cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brunette (τραγουδίστρια)
Εσωτερική επιλογή
Η Αρμενική συμμετοχή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 επιλέχθηκε εσωτερικά από το AMPTV. Στις 25 Ιανουαρίου 2023, τα αρμενικά μέσα ανέφεραν ότι η τραγουδίστρια Brunette είχε επιλεγεί για να εκπροσωπήσει τη χώρα με ένα τραγούδι σε στυλ R&B, αν και το AMPTV δεν έκανε κάποιο σχόλιο. Την 1η Φεβρουαρίου 2023, το AMPTV επιβεβαίωσε επίσημα ότι η Brunette θα εκπροσωπούσε την Αρμενία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023. Η τραγουδίστρια δήλωσε ότι "Είμαι χαρούμενη που μοιράζομαι τα νέα μαζί σας. Απλώς δημιουργώ μουσική και αυτή τη φορά θα τη μοιραστώ με το Ευρωπαϊκό κοινό!". Το τραγούδι της, "Future Lover", κυκλοφόρησε στο κανάλι της Eurovision στο YouTube στις 15 Μαρτίου 2023. Κυκλοφόρησε στις μεγάλες πλατφόρμες ροής πέντε ημέρες αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023 Κατηγορία:Αρμένισες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Αρμενία
2Pacalypse Now
Το 2Pacalypse Now είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού ράπερ Τούπακ Σακούρ. Κυκλοφόρησε στις 12 Νοεμβρίου του 1991 από τις Interscope Records και τις Jive Records. Το άλμπουμ είναι κοινωνικού περιεχομένου και πραγματεύεται διάφορες μάστιγες της Αμερικανικής κοινωνίας, όπως τον ρατσισμό, την φτώχεια, την εφηβική εγκυμοσύνη, την αυξανόμενη εγκληματικότητα και την αστυνομική βία εις βάρος των εθνικών μειονοτήτων. Το άλμπουμ περιέχει τα χιτ Brenda's Got a Baby, Trapped και If My Homie Calls.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Τούπακ Σακούρ
Πύραυλος αέρος-αέρος
Οι πύραυλοι αέρος-αέρος χωρίζονται κυρίως σε δύο ομάδες. Σε εκείνους που εμπλέκονται με αεροσκάφη σε περιοχές κάτω των 30 χιλιομέτρων, οι οποίοι είναι γνωστοί ως πύραυλοι μικρού βεληνεκούς ή εντός οπτικού πεδίου, και στους πυραύλους μεσαίου ή μεγάλου βεληνεκούς, οι οποίοι χτυπάνε στόχους πέρα από το οπτικό φάσμα με την καθοδήγηση ραντάρ.
Επίσης κατηγοριοποιούνται και ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο εντοπίζουν και ακολουθούν το στόχο τους. Υπάρχουν διάφοροι τύποι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πύραυλοι
Εθνική γλώσσα
Εθνική γλώσσα είναι μία γλώσσα (ή μια παραλλαγή γλώσσας, π.χ. διάλεκτος) που έχει κάποια σχέση - de facto ή de jure - με ένα έθνος. Δεν υπάρχει μεγάλη συνοχή στη χρήση αυτού του όρου. Μία ή περισσότερες γλώσσες που ομιλούνται ως πρώτες γλώσσες στο έδαφος μιας χώρας μπορούν να αναφέρονται ανεπίσημα ή να ορίζονται στη νομοθεσία ως εθνικές γλώσσες της χώρας. Εθνικές γλώσσες αναφέρονται σε περισσότερα από 150 συντάγματα παγκοσμίως.
Ο Κόνραντ Μπραν, αναφερόμενος συγκεκριμένα στην Ινδία, υποδηλώνει ότι υπάρχουν "τέσσερις αρκετά διακριτικές έννοιες" για την εθνική γλώσσα σε μια πολιτεία:
Στην τελευταία δίνεται συνήθως ο τίτλος της επίσημης γλώσσας. Σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. Φιλιππίνες), αρκετές γλώσσες ορίζονται ως επίσημες και μία εθνική γλώσσα ορίζεται ξεχωριστά.
Επίσημη έναντι εθνικών γλωσσών
Η «εθνική γλώσσα» και η «επίσημη γλώσσα» κατανοούνται καλύτερα ως δύο έννοιες ή νομικές κατηγορίες με εύρος νοήματος, οι οποίες μπορεί να συμπίπτουν ή να είναι σκόπιμα διαφορετικές. Τα έθνη χωρίς πατρίδα δεν είναι σε θέση να νομοθετούν μια επίσημη γλώσσα, αλλά οι γλώσσες τους μπορεί να είναι επαρκώς διακριτές και καλά διατηρημένες, για να είναι εθνικές γλώσσες. Ορισμένες γλώσσες μπορεί να έχουν ευρεία αναγνώριση ως "εθνικές γλώσσες", ενώ άλλες μπορεί να απολαμβάνουν επίσημη αναγνώριση κατά τη χρήση ή την προώθηση τους.
Σε πολλές αφρικανικές χώρες, ορισμένες ή όλες οι αυτόχθονες αφρικανικές γλώσσες χρησιμοποιούνται επίσημα, προωθούνται ή επιτρέπεται ρητά να προωθούνται (συνήθως διδάσκονται σε σχολεία και χρησιμοποιούνται σε σημαντικές εκδόσεις) ως ημι-επίσημες γλώσσες είτε με μακροπρόθεσμη νομοθεσία ή με βραχυπρόθεσμα, κατά περίπτωση εκτελεστικά (κυβερνητικά) μέτρα. Για να είναι επίσημες, οι ομιλούμενες και γραπτές γλώσσες πρέπει να απολαμβάνουν κυβερνητική ή ομοσπονδιακή χρήση, μεγάλη προώθηση χρηματοδοτούμενη από τη φορολογία ή τουλάχιστον πλήρη ανοχή ως προς τη διδασκαλία τους και εργοδοτική αναγνώριση στη δημόσια εκπαίδευση, σε ίση βάση με την επίσημη γλώσσα ή τις επίσημες γλώσσες. Επιπλέον, μπορεί να απολαμβάνουν την αναγνώριση ως μία γλώσσα που χρησιμοποιείται στην υποχρεωτική εκπαίδευση και μπορεί να δαπανούνται κρατικά χρήματα για τη διδασκαλια ή την ενθάρρυνση ενηλίκων να μάθουν μία γλώσσα, η οποία είναι μια μειονοτική σε μια συγκεκριμένη περιοχή, για να αποκατασταθεί η κατανόηση της και να διαδωθούν οι ηθικές ιστορίες της, τα ποιήματα της, οι φράσεις, τα τραγούδια και η υπόλοιπη λογοτεχνική κληρονομιά που θα προωθήσουν την κοινωνική συνοχή (σε περιοχές όπου παραμένουν άλλες γλώσσες) ή θα προωθήσουν την εθνικιστική διαφοροποίηση σε περιοχές όπου μια άλλη μη γηγενής γλώσσα έχει υποβαθμιστεί.
Αλβανία
Η αλβανική είναι η εθνική γλώσσα της Αλβανίας. Τα ελληνικά είναι η εθνική γλώσσα των ελληνικών κοινοτήτων, κυρίως στο νότο και η βλάχικη γλώσσα χρησιμεύει ως εθνική γλώσσα της γλωσσικής μειονότητας των Βλάχων. Η Αλβανική γλώσσα είναι, επίσης, μία από τις δύο εθνικές γλώσσες του Κοσσυφοπεδίου, τμημάτων της νότιας Ιταλίας, του νότιου Μαυροβουνίου και της νότιας Σερβίας. Είναι συν-επίσημη αλλά όχι εθνική γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας.
Αλγερία
Η αραβική είναι η εθνική γλώσσα της Αλγερίας. ΤαΒερβερικά είναι επίσης επίσημη γλώσσα. Η γαλλική γλώσσα δεν έχει επίσημο καθεστώς, αλλά χρησιμοποιείται ευρέως στην εκπαίδευση, τις επιχειρήσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ανδόρα
Η εθνική γλώσσα της Ανδόρρας είναι τα καταλανικά. Επιπλέον, τα καταλανικά είναι επίσημη γλώσσα σε πολλά εδάφη της Ισπανίας (Καταλονία, Βαλεανθική Κοινότητα, Βαλεαρίδες Νήσοι) και ομιλείται (χωρίς επίσημη αναγνώριση ή καθεστώς) σε άλλα εδάφη της Ισπανίας (στα σύνορα της Καταλανίας-Αραγονίας γνωστά ως La Franja και στο δήμο της Μούρθια El Carche), στη Γαλλία (Ανατολικά Πυρηναία) και στην Ιταλία (Αλγκέρο).
Αρμενία
Η αρμενική γλώσσα είναι ένας ξεχωριστός κλάδος της γλωσσικής οικογένειας των Ινδοευρωπαϊκών Γλωσσών και ομιλείται ευρέως στην Αρμενία, καθώς και στη διασπορά της.
Αυστραλία
Η Αυστραλία δεν έχει επίσημη γλώσσα, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό μονογλωσσική κοινωνία με τα αγγλικά να είναι η ντε φάκτο εθνική γλώσσα. Ένα σημαντικό ποσοστό των μεταναστών πρώτης και δεύτερης γενιάς είναι δίγλωσσο. Σύμφωνα με το Ethnologue, το 81% των ανθρώπων μιλούν στο σπίτι Αγγλικά, συμπεριλαμβανομένων των ομιλητών L2 (που έχουν τα αγγλικά ως δεύτερη γλώσσα). Άλλες γλώσσες που ομιλούνται στο σπίτι περιλαμβάνου τα Κινέζικα 2,9%, τα Ιταλικά 1,2%, τα Αραβικά 1,1%, τα Ελληνικά 1%, τα Βιετναμέζικα 0,9% και τα Ισπανικά 0,4%.
Πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων, υπήρχαν σχεδόν 400 γλώσσες που ομιλούνταν από τους γηγενείς Αυστραλούς. Από αυτές έχουν επιβιώσει μόνο περίπου 70 γλώσσες και με εξαίρεση 30, όλες απειλούνται τώρα.
Αζερμπαϊτζάν
Η Αζέρικη γλώσσα είναι η εθνική γλώσσα του Αζερμπαϊτζάν.
Μπαγκλαντές
Η Βεγγαλική, η μόνη επίσημη γλώσσα του Μπανγκλαντές και είναι επίσης η de facto εθνική γλώσσα της χώρας.
Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Η de facto μόνη εθνική γλώσσα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης είναι η Σερβοκροατική. Ορίζεται επίσημα με τα τρία ονόματα Βοσνιακά, Κροατικά και Σερβικά, που αντιστοιχούν στα συστατικά έθνη της χώρας. Τόσο τα λατινικά όσο και τα κυριλλικά αλφάβητα έχουν επίσημη καθεστώς.
Καναδάς
Οι επίσημες γλώσσες του Καναδά από τον Επίσημο Νόμο Γλωσσών του 1969 είναι τα Αγγλικά (Αγγλικά του Καναδά) και τα Γαλλικά (Γαλλικά του Καναδά). Ανάλογα με τις απόψεις καθενός για το τι αποτελεί «έθνος», αυτές οι δύο γλώσσες μπορεί να θεωρηθούν είτε δύο ίσες εθνικές γλώσσες του έθνους του Καναδά ή οι εθνικές γλώσσες δύο εθνών στα πλαίσια ενός κράτους, ο Αγγλικός Καναδάς και ο Γαλλικός Καναδάς.
Οι εθνικιστές του Κεμπέκ θεωρούν τα Γαλλικά του Κεμπέκ ως τη γλώσσα του έθνους του Κεμπέκ.
Δύο από τα βόρεια εδάφη του Καναδά έχουν νομοθετήσει μια ποικιλία γηγενών γλωσσών. Το Nunavut έχει τα Ινουκτιτούτ και τα Ινουιννακτούν ως επίσημες γλώσσες και τα Βορειοδυτικά Εδάφη έχουν εννέα επίσημες γλώσσες εκτός από τα Αγγλικά και τα Γαλλικά: Cree, Τσιπεγουαϊάν, Gwich'in, Ινουιννακτούν, Ινουκτιτούτ, Ινουβιαλουκτούν, Βόρεια και Νότια Γλώσσα Slavey και Tłı̨chǫ. Καθώς αυτές οι επίσημες γλώσσες νομοθετούνται σε εδαφικό (υπο-ομοσπονδιακό) επίπεδο, μπορούν να εκληφθούν ως εθνικές γλώσσες.
Εκτός από αυτές, υπάρχουν πολλές γηγενείς γλώσσες του Καναδά, οι οποίες είναι οι εθνικές γλώσσες μιας ή περισσοτέρων από τις ομάδες των Πρώτων Εθνών του Καναδά, Ιουίτ και Métis (μικτός λαός Πρώτων Εθνών και Ευρωπαίων). Ορισμένα Πρώτα Έθνη νομοθετούν σε επίπεδο αυτόχθονης κυβέρνησης τη γλώσσα τους ως επίσημη γλώσσα του Έθνους, όπως συμβαίνει με τη γλώσσα Νίσγκάα στη Nisg̱a'a. Ειδικά η γλώσσα Cree ομιλείται (με παραλλαγές) από την Αλμπέρτα έως το Λαμπραντόρ, τα Anishinaabemowin ομιλούνται σε όλο τον κεντρικό Καναδά και τα Ινουκτιτούτ ομιλούνται σε όλη την Αρκτική.
Κίνα
Σε ολόκληρη την Κίνα ομιλούνται πολλές γλώσσες με τους περισσότερους ανθρώπους να μιλούν μία από πολλές εκδοχές των κινέζικων. Κατά τη διάρκεια διαδοχικών αυτοκρατορικών δυναστειών, η ομιλούμενη γλώσσα της πρωτεύουσας χρησίμευε ως η επίσημη ομιλούμενη γλώσσα και χρησιμοποιήτο σε ολόκληρη τη χώρα από κυβερνητικούς αξιωματούχους, οι οποίοι ταξίδευαν για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Οι διάλεκτοι που χρησιμοποιήθηκαν για το σκοπό αυτό σε διαφορετικές εποχές περιελάμβαναν εκείνες του Σιάν, της Λουογιάνγκ, της Ναντσίνγκ, του Πεκίνου και άλλων ιστορικών πρωτευουσών της Κίνας.
Μετά την Επανάσταση του Σινχάι το 1911, το Κουόμινταγκ (Κινέζοι εθνικιστές) ίδρυσε τη Δημοκρατία της Κίνας. Προκειμένου να προωθήσει την αίσθηση της εθνικής ενότητας και να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των επικοινωνιών εντός του έθνους, η κυβέρνηση αποφάσισε να ορίσει μια εθνική γλώσσα. Η διάλεκτος του Πεκίνου των Μανδαρινικών Κινέζικων και η διάλεκτος της Γκουανζού των Καντονέζικων Κινέζικων προτάθηκαν, η κάθε μία ξεχωριστά, ως βάση για την εθνική γλώσσα για την Κίνα. Στην αρχή, έγιναν προσπάθειες να εισαχθούν στοιχεία και από άλλες κινεζικές διαλέκτους στην εθνική γλώσσα μαζί με εκείνα από τη διάλεκτο του Πεκίνου. Αυτό αντικατοπτρίστηκε στο πρώτο επίσημο λεξικό της εθνικής γλώσσας, με το όνομα 國語 (Pinyin: Guóyǔ, κυριολεκτικά"εθνική γλώσσα"). Αυτή η τεχνητή γλώσσα, όμως, δεν είχε γηγενείς ομιλητές και ήταν δύσκολο να τη μάθει κανείς, οπότε εγκαταλείφθηκε το 1924. Τελικά, η διάλεκτος του Πεκίνου επιλέχθηκε ως η εθνική γλώσσα και συνέχισε να αναφέρεται ως 國語 (εθνική γλωσσα) στα κινέζικα στη Δημοκρατία της Κίνας. Από τότε, η διάλεκτος του Πεκίνου έχει γίνει το βασικό πρότυπο για την προφορά, λόγω του κύρους της κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δυναστείας Τσινγκ.
Στοιχεία από άλλες διαλέκτους υπάρχουν ακόμη στην τυπική γλώσσα, η οποία ορίζεται τώρα ότι αντικατοπτρίζει την προφορά του Πεκίνου, τα γραμματικά μοτίβα των μανδαρινικών διαλέκτων που ομιλούνται στα βόρεια μέρη της Κίνας και το λεξιλόγιο της σύγχρονης κλασικής κινεζικής λογοτεχνίας. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας μετονόμασε την εθνική γλώσσα σε 普通话 (Pinyin: Pǔtōnghuà, κυριολεκτικά "κοινή ομιλία"), χωρίς να αλλάξει με άλλους τρόπους τον ορισμό της τυπικής εθνικής γλώσσας.
Κουρέ (Ωτ-Γκαρόν)
Το Κουρέ (γαλλικά: Couret, οξιτανικά: Coreth) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εθνική γλώσσα
Κροατία
Τα κροάτικα (εκδοχή της σερβρο-κροατικής γλώσσας) είναι η εθνική γλώσσα της Κροατίας.
Κουρέ (Ωτ-Γκαρόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουρετουά (γαλλικά: Couretois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Εθνική γλώσσα
Αιθιοπία
Η Αιθιοπία είναι μια χώρα όπου ζουν μαζί περισσότερα από 80 έθνη, εθνικότητες και λαοί. Οι λαοί της Αιθιοπίας μιλούν συνολικά πάνω από 80 διαφορετικές γλώσσες. Η Αμχαρική ήταν για πολλά χρόνια η μόνη επίσημη γλώσσα εργασίας στη χώρα, αλλά το 2020 οι γλώσσες Αφάρ, Ορόμο, Σομαλική, Τιγκρινιακή αναβαθμίστηκαν σε επίσημες γλώσσες εργασίας της Αιθιοπίας. Παρ' όλα αυτά, οι γλώσσες εργασίας των περιφερειακών κρατιδίων διαφέρουν και περιλαμβάνουν τα Ορόμο, τα Τιγκρινιακά, τα Σιντάμα, τα Αμχαρικά, τα Αφάρ και τα Σομαλικά. Τα αγγλικά είναι η πιο διαδεδομένη ξένη γλώσσα και είναι το μέσο διδασκαλίας σε δευτεροβάθμια σχολεία και πανεπιστήμια. Η γλώσσα διδασκαλίας στα δημοτικά σχολεία είναι η αντίστοιχη τοπική γλώσσα των περιφερειακών κρατών.
Φινλανδία
Η Φινλανδία έχει δύο εθνικές γλώσσες: τη φινλανδική και τη σουηδική γλώσσα και το Σύνταγμα της χώρας εγγυάται το δικαίωμα να χρησιμοποιούνται τα Φινλανδικά και τα Σουηδικά σε δικαστήρια και άλλους κρατικούς θεσμούς. Παρά τη μεγάλη διαφορά στον αριθμό των χρηστών, τα Σουηδικά, επίσημα, δεν ταξινομούνται ως μειονοτική γλώσσα, αλλά ως ισότιμη με τα Φινλανδικά. Και οι δύο εθνικές γλώσσες είναι υποχρεωτικά μαθήματα στο σχολείο (με εξαίρεση για τα παιδιά που έχουν τρίτη γλώσσα ως μητρική). Για κυβερνητικές θέσεις, όπου απαιτείται πτυχίο πανεπιστημίου, ένα γλωσσικό τεστ αποτελεί προϋπόθεση. Το Σύνταγμα παρέχει επίσης στους Σάμι και στους Ρομά το δικαίωμα να διατηρούν και να αναπτύσσουν τις γλώσσες τους και σύμφωνα με άλλους νόμους οι Σάμι έχουν μερικό δικαίωμα να χρησιμοποιούν τις γλώσσες Σάμι σε επίσημες καταστάσεις.
Γαλλία
Τα γαλλικά είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα της Γαλλίας, σύμφωνα με το άρθρο 2 του συντάγματος της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Γερμανία
Η επίσημη γλώσσα της Γερμανίας είναι τα Γερμανικά, με πάνω από το 95% του πληθυσμού της χώρας να τη μιλά ως την πρώτη τους γλώσσα.
Αΐτη
Οι επίσημες γλώσσες της Αϊτής είναι η Αϊτινή Κρεολική γλώσσα και η Γαλλική. Ενώ τα γαλλικά είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην κυβέρνηση και στην εκπαίδευση, το 90-95% του πληθυσμού της χώρας μιλάει την Αϊτινή Κρεολική στο σπίτι και διδάσκεται γαλλικά στο σχολείο.
Ισλανδία
Η Ισλανδική είναι η επίσημη γλώσσα της Ισλανδίας. Τα ισλανδικά είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην κυβέρνηση και στην εκπαίδευση και το 98% του πληθυσμού της χώρας μιλάει ισλανδικά στο σπίτι.
Ινδία
Η Ινδία δεν έχει εθνική γλώσσα. Έχει, όμως, δύο επίσημες γλώσσες που είναι τα Αγγλικά και τα Χίντι. Επίσης, έχει 22 αναγνωρισμένες γλώσσες. Η Βεγγαλική γλώσσα, η Μαράτι, η Τελούγκου, τα Ταμίλ, η Γκουτζαράτι, ηΚανάντα, η γλώσσα Όντια, η γλώσσα Μαλαγιαλάμ, τα Σανσκριτικά, η γλώσσα Παντζάμπι, η Ασσαμέζικη γλώσσα, η γλώσσα Κασμίρι, τα Χίντι, τα Ουρντού, τα Σίντι, τα Κονκάνι, τα Μπόντο, τα Ντόγκρι, η Νεπαλική γλώσσα, η γλωσσα Σαντάλι, η γλώσσα Μαϊθίλι και η γλώσσα Μεϊτέι, ομιλούνται κυρίως από τους ντόπιους. Η κυβέρνηση έχει κηρύξει τα Ταμίλ, Σανσκριτικά, Κανάντα, Τελούγκου, Μαλαγιαλάμ και Οντία ως Κλασικές Γλώσσες της Ινδίας. Τα Χίντι καθώς και τα Αγγλικά χρησιμοποιούνται για επίσημους σκοπούς, όπως για κοινοβουλευτικές διαδικασίες, δικαστικά σώματα και επικοινωνία μεταξύ της Κεντρικής Κυβέρνησης και των διαφόρων Κρατικών Κυβερνήσεων. Οι κρατικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τις δικές τους γλώσσες καθώς και τα αγγλικά για τους σκοπούς της επικοινωνίας. Τα κράτη της Ινδίας είναι ελεύθερα να υιοθετήσουν μία ή περισσότερες τοπικές γλώσσες για επίσημους σκοπούς του κρατιδίου. Επιπλέον, σε 23 επίσημες γλώσσες αναγνωρίζεται επίσημο καθεστώς όπως αναφέρεται στο όγδοο πρόγραμμα του Συντάγματος της Ινδίας. Όλες αυτές οι γλώσσες έχουν ίση επίσημη κατάσταση και τα κυβερνητικά έγγραφα μπορούν να γραφτούν σε οποιαδήποτε από αυτές τις γλώσσες. Ως εκ τούτου, η Ινδία έχει 23 μεγάλες επίσημες γλώσσες με τα Χίντι να έχουν θέση ως εθνική γλώσσα.
Ινδονησία
Η επίσημη γλώσσα της Ινδονησίας είναι τα Ινδονησιακά. Η Ινδονησία έχει περισσότερες από 700 ζωντανές γλώσσες, καθιστώντας τη τη δεύτερη πιο πολυπληθή γλωσσικά χώρα στον κόσμο μετά την Παπούα Νέα Γουινέα. Αυτές οι 700 και πλέον γλώσσες, ωστόσο, δεν έχουν επίσημο καθεστώς και ορισμένες κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Η μεγαλύτερη τοπική γλώσσα είναι η Ιαβαϊκή γλώσσα.
Ιράν
Η Περσική γλώσσα (ή Φαρσί) αναγνωρίζονται ως η εθνική γλώσσα του Ιράν.
Ισραήλ
Τα Εβραϊκά έγιναν η εθνική και μοναδική επίσημη γλώσσα του Ισραήλ το 2018 με την ψήφιση του Νόμου για το Έθνος-Κράτος. Με τον ίδιο νόμο, τα Αραβικά καταργήθηκαν από συν-επίσημη γλώσσα και αναγνωρίστηκαν ως γλώσσα με «ειδικό καθεστώς», η οποία χρησιμοποιείται σε κρατικούς θεσμούς.
Ιταλία
Η ιταλική γλώσσα είναι η de jure και de facto επίσημη γλώσσα της Ιταλίας. Τα ιταλικά αναφέρονται επίσης ως εθνική γλώσσα για ιστορικούς και πολιτιστικούς λόγους, επειδή από τον 15ο αιώνα έγιναν η γλώσσα που χρησιμοποιείτο στη βασιλική αυλή σχεδόν κάθε κράτους στην Ιταλία και γενικά μεταξύ των μορφωμένων Ιταλών (μελετητές, συγγραφείς, ποιητές, φιλόσοφοι, επιστήμονες, συνθέτες και καλλιτέχνες), οι οποίοι συνέβαλαν σε αυτό που είναι σήμερα ο πολιτισμός της Ιταλίας. Επιπλέον, τα ιταλικά, αντικαθιστώντας σταδιακά τα λατινικά, ήταν συχνά μία επίσημη γλώσσα των διαφόρων ιταλικών κρατών πριν από την ενοποίηση, ακόμη και όταν κυβερνούνταν από ξένες δυνάμεις (όπως οι Ισπανοί στο Βασίλειο της Νάπολης ή οι Αυστριακοί στο Βασίλειο της Λομβαρδίας-Βενετίας).
Κένυα
Tα Αγγλικά και τα Σουαχίλι είναι επίσημες γλώσσες της Κένυας, ενώ τα Σουαχίλι έχουν και ένα ειδικό καθεστώς ως εθνική γλώσσα. Καμία από τις μεγαλύτερες γλώσσες της χώρας (Γκουίγιου, Λούο, Κάμπα, Καλεντζίν κ.λπ.) δεν έχει ρητό νομικό καθεστώς σε εθνικό επίπεδο, ωστόσο το Σύνταγμα του 2010 καλεί το κράτος να "προωθήσει και να προστατεύσει την ποικιλομορφία γλωσσών του λαού της Κένυας. "
Λευκορωσία
Αν και στη Λευκορωσία εθνική γλώσσα θεωρούνται τα Λευκορωσικά, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού (περίπου 70%) μιλάει τη ρωσική γλώσσα. Τα λευκορωσικά ομιλούνται από περίπου το 23% του πληθυσμού.
Λίβανος
Στο Λίβανο, η αραβική γλώσσα είναι η "επίσημη εθνική" γλώσσα. Τα σύγχρονα στάνταρ Αραβικά χρησιμοποιούνται για επίσημους σκοπούς, ενώ η καθημερινή ομιλούμενη γλώσσα είναι Λιβανέζικα Αραβικά. Τα γαλλικά και τα αγγλικά είναι επίσης διαδεδομένα στον Λίβανο.
Λουξεμβούργο
Το Λουξεμβούργο χρησιμοποιεί τρεις επίσημες γλώσσες: Λουξεμβουργιανά, Γαλλικά και Γερμανικά. Προηγουμένως, η Λουξεμβουργιανη γλώσσα δεν είχε επίσημο καθεστώς, αλλά μετά από συνταγματική αναθεώρηση ψηφίστηκε νόμος στις 24 Φεβρουαρίου 1984 που καθιστά τα Λουξεμβοουργιανά την εθνική γλώσσα. Επιπλέον, ο νόμος αυτός αναγνώρισε τις τρεις γλώσσες του Λουξεμβούργου (Λουξεμβουργιανά, Γαλλικά και Γερμανικά) ως διοικητικές γλώσσες.
Μάλτα
Τα μαλτέζικα είναι η εθνική γλώσσα της Μάλτας και μαζί με τα Αγγλικά είναι η επίσημη γλώσσα του νησιού. Η μαλτέζικη γλώσσα αναγνωρίζεται ως η μόνη «εθνική» στο κεφάλαιο 1 των Νόμων της Μάλτας.
Ναμίμπια
Αν και τα αγγλικά είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα σε εθνικό επίπεδο στη Ναμίμπια, υπάρχουν 20 ακόμη εθνικές γλώσσες, η κάθε μία από τις οποίες ομιλείται από περισσότερο ή λιγότερο μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και θεωρούνται πολιτιστική κληρονομιά της Ναμίμπια. Όλες οι εθνικές γλώσσες έχουν τα δικαιώματα μειονοτικής γλώσσας και μπορεί ακόμη και να χρησιμεύουν ως lingua franca σε ορισμένες περιοχές. Ανάμεσα στις εθνικές γλώσσες της Ναμίμπια είναι και οι Γερμανική, Αφρικάανς, Οβάμπο, Χερέρο, Πορτογαλική, Χίμπα, Νάμα καθώς και οι γλώσσες των φυλών Σαν, Kavango και Damara.
Νεπάλ
Η Νεπαλική Γλώσσα είναι η επίσημη γλώσσα του Νεπάλ, αλλά συνολικά ομιλούνται πάνω από 123 γλώσσες στη χώρα. Μερικές από τις γλώσσες που ομιλούνται στο Νεπάλ είναι Νεβάρι, Ράι, Μαγκάρ, Maithili, Πουρμπέλι, Αγγλικά, Λίμπου, Μογγολικά, οι γλώσσες των εθνοτικών ομάδων Ταμάνγκ, Σέρπα, Γκουρούγκ, κ.λπ.
Νέα Ζηλανδία
Ενώ ο πληθυσμός της Νέας Ζηλανδίας είναι κατά κύριο λόγο αγγλόφωνος, η γλώσσα των γηγενών Πολυνησιακών λαών είναι η Μάορι. Και οι δύο αυτές γλώσσες έχουν επίσημο καθεστώς στη χώρα, μαζί με τη νοηματική γλώσσα της Νέας Ζηλανδίας, η οποία είναι μία από τις λίγες νοηματικές γλώσσες στον κόσμο που έχει τέτοιο (επίσημο) καθεστώς.
Νιγηρία
Εκτός από τα επίσημα αγγλικά (Τυπικά Νιγηριανά Αγγλικά), η Νιγηρία αναγνωρίζει τρεις γλώσσες «πλειοψηφίας» ή εθνικές. Αυτές είναι τα Χάουσα, Ίγκμπο και Γιορούμπα, η κάθε μία με περίπου 20 εκατομμύρια ή και περισσότερους ομιλητές.
Πακιστάν
Στο άρθρο 251, παράγραφος 1, του Συντάγματος του Πακιστάν του 1973, με τίτλο «Εθνική γλώσσα», ορίζεται ότι: «Η εθνική γλώσσα του Πακιστάν είναι η Ουρντού και θα πρέπει να γίνουν ρυθμίσεις για τη χρήση της για επίσημους και άλλους σκοπούς εντός δεκαπέντε ετών από την ημέρα έναρξης ισχύος.» Αν και η Ουρντού έχει ανακηρυχθεί επίσημη γλώσσα, μέχρι στιγμής όλα τα κυβερνητικά έγγραφα, η νομοθεσία, οι νομικές εντολές και άλλα επίσημα αρχεία είναι γραμμένα στα πακιστανικά αγγλικά και το μεγαλύτερο μέρος της διδασκαλία τριτοβάθμιας εκπαίδευσης γίνεται στα Αγγλικά. Η Εθνική Αρχή Προώθησης Γλώσσας είναι ένας οργανισμός που ιδρύθηκε το 1979 για να προβεί σε ενέργειες για την προώθηση της Ουρντού.
Φιλιππίνες
Το σύνταγμα των Φιλιππίνων του 1973 επέβαλε ηγεμονικά την εθνική γλώσσα των Ταγκαλόγκ εις βάρος όλων των άλλων εθνικοτήτων στη χώρα και όρισε την ανάπτυξη και την επίσημη υιοθέτηση μιας κοινής εθνικής γλώσσας που θα είναι γνωστή ως Φιλιππινέζικη. Τα Αγγλικά (Φιλιππινέζικα Αγγλικά) ορίστηκαν επίσης ως επίσημη γλώσσα, "έως ότου οριστεί διαφορετικά με νομοθεσία".
Στο σύνταγμα του 1987 ορίστηκε ως εθνική γλώσσα η Φιλιππινέζικη, η οποία βασίζεται στα Ταγκαλόγκ με την ένταξη όρων από όλες τις αναγνωρισμένες γλώσσες των Φιλιππίνων. Ορίστηκαν επίσης τόσο τα Φιλιππινέζικα όσο και τα Αγγλικά ως επίσημες γλώσσες για σκοπούς επικοινωνίας και διδασκαλίας και οι περιφερειακές γλώσσες ως συμπληρωματικές επίσημες γλώσσες στις περιοχές για να χρησιμεύσουν ως βοηθητικά μέσα διδασκαλίας σε αυτές.
Περισσότερες από 170 γλώσσες ομιλούνται στις Φιλιππίνες και σχεδόν όλες ανήκουν στην υποομάδα των Φιλιππινέζικων της οικογένειας Αυστρονησιακών γλωσσών. Το 2007, μια σειρά έξι μερών με τίτλο « Η υπόθεση του Ilokano ως εθνικής γλώσσας», που γράφτηκε από τον Δόκτορα Αουρέλιο Σόλβερ Αγκαόιλι του Πανεπιστημίου της Χαβάης, εμφανίστηκε στο περιοδικό Πολιτισμός, Δοκίμια, Λάιφστάιλ του περιοδικού Tawid News. Τον Σεπτέμβριο του 2012, η Λα Ουνιόν έγινε η πρώτη επαρχία στην ιστορία των Φιλιππίνων που πέρασε διάταγμα με το οποίο αναγγέλλει μια τοπική και καθομιλουμένη γλώσσα, τα Ilokano, ως επίσημη γλώσσα. Αυτή η κίνηση στοχεύει στην προστασία και την αναζωογόνηση της χρήσης των Ilokano σε διάφορες κυβερνητικές και αστικές υποθέσεις εντός της επαρχίας.
Η Φιλιππινέζικη Νοηματική γλώσσα έχει προσδιοριστεί ως η «εθνική νοηματική γλώσσα των Φιλιππινέζων κωφών» καθώς και η επίσημη νοηματική γλώσσα για συναλλαγές της κυβέρνησης των Φιλιππίνων.
Πολωνία
Το άρθρο 27 του Συντάγματος της Πολωνίας ορίζει ότι: "Η πολωνική γλώσσα είναι η επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας της Πολωνίας".
Πορτογαλία
Η Πορτογαλική γλώσσα είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα της Πορτογαλίας.
Ρουμανία
Η επίσημη και εθνική γλώσσα της Ρουμανίας είναι η Ρουμανική.
Ρωσία
Τα Ρωσικά είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα της Ρωσίας, αλλά 27 ακόμη γλώσσες θεωρούνται επίσημες σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας.
Σιγκαπούρη
Παραδοσιακά, η lingua franca μεταξύ των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων στη Σιγκαπούρη ήταν η Bazaar Malay, μία Μαλαισιανή κρεολική γλώσσα. Από την ανεξαρτησία της, η κυβέρνηση προωθεί τα αγγλικά ως την κύρια γλώσσα της Σιγκαπούρης. Η δίγλωσση εκπαιδευτική πολιτική απαιτεί από τους μαθητές να μελετούν δύο γλώσσες: Αγγλικά και μία «μητρική γλώσσα» που αντιστοιχεί στην εθνικότητα του μαθητή. Τα μαλαισιανά προσφέρονται σε μη Μαλαισιανούς μαθητές μόνο ως προαιρετική τρίτη γλώσσα στα δευτεροβάθμια σχολεία. Ως αποτέλεσμα, τα Αγγλικά έχουν εκτοπίσει τα Bazaar Malay ως κοινή γλώσσα μεταξύ των Σιγκαπουριανών. Επομένως, παρά την ιδιότητα της Μαλαισιανής ως εθνικής γλώσσας, η πλειοψηφία των κατοίκων δεν τη μιλά.
Σλοβακία
Η Σλοβακική γλώσσα είναι η εθνική γλώσσα της Σλοβακίας.
Σλοβενία
Η Σλοβενική γλώσσα είναι η εθνική γλώσσα της Σλοβενίας, ενώ υπάρχουν και 6 μειονοτικές γλώσσες.
Νότια Αφρική
Η Νότια Αφρική έχει 11 επίσημες γλώσσες, δηλαδή Αφρικάανς, Αγγλικά, Γλώσσα Νοτίου Ντέμπλε, Σεπέντι, Σεσότο, Σουάζι, Τσουάνα, Ξιτσόνγκα, Thsivenda, Xhosa και Ζουλού.
Ισπανία
Η Ισπανία έχει μια εθνική συνταγματική γλώσσα, την Ισπανική ή την Καστιλιανή, αλλά υπάρχουν τέσσερις άλλες γλώσσες που είναι συν-επίσημες σε ορισμένες περιοχές: ηΓαλικική γλώσσα στη Γαλικία,η Βασκική στη Χώρα των Βάσκων και σε μέρος της Ναβάρρα, η Καταλανική γλώσσα στην Καταλονία, στις Βαλεαρίδες Νήσους και στη Βαλένθια (ως Βαλενθιανά ) και η Αρανική Διάλεκτος στην Κοιλάδα του Αράν.
Ελβετία
μικρογραφία| Το λογότυπο της [[Ελβετία|ελβετικής ομοσπονδιακής διοίκησης, στις τέσσερις εθνικές γλώσσες της Ελβετίας.]] Η Ελβετία έχει τέσσερις εθνικές γλώσσες: τα Γερμανικά, ταΓαλλικά, τα Ιταλικά και τα Ρωμανσικά. Όλες έχουν επίσημο καθεστώς σε εθνικό επίπεδο εντός της Ομοσπονδιακής διοίκησης της Ελβετίας.
Η πλειοψηφία (74%) του πληθυσμού μιλάει γερμανικά, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου πληθυσμού (21%) μιλά γαλλικά και οι μειονότητες μιλούν ιταλικά (4%) και ρωμανσικά (1%, όχι ως μοναδική γλώσσα). Οι γερμανόφωνοι κυριαρχούν στο μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, ενώ οι γαλλόφωνοι καταλαμβάνουν τις δυτικές περιοχές κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία, οι ιταλόφωνοι βρίσκονται στα νότια κοντά στα σύνορα με την Ιταλία κυρίως εντός του Καντονίου του Τιτσίνο και οι ομιλητές ρωμανσικών συγκεντρώνονται στο Καντόνι του Γκριτζόνι στα νοτιοανατολικά.
Ταϊβάν
Μία εθνική γλώσσα στην Ταϊβάν ορίζεται νομικά ως "μία φυσική γλώσσα που χρησιμοποιείται από μια αρχέτυπη ομάδα ανθρώπων της Ταϊβάν και η Νοηματική Γλώσσα της Ταϊβάν". Αυτό περιλαμβάνει τις γλώσσες Formosan, Hakka, Mandarin και Ταϊβανέζικα Hokkien.
Κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κυριαρχίας (1895 έως 1945), το "κίνημα εθνικής γλώσσας" προώθησε την ιαπωνική γλώσσα. Μετά την ήττα τους στον κινεζικό εμφύλιο πόλεμο το 1949, το καθεστώς Κουομιντάνγκ της Δημοκρατίας της Κίνας υποχώρησε στο νησί της Ταϊβάν, όπου εισήγαγαν τα τυπικά Κινέζικα, τα οποία ομιλούνταν από λίγους από τους νησιωτικούς πληθυσμούς εκείνη την εποχή, για να είναι «εθνική γλώσσα». Σήμερα, ωστόσο, ο νόμος για την Ανάπτυξη των Εθνικών Γλωσσών αναγνωρίζει ότι οι γλώσσες όλων των ομάδων ανθρώπων της Ταϊβάν είναι εθνικές γλώσσες.
Τυνησία
Η επίσημη γλώσσα του κράτους της Τυνησίας είναι η Αραβική. Ωστόσο, αυτή η γλώσσα δεν είναι η μητρική γλώσσα του πληθυσμού ούτε χρησιμοποιείται για την επικοινωνία μεταξύ των Τυνήσιων, αντίθετα τα Τυνησιακά Αραβικά διαδραματίζουν αυτούς τους ρόλους και είναι η εθνική γλώσσα της χώρας. Επίσης, ακόμη και χωρίς επίσημο καθεστώς, τα γαλλικά χρησιμοποιούνται και αυτά εκτενώς στη γραπτή και προφορική τους μορφή στη διοίκηση, την εκπαίδευση και τις επιχειρίσεις και είναι γνωστά από το 63,6% του πληθυσμού. Επίπλέον, οι μειονότητες Βερβέρων στα νοτιοδυτικά και στο νησί Τζέρμπα χρησιμοποιούν τη γλώσσα Τσέλχα της Τυνησίας για να επικοινωνούν μεταξύ τους.
Τουρκία
Σύμφωνα με το τουρκικό σύνταγμα, η τουρκική είναι η εθνική γλώσσα της Τουρκίας.
Ουγκάντα
Η εθνική γλώσσα της Ουγκάντας είναι η Αγγλική.
Ουκρανία
Η ουκρανική είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα της Ουκρανίας αλλά η ρωσική γλώσσα ομιλείται επίσης ευρέως σε όλη τη χώρα, ιδίως στις περιοχές ανατολικά του Δνείπερου ποταμού.
Ηνωμένο Βασίλειο
Τα αγγλικά (βρετανική αγγλική γλώσσα) είναι η de facto επίσημη γλώσσα του Ηνωμένου Βασιλείου και η μοναδική γλώσσα για περίπου 95% του βρετανικού πληθυσμού. Τρία από τα έθνη του Ηνωμένου Βασιλείου, εκτός της Αγγλίας, έχουν δικές τους εθνικές γλώσσες με διαφορετικούς βαθμούς αναγνώρισης, οι οποίες συνυπάρχουν με την κυρίαρχη αγγλική γλώσσα. Η Βρετανία έχει επίσης αρκετές κτήσεις του στέμματος και Υπερπόντια Εδάφη που είναι σε κάποιο βαθμό αυτοδιοικούμενα, αλλά δεν αναγνωρίζονται ως ανεξάρτητα κράτη και πολλά από αυτά έχουν τις δικές τους περιφερειακές γλώσσες.
Βόρεια Ιρλανδία
Στη Βόρεια Ιρλανδία, τόσο η Γαελική Ιρλανδική γλώσσα όσο και η Δυτική Γερμανική διάλεκτος Ούλστερ Σκοτς διάλεκτος αναγνωρίζονται από τη Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής ως "μέρος του πολιτιστικού πλούτου της Ιρλανδίας της Ιρλανδίας" και προωθούνται από τo Ιρλανδικό Ινστιτούτο και την Επιτροπή για την Ούλστερ Σκοτς αντίστοιχα.
Σκωτία
Στη Σκωτία, η Σκωτική Γαελική Scottish Gaelic είναι μια μειονοτική γλώσσα που ομιλείται από 57.375 άτομα (1,1% του σκωτσέζικου πληθυσμού ηλικίας άνω των τριών ετών). Ο νόμος Γαελικής Γλώσσας (Σκωτία) του 2005 παρέχει στη γλώσσα περιορισμένη επίσημη κατάσταση και το Bòrd na Gàidhlig (επιτροπή Γαελικής) είναι επιφορτισμένο με τη «διασφάλιση του καθεστώτος της γαελικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας της Σκωτίας που επιβάλλει τον ίδιο σεβασμό με την αγγλική γλώσσα». Η γλώσσα Σκωτς, που γενικά αντιμετωπίζεται ως Δυτική γερμανική γλώσσα, σχετική μεν, αλλά διααφοφρετική από τα Αγγλικά, δεν έχει επίσημο καθεστώς, αλλά αναγνωρίζεται ως μειονοτική γλώσσα και είναι η γλώσσα μεγάλου μέρους της σκωτσέζικης λογοτεχνιας, συμπεριλαμβανομένης της ποίησης του Ρόμπερτ Μπερνς.
Ουαλία
Η ουαλική γλώσσα έχει επίσημο καθεστώς στην Ουαλία και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ομιλείται από 562.000 άτομα, ή το 19% του πληθυσμού. Η Επιτροπή Ουαλικής Γλώσσας (Bwrdd yr Iaith Gymraeg) έχει νομικό καθήκον να διασφαλίζει ότι, "στη διεξαγωγή δημοσίων επιχειρήσεων και στη διοίκηση της δικαιοσύνης, οι αγγλικές και ουαλικές γλώσσες πρέπει να αντιμετωπίζονται με βάση την ισότητα".
Κτήσεις του Στέμματος: Νήσος του Μαν
Τα Αγγλικά είναι de facto η μοναδική επίσημη γλώσσα στη Νήσο του Μαν. Ωστόσο, μερικές λέξεις των Γαελικών Μανξ (η ιστορική εθνική γλώσσα) συναντώνται περιστασιακά σε κυβερνητικά ιδρύματα, κυρίως για συμβολικούς και τελετουργικούς σκοπούς και είναι το κύριο μέσο διδασκαλίας σε ένα δημοτικό σχολείο.
Κορνουάλη
Τα αγγλικά είναι η de facto κύρια γλώσσα που ομιλείται στην κομητεία της Κορνουάλης. Ιστορικά, η κύρια γλώσσα της Κορνουάλης ήταν η Κορνουάλική γλώσσα. Μέχρι το 1800, η κορνουαλική είχε εξαφανιστεί. Πρόσφατα, έγινε μια προσπάθεια αναβίωσης της γλώσσας της Κορνουάλης.
Ηνωμένες Πολιτείες
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αγγλική (αμερικάνικα αγγλικά) είναι η εθνική γλώσσα μόνο άτυπα, με βάση τους αριθμούς και με ιστορική και σύγχρονη συσχέτιση. Το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν δηλώνει ρητά καμία επίσημη γλώσσα, παρόλο που το σύνταγμα και όλη η ομοσπονδιακή νομοθεσία είναι γραμμένα στα Αγγλικά.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2015, ο αντιπρόσωπος (βουλευτής) Πίτερ Τ. Κινγκ εισήγαγε προς ψήφιση το H.R.997, τον Νόμο περί Ενότητας της Αγγλικής Γλώσσας του 2015, στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Αυτό το νομοσχέδιο θα καθιστούσε τα αγγλικά ως την επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ. Ένα συνοδευτικό νομοσχέδιο, S.678, εισήχθη από τον γερουσιαστή Τζιμ Ίνχοφ στη Γερουσία στις 9 Μαρτίου 2015. Και τα δύο νομοσχέδια εστάλησαν σε επιτροπές. Παρόμοια νομοθεσία έχει εισαχθεί προς ψήφισει κάθε χρόνο από το 1973.
Βιετνάμ
Η βιετναμέζικη γλώσσα ήταν η de facto εθνική γλώσσα του Βιετνάμ για πολλά χρόνια, αλλά χαρακτηρίστηκε επίσημα ως εθνική γλώσσα μόλις το 2013, με το διάταγμα αριθ. 5 του Συντάγματος.
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Πολιτισμός ανά περιοχή Κατηγορία:Πολιτική ανά ζήτημα Κατηγορία:Γλωσσικές διάλεκτοι και είδη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δήμος Αμπελακίων
Ο Δήμος Αμπελακίων ήταν ένας από τους δύο δήμους στους οποίους διαιρούταν διοικητικά η Σαλαμίνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας. Καταλάμβανε το ανατολικότερο τμήμα του νησιού και συνόρευε με τον άλλο δήμο του νησιού τον Δήμο Σαλαμίνας. Ο Καποδιστιακός Δήμος Αμπελακίων ανήκε στην νομαρχία Πειραιά της περιφέρειας Αττικής. Περιλάμβανε δύο δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 7.060 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν μόλις τα 10 τ.χλμ. από τα 95 τ.χλμ. της συνολικής έκτασης του νησιού. Έδρα του δήμου ήταν τα Αμπελάκια. Μετά την εφραμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» το 2010, καταργείται ο Δήμος και προσαρτάται στον νέο, ενιαίο Δήμο Σαλαμίνας.
Δημοτικά Διαμερίσματα και Οικισμοί
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Διατελέσαντες Δήμαρχοι, Αντιδήμαρχοι και Πρόεδροι Κοινότητας Αμπελακίων
Απο την σύσταση της κοινότητας Αμπελακίων το 1912 (ΦΕΚ262Α - 31/08/1912 ),έως και το 1997 όπου καταργείται (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997), η τοπική αρχή ήταν το κοινοτικό συμβούλιο Αμπελακίων. Από το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας», συστάθηκε ο νέος Δήμος Αμπελακίων (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ) στον οποίο προσαρτώνται όλοι οι οικισμοί των πρώην κοινοτήτων Αμπελακίων και Σεληνίων. Για τρείς τετραετίες εκλέγεται δήμαρχος και δημοτικό συμβούλιο χωρίς να υπάρχει κοινοτικό (τοπικό) συμβούλιο. Το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ο Δήμος Αμπελακίων καταργείται (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) και γίνεται προσάρτηση αυτού στον νεοσυστηθέν Δήμο Σαλαμίνας. Λόγω της έκτασης που φέρει το δημοτικό διαμέρισμα Αμπελακίων - Σεληνίων, από το 2010 έως και σήμερα τη θέση και τις αρμοδιότητες του Δημάρχου Αμπελακίων κατέχουν:
α) ο δημοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας, που έχει εκλεγεί στη Δημοτική Ενότητα Αμπελακίων και έχει ορισθεί με απόφαση δημάρχου  Αντιδήμαρχος Αμπελακίων Σαλαμίνας,
β) i.2010-2019: ο πρώτος σε σταυρούς κοινοτικός σύμβουλος του συνδυασμού του δημάρχου, ο οποίος ορίζεται  Πρόεδρος Κοινότητας Αμπελακίων ,
ii.2019-      : ο πρώτος σε σταυρούς κοινοτικός σύμβουλος του πλειοψηφούντος συνδυασμού στη συγκεκριμένη κοινότητα, ο οποίος ορίζεται  Πρόεδρος Κοινότητας Αμπελακίων . Ενδέχεται να έιναι διαφορετικός ο πλειοψηφών συνδυασμός από αυτόν του δημάρχου. Πηγή: https://www.eetaa.gr/index.php?tag=dhmekl_details&id=1890 και https://www.eetaa.gr/metaboles/dkmet_details.php?id=6584 (Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αμπελακιων
Κοξ (Ωτ-Γκαρόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κοξεέν (γαλλικά: Coxéens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Ονήσιλος
Ο Ονήσιλος, (... - 497 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Σαλαμίνας της Κύπρου, που έζησε κατά τα τέλη του 6ου και τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ.
Βιογραφία
Επαναστάτησε εναντίον του αδελφού του, φιλόπερσου βασιλιά Γόργου και όταν κατάφερε να τον εκθρονίσει, ηγήθηκε όλων των Κυπρίων (πλην των Αμαθούσιων) σε επανάσταση ενάντια στους Πέρσες (499 π.Χ.) Ο βασιλιάς των Περσών Δαρείος ο Α' έστειλε στόλο και πολύ στρατό υπό τις διαταγές του Αρτύβιου για να καταπνίξει την επανάσταση. Ο Ονήσιλος ζήτησε την βοήθεια των Ιώνων, οι οποίοι έστειλαν στην Κύπρο ισχυρό στόλο.
Έγινε ναυμαχία και πεζομαχία στην οποία αρχικά οι Ίωνες κέρδισαν τους Πέρσες. Στη μάχη διακρίθηκε ο Ονήσιλος που σκότωσε τον αρχηγό του Περσικού στρατού Αρτύβιον. Όταν όμως ο τύραννος του Κουρίου Στασάνωρ, μαζί με τον στρατό του, αποχώρησε από την μάχη, τον ακολούθησαν και Σαλαμιναίοι οπλίτες με αποτέλεσμα η μάχη να γείρει προς τους Πέρσες. Ο Ονήσιλος, μαχόμενος απεγνωσμένα, σκοτώθηκε.
Οι Αμαθούσιοι τον αποκεφάλισαν και κρέμασαν το κεφάλι του σε δημόσια θέα. Ένα σμήνος από μέλισσες κατέφυγε στο κρανίο του Ονήσιλου και έκαναν εκεί τη φωλιά τους. Μετά από αυτό οι Αμαθούσιοι ζήτησαν χρησμό από μαντείο το οποίο τους προέτρεψε να τον θάψουν με τιμές ήρωα και να του προσφέρουν θυσίες, όπως και έγινε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[https://web.archive.org/web/20180121205928/http://www.kyripap.com/Mythos_kai_erotas.html Κυριάκου Δ. Παπαδόπουλου, Ονήσιλος]
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σαλαμίνας Κύπρου
Πύραυλος αέρος-επιφανείας
Ένας πύραυλος αέρος-επιφανείας ή αέρος-εδάφους είναι σχεδιασμένος να εκτοξεύεται από πολεμικά αεροσκάφη για το χτύπημα στόχων στην ξηρά ή τη θάλασσα ή και τα δύο. Είναι παρόμοιοι με τις βόμβες βαρύτητας, όμως θεωρούνται πύραυλοι επειδή διαθέτουν κάποιου είδους σύστημα προώθησης. Τα δύο πιο κοινά συστήματα προώθησής τους είναι οι πυραυλικοί κινητήρες τύπου τζετ. Ορισμένοι πύραυλοι σοβιετικής προέλευσης έχουν κινητήρες ράμτζετ, οι οποίοι τους δίνουν δυνατότητα μεγάλης εμβέλειας και ταχύτητας.
Τα είδη των πυραύλων αυτών είναι τα μικρού, μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς. Η καθοδήγηση συνήθως γίνεται μέσω συστήματος λέιζετ, με υπέρυθρες, με οπτικά μέσα ή με δορυφορικά σήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πύραυλοι αέρος-επιφανείας
Χάιμ Ρουμκόφσκι
Ο Χάιμ Μορντέχαϊ Ρουμκόφσκι (πολωνικά: Chaim Mordechaj Rumkowski) (27 Φεβρουαρίου 1877 - 28 Αυγούστου 1944) ήταν ο επικεφαλής του Γιούντενρατ (Εβραϊκού Συμβουλίου των Πρεσβύτερων) στο Γκέτο του Λοτζ, ο οποίος διορίστηκε από τη ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Πολωνία.
Ο Ρουμκόφσκι συγκέντρωσε μεγάλη δύναμη μετατρέποντας το γκέτο σε μια βιομηχανική βάση που κατασκεύαζε πολεμοφόδια για τη Βέρμαχτ με την εσφαλμένη πεποίθηση ότι η παραγωγικότητα ήταν το κλειδί για την εβραϊκή επιβίωση μακριά από το Ολοκαύτωμα. Οι Γερμανοί εκκαθάρισαν το γκέτο το 1944. Όλοι οι υπόλοιποι κρατούμενοι στάλθηκαν σε στρατόπεδα εξόντωσης μετά από τις στρατιωτικές ήττες στο Ανατολικό Μέτωπο.
Ως επικεφαλής της Γιούντενρατ ο Ρουμκόφσκι μνημονεύεται για την ομιλία του «Δώστε μου τα παιδιά σας», που έγινε σε μια εποχή που οι Γερμανοί ζήτησαν τη συμμόρφωσή του με την απέλαση 20.000 παιδιών στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο. Τον Αύγουστο του 1944 ο Ρουμκόφσκι και η οικογένειά του μπήκαν στην τελευταία μεταφορά στο Άουσβιτς. Εκεί ο Ρουμκόφσκι ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου, στις 28 Αυγούστου 1944, από Εβραίους κρατούμενους Ζόντερκομαντο, για το ρόλο του στο Ολοκαύτωμα. Αυτή η αναφορά των τελευταίων στιγμών του επιβεβαιώθηκε από μάρτυρες στις δίκες του Άουσβιτς.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Πριν από τον πόλεμο, ο Ρουμκόφσκι ήταν διευθυντής σε ένα εβραϊκό ορφανοτροφείο στο Λοτζ. Ο Ρουμκόφσκι γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1877 από Εβραίους γονείς στο Ιλίινο, ένα στετλ στο Κυβερνείο Βίτεμπσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1892 ο Ρουμκόφσκι μετακόμισε στο Βασίλειο της Πολωνίας. Έγινε Πολωνός πολίτης μετά την ίδρυση της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας το 1918.
Πριν από τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία ο Ρουμκόφσκι ήταν ασφαλιστικός πράκτορας στο Λοτζ, μέλος της Κάχαλ, και το 1925-1939 επικεφαλής ενός εβραϊκού ορφανοτροφείου, στην οδό Κραγιόβα 15. Σύμφωνα με τον Δρ. Έντουαρντ Ράιχερ, επιζών του Ολοκαυτώματος από το Λοτζ, ο Ρουμκόφσκι είχε ένα ανθυγιεινό ενδιαφέρον για τα παιδιά. Το Λοτζ προσαρτήθηκε από τους Γερμανούς στο Τρίτο Ράιχ και έγινε μέρος του εδάφους του νέου Ράιχσγκαου Βάρτελαντ, ξεχωριστό από το Γενικό Κυβερνείο που δημιουργήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της κατεχόμενης Πολωνίας. Μικρότερες εβραϊκές κοινότητες διαλύθηκαν και μεταφέρθηκαν βίαια σε μητροπολιτικά γκέτο. Η κατοχική αρχή διέταξε τη δημιουργία των νέων Εβραϊκών Συμβουλίων, γνωστών ως Judenräte, που λειτουργούσαν ως γέφυρες μεταξύ των Ναζί και των κρατουμένων των γκέτο. Εκτός από τη διαχείριση βασικών υπηρεσιών, όπως κοινόχρηστες κουζίνες, ιατρεία, ταχυδρομεία και σχολεία κατάρτισης, τα κοινά καθήκοντα των Judenräte περιελάμβαναν την παροχή καταναγκαστικής εργασίας στο ναζιστικό καθεστώς και τη συγκέντρωση ποσοστώσεων Εβραίων για «επανεγκατάσταση στην Ανατολή», έναν ευφημισμό για απελάσεις σε στρατόπεδα εξόντωσης στη θανατηφόρα φάση του Ολοκαυτώματος.
Στις 13 Οκτωβρίου 1939, ο Ναζί Amtsleiter στο Λοτζ διόρισε τον Ρουμκόφσκι ως τον Judenältester («Αρχηγό των Εβραίων»), επικεφαλής της Γιούντενρατ («Συμβούλιο των Πρεσβύτερων»). Σε αυτή τη θέση ο Ρουμκόφσκι έδινε αναφορά απευθείας στη ναζιστική διοίκηση του γκέτο, με επικεφαλής τον Χανς Μπίεμποφ. Όταν ο ραβίνος σκοτώθηκε ο Ρουμκόφσκι τελούσε γάμους. Τα χρήματα ή τα σκριπ του γκέτο, το λεγόμενο Rumki (μερικές φορές Chaimki), προήλθε από το όνομά του, αφού ήταν δική του ιδέα. Το πρόσωπό του ήταν τοποθετημένο στα γραμματόσημα και το νόμισμα του γκέτο, που οδήγησε στο σαρκαστικό ψευδώνυμό του «Βασιλιά Χάιμ».
Με την εκβιομηχάνιση του Γκέτο του Λοτζ, ήλπιζε να κάνει την κοινότητα απαραίτητη για τους Γερμανούς και να σώσει τους ανθρώπους του Λοτζ. Στις 5 Απριλίου 1940 ο Ρουμκόφσκι ικέτευσε τους Γερμανούς να τους δώσει αντικείμενα από τους Εβραίους σε αντάλλαγμα για τα απαραίτητα τρόφιμα και χρήματα. Μέχρι το τέλος του μήνα οι Γερμανοί συμφώνησαν, εν μέρει, να παράσχουν φαγητό αλλά όχι χρήματα. Αν και ο Ρουμκόφσκι και άλλοι «Εβραίοι πρεσβύτεροι» της ναζιστικής εποχής θεωρήθηκαν συνεργάτες και προδότες, οι ιστορικοί επανεκτίμησαν αυτήν την απόφαση από τα τέλη του 20ού αιώνα υπό το φως των φοβερών συνθηκών της εποχής. Ένας επιζών του γκέτο του Λοτζ, ο Άρνολντ Μοτσόβιτς, σημείωσε στα απομνημονεύματα του ότι ο Ρουμκόφσκι έδωσε σε ένα ποσοστό του λαού του την ευκαιρία να επιβιώσει δύο χρόνια περισσότερο από τους Εβραίους του Γκέτο της Βαρσοβίας, που σκοτώθηκαν στην εξέγερση του γκέτο. Ωστόσο, όπως σημείωσε ο Λούτσιαν Ντομπροσίτσκι, η τελική απόφαση για το μέλλον δεν ήταν δική του για να την πάρει.
Ιστορικό γκέτο πριν από την «Τελική Λύση»
Η γκετοποίηση του Λοτζ αποφασίστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, με εντολή του Όμπερφυρερ Φρίντριχ Ούμπελχερ. Το απόρρητο έγγραφό του ανέφερε ότι το γκέτο ήταν μόνο μια προσωρινή λύση στο «εβραϊκό ζήτημα» στο Λοτζ. Ο Ούμπελχερ δεν υπονόησε ποτέ τη μακροπρόθεσμη επιβίωση. Το γκέτο σφραγίστηκε στις 30 Απριλίου 1940, με 164.000 άνθρωποι μέσα. Στις 16 Οκτωβρίου 1939, ο Ρουμκόφσκι επέλεξε 31 δημόσια πρόσωπα για τη σύσταση του Συμβουλίου. Ωστόσο, λιγότερο από τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 11 Νοεμβρίου, είκοσι από αυτούς εκτελέστηκαν και οι υπόλοιποι εξαφανίστηκαν, επειδή τους κατήγγειλε στις γερμανικές αρχές «επειδή αρνήθηκαν να σφραγίσουν τις πολιτικές του». Αν και διορίστηκε επίσημα μία νέα Γιούντενρατ μερικές εβδομάδες αργότερα, οι άνδρες δεν ήταν τόσο διακεκριμένοι και παρέμειναν πολύ λιγότερο αποτελεσματικοί από τους αρχικούς ηγέτες της. Αυτή η αλλαγή παραχώρησε περισσότερη δύναμη στον Ρουμκόφσκι και δεν άφησε κανέναν να αμφισβητήσει ή να περιορίσει τις αποφάσεις του. Ο Ρουμκόφσκι είχε επίσης τον έλεγχο της Εβραϊκής Αστυνομίας του Γκέτο.
Οι Γερμανοί εξουσιοδότησαν τον Ρουμκόφσκι ως το «μοναδικό πρόσωπο εξουσίας στη διαχείριση και οργάνωση της εσωτερικής ζωής στο γκέτο». Ο Ρουμκόφσκι κέρδισε δύναμη από την κυρίαρχη προσωπικότητά του, όπως και από τα λόγια και τις πράξεις του. Ο Μπίεμποφ από την αρχή έδωσε στον Ρουμκόφσκι πλήρη δύναμη στην οργάνωση του γκέτο, αρκεί να μην παρέμβαινε στους κύριους στόχους του: απόλυτη τάξη, δήμευση εβραϊκών περιουσιακών στοιχείων, καταναγκαστική εργασία και προσωπικά κέρδη του Μπίεμποφ. Η σχέση τους φάνηκε να λειτουργεί αποτελεσματικά. Ο Ρουμκόφσκι είχε το περιθώριο να οργανώσει το γκέτο σύμφωνα με τα δικά του φώτα, ενώ ο Μπίεμποφ καθόταν πίσω και αποκόμιζε τα βραβεία. Προσπαθώντας να κρατήσει τον Μπίεμποφ ευτυχισμένο, ο Ρουμκόφσκι υπάκουε σε κάθε διαταγή χωρίς ερωτήσεις και του παρείχε δώρα και προσωπικές εύνοιες. Ο Ρουμκόφσκι λέγεται ότι καυχιόταν για την προθυμία του να συνεργαστεί με τις γερμανικές αρχές: «Το σύνθημά μου είναι να είμαι πάντα τουλάχιστον δέκα λεπτά μπροστά από κάθε γερμανική απαίτηση». Πίστευε ότι μένοντας μπροστά από τη σκέψη των Γερμανών, θα μπορούσε να τους κρατήσει ικανοποιημένους και να διατηρήσει ζωντανούς τους Εβραίους. Το Λοτζ ήταν το τελευταίο γκέτο στην Κεντρική Ευρώπη που εκκαθαρίστηκε. Ωστόσο, μόνο 877 κάτοικοι επέζησαν στην πόλη μέχρι την απελευθέρωση κρυμμένοι με Πολωνούς διασώστες, και ο Ρουμκόφσκι δεν είχε καμία σχέση με αυτό.
Διαχείριση
μικρογραφία|Ο Ρουμκόφσκι στο γκέτο του Λοτζ, όπου δοκιμάζει σούπα. Λόγω της κατάσχεσης μετρητών και άλλων αντικειμένων, ο Ρουμκόφσκι πρότεινε να χρησιμοποιηθεί ένα νόμισμα ειδικά στο γκέτο - το έζατς. Αυτό το νέο νόμισμα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως χρήμα και μόνο με αυτό ένα άτομο θα μπορούσε να αγοράσει φαγητό και άλλα είδη. Αυτή η πρόταση θεωρήθηκε αλαζονική και απεικόνιζε την επιθυμία του Ρουμκόφσκι για εξουσία. Το νόμισμα, επομένως, πήρε το ψευδώνυμο από τους κατοίκους του γκέτο ως «Rumkin». Απέτρεπε τους λαθρέμπορους να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να μπουν και να βγουν από το γκέτο με αγαθά καθώς οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να τους πληρώσουν με κανονικό νόμισμα. Ο Ρουμκόφσκι πίστευε ότι το λαθρεμπόριο τροφίμων «θα αποσταθεροποιήσει το γκέτο σε σχέση με τις τιμές των βασικών προϊόντων» και το εμπόδιζε από το να πραγματοποιηθεί.
Ο Ρουμκόφσκι δεν επέτρεψε δημόσιες διαμαρτυρίες για έκφραση διαφωνίας. Με τη βοήθεια της εβραϊκής αστυνομίας διέκοψε βίαια τις διαδηλώσεις. Περιστασιακά θα ζητούσε από τους Ναζί να έρθουν και να διαλύσουν την αναταραχή, η οποία συνήθως είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν διαδηλωτές. Οι ηγέτες αυτών των ομάδων τιμωρήθηκαν με το να μην του επιτραπεί να κερδίσουν τα προς το ζην, πράγμα που σήμαινε ότι αυτοί και οι οικογένειές τους ήταν καταδικασμένοι στη λιμοκτονία. Μερικές φορές οι απεργοί και οι διαδηλωτές συλλαμβάνονταν, φυλακίζονταν ή στέλνονταν σε στρατόπεδα εργασίας. Μέχρι την άνοιξη του 1941, σχεδόν όλοι οι αντιτιθέμενοι στον Ρουμκόφσκι είχαν εξαφανιστεί. Στην αρχή οι Γερμανοί δεν ήταν σαφείς για τα δικά τους σχέδια για το γκέτο καθώς οι ρυθμίσεις για την «Τελική Λύση» ήταν ακόμη υπό ανάπτυξη. Συνειδητοποίησαν ότι το αρχικό σχέδιο εκκαθάρισης του γκέτο έως τον Οκτώβριο του 1940 δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί οπότε άρχισαν να παίρνουν στα σοβαρά την εργατική ατζέντα του Ρουμκόφσκι. Η καταναγκαστική εργασία έγινε το βασικό στοιχείο της ζωής του γκέτο, με τον Ρουμκόφσκι να τρέχει τις καταστάσεις. «Σε άλλα τρία χρόνια - είπε - το γκέτο θα λειτουργεί σαν ρολόι». Αυτή η αισιοδοξίας ωστόσο αντιμετώπισε μια καταδικαστική αξιολόγηση από τον Μαξ Χορν από την Ostindustrie, ο οποίος είπε ότι το γκέτο είχε κακή διαχείριση, δεν ήταν κερδοφόρο και είχε λανθασμένα προϊόντα.
Απελάσεις
Τον Ιανουάριο του 1942 περίπου 10.000 Εβραίοι στάλθηκαν με τρένα του Ολοκαυτώματος στο Χέλμνο με βάση τις επιλογές της Γιούντενρατ. Επιπλέον 34.000 θύματα στάλθηκαν στο Χέλμνο έως τις 2 Απριλίου, με 11.000 περισσότερα τον Μάιο και πάνω από 15.000 τον Σεπτέμβριο του 1942, συνολικά 71.000 για το 1942. Τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι καθώς και οποιοσδήποτε θεωρούνταν «ακατάλληλος για εργασία» στα μάτια της Γιούντενρατ θα τους ακολουθούσε.
Ο Ρουμκόφσκι συνεργάστηκε ενεργά με τα γερμανικά αιτήματα ελπίζοντας να σώσει την πλειονότητα των κρατουμένων του γκέτο. Μια τέτοια συμπεριφορά τον έβαλε σε αντίθεση με τους Ορθόδοξους Εβραίους γιατί δεν υπήρχε δικαιολογία για την παράδοση κάποιου σε βέβαιο θάνατο. Μετά τη δημιουργία του στρατοπέδου εξόντωσης στο Χέλμο το 1941, οι Ναζί διέταξαν τον Ρουμκόφσκι να οργανώσει πολλά κύματα απελάσεων. Ο Ρουμκόφσκι ισχυρίστηκε ότι προσπάθησε να πείσει τους Γερμανούς να μειώσουν τον αριθμό των Εβραίων που απαιτούνταν για απέλαση αλλά απέτυχε.
Δώστε μου τα παιδιά σας
"Ένα οδυνηρό πλήγμα έπληξε το γκέτο. [Οι Γερμανοί] μας ζητούν να εγκαταλείψουμε το καλύτερο που έχουμε - τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Ήμουν ανάξιος να έχω ένα δικό μου παιδί, γι 'αυτό έδωσα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου στα παιδιά. Έχω ζήσει και αναπνεύσει με παιδιά, όμως ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα αναγκαζόμουν να κάνω αυτήν τη θυσία στο βωμό με τα χέρια μου. Στα γηρατειά μου, πρέπει να απλώσω τα χέρια μου και να ικετεύσω: Αδελφοί και αδελφές! Παραδώστε τα σε μένα! Πατέρες και μητέρες: Δώσε μου τα παιδιά σας! - Χάιμ Ρουμκόφσκι, 4 Σεπτεμβρίου 1942."