cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φράνκο Μπαρέζι
Διεθνής καριέρα
Στην Εθνική Ιταλίας αγωνίστηκε από το 1982 ως το 1994 (συνολικά 81 φορές) κάνοντας το ντεμπούτο του στις 4 Δεκεμβρίου 1982 σε αγώνα με τη Ρουμανία για τα προκριματικά του επόμενου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984. Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, το οποίο η Ιταλία κατέκτησε (χωρίς όμως ο ίδιος να αγωνιστεί). Δύο χρόνια αργότερα, έπαιξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 με την ομάδα, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση. Το 1988 αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και έφτασε στην τέταρτη θέση. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 και κατέλαβε την τρίτη θέση, ενώ ο ίδιος ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, ήταν ο αρχηγός της ομάδας. Στο δεύτερο αγώνα του ομίλου της με αντίπαλο τη Νορβηγία, η Ιταλία είδε τον αρχηγό της και ηγέτη της άμυνας, να υφίσταται ρήξη μηνίσκου, και επείγουσα αποκατάσταση κατάφερε τελικά να αγωνιστεί. Απουσίασε υποχρεωτικά από τους επόμενους αγώνες αλλά έφτασε μέχρι τον τελικό, γνωρίζοντας την ήττα στα πέναλτι από την Εθνική Βραζιλίας. Ο ίδιος έχασε πέναλτι στη διαδικασία αυτή. Τον Σεπτέμβριο του 1994 αγωνίστηκε τελευταία φορά με την Εθνική Ιταλίας, στο 1–1 εναντίον της Σλοβενίας.
Μετά τη λήξη της καριέρας του, ο Μπαρέζι τιμήθηκε πολλές φορές. Εισήχθη στο Hall of Fame της Μίλαν και προς τιμήν του απεσύρθη η φανέλα με το νούμερο 6. Επίσης, έχει χαρακτηριστεί ως ο καλύτερος παίκτης στην ιστορία της Μίλαν και της Σέριε Α για τον 20ό αιώνα. To 2004 συμπεριλήφθηκε στη λίστα FIFA 100, ως ένας από τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές.
Τίτλοι
Μίλαν Ιταλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1993-1994
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1993-1994, ήταν το έκτο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών. Αυτή ήταν η μοναδική σαιζόν της Α1 στην οποία δε διεξήχθησαν πλέι οφ, έπειτα από την καθιέρωσή τους τη σαιζόν 1990-1991, καθώς λόγω της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το πρωτάθλημα έπρεπε να τελειώσει γρηγορότερα από το συνηθισμένο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε με μεγάλη άνεση ο Ολυμπιακός που ηττήθηκε μόνο από τον Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη με 3-2 σετ.
Πηγές
1993 1994 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1993 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1994
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών Πελοποννήσου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών-Πελοποννήσου, ο οποίος ήταν απλά γνωστός με το όνομα «Σταθμός Πελοποννήσου», λόγω της περιοχής που εξυπηρετούσε σιδηροδρομικώς, ήταν ο δεύτερος κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Αθήνας μετά το σταθμό Αθηνών-Λαρίσης. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1884 και ανήκε στους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ). Το 1904, σε πολύ μικρή απόσταση από τον Σταθμό Πελοποννήσου, εγκαινιάστηκε ο λεγόμενος «Σταθμός Αθηνών-Λαρίσης», αρχικός ιδιοκτήτης του οποίου ήταν οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ) και εξυπηρετούσε τρένα από και προς τη βόρεια Ελλάδα.
Γενικά
Ο Σταθμός Αθηνών Πελοποννήσου των πρώην ΣΠΑΠ βρισκόταν επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά - Πάτρας. Εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1884 και έκλεισε στις 7 Αυγούστου 2005, μαζί με το τμήμα Πειραιά - Αγίων Αναργύρων της γραμμής. Οι δραστηριότητές του μεταφέρθηκαν από τότε στον παρακείμενο σταθμό Λαρίσης, ο οποίος φέρει πλέον μόνο το όνομα «Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθήνας».
Ο σταθμός Πελοποννήσου χτίστηκε σε σχέδια Γάλλων μηχανικών, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Αλφρέντ Ροντέλ (Alfred Rondel) και αρχιμηχανικό τον Αντέλ Γκοτελάν (Abel Gotteland) και αργότερα μεταποιήθηκε από τον αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ τον 19ο αιώνα. Αποτελεί διατηρητέο κτίριο ιδιαίτερης αρχιτετονικής αξίας. Είναι μικρογραφία με μικρές διαφοροποιήσεις του Σιδηροδρομικού Σταθμού Σιρκετσί της Κωνσταντινούπολης.
Από τον σταθμό Πελοποννήσου, μία γραμμή οδηγούσε προς τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αττικής των Σιδηροδρόμων Αττικής, περνώντας ανισόπεδα πάνω από τη σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Λάρισας. Η συνδετήρια αυτή γραμμή δε χρησιμοποιούταν από συρμούς που εκτελούσαν δρομολόγια, αλλά μόνο από κενούς ή υπηρεσιακούς και κυρίως για ανταλλαγές τροχαίου υλικού μεταξύ των δύο δικτύων (ΣΑ και ΣΠΑΠ), τα οποία διέθεταν το ίδιο εύρος γραμμής (1 μέτρο). Η γραμμή αυτή καταργήθηκε το 1931.
Παραπομπές
Αθηνα Αθήνα Αθήνα
Νικόλαος Καζιμίρ της Οράγγης-Νάσσαου
Ο Κόμης Νικόλαος Καζιμίρ της Οράγγης-Νάσσαου (Ολλανδικά: Graaf Claus Casimir van Orange-Nassau, 21 Μαρτίου 2004 -) είναι το δεύτερο παιδί του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου της Ολλανδίας. Είναι έκτος στη σειρά διαδοχής του ολλανδικού θρόνου.
Βιογραφία
Ο Νικόλαος Καζιμίρ γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 2004 στο Ιατρικό Κέντρο Μπρόνοβο της Χάγης. Είναι το δεύτερο παιδί και ο μοναδικός γιος του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Πριγκίπισσας Λαυρεντιανής της Ολλανδίας.
Η γέννησή του επισκιάστηκε από τον θάνατο, μόλις μια ημέρα πριν, της προγιαγιάς του, πρώην βασίλισσας Ιουλιάνας.
Βαπτίστηκε στις 10 Οκτωβρίου 2004 στο παρεκκλήσι του Παλατιού Χετ Λόου στο Άπελντοορν. Νονοί του ήταν ο πατρικός θείος του Γουλιέλμος Αλέξανδρος, Διάδοχος Πρίγκιπας της Ολλανδίας, ο Πρίγκιπας Μαυρίκιος της Οράγγης-Νάσσαου, φαν Βολεχόφεν, ο Έντ Π. Σπάνιαρντ και η Κόμισσα Τατιάνα Ραζουμόβσκι φον Βίγκστεϊν.
Με την παραίτηση της Βασίλισσας Βεατρίκης, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 2013, τα παιδιά του πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της πριγκίπισσας Λαυρεντιανής έπαψαν να είναι μέλη του Βασιλικού Οίκου, αν και εξακολουθούν να είναι μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου
Επιχείρηση Κράκαου
Δεν είναι σαφές εάν η Επιχείρηση Κράκαου ήταν η πραγματική γερμανική κωδική ονομασία. Ο λόγος της κράτησης γνωστοποιήθηκε στους καθηγητές στο στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Πορεία της επιχείρησης
μικρογραφία| Η παγίδα αίθουσα διαλέξεων 56 του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου Αμέσως μετά την εγκαθίδρυση της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας, μετά την εισβολή στην Πολωνία, στις 19 Οκτωβρίου 1939, η Σύγκλητος του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου αποφάσισε να ανοίξει το πανεπιστήμιο για μια νέα ακαδημαϊκή χρονιά, η οποία επρόκειτο να ξεκινήσει στις 13 Νοεμβρίου. Η απόφαση αυτή κοινοποιήθηκε στις γερμανικές αρχές κατοχής, οι οποίες δεν εξέφρασαν αντιρρήσεις. Ωστόσο, στις 3 Νοεμβρίου, ο αρχηγός της Γκεστάπο στην Κρακοβία, ο SS-Obersturmbannführer Μπρούνο Μύλερ, διέταξε τον πρύτανη Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου, καθηγητή Ταντέους Λερ-Σπουαβίνσκι να απαιτήσει από όλους τους καθηγητές να παρακολουθήσουν τη διάλεξή του σχετικά με τα γερμανικά σχέδια για την πολωνική εκπαίδευση. Ο πρύτανης συμφώνησε και έστειλε μια πρόσκληση σε όλο το πανεπιστήμιο για μια συνάντηση προγραμματισμένη στο κτίριο του διοικητικού κέντρου στο Collegium Novum. Στις 6 Νοεμβρίου 1939, στην αίθουσα διαλέξεων αρ. 66 (επί του παρόντος αρ. 56 ) το μεσημέρι, συγκεντρώθηκαν όλοι οι ακαδημαϊκοί και οι καλεσμένοι τους. Μεταξύ αυτών, 105 καθηγητές και 33 λέκτορες από το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, 4 από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο και 4 από το Λούμπλιν και το Βίλνο. Υπήρχαν επίσης 34 καθηγητές και ιατροί από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας, οι οποίοι δεν σκόπευαν να ξεκινήσουν το ακαδημαϊκό έτος και παρακολούθησαν τη δική τους συνάντηση σε διαφορετική αίθουσα.
Οι ακαδημαϊκοί γέμισαν την αίθουσα αλλά δε δόθηκε διάλεξη για την εκπαίδευση. Αντίθετα, ο Μύλερ τους είπε ότι το πανεπιστήμιο δεν είχε άδεια να ξεκινήσει μια νέα ακαδημαϊκή χρονιά και ότι οι Πολωνοί ήταν εχθρικοί απέναντι στη γερμανική επιστήμη και ενήργησαν κακοπροαίρετα. Συνελήφθησαν επ΄ αυτοφώρω από ένοπλους αστυνομικούς και οδηγήθηκαν έξω. Μερικοί ανώτεροι καθηγητές δέχθηκαν κλωτσιές και χαστουκίστηκαν στο πρόσωπο (Στανίσουαφ Έστραϊχερ) και χτυπήθηκαν με τα κοντάκια. Συνελήφθησαν επίσης 13–15 επιπλέον υπάλληλοι του πανεπιστημίου και φοιτητές που βρίσκονταν στο χώρο, καθώς και ο Πρόεδρος της Κρακοβίας, Δρ Στανίσουαφ Κλιμέτσκι, ο οποίος συνελήφθη στο σπίτι του εκείνο το απόγευμα.
Απελευθέρωση
Μετά από έντονες διεθνείς διαμαρτυρίες επιφανών Ιταλών, συμπεριλαμβανομένου του Μπενίτο Μουσολίνι και του Βατικανού, 101 καθηγητές ηλικίας άνω των 40 ετών αφέθηκαν ελεύθεροι από το Sachsenhausen στις 8 Φεβρουαρίου 1940. Επιπλέον ακαδημαϊκοί απελευθερώθηκαν αργότερα. Μερικοί ηλικιωμένοι καθηγητές δεν επιβίωσαν των ονομαστικών κλήσεων, που πραγματοποιούνταν τρεις φορές την ημέρα, ακόμη και στον πάγο και το χιόνι, και τις ζοφερές συνθήκες διαβίωσης όπου η δυσεντερία ήταν συχνή, τα ζεστά ρούχα σπάνια και οι μερίδες φαγητού σπάνιες. 12 πέθαναν στο στρατόπεδο μέσα σε τρεις μήνες και άλλοι 5 μέσα σε εβδομάδες από την απελευθέρωση. Τρεις καθηγητές εβραϊκής καταγωγής χωρίστηκαν και αργότερα δολοφονήθηκαν ή πέθαναν για άλλα αίτια: (Λέον Στέρνμπαχ, Βίκτορ Ορμίτσκι και Γιόαχιμ Μέταλμαν). Μεταξύ των αξιοσημείωτων καθηγητών που πέθαναν στο στρατόπεδο ήταν οι Ιγκνάτσι Χσανόφσκι (19 Ιανουαρίου 1940), Στανίσουαφ Έστραϊχερ (29 Δεκεμβρίου 1939), Καζίμιες Κοστανέτσκι (11 Ιανουαρίου 1940), Αντόνι Μάιερ (24 Δεκεμβρίου 1939) και Μίχαου Μάριαν Σιεντλέτσκι (11 Ιανουαρίου 1940, μετά από ονομαστική κλήση). Τον Μάρτιο του 1940, οι ικανοί κρατούμενοι από την Κρακοβία που παρέμειναν ζωντανοί στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου και οι περισσότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι τον Ιανουάριο του 1941 κατόπιν παρέμβασης. Ο τελευταίος, Καζίμιες Πιβάρσκι, απελευθερώθηκε στα τέλη του 1941.
Πολλοί από αυτούς που πέρασαν από την Επιχείρηση Κράκαου και τον εγκλεισμό δημιούργησαν ένα υπόγειο πανεπιστήμιο το 1942 σε πείσμα των γερμανικών σωφρονιστικών διαταγμάτων. Μεταξύ των 800 φοιτητών του υπόγειου κολεγίου τους ήταν ο Κάρολ Βοϊτίλα, ο μελλοντικός Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄, του οποίο καθηγητής ήταν ο Ταντέους Λερ-Σπουαβίνσκι, μεταξύ άλλων.
Σήμερα υπάρχει μια πλάκα για τα γεγονότα της Επιχείρησης Κράκαου μπροστά από το Collegium Novum στην Κρακοβία. Κάθε 6 Νοεμβρίου, μαύρες σημαίες αναρτώνται έξω από όλα τα κτίρια του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου καταθέτει στεφάνια για να τιμήσει όσους υπέφεραν.
Πηγές
Κατηγορία:20ός αιώνας στην Κρακοβία Κατηγορία:Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο Κατηγορία:Σχέσεις Γερμανίας-Πολωνίας Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Διωγμός Πολωνών Κατηγορία:Διωγμός Εβραίων Κατηγορία:Διωγμός διανοουμένων
Γιόουκο Λίντστεντ
Ο Γιόουκο Λίντστεντ (γεννημένος 1955) είναι Φινλανδός γλωσσολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Είναι μέλος της Ακαδημίας των Εσπεράντο και ήταν υποψήφιος για τον Εσπεραντιστή της Χρονιάς το 2000 (μαζί με τον Χανς Μπάκκερ και τον Μάουρο Λα Τόρρε), που ορίζεται από το Κύμα των Εσπεράντο.
Ελεονώρα της Οράγγης-Νάσσαου
Η Κόμισσα Ελεονώρα της Οράγγης-Νάσσαου (Ολλανδικά: Gravin Leonore van Orange-Nassau, 21 Μαρτίου 2004 -) είναι το νεότερο παιδί του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου της Ολλανδίας. Είναι έβδομη στη σειρά διαδοχής του Ολλανδικού θρόνου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 2006 στο Ιατρικό Κέντρο Μπρόνοβο της Χάγης. Είναι το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Πριγκίπισσας Λαυρεντιανής της Ολλανδίας.
Με την παραίτηση της Βασίλισσας Βεατρίκης, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 2013, τα παιδιά του πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της πριγκίπισσας Λαυρεντιανής έπαψαν να είναι μέλη του Βασιλικού Οίκου, αν και εξακολουθούν να είναι μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κυκλάδων 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κυκλάδων είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στον νομό Κυκλάδων.
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2016–17 ήταν η 37η διοργάνωση πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ΕΠΣ Κυκλάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Ο. Σύρου, ο οποίος κέρδισε την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου διοργανώθηκε για 35η φορά και αποτέλεσε ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών 2016-17 της ΕΠΟ. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Σύρου, ο οποίος απέκτησε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων είναι η εξής:
Α' Κατηγορία
Η Α' Κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 9 συλλόγων. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Α.Ο. Σύρου, που όμως δεν δήλωσε συμμετοχή στη Γ' Εθνική, αλλά ούτε και στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κυκλάδων για την επόμενη περίοδο. Καμία ομάδα δεν υποβιβάστηκε, καθώς το πρωτάθλημα της επόμενης σεζόν διεξήχθη σε μία κατηγορία.
Β' Κατηγορία
Η Β' Κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 11 συλλόγων χωρισμένων σε 2 ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Όλες οι ομάδες προβιβάστηκαν καθώς το πρωτάθλημα της επόμενης σεζόν διεξήχθη σε μία κατηγορία.
1ος όμιλος
2ος όμιλος
Κύπελλο
Στον θεσμό του κυπέλλου, πήραν μέρος τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων όλων των κατηγοριών (εκτός του Πανθηραϊκού που αγωνίστηκε στο Κύπελλο Γ' Εθνικής) και ο κυπελλούχος θα συμμετείχε στο Κύπελλο Ερασιτεχνών της σεζόν. Νικητής αναδείχθηκε για 13η φορά στην ιστορία του ο Α.Ο. Σύρου, αφού κέρδισε στον τελικό τον Πανναξιακό με 3-2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κυκλάδων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Μουσείο του Γκέτο της Βαρσοβίας
Το Μουσείο του Γκέτο της Βαρσοβίας (πολωνικά: Muzeum Getta Warszawskiego) είναι υπό κατασκευή μουσείο ιστορίας στη Βαρσοβία. Θα ανοίξει το 2023, στην 80η επέτειο του εορτασμού της Εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας. Το μουσείο θα βρίσκεται στα κτίρια του πρώην Νοσοκομείου Παίδων Μπέρσον και Μπάουμαν στη Βαρσοβία, στην οδό Σλίσκα 51 και στην οδό Σιένα 60. Στις 19 Οκτωβρίου 2018, ο διευθυντής του μουσείου, ο Πολωνοεβραίος ιστορικός Άλμπερτ Στανκόφσκι, έλαβε ένα κλειδί για το ακίνητο από έναν κυβερνητικό αξιωματούχο και υπέγραψε μια μακροχρόνια μίσθωση κατά τη διάρκεια μιας τελετής στον μελλοντικό χώρο του μουσείου. Ο κύριος ιστορικός του είναι ο Ντάνιελ Μπλάτμαν.
Ιστορία
Η απόφαση για την ίδρυση του Μουσείου του Γκέτο της Βαρσοβίας εγκρίθηκε τον Νοέμβριο του 2017 από τον Πιοτρ Γκλίνσκι, αντιπρόεδρο της κυβέρνησης του Υπουργικού Συμβουλίου και Υπουργό Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς. Ο οργανισμός του μουσείου καταχωρήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2018. Συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαρτίου 2018 στην Πρωθυπουργία του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν αφιερωμένη στην ίδρυση του νέου θεσμού, με παρόντες τον Πρωθυπουργό Ματέους Μοραβιέτσκι και τον Υπουργό Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς, Πιοτρ Γκλίνσκι.
Η αποστολή του Μουσείου του Γκέτο της Βαρσοβίας περιλαμβάνει «τη διάδοση της γνώσης σχετικά με την ιστορία του Γκέτο της Βαρσοβίας ως κρίσιμο μέρος της ιστορίας του Ολοκαυτώματος, όπως σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από το Γερμανικό Τρίτο Ράιχ». Διευθυντής του Μουσείου είναι ο Άλμπερτ Στανκόφσκι.
Τον Ιούλιο του 2018, το Μουσείο έκανε διαθέσιμη στους πολίτες της πρωτεύουσας την πρώτη υπαίθρια έκθεση αφιερωμένη στην ιστορία του Νοσοκομείου Παίδων Μπέρσον και Μπάουμαν. Η έκθεση αποτελούνταν από 20 σανίδες τοποθετημένες στον φράχτη του κτιρίου στην οδό Σλίσκα 51 και Σιένα 60. Τον Απρίλιο του 2019, το Μουσείο του Γκέτο της Βαρσοβίας άνοιξε τη δεύτερη έκθεσή του στο Μνημείο των Ηρώων του Γκέτο, «Στέκεται όρθιος, άκαμπτος... ο Νέιθαν Ραπόπορτ και το Μνημείο των Ηρώων του Γκέτο», αφιερωμένο στον Νέιθαν Ραπόπορτ, δημιουργό του μνημείου. Το Μουσείο του Γκέτο της Βαρσοβίας ήταν συνδιοργανωτής της 76ης επετείου από το ξέσπασμα της Εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας. Το πρόγραμμα περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, συναυλίες, προβολή της ταινίας «Οδός Συνόρων» (πολωνικά: Ulica Graniczna), μια θεατρική παράσταση και τους κύριους εορτασμούς στο Μνημείο στις 19 Απριλίου.
Η επόμενη υπαίθρια έκθεση «Καρτ ποστάλ από τη γειτονιά μας... Η ιστορία των οδών Σιένα και Σλίσκα» άνοιξε στις 14 Μαΐου 2019 στον φράχτη του πρώην Νοσοκομείου Παίδων Μπέρσον και Μπάουμαν στην οδό Σιένα 60. Η έκθεση παρουσιάζει στη διάρκεια τριών αιώνων το μεταβαλλόμενο τμήμα της πρωτεύουσας, που αποτελεί τα περίχωρα της πόλης ακόμα στον 17ο αιώνα και σήμερα το ίδιο το κέντρο της που συνδυάζει τους τρεις περασμένους αιώνες, ενώ είναι ένα σύγχρονο κέντρο της Βαρσοβίας.
Το μουσείο ξεκίνησε την εκπαιδευτική του δραστηριότητα: έχει ετοιμαστεί σχέδιο τόσο για μαθητές δημοτικού όσο και για μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Έχουν πραγματοποιηθεί δωρεάν μαθήματα μουσείων, διαλέξεις για πανεπιστήμια τρίτης ηλικίας και εκπαιδευτικές βόλτες. Στα τέλη Μαρτίου 2019, διοργανώθηκε μια τριήμερη εκπαίδευση για δασκάλους, εκπαιδευτικούς και ξεναγούς με τίτλο: «Γύρω από το Γκέτο της Βαρσοβίας και άλλα γκέτο στην κατεχόμενη Πολωνία».
Τον Οκτώβριο του 2018, η τοπική κυβέρνηση του Βοεβοδάτου Μασοβίας μίσθωσε στο Μουσείο το συγκρότημα του Νοσοκομείου Παίδων Μπέρσον και Μπάουμαν για περίοδο 30 ετών. Το 2018, τα κτίρια του πρώην νοσοκομείου μπήκαν από τον Συντηρητή Μνημείων του Βοεβοδάτου Μασοβίας στον κατάλογο των ιστορικών μνημείων. Η κύρια έκθεση θα βρίσκεται στο τετραώροφο κεντρικό κτίριο του νοσοκομείου και το τμήμα εκπαίδευσης θα μεταφερθεί στο μονώροφο κτίριο του πρώην οφθαλμολογικού τμήματος.
Στόχοι
Οι καταστατικές δραστηριότητες του Μουσείου περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκετο της Βαρσοβιας, Μουσειο Κατηγορία:Γκέτο της Βαρσοβίας Γκετο της Βαρσοβιας, Μουσειο Γκετο της Βαρσοβιας, Μουσειο Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στην Πολωνία Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στη Βαρσοβία
The Hurt Locker
Το The Hurt Locker είναι πολεμική και δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής 2008, σε σκηνοθεσία της Κάθριν Μπίγκελοου και σενάριο του Μαρκ Μπόουλ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζέρεμι Ρένερ, Άντονι Μάκι και Μπράιαν Γκέριατι. Η ταινία έχει διάρκεια 131 λεπτών και οι παραγωγοί της ταινίας είναι η σκηνοθέτιδα Κάθριν Μπίγκελοου, ο Μαρκ Μπόουλ, ο Νίκολας Τσάρτιερ και ο Γκρεγκ Σαπίρο. Την διανομή της ταινίας στην Ελλάδα ανέλαβε η εταιρία Hollywood Entertainment. Η ταινία περιγράφει τις εμπειρίες μίας ομάδας πυροτεχνουργών κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ.
right|thumb|Η σκηνοθέτρια της ταινίας στα Όσκαρ Ο προϋπολογισμός της ταινίας ανέρχεται περίπου στα 15 εκατομμύρια δολάρια ενώ τα κέρδη της παγκοσμίως υπολογίζονται σε 49.230.772 δολάρια. Άρα η ταινία δεν θεωρείται αρκετά κερδοφόρα. Παρ' όλα αυτά γνώρισε μεγάλη επιτυχία στα Όσκαρ κερδίζοντας 6 χρυσά αγαλματίδια εκ των οποίων το σημαντικότερο είναι αυτό για την Καλύτερη ταινία. Επίσης προτάθηκε για 3 Χρυσές Σφαίρες από τις οποίες δεν κατάφερε να αποσπάσει καμία. Πολλές ήταν επιτυχίες της και στα βραβεία BAFTA (British Academy of Film and Television Arts) καθώς απέσπασε 6 βραβεία και προτάθηκε για ακόμη 2.
Το 2020 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αφίσα
Στις διάφορες αφίσες που χρησιμοποιήθηκαν με σκοπό την προώθηση της ταινίας εμφανίζονται κάποιες χαρακτηριστικές φράσεις. Σε κάθε αφίσα λοιπόν υπάρχει και μία από τις παρακάτω φράσεις:
Η συμμετοχή στα 82α Οσκαρ
Η ταινία παρ' όλο που ήταν γυρισμένη το 2008, συμμετείχε στα 82α βραβεία Ακαδημίας τα οποία σκοπό είχαν να βραβεύσουν τα κινηματογραφικά επιτεύγματα του 2009. Αυτό συνέβη διότι η ταινία παρά την ολοκλήρωση της το 2008 προβλήθηκε το συγκεκριμένο έτος μόνο σε κινηματογραφικά φεστιβάλ και επιλεγμένους κινηματογράφους. Οπότε θεωρήθηκε οτι η ταινία θα έπρεπε να κριθεί στα επόμενα Όσκαρ. Τελικά, η ταινία , όχι απλώς συμμετείχε στα επόμενα βραβεία αλλά διέπρεψε.
Κριτικές
Η ταινία έχει λάβει ευρύτατη αναγνώριση παγκοσμίως. Μάλιστα, λόγω των καλών κριτικών της και την αναγνώριση από σημαντικά μέσα, όπως η διάσημη εφημερίδα "New York Times" συχνά χαρακτηρίζεται ώς μία από τις καλύτερες αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας. Ειδικότερα, οι λάτρεις των ταινιών δράσης και των θρίλερ τη θεωρούν μία από τις καλύτερες στο είδος της αφού η αδρεναλίνη και η αγωνία είναι στην κορυφή από την πρώτη σκηνή του έργου.
The New York Times
Η διάσημη εφημερίδα "The New York Times" ήταν ανάμεσα σε αυτές που έκαναν αισθητό το θαυμασμό τους για την ταινία. Αυτό είναι αντιληπτό από την κριτική του A. O. Scott για την ταινία.
Ελεύθερη Μετάφραση
Το "The Hurt Locker",σκηνοθετημένο από την Κάθριν Μπίγκελοου από το σενάριο του Μαρκ Μπόουλ, είναι η καλύτερη Αμερικανική ταινία που έχει δημιουργηθεί έως τώρα για τον πόλεμο στο Ιράκ και δεν αποτελεί ντοκιμαντέρ. Αυτό μπορεί να ακούγεται κάπως δυσφημιστικό και επίσης σαν εμπορική θανατική ποινη, αφού οι ταινίες σχετικά με αυτόν τον πόλεμο δεν έχουν ακριβώς ενθουσιάσει το κοινό ή αναδειχθεί σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Το πλήθος των "καλοπροαίρετων" και επίκαιρων δραματικών ταινιών που κατέκλυσαν τις κινηματογραφικές οθόνες το φθινόπωρο του 2007 ήταν υστερικές και απρόσωπες, παρουσιάζοντας μία αγωνιώδη και ηθική αμφιθυμία η οποία δεν ήταν ούτε διαφωτιστική ούτε ιδιαίτερα διασκεδαστική. Και το κοινό, πιθανότατα αρκετά αποδυναμωμένο και μπερδεμένο από την πραγματικότητα, δεν ήταν διατεθειμένο να την παρακολουθήσει επεξεργασμένη στην οθόνη.
Box Office
Ο χαμηλός προϋπολογισμός της ταινίας δεν ήταν αρκετός για να της στερήσει τις καλές κριτικές και τα βραβεία. Αντιθέτως, ενίσχυσε την αίσθηση θαυμασμού του κοινού για το αριστούργημα της Κάθριν Μπίγκελοου αφού κατάφερε με λίγα χρήματα να δημιουργήσει. Παρ' όλα αυτά η πορεία της στο Box Office δεν στέφθηκε με επιτυχία. Στις Η.Π.Α. τα κέρδη της ταινίας ανέρχονται σε $17,017,811 δηλαδή το 34,6% του συνολικού κέρδους της ταινίας ενώ στις υπόλοιπες χώρες συνολικά κατάφερε να κερδίσει $32,212,961 δηλαδή το 65,4% του συνολικού κερδους. Στην Ελλάδα, τα κέρδη της ταινίας φτάνουν τα $367,644. Συνολικά, τα παγκόσμια κέρδη της ταινίας είναι $49,230,772.
Παραγωγή
Οι παραγωγοί της ταινίας είναι: η βραβευμένη με Όσκαρ σκηνοθέτρια της ταινίας Κάθριν Μπίγκελοου, ο σεναριογράφος της ταινίας Μαρκ Μπόουλ, ο Νίκολας Τσάρτιερ και ο Γκρεγκ Σαπίρο.
Φεστιβάλ
Η ταινία "The Hurt Locker" έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας την 4η Σεπτεμβρίου 2008 όπου και κέρδισε το βραβείο SIGNIS, το βραβείο Arca Cinemagiovani , το βραβείο Human Rights Film Network και το βραβείο Navicella. Η ταινία επίσης προβλήθηκε στο 33ο Ετήσιο Παγκόσμιο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο στις 8 Σεπτεμβρίου του 2008, όπου προκάλεσε ενδιαφέρον στις εταιρίες διανομής παρά το γεγονός οτι οι ταινίες για το Ιράκ δεν είχαν ως τότε καλή πορείο στο box office. Τελικά, τη διανομή της ταινίας ανέλαβε για τις Η.Π.Α. η εταιρία "Summit Entertainment".
Μέχρι το τέλος της χρονιάς, η ταινία είχε προβληθεί σε μεγάλο αριθμό φεστιβάλ,μεταξύ των οποίων το 3ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Ζυρίχης, το 37ο Festival du Nouveau Cinema, το 21o Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Μαρ ντελ Πλάτα, το 5ο Παγκόσμιο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Ντουμπάι και το 12ο Black Nights Film Festival του Τάλιν.Το 2009 το "The Hurt Locker" προβλήθηκε στο Παγκόσμιο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Γκετεμποργκ, το 10ο Film Comment Selects festival ,και South by Southwest Film Festival. Επίσης, ήταν η κεντρική προβολή του AFI International Film Festival,όπου η σκηνοθέτρια Kathryn Bigelow παρέλαβε το βραβείο Dallas Star. Άλλα Φεστιβάλ στα οποία συμμετείχε η ταινία το 2009 ήταν: το Human Rights Nights International Film Festival, το Παγκόσμιο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σιάτλ και το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Φιλαδέλφειας.
Κινηματογράφος
Η πρώτη δημόσια προβολή της ταινίας έγινε στις 10 Οκτωβρίου του 2008 από τη Warner Bros στήν Ιταλία. Στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο η "Summit Entertainment" ανέλαβε τη διανομή της ταινίας στις Η.Π.Α. έναντι 1.5 εκατομμυρίου δολλαρίων. Στην Αμερική η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 26 Ιουνίου 2009 σε 4 όμως μόνο κινηματογράφους του Λος Άντζελες και της Νέας Υόρκης.
Σύμφωνα με την εφημερίδα "Los Angeles Times", η ταινία είχε καλύτερη πορεία στο box office από τις άλλες ταινίες που αναφέρονταν στις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής, όπως οι ταινίες "Στην Κοιλάδα Του Ήλα", "Απώλειες Πολέμου" και "Λέοντες Αντί Αμνών".
Άλλα Μέσα
Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-Ray την 12η Ιανουαρίου του 2010 στη Βόρεια Αμερική. Ο δίσκος που κυκλοφόρησε συμπεριλάμβανε το σχολιασμό της σκηνοθέτιδας Κάθριν Μπίγκελοου, του σεναριογράφου Μαρκ Μπόουλ και άλλων μελών της παραγωγής, ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τα γυρίσματα και ένα 15λεπτο δίσκο που περιγράφει την εμπειρία των γυρισμάτων στην Ιορδανία και την παραγωγή της ταινίας. Ο δίσκος που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν περιλαμβάνει σχολιασμό.
Τα κέρδη από τις πωλήσεις DVD στις Η.Π.Α. έφτασαν τα 30 εκ. ευρώ μέχρι τα μέσα του Αυγούστου του 2010.
Δικαστικές Διαμάχες
thumb|left|Ο σεναριογράφος Mark Boal
Μήνυση σε χρήστες του Διαδικτύου
Η επιτυχία της ταινίας στα βραβεία Όσκαρ οδήγησε πολλούς χρήστες στο να κατεβάσουν την ταινία από το διαδίκτυο παράνομα. Έτσι, η εταιρία παραγωγής της ταινίας, η "Voltage Entertainment" , υπέβαλε μηνύσεις σε βάρος 5.000 χρηστών του διαδικτύου στις Η.Π.Α. που κατέβασαν την ταινία , μέσω torrent ή rapidshare. Η εταιρεία ταυτοποίησε αρκετούς από τους κατόχους των ISPs που κατέβασαν την ταινία και υποστηρίξε πως η πειρατεία είναι υπεύθυνη για την πτώση που σημειώνεται στην κινηματογραφική βιομηχανία. Μάλιστα, δήλωσε: «Οι νέες τεχνολογίες καθιστούν πιο εύκολη την πειρατεία. Εμείς πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό για τον κόσμο να μάθει να σέβεται την πνευματική ιδιοκτησία των καλλιτεχνών αλλά και να γίνει πιο υπεύθυνος, καθώς διακυβεύονται θέσεις εργασίας». Ο συνιδρυτής του γνωστού Pirate Bay, Peter Sunde Kolmisoppi, απάντησε δηλώνοντας: «Το να στέλνεις μηνύσεις σε ανθρώπους επειδή είναι φαν των ταινιών σου, είναι απλώς ηλίθιο».
Η Μήνυση του Βετεράνου Στρατιωτικού
Πέντε ημέρες πριν τη μεγάλη απονομή των Όσκαρ στα οποία συμμετείχε η ταινία και μάλιστα ήταν φαβορί, αμερικανός στρατιωτικός κατέθεσε μήνυση εναντίον των παραγωγών της ταινίας "The Hurt Locker" ισχυριζόμενος πως ο βασικός χαρακτήρας στην ταινία είναι βασισμένος σε εκείνον. Ο ανθυπασπιστής Τζέφρι Σάρβερ πιστεύει πως ο σεναριογράφος Μάρκ Μπόουλ βάσισε όλες τις καταστάσεις που περιγράφονται στην ταινία σε γεγονότα που τον αφορούν, επισημάνθηκε σε ανακοίνωση του δικηγόρου Τζέφρι Φίγκερ, ο οποίος εκπροσωπούσε τον Σάρβερ. Η εταιρία διανομής της ταινίας, η Summit Entertainment, με δική της ανακοίνωση απάντησε πως η ταινία είναι μια φανταστική ιστορία με θέμα τους στρατιώτες στο πεδίο της μάχης. Ο Μπόουλ είχε βρέθεί ως δημοσιογράφος στο Ιράκ ακολουθώντας μια μονάδα πυροτεχνουργών του στρατού. Εγραψε την ιστορία τους για το περιοδικό Playboy και αργότερα την μετέτρεψε σε σενάριο με βασικό ήρωα τον Γουίλ Τζέιμς. Ο Σάρβερ ισχυρίζεται πως είναι ο Τζέιμς, αποκαλύπτοντας πως το παρατσούκλι του Τζέιμς στην ταινία, το "Blaster One", ήταν η δική του κωδική ονομασία όταν πολεμούσε στο Ιράκ.
Μουσική
Το CD με τη μουσική της ταινίας περιλαμβάνει τα παρακάτω κομμάτια:
right|thumb|Το εξώφυλλο του άλμπουμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιορδανία Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κάθριν Μπίγκελοου Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διαταραχή μετατραυματικού στρες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Χένρι Μέγιες
Ο Χένρι Μέγιες (αγγλικά:Henry George Mayes) (Νορθάμπτον 14 Φεβρουαρίου 1880 - Λονδίνο 1928), ήταν Βρετανό-Καναδός αθλητής της αντισφαίρισης, διεθνής με τον Καναδά, στρατιωτικός και επιχειρηματίας.
Πήγε σχολείο στο Νορθάμπτον και αργότερα κατατάχτηκε στον στρατό. Το 1898 πήρε μέρος στον πόλεμο των Μπόερς όπου πήρε προαγωγή και τιμήθηκε με μετάλλια από το βασιλικό ζεύγος της Βρετανίας. Το 1908 παντρεύτηκε τη Φράνσις Χάζαρντ (Frances Hazard) και παραιτήθηκε από τον στρατό. Το 1909 μετακόμισε στο Γουίνιπεγκ του Καναδά όπου ανέπτυξε επιχειρηματικές δραστηριότητες. Με το ξέσπασμα του Α' παγκοσμίου πολέμου κατατάχτηκε στον Καναδικό στρατό όπου πολέμησε στο δυτικό μέτωπο, στη Γαλλία κατά το 1914 - 1916. Με το τέλος του πολέμου προήχθη σε αντισυνταγματάρχη αργότερα διορίστηκε επικεφαλής φυσικής αγωγής στην Καναδική πολεμική αεροπορία και έπειτα στη ΡΑΦ. Τον Ιανουάριο του 1918 τιμήθηκε με το μετάλλιο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. thumb|left|260px|Ο Μέγιες μαζί με τους συμπαίκτες του στην ομάδα του Καναδά που πήρε την 2η θέση στο κύπελλο Ντέιβις του 1913 Ο Μέγιες ήταν και αθλητής της υδατοσφαίρισης, της σκοποβολής και της αντισφαίρισης όπου άρεσε και στον ίδιο η δημοτικότητα που είχε. Το 1913 πήρε μέρος με τον Καναδά στο Κύπελλο Ντέιβις όπου έφτασε με τους συμπαίκτες του στον τελικό, εκεί έχασαν από τις ΗΠΑ καταλαμβάνοντας την 2η θέση. Την ίδια χρονιά πήρε μέρος και στο Γουίμπλετον. Με τον Καναδά πήρε μέρος και στο κύπελλο Ντέιβις του 1914.
Το 1920 βρέθηκε στην Ελλάδα ως σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης για να μελετήσει το σύστημα φυσικής αγωγής που ίσχυε τότε. Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα έγινε μέλος του ΟΑΑ και πήρε μέρος σε αγώνες του ΟΑΑ που θεωρήθηκαν το πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1920 όπου και το κατέκτησε. Στο απλό αντρών νίκησε στον τελικό τον Ι. Κετσέα και στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Κρόσφιλντ (Crossfield) νίκησαν το ζευγάρι Κετσέα-Κυριακού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Καναδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Πινακοθήκη των Καλλονών
Η Πινακοθήκη των Καλλονών (γερμανικά: Schönheitengalerie) είναι μια συλλογή από 36 προσωπογραφίες των πιο όμορφων γυναικών της αριστοκρατίας και της μεσοαστικής τάξης του Μονάχου της Βαυαρίας. Φιλοτεχνήθηκε μεταξύ των ετών 1827 και 1850, ως επί το πλείστον από το ζωγράφο Γιόζεφ Καρλ Στίλερ ο οποίος είχε διοριστεί ζωγράφος της Αυλής του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας, πατέρα του Όθωνα, πρώτου βασιλιά των Ελλήνων. Ο Λουδοβίκος συγκέντρωσε τα πορτρέτα των καλλονών στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ στο Μόναχο, όπου διέμενε.
Ανάμεσα στα πορτρέτα αυτά περιλαμβάνονται οι ερωμένες του Βασιλιά Λόλα Μοντές, διάσημη χορεύτρια ισπανικών χορών, η μαρκησία Μαριάννα Φλορέντσι και Τζέην Ελίζαμπεθ Ντίγκμπυ, η ηθοποιός Σαρλόττε φον Χαγκν, καθώς και η Ελληνίδα Κατερίνα «Ρόζα» Μπότσαρη, κόρη του ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης Μάρκου Μπότσαρη και σύζυγος του πρίγκιπα Γεωργίου Καρατζά.
Κατάλογος πορτραίτων
.
Ίβο Λαπέννα
Ο Ίβο Λαπέννα (Σπλιτ, 5 Νοεμβρίου 1909 – Κοπεγχάγη, 15 Δεκεμβρίου 1987) ήταν καθηγητής νομικής από τη Γιουγκοσλαβία. Μιλούσε πολύ καλά τη γλώσσα Εσπεράντο και υπήρξε πρόεδρος στην Παγκόσμια Ένωση Εσπεράντο από το 1964 ως το 1974. Θεωρούταν δεινός ρήτορας στην Εσπεράντο, συνέγραψε πλήθος βιβλίων και ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από το ψήφισμα του Μοντεβίδεο το 1954 όπου η Ουνέσκο αναγνώριζε την Εσπεράντο ως γλώσσα.
Μπόζα (ποτό)
μικρογραφία| Ένα ποτήρι [[Βουλγαρία|βουλγάρικο μπόζα]] μικρογραφία| Μπόζα από την [[Τουρκία]] Το μπόζα, μπόσα ή μπόζο είναι ρόφημα που προέρχεται από ζύμωση και είναι δημοφιλές σε περιοχές της Βορείου Αφρικής, της Κεντρικής και της Δυτικής Ασίας, της Καυκασίας και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Το ποτό παρασκευάζεται από τη ζύμωση διαφόρων σιτηρών: καλαμποκιού and σιταριού στην Τουρκία, σιταριού ή κεχριού στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, and κριθαριού στην αρχαία Αίγυπτο. Έχει πηχτή υφή, χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ (περίπου 1%) και ελαφρώς όξινη, γλυκιά γεύση, ενώ συχνά σερβίρεται με καννέλα. Πολλοί συγκρίνουν τη γεύση της μπόζας με εκείνη της μουσταλευριάς.
Ετυμολογία
Σύμφωνα με το τουρκικό ετυμολογικό λεξικό Nişanyan Sözlük, το μπόζα είναι ετυμολογικά είτε τουρκικό είτε περσικό. Το λεξικό δηλώνει ότι τα περσικά būza ή buχsum και τα τουρκικά buχsı ή buχsum είναι γνωστά, ωστόσο δεν είναι σαφές από ποια γλώσσα προήλθε τελικά η λέξη και ποια την πήρε ως δάνειο. Ο παλαιότερος γραπτός τύπος του ποτού είναι με το όνομα buχsum και επιβεβαιώνεται από το τουρκικά λεξικό του 1073 Dīwān Lughāt al-Turk του Mahmud al-Kashgari. Η σύγχρονη τουρκική λέξη μπόζα πιστεύεται ότι συνδέεται με το παλιό τουρκικό buχsı ή buχsum. Το ποτό με το όνομα μπόζα πιστοποιείται για πρώτη φορά στο έργο Kitab al-'idrak li-lisan al-'atrak του Abu Hayyan al-Gharnati στις αρχές του 14ου αιώνα. Η περσική λέξη būza σημαίνει "ποτό που παράγεται από κεχρί και ρύζι".
Ιστορία
μικρογραφία| Επιδόρπια από μπόζα στο [[Σαράγεβο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης]] Ποτά από αλεύρι δημητριακών που έχει υποστεί ζύμωση (συνήθως κεχρί) παράγονταν στη Μικρά Ασία και τη Μεσοποταμία από την 9η ή την 8 χιλιετία π.Χ.. Ο Ξενοφών αναφέρει ότι τον 4ο π.Χ. αιώνα οι ντόπιοι διατηρούσαν και έψυχαν τέτοια παρασκευάσματα σε πήλινα αγγεία τα οποία έθαβαν. Υπάρχουν αναφορές που αναφέρουν ότι το "ποτό από κεχρί που έχει υποστεί ζύμωση" μοιάζει με μπόζα σε ακκαδικά και σουμεριακά κείμενα. Το ίδιο ποτό αναφέρεται αντίστοιχα ως arsikku και ar-zig. Τον 10ο αιώνα μ.Χ., το ποτό ονομάστηκε μπόζα και έγινε γνωστό στους τουρκικούς λαούς της Κεντρικής Ασίας. Αργότερα εξαπλώθηκε στον Καύκασο και στα Βαλκάνια. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οπότε άρχισε να πωλείται στο εμπόριο.
Μέχρι τον 16ο αιώνα, το μπόζα καταναλωνόταν ελεύθερα παντού. Ωστόσο, ένα έθιμο που ήθελε το λεγόμενο ταταρικό μπόζα να αναμειγνύεται με όπιο προκάλεσε την οργή των αρχών και το ποτό και απαγορεύτηκε από τον σουλτάνο Σελίμ Β΄ (1566–1574).
Τον 17ο αιώνα, ο Σουλτάνος Μωάμεθ Δ΄ (1648–1687) απαγόρευσε τα αλκοολούχα ποτά, συμπεριλαμβανομένου και του μπόζα και έκλεισε όλα τα καταστήματα που το πουλούσαν. Αυτή η απαγόρευση στη συνέχεια χαλάρωσε αρκετές φορές στην ιστορία της αυτοκρατορίας. Ο Τούρκος ταξιδιώτης του 17ου αιώνα Εβλιγιά Τσελεμπί αναφέρει ότι το μπόζα καταναλωνόταν ευρέως και ότι στην Κωνσταντινούπολη υπήρχαν 300 καταστήματα μπόζα, που απασχολούσαν πάνω από χίλια άτομα.
Εκείνη την περίοδο, το μπόζα καταναλωνόταν ευρέως από τους γενίτσαρους στον στρατό. Περιείχε χαμηλό επίπεδο αλκοόλ, αρκεί να μην καταναλωνόταν σε επαρκείς μεγάλες για να προκαλέσει μέθη, ήταν θερμαντικό ποτό και τονωτικό για τους στρατιώτες. Όπως εξηγεί ο Εβλιγιά Τσελεμπί στον πρώτο τόμο (Κωνσταντινούπολη) του έργου του Seyahatname (Ταξιδιωτικά ημερολόγια), "Αυτοί που φτιάχνουν μπόζα είναι πολλοί στον στρατό. Το να πίνεις αρκετό μπόζα για να προκληθεί μέθη είναι αμαρτία αλλά, σε αντίθεση με το κρασί, σε μικρές ποσότητες δεν καταδικάζεται". Τον 19ο αιώνα, το γλυκό και μη αλκοολούχο μπόζα που πινόταν στο οθωμανικό παλάτι γινόταν όλο και πιο δημοφιλές, ενώ ο ξινός και αλκοολούχος τύπος μπόζα ξεπεράστηκε. Το 1876, τα αδέλφια Haci Ibrahim και Haci Sadik άνοιξαν ένα κατάστημα μπόζα στην περιοχή Βέφα της Κωνσταντινούπολης, κοντά στο τότε κέντρο διασκέδασης Direklerarası. Αυτό το μπόζα, με την παχιά υφή και την όξινη γεύση του, έγινε διάσημο σε όλη την Πόλη. Είναι το μοναδικό κατάστημα μπόζα που χρονολογείται από εκείνη την περίοδο και εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα, που πλέον διευθύνεται από τους μακρινούς απογόνους των ιδρυτών.
Παραγωγή και αποθήκευση
Το μπόζα φτιάχνεται στα Βαλκάνια και στις περισσότερες τουρκικές περιοχές, αλλά για την παρασκευή του δεν χρησιμοποιείται πάντα κεχρί. Η γεύση του ποικίλλει ανάλογα με τα σιτηρά που χρησιμοποιούνται. Μελετώντας δείγματα μπόζα από καλαμπόκι, σιτάρι και ρυζάλευρο, οι ερευνητές καθόρισαν την θρεπτική αξία του ποτού κατά μέσο όρο ως εξής: 12,3% σάκχαρα, 1,06% πρωτεΐνη και 0,07% λίπος.
Το μπόζα χαλάει εάν δεν διατηρηθεί σε δροσερό μέρος, γι' αυτό και στην Τουρκία δεν πουλούσαν παραδοσιακά το μπόζα κατά τη διάρκεια του ζεστού καλοκαιριού. Εναλλακτικά, πουλούσαν τότε ποτά όπως χυμός σταφυλιού ή λεμονάδα. Σήμερα, παράγεται και το καλοκαίρι λόγω της διαθεσιμότητας ψυγείων και των λόγω των εσόδων από την αυξημένη ζήτηση. Η Σερβία, το Μαυροβούνιο, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Κοσσυφοπέδιο, η Βουλγαρία, η Αλβανία και η Βόρεια Μακεδονία παράγουν μπόζα ως δροσιστικό ποτό όλον το χρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κιργιζική κουζίνα Κατηγορία:Βαλκανική κουζίνα Κατηγορία:Ποτά προϊόντα ζύμωσης
Περιφερειακή Οδός Τρικάλων
Η Περιφερειακή Οδός Τρικάλων είναι οδός ταχείας κυκλοφορίας στα Τρίκαλα που διασχίζει γύρω από την πόλη. Κατασκευάστηκε με σκοπό να ελαχιστοποιήσει το μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης.
== Τμήματα ==
Τμήμα Κόμβος Λάρισας-Κόμβος Καρδίτσας
Το 1ο τμήμα της Περιφερειακής Οδούς Τρικάλων ήταν το τμήμα Κόμβος Λάρισας-Κόμβος Καρδίτσας που ολοκληρώθηκε το 1989. Έχει μήκος 2,6 χλμ.
Τμήμα Κόμβος Καρδίτσας-Κόμβος Πύλης
Το τμήμα από τον Κόμβο Καρδίτσας μέχρι τον Κόμβο Πύλης ξεκίνησε να κατασκευάζεται την δεκαετία του 1990 και παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 28 Ιουλίου 2000. Ήταν το πιο δύσκολο τμήμα μιας και έχει μήκος 5,2 χλμ. και χρειάστηκε η κατασκευή 2 γεφυρών (Ποταμού Ληθαίου, Κουμέρκη) καθώς και μίας ανισόπεδης διάβασης για τον ΟΣΕ.
Τμήμα Κόμβος Πύλης-Κόμβος Καλαμπάκας
μικρογραφία|Ο νέος κυκλικός κόμβος στις Καρυές
Οι μελέτες για το τμήμα Κόμβος Πύλης-Κόμβος Καλαμπάκας ξεκίνησαν το 1995 και το έργο δημοπρατήθηκε το 2005. Μέχρι και το 2009 το έργο είχε ολοκληρωθεί κατά 95%. Παρόλα αυτά τότε σταμάτησαν οι εργασίες. Το έργο τελικά παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 28 Φεβρουαρίου 2014. Ήταν επίσης πολύ δύσκολο αφού έχει μήκος 5,6 χλμ. και χρειάστηκε η κατασκευή ισόπεδης διάβασης στον ΟΣΕ διότι δεν υπήρχε χρηματοδότηση για την κατασκευή ανισόπεδης ή υπόγειας διάβασης.μικρογραφία|Το τμήμα κόμβος Καρδίτσας-κόμβος Πύλης την νύχτα μικρογραφία|Άποψη του τμήματος κόμβος Πύλης-κόμβος Καλαμπάκας από τον κόμβο Πύλης μικρογραφία|Ο κόμβος Α του ΚΤΕΛ Τρικάλων μικρογραφία|Ο νέος κυκλικός κόμβος στο Ριζαριό
Μελλοντικές αναβαθμίσεις
Τον Οκτώβριο του 2018 αποφασίστηκε η μετατροπή ορισμένων ισόπεδων κόμβων σε κυκλικούς κόμβους με σκοπό την μείωση των ατυχημάτων (π.χ. στον κόμβο του Ριζαριού), καθώς και την ταχύτερη εξυπηρέτηση των οδηγών. μικρογραφία|300x300εσ|Ο χάρτης της μικρής περιμετρικής οδού Τρικάλων
Μικρή περιμετρική Τρικάλων
Η μικρή περιμετρική Τρικάλων παρακάμπτει το κέντρο των Τρικάλων από ανατολικά και δυτικά και συνδέει την κέντρο με την συνοικία Φλαμούλι. Αποτελείται από: την συνδετήρια οδό οδών Πύλης και Φλαμουλίου, την οδό Αγίας Μονής-Φλαμουλίου, την οδό Σκόπελου και την νέα περιμετρική οδό Τρικάλων η οποία ξεκινάει από την οδό Καρδίτσας και τελειώνει στο Δέλτα Λαρίσης
Τμήματα
Η συνδετήρια οδός οδού Πύλης Φλαμουλίου (οδός Στέλιου Μάγειρα) έχει δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται την δεκαετία του 1990 και παραδόθηκε το 1999.
Η οδός Αγίας Μονής-Φλαμουλίου συνδέει την συνοικία Αγία Μονή με το Φλαμούλι. Έχει μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.
Η οδός Σκόπελου συνδέει το Φλαμούλι με την οδό Καρδίτσης και κατ' επέκταση με το κέντρο των Τρικάλων. Έχει μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, όμως στο μεγαλύτερο μέρος της έχει χώρο καθώς και υποδοχές φωτισμού για την μετατροπή της σε οδό με δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση.
Η νέα περιμετρική οδός Τρικάλων ξεκινάει από την οδό Καρδίτσης και τελειώνει στο δέλτα Λαρίσης. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 2008 και το μεγαλύτερο μέρος της παραδόθηκε στην κυκλοφορία μεταξύ 2015 και 2017. Ένα μικρό τμήμα της δεν έχει ολοκληρωθεί.
Παραπομπές
Τρίκαλα
Γεώργιος Καρυδιάς
Ο Γεώργιος Αριστείδης Καρυδιάς (αγγλ : George Aristides Caridia) (Καλκούτα 20 Φεβρουαρίου 1869 - Λονδίνο 21 Απριλίου 1937 ), ήταν Βρετανός με ελληνική καταγωγή αθλητής της αντισφαίρισης και ολυμπιονίκης.
Ο Καρυδιάς καταγόταν από ελληνική οικογένεια της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο, ο ίδιος γεννήθηκε στην Ινδία , αγωνιζόταν περίπου από το 1895 έως το 1914.
Το 1903 ο Καρυδιάς έγινε τακτικό μέλος του ΟΑΑ, μέλος του συλλόγου ήταν και ο θείος του Αλέξανδρος Οράτης. Πήρε μέρος στις μεγαλύτερες διοργανώσεις της εποχής του, στο Γουίμπλετον η καλύτερη συμμετοχή του ήταν το 1903 όπου έφτασε στα ημιτελικά και στα προημιτελικά στο διπλό αντρών το 1898, το 1899 και το 1909 στο μονό αντρών χάνοντας από τον Μαυροκορδάτο. Το 1904 κατέκτησε το Γαλλικό κλειστό πρωτάθλημα και το 1902 το Ουαλικό πρωτάθλημα. Στο κλειστό πρωτάθλημα Βρετανίας το 1907 έφτασε έως τον τελικό όπου έχασε από τον Άρθουρ Γκορ.
Πήρε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες του 1908 με την Μεγάλη Βρετανία όπου αναδείχτηκε τρίτος ολυμπιονίκης κι έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, εκεί έχασε από τον Γερμανό Ότο Φρόιτζχαϊμ (Otto Froitzheim) με 3-1 σετ (6-4 6-1 5-7 6-1). Επίσης τρίτος ολυμπιονίκης ήταν και στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Τζορτζ Σίμοντ (George Simond).
Πήρε μέρος και στους ολυμπιακούς αγώνες του 1912, αποκλείστηκε στα προημιτελικά όπου έχασε από τον Αυστραλό Τόνυ Γουίλντινγκ και στο διπλό αποκλείστηκε στον α΄γύρο με συμπαίκτη τον Μαυροκορδάτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βρετανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών
Ντόνια Στούντενα
Η Ντόνια Στούντενα (σερβικά κυριλλικά: Доња Студена) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου της Νίσκα Μπάνια και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 289 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Βιλαραμπέρ
Το Βιλαραμπέρ (γαλλικά: Villarembert) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ραμπερτέν (γαλλικά: Rembertins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός
Ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός (Українська повстанська армія, УПА, συντομογραφία ΟΕΣ) ήταν ουκρανικός εθνικιστικός παραστρατιωτικός και αργότερα παρτιζανικός σχηματισμός. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμμετείχε σε ανταρτοπόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, το Πολωνικό Υπόγειο Κράτος, την Κομμουνιστική Πολωνία και τη Ναζιστική Γερμανία. Ιδρύθηκε από την Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών. Ο εξεγερμένος στρατός προέκυψε από χωριστούς μαχητικούς σχηματισμούς της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών — Φατρίας Μπαντέρα (ΟΟΕ-Μ), άλλους μαχητικούς εθνικοπατριωτικούς σχηματισμούς, ορισμένους πρώην αποστάτες της Ουκρανικής Βοηθητικής Αστυνομίας, κινητοποιημένων ντόπιων πληθυσμών και άλλους. Η πολιτική ηγεσία του στρατού ανήκε στην Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών—Μπαντέρα. Ήταν ο κύριος δράστης της εθνοκάθαρσης των Πολωνών στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία. Η επίσημη ημερομηνία δημιουργίας του είναι η 14η Οκτωβρίου 1942, ημέρα της Παρακλήσεως της Θεοτόκου. Ο Ουκρανικός Λαϊκός Επαναστατικός Στρατός κατά την περίοδο από τον Δεκέμβριο του 1941 έως τον Ιούλιο του 1943 έχει το ίδιο όνομα (Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός, ή ΟΕΣ).
Ο δηλωμένος άμεσος στόχος του ΟΕΣ την εποχή της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση ήταν η επανίδρυση ενός ενιαίου, ανεξάρτητου, ευθυγραμμισμένου με τη Γερμανία, μονοεθνικού έθνους κράτους στην επικράτεια που θα περιλάμβανε τμήματα των σύγχρονων Ρωσία, Πολωνία και Λευκορωσία. Η βία έγινε αποδεκτή ως πολιτικό εργαλείο εναντίον ξένων αλλά και εγχώριων εχθρών της υπόθεσης τους, κάτι που επρόκειτο να επιτευχθεί με μια εθνική επανάσταση υπό την ηγεσία μιας δικτατορίας που θα έδιωχνε ό,τι θεωρούσαν κατοχικές δυνάμεις και θα δημιουργούσε μια κυβέρνηση που θα εκπροσωπούσε όλες τις περιοχές και κοινωνικές ομάδες. Η οργάνωση ξεκίνησε ως αντιστασιακή ομάδα και εξελίχθηκε σε αντάρτικο στρατό. Το 1943, ο ΟΕΣ ελεγχόταν από την ΟΟΕ-Μ, και περιλάμβανε άτομα διαφόρων πολιτικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων. Επιπλέον, χρειαζόταν την υποστήριξη των πλατιών μαζών κατά των Γερμανών και των Σοβιετικών. Μεγάλο μέρος της εθνικιστικής ιδεολογίας, συμπεριλαμβανομένης της έννοιας της δικτατορίας, δεν άρεσε στους πρώην Σοβιετικούς πολίτες που είχαν βιώσει τη δικτατορία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ως εκ τούτου, η αναθεώρηση της ιδεολογίας και του πολιτικού προγράμματος της ΟΟΕ-Μ ήταν επιτακτική. Στην Τρίτη Έκτακτη Μεγάλη Συνέλευση της στις 21–25 Αυγούστου 1943, η ΟΟΕ-Μ καταδίκασε τα «διεθνιστικά και φασιστικά εθνικοσοσιαλιστικά προγράμματα και πολιτικές αντιλήψεις», καθώς και τον «ρωσο-μπολσεβίκικο κομμουνισμό» και πρότεινε ένα «σύστημα ελεύθερων λαών και τα ανεξάρτητα κράτη ως η μοναδική καλύτερη λύση στο πρόβλημα της παγκόσμιας τάξης». Το κοινωνικό της πρόγραμμα δεν διέφερε ουσιαστικά από τα προηγούμενα, αλλά έδωσε έμφαση σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών υπηρεσιών, στη συμμετοχή των εργαζομένων στη διαχείριση, στη μικτή οικονομία, στην επιλογή επαγγέλματος και στον χώρο εργασίας και στα ελεύθερα συνδικάτα. Η ΟΟΕ-Μ επιβεβαίωσε ότι αγωνίζεται για την ελευθερία του τύπου, του λόγου και της σκέψης. Η προηγούμενη πολιτική της για την εθνικότητα περιλαμβανόταν στο σύνθημα «Η Ουκρανία για τους Ουκρανούς». Το 1943, τα πιο ακραία στοιχεία της απομακρύνθηκαν επίσημα, αν και η πραγματική πολιτική της ΟΟΕ-Μ δεν είχε αλλάξει σημαντικά και ο ΟΕΣ ανέλαβε εθνοκάθαρση το 1943.
Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του, ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός πολέμησε εναντίον των Πολωνών και των Σοβιετικών ως βασικών αντιπάλων τους, αν και η οργάνωση πολέμησε και κατά των Γερμανών από τον Φεβρουάριο του 1943, με πολλές περιπτώσεις συνεργασίας με τις γερμανικές δυνάμεις στον αγώνα κατά των Σοβιετικών παρτιζάνων. Από τα τέλη της άνοιξης του 1944, ο ΟΕΣ και η ΟΟΕ-Μ - αντιμέτωποι με τις σοβιετικές προόδους - συνεργάστηκαν επίσης με τις γερμανικές δυνάμεις εναντίον των Σοβιετικών και των Πολωνών, με την ελπίδα να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος. Η ΟΟΕ έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην εθνοκάθαρση του πολωνικού πληθυσμού της Βολυνίας και της Ανατολικής Γαλικίας,   και αργότερα αποτρέποντας την απέλαση των Ουκρανών στη νοτιοανατολική Πολωνία.