cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπραντ Πιτ
2004-2010
Ένα χρόνο μετά, θα συνεργαστεί για τρίτη φορά με τον σκηνοθέτη Ντέιβιντ Φίντσερ στην ταινία Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον (The Curious Case of Benjamin Button). Η ιστορία αφορά έναν άνδρα που γεννιέται ηλικιωμένος και όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται νεότερος. Η ερμηνεία του, χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για το βραβείο Screen Actors Guild Award, την τέταρτη για Χρυσή Σφαίρα και τη δεύτερη για Όσκαρ στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου. Η ίδια η ταινία απέσπασε 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ και σκόραρε 329 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Το 2009 πρωταγωνίστησε στην ταινία Άδωξοι Μπάσταρδη (Inglourious Basterds) σε σκηνοθεσία Κουέντιν Ταραντίνο. Η ταινία έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία ξεπερνώντας τα 310 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, απέσπασε πολύ καλές κριτικές. και έλαβε 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και για Καλύτερη Ταινία.
2011-σήμερα
To 2011 ο Πιτ πρωταγωνίστησε στην ταινία Το Δέντρο της Ζωής (The Tree of Life) σε σκηνοθεσία Τέρενς Μάλικ μαζί με τον Σον Πεν και στο δράμα Moneyball, για το οποίο έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ , Χρυσή Σφαίρα , Screen Actors Guild Award και BAFTA α' ανδρικού ρόλου. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία Σκότωσε τους Γλυκά (Killing Them Softly). Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαΐου 2012 στο Φεστιβάλ των Καννών όπου και διαγωνίστηκε για το Χρυσό Φοίνικα και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους τον Οκτώβριο του 2012. Το 2013 πρωταγωνίστησε στο περιπετειώδης θρίλερ Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ (World War Z, 2013) και στην ταινία Ο Συνήγορος (The Counselor, 2013) του Ρίντλεϊ Σκοτ μαζί με τους Μάικλ Φασμπέντερ, Κάμερον Ντίαζ, Πενέλοπε Κρουζ και Χαβιέρ Μπαρδέμ Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στο ιστορικό δράμα 12 Χρόνια Σκλάβος (12 Years a Slave), όπου ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας. Στην 86η Απονομή των Βραβείων Όσκαρ, η ταινία κατέληξε να κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, δίνοντας έτσι στον Πιτ το πρώτο του χρυσό αγαλματίδιο ως παραγωγός.
Παραγωγή ταινιών
Μαζί με τους Τζένιφερ Άνιστον και Μπραντ Γκρέι, διευθύνον στέλεχος της Paramount Pictures, ο Πιτ ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Plan B Entertainment το 2002. Η εταιρεία έχει αναλάβει την παραγωγή αρκετών ταινίων, συμπεριλαμβανομένων των Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (Charlie and the Chocolate Factory, 2005) με τον Τζόνι Ντεπ , Μια Γενναία Καρδιά (A Mighty Heart, 2007) και Ο Πληροφοριοδότης (The Departed, 2006) που έλαβε το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Προσωπική ζωή
left|thumb|alt=A Caucasian man and woman in the foreground of the image, while others are visible behind them. The woman has brown hair, which is tied back. The man has his dark brown hair parted. He is wearing a black suit and bow-tie with a white shirt.|Η [[Αντζελίνα Τζολί και ο Μπραντ Πιτ στο Φεστιβάλ των Καννών το 2007.]] Τις δεκαετίες του 1980 και 1990 ο Πιτ είχε σχέσεις με αρκετές από τις κατά καιρούς συμπρωταγωνίστριές του, συμπεριλαμβανομένων των Ρόμπιν Γκίβενς και Τζούλιετ Λιούις. Αρραβωνιάστηκε τη συμπρωταγωνίστριά του στο Seven Γκουίνεθ Πάλτροου, με την οποία είχε σχέση από το 1994 μέχρι το 1997.
Το 1998 γνώρισε την Τζένιφερ Άνιστον και παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 2000. Για χρόνια ο γάμος τους θεωρούνταν μια σπάνια χολιγουντιανή επιτυχία, αλλά τον Ιανουάριο του 2005 ανακοίνωσαν ότι αποφάσισαν να χωρίσουν μετά από 5 χρόνια γάμου.
Λίγο πριν από το διαζύγιό του με την Άνιστον, η σχέση του με τη συμπρωταγωνίστριά του στο Ο Κύριος και η Κυρία Σμιθ Αντζελίνα Τζολί γίνεται θέμα στα media. Αν και ο Πιτ διέψευσε τις φήμες ότι απάτησε την Άνιστον, παραδέχτηκε ότι ερωτεύτηκε την Τζολί στο πλατό.
Τον Ιανουάριο του 2006, αφού βγήκε το διαζύγιο Άνιστον-Πιτ, η Τζολί επιβεβαίωσε το δεσμό της με τον Πιτ και ότι ήταν έγκυος στο παιδί του. Στις 23 Αυγούστου 2014 ο Πιτ και η Τζολί παντρεύτηκαν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στη νότια Γαλλία.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2016 ο Πιτ και η Τζολί ανακοίνωσαν το διαζύγιό τους δώδεκα χρόνια μετά τη δημοσιοποίηση της σχέσης τους και δυο χρόνια μετά τον γάμο τους.
Παιδιά
Τον Ιούλιο του 2005, ο Πιτ συνόδευσε την Τζολί στην Αιθιοπία, όπου υιοθέτησε το δεύτερο παιδί της, ένα 6 μηνών κοριτσάκι με το όνομα Ζαχάρα, , μια απόφαση την οποία όπως δήλωσε η ίδια πήρε μαζί με τον Πιτ. Το Δεκέμβριο του 2005 επιβεβαιώθηκε ότι ο Πιτ θέλει να υιοθετήσει τα δύο παιδιά της Τζολί, Μάντοξ και Ζαχάρα και τον Ιανουάριο του 2006, δικαστής στην Καλιφόρνια τους έδωσε την άδεια να αλλάξουν το επίθετο των παιδιών σε "Τζολί-Πιτ".
Η Τζολί γέννησε ένα κοριτσάκι, τη Σιλό Νουβέλ Τζολί-Πιτ το Μάιο του 2006.
Το Μάρτιο του 2007, η Τζολί υιοθέτησε ένα τρίχρονο αγόρι από το Βιετνάμ, τον Παξ Τιεν. Επειδή όμως το ορφανοτροφείο δεν επέτρεπε τη υιοθεσία σε ανύπαντρο ζευγάρι, η Τζολί το υιοθέτησε μόνη της και ο Πιτ αργότερα τον υιοθέτησε σαν γιο του στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μετά από φήμες που κυκλοφορούσαν για μήνες, η Τζολί επιβεβαίωσε σε συνέντευξή της ότι είναι ξανά έγκυος και περιμένει δίδυμα. Γέννησε στη Νίκαια της Γαλλίας τον Ιούλιο του 2008. Τους έδωσαν τα ονόματα Νοξ Λέον και Βιβιέν Μαρσελίν.
Στα μέσα ενημέρωσης
Το σεξ-απίλ του Πιτ είναι αντιληπτό από πολλές πηγές, συμπεριλαμβανομένου του περιοδικού Empire, που τον κατέταξε στους έναν από τους 25 πιο σέξι αστέρες στην ιστορία του κινηματογράφου, το 1995. Το ίδιο έτος ο Πιτ κέρδισε το βραβείο του πιο Σέξι Ζωντανού Άνδρα, το οποίο κέρδισε και πάλι το 2000. Ο Πίτ εμφανίστηκε στην ετήσια Celebrity 100 λίστα του Forbes με τους 100 πιο ισχυρούς celebrities το 2006, το 2007 και το 2008, στο Νο 20, Νο 5, και Νο 10 αντίστοιχα. Το 2007, εισήχθη μεταξύ των Time 100, μια συλλογή από τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο, όπως επιλέγονται κάθε χρόνο από το Times. Το περιοδικό αξιολόγησε τον Πιτ με τον ισχυρισμό ότι «Το αστέρι της δύναμης του είναι να κάνει τους ανθρώπους να τον κοιτούν, πράγμα που δεν πιάνουν οι κάμερες».
Ξεκινώντας το 2005, η σχέση του Πιτ με την Αντζελίνα Τζολί έγινε μία από τις πιο αξιοσημείωτες ιστορίες διασημοτήτων σε όλο τον κόσμο. Μετά την επιβεβαίωση ότι η Τζολί ήταν έγκυος στις αρχές του 2006, η σημαντική δημοσιότητα γύρω από το ζευγάρι έφτασε στο Reuters ως μια ιστορία με τίτλο «Ο πυρετός Μπραντζελίνα", που ονομάζεται "το σημείο της παράνοιας». Για να αποφευχθεί η προσοχή των μέσων ενημέρωσης, το ζευγάρι πέταξε προς τη Ναμίμπια για τη γέννηση της κόρης τους Shiloh, η οποία περιγράφηκε από τα μέσα ως «το πιο αναμενόμενο μωρό μετά τον Ιησού Χριστό». Επίσης, το έντονο ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης διέγειρε η ανακοίνωση δύο χρόνια αργότερα για τη δεύτερη εγκυμοσύνη της Τζολί. Για τις δύο εβδομάδες τις οποίες η Τζολί πέρασε σε ένα παραθαλάσσιο νοσοκομείο στη Νίκαια, δημοσιογράφοι και φωτογράφοι  κατασκήνωσαν έξω από τον χώρο περιπάτου για να υποβάλουν έκθεση σχετικά με τη γέννηση.
Σε μια παγκόσμια έρευνα του 2006 από τη βιομηχανία AC Nielsen σε 42 διεθνείς αγορές, ο Pitt, μαζί με την Τζολί, βρέθηκαν να είναι φαβορί διασημότητες για τα εμπορικά σήματα και τα προϊόντα σε όλο τον κόσμο. Ο Πιτ έχει εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές διαφημίσεις. Για την αγορά των ΗΠΑ, έχει πρωταγωνιστήσει σε ένα εμπορικό σπότ της Heineken που προβλήθηκε κατά τη διάρκεια του Super Bowl 2005. Ήταν σε σκηνοθεσία David Fincher, ο οποίος είχε σκηνοθετήσει τον Pitt στο «Seven», «Fight Club» και στο «Benjamin Button». Άλλες εμπορικές εμφανίσεις έχει κάνει σε τηλεοπτικά σποτ, συμπεριλαμβανομένων της Honda Integra, στην οποία πρωταγωνίστησε απέναντι σε ένα ρωσικό μοντέλο, την Τατιάνα Σορόκκο, καθώς και στην SoftBank, και στα Edwin τζιν.
Μαρτίνος (μάγιστρος του στρατού για την Αρμενία)
Ο Μαρτίνος, λατιν.: Μartinus, (άκμασε 533-555) ήταν Ρωμαίος στρατηγός θρακικής καταγωγής, που υπηρέτησε τον Βυζαντινό στρατό επί Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' σε διάφορα μέτωπα.
Βιογραφία
Καταγράφεται για πρώτη φορά ότι δραστηριοποιείται στη Μεσοποταμία το 531 κατά τη διάρκεια του Ιβηρικού πολέμου. Το 533 πήρε μέρος στην επιτυχημένη μάχη του Tρικάμαρου στη Βόρεια Αφρική κατά τη διάρκεια του Βανδαλικού Πολέμου και παρέμεινε ενεργός εκεί μέχρι το 536. Από το 536 έως το 540 δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του Γοτθικού Πολέμου (535-554). Το 543-544 αντικατέστησε για λίγο τον Bελισάριο ως magister militum per Orientem, οδηγώντας την καταστροφική εισβολή στην Περσαρμενία κατά τη διάρκεια του Λαζικού Πολέμου. Το 544 απάλλαξε την Έδεσσα από την περσική πολιορκία με αντάλλαγμα χρυσό. Οι τελευταίες στρατιωτικές του δραστηριότητες ήταν το 551–556 στον Καύκασο κατά τη διάρκεια του Λαζικού Πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης στο προπύργιο του στην Τέλεφι, την πολιορκία του Ονογκούρη και την περσική πολιορκία της Φάσης. Το 555 είχε αντικαταστήσει τον Βέσσα ως magister militum per Armenia.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βανδαλικός Πόλεμος Κατηγορία:Πρόσωπα του Γοτθικού Πολέμου (535-554)
Μάχη του Σαγγαρίου
Η Μάχη του Σαγγαρίου ήταν μάχη η οποία έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 1921, μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας (1919-1922), ως αποκορύφωμα της προέλασης του Ελληνικού Στρατού στη μικρασιατική ενδοχώρα. Η έκβαση της μάχης ήταν αμφίρροπη και συντέλεσε στην ανακοπή της πορείας των Ελλήνων προς Άγκυρα και την μετάπτωσή τους σε αμυντικό προσανατολισμό, έως την οριστική τους ήττα ένα χρόνο αργότερα.
Προλεγόμενα
Η Ελληνική Στρατιά Μικράς Ασίας τον Ιούνιο του 1921 ξεκίνησε την προς ανατολάς εξόρμηση με πρώτο στόχο την κατάληψη της Κιουτάχειας. Ύστερα από τη νίκη στη Μάχη της Κιουτάχειας στις 4 Ιουλίου και την κατάληψη της πόλης, προέλασε και προωθήθηκε στη γραμμή Εσκί Σεχίρ - Αφιόν Καραχισάρ. Μετά τη νικηφόρα έκβαση στη Μάχη του Εσκί Σεχίρ στις 8-9 Ιουλίου, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε αυτή την πόλη και νοτιότερα το Αφιόν Καραχισάρ, που ταυτόχρονα ήταν και δύο πολύ σπουδαίοι στρατηγικοί κόμβοι. Οι τουρκικές δυνάμεις αφού απέφυγαν την κύκλωση στην Κιουτάχεια, συνέχισαν την υποχώρησή τους και εγκατέλειψαν τις θέσεις τους της γραμμής Εσκί Σεχίρ - Αφιόν Καραχισάρ. Ο ελληνικός στρατός δεν καταδίωξε συστηματικά τις τουρκικές δυνάμεις πέραν των δύο αυτών πόλεων και αυτές εγκαταστάθηκαν ανενόχλητες ανατολικά από τις όχθες του Σαγγάριου ποταμού και οχυρώθηκαν εκεί για να προστατεύσουν την Άγκυρα που ήταν η έδρα της Εθνοσυνέλευσης των Κεμαλιστών. Στην υποχώρησή τους αυτή κατέστρεψαν τη σιδηροδρομική γραμμή σε διάφορα σημεία από το Εσκί Σεχίρ μέχρι τον Σαγγάριο και ανατίναξαν όλες τις γέφυρες του ποταμού.
Η προς Ανατολάς εξόρμηση
Στις 15 Ιουλίου 1921, ύστερα από ελληνικό πολεμικό συμβούλιο στην Κιουτάχεια (με τη συμμετοχή του βασιλιά Κωνσταντίνου, του πρωθυπουργού Δ. Γούναρη, του διοικητή της Στρατιάς αντιστράτηγου Αναστασίου Παπούλα, του υπουργού Στρατιωτικών Νικολάου Θεοτόκη και μερικών ακόμη ανώτατων πολιτικών και στρατιωτικών παραγόντων) και αφού ο τουρκικός στρατός είχε αλώβητος υποχωρήσει, αποφασίστηκε ομόφωνα η συνέχιση της προέλασης προς Άγκυρα, παρά τις αρχικές ενστάσεις ορισμένων συμμετεχόντων. Η επιχείρηση αυτή έλαβε την ονομασία εκστρατεία Σαγγαρίου-Αγκύρας.
Οι αντίπαλες δυνάμεις
Στον χώρο αυτό η τουρκική διοίκηση, υπό την άμεση επίβλεψη του αρχιστρατήγου Μουσταφά Κεμάλ και του τουρκικού Γενικού Επιτελείου (επικεφαλής: αντιστράτηγος Φεβζί Πασάς), οργάνωσε τρεις αμυντικές γραμμές σε βάθος 25 έως 30 χιλιομέτρων, που περιελάμβαναν χαρακώματα, ορύγματα με συρματοπλέγματα, πρόχειρα πυροβολεία και θέσεις αυτομάτων όπλων. Η τουρκική πλευρά διέθετε συνολικά 98.000 άνδρες από τους οποίους 72.000 ένοπλους: 16 ελαφρές μεραρχίες πεζικού δύναμης περίπου 5000 ανδρών η κάθε μία χωρίς πολλές βοηθητικές υπηρεσίες (σε αντίθεση με τις ελληνικές), 3 συντάγματα πεζικού, 4 μεραρχίες και 1 ταξιαρχία ιππικού. Ο Κεμάλ κατόρθωσε σε διάστημα μικρότερο από ένα μήνα μετά την μάχη του Εσκί-Σεχίρ και την ήττα του τουρκικού στρατού να αναπληρώσει τις μεγάλες του απώλειες με το να μεταφέρει από άλλα σημεία της Τουρκίας στρατεύματα, καθώς και με εκτεταμένη στρατολογία που διεξήγε ακόμη και σε περιοχές που κατείχε ο ελληνικός στρατός
Οι ελληνικές δυνάμεις από τις βάσεις εξόρμησής τους θα προέλαυναν με τρία σώματα στρατού συνολικά 80.000 μάχιμων ανδρών, αποτελούμενες από 9 μεραρχίες πεζικού, 1 ταξιαρχία ιππικού και 2 συντάγματα πυροβολικού. Το Α' ΣΣ (Ι, ΙΙ και ΧIΙ μεραρχίες) με διοικητή τον υποστράτηγο Αλέξανδρο Κοντούλη, το Β' ΣΣ (V, ΙX και ΧΙII μεραρχίες) με διοικητή τον υποστράτηγο πρίγκιπα Ανδρέα και το Γ' ΣΣ (ΙΙΙ, VII και Χ μεραρχίες) με διοικητή τον υποστράτηγο Γεώργιο Πολυμενάκο. Ο πρίγκιπας Ανδρέας ανέλαβε τη διοίκηση του Β' ΣΣ μετά τη μάχη του Εσκί Σεχίρ (9η Ιουλίου 1921) από τον υποστράτηγο Αριστοτέλη Βλαχόπουλο, ο οποίος θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη μη καταδίωξη και διαφυγή του τουρκικού στρατού. Επιπλέον η βασιλική οικογένεια ήθελε έναν εκπρόσωπο του βασιλιά και τυπικά αρχηγού του ΕΣ Κωνσταντίνου στην ανώτατη διοίκηση της Στρατιάς Μικράς Ασίας και η κυβέρνηση ικανοποίησε την επιθυμία αυτή με την τοποθέτηση του βασιλόπαιδα Ανδρέα ως σωματάρχη του Β' ΣΣ.
thumb|Χάρτης που απεικονίζει την μάχη που έλαβε χώρα κατά μήκος του [[Σαγγάριος|ποταμού Σαγγαρίου γύρω από την περιοχή Πόλατλι, εκτείνοντας μια γραμμή μαχών μήκους 62 μιλίων.]] Το ελληνικό σχέδιο προέλασης ήταν προϊόν υπομνήματος του Επιτελείου, στο οποίο είχαν συγκεραστεί οι πιο αισιόδοξες προτάσεις για ταχεία προέλαση προς την Άγκυρα με τις επιφυλάξεις για τα προβλήματα επικοινωνιών και ανεφοδιασμού που θα προκαλούσε αυτή η προέλαση προς τα ανατολικά. Το υπόμνημα καθόριζε ως αντικειμενικό σκοπό την καταστροφή των τουρκικών δυνάμεων σε μάχη εκ παρατάξεως δυτικά του Σαγγαρίου. Μετά την καταστροφή του κεμαλικού στρατού, μικρό μέρος του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος θα καταλάμβανε την Άγκυρα όπου θα κατέστρεφε τις αποθήκες υλικού των Τούρκων. Αν οι Τούρκοι απέφευγαν να δώσουν μάχη δυτικά του Σαγγαρίου και είχαν οχυρωθεί ανατολικά του ποταμού, η διάβαση ή όχι του Σαγγαρίου θα καθοριζόταν από την κατάσταση των γεφυρών, των δρόμων και την επάρκεια των μεταφορικών μέσων. Σε κάθε περίπτωση, ο στρατός θα επέστρεφε στις βάσεις του μόνο αφού είχε πρώτα καταστρέψει τη σιδηροδρομική γραμμή από το ανατολικότερο σημείο προέλασής του μέχρι το Εσκί Σεχίρ. Η περιοχή των επιχειρήσεων περικλείονταν από τα όρη Ελμά Νταγ, Τσελίκ Νταγ, Καλέ Γκρότο και από τους ποταμούς Σαγγάριο και Γκεούκ. Το τουρκικό επιτελείο, μετά τη μάχη του Εσκί Σεχίρ και την υποχώρηση, είχε αποφασίσει την εγκατάσταση των δυνάμεών του ανατολικά του Σαγγαρίου ώστε να είναι σε πλεονεκτική θέση έναντι του ελληνικού στρατού και ουδέποτε σκέφθηκε να δώσει μάχη δυτικά του ποταμού διότι με την πλάτη στον Σαγγάριο και χωρίς καμία δυνατότητα ελιγμού, θα βρισκόταν σε εξαιρετικά δυσμενή θέση.
Αναλυτικότερα, το Α' Σώμα Στρατού, συνεπικουρούμενο από το Γ' Σώμα Στρατού, θα επιχειρούσε κατά μέτωπο επίθεση προς ανατολάς, στην περιοχή δυτικά του Σαγγαρίου. Ο υπόλοιπος όγκος του ελληνικού στρατού (Β' Σώμα) θα διάβαινε τον Σαγγάριο νοτιότερα και θα στρεφόταν βορειοανατολικά με σκοπό να να υπερκεράσει την αμυντική διάταξη των Τούρκων και να τους κυκλώσει. Μέρος μάλιστα του Β Σώματος Στρατού θα επιχειρούσε πορεία μέσα από την Αλμυρά έρημο, στο βόρειο άκρο της. Η ελληνική διοίκηση πίστευε ότι ο ελιγμός αυτός θα αιφνιδίαζε τις τουρκικές δυνάμεις. Όταν επιτέθηκε ο κύριος όγκος του Β' Σώματος του ελληνικού στρατού κατά των θέσεων αμύνης των Τούρκων, βρήκε απέναντί του ενισχυμένες τουρκικές δυνάμεις που είχαν μεταφερθεί από άλλα σημεία του μετώπου, κατόπιν πληροφοριών που είχαν φτάσει στον Κεμάλ από την αναγνωριστική δράση του ιππικού του που δρούσε υποδειγματικά υπό τον διοικητή του Φαχρεδίν Αλτάυ. Η μεταφορά των τουρκικών δυνάμεων για την ενδυνάμωση των θέσεων άμυνάς τους έγινε γνωστή στην ελληνική πλευρά, χωρίς να αλλάξει κάτι στον σχεδιασμό της επιχείρησης.
Προέλαση
Ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε την προς ανατολάς προέλασή του το πρωί της 1ης Αυγούστου (13 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο), από τις βάσεις του στο Εσκί Σεχίρ διαμέσου έρημων και άνυδρων εκτάσεων μέχρι τον ποταμό Σαγγάριο, χωρίς οι τουρκικές δυνάμεις να τον παρενοχλήσουν ιδιαίτερα. Η πορεία, όμως, ήταν κοπιωδέστατη και ταλαιπώρησε αφάνταστα τα προελαύνοντα τμήματα, αφού πραγματοποιήθηκε μέσα σε αφόρητο καύσωνα και με ελλιπέστατη επιμελητεία. Η διαταγή της Στρατιάς Μικράς Ασίας όριζε πως για την σίτιση θα μεταφέρονταν άρτος, αλάτι, τσάι και ζάχαρη. Όλα τα υπόλοιπα θα τα προμηθεύονταν από επιτόπιους πόρους. Επιπλέον την Στρατιά ακολουθούσαν μεν αγέλες σφαγίων, αλλά το μαγείρεμα του κρέατος ήταν προβληματικό, καθώς δεν υπήρχαν ξύλα, εκτός από τα άδεια κιβώτια των πυρομαχικών. Ειδικά το Β΄ Σώμα Στρατού που διένυσε τη μεγαλύτερη απόσταση αναγκάστηκε να πεζοπορήσει 300 χιλιόμετρα μέσα στην Αλμυρά έρημο. Στις 9 Αυγούστου (22 Αυγούστου ν.η.) οι ελληνικές δυνάμεις έφθασαν στον Σαγγάριο, τον διάβηκαν με γέφυρες εκστρατείας χωρίς σημαντική παρενόχληση από τους Τούρκους και στράφηκαν βορειοανατολικά προς τις κύριες θέσεις άμυνας του τουρκικού στρατού.
Το στρατηγείο της Στρατιάς (διοικητής Αν. Παπούλας, επιτελάρχης Κ. Πάλλης) εγκαταστάθηκε στο χωριό Ουζούνμπεη, στα όρια ευθύνης των Γ' και Α' ΣΣ.
Επίθεση και διάσπαση των δύο αμυντικών γραμμών των Τούρκων
thumb|Η ελληνική 9η μεραρχία πεζικού βαδίζει στην Αλμυρά έρημο. thumb|Τούρκοι αιχμάλωτοι κατά τη διάρκεια της μάχης του Σαγγαρίου. Στις 10 Αυγούστου (23 Αυγούστου ν.η) τα Α' και Γ' Σώματα Στρατού εξαπέλυσαν κατά μέτωπο επίθεση με σκοπό την διάσπαση της γραμμής Ινλάρ Κατραντζή - Ιλιτζά. Εν τω μεταξύ το Β' Σώμα Στρατού εκτελούσε κυκλωτικό ελιγμό από το αριστερό πλευρό της τουρκικής αμυντικής γραμμής που καταλάμβανε το όρος Καλέ Γκρότο.
Στις 11 Αυγούστου (24 Αυγούστου ν.η.) η VIIη μεραρχία ενισχυμένη με δύο συντάγματα πεζικού που είχε αποσπαστεί από τον κύριο όγκο του ελληνικού στρατού και είχε περάσει 24 ώρες νωρίτερα από τις υπόλοιπες δυνάμεις (αντί της 12ης Αυγούστου, το έπραξε τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου, ερμηνεύοντας λανθασμένα τη διαταγή της διοίκησης της Στρατιάς) τον Σαγγάριο βορειότερα από τη γέφυρα Μπεϊλίκ Κιοπρού, επιτέθηκε κατά μέτωπο στην κατεύθυνση της σιδηροδρομικής γραμμής Εσκί Σεχήρ - Άγκυρας για την κατάληψη του Πολατλί, που ήταν ο τελευταίος σημαντικός σιδηροδρομικός σταθμός (60 χιλιόμετρα) πριν την Άγκυρα.
Στις 14 Αυγούστου το Β' Σώμα Στρατού με δύο μεραρχίες στην πρώτη γραμμή, την Vη και την ΧΙΙΙη, επιτέθηκε κατά μέτωπο κατά του αριστερού άκρου της τουρκικής αμυντικής γραμμής που καταλάμβανε το όρος Καλέ Γκρότο, παραβλέποντας τη δυνατότητα υπερκέρασης από αριστερά αυτής (ανατολικά) που υποδείχθηκε στη διοίκηση από τον διευθυντή του 3ου επιτελικού Γραφείου της Στρατιάς, συνταγματάρχη Βερνάρδο. Σύμφωνα μέ άλλη πηγή, o συνταγματάρχης Βερνάρδος, πρότεινε στις 13/8 επέκταση της επίθεσης προς βορειανατολικά, ενώ την άλλη μέρα η Στρατιά διέταξε επίθεση προς τα βορειοδυτικά. Το Καλέ Γκρότο ήταν ισχυρά οχυρωμένο αμυντικά με επάλληλες σειρές πολυβολείων, χαρακώματα, συρματοπλέγματα και επαρκή υποστήριξη πυροβολικού. Οι μάχες για την κατάληψή του διήρκεσαν τέσσερις μέρες και στέφθηκαν με επιτυχία, αλλά με βαρύτατο φόρο αίματος. Οι απώλειες έφθασαν συνολικά τους 3408 άνδρες (564 νεκροί από τους οποίους 35 αξιωματικοί και 2844 τραυματίες από τους οποίους 107 αξιωματικοί) Ουσιαστικά αυτές οι δύο μεραρχίες και ειδικά η Vη τέθηκαν εκτός μάχης λόγω των τεράστιων απωλειών και από έλλειψη εφοδίων και δεν ανέλαβαν καμιά νέα επιθετική επιχείρηση μέχρι την αποχώρηση του ΕΣ. Η διοίκηση του Β' Σώματος Στρατού δεν κατάφερε να αξιοποιήσει την επιτυχία αυτή και να προελάσει με την 9η μεραρχία ΠΖ και την ταξιαρχία Ιππικού που δεν είχαν λάβει μέρος στις μάχες, αλλά καθηλώθηκε αναίτια στην περιοχή, μέχρι την υποχώρηση της Στρατιάς στα τέλη του μήνα δυτικά του Σαγγαρίου. Αντιθέτως, το τουρκικό επιτελείο μετέφερε μονάδες από άλλες περιοχές της σύγκρουσης και κάλυψε το ρήγμα, εκμεταλλευόμενο την ελληνική αδράνεια. Οι αιματηρές μάχες για την κατάληψη του Καλέ Γκρότο με διαδοχικές εφόδους, δραστικές αντεπιθέσεις και γενικότερα οι επικές τιτανομαχίες συνιστούν τις κορυφαίες στιγμές της μάχης του Σαγγαρίου και όλου του μικρασιατικού πολέμου.
Οι επιθέσεις των Ελλήνων επέτυχαν την κατάληψη αρκετών τουρκικών θέσεων, αλλά η ελληνική διοίκηση στάθηκε ανίκανη να τις αξιοποιήσει και η τουρκική διοίκηση με επιτυχημένες ενέργειες απεσόβησε δυσάρεστες καταστάσεις. Το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ήταν η κατάληψη την 10η Αυγούστου, κατόπιν ορμητικής επίθεσης της Ιης Μεραρχίας Πεζικού (διοικητής σχης Αθανάσιος Φράγκου) υπό ραγδαία βροχή, των τουρκικών θέσεων επί του όρους Μανγκάλ Νταγ και η ανατροπή της εκεί αμυνόμενης 5ης τουρκικής Μεραρχίας Πεζικού, αλλά η ελληνική διοίκηση αδυνατώντας να καταλάβει την σπουδαιότητά της και να την επεκτείνει, άφησε ανεκμετάλλευτη αυτή την απροσδόκητη επιτυχία στο κέντρο της τουρκικής άμυνας και η τουρκική διοίκηση μεταφέροντας εφεδρικές δυνάμεις που διατηρούσε κάλυψε το ρήγμα Ο ίδιος ο Ισμέτ Ινονού έφτασε επί τόπου αφαίρεσε τη διοίκηση από τον τούρκο μέραρχο και διέταξε ανακρίσεις.
Από τις 10 Αυγούστου (24 Αυγούστου ν.η.) έως τις 24 Αυγούστου (6 Σεπτεμβρίου ν.η.) πραγματοποιήθηκαν σκληρές συγκρούσεις σε όλη την έκταση του μετώπου και οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να διασπάσουν τις δύο τουρκικές αμυντικές γραμμές και να καταλάβουν την γραμμή Καρά Νταγ - Τσαλ Νταγ - Αρντίζ Νταγ - Καλέ Γκρότο. Επιπλέον ο ΕΣ την 17η Αυγούστου με την VII Μεραρχία (23ο σύνταγμα Πεζικού) κατέλαβε το Πολατλί και τον σιδηροδρομικό του σταθμό και αποκατέστησε τη σιδηροδρομική σύνδεση με τις βάσεις εφοδιασμού του στο Εσκί Σεχήρ. Οι Τούρκοι εκκένωσαν εσπευσμένα τον σιδηροδρομικό σταθμό και κατέστρεψαν επιτόπου μεγάλο μέρος των συγκεντρωμένων εφοδίων για να μην πέσουν στα χέρια των Ελλήνων.
Απέμενε η τρίτη αμυντική γραμμή των Τούρκων, 8 χιλιόμετρα βόρεια του Καλέ Γκρότο, που κάλυπτε την Άγκυρα, έδρα των κεμαλιστών. thumb|Στην κορυφή του λόφου Ντουατεπέ (στο Πολατλί). Μουσταφά Φεβζί (Τσακμάκ), Κιοπρουλή Καζίμ (Οζάλπ), Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ), Ισμέτ (Ινονού) και Χαϊρουλάν (Φισέκ)
Όμως, οι επιτυχίες αυτές των Ελλήνων κατακτήθηκαν με τεράστιες θυσίες σε έμψυχο υλικό, αλλά και σε εφόδια. Παράλληλα, παρουσιάστηκαν σοβαρά προβλήματα όπως η πλημμελής διοίκηση, η κόπωση των τμημάτων, η έλλειψη ικανών εφεδρειών να αναπληρώσουν τις μεγάλες απώλειες ανδρών και ιδίως αξιωματικών (μεταξύ αυτών και ο συνταγματάρχης Βλάσης Καραχρήστος διοικητής του 2/39 ευζωνικού συντάγματος που έπεσε μαχόμενος δύο χιλιόμετρα βορειοανατολικά του χωριού Καρακουγιού του όρους Τσάλ Νταγ ), προβλήματα επισιτισμού (από 13 έως 24 Αυγούστου τό Β΄Σώμα Στρατού δεν εφοδιάσθηκε ούτε με ψωμί ) και γενικότερα ανεφοδιασμού του στρατού, αποτέλεσμα όλων των παραπάνω του ανεπαρκούς σχεδιασμού της επιχείρησης, τα οποία οδήγησαν στην πτώση του ηθικού του Ελληνικού Στρατού. Οι Έλληνες στρατιώτες για αρκετές μέρες έτρωγαν βρασμένο σιτάρι, το οποίο αποκαλούσαν σκωπτικά "τα κόλυβα του Γούναρη". Επίσης πολλές επιθέσεις κατά οχυρωμένων θέσεων των Τούρκων πραγματοποιήθηκαν χωρίς την απαραίτητη προπαρασκευή πυροβολικού, λόγω ελλείψεως βλημάτων πυροβόλων αλλά και της απουσίας αεροπορικής δύναμης κάλυψής του, με προγενέστερη επισκόπηση των εχθρικών θέσεων.
Διακοπή της επίθεσης και μετάπτωση σε άμυνα
Από τις 25 Αυγούστου (7 Σεπτεμβρίου ν.η.) αποφασίστηκε η διακοπή της επίθεσης για τη διάσπαση της τρίτης και τελευταίας αμυντικής γραμμής και η προσωρινή μετάπτωση σε άμυνα, καθώς οι αντοχές των μαχητών είχαν φθάσει στο έσχατο όριό τους και οι προβλέψεις για συνέχιση της επίθεσης ήταν ιδιαίτερα δυσοίωνες.
Παρομοίως και στην πλευρά των Τούρκων η κατάσταση ήταν κρίσιμη, είχαν μεγάλες απώλειες ενώ είχαν διασπαστεί οι δύο αμυντικές γραμμές τους. Η τουρκική διοίκηση σκέφθηκε προς στιγμήν την απόσυρση πίσω από την Άγκυρα, αλλά αυτό θα ισοδυναμούσε με καταστροφή, γιατί θα έπεφτε στα ελληνικά χέρια η πρωτεύουσά τους Άγκυρα η κύρια βάση ανεφοδιασμού τους και, ανατολικά αυτής, χωρίς σοβαρή δημογραφική βάση και χωρίς εφόδια η συνέχιση της αντίστασης τους θα ήταν ανέφικτη.
Η διοίκηση της Ελληνικής Στρατιάς τότε, αμφιταλαντευόμενη και αδυνατώντας να αποφασίσει για την εξέλιξη των επιχειρήσεων, έστειλε τηλεγράφημα στην κυβέρνηση στην Αθήνα ζητώντας από τον πρωθυπουργό Δ. Γούναρη εντολές για την περαιτέρω συνέχιση της επίθεσης. Στο τηλεγράφημα ο Παπούλας ρωτούσε αν η κυβέρνηση θεωρούσε επιβεβλημένη τη συνέχιση της επίθεσης έστω και με τον κίνδυνο της ανατροπής και ήττας της Στρατιάς. Ο Γούναρης με έκπληξη απάντησε ότι ήταν αναρμόδιος και συνέστησε να ληφθεί η απόφαση «συμφώνως προς το στρατιωτικόν συμφέρον».
Υποχώρηση στις αρχικές γραμμές εξόρμησης
Την 27η Αυγούστου ο διοικητής του Β' Σώματος Στρατού Πρίγκιπας Ανδρέας εξέδωσε αυθαίρετη διαταγή μετακίνησης των δυνάμεών του (V, XIIΙ Μεραρχιών ΠΖ και Ταξιαρχία Ιππικού) προς τα πίσω. Aντίθετα, βάσει της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, η μετακίνηση του Β΄Σώματος Στρατού πίσω από το Α΄ Σώμα Στρατού ήταν συμφωνημένη από τα επιτελεία Στρατιάς Μικράς Ασίας και Β΄Σώματος Στρατού, γιά να αντιμετωπισθή η τουρκική επίθεση που αναμενόταν. Ο αρχηγός της Στρατιάς Μικράς Ασίας Παπούλας αντέδρασε αμέσως αποστέλλοντας το παρακάτω μήνυμα. Έκπληκτος προ σκέψεως εγκαταλείψεως θέσεών σας, διατάσσω Σώμα παραμείνει θέσεις του. Μόνος αρμόδιος κρίνη και αποφασίση τυγχάνω εγώ ως διοικητής της Στρατιάς.
Όμως την 29 Αυγούστου (11 Σεπτεμβρίου ν.η) ο Παπούλας σε συνεννόηση με το Επιτελείο της Στρατιάς, εξέδωσε διαταγή μετακίνησης του Β' Σώματος Στρατού πίσω από το Α' Σώμα Στρατού. Δηλαδή αναίρεσε την απόφαση που είχε λάβει δύο μέρες πριν για την μετακίνηση του Β' Σώματος Στρατού! Τα ξημερώματα της 31ης Αυγούστου 1921 η μεγάλη επιχείρηση έληξε άδοξα για τις ελληνικές δυνάμεις, οι οποίες πέρασαν τις γέφυρες του Σαγγαρίου επιστρέφοντας στα ορμητήριά τους επί της δυτικής όχθης του ποταμού, από όπου είχαν ξεκινήσει την προέλασή τους πριν ένα μήνα. Ο ελληνικός στρατός υποχώρησε αντιμετωπίζοντας με επιτυχία μία 4ήμερη αντεπίθεση των Τούρκων στην περιοχή των "Δίδυμων Λόφων" (27-30 Αυγούστου), αλλά ήταν σαφές πως είχε χάσει τη μεγάλη ευκαιρία να αναδειχτεί νικητής, αφού δεν είχε πετύχει τους αντικειμενικούς στόχους του, που ήταν η κατάληψη της Άγκυρας και η καταστροφή του κεμαλικού στρατού, πληρώνοντας παράλληλα βαρύτατο φόρο αίματος.
Η διοίκηση της Στρατιάς δεν εξέτασε καθόλου το ενδεχόμενο να παραμείνει αυτή στα εδάφη που είχε καταλάβει γιατί η περιοχή ήταν εντελώς άγονη, χωρίς πόρους για την επί μακρόν συντήρηση του στρατεύματος και μακριά από τις βάσεις ανεφοδιασμού. Επί πλέον, από τον Οκτώβριο ο καιρός σε αυτά τα υψίπεδα της Ανατολίας (1000 μέτρα περίπου υψόμετρο) γινόταν πολύ εχθρικός με συνεχείς ραγδαίες βροχές που μετέβαλαν την περιοχή σε απέραντο τέλμα και τον χειμώνα ακολουθούσε δριμύ ψύχος με άφθονες χιονοπτώσεις. Έτσι λήφθηκε η απόφαση για οπισθοχώρηση στις βάσεις εξόρμησης. Τις επόμενες μέρες οι τουρκικές δυνάμεις πέρασαν σε αντεπίθεση για την ανατροπή της ελληνικής Στρατιάς, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Οι ελληνικές δυνάμεις αφού ξαναπέρασαν τον Σαγγάριο κατά την αντίστροφη φορά την 10η Σεπτεμβρίου (23 ν.η) εγκαταστάθηκαν συντεταγμένες στη γραμμή εξόρμησής τους Εσκί Σεχήρ - Αφιόν Καραχισάρ καταστρέφοντας 134 χιλιόμετρα σιδηροδρομικής γραμμής δυτικά του Σαγγαρίου και 8 χιλιόμετρα ανατολικά προς Πολατλί, ώστε να μην μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν για καιρό οι Τούρκοι.
Τα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας
Όλο το χρονικό διάστημα που διήρκεσε η μάχη του Σαγγαρίου στην Άγκυρα λειτουργούσαν τα λεγόμενα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας, όπου με συνοπτικές διαδικασίες καταδικάζονταν και εκτελούνταν υποστηρικτές του σουλτάνου και αντίπαλοι του κεμαλικού καθεστώτος. Οι λίγοι χριστιανικοί πληθυσμοί της Άγκυρας είχαν αποχωρήσει από την πόλη φοβούμενοι για την τύχη τους και κρυβόταν σε απρόσιτες περιοχές μακράν της πόλεως. Επίσης όταν η μάχη βρισκόταν στην κορύφωσή της και ο ελληνικός στρατός είχε φθάσει κοντά στην Άγκυρα οι κάτοικοί της έκαναν κατ' επανάληψη ολονυκτίες και δεήσεις στον Αλλάχ για τη σωτηρία τους. Όταν ο ελληνικός στρατός αποχώρησε οι κάτοικοι της Άγκυρας πανηγύρισαν για τη σωτηρία της πόλεως και την ελληνική αποτυχία.
Απολογισμός
Οι ελληνικές δυνάμεις δεν κέρδισαν την Μάχη του Σαγγάριου αφού δεν πέτυχαν την εξάρθρωση της τουρκικής αμυντικής γραμμής και την κατάληψη της Άγκυρας, λόγω κακού σχεδιασμού της επιχείρησης, πλημμελούς διοίκησης, ανεπαρκούς εφοδιασμού και χρεωκοπίας τῆς επιμελητείας. Παράλληλα τέθηκαν εκτός μάχης 23.000 στρατιώτες και αξιωματικοί, κενά τα οποία, ιδιαίτερα στους αξιωματικούς, δεν αναπληρώθηκαν ποτέ. Η εκστρατεία Σαγγαρίου-Αγκύρας απέτυχε πλήρως και οι ελληνικές δυνάμεις επέστρεψαν βαρύτατα τραυματισμένες στις βάσεις εξόρμησής τους μετά από ένα μήνα. Από τακτικής απόψεως οι τουρκικές δυνάμεις υπό τη στιβαρή ηγεσία του Κεμάλ, επέτυχαν μια σπουδαία αμυντική νίκη με τεράστιο διπλωματικό αντίκρυσμα.
Η ιστορία της ΔΙΣ/ΓΕΣ αναφέρει σχετικά : "Ο αγώνας που ακολούθησε ήταν λυσσώδης και οι μάχες φονικές. Ο Έλληνας μαχητής, για μια ακόμη φορά, επέδειξε απαράμιλλο θάρρος και πρωτοφανή αντοχή, παρότι είχαν προηγηθεί μακρές και κοπιώδεις πορείες σε άνυδρο και τελείως άγονο έδαφος. Η προσπάθεια της Στρατιάς να υπερκεράσει το αριστερό της τουρκικής διατάξεως απέτυχε, γιατί το τουρκικό ιππικό παρακολουθούσε στενά τις κινήσεις των ελληνικών δυνάμεων και η τουρκική διοίκηση επέκτεινε τη διάταξη προς τα ανατολικά. Καταλήφθηκαν οι δύο πρώτες αμυντικές γραμμές των Τούρκων, όχι όμως και η τρίτη ώστε να διανοιγεί μέσω Γιαπάν Χαμάμ η οδός προς την Άγκυρα."
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχία Άγκυρας Κατηγορία:Μάχες της Μικρασιατικής εκστρατείας
Οι Τρεις Σωματοφύλακες
Οι Τρεις Σωματοφύλακες (γαλλικά: Les Trois Mousquetaires) είναι ένα μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) που γράφτηκε το 1844. Είναι το πιο πολυδιαβασμένο έργο του συγγραφέα και ανήκει στην κατηγορία των ιστορικών μυθιστορημάτων, από την άποψη ότι το περιεχόμενό του είναι παρμένο από την ιστορία, μολονότι ελάχιστες είναι πραγματικά οι ιστορικές σκηνές του. Όπως συνήθως, ο Δουμάς παίρνει αφορμές από πραγματικά γεγονότα για να στήσει πάνω σ' αυτά ολόκληρο μυθιστορηματικό οικοδόμημα, το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική ιστορία.
Το βιβλίο
Το μυθιστόρημα περιγράφει τις περιπέτειες ενός νεαρού που ονομάζεται Ντ’ Αρτανιάν από τη στιγμή που εγκαταλείπει το σπίτι του για να γίνει σωματοφύλακας. Ο Ντ’ Αρτανιάν δεν είναι ένας από τους τρεις σωματοφύλακες του τίτλου. Αυτοί είναι οι φίλοι του, ο Άθως, ο Πόρθος και ο Άραμις, τρεις αχώριστοι φίλοι, που ενώνονται υπό το σύνθημα «Ένας για όλους, όλοι για έναν».
Η ιστορία του Ντ’ Αρτανιάν συνεχίζεται στο "Μετά Είκοσι Έτη" και στον "Ο Υποκόμης της Βραζελόνης". Τα τρία αυτά μυθιστορήματα του Δουμά είναι γνωστά ως Οι περιπέτειες του Ντ’ Αρτανιάν.
Πρωτοεκδόθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Le Siècle από το Μάρτιο έως και τον Ιούλιο του 1844 κατά τη διάρκεια της Ιουλιανής Μοναρχίας, λίγα χρόνια πριν την Επανάσταση του 1848. Ο Δουμάς ισχυρίστηκε ότι ήταν βασισμένο σε χειρόγραφα, που ανακάλυψε στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Αργότερα αποδείχθηκε ότι είχε βασιστεί στο βιβλίο Τα Απομνημονεύματα του κυρίου Ντ' Αρτανιάν, υπολοχαγού των σωματοφυλάκων του βασιλιά, του Γκατιέν ντε Κουρτίλ ντε Σαντράς (Κολωνία, 1770). Το βιβλίο είχε γίνει αντικείμενο δανεισμού από τη βιβλιοθήκη της Μασσαλίας και δεν επιστράφηκε ποτέ, αφού ο Δουμάς το πήρε μαζί του στο Παρίσι. Η κάρτα δανεισμού σώζεται έως σήμερα.
Η εκδοχή του Δουμά καλύπτει χρονικά την περίοδο από το 1625 έως το 1628. Οι τέσσερις ήρωες αναμιγνύονται σε ίντριγκες, που περιλαμβάνουν τον αδύναμο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ΄, τον πανίσχυρο και πανούργο καρδινάλιο Ρισελιέ, την όμορφη βασίλισσα Άννα την Αυστριακή, τον Άγγλο εραστή της, Τζορτζ Βίλλερς, 1ο Δούκα του Μπάκιγχαμ, και την πολιορκία της Λα Ροσέλ. Στην πλοκή προστίθενται και η μυστηριώδης Μιλαίδη ντε Γουίντερ και ο Κόμης ντε Ροσφόρ, δεξί χέρι του Ρισελιέ.
Πλοκή
Ο κύριος ήρωας του έργου, Ντ’ Αρτανιάν, κατάγεται από μία φτωχή και ταπεινή οικογένεια της Γασκώνης, η οποία κατοικεί κοντά σε μία περιοχή, που ονομάζεται Αρτανιάν. Τον Απρίλιο του 1625 εγκαταλείπει την πατρίδα του και πηγαίνει στο Παρίσι προκειμένου να εκπληρώσει το μεγαλύτερο του όνειρο, να γίνει σωματοφύλακας του Βασιλιά. Για καλή του τύχη, ο πατέρας του γνωρίζει το Κύριο ντε Τρεβίλ, διοικητή των σωματοφυλάκων και Γασκώνο και έτσι του παρέχει μία συστατική επιστολή. Στη διαδρομή αφού το παράξενου χρώματος υποζύγιό του γελοιοποιείται από κάποιους περαστικούς, ο Ντ' Αρτανιάν διαπληκτίζεται έξω από ένα πανδοχείο με έναν μυστηριώδη τύπο, με μαύρη κάπα και μία ουλή στο πρόσωπο. Αφού προσβάλλεται από τους υπηρέτες του πανδοχείου, καθώς ο πανδοχέας θεωρεί ορθότερο να πάρει το μέρος του πελάτη του και ευγενή, βρίσκεται τραυματισμένος, ενώ ο ξένος φεύγει χωρίς να ανησυχήσει καθόλου. Όταν ο Ντ’ Αρτανιάν συνέρχεται αντιλαμβάνεται ότι ο ξένος τού έχει κλέψει τη συστατική του επιστολή. Ο ξενοδόχος ωστόσο καταφέρνει να του αποσπάσει αρκετά χρήματα μέχρι να αναρρώσει πλήρως.
Στο Παρίσι ο Ντ’ Αρτανιάν πηγαίνει κατευθείαν στο αρχηγείο των σωματοφυλάκων, χωρίς όμως τη συστατική επιστολή, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει ψυχρότητα από τη μεριά του Κυρίου ντε Τρεβίλ. Την ώρα που του περιγράφει το πρόσωπο που του έκλεψε το γράμμα, το βλέμμα του πέφτει πάνω σ' αυτό το πρόσωπο. Καθώς τρέχει να προφτάσει τον ξένο για να λογαριαστεί μαζί του, πέφτει πάνω σ' ένα σωματοφύλακα, τον Άθω, με αποτέλεσμα να ορίσουν μεταξύ τους μονομαχία. Με την ίδια ή παραπλήσιες αφορμές, κατορθώνει την ίδια μέρα να ορίζει μονομαχία και με δύο άλλους σωματοφύλακες: τον Πόρθο και τον Άραμι. Οι τρεις σωματοφύλακες, δηλαδή ο Άθως, ο Πόρθος και ο Άραμις, είναι στενοί φίλοι και πρόσωπα ευγενικής καταγωγής, που για διάφορους λόγους κατατάχθηκαν με τα ψευδώνυμα αυτά στο σώμα των Σωματοφυλάκων. Οι τρεις τους θα αντιμετωπίσουν τον Ντ’ Αρτανιάν ο ένας μετά τον άλλο. Κατά τη συνάντηση των τεσσάρων ανδρών και μετά από μία σύγχυση που επικρατεί μόλις αντιλαμβάνονται οι τρεις φίλοι ότι όλοι θα μονομαχήσουν με τον ίδιο άντρα, ξεκινά η πρώτη μονομαχία μεταξύ Ντ’ Αρτανιάν και Άθω. Διακόπτεται όμως από τους φρουρούς του καρδινάλιου Ρισελιέ, οι οποίοι απειλούν να συλλάβουν την τετράδα, καθώς οι μονομαχίες απαγορεύονται με βάση βασιλικό διάταγμα. Οι τρεις φίλοι και ο Ντ’ Αρτανιάν συμμαχούν και νικούν τους φρουρούς. Με αυτό τον τρόπο ο νεαρός Γασκώνος κερδίζει την εύνοια του Κυρίου ντε Τρεβίλ και τη φιλία των τριών σωματοφυλάκων. Απαραίτητη για να γίνει σωματοφύλακας είναι η εμπειρία και έτσι τοποθετείται φρουρός στη βασιλική φρουρά του Κυρίου ντες Εσσάρ.
Μετά την εύρεση στέγης και την πρόσληψη ενός υπηρέτη, του Πλανσέ, γνωρίζει την όμορφη σύζυγο του σπιτονοικοκύρη του, την οποία ερωτεύεται ακαριαία. Ονομάζεται Κονστάνς Μπονασιέ και βρίσκεται στην υπηρεσία της Άννας της Αυστριακής. Η Βασίλισσα δεν είναι ικανοποιημένη με το γάμο της και φλερτάρει με τον Άγγλο πρωθυπουργό, Δούκα του Μπάκιγχαμ. Η Κονστάνς και ο Ντ’ Αρτανιάν διευκολύνουν μία συνάντηση του ζευγαριού, στην οποία η Βασίλισσα χαρίζει στον αγαπημένο της μερικά διαμάντια που της είχε δωρίσει ο σύζυγός της. Ωστόσο ο Ρισελιέ μαθαίνοντας από τους κατασκόπους του για το δώρο, πείθει τον βασιλιά να διοργανώσει χορό, στον οποίο η Βασίλισσα θα αναμένεται να φορά τα συγκεκριμένα κοσμήματα.
Ο Ντ΄ Αρτανιάν και οι σύντροφοι του πηγαίνουν στο Λονδίνο για να πάρουν τα διαμάντια από τον Μπάκιγχαμ. Το ταξίδι τους είναι γεμάτο κινδύνους σταλμένους από τον Καρδινάλιο. Τόσο ο Άθως, όσο ο Πόρθος και ο Άραμις τραυματίζονται σοβαρά και έτσι μόνο ο Ντ’ Αρτανιάν κατορθώνει να φτάσει στο Λονδίνο, απ’ όπου παραλαμβάνει τα κοσμήματα και τα επιστρέφει στη Βασίλισσα. Ο Καρδινάλιος εντυπωσιάζεται τόσο όσο να προσκαλέσει τον Ντ’ Αρτανιάν στους φρουρούς του. Εκείνος απορρίπτει την πρόταση, λόγω της αφοσίωσης του στους φίλους του, με τίμημα όμως να χάσει την προστασία του Ρισελιέ.
Η εκδίκηση του Καρδινάλιου έρχεται άμεσα, το επόμενο απόγευμα η Κονστάνς απάγεται. Ταυτόχρονα ο Ντ' Αρτανιάν συσχετίζεται φιλικά με τον Κόμη ντε Γουίντερ, έναν Άγγλο ευγενή, που τον συστήνει στην κουνιάδα του, Μιλαίδη ντε Γουίντερ. Παρά τον έρωτα του για την Κονστάνς και τις υποψίες του ότι η Μιλαίδη είναι κατάσκοπος του Καρδινάλιου, αντιστέκεται με μεγάλη δυσκολία στα θέλγητρα της. Πέφτει στην παγίδα να πιστέψει ότι είναι ερωτευμένη μαζί του, ωσότου πέφτει στα χέρια του ένα γράμμα της προς τον πραγματικό της αγαπημένο, Κόμητα ντε Βαρντ. Με τη βοήθεια της Καίτης, της καμαριέρας της Μιλαίδης, που είναι ερωτευμένη μαζί του, την εκδικείται. Συγκεκριμένα περνά μια νύχτα μαζί της, υποκρινόμενος ότι είναι ο Κόμης ντε Βαρντ. Στη συνέχεια ομολογεί την αλήθεια με αποτέλεσμα εκείνη να προσπαθήσει να τον μαχαιρώσει με ένα στιλέτο. Πάνω στην πάλη ο Ντ' Αρτανιάν ανακαλύπτει ότι η Μιλαίδη έχει στον ώμο της χαραγμένο ένα κρίνο, που τη σημαδεύει ως κατάδικο. Μετά από αυτή την αποκάλυψη ο Ντ'Αρτανιάν αναπολεί μία ιστορία που του είχε διηγηθεί ο Άθως και αντιλαμβάνεται ότι η Μιλαίδη δεν είναι μία Αγγλίδα ευγενής, όπως νόμιζε μέχρι τότε, αλλά η γυναίκα του Άθω, που όλοι νόμιζαν νεκρή. Γνωρίζει πλέον ότι η Μιλαίδη δεν πρόκειται να τον συγχωρήσει ποτέ για την προσβολή που της έκανε και ανακουφίζεται όταν μαθαίνει ότι όλοι οι στρατιώτες του βασιλιά πρέπει να μεταβούν στη Λα Ροσέλ, πόλη η οποία ελεγχόταν από Προτεστάντες και τελούσε υπό πολιορκία.
Οι τέσσερις φίλοι αναγκάζονται να προμηθευτούν άλογα και εξοπλισμό για την εκστρατεία, κάτι όχι και τόσο εύκολο, λόγω της δύσκολης οικονομικής τους κατάστασης. Τελικά ο Άθως εξασφαλίζει χρήματα από κρυφές πηγές, ενώ ο Άραμις από μία ή δύο ερωμένες. Ο Πόρθος αναγκάζεται να στραφεί στη σύζυγο ενός μίζερου ηλικιωμένου δικηγόρου και ο Ντ’ Αρτανιάν να ενεχυριάσει ένα διαμάντι, που του δόθηκε από τη Βασίλισσα σαν ανταμοιβή για το ταξίδι του στην Αγγλία. Εντέλει όλοι έχουν την δυνατότητα να συμμετάσχουν αξιοπρεπώς στην εκστρατεία.
Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, η Μιλαίδη πραγματοποιεί πολλές απόπειρες προκειμένου να σκοτώσει τον Ντ’ Αρτανιάν μέσα και γύρω από τη Λα Ροσέλ, αλλά αποτυγχάνει. Την ίδια περίοδο ο Ντ’ Αρτανιάν μαθαίνει ότι η Βασίλισσα κατόρθωσε να βγάλει την Κονστάνς από τη φυλακή, όπου την είχαν στείλει ο Καρδινάλιος και η Μιλαίδη, και ότι η αγαπημένη του είναι κρυμμένη κάπου ασφαλής. Ένας από τους υποψήφιους φονιάδες του παρέχει μία σημαντική πληροφορία, το όνομα ενός πανδοχείου, όπου η Μιλαίδη θα τον αντάμειβε για το έγκλημα του.
Ο Άθως, ο Πόρθος και ο Άραμις πηγαίνουν σε αυτό το πανδοχείο και κατορθώνουν να κρυφακούσουν μία συζήτηση του Καρδινάλιου και της Μιλαίδης. Ο Ρισελιέ τη διατάζει να σκοτώσει το Δούκα του Μπάκιγχαμ, με αντάλλαγμα εκείνος να «τακτοποιήσει» τον Ντ’ Αρτανιάν. Της δίνει μάλιστα και ένα χαρτί που την απαλλάσσει από οποιαδήποτε κατηγορία. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Με δική μου εντολή και για το καλό της χώρας, ο κάτοχος του παρόντος έκανε αυτά που έκανε». Μετά την αποχώρηση του Καρδινάλιου, ο Άθως παρουσιάζεται στη Μιλαίδη και απειλώντας τη ζωή της την εξαναγκάζει να του δώσει το χαρτί. Ο Κόμης ντε λα Φερ, όπως ήταν κάποτε το όνομα του Άθω, γνωρίζει πολύ καλά το παρελθόν της και η Μιλαίδη τον φοβάται περισσότερο από κάθε άλλον άντρα.
Κατά την επανένωση των τεσσάρων φίλων ο Άθως παραδίδει στον Ντ' Αρτανιάν το χαρτί που απέσπασε από τη Μιλαίδη και πείθει το νεαρό να το κρατήσει για προσωπική του χρήση. Εξαιτίας του πολέμου μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας κάθε πιθανή απόπειρα των σωματοφυλάκων να ειδοποιήσουν το Δούκα για την επικείμενη απειλή θα ήταν προδοσία για αυτό αποφασίζουν να γράψουν στον Κόμη ντε Γουίντερ, ο οποίος με την κήρυξη του πολέμου επέστρεψε στην πατρίδα του, ζητώντας του να τακτοποιήσει την κουνιάδα του. Ο έμπιστος Πλανσέ αναλαμβάνει την παράδοση του γράμματος, η οποία φτάνει έγκαιρα. Ο Κόμης ακολουθεί τη συμβουλή και φυλακίζει τη Μιλαίδη σε ένα παραθαλάσσιο κάστρο, υπό την εποπτεία του πουριτανού και αδιάφθορου Τζον Φέλτον.
Παράλληλα, στη Λα Ροσέλ ο Καρδινάλιος θαυμάζει το θάρρος του Ντ’ Αρτανιάν και εισηγείται στον κύριο ντε Τρεβίλ να τον δεχτεί στους σωματοφύλακες. Έτσι πραγματοποιείται το μεγαλύτερο όνειρο του Ντ’ Αρτανιάν και σαν να μην έφτανε αυτό, η Βασίλισσα αποφασίζει να του αποκαλύψει το μέρος όπου βρίσκεται η Κονστάνς. Πρόκειται για ένα μοναστήρι κοντά στη Μπετίν, περιοχή της νότιας Γαλλίας. Οι τέσσερις φίλοι αναχωρούν για την περιοχή, αμέσως μόλις τους το επιτρέπουν οι συνθήκες.
Ενώ βρίσκεται φυλακισμένη στην Αγγλία, η Μιλαίδη αποπλανεί τον απρόσιτο κατά τα άλλα Φέλτον και τον πείθει όχι μόνο να τη βοηθήσει να δραπετεύσει αλλά και να δολοφονήσει το Δούκα του Μπάκιγχαμ. Ενώ ο αφελής Φέλτον μαχαιρώνει τον πρωθυπουργό, η Μιλαίδη σαλπάρει για τη Γαλλία. Γράφει στον Καρδινάλιο προκειμένου να τον ενημερώσει ότι η αποστολή της ολοκληρώθηκε και ότι θα παραμείνει κρυμμένη σε ασφαλές μέρος μέχρι να λάβει την πληρωμή της γι' αυτή. Σαν να το είχε σχεδιάσει η μοίρα η Μιλαίδη καταφεύγει στο ίδιο μοναστήρι, όπου η Βασίλισσα έχει κρύψει την Κονστάνς. Μη γνωρίζοντας την πραγματική ταυτότητα της ξένης, η εύπιστη Κονστάνς ανοίγει την καρδιά της. Η Μιλαίδη αντιλαμβάνεται ότι από στιγμή σε στιγμή ο εχθρός της Ντ’ Αρτανιάν θα καταφτάσει στο μοναστήρι. Δραπετεύει λίγες στιγμές πριν την άφιξη του αφού πρώτα παίρνει την εκδίκηση της. Δηλητηριάζει την Κονστάνς, η οποία λίγες στιγμές αργότερα πεθαίνει στην αγκαλιά του αγαπημένου της.
Ο Κόμης ντε Γουίντερ, που καταφτάνει, πληροφορεί τους τέσσερις φίλους για τη δολοφονία του Δούκα. Και οι πέντε συμφωνούν να εντοπίσουν τη Μιλαίδη και να της επιβάλλουν μία δίκαιη τιμωρία. Ο Άθως απομακρύνεται για λίγο και όταν επιστρέφει έχει μαζί του ένα μυστηριώδη άντρα με κόκκινη κουκούλα. Τελικά κατορθώνουν να εντοπίσουν το κρησφύγετο της Μιλαίδης, ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στις όχθες του ποταμού Λι στα περίχωρα της Φλάνδρας και την παγιδεύουν. Οι έξι άνδρες αποδίδουν στη Μιλαίδη πολυάριθμες κατηγορίες: το δηλητηριασμό της κυρίας Μπονασιέ, τις δολοφονικές απόπειρες εναντίον του Ντ’ Αρτανιάν, ηθική αυτουργία στη δολοφονία του Δούκα του Μπάκιγχαμ, τη διαφθορά του Φέλτον καθώς και τη δολοφονία του πρώην συζύγου της Κόμη ντε Γουίντερ, αδερφού του Κόμη. Η βαρύτερη κατηγορία απαγγέλλεται όμως όταν ο Άθως αποκαλύπτει ότι η Μιλαίδη είναι σύζυγός του και σημαδεμένη στον ώμο. Στην αποκάλυψη του Άθω η Μιλαίδη ζητά από τον Άθω να παρουσιάσει αυτόν που τη στιγμάτισε και τότε ο άνδρας με την κόκκινη κουκούλα κάνει ένα βήμα εμπρός. Εκείνη αμέσως αναγνωρίζει στο πρόσωπο του το δήμιο της Λιλ. Τότε εκείνος συνοψίζει το παρελθόν της.
Ήταν μία όμορφη μοναχή, η οποία ξελόγιασε τον ιερέα της ενορίας της, ο οποίος ήταν αδερφός του δήμιου. Αναζητώντας απεγνωσμένα χρήματα με σκοπό να φύγουν για άλλο μέρος της χώρας, ο ιερέας έκλεψε και πούλησε ιερά σκεύη, όμως τους συνέλαβαν και τους έκλεισαν στη φυλακή. Η Μιλαίδη ξελόγιασε τον γιό του δεσμοφύλακα και κατόρθωσε να δραπετεύσει. Ο δήμιος της Λιλ ήταν υποχρεωμένος να στιγματίσει με πυρακτωμένο σίδερο τόσο τον αδερφό του όσο και τη γυναίκα που τον ξελόγιασε. Ενώ ο δήμιος κατόρθωσε να εντοπίσει τη Μιλαίδη και να τη στιγματίσει, ο αδερφός του δραπέτευσε και ξαναέσμιξε μαζί της. Πήγαν στην επαρχία, όπου ζούσε ο Κόμης Ντε λα Φερ, και προσποιήθηκαν ότι είναι αδέρφια. Η Μιλαίδη εγκατέλειψε τον ιερέα για να γίνει γυναίκα του Άθω. Ο ιερέας, συντετριμμένος και εγκαταλελειμμένος, έμαθε ότι ο αδερφός του ήταν φυλακισμένος στη θέση του. Παραδόθηκε για να ελευθερωθεί ο αδερφός του και στη συνέχεια αυτοκτόνησε.
Μετά τον αποκεφαλισμό της Μιλαίδης στη Φλάνδρα, οι σωματοφύλακες επιστρέφουν στη Λα Ροσέλ. Στην πορεία τους συναντούν τον Κόμη Λα Ροσφόρ, στενό συνεργάτη του Καρδινάλιου και παλιό εχθρό του Ντ’ Αρτανιάν, ο οποίος ταξίδευε με σκοπό να πληρώσει τη Μιλαίδη. Παράλληλα έχει διαταγή να συλλάβει τον Ντ’ Αρτανιάν αν τυχόν τον συναντούσε. Καθώς βρίσκονται κοντά στη Λα Ροσέλ ο Ροσφόρ αποφασίζει να αναβάλλει το ταξίδι του για να συναντήσει τη Μιλαίδη με σκοπό να οδηγήσει το Ντ’ Αρτανιάν κατευθείαν στον Καρδινάλιο. Όταν ο Ντ’ Αρτανιάν οδηγείται μπροστά στον Καρδινάλιο αυτός του απαγγέλλει τις κατηγορίες, οι περισσότερες από τις οποίες είναι κατασκευασμένες, με σκοπό να δικαιολογήσουν την επιθυμία της Μιλαίδης να δει νεκρό τον Ντ’ Αρτανιάν. Ο νεαρός σωματοφύλακας αποκαλύπτει την αλήθεια στον Καρδινάλιο και περιγράφει ολόκληρη την ιστορία της Μιλαίδης, τις απόπειρες δολοφονίας εναντίον του, καθώς και το δηλητηριασμό της κυρίας Μπονασιέ. Ο Καρδινάλιος αναφέρει ότι εάν η Μιλαίδη είναι όντως ένοχη, θα κριθεί στα δικαστήρια. Ο Ντ’ Αρτανιάν παραδέχεται με ειλικρίνεια ότι έχουν ήδη τελειώσει με αυτή τη σατανική γυναίκα. Στη συνέχεια παρουσιάζει το απαλλακτικό που ο Άθως απέσπασε από τη Μιλαίδη και το οποίο καθιστούσε νόμιμες όλες τις επιλήψιμες πράξεις της. Ο Καρδινάλιος εντυπωσιασμένος από τη γενναιότητα του Ντ’ Αρτανιάν και έχοντας ήδη χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες της Μιλαίδης για να εξοντώσει τον κύριο εχθρό της Γαλλίας, Μπάκιγχαμ, προσφέρει στο νεαρό μία θέση λοχαγού στους σωματοφύλακες με κενή τη θέση για το όνομα. Στη συνέχεια παρουσιάζει το Ροσφόρ και ζητά από τους δύο άντρες να αποκτήσουν καλές σχέσεις.
Ο Ντ’ Αρτανιάν προσφέρει σε καθένα από τους φίλους του τη θέση, αλλά και οι τρεις αρνούνται λόγω προσωπικών κωλυμάτων αλλά κι επειδή θεωρούν ότι ο Ντ’ Αρτανιάν είναι ο πλέον κατάλληλος για αυτή. Ο Ντ’ Αρτανιάν είναι ο μόνος από τους τέσσερις συντρόφους που παραμένει στο στρατό. Ο Άθως αποσύρεται στα κτήματα του, ο Πόρθος παντρεύεται μία πλούσια χήρα και φεύγει για την εξοχή, ενώ ο Άραμις γίνεται ιερέας. Οι ζωές τους ωστόσο θα διασταυρωθούν ξανά στο βιβλίο "Μετά είκοσι έτη".
Μεταφράσεις και μεταφορές
Η πλοκή του βιβλίου έχει εμπνεύσει κινηματογραφικές ταινίες, θεατρικά έργα και σειρές κινουμένων σχεδίων και μεταφορές σε σειρές κόμικς.
Ελληνική μετάφραση
Η πρώτη μετάφραση του παραπάνω βιβλίου, αλλά και ολόκληρης της τριλογίας, στην Ελλάδα έγινε το 1884 και κυκλοφόρησε στην Αθήνα χωρίς να αναγράφεται το όνομα του εκδότη. Αργότερα κυκλοφόρησε σε αναρίθμητες λαϊκές εκδόσεις, όσο και σε "σοβαρές" παιδικές εκδόσεις, κυρίως μετά τον πόλεμο. Σχεδόν όλες αυτές είναι διασκευές (κυρίως συντομεύσεις) του γαλλικού πρωτοτύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Μανιάτες
Οι Μανιάτες είναι εθνοτική ελληνική υποομάδα που παραδοσιακά κατοικεί στη χερσόνησο της Μάνης, η οποία βρίσκεται στη δυτική Λακωνία και την ανατολική Μεσσηνία, στη νότια Πελοπόννησο, στην Ελλάδα.
Οι Μανιάτες ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Σπαρτιατών και συχνά έχουν χαρακτηριστεί ως τέτοιοι. Το έδαφος είναι ορεινό και απροσπέλαστο (μέχρι πρόσφατα πολλά χωριά της Μάνης ήταν προσβάσιμα μόνο από τη θάλασσα) και η ονομασία της περιοχής «Μάνη» θεωρείται ότι αρχικά σήμαινε «ξηρή» ή «άγονη». Το όνομα «Μανιάτης» είναι παράγωγο που σημαίνει «της Μάνης». Στην πρώιμη νεότερη περίοδο, οι Μανιάτες είχαν τη φήμη των σκληρών και περήφανα ανεξάρτητων πολεμιστών, που ασκούσαν πειρατεία και άγριες αιματηρές βεντέτες. Ως επί το πλείστον, οι Μανιάτες ζούσαν σε οχυρωμένα χωριά (και «σπίτια-πύργους») όπου υπερασπίστηκαν τα εδάφη τους ενάντια στους στρατούς του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου και αργότερα εναντίον αυτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.