cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Ευρυμέδοντα
Πηγές
Η στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας από το τέλος της δεύτερης περσικής εισβολής μέχρι τον Πελοποννησιακό Πόλεμο (479-431 π.Χ.) περιγράφεται ελλιπώς από τις αρχαίες πηγές. Αυτή η περίοδος, μερικές φορές αναφερόμενη και ως πεντηκονταετία από τους αρχαίους μελετητές, αποτέλεσε εποχή ειρήνης και ευημερίας για την Ελλάδα. Η Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου του Θουκυδίδη συνιστά την κοντινότερη στα περιγραφόμενα γεγονότα, την αξιολογότερη, εξ επόψεως πλούτου υλικού, και την πιο αξιόπιστη, σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, πρωτογενή ιστορική πηγή της εν λόγω περιόδου. Ο Θουκυδίδης αναφέρεται σε αυτή παρεκβατικά στο πλαίσιο της ανάλυσής του για την ενίσχυση της αθηναϊκής δύναμης κατά τη διάρκεια των χρόνων πριν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Πρόκειται δε για αναφορά σύντομη, πιθανώς επιλεκτική και στερούμενη ημερομηνιών. Παρ' όλ' αυτά, η ιστορία του Θουκυδίδη αξιοποιείται από τους ιστορικούς για την κατάρτιση ενός χρονολογικού σκελετού των σχετικών γεγονότων, όπου μπορούν, παράλληλα, να τοποθετηθούν λεπτομέρειες και από άλλες αρχαιολογικές πηγές και συγγραφείς.
Επιπλέον πληροφορίες για τα γεγονότα της πεντηκονταετίας παρέχει ο Πλούταρχος στις βιογραφίες (Βίοι Παράλληλοι) που συνέγραψε για τον Αριστείδη και, κυρίως, για τον Κίμωνα. Ο Πλούταρχος έγραψε, όμως, 600 χρόνια αργότερα από την εξεταζόμενη εποχή και θεωρείται, συνεπώς, δευτερογενής πηγή των γεγονότων. Πάντως, μνημονεύει συχνά τις πηγές του, κάτι που επιτρέπει τον, μέχρις ενός βαθμού, έλεγχο των γραφόμενων του. Στις βιογραφίες του, ο Πλούταρχος αντλεί υλικό από αρχαίες πηγές, οι οποίες δεν έχουν διασωθεί και, κατ' αυτό τον τρόπο, συχνά καταγράφει πληροφορίες, που παραλείφθηκαν από τη σύντομη παρεκβατική παράθεση των γεγονότων στο θουκυδίδειο έργο. Η τελευταία σημαντική πηγή της πεντηκονταετίας είναι η παγκόσμια ιστορία (Βιβλιοθήκη Ιστορική) του ιστορικού του πρώτου αιώνα π.Χ., Διόδωρου Σικελιώτη. Τις σχετικές πληροφορίες του, όμως, για την περίοδο αυτή φαίνεται να αντλεί ο Διόδωρος από τον Έλληνα ιστορικό Έφορο, ο οποίος είχε συγγράψει τη δική του παγκόσμια ιστορία. Ωστόσο, βασιζόμενοι στις λίγες πληροφορίες που είναι γνωστές για τον Έφορο, οι μελετητές αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα την αξιοπιστία της ιστορικής καταγραφής του. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο Διόδωρος, οι αναφορές του οποίου έχουν συχνά αντικρουστεί από σύγχρονους ιστορικούς, δεν θεωρείται ιδιαίτερα αξιόπιστη πηγή. Μάλιστα, ο εκ των μεταφραστών του, Όλτφαδερ (αγγ. Oldfather), υποστηρίζει, αναφορικά με την περιγραφή της μάχης του Ευρυμέδοντα από τον Διόδωρο, ότι «...τα τρία προηγούμενα κεφάλαια αποκαλύπτουν τη χειρότερη πλευρά του Διόδωρου...». Τέλος, έχει αποκαλυφθεί, χάρη στις ανασκαφές, αξιόλογος όγκος αρχαιολογικών δεδομένων, μεταξύ των οποίων ιδιαίτερη θέση κατέχουν επιγραφές με λεπτομερείς καταλόγους κατανομής φορολογικών βαρών εντός της Δηλιακής Συμμαχίας.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1957-58
Αγώνας διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Α΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Α΄ κατηγορίας, δηλαδή ο Α.Ο. Αιγάλεω με την πρωταθλήτρια της Α2΄, Ατρόμητο Αθηνών. Έπειτα από τρεις αγώνες επικράτησε η ομάδα του Αιγάλεω και διατήρησε τη θέση της στην ανώτερη κατηγορία. Τα αποτελέσματα των αγώνων ήταν:
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Α2 κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Α2 κατηγορίας με την πρωταθλήτρια Β1, δηλαδή ο Αττικός Κολωνού με τον Ποσειδώνα Γλυφάδας, στους οποίους επικράτησε ο Ποσειδών και ανέβηκε κατηγορία. Τα αποτελέσματα ήταν:
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Β1 κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Β1 με την πρωταθλήτρια Β2, δηλαδή η Βικτώρια Ρουφ με τον Π.Α.Ο. Σαφράμπολη, στους οποίους επικράτησε η ομάδα της Σαφράμπολης και ανέβηκε κατηγορία. Τα αποτελέσματα ήταν:
Μάχη του Ευρυμέδοντα
Χρονολογία
Η μάχη του Ευρυμέδοντα χρονολογείται το 469 π.Χ., με βάση το ανέκδοτο του Πλούταρχου για τον Άρχοντα Αψεφίωνα, που επέλεξε τον Κίμωνα και τους άλλους στρατηγούς ως κριτές σε κάποιο διαγωνισμό. Αυτό που υπονοείται στην εν λόγω ιστορία είναι ότι ο Κίμωνας είχε πρόσφατα πετύχει μια μεγάλη νίκη, η οποία πιθανώς να αφορά τη μάχη του Ευρυμέδοντα. Ωστόσο, από τη στιγμή που η μάχη του Ευρυμέδοντα φαίνεται να διεξήχθη μετά την πολιορκία της Νάξου από τους Αθηναίους (αλλά πριν από την πολιορκία της Θάσου), οι πιθανές χρονολογίες για την εν λόγω μάχη τοποθετούνται αναγκαστικά μετά την ημερομηνία διεξαγωγής των γεγονότων της Νάξου. Πάντως, ενώ ορισμένοι μελετητές θεωρούν ως πιθανότερη ημερομηνία για την πολιορκία της Νάξου το 469 (ή και νωρίτερα) π.Χ., άλλοι προτάσσουν ως ορθότερη χρονολογία το 467 π.Χ. Βάσει της ανωτέρω ανάλυσης και με δεδομένο ότι η μάχη του Ευρυμέδοντα έλαβε χώρα πριν από τα γεγονότα της Θάσου, η προτεινόμενη εναλλακτική ημερομηνία για την ως άνω μάχη είναι το 466 π.Χ. Συμπερασματικά, επισημαίνεται ότι οι σύγχρονοι ιστορικοί διαφωνούν μεταξύ τους ως προς τη χρονολόγηση της μάχης του Ευρυμέδοντα, καθώς μερικοί θεωρούν ότι αυτή πραγματοποιήθηκε το 469 π.Χ., ενώ άλλοι το 466 π.Χ.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1957-58
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1957-1958
Μάχη του Ευρυμέδοντα
Υπόβαθρο
Οι ρίζες των Περσικών πολέμων βρίσκονται στην κατάληψη των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας, και κυρίως της Ιωνίας, από τον Πέρση βασιλιά Κύρο Β', περίπου το 550 π.Χ. Οι Πέρσες, όμως, αντιμετώπισαν δυσκολίες στη διακυβέρνηση των ιωνικών πόλεων και εντέλει αρκέστηκαν στην υποστήριξη τυράννων σε καθεμιά από αυτές. Αν και οι ελληνικές πόλεις είχαν συχνά κυβερνηθεί από τυράννους στο παρελθόν, πλέον η εν λόγω μορφή κυβέρνησης θεωρούταν απαρχειωμένη. Κατά το 500 π.Χ., οι εχθρικές διαθέσεις των Ιώνων εναντίον των Περσών φαίνεται να είχαν ενισχυθεί σημαντικά και υποκινούμενοι από τον Μιλήσιο τύραννο, Αρισταγόρα, οδηγήθηκαν σε επανάσταση. Συγκεκριμένα, αφού απέτυχε να καταλάβει τη Νάξο το 499 π.Χ., ο Αρισταγόρας άρχισε να μελετά τις δυνατότητες οργάνωσης επανάστασης και, στο πλαίσιο αυτό, διακήρυξε τη δημοκρατία τόσο στη δική του πόλη όσο και ευρύτερα στην Ιωνία, υποστηρίζοντας σχετικά κινήματα. Οι ενέργειες αυτές του Αρισταγόρα έδωσαν το έναυσμα για εξεγέρσεις όχι μόνο στην Ιωνία αλλά και στη Δωρίδα και την Αιολίδα, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη της Ιωνικής Επανάστασης.
thumb|left|300px|Χάρτης που δείχνει τα κύρια γεγονότα της Ιωνικής Επανάστασης και των περσικών εισβολών στην Ελλάδα
Στις επόμενες δύο δεκαετίες διεξήχθησαν δύο περσικές εισβολές στην Ελλάδα, στο πλαίσιο των οποίων έλαβαν χώρα ορισμένες από τις πιο γνωστές μάχες στην ιστορία. Κατά τη διάρκεια της πρώτης εισβολής, η Θράκη, η Μακεδονία και τα νησιά του Αιγαίου έγιναν κτήσεις της Περσίας, ενώ η Ερέτρια καταστράφηκε. Ωστόσο, η εισβολή έληξε το 490 π.Χ. χάρη στην αποφασιστική νίκη των Αθηναίων στο Μαραθώνα. Στο μεσοδιάστημα των δύο εκστρατειών, ο Δαρείος πέθανε και την ευθύνη για τον πόλεμο ανέλαβε ο γιος του, Ξέρξης Α'. Ο Ξέρξης ηγήθηκε προσωπικά της δεύτερης εισβολής το 480 π.Χ., υποστηριζόμενος από μεγάλο στρατό και στόλο, των οποίων συχνά τα μεγέθη διογκώνονται υπερβολικά από τις πρωτογενείς πηγές. Οι Έλληνες που διάλεξαν να μην παραδοθούν και να αντισταθούν (οι Σύμμαχοι) ηττήθηκαν στις Θερμοπύλες και το Αρτεμίσιο σε ξηρά και θάλασσα αντίστοιχα. Ακολούθως, όλη η Ελλάδα, εκτός της Πελοποννήσου, έπεσε στα χέρια των Περσών, οι οποίοι, όμως, συνετρίβησαν στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Τον επόμενο χρόνο, το 479 π.Χ., οι Έλληνες συγκέντρωσαν τον μεγαλύτερο έως τότε ελληνικό στρατό και νίκησαν τους Πέρσες στις Πλαταιές, τερματίζοντας την εισβολή και απομακρύνοντας την περσική απειλή για την Ελλάδα.
Σύμφωνα με την παράδοση, την ίδια μέρα με τη μάχη στις Πλαταιές, ο συμμαχικός στόλος νίκησε και κατέστρεψε τον περσικό στόλο στη Μυκάλη. Οι μάχες αυτές σηματοδοτούν το τέλος της περσικής εισβολής και την απαρχή της νέας φάσης των Περσικών Πολέμων, της ελληνικής αντεπίθεσης. Μετά τη ναυμαχία της Μυκάλης, οι ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας εξεγέρθηκαν ξανά, με τους Πέρσες να αδυνατούν να τις σταματήσουν αυτήν τη φορά. Ο συμμαχικός στόλος έπλευσε στη Χερσόνησο, η οποία ήταν ακόμα υπό περσική κατοχή, πολιόρκησε και κατέλαβε την πόλη της Σηστού. Τον επόμενο χρόνο, το 478 π.Χ., οι Έλληνες έστειλαν στρατό, για να καταλάβει το Βυζάντιο (νυν Κωνσταντινούπολη). Η πολιορκία ήταν επιτυχής, αλλά η συμπεριφορά του Σπαρτιάτη στρατηγού Παυσανία αλλοτρίωσε πολλούς από τους Σύμμαχους και είχε ως αποτέλεσμα την ανάκληση του Παυσανία. Η πολιορκία του Βυζαντίου ήταν η τελευταία πολεμική πρωτοβουλία της Ελληνικής συμμαχίας, η οποία αντιμετώπισε νικηφόρα τον Πέρση εισβολέα.
thumb|right|250px|Η Αθήνα και η αυτοκρατορία της το 431 π.Χ. Η Αθηναϊκή Ηγεμονία ήταν άμεσος απόγονος της Δηλιακής Συμμαχίας
Μετά το Βυζάντιο, η Σπάρτη αποφάσισε να απεμπλακεί από την πολεμική δράση κατά των Περσών. Οι Σπαρτιάτες θεωρούσαν ότι, με την επίτευξη της ελευθερίας τόσο της ηπειρωτικής Ελλάδας όσο και των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας, ο σκοπός του πολέμου είχε επιτευχθεί. Πιθανώς, πίσω από την επίσημη αυτή δικαιολογία να υποκρυπτόταν η εκτίμηση των Σπαρτιατών ότι η μακροχρόνια ασφάλεια των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας θα αποδεικνυόταν αδύνατη. Η χαλαρή συμμαχία των πόλεων-κρατών που είχε αποκρούσει την εισβολή του Ξέρξη είχε έως τότε επικεφαλής τη Σπάρτη και την Πελοποννησιακή Συμμαχία. Με την αποχώρηση, όμως, των Λακεδαιμονίων, η ηγεσία των ελληνικών συμμαχικών δυνάμεων περιερχόταν αυτομάτως στους Αθηναίους. Σε συνέχεια των γεγονότων αυτών, συγκλήθηκε στο ιερό νησί της Δήλου συνέδριο με σκοπό την ίδρυση νέας συμμαχίας, η οποία θα συνέχιζε τον αγώνα κατά των Περσών. Αυτή η συμμαχία, η οποία συμπεριλάμβανε πλέον και πολλά νησιά του Αιγαίου, έμεινε γνωστή στην ιστορία ως «Πρώτη Αθηναϊκή Συμμαχία» ή, απλούστερα, ως Δηλιακή Συμμαχία. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, κύριος στόχος της συμμαχίας αποτελούσε η «εκδίκηση για τις αδικίες που υπέστησαν λεηλατώντας την επικράτεια του βασιλιά». Οι δυνάμεις της Δηλιακής συμμαχίας αφιέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης δεκαετίας εκδιώκοντας τις περσικές φρουρές από τη Θράκη, και επεκτείνοντας τις ελεγχόμενες από αυτές περιοχές του Αιγαίου.
Πρελούδιο
Όταν πια οι περσικές δυνάμεις είχαν εξουδετερωθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος, οι Αθηναίοι άρχισαν να επεκτείνουν στην Ασία τη δράση τη δική τους και της Συμμαχίας που συνέστησαν. Αυτό που γνωρίζουμε από τις πηγές είναι ότι τα νησιά της Σάμου, της Χίου και της Λέσβου, που είχαν ενταχθεί στην αρχική ελληνική συμμαχία κατά των Περσών μετά τη ναυμαχία της Μυκάλης, υπήρξαν αργότερα ιδρυτικά μέλη της Δηλιακής Συμμαχίας. Ωστόσο, δεν είναι σαφές πότε οι λοιπές ιωνικές πόλεις και, ευρύτερα, οι άλλες ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας έγιναν μέλη της συμμαχίας, κάτι που οι μελετητές θεωρούν δεδομένο πως συνέβη, χωρίς, όμως, να μπορούν να προσδιορίσουν το ακριβές χρονικό σημείο. Ο Θουκυδίδης αναφέρει την παρουσία ιωνικού σώματος στο Βυζάντιο το 478 π.Χ., άρα είναι πιθανό ότι τουλάχιστον έως το 478 π.Χ., ορισμένες πόλεις των Ιώνων έγιναν μέλη της συμμαχίας. Ο Αριστείδης πέθανε στον Πόντο (περίπου το 486 π.Χ.) κατά τη διάρκεια κρατικής αποστολής, που του είχε ανατεθεί. Με δεδομένο ότι ο εν λόγω πολιτικός ήταν υπεύθυνος για τις οικονομικές συνδρομές των μελών της Δηλιακής Συμμαχίας, πιθανολογείται ότι το ταξίδι του συνδεόταν με την επέκταση της τελευταίας στη Μικρά Ασία.
Η εκστρατεία του Κίμωνα στον Ευρυμέδοντα φαίνεται να αποτέλεσε την αθηναϊκή αντίδραση στη συγκέντρωση περσικού στρατού και στόλου στην Άσπενδο, κοντά στο στόμιο του ποταμού. Συνήθως υποστηρίζεται από ιστορικούς ότι οι Πέρσες ήταν οι δυνητικοί επιτιθέμενοι και πως η εκστρατεία του Κίμωνα είχε στόχο να αντιμετωπίσει αυτή τη νέα απειλή. Ο Κόκγουελ (αγγ. Cawkwell) θεωρεί ότι οι προετοιμασίες των Περσών αποτέλεσαν την πρώτη συντονισμένη ενέργεια από μέρους τους να σταματήσουν την ελληνική στρατιωτική δραστηριότητα μετά την αποτυχία της δεύτερης περσικής εισβολής. Οι εσωτερικές διαμάχες στην Περσική Αυτοκρατορία πιθανώς, όμως, να συνέβαλαν στην παράταση του χρόνου που χρειάστηκε για την έναρξη της εκστρατείας. Ο Κόκγουελ περιγράφει τα περσικά στρατηγικά προβλήματα ως εξής:
"Η Περσία ήταν μια χερσαία δύναμη, που χρησιμοποιούσε τις ναυτικές της δυνάμεις σε στενή διασύνδεση με το στρατό της, με το στόλο να έχει, κατά συνέπεια, περιορισμένη ελευθερία κίνησης στα θαλάσσια ύδατα των εχθρών. Σε κάθε περίπτωση, ήταν απαραίτητη η ασφάλεια των ναυτικών βάσεων. Κατά τη διάρκεια της Ιωνικής Επανάστασης, ήταν εύκολο για τον περσικό στρατό και στόλο να καταπνίξουν την εξέγερση των ελληνικών πόλεων λόγω του ότι είχαν ήδη χερσαίες δυνάμεις που δρούσαν στην Ιωνία και τα παράλια του Αιγαίου. Όπως έδειξε, όμως, η εξέγερση του 479 π.Χ. και οι επιτυχίες του ελληνικού ναυτικού που ακολούθησαν, οι Πέρσες δε διέθεταν πλέον άλλη επιλογή από το να κινητοποιήσουν ταυτόχρονα στρατό και στόλο κατά μήκος της ακτής και να καταλάβουν κάθε πόλη που θα έβρισκαν μπροστά τους."
Λόγω της φύσης των ναυτικών συγκρούσεων στην αρχαιότητα, οι στόλοι έπρεπε να προσεγγίζουν στην ξηρά κάθε λίγες μέρες, για να προμηθεύονται φαγητό και νερό, απαραίτητα για τις μεγάλες ομάδες κωπηλατών που στελέχωναν τα πλοία. Το γεγονός αυτό περιόριζε σημαντικά τις δυνατότητες των αρχαίων στόλων, που μπορούσαν να δρουν μόνο πλησίον ασφαλών ναυτικών βάσεων. Γι' αυτό, Ο Κόκγουελ πιστεύει ότι οι περσικές δυνάμεις, οι οποίες στρατοπέδευσαν στην Άσπενδο, είχαν κύριο στόχο να κινηθούν κατά μήκος της νότιας ακτής της Μικράς Ασίας, κατακτώντας κάθε πόλη, ώστε εντέλει ο περσικός στόλος να μπορέσει να ενεργήσει ξανά στην Ιωνία. Ο Μέγας Αλέξανδρος θα χρησιμοποιούσε την τακτική αυτή τον χειμώνα του 333 π.Χ., αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση: Μη δυνάμενος να αντιτάξει ναυτικό στους Πέρσες, ο Αλεξάνδρος επέλεξε να κατακτήσει τα λιμάνια της νότιας Μικράς Ασίας, στερώντας, κατ' αυτό τον τρόπο, από τους αντιπάλους του κάθε κατάλληλη ναυτική βάση.
Έλληνες
Κατά κανόνα, η τριήρης αποτελούταν από 200 άνδρες, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και 14 στρατιώτες. Στη δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα, κάθε περσικό πλοίο είχε επιπλέον 30 στρατιώτες,, κάτι που πιθανώς συνέβη και στην πρώτη εισβολή, όταν το σύνολο των δυνάμεων εισβολής είχε μεταφερθεί με τριήρεις. Παράλληλα, τα πλοία από τη Χίο στη ναυμαχία της Λάδης είχαν σαράντα στρατιώτες το καθένα. Συνεπώς, εκτιμάται ότι μια τριήρης ήταν σε θέση να μεταφέρει έως 40-45 στρατιώτες, αν και είναι πιθανό τα εν λόγω πλοία να αντιμετώπιζαν προβλήματα αποσταθεροποίησης λόγω του επιπλέον βάρους. Βάσει όλων των ανωτέρω, υπολογίζεται ότι υπήρχαν 5.000 οπλίτες μαζί με το συμμαχικό στόλο.
Μάχη
Σε αντίθεση με τον Θουκυδίδη που αρκείται σε ορισμένες βασικές πληροφορίες, ο Πλούταρχος μας παραδίδει μια πιο αξιόπιστη και λεπτομερή περιγραφή της εξέλιξης και των επιμέρους περιστατικών της μάχης. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο περσικός στόλος αγκυροβόλησε στα ανοικτά του ποταμού, περιμένοντας άλλα 80 φοινικικά πλοία από την Κύπρο. Πριν, όμως, φθάσουν οι ενισχύσεις, ο Κίμων, ερχόμενος από τη Φασηλίδα, κινήθηκε με στόχο να επιτεθεί στους Πέρσες, οι οποίοι υποχώρησαν, επιδιώκοντας να αποφύγουν τη μάχη. Εντέλει, οι Πέρσες αναγκάστηκαν να απαντήσουν στις επιθετικές κινήσεις του Κίμωνα, αλλά η ναυμαχία εξελίχθηκε αρνητικά για αυτούς: Παρά την αριθμητική τους υπεροχή, ο Κίμωνας διέσπασε ταχέως το σχηματισμό τους, αναγκάζοντας τα περσικά πολεμικά πλοία σε υποχώρηση προς την όχθη του ποταμού. Εγκαταλείποντας τα πλοία τους, τα πληρώματα αναζητούσαν καταφύγιο στις παρακείμενες στρατιωτικές δυνάμεις. Μερικά περσικά πλοία αιχμαλωτίστηκαν ή καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας, αλλά φαίνεται ότι τα περισσότερα αγκυροβόλησαν επιτυχώς.
Ακολούθως, ο περσικός στρατός κινήθηκε εναντίον του ελληνικού στόλου, ο οποίος είχε πιθανότατα επίσης αγκυροβολήσει, για να καταλάβει τα περσικά πλοία. Παρά την κούραση του στρατού του, ο Κίμων διείδε ότι οι άντρες του είχαν υψηλό ηθικό και, γι'αυτό, αποφάσισε να αποβιβάσει τους οπλίτες και να επιτεθεί στο περσικό πεζικό. Αρχικά, οι Πέρσες απώθησαν την επίθεση, αλλά (όπως και στη Μυκάλη) οι Έλληνες οπλίτες αναδείχθηκαν ανώτεροι, χάρη στον βαρύ εξοπλισμό τους και κατατρόπωσαν τους αντιπάλους τους. Κατά την άτακτη υποχώρησή τους, τόσο οι Πέρσες στρατιώτες όσο και το στρατόπεδό τους αιχμαλωτίστηκαν από το νικηφόρο ελληνικό στρατό.
Ο Θουκυδίδης υποστηρίζει ότι διακόσια φοινικικά πλοία κατελήφθησαν και ακολούθως καταστράφηκαν, Ωστόσο, σύγχρονοι μελετητές κρίνουν ως εξαιρετικά απίθανο να αιχμαλωτίστηκε ένας τόσο μεγάλος αριθμός εχθρικών πλοίων κατά τη διάρκεια μιας τόσο σύντομης ναυμαχίας. Εάν ο αριθμός που παραδίδει ο Θουκιδύδης είναι ακριβής, τότε πρόκειται μάλλον για εγκαταλειφθέντα από τους ηττημένους πλοία που κατελήφθησαν και παραδόθηκαν στην πυρά από τους νικητές μετά το τέλος της ναυμαχίας, όπως συνέβη και στη Μυκάλη. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι διακόσια πλοία κατελήφθησαν, πέραν των όσων καταστράφηκαν ή διέφυγαν. Όπως γράφει ο Κόκγουελ, ο όρος «καταστράφηκαν», στην προκειμένη περίπτωση, πιθανώς να σημαίνει ότι βυθίστηκαν κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας, καθώς θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι οι Έλληνες κατέστρεψαν και όσα πλοία κατέλαβαν (όπως φαίνεται, άλλωστε, να υπονοεί ο Θουκυδίδης). Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, οι αριθμοί που δίδουν ο Θουκυδίδης και ο Πλούταρχος παρουσιάζουν ομοιότητες αλλά δε συμπίπτουν. Πάντως, σε καμία πρωτογενή πηγή δεν υπάρχουν εκτιμήσεις για το μέγεθος των ανθρώπινων απωλειών των δύο αντιμαχόμενων παρατάξεων.
Ο Πλούταρχος υποστηρίζει πως, μετά τη διπλή του νίκη, ο Κίμων συνέχισε να είναι ιδιαίτερα δραστήριος και έσπευσε με το στόλο του να ανακόψει τα ογδόντα φοινικικά πλοία που περίμεναν οι Πέρσες. Σύμφωνα πάλι με τον Πλούταρχο, αφού αιφνιδίασε τους Φοίνικες, αιχμαλώτισε η κατέστρεψε ολόκληρο το στόλο τους. Ωστόσο, ο Θουκυδίδης δεν αναφέρει το περιστατικό αυτό, με αποτέλεσμα αρκετοί μελετητές αν αμφιβάλλουν αν η συγκεκριμένη ναυμαχία έλαβε όντως χώρα.
Αποτελέσματα
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Πέρσης βασιλιάς (πιθανότατα ο Ξέρξης) συμφώνησε να υπογράψει μια ταπεινωτική συνθήκη ειρήνης μετά τη μάχη του Ευρυμέδοντα Όπως, όμως, παραδέχεται ο Πλούταρχος, άλλοι συγγραφείς αρνούνται ότι συνήφθη συνθήκη ειρήνης μετά την εν λόγω μάχη και θεωρούν ότι είναι είναι πιο λογικό αυτή να υπογράφηκε μετά την κυπριακή εκστρατεία (450 π.Χ.). Σύμφωνα με μια εναλλακτική ερμηνεία των γεγονότων από τον Πλούταρχο, ο Πέρσης βασιλιάς ενεργούσε σαν να είχε υπογράψει ταπεινωτική συνθήκη ειρήνης, φοβούμενος να αντιμετωπίσει εκ νέου σε μάχη τους Έλληνες. Βάσει των εκτιμήσεων σύγχρονων ιστορικών, κρίνεται μάλλον απίθανη η υπογραφή της συνθήκης μετά την παρούσα μάχη.
Η νίκη του Κίμωνα στον Ευρυμέδοντα είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς ελαχιστοποίησε την απειλή νέας περσικής εισβολής στην Ελλάδα. Παράλληλα, φαίνεται να ανέστειλε, τουλάχιστον μέχρι το 451 π.Χ., κάθε προσπάθεια των Περσών να ανακτήσουν τις ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας. Η ένταξη περισσότερων από αυτές τις πόλεις (ειδικότερα δε πόλεων της Καρίας) στη Δηλιακή Συμμαχία πιθανότατα ακολούθησε την εκστρατεία του Κίμωνα στην περιοχή.
Από την άλλη, όμως, παρά την αποφασιστική νίκη του Κίμωνα, οι Έλληνες δε φαίνεται να απέκτησαν κάποιο στρατηγικό πλεονέκτημα στη σύγκρουσή τους με τους Πέρσες. Εάν αποδεχθούμε ως ημερομηνία διεξαγωγής της εκστρατείας του Ευρυμέδοντα το 466 π.Χ., τότε η εφεκτικότητα που επέδειξαν οι Έλληνες μετά τη νίκη τους μπορεί να εξηγηθεί από το ότι οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους αναγκάστηκαν να μεταφέρουν σημαντικούς πόρους και δυναμικό από τη Μικρά Ασία στη Θάσο, ώστε να αποτρέψουν την απόσχιση της τελευταίας από τη συμμαχία. Σε ό,τι αφορά τους Πέρσες, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, οι τελευταίοι υιοθέτησαν μια ιδιαίτερα αμυντική στρατηγική στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια της δεκαπενταετίας που ακολούθησε τη μάχη. Ο περσικός στόλος ήταν ουσιαστικά απών από το Αιγαίο μέχρι το 451 π.Χ., ενώ την ίδια στιγμή τα ελληνικά πλοία δέσποζαν ανενόχλητα στις ακτές της Μικράς Ασίας. Η επόμενη μεγάλη εκστρατεία της Δηλιακής Συμμαχίας κατά των Περσών θα διεξαγόταν στην Αίγυπτο το 460 π.Χ., όταν οι Αθηναίοι αποφάσισαν να υποστηρίξουν μια επαναστατική κίνηση κατά της περσικής αυτοκρατορίας. Η εν λόγω εκστρατεία θα διαρκούσε 6 ολόκληρα χρόνια, πριν τερματισθεί με καταστροφικά αποτελέσματα για τους Αθηναίους.
Δευτερογενείς πηγές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Δηλιακής Συμμαχίας Κατηγορία:Μάχες των Περσικών Πολέμων
Δημήτρης Μπέης
Ο Δημήτρης Μπέης (1928 – 25 Οκτωβρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος διατέλεσε δήμαρχος Ζωγράφου (1964-67 και 1975-78), δήμαρχος Αθηναίων (1978-86) και βουλευτής Α΄ Αθηνών (1989-96).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1928 στην Έδεσσα, όπου υπηρετούσε τότε ο πατέρας του Γεώργιος ως δικαστής. Η καταγωγή του ήταν από τα Μαζαίικα Καλαβρύτων Αχαΐας. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο Μπέης στην αυτοβιογραφία του, ο πατέρας του ήταν φανατικός βασιλόφρων αλλά στις εκλογές του 1963 και 1964 ψήφισε τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών, όπου διετέλεσε αντιπρόεδρος του πρώτου αιρετού φοιτητικού οργάνου (ΔΕΣΠΑ). Ακολούθως, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Διετέλεσε πρόεδρος των Ελλήνων σπουδαστών στο Παρίσι.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έλαβε μέρος στην Αντίσταση και στα Δεκεμβριανά συνελήφθη από τους Άγγλους και στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μ. Ανατολής.
Τη δεκαετία του 1950 υπερασπίσθηκε ως πληρεξούσιος συνήγορος αριστερούς φοιτητές και εργατών που διώκονταν για τα πολιτικά τους φρονήματα.
Πολιτική δράση
Εντάχθηκε από νωρίς στην πολιτική, ως στέλεχος της Ενώσεως Κέντρου και το 1961 πήρε ενεργά μέρος στον «Ανένδοτο Αγώνα» του Γεωργίου Παπανδρέου. Από πολύ νέος ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση και το 1964, σε ηλικία μόλις 36 ετών, εξελέγη δήμαρχος Ζωγράφου.
Κατά την περίοδο της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθη, φυλακίστηκε και παραπέμφθηκε δις σε στρατοδικείο. Το 1974 προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, με του οποίου την υποστήριξη ένα χρόνο αργότερα (1975) εκλέχθηκε και πάλι δήμαρχος Ζωγράφου με ποσοστό 64%.
Εξελέγη στη συνέχεια, δήμαρχος Αθηναίων επί δύο συνεχόμενες τετραετίες, από το 1978 έως το 1986. Το ίδιο διάστημα ήταν πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας). Το 1986 διεκδίκησε τρίτη θητεία στην δημαρχία αλλά ηττήθηκε από τον Μιλτιάδη Έβερτ.
Τον Ιούνιο του 1989 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη τον Νοέμβριο του 1989, το 1990 και το 1993. Τον Σεπτέμβριο του 1990 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος στο 2ο Συνέδριο του Κινήματος.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1993 εκλέχτηκε μέλος του προεδρείου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ και στις 24 Ιανουαρίου 1994 γραμματέας της Κ.Ο. Στις 17 Απριλίου του 1994 έλαβε μέρος στο 3ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.
Τον Οκτώβριο του 1995 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του πολιτικού Ομίλου «Γιώργος Γεννηματάς».
Στις 11 Ιουνίου του 1998 διαγράφηκε από το ΠΑΣΟΚ, με απόφαση του Κώστα Σημίτη μετά την άρνησή του να αποσύρει την υποψηφιότητά του ως ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, ενώ το ΠΑΣΟΚ υποστήριζε επίσημα την υποψηφιότητα της Μαρίας Δαμανάκη. Τελικά, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς πήρε μέρος στις δημοτικές εκλογές ως ανεξάρτητος υποψήφιος, υποστηριζόμενος από το ΔΗΚΚΙ του Δημήτρη Τσοβόλα και λαμβάνοντας ποσοστό 12,8%, πολύ κοντά στο 16,4% της Δαμανάκη, η οποία είχε την επίσημη στήριξη του ΠΑΣΟΚ. Το υψηλό ποσοστό του Μπέη και το αντίστοιχο χαμηλό της Δαμανάκη ερμηνεύτηκαν ως δυσαρέσκεια παραδοσιακών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι δεν ήταν ενθουσιασμένοι με την υποψηφιότητα Δαμανάκη, λόγω της στάσης της το 1989.
Προσωπική ζωή
Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από ανίατη ασθένεια, με αποτέλεσμα να αποβιώσει στις 25 Οκτωβρίου 2012. Με ανακοίνωσή του, το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε τη βαθιά του λύπη για τον θάνατο «ενός αγωνιστή της δημοκρατικής παράταξης που υπηρέτησε με πάθος και συνέπεια την τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και την κεντρική πολιτική σκηνή».
Ο Δημήτρης Μπέης έχει αποκτήσει μια κόρη, τη Ρωξάνη Μπέη, που επίσης ασχολείται με την πολιτική, εξελέγη μάλιστα δημοτική σύμβουλος Αθηναίων, πρώτη σε σταυρούς με τον συνδυασμό του Παύλου Γερουλάνου στις εκλογές του 2019.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων
Γκούρα της Βικτωρίας
Το Γκούρα της Βικτωρίας είναι περιστερόμορφο πτηνό της οικογενείας των Περιστεριδών, που απαντά αποκλειστικά στην Νέα Γουινέα. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Goura victoria και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Το γκούρα της Βικτωρίας, αποτελεί ένα από τα τρία είδη του γένους Γκούρα, μοναδικά σε εμφάνιση πτηνά που ανήκουν στα περιστέρια, αλλά με χρώματα και δομές που δεν «θυμίζουν» με πρώτη ματιά τα μέλη της οικογένειας όπου ανήκουν.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Goura είναι (νεο-)λατινικός λογισμός, άμεση απόδοση του ομώνυμου όρου, από ιθαγενή ονομασία που χρησιμοποιείται στη νήσο της Νέας Γουινέας, αγνώστου λοιπής ετυμολογίας.
Ο όρος victoria στην επιστημονική ονομασία του είδους, αναφέρεται στην Βασίλισσα Βικτωρία της -τότε- Μεγάλης Βρετανίας, προς τιμήν της οποίας ονομάστηκε το πτηνό.
Η αγγλική λαϊκή ονομασία του πτηνού, Victoria crowned pigeon «εστεμμένο γκούρα της (ενν. βασίλισσας) Βικτωρίας», έδωσε και την ελληνική ονομασία στο είδος.
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Βρετανό ζωολόγο και συλλέκτη Λιούις Φρέιζερ (Louis Fraser, 1810–1866), επιμελητή του Μουσείου Ζωολογικής Εταιρείας του Λονδίνου. Ο Φρέιζερ ονόμασε το πτηνό προς τιμήν της Βασίλισσας Βικτωρίας, από τα νησιά του Κόλπου Χέιλβινκ της Νέας Γουινέας, το 1844.
Πιθανόν υβριδίζεται με το γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας στην περιοχή του ποταμού Σιρίβο (Siriwo).
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Εξαπλώνεται σε όλο, σχεδόν, το βόρειο τμήμα της νήσου από τον Κόλπο Χέιλβινκ (ολλανδ. Geelvink) και τον ποταμό Σιρίβο (Siriwo) στον δυτικό -ινδονησιακό- τομέα, μέχρι τον Κόλπο Αστρολάμπε (γερμαν. Astrolabe) στα ανατολικά. Επίσης, σε μια απομονωμένη περιοχή κατά μήκος των ακτών του Κόλπου (αγγλ. Collingwood) στο νοτιοανατολικό άκρο της νήσου. Τέλος, απαντά και σε τρία μικρά νησιά στα βόρεια, το Γιαπέν (Yapen) και στα Μπίακ (Biak) και Σουπιόρι (Supiori), όπου μάλλον έχει εισαχθεί. . Η απουσία τoυ πτηνού μεταξύ των Κόλπων Αστρολάμπε και Κόλινγκγουντ είναι αναμενόμενη, δεδομένης της έλλειψης κάποιας παράκτιας πεδιάδας κατά μήκος αυτής της ζώνης, αν και ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι μπορεί να «υποκρύπτεται» κάποια ιστορική εκρίζωση από την περιοχή. .
Ο κύριος όγκος του πληθυσμού βρίσκεται στην Λεκάνη Σέπικ (Sepik), στην Παπούα Νέα Γουινέα και στην Λεκάνη Μαμπεράμο (Mamberamo) της Ινδονησιακής Παπούα. Πηγές:
902 Αριστερά
Εκπέμπει από το 1989 και το πρόγραμμά του, περιλαμβάνει εκπομπές, γύρω από τις θέσεις του κόμματος, δελτία ειδήσεων, ενημερωτικές εκπομπές και μουσικές επιλογές. Τότε που εξέπεμπε στα FM, το σήμα του κάλυπτε ολόκληρη την Αττική από τα κέντρα εκπομπής του Υμηττού, της Πάρνηθας και της Αίγινας ενώ παράλληλα εξέπεμπε και δορυφορικά στην πλατφόρμα του Hellas Sat 2.
Γκούρα της Βικτωρίας
Βιότοπος
Το είδος απαντά στα πεδινά και βαλτώδη δάση της βόρειας Νέας Γουινέας και των γύρω νησιών. Εμφανίζεται συνήθως σε περιοχές που ήταν πρώην αλλουβιακές/προσχωσιγενείς πεδιάδες, συμπεριλαμβανομένων των δασών σάγκο (sago). Αν και συνήθως συχνάζει σε περιοχές στο επίπεδο της θάλασσας ή κοντά σε αυτές, κατά καιρούς μπορεί να μεταβαίνει σε λοφώδη και ημιορεινά εδάφη, μέχρι τα 600 μέτρα. Συχνά, κάνει την εμφάνισή του κοντά στις εκβολές ποταμών.
902 Αριστερά
902 TV
Στις 31 Ιουλίου 2013, η ραδιοτηλεόραση του 902 πωλήθηκε με συμβολαιογραφική πράξη στην κυπριακή εταιρεία A-Orizon Media Limited, και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο 902 Αριστερά μετονομάστηκε σε E Radio, και ο 902 TV σε Epsilon TV. Αργότερα, στις 31 Δεκεμβρίου του 2013, ο ραδιοφωνικός σταθμός πέρασε στα χέρια του Γιάννη Κουρτάκη και στις 28 Απριλίου 2014, μετονομάστηκε σε Παραπολιτικά 90.1 FM ενώ στις 11 Αυγούστου 2017 το κανάλι πέρασε στα χέρια του Ιβάν Σαββίδη και στις 24 Οκτωβρίου 2018 αντικαταστάθηκε από το Open TV.
Γκούρα της Βικτωρίας
Μορφολογία
Το γκούρα της Βικτωρίας, όπως όλα τα μέλη του γένους, είναι περιστέρι με μεγάλο μέγεθος και πολύ όμορφα χρώματα, που ζει στα δάση της Νέας Γουινέας. Έχει ένα βαθύ γαλανόγκριζο χρώμα στο πτέρωμά του, ενώ στο πρόσωπο διακρίνεται μια μικρή, μαυριδερή «μάσκα», που κάνει έντονη αντίθεση με τα κόκκινα μάτια. Το στήθος έχει βαθύ καφέ-πορφυρό χρώμα αλλά, όπως και στα δύο άλλα είδη, έχουν καταγραφεί μελανιστικά άτομα. Το κεφάλι είναι μικρό σε σχέση με το σώμα, ενώ η κοιλιά έχει σκούρο γκρι χρώμα. Το ράμφος είναι οξύληκτο και αγκιστρωτό και οι ταρσοί είναι μακροί, με καφέ και λευκές στίξεις. Τα φύλα είναι παρόμοια, αν και τα αρσενικά τείνουν να είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα θηλυκά. thumb|right|400px| thumb|right|440px|Το βενταλωτό λοφίο του γκούρα της Βικτωρίας, τού έχει κοστίσει ακριβά, επειδή θεωρείται περιζήτητο «κυνηγετικό τρόπαιο» Το λοφίο, κύριο διαγνωστικό στοιχείο του γένους, έχει σχήμα βεντάλιας και αποτελείται από φτερά τα οποία έχουν χαρακτηριστικές λευκές-μωβ άκρες. Στα στέγαστρα των πτερύγων διακρίνεται μια σειρά από φτερά που είναι πιο «χλωμά» μπλε-γκρι, με καφετί (μαρούν) άκρες, και δημιουργούν ξεχωριστή μπάρα στην πτέρυγα. Μοιάζει αρκετά με τα συγγενικά γκούρα, αλλά μόνο με το γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας επικαλύπτεται γεωγραφικά. Σε σύγκριση με εκείνο, έχει πιο «τακτοποιημένο» και λιγότερο τραχύ λοφίο, ενώ διαφέρει στον χρωματισμό του στήθους και στο μοτίβο των πτερύγων.
902 Αριστερά
Μετά την πώληση
Μετά την πώληση του ραδιοτηλεοπτικού εξοπλισμού, η διαδικτυακή πύλη συνέχισε την λειτουργία του, και στη θέση της διαδικτυακής αναμετάδοσης αναμεταδίδεται ο Θεσσαλονίκη 904 Αριστερά στα FM ο οποίος ξεκίνησε την λειτουργία του λίγα χρόνια μετά τον Αθηναϊκό και συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Ωστόσο για μια τριακονταετία ανήκε στον Γιάννη Κατσαρό που ήταν στέλεχος του ΚΚΕ ενώ από το 2019 ανήκει στην ''Τηλενημερωτική Α.Ε. Διαδικτύου και Πληροφόρησης'' που είναι θυγατρική του κόμματος με έδρα στην Αθήνα. Ο σταθμός εκπέμπει στη συχνότητα των 90.4 MHz από το όρος του Χορτιάτη καλύπτοντας εν μέρει τους νομούς της Κεντρικής Μακεδονίας ενώ από την 1η Μαΐου 2014 ξεκίνησε η επαναλειτουργία του ραδιοφώνου του 902 στην Αθήνα μέσω της ομώνυμης διαδικτυακής ενημερωτικής πύλης ως 902.gr Web Radio. Από τις αρχές του 2020 σταμάτησε εκ νέου η λειτουργία του.
Γκούρα της Βικτωρίας
Τροφή
Το γκούρα της Βικτωρίας τρώει κυρίως μεγάλα φρούτα πεσμένα στο έδαφος, όπου και γίνεται η αναζήτηση της τροφής. Επίσης τρέφεται με σωροκάρπια (berries), σπέρματα και έντομα. Τα άτομα σε αιχμαλωσία δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στα σύκα. Ωστόσο, εάν δεν βρίσκουν τροφή της αρεσκείας τους μπορούν να τρέφονται και με βλαστούς.
902 Αριστερά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Γκούρα της Βικτωρίας
Ηθολογία
Όπως και τα άλλα γκούρα, το γκούρα της Βικτωρίας είναι αγελαίο είδος που, συνήθως, απαντά σε ζεύγη ή μικρές ομάδες 2-10 ατόμων όταν ψάχνει για τροφή. Περπατάει με αβίαστο βάδισμα στον δασικό τάπητα, αλλά όταν ενοχληθεί, πετάει κατ' ευθείαν στον δασικό θόλο ή σε ένα οριζόντιο κλαδί ενός μεγάλου δέντρου. Εκεί, μπορεί να παραμείνει για ικανό χρονικό διάστημα καλώντας άλλα περιστέρια και τινάζοντας την ουρά του. Στο φυσικό του περιβάλλον, το είδος τείνει να είναι πιο «ντροπαλό» από το γκούρα της δυτικής Νέας Γουινέας, ωστόσο μερικές φορές, μπορεί κάποιος να το προσεγγίσει ήσυχα.
Τα αρσενικά συχνά εμπλέκονται σε επιθετικές επιδείξεις, προκειμένου να καταδείξουν την δεσπόζουσα θέση τους στην ομάδα. Σε αυτές τις αντιπαραθέσεις, τα περιστέρια φουσκώνουν το στήθος και ανοίγουν επανειλημμένα τις φτερούγες τους, σαν να ετοιμάζονται να κτυπήσουν τον αντίπαλο. Επίσης, κάνουν μικρές «επιθέσεις», αλλά σπάνια μπορεί να κτυπηθούν πραγματικά μεταξύ τους και, αυτό, μόνο κατά την εποχή του ζευγαρώματος.
Αναπαραγωγή
Τα γκούρα της Βικτωρίας είναι μονογαμικά πτηνά και τείνουν να ζευγαρώνουν για μια ζωή, ενώ είναι σεξουαλικά ώριμα σε ηλικία 15 μηνών.Η αιχμή της αναπαραγωγικής εποχής είναι αργά στην υγρή περίοδο και στην εποχή της ξηρασίας. Όταν το αρσενικό επιδεικνύεται στο θηλυκό, χαμηλώνει το κεφάλι, τεντώνει το σώμα προς τα εμπρός και στη συνέχεια ταλαντεύει ρυθμικά το κεφάλι του πάνω-κάτω, ενώ ταυτόχρονα κουνάει την ουρά του ανοιγμένη σε σχήμα βεντάλιας. thumb|right|440px|Το γκούρα της Βικτωρίας είναι το μεγαλύτερο περιστέρι στην υφήλιο
Το θηλυκό γεννά, συνήθως, ένα (1) μόνο λευκό αυγό σε μια καλοφτιαγμένη φωλιά, η οποία κατασκευάζεται από βλαστούς, κλαδιά και φύλλα φοίνικα, σχετικά χαμηλά στο έδαφος, σε ένα δένδρο ή έναν θάμνο. Τις εβδομάδες που προηγούνται της ωοτοκίας, το αρσενικό φέρνει υλικό για την κατασκευή της φωλιάς στο θηλυκό. Το αυγό επωάζεται και από τους δύο εταίρους για, περίπου, 30 ημέρες.
Απειλές
Το είδος απειλείται από τους ντόπιους κυνηγούς για το κρέας και, σε μικρότερο βαθμό, για τα φτερά τού λοφίου του. Οι νεοσσοί, επίσης, συλλαμβάνονται και εκτρέφονται ως θηράματα. Έχει εκριζωθεί από κάποιες περιοχές στην Παπούα-Νέα Γουινέα, όπου άλλοτε είχε επιζήσει από το κυνήγι από ιθαγενείς, όμως, αλλού φαίνεται να παραμένει κοντά σε οικισμούς κυνηγών.
Το γκούρα είναι δύσκολο να θανατωθεί χωρίς τη χρήση κυνηγετικών όπλων (τα οποία δεν είναι πλέον εύκολα διαθέσιμα στη Νέα Γουινέα), καθώς αντιλαμβάνεται από μεγάλη απόσταση (περίπου 40 μ.) τον κίνδυνο και πετάει ψηλά στον δασικό θόλο. Έτσι, είναι πολύ δύσκολο να θηρευτεί από τους ντόπιους κυνηγούς με τόξα, και το κυνήγι αντιπροσωπεύει σήμερα μικρότερη απειλή ό, τι παλαιότερα, ωστόσο υφίσταται.
Τα πεδινά δάση (όπως εκείνα στην λεκάνη Σέπικ, Sepik) όπου συχνάζει, απειλούνται από την επιλεκτική υλοτομία και την ανάπτυξη φυτειών φοινίκων για την παραγωγή φοινικελαίου. Επίσης, οι δρόμοι που διανοίγονται για την υλοτομία, προσφέρουν εύκολη πρόσβαση στους κυνηγούς. Τέλος, η σύλληψη για εμπόρευση (κατοικίδια πτηνά), μπορεί να αποτελέσει σοβαρή απειλή για το είδος.
Κατάσταση πληθυσμού
Μέχρι το 2012, το είδος ήταν ταξινομημένο στα Τρωτά (VU), στην λίστα της IUCN, αλλά χάρη στις προσπάθειες διατήρησης και την μείωση του κυνηγιού έχει «κατέβει» στα Σχεδόν Απειλούμενα (NT). Παρόλ’ αυτά, μέτριας ταχύτητας συνεχιζόμενες μειώσεις των πληθυσμών εξακολουθούν να υφίστανται, λόγω των επιπτώσεων της επιλεκτικής υλοτομίας και την ανάπτυξη φυτειών για παραγωγή φοινικελαίου στα πεδινά δασικά του ενδιαιτήματα.
Πηγές
Κατηγορία:Περιστερίδες Κατηγορία:Πανίδα της Νέας Γουινέας Κατηγορία:Πτηνά της Ωκεανίας
Λαζάρ Καρνό
Ο Λαζάρ Καρνό (Γαλλικά: Lazare Carnot), πλήρες όνομα Λαζάρ Νικολά Μαργκερίτ Καρνό, ήταν Γάλλος μαθηματικός, φυσικός, στρατηγός, στρατιωτικός μηχανικός και πολιτικός, γεννήθηκε στο Νολαί της Βουργουνδίας στις 13 Μαΐου 1753 και πέθανε στην εξορία στο Μαγδεβούργο της Πρωσίας στις 2 Αυγούστου 1823. Ως ηγετικό μέλος διαδοχικών κυβερνήσεων της Γαλλικής Επανάστασης, βοήθησε στην αναδιάρθρωση των επαναστατικών ενόπλων δυνάμεων και οχυρώσεων και επονομάστηκε Μέγας Καρνό και Οργανωτής της Νίκης στους Γαλλικούς Επαναστατικούς Πολέμους και τους Ναπολεόντιους Πολέμους.
Ο Λαζάρ Καρνό είναι ένας από τους 72 επιστήμονες του οποίου το όνομα είναι χαραγμένο στον πρώτο όροφο του Πύργου του Άιφελ. Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 4).
Εκπαίδευση και κατάρτιση
Ο Καρνό ήταν γιος δικηγόρου. Αφού παρακολούθησε την προπαρασκευαστική Σχολή πυροβολικού και μηχανικής στο Παρίσι από το 1769 έως το 1771, αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανικού της Μεζιέρ τον Ιανουάριο του 1773, με το βαθμό του υπολοχαγού. Το 1784 έγινε γνωστός με τη σύνταξη για την Ακαδημία της Ντιζόν ενός Επαίνου στον Βωμπάν, τον Γάλλο στρατιωτικό μηχανικό. Το 1787 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας του Αρράς, διευθυντής της οποίας εκείνη την εποχή ήταν ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, ο οποίος επρόκειτο να είναι ηγετική προσωπικότητα στη Γαλλική επανάσταση.
Στη Γαλλική επανάσταση
αριστερά|μικρογραφία|Άγαλμα του Καρνό στο Νολαί Κατά τη Γαλλική επανάσταση, το 1791 εξελέγη αντιπρόσωπος για το νομό Πα-ντε-Καλαί στη Νομοθετική Συνέλευση. Στις 11 Αυγούστου 1792, την επομένη της επίθεσης στο βασιλικό παλάτι του Κεραμεικού στο Παρίσι, στάλθηκε στον στρατό του Ρήνου για να αναφέρει τα γεγονότα.
Τον Σεπτέμβριο του 1792 ο Καρνό εξελέγη αντιπρόσωπος του Πα-ντε-Καλαί στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση - η συνέλευση που εκλέχθηκε μετά την πτώση της μοναρχίας - και στο τέλος του μήνα στάλθηκε, με δύο άλλους εκπροσώπους σε αποστολή στη Μπαγιόν για να οργανώσει την άμυνα ενάντια σε πιθανή επίθεση από την Ισπανία. Δεδομένου ότι απουσίαζε από το Παρίσι μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου 1793, ο Καρνό δεν συμμετείχε στις συζητήσεις που συνόδευαν τη δίκη του Λουδοβίκου ΙΣΤ'. Ωστόσο, συμμετείχε στις αποφασιστικές ψηφοφορίες, στις οποίες καταψήφισε την έκκληση προς τον λαό και ψήφισε υπέρ του θανάτου του βασιλιά. Έτσι φάνηκε ότι πλησίαζε τις θέσεις των Ιακωβίνων, παρόλο που από την ιδιοσυγκρασία και την κλίση του ήταν άνθρωπος των ανεξάρτητων του κέντρου.
Ως μέλος της Επιτροπής Πολέμου, πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού που είχε ξεσπάσει από τον Απρίλιο 1792, ο Καρνό παρουσίασε διάφορες εκθέσεις στη Συνέλευση, ιδιαίτερα μία στις 9 Μαρτίου 1793, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την αποστολή 82 εκπροσώπων της Εθνοσυνέλευσης σε αποστολή στους νομούς για να επιταχυνθεί η στρατολόγηση 300.000 ανδρών. Ο ίδιος ο Καρνό στάλθηκε στους νομούς του Βορρά και του Πα-ντε-Καλαί και στα τέλη Μαρτίου στη στρατιά του Βορρά, στην οποία έμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 1793, συμμετέχοντας στις στρατιωτικές επιχειρήσεις καθώς και στη διοίκηση των ανδρών. Αναδιοργάνωσε το στρατό, αποκατέστησε την πειθαρχία, και έλαβε μέρος, με το όπλο στο χέρι, σε πολλές μάχες.
Πολιτική άνοδος και πτώση
μικρογραφία|292x292εσ|Ο Λαζάρ Καρνό και ο στρατηγός [[Ζαν-Μπατίστ Ζουρντάν|Ζουρντάν στη μάχη του Βατινί στις 16 Οκτωβρίου 1793]] Από τον Αύγουστο 1793 στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, περιστοιχισμένος από ικανά άτομα, δημιούργησε υπηρεσίες στις οποίες ενέπνευσε εξαιρετική δραστηριότητα, κατέστρωνε τα σχέδια των επιχειρήσεων, συντόνιζε τη σύνθεση και την πορεία των στρατιών και εξασφάλισε την επιτυχία της γενικής επιστράτευσης (23 Αυγούστου 1793). Με τη συμβολή του, η Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας μπόρεσε να συγκεντρώσει, να εξοπλίσει, να τροφοδοτήσει και να ταΐσει 14 στρατιές και να τις οδηγήσει στη νίκη.
Από τότε και μετά, αφιερώθηκε στο έργο της Επιτροπής, επικεντρώνοντας την προσοχή του στη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων. Από την αρχή ο Καρνό απαίτησε να εγκαταλειφθεί η παλιά τακτική της γραμμικής μάχης, υποστηρίζοντας αντίθετα τη μαζική επίθεση σε αποφασιστικά σημεία.
Από τον Μάιο του 1794, προέκυψαν διαφωνίες στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας ανάμεσα στον Καρνό και τους Ροβεσπιέρο και Σαιν-Ζυστ. Ο Καρνό, βασικά συντηρητικός, δεν ενέκρινε τους στόχους της κοινωνικής πολιτικής του Ροβεσπιέρου και των οπαδών του. Αν και δεν έπαιξε καθοριστικό ρόλο κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος της 9ης Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794), το οποίο ανέτρεψε τον Ροβεσπιέρο και σηματοδότησε το τέλος της Τρομοκρατίας, ο Καρνό ενέκρινε την πτώση του Ροβεσπιέρου. μικρογραφία|Ο Καρνό με την ενδυμασία Διευθυντή του [[Διευθυντήριο (Γαλλία)|Διευθυντηρίου]] Κατά τη διάρκεια της Θερμιδοριανής αντίδρασης, ωστόσο, ο ρόλος του Καρνό άρχισε να περιορίζεται. Συνέχισε να ασχολείται με τη διοίκηση στρατιωτικών επιχειρήσεων τους επόμενους μήνες, αλλά σύντομα χρειάστηκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στις επιθέσεις των εκτελεστών του Θερμιδοριανού πραξικοπήματος, που άρχισαν να επιτίθενται αδιάκριτα εναντίον όλων των πρώην μελών της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας. Έτσι, τον Μάρτιο του 1795, σε μια προσπάθεια να αποσυνδεθεί από τους παλιούς συντρόφους του, ισχυρίστηκε ότι καθένας από αυτούς ήταν υπεύθυνος μόνο για το καθήκον με το οποίο του επιβλήθηκε και ότι οι υπογραφές στα διατάγματα που θεωρήθηκαν κατακριτέα ήταν μόνο τυπικές. Ωστόσο, δεν κατόρθωσε να σταματήσει τις κατηγορίες. Τον Μάιο του 1795, όταν ένας βουλευτής απαίτησε τη σύλληψη όλων των μελών των πρώην επιτροπών και ονόμασε προσωπικά τον Καρνό, σώθηκε από έναν άλλο βουλευτή που φώναξε: «Αυτός οργάνωσε τη νίκη!».
Διευθυντήριο
Το 1795, ο Καρνό εξελέγη ως ένας από τους πέντε Διευθυντές στο Διευθυντήριο, τη γαλλική κυβέρνηση από το 1795 έως το 1799, και έγινε ακόμη πιο συντηρητικός από πριν. Όταν οι εκλογές της άνοιξης του 1797 έφεραν βασιλική πλειοψηφία, ο Καρνό δέχθηκε τα αποτελέσματα, έτσι ώστε κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος της 18ης Φρουκτιδόρ του έτους V (4 Σεπτεμβρίου 1797), το οποίο ανέτρεψε τις εκλογές, για να διαφύγει τη σύλληψη πέρασε στη Γερμανία και εγκαταστάθηκε στη Νυρεμβέργη.
Υπατεία και Πρώτη αυτοκρατορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Καρνό γύρω στο 1815 Μετά το πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ (9 Νοεμβρίου 1799), το οποίο έφερε τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην εξουσία ως πρώτο Ύπατο της Γαλλίας, ο Καρνό επέστρεψε. Διετέλεσε υπουργός πολέμου για μερικούς μήνες το 1800, αλλά παραιτήθηκε.
Το 1802 διορίστηκε μέλος της 100μελούς συνέλευσης (Tribunat), πολέμησε τον αυταρχισμό του καθεστώτος της Υπατείας, εναντιώθηκε στην ίδρυση της Λεγεώνας της Τιμής, ψήφισε κατά στο δημοψήφισμα που ανακήρυξε τον Ναπολέοντα ισόβιο Ύπατο και με κληρονομικό δικαίωμα και θαρραλέα αντιτάχθηκε στην ίδρυση της αυτοκρατορίας υπό τον Ναπολέοντα. Συνέχισε, ωστόσο, να κατέχει θέση στο συμβούλιο έως ότου η συνέλευση καταργήθηκε το 1807, οπότε και αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή.
Η συμμαχική εισβολή του 1814 τον έφερε πάλι στο προσκήνιο. Ο Ναπολέων τον διόρισε κυβερνήτη της πόλης της Αμβέρσας, όπου παρέμεινε μέχρι την πτώση της Πρώτης αυτοκρατορίας.
Στις 20 Μαρτίου 1815 του απονεμήθηκε ο τίτλος του κόμη της Αυτοκρατορίας.
Παλινόρθωση και Εκατό ημέρες
Ο Καρνό συμμετείχε στην Παλινόρθωση των Βουρβόνων υπό τον Λουδοβίκο ΙΗ', αλλά τον Ιούλιο του 1814 δημοσίευσε το Υπόμνημα στο βασιλιά του 1814, στο οποίο κατήγγειλε τον βασιλιά για τάση προς επιστροφή στον απολυταρχισμό. Κατά τη διάρκεια των Εκατό ημερών, όταν ο Ναπολέων προσπάθησε να αποκαταστήσει την εξουσία του, ο Καρνό υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών και, μετά την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ, ο Καρνό τον ενθάρρυνε να αντισταθεί, αλλά μάταια. Η δεύτερη Παλινόρθωση σηματοδότησε το τέλος της πολιτικής καριέρας του.
Επιστημονικό έργο
Το επιστημονικό έργο του Καρνό υπήρξε πολύ αξιόλογο. Από το 1783 μελέτησε στο σύγγραμμα για τις μηχανές (Δοκίμιο για τις μηχανές γενικά) τους γενικούς νόμους της κρούσης, προσδιόρισε την εφαρμογή της αρχής του Μωπερτυί και διατύπωσε το νόμο της διατήρησης της ενέργειας. Τέλος με τη μελέτη του Géometrie en position το 1803, αναδείχθηκε μαζί με τον δάσκαλό του Γκασπάρ Μονζ σε έναν από τους δημιουργούς της σύγχρονης γεωμετρίας.
Άλλα έργα του:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι επαναστάτες Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Γάλλοι μηχανικοί Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
NGC 447
Ο NGC 447 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 232 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich Ludwig d'Arrest) στις 8 Οκτωβρίου 1861.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0447 04550 00804 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Η σονάτα του Κρόιτσερ (Τολστόι)
Η σονάτα του Κρόιτσερ (ρωσικός τίτλος: Крейцерова соната) είναι νουβέλα του Λέοντος Τολστόι, που δημοσιεύτηκε το 1889 και λογοκρίθηκε αμέσως από τις ρωσικές αρχές. Το έργο αναφέρεται σε ένα συζυγικό δράμα και είναι μια λεπτή ψυχολογική μελέτη για τον έρωτα, τη σαρκική επιθυμία, τον γάμο, τη φθορά της συζυγικής σχέσης και τη ζήλια. Ο κεντρικός χαρακτήρας αφηγείται τα γεγονότα που οδήγησαν στη δολοφονία της συζύγου του και αναλύει τις βαθύτερες αιτίες για την πράξη του.
Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το ομώνυμο μουσικό έργο του Μπετόβεν, με τη σειρά του το έργο ενέπνευσε το ομώνυμο πρώτο κουαρτέτο εγχόρδων του Λέος Γιάνατσεκ. Έχει διασκευαστεί για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Υπόθεση
Σε ένα ταξίδι με το τρένο, ο αφηγητής ταξιδεύει στο ίδιο βαγόνι με τρία άτομα. Μια κυρία, έναν δικηγόρο και έναν μοναχικό νευρικό άντρα.
Η γυναίκα και ο δικηγόρος συνομιλούν για τις σχέσεις ανδρών και γυναικών και τον αυξανόμενο αριθμό διαζυγίων. Όταν η γυναίκα υποστηρίζει ότι βασική προϋπόθεση για έναν ευτυχισμένο γάμο είναι ο αληθινός έρωτας, ο μοναχικός άντρας που μέχρι τότε ήταν αμίλητος μπαίνει στη συζήτηση και δηλώνει ότι ο έρωτας δεν υπάρχει, ότι είναι το πολύ μια φυσική έλξη που περνά γρήγορα και συχνά μετατρέπεται σε μίσος. Μετά συστήνεται, τον λένε Ποζντνίτσεφ, είναι γαιοκτήμονας και πριν λίγο καιρό σκότωσε τη γυναίκα του.
Ο Ποζντνίτσεφ διηγείται στον αφηγητή τη θλιβερή ιστορία του. Στα νιάτα του, υπό την επιρροή του περιβάλλοντος, άρχισε να ζει μια άσωτη ζωή, θεωρώντας ότι οι ερωτικές περιπέτειες με τυχαίες γυναίκες είναι φυσικές και ωφέλιμες για την υγεία. Σε ηλικία τριάντα ετών παντρεύτηκε μια αγνή νεαρή κοπέλα που τον γοήτευσε με την ομορφιά της. Ο μήνας του μέλιτος κατέληξε σε αποτυχία μετά από τρεις μέρες και «την εξάντληση του αισθησιασμού». Ο άντρας αναφέρει στον αφηγητή τους προβληματισμούς του για τη συζυγική ζωή: κατά τη γνώμη του, το σαρκικό πάθος είναι αφύσικο και ενοχλητικό για τις γυναίκες που ο σύγχρονος πολιτισμός τις κάνει σκλάβες, αναγκασμένες να εκπληρώνουν τις σεξουαλικές ανάγκες των ανδρών.
Μέσα σε 8 χρόνια γάμου γεννιούνται 5 παιδιά. Η σύγκρουση αυξάνεται μεταξύ των συζύγων και προκύπτουν διαφωνίες για τα πιο ασήμαντα θέματα της καθημερινότητας. Μετά τη γέννηση του πέμπτου παιδιού, οι γιατροί συμβουλεύουν τη γυναίκα, το όνομα της οποίας δεν αναφέρεται ποτέ, να μην μείνει ξανά έγκυος και της συστήνουν αντισύλληψη. Οι παρεξηγήσεις στο ζευγάρι δίνουν τη θέση τους στην περιφρόνηση και μετά στο μίσος. Μετά από μια ιδιαίτερα θυελλώδη λογομαχία, η γυναίκα του κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. μικρογραφία|Το έργο του Τολστόι ενέπνευσε τον ζωγράφο Ρενέ-Ξαβιέ Πρινέ να ζωγραφίσει τον ομώνυμο πίνακα (1901).|αριστερά|284x284εσ Εκείνη την εποχή, η σύζυγος πρόσφατα άρχισε πάλι να παίζει πιάνο και ο Ποζντνίτσεφ της σύστησε τον Τρουχατσέφσκι, έναν εξαιρετικό βιολιστή. Οι δυο τους μιλούσαν για μουσική και αποφάσισαν να κάνουν μια πρόβα για ένα μικρό ρεσιτάλ στο σπίτι του ζευγαριού. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, ο Τρουχατσέφσκι και η σύζυγος παίζουν τη Σονάτα του Κρόιτσερ του Μπετόβεν. Η βραδιά είναι επιτυχημένη, αλλά ο Ποζντνίτσεφ νιώθει το δάγκωμα της ζήλιας όταν βλέπει την οικειότητα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ της συζύγου του και του μουσικού. Συμφωνείται ότι ο τελευταίος θα επιστρέψει σε μια εβδομάδα.
Όταν φτάνει στο σπίτι του τα μεσάνυχτα, πηγαίνει στο δωμάτιο όπου βρίσκονται η γυναίκα του και ο Τρουχατσέφσκι. Ο τελευταίος φεύγει, ο Ποζντνίτσεφ μαχαιρώνει τη γυναίκα του και κλείνεται στο γραφείο του. Ολοκληρώνει την ιστορία του δηλώνοντας ότι μόνο όταν είδε τη γυναίκα του νεκρή στο φέρετρο συνειδητοποίησε τι είχε κάνει και ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να το διορθώσει.
Έμεινε έντεκα μήνες προφυλακισμένος και στη δίκη αθωώθηκε από την κατηγορία του φόνου: έγινε υπό την επήρεια της ζήλιας και ήταν ο απατημένος σύζυγος. Τα παιδιά του βρίσκονται πλέον στα πεθερικά του. Μόλις πήγε και τα είδε, αλλά δεν του τα εμπιστεύονται.