cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψυχρά κι Ανάποδα
Απεικόνιση συναισθημάτων
Μετά από τη δήλωση του Λίνο ΝτιΣάλβο, επικεφαλής της εικονογράφησης, στο Fan Voice: «Ιστορικά μιλώντας, το να εικονογραφείς γυναικείους χαρακτήρες είναι πολύ, πολύ δύσκολο επειδή διαθέτουν ένα εύρος συναισθημάτων, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να τις κρατήσεις όμορφες», προέκυψαν αντιδράσεις για σεξισμό. Ωστόσο, ένας εκπρόσωπος της Disney είπε αργότερα στο Time πως τα λόγια του ΝτιΣάλβο είχαν παρερμηνευτεί, εξηγώντας πως «περιέγραφε κάποιες τεχνικές πτυχές της εικονογράφησης σε υπολογιστή και δεν έκανε ένα γενικό σχόλιο για τους εικονογραφημένους γυναικείους χαρακτήρες σε σχέση με τους αντρικούς ή άλλους χαρακτήρες». Επίσης, η σκηνοθέτης Λι είπε πως η δήλωση ερμηνεύτηκε εκτός πλαισίου και πως ο ΝτιΣάλβο μιλούσε με τεχνικούς όρους, διευκρινίζοντας πως η εικονογράφηση σε υπολογιστή είναι δύσκολη ανεξαρτήτως φύλου. Σε νέα συνέντευξη τον Αύγουστο του 2014, ο ΝτιΣάλβο υπογράμμισε εκ νέου αυτό που προσπαθούσε να εξηγήσει· τη δυσκολία του να μετατρέψεις οποιουδήποτε είδους εικονογραφημένο 2D χαρακτήρα σε έναν 3D χαρακτήρα με συναισθήματα: «Μεταφέροντας αυτή τη σειρά συναισθημάτων σε έναν εικονογραφημένο σε υπολογιστή χαρακτήρα, είναι ένα από τα πιο δύσκολα μέρη της διαδικασίας. Άντρα. Γυναίκα. Χιονάνθρωπο. Ζώο».
Αντιληπτοί ΛΟΑΤ παραλληλισμοί
Αρκετοί θεατές εκτός της βιομηχανίας του κινηματογράφου, όπως ευαγγελικοί πάστορες και σχολιαστές, υποστήριξαν πως η ταινία Ψυχρά κι Ανάποδα προωθεί την κανονικοποίηση της ομοφυλοφιλίας, ενώ άλλοι πιστεύουν πως ο βασικός χαρακτήρας της Έλσα αντιπροσωπεύει ένα θετικό πρότυπο για τους νέους της ΛΟΑΤ κοινότητας, βλέποντας το τραγούδι «Let it Go» ως μια μεταφορά του να «βγεις από τη ντουλάπα». Αυτοί οι ισχυρισμοί αντιμετωπίστηκαν με μικτές αντιδράσεις τόσο από το κοινό όσο και από τη ΛΟΑΤ κοινότητα.
Γράφοντας για το Film International, ο Ρόμπερτ Γκίαλ υποστήριξε πως ενώ η ταινία προσφέρει επιφανειακά μια προοδευτική οπτική της ομοφυλοφιλίας, ταυτόχρονα διαιωνίζει συντηρητικές αντιλήψεις για τη σεξουαλικότητα και το φύλο. Ενώ η θηλυκή ομοφυλοφιλία της Έλσα καθίσταται οπτικά ευχάριστη στο αντρικό βλέμμα, οι αντρικές υπερβάσεις της ετεροφυλοφιλίας κωδικοποιούνται με διάφορους αρνητικούς τρόπους.
Όταν η Λι ρωτήθηκε για τις ομοφυλοφιλικές αποχρώσεις στην ταινία, ήταν επιφυλακτική στην απάντησή της δηλώνοντας: «Δεν θα ήθελα να πω κάτι [...] ας μιλήσει ο κόσμος. Πιστεύω πως εξαρτάται από αυτούς». Ανέφερε επίσης πως η ταινία θα πρέπει να έχει μία «οπτική γωνία προερχόμενη από το 2013», σε αντίθεση με ταινίες από παλαιότερες εποχές.
Αγωγή για το «Let it Go»
Στις 24 Νοεμβρίου 2017, ο μουσικός καλλιτέχνης Τζέιμι Σιέρο μήνυσε τους Ντέμι Λοβάτο, Ιντίνα Μένζελ, Walt Disney Animation Studios και άλλους που εμπλέκονταν με το τραγούδι «Let it Go», κατηγορώντας τους πως αντέγραψαν το δικό του σινγκλ «Volar» (2008). Τον Μάιο του 2018, με απόφαση του δικαστηρίου, οι δημιουργοί Ρόμπερτ Λόπεζ και Κρίστεν Άντερσον-Λόπεζ απαλλάχθηκαν από την αγωγή εξαιτίας της τριετούς προθεσμίας παραγραφής των αξιώσεων περί των πνευματικών δικαιωμάτων. Ωστόσο, επειδή κάθε επανάληψη ή νέα παρουσίαση του τραγουδιού επανεκκινεί τον χρόνο περιορισμού, συνέστησαν στον Σιέρο πως θα μπορούσε να τροποποιήσει την αρχική του καταγγελία και να διεκδικήσει αποζημίωση μόνο γι' αυτές τις παραβιάσεις, εντός του χρονικού πλαισίου των τριών χρόνων. Τον Μάιο του 2019, ο Σιέρο απέσυρε τη μήνυση.
Διακρίσεις
Στην 86η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, η ταινία Ψυχρά κι Ανάποδα κέρδισε και τα δύο βραβεία στις κατηγορίες όπου ήταν υποψήφια, αυτές της Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων και του Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. Από τις δέκα συνολικά υποψηφιότητες που έλαβε στα βραβεία Annie, κέρδισε τελικά πέντε βραβεία, συμπεριλαμβανομένων αυτών της «Σκηνοθεσίας σε Παραγωγή Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων» για τους Μπακ και Λι, της «Φωνητικής Ερμηνείας σε Παραγωγή Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων» για τον Γκαντ και της «Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων». Μεταξύ άλλων, η ταινία έλαβε επίσης τρεις υποψηφιότητες για βραβεία Grammy (κερδίζοντας τις δύο), δύο για Χρυσή Σφαίρα (κερδίζοντας τη μία), δύο για βραβεία Critics' Choice (κερδίζοντας και τις δύο) και μία για βραβείο BAFTA, το οποίο και κέρδισε.
Απήχηση στην κοινωνία
Η μεγάλη αυτή απήχηση της ταινίας, οδήγησε επίσης στο να γίνει αντικείμενο μελέτης από ακαδημαϊκούς, κοινωνιολόγους και ψυχολόγους. Το επίκεντρο αυτών των αναλύσεων αφορούσε ζητήματα όπως η ταύτιση του κοινού με τα θέματα της ταινίας, τα διδακτικά μηνύματα που δίνονται στα παιδιά μέσω αυτής, τα διάφορα στερεότυπα που μπορεί να εμπεριέχονται σε αυτήν, καθώς και τη γλωσσολογία και τα χαρακτηριστικά του λόγου των χαρακτήρων της.
Franchise
Τον Ιανουάριο του 2014, ο Άιγκερ ανακοίνωσε πως η ταινία Ψυχρά κι Ανάποδα θα προσαρμοζόταν σε μιούζικαλ για τη σκηνή του Μπρόντγουεϊ. Σε διάστημα ενός τριμήνου (Φεβρουάριο-Μάιο 2014), ο Άιγκερ προχώρησε από το να μιλάει για «πιθανό franchise» του Ψυχρά κι Ανάποδα στο να μιλάει για «πιθανόν» ένα από τα «πέντε καλύτερα franchises» της Disney. Η τεράστια δημοφιλία της ταινίας οδήγησε σε ασυνήθιστα σοβαρή έλλειψη εμπορικών προϊόντων στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε αρκετές άλλες βιομηχανικές χώρες τον Απρίλιο του 2014,   κάτι το οποίο προκάλεσε εκτόξευση της τιμών στις καλύτερης ποιότητας και περιορισμένης έκδοσης κούκλες και στα κουστούμια της ταινίας άνω των $1000 στο eBay. Μέχρι να αποκατασταθεί αυτή η έλλειψη στις αρχές Νοεμβρίου του 2014, η Disney είχε πωλήσει πάνω από τρία εκατομμύρια κοστούμια μόνο στη Βόρεια Αμερική. Μέχρι τον Αύγουστο του 2014, ο εκδοτικός οίκος Random House είχε πωλήσει περισσότερα από 8 εκατομμύρια βιβλία που σχετίζονταν με το Ψυχρά κι Ανάποδα, ενώ ταξιδιωτικοί πράκτορες αύξησαν τις εκδρομές προς τη Νορβηγία, εξαιτίας της αυξανόμενης ζήτησης.
Στα θεματικά πάρκα της Disney, ο χρόνος αναμονής στις συναντήσεις των ηρώων με τα παιδιά συχνά ξεπερνούσε τις τέσσερις ώρες, αναγκάζοντας τη διοίκηση να επεκτείνει επ' αόριστον αυτό που αρχικά προοριζόταν να είναι κάτι προσωρινό ως προώθηση της ταινίας. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2014, ανακοινώθηκε πως το αξιοθέατο Maelstrom στο πάρκο Epcot της Νορβηγίας θα έκλεινε, και στη θέση του θα άνοιγε ένα αξιοθέατο βασισμένο στο Ψυχρά κι Ανάποδα (Frozen Ever After), κάτι το οποίο έγινε στις αρχές του 2016. Στις 27 Μαΐου 2016 έκανε πρεμιέρα το μιούζικαλ «Frozen – Live at the Hyperion» στο Hyperion Theater του Disney California Adventure, αντικαθιστώντας το προηγούμενο σόου που ανέβαινε εκεί και ήταν βασισμένο στον Αλαντίν.
Στο μεταξύ, οι παραγωγοί της τηλεοπτικής σειράς Once Upon a Time έλαβαν άδεια από ABC και Disney να ενσωματώσουν στον τέταρτο κύκλο της μια ιστορία εμπνευσμένη από την ταινία Ψυχρά κι Ανάποδα, κάτι το οποίο αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στο τέλος του τρίτου κύκλου, τον Μάιο του 2014. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, το ABC μετέδωσε το The Story of Frozen: Making a Disney Animated Classic, ένα ειδικό τηλεοπτικό επεισόδιο διάρκειας μίας ώρας για το πώς φτιάχτηκε η ταινία Ψυχρά κι Ανάποδα. Στο τέλος του επεισοδίου, ο Λάσιτερ ανακοίνωσε πως η ομάδα παραγωγής της ταινίας θα δημιουργούσε μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο Χρόνια Πολλά Ψυχρά κι Ανάποδα, η οποία έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες μαζί με την ταινία της Disney Σταχτοπούτα στις 13 Μαρτίου 2015. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2014, το Disney on Ice παρουσίασε στο Amway Center στο Ορλάντο, Φλόριντα την παγκόσμια πρεμιέρα της περιοδείας του σόου στον πάγο βασισμένο στην ταινία.
Κατά τη διάρκεια προβολής του The Making of Frozen: Return to Arendelle στο ABC, ανακοινώθηκε πως ένα ειδικό επεισόδιο με τίτλο Ψυχρά κι Ανάποδα: Η καινούρια περιπέτεια του Όλαφ βρισκόταν σε παραγωγή και προγραμματιζόταν να κυκλοφορήσει τον χειμώνα του 2017. Τον Ιούνιο του 2017, ο Λάσιτερ αποκάλυψε πως το ειδικό επεισόδιο διάρκειας 21 λεπτών, θα λάμβανε επίσης περιορισμένη προβολή στις κινηματογραφικές αίθουσες και έκανε πρεμιέρα μαζί με την ταινία της Pixar, Coco, στις 22 Νοεμβρίου 2017. Το τηλεοπτικό ντεμπούτο έγινε στο ABC στις 14 Δεκεμβρίου 2017.
Επιπρόσθετα, η ταινία προσαρμόστηκε σε έναν κόσμο του παιχνιδιού Kingdom Hearts III, με την πλοκή του κόσμου (ο οποίος ονομάστηκε Αρεντέλλα) να ακολουθεί την πλοκή της ταινίας, ενώ το καστ της ταινίας χάρισε τις φωνές του και στους αντίστοιχους χαρακτήρες του παιχνιδιού.
Συνέχεια
Μία συνέχεια με τίτλο Ψυχρά κι Ανάποδα ΙΙ κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου του 2019. Σε αυτή τη συνέχεια, οι Άννα, Έλσα, Κρίστοφ, Σβεν και Όλαφ ταξιδεύουν σε ένα μαγεμένο δάσος για να ανακαλύψουν την προέλευση της μαγικής δύναμης της Έλσα. Η ταινία είχε εμπορική επιτυχία, ξεπερνώντας σε εισπράξεις την προκάτοχό της, αλλά δίχασε περισσότερο τους κριτικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερων Κινουμένων Σχεδίων Κατηγορία:Κατάρες στις ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κρίστοφ Μπεκ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2013
Τιφινάγ
Ένα σύγχρονο αλφαβητικό παράγωγο της παραδοσιακής γραφής, γνωστό ως νεο-τιφινάγ, εισήχθη τον 20ό αιώνα. Μια ελαφρώς τροποποιημένη έκδοση της παραδοσιακής γραφής, που ονομάζεται Tifinagh Ircam, χρησιμοποιείται σε πολλά μαροκινά δημοτικά σχολεία για τη διδασκαλία της βερβερικής γλώσσας στα παιδιά καθώς και για ορισμένες εκδόσεις.
Η λέξη τιφινάγ θεωρείται ότι είναι ομόρριζο του βερβερικοποιημένου θηλυκού στον πληθυντικό Καρχηδόνιος, μέσω του βερβερικού θηλυκού προθήματος τι- και του λατινικού Punicus· έτσι τιφινάγ θα μπορούσε ενδεχομένως να σημαίνει «τα φοινικικά (γράμματα)» ή «τα καρχηδονιακά γράμματα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλφάβητο Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Χάνες Μάγερ
Ο Χάνες Μάγερ (Hannes Meyer, 18 Νοεμβρίου 1889 - 19 Ιουλίου 1954) ήταν Ελβετός αρχιτέκτονας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Βασιλεία της Ελβετίας. Ξεκίνησε τις σπουδές του (1905-1909) στο τεχνικό σχολείο της Βασιλείας, ενώ παράλληλα εργάσθηκε σαν μαθητευόμενος κτίστης. Στη συνέχεια σπούδασε (1909-1912) στο Βερολίνο εφαρμοσμένες τέχνες. Έπειτα, κατέληξε στην Αγγλία μελετώντας τον πολεοδομικό σχεδιασμό (1912-1913). Δούλεψε σε διάφορα αρχιτεκτονικά γραφεία στο Βερολίνο και στο Μόναχο. Το 1919 άνοιξε το αρχιτεκτονικό γραφείο του στη Βασιλεία. Το 1924 ήταν συνιδρυτής του αρχιτεκτονικού περιοδικού 'ABC Beiträge zum Bauen' (Contributions on Building) μαζί με καλλιτέχνες του κονστρουκτιβισμού και του De Stijl, όπως τους Hans Schmidt, Μαρτ Σταμ και τον Ελ Λισίτσκι. Εκεί υιοθέτησε την ιδέα μιας ριζοσπαστικά λειτουργικής αρχιτεκτονικής, η οποία απέρριπτε εντελώς την έννοια της τέχνης. Το 1927 διαδέχθηκε τον Γκρόπιους και γίνεται πλέον ο δεύτερος διευθυντής της σχολής Μπάουχαους στο Ντεσάου. Στη συνέχεια και αφού χάνει τη θέση του στο Μπαουχάους, ο Μάγερ μεταβαίνει στη Σοβιετική Ένωση μαζί με επτά μαθητές του και εκεί ίδρυσαν την αρχιτεκτονική ομάδα Left Column. Το 1930 δίδαξε στην σχολή WASI της Μόσχας. Μέχρι το 1936 ασχολήθηκε με τον αστικό σχεδιασμό βασισμένο, όμως, σε μαρξιστικές ιδέες. Το 1936 επέστρεψε στην Ελβετία και μετά από ένα σύντομο διάστημα παραμονής εκεί βρέθηκε στο Μεξικό όπου το 1938 έγινε διευθυντής στο the Institute of Urbanism and Planning του Μεξικού. Μετά από μια δεκαετία εκεί επέστρεψε ξανά στην Ελβετία, όπου και πέθανε το 1954.
Μπαουχάους
Την 1η Απριλίου 1928, ο Βάλτερ Γκρόπιους διορίζει τον Μάγερ διευθυντή της σχολής του Μπάουχαους. Το Bauhaus τότε βρίσκεται στην πιο πολιτικοποιημένη του περίοδο. Ο Μάγερ επανεξετάζει τους στόχους της σχολής και κάνει πολλές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών για μια πιο πολύπλευρη και κοινωνικά ευαισθητοποιημένη εκπαίδευση. Η συμβολή του στη σχολή ήταν καθοριστική, μιας και επεσήμανε την αρχιτεκτονική ως τη σημαντικότερη δραστηριότητα της δίνοντας λιγότερη έμφαση στην τέχνη και την αισθητική. Διαχώρισε τις επιστήμες από τις τέχνες και ενσωμάτωσε μαθήματα που σχετίζονται με την τεχνολογία, τις φυσικές και ανθρωπιστικές επιστήμες. Οργάνωσε μαθήματα αρχιτεκτονικής βασισμένα σε επιστημονικές αρχές απορρίπτοντας με αυτόν τον τρόπο το φορμαλιστικό στυλ που επικρατούσε και οδήγησε τη σχολή σε μια πιο ρεαλιστική και επαγγελματική κατεύθυνση. Σε αντίθεση με την στάση του Γκρόπιους («εξερεύνηση των αρχών σχεδιασμού»), ο Μάγερ ώθησε τους σπουδαστές να σχεδιάζουν με βάση την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά και να μελετούν τη διαδικασία της ζωής του εκάστοτε χρήστη. Επίσης, αναδιοργάνωσε εργαστήρια για να καλύψει τις ανάγκες τις βιομηχανίας, καθώς και τα κοινωνικά ιδεώδη. Καινοτομία του αποτέλεσε και η δημιουργία ερευνητικών και παραγωγικών ομάδων με στόχο την κατανόηση των ανθρωπίνων αναγκών. Στην προσπάθεια της αναγνώρισης των ανθρώπινων αναγκών ενσωμάτωσε σε όλα τα εργαστήρια κοινωνικές επιστημονικές γνώσεις όπως διαλέξεις και μαθήματα κοινωνιολογίας. Παράλληλα, σε συνεργασία με τους σπουδαστές του κατασκευαστικού τμήματος της σχολής : Σχεδίασε μοντέλα κατοικιών για τους εργαζόμενους σε βιομηχανίες και γραφεία Το 1929 ο Μάγερ φέρνει στη σχολή τη δική του ριζοσπαστική και φονξονιαλιστική άποψη σχετικά με την ανέγερση κτηρίων και την ονομάζει «Die neue Bauleher» (ο νέος τρόπος κτισίματος). Η άποψη αυτή αναφέρεται στην αρχιτεκτονική η οποία δεν έχει σχέση με την αισθητική, αλλά θα πρέπει να έχει χαμηλό κόστος και θα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Επιχειρεί, επίσης, και την ανταλλαγή φοιτητών του Bauhaus και της Σοβιετικής σχολής Vkhutemas. Στόχος του Μάγερ, με βάση το πολιτικό και ιδεολογικό του υπόβαθρο, ήταν η μεγάλη αύξηση της παραγωγής αντικειμένων φθηνών σύμφωνα με τις ανάγκες του λαού. Η παραγωγή και οι πωλήσεις της σχολής αυξήθηκαν σημαντικά. Το διάστημα, όμως αυτό στο Bauhaus ήταν πολύ σύντομο, αφού την πρώτη Αυγούστου του 1930 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω των μαρξιστικών-κομμουνιστικών του πεποιθήσεων και των επιλογών του στη σχολή, σε αντίθεση με τους λεπτούς-ουδέτερους χειρισμούς του Γκρόπιους, σε ένα κλίμα όπου θεωρούνταν πρόκληση για τις δυνάμεις τις δεξιάς, που κέρδιζαν συνεχώς έδαφος. Τη διεύθυνση του Bauhaus αναλαμβάνει στη συνέχεια ο Μις φαν ντερ Ρόε, ο οποίος μετατρέπει τη σχολή σε ιδιωτική.
Ο νέος κόσμος
Το 1926 ο Μάγερ συνόψισε την περίοδο της έντονης ενασχόληση του με τη νέα πραγματικότητα στο δοκίμιό του «The New World» (ο νέος κόσμος). Αντιλαμβάνεται πλέον τις τεχνολογικές αλλαγές οι οποίες έχουν εμφανώς επηρεάσει την ικανοποίηση των αναγκών του ανθρώπου, αλλά και τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Μελετά το κτήριο σε λειτουργικό και βιολογικό επίπεδο, καθώς ‘δίνει’ σχήμα στη διαδικασία της ζωής, πράγμα που οδηγεί σε μία αγνή κατασκευή. Στηρίζει τον σχεδιασμό στην κάλυψη των αναγκών έχοντας ως παραμέτρους τις εξής : 1) σεξουαλική ζωή, 2) συνήθειες ύπνου, 3) κατοικίδια, 4) κηπουρική, 5) προσωπική υγιεινή, 6) προστασία από τις καιρικές συνθήκες, 7) χώροι υγιεινής μέσα στο σπίτι, 8) χώροι στάθμευσης,9) μαγειρική, 10) θέρμανση, 11) απομόνωση, 12) υπηρεσία Πέραν όμως από αυτές τις παραμέτρους ο σχεδιασμός του συνοδεύεται και με μία ανάλυση του κτηρίου που καλύπτει τα εξής : α) τεχνο-οικονομικά στοιχεία, β) πολιτικο-οικονομικά στοιχεία, γ) ψυχο-καλλιτεχνικά στοιχεία. Εκτός από αυτά τα στοιχεία μελετά επίσης και την καθημερινότητα του κάθε ατόμου που πρόκειται να ζήσει μέσα στο σπίτι και σύμφωνα με αυτή δημιουργεί τα λειτουργικά διαγράμματα για τον πατέρα, τη μητέρα, τα παιδιά και όποιον άλλο κατοικεί μέσα σε αυτό. Με αυτόν τον τρόπο εξετάζεται η σύνδεση μεταξύ της κατοικίας και των κατοίκων σε σχέση με το εξωτερικό περιβάλλον.
Basel Petersschule (1926)
Σε συνεργασία με τον Hans Wittwer. Δε κτίστηκε ποτέ (συμμετοχή σε διαγωνισμό), αλλά εκφράζει αρκετά καλά τις ιδέες του, όπως τον πλήρη φονξιοναλισμό που πίστευε. Ήταν πολύ ριζοσπαστικό σχέδιο και ίσως το πιο ενδιαφέρον του διαγωνισμού. Πρόκειται για ένα σχολείο θηλέων, 11 τάξεων. Το κτήριο βρίσκεται στην παλιά πόλη της Βασιλείας και περιβάλλεται από ψηλά κτήρια που σκιάζουν τον χώρο του σχολείου, ενώ παράλληλα έχει κακό αερισμό. Πρόκειται για μία περιοχή αρκετά μικρότερης έκτασης από αυτή που προβλέπεται (1240 τ.μ. ενώ η αυλή χρειάζεται περίπου 500 τ.μ.). Το σχολείο υψώνεται πάνω από το έδαφος σε επίπεδο όπου υπάρχει φως και αέρας. Στο ισόγειο υπάρχει κλειστός χώρος που περιλαμβάνει το κολυμβητήριο και το γυμναστήριο. Η περιοχή που απομένει διατίθεται σαν δημόσιος χώρος και πάρκινγκ. Αντί της καθιερωμένης αυλής ο χώρος αναψυχής των παιδιών βρίσκεται στις επίπεδες στέγες του κτηρίου αλλά και σε δύο αιωρούμενες χαλύβδινες πλατφόρμες οι οποίες συγκρατιούνται από τέσσερα καλώδια. Οι ανοιχτοί και οι εσωτερικοί χώροι συνδέονται με κλιμακοστάσια που βρίσκονται μέσα σε τζαμαρίες. Το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο το κτήριο είναι ο χάλυβας.
Trade Union School of ADGB (1928-1930)
Σε συνεργασία με τον Hans Wittwer. Βρίσκεται 25 μίλια βόρεια του Βερολίνου, στο Μπερνάου (Bernau). Είναι ένα από τα λίγα πραγματοποιημένα κτίρια του, που θεωρείται ίσως το σημαντικότερο επίτευγμά του και ένα από τα μνημεία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Και αυτό σαν σχεδιασμός αντανακλά τις ιδέες του φονξιοναλισμού.
Balcony Access Houses (1929-1930)
Σε συνεργασία με μαθητές της σχολής του Bauhaus κτίστηκαν πέντε πτέρυγες, πριν την παραίτησή του, ακολουθώντας τη φιλοσοφία ότι η αρχιτεκτονική δεν πρέπει να υπηρετεί μόνο τις ανώτερες τάξεις, αλλά πρέπει να είναι προσιτή σε όλους. Συνολικά πρόκειται για 90 διαμερίσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Ζεράρ ντε Βιλιέ
Ο Ζεράρ ντε Βιλιέ (ή ντε Βιλλιέ) (Gerard de Villiers) (Παρίσι, 8 Δεκεμβρίου 1929 - Παρίσι, 31 Οκτωβρίου 2013), ήταν Γάλλος συγγραφέας της ιδιαίτερα επιτυχημένης, σε παγκόσμιο επίπεδο, σειράς μυθιστορημάτων κατασκοπίας «SAS».
Το έργο του: η σειρά SAS
Ο ίδιος θεωρούσε τα βιβλία της σειράς του «...δημοσιογραφία σε μορφή μυθιστορήματος, ένα είδος φωτογραφίας μιας χώρας στο γεωπολιτικό πλάνο». Πριν τη συγγραφή κάθε βιβλίου, ταξίδευε για δυο εβδομάδες στη συγκεκριμένη χώρα όπου διαδραματιζόταν και στη συνέχεια έγραφε για το βιβλίο τις επόμενες έξη εβδομάδες. Στο πλαίσιο της έρευνάς του βρισκόταν σε τακτική επαφή με δημοσιογράφους, διπλωμάτες, πράκτορες μυστικών υπηρεσιών ακόμη και με τρομοκράτες. Η σειρά κάλυψε μια περίοδο 48 ετών από το 1965 μέχρι το 2013. Οι πωλήσεις της σειράς S.A.S. ήταν πάνω από 100 εκατομμύρια αντίτυπα και θεωρείται ότι είναι μια πιο πετυχημένες στο είδος της, αντίστοιχα με αυτήν του Τζέιμς Μποντ από τον Ίαν Φλέμινγκ.
Κριτική για το έργο του
Τα έργα του δεν ήταν απλώς επίκαιρα, δεδομένου ότι ο ντε Βιλιέ έκανε επιτόπια έρευνα πριν γράψει κάθε βιβλίο. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις προέβλεψε γεγονότα και εξελίξεις («εντυπωσιακές συμπτώσεις») - περιγράφοντας γεγονότα που λίγο έως πολύ συνέβαιναν μέσα στα επόμενα χρόνια. Τέτοια περιστατικά είναι η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του προέδρου Άσαντ της Συρίας στο βιβλίο του «Ο δρόμος προς τη Δαμασκό» (2012), η δολοφονία του Αιγυπτίου προέδρου Σαντάτ (Η συνωμοσία του Καΐρου, 1981), η δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού του Λιβάνου Ραφίκ Χαρίρι (Λίστα Χαρίρι, 2010). Το ύφος των μυθιστορημάτων του είχε σαν αποτέλεσμα να δέχεται κριτική ως αντιδραστικός, σεξιστής και σωβινιστής.
Για την Ελλάδα
Η άποψη του ντε Βιλιέ για ελληνικά γεγονότα, που εκφράστηκε μέσα από σχετικό μυθιστόρημά του, θεωρήθηκε άξια αναφοράς σε ελληνικό βιβλίο, ενώ το όνομά του χρησιμοποιείται για να παρομοιάσει την ιδιαίτερη πλοκή της ιστορίας τρομοκρατικής οργάνωσης με τα βιβλία του.
Το 2002, ο ντε Βιλιέ, στο πλαίσιο της έρευνάς του για τη συγγραφή νέου βιβλίου, είχε ζητήσει από τη διοίκηση των φυλακών Κορυδαλλού να του επιτραπεί να μιλήσει με τους τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη, αλλά το αίτημά του δεν είχε γίνει αποδεκτό.
Οικογένεια
Πατέρας του Ζεράρ ντε Βιλιέ ήταν ο Ζακ Ντεβάλ, θεατρικός συγγραφέας και κινηματογραφιστής. Είχε παντρευτεί τέσσερις φορές. Η τελευταία σύζυγός του, Κριστίν, με την οποία βρισκόταν σε διάσταση, ήταν διευθύντρια των εκδόσεών του. Ο ντε Βιλιέ είχε δυο παιδιά.
Θάνατος
Η ανακοίνωση του θανάτου του έγινε σύμφωνα με επιθυμία του συγγραφέα, μέσω Twitter, με το κείμενο «SAS. Ο πρίγκιπας Malko Linge είναι ορφανός: ο συγγραφέας Ζεράρ ντε Βιλιέ απεβίωσε χθες στο Παρίσι, σε ηλικία 83 ετών, μετά από μακροχρόνια ασθένεια».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης
Το βασιλικό ανάκτορο της Μαδρίτης (ισπανικά: Palacio Real de Madrid) είναι η επίσημη κατοικία της ισπανικής βασιλικής οικογένειας στη Μαδρίτη, αλλά χρησιμοποιείται μόνο για κρατικές τελετές. Ο βασιλιάς Φελίπε ΣΤ΄ και η βασιλική οικογένεια δεν ζουν σε αυτό το παλάτι, αλλά επέλεξαν το πιο μικρό Παλάθιο δε λα Θαρθούελα, στα περίχωρα της Μαδρίτης. Το παλάτι είναι περιουσία του ισπανικού κράτους και διοικείται από το Πατριμόνιο Ναθιονάλ, μια δημόσια υπηρεσία. Το παλάτι βρίσκεται στην Κάγιε δε Μπαϊλέν, στο δυτικό τμήμα του κέντρο της Μαδρίτης, ανατολικά του ποταμού Μανθανάρες και είναι προσβάσιμο από το σταθμό μετρό Όπερα. Αρκετά δωμάτια του παλατιού είναι ανοικτά για το κοινό, με την εξαίρεση κρατικών λειτουργιών. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Πλάθα δε Οριέντε και γι'αυτό μερικές φορές ονομάζεται λανθασμένα «Παλάθιο δε Οριέντε».
Το ανάκτορο βρίσκεται στη θέση ενός οχυρού του 9ου αιώνα, που ονομαζόταν Μαγρίτ, το οποίο κατασκευάστηκε ως προκεχωρημένο φυλάκιο από τον Μωάμεθ της Κόρδοβα και μετά το 1036 πέρασε στην κατοχή του μαυριτανικού Ταΐφα του Τολέδο. Μετά την κατάληψη της Μαδρίτης από τον Αλφόνοσο Δ΄ της Καστίλλης το 1083, το κτίριο χρησιμοποιούταν σπάνια από τους βασιλείς της Καστίλλης. Το 1329, ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλλης συγκάλεσε το Κόρτες στη Μαδρίτη για πρώτη φορά. Ο Φίλιππος Β΄ μετακίνησε την αυλή του στη Μαδρίτη το 1561. Το παλιό Αλκάθαρ («Κάστρο») κατασκευάστηκε στη θέση τον 16ο αιώνα. Κάηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1734 και ο βασιλιάς Φίλιππος Ε΄ διέταξε να κατασκευαστεί ένα νέο παλάτι στο χώρο. αριστερά|thumb|200px Η κατασκευή διήρκησε από το 1738 μέχρι το 1755 και έγινε με βάση το μπερνινέσκ σχέδιο του Φίλιππο Γιουβάρρα και Τζοβάννι Μπατίστα Σασέτι σε συνεργασία με τους Βεντούρα Ροδρίγεθ, Φραντσέσκο Σαμπατίνι και Μαρτίν Σαρμιέντο. Ο Κάρολος Γ΄ κατοίκησε για πρώτη φορά στο νέο παλάτι το 1764. Ο Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας ήταν ο τελευταίος μονάρχης που ζούσε συνεχώς στο ανάκτορο και ο Μανουέλ Αθάνια, πρόεδρος της Δεύτερης Δημοκρατίας, ζούσε επίσης εκεί, γεγονός που τον καθιστά τον τελευταίο επικεφαλής του κράτους που ζούσε στο ανάκτορο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν γνωστό ως «Παλάθιο Ναθιονάλ». Ακόμη και σήμερα υπάρχει ένα δωμάτιο κοντά στο βασιλικό παρεκκλήσι, που ονομάζεται «γραφείο του Αθάνια».
Το παλάτι έχει έκταση 135.000 τετραγωνικά μέτρα και διαθέτει 3.418 δωμάτια. Είναι το μεγαλύτερο παλάτι στην Ευρώπη όσον αφορά την έκταση. Το εσωτερικό του παλατιού είναι αξιοσημείωτο για τον πλούτο της τέχνης και τη χρήση πολλών ακριβών υλικών στην κατασκευή και στη διακόσμηση των δωματίων του. Αυτά περιλαμβάνουν πίνακες ζωγραφικής από καλλιτέχνες όπως ο Καραβάτζιο, ο Βελάθκεθ και ο Φρανθίσκο Γκόγια. Άλλες συλλογές μεγάλης ιστορικής και καλλιτεχνικής σημασίας, που διατηρούνται στο κτίριο, είναι το βασιλικό οπλοστάσιο της Μαδρίτης, πορσελάνες, ρολόγια, έπιπλα, ασημικά και το μοναδικό ολόκληρο στραντιβάριους έγχορδο κουιντέτο.
Ιστορία του κτιρίου
thumb|250px|Εξέλιξη του σχεδίου του Αλκάθαρ Το κτίριο που βρισκόταν ακριβώς στη θέση του ανακτόρου πριν το σημερινό μπαρόκ κτίριο, ήταν το βασιλικό Αλκάθαρ, ένα οχυρό. Το κτίριο ανακαινίστηκε αρκετές φορές (ιδίως η πρόσοψη), επειδή ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ της Καστίλλης το έκανε μία από τις πιο δημοφιλείς κατοικίες και έτσι, το κτίριο έγινε γνωστό ως «ρεάλ», που σημαίνει στα ελληνικά «βασιλικό». Ο γιος του Ιωάννης Β΄ έκτισε το βασιλικό παρεκκλήσιο και αρκετά βοηθητικά κτίρια. Όμως, κατά τη διάρκεια του πολέμου της Καστιλλιάνικης Διαδοχής (1476), στρατεύματα της Χουάνα Μπελτρανέχα πολιορκήθηκαν στο Αλκάθαρ, με αποτέλεσμα να προκληθούν σημαντικές ζημιές στο βασιλικό κτίριο.
Όταν ο Αψβούργος αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ ανέβηκε στο θρόνο το 1516, ανέλαβε την αποκατάσταση του Αλκάθαρ σε αναγεννησιακό ρυθμό και το μετέτρεψε από παρωχημένη μεσαιωνική οικία σε παλάτι κατάλληλο για την αυλή του. Ο Φίλιππος Β΄ συνέχισε το έργο, δίνοντας έμφαση στη διακόσμηση του κτιρίου, προσλαμβάνοντας τεχνίτες από την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ολλανδία. Όμως, οι σημαντικότερες προσθήκες αυτού του μονάρχη, ο Χρυσός Πύργος και το Βασιλικό Οπλοστάσιο, κατεδαφίστηκαν το 1894. Επόμενοι Αψβούργοι μονάρχες (Φίλιππος Γ΄, Φίλιππος Δ΄ και Κάρολος Β΄) συνέχισαν το έργο του Φιλίππου Β΄ σε σχέση με το σχέδιο του κτιρίου και τις προσόψεις.
Όταν ο Φίλιππος Ε΄ των Βουρβόνων ανέβηκε στο θρόνο της Ισπανίας το 1700, το Αλκάθαρ των Αψβούργων ήταν λιτό σε σχέση με το Ανάκτορο των Βερσαλλιών, όπου ο νέος βασιλιάς έζησε τα παιδικά του χρόνια και άρχισε μια σειρά εκ νέου σχεδιασμών με επικεφαλής τους Τεοδόρο Αρδεμάνς και Ρενέ Καρλιέ. Από την άλλη, τα κύρια δωμάτια διακοσμήθηκαν στο στυλ των γαλλικών ανακτόρων από τη βασίλισσα Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας και την πριγκίπισσα δε Ουρσίνς.
Λίγες λεπτομέρειες είναι γνωστές για το εσωτερικό του ανακτόρου, αλλά υπάρχουν καταγραφές για τους κήπους και το εξωτερικό του. Ένας πίνακας που ζωγραφίστηκε το 1534 από τον Κορνέλιους Βέρμεγιεν δείχνει ένα ορθογώνιο κτίριο, με μεσαιωνική εμφάνιση και γύρω του να υπάρχουν διάφορα βοηθητικά κτίρια, όπως το Καπίγια Ρεάλ δε λος Τραστάμαρα, το Πάτιο δελ Ρέι στα δυτικά και το Πάτιο δε λα Ρέινα στα ανατολικά. Τα πάτιο (αυλές) ήταν προσβάσιμα για το κοινό για πολλά χρόνια και στέγαζαν ανοικτές αγορές. Ο πίνακας επίσης δίνει έμφαση στη συλλογή τέχνης του Αλκάθαρ, με έργα των Τιντορέττο, Πάολο Βερονέζε, Χοσέ Ριμπέρα, Μπος, Σάντεθ Κοέλιο, Βαν Ντάικ, Ελ Γκρέκο, Αννίμπαλε Καρράτσι, Λεονάρντο ντα Βίντσι, Γκουίντο Ρένι, Ραφαήλ, Τζάκοπο Μπασσάνο και Κορρέτζο, πολλά από τα οποία χάθηκαν στην καταστροφή του 1734.
Το μπαρόκ παλάτι
Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1734, το Αλκάθαρ καταστράφηκε από μια φωτιά, που προερχόταν από τα δωμάτια του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Ρανκ. Δεν έγινε γρήγορα αντιληπτή, επειδή τα προειδοποιητικά καμπανάκια θεωρήθηκαν ότι ήταν για το κόσμο. Εξ αιτίας του φόβου λεηλασιών, οι πόρτες του κτιρίου παρέμειναν κλειστές, εμποδίζοντας προσπάθειες βοήθειας. Πολλά έργα τέχνης χάθηκαν, ενώ άλλα, όπως το Λας Μενίνας του Βελάθκεθ, σώθηκαν επειδή πετάχτηκαν έξω από τα παράθυρα. Ευτυχώς, πολλά έργα σώθηκαν επειδή ο βασιλιάς είχε διατάξει μεγάλο μέρος της συλλογής του να μεταφερθεί στο ανάκτορο Μπουέν Ρετίρο λίγο πριν την πυρκαγιά. Η φωτιά συνέχισε να καίει για τέσσερις μέρες, ώσπου κατέστρεψε τελείως το παλιό Αλκάθαρ· οι τελευταίοι τοίχοι του κατεδαφίστηκαν το 1738.
Ο Φιλίππο Γιουβάρρα ανέλαβε την κατασκευή του νέου παλατιού. Ο Ιταλός αρχιτέκτονας σχεδίασε ένα πολυτελές έργο τεραστίων διαστάσεων, εμπνευσμένο από τα σχέδια του Μπερνίνι για το Λούβρο. Το σχέδιο άρχισε να υλοποιείται αμέσως μετά το θάνατο του Γιουβάρρα, τον Ιανουάριο του 1736. Ο βοηθός του, Τζιαμπατίστα Σασέτι, γνωστός επίσης και ως Χουάν Μπαουτίστα Σατσέτι ή Τζοβάννι Μπαττίστα Σακκέτι, επιλέχθηκε για να συνεχίσει το έργο του μέντορά του. Σχεδίασε μία κατασκευή γύρω από μία μεγάλη τετράγωνη αυλή και έλυσε τα προβλήματα του πεδίου ορατότητας δημιουργώντας προεκβάλλουσες πτέρυγες.
Το 1760, ο Κάρολος Γ΄ προσκάλεσε τον Σικελό Φραντσέσκο Σαμπατίνι, ένα νεοκλασικό αρχιτέκτονα, για να επεκτείνει το κτίριο. Η αρχική ιδέα ήταν να περιστοιχίσει την Πλάθα δε λα Αρμερία με μία σειρά από στοές, οι οποίες θα φιλοξενούσαν διάφορα βοηθητικά κτίρια και την κατασκευή δύο πτερύγων γύρω από την ίδια πλατεία. Μόνο η επέκταση του νοτιοανατολικού πύργου, γνωστού ως λα δε Σαν Χιλ, ολοκληρώθηκε. Ο Σαμπατίνι επίσης σχεδίασε να επεκτείνει τη βόρεια πλευρά με μία μεγάλη πρόσοψη, που θα ακολουθούσε το ρυθμό του κτιρίου και θα περιλάμβανε τρεις αυλές, λίγο μικρότερες από τη μεγάλη κεντρική αυλή. Οι εργασίες γι' αυτήν την επέκταση άρχισαν σύντομα, αλλά διακόπηκαν, αφήνοντας τα θεμέλια θαμμένα κάτω από μία πλατφόρμα, πάνω στην οποία θα κατασκευαστούν οι βασιλικοί στάβλοι. Αυτοί κατεδαφίστηκαν το 20ό αιώνα και αντικαταστάθηκαν από τους κήπους του Σαμπατίνι. Ο Κάρολος Γ΄ κατοίκησε για πρώτη φορά στο παλάτι το 1764.
Ο Φερδινάνδος Ζ΄, ο οποίος για πολλά χρόνια ήταν φυλακισμένος στο Σατώ ντε Βαλενσαΐ, άρχισε τη μεγαλύτερη ανακαίνιση του ανακτόρου τον 19ο αιώνα. Ο σκοπός αυτού του επανασχεδιασμού ήταν να μετατραπεί το ξεπερασμένο ιταλικό στυλ σε αυτό ενός γαλλικού ανακτόρου. Όμως, ο εγγονός του Αλφόνσο ΙΒ΄ πρότεινε το παλάτι να μετατραπεί σε κατοικία βικτωριανού ρυθμού. Τα σχέδια έγιναν από τον αρχιτέκτονα Χοσέ Σεγούνδο δε Λέμα και περιλάμβανε τον επανασχεδιασμό πολλών δωματίων, αντικαθιστώντας τα μαρμάρινα πατώματα με παρκέ και την προσθήκη επίπλων.
Οι ανακαινίσεις του 20ού αιώνα επιδιόρθωσαν τις ζημιές που έγιναν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, αντικαθιστώντας κατεστραμμένους τοίχους με αντίγραφα των αρχικών.
Εξωτερικό του παλατιού
thumb|250px|Λεπτομέρεια της πρόσοψης του παλατιού Η κύρια πρόσοψη του ανακτόρου αποτελείται από μία διώροφη πέτρινη βάση, από την οποία υψώνονται τοσκανικές και σύνθετες κολώνες που πλαισιώνουν τα παράθυρα των τριών κύριων πατωμάτων. Ο ανώτερος όροφος είναι κρυμμένος πίσω από μία κορνίζα που περιβάλλει το κτίριο και έχει κιγκλίδωμα διακοσμημένο με μία σειρά αγαλμάτων αγίων και βασιλιάδων, αλλά αυτά μετακινήθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλιάς του Καρόλου Γ΄ για να αποκτήσει το κτίριο πιο κλασσική εμφάνιση. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης της πρόσοψης το 1973 κάποια αγάλματα επέστρεψαν στη θέση τους, αποκαθιστώντας εν μέρει την εμφάνιση του σχεδίου του Σασέτι.
Στο αρχικό του σχέδιο, ο Σασέτι τοποθέτησε δεκατέσσερεις βάσεις στο κιγκλίδωμα με αγάλματα του Αζτέκου ηγέτη Μοντεζούμα Β΄ και του αυτοκράτορα των Ίνκας Αταουάλπα, έργα του Χουάν Πασκουάλ δε Μένα και Ντόμινγκο Μαρτίνεθ, αντίστοιχα. Αναπαραστάσεις του Ονώριου, Θεοδοσίου Α΄, Αδριανού και Τραϊανού βρίσκονται στις γωνίες των τριών εσοχών της πρόσοψης κοντά στις βάσεις των κολόνων. Ένα διακοσμητικό πλαίσιο με κλασσικές φιγούρες είναι κεντραρισμένο κατά μήκος του κιγκλιδώματος.
Αγάλματα του Φιλίππου Ε΄, Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας και της Ελισάβετ Φαρνέζε και του Φερδινάνδου Στ΄ και της γυναίκας του Μπάρμπαρα της Πορτογαλίας. Επίσης στη νότια πρόσοψη, ανάμεσα στα άλλα αγάλματα, βρίσκεται ένας υπαινιγμός του ζωδιακού κύκλου των αρχαίων Ελλήνων.
Πολλά από τα αγάλματα που διακοσμούσαν το παλάτι την εποχή του Φερδινάνδου Στ΄ είναι έργα του Χούαν Δομίγκο Ολιβιέρι και του εργαστηρίου του. Ο ίδιος επίσης είναι δημιουργός πολλών αλληγορικών μορφών της ελληνικής μυθολογίας.
Πλάθα δε λα Αρμερία
thumb|250px|Άποψη από την Πλάθα δε λα Αρμερία Η πλατεία όπως είναι σήμερα σχεδιάστηκε το 1892, σύμφωνα με σχέδιο του αρχιτέκτονα Ενρίκε Μαρία Ρεπουγιές. Όμως, η ιστορία αυτής της πλατείας χρονολογείται από το 1553, τη χρονιά την οποία ο Φίλιππος Β΄ διέταξε την κατασκευή των βασιλικών σταύλων.
Ο καθεδρικός της Αλμουδένα βρίσκεται στην άλλη άκρη της πλατείας, απέναντι από το ανάκτορο. Το εξωτερικό είναι νεοκλασικό ώστε να ταιριάζει με το περιβάλλον του, αλλά το εσωτερικό του είναι νεογοτθικό. Η κατασκευή χρηματοδοτήθηκε από τον βασιλιά Αλφόνσο ΙΒ΄ για να φιλοξενήσει τα λείψανα της συζύγου του Μερθέδες της Ορλεάνης. Η κατασκευή της εκκλησίας ξεκίνησε το 1878 και ολοκληρώθηκε το 1992.
Ο Σασέτι προσπάθησε να χτίσει ένα καθεδρικό ναό για να ολοκληρώσει το πλαίσιο του Μανθανάρες και ο Σαμπατίνι πρότεινε να ενώσει αυτό το σχέδιο με το παλάτι, για να σχηματίσει ένα ενιαίο πρόγραμμα. Και οι δύο προτάσεις αγνοήθηκαν από τον Κάρολο Γ΄. Ο Άνχελ Φερνάνδεθ δε λος Ρίος το 1868 πρότεινε τη δημιουργία μίας μεγάλης δασώδους έκτασης που θα καταλάμβανε το περίγραμμα της Πλάθα δε Οριέντε, ώστε να φαίνεται καλύτερο το ανάκτορο. Μια δεκαετία αργότερα, ο Σεγούνδο δε Λέμα προσέθεσε μία σκάλα στο αρχικό σχέδιο του Φερνάνδεθ, το οποίο έδωσε στον Φρανθίσκο δε Κούμπας την ιδέα να δώσει περισσότερη έμφαση στην εκκλησία. Ο Ναρθίσο Πασκουάλ Κολομέρ, ο ίδιος αρχιτέκτονας που σχεδίασε την Πλάθα δε Οριέντε, σχεδίασε τη διαρρύθμιση της πλατείας το 1879, αλλά δεν κατάφερε να το υλοποιήσει.
Πλάθα δε Οριέντε
Η Πλάθα δε Οριέντε είναι ένα ορθογώνιο πάρκο που συνδέει την ανατολική πρόσοψη του ανακτόρου με το Τεάτρο Ρεάλ. Η ανατολική πλευρά της πλατείας είναι καμπύλη και συνορεύει με πολλές καφετέριες στα διπλανά κτίρια. Αν και η πλατεία ήταν τμήμα των σχεδίων του Σασέτι για το παλάτι, η κατασκευή της ξεκίνησε το 1808 όταν ο βασιλιάς Ιωσήφ Βοναπάρτης διέταξε την κατεδάφιση περίπου 60 μεσαιωνικών κατασκευών, συμπεριλαμβανομένων μίας εκκλησίας, ενός μοναστηριού και της βασιλικής βιβλιοθήκης. Ο Ιωσήφ πέθανε πριν ολοκληρωθεί η κατασκευή. Η ολοκλήρωση έγινε από τη βασίλισσα Ισαβέλλα Β΄ που ανέθεσε στον Ναρθίσο Πασκουάλ Κολομέρ τη δημιουργία του τελικού σχεδίου το 1844.
Μονοπάτια χωρίζουν την πλατεία σε τρία κύρια πεδία: τους κεντρικούς κήπους, τους κηπους Κάμπο Νοβάλ και τους κήπους Λεπάντο. Οι κεντρικοί κήποι είναι διατεταγμένοι σε πλαίσιο γύρω από το κεντρικό μνημείο του Φιλίππου Δ΄, και ακολουθούν το μοντέλο των μπαρόκ κήπων. Τα βόρεια και νότια όρια των κεντρικών κήπων σημαίνονται μια σειρά αγαλμάτων, λαϊκά γνωστών ως οι Γότθοι βασιλιάδες- αγάλματα που αναπαριστούν πέντε Βησιγότθους κυβερνήτες και δεκαπέντε ηγέτες των πρώτων χριστιανικών βασιλείων μετά τη Ρεκονκίστα. Είναι από ασβεστόλιθο και είναι τμήμα μίας σειράς αγαλμάτων των ισπανών μοναρχών. Παραγγέλθηκαν για τη διακόσμηση του ανακτόρου και ολοκληρώθηκαν ανάμεσα στο 1750 και το 1753. Οι μηχανικοί πίστευαν ότι είναι πολύ βαριά για το κιγκλίδωμα του ανακτόρου και έτσι τα άφησαν στο έδαφος όπου φαίνεται εύκολα ότι δεν είναι πολύ λεπτομερή. Τα υπόλοιπα βρίσκονται στους κήπους του Σαμπατίνι.
Κήποι Κάμπο ντελ Μόρο
thumb|250px|Το Πασέο Πρινθιπάλ, τμήμα των κήπων Κάμπο δελ Μόρο Αυτοί οι Κήποι πήραν αυτό το όνομα («στρατόπεδο του Μαυριτανού») γιατί θεωρείται ότι ο μουσουλμάνος ηγέτης Αλί μπεν Γιουσούφ στρατοπεύδεσε σε αυτό το σημείο το 1109 κατά τη διάρκεια μίας προσπάθειας ανακατάληψης της Μαδρίτης. Οι πρώτες βελτιώσεις στην περιοχή έγιναν επί Φιλίππου Δ΄, ο οποίος έκτισε σιντριβάνια και φύτευσε διάφορα φυτά, αλλά η συνολική του εμφάνιση παρέμενε παραμελημένη. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του παλατιού έγιναν διάφορες εργασίες αρχιτεκτονικής τοπίου με βάση τους κήπους στο Βασιλικό Ανάκτορο της Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο, αλλή η έλλειψη χρηματοδότησης εμπόδισε τη βελτίωσή τους μέχρι τη βασιλεία της Ισαβέλλας Β΄. Ακολουθώντας τα γούστα της εποχής, το πάρκο σχεδιάστηκε σε ρομαντικό ρυθμό. Σιντριβάνια μεταφέρθηκαν από το Βασιλικό Ανάκτορο του Αρανχουέθ και κατασκευάστηκαν καμπύλα μονοπάτια. Υπό τη βασιλεία της Μαρία Χριστίνα της Αυστρίας, άρχισαν έργα αποκατάστασης που δημιούργησαν το σημερινό σχέδιο που μοιάζει με αυτό αγγλικού κήπου του 19ου αιώνα.
Κήποι του Σαμπατίνι
thumb|250px|Άποψη των Κήπων του Σαμπατίνι Οι Κήποι του Σαμπατίνι βρίσκονται στη βόρεια πλευρά του ανακτόρου και εκτείνονται μέχι το κάγιε δε Μπαϊλέν και την κουέστα δε Σαν Βιθέντε. Οι κήποι έχουν συμμετρικό γαλλικό σχεδιασμό και οι εργασίες ξεκίνησαν το 1933, κατά τη διάρκεια της ρεπουμπλικανικής κυβέρνησης. Αν και σχεδιάστηκαν από το Φερνάνδο Γκαρθία Μερκαδάλ, έχουν πάρει το όνομα του Φραντσέσκο Σαμπατίνι ο οποίος σχεδίασε τους βασιλικούς σταύλους που βρίσκονταν παλαιότερα στη θέση. Ο κήπος έχει μία μεγάλη ορθογώνια λίμνη που περιτριγυρίζεται από τέσσερα συντριβάνια και αγάλματα των Ισπανών βασιλιάδων οι οποίοι αρχικά σκόπευαν να στεφθούν στο ανάκτορο. Μέσα στον κήπο βρίσκονται σε γεωμετρικές θέσεις αρκετά συντριβάνια.
Η κυβέρνηση του Φράνκο κατασκεύασε τους κήπους ώστε να επιστρέψει την περιοχή στον έλεγχο του λαού, αλλά οι κήποι έγιναν προσβάσιμοι για το κοινό το 1978, όταν τους άνοιξε ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ανάκτορα στην Ισπανία Μαδριτη
Μάχη του Ντιέν Μπιέν Φου
Η Μάχη του Ντιέν Μπιέν Φου (Bataille de Diên Biên Phu και Βιετναμέζικα: Chiến dịch Điện Biên Phủ) διεξήχθη από τις 13 Μαρτίου ως τις 7 Μαΐου του 1954, στο ομώνυμο χωριό του Βιετνάμ. Η μάχη έγινε κατά την διάρκεια του Α' πολέμου της Ινδοκίνας και έλαβαν μέρος μεγάλες δυνάμεις των Βιετμίνχ (Βιετναμέζων ανταρτών) και επίλεκτων Γαλλικών Δυνάμεων της Λεγεώνας των Ξένων και Γάλλων Αλεξιπτωτιστών. Έληξε με ήττα των Γάλλων και σηματοδότησε το τέλος της Γαλλικής αποικιοκρατίας στην Ινδοκίνα και την απαρχή του πολέμου του Βιετνάμ, μεταξύ των Η.Π.Α. και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ που δημιουργήθηκε με τον διαχωρισμό του κράτους του Βιετνάμ, μετά την Συνδιάσκεψη της Γενεύης.
Στρατιωτική κατάσταση
Μέχρι το 1953, ο Πρώτος Πόλεμος της Ινδοκίνας δεν πήγαινε καλά για τη Γαλλία. Μια διαδοχή από διοικητές – Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ, Ζαν Ετιέν Βαλί, Ροζέ Μπλαζό, Μαρσέλ Καρπεντιέ, Ζαν ντε Λατρ ντε Τασινύ και Ραούλ Σαλάν – είχε αποδειχθεί ανίκανη να καταστείλει την εξέγερση των Βιετ Μινχ που πολεμούσαν για την ανεξαρτησία τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους 1952–1953, οι Βιετ Μινχ είχαν κατακτήσει τεράστιες εκτάσεις του Λάος, δυτικά του Βιετνάμ, προχωρώντας μέχρι το Λουάνγκ Πραμπάνγκ και την Πεδιάδα των Βάζων. Οι Γάλλοι δεν μπόρεσαν να επιβραδύνουν την προέλαση των Βιετ Μινχ, οι οποίοι υποχώρησαν μόνο αφού ξεπέρασαν τις πάντα αδύναμες γραμμές εφοδιασμού τους. Το 1953, οι Γάλλοι είχαν αρχίσει να ενισχύουν την άμυνά τους στην περιοχή του δέλτα του Ανόι για να προετοιμαστούν για μια σειρά από επιθέσεις εναντίον των περιοχών του Βιετ Μινχ στο βορειοδυτικό Βιετνάμ. Έστησαν οχυρωμένες πόλεις και φυλάκια στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του Λάι Τσάου κοντά στα κινεζικά σύνορα στα βόρεια, του Να Σαν στα δυτικά του Ανόι,  και της Πεδιάδας των Τζαρς στο βόρειο Λάος.
Τον Μάιο του 1953, ο Γάλλος πρωθυπουργός Ρενέ Μάγιερ διόρισε τον Ανρί Ναβάρ, έναν αξιόπιστο συνάδελφο, να αναλάβει τη διοίκηση των δυνάμεων της Γαλλικής Ένωσης στην Ινδοκίνα. Ο Μάγιερ είχε δώσει στον Ναβάρ μια ενιαία εντολή — να δημιουργηθούν στρατιωτικές συνθήκες που θα οδηγούσαν σε μια «τιμητική πολιτική λύση». Σύμφωνα με τον στρατιωτικό μελετητή Φίλιπ Ντέιβιντσον: "'Κατά την άφιξη του, ο Ναβάρ σοκαρίστηκε με αυτό που βρήκε. Δεν υπήρχε κανένα μακροπρόθεσμο σχέδιο από την αποχώρηση του ντε Λατρέ. Όλα έγιναν σε καθημερινή, αντιδραστική βάση. Οι πολεμικές επιχειρήσεις αναλαμβάνονταν μόνο ως απάντηση σε κινήσεις ή απειλές του εχθρού. Δεν υπήρχε ολοκληρωμένο σχέδιο για την ανάπτυξη της οργάνωσης και τη δημιουργία του εξοπλισμού του εκστρατευτικού σώματος. Τέλος, ο Ναβάρ, ο διανοούμενος, ο ψυχρός και επαγγελματίας στρατιώτης, συγκλονίστηκε από τη στάση «εκτός σχολής» του Σαλάν και των ανώτερων διοικητών και αξιωματικών του επιτελείου. Πήγαιναν στα σπίτια τους, όχι ως νικητές ή ήρωες, αλλά μετά, ούτε ως ξεκάθαροι ηττημένοι. Για αυτούς το σημαντικό ήταν ότι έβγαιναν από την Ινδοκίνα με τη φήμη τους ξεφτισμένη, αλλά άθικτη. Γλίτωσαν ελάχιστη σκέψη ή ανησυχία για τα προβλήματα των διαδόχων τους'."
Το Να Σαν και η έννοια του σκαντζόχοιρου
Ο Ναβάρ άρχισε να ψάχνει για έναν τρόπο να σταματήσει την απειλή των Βιετ Μινχ για το Λάος. Ο συνταγματάρχης Λουί Μπερτίιλ, διοικητής της Mobile Group 7 και κύριος σχεδιαστής του Ναβάρ, διατύπωσε την έννοια του « σκαντζόχοιρου ». Ο γαλλικός στρατός θα δημιουργήσει μια οχυρωμένη αεροκεφαλή μεταφέροντας στρατιώτες σε θέσεις δίπλα σε βασικές γραμμές ανεφοδιασμού των Βιετ Μινχ προς το Λάος. Θα σταματούαν τους στρατιώτες των Βιετ Μινχ που πολεμούσαν στο Λάος και θα τους ανάγκαζαν να αποσυρθούν. «Ήταν μια προσπάθεια αναχαίτισης των μετόπισθεν περιοχών του εχθρού, για να σταματήσει η ροή εφοδίων και ενισχύσεων, να εγκατασταθεί μια αναδρομή στα μετόπισθεν του εχθρού και να διαταραχθούν οι γραμμές του».
Οι Γάλλοι αξιωματικοί του επιτελείου απέτυχαν να αντιμετωπίσουν σοβαρά αρκετές κρίσιμες διαφορές μεταξύ του Ντιέν Μπιέν Φου και του Να Σαν: Πρώτον, στο Να Σαν, οι Γάλλοι διοικούσαν το μεγαλύτερο μέρος του ψηλού εδάφους με συντριπτική υποστήριξη πυροβολικού. Στο Ντιέν Μπιέν Φου, ωστόσο, οι Βιετ Μινχ έλεγχαν μεγάλο μέρος του ψηλού εδάφους γύρω από την κοιλάδα, το πυροβολικό τους ξεπέρασε κατά πολύ τις γαλλικές προσδοκίες και υπερτερούσε των γαλλικών στρατευμάτων σε αναλογία τέσσερα προς ένα. Ο Γκιάπ συνέκρινε το Ντιέν Μπιέν Φου με ένα «κύπελλο ρυζιού», όπου τα στρατεύματά του κατέλαβαν την άκρη και οι Γάλλοι τον πυθμένα. Δεύτερον, ο Γκιάπ έκανε ένα λάθος στο Να Σαν δεσμεύοντας τις δυνάμεις του σε απερίσκεπτες μετωπικές επιθέσεις προτού προετοιμαστεί πλήρως. Έμαθε το μάθημά του: στο Ντιέν Μπιέν Φου, ο Γκιάπ πέρασε μήνες σχολαστικά αποθηκεύοντας πυρομαχικά και χρησιμοποίησε βαρύ πυροβολικό και αντιαεροπορικά όπλα πριν κάνει την κίνησή του. Ομάδες εθελοντών των Βιετ Μινχ στάλθηκαν στο γαλλικό στρατόπεδο για να δουν τη διάθεση του γαλλικού πυροβολικού. Τα πυροβόλα τοποθετήθηκαν μέσα σε καλά κατασκευασμένα και καμουφλαρισμένα καζεμίδια. Ως αποτέλεσμα, όταν τελικά άρχισε η μάχη, οι Βιετ Μινχ ήξεραν ακριβώς πού ήταν τα γαλλικά πυροβολικά, ενώ οι Γάλλοι δεν ήξεραν καν πόσα όπλα είχε ο Γκιάπ. Τρίτον, οι εναέριες γραμμές ανεφοδιασμού στο Να Σαν δεν διακόπηκαν ποτέ, παρά τα αντιαεροπορικά πυρά των Βιετ Μινχ. Στο Ντιέν Μπιέν Φου, ο Γκιάπ συγκέντρωσε αντιαεροπορικές μπαταρίες που έκλεισαν γρήγορα τον διάδρομο και κατέστησαν εξαιρετικά δύσκολο και δαπανηρό για τους Γάλλους να φέρουν ενισχύσεις.
Γιουκατάν
Το Γιουκατάν (ισπανικά: Yucatán, επίσημα Estado Libre y Soberano de Yucatán) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Η πολιτεία χωρίζεται σε 106 δήμους. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Μέριδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 1.955.577 κατοίκους, ήταν δηλαδή η 21η πολυπληθέστερη.
Το Γιουκάταν έχει έκταση 39.612 χλμ². Καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της χερσονήσου του Γιουκατάν στο νοτιοδυτικό Μεξικό. Συνορεύει με τις πολιτείες Καμπέτσε στα νοτιοδυτικά και Κιντάνα Ρόο στα νοτιοανατολικά και ανατολικά. Στα βόρεια βρέχεται από το κόλπο του Μεξικού. Το Γιουκατάν είναι γνωστό ως η περιοχή που ο πολιτισμός των Μάγια έφτασε στην ακμή του. Σε αυτή την πολιτεία βρίσκονται οι αρχαιολογικοί χώροι Τσιτσέν Ιτζά, Ιζαμάλ, Μοτούλ, Μαγιαπάν και Εκ Μπαλάμ.
Μετά την κατάκτηση από τους Ισπανούς, η χερσόνησος του Γιουκάταν ανήκε στην Γενική Καπετανία του Γιουκατάν. Μετά την απελευθέρωση από τους Ισπανούς και την διάσπαση της Μεξικανικής Αυτοκρατορίας το 1823, το Γιουκατάν ανήκε στην πρώτη δημοκρατία του Μεξικού, η οποία προσαρτήθηκε οικειοθελώς στις Ηνωμένες Πολιτείες του Μεξικού. Το 1841, λόγω πολιτισμικών διαφορών αποσχίστηκε και σχημάτισε τη Δημοκρατία του Γιουκατάν, η οποία έγινε ξανά μέλος του Μεξικού το 1848. Το Γιουκατάν τελικά χωρίστηκε στα τρία, πρώτα το Καμπέτσε (1858, επίσημα 1863) και μετά η Κιντάνα Ρόο (1902).
Το Γιουκατάν θεωρείται η ασφαλέστερη πολιτεία του Μεξικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Παναγιώτης Καρκατσούλης
Ο  Παναγιώτης Καρκατσούλης του Γεωργίου είναι μέλος του ΑΣΕΠ, νομικός , διοικητικός επιστήμονας. Υπήρξε βουλευτής Επικρατείας του κόμματος Το Ποτάμι την περίοδο από τις 25 Ιανουαρίου 2015 έως τις 28 Αυγούστου 2015. Πριν εκλεγεί βουλευτής ήταν καθηγητής της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος βουλευτής στην Α' Αθήνας, με το Κίνημα Αλλαγής.
Καταγωγή και εκπαίδευση
Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιανουρίου του 1958. Κατάγεται από πλευράς του πατέρα του από την Περδικόβρυση της ορεινής Ναυπακτίας, και από πλευράς της μητέρας του από τον Πέρκο Ναυπακτίας. Αφού αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εκπόνησε διδακτορική διατριβή στην Κοινωνιολογία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Bielefeld της Γερμανίας με θέμα "Inzest und Strafrecht" (Αιμομιξία και Ποινικό Δίκαιο). Σύμφωνα με τον ίδιο έχει επηρεαστεί ιδιαίτερα από την θεωρία των αυτοαναφερόμενων κοινωνικών συστημάτων του Niklas Luhmann. Μιλά Αγγλικά, Γερμανικά και Γαλλικά.
Καριέρα
Για περισσότερο από δύο δεκαετίες υπήρξε αναλυτής δημόσιας πολιτικής στο Υπουργείο Προεδρίας και σε άλλα Υπουργεία και υπηρεσίες του Δημοσίου. Στο πλαίσιο αυτό, ασχολήθηκε, μεταξύ άλλων, με θέματα καλής νομοθέτησης, απλούστευσης διαδικασιών, ανάπτυξης του ανθρώπινου κεφαλαίου της δημόσιας διοίκησης, διαχείρισης κρίσεων καθώς και θέματα ανάπτυξης νησιωτικών πολιτικών. Έχει συμμετάσχει, για πολλά χρόνια, ως εμπειρογνώμονας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας, σε μελέτες και έρευνες για τη Διακυβέρνηση και τη δημόσια διοίκηση. Υπήρξε επίσης εθνικός εκπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή καθώς και σύμβουλος διαφόρων κυβερνήσεων (Ρωσία, Γεωργία, Κόσοβο, Ουζμπεκιστάν, Συρία κ.λπ) για θέματα διοικητικών μεταρρυθμίσεων και χρηστής διακυβέρνησης. Από το 2000 έως το 2001 συμμετείχε στην ομάδα υψηλού επιπέδου για την καλή νομοθέτηση (Mandelkern group) η οποία συστάθηκε με απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών αρμόδιων για θέματα δημόσιας διοίκησης. Το 2009 υπήρξε ένας εκ των αξιολογητών της Γερμανίας και της Δανίας για θέματα ρυθμιστικής διακυβέρνησης, στο πλαίσιο αντίστοιχου προγράμματος του ΟΟΣΑ. Έχει διακριθεί για το έργο του πολλαπλώς, εντός και εκτός Ελλάδας: Το 2003 του απονεμήθηκε το βραβείο P. Boorsma. To 2012 βραβεύτηκε από την Αμερικανική Ένωση Δημόσιας Διοίκησης (American Society of Public Administration – ASPA), με το «Διεθνές βραβείο Δημόσιας Διοίκησης». Με αφορμή την βράβευσή του, πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης τον χαρακτήρισαν ως τον "καλύτερο δημόσιο υπάλληλο του κόσμου". Έχει δημοσιεύσει (στην ελληνική, αγγλική και γερμανική γλώσσα) πέντε μονογραφίες, πολλές μελέτες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και πλειάδα άρθρων και σχολίων στον ημερήσιο, περιοδικό, έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Μελέτες του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αραβικά, κινεζικά, κορεατικά, ιταλικά, αλβανικά και ρωσικά.
Πολιτική δραστηριότητα
Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη ως επικεφαλής του επικρατείας με το Ποτάμι. Υπήρξε γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ποταμιού από τον Ιανουάριο 2015 ως τον Φεβρουάριο 2017.
Διαμόρφωσε τις θέσεις του Ποταμιού για τη Δημόσια Διοίκηση που παρουσιάστηκαν στις 10 Ιανουαρίου 2015 στο ίδρυμα Κακογιάννη. Από το 2017 ως τον Ιούνιο 2018 υπήρξε πρόεδρος του Ινστιτούτου του Ποταμιού "Πρόοδος στην πράξη - Π2". Υποστήριξε την δημιουργία ενός ενιαίου φορέα στον κεντρώο χώρο και εντάχθηκε στο Κίνημα Αλλαγής μετά τις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού τον Νοέμβριο 2017. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιστροπής του Κινήματος Αλλαγής. Όταν τον Ιούλιο 2018 το Ποτάμι αποχώρησε από το Κίνημα Αλλαγής, ο Παναγιώτης Καρκατσούλης παρέμεινε στο Κίνημα Αλλαγής δηλώνοντας ότι "δεν μπορούσα να είμαι ανακόλουθος με την κοινή λογική που διαθέτω. Δεν μπορεί κάτι που πριν από λίγους μόνο μήνες ήταν σωστό και έσπευσα να το υποστηρίξω, δημόσια και ιδιωτικά, να δεχτώ τώρα ότι ήταν λάθος και θεραπεύεται μόνο με την αποχώρησή μου." Στις 16 Νοεμβρίου 2018 ανακοινώθηκε ότι στις βουλευτικές εκλογές το 2019, θα είναι υποψήφιος με το Κίνημα Αλλαγής στην Α' Αθήνας. Αρθογραφεί στα ΝΕΑ            , καθώς και σε άλλα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι