cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Mundo (Ισπανία)
Ιστορία και προφίλ
Τον Ιανουάριο του 2014, ο Πέδρο Χοσέ Ραμίρεθ, εκδότης της εφημερίδας, απολύθηκε από τη θέση του. Υποστήριξε ότι η αναφορά σχετικά με σκάνδαλα διαφθοράς που αφορούσαν τον Πρωθυπουργό της Ισπανίας, Μαριάνο Ραχόι, οδήγησε στην απόλυση του. Ο Κασιμίρο Γκαρθία-Αμπαντίγιο υπηρέτησε ως συντάκτης μέχρι τον Απρίλιο του 2015, όταν αντικαταστάθηκε με τη σειρά του από τον Νταβίντ Χιμένεθ.
Πολιτικός αντίκτυπος
Εκδοτικά, η El Mundo εκφράζει συχνά τις κύριες απόψεις της κεντροδεξιάς με ανεξάρτητους και φιλελεύθερους τόνους.
Η El Mundo διαδραμάτισε βασικό ρόλο στην αποκάλυψη ορισμένων σκανδάλων, μεταξύ των οποίων υπεξαίρεση από τον διοικητή της Ισπανικής Πολιοφυλακής, κατηγορίες για εσωτερικές συναλλαγές και φορολογική απάτη από τον κυβερνήτη της Κεντρικής Τράπεζας της Ισπανίας και πτυχές της υπόθεσης Μπάρθενας. Οι ερευνητικές αναφορές του προσωπικού της El Mundo αποκάλυψαν επίσης συνδέσεις μεταξύ της τρομοκρατικής Grupos Antiterroristas de Liberación (GAL) και της σοσιαλιστικής διοίκησης του Φελίπε Γκονθάλεθ, αποκαλύψεις που συνέβαλαν στην ήττα του στις εκλογές του 1996.
Τον Οκτώβριο του 2005, η El Mundo αποκάλυψε ότι ο Ναζί Άριμπερτ Χάιμ (γνωστός και ως «Δρ. Θάνατος») ζούσε στην Ισπανία για 20 χρόνια, πιθανώς με τη βοήθεια του δικτύου Οντέσσα, σε συνεργασία με τον Ότο Σκορτσένυ, ο οποίος είχε βοηθήσει στη δημιουργία μίας από τις πιο σημαντικές βάσεις λειτουργίας της Οντέσσα στην Ισπανία, κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Φρανθίσκο Φράνκο.
Μετά τις βομβιστικές επιθέσεις της 11ης Μαρτίου 2004 στη Μαδρίτη, οι εφημερίδες El Mundo και La Razón, το περιφερειακό τηλεοπτικό κανάλι Telemadrid και το ραδιοφωνικό δίκτυο COPE ισχυρίστηκαν ότι υπήρξαν ασυνέπειες στις εξηγήσεις που έδωσε η ισπανική δικαστική αρχή σχετικά με τους βομβαρδισμούς. Άλλα ισπανικά μέσα ενημέρωσης, όπως το El País, το ABC και το ραδιοφωνικό δίκτυο Cadena SER, κατηγόρησαν την El Mundo και τα άλλα μέσα ενημέρωσης για χειραγώγηση αυτού του ζητήματος. Οι βομβαρδισμοί και τα αποτελέσματα της επακόλουθης δικαστικής έρευνας συζητούνται έως σήμερα στην Ισπανία.
Κυκλοφορία
Η κυκλοφορία της El Mundo αυξήθηκε τη δεκαετία του 1990. Ήταν:
Το 2001, η El Mundo είχε κυκλοφορία 291.000 αντιτύπων και 312.366 αντιτύπων το επόμενο έτος. Η εφημερίδα κυκλοφόρησε 300.000 αντίτυπα το 2003, καθιστώντας την την τρίτη εφημερίδα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στη χώρα.
Με βάση τα ευρήματα της Ευρωπαϊκής Έρευνας για την Αναγνώριση Επιχειρήσεων, η El Mundo είχε 11.591 αναγνώστες ανά τεύχος το 2006. Η κυκλοφορία της μεταξύ Ιουνίου 2006 και Ιουλίου 2007 ήταν 337.172 αντίτυπα. Η κυκλοφορία του 2007 ήταν 337.000 αντίτυπα. Ήταν 338.286 αντίτυπα το 2008 και είχε 200.000 αναγνώστες για την έντυπη έκδοση το 2009. Η κυκλοφορία της εφημερίδας ήταν 266.294 αντίτυπα το 2011. Τον Απρίλιο του 2020 η εφημερίδα είχε 51.526 αναγνώστες της έντυπης έκδοσης.
Ψηφιακό αναγνωστικό κοινό
Το El Mundo (elmundo.es) είναι σήμερα η δεύτερη ψηφιακή εφημερίδα στα ισπανικά. Ήταν προηγουμένως πρωτοπόρος μετά την εισαγωγή της El País ενός συστήματος πληρωμών για πρόσβαση στα περιεχόμενα της ηλεκτρονικής της έκδοσης. Είχε 24 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες στο διαδίκτυο το μήνα το 2009.
Πολλοί διαδικτυακοί αναγνώστες βρίσκονται στη Λατινική Αμερική και ο ιστότοπος έχει μια έκδοση για την Αμερική. Ωστόσο, η ψηφιακή επέκταση δεν έκανε τίποτα για να αντισταθμίσει τη μείωση των εσόδων από Ισπανούς διαφημιστές από το 2008. Η εφημερίδα στοχεύει στην αύξηση των ψηφιακών κερδών μέσω ενός μοντέλου συνδρομής. Ξεκίνησε μια έξοδο τωρινών υποθέσεων μόνο προσβάσιμη σε συνδρομητικούς πελάτες, με το όνομα ORBYT.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΗΠΑ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των ΗΠΑ καθορίζει τους διαιτητές και τον τρόπο διεξαγωγής για τα περισσότερα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των ΗΠΑ διαχειρίζεται επίσης και διεξάγει το Όπεν Καπ (Lamar Hunt U.S. Open Cup), που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1914.
Εθνικές ομάδες
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των ΗΠΑ είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων ποδοσφαίρου ανδρών, γυναικών και νέων όπως αναφέρονται παρακάτω:
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Συνδεδεμένα μέλη της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας ΗΠΑ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των ΗΠΑ αναγνωρίζει τα ακόλουθα συνδεδεμένα μέλη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στις ΗΠΑ Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της CONCACAF
Υπερπόντιοι νομοί και περιοχές
Ένας υπερπόντιος νομός (επίσης απαντώμενος με τη συντομογραφία DOM ή σε ορισμένες περιπτώσεις DROM) είναι τύπος γαλλικής ημιαυτόνομης περιοχής, δημιουργηθείς μέσω του Συντάγματος της 27ης Οκτωβρίου 1946 και διατηρηθείς μέσω του Συντάγματος της 4ης Οκτωβρίου 1946 (άρθρο 73). Εφαρμόζεται στην περίπτωση της Γουαδελούπης, της Γαλλικής Γουιάνας, της Μαρτινίκας, της Μαγιότ και της Ρεϋνιόν, των οποίων οι κάτοικοι ή οι καταγόμενοι πληθυσμοί δύνανται να χαρακτηρισθούν ως « domiens ».
Τα DOM, με εξαίρεση τη Μαγιότ, ακόμη κι αν το γενικό συμβούλιο έχει και περιφερειακές αρμοδιότητες μετά το 2011, αποτελούν επίσης υπερπόντιες περιοχές, δηλαδή ημιαυτόνομες περιοχές ενταγμένες στη Γαλλική Δημοκρατία, οι οποίες διαθέτουν αρμοδιότητες αντίστοιχες αυτών των περιοχών της Μητροπολιτικής Γαλλίας. Συνεπώς, γίνεται σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, λόγος για DROM (υπερπόντιοι νομοί και περιοχές). Από την 1η Ιανουαρίου του 2014, το σύνολο των DROM αποτελούν υπερπεριφερειακές περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι πέντε υπερπόντιοι νομοί
Καθεμία από τις παραπάνω ημιαυτόνομες περιοχές διαθέτει, επίσης, το καταστατικό της γαλλικής περιοχής, όπου στην περίπτωσή τους αποδίδεται ως υπερπόντια περιοχή μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2003. Τα πέντε DOM είναι:
Η έκφραση « πέμπτο DOM » όριζε, επίσης, (προτού η Μαγιότ καταστεί επισήμως ως το πέμπτο DOM), με ανεπίσημο χαρακτήρα, το πληθυσμιακό σύνολο των υπερπόντιων οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στη μητροπολιτική περιοχή (οι γεννηθέντες σε κάποια από τις υπερπόντιες περιοχές και οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει, καθώς και τα παιδιά τους που είχαν γεννηθεί εκεί), καθώς ο πληθυσμός τους (585,000 άτομα το 1999) ήταν αντίστοιχος αυτού του καθενός από τα τέσσερα DOM (στο ίδιο μήκος κύματος, ο Αλαίν Ανσελέν κάνει λόγο για « τρίτο νησί » αναφερόμενος στους Αντιλλέζους που είναι εγκατεστημένοι στη μητροπολιτική περιοχή, οι οποίοι είναι πληθυσμιακά ίσοι των πληθυσμών που βρίσκονται εγκατεστημένοι σε καθένα από τα δύο νησιά, τη Γουαδελούπη και τη Μαρτινίκα ).
Η Μαγιότ, πρώην υπερπόντια κτήση έχουσα ειδικό καταστατικό (ημιαυτόνομος νομός), κατέστη το πέμπτο DOM και μία ανεξάρτητη ημιαυτόνομη περιοχή στις 31 Μαρτίου 2011, έπειτα από την υπερψήφιση του δημοψηφίσματος της 29ης Μαρτίου 2009, με ποσοστό 95,2 % επί του συνόλου των κατοίκων της να ψηφίζουν θετικά.
Ιστορία
Οι πέντε υπερπόντιοι νομοί είναι πρώην αποκίες, οι οποίες παρέμειναν στην κατοχή των Γάλλων, σχεδόν αδιάλειπτα, από την ίδρυσή τους στα μέσα του 17ου αιώνα (19ου για τη Μαγιότ). Η γαλλική εθνικότητα παραχωρήθηκε στο σύνολο των κατοίκων της Γουαδελούπης, της Γουιάνας, της Μαρτινίκας και της Ρεϋνιόν το 1848. Το καταστατικό του υπερπόντιου νομού τους παραχωρήθηκε μέσω του νόμου της 19ης Μαρτίου 1946, καταστατικό υπέρ του οποίου ο Αιμέ Σεζαίρ, τότε βουλευτής, είχε τοποθετηθεί.
Το άρθρο 4 του νόμου n° 46-2385 της 27ης Οκτωβρίου 1946, περί της σύνθεσης και εκλογής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, αποτελεί την πρώτη επίσημη καταγραφή τους: οι τρεις γαλλικοί νομοί της Αλγερίας, η Γουαδελούπη, η Γαλλική Γουιάνα, η Μαρτινίκα και η Ρεϋνιόν. Το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Ακυρωτικό Δικαστήριο έκριναν μετά την ψήφιση αυτού του νόμου ότι οι αλγερινοί νομοί ήταν, πράγματι, υπερπόντια νομοί. Ο αριθμός των νομών της Αλγερίας ποίκιλλε μεταξύ τριών και δεκαπέντε το χρονικό διάστημα μεταξύ του 1946 και της αλγερινής ανεξαρτησίας το 1962.
Το Σαιν-Πιέρ-ε-Μικελόν αποτέλεσε το πέμπτο DOM από το 1976 ως το 1985, προτού καταστεί μία ημιαυτόνομη περιοχή με ειδικό καθεστώς και, μετά το 2007, μία υπερπόντια κτήση.
Η Μαγιότ αποτελεί το πέμπτο DOM και ανεξάρτητη ημιαυτόνομη περιοχή από το 2011, αφότου έφερε για διάστημα δέκα ετών τον τίτλο του ημιαυτόνομου νομού.
Γαλλικό πλαίσιο
Δύο υπερπόντιες κτήσεις, μία περιοχή έχουσα έναν νομό και ένα ανεξάρτητος νομός, οι οποίες διοικούνται, αντιστοίχως, από ένα περιφερειακό συμβούλιο και ένα γενικό συμβούλιο, συνυπάρχουν στην ίδια περιοχή (με εξαίρεση τη Μαγιότ, όπου το γενικό συμβούλιο είναι υπεύθυνο για τη διοίκηση των δύο ξεχωριστών υπερπόντιων κτήσεων). Η νομική αρχή είναι αυτή της νομοθετικής αφομοίωσης (οι γαλλικοί νόμοι και κανονισμοί εφαρμόζονται αυτεπάγγελτα), αν και ορισμένα σημεία ενδέχεται να τροποποιηθούν με βάση τα χαρακτηριστικά και το ειδικό καθεστώς αυτών των κτήσεων με βάση το άρθρο 73 του Συντάγματος του 1958.
Ευρωπαϊκό πλαίσιο
Οι υπερπόντιοι νομοί αποτελούν συνιστώσες του γαλλικού εθνικού εδάφους, και, ως εκ τούτου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης ωστόσο, όπως και το υπόλοιπο των εδαφών της Υπερπόντιας Γαλλίας, δεν αποτελούν μέρος της Ζώνης Σένγκεν. Οι υπερπόντιοι νομοί διαθέτουν, λόγω της γεωγραφικής τους απόστασης από την ευρωπαϊκή ήπειρο, το καταστατικό των υπερπεριφερειακών ευρωπαϊκών περιοχών.
Πράγματι, τα καταστατικά των DOM και RUP είναι μεταξύ τους διαχωρισμένα. Ως εκ τούτου, το Σαιν-Μπαρτελεμί απόλεσε το καταστατικό αυτό την 1η Ιανουαρίου 2012, λαμβάνοντας αυτό του PTOM (υπερπόντια χώρα και έδαφος), τιθέμενο μέσω αυτού εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Σαιν-Μαρτέν παρέμεινε τέτοιο, ως έδαφος εξαρτώμενο από τη Γουαδελούπη, κι αυτό παρά το γεγονός ότι με βάση τη γαλλική νομοθεσία οι δύο αυτές υπερπόντιες κτήσεις διέπονταν από διαφορετικό νομικό καθεστώς.
Σημειώσεις
<references group="Note"/>
Β΄ Επιστολή Ιωάννη
Η  Β' Επιστολή Ιωάννη είναι μία από τις επτά Καθολικές επιστολές που περιέχονται στην Καινή Διαθήκη.
Περιεχόμενο
Προοιμιακά εκφράζει την αγάπη του και την χαρά του προς την παραλήπτρια ‘’κυρία’’ της επιστολής, που είναι μια τοπική Εκκλησία, επειδή αυτή κατέχει την αλήθεια και τηρεί τις εντολές. Ταυτόχρονα εφιστά την προσοχή στα μέλη αυτής της Εκκλησίας, απέναντι σε όσους αμφισβητούν την ενσάρκωση του Ιησού και εισάγουν διάφορους νεωτερισμούς περί την πίστη. Πρέπει να αποξενώνουν όσους υιοθετούν τέτοιες θέσεις και να έχουν αγάπη μεταξύ τους. Αν και επιθυμούσε ο ‘’πρεσβύτερος’’ αυτός-έτσι αυτοαποκαλείται ο αποστολέας της, να τους γράψει κι άλλα, υπόσχεται να τους επισκεφθεί σύντομα.
Ο συντάκτης της επιστολής
Επειδή ο συντάκτης της αυτοαποκαλείται ‘’πρεσβύτερος’’ αντί ‘’απόστολος’’ ο Ιερώνυμος αμφισβήτησε πως είναι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αλλά ο Ιωάννης ο Πρεσβύτερος, πρόσωπο διακριτό από τον προηγούμενο Ιωάννη. Την ταυτοποίηση αυτή κάνουν και οι Ευσέβιος με τον Ιερώνυμο. Όμως η ομοιότητα στο ύφος, τη γλώσσα και τις ιδέες ανάμεσα στην επιστολή και τα λοιπά έργα του Ευαγγελιστή Ιωάννη συνηγορούν υπέρ της Ιωάννειας προέλευσης της επιστολής.
Τόπος και χρόνος συγγραφής
Πιθανολογείται ο τόπος συγγραφής της να είναι η Έφεσος μετά τη σύνταξη του 4ου Ευαγγελίου και σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την Α' Επιστολή Ιωάννη την πενταετία 95-100 μ.Χ.
Παραλήπτες της επιστολής
Απευθύνεται σε ‘’εκλεκτή κυρία’’ και στα ‘’παιδιά της’’. Δεν πρόκειται περί κάποιου μεμονωμένου ατόμου, αλλά περί μίας τοπικής Εκκλησίας. Αυτό δείχνουν οι υποδείξεις στο στίχο 10, η χρήση του πληθυντικού αριθμού. Τα ‘’παιδιά αυτής’’ είναι τα μέλη της.
Ο χαρακτήρας της επιστολής
Ο επιστολικός χαρακτήρας φαίνεται από το προοίμιο με τους χαιρετισμούς προς τους παραλήπτες και  επίλογο με ασπασμούς. Έχει επίσης διδακτικό και παραινετικό χαρακτήρα με τα θέματα που θίγει, όπως η αγάπη, η ορθή πίστη στον Ιησού και οδηγίες για την αντιμετώπιση των αιρετικών. Η συντομία της οφείλεται στην επικείμενη επίσκεψη του συντάκτη της στους παραλήπτες της.
Η εκκλησιαστική παράδοση για την επιστολή
Στους ανατολικούς πατέρες και πιο συγκεκριμένα  στους Πολύκαρπο Σμύρνης,  Ειρηναίο, δεν είναι άγνωστη, ενώ ο Κλήμεντας Αλεξανδρείας την υπομνημάτισε στον Ωριγένη και τον Διονύσιο Αλεξανδρείας. Ο Ευσέβιος Καισαρείας την θεωρεί αμφιβαλόμενη, αλλά στο έργο του ‘’Ευαγγελική απόδειξις’’ τη χρησιμοποιεί ως κανονική. Οι Θεόδωρος Μοψουεστίας και Ιωάννης Χρυσόστομος την αγνοούν, όπως και η συριακή μετάφραση Πεσίτα. Στη δυτική Εκκλησία οι Αυγουστίνος, Τερτυλλιανός, Αμβρόσιος Μεδιολάνων, Ιερώνυμος την μνημονεύουν.
Η ταυτότητα των αιρετικών της επιστολής
Πρόκειται για αρνητές της ιστορικής ενσάρκωσης του Ιησού. Ίσως είναι γνωστικοί δοκήτες οι οποίοι περιόδευαν στις διάφορες κοινότητες για να διαδώσουν τις πεποιθήσεις τους.
Πηγές
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Αντίγονος Φλώρινας
Ο Αντίγονος, αναφέρεται και το Αντίγονο (παλαιότερη ονομασία Κιοσελέρ ), είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας σε υψόμετρο 570 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Αντίγονος βρίσκεται νότια της λίμνης Βεγορίτιδας κοντά στα όρια με το νομό Κοζάνης. Απέχει 11 χλμ. ΝΑ. από το Αμύνταιο, 41 χλμ. ΝΑ. από την Φλώρινα και 45,5 Β. από την Κοζάνη. Το χωριό, επί τουρκοκρατίας, ονομαζόταν Κιοσελέρ και με το όνομα αυτό αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Κοζάνης. Μετονομάστηκε σε Αντίγονο το 1928 και το 1974 υπάγεται από στο νομό Φλωρίνης. Από το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αντιγονείας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλώτα του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 424 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 22,514 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Κάρντιφ Σίτι
Η Κάρντιφ Σίτι Φούτμπολ Κλαμπ (ουαλικά: Clwb Pêl-droed Dinas Caerdydd, αγγλικά: Cardiff City Football Club) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη του Κάρντιφ στην Ουαλία. Η ποδοσφαιρική ομάδα, έπειτα από την αποχώρησή της από το Νίνιαν Παρκ το 2009, διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Κάρντιφ Σίτι Στέιντιουμ της ουαλικής πρωτεύουσας, χωρητικότητας 33.280 θεατών.
Ιδρύθηκε το 1899 ως «Ρίβερσαϊντ» (Riverside), μετονομάστηκε σε «Κάρντιφ Σίτι» το 1908 με χρώματα το μπλε και το λευκό, ενώ προσχώρησε στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αγγλίας το 1910. Η επονομαζόμενη και ως The Bluebirds (Τα Μπλε Πουλιά), έχει μακρόχρονη αντιπαλότητα με τους συλλόγους Σουόνσι Σίτι, στο γνωστό ως ντέρμπι της Νότιας Ουαλίας, και Μπρίστολ Σίτι, που είναι γνωστό ως ντέρμπι του Σέβερνσαϊντ.
Πρώτα χρόνια (1899–1920)
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1899 ως «Ρίβερσαϊντ ΑΦΚ» (Riverside AFC), μετά από μια συνάντηση στο σπίτι του Μπάρτλεϊ Γουίλσον στο Κάρντιφ, με σκοπό να προπονεί τους παίκτες της Ρίβερσαϊντ Κρίκετ Κλαμπ (Riverside Cricket Club) κατά τους χειμερινούς μήνες. Η πρώτη περίοδος της ομάδας αφορούσε φιλικούς αγώνες ενάντια στις τοπικές ομάδες στο γήπεδο του Σόφια Γκάρντενς, αλλά το 1900 μετείχε στο Πρωτάθλημα Κάρντιφ και Επικράτειας, στην πρώτη της περίοδο σε διοργάνωση. Το 1905, το Κάρντιφ απέκτησε καθεστώς πόλης από τον βασιλιά Εδουάρδο Ζ΄ και ως εκ τούτου ο σύλλογος ζήτησε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιας Ουαλίας και Μόνμουθσαϊρ να μετονομαστεί σε Κάρντιφ Σίτι, αλλά το αίτημα απορρίφθηκε καθώς θεωρήθηκε ότι δεν αγωνιζόταν σε αρκετά υψηλό επίπεδο. Για την αντιμετώπιση του πρωβλήματος, εντάχθηκε στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Νότιας Ουαλίας το 1907 και το επόμενο έτος δόθηκε άδεια μετονομασίας του συλλόγου σε «Κάρντιφ Σίτι» (Cardiff City).
Με την ανάπτυξη του συλλόγου, οι ιθύνοντες της ομάδας αναγκάστηκαν να χάσουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν στη νεοσυσταθείσα Σέκοντ Ντιβίζιον της Σάδερν Φούτμπολ Λιγκ λόγω έλλειψης εγκαταστάσεων στο γήπεδο του Σόφια Γκάρντενς. Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών, η Κάρντιφ μετείχε σε φιλικά εναντίον ορισμένων από τις κορυφαίες επαγγελματικές ομάδες της Βρετανίας, όπως η Μίντλεσμπρο, η Μπρίστολ Σίτι και η Κρίσταλ Πάλας, ενώ οι αγώνες διεξάγονταν σε διάφορες τοποθεσίες στο Κάρντιφ και τις κοντινές πόλεις. Ο σύλλογος τελικά εξασφάλισε γη για να χτιστεί το δικό του γήπεδο, μετακομίζοντας στο Νίνιαν Παρκ το 1910, και έκανε την πρώτη της προσθήκη το επόμενο έτος με την εξαγορά του Τζακ Έβανς από την έτερη ουαλική Κιούμπαρκ.
Με νέο γήπεδο, η Κάρντιφ προσχώρησε στη Σέκοντ Ντιβίζιον της Σάδερν Φούτμπολ Λιγκ και πρώτος προπονητής ορίστηκε ο Ντέιβι ΜακΝτούγκαλ, ο οποίος έγινε παίκτης προπονητής. Πήγαν για να τερματίσουν στην τέταρτη θέση στο πρώτο τους έτος στο πρωτάθλημα, αλλά το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε να αντικαταστήσει τον ΜακΝτούγκαλ με τον Φρεντ Στιούαρτ, ο οποίος είχε προηγούμενη προπονητική εμπειρία με την Στόκπορτ Κάουντι. Ο Στιούαρτ θέλησε να υιοθετήσει μια πιο επαγγελματική προσέγγιση, υπογράφοντας αρκετούς παίκτες με εμπειρία από τη Φούτμπολ Λιγκ, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών Τζον και Τζορτζ Μπάρτον και Μπίλι Χάρντι, και οδήγησε την ομάδα στην άνοδο στη δεύτερή του περίοδο, κερδίζοντας τον τίτλο της Σέκοντ Ντιβίζιον. Παρέμεινε στη Φέρστ Ντιβίζιον για την επόμενη δεκαετία, τερματίζοντας δύο φορές στις τέσσερις κορυφαίες θέσεις, αν και το πρωτάθλημα ανακόπηκε με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ 1915 και 1919.
Επιτυχία και παρακμή (1920–1945)
Το 1920, ο σύλλογος υπέβαλε μια επιτυχημένη αίτηση προσχώρησης στη Φούτμπολ Λιγκ και τοποθετήθηκε στη Σέκοντ Ντιβίζιον για την περίοδο 1920–21. Ο Στιούαρτ έφερε αρκετούς παίκτες με εμπειρία από τη Φούτμπολ Λιγκ, σπάζοντας το ρεκόρ μεταγραφής της ομάδας δύο φορές για να υπογράψει ο Τζίμι Γκιλ και αργότερα ο Τζίμι Μπλερ από τη Γουένσντεϊ. Ο πρώτος αγώνας της ομάδας στο πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε στις 28 Αυγούστου 1920, όπου επικράτησε της Στόκπορτ Κάουντι με 5–2, ενώ τερμάτησε στη δεύτερη θέση πίσω από την Μπέρμιγχαμ Σίτι κερδίζοντας την άνοδο στην Φέρστ Ντιβίζιον, ενώ έφτασε επίσης ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Αγγλίας. Την τρίτη περίοδο η ομάδα τερμάτησε δεύτερη πίσω από την Χάντερσφιλντ Τάουν λόγω μέσης διαφοράς τέρματος 0,024, παραχωρώντας ισοπαλία 0–0 στην τελευταία αγωνιστική και ενώ ο Λεν Ντέιβις έχασς πέναλτι.
Την επόμενη περίοδο, για πρώτη φορά η Κάρντιφ Σίτι εμφανίστηκε στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, φθάνοντας στον πρώτο της τελικό Κυπέλλου Αγγλίας, όπου έχασε με 1–0 από τη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ μετά από ένα γκολ από τον διεθνή με την Αγγλία, Φρεντ Τάνστολ. Αν και η περίοδος 1926–27 ήταν η χειρότερη της Κάρντιφ στην κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου έπειτα από τον προβιβασμό έξι περιόδους πριν, τερματίζοντας στην 14η θέση, έφτασε στο δεύτερο τελικό Κυπέλλου Αγγλίας μέσα σε διάστημα δύο ετών. Στην Ημέρα του Αγίου Γεωργίου, στις 23 Απριλίου 1927, στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο, η Κάρντιφ έγινε η πρώτη μη αγγλική ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας κερδίζοντας την Άρσεναλ με 1–0 στον τελικό, ενώ ο Χιούι Φέργκιουσον σημείωσε το μοναδικό τέρμα της αναμέτρισης. Ήταν το 74ο λεπτό, όταν πήρε την μπάλα από τον Έρνι Κέρτις και την έστειλε με δυνατό σουτ στο τέρμα της Άρσεναλ. Ο τερματοφύλακας της Άρσεναλ, Νταν Λιούις, φάνηκε να μπλοκάρει την μπάλα, αλλά υπό την πίεση του προωθημένου Λεν Ντέιβις, άφησε αδέξια την μπάλα να κυλήσει από το χέρι του. Σε μια περαιτέρω προσπάθεια να ανακτήσει τη μπάλα, ο Λιούις πέτυχε μόνο να στείλει την μπάλα με τον αγκώνα του στα δικά του δίχτυα. Ο αρχηγός Φρεντ Κίνορ έλαβε το τρόπαιο του Κυπέλλου Αγγλίας στο τέλος του αγώνα από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄ μόλις επτά χρόνια μετά την προσχώρηση της Κάρντιφ Σίτι στη Φούτμπολ Λιγκ.
Η ομάδα κέρδισε επίσης το Κύπελλο Ουαλίας το 1927, νικώντας τη Ριλ με 2–0 και το Τσάριτι Σιλντ επικρατώντας της ερασιτεχνικής Κορίνθιαν με 2–1 στο Στάμφορντ Μπριτζ. Εντούτοις, μετά την επιτυχία του κυπέλλου ήρθε η πτώση και ο υποβιβασμός από τη Φερστ Ντιβίζιον στην περίοδο 1928–29, παρά το γεγονός ότι δέχτηκε λιγότερα τέρματα από οποιαδήποτε άλλη ομάδα του πρωταθλήματος, ενώ υπέστη και δεύτερο υποβιβασμό δύο χρόνια αργότερα, φτάνοντας στη Θερντ Ντιβίζιον Σάουθ για πρώτη φορά από την ένταξή της στη Φούτμπολ Λιγκ. Κατά τη διάρκεια της περιόδου, η Κάρντιφ κατέγραψε την ευρύτερη νίκη της όταν κέρδισε την Τέιμς με 9–2, αλλά, μετά τη 19η θέση του 1932–33, ο ο προπονητής Φρεντ Στιούαρτ υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του μετά 22 χρόνια αδιάκοπης παραμονής στην ομάδα. Ο ιδρυτής του συλλόγου, Μπάρτλεϊ Γουίλσον, παρενέβη για να αντικαταστήσει τον Στιούαρτ, ωστόσο τα αποτελέσματα συνέχισαν να είναι απογοητευτικά και το Μάρτιο του 1934 δόθηκε στην Μπεν Γουότς-Τζόουνς την ευκαιρία να διαχειριστεί το σύλλογο που υποστήριξε ως νεαρός. Ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να φέρει καλυτερα αποτελέσματα, που σημαίνει ότι η Κάρντιφ Σιτι αναγκάστηκε να υποβάλει αίτηση για επανεκλογή μετά τον τερματισμό στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος. Ο Γουότς-Τζόουνς παρέμεινε στη θέση του προπονητή για άλλα τρία χρόνια μέχρι να αντικατασταθεί από τον Μπιλ Τζένινγκς, αλλά η Κάρντιφ παρέμεινε στη Θερντ Νιβίζιον Σάουθ μέχρι τη διακοπή της λειτουργίας της Φούτμπολ Λιγκ με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μεταπολεμικά και Ευρώπη (1945–2000)
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η Κάρντιφ μετείχε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ως αποτέλεσμα της κατάκτησης του Κυπέλλου Ουαλίας. Ο πρώτος αγώνας της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν στο Κύπελλο Κυπελλούχων κατά τη διάρκεια της περιόδου 1964–65 εναντίων της Έσμπιεργκ από τη Δανία, κερδίζοντας με συνολικό σκορ 1–0 στους δύο αγώνες, ενώ το μοναδικό γκολ σημείωσε ο Πίτερ Κινγκ. Έφτασε ως τα προημιτελικά και ααποκλείστηκε από τη Ρεάλ Σαραγόσα. Παρά τα πλεονεκτήματά της στην Ευρώπη, η ομάδα είχε άσχημη πορεία στο πρωτάθλημα υπό την εποπτεία του Τζίμι Σκούλαρ, κερματίζοντας στην 20ή θέση στη Σέκοντ Ντιβίζιον. Δύο χρόνια αργότερα η ομάδα έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων, η καλύτερη πορεία ουαλικής ομάδας σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, μετά τις νίκες επί της Σάμροκ Ρόβερς, της ΝΑΚ Μπρέντα και της Τορπέντο Μόσχας, όπως και της γερμανικής ομάδας του Αμβούργου, που διέθετε αρκετούς γερμανούς διεθνείς. Μετά από ισοπαλία 1–1 στο πρώτο παιχνίδι, πάνω από 43.000 οπαδοί βρέθηκαν στο Νίνιαν Παρκ για να παρακολουθήσουν τη νίκη επί του Αμβούργου με 3–2. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1970–71, η Κάρντιφ έφτασε στα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων όπου αντιμετώπισε την ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης. Ο πρώτος αγώνας διεξήχθη στο Νίνιαν Παρκ, όπου 47.000 οπαδοί παρακολούθησαν μία από τις πιο γνωστές νίκες στην ιστορία της Κάρντιφ, όταν ο Μπράιαν Κλαρκ έδωσε στην Κάρντιφ τη νίκη με 1–0, αν και τελικά αποκλείστηκε καθώς στον επαναληπτικό ηττήθηκε με 2–0. Η ομάδα παρέμεινε στη Σέκοντ Ντιβίζιον για 19 από τις 20 περιόδους μεταξύ 1962 και 1982, ενώ υποβιβάστηκε και αγωνίστηκε την πεδίοδο 1975–76 στη Θερντ Ντιβίζιον.
Μετά τον υποβιβασμό στη Θερντ Ντιβίζιον, η Κάρντιφ βρισκόταν συνεχώς στις δύο χαμηλότερες κατηγορίες της Φούτμπολ Λιγκ μεταξύ 1985 και 1993, καθώς ο σύλλογος άλλαξε αρκετούς προπονητές στην προσπάθεια να σταθεροποιήσει τις επιδόσεις της ομάδας. Υποβιβάστηκε στη Φορθ Ντιβίζιον την περίοδο 1985–86 και παρά την επιστροφή στη Θερντ Ντιβίζιον σε δύο περιπτώσεις, το 1996 τερμάτησε στη χαμηλότερη θέση από κάθε άλλη φορά - 22η από 24 στη Θερντ Ντιβίζιον. Το 1995, η Κάρντιφ και άλλοι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι της Ουαλίας που αγωνίζονται σε αγγλικά πρωταθλήματα δεν έγιναν δεκτές στο Κύπελλο Ουαλίας από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουαλίας μετά από πίεση της ΟΥΕΦΑ, η οποία δεν ήθελε οι ομάδες να παίζουν σε δύο θεσμούς εθνικού κυπέλλου. Ο τελευταίος της αγώνας ήταν η ήττα με τη Ρέξαμ με 2–1 στον τελικό του 1995.
Ξένες επενδύσεις (2000–σήμερα)
Τον Αύγουστο του 2000, ο Λιβανέζος επιχειρηματίας Σαμ Χαμάμ αγόρασε τον έλεγχο του συλλόγου. Λίγο μετά την ανάληψη, ο Χαμάμ έδωσε μια αμφιλεγόμενη υπόσχεση ότι θα προσεταιριζόταν ολόκληρο το έθνος της Ουαλίας με σκοπό να υποστηρίξει την Κάρντιφ στη μετονομασία του συλλόγου σε Δε Κάρντιφ Κελτς (The Cardiff Celts) και την αλλαγή των χρωμάτων του συλλόγου σε πράσινο, κόκκινο και λευκό. Ωστόσο, μετά από μακρές συνομιλίες με παίκτες και οπαδούς, αποφάσισε ότι η καλύτερη πολιτική ήταν να μην αλλάξει το όνομα του συλλόγου. Ωστόσο, το έμβλημα του συλλόγου επανασχεδιάστηκε. Αυτός ο νέος σχεδιασμός ενσωμάτωσε το μπλε πουλί της πόλης του Κάρντιφ μπροστά από τη σημαία του Αγίου Δαβίδ, και το ψευδώνυμο του συλλόγου τοποθετήθηκε στην κορυφή του εμβλήματος. Ο Χαμάμ επένδυσε σε μεγάλο βαθμό στην ομάδα, χρηματοδοτώντας τις μεταγραφές πολλών νέων παικτών όπως ο Λένι Λόρενς που οδήγησε την Κάρντιφ στην άνοδο μέσω ενός θρίαμβου στη Σέκοντ Ντιβίζιον το 2003 εναντίον της Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, καθώς ο αναπληρωματικός Άντι Κάμπελ βγήκε από τον πάγκο για να πετύχει το μοναδικό τέρμα της αναμέτρισης και να εξασφαλίσει την άνοδο της Κάρντιφ στην Ντιβίζιον Ουάν μετά από απουσία 18 ετών.
Η Κάρντιφ βρισκόταν στην Ντιβίζιον Ουάν, αλλά μετά την αποτυχία να λάβει άδεια για τα σχέδια του νέου σταδίου από το Συμβούλιο της Πόλης του Κάρντιφ λόγω ανησυχιών σχετικά με την οικονομική ασφάλεια το 2006, Ο Χαμάμ συμφώνησε σε εξαγορά από μια κοινοπραξία με επικεφαλής τον νέο πρόεδρο Πίτερ Ρίντσντεϊλ και τον προγραμματιστή του νέου σταδίου, Πολ Γκάι. Κατά τη διάρκεια της εξαγοράς, ο Χαμάμ κατηγορήθηκε για "ολική απληστία και ιδιοτέλεια" από το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου το οποίο και αποκάλυψε ότι το αυξανόμενο κόστος είχε αφήσει το σύλλογο παγιδευμένο από το χρέος. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2007–08, η Κάρντιφ έφτασε στα ημιτελικό του Κυπέλλου Αγγλίας για πρώτη φορά σε 81 χρόνια μετά την ήττα από τη Μίντλεσμπρο με 2–0 στις 9 Μαρτίου 2008. Έπειτα από τη νίκη με 1–0 τον ημιτελικό εναντίον της Μπάρνσλεϊ στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στις 6 Απριλίου με ένα γκολ από τον Τζόι Λέντλι, ηττήθηκε τελικά με 1–0 από την Πόρτσμουθ στον τελικό.
Το Μάιο του 2010, ο Μαλαισιανός Ντατούκ Τσαν Ντιε Γκε ανέλαβε την προεδρία του συλλόγου, με τον Βίνσεντ Ταν να επενδύει και να συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο. Την επόμενη χρονιά, ο σύλλογος όρισε τον Μάλκι Μακάι ως προπονητή, ο οποίος έφτασε την ομάδα στο τελικό του Λιγκ Καπ για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας στην πρώτη του περίοδο. Την επόμενη περίοδο, η Κάρντιφ κέρδισε τον τίτλο του Πρωταθλήματος 2012–13 και την άνοδο για πρώτη φορά στην Πρέμιερ Λιγκ, επιστρέφοντας στην πρώτη βαθμίδα για πρώτη φορά μετά από 52 χρόνια. Στις 18 Αυγούστου 2013, η Κάρντιφ έπαιξε τον πρώτο της αγώνα στην Πρέμιερ Λιγκ εκτός έδρας με τη Γουέστ Χαμ, χάνοντας με 2–0. Η Κάρτνιφ κέρδισε μόνο τρία παιχνίδια στον πρώτο γύρο της περιόδου και στις 27 Δεκεμβρίου 2013 ο Μακάι απολύθηκε από τον Βίνσεντ Ταν μετά από συνομιλίες σε αναμέτρηση και αντικαταστάθηκε από τον Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ. Παρά την αλλαγή, η Κάρντιφ υποβιβάστηκε στην Τσάμπιονσιπ μετά από την ήττα με 3–0 από τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Ο Σόλσκιερ απολύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2014 μετά από το απογοητευτικό ξεκίνημα της επόμενης περιόδου στην Τσάμπιονσιπ και αντικαταστάθηκε από τον προπονητή της Λέιτον Όριεντ, Ράσελ Σλέιντ.
Τον Οκτώβριο του 2016, ο Νιλ Γουάρνοκ ανέλαβε προππονητής της Κάρντιφ. Ο Γουάρνοκ ανέλαβε την ομάδα κάτω από τα μισά της βαθμολογίας μετά από δύο νίκες σε 11 παιχνίδια, ωστόσο, η Κάρντιφ τελρμάτησε 12η στην περίοδο 2016–17 μετά από μια καλή πορεία. Στην έναρξη της περιόδου 2017–18 η Κάρντιφ έσπασε το ρεκόρ της κερδίζοντας τα τρία πρώτα παιχνίδια πρωταθλήματος της περιόδου για πρώτη φορά στην 107ετή επαγγελματική ιστορία του συλλόγου. Η ομάδα εξασφάλισε την άνοδο στην Πρέμιερ Λιγκ τερμάτιζοντας δεύτερη στη βαθμολογία.
Χρώματα
Όταν συστάθηκε η Ρίβερσαιντ ΑΦΚ το 1899, ο σύλλογος χρησιμοποιούσε σοκολατί-καφέ και πορτοκαλί πλεκτή φανέλα. Έπειτα από τη μετονομασία του συλλόγου σε Κάρντιφ Σίτι το 1908, υιοθετήθηκε η μπλε φανέλα και τα λευκά ή μπλε σορτς και κάλτσες, αν και για τα πρώτα εννέα χρόνια χρησιμοποιήθηκαν μαύρες κάλτσες. Οι αλλαγές της εμφάνισης στην ιστορία του συλλόγου περιλαμβάνουν μπλε φανέλες, την εισαγωγή μιας κίτρινης κάθετης λωρίδας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και τις εναλλακτικές μπλε λωρίδες.
Το 2012, η Κάρντιφ χρησιμοποίησε αμφιλεγόμενα εντός έδρας χρώματα εν σχέση με το παραδοσιακό μπλε, το λευκό και το κίτρινο στο κόκκινο και το μαύρο, την πρώτη φορά που ο σύλλογος δεν φορούσε μπλε χρώμα ως το βασικό του χρώμα από το 1910. Το έμβλημα άλλαξε και ο Ουαλικός Δράκος ήταν πιο εμφανής από το παραδοσιακό Μπλε Πουλί. Το έβλημα άλλαξε σε «έκκληση στις διεθνείς αγορές» και αποτέλεσε μέρος ενός «μεγάλου επενδυτικού σχεδίου» που αποκαλύφθηκε από τον πρόεδρο Βίνσεντ Ταν. Η αλλαγή εξόργισε τους οπαδούς, οι οποίοι εξέφρασαν την αντίθεσή τους στις ειδήσεις και στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης καθώς και απευθείας στη διοίκηση και πραγματοποιήθηκαν αρκετές πορείες διαμαρτυρίας και διαδηλώσεις για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους για την αλλαγή. Παρά την προηγούμενη ανακοίνωση του Ταν ότι ο σύλλογος θα επέστρεφε στο μπλε χρώμα μόνο αν βρισκόταν άλλος ιδιοκτήτης, στις 9 Ιανουαρίου 2015, μετά από τρεις περιόδους με κόκκινο χρώμα στις εμφανίσεις, ο σύλλογος επέστρεψε στο μπλε με κόκκινη εκτός έδρας εμφάνιση με σκοπό να «ενώσει» το σύλλογο.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1899 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1899  Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουαλίας
Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε
Ο Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε (Robert van den Hoecke, 30 Νοεμβρίου 1622 Αμβέρσα - 1668 στο Μπεργκ-Σαιν-Βινόκ (Bergues-Saint-Winoc)) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, χαράκτης και αρχιτέκτονας. Είναι κυρίως γνωστός για τις πανοραμικές σκηνές μάχης καθώς και για τους πίνακες τοπίου. Μια μοναδική νεκρή φύση από το χέρι του είναι γνωστή.
Μετά την εκπαίδευση και την έναρξη της σταδιοδρομίας του στην Αμβέρσα, ο καλλιτέχνης μετακόμισε στις Βρυξέλλες όπου μπήκε στην υπηρεσία του Αρχιδούκα Λεοπόλδου Γουλιέλμου της Αυστρίας, κυβερνήτη της Αψβουργιανής Ολλανδίας. Μετά τον διορισμό του από τον Αρχιδούκα στη θέση των οχυρώσεων Côntroleur des le sa de de Maj. En Flandre (Ελεγκτής οχυρώσεων στην υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητας στη Φλάνδρα) έζησε από το 1661 έως το θάνατό του το 1668 στοΜπεργκ-Σαιν-Βινόκ.
Βίος
Το 1649 ο φαν ντεν Χούκε είχε φύγει από την Αμβέρσα για τις Βρυξέλλες, όπου έγινε ζωγράφος της Αυλής του Αρχιδούκα Λεοπόλδου Γουλιέλμου της Αυστρίας Εδώ συνάντησε τον αδελφό του Γιαν, ζωγράφο του Αρχιδούκα από το 1644, όταν ο Αρχιδούκας κατοικούσε στην Αυστρία. Από το 1661 έως το θάνατό του το 1668 ο Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε διέμενε στο Μπεργκ-Σαιν-Βινόκ, καθώς οι οχυρώσεις Côntroleur des le sa de de Maj Maj en en Flandre (Ελεγκτής οχυρώσεων στην υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητας στη Φλάνδρα). Σε αυτή τη θέση ήταν υπεύθυνος για όλα τα αμυντικά έργα στη Φλάνδρα.
Ο συνάδελφός του στην Αμβέρσα, Χονζάλες Κόκουες, ζωγράφισε το πορτρέτο του Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε με τη μορφή αλληγορίας της όρασης, ένα έργο σε μια σειρά με τις πέντε αισθήσεις. Το πορτρέτο δείχνει τον Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε με την επίσημη ιδιότητά του ως "Côntroleur des fortifications", φορώντας ζώνη και σπαθί. Ο καλλιτέχνης κρατά μια παλέτα ζωγράφου στο χέρι και στο άλλο του την ολοκληρωμένη εικόνα ενός στρατιωτικού στρατοπέδου, που αντιστοιχεί στο σχέδιο της Οστάνδης που βρίσκεται στο τραπέζι μπροστά του. Η επιλογή του ζωγράφου-χαράκτη Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε ως ενσάρκωσης της αίσθησης της όρασης ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη, καθώς η λεπτότητα του χειρισμού του θαυμαζόταν ιδιαίτερα από τους συγχρόνους του.
Έργο
μικρογραφία|300x300εσ| Έφοδος σε φρούριο Περίπου τριάντα πίνακες του Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε βρίσκονται σε δημόσια μουσεία, από τους οποίους μόνο δύο χρονολογούνται - Πατινάζ στην τάφρο στις Βρυξέλλες στο Μουσείο Kunsthistorisches, Βιέννη (1649) και στρατιωτικό στρατόπεδο στο Musée des Beaux-Arts στη Δουνκέρκη. Ως ελεγκτής των οχυρώσεων της Φλάνδρας, ζωγράφισε πολλές απόψεις στρατόπεδων, μαχών και πόλεων. Ως δικαστής ζωγράφος του Αρχιδούκα Λεοπόλδου, κυβερνήτη των Νότιων Κάτω Χωρών, ο Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε δημιούργησε διάφορες συνθέσεις που δείχνουν τη συμμετοχή του Αρχιδούκα στην καθημερινή ζωή στα εδάφη υπό την ευθύνη του. Αυτά λειτουργούν με μια προφανή προπαγάνδα πρόθεση περιλαμβάνουν πίνακες όπως το Πατινάζon the τάφρο στις Βρυξέλλες με τον Αρχιδούκα Leopold Wilhelm να παρακολουθεί και τον Αρχιδούκσ Λεοπόλδο σε νυχτερινή φωτιά.
Πολλά από τα έργα του απεικονίζουν μάχες καθώς και σκηνές από στρατιωτική ζωή, όπως στρατόπεδα. Αυτά ζωγραφίστηκαν σε μικρούς καμβάδες, συχνά αεικονίζοντας νύκτα και περιλάμβαναν πάρα πολλές μορφές. Ο Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε ήταν ταλαντούχος ζωγράφος πληθύσμωσης μορφών και ζωγράφος νεκρής φύσης και αυτός μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο συνεργάστηκε με τον αυλικό ζωγράφο Πίτερ Σνάιερς σε μια στρατιωτική σκηνή που απεικονίζει πιθανώς την πολιορκία από τον Αρχιδούκα Λεοπόλδο, του Αρμαντιέρ (Armentières) το 1647 ( Μουσείο Καλών Τεχνών στο Βουδαπέστη ). Οι μεγάλες μορφές και η περίτεχνη νεκρή φύση είναι έργο του Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε, ενώ οι μικρότερες μορφές στο δεύτερο επίπεδο, που απεικονίζουν την πολιορκία της πόλης είναι από το χέρι του Σνάιερς. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Στρατιωτική σκηνή με τον Πίτερ Σνάιερς Ο Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε είναι επίσης γνωστός για τα τοπία του, πολλά από τα οποία είναι χειμερινά τοπία. Τα μικρά τοπία του χαρακτηρίζονται συνήθως από πλήθος μικρών μορφών με θέα τον χαμηλό ορίζοντα. Σε αυτά τα έργα έδειξε το ύφος του που ξεχώριζε με τη σχολαστική σχεδίασή του, τις ωραίες πινελιές και τις φωτεινές τονικότητες.
Παραδείγματα θρησκευτικών συνθέσεων στο έργο του είναι η σειρά δώδεκα έργων ζωγραφικής σε χαλκό που απεικονίζουν τους Δώδεκα Αποστόλους, στη συλλογή του Musée du Mont-de-Piété στο Μπεργκ, που αποδίδεται στον Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε. Αυτά τα έργα στεγάστηκαν στο παρελθόν στην εκκλησία Saint-Victor στο Μπεργκ. Όπως φαίνεται στον Άγιο Ματθία από αυτήν τη σειρά, τα τοπία στις θρησκευτικές συνθέσεις και οι μορφές τους είναι ζωγραφισμένα με την ίδια προσοχή στη λεπτομέρεια με τα χειμερινά τοπία του.
Δημιούργησε περίπου 21 χαρακτικά. Τα χαρακτικά του αντιπροσωπεύουν κυρίως στρατιωτικά θέματα καθώς και κάποιες θρησκευτικές σκηνές. Χαρακτηρίζονται από μεγάλη ορθότητα, λεπτό αίσθηση και σαφήνεια γραμμών. μικρογραφία|290x290εσ| Άποψη της [[Οστένδη|Οστάνδης]] Ένα ολοκληρωμένο βοτανολόγιο (στο Sotheby's London στις 30 Απριλίου 2015, παρτίδα 30), το οποίο περιείχε λεπτομερείς μελέτες για την ευρωπαϊκή χλωρίδα, όπως οι νάρκισσοι, οι ίριδες και τα καψικά, αποδόθηκε από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη στον Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε. Η ετικέτα της ράχης του βιβλίου είναι σύγχρονη με το έργο και αναγράφει τον καλλιτέχνη ως "φαν ντεν Χούκε". Είναι επομένως πιθανό ότι ο καλλιτέχνης που ήταν υπεύθυνος για το έργο δεν ήταν ο Ρόμπερτ, αλλά ο πατέρας του Γκασπάρ ή ο αδερφός του Γιαν
Η μεγαλύτερη συλλογή των έργων ζωγραφικής του βρίσκεται στο Μουσείο Kunsthistorisches στη Βιέννη.
Κογιότ
Το κογιότ (επιστημονική ονομασία Canis latrans) είναι ζώο διαδεδομένο στη Βόρεια και Κεντρική Αμερική το οποίο ανήκει στην οικογένεια των κυνιδών. Απαντά από τον Παναμά στα νότια και μέχρι το Μεξικό, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά στα βόρεια, ακόμη και μέχρι την Αλάσκα και τα βορειότερα τμήματα του Καναδά. Χωρίζεται σε 19 υποείδη, τα 16 από τα οποία βρίσκονται στη βόρεια Αμερική και τα υπόλοιπα τρία στην Κεντρική.
Το κογιότ καταλαμβάνει τον ίδιο οικολογικό θώκο με το τσακάλι, με το οποίο έχει περίπου το ίδιο μέγεθος, στην Ευρασία και στην Αφρική. Σε αντίθεση με τον λύκο, ο οποίος έφτασε στην Αμερική από την Ευρασία, το κογιότ θεωρείται ότι εξελίχθηκε στη Βόρεια Αμερική στο Πλειστόκαινο, πριν περίπου 1,8 εκατομμύρια χρόνια. Επίσης, πάλι αντίθετα με το λύκο, η κατανομή του κογιότ έχει μεγαλώσει εξαιτίας της ανθρώπινης παρουσίας, καθώς μπορεί να αναπαράγεται σε μεγάλες πόλεις.
Κοινωνικές και αναπαραγωγικές συμπεριφορές
Όπως και το χρυσό τσακάλι, το κογιότ είναι αγελαίο, αλλά όχι τόσο εξαρτημένο από άλλα ζώα του ιδίου είδους, σαν τα πιο κοινωνικά είδη των κυνίδων όπως είναι οι λύκοι. Αυτό είναι πιθανό επειδή το κογιότ δεν είναι εξειδικευμένος κυνηγός μεγάλου θηράματος, όπως είναι το τελευταίο είδος. Η βασική κοινωνική μονάδα μιας αγέλης κογιότ είναι μια οικογένεια που περιέχει ένα αναπαραγωγικό θηλυκό. Ωστόσο, μη συγγενικά κογιότ μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για συντροφιά ή για να ρίξουν ένα θήραμα που είναι πολύ μεγάλο για να το επιτεθούν μεμονωμένα. Τέτοιες "μη οικογενειακές" αγέλες είναι μόνο προσωρινές και μπορεί να περιέχουν εργένικα αρσενικά, μη αναπαραγωγικά θηλυκά και μη ενήλικα ακόμα νεαρά. Οι οικογένειες δημιουργούνται στα μέσα του χειμώνα, όταν εισέρχονται τα θηλυκά σε οίστρο. Το δέσιμο των ζευγαριών μπορεί να συμβεί 2-3 μήνες πριν από το πραγματικό ζευγάρωμα πάρει θέση. Το δέσιμο του ζευγαρώματος μπορεί να διαρκέσει 5-45 λεπτά. Ένα θηλυκό που εισέρχεται στην οισοφάγο προσελκύει τα αρσενικά με τη μυρωδιά από το σημάδι που αφήνει και αλυχτώντας με αυξανόμενη συχνότητα. Ένα μόνο θηλυκό σε οίστρο μπορεί να προσελκύσει έως και επτά αναπαραγωγικά αρσενικά, τα οποία μπορούν να την ακολουθούν για ένα μήνα. Παρόλο που μπορεί να εμφανιστούν κάποιες περιπλοκές μεταξύ των αρσενικών, αφού το θηλυκό έχει επιλέξει έναν σύντροφο και ζευγαρώνει, τα απορριφθέντα αρσενικά δεν παρεμβαίνουν και μετακινούνται όταν ανιχνεύσουν άλλα οιστρικά θηλυκά. Σε αντίθεση με τον λύκο, που είναι γνωστό ότι ασκεί και μονογαμία και διγαμία, το κογιότ είναι αυστηρά μονογαμικό, ακόμη και σε περιοχές με υψηλές πυκνότητες κογιότ και άφθονο φαγητό. Τα θηλυκά που αδυνατούν να βρούνε σύντροφο μερικές φορές βοηθούν τις αδελφές ή τις μητέρες τους στο να μεγαλώσουν τα κουτάβια τους ή ενώνονται με τα αδέλφια τους μέχρι την επόμενη φορά που μπορούν να ζευγαρώσουν. Το ζευγάρι που πρόσφατα απέκτησε σύντροφο στη συνέχεια δημιουργεί περιοχή και είτε κατασκευάζει τη δική του φωλιά είτε ξεκαθαρίζει τις εγκαταλελειμμένες φωλιές ασβών, μαρμοτών, ή κουναβιών. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το αρσενικό κυνηγά τακτικά μόνο του και φέρνει πίσω φαγητό για το θηλυκό. Το θηλυκό μπορεί να παρατάξει τη φωλιά με αποξηραμένο χορτάρι ή με γούνα βγαλμένη από την κοιλιά της. Η περίοδος κύησης είναι 63 ημέρες, με μέσο σύνολο μικρών τα έξι μικρά, αν και ο αριθμός τους κυμαίνεται ανάλογα με την πυκνότητα του πληθυσμού των κογιότ και την αφθονία των τροφίμων.
Τα κουτάβια κογιότ γεννιούνται σε φωλιές, δέντρα με κουφάλες, ή κάτω από προεξοχές, και ζυγίζουν 200 έως 500 γρ. κατά τη γέννηση. Χρειάζονται φροντίδα και εξαρτώνται απόλυτα από το γάλα για τις πρώτες 10 ημέρες. Οι κοπτήρες ξεπετάγονται σε περίπου 12 ημέρες, οι κυνόδοντες σε 16 και οι δεύτεροι προγόμφιοι σε 21. Τα μάτια τους ανοίγουν μετά από 10 ημέρες, όπου και τα κουτάβια γίνονται όλο και πιο ευκίνητα, περπατώντας στις 20 ημέρες και τρέχοντας στην ηλικία των έξι εβδομάδων. Οι γονείς αρχίζουν να συμπληρώνουν τη δίαιτα των κουταβιών με αναμασημένη στερεά τροφή μετά τις 12-15 ημέρες. Μέχρι την ηλικία των τεσσάρων έως έξι εβδομάδων, όταν οι γαλακτίες είναι πλήρως λειτουργικοί, στα κουτάβια δίδονται μικρά είδη διατροφής όπως ποντίκια, κουνέλια ή κομμάτια κουφαριών οπληφόρων ζώων, με τη γαλακτοφορία να μειώνεται σταθερά μετά από δύο μήνες. Σε αντίθεση με τα κουτάβια λύκων, τα κουτάβια κογιότ αρχίζουν να παλεύουν σοβαρά (σε αντίθεση με το να παλεύουν για παιχνίδι) προτού αποκτήσουν συμπεριφορά παιχνιδιού. Κατά την ηλικία των τριών εβδομάδων, τα κουτάβια κογιότ δαγκώνουν το ένα το άλλο με λιγότερο αυτοπεριορισμό από τα νεαρά λυκάκια. Κατά την ηλικία των τεσσάρων έως πέντε εβδομάδων, τα κουτάβια έχουν καθιερώσει ιεραρχίες κυριαρχίας και είναι μέχρι τότε πιθανότερο να παίζουν παρά να παλεύουν. Το αρσενικό διαδραματίζει ενεργό ρόλο στη σίτιση, τη φροντίδα και τη φύλαξη των κουταβιών, αλλά τα εγκαταλείπει αν το θηλυκό εξαφανιστεί πριν τα κουτάβια απογαλακτιστούν εντελώς. Η φωλιά εγκαταλείπεται κατά τον Ιούνιο με Ιούλιο και τα κουτάβια ακολουθούν τους γονείς τους στη φρούρηση της περιοχής τους και στο κυνήγι. Τα κουτάβια μπορεί να εγκαταλείψουν τις οικογένειές τους τον Αύγουστο, αν και μπορούν να παραμείνουν για πολύ περισσότερο. Τα κουτάβια αποκτούν διαστάσεις ενηλίκων σε οκτώ μήνες και πέρνουν βάρος ενηλίκων ένα μήνα αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυνίδες Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Θηλαστικά του Καναδά
Ανοιχτά Δεδομένα
Τα Ανοιχτά δεδομένα είναι δεδομένα (σύνολα δεδομένων) που είναι προσβάσιμα στον οποιονδήποτε και σε όλους, ιδεωδώς μέσω διαδικτύου, σε αναγνώσιμη μορφή ψηφιακής μηχανής που επιτρέπει τη διαλειτουργικότητα με άλλα δεδομένα ενώ παράλληλα είναι διαθέσιμη σε κόστος αναπαραγωγής ή και λιγότερο και δεν υπόκειται σε περιορισμούς όσον αφορά τη χρήση και επαναχρησιμοποίηση (ανοιχτό περιεχόμενο):
Τα δεδομένα είναι ανοιχτά εφόσον πληρούν τις παρακάτω δυο προϋποθέσεις:
Είδη/Τομείς Ανοιχτών δεδομένων
Τα ανοιχτά δεδομένα διακρίνονται σε διάφορα είδη, τα οποία έχουν μια σειρά από δυνητικές χρήσεις και εφαρμογές. Για παράδειγμα:
Δεδομένα Δημόσιου Τομέα (PSI) / Ανοιχτά Κυβερνητικά Δεδομένα
Ο συγκεκριμένος όρος είναι σχετικά πρόσφατος και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής το 2008 με τη δημοσίευση ενός συνόλου αρχών περί ανοιχτών κυβερνητικών δεδομένων από νομικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Όπως στην περίπτωση των Ανοιχτών Δεδομένων, έτσι και σε αυτή των Ανοιχτών Κυβερνητικών Δεδομένων υπάρχουν ποικίλες προσεγγίσεις.
Κάθε ένας από τους παραπάνω τομείς δεδομένων έχει αναπτυχθεί σε διαφορετικό πλαίσιο και καθ’ όλη τη διάρκεια της ‘εξέλιξής’ τους είχαν διαφορετικές λειτουργίες. Προσφάτως έχει παρατηρηθεί μια σύγκλιση των τομέων αυτών, αν και εξακολουθούν να υφίστανται σημαντικά προβλήματα τόσο στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν, όσο και με ευρύτερο ρυθμιστικό/κανονιστικό τους πλαίσιο και τους στόχους που θέτουν. Ο τομέας των ανοιχτών κυβερνητικών δεδομένων φαίνεται να είναι ο περισσότερο ανεπτυγμένος καθώς αποτελεί τον πυρήνα των δημόσιων ανοιχτών πολιτικών δεδομένων.
Ανδρέας Γλυνιαδάκης
Ο Ανδρέας Γλυνιαδάκης (Χανιά, 26 Αυγούστου 1981) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,16 μ. αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ. Αγωνίστηκε σε εικοσιδύο συλλόγους σε Ελλάδα και εξωτερικό, κατακτώντας συνολικά δεκατρείς τίτλους, από τους οποίους ξεχωρίζουν οι δυο Ευρωλίγκες (2000, 2012) και τα πέντε Πρωταθλήματα Ελλάδας (1998, 1999, 2000, 2001, 2012). Σήμερα είναι πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στα Χανιά. Έχει αγωνιστεί στην ομάδα των Χανίων, στην ΑΕΚ, το Περιστέρι, και τον ΠΑΟ.
Με τον Παναθηναϊκό στην τετραετία 1997-2001, κατέκτησε την Ευρωλίγκα το 2000 στο Κλειστό γήπεδο του ΠΑΟΚ, στη Θεσσαλονίκη και 4 πρωταθλήματα (1998, 1999, 2000, 2001).
Το 2003 επιλέχθηκε στο δεύτερο γύρο του ντραφτ από τους Ντιτρόιτ Πίστονς, ενώ έχει αγωνιστεί υπό δοκιμή στους Ατλάντα Χωκς και τους Μπόστον Σέλτικς.
Τον Αύγουστο του 2015 υπέγραψε στην ελβετική Les Lions de Geneve. Την επόμενη σαιζόν αγωνίστηκε με τη φανέλα της Νέας Κηφισιάς ενώ τον Ιούλιο του 2016 συμφώνησε να αγωνιστεί με τα χρώματα του Π.Α.Ο.Κ. Στις 4 Αυγούστου 2017, ήρθε σε συμφωνία με τον Γυμναστικό Σύλλογο Κύμης για το πρωτάθλημα της Α1.
Το καλοκαίρι του 2018 υπέγραψε στην ομάδα του Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου. Τον Απρίλιο του 2019 ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση, μετά από 22 χρόνια αθλητικής πορείας. Στις 20 Απριλίου βραβεύτηκε από την τελευταία του ομάδα το Ρέθυμνο.
Εθνική Ελλάδας
Η πρώτη του συμμετοχή στην Εθνική Ανδρών ήταν στις 14 Ιουνίου 2002 στον αγώνα με την Ιταλία (ήττα της εθνικής με 66-64). Συμμετείχε στο τουρνουά Ακρόπολις το 2007 με την Εθνική Ανδρών και αποκλείστηκε από τη δωδεκάδα πριν το Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας. Επιλέχθηκε για το προολυμπιακό τουρνουά και για την ολυμπιακή ομάδα της Ελλάδας το 2008. Στο Ευρωμπάσκετ του 2009 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Επίσης αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2014.
Με το εθνόσημο μέτρησε συνολικά 37 συμμετοχές με 113 πόντους (μ.ο: 3.05).
Συλλογικές
Παναθηναϊκός
ΑΟ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ
Ολυμπιακός
Αστάνα
ΑΠΟΕΛ
Εθνική Ομάδα
Εθνική Ελλάδος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νέας Κηφισιάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Κύμης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιατλ Σούπερσονικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Μέξικο Θάντερμπερντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ροάνοουκ Νταζλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές καζακικών συλλόγων Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Αστάνα
Run with the Lions
Το Run with the Lions είναι ένα τραγούδι από τον Λιθουανό τραγουδιστή Jurijus. Εκπροσώπησε τη στη Eurovision 2019 αλλά απέτυχε να προκριθεί στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Ναντ Τάτρου σα Μπλίσκα
Προέλευση
Ο ηλικίας 23 ετών Γιάνκο Ματούσκα (Janko Matúška) έγραψε τους στίχους τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1844. Η μελωδία προέρχεται από το λαϊκό τραγούδι "Kopala studienku", που του πρότεινε ο συμφοιτητής του, Γιόζεφ Ποδράντσκι (Jozef Podhradský) (1823-1915), μελλοντικός ακτιβιστής Ο ύμνος γράφηκε από φοιτητές, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για την αποβολή συμμαθητή τους από τη σχολή. Ο αρχικός τίτλος του 1844,που σώζεται σε σημειωματάριο είναι "Σλοβάκοι της Μπρατισλάβα, Μελλοντικοί Λεβοτσιανοί" ("Prešporský Slováci, budaucj Lewočané"). Το Λεβοτσιανοί αναφέρεται στην πόλη Λεβότσα.
Στις 13 Δεκεμβρίου του 1918 η πρώτη στροφή από τους στίχους του Ματούσκα έγινε το ένα μισό από τον εθνικό ύμνο της Τσεχοσλοβακίας.
Μόνο οι δύο στροφές των στίχων του Ματούσκα καθιερώθηκαν με νόμο ως εθνικός ύμνος της Σλοβακίας, μετά την ανεξαρτητοποίησή της το 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σλοβακίας Κατηγορία:Τσεχοσλοβακία Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Στρατηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων
Το Στρατηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων (αγγλικά: Allied Force Headquarters, AFHQ) ήταν το διασυμμαχικό επιχειρησιακό Αρχηγείο που έλεγχε όλες τις συμμετέχουσες συμμαχικές δυνάμεις που λάμβαναν μέρος σε επιχειρήσεις στην Μεσόγειο, κατά τον Β' Π.Π. και συγκεκριμένα από τα τέλη του 1942 έως το τέλος του πολέμου.
Γενικά
Το εν λόγω στρατηγείο ιδρύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Αύγουστο του 1942, υπό τον στρατηγό Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, ο οποίος λαμβάνοντας τον διοικητικό τίτλο Αρχηγού των συμμαχικών δυνάμεων ανέλαβε να συγκροτήσει δυνάμεις για επιχειρήσεις στη Β. Αφρική, εξ ου και η προτέρα ονομασία του στρατηγείου.
Έμβλημα του στρατηγείου ήταν ο φτερωτός χρυσός πεντάκτινος αστέρας με ερυθρό έκκεντρο σε μπλε φόντο κυκλικής ασπίδας.