cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου
Ιστορική αναδρομή
Την περίοδο 1964 - 1967 αν και τα διάφορα θέματα δασμολογικών εμποδίων δεν παρουσίαζαν καμία πρόοδο, η προσοχή στράφηκε στα γεωργικά προϊόντα και στην απελευθέρωση των τιμών τους καθώς και σε θέματα που αφορούσαν αθέμιτους ανταγωνισμούς και πρακτικές, όπως π.χ. ανταγωνισμούς μέσω επιδοτήσεων. Συνέπεια δε αυτών των διαπραγματεύσεων ήταν η μείωση των δασμών των διακινουμένων βιομηχανικών προϊόντων κατά 35 μέχρι 40%, ενώ η ΕΟΚ αποδέχθηκε τη φιλελευθεροποίηση των διεθνών συναλλαγών καθώς και την ισχύ κοινού εξωτερικού δασμολογίου.
Την περίοδο 1973 - 1979 στις διαπραγματεύσεις του Τόκιο στα παραπάνω θέματα προστέθηκαν η εξάλειψη ή μέγιστη δυνατή μείωση όλων των μη δασμολογικών περιορισμών και ότι συναφών μέτρων περιοριστικών στον ελεύθερο εμπορικό ανταγωνισμό, καθώς και η ευνοϊκότερη διακρατική μεταχείριση των λιγότερο αναπτυγμένων και αναπτυσσομένων χωρών. Την πρωτοβουλία του "γύρου" αυτού είχαν η ΕΟΚ, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία οι οποίες και καθόρισαν τις επιδιώξεις τους με επιπλέον δασμολογικές μειώσεις στη λεγόμενη "Διακήρυξη του Τόκιο".
Κρίση του 1974
Η ενεργειακή κρίση όμως που ξέσπασε την περίοδο εκείνη παρέλυσε τις διαπραγματεύσεις στην τριετία 1974 - 1977 που συνεχίστηκαν με πρωτοβουλία της ΕΟΚ και των ΗΠΑ στη συμφωνία της Γενεύης (1977 - 1979) όπου προβάλλονταν νέες μειώσεις της τάξης του 32% - 40% και με ρύθμιση μη δασμολογικού χαρακτήρα (μ.δ.χ.) επί των γεωργικών συναλλαγών. Παρά ταύτα το τελευταίο αυτό ποσοστό μειώσεων στις χώρες GATT, που είχαν στο μεταξύ διευρυνθεί σε 99, στην ουσία δεν συνέβαλε καθοριστικά στην απελευθέρωση του εμπορίου των αγροτικών προϊόντων και τούτο διότι οι συμβαλλόμενες ανεπτυγμένες χώρες δεν ανέπτυξαν ιδιαίτερα τις αγροτικές εισαγωγές τους από τις αναπτυσσόμενες.
Έτσι αρχίζει να παρατηρείται άσκηση προστατευτικής αγροτικής πολιτικής μη δασμολογικού χαρακτήρα (μ.δ.χ.). Οι δε συνεχιζόμενες μειώσεις των δασμών εντάχθηκαν στα δεσμευτικά ποσοστά ρήτρας "ευνοούμενου κράτους" αντί των κατωτάτων ορίων που επιβάλλονταν από τις διαπραγματεύσεις. Παράλληλα τότε καθιερώθηκε και ο λεγόμενος "Κώδικας Επιδοτήσεων" με επιπλέον περιορισμούς ώστε να μη επέρχεται πρόκληση βλάβης επί εξαγωγών ίδιου προϊόντος μεταξύ των κρατών-μελών.
Ανησυχία των ΗΠΑ
Η παρατηρούμενη στη συνέχεια οικονομική άνοδος των κρατών-μελών της ΕΟΚ αφενός και της Ιαπωνίας αφετέρου στη διεθνή αγορά συνέβαλλαν ώστε οι ΗΠΑ να χάσουν τον μέχρι τότε "ηγεμονικό και προστατευτικό ρόλο" στη παγκόσμια οικονομία. Η δε επιδείνωση του ισοζυγίου πληρωμών των ΗΠΑ άρχισε να προκαλεί πρόσθετη ανησυχία και ανασφάλεια. Οι δε παράλληλες αθέμιτες πρακτικές που άρχισαν να εμφανίζονται στο διεθνές εμπόριο ανάγκασαν τελικά τις ΗΠΑ αλλά και τις αναπτυσσόμενες χώρες να ζητήσουν την ριζική αναμόρφωση της ΓΕΣΔΕ, πράγμα που δεν επιθυμούσαν στη φάση αυτή οι ανεπτυγμένες χώρες της ΕΟΚ έχοντας βελτιώσει τις οικονομικές σχέσεις τους με τις αναπτυσσόμενες χώρες. Συνέπεια αυτών ήταν να ακολουθήσουν έντονες κατ' έτος πολυμερείς διαπραγματεύσεις οι οποίες και κατέληξαν στη συνομολόγηση της γενικής συμφωνίας του 1994.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Διεθνές εμπόριο Κατηγορία:Φορολογία Κατηγορία:Προστατευτισμός Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Γαλλίας Κατηγορία:Συνθήκες της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Συνθήκες της Γερμανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ελλάδας Κατηγορία:Συνθήκες της Ιταλίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ουγγαρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Σερβίας
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρακευόπουλου 1966
Η Κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου 1966 (Δεκέμβριος 1966 - Απρίλιος 1967), σχηματίστηκε μετά την συμφωνία των δύο μεγαλύτερων κομμάτων (ΕΡΕ και Ένωσις Κέντρου) και του Βασιλιά, για τον σχηματισμό κυβέρνησης που θα είχε την αποδοχή τους και θα την στήριζαν κοινοβουλευτικά, προκειμένου, εν ευθέτω χρόνω να διεξαγάγει εκλογές. Ο Βασιλιάς, στο ραδιοφωνικό διάγγελμα της 23ης Δεκεμβρίου και μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης έθεσε το πλαίσιο λειτουργίας της λέγοντας:
''«...Κατόπιν των διαβουλεύσεών μου μετά των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων έκρινα, ότι επέστη η στιγμή δια τον σχηματισμόν κυβερνήσεως, ήτις θα παρασκευάση την χώρα δια εκλογάς. Η ορκισθείσα προ ολίγου κυβέρνησις υπό τον κ. Ιωάννη Παρασκευόπουλο, είναι εξουσιοδοτημένη όπως εκθέτουσα ενώπιον της βουλής το πρόγραμμά της, δηλώση ότι αι εκλογαί θέλουσι διεξαχθή περί τα τέλη Μαΐου του 1967. Θέλει δε εν τω μεταξύ η νέα κυβέρνησις καταβάλει πάσαν προσπάθειαν ίνα ενισχυθούν έτι πλέον απανταχού της χώρας αι συνθήκαι τάξεως και ηρεμίας, αίτινες εις τας δημοκρατικάς χώρας, αποτελούν την εγγύησιν ελευθέρας εκφράσεως της βουλήσεως του λαού. Εις την ανάγκην αυτήν ανταποκρίνεται η επιλογή μου προσωπικοτήτων εξωπολιτικών εγνωσμένης αμεροληψίας και υψηλού ήθους....»''
Πράγματι, την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 1967 η νέα κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή, με 215 βουλευτές να ψηφίζουν υπέρ της, 61 κατά '' της, ενώ 24 βουλευτές απουσίαζαν και δεν ψήφισαν. ''
Στα τέλη Μαρτίου 1967 και με αφορμή την πρόταση που κατέθεσε η Ένωση Κέντρου για συνέχιση της βουλευτικής ασυλίας μέχρι την συγκρότηση νέας Βουλής (οι εκλογές απαιτούσαν διάλυση της Βουλής και κατά συνέπεια παύση της βουλευτικής ασυλίας), η οποία πρόταση είχε ως σκοπό να προστατέψει τον Ανδρέα Παπανδρέου από τυχόν σύλληψη λόγω της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ ,που βρισκόταν στο στάδιο της δικαστικής διερεύνησης, η ΕΡΕ ματαίωσε την συνεργασία με την Ένωση Κέντρου και ως εκ τούτου απέσυρε την υποστήριξή της από την κυβέρνηση Παρασκευόπουλου, με αποτέλεσμα την πτώση της.
thumb|left|Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας [[Ελευθερία (εφημερίδα)|Ελευθερία την ημέρα ανάληψης της εξουσίας από την κυβέρνηση Παρασκευόπουλου]]
Αναφορές
1966 12 1966 Κατηγορία:1966 Κατηγορία:1967
Ματθαίος Β΄
Ο Ματθαίος Β΄ (... - 1603) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Τον Ιανουάριο του 1596 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Η εκλογή του όμως δεν αναγνωρίστηκε, διότι στην Ιερά Σύνοδο που τον εξέλεξε δε συμμετείχαν όλα τα μέλη της, οπότε είκοσι μέρες μετά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και εγκαταστάθηκε στο Άγιο Όρος. Τον Απρίλιο του 1598 εξελέγη και πάλι. Κατά την δεύτερη αυτή θητεία του, το 1600, έπαυσε τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Αθανάσιο και τον καθαίρεσε κατόπιν καταγγελιών της Εκκλησίας της Κύπρου. Παρέμεινε στο Θρόνο μέχρι τον Φεβρουάριο του 1602, οπότε εγκαταστάθηκε εκ νέου στο Άγιο Όρος. Αφού ανέβηκε ξανά στο Θρόνο για λίγες μέρες μεταξύ Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 1603, επέστρεψε στο Άγιο Όρος, όπου και πέθανε την ίδια χρονιά.
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του μεταφέρθηκε η έδρα του Πατριαρχείου από τον Ναό του Αγίου Δημητρίου Ξυλόπορτας στο Ναό του Αγίου Γεωργίου Φαναρίου, όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα. Επίσης, ανακηρύχθηκε Οσία η Φιλοθέη η Αθηναία, η οποία είχε μαρτυρήσει λίγα χρόνια πριν στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Ιωαννίνων Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Πυραυλικό σύστημα S-400
250px|μικρογραφία|Όχημα εκτόξευσης S-400 Το S-400 Triumf (ρωσικά: C-400 Триумф, Θρίαμβος · όνομα αναφοράς του ΝΑΤΟ: SA-21 Growler), παλαιότερα γνωστό ως S-300PMU-3, είναι αντιαεροπορικό οπλικό σύστημα που αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1990 από το ρωσικό κεντρικό γραφείο σχεδιασμού Almaz ως διάδοχος της οικογενείας S-300. Βρίσκεται σε χρήση από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις από το 2007. Η ανάπτυξη του συστήματος S-400 ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία ανακοίνωσε το σύστημα τον Ιανουάριο του 1993. Στις 12 Φεβρουαρίου 1999, αναφέρθηκαν επιτυχημένες δοκιμές στο Kapustin Yar στο Αστραχάν. Οι S-400 είχαν προγραμματιστεί για ανάπτυξη από τον ρωσικό στρατό το 2001. Ο Δρ Alexander Lemanskiy του Almaz-Antey ήταν ο αρχιμηχανικός του έργου.
Η Κίνα ήταν ο πρώτος ξένος αγοραστής που έκανε συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης και κυβέρνησης με τη Ρωσία το 2014, ενώ η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, η Ινδία και η Λευκορωσία απέκτησαν, ή εξέφρασαν ενδιαφέρον, για το σύστημα από τότε.
Το 2017, οι S-400 περιεγράφησαν από τον Economist ως "ένα από τα καλύτερα συστήματα αεράμυνας που κατασκευάζονται αυτήν τη στιγμή".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πύραυλοι επιφανείας-αέρος
Ταζ
Ο Ταζ γενικά απεικονίζεται ως ένα άγριο, σαρκοφάγο ον με περιορισμένη υπομονή, η οποία αμβλύνεται στο άκουσμα γκάιντας. Χαρακτηρίζεται από εξάρσεις θυμού και περιόδους γαλήνης, μεγάλη όρεξη και την ακαταλαβίστικη ομιλία του που περιορίζεται σε άναρθρες κραυγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Looney Tunes (χαρακτήρες)
Βασίλειο της Ιταλίας (1805-1814)
Το Βασίλειο της Ιταλίας (Regno d'Italia; Royaume d'Italie) ήταν κράτος-δορυφόρος της Γαλλίας που ιδρύθηκε στη Βόρεια Ιταλία από τον Ναπολέοντα, πλήρως υπό την επιρροή των Γαλλικών Ναπολεόντειων εκστρατειών στην Ιταλία, που κατέληξαν με την ήττα και πτώση του Ναπολέοντα. Σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του κυβερνιόταν από τον θετό γιο του Ναπολέοντα Εζέν ντε Μπωαρναί, που εκτελούσε χρέη αντιβασιλέα.
Συνταγματική νομοθεσία
Το Βασίλειο της Ιταλίας ιδρύθηκε στις 17 Μαρτίου 1805, όταν η Ιταλική Δημοκρατία της οποίας πρόεδρος ήταν ο Ναπολέοντας, έγινε Βασίλειο της Ιταλίας, με τον Ναπολέοντα να στέφεται ως Ναπολέων Α΄ Βασιλιάς της Ιταλίας, και ο 24χρονος θετός του γιος Εζέν ντε Μπωαρναί αντιβασιλέας του. Ο Ναπολέων στέφθηκε με το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας στον Καθεδρικό του Μιλάνου στις 26 Μαΐου. Ο τίτλος του ήταν «Αυτοκράτορας των Γάλλων και Βασιλιάς της Ιταλίας» (Empereur des Français et Roi d'Italie), δείχνοντας τη σπουδαιότητα που είχε για αυτόν αυτό το Ιταλικό Βασίλειο.
Παρόλο που το Σύνταγμα της προηγηθείσας Δημοκρατίας δεν καταργήθηκε ποτέ επίσημα, μια σειρά από Συνταγματικές Νομοθεσίες το άλλαξαν πλήρως. Η πρώτη διατυπώθηκε δύο μέρες μετά τη γέννηση του Βασιλείου, στις 19 Μαρτίου, όταν η Γερουσία ανακήρυξε τον Ναπολέοντα βασιλιά, και ότι οι γιοι του θα τον διαδεχόταν, ακόμα κι αν το Γαλλικό και Ιταλικό στέμμα έπρεπε να διαχωριστούν μετά τον θάνατο του Αυτοκράτορα. Η δεύτερη Συνταγματική Νομοθεσία ρύθμιζε την αντιβασιλεία, τους Μεγάλους Αξιωματούχους του Βασιλείου, και τους όρκους.
Η πιο σημαντική ήταν η τρίτη, στις 5 Ιουνίου, όντας το πραγματικό Σύνταγμα του Βασιλείου: ο Ναπολέοντας ήταν ο αρχηγός του Κράτους, είχε τις πλήρεις εξουσίες της κυβέρνησης, και όταν απουσίαζε τον αντιπροσώπευε ο αντιβασιλέας, Εζέν ντε Μπωαρναί. Η Σύγκλητος (Κονσούλτα), Νομοθετικό Συμβούλιο και Αντιπρόσωποι ενσωματώθηκαν όλα στο Συμβούλιο του Κράτους, οι γνωμοδοτήσεις του οποίου έγιναν προαιρετικές και όχι δεσμευτικές για τον βασιλιά.
Το Νομοθετικό Σώμα, το παλιό κοινοβούλιο, παρέμεινε στη θεωρία, αλλά δεν συνεδρίασε ποτέ μετά το 1805, ενώ εισήχθη ο Ναπολεόντειος Κώδικας.
Η τέταρτη Συνταγματική Νομοθεσία, που αποφασίστηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1806, όρισε τον Μπωαρναί διάδοχο του θρόνου. Οι πέμπτη και έκτη στις 21 Μαρτίου 1806, διαχώρισε τη Σύγκλητο από το Συμβούλιο του Κράτους, και την ονόμασε Γερουσία, με το καθήκον να ενημερώνει τον βασιλιά για τα αιτήματα τον πιο σημαντικών υπηκόων.
Η έβδομη Νομοθεσία στις 21 Σεπτεμβρίου δημιούργησε μια νέα αριστοκρατία δουκών, κόμηδων και βαρόνων. Η όγδοη και ένατη στις 15 Μαρτίου 1810 καθιέρωσε ετήσιες απολαβές για τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Το 1812 προστέθηκε Ανεξάρητη Αρχή Ελέγχου (Court of Audit).
Η κυβέρνηση είχε επτά υπουργούς: Υπουργός πολέμου στην αρχή ο Στρατηγός Αουγκούστο Καφαρέλλι και αργότερα ο Στρατηγός Τζιουζέπε Ντάννα για έναν χρόνο, και κατόπιν από το 1811 ο Στρατηγός Ατσίλε Φοντανέλλι. Υπουργός Εσωτερικών πρώτα ο Λουντόβικο Αρμπόριο ντι Μπρέμε και μετά από 1809 ο Λουίτζι Βακκάρι. Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων ο Φερντινάντο Μαρεσκάλτσι. Υπουργός Δικαιοσύνης και Μέγας Δικαστής ο Τζιουζέπε Λουόσι. Υπουργός του Θησαυροφυλακίου ο Αντόνιο Βενέρι και από το 1811 ο Αμπρότζιο Μπιράγκο. Υπουργός Οικονομίας ο Τζιουζέπε Πρίνα και Υπουργός Θρησκείας ο Τζιοβάννι Μποβάρα.
Επικράτεια
Αρχικά το Βασίλειο αποτελούσαν οι περιοχές της Ιταλικής Δημοκρατίας: το πρώην Δουκάτο του Μιλάνο, το Δουκάτο της Μάντοβας, το Δουκάτο της Μόντενα, το δυτικό μέρος της Δημοκρατίας της Βενετίας, μέρος των Παπικών Κρατών στη Ρομάνια, και την επαρχία της Νοβάρα.
Μετά την ήττα του Τρίτου Συνασπισμού και την επακόλουθη Συνθήκη του Πρέσμπουργκ την 1η Μαΐου 1806, στο βασίλειο δόθηκε από την Αυστρία το ανατολικό υπόλοιπο κομμάτι των Βενετικών περιοχών, περιλαμβανομένων της Ίστριας και της Δαλματίας μέχρι το Κότορ (τότε Κάτταρο, Cattaro), αν και υποχρεώθηκε να παραχωρήσει τη Μάσσα-Καρράρα στο Πριγκιπάτο της Λούκκα και Πιομπίνο της Ελίζα Βοναπάρτη. Το Δουκάτο της Γκουαστάλλα προσαρτήθηκε στις 24 Μαΐου.
Με τη Συνθήκη του Φοντενεμπλό με την Αυστρία στις 10 Οκτωβρίου 1807, η Ιταλία παραχώρησε στην Αυστρία το Μονφαλκόνε και κέρδισε την Γκραντίσκα, θέτοντας τα νέα σύνορα στον ποταμό Σότσα.
Η κατεκτημένη Δημοκρατία της Ραγκούσα προσαρτήθηκε την άνοιξη του 1808 από τον στρατηγό Marmont. Αυτή ήταν η μοναδική φορά κατά τη σύγχρονη ιστορία που η Ραγκούσα ενώθηκε με την Ιταλία. Στις 2 Απριλίου 1808 μετά τη διάλυση των Παπικών Κρατών, το Βασίλειο προσάρτησε την περιοχή της σημερινής Μάρκε. Στο μεγαλύτερη σημείο επέκτασής του, το Βασίλειο είχε 6.700.000 κατοίκους, και αποτελούνταν από 2.155 δήμους.
Η τελική διευθέτηση ήρθε μετά την ήττα της Αυστρίας: ο Αυτοκράτορας Ναπολέων και ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Βαυαρίας υπόγραψαν τη Συνθήκη του Παρισιού στις 28 Φεβρουαρίου 18010, αποφασίζοντας την ανταλλαγή περιοχών που αφορούσαν και την Ιταλία.
Σε αντάλλαγμα στη Γερμανία, η Βαυαρία παραχώρησε το νότιο Τιρόλο στο Βασίλειο της Ιταλίας, το οποίο με τη σειρά του παραχώρησε την Ίστρια και τη Δαλματία (με τη Ραγκούσα) στη Γαλλία, ενσωματώνοντας τις Αδριατικές περιοχές στις νεοσυσταθείσες Γαλλικές Επαρχίες της Ιλλυρίας. Στις 5 Αυγούστου 1811 ίσχυσαν κάποιες μικρές αλλαγές μεταξύ της Ιταλίας και Γαλλίας στην Γκαρφανιάνα και το Φρίουλι.
Το Βασίλειο υπήρξε θέατρο των επιχειρήσεων του Ναπολέοντα εναντίον της Αυστρίας στους πολέμους των διάφορων Συνασπισμών. Το εμπόριο με το Ηνωμένο Βασίλειο απαγορευόταν.
Νόμισμα
Το Βασίλειο πήρε νέο εθνικό νόμισμα, που αντικατέστησε τα τοπικά νομίσματα που κυκλοφορούσαν στη χώρα, την Ιταλική Λίρα, με ίδιο μέγεθος, βάρος και μέταλλο με το Γαλλικό Φράγκο. Η κοπή των νομισμάτων έχοντας αποφασιστεί από τον Ναπολέοντα με αυτοκρατορικό διάταγμα στις 21 Μαρτίου 1806, άρχισε το 1807. Η νομισματική μονάδα ήταν η ασημένια λίρα, η οποία ζύγιζε 5 γραμμάρια. Υπήρχαν πολλαπλάσια των 2 λιρών (10 γραμμάρια ασημιού) και 5 λιρών (25 γραμμάρια ασημιού), και πολύτιμα νομίσματα των 20 λιρών (6,45 γραμμάρια χρυσού) και 40 λιρών (12,9 γραμμάρια χρυσού). Η λίρα υποδιαιρείτο τυπικά σε 100 σεντ, με νομίσματα των 1 σεντ (2,1 γραμμάρια χαλκού), 3 σεντ (6.3 γραμμάρια χαλκού), και 10 σεντ (2 γραμμάρια χαμηλής περιεκτικότητας ασημιού), αλλά ακολουθώντας την παράδοση, υπήρχε και η υποδιαίρεση σε σόλντι, με νομίσματα του 1 σόλντο (10,5 γραμμάρια χαλκού, στην ουσία 5 σεντ), 5 σόλντι (1,25 γραμμάρια ασημιού), 10 σόλντι (2,5 γραμμάρια ασημιού), και 10 σόλντι (3,75 γραμμάρια ασημιού).
Στρατός
Ο στρατός του βασιλείου, μέρος της Μεγάλης Στρατιάς (Grande Armée) του Ναπολέοντα, πήρε μέρος σε όλους τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Στη διάρκεια της ύπαρξής του από 1805 έως το 1814 το Βασίλειο της Ιταλίας προμήθευσε στον Ναπολέοντα περίπου 200.000 στρατιώτες.
Το 1805 ιταλικά στρατεύματα υπηρέτησαν σε υπηρεσία φρουράς στη Μάγχη, κατά το 1806-1807 πήραν μέρος στις Πολιορκίες του Κόλπεργκ και του Ντάνζιγκ (Γκντανσκ) το 1807, και πολέμησαν επίσης στη Δαλματία. Από το 1808 έως το 1813 ολόκληρες Ιταλικές μεραρχίες υπηρέτησαν στην Ισπανία, διακρινόμενες υπό τον Λουί Γκαμπριέλ Σουκέτ στην Πολιορκία της Ταρραγόνα (1811) και τη Μάχη του Σαγούντο (1811).
Το 1809 ο Στρατός της Ιταλίας του Εζέν αποτέλεσε τη δεξιά πτέρυγα της εισβολής του Ναπολέοντα στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, κερδίζοντας μια σημαντική νίκη στη Μάχη του Ράαμπ και έχοντας μεγάλο μερίδιο στη νίκη στη Μάχη του Βαγκράμ.
Το 1812, ο Εζέν ντε Μπωαρναί οδήγησε 27.000 στρατεύματα του Στρατού της Ιταλίας στη Ρωσία. Το Ιταλικό στράτευμα διακρίθηκε στη Μάχη του Μποροντίνο και του Μαλογιαροσλάβετς, λαμβάνοντας έπαινο: "«Ο Ιταλικός στρατός επέδειξε χαρακτηριστικά που δικαιώνουν ακόμα περισσότερο τη θέση του μεταξύ των γενναιότερων στρατευμάτων της Ευρώπης.»"
Μόνο 1.000-2.000 Ιταλοί επιβίωσαν από τη Γαλλική εισβολή στη Ρωσία, αλλά επέστρεψαν με τα περισσότερα λάβαρά τους ασφαλή. Το 1813 ο Εζέν ντε Μπωαρναί κράτησε όσο το δυνατόν πιο πολύ στην επίθεση κατά των Αυστριακών (Μάχη του ποταμού Μίντσιο, 1814) και αργότερα αναγκάστηκε να υπογράψει εκεχειρία τον Φεβρουάριο του 1814.
Η σύσταση του στρατού ήταν:
Πεζικό:
Ιππικό:
Τοπική διοίκηση
Το διοικητικό σύστημα του Βασιλείου οργανώθηκε αρχικά με νόμο στις 8 Ιουνίου 1805. Το κράτος χωριζόταν κατά το γαλλικό πρότυπο σε διαμερίσματα (départements), 14 τον αριθμό, εκ των οποίων τα 12 ήταν από την περίοδο της Ιταλικής Δημοκρατίας συν αυτό του Άδα (Adda, Σόντριο) και του Άντιτζε (Βερόνα. Ο διοικητής κάθε διαμερίσματος, ο έπαρχος, ήταν ο αντιπρόσωπος του Κράτους σε κάθε επαρχία, και βελτίωνε τις διοικητικές αποφάσεις της κεντρικής κυβέρνησης, έλεγχε τις τοπικές αρχές, ήταν αρχηγός της αστυνομίας, και σε αντίθεση με την περίοδο της Ιταλικής Δημοκρατίας, κατείχε όλες τις εκτελεστικές εξουσίες στην επικράτειά του. Το τοπικό νομοθετικό σώμα ήταν το Γενικό Συμβούλιο, που απαρτιζόταν από αντιπροσώπους των δήμων.
Τα διαμερίσματα χωρίζονταν σε περιφέρειες, ισοδύναμες με τις γαλλικές (arrondissements). Ο διοικητής της περιφέρειας ήταν ο αντί-έπαρχος, ο οποίος είχε παρόμοιες εξουσίες με τον έπαρχο, αλλά σε μικρότερη περιοχή. Το τοπικό νομοθετικό σώμα ήταν το Περιφερειακό Συμβούλιο, που απάρτιζαν έντεκα μέλη. Όπως στη Γαλλία, οι περιφέρεις χωρίζονταν σε καντόνια, έδρες των φοροεισπρακτόρων και τον Ειρηνοδικείων.
Τα καντόνια χωρίζονταν σε δήμους. Οι δήμοι είχαν Δημοτικό Συμβούλιο (Consiglio Comunale) 15, 30 ή 40 μελών, που επιλέγονταν από τον βασιλιά ή τον έπαρχο, ανάλογα με το μέγεθος του δήμου. Το Συμβούλιο εξέλεγε δύο, τέσσερεις, ή έξι Γερουσιαστές για την τακτική διοίκηση, τους οποίους βοηθούσε ο Δημοτικός Γραμματέας. Ο διοικητής των μεγαλύτερων δήμων ήταν ο βασιλικός Κυβερνήτης (ιταλικά: Podestà), ενώ των μικρότερων ο επαρχιακός Δήμαρχος. Όλα τα δημοτικά γραφεία τα κατείχαν ιδιοκτήτες και έμποροι, και η ηγεσία των ιδιοκτητών ήταν διασφαλισμένη.
Κατά τη διάρκεια ζωής του βασιλείου το διοικητικό σύστημα άλλαξε για εσωτερικούς και λόγους εξωτερικών σχέσεων. Μετά την ήττα της Αυστρίας και τη Συνθήκη του Πρέσμπουργκ το 1805, ο Ναπολέων προσάρτησε στην Ιταλία τις περιοχές της πρώην Δημοκρατίας της Βενετίας, όπως ανακοινώθηκε στις 30 Μαρτίου 1806 και επικυρώθηκε την 1η Μαΐου. Δημιουργήθηκαν επτά καινούρια διαμερίσματα, έξι στη Βενετική επικράτεια και ένα στην Ίστρια, ενώ η Δαλματία διατήρησε ξεχωριστούς θεσμούς και τους νόμους της. Στις 14 Ιουλίου 1807 η κυβέρνηση πέρασε νομοθεσία με την οποία μείωσε τον αριθμό των δήμων. Μετά τη διάλυση των Παπικών Κρατών, το βασίλειο επεκτάθηκε κατά μήκος της Αδριατικής ακτής, και στις 20 Απριλίου 1808 δημιουργήθηκαν τρία νέα διαμερίσματα. Η τελευταία εδαφική αλλαγή έλαβε χώρα στις 10 Ιουνίου 1810, όπως είχε ανακοινωθεί από τον Ναπολέοντα στις 28 Μαΐου του προηγούμενου χρόνου, κατά την οποία αλλαγή η Ιταλία έχασε την Ίστρια και δεν ενσωμάτωσε τη Δαλματία, κερδίζοντας σε αντάλλαγμα όλο το νότιο Τιρόλο μέχρι την πόλη του Μπολτζάνο, δημιουργώντας το 24ο και τελευταίο διαμέρισμα, αυτό του Άνω Άντιτζε (ιταλικά Alto Adige, γαλλικά Haut Adige).
Γλώσσα και εκπαίδευση
Η γλώσσα που χρησιμοποιούταν επίσημα στο Βασίλειο της Ιταλίας ήταν η Ιταλική. Η Γαλλική γλώσσα χρησιμοποιούταν σε τελετές και για τις σχέσεις με τη Γαλλία.
Το εκπαιδευτικό σύστημα εφαρμοζόταν ως καθολικό για όλα τα παιδιά.
Κατά τη Γαλλική διακυβέρνηση της Ίστριας και της Δαλματίας η διδασκαλία ήταν στα Ιταλικά μέχρι την ενσωμάτωση στο Ναπολεόντειο Βασίλειο της Ιταλίας.
Ο Σλοβένος Τρογκρλί στην πραγματεία του «Το Γαλλικό σχολικό σύστημα στη Γαλλική Δαλματία» έγραψε ότι «Ο Βιντσένζο Νταντόλο, ο Γάλλος κυβερνήτης της Δαλματίας, όπως και ο Μπενιντσάζα, ένας υπάλληλος του τοπικού (Δαλματικού) Τμήματος Εκπαίδευσης, δημοσιοποίησαν τον Μάιο του 1807 ένα πλάνο για τη δημόσια εκπαίδευση της Επαρχίας (ιταλικά: Il piano generale della pubblica istruzione in Dalmazia), το οποίο έπρεπε να εναρμονιστεί με το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλο το Ναπολεόντειο Βασίλειο της Ιταλίας. Οι οδηγίες ήταν ότι έπρεπε να είναι στα Ιταλικά».
Παρακμή και πτώση
Όταν ο Ναπολέων παραιτήθηκε από τους θρόνους της Γαλλίας και της Ιταλίας στις 11 Απριλίου 1814, ο Εζέν ντε Μπωαρναί παρατάχτηκε στον ποταμό Μίντσιο εναντίον της Γερμανικής εισβολής, και επιχείρησε να στεφτεί βασιλιάς. Στις 17 Απριλίου συγκλήθηκε η Γερουσία του Βασιλείου, αλλά τα μέλη φάνηκαν αναποφάσιστα μπροστά στη χαοτική κατάσταση. Όταν έλαβε χώρα και δεύτερη συνεδρίαση στις 20 Απριλίου η εξέγερση του Μιλάνου ματαίωσε τα σχέδιά του Αντιβασιλέα. Στις ταραχές ο Κόμης Τζιουζέπε Πρίνα, ο υπουργός οικονομίας, λιντσαρίστηκε από τον όχλο, και οι Μεγάλοι Εκλέκτορες διέλυσαν τη Γερουσία και κάλεσαν τις Αυστριακές δυνάμεις για να προστατέψουν την πόλη, ενώ διορίστηκε Προσωρινή Κυβέρνηση Αντιβασιλείας υπό την προεδρία του Κάρλο Βέρρι.
Ο Εζέν παραδόθηκε στις 23 Απριλίου, και εξορίστηκε από τους Αυστριακούς στη Βαυαρία, οι οποίοι κατέλαβαν το Μιλάνο στις 28 Απριλίου. Στις 26 Απριλίου ο Αυτοκράτορας διόρισε τον Ανιμπάλε Σομμαρίβα ως Αυτοκρατορικό Κομισάριο της Λομβαρδίας, ενώ πολλοί φόροι καταργήθηκαν ή μειώθηκαν από την Προσωρινή Κυβέρνηση. Τέλος, στις 25 Μαΐου ο Ανώτατος Αυτοκρατορικός Κομισάριος Κόμης Χάινριχ φον Μπελλεγκάρντε ανέλαβε όλες τις εξουσίες στη Λομβαρδία, και επανιδρύθηκαν σταδιακά οι πρώην μοναρχίες στη Μόντενα, Ρομάνια και Πεδεμόντιο. Στις 30 Μαΐου υπογράφηκε η Συνθήκη του Παρισιού, και το υπόλοιπο βασίλειο προσαρτήθηκε από την Αυστριακή Αυτοκρατορία, όπως ανακοίνωσε ο Κόμης στις 12 Ιουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης Ιταλια 1805 1814
Γιόβαν Μαρίνοβιτς
Γεννήθηκε στο Σαράγεβο και η οικογένεια του μετακόμισε στο Κραγκούγεβατς όταν ήταν σε μικρή ηλικία.
Γκραν Πρι Ισπανίας 2020 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Ισπανίας 2020 ήταν ο 6ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2020) και διεξήχθη στην πίστα της Βαρκελώνης στην Ισπανία το τριήμερο 14-16 Αυγούστου 2020.
Γιόβαν Μαρίνοβιτς
Μετά τις σπουδές του στο Παρίσι, έγινε ο βοηθός του Ίλιγια Γκαρασάνιν. Είχε διορισθεί υπουργός Οικονομικών του πριγκιπάτου από το 1856 στο 1858.
Στη συνέχεια αποστέλλεται ως διπλωμάτης στην Αγία Πετρούπολη, στο Παρίσι , έπειτα στο Λονδίνο και την Κωνσταντινούπολη.
Γκραν Πρι Ισπανίας 2020 (Φόρμουλα 1)
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 14 Αυγούστου 2020, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Γιόβαν Μαρίνοβιτς
Το Νοέμβριο του 1873 διορίστηκε πρωθυπουργός διατηρώντας το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου εξωτερικών. Η κυβέρνηση Μαρίνοβιτς προχώρησε σε διάφορες φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις για να διασφαλίσει την ελευθερία του τύπου και της έκφρασης και για τον εκσυγχρονισμό της χώρας.
Γκραν Πρι Ισπανίας 2020 (Φόρμουλα 1)
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 14 Αυγούστου 2020, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Γιόβαν Μαρίνοβιτς
Από το 1879 στο 1889 ήταν πρεσβευτής στο Παρίσι.
Γκραν Πρι Ισπανίας 2020 (Φόρμουλα 1)
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 15 Αυγούστου 2020. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον με τον Βαλτέρι Μπότας να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Γιόβαν Μαρίνοβιτς
Αναφορές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί οικονομικών της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας
Γκραν Πρι Ισπανίας 2020 (Φόρμουλα 1)
Κατατακτήριες δοκιμές
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 16 Αυγούστου 2020.
Τελική κατάταξη
– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.<br/ > – Ο Σέρχιο Πέρες και ο Ντανιίλ Κβίατ δέχθηκαν ποινή 5 δευτερολέπτων επείδη αγνόησαν τις μπλε σημαίες.
Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2018
Το Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2018 ήταν η 33η έκδοση του Πρωταθλήματος Ένταξης ΣΤΟΚ. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΝΑ Ανάγυιας.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2018 συμμετείχαν 26 ομάδες από τα πρωταθλήματα των αγροτικών ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Σε όλους τους γύρους έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι. Εκτός από τον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας, πραγματοποιήθηκε αγώνας κατάταξης μεταξύ των δύο ηττημένων των ημιτελικών αγώνων για την ανάδειξη της 3ης και 4ης θέσης.
Οι ομάδες που προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση προβιβάστηκαν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2018-19.
Συμμετέχουσες ομάδες
Από κάθε αγροτική ομοσπονδία συμμετείχε διαφορετικός αριθμός ομάδων, ανάλογα με το μέγεθος της ομοσπονδίας. Οι ομάδες που συμμετείχαν στον πρωτάθλημα ένταξης από κάθε ομοσπονδία ήταν η πρώτη ή οι πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος κάθε ομοσπονδίας. Η συμμετοχή των ομάδων ήταν προαιρετική. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν. (πρ.) : Πρωταθλήτρια ομάδα ομοσπονδίας
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 20 από τις 26 ομάδες. Δεν κληρώνονταν μεταξύ τους πρωταθλήτριες ομάδες και ομάδες από την ίδια ομοσπονδία. Από τη διαδικασία της κλήρωσης έξι ομάδες πέρασαν στον επόμενο γύρο χωρίς αγώνα. Οι έξι αυτές ομάδες είχε αποφασιστεί ότι θα προέρχονταν όλες από τις πρωταθλήτριες ομάδες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
B΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 6 ομάδες που είχαν εξαιρεθεί από τον Α΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Λυσιάς Φρυγίας
Βρισκόταν στην βόρεια όχθη της λίμνης Λίμναι (η σημερινή λίμνη Εγκιρντίρ, παραφθορά του ελληνικού ακρωτήριο, λόγω της κυρτότητος της λίμνης) και αναφέρεται από τον Στράβωνα, τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, τον Ιεροκλή και το βυζαντινό Notitiae episcopatuum .
Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2018
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΝΑ Ανάγυιας και η ΑΣΠΙΣ Πύλας. Ο τελικός διεξήχθη στις 30 Μαΐου 2018 στο Στάδιο Χαλκάνορα Δημήτρης Χάματσος στο Δάλι. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΝΑ Ανάγυιας με σκορ 2-0.
Λυσιάς Φρυγίας
Απείχε περίπου 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Φιλομήλιον. Η πόλη υπήρξε ελληνιστικό κτίσμα του αυτόνομου Μακεδόνα δυνάστη Λυσίου ή Λυσανίου που την ίδρυσε γύρω στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. Κατά το conventus η Λυσιάς ανήκε στη φρυγική Πεντάπολη και ανήκε στη συνομοσπονδία της Απάμειας.
Με την έλευση του Χριστιανισμού, η Λυσιάς κατέστη μια εξαρτημένη επισκοπή από την μητρόπολη των Συννάδων. Τρεις επίσκοποί της είναι γνωστοί: ο Θεαγένης που συμμετείχε στην Σύνοδο της Σαρδικής το 344, ο Φίλιππος που συμμετείχε στην Σύνοδο της Χαλκηδόνος το 451 και ο Κωνσταντίνος στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 879. Από τον Συνέκδημον του Ιεροκλέους πληροφορούμαστε ότι η Λυσιάς ανήκε στην επαρχία της Φρυγίας Σαλουταρίας, μαζί με άλλες 23 πόλεις.
Ως προς την τοποθεσία της φρυγικής Λυσιάδος έχει προκύψει πρόβλημα διότι δεν έχουν βρεθεί τα ερείπιά της. Ο ερευνητής Ramsay την τοποθέτησε μεταξύ των χωριών Oynigan και Arizli. Έκοψε νομίσματα στην εποχή του Κομμόδου και του Γορδιανού Γ΄ με την επιγραφή ΛΥCΙΑΔΕΩΝ.
Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2018
Θέσεις 3-4
Για την κατάκτηση της 3η θέσης αναμετρήθηκαν οι ομάδες που αποκλείστηκαν στην ημιτελική φάση, Ένωση Νέων «Ο Κορμακίτης» και ΑΕΚ Κοράκου. Η Ένωση Νέων «Ο Κορμακίτης» κέρδισε με 3-0 και κατέκτησε την 3η θέση ενώ η ΑΕΚ Κοράκου κατέκτησε την 4η θέση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018
Μοϊσέι Γιάκοβλεβιτς Γκίνζμπουργκ
Ο Μοϊσέι (Μωυσής) Γιάκοβλεβιτς Γκίνζμπουργκ (Моисей Яковлевич Гинзбург, προφορά ΔΦΑ:[mɐjsʲej ˈjakəvlʲɪvʲɪt͡ɕ ˈgʲinzbʊrk ]) (1892-1946) ήταν Ρώσος αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε το 1892 στο Μινσκ και υπήρξε μεγάλος θεωρητικός του αρχιτεκτονικού κονστρουκτιβισμού.
Σπουδές
Γιος του Ρώσου αρχιτέκτονα Γκίνσμπουργκ, ο Μοϊσέι έλαβε τις βασικές κλασσικές αρχιτεκτονικές σπουδές του στην Ιταλία, όπου και αποφοίτησε από το αρχιτεκτονικό τμήμα της Ακαδημίας των τεχνών του Μιλάνο το 1914. Με την επιστροφή του στη Ρωσία, παρακολούθησε μαθήματα στο πολυτεχνείο της Ρίγας (1914-1917) με έμφαση στη μηχανική. Ύστερα από ένα διάστημα (1917-1921) που πέρασε εργαζόμενος στη χερσόνησο της Κριμαίας ορίστηκε καθηγητής το 1922 στο Ινστιτούτο Πολιτικών Μηχανικών της Μόσχας.
Ο Γκίνζμπουργκ και ο κονστρουκτιβισμός
Ο κονστρουκτιβισμός αποτέλεσε ένα ιδεολογικό ρεύμα που εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα στη νεαρή Σοβιετική Ένωση. Ο κονστρουκτιβισμός, ενώ αρχικά αφορούσε τέχνες όπως η γλυπτική και η ζωγραφική, στη συνέχεια επεκτάθηκε και στην αρχιτεκτονική. Οι βασικές ιδέα του κονστρουκτιβισμού αποτελούταν από τέσσερις βασικές αρχές. Ο Γκίνσμπουργκ προσέφερε πολλά στη μετάβαση του κονστρουκτιβισμού από τη θεωρία και την ιδεολογία που αφορούσαν τις άλλες τέχνες στην πρακτική του εφαρμογή μέσω της αρχιτεκτονικής.
Tο 1923 ο Γκίνσμπουργκ στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το Palace of labor αναγνώρισε την πρόταση των αδερφών Βέσνιν ως την πρώτη αρχιτεκτονική υλοποίηση του κονστρουκτιβισμού. Στη συνέχεια, με το σύγγραμμά του "Style and the Epoch" το 1924, όρισε τα θεμέλια της αρχιτεκτονικής θεωρίας του κονστρουκτιβισμού, θέτοντας ως κριτήρια ενός κονστρουκτουβιστικού έργου πέρα από το καθαρά ιδεολογικό κομμάτι και την ανταπόκριση:
Τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε εκτεταμένα με τη συλλογική κατοίκιση και την κατοικία καθώς και με φουτουριστικές ιδέες πάνω στην πολεοδομία και την αποκέντρωση.
Το 1925 ίδρυσε το κίνημα των κονστρουκτιβιστών αρχιτεκτόνων (OSA). Την περίοδο 1926-30 ο OSA εξέδιδε το ημερολόγιο-περιοδικό (Souremnnaya Architectura-SA) του κινήματος όπου και διατυπώνονταν πολλές θεωρητικές θέσεις φουτουριστικές ιδέες αλλά και δυνατότητες για πρακτική εφαρμογή του κονστρουκτιβισμού. Ο Γκίνζμπουργκ παρουσίασε εκεί τη λειτουργική του φόρμουλα όσον αφορά την κατοικία, με το SA να δημοσιεύει μεταξύ άλλων και τα πειραματικά διαμερίσματα που σχεδίασε, κάποια από τα οποία χρησιμοποιήθηκαν και στο κτήριο Ναρκόμφιν.
Το 1930 δημοσίευσε την ιδέα του "Πράσινο σχέδιο πόλης". Η ιδέα του ήταν για μιας γραμμικής μορφής πόλη με τους κατοίκους να μένουν σε ελαφρά προκατασκευασμένα σπίτια, τα οποία θα μπορούν να επεκτείνονται ή ακόμα και να μετακινούνται ανάλογα με τις ατομικές αλλά και συλλογικές ανάγκες. Το σχέδιο αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσπάθειας για εφαρμογή του κονστρουκτιβισμού στην πολεοδομία και την ανέγερση νέων πόλεων.
Παρά τη σπουδαιότητα και τη συμβολή του στη σοβιετική αρχιτεκτονική στις αρχές του αιώνα ωστόσο, ο Γκίνσμπουργκ όπως και πολλοί άλλοι αρχιτέκτονες της γενιάς του, έπεσε σε αφάνεια ύστερα από την άνοδο του Στάλιν στην εξουσία τη δεκαετία του 1930 και την απόρριψη της κονστρουκτιβιστικής ιδεολογίας μέσω του Σταλινισμού που επικράτησε τα επόμενα χρόνια.
Κτήριο Ναρκόμφιν (1928-30)
Πρόκειται για ένα κτιριακό συγκρότημα προοριζόμενο για τους εργαζομένους στο κομισαριάτο των οικονομικών στη Μόσχα. Το κτήριο Ναρκόμφιν είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα του Ρωσικού κονστρουκτιβισμού σχεδιασμένο από τους αρχιτέκτονες Μοϊσέι Γκίνζμπουργκ και Ίγκνατι Μιλίνιτς. Το κτήριο αυτό εμπεριέχει χώρους για συλλογικές δραστηριότητες όπως και περιοχές πρασίνου στον περιβάλλοντα χώρο, ενώ χρησιμοποιούνται για πρώτη φορά διώροφα αλληλοεμπλεκόμενα διαμερίσματα. Το κτήριο Ναρκόμφιν άσκησε σημαντική επιρροή και στην Ευρώπη, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το Unité d'Habitation του Λε Κορμπυζιέ. Σήμερα το κτήριο βρίσκεται σε κάκιστη κατάσταση και συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο της UNESCO με μνημεία σε κίνδυνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σοβιετικοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Σημαία της Εσθονίας
right|thumb|[[Αρχείο:FIAV 110100.svg|23px Αναλογίες: 7:11]] Η σημαία της Εσθονίας είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος μπλε (στην κορυφή, συμβολίζει τον ουρανό, τις λίμνες και τη θάλασσα), μαύρου (για το έδαφος της χώρας και το εθνόσημο) και λευκού (για την ευτυχία του λαού και το φως). Το κανονικό της μέγεθος είναι 105×165 εκατοστά. Στην εσθονική αποκαλείται «sinimustvalge» («γαλανομελανόλευκη»), από τα χρώματα των λωρίδων. Υιοθετήθηκε ξανά στις 7 Αυγούστου 1990 (είχε υιοθετηθεί για πρώτη φορά το 1918-40 και ανεπίσημα το 1941-44).
Ιστορία της σημαίας
Πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του 1880 ως η σημαία της Φοιτητικής Οργάνωσης του Πανεπιστημίου του Τάρτου. Αφιερώθηκε στην έδρα του πάστορα της πόλης Ότεπε (Otepää) στις 4 Ιουνίου 1884. Σύντομα η σημαία ταυτίστηκε με τον εσθονικό εθνικισμό και με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας στις 24 Φεβρουαρίου 1918 καθιερώθηκε ως εθνική σημαία (επίσημα στις 21 Νοεμβρίου 1918). Τον Ιούνιο του 1940 με τη σοβιετική εισβολή η σημαία απαγορεύτηκε. Υψώθηκε ξανά μετά την αποχώρηση των Ναζί από το Τάλιν, το 1944. Έπειτα από τη δεύτερη σοβιετική εισβολή, η σημαία εξαφανίστηκε και πάλι και δεν υψώθηκε ξανά παρά στις 24 Φεβρουαρίου 1989. Στις 7 Αυγούστου 1990 λίγο πριν την πλήρη ανεξαρτησία της χώρας, η σημαία έκανε ξανά την εμφάνισή της.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 28 Ιουνίου του 1992.
Βίτσα Ιωαννίνων
Η Βίτσα είναι ορεινό οικισμός του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού, στο Κεντρικό Ζαγόρι, στην είσοδο του φαραγγιού του Βίκου, στις νοτιοανατολικές πλαγιές της κορυφής Στούρος., 37 χλμ. ΒΑ της πόλης των Ιωαννίνων. Υπάγεται διοικητικά στο οικιστικό συγκρότημα του Ζαγορίου. μικρογραφία|Πρωινό στη Βίτσα
Γενικά
Πρόκειται για ένα οικιστικό σύνολο που διακρίνεται για την ενότητα των λιθόκτιστων οικιών, εκκλησιών, δρόμων και πλατειών του, που το καθιστούν ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά χωριά των Ζαγοριών του Κεντρικού Ζαγορίου. Αποτελείται από δύο χωρικές ενότητες (μαχαλάδες), την Άνω Βίτσα και την Κάτω Βίτσα. Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες των κατοίκων στρέφονται γύρω από την κτηνοτροφία και τον αγροτικότουρισμό. Σημαντικά προϊστορικά ευρήματα έχουν ανασκαφεί στο βορειοδυτικό τμήμα του οικισμού. thumb|right|Αρχοντικό Δάνου
Διατήρηση της Πολιτιστικής κληρονομιάς
Ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ναοί Αγίου Νικολάου, Κοιμήσεως Θεοτόκου και Ταξιαρχών, το γεφύρι του Μίσσιου πάνω από τον ποταμό Βοϊδομάτη. Το χωριό έχει ιδιαιτέρως έντονη δραστηριότητα εκδηλώσεων. Ανάμεσα στους τοπικούς φορείς διακρίνονται:
Ο πλούτος της τοπικής παράδοσης εκφράζεται μέσα από εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου 15 Αυγούστου, των Απόκρεω με τις γνωστές τζαμάλες και επίσης με εορτασμούς του τρόπου ζωής των κατοίκων όπως την παραγωγή τσίπουρου στις αρχές του Νοεμβρίου. μικρογραφία|Διπλό ουράνιο τόξο στη Βίτσα
Προϊστορική Εποχή-Ιστορικοί Χρόνοι
Οι πληροφορίες μας για το Ζαγόρι είναι περιορισμένες τόσο για την αρχαία όσο και για την μεσαιωνική περίοδο. Η ιστορία για αυτές τις περιόδους στηρίζεται μόνο στα ανασκαφικά δεδομένα και στις ενδείξεις που παρέχουν τα τοπωνύμια. Η ύπαρξη ζωής κατά την Προϊστορική περίοδο επιβεβαιώθηκε, όπως αναφέρφηκε και πιο πάνω από τα ευρήματα στη θέση "Κλειδί", στη δεξιά όχθη του Βοϊδομάτη. Κατά τους ιστορικούς χρόνους το Ζαγόρι κατοικήθηκε απότο φύλο των Μολοσσών, όπως συμπεραίνουμε από τα ανασκαφικά ευρήματα του οικισμού της Βίτσας, από το πολυγωνικό τείχος και τη μελανοβαφή όστρακα στο Σκαμνέλι, από το οχυρό στον Ελαφότοπο και από τα Ελληνικά τείχη στο Καστράκι. μικρογραφία|Μοναστήρι του Αη Λια (1632)
Βυζαντινή Εποχή
Κατά τη Βυζαντινή εποχή οι ιστορικές μαρτυρίες για την περιοχή του Ζαγορίου είναι ανύπαρκτες. Τα πολυάριθμα σλαβικά τοπώνυμα της περιοχής μας κάνουν να υποθέσουμε πως το Ζαγόρι γνώρισε όχι μόνο τις μεγάλες επιδρομές των Σλάβων στην αρχή του 6ου αιώνα αλλά και εγκαταστάσεις σλαβικών φύλων. Την παλαιότερη αναφορά στο Ζαγόρι τη βρίσκουμε σε Χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Β΄Παλαιολόγου του έτους 1321. Σε άλλα έγγραφα από το 1326-1361 αναφέρονται ιδρύσεις χωριών όπως το Πάπιγκο, Ελαφότοπο, Άνω και Κάτω Πεδινά και Βίτσα. Στη Βίτσα συγκεκριμένα σώζονται μέχρι σήμερα κτίσματα από εκείνη την εποχή. Από τα τέλη του 14ου αι. οι Ζαγορίσιοι καταγράφονται στην Ιστορία της Ηπείρου, εκδιώκοντας τους Αλβανούς, που έκαναν επιδρομές εναντίον των Ιωαννίνων(1389). Το γεγονός ότι από τις αρχές του 14ου αι. οι πηγές αναφέρουν ονόματα οικισμών και τόπων που βρίσκονται στο Δυτικό Ζαγόρι δημιουργήθηκαν οι πρώτοι οικισμοί. μικρογραφία|Από παλιό γλέντι στην πλατεία του χωριού με το μεγάλο πλάτανο
Σημαία της Εσθονίας
Εναλλακτικές προτάσεις
Το 2001 ο πολιτικός Κάαρελ Τάραντ (Kaarel Tarand) πρότεινε να αλλάξει η σημαία από τρίχρωμη σε ένα σχέδιο με σκανδιναβικού τύπου σταυρό με τα ίδια χρώματα. Επίσης ο δημοσιογράφος Εέρικ-Νίιλες Κρος πρότεινε την αλλαγή της επίσημης ονομασίας του κράτους στα αγγλικά από Estonia σε Estland (που είναι το όνομα της χώρας σε γερμανικές γλώσσες). Καθώς η τρίχρωμη σημαία θεωρείται επίσημα το εθνικό σύμβολο, η πρόταση αυτή δεν είχε την υποστήριξη της πλειοψηφίας.
Βίτσα Ιωαννίνων
Εποχή της Τουρκοκρατίας
Η ιστορία του Ζαγορίου αρχίζει κυρίως μετά το 1430,έτος κατάκτησης των Ιωαννίνων από τους Τούρκους. Οι Τούρκοι,προκειμένου να εξασφαλίσουν επικυριαρχία στις ορεινές περιοχές,εφάρμοσαν μια πολιτική παραχώρησης προνομίων σε κοινότητες ή ομάδες κοινοτήτων,που συνθηκολόγησαν μαζί τους.Έτσι μέχρι το 17ο αι. ολόκληρη η περιφέρεια αποτελούσε αυτοδιοικούμενη ομοσπονδία με το όνομα Κοινό των Ζαγορισίων ή Βιλαέτι του Ζαγορίου. Τα προνόμια, τα οποία παραχωρήθηκαν στην αυτόνομη ομοσπονδία του Ζαγορίου και τα οποία οφείλονται,στο μεγαλύτερο μέρος τους,στην επιρροή πλουσίων Ζαγορισίων στην Σουλτανική αυλή,διατηρήθηκαν μέχρι το 1868,οπότε και καταργήθηκαν.Σύμφωνα με τα προνόμια αυτά παραχωρήθηκε στο Ζαγόρι αυτονομία και αυτοδιοίκηση,με ανώτερο άρχοντα τον Βεκύλη του Ζαγορίου.Ένα άλλο σπουδαίο προνόμιο που είχαν οι Ζαγορίσιοι,ήταν η ελευθερία στην εκτέλεση των θρησκευτικών τους καθηκόντων.Με το πέρασμα των χρόνων και χάρη στην εξυπνάδα και την πολιτική δύναμη πολλών πατριωτών του Ζαγορίου,που κατείχαν διοικητικές θέσεις στην Υψηλή Πύλη,τα προνόμια αυτά αυξήθηκαν και βελτιώθηκαν. Η αυτονομία,η αυτοδιοίκηση και η ατέλεια συνετέλεσαν ώστε να κατακτηθεί ένα ζηλευτό επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων της περιοχής.Μετά το 1868,που καταργούνται τα προνόμια του Ζαγορίου,την περιοχή άρχισαν να λυμαίνονται ληστρικές συμμορίες,με επιπτώσεις και στο ανθρώπινο δυναμικό,αφού αυτή η κατάσταση απομάκρυνε από το Ζαγόρι περισσότερες από 500-600 οικογένειες αρχόντων,που ήταν και ο κύριος στόχος των ληστών. Η περίοδος αυτή κράτησε μέχρι το 1913, οπότε τα Ζαγοροχώρια απελευθερώθηκαν από τους Τούρκους και ακολούθησαν από εκεί και πέρα την ιστορική πορεία του Ελληνικού Εθνους. μικρογραφία|Πρωταθλητές Ζαγορίου 2004
Σημαία της Εσθονίας
Παραπομπές
Εσθονια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Εσθονίας
Βίτσα Ιωαννίνων
Προϊστορικός οικισμός Βίτσας 9ο-8ο αιώνα π.Χ.
Στη θέση "Γενίτσαρη" της Άνω Βίτσας, ανάμεσα στις κοινοτικές περιοχές Βίτσας και Μονοδενδρίου ,υπάρχει ένας από τους αρχαιότερους οικισμούς που έχουν ανακαλυφθεί στη γύρω περιοχή.Είναι ένας μικρός κτηνοτροφικός οικισμός,με δύο παρακείμενα νεκροταφεία που η διάρκεια ζωής τους αρχίζει από τον 9ο-8ο π.Χ. αιώνα ως τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. Οι ανασκαφές στη θέση "Γενίτσαρη" άρχισαν από το 1965 από την Ι.Βοκοτοπούλου. Στον οικισμό βρέθηκαν λείψανα σπιτιών από τους γεωμετρικούς μέχρι τους κλασσικούς χρόνους.Με βάση τα ευρήματα και κυρίως τα εισηγμένα τροχήλατα αρχεία, τεκμηριώνεται η θεωρία ότι ο οικισμός της Βίτσας ήταν θερινή διαμονή νομάδων κτηνοτρόφων,οι οποίοι το χειμώνα μετακινούνταν στα παράλια, όπου και αντάλασσαν τα προϊόντα τους με τους άλλους λαούς. Το οριστικό τέλος του οικισμού επήλθε στα μέσα του του Β' μισού του 4ου αιώνα π.Χ., όταν ο οικισμός καταστράφηκε από πυρκαγιά.
Εκκλησίες και μοναστήρια
Οι εκκλησίες και τα μοναστήρια που υπάρχουν διάσπαρτα στο Ζαγόρι αντικατοπτρίζουν τον πλούτο και την καλλιτεχνική ανάπτυξη που γνώρισε η περιοχή κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Είναι χτισμένα με ντόπια υλικά, πέτρες ξύλα και σχιστόπλακες που βρίσκονται άφθονα στην περιοχή. Διακρίνονται για το άριστο αποτέλεσμα που οφείλεται στην τεχνική επιδεξιότητα των Ηπειρωτών μαστόρων. Συχνά λιθανάγλυφα με λαϊκές παραστάσεις διακοσμούν τις αψίδες και τις εισόδους των ναών. Δύο είναι τα πράγματα που παρατηρεί κάποιος που μελετά τις εκκλησίες και τα μοναστήρια στο Ζαγόρι. Πρώτον ότι είναι τα αρχαιότερα κτίσματα στο Ζαγόρι και δεύτερον, οι περισσότερες από αυτές έγιναν από ευεργέτες. Ιδιαίτερα αξιόλογες είναι οι τοιχογραφίες καθώς και τα ξυλόγλυπτα που συναντάμε στα μοναστήρια του Ζαγορίου. Στην περιοχή της Βίτσας υπάρχουν αρκετά μοναστήρια και εκκλησίες χτισμένες αρκετά παλιά με τον παραδοσιακό τρόπο από τους τεχνίτες της εποχής. Το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία Βίτσας χτίστηκε αρχικά το 1632, στη θέση που ήταν ένα παλιό εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και το 1688 έγινε επέκταση. Σήμερα τα κελιά του μοναστηριού είναι σχεδόν κατεστραμμένα ενώ το καθολικό σώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση.Ήταν μια από τις πλουσιότερες Μονές του Ζαγορίου. Στη Μονή διέμειναν και έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα στο κρυφό σχολειό που λειτουργούσε εκεί ο Μάρκος Μπότσαρης, ο μεγάλος διδάσκαλος του Γένους Γεώργιος Γεννάδιος, ο Ραφαήλ Μητροπολίτης Δρυϊνοπόλεως, οι Τιτουλάριοι Τύρριος και Λεόντιος και πολλοί άλλοι. Η μαγευτική θέση της Μονής ανάγκασε τον Αθανάσιο Σταγειρίτη να θέσει το Μαντείο της Δωδώνης εκεί.
Ο αρχαιότερος ναός της Βίτσας είναι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για την χρονολογία ιδρύσεως του. Πιθανότατα πριν το έτος 1554 να λειτουργούσε ως Μονή, όπως προκύπτει από αναφορά στο παράφυλλο παλιού Ευαγγελίου. Ο Ναός επισκευάσθηκε ολόκληρος κατά το έτος 1728. Το έτος 1885 κατασκευάσθηκε προσθήκη "το γυναικείο". Το καθολικό του Ναού είναι ρυθμού"Βασιλική μονόκλιτος", με εσωτερικό και εξωτερικό νάρθηκα. Λειτουργεί σήμερα ως ενοριακός ναός Κάτω Βίτσας.
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου κατασκευάστηκε το 1612. Αγιογραφήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα. Είναι από τους ναούς με τις καλύτερα διατηρημένες αγιογραφίες στο Ζαγόρι. Μέχρι το 1885 χρησιμοποιούνταν σαν ενοριακή εκκλησία Άνω Βίτσας.Είναι ρυθμού "Βασιλική μονόκλιτη με νάρθηκα".
Διοικητικά - Πληθυσμιακά
Ο οικισμός αναφέρεται επίσημα ως Βίτσα για πρώτη φορά το 1961 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μέχρι τότε οι οικισμοί Άνω και Κάτω Βίτσα απογράφονταν ξεχωριστά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Βίτσης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κεντρικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 102 κατοίκους.
Απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto)
* Οι οικισμοί Άνω και Κάτω Βίτσα είχαν 81 και 100 κατοίκους αντίστοιχα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2016
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2016 συμμετείχαν 22 ομάδες από τα πρωταθλήματα των αγροτικών ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Σε όλους τους γύρους έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι. Εκτός από τον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας, πραγματοποιήθηκε αγώνας κατάταξης μεταξύ των δύο ηττημένων των ημιτελικών αγώνων για την ανάδειξη της τριταθλήτριας.
Οι ομάδες που προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση προβιβάστηκαν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2016-17.
Συμμετέχουσες ομάδες
Από κάθε αγροτική ομοσπονδία συμμετείχε διαφορετικός αριθμός ομάδων, ανάλογα με το μέγεθος της ομοσπονδίας. Οι ομάδες που συμμετείχαν στον πρωτάθλημα ένταξης από κάθε ομοσπονδία ήταν η πρώτη ή οι πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος κάθε ομοσπονδίας. Η συμμετοχή των ομάδων ήταν προαιρετική. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν.
(πρ.) : Πρωταθλήτρια ομάδα ομοσπονδίας
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 12 από τις 22 ομάδες. Από το γύρο αυτό εξαιρέθηκαν οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε ομοσπονδίας δηλαδή 9 ομάδες. Στη κληρωτίδα μπήκαν οι υπόλοιπες 13 ομάδες. Δεν κληρώνονταν μεταξύ τους ομάδες από την ίδια ομοσπονδία. Από τη διαδικασία της κλήρωσης η Εληά Λυθροδόντα πέρασε στο Β΄ γύρο χωρίς αγώνα. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 10 ομάδες που είχαν εξαιρεθεί από τον Α΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Άτλας Αγλαντζιάς και η Αναγέννηση Τραχωνίου. Ο τελικός διεξήχθη στις 21 Μαΐου 2016 στο Κοινοτικό Στάδιο Κόρνου στον Κόρνο. Νικητής ήταν ο Άτλας Αγλαντζιάς με σκορ 2-1.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016