cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποδοσφαιρική Αθλητική Αγροτική Ομοσπονδία Κύπρου
Μετονομασία σε ΠΑΑΟΚ
Η ΠΑΑΟΚ διαρκούντος του αγώνα θα αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες στην Παγκύπρια της ενεργοποίηση και τελικά θα περιοριστεί στην λαμπρή επαρχιακή δράση στα όρια της Λεμεσού.
Διοργανώσεις
Οι διοργανώσεις που διεξάγει η ΠΑΑΟΚ σήμερα είναι:
Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (ΛΔΚ) ήταν μια βραχύβια προσωρινή κυβέρνηση που οργανώθηκε κατά την παράδοση της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Διακηρύχθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1945, καθώς η Κορέα χωριζόταν σε δύο ζώνες κατοχής, με τη Σοβιετική Ένωση να καταλαμβάνει το βορρά και τις Ηνωμένες Πολιτείες να καταλαμβάνουν το νότο. Βασισμένο σε ένα δίκτυο Λαϊκών Επιτροπών, παρουσίασε ένα πρόγραμμα ριζικών κοινωνικών αλλαγών. Στο νότο, η στρατιωτική κυβέρνηση των ΗΠΑ απαγόρευσε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας στις 12 Δεκεμβρίου 1945, ενώ στο βορρά, οι σοβιετικές αρχές επέλεξαν τις επιτροπές στη δομή της αναδυόμενης Δημοκρατικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας (Βόρεια Κορέα).
Ίδρυση
Τα δικαιώματα ασφαλείας και τα διοικητικά δικαιώματα μεταφέρθηκαν στον Λίου και η ασφάλεια των Ιαπώνων που εκκένωναν την Κορεατική Χερσόνησο ήταν εγγυημένη. Κατά συνέπεια, ο Λίου πρότεινε τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
Ο λόγος για τον οποίο ο Λίου διαπραγματεύτηκε με τον Γενικό Κυβερνήτη, ήταν ότι ο ιαπωνικός στρατός εξακολουθούσε να σφάζει και αφήνει τους Κορεάτες να πεθαίνουν τόσο πριν από την εκκένωση όσο και αμέσως μετά την απελευθέρωση και η ΕΠΚΑ ανησυχούσε ότι ανίσχυροι άνθρωποι θα υποστούν μεγάλη αδικία χωρίς αυτήν.
Κατά συνέπεια, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός του Γενικού Κυβερνήτη αποδέχθηκε τους όρους. Εκείνο το βράδυ, ο Λίου Ουν-χιάνγκ ξεκίνησε την Εθνική Προπαρασκευαστική Επιτροπή, βασίζοντας τη δομή της στην Ιδρυτική Συμμαχία, ένα υπόγειο μυστικό κίνημα ανεξαρτησίας που είχε σχηματίσει ένα χρόνο πριν, τον Αύγουστο του 1944. Στη συνέχεια, ο Λίου απελευθέρωσε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους από τη Φυλακή Σεονταεμούν. Δύο ημέρες μετά την ίδρυση της Εθνικής Προπαρασκευαστικής Επιτροπής, δημιουργήθηκε, επεκτάθηκε και αναδιοργανώθηκε ένα συστηματικό οργανωτικό δίκτυο. Ο Λίου εξελέγη πρόεδρος και ο Αν Τζε-χονγκ ως αντιπρόεδρος.
Ανάπτυξη
δεξιά|μικρογραφία| Ο Αναπληρωτής Πρόεδρος [[Λίου Ουν-χιάνγκ σε ομιλία στη Χριστιανική Αδερφότητα Νέων στη Σεούλ (16 Αυγούστου 1945).]] Η ΛΔΚ έχει μεγάλη σημασία στο ότι είναι η πρώτη κορεατική πολιτική οργάνωση που εφαρμόζει την τοπική αυτονομία, με τη μορφή των Λαϊκών Επιτροπών. Μέχρι τα τέλη Αυγούστου, περισσότερες από 140 επιτροπές είχαν συσταθεί σε εθνικό επίπεδο ως απάντηση στην υποστήριξη του λαού.
Το οργανωτικό έργο της Εθνικής Προπαρασκευαστικής Επιτροπής πραγματοποιήθηκε επίσης στη Βόρεια Κορέα. Ο ηγέτης στην περιοχή της Βόρειας Κορέας ήταν ο Τσο Μαν-σικ, κάτοικος της Πιονγιάνγκ, που «πήρε μια μη βίαιη αλλά χωρίς συμβιβασμούς διαδρομή» κατά την ιαπωνική αποικιακή περίοδο. Υπό διαφορετικές περιφερειακές συνθήκες στα νότια και βόρεια της Κορεατικής Χερσονήσου, οι Λίου Ουν-χιάνγκ και Τσο Μαν-σικ ξεκίνησαν ταυτόχρονα το ιδρυτικό έργο.
Η οργάνωση είχε διαφορετικά ονόματα και διαφορές στη σύνθεση, ανάλογα με την περιοχή στην οποία ηγούνταν οι κομμουνιστές ή οι εθνικιστές. Ωστόσο, ο στόχος είχε ένα μεγάλο χαρακτηριστικό στο ότι παρείχε τα θεμέλια για την οικοδόμηση ενός νέου έθνους ως «αυτοδιοικούμενη λαϊκή οργάνωση», που δημιουργήθηκε από εθνικιστές και σοσιαλιστές που είχαν εμπλακεί στο κίνημα της ανεξαρτησίας κατά την ιαπωνική αποικιακή περίοδο.
Ο Σέο Γουνγκ-σέοκ, ένας καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Σουνγκιουνκουάν είπε, «Εάν δεν υπήρχε κάποια οργάνωση όπως η λαϊκή επιτροπή μετά την απελευθέρωση, θα υπήρχε μεγάλη σύγχυση. Αυτό επειδή οι μεγάλες ομάδες κινήσεων ανεξαρτησίας, συμπεριλαμβανομένης της Προσωρινής Κυβέρνησης της Κορέας, ήταν πολύ μακριά. Ωστόσο, πριν από την απελευθέρωση, η ιδρυτική συμμαχία οργανώθηκε κυρίως από εγχώριες ομάδες, οι οποίες ήταν σε θέση να εκτελέσουν εθελοντικά μεγάλα καθήκοντα, όπως η ασφάλεια και η διοίκηση».
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα της ΛΔΚ παρουσιάστηκε στο πρόγραμμα των είκοσι επτά σημείων της 14ης Σεπτεμβρίου. Το πρόγραμμα περιελάμβανε: «τη δήμευση χωρίς αποζημίωση γης που κατέχουν οι Ιάπωνες και συνεργάτες, δωρεάν διανομή αυτής της γης στους αγρότες, όρια ενοικίου στη μη διανεμημένη γη, εθνικοποίηση τέτοιων μεγάλων βιομηχανιών όπως η εξόρυξη, η μεταφορά, οι τράπεζες και η επικοινωνία, κρατική εποπτεία των μικρών και μεσαίων εταιρειών, εγγυημένα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του λόγου, του Τύπου, της συνέλευσης και της πίστης, καθολική ψηφοφορία για ενήλικες άνω των δεκαοκτώ ετών, ισότητα για τις γυναίκες, μεταρρυθμίσεις του εργατικού δικαίου συμπεριλαμβανομένων της οκτάωρης ημέρας, του ελάχιστου μισθού και απαγόρευση της παιδικής εργασίας και, τέλος, δημιουργία στενών σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την ΕΣΣΔ, την Αγγλία και την Κίνα, και θετική αντίθεση σε τυχόν ξένες επιρροές που παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις του κράτους».
Συνεργασία στο Βορρά
Όταν τα σοβιετικά στρατεύματα εισήλθαν στην Πιονγιάνγκ στις 24 Αυγούστου 1945, βρήκαν μια τοπική Λαϊκή Επιτροπή που ιδρύθηκε εκεί, με επικεφαλής τον βετεράνο Χριστιανό εθνικιστή Τσο Μαν-σικ. Σε αντίθεση με τους Αμερικανούς ομολόγους τους, οι σοβιετικές αρχές αναγνώρισαν και συνεργάστηκαν με τις Λαϊκές Επιτροπές. Βάση ορισμένων αναφορών, ο Τσο Μαν-σικ ήταν η πρώτη επιλογή της σοβιετικής κυβέρνησης να ηγηθεί της Βόρειας Κορέας.
Τον Δεκέμβριο του 1945, στη Διάσκεψη της Μόσχας, η Σοβιετική Ένωση συμφώνησε σε μια πρόταση των ΗΠΑ για την επίβλεψη της Κορέας για έως και πέντε χρόνια πριν από την ανεξαρτησία. Οι περισσότεροι Κορεάτες ζήτησαν άμεση ανεξαρτησία, αλλά ο Κιμ και οι άλλοι κομμουνιστές υποστήριξαν την πρόταση υπό την πίεση της σοβιετικής κυβέρνησης. Ο Τσο Μαν-σικ αντιτάχθηκε στην πρόταση σε δημόσια συνάντηση στις 4 Ιανουαρίου 1946 και εξαφανίστηκε σε κατ 'οίκον περιορισμό. Στις 8 Φεβρουαρίου 1946, οι λαϊκές επιτροπές αναδιοργανώθηκαν ως προσωρινές λαϊκές επιτροπές που κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές. Το νέο καθεστώς θέσπισε δημοφιλείς πολιτικές αναδιανομής γης, εθνικοποίηση της βιομηχανίας, μεταρρύθμιση του εργατικού δικαίου και ισότητα για τις γυναίκες. Εν τω μεταξύ, οι υπάρχουσες κομμουνιστικές ομάδες ανασυστάθηκαν ως Εργατικό Κόμμα της Κορέας, υπό την ηγεσία του Κιμ Ιλ-σονγκ.
Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων για ενοποίηση, η Δημοκρατική Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (ΔΛΔΚ) ανακηρύχθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1948, με τον Κιμ Ιλ-Σονγκ ως πρωθυπουργό.
Διάλυση στο Νότο
Μετά την αμερικανική άφιξη το Σεπτέμβριο του 1945, η Στρατιωτική Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κορέα έλεγχε τη χερσόνησο νότια του 38ου παραλλήλου. Ο στρατιωτικός κυβερνήτης, Αντιστράτηγος Τζον Ρ. Χοτζ, αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ΛΔΚ και τις Λαϊκές Επιτροπές της και τις έθεσε εκτός νόμου στις 12 Δεκεμβρίου. Αργότερα δήλωσε, «μία από τις αποστολές μας ήταν να διαλύσουμε αυτήν την κομμουνιστική κυβέρνηση». Στις 19 Ιουλίου 1947, ο Λίου Ουν-χιάνγκ δολοφονήθηκε από έναν δεξιό Κορεάτη.
Ορισμένες τοπικές μονάδες της Λαϊκής Δημοκρατίας παρέμειναν ενεργές στην περιοχή Τζεολά και ειδικά στο νησί Τζέτζου, όπου η παρουσία τους, μαζί με τις επιθετικές αντικομμουνιστικές συμμορίες νεολαίας, συνέβαλαν σε εντάσεις που εξερράγησαν στα γεγονότα που είναι γνωστά ως Εξέγερση του Τζέτζου του 1948– 1949.
Σε όλη τη χώρα
Στις αρχές Νοεμβρίου δημιουργήθηκε η Γενική Ομοσπονδία Συνδικάτων της Κορέας (ΓΟΣΚ) και η έγκρισή της για τη ΛΔΚ και το πρόγραμμά της. Ο Δεκέμβριος είδε τη δημιουργία της Ένωσης Εργαζομένων στη Γεωργία της Κορέας, του Κορεατικού Δημοκρατικού Συνδέσμου Νεολαίας και της Σοσιαλιστικής Ένωσης Γυναικών της Κορέας, και την υποστήριξή τους στη ΛΔΚ.
Επαρχία Ζανγκελντί
Παραπομπές
Ζανγκελντι
Δήμος Μεθάνων
Ο δήμος περιλαμβάνει τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμαρχοι Μεθάνων
Ο δήμος συστάθηκε στον Νομό Αργολίδος και Κορινθίας στις 7 Ιουνίου 1834 με έδρα τον οικισμό Μέθανα, υπήχθη στον νομό Αργολίδας (1899), έπειτα αποσπάστηκε ξανά στον Νομό Αργολίδας και Κορινθίας (1909), στη συνέχεια λειτούργησε ως κοινότητα (1912) και υπήχθη στον νομό Αττικής και Βοιωτίας (1925), αναγνωρίστηκε σε δήμο (1934), υπήχθη στον νομό Αττικής (1943), στον νομό Πειραιώς (1964) και στις 7 Ιουνίου 1966 μετονομάστηκε σε δήμο Λουτροπόλεως Μεθάνων. Υπήχθη ξανά στον νομό Αττικής (1972) και ο δήμος Μεθάνων λειτούργησε ως την κατάργησή του, το 1997.
Παραπομπές
Μ
Δήμος Καρλοβασίων
Ο Δήμος Καρλοβασίων λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του  νομού Σάμου από το 1999 έως το 2010 με έδρα το Καρλόβασι.
Ήταν ένας από τους τέσσερις δήμους, στους οποίους διαιρείτο διοικητικά η Σάμος και ένας από τους οκτώ του νομού. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νησιού και περιελάμβανε την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νησιού, το Καρλόβασι. Ο δήμος Καρλοβασίων περιελάμβανε δέκα δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9.590 κατοίκους.
Όρος E
μικρογραφία|290x290εσ|Το Όρος Ε Το Όρος Ε (恵山, E-Σαν) είναι ένα ενεργό στρωματοηφαίστειο που βρίσκεται στη Χακοντάτε, στη νήσο Χοκκάιντο της Ιαπωνίας.
Γεωλογία
Το όρος Ε αποτελείται από μη αλκαλικό,πλούσιο σε μαγνήσιο και σίδηρο, ηφαιστειογενές πέτρωμα. Το ανδεσιτικό ηφαίστειο περιλαμβάνει επίσης και έναν θόλο λάβας.
Ιστορικό εκρήξεων
μικρογραφία| Το Όρος Ε (κάτω δεξιά) και το [[Όρος Μαρού (αριστερά) |εναλλ.=|αριστερά]] Το όρος E εξερράγη τελευταία φορά στις 8 Ιουνίου 1874. Αυτή η έκρηξη συνίστατο από φρεατικές εκρήξεις και βαθμολογήθηκε με 1 στην Κλίμακα Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας (VEI).
Η παλαιότερη καταγεγραμμένη έκρηξη ξεκίνησε στις 18 Νοεμβρίου 1846. Η έκρηξη πυροδότησε λαχάρ που προκάλεσαν θανάτους και ζημιές σε πολλά κτίσματα.
Η ραδιοχρονολόγηση και η τεφροχρονολόγηση υποδεικνύουν πέντε ακόμα εκρήξεις πριν από τα ιστορικά αρχεία, κατά προσέγγιση στα έτη 1350, 550 π.Χ., 1050 π.Χ., 3900 π.Χ. ± 100 χρόνια και 7050 π.Χ. Η έκρηξη το 7050 π.Χ. ήταν η μεγαλύτερη, με βαθμίδα 3 στην κλίμακα VEI.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ιαπωνίας Κατηγορία:Βουνά της Ιαπωνίας
Γενικός Γραμματέας του Κομουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ
Ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ (Tổng Bí thư Ban Chấp hành Trung ương Đảng Cộng sản Việt Nam), γνωστός ως Πρώτος Γραμματέας (Bí thư Thứ nhất), είναι το ανώτατο αξίωμα εντός του  Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ.
Η Γενική Γραμματεία ήταν το δεύτερο στην ιεραρχία αξίωμα εντός του κόμματος όταν ο Χο Τσι Μινχ ήταν Πρόεδρος, μια θέση η οποία υφίστατο από το 1951 ως το 1969. Ο Γενικός Γραμματέας είναι επίσης Γραμματέας της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής, του σημαντικότερου κομματικού οργάνου για στρατιωτικά ζητήματα. Για κάποια περίοδο, η θέση του Γενικού Γραμματέα ήταν συνώνυμη με εκείνη του υπέρτατου ηγέτη του Βιετνάμ. Ο σημερινός Γενικός Γραμματέας είναι πρώτος στην ιεραρχία του Πολιτμπιρό.
Ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του κόμματος ήταν ο Τραν Φου, ο οποίος συνελήφθη από τους Γάλλους και πέθανε στη φυλακή. O τρίτος Γενικός Γραμματέας, Χα Χουί Ταπ ανατράπηκε τον Μάρτιο του 1938 και τον Μάιο της ίδιας χρονιάς συνελήφθη από τις αρχές. O διάδοχός του, Νγκουγιέν Βαν Κου συνελήφθη από τις αρχές το 1940 και εκτελέστηκε με τυφεκισμό στις 25 Μαΐου 1941.
Από τις 2 Σεπτεμβρίου 1969 ως τον θάνατό του στις 10 Ιουλίου 1986 Γενικός Γραμματέας και αναμφισβήτητα πρόεδρος του Βιετνάμ ήταν ο Λε Ντουάν. Το 2011 ανέλαβε γενικός γραμματέας ο Νγκουγιέν Φου Τρονγκ, ο οποίος επανεξελέγη τον Ιανουάριο του 2021.
Βιβλιογραφία
Γενικος Γραμματεας
Μάχη των Γαυγαμήλων
Ως μάχη των Γαυγαμήλων ή μάχη στα Άρβηλα εννοείται η τελευταία, μεγαλύτερη και πιο αποφασιστική μάχη του Αλέξανδρου Γ΄ (του Μεγάλου Αλεξάνδρου) κατά του Δαρείου Γ΄ Κοδομανού το 331 π.Χ, χάρη στην οποία ο Αλέξανδρος έκαμψε την τελευταία αντίσταση του μεγάλου βασιλέα στην πορεία του για την κατάληψη της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Κατέχοντας ο Αλέξανδρος τα παράλια της Αν. Μεσογείου και έχοντας εξουδετερώσει (έτσι) τον περσικό στόλο, ήταν έτοιμος να περάσει στη Μεσοποταμία. Η μάχη έλαβε χώρα περίπου 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της σύγχρονης Μοσούλης, στην ημιαυτόνομη περιοχή του Ιρακινού Κουρδιστάν.
Προετοιμασίες για τη μάχη
Το εκστρατευτικό σώμα έφθασε στην πόλη Θάψακο, κτισμένη στη δυτική όχθη του ποταμού Ευφράτη, αρχές καλοκαιριού του 331 π.Χ.. Εκεί, τα προπορευόμενα τμήματα του μηχανικού είχαν ήδη αρχίσει τις προσπάθειες γεφύρωσης του ποταμού. Ωστόσο, η κατασκευή των δύο πλωτών γεφυρών δεν ήταν δυνατόν να ολοκληρωθεί, καθώς ο Μαζαίος είχε καταλάβει την ανατολική όχθη του ποταμού με απόσπασμα 5.000 ανδρών του περσικού στρατού. Σύντομα, όμως, βλέποντας το στρατό του Αλέξανδρου, ο Μαζαίος υποχώρησε. Η γεφύρωση ολοκληρώθηκε και ο στρατός του Αλέξανδρου διέσχισε τον μεγάλο ποταμό. Ωστόσο, για λόγους επιμελητείας κυρίως και κλιματικών συνθηκών, ο Αλέξανδρος δεν κινήθηκε νοτιοανατολικά, όπως ίσως θα αναμενόταν αλλά βόρεια, μέσω της Μυγδονίας, όπως την αποκάλεσαν ύστερον οι Μακεδόνες, με τους δροσερούς λόφους και την άφθονη βοσκή για τα άλογα, τις κατοικημένες περιοχές για την προμήθεια τροφίμων και περισσότερη δροσιά για τους πεζούς.
Λίγο αργότερα, όμως, αιχμαλωτίστηκαν Πέρσες ανιχνευτές. Από αυτούς πληροφορήθηκε ο Αλέξανδρος πως ο Δαρείος είχε συγκεντρώσει στρατιά μεγαλύτερη από εκείνη της μάχης της Ισσού και πως είχε στρατοπεδεύσει στη δυτική όχθη του ποταμού, με την απόφαση να μην επιτρέψει τη διάβαση του Τίγρη. Ακούγοντας την είδηση, ο Αλέξανδρος θεώρησε πως δεν μπορούσε να διακινδυνεύσει το πέρασμα ενός τέτοιου ποταμού κάτω από τα βέλη του αντιπάλου του και τράβηξε βορειανατολικά, στο Μπετζαμπντέ, όπου πέρασε δύσκολα τον μεγάλο ποταμό και βρέθηκε στην ανατολική όχθη. Εκεί σταμάτησε μια μέρα για να ξεκουράσει το στράτευμα στις ορεινές όχθες.
Τακτικές κινήσεις
Ο Αλέξανδρος αμέσως σταμάτησε την προέλαση του στρατού και στρατοπέδευσε, οχυρώνοντας το στρατόπεδο, για κάθε ενδεχόμενο. Εδώ ξεκούρασε το στράτευμα επί τέσσερις ημέρες. Το βράδυ της τέταρτης ημέρας, 29η προς 30η Σεπτεμβρίου, προέλασε και πάλι, αφήνοντας πίσω του σκεύη, αιχμαλώτους και τους απόμαχους. Αρχικά προχώρησε ανάμεσα σε γήλοφους που τον χώριζαν από τον εχθρό. Ανεβαίνοντας τις πρωινές ώρες στα υψώματα είδε απέναντί του σε απόσταση περίπου τριάντα σταδίων τις αντίπαλες δυνάμεις. Παρέταξε τη φάλαγγα και συγκέντρωσε τους ανώτερους αξιωματικούς. Τους συμβουλεύτηκε, αν έπρεπε να προχωρήσει και να αρχίσει αμέσως την επίθεση. Οι περισσότεροι ήταν της άποψης να επιτεθούν αμέσως, αλλά ο Παρμενίων επέμεινε πως θα ήταν ασύνετο να κάνουν κάτι τέτοιο, χωρίς να γνωρίζουν ακριβώς την περιοχή μπροστά τους, τις φυσικές και τεχνητές της δυσκολίες ούτε την παράταξη των εχθρών, επιμένοντας ότι το θα ήταν ορθότερο να παρατηρηθούν όλα αυτά πριν ξεκινήσει η μάχη.
Ο Αλέξανδρος άκουσε τη συμβουλή του Παρμενίωνα και διέταξε να μείνουν εκεί, αλλά παρατεταγμένοι σε μάχη. Κατασκεύασε εδώ νέο οχυρωμένο στρατόπεδο, στο οποίο μετέφερε τη σκευή και τους αιχμαλώτους από το προηγούμενο. Ο ίδιος παίρνοντας μαζί του τους ψιλούς και τους εταίρους από τους ιππείς, κατασκόπευσε ανεμπόδιστα τους αντιπάλους και την περιοχή. Ο Παρμενίων, ο Πολυσπέρχων και άλλοι τον συμβούλευσαν, όταν επανήλθε από την ανίχνευση, να επιτεθεί κατά τη διάρκεια της νύχτας, γνώμη που ο Αλέξανδρος απέρριψε, θεωρώντας πως δεν είναι τίμιο να κλέψει τη νίκη, και ότι επιθυμεί και μπορεί να νικήσει και φανερά και χωρίς σοφίσματα τον Δαρείο. Κατόπιν έπεσε και κοιμήθηκε τόσο βαριά, που φέρεται ότι χρειάστηκε τρεις φορές το πρωί να του μιλήσει ο Παρμενίων για να σηκωθεί.
Ο περσικός στρατός που συγκεντρώθηκε εδώ, έφθανε συνολικά τους 1.000.000 πεζούς και 40.000 ιππείς, όπως παραδίδει ο Αρριανός, αν και η άποψή του θεωρείται λίγο-πολύ προπαγανδιστική. Στον συγκεκριμένο στρατό που παρέταξε, ο Δαρείος επέφερε και άλλες βελτιώσεις. Προμηθεύθηκε ξίφη και δόρατα πολύ μεγαλύτερα από τα προηγούμενα και κατασκεύασε 200 δρεπανηφόρα άρματα, το καθένα από τα οποία διέθετε ένα είδος μυτερού καμακιού που εξείχε αρκετά από τους ίππους, ενώ εκατέρωθεν του ζυγού πρόβαλλαν τρία μακριά ακόντια. Επίσης και από τις δυο πλευρές των αξόνων των τροχών πρόβαλλαν δρέπανα. Επιπλέον, ο Δαρείος φέρεται πως είχε στα Άρβηλα 15 οπλισμένους ελέφαντες, που για πρώτη φορά αναφέρονται ότι παρατάχτηκαν σε πεδίο μάχης.
Η παράταξη των αντίπαλων στρατευμάτων
thumb|350x350px| Χάρτης της εκστρατείας, όπου απεικονίζεται και η πορεία προς τα [[Γαυγάμηλα ]] Στα Γαυγάμηλα ο Δαρείος παρέταξε στην άκρα αριστερή πλευρά τους Βακτρίους, με τον Βήσσο τον σατράπη της Βακτριανής. Δίπλα σύνταξε τους Δάες και τους Αραχώτους υπό τον Βερσαέντη, τον σατράπη της Αραχωσίας. Κατόπιν παρέταξε τους δικούς του Πέρσες, ιππείς και πεζούς, τους Σούσιους υπό τον Οξάτρη και τους Καδούσιους. Στην άκρα δεξιά πλευρά παρατάχθηκαν και στην ανατολική και τη δυτική πλευρά του Ευφράτη τα συριακά στρατεύματα υπό τον Μαζαίο. Κατόπιν παρατάχθηκαν οι Μήδοι υπό τον Ατροπάτη, οι Παρθυαίοι, οι κατάφρακτοι Σάκες, οι Τάπουροι και οι Υρκάνιοι, ιππείς όλοι, υπό τον Φραταφέρνη. Τελευταίοι παρατάχθηκαν οι Αλβανοί και οι Σακεσίνες. Ο ίδιος ο Δαρείος πήρε θέση στο κέντρο, περιβαλόμενος από το καλύτερο τμήμα του στρατεύματος, τους έφιππους Πέρσες σωματοφύλακες, τους αποκαλούμενους συγγενείς του βασιλέα, τους πεζούς Πέρσες σωματοφύλακες, τους αποκαλούμενους μηλοφόρους, καθώς οι λόγχες τους έφεραν χρυσό μήλο, αντί σαυρωτήρα. Κατόπιν παρέταξε τους «ανασπάστους Κάρας», δηλαδή απογόνους των Καρών, που μετοίκησαν από την πατρίδα τους στα ενδότερα του κράτους, τους άριστους τοξότες Μάρδους και τέλος τους Έλληνες μισθοφόρους.
Πίσω από αυτούς παρατάχθηκαν ασύνταχτοι οι Ούξιοι και οι Βαβυλώνιοι και εκείνοι που κατοικούσαν προς την Ερυθρά θάλασσα και οι Συτακινοί και άλλοι, αγνώστου πλήθους. Ανάμεσα δε στο μέτωπο και τη φρουρά στέκονταν τα δρεπανηφόρα άρματα, μπροστά από τα οποία προπορεύονταν ορισμένα μικρά ιππικά σώματα, στο αριστερό κέρας ήταν Σκύθες και Βακτριανοί με 100 άρματα, και στο δεξιο κέρας Αρμένιοι και Καππαδόκες με 50 άρματα, ενώ τα υπόλοιπα 50 άρματα τοποθετήθηκαν στο μέσο. Η συγκεκριμένη παράταξη του περσικού στρατού αναφέρεται από τον Αρριανό, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αριστόβουλου, ο οποίος λέει ότι την αντέγραψε από το επίσημο σχέδιο που βρέθηκε ανάμεσα στα έγγραφα του περσικού επιτελείου, τα οποία έπεσαν στα χέρια των Ελλήνων αργότερα μαζί με την υπόλοιπη σκευή του Δαρείου.
Την 1η Οκτώβριου του 331 π.Χ. τελευταία του Βοηδρωμιώνα που είχε ορίσει ο χρησμός του Αρίστανδου, παρέταξε ο Αλέξανδρος σε δύο τάξεις το στρατό, που συγκροτείτο συνολικά από 40.000 πεζούς και 7.000 ιππείς. Προβλέποντας το σχέδιο του Δαρείου, ο Αλέξανδρος παρέταξε τις δυνάμεις του έτσι ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα υπερφαλάγγισής τους. Στο κέντρο παρατάχθηκαν έξι τάξεις της φάλαγγας και δεξιά τους οι υπασπιστές έχοντας στο πλευρό τους τις ίλες των εταίρων. Αριστερά της φάλαγγας τάχθηκαν 500 πεζοί και 2.000 Θεσσαλοί ιππείς. Πίσω από την πρώτη γραμμή αναπτύχθηκαν οι υπόλοιποι οπλίτες και πελταστές του στρατού σχηματίζοντας αμφίστομη φάλαγγα, ώστε σε οποιαδήποτε προσπάθεια υπερφαλάγγισης και κύκλωσης να μπορούν να σχηματίσουν νέο μέτωπο πλάγιο (επικαμπή) ή αντίθετο του αρχικού.
Στη δεξιά πλευρά ο Αλέξανδρος τοποθέτησε ελαφρούς πεζούς και ιππείς. Μπροστά από τις ίλες των εταίρων παρατάχθηκαν σε πλαγιοφυλακή οι Αγριάνες ακοντιστές, υποστηριζόμενοι στο δεξιό τους πλευρό από ψιλούς τοξότες και ακοντιστές. Τις μονάδες των ψιλών υποστήριζαν με τη σειρά τους οι πρόδρομοι σαρισσοφόροι υπό τον Αρέτη και οι Παίονες ελαφροί ιππείς. Την πλαγιοφυλακή, που κάλυπτε τον χώρο μεταξύ των δυο κυρίων γραμμών μάχης, κάλυπταν Έλληνες ιππείς και τμήματα Αγριάνων και ψιλών τοξοτών. Την εμπροσθοφυλακή του δεξιού ελληνικού κέρατος αποτελούσαν οι ιππείς του Μενίδα. Με τον ίδιο τρόπο παρατάχθηκαν και στην αριστερή πλευρά τμήματα Κρητών τοξοτών και Θρακών ακοντιστών, ως πλαγιοφυλακή υποστηριζόμενα από θρακικά και ελληνικά τμήματα ιππικού. Εμπροσθοφυλακή του αριστερού κέρατος αποτελούσε το τμήμα του μισθοφορικού ιππικού του Ανδρόμαχου. Τέλος, τη φύλαξη του στρατοπέδου ανέλαβαν οι Θράκες πελταστές.
Διάταξη μάχης των Μακεδόνων
Παρακάτω δίνεται η πλήρης σύσταση και διάταξη του μακεδονικού στρατού τη μέρα της μάχης, με τη σύνθεση και την αριθμητική δύναμη κάθε μονάδας. Τα ονόματα των διοικητών δίνονται σε παρενθέσεις.
Εφεδρική φάλαγγα
Σύνολο: 47.700 άνδρες χωρίς τους φρουρούς του στρατοπέδου.
Η μάχη
thumb|right|300 px|Παράταξη στρατευμάτων και αρχικές κινήσεις εμπλοκήςΣτην απλούστερη εκδοχή της και προκειμένου να κατανοήσει ο αναγνώστης τις εκδραματισμένες και ενίοτε αμφισβητούμενες σκηνές που παρατίθενται πιο κάτω, η μάχη ξεκίνησε με τους Πέρσες να επιτίθενται στο δεξιό πλευρό των Ελλήνων. Τότε ο Αλέξανδρος ενίσχυσε τη δεξιά πλευρά με ιππείς. Ο Δαρείος με τη σειρά του έστειλε και άλλες ενισχύσεις στο σημείο αυτό, δημιουργώντας, όμως, κενό στο αριστερό του πλευρό. Αντιλαμβανόμενος το κενό ο Αλέξανδρος επιτέθηκε αστραπιαία επικεφαλής των εταίρων. Μέσα από το κενό αυτό προσπάθησε να στραφεί προς το κέντρο του περσικού στρατεύματος, τρέποντας τη φρουρά του Δαρείου που πολεμούσε σκληρά από το άρμα του σε φυγή. Ο Δαρείος, εκτεθειμένος μετά την υποχώρηση της προσωπικής φρουράς του αναγκάστηκε να διαφύγει με τη σειρά του. Η φυγή γενικεύτηκε και όταν ο Αλέξανδρος έσπευσε προς ενίσχυση του Παρμενίωνα, η μάχη είχε ουσιαστικά λήξει. Ο Αλέξανδρος κατεδίωξε τους Πέρσες ως τα Άρβηλα, ενώ ο Δαρείος κατόρθωσε να διαφύγει στη Μηδία, με φρουρά μερικών χιλιάδων ιππέων.
Βλέποντας τον Μενίδα να προελαύνει, οι Βάκτριοι και οι Σκύθες σταμάτησαν την κυκλωτική τους κίνηση και του επιτέθηκαν, αναγκάζοντάς τον να οπισθοχωρήσει. Λίγο μετά επιτίθενται οι Παίονες και Έλληνες ιππείς και οι Βάκτριοι μαζί με τους Σκύθες υποχωρούν. Ενώ εξακολουθεί ακόμα η ιππομαχία και το μέτωπο συνεχίζει να προωθείται σταθερά λοξά, οι μακεδονικές ίλες και οι υπασπιστές βρίσκονται πλέον απέναντι από τα δρεπανηφόρα. Ο Δαρείος εξαπολύει τα δρεπανηφόρα και δίνει εντολή να ακολουθήσει η πρώτη παράταξη ολόκληρου του στρατού, ελπίζοντας πως τα άρματα θα επιφέρουν σύγχυση στη φάλαγγα και ότι μέσα σε αυτή τη σύγχυση και με την επίθεση του υπόλοιπου στρατού, θα υπερνικήσει τη μακεδονική φάλαγγα. Τα άρματα αποδείχθηκαν ωστόσο άχρηστα. Τα άλογα αναχαιτίζονταν εύκολα ή τα τραυμάτιζαν οι Αγριάνες και οι τοξότες, ορισμένοι από τους οποίους άρπαζαν τα χαλινάρια, έριχναν τους ηνιόχους και έσφαζαν τα άλογα. Έτσι, πολλά από αυτά ακινητοποιήθηκαν, άλλα στράφηκαν προς τα πίσω και άλλα, όσα έφθασαν έως τη φάλαγγα, περνούσαν ανάμεσα από τα ανοίγματα που άφηναν οι φαλαγγίτες αραιώνοντας, για να τα παραλάβουν πιο πίσω εκτεθειμένα οι ιπποκόμοι.
Απαλλαγμένος ο Αλέξανδρος, από τα δρεπανηφόρα και βλέποντας να ακολουθεί η κύρια δύναμη των Περσών, έδωσε και εκείνος εντολή να αντεπιτεθούν τα στρατεύματα της πρώτης του παράταξης, που έμεναν ως εκείνη τη στιγμή ακίνητα. Παράλληλα, έδωσε εντολή στον Αρέτη να αποκρούσει με τους Παίονές του τους εχθρούς που επιτέθηκαν στη δεξιά πλευρά του, κάτι που εκείνος έπραξε με τον καλύτερο τρόπο, κρίνοντας τη μάχη και πίσω από το κυρίως μέτωπο. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος επικεφαλής της ίλης του Κλείτου, σταματώντας τη λοξή κίνηση, όρμησε κατά της περσικής παράταξης και επιτέθηκε με όλους τους εταίρους στο ρήγμα που δημιουργήθηκε από την κίνηση των Βακτρίων.
Αμπούντ Τζούμπε
Ο Αμπούντ Τζούμπε Μβίνι (Aboud Jumbe Mwinyi, 14 Ιουνίου 1920 - 14 Αυγούστου 2016) ήταν πολιτικός της Ζανζιβάρης. Κατείχε διάφορα αξιώματα, καθώς ήταν ο δεύτερος πρόεδρος της Ζανζιβάρης, πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου, Αντιπρόεδρος της Ένωσης, και αντιπρόεδρος του κόμματος Τσάμα Τσα Μαπιντούζι (Chama Cha Mapinduzi, CCM)..
Μάχη των Γαυγαμήλων
Η μάχη
Με αυτόν τον τρόπο έσπασε το εχθρικό μέτωπο και ο Αλέξανδρος επιτέθηκε κατευθείαν εναντίον του Δαρείου, γύρω από τον οποίο έγινε φοβερή ιππομαχία. Την ίδια στιγμή επιτέθηκε και η μακεδονική φάλαγγα, η οποία συντεταγμένη πυκνά και προτείνοντας τις μακριές σάρισσες πίεσε ακόμα περισσότερο τους αντιπάλους. Η μάχη πιθανώς εδώ θα παρατεινόταν περισσότερο, γιατί εδώ βρίσκονταν τα καλύτερα στρατεύματα του Δαρείου, Έλληνες, Κάρες, Πέρσες δορυφόροι, συγγενείς του βασιλέα και άλλοι που τράπηκαν σε φυγή, ωστόσο, αφήνοντας τον μεγάλο βασιλέα εκτεθειμένο. Ο Δαρείος εκτιμώντας τον προσωπικό κίνδυνο που διέτρεχε, διέταξε το άρμα του να στραφεί προς τα πίσω, τρεπόμενος και ο ίδιος σε μακρά φυγή.
Κατά τη διάρκεια της γοργής προέλασης του Αλέξανδρου, ωστόσο, δημιουργήθηκε ένα κενό μεταξύ της τέταρτης και της πέμπτης τάξης της φάλαγγας. Μέσα από αυτό το κενό πέρασε μεγάλος αριθμός Περσών και Ινδών ιππέων και έφθασε ως το ελληνικό στρατόπεδο σφαγιάζοντας τους υπηρέτες και τους ιπποκόμους, παρά την αρχική αντίσταση των Θρακών που δέχθηκαν επίθεση από πίσω από τους αιχμαλώτους και κατατροπώθηκαν. Άλλοι Ινδοί, Πέρσες και Πάρθοι ιππείς άρχισαν να πλαγιοκοπούν το θεσσαλικό ιππικό, με αποτέλεσμα ο Παρμενίων να ζητήσει βοήθεια από τον Αλέξανδρο. Ο Αλέξανδρος, μαθαίνοντας τι συνέβαινε στους άλλους τομείς του μετώπου, έσπευσε να ενισχύσει τα πιεζόμενα τμήματα του χτυπώντας την αδιάσπαστη δεξιά πλευρά των Περσών. Χτυπάει πρώτα τους Ινδούς και τους Πάρθους που επιστρέφουν κυνηγημένοι από το στρατόπεδό του. Στη σύγκρουση αυτή σκοτώθηκαν 60 Εταίροι και τραυματίστηκαν βαριά ο Ηφαιστίωνας και ο Μενίδας. Κατόπιν, συνέχισε την επίθεσή του ο Αλέξανδρος προς ενίσχυση των ανδρών του Παρμενίωνα, αλλά οι Πέρσες, έχοντας πλέον αντιληφθεί την υποχώρηση του υπόλοιπου στρατεύματος, τράπηκαν σε φυγή, καταδιωκόμενοι από τους ιππείς του Παρμενίωνα. Ακολούθησε γενική καταδίωξη των ηττημένων, έως ότου έπεσε το σκοτάδι.
Αμπούντ Τζούμπε
Ο Τζούμπε ήταν πρόεδρος της Ζανζιβάρης από τις 11 Απριλίου 1972 έως τις 30 Ιανουαρίου 1984. Διαδέχθηκε τον Αμπέιντ Καρούμε μετά την δολοφονία του στις 7 Απριλίου 1972. Αρχικά εκλέχθηκε από το Επαναστατικό Συμβούλιο. Κατά την θητεία του, το 1977, τα δύο κυβερνώντα κόμματα της Τανζανίας συνενώθηκαν. Συγκεκριμένα,το ASP και η Ταγκανικανή Αφρικανική Εθνική Ένωση (Tanganyika African National Union, TANU) ενώθηκαν και σχημάτισαν το κυβερνών κόμμα της Τανζανίας, CCM.
Μάχη των Γαυγαμήλων
Συνέπειες
Περισσότεροι από 30.000 άνδρες του Δαρείου παραδίδεται ότι σκοτώθηκαν στη μάχη. Οι συνολικές απώλειες των Ελλήνων υπολογίζονται από 100 έως 500 νεκρούς. Αμέτρητα ήταν και τα λάφυρα που περιήλθαν στην κατοχή των νικητών, ανάμεσά τους τα όπλα και το άρμα του Δαρείου, οι 15 ινδικοί ελέφαντες που δε χρησιμοποιήθηκαν στη μάχη, χιλιάδες υποζύγια, χρήματα, τρόφιμα και εφόδια των Περσών. Με αυτόν τον τρόπο έληξε η μεγαλύτερη μάχη της εκστρατείας του Αλέξανδρου, μια μάχη που πλήγωσε βαθιά και ανεπανόρθωτα το γόητρο του περσικού κράτους και του ίδιου του μεγάλου βασιλέα είτε πολέμησε σκληρά σύμφωνα με κάποιους, είτε ήταν όντως δειλός στη μάχη.
Αμπούντ Τζούμπε
Το 1979 ο Τζούμπε εισήγαγε το πρώτο μετά-επαναστικό σύνταγμα της Ζανζιβάρης. Με αυτό διαχωρίστηκαν οι εξουσίες του Επαναστατικού Συμβουλίου από της Βουλής των Αντιπροσώπων. Επιπλέον, το νέο σύνταγμα καθιέρωσε εκλογές με καθολική ψηφοφορία, αντί για εκλογή από το Επαναστατικό Συμβούλιο.
Μάχη των Γαυγαμήλων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαυγαμηλα Γαυγαμηλα Γαυγαμηλα Γαυγαμηλων Μαχη
Αμπούντ Τζούμπε
Απεβίωσε στην οικία του στο Κιγκαμπόνι της Νταρ ες Σαλάμ, στις 14 Αυγούστου 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ζανζιβάρης
Τουρκικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας
Ο Τουρκικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας (Τουρκικά: İstiklâl Harbi, «Πόλεμος της Ανεξαρτησίας» ή Kurtuluş Savaşı, «Πόλεμος της Απελευθέρωσης», 19 Μαΐου 1919 – 24 Ιουλίου 1923) διεξήχθη ανάμεσα στο Τουρκικό Εθνικό Κίνημα και τους συμμάχους της Αντάντ, ανάμεσα στους οποίους και την Ελλάδα, καθώς και την Αρμενία, αφότου η χώρα καταλήφθηκε και διαμοιράστηκε μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το «Τουρκικό Εθνικό Κίνημα» (Kuva-yi Milliye) της Μικράς Ασίας που αρχικά συγκρούστηκε στρατιωτικά με τις δυνάμεις του τουρκικού στρατού που ήταν πιστές στο σουλτάνο, επικράτησε σύντομα με το σχηματισμό μιας νέας Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης από το Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και τους συντρόφους του. Στην συνέχεια κήρυξαν τον λεγόμενο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, ο οποίος κατέληξε σε νίκη τους αλλά στον διωγμό των Ελλήνων της Δυτικής Μικράς Ασίας, των Αρμένιων της Δυτικής Αρμενίας, των Ποντίων και των Ασσυρίων. Με το τέλος του Τουρκοαρμενικού, του Γαλλοτουρκικού, και του Ελληνοτουρκικού πολέμου (που συχνά αναφέρονται ως Ανατολικό, Νότιο και Δυτικό μέτωπο του πολέμου, αντίστοιχα), η συνθήκη των Σεβρών εγκαταλείφθηκε και υπογράφηκε τον Ιούλιο του 1923 η συνθήκη της Λωζάννης. Οι Σύμμαχοι εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη και η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας αποφάσισε την εγκαθίδρυση  δημοκρατίας  στην Τουρκία, που ανακηρύχθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1923.
Με την εγκαθίδρυση του «Τουρκικού Εθνικού Κινήματος», τον διαμοιρασμό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την κατάργηση του σουλτανάτου, η Οθωμανική εποχή και η Αυτοκρατορία ήρθαν στο τέλος τους. Έτσι, οι Τούρκοι δημιούργησαν σύγχρονο, κοσμικό έθνος-κράτος της Τουρκίας.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Τουρκίας Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία
Κλεομένης Σπηλιωτόπουλος
Ο Κλεομένης Σπηλιωτόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός από την Αχαία.
Είχε γεννηθεί στην Χαλανδρίτσα. Είχε εκλεγεί βουλευτής Πατρών στις εκλογές του 1906, ήταν υποψήφιος χωρίς επιτυχία και στις εκλογές του 1905 με 3370 ψήφους. Σε όλες τις αναμετρήσεις ήταν υποψήφιος με τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών
330
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 330 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 330 (CCCXXX) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Γαλλικανού και Τουλιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1083 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 330 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπαλούχοι
thumb|right|320px|Ιρανοί Μπαλούχοι αρχηγοί φυλών την εποχή της δυναστείας Κατζάρ στο Ιράν, γύρω στα 1904 Οι Μπαλούχοι ( بلوچ) είναι ιρανικής καταγωγής εθνότητα, και ζουν κυρίως στην περιοχή Βαλουχιστάν, που βρίσκεται στο ακρότατο νοτιοανατολικό τμήμα του ιρανικού υψιπέδου, καταλαμβάνοντας τμήμα του νοτιοδυτικού Πακιστάν, του νοτιοανατολικού Ιράν, και μικρότερο τμήμα του νοτιοδυτικού Αφγανιστάν, ενώ αριθμοί Βαλούχων κατοικούν και στην Αραβική Χερσόνησο και το Τουρκμενιστάν.
Ομιλούν κυρίως τη Βαλουχική γλώσσα (Μπαλόχι), κλάδο των Βορειοδυτικών Ιρανικών γλωσσών. Περίπου το 50% του συνολικού πληθυσμού των Μπαλούχων ζει στην επαρχία Βαλουχιστάν του Πακιστάν, 40% αυτών στην επαρχία Σιντ του Πακιστάν, και ένας σημαντικός αριθμός στην επαρχία Παντζάμπ του Πακιστάν. Αποτελούν περίπου το 3,6% του πληθυσμού του Πακιστάν, περίπου το 2% του Ιράν και περίπου το 2% του Αφγανιστάν.
Διαβιούν κυρίως σε ερημικές και ορεινές περιοχές. Είναι κυρίως σουνίτες μουσουλμάνοι, και χρησιμοποιούν τη γλώσσα Ούρντου ως λίνγκουα φράνκα για να επικοινωνούν με άλλες εθνότητες, όπως τους Παστούν (Pashtun) και Σίντι (Sindhis).
Ετυμολογία
Η ακριβής προέλευση της λέξης Μπαλούχοι είναι ασαφής. Ο Βρετανός ιστορικός και θεολόγος Τζωρτζ Ρόουλινσον (George Rawlinson) έγραφε το 1873 ότι προέρχεται από το όνομα του Βαβυλώνιου βασιλέα και θεού Βήλου. Ο Βρετανός λόγιος και μελετητής ανατολικών γλωσσών, Μάνσελ Νταίημς (Mansel Dames), έγραφε το 1904 ότι η λέξη προέρχεται από τον περσικό όρο για το λειρί του κόκορα, που λέγεται ότι χρησιμοποιούταν ως έμβλημα στα κράνη των Βαλούχων στρατιωτών της Περσικής Αυτοκρατορίας τον 6ο αιώνα π.Χ. Ο Γερμανός αρχαιολόγος και ιρανολόγος Ερνστ Χέρτσφελντ (Ernst Herzfeld) πρότεινε το 1968 την προέλευση από το μηδικό όρο brza-vaciya, που περιγράφει έναν θορυβώδη ή επιθετικό τρόπο ομιλίας. Ο Πακιστανός βαλουχικής καταγωγής δρ. Ανθρωπολογίας Νάσιρ Ντάστι (Naseer Dashti), παρουσίασε σε βιβλίο του το 2012 μια άλλη πιθανότητα, αυτή της προέλευσης από το όνομα της εθνότητας Μπαλασίκ που διαβιούσε στην περιοχή της σατραπείας Μπαλασαγκάν των Σασσανιδών, ανάμεσα στην Κασπία Θάλασσα και τη Λίμνη Βαν στα εδάφη της σημερινής Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν, τα μέλη της οποίας πιστεύεται ότι μετανάστευσαν στο Βαλουχιστάν.
Ιστορία
Σύμφωνα με τις παραδόσεις των ίδιων των Μπαλούχων, οι πρόγονοί τους κατάγονται από το Χαλέπι της σημερινής Συρίας. Αναλυτικότερα, ισχυρίζονται πως είναι αραβικής καταγωγής, απόγονοι του εμίρη Χάμζα ιμπν Αμπντούλ Μουττάλιμπ, θείου του προφήτη Μωάμεθ, που εγκαταστάθηκαν στην πόλη Χαλάμπ (Χαλέπι). Κατέφυγαν αργότερα στην περιοχή Σιστάν, παραμένοντας εκεί για περίπου μισή χιλιετία, μέχρι που κατέφυγαν στην περιοχή της Μακρανίας, κατόπιν μιας απάτης ενάντια στον ηγέτη του Σιστάν, Μπαντρουντίν.
Τον 9ο αιώνα, Άραβες συγγραφείς έγραφαν ότι οι Βαλούχοι ζούσαν στην περιοχή μεταξύ του Κερμάν, Χορασάν, Σιστάν και Μακράν, που αποτελεί σήμερα το ανατολικό τμήμα του Ιράν. Παρότι είχαν κοπάδια με πρόβατα, διέπρατταν ληστείες σε βάρος ταξιδιωτών στους δρόμους της ερήμου. Η δράση τους αυτή τούς έφερε σε σύγκρουση με τους Μπουγίδες, και αργότερα τους Γαζναβίδες και τους Σελτζούκους. Ο Αντούντ αντ-Ντάουλα της δυναστείας των Μπουγιδών εξαπέλυσε μια τιμωρητική εκστρατεία εναντίον τους και τους νίκησε το 971-972. Μετά από αυτό, οι Βαλούχοι συνέχισαν την προς ανατολάς μετακίνησή τους, στην περιοχή που σήμερα αποτελεί την επαρχία Βαλουχιστάν του Πακιστάν, παρότι κάποιοι παρέμειναν πίσω, με αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα να συναντά κανείς Βαλούχους στο ανατολικό τμήμα των επαρχιών Σιστάν-Βαλουχιστάν και Κερμάν του κράτους του Ιράν. Μέχρι τον 13ο-14ο αιώνα κύματα Βαλούχων είχαν μεταναστεύσει στην περιοχή Σιντ, και μέχρι τον 15ο αιώνα στην περιοχή του Παντζάμπ.
Σύμφωνα με τον δρ. Ακτάρ Μπάλοχ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Καράτσι, οι Βαλούχοι μετανάστευσαν από το Βαλουχιστάν κατά τη διάρκεια της λεγόμενης Μικρής Εποχής των Πάγων, εγκαθιστάμενοι στο Σιντ και το Παντζάμπ. Η Μικρή Εποχή των Πάγων ορίζεται συμβατικά ως η περίοδος από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα, ή διαφορετικά, από περίπου το 1300 έως περίπου το 1850 μ.Χ., αν και υπάρχει διαφωνία μεταξύ κλιματολόγων και ιστορικών που μελετούν τα τοπικά αρχεία για την ακριβή έναρξη και λήξη της εποχής αυτής, η οποία ποίκιλλε ανάλογα με τις εκάστοτε τοπικές συνθήκες. Σύμφωνα με τον καθηγητή Μπάλοχ, το κλίμα στο Βαλουχιστάν εκείνη την περίοδο ήταν πολύ ψυχρό και η περιοχή είχε καταστεί μη κατοικήσιμη τους χειμερινούς μήνες, με αποτέλεσμα οι Βαλούχοι να αναγκαστούν να μεταναστεύσουν κατά κύματα στις περιοχές Σιντ και Παντζάμπ.
Η περιοχή όπου εγκαταστάθηκαν οι φυλές των Βαλούχων αποτελούσε διεκδικούμενο έδαφος μεταξύ των Σαφαβιδών του Ιράν και της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ. Παρόλο που οι Μουγκάλ κατάφεραν να παγιώσουν κάποιον έλεγχο στα ανατολικά τμήματα της περιοχής, τον 17ο αιώνα ένας αρχηγός φυλής ονόματι Μιρ Χάσαν αυτοανακηρύχθηκε πρώτος Χαγάνος των Βαλούχων. Το 1666, τον διαδέχθηκε ο Μιρ Άχμαντ Χαν Καμπαρανί, ο οποίος ίδρυσε το Βαλουχικό Χανάτο του Καλάτ υπό τη δυναστεία Αχμαντζάι. Αρχικώς σε συμμαχία με τους Μουγκάλ (υπό την επικυριαρχία τους), το χανάτο το 1839 υπέγραψε συνθήκη με τη βρετανική αποικιακή κυβέρνηση της Ινδίας, και η περιοχή αποτέλεσε πλέον εξαρτημένο κρατίδιο των Βρετανικών Ινδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στο Ιράν Κατηγορία:Φυλές του Πακιστάν Κατηγορία:Φυλές του Αφγανιστάν Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Μπιβουάκ
Ως μπιβουάκ εννοείται κάθε αυτοσχέδιο καταφύγιο στην ύπαιθρο και χρησιμοποιείται τόσο κατά τη διάρκεια εξερευνήσεων στη φύση όσο και στην ορειβασία. Συχνά με τη χρήση της λέξης εννοείται ο υπαίθριος ύπνος σε σάκο μπιβουάκ, όπως επίσης και κάποιο καταφύγιο κατασκευασμένο από φυσικά υλικά. Η λέξη είναι γαλλική και απαντάται στη χρήση του ελβετογερμανικού biwacht περιπολία, κατά τον 18ο αιώνα: 1700-10 < Γαλλία < Ελβετογερμανικό bīwacht βοηθητική περιπολία, ισοδύναμο του bī- by- + wacht περιπολία. Το υψηλότερο εκτεθειμένο μπιβουάκ έγινε από τους ορειβάτες Τσεχοσλοβάκος Γιόζεφ Ρακονσάι και ο Ιταλός Αγκοστίνo ντα Πολέντζα, κατά τη διάρκεια της αναρρίχησής τους στο Κ2 το 1983, καθώς πέρασαν τη νύκτα σε υψόμετρο 8561 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναρρίχηση Κατηγορία:Ορειβασία Κατηγορία:Δεξιότητες επιβίωσης
Χαλίντ μπιν Μπαργκάς
Ο Σαΐντ Χαλίντ μπιν Μπαργκάς Αλ-Μπουσαΐντ (1874 – 1927) (αραβικά: خالد بن برغش البوسعيد) ήταν ο έκτος Σουλτάνος της Ζανζιβάρης και ο μεγαλύτερος γιος του δεύτερου Σουλτάνου της Ζανζιβάρης, Σαίντ Μπαργκάς μπιν Σαίντ Αλ-Μπουσαίντ. Ο Χαλίντ κυβέρνησε για μικρό χρονικό διάστημα τη Ζανζιβάρη (από τις 25 Αυγούστου έως τις 27 Αυγούστου 1896) καταλαμβάνοντας την εξουσία μετά τον ξαφνικό θάνατο του ξαδέρφου του, Χαμάντ μπιν Θουγουαΐνι, τον οποίο πολλοί υποψιάζονται ότι δηλητηριάστηκε από τον Χαλίντ. Η Βρετανία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την διεκδίκησή του στον θρόνο, γεγονός που είχε αποτέλεσμα τον Αγγλο-Ζανζιβαρινό Πόλεμο κατά τον οποίο βομβαρδίστηκε το παλάτι και το χαρέμι του Χαλίντ από βρετανικά πλοία για περίπου 40 λεπτά, σκοτώνοντας 500 υπερασπιστές του, πριν ζητηθεί παράδοση. Ο Χαλίντ διέφυγε από το παλάτι του και βρήκε άσυλο στο Γερμανικό προξενείο από το οποίο διέφυγε κρυφά στην Γερμανική Ανατολική Αφρική όπου του δόθηκε πολιτικό άσυλο. Συνελήφθη από βρετανικές δυνάμεις στο Νταρ εσ Σαλάμ το 1916 και εξορίστηκε στις Σεϋχέλλες και την Αγία Ελένη πριν του επιτραπεί να επιστρέψει στην Ανατολική Αφρική όπου πέθανε στην Μομπάσα το 1927.
Παρασκήνιο
Στην αρχαία Ελλάδα παρασκήνιο ονομαζόταν η κάθε μία από τις δύο πλάγιες πτέρυγες της θεατρικής σκηνής.
Σήμερα με την ίδια λέξη παρασκήνιο ή παρασκήνια χαρακτηρίζεται ο πίσω από τη σκηνή χώρος, τον οποίο και καλύπτουν τα σκηνικά, όπου αναμένουν οι ηθοποιοί προκειμένου να εξέλθουν στη σκηνή.
Μεταφορικά στο πληθυντικό, ως δημώδης έκφραση, παρασκήνια λέγεται προκειμένου να χαρακτηριστούν κρυφές ενέργειες, δηλαδή όχι από σκηνής τρόπον τινά, αλλά που γίνονται κρυφά, όπως για παράδειγμα: τα παρασκήνια της υπόθεσης, τα πολιτικά παρασκήνια, τα διπλωματικά παρασκήνια κ.λπ., ή άνθρωπος των παρασκηνίων που λέγεται γενικά για πρόσωπα που δρούν όχι εκ του εμφανούς, αλλά όπως κοινώς λέγεται στα "μουλωχτά".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Εκφράσεις
Επαρχία Ίλε (Καζακστάν)
Η επαρχία Ίλε (Іле ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Αλμάτι στο Καζακστάν. Η επαρχία πήρε το όνομά της από τον ποταμό Ιλί (Ίλε στα Καζακικά). Το διοικητικό κέντρο είναι το Οτεγκέν Μπατίρ. Πληθυσμός: 191.897 (εκτίμηση 2013) 170.695 (απογραφή 2009) 120.725 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Ιλε Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Αφέγκα
Η Αφέγκα (σαμόα: Fale'ula) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Τουαμασάγκα στα νησιά Σαμόα. Έχει πληθυσμό 1.781 κατοίκων (2006).
Γεωγραφία
Η Αφέγκα βρίσκεται ανατολικά των Σαμόα, βόρεια-κεντρικά του Ουπόλου και βόρεια της Τουαμασάγκα. Βρίσκεται στην οδό Μέιν Γουέστ Κόουστ Ρόουντ. Βρίσκεται λίγα μίλια ανατολικά της Τουανά'ι και λίγα μίλια δυτικά της Φαλέ'ουλα.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, η Αφέγκα είχε 1.781 κατοίκους, ενώ το 2001 1.750.
Η Αφέγκα είναι η 12 μεγαλύτερη πόλη των νησιών Σαμόα, μετά τις Άπια, Βαϊτέλε, Φαλεάσιου, Βαϊλέλε, Λεαουβάα, Φαλέ'ουλα, Σιουσέγκα, Μάλιε, Φασιτο'ιούτα, Βαϊούσου και Λαουλίι.
Αθλητικά πρόσωπα
Τα κυριότερα αθλητικά πρόσωπα της Αφέγκα είναι τα ακόλουθα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις των Σαμόα Κατηγορία:Τουαμασάγκα
Ερρίκος Φλοράν Λαμοράλ του Λιν
Ο πρίγκιπας Ερρίκος-Φλοράν, γαλλ.: Henri Florent Eugène François Joseph Lamoral de Ligne (29 Δεκεμβρίου 1881 – 15 Μαΐου 1967) από τον Οίκο Λαμοράλ ντε Λιν, ήταν Βέλγος ευγενής, γιος τού πρίγκιπα Καρόλου-Ιωσήφ-Ευγένιου-Ερρίκου-Γεωργίου Λαμοράλ (1837–1914) (ο ίδιος γιος του Ευγένιου 8ου πρίγκιπα τού Λιν. και της συζύγου του Nαταλί ντε Τραζενί) και της Καρλόττας τού Γκοντώ-Μπιρόν (1854–1933), (η ίδια κόρη τού Στεφάνου-Καρόλου τού Γκοντώ, μαρκήσιου τού Μπιρόν).
Βιογραφία
Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Καρλόττα ντε Λα Τρεμουάλ (τη μεγαλύτερη κόρη τού Λουδοβίκου-Καρόλου-Μαρία, 10ου δούκα τού Τουάρ και της συζύγου του Ελέν-Μαρί-Λεονί Πιγιέ-Βιλ) και απέκτησαν έναν γιο, τον πρίγκιπα Ιωάννη-Κάρολο.
Το 1933, μετά το τυχαίο τέλος τού άτεκνου μικρότερου αδελφού της συζύγου του, Λουδοβίκου-Ιωάννη-Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ, 11ου δούκα τού Τουάρ, ο πρίγκιπας Ερρίκος-Φλοράν Λαμοράλ έγινε δούκας τού Tουάρ ως σύζυγος της 12ης πλέον δούκισσας, τίτλο που τελευταία είχε η πεθερά του πριγκίπισσα Ελέν-Μαρί-Λεονί, τη χήρα δούκισσα τού Τουρά (Thouras).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών
Μελί Μεγάρων
Το Νέο Μελί αποτελεί συνοικισμό των Μεγάρων Αττικής. Δημιουργήθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες που κατέφυγαν στην περιοχή των Μεγάρων μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Καθώς οι πρόσφυγες προέρχονταν από το Μελί της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας, έδωσαν στον οικισμό τους το ίδιο όνομα με την παλιά τους πατρίδα. Επίσης, σε ανάμνηση του ναού του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο παλιό Μελί, έκτισαν τον ομώνυμο ιερό ναό στο Μελί Μεγάρων, όπου φυλάσσεται και η εικόνα του αγίου, φερμένη και αυτή από τους πρόσφυγες ως κειμήλιο. Ο οικισμός καταργήθηκε ως διοικητική δομή το 1951 και ενσωματώθηκε στην πόλη των Μεγάρων, με την οποία είναι ενωμένος.
Πηγές
Κατηγορία:Μέγαρα Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Σταύρος Αρναουτάκης
Ο Σταύρος Αρναουτάκης είναι Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός, πρώην βουλευτής, πρώην ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και σημερινός περιφερειάρχης Κρήτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1956 στις Αρχάνες Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα στο διάστημα 1981-1991. Το 1990 εξελέγη δήμαρχος Αρχάνων, και επανεξελέγη το 1994, το 1998 και το 2002.
Το 2004 εξελέγη ευρωβουλευτής στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Το 2009 εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ, και από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010 διετέλεσε υφυπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου.
Στις περιφερειακές εκλογές του 2010 εξελέγη περιφερειάρχης Κρήτης με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. Το 2014, επανεξελέγη περιφερειάρχης Κρήτης ως ανεξάρτητος υποψήφιος, έχοντας την υποστήριξη εκ νέου του ΠΑΣΟΚ και της Δράσης, επικρατώντας στον β' γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών του υποστηριζόμενου από τη ΝΔ υποψήφιου, Σεραφείμ Τσόκα. Στις περιφερειακές εκλογές του 2019 επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 60,78%.
Είναι παντρεμένος με την Ειρήνη Τζωρτζακάκη και έχει δύο κόρες, την Αντωνία και τη Μαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009 Κατηγορία:Έλληνες περιφερειάρχες
Μανίνοα
Γεωγραφία
Η Μανίνοα βρίσκεται νοτιοανατολικά των Σαμόα, νότια-κεντρικά του Ουπόλου και νότια της Τουαμασάγκα. Βρίσκεται στην οδό Μέιν Σάουθ Κόουστ Ρόουντ. Βρίσκεται λίγα μίλια ανατολικά των Μουλιβάι και Ταφιτοάλα και δυτικά της Σιουμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις των Σαμόα Κατηγορία:Τουαμασάγκα
Κερασοχώρι Θεσπρωτίας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κερασοχώρι Ευρυτανίας
Το Κερασοχώρι, επίσημα Κερασοχώριον, είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 570 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κερασοχώρι, πρώην Φατήρι παλαιότερα ανήκε στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, έξι οικισμών, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου. Το χωριό βρίσκεται βόρεια των Φιλιατών, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα, σε υψόμετρο περίπου 580 μέτρα. Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος κυρίως με την κτηνοτροφία, το 2017 αριθμούσε 10 κατοίκους.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Χαμούντ μπιν Μουχάμεντ
Ο Σαΐντ Σερ Χαμούντ μπιν Μοχάμεντ Αλ-Σαΐντ (1853 - 18 Ιουλίου 1902) ήταν ελεγχόμενος από την Βρετανία Σουλτάνος του προτεκτοράτου της Ζανζιβάρης, ο οποίος απαγόρευσε την δουλεία στο νησί. Ο Χαμούντ έγινε σουλτάνος με την υποστήριξη του βρετανού πρόξενου, σερ Μπάζιλ Κέιβ, μετά τον θάνατο του Χαμάντ μπιν Θουγουαΐνι. Πριν αναλάβει την εξουσία, ένας άλλος διεκδικητής του θρόνου, ο Χαλίντ μπιν Μπαργκάς κατέλαβε το παλάτι και αυτοανακηρύχθηκε σουλτάνος. Οι Βρετανοί αντέδρασαν την επόμενη ημέρα, στις 26 Αυγούστου 1896 στέλνοντας τελεσίγραφο στον Χαλίντ ώστε να εκκενώσει το παλάτι μέχρι τις 9:00 π.μ. της 27ης Αυγούστου. Όταν ο Χαλίντ αρνήθηκε τα Βρετανικά πολεμικά πλοία βομβάρδισαν το παλάτι και άλλους στρατηγικούς στόχους στην πόλη αναγκάζοντας τον Χαλίντ και την ομάδα του να διαφύγουν. Σύμφωνα με το βιβλίο Γκίνες ο επακόλουθος Αγγλο-Ζανζιβαρινός Πόλεμος ήταν ο συντομότερος πόλεμος της Ιστορίας, και την ίδια μέρα ο Χαμούντ ανέβηκε στον θρόνο ως Σουλτάνος.
Ο Χαμούντ απαίτησε την απαγόρευση της δουλείας στη Ζανζιβάρη και την ελευθέρωση όλων των δούλων.
Πέθανε στις 18 Ιουλίου 1902 και τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Αλί μπιν Χαμούντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουλτάνοι της της Ζανζιβάρης
Βασιλική του Αγίου Βιταλίου
Η Βασιλική του Αγίου Βιταλίου (ιταλικά: Basilica di San Vitale) είναι χριστιανικός ναός στη Ραβέννα. Είναι ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα της παλαιοχριστιανική Βυζαντινής τέχνης και αρχιτεκτονικής στη δυτική Ευρώπη. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 527, όταν η Ραβέννα ήταν υπό την εξουσία των Οστρογότθων και ολοκληρώθηκε το 546 επί του Βυζαντινού Εξαρχάτου της Ραβέννας. Είναι περισσότερο γνωστή για τον πλούτο των Βυζαντινών ψηφιδωτών της, τα μεγαλύτερα και καλύτερα διατηρημένα εκτός Κωνσταντινούπολης. Η εκκλησία είναι τεράστιας σημασίας για τη Βυζαντινή τέχνη, καθώς είναι η μόνη μεγάλη εκκλησία από την περίοδο του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ που σώζεται ουσιαστικά ανέπαφη μέχρι σήμερα. Έχει λάβει τον τιμητικό τίτλο βασιλική για την ιστορία της, αν και αρχιτεκτονικά δεν ανήκει στον τύπο της βασιλικής. Έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO, μαζί με άλλα εφτά μνημεία της πόλης.
Ιστορία
Η κατασκευή της εκκλησίας χρηματοδοτήθηκε από τον Ιούλιο Αργεντάριο, έναν τραπεζίτη και έναν αρχιτέκτονα, για τον οποίο ελάχιστα είναι γνωστά, εκτός από το ότι επίσης χρηματοδότησε την κατασκευή της Βασιλικής του Αγίου Απολλινάρου στο Κλάσε περίπου την ίδια εποχή Το πορτρέτο του διακρίνεται ανάμεσα στους αυλικούς στο μωσαϊκό του Ιουστινιανού. Το τελικό κόστος ανερχόταν σε 26.000 στερεά (χρυσά κομμάτια), ίσο με 36,11 λίβρες χρυσού. Έχει προταθεί ότι ο Ιούλιος προερχόταν από το ανατολικό τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπου υπήρχε μακρόχρονη παράδοση δημόσιων ευεργεσιών. thumb|250px|left|Η μπαρόκ ζωγραφική στον τρούλο.