cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lancia Delta
Υποδοχή
Η δεύτερη γενιά του Delta, ωστόσο, δεν έτυχε θερμής υποδοχής από το κοινό, εν μέρει λόγω του κάπως συντηρητικού για τα δεδομένα του 1993 σχεδιασμού του (καθώς το μοντέλο έφτασε στην αγορά με πάνω από 5 χρόνια καθυστέρηση από το αρχικό πλάνο, όταν η αισθητική του είχε αρχίσει πλέον να δείχνει την ηλικία της), αλλά κυρίως λόγω της απουσίας του από τα ράλλυ. Συγκεκριμένα, η Lancia αποσύρθηκε μετά τη λήξη της σεζόν του 1992 από τους αγώνες, εξαιτίας της ατυχούς στρατηγικής απόφασης που έλαβε τον Δεκέμβριο του 1991 ο νέος τότε Διευθύνων Σύμβουλος της μητρικής Fiat, Πάολο Κανταρέλλα (Paolo Cantarella), ότι η ομόσταυλη Alfa Romeo (που είχε εξαγοραστεί από την Fiat το 1986) θα γινόταν πλέον η αποκλειστική σπορ εταιρεία του ομίλου, καθώς ο ίδιος προσωπικά δεν έκρινε σωστή την ταυτόχρονη ύπαρξη δύο εταιρειών μέσα στον ίδιο όμιλο με σπορ προσανατολισμό και αγωνιστικές συμμετοχές. Αρχικά, ξεκίνησε κόβοντας οριστικά κάθε χρηματοδότηση προς την ιστορική αγωνιστική ομάδα της Lancia, που μαζί με την Abarth είχαν κυριαρχήσει στα παγκόσμια ράλλυ για πάνω από 2 δεκαετίες, και 1 χρόνο μετά μετέθεσε ολόκληρο το αγωνιστικό προσωπικό της Lancia στην Alfa Romeo. thumb|left|Lancia Delta δεύτερης γενιάς (5-πορτο).
Ως αποτέλεσμα, το Nuova Delta στόχευε σε πελάτες που ενδιαφέρονταν περισσότερο για άνεση και ευκολία, παρά για συνολική απόδοση και ισχύ. Διατέθηκε με κινητήρες 1.6 έως 2.0 λίτρων, αν και ειδικά για την Ελλάδα και την Πορτογαλία η Lancia δημιούργησε και μια έκδοση 1.4 λίτρων βενζίνης, ισχύος 69 και 70 hp, για λόγους ευνοϊκότερης φορολογικής αντιμετώπισης. Μολονότι η κορυφαία έκδοση της δεύτερης γενιάς απέδιδε 193 PS (142 kW / 190 ίπποι) και είχε μάλιστα θεωρηθεί από τον Τύπο αυτοκινήτου ότι αυτή ειδικά αν επέστρεφε στα ράλλυ θα είχε μεγάλες αγωνιστικές προοπτικές, το μοντέλο δεν προσέφερε ποτέ τετρακίνηση, παρά μόνο κίνηση στους μπροστινούς τροχούς. Επίσης, σε αντίθεση με το Delta πρώτης γενιάς, καθώς και με το Delta τρίτης γενιάς, το Delta δεύτερης γενιάς δεν προσφέρθηκε ποτέ με αυτόματο κιβώτιο, παρά μόνο με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Προσθήκες και ανανεώσεις
thumb|right|Lancia Delta δεύτερης γενιάς HF (3-πορτο).
Έως τις αρχές του 1995, το Nuova Delta ήταν διαθέσιμο αποκλειστικά ως 5-πορτο hatchback, αλλά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1995 προστέθηκε και ένα 3-πορτο hatchback με την ονομασία Delta HPE και κυκλοφόρησε στην αγορά λίγους μήνες μετά, ενώ υπήρξε και η μοναδική 3-πορτη εκδοχή στην ιστορία όλων των Delta.
Στις αρχές του 1996, μαζί με μια ελαφριά αισθητική ανανέωση σε όλες τις εκδοχές του μοντέλου, εισήχθησαν και δύο εντελώς νέοι κινητήρες βενζίνης 1.8 λίτρων (ο ένας με μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων) και ο 2-λιτρος βενζινοκινητήρας χωρίς turbo διακόπηκε. Τον Νοέμβριο του 1997, έγινε μια δεύτερη ελαφριά αισθητική βελτίωση, μαζί με κάποιες ακόμα τεχνολογικές ανανεώσεις στους κινητήρες, χωρίς όμως να φέρουν καμία απολύτως βελτίωση στις ολοένα και φθίνουσες πωλήσεις.
Διακοπή
Γενικότερα, λόγω του αδιάφορης υποδοχής του από το ευρύ κοινό, το Nuova Delta είχε πολύ κακή εμπορική πορεία σε όλες τις αγορές όπου διατέθηκε, με την κατάσταση να μην βελτιώνεται ακόμα και μετά τις περαιτέρω αναβαθμίσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να κατασκευαστούν μόλις 138.980 αντίτυπα και να μην αντικατασταθεί από την Lancia μετά το 1999. Ωστόσο, η 4-πορτη σεντάν εκδοχή του, το μεσαίο Lancia Dedra, αντικαταστάθηκε τότε από το Lancia Lybra, το οποίο παρήχθη από το 1999 έως το 2005.
Τρίτη γενιά
Αφού μεσολάβησαν 7 χρόνια από τη διακοπή της δεύτερης γενιάς και επειδή, έως τότε, το Delta πρώτης γενιάς είχε γίνει πλέον ένας μύθος, η εταιρεία αποφάσισε να επαναφέρει ένα μοντέλο στη μικρομεσαία κατηγορία και με χρήση της ίδιας ονομασίας. Τον Σεπτέμβριο του 2006, η Lancia ανακοίνωσε επίσημα την αναβίωση του ονόματος Delta, με τα νέα αυτοκίνητα που θα κατασκευάζονταν με βάση την πλατφόρμα «Fiat C2», όπως αναφέρθηκε στο περιοδικό CAR Magazine.
Αυτό επιβεβαίωσε προηγούμενη έκθεση, επίσης στο CAR Magazine, η οποία υπογράμμιζε την προγραμματισμένη υψηλής απόδοσης Delta Integrale, μαζί με την πρόθεση της εταιρείας για επιστροφή στη δεξιοτίμονη βρετανική αγορά, από την οποία είχε αποσυρθεί τον Φεβρουάριο του 1994. Η παγκόσμια πρεμιέρα του νέου concept HPE πραγματοποιήθηκε στο 63ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Το 2007, επίσης, η μάρκα Lancia εισήχθη εκ νέου στην σκανδιναβική, ρωσική και τουρκική αγορά.
Εισαγωγή
Ο εργοστασιακός κωδικός του Lancia Delta τρίτης γενιάς, ήταν «Tipo 844». Το μοντέλο παραγωγής παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2008 και πράγματι βασιζόταν στην πλατφόρμα «Fiat C2» του Fiat Bravo δεύτερης γενιάς, του 2007 - 2014. Οι εμπορικές φιλοδοξίες για το αυτοκίνητο φάνηκαν πιο συντηρητικές και προσεκτικές από όσο για τα προηγούμενα Delta. Ο βρετανικός Τύπος, ωστόσο, τόνισε τα σχέδια για το νέο Delta, εν μέρει για τον εορτασμό των 100 ετών της Lancia, που είχε λάβει χώρα το 2006, καθώς και ως η αιχμή του δόρατος για την επιστροφή της Lancia στο Ηνωμένο Βασίλειο, που τελικώς όμως ματαιώθηκε λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε στα τέλη του 2008. thumb|left|Το ταμπλό ενός Lancia Delta του 2008.
Το Delta, καθώς είναι ένα ιστορικό όνομα από το παρελθόν της Lancia, ερμηνεύτηκε τότε από την Lancia ως ένα μαθηματικό σύμβολο που αντιπροσώπευε την αλλαγή, τη διαφορά και την εξέλιξη. Σχεδιασμένο από το Κέντρο «Lancia Style Centre», ανήκε στην κατηγορία των πολυτελών μικρομεσαίων μοντέλων και έθεσε τότε ως στόχο το ανώτερο άκρο πολυτέλειας των μικρομεσαίων οικογενειακών αυτοκινήτων. Το Delta τρίτης γενιάς ήταν αποκλειστικά 5-πορτο hatchback και είχε μήκος 4,52 μέτρα, πλάτος 1,797 μέτρα και ύψος 1,499 μέτρα, ενώ το μεταξόνιο έφτανε τα 2,7 μέτρα, με αποτέλεσμα να είναι 10 εκατοστά μακρύτερο από το Fiat Bravo. Στα πλαίσια αυτής της φιλοσοφίας, διατέθηκε αποκλειστικά με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, χωρίς να προσφέρει σε καμία έκδοση 4-κίνηση. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Δεκέμβριο του 2014, όταν και διακόπηκε οριστικά, χωρίς να υπάρξει ποτέ διάδοχος.
Εξοπλισμός
thumb|left|Το σαλόνι ενός Lancia Delta του 2008, με το έξτρα σύστημα δορυφορικής πλοήγησης.
Το Lancia Delta τρίτης γενιάς προσέφερε μια σειρά προηγμένων επιλογών στον εξοπλισμό, όπως ένα Hi-Fi ραδιόφωνο της Bose, που ενσωματώνει CD-player και αναγνώστη αρχείων MP3, με χειριστήρια στο τιμόνι, το σύστημα «Blue&Me», που αναπτύχθηκε σε συνεργασία με την Microsoft, και το ολοκαίνουργιο τότε σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, που αναπτύχθηκε σε συνεργασία με την εταιρεία Magneti Marelli. Τα διαθέσιμα κιβώτια ταχυτήτων, ήταν 6-τάχυτο μηχανικό και 6-τάχυτο αυτόματο.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Ο εξοπλισμός ασφαλείας, επίσης, ήταν πλήρης, καθώς έφερε στάνταρ 8 αερόσακους (και προαιρετικά έναν αερόσακο για τα γόνατα του οδηγού, με έξτρα χρέωση 200 ευρώ στην Ελλάδα, με την τότε ισοτιμία, φτάνοντας τους 9 αερόσακους), ένα προηγμένο σύστημα ηλεκτρονικής ευστάθειας (ESP) και ανάρτηση «SDC» με ηλεκτρονικό έλεγχο απόσβεσης, η οποία είχε προέλθει επίσης από την Magneti Marelli.
Το μοντέλο έχει επίσης βοηθό οδήγησης που δίνει μεγαλύτερη ασφάλεια. Πρόκειται για ένα ηλεκτρονικό μάτι, το οποίο παρακολουθεί το δρόμο και παρέχει ανατροφοδότηση στο τιμόνι ώστε να προτείνει διορθώσεις στον οδηγό. Το αυτοκίνητο διατέθηκε επίσης και με ημι-αυτόματο βοηθό στάθμευσης.
Το Lancia Delta τρίτης γενιάς απέσπασε την μέγιστη δυνατή διάκριση των 5 αστέρων στα crash test του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP το 2008, για την ασφάλεια των ενηλίκων επιβαινόντων, με σκορ 34 στους 37 πόντους και μάλιστα απέσπασε τον μέγιστο δυνατό αριθμό πόντων στην πλευρική πρόσκρουση και στην πλευρική πρόσκρουση σε κολώνα. Αντιθέτως, απέσπασε μόνο 3 στα 5 για την προστασία των παιδιών και 2 στα 4 για την προστασία των πεζών.
Τέταρτη γενιά
Η τέταρτη γενιά της Lancia Delta θα παρουσιαστεί και θα κυκλοφορήσει το 2026, ενώ θα είναι αμιγώς ηλεκτροκίνητη και θα βασίζεται σε πλατφόρμα του ομίλου Stellantis. Γενικότερα μάλιστα, από το 2026 η Lancia θα γίνει εταιρεία αμιγώς ηλεκτρικών αυτοκινήτων, που θα απευθύνεται σε πελάτες με υψηλότερο μέσο όρο ηλικίας.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Delta Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα
Ντάνι Γκαρθία
Ο Ντάνιελ Γκαρθία Λάρα, γνωστός πιο απλά και ως Ντάνι Γκαρθία (γεννημένος στις 22 Δεκεμβρίου 1974 στην πόλη Σερδανιόλα) είναι Ισπανός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο της επίθεσης. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του, ο Ντάνι Γκαρθία φόρεσε τις φανέλες ιστορικών ομάδων της Ευρώπης όπως η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα. Αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Καριέρα
Ο Ντάνι Γκαρθία έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα σε ηλικία μόλις 11 ετών στις ακαδημίες της Μασφλόριτ, η οποία αποτελούσε τοπική ομάδα της γενέτειρας του, της πόλης Σερδανιόλα. Το 1987, μεταπήδησε στις ακαδημίες της τοπικής Νταμ, στην οποία παρέμεινε για περίπου τρία χρόνια. Το 1990 εντοπίστηκε από τους σκάουτερ της Ρεάλ Μαδρίτης και μετά από τη θερμή εισήγησή τους εντάχθηκε στις ακαδημίες της ισπανικής ομάδας. Το πρώτο επίσημο ματς του Ντάνι Γκαρθία με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης πραγματοποιήθηκε το 1993, με τον παίκτη να αγωνίζεται με τη δεύτερη ομάδα της Ρεάλ.
Το καλοκαίρι του 1995, ο Ντάνι Γκαρθία δόθηκε δανεικός για ένα χρόνο στη Ρεάλ Σαραγόσα, ωστόσο μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1995-96, ο δανεισμός του στην έταιρη ισπανική ομάδα επεκτάθηκε για ακόμα ένα χρόνο. Το 1997 επέστρεψε στη Ρεάλ Μαδρίτης έχοντας προηγουμένως πραγματοποιήσει με τη φανέλα της Σαραγόσα 71 συμμετοχές.
Την περίοδο 1997-98 παρέμεινε στηΡεάλ Μαδρίτης, έχοντας όμως ελάχιστη συμμετοχή στις επίσημες υποχρεώσεις της ομάδας, με αποτέλεσμα το καλοκαίρι του 1998 να μένει ελεύθερος. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Ντάνι μετά τη Ρεάλ Μαδρίτης ήταν η Ρεάλ Μαγιόρκα. Στη Μαγιόρκα αγωνίστηκε για ένα χρόνο πραγματοποιώντας κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις και πετυχαίνοντας συνολικά 12 γκολ σε 36 εμφανίσεις (Μέσος όρος 1 γκολ κάθε 3 ματς). Τα υψηλά στάνταρ απόδοσης που έπιασε εκείνη την περίοδο ο Ντάνι προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων όχι μόνο της Ισπανίας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Τελικώς, κατέληξε στη Μπαρτσελόνα μετά από την ιδιαίτερα υψηλή πρόταση ύψους 14.000.000 ευρώ που κατέθεσε η Μπαρτσελόνα στη διοίκηση της Μαγιόρκα. Η πρόταση έγινε αμέσως αποδεκτή και ο Ντάνι μεταπήδησε στην ομάδα της Βαρκελώνης.
Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε με την τουρκική Ντενίζλισπορ (11 συμετοχές, 4 γκολ) ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε στη Ράγιο Μαχανταχόντα, ομάδα που αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία ποδοσφαίρου της Ισπανίας. Το καλοκαίρι του 2008, ο Ντάνι Γκαρθία αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ντάνι Γκαρθία ήταν διεθνής με όλες τις βαθμίδες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου νέων της Ισπανίας έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 37 εμφανίσεις και έχοντας πετύχει και 12 γκολ.
Με την Εθνική Ισπανίας ποδοσφαίρου των ανδρών, ο Ντάνι πραγματοποίησε συνολικά 5 συμμετοχές ενώ κατάφερε να πετύχει και ένα γκολ. Το μοναδικό του αυτό γκολ με την Εθνική Ισπανίας το πέτυχε στις 5 Μαίου του 1999 στον φιλικό εντός έδρας αγώνα της Ισπανίας με αντίπαλο την αντίστοιχη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κροατίας (3-1 το σκορ).
Τίτλοι
Σε συλλογικό επίπεδο
Σε εθνικό επίπεδο
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντενίζλισπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Χαράλαμπος Ανδρέου
Ο Χαράλαμπος Ανδρέου ή Πάμπης Ανδρέου (Αμμόχωστος, 16 Ιουνίου 1967) είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής (επιθετικός).
Καριέρα
Το 1999 επέστρεψε στη Νέα Σαλαμίνα, παραμένοντας εκεί μέχρι το 2003, οπότε και τερμάτισε την καριέρα του. Είναι ο πρώτος σκόρερ (125 γκολ) όλων των εποχών για τη Νέα Σαλαμίνα, έχοντας πάνω από 200 συμμετοχές με την ομάδα αυτή, σε όλες τις διοργανώσεις.
Την περίοδο 1994-1995 αναδεικνύθηκε πρώτος σκόρερ του κυπριακού πρωταθλήματος με 25 τέρματα με την ομάδα της Νέας Σαλαμίνας.
Τον Ιούλιο του 2006 βραβεύτηκε ως ο ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες κατακτήσεις του Επάθλου Ήθους, Τέχνης και Αρετής για την περίοδο 1998-1999
Διεθνής καριέρα
Από το 1992 μέχρι το 1997 συμμετείχε στην Εθνική Kύπρου. Συνολικά έχει 23 συμμετοχές και έχει πετύχει 2 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Συναγωγή
thumb|right|150px|Η "Νέα Συναγωγή" του Βερολίνου
Συναγωγή ( bet kenesset ή bet tefila, γίντις: שול shul, λαντίνο: אסנוגה esnoga ή קהל kahal) είναι ο τόπος λατρείας της Ιουδαϊκής θρησκείας.
Ο όρος συναγωγή προέρχεται από το ρήμα συνάγω και σημαίνει «τόπος συγκέντρωσης». Ο αντίστοιχος εβραϊκός όρος μπέιτ κνεσέτ σημαίνει «οίκος συνέλευσης».
Μια τυπική συναγωγή αποτελείται από ένα μεγάλο χώρο προσευχής και μικρότερα δωμάτια μελέτης. Συνήθως περιλαμβάνει και χώρο κοινωνικών συναθροίσεων, καθώς και γραφεία.
Στις Ορθόδοξες συναγωγές επιτρέπεται στον κύριο χώρο να εισέρχονται μόνο άντρες. Γυναίκες εισέρχονται μόνο για την τελετή του γάμου, τον υπόλοιπο καιρό συμπροσεύχονται από γειτονικά δωμάτια. Στις προοδευτικές ή μεταρρυθμισμένες (ρεφορμιστικές) ιουδαϊκές κοινότητες επιτρέπεται η είσοδος και στις γυναίκες.
ΚΣ Μαρίτιμο Β
Η ΚΣ Μαρίτιμο Β είναι μια πορτογαλική, ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι η αναπληρωματική ομάδα της ΚΣ Μαρίτιμο. Οι αναπληρωματικές ομάδες στην Πορτογαλία μπορούν να συμμετάσχουν κανονικά στα πρωταθλήματα της χώρας, όπως οι κύριες ομάδες. Ωστόσο, δεν μπορούν να αγωνιστούν στην ίδια κατηγορία με την κύρια ομάδα και έτσι απαγορεύται στην ομάδα να προβιβαστεί στην Πριμέιρα Λίγκα ούτε να συμμετάσχει στο Κύπελλο Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) και στο Taça da Liga. Έδρα της ομάδας είναι το Campo da Imaculada Conceição, χωρητικότητας 2000 θεατών, στη Φουντσάλ, Μαδέρα. Ιδρύθηκε το 1999. Την περίοδο 2012-13, όταν εφαρμόστηκαν νέοι κανόνες για τις αναπληρωματικές ομάδες τοποθετήθηκε στη Σεγκούντα Λίγκα.
Κατηγορία:ΚΣ Μαρίτιμο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1999 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Μαδέιρα
Portal (βιντεοπαιχνίδι)
Το Portal είναι βιντεοπαιχνίδι παζλ που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Valve Corporation. Κυκλοφόρησε σε ένα πακέτο δέσμης που ονομάζεται The Orange Box για τα Microsoft Windows, Xbox 360 και PlayStation 3 το 2007. Το παιχνίδι έχει πλέον μεταφερθεί σε άλλα συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του OS X, Linux και Android.
Το Portal αποτελείται κατά κύριο λόγο από μια σειρά παζλ που πρέπει να επιλυθούν τηλεμεταφέροντας τον χαρακτήρα του παίκτη και απλά αντικείμενα χρησιμοποιώντας τη συσκευή "Aperture Science Handheld Portal Device", μια συσκευή που μπορεί να δημιουργήσει διαπεριφερειακές πύλες μεταξύ δύο επίπεδων επιφανειών. Η πρωταγωνίστρια του παιχνιδιού, Chell, αμφισβητείται και κοροϊδεύεται από μια τεχνητή νοημοσύνη που ονομάζεται GLaDOS (Genetic Lifeform and Disk Operating System) για να ολοκληρώσει κάθε παζλ στο κέντρο Aperture Science, χρησιμοποιώντας τη συσκευή, με την υπόσχεση μιας τούρτας, όταν όλα τα παζλ ολοκληρωθούν. Η ειδική φυσική του παιχνιδιού επιτρέπει τη συγκράτηση της ορμής μέσω πυλών, απαιτώντας δημιουργική χρήση πυλών για ελιγμούς μέσω των θαλάμων δοκιμών. Αυτό το στοιχείο παιχνιδιού βασίζεται σε μια παρόμοια ιδέα από το παιχνίδι Narbacular Drop. πολλά από τα μέλη της ομάδας από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο DigiPen που εργάστηκαν για το Narbacular Drop προσλήφθηκαν από τη Valve για τη δημιουργία του Portal, καθιστώντας τον πνευματικό διάδοχο του παιχνιδιού.
Κάλντας ΣΚ
Η Κάλντας ΣΚ είναι μια πορτογαλική, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1916. Έδρα της ομάδας είναι το Campo da Mata, χωρητικότητας 13000 θεατών. Συμμετέχει στη Portuguese Third Division. Την περίοδο 1956-1959 συμμετείχε στην Πριμέιρα Λίγκα, την ανώτατη κατηγορία Πορτογαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάλντας ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1916
Μάντι Γουότερς
Ο Μάντι Γουότερς ( Muddy Waters - πραγματικό όνομα McKinley Morganfield, 4 Απριλίου 1913 - 30 Απριλίου 1983) ήταν Αμερικάνος μουσικός της μπλουζ, γνωστός σαν ο "πατέρας της σκηνής μπλουζ του Σικάγου". Το περιοδικό Rolling Stone τον έχει κατατάξει στη 17η θέση της λίστας με τους εκατό σπουδαιότερους μουσικούς όλων των εποχών.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Waters γεννήθηκε στην κομητεία της Ισακένα του Μισισίπι των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 4 Απριλίου του 1913. Το προσωνύμιο "Muddy" του το έδωσε η γιαγιά του, Ντέλα Γκραντ, γιατί του άρεσε να παίζει με το νερό της λάσπης κατά την παιδική του ηλικία. Αργότερα, ο ίδιος προσέθεσε τη λέξη "Waters" ολοκληρώνοντας το όνομα με το οποίο έγινε διάσημος. Κατά τα εφηβικά του χρόνια, έμαθε αρχικά να παίζει φυσαρμόνικα και στη συνέχεια ακουστική κιθάρα με κύριες επιρροές τον Ρόμπερτ Τζόνσον και τον Σον Χάουζ.
Κλωθώ
Η Κλωθώ ήταν η νεώτερη από τις τρεις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Οι άλλες δύο ήταν η Λάχεση και η Άτροπος. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου ήταν κόρες της Νύχτας, ωστόσο στο ίδιο κείμενο, από μεταγενέστερη ίσως προσθήκη, αναφέρονται ως κόρες της Θέμιδος και του Δία.
Μάντι Γουότερς
Τα πρώτα χρόνια
Το Νοέμβριο του 1932, παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Μέιμπελ Μπέρι, με την οποία χώρισε τρία χρόνια αργότερα, όταν ο Waters έκανε το πρώτο του παιδί με μία άλλη γυναίκα, την Λεόλα Σπέιν.
Κλωθώ
Η Κλωθώ αντιπροσωπεύει το παρόν στη ζωή των ανθρώπων και θεωρείται η μεγαλύτερη και η σπουδαιότερη από τις άλλες δύο. Πιστευόταν ότι έκλωθε με τη ρόκα της το νήμα της ζωής του κάθε ανθρώπου, το πεπρωμένο του, που τον συνόδευε μέχρι το θάνατό του. Λάμβανε επίσης σημαντικές αποφάσεις, όπως το πότε ένας άνθρωπος θα γεννηθεί, και άρα επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό τις ανθρώπινες ζωές. Μάλιστα, η δύναμή της της επέτρεπε να επιλέγει ποιος θα πεθάνει και ποιος θα σωθεί ή θα επιστρέψει στη ζωή, όπως στο μύθο του Πέλοπα.
Μάντι Γουότερς
Τα πρώτα χρόνια
Το 1940, μετακόμισε στο Σικάγο για πρώτη φορά για να παίξει κιθάρα με τον Σάιλας Γκριν, επιστρέφοντας στο Μισισίπι λίγους μήνες αργότερα. Το καλοκαίρι του 1941, ο πολυπράγμων Άλαν Λόμαξ μετέβη στην περιοχή μέσω της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών για να ηχογραφήσει διάφορους φολκ μουσικούς της επαρχίας. Ένας εξ αυτών ήταν και ο Muddy Waters, τον οποίο ηχογράφησε έξω από το σπίτι του, δουλειά για την οποία κέρδισε είκοσι δολάρια και δύο αντίτυπα της μουσικής του. Ο Λόμαξ επέστρεψε ένα χρόνο αργότερα, ηχογραφώντας και πάλι τον Waters. Οι δύο αυτές ηχογραφήσεις εκδόθηκαν στη συλλογή "Muddy Waters: The Complete Plantation Recordings. The historic 1941-42 Library of Congress field recordings", το 1993.
Κλωθώ
Όπως και οι αδελφές της, έχει σημαντική συμβολή στη μυθολογία. Επίσης αναφέρεται ότι οι Μοίρες μαζί με τον Ερμή, δημιούργησαν το ελληνικό αλφάβητο. Παρότι θεές, αναφέρονται πιο συχνά ως φορείς του πεπρωμένου.
Γέννηση
Κατά της Ησίοδου Θεογονία οι Μοίρες είναι κόρες της Νύκτας, που τις γέννησε μόνη της χωρίς την συμμετοχή αρσενικού. Στο ίδιο έργο επίσης, αναφέρονται ως κόρες του Δία και της Θέμιδος. Στο έργο του Πλάτωνα, αναφέρονται ως κόρες της Ανάγκης. Στη Ρωμαϊκή μυθολογία αναφέρονται και ως κόρες του Ουρανού και της Γαίας.
Μάντι Γουότερς
Τα πρώτα χρόνια
Την επόμενη χρονιά, ηχογράφησε κάποια τραγούδια για τον J. Mayo Williams μέσω της "Columbia Records", ενώ μέσα στο 1946 ηχογράφησε για την "Aristocrat Records" των αδελφών Λέοναρντ και Φιλ Τσες. Το 1947 έπαιξε κιθάρα με τον Sunnyland Slim στο πιάνο για το σινγκλ "Gypsy Woman" / "Little Anna Mae", αλλά η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήρθε την επόμενη χρονιά με το σινγκλ "(I Feel Like) Going Home" / "I Can't Be Satisfied" το οποίο σκαρφάλωσε στο # 11 της λίστας Hot R&B Songs του Billboard.
Κλωθώ
Μύθοι
Οι πιο διάσημες αναφορές των τριών αδελφών σε μύθους είναι:
Μάντι Γουότερς
Εμπορική επιτυχία
Η "Aristocrat" μετονομάστηκε σε "Chess Records" και ο Waters κυκλοφόρησε την μεγάλη επιτυχία "Rollin' Stone", του οποίου τα έσοδα του επέτρεψαν να παραιτηθεί από την καθημερινή του δουλειά. Το συγκεκριμένο κομμάτι συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τα "500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών" του περιοδικού "Rolling Stone", το οποίο πήρε το όνομα του από αυτό το τραγούδι.
Κλωθώ
Λαογραφία
Κατά την ελληνική παράδοση, την πρώτη μέρα γέννησης του παιδιού τοποθετούνται στο δωμάτιο που κοιμάται τρία πιατάκια με γλυκό του κουταλιού, έτσι ώστε να γλυκαθούν οι Μοίρες και να χαρίσουν στο παιδί περισσότερη και καλύτερη ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Μάντι Γουότερς
Εμπορική επιτυχία
left|thumb|150px|Το σινγκλ του Mannish Boy από το 1955 Η "Chess" δεν επέτρεπε στον Waters να ηχογραφεί στο στούντιο με τους ίδιους μουσικούς με τους οποίους έπαιζε καθημερινά, παρέχοντας του άτομα που θεωρούσε κατάλληλα για τις ηχογραφήσεις. Από τον Σεπτέμβριο του 1953 και έπειτα, τον πλαισίωναν μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα της μπλουζ μουσικής σκηνής, με τον Τζίμι Ρότζερς να έχει αναλάβει την κιθάρα, τον Μάριον Γουόλτερ Τζέικομπς (γνωστό ως "Little Walter") την φυσαρμόνικα, τον Ότις Σπαν το πιάνο και τον Έλτζιν Έβανς τα τύμπανα. Σε συνεργασία με τον μπασίστα και συνθέτη Γουίλι Ντίξον, κυκλοφόρησαν μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του Waters, όπως το "I'm Your Hoochie Coochie Man" που έφθασε στο # 3 των Hot R&B Songs, το "Just Make Love to Me (I Just Want to Make Love to You)" (# 4) και το "I'm Ready".
Το 1954, ο Howlin' Wolf αποφάσισε να μετακομίσει στο Σικάγο μετά την επιτυχία των σινγκλ που είχε κυκλοφορήσει μέσω της "Chess". Λίγο μετά την άφιξη του στο Σικάγο ξεκίνησε η αντιπαλότητα του με τον Waters. Ο κύριος λόγος της αντιπαλότητας τους αυτής ήταν ότι ο Γουίλι Ντίξον έγραφε τραγούδια και για τους δύο. Τα "I'm Your Hoochie Coochie Man" και "Just Make Love to Me (I Just Want to Make Love to You)" του Waters και το "Little Red Rooster", "I Ain't Superstitious" και "Evil" του Wolf ήταν συνθέσεις του Ντίξον, για τον οποίο ο Wolf υποψιαζόταν ότι έδινε τις καλύτερες του δημιουργίες στον Waters, γεγονός που φούντωσε ακόμη περισσότερο την αναμεταξύ τους έχθρα.
Η επιτυχία του Waters βοήθησε τους μουσικούς που τον συνόδευαν να γνωρίσουν επιτυχία με τις προσωπικές τους δουλειές, όπως ο Little Walter με το σινγκλ "Juke" που ανέβηκε στην κορυφή του R&B chart το 1952, κάτι που επανέλαβε τρία χρόνια αργότερα με το "My Babe", ο Ρότζερς που παραιτήθηκε το 1955 για να συνεχίσει με το προσωπικό του σχήμα, ενώ ο Ότις Σπαν συνέχισε στο συγκρότημα του Waters παράλληλα με την προσωπική του καριέρα.
Το 1955, ο Waters κυκλοφόρησε ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του, το "Mannish Boy" σκαρφαλώνοντας στο # 5, ενώ την ίδια χρονιά είχε άλλες δύο επιτυχίες με τα "Sugar Sweet (I Can't Call Her Sugar)" και "Trouble No More". Ακολούθησαν τα "Forty Days & Forty Nights" και "Don't Go No Further" στις αρχές του 1956, τα οποία ανέβηκαν στο Top-10 ενώ μέσα στη χρονιά κυκλοφόρησε ένα από τα γνωστότερα του τραγούδια, το "Got My Mojo Working".
Ηχογραφήσεις δίσκων και πειραματισμός
Το 1958, κυκλοφόρησε η τελευταία μεγάλη εμπορική του επιτυχία, το κομμάτι "Close to You", ενώ την ίδια χρονιά ο Waters μετέβη στη Μεγάλη Βρετανία, παρουσιάζοντας τον ήχο των ηλεκτρικών μπλουζ για πρώτη φορά στη Γηραιά Αλβιόνα, μαζί με το τζαζ συγκρότημα Chris Barber band και τον Ότις Σπαν. Η ηλεκτρική "slide" κιθάρα και τα στομφώδη φωνητικά του σόκαραν το άπειρο σε κάτι τέτοιο αγγλικό κοινό.
Στις 3 Ιουλίου 1960, εμφανίστηκε στο φεστιβάλ τζαζ του Νιούπορτ με τον κιθαρίστα Πατ Χέιρ, τον μπασίστα Άντριου Στίβενς, το ντράμερ Φράνσις Κλέι και τον Ότις Σπαν στο πιάνο. Η ηχογράφηση της συγκεκριμένης συναυλίας κυκλοφόρησε στις 15 Νοεμβρίου 1960 με τον τίτλο "At Newport 1960" και έχει καταταχθεί στην 348η θέση της λίστας με τα "500 σπουδαιότερα άλμπουμ όλων των εποχών" από το περιοδικό "Rolling Stone". Μέσα στη χρονιά, είχε κυκλοφορήσει το άλμπουμ "Muddy Waters Sings Big Bill Broonzy", αποτίοντας φόρο τιμής σε μία από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές επιρροές του. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Waters και το συγκρότημα του ηχογραφήθηκαν στερεοφωνικά.
Ακολούθησε το "Folk Singer" τον Απρίλιο του 1964, με τον Waters και τον Buddy Guy να παίζουν ακουστική κιθάρα, τον Γουίλι Ντίξον, κοντραμπάσο και τον Κλίφτον Τζέιμς, τύμπανα. Το άλμπουμ έχει τοποθετηθεί στη θέση # 282 της λίστας του "Rolling Stone" και έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να μπει στα τσαρτ καμίας χώρας. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, έπαιξε στο "American Folk Blues Festival", ενώ περιόδευσε στην Ευρώπη παίζοντας στην Αγγλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, τη Δανία και τη Γαλλία. Μερικά από τα τραγούδια τα οποία έπαιζε ήταν τα "My Captain", "Rollin' Stone", "Five Long Years", "Blow Wind Blow", "Trouble No More", "My Home Is In The Delta" και "Got My Mojo Working".
Ακολούθησε η συλλογή "The Real Folk Blues" για να συνεχίσει με το "Brass and the Blues" στα τέλη του 1966, στο οποίο μετά την ηχογράφηση των βασικών κομματιών προστέθηκαν πνευστά, ενώ ο δίσκος χαρακτηρίστηκε από τις σόουλ επιρροές του.
Το 1967, ένωσε τις δυνάμεις του με τον Bo Diddley και τον Little Walter για το άλμπουμ "Super Blues", το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς μέσω της "Checker Records", θυγατρικής της "Chess". Το δεύτερο μέρος της συγκεκριμένης έκδοσης ακολούθησε την επόμενη χρονιά, με τον Howlin' Wolf να παίρνει τη θέση του Little Walter για το "The Super Super Blues Band".
Τον Μάιο του 1968, ηχογράφησε το άλμπουμ "Electric Mud" το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς, όντας ο πρώτος του δίσκος που μπήκε στις λίστες του Billboard 200 πουλώντας 150.000 αντίτυπα στις πρώτες έξι εβδομάδες της κυκλοφορίας του, ενώ σκαρφάλωσε στο # 47 στα τσαρτ του Καναδά. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν με το ψυχεδελικό σόουλ συγκρότημα Rotary Connection, μετά από πρόταση του παραγωγού Μάρσαλ Τσες για να πειραματιστεί ο Waters με τον ήχο του. Το άλμπουμ θεωρείται αντιφατικό λόγω της μίξης των ηλεκτρικών μπλουζ με ψυχεδελικά στοιχεία, αν και αποτέλεσε επιρροή για αρκετά συγκροτήματα εκείνης της εποχής. Μετά από έντονη κριτική που δέχτηκε, ο Waters δήλωσε ότι "δεν του άρεσε ο δίσκος και ο ήχος του και δεν το θεωρούσε μπλουζ".
Λίγους μήνες αργότερα, ακολούθησε το "After the Rain" με περιορισμένα τα ψυχεδελικά στοιχεία, ενώ ο Waters έπαιξε κιθάρα στα τέσσερα από τα οκτώ τραγούδια του δίσκου, κάτι που απουσίαζε από τις ηχογραφήσεις του κατά τη δεκαετία του '60.
Τον Αύγουστο του 1969, κυκλοφόρησε το ηχογραφημένο από τις 21 μέχρι τις 24 Απριλίου εκείνης της χρονιάς, "Fathers and Sons". Ο δίσκος περιελάμβανε ηχογραφήσεις από τα "Tel Mar Studios" του Σικάγου, όπως και ζωντανές εκτελέσεις από το "Super Cosmic Joy-Scout Jamboree" την τελευταία ημέρα των ηχογραφήσεων. Τον Waters συνόδευαν πέραν του Ότις Σπαν στο πιάνο, ο Μάικ Μπλούμφιλντ στην κιθάρα, ο Πολ Μπάτερφιλντ στη φυσαρμόνικα, ο Ντόναλντ Νταν στο μπάσο και ο Σαμ Λέι στα τύμπανα. Ο δίσκος έφθασε στο # 70 του Billboard, την υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ του Muddy Waters.
Αλλαγές και προβλήματα υγείας
thumb|200px|Ο δίσκος "Hard Again", ο πρώτος που κυκλοφόρησε ο Muddy Waters μέσω της εταιρείας Blue Sky Records Στις 16 Οκτωβρίου 1969, ο Λέοναρντ Τσες έπαθε έμφραγμα και πέθανε την ώρα που οδηγούσε. Λίγο πριν, μαζί με τον αδελφό του, Φιλ Τσες, πούλησαν την "Chess Records" στην "General Recorded Tape Corporation" έναντι 6,5 εκατομμυρίων δολαρίων και 20% των μετοχών.
Το ίδιο διάστημα, ο Waters αντιμετώπισε προβλήματα υγείας με τους γιατρούς να τον αναγκάζουν να σταματήσει να πίνει βαριά αλκοολούχα ποτά, επιτρέποντας του να συνεχίσει με σαμπάνια "Piper-Heidsieck" με σκοπό να κρατήσει την πίεση του σε φυσιολογικά πλαίσια. Εκείνη τη χρονιά και μετά από 17 χρόνια συνεργασίας, ο Ότις Σπαν αποχώρησε δίνοντας τη θέση του στον Γουίλι Πέρκινς. Στις 24 Απριλίου 1970 πέθανε από καρκίνο στο ήπαρ σε ηλικία 40 ετών.
Μετά από μία συναυλία στο Τενεσί, ο Muddy Waters επέστρεφε στο Σικάγο με το αυτοκίνητο του, όταν ήλθε σε μετωπική σύγκρουση με αυτοκίνητο που ξέφυγε από το αντίθετο ρεύμα. Ο οδηγός του οχήματος του Waters έχασε τη ζωή του, ενώ ο ίδιος έσπασε τρία πλευρά, τη λεκάνη του, ο γοφός του θρυμματίστηκε και εξαρθρώθηκε η πλάτη του. Μετά από δύο μήνες νοσηλείας, πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο τον Ιανουάριο του 1970, περπατώντας με μπαστούνι και έχοντας τα χέρια του πρησμένα σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί να παίξει κιθάρα.
Μετά τη βελτίωση της υγείας του, ο Waters περιόδευσε και πάλι στην Ευρώπη, αλλά λόγω σφάλματος του μάνατζερ του δεν πληρώθηκε για τις εμφανίσεις του στην Αγγλία. Γι' αυτό το λόγο, τον απέλυσε και συνέχισε κλείνοντας ο ίδιος τις εμφανίσεις του, μέχρι που γνώρισε τον Σκοτ Κάμερον, ο οποίος τον βοήθησε να ξεφύγει από τα μικρά κλαμπ προωθώντας τον σε μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό.
Οι εμφανίσεις του στις 11 και 12 Ιουνίου στο κλαμπ "Mister Kelly's" ηχογραφήθηκαν, για να κυκλοφορήσουν τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς στο άλμπουμ "Muddy Waters Live (At Mr. Kelly's)", το οποίο σηματοδότησε τη μεταστροφή του προς ένα ευρύτερο κοινό και τη γενικότερη επιστροφή του μετά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε.
Το 1971, κέρδισε το βραβείο "Grammy" στην κατηγορία "Best Ethnic or Traditional Folk Recording" για τη συλλογή ανέκδοτων ηχογραφήσεων "They Call Me Muddy Waters" που είχε κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο του 1970.
Στα τέλη του 1971, ο Waters μετέβη στο Λονδίνο μαζί με τον Κάρεϊ Μπελ στη φυσαρμόνικα και τον Σάμι Λόχορν στην κιθάρα. Από τις 4 μέχρι τις 8 Οκτωβρίου, ηχογράφησαν το δίσκο "The London Muddy Waters Sessions" μαζί με τον Ρόρι Γκάλαχερ, τον Στιβ Γουίνγουντ, τον μπασίστα Ρικ Γκρις και τον πρώην ντράμερ του Τζίμι Χέντριξ, Μιτς Μίτσελ. Το συγκεκριμένο άλμπουμ έδωσε στον Waters το δεύτερο του "Grammy".
Επιστροφή στις επιτυχίες
Στις 15 Μαρτίου 1973, η σύζυγος του Muddy Waters, Τζενίβα Μόργκανφιλντ πέθανε από καρκίνο, οδηγώντας τον και πάλι σε ιατρική βοήθεια, μετά από την οποία αναγκάστηκε να κόψει το κάπνισμα. Ο Waters ανέλαβε την επιμέλεια κάποιων από τα παιδιά του, μεταξύ αυτών και ο μετέπειτα κιθαρίστας Γουίλιαμ "Big Bill" Μόργκανφιλντ. Θεωρώντας ότι το Σικάγο δεν ήταν κατάλληλο μέρος για να ζήσει με την οικογένεια του, μετακόμισε στο Γουέστμοντ του Ιλινόι, ένα μέρος το οποίο βρήκε με την βοήθεια του Σκοτ Κάμερον. Μετά από μία συναυλία στη Φλόριντα, γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγο του, Μάρβα Τζιν Μπρουκς, η οποία ήταν 19 ετών και μετακόμισε μαζί του στο νέο του σπίτι.
Τον Μάρτιο του 1974 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records" κυκλοφόρησε το αλμπουμ με τίτλο ""Unk" in Funk", στο οποίο συμμετείχαν μουσικοί όπως ο Πάιντοπ Πέρκινς, ο Μπομπ Μάργκολιν, ο Λούθερ Τζόνσον, ο Κάλβιν Τζόουνς και ο Γουίλι Σμιθ.
Το 1975, συνεργάστηκε με τον Πολ Μπάτερφιλντ, τον μπασίστα Φρεντ Κάρτερ, τον κιθαρίστα Μπομπ Μάργκολιν, τον σαξοφωνίστα Γκαρθ Χάντσον και το ντράμερ Λέβον Χελμ για το δίσκο "Muddy Water's Woodstock Album", ο οποίος έδωσε στον τραγουδιστή το τρίτο του βραβείο "Grammy".
Μετά τη λύση της συνεργασίας του με την "Chess", ο Waters υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη δισκογραφική εταιρεία "Epic Records" και μετά από προτροπή του Τζόνι Γουίντερ στην "Blue Sky", ηχογραφώντας το άλμπουμ "Hard Again" με την συμμετοχή του Γουίντερ στην κιθάρα και την παραγωγή. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 10 Ιανουαρίου 1977, μπαίνοντας στη λίστα του Billboard και δίνοντας στον τραγουδιστή το τέταρτο του βραβείο "Grammy". Ο δίσκος χαρακτηρίστηκε ως η επιστροφή του Waters στον αρχικό ήχο των μπλουζ του Σικάγου.
Μετά από μία σύντομη περιοδεία, οι Muddy Waters Blues Band επέστρεψαν στο στούντιο τον Οκτώβριο του 1977. Με τη συμμετοχή και πάλι του Γουίντερ, ηχογράφησαν το άλμπουμ "I'm Ready", το οποίο εκδόθηκε στις αρχές του 1978 δίνοντας στον καλλιτέχνη άλλο ένα "Grammy".
Το επίπεδο των συναυλιών του Waters αποτυπώθηκε στο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Muddy "Mississippi" Waters – Live", του οποίου οι ηχογραφήσεις προέρχονται από εμφανίσεις του κατά την περιοδεία του "Hard Again" και του "I'm Ready". Η κυκλοφορία του άλμπουμ έγινε το 1979, με τον τραγουδιστή να λαμβάνει το έκτο και τελευταίο βραβείο "Grammy".
Ο Waters περιόδευσε στην Ευρώπη με μεγάλα έσοδα και ηχογράφησε το τελευταίο άλμπουμ του με τίτλο "King Bee", τον Μάιο του 1980. Το άλμπουμ ολοκληρώθηκε μέσα διάστημα τριών ημερών λόγω των προβλημάτων υγείας που πλέον αντιμετώπιζε ο καλλιτέχνης, με τους Γουίντερ και Μάργκολιν να δηλώνουν απογοητευμένοι από το αποτέλεσμα.
Οι σχέσεις μεταξύ των μελών του συγκροτήματος του και του μάνατζερ Σκοτ Κάμερον ήταν τεταμένες και μετά την άρνηση του τελευταίου να αυξήσει την αμοιβή τους πριν από την έναρξη μιας περιοδείας στην Ιαπωνία, όλα τα μέλη παραιτήθηκαν και ο Waters βρήκε τον εαυτό του μπροστά σε ένα νέο συγκρότημα.
Το τέλος του καλλιτέχνη
Σε μία εμφάνιση του Έρικ Κλάπτον στο Μαϊάμι στις 30 Ιουνίου 1982, ο Waters ανέβηκε στη σκηνή χωρίς να το γνωρίζει ο Κλάπτον από πριν, για να τραγουδήσει το "Blow Wind Blow". Κατά την επιστροφή του από τη συναυλία, παρουσίασε αιμόπτυση και μετά από εξέταση ενημερώθηκε ότι το καρκίνωμα είχε επανεμφανιστεί. Το σώμα του είχε εξασθενίσει σε βαθμό που δεν ήταν ικανό να αντέξει μία ακόμη επέμβαση και ο Waters επέλεξε να επιστρέψει στο σπίτι του. Πέθανε στις 30 Απριλίου 1983 στον ύπνο του, από καρδιακή ανεπάρκεια. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στο κοιμητήριο του Ρέστβεϊλ στο Άσλιπ του Ιλινόι, με την παρουσία πολλών καλλιτεχνών τους οποίους επηρέασε, αλλά και μεγάλου πλήθους οπαδών της μουσικής του.
Το 1987, εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame και πέντε χρόνια αργότερα έλαβε το βραβείο "Grammy" στην κατηγορία "Βραβεία Γκράμι για Συνολική Προσφορά".
Rock and Roll Hall of Fame
Τέσσερα τραγούδια του Muddy Waters έχουν συμπεριληφθεί στη λίστα "500 Songs That Shaped Rock and Roll" του Rock and Roll Hall of Fame
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Mississippi Blues Trail
Σταθμός Πετράλωνα (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Πετραλώνων είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 1 στη χιλιομετρική θέση 7,016 από τον σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται εντός των ορίων της πόλης της Αθήνας και πήρε το όνομά του από την αθηναϊκή συνοικία των Πετραλώνων, την οποία εξυπηρετεί. Οριοθετείται στην οδό Θεσσαλονίκης με Δωριέων και Αλώπης. Εγκαινιάστηκε στις 22 Νοεμβρίου 1954, ενώ ανακατασκευάστηκε και πήρε την σημερινή του μορφή το πρώτο εξάμηνο του 2003, καθώς οι τότε ΗΣΑΠ πραγματοποίησαν έργα αναβάθμισης των σταθμών της γραμμής 1 εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004, με τα εγκαίνια της σημερινής μορφής του σταθμού στις 26 Ιουνίου 2003. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. thumb|left|Ο σταθμός Πετράλωνα σε φωτογραφία τον Μάρτιο του 2023.
Η γραμμή 1 του μετρό αποτελεί στην περιοχή του σταθμού το όριο μεταξύ Άνω και Κάτω Πετραλώνων. Μάλιστα, η διάκριση της συνοικίας των Πετραλώνων σε Άνω και Κάτω, οφείλεται κατά μείζονα λόγο στην ίδια τη γραμμή του μετρό. Στη μελέτη Αλέξανδρου Βερδελή το 1925 αναφέρθηκε με την ονομασία Βαράθρου. Στη μελέτη Σμιθ του 1965 για ανάπτυξη πλήρους δικτύου μετρό στην Αθήνα, μετονομάστηκε προσωρινά, για τις ανάγκες της συγκοινωνιακής μελέτης, σε Κάτω Πετράλωνα για να διακρίνεται από τον προτεινόμενο σταθμό Άνω Πετράλωνα ως ενδιάμεσο στην απόσταση έως το σταθμό του Θησείου.
Δομή σταθμού
Πετράλωνα Πετράλωνα
Σχεδίος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σχεδίος είναι γνωστοί δύο ηγεμόνες των Φωκέων που αναφέρονται στην ''Ιλιάδα.
Ο μύθος
Ο κυριότερος από αυτούς ήταν γιος του Ιφίτου και της Ιππολύτης. Αδελφός του Σχεδίου ήταν ο Επίστροφος (Ιλιάδα, Β 517). Ο Σχεδίος σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από τον Έκτορα κατά τη μάχη γύρω από το πτώμα του Πατρόκλου (Ρ 306). Τα οστά του Σχεδίου μεταφέρθηκαν στην Αντίκυρα και ο εκεί τάφος του ονομαζόταν «Σχεδείον». Σύμφωνα με άλλη παράδοση όμως, ο Σχεδίος και ο αδελφός του επέζησαν μετά τον πόλεμο και κατά την επιστροφή τους από την Τροία ίδρυσαν την πόλη Τέμεσσα στην Κάτω Ιταλία. Ο Παυσανίας γράφει ότι στη ζωγραφιά του Πολυγνώτου, στον «Θησαυρό των Κνιδίων» στους Δελφούς, απεικονιζόταν ο Σχεδίος στεφανωμένος και κρατώντας μαχαίρι.
Ο άλλος Σχεδίος που αναφέρει η Ιλιάδα (Ο 515) ήταν γιος του Περιμήδη. Σκοτώθηκε απο τον Έκτορα.
Πηγές
Σχεδιος Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Φωκίδας
Oxford Dictionary of Byzantium
Το Βυζαντινό Λεξικό της Οξφόρδης (ODB, Oxford Dictionary of Byzantium) είναι τρίτομο έργο που εξεδόθη από τις πανεπιστημιακές εκδόσεις της Οξφόρδης (Oxford University Press).
Περιέχει σημαντικό αριθμό λημμάτων για θέματα αφορώντα τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Το έργο επιμελήθηκε ο Αλεξάντρ Καζντάν. Το έργο το οποίο ήταν προϊόν της έμπνευσής του ολοκληρώθηκε μετά το θάνατό του. Όμως πριν πεθάνει είχε ήδη αφήσει έναν μεγάλο αριθμό άρθρων, τα οποία φέρονται υπογεγραμμένα από τον Α.Κ.
Το έργο αυτό θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα του είδους του και αυτό με τη μεγαλύτερη διάδοση, σημείο αναφορά σε όλες τις σχετικές με το Βυζάντιο μελέτες που γράφτηκαν μετά τη έκδοσή του το 1991. Καλύπτει με αναφορές και αυτοτελή λήμματα ό,τι αφορά την ιστορία του Βυζαντίου και των λαών που εμφανίσθηκαν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο στην ιστορία του.
Κατηγορία:Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ελληνικά λεξικά Κατηγορία:Λεξικά
Τσάρλι Μπενάντε
Ο Τσάρλι Μπενάντε (πλήρες αγγλ. όνομα "Charles Lance Benante") είναι Αμερικάνος ντράμερ της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Anthrax αλλά και του crossover thrash συγκροτήματος Stormtroopers of Death.
Βιογραφία
Ο Μπενάντε γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης στις 27 Νοεμβρίου 1962. Οι μουσικές του επιρροές προέρχονται από διάφορα ιδιώματα της ροκ μουσικής με συγκροτήματα όπως οι Beatles και οι Rolling Stones από την δεκαετία του '60, οι Led Zeppelin και οι Black Sabbath από το ευρωπαϊκό χαρντ ροκ της δεκαετίας του '70, οι KISS και οι Van Halen από το αντίστοιχο αμερικάνικο, όπως και τα πανκ συγκροτήματα των Discharge και Sex Pistols.
Έγινε μέλος των Anthrax στα 21 του χρόνια, το 1983, συνεχίζοντας μέχρι σήμερα ως ντράμερ του συγκροτήματος. Μαζί τους έχει κυκλοφορήσει δέκα στούντιο δίσκους, εκ των οποίων οι τέσσερις βραβεύθηκαν ως χρυσοί ("Among the Living", "State of Euphoria", "Persistence of Time" και "Sound of White Noise") και συνολικά τέσσερα άλμπουμ τους σκαρφάλωσαν στο Top-30 του Billboard. Οι Anthrax, μαζί με τους Metallica, Slayer και Megadeth αποτελούν τους Big Four του αμερικάνικου thrash metal και περιοδεύουν μαζί κατά διαστήματα.
Το 1985, δημιούργησε το crossover thrash συγκρότημα Stormtroopers of Death, μαζί με τον κιθαρίστα των Anthrax, Σκοτ Ίαν, τον πρώην μπασίστα του συγκροτήματος, Ντάνι Λίλκερ και τον τραγουδιστή των M.O.D., Μπίλι Μιλάνο. Οι Stormtroopers of Death κυκλοφόρησαν το ιδιαίτερα επιδραστικό άλμπουμ "Speak English or Die", έναν από τους πρώτους δίσκους οι οποίοι ένωσαν το thrash metal με την hardcore punk μουσική. To 1999, κυκλοφόρησε ο δεύτερος στούντιο δίσκος του συγκροτήματος με τίτλο "Bigger Than the Devil".
Ο Μπενάντε θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του διπλού μπάσου τύμπανου λόγω της μεγάλης ταχύτητας με την οποία παίζει, ενώ έκανε γνωστή την τεχνική blast beat, την οποία ξεκίνησε στο τραγούδι "Milk" των Stormtroopers of Death. Η γνώση κιθάρας τον βοήθησε να αποτελέσει βασικό στέλεχος της συνθετικής ομάδας των Anthrax, ενώ έχει παίξει σόλο κιθάρας στο κομμάτι "United Forces" από το "Speak English or Die".
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Anthrax
Λεπτοκαρυά Πέλλας
Η Λεπτοκαρυά είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας και της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Λεπτοκαρυά βρίσκεται στή βόρεια άκρη του κάμπου των Γιαννιτσών σε υψόμετρο 190 μέτρων ενώ απέχει περίπου 10 χλμ. Β.-ΒΑ. από τα Γιαννιτσά (έδρα του δήμου) και 60 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Θεσσαλονίκη.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1918 με την παλιά του ονομασία Λιτοβόκ στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην κοινότητα Γιαννιτσών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, ανήκει στη κοινότητα Γιαννιτσών η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γιαννιτσών του Δήμου Πέλλας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 187 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Ανρί-Αλεξάντρ Ντελάντρ
Ο Ανρί-Αλεξάντρ Ντελάντρ (Henri Alexandre Deslandres, 24 Ιουλίου 1853 – 15 Ιανουαρίου 1948) ήταν Γάλλος αστρονόμος, διευθυντής στο Αστεροσκοπείο των Παρισίων, που μελέτησε εντατικά τη συμπεροφορά της ηλιακής ατμόσφαιρας.
Βιογραφικά στοιχεία
Τα φοιτητικά χρόνια του Ντελάντρ στην Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία) σημαδεύτηκαν από τις επιπτώσεις του Γαλλοπρωσικού Πολέμου και το χάος της Κομμούνας των Παρισίων, έτσι ώστε ευθύς μετά την αποφοίτησή του το 1874, επεδίωξε μία στρατιωτική σταδιοδρομία. Αποκτώντας τον βαθμό του λοχαγού του Μηχανικού, άρχισε να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για τη φυσική και το 1881 παραιτήθηκε από το στράτευμα για να εργασθεί στο εργαστήριο του Α. Κορνύ στην École Polytechnique, σε θέματα φασματοσκοπίας. Συνέχισε τις έρευνές του στη φασματοσκοπία στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, παίρνοντας διδακτορικό το 1888 και ανακαλύπτοντας αριθμητικές συσχετίσεις στις φασματικές γραμμές που παρέπεμπαν στα ευρήματα του Γιόχαν Μπάλμερ και που θα συνέτειναν στην ανάπτυξη της κβαντομηχανικής κατά τον 20ό αιώνα.
Το 1868, οι ηλιακές παρατηρήσεις του Πιερ Ζανσέν τον έκαναν να αναφέρει στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών ότι «Δεν είναι πλέον η γεωμετρία και η μηχανική που κυριαρχούν [στην αστρονομία], αλλά η φυσική και η χημεία.» Αυτή η θέση απορριπτόταν από τον τότε διευθυντή του Αστεροσκοπείου των Παρισίων Ουρμπέν Λεβεριέ, οποτε η γαλλική κυβέρνηση διέθεσε στον Ζανσέν ένα ποσό για να ιδρύσει αστροφυσικό αστεροσκοπείο στο Μεντόν, στα προάστια των Παρισίων. Το 1889 ο Αμεντέ Μουσέ διαδέχθηκε τον Λεβεριέ και άρχισε να ενθαρρύνει την αστροφυσική προσλαμβάνοντας τον Ντελάντρ. Εκείνη την περίοδο ο Ντελάντρ ανέπτυξε τον φασματοηλιογράφο, παράλληλα με τον Τζορτζ Χέιλ.
Το 1898 ο Ντελάντρ προσλήφθηκε στο Μεντόν από τον Ζανσέν, που ήταν τότε ο μόνος ερευνητής εκεί. Με τον θάνατο του Ζανσέν το 1907, ο Ντελάντρ έγινε διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Μεντόν και άρχισε ένα πρόγραμμα επεκτάσεων. Με την κήρυξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου το 1914, παρότι ήδη 61 ετών, επέστρεψε στην ενεργό στρατιωτική υπηρεσία στο Μηχανικό ως ταγματάρχης και αργότερα αντισυνταγματάρχης. Μετά το τέλος του πολέμου επέστρεψε στη θέση του στο Μεντόν μέχρι το 1926, οπότε το αστεροσκοπείο ενώθηκε διοικητικά με το Αστεροσκοπείο των Παρισίων και ο Μουσέ είχε τον ρόλο του γενικού διευθυντή.
Ο Ντελάντρ συνταξιοδοτήθηκε το 1929, αλλά παρέμεινε ενεργός στην έρευνα μέχρι τον θάνατό του.
Νεκρολογίες
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Λύρα
thumb|upright=1.2|Λευκή λήκυθος που απεικονίζει μία Μούσα που παίζει αρχαία κιθάρα.
Κλασική Αρχαιότητα
thumb|[[Σειληνός παίζοντας τη λύρα, νωπογραφία από τη Villa dei Misteri της Πομπηίας (c. 50 μ. Χ.)]]
Σύμφωνα με τη μυθολογία η πρώτη λύρα κατασκευάστηκε από τον θεό Ερμή και ήταν δώρο προς τον θεό Απόλλωνα ώστε εκείνος να τον συγχωρήσει για την κλοπή των βοδιών του. Αποτελούνταν από καβούκι χελώνας και χορδές από τα εντόσθια ζώων. Κατά την Ελληνική και Ρωμαϊκή αρχαιότητα συνοδευόταν με απαγγελία στίχων. Η λύρα της κλασικής αρχαιότητας είναι παρόμοια σε εμφάνιση με μικρή άρπα, αλλά με ορισμένες διαφορές. Αποτελούνταν από το αντηχείο, τους δύο βραχίονες και τον ζυγό. Παιζόταν με τα χέρια σαν κιθάρα ή σαντούρι, και όχι σαν άρπα. Τα δάκτυλα του ελεύθερου χεριού φιμώνουν τις ανεπιθύμητες χορδές στην απήχηση. Ο ήχος της λύρας έμοιαζε με αυτόν της κιθάρας, αν και ήταν πιο ξερός. Αργότερα εμφανίστηκαν και εννιάχορδες λύρες.
Ερευνητές από το ΤΕΙ Κρήτης, τμήμα Μηχανικών Μουσικής Τεχνολογίας και Ακουστικής, κατέγραψαν για πρώτη φορά τις ακουστικές δυνατότητες της αρχαίας λύρας χέλυς που συνόδευε τους αρχαίους Έλληνες αοιδούς.
Βυζαντινή Περίοδος
Στην περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ο όρος "λύρα" (Λατινικά: lȳrā) χρησιμοποιούταν για να περιγράψει ένα αχλαδόμορφο μουσικό όργανο που παιζόταν με δοξάρι, αντίστοιχο του ραμπάμπ (rabab) που παιζόταν στον Αραβικό κόσμο της εποχής. Ο Πέρσης γεωγράφος Ibn Khurradadhbih του 9ου αιώνα, αναφερόμενος στη λεξικογραφική καταγωγή των μουσικών οργάνων της εποχής κατέγραψε τη λύρα με δοξάρι (lūrā), μαζί με το εκκλησιαστικό όργανο (urghun), το shilyani (πιθανότατα ένα είδος άρπας), το salandj σαν τα χαρακτηριστικά όργανα των Βυζαντινών. Όμοια τρίχορδα όργανα με δοξάρι, απόγονοι της βυζαντινής lūrā εξακολουθούν να παίζονται μέχρι σήμερα σε μετα-Βυζαντινές περιοχές, όπως για παράδειγμα, η Γκαντούλκα της Βουλγαρίας, η Κρητική λύρα της Κρήτης και των Δωδεκανήσων, η λύρα της Καλαβρίας Ιταλίας, η Λύρα Καππαδοκίας στην Καππαδοκία, η Ποντιακή λύρα και η Πολίτικη λύρα της Κωνσταντινούπολης.
Σύγχρονη εποχή
thumb|right|Κρητική λύρα κατασκευασμένη από τον Νικόλαο Νωδαράκη, στον Άγιο Βασίλειο Βιάννου, από ξύλο μαύρης μουριάς thumb|Παϊτούσκα από λύρα, ηχογραφημένο στη Δράμα thumb|Από Πετρούσσα Δράμας thumb|Από Μοναστηράκι Δράμας