cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τοιχογραφίες του Καστελσέπριο
ιστορία
Το 1944, στην αρχαία εκκλησία της Santa Maria foris portas, κάτω από άλλες τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 15ο και τον 16ο αιώνα, ο Gian Piero Bognetti ανακάλυψε τοιχογραφίες που χρονολογούνται από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο. Τόσο για το θέμα όσο και για την εικονογραφία, αυτές οι τοιχογραφίες εμφανίστηκαν αμέσως μακριά από οποιαδήποτε σύγκριση με άλλες σύγχρονες μαρτυρίες, μοναδική περίπτωση στο πανόραμα της ιστορίας της ιταλικής τέχνης: η φυσικότητα των μορφών και μια κάποια σχέση με την αρχαία ρωμαϊκή ζωγραφική τους ξεχωρίζουν από όλους τους άλλους πρώιμους μεσαιωνικούς πίνακες ζωγραφικής. Τα θέματα που αναπαρίστανται, οι ιστορίες της παιδικής ηλικίας του Χριστού, αναμφισβήτητα προέρχονται από την ανάγνωση των Απόκρυφων Ευαγγελίων, ιδιαίτερα από το Ευαγγέλιο του Ιάκωβου, που διαχέονται στην ελληνική ορθόδοξη κουλτούρα. Εκείνο όμως που προκαλεί έκπληξη είναι η τεχνική με την οποία ζωγραφίστηκαν αυτές οι τοιχογραφίες, δηλαδή ένα είδος προοπτικής σχεδίασης, μια τεχνική που είχε χαθεί στη Δύση.
Αναδυομένη Αφροδίτη (Ενγκρ)
Η αναδυομένη Αφροδίτη (γαλ. Vénus Anadyomène) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ. Φιλοξενείται στο μουσείο Κοντέ στο Σαντιγί της Πικαρδίας.
Τοιχογραφίες του Καστελσέπριο
ιστορία
Η ποιότητα των έργων ζωγραφικής, που γενικά αποδίδεται στο αποκαλούμενο "Maestro di Castelseprio", είναι πολύ υψηλή, με μια ρευστή αφήγηση που θυμίζει τους υστερο- αρχαίους εικονογραφημένους κυλίνδρους, την ικανότητα να δημιουργεί έναν ρεαλιστικά τρισδιάστατο χώρο, το εκφραστικό γνώρισμα, τις πόζες, τις χειρονομίες και τις εκφράσεις των εύγλωττων μορφών. Η εικονογραφική τεχνική είναι επιδέξια, με αποφασιστικές πινελιές, στιλβώματα που δίνουν διάχυτη φωτεινότητα, σαφώς καθορισμένες σκιές και συμπαγή φωτεινά σημεία.
Αναδυομένη Αφροδίτη (Ενγκρ)
Περιγραφή
Η θεά Αφροδίτη αναδύεται από τα κύματα της θάλασσας, που σχηματίζει παχύ λευκό αφρό επάνω στο σημείο της γέννησής της. Θεοί Έρωτες συνοδεύουν την εμφάνιση της θεάς. Ένας από αυτούς φιλάει το πόδι της, ένας δεύτερος της αγκαλιάζει το γόνατο, ενώ ιππεύει δελφινάκι. Ένας τρίτος τεντώνει το τόξο του για να ρίξει το βέλος της αγάπης σε μία Ναϊάδα. Ένας άλλος της προσφέρει χάλκινο καθρέφτη.
Τοιχογραφίες του Καστελσέπριο
ιστορία
Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται σε κάθε περίπτωση πριν από τα μέσα του δέκατου αιώνα, χάρη σε μια επιγραφή, χαραγμένη πάνω από την εικονογραφημένη επιφάνεια, που θυμίζει τον Arderico, αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου που εξελέγη το 936 και πέθανε το 948. Χάρη στις πολύπλοκες φυσικές και χημικές εξετάσεις, κατέστη δυνατό να χρονολογηθεί η αρχική ανέγερση της εκκλησίας στον 4ο αιώνα, αλλά αργότερα η θερμοφωταύγεια χρονολόγησε τα τούβλα της Αψίδα (του ιερού)  γύρω στο 830.
Αναδυομένη Αφροδίτη (Ενγκρ)
Περιγραφή
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ Κατηγορία:Πίνακες θεοτήτων Κατηγορία:Πίνακες με παιδιά
Τοιχογραφίες του Καστελσέπριο
Χρονολόγηση
Ο Gian Piero Bognetti, ο οποίος τοποθετούσε ως δημιουργό, έναν Ανατολίτη ζωγράφο άλλης τάξης, στο δεύτερο μισό του 7ου αιώνα, απέρριψε την πρόταση του Weitzmann στο ίδιο τεύχος όπου είχε δημοσιευθεί η πρόωρη χρονολόγηση. Ο Carlo Cecchelli αμφισβήτησε τη χρονολόγηση σε μια κριτική βιβλίου. Ακόμη και ο Pietro Toesca δεν δέχτηκε αυτή τη χρονολόγηση και στο περιοδικό L'Arte πρότεινε να χρονολογηθεί από τον 7ο αιώνα και ένας Ανατολίτης ζωγράφος ως συγγραφέας. Ο Geza De Francovich, ο οποίος ήταν επίσης πρόθυμος για μια πρώιμη χρονολόγηση, απαγόρευσε, με βάση την αρχή κατά της μεθοδολογίας του γερμανικού ιστορικού. Αντίθετα, ο Έντοαρντο Αρσλάν, στην Ιστορία του Μιλάνου, αναγνώρισε την εξουσία των επιχειρημάτων και παραιτήθηκε από την προηγούμενη ιδέα του της χρονολόγσης δηλαδή στον 7ο αιώνα.
Το 1953 ο Bognetti, στο Sibrium, δημοσίευσε στα ιταλικά ένα άρθρο του Βίκτορ Λάζαρεφ, του Προεδρείου της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, όπου ο συγγραφέας θέλησε να επαναφέρει την χρονολόγηση στον 6ο-7ο αιώνα. Ο Λάζαρεβ τόνισε την ποιότητα του κλασικού στυλ και αποδίδει τη τοιχογραφία σε έναν περαστικό Ανατολίτη τεχνίτη.
Τεχνική
Ο διάκοσμος της εκκλησίας πραγματοποιήθηκε κατά την κατασκευή του κτιρίου, καθώς το ζωγραφισμένο επίχρισμα (σουβάς) βρίσκεται πάνω από μια κατσαρωμένη (κυματοειδή) επιφάνεια πάνω στην οποία ο ζωγράφος χάραξε τις βασικές γραμμές της σύνθεσης. Αυτές οι γραμμές του μωβ, καθώς και τα χρώματα του φόντου των έργων, έγιναν με "καλό νωπό χρώμα", δηλαδή πάνω σε νωπό σουβά. Όσον αφορά, αντιθέτως, την επιφανειακή στρώση των χρωμάτων, που εφαρμόστηκε στην παρασκευή της νωπογραφίας, αυτή έγινε επί του ήδη στεγνού σουβά και αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει από τα ίχνη του κόκκινου χρώματος που υπάρχουν στην πρώτη στρώση του επιχρίσματος (σουβά) και τα σημάδια που άφησε το πινέλο.
Τα πιο χρησιμοποιημένα χρώματα είναι το ανθρακούχο μαύρο για τις σκιάσεις και το λευκό του ασβέστη για τα φωτεινά σημεία και για ορισμένα στοιχεία, όπως τα ρούχα κάποιων χαρακτήρων. Επιπλέον, κυριαρχούν το κόκκινο, που επιτυγχάνεται με οξείδιο του σιδήρου και το κίτρινο ( υπεροξείδιο του σιδήρου ), που χρησιμοποιείται ατόφιο για να απεικονίσει τα χρυσά στοιχεία ή σε συνδυασμό με το μαύρο για να πετύχει καφέ αποχρώσεις. Το μπλε χρώμα χρησιμοποιείται (σίγουρα δεν λαμβάνεται από lapis lazuli ), συχνά συνδυάζεται με λευκό για να δώσει σκοτεινά χαρακτηριστικά στα λευκά ενδύματα ή μαζί με το κόκκινο για να δημιουργήσει πορφυρές αποχρώσεις. Η συνωπία είναι κόκκινη, πάντα φτιαγμένη με οξείδιο σιδήρου.
Περιγραφή και στυλ
μικρογραφία| Εμφάνιση του Άγγελου στον Ιωσήφ Ο κύκλος των τοιχογραφιών, σε δύο σειρές, παρουσιάζει την εικονογραφία των σκηνών της παιδικής ηλικίας του Χριστού : τα επεισόδια που απεικονίζονται ακολουθούν το ένα μετά το άλλο χωρίς κανένα διαχωριστικό πλαίσιο.Με τη σειρά, στο πάνω μέρος:
Μεταξύ των σκηνών, πάνω από τα παράθυρα, υπάρχουν ζωγραφιές των μενταγιόν ( = ανάγλυφη διακοσμητική μορφή), από τα οποία διατηρείται μόνο το κεντρικό, με τον Χριστό Παντοκράτορα οποίου η φυσιογνωμία θυμίζει το στιλ που υπάρχει στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.
Οι τοιχογραφίες στη λωρίδα αυτή είναι περισσότερο κατεστραμμένες καθώς η επιφάνεια χτυπήθηκε με σφυρί τον 16ο αιώνα για να προσκολληθεί καλύτερα η στρώση του σουβά στον νέο κύκλο των τοιχογραφιών που έγιναν εκείνη την περίοδο.
Τέλος, στο πιο κάτω τμήμα παραμένουν ίχνη μιας λωρίδας διακοσμημένης με γιρλάντες και εικονικές κόγχες που κλείνουν με κουρτίνες ("καλύμματα με πέπλα") από τις οποίες ξεπροβάλλουν κάποια μικρά πουλιά και η συμβολολογία του Θρόνου με το κλειστό βιβλίο.
Η επιλογή των σκηνών επικεντρώνεται στο δόγμα της ενσάρκωσης, που αποσκοπεί στην επιβεβαίωση της συνωμοσίας του Χριστού ή στην τέλεια ένωση της ανθρώπινης φύσης, υπονοούμενη στα υποκείμενα της ζωής του ενσάρκωτου Χριστού και του θεϊκού όπως στην παράσταση του Χριστού Παντοκράτορα. ο κύκλος φαίνεται να έχει μελετηθεί ως απάντηση στον Αρειανισμό μέσω της χρήσης επεισοδίων που περιγράφονται στα απόκρυφα ευαγγέλια, όπως το Πρωτοευαγγέλιο του Ιάκωβου και το Ευαγγέλιο του ψευδο-Ματθαίου.
Από την άποψη των συμβολικών περιεχομένων, ο κύκλος εκφράζει επομένως ένα όραμα της θρησκείας που ταιριάζει απόλυτα με την τελευταία φάση του βασιλείου της Λομβαρδίας. Έχει εξαλειφθεί - τουλάχιστον ονομαστικά - η Αρειανή αντίληψη του Χριστού, αυτή που τονίζεται από τις τοιχογραφίες του Καστελέπριο είναι ιδιαίτερα καθολική.
Ενδιαφέρουσα είναι η τεχνική της σύνθεσης, η οποία επιτρέπει την εμφάνιση ενός προοπτικού σχεδίου άμεσης κλασικής καταγωγής, εκτός από έναν σαφή ρεαλισμό στην απεικόνιση περιβαλλόντων, ανθρώπινων μορφών και ζώων. Ο κύκλος των τοιχογραφιών μαρτυρεί έτσι τη μονιμότητα, στην ύστερη εποχή της Λομβαρδίας, των κλασικών καλλιτεχνικών στοιχείων που επιβίωσαν από τον εμβολιασμό της γερμανικής αντίληψης της τέχνης, στερούμενα προσοχής στις προοπτικές και τις φυσιοκρατικές επιπτώσεις και επικεντρώθηκαν περισσότερο στο συμβολικό νόημα των παραστάσεων.
Περιγράφονται οι σκηνές που δεν έχουν χαθεί.
Ευαγγελισμός και επίσκεψη
μικρογραφία| Ευαγγελισμός και επίσκεψη Αυτή η πρώτη σκηνή απεικονίζει τον αρχάγγελο Γαβριήλ που εμφανίζεται στη Μαρία, καθισμένος σε εξωτερικούς χώρους, σε ένα μεγάλο κάθισμα που καλύπτεται με μοβ μαξιλάρι. Πίσω από αυτήν είναι οικοδόμημα που πιθανώς αντιπροσωπεύει το σπίτι της Ναζαρέτ : σε αυτό ένα ορατό ψηλό πρέκι (ανώφλι) στηρίζεται σε ένα ξύλο που προεξέχει από τον οπίσθιο τοίχο και, πιο μπροστά, πάνω από μια στήλη με ένα περίπου Κορινθιακό κιονόκρανο. Πίσω ανοίγεται μια ψηλή και στενή πόρτα, που ξεπερνάει ένα μικρό παράθυρο, από το οποίο έρχεται μια γυναικεία μορφή που, με αστείο ύφος, παρατηρεί την εμφάνιση του αγγέλου. Το πρόσωπο της Μαρίας έχει βαθύτερα χαρακτηριστικά από εκείνα της θεραπαινίδας πίσω της και έχει βαθιές μαύρες κόγχες ματιών και χοντρά μαύρα φρύδια, χαρακτηριστικό των Σημιτικών λαών. Στο αριστερό χέρι, που κρατιέται στο πρόσωπο με τον δείκτη στραμμένο προς το πηγούνι σε κίνηση αυτού που ακούει, χαρακτηριστικό των ελληνορωμαϊκών σχεδίων, κρατά δύο αδράχτια, ενώ το δεξί χέρι εκτείνεται προς τα κάτω. Στα πόδια της είναι ένα ψάθινο καλάθι που περιέχει ένα μωβ νήμα: όλα αυτά δείχνουν ότι η Μαρία πριν από την  εμφάνιση του Αρχαγγέλου, είχε την πρόθεση να γνέσει.
Στο κέντρο της σκηνής είναι μια υδρία (αγγείο που χρησιμοποιείται γενικά για νερό). Στο κάτω μέρος της σκηνής υπάρχει μια μπλε περιοχή, η οποία πιθανώς απεικονίζει εναν μικρό αντικατοπτρισμό νερού. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ έρχεται από τα δεξιά και εκπροσωπείται στην πράξη να αγγίζει το έδαφος με το πόδι του, με τα πτερύγια να εξαπλώνονται ακόμα και μετά τη λήξη της πτήσης. Όπως την έχει η παράδοση, φέρει μια λευκή ρόμπα ( στο vestibus albis ) πάνω από την οποία κρατά ένα παλλί (λευκό μάλλινο μανδύα που τοποθετήθηκε πάνω από τον χιτώνα των ανθρώπων του πολιτισμού της αρχαίας Ελλάδας και της Ρώμης). Στο αριστερό του χέρι κατέχει μια μακρά ράβδο που τελειώνει με ένα τσεκούρι (χαρακτηριστικό της ταξιαρκάς, συνταγματάρχης στο τμηματάριο, ταξί, του ελληνικού στρατού), ενώ το δεξί χέρι απλώνεται προς τη Μαρία. Φοράει σανδάλια στα πόδια του. Στο βάθος, ανάμεσα στη Μαρία και τον άγγελο, εμφανίζεται ο κορμός ενός ελικοειδούς και διακλαδισμένου δέντρου, ενώ κάτω είναι ένας θάμνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινή τέχνη Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
1272
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1272 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κάρολος Β΄ της Σαβοΐας
Ο Κάρολος Β΄ (Charles-Jean-Amédée de Savoie, 23 Ιουνίου 1488 - 16 Απριλίου 1496) ήταν κόμης της Σαβοΐας (1490-1496). Ήταν υιός του Καρόλου Α' δούκα της Σαβοΐας και της Λευκής Παλαιολογίνας.
Βιογραφία
Είχε γεννηθεί στο Τορίνο. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1490, ο Κάρολος Β' ήταν ενός έτους, έτσι επιτροπευόταν από τη μητέρα του. Όταν ο Κάρολος Η' Βαλουά εξεστράτευσε για να κατακτήσει τη Νάπολη, η μητέρα του επέτρεψε το ελεύθερο πέρασμα του στρατού του δια μέσου του δουκάτου.
Απεβίωσε στο Μoνκαλιέρι πέφτοντας από το κρεβάτι του στα 8 έτη του. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του πάππου του, ο Φίλιππος Β' ο οποίος όμως ήταν ηλικιωμένος και απεβίωσε το επόμενο έτος. Έτσι τον διαδέχθηκε ο υιός του Φιλιβέρτος Β' που πρώτη του σύζυγος ήταν η Γιολάντα-Λουίζα, αδελφή του Καρόλου Β'.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Επίτιμοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Δούκες της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης
Βαγγέλης Λιβαδάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Μίλων Αθηνών
Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Μίλων Αθηνών υπήρξε βραχύβιο αθλητικό σωματείο, το οποίο δραστηριοποιήθηκε την περίοδο 1923-24 και πήρε μέρος στο πρώτο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Ίδρυση-δραστηριότητα
Στις αρχές του 1924 ο Παναθηναϊκός Α.Ο. αποχώρησε από το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ελλάδος, στο οποίο μετείχαν από κοινού τα πειραϊκά και αθηναϊκά σωματεία, παρασύροντας επίσης τον Απόλλωνα και τον Αθηναϊκό. Οι τρεις ομάδες προχώρησαν στην σύσταση της Ε.Π.Σ. Αθηνών, στις αρχές Απριλίου 1924, και στη διοργάνωση του πρώτου αθηναϊκού πρωταθλήματος για τη σεζόν 1923-24. Σε αυτό δήλωσαν συμμετοχή επίσης ο Ατρόμητος Αθηνών (που τελικά δεν έλαβε μέρος) και ο Πανιώνιος.
Τότε ιδρύθηκε και η ομάδα του Μίλωνα, με πρωτοβουλία παλαιών αθλητών του Παναθηναϊκού, η οποία εντάχθηκε ως ιδρυτικό μέλος στην ΕΠΣΑ και έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα που ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 1924. Ο Μίλων παρουσίασε μια αρκετά αξιόμαχη ομάδα με μερικούς πρώτης τάξεως παίκτες, οι περισσότεροι από τους οποίους την επόμενη σεζόν μεταπήδησαν σε άλλους συλλόγους, με αποτέλεσμα ο Μίλων να διαλυθεί.
Στο μοναδικό πρωτάθλημα που έλαβε μέρος ο Μίλων ηττήθηκε από τον Απόλλωνα και τον Πανιώνιο με το ίδιο σκορ (0-2), νίκησε τον Αθηναϊκό με 1-0, ενώ δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα του αγώνα του με τον Παναθηναϊκό.
Την επόμενη σεζόν ο Μίλων δήλωσε συμμετοχή και πάλι στο πρωτάθλημα, αλλά ξέμεινε από ποδοσφαιριστές, που σκόρπισαν σε ΑΕΚ, Ατρόμητο και Παναθηναϊκό. Συγκεκριμένα:
Ο Μίλων δεν κατάφερε να συγκροτήσει ομάδα για να λάβει μέρος στο πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1924-25 και τελικά διαλύθηκε.
Ποδοσφαιριστές
Οι πιο γνωστοί ποδοσφαιριστές του Μίλωνα και οι σύλλογοι που κατέληξαν ήταν:
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1924 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ρομιγκιέρ
Το Ρομιγκιέρ (γαλλικά: Romiguières, οξιτανικά: Romiguièiras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρομιγκιερουά (γαλλικά: Romiguiérois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σωσίβια λέμβος
thumb|right|Σωσίβια λέμβος thumb|right|Σωσίβια λέμβος Σωσίβια λέμβος είναι η λέμβος ειδικής κατασκευής μετά στεγανών διαμερισμάτων, προς πρώρα και προς πρύμνη. Έχει τόσο μεγάλο περιθώριο θετικής πλευστότητας, ώστε δεν βυθίζεται, ακόμη και αν κατακλυσθεί από κύματα. Η όλη κατασκευή και το σχήμα των παρειών και των ισχίων της λέμβου παρέχει, εξασφαλίζοντάς την από κινδύνους ανατροπής. Τα πολεμικά πλοία έχουν μία ή δύο σωσίβιες λέμβους, κυρίως προς διάσωση ανδρών πεσόντων στη θάλασσα. Τα εμπορικά όμως και τα μεγάλα επιβατηγά, φέρουν αριθμό σωσίβιων λέμβων επαρκή, ώστε να περιλάβουν το πλήρωμα και τους επιβάτες. Η καθαίρεση των σωσίβιων τούτων λέμβων επιτυγχάνεται δι' ειδικού τύπου επωτίδων, που μπορούν να λειτουργήσουν ακόμη και αν το πλοίο έχει λάβει μεγάλη κλίση. Συνήθως είναι τοποθετημένες στα καταστρώματα των πλοίων, για να χρησιμοποιηθούν παράλληλα με τα σωσίβια, σε περίπτωση ναυαγίου. Σε αυτές βρίσκονται αποθηκευμένα συμπυκνωμένα τρόφιμα και διάφορα αντικείμενα, χρήσιμα για τη διάσωση των ναυαγών όπως: φακοί, σφυρίχτρες, φωτοβολίδες, κιτ αλιείας, κουβέρτες, νερό και αποθηκευμένα τρόφιμα.
Κατηγορία:Λέμβος Κατηγορία:Σωστικά μέσα
Κρητικά ιερογλυφικά
Τα κρητικά ιερογλυφικά είναι ιερογλυφική γραφή που βρέθηκε σε αντικείμενα της χάλκινης εποχής στην Κρήτη. Τα σύμβολα αυτά συλλέχθηκαν από τον Άρθουρ Έβανς (1909), Μέιχερ (1982), Ολιβιέ/Γκοντάρτ (1996). Τα σύμβολα που έχουν γίνει γνωστά ανέρχονται σε 314, που κυρίως ανακαλύφθηκαν στα Μάλια, την Κνωσσό και τον Πετρά Λασιθίου. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν πήλινες επιγραφές, σφραγίδες, λίθινη επιγραφή των Μαλίων, τον δίσκο της Φαιστού, τον Πέλεκυ του Αρκαλοχωρίου.
Πολλά από τα σύμβολα ομοιάζουν στην Γραμμική Α´, έτσι που οι ειδικοί μπαίνουν στον πειρασμό να δίνουν την αντίστοιχη φωνητική αξία της Γραμμικής Β´. Δεν υπάρχει αντιστοιχία με τα αρκαδοκυπριακά συλλαβογράμματα.
thumb|Πράσινη σφραγίδα ίασπη με κρητικά ιερογλυφικά. 1800 π.Χ.|267x267εσ
Χρονολόγιο
Η ανάπτυξη της Κρητικής Ιερογλυφικής γραφής, της Γραμμικής Α´ και της Γραμμικής Β´, τα τρία βασικά είδη γραφών της Εποχής του Χαλκού, συννοψίζονται ως εξής Κρητική Ιερογλυφική γραφή, Γραμμική Α´, Γραμμική Β´ και σημαντικό επίτευγμα των ανθρώπων της εποχής, θεωρείται η χρησιμοποίηση γραφής από το 1500 π.Χ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Αρχαία Κρήτη
Α.Σ. Αχιλλέας Καμαρών
Ο Αθλητικός Σύλλογος Αχιλλέας είναι αθλητικός σύλλογος στο χωριό Καμάρες στον Δήμο Αιγιαλείας της Αχαΐας. Έχει τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και αγωνίζεται στο δημοτικό στάδιο Καμαρών το οποίο διαθέτει και κλειστό γυμναστήριο. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και άσπρο.
Ιστορία
thumb|right|300px|Κυπελλούχος Αχαΐας 2008 Ιδρύθηκε το 1961 και την ίδια χρονιά πήρε μέρος στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Αχαΐας. Σε δύο μόλις χρόνια ανεβαίνει στην Β΄κατηγορία και από τότε μέχρι σήμερα δεν ξανά έπαιξε ποτέ στην Γ΄κατηγορία.
Το 1966 έφτασε στους 32 του Κυπέλλου Ελλάδος όπου και αποκλείστηκε από την Παναχαΐκή με 5-2. Την ίδια χρονιά τερμάτισε στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος χάνοντας το στον αγώνα με τον Ναυπακτιακό Αστέρα, αν νικούσε θα διεκδικούσε την άνοδο στην Β΄εθνική σε αγώνες μπαράζ με πρωταθλητές άλλων νομών.
Το 1967 παίζει για πρώτη φορά στην Α΄κατηγορία μέχρι το 1973 για να επιστρέψει ξανά το 1985. Παραμένει τρία χρόνια αλλά λόγω αναδιάρθρωσης υποβιβάζεται στην Β΄κατηγορία. Το 2006 κατακτά το πρωτάθλημα Β΄κατηγορίας και το 2007 αυτό της Α΄και ανεβαίνει στην Δ΄εθνική όπου αγωνίστηκε για τέσσερις περιόδους μέχρι το 2011.
Έχει συμμετάσχει σε δύο τελικούς του Κυπέλλου Αχαΐας, ο πρώτος το 1986 όπου έχασε με 8-2 από το Πάτραι. Ο δεύτερος το 2008 όπου και κατέκτησε το κύπελλο νικώντας στα πέναλτι τον Αχαιό Σαραβαλίου με 4-3, η κανονική διάρκεια του παιχνιδιού έληξε με 1-1 και η παράταση με 2-2. Στον δεύτερο τελικό δεν φόρεσε το παραδοσιακό του χρώμα (πράσινο) αλλά φόρεσε κόκκινες φανέλες για γούρι.
Το 2010 συγχωνεύτηκε, απορρόφησε, με τον Εθνικό Αιγίου που αγωνιζόταν στο τοπικό, αλλάζοντας μόνο το όνομα σε Αχιλλέας/Εθνικός Αιγιάλειας και κρατώντας τα ίδια χρώματα και έδρα. Βέβαια ακόμα δεν ξέρουμε αν έγινε η συγχώνευση για τον απλούστατο λόγο ότι για την Ποδοσφαιρική Ένωση Αχαΐας ακόμα και σήμερα, στα τοπικά πρωταθλήματα που αγωνίζεται η ομάδα, δηλώνεται στα φύλλα αγώνος ως ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΑΜΑΡΩΝ.
Από τον Αχιλλέα πέρασαν παίκτες που είχαν κάνει καριέρα σε ομάδες Α΄εθνικής, όπως οι Αποστόλης Δρακόπουλος (Ολυμπιακός), Χάρης Καρασαβίδης (Παναθηναϊκός) και ο Χρήστος Μικές (ΑΕΚ, Παναχαϊκή, Ιωνικό, Πανηλειακό, Χαλκηδόνα, Ατρόμητο και Βέροια).
Διακρίσεις
thumb|right|300px|Κυπελλούχος Αχαΐας 2008
Καλαθοσφαίριση
Ο Αχιλλέας στην καλαθοσφαίριση διατηρεί τμήματα αντρών, γυναικών και εφήβων, παίδων, κορασίδων. Τα τμήματα καλαθοσφαίρισης αγωνίζονται στα τοπικά πρωταθλήματα χωρίς εθνικές διακρίσεις.
Πρωταθλήτρια ομάδα το 2008 - 09 στην Β Κατηγορία ΕΣΚΑ-Η με το απόλυτο σε νίκες 24 - 0. Πρωταθλήτρια επίσης το 2009 - 10 στην Α2 ΕΣΚΑ-Η με ρεκόρ 23 - 1. Για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου συμμετέχει στην Α1 ΕΣΚΑ-Η την περίοδο 2010 - 11.
Το 2010 το τμήμα συγχωνεύτηκε με τον Ήφαιστο Αιγίου και μετονομάστε σε Αχιλλέας/Ήφαιστος.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1956 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Κερνίτσα Αχαΐας
Η Κερνίτσα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Δημοτικής Κοινότητας Διακοπτού, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Διακοπτού.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Διακοπτού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Hipsters (ταινία)
Hipsters (Ρωσικά: Стиляги) είναι ταινία στο είδος δραματική/μιούζικαλ/ρομαντική, ρωσικής παραγωγής του 2008.
Πλοκή
Σοβιετική Eνωση, αρχές της δεκαετίας του 50. Η Κομμουνιστική Νεολαία κυριαρχεί σε κάθε μορφή έκφρασης προσπαθώντας να νουθετήσει τους πάντες. Μία ομάδα νεαρών όμως επιμένει να «αντιστέκεται» δείχνοντας μία σαφή προτίμηση στον δυτικό τρόπο ζωής. Ο Μελς είναι μέλος της Νεολαίας, η Πόζλα ανήκει στους ανυπότακτους νεαρούς. Οι δυο τους θα συναντηθούν και η ζωή τους θ αλλάξει σε πείσμα πολλών. Ενα έξυπνο μείγμα μιούζικαλ, ρομάντζου και ταινίας εποχής που θριάμβευσε στα βραβεία Νίκα της Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές μουσικές ταινίες
Σύνταγμα της Ελλάδος του 1844
Το Σύνταγμα που διακηρύχτηκε τον Μάρτιο του 1844 προήλθε από τις εργασίες της «Εθνικής Συνέλευσης της Τρίτης Σεπτέμβρη των Ελλήνων στην Αθήνα» και ήταν ένα Συνταγματικό Σύμφωνο, δηλαδή μια σύμβαση μεταξύ του μονάρχη και του Έθνους. Το Σύνταγμα αυτό αποκαθιστούσε τη Συνταγματική Μοναρχία και βασίστηκε στο Γαλλικό Σύνταγμα του 1830 και στο Βελγικό Σύνταγμα του 1831.
Οι κύριες διατάξεις του ήταν οι εξής: Καθιέρωσε την αρχή της μοναρχικής κυριαρχίας, καθώς ο μονάρχης ήταν η αποφασιστική δύναμη του κράτους. Η νομοθετική εξουσία ασκούταν από τον βασιλιά - ο οποίος είχε επίσης το δικαίωμα να κυρώνει τους νόμους - από το Κοινοβούλιο και τη Γερουσία. Τα μέλη του Κοινοβουλίου μπορούσαν να είναι τουλάχιστον 80 και εκλέγονταν για τριετή θητεία με καθολική ψηφοφορία. Οι γερουσιαστές διορίζονταν με ισόβια θητεία από τον βασιλιά και ο αριθμός τους ήταν 27, αν και ο αριθμός αυτός θα μπορούσε να αυξηθεί εάν επρόκειτο για ανάγκη και σύμφωνα με τη βούληση του μονάρχη, αλλά δεν θα μπορούσε να υπερβεί το ήμισυ του αριθμού των μελών του Κοινοβουλίου.
Επίσης, καθιερώνεται η ευθύνη των υπουργών για τις ενέργειες του βασιλιά, ο οποίος τους διορίζει και τους παύει. Ο τομέας της δικαιοσύνης προέρχεται από τον βασιλιά και επιβάλλεται στο όνομά του από τους δικαστές που ο ίδιος διορίζει.
Τέλος, αυτή η Συνέλευση ψήφισε τον εκλογικό νόμο της 18ης Μαρτίου 1844, ο οποίος ήταν ο πρώτος ευρωπαϊκός νόμος που προέβλεπε, κατ 'ουσίαν, την καθολική ψηφοφορία (αλλά μόνο για τους άνδρες).
Παρά το γεγονός ότι ο Όθωνας αποδέχτηκε την καθιέρωση ενός συνταγματικού καθεστώτος, δεν είχε την τάση να το επιβάλει και, παραβιάζοντας τόσο το πνεύμα όσο και το γράμμα του Συντάγματος, προσπάθησε να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερη εξουσία. Τη νύχτα της 11ης Οκτωβρίου 1862.. το αυξανόμενο κύμα δυσαρέσκειας οδήγησε τους λαούς και τους στρατιωτικούς να εξεγερθούν και να αποφασίσουν την έξωση του Όθωνα.
Παραπομπές
1844
1275
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1275 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κρίστα Άλλεν
Η Κρίστα Άλλεν (αγγλικά:Krista Allen, 5 Απριλίου 1971) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, γνωστή περισσότερο για τον ρόλο της Εμμανουέλας στη σειρά αισθησιακών ταινιών Emmanuelle in Space.
Βιογραφία
Γεννημένη στις 5 Απριλίου του 1971 στην πόλη Βεντούρα της Καλιφόρνια, η Κρίστα μεγάλωσε στο Ώστιν του Τέξας, όπου σπούδασε και αποφοίτησε από το Austin Community College όπου έλαβε την ειδικότητα του εκπαιδευτικού. Στη συνέχεια εργάστηκε για κάποιο διάστημα σαν νηπιαγωγός πριν πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική. Έχει στεφθεί Μις Τέξας και έχει ξεκινήσει δική της σειρά ρούχων με την επωνυμία Sex Brand. Αρκετές φορές στους τίτλους των ταινιών αναφέρεται σαν Κρίστα Άλλεν-Μόριτ, αποτέλεσμα του σύντομου (1996-1999) γάμου της με τον Τζάστιν Μόριτ (Justin Moritt), κατά τη διάρκεια του οποίου απέκτησαν ένα γιο, τον Τζέηκομπ Νόλαν (Jacob Nolan). Το όνομα της είχε παλιότερα συνδεθεί με τον ηθοποιό Τζορτζ Κλούνι (George Clooney), λόγω κάποιου αισθηματικού δεσμού μεταξύ τους.
Σταδιοδρομία
Η Κρίστα έχει εμφανιστεί στις τηλεοπτικές σειρές Days of Our Lives (ελλ. Μέρες αγάπης, 1996-1999) και Baywatch (2000-2001). Συμμετείχε επίσης σε κινηματογραφικές ταινίες όπως Confessions of a Dangerous Mind, Anger Management (ελλ. Ασκήσεις Ψυχραιμίας) και την ταινία τρόμου Feast. Πολλοί θυμούνται την σύντομη εμφάνιση της στην ταινία Liar, Liar (ελλ. Ο Ψευταράς) σαν το χυμώδες κορίτσι του ασανσέρ αλλά και τη μικρή συμμετοχή της σε επεισόδιο της σειράς The X-Files όπου υποδυόταν ένα σέξι virtual reality χαρακτήρα.
Πρόσφατα εμφανίζεται στη σειρά του καναλιού HBO Unscripted, υποδυόμενη τον εαυτό της, ως ένα άτομο που προσπαθεί να αποβάλει το τίτλο του "συμβόλου του σεξ" για να κερδίσει έτσι πιο σοβαρούς ρόλους.
Ροκεμπρέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροκεμπρυναί (γαλλικά: Roquebrunais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μάιλς Ντέιβις
Ο Μάιλς Ντιούι Ντέιβις Γ΄ (Miles Dewey Davis III, 26 Μαΐου 1926 - 28 Σεπτεμβρίου 1991) ήταν Aμερικανός τζαζ μουσικός, τρομπετίστας και συνθέτης. Θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μουσικούς που άσκησαν σημαντική επίδραση στη μουσική του 20ού αιώνα. Μαζί με τα συγκροτήματα που έπαιξε κατά καιρούς, υπήρξε πρωτοπόρος σε ό,τι αφορά στην ανάπτυξη της μουσικής τζαζ, του bebop, της cool jazz, του hard bop, της modal jazz και της jazz fusion.
Βιογραφία
Ο Μάιλς μεγάλωσε στο Σεντ Λούι. Ο πατέρας του ήταν οδοντίατρος και η οικογένειά του ήταν εύπορη. Στα 13 του έπιασε στα χέρια του την πρώτη του τρομπέτα. Στο βιβλίο του ο Μάιλς περιγράφει τα έντονα συναισθήματα που έζησε εκείνη τη στιγμή. Η δεξιοτεχνία του στο όργανο αναπτύχθηκε ταχύτατα και το μουσικό του στυλ επηρεάστηκε από μουσικούς όπως οι Κλάρκ Τέρυ, Τσάρλι Πάρκερ, Μπίλυ Έκστάην αλλά κυρίως, τον Ντίζη Γκιλέσπη. Η συναυλία του ντήζι στο Σεντ Λούι, όταν ο Μάιλς ήταν 15 χρονών ήταν μια μουσική αποκάλυψη για τον μικρό Μάιλς. Έκτοτε το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να πάει στη Νέα Υόρκη και να παίξει τζαζ. Στα 18 του βρίσκοταν ήδη εκεί.
Το 1950 ο Μάιλς Ντέιβις εξέδωσε τον δίσκο Μπερθ οφ Κούλ, ο οποίος εισήγαγε ένα νέο έιδος τζαζ και διαφοροποιήθηκε από το χαρντ μποπ. Το 1969 εξέδωσε τον δίσκο ορόσημο Μπήτσες Μπρου, επηρεασμένος από την μουσική των Τζέημζ Μπράουν, Τζίμυ Χέντριξ και Σλάι εντ δα Φάμιλυ Στόουν. Μέχρι και την χρονιά του θανάτου του το 1991, συνέχισε να αναδεικνύει μουσικά ταλέντα και να εφευρίσκει νέα μουσικά είδη. Μάλιστα, το 1991 εξέδωσε το Ντου Μπαπ, που συνδύασε την τρομπέτα του με χιπ χοπ.
Ο Μάιλς Ντέιβις πέρασε στην Rock and Roll Hall of Fame το 2006. ως "μία από τις μορφές κλειδιά στην ιστορία της τζαζ". Στις 7 Οκτωβρίου, 2008, το άλμπουμ του 1959 Kind of Blue έλαβε το τέταρτο πλατινένιο βραβείο της Recording Industry Association of America (RIAA), για τέσσερα εκατομμύρια πωλήσεις στις Η.Π.Α. Στις 15 Δεκεμβρίου, 2009, ο Οίκος των Αντιπροσώπων πέρασε συμβολικό ψήφισμα αναγνώρισης του άλμπουμ Kind of Blue, "τιμώντας το κορυφαίο έργο και επιβεβαιώνοντας την τζαζ ως εθνικό θησαυρό"
Φιλμογραφία
Μόνο ένα τραγούδι είναι σύνθεση του Μάιλς Ντέιβις σε συνεργασία με τον Μάρκους Μίλερ ("Theme For Augustine"). Το soundtrack είναι σύνθεση του Μάιλς Ντέιβις σε συνεργασία με τον Μισέλ Λεγκράν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Φρούριο Μπέαδνος
Η ιστορία του δεν είναι πολύ γνωστή, αναφέρεται ανάμεσα στα φρούρια της Ροδόπης που έδωσε η Άννα της Σαβοΐας στον Βούλγαρο τσάρο Ιβάν Αλεξάντερ. Η Άννα τα δώρισε στον Ιβάν για την βοήθεια του εναντίον του Ιωάννη Καντακουζηνού διεκδικητή του Βυζαντινού θρόνου.
Σήμερα από το κάστρο διασώζονται τμήμα του τείχους χτισμένο με ξύλινα δοκάρια και πέτρα. Είχε ακανόνιστο σχήμα, το μήκος του υπολογίζεται στα 50 και το πλάτος του στα 25 μέτρα. Δίπλα στο κάστρο διασώζονται ερείπια οικισμού όπου πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν από την φρουρά και τις οικογένειες τους κι εγκαταλείφθηκε την ίδια εποχή με το κάστρο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας
Σοσιαλιστικό Κόμμα (Γαλλία)
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (Parti Socialiste, συντ.: PS) είναι γαλλικό σοσιαλδημοκρατικό. Οι πρώην πρόεδροι της χώρας Φρανσουά Μιτεράν και Φρανσουά Ολλάντ, ήταν μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Με τη σημερινή του μορφή ιδρύθηκε το 1969, διαδεχόμενο το Γαλλικό Τμήμα της Εργατικής Διεθνούς, SFIO- Séction Fransaise de l'International Ouvrier. Για πρώτη φορά κέρδισε την εξουσία στις εκλογές του 1981 υπό την Προεδρία του Φρανσουά Μιτεράν. Είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και χρώματά του είναι το κόκκινο και το ροζ.
Από το 2014 έως το 2017 Γενικός Γραμματέας ήταν ο Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς. Έκτοτε η θέση αυτή κατέχεται από τον βουλευτή Ολιβιέ Φωρ.
αποτέλεσμα εκλογών
Το 2017 το κόμμα κατέρρευσε καθώς από την πρώτη θέση που είχε κερδίσει το 2012 με 40.9% και 280 έδρες έπεσε στην πέμπτη θέση με 5.9% και μόλις 30 έδρες ως αποτέλεσμα της ανεπιτυχούς προεδρίας του Φρανσουά Ολλάντ, σε συνδυασμό με εσωκομματικές διαμάχες οι οποίες οδήγησαν στην περαιτέρω αποδυνάμωσή του.
Νησιά Σπράτλυ
μικρογραφία|Χάρτης που δείχνει τις χώρες με εγκαταστάσεις στα νησιά Τα νησιά Σπάρτλυ ή Σπάρτλι είναι μια αμφισβητούμενη ομάδα νησιών, νησίδων και 100 υφάλων και ατολλών στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Το αρχιπέλαγος βρίσκεται στις ακτές των Φιλιππίνων, της Μαλαισίας και του νότιου Βιετνάμ. Ονομάστηκαν από τον Βρετανό αρχηγό της φαλαινοθηρίας του 19ου αιώνα, Ρίτσαρντ Σπράτλυ, ο οποίος αποβιβάστηκε το νησί Σπάρτλυ το 1843. Τα νησιά περιέχουν λιγότερο από 490 στρέμματα φυσικής έκτασης που εκτείνεται σε έκταση άνω των 425.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Τα Σπάρτλυ είναι ένα από τα σημαντικότερα αρχιπελάγη στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας που περιπλέκουν τη διακυβέρνηση και τα οικονομικά σε αυτό το τμήμα της Νοτιοανατολικής Ασίας λόγω της θέσης τους σε στρατηγικές θαλάσσιες διαδρομές. Τα νησιά δεν έχουν ιθαγενείς κατοίκους, αλλά προσφέρουν πλούσια αλιευτικά πεδία και ενδέχεται να περιέχουν σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αυτό τα καθιστά σημαντικά για τους διεκδικητές στις προσπάθειές τους να καθιερώσουν διεθνή σύνορα. Ορισμένα από τα νησιά έχουν πολιτικούς οικισμούς, όλα περιέχουν δομές που καταλαμβάνουν στρατιωτικές δυνάμεις από τη Μαλαισία, την Ταϊβάν, την Κίνα, τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ. Επιπλέον, το Μπρουνέι έχει ζητήσει μια αποκλειστική οικονομική ζώνη στο νοτιοανατολικό τμήμα των Σπάρτλυ το οποίο περιλαμβάνει τον ακατοίκητο ύφαλο Λουίζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμφισβητούμενα εδάφη στην Ασία Σπρατλυ
Δίας και Θέτις
Ο Δίας και Θέτις (γαλ. Jupiter et Thétis) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ. Φιλοξενείται στο Μουσείο Γκρανέ (Musée Granet) στο Αιξ-αν-Προβάνς.
Ιστορικό του πίνακα
Ο πίνακας δημιουργήθηκε το έτος 1811 στην Ρώμη και είναι εμπνευσμένος από την Ιλιάδα. Ο Ενγκρ κατακρίθηκε για αυθάδεια. Η γαλλική κυβέρνηση αγόρασε τον πίνακα το έτος 1834 και ο Φρανσουά Μαριούς Γκρανέ (François Marius Granet) τον μετέφερε στο μουσείο, όπου φιλοξενείται μέχρι σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ
Γεωργιανό ψωμί
μικρογραφία|Σότις πουρί δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Φούρνος ταντούρ στην λεωφόρο Ντέβον του Σικάγο σε γεωργιανό εστιατόριο για το μαγείρεμα του γεωργιανού ψωμιού Το γεωργιανό ψωμί αναφέρεται στο ψωμί που προέρχεται από τη χώρα της Γεωργίας. Η λέξη პური (πούρι) σημαίνει ψωμί στα γεωργιανά. Οι ποικιλίες του γεωργιανού ψωμιού περιλαμβάνουν τις παρακάτω:
Κατηγορία:Ψωμιά Κατηγορία:Γεωργιανή κουζίνα
Ελεονώρα Μαρία του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Η Ελεονώρα-Μαρία, γερμ.: Eleanor Marie von Anhalt-Bernburg (7 Αυγούστου 1600 στο Άμπεργκ - 17 Ιουλίου 1657 στο Στρέλιτς) ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του πρίγκιπα Χριστιανού Α΄ (1568-1639) πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Άννας (1579-1624), κόρης του Άρνολντ Γ΄ κόμη του Μπέντχαϊμ-Tέκλενμπουργκ-Στάινφουρτ. Με το ψευδώνυμο die Beständige ("ο Επιμένων") ήταν συνιδρύτρια και η δεύτερη επικεφαλής της Ακαδημίας των Πιστών Υπηκόων, ενός γυναικείου συλλόγου αντίστοιχου της Φρουτοφόρου Εταιρείας.
Στις 7 Μαΐου 1626 στο ΓΓκύστροβ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Αλβέρτο Β΄ δούκα του Mεκλεμβούργου-Γκύστροβ (1590-1636). Μετά το τέλος του, ανέλαβε την επιτροπεία για τον νεαρό γιο της, Γουσταύο-Αδόλφο, όπως όριζε η διαθήκη τού συζύγου της. Ωστόσο τρεις ημέρες αργότερα ο κουνιάδος της Aδόλφος-Φρειδερίκος Α΄ την εκτόπισε από επίτροπο τού δουκάτου και κηδεμόνα τού γιου της και ανέλαβε αυτά για τον εαυτό του. Αυτό προκάλεσε μια έντονη διαμάχη μεταξύ της Eλεονώρας-Μαρίας και του κουνιάδου της. Πάντως στις 4 Μαΐου 1636 οι Τάξεις των ευγενών υπέβαλαν υποτέλεια στον Aδόλφο-Φρειδερίκο Α΄.
Ο Aδόλφος-Φρειδερίκος Α΄ άσκησε έφεση κατά της διαθήκης τού αδελφού του και αντικατέστησε όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου στο Γκύστροβ (εκτός από ένα), αφήνοντας μόνο τον Aντρέας Μπούγκενχαγκεν στο αξίωμά του. Πήρε επίσης μέτρα κατά της Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας στο Mεκλεμβούργο-Γκύστροβ. Το 1637 χώρισε τον Γουσταύο-Αδόλφο από την Καλβινίστρια μητέρα του. Κανείς δεν τολμούσε να συμμετάσχει στις ιδιωτικές Καλβινιστικές λειτουργίες, που διοργάνωνε η Ελεονώρα-Μαρία· αυτή διέμενε στην ιδιοκτησία χηρείας της, στο Στρέλιτς. Ο αυτοκράτορας Φρεδινάνδος Γ΄ αποφάνθηκε υπέρ αυτής. Ωστόσο ο Αδόλφος-Φρειδερίκος Α΄ συνέχισε τις δικαστικές του ενστάσεις εναντίον της και ενέπλεξε ξένες δυνάμεις στην υπόθεση.
Οικογένεια
Από το γάμο της το 1626 με τον Ιωάννη-Αλβέρτο Β΄ δούκα του Μεκλεβούργου και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ροκερεντόντ
Το Ροκερεντόντ (γαλλικά: Roqueredonde, οξιτανικά: Tiudaç) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροκερεντονταί (γαλλικά: Roqueredondais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
1273
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
SVT World
Το SVT World ήταν ένα διεθνές ειδησεογραφικό τηλεοπτικό κανάλι από τη Σουηδία. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1988 ως TV4 μεταδίδοντας αρχικά τα προγράμματα των SVT1 και SVT2 για τις Σουηδόφωνες περιοχές της νότιας Φινλανδίας, ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε SVT4. Το κανάλι μεταδιδόταν σε όλο τον κόσμο από τους δορυφόρους Eutelsat 9A και Thaicom 5 από όπου ξεκίνησε το 2005 καλύπτοντας μέρη της Αφρικής, της Ασίας και της Αυστραλίας, μέχρι τον Απρίλιο του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Σουηδία Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1988
Μάγκι Τσενγκ
Η Μάγκι Τσενγκ (张曼玉, 20 Σεπτεμβρίου 1964) είναι ηθοποιός από το Χονγκ Κονγκ.
Η Μάγκι Τσενγκ πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας και της εφηβείας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όταν επέστρεψε στο Χονγκ Κονγκ, συμμετείχε στο διαγωνισμό ομορφιάς Miss Hong Kong το 1983 και κέρδισε την δεύτερη θέση, ενώ ήταν φιναλίστ και στα καλλιστεία Miss World την ίδια χρονιά. Είναι περισσότερο γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες Ερωτική επιθυμία (In the Mood for Love), 2046 και Ήρωας (Hero). Έχει βραβευτεί στο Φεστιβάλ των Καννών με το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού για τον ρόλο της στη ταινία Clean και στο Φεστιβάλ Βερολίνου για την ταινία Center Stage. Για την ταινία In the Mood for Love βραβεύτηκε ως καλύτερη ηθοποιός στα Hong Kong Film Awards και στα Golden Horse Film Awards.
To 1998 παντρεύτηκε τον Γάλλο σκηνοθέτη Olivier Assayas με τον οποίο συνεργάστηκε στις ταινίες Irma Vep και Clean. Ο γάμος τους έληξε το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηθοποιοί από το Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Εμπορικός αποκλεισμός
Ο εμπορικός αποκλεισμός (commercial blockade), σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και ειδικότερα με το Δίκαιο Πολέμου αποτελεί στην ουσία ένα σύνολο προκαταρκτικών ενεργειών του πολιορκητικού πολέμου που έχουν ως στόχο την αποκοπή κάθε επικοινωνίας του πολιορκουμένου.
Διάκριση
2. Ανάλογα με την μορφή με την οποία εφαρμόζεται, έναντι τρίτων, διακρίνεται σε:
Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την Διακήρυξη των Παρισίων του 1865, (Πολέμου συμβάσεις), που τέθηκε και η βασική έννοια του όρου, προκειμένου αυτός να είναι υποχρεωτικός, έναντι τρίτων, θα πρέπει η Πολιτεία (χώρα) που τον επιβάλει έναντι άλλης χώρας να έχει και τη δύναμη της επιβολής του με στρατιωτικές δυνάμεις ώστε να επιφέρει νόμιμα αποτελέσματα. Διαφορετικά αν αυτός συνίσταται σε μια γραπτή προκήρυξη, δηλαδή διακοίνωση που αναφέρεται σε αποκλεισμό χώρου (στεριάς, θάλασσας ή αέρος) μιας επικράτειας χωρίς να σταλούν στρατιωτικές δυνάμεις που να εποπτεύσουν την εφαρμογή του, χαρακτηρίζεται πλασματικός και η εφαρμογή του από τρίτους εξαρτάται ή επαφίεται στις επιμέρους συμμαχίες και εμπορικές διεθνείς σχέσεις των τελευταίων.
Βαλκυρία
Η όπερα Βαλκυρία (γερμ. Die Walküre, [diː ˈvalkyːrə]) αποτελεί το δεύτερο μέρος της ρομαντικής επικής τετραλογίας του Ρίχαρντ Βάγκνερ, Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν (Der Ring des Nibelungen). Αναφέρεται στον κατάλογο ευρετήριο των έργων του Βάγκνερ με τον αριθμό καταχώρησης 86 Β (WWV Wagner-Werke-Verzeichnis 86 Β). Το πιο γνωστό απόσπασμα του έργου είναι το "The Ride of the Valkyries" (Η Επέλαση των Βαλκυριών).
Ο Βάγκνερ εμπνεύστηκε την ιστορία του από τη Σκανδιναβική μυθολογία και την Ποιητική Έντα.
Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο του Μονάχου, στις 26 Ιουνίου του 1870, μετά από επιμονή του βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ της Βαυαρίας. Στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, ως μέρος του πλήρους κύκλου, στις 14 Αυγούστου του 1876. Στις Η.Π.Α., η όπερα έκανε πρεμιέρα στην Ακαδημία Μουσικής στη Νέα Υόρκη στις 2 Απριλίου του 1877.
Σύνθεση
Αν και η Βαλκυρία είναι η δεύτερη από τις όπερες της τετραλογίας Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, στην πραγματικότητα ήταν η τρίτη κατά σειρά σύνθεσης. Ο Βάγκνερ σχεδιάζοντας μία όπερα για τον θάνατο του Ζίγκφριντ δούλεψε ανάποδα, καθότι αποφάσισε ότι χρειαζόταν άλλη μία όπερα για να εξιστορήσει τα νεανικά χρόνια του Ζίγκφριντ και μετά σκέφτηκε ότι χρειαζόταν να πει και την ιστορία της σύλληψης του Ζίγκφριντ και τις προσπάθειες της Βρουνχίλδης να σώσει τους γονείς του Ζίγκφριντ. Στο τέλος ο Βάγκνερ αποφάσισε ότι χρειαζόταν επίσης ένα πρελούδιο για την κλοπή του χρυσού του Ρήνου και τη δημιουργία του δαχτυλιδιού.
Πριν ακόμα ολοκληρωθεί το κείμενο του Δαχτυλιδιού των Νιμπελούνγκεν, ο Βάγκνερ είχε αρχίσει να γράφει τη μουσική. Στις 23 Ιουλίου του 1851 έγραψε σ' ένα φύλλο χαρτί αυτό που έγινε το πιο γνωστό καθοδηγητικό μοτίβο ολόκληρου του κύκλου: το θέμα από το "Ride of the Valkyries" (Η Επέλαση των Βαλκυριών, γερμανικός τίτλος: Walkürenritt). Άλλα πρώιμα μουσικά μέρη για τη Βαλκυρία γράφτηκαν το καλοκαίρι του 1852. Αλλά δεν ήταν παρά στις 28 Ιουνίου του 1854 που ο Βάγκνερ άρχισε να τα μετατρέπει σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και των τριών πράξεων της όπερας. Αυτό το προσχέδιο (Gesamtentwurf) ολοκληρώθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1854. Μεγάλο μέρος της εργασίας σ' αυτό το στάδιο ανάπτυξης της όπερας επικαλύφθηκε με την εργασία στην τελική ορχηστρική εκδοχή του Χρυσού του Ρήνου.
Καθώς ο Βάγκνερ συμπεριέλαβε στο σχέδιο κάποιες ενδείξεις για την ενορχήστρωση, αποφάσισε να προχωρήσει απευθείας στην ορχηστρική ολοκλήρωση του έργου τον Ιανουάριο του 1855, χωρίς να έχει κάνει προηγουμένως ένα ενδιάμεσο σχέδιο ενορχήστρωσης όπως είχε κάνει για το Χρυσό του Ρήνου. Αυτή ήταν μία απόφαση για την οποία σύντομα θα μετάνιωνε καθώς οι πολλές διακοπές, συμπεριλαμβανομένης και μίας τετράμηνης επίσκεψης στο Λονδίνο, έκαναν το εγχείρημα πιο δύσκολο απ' ό,τι περίμενε. Έχοντας μεσολαβήσει πάρα πολύς χρόνος μεταξύ του αρχικού σχεδίου και της τελικής επεξεργασίας, ο Βάγκνερ ανακάλυψε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί πώς σκόπευε να ενορχηστρώσει το σχέδιο. Κατά συνέπεια, ορισμένα μέρη έπρεπε να τα συνθέσει από την αρχή. Ωστόσο ο Βάγκνερ επέμενε στο στόχο του και το τελικό αποτελέσμα ολοκληρώθηκε στις 20 Μαρτίου του 1856.
Σκηνή 1η
Κατά τη διάρκεια μιας δυνατής νυκτερινής καταιγίδας, ένας φυγάς ξένος, κουρασμένος, πληγωμένος και άοπλος σέρνει τα βήματά του και αναζητά καταφύγιο σε μία απομονωμένη καλύβα στο δάσος. Μπαίνοντας, και μη βλέποντας κανένα εκεί, καταρρέει από την κόπωση δίπλα στο τζάκι. Τότε μπαίνει μία νέα γυναίκα, η Ζιγκλίντε, η οποία τον περιθάλπει και τον αναζωογονεί. Απαντώντας την ερώτησή του («που είμαι;») τον πληροφορεί πως το σπίτι και αυτή η ίδια είναι περιουσία του συζύγου της, που λέγεται Χούντινγκ. Η Ζιγκλίντε προτείνει στον ξένο να κάτσει μέχρι να επιστρέψει ο άντρας της. Ο ξένος, αφού ήπιε υδρόμελι, πάει να φύγει φοβούμενος μήπως ο άντρας της του κάνει κακό καθώς είναι ελαφρά τραυματισμένος και έχασε τα όπλα του μετά από συμπλοκή με εχθρούς του, από τους οποίους προσωρινά κατάφερε να ξεφύγει. Όταν η Ζιγκλίντε τον καθησυχάζει, αυτός επιμένει λέγοντας πως είναι προτιμότερο να αποχωρήσει προκειμένου να μην φέρει κακοτυχία στο σπίτι, μιας και η μαύρη μοίρα του τον κυνηγάει παντού και όπου πάει. Η Ζιγκλίντε ωστόσο τον πείθει να μείνει, λέγοντάς του ότι και αυτή είναι δυστυχισμένη και δεινοπαθεί στο σπίτι που ζει. Ο ξένος δέχεται να παραμείνει και αποκαλύπτει πως το όνομά του είναι Βέβαλτ (γερμ. Wehwalt, «αξιολύπητος»).
Σκηνή 2η
Ο Χούντινγκ (γερμ. Hunding, ο «σκυλιάς») επιστρέφει στο σπίτι του και βρίσκει τη γυναίκα του να κάθεται με τον ξένο. Η γυναίκα του τον πληροφορεί για τον ξένο, στον οποίο απλώς προσφέρει φιλοξενία. Ο Χούντινγκ αναγκαστικά δείχνει συγκατάβαση, επειδή όμως ο ξένος πάει να υπερασπισθεί τη Ζιγκλίντε, δεν του έχει εμπιστοσύνη. Τον προσκαλεί σε δείπνο και του ζητά να του διηγηθεί τη ζωή του. Ο Βέβαλτ διστάζει, γι' αυτό ο Χούντιγκ βάζει τη γυναίκα του, η οποία όλο και περισσότερο γοητευμένη από τον επισκέπτη τον παροτρύνει να πει την ιστορία του. Έτσι ο ξένος αρχίζει να διηγείται τη δραματική του ιστορία. Είναι ο Βέβαλτ (Αξιολύπητος) ο «Λυκόπουλος», γιος του λύκου Βόλφε (γερμ. Wolf, λύκος) και περιγράφει πως σε νεαρή ηλικία επιστρέφοντας με τον πατέρα του από το κυνήγι, βρήκαν το σπίτι τους στάχτη, τη μητέρα του δολοφονημένη από άγνωστους ενώ η δίδυμη αδελφή του απήχθη. Από τότε, αυτός και ο πατέρας του ζούσαν στα δάση, όμως οι άνθρωποι τους κυνηγούσαν. Κατά τη διάρκεια μίας καταδίωξης έχασε τα ίχνη του πατέρα του και επειδή βρήκε στο ξέφωτο μόνο ένα άδειο κουφάρι πιστεύει ότι ο λύκος πατέρας του είναι πια νεκρός. Από τότε και μετά δεν βρήκε στον ήλιο μοίρα. Μία μέρα βρήκε μία κοπέλα που παντρευόταν χωρίς τη συγκατάθεσή της και προσπαθώντας να τη σώσει μπλέχτηκε σε μάχη με τους συγγενείς της. Όμως η νύφη σκοτώθηκε και καθώς τα όπλα του καταστράφηκαν στη συμπλοκή, αναγκάστηκε να διαφύγει. Κι επειδή τώρα τον καταζητούν παντού, βρήκε τυχαία καταφύγιο στο σπίτι αυτό. Ο Χούντινγκ ακούγοντάς τον με μεγάλη δυσφορία και αγανάκτηση τού αποκαλύπτει πως εκείνοι με τους οποίους πολέμησε ο ξένος ήταν συγγενείς του και ότι μόλις επέστρεψε από τον τόπο του εγκλήματος, στον οποίο δυστυχώς είχε φτάσει πολύ αργά και δεν πρόλαβε να τους υπερασπισθεί. Επειδή όμως είναι νύχτα και ο νόμος της φιλοξενίας έτσι το επιβάλλει, αποφασίζει να του παραχωρήσει προσωρινά την καθιερωμένη φιλοξενία αλλά και να αναμετρηθούν μέχρι θανάτου το επόμενο πρωί. Στέλνει τη γυναίκα του στον κοιτώνα και αποχωρεί και αυτός για ύπνο αφήνοντας τον ξένο μόνο του.
Σκηνή 3η
Ο Βέβαλτ βρίσκεται σε κατάσταση απελπισίας. Μόνος και άοπλος στο σπίτι του εχθρού του, περιμένει τα χαράματα και την άνιση μονομαχία. Μην μπορώντας να κλείσει μάτι όλη νύχτα και καθώς συλλογιζόταν τι να κάνει, μία λάμψη απ' τη φωτιά φωτίζει τον κορμό ενός δένδρου. Βλέπει τη γυαλιστερή λαβή ενός σπαθιού και θυμάται μία παλιά υπόσχεση του πατέρα του πως όταν θα βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτης ανάγκης, αυτός θα του είχε κρατημένο ένα σωτήριο σπαθί. Εκείνη τη στιγμή, εμφανίζεται η Ζιγκλίντε μέσα από το πηχτό σκοτάδι ενώ έχει ναρκώσει τον Χούντινγκ σε βαθύ ύπνο. Αποκαλύπτει στον ξένο πως και η ίδια απήχθη και παντρεύτηκε με τη βία και ότι την ημέρα του γάμου της εμφανίστηκε ένας ηλικιωμένος άνδρας, ο οποίος σφήνωσε ένα σπαθί στον κορμό του δέντρου που είναι στο κέντρο του δωματίου. Όλοι προσπάθησαν να το αποσπάσουν αλλά ούτε ο Χούντινγκ ούτε κανείς άλλος από τους συντρόφους του μπόρεσε να βγάλει το σπαθί από το δέντρο. Ο μυστηριώδης γέρος έφυγε γελώντας τρανταχτά. Έκτοτε, όποιος και αν το προσπάθησε, κανείς δεν μπόρεσε να κάνει το σπαθί δικό του. Γι' αυτό και έμεινε μέχρι τώρα βαθιά χωμένο στον κορμό του δέντρου. Λέγοντας αυτά, η Ζιγκλίντε εκφράζει την επιθυμία της να είναι ο Βέβαλτ αυτός που θα μπορέσει να τραβήξει το σπαθί και να τη σώσει. Ο Βέβαλτ εκφράζει την αγάπη του γι' αυτήν, εκείνη ανταποδίδει, και της υπόσχεται πως αφού αφαιρέσει το σπαθί θα την παντρευτεί και θα τη σώσει από τον βάναυσο άντρα της. Η Ζιγκλίντε εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιεί ότι οι δυο τους μοιάζουν πολύ και τότε αποκαλεί τον Βέβαλτ με το πραγματικό του όνομα: Ζίγκμουντ (γερμ. Siegmund, «νικητήριος»). Ο Ζίγκμουντ τραβάει εύκολα το σπαθί και η Ζιγκλίντε του λέει ότι είναι η δίδυμη αδελφή του, παιδιά του κοινού πατέρα τους, του λύκου Βέλζε (γερμ. Wälse). Ο Ζίγκμουντ βαφτίζει το σπαθί «Νότουνγκ» (γερμ. Nothung, «χρήσιμο», καθώς είναι το όπλο που χρειάζεται για την επικείμενη μάχη του με τον Χούντινγκ) και αρπάζει με πάθος την αδελφή του και εγκαταλείπουν και οι δυο το σπίτι του Χούντινγκ ενώ ξημερώνει η επόμενη μέρα.
Σκηνή 1η
Ο θεός Βόταν στέκεται σε μία βουνοπλαγιά μαζί με τη Βρουνχίλδη, τη βαλκυρία κόρη του, την οποία καθοδηγεί και διατάζει να προστατέψει τον Ζίγκμουντ στην επερχόμενη αναμέτρησή του με τον Χούντινγκ και μετά τη μάχη να οδηγήσει τον νεκρό Χούντινγκ στη Βαλχάλλα, την πολεμική αίθουσα των νεκρών ηρώων. Η Βρουνχίλδη αφελής μα και υπάκουη πάει για να προετοιμαστεί, παρατηρεί όμως φεύγοντας ότι η Φρίκα, η σύζυγος του Βόταν, καταφθάνει έξαλλη επάνω στο άρμα της. Η Φρίκα, ως θεά του γάμου και της εστίας, απαιτεί την τιμωρία του Ζίγκμουντ και της Ζιγκλίντε, οι οποίοι έχουν διαπράξει μοιχεία και αιμομιξία. Επίσης ξέρει ότι ο Βόταν, ως μεταμφιεσμένος θνητός ονόματι Βέλζε, είναι ο πατέρας του ζεύγους. Ο Βόταν αρχικώς αρνείται να ικανοποιήσει το αίτημα της Φρίκα και παρουσιάζει τον Ζίγκμουντ ως τον ελεύθερο ήρωα που χρειάζεται ώστε να πραγματοποιηθούν τα σχέδιά του να ανακτήσει το δαχτυλίδι. Η Φρίκα αντιτάσσει ότι ο Ζίγκμουντ δεν είναι ελεύθερος ήρωας αλλά ανυποψίαστο πιόνι και δημιουργία του Βόταν. Καθώς η Φρίκα δεν αφήνει καθόλου περιθώρια στον Βόταν, εκθέτοντάς τον φανερά για όλες τις απάτες που έχει κάνει μέχρι τώρα, ο Βόταν υποκύπτει και δίνει τον λόγο του ότι ο Ζίγκμουντ θα πεθάνει.
Σκηνή 2η
Η Βρουνχίλδη ξαναέρχεται έτοιμη για να ξεκινήσει. Βρίσκει τον απελπισμένο Βόταν και λαμβάνει τις νέες εντολές. Δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτή η ξαφνική αλλαγή και γιατί δεν πρέπει να προστατέψει τον Ζίγκμουντ. Έτσι σε ένα μακρύ μονόλογο ο Βόταν εξηγεί τα προβλήματά του: προβληματισμένος από την προειδοποίηση της Έρντα (στο τέλος του Χρυσού του Ρήνου), παρέσυσε τη θεά τη Γης για να μάθει περισσότερα για τη μοίρα του. Από την ένωσή του μαζί της γεννήθηκε η Βρουνχίλδη. Ο Βόταν μεγάλωσε τη Βρουνχίλδη και άλλες οκτώ κόρες ως Βαλκυρίες, δηλαδή ως γυναίκες πολεμιστές που συγκεντρώνουν τις ψυχές των νεκρών ηρώων για να σχηματίσουν ένα στρατό ενάντια στον Άλμπεριχ. Ο στρατός θα αποτύχει αν ο Άλμπεριχ αποκτήσει ποτέ το δαχτυλίδι, το οποίο βρίσκεται στην κατοχή του Φάφνερ. Ο Βόταν δεν μπορεί να πάρει το δαχτυλίδι από τον Φάφνερ γιατί έχει κάνει συμφωνία μαζί του. Γι' αυτό και χρειάζεται έναν ελεύθερο ήρωα ώστε να νικήσει τον Φάφνερ αντ' αυτού. Όμως, κατόπιν της στάσης της Φρίκα, ο Βόταν απαγορεύει στη Βρουνχίλδη να προστατέσει τον Ζίγκμουντ. Η βαλκυρία υπακούει, παίρνει το δόρυ του Βόταν και ξεκινάει.