cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carabiniere (αντιτορπιλικό, 1938)
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά το τέλος του πολέμου το Carabiniere παρέμεινε σε υπηρεσία με το Ιταλικό Ναυτικό μέχρι τις 18 Ιανουαρίου 1965. Πραγματοποιήθηκαν αρκετές αρκετές αναβαθμίσεις και μετασκευές με την πάροδο των ετών. Μέχρι το 1978 το παροπλισμένο πλέον πλοίο χρησιμοποιούνταν ως πλατφόρμα εκπαίδευσης από τις επίλεκτες μονάδες ειδικών επιχειρήσεων ναυτικού, δεδομένου όμως ότι ήταν σε κακή κατάσταση αποφασίστηκε η πώλησή του για σκραπ. Ενώ ρυμουλκούνταν προς τον τόπο διάλυσής του βυθίστηκε εν μέρει κοντά στη Λα Σπέτσια, εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν. Κατέστη εφικτή η ανέλκυσή του και διαλύθηκε τελικά στη Λα Σπέτσια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Soldati Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Προτομή του Ομήρου (Μουσείο του Λούβρου αρ. MR530)
Η προτομή του Ομήρου που φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου είναι αρχαιολογικό εύρημα.
Ιστορία του ευρήματος
Ήταν μέλος της παλαιάς συλλογής του Καρδιναλίου Αλέξανδρου Αλμπάνι. Αγοράστηκε το 1733 από τον Κλήμη ΙΒ΄ για το Μουσείο του Καπιτωλίου στην Ρώμη και πέρασε το 1797 στην κατοχή του Ναπολέοντα σύμφωνα με το σύμφωνο του Τολεντίνο. Το 1815 ανταλλάχθηκε με τον πίνακα του Ναπολέοντα ύστερα από διαπραγματεύσεις μεταξύ του Πίου Η΄ και Λουδοβίκου ΙΘ΄. Στις ημέρες μας είναι μέρος της συλλογής του τμήματος ελληνικών, ετρουσκικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων του Λούβρου και εκτίθεται στην αίθουσα της Αθηνάς του Βελλετρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προτομές Κατηγορία:Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου
Μάσταλος του Αμάλφι
Ο Άγιος Μάσταλος (Mastalo) ήταν βυζαντινός του 10ου αιώνα, ο 11ος καθολικός επίσκοπος Αμάλφι την περίοδο 960-987, άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Ήταν ο τελευταίος επίσκοπος αφού μετά τον θάνατο του, 986 ή 987, η εκκλησία του Αμάλφι ανήλθε σε Αρχιεπισκοπή. Έχει βρεθεί μολυβδόβουλο (σφραγίδα) του Μάσταλου στον Ναό της Αγίας Μαρίας Ματζόρε, στην μία πλευρά γράφει Μάσταλος επίσκοπος, και στην άλλη έχει τον Απόστολο Ανδρέα.
Βέλιγκραντ
Το Βέλινγκραντ (βουλγαρικά: Велинград) είναι πόλη της Βουλγαρίας και ανήκει στην επαρχία Πάζαρτζικ. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο της Κοιλάδας Τσέπινο, στην Οροσειρά της Ροδόπης. Είναι διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου και ένα από τα δημοφιλέστερα κέντρα λουτροθεραπείας της Βουλγαρίας. Έχει πληθυσμό 23.479 κατοίκους (2012).
Ιστορία
right|thumb|305px|Kλέπτουζα Η περιοχή του Τσέπινο κατοικήθηκε τον 6ο και 5ο αιών π.Χ. από Θρακικές φυλές. Τα σημαντικά ίχνη στην περιοχή που άφησε η φυλή των Βήσσων: τύμβους, νεκροπόλεις, κατασκευές χωριών και φρουρίων. Πολλά από τα σημερινά τοπωνύμια στην περιοχή θυμίζουν ακόμη και σήμερα την παρουσία των Θρακών. Τα σημαντικότερα Θρακικά μνημεία της περιοχής είναι οι επτά ταφικοί τύμβοι στα έλη του Μπατάκ (κατακλυσμένοι τώρα από τη λίμνη του εκεί φράγματος) και δύο τύμβοι κοντά στην τοποθεσία Γιούντολα. Μπορεί κανείς επίσης να δει απομεινάρια των Θρακικών οικισμών και φρουρίων στην τοποθεσία Πέτσκοβετς, κάτω από το μεσαιωνικό φρούριο της Τσέπινα. Ανακαλύφθηκαν επίσης θραύσματα Θρακικής κεραμικής και εργαλείων.
Το 46 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατέλαβαν τη Ροδόπη. Άρχισε τότε μια περίοδος Θρακορωμαϊκού πολιτισμού, που διήρκεσε μέχρι την άφιξη των Σλάβων. Αρχαιολογικό αντικείμενα που βρέθηκαν στα χωριά και τις οχυρώσεις μαρτυρούν την εποχή εκείνη, ιδιαίτερα στις τοποθεσίες Μπιβολίτσινο και Ρέμοβο. Είναι κυρίως υπολείμματα σωλήνων από άργιλο για τη μεταφορά του νερού των θερμών πηγών, οδοστρωσίας, οχυρώσεων, μαρμάρινων πλακών καθώς και νομισμάτων.
Στην περιοχή του Τσέπινο βρέθηκαν νομίσματα, χρονολογούμενα από τη βασιλεία του τσάρου Ιβάν Αλεξάνταρ. Οι ιστορικοί δέχονται ότι το φρούριο της Τσέπινα και όλη η περιοχή του Τσέπινο πέρασαν στην Οθωμανική κυριαρχία μεταξύ 1371 και 1373. Αυτό προκάλεσε πολλές σημαντικές αλλαγές στη ζωή του τοπικού βουλγαρικού πληθυσμού. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε ανάγκη συμμάχων στην περιοχή αυτή και για το λόγο αυτό άρχισε να προσηλυτίζει τους πληθυσμούς στο Ισλάμ με κάθε τρόπο από το 16ο αιώνα. Το Οθωμανικό αρχείο της χρονιάς 1516-1517 δείχνει την εμφάνιση των πρώτων Μουσουλμάνων κατοίκων στην περιοχή. Από τα 624 σπίτια της περιοχής τα 12 ήταν μουσουλμανικά. Επί του σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄ τμήμα του πληθυσμού αναγκάστηκε να υιοθετήσει το Ισλάμ γιατί, σύμφωνα με το Βούλγαρο ιστορικό Βασίλ Κάντσοφ (1862-1902), ο Έλληνας επίσκοπος Φιλιππούπολης Γαβριήλ πήγε να διαμαρτυρηθεί για τον τοπικό χριστιανικό πληθυσμό στον πασά, ότι δηλαδή αρνούντο να πληρώσουν όταν προσπάθησε να τους επιβάλει υπερβολική φορολογική επιβάρυνση. Όταν ο πασάς έφθασε στην κοιλάδα του Τσέπινο συγκέντρωσε τους προύχοντες και απείλησε να τους σκοτώσει. Ωστόσο, εκείνοι προτίμησαν να ασπασθούν το Ισλάμ, από το να πληρώνουν φόρους στην Ελληνική Εκκλησία. Παρά αυτό τον προσηλυτισμό σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της κοιλάδας διατήρησαν τη βουλγαρική τους ταυτότητα. Οι Μουσουλμάνοι αυτοί διατήρησαν μεγάλο μέρος των χριστιανικών τους παραδόσεων. Έτσι σε όλες τις μουσουλμανικές κοινότητες εορτάζουν τον Άγιο Γεώργιο. Ο πληθυσμός της κοιλάδας δεν απείχε από τις εξελίξεις της Βουλγαρικής Αναγέννησης (1762-1878) και τους αγώνες για τη βουλγαρική ανεξαρτησία. Το 1816 οι κάτοικοι του χωριού Καμένιτσα έχτισαν μια νέα εκκλησία, την εκκλησία της Αγίας Τριάδας (Σβέτα Τρόικα), που έγινε το κύριο κέντρο για τη δημιουργία βουλγαρικής πολιτικής συνείδησης στην περιοχή. Ένα σχολείο εξαρτώμενο από την εκκλησία λειτούργησε το 1823. Κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) ο μουσουλμανικός πληθυσμός διέφυγε στην ορεινή ζώνη ή στα νοτιότερα χωριά της Ροδόπης. Ορισμένα χωριά όπως το Λάτζενε ερήμωσαν τελείως.
Το Βέλιγκραντ ιδρύθηκε το 1948 μετά τη συνένωση των χωριών Τσέπινο, Λάτζενε και Καμένιτσα. Ενώ το Τσέπινο και η Καμένιτσα είναι παλαιότεροι οικισμοί, το Λάτζενε ιδρύθηκε μετά το 1878 από Βούλγαρους πρόσφυγες από τη Μακεδονία, καθώς η περιοχή τους παρέμεινε υπό την Οθωμανική κυριαρχία, μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878).
Η πόλη πήρε το όνομά της από τη Βέλα Πέεβα (1922-1944), Βουλγάρα κομμουνίστρια επαναστάτρια, που έχασε τη ζωή της κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Γεωγραφία
Το Βέλιγκραντ βρίσκεται σε υψόμετρο 750–850 μέτρων και περιβάλλεται από αιωνόβια πευκοδάση. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και οι χειμώνες κρύοι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 10°C, ενώ η μέση του Ιουλίου 19°C. Η ετήσια διάρκεια ηλιοφάνειας είναι περίπου 2.000 ώρες. Η σχετική υγρασία του αέρα κυμαίνεται μεταξύ 65 και 75%.
Νερά
Μαζί με τα πολλά ιαματικά νερά το Βέλιγκραντ διαθέτει επίσης και άλλο φυσικό φαινόμενο - την Κλέπτουζα, τη μεγαλύτερη καρστική πηγή στη Βουλγαρία με μέση εκροή 1200 λίτρων παγωμένου νερού το δευτερόλεπτο.
Πολιτισμός και εκπαίδευση
Υπάρχουν οκτώ σχολεία (πέντε από αυτά δευτεροβάθμια), τρεις βιβλιοθήκες, περίπου 100 ξενοδοχεία (μερικά από τα οποία 5 αστέρων), ένα στάδιο και δημοτική ορχήστρα.
Θρησκεία
Η πόλη έχει πληθυσμό στην πλειοψηφία του παραδοσιακά χριστιανικό, ενώ στα γύρω χωριά κατοικούν κυρίως Πομάκοι. Το Ισλάμ εξαπλώθηκε αργά αλλά σταθερά στην περιοχή, όπως δείχνει μια μελέτη του ιστορικού Χουσείν Μεχμέντ. Η αύξηση του αριθμού των μουσουλμάνων οφειλόταν επίσης στο γεγονός ότι ο Έλληνας πατριάρχης προσπαθούσε να επιβάλει υπερβολική φορολογική επιβάρυνση στους χριστιανούς της περιοχής, που αρνούντο να πληρώσουν. Αυτή ήταν η αιτία που, σύμφωνα με το Βούλγαρο ιστορικό Βασίλ Κάντσοφ (1862-1902), ο Έλληνας επίσκοπος Φιλιππούπολης Γαβριήλ πήγε να διαμαρτυρηθεί για τον τοπικό πληθυσμό στον πασά, ο οποίος πήγε εκεί για να υποτάξει την απείθαρχους. Ωστόσο, εκείνοι προτίμησαν να ασπασθούν το Ισλάμ, από το να πληρώνουν φόρους στην Ελληνική Εκκλησία.
Φρούριο Τσέπινα
18 χλμ. ανατολικά της πόλης του Βέλιγκραντ βρίσκεται η παλιά βουλγαρική ακρόπολη της Τσέπινα, που ήταν από το 1207 ως το 1212 η πρωτεύουσα του δεσπότη Αλέξιου Σλάβου και είναι ένα από τα φρούρια με τους περισσότερους επισκέπτες στη Ροδόπη.
Κλέπτουζα
Η πηγή της Κλέπτουζα είναι ένα από τα γνωστότερα τουριστικά αξιοθέατα του Βέλιγκραντ και, με το ομώνυμο πάρκο και τις δύο λίμνες του, είναι ένα από τα σύμβολα της πόλης. Βρίσκεται στη συνοικία του Τσέπινο, σε μια από τις τρεις θερμικές ζώνες της πόλης. Η Κλέπτουζα είναι η σημαντικότερη καρστική πηγή της Βουλγαρίας : περίπου 1200 λίτρα κρύου νερού αναβλύζουν το δευτερόλεπτο. Μεγάλες ποσότητες του νερού αυτού χρησιμοποιούνται ως πόσιμο, ενώ το υπόλοιπο τροφοδοτεί τις δύο λίμνες του πάρκου (η πρώτη κατασκευάσθηκε το 1933) και τον Τσέπινσκα Ρέκα, παραπόταμο στη δεξιά όχθη του Εβρου. Νότια των πηγών εκτείνονται μεγάλα δάση πεύκων, διαμορφωμένα σε πάρκο, δημοφιλή προορισμό για τους επισκέπτες των ιαματικών λουτρών.
Σπήλαιο Λεπένιτσα
12 χλμ. από το Βέλιγκραντ βρίσκεται το σπήλαιο Λεπένιτσα, που αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο γνωστό σε όλες τις χώρες. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Σιούτκια και η είσοδός του είναι σε μια δασική ζώνη, 12 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης Ρακίτοβο. Ο ποταμός Λεπένιτσα ρέει στο κατώτερο επίπεδο του σπηλαίου, που παρουσιάζει μεγάλο αριθμό σπηλαιωδών σχηματισμών. Στο ανώτερο επίπεδο παρατηρούμε τρεις πολύ μικρές λίμνες. Στο μεσαίο επίπεδο βρίσκονται δύο λίμνες (τέσσερις όταν βρέχει). Στο σπήλαιο βρέθηκαν επτά ωόλιθοι (μαργαριτάρια σπηλαίων), που εκτίθενται στο Μουσείο φυσικής ιστορίας της Σόφιας.
1.356 μέτρα του σπηλαίου έχουν μελετηθεί και χαρτογραφηθεί και οι σπηλαιολόγοι έχουν διεισδύσει σε βάθος 1.525 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Βιετναμική γλώσσα
Η Βιετναμική γλώσσα (tiếng Việt, ή πιο σπάνια Việt ngữ ) είναι η εθνική και  επίσημη γλώσσα του Βιετνάμ. Είναι η μητρική γλώσσα του  86% του  πληθυσμού του Βιετνάμ, και περίπου τριών εκατομμυρίων Βιετναμέζων του εξωτερικού. Μιλιέται επίσης και ως δεύτερη γλώσσα από πολλές  εθνικές μειονότητες του Βιετνάμ. Αποτελεί μέρος της  Αυστροασιαστικής γλωσσικής οικογένειας, εντός της οποίας έχει τους περισσότερους ομιλητές με σημαντική διαφορά (είναι πολλές φορές μεγαλύτερος απ'όλες τις Αυστοασιατικές γλώσσες αν ληφθούν μαζί).
Μεγάλο μέρος του λεξιλογίου της γλώσσας του Βιετνάμ είναι δάνειο από την Κινεζικά, ως επί τω πλείστον από τα Καντονέζικα, ιδίως για λέξεις που υποδηλώνουν αφηρημένες ιδέες  (με τον ίδιο τρόπο που οι Ευρωπαϊκές γλώσσες δανείζονται από τα Λατινικά και τα Ελληνικά), και κατά το παρελθόν γράφονταν χρησιμοποιώντας  το  Κινεζικό σύστημα γραφής, αν και με μια τροποποιημένη μορφή   και μια δική της λαϊκή προφορά. Ως αποτέλεσμα του  Γαλλικού αποικιακού νόμου, η γλώσσα παρουσιάζει κάποια επιρροή από τα Γαλλικά, και το  Βιετναμέζικο σύστημα γραφής που είναι σε χρήση σήμερα ως μια προσαρμοσμένη έκδοση του Λατινικού αλφαβήτου, με κάποια συμπληρωματικά  διακριτικά για τόνους και συγκεκριμένα γράμματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τονικές γλώσσες Κατηγορία:Αυστροασιατικές γλώσσες Κατηγορία:Απομονωμένες γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Βιετνάμ
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγία) Νάουσα
thumb|402x402px|Εξωτερική όψη του ναού της Παναγίας. Ο ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Νάουσας, γνωστός και ως Παναγία, είναι ένας από τους πιο επιβλητικούς ορθόδοξους ναούς της πόλης. Κατασκευάστηκε το 1833, έντεκα χρόνια μετά το ολοκαύτωμα της Νάουσας και 3 μόλις χρόνια μετά την άδεια για την επανακατοίκησή της. Πρόκειται για μια ξυλόστεγη, τρίκλιτη βασιλική χωρίς τρούλο.
Η κτητορική επιγραφή και η ιστορία του ναού
thumb|246x246px|Κτητορική Επιγραφή Ιερού Ναού Με το που μπαίνουμε στον ναό διαβάζουμε την επιγραφή πάνω από τη θύρα. Από αυτή μαθαίνουμε ότι κτίστηκε επί του μητροπολίτη Βεροίας και Ναούσης Διονύσιου, ο οποίος χαρακτηρίζεται στην επιγραφή ιλαρός και σύννους. Τα έξοδα για την κατασκευή της εκκλησίας κάλυψε ο (Χατζη) Πέτρος, γιος του Παπα - Αναστασίου, με απώτερο σκοπό τη σωτηρία της δίκης του ψυχής και των γονιών του. Τέλος, μαθαίνουμε ότι αρχιμάστορας της οικοδόμησης του ναού υπήρξε ο Γιαννούσης Γκίκας.
Η επιγραφή έχει ως εξής :
ΙΛΑΡΟΣ ΗΝ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΝΟΥΣ ΑΜΑ ΦΙΛΕ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΟΥΝΟΜ' ΕΧΟΝ ΑΝΗΡ ΟΥΤΟΣ ΟΤΕ ΚΑΛΛΟΣ ΛΑΜΠΡΟΝ ΕΙΛΗΦ' Ο ΝΑΟΣ ΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΕ ΚΑΙ ΑΚΗΡΑΤΟΥ ΑΜΑ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΑΔΡΑ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΔΑΠΑΝΗ ΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΟΚΑΓΑΘΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΣΥΝΕΤΟΥ ΠΑΙΔΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΠΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΕΝΕΚΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΑΥΤΟΥ ΤΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΟΣ ΕΝΕΡΓΟΣ ΧΑΙΡΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΕΙ ΤΟΙΟΥΤΟΝ ΕΡΓΩΝ ΕΠΙΣΤΑΣΙΑΝ ΔΕ ΕΥΡΕΝ ΗΝΙΚΑ ΤΟΥΤ ΕΞΕΤΕΛΕΙ ΓΙΑΝΟΥΣΗΝ ΓΚΙΚΑ, ΟΣΤΙΣ ΧΑΙΡΩΝ ΚΑΙ ΕΠΟΝΕΙ ΟΥΤΟΣ ΛΟΓΟ ΠΟΝΩ ΤΕ ΠΟΛΛΩ ΩΣ ΧΡΙΣΤΩΝΥΜΟΣ ΥΠΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΕΜΠΛΕΩΣ ΦΡΟΝΤΙΔΟΣ ΩΣ ΤΙΣ ΕΥΣΕΒΩΝ ΕΥΦΡΟΝΩΝ.
Ο αναφερόμενος στην επιγραφή Διονύσιος διετέλεσε επί 17 χρόνια Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης, από το 1824 ως το 1848. Προσέφερε πολύτιμο έργο για την αποκατάσταση των Ναουσαίων στις εστίες τους και την ανοικοδόμηση των τεσσάρων ενοριακών εκκλησιών μετά την επανοίκιση της πόλης. Για μεγάλο χρονικό διάστημα διατηρούσε αγαστή συνεργασία του με τους παράγοντες της πόλης για την πρόοδο των κοινών έργων. Για τον κτήτορα του ναού Χατζή - Πέτρο Παπαναστασίου, γνωρίζουμε ότι υπήρξε ο γενάρχης της σημαντικής για τα πράγματα της πόλης οικογένειας Πετρίδη, συγγενικής με τη βιομηχανική/επιχειρηματική οικογένεια Κύρτση. Ο πατέρας του Αναστάσιος ήταν παπάς στον ναό του Αγίου Γεωργίου της Νάουσα προεπαναστατικά. Την απώτερη καταγωγή του είναι από το χωριό Ντραζίλοβο του Βερμίου, όπου πρόγονός του κατά τον 18ο αι. ανελίχθηκε σε υψηλά αξιώματα της τοπικής διοίκησης, καθώς έφτασε να γίνει βιλάετ κοτζιάμπασης ολόκληρης της περιοχής των Βοδενών. Λόγω της συμβολής του Χατζή-Πέτρου στην οικοδόμηση του ναού της Παναγίας για ολόκληρο τον 19ο αι. ως τις αρχές του 20ου η οικογένεια των Πετριδαίων διατηρούσαν προνομιακή σχέση με την εκκλησία και κατείχαν σημαντική θέση στα ενοριακά πράγματα. thumb|Εσωτερική όψη του Ναού.|188x188px
Αρχιτεκτονική
thumb|Εσωτερική όψη του Ναού της Παναγίας.|164x164px Ο ναός της Παναγίας είναι ένα χαρακτηριστικό οικοδόμημα του 19ου αι., απλό και κομψό συνάμα. Ο αρχιτεκτονικός του τύπος είναι ξυλόστεγη βασιλική χωρίς τρούλο. Το κτήριο χωρίζεται σε τρία σχετικά ευρύχωρα κλίτη με δυο σειρές κιόνων που συγκρατούν τόξα στηρίζοντας την ξύλινη οροφή. Στην ανατολική πλευρά του ναού ανοίγονται τρεις κόγχες. Κάθε κόγχη αντιστοιχεί και σε μια από τις τρεις ξεχωριστές λατρείες του ναού. Η βόρεια και η νότια κόγχη είναι αφιερωμένες στον Άγιο Θεοφάνη και τους Αγίους Ταξιάρχες αντίστοιχα. Η μεσαία κόγχη, που είναι και η μεγαλύτερη, αφιερώνεται στην Παναγία. Αξιοζήλευτη είναι η ξυλόγλυπτη οροφή του ναού. Στο κέντρο εικονίζεται ο Χριστός Παντοκράτορας, που τον περιβάλουν Άγγελοι. Περιμετρικά στο κεντρικό κλίτος η οροφή διακοσμείται με ξύλινα ανάγλυφα φυτικά κοσμήματα (άμπελος με σταφύλια). Ο ναός δεν φέρει εκτενή αγιογράφηση. Μόνο πάνω από τα τόξα στο κεντρικό κλίτος εικονίζονται προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, Ευαγγελιστές και άλλοι Άγιοι σε μετάλλια.
Φορητές εικόνες του τέμπλου
Το τέμπλο του ναού είναι απλό και απέριττο. Χωρίζεται σε τρεις ζώνες, με θωράκια στην κατώτερη, μεγάλες φορητές εικόνες στην κεντρική και μικρές εικόνες με θέματα από τη ζωή και τα θαύματα του Χριστού στην ψηλότερη. Πάνω από την Ωραία Πύλη, ο κεντρικος καθ' ύψος άξονας του τέμπλου καταλήγει στα "Λυπηρά".
Ο Ιησούς και η Παναγία Παντάνασσα στο τέμπλο
thumb|Παναγία Παντάνασσα|119x119px Οι εικόνες του Ιησού Χριστού και της Παναγίας Παντάνασσας βρίσκονται εκατέρωθεν της Ωραίας πύλης του ναού στην κεντρική ζώνη του τέμπλου. Η εικόνα του Χριστού παριστάνει τον Ιησού ως αρχιερέα και ευλογούντα. Στο αριστερό του χέρι κρατάει το ανοιχτό Ευαγγέλιο. Φορά μία κόκκινη ενδυμασία και πράσινο πανωφόρι. Δύο σεβίζοντες άγγελοι στέκονται εκατέρωθέν του πιο ψηλά. Η εικόνα χρονολογείται βάσει επιγραφής το 1838. Η εικόνα της Παναγίας που επιγράφεται ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑ είναι σήμερα επιχρυσωμένη και στολισμένη με διάφορους πολύτιμους λίθους (από το 2011). Η Παναγία δεομένη υποβαστάζει ευλαβικά στο αριστερό της χέρι τον μικρό Χριστό, ο οποίος με το δεξί του χέρι ευλογεί και με το αριστερό κρατά το ανοιχτό Ευαγγέλιο. Η εικόνα είναι ιστορημένη από τον αγιογράφο Δημήτριο από τη Σαμαρίνα τη δεκαετία του 1830. Η σωζόμενη επιγραφή έχει ως εξής: Διά χειρός Δημητρίου ζωγράφου Σαμαριναίου ΑΟΛ[...] Ιουλίου.Ο Δημήτριος που κατάγεται απο τη Σαμαρίνα της Πίνδου ζωγράφισε και τοιχογραφίες στο μοναστήρι του Αγίου Σωτήρος στη Σαμαρίνα.
Ψυχές στην ομίχλη
μικρογραφία|278x278εσ|Ο [[Τζορτζ Σάντερς σε στιγμιότυπο της ταινίας]] Η ταινία Ψυχες στην ομίχλη (πρωτότυπος τίτλος The Ghost and Mrs. Muir) είναι ρομαντική ταινία φαντασίας παραγωγής 1947 σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα της Τζοζεφίν Λέσλι, το οποίο έγραψε με το ψευδώνυμο Ρ. Α. Ντικ και η διασκευή για τη μεγάλη οθόνη έγινε από τον Φίλιπ Νταν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Τζιν Τίρνεϊ και Ρεξ Χάρισον που πλαισιώνονται από τους Τζορτζ Σάντερς, Νάταλι Γουντ και Έντνα Μπεστ.
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγία) Νάουσα
Οι Άγιοι Γεώργιος, Μηνάς και Δημήτριος και ο Άγιος Αθανάσιος
thumb|101x101px|Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Νάουσα. Η φορητή εικόνα των Αγίων Γεωργίου, Μηνά και Δημητρίου στο τέμπλο. Στην εικόνα των Αγίων Γεωργίου, Μηνά και Δημητρίου εικονίζονται οι τρεις δημοφιλέστατοι στρατιωτικοί άγιοι της Ορθοδοξίας. Και οι τρεις φέρουν όπλα και πανοπλία. Ο Άγιος Μηνάς είναι στη μέση και φέρει ένα δόρυ, ο Άγιος Γεώργιος είναι στα αριστερά και φέρει επίσης ένα δόρυ, ενώ στα δεξιά βρίσκεται ο Άγιος Δημήτριος που κρατάει μαζί με τον Άγιο Μηνά ένα ξίφος και μας ευλογεί με το αριστερό του χέρι. Ενδιαφέρον έχει ότι στο όνομα των τριών αυτών αγίων τιμώνται τρεις ξεχωριστές εκκλησίες της Νάουσας. Και οι τρεις άγιοι της εικόνας αυτής εμφανίζουν πολλές τεχνοτροπικές ομοιότητες με την εικόνα του Αγίου Αθανασίου στη διπλανή στο τέμπλο θέση. Η εικόνα αυτή ιστορήθηκε το 1841 με έξοδα των κρεοπωλών της πόλη, σύμφωνα με την επιγραφή (διατηρείται η ορθογραφία του πρωτοτύπου): Δέησις τον δούλων του Θεού των εν τη Ναούση κρεωπωλητών δι' ιδίας συνδρομής και δαπάνης αυτών, 5.10.1841. Φαίνεται πως και οι δύο εικόνες, όπως κι αυτή του Ιωάννη του Προδρόμου, έγιναν την ίδια περίπου περίοδο από τον ίδιο αγιογράφο.
Ψυχές στην ομίχλη
Υπόθεση
Η Λούσι Μιουρ (Τζιν Τίρνεϊ), μια πεισματάρα και διψασμένη για ζωή χήρα, των αρχών του προηγούμενου αιώνα, αποφασίζει να φύγει από το σπίτι της οικογένειας του συζύγου της μετά τον θάνατό του. Η Λούσι με την κόρη της Άννα (Νάταλι Γουντ) και την υπηρέτριά της Μάγδα (Έντνα Μπεστ) μεταφέρονται στην παραθαλάσσια περιοχή του Γουάιτκλιφ και εγκαθίστανται στην εξοχική βίλα ενός μακαρίτη καπετάνιου, που οι φήμες την θέλουν στοιχειωμένη. Η πνευματώδης Λούσι που διψά για περιπέτεια γοητεύεται από το μυστήριο που περιβάλλει τη βίλα και την ημέρα της άφιξής της στο εξοχικό διαπιστώνει ότι οι φήμες είναι αληθινές. Το φάντασμα του καπετάνιου Ντάνιελ Γκρεγκ (Ρεξ Χάρισον) παρουσιάζεται μπροστά της προσπαθώντας να την αναγκάσει να αφήσει το σπίτι του. Η Λούσι αρνείται να φύγει και το θαρραλέο της πνεύμα γοητεύει το φάντασμα του καπετάνιου που της επιτρέπει να μείνει. Μεταξύ της Λούσι και του φαντάσματος αναπτύσσεται μια παράξενη σχέση, η οποία διακόπτεται απότομα με την άφιξη στη ζωή της Λούσι ενός γοητευτικού άνδρα, του Μάιλς Φέαρλι (Τζορτζ Σάντερς), ο οποίος σε αντίθεση με το φάντασμα του καπετάνιου Γκρεγκ, είναι ζωντανός.
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγία) Νάουσα
Σύναξη των Αγίων Ασωμάτων Ταξιαρχών
Στην εκκλησία τιμώνται μαζί με την Παναγία και οι Άγιοι Ταξιάρχες, η Σύναξις των οποίων απεικονίζεται σε μια εικόνα που αρχικά βρισκόταν αριστερά της εικόνας της Παναγίας (στη θέση δηλαδή του τιμώμενου αγίου). Μεταξύ των συγκεντρωμένων Αρχαγγέλων προεξέχουν οι δορυφορούντες Αρχάγγελοι Γαβριήλ και Μιχαήλ, οι οποίοι συγκρατούν μετάλλιο με τον Χριστό. thumb|110x110px|Εικόνα Αγίου Χαραλάμπους.
Ο Άγιος Χαράλαμπος
Η εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους ιστορήθηκε γύρω στα μέσα του 19ου αι.ή και λίγο νωρίτερα. Σύμφωνα με την προφορική μαρτυρία του Στέργιου Νικούση αγοράστηκε στα Γιάννενα από τον προπάππο του Ζαφείρη Νικούση. Στον δρόμο της επιστροφής του προς τη Νάουσα συνάντησε Τούρκους οι οποίοι αφού τον ξυλοφόρτωσαν, έσπασαν την εικόνα και την πέταξαν σε έναν γκρεμό. Παρόλα αυτά ο Νικούσης κατόρθωσε να βρει την εικόνα και αφού την επισκεύασε, την αφιέρωσε στην Παναγία. thumb|Ευαγγελισμός της Θεοτόκου.|186x186px
Ψυχές στην ομίχλη
Πληροφορίες παραγωγής
Τέταρτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς, σκηνοθέτη επίσης των ταινιών Ένα γράμμα σε τρεις γυναίκες (Letter To Three Wives, 1949), Όλα για την Εύα (All About Eve, 1950), Επιχείρηση Κικέρων (5 Fingers, 1952), Ξαφνικά, πέρυσι το καλοκαίρι (Suddenly Last Summer, 1959) και Σλουθ (Sleuth, 1972). Η ταινία σηματοδότησε επίσης τη δεύτερη συνεργασία του με την πανέμορφη Τζιν Τίρνεϊ, μετά τη Μιράντα (Dragonwyck) του προήγουμενου έτους με την οποία ο Μάνκιεβιτς έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Η ταινία βασίζεται σε μυθιστόρημα της Τζοζεφίν Λέσλι, το οποίο υπέγραψε με το ψευδώνυμο Ρ.Α. Ντικ κυκλοφόρησε το 1945 και έκανε τεράστια επιτυχία. Η 20th Century Fox αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος αμέσως μετά την κυκλοφορία του στη Μεγάλη Βρετανία το 1945 κι ενώ ακόμη δεν είχε κυκλοφορήσει στις Η.Π.Α. Η μεταφορά του σεναρίου έγινε από τον βραβευμένο με όσκαρ για την ταινία Η κοιλάδα της κατάρας (How Green Was My Valley, 1941) Φίλιπ Νταν, ενώ υπεύθυνος για την ασπρόμαυρη φωτογραφία ήταν ο Τσαρλς Λανγκ. Ο Μπέρναρντ Χέρμαν είναι υπεύθυνος για τη μουσική επένδυση της ταινίας, το μουσικό θέμα της οποίες αποτελούσε την αγαπημένη του από όλες του τις συνθέσεις.
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην Καλιφόρνια και η Τζιν Τίρνεϊ προσέγγισε αρχικά το ρόλο της Λούσι Μιουρ ερμηνεύοντάς τον με κωμικό τόνο. Δυο μέρες μετά τα γυρίσματα ο παραγωγός Ντάριλ Ζάνουκ κι ο σκηνοθέτης Τζόζεφ Μάνκιεβιτς συζήτησαν μαζί της και την προέτρεψαν να δώσει περισσότερο βάθος στην ερμηνεία της. Οι σκηνές που είχαν ήδη γυριστεί ξαναγυρίστηκαν και μετά την προβολή η ηθοποιός έλαβε θετικές κριτικές για την ερμηνεία της.
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγία) Νάουσα
Η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
Στο νότιο άκρο του τέμπλου είναι τοποθετημένη η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καθαρά δυτικής τεχνοτροπίας. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ κατεβαίνει εξ ουρανών κρατώντας τον κρίνο και τον προσφέρει στην Παναγία, που εικονίζεται γονατιστή μπροστά από ένα κτήριο αποδοσμένο με προοπτική. Η εικόνα ιστορήθηκε τον Ιούλιο του 1840 από τον Μανούλ Ζωγράφο σύμφωνα με την επιγραφή: "1840 Ιουλίου 20. / Διά χειρός μανουήλ/Γεωργίου Ζωγράφου εκ Σελίτζης.
Ιερά κειμήλια του ναού
thumb|Περιφορά εικόνας Αγίου Θεοφάνους στη Νάουσα|132x132px
Η ιερά κάρα του Οσίου Θεοφάνους του εν Ναούση
thumb|Ιερά κάρα οσίου Θεοφάνους στον ιερό ναό κοιμήσεως της Θεοτόκου Νάουσας|123x123px Ο άγιος Θεοφάνης ήταν γεννημένος στα Γιάννενα κατά τον 16ο αι. Μόνασε για κάποιο διάστημα στο Άγιο Όρος και αργότερα μετακινήθηκε στη Σκήτη Βεροίας και στο τέλος στο Βέρμιο, όπου ίδρυσε τη μονή των Αγίων Ταξιαρχών έξω από τη Νάουσα. Η σύνδεσή του με τη Νάουσα οδήγησε στην ανακήρυξή του σε προστάτη της πόλης. Μέρος των λειψάνων του, συγκεκριμένα η ιερά του κάρα, φυλάσσεται στον ναό της Παναγίας. Η ιερή κάρα του Αγίου είναι τοποθετημένη σε ασημένια θήκη του κατασκευάστηκε το 1831 λίγο πριν χτιστεί η Παναγία χάρη στη συνδρομή Ναουσαίων χριστιανών: "Ετελέσθη η παρούσα θήκη του Αγίου Θεοφάνους του νέου και θαυματουργού δια σηνδρωμμής (sic) και βοηθείας των Χριστιανών Νσαουσαίων επιτροπεύοντος κυρίου Ζαφείρη Μπέρσου και εφημερέβοντος (sic) ΠΑ[πά]Θωμά 1831 Ιουν.23". Ο Άγιος Θεοφάνης λατρεύεται ξεχωριστά στον ναό της Παναγίας. Η μνήμη του τιμάται με ιδιαίτερη λαμπρότητα την 19η Αυγούστου.
Ψυχές στην ομίχλη
Βραβεία
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1947 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγία) Νάουσα
Η ιερά κάρα του Οσίου Θεοφάνους του εν Ναούση
thumb|Επιτάφιος (του 1749) επιδιορθωμένος από την Αικατερίνη Νικούση (του 1884)|156x156px
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κεντρική Μακεδονία Κατηγορία:Νάουσα
7009 Χιουμ
Ο Χιουμ (Hume) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 15,0. Ανακαλύφθηκε το 1987 από τον Βέλγο αστρονόμο Ερίκ Ελστ στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ντέιβιντ Χιουμ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χιουμ εκτιμάται σε 2,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,274.
Τελική πρόταση
Στα νέα ελληνικά, τελική ονομάζεται μια πρόταση που δηλώνει τον σκοπό ο οποίος οδηγεί σε μια ενέργεια, δηλαδή τον σκοπό για τον οποίο γίνεται μια πράξη που αναφέρει το ρήμα της πρότασης από την οποία εξαρτάται. Στα νέα ελληνικά εισάγεται με τους συνδέσμους για να και να. Είναι είδος δευτερεύουσας επιρρηματικής πρότασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συντακτικό
Αγία Σοφία (Ιζνίκ)
Η Αγία Σοφία είναι εκκλησία της βυζαντινής περιόδου στη Νίκαια (σημερινό Ιζνίκ) της Τουρκίας.
Η εκκλησία της Αγίας Σοφίας ανεγέρθηκε από τον Ιουστινιανό Α΄ στο μέσον της πόλεως, κατά την διάρκεια του 6ου αιώνα. Εντός του συγκεκριμένου κτιρίου έλαβε χώρα η Δεύτερη Σύνοδος της Νίκαιας, το 787, προκειμένου να θέσει τέλος στην πρώτη περίοδο της Εικονομαχίας.
Ξύλινης οροφής βασιλική, με κεντρικό κλίτος και δύο πλευρικές πτέρυγες, ανεγέρθηκε ολίγον καιρό μετά το 1065, ωστόσο υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις μετά την μετατροπή της σε τζαμί. Προ της τροποποίησής της διέθετε δύο σειρές τριπλών στοών, υποστηριζόμενων από κίονες οι οποίοι στήριζαν τοίχο, ο οποίος περιελάμβανε πέντε παράθυρα.
Μετατράπηκε σε τζαμί μετά την άλωση της πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1337, ενώ συνέχισε να λειτουργεί ως τέτοιο έως την μετατροπή της σε μουσείο το 1935. Τον Νοέμβριο του 2011, μετατράπηκε εκ νέου σε τζαμί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμιά στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια του Ιουστινιανού Α΄ Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Πρώην εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Νίκαια Βιθυνίας Κατηγορία:Εκκλησίες του 6ου αιώνα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Προύσας
Νέα Ιωνία (αποσαφήνιση)
Το τοπωνύμιο Νέα Ιωνία δόθηκε σε συνοικισμούς προσφύγων από τις πόλεις της Ιωνίας που σήμερα είναι Δήμοι και συγκεκριμένα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αμπού Μπακρ αλ-Ραζί
O Αμπού Μπακρ αλ-Ραζί Abū Bakr Muhammad ibn Zakariyyā al-Rāzī (, γνωστός στη Δύση ως Rhazes ή Ραζής) (854–925 KE), ήταν Πέρσης  πολυμαθής, ιατρός, αλχημιστής, φιλόσοφος και σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία της Ιατρικής. Έγραψε επίσης για την λογική, αστρονομία και γραμματική.
Ο Ράζι, έκανε θεμελιώδεις και διαχρονικές συνεισφορές σε διάφορα επιστημονικά πεδία και τις οποίες κατέγραψε σε πάνω από 200 χειρόγραφα, ενώ μνημονεύεται για την μεγάλη πρόοδο που έκανε στην ιατρική με τιςπαρατηρήσεις και ανακαλύψεις του. Ήταν από τους πρώτους θιασώτες της πειραματικής ιατρικής, έγινε επιτυχημένος ιατρός σε νοσοκομεία της Βαγδάτης και της Ρέυ. Ως δάσκαλός της ιατρικής, προσέλκυσε μαθητές από διάφορα υπόβαθρα και με διαφορετικά ενδιαφέροντα, ενώ λέγονταν ότι ήταν συμπονετικός και αφοσιομένος στους ασθενείς του ανεξαρτήτως της οικονομικής τους επιφάνειας.
Σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica ήταν ανάμεσα στους πρώτους που χρησιμοποίησαν την χυμική θεωρία για να διακρίνει μεταδοτικές ασθένειες και έγραψε ένα πρωτοπόρο βιβλία για για την ευλογιά και την ιλαρά. Ανακάλυψε επίσης πολυάριθμες χημικές ενώσεις, μεταξύ των οποίων τις αλκοόλες και το θειικό οξύ.
Μέσω μεταφράσεων, το ιατρικό του έργο και οι ιδέες του έγιναν γνωστά στους ευρωπαίους και επιρρέασαν έντονα την ιατρική εκπαίδευση στη λατινική δύση. Κάποιοι τόμοι από το έργο του, Al-Mansuri, όπως το "περί χειρουργικής" και το "γενικό βιβλίο περί θεραπείας", χρησιμοποιήθηκαν στην διδασκαλία της ιατρικής στα δυτικά πανεπιστήμια. . Ο Edward Granville Browne τον θεωρεί «πιθανώς τον σπουδαιότερο και πιο πρωτοπόρο από τους μουσουλμάνους ιατρούς, και ένας από τους παραγωγικότερους συγγραφείς». Έχει χαρακτηριστεί επίσης ως ο «γιατρός των γιατρών» πατέρας της παιδιατρικής, και πρωτοπόρος στην οφθαλμολογία. Για παράδειγμα, ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την αντίδραση της κόρης του ματιού στο φως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πέρσες μαθηματικοί Κατηγορία:Ιατροί του Μεσαίωνα Κατηγορία:Αλχημιστές Κατηγορία:Πέρσες φιλόσοφοι
7010 Λοκ
Ο Λοκ (Locke) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,0. Ανακαλύφθηκε το 1987 από τον Βέλγο αστρονόμο Ερίκ Ελστ στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων και πήρε το όνομά του προς τιμή του Τζων Λοκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λοκ εκτιμάται σε 4,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,339.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λοκ
Athénée Athens
Το Athénée Athens (πρώην Καφέ Ζόναρς), ένα από τα ιστορικότερα καφέ-ζαχαροπλαστεία της Αθήνας, βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου και πιο συγκεκριμένα στο Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, το οποίο από το 2005 μετονομάστηκε σε City Link.
Ιστορία και θαμώνες
Το καφέ ιδρύθηκε το 1939 από τον Έλληνα ομογενή Κάρολο Ζωναρά (1873 -1968), επιχειρηματία γεννημένο στην Ανατολική Θράκη, ο οποίος είχε επιστρέψει στην Ελλάδα από τις ΗΠΑ, όπου είχε ανοίξει στο Ντέιτον του Οχάιο μια επιτυχημένη και επικερδή σοκολατοβιομηχανία. Τα εγκαίνια του Ζόναρς έγιναν το Δεκαπενταύγουστο του 1940 και συνέπεσαν με τον τορπιλισμό της φρεγάτας "Έλλη" στο λιμάνι της Τήνου. Ο συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς το χαρακτήριζε ως "το πιο πολυτελές ζαχαροπλαστείο της Αθήνας, τύπου ομοίου προς τα μεγαλύτερα και ωραιότερα της Βιέννης".
Το Ζόναρς στεγάζεται στο κτήριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, που θεμελιώθηκε το 1938 σε σχέδια των αρχιτεκτόνων Βασίλη Κασσάνδρα και Λεωνίδα Μπόνη, που είχαν σπουδάσει στην Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux Arts) στο Παρίσι. Ολόκληρο το κτηριακό συγκρότημα έχει χαρακτηριστεί από το 1994 ως "διατηρητέο ιστορικό μνημείο της Αθήνας" και "δείγμα της αρχιτεκτονικής των δημοσίων κτιρίων της εποχής του Μεσοπολέμου".
Οι ξύλινες επενδύσεις, δημιουργίες της εταιρείας "Αθηναίος & Βαράγκης", οι πολυέλαιοι, τα κρύσταλλα και οι καθρέπτες, τα ακριβά σερβίτσια και τα λινά τραπεζομάντηλα προσέδιδαν στο Ζόναρς αίσθηση μεγαλοπρέπειας και ευχάριστου περιβάλλοντος. Η Coca Cola ερχόταν ειδικά για το Ζόναρς μέσα σε βαρέλια κατευθείαν από την Αμερική, ενώ οι Αθηναίοι γεύονταν για πρώτη φορά το παγωτό "Σικάγο".
Στο χώρο αυτό έγραφε ο Σπύρος Μελάς τα χρονογραφήματά του για τον τορπιλισμό της Έλλης, έδιναν τηλεοπτική συνέντευξη στη γαλλική τηλεόραση ο Μάνος Χατζιδάκις με τη Μελίνα Μερκούρη και σύχναζε η πολιτική ηγεσία του τόπου, από τους Κωνσταντίνο Καραμανλή, Σοφοκλή Βενιζέλο, Ηλία Ηλιού, Γεώργιο Μαύρο, Ευάγγελο Αβέρωφ, Γεώργιο Ράλλη και Ξενοφώντα Ζολώτα μέχρι τους Γιώργο Γεννηματά, Λεωνίδα Κύρκο και Αναστάσιο Πεπονή.
Θαμώνες του Ζόναρς από τον κύκλο των συγγραφέων και καλλιτεχνών ήταν μεταξύ άλλων οι Σπύρος Μελάς, Οδυσσέας Ελύτης, Νίκος Γκάτσος, Γιώργος Κατσίμπαλης, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Δημήτρης Μυράτ, Μίνως Βολανάκης, Μάνος Χατζιδάκις, Μελίνα Μερκούρη, Τζένη Καρέζη, Φρέντυ Γερμανός, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Ιάκωβος Καμπανέλλης. Αλλά και ξένες διασημότητες, όπως οι συγγραφείς Λόρενς Ντάρελ και Χόρχε Λουίς Μπόρχες και οι ηθοποιοί Άντονι Κουίν και Σοφία Λόρεν επισκέπτονταν το Ζόναρς, όταν βρίσκονταν στην Αθήνα.
7011 Γουόρλι
Ο Γουόρλι (Worley) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,3. Ανακαλύφθηκε το 1987 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ) και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Τσαρλς Έντμουντ Γουόρλι.
Athénée Athens
Ιστορία και θαμώνες
Το καφέ-ζαχαροπλαστείο του Ζόναρς, το ιστορικό στέκι των Ελλήνων πολιτικών και διανοουμένων του περασμένου αιώνα, έξι χρόνια μετά το κλείσιμό του το 2001, άρχισε ανακαινισμένο την επαναλειτουργία του τον Οκτώβριο του 2007 στο νέο εμπορικό συγκρότημα, διατηρώντας ανέπαφα τα χαρακτηριστικά Αρ Ντεκό στοιχεία του.
7011 Γουόρλι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Γουόρλι εκτιμάται σε 5,1 χιλόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης) ενώ το άλβεδό του είναι 0,151. Ο Γουόρλι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά περίπου κάθε 6 ώρες.
Athénée Athens
Ιστορία και θαμώνες
Απο τον Δεκέμβριο του 2015 το καφέ άρχισε να λειτουργεί υπο τη διεύθυνση του PANAS GROUP ως Zonars χωρις την απόστροφο, με ανανεωμένη διακόσμηση και μενού, στην προσπάθεια αναβίωσης του αθηναικού κοσμοπολίτικου αστικού περιβάλλοντος. Αργότερα μετονομαστηκε σε Athénée Athens.
7011 Γουόρλι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουορλι
Athénée Athens
Τα παλιά καφενεία της Αθήνας
Τα ελληνικά καφενεία, όπως και τα καφέ σ' όλη την Ευρώπη, αποτελούσαν ανέκαθεν κοινωνικό θεσμό. Είχαν συνδεθεί με τη ζωή του νεοέλληνα και ήταν στο επίκεντρο της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της Αθήνας. Στην πελατεία τους περιλαμβάνονταν πολλές διασημότητες των τεχνών, της λογοτεχνίας και της πολιτικής. Εδώ διαμορφώνονταν καλλιτεχνικές παρέες, ανταλλάσσονταν ιδέες και προωθούνταν νέα ρεύματα στη λογοτεχνία και την τέχνη. Ήταν επίσης τόπος συνάντησης για πολιτικές συζητήσεις, αλλά και αντιπαραθέσεις. Τα καφενεία της Πλατείας Συντάγματος αποτελούσαν το ευνοούμενο κέντρο διαβούλευσης των ψηφοφόρων και των πολιτευτών τους και θεωρούνταν "προθάλαμοι της Βουλής".
Ανάμεσα στα ιστορικά καφενεία της Αθήνας, που δεν υπάρχουν σήμερα, ήταν το φημισμένο καφενείο του "Ζαχαράτου" (ιδρ. 1888) στο ισόγειο της οικίας Βούρου, γωνία των οδών Σταδίου και Βασ. Γεωργίου Α', όπου έχει ανεγερθεί σήμερα το ξενοδοχείο "Athens Plaza". Θαμώνες του ήταν -μεταξύ άλλων- ο Παλαμάς, ο Ψυχάρης, ο Ξενόπουλος, ο Δροσίνης, ο Ροΐδης, ο Σουρής και ο Ζαν Μωρεάς. Το καφενείο του "Ζαχαράτου", λόγω της έντονης πολιτικής παρουσίας και των πολιτικών συζητήσεων που καθημερινά διεξάγονταν σ' αυτό, είχε χαρακτηρισθεί ως "το δεύτερον και πιο ελεύθερον κοινοβούλιον".
Άλλο ιστορικό καφέ-ζαχαροπλαστείο της Αθήνας ήταν το Καφενείο του "Ζαβορίτη", που στεγαζόταν στο ισόγειο της οικίας Ανδρέα Κορομηλά, ενός νεοκλασικού αρχοντικού που κτίστηκε στα 1850-1853 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Παναγή Κάλκου. Βρισκόταν στη γωνία της οδού Ερμού με την Πλατεία Συντάγματος και κατεδαφίστηκε το 1960. Στη θέση του ορθώνεται σήμερα το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.
Τα "Ηνωμένα Βουστάσια" στην περιοχή των Χαυτείων επί της οδού Πανεπιστημίου 56 (όπου υψώνεται σήμερα το ξενοδοχείο "Τιτάνια") ήταν δημοφιλές φιλολογικό, δημοσιογραφικό και καλλιτεχνικό κέντρο και όπως αναγράφεται σε διαφήμιση του καταστήματος (1911) "όλαι αι πνευματικαί Αθήναι, αι Αθήναι της αριστοκρατίας του πνεύματος συχνάζουν στα "Ηνωμένα Βουστάσια". Τακτικοί θαμώνες στα "Ηνωμένα Βουστάσια" ήταν -μεταξύ άλλων- ο Ιωάννης Κονδυλάκης, ο Σπύρος Μελάς, ο Διονύσιος Κόκκινος, ο Λάμπρος Πορφύρας και ο Κώστας Βάρναλης.
Ανάμεσα στα πολλά παλαιά και με ιστορία καφενεία της Αθήνας, που δεν υπάρχουν σήμερα, ήταν ακόμη το καφενείο του "Γαμβέττα", που στεγαζόταν στο κτίριο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, στη συμβολή των οδών Κοραή και Πανεπιστημίου, το "Βυζάντιον" της Πλατείας Κολωνακίου, που στεγαζόταν σ' ένα παλιό νεοκλασικό κτίριο με θαμώνες του, ανάμεσα σε άλλες προσωπικότητες, τον Γεώργιο Παπανδρέου, την Ελένη Βλάχου και το Μάνο Χατζιδάκι, το "Μπραζίλιαν" της οδού Βουκουρεστίου, στέκι του Κώστα Ταχτσή και του Αλέκου Φασιανού, το "Ηραίον" στη συμβολή των οδών Αγίου Μελετίου και Πατησίων, προσφιλές στέκι του Οδυσσέα Ελύτη, το καφέ-ζαχαροπλαστείο του "Φλόκα" επί της οδού Πανεπιστημίου, δίπλα ακριβώς σ' αυτό του "Ζόναρς", το καφενείο του "Λουμίδη", γνωστό ως "Το Πατάρι του Λουμίδη", επί της οδού Σταδίου, καθώς και το απέναντι σ' αυτό "Πέτρογραδ" κι ακόμη το "Πικαντίλλυ", το ζαχαροπλαστείο του "Τσίτα" δίπλα στη Στοά Νικολούδη στην οδό Πανεπιστημίου, όπως και του "Απότσου" στη στοά της οδού Πανεπιστημίου αριθ. 10.
Εφημερίδες, περιοδικά
Κατηγορία:Χώροι εστίασης στην Αθήνα Κατηγορία:Καφέ
Κοινότητα Δριμίσκου
Η Κοινότητα Δριμίσκου είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 148Α - 13/06/1925 με την απόσπαση του οικισμού Δρύμισκος από την κοινότητα Κεραμέ και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η κοινότητα έχει 32 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ελευθέριο Κυριακάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Θερμοδυναμική μεταβλητή
Στη Θερμοδυναμική με τον όρο θερμοδυναμική μεταβλητή, ή θερμοδυναμικό μέγεθος χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε ποσότητα που λαμβάνεται υπόψη προκειμένου να χαρακτηριστεί μία θερμοδυναμική διεργασία, ή κατάσταση, εξ ου και η επιπλέον ονομασία μεταβλητή θερμοδυναμικής κατάστασης
¨Όλες οι παραπάνω είναι εκτατικές μεταβλητές, δηλαδή υπολογίζονται αθροιστικά εντός του αυτού θερμοδυναμικού συστήματος.
Κατηγορία:Θερμοδυναμική
Απογραφή Πληθυσμού 1946 (Κύπρος)
Η Απογραφή Πληθυσμού 1946 ήταν η 7η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε από τη Βρετανική Διοίκηση της Κύπρου. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1931. Παρόλο που μέχρι την απογραφή του 1931 οι απογραφές διενεργούνταν κάθε δέκα χρόνια, η απογραφή του 1946 απείχε 15 χρόνια από την προηγούμενη της λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 450114 κατοίκων. Οι άνδρες ήταν 222510 και οι γυναίκες 227604.
Πηγές
Κατηγορία:Απογραφές πληθυσμού (Κύπρος)
Καφφαρέλλι
μικρογραφία|Καρικατούρα του Καφφαρέλλι, σχέδιο του [[Πιέρ Λεόνε Γκέτσι, 1740.]] Ο Γκαετάνο Μαγιοράνο (ιτ. Gaetano Majorano, 12 Απριλίου 1710 – 31 Ιανουαρίου 1783) ήταν Ιταλός καστράτος τραγουδιστής της όπερας, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Καφφαρέλλι (Caffarelli), σε ένδειξη τιμής προς τον πάτρονά του, Ντομένικο Καφφάρο. Όπως και ο άλλος γνωστός καστράτος της εποχής, Φαρινέλλι, ο Καφφαρέλλι υπήρξε μαθητής του Ιταλού συνθέτη και μουσικοδιδασκάλου Νίκολα Πόρπορα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Καφφαρέλλι γεννήθηκε στο Μπιτόντο, γόνος ευκατάστατης οικογένειας. Όταν έφτασε δέκα ετών κληρονόμησε το εισόδημα ενός οικογενειακού αμπελώνα και διέθεσε τα χρήματα αυτά για να σπουδάσει μουσική. Ο Καφφαρέλλι αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση καστράτου, καθώς εν αντιθέσει με τους περισσότερους της εποχής του, επέλεξε ο ίδιος τον ευνουχισμό του. Μάλιστα, έγινε ο αγαπημένος μαθητής του περίφημου Νίκολα Πόρπορα, ο οποίος μετά από έξι χρόνια σπουδών τού ανακοίνωσε: ''Μπορείς να πηγαίνεις· δεν έχω τίποτα άλλο να σου μάθω. Είσαι ο μεγαλύτερος τραγουδιστής στην Ευρώπη''.
Το 1726 κάνει το ντεμπούτο του στη Ρώμη, τραγουδώντας στην όπερα Valdemaro του Ντομένικο Σάρρο· σύντομα η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλη την Ιταλία, δίνοντας παραστάσεις σε Βενετία, Τορίνο, Μιλάνο και Φλωρεντία, με αποκορύφωμα την όπερα Cajo Fabricio του Γιόχαν Άντολφ Χάσσε στη Ρώμη. Η παρουσία του στο Λονδίνο δεν υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχής, επισκιαζόμενος από την πρόσφατη φήμη του αντίπαλου δέους, τον Φαρινέλλι· εντούτοις, ενσάρκωσε αρκετούς ρόλους στο Κόβεντ Γκάρντεν, τραγουδώντας σε όπερες του Χαίντελ, με πιο γνωστή -ακόμη και στις μέρες μας- την άρια Ombra mai fù.
Η καριέρα του Καφφαρέλλι συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, με εμφανίσεις στη Μαδρίτη (1739), τη Βιέννη (1749), τις Βερσαλλίες (1753) και τη Λισσαβώνα (1755). Στη Γαλλία, όπου υπήρξε προσκεκλημένος του Λουδοβίκου ΙΕ΄, δεν κατάφερε να σταδιοδρομήσει· σε μια διαμάχη με έναν ποιητή, τον τραυμάτισε σοβαρά, προκαλώντας τον αποτροπιασμό της κοινής γνώμης. Από το 1734 ωστόσο, ο Καφφαρέλλι είχε διοριστεί στο βασιλικό παρεκκλήσι της Νάπολης· για τα επόμενα είκοσι χρόνια, έχοντας ως βάση τη Νάπολη, η παρουσία του στο Θέατρο Σαν Κάρλο ήταν συχνή, με έργα των Περγκολέζι, Πόρπορα, Χάσσε, αλλά και την όπερα La Clemenza di Tito του Γκλουκ.
Μετά τα 1756 οι εμφανίσεις του αρχίζουν και εκλείπουν, ωστόσο στα 1770 αποσπά τον θαυμασμό του Άγγλου μουσικοκριτικού Τσαρλς Μπέρνεϋ. Χάρη στις διόλου ευκαταφρόνητες αμοιβές για τις εμφανίσεις του, αλλά και τη συμπάθεια που τού είχε η αριστοκρατία, ο Καφφαρέλλι κατόρθωσε στη διάρκεια της καριέρας του να κάνει σπουδαία περιουσία· μέρος αυτής το επένδυσε στην αγορά εκτάσεων στη Νάπολη και την Καλαβρία. Σε ένα από τα παλάτσο (αρχοντικό) που έκτισε ανήρτησε την επιγραφή Amphion Thebas, ego domum (ο Αμφίων έκτισε τη Θήβα, εγώ τούτο το σπίτι), γεγονός το οποίο γελοιοποιήθηκε από τους ντόπιους, οι οποίοι συμπλήρωσαν στην επιγραφή ille cum, tu sine (αυτός με, εσύ χωρίς), αναφερόμενοι στο ότι ενώ ο Αμφίωνας έκανε περί τα δώδεκα παιδιά, ο καστράτος ήταν προφανώς άτεκνος.
Ο Καφφαρέλλι ως προσωπικότητα
Ο Καφφαρέλλι υπήρξε γνωστός για τον κυκλοθυμικό του χαρακτήρα, τόσο επί σκηνής όσο και εκτός αυτής. Από μαρτυρίες της εποχής μαθαίνουμε ότι τραγουδούσε την εκδοχή της προτίμησής του, αδιαφορώντας για τους συναδέλφους του και τη μη-συνοχή που αυτό προκαλούσε στη ροή του έργου. Πολλές φορές μάλιστα κορόιδευε τους άλλους τραγουδιστές, την ώρα που εκείνοι τραγουδούσαν, και συχνά τους σχολίαζε εκφώνως απευθυνόμενος σε μέλη του ακροατηρίου. Στα δε παρασκήνια η συμπεριφορά του ήταν κάκιστη, γεμάτη με μειωτικούς χαρακτηρισμούς και προκλητική συμπεριφορά· στο πνεύμα αυτό δεν έλλειπαν οι καυγάδες, τόσο με ξίφος όσο και άνευ. Για τη συμπεριφορά του αυτή συνελήφθη ουκ ολίγες φορές, με γνωστότερη περίσταση αυτήν της όπερας Antigono του Χάσσε, το 1745, όπου κατά τη διάρκεια της παράστασης γελοιοποίησε με επαίσχυντο τρόπο μια συμπρωταγωνίστριά του. Από την άλλη, η συνεργασία του με τον -επίσης ευέξαπτο- Χαίντελ φημολογείται πως υπήρξε άψογη και χωρίς εντάσεις, κάτι που πιθανότατα οφειλόταν στις γενναίες αμοιβές που τού παρείχε ο συνθέτης για την ερμηνεία του.
Σε προχωρημένη ηλικία ο Καφφαρέλλι φαίνεται πως «μαλάκωσε»· δώρισε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για φιλανθρωπικούς σκοπούς, ενώ ο Τσαρλς Μπέρνεϋ εντυπωσιάστηκε τόσο από το τραγούδι του, όσο και από τους καλούς του τρόπους. Ο Καφφαρέλλι άφησε την τελευταία του πνοή στην καλλιτεχνική του βάση, τη Νάπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μέρβιν Ρόουζ
Ο Μέρβιν Ρόουζ (αγγλικά : Mervyn Gordon Rose), ((23 Ιανουαρίου 1930 - 23 Ιουλίου 2017), ήταν Αυστραλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης που κέρδισε 7 τίτλους σε τουρνουά γκαρντ σλαμ σε απλό, διπλό και μεικτό διπλό.
Ο Ρόουζ γεννήθηκε στο Κοφς Χάρμπορ της Νέας Νότιας Ουαλίας και έγινε επαγγελματίας το 1959. Κατατάχθηκε στο Τοπ 10 του κόσμου σε όλη την διάρκεια της καριέρας του και εκπροσώπησε την Αυστραλία στο Κύπελλο Ντέιβις από το 1951 έως το 1957. Βρισκόταν στο Νο 3 στον κόσμο το 1958 από τον Lance Tingay της The Daily Telegraph.
Η Ρόουζ κέρδισε τον τίτλο του απλού στο πρωτάθλημα της Αυστραλίας το 1954 στο Σίδνεϊ, νικώντας τον συμπατριώτη του Ρεξ Χάρτγουιγκ στον τελικό σε τέσσερα σετ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1958, έγινε πρωταθλητής του Γαλλικού πρωταθλήματος στο απλό μετά από μια νίκη στον τελικό εναντίον του Λουίς Αγιάλα.
Ο Ρόουζ τιμήθηκε με το Αυστραλιανό αθλητικό μετάλλιο το 2000, και έγινε μέλος στη Διεθνή αίθουσα φήμης την αντισφαίρισης το 2001 και την Αυστραλιανή αίθουσα φήμης της αντισφαίρισης το 2002. Μέλος του Τάγματος της Αυστραλίας (AM) το 2006 για την προσφορά του στην αντισφαίριση, ιδιαίτερα ως ανταγωνιστής σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και ως προπονητής και μέντορας τόσο σε ερασιτέχνες όσο και σε επαγγελματίες παίκτες. Ο Ρόουζ πέθανε στις 23 Ιουλίου 2017 στην ηλικία των 87 ετών.
Το 1955 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου έχασε στον τελικό του απλού από τον Σβεν Ντάβινσον και με τον Γουίλιαμ Γκίλμουρ συμπαίκτη έχασαν στον τελικό στο διπλό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Κάστρο του Μαλμαιζόν
Το κάστρο του Μαλμαιζόν (γαλλικά: Château de Malmaison) είναι γαλλικό κάστρο που βρίσκεται κοντά στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, περίπου 15 χιλιόμετρα δυτικά του κέντρου του Παρισιού, στην κοινότητα Ρυέιγ-Μαλμαιζόν.
Παλαιότερα κατοικία της αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας, το κάστρο του Μαλμαιζόν μαζί με το παλάτι του Κεραμεικού ήταν η έδρα της γαλλικής κυβέρνησης από το 1800 έως το 1802 και η τελευταία κατοικία του Ναπολέοντα στη Γαλλία στο τέλος των Εκατό ημερών το 1815.
Σήμερα είναι ένα από τα Εθνικά μουσεία της Γαλλίας.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Η Ιωσηφίνα στο Μαλμαιζόν το 1801, πίνακας του [[Φρανσουά Ζεράρ]] Το κτήμα του Μαλμαιζόν αναφέρεται από τον Μεσαίωνα. Μια μαρτυρία του 1376 αποκαλύπτει την ύπαρξη αρχοντικού, με αυλή, γη και αμπελώνες.
Η Ιωσηφίνα ντε Μπωαρναί αγόρασε το αρχοντικό τον Απρίλιο του 1799 για την ίδια και τον σύζυγό της, στρατηγό Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τον μελλοντικό αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας, που εκείνη την εποχή βρισκόταν μακριά, στην εκστρατεία της Αιγύπτου. Το Μαλμαιζόν ήταν ένα παραμελημένο κτήμα, 15 περίπου χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού που περιελάμβανε σχεδόν 150 στρέμματα δασών και λιβαδιών.
Με την επιστροφή του, ο Βοναπάρτης δυσαρεστήθηκε για την αγορά ενός τόσο ακριβού σπιτιού με τα χρήματα που έφερε από την αιγυπτιακή εκστρατεία. Το σπίτι, το οποίο αγοράστηκε για πάνω από 300.000 φράγκα, χρειάστηκε εκτεταμένες ανακαινίσεις που πραγματοποίησαν οι αρχιτέκτονες Σαρλ Περσιέ και Πιέρ Φονταίν σε αυτοκρατορικό ρυθμό.
Η Ιωσηφίνα προσπάθησε να μετατρέψει το μεγάλο κτήμα «στον πιο όμορφο και περίεργο κήπο στην Ευρώπη, ένα πρότυπο καλής καλλιέργειας». Εντόπισε σπάνια και εξωτικά φυτά και ζώα για να βελτιώσει τους κήπους. Έγραψε: «Μακάρι το Μαλμαιζόν να γίνει σύντομα η πηγή πλούτου για όλη τη Γαλλία» ... Το 1800, κατασκεύασε ένα θερμαινόμενο θερμοκήπιο, αρκετά μεγάλο για 300 φυτά ανανά. Πέντε χρόνια αργότερα, παράγγειλε ένα θερμοκήπιο που θερμαίνονταν από δώδεκα σόμπες. Από το 1803 μέχρι το θάνατό της το 1814, καλλιέργησε σχεδόν 200 νέα φυτά στη Γαλλία για πρώτη φορά. αριστερά|μικρογραφία|Ο Ναπολέων διασχίζοντας τις Άλπεις, πίνακας του [[Ζακ-Λουί Νταβίντ από τη συλλογή Μαλμαιζόν]] Η ιδιοκτησία έγινε γνωστή για τον κήπο με τα τριαντάφυλλα. Η Ιωσηφίνα κάλεσε τον Βέλγο καλλιτέχνη Pierre-Joseph Redouté (1759-1840) να ζωγραφίσει τα τριαντάφυλλα της (και τα κρίνα) και οι εκτυπώσεις αυτών των έργων είχαν μεγάλη επιτυχία, ακόμη και σήμερα. Δημιούργησε μια μεγάλη συλλογή από τριαντάφυλλα, συγκεντρώνοντας φυτά από τη χώρα καταγωγής της Μαρτινίκα και από άλλα μέρη του κόσμου. Καλλιεργήθηκαν συνολικά περίπου 250 ποικιλίες τριαντάφυλλων. Από τον πρόλογο στον Κήπο του Μαλμαιζόν (1803):
Συγκεντρώσατε γύρω σας τα πιο σπάνια φυτά που αναπτύσσονται σε γαλλικό έδαφος ... καθώς τα επιθεωρούμε στους όμορφους κήπους του Μαλμαιζόν, μια εντυπωσιακή υπενθύμιση των κατακτήσεων του επιφανούς συζύγου σας ...
Πουλιά και ζώα όλων των ειδών άρχισαν να πλουτίζουν τον κήπο της, όπου κυκλοφορούσαν ελεύθερα. Στο αποκορύφωμα των ημερών της στο Μαλμαιζόν, η Ιωσηφίνα είχε καγκουρό, εμού, μαύρους κύκνους, ζέβρες, πρόβατα, γαζέλες, στρουθοκάμηλους, αιγοειδή, φώκιες, αντιλόπες και λάμα.