cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A (άλμπουμ των Jethro Tull)
Τα μόνα παραμένοντα μέλη του συγκροτήματος από το προηγούμενο άλμπουμ τους, ήταν ο Ίαν Άντερσον και ο Μάρτιν Μπαρ, με τον μπασίστα Ντέιβ Πεγκ και το ντράμερ Μαρκ Κρέινι να εντάσσονται στην σύνθεση των Jethro Tull.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν μέτριες, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,9 / 5 και το "ProgArchives" 3,2 / 5.
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 29 Αυγούστου 1980
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "A" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1980
Καρλ Ερνστ φον Μπάερ
Βιογραφία
200px|left|thumb|Ο Μπάερ το 1865 Ο Καρλ Ερνστ φον Μπάερ γεννήθηκε σε γερμανική βαλτική οικογένεια ευγενών στο Πιπ, στο κυβερνείο της Εσθονίας. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην έπαυλη Λασίλα. Εκπαιδεύτηκε στο Ιπποτικό και Καθεδρικό Σχολείο του Ρέβαλ (Τάλιν) και φοίτησε στο αυτοκρατορικό πανεπιστήμιο του Ντόρπαρτ (Τάρτου), από όπου αποφοίτησε το 1814 με πτυχίο γιατρού. Η πτυχιακή του εργασία αφορούσε την επιδημιολογία ασθενειών στους Εσθονούς. Το 1814-15 συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Βιέννη και τον επόμενο χρόνο στο Βύρτσμπουργκ, όπου εκπαιδεύτηκε με τον επιβλέποντά του Ίγνατς Ντέλινγκερ (1770-1841) στην ανατομία και στην εμβρυολογία. Το 1817 σπούδασε στο Βερολίνο για μισό χρόνο.
Το 1817 ανακηρύχθηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Καίνιγκσμπεργκ και το 1821 καθηγητής ζωολογίας, το 1826 καθηγητής ανατομίας. Από το 1821, ήταν διευθυντής του Ζωολογικού Μουσείου του Καίνιγκσμπεργκ, το οποίο είχε εγκαθιδρύσει ο ίδιος. Το 1826 ανακάλυψε το ωάριο (De ovi mammalium et hominis genesi). Το 1829, δίδαξε για μικρό χρονικό διάστημα στην Αγία Πετρούπολη, αλλά επέστρεψε στο Καίνιγκσμπεργκ. Το 1834, ο Μπάερ επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έγινε μέλος της Επιστημονικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης, πρώτα στη ζωολογία (1834-46) και έπειτα στη συγκριτική ανατομία και στη φυσιολογία (1846-62). Τα ενδιαφέροντά του εκείνη την εποχή ήταν η ανατομία, ιχθυολογία, εθνογραφία, ανθρωπολογία και γεωγραφία. Όσο ήταν στο Καίνιγκσμπεργκ, ο Μπάερ συνέχισε να ασχολείται με την εμβρυολογία, αλλά στη Ρωσία ασχολήθηκε με έρευνα πεδίου και συμμετείχε στην εξερεύνηση του Νόβαγια Ζέμλια το 1837. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του (1867-76) έζησε το Ντόρπαρτ, όπου ήταν βασικός επικριτής του Δαρβίνου.
Επιστημονικές συνεισφορές
thumb|200px|Άγαλμα του φον Μπάερ στο Τάρτου. Στη [[Βαλπουργιανή Νύχτα οι φοιτητές πλένουν το κεφάλι τους με σαμπάνια. ]]
Εμβρυολογία
Ο φον Μπάερ μελέτησε την εμβρυονική ανάπτυξη των ζώων, και ήταν ο πρώτος που περιέγραψε το ωάριο (1826) και ανακάλυψε το βλαστικό στάδιο της ανάπτυξης και τη νωτοχορδή. Το 1827, ολοκλήρωσε την έρευνα Ovi Mammalium et Hominis genesi για την Επιστημονική Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης (εκδόθηκε στη Λειψία) και καθιέρωσε τη θεωρία ότι τα θηλαστικά αναπτύσσονται από αυγά. Μαζί με τον Χάιντς Κρίστιαν Πάντερ και βασισμένος στο έργο του Κασπάρ Φρίντριχ Βολφ, περιέγραψε τη θεωρεία της ανάπτυξης των εμβρυϊκών στρωμάτων (εξώδερμα, μεσόδερμα και ενδόδερμα) ως αρχή σε διάφορα είδη, θέτοντας τα θεμέλια της συγκριτικής εμβρυολογίας στο βιβλίο Über Entwickelungsgeschichte der Thiere (1828). Επίσης διατύπωση αυτό που έγινε γνωστό ως οι νόμοι του Μπάερ της εμβρυολογίας:
Εξέλιξη
Από τις μελέτες του στη συγκριτική ανατομία, ο Μπάερ πίστευε στη μετάλλαξη των ειδών, αλλά αργότερα στη σταδιοδρομία του απέρριψε τη θεωρία της φυσικής επιλογής που πρότεινε ο Κάρολος Δαρβίνος. Δημιούργησε ένα πρώιμο φυλογενετικό δέντρο, όπου αποκάλυπτε στην οντογένεση και φυλογένεση των εμβρύων των σπονδυλωτών. Στην πέμπτη έκδοση της Προέλευσης των Ειδών, η οποία δημοσιεύθηκε το 1869, ο Κάρολος Δαρβίνος προσέθεσε μια ενότητα στην οποία απέδιδε φόρο τιμής στους φυσιοδίφες πριν από αυτόν που είχαν δημοσιεύσει την άποψή τους ότι τα είδη αλλάζουν και ότι οι σημερινές μορφές ζωής προέρχονται από προηγούμενες, αναφέρει και τον Μπάερ.
Ο Μπάερ πίστευε στην ύπαρξη τελολογικής δύναμης στη φύση, η οποία έχει συγκριθεί με μια μορφή της εξελικτικής ορθογένεσης.
Αναγνώριση και κληρονομιά
Το 1849, ο Μπάερ εξελέγη ξένο επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και το 1850 ξένο μέλος της Βασιλικής Επιστημονικής Ακαδημίας της Σουηδίας. Ήταν πρόεδρος της Εταιρίας Εσθονών Φυσιοδιφών από το 1869 μέχρι το 1876 και συνιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Ρωσικής Εντομολογικής Εταιρίας. Το 1875, ανακηρύχθηκε ξένο μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας.
Στο λόφο Τόομε του Τάρτου βρίσκεται άγαλμά του, καθώς και στην έπαυλη Λάσιλα, στην Εσθονία, και στο ζωολογικό μουσείο της Αγίας Πετρούπολης, Ρωσία. Πριν την υιοθέτηση του ευρώ από την Εσθονία, το χαρτονόμισμα των δύο κρόον απεικόνιζε τον Μπάερ στην πίσω όψη του. Η νήσος Μπάερ στη Θάλασσα του Κάρα ονομάστηκε προς τιμή του, για τις σημαντικές συνεισφορές του στην έρευνα της αρκτικής μετεωρολογίας ανάμεσα στο 1830 και το 1840.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί της Βαλτικής κατηγορία:Εσθονοί επιστήμονες κατηγορία:Εξερευνητές κατηγορία:Βιολόγοι Κατηγορία:Ζωολόγοι Κατηγορία:Νόβαγια Ζεμλιά Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Δημήτρης Μούτας
Ο Δημήτρης Μούτας (Στουτγκάρδη, 15 Απριλίου 1968) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου και παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Καλλιθέας
Πούσπα Καμάλ Νταχάλ
Ο Πούσπα Καμάλ Νταχάλ (पुष्पकमल दाहाल, γενν. 11 Δεκεμβρίου 1954), γνωστός και με το όνομα Πρατσάντα, είναι κομμουνιστής επαναστάτης και πολιτικός από το Νεπάλ, πρωθυπουργός από τον Αύγουστο του 2016 έως το 2017 και ηγέτης του αντάρτικου κινήματος Απελευθερωτικός Στρατός του Λαού.
Τον Αύγουστο του 2008 έγινε ο πρώτος εκλεγμένος πρωθυπουργός στη νεοσύστατη δημοκρατία. Ηγείται του Μαοϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ. Το αντάρτικο κίνημα αποτελεί τη στρατιωτική πτέρυγα του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ. Επί ηγεσίας του ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος στις 13 Φεβρουαρίου 1996 κατά τη διάρκεια του οποίου περί τους 13.000 Νεπαλέζους βρήκαν τον θάνατο. Το πολεμικό του όνομα, Πρατσάντα, σημαίνει «ο άγριος».
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε με το όνομα Pushpa Kamal Dahal στην επαρχία Κασκί στις 11 Δεκεμβρίου 1954 και το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας το πέρασε στην επαρχία Τσιτουάν. Έλαβε μπάτσελορ στις Γεωργικές Επιστήμες από το Ινστιτούτο Γεωργικών και Κτηνοτροφικών Επιστημών, στο Ραμπούρ της Τσιτουάν.
Εξέγερση Μαοϊστών
Έγινε Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ (Mashal) το 1989. Το κόμμα αυτό μετεξελίχθηκε έπειτα από ζυμώσεις στο Μαοϊκό Κομμουνιστικό Κόμμα του Νεπάλ. Το 1996 ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος. Από τον Φεβρουάριο του 1996 έως τις 26 Απριλίου 2006 ο Πρατσάντα συντόνισε τις πολεμικές προσπάθειες του Μαοϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ ώστε να καταλάβει τον έλεγχο πολλών περιοχών ιδίως στα δυτικά της χώρας και στα ορεινά. Έπειτα από διαπραγματεύσεις, τα αιτήματα των ανταρτών προς την κυβέρνηση μειώθηκαν σε αριθμό Αργότερα, οι σχέσεις του με το ανώτερο στέλεχος του κόμματος Μπαταράι επιδεινώθηκαν Στις 22 Νοεμβρίου του 2005 ο Πρατσάντα και ο επτακομματικός συνασπισμός κατέληξαν σε συμφωνία 12 σημείων. Η συμφωνία αυτή εξέφραζε τη συμφωνία ανάμεσα στο Μαοϊκό Κομμουνιστικό Κόμμα και στα πολιτικά κόμματα που είχαν κερδίσει την πλειοψηφία στις εκλογές του 1999. Ανάμεσα στις άλλες δηλώσεις, το έγγραφο όριζε ότι η δικτατορική μοναρχία του Βασιλιά Γκιανέντρα ήταν σημαντικό εμπόδιο στην πορεία ανάπτυξης της χώρας.
Εκεχειρίες
Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, έγιναν πολλές εκεχειρίες. Στην πιο πρόσφατη, στις 26 Απριλίου του 2006, ο Πρατσάντα ανακοίνωσε κατάπαυση του πυρός με διάρκεια 90 ημέρες. Της κίνησης αυτής προηγήθηκαν διαμαρτυρίες και γενική απεργία. Έτσι ο Βασιλιάς Γκιανέντρα εξαναγκάστηκε να επαναφέρει το Κοινοβούλιο που ο ίδιος είχε διαλύσει τον Μάιο του 2002 και να δώσει τέλος στην προσωπική του δικτατορία. Έπειτα από αυτό σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο υποστήριξε την εκεχειρία. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν να συναποφασίσουν την τύχη της μοναρχίας στη χώρα, με αντικείμενο την κατάργηση της μοναρχίας.
Προσωρινή κυβέρνηση
Ο Πρατσάντα συναντήθηκε και είχε συνομιλίες με τον πρωθυπουργό Γκιρίγια Πρασάντ Κοϊράλα στις 16 Ιουνίου 2006. Πιστεύεται ότι ήταν η πρώτη του επίσκεψη στο Κατμαντού έπειτα από μία και πλέον δεκαετία. Έπειτα από τη συνάντηση αυτή συμφωνήθηκε η διάλυση της Βουλής, η συμμετοχή του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ (Μαοϊκού) στην προσωρινή κυβέρνηση, η σχεδίαση νέου Συντάγματος και η διάλυση των «λαϊκών κυβερνήσεων του βουνού», που ήταν σε λειτουργία στα ορεινά από τους αντάρτες. Επίσης, οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε αφοπλισμό υπό διεθνή επιτήρηση. Έπειτα από προσωρινή αποχώρηση (δύο μηνών) από την κυβέρνηση συνασπισμού, το Μαοϊκό Κομμουνιστικό Κόμμα επανήλθε στην κυβέρνηση στις 30 Δεκεμβρίου 2007, όταν συμφωνήθηκε η κατάργηση της μοναρχίας μετά τη διεξαγωγή εκλογών με αναλογική εκπροσώπηση.
Πρωθυπουργίες
Ο Πρατσάντα εξελέγη πρωθυπουργός από τη νεοσύστατη Συντακτική Συνέλευση στις 15 Αυγούστου 2008 με 464 υπέρ έναντι 113 κατά. Η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 18 Αυγούστου. Ο Πρατσάντα παραιτήθηκε στις 4 Μαΐου του 2009, έπειτα από αντιπαράθεση με την προεδρία αναφορικά με την αποπομπή του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μαντχάβ Κουμάρ Νεπάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νταχαλ, Πουσπα
Νικόλαος ο εν Βουνένοις
Ο Νικόλαος εν Βουνένοις είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κατά την παράδοση, γεννήθηκε στα μέρη της Ανατολής τα χρόνια του αυτοκράτορα Λέων Στ΄. Όταν ενηλικιώθηκε κατατάχθηκε στον Αυτοκρατορικό Στρατό, με το αξίωμα του Δούκα. Στα καθήκοντά του ανήκαν η ψυχική και σωματική εκγύμναση των στρατιωτών του. Τους μάθαινε να προσεύχονται, να μην αδικούν κανέναν και να ζητούν την βοήθεια του Χριστού έναντι των εχθρών τους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον θεωρεί άγιο και εορτάζει την μνήμη του 9 Μαΐου εκάστου ετους.
Βίος
Οι άντρες του Νικόλαου δεν είχαν μόνο να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους αλλά και τους εσωτερικούς εχθρούς της Αυτοκρατορίας. Μία μέρα ο Νικόλαος εστάλη, από τον Λέοντα τον Εικονομάχο για να καταστείλει μία εξέγερση και να επαναφέρει την τάξη. Η εξέγερση δεν εξελίχθηκε καλά και αρκετοί αθώοι έπεσαν νεκροί. Όταν είδε τι συνέβαινε εκεί, πήρε 12 απο τους άντρες του και αποσύρθηκε μαζί τους στα Βούναινα της Θεσσαλίας σε μία περιοχή όπου κατοικούσαν αρκετοί ασκητές. Έζησαν ακολουθώντας τον τρόπος ζωής τον υπόλοιπων ασκητών εως την μέρα που οι Άβαροι κατέφθασαν στην Θεσσαλία και συνέλαβαν τον Νικόλαο και τους στρατιώτες του, τους οποίους κατέσφαξαν.
Ο ίδιος ο Νικόλαος φυλακίσθηκε και απέναντί του, έγινε προσπάθεια προσηλυτισμού καθώς οι Άβαροι ήθελαν να τον κάνουν να απαρνηθεί τον Χριστιανισμό. Στην αρχή του προσέφεραν χρήματα αλλά και αξιώματα αλλά τελικά καθώς ο Νικόλαος δεν υποχώρησε, τον κάρφωσαν με το ίδιο του το κοντάρι. Τελικά, στις 9 Μαΐου του 720 τον αποκεφάλισαν και άφησαν το κορμί του στον τόπο της σφαγής του. Πολλά χρόνια αργότερα, το βρήκε κάποιος λεπρός άρχοντας ονόματι Ευφημιανός και παρατήρησε ότι το νεκρό του κορμί ευωδίαζε. Μόλις έφτασε κοντά στο κορμί του, θεραπεύθηκε απο την ασθένεια του αμέσως. Για να ευχαριστήσει τον νεκρό Νικόλαο, έθαψε το κορμί του σε εκείνο το σημείο και σε κάποιο χρονικό διάστημα έχτισε εκεί ναό στο όνομα του Αγίου Νικολάου.
Κατά τα βασανιστήρια, ο Νικόλαος, είχε δεθεί σε κάποια δένδρα και σήμερα λέγεται πως ρέει ένα κόκκινο υγρό το οποίο ονομάζεται «Αίμα». Κατά την παράδοση "το υγρό αυτό όταν χρησιμοποιείται με πίστη και εμπιστοσύνη στον Οσιομάρτυρα έχει ιαματικές ιδιότητες και επιτελεί θαύματα σε πάσχοντες από δερματικές παθήσεις και κεφαλοπονία.".
Ο Νικόλαος θεωρείται άγιος απο την Ορθόδοξη Εκκλησία και το λείψανό του σήμερα βρίσκεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου του Νέου στην Θήβα και είναι τοποθετημένο σε μία αργυρά πεποικιλμένη θήκη.
Θαύματα του αγίου
Λέγεται πως μετά απο τόσα χρόνια ο άγιος Νικόλαος συνεχίζει να κάνει θαύματα. Μερικά απο τα γνωστά θαύματα του αγίου είναι τα εξής:
1943
Τον Οκτώβριο του 1943 λέγεται πως όταν οι γερμανοί ήταν αποφασισμένοι να φύγουν από την Θήβα θέλησαν πρώτα να καταστρέψουν την συνοικία του Ταχίου καθώς είχαν ακούσει πως εκεί ήταν κρυμμένα πολλά πυρομαχικά που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους απο τους αντάρτες. Πράγματι, εκεί που σήμερα βρίσκεται το καμπαναριό της εκκλησίας του αγίου Νικολάου, βρισκόταν μία μικρή αποθήκη που ήταν γεμάτη με πολεμοεφόδια και όπλα. Οι Γερμανοί ζήτησαν κατάλογο με τα ονόματα όλων τον αντρών της περιοχής απο 16 χρόνων και πάνω και αν κάποιος έλειπε όταν τον καλούσαν, θα τον έβρισκαν και θα τον εκτελούσαν επι τόπου.
Απέναντι από τους κατοίκους, μαζεύτηκε το εκτελεστικό απόσπασμα όπου και περίμενε με την εντολή του αξιωματικού να τους πυροβολήσει. Έγινε εξονυχιστικός έλεγχος παντού, σε σπίτια, αποθήκες και υπόγεια όπως και επίσης μέσα στον ίδιο τον ναό. Η είσοδος της αποθήκης που ήταν κρυμμένα τα όπλα ήταν καλυμμένη απο μία ξύλινη πόρτα, η οποία ανοιγόκλεινε με το φύσημα του αέρα και παράτεινε την αγωνία των κατοίκων που έβλεπαν τον γερμανό αξιωματικό να περνάει αρκετές φορές απο το σημείο της πόρτας αλλά χωρίς να έχει την περιέργεια να κοιτάξει τί βρίσκεται απο πίσω της.
2005
Το 2011 μία πιστή ονόματι Θεοχαροπούλου Γεωργία εξομολογήθηκε ένα προσωπικό της γεγονός που πιστεύει πως έιναι θαύμα του Αγίου Νικολάου του Νέου. Υποστήριξε πως το 2005 της παρουσιάστηκε υγρό στους πνεύμονες και την καρδιά λόγω όγκου του μεσοθωρακίου. Είπε πως μάζεψε απο το κόκκινο υγρό που έβγαινε απο τα δέντρα που βασανίστηκε ο άγιος και έκανε το σημείο του σταυρού στο σημείο που υπήρχε το πρόβλημα. Είπε επίσης πως σε τακτά χρονικά διαστήματα έπρεπε να κάνει ακτινογραφίες θώρακα για να παρακολουθούν οι γιατροί την εξέλιξη της ασθένειάς της. Το τελευταίο της ραντεβού της το έκλεισαν στις 9 Μαΐου όπου είναι και η μέρα εορτής του αγίου και όταν έκανε την εξέταση η ακτινογραφία ήταν εντελώς καθαρή. Τέλος προσθέτει πως λίγο πριν απο αυτό το συμβάν, μία πολύ καλή της φίλη είδε στον ύπνο της τον άγιο ντυμένο με την στρατιωτική του στολή να στέκεται πάνω στο άλογό του. Είπε πως της έδωσε ένα λευκό χαρτί και της είπε "δώσε αυτό στην Γεωργία" το οποίο θεωρήθηκε και απο τις δύο γυναίκες ως σημάδι για την ακτινογραφία της που θα έβγαινε καθαρή.
Απολυτίκιον
Ως τῶν νοσούντων ὁ ἄμισθος ἰατρός, καὶ τῶν ἐν κινδύνοις ἀπροσμάχητος βοηθός, θλιβομένων τε θερμὸς ὑπερασπιστής, καὶ τῶν ἐν παντοίαις ἀνάγκαις ὑπέρμαχος, Ὁσιομάρτυς ἐξ ἑῴας Νικόλαε‧ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Έτερον Απολυτίκιον
Εξ Ἑῲας ἐκλάμψας ἐν Βουνένοις ἠγώνισαι, Νικόλαε παμμάκαρ, ἐναθλήσας στεῤῥότατα· διὸ καὶ δοξασθεὶς παρὰ Χριστοῦ, θαυμάτων ἀναβλύζεις δωρεάς, τοῖς προστρέχουσι τῇ Κάρᾳ σου τῇ Σεπτῇ Ὁσιομάρτυς ἔνδοξε. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Κοντάκιον
Εξ ἑῴας σήμερον ἀναφανέντα, ὡς ἀστέρα πάμφωτον, καὶ τῆς Ἑλλάδος εἰς δυσμὰς, ὑπὲρ Χριστοῦ ἐναθλήσαντά, σε ἀνυμνοῦμεν τὸν Νέον Νικόλαον.
Έτερον Κοντάκιον
Τὰ ἄνω ζητῶν, τῶν κάτω κατεφρόνησας, καὶ κόσμον λιπὼν Θεῷ ἠκολούθησας. Ἐξ ἑῴας ἄριστε, ἐν Βουνένοις παρῴκησας, ἐν οἷς θῦμα γενόμενος, Χριστῷ προσενήνεξαι Νικόλαε.
Κάθισμα
Τοῦ σταυροῦ τῇ δυνάμει καθοπλισθείς, ἀπειλὰς τῶν βαρβάρων μὴ πτοηθείς, προθύμως διήνυσας, τὸν ἀγῶνα μακάριε‧ εὐτολμίᾳ ἐλέγξας αὐτῶν τὴν δυσέβειαν, καὶ σοφῶς ἐκδιδάξας τοῦ λόγου τὴν σάρκωσιν‧ ὅθεν τοὺς στεφάνους, παρ’ αὐτοῦ ἐκομίσω, ἀξίους τῶν πόνων σου καὶ ἱδρώτων σου Ἅγιε, Ὁσιομάρτυς Νικόλαε‧ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου.
Οίκος
Τοῦ Προδρόμου τὰς τρίβους διὰ ζήλου μάκαρ ἐσχηκώς, καὶ τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἔνδον τῆς σῆς περιφέρων καρδίας, τὴν φάσκουσαν, μετανοεῖτε‧ ἀπάρας τῆς σῆς πατρίδος, ὑπερόπτης γενόμενος νεότητος, κόσμου, πλούτου καὶ ῥεούσης δόξης, οἷά τις ἀετὸς ὑπόπτερος ἵπτασαι ἐν Βουνένοις τῆς Θετταλίας. Κᾷκεῖ τῆς διὰ Χριστὸν ποθουμένοις σοι ἡσυχίας τυχών, οὐ μόνον ὑπερβαλλούσῃ ἀσκήσει τὴν σὴν ψυχὴν κατεκάλυνας, ἀλλὰ καὶ μαρτυρικῷ στέφει, κατὰ τοὺς πάλαι ἐνδόξους Μάρτυρας, κατεκοσμήθης ἀείμνηστε‧ καὶ εὐῶδες θῦμα γενόμενος, Χριστῷ προσενήνεξαι Νικόλαε.
Μεγαλυνάριον
Δεῦτε εὐφημήσωμεν οἱ πιστοί, τὸν ἐκ τῆς ἑῴας, ἐξαστράψαντα ἀθλητήν‧ φύλακα καὶ ῥύστην, Χριστιανῶν ἁπάντων, Νικόλαον τὸν Νέον, Χριστοῦ τὸν μάρτυρα.
Έτερον Μεγαλυνάριον
Χαίροις Θετταλίας πάσης φρουρός, χαίροις τῆς Ἑλλάδος πολιοῦχος καὶ ἀρωγός, χαίροις ὁ Βουνένων, τὸν τόπον ἁγιάσας, τοῖςῥείθροις σῶν αἱμάτων, μάκαρ Νικόλαε.
Φύλαττε τοὺς δούλους σου ἀθλητά, τοὺς ἀθροιζομένους τῷ σεπτῷ σου, μάρτυς ναῷ, καὶ ἐπιτελοῦντας, τὴν σὴν ἁγίαν μνήμην, ἐκ πάσης ἐπηρείας, σοφὲ καὶ θλίψεως.
Μέγαν σε προστάτην καὶ βοηθόν, κεκτήμεθα μάρτυς, πεπτωκότες ἐν πειρασμοῖς, ῥῦσαι οὖν παμμάκαρ, ἡμᾶς λοιμοῦ λιμοῦ τε, ὁρμῆς παίδων τῆς ἄγαρ, θεῖε Νικόλαε.
Ταῖς πρεσβείαις τοῦ ἐνδόξου ἀθλοφόρου Νικολάου, Χριστὲ διαφύλαξον, τοὺς σοὺς ἱκέτας, ἐκ παντοίας θλίψεως.
Τῇ σορῷ τῶν σῶν λειψάνων προσιοῦσι, μετὰ πόθου παμμάκαρ Νικόλαε, δώρησαι ῥῶσιν ψυχῆς τε καὶ σώματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Βυζαντινοί
Σκήτη Λάρισας
Πρόκειται για χωριό του νομού Λάρισας, το οποίο, από το Μάρτιο του 2011, υπάγεται διοικητικά στον δήμο Αγιάς, έναν από τους παραλιακούς καλλικρατικούς δήμους του νομού Λάρισας. Το χωριό είναι ημιορεινό και κτισμένο σε υψόμετρο 350 μέτρων, βρίσκεται επί της παλαιάς οδού Αγιάς-Αγιοκάμπου. Απέχει 45 χιλιόμετρα από τη Λάρισα.
Ιστορία
Κρίνοντας από το όνομα του χωριού, μπορούμε να υποθέσουμε ότι στην ευρύτερη περιοχή ασκήτευαν μοναχοί. Άλλωστε, αυτό μαρτυρούν τα δύο ασκηταριά των Αγίων Αναργύρων, ένα απο τα μοναστήρια του "όρους των Κελλίων", που βρίσκονται 1χλμ. βορειοδυτικά της Σκήτης και που έχουν αγιογραφηθεί ανάμεσα στον 12ο και στον 16ο αιώνα μ.Χ. Κοντά στη Σκήτη θεωρείται ότι βρίσκονταν η αρχαία Μελίβοια, η πατρίδα του Φιλοκτήτη, που ήταν διάσημη για την παραγωγή πορφυρής βαφής (λατινικά: purpura Meliboiae). Στα ΒΔ του χωριού εντοπίστηκαν ερείπια φρουρίου, το οποίο πιθανότατα ταυτίζεται με τη βυζαντινή Κενταυρόπολη. Η πόλη ήλεγχε τον δρόμο που οδηγούσε από τον σημερινό Αγιόκαμπο στην Αγιά και έπαιξε σημαντικό ρόλο ως οχυρή θέση για τους πληθυσμούς των παραλίων κατα τη διάρκεια των πρώτων βαρβαρικών επιδρομών (3ος - 4ος αιώνας μ.Χ.) και αργότερα των Σλάβων και Σαρακηνών (6ος αιώνας μ.Χ.).
Σήμερα
αριστερά|μικρογραφία|Λίμνη Σκήτης Σήμερα, η Σκήτη έχει αναπτυχθεί τουριστικά γιατί συνδυάζει βουνό και θάλασσα (η μεγάλη παραλία του Αγιόκαμπου απέχει 7χλμ από το χωριό). Λειτουργούν δύο παραδοσιακοί ξενώνες που εξασφαλίζουν διαμονή, ξεναγήσεις και διοργάνωση δραστηριοτήτων, και δύο ταβέρνες. Επιπρόσθετα, ο επισκέπτης μπορεί να πραγματοποιήσει εξορμήσεις στο δάσος του Πολυδενδρίου, καθώς και στα πρώην βασιλικά κτήματα. Μπορεί, επίσης, να λάβει μέρος σε διάφορες οργανωμένες δραστηριότητες (ποδηλασία, πεζοπορικά μονοπάτια κ.ά.) στο δάσος Μαυροβουνίου και να επισκεφτεί τη μικρή λίμνη που βρίσκεται πολύ κοντά στον οικισμό. Η επίσκεψη στη λίμνη της Σκήτης αποτελεί ένα όμορφο περιπατητικό μονοπάτι, το οποίο δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να επισκεφθεί επίσης τον Προφήτη Ηλία και το παλιό πυροφυλάκιο. Επιπλέον, το παλιό σχολείο του χωριού, το οποίο βρίσκεται πάνω από την πλατεία, λειτουργεί σήμερα σαν λαογραφικό μουσείο, με αξιόλογα αντικείμενα μιας άλλης εποχής και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Κάθε Οκτώβριο πραγματοποιείται στην πλατεία του χωριού η "γιορτή κάστανου", μια ευρέως προβεβλημένη γιορτή ανάδειξης του άριστου αυτού τοπικού προϊόντος στην οποία προσέρχονται επισκέπτες απ' όλη την ευρύτερη περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας
Το Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας ή Επαρχία Δυτικής Πομερανίας (πολωνικά: Województwo zachodniopomorskie) είναι ένα από τα 16 βοεβοδάτα της Πολωνίας (επαρχία) στα οποία διαιρείται η χώρα. Βρίσκεται στη βορειοδυτική Πολωνία και συνορεύει με το Βοεβοδάτο Πομερανίας στα ανατολικά. το Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας στα νοτιοανατολικά, το Βοεβοδάτο Λούμπους στα νότια, τα γερμανικά ομόσπονδα κρατίδια Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και Βρανδεμβούργο στα δυτικά και τη Βαλτική Θάλασσα στα βόρεια. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του είναι το Στσέτσιν.
Ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999, από τα πρώην Βοεβοδάτα Στσέτσιν και Κοσάλιν και τμήματα των Βοεβοδάτων Γκόζουφ, Πίουα και Σουούπσκ, σύμφωνα με τις μεταρρυθμίσεις της πολωνικής τοπικής αυτοδιοίκησης που εγκρίθηκαν το 1998. Πήρε το όνομά του από την ιστορική περιοχή της Πομερανίας (πολωνικά: Pomorze). Παρά το όνομα («Δυτική Πομερανία»), το βοεβοδάτο δεν περιλαμβάνει τα πιο δυτικά τμήματα της ιστορικής Πομερανίας, τα οποία βρίσκονται στη γερμανική Vorpommern (δείτε: Δυτική Πομερανία).
Γεωγραφία και τουρισμός
αριστερά|μικρογραφία|190x190εσ| Φεστιβάλ Βίκινγκ στο [[Βόλιν (πόλη)|Βόλιν.]] αριστερά|μικρογραφία|190x190εσ| Εκκλησία της Παναγίας, Βασίλισσας του Κόσμου, στο [[Στάργκαρντ.]] Το Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας είναι το πέμπτο μεγαλύτερο βοεβοδάτο της Πολωνίας από άποψη έκτασης. Μεταξύ των μεγαλύτερων πόλεων, της περιοχής, είναι η πρωτεύουσα Στσέτσιν, καθώς και οι Κοσάλιν, Στάργκαρντ και Σφινοούιστσε.
Πρόκειται για μια γραφική περιοχή της ακτής της Βαλτικής Θάλασσας, με πολλές παραλίες, λίμνες και δασικές εκτάσεις. Οι Στσέτσιν, Σφινοούιστσε και Πολίτσε είναι σημαντικά λιμάνια. Άλλες μεγάλες παραθαλάσσιες πόλεις περιλαμβάνουν τις Μιεντζιζντρόγιε, Ντζίβνουφ, Κοουόμπζεγκ και το Μιέλνο.
Η Δυτική Πομερανία θεωρείται μία από τις πιο πράσινες περιοχές της Πολωνίας και μία από τις πιο ελκυστικές για τους τουρίστες. Χαρακτηρίζεται από απίστευτη ποικιλία τοπίων: παραλίες, εκατοντάδες λίμνες και δάση γεμάτα άγρια ζωή, που απλώνονται κυρίως στους λόφους των παγετωνικών λιμνών. Η Δυτική Πομερανία είναι επίσης πλούσια σε διάφορες μορφές και στυλ αρχιτεκτονικής που χτίστηκαν κατά τον Μεσαίωνα, καθώς και στη γοτθική, μπαρόκ και αναγεννησιακή περίοδο. Υπάρχει ένα ποικίλο ρεπερτόριο θεάτρων, φεστιβάλ, μουσείων και εκθέσεων τέχνης. Κατά τη διάρκεια ενός διήμερου ετήσιου Φεστιβάλ Θάλασσας στο Στσέτσιν, πραγματοποιούνται πολλές δωρεάν υπαίθριες συναυλίες. Στο Σφινοούιστσε το καλοκαίρι, πραγματοποιείται το Φεστιβάλ Ακαδημαϊκών Τεχνών Νέων FAMA - ένα γεγονός με αρκετά χρόνια παράδοσης, το οποίο προσελκύει όχι μόνο τους νέους, αλλά και μεγαλύτερους αποφοίτους. Στο Μιεντζιζντρόγιε, υπάρχει το Φεστιβάλ των Αστεριών, το οποίο προσελκύει πολλούς δημοφιλείς ηθοποιούς. Στο Βόλιν, πραγματοποιείται το Φεστιβάλ Βίκινγκ, το οποίο προσελκύει «Βίκινγκς» από όλη την Ευρώπη.
Μια άλλη έλξη στην περιοχή είναι μια μεγάλη ποικιλία από θέρετρα υγείας. Η άρμη και το πηλοειδές, που ανακαλύφθηκαν τον 19ο αιώνα, μαζί με τους γεωθερμικούς υδάτινους πόρους, είναι δημοφιλή αξιοθέατα στο Σφινοούιστσε, στο Κάμιεν Πομόρσκι και στο Πόουτσιν-Ζντρούι.
Ένα αξιοσημείωτο φαινόμενο σε παγκόσμια κλίμακα είναι το Στρεβλό Δάσος έξω από την πόλη Γκριφίνο.
Πόλεις
δεξιά|μικρογραφία|190x190εσ| [[Όντερ|Ποταμός Όντερ στο Στσέτσιν]] δεξιά|μικρογραφία|190x190εσ| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθικό δημαρχείο στη Χόινα, χτισμένο από Γερμανούς το 1320, όταν η πόλη ήταν γνωστή ως Königsberg in der Neumark.]] δεξιά|μικρογραφία|190x190εσ| Δημαρχείο του [[Κοσάλιν.]] δεξιά|μικρογραφία|190x190εσ| Πάρκο στο [[Πόουτσιν-Ζντρούι.]] δεξιά|μικρογραφία|190x190εσ| [[Εθνικός Δρυμός Ντράβα]] Το βοεβοδάτο αποτελείται από 66 πόλεις. Αυτές αναφέρονται παρακάτω κατά φθίνουσα σειρά πληθυσμού (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία για το 2019): • # Στσέτσιν (402.067)
• # Κοσάλιν (107.225)
• # Στάργκαρντ (67.795)
• # Κοουόμπζεγκ (46.309)
• # Σφινοούιστσε (40.883)
• # Στσετσίνεκ (40.016)
• # Πολίτσε (32.575)
• # Βάουτς (25.312)
• # Μπιαουόγκαρντ (24.250)
• # Γκολένιουφ (22.284)
• # Νοβόγκαρντ (16.603)
• # Γκριφίτσε (16.524)
• # Σφίντβιν (15.533)
• # Χόστσνο (15.213)
• # Ντέμπνο (13.775)
• # Μπαρλίνεκ (13.752)
• # Νταρουόβο (13.710)
• # Ζουοτσιένιετς (12.901)
• # Πιζίτσε (12.581)
• # Σουάβνο (12.511)
• # Ντράφσκο Πομόρσκιε (11.597)
• # Μισλίμπους (11.151)
• # Ουόμπες (10.167)
• # Τσεμπιάτουφ (9.986)
• # Κάμιεν Πομόρσκι (8.807)
• # Χόινα (7.375)
• # Τσαπλίνεκ (7.109)
• # Σιάνουφ (6.621)
• # Καρλίνο (5.945)
• # Μπόρνε Σουλινόβο (5.116)
• # Βόλιν (4.878)
• # Κάλις Πομόρσκι (4.366)
• # Μπομπολίτσε (3.991)
• # Πουότι (3.965)
• # Λιπιάνι (3.922)
• # Μπαρβίτσε (3.715)
• # Μιεσκοβίτσε (3.647)
• # Μασέβο (3.357)
• # Χοτσίβελ (3.177)
• # Μιροσουάβιετς (3.081)
• # Μιέλνο (2.956)
• # Πολάνουφ (2.917)
• # Ρετς (2.898)
• # Βενγκοζίνο (2.816)
• # Ντζίβνουφ (2.663)
• # Γκολτσέβο (2.660)
• # Πεουτσίτσε (2.583)
• # Τιχόβο (2.520)
• # Στεπνίτσα (2.465)
• # Γκοστσίνο (2.430)
• # Τσουόπα (2.322)
• # Ντόμπρα (2.307)
• # Ντομπζάνι (2.267)
• # Τστσίνσκο-Ζντρούι (2.263)
• # Μπιάουι Μπουρ (2.185)
• # Ίνσκο (1.924)
• # Μόριν (1.630)
• # Τσεντίνια (1.555)
• # Σούχαν (1.471)
• # Νόβε Βάρπνο (1.190) Οι πολωνικές συνοικίες της ιστορικής περιοχής της Δυτικής Πομερανίας (οι 3 δυτικότερες συνοικίες της Δυτικής Πομερανίας) είχαν πληθυσμό περίπου 520.000 κατοίκων το 2012 (πόλεις Στσέτσιν, Σφινοούιστσε και Πόβιατ Πολίτσε συνδυαστικά) - ενώ οι γερμανικές συνοικίες είχαν πληθυσμό περίπου 470.000 κατοίκων το 2012 (Βόρπομερν-Ρύγκεν και Βόρπομερν-Γκράιφσβαλντ συνδυαστικά). Συνολικά, περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι ζουν στην ιστορική περιοχή της Δυτικής Πομερανίας σήμερα, ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Στσέτσιν ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον αριθμό.
Διοικητική διαίρεση
Το Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας χωρίζεται σε 21 πόβιατ (κομητείες): 3 πόβιατ πόλης και 18 πόβιατ γης. Αυτά χωρίζονται περαιτέρω σε 114 γκμίνα.
Προστατευόμενες περιοχές
δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ| [[Εθνικός Δρυμός Βόλιν]] Οι προστατευόμενες περιοχές της Δυτικής Πομερανίας περιλαμβάνουν δύο εθνικούς δρυμούς και επτά πάρκα τοπίου. Αυτά παρατίθενται παρακάτω.
Δημογραφία
Μετά την ήττα της Γερμανίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή έγινε μέρος της Πολωνίας μέσω της Συμφωνίας του Πότσνταμ, η οποία δημιούργησε εδαφικές αλλαγές που απαιτούσε η Σοβιετική Ένωση.
Το 1948, το 67 % του πληθυσμού προερχόταν από την Κεντρική Πολωνία, τη Μείζων Πολωνία και την Πομερέλια, ενώ το 25 % προερχόταν από τις πολωνικές περιοχές που προσαρτήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση. Ένα άλλο 6 % επέστρεψε στην Πολωνία από τη Δυτική Ευρώπη. Περίπου 50.000 Ουκρανοί επανεγκαταστάθηκαν στη Δυτική Πομερανία στην Επιχείρηση Βιστούλας το 1947.
Οικονομία
Το ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) του βοεβοδάτου ήταν 18,3 δισεκατομμύρια ευρώ το 2018, αντιπροσωπεύοντας το 3,7% της πολωνικής οικονομικής παραγωγής. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ προσαρμοσμένο για αγοραστική δύναμη ήταν 17.700 ευρώ ή 59% του μέσου όρου της ΕΕ των 27 την ίδια χρονιά. Το ΑΕΠ ανά εργαζόμενο ήταν 67% του μέσου όρου της ΕΕ.
Μεταφορές
Υπάρχουν δύο κύριες διεθνείς οδικές διαδρομές που διέρχονται από το βοεβοδάτο: η Εθνική Οδός 3 (Σφινοούιστσε-Στσέτσιν-Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι-Ζιελόνα Γκούρα-Λεγκνίτσα-τσεχικά σύνορα, μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 65 από το Μάλμε στη Σουηδία έως τα Χανιά στην Ελλάδα) και η Εθνική Οδός 6 (Στσέτσιν-Κοσάλιν-Σουούπσκ-Γκντανσκ, μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 28 από το Βερολίνο στη Γερμανία έως το Μινσκ στη Λευκορωσία). Άλλοι σημαντικοί εθνικοί δρόμοι είναι η Εθνική Οδός 10 (γερμανικά σύνορα-Στσέτσιν-Πίουα-Μπίντγκοστς-Τόρουν-Πουόνσκ) και η Εθνική Οδός 11 (Κοουόμπζεγκ-Κοσάλιν-Πίουα-Πόζναν-Μπίτομ). Εκτός από τις παραπάνω, ορισμένες άλλες εθνικοί οδοί βρίσκονται στο βοεβοδάτο. Το βοεβοδάτο διαθέτει επίσης ένα καλά ανεπτυγμένο δίκτυο περιφερειακών οδών.
Οι κύριες σιδηροδρομικές γραμμές στο βοεβοδάτο είναι η γραμμή 351 Στσέτσιν-Πόζναν, η γραμμή 273 Στσέτσιν-Βρότσουαφ (λεγόμενη «σιδηροδρομική γραμμή Όντρα»), η γραμμή 202 Στάργκαρντ-Γκντανσκ, η γραμμή 401 Στσέτσιν-Σφινοούιστσε και η γραμμή 404 Κοουόμπζεγκ-Στσετσίνεκ. Οι κύριοι σιδηροδρομικοί σταθμοί του βοεβοδάτου είναι οι κεντρικοί σταθμοί των Στσέτσιν, Στάργκαρντ και Κοσάλιν. Οι σταθμοί εξυπηρετούνται από τρένα ταχείας της PKP Intercity που τα συνδέουν με την πρωτεύουσα, Βαρσοβία, καθώς και άλλες μεγάλες πόλεις της Πολωνίας. Ο κεντρικός σταθμός του Στσέτσιν διαθέτει διεθνείς σιδηροδρομικές συνδέσεις με το Βερολίνο, το Σβερίν και το Λύμπεκ. Το Σφινοούιστσε έχει απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση με το Στράλζουντ.
Το μόνο τοπικό και διεθνές αεροδρόμιο στη Δυτική Πομερανία είναι το Αεροδρόμιο Στσέτσιν-Γκολένιουφ «Αλληλεγγύη». Επίσης, μέρος του διαδρόμου ενός εγκαταλελειμμένου αεροδρομίου στο Μπάγκιτς (κοντά στο Κοουόμπζεγκ) μετατράπηκε σε αεροδρόμιο με άδεια να εξυπηρετεί αεροπλάνα που μεταφέρουν όχι περισσότερους από 20 επιβάτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δυτικης Πομερανιας Κατηγορία:Πομερανία Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1999
Η Καινή Διαθήκη στην Πρωτότυπη Ελληνική
Η Καινή Διαθήκη στην Πρωτότυπη Ελληνική (αγγλ.: The New Testament in the Original Greek) είναι κριτική έκδοση του πρωτότυπου αρχαίου ελληνικού κειμένου της Καινής Διαθήκης που εκδόθηκε το 1881 από τον Μπρουκ Φος Γουέστκοτ και τον Φέντον Τζον Άντονι Χορτ. Είναι επίσης γνωστή ως κείμενο των Γουέστκοτ και Χορτ. Ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται διεθνώς για αναφορές στην έκδοση είναι WH.
Η Καινή Διαθήκη στην Πρωτότυπη Ελληνική αποτελεί κριτικό κείμενο που συντάχθηκε με βάση τα παλαιότερα χειρόγραφα που είχαν ανακαλυφθεί κατά την περίοδο που κυκλοφόρησε. Οι συντάκτες βασίστηκαν κυρίως στον Βατικανό και στον Σιναϊτικό Κώδικα. Επίσης, θεωρούσαν σημαντικό τον Κώδικα Βέζα, την Πεσίτα καθώς και τις Παλαιολατινικές Μεταφράσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής Κατηγορία:Κριτική του κειμένου
Living Things (άλμπουμ)
To "Living Things" είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ της αμερικάνικης ροκ μπάντας Linkin Park. Κυκλοφόρησε στις 20 Ιουνίου 2012 από την Warner Bros. Records και την Machine Shop Recordings. Κυκλοφόρησε πρώτα στην Ιαπωνία και αργότερα μέσα στην εβδομάδα κυκλοφόρησε στον υπόλοιπο κόσμο. Παραγωγοί ήταν ο πρώτος τραγουδιστής της μπάντας Mike Shinoda και ο Ρικ Ρούμπιν. Οι δύο είχαν συνεργαστεί και στα δύο προηγούμενα άλμπουμ της μπάντας "Minutes to Midnight" (2007) και "A Thousand Suns" (2010).
Η μπάντα δήλωσε ότι για το "Living Things" συνδύασε στοιχεία από τα προηγούμενα άλμπουμ με σκοπό να δημιουργήσει ένα νέο ήχο. Δήλωσαν επίσης ότι επιτέλους ένοιωθαν οικεία και χαλαρά μετά από χρόνια πειραματισμού, πειραματισμός που τους οδήγησε στα δύο προηγούμενα τους άλμπουμ "Minutes to Midnight" και "A Thousand Suns". Το όνομα "Living Things" επιλέχτηκε ως το όνομα του άλμπουμ γιατί το άλμπουμ "είναι πιο προσωπικό" (από τα προηγούμενα).
Το κύριο single του άλμπουμ, "Burn It Down", κυκλοφόρησε στο ράδιο, καθώς και στο ίντερνετ, στις 16 Απριλίου 2012. Το "Living Things" ντεμπούταρε στο #1 του Billboard 200. 223.000 αντίτυπα πουλήθηκαν την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας μόνο στις ΗΠΑ.
Επιπλέον τραγούδια
Ιαπωνία:
Αυστραλία (Tour Edition):
Επιπλέον DVD (Live at Admiralspalast, Berlin, Germany):
Living Things Remix:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012 Κατηγορία:Δισκογραφία των Linkin Park
Κάστρο Γαρδικίου (Κέρκυρα)
Το Κάστρο Γαρδικίου είναι βυζαντινό κάστρο του 13ου αιώνα στη νοτιοδυτική ακτή της Κέρκυρας και το μόνο μεσαιωνικό φρούριο που σώζεται στο νότιο τμήμα του νησιού. Χτίστηκε από έναν ηγεμόνα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, και ήταν ένα από τα τρία κάστρα που οχύρωναν το νησί πριν από την Ενετική εποχή (1401–1797). Τα τρία κάστρα σχημάτιζαν αμυντικό τρίγωνο, με το Γαρδίκι να φυλάει τα νότια του νησιού, το Κάστρο Κασσιόπης τα βορειοανατολικά και το Αγγελόκαστρο τα βορειοδυτικά
Προέλευση και τοποθεσία
μικρογραφία|250x250εσ| Λεπτομέρεια ενός από τους πύργους του κάστρου Το κάστρο χρονολογείται από τον 13ο αιώνα και βρίσκεται σε ένα χαμηλό λόφο κοντά στο χωριό Άγιος Ματθαίος που βρίσκεται σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Ο ηγεμόνας που είναι υπεύθυνος για την κατασκευή του κάστρου δεν είναι γνωστός, αλλά υποτίθεται ότι χτίστηκε είτε από τον Μιχαήλ Α΄ Κομνηνό Δούκα είτε από τον γιο του Μιχαήλ Β΄ Κομνηνό Δούκα, ηγεμόνες του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Αμέσως νότια του κάστρου βρίσκεται η λίμνη Κορησσία, η οποία χωρίζεται από τη θάλασσα με μια στενή λωρίδα γης. μικρογραφία|333x333εσ| Η είσοδος στο κάστρο Λείψανα από την άνω παλαιολιθική εποχή, που χρονολογούνται από το 20.000 π.Χ., όταν η Κέρκυρα ήταν ακόμα ενωμένη με την ηπειρωτική περιοχή της Ηπείρου, βρέθηκαν στη θέση του κάστρου στο βραχώδες καταφύγιο της Γκράβας Γαρδικίου, συμπεριλαμβανομένων λίθινων εργαλείων κυνηγών-συλλεκτών και οστών ζώων, που έκτοτε αφαιρέθηκαν και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κέρκυρας.
Η θέση του Γαρδικίου στη στενή νοτιοδυτική πλευρά της Κέρκυρας παρείχε προστασία στα χωράφια και τις νότιες πεδιάδες της Κέρκυρας και σε συνδυασμό με το Κάστρο Κασσιόπης στη βορειοανατολική ακτή του νησιού και το Βυζαντινό Αγγελόκαστρο που προστατεύει τη βορειοδυτική ακτή της Κέρκυρας, σχημάτισε τριγωνική αμυντική γραμμή που προστάτευε την Κέρκυρα κατά την προ Βενετική εποχή.
Αρχιτεκτονική
Τα τείχη του Κάστρου Γαρδίκι σχηματίζουν οκτάγωνο και η δομή διαθέτει οκτώ ισχυρούς πύργους διακοσμημένους με σειρές κεραμιδιών. Υπάρχουν στοιχεία από μια αρχαία κατασκευή που έχει ενσωματωθεί στην κατασκευή του κάστρου. Η αρχαία κατασκευή ήταν πιθανότατα ένα σιντριβάνι.
Οι οκτώ πύργοι έχουν τετράγωνο σχήμα και το περίγραμμα της οκταγωνικής δομής είναι σχεδόν ελλειπτικό. Στην κορυφή του νότιου πύργου υπάρχουν ίχνη παρεκκλησίου με υπολείμματα θρησκευτικών τοιχογραφιών πορτραίτων αγίων. Αν και σε κακή κατάσταση, οι πύργοι εξακολουθούν να διατηρούνται σε όλο τους το ύψος. Η είσοδος του κάστρου σώζεται αλλά το εσωτερικό του βρίσκεται σε ερειπιώδη κατάσταση.
Το Κάστρο Γαρδικίου θεωρείται ένα από τα πιο επιβλητικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα στα Επτάνησα, μαζί με το Αγγελόκαστρο, το Κάστρο Κασσιόπης και τα δύο Ενετικά Φρούρια της Κέρκυρας, την Ακρόπολη και το Νέο Φρούριο.
Ιστορικές αναφορές
Ο Κερκυραίος ευγενής Αντρέα Μαρμόρα, ο πρώτος ιστορικός της Κέρκυρας στους μεσαιωνικούς χρόνους, στο βιβλίο του 1672 Della Historia di Corfù αναφέρει ότι οι δεσπότες της Ηπείρου στόλισαν την πόλη της Κέρκυρας με «τα πιο ευγενή κτίρια» και έχτισαν άμυνες σε άλλα μέρη της νησί, συμπεριλαμβανομένων των φρουρίων Γαρδίκι και Αγγελόκαστρο μεταξύ άλλων σημαντικών τοποθεσιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεσποτάτο της Ηπείρου Κατηγορία:Αξιοθέατα στις Ιόνιες Νήσους Γαρδικιου Κατηγορία:Ιστορία της Κέρκυρας Γαρδικιου
Ηρώδεια Τετραρχία
μικρογραφία|Χάρτης της Ηρώδειας Τετραρχίας Η Ηρώδεια Τετραρχία διαμορφώθηκε μετά το θάνατο του Ηρώδη του Μεγάλου το 4 π.Χ., όταν το βασίλειό του διαιρέθηκε μεταξύ των γιων του, Ηρώδη Αρχέλαου, Ηρώδη Αντίπα και Φιλίππου, ενώ η αδελφή του Ηρώδη, Σαλώμη Α', κυβέρνησε για σύντομο χρονικό διάστημα την περιοχή της Ιαμνίας. Με την κατάλυση του Ηρώδη Αρχέλαου το 6 μ.Χ., τα εδάφη του (Ιουδαία, Σαμάρεια και Ιδουμαία) μετατράπηκαν στη ρωμαϊκή επαρχία της Ιουδαίας.
Με το θάνατο της Σαλώμης το 10 μ.Χ., η επικράτειά της ενσωματώθηκε επίσης στην επαρχία. Ωστόσο, άλλα τμήματα της Ηρωδικής Τετραρχίας συνέχισαν να λειτουργούν υπό την Ηρωδιανή Δυναστεία. Έτσι, ο Φίλιππος ο Τετράρχης κυβέρνησε τη Βαταναία και την Τραχωνίτιδα, καθώς και την Αουρανίτιδα μέχρι το 34 μ.Χ. (ο τομέας του αργότερα ενσωματώθηκε στην επαρχία της Συρίας), ενώ ο Ηρώδης Αντίπας κυβέρνησε τη Γαλιλαία και την Περαία έως το 39 μ.Χ. Ο τελευταίος αξιοσημείωτος κυβερνήτης της δυναστείας με κάποιο επίπεδο ανεξαρτησίας ήταν ο Ηρώδης Αγρίππας Α', ο οποίος είχε ακόμη και την επαρχία της Ιουδαίας, αν και με το θάνατό του το 44 μ.Χ., το επαρχιακό καθεστώς της Ιουδαίας αποκαταστάθηκε για πάντα.
Μεταγενέστεροι Ηρωδιανοί, συμπεριλαμβανομένου του Ηρώδη της Χαλκίδας, του Αριστοβούλου της Χαλκίδας και του Ηρώδη Αγρίππα Β΄, που ήταν κι ο τελευταίος της δυναστείας, είχαν το δικαίωμα να κυβερνήσουν το Βασίλειο της Χαλκίδας, ένα ρωμαϊκό υποτελές κράτος. Ο Αγρίππας Β' πέθανε άτεκνος και έτσι η Χαλκίδα ενσωματώθηκε στην επαρχία της Συρίας.
Ιστορία
Τη στιγμή του θανάτου του, ο Ηρώδης κυβέρνησε το μεγαλύτερο μέρος του Νοτιοδυτικού Λεβάντε ως εξαρτημένο κράτος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Αντίπας δεν ήταν η πρώτη επιλογή του Ηρώδη ως κληρονόμος. Αυτή η τιμή έπεσε στους Αριστόβουλο και Αλέξανδρο, τους γιους του Ηρώδη από την πριγκίπισσα Μαριάμνη Α'. Μόνο μετά την εκτέλεσή τους (περίπου το 7 π.Χ.) και την καταδίκη του μεγαλύτερου γιου του Ηρώδη, Αντίπατρου, για προσπάθεια δηλητηρίασης του πατέρα του (5 π.Χ.), ο πλέον ηλικιωμένος Ηρώδης στράφηκε στον μικρότερο γιο του, Αντίπα, αναθεωρώντας τη διαθήκη του για να τον κάνει κληρονόμο.
Κατά τη διάρκεια της θανατηφόρας ασθένειάς του το 4 π.Χ., ο Ηρώδης άλλαξε ακόμα μια φορά σκέψη για τη διαδοχή. Σύμφωνα με την τελική εκδοχή της διαθήκης του, ο μεγαλύτερος αδελφός του Αντίπα, Αρχέλαος, επρόκειτο να γίνει βασιλιάς της Ιουδαίας, της Ιδουμαίας και της Σαμάρειας, ενώ ο Αντίπας θα κυβερνούσε τη Γαλιλαία και την Περαία ως τετράρχης. Ο Φίλιππος θα λάμβανε τα υψώματα του Γκολάν, τη Βαταναία (νότια Συρία), την Τραχωνίτιδα και τον Αυρανίτιδα (Χαουράν).
Λόγω του καθεστώτος της Ιουδαίας ως ρωμαϊκού εξαρτημένου κράτους, τα σχέδια του Ηρώδη για τη διαδοχή έπρεπε να επικυρωθούν από τον Αύγουστο. Οι τρεις κληρονόμοι του Ηρώδη ταξίδεψαν λοιπόν στη Ρώμη για τις αξιώσεις τους, ο Αντίπας υποστηρίζοντας ότι έπρεπε να κληρονομήσει ολόκληρο το βασίλειο και οι άλλοι υποστηρίζοντας ότι η τελική επιθυμία του Ηρώδη θα έπρεπε να τιμηθεί. Παρά την υποστήριξη για τον Αντίπα από μέλη της οικογένειας στη Ρώμη, οι οποίοι τάσσονταν υπέρ της άμεσης ρωμαϊκής κυριαρχίας της Ιουδαίας, αλλά θεωρούσαν τον Αντίπα καλύτερο από τον αδερφό του, ο Αύγουστος επιβεβαίωσε σε μεγάλο βαθμό τη διαίρεση των εδαφών, που όρισε ο Ηρώδης στην τελική του διαθήκη. Ωστόσο, ο Αρχέλαος θα λάμβανε τον τίτλο του εθνάρχη και όχι του βασιλιά. Η αδερφή του Ηρώδη, Σαλώμη Α΄, έλαβε επίσης τον τίτλο της βασίλισσας της Ιαμνίας. Μετά το θάνατό της το 10 μ.Χ., η περιοχή ενσωματώθηκε στην επαρχία της Ιουδαίας.
Τελικά, μετά το θάνατό του, το βασίλειο χωρίστηκε σε τρεις από τους γιους του Ηρώδη:
Σε μια ταραχώδη περίοδο της ιστορίας, η διακυβέρνηση της τετραρχίας ήταν σχετικά απρόσκοπτη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα το αντιμετώπισε ο Αρχέλαος, ο οποίος αντιμετώπισε τις ταραχές από τους Φαρισαίους στην αρχή της βασιλείας του και τις συνέθλιψε. Αφού κυβέρνησε για 10 χρόνια, απομακρύνθηκε από τον αυτοκράτορα Αύγουστο το 6 μ.Χ., μετά από καταγγελίες για τη σκληρότητα και τα αδικήματά του κατά του μωσαϊκού νόμου. Αντικαταστάθηκε από Ρωμαίο νομάρχη και η επικράτειά του αναδιοργανώθηκε ως Ρωμαϊκή επαρχία της Ιουδαίας.
Ο Φίλιππος κυβέρνησε την Ιτουραία και την Τραχωνίτιδα ως τετράρχης μέχρι το θάνατό του το 34 μ.Χ., οπότε και τα εδάφη του έγιναν για σύντομο χρονικό διάστημα μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Συρίας, αλλά το 37 μ.Χ. δόθηκαν στον Ηρώδη Αγρίππα Α'. Ο Αγρίππας χάρισε τη Χαλκίδα στον αδελφό του, Ηρώδη, και ο ίδιος πήρε τη θέση του Φιλίππου.
Ονομασία
Η λέξη τετραρχία υπονοεί τέσσερις κυβερνήτες. Ωστόσο, ο Ιώσηπος, στο πλαίσιο της περιγραφής της κληρονομιάς του Ηρώδη, αναφέρει μόνο τρεις. Αναφέρεται στον Αρχέλαο, ο οποίος είχε "το μισό από αυτό που είχε ο Ηρώδης", και το ότι ο Φίλιππος και ο Αντίπας είχαν "το άλλο μισό, χωρισμένο σε δύο μέρη".
Από την άλλη πλευρά, ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρεται στον Λυσανία, τετράρχη της Αβιληνής, στον κατάλογο των ηγεμόνων του την εποχή του Ιωάννη του Βαπτιστή, μαζί με τον Πόντιο Πιλάτο (ένας από τους Ρωμαίους κυβερνήτες που αντικατέστησαν τον Αρχέλαο), τον Ηρώδη (Αντίπα), και τον Φίλιππο. Η αναφορά του Ιώσηπου στο μισό βασίλειο μπορεί να σημαίνει ότι ο Αρχέλαος ήταν ηγεμόνας των δύο τετάρτων. Αυτό υποδηλώνει ότι η διαίρεση σε τέταρτα έχει ήδη καθιερωθεί και ότι το τέταρτο του Λυσανία ήταν μέρος μιας διαφορετικής τετραρχίας στη Συρία. Αυτό είναι αξιόπιστο, καθώς ο Ηρώδης Γ', αδελφός του Ηρώδη Αγρίπα Α΄, ήταν βασιλιάς της Χαλκίδας, που βρισκόταν βόρεια, έξω από το βασίλειο του Ηρώδη. Ή μπορεί ο Ιώσηπος, στην περιγραφή των κληρονομιών των γιων του Ηρώδη, παρέλειψε να αναφέρει τον Λυσανία ή τον προκάτοχό του, καθώς δεν ανήκαν στην Ηρωδιανή Δυναστεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιουδαία Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Πάσχα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Πάσχα αφορά:
Κυριέρ
Το Κυριέρ (γαλλικά: Curières, οξιτανικά: Curièiras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κυριερουά (γαλλικά: Curiérois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Αυλωνάρι
Το Αυλωνάρι είναι χωριό το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στο Αλιβέρι και στην Κύμη του Νομού Ευβοίας. Είναι από τα μεγαλύτερα χωριά του Δήμου Κύμης-Αλιβερίου και είναι κτισμένο επάνω σε λόφο στην μέση μιας κοιλάδας. Στην κορυφή του βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, καθώς και μεσαιωνικός πύργος από την περίοδο της Ενετοκρατίας. Το παλιό Αυλωνάρι με τα σοκάκια και τις παλιές πέτρινες βρύσες, ο ενετικός πύργος, το κάστρο Ποτήρι, ο ναός του Αγίου Δημητρίου, οι νερόμυλοι στον ποταμό Κάναλη, ο παλιός ανεμόμυλος, η μονή Αγίου Χαραλάμπους (χαρακτηρισμένη ως ιστορικό μνημείο), το νεοκλασσικό Μόλαρη καθώς και οι παραλίες Μουρτερή, Κάλαμος, Κορασίδα, Καλάμι που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση είναι τα αξιοθέατα της περιοχής.
Με τα χωριά Δάφνη, Ελαία, Λοφίσκος και Χάνια, καθώς και τη Μονή Αγίου Χαραλάμπους Λευκών, συγκροτούν την τοπική ενότητα Αυλωναρίου, συνολικού πληθυσμού 1.354 κατοίκων.
Ονομασία
Η πιο πιθανή εκδοχή για την ονομασία του χωριού είναι ότι προέρχεται ετυμολογικά από την λέξη «αυλών» που σημαίνει κοιλάδα ή χαράδρα για κάποιους άλλους. Γεωφυσικά στην ευρύτερη περιοχή εκεί υπάρχει μεγάλη κοιλάδα. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή την ονομασία μετέφεραν Ίωνες, που ήλθαν από τη Μεσσηνία και αποίκησαν την κοιλάδα Αυλωναρίου. Πράγματι η περιοχή χαρακτηρίζεται από τη μακρόστενη ποτάμια κοιλάδα, που διαρρέεται από τους χείμαρρους Κανάλι, Ρέα, Καμάρα, κ.α. Το Αυλωνάρι δημιουργήθηκε κατά το 10ο ή 11ο αιώνα από τους διασωθέντες κατοίκους των κατεστραμμένων από τις ληστρικές πειρατικές επιδρομές των Σαρακηνών χωριών της περιοχής. Κατά την περίοδο αυτή, γύρω από τις θέσεις Γούβα, Πόρος, Στέρνα και Παληόβρυση της σημερινής κωμόπολης,ιδρύθηκε ο πρώτος πυρήνας του οικισμού, που πήρε το όνομα Αυλών. Πριν ακόμη οικισθεί το Αυλωνάρι στη σημερινή του θέση, η περιοχή ήταν γνωστή για την Επισκοπή Αυλώνος, που ιδρύθηκε στα μέσα του Δ΄ αιώνα και υπαγόταν στη Μητρόπολη της Αθήνας.
Ιστορία
Κοντά στο Αυλωνάρι εικάζεται ότι βρισκόταν η παλιά πόλη Οιχαλία και εθεωρείτο πόλη μυκηναϊκή, η οποία έγινε γνωστή στο πέρασμα των χρόνων από την καταστροφή που της προξένησε ο Ηρακλής εκείνη την περίοδο.
Η αρχαία Οιχαλία και η καταστροφή της
Απέναντι από τον Άγιο Δημήτριο,στον δρόμο προς το χωριό του Αγίου Γεωργίου υπάρχει ένα βουνό που ονομάζεται Παλαιοκαστρί. Αυτή η τοποθεσία διεκδικεί μαζί με άλλες το όνομα και την δόξα της ακρόπολης της αρχαίας Οιχαλίας. Σύμφωνα με την μυθολογία, η αρχαία Οιχαλία ήταν η πόλη του βασιλιά Εύρυτου, γνωστού για την δεξιότητά του στο τόξο. Ο βασιλιάς είχε μια πανέμορφη κόρη την Ιόλη, την οποία πολλοί μνηστήρες ήθελαν να παντρευτούν. Ο Εύρυτος για να τους αποφύγει ανακοίνωσε ότι η κόρη του θα παντρεύονταν αυτόν που θα αποδείκνυε την γενναιότητα του κερδίζοντάς τον στην τοξοβολία, πράγμα βεβαίως αδύνατο καθώς κανένας δεν θα μπορούσε να τα βάλει μαζί του. Εκτός όμως από τον μυθικό Ηρακλή, γνωστό για τους άθλους του, που μόλις το έμαθε, ήρθε και συναγωνίστηκε μαζί του και τον κέρδισε. Όμως ο βασιλιάς αθέτησε τον λόγο του και έδιωξε τον Ηρακλή, βασιζόμενος στην δύναμη του στρατού του. Ο Ηρακλής έφυγε ντροπιασμένος και πλημμυρισμένος από θυμό. Σχημάτισε ισχυρό στρατό και επέστρεψε ύστερα από λίγα χρόνια για να πάρει την εκδίκηση του. Και τα κατάφερε ύστερα από μεγάλη μάχη λεηλάτησε, κατέστρεψε όλη την πόλη, σκότωσε τον βασιλιά και τους γιούς του και πήρε μαζί του την Ιόλη.
Κατά την βυζαντινή εποχή το Αυλωνάρι ξεκίνησε σιγά σιγά να παίρνει την σημερινή του μορφή και ονομασία, χωρίς όμως να έχει την παλαιά του αίγλη. Δέχτηκε πολλές επιδρομές βαρβαρικών φύλων και πειρατών, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι ανά τακτά χρονικά διαστήματα να περνούν δύσκολες στιγμές. Η πρώτη αναφορά στο πέρασμα των ετών που υπάρχει για το χωριό ήταν ότι το 553 η εκκλησία της περιοχής ανακηρύχθηκε ως Επισκοπή από την Κωνσταντινούπολη. Επίσης, η Επισκοπή του Αυλωναρίου πήρε μέρος και στην Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο.