cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θείο
Χαρακτηριστικά
Σε θερμοκρασία δωματίου το θείο είναι μαλακό στερεό με έντονο κίτρινο χρώμα. Το θείο ως στοιχείο έχει ανίσχυρη οσμή, παρόμοια με αυτή των σπίρτων. Η οσμή που είναι συσχετισμένη με τα σάπια αυγά οφείλεται στο υδρόθειο (H2S) και σε οργανικές ενώσεις του θείου και όχι στο θείο σαν στοιχείο. Το θείο καίγεται δημιουργώντας μπλε φλόγα και εκπέμποντας διοξείδιο του θείου, γνωστό για την περίεργη του οσμή που προκαλεί ασφυξία εξαιτίας της διάλυσής του στη βλεννώδη μεμβράνη και του σχηματισμού θειώδους οξέος (H2SO3). Το θείο δε διαλύεται στο νερό, αλλά διαλύεται στον διθειάνθρακα CS2 και σε μικρότερο ποσοστό σε άλλες μη πολικές οργανικές ενώσεις όπως το βενζόλιο (C6H6) και το τολουόλιο (C6H5CH3). Οι πιο συνηθισμένοι αριθμοί οξείδωσης του θείου είναι -2, +2, +4 και +6. Το θείο σχηματίζει σταθερές ενώσεις με όλα τα στοιχεία εκτός από τα ευγενή αέρια. Σε στερεά κατάσταση κανονικά υπάρχει με τη μορφή του κυκλικού μορίου S8
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμέταλλα Κατηγορία:Ορυκτά Κατηγορία:Χαλκογόνα
Τζουζέπε Γκαριμπάλντι
Ο Τζουζέππε Γκαριμπάλντι (παλαιότερα και Ιωσήφ Γαριβάλδης, ιταλ. Giuseppe Garibaldi, 4 Ιουλίου 1807 - 2 Ιουνίου 1882) ήταν σημαντική στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία της Ιταλίας, καθώς και ήρωας του Ιταλικού πολέμου της Ανεξαρτησίας. Συμμετείχε επίσης στον Εμφύλιο Πόλεμο της Ουρουγουάης στο πλευρό του Κόμματος Κολοράντο, το οποίο και επικράτησε. Έχει λάβει το προσωνύμιο του "Ήρωα των Δύο Κόσμων" για τη συμμετοχή του στους δύο αυτούς πολέμους, ενώ για τους Ιταλούς θεωρείται εθνικός ήρωας.
Βιογραφία
Ο Τζουζέππε Γκαριμπάλντι γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1807 στη Νίκαια της Γαλλίας. Από νεαρή σχετικά ηλικία συμμετείχε στην οργάνωση του επαναστάτη Τζουζέππε Ματσίνι "Νέα Ιταλία", που είχε ως απώτερο σκοπό την ένωση της Ιταλίας. Αργότερα, συνάντησε τον Ματσίνι στη Γενεύη, ενώ ύστερα, εντάχθηκε στο κόμμα των Καρμπονάρι. Τον Φεβρουάριο του 1834, συμμετείχε μαζί με τους Καρμπονάρι σε μια αποτυχημένη επανάσταση στο Πεδεμόντιο. Ο Γκαριμπάλντι ταξίδεψε αρχικά στην Τυνησία, ενώ αργότερα ταξίδεψε στη Βραζιλία, όπου συμμετείχε στον αγώνα για ανεξαρτησία της επαρχίας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Εκεί γνώρισε την Άννα Ριμπέιρο ντα Σίλβα, την οποία και παντρεύτηκε το 1842. Το 1841, το ζευγάρι μετακόμισε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, όπου και παντρεύτηκαν εκεί, ενώ απέκτησαν και τέσσερα παιδιά. Εκεί, συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο της Ουρουγουάης με το κόμμα των Κολοράντο, οι οποίου και νίκησαν. Με την εκλογή του Πάπα Πίου Θ΄, η οποία προκάλεσε αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας στους Ιταλούς πατριώτες, ο οποίος και έχρισε τον Γκαριμπάλντι ως νούντσιο στο Ρίο ντε Τζανέιρο, και με το ξέσπασμα επανάστασης στο Παλέρμο το 1848, ο Γκαριμπάλντι αναχώρησε για την Ιταλία. Αν και ο πρώτος πόλεμος για την Ανεξαρτησία απέναντι στην Αυστριακή Αυτοκρατορία ήταν ανεπιτυχής, ο δεύτερος πόλεμος στέφθηκε με επιτυχία και προκάλεσε την δημιουργία του Βασιλείου της Ιταλίας. Στον Δεύτερο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, ο Τζουζέππε Γκαριμπάλντι συμμετείχε με τους Καρμπονάρι αλλά και με το εθελοντικό σώμα που δημιούργησε, γνωστό ως "Κυνηγοί των Άλπεων", με το οποίο και νίκησε τους Αυστριακούς στο Βαρέζε και στο Κόμο. Σε συνάντησή του το 1860 με τον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄, ο Γκαριμπάλντι τον αναγνώρισε ως βασιλιά. Ο Γκαριμπάλντι διετέλεσε επίσης βουλευτής στο Ιταλικό Κοινοβούλιο. Ο Τζουζέππε Γκαριμπάλντι πέθανε στις 2 Ιουνίου 1882 στο νησί Καπρέρα, κοντά στη Σαρδηνία, σε ηλικία 74 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Καρμπονάροι
Επαμεινώνδας Λ. Δεληγεώργης
Ο Επαμεινώνδας (Νώντας) Δεληγεώργης (1883 - 1908) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν γιος του Λεωνίδα Δεληγεώργη, γόνου της γνωστής οικογενείας των πολιτικών, και της Θεανώς Ζωγράφου, κόρη του τραπεζίτη και μεγαλοκτηματία Χρηστάκη Ζωγράφου. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στο εξωτερικό μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας. Η οικονομική κατάσταση των γονιών του τού επέτρεψε να λάβει επιμελημένη εκπαίδευση μιλώντας ήδη από νεαρή ηλικία ελληνικά, γαλλικά και γερμανικά.
Σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια του Μονάχου, της Λειψίας και της Χαϊδελβέργης και αναγορεύτηκε διδάκτορας νομικής. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εισήλθε στο διπλωματικό σώμα ως ακόλουθος στο υπουργείο εξωτερικών. Παράλληλα αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής ενώ είχε ασχοληθεί και με την ποίηση. Θεωρείτο ταλαντούχος αλλά δυστυχώς πρόλαβε να εκδώσει μόνο μια ποιητική συλλογή με τίτλο «Rythmes du Reve et de la Mort» (Παρίσι, 1908), η οποία προλογίστηκε από τον διάσημο ποιητή Ζαν Μωρέα.
Απεβίωσε αιφνιδιαστικά το 1908, σε ηλικία μόλις 25 ετών.
Χανάτο Τσαγκατάι
Το Χανάτο Τσαγκατάι (μογγ. Цагадайн Хаант Улс/Tsagadain Khaant Uls) ήταν μογγολικό χανάτο που περιελάμβανε τις εκτάσεις που κληρονόμησε και ηγεμόνευε ο Τσαγκατάι Χαν, δευτερότοκος γιος του Τζένγκις Χαν και οι διάδοχοί του. Εκτεινόταν από τον ποταμό Αμού Ντάρια νότια της λίμνης Αράλης, μέχρι τα όρη Αλτάι στα σύνορα της σημερινής Μογγολίας και της Κίνας. Αρχικώς αποτελούσε τμήμα της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, αλλά αργότερα έγινε πλήρως ανεξάρτητο όταν η δυναστεία Γιουάν κατέρρευσε στα τέλη του 14ου αιώνα. Οι χάνοι του Τσαγκατάι αναγνώρισαν την επικυριαρχία των Μογγόλων Μεγάλων Χάνων μεταξύ των ετών 1206-1270 και 1304-1368.
Το χανάτο με τη μία ή άλλη μορφή υπήρξε από το 1220 μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα, παρόλο που το δυτικό τμήμα του είχε χαθεί λόγω της εισβολής του Ταμερλάνου τη δεκαετία του 1360. Το ανατολικό τμήμα παρέμεινε υπό τους χάνους του Τσαγκατάι, οι οποίοι κατά καιρούς βρίσκονταν σε συμμαχία ή πολεμούσαν με τους Τιμουρίδες, τους διαδόχους του Ταμερλάνου. Τελικώς, στον 17ο αιώνα, οι εναπομείνασες κτήσεις των χάνων του Τσαγκατάι υποτάχθηκαν στο θεοκρατικό καθεστώς του σούφι Απάκ Χότζα και των απογόνων του, των Χοτζιτζάν, οι οποίοι κυβερνούσαν την περιοχή της Κασγκαρίας (το νότιο τμήμα της περιοχής Σιντζιάνγκ) υπό την επικυριαρχία αρχικώς των Τζουνγκάρων (φυλή Μογγόλων) και στη συνέχεια των Μαντσού (φυλή Τουνγκούζιων, Αγγλικά: Tungusic peoples).
Μετά το θάνατο του Τζένγκις Χαν
Κατόπιν του θανάτου του Τζένγκις Χαν το 1227, η αχανής αυτοκρατορία του (η μεγαλύτερη σε έκταση που γνώρισε ποτέ ο κόσμος), μοιράστηκε στους τέσσερεις γιους του, τον πρωτότοκο Ζούτσι (στην ουσία στον γιο τού Ζούτσι, Μπατού, καθότι ο Ζούτσι είχε πεθάνει περίπου 6 μήνες πριν τον Τζένγκις Χαν), τον δευτερότοκο Τσαγκατάι, τον τρίτο Ογκεντέι (ή Οκτάι) και τον μικρότερο απ' όλους Τολούι.
Ο Ογκεντέι, αν και τριτότοκος, έλαβε το χρίσμα του Μεγάλου Χάνου από τον πατέρα του. Αυτό σήμαινε ότι έπαιρνε υπό άμεσο έλεγχο τα εδάφη ανατολικά της λίμνης Μπαλκάς μέχρι τη Μογγολία (με πρωτεύουσα το Καρακορούμ), διατηρώντας όμως την επικυριαρχία επί των εδαφών των αδερφών του. Ο Μπατού πήρε τα εδάφη βόρεια της λίμνης Αράλης και της Κασπίας Θάλασσας, ο Τσαγκατάι την Υπερωξιανή (την περιοχή μεταξύ των ποταμών Αμού Ντάρυα και Συρ Ντάρια στο σημερινό Ουζμπεκιστάν), καθώς και την περιοχή γύρω από την πόλη Κασγκάρ (Κασγκαρία), και ο μικρότερος Τολούι τη Βόρεια Μογγολία.
Ίδρυση του χανάτου
Ο Τσαγκατάι ίδρυσε την πρωτεύουσά του στο Αλμαλίκ κοντά στο σημερινό Γινίνγκ της βορειοδυτικής Κίνας. Εκτός από τα προβλήματα διαδοχής και κληρονομιάς, η Μογγολική Αυτοκρατορία κινδύνευε από τις μεγάλες πολιτιστικές και εθνικές διαφορές μεταξύ των σαμανιστών Μογγόλων και των, κατά κύριο λόγο, μουσουλμάνωντουρκογενών υπηκόων τους.
Όταν ο Ογκεντέι πέθανε πριν πραγματοποιήσει το όνειρο της κατάκτησης του συνόλου των εδαφών της Κίνας, η εξουσία μεταβιβάστηκε στον γιο του, Γκιουγιούκ (γεν. το 1241), υπό την αντιβασιλεία για 5 έτη της χήρας του, Τορεγκένε. Η μεταβίβαση έπρεπε να επικυρωθεί από το Χουρουλτάι (συμβούλιο των ευγενών), που συνεδρίασε χωρίς την παρουσία του γιου τού Ζούτσι, Μπατού, του χάνου της Χρυσής Ορδής, που διακρινόταν για το ανεξάρτητο φρόνημά του και ο οποίος, ξέροντας ότι δεν θα εκλεγόταν ως Μεγάλος Χάνος, προφασίστηκε μια δικαιολογία και δεν παρουσιάστηκε ποτέ. Μετά τον θάνατο του τελικώς εκλεχθέντα ως Μεγάλου Χάνου Γκιουγιούκ, ο Μπατού έστειλε τον αδελφό του Μπερκέ, που συμμάχησε με τη χήρα του Τολούι, καταφέρνοντας στο επόμενο Χουρουλτάι να μεταβιβάσουν την εξουσία του Μεγάλου Χάνου στον Μόνγκε, γιο του Τολούι, ο οποίος λεγόταν ότι διάκειτο ευμενώς στη χριστιανική αίρεση του Νεστοριανισμού. Η φατρία του Ογκεντέι αποδεκατίστηκε από μέλη, και μόνο αυτοί που δεν πέρασαν αμέσως στην αντιπολίτευση πήραν κάποια μικρότερα φέουδα από τη νέα εξουσία των Τολουιδών.
Ο Τσαγκατάι πέθανε το 1242, λίγο μετά τον αδερφό του Ογκεντέι. Για σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του ιδρυτή του, το χανάτο ήταν λίγο πολύ ένα εξαρτημένο κράτος της μογγολικής κεντρικής κυβέρνησης του Μεγάλου Χαν, η οποία αντικαθιστούσε και διόριζε χάνους στο Τσαγκατάι σύμφωνα με τις ορέξεις της. Οι πόλεις της Υπερωξιανής, παρότι βρίσκονταν μέσα στα όρια του χανάτου Τσαγκατάι, διοικούνταν από αξιωματούχους που έδιδαν λόγο απευθείας στον Μεγάλο Χάνο.
Το καθεστώς αυτό υποτέλειας στην κεντρική κυβέρνηση έληξε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εγγονού του χάνου Τσαγκατάι, Αλγκού (1260-1266), ο οποίος εκμεταλλεύθηκε τον εμφύλιο πόλεμο εντός της βασιλικής φατρίας των Τολουιδών, ανάμεσα στους αδελφούς Κουμπιλάι (Κουμπλάι Χαν) και Αρίκ Μποκέ, επαναστατώντας κατά του τελευταίου, κατακτώντας νέες περιοχές και κερδίζοντας τη συμμαχία των αξιωματούχων του Μεγάλου Χάνου στην Υπερωξιανή. Οι περισσότεροι από τη φατρία των Τσαγκαταϊδών πρώτα υποστήριξαν τον Κουμπιλάι, αλλά το 1269 ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον βασιλικό Οίκο του Ογκεντέι.
Ο τελικός διάδοχος του Αλγκού, Μπαράκ (1266–1271), αφού ανέτρεψε τον κυβερνήτη του Κουμπιλάι Χαν από την επαρχία Σιντζιάνγκ, ήρθε σύντομα σε σύγκρουση με τον Καϊντού της φατρίας του Ογκεντέι, ο οποίος κέρδισε την υποστήριξη του χανάτου της Χρυσής Ορδής και επιτέθηκε στους υποστηρικτές της φατρίας του Τσαγκατάι., γινόμενος τελικώς χάνος του Τσαγκατάι.
Κλήμα Μήλου
Ο οικισμός είναι διάσημος για τις οικίες των ψαράδων που μένουν στον οικισμό, γνωστές ως «σύρματα». Τα σύρματα είναι συνήθως διώροφα κτίρια με βαμμένες με έντονα χρώματα τις πόρτες και τα παράθυρα. Στον πάνω όροφο έμενε ο ψαράς με την οικογένειά του και ο κάτω όροφος χρησιμοποιούταν για τη φύλαξη της βάρκας κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Σήμερα κάποια από τα σύρματα λειτουργούν ως τουριστικά καταλύματα. Στο χωριό επίσης λειτουργούν χώροι εστίασης.
Χανάτο Τσαγκατάι
Το χανάτο Τσαγκατάι και οι γείτονές του στα τέλη του 13ου αιώνα
Ο χάνος Μπαράκ σύντομα περιορίστηκε στην Υπερωξιανή (δυτικό τμήμα του χανάτου Τσαγκατάι) και αναγκάστηκε να γίνει υποτελής του χάνου Καϊντού. Την ίδια ώρα, βρισκόταν σε διαμάχη με τον χάνο Αμπάκα του Ιλχανάτου, που διαφέντευε τα εδάφη της Περσίας. Ο Μπαράκ επιτέθηκε πρώτος, ηττήθηκε όμως από το στρατό του Ιλχανάτου και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Υπερωξιανή, όπου πέθανε λίγο μετά.
Κλήμα Μήλου
Το Κλήμα βρίσκεται κοντά στη θέση της αρχαίας Μήλου, με το αρχαίο θέατρο, κοντά στο οποίο βρέθηκε η Αφροδίτη της Μήλου. Στο χωριό βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός της Αγίας Παρασκευής. Η παραλία του χωριού, μαζί με την κοντινή παραλία Σχινώπη, είναι κατάλληλη για κολύμπι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Μήλου
Χανάτο Τσαγκατάι
Η πτώση
270 px|thumb|left|To Χανάτο Τσαγκατάι με τα γειτονικά του κράτη στα τέλη του 13ου αιώνα μ.Χ., Ιλχανάτο, Χανάτο Χρυσής Ορδής, Μεγάλη Μογγολική Αυτοκρατορία και Σουλτανάτο του Δελχί)
Ο Ντουβά Χαν άφησε πολλούς γιους, πολλοί εκ των οποίων έγιναν επίσης χάνοι. Μεταξύ αυτών είναι ο Κεμπέκ Χαν (1309, 1318–1326) που όρισε και μια συμπρωτεύουσα για το χανάτο, την πόλη Καρσί, και ο Ταρμασιρίν Χαν (1326–1334), που προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ και επέδραμε στο Σουλτανάτο του Δελχί στην Ινδία. Το κέντρο του χανάτου τα χρόνια εκείνα στρεφόταν προς τις δυτικές περιοχές αυτού, όπως η περιοχή της Υπερωξιανής.
Το χανάτο Τσαγκατάι χωρίστηκε σε δύο τμήματα στη δεκαετία του 1340 και παρήκμασε εντελώς. Είναι αμφισβητήσιμο εάν τα δύο νέα χανάτα, το "Χανάτο του Δυτικού Τσαγκατάι" στην Υπερωξιανή και το "Χανάτο του Μογκουλιστάν" (χανάτο του Ανατολικού Τσαγκατάι) αποτελούν συνέχεια του αρχικού χανάτου Τσαγκατάι. Στα δυτικά (Υπερωξιανή), οι εκεί κυρίως μουσουλμανικές μογγολικές φυλές, υπό τους εμίρηδες των Καραούνας (μογγολική φυλή που είχε ασπαστεί το Ισλάμ), απέκτησαν τον έλεγχο της εξουσίας. Προκειμένου να διατηρήσουν ένα σύνδεσμο με τον Οίκο του Τζένγκις Χαν και να εκμεταλλευθούν το ιστορικό κύρος του, οι εμίρηδες τοποθέτησαν αρκετούς από τους απογόνους του μεγάλου Μογγόλου πολέμαρχου στο θρόνο, χωρίς όμως πραγματική εξουσία, την οποία διατήρησαν στα χέρια τους.
Στο μεταξύ, το "Χανάτο του Μογκουλιστάν" απολάμβανε για αρκετά χρόνια μεγάλο βαθμό αυτονομίας, ως αποτέλεσμα της εξασθένισης της εξουσίας του Μεγάλου Χαν. Το ανατολικό αυτό κομμάτι (το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου ήταν γνωστό ως Μογκουλιστάν) του πρώην Χανάτου Τσαγκατάι κατοικούταν, σε αντίθεση με την Υπερωξιανή, κυρίως από Μογγόλους, όντας στο μεγαλύτερο τμήμα του βουδιστικό και σαμανιστικό. Το ανατολικό τμήμα παρ'όλα αυτά, υπέστη συντριπτικό πλήγμα μετά από μια εξέγερση των φυλών των ανατολικών επαρχιών του, με αποτέλεσμα την ύπαρξη μιας αυξανόμενης εσωτερικής αστάθειας στα επόμενα χρόνια. Το 1346, ένας φύλαρχος, ο Καζαγκάν, δολοφόνησε τον χάνο Καζάν του Ανατολικού Τσαγκατάι κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης.
Το τελευταίο ανεξάρτητο χανάτο των Τσαγκαταϊδών, το Χανάτο της Γιαρκέντ (με υπηκόους κυρίως Ουιγούρους Τούρκους υπό μια μογγολική ελίτ από τους απογόνους του Οίκου Τσαγκατάι), κατακτήθηκε από το βουδιστικό χανάτο των Μογγόλων Τζουνγκάρων κατά τη διάρκεια της κατάκτησης του Αλτισάρ (Λεκανοπέδιο Ταρίμ) την περίοδο 1678-1680.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Ιστορία της Μογγολίας Κατηγορία:Μογγολική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Μογγολικά χανάτα Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Τουρκικά κράτη Κατηγορία:Χανάτα
Λουί Μαρκ Αντουάν Ρετώ ντε Βιλέτ
Ο Αρμάντ Γκαμπριέλ Ρετώ ντε Βιλέτ (9 Φεβρουαρίου 1754-1797), ήταν Γάλλος ζιγκολό, πλαστογράφος, εκβιαστής και προαγωγός. Συμμετείχε στη διάσημη υπόθεση του Διαμαντένιου Περιδέραιου.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Γαλλία κοντά στην πόλη της Λυών το 1754. Ήταν ο νεότερος γιος ενός ανήλικου αριστοκράτη, του οποίου η οικογένεια δεν είχε τους οικονομικούς πόρους για να του εξασφαλίσει μια θέση κατάλληλη για το καθεστώς του στη ζωή. Σε νεαρή ηλικία, ο Ρετώ έφυγε από το σπίτι του και κατατάχθηκε στο στρατό ως ένας απλός στρατιώτης. Είναι άγνωστο πόσο καιρό παρέμεινε στη στρατιωτική του θητεία, αν απολύθηκε με τιμή ή αν την εγκατέλειψε. Ωστόσο, μέχρι το 1778, σε ηλικία 19 ετών, ήταν γνωστό ότι ζούσε στο Παρίσι και παρουσίαζε τον εαυτό του ως «Κόντε» ντε Βιλέτ, έναν τίτλο που ανήκε πραγματικά στον μεγαλύτερο αδερφό του. Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, ο Ρετώ συντηρούνταν οικονομικά, στρατολογώντας νέες γυναίκες για να δουλέψουν ως πόρνες, για τις οποίες λάμβανε ποσοστό από ιδιοκτήτες πορνείων. Πιστεύεται ότι για να επιβιώσει εργάστηκε και ο ίδιος επίσης ως ζιγκολό. Την ίδια περίοδο ο Βιλέτ ανέπτυξε το ταλέντο του στην πλαστογραφία. Παρόλο που ασχολούνταν με το εμπόριο, κατασκεύαζε επίσης πιστωτικές επιστολές για χρηματικά ποσά μεγαλύτερα από αυτά που οφείλονταν για τις υπηρεσίες του. Σαν να μην του έφθαναν όμως αυτές οι άθλιες δραστηριότητες του, ο Βιλέτ περιστασιακά κατέφευγε στον εκβιασμό των πελατών του.
Η υπόθεση του διαμαντένιου περιδέραιου
Μέσα από μια στενή σχέση με τη Ζαν ντε Βαλουά Σαιν Ρεμί, το ζευγάρι οργάνωσε ένα σκάνδαλο που αφορούσε ένα διαμαντένιο κόσμημα. Η περίφημη υπόθεση του Διαμαντένιου Περιδέραιου έμεινε στην ιστορία της Γαλλίας. Ο Βιλέτ έπαιξε το ρόλο του πλαστογράφου γράφοντας επιστολές στη Ζαν ως Μαρία Αντουανέτα, για να φανεί ότι η βασίλισσα ήθελε το κολιέ, αλλά δεν μπόρεσε να το αγοράσει λόγω της απροθυμίας του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ’. Οι επιστολές παρουσιάστηκαν με τη σειρά τους στον Καρδινάλιο Ροχάν και τον έπεισαν να αγοράσει το πολύτιμο κόσμημα για τη Βασίλισσα ή έτσι τουλάχιστον πίστευε εκείνος. Κατόπιν ο Καρδινάλιος το παρέδωσε στη Ζαν για να το μεταφέρει στη βασίλισσα, αλλα εκείνη και ο σύζυγός της, ο Νίκολας ντε λα Μοτ, πήγαν αμέσως στο Λονδίνο και άρχισαν να πουλάνε τα κοσμήματα από το κολιέ για δικό τους κέρδος. Ο Βιλέτ αργότερα κατέθεσε εναντίον των Λα Μοτς. Η συνωμοσία τελικά αποκαλύφθηκε και όλοι οι εμπλεκόμενοι διώχθηκαν, συμπεριλαμβανομένου και του Βιλέτ.
Μετέπειτα ζωή
Ως τιμωρία για τη συμμετοχή του στην υπόθεση του Διαμαντένιου Περιδέραιου, ο Βιλέτ εξορίστηκε από τη Γαλλία. Μετακομίζοντας στην Ιταλία, έγραψε ένα βιβλίο σχετικό με όλα αυτά τα γεγονότα, το οποίο δημοσιεύτηκε στη Βενετία το 1790 (τρία χρόνια πριν από την εκτέλεση της Μαρίας Αντουανέτας). Έζησε τις υπόλοιπες μέρες του στη φτώχεια, αλλάζοντας το όνομα του, και τελικά πέθανε το 1797, στην ηλικία των 38 ετών.
Ιμπάρ
μικρογραφία|Ο Ιμπάρ Ο Ιμπάρ (σερβικά : Ибар), ο βυζαντινός "Ύβρος" είναι ποταμός που διαρρέει τo ανατολικό Μαυροβούνιο, τη Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο, με συνολικό μήκος 276 χιλιόμετρα. Πηγάζει από το βουνό Χάιλα στο Ρόζαγιε, στo ανατολικό Μαυροβούνιο, περνάει από το Κοσσυφοπέδιο και εκβάλλει στον ποταμό Δυτικό Μοράβα, στην Κεντρική Σερβία, κοντά στο Κράλιεβο. Ανήκει στην λεκάνη απορροής της Μαύρης Θάλασσας. Η δική του λεκάνη απορροής του έχει έκταση 13.059 τετραγωνικά χλμ. και η μέση ροή στις εκβολές του 60 m³ / s και δεν είναι πλωτός. Πιο σημαντικός παραπόταμος του Ιμπάρ είναι ο Ράσκα. Ο Ιμπάρ είναι γνωστός για τα ορμητικά νερά και τους καταρράκτες του.
Άνω ροή
Ο Ιμπάρ πηγάζει από έξι πηγές στο όρος Χάιλα στο ανατολικό Μαυροβούνιο. Ρέει γενικά προς τα βορειοανατολικά, περνώντας από το Iμπαρατς, το Ρόζαγιε, το Ραντέτινα και το Μπατς και μετά εισέρχεται στη Σερβία. Περνώντας από το νοτιότερο τμήμα της Επαρχίας Ράσκα, περνά μέσα από πολλά μικρά χωριά, αλλά αυτή είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές της Σερβίας. Σε ολόκληρη αυτή την περιοχή ο ποταμός δεν έχει σημαντικούς παραποτάμους, αλλά πολλά μικρά ρέματα καταλήγουν σε αυτόν από τα γύρω βουνά. Επίσης, σε αυτό το τμήμα, αποτελεί ενός από τους δύο κύριους δρόμους που συνδέουν τη Σερβία και το Μαυροβούνιο (Ibarska magistrala). Σε ένα σημείο κοντά στο χωριό Βιτκόβιτσι στρέφεται νότια και εισέρχεται στο Κοσσυφοπέδιο.
Μέση ροή
Συνεχίζοντας προς τα νότια, ο ποταμός περνάει από το Γκαζίβοντε, το Ζούμπιν Πότοκ, το Ούλιαρε, το Ζούπτσε και το Σίπολιε, φτάνοντας στην πόλη Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα. Εκεί κάνει μια απότομη στροφή προς τα βόρεια, διαρρέοντυας το Ζβέτσαν, τη Σλάτινα, τη Σοτσάνιτσα, το Λεπόσαβιτς, το Ντρεν και το Λέσακ, εισερχόμενος στην Κεντρική Σερβία στο χωριό Ντόνιε Γιάρινιε.
Στο Γκαζίβοντε υπάρχει φράγμα δημιουργώντας την ομώνυμη τεχνητή λίμνη (έκταση 11,9 τ.χλμ., υψόμετρο 693 μ., βάθος 105 μ.). Το νερό από τη λίμνη χρησιμοποιείται για βιομηχανικές και εξορυκτικές εγκαταστάσεις στην περιοχή Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα / Tρέπτσα. Κατάντη του Γκαζίβοντε δημιουργείται ένας άλλος ταμιευτήρας, η λίμνη Πριντβόριτσε. Οι λίμνες αυτές επιτρέπουν την άρδευση μιας έκτασης 300 τ.χλμ. και αποτελούν μέρος του σχεδίου, που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ενός τεράστιου Υδροσυστήματος Iμπάρ-Λέπενατς, που επρόκειτο να διευθετήσει την υδάτινη διαδρομή Iμπάρ-Σίτνιτσα-Λέπενατς (περιλαμβανομένης οικολογικής προστασίας, άρδευσης και παραγωγής ενέργειας).
Στην Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα ο ποταμός εισέρχεται σε μια περιοχή πλούσια σε ορυκτά και μεταλλεύματα στη δυτική πλευρά του βουνού Κοπαόνικ, που την ακολουθεί για τα επόμενα 100 χιλιόμετρα περίπου. Η περιοχή είναι ιδιαίτερα πλούσια σε μόλυβδο, ψευδάργυρο και άργυρο (ορυχεία Στάρι Τργκ, Tρέπτσα και Λεπόσαβιτς).
Ακριβώς στην κορυφή της καμπής ο Ιμπάρ δέχεται τον μακρύτερο (δεξιά) παραπόταμο του, το Σίτνιτσα.
Κατώτερη ροή
Ρέοντας προς τα βόρεια, ακολουθώντας ακόμη τη δυτική πλευρά του Κοπαόνικ, ο ποταμός συναντά τη Ράσκα, το Μπρέβνικ, τη Μπέλα Στένα, το Μπάλιεβατς, το Ούστσε, το Μπογκούτοβατς, τη ματαρούσκα Μπάνια, τη Ζίτσα και το Κράλιεβο, εκβάλλοντας τελικά στο Δυτικό Μοράβα.
Εδώ ο ποταμός δέχεται τους κύριους παραποτάμους του: Ράσκα, Στουντένιτσα και Λοπάτνιτσα, από τα αριστερά, και το Γιοσάνιτσα.
Σε αυτό το τμήμα ο ποταμός έχει χαράξει το μήκους 40 χλμ. και βάθους 550 μ. ομώνυμο φαράγγι, που αποτελεί τη φυσική διαδρομή για τον κύριο δρόμο σε αυτό το τμήμα της Σερβίας, την ομώνυμη εθνική οδό. Αυτό το τμήμα του ποταμού είναι γνωστό για τους απότομους μαιάνδρους και τις γιγαντιαίες δίνες του. Ολόκληρη η περιοχή, μήκους 110 χιλιομέτρων (εκτεινόμενη προς νότο) και πλάτους 15-20 χιλιομέτρων, είναι γνωστή ως Ibarski kraj (Σερβικά: Ибарски крај) και διαιρείται σε διάφορες κοιλάδες με χαρακτηριστικά ονόματα:
Το φαράγγι είναι λαξευμένο ανάμεσα στα βουνά Γκόλιγια, Τσέμερνο και Τρόγκλαβ, από τα ανατολικά, και τα Κοπαόνικ, Ζελίν και Στόλοβι, από τα δυτικά.
Πρόκειται για συνέχεια της πλούσιας σε ορυκτά περιοχής του Κοπαόνικ, συμπεριλαμβανομένων αποθεμάτων σιδηρομεταλλεύματος (Κοπαόνικ, Ράσκα), νικελίου (Κοπαόνικ), αμιάντου (Μπρβένικ), μαγνησίτη (Μπέλα Στένα) και λιθάνθρακα (Μπάλιεβατς, Ούστσε και Γιάραντο).
Το Ιμπάρ απέκτησε τη φήμη του πιο μολυσμένου ποταμού στη Σερβία (μαζί με τον κύριο παραπόταμό του, Σίτνιτσα), ιδιαίτερα από συχνές διαρροές εξαιρετικά τοξικής φαινόλης, που προκαλεί συνεχώς προβλήματα στον πληθυσμό του Kράλιεβο, δεδομένου ότι η πόλη χρησιμοποιεί το νερό του ποταμού για δημόσιες εγκαταστάσεις ύδρευσης.
Προγραμματισμένη ανάπτυξη
Η Σερβία σχεδίαζε να κατασκευάσει δέκα υδροηλεκτρικά φράγματα στον ποταμό Iμπάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Ποταμοί του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Παραπόταμοι του Μεγάλου Μοράβα
In abstracto
Ο όρος in abstracto είναι ένας λατινογενής όρος που απαντάται και σήμερα, σε ευρεία χρήση, κυρίως ως νομικός και δικονομικός όρος. Χρησιμοποιείται συνηθέστερα σε εξετάσεις θεμάτων υπό την ευρύτερη έννοιά τους, ή σε αξιολόγηση γεγονότων ομοίως χωρίς να λαμβάνονται υπόψη κάποιες λεπτομέρειες.
Για παράδειγμα η νομοθετική εξουσία νομοθετεί ένα νόμο in abstracto, αντίθετα η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία ασκείται επί του ίδιου νόμου ειδικότερα κατά εκάστη περίπτωση ελέγχου και παραβατικότητας. Οι διεθνείς συνθήκες συνομολογούνται in abstracto, ενώ οι λεπτομέρειες επί των επιμέρους θεμάτων επισυνάπτονται ως παραρτήματα.
Αντίθετος όρος αυτού είναι in concreto.
Πηγές
Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Σαντού
Η Σαντού (Shangdu, επίσης γνωστή ως Xanadu ( ? Μογγολική : Sandu), ήταν πόλη της στέπας και θερινή πρωτεύουσα της δυναστείας Γιουάν της Κίνας μέχρι που ο Κουμπλάι μετέφερε τον θρόνο του στην Ζονγκντά, το σημερινό Πεκίνο . Βρίσκεται στην Εσωτερική Μογγολία . Τον Ιούνιο του 2012, η Σαντού έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς για την ιστορική του σημασία και για τη μοναδική ανάμειξη της μογγολικής και κινεζικής κουλτούρας.
Ποικίλη Στοά
thumb|right|250px|Αρχιτεκτονική κάτοψη σχέδιο των κτηρίων στην αρχαία Αγορά. Ο αριθμός 20 είναι η ποικίλη στοά. Η Ποικίλη στοά ή Πεισιανάκτειος ήταν στοά στην αρχαία Αθήνα. Ονομάστηκε έτσι από τα πολλά και πολύχρωμα θαυμάσια έργα τέχνης που φιλοξενούσε (συγκεκριμένα πίνακες) καθώς και από το όνομα του γαμπρού του Κίμωνος, Πεισιάνακτα.
Περιγραφή
Η στοά αυτή ανεγέρθηκε μεταξύ του 475 και του 450 π.Χ. Βρίσκονταν ανατολικά του Αγοραίου Κολωνού και ήταν θαυμάσια διακοσμημένη. Το πλάτος του κτιρίου εικάζεται πως ήταν 11,5 μέτρα και το μήκος του 40-50 μέτρα. Επρόκειτο για «''κτίσμα με μια δωρική κιονοστοιχία εν παραστάσει στην πρόσοψη και μια ιωνική κιονοστοιχία στο εσωτερικό. Οι πλευρικοί τοίχοι δεν είχαν ανοίγματα, έτσι η μοναδική πρόσβαση στην πλατεία της Αγοράς και την Παναθηναϊκή οδό γινόταν από τη νότια πλευρά του κτιρίου.''»
Κτίστηκε από τον γαμπρό του Κίμωνα, Πεισιάνακτα. Ήταν διακοσμημένη με πολλά έργα, από τα οποία το πιο αξιοθαύμαστο ήταν ζωγραφιά της Μάχης του Μαραθώνα των Αθηναίων κατά των Περσών στον δεξιό τοίχο, έργο του ζωγράφου Πολυγνώτου. Τις εικόνες αυτές είχαν φιλοτεχνήσει οι διασημότεροι καλλιτέχνες, ο Πολύγνωτος από τη Θάσο και φίλος του Κίμωνα, ο Μύκων και ο Πάναινος. Επίσης ήταν ζωγραφισμένη η Αμαζονομαχία και η Ιλίου Πέρσις στον μεσαίο τοίχο της στοάς. Τον αριστερό τοίχο στόλιζε η μάχη της Οινόης στο Άργος. Υπήρχαν επίσης πολλά τρόπαια από τους Λακεδαιμόνιους, Σικυώνιους, καθώς και περί τα είκοσι χάλκινα αγάλματα του Σόλωνα.
Σήμερα έχει ανακαλυφθεί ένα τμήμα της κοντά στο Μοναστηράκι από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών. Ήδη η Σχολή έλαβε άδεια από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο να συνεχίσει τις ανασκαφές. Το Ε' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε με την απόφαση 48/2018 ότι επιτρέπεται η κατεδάφιση δύο διατηρητέων κτιρίων που είναι χτισμένα πάνω στην Ποικίλη Στοά και κατά την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών δεν υπάρχει τρόπος να διατηρηθούν.
Υποσημειώσεις
Η απεικόνιση της Μάχης του Μαραθωνα στην ποικίλη Στοά αποδίδεται στον Παναινο και όχι στον Πολυγνωτο.
Πηγή: Ελληνική Τέχνη και Αρχαιολογία του καθηγητή Δ.Πλαντζου Εκδόσεις Καπόν ￼σελ.183
Κατηγορία:Αρχαίες στοές της Αθήνας Κατηγορία:Αρχαία Αγορά της Αθήνας
Αστράγαλος
μικρογραφία|300px|Ο αριστερός αστράγαλος από έσω
Ο αστράγαλος είναι το οστό του ταρσού το οποίο αρθρώνεται με τη κνήμη και την περόνη στη ποδοκνημική άρθρωση. Είναι το οστό του άκρου ποδός που βρίσκεται σε υψηλότερη θέση και στηρίζεται πάνω στη πτέρνα. Έχει σχήμα σαλιγκαριού όπως φαίνεται από το πλάι. Προς τα εμπρός αρθρώνεται με το σκαφοειδές οστό. Έχει μια κεφαλή, ένα κοντό αυχένα και ένα διαπλατυσμένο σώμα.
Περιγραφή
Ο αστράγαλος έχει σχήμα σαλιγκαριού όπως φαίνεται από το πλάι. Η κεφαλή βρίσκεται προς τα εμπρός, έχει σφαιροειδή μορφή και αρθρώνεται με το σκαφοειδές, το οποίο διαθέτει ένα αντίστοιχο κυκλικό εντύπωμα. Κάτω από τη σφαιρική αρθρική επιφάνεια βρίσκονται άλλες τρεις αρθρικές επιφάνειες, που χωρίζονται από τρία ομαλά χείλη. Η πρόσθια και η έσω αρθρική επιφάνεια αρθρώνονται με την πτέρνα, ενώ η τρίτη επιφάνεια, που βρίσκεται εσωτερικότερα από τια άλλες αρθρώνεται με τον πελματιαίο πτερνοσκαφοειδή σύνδεσμο, ο οποίος συνδέει τη πτέρνα με το σκαφοειδές οστό κάτω από την κεφαλή του αστραγάλου. Η κεφαλή αποτελεί συνέχεια ενός κοντού αυχένα, ο οποίος συνδέει τη κεφαλή με το σώμα. Ο αυχένας εμφανίζει μια βαθειά αύλακα, την αύλακα του αστραγάλου, η οποία κατευθύνεται λοξά προς τα εμπρός κατά μήκος της κάτω επιφάνειας. Αυτή η αύλακα σχηματίζει με την πτερνική αύλακα τον ταρσιαίο κόλπο, ο οποίος είναι ορατός όταν ο σκελετός παρατηρείται από έξω.
Το σώμα του αστραγάλου είναι πλατύ και βρίσκεται προς τα πίσω. Η άνω επιφάνειά του, η τροχιλία του αστραγάλου, αρθρώνεται με την κάτω επιφάνεια της κνήμης, ενώ η έσω και η έξω με το έσω και έξω σφυρό αντίστοιχα. Επειδή το έξω σφυρό εξέχει περισσότερο προς τα κάτω, η έξω αρθρική επιφάνεια είναι μεγαλύτερη από την έσω. Το κατώτερο τμήμα της έξω επιφάνειας του αστραγάλου εμφανίζει μια οστέινη απόφυση, την έξω απόφυση του αστραγάλου, πάνω στην οποία αρθρώνεται η έσω επιφάνεια του έξω σφυρού. Η κάτω επιφάνεια του σώματος έχει μια ωοειδή κοίλη αρθρική επιφάνεια, την οπίσθια πτερνική αρθρική γλήνη, με την οποία ο αστράγαλος αρθρώνεται με την πτέρνα. Στο πίσω μέρος του σώματος υπάρχουν δύο φύματα που σχηματίζουν μια αύλακα από την οποία διέρχεται ο τένοντας του μακρού καμπτήρα του μακρού δακτύλου.
Οστέωση
μικρογραφία|200px|Το τρίγωνο οστό σε [[ακτινογραφία.]] Ο αστράγαλος οστεώνεται από ένα και μόνο πυρήνα οστέωσης, που αρχικά εμφανίζεται στον αυχένα. Η οπίσθια επιφάνεια του αστραγάλου φαίνεται να οστεώνεται τελευταία, φυσιολογικά μετά την εφηβεία. Περίπου στο μισό πληθυσμό εμφανίζεται ένα μικρό επικουρικό οστό, το τρίγωνο οστό, πίσω από το έξω φύμα της οπίσθιας επιφάνειας του αστραγάλου. Το οστάριο αυτό καλύπτεται στο 60% της έκτασής με αρθρικό χόνδρο και κανένας μυς ή τένοντας δεν προσφύεται άμεσα πάνω του.
Κατάγματα
Τα κατάγματα του αστραγάλου είναι επίφοβα διότι είναι πιθανό να σταματήσουν την αιμάτωση του οστού και να το νεκρώσουν. Ο αστράγαλος τροφοδοτείται κυρίως από ένα κλάδο της οπίσθιας κνημιαίας αρτηρίας, η οποία περνάει στο αστράγαλο περνώντας από το ταρσιαίο κόλπο. Ο αστράγαλος επίσης αρματώνεται από κλάδους της ραχιαίας αρτηρίας του ποδιού. Τα κατάγματα του αυχένα του αστραγάλου μπορούν συχνά να διακόψουν την αιμάτωση του οστού, με αποτέλεσμα το σώμα και το οπίσθιο τμήμα του αστραγάλου να είναι ευπρόσβλητα σε νέκρωση, και έτσι να υπάρχει πρόωρη οστεοαρθρίτιδα και για να θεραπευτεί να απαιτείται χειρουργική επέμβαση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οστά του κάτω άκρου
Ποταμός Σαλάδο (Αργεντινή)
thumb|right|Χάρτης της [[Λεκάνη του Ρίο ντε λα Πλάτα|Λεκάνης του Ρίο ντε λα Πλάτα, ο οποίος δείχνει τον ποταμό Σαλάδο να συμβάλει με τον ποταμό Παρανά κοντά στο Σάντα Φε και στο Ροσάριο]]
Ο Ποταμός Σαλάδο (Río Salado, "Αλμυρός Ποταμός") είναι ποταμός ο οποίος διασχίζει αρκετές επαρχίες της Αργεντινής, ρέοντας για 1.150 χλμ. από τις πηγές του στην επαρχία Σάλτα μέχρι να καταλήξει στον ποταμό Παρανά, στην επαρχία Σάντα Φε. Λόγω της προέλευσής του, η ροή του ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό μέσα στο έτος και μπορεί να ξεραθεί σε ορισμένα τμήματα της διαδρομής του κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ο μόνος σημαντικός παραπόταμος του ποταμού είναι ο Ποταμός Χορκόνες, ο οποίος πηγάζει στη Σάλτα ως ποταμός Καχόν, και ενώνεται με τον Σαλάδο στην Επαρχία Σαντιάγο δελ Εστέρο.
Άνω Σαλάδο
Ο Σαλάδο πηγάζει από το ανατολικό άκρο του Αλτιπλάνο με το όνομα ποταμός Χουραμέντο στην οροσειρά των Άνδεων, από λιώσιμο πάγων και κατακρημνίσεις στα 6.500 μ. και τις κορυφές Ακάι και Κάτσι στην επαρχία Σάλτα, κοντά στην επαρχία Καταμάρκα. Το Φράγμα Κάμπρα Κορράλ ρυθμίζει τη ροή του και εκτρέπει μέρος της για άρδευση.
Όταν ο ποταμός εισέρχεται στις πεδιάδες του Γκραν Τσάκο σχηματίζει διάφορους βραχίονες σε μια ευρεία κοίτη ποταμού που καταλαμβάνεται μόνο εν μέρει.
Σαντιάγο δελ Εστέρο
Στη συνέχεια, ο ποταμός εισέρχεται στην επαρχία Σαντιάγο δελ Εστέρο από τα βόρεια, κοντά στα σύνορα με την επαρχία Τουκουμάν, λαμβάνοντας το όνομα Σαλάδο. Ο Σαλάδο και ο Ποταμός Ντούλτσε ("Γλυκός Ποταμός") νότια από αυτόν, διατρέχουν διαγώνια με κατεύθυνση νοτιοανατολικά, και είναι οι σημαντικότεροι ποταμοί που διασχίζουν τις άνυδρες εκτάσεις του Σαντιάγο ντελ Εστέρο, αποτελώντας τον οικονομικό και δημογραφικό άξονα της επαρχίας.
Η ροή του ποταμού ρυθμίζεται στον νομό Φιγκερόα από τον ταμιευτήρα Λος Φιγκερόα, και από ένα φράγμα εκτροπής (Dique Derivador) που ανακατευθύνει μέρος των υδάτων του σε αρδευτικά κανάλια μήκους έως 200 χλμ. Λίγο πιο κάτω, ο ποταμός σχηματίζει ευρύ έλος, υγροβιότοπους και περιοχές που πλημμυρίζουν εποχιακά, κατά τη διάρκεια των μεγάλων υψηλών υδάτων του καλοκαιριού. Κατάντη των ελών της Ανιατούγια η ροή του ποταμού μειώνεται σημαντικά, καθιστώντας τον ποταμό ξηρό το μεγαλύτερο μέρος του έτους.
Χαμηλός Σαλάδο
Μετά από μια πορεία 800 χλμ.μέσα στο Σαντιάγο δελ Εστέρο, ο ποταμός φτάνει στην επαρχία Σάντα Φε ως Σαλάδο δελ Νόρτε ("Βόρειος Αλμυρός") για να ενωθεί τελικά με τον Παρανά στην εν λόγω επαρχία, αποτελώντας τον τελευταίο σημαντικό παραπόταμο του Παρανά.
Οι άφθονες βροχοπτώσεις στην επαρχία Σάντα Φε προκαλούν αύξηση της εκροής του Σαλάδο. Κατά τη διάρκεια βροχερών καλοκαιριών, ο ποταμός μπορεί να υπερχειλίσει και να προκαλέσει πλημμύρες. Μια πλημμύρα το 2003 έπληξε σοβαρά την πόλη Σάντα Φε.
Ο Σαλάδο εκβάλλει στον ποταμό Παρανά νοτιοανατολικά της πόλης Σάντα Φε, σε μια πλημμυρισμένη περιοχή με λιμνοθάλασσες.
Παραπομπές
Σαλαδο
Σουζάνα Μαργαρίτα του Άνχαλτ-Ντέσαου
Η Σουζάνα-Μαργαρίτα, γερμ.: Susanna-Margarete von Anhalt-Dessau (Dessau, 23 Αυγούστου 1610 - Babenhausen, 13 Οκτωβρίου 1663) του Οίκου των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου-Λίχτενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν η όγδοη κόρη (5η από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της δεύτερης συζύγου του Δωροθέας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη-Κάζιμιρ πρίγκιπα του Παλατινάτου-Ζίμμερν.
Το 1641, σε ηλικία 31 ετών, η Σουζάνα-Μαργαρίτα μνηστεύθηκε με τον Ιωάννη-Ερνέστο κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ-Σβάρτσενφελς, τον τελευταίο άρρενα του κλάδου του Χάναου-Μύνσενμπεργκ. Ωστόσο, αυτός απεβίωσε από ευλογιά λίγο πριν από τον γάμο το 1642.
Οικογένεια
Πιθανώς λόγω της σημαντικής ηλικιακής διαφοράς μεταξύ των συζύγων (η Σουζάνα-Μαργαρίτα ήταν 16 έτη μεγαλύτερη από τον Ιωάννη-Φίλιππο), ο γάμος ήταν άτεκνος.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Γλυκόρριζο Άρτας
Το Γλυκόρριζο είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 317 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Άραχθο, απέχει από την πόλη περίπου 2 χιλιόμετρα και αποτελεί τμήμα της δημοτικής κοινότητας Άρτας.
Ιστορία
Το χωριό πήρε το ονομά του από την καλλιέργεια γλυκόριζας. Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, το Γλυκόρριζο μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, το Γλυκόρριζο, από πλευρά ιδιοκτησίας, υπήρξε ιδιόκτητο χωριό και κατοικούσαν σε αυτό 30 χριστιανικές οικογένειες. Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι την χρονιά που συντάχθηκε η έκθεση, η παραγωγή γλυκόριζας έφτανε τα 6000 κιλά. thumb|left|330px|Το Γλυκόρριζο και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1878. Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 60 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Το Γλυκόρριζο αποτελούσαν μέρος του τμήματος Βρύσεως.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στο Γλυκόρριζο. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, το χωριό ήταν ιδιόκτητο της Μονής της Κάτω Παναγιάς και οι γεωργικές εκτάσεις καλλιεργούνταν από ενορίτες της Παρηγορήτισσας. Ο μητροπολίτης κάνει αναφορά στα ερείπια ενός αλευρόμυλου, γνωστός ως «Καραβόμυλος», ο οποίος είχε κατεδαφιστεί το 1810. Ο Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι το 1881 ορισμένοι κάτοικοι της Ακροποταμιάς έφυγαν από το χωριό και εγκαταστάθηκαν στην ελεύθερη περιοχή του Γλυκορρίζου, όπου και θεμελίωσαν τον ιερό ναό της Αγίας Παρασκευής της Ρωμαίας.
Η οριστική απελευθέρωση του Γλυκορρίζου έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1883, το Γλυκόρριζο εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Η αναγνώριση του Γλυκορρίζου ως αυτόνομη κοινότητα έγινε το 1912. ενώ το 1925 επανεντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τη Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου Άρτας, την Περάνθη και την πόλη της Άρτας.
Αθλητισμός
Ο Απόλλων Γλυκορίζου είναι η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Καρακορούμ (αποσαφήνιση)
Το Καρακορούμ μπορείε να αναφέρεται:
Καρακορούμ (πόλη)
Το Καρακορούμ, υπήρξε ιστορική πρωτεύουσα της Μογγολικής Αυτοκρατορίας μεταξύ 1235 και 1260. Σήμερα είναι έρημος δυτικά του Ουλάν Μπατόρ στην κοιλάδα Ορχόν στην ανατολική πλευρά αυτού του ποταμού. Συνορεύει με τον βόρειο τοίχο της μονής Erdene Dsuu. Λίγο νότια του βρίσκεται ο σημερινός οικισμός Χαρκορίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ασία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ηλίας Λαλαούνης
Το έργο του
Το 1940 αναλαμβάνει θέση διευθυντή στην επωνυμία κοσμηματοποιίας του θείου του «Ζολώτα» και δημιουργούσε αποκλειστικά εκείνος τα σχέδια των κοσμημάτων.
Το 1968 ο Ηλίας Λαλαούνης διαχωρίστηκε από την εταιρεία «Ζολώτα» και δημιούργησε την δικιά του επιχείρηση Ηλίας Λαλαούνης - Γκρηκ Γκολντ ΑΕΒΕ.
Το διάστημα από το 1957 έως το 2001 δημιούργησε πάνω από 18.000 κοσμήματα και μικρογλυπτά και τουλάχιστον 50 συλλογές, δικής του έμπνευσης και δημιουργίας. Σταδιακά απέκτησε πάνω από τριάντα καταστήματα σε όλο τον κόσμο.
Η έμπνευση του Ηλία Λαλαούνη αντλούνταν από τη φύση, την ιστορία, την τεχνολογική πρόοδο, την επίσκεψη του ανθρώπου στη Σελήνη, τη μυθολογία, τους ξένους, προς αυτόν, πολιτισμούς.
Επιπλέον μελέτησε και αναβίωσε αρχαίες ελληνικές τεχνικές, ενώ δημιούργησε και νέα εργαλεία, τεχνικές και στυλ για την σύγχρονη αργυροχρυσοχοΐα όπως η τεχνική ρεπουσέ, η σφυρήλατη τεχνική, η συρματερή τεχνική, η τεχνική της πλεκτής αλυσίδας, η τεχνική της κοκκίδωσης και η καρφωτική τεχνική.
Συλλογές
(Ανά ημερομηνία πρώτης παρουσίασης)
Ειδικές αναθέσεις
Το μοναδικό ύφος και οι καινοτόμες ιδέες του Ηλία Λαλαούνη εντυπωσίασαν και σαγήνευσαν μεγάλες προσωπικότητες του θεάματος, του πολιτισμού, των τεχνών και του επιχειρηματικού κόσμου. Έτσι, πολλοί ανέθεσαν στον Ηλία Λαλαούνη την δημιουργία συγκεκριμένων κομματιών ή και συλλογών ως ειδική παραγγελία τιμώντας τον με σκοπό να δωρίσουν ή να αποκτήσουν οι ίδιοι ένα βαρύτιμο «κομμάτι» του «χρυσού» καλλιτέχνη. Η Τζάκι Κένεντι και ο αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος, είναι μόνο μερικοί παραλήπτες ειδικών αναθέσεων, ενώ ο Ηλίας Λαλαούνης ανέλαβε, ακόμη, τον σχεδιασμό και την δημιουργία κοσμημάτων για θεατρικές παραστάσεις, ταινίες καθώς επίσης και την δημιουργία ορισμένων ακαδημαϊκών σπαθιών της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών και της Ολυμπιακής Δάδας του 1992.
Η Μπάρμπρα Στρέιζαντ, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Σαρλίζ Θερόν, η Κάιλι Μινόγκ, η Τζόαν Κόλινς, η βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας, η Ανί-Αϊμόν Ζισκάρ ντ’ Εσταίν και η Έλενα Ναθαναήλ είναι λίγες μόνο από τις διάσημες γυναίκες που κατά καιρούς προτίμησαν τις δημιουργίες του Λαλαούνη.
Το μουσείο
Το Μουσείο Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη (ΜΚΗΛ)  ιδρύθηκε το 1994. Μέχρι και σήμερα στεγάζεται στο σπίτι όπου ο ίδιος έζησε και μεγάλωσε στην περιοχή της Ακρόπολης στη συμβολή των οδών Καρυατίδων και Καλλισπέρη. Στο ΜΚΗΛ φιλοξενούνται πάνω από 4.000 κοσμήματα και αντικείμενα, πρωτότυπες δημιουργίες του Ηλία Λαλαούνη. Το κτήριο περιλαμβάνει, εκτός των εκθεσιακών χώρων, το πωλητήριο του μουσείου, έναν πρωτότυπο πάγκο αργυροχρυσοχοΐας, καφετέρια και τα γραφεία. Ο ίδιος το αποκαλούσε «το πέμπτο παιδί του».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σχεδιαστές Κατηγορία:Σχεδιαστές κοσμημάτων
476 Χέντουιγκ
Ο Χέντουιγκ (Hedwig) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,55. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χέντουιγκ εκτιμάται σε 116,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα του σε 1,67 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος του είναι P ή T (κατά Tholen), ή Χ (κατά SMASSII), ενώ το άλβεδό του είναι 0,049 (από δεδομένα του IRAS). Ο Χέντουιγκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 27 ώρες και 20 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χεντουιγκ
Αλόφι
Η Αλόφι (Alofi) είναι η πρωτεύουσα του Νιούε. Έχει 614 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001. Αποτελείται από δύο χωριά, το Βόρειο Αλόφι (πληθ. 256) και το Νότιο Αλόφι, όπου και η έδρα της κυβέρνησης (πληθ. 358). Βρίσκεται στο κέντρο του όρμου του Αλόφι στη δυτική ακτή του νησιού.
Τον Ιανουάριο του 2004 το Νιούε επλήγη από σφοδρή τροπική καταιγίδα. Ήταν ο κυκλώνας Χέτα, στο πέρασμα του οποίου βρήκαν το θάνατο δύο άνθρωποι και υπέστη εκτεταμένες ζημίες το νησί. Ανάμεσα στα κατεστραμμένα κτήρια ήταν και το νοσοκομείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλοφι Αλοφι
Πολιτική αεροπορία
Υπό τον όρο Πολιτική Αεροπορία, σε αντιδιαστολή με την Πολεμική Αεροπορία χαρακτηρίζεται το σύνολο όλων των ειδών πτήσεων και των πτητικών μέσων που επιχειρούνται για ειρηνικούς σκοπούς, καθώς και το σύνολο των υποδομών που υποστηρίζουν αυτές.
Υπό τον παραπάνω ορισμό η Πολιτική Αεροπορία διακρίνεται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες:
Οι παραπάνω κατηγορίες καλύπτονται από πλήθος νόμων και διαταγμάτων τόσο του Διεθνούς Δικαίου όσο και των εσωτερικών εθνικών νομοθεσιών που καθορίζουν όλα τα επιμέρους σχετικά θέματα, καλούμενα στο σύνολό τους Αεροπορικό Δίκαιο.
Ειδικότερα για την προαγωγή και ασφάλεια αυτών έχουν συγκροτηθεί διεθνείς οργανισμοί όπως π.χ. οι ICAO, IATA, κ.ά., καθώς και εθνικοί χωρών, όπως π.χ. η ελληνική ΥΠΑ, που εποπτεύουν αυτές.
Κατηγορία:Αεροπορία
Διαλογισμός
thumb|right|Τεραστίων διαστάσεων άγαλμα του [[Σίβα σε στάση διαλογισμού]] Ο διαλογισμός είναι μία μορφή πνευματικής συγκέντρωσης που επιτυγχάνεται με τη βαθιά χαλάρωση, την απομάκρυνση κάθε σκέψης και εξωτερικών ερεθισμάτων από τη συνειδητότητα του υποκειμένου. Σκοπός του διαλογισμού είναι η άντληση γνώσης ή και εμπειριών άμεσα, χωρίς τη χρήση των αισθητηρίων οργάνων του ανθρώπου ή οποιασδήποτε πηγής πληροφόρησης. Γενικότερα θεωρείται και μέσο ψυχικής χαλάρωσης και ευεξίας.
Προϋποθέσεις
Ο διαλογισμός απαιτεί ορισμένες προϋποθέσεις προκειμένου να επιτευχθεί. Η πρώτη είναι η αδιατάρακτη συγκέντρωση της προσοχής μας σε ένα αντικείμενο. Ακόμα και στην πρακτική της Χάθα Γιόγκα έχουμε μάθει ότι οι ασκήσεις έχουν καλύτερο αποτέλεσμα, όταν ο νους είναι προσηλωμένος στο σημείο του σώματος που ασκείται. Η συγκέντρωση θεωρείται το «Έκτο σκαλοπάτι της Γιόγκα». Η δεύτερη είναι η δημιουργία ενός είδους διπλής προσοχής. Το ένα σκέλος της κατευθύνεται προς το παρατηρούμενο αντικείμενο (εσωτερικό ή εξωτερικό), και το άλλο σκέλος στρέφεται προς τον εαυτό μας, που ασκεί τη διαδικασία της παρατήρησης. Δεν παρατηρούμε απλώς κάτι, έστω και με εστιασμένη προσοχή, αλλά είμαστε συνειδητοί ότι το κάνουμε.
Αυτό είναι ένα σημείο κλειδί στην όλη διαδικασία του διαλογισμού, δηλαδή η δημιουργία ενός εσωτερικού «παρατηρητή». Το πρώτο στάδιο είναι η χαλάρωση και η συγκέντρωση του νου. Το δεύτερο στάδιο είναι η δημιουργία της διπλής προσοχής, το να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας καθώς εστιάζεται στο αντικείμενο της συγκέντρωσής του.
Τι είναι διαλογισμός
Οι ευρύτατα διαδεδομένες σύγχρονες απόψεις θεωρούν τον διαλογισμό ως ένα είδος χαλάρωσης, απαλλαγής από το άγχος, μια κατάσταση όπου «οραματιζόμαστε» ευχάριστες σκηνές ειδυλλιακών τοπίων, ακούγοντας χαλαρωτική μουσική κ.λ.π. Στη πραγματικότητα όμως έχουμε να κάνουμε με μια βαθύτατα μυστικιστική διαδικασία διότι αποκτούμε την συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι είμαστε κάτι περισσότερο από τον κοινό καθημερινό εαυτό μας. Κάτι που ζει μέσα του, τον παρατηρεί και τον κατευθύνει.
Ο διαλογιζόμενος εισέρχεται σε μια κατάσταση αυξημένης εγρήγορσης, εστιασμένης προσοχής και εσωτερικής σιγής, η οποία μπορεί να βιωθεί σε οποιαδήποτε στιγμή της καθημερινότητάς μας, χωρίς να απαιτεί ειδικές προϋποθέσεις απομόνωσης, ειδικών στάσεων του σώματος, διατροφής, θρησκευτικών πεποιθήσεων, κ.ά. Μπορεί και πρέπει να ασκηθεί μέσα στη «δίνη» των καθημερινών μας υποχρεώσεων, χωρίς να τις διαταράσσει ή να διαταράσσεται από αυτές. Σημαντικό κλειδί για την απόλυτη χαλάρωση είναι ο έλεγχος της αναπνοής, η οποία πρέπει να είναι αργή και σταθερή.
Επόμενο βήμα μετά τη σωματική χαλάρωση και πριν την εστίαση του νου είναι η χαλάρωσή του. Ο νους χαλαρώνει με την απαλή στροφή του από τη «δίνη» αρνητικών ή αγχωτικών σκέψεων στη συνειδητή δημιουργία σκέψεων που αφορούν στην πνευματική μας ταυτότητα και φύση: Σκέψεις όπως «είμαι ένα γαλήνιο πνευματικό ον» ή και ερωτήσεις που γίνονται με πηγαίο ενδιαφέρον προς τον εαυτό όπως «ποιος είμαι στ' αλήθεια; τι ον είμαι; είμαι μόνο αυτό που βλέπουν τα φυσικά μου μάτια;», «τι είναι η γαλήνη;», μπορούν να φέρουν τον διαλογιζόμενο από το στάδιο της σκέψης στο στάδιο της εσωτερικής εμπειρίας της κάθε σκέψης. Η εσωτερική εμπειρία αρετών όπως η γαλήνη θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι συνώνυμη με τα θετικά βιώματα τα οποία με τη σειρά τους αναβαθμίζουν τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου.
Στη δύση
αριστερά|μικρογραφία|[[Βουδισμός|Βουδιστής μοναχός διαλογίζεται]]
Τις τελευταίες δεκαετίες, όσο η Δύση ερχόταν σε μεγαλύτερη επαφή με την Ανατολή, οι τεχνικές του διαλογισμού και του mindfulness (ενσυνειδητότητα) άρχισαν να διδάσκονται και να εισάγονται στο δυτικό κόσμο.
Με τα χρόνια στη Δύση το mindfulness και ο διαλογισμός έφυγε από την θρησκευτική του σύνδεση με το Βουδισμό και μελετήθηκε επιστημονικά. Έτσι μεταλλάχθηκε για το δυτικό κόσμο ως μια στάση και φιλοσοφία για μια καλύτερη ζωή με πληρότητα και νόημα.
Ο πρώτος που ασχολήθηκε με εκτεταμένη έρευνα και μελέτη ήταν ο Dr. Jon Kabat-Zinn στο Ιατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης το 1979. Δημιούργησε το πρόγραμμα 8 εβδομάδων Mindfulness Based Stress Reduction (M.B.S.R) το οποίο εφάρμοσε, με συγκλονιστικά αποτελέσματα, σε πληθυσμούς με υψηλό στρες. Το M.B.S.R και τα ευρήματά του είναι η βάση που στηρίζονται σχεδόν όλα τα προγράμματα mindfulness ανά τον κόσμο.
Το M.B.S.R ήταν η πρώτη ουσιαστική έρευνα πάνω στα οφέλη του διαλογισμού και του mindfulness σε ανθρώπους με έντονο στρες. Τα αποτελέσματα ήταν πολύ σημαντικά καθώς έγινε ξεκάθαρη η σχέση νου-σώματος-συναισθημάτων για εσωτερική ισορροπία, υγεία και αντιμετώπιση των δυσκολιών. Σήμερα γνωρίζουμε τα οφέλη του διαλογισμού και του mindfulness καθώς έχουμε στη διάθεσή μας πάνω από 6.000 επιστημονικές έρευνες. Οφέλη όπως σημαντική μείωση του στρες, βελτίωση της επικοινωνίας και μεγαλύτερη ενσυναίσθηση, απόκτηση ευρείας αντίληψης για την επίλυση προβλημάτων, περισσότερη ανθεκτικότητα κάτω από πίεση και δύσκολες καταστάσε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://radiocaptain.blogspot.com/search?q=vipassana
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πνευματικότητα Κατηγορία:Ιστορία της ψυχολογίας Κατηγορία:Σιωπή Κατηγορία:Προσωπική πρόοδος
Ιγνάτιος Λογιόλα
Ο Ιγνάτιος Λογιόλα (Ignacio de Loyola, 23 Οκτωβρίου 1491 - 31 Ιουλίου 1556), επίσης γνωστός ως Ίνιγο Λόπεθ ντε Λογιόλα, ήταν ο ιδρυτής της θρησκευτικής αδελφότητας των Ιησουιτών (γνωστή και ως Αδελφότητα ή Εταιρεία του Ιησού). Ισπανός στην καταγωγή, αποτέλεσε αυτός και το τάγμα του την αιχμή του δόρατος της Καθολικής Εκκλησίας στον αγώνα της ενάντια στον Προτεσταντισμό στα πλαίσια της Αντιμεταρρύθμισης. Αγιοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου 1622 και η μνήμη του τιμάται από την Καθολική Εκκλησία στις 31 Ιουλίου.
Η νεότητα
Ο Ιγνάτιος Λογιόλα γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1491 στην Αθπεΐτια (Azpeitia) στην επαρχία της Γκιπουθκόα (Guipuzcoa), στη σημερινή Χώρα των Βάσκων, στον βορρά της Ισπανίας, στον πύργο των Λογιόλα, παλαιών φεουδαρχών και ευγενών της περιοχής. Πατέρας του ήταν ο Μπελτράν Γιάνεθ ντε Όναθ υ Λογιόλα και μητέρα του η Μαρίνα Σάενθ ντε Λικόνα υ Μπάλντα. Ο Ιγνάτιος ήταν το 13ο και τελευταίο παιδί της οικογένειας που περιλάμβανε συνολικά 5 κόρες και 8 γιους. Το παιδί βαφτίστηκε Ίνιγο (Íñigo), στο παρεκκλήσι των Λογιόλα στην περιοχή και ο ίδιος ο Λογιόλα είχε εκμυστηρευτεί στον Φρανθίσκο Βοργία, κατοπινό αρχηγό του τάγματος, ότι το άλλαξε σε Ιγνάτιο (Ιgnatio), δηλαδή Ιγνάτιος, στη μνήμη του επισκόπου Αντιοχείας. Η μητέρα του —μια πολύ ευλαβής δέσποινα— πέθανε σύντομα και ο μικρός Ιγνάτιος πήγε να ζήσει με μια από τις θείες του, στο Αρεβάλο (Arevalo), στην Καστίλη.