cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τοπ Καπί
Η κατασκευή του χρονολογείται λίγα χρόνια μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ Β΄. Τα τείχη που περιβάλουν το παλάτι ανεγέρθηκαν περίπου το 1460 και η κατασκευή τους ολοκληρώθηκε το 1478. Στη διάρκεια του χρόνου, υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις, επεκτάσεις, αλλά και φυσικές φθορές, συνδυάζοντας την αρχιτεκτονική διαφόρων αιώνων, καθώς νέα κτίσματα προστίθονταν από τους σουλτάνους.
Το άλλοτε κυβερνητικό κέντρο λειτουργεί από τις 3 Απριλίου του 1924 ως μουσείο και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης. Εκτός από τα ιστορικά κτίσματα, στις συλλογές του περιλαμβάνονται έργα κεραμικής, ισλαμικής καλλιγραφίας, χειρόγραφα, υφάσματα, τεχνουργήματα, θησαυροί των σουλτάνων, καθώς και ισλαμικά κειμήλια μεγάλης αξίας. Τα κύρια τμήματα του παλατιού είναι η αυτοκρατορική πύλη (τουρκ. Bâb-ı Hümâyûn), τα τέσσερα προαύλια (Alay Meydanı, Divan Meydanı, Enderun Avlusu, Sofa-i Hümayun) και το χαρέμι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Τουρκία Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Κωνσταντινούπολη
Βουτζάς
μικρογραφία|Οικία Λεβαντίνων μικρογραφία|Παραδοσιακός οικισμός του Μπουτζά μικρογραφία Ο Βουτζάς (Buca) είναι προάστιο που βρίσκεται 9 χλμ ανατολικά της πόλης της Σμύρνης (İzmir), που με τη σειρά της ανήκει στην ευρύτερη επαρχία της Σμύρνης. Ανήκει στις Ακτές του Αιγαίου στην Τουρκία. Οι κάτοικοι του Βουτζά, μέχρι το 1922 ήταν πλειοψηφικά Έλληνες ὀπως και του Μπουρνόβα καθώς άνθιζε το εμπόριο σε αυτές τις περιοχές της Σμύρνης ενώ τώρα υπάρχουν Τούρκοι και λίγοι απόγονοι των Λεβαντίνων, εμπόρων από τις θαλάσσιες Δημοκρατίες της Μεσογείου, έτσι χαρακτηρίζονταν τα Μεσογειακά εδάφη ανατολικά της Βενετίας όπου ανθούσε το θαλάσσιο εμπόριο. Levant ήταν η ονομασία της καθομιλουμένης Μέσης Γαλλικής Γλώσσας (1340-1611) αλλά και αργότερα επί Τουρκοκρατίας σε εδάφη που είχαν προσαρτηθεί σε αυτή.
Χίλαρι Μπορ
Ο Χίλαρι Μπορ (γεν. 22 Νοεμβρίου 1989) είναι γεννηθείς Κενυάτης δρομέας μεσαίων αποστάσεων με φυσικά εμπόδια, που εκπροσωπεί τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Καριέρα
Συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, όπου κατάφερε να τερματίσει στην 17η θέση στον πρώτο γύρο, και δεν προκρίθηκε στον τελικό.
Στο Diamond League της Ντόχας, στις 3 Μαΐου 2019, κατέκτησε τη 2η θέση με ένα τεράστιο ατομικό ρεκόρ 8:08.41, τερματίζοντας πίσω από τον Σουφιάν Ελ Μπακαλί, για 1 περίπου δευτερόλεπτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Γκάρι Μπέιλι
Ο Γκάρι Ρίτσαρντ Μπέιλι (Gary Richard Bailey, γεννήθηκε στο Ίπσουιτς, 9 Αυγούστου 1958, ύψος 1,88 μ.) είναι πρώην Βρετανός διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Πλησίασε τον αριθμό των 300 επίσημων συμμετοχών στην Α΄ Κατηγορία Αγγλίας με τα χρώματα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ως διάδοχος του Άλεξ Στέπνεϊ. Μεγάλωσε στη Νότια Αφρική αλλά έγινε 2 φορές διεθνής με την Εθνική Ομάδα των Ανδρών της Αγγλίας.
Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, ο Μπέιλι αγωνίστηκε, κατά σειρά, στους συλλόγους Cape Town City, Wits University (του Γιοχάνεσμπουργκ), Μάντσεστερ (1978-1987, 294 ματς ) και Kaizer Chiefs (1988-1990). Στη Γιουνάιτεντ συνεργάσθηκε με τους προπονητές Άλεξ Φέργκιουσον, Ρον Άτκινσον και Ντέιβιντ Σέξτον. Η διεθνής καθιέρωση ήταν δύσκολη λόγω της παρουσίας των πιο έμπειρων Πίτερ Σίλτον και Ρέι Κλέμενς. Έτσι συμμετείχε σε δύο φιλικούς αγώνες της εθνικής αλλά τραυματίσθηκε πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Έχει κατακτήσει το F.A. Cup του 1983 και του 1985, καθώς και το Charity Shield του 1983. Αποτελούσε το αγωνιστικό πρότυπο του Πέτερ Σμάιχελ. Είναι γιος του τερματοφύλακα της Ίπσουϊτς Τάουν Ρόι Μπέιλι.
Ποσειδών IV (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Ποσειδών IV S-116 ήταν τύπου 209/1200. Ήταν υποβρύχιο εξέλιξης τύπου Γλαύκος και ένα από τα προηγμένης τεχνολογίας συμβατικά υποβρύχια που κατασκευάσθηκε μεταξύ 1977–1979 στα ναυπηγεία HDW του Κίελου μετά από παραγγελία της Ελληνικής κυβέρνησης. Καθελκύστηκε στις 21 Μαρτίου 1978 και παρελήφθη επίσημα στις 21 Μαρτίου 1979. Αναχώρησε για την Ελλάδα στις 23 Απριλίου 1979 και κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 17 Μαΐου 1979. Eίχε ύψος (άνευ ιστών) 11,35 μέτρα. Είχε τη δυνατότητα να εκτοξεύσει τηλεκατευθυνόμενες και αυτοκατευθυνόμενες τορπίλες εναντίον πλοίων επιφανείας και υποβρυχίων. Ιδίου τύπου είναι τα: Αμφιτρίτη IX, Πόντος και Ωκεανός.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Νομός
Νομός ονομάζεται μια διοικητική δικαιοδοσία ή υποδιαίρεση σε οποιαδήποτε χώρα ή σε εκκλησιαστικές δομές.
Ιστορία
Ο νομός συνηθέστερα αναφέρεται σε ένα αυτοδιοικούμενο σώμα ή περιοχή από την τετραρχία, όταν ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός χώρισε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε τέσσερα μέρη (καθεμία χωρισμένη σε μητροπόλεις), αν και διατήρησε δύο νομαρχίες πρετορείου ως διοικητικό επίπεδο πάνω από τις επιζώνες (μερικές από τις οποίες χωρίστηκαν).
Στην εκκλησία
Καθώς ο νόμος του κανόνα εμπνέεται έντονα από το ρωμαϊκό δίκαιο, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Καθολική Εκκλησία έχει πολλά γραφεία υπό τον νομάρχη. Αυτός ο όρος εμφανίζεται επίσης σε γραφεία με άλλο τρόπο, όπως ο επικεφαλής μιας εκκλησίας ή ενός τμήματος της ρωμαϊκής Κούριας. Διάφορες εκκλησιαστικές περιοχές, πολύ μικρές για μια μητρόπολη, ονομάζονται νομοί.
Δείτε επίσης
Νομοί της Ελλάδας
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Ονέ-λε-Σατώ
Το Ονέ-λε-Σατώ (γαλλικά: Onet-le-Château, οξιτανικά: Ònes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Σέρροντ Μπράουν
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Τραπεζικών Υποθέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Έχει επίσης υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 13η περιφέρεια του Οχάιο (1993-2007), καθώς και πολιτειακός Υπουργός Εσωτερικών του Οχάιο (1983-1991).
Βιογραφία
Ο Γερουσιαστής Μπράουν, γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1952, στο Μάνσφιλντ του Οχάιο. Είναι γιός του ιατρού Τσαρλς Γκάιλι Μπράουν και της Έμιλι Κάμπελ. Έχει σκωτσέζικη, ιρλανδική, αγγλική και γερμανική καταγωγή.
Σπούδασε Φιλολογία και Ρωσικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και έλαβε πτυχίο (BA) το 1974. Έχει μεταπτυχιακό (MA) στην Εκπαίδευση από το Πανεπιστήμιο Γέιλ (1979) και μεταπτυχιακό (MBA), στην Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο (1981).
Μέχρι την ενασχόλησή του με την πολιτική, εργάστηκε ως εκπαιδευτικός και ως καθηγητής σε πανεπιστήμιο.
Πρώιμη πολιτική καριέρα
Το 1974, κατάφερε να εκλεγεί σε ηλικία μόλις 22 ετών, Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων του Οχάιο για την 61η περιφέρεια. Παρέμεινε στην θέση αυτή, έως το 1982.
Το 1983, αφού εξελέγη το 1982, ανέλαβε πολιτειακός Υπουργός Εσωτερικών (Γενικός Γραμματέας) του Οχάιο, θέση στην οποία επανεξελέγη το 1986. Το 1990, έχασε από τον Ρεπουμπλικανό Μπομπ Ταφτ.
Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (1993-2007)
Το 1992, αφού μετακόμισε από το Μάνσφιλντ, στο Λορέν του Οχάιο, εξελέγη τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 13η κογκρεσιακή περιφέρεια του Οχάιο, θέση την οποία ανέλαβε στις 3 Ιανουαρίου 1993. Κατάφερε να επανεκλεγεί έξι συνεχόμενες φορές ακόμα, έως το 2007, όπου και ανέλαβε Γερουσιαστής.
Γερουσία των ΗΠΑ (2007-)
Στις εκλογές του 2006 για την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Μπράουν, κατάφερε να νικήσει τον εν ενεργεία Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή Μάικ ΝτεΓουάιν με ευρεία πλειοψηφία (56,2% έναντι 43,8% του ΝτεΓουάιν). Έτσι στις 3 Ιανουαρίου 2007, ανέλαβε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Οχάιο. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2012 και του 2018 και παρεμένει έως σήμερα στο αξίωμα.
Προσωπική ζωή
Το 1979, ο Μπράουν, παντρεύτηκε την Λάρκε Ρέιτσι με την οποία απόκτησαν 2 παιδιά. Χώρισαν το 1987.
Το 2004, παντρεύτηκε την αρθρογράφο και συγγραφέα Κόνι Σουλτς, η οποία ένα χρόνο αργότερα βραβεύθηκε με Βραβείο Πούλιτζερ. Με την Κόνι, απέκτησαν επίσης δύο παιδιά.
Ο Μπάουν, είναι Λουθηρανός στο θρήσκευμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Οχάιο
Κατηγορία:Αμερικανοί εκπαιδευτικοί
Βραβεία Γκράμι Νοεμβρίου 1959
Τα 2α ετήσια βραβεία Γκράμι απονεμήθηκαν σε τελετή που έλαβε χώρα στο Λος Άντζελες και στη Νέα Υόρκη στις 29 Νοεμβρίου 1959. Ήταν η πρώτη απονομή των Γκράμι που μεταδόθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες. Προβλήθηκε από το NBC σε επεισόδια στο ειδικό κυριακάτικο πρόγραμμα Sunday Showcase. Η απονομή έγινε την ίδια χρονιά με εκείνη που απονεμήθηκαν τα πρώτα βραβεία Γκράμι το 1959, και δεν διεξήχθη καμία τελετή απονομής για το 1960. Στα βραβεία που απονεμήθηκαν τον Νοέμβριο του 1959 αναγνωρίστηκαν τα επιτεύγματα των καλλιτεχνών εκείνης της συγκεκριμένης χρονιάς. Οι Φρανκ Σινάτρα και Ντιουκ Έλινγκτον κέρδισαν από 3 βραβεία ο καθένας. Τα βραβεία παρουσίασε ο Μέρεντιθ Γουίλσον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι Κατηγορία:Γεγονότα στο Λος Άντζελες
HMS Consort (R76)
Το HMS Consort ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού που καθελκύστηκε στις 19 Οκτωβρίου 1944 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 19 Μαρτίου 1946.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το 1949, ενώ ελλιμενίζονταν στο Νανκίνγκ, το Consort δέχθηκε επίθεση από τους Κινέζους με συνέπεια να χάσουν την ζωή τους 49 άνθρωποι. Το πλοίο ενεπλάκη επίσης στο επεισόδιο του Γιανγκτσέ και υπέστη και άλλες απώλειες ενώ επιχειρούσε να ρυμουλκήσει το HMS Amethyst. Διαλύθηκε τελικά για σκραπ το 1961.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης C (1943) του Βασιλικού Ναυτικού
Καλλιτεχνική κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Στην Καλλιτεχνική Κολύμβηση (στο παρελθόν Συγχρονισμένη Κολύμβηση) των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2020 στο Τόκιο της Ιαπωνίας, θα συμμετέχουν συνολικά 104 αθλήτριες από 14 διαφορετικές χώρες, που θα αγωνιστούν σε δύο αγωνίσματα. Το Ντουέτο και το Ομαδικό.
Ολυμπιακή Πρόκριση
Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή είχε το δικαίωμα να συμμετέχει στους Αγώνες με 2 έως 8 αθλήτριες.
Ομαδικό
Για το αγώνισμα του Ομαδικού, προκρίθηκαν αυτομάτως η διοργανώτρια χώρα Ιαπωνία και οι 5 Εθνικές Ομάδες που κέρδισαν την 1η θέση σε κάθε ένα από τα 5 ηπειρωτικά πρωταθλήματα του 2019. Οι υπόλοιπες συμμετοχές προέκυψαν από τις 2 χώρες με την υψηλότερη βαθμολογία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου το 2019, αλλά και τις 3 χώρες με την καλύτερη βαθμολογία στο Προ-ολυμπιακό Τουρνουά του 2021.
Ντουέτο
Οι 10 χώρες που προκρίθηκαν στο Ομαδικό, εξασφάλισαν αυτομάτως και το δικαίωμα συμμετοχής στο Ντουέτο. Τα ντουέτα που είχαν κερδίσει στα 5 ηπειρωτικά πρωταθλήματα και δεν είχαν ήδη προκριθεί με το ομαδικό, εξασφάλισαν αυτομάτως μια θέση στους Αγώνες, ενώ την λίστα συμπλήρωσαν άλλα 7 ντουέτα με τις καλύτερες βαθμολογίες στο Προ-ολυμπιακό Τουρνουά.
Συμμετέχοντα Έθνη
Στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζονται αναλυτικά οι 22 χώρες που θα συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς του Τόκιο:
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι στη Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 )
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιβάνου
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιβάνου, γνωστό και ως Πρέμιερ Λιγκ Λιβάνου (αραβικά: الدوري اللبناني الممتاز), είναι η κορυφαία κατηγορία του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου ανδρών του Λιβάνου. Το πρωτάθλημα διαχειρίζεται η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβάνου. Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 12 ομάδες, οι οποίες ανταγωνίζονται σε ένα σύστημα προβιβασμού και υποβιβασμού με τη Δεύτερη Κατηγορία Λιβάνου.
Η πρώτη σεζόν του πρωταθλήματος ξεκίνησε τον Μάιο του 1934, με την Αλ Νάχντα Σ.Κ. κερδίζει τον πρώτο τίτλο. Η πιο επιτυχημένη ομάδα στο πρωτάθλημα είναι η Αλ Ανσάρ Φ.Κ., με 13 τίτλους πρωταθλήματος, η οποία είχε δημιουργήσει ένα παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες κερδίζοντας 11 συνεχόμενους τίτλους πρωταθλήματος μεταξύ 1988 και 1999, ένα ρεκόρ που έκτοτε ξεπεράστηκε. Οι σεζόν διαρκούν από Σεπτέμβριο έως Απρίλιο με κάθε ομάδα να παίζει 22 αγώνες, παίζοντας με δύο φορές με τις άλλες 11 άλλες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Οι περισσότεροι αγώνες διεξάγονται το απόγευμα της Παρασκευής, του Σαββάτου και της Κυριακής.
Ιστορία
Στις 22 Μαρτίου 1933, εκπρόσωποι 13 ποδοσφαιρικών ομάδων συγκεντρώθηκαν στην περιοχή Μίνετ Ελ Χοσν της Βηρυτού, για να σχηματίσουν την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβάνου (ΠΟΛ). Ο Χουσεΐν Σετζάν ήταν ο πρώτος πρόεδρος της ΠΟΛ. Η ΠΟΛ έγινε μέλος της FIFA το 1935 και της AFC το 1964. Η Πρέμιερ Λιγκ Λιβάνου ξεκίνησε τον Μάιο του 1934 ως Κύπελλο Έντμοντ Ρούμπεϊζ, προς τιμήν του παίκτη της Αλ Νάχντα, Έντμοντ Ρούμπεϊζ, που πέθανε από τυφοειδή πυρετό τον προηγούμενο χρόνο. Η διοργάνωση διεξήχθη σε νοκ άουτ μορφή, με την Αλ Νάχντα να κερδίζει την ΝΠΧΜ με 7-1 στον τελικό και να κατακτάει τον τίτλο της εναρκτήριας σεζόν.
Οι περισσότερες ομάδες δημιουργήθηκαν με βάση το σεκταρισμό, όπως η Σαζές Σ.Κ. που ήταν χριστιανική ομάδα και η Αλ Ανσάρ με σουνιτική βάση. Οι Αλ Νάχντα, ΑΠΒ και ΝΠΧΜ μοιράστηκαν τους τίτλους κατά την πρώτη δεκαετία του πρωταθλήματος. Μεταξύ του 1940 και του 1960, αρμενικές ομάδες, κυρίως η Χομενετμέν Βηρυτού Φ.Κ. και η Χομενμέν Βηρυτού, ήταν οι πιο διακεκριμένες στη λιβανέζικη ποδοσφαιρική σκηνή. Οι δύο ομάδες μοιράστηκαν 11 τίτλους σε 16 σεζόν μεταξύ 1943 και 1969.
Μετά από μία 12ετή διακοπή του πρωταθλήματος λόγω του Εμφυλίου Πολέμου του Λιβάνου, η Αλ Ανσάρ κυριάρχησε στο πρωτάθλημα κερδίζοντας 11 συνεχόμενους τίτλους πρωταθλήματος μεταξύ 1988 και 1999. Είχε δημιουργήσει ένα παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες για τους περισσότερους διαδοχικούς τίτλους πρωταθλήματος, το οποίο έκτοτε έσπασε η λετονική Σκόντο το 2002. Από το 2000, η Νεζμέ Σ.Κ. ήταν η κυρίαρχη δύναμη στον Λίβανο, κερδίζοντας πέντε από τους εννέα τίτλους πρωταθλήματος μέχρι το 2009.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, η Αλ Άχεντ Φ.Κ., η οποία είχε κερδίσει μόνο έναν τίτλο πρωταθλήματος, κέρδισε έξι τίτλους πρωταθλήματος. Αφού κέρδισε το πρωτάθλημα της σεζόν 2018–19, η Αλ Άχεντ έγινε πρωταθλήτρια για τρίτη συνεχόμενη σεζόν, ένα επίτευγμα που είχε επιτευχθεί μόνο μια φορά πριν, από τη Αλ Ανσάρ το 1992. Η σεζόν 2018-19 ήταν μια από τις χειρότερες στο ποδόσφαιρο του Λιβάνου από το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου του Λιβάνου, με κακές προετοιμασίες από ομάδες, στήσιμο αγώνων και εντάσεις μεταξύ ομάδων και της Ομοσπονδίας να είναι τα καυτά θέματα της σεζόν.
Λόγω οικονομικών και πολιτικών ζητημάτων στη χώρα, καθώς και της πανδημίας του COVID-19 στην Ασία, η ΠΟΛ αποφάσισε να ακυρώσει την σεζόν 2019-20. Ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης στον Λίβανο, οι ξένοι παίκτες αποκλείστηκαν από τη συμμετοχή τους στη σεζόν 2020-21.
Διοργάνωση
Συμμετέχουν 12 ομάδες στην Πρέμιερ Λιγκ Λιβάνου. Κατά τη διάρκεια μιας σεζόν κάθε ομάδα παίζει με τις άλλες από δύο φορές (ένα σύστημα διπλού round-robin), μία φορά στο γήπεδο της και μία φορά στο γήπεδο των αντιπάλων της, σε σύνολο 22 αγώνω. Οι ομάδες λαμβάνουν τρεις πόντους για νίκη και έναν βαθμό για ισοπαλία. Δεν απονέμονται πόντοι για την ήττα.
Οι ομάδες κατατάσσονται βάσει των συνολικών πόντων. Σε περίπτωση που δύο ομάδες είναι ισόβαθμες, ισχύουν οι ακόλουθοι κανόνες κατάταξης:
Εάν περισσότερες από δύο ομάδες είναι ισόβαθμες:
Προβιβασμός και υποβιβασμός
Υπάρχει ένα σύστημα προβιβασμού και υποβιβασμού μεταξύ της Πρέμιερ Λιγκ Λιβάνου και της Δεύτερης Κατηγορίας Λιβάνου από το 1935. Τον Απρίλιο του 1935, οι ομάδες της Δεύτερης Κατηγορίας ζήτησαν να εφαρμοστεί ένα σύστημα προβιβασμού. Προτάθηκε ότι, στο τέλος της σεζόν, κάθε ομάδα της Δεύτερης Κατηγορίας που ήθελε να προβιβαστεί στην Πρώτη Κατηγορία έπρεπε να παίξει ενάντια σε τρεις ομάδες της Πρώτης Κατηγορίας, κερδίζοντας και τις τρεις. Οι ομάδες της Πρώτης Κατηγορίας έπρεπε να έχουν τουλάχιστον 7 παίκτες από το ρόστερ τους της προηγούμενης σεζόν.
Οι δύο τελευταίες ομάδες στην Πρέμιερ Λιγκ Λιβάνου υποβιβάζονται στη Δεύτερη Κατηγορία και οι δύο κορυφαίες ομάδες της Δεύτερης Κατηγορίας προβιβάζονται στην Πρέμιερ Λιγκ Λιβάνου.
Τίτλοι ανά ομάδα
* Μέχρι τη σεζόν 2019-20
Κάλυψη από τα ΜΜΕ
Τα δικαιώματα μετάδοσης της Πρέμιερ Λιγκ Λιβάνου διανεμήθηκαν στο MTV Λιβάνου από τη σεζόν 2016-17, με πενταετές συμβόλαιο αξίας 600.000 δολαρίων ανά σεζόν. Ζωντανή κάλυψη επιλεγμένων αγώνων μεταδίδεται κάθε εβδομάδα και εβδομαδιαίες ανασκοπήσεις κάθε αγώνα παράγονται μία φορά την εβδομάδα.
Το MyCujoo μεταδίδει διαδικτυακά μερικούς από τους υπόλοιπους αγώνες. Επίσης προβάλλει σε εβδομαδιαία βάση μια επιλογή από αγώνες της Δεύτερης Κατηγορίας και του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου σάλας Λιβάνου.
Επίσημη μπάλα αγώνα
Στις 30 Ιουλίου 2019, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβάνου ανακοίνωσε μια τριετή συμφωνία με τη γερμανική εταιρεία αθλητικών ειδών Jako για 120.000 ευρώ, με τη Jako Match 2.0 να είναι η επίσημη μπάλα αγώνων του πρωταθλήματος από τη σεζόν 2019-20.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιβανοςυ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Λίβανο Λιβανος Λιβανος Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά
Τζίνο (Μπιάτζο) Φινίτσιο
Ο Τζίνο (Μπιάτζο) Φινίτσιο (ιταλ.Gino (Biagio) Finizio), γεννημένος στις 10 Μαρτίου 1941, είναι Ιταλός σχεδιαστής, αρχιτέκτονας, καλλιτέχνης, συγγραφέας, καθηγητής και διευθυντής σχεδιασμού με βάση του το Μιλάνο. Είναι γνωστός για τη συμβολή του στη διαχείριση σχεδιασμού.
Έγραψε τα βιβλία Design & Management: gestire l’idea (2002) και Architecture & Mobility: tradition and innovation (2007).
Βιογραφία
Ο Τζίνο Φινίτσιο εργάζεται ως διευθυντής σχεδιασμού με αρχιτέκτονες και σχεδιαστές διεθνούς φήμης (Carlo Scarpa, Achille Castiglioni, Michele De Lucchi, Alessandro Mendini, Jean Nouvel, Mario Bellini, Isao Hosoe, Antonio Citterio, Toshiyuki Kita, Richard Sapper, κλπ. ) και διεξάγει έρευνα πάνω στην επιχειρηματική και προϊοντική καινοτομία, κυρίως στους τομείς του σχεδιασμού των επίπλων και οχημάτων (3M, B&B Italia, BBB Bonacina, Bernini, Zerodisegno, Alfa Romeo, Fiat Auto, Elasis, Lancia CRF, Fincantieri, CNH Global).
Καριέρα
Ο Φινίτσιο εργάστηκε για αρκετά χρόνια (1963-1986) ως διευθυντής μάρκετινγκ και σχεδιασμού για εταιρείες όπως η 3M Ιταλία, B&B Italia και Giorgetti Meda.
Το 1986, ιδρύει το Gino Finizio Srl στο Μιλάνο, όπου και συνεχίζει το έργο του ως διευθυντής σχεδιασμού και σχεδιαστής για κορυφαίες εταιρίες (Alfa Romeo, Apple, Aprilia, B&B Italia, Ceccato, Fiat, Fincantieri, Giorgetti, Hitachi Ltd, IBM, Kartell, Lancia, Minotti, Mondadori, Panasonic, Poliform, LG Electronics, Zambon, Montefibre).
Στον ακαδημαϊκό κόσμο, ο Finizio διδάσκει περί Διαχείρισης Έργου στον σχεδιασμό και στην ανάπτυξη προϊόντων σε διακεκριμένες ευρωπαϊκές σχολές Αρχιτεκτονικής και Βιομηχανικού Σχεδιασμού.
Το 1991 οργανώνει το πρώτο μεταπτυχιακό δίπλωμα «Οργάνωση και Σχεδιασμός» στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου IUAV της Βενετίας, στη συνέχεια στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου και στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης.
Το 2001, καθίσταται συν-διευθυντής στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Σχεδιασμός Οχημάτων και Διαχείριση» στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου.
Ακαδημαϊκή δραστηριότητα
Ως λέκτορας, ο Φινίτσιο διδασκει το μάθημα «Διαχείριση σχεδίασης» και «διαχείριση και σχεδιασμός οχημάτων» στα τμήματα Αρχιτεκτονικής και Βιομηχανικού σχεδιασμού στα εξής πανεπιστήμια:
Το έργο του
Το πρώτο έργο του Φινίτσιο, «Design & Management: gestire l'idea», καταδεικνύει μια ευρεία περίληψη του ρόλου του μάρκετινγκ στο σχεδιασμό και στα βιομηχανικά προϊόντα και εξετάζει την αλληλεξάρτηση μεταξύ του σχεδιασμού και των επιχειρήσεων. Ο Φινίτσιο εφευρίσκει το δέντρο του σχεδιασμού που εκφράζει την φιλοσοφία του σχεδιασμού ως την πραγματική αξία του προϊόντος. Η ιδέα παίρνει σάρκα και οστά με τη βοήθεια της τεχνολογίας και των υλικών για να μετατραπεί σε ένα ένα βιομηχανικό προϊόν. Στο βιβλίο, ο Φινίτσιο διατυπώνει τη θεωρία του 4R - Resource, Revolution, Roi, R&D and the 4D - Design, Distribution, Development, and Decision. Αυτή είναι η εναλλακτική λύση στην αγγλοσαξωνική παράδοση η οποία βλέπει το σχεδιασμό ως προστιθέμενη αξία στο προϊόν.
Το θέμα του τελευταίου βιβλίου «Architecture & Mobility: Tradition and Innovation», ασχολείται με το αυτοκίνητο ως ένα αντικείμενο το οποίο άλλαξε την πόλη του 19ου αιώνα, σε μια «μητρόπολη» αυτοκινητοδρόμων. Διάφοροι αρχιτέκτονες καλούνται να διερευνήσουν πώς η πολεοδομία, η αρχιτεκτονική και ο σχεδιασμός μπορούν να δημιουργήσουν μια νέα φιλοσοφία σχεδιασμού για το όχημα ως ένα είδος εσωτερικού χώρου που κινείται και αλληλεπιδρά με το νέο αστικό περιβάλλον. Το βιβλίο επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ της "στατικής πόλης" και της "κινητής αρχιτεκτονικής" του αυτοκινήτου μέσα από τα έργα μερικών από τους σημαντικότερους σύγχρονους διεθνείς αρχιτέκτονες όπως ο Frank Gehry, Rem Koolhass, Jean Nouvel, Massimiliano Fuksas, Renzo Piano, Antonio Citterio, Michele Del Lucchi και Alessandro Mendini. Αυτό είναι μια επείγουσα, συναρπαστική αποστολή σχεδιασμού που τελικά ασχολείται με το πώς πρέπει να σκεφτούμε το αστικό αυτοκίνητο έτσι ώστε να εξελιχθεί σε νέους ορίζοντες.
Τιμές
Το 2005, το τμήμα Αρχιτεκτονικής του Δευτέρου Πανεπιστημίου της Νάπολης απονέμει δίπλωμα τιμής ένεκεν στον Τζίνο Φινίτσιο για την συμβολή του επιστημονικό, ακαδημαϊκό, οικονομικό και βιομηχανικό τομέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ιταλοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Χέλμουτ Ραν
Ο Χέλμουτ Ραν (γερμανικά: Helmut Rahn) (16 Αυγούστου 1929 – 14 Αυγούστου 2003), ήταν Γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Έγινε θρύλος επειδή σημείωσε το νικητήριο γκολ στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954 (Δυτική Γερμανία εναντίον Ουγγαρίας 3-2). Ο Ραν, μαζί με τη γερμανική ομάδα, παρασημοφορήθηκαν από τον Πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1972.
Καριέρα
Ο Ραν ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες νέων της Άλτενεσεν 1912, στην οποία έπαιξε από το 1938 έως το 1946. Στη συνέχεια πήγε στην πρώτη ομάδα της ΣΚ Έλντε 09, για την οποία σημείωσε συνολικά 52 γκολ. Τη σεζόν 1950–51, έπαιξε για την Σπόρτφροϊντε Κάτερνμπεργκ.
Ήταν πιο επιτυχημένος όταν έπαιξε για την Ροτ-Βάις Έσσεν τη σεζόν 1951–1959. Η ομάδα κέρδισε τον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας το 1953 και κέρδισε το Πρωτάθλημα Γερμανίας το 1955. Για ένα χρόνο, από το 1959 έως το 1960 έπαιξε στην ΦΚ Κολωνία και το 1960 εντάχθηκε στην ολλανδική Σπόρτκλουμπ Ένσχεντε.
Ξεκίνησε να παίζει για την ΜΣΦ Ντούισμπουργκ στην Μπούντεσλιγκα το 1963. Ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1965 λόγω ενός προβλήματος στο γόνατο και, μαζί με τον Χανς Σέφερ, ήταν ένα από τα τελευταία μέλη της ομάδας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 που αποσύρθηκε.
Η θρυλική του υπόσταση στο γερμανικό ποδόσφαιρο δημιουργήθηκε από το ηρωικό επίτευγμα της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954. Η Γερμανία, της οποίας τα μέλη της ομάδας ήταν έκπληκτοι που βρέθηκαν στον τελικό, έπαιζε με την Ουγγαρία, η οποία δεν είχε χάσει ούτε έναν αγώνα για τέσσερα χρόνια μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου και είχε ήδη νικήσει τη Γερμανία με 8-3 στη φάση των ομίλων νωρίτερα στη διοργάνωση. Η Γερμανία έμεινε πίσω με 0-2 μετά από μόλις 8 λεπτά, αλλά στη συνέχεια ισοφάρισε σε 2-2, με τον Ραν να δίνει ασίστ στο πρώτο γερμανικό γκολ και να σκοράρει το δεύτερο. Με έξι λεπτά να απομένουν, ο Ραν δέχθηκε τη μπάλα λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή πριν περάσει δίπλα από έναν Ούγγρο παίκτη και καταφέρνει να σουτάρει στην κάτω αριστερή γωνία με το πιο αδύναμο αριστερό του πόδι λίγο πριν του γίνει τάκλιν. Η μπάλα πήγε στο πίσω μέρος των διχτυών και η Γερμανία κέρδισε το παιχνίδι με 3–2 επί της φαινομενικά αήττητης ουγγρικής ομάδας. Αυτός ο αγώνας είναι γνωστός στη Γερμανία ως «Το θαύμα της Βέρνης» (Das Wunder von Bern), λόγω του σκηνικού που μοιάζει με το «Δαβίδ εναντίον Γολιάθ» και γενικά θεωρείται ως βασικό μέρος της ανοικοδόμησης του ηθικού του γερμανικού λαού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. μικρογραφία| Ο Ραν (δεξιά) σε μονομαχία με τον Όκουιζεν (1960) Ο Ραν ήταν επίσης μέρος της γερμανικής ομάδας που έφτασε στους ημιτελικούς στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Με το γκολ του εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, έγινε τότε ο τρίτος κορυφαίος σκόρερ σε Παγκόσμια Κύπελλα, με συνολικά 10 γκολ (πίσω από τους Ζυστ Φονταίν και Σάντορ Κότσις) και επίσης ο πρώτος παίκτης που σημείωσε τουλάχιστον τέσσερα γκολ σε δύο διαφορετικά Παγκόσμια Κύπελλα.
Ο Ραν έπαιξε σε 40 αγώνες και σημείωσε συνολικά 21 γκολ. Ήταν γνωστός ως Der Boss («Το Αφεντικό») λόγω της ηγεσίας του στο γήπεδο και περιστασιακά ως «Το κανόνι από το Έσσεν».
Μετέπειτα ζωή
Αφού αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο, ο Ραν ξεκίνησε τη δική του αντιπροσωπεία αυτοκινήτων στο Έσσεν-Άλτενεσεν, κατά μήκος της οδού Άλτενεσενερ. Ήταν γνωστός για την καλή αίσθηση χιούμορ του και τη χαρά και την ικανότητά του να μιλάει με άλλους.
Το 1953 παντρεύτηκε την Γκέρτι Σέλερ και το ζευγάρι απέκτησε δύο γιους, τον Ούβε (γενν. 1954) και τον Κλάους Ραν. Πέθανε δύο μέρες πριν από τα 74α γενέθλιά του, στο Έσσεν. Η ταινία Το θαύμα της Βέρνης αφιερώθηκε σε αυτόν από τον σκηνοθέτη Ζύνκε Βόρτμαν.
Μνημείο του Χέλμουτ Ραν
μικρογραφία| Μνημείο του Χέλμουτ Ραν Στις 11 Ιουλίου 2004, 50 χρόνια μετά τον αγώνα της Βέρνης, ένα άγαλμα του Ραν σε πραγματικό μέγεθος τοποθετήθηκε κοντά στο Στάδιο Γκέοργκ-Μέλχες στο Έσσεν, στην πλατεία που πήρε το όνομά του.
Συλλογικές
Ροτ-Βάις Έσσεν
Με εθνική
Δυτική Γερμανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυτικογερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροτ-Βάις Έσσεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΣΦ Ντούισμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτκλουμπ Ένσχεντε Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΣΚΕ) ήταν ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα με σοσιαλιστική ιδεολογία. Ιδρύθηκε από μια αντιφρονούσα μειοψηφία του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ), με επικεφαλής τον Αριστοτέλη Σίδερη, που αντιτάχθηκε στην είσοδό του στην Κομμουνιστική Διεθνή, όταν και μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας το 1924.
Το κόμμα δραστηριοποιήθηκε μεταξύ των συνδικάτων, ιδιαίτερα εντός της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ), σε σημείο που ένα από τα βασικά στελέχη του, ο Δημήτρης Στρατής (ΣΕΚΕ) εξελέγη γενικός γραμματέας, επικεφαλής της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των Ελλήνων σοσιαλιστών, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας ήταν μέλος της Σοσιαλιστικής Εργατικής Διεθνούς, όπως και άλλα σοσιαλιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο που είχαν αντιταχθεί στην Οκτωβριανή Επανάσταση και στην κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους. Υπήρξε μέλος της από το 1923 έως το 1931, καθώς και το 1933.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κόμμα συμμετείχε στην ίδρυση της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ) ως μέτωπο αντίστασης ενάντια στην κατοχή της Ελλάδας από τις Δυνάμεις του Άξονα, (Ιταλία, Γερμανία, Βουλγαρία) και κατά του φασισμού γενικότερα. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 συμμετείχε στην ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) δια του Χρήστου Χωμενίδη, μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) δια του Λευτέρη Αποστόλου και το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος δια του Ηλία Τσιριμώκου.
Παρά το γεγονός ότι, ΣΚΕ και ΕΛΔ ήταν μειοψηφούσες δυνάμεις στο ΕΑΜ, ο εκπρόσωπός τους, καθηγητής Αλέξανδρος Σβώλος, διορίστηκε πρόεδρος στην «κυβέρνηση του βουνού», που σχηματίστηκε από την ελληνική αντίσταση το 1944.
Τον Φεβρουάριο του 1949, το Σοσιαλιστικό Κόμμα αποφάσισε να διακόψει τις σχέσεις του με το Κομμουνιστικό Κόμμα, με αποτέλεσμα την αποτύπωση στο εκλογικό του σώμα, αντίκτυπο που φάνηκε ιδιαίτερα κατά τις εκλογές του 1952 όπου το κόμμα αντιμετώπισε μεγάλη αποτυχία.
Τον Σεπτέμβριο του 1953, οι Σοσιαλιστές σχημάτισαν μαζί με το Δημοκρατικόν Κόμμα, το Δημοκρατικόν Κόμμα Εργαζομένου Λαού. Δύο μήνες αργότερα, οι σοσιαλιστές του νέου κόμματος ίδρυσαν στο εσωτερικό του τον Ελληνικό Σοσιαλιστικό Σύνδεσμο, μια οργάνωση με στόχο τη διασφάλιση και τη διατήρηση της σοσιαλιστικής πολιτικής στο Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Μιχαήλ Σόλοχοφ
Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Σόλοχοφ (ρωσικά: Михаил Александрович Шолохов, ΔΦΑ:[mʲɪxɐˈil ɐlʲɪˈksandrəvʲɪt͡ɕ ˈʂoləxəf], 24 Μαΐου 1905 – 21 Φεβρουαρίου 1984) ήταν Σοβιετικός συγγραφέας, που βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1965.
Ζωή και έργα
Γεννήθηκε στην περιοχή του Ροστόφ στον Ντον στη Ρωσία, τη γη των Κοζάκων. Ο πατέρας του ήταν μικροαστός και η μητέρα του χήρα ενός Κοζάκου από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ο Σολόχοφ παρακολούθησε σχολεία στο Καργκίν, τη Μόσχα, τη Μπογκουτσάρ και τη Βετσένσκαγια μέχρι το 1918, όταν και εντάχθηκε στις τάξεις των επαναστατών μπολσεβίκων και πήρε μέρος στο Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Ξεκίνησε να γράφει στην ηλικία των 17 ετών. Στα 19 ολοκλήρωσε την πρώτη δουλειά του, Το Σημάδι της Γέννησης. Το 1922 μετακόμισε στη Μόσχα για να γίνει δημοσιογράφος, έπρεπε όμως να εργάζεται σε χειρωνακτικές δουλειές για να συντηρείται οικονομικά. Εργάστηκε ως εκφορτωτής, οικοδόμος και λογιστής από το 1922 έως το 1924, συμμετείχε όμως παράλληλα σε σεμινάρια συγγραφέων. Η πρώτη δημοσιευμένη δουλειά του ήταν το έργο Η Δοκιμασία (1923).
Το 1924 επέστρεψε στη Βετσένσκαγια και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη συγγραφή. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Μαρία Πετρόβνα Γκρομοσλάφσκαγια, κόρη του αταμάνου της περιοχής Μπουκανόφσκαγια, Πιοτρ Γκρομοσλάφσκι. Απέκτησαν μαζί δυο γιους και δυο κόρες.
Ο Μιχαήλ Σόλοχοφ έγινε γνωστός κυρίως από το πολυδιαβασμένο επικό μυθιστόρημα Ο Ήρεμος Δον. Από τους περισσότερο τιμημένους συγγραφείς του σοβιετικού κράτους, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους τεχνίτες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, συνενώνοντας την ποιητική κληρονομιά του λαού του με τις επιτεύξεις του ρεαλιστικού μυθιστορήματος του 19ου και 20ού αιώνα. Το 1965 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρώσοι νομπελίστες Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Μπράλου - Λιανοκλαδίου
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Τιθορέας - Μπράλου - Λιανοκλαδίου είναι μία δευτερεούσα γραμμη της σιδηροδρομικής γραμμής Αθήνας - Λειανοκλαδίου του ΟΣΕ, η οποία συνδέει τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Τιθορέας με τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Λειανοκλαδίου μέσω της ορεινού περάσματος του Μπράλου, το οποίο αποτελούσε την παλαιά χάραξη του τμήματος από την Τιθορέα μέχρι το Λιανοκλάδι, από τις 18/4/1908 έως τις 10/2/2018, οπότε διεκόπη η λειτουργία της γραμμής λόγω της έναρξης της νέας διπλής σιδηροδρομικής γραμμής υψηλών ταχυτήτων Τιθορέας - Λιανοκλαδίου μέσω της σήραγγας Καλλιδρόμου, απετέλεσε τμήμα του βασικού σιδηροδρομικού άξονα της χώρας.Τέθηκε ξανά σε υπηρεσία στον ΟΣΕ στις 15/7/2018, ως τμήμα της σύνδεσης της Αθήνας με το Λιανοκλάδι (αμαξοστοιχία 1520). Οι σταθμοί είναι: Αθήνα-ΣΚΑ-Οινόη-Τανάγρα-Θήβα-Αλίαρτος-Υψηλάντης-Αλαλκομεναί-Λειβαδειά-Χαιρώνεια-Δαύλεια-Παρόρι-Κηφισσός-Τιθορέα-Αμφίκλεια-Λιλαία-Μπράλλος-Γοργοπόταμος-Λιιανοκλάδι. Η διαδρομή καλύπτεται σε 51 λεπτά Στις 11 Μαρτίου 2021 η γραμμή χαρακτηρίστηκε από τον ΟΣΕ ως τοπική και τουριστική.
Κοντομαρί Χανίων
Το Κοντομαρί ή Κοντομάρι (επίσημο: το Κοντομάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην πρώην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 17,5 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 85 μέτρα, σε μικρή απόσταση από το Μάλεμε. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί μαρτυρικό.
Σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Μπράλου - Λιανοκλαδίου
Συρμοί
Η γραμμή εξυπηρετείται από τις αυτοκινητάμαξες σειράς 560.
Κοντομαρί Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Codomari, στην επαρχία Κυδωνίας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Codomari με 66 κατοίκους και 13 οφειλόμενες αγγαρίες. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Co(n)domuri. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπως τη διέσωσε ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ, αναφέρεται ως Kontomarí, με 3 χριστιανικές οικογένειες.
Σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Μπράλου - Λιανοκλαδίου
Διαδρομή και Σταθμοί Γραμμής
Τιθορέα - Χ.Σ. 167+300 - Σταθμός Παρνασσός (Ανισόπεδη Διάβαση Μοδίου, έως το 1995 ) - Αμφίκλεια - Χ.Σ. 181+300 (Γέφυρα Κομοπίλι ), - Λιλαία - Χ.Σ. 193+500 - Μπράλος - Χ.Σ. 200+550 (Σήραγγα Μπράλου - Γέφυρα Παπαδιάς) - Σταθμός Ελευθεροχώρι (έως το 2006 ) - Χ.Σ. 201+500 (Γέφυρα Ασωπού) - Σταθμός Ασωπός (έως το 2006) - Στάση Tραχίνα (Χ.Σ. 210+800, Γέφυρα Καταράκτη) - Σταθμός Αρπίνη (έως το 2006) - Γέφυρα Γοργοποτάμου - Γοργοπόταμος (κλειστή, προβλέπεται ετήσιο άνοιγμα της κατά τον εορτασμό της ανατίναξης της γέφυρας Γοργοποτάμου στις 25 Νοεμβρίου 1942 ) - Σταθμός Φον Στούντνινζ (επί Γερμανικής Κατοχής) - Στάση Σπερχειός 216+900 - Χ.Σ. 222+200 - Λειανοκλάδι
Παραπομπές
Μπράλου Μπράλου
Κοντομαρί Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Το 1881 ανήκε στον δήμο Πύργου Ψηλόνερου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 213 χριστιανούς και 14 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 256 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία υπήρχε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Πλατανιά.
Δείτε: Κοινότητα Κοντομαρίου
Στις 2 Ιουνίου 1941, αμέσως μετά τη λήξη της Μάχης της Κρήτης, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 25 κατοίκους του χωριού ως αντίποινα για την αντίσταση που προέβαλαν κατά τη διάρκεια της μάχης. Ήταν η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου στην Ευρώπη.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό σώζεται ο ναός των Αγίων Αποστόλων. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, κτίστηκε το έτος, ΖΛΗ (= 7038) από κτίσεως κόσμου, το οποίο αντιστοιχεί στο έτος 1530.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Τζον Ντο-γιον
Η Τζον, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σεούλ, ενώ αργότερα σπούδασε και στο Seoul Institute of the Arts. Την υποκριτική της καριέρα με τηλεοπτικές διαφημίσεις κυρίως της Johnson & Johnson. Το 1992, έκανε και το ντεμπούτο της στην τηλεόραση με τη σειρά Our Heaven. Έως και το 1995 δεν έπαιξε κάποιον μεγάλο ρόλο, μέχρι και τη σειρά Our Sunny Days of Youth, όπου έλαβε κάποια δημοτικότητα. Τα επόμενα πέντε χρόνια συνέχισε στην τηλεόραση, όπου πρωταγωνίστησε σε πολλές δραματικές σειρές. Το 1997, έκανε και το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο, με την ταινία The Contact, με τη συμμετοχή της αυτή επαινέθηκε και της δόθηκε ο χαρακτηρισμός του ηθοποιού με μεγάλη γκάμα. Έχει επίσης ερμηνεύσει και στο θέατρο δύο φορές.
Από το 2005 άρχισε να εκτοξεύεται η δημοτικότητα στη χώρα, ειδικότερα μετά τον ρόλο της στο You Are My Sunshine. Ενώ από το 2007, ήρθε και η διεθνής αναγνώριση με την ταινία Secret Sunshine, από την οποία έλαβε πολλά βραβεία, όπως το Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών. Το 2015, συμμετείχε στην επίσης επιτυχημένη ταινία The Shameless. Προς το τέλος αυτής της δεκαετίας έκανε και επιστροφή στην τηλεόραση. Η Τζον είναι παντρεμένη τον επιχειρηματία και τον οδηγό αυτοκινήτου Kang Shi-kyu, ο οποίος είναι εννέα χρόνια μεγαλύτερος της, με τον γάμο να γίνεται σε μια ιδιωτική γαμήλια τελετή στο Shilla Hotel στις 11 Μαρτίου 2007. Στις 22 Ιανουαρίου 2009 απέκτησε και μία κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πώιγ
Το Πώιγ (γαλλικά και οξιτανικά: Paulhe) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πωλιέν (γαλλικά: Paulhiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ωκεανός (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Ωκεανός S-118 ήταν τύπου 209/1200. Ήταν υποβρύχιο εξέλιξης τύπου Γλαύκος και ένα από τα προηγμένης τεχνολογίας συμβατικά υποβρύχια. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία HDW στο Κίελο της τότε δυτικής Γερμανίας. Καθελκύστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1978 και παρελήφθη μετά από δοκιμαστικούς πλόες ένα χρόνο μετά, τον Νοέμβριο του 1979 από τον κυβερνήτη και υποπλοίαρχο Π.Ν. Β. Μωράκη. Eίχε ύψος (άνευ ιστών) 11,35 μέτρα. Είχε τη δυνατότητα να εκτοξεύσει τηλεκατευθυνόμενες και αυτοκατευθυνόμενες τορπίλες εναντίον πλοίων επιφανείας και υποβρυχίων. Ομοίου τύπου είναι τα: Αμφιτρίτη IX, Πόντος και Ποσειδών IV.
Το υποβρύχιο μαζί με τα υπόλοιπα του ίδιου τύπου κάποτε χαρακτηρίστηκαν από μερίδα της δημοσιογραφικής αρθρογραφίας ως "τα υποβρύχια που γέρνουν" και σχετίστηκαν με μια υπόθεση που φερόταν ως σκάνδαλο.
Τίνα Μπιρμπίλη
Η Κωνσταντίνα (Τίνα) Μπιρμπίλη γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 4 Μαρτίου 1969. Ηταν υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου από τις 7 Οκτωβρίου του 2009 μέχρι τις 17 Ιουνίου 2011.
Βιογραφικά Στοιχεία
Έχει σπουδάσει στο τμήμα Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1986-1990) και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος (Master's) στην Περιβαλλοντική Τεχνολογία από το Imperial College of Science, Technology and Medicine του Λονδίνου (1991-1992). Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές με την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής (Ph.D.) στην Περιβαλλοντική Οικονομία και Διαχείριση στο ίδιο πανεπιστήμιο (1992-1995).
Εργάστηκε σε διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα για το περιβάλλον και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και έχει ανακοινώσει εργασίες σε συνέδρια. Συμμετείχε σε εκδόσεις καθώς και στη συγγραφή εκπαιδευτικού υλικού για το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, όπου και δίδαξε. Επίσης υπήρξε αξιολογητής ευρωπαϊκών προγραμμάτων για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κατά τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Παπανδρέου τον Ιούνιο του 2011, απομακρύνθηκε από την θέση της και αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Η θητεία της χαρακτηρίστηκε από αρκετές προτάσεις για την προστασία του περιβάλλοντος και για την εγκατάλειψη ρυπογόνων μορφών ενέργειας. Ωστόσο, λίγες από αυτές υλοποιήθηκαν ή βρίσκονται υπό υλοποίηση.
Από το φθινόπωρο του 2011 μέχρι το φθινόπωρο του 2013 ήταν πρέσβειρα της Ελλάδας στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.
Η Τίνα Μπιρμπίλη είναι εκ πεποιθήσεως ανύπαντρη μητέρα και έχει έναν γιο (γεν. 2005).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής
Τούθμωσις Δ΄
O Τούθμωσις Δ΄ ή Θούτμωσις Δ΄ ή Θώθμης, αρχ. αιγυπτ. ḏḥwty.ms, προφ. Djehutymes, που σημαίνει Ο Θωθ εγεννήθη, ήταν ο 8ος φαραώ της 18ης δυναστείας της Αιγύπτου. Βασίλευσε π. τον 14ο αι. π.Χ. Το προ τού ονόματός του επίθετο, που έλαβε ως βασιλιάς, είναι Menkheperure, δηλ. Ο Ρε έλαβε μορφή.
Η ζωή του
Ήταν γιος του Αμενχοτέπ Β΄ και της Τιάα, αλλά δεν ήταν ο διάδοχος, καθώς ο πατέρας του είχε επιλέξει κληρονόμο τού θρόνου. Μερικοί ερευνητές εκτιμούν ότι ο Τούθμωσις εκτόπισε τον μεγαλύτερο αδελφό του, με σκοπό να σφετεριστεί τον θρόνο και έπειτα παρήγγειλε τη Στήλη του Ονείρου με σκοπό να δικαιολογήσει την απροσδόκητη βασιλεία του. Το πιο διάσημο επίτευγμά του ήταν η αποκατάσταση της Σφίγγας στη Γκίζα και η επακόλουθη παραγγελία της Στήλης τού Ονείρου του. Σύμφωνα με το κείμενο της στήλης, όταν ο νεαρός πρίγκιπας ήταν σε ταξίδι για κυνήγι, σταμάτησε να ξεκουραστεί κάτω από το κεφάλι της Σφίγγας, η οποία ήταν καλυμμένη με άμμο ως τον λαιμό. Σύντομα αποκοιμήθηκε και είχε ένα όνειρο, στο οποίο η Σφίγγα του είπε ότι αν καθαρίσει τη γύρω άμμο και την αποκαταστήσει, θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος φαραώ.
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Σελίμ Χασάν, υπάρχει επιγραφή όπου φαίνεται ο φαραώ Τούθμωσις Δ' να προσφέρει σπονδή προς στη Σφίγγα στη μεγάλη είσοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Γκρέιπ (δορυφόρος)
Η Γκρέιπ (αγγλικά: Greip) ή Κρόνος LI (Saturn LI) είναι ένας μικρός φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψη του ανακοινώθηκε από τον Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 26 Ιουνίου του 2006 από παρατηρήσεις που έγιναν ανάμεσα στις 5 Ιανουαρίου και 1 Μαΐου του 2006 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2006 S 4. Η Γκρέιπ έχει διάμετρο περίπου 6 χιλιόμετρα και ολοκληρώνει μια περιφορά γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 18.066.000 χλμ. σε 906,556 μέρες, με κλίση 172,7 μοιρών ως προς την εκλειπτική (159,2 μοιρών προς τον Κρόνιο ισημερινό), σε μια οπισθοδρομική κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,3735.
Πήρε το όνομά του από τη Γκρέιπ, μια γυναίκα γίγαντα της Σκανδιναβικής μυθολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Ροζασίτης
Ο ροζασίτης (αγγλ. rosasite) είναι βασικό ανθρακικό ορυκτό του χαλκού και του ψευδαργύρου. Οφείλει το όνομά του στο μεταλλείο Rosas της Σαρδηνίας, στο οποίο πρωτοεντοπίστηκε.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι ασύνηθες δευτερογενές ορυκτό σχηματιζόμενο στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων-ψευδαργυρούχων αποθέσεων, τυπικά σχηματιζόμενο από την επίδραση ψευδαργυρούχων διαλυμάτων σε ορυκτά του χαλκού. Συνηθέστερα απαντάται ως σχηματισμός σε μεταλλεία που δεν είναι πλέον σε χρήση. Λόγω των ορυκτών με τα οποία σχετίζεται παρέχει δείγματα με όμορφους συνδυασμούς χρωμάτων και αναζητάται από συλλέκτες.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο μαλαχίτης, ο αουριχαλκίτης, ο σμιθσονίτης, ο κερουσίτης, ο υδροζινκίτης, ο ασβεστίτης, ο λειμωνίτης και ο ημιμορφίτης.
Είναι αρκετά διαδεδομένο ορυκτό. Όμορφα δείγματά του, εκτός από τη Σαρδηνία, συναντώνται σε πολλές περιοχές της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρία, στην περιοχή των Πυρηναίων στην Ισπανία, στο Tsumeb της Ναμίμπια, τη Ζάμπια, το Ιράν, το Μεξικό (περιοχή Mapimi στο Durango), την Ιαπωνία και τις Πολιτείες Αριζόνα, Νέο Μεξικό και Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Ιλάριον αριθ. 50, Εσπεράντσα, km-3, Σιγιά (Μεγάλα Πεύκα) και Σούνιο (μεταλλείο αριθ. 06).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του ψευδαργύρου
Γουατεμάλα
Φυσική Γεωγραφία
Το κύριο χαρακτηριστικό της χώρας είναι η Αμερικανική Κορδιλιέρα. Η οροσειρά αυτή χωρίζεται σε μια οροσειρά που αποτελείται από 33 επιβλητικά ηφαίστεια, κάποια από αυτά ενεργά, με ψηλότερο από όλα το Ταχουμούλκο (4.220μ.), την ψηλότερη κορυφή της Κεντρικής Αμερικής, και στους ορεινούς όγκους Κουτσουματάνες, Τσάμας και Λα Μίνας, οι οποίοι βρίσκονται βόρεια της ηφαιστειακής οροσειράς. Ένα μεγάλο τμήμα της χώρας εκτείνεται στα υψίπεδα της χερσονήσου Γιουκατάν. Υπάρχουν επίσης πεδινές περιοχές, μια πεδινή έκταση πλάτους 20 με 50 χιλιόμετρα στην ακτή του Ειρηνικού και μια προς τις ακτές της Καραϊβικής. Το έδαφος γενικά είναι τραχύ.
Υδρολογικά, το έδαφος της Γουατεμάλας χωρίζεται σε τρεις λεκάνες, τη λεκάνη του Ειρηνικού, του Κόλπου του Μεξικού (η μεγαλύτερη) και της Καραϊβικής. Η λεκάνη του Ειρηνικού αποστραγγίζει τη νότια Γουατεμάλα, της Καραϊβικής την κεντρική και του Κόλπου του Μεξικού τη βόρεια. Μακρύτερος (486 χλμ) και κύριος ποταμός της είναι ο Μοτάγουα, ο οποίος εκβάλλει στον Κόλπο της Ονδούρας. Υπάρχουν επίσης περίπου 20 λίμνες, από τις οποίες μόνο πέντε έχουν σημαντική έκταση. Το νερό σε όλες τις λίμνες είναι γλυκό, αλλά όχι πόσιμο. Η μεγαλύτερη λίμνη είναι η Λάγο ντε Ισαμπάλ, η οποία έχει έκταση 590 χλμ² και βρίσκεται κοντά στις ακτές της Καραϊβικής. Άλλες σημαντικές λίμνες είναι η λίμνη Ατιτλάν, η Ελ Γκοφέτε, η λάγο Πετέν Ιτσά και η λίμνη Αματιτλάν.
Κλίμα
Το κλίμα της χώρας είναι τροπικό, ενώ τα χαρακτηριστικά του επηρεάζονται από τους αληγείς ανέμους και μετριάζονται από τις υψομετρικές διακυμάνσεις. Οι βροχοπτώσεις χαρακτηρίζονται κανονικές και έχουν αποτέλεσμα την ύπαρξη δύο περιόδων: μιας ξηρής, από το Νοέμβριο ως το Μάιο, και μιας υγρής, από τον Ιούνιο ως το Σεπτέμβριο. Δεν είναι σπάνιοι οι τροπικοί κυκλώνες, ιδιαίτερα στη νότια ακτή.
Δημογραφία
Η Γουατεμάλα είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα της Κεντρικής Αμερικής. Ο πληθυσμός της χώρας αποτελείται από τους Λαντίνος 53,4%(μεστίζος, οι οποίοι είναι Ινδιάνοι της Αμερικής αλλά ισπανόφωνοι) και Ευρωπαίους, ισπανικής, αγγλικής, ιταλικής, βελγικής, γερμανικής και σκανδιναβικής καταγωγής 6,5%. 40,1% είναι γηγενείς (Οι Κιτσέ αποτελούν το 9,1%, οι Κακτσικέλ το 8,4%, οι Μαμ το 7,9%, οι Κέκτσι το 6,3%, και οι άλλοι Μάγιας το 8,6%). Παρά το γεγονός ότι η Γουατεμάλα είναι κυρίως γεωργική χώρα, την τελευταία δεκαετία παρατηρείται έντονη αστικοποίηση. Το 1900, η Γουατεμάλα είχε 885.000 κατοίκους. Σε όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, ο πληθυσμός παρουσίασε αλματώδη εξέλιξη και είχε το μεγαλύτερο ρυθμό αύξησης στο δυτικό ημισφαίριο. Από τη δεκαετία του '70, πολλοί Γουατεμαλανοί μετανάστευσαν στις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί σήμερα ολόκληρες παροικίες και κοινότητες με Γουατεμαλανούς σε πολλές αμερικανικές πόλεις.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 72,0 χρόνια (69,0 χρόνια οι άνδρες και 75,0 οι γυναίκες).
Γλώσσα
Τα ισπανικά μιλιούνται περισσότερο και είναι η επίσημη γλώσσα. Ωστόσο, ευρύτατα διαδεδομένες είναι οι γλώσσες των αυτοχθόνων. Σύμφωνα με υπολογισμούς, στη Γουατεμάλα ομιλούνται περισσότερες από 50 διαφορετικές διάλεκτοι των ιθαγενών.
Θρήσκευμα
Οι περισσότεροι κάτοικοι της χώρας είναι Ρωμαιοκαθολικοί (47%). Υπάρχουν επίσης Προτεστάντες (40%), καθώς και άλλες τοπικές θρησκείες, που βασίζονται στους Μάγιας. Επίσης, υπάρχουν 37.048 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 247.708 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Το Σύνταγμα της χώρας κατοχυρώνει την ανεξιθρησκία. Η οικογένεια, που βασίζεται στην πατριαρχία, είναι ο πυρήνας της κοινωνικής οργάνωσης στις τάξεις των αυτοχθόνων.
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση είναι δωρεάν, παρά το κόστος για στολές, βιβλία, εφόδια και μεταφορές. Πολλά παιδιά που προέρχονται από μεσαίες κοινωνικές τάξεις ή και ανώτερες, πηγαίνουν σε ιδιωτικά σχολεία. Η χώρα έχει ένα κρατικό πανεπιστήμιο (Universidad de San Carlos de Guatemala), και 9 ιδιωτικά. Μόνο το 69,1% των ανθρώπων ηλικίας 15 και άνω ξέρουν γραφή και ανάγνωση. Πρόκειται για το χαμηλότερο δείκτη αλφαβητισμού στην Κεντρική Αμερική.