cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόρτζιο Ναπολιτάνο
Οικογένεια και σπουδές
Γεννήθηκε στη Νάπολη, στις 29 Ιουνίου 1925. Ο πατέρας του, Τζιοβάνι, ήταν ένας φιλελεύθερος δικηγόρος ενώ η μητέρα του, Καρολίνα Μπόμπιο, κόρη ενός ναπολιτάνου επαγγελματία από το Πιεμόντε. Το 1942 εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, στο τμήμα Νομικής. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια έγινε μέλος της φασιστικής νεολαίας του πανεπιστημίου (GUF - Gioventù Universitaria Fascista). Ταυτόχρονα αρθρογραφούσε θεατρικές κριτικές στο εβδομαδιαίο περιοδικό IX Maggio, ενώ έπαιξε και σε μερικές παραστάσεις ως ηθοποιός, τις οποίες διοργάνωνε η GUF. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει αργότερα για τη σχέση του με την GUF, επρόκειτο «...στην πραγματικότητα για ένα αληθινό φυτώριο αντιφασιστικών πνευματικών δράσεων, μασκαρεμένο και ανεκτό μέχρι ενός ορισμένου σημείου...»
Την περίοδο που φοιτούσε στο πανεπιστήμιο της Νάπολης γνώρισε την μελλοντική του σύζυγο, Κλιό Μαρία Μπιτόνι η οποία ήταν και αυτή φοιτήτρια της Νομικής. Παντρεύτηκαν το 1959 και απέκτησαν δύο γιους.
Από το πανεπιστήμιο αποφοίτησε το 1947, με μια διατριβή πάνω στην πολιτική οικονομία και την αποτυχία της βιομηχανικής ανάπτυξης στη νότιο Ιταλία μετά την Ιταλική ενοποίηση (Il mancato sviluppo industriale del Mezzogiorno dopo l'unità e la legge speciale per Napoli del 1904).
Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας
Την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε μέρος στην Ιταλική αντίσταση (Resistenza italiana). Το 1944 ήρθε σε επαφές με μέλη της κομμουνιστικής ομάδας της Νάπολης, ενώ βοήθησε στην άφιξη στην πόλη του προέδρου του Κομμουνιστικού Κόμματος, Παλμίρο Τολιάτι. Τον επόμενο χρόνο (1945) έγινε και επίσημα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος (PCI - Partito Comunista Italiano). Υπήρξε μέλος της Γραμματείας του Ιταλικού Οικονομικού Κέντρου της Νότιας Ιταλίας, ενώ το 1953 εξελέγη για πρώτη φορά στην Βουλή των Αντιπροσώπων (Camera dei Deputati). Το 1956 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος, κατά το 8ο συνέδριο, υπό την υποστήριξη του ίδιου του Τολιάτι.
Την περίοδο της εισβολής της Σοβιετικής Ένωσης στην Ουγγαρία το 1956, ο Ναπολιτάνο θα εναρμονιστεί με την επίσημη θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, το οποίο τάχθηκε υπέρ της βίαιης καταστολής των Ούγγρων διαδηλωτών. Αργότερα, στην αυτοβιογραφία του (Dal PCI al socialismo europeo) θα εμφανιστεί μετανιωμένος για τη θέση του αυτή, για την οποία δήλωσε πως ένιωθε μια «σοβαρή αυτοκριτική τιμωρία». Αργότερα, οι πολιτικές του θέσεις επηρεάστηκαν βαθιά από τον Τζόρτζιο Αμεντόλα, ηγέτη της δεξιάς πτέρυγας του Κομμουνιστικού Κόμματος, που υποστήριζε την απαγκίστρωση του Κόμματος από την Σοβιετική Ένωση και την στροφή προς τον Ευρωκομμουνισμό.
Μεταξύ του 1963 και του 1966 υπήρξε γραμματέας της τοπικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Νάπολη. Μετά το 10ο συνέδριο του Κόμματος, ο Ναπολιτάνο ανέλαβε θέση συντονιστή του γραφείου του Γραμματέα και του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος (1966 έως 1969).
Μεταξύ 1969 και 1975 αναλαμβάνει υπεύθυνος της επιτροπής του κόμματος για θέματα πολιτισμού, ενώ από το 1976 έως το 1979 ήταν υπεύθυνος για την οικονομική πολιτική του κόμματος, αλλά και η επίσημη φωνή του κόμματος για τις σχέσεις του με την Κυβέρνηση Αντρεότι. Μεταξύ 1981 και 1986 υπήρξε επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του PCI στην Κάτω Βουλή, ενώ από το 1989 έως το 1992 ευρωβουλευτής.
Παρέμεινε στο Κομμουνιστικό Κόμμα μέχρι και τη διάλυσή του το 1991.
Ηγέτης των miglioristi
Το 1964, στις συζητήσεις που ακολούθησαν τον θάνατο του Τολιάτι, υποστήριξε πιο μετριοπαθείς θέσεις, πιο κοντά προς αυτές του μεσαίου χώρου. Έτσι ο Ναπολιτάνο θα μετατραπεί σε ηγετική μορφή της λεγόμενης, σκωπτικά από τους αντιπάλους τους, «corrente migliorista», μιας πολιτικής πτέρυγας του Κομμουνιστικού Κόμματος επηρεασμένης από τις ρεφορμιστικές τάσεις του Αμεντόλα. Σύμφωνα με τους «miglioristi», ο στόχος ήταν η βελτίωση (miglioramento) του καπιταλιστικού συστήματος εκ των έσω, μέσω σταδιακών μεταρρυθμίσεων αντί επαναστατικών δράσεων. Για τον λόγο αυτό, προωθούσαν τον διάλογο με τα πιο μετριοπαθή κεντροαριστερά κόμματα παρά με τα νέα κόμματα και κινήματα της παραδοσιακής Αριστεράς που ήταν πιστά στον μαρξισμό.
Ως ηγέτης των «miglioristi» καταδίκασε την εισβολή της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν, θέση που υιοθετήθηκε και από το σύνολο του κόμματος. Οι miglioristi έλαβαν αρνητική κριτική από την αριστερή πτέρυγα του PCI, ενώ ήρθαν σε κόντρα και με τον ίδιο τον Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος, Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, παρά τις προσπάθειές του για χειραφέτηση του κόμματος από τη Μόσχα, επικρίνοντας τον για σταδιακή υποχώρησή του από τις θέσεις του «ιστορικού συμβιβασμού» (compromesso storico) και την εχθρική του στάση προς τον Μπετίνο Κράξι, κατηγορώντας τον πως άφηνε έτσι τον ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόμματος να μονοπωλεί τη «νεωτερικότητα» στην πολιτική. Διάφορες κριτικές κατά των miglioristi επισημαίνουν πως με την στάση τους αυτή χρησιμοποιήθηκαν από τον Κράξι ως εργαλείο κατά του Μπερλινγκουέρ. Μετά τον θάνατο του Μπερλινγκουέρ, ο Ναπολιτάνο φερόταν ως ένας από τους πιθανούς υποψήφιους για τη θέση του Γραμματέα του Κόμματος, αλλά στη θέση αυτή προτιμήθηκε ο Αλεσάντρο Νάτα.
Σταδιακά η φήμη του Ναπολιτάνο μεγάλωσε και εκτός Ιταλίας. Ο Ναπολιτάνο έδωσε μια σειρά διαλέξεων σε πανεπιστήμια στην Ευρώπη. Τα μέσα της δεκαετίας του 1970 οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την παραχώρηση βίζας ώστε να ταξιδέψει για μια διάλεξη στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης. Το 1978 θα αποκτήσει τελικά την άδεια να παρευρεθεί στις ΗΠΑ για διαλέξεις, κάνοντας τον έτσι τον πρώτο ηγετικό στέλεχος Κομμουνιστικού κόμματος που λάμβανε βίζα από της Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ και τη δεκαετία του 1980, ύστερα και από μεσολάβηση του Τζούλιο Αντρεότι, θα μπορέσει να παραδώσει μια νέα σειρά διαλέξεων στα πιο έγκριτα πανεπιστήμια των ΗΠΑ.
Μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς
Μετά τη διάλυση του Κομμουνιστικού Κόμματος, προσχώρησε στις τάξεις του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς (PDS - Partito Democratico della Sinistra), το οποίο δημιουργήθηκε το 1991 ως εξέλιξη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, δημοκρατικό-σοσιαλιστικής κατεύθυνσης. Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του το 1992, είχε την παλιά πεποίθηση πως το PCI είχε αργήσει «...να μετατραπεί σε ένα ευρωπαϊκό δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα...»
Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων
Το 1992 ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, διαδεχόμενος στη θέση τον Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο, ο οποίος είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Ιταλίας. Στη θέση αυτή θα παραμείνει μέχρι τον Απρίλιο του 1994. Κατά τη διάρκεια της θητείας του και ενώ η πολιτική σκηνή της χώρας αντιμετώπιζε το σκάνδαλο Tangentopoli, ο Ναπολιτάνο κατάφερε με την στάση του να αποκτήσει αδιαμφισβήτητο κύρος ανάμεσα στους δημόσιους φορείς, παρά την έντονη δυσπιστία προς τις δημόσιες αρχές την εποχή εκείνη. Στην εκδίκαση του σκανδάλου, καταναλώθηκε κυρίως στην κόντρα του με τον Μπετίνο Κράξι. Ο Κράξι κατηγορούσε των Ναπολιτάνο για πιθανή έλλειψη ουδετερότητας, καθώς ο τελευταίος υπήρξε υπεύθυνος της Εξωτερικής πολιτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος (σκιώδης Υπουργός Εξωτερικών).
Υπουργός Εσωτερικών
Το 1996, υπό την πρώτη αριστερή μεταπολεμική κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι (Governo Prodi I) ο Ναπολιτάνο αναλαμβάνει τη θέση του Υπουργού Εσωτερικών. Έγινε έτσι ο πρώτος πρώην κομμουνιστής που ανέλαβε τη συγκεκριμένη θέση, που παραδοσιακά θεωρούταν ρόλος που ανήκε στους Χριστιανοδημοκράτες. Μαζί με την υπουργό Κοινωνικών Θεμάτων, Λίβια Τούρκο, με νόμο του 1998, προχώρησαν στη δημιουργία Κέντρων Προσωρινής Κράτησης για τους παράνομους μετανάστες (Legge Turco-Napolitano).
Το 1998, ο Ναπολιτάνο επικρίθηκε για την εξαφάνιση του Λίτσιο Τζέλι, την παραμονή της φυλάκισης του μετά την καταδίκη του για το σκάνδαλο της κατάρρευσης της Τράπεζας Ambrosiano. Ο Λίτσιο εκείνο τον καιρό βρισκόταν σε κατ' οίκον περιορισμό και στις δίκες που είχαν προηγηθεί είχε καταδικαστεί σε 12 χρόνια φυλάκιση. Η αντιπολίτευση ζήτησε την παραίτηση του Ναπολιτάνο (και αυτή του Υπουργού Δικαιοσύνης), όμως η βουλή παρείχε ψήφο εμπιστοσύνης.
Ευρωβουλευτής και δια βίου Γερουσιαστής
Μετά την πτώση της πρώτης κυβέρνησης Πρόντι, ακολούθησε τους Δημοκράτες της Αριστεράς (DS - Democratici di Sinistra), την μετεξέλιξη του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς. Το 1999 εξελέγη ευρωβουλευτής (έως το 2004), μέλος του κόμματος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανέλαβε τη θέση του Προέδρου της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων.
Στις 23 Σεπτεμβρίου του 2005 ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Κάρλο Ατζέλιο Τσιάμπι, έχρισε τον Ναπολιτάνο δια βίου Γερουσιαστή, από κοινού με τον σχεδιαστή αυτοκινήτων Σέρτζιο Πινινφαρίνα.
Προεδρικές εκλογές 2006
Με την λήξη της θητείας του Κάρλο Ατζέλιο Τσιάμπι από την Προεδρία της Ιταλικής Δημοκρατίας, η βουλή κλήθηκε να αποφασίσει τον επόμενο Πρόεδρο της χώρας, τον Μάιο του 2006. Ο Τσιάμπι είχε αρνηθεί την πρόταση των δύο κύριων συμμαχιών για μια νέα θητεία, υποστηρίζοντας πως κανένας από τους προηγούμενους εννέα προέδρους δεν έχει επανεκλεγεί • «''... νομίζω ότι αυτό έχει γίνει σημαντικός κανόνας. Είναι καλύτερα να μην παραβιαστεί...''», είχε δηλώσει ο ίδιος.
thumb|170px|left|Ο νέος πρόεδρος της [[Ιταλία|Ιταλικής Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο παρευρίσκεται στη στρατιωτική παρέλαση για την Ημέρα της Δημοκρατίας (2 Ιουνίου 2006).]]
Για την κεντροαριστερή συμμαχία του Ρομάνο Πρόντι, το όνομα του Ναπολιτάνο μαζί με αυτό του Μάσσιμο Ντ'Αλέμα ακουγόταν ως πιθανές υποψηφιότητες για τη θέση του προέδρου. Αν και η πρόταση Ναπολιτάνο φαινόταν πιθανό να υποστηριχθεί από την κεντροδεξιά, απορρίφθηκε στις πρώτες συζητήσεις.
«Η Ένωση» (L'Unione), η κεντροαριστερή συμμαχία, υποστήριξε ως υποψήφιό της τον Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, με σκοπό να αποσπάσει την συναίνεση του «Οίκου των Ελευθεριών» (CdL - Casa delle Libertà), της κεντροδεξιάς συμμαχίας με ηγέτη τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Η συναίνεση των δύο συμμαχιών απαιτούταν για την ανάδειξη Προέδρου από την πρώτη ψηφοφορία (τουλάχιστον 673 ψήφοι). Η τελευταία αρνήθηκε να υποστηρίξει την υποψηφιότητα Ναπολιτάνο, κατεβάζοντας δικό της υποψήφιο τον Τζιάννι Λέττα. Η υποψηφιότητα του Ναπολιτάνο ως υποψήφιου προέδρου έβρισκε επίσης την συναίνεση του Βατικανού, όπως είχε εκφραστεί μέσω της επίσημης εφημερίδας του κρατιδίου L'Osservatore Romano.
Καθώς η πρώτη ψηφοφορία θα οδηγούταν σε αποτυχία, η Ένωση ανακοίνωσε πως θα ψήφιζε λευκό σε αυτή, με σκοπό να οδηγήσει τη διαδικασία σε επανάληψη μέχρι και την τέταρτη ψηφοφορία αν δεν υπήρξε συναίνεση, όπου για την ανάδειξη Προέδρου χρειαζόταν η απλή πλειοψηφία και όχι αυξημένη, όπως στις τρεις πρώτες. Οι συζητήσεις μεταξύ των δύο κύριων σχηματισμών γύρω από την υποψηφιότητα Ναπολιτάνο συνεχίζονταν, με την κεντροδεξιά να αποφασίζει να ψηφίσει και αυτή λευκό στην δεύτερη ψηφοφορία. Με την πρόθεση μελών της συμμαχίας της κεντροδεξιάς να συμπράξουν με την υποψηφιότητα Ναπολιτάνο να έχει αρχίσει να διαφαίνεται, η Ένωση συνέχισε να υποστηρίζει τον Ναπολιτάνο, οδηγώντας με την μέθοδο της λευκής ψήφου την διαδικασία σε τέταρτη ψηφοφορία.
Κατά την τέταρτη ψηφοφορία στις 10 Μαΐου 2006, στην οποία χρειαζόταν η απλή πλειοψηφία για την ανάδειξη Προέδρου, η Ένωση ανέδειξε, μαζί με την υποστήριξη και του κόμματος της Ένωσης Χριστιανοδημοκρατών και Κεντρώων (η οποία ανήκε στην συμμαχία της κεντροδεξιάς), τον Τζόρτζιο Ναπολιτάνο ως νέο Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, με 543 ψήφους.
Πολιτική ως Πρόεδρος της Ιταλίας
Στις 9 Ιουλίου 2006, ο Ναπολιτάνο ήταν παρών στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου της FIFA, όπου η ιταλική ομάδα νίκησε τη Γαλλία και κέρδισε το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο της. Έγινε έτσι ο δεύτερος πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας ο οποίος παρίσταται σε έναν θριαμβευτικό τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου για την Ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα, μετά τον Σάντρο Περτίνι.
right|200px|thumb|Ο Ναπολιτάνο με τον πρόεδρο των ΗΠΑ [[Μπάρακ Ομπάμα στο Προεδρικό Μέγαρο της Ιταλίας (2009).]]
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2006, ο Ναπολιτάνο πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, όπου απέτισε φόρο τιμής στην πτώση κατά την επανάσταση του 1956, την οποία αρχικά ήταν αντίθετος ως μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, με την κατάθεση στεφάνου στον τάφο του Ίμρε Νάγκυ.
Την ίδια περίοδο ο Πρόντι υπέβαλε στον Ναπολιτάνο την παραίτησή του, ύστερα από μια αποτυχημένη ψηφοφορία. Ο Ναπολιτάνο δεν έκανε δεκτή την παραίτηση και πρότεινε στον Πρόντι να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από την Γερουσία και τη Κάτω Βουλή. Ο Πρόντι έλαβε την ψήφο εμπιστοσύνης από τα δύο σώματα, και παρέμεινε στην εξουσία.
Τον Φεβρουάριο του 2009 ήρθε σε κόντρα με τον πρωθυπουργό Μπερλουσκόνι για την υπόθεση της ευθανασίας της Ελουάνα Ενγκλάρο. Ο Ναπολιτάνο αρνήθηκε να υπογράψει νομοθετικό διάταγμα που προωθούσε η Κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, σύμφωνα με το οποίο θα απαγόρευε στους γιατρούς να διακόψουν τη σίτιση της Ενγκλάρο. Η Ενγκλάρο βρισκόταν σε κατάσταση φυτού, ύστερα από τροχαίο ατύχημα, με την οικογένειά της να επιθυμεί την σταδιακή διακοπή χορήγησης τροφής και νερού. Ο Μπερλουσκόνι, μετά τον θάνατο της Ενγκλάρο, κατηγόρησε τον Ναπολιτάτο πως είχε υποπέσει σε «ένα σοβαρό λάθος», με την υπόθεση να προκαλεί μεγάλη πολιτική διαμάχη στην χώρα.
Πολιτική Κρίση 2008
right|160px|thumb|Ο Ναπολιτάνο με τον καρδινάλιον [[Άντζελο Μπανιάσκο, 2009.]]
Στις 24 Ιανουαρίου 2008, ο Ρομάνο Πρόντι έχασε την ψήφο εμπιστοσύνης στη Γερουσία με ψήφους 161 με 156 ψήφους. Ο Πρόεδρος Ναπολιτάνο ζήτησε από τον πρόεδρο της Γερουσίας, Φράνκο Μαρίνι, να εκτιμήσει τη δυνατότητα να σχηματίσει μια προσωρινή κυβέρνηση.
Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 13 Απριλίου και 14 Απριλίου 2008, μαζί με τις διοικητικές εκλογές, και κέρδισε από ένα συνασπισμό της δεξιάς και κεντροδεξιά κόμματα.
Στις 7 Μαΐου 2008, ο Πρόεδρος Ναπολιτάνο προσέφερε τη θέση του επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μετά τη νίκη του στις βουλευτικές εκλογές. Το υπουργικό συμβούλιο εγκαινιάστηκε επίσημα μία ημέρα αργότερα, με τον Μπερλουσκόνι και έγινε έτσι ο δεύτερος πρωθυπουργός υπό τον Πρόεδρο Ναπολιτάνο.
Πολιτική κρίση 2011
Τον Νοέμβριο του 2011, ο Μπερλουσκόνι παραιτήθηκε από τη θέση του ως επικεφαλής της κυβέρνησης, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου μετά όλο και πιο δραματικές οικονομικές συνθήκες.
Ο Πρόεδρος Ναπολιτάνο τότε αποφάσισε να διορίσει τον πρώην επίτροπο της ΕΕ Μάριο Μόντι δια βίου γερουσιαστή και έπειτα πρωθυπουργό. Ο Μόντι, επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια από τη συντριπτική πλειοψηφία και των δύο σωμάτων του ιταλικού Κοινοβουλίου, σε ό,τι ευρέως αναφέρεται ως "κυβέρνηση του προέδρου".
thumb|250px|Ο Πρόεδρος Ναπολιτάνο μαζί με τον Πρωθυπουργό [[Μάριο Μόντι και την κυβέρνηση τεχνοκρατών του (2011).]]
Πολιτική κρίση 2013 και επανεκλογή
Ο Ναπολιτάνο έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον νικητή των εκλογών, τον κεντροαριστερό Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, ο οποίος όμως δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβερνητικό συνασπισμό, αφενός επειδή δεν επιθυμούσε τη συμμαχία με την κεντροδεξιά του Μπερλουσκόνι (ο οποίος εμφανιζόταν πρόθυμος σε συνεργασία), αφετέρου επειδή δεν μπορούσε να επιτύχει συνεργασία με το Κίνημα 5 Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, της μεγάλης έκπληξης των γενικών εκλογών. Ο Ναπολιτάνο ανέλαβε μια προσπάθεια διερεύνηση λύσης που θα απέτρεπε τη διενέργεια νέων εκλογών, σχηματίζοντας δύο «επιτροπές σοφών», χωρίς όμως να επιτύχει κανένα αποτέλεσμα.
Μέσα στην ακυβερνησία που ακολούθησε τις επόμενες εβδομάδες, η θητεία του Ναπολιτάνο έφτασε στο τέλος της και η Βουλή κλήθηκε να επιλέξει νέο Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, τον Απρίλιο του 2013. Η ακυβερνησία είχε δημιουργήσει διάσπαση στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος του Μπερσάνι, με αποτέλεσμα η συμφωνία του με τον Μπερλουσκόνι για κάθοδο στην εκλογική διαδικασία με κοινό υποψήφιο, τον Φράνκο Μαρίνι, να οδηγηθεί σε αποτυχία. Το ίδιο αποτυχημένη ήταν και η πρόταση του Μπερσάνι για εκλογή του Ρομάνο Πρόντι κατά την τέταρτη ψηφοφορία, κατά την οποία αρκούσε η απλή πλειοψηφία την οποία η κεντροαριστερή του συμμαχία είχε στην Κάτω Βουλή. Τα μέλη του κόμματός του, όμως, έσπασαν την κομματική γραμμή και η υποψηφιότητα Πρόντι απέτυχε.
Έπειτα από 5 άκαρπες ψηφοφορίες για εκλογή προέδρου, ο Ναπολιτάνο συμφώνησε να είναι υποψήφιος για επανεκλογή στο προεδρικό αξίωμα. Αυτό ήταν χωρίς προηγούμενο για την ιταλική πολιτική ιστορία και έγινε κατόπιν εκκλήσεων από τον Μάριο Μόντι, τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι. Επανεξελέγη εύκολα στις 20 Απριλίου 2013, συγκεντρώνοντας 738 από τις 1.007 πιθανές ψήφους, και ορκίστηκε πρόεδρος στις 22 Απριλίου 2013.
Η κόντρα με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι
Κατά την περίοδο των δικών Μπερλουσκόνι το 2013, αρχικά για υποθέσεις φοροδιαφυγής και στη συνέχεια για υπόθεση μαστροπείας («σκάνδαλο Ρουμπιγκέιτ»), οι σχέσεις του πρώην Ιταλού πρωθυπουργού με τον πρόεδρο Ναπολιτάνο οδηγήθηκαν σε κρίση. Ο Μπερλουσκόνι, μετά την καταδίκη του για φοροδιαφυγή σχετικά με την εξαγορά από την εταιρία Fininvest του εκδοτικού οίκου Μονταντόρι, ζήτησε από τον Ναπολιτάνο προεδρική χάρη. Ο Ναπολιτάνο αρνήθηκε ενώ ο Μπερλουσκόνι κατηγόρησε τον Ιταλό Πρόεδρο για παρέμβαση στη διαδικασία, πριν τη δημοσίευση της απόφασης του Αρείου Πάγου, που οδήγησε στην οριστική καταδίκη του Μπερλουσκόνι. Σε απάντησή, ο Ναπολιτάνο χαρακτήρισε τις κατηγορίες του Μπερλουσκόνι ως «μία ακόμα παραληρηματική, χυδαία και συκοφαντική επινόηση σχετικά με τον αρχηγό του κράτους». Στις δε απειλές του Μπερλουσκόνι να οδηγήσει τη χώρα σε νέα πολιτική κρίση, λίγο πριν την απόφαση για αποπομπή του από τη Γερουσία μετά την καταδίκη του για φοροδιαφυγή, αποχωρώντας από την κυβέρνηση συνεργασίας, ο Ναπολιτάνο επιτέθηκε στον πρώην πρωθυπουργό, κατηγορώντας τον πως εκφράζεται με θέσεις «από τις οποίες λείπει κάθε μέτρο».
Παραίτηση
Από τον Νοέμβριο του 2014 δημοσιεύματα στον ιταλικό Τύπο έκαναν λόγο για πρόθεση του Ναπολιτάνο να παραιτηθεί του αξιώματος του Προέδρου πολύ πριν την ολοκλήρωση της δεύτερης θητείας του, καθώς ανταποκρινόταν με δυσκολία στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη θέση, έχοντας να αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας λόγω της προχωρημένης του ηλικίας. Η ιταλική Προεδρία δεν διέψευσε ούτε επιβεβαίωσε τα δημοσιεύματα, υπενθυμίζοντας πως ο Ναπολιτάνο είχε θέσει, μεταξύ άλλων, και προϋποθέσεις χρονικού χαρακτήρα κατά την αποδοχή της δεύτερης θητείας του. Και ο ίδιος ο Ναπολιτάνο άφηνε σε δηλώσεις του σε δημόσιες εμφανίσεις ανοιχτό το ενδεχόμενο παραίτησης, τονίζοντας πως υπάρχει ανάγκη να εξασφαλιστεί μια «θεσμική συνέχεια».
Ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο επιβεβαίωσε τελικά τις φήμες για επικείμενη παραίτησή του εντός του 2015 στο πρωτοχρονιάτικο τηλεοπτικό μήνυμά του προς τον ιταλικό λαό, αναφέροντας πως «οι ενδείξεις κόπωσης» που προκαλούνται από τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει «και οι αβεβαιότητες που αυτές συνεπάγονται δεν πρέπει να υποτιμούνται».
Τελικά υπέβαλε την παραίτησή του στις 14 Ιανουαρίου 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα
Γιώργος Πομάσκι
Ο Γιώργος Πομάσκι (Георги Помашки· γενν. 1960) είναι Έλληνας προπονητής του στίβου, με βουλγαρική καταγωγή, ο οποίος έχει εξειδίκευση στα οριζόντια άλματα.
Αθλητές του, από το 1995 έως και σήμερα, έχουν επιτύχει σπουδαίες διεθνείς διακρίσεις και τυγχάνει ευρείας αναγνώρισης στον τομέα του στίβου αφού θεωρείται ως ένας εκ των κορυφαίων Ελλήνων προπονητών όλων των εποχών.
Βιογραφία και σπουδές
Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1960 στο Πλέβεν της Βουλγαρίας.
Αποφοίτησε το 1988 από τη Γυμναστική Ακαδημία της Σόφιας. Υπήρξε αθλητής στην εθνική ομάδα στίβου της Βουλγαρίας. Στο τελευταίο άλμα της καριέρας του πέτυχε στο άλμα τριπλούν την επίδοση των 17,03 μ. Ωστόσο, δεν επιλέχθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988.
Καριέρα και διακρίσεις
Εγκατέλειψε οριστικά τη Βουλγαρία το 1988 και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα.
Από τότε ζει και εργάζεται στην Ελλάδα ως προπονητής στίβου για περισσότερα από τριάντα χρόνια, με ειδίκευση στα άλματα, ιδίως, άλμα εις μήκος και τριπλούν. Υπό την προπονητική εποπτεία του, επέλεξε, καθοδήγησε και ανέδειξε πολλούς Έλληνες αθλητές σε πρωταθλητές επιπέδου (όπως: Σπύρος Βασδέκης, Νίκη Ξάνθου, Βούλα Τσιαμήτα, Βούλα Πατουλίδου, Λάμπρος Παπακώστας, Κώστας Ζαλαγκίτης, Λούης Τσάτουμας, Αντώνης Μάστορας), αθλητές οι οποίοι έφτασαν σε διεθνείς διακρίσεις τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το 2000, η ομάδα του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο, τον προσέλαβε ως γυμναστή. Το 2002 αποφάσισε να επιστρέψει στον στίβο. Σήμερα είναι ομοσπονδιακός προπονητής του στίβου με ειδίκευση στα άλματα.
Το 2017 τιμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου με το βραβείο προπονητικής, την υψηλότερη διάκριση που απονέμει η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία.
Πρόσθετα, το 2019 ανακηρύχθηκε ως κορυφαίος Έλληνας προπονητής του στίβου.
Προπονεί σήμερα δύο διεθνώς αναγνωρισμένους Έλληνες πρωταθλητές των αλμάτων, τον Μίλτο Τεντόγλου και τη Βούλα Παπαχρήστου, αμφότεροι με χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Επίσης υπό την καθοδήγησή του έχει και ορισμένους νέους, πολλά υποσχόμενους Έλληνες αθλητές.
Στις 2 Αυγούστου 2021, υπό την καθοδήγηση του Γ. Πομάσκι, ο Έλληνας πρωταθλητής Μίλτος Τεντόγλου στέφθηκε χρυσός ολυμπιονίκης του Τόκιο με άλμα στα 8,41 μ στην τελευταία του προσπάθεια.
Τον Ιούλιο του 2022, υπό την καθοδήγησή του οι δύο αθλητές του, η μεν Αμερικανίδα αθλήτρια Τόρι Φράνκλιν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Όρεγκον με άλμα στα 14,72 μ στο τριπλούν γυναικών, και ο Έλληνας πρωταθλητής Μίλτος Τεντόγλου στέφθηκε αργυρός παγκόσμιος πρωταθλητής στο Όρεγκον με άλμα στα 8,32 μ.
Πολιτική
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 έθεσε υποψηφιότητα στον Βόρειο Τομέα Αθηνών με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές στίβου Κατηγορία:Βούλγαροι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1960 και αποτελείται από δύο δωμάτια και ένα αίθριο.
Σχέδιο μουσείου
Το δωμάτιο Α περιέχει αρχαϊκή και κλασική γλυπτική.
Το δωμάτιο Β περιέχει αγγεία, γλυπτά και μικρά ευρήματα που χρονολογούνται από τη νεολιθική έως τη ρωμαϊκή περίοδο.
Το αίθριο περιέχει γλυπτά, αρχιτεκτονικά μέρη, τεφροδόχους και ψηφιδωτό δάπεδο που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο. κέντρο|μικρογραφία|500x500εσ| Σχέδιο του Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πάρο Παρος
Βιομηχανική δημοκρατία
Στο εταιρικό δίκαιο, ο όρος που χρησιμοποιείται γενικά είναι εταιρική διακυβέρνηση, ακολουθώντας τη γερμανική λέξη Mitbestimmung. Στη Γερμανία, οι εταιρείες με περισσότερους από 2000 υπαλλήλους (ή περισσότερους από 1000 εργαζομένους στις βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα) έχουν τα μισά από τα εποπτικά συμβούλια τους (τα οποία εκλέγουν τη διοίκηση) να εκλέγονται από τους μετόχους και τα μισά από τους εργαζόμενους.
Αν και η βιομηχανική δημοκρατία αναφέρεται γενικά στο μοντέλο οργάνωσης στο οποίο οι χώροι εργασίας διοικούνται απευθείας από τους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτούς αντί της ιδιωτικής ή κρατικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, υπάρχουν επίσης αντιπροσωπευτικές μορφές βιομηχανικής δημοκρατίας. Η αντιπροσωπευτική βιομηχανική δημοκρατία περιλαμβάνει δομές λήψης αποφάσεων, όπως ο σχηματισμός επιτροπών και συμβουλευτικών οργάνων για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας μεταξύ της διοίκησης, των συνδικάτων και του προσωπικού.
Λογική
Οι υποστηρικτές συχνά επισημαίνουν ότι η βιομηχανική δημοκρατία αυξάνει την παραγωγικότητα και την παροχή υπηρεσιών από ένα πιο πλήρως αφοσιωμένο και πιο ευτυχισμένο εργατικό δυναμικό . Άλλα οφέλη περιλαμβάνουν λιγότερες εργασιακές διαμάχες που προκύπτουν από την καλύτερη επικοινωνία στο χώρο εργασίας. βελτιωμένες και χωρίς αποκλεισμούς διαδικασίες λήψης αποφάσεων με αποτέλεσμα ποιοτικά καλύτερες αποφάσεις στο χώρο εργασίας, μειωμένο άγχος και αυξημένη ευημερία, αύξηση της ικανοποίησης από την εργασία, μείωση της απουσίας και βελτιωμένη αίσθηση ολοκλήρωσης . Άλλοι συγγραφείς θεωρούν τη βιομηχανική δημοκρατία ως συνέπεια των δικαιωμάτων του πολίτη .
Εργατικά συμβούλια και συμμετοχή των εργαζομένων
Στο σημείο παραγωγής, η εισαγωγή υποχρεωτικών συμβουλίων εργασίας και εθελοντικών προγραμμάτων συμμετοχής των εργαζομένων (π.χ. ημιαυτόνομες ομάδες) έχουν μακρά παράδοση στις ευρωπαϊκές χώρες.
Συναποφασισμός
Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, υπάλληλοι μιας επιχείρησης συμμετέχουν στην εκλογή διευθυντών εταιρειών. Στη Γερμανία, ο νόμος είναι γνωστός ως Mitbestimmungsgesetz του 1976. Στη Βρετανία μια πρόταση του 1977 για ένα παρόμοιο σύστημα ονομάστηκε Έκθεση Μπούλοκ.
Ιστορία
Ο αναρχικός στοχαστής Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν χρησιμοποίησε τον όρο «βιομηχανική δημοκρατία» στη δεκαετία του 1850 για να περιγράψει το όραμα της δημοκρατίας στο χώρο εργασίας που είχε θέσει για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1840 με το Τι είναι ιδιοκτησία; Ή, μια Έρευνα για την Αρχή του Δικαίου και της Κυβέρνησης, (η διοίκηση "πρέπει να επιλέγεται από τους εργαζόμενους από τους ίδιους τους εργαζόμενους και πρέπει να πληροί τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας." ) Επανέλαβε αυτό το κάλεσμα σε μεταγενέστερα έργα όπως η Γενική Ιδέα της Επανάστασης.
Ενώ η επιρροή των κινημάτων που προάγουν τη βιομηχανική δημοκρατία μειώθηκε μετά την ήττα των αναρχικών στην Ισπανική Επανάσταση το 1939, αρκετά συνδικάτα και οργανώσεις που υποστηρίζουν τη ρύθμιση εξακολουθούν να υπάρχουν και βρίσκονται ξανά σε άνοδο διεθνώς.
Οι Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου προωθούν έναν βιομηχανικό συνδικαλισμό που θα οργάνωνε όλους τους εργάτες, ανεξαρτήτως δεξιοτήτων, φύλου ή φυλής, σε ένα μεγάλο σωματείο χωρισμένο σε μια σειρά από τμήματα που αντιστοιχούν σε διαφορετικούς κλάδους. Τα βιομηχανικά συνδικάτα θα ήταν η εμβρυϊκή μορφή της μελλοντικής μετακαπιταλιστικής παραγωγής. Μόλις οργανωθούν επαρκώς, τα βιομηχανικά συνδικάτα θα ανέτρεπαν τον καπιταλισμό μέσω μιας γενικής απεργίας και θα συνέχιζαν την παραγωγή μέσω εργατικών επιχειρήσεων χωρίς αφεντικά ή μισθολογικό σύστημα. Τα αναρχοσυνδικαλιστικά συνδικάτα, όπως η Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας, είναι παρόμοια ως προς τα μέσα και τους σκοπούς τους, αλλά οργανώνουν τους εργάτες σε γεωγραφικά και ομοσπονδιακά συνδικάτα και όχι σε βιομηχανικά συνδικάτα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει έμφαση στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τη δημόσια διαβούλευση σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες τείνουν να δίνουν έμφαση είτε στην ελεύθερη αγορά, είτε σε άλλες χώρες που δίνουν έμφαση στους κυβερνητικούς κανονισμούς. Η βιομηχανική δημοκρατία στην ΕΕ έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Στη δεκαετία του 1990, συνδέθηκε με τη δημοκρατική κοινωνική οικονομία.
Το New Unionism Network προωθεί επίσης τη δημοκρατία στο χώρο εργασίας ως μέσο σύνδεσης της παραγωγής και της οικονομικής δημοκρατίας.
Αντιπροσωπευτική βιομηχανική δημοκρατία
Οι σύγχρονες βιομηχανικές οικονομίες έχουν υιοθετήσει διάφορες πτυχές της βιομηχανικής δημοκρατίας για να βελτιώσουν την παραγωγικότητα και ως μεταρρυθμιστικά μέτρα κατά των βιομηχανικών διαφορών. Συχνά αναφέρεται ως "ομαδική εργασία", αυτή η μορφή βιομηχανικής δημοκρατίας έχει εφαρμοστεί στη Σκανδιναβία, τη Γερμανία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και σε αρκετές ιαπωνικές εταιρείες όπως η Toyota, ως αποτελεσματική εναλλακτική λύση στον Τεηλορισμός. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνεταιρισμοί Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Αντικαπιταλισμός Κατηγορία:Εταιρικό δίκαιο Κατηγορία:Εργατικό Δίκαιο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Χοσέ Λουίς Ροδρίγκες (τραγουδιστής)
Ο Χοσέ Λουίς Ροδρίγκες (ισπανικά: José Luis Rodríguez), με το παρατσούκλι El Puma (Το Πούμα), γεννημένος στις 13 Ιανουαρίου 1943, είναι βενεζουελανός τραγουδιστής και ηθοποιός που έχει ηχογραφήσει πολλές διεθνείς σούπερ επιτυχίες και συμμετείχε σε λίγες τηλενουβέλες.
Ο Χοσέ Λουίς Ροδρίγκες γεννήθηκε στο Καράκας, Βενεζουέλα. Έχασε τον πατέρα του στην ηλικία των έξι ετών. και ανατράφηκε από τη μητέρα του (μια αναλφάβητη τότε, έμαθε να διαβάζει ως ενήλικη για να διαβάσει την Αγία Γραφή) μαζί με 11 αδελφούς και αδελφές. Μεγάλωσε σε πολύ μέτριες συνθήκες, έπρεπε να γυαλίζει παπούτσια και να πακετάρει τσάντες για τα προς το ζην σε μια νεαρή ηλικία σε ένα σούπερ μάρκετ. Χωρίς μια ακαδημαϊκή ανάπτυξη, ο ίδιος διαμορφώθηκε ως τραγουδιστής και ηθοποιός με εμπειρικά μέσα.
Καθώς η μητέρα του συμμετείχε στην επανάσταση ενάντια στον Μάρκος Πέρες Χιμένες, ο Ροδρίγκες ζούσε στην εξορία στον Ισημερινό.
Ο Ροδρίγκες έγινε διάσημος στην πατρίδα του, στα τέλη της δεκαετίας του '60 και τις αρχές τις δεκαετίας του '70. Ο Ροδρίγκες πήγε στο Πουέρτο Ρίκο, όπου συμμετείχε στη τηλενουβέλα Cristina Bazán μαζί με τη νεαρή Αδαμάρι Λόπες. Ήταν ενώ εκεί που έλαβε το προσωνύμιο του, El Puma. Αργότερα, έκανε επίσης την τηλενουβέλα El ídolo (Το Είδωλο), με την κουβανή ηθοποιό Μάριλιν Πούπο, παίζοντας τον Ομάρ Κοντρέρας (γνωστός και ως El Puma).
Ως τραγουδιστής, επιτυχίες του περιέλαβαν Dueño de nada, Pavo real και Agárrense de las manos.
Ήταν κριτής στο διαγωνισμό Μις Υφήλιος.
Ο Ροδρίγκες ήταν παντρεμένος με τη Λίλα Μορίγιο και είναι ο πατέρας των ηθοποιών Λιλιμπέτ Μορίγιο, η Λιλιάνα Ροδρίγκες, και η Χένεσις Ροδρίγκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι τραγουδιστές
Νάρκισσος (βοτανική)
Είναι φυτά ποώδη, πολυετή και βολβόρριζα που απαντώνται στην Ευρώπη, Β. Αφρική και ΒΔ. Ασία. Καλλιεργούνται ως κοσμητικά για τα ωραία και εύοσμα άνθη τους καθώς και για το παραγόμενο εξ αυτών έλαιο που χρησιμοποιείται ευρύτατα στην αρωματοποιΐα. Πολλαπλασιάζονται με βολβούς που φυτεύονται νωρίς το Φθινόπωρο.
Σύγχρονη έρευνα
Στην έρευνα της σύγχρονης φαρμακευτικής, στην αναζήτηση των συστατικών του "ναρκίσσινου μύρου" που παρασκεύαζαν οι αρχαίοι Έλληνες διαπιστώθηκε ότι οι βολβοί του Νάρκισσου είναι τοξικοί. Το δε άρωμα του άνθους του σε κλειστό χώρο όταν είναι πολλά μαζί επιφέρουν χαύνωση (νάρκωση), έτσι επαληθεύεται πως το αρχαίο εκείνο μύρο πρέπει να ήταν φαρμακευτικό. Πρόσφατα όμως ανακαλύφθηκε ότι ο Νάρκισσος περιέχει γαλανθαμίνη χαρακτηριστική ουσία που θεραπεύει την άνοια. Στη Σκωτία σήμερα συνεχίζονται οι έρευνες αν αυτή η ουσία μπορεί να παραχθεί σε ποσότητα για τη θεραπεία της νόσου Αλτσχάιμερ. Και μάλλον τα αποτελέσματα πρέπει να είναι θετικά αφού ήδη κάποιο είδος του φυτού αυτού (μάλλον του βουρλοειδή) φέρει ήδη επίσημο όνομα Narcissus "Alois Alzheimer".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμαρυλλιδοειδή Κατηγορία:Άνθη Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά
EN 1993
Ο EN 1993 ασχολείται μόνο με απαιτήσεις για αντοχή, λειτουργικότητα, ανθεκτικότητα και πυρασφάλεια των κατασκευών από χάλυβα. Άλλες απαιτήσεις, που αφορούν π.χ. θερμικές ή ηχητικές μονώσεις δεν καλύπτονται.
Μέρος 1-1: Γενικοί κανόνες και κανόνες για κτίρια
Ο EN 1993-1-1 δίνει βασικούς κανόνες σχεδιασμού για κατασκευές από χάλυβα με πάχη υλικού t ≥ 3mm. Επίσης δίνει συμπληρωματικές προδιαγραφές για το σχεδιασμό χαλύβδινων κτιρίων.
Περιεχόμενα
Τα Κεφάλαια 1 και 2 παρέχουν πρόσθετες παραγράφους σε αυτές που δίνονται στο EN 1990: Βάσεις του σχεδιασμού των κατασκευών. Το Κεφάλαιο 3 ασχολείται με ιδιότητες υλικών από κράμματα δομικού χάλυβα χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα. Το Κεφάλαιο 4 δίνει γενικούς κανόνες για την ανθεκτικότητα. Το Κεφάλαιο 5 αναφέρεται στο στατικό υπολογισμό κατασκευών, των οποίων τα μέλη μπορούν να προσομοιωθούν με ικανοποιητική ακρίβεια ως γραμμικά στοιχεία για στατική ανάλυση. Το Κεφάλαιο 6 δίνει λεπτομερειακούς κανόνες για το σχεδιασμό διατομών και μελών. Το Κεφάλαιο 7 δίνει κανόνες για λειτουργικότητα.
Μέρος 1-2: Γενικοί κανόνες - Σχεδιασμός φορέων σε πυρκαγιά
Ο ΕΝ 1993-1-2 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό κτηρίων που εκτίθενται σε πυρκαγιά. Αναφέρεται στο σχεδιασμό φορέων από χάλυβα για την τυχηματική κατάσταση σχεδιασμού έναντι πυρκαγιάς και προορίζεται προς χρήση μαζί με τα EN 1993-1-1 και EN 1991-1-2. Ο ΕΝ 1993-1-2 περιορίζεται στον εντοπισμό των διαφορών από, και ή στη συμπλήρωση του, σχεδιασμού έναντι συνήθων θερμοκρασιών δράσεων και αναφέρεται μόνον σε παθητικές μεθόδους πυροπροστασίας χωρίς να καλύπτει ενεργητικούς μεθόδους.
Μέρος 1-3: Γενικοί κανόνες - Συμπληρωματικοί κανόνες για μέλη και φύλλα ψυχρής έλασης
Ο EN 1993-1-3 δίνει βασικούς κανόνες σχεδιασμού για κατασκευές από χάλυβα με πάχη υλικού t < 3mm (λεπτότοιχα μέλη και μέλη από χαλυβδόφυλλα).
Μέρος 1-4: Γενικοί κανόνες - Συμπληρωματικοί κανόνες για ανοξείδωτους χάλυβες
Ο EN 1993-1-4 παρουσιάζει τις συμπληρωματικές διατάξεις που αφορούν το σχεδιασμό μελών από ανοξείδωτο χάλυβα.
Μέρος 1-5 Δομικά στοιχεία από επίπεδα ελάσματα
Ο EN 1993-1-5 παρουσιάζει τους βασικούς κανόνες σχεδιασμού για κατασκευές από επίπεδα ελάσματα.
Μέρος 1-6: Αντοχή και ευστάθεια κελυφωτών κατασκευών
Ο EN 1993-1-6 παρουσιάζει τους βασικούς κανόνες σχεδιασμού για την εξασφάλιση της αντοχής και της ευστάθειας κελυφωτών κατασκευών από χάλυβα.
Μέρος 1-7: Κατασκευές από επίπεδα ελάσματα υπό εγκάρσια φόρτιση
Ο EN 1993-1-7 παρουσιάζει τους βασικούς κανόνες σχεδιασμού κατασκευών από επίπεδα ελάσματα υπό εγκάρσια (εκτός του επιπέδου) φόρτιση.
Μέρος 1-8: Σχεδιασμός κόμβων
Ο EN 1993-1-8 παρουσιάζει τους βασικούς κανόνες σχεδιασμού κόμβων υποκείμενων σε στατική φόρτιση και με χρήση των υλικών χάλυβα S235, S275, S355 και S460.
Μέρος 1-9: Κόπωση
Ο EN 1993-1-9 παρέχει μεθόδους για την εκτίμηση της αντοχής σε κόπωση μελών, συνδέσεων και κόμβων που υποβάλλονται σε φορτία κόπωσης. Οι μέθοδοι αυτές προέκυψαν από πειράματα κόπωσης σε δοκίμια μεγάλης κλίμακας, και περιλαμβάνουν επιρροές λόγω γεωμετρικών και κατασκευαστικών ατελειών κατά την παραγωγή και την εκτέλεση (π.χ. επιρροές λόγω ανοχών και παραμενουσών τάσεων λόγω συγκόλλησης).
Μέρος 1-10: Αντοχή σε ψαθυρή θραύση και ιδιότητες κατά την έννοια του πάχους
Ο EN 1993-1-10 περιέχει οδηγίες σχεδιασμού για την επιλογή χάλυβα με βάση την αντοχή σε ψαθυρή θραύση και τις ιδιότητες κατά την έννοια του πάχους συγκολλητών στοιχείων της παραγωγής όπου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος πλακοειδούς απόσχισης.
Μέρος 1-11: Σχεδιασμός κατασκευών με εφελκυόμενα στοιχεία
Ο EN 1993-1-11 παρουσιάζει τους βασικούς κανόνες σχεδιασμού κατασκευών από χάλυβα με εφελκυόμενα στοιχεία που βάσει της συνδεσμολογίας τους εντός της κατασκευής είναι ρυθμιζόμενα και μπορούν να αντικατασταθούν. Οι διατάξεις καλύπτουν στοιχεία έτοιμα προς τοποθέτηση στο Εργοτάξιο. Εφελκυόμενα στοιχεία τα οποία δεν είναι ρυθμιζόμενα και δεν μπορούν να αντικατασταθούν (π.χ. στοιχεία καλωδιωτών γεφυρών κ.λπ.) είναι εκτός του αντικειμένου του μέρους αυτού.
Μέρος 2: Γέφυρες από χάλυβα
Ο EN 1993-2 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό γεφυρών από χάλυβα.
Μέρος 3-1: Πύργοι, ιστοί και καπνοδόχοι - Πύργοι και ιστοί
Ο EN 1993-3-1 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό πύργων και ιστών από χάλυβα.
Μέρος 3-2: Πύργοι, ιστοί και καπνοδόχοι - Καπνοδόχοι
Ο EN 1993-3-2 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό καπνοδόχων από χάλυβα.
Μέρος 4-1: Σιλό
Ο EN 1993-4-1 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό σιλό από χάλυβα.
Μέρος 4-2: Δεξαμενές
Ο EN 1993-4-2 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό δεξαμενών από χάλυβα.
Μέρος 4-3: Αγωγοί
Ο EN 1993-4-3 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό αγωγών από χάλυβα μεταφοράς αερίων και υγρών.
Μέρος 5: Πάσσαλοι
Ο EN 1993-5 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό πασσάλων και ομάδων πασσάλων για την έδραση κατασκευών, δομούμενων από χάλυβα.
Μέρος 6: Κατασκευές στήριξης γερανογεφυρών
Ο EN 1993-6 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό κατασκευών στήριξης γερανογεφυρών σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους από χάλυβα καθώς και των λοιπών δομικών τους στοιχείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Τυποποίηση Κατηγορία:Επιστήμη Πολιτικού Μηχανικού
2 Girls 1 Cup
Το βίντεο έγινε viral, τραβώντας πολλούς θεατές οι οποίοι δεν είχαν σχέση με το περιεχόμενο που προβάλλεται. Στα μέσα του Οκτώβρη του 2007, διάφορα sites με videos, όπως το YouTube, γέμισε με άλλα βίντεο, στα οποία παρατηρείται η αντίδραση αυτών που το βλέπουν για πρώτη φορά. Πολλά παρόμοια βίντεο έκτοτε εμφανίστηκαν, όπου παρατηρούνται θεατές να βλέπουν σοκαριστικά βίντεο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Βραζιλιάνικες ταινίες Κατηγορία:Viral βίντεο Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια Κατηγορία:Πορνογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ερωτικός φετιχισμός
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (αποσαφήνιση)
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών αποτελεί franchise της Disney το οποίο περιλαμβάνει:
Ο όρος μπορεί να αναφέρεται επίσης:
Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι
Ο Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι (ιταλικά: Alberto Franceschini) (γεννημένος στις 26 Οκτωβρίου 1947) είναι ο ιδρυτής και πρώην ηγετικό στέλεχος της ιταλικής ακροαριστερής οργάνωσης των Ερυθρών Ταξιαρχιών, μαζί με τους Ρενάτο Κούρτσιο, Μαρτζερίτα Καγκόλ και Μάριο Μορέτι.
Τρομοκρατική δράση και σύλληψη
Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δημιουργήθηκαν το δεύτερο μισό του 1970 ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης της Προλεταριακής Αριστεράς του Ρενάτο Κούρτσιο και μιας ριζοσπαστικής ομάδας φοιτητών και εργαζομένων. Έδρασαν εντελώς υπόγεια και οργάνωσαν τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και για τα επόμενα τρία χρόνια, από το 1972 έως το 1975, συμμετείχαν σε μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων και απαγωγών επιφανών προσώπων. Ο Φραντσεσκίνι συνελήφθη και φυλακίστηκε επειδή δημιούργησε μια ένοπλη ομάδα και οργάνωσε μια απαγωγή το 1974.
Μετέπειτα χρόνια
Το 1987 του χορηγήθηκαν οι πρώτες άδειες και του επιτράπηκε η κατ' οίκον κράτηση με το όρο να διαμένει στο διαμέρισμά του, αλλά και να αποφεύγει να δέχεται επισκέψεις από φίλους και γνωστούς του, συμπεριλαμβανομένου του παλιού φίλου του από τη νεανική του ηλικία, Πιεράντζελο Μπερτόλι.
Ο Φραντσεσκίνι αποφυλακίστηκε το 1992 όταν η ποινή του έληξε (χάρη στις εκπτώσεις που απορρέουν από τα οφέλη του νόμου) μετά από 18 χρόνια φυλάκισης, και έκτοτε εργάστηκε στη Ρώμη ως διευθυντής ενός κοινωνικού συνεταιρισμού που ασχολείται με την εργασία και τη βοήθεια για μετανάστες, άνεργους, ανηλίκους σε κίνδυνο, κρατούμενους και τοξικομανείς.
Σε μια συνέντευξη του που έγινε για την τηλεοπτική εκπομπή Studio Aperto τον Μάρτιο του 2007 με θέμα την απαγωγή του Ιταλού Πρωθυπουργού Άλντο Μόρο και της δολοφονίας του συνοδού του προκάλεσε διάφορες αντιπαραθέσεις, συμπεριλαμβανομένης της παρέμβασης του Προέδρου της Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί εγκληματίες Κατηγορία:Ιταλοί κομμουνιστές
Αεροδρόμιο Σόνγκουε
-8.91944°N, 33.27361°W
Ο μη κατευθυνόμενος φάρος (κωδικός: SW) του Σόνγκουε (Songwe) βρίσκεται 4,8 ναυτικά μίλια (8,9 χλμ.) από το κατώφλι του διαδρόμου 28.
Δείτε επίσης
• 3
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Τανζανία
Αρχαιανακτίδες
Οι Αρχαιανακτίδες η Αρχαινετίδες, (Αρχαία Ελληνικά : Ἀρχαιανακτίδαι), ήταν Ελληνική οικογένεια-δυναστεία βασιλέων του Βοσπόρου την περίοδο 480–438 π.Χ. , κυβέρνησαν συνολικά 42 χρόνια. Ήταν η πρώτη δυναστεία που ένωσε τις εκεί πόλεις κράτη δημιουργώντας το Βασίλειο του Βοσπόρου, το όνομα οφείλεται στην πρώτο βασιλιά Αρχαιάνακτα. Από τους βασιλείς της δυναστείας ελάχιστοι είναι γνωστοί ή έχει διασωθεί κάτι για την ζωή τους.
Η καταγωγή της οικογένειας είναι άγνωστη, πιθανολογείτε ότι ήταν από τους πρώτους οικιστές του Ποντικάπαιου ή της Ερμώνασσας, αριστοκρατικής καταγωγής, με πιθανή καταγωγή την Μυτιλήνη ή την Μίλητο.
Το 480 π.Χ. οι ελληνικές αποικίες του Βοσπόρου ίδρυσαν αμφικτιονία, πολιτική και θρησκευτική ένωση, πιθανότατα ο Αρχαιάναξ ήταν στρατηγός της ένωσης που σταδιακά εξελίχθηκε σε τυραννία. Οι Αρχαιανακτίδες έκαναν πρωτεύουσα του βασιλείου τους το Παντικάπαιο όπου επί βασιλείας τους χτίστηκε ο ναός του Απόλλων και έκοψαν και νομίσματα με την επιγραφή ΑΠ ΟΛ. Μάλιστα αναφέρεται ότι για την προστασία των εδαφών του βασιλείου χρησιμοποιούσαν μισθοφόρους, επίσης έκαναν πολλά οχυρωματικά έργα. Το βασίλειο γνώρισε οικονομική ακμή και ιδρύθηκαν νέες αποικίες στην περιοχή.
Το 438 π.Χ. επί βασιλείας του τελευταίου Αρχαιανακτίδα έγινε εξέγερση από τον Σπάρτοκο ή Σπάρτακο, Θράκα πιθανό μισθοφόρο στρατιωτικό ή κυβερνήτη του βασιλείου, που κατέλαβε την εξουσία και δημιούργησε νέα δυναστεία των Σπαρτοκιδών.
Νέα Πέραμος Αττικής
Η Νέα Πέραμος είναι πόλη του Δήμου Μεγαρέων στον Νομό Αττικής σε απόσταση 35 χιλιομέτρων δυτικά της Αθήνας. Διοικητικά ανήκει στη Νομαρχία Δυτικής Αττικής. Ιδρύθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Πέραμο της Μικράς Ασίας και σήμερα αποτελεί χώρο αναψυχής, κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Ιστορία
Το 1922, Μικρασιάτες κάτοικοι της Περάμου της Μικράς Ασίας εκδιώχθηκαν από το τόπο τους στοιβαγμένοι σε καΐκια, και οικογένειες χωρίστηκαν σε μια στιγμή.
Άλλοι "βγήκανε" στην περιοχή της Καβάλας όπου δημιούργησαν την Νέα Πέραμο Καβάλας και άλλοι στα μέρη της Αττικής, ψάχνοντας να βρουν μέρος να εγκατασταθούν. Επειδή λόγω παράδοσης οι περισσότεροι ήταν ψαράδες, το μέρος το οποίο προτιμήθηκε ήταν αυτό που είναι η σημερινή Νέα Πέραμος, στο οποίο κατέληξε μετά από πολλή σκέψη μια επιτροπή από τους τότε Περαμιώτες, η οποία και δημιουργήθηκε με αυτό τον σκοπό, να βρουν δηλαδή τον τόπο που θα στεγάσουν τα όνειρά τους για μια καλύτερη ζωή.
Ο χώρος αυτός παραχωρήθηκε από την τότε κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου. Εγκαταστάθηκαν προσωρινά το Σεπτέμβρη του 1922 στην τότε Κούλουρη (Σαλαμίνα) μέχρι να δημιουργηθεί ο συνοικισμός.
Από το 1925, άρχισε η σταδιακή στέγασή τους στο συνοικισμό, όταν ακόμα αυτός ήταν μισοτελειωμένος. Στον οικισμό αυτό εγκαταστάθηκαν στα έτοιμα σπίτια Περαμιώτες, αλλά και άλλοι πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας.
Το πρώτο σχολείο ήταν μια ξύλινη παράγκα, το οποίο χρηματοδότησε ο τότε πρωθυπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος. Το σχολείο λειτουργούσε τις Κυριακές ως εκκλησία, ώσπου με διάφορες δωρεές χτίστηκε η εκκλησία. Στην εκκλησία με περηφάνια μεταφέρθηκε η εικόνα του Άι-Γιώργη από την Πέραμο της Μικράς Ασίας, την οποία έκαψαν οι Τούρκοι.
Στη Νέα Πέραμος βρίσκεται η περιοχή Μεγάλο Πεύκο, που ονομάζεται έτσι εξαιτίας ενός μεγάλου πεύκου, όπου συνήθιζαν να δίνουν ραντεβού οι κάτοικοι των Μεγάρων. Ήθελαν έτσι να μαζεύεται ένας μεγάλος αριθμός ατόμων, ώστε να μην υπάρξει κίνδυνος να τους ληστέψουν στο δρόμο προς την Αθήνα.
Η εγγύτητα αυτών των περιοχών στο κέντρο της Αθήνας, όσο και το υγιεινό περιβάλλον σε σχέση με άλλες περιοχές της δυτικής Αττικής που διαθέτουν, έχουν στρέψει το ενδιαφέρον πολλών κατοίκων του λεκανοπεδίου προς μόνιμη εγκατάσταση στη Νέα Πέραμο. Παράλληλα η διέλευση του Προαστιακού Σιδηροδρόμου όπως και η δημιουργία της Αττικής Οδού έχουν διευκολύνει τη συγκοινωνία όχι μόνο προς την Αθήνα αλλά και τις βόρειες ή και τις ανατολικές περιοχές της Αττικής, όπως και το Διεθνές Αεροδρόμιο "Ελ. Βενιζέλος". Ταυτόχρονα η πόλη της Νέας Περάμου εξυπηρετείται από τη Νέα Εθνική Οδό Αθηνών-Πατρών έχοντας εύκολη πρόσβαση προς την Πελοπόννησο. Ως συνέπεια όλων αυτών είναι αυξημένη η ζήτηση για αγορά μόνιμης κατοικίας καθώς οι όροι δόμησης, ιδιαίτερα στον Λουτρόπυργο και το Νεράκι, είναι ιδιαίτερα αυστηροί, προσφέροντας πολλούς ελεύθερους χώρους. Η πρόσβαση είναι εύκολη προς αυτήν καθώς υπάρχει ο προαστιακός σιδηρόδρομος αλλά και τα ΚΤΕΛ για την άμεση μετακίνηση των πολιτών. Επίσης, στα όρια του δήμου βρίσκεται το στρατόπεδο της Ζ' Μοίρας Αμφίβιων Καταδρομών (Ζ' Μ.Α.Κ.) στην περιοχή Μεγάλο Πεύκο, το Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών (Ε.Τ.Α.) και το Κέντρο Εκπαίδευσης Ειδικών Δυνάμεων (Κ.Ε.Ε.Δ). Επιπλέον στα όρια του δήμου εντάσσονται οι περιοχές: Λουτρόπυργος, Νεράκι καθώς και η Βλυχάδα.
Κοινοτάρχες Νέας Περάμου
Τελευταίος κοινοτάρχης και πρώτος δήμαρχος (από το 1982) ήταν ο Νικόλαος Ανδρουλάκης, με καταγωγή από την Κρήτη.
Πρόσβαση στη Νέα Πέραμο
Η Νέα Πέραμος διέρχεται από την Παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών-Κορίνθου και μέσω τον κόμβων 3 και 2α υπάρχει έξοδος προς την Ολυμπία Οδό. Επίσης, συνδέεται μέσω του Προαστιακού Σιδηρόδρομου, στον ομώνυμο σταθμό της γραμμής 2 και μέσω των ΚΤΕΛ Μεγάρων-Ν. Περάμου-Κινέτας-Αλεποχωρίου. Μέσω του Περάματος Μεγαρίδος υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση προς την Σαλαμίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Μεγαρέων Κατηγορία:Αττική-επέκταση
Μπόξερ
Μπόξερ (Boxer) ονομάζεται μια ράτσα σκύλου, μεσαίου μεγέθους, με κοντό τρίχωμα, που ανήκει στην οικογένεια των μολοσσών. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία (2010) του AKC (American Kennel Club) είναι η έβδομη πιο δημοφιλής ράτσα στις Η.Π.Α..
Ιστορία
Ως άμεσος πρόγονος του μποξερ θεωρείται ο "Kleiner Brabanter Bullenbeisser", η εκτροφή των οποίων ήταν τότε στα χέρια των κυνηγών. Το καθήκον αυτών των σκύλων ήταν, να αρπάξουν και να ακινητοποιήσουν το μεγάλο θήραμα, το οποίο κυνηγούσαν σκυλιά καταδίωξης, ώσπου ερχόταν ο κυνηγός, για να το σκοτώσει. Γι αυτή την εργασία έπρεπε τα σκυλιά να έχουν όσο το δυνατόν πιο φαρδύ ρύγχος, με ιδιαίτερα δυνατά σαγόνια. Κάθε Μπούλλενμπάϊσερ με αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν κατάλληλο για εργασία και μόνο τότε κατέληγε στην εκτροφή, η οποία γινόταν αυστηρά με κριτήριο την ικανότητα εργασίας. Έτσι γινόταν όμως και μια επιλογή, η οποία είχε ως αποτέλεσμα ένα σκύλο με φαρδύ ρύγχος και ανασηκωμένο το ακρωρίνιο (μύτη). Η επίσημη γέννηση της φυλής έγινε το 1870, όταν Γερμανοί εκτροφείς μπόξερ, διασταύρωναν στο Μόναχο ένα Μπούλλενμπάϊσερ με Μπουλντόγκ, ξεκινώντας έτσι μια επιλεκτική εκτροφή. Εξαιτίας του έντονου αγωνιστικού τους ταμπεραμέντου και της περήφανής τους εμφάνισης, τα σκυλιά αυτά ονομάστηκαν Μπόξερ (πυγμάχοι). Η φυλή αρχικά αναπτύχθηκε ως φυλή μάχης. Το 1895 εμφανίστηκαν τα πρώτα δείγματα της φυλής σε έκθεση σκύλων στο Μόναχο. Λίγο αργότερα ιδρύθηκε, από λάτρεις της φυλής, ο πρώτος όμιλος Μπόξερ. thumb|150px|Τρία μπόξερ: Ένα με λευκό, ένα με υπόξανθο, και ένα με ραβδωτό τρίχωμα.
Μορφολογία
Το μποξερ είναι καλοσχηματισμένος σκύλος, μεσαίου μέγεθους, με τετράγωνο σώμα και δυνατά άκρα. Οι μύες είναι γραμμωμένοι, καλά αναπτυγμένοι και διαγράφονται κάτω από το δέρμα. Η κίνηση του Μπόξερ είναι ζωηρή. Το περπάτημά του είναι  δυναμικό αλλά και ελαστικό, με βήμα ελεύθερο και μεγάλο διασκελισμό.