cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνοχώρι Έβρου
Ιστορία
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1454 ονομαζόταν Βολγκάρ Χάρι. Ωστόσο μέχρι και το 1528 δεν υπάρχουν αρκετές πηγές ούτε για την ονομασία του ούτε για τους πρώτους κατοίκους. Κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας το Ελληνοχώρι ονομάζονταν Γιουλγάρ-κιοϊ που μεταφράζεται ως Χωριό πάνω στο Δρόμο. Αυτό που είναι γνωστό στους τωρινούς κατοίκους του και συμπίπτει με το παραπάνω είναι πως το χωριό ιδρύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους και πήρε το όνομα Βουλγαροχώρι (Βουλγάρ Κιόι) λόγω του βουλγαρικού πληθυσμού της. Εκχωρήθηκε στη Βουλγαρία το 1915 αλλά μετά τη συνθήκη του Νεϊγύ το 1919 (μετά την απελευθέρωση και την προσάρτηση της Θράκης στην Ελλάδα), έγινε μέρος της Ελλάδας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ανταλλαγή του Βουλγαρικού και Τούρκικου πληθυσμού με Έλληνες πρόσφυγες από την Τουρκία, κυρίως. Το 1920, ο υπεύθυνος της ονομασίας των κατοικιών της Θράκης Γ. Λαμπουσιάδης, ονόμασε τον οικισμό Ελληνοχώρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
1144
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1144 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τουρκοβούνια
Με το όνομα Τουρκοβούνια ή Αγχεσμός είναι γνωστή μια λοφοσειρά εντός του λεκανοπεδίου της Αττικής.
Είναι η υψηλότερη υψομετρικά και η πλέον εκτεταμένη λοφοσειρά στην κεντρική περιοχή του Λεκανοπεδίου της Αττικής με υψόμετρο 337 μέτρων. Χωρίζει, έτσι, το λεκανοπέδιο σε ανατολικό και δυτικό. Στην αρχαιότητα ονομάζονταν Αγχεσμός, ονομασία που σχετίζεται με το οξύ σχήμα κάποιων κορυφών τους και η οποία αποδίδονταν επίσης στον Λόφο του Στρέφη. Η παλαιότερη ονομασία της λοφοσειράς ήταν Λυκοβούνια. Το σημερινό όνομα δόθηκε κατ' κάποιους επειδή εκεί υπήρχε τουρκικό νεκροταφείο και κατ' άλλους επειδή εκεί στρατοπέδευαν τα στρατεύματα του Τούρκου Πασά Ομάρ, πριν την απελευθέρωση της Αθήνας. Τα Τουρκοβούνια αποτελούν το φυσικό όριο μεταξύ των δήμων Γαλατσίου (δυτικά, βορειοδυτικά), Φιλοθέης (βόρεια) και Ψυχικού (βορειοανατολικά), ενώ το νότιο τμήμα τους ανήκει στο Δήμο Αθηναίων (συνοικισμός Παπανδρέου). Στους νεότερους χρόνους στα Τουρκοβούνια είχε το λημέρι του ο φοβερός λήσταρχος Κακαράς, εξ ου και η ονομασία της σπηλιάς που υφίσταται εκεί (σπηλιά του Κακαράμπη).
Σήμερα στη περιοχή τους βρίσκεται το Αττικό άλσος, το Κέντρο Νεότητας του Γαλατσίου, καθώς και η μονή με την εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Στην κορυφή του είχε προγραμματιστεί επί δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967-1974) η ανέγερση του «Τάματος του Έθνους», δηλαδή ενός ναού του Σωτήρος, που όμως ποτέ δεν κατασκευάσθηκε. Στις πλαγιές των Τουρκοβουνίων είναι κτισμένο το Πολύγωνο και το υψηλότερο τμήμα του Γαλατσίου, γνωστό ως Πανόραμα Γαλατσίου.
Από το 1937 μέχρι το 1976 στα Τουρκοβούνια η εταιρία ΚΕΚΡΩΨ λειτουργούσε λατομείο και έτσι η γεωμορφολογία της περιοχής έχει, σε πολλά μέρη, καταστραφεί ανεπανόρθωτα. Αν και σήμερα το λατομείο έχει κλείσει, το βιομηχανικό στοιχείο παραμένει πολύ έντονο στη περιοχή. Εγκαταλελειμμένα κτήρια, τσιμεντένιες δομές και απορρίμματα πολλών ειδών είναι διάσπαρτα στα Τουρκοβούνια, τα οποία ονομάζονται γι' αυτόν τον λόγο και Νταμάρια. Η εταιρία από το 1988 μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε νομική διαμάχη με το Ελληνικό Δημόσιο και τον Δήμο Ψυχικού σχετικά με τη κυριότητα των εκτάσεων αυτών.
Θύρα 13
Η Θύρα 13 είναι το όνομα του συνδέσμου στην Ελλάδα, ο οποίος αποτελείται από πολλές ομάδες υποστηρικτών του πολυ-αθλητικού συλλόγου Παναθηναϊκός ΑΟ. Επισήμως ιδρύθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1966, η Θύρα 13 είναι ο παλαιότερος σύνδεσμος των οπαδών στην Ελλάδα. Η Θύρα 13 έχει μέλη από όλη την Ελλάδα και με την πάροδο των χρόνων έχει γίνει μέρος του συλλόγου, επηρεάζοντας τις αποφάσεις του συλλόγου και ακολουθώντας τον σύλλογο σε όλες τις πιθανές περιστάσεις.
Τουρκοβούνια
Παραπομπές
Κατηγορία:Λόφοι της Αθήνας Κατηγορία:Βουνά της Αττικής Κατηγορία:Αθηναϊκό πεδίο
Θύρα 13
Προέλευση
Πριν από την ίδρυση της Θύρας 13 υπήρχαν διάφοροι σύλλογοι υποστηρικτών ποδοσφαίρου σε όλη την Ελλάδα. Η πρώτη από αυτές τις λέσχες ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1952 και ονομάστηκε Σ.Φ.Ο.Π. (Σύλλογος Φιλάθλων Οπαδών Παναθηναϊκού) και έμεινε ενεργός για άγνωστο χρονικό διάστημα.
Προς τα τέλη της δεκαετίας του '50, οι οπαδοί άρχισαν να οργανώνονται όσον αφορά την υποστήριξη στους εντός και εκτός έδρας αγώνες. Άρχισαν να παρακολουθούν τους αγώνες τακτικά και πάντα συναντιούνταν στην 13η θύρα του γηπέδου Απόστολος Νικολαΐδης. Η θύρα 13 ήταν επίσης ένα μέρος για τους φτωχότερους οπαδούς και υποστηρικτές της ομάδας, με τα καθίσματα να μην είναι αριθμημένα, σε αντίθεση με το υπόλοιπο στάδιο και τα καθίσματα vip.
1967-1971
Το ίδιο συνέβη και με τη Θύρα 13, μόνο για να ανοίξει ξανά το 1968 με νέα γραφεία στην οδό Σωκράτους 39, στο κέντρο της Αθήνας. Πολλοί άλλοι σύνδεσμοι ακολούθησαν σύντομα. Εκείνη την εποχή, η κατάσταση στα γήπεδα της Ελλάδας ήταν πολύ ήρεμη, με φασαρίες να δημιουργούνται μόνο περιστασιακά.
Στα επόμενα χρόνια η Θύρα 13 επεκτάθηκε και σημαίες με το όνομα και τα λογότυπα της άρχισαν να εμφανίζονται στα ευρωπαϊκά στάδια, καθώς και στα ελληνικά, ενώ το γήπεδο της Λεωφόρου ξεχείλιζε με ανθρώπους στη μεγάλη πλειοψηφία των αγώνων.
Επιπλέον, το ενδιαφέρον για την καλαθοσφαίριση αυξανόταν μεταξύ των οπαδών του Παναθηναϊκού. Επιπροσθέτως, η Θύρα 13 θα παρακολουθούσε επίσης δραστηριότητες που δεν σχετίζονται με τον αθλητισμό, όπως οι εκλογές της ομάδας. Ταυτόχρονα, συχνά εξέφραζαν την άποψή τους για διάφορα θέματα που θεωρούσαν ότι επηρέασαν αρνητικά τον σύλλογο, όπως οι τιμές των εισιτηρίων, κ.λπ..
1971-1974
εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|Ένα γκράφιτι της Θύρας 13. Το 1971 ήταν ένα σημαντικό έτος στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Η ομάδα ποδοσφαίρου έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1971 και εξακολουθεί να είναι η μόνη ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου που έφτασε ποτέ στον τελικό μίας μεγάλης ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Λόγω αυτής της επιτυχίας, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού αυξήθηκαν σε αριθμούς σε όλη την Ελλάδα. Η Θύρα 13 ήταν παρούσα σε όλα τα παιχνίδια της ομάδας στο Τσάμπιονς Λιγκ με αξέχαστες εκδρομές. 15.000 οπαδοί πήγαν στο Βελιγράδι για να δουν τον Παναθηναϊκό εναντίον του, τότε πολύ δυνατού, Ερυθρού Αστέρα, ενώ 20.000 ταξίδεψαν στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου για τον τελικό εναντίον του Άγιαξ. Λόγω της επιτυχίας της ποδοσφαιρικής ομάδας του Παναθηναϊκού στις Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις, ξεκίνησε εκ νέου η λειτουργία ορισμένων συνδέσμων υποστηρικτών, ενώ άλλοι οπαδοί αποφάσισαν να ιδρύσουν τους δικούς τους συνδέσμους. Μερικοί από τους πιο διάσημους νέους συνδέσμους ήταν στη Νίκαια και το Βύρωνα το 1972. Αμέσως μετά την ίδρυση του, ο σύνδεσμος θα συμμετείχε σε πολλούς εκτός έδρας αγώνες με δικούς του ηγέτες και πολύ συχνά θα επικρίνει τη διοίκηση και τους ιδιοκτήτες του Παναθηναϊκού. Μέχρι το 1974, οι περισσότεροι σύνδεσμοι υποστηρικτών είχαν τους δικούς τους ηγέτες και θα ήταν παρόντες σε όλους τους αγώνες εκτός έδρας.
1974-1978
Μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974), άρχισαν να επανεμφανίζονται σύνδεσμοι σε όλη την Ελλάδα. Μέχρι το 1978 υπήρχαν 52 σύνδεσμοι υποστηρικτών του Παναθηναϊκού που λειτουργούσαν σε όλη την Ελλάδα, όταν οι αντίπαλοι του Ολυμπιακού, είχαν μόνο λίγους συνδέσμους σε λειτουργία. Το 1976, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης για την 10η επέτειο της Θύρας 13, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού τίμησαν τους οπαδούς που είχαν πεθάνει διατηρώντας ενός λεπτού σιγή στη μνήμη τους.
Η Θύρα 13 παραμένει μέχρι σήμερα το πιο δυναμικό κομμάτι του γηπέδου, με πολλές σημαίες και πανό που δίνουν χρώμα και χαρακτήρα στην εξέδρα.
Ultras Rapid
Η Θύρα 13 έχει μια πολύ ισχυρή αδελφοποίηση με τους οπαδούς της Ραπίντ Βιέννης, τους Ultras Rapid, από το 2001, όταν ο Παναθηναϊκός έπαιξε εναντίον της Στουρμ Γκρζ για Τσάμπιονς Λιγκ 2000-01. Από τότε έχουν υπάρξει πολλές δράσεις για την προώθηση αυτής της αδελφοποίησης, όπως σημαίες από τον έναν στο πέταλο του άλλου. Τον Ιούνιο του 2016, οι Ultras Rapid, ήταν παρόντες στην 50ή επέτειο της Θύρας 13 στην Αθήνα.
Άλλες αδελφοποιήσεις
Πέρα από την αδελφοποίηση με τους Ultras Rapid Wien, οι πιο στενές σχέσεις που μοιράζονται είναι με τους Bad Blue Boys της Ντιναμό Ζάγκρεμπ και τους Curva Sud (Fedayn) της Ρόμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο. Παναθηναϊκός
Ρέιντζερς ΦΚ (Γιοχάνεσμπουργκ)
Η Ρέιντζερς ΦΚ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική. Ιδρύθηκε το 1889. Έδρα της ομάδας είναι το Rand Stadium, χωρητικότητας 25000 θεατών. Έχει κερδίσει το Castle Cup το 1959 ενώ ήταν φιναλίστ το 1967. Καλύτερη επίδοση της στο εθνικό πρωτάθλημα ήταν η δεύτερη θέση το 1959.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρέιντζερς ΦΚ (Γιοχάνεσμπουργκ) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1889 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νοτίου Αφρικής
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Ηρακλείου
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Ηρακλείου.
Η Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου έχει πληθυσμό 305490 κατοίκους το 2011 και 312.514 στις 31 Δεκεβριου 2017 συμφωνα με τα στοιχεια της ΕΛΣΤΑΤ. Έδρα της είναι το Ηράκλειο.
Δήμος Βιάννου
Έδρα του Δήμου είναι η Άνω Βιάννος. Ο Δήμος Βιάννου έχει μόνιμο πληθυσμό 5.563 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Γόρτυνας
Έδρα του Δήμου είναι οι Άγιοι Δέκα. Ο Δήμος Γόρτυνας έχει μόνιμο πληθυσμό 15.632 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Έδρα του Δήμου είναι το Ηράκλειο και ιστορική έδρα η Νέα Αλικαρνασσός. Ο Δήμος Ηρακλείου έχει μόνιμο πληθυσμό 173.993 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μαλεβιζίου
Έδρα του Δήμου είναι το Γάζι. Ο Δήμος Μαλεβιζίου έχει μόνιμο πληθυσμό 24.864 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Έδρα του Δήμου είναι ο Ευαγγελισμός και ιστορική έδρα το Καστέλλι και το Αρκαλοχώρι. Ο Δήμος Μινώα Πεδιάδας έχει μόνιμο πληθυσμό 17.563 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Φαιστού
Έδρα του Δήμου είναι οι Μοίρες και ιστορική έδρα το Τυμπάκι. Ο Δήμος Φαιστού έχει μόνιμο πληθυσμό 24466 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Χερσονήσου
Έδρα του Δήμου είναι οι Γούρνες. Ο Δήμος Χερσονήσου έχει μόνιμο πληθυσμό 26.717 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Ηρακλειου
Φυσιοκρατία
Ο όρος φυσιοκρατία σχετίζεται με διάφορα σχήματα αντίληψης και θεώρησης των πραγμάτων, τόσο οικονομικών και πολιτικών-νομικών, όσο και φιλοσοφικών.
Φιλοσοφία, ηθική
Στη φιλοσοφία με τον όρο φυσιοκρατία ή νατουραλισμός χαρακτηρίζεται η θεώρηση που θέτει υπέρτατη δύναμη την αυθυπαρξία της Φύσης στο πλαίσιο του Λογικισμού (κάθε φαινόμενο στο Σύμπαν αποτελεί λογική διαδικασία). Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή οι ηθικές αξίες των ανθρώπων εκπορεύονται από τους ίδιους τους νόμους με τους οποίους οργανώνεται η Φύση και πηγάζουν απ΄ αυτή. Στην αρχαιότητα εκφραστές της φυσιοκρατικής θεώρησης λογίζονται ως ένα βαθμό οι Στωικοί φιλόσοφοι. Στη νεότερη εποχή θεωρείται ο Γερμανός Ερνστ Χαίκελ που υποστήριξε την ακραία εξέλιξη ως ενιαία ερμηνεία της Φύσης σε μια φιλοσοφική προσέγγιση αντίθετη προς την τελεολογία της Εκκλησίας. Ο σύγχρονος μεταφυσικός νατουραλισμός (metaphysical naturalism) εστιάζει στον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος και στον τρόπο που αποκτάται η γνώση.
Οικονομία
Στο χώρο της παραγωγής, της οικονομίας και της κρατικής ή δημόσιας διοίκησης, η φυσιοκρατία ως σύστημα σχετίζεται με τους δημόσιους άνδρες, τους στοχαστές, νομικούς και πολιτικούς που δημιούργησαν στη Γαλλία την φερώνυμη σχολή οικονομικής σκέψης.
Πηγές
Κατηγορία:Φιλοσοφικές θεωρίες Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Ιστορία της οικονομίας
1146
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σεβαστή Καλλισπέρη
Η Σεβαστή Καλλισπέρη (1858-1953) ήταν Ελληνίδα λόγια του 19ου και 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1858 στην Αθήνα. Γονείς της ήταν οι Νικόλαος και Μαριγώ Καλησπέρη. Ο πατέρας της, Καλύμνιος που έλαβε μέρος στην Επανάσταση του 1821, μετά την επανάσταση είχε υπηρετήσει επιθεωρητής Δημοτικών σχολείων  στη Σάμου (1830), δικαστής στην Αθήνα (1844) και νομάρχης Μεσσηνίας (1855).
Τελείωσε τη Σχολή Χιλλ και στη συνέχεια, παρά τις προσπάθειές της δεν έγινε δεκτή στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, δεδομένου ότι αυτό απέρριπτε τις αιτήσεις μαθητριών (η πρώτη φοιτήτρια, η Ιωάννα Στεφανόπολι έγινε δεκτή πέντε χρόνια αργότερα το 1890). Το 1885 άρχισε τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου της Σορβόνης ως τακτική φοιτήτρια. Έλαβε το πτυχίο της το 1891. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε δασκάλα των γαλλικών στο Αρσάκειο. Παραιτήθηκε μετά από λίγο διάστημα και διορίστηκε πρώτη επόπτρια των Δημοτικών Σχολείων, θέση που ιδρύθηκε ειδικά για αυτή. Εισήγαγε πολλές καινοτομίες στην ελληνική παιδεία, που ωφέλησαν ευεργετικά την ανάπτυξη των Ελληνοπαίδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί
Άππιος Κλαύδιος Κράσσος (υπατικός τριβούνος το 424 π.Χ.)
Ο Άππιος (ή Τίτος) Κλαύδιος Κράσσος, λατιν.: Appius Claudius Crassus, ήταν υπατικός τριβούνος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 424 π.Χ.
Ο Κλαύδιος ανήκε στο γένος των Κλαυδίων, που ήταν πατρίκιοι. Ήταν γιος τού διαβόητου Αππίου Κλαύδιου Κράσσου, ο οποίος ήταν η ηγετική φυσιογνωμία των 10 νομοθετών, που ήταν γνωστή ως Δέκα άνδρες (Decemviri) από το 451 έως το 449 π.Χ., προτού αφαιρέσει τη ζωή του μετά την ανατροπή τους. Ακολουθώντας την ονοματοθεσία, ο Κλαύδιος πρέπει να είναι ο πατέρας τού Αππίου Κλαύδιου Κράσσου, υπατικού τριβούνου το 403 π.Χ. Ο Κλαύδιος είχε επίσης έναν μικρότερο αδελφό, που ονομαζόταν Πόπλιος Κλαύδιος Κράσσος.
Σταδιοδρομία
Το 424 π.Χ. ο Κλαύδιος εξελέγη ως υπατικός τριβούνος μαζί με τον Σπούριο Ναύτιο Ρουτίλο, τον Λεύκιο Σέργιο Φιδένα και τον Σέξτο Ιούλιο. Ο Κλαύδιος παρέμεινε στη Ρώμη, ενώ οι συνάδελφοί του οδήγησαν στρατούς στο πεδίο, έτσι ο Κλαύδιος πραγματοποίησε και ολοκλήρωσε την εκλογή των υπάτων τού επόμενου έτους. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ήταν σκληρός αντίπαλος των πληβείων και των τριβούνων τους. Υπάρχει κάποια αβεβαιότητα σε σχέση με τα μικρό του όνομα (praenomen), ο Λίβιος τον ονομάζει Άππιο και ο Διόδωρος Σικελιώτης τον ονομάζει Τίτο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Σονάτα για πιάνο No. 1 (Σοπέν)
Η Σονάτα για πιάνο No. 1 σε Ντο ελάσσονα, Op. 4 είναι σονάτα του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1828, πιθανώς γύρω στον Ιούλιο. Πρόκειται για την πρώτη (από τις συνολικά 3) σονάτα του συνθέτη, την οποία έγραψε τον καιρό που ήταν μαθητής του Γιόζεφ Έλσνερ, στον οποίον κιόλας αφιερώθηκε. Αν και ο opus αριθμός της είναι χαμηλός, η σονάτα δεν δημοσιεύτηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του συνθέτη, αλλά το 1851, από τον Τομπίας Χάσλινγκερ, στη Βιέννη..
Το έργο διαθέτει τέσσερα μέρη: Ι) Allegro maestoso, ΙΙ) Menuetto, σε Μι ύφεση μείζονα, ΙΙΙ) Larghetto, σε Λα ύφεση μείζονα και IV) Presto. Τα πιο αξιοσημείωτα μέρη των μερών της σονάτας είναι, αρχικά, ότι το μέρος ΙΙ, είναι το μόνο μινουέτο που έγραψε ποτέ ο συνθέτης, ενώ στο μέρος ΙΙΙ, πολύ ασυνήθιστος για την εποχή είναι ο ρυθμός που γράφτηκε, ήτοι 5/4. Μία μέση εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 25 λεπτά.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σονάτες για πιάνο του Φρεντερίκ Σοπέν Κατηγορία:Συνθέσεις του 1828 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε μαθητές ή δασκάλους
Μαϊοριανός
Ο Ιούλιος Βαλέριος Μαϊοριανός (Iulius Valerius Maiorianus, 420 - 7 Αυγούστου 461), γνωστός συνήθως ως Μαϊοριανός, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 457 έως το 461.
Εξέχων στρατηγός του ύστερου ρωμαϊκού στρατού, ο Μαϊοριανός εκθρόνισε τον αυτοκράτορα Άβιτο το 457 και τον διαδέχτηκε. Ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας με τη βοήθεια του Ρικίμερου ενώ διάδοχός του στον θρόνο ήταν ο Λίβιος Σεβήρος. Ο ιστορικός Εδουάρδος Γκίμπον γράφει: Ο Μαϊοριανός "παρουσιάζει την ευχάριστη ανακάλυψη ενός μεγάλου και ηρωικού χαρακτήρα που μερικές φορές εμφανίζεται σε μια φαύλη εποχή για να δικαιολογήσει την τιμή του ανθρώπινου είδους.
Η άνοδος στον θρόνο
Ο Μαϊοριανός ενίσχυσε τη θέση του, ως πιθανού μελλοντικού αυτοκράτορα, λόγω της αντίθεσης του με τον προηγούμενο αυτοκράτορα Άβιτο. Ως εκ τούτου, η υποστήριξη του από τον αυτοκράτορα του ανατολικού και πολύ πιο ισχυρού τμήματος της αυτοκρατορίας Λέοντα Α΄ ήταν ισχυρή, λόγω της διαμάχης του θρόνου του ανατολικού τμήματος με τον Άβιτο. Ωστόσο το σημαντικό στοιχείο, που ενδυνάμωσε την ανάρρηση του στο θρόνο, ήταν η υποστήριξη του ισχυρού Γερμανού στρατηγού Ρικίμερου ο οποίος είχε αναδειχθεί την εποχή της οριστικής παρακμής του δυτικού τμήματος, σε ρυθμιστή και τοποτηρητή του θρόνου. Τελικά παρά τις αντιρρήσεις των Βησιγότθων, περιστασιακών συμμάχων της αυτοκρατορίας και φιλόδοξων εποπτευόντων τον θρόνο, ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας τον Απρίλιο του 457.
Η βασιλεία
Ο Μαϊοριανός από την πρώτη στιγμή επιχείρησε και κατάφερε την ενδυνάμωση των περιοχών της Ιταλίας. Με διαδοχικές εκστρατείες εισέβαλε στη Γαλατία, ανακατέλαβε την Αρελάτη και εκ των πραγμάτων ανάγκασε τον βασιλιά των Βησιγότθων Θεοδώριχο Β΄ να ζητήσει τη σύναψη ειρήνης. Οι εκστρατείες του είχαν ως υποστηρικτικό παράγοντα και τη συναίνεση των λαών της Γαλατίας οι οποίοι απέρριπταν τη θρησκευτική αίρεση του Αρειανισμού η οποία ήταν και το κεντρικό χριστιανικό δόγμα των Βησιγότθων. Ωστόσο η εξουδετέρωση του κινδύνου των Βανδάλων, που δέσποζε εκείνη την εποχή ως βασικός στόχος των περισσότερων αυτοκρατόρων δεν είχε ευτυχή κατάληξη, με αποκορύφωμα την αιχμαλώτιση του ρωμαϊκού στόλου στην Αλικάντη. Ο Ρικίμερος βλέποντας ότι οι στόχοι του Μαϊοριανού, έρχονταν σε σύγκρουση με τα δικά του σχέδια διέταξε τη δολοφονία του στην Τορτόνα. Ο Μαϊοριανός εκτός των στρατιωτικών του επιχειρήσεων, επέδειξε ζήλο για την αναμόρφωση της νομοθεσίας κατά τα πρότυπα του ανατολικού τμήματος της αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Καθεδρικός Ναός Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι (Ροστόφ επί του Ντον)
Κατασκευή
Το 1875 «εις ανάμνησιν της αποτροπής της απόπειρας δολοφονίας που έγινε κατά του τσάρου Αλέξανδρου Β' την 4η Απριλίου 1866» ορίστηκε ο χώρος για την κατασκευή του καθεδρικού ναού του Αγίου Αλεξάνδρου σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Σ. Ζαγκόσκιν, και ιδρύθηκε μια προσωρινή εκκλησία.
Το 1887 οι ντούμα (δημοτικό συμβούλιο) της πόλης με επικεφαλής τον αρχηγό της, Α. Μπάικοφ, αποφάσισαν να μην χτίσουν ένα παρεκκλήσι « αλλά μια εκτεταμένη, μεγαλοπρεπή και πληθωρική εκκλησία διακοσμημένη με ζωγραφιές». Το έργο ανατέθηκε στον Ακαδημαϊκό Α. Α. Γιασένκο, τον αρχιτέκτονα του Καθεδρικού Ναού της Στρατιωτικής Ανάληψης του Νοβοκερκάσκ. Το 1888 που παρουσιάστηκε το σχέδιο στο δημοτικό συμβούλιο, οι ντούμα ενέκριναν την εμφάνιση του ναού, αλλά για οικονομικούς λόγους ζήτησαν από τον αρχιτέκτονα να μειώσει το μέγεθός του. Στα τέλη του 1890 οι ντούμα του Ροστόφ ενέκριναν το 2ο σχέδιο και το 1891 ξεκίνησε η κατασκευή του και τέθηκε η θεμελιώδης πέτρα. Η κατασκευή του καθεδρικού ναού διήρκεσε 16 χρόνια και ολοκληρώθηκε το 1908. Εγκαινιάστηκε την 17η Αυγούστου του ίδιου έτους.
Καταστροφή
Λίγο μετά την επανάσταση του 1917 η εκκλησία έπαψε να λειτουργεί ως χώρος λατρείας. Με την εδραίωση της σοβιετικής εξουσίας στο Ρόστοφ, ο ναός, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, πολλές φορές άντεξε τις εκρήξεις των Μπολσεβίκων. Οι σταυροί του αντικαταστάθηκαν με κόκκινα αστέρια και το σοβιετικό οικόσημο τοποθετήθηκε πάνω στην είσοδο. Το 1930 καταστράφηκε ολοσχερώς. Στη θέση του σήμερα βρίσκεται η Πλατεία των Σοβιετικών και το κτίριο της περιφερειακής διοίκησης του Ροστόφ. Το 1972 εγέρθηκε το στρατιωτικό μνημείο στο κέντρο της πλατείας που είναι έργο του Γιεβγκένι Βουτσέτιτς.
Εξωτερικό
αριστερά|μικρογραφία|170x170εσ|Η διασωθείσα μορφή ενός λιονταριού που κοσμούσε την είσοδο στον καθεδρικό ναό Ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι ήταν μια εκκλησία βυζαντινού ρυθμού. Οι κεντρικοί, διαμήκεις και εγκάρσιοι κλίτη στεγάζονταν από μία σταυροειδή οροφή με τρούλο. Στις γωνίες υπήρχαν 4 τρούλοι μικρότερης διαμέτρου.
Στα περίγυρα είχαν καλλιεργηθεί λεύκες καναδικές. .
Εσωτερικό
Ο ναός είχε εμβαδό ~1000 τ.μ. και χωρητικότητα 1.500 ατόμων. Ήταν διακοσμημένος με τοιχογραφίες, σύμφωνα με σκίτσα των αδελφών Βασνετσόφ, και διέθετε τρία εικονοστάσια : το κεντρικό αφιερωμένο στον Άγιο Αλέξανδρο Νιέφσκι και τα πλευρικά αφιερωμένα στον Άγιο Παντελεήμονα και τον Άγιο Πέτρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κτίρια και κατασκευές Κατηγορία:Θρησκευτικά κτίρια
1145
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1145 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ριφά
Η Ριφά (الرفاع, Ar-Rifāʿ) είναι η μεγαλύτερη, βάσει μεγέθους, πόλη στο Βασίλειο του Μπαχρέιν. Η Ριφά χωρίζεται σε δύο μέρη: την Ανατολική Ριφά και τη Δυτική Ριφά. Η πόλη βρίσκεται στο Νότιο Κυβερνείο.
Ιστορία
Η Ριφά ήταν παλαιότερα ο κύριος οικισμός στη Νήσο Μπαχρέιν, πριν αντικατασταθεί από το λιμάνι της Μανάμα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Ανατολική Ριφά
Η Ανατολική Ριφά έχει πολλά αξιοθέατα, με ένα τέτοιο αξιοθέατο να είναι το Φρούριο Ριφά, το οποίο είναι επίσης γνωστό ως Φρούριο του Σεΐχη Σαλμάν μπιν Αχμάντ αλ Φατέχ. Η πόλη διαθέτει πολλά εμπορικά κέντρα και δύο κύριους εμπορικούς δρόμους. Επίσης, στην πόλη υπάρχουν το Παζάρι της Ριφά (سوق الرفاع, Souk ar-Rifa) και η Αγορά Δρόμου Μπουκουβάρα. Το πρώτο είναι μεγαλύτερο, ενώ το δεύτερο είναι πιο οργανωμένο και εκσυγχρονισμένο. Τα παιχνίδια γκολφ στο Royal Golf Club θεωρείται μία από τις κορυφαίες δραστηριότητες που πρέπει να κάνετε στην περιοχή. Μια νέα ανάπτυξη, που δημιουργήθηκε από την Arcapita, που ονομάζεται Riffa Views, είναι ένα μεγάλο οικιστικό και εμπορικό κέντρο. Το έργο περιλαμβάνει τεχνητές λίμνες, ένα διεθνές σχολείο, εμπορικές περιοχές, σούπερ μάρκετ και θα έχει πρόσβαση στο Royal Women's University που άνοιξε πρόσφατα. Το Enma Mall και το Lulu Hypermarket Mall είναι νέες προσθήκες στα ραγδαία αυξανόμενα εμπορικά κέντρα στην Ανατολική Ριφά.
Δυτική Ριφά
Η Δυτική Ριφά έχει επίσης διάφορα ορόσημα, όπως το Παλάτι της Ριφά, όπου ζούσαν οι πρώην ηγέτες του Μπαχρέιν, ο Σεΐχης Σαλμάν μπιν Χαμάντ και ο Σεΐχης Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα. Η Δυτική Ριφά φιλοξενεί επίσης γνωστές πηγές, την Αλ Χαναγίνια και την Ουμ Γκουαΐφα, που κάποτε θεωρούνταν το πιο αγνό και καλύτερο νερό του Μπαχρέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί στο Μπαχρέιν
Βασίλειος Πέττας
Ο Βασίλειος Πέττας ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου, μαραθωνοδρόμος, πανελληνιονίκης από την Πάτρα. Στο πανελλήνιο του 1910 πήρε μέρος σαν αθλητής του Παναχαϊκού και στο πανελλήνιο του 1924 σαν αθλητής του Πανελλήνιου. Το επάγγελμα του ήταν στρατιωτικός αφού στους αγώνες του 1924 σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής ήταν λοχαγός.
Στους Πανελλήνιους αγώνες του 1910 ήταν δεύτερος στον μαραθώνιο με χρόνο 3:05.22.0, στον αγώνα πήρε μέρος με την φανέλα του Παναχαϊκού.
Στους Πανελλήνιους αγώνες του 1924 αναφέρεται πάλι συμμετοχή του σε μαραθώνιο πανελλήνιου πρωταθλήματος μετά από 14 χρόνια και με φανέλα άλλου συλλόγου του Πανελλήνιου, ήταν τέταρτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανελληνίου Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Βραβεία Γκράμι του 2002
Βραβεία Γκράμι του 2002
Νικητές των Βραβείων: Brian Eno, Daniel Lanois (παραγωγοί), Steve Lillywhite μηχανικός/mixer) & U2 για το "Walk On"
Alicia Keys για το "Fallin'"
Alicia Keys
Εναλλακτική Μουσική
Guy Berryman, Jon Buckland, Will Champion, Chris Martin (παραγωγοί), Ken Nelson (παραγωγός & μηχανικός), Michael H. Brauer (μηχανικός ήχου) & Coldplay για το Parachutes σε ερμηνεία Coldplay
Blues
John P. Hampton, Jared Tuten (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) & Jimmie Vaughan (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Do You Get the Blues?
Delbert McClinton, Gary Nicholson (παραγωγοί), Richard Dodd, Don Smith (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) & Delbert McClinton για το Nothing Personal
Παιδικά
Arnold Cardillo (παραγωγός), Rory Young (μηχανικός ήχου) & Tom Chapin για το Mama Don't Allow
Κλασική Μουσική
Helmut Burk & Karl-August Naegler (παραγωγοί), Jobst Eberhardt, Stephan Flock (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra for Boulez Conducts Edgard Varèse (Amériques; Arcana; Déserts; Ionisation) Christopher Raeburn (παραγωγός), Jonathan Stokes (μηχανικός ήχου), Bernhard Forck (διευθυντής ορχήστρας), Cecilia Bartoli & the Akademie für Alte Musik Berlin για το Dreams & Fables - Gluck Italian Arias (Tremo Gra' Fubbi Miei; Die Questa Cetra In Seno, etc.)
James Mallinson (παραγωγός), Simon Rhodes (μηχανικός ήχου), Colin Davis (διευθυντής ορχήστρας), Michelle DeYoung, Ben Heppner, Petra Lang, Peter Mattei, Stephen Milling, Sara Mingardo, Kenneth Tarver & the London Symphony Orchestra for Berlioz: Les Troyens
Martin Sauer (παραγωγός), Michael Brammann (μηχανικός ήχου), Nikolaus Harnoncourt (διευθυντής ορχήστρας), Norbert Balatsch, Erwin Ortner (επικεφαλής χορωδίας), Bernarda Fink,Matthias Goerne, Dietrich Henschel, Elisabeth von Magnus, Christoph Prégardien, Dorothea Röschmann, Michael Schade, Christine Schäfer, Markus Schäfer, Oliver Widmer, the Arnold Schoenberg Choir, Wiener Sängerknaben & Concentus Musicas Wien για το Bach: St. Matthew Passion
Martin Fouqué (παραγωγός), Eberhard Sengpiel (μηχανικός ήχου), Daniel Barenboim, Dale Clevenger, Larry Combs, Alex Klein, David McGill & the Chicago Symphony Orchestra for Richard Strauss Wind Concertos (Horn Concerto; Oboe Concerto, etc.)
Arne Akselberg (παραγωγός & engineer) & Truls Mørk (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Benjamin Britten Cello Suites (1 - 3)
Helmut Mühle (παραγωγός), Philipp Nedel (μηχανικός ήχου), Gidon Kremer (παραγωγός & καλλιτέχνης) & Kremerata Baltica για το After Mozart
Joanna Nickrenz (παραγωγός), Marc J. Aubort (μηχανικός ήχου) & The Angeles String Quartetfor Joseph Haydn: The Complete String Quartets
Christopher Rouse (Συνθέτης), Muhai Tang (διευθυντής ορχήστρας), Sharon Isbin & the Gulbenkian Orchestra for Concert de Gaudí για το Guitar and Orchestra James Mallinson (παραγωγός), Simon Rhodes (μηχανικός ήχου), Colin Davis (διευθυντής ορχήστρας), Michelle DeYoung, Ben Heppner, Petra Lang, Peter Mattei, Stephen Milling, Sara Mingardo, Kenneth Tarver & the London Symphony Orchestra & Chorus για το Berlioz: Les Troyens
Edgar Meyer (παραγωγός), Robert Battaglia (μηχανικός ήχου), Béla Fleck (παραγωγός & καλλιτέχνης), Joshua Bell, Evelyn Glennie, Gary Hoffman, Edgar Meyer, Chris Thile & John Christopher Williams για το Perpetual Motion
Σύνθεση και Διευθέτηση
Alan Silvestri (Συνθέτης) για το "Cast Away End Credits"
Paul Buckmaster (διευθετητής) για το "Drops of Jupiter" σε ερμηνεία Train
Κάντρι Μουσικής
Dolly Parton για το "Shine"
Ralph Stanley για το "Ο Death"
Alison Krauss & Union Station για το "The Lucky One"
Harley Allen, Pat Enright & Dan Tyminski (The Soggy Bottom Boys) για το "I am a Man of Constant Sorrow"
Jerry Douglas, Gen Duncan, Vince Gill, Albert Lee, Steve Martin, Leon Russell, Earl Scruggs, Gary Scruggs, Randy Scruggs, Paul Shaffer & Marty Stuart για το "Foggy Mountain Breakdown"
Robert Lee Castleman (τραγουδοποιός) για το "The Lucky One" σε ερμηνεία Alison Kraus & Union Station
Bonnie Garner, Luke Lewis & Mary Martin (παραγωγοί) & διάφοροι καλλιτέχνες για το Hank Williams Tribute
Gary Paczosa (μηχανικός ήχου) & Alison Krauss & Union Station (παραγωγοί και Καλλιτέχνες) για το New Favorite
Folk
T Bone Burnett (παραγωγός) & Mike Piersante (μηχανικός ήχου) για το Down από το the Mountain σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Chris Shaw (μηχανικός ήχου) & Bob Dylan (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Love and Theft
Giuli Doyle, Robert Doyle (παραγωγοί) Jack Miller (μηχανικός ήχου), Johnny Mike & Verdell Primeaux για το Bless the People - Harmonized Peyote Songs
Gospel
Brown Bannister (παραγωγός), Steve Bishir, Reid Shippen (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) & για το CeCe Winans
dc Talk για το Solo
John Chelew (παραγωγός), Larry Hirsch, Jimmy Hoyson (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) & the Blind Boys of Alabama για το Spirit of the Century
Chad Evans (μηχανικός ήχου) & Bill Gaither (παραγωγός) για το Bill & Gloria Gaither Present a Billy Graham Music Homecoming σε ερμηνεία Bill & Gloria Gaither & the Homecoming Friends
Greg Hartman, John Jaszcz (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Hezekiah Walker (διευθυντής χορωδίας) & the LFT Church Choir για το Love Is Live!
Ιστορικά
Michael Brooks, Michael Cuscuna (παραγωγοί), Matt Cavaluzzo, Harry Coster, Seth Foster, Darcy Proper, Ken Robertson & Mark Wilder (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) για το Lady Day: The Complete Billie Holiday on Columbia 1933-1944
Τζαζ
Tom Jung (μηχανικός & παραγωγός), Bob Mintzer (παραγωγός) & the Bob Mintzer Big Band για το Homage to Count Basie
Erik Zobler (μηχανικός ήχου), George M. Duke (παραγωγός) & Dianne Reeves για το The Calling
Khaliq-O-Vision, Ray Bardani (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), David Isaac (παραγωγός) & Marcus Miller (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το M
Latin
Joe Reyes, Michael Morales,Ronald Morales (engineers & παραγωγοί) & Freddy Fender για το La Musica de Baldemar Huerta
Javier Garza, John D. Thomas, Mike Couzzi, Ron Taylor, Scott Canto (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Andrés Castro, Emilio Estefan, Jr., Sebastián Krys (παραγωγοί) & Carlos Vives (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Dejame Entrar
Edward Perez, Freddie Martinez, Jr., Greg García (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Freddie Martinez Sr, Ramón Ayala (παραγωγοί) & Ramón Ayala y Sus Bravos Del Norte για το En Vivo...El Hombre y Su Musica
Ozomatli για το Embrace the Chaos
Edward Perez, Ramiro Serna (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Rolando Benavidez, Amado Garza, Jr,Medardo Garza, Ben De León, Otoniel Peña Jr (παραγωγοί) & Solido για το Nadie Como Tu
Gustavo Celis, Ricky Blanco (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) & Robert Blades (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Encore
Μουσικής Παράστασης
Cynthia Daniels (μηχανικός ήχου), Hugh Fordin (παραγωγός), Mel Brooks (Συνθέτης/στιχουργός) & οι αρχικοί Συντελεστές του Broadway με Nathan Lane & Matthew Broderick για το The Producers
Βιντεοκλίπ
Deannie O'Neil, Vincent Landay (παραγωγοί), Spike Jonze (σκηνοθέτης), Bootsy Collins & Fatboy Slim για το "Weapon of Choice"
Peter Gelb (παραγωγός), Susan Froemke (σκηνοθέτης & παραγωγός) & Mel Brooks για το Album the  Producers- A Musical Romp With Mel Brooks
New Age
Nicky Ryan (μηχανικός & παραγωγός) & Enya (μηχανικός & καλλιτέχνης) για το A Day Without Rain
Συσκευασία και Σημειώσεις
Stanley Donwood & Tchocky (σχεδιαστές) για το Amnesiac (Special Limited Edition) σε ερμηνεία Radiohead
Hugh Brown & Steve Vance (σχεδιαστής) για το Brain in a Box - The Science Fiction Collection σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Walter Mosley (συγγραφέας σημειώσεων) για το Richard Pryor...And It's Deep Too! The Complete Warner Bros. Albums(1968-1992) Elijah Wald (συγγραφέας σημειώσεων) για το Arhoolie Albums 40th Anniversary Collection:1960-2000 the Journey of Chris Strachwitz σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Polka
Jim Uzwack (μηχανικός ήχου), Kenneth R. Irwin, Tom Pick (μηχανικοί & παραγωγοί) & Jimmy Sturr (μηχανικός, παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Gone Polka
Ποπ
Nelly Furtado για το "I'm Like a Bird"
James Taylor για το "Don't Let Me Be Lonely Tonight"
U2 για το "Stuck in a Moment You Can't Get Out Of"
Christina Aguilera, Lil' Kim, Mya & Pink για το "Lady Marmalade"
Eric Clapton για το "Reptile"
Mike Pela (μηχανικός & παραγωγός) & Sade Adu (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Lovers Rock
Yoshiyasu Kumada (μηχανικός ήχου), Steve Vai (μηχανικός & παραγωγός), Steven Lukather (παραγωγός & καλλιτέχνης) & Larry Carlton για το No Substitutions - Live in Osaka
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Al Schmitt (μηχανικός ήχου) για το The Look of Love σε ερμηνεία Diana Krall
Richard King (μηχανικός ήχου) & Joshua Bell για το Bernstein (Arr. Brohn & Corigliano): West Side Story Suite (Lonely Town; Make Our Garden Grow, Etc.)
Deep Dish (remixer) για το "Thank You (Deep Dish Vocal Remix)" σε ερμηνεία Dido
Manfred Eicher
R&B
Usher για το "U Remind Me"
Destiny's Child για το "Survivor"
Gladys Knight για το At Last
Alicia Keys (τραγουδοποιός) για το "Fallin'"
Kerry Krucial Brothers (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) & Alicia Keys (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Songs in A Minor
Rap
Missy Elliott για το "Get Ur Freak On"
OutKast για το "Ms. Jackson"
Eve & Gwen Stefani για το "Let Me Blow Ya Mind"
John Frye (μηχανικός ήχου), David Sheats (παραγωγός) & OutKast (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Stankonia
Reggae
Arlick Thompson (μηχανικός ήχου), Stephen Marley (παραγωγός) & Damian Marley για το Halfway Tree
Rock
Lucinda Williams για το "Get Right With God"
Lenny Kravitz για το "Dig In"
U2 για το "Elevation"
Tool για το "Schism"
Charlie Colin, Rob Hotchkiss, Pat Monahan, Jimmy Stafford & Scott Underwood (τραγουδοποιοί) για το "Drops of Jupiter" σε ερμηνεία Train
Richard Rainey (μηχανικός ήχου), Brian Eno, Daniel Lanois (παραγωγοί) & U2 για το All That You Can't Leave Behind
Προφορικός Λόγος
Jeffrey S. Thomas, Steven Strassman (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) & Elisa Shokoff (παραγωγός) & Quincy Jones για το Q: The Autobiography of Quincy Jones
John Runnette (παραγωγός) & George Carlin για το Napalm & Sillyputty
Trad Ποπ
Gregg Rubin (μηχανικός ήχου), Tracey Freeman (παραγωγός) & Harry Connick Jr. για το Songs I Heard
Παγκόσμια
Tom Lazarus (μηχανικός ήχου), Hans Wendl (παραγωγός) & Ravi Shankar για το Full Circle/Carnegie Hall 2000
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Βουοτσουάβεκ
Το Βουοτσουάβεκ (πολωνικά: Włocławek,, γερμανικά: Leslau), επίσης -λανθασμένα- γνωστό ως Βλοτσλάβεκ, είναι πόλη στην κεντρική Πολωνία, κατά μήκος του ποταμού Βιστούλα (Wisła) και συνορεύει με το πάρκο τοπίου Γκοστίνιν-Βουοτσουάβεκ. Το Δεκέμβριο του 2019, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 109.883 κάτοικοι. Βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας και έως το 1999 ήταν η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Βουοτσουάβεκ.
Η πόλη βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Κουγιαβίας και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της περιοχής μετά το Μπίντγκοστς.
Ιστορία
Η ιστορία του Βουοτσουάβεκ χρονολογείται από την ύστερη Εποχή του Χαλκού - την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (1300 π.Χ. - 500 π.Χ.). Οι αρχαιολογικές ανασκαφές που διεξήχθησαν στην τρέχουσα τοποθεσία της πόλης αποκάλυψαν τα ερείπια ενός οικισμού που ανήκει στον Λουσάτιο πολιτισμό, καθώς και αποδεικτικά στοιχεία ενός οικισμού του πρώιμου Πομεράνιου πολιτισμού που είχε καθιερωθεί. Στην περιοχή έχουν ανασκαφεί ίχνη επιπλέον οικισμών που χρονολογούνται από τη Ρωμαϊκή περίοδο και τον Πρώιμο Μεσαίωνα.
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία| Πίνακας του μεσαιωνικού κάστρου του 17ου αιώνα στο Βουοτσουάβεκ. Η ακριβής χρονολόγηση της ίδρυσης της πόλης έχει αποδειχθεί δύσκολη να αποδειχθεί. Από τον 16ο αιώνα, υπάρχουν αντικρουόμενα δεδομένα σχετικά με την ίδρυση της πόλης. Η σύγχυση έγκειται σε διάφορες αποδόσεις του ονόματος της πόλης (που προήλθε από το πρώτο όνομα Władysław ή Vladislav) και τους επόμενους ηγέτες της, τον Βλάντισλαφ Β΄ τον Εξόριστο (πολωνικά: Władysław II Wygnaniec) (1105 - 30 Μαΐου 1159), Υψηλό Δούκα της Πολωνίας και Δούκα της Σιλεσίας από το 1138 μέχρι την απέλαση του το 1146 και τον παππού του, Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν ή Βλαδίσλαο Β΄ της Βοημίας. Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ αυτών των γενεών, λόγω του βασιλικού τίτλου που παραχωρήθηκε ως τιμητικά εφ' όρου ζωής από τον Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα, αλλά δεν προέβλεπε κληρονομική μοναρχία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αναμόρφωση των εκκλησιών και την έλλειψη εγγράφων για την περιοχή.
Μία από τις πρώτες αναφορές για την πόλη προήλθε από έναν βοηθό του Αρχιεπισκόπου του Γκνιέζνο, ο οποίος σημειώθηκε ότι κατοικούσε στην πόλη το 1123. Αργότερα, η Επισκοπή του Βουοτσουάβεκ (Vladislaviensis) της Κουγιαβίας το 1148, επισημαίνει την ύπαρξή της σε ένα παπικό διάταγμα εκδόθηκε από τον Πάπα Ευγένιο Γ΄, ενώ αναφέρεται ο πρώτος επίσκοπος του Βουοτσουάβεκ ως Βάρνερ. Ο Βάρνερ ακολουθήθηκε από έναν Ιταλό, τον Ονόλδιο. Η επισκοπή καταγράφηκε ως «Βουοτσουάβεκ και Πομερανία» (Vladislaviensis et Pomeraniae).
Το Βουοτσουάβεκ έλαβε τα δικαιώματα της πόλης το 1255. Κατά τη διάρκεια του 14ου και του 15ου αιώνα, η πόλη καταστράφηκε και καταλήφθηκε αρκετές φορές από τους Τευτονικούς Ιππότες και μετονομάστηκε σε Λέσλαου. Η Συνθήκη του Θορν, που υπογράφηκε το 1411, οδήγησε σε βραχύβια ειρήνη για την πόλη, ωστόσο, ευημερούσε από τη συμμετοχή της στην εξαγορά των αιχμαλωτισμένων Τευτονικών Ιπποτών, η οποία ήταν πληρωτέα σε τρεις δόσεις και αποδείχθηκε ότι ήταν μια δυσκολία σχετικά με την πρωσική φατρία. Το Βουοτσουάβεκ βρισκόταν εντός του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Μπζεστς της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Χούγκο φαν ντερ Χους
Ο Χούγκο φαν ντερ Χους (ολλ. Hugo van der Goes, Γάνδη περ. 1430/1440 - Άουντεργκεμ 1482) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος. Με τους Γιαν βαν Άικ, Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, Χανς Μέμλινγκ και Ντίρικ Μπάουτς θεωρείται ένας από τους σημαντικοτερους πρώιμους Φλαμανδούς ζωγράφους.
Βουοτσουάβεκ
Σύγχρονη εποχή
αριστερά|μικρογραφία| Το Βουοτσουάβεκ το 1896. Το 1569, ο Επίσκοπος Στανίσουαφ Καρνκόφσκι ίδρυσε μία σχολή θεολογίας στο Βουοτσουάβεκ, μία από τις παλαιότερες σχολές θεολογίας στην Πολωνία.
Χούγκο φαν ντερ Χους
Βίος
Γεννήθηκε στην (ή κοντά στη) Γάνδη. Καταγράφεται ως μέλος στην εκεί Συντεχνία του Αγίου Λουκά, ως "Δάσκαλος", το 1467. Το επόμενο έτος έλαβε μέρος στη διακόσμηση της πόλης της Μπρυζ για τον εορτασμό των γάμων του Καρόλου του Τολμηρού και της Μαργαρίτας της Υόρκης. Κατασκεύασε εραλδικές διακοσμήσεις για τη βασιλική είσοδο (joyeuse entrée) του Καρόλου στη Γάνδη το 1469 και αργότερα το 1472. Έγινε πρύτανης της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Γάνδης από το 1464 ως το 1476.
Βουοτσουάβεκ
Σύγχρονη εποχή
Κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής του 1657, Δεύτερος Βόρειος Πόλεμος, η πόλη καταστράφηκε μερικώς. Μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, το Βουοτσουάβεκ έγινε μέλος της Πρωσίας. Μετά τη Συνθήκη του Τιλσίτ το 1807 έγινε μέρος του πολωνικού βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας. Στη συνέχεια, μετά το Συνέδριο της Βιέννης έγινε μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας, αλλά η πόλη καταλήφθηκε αργότερα από τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1831. Το παλαιότερο πολωνικό θεολογικό περιοδικό, Ateneum Kapłańskie, δημοσιεύεται στο Βουοτσουάβεκ από το 1909. Η πόλη καταστράφηκε ξανά κατά τη διάρκεια των μαχών της γερμανικής επίθεσης κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αφού η Πολωνία κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1918, το Βουοτσουάβεκ επανεντάχθηκε στην πολωνική επικράτεια. Το 1920, οι Πολωνοί υπερασπίστηκαν με επιτυχία την πόλη από τους Σοβιετικούς εισβολείς κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Βουοτσουάβεκ καταλήφθηκε από γερμανικά στρατεύματα, τα οποία εισήλθαν στην πόλη στις 14 Σεπτεμβρίου 1939. Υπό τη ναζιστική γερμανική κατοχή, το Βουοτσουάβεκ μετονομάστηκε και πάλι σε Λέσλαου, προσαρτήθηκε με διάταγμα στο γερμανικό Ράιχ στις 8 Οκτωβρίου 1939 και διοικήθηκε από τις 26 Οκτωβρίου ως μέρος του Ράιχσγκαου Πόσεν (μετονομάστηκε στις 29 Ιανουαρίου 1940 σε Ράιχσγκαου Βάρτελαντ).
Χούγκο φαν ντερ Χους
Βίος
Πιθανόν το 1478 ο Χούγκο εισήλθε στο Ρόοντ Κλόοστερ, μια μονή στο Άουντερχεμ (Oudergem) κοντά στις Βρυξέλλες, ανήκοντας στον κλάδο των Αυγουστινιακών μοναχών Windesheim Congregation και δίδαξε εκεί ως frater conversus. Συνέχισε να ζωγραφίζει και παρέμεινε στη μονή ως τον θάνατό του, το 1482. Το 1480 κλήθηκε στο Λέουβεν για να αξιολογήσει τις Σκηνές Δικαιοσύνης που είχε αφήσει ημιτελή ο Ντίρικ Μπάουτς, καθώς απεβίωσε το 1475. Λίγο διάστημα μετά από αυτό ο Χούγκο, επιστρέφοντας με άλλα μέλη της μονής από ταξίδι στην Κολωνία, έπεσε σε μελαγχολία με αυτοκτονικές τάσεις, διακηρύσσοντας τον εαυτό του ως καταραμένο. Ο Χούγκο συνήλθε από την ασθένειά του και απεβίωσε εκεί. Η παραμονή του στο Ρόοντ Κλόοστερ καταγράφεται στο χρονικό του συναδέλφου του μοναχού Γκασπάε Οφχάους (Gaspar Ofhuys). Μια αναφορά του Γερμανού ιατρού Χιερόνυμους Μύντσερ (Hieronymus Münzer) χρονολογούμενη το 1495, σύμφωνα με την οποία ένας ζωγράφος από τη Γάνδη είχε περιπέσει σε μελαγχολία στην προσπάθειά του να φτιάξει κάτι αντάξιο του τριπτύχου της Γάνδης είναι πιθανόν να αναφέρεται στον Χούγκο.
Βουοτσουάβεκ
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ήδη το Σεπτέμβριο του 1939, οι Γερμανοί διέπραξαν μια σφαγή μιας ομάδας ντόπιων Εβραίων και έκαψαν και τις δύο συναγωγές. Μέχρι τη λήξη του πολέμου, σχεδόν ολόκληρος ο εβραϊκός πληθυσμός, περισσότερων των 10.000 κατοίκων, είχε δολοφονηθεί. Το Einsatzgruppe III εισήλθε στην πόλη μεταξύ 23 Σεπτεμβρίου και 5 Οκτωβρίου 1939 και στη συνέχεια πραγματοποίησε μαζικές συλλήψεις ντόπιων Πολωνών τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο στο πλαίσιο του Intelligenzaktion. Δεκάδες καθολικοί ιερείς από το Βουοτσουάβεκ, συμπεριλαμβανομένου του Βοηθητικού Επισκόπου του Βουοτσουάβεκ, Μίχαου Κόζαλ, καθώς και λεκτόρων και φοιτητών της σχολής συνελήφθησαν και στη συνέχεια απελάθηκαν τον Ιανουάριο του 1940 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου, όπου οι περισσότεροι από αυτούς σκοτώθηκαν. Ο πρύτανης της τοπικής σχολής Χένρικ Κατσορόφσκι και δύο μαθητές, οι Μπρονίσουαφ Κοστκόφσκι και Ταντέους Ντούλνι, θεωρούνται πλέον τρεις από τους 108 Πολωνούς Μάρτυρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από την Καθολική Εκκλησία. Ντόπιοι δάσκαλοι συνελήφθησαν τον Οκτώβριο του 1939 και στη συνέχεια απελάθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και δολοφονήθηκαν. Στα τέλη του 1939, οι SS και Selbstschutz έκαψαν την περιοχή Γκζίβνο και δολοφόνησαν πολλούς από τους κατοίκους του κοντινού χωριού Βαζονχέφκα Πόλσκα. Πολωνοί από το Βουοτσουάβεκ σκοτώθηκαν επίσης στο κοντινό χωριό Πιντσάτα. Συλληφθέντες Πολωνοί δάσκαλοι, γαιοκτήμονες και ιερείς από τα πόβιατ Βουοτσουάβεκ και Λίπνο φυλακίστηκαν επίσης στο Βουοτσουάβεκ και αργότερα μερικοί απελάθηκαν επίσης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και δολοφονήθηκαν.
Χούγκο φαν ντερ Χους
Έργο
Το πλέον διάσημο έργο του που επιζεί είναι το Τρίπτυχο του Πορτινάρι, που σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας. Πρόκειται για τρίπτυχο που του ανατέθηκε, για λογαριασμό της εκκλησίας του Σαν Ετζίντιο (San Egidio) του νοσοκομείου Santa Maria Nuova της Φλωρεντίας, από τον Τομμάσο Πορτινάρι (Tommaso Portinari), τον διευθυντή του υποκαταστήματος της Τράπεζας των Μεδίκων στη Μπρυζ. Το τρίπτυχο έφθασε στη Φλώρεντία το 1483, προφανώς αρκετά μετά την ολοκλήρωσή του από τον φαν ντερ Χους. Ως η μεγαλύτερη εικόνα φλαμανδικής τέχνης που μπορούσε κανείς να δει στη Φλωρεντία, επαινέθηκε πολύ. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι στους "Βίους" του τού 1550 αναφέρεται σε αυτόν ως "Ugo d'Anversa". Αυτή είναι και η μόνη τεκμηρίωση για την πατρότητα του έργου. Οι άλλες εργασίες που του αποδίδονται βασίζουν την απόδοση αυτή στις στυλιστικές ομοιότητες, όταν συγκρίνονται με αυτό το τρίπτυχο.
Μετά τον θάνατο του Χούγκο, το τρίπτυχο εσφαλμένα αποδόθηκε σε άλλους καλλιτέχνες, περιλαμβανομένων και των Αντρέα ντελ Καστάνιο (Andrea del Castagno) και Ντομένικο Βενετσιάνο (Domenico Veneziano). Οι δύο αυτοί καλλιτέχνες είχαν ζωγραφίσει τις νωπογραφίες γύρω από το τρίπτυχο, αλλά δεν είχαν ασχοληθεί με τη σχεδίασή του. Το 1824 ο Καρλ Φρίντριχ Σίνκελ (Karl Friedrich Schinkel) αναγνώρισε το τρίπτυχο ως εργασία του Χούγκο, αλλά η θεωρία αυτή έγινε δεκτή πολύ αργότερα.
Βουοτσουάβεκ
Πρόσφατη περίοδος
Οι σημαντικότερες βιομηχανίες στο Βουοτσουάβεκ σήμερα είναι η χημική βιομηχανία, η παραγωγή επίπλων και η επεξεργασία τροφίμων. Το φράγμα που κατασκευάστηκε το 1969 ρυθμίζει τη στάθμη του νερού στον ποταμό Βιστούλα, σχηματίζοντας την τεχνητή λίμνη Βουοτσουάβεκ.
Ο καθολικός ιερέας Πατήρ (τώρα οσιοποιημένος), Γέζι Ποπιεουούσκο, ο οποίος συνδέθηκε με το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα Αλληλεγγύη και που ήταν επίσης μέλος της αντιπολίτευσης στο κομμουνιστικό καθεστώς στην Πολωνία, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από τρεις αστυνομικούς ασφαλείας και ρίχτηκε στην τεχνητή λίμνη Βουοτσουάβεκ, κοντά στην πόλη. Το σώμα του ανακτήθηκε από τη λίμνη στις 30 Οκτωβρίου 1984.
Χούγκο φαν ντερ Χους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Βουοτσουάβεκ
Πρόσφατη περίοδος
Από το 2012 η πόλη αποτελεί μέρος της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης - Περιοχή Οικονομικής Ανάπτυξης Βουοτσουάβεκ - Βιομηχανικό και Τεχνολογικό Πάρκο με αφορολόγητες περιοχές και κίνητρα για επενδυτές.
Εβραϊκή κοινότητα στο Βουοτσουάβεκ
μικρογραφία| Μνημείο στην τοποθεσία του πρώην γκέτο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο εβραϊκός πληθυσμός αυξήθηκε από 218 άτομα (6,6%) το 1820 σε 6.919 το 1910 (20,5%) και 13.500 το 1939. Ένας από τους ιδρυτές του κινήματος Μιζράχι, ο ραβίνος Λέιμπ Κοβάλσκι (1895–1925), έζησε και εργάστηκε στο Βουοτσουάβεκ. Κατά τη διάρκεια της ενδιάμεσης περιόδου, η πόλη είχε πολλά εβραϊκά σχολεία (δημοτικά και γυμνάσια), δύο γεσίβα και τρία εβραϊκά αθλητικά σωματεία.