cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκάλα Λακωνίας
Περιγραφή
Τον κάμπο της Σκάλας τον διασχίζουν δύο ποτάμια, ο Βασιλοπόταμος και ο Ευρώτας, τα οποία συντελούν στο να είναι μια από τις πιο εύφορες περιοχές της Λακωνίας. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, με σημαντικότερες καλλιέργειες τα πορτοκάλια Βαλέντσια, τα μανταρίνια και τη μελισσοκομία.
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Σκάλας συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Σκάλα από το δήμο Τρινάσου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Η κοινότητα καταργήθηκε το 1994. Ο δήμος Σκάλας συστάθηκε με την απόσπαση του οικισμού Σκάλα από την κοινότητα Σκάλας και τον ορισμό του ως έδρα του δήμου στις 5 Ιουλίου 1994 λειτούργησε ως δήμος ως την κατάργησή του το 2010 και την προσάρτησή του στο δήμο Ευρώτα.
Αθλητισμός
Ο Άρης Σκάλας είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό σωματείο στη Σκάλα. Ιδρύθηκε το 1931 με έδρα τον οικισμό. Τα χρώματα του είναι το πράσινο και το λευκό και για σήμα έχει τον θεό του πολέμου, Άρη. Αγωνίζεται στο γήπεδο της Σκάλας.
Αγνή της Έσσης
H Αγνή, γερμ. Agnes (31 Μαΐου 1527 - 4 Νοεμβρίου 1555) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης και με τους γάμους της έγινε πρώτα εκλέκτορας της Σαξονίας και μετά δούκισσα της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και της Χριστίνας των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1541 τον Μαυρίκιο των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Το 1553 απεβίωσε ο Μαυρίκιος και η Αγνή έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη-Φρειδερίκο Β΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Εκλέκτειρες της Σαξονίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν
Δημήτρης Αχπαρίδης
Ο Δημήτρης Αχπαρίδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας για την ομάδα του Άρη κατά τη δεκαετία του '50 και στην πρώτη χρονιά της Α' Εθνικής κατηγορίας.
Καριέρα
Ο Αχπαρίδης μεταγράφηκε στον Άρη από τους Ακρίτες Συκεών το καλοκαίρι του 1956 και αγωνίστηκε ως βασικός τερματοφύλακας της ομάδας τη σεζόν 1956-57, όπου οι "κίτρινοι" κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και την έβδομη θέση στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Την επόμενη χρονιά έπαιξε μόνο σε τρεις αγώνες, αφού τη θέση του βασικού είχε πάρει ο Βαγγέλης Πετράκης. Ο Άρης δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδας, αφού κατέλαβε την τέταρτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα, αλλά την επόμενη χρονιά κατέκτησε το τελευταίο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, με τον Αχπαρίδη να παίζει σε άλλους τέσσερις αγώνες για τη διοργάνωση του πρωταθλήματος και τρεις ακόμη για το κύπελλο Ελλάδας.
Κατά την πρώτη χρονιά της Α' Εθνικής, αγωνίστηκε σε δύο αγώνες πρωταθλήματος, πριν μεταβεί στη Γερμανία για σπουδές. Απεβίωσε από καρκίνο το 1993.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Δοκίμια Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Δοκίμια Άρτας
Τα Δοκίμια είναι ημιορεινό χωριό στη Τριχωνίδα του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 480 μέτρα, το οποίο βρίσκεται ανατολικά της λίμνης Τριχωνίδας απέχοντας μόλις 3,5 χλμ. ανατολικά από το Θέρμο και 2,5 χλμ. δυτικά χλμ. από τη Χρυσοβίτσα. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χρυσοβίτσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Χρυσοβίτσα και τα Ρόγγια αποτελούν τη τοπική κοινότητα Χρυσοβίτσας που υπάγεται στο Δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 18 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Ταυτότητα του Μπεζού
Στην θεωρία αριθμών, η ταυτότητα του Μπεζού (ή λήμμα Μπεζού) είναι η ακόλουθη πρόταση:
Οι ακέραιοι αριθμοί x και y λέγονται συντελεστές Μπεζού για τα (a, b), και δεν είναι μοναδικοί.
Ένα ζεύγος συντελεστών Μπεζού μπορεί να υπολογιστεί από τον εκτεταμένο αλγόριθμο του Ευκλείδη.
Γενικεύσεις
Η ταυτότητα του Μπεζού γενικεύεται για παραπάνω από δύο θετικούς ακεραίους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία αριθμών
Λεοπάρντι (αποσαφήνιση)
Το όνομα Λεοπάρντι (Leopardi), που σημαίνει στην ιταλική «λεοπαρδάλεις», μπορεί να αναφέρεται, ως επώνυμο, σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ζωή Ζαούτζαινα
Η Ζωή Ζαούτζαινα (πέθανε τον Μάιο του 899) ήταν βυζαντινή αυτοκράτειρα και δεύτερη σύζυγος του βυζαντινού αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ΄. Ήταν κόρη του Στυλιανού Ζαούτζη, υψηλόβαθμου γραφειοκράτη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της.
Βιογραφία
Η Ζωή παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Θεόδωρο Γουνιάτζισεζε. Έγινε ερωμένη στον αυτοκράτορα μετά το θάνατο του συζύγου της. Ο Θεόφανης αναφέρει ότι ο Θεόδωρος δηλητηριάστηκε, εμπλέκοντας τον Λέοντα στον πρόωρο θάνατό του. Ο Συμεών Μεταφραστής αναφέρει ότι ο Λέοντα την ερωτεύτηκε κατά το τρίτο έτος της βασιλείας του, τοποθετώντας τη συνάντησή τους στο 889. Την εποχή εκείνη ο Λέων ήταν παντρεμένος με τη Θεοφανώ Μαρτινιακή, κόρη του Κωνσταντίνου Μαρτινιακού. Ο γάμος τους είχε οργανωθεί από τον πατέρα του, τον Βασίλειο Α΄. Είχαν μια κόρη, αλλά ο γάμος του Λέοντα και της Θεοφανώς φαίνεται να ήταν χωρίς αγάπη.
Τον έβδομο χρόνο της βασιλείας του, δηλαδή γύρω το 893, η Θεοφανώ αποσύρθηκε στο μοναστήρι των Βλαχερνών και ο Λέων άρχισε να συζεί με την ερωμένη του. Μετά τον θάνατο της Θεοφανώς κατάφερε να παντρευτεί τη Ζωή, η οποία στέφθηκε Αυγούστα μετά τον θάνατο της προκατόχου της.
Η ίδια η Ζωή πέθανε το 899. Είχε γεννήσει τουλάχιστον δύο κόρες, την Άννα, που θεωρείται ότι πέθανε νέα και τάφηκε με τον πατέρα και τη μητέρα της στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, και την Άννα ή Ευδοκία. Η Ευδοκία ήταν το όνομα της μοναδικής κόρης του Λέοντα ΣΤ΄ και της Θεοφανώς, ενώ η Άννα ήταν το όνομα της πρώτης κόρης του Λέοντα ΣΤ΄ και της Ζωής. Σε κάθε περίπτωση είτε ονομάστηκε έτσι από την ήδη αποθανούσα ετεροθαλή αδελφή ή τη βιολογική της αδελφή. Μια επιστολή του Πατριάρχη Νικολάου Α΄ Μυστικού αναφέρει τις διαπραγματεύσεις για να αρραβωνιάσει τη δεύτερη κόρη με τον Λουδοβίκο Γ΄ τον Τυφλό. Δεν έχει γίνει γνωστό αν οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν και αν ο γάμος έγινε ποτέ. Ωστόσο, ορισμένοι γενεαλόγοι θεωρούν καρπό του γάμου τους τον Κάρολο-Κωνσταντίνο του Βιεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Κόρη Ακρόπολης (Μουσείο Ακρόπολης αρ. 680)
Η Κόρη της Ακρόπολης που εκτίθεται στο εκεί μουσείο με αριθμό ευρετηρίου 680 είναι γλυπτικό έργο, σημαντικό δείγμα κοροπλαστικής με απελευθερωμένη κίνηση, καθώς τα χέρια του αγάλματος δεν είναι κολλημένα στα πλευρά όπως στην πρώιμη γλυπτική. Βρέθηκε στις 5 και 6 Φεβρουαρίου 1886 βορειοδυτικά του Ερεχθείου στην Ακρόπολη των Αθηνών κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών.
Ιστορική τοποθέτηση
Η καλλιτεχνική απόδοση της ενδυμασίας δείχνει ότι η κόρη αυτή τοποθετείται χρονικά ενδιάμεσα στις άλλες κόρες με αριθμό ευρετηρίου 594, 682.
Πηγές
Κατηγορία:Κόρες Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Αλεξάνδρα Βελυαμίνοβα
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Βασίλυ Βελυαμίνοβ, επάρχου (δημάρχου) της Μόσχας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιβάν Β΄ μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Σοφία της Λιθουανίας
H Σοφία, ρωσ. София (1371 - 1453) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη πριγκίπισσα της Μόσχας.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Βυτάουτας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της πρώτης συζύγου του Άννας.
Πηγές
Κατηγορία:Λιθουανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Μάικλ Σανκς
Τρέχουσες ερευνητικές δραστηριότητες
Ο Σανκς είναι διευθυντής του Εργαστήριο Μεταμέσων (MetaMedia Lab) και συνδιευθυντής του Εργαστηρίου Ανθρωπιστικών Σπουδών του Στάνφορντ (Stanford Humanities Lab) στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Το Metamedia Lab και το Stanford Humanities Lab, σχετίζονται με το αναδυόμενο πεδίο των Σπουδών στα Μέσα (Media studies) (με θεωρητικούς όπως ο Λεβ Μάνοβιτς και ο Μάρσαλ ΜακΛάχαν), ερευνητικά εγχειρήματα αφιερωμένα στην προώθηση της συνδημιουργίας, στο κτίσμο μεγάλων συνεργατικών δομών και τον πειραματισμό με νέες προσεγγίσεις στις αρχειοθετικές πρακτικές και τα οπτικά μέσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχαιολόγοι
Εσμά Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Αζίζ)
Η Εσμά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:إسما سلطان) (Τούρκικα: Esma Sultan, 21 Μαρτίου 1873 – 7 Μαΐου 1899) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ και ετεροθαλής αδελφή του τελευταίου Χαλίφη του Ισλάμ Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Ελλάδα συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 που έγιναν στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω της πανδημίας του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. H Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες που συμμετέχει ανελλιπώς σε κάθε διοργάνωση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων της σύγχρονης εποχής, απο το 1896 μέχρι σήμερα. Αυτή ήταν η 32η συμμετοχή της και η 6η πιο πετυχημένη, με 2 χρυσά, 1 αργυρό και 1 χάλκινο μετάλλιο. Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, δήλωσε 83 αθλητές και αθλήτριες σε 17 διαφορετικά αθλήματα. Και σε αυτήν τη διοργάνωση, οι Έλληνες αθλητές και αθλήτριες, παρέλασαν πρώτοι στην τελετή έναρξης και λήξης, ως φόρο τιμής στο έθνος που εφηύρε τους Αγώνες.
Εσμά Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Αζίζ)
Η Εσμά γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1873 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη, ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ και της πέμπτης συζύγου του Νεσερέκ Καντινεφέντι. Είχε ένα μεγαλύτερο αδελφό τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεβκέτ.
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Συμμετέχοντες
Στην παρακάτω λίστα παρουσιάζεται ο αριθμός των συμμετεχόντων ανά άθλημα:
Εσμά Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Αζίζ)
Μετά την εκθρόνιση του πατέρα της, σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ στις 30 Μαΐου 1876 και λίγες μέρες μετά τον θάνατο του, μεταφέρθηκε στο χαρέμι του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ σε ηλικία τριών ετών.
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Αντισφαίριση
Με την ετυμηγορία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Tένις (ITF), ο Στέφανος Τσιτσιπάς και η Μαρία Σάκκαρη εξασφάλισαν στις 14 Ιουνίου του 2021 από μία θέση στο ατομικό αντρών και γυναικών αντίστοιχα, αλλά και το δικαίωμα να συμμετέχουν μαζί στο τουρνουά του μεικτού διπλού σύμφωνα με τη συνδυασμένη μεικτή κατάταξη τους. Στην παγκόσμια κατάταξη ο Στέφανος Τσιτσιπάς βρίσκεται στην 4η θέση και η Μαρία Σάκκαρη στην 18η.
Άρση Βαρών
Μετά την αποβολή της Κολομβίας, επισημοποιήθηκε στις 2 Ιουλίου από την IWF ότι ο Θοδωρής Ιακωβίδης κερδίζει το δικαίωμα συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.
Εσμά Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Αζίζ)
Στις 20 Απριλίου 1889 σε ηλικία 16 ετών παντρεύτηκε το Νταμάτ Τσερκές Μεχμέτ Πασάς στο Παλάτι Γιλντίζ. Ο Σύζυγός της ήταν στρατηγός του Οθωμανικού Στρατου και πρώτος υπασπιστής του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄.
Η Εσμά Σουλτάν πέθανε στις 7 Μαΐου 1899 σε ηλικία 26 ετών στην Κωνσταντινούπολη και είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί της Κωνσταντινούπολης.
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Γυμναστική
Στις 25 Ιουνίου 2021, ο Λευτέρης Πετρούνιας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλλιτεχνικής Γυμναστικής στη Ντόχα, με 15.500 βαθμούς. Έτσι, ξεπέρασε στην ειδική προ-ολυμπιακή κατάταξη τον Κινέζο Λιού Γιάνγκ και εξασφάλισε τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο.
Εσμά Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Αζίζ)
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Γυμναστική
Ενόργανη
Επιτραπέζια αντισφαίριση
Ο Παναγιώτης Γκιώνης εξασφάλισε στις 25 Απριλίου του 2021 την 5η πρόκρισή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες, μέσω του ευρωπαϊκού προ-ολυμπιακού τουρνουά, στο οποίο επιβλήθηκε με 4-1 σετ επί του Πάβελ Σίρουτσεκ από την Τσεχία.
Ιστιοπλοΐα
8 Έλληνες ιστιοπλόοι κατάφεραν να προκριθούν στις παρακάτω κατηγορίες. Ανάμεσά τους η χρυσή ολυμπιονίκης του 2004, Αιμιλία Τσουλφά και οι χάλκινοι στο Ρίο, Παναγιώτης Μάντης και Παύλος Καγιαλής το 2016.
Γυναίκες
M = Αγώνας Μεταλλίου
Καλλιτεχνική Κολύμβηση
Λίγες μέρες πριν την αναχώρηση της για το Τόκυο, η αθλήτρια Ευαγγελία Πλατανιώτη βρέθηκε θετική στον COVID-19 και είχε ανακοινωθεί πως δεν θα συμμετείχε στους Αγώνες. Ύστερα από τη διενέργεια 2 αρνητικών PCR τεστ, κατάφερε εν τέλει να ταξιδέψει εγκαίρως στο Τόκιο και οι διοργανωτές επέτρεψαν και πάλι τη συμμετοχή της. Δυστυχώς όμως η ατυχία χτύπησε ολόκληρη την αποστολή της καλλιτεχνικής κολύμβησης, λόγω τριών νέων κρουσμάτων κορονοϊού. Το αρχηγείο της ελληνικής αποστολής ενημερώθηκε από την οργανωτική επιτροπή ότι όλες οι αθλήτριες θα πρέπει να αποχωρήσουν από το Ολυμπιακό Χωριό και να μεταφερθούν σε ξενοδοχείο εντατικής παρακολούθησης. Παρά τα αρνητικά αποτελέσματα των τριών εξ αυτών, αναγκαστικά και οι υπόλοιπες αθλήτριες έπρεπε να απομονωθούν διότι θεωρήθηκαν στενές επαφές. Με αυτά τα γεγονότα, οριστικά τελείωσε το δικαίωμα της ελληνικής εκπροσώπησης στην καλλιτεχνική κολύμβηση για όλα τα προγράμματα σε ντουέτο και ομαδικό.
Κολύμβηση
12 Έλληνες κολυμβητές κατάφεραν να προκριθούν στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, στα παρακάτω αγωνίσματα:
Άνδρες Λόγω τραυματισμού, ο Κωνσταντίνος Εγγλεζάκης, απέσυρε τη συμμετοχή του από τα 800 μέτρα ελεύθερο.
Γυναίκες Μεικτό
Κωπηλασία
Τέσσερις Έλληνες κωπηλάτες κατάφεραν να προκριθούν στις παρακάτω 3 κατηγορίες της Κωπηλασίας των Ολυμπιακών του Τόκιο. Οι Μαρία Κυρίδου και Χριστίνα Μπούρμπου έγιναν το πρώτο ελληνικό πλήρωμα κωπηλασίας, που εξασφάλισε την πρόκριση στους Αγώνες. Στον μικρό τελικό της δικώπου άνευ πηδαλιούχου του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2019 στο Λιντζ της Αυστρίας, οι Ελληνίδες κωπηλάτριες κατέλαβαν την 5η θέση με χρόνο 7:22.890 και μπήκαν στην ενδεκάδα που εξασφάλιζε πρόκριση για το μεγάλο αθλητικό γεγονός. Η Ανέτα Κυρίδου κατέλαβε την 1η θέση στον τελικό του σκιφ με χρόνο 07:42.20 στην Προολυμπιακή Ρεγκάτα της Λουκέρνης, ενώ ο Στέφανος Ντούσκος τερμάτισε επίσης 1ος στον τελικό των Σκιφ, στην προ-Ολυμπιακή ευρωπαϊκή ρεγκάτα του Βαρέζε.
Ξιφασκία
Την πρόκριση της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 οριστικοποίησε η Θεοδώρα Γκουντούρα, ύστερα από τη συμμετοχή της στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ξιφασκίας στη Βουδαπέστη και την είσοδο της στους 16 της οργάνωσης, συγκεντρώνοντας συνολικά 120 πόντους. Η Γκουντούρα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ξιφασκίας του 2019.
Πάλη
2 αθλητές στην Πάλη, κατάφεραν να πάρουν το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Η Μαρία Πρεβολαράκη τερμάτισε στις κορυφαίες 6 του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Πάλης 2019 στο Ελεύθερο Γυναικών και στην κατηγορία των 53κ., ενώ ο Γιωρίκας Πηλίδης εξασφάλισε την πρόκρισή του, μετά τη νίκη του επί του Σλοβένου Χάμπατ στον ημιτελικό των 65 κιλών του Παγκόσμιου Προολυμπιακού Τουρνουά Πάλης στη Σόφια της Βουλγαρίας.
Ελεύθερο Αντρών
Ελεύθερο Γυναικών
Πίστας
Ο Κυπελλούχος κόσμου Χρήστος Βολικάκης ολοκλήρωσε τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Πίστας 2020 στο Βερολίνο, καταλαμβάνοντας την 14η θέση στο όμνιουμ, σφραγίζοντας επίσημα την πρόκρισή του στους Ολυμπιακούς του Τόκιο.
Ανοιχτή
Λίγο πριν το τέλος του 2019 η Ελληνική Ομοσπονδία Ποδηλασίας, ανακοίνωσε ότι ο Πολυχρόνης Τζωρτζάκης είναι και επίσημα ο αθλητής που θα εκπροσωπήσει την Ελληνική ποδηλασία δρόμου, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Την 2η πρόκριση του σε Ολυμπιακούς εξασφάλισε τον Ιούνιο του 2021 και ο Περικλής Ηλίας ύστερα μετά από τη νίκη του στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα του συγκεκριμένου αγωνίσματος.
Σκοποβολή
Μετά τη νίκη της με αεροβόλο πιστόλι 10μ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής 2018 στην Τσανγκουόν της Νότιας Κορέας, η Ελληνίδα Ολυμπιονίκης Άννα Κορακάκη εξασφάλισε μια θέση στην ίδια κατηγορία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 2019 του Μινσκ, κατέλαβε πάλι την 1η θέση στον τελικό του αεροβόλου όπλου 25μ. και εξασφάλισε μια πρόκριση και για αυτήν την κατηγορία. Τη συμμετοχή του στο σκιτ των Ολυμπιακών εξασφάλισε και ο Νικόλαος Μαυρομάτης, κερδίζοντας το Χάλκινο Μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2019.
Στίβος
19 Έλληνες αθλητές κατάφεραν να προκριθούν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020, είτε πιάνοντας το ολυμπιακό όριο για την πρόκριση στο εκάστοτε αγώνισμα, είτε λόγω της θέσης τους στην παγκόσμια κατάταξη του κάθε αγωνίσματος.
Δρόμοι
Άνδρες
Γυναίκες
Άλματα & Ρίψεις
Άνδρες Γυναίκες (κ) = στον κλειστό στίβο
Τάε Κβον Ντο
Στις 8 Μαΐου του 2021, η Φανή Τζέλη διέπρεψε στο ευρωπαϊκό προ-ολυμπιακό τουρνουά στη Σόφια και πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο. Η χάλκινη ολυμπιονίκης των Αγώνων Νέων 2018, πέτυχε τρεις νίκες, με πιο σημαντική αυτή έναντι στη χάλκινη Ολυμπιονίκη του Ρίο Ντε Τζανέιρο το 2016, Κίμια Αλιζαντέχ.
Τζούντο
Δύο Έλληνες αθλητές του τζούντο μετά την ολοκλήρωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος κατάφεραν να πάρουν την πρόκριση, με βάση τη θέση τους στην παγκόσμια κατάταξη. Ο Αλέξιος Ντανατσίδης που βρίσκεται στην 15η θέση και η Ελισάβετ Τελτσίδου που κάτεχει την 1η ηπειρωτική θέση στην Ευρώπη.
Τοξοβολία
Στις 21 Ιουνίου του 2021, η Ευαγγελία Ψαρρά κατάφερε να προκριθεί για 6η φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τερματίζοντας 4η στο προκριματικό προ-ολυμπιακό τουρνουά στο Παρίσι. Αποτελεί, έτσι, την 3η εκπρόσωπο της Ελλάδας με 6 συμμετοχές σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Υδατοσφαίριση
Μετά την πρόκριση της στον τελικό του Παγκόσμιου Προκριματικού Τουρνουά 2020 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, η Εθνική Ομάδα Υδατοσφαίρισης Ανδρών εξασφάλισε την πρόκριση και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.
Σύσταση Ομάδας
Η τελική σύσταση της ομάδας ανακοινώθηκε στις 3 Ιουλίου 2021 και έχει ως εξής:
Προπονητής: Θοδωρής Βλάχος
Ελισάβετ, παλατινή κόμισσα του Ζίμμερν-Σπόνχαϊμ
H Ελισάβετ, γερμ. Elisabeth von Simmern-Sponheim von Wittelsbach (30 Ιουνίου 1540 - 8 Φεβρουαρίου 1594) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ παλατινού κόμη του Ζίμμερν-Σπόνχαϊμ & εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαρίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Καζιμίρ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1558 τον Ιωάννη-Φρειδερίκο Β΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Παλατινάτου Κατηγορία:Δούκισσες της Σαξονίας
Αμπντούλ Ραχμάν Γκασεμλού
Ο Αμπντούλ Ραχμάν Γκασεμλού γεννήθηκε στις 20.12.1930 στην πόλη Ορμιεστο στο Ιρανικό Κουρδιστάν. Ζούσε σε μία πλούσια και σημαντική οικογένεια. Τελείωσε το Δημοτικό και Γυμνάσιο πρώτα στην Όρμιε και μετά στην Τεχεράνη. Ακόμα, ήταν παιδί που ασχολήθηκε με τα πολιτικά και πίστευε στην απελευθέρωση του κουρδικού λαού. Σύμφωνα με τους λόγους του, που ο ίδιος έχει σημαδέψει φανερά, στο βιβλίο του ‘Σαράντα Χρόνια Αγώνας στον Δρόμο της Ελευθερίας’ μετά την αναφορά στο ταξίδι των τριάντα ατόμων στο Μπάκο, που ήταν καλεσμένοι από πλαίσια της Σοβιετικής Ένωσης, γράφει: «Ενώ αν, και ήμουν ένα παιδί ένδεκα χρονών, όπως πολλά παιδιά της εποχής, συγκινήθηκα από την πολιτική. Ο πατέρας μου ήταν το κίνητρο εκείνης της αποστολής. Πολύ καλά θυμάμαι, όταν γύρισε από το Μπακό, είχε φέρει μαζί του αρκετές σακούλες με κύβους ζάχαρης, και ένα καλό όπλο. Έτσι, φαινόταν πως η Σοβιετική Ένωση είχε δώσει αυτά τα πράγματα και σε άλλα μέλη της αποστολής. Τότε, μου ήταν παράξενο, διότι στην οικογένεια μου, τα αδέλφια και ξαδέλφια μου που ήταν μεγαλύτεροι από μένα, μου έλεγαν ότι ο πατέρας μου με άλλους πήγανε στο Μπακό, να ζητήσουν τα δικαιώματα και ελευθερία των Κούρδων, για αυτό το λόγο όταν ο πατέρας μου γύρισε, κατευθείαν τον ρώτησα: Τι έγινε με τα δικαιώματα των Κούρδων;»
Το ξεκίνημα της πολιτικής δράσης
Ο Γκασεμλού το 1945 ξεκίνησε τον αγώνα του φανερά, με την ίδρυση Δημοκρατικής Νεολαίας του Κουρδιστάν στην πόλη Ορμιέ. Το 1946 διαλύθηκε η Κουρδική Δημοκρατία. Ύστερα από αυτό, πήγε στην Τεχεράνη για σπουδές. Το 1947 πήγε στο Παρίσι για συνέχεια των σπουδών του. Μόλις έφτασε εκεί, ο Σάχης πυροβολήθηκε στο πανεπιστήμιο της Τεχεράνης στις 15/2/1947. Το γεγονός αυτό προκάλεσε μεγάλο εμπόδιο στις πολιτικές και δημοκρατικές ελευθερίες, σε ολόκληρο το Ιράν. Εξαιτίας αυτού, οργανώθηκε μεγάλη συνέλευση αποτελούμενη από Ιρανούς φοιτητές στο Παρίσι, στην οποία ο Γκασεμλού έλαβε μέρος ως ομιλητής. Στην ομιλία του, μίλησε αναλυτικά εναντίον του Σάχη και το καθεστώς του. Στο τέλος της συνέλευσης οι φοιτητές έστειλαν ένα γράμμα διαμαρτυρίας στον Σάχη. Για αυτό το λόγο, η Ιρανική πρεσβεία στο Παρίσι, και το γαλλικό κράτος άσκησαν μεγάλη πίεση στον Γκασεμλού. Αναγκαστικά, εγκατέλειψε τη Γαλλία, και ως πρώτος Ιρανός υπότροφος της Διεθνούς Ένωσης, πήγε στην Πράγα, πρωτεύουσα πρώην Τσεχοσλοβακίας.
Το διάστημα που ήταν στη Γαλλία, ίδρυσε με άλλους Κούρδους φοιτητές, τον Σύλλογο φοιτητών Κούρδων στην Ευρώπη.
Στην Πράγα ασχολήθηκε με το πανεπιστήμιο, παρόλο που δεν είχε παρατήσει τον αγώνα του στη Διεθνή Ένωση των φοιτητών. Το 1951 ως εκπρόσωπος των φοιτητών της Τεχεράνης, συμμετείχε στο δεύτερο συνέδριο της παράταξης αυτής στην Πράγα, και πολλές φορές, ως εκπρόσωπος του Ιράν στις συνελεύσεις και και στη συνδιάσκεψη παγκόσμιας ομοσπονδίας νεολαίων στη Βουδαπέστη πρωτεύουσα της Ουγγαρίας.
Στο καθεστώς του Μοχμέντ Μουσαντίκ, το 1952, ο Γκασεμλού αφού τελείωσε το πανεπιστήμιο στην Πράγα στο τμήμα κοινωνικών και πολιτικών επιστημών, επέστρεψε στο Ιράν.
Τότε μεταξύ Δημοκρατικού κόμματος του Ιρανικού Κουρδιστάν και του κόμματος Τουντέ (κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν), υπήρξε κοινή οργάνωση. Ο Γκασεμλού μετά από έξι μήνες αγώνα στην Τεχεράνη, γύρισε στην πόλη Μεχαμπάντ. Εκεί έγινε εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Κόμματος του Ιρανικού Κουρδιστάν.
Συνέχεια του αγώνα ως παράνομος
Μετά το πραξικόπημα της δεκάτης ογδόης Αυγούστου του 1953 εναντίον του Μουσαντέκ, ο Γκασεμλού αναγκάστηκε να κρυφτεί για τη συνέχεια του αγώνα στο Κουρδιστάν και στην Τεχεράνη. Σε αυτό το διάστημα, έγινε διευθυντής της εφημερίδας του Κουρδιστάν, που ήταν το όργανο Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Εκδόθηκε μυστικά, μόνο πέντε τεύχη από την εφημερίδα αυτή. Ακόμα έλαβε μέρος σαν διευθυντής μίας εθνικής επιτροπής για πρόοδο των εργασιών του κόμματος.
Το 1962 ο Γκασεμλού έκανε το διδακτορικό του στο πανεπιστήμιο της Πράγας στο τμήμα Επιστημονική Οικονομία. Από τότε, έως το 1970 προσελήφθη ως καθηγητής του πανεπιστημίου της Πράγας στο μάθημα Καπιταλιστική και Σοσιαλιστική Οικονομία, και θεωρία της Ανάπτυξης Οικονομίας. Σε αυτή την περίοδο, έγραψε αρκετά βιβλία και κείμενα στα ζητήματα οικονομίας, κοινωνίας και πολιτικής.
Το πασίγνωστο βιβλίο του είναι Το Κουρδιστάν και οι Κούρδοι. Το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο στην Τσεχική γλώσσα. Μέχρι στιγμής μεταφράστηκε στα Αγγλικά, Σλοβακικά, Πολωνικά, Αραβικά, Κουρδικά και μερικά κεφάλαια στα Γαλλικά και Περσικά. Ο Γκασεμλού πολύ άνετα μιλούσε τις γλώσσες: Κουρδικά, Περσικά, Αραβικά, Τουρκικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ρωσικά, και Τσέχικα.
Το 1970 στις 11 Μαρτίου μετά τη συμμαχία, μεταξύ του απελευθερωτικού κινήματος των Κούρδων στο Κουρδιστάν του Ιράκ με το Ιράκ, έγινε πιο δυνατό το Κουρδικό κίνημα στο Κουρδιστάν του Ιράν. Ο Γκασεμλού γύρισε από την Ευρώπη στο Κουρδιστάν, με σκοπό την αναγέννηση της οργάνωσης του Δημοκρατικού Κόμματος του Ιρανικού Κουρδιστάν, με τη βοήθεια κάποιων γνωστών του.
Ανάληψη της προεδρίας
Στην τρίτη συνδιάσκεψη του κόμματος στον Μάρτιο του 1971, ο Γκασεμλού ψηφίστηκε ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και μετά ως Πρόεδρος του κόμματος. Από ‘κει και πέρα σε όλα τα συνέδρια του κόμματος συμμετείχε ως Πρόεδρος. Ο Γκασεμλού σε αυτή την περίοδο συμπεριφέρθηκε ως ένας υπεύθυνος και αξιοπρεπής ηγέτης. Προωθούσε τις εργασίες του κόμματος, όσο το δυνατό καλύτερα. Χωρίς αμφιβολία, έλαβε την ηγεσία του κόμματος στην πιο δύσκολη κατάσταση του αγώνα.
Ο αγωνιστής, σύντροφος, καθηγητής και ηγέτης Γκασεμλού στις 13 Ιουλίου 1989, ψάχνοντας για την ειρηνική λύση του Κουρδικού ζητήματος στο Ιρανικού Κουρδιστάν, με συντροφιά του φίλου του Αμπντουλάχ Καντρί Αζάρ, κάθισε στο τραπέζι του διαλόγου έχοντας απέναντι του, την αποστολή του Ιρανικού Καθεστώτος. Όμως, η αποστολή εκ μέρους του Ιράν ήταν εξοπλισμένη με δολοφονικά όπλα!. Μάλιστα, οι δολοφόνοι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, τερμάτιζαν τη ζωή του προφήτη της ειρήνης Δρ. Γκασεμλού στη Βιέννη πρωτεύουσα της Αυστρίας. Ο Φαζίλ Ρασούλ ο Ιρακινός Κούρδος Καθηγητής του πανεπιστημίου, δολοφονήθηκε και αυτός. Οι δολοφόνοι με τα ματωμένα χέρια, συνελήφθησαν από την αστυνομία της Αυστρίας, όμως με επισημότητα σαν διπλωμάτες του Ιράν στάλθηκαν στη χώρα τους.
Ο Δρ. Γκασεμλού και το Κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα
Αν με αυτή την άποψη παρατηρήσουμε τον αγώνα του Γκασεμλού στο απελευθερωτικό κίνημα του Κουρδικού λαού, ιδιαίτερα στα 20 τελευταία χρόνια, θα προκύψει ότι, ο Γκασεμλού λόγω της γνώσης του στην επιστημονική πολιτική, οικονομική και κοινωνία, λόγω της γνώσης του, στις ποικίλες απόψεις της πολιτικής και διεθνούς διπλωματίας. Μελετώντας συνέχεια, και μαθαίνοντας τον τρόπος ζωής και αγώνα του λαού του, στο επίπεδο της πράξης, πέρασε τα τελευταία του χρόνια στα βουνά του Κουρδιστάν, δίπλα στους αντάρτες. Όσον αφορά το ρόλο του Γκασεμλού για τον κουρδικό αγώνα και το Δημοκρατικό Κόμμα του Ιρανικού Κουρδιστάν, χρειάζεται να κατανοήσουμε τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κούρδοι πολιτικοί
Άννα της Σαξονίας (1567-1613)
H Άννα, γερμ. Anna von Sachsen von Wettin (16 Νοεμβρίου 1567 - 27 Ιανουαρίου 1613) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Άιζεναχ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Αυγούστου εκλέκτορα της Σαξονίας και της Άννας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Παντρρεύτηκε το 1586 τον Ιωάννη-Καζιμίρ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Προτομή αλόγου (Μουσείο Ακρόπολης αρ. 697)
Η Προτομή αλόγου που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης με αριθμό ευρετηρίου 697 είναι αριστουργηματικό έργο αρχαίας γλυπτικής τέχνης. Βρέθηκε το 1887 ανατολικά του Ερεχθείου στην Ακρόπολη κατά την διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών.
Οικονομία του Παντζάμπ (Ινδία)
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Πείνας, η ινδική πολιτεία Παντζάμπ έχει το χαμηλότερο επίπεδο πείνας στην Ινδία. Κάτω από το ένα τέταρτο των παιδιών της πολιτείας είναι ελλιποβαρή.
Προτομή αλόγου (Μουσείο Ακρόπολης αρ. 697)
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πάρου. Το σώμα του αλόγου έχει διχοτομηθεί, και το μισό λείπει. Η χαίτη ήταν ζωγραφισμένη κόκκινη, καθώς και το εσωτερικό του στόματος. Τα μάτια ήταν μελανά. Το άλογο παριστάνεται αγέρωχο να λακτίζει το έδαφος με την δεξιά μπροστινή οπλή. Ανασηκώνει το κεφάλι και το στρέφει προς τα δεξιά επάνω από τον ώμο του. Η χαίτη του αλόγου είναι χαραγμένη με λεπτές γραμμές.
Ερμηνεία
Δεν υπάρχουν ίχνη καβαλάρη, ή χαλιναριού επάνω του, γι' αυτό υποθέτουμε ότι ο ιππέας του έστεκε εμπρός του κρατώντας το χαλινάρι, έτοιμος να του το φορέσει. Παρόμοιες παραστάσεις βρίσκουμε στο αέτωμα του Παρθενώνα.
Οικονομία του Παντζάμπ (Ινδία)
Το Παντζάμπ κέρδισε το βραβείο της καλύτερης πολιτειακής απόδοσης, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που συνέλεξε η ινδική κυβέρνηση. Το 2012, η πολιτεία ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αποδέκτες εμβασμάτων, τα οποία έφταναν τα 66.13 δισεκατομμύρια δολάρια για το 2012, πίσω από την Κεράλα και το Ταμίλ Ναντού.
Προτομή αλόγου (Μουσείο Ακρόπολης αρ. 697)
Ιστορική τοποθέτηση
Η βάση του αλόγου είναι αρχαϊκού τύπου. Η καλλιτεχνική απόδοση του αλόγου είναι εξελιγμένη. Τα μάτια είναι λεπτομερώς επεξεργασμένα και η όλη απόδοση τέλεια. Είναι έργο της εποχής πριν των περσικών πολέμων.
Πηγές
Κατηγορία:Προτομές Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Οικονομία του Παντζάμπ (Ινδία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Παντζάμπ (Ινδία)
Μνημείο του Γιούζεφ Πιουσούτσκι (Τούρεκ)
Το Μνημείο του Γιούζεφ Πιουσούτσκι στο Τούρεκ είναι μνημείο αφιερωμένο στον Γιούζεφ Πιουσούτσκι στο Τούρεκ της Πολωνίας, το οποίο βρίσκεται στο Πάρκο Ζερμίνα Σκλοντκόφσκα. Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Γιούζεφ Γκοσουάφσκι, κατά τη διάρκεια της παραμονής του καλλιτέχνη στην Ιταλία. Το μνημείο σχεδιάστηκε για τον διαγωνισμό που διοργάνωσε η Ένωση Άνταμ Μιτσκιέβιτς στη Ρώμη το 1936. Το εκμαγείο αυτού του γλυπτού παραγγέλθηκε από δήμους του Τούρεκ και βρίσκεται στην πόλη από το 1990.
Το μνημείο είναι μια προτομή του Γιούζεφ Πιουσούτσκι με τη στολή του. Η ακόλουθη επιγραφή βρίσκεται στο βάθρο: ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΣ ΓΙΟΥΖΕΦ ΠΙΟΥΣΟΥΤΣΚΙ 1867-1935 ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥΡΕΚ (πολωνικά: MARSZAŁEK JÓZEF PIŁSUDSKI 1867-1935 HONOROWY MOBIASTAURATY OBIAY).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γιούζεφ Πιουσούτσκι Γιουζεφ Πιουσουτσκι Μνημειο Τουρεκ Γιουζεφ Πιουσουτσκι Μνημειο Τουρεκ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας
Άγιος Παύλος Λέσβου
Ο Άγιος Παύλος είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βασιλικών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πολιχνίτου, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Παύλος είναι παράλιος οικισμός στον ανατολικό μυχό του κόλπου Καλλονής της Λέσβου. Βρίσκεται στην παραλιακή επαρχιακή οδό που συνδέει τον Πολιχνίτο με την Αρίσβη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 47 χλμ. περίπου Δ. της Μυτιλήνης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο Άγιος Παύλος αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βασιλικών του νομού Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Βασιλικών και προσαρτήθηκε στο δήμο Πολιχνίτου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Πολιχνίτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στο δήμο Δυτικής Λέσβου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά
Η Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά ήταν μια πολιτική συλλογικότητα της αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ελλάδα.
Ιστορικό
Η “Συνάντηση για μία Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά” συγκροτήθηκε επίσημα στις 8 και 9 Δεκεμβρίου 2018, από τη συνεργασία των τεσσάρων οργανώσεων εκ των οποίων οι Ανασύνθεση-ΟΝΡΑ, Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά και Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα είχαν αναπτύξει κοινές συζητήσεις και δράση, υπέγραφαν κοινές ανακοινώσεις και είχαν κοινή παρουσία σε κινητοποιήσεις τουλάχιστον από το 2017. Στις παραπάνω οργανώσεις προστέθηκε και η Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, μετά τον Οκτώβριο του 2018.
Ιδρυτική συνδιάσκεψη
Στην ιδρυτική της συνδιάσκεψη κατοχυρώθηκαν τα πρώτα πολιτικά και οργανωτικά της χαρακτηριστικά με την ψήφιση ενός κειμένου πολιτικής απόφασης, ενός οργανωτικού προσχεδίου και την ανάδειξη του πρώτου πανελλαδικού συντονιστικού.
Αυτοπροσδιορίζεται ως μία συλλογικότητα που έχει ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά. Επιδιώκει την ευρύτερη δυνατή ενότητα της Αριστεράς παραμένοντας ανοιχτή στην μελλοντική εμπλοκή άλλων πολιτικών χώρων, καθώς και στη συνεχή εμπλοκή ανένταχτων αγωνιστών και αγωνιστριών. Αμέσως μετά την ιδρυτική της συνδιάσκεψη, συγκρότησε συνελεύσεις και θεματικές ομάδες που αποτελούν τη βάση του τρόπου οργάνωσής της.
Μεταξύ των δύο συνδιασκέψεων
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου 2019, στήριξε και συμμετείχε σε δημοτικά σχήματα της Αριστεράς σε αστικά κέντρα. Στα πλαίσια της έναρξης ενός στρατηγικού διαλόγου στο εσωτερικό της, διαπραγματεύτηκε πρώτα τα θέματα της περιβαλλοντικής  και οικονομικής κρίσης. Παράλληλα, έκανε μια αντίστοιχη προσπάθεια δημιουργίας ενός κοινού τόπου διαλόγου και δράσης, μαζί με άλλες τρεις οργανώσεις της άκρας αριστεράς (“Αναμέτρηση-Ομάδα Κομμουνιστών/στριών”, “Διεθνιστική Εργατική Αριστερά” και “Αριστερή Ανασύνθεση”).
2η συνδιάσκεψη
Η 2η συνδιάσκεψή της πραγματοποιήθηκε τελικά στις 10 και 11 Οκτωβρίου 2020, με τις διαδικασίες της να διεξάγονται κατα κύριο λόγο, διαδικτυακά. Σε αυτή, τα μέλη της ΤΠΤ (“Τεταρτοδιεθνιστική Προγραμματική Τάση”) και του Περιοδικού “4” εντάχθηκαν στη οργάνωση.
Εκτός από την ανάδειξη του νέου πανελλαδικού συντονιστικού, κεντρικό ζήτημα αποτέλεσε η συζήτηση για την περιβαλλοντική κρίση φιλοδοξώντας να αναδείξει τον αγώνα ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος ως στρατηγικό πυλώνα της αντικαπιταλιστικής πάλης. Ακόμα, θεωρώντας ότι η πανδημία του covid-19  επέφερε ένα συνδυασμό υγειονομικής και καπιταλιστικής κρίσης που έπληξε κυρίως τις πιο ευάλωτες μερίδες της κοινωνίας, προέκρινε την προώθηση του αιτήματος για ένα βασικό εισόδημα πανδημίας.
Τέλος, έγινε η εκτίμηση ότι η προσπάθεια δημιουργίας ενός κοινού τόπου διαλόγου και δράσης για την ανασύνθεση της Αριστεράς, με τον τρόπο που είχε διεξαχθεί από το φθινόπωρο του 2019, είχε φτάσει στα όρια της. Έτσι, αποφασίστηκε ότι ένα τέτοιο εγχείρημα μπορούσε να συνεχιστεί με συγκεκριμένα και άμεσα βήματα μόνο με την “Αναμέτρηση-Ομάδα Κομμουνιστών/στριών”, τη συλλογικότητα που είχε επιδείξει μια αντίστοιχη διάθεση για ουσιαστικές διαδικασίες ανασύνθεσης.
Το τριήμερο 11-13 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε ιδρυτική συνδιάσκεψη νέας αριστερής συλλογικότητας όπου αμφότερες οι οργανώσεις “Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά” και “Αναμέτρηση-Ομάδα Κομμουνιστών/στριών” αυτοδιαλύθηκαν προκειμένου να συγχωνευτούν στην νέα οργάνωση “Αναμέτρηση-οργάνωση για μια νέα κομμουνιστική αριστερά”.
Ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα
Η “Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά” στο κείμενο της ιδρυτικής της συνδιάσκεψης δηλώνει ότι ενδιαφέρεται για μια Αριστερά που είναι:
Ανελκυστήρας
150px|thumb|Οδηγίες χρήσεως σε παλαιό ανελκυστήρα Ανελκυστήρας ή ανυψωτήρας ονομάζεται κάθε εγκατάσταση που χρησιμοποιείται για την ανύψωση βαρών, προσώπων ή πραγμάτων. Σήμερα έχει επικρατήσει ο γαλλικός όρος ασανσέρ για τον ανελκυστήρα ή ανυψωτήρα που χρησιμοποιείται στα πολυώροφα κτίρια.
Η ιδέα για χρησιμοποίηση τέτοιας εγκατάστασης ξεκινάει από πολύ παλιά. Ήδη από το 236 π.Χ., όπως αναφέρει ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας Βιτρούβιος, υπήρχαν διάφορα παρόμοια συστήματα σε βασιλικά ανάκτορα. Ο πρώτος ανελκυστήρας τοποθετήθηκε στις Βερσαλλίες για χάρη του Λουδοβίκου ΙΔ' της Γαλλίας.
Κατά τον Μεσαίωνα οι ανελκυστήρες ήταν πρωτόγονοι, αποτελούνταν από σχοινιά με γάντζο και ένα καλάθι ή δίχτυ (παρόμοιος υπήρξε μέχρι τελευταία στα Μετέωρα).
Το 17ο αιώνα ο Γάλλος Βελαγέ εφηύρε ένα σύστημα ανελκυστήρα με χρησιμοποίηση αντίβαρου. Στις αρχές του 18ου αιώνα κατασκευάστηκαν οι πρώτοι υδραυλικοί ανελκυστήρες στην Αγγλία. Το 1835 κατασκευάστηκε ο πρώτος μηχανικός ανελκυστήρας πάλι στην Αγγλία, που θεωρείται σαν ο πρόδρομος των σημερινών.
Στις ΗΠΑ κατασκευάστηκε το 1850 ο πρώτος ανελκυστήρας με ατμό, που τελειοποιήθηκε το 1852 από τον Έλισα Ότις. Ο πρώτος ηλεκτρικός ανελκυστήρας κατασκευάστηκε το 1880 στη Γερμανία από το βιομήχανο εφευρέτη Βέρνερ φον Ζίμενς (Siemens).
Από τότε ακολούθησαν πάρα πολλές τελειοποιήσεις, ιδίως σε ότι αφορά την ασφάλεια του συστήματος. Έτσι γενικεύτηκε η χρήση τους, δίνοντας τη δυνατότητα να κατασκευαστούν πολυώροφα κτίρια και ουρανοξύστες.
Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλές και ποικίλες μορφές ανελκυστήρων ανάλογες με τις διάφορες μορφές χρήσης τους.
Οι σύγχρονοι ανελκυστήρες
Οι σημερινοί ανελκυστήρες έχουν στο εσωτερικό του θαλάμου τους μια πλάκα με κουμπιά, τα οποία αντιστοιχούν στους ορόφους του κτιρίου. Όταν κάποιος θέλει να ανέβει σε κάποιον όροφο, πατάει το αντίστοιχο κουμπί της πλάκας. Επίσης κάποιος που βρίσκεται σε κάποιον όροφο και θέλει να πάρει τον ανελκυστήρα για να κατέβει στο ισόγειο και αυτός δεν βρίσκεται στον όροφό του, μπορεί να τον καλέσει πατώντας το κουμπί κλήσης το οποίο βρίσκεται έξω από την πόρτα του. Για να λειτουργήσει όμως αυτός ο μηχανισμός, πρέπει η πόρτα του ανελκυστήρα να είναι κλειστή. Επίσης οι σύγχρονοι ανελκυστήρες λειτουργούν ως εξής: Ψηλά είναι τοποθετημένη μια ηλεκτροκίνητη τροχαλία. Στη μια άκρη του συρματόσχοινου είναι δεμένος ο θάλαμος του ανελκυστήρα και στην άλλη άκρη το αντίβαρο, το οποίο είναι κάτι πλάκες οι οποίες κατεβαίνουν όταν ο ανελκυστήρας ανεβαίνει και ανεβαίνουν όταν κατεβαίνει.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεταφορικές υποδομές
Δήμος Μπότσαρης
Ο Δήμος Μπότσαρης του Μάρκου (1935 — 2003) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Σπάτων και βουλευτής. Σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός Μαίρη Χρονοπούλου.
Βιογραφία
Τον Αύγουστο του 1975 παντρεύτηκε την γνωστή ηθοποιό Μαίρη Χρονοπούλου.
Έγραψε αρκετά βιβλία, με πιο γνωστά το «Οπλοφόροι του ΠΑΚ: Η Πολιτική Τρομοκρατία στην Ελλάδα», το «Τα πράσινα λεονταράκια του νεοφασισμού» το «Ανδρέας» και το «Ένα ουίσκι για τον κύριο πρόεδρο» στα οποία άσκησε σκληρή κριτική στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ τον κατηγορούσε ότι ήλεγχε και υποκινούσε την τρομοκρατία στην Ελλάδα.
Κατά καιρούς έγινε στόχος επιθέσεων από οργισμένους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ: δύο φορές ξυλοκοπήθηκε άγρια, ενώ του δηλητηρίασαν και τα λυκόσκυλα που είχε ως κατοικίδια. Ο ίδιος μάλιστα ισχυρίστηκε ότι οι επιθέσεις εναντίον του ήταν κεντρικά κατευθυνόμενες και κατονόμασε τον Θεοφάνη Τόμπρα, διοικητή του ΟΤΕ και φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου, ως «αρχηγό και καθοδηγητή μπράβων και ΚΥΠατζήδων».
Απεβίωσε το 2003 σε ηλικία 68 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ζήτημα της Κριμαίας
Το Ζήτημα της Κριμαίας (ρωσ: Крымский вопрос; ουκρ: Питання Криму) αφορά τη διαμάχη για το πολιτικό καθεστώς της χερσονήσου της Κριμαίας μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας.
Η διαμάχη ξεκίνησε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά δεν κλιμακώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση μέχρι και την ουκρανική επανάσταση του 2014, όταν ρωσικές ειδικές δυνάμεις κατέλαβαν την περιοχή καθώς και τα κυβερνητικά της κτίρια. Τα επίσημα αποτελέσματα ενός δημοψηφίσματος που διεξήχθη κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατοχής έδειξαν συντριπτική υποστήριξη για την προσάρτηση στη Ρωσία και το Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του από την Ουκρανία ως κράτος με το όνομα «Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας». Στη συνέχεια προσαρτήθηκε από τη Ρωσία, οπότε μετατράπηκε σε ρωσική δημοκρατία ενώ η Σεβαστούπολη έγινε ρωσική ομοσπονδιακή πόλη. Η Ουκρανία και η πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας συνεχίζουν να θεωρούν την Κριμαία ως κατεχόμενο ουκρανικό έδαφος. Παρά τη διεθνή γνώμη, ωστόσο, το νόμισμα, η φορολογία, η ζώνη ώρας και το νομικό σύστημα λειτουργούν υπό de facto ρωσικό έλεγχο. Η Ουκρανία προσπάθησε να επιλύσει το ζήτημα υποβάλλοντας προσφυγή σε πολλά διεθνή ποινικά, περιβαλλοντικά, πολιτικά (Ευρωπαϊκή Ένωση) και άλλα δικαστήρια.
Ιστορικό
Το 1921 δημιουργήθηκε η «Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας» (ως τμήμα της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας). Η δημοκρατία της Κριμαίας διαλύθηκε το 1945 και η Κριμαία έγινε περιφέρεια πρώτα της Ρωσικής ΣΣΔ (1945–1954) και στη συνέχεια της Ουκρανικής ΣΣΔ (1954–1991). Από το 1991 η επικράτεια άνηκε στην Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας και την πόλη της Σεβαστούπολης εντός της ανεξάρτητης Ουκρανίας. Το 1994 η Ρωσία υπέγραψε το Μνημόνιο της Βουδαπέστης για τις Διασφαλίσεις Ασφαλείας, το οποίο δήλωνε ότι «θα σέβεται την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και τα υπάρχοντα σύνορα της Λευκορωσίας, του Καζακστάν και της Ουκρανίας».
Στόλος της Μαύρης Θάλασσας και η Σεβαστούπολη
Μετά την ανεξαρτησία, η διαμάχη για τον έλεγχο του στόλου της Μαύρης Θάλασσας και της Σεβαστούπολης, της πόλης-λιμάνι της Κριμαίας όπου βρισκόταν ο Ρωσικός στόλος, υπήρξε πηγή εντάσεων για τις σχέσεις Ρωσίας - Ουκρανίας, μέχρι την τελική συμφωνία του 1997 με την υπογραφή της «Συνθήκης Διχοτόμησης» και της «Συνθήκης Ρωσο-Ουκρανικής Φιλίας», όπου η Ουκρανία επέτρεψε στη Ρωσία να έχει δικαιώματα βάσης στη Σεβαστούπολη και την Κριμαία μέχρι το 2017.
Η Κριμαία, φιλοξενεί τον μεγαλύτερο ρωσικό πληθυσμό της Ουκρανίας, πολλοί από τους οποίους είναι συνταξιούχοι στρατιωτικοί ή υπάλληλοι του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας, ειδικά στη Σεβαστούπολη. Μεταξύ 1992-1995, η διαμάχη για το μέλλον του στόλου επιδείνωσε τις εσωτερικές τριβές με ανακοινώσεις Ρώσων πολιτικών που ενθάρρυναν τα αισθήματα των αυτονομιστών.
Κυριαρχία και γεωπολιτική
Παρά το γεγονός ότι είναι ανεξάρτητη χώρα από το 1991, ως πρώην σοβιετική δημοκρατία, η Ουκρανία θεωρείται από τη Ρωσία ως μέρος της σφαίρας επιρροής της. Ο ιστορικός Ιουλιάν Τσιφού και οι συνάδελφοι του ισχυρίζονται ότι όσον αφορά την Ουκρανία, η Ρωσία επιδιώκει μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή του «Δόγματος Μπρέζνιεφ» για την «περιορισμένη κυριαρχία», το οποίο υπαγορεύει ότι η κυριαρχία της Ουκρανίας δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από αυτή του Συμφώνου της Βαρσοβίας πριν αυτό καταρρεύσει. Αυτός ο ισχυρισμός βασίζεται σε δηλώσεις Ρώσων ηγετών ότι πιθανή ενσωμάτωση της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα έθετε σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της Ρωσίας.
Το ζήτημα επανεμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και σε σχέση με τον φιλοδυτικό προσανατολισμό της ουκρανικής κυβέρνησης. Το 2008 η Ρωσία χρησιμοποίησε τη Σεβαστούπολη και τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας στη σύγκρουση της Νότιας Οσετίας αγνοώντας την ουκρανική κυριαρχία, με αποτέλεσμα ο τότε Ουκρανός Πρόεδρος Βίκτορ Γιούστσενκο να δηλώσει ότι η συμφωνία μίσθωσης δεν θα παραταθεί και ότι ο στόλος θα έπρεπε να φύγει από τη Σεβαστούπολη μέχρι το 2017. Ωστόσο, το 2010 ο επόμενος Πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς υπέγραψε το Σύμφωνο του Χάρκοβο με το οποίο παρατάθηκε η μίσθωση των ναυτικών εγκαταστάσεων στην Κριμαία μέχρι το 2042, με αντάλλαγμα την πώληση με ιδιαίτερα συμφέροντες όρους ρωσικού φυσικού αερίου.
Κριμαϊκή ΕΣΣΔ και Δημοκρατία της Κριμαίας
Μετά το δημοψήφισμα της Κριμαίας του 1991, το οποίο είχε σαν θέμα εάν η Κριμαία έπρεπε να αναβαθμιστεί σε υπογράφοντα μέλος τη Συνθήκη της Νέας Ένωσης, η Ουκρανική ΣΣΔ αποκατέστησε το αυτόνομο καθεστώς της Κριμαίας. Το συμβούλιο της Περιφέρειας της Κριμαίας έγινε Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας και, στις 4 Σεπτεμβρίου 1991, ενέκρινε τη Διακήρυξη της κρατικής κυριαρχίας της Κριμαίας. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η πολιτική αυτονομία μετονομάστηκε σε Δημοκρατία της Κριμαίας. Η ουκρανική κυβέρνηση αποδέχθηκε αρχικά το όνομά της, αλλά όχι τους ισχυρισμούς της ότι είναι κράτος. Σύμφωνα με τον ουκρανικό νόμο "Σχετικά με το καθεστώς της αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας", που ψηφίστηκε στις 29 Απριλίου 1992, "η Δημοκρατία της Κριμαίας είναι αυτόνομο τμήμα της Ουκρανίας και αποφασίζει ανεξάρτητα για θέματα εφαρμογής του Συντάγματος και των νόμων της Ουκρανίας" (άρθρο 1).
Το Περιφερειακό Ανώτατο Συμβούλιο, αντίθετα, επέμεινε ότι η Δημοκρατία της Κριμαίας είναι ένα νόμιμο δημοκρατικό κράτος, η οποία "έχει υπεροχή όσον αφορά τη φυσική, υλική, πολιτιστική και πνευματική κληρονομιά" και ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα και την πλήρη εξουσία στην επικράτειά της (άρθρο 1 του Συντάγματος του Μαΐου 1992), αλλά και τμήμα της Ουκρανίας και δημιουργεί σχέσεις σε αυτήν βάσει της συνθήκης και των συμφωνιών (άρθρο 9) μεταξύ αυτού που προτάθηκε στην αρχική αναθεώρηση του Συντάγματος του 1992 και αυτού που προτάθηκε τον Απρίλιο του 1992 ο ουκρανικός νόμος για το καθεστώς της Δημοκρατίας.
Στις 21 Μαΐου 1992 το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσίας κήρυξε τη μεταβίβαση της Κριμαίας το 1954 χωρίς νομική ισχύ, επειδή εγκρίθηκε "κατά παράβαση του Συντάγματος (θεμελιώδης νόμος) της Ρωσικής ΣΣΔ και της νομοθετικής διαδικασίας", αλλά επειδή η μεταγενέστερη νομοθεσία και η ρωσο-ουκρανική συνθήκη του 1990 αποτελούσε αυτό το γεγονός, το κοινοβούλιο έκρινε απαραίτητο να επιλύσει το ζήτημα της Κριμαίας στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας και στη βάση της λαϊκής βούλησης των κατοίκων της Κριμαίας. Ένα παρόμοιο ψήφισμα εγκρίθηκε για τη Σεβαστούπολη ένα χρόνο αργότερα. Και οι δύο κινήσεις καταδικάστηκαν από την Ουκρανία.
Το 1994, μετά από βουλευτικές και προεδρικές εκλογές στη Δημοκρατία, το Ανώτατο Συμβούλιο και η εκτελεστική εξουσία κυριαρχήθηκαν από το Ρωσικό Μπλοκ (το οποίο είχε κερδίσει 57 έδρες στο Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας και την Προεδρία για το μέλος του, Γιούρι Μεσκόφ). Μετά από δημοψήφισμα, που διεξήχθη την ίδια χρονιά, το Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας επανέφερε το Σύνταγμα του 1992 στην αρχική του αναθεώρηση.