cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμβάν του Βαλ Τζόνσον
Απαντήσεις
Οι ουφολόγοι, συμπεριλαμβανομένων των Άλλαν Χέντρι και Τζέρομ Κλαρκ, θεωρούν το περιστατικό σημαντικό, με τον Κλακ να ισχυρίζεται ότι ο Τζόνσον αρνήθηκε να κάνει το τεστ πολυγραφίας επειδή ο Τζόνσον πίστευε ότι «θα εξυπηρετούσε μόνο την ικανοποιητική περιέργεια των ανθρώπων». Ο σκεπτικιστής των ΑΤΙΑ, Φίλιπ Κλας, υποστήριξε ότι όλο το περιστατικό ήταν μια φάρσα και ότι ο Τζόνσον είχε καταστρέψει σκόπιμα το δικό του περιπολικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα Κατηγορία:Μυστήρια
Ξυλόφουρνος
Ο ξυλόφουρνος στο παρελθόν ήταν από τα σημαντικότερα στοιχεία ενός σπιτιού. Εκεί έψηναν το ψωμί και τα παξιμάδια, εκεί ξέραιναν τα φρούτα και τους καρπούς. Στην Κρήτη χρησιμοποιούνται έντονα μέχρι και σήμερα. Κυρίως θερμαίνονται με το ξύλο της ελιάς, μιας και υπάρχει άφθονο εξαιτίας των ετήσιων κλαδεμάτων των ελαιόδεντρων.
Πλεονεκτήματα
Ένας ξυλόφουρνος λειτουργεί με μικρή κατανάλωση ξύλου, διατηρεί τη θερμοκρασία του και αναπτύσσει μεγάλες θερμοκρασίες.
Στάδια ψησίματος φαγητού
Η παραδοσιακή διαδικασία κατά σειρά ψησίματος είναι η εξής: (ότι απαιτεί μεγαλύτερη θερμοκρασία ψήνεται πρώτο).
Στις μέρες μας, οι σύγχρονοι – παραδοσιακοί ξυλόφουρνοι χρησιμοποιούνται κυρίως για το ψήσιμο φαγητού. Οι μεγάλοι ξυλόφουρνοι είναι πιο αποδοτικοί από πλευράς κατανάλωσης ξύλου. Σε αρκετά παλιά σπίτια διασώζονται μεγάλοι ξυλόφουρνοι. Η χρήση τους ήταν κυρίως για ψήσιμο μεγάλων ποσοτήτων ψωμιού, για παξιμάδια ή για το άφθονο φαγητό που απαιτούσαν οι εορταστικές περιστάσεις. Οι κρητικοί ξυλόφουρνοι χαρακτηρίζονται ως οι μεγαλύτεροι σε μέγεθος σε σχέση με τους υπόλοιπους της Ελληνικής επικράτειας. Ένας μεγάλος κρητικός ξυλόφουρνος με την πόρτα του να βρίσκεται στο χώρο της κουζίνας, πάνω από ένα διπλό πυρομάχι, χρησίμευε τόσο για θέρμανση όσο και για μαγείρεμα ή ψήσιμο. Μικρότεροι ξυλόφουρνοι εξυπηρετούσαν τις καθημερινές ανάγκες.
Κατά το παρελθόν, όταν δεν υπήρχαν ιδιωτικοί ξυλόφουρνοι, οι νοικοκυρές έψηναν το ψωμί τους σε μεγάλους κοινοτικούς ξυλόφουρνους, τους οποίους χαρακτήριζε ο κοινοτικός τους ρόλος ως σημείο συνάντησης των νοικοκυρών. Σήμερα αν και οι κοινοτικοί αυτοί ξυλόφουρνοι τείνουν να εκλείψουν, κάποιοι επαγγελματίες στην ενδοχώρα της Κρήτης διατηρούν την σχέση τους με την παράδοση και προσφέρουν γνήσια, αγνά, παραδοσιακά προϊόντα ξυλόφουρνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαγειρική
Θυμαράκια
Θέση και γενικά στοιχεία
Τα Θυμαράκια είναι μια απ' τις συνοικίες της Αθήνας, η οποία συνορεύει με τις συνοικίες Άγιος Νικόλαος, Κάτω Πατήσια, Άγιος Ελευθέριος, Τρεις Γέφυρες, Αττική, Σεπόλια, Κολωνός, Λόφος Σκουζέ, Κολοκυνθού, και Μεταξουργείο. Την ονομασία Θυμαράκια την οφείλει στο γεγονός πως την εποχή που ακόμα η περιοχή ήταν εξοχική και δεν ήταν ενταγμένη στο σχέδιο πόλεως, υπήρχαν σε μεγάλη αφθονία θυμάρια. Επίσης το όνομα αυτό παλιά είχε δοθεί και σε άλλες περιοχές της Αθήνας στις οποίες υπήρχαν θυμάρια. Η περιοχή διασχίζεται απ' την οδό Λιοσίων κι εξυπηρετείται απ' το σταθμό Άγιος Νικόλαος του μετρό κι από πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Ινφλιξιμάμπη
Η ινφλιξιμάμπη, ένα χιμαιρικό μονοκλωνικό αντίσωμα, που πωλείται μεταξύ άλλων με την εμπορική ονομασία Remicade, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων αυτοάνοσων ασθενειών. Σε αυτές περιλαμβάνονται η Νόσος του Κρον, η ελκώδης κολίτιδα, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα, η ψωρίαση, η ψωριασική αρθρίτιδα και η νόσος Αδαμαντιάδη-Μπεχτσέτ. Χορηγείται με αργή έγχυση σε φλέβα, συνήθως σε διαστήματα έξι έως οκτώ εβδομάδων.
Οι συνήθεις παρενέργειες περιλαμβάνουν λοιμώξεις, οξείες αντιδράσεις έγχυσης και κοιλιακό άλγος. Η ινφλιξιμάμπη είναι ένα χιμαιρικό μονοκλωνικό βιολογικό αντίσωμα. Φαίνεται να δρα δεσμεύοντας και εξουδετερώνοντας τον TNF-α, εμποδίζοντάς τον να αλληλεπιδράσει με τους υποδοχείς του στο κύτταρο. Ο TNF-α είναι ένας χημικός αγγελιοφόρος (κυτταροκίνη) και βασικό μέρος της αυτοάνοσης αντίδρασης.
Η ινφλιξιμάμπη αναπτύχθηκε αρχικά σε ποντίκια ως αντίσωμα ποντικού. Επειδή οι άνθρωποι έχουν ανοσολογικές αντιδράσεις στις πρωτεΐνες ποντικιών, οι κοινές περιοχές ποντικιών αντικαταστάθηκαν με παρόμοιες περιοχές ανθρώπινων αντισωμάτων. Πρόκειται για μονοκλωνικά αντισώματα και έχουν πανομοιότυπες δομές και συγγένειες με τον στόχο. Επειδή αποτελούν συνδυασμό αμινοξικών αλληλουχιών αντισωμάτων ποντικού και ανθρώπου, ονομάζονται "χιμαιρικό μονοκλωνικό αντίσωμα".
Η ινφλιξιμάμπη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1998 και στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Αύγουστο του 1999. Τα βιο-ισοδύναμα της ινφλιξιμάμπης έχουν εγκριθεί στην ΕΕ (2013), στην Ιαπωνία (2014) και στις Ηνωμένες Πολιτείες (2016, 2017, 2019) Είναι στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανοσοκατασταλτικά Κατηγορία:Εμπορικά σήματα της Johnson & Johnson Κατηγορία:Εμπορικά σήματα της Merck & Co. Κατηγορία:Μονοκλωνικά αντισώματα Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Μαχαμάτ Καμούν
Ο Μαχαμάτ Καμούν (Mahamat Kamoun, 13 Νοεμβρίου 1961-) είναι πολιτικός από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και πρωθυπουργός από το 2014 ως το 2016. Είναι ο πρώτος Μουσουλμάνος πρωθυπουργός στη χώρα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο πρωθυπουργός Αντρέ Νζαπαγιεκέ παραιτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2014, έπειτα από έκκληση της προέδρου Κατρίν Σαμπά-Πανζά προκειμένου να τηρηθεί η συμφωνία ανάμεσα στους αντάρτες Σελεκά και στους αντι-Μπαλακά.
Ο διορισμός του Καμούν στο αξίωμα του πρωθυπουργού απογοήτευσε τη μουσουλμανική ομάδα των Σελεκά, παρότι ο Καμούν είναι Μουσουλμάνος. Η ομάδα δεν θεωρεί τον Καμούν ότι είναι μέλος των Σελεκά. Τελικά η ομάδα δεν έλαβε μέρος στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας, καθώς διαφώνησαν με την επιλογή του προσώπου για τη θέση του πρωθυπουργού και απείλησαν ακόμα και με αποχώρηση από την συμφωνία για εκεχειρία που υπογράφηκε στην Μπραζαβίλ τον Ιούλιο του 2014.
Το 2016 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Σιμπλίς Σαραντζί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Κυνουρία
right|thumb|200px|η επαρχία Κυνουρίας Η Κυνουρία αντλεί το όνομα της από τον αρχαίο οικιστή της περιοχής Κύνουρο. Είναι ιστορική περιοχή και επαρχία του νομού Αρκαδίας. Περιλαμβάνει το παραθαλάσσιο τμήμα του νομού και το ορεινό τμήμα που βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του Πάρνωνα ή Μαλεβό. Διοικητικά η Κυνουρία χωρίζεται σήμερα σε δύο δήμους, τους δήμους Βόρειας Κυνουρίας και Νότιας Κυνουρίας. Με την προηγούμενη διοικητική διαίρεση που είχε προκύψει με το πρόγραμμα Καποδίστριας χωριζόταν σε τρεις δήμους και μία κοινότητα, τους δήμους Βόρειας Κυνουρίας, Λεωνιδίου, Τυρού και την κοινότητα Κοσμά. Οι σημαντικότεροι οικισμοί της Κυνουρίας είναι το Λεωνίδιο, το Άστρος και ο Τυρός.
Παλαιότερες έδρες της επαρχίας υπήρξαν εκτός από το Άστρος και το Λεωνίδιο οι ορεινοί οικισμοί Άγιος Πέτρος και Πραστός. Ένα τμήμα της Κυνουρίας περιλαμβάνει τα χωριά των Τσακώνων, πληθυσμιακής ομάδας που είναι ομιλητές της Τσακώνικης διαλέκτου. Η περιοχή τους καταλαμβάνει μέρος του νότιου κυρίως τμήματος της επαρχίας.
Η Τσακωνική διάλεκτος
200px|right|thumb|Επιγραφή στα [[Τσακωνική διάλεκτος|Τσακωνικά]] Σε περιοχή της νότιας Κυνουρίας, γνωστή ως Τσακωνιά, ομιλείται η Τσακωνική διάλεκτος. Η Τσακωνική διάλεκτος προήλθε από τη Δωρική διάλεκτο η οποία είχε επικρατήσει στην περιοχή κατά την αρχαιότητα λόγω της εγκατάστασης Δωριέων στην Κυνουρία. Η τσακώνικη διάλεκτος, ο Τσακώνικος χορός, η ενδυμασία τα ήθη και τα έθιμα των τσακώνων αποτελούν  άλλη μια δυναμική της Βόρειας και Νότιας Κυνουρίας. Οι Τσάκωνες ως γνήσιοι απόγονοι των Δωριέων διατήρησαν ανόθευτη τη ρίζα τους και η Τσακώνικη  Γλώσσα  αποτελεί και σήμερα τη ζωντανή έκφραση της  Δωρικής Διαλέκτου. συναντάται στη Βόρεια Κυνουρία: (Πραστός Σίταινα, Καστάνιτσα, Άγιος Ανδρέας). Νότια Κυνουρία: (Λεωνίδιο, Τυρός, Σαπουνακαίϊκα, Πέρα Μέλανα, Πραματευτής, Βασκίνα, Λιβαδίου, Σαμπατική).
Η Αρχαία Κυνουρία
Στην αρχαιότητα η Κυνουρία ήταν η χώρα των Κυνουρέων, λαός πιθανόν Ιωνικής καταγωγής. Μετά την κάθοδο των Δωριέων στην Κυνουρία εγκαταστάθηκαν Δωριείς. Το κράτος της Κυνουρίας έγινε σύντομα στόχος των ισχυρών γειτόνων του, των Σπαρτιατών των Αργείων και των Αρκάδων Τεγεατών. Αποτέλεσε κυρίως μήλον της έριδος μεταξύ των Σπαρτιατών και των Αργείων, καθώς βρισκόταν ανάμεσα στα δύο κράτη. Παρά την έντονη πίεση των γειτόνων της η Κυνουρία πρέπει να παρέμενε ανεξάρτητη μέχρι την εποχή του Αργείου Τυράννου Φείδωνα οπότε και πέρασε στην κυριαρχία του Άργους. Το Άργος τότε βρισκόταν στην μέγιστη ακμή του. Μετά τη Φείδωνα όμως το Άργος άρχισε σταδιακά να παρακμάζει ενώ η Σπάρτη ισχυροποιούταν. Η τύχη της Κυνουρίας φαίνεται να κρίθηκε οριστικά ο 546 π.Χ., στη μάχη της Θυρέας ή μάχη των εξακοσίων επιλέκτων, οπότε η Σπάρτη επικράτησε του Άργους και απέκτησε τον έλεγχο της Κυνουρίας. Η Κυνουρία παρέμεινε Σπαρτιατική μέχρι το 338 π.Χ.. Την χρονιά αυτή ο Φίλιππος Β΄ απέδωσε την βόρεια Κυνουρία στους Αργείους ενώ η νότια περιόχη των Πρασιών και του Τυρού η οποία ήταν το φυσικό σύνορο της αρχαίας Σπάρτης παρέμεινε στη Σπάρτη. Οι σημαντικότερες πόλεις της αρχαίας Κυνουρίας ήταν στη βόρεια Κυνουρία η Θυρέα και η Ανθήνη και στη νότια Κυνουρία οι Πρασιές, ο Τυρός, η Πολίχνη, η Γλυπία και το Μάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Κυνουρία Κατηγορία:Επαρχία Κυνουρίας
Φάμκε Γιάνσεν
Η Φάμκε Μπόιμερ Γιάνσεν (Famke Beumer Janssen, 5 Νοεμβρίου 1964) είναι Ολλανδή ηθοποιός και πρώην μοντέλο μόδας. Είναι γνωστή ως Xenia Onatopp στο GoldenEye (1995) και ως Jean Grey/Phoenix στη σειρά ταινιών X-Men (2000–2014), ως Ava Moore στο Nip/Tuck και ως Lenore Mills στη σειρά ταινιών Taken (2008–2014).
Πρώιμα χρόνια και εκπαίδευση
Η Γιάνσεν γεννήθηκε στο Άμστελφεϊν της Ολλανδίας. Το μικρό της όνομα, Φάμκε, σημαίνει "μικρό κορίτσι" στη δυτική φριζική γλώσσα, την ντόπια γλώσσα της ολλανδικής περιοχής Φρίσλαντ. Έχει δύο αδερφές, την σκηνοθέτιδα Αντόινετ Μπόιμερ και την ηθοποιό Μαργιολέιν Μπόιμερ. Εκτός από ολλανδικά, η Γιάνσεν μιλάει αγγλικά και γαλλικά. Επίσης έμαθε γερμανικά, αλλά δεν συμβάδισε με αυτά. Ακολουθώντας την αποφοίτηση από το λύκειο, η Γιάνσεν σπούδασε οικονομικά για ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, πράγμα το οποίο περιέγραψε ως την "πιο ηλίθια ιδέα που είχα ποτέ." Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, όπου σπούδασε δημιουργική συγγραφή και φιλολογία.
Καριέρα
Το 1984, η Γιάνσεν μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αρχίσει την επαγγελματική της καριέρα ως μοντέλο μόδας. Υπέγραψε με την Διαχείριση Μοντέλων και δούλεψε στους οίκους Yves Saint Laurent, Chanel, και Victoria's Secret. Πρωταγωνίστησε στο διαφημιστικό του 1988 για το άρωμα Exclamation by Coty, Inc. Οι εμφανίσεις της συγκρίθηκαν με αυτές της Χέντι Λαμάρ και με άλλων πρωταγωνιστριών ταινιών της δεκαετίας του 1940.
Αφού πήρε σύνταξη από το μόντελινγκ στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Γιάνσεν είχε ρόλους φιλοξενούμενων σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές, συμπεριλαμβανομένου ενός πρωταγωνιστικού ρόλου στο Star Trek: The Next Generation του 1992 στο επεισόδιο "Ο Καλύτερος Φίλος", στο ρόλο της συναισθηματικής metamorph Kamala, απέναντι από τον Πάτρικ Στιούαρτ, με τον οποίο αργότερα πρωταγωνίστησε στη σειρά ταινιών των X-Men. Τον ίδιο χρόνο, προσφέρθηκε στην Γιάνσεν ο ρόλος της Jadzia Dax στο Star Trek: Deep Space Nine, αλλά το απέρριψε για να συνεχίσει τους ρόλους ταινιών. Ο πρώτος της ρόλος σε ταινία ήταν δίπλα στον Τζεφ Γκόλντμπλουμ στην ταινία Fathers & Sons (1992).
Το 1995, η Γιάνσεν εμφανίστηκε ως Xenia Onatopp στην πρώτη ταινία του Πιρς Μπρόσναν ως Τζέιμς Μποντ, με τίτλο GoldenEye. Επίσης, εμφανίστηκε στο Lord of Illusions μαζί με τον Σκοτ Μπακούλα. Σε μια προσπάθεια να αποφύγει την ταύτισή της με τον ρόλο ενός κοριτσιού Bond, η Γιάνσεν άρχισε αναζητεί περισσότερους ενδιαφέροντες υποστηρικτικούς ρόλους, περιλαμβάνοντας την εμφάνισή της το City of Industry του Τζον Ίρβιν, στο Celebrity του Γούντι Άλεν, και στο The Gingerbread Man του Ρόμπερτ Όλτμαν, και το Monument Ave. του Τεντ Ντεμ. Ο Ντένις Λέρι, ο συμπρωταγωνιστής της στο Monument Ave., εντυπωσιάστηκε από το πόσο εύκολα ενσωματώθηκε, αρχικά χωρίς να την αναγνωρίζει, καθώς ήταν ήδη στον χαρακτήρα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, εμφανίστηκε επίσης στο The Faculty, στο Rounders, στο Deep Rising, και στο House on Haunted Hill.
Το 2000, η Γιάνσεν υποδύθηκε την υπερηρωίδα Jean Grey/Phoenix στο X-Men. Συνέχισε τον ρόλο της στο X-Men 2 (2003) και στο X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση (2006), για το οποίο κέρδισε Βραβείο Saturn για την Καλύτερη Υποστηρικτική Ηθοποιό. Επιπρόσθετα, η Γιάνσεν έπαιξε στην δεύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Nip/Tuck, στο ρόλο της σαγηνευτικής προπονήτριας Ava Moore, για τον οποίο κέρδισε το Βραβείο της Χρονιάς του Καλύτερου Καλλιτέχνη της Ζωής του Χόλιγουντ. Συνέχισε τον ρόλο στα δύο τελευταία επεισόδια της σειράς.
Το 2007, πρωταγωνίστησε στο Γύρνα τον Ποταμό, για το οποίο βραβεύτηκε με το Βραβείο Ειδικής Αναγνώρισης της Καλύτερης Ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινίας του Χάμπτονς. Τον ακόλουθο χρόνο, πρωταγωνίστησε στη Λήψη του Λυκ Μπεσσόν. Η Γιάνσεν επίσης συνέχισε να δουλεύει στην τηλεόραση, συμπεριλαμβάνοντας την εμφάνιση της σε πιλοτικά επεισόδια στη τηλεόραση στο αστυνομικό δράμα του NBC με τίτλο Χειμώνες και Showtime στην Φάρμα, μια The L Word απόσχιση σε μια γυναικεία φυλακή. Και τα δύο επεισόδια απορρίφτηκαν από τα αντίστοιχα δίκτυά τους. Η Γιάνσεν επίσης έδωσε την φωνή της στην ολλανδική αφήγηση του Studio Tram Tour για όλα τα πάρκα της Disney.
Το 2011, η Γιάνσεν έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με το δράμα Bringing Up Bobby, για το οποίο επίσης έγραψε το σενάριο και ήταν παραγωγός. Στην ταινία πρωταγωνιστούν η Μίλα Γιόβοβιτς, ο Μπιλ Πούλμαν και η Μάρτσια Κρος.
Προσωπική ζωή
Η Γιάνσεν ήταν παντρεμένη με τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Κιπ Ουίλιαμς, γιο του αρχιτέκτονα Τοντ Ουίλιαμς, από το 1995 μέχρι το 2000.
Η Γιάνσεν εμφανίστηκε με τον Λικόρις, τον στικτό boston terrier σκύλο της, σε μια καμπάνια PETA του 2007 για να εδραιώσει γνώση για τα δικαιώματα των ζώων. Η καμπάνια χρησιμοποιούσε το σλόγκαν "Γίνε Άγγελος για τα Ζώα." Στις 28 Ιανουαρίου του 2008, διορίστηκε Πρέσβης Καλής Θέλησης για την Ακεραιότητα για το Γραφείο Ηνωμένων Εθνών στα Ναρκωτικά και στο Έγκλημα, σε ένα συνέδριο καταπολέμησης της διαφθοράς των Ηνωμένων Εθνών που έγινε στο Νούσα Ντούα, στο Μπαλί.
Ομερτά
Ο όρος ομερτά (ιταλικά Omertà) είναι λατινικής προελεύσεως. Απαντάται στις περιοχές Σικελίας, Καλαβρίας και Απουλίας, όπου υπάρχει ισχυρή παρουσία παρανόμων οργανώσεων (Μαφία). Ο όρος αποδίδεται με την έννοια της συνεργασίας εφόσον και αν προηγηθεί συνεννόηση με τις αρχές. Στην πραγματικότητα είναι ο Νόμος της σιωπής, που η παραβίασή του πρέπει να τιμωρηθεί με θάνατο. Σε συνάρτηση με το νόμο της σιωπής είναι και η σικελική παροιμία «όποιος δεν ακούει, δε βλέπει και δε μιλάει, ζει εκατό χρόνια».
Κάτω Μαστραντώνι Αχαΐας
Το Κάτω Μαστραντώνη (επίσημα: Κάτω Μαστραντώνιον) είναι οικισμός της Αχαΐας στην περιοχή της Τριταίας. Απέχει δύο περίπου χιλιόμετρα από το Μαστραντώνη Αχαΐας του οποίου αποτελεί οικισμό. Βρίσκεται εκατέρωθεν της εθνική οδού 111 (Πατρών-Τριπόλεως), στο οροπέδιο της Βουντούχλας, και απέχει 32 περίπου χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Ιστορία
Η ονομασία του είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τον γειτονικό οικισμό Μαστραντώνη Αχαΐας και τον πρώτο οικιστή αυτού ονόματι "Μαστραντώνης". Είναι νέος οικισμός που δημιουργήθηκε μετά τον Β' Παγκόμιο Πόλεμο από κατοίκους κυρίως του Μαστραντώνη. Το 1891 ο Χ. Κορύλλος, που πέρασε από εκεί, δεν αναφέρει οικισμό στην σημερινή θέση αλλά μόνο το κοντινό Μαστραντώνη.
Στις 23/04/1977 (ΦΕΚ 116Α) αναγνωρίζεται ως οικισμός και προσαρτάται στην Κοινότητα Μανεσίου, το 1997, με το σχέδιο Καποδίστριας, προσαρτάται στον Δήμο Τριταίας και το 2010 στον Δήμο Ερυμάνθου. Στις 05/04/1981 προσαρτήθηκε στον οικισμό Κάτω Μαστραντωνίου ο οικισμός Μπάλιος, που καταργήθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Δημήτρης Πουλικάκος
Ο Δημήτρης Πουλικάκος (21 Ιανουαρίου 1943 - ) είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, ηθοποιός, ραδιοφωνικός παραγωγός, εκφωνητής διαφημιστικών, συγγραφέας αλλά και μεταφραστής υπερρεαλιστικής ποίησης και λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου του 1943, επί της οδού Πατησίων, από σχετικά εύπορη αστική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν φημισμένος καρδιολόγος της εποχής και η μητέρα του επίσης γιατρός (μικροβιολόγος-βιοχημικός). Η αδελφή του πατέρα του ήταν σύζυγος του πολιτικού Παναγιώτη Κανελλόπουλου.
Ο Δημήτρης Πουλικάκος συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού Πάλι μαζί με τους Νάνο Βαλαωρίτη, Παναγιώτη Κουτρουμπούση, Μαντώ Αραβαντινού, Κώστα Ταχτσή, Ανδρέα Εμπειρίκο, Γιώργο Μακρή κ.ά., με δικά του κείμενα καθώς και μεταφράσεις. Για πολλά χρόνια έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές, αυτοαποκαλούμενος "Θείος Νώντας" (έτσι τον αποκαλούσε και ο Παύλος Σιδηρόπουλος, τον οποίο ο ίδιος αποκαλούσε ανιψιό), σε διάφορους σταθμούς (ποτέ δεν χρησιμοποίησε το πραγματικό του όνομα σαν ραδιοφωνικός παραγωγός).
Υπήρξε μέλος του συγκροτήματος MGC, το οποίο οφείλει το όνομά του στον ηθοποιό Ντίνο Ηλιόπουλο, και αρχηγός του ροκ συγκροτήματος Εξαδάκτυλος και των Αχ-Βαχ (στους οποίους έπαιζαν εκτός των άλλων, μπάσο-φωνητικά ο Σταμάτης Σπανουδάκης και πλήκτρα ο Άλεξ Σπυρόπουλος, γνωστός από το αγγλικό συγκρότημα των δεκαετιών 1960-1970 Nirvana). Συνεργάσθηκε ως συνθέτης, εκτελεστής, παραγωγός και μουσικός με πολλούς άλλους Έλληνες rockers και συγκροτήματα (Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Βλάσσης Μπονάτσος, Σταύρος Λογαρίδης, κ.ά.). Έγινε γνωστός με τις εμφανίσεις του σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές από τη δεκαετία του 1970 έως και τη δεκαετία του 1990. Κυριότερες εμφανίσεις: Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας (1978), Άρπα κόλλα (1982), Ο δράκουλας των Εξαρχείων (1983), BIOS + πολιτεία (1987), Made In Greece (1987), Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991), Θηλυκή εταιρεία (1999), Σαπουνόπετρα (1995) κ.ά. Οι κυριότερες τηλεοπτικές του εμφανίσεις είναι στις σειρές Οι αυθαίρετοι (1989), Δύο ξένοι (1997), Επτά θανάσιμες πεθερές (2008) κ.ά.
Συνεισφορά
Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ελληνικού ροκ. Ο δίσκος του Μεταφοραί Εκδρομαί Ο Μήτσος αποτελεί τον πρόδρομο της ελληνικής rock 'n roll δισκογραφίας. Η συναυλία του στα τέλη της δεκαετίας του '70 στου Ζωγράφου αποτελεί σταθμό στην ελληνική ροκ μουσική ιστορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Ουγγρική Λαϊκή Δημοκρατία
Η Ουγγρική Λαϊκή Δημοκρατία ήταν το πολιτικό καθεστώς της Ουγγαρίας από τον Νοέμβριο του 1918 έως τον Μάρτιο του 1919. Αξίζει να σημειωθεί πως το συγκεκριμένο καθεστώς, στην ουγγρική γλώσσα, έφερε την ίδια ονομασία με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας. Η ονομασία του, ωστόσο, μεταφράζεται στις περισσότερες των περιπτώσεων, κυρίως στην αγγλική γλώσσα, ως Λαϊκή Δημοκρατία.
Ιστορία
thumb|left|Πορτραίτο του [[Μιχάλι Κάρολι.]] thumb|left|Ο πατέρας Γιάνος Χοκ, πρόεδρος του εθνικού κυβερνητικού συμβουλίου, κηρύσσει την έναρξη των εργασιών της νέας επαναστατικής συνέλευσης, μετά τη διάλυση του προηγούμενου κοινοβουλίου. Το 1918, η Αυστροουγγαρία κατέρρευσε σε διάστημα ολίγων εβδομάδων. Στις 25 Οκτωβρίου, τρία κόμματα της αντιπολίτευσης, το Ουγγρικό Ριζοσπαστικό Κόμμα, το Ουγγρικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Κόμη Μιχάλι Κάρολι δημιούργησαν ένα Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο απαιτούσε τη χωριστή ειρήνη, την ανεξαρτησία, την καθολική ψηφοφορία και την αγροτική μεταρρύθμιση. Στις 27 του ιδίου μήνα, ο Αυτοκράτορας Κάρολος Α΄ της Αυστρίας παραχώρησε τον τίτλο του « Homo regius » (κατά γράμμα « Άνθρωπο του Βασιλέα ») στον Αρχιδούκα Ιωσήφ-Αύγουστος των Αψβούργων-Λωρραίνης με την ελπίδα να περιορίσει τις ουγγρικές τάσεις ανεξαρτητοποίησης.
Στις 30 Οκτωβρίου του ιδίου έτους, οι διαδηλωτές κατέκλυσαν τη Βουδαπέστη, κατά τη διάρκεια ενός ιστορικού επεισοδίου που έμεινε γνωστό ως Επανάσταση των Χρυσανθέμων ή Επανάσταση των Αστέρων. Ο πρώην Πρωθυπουργός Ιστβάν Τίσα δολοφονήθηκε από ομάδα στρατιωτών κατά τη διάρκεια ενός από τα μοναδικά βίαια επεισόδια της επανάστασης. Ο Μιχάλι Κάρολι σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας, την οποία ενέκρινε ο Αρχιδούκας Ιωσήφ, ενώ, στη συνέχεια, στις 16 Νοεμβρίου, διακήρυξε τη Δημοκρατία.
Η ανεξάρτητη Ουγγαρία έπρεπε να χειριστεί τους όρους της ανακωχής που είχαν επιβάλει οι Σύμμαχοι, οι οποίοι προέβλεπαν την αφαίρεση των δύο τρίτων των εθνικών εδαφών, προς όφελος της Τσεχοσλοβακίας, του Βασιλείου της Ρουμανίας και του Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων. Στις 7 Νοεμβρίου, ο Κάρολι έγινε δεχτός στο Βελιγράδι από τον Λουί Φρανσέ ντ'Εσπερέ, προκειμένου να διαπραγματευτεί μια ανακωχή στο βαλκανικό μέτωπο, η οποία θα είχε ως στόχο να συμπληρώσει την πρώτη ανακωχή που είχε συμφωνηθεί από την Αυστροουγγαρία στο ιταλικό μέτωπο. Η γαλλική διπλωματία, η οποία εξέταζε το ενδεχόμενο επέμβασης εναντίον της Σοβιετικής Ρωσίας, ωστόσο, δεν άφησε στους Ούγγρους κάποιο περιθώριο διπλωματικού ελιγμού. Στις 13 Νοεμβρίου, ένα στρατιωτικό σύμφωνο υπεγράφη στο Βελιγράδι, οριοθετώντας τα όρια του νότιου μετώπου, ενώ εκείνα του βόρειου θα έπρεπε να διαπραγματευτούν με την Τσεχοσλοβακία. Ωστόσο, η γαλλική θέση, άρχισε να σκληραίνει, λίγο καιρό αργότερα, απέναντι στην Ουγγαρία, καθώς ο Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων, Στεφέν Πισόν, κατηγόρησε τον Φρανσέ ντ'Εσπερέ πως διαπραγματεύτηκε με το « υποτιθέμενο Ουγγρικό Κράτος » και όχι με την Αυστροουγγαρία, η οποία, ωστόσο, είχε παύσει να υφίσταται. Από τον μήνα Νοέμβριο, οι ουγγρικές δυνάμεις άρχισαν να στρατοπεδεύουν εκ νέου στα σλοβακικά εδάφη, εμποδίζοντας τους αξιωματούχους του νέου τσεχοσλοβάκικου κράτους να κυβερνήσουν ομαλώς. Τον Δεκέμβριο, το Βασίλειο της Ρουμανίας διακήρυξε την προσάρτηση της Τρανσυλβανίας και, αφού πρώτα έλαβε τη σύμφωνη γνώμη των στρατιωτικών διοικητών των Συμμάχων, προώθησε τα στρατεύματά του στα δυτικά των Καρπαθίων.
Ο Μιχάλι Κάρολι εξελέγη Αρχηγός του Κράτους στις 11 Ιανουαρίου του 1919, ενώ ο Ντένες Μπέρινκεϊ τον διαδέχτηκε στις 19 του ιδίου μήνα ως Πρωθυπουργός, καθώς η κυβέρνηση υπέστη αρκετούς ανασχηματισμούς. Ο Κάρολι επιχείρησε να δημιουργήσει ένα Κράτος Δικαίου, ενώ η χώρα ευρισκόταν σε πλήρη αναρχία και προανήγγειλε μία ριζοσπαστική αγροτική μεταρρύθμιση, μοιραζόμενος, ο ίδιος, τις ίδιες του τις εκτάσεις. Ωστόσο, έπρεπε να αντεπεξέλθει στις όλο και πιεστικότερες απαιτήσεις των νικητών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στις 20 Μαρτίου, ο αρχηγός της στρατιωτικής αποστολής της Τριπλής Αντάντ, ο αντισυνταγματάρχης Φερνάν Βιξ, παρέδωσε στον Κάρολι ένα σημείωμα (γνωστό ως το Σημείωμα Βιξ), μέσω του οποίου απαιτούσε εντός 24 ωρών μια εκ νέου υποχώρηση των ουγγρικών συνόρων, σε μια απόσταση περίπου 100 χιλιομέτρων, φτάνοντας, σχεδόν, ως τον ποταμό Τίσα. Μη μπορώντας να αποδεχθούν το τελεσίγραφο αυτό, οι Κάρολι και Μπέρινκεϊ παραιτήθηκαν. Ο Κάρολι ανακοίνωσε, τότε, την πρόθεσή του για τη δημιουργία νέας σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης. Ωστόσο, μία διακήρυξη φέρουσα την υπογραφή του άρχισε να κυκλοφορεί άμεσα, γνωστοποιώντας πως ο πρόεδρος « παρέδειδε την εξουσία στο προλεταριάτο ». Ο Κάρολι ουδέποτε αποδέχθηκε πως ο ίδιος είχε συντάξει και υπογράψει το συγκεκριμένο σημείωμα. Στις 21 Μαρτίου, μια νέα κυβέρνηση, σχηματισμένη από το Κόμμα Κομμουνιστών Ουγγαρίας και το Ουγγρικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, τα οποία είχαν συγχωνευτεί μεταξύ τους την αμέσως προηγούμενη ημέρα, διακήρυξε την Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία. Το καθεστώς του Κόμη Κάρολι, τελικώς, δεν επέζησε παρά μονάχα για 171 ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Πολιτική της Ουγγαρίας
Νικκολό νταλλε Κάρτσερι
Ο Νικκολό νταλλε Κάρτσερι (Nicolò dalle Carceri, ελληνικά : Νικόλαος Γ΄ Δαλλεκάρτσερη) (αναφερόμενος στη βιβλιογραφία και Νικολό ΙΙ, αλλά και Νικολό ΙΙΙ) ήταν δούκας της Νάξου (1371-1383) και κύριος των 2/3 της Εύβοιας (1359-1383).
Δολοφονήθηκε από τον Φραντζέσκο Α΄ Κρίσπο, που τον διαδέχτηκε στη Νάξο και την Εύβοια.
Οικογένεια και νεότητα
Ο Οίκος των Σανούντο είχε παραχωρήσει αρκετούς Δόγηδες στη Γαληνοτάτη. Πιστοποιείται η ύπαρξη ενός Μάρκο Σανούντο κατά το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα. Φέρεται να είχε βοηθήσει από διάφορες θέσεις τη Δημοκρατία της Βενετίας, όπως αυτή του πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη, από όπου και το παρωνύμιό του Costantinopolitani (ο «Κωνσταντινουπολίτης»). Ο γιος του Πιέτρο νυμφεύτηκε τη Ζαμπαρέλα, μια από τις αδελφές του δόγη της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο. Από αυτόν τον γάμο προήλθαν τρεις γιοι, ανάμεσά τους ο Μάρκο Α΄ Σανούντο, ο ιδρυτής της δυναστείας. Αυτός συμμετείχε στη Δ' Σταυροφορία το 1204 και στη συνέχεια ίδρυσε το Δουκάτο της Νάξου. Έκτισε μια νέα πρωτεύουσα γύρω από το φρούριό του, το Κάστρο, στο νησί της Νάξου. Πολέμησε στο πλευρό της Βενετίας και του επικυριάρχου του, του Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.
Ο γιος του Άγγελος Σανούντο πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πολεμώντας, κυρίως για τους άρχοντές του, πρώτα για τον Λατίνο αυτοκράτορα και στη συνέχεια 1248 για τον πρίγκιπα της Αχαΐας. Η βασιλεία του γιου του, Μάρκο Β΄ υπήρξε ταραγμένη. Το Δουκάτο της Νάξου δεν σταμάτησε να μικραίνει από τα χτυπήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η βασιλεία του Γουλιέλμου Α΄ σημαδεύτηκε από δύο νέους κινδύνους στο Αιγαίο: τους Καταλανούς και τους Σελτζούκους. Οι μικροί άρχοντες των Κυκλάδων, βασάλοι του Δουκάτου της Νάξου, απέναντι σε αυτό τον διπλό κίνδυνο άρχισαν όλο και περισσότερο να στρέφονται προς τη Βενετία, που ήταν σε θέση να τους προστατεύσει καλύτερα από τον ίδιο τον άρχοντά τους. Ο Γουλιέλμος Α' προσπάθησε να βρει στηρίγματα στους Ιωαννίτες Ιππότες και στο Δουκάτο των Αθηνών.
Τον Γουλιέλμο Α΄ διαδέχθηκε ο πρώτος γιος του Νικόλαος Α΄ Σανούδος, που νυμφεύτηκε την Ιωάννα νε Μπριέν, κόρη της Ελένης Αγγελίνας. Πέθανε όμως χωρίς απογόνους, έτσι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιωάννης Α΄ Σανούδος. Στη διάρκεια της βασιλείας του η Νάξος υπέστη το 1344 καταστροφές και αιχμαλωτίστηκαν 6.000 κάτοικοι από τον Ουμούρ Μπέη  εμίρη του Αϊδινίου της Μικράς Ασίας. Το 1351, δέχτηκε την επίθεση Γενοβέζικων γαλερών, που άρπαξαν την οικογένεια του Ιωάννη Α΄, μαζί και την κόρη του Φιορέντσα Σανούδου.
Ο πρώτος άνδρας της Φιορέντσας ήταν ο Τζιοβάνι ντάλε Κάρτσερι κύριος των 2/3 της Ευβοίας. Μετά τον θάνατό του απεβίωσε και ο πατέρας της και η Φιορέντσα τον διαδέχθηκε. Ο δεύτερος γάμος της έγινε για διπλωματικούς λόγους, που ενδιέφεραν ιδιαίτερα τις δημοκρατίες της Γένοβας και της Βενετίας. Η τελευταία έστειλε μια γαλέρα στη Νάξο, που αιχμαλώτισε τη Φιορέντσα και την πήγε στην Κρήτη, όπου εκεί η δούκισσα της Νάξου αναγκάστηκε να παντρευτεί τον 2ο εξάδελφό της Νικόλαο Β΄ τον λεγόμενο Εξολοθρευτή (Spezzabanda, Σπετσαμπάντα), μικρανιψιό του πάππου της Γουλιέλμου Α΄. Αυτός ο δεύτερος γάμος έφερε δύο κόρες, τη Μαρία και την Ελισάβετ, όχι όμως διάδοχο.
Ο γιος του πρώτου γάμου της Φιορέντσας με τον Τζοβάννι νταλλε Κάρτσερι, ο Νικολό Γ΄ νταλε Κάρτσερι, διαδέχτηκε τη μητέρα του και τον πατριό του Νικολό Σανούδο Σπετσαμπάντα το 1371. Παραχώρησε την Άνδρο ως προίκα στην ετεροθαλή αδελφή του Μαρία Σανούδου. Όμως το 1383 ο Νικολό Γ΄ δολοφονήθηκε από τον Φραγκίσκο Α΄ Κρίσπο, σύζυγο της Φιορέντσας Σανούδου κυρίας της Μήλου, εξαδέλφης της Φιορέντσας της Νάξου. Η Φιορέντσα της Μήλου ήταν κόρη του Μάρκου κυρίου της Μήλου, μικρότερου αδελφού των Νικολάου Α΄ και Ιωάννου Α΄ δουκών της Νάξου. Ο Φραγκίσκος Α΄ έγινε δούκας της Νάξου. Πήρε την Άνδρο, που την έδωσε προίκα στην κόρη του, ενώ έδωσε στη Μαρία την Πάρο και σύζυγο τον Γκασπάρε Σομμαρίπα, έναν νεόπλουτο, χωρίς πολιτική ισχύ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Πετρονίλλα Τόκκο, κόρη του Λεονάρδου Α΄ παλατινού κόμη της Κεφαλληνίας, Ζακύνθου & Λευκάδος. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε:
Δούκας της Νάξου
Το 1380, βοήθησε την Εταιρεία των Ναβαρραίων να επιτεθεί στο Καταλανικό τότε, δουκάτο των Αθηνών, με την ελπίδα ότι θα τον συνδράμουν στην κυριαρχία της Χαλκίδος.
Ο Νικολό ντάλε Κάρτσερι σύντομα θεωρήθηκε ανίκανος. Αυτή η κατάσταση ανησύχησε έντονα την Βενετία, που είχε ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τις οθωμανικές επεκτατικές τάσεις στο Αιγαίο. Η Δημοκρατία τότε στράφηκε στον Φρανσέσκο Κρίσπο, μάλλον καταγόμενο από τη Βερόνα. Ήταν σύζυγος της Μαρίας, κόρης του Νικολό Β' Σπετσαμπάντα, κυρίας της Μήλου, συνεπώς βασάλος του δούκα· φαίνεται πως ασχολιόταν επίσης με την πειρατεία. Στάλθηκε στη Νάξο τον Μάρτιο του 1383.
Εκεί, προτάθηκε ένα κυνήγι. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, στο δρόμο της επιστροφής ο Νικολό, συνοδευόμενος από τους άνδρες του Φραντσέσκο, αποτέλεσε αντικείμενο ενέδρας και τραυματίστηκε θανάσιμα πέφτοντας από το άλογό του. Οι άνδρες του Κρίσπο είπαν πως είχαν δεχτεί επίθεση ληστών ή επαναστατών. Για να μπορέσει να καταβάλει κάθε μελλοντική απόπειρα εξέγερσης, ο Φρανσέσκο Κρίσπο αναγκάστηκε να καταλάβει την εξουσία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Νάξου Νικολο Κατηγορία:Οικογένεια νταλλε Κάρτσερι Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Τριτημόριοι της Εύβοιας
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Συρίας
Το Πρωτάθλημα Συρίας (αραβικά: الدوري السوري) αποτελεί την κορυφαία κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Συρίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Συριακή Αραβική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Οι κορυφαίες ομάδες έχουν την ευκαιρία να μετέχουν στο ΑΦΚ Καπ και στο Αραβικό Κύπελλο Πρωταθλητριών, ενώ οι τελευταίες υποβιβάζονται στην Α΄ Κατηγορία της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1966. Σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη του πρωταθλήματος υπήρξε η απόφαση που επέτρεπε τη συμμετοχή ξένων ποδοσφαιριστών, με σκοπό τη μετατροπή του σε επαγγελματικό.
Πρωταθλήτριες
Οι πρωταθλήτριες ομάδες είναι οι εξής:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Συρία Συρια
Πανεπιστήμιο Ανατολικής Αγγλίας
Το Πανεπιστήμιο Ανατολικής Αγγλίας (University of East Anglia) είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Νόριτς της Αγγλίας. Το 1963 υποδέχεται τους πρώτους του φοιτητές και ακολουθούν πρωτοποριακές κτηριακές κατασκευές, όπως το Κέντρο Πλαστικών Τεχνών Sainsbury (Sainsbury Centre for Visual Arts) που σχεδίασε το 1970 ο Σερ Νόρμαν Φόστερ. Εδρεύει σε πανεπιστημιούπολη 320 στρεμμάτων (130 εκτάρια) δυτικά του κέντρου της πόλης, το πανεπιστήμιο διαθέτει τέσσερις σχολές και 26 σχολές σπουδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Αγγλία Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο
Βασίλειος Μυστακίδης
Ο Βασίλειος Μυστακίδης (1859 - 1933) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες βυζαντινολόγους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Υπηρέτησε ως γυμνασιάρχης στην Καισάρεια και την Θεσσαλονίκη, καθώς και ως καθηγητής στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στη Κωνσταντινούπολη για 30 χρόνια. Δημοσίευσε μεγάλο αριθμό άρθρων και μελετών σχετικές με το Βυζαντινή αυτοκρατορία, την Εκκλησιαστική Ιστορία και την Καππαδοκία. Μετά το θάνατό του η πλούσια βιβλιοθήκη του δωρίθηκε στην Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών, στη οποία υπάρχει το ανεξάρτητο τμήμα της Μυστακιδείου Βιβλιοθήκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Εσίκ
Το Εσίκ (Есік επίσης γράφεται Ισσίκ, Γιεσίκ και Γιεσύκ) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ενμπεκσικαζάκ. Βρίσκεται στον ποταμό Ισσύκ, στα πόδια του Τιεν Σαν, 53 χλμ. ανατολικά από το Αλμάτι και 112 χιλιόμετρα από τα βουνά πάνω από την λίμνη Ισσύκ-Κουλ. Πληθυσμός: 34,355 (απογραφή 2009) 31,254 (απογραφή 1999).
Ιδρύθηκε από Κοζάκους το 1858 ως το στάνιτσα Ναντεζντζίνσκαγια. Το Ισσικκουργκάν του διάσημου Χρυσού Άντρα είναι κοντά. αριστερά|μικρογραφία|Μια πανοπλία για παρελάσεις στρατού, χρυσές σκάλες του Σακάς, που βρέθηκε στο Ισσύκ του Καζακστάν το 1970 Η κοντινή Λίμνη Ισσύκ (δεν πρέπει να συγχέεται με την πολύ μεγαλύτερη Λίμνη Ισσικκούλ στο Κιργιστάν) είναι γνωστή κυρίως για τον τρόπο που δημιουργήθηκε (αποτέλεσμα ισχυρής κατολίσθησης στα αρχαία χρόνια από μία κοιλάδα και δημιούργησε φράγμα), που καταστράφηκε (μια νεότερη κατολίσθηση που κατέστρεψε το φράγμα το 1963, και έκανε σημαντικές καταστροφές στο Εσίκ), και επανακατασκευάστηκε με ανθρώπινη βοήθεια.
Ειρηνευτικό σώμα των ΗΠΑ
Το Εσίκ ήταν ο χώρος φιλοξενίας για τις ειρηνευτικές δυνάμεις των ΗΠΑ (Οργανισμός και πρόγραμμα κοινοτικής βοήθειας), με εθελοντές στο Καζακστάν κατά την διάρκεια προπόνησής τους. Είκοσι οικογένειες τους φιλοξένησαν για 3 μήνες, ξεκινώντας με την είσοδό τους στην χώρα τον Αύγουστο του 2008.
Άλωση της Αππιάρειας (586)
Η Άλωση της Αππιάρειας το 586 ή το 587, έγινε κατά τους πολέμους του Αβαρικού χαγάτου και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Αππάρεια ήταν φρούριο, οχυρωμένη πόλη, που βρισκόταν στις όχθες του Δούναβη κοντά στο σημερινό Ρούσε της Βουλγαρίας.
Τα γεγονότα της άλωσης είναι γνωστά από τον Θεοφύλακτο Σιμμοκάτη ο οποίος δίνει και μια μυθική διάσταση, την δίδαξη της πολιορκητικής τέχνης στους Άβαρους από τους Βυζαντινούς, κάτι που δεν ευσταθεί. Οι Άβαροι πολιορκούσαν την Αππιάρεια χωρίς αποτέλεσμα, όταν μία ημέρα συνέλαβαν έναν Bυζαντινό στρατιώτη, τον Βουσά. Οι Άβαροι απαίτησαν λύτρα από τους πολιορκημένους για να τον ελευθερώσουν αλλιώς θα τον σκότωναν, κανείς δεν δέχτηκε να τα πληρώσει. Ο Βουσάς τότε αποφάσισε να εκδικηθεί τους συμπατριώτες του, έφτιαξε πολιορκητική μηχανή που χάρη σε αυτή οι Άβαροι μπήκαν στη πόλη και την άλωσαν. Ήταν πρώτη φορά, κατά τον Σιμμοκάτη, που οι Άβαροι χρησιμοποίησαν πολιορκητική μηχανή και έκτοτε την χρησιμοποιούσαν σε όλες τους τις πολιορκίες. Ο Βουσάς σύμφωνα με την ίδια παράδοση ήταν αυτός που τους δίδαξε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοαβαρικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Σαν Τζουζέπε Βεζουβιάνο
Η Σαν Τζουζέπε Βεζουβιάνο είναι πόλη (Δήμος) στην επαρχία της Νάπολης, στη Καμπανία της νοτιοδυτικής Ιταλίας. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου τα 20χλμ. ανατολικά από τη Νάπολη, σε υψόμετρο 100 μ., παρά τους πρόποδες του ηφαιστείου Βεζούβιου εξ ου και η επωνομασία της. Η Σαν Γκιουζέπε Βεζουβιάνο αποτελεί εμπορικό κέντρο της περιοχής με σημαντική παραγωγή εκλεκτής ποιότητας κρασιών λόγω ακριβώς του ηφαιστειογενούς εδάφους της. Η έκτασή της φθάνει τα 14 τ.χλμ. Το 1980 ο πληθυσμός της πόλης αριθμούσε περί τους 23.500 κατοίκους. Το 2004 έφθασε περί τους 28.000 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας
Κερμπογκά
Ο Κερμπογκά (... - 1102) ήταν ατάμπεης του εμιράτου της Μοσούλης κατά τη διάρκεια της Α΄ Σταυροφορίας και είχε τη φήμη σπουδαίου στρατιωτικού.
Ήταν τουρκικής καταγωγής που όφειλε την πολιτική του ανέλιξη και επιτυχία στο στρατιωτικό του ταλέντο. Το 1098, όταν πληροφορήθηκε ότι οι Σταυροφόροι πολιορκούσαν την Αντιόχεια, συγκέντρωσε το στρατό του και βάδισε να ανακουφίσει την πόλη. Έφτασε όμως αργά, γύρω στις 5-9 Ιουνίου, όταν ήδη η πόλη είχε πέσει στα χέρια των Φράγκων (3 Ιουνίου).
Παρόλα αυτά, παρέμεινε και πολιόρκησε την πόλη, δεν κατάφερε όμως να την καταλάβει καθότι προδόθηκε από τους συμμάχους του εμίρηδες που αποσκίρτησαν, φοβούμενοι ότι ο Κερμπογκά στη συνέχεια θα αποκτούσε τόση δύναμη που θα απειλούσε τα δικά τους εμιράτα στη Συρία, και έκανε λάθη στρατηγικής μοιράζοντας το στρατό του σε τμήματα. Αποτέλεσμα ήταν να ηττηθεί από τους Σταυροφόρους και να επιστρέψει στη Μοσούλη.
Κατηγορία:Τούρκοι στρατιωτικοί
79η Ανώτερη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής (Ελλάδα)
Η 79η Ανώτερη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής (79η ΑΔΤΕ) είναι μηχανοκίνητη ταξιαρχία του Ελληνικού Στρατού Ξηράς, υπεύθυνη για την άμυνα του νησιού της Σάμου. Έχει μέγεθος 5 ταγμάτων.
Δομή
- Τον Λόχο Στρατηγείου της 79ης Ανώτερης Διοίκησης Ταγμάτων Εθνοφυλακής (ΛΣΤ/79 ΑΔΤΕ).
- Τον 79ο Λόχο Διαβιβάσεων Εθνοφυλακής (79 ΛΔΒΕΘ).
- Το 79ο Τάγμα Μηχανικού Εθνοφυλακής (79 ΤΜΧΕΘ)
- Τον 79ο Λόχο Αντιαρματικών Εθνοφυλακής (79 ΛΑΤΕΘ).
- Την 79η Επιλαρχία Αρμάτων Εθνοφυλακής (79 ΕΑΡΜΕΘ).
- Το 79ο Τάγμα Πυροβολικού Εθνοφυλακής (79 ΤΕ)
- Το 164 Τάγμα Πυροβολικού Εθνοφυλακής (164 ΤΕ)
- Την 79η Μοίρα Α/Α Πυροβολικού Εθνοφυλακής (79 ΜΕΘ)
- Το 649ο Τάγμα Εθνοφυλακής (649 ΤΕ).
- Το 239ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Εθνοφυλακής (239 Μ/Κ ΤΕ).
- Το 298ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Εθνοφυλακής (298 Μ/Κ ΤΕ).
- Το 79ο Τάγμα Υγειονομικού Εθνοφυλακής (79 ΤΥΕΘ).
- Το 79ο Τάγμα Υποστήριξης Εθνοφυλακής (79 ΤΥΠΕΘ).
Κατηγορία:Σάμος Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Κλάους Λούτε
Ο Κλάους Λούτε (γερμανικά: Claus Luthe, 8 Δεκεμβρίου 1932 - 17 Μαρτίου 2008) ήταν Γερμανός σχεδιαστής αυτοκινήτων.
Γεννήθηκε στο Βούπερταλ, απ’ όπου έφυγε για το Βίρτσμπουργκ το 1948, όπου και εργάστηκε ως κατασκευαστής αμαξωμάτων και σχεδιαστής στην εταιρεία Karosseriebauer Voll ως το 1954. Στη συνέχεια εργάστηκε στη Fiat Γερμανίας, όπου και συμμετείχε στο σχεδιασμό του μπροστινού μέρους του κλασικού 500 του 1957. Λίγο καιρό αργότερα, έφυγε για την NSU, για την οποία σχεδίασε, μεταξύ άλλων, τα Wankel Spider και Ro80 με περιστροφικό κινητήρα Βάνκελ.
Από το 1971 έως το 1976, ο Κλάους Λούτε εργάστηκε στην Audi, μετά τη συγχώνευση της NSU με την Auto Union, όπου σχεδίασε τo Audi 50, τη δεύτερη γενιά του Audi 80 και του Audi 100. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η BMW, όπου, μαζί με τον Ερκόλε Σπάντα, βοήθησε σημαντικά στην αισθητική αναβάθμιση των μοντέλων της εταιρείας. Ο Λούτε παρέμεινε στην BMW μέχρι το 1990, όταν και παραιτήθηκε λόγω των κατηγοριών που τον βάραιναν για τη δολοφονία του γιου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Σχεδιαστές αυτοκινήτων
Μπαμπού
Το μπαμπού είναι δεντρο της ομοιογένειας Bambuseae και της οικογένειας των Ποοειδών (Poaceae) ή Αγρωστωδών (Gramineae). Πολλά από αυτά τα δέντρα καλλιεργούνται ως διακοσμητικά. Περιλαμβάνουν γύρω στα 200 είδη, εκ των οποίων τα περισσότερα ανήκουν στα γένη Βαμβούσα (Bambusa) και Αρουνδινάρια (Arundinaria). Ευδοκιμούν στην Ασία, στην Αμερική και στην Αφρική. Χρησιμοποιείται σήμερα κυρίως για την κατασκευή πλοίων και ως οικοδομική ξυλεία. Αποτελεί την κύρια τροφή ζώων, όπως το γιγάντιο πάντα.
Περιγραφή
thumb|Ένα [[Γιγαντιαίο Πάντα|γιγανταίο πάντα τρώει μπαμπού.]] Είναι φυτά με μεγάλο ύψος, που φθάνει τα 40 μέτρα. Ευδοκιμούν σε βαθιά και γόνιμα εδάφη, που είναι ελεύθερα από ψυχρούς ανέμους. Το καλάμι τους είναι πλήρες ή κοίλο εσωτερικά, όρθιο, αποξυλωμένο και σπάνια ποώδες. Έχει επιμήκη και λογχοειδή φύλλα. Τα άνθη σχηματίζουν ταξιανθία τύπου φόβης και ο αριθμός των στημόνων ποικίλλει. Πολλαπλασιάζονται με σχίσιμο του ριζώματος και πιο σπάνια με σπορά. Ορισμένα είδη ζουν πάνω από αιώνα.
Ιστορικά στοιχεία
Το μπαμπού ήταν γνωστό από τα αρχαία χρόνια. Ο Θεόφραστος το αναφέρει ως «ινδικό κάλαμο» και ο Ηρόδοτος γράφει ότι από το φυτό αυτό κατασκεύαζαν βέλη και από τα δενδρώδη είδη του έφτιαχναν καλαμένια μονόξυλα στην Ινδία.
Ερυθρόζη
Η ερυθρόζη (σε δύο (2) οπτικά ισομερή) αντιπροσωπεύει τα δύο (2) από τα τέσσερα (4) συνολικά στερεοϊσομερή της 2,3,4-τριυδροξυβουτανάλης και είναι μια αλδόζη με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, δηλαδή μια τετρόζη. Για την ακρίβεια, μόνο το D-ισομερές της, δηλαδή η 2R,3R,4-τριυδροξυβουτανάλη, είναι φυσικό.
Βιοχημικός ρόλος
Η ερυθρόζη αντιδρά αργά με το υδροχλωρικό οξύ, σχηματίζοντας γαλακτικό οξύ. Στο μεταβολισμό των σακχάρων η 4-φωσφοερυθρόζη είναι ένα ενδιάμεσο μόριο-κλειδί. Σχηματίζεται στη μεταβολική οδό της φωσφοπεντόζης μετά τη δράση του ενζύμου τρανσαλδολάση, από 7-φωσφοσεδοεπτουλόζη και 3-φωσφογλυκεριναλδεΰδη, μαζί με 6-φωσφοφρουκτόζη. Τα φυτά και πολλοί μικροοργανισμοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν την 4-φωσφοερυθρόζη μαζί με το φωσφενολοπυροσταφυλικό οξύ (PEP) για τη σύνθεση των τριών (3) αρωματικών αμινοξέων, δηλαδή της τρυπτοφάνης, της τυροσίνης και της φαινυλαλανίνης. Επιπλέον η 4-φωσφοερυθρόζη μπορεί να χρησιμοποιηθεί από φυτά, βακτήρια και άλγη για τη σύνθεση της πυριδοξίνης (που είναι η βιταμίνη B6).
Πηγές
Κατηγορία:Αλδόζες Κατηγορία:Μονοσακχαρίτες Κατηγορία:C4 Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Σχολή Ουταγκάουα
thumb|right|200px|Ιτσικάουα Κομάζο και Ιτσικάουα Γιαόζο, [[Ουταγκάουα Τογιοκούνι περίπου 1800 ]] Η Σχολή Ουταγκάουα ήταν μια ομάδα Ιαπώνων καλλιτεχνών ουκίγιο-ε που ιδρύθηκε από τον Τογιοχάρου. Ο μαθητής του Τογιοκούνι ανέλαβε τη σχολή μετά το θάνατο του δάσκαλού του και καθιερώθηκε σαν η πιο γνωστή σχολή ξυλογραφίας. Οι Χιροσίτζε, Κουνισάντα, Κουνιγιόσι και Γιοσιτόσι ήταν όλοι μαθητές της σχολής Ουταγκάουα.
Η ιεραρχία της σχολής και τα καλλιτεχνικά ονόματα
Στην σχολή υπήρχε αυστηρή ιεραρχία και μόνο όταν κάποιος από τους γηραιότερους δασκάλους πέθαινε, οι νεότεροι ανέβαιναν βαθμίδα. Η βαθμίδα αυτή αντιπροσωπευόταν κυρίως με τα καλλιτεχνικά ονόματα γκό. Ο επικεφαλής της σχολής υπέγραφε συνήθως στα έργα του ως Τογιοκούνι. όταν Ο Κουνισάντα ανέλαβε την ηγεσία της σχολής (περίπου το 1842) υπέγραφε σαν Τογιοκούνι ενώ ο αμέσως κατώτερός του Κοτσόρο υπέγραφε ως Κουνισάντα (Κουνισάντα). Ο αμέσως επόμενως υπέγραφε ως Κουνιμάσα, που ήταν το γκό του Κοτσόρο πριν πάρει το όνομα Κουνισάντα ΙΙ. Ο αρχικός Κουνιμάσα ήταν μαθητής του Τογιοκούνι Α'.
Η διαδοχή των ονομάτων αναλυτικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία Ουταγκάουα
Κίνημα του 1935
Ως Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 ονομάστηκε η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της βενιζελικής αντιπολίτευσης έναντι της φιλοβασιλικής κυβέρνησης του Παναγή Τσαλδάρη, η οποία είχε προκύψει μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1933. Αναφέρεται ως προσπάθεια των βενιζελικών για την αποφυγή της διαφαινόμενης επαναφοράς της μοναρχίας στην Ελλάδα. Το κίνημα κατεστάλη με σχετική ευκολία από τις κυβερνητικές δυνάμεις, γεγονός που οδήγησε στη φυγή του Ελευθερίου Βενιζέλου και άλλων ηγετών της δημοκρατικής παράταξης στο εξωτερικό, σε μαζικές εκκαθαρίσεις στις τάξεις των ενόπλων δυνάμεων και εν τέλει στην επαναφορά του Γεωργίου Β΄ κατά τα τέλη του ιδίου έτους.
Αίτια
Το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 ήταν η συνισταμένη των συνωμοτικών ενεργειών διάφορων κύκλων και οργανώσεων της βενιζελικής παράταξης, που απέβλεπαν στην αποτροπή της παλινόρθωσης της βασιλευόμενης δημοκρατίας. Πίσω από το στόχο αυτό βρισκόταν η επιθυμία των απότακτων βενιζελικών αξιωματικών να ξαναγυρίσουν στο στράτευμα και να προχωρήσουν σε ριζικές εκκαθαρίσεις των αντιφρονούντων, καθώς και η επιδίωξη των πολιτικών της ίδιας παράταξης να επανέλθουν στην εξουσία.
Οι ανησυχίες των βενιζελικών για το μέλλον της αβασίλευτης δημοκρατίας δεν ήταν ίσως απόλυτα δικαιολογημένες, επειδή, παρ΄ όλες τις προκλήσεις των φανατικών βασιλικών, το πολίτευμα δεν κινδύνευε σοβαρά από τους φανατισμένους εχθρούς του, που αποτελούσαν μια ανίσχυρη μειοψηφία. Το Λαϊκό Κόμμα, το οποίο στέγαζε τη μεγάλη πλειοψηφία των παλιών βασιλοφρόνων, είχε αναγνωρίσει, το 1932, την αβασίλευτη δημοκρατία και είχε αναλάβει να εργαστεί στα πλαίσια αυτού του πολιτεύματος. Μολονότι η ηγεσία και ο συμπολιτευόμενος τύπος αρνούνταν να αποκηρύξουν τη βασιλευόμενη δημοκρατία, η άρνησή τους αυτή είχε σχέση μάλλον με την εύλογη επιθυμία να μην προκαλέσουν μια μερίδα των ψηφοφόρων τους και όχι τόσο με τη φανατική τους προσήλωση στο βασιλικό θεσμό.
Από τα αίτια του κινήματος ξεχωρίζουν δύο:
Η απόπειρα του 1933 έπεισε το Βενιζέλο ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι δε θα δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο προκειμένου να τον εξοντώσουν και η πεποίθησή του αυτή, καθώς και η πίστη του ότι η παράταξή του και η χώρα γενικά χρειάζονταν τις υπηρεσίες του, ασφαλώς συνέβαλαν στη λήψη αποφάσεων που μόνο ατυχείς μπορούν να χαρακτηριστούν. Η από μέρους του ενθάρρυνση και υπόθαλψη συνωμοτικών οργανώσεων στο στρατό, με ανομολόγητο αλλά πραγματικό σκοπό την προάσπιση της βενιζελικής σύνθεσης του στρατεύματος, πρόδιδαν έλλειψη αυτοκυριαρχίας. Τέτοιες οργανώσεις ήταν η «Ελληνική Στρατιωτική Οργάνωση» (ΕΣΟ) και η «Δημοκρατική Άμυνα».
Η πρώτη συγκροτήθηκε από αξιωματικούς που υπηρετούσαν στο στρατό και από τα ηγετικά στελέχη της ήταν ο αντισυνταγματάρχης Χριστόδουλος Τσιγάντες, ο αδελφός του λοχαγός Ιωάννης Τσιγάντες, ο συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης και άλλοι. Σκοπός της οργάνωσης ήταν να εμποδίσει το Γεώργιο Κονδύλη να επιβάλει με δικό του κίνημα δικτατορία, αλλά και να ετοιμάσει αντίστοιχα στρατιωτικό κίνημα, για να αποτρέψει ενδεχόμενη μεταβολή του πολιτεύματος. Η δεύτερη οργάνωση, η «Δημοκρατική Άμυνα», συγκροτήθηκε από αποστρατευμένους κυρίως βενιζελικούς αξιωματικούς. Ηγέτες της ήταν οι στρατηγοί Αναστάσιος Παπούλας και Στυλιανός Γονατάς αλλά πραγματικός αρχηγός ο Νικόλαος Πλαστήρας, αυτοεξόριστος στη Γαλλία μετά την αποτυχία του κινήματος που είχε οργανώσει το 1933. Οι δύο αυτές οργανώσεις ενώθηκαν με την πρωτοβουλία του βενιζελικού πολιτικού Αλέξανδρου Ζάννα με κοινό στόχο την προάσπιση του πολιτεύματος.
Τους φόβους του Βενιζέλου, και γενικότερα της ηγεσίας της βενιζελικής παράταξης, ενίσχυαν οι κατά καιρούς αποτάξεις βενιζελικών αξιωματικών και οι εμφανείς στόχοι των κρατούντων, μετά το 1932, να απομακρύνουν τους αντιπάλους τους από το στράτευμα και τον κρατικό μηχανισμό γενικά και να τους υποκαταστήσουν σε κάθε τομέα και με κάθε μέσο. Γενικότερα, επρόκειτο για την αντίδραση μιας πολιτικής ηγεσίας που είχε ταυτιστεί με την εξουσία και το κράτος, ύστερα από μακροχρόνια και μονοκομματική διακυβέρνηση, και αρνιόταν να εγκαταλείψει την εξουσία και να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στους αντιπάλους της για την εγκαθίδρυση ανάλογου μακροχρόνιου και μονοκομματικού καθεστώτος.
Η επίκληση πολιτικών και πολιτειακών αρχών και οι αναφορές στον εθνικό διχασμό έδιναν την απαραίτητη ιδεολογική υπόσταση στον αγώνα της ολοκληρωτικής επικράτησης. Η ηγεσία αυτή προτιμούσε να παραμένει δέσμια ενός ιδεολογικού επιφαινόμενου, το οποίο δεν ανταποκρινόταν στις πολιτικοκοινωνικές τομές και τα προβλήματα της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αναζωπύρωση του διχασμού συμπίπτει χρονικά με την πρώτη, ύστερα από δέκα χρόνια μονοκομματικής βενιζελικής διακυβέρνησης, αποτελεσματική πρόκληση εκ μέρους της αντιπολίτευσης. Οι αναφορές στους κινδύνους που απειλούσαν την αβασίλευτη δημοκρατία άρχισαν να πληθαίνουν και να εντείνονται από τότε που το Λαϊκό Κόμμα αναγνώρισε το πολίτευμα και ανέλαβε να το σεβαστεί, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση.
Το Κίνημα
Οι κινηματίες απέβλεπαν στην κατάληψη του στόλου, ο οποίος, σύμφωνα με τα σχέδιά τους, θα έπαιζε βασικό ρόλο στην επιτυχία του κινήματος. Στόχος τους ήταν ακόμη οι στρατιωτικές δυνάμεις που έδρευαν στη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα, και τις οποίες θα έθεταν κάτω από τον έλεγχό τους. Με τον έλεγχο του στόλου, των φρουρών Θεσσαλονίκης και Καβάλας και με την Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου στη διάθεσή τους, οι κινηματίες θα σχημάτιζαν προσωρινή κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη, αν στο μεταξύ δεν υπέβαλλε παραίτηση η κυβέρνηση στην Αθήνα, όπου οι μυημένοι αξιωματικοί θα προσπαθούσαν να θέσουν κάτω από τον έλεγχό τους τις φρουρές της για τη δημιουργία αντιπερισπασμού.