρέθηκε σε θαλάσσια περιοχή του Ιονίου Πελάγους ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία, και παρόμοιες αμφιβολίες έχει εκφράσει και η κυβέρνηση της Ιταλίας.
Αναπαραστάσεις και αντίγραφα
Υπήρξαν επίσης αντίγραφα του αγάλματος σε μικρή κλίμακα κατά την Ρωμαϊκή εποχή, ενώ η θεματολογία του Απόλλωνα και της σαύρας συναντάται επίσης και σε Ρωμαϊκά φηφιδωτά.
Το μαρμάρινο αντίγραφο που βρίσκεται στο Λούβρο, στεγάζονταν προγενέστερα στη συλλογή Μποργκέζε και αγοράστηκε από τον Ναπολέοντα το 1807. Έχει ύψος 1,49 μέτρα (έκθεμα Ma 441), με το αριστερό χέρι και την κεφαλή της σαύρας να είναι σύχρονες αποκαταστάσεις. Υπάρχουν επίσης αντίγραφα του αγάλματος τα οποία φιλοξενούνται στα μουσεία του Βατικανού στο Βατικανό (έκθεμα 750), και τα Εθνικά Μουσεία του Λίβερπουλ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Ιταλο-Γερμανικό Πρωτόκολλο του 1936
Στις 23 Οκτωβρίου 1936 υπογράφηκε ένα πρωτόκολλο εννέα σημείων από τη Φασιστική Ιταλία και τη Ναζιστική Γερμανία στο Βερολίνο. Ήταν η πρώτη ρητή έκφραση της ιταλο-γερμανικής προσέγγισης που ξεκίνησε νωρίτερα το ίδιο έτος. Υπεγράφη από τους υπουργούς Εξωτερικών Γκαλεάτσο Τσιάνο και Κόνσταντιν φον Νόιρατ. Την ίδια ημέρα συνήφθη στο Βερολίνο το Σύμφωνο Αντικομιντέρν μεταξύ της Γερμανίας και της Ιαπωνίας.
Η επίσκεψη του Τσιάνο στη Γερμανία ήταν το πρώτο διεθνές ταξίδι του υπό την ιδιότητα του υπουργού των Εξωτερικών. Στις 21 Οκτωβρίου συνάντησε τον Κόνσταντιν φον Νόιρατ, με τον οποίο διαβουλεύθηκε για τις επόμενες δύο ημέρες. Μετά την υπογραφή του πρωτοκόλλου, ο Τσιάνο συνάντησε τον Γερμανό Φύρερ Αδόλφο Χίτλερ στην κατοικία του στο Μπέρχτεσγκαντεν. Παρέδωσε στον Χίτλερ κλεμμένη αλληλογραφία του βρετανικού υπουργικού συμβουλίου σε μια προσπάθεια να στρέψει τον Χίτλερ εναντίον των Βρετανών. Ο Χίτλερ επιβεβαίωσε ότι η Μεσόγειος Θάλασσα αποτελεί σφαίρα επιρροής της Ιταλίας και είπε στον Τσιάνο ότι η Γερμανία θα ήταν έτοιμη για πολεμικές επιχειρήσεις σε τρία χρόνια.
Σε δημόσιες δηλώσεις τους, τόσο η γερμανική όσο και η ιταλική κυβέρνηση παρουσίασαν τη διπλωματική επίσκεψη του Τσιάνο και τη συνεννόηση που επιτεύχθηκε ως πρόκληση για τη Δυτική ηγεμονία στην Ευρώπη. Η Völkischer Beobachter, η εφημερίδα του Ναζιστικού Κόμματος στη Γερμανία, τόνισε την ρήξη με την παραδοσιακή διπλωματική πρακτική, επικαλούμενη την ομιλία του Τσιάνο σε κάποια Χιτλερική Νεολαία. Την 1η Νοεμβρίου, σε ομιλία του στην Πιάτσα ντελ Ντουόμο στο Μιλάνο, ο Ιταλός πρωθυπουργός Μπενίτο Μουσολίνι αναφέρθηκε στην ιταλογερμανική σχέση χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τη λέξη «Άξονας»: ''«Οι συναντήσεις του Βερολίνου κατέληξαν σε μία συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών για συγκεκριμένα προβλήματα που είναι ιδιαίτερα έντονα αυτές τις ημέρες. Αλλά αυτή η συμφωνία... αυτός ο κάθετος άξονας Βερολίνου-Ρώμης δεν είναι ένα διάφραγμα, αλλά μάλλον ένας άξονας με τον οποίο μπορούν να συνεργαστούν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη που εμψυχώνονται από τη βούληση για συνεργασία και ειρήνη»''. Το πρωτόκολλο έχει θεωρηθεί ως «μία κοινή κήρυξη πολέμου στο status quo», που αντιπροσωπεύεται κυρίως από την αντίθεση της Βρετανίας και της Γαλλίας στη γερμανική και ιταλική επεκτατικότητα.
Κείμενο
Ακολουθεί η απόδοση του Ιταλο-Γερμανικού Πρωτοκόλλου του 1936, όπως δημοσιεύτηκε από το Τυπογραφείο της Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών:
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες του Βασιλείου της Ιταλίας Κατηγορία:Σχέσεις Γερμανίας-Ιταλίας Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Homomonument
Το Homomonument είναι μνημείο το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του Άμστερνταμ, δίπλα στην ιστορική εκκλησία Βέστερκερκ, στην όχθη του καναλιού Keizersgracht. Κατασκευάστηκε προς τιμήν των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών, που υπέστησαν διώξεις λόγω της ομοφυλοφιλίας τους.
Κάθε χρόνο, στις 4 Μαΐου, Ημέρα Μνήμης των Νεκρών στην Ολλανδία, κατά την οποία τιμώνται οι Ολλανδοί πολίτες και στρατιωτικοί που έχασαν τη ζωή τους σε πολέμους και ειρηνευτικές αποστολές, από την αρχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γίνεται κατάθεση στεφάνων στο μνημείο ενώ την επομένη, Ημέρα της Απελευθέρωσης, γίνεται γιορτή στο χώρο του μνημείου.
Το μνημείο
Το Homomonument κατασκευάστηκε το 1987, σε σχέδια της Karin Daan, με χρήματα που συγκεντρώθηκαν, στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας η οποία είχε ξεκινήσει το 1979. Δωρεές έγιναν από άτομα και ολλανδικές και ξένες οργανώσεις για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων καθώς και από το Ολλανδικό κοινοβούλιο, τη πόλη του Άμστερνταμ και την επαρχία της Βόρειας Ολλανδίας.
Το μνημείο σχεδιάστηκε με βάση το ροζ τρίγωνο που ήταν υποχρεωμένοι να φορούν οι ομοφυλόφιλοι κρατούμενοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αποτελείται από τρία ισόπλευρα τρίγωνα, κατασκευασμένα από γρανίτη Rosa Porino, με πλευρές μήκους 10μ, τα οποία είναι τοποθετημένα έτσι ώστε να αποτελούν τις γωνίες ενός μεγαλύτερου τριγώνου. Οι πλευρές του μεγάλου τριγώνου είναι από το ίδιο υλικό και έχουν μήκος 36 μ.
Στο ένα τρίγωνο υπάρχουν σκάλες με τις οποίες κατεβαίνει κανείς σε ένα μικρό πλάτωμα, στο κανάλι όπου γίνονται οι καταθέσεις στεφάνων κάθε χρόνο, στις 4 Μαΐου. Το εν λόγω τρίγωνο δείχνει προς το Μνημείο Εθνικού Πολέμου, στη Πλατεία Νταμ (National War Memorial - Dam Square). Το δεύτερο τρίγωνο, που έχει 60 εκ. ύψος, δείχνει προς το μέρος όπου βρίσκονται τα γραφεία της COC Nederland, της ολλανδικής οργάνωσης για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, που ιδρύθηκε το 1946. Το τρίτο τρίγωνο δείχνει προς το σπίτι της Άννας Φρανκ και πάνω του είναι γραμμένος ένας στίχος (Ατελείωτη η επιθυμία για φιλία-Naar Vriendschap Zulk een Mateloos Verlangen), από το ποίημα To a Young Fisherman, του Ολλανδού Εβραίου ποιητή, Γιάκομπ Ίσραελ ντε Χάαν (Jacob Israël de Haan).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Άμστερνταμ Κατηγορία:ΛΟΑΤ στην Ολλανδία Κατηγορία:Μνημεία στην Ολλανδία Κατηγορία:Διωγμός των ομοφυλοφίλων στη Ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Μνημεία για τα θύματα του ναζισμού
Προβοσκειδοειδή
μικρογραφία|[[Αφρικανικός ελέφαντας του δάσους]] Προβοσκειδοειδη ονομάζονται τα παχύδερμα φυτοφάγα θηλαστικά (οι ελέφαντες) που φέρουν προβοσκίδα. Σε αυτά συγκαταλέγονται ο Ινδικός έλεφας, ο αφρικανικός έλεφας, ο αφρικανικός πυγμαίος Ελέφαντας και ο αφρικανικός ελέφαντας του δάσους. Απειλούνται από το παράνομο κυνήγι για τους χαυλιόδοντες. Είναι κοινωνικά και έξυπνα τα ζώα που ανήκουν σε αυτή την οικογένεια. Ζουν σε ΝΑ Ασία και Αφρική.
Το πρώτο γνωστό προβοσκειδοειδές είναι το Εριθήριο, ακολουθούμενο από το Φωσφατέριο, ένα μικρό ζώο στο μέγεθος μιας αλεπούς. Και τα δύο χρονολογούνται από τα ύστερα παλαιοκαινικά απολιθώματα του Μαρόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προβοσκιδωτά
Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας
Ο Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα τα Λιβάδια της επαρχίας Λάρνακα. Ιδρύθηκε το 2017. Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Έδρα της ομάδας είναι η Κλειστή Αίθουσα Λυκείου Λειβαδιών.
Ιστορία
Ο Λέοντας Λιβαδιών Λάρνακας ιδρύθηκε το 2017. Εγγράφηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) στις 30 Ιουνίου 2017. Η πρώτη συμμετοχή της ανδρικής ομάδας σε πρωτάθλημα της ΚΟΠΕ ήλθε την περίοδο 2020-21 με τη συμμετοχή της ομάδας στην Β΄ κατηγορία 2020-21.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Λέοντα στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου Κατηγορία:Ιδρύσεις πετοσφαιρικών ομάδων το 2017
Πανιδαλιακός
Ο Πανιδαλιακός είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα γυναικών με έδρα το Δάλι της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1992. Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Έδρα της ομάδας είναι η Κλειστή Αίθουσα Λυκείου Ιδαλίου.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου Κατηγορία:Ιδρύσεις πετοσφαιρικών ομάδων το 1992
Χαυλιόδοντες
δεξιά|μικρογραφία|[[Ελέφαντας]] Χαυλιόδοντες είναι τα μεγάλα δόντια που προεξέχουν στο ρύγχος του ελέφαντα και του αγριόχοιρου. Στους ελέφαντες οι χαυλιόδοντες είναι βαρύτιμο υλικό, για αυτό και τον κυνηγούν ανηλεώς. Στα περισσότερα προβοσκιδοφόρα είδη, τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά έχουν χαυλιόδοντες, αν και τα αρσενικά έχουν μεγαλύτερους. Οι χαυλιόδοντες είναι γενικά καμπυλωτοί. Η συνεχής ανάπτυξη επιτυγχάνεται από τους διαμορφωτικούς ιστούς στα κορυφαία ανοίγματα των ριζών των δοντιών. Σε παλαιότερες εποχές οι ελέφαντες με χαυλιόδοντες άνω των 90 κιλών δεν ήταν ασυνήθιστοι, αν και σήμερα οι χαυλιόδοντες άνω των 45 κιλών είναι σπάνιοι.
Παραπομπές
Χαυλιοδοντες
Σωτήριος Παπαπολίτης
Γεννήθηκε στον Πειραιά και ήταν γιός του παλαιού βουλευτή και Υπουργού Σάββα Παπαπολίτη. Εκλέχθηκε βουλευτής Πειραιά το 1974 με την ΕΔΗΚ και στη συνέχεια με τη Νέα Δημοκρατία. Το 1990 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά.
Πέθανε στις 14 Ιουνίου 2020. Ήταν παντρεμένος με την Ισαβέλλα Ράλλη και είχε δυο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων
Στη κόψη του ξυραφιού
Στην κόψη του ξυραφιού είναι μια ελληνική τηλεοπτική δραματική σειρά 35 επεισοδίων που δημιουργήθηκε από τον Λευτέρη Καπώνη για το Mega Channel και προβλήθηκε το 1994. Η σκηνοθεσία της σειράς έγινε από τον Δημήτρη Σοφιανόπουλο, ενώ την μουσική σύνθεση της ανελάβε ο Γιάννης Ζουγανέλης. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι ο Νίκος Ξανθόπουλος, η Λυδία Λένωση, η Ευαγγελία Βαλσαμά, η Ελένη Φιλίνη και ο Στάθης Κακαβάς.
Μετά την ολοκλήρωσή της, η σειρά προβλήθηκε σε επανάληψη τις χρονιές 2006, 2007, 2010 και 2020 από το ίδιο κανάλι συνήθως μεταμεσονύχτιες ώρες.
Υπόθεση
Ο Αντώνης Κατράκης, γόνος μιας παλιάς οικογένειας που έχει ξεπέσει πια οικονομικά, μπαρκάρει στα καράβια με σκοπό κάποια μέρα να γίνει ο ίδιος εφοπλιστής. Κάποια χρόνια αργότερα, καπετάνιος πια ο Κατράκης, γνωρίζει και παντρεύεται την κόρη του αφεντικού του, την Ειρήνη, με την οποία αποκτά δύο παιδιά, τον Γιώργο και την Αλεξάνδρα. Χωρίζει όμως σύντομα και ξαναγυρίζει στον νεανικό του έρωτα, την Μαρία Λυγίζου. Αυτή η σχέση μένει κρυφή από την πρώην σύζυγο του, καθώς και ο καρπός της, η Κατερίνα. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Γιώργος Ανδριώτης (γιος του Κατράκη) θα συναντήσει και θα ερωτευτεί την Κατερίνα, χωρίς ώστοσο να ξέρει ότι είναι ετεροθαλής αδερφή του. Εν τω μεταξύ η Ειρήνη Ανδριώτη θέλοντας να εξασφαλίσει ότι η περιουσία του Κατράκη θα πάει όλη στα δυο παιδιά τους, καταφέρνει και βάζει έναν δικό της άνθρωπο να γίνει εραστής της Σύλβιας, η οποία ειναι η σύζυγος του έμπιστου συνεργάτη και δεξί χέρι του Κατράκη, του Ανδρέα. Με αυτόν τον τρόπο η Ειρήνη είναι σε θέση να γνωρίζει από πρώτο χέρι όλες τις ενέργειες του πρώην συζύγου της. Ο έρωτας όμως που θα δημιουργηθεί ανάμεσα στον γιο του Κατράκη και την ομόρφη και ταλαντούχα ηθοποιό Κατερίνα Λυγίζου θα πυροδοτήσει απρόβλεπτες εξελίξεις και οι ήρωες οδηγούνται σε μεγάλα και δραματικά διλήμματα. Μια ρεπόρτερ, η Μαρίνα Τερζή, που ανέλαβε να γράψει την αυτοβιογραφία του Αντώνη Κατράκη προσπαθεί να αποκαλύψει τα γεγονότα και τις συγκρούσεις του παρελθόντος αλλά και του παρόντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στην κόψη του ξυραφιού Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Μάριον Μαχόνι Γκρίφιν
Η Μάριον Μαχόνι Γκρίφιν (αγγλικά: Marion Mahony Griffin, 14 Φεβρουαρίου 1871 – 10 Αυγούστου 1961) ήταν Αμερικανίδα αρχιτέκτονας και καλλιτέχνης. Ήταν μια από τις πρώτες αδειοδοτημένες γυναίκες αρχιτέκτονες στον κόσμο και θεωρείται από τα αρχικά μέλη της "σχολής της υπαίθρου" (Prairie School). Παρήγαγε κάποια από τα καλύτερα αρχιτεκτονικά σχέδια στην Αμερική και την Αυστραλία.
Εκθέσεις
μικρογραφία|Κατοικία Ντέιβιντ Άμπεργκ στο [[Μίσιγκαν (σχέδιο 1910)]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Μπουλντόγκ
Το μπουλντόγκ είναι μικρόσωμη ράτσα σκύλου. Προέρχεται από την Αγγλία ( αγγλικό μπουλντόγκ) και από τη Γαλλία (γαλλικό μπουλντόγκ).
Κομητεία της Ριβαγόρθα
Η κομητεία της Ριβαγόρθα ή κομητεία της Ριμπαγόρσας ήταν μια από τις ήδη υπάρχουσες κομητείες στα εδάφη, που κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 9ου αιώνα, αναφέρονται από κάποιους ιστορικούς του καρολίγγειου κύκλου ως Ισπανική Μαρκιωνία (Marca Hispanica). Αποτελείται από τις λεκάνες των ποταμών Έσερα και Ισάβενα, όπως επίσης και από ένα μεγάλο μέρος της λεκάνης του Νογέρα Ριβαγορσάνα. Αυτό ισοδυναμεί περίπου με τη σημερινή περιοχή που ονομάζεται Ριβαγόρθα στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας.
Μπουλντόγκ
Έχει μεγάλο κεφάλι, με δίπλα σαγόνια, ζάρες και ρυτίδες, μικρά Μάτια, μικρά επίσης ρουθούνια, πεσμένα ή ορθωμένα αυτιά, κοντή ουρά και κοντό τρίχωμα. Το τρίχωμα μπορεί να είναι πυρόξανθο, καφέ ή σταχτι στα αγγλικα, ενώ στα γαλλικά μπορεί να ναι και ασπρόμαυρο.
Κομητεία της Ριβαγόρθα
Μαζί με τις κομητείες της Αραγωνίας και του Σοβράρβε σχημάτισε αργότερα το Βασίλειο της Αραγωνίας.
Μπουλντόγκ
Προτιμα την καθιστική ζωή. Ζει 8 έως 10 χρόνια. Τα πάει καλα με παιδια και αλλά ζωα. Η εκπαίδευση πρέπει να γίνεται νωρίς. Τα μπουλντόγκ έχουν μια μακρόχρονη σχέση με τον αγγλικό πολιτισμό, όπως έγραψε το BBC: "σε πολλούς το μπουλντόγκ είναι μια εθνική εικόνα, που συμβολίζει το θάρρος και την αποφασιστικότητα".
Κομητεία της Ριβαγόρθα
Προέλευση της κομητείας
Κατά τη φραγκική κατάκτηση νότια των Πυρηναίων, οδηγούμενη από τον Καρλομάγνο, ο Γουλιέλμος Α´ της Τουλούζης πραγματοποίησε ο ίδιος την κατάληψη των κομητειών Παλιάρς και Ριβαγόρθα και τις ενσωμάτωσε στην κομητεία του, παρά την αντίθεση της τοπικής ελίτ. Κατά το έτος 833 ο Γκαλίντο Αθνάρεθ, γιος του κόμη του Ουρζέλ και της Σερδάνια, Αθνάρ Γκαλίντεθ, κατάσχεσε αυτές τις περιοχές από την κυριαρχία της Τουλούζης. Χάρη στο αυτόχθονο συναίσθημα, κατάφερε να αντισταθεί και να κρατήσει το Παλιάρς και τη Ριβαγόρθα μέχρι το 844, παρά το γεγονός ότι έχασε εντωμεταξύ την κομητεία του Ουρζέλ και την κομητεία της Σερδάνια (χορηγήθηκαν το έτος 834 στον Σουνιφρέδο του Ουρζέλ-Σερδάνια από τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή). Ο Γκαλίντο εξορίστηκε το 844 από τον κόμη Φρέδολ της Τουλούζης.
Μπουλντόγκ
Αν και μικρόσωμο σκυλί, μπορεί να υπερασπιστεί το αφεντικό και τον εαυτό του, καθώς φέρει (όπως όλοι οι μολοσσοί) δυνατά σαγόνια.
Κομητεία της Ριβαγόρθα
Προέλευση της κομητείας
Το αυτόχθονο συναίσθημα συνέχισε να υπάρχει παρά ταύτα. Το 872 η κομητεία της Τουλούζης υπέστη μια κρίση στην ηγεσία μετά από τη δολοφονία του κόμη Βερνάρδου Β΄ της Τουλούζης από τους πιστούς του Βερνάρδου Πλανταπιλόσα, ο οποίος αναγνωρίστηκε στη συνέχεια ως κόμης από τον Κάρολο τον Φαλακρό. Στη συνέχεια, ένας τοπικός άρχοντας, ο Ραϋμόνδος, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία ώστε να ανεξαρτητοποιηθούν τα εδάφη νότια των Πυρηναίων από τις κομητείες και να δημιουργήσει τη δική του δυναστεία κομητών.
Δυναστεία της κομητείας του Ραϋμόνδου
Ο Ραϋμόνδος Α΄ του Παλιάρς-Ριβαγόρθα (872–920), ήταν γιος του κόμη Λόπε ντε Βιγόρα και τρισέγγονος του Λόπε Θεντούλο, που το 818 είχε λάβει τον τίτλο του δούκα των Βασκόνων, ένα λαό κυρίαρχο στις εσωτερικές περιοχές των Πυρηναίων. Προκειμένου να εδραιώσει την ανεξαρτησία του, ο Ραϋμόνδος Α΄ προσπάθησε να ιδρύσει μια δική του επισκοπή στο Παλιάρς, και το κατάφερε χάρη στις δολοπλοκίες του κληρικού της Σερδάνια, Εσκουέλα και βρίσκοντας συμμάχους ενάντια στους κόμητες της Τουλούζης, που φιλοδοξούσαν να ανακτήσουν την κυριαρχία επί των εδαφών τους νότια των Πυρηναίων. Έτσι, ο κόμης του Παλιάρς-Ριβαγόρθα κοίταζε να επηρεάσει τα γειτονικά κράτη. Στη Ναβάρρα, παρενέβη το 905 στο πραξικόπημα που ενθρόνισε τον ανιψιό του, Σάντσο Γκαρθές Α΄, ενώ στη Σαραγόσα ενίσχυσε τους δεσμούς με τη μουσουλμανική δυναστεία Μπάνου-Κάσι (Banu-Qasi). Όμως, το 904, το μέλος των Μπανού Κάσι, Λόπε ίμπιν Μοχάμετ, έσπασε τη γραμμή που ακολούθησε ο πατέρας του, κάνοντας επίθεση ενάντια στις κομητείες των Παλιάρς και Ριβαγόρθα. Αργότερα, το 907, πραγματοποιήθηκε μια νέα εκστρατεία αυτή τη φορά από τον Μοχάμετ αλ-Ταβίλ της Ουέσκας καταλαμβάνοντας στη Ριβαγόρθα, τη Ροδα ντε Ισάβενα και το Μοντπεδρός, με αποτέλεσμα ο κόμης να αναγκαστεί να εγκαταλείψει την πολιτική της συνεννόησης με τους μουσουλμάνους.
Μπουλντόγκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας
Κομητεία της Ριβαγόρθα
Δυναστεία της κομητείας του Ραϋμόνδου
Με τον θάνατο του Ραϋμόνδου Α´ το 920, η εξουσία του χωρίζεται ανάμεσα τους γιους του: Οι Μιρό της Ριβαγόρθα και Βερνάρδο θα κυβερνήσουν τη Ριβαγόρθα, ενώ οι Ίσαρν και Λόπε θα συν-διοικήσουν την κομητεία του Παλιάρς.
Η δυναστεία της Ριβαγόρθα
Ο Βερνάρδος Ουνιφρέδο κατάφερε να ανακτήσει τα εδάφη που κατέλαβαν οι μουσουλμάνοι το 907, ενώ ενσωμάτωσε και το Σοβράρβε ως προίκα από τον γάμο του με την Τόδα Γκαλίνεθ, κόρη του Γκαλίντο Β΄ Αθνάρεθ. Καθώς ο Μιρό πέθανε χωρίς να αφήσει διάδοχο, ο Ραϋμόνδος Β´, γιος του Βερνάρδου Ουνιφρέδο και της Τόδας, ήταν ο μόνος κληρονόμος της Ριβαγόρθα. Μετά τον θάνατο του Ραϋμόνδου Β´ το 970, τον διαδέχτηκαν στην κομητεία της Ριβαγόρθα τα παιδιά του Ουνιφρέδος (970–979), Αρνάλδο (979–990) και Ισάρνο (990–1003). Όταν πέθανε και ο τελευταίος γιος, η αδελφή του η Τόδα, που ήταν παντρεμένη με τον Σουνιέρ του Παλιάρς, κυβέρνησε την κομητεία. Το 1011 όταν χήρεψε συσχέτισε την κομητεία με τον ανιψιό της, Γουλιέλμο, νόθο γιό του Ισάρνο, ο οποίος με τη βοήθεια του εξαδέλφου του, κόμη της Καστίλης Σάντσο Γκαρθία, αντιστάθηκαν στις επιθέσεις των μουσουλμάνων. Με τον θάνατο του Γουλιέλμου το 1017, η Ριβαγόρθα προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Παμπλόνα, που περιλάμβανε επίσης την παλιά κομητεία της Αραγωνίας.
Σάντσο Γ´ ο Μέγας της Παμπλόνα
Μετά από μια σύγκρουση εναντίον των ανδρών της Κοιλάδας του Αράν, που αντιτίθενταν στην εξουσία του, το 1017 πέθανε ο κόμης Γουλιέλμος της Ριβαγόρθα χωρίς να έχει απογόνους και χωρίς να έχει αφήσει διάδοχο. Αυτό οδήγησε σε μια κατάσταση κρίσης, με αποτέλεσμα οι άραβες να βρουν την ευκαιρία να επιτεθούν στο κέντρο και στα νότια της κομητείας, παίρνοντας στην κατοχή τους τις περιοχές της Ρόδας και του Σανταλιέστρα.
Το 1018, είτε με δική του πρωτοβουλία είτε με παρότρυνση κάποιων ευγενών της κομητείας, ο βασιλιάς Σάντσο Γ´ της Παμπλόνα, που ήταν παντρεμένος με τη Μουνιαδόνα της Καστίλης (μια δισέγγονη του κόμη Ραϋμόνδου Β´ της Ριβαγόρθα), κατέλαβε τα εδάφη που αντιστοιχούσαν στον Γουλιέλμο της Ριβαγόρθα, δηλαδή το κεντρικό μέρος της Ριβαγόρθα, που βρίσκεται στα βόρεια του κάστρου της Λαγουάρες, στις λεκάνες ανάμεσα στους ποταμούς Έσερα και Ισάβενα και παρενόχλησε τους Σαρακηνούς. Με αυτό τον τρόπο, το βόρειο τμήμα της κομητείας (η Κοιλάδα του Σος, οι λεκάνες ψηλά του Έσερα και του Ισάβενα, στο βόρειο τμήμα της sierra de Ballabriga και του Τουρμπόν) μαζί με ολόκληρη τη λεκάνη του Νογέρα Ριβαγορσάνα ήρθαν στην κατοχή του κόμη Ραϋμόνδου Γ´ του Κάτω Παλιάρς, που ήταν παντρεμένος με τη Μαγιόρ Γκαρθία, κόρη του Γκαρθία Φερνάντεθ, κόμη της Καστίλης, και της Άβα της Ριβαγόρθα, και ήταν επίσης και εγγονή του Ραϋμόνδου Β´ της Ριβαγόρθα.
Κατά το έτος 1020 ο Ραϋμόνδος Γ´ του Κάτω Παλιάρς αποκήρυξε τη γυναίκα του, που κατέφυγε στη βόρεια περιοχή της κομητείας της Ριβαγόρθα, από όπου η κομητεία του Κάτω Παλιάρς προσπάθησε να την απελάσει προκειμένου να την αποβάλει από την περιοχή της. Τέλος, μετά από μια εξέγερση που έλαβε χώρα το 1025, η Μαγιόρ έχασε την κατοχή της κομητείας, η οποία πέρασε στα χέρια του Σάντσο Γ´ της Παμπλόνα. Στη συνέχεια, η Μαγιόρ αποσύρθηκε στην Καστίλη, όπου κατέληξε να γίνει ηγουμένη της μονής του San Miguel de Pedroso, στα παλιά της εδάφη στη Ριβαγόρθα. Ο Ραϋμόνδος Γ´ του Κάτω Παλιάρς διατήρησε μόνο τη λεκάνη του Νογέρα Ριβαγορσάνα, ενώ την υπόλοιπη κομητεία κατείχε ο Σάντσο Γ´ ο Μέγας.
Το βασίλειο της Αραγωνίας
Μετά τον θάνατό του Σάντσο Γ´ της Παμπλόνα, το 1035, η κληρονομιά του χωρίζεται τους γιους του: Φερδινάνδο Α' της Καστίλης, Γκαρθία Σάντσεθ Γ´ της Παμπλόνα, Γκονθάλο Α´ της Ριβαγόρθα και Ραμίρο Α´ της Αραγωνίας, κάθε ένας από αυτούς τους κληρονόμους θα λάβει στη διοίκησή του μία εκ των κληρονομικών κτήσεων.
Ο Γκονθάλο Α´ πέθανε το 1043 και οι κτήσεις του (το Σοβράρβε και η Ριβαγόρθα) προσαρτήθηκαν στο βασίλειο του Ραμίρο Α´, το οποίο περιελάμβανε μόνο την παλιά κομητεία της Αραγωνίας, δηλαδή την περιοχή των Πυρηναίων της Χάκας.
Μετά την προσάρτηση της Ναβάρρας στην Αραγωνία από τον βασιλιά Σάντσο Ραμίρεθ (1076) και την κρίση που προκλήθηκε στον μουσουλμανικό κόσμο από τον θάνατο του βασιλιά Αλ-Μουκταδίρ της Σαραγόσας το 1081, άρχισε η επέκταση της Αραγωνίας. ο Πέτρος, γιος του βασιλιά Σάντσο Ραμίρεθ, κατά την περίοδο που πατέρας του ήταν ακόμη εν ζωή, πήρε υπό τη διοίκησή του την Εστάδα (1087) και το Μονθόν (1089). Αργότερα έγινε βασιλιάς (1096–1104), και πήρε τον έλεγχο της Ουέσκας (1096) και του Μπαρμπάστρο (1100). Ο Αλφόνσος ο Μαχητής (1104–1134), αδελφός και διάδοχος του Πέτρου, συνέχισε την επέκταση με την κατάληψη της Σαραγόσας (1118), και λίγο μετά, των Τουδέλα και Ταραθόνα. Έπειτα προσπάθησε να καταλάβει τη Λιέιδα και την Τορτόζα, που όμως απέτυχε λόγω της συμμαχίας του εμίρη της Λιέιδα με τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Γ´. Ο Αλφόνσος ο Μαχητής πέθανε το 1134 μετά από τη μάχη της Φράγας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αποκαταστάθηκαν οι επισκοπές της Ουέσκας, της Ταραθόνα και της Σαραγόσας.
Μετά τον θάνατο του Αλφόνσου του Μαχητή, ο οποίος δεν άφησε απογόνους, ύστερα από διαβουλεύσεις κατέληξε να ανακηρυχθεί βασιλιάς ο αδελφός του Ραμίρο Β´ ο Μοναχός (1134–1147). Το 1137, ο Ραμίρο Β΄ συμφώνησε να δώσει σε γάμο την κόρη του Πετρονίλια στον κόμη της Βαρκελώνης Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ´. Ο γάμος αυτός αποτέλεσε την αφορμή της δημιουργίας του Στέμματος της Αραγωνίας.
Η νέα δυναστεία της Ριβαγόρθα
δεξιά|μικρογραφία|Το κεφάλαιο των Συνταγμάτων της Καταλονίας, αφιερωμένο στην Ειρήνη και την Ανακωχή. Η ένωση της Αραγωνίας με την Καταλονία έθεσε το ζήτημα της οριοθέτησης των εδαφών αυτών, τα οποία δεν ήταν εντελώς ενοποιημένα κατά την εποχή του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Δ΄, αν και κατά τον 11 ο και 12ο αιώνα, οι περιοχές της κομητείας της Ριβαγόρθα ακολουθούσαν πάντα το διοικητικό σύστημα της αραγωνικής φεουδαρχίας και όχι αυτό της καταλανικής διοίκησης. Ανάμεσα στα αραγωνικά φέουδα, που εμφανίζονται σε σταθερή βάση σε έγγραφα μεταξύ των ετών 1000 και 1200, αναφέρονται τα Μπεναβάρε, Μπενάσκε, Cajigar, Calvera, Cornudella, Estada, Estadilla, Falces, Fantova, Φράγα, Laguarres, Lascuarre, Luzás, Mequinenza, Monclús, Monesma, Μονθόν, Perarrúa, Puente de Montañana, San Esteban de Λιτέρα, San Esteban de Mall, Ταμαρίτε ντε Λιτέρα, Troncedo και Viacamp.
Τον Ιανουάριο του 1244, ο Ιάκωβος Α΄ όρισε τα σύνορα μεταξύ της Αραγωνίας και της Καταλονίας επί του ποταμού Σίνκα, από την κοιλάδα του Μπιέλσα μέχρι τον ποταμό Έβρο, συμπεριλαμβάνοντας τμήμα της κομητείας του Σοβράρβε στην Καταλονία, παρά τις διαμαρτυρίες των Αραγωνέζων. Έπειτα, το 1300 η Σύνοδος της Αραγωνίας που συνεδρίασε στη Σαραγόσα από τον Ιάκωβο Β΄ τον Δίκαιο, ψήφισε ένα κεφάλαιο που επικυρώθηκε από τον βασιλιά, συμπεριλαμβάνοντας τις κομητείες της Ριβαγόρθα και του Σοβράρβε και την περιοχή της Λα Λιτέρα (συμπεριλαμβανομένου του Αλμαθέγιας) εντός του βασιλείου της Αραγωνίας. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, η Σύνοδος της Καταλονίας που συνεδρίασε στη Βαρκελώνη το 1305, ενέκρινε ένα κεφάλαιο αντίθετο με το ψήφισμα της Σαραγόσας, δηλώνοντας ότι η Καταλονία εκτείνεται από το Σάλσες μέχρι τον ποταμό Σίνκα. Όμως ο Ιάκωβος Β΄ δεν το ενέκρινε αυτό το κεφάλαιο, και έτσι οι περιοχές πέρασαν οριστικά στην Αραγωνία.
Το 1322, ίσως σε μία προσπάθεια να ξεπεραστούν τα αποτελέσματα της απόφασης του 1305, ο Ιάκωβος Β´ αποφάσισε να χορηγήσει την κομητεία της Ριβαγόρθα, αποκλείοντας τη βαρωνία του Κάστρο, τη βαρωνία του Μονκλούς, τη Λα Φουέβα, την κοιλάδα του Γισταίν και της Μπιέλσα και την πόλη του Μονθόν, στον γιο του, πρίγκηπα Πέτρο. Ο κόμης της Ριβαγόρθα θα είναι η υποτελής του βασιλιά, που θα οφείλει να συμμετέχει στη Σύνοδο της Αραγωνίας.
Ο Αλφόνσος Δ΄ και ο Αλφόνσος Ε΄ ήταν επίσης δούκες της Γανδία. Δεδομένου ότι ο Αλφόνσος Ε΄ πέθανε χωρίς να αφήσει κληρονόμους, η κομητεία πέρασε στον βασιλιά Αλφόνσο τον Μεγαλόψυχο, που την παραχώρησε στον αδελφό του Ιωάννη, ο οποίος θα γινόταν αργότερα βασιλιάς (1458–1479), παραχωρώντας την με τη σειρά του στον γιο του Φερδινάνδο τον Καθολικό, μέχρι το 1469, που θα χορηγηθεί στη συνέχεια στον νόθο γιο του Ιωάννη, Αλφόνσο της Αραγωνίας και του Εσκομπάρ, δούκα της Βιλαερμόσα, που θα γίνει έπειτα γνωστός ως ο Αλφόνσος ΣΤ' της Ριβαγόρθα (1469–1485).
Η διακυβέρνηση της κομητείας
Οι κάτοικοι της Ριβαγόρθα δεν ήταν υποτελείς του κόμη, αλλά φεουδάρχες. Σε θέματα ιδιοκτησιών διοικούνταν με βάση τους τοπικούς νόμους, με πολύ παρόμοιο τρόπο όπως συνέβαινε και στην κομητεία του Παλιάρς, ή από τις Διατάξεις της Αραγωνίας (fueros), και χρησιμοποιούνταν ως κοινή γλώσσα η αραγωνική διάλεκτος της Ριβαγόρθα, ακόμη και σε περιοχές όπου σήμερα ομιλούνται τα ισπανικά. Πάντα επικαλούνταν το αραγωνικό δίκαιο στα δημόσια έγγραφα.
Η κομητεία διοικούνταν από το Γενικό Συμβούλιο της Ριβαγόρθα, που απαρτίζονταν από αντιπροσώπους από όλα τα μέρη και τις πόλεις, που συνεδρίαζε την ημέρα του Αγίου Βικεντίου του μάρτυρος (στις 22 Ιανουαρίου) στο Μπεναβάρε.
Μέχρι το 1149 η κομητεία της Ριβαγόρθα εξαρτώταν από τρεις διαφορετικές εκκλησιαστικές περιοχές: Αρχικά από την επισκοπική έδρα της Ρόδας και τις δικαιοδοσίες της, με εξαίρεση τα βασιλικά μοναστήρια της Αλαόν και του Σαν Βικτοριάν. Μέχρι τα μέσα του 12ου αιώνα, η Ρόδα προστάτευε και ενσωμάτωνε στη δικαιοδοσία της την Λιέιδα. Το 1096, ενώ η έδρα ήταν ακόμα στη Ρόδα, μετακόμισε η επισκοπή στο Μπαρμπάστρο. Το 1149 διαγράφηκε η έδρα της Ρόδας, επιστρέφοντας τη δικαιοδοσία στην επισκοπή της Λιέιδα, και μοιράστηκαν τα εδάφη μεταξύ των δικαιοδοσιών του Μπαρμπάστρο και της Λιέιδα. Έπειτα, το 1571, μέρη της Ριβαγόρθα που ήταν υπό τη δικαιοδοσία της Λιέιδα (η κοιλάδα του Έσερα, ένα μεγάλο μέρος της κοιλάδας του Ισάβενα και τα εδάφη από τον Σίνκα προς τα βόρεια του Μονθόν), ενσωματώθηκαν στην επισκοπή του Μπαρμπάστρο.
Επίσης, οι αρμοδιότητες της κάθε αστικής δικαιοδοσίας σε περιπτώσεις που αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τον επίσκοπο της Λιέιδα, ο οποίος είχε πάνω από εκατό ενορίες στο έδαφος της Αραγωνίας, που συμπίπτουν στο όριο με τη δεξιά όχθη του ποταμού Νογέρα Ριβαγορσάνα, και με τους πληθυσμούς των Albelda, Altorricón και λοιπών άλλων που συνθέτουν μέρος της κομητείας, εξαρτώνται από τον επίσκοπο της Λιέιδα. Αυτό καταγράφεται στο βιβλίο επισκεπτών που ξεκίνησαν μετά τη Σύνοδο του Τρέντο και στο οποίο αναλύονται οι φόροι της κάθε ενορίας της Αραγωνίας.
Οι ταραχές και η παρέμβαση του Φίλιππου Β´
Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του κόμη Martín de Gurrea y Aragón (1550–1578) γίνονται συνεχώς επαναστάσεις στην κομητεία επειδή πολλοί κάτοικοι της Ριβαγόρθα ήθελα να προσχωρήσουν σε βασιλική διοίκηση. Το 1554, οι νομικοί του δικαστηρίου του Φίλιπππου Β´, δήλωσαν την εξάλειψη του φέουδου, αλλά το δικαστήριο της Ανωτάτης Δικαστικής αρχής της Αραγωνίας, υπερασπίστηκε τα δικαιώματα του κόμη. Στον απόηχο της εξέγερσης του Μπεναβάρε (1578), με την κρυφή βοήθεια από το βασιλικό δικαστήριο, ο Martín de Gurrea y Aragón παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Φερδινάνδου Β´ της Ριβαγόρθα, ο οποίος κατέστειλε μια νέα εξέγερση στο Μπεναβάρε το 1587. Όμως οι κάτοικοι της Ριβαγόρθα συνέχισαν την επανάσταση με τη βοήθεια των Καταλανών ανταρτών και με την υποστήριξη του κόμη της Τσιντσόν, γενικού ταμία του Συμβουλίου της Αραγωνίας και εχθρό της Βιλαερμόσα.
Αυτές οι εξεγέρσεις, που οδήγησαν σε εμφύλιο πόλεμο στην κομητεία μεταξύ των υποστηρικτών του κόμη και των υποστηρικτών του βασιλιά, συνέπεσαν με τις μεταβολές της Αραγωνίας. Έτσι το 1591, ο Φίλιππος Β´ προκειμένου να αποκαταστήσει την τάξη, εξανάγκασε τον κόμη Φερδινάνδο να παραιτηθεί δίνοντας του ως αντάλλαγμα οικονομική αποζημίωση, και η κομητεία επανήλθε στο Στέμμα.
Το τέλος της κομητείας
Το 1633 ο Φίλιππος Δ´ χορήγησε στο Γκράους μια δεύτερη δικαστική αρχή της Ριβαγόρθα, με ξεχωριστή δικαιοδοσία του Μπεναβάρε.
Κατά τη διάρκεια των αραγωνικών εξεγέρσεων ενάντια στον Φίλιππο Δ´, όλη η Ριβαγόρθα προσχώρησε στην εξέγερση της Αραγωνίας, μέχρι που ο αραγωνικός στρατός νίκησε οριστικά στη Φράγα για λογαριασμό των στρατευμάτων του Φιλίππου Δ´, τα οποία κατέλαβαν μετά τη Ριβαγόρθα, τη Λα Λιτέρα και τη Λιέιδα.
Με το ξέσπασμα του Πολέμου της Διαδοχής, το 1705 η κομητεία της Ριβαγόρθα, όπως και άλλα μέρη της Αραγωνίας, αποφάνθηκαν υπέρ του αρχιδούκα Καρόλου, ενώ το υπόλοιπο της Αραγωνίας ήταν ακόμα στην κατοχή του Φίλιπππου Δ´. Με τα Διατάγματα Nueva Planta, η Ριβαγόρθα είναι πλέον μία επαρχία της Αραγωνίας, η οποία αργότερα το 1834 θα μετατραπεί σε περιφερειακό δικαστήριο του Μπεναβάρε κατά την ίδρυση της νέας επαρχίας της Ουέσκας.
Ο πολιούχος της κομητείας
Ως πολιούχος της κομητείας της Ριβαγόρθα αναγνωρίζεται ο επίσκοπος Άγιος Μεδάρδος, η φιγούρα του οποίου εμφανίζεται σε μια γκραβούρα του 16ου αιώνα, τυπωμένη στη Σαραγόσα. Η αξία της θεωρείται πως είναι το αντικείμενο προσευχής για βροχή σε εποχές ξηρασίας. Ο Άγιος Μεδάρδος είναι ακόμα και σήμερα ο πολιούχος του Μπεναβάρε και μπροστά από τον Άγιο τραγουδάνε και χορεύουν οι πομπές του Μπεναβάρε που διαδόθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του σαράντα και του πενήντα του εικοστού αιώνα από τον ερευνητή από τη Γρανάδα Ρικάρντο ντελ Άρκο, στου οποίου τα βιβλία μπορεί να διαβάσει κανείς τις εκδόσεις που έχει συλλέξει.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Αραγωνία Κατηγορία:Μεσαιωνικές κομητείες της Αραγωνίας Αραγωνια Κατηγορία:Πρώην κράτη του Στέμματος της Αραγωνίας
Άγιος Γεώργιος Ελάτης Τρικάλων
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ελάτης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αιθήκων, του δήμου Πύλης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τρικάλων του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Τρικάλων, στις νότιες κλιτύς του Κόζιακα, δίπλα και νότια από την Ελάτη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 840. Απέχει 33 χλμ. περίπου Δ.ΝΔ. των Τρικάλων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ελάτης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Ελάτης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιθήκων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αιθήκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πύλης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Κόμμα Συμπράξεως Συντηρητικών
μικρογραφία|Το έμβλημα του Κόμματος Συμπράξεως Συντηρητικών Το Κόμμα Συμπράξεως Συντηρητικών ήταν πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα, το οποίο έδρασε κατά την δεκαετία του 1920.
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές το 1926, όπου κέρδισε τρεις έδρες στις βουλευτικές εκλογές και έλαβε το 1,3% της εθνικής ψήφου. Ωστόσο, το κόμμα δε συμμετείχε σε κάποια άλλη εκλογική αναμέτρηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
Ίγκορ Ρακόσεβιτς
Ο Ίγκορ Ρακόσεβιτς (σερβικά: Igor Rakočević, κυριλλικά: Игор Ракочевић, γενν. στις 29 Μαρτίου 1978) είναι Σέρβος στέλεχος καλαθοσφαίρισης και πρώην καλαθοσφαιριστής. Υπηρετεί ως αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Σερβίας, όπου είναι υπεύθυνος της Εθνική ανδρών Σερβίας.