cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιτέα Έβρου
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ιτέα βρίσκεται προς στα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία, σε απόσταση 46 χλμ. ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης και 13 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον διασυνοριακό σταθμό των Κήπων. Είναι ανάμεσα στους οικισμούς Κοίλα (Δ.), Τριφύλλι (ΒΑ.), Πέπλος (Α.-ΝΑ.), Αρδάνι (ΝΑ.) και στα δυτικά του χωριού περνάει ομώνυμος χείμαρρος. Στη τοποθεσία "Τρεις καλύβες" και επάνω σε πυκνόφυτο λόφο ανασκάφηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 κιβωτιόσχημος τάφος που χρονολογείται στην ελληνιστική περίοδο. Κοντά στο χωριό υψώνονται τέσσερις αρχαίοι ταφικοί τύμβοι ενώ στη τοποθεσία "Πυροβολικά" έχει βρεθεί θησαυρός αργυρών τετράδραχμων του Πτολεμαίου Σωτήρος, ο οποίος φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά της ονομασία, πριν την απελευθέρωση, ήταν Γκεμετζή-Κίοϊ (τουρκ. Gemici) ενώ το 1924 αναφέρεται επίσημα ως Μάνθια στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τριφυλλίου. Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Ιτέα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με το Τριφύλλι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Τριφυλλίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φερών του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 105 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Σύνδρομο Κοτάρ
μικρογραφία|210x210εσ|Jules Cotard (1840-1889) Το Σύνδρομο Κοτάρ (Cotard), η Σύνδρομο του ζωντανού νεκρού, είναι σπάνια ψυχική διαταραχή που προκαλέι στο προσβεβλημένο άτομο την εσφαλμένη πεποίθηση πως έχει πάψει να υπάρχει και είναι νεκρό, πως έχει υποστεί σήψη ή έχει χάσει το αίμα και τα εσωτερικά του όργανα. Στατιστική ανάλυση σε εκατό ασθενείς έδειξε πως το 45% από αυτούς αρνούνταν την ύπαρξή τους, ενώ το 55% βίωνε την ψευδαίσθηση της αθανασίας.
Το 1880, ο Γάλλος νευρολόγος Ζυλ Κοτάρ (Jules Cotard) περιέγραψε την πάθηση ως Le délire des négations (Το παραλήρημα της άρνησης), ένα ψυχιατρικό σύνδρομο που ποικίλει σε σοβαρότητα. Μια ήπια περίπτωση χαρακτηρίζεται από απόγνωση και απέχθεια του ατόμου προς τον εαυτό του, ενώ μια σοβαρή περίπτωση χαρακτηρίζεται από έντονες αυταπάτες, άρνηση ύπαρξης και χρόνια ψυχιατρική κατάθλιψη.
Η υποκείμενη νευροφυσιολογία και ψυχοπαθολογία του συνδρόμου Κοτάρ μπορεί να σχετίζεται με προβλήματα εσφαλμένης ταυτοποίησης. Νευρολογικά, η αυταπάτη του Κοτάρ (άρνηση του εαυτού) πιστεύεται ότι σχετίζεται με την αυταπάτη Καπγκρά (άρνηση των οικείων προσώπων). Θεωρείται πως και οι δύο τύποι αυταπάτης προκύπτουν από νευρική αστοχία στην ατρακτοειδή περιοχή του εγκεφάλου, η οποία είναι υπεύθυνη για την αναγνώριση προσώπων, και στην αμυγδαλή, η οποία ταυτίζει διάφορα συναισθήματα με ένα αναγνωρισμένο πρόσωπο.
Η υπόθεση της «Μαντμαζέλ Χ» αφορά την περίπτωση μιας γυναίκας που αρνείτο την ύπαρξη οργάνων του σώματός της (σωματοπαραφρένεια) και την ανάγκη της για τροφή. Ισχυρίστηκε πως ήταν καταδικασμένη σε αιώνια κόλαση και, ως εκ τούτου, δεν μπορούσε να πεθάνει με φυσικό τρόπο. Η ασθενής κατέληξε από ασιτία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραληρηματικές διαταραχές
Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ στη Βαυαρία
Ο Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ (γερμ. Maximilian "Max" Emanuel, 7 Δεκεμβρίου 1849 - 12 Ιουνίου 1893) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Γκελνχάουζεν ήταν δούκας εν Βαυαρία.
Οικογένεια
Το 1875 νυμφεύτηκε την Αμαλία των Βέττιν, κόρη του Αυγούστου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ύπνος (Βρετανικό Μουσείο)
Στην συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθεται με αριθμό καταλόγου 267 χάλκινη κεφαλή που βρέθηκε στην περιοχή της Περούτζια και αγοράστηκε το 1866.
Περιγραφή
Η κεφαλή προσαρμόστηκε σε αντίγραφο σώματος που βρέθηκε στη Μαδρίτη. Σκοπός της προσαρμογής αυτής ήταν η τοποθέτηση του εκθέματος στο σωστό καλλιτεχνικό και ανατομικό πλαίσιο. Φέρει αρκετές φθορές, ενώ λείπουν ένα φτερό από το κεφάλι, οι βολβοί των ματιών και άλλα σημαντικά τμήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθολογικά αγάλματα Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Λιρ (πόλη)
Το Λιρ (ολλανδικά: Lier, γαλλικά Lierre), είναι πόλη του Βελγίου, στην επαρχία της Αμβέρσας. Έχει έκταση 49,7 χμ² και πληθυσμό 35.712 κατοίκους (2018).
Χάρι Μούλις
Ο Χάρι Κουρτ Βίκτορ Μούλις (Harry Mulisch, 29 Ιουλίου, 1927 – 30 Οκτωβρίου, 2010 ) ήταν Ολλανδός συγγραφέας. Έγραψε περισσότερα από 30 μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια, ποιήματα και φιλοσοφικά δοκίμια. Τα έργα του μεταφράστηκαν σε περισσότερες από 20 γλώσσες.
Μαζί με τους Βίλεμ Φρέντρικ Έρμανς και Γκέραρντ Ρέβε, ο Μούλις θεωρείται ένας από τους "Μεγάλους Τρεις" της ολλανδικής μεταπολεμικής λογοτεχνίας. Το μυθιστόρημά του Η επίθεση έγινε κινηματογραφική ταινία, που κέρδισε βραβείο Golden Globe και Academy Award. Το 2007 το μυθιστόρημά του 1992 Η ανακάλυψη του ουρανού κρίθηκε με δημοσκόπηση το "Καλύτερο Ολλανδικό Βιβλίο". Θεωρήθηκε σε αρκετές περιπτώσεις πιθανώς υποψήφιος για το βραβείο Νομπέλ λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί συγγραφείς
NGC 3550
Ο NGC 3550 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Ανακαλύφθηκε στις 11 Απριλίου 1785 από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ και είναι ένας από τους λαμπρότερους γαλαξίες του σμήνους Abell 1185.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος 3550 33927 06214
Α.Μ. Ίκαροι Τρικάλων
Η Ακαδημία Μπάσκετ Ίκαροι Τρικάλων ήταν ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιούταν στη θεσσαλική πόλη των Τρικάλων. Οι αθλητές του αγωνίζονταν με χρώματα το κίτρινο και το μαύρο. Διέθετε νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Καλλιεργούσε τμήματα καλαθοσφαίρισης για άνδρες και ακαδημίες για άρρενες νεαρούς αθλητές. Χρησιμοποιούσε ως έδρα το Κλειστό Γυμναστήριο του Αθλητικού Κέντρου Μπάρας. Το καλοκαίρι του 2022 συνενώθηκε με άλλους συλλόγους της πόλης προς δημιουργία ενός ισχυρότερου φορέα, του Trikala Basket.
Άνοδος στη Γ' Εθνική (1997 - 2003)
Την αγωνιστική περίοδο 1997-98 οι Ίκαροι κατέκτησαν το δεύτερο Πρωτάθλημα Α1 Θεσσαλίας στην ιστορία τους, αποκτώντας παράλληλα το δικαίωμα να δοκιμαστούν στην κατώτερη μη-τοπική κατηγορία, τη Γ' Εθνική. Την τελευταία συγκροτούσαν τέσσερις όμιλοι, δύο για ομάδες τις Βόρειας και δύο για ομάδες της Νότιας Ελλάδας.
Οι Ίκαροι Τρικάλων ήταν τη χρονιά 1998-99 ένα από τα 14 σωματεία που συγκρότησαν τον 1ο Όμιλο Βορρά. Κατάφεραν να εξασφαλίσουν νωρίς την παραμονή τους, σκαρφαλώνοντας μέχρι την 6η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 16 νίκες και 10 ήττες.
Την επόμενη περίοδο, 1999-00, ο σύλλογος ήταν ξανά αξιόμαχος, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις με 17 νίκες και 9 ήττες στη συλλογή του. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη τοποθετήθηκε στην 3η θέση, βγαίνοντας κερδισμένος στην ισοβαθμία του με τον Πιερικό.
Παραμένοντας πάντα σε Όμιλο που συγκροτούσαν 14 ομάδες, οι Ίκαροι κινήθηκαν και τη χρονιά 2000-01 στα ίδια περίπου αποτελέσματα. Εξασφάλισαν 16 νίκες σε 26 αγωνιστικές, επίδοση που είχαν επίσης η Γουμένισσα και η Ε.Α.Λ. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα, οι Ίκαροι τοποθετήθηκαν βάσει των επόμενων κριτηρίων μεταξύ των άλλων δύο και συγκεκριμένα κατέλαβαν την 5η θέση.
Η επόμενη χρονιά, 2001-02, δεν παρουσίασε σημαντικές διαφορές με τις προηγούμενες. Οι Τρικαλινοί συγκέντρωσαν ξανά 16 νίκες και 10 ήττες, σκαρφαλώνοντας αυτή τη φορά στην 3η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Δεν παρατηρήθηκε ισοβαθμία με άλλη ομάδα.
Μετά από τέσσερις χρονιές κατά τις οποίες η ομάδα έδειξε καλό αγωνιστικό πρόσωπο, την περίοδο 2002-03, επήλθε κάμψη της δυναμικής του. Τερμάτισε με 8 νίκες και 18 ήττες στις αποσκευές του, πέφτοντας στην 11η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Καθώς βρέθηκε εντός της ζώνης του υποβιβασμού, επέστρεψε στα τοπικά πρωταθλήματα της Θεσσαλίας για τα επόμενα χρόνια.
Επιστροφή στο Τοπικό Θεσσαλίας (2003 - 2017)
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 οι Ίκαροι αγωνίστηκαν στο Πρωτάθλημα της στην Α1 Κατηγορίας Θεσσαλίας. Στην τελική βαθμολογία κατέλαβε την 4η θέση, έχοντας συγκεντρώσει 10 νίκες και 8 ήττες. Καθήκοντα προπονητή διατηρούσε ο Γιώργος Κουρμέτζας.
Την επόμενη χρονιά, 2016-17, οι Ίκαροι αγωνίστηκαν ξανά στην Α1 Κατηγορία Θεσσαλίας, αποτελώντας τη μία από τις 10 ομάδες που συγκρότησαν το 2ο Όμιλο. Κατά την ολοκλήρωση της Κανονικής Περιόδου είχαν συλλέξει 14 νίκες και 4 ήττες, με αποτέλεσμα να βρεθούν στη 2η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Η προκήρυξη της χρονιάς προέβλεπε για τους δύο πρώτους των Ομίλων πρόκριση στη διαδικασία των Play-offs. Στο μίνι αυτό τουρνουά, όπου έπαιξαν όλοι με όλους εντός κι εκτός, διεκδίκησαν την άνοδο στη Γ' Εθνική εκτός από τους Ικάρους οι Σοφάδες, ο Γ.Σ. Βόλου και η Νίκη Βόλου. Η τελευταία κατέκτησε τελικά τον τίτλο του Πρωταθλητή αήττητη, ενώ οι Ίκαροι τερμάτισαν στη 2η θέση με 4 νίκες και 2 ήττες. Στα μέσα του καλοκαιριού, η άνοδος στη Β' Εθνική του Γ.Σ. Φαρσάλων προς κάλυψη κενής θέσης, άνοιξε μία ακόμη θέση στη Γ' Εθνική για θεσσαλική ομάδα την οποία αποδέχτηκαν οι Ίκαροι ως πρώτοι επιλαχόντες. Μέχρι το Νοέμβριο του 2016 προπονητής της ομάδας ήταν ο Γιώργος Κουρμέτζας, μετά την παραίτηση του οποίου ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Κώστα Σδράκα.
Νέα προσπάθεια στη Γ' Εθνική (2017 - σήμερα)
Τον Αύγουστο του 2017 ανακοινώθηκε η πρόσληψη νέου προπονητή, του Δημήτρη Μητσιάδη. Για την περίοδο 2017-18 οι Ίκαροι Τρικάλων κληρώθηκαν στον 1ο Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής, τον οποίο συγκρότησαν 13 στον αριθμό σύλλογοι. Ολοκλήρωσαν τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις στην 7η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, υπερισχύοντας σε ισοβαθμία με το Ζέφυρο Ανατολικής Ακτής. Στο αποτέλεσμα αυτό οδήγησε η συλλογή τους από 12 νίκες και 12 ήττες, ενώ παράλληλα εξασφάλισαν και την παραμονή τους στην Κατηγορία. Παραγωγικότερος σκόρερ των Ικάρων, καθώς και κορυφαίος μεταξύ των ομάδων των δύο Ομίλων Βορρά, αναδείχθηκε ο αρχηγός τους Γιώργος Φούντας (524 πόντοι).
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2018-19, η Α.Μ. Ίκαροι Τρικάλων έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στο 1ο Όμιλο Βορρά, τον οποίο συγκρότησαν 13 στον αριθμό ομάδες. Ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, εξασφαλίζοντας χωρίς προβλήματα την παραμονή του στην Κατηγορία. Όπως και την προηγούμενη χρονιά, ο απολογισμός του ήταν 12 νίκες και 12 ήττες, ενώ δεν παρατηρήθηκε ισοβαθμία με άλλη ομάδα. Παραγωγικότερος σκόρερ ήταν και πάλι ο Γιώργος Φούντας (424 πόντοι), ο οποίος είχε και την 6η καλύτερη επίδοση στον Όμιλο.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Αθλητικού Κέντρου Μπάρας. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Κώστας Σκρέτας και γενικός αρχηγός ο Αχιλλέας Παπαναστασίου. Το Δεκέμβριο του 2018 στον πάγκο της ομάδας επέστρεψε ο Kώστας Σδράκας, αντικαθιστώντας το Μητσιάδη. Άμεσος συνεργάτης του και υπεύθυνος σκάουτινγκ είναι ο Σάββας Τσίγκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τρικάλων Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Καταρράκτες Έδεσσας
Οι Καταρράκτες της Έδεσσας αποτελούν ένα φυσικό φαινόμενο το οποίο δημιουργήθηκε έπειτα από ισχυρό σεισμό που έπληξε την γύρω περιοχή το 14ο αιώνα, όπου από τότε κατά την πάροδο του χρόνου σημειώθηκαν αρκετές αλλαγές στην μορφολογίας τους εξαιτίας μικρότερης κλίμακας σεισμών. Κύρια πηγή αυτών αποτελεί ο Υγροβιότοπος Άγρα-Νησίου, από τον οποίον ρέει το κυρίως ποτάμι, ο Εδεσσαίος του οποίου οι διακλαδώσεις αποτελούν τους καταρράκτες. Επίσης Το Γεωπάρκο των Καταρρακτών εκτείνεται σε μια περιοχή πάνω από 100.000τμ και σε μία διαδρομή πάνω στο βράχο για 1,1χλμ.
Στα μονοπάτια του Πάρκου Καταρρακτών συγκαταλέγεται και η λιθόστρωτη διαδρομή προς την Αρχαία Έδεσσα μέσα από τον κάμπο της πόλης. Η δίοδος αυτή αποτελούσε τμήμα της αρχαίας Εγνατίας Οδού, που ένωνε την Αρχαία Έδεσσα, την Ακρόπολη της Έδεσσας (συνοικία Βαρόσι) και τη Θεσσαλονίκη ως τις αρχές του 20ού αιώνα.
Σχηματισμός του 14ου Αιώνα
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του ομώνυμου πάρκου των καταρρακτών. Οι καταρράκτες της Έδεσσας σχηματίστηκαν τον 14ο αιώνα έπειτα από κάποιο γεωλογικό ή καιρικό φαινόμενο. Αρχικά ο κύριος όγκος του νερού συγκρατούταν σε μια λεκάνη δυτικά της πόλης, όπου έπειτα από αυτό άρχισαν να διέρχονται μέσα την πόλη και να πέφτουν θεαματικά από τον βράχο της με συνέπεια να δημιουργηθούν πολλά μικρά ποτάμια και παράλληλα να καταργηθεί η λίμνη απ' όπου προήλθαν.
Βιομηχανική Αξιοποίηση
Κατά το τέλος του 19ου αιώνα αρκετά εργοστάσια κατασκευάστηκαν στον βράχο της πόλης, καθώς οι υδατοπτώσεις μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως προς την παραγωγή ηλεκτρισμού χωρίς κόστος, κάτι το σημαντικό για την βιωσιμότητά τους. Συνολικά ανεγέρθησαν 5 μεγάλα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και αρκετά εργαστήρια και βυρσοδεψία. Κάθε ένα εργοστάσιο χρησιμοποιούσε έναν καταρράκτη για την επίτευξη της παραγωγής και την δημιουργία ενός αυτόνομου συστήματος ηλεκτρισμού.
Συγκεκριμένα είναι:
Τουριστική Χρήση
Μετά τον πόλεμο και την επανεγκαθίδρυση του Δήμου Έδεσσας ο χώρος περνάει στα χέρια της πολιτείας. Ο Δήμος προσλαμβάνει συνεργία και κηπουρούς για της ανάπλαση και ανάδειξη του χώρου όπου μεγάλοι κήποι και μονοπάτια κατασκευάζονται. Σταθμός στην πορεία υπήρξε το 1953 όταν ολοκληρώθηκε και άρχισε να λειτουργεί το δημοτικό εστιατόριο με το όνομα "ΠΙΣΙΝΕΣ" στην νησίδα ανάμεσα στους δυο μεγάλους καταρράκτες. Έως τις αρχές του 1960 κατασκευάζονται προσβάσεις και σημεία τύπου "μπελβεντερέ" για να μπορεί ο επισκέπτης να προσεγγίζει με ασφάλεια.
Στο Πάρκο των Καταρρακτών βρίσκεται ο Μεγάλος Καταρράκτης, ύψους 70 μέτρων, ενώ στο κάτω μέρος του εντοπίζεται ένα σπήλαιο με σταλακτίτες και θολωτή οροφή. Ακολουθεί ο διχαλωτός καταρράκτης Λάμδα με τις δύο λίμνες. Από το 1993 στην περιοχή έχει ιδρυθεί το Μουσείο Υδροκίνησης.
Σήμερα οι καταρράκτες είναι πασίγνωστο θέαμα απείρου κάλλους για όλη την Ελλάδα, καθώς ο Δήμος από τότε έχει προχωρήσει σε σημαντικές παρεμβάσεις που αποτέλεσαν σωτήριες για την τοπική οικονομία. Από το 2003 οι καταρράκτες φωταγωγούνται στα χρώματα του ουράνιου τόξου κατά την διάρκεια της νύχτας, γεγονός το οποίο καθιστά εφικτή και την νυχτερινή επίσκεψη.
Φωτογραφία:
Αρχείο: Kataraktis_edessa.jpg
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταρράκτες στην Ελλάδα Κατηγορία:Έδεσσα
Μίντεν
To Μίντεν (γερμανικά: Minden) είναι πόλη στη βορειοανατολική Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, στη Γερμανία. Το 2021 είχε 81.857 κατοίκους. Η πόλη είναι έδρα του Κράιζ Μίντεν-Λύμπεκε. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Βέζερ, ανάμεσα στο Μπίλεφελντ και το Αννόβερο. Περίπου 5 χιλιόμετρα νότια του Μίντεν, βρίσκεται η Πόρτα Βεστφάλικα, ένα πέρασμα στο οποίο ο Βέζερ περνάει μέσα από λόφους. Το κανάλι Μίττελαντ διέρχεται μέσα από την πόλη, πάνω σε υδατογέφυρα.
Το Μίντεν έγινε έδρα επισκόπου από τον Καρλομάγνο και στη συνέχεια έγινε ακμάζον μέλος της Χανσεατικής Ένωσης. Τον 13ο αιώνα περιβαλλόταν με τείχη. Το Μίντεν υιοθέτησε την Μεταρρύθμιση και έτσι τέθηκε υπό στρατιωτική κατοχή και πλήρωσε πρόστιμο. Το Μίντεν κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πόλεμο κατακτήθηκε αρχικά από τον καθολικό αυτοκρατορικό στρατό, αλλά το 1634 το κατέλαβαν οι προτεστάντες Σουηδοί. Το 1648, με τη συνθήκη της Βεστφαλίας, η επισκοπή μετατράπηκε σε κοσμικό πριγκιπάτο υπό το Μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου. Κατά τη διάρκεια του Επταετή Πολέμου διεξήχθη στο Μίντεν μάχη μεταξύ του Αγγλοσυμμαχικού στρατού που διοικούσε ο δούκας Φερδινάνδος του Μπράνσγουικ και των Γάλλων υπό τον Στρατάρχη Κουτάντ, ο τελευταίος ηττήθηκε. Από το 1807 έως το 1814, το Μίντεν περιλαμβανόταν στο βασίλειο της Βεστφαλίας και τον τελευταίο χρόνο πέρασε στην Πρωσία. Μετά τον Α΄ΠΠ στην πόλη παρέμεινε σταθμευμένη φρουρά. Η πόλη βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, με αποτέλεσμα να καταστραφούν το 13% των κτιρίων της.
Ο πύργος του καθεδρικού ναού που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα. Ο ναός ανεγέρθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα και η χορωδία το 1377–1379. Ανάμεσα στα κύρια οικοδομήματα είναι η παλιά εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου, το δημαρχείο, με γοτθική πρόσοψη, τα νομικά δικαστήρια και τα κυβερνητικά γραφεία, κτισμένα, όπως πολλά από τα άλλα κτίρια, από έναν περίεργο καφέ ψαμμίτη με φλέβες που βρέθηκε στην περιοχή. Στους παλιούς στρατώνες λειτουργεί μουσείο πρωσικής ιστορίας, ενώ στη πόλη λειτουργούν επίσης μουσείο καφέ, σιδηροδρομικό μουσείο και το ιστορικό, λαογραφικό και πολιτιστικό μουσείο του Μίντεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Αγέπολις
Ο Αγέπολις ο Ρόδιος (αρχ. ελλην. Ἀγέπολις) ήταν αρχαίος Ρόδιος που στάλθηκε από τους συμπολίτες του το 169 π.Χ. ως πρέσβυς προς τον Ρωμαίο ύπατο Κόιντο Μάρκιο Φίλιππο, στον πόλεμο των Ρωμαίων με τον βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα. Σκοπός του Αγέπολι ήταν να εξευμενίσει τον Ρωμαίο, ανασκευάζοντας τις κατηγορίες και τις διαβολές που είχαν γίνει στη ρωμαϊκή Σύγκλητο κατά των Ροδίων, δηλώνοντας πίστη των Ροδίων στη Ρώμη. Ο Αγέπολις συνάντησε τον Κόιντο Μάρκιο κοντά στο Ηράκλειον Πιερίας, όπου ο Ρωμαίος του επεφύλαξε αξιοσημείωτα εγκάρδια υποδοχή και άκουσε τις απόψεις του. Λίγο αργότερα ο Αγέπολις επισκέφθηκε τον Γάιο Μάρκο Φίγκουλο, ο οποίος τον υποδέχθηκε ακόμα καλύτερα. Οι Ρόδιοι θεώρησαν τις θερμές υποδοχές που επεφυλάχθηκαν στον απεσταλμένο τους ως ενδεικτικές του άγχους της Ρώμης για τον πόλεμο, μια πεποίθηση που επιβεβαιώθηκε για εκείνους όταν ο Αγέπολις τους αφηγήθηκε το πώς ο Κόιντος Μάρκιος τον είχε πάρει κατά μέρος για να τον ρωτήσει εμπιστευτικά γιατί η Ρόδος δεν μεσολαβούσε ώστε να βοηθήσει να τελειώσει ο πόλεμος.
Το 168 π.Χ. ο Αγέπολις στάθηκε και πάλι ως πρέσβυς, αυτή τη φορά στην ίδια την πόλη της Ρώμης, προκειμένου να δηλώσει στη Σύγκλητο ότι ο πόλεμος της Ρώμης κατά του Περσέως αποτελούσε μεγάλο φορτίο για την Ελλάδα και ήταν τελικώς μη επικερδής για την ίδια τη Ρώμη. Αλλά ο πόλεμος (ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος) είχε πλέον τελειώσει με την οριστική νίκη των Ρωμαίων και το τέλος του Βασιλείου της Μακεδονίας, οπότε ο Αγέπολις κατηγορήθηκε από τη Σύγκλητο πως δεν υπηρετούσε τα συμφέροντα ούτε της Ελλάδας, ούτε της Ρώμης, αλλά εκείνα του ηττημένου πλέον Περσέως.
Παραπομπές
Αγεπολις
Βαρβάρα της Πορτογαλίας
Η Βαρβάρα της Πορτογαλίας ήταν Ισπανίδα βασίλισσα, σύζυγος του Φερδινάνδου ΣΤ΄ της Ισπανίας.
Ζωή
Κόρη του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας από τον γάμο του με τη Μαρία Άννα της Αυστρίας, η Μαρία Μαγδαληνή Βαρβάρα Σαβερία Ελεωνόρα Θηρεσία Αντωνία Ιωσηφίνα γεννήθηκε στη Λισαβόνα στις 4 Δεκεμβρίου του 1711. Έγινε εργαλείο δυναστικής διπλωματίας το 1725 όταν ο πατέρας της πρότεινε να παντρευτεί τον Φερδινάνδο, γιο του Ισπανού μονάρχη Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας. Για να ενισχύσει περαιτέρω τη συμμαχία, τα βασιλικά σπίτια συμφώνησαν επίσης το γάμο του αδελφού της Βαρβάρας, Ιωσήφ, με την αδερφή του Φερδινάνδου, Μαρία Άννα Βικτωρία. Ωστόσο, λόγω της ηλικίας τους, οι γάμοι δεν πραγματοποιήθηκαν μέχρι τον Ιανουάριο του 1729.
Οι Ισπανοί έμειναν ευχαριστημένοι για τον γάμο, παρά τις αρχικές αντιλήψεις τους για τη Βαρβάρα. Από την άλλη πλευρά, βρήκαν την Πορτογαλίδα νύφη οικεία και θρήνησαν όταν ο Φερδινάνδος έπρεπε να κάνει μια τέτοια θυσία για τη μοναρχία.
Ο Φερδινάνδος και η Βαρβάρα αγάπησαν ο ένας τον άλλον, και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε πολύ εξαρτημένος από αυτήν. Από τη φύση του, ο Φερδινάνδος ήταν υπάκουος, μελαγχολικός και αλλόκοτος. Αν και δειλή, η Βαρβάρα είχε λάβει καλή παιδεία, μιλούσε αρκετές γλώσσες και λάτρευε την ιερή μουσική.
Πριν από το 1746, η Βαρβάρα είχε αποφύγει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική, φοβούμενη εν μέρει την οργή της Ελισάβετ Φαρνέζε. Ο Τζον Λιντς γράφει ότι "παρόλο που είχε εξουσία πάνω από τον σύζυγό της και μελετά τα πορτογαλικά συμφέροντα, δεν χρησιμοποίησε τη θέση της για να διαστρεβλώσει την ισπανική πολιτική. Υποστήριξε ένθερμα τη διπλωματία της ουδετερότητας και εντάχθηκε στον σύζυγό της στο δρόμο της ειρήνης".
Η Μαρία Βαρβάρα πέθανε στις 27 Αυγούστου του 1758 και θάφτηκε στο παρεκκλήσι του μοναστηριού Las Salesas, το οποίο η ίδια είχε ιδρύσει οχτώ χρόνια πριν. Ο θάνατός της άφησε τον Φερδινάνδο με βαριά κατάθλιψη. Απομονώθηκε στο βασιλικό παλάτι στο Villaviciosa, αρνούμενος να κυβερνήσει και πέθανε στις 10 Αυγούστου 1759, λιγότερο από ένα χρόνο από το θάνατο της Βαρβάρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Βραζιλιάνες πριγκίπισσες Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Αστουριών Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Λουκία Νικολαΐδου
Η Λουκία Νικολαΐδου-Βασιλείου (1909-1994) ήταν κύπρια ζωγράφος και η πρώτη Κύπρια που ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και αποτέλεσε μία από τις δυναμικότερες γυναικείες παρουσίες στην καλλιτεχνική σκηνή του τόπου. Το εικαστικό της ύφος θεωρήθηκε πρωτοποριακό για την εποχή εκείνη. Μέρος των έργων της στη συλλογή του Πολιτιστικού Ιδρύματος αποτελούν πέντε υδατογραφίες οι οποίες συγκαταλέγονται μέσα στα παλαιότερα έργα της Συλλογής. Έργα της βρίσκονται σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές, στην Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης, στη Συλλογή του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Τράπεζας Κύπρου, στην Πινακοθήκη Λεβέντη και στη Δημοτική Πινακοθήκη Λεμεσού.
Πρώτα χρόνια
Η Λουκία Νικολαΐδου γεννήθηκε το 1909 από μια πλούσια οικογένεια στη Λεμεσό. Αφού αποφοίτησε από τη Σχολή Ξένων και Ελληνικών Γλωσσών, ξεκίνησε μαθήματα αλληλογραφίας με το ABC School στο Παρίσι. Ενθαρρυνμένη από τον ζωγράφο Βασίλη Βρυωνίδη, πήρε την ασυνήθιστη απόφαση να πάει στο εξωτερικό για σπουδές. Εκείνη την εποχή, οι γυναίκες δεν ασχολούνταν συνήθως με επαγγέλματα, καθώς υπήρχε η πεποίθεση ότι ο ρόλος τους ήταν αυτός της γυναίκας και της μητέρας. Εγγράφτηκε το 1929 στην Académie Colarossi, όπου πέρασε ένα χρόνο πριν γνωρίσει τον Κωνσταντίνο Δημητριάδη, ο οποίος τη βοήθησε να εγγραφεί στο École Nationale des Beaux-Arts. Ένας από τους ζωγράφους με τους οποίους σπούδασε ήταν ο Λουσιέν Σιμόν, που θα επηρέαζε σημαντικά τα έργα της. Αποφοίτησε το 1933 και επέστρεψε στην Κύπρο.
Καριέρα
Η Νικολαΐδου έκανε την πρώτη της ατομική έκθεση το 1934, στη Λευκωσία και στη Λεμεσό, αλλά η δημόσια ανταπόκριση ήταν αρνητική στις σύγχρονες τάσεις της. Τα έργα που ζωγράφησε η Νικολαΐδου μεταξύ του 1929 και του 1933, κατά τη διάρκεια της φοιτητικής της εκπαίδευσης τείνει να αγκαλιάζει τα ευρωπαϊκά ιδανικά και να επικεντρώνεται στο γυναικείο σώμα και τη σεξουαλικότητα. Όταν επέστρεψε στην Κύπρο, η δουλειά της συνέχισε να εξερευνά τη γυναικεία μορφή, αλλά το έκανε με ένα πιο πρωτόγονο στιλ, που θύμιζε τον Πωλ Γκωγκέν.
Τα επιλεγμένα θέματα της αμφισβητούσαν τις παραδοσιακές απεικονίσεις γυναικών, ως νοικοκυρών μητέρων και συζύγων, στην κυπριακή τέχνη, απεικονίζοντας τες αντ 'αυτού ως μορφωμένες και απελευθερωμένα μέλη μιας κοσμοπολίτικης και προοδευτικής κοινωνίας. Ως μια από τους λίγες Κύπριες ζωγράφους της εποχής της που ζωγράφισε γυμνά, τα έργα της Νικολαΐδου είναι μοναδικά, καθώς δεν επικεντρώθηκαν στις γυναίκες ως αντικείμενα επιθυμίας, αλλά αντ 'αυτού, τα θέματα της είναι προκλητικά, που τείνουν να αγνοούν τους θεατές αντί να αλληλεπιδρούν με το κοινό, και συνήθως έχουν μνημειακό μέγεθος. Άλλα θέματα που παρουσιάζονται στα έργα της περιλαμβάνουν σκηνές καθημερινής ζωής και τοπίων.
Μετά τη διοργάνωση άλλων ατομικών εκθέσεων το 1935 και το 1936, που υπήρξε χλιαρή υποδοχή από το κοινό, η Νικολαΐδου μετακόμισε στο Λονδίνο το 1937, όπου ζούσε με την μεγαλύτερη αδερφή της. Όπως πολλές άλλες κύπριες γυναίκες καλλιτέχνιδες, που μετακόμισαν στο εξωτερικό ως αυτοεξόριστες, επέτρεψαν στη Νικολαΐδου να ακολουθήσει μια καριέρα στην τέχνη, έξω από τους πατριαρχικούς περιορισμούς της κοινωνίας στην πατρίδα της. I Στην Αγγλία, τα έργα της έγιναν πιο εκφραστικά με έμφαση στα γεωμετρικά σχήματα, επηρεασμένα από τον Πικάσο. Το 1939, συμμετείχε σε μια ομαδική έκθεση για την οποία έλαβε αναγνώριση. Την ίδια χρονιά, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Βασιλείου, εφοπλιστή από την Ερμούπολη και αποχώρησε από τις δημόσιες εκθέσεις, εστιάζοντας στην ανατροφή της οικογένειας της.Τα έργα της ξεχάστηκαν σε μεγάλο βαθμό στην Κύπρο μέχρι το 1992, όταν η ιστορικός τέχνης Ελένη Νικήτα δημοσίευσε μια βιογραφία της και αποκατέστησε τον πρωτοποριακό ρόλο της Νικαΐδου ως καλλιτέχνιδα σε μια εποχή που το επάγγελμα απέκλειε τις γυναίκες.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Νικολαϊδου πέθανε στο Λονδίνο το 1994. Έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους πρωτοπόρους της σύγχρονης τέχνης στην Κύπρος και έργα της βρίσκονται στην κατοχή του Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης στη Λευκωσία. Υπάρχουν επίσης έργα της στις συλλογές της Τράπεζας Κύπρου και στη γκαλερί τέχνης της Δημοτικής Τράπεζας Λεμεσού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ζωγράφοι
Yung Light
Ο Yung Light  (πραγματικό όνομα: Χρήστος Ιωαννίδης), γνωστός και ως Light ή Nero Greco, είναι Έλληνας τράπερ, ιδιοκτήτης και μέλος της δισκογραφικής εταιρίας Capital Music.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1995 στις Συκιές Θεσσαλονίκης και κατάγεται από την Κένυα από την πλευρά της μητέρας του, εξού και το ψευδώνυμο "Nero Greco", που μεταφράζεται ως "ο μαύρος Έλληνας". Ο πατέρας του είχε ρίζες από τον Πόντο. Ανακαλύφθηκε από τον επίσης ράπερ Υποχθόνιο το 2012, σε ηλικία 17 ετών. Από το 2012 έχει βγάλει κάποια σινγκλ και το 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο του EP με τίτλο Nero Greco. Έπειτα ακολούθησαν δύο τραγούδια σε συνεργασία με τον τράπερ Snik, τα Tony Montana και Gucci Mane, τα οποία γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Το 2016 κυκλοφόρησε το τραγούδι Ποιός Είμαι με πάνω από 30 εκ. προβολές.
Το 2017 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Primo, το οποίο εξιστορεί την προσωπική του ιστορία. Τα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησε διάφορα σινγκλ τα οποία γνώρισαν επιτυχία. Κάποια από αυτά είναι τo Mosca, το OJ και τo Όλα τα Chains. Έχει συμμετάσχει στα κομμάτια Dealer, Peru και Stars. Επίσης κατέχει μια μάρκα ρουχισμού, την PrimoTheBrand.
Το 2020 κυκλοφόρησε τραγούδια ο ίδιος ως δημιουργός και με άλλους καλλιτέχνες (MadClip, Hawk, Billy Sio, ATC Nico κλπ.) που γνώρισαν απήχηση στο κοινό (Slang, Iced out, Xiliometra). Στις 18 Δεκεμβρίου κυκλοφόρησε το "Voodoo" σε συνεργασία με τον Hawk καθώς και ο κοινός τους δίσκος με την ονομασία Supernova στις 25 Δεκεμβρίου.
Το 2021, έβγαλε το τρίτο του άλμπουμ, με τίτλο "Immortale", με παραπάνω από 120 εκατομμύρια αναπαραγωγές σε όλες τις πλατφόρμες και με συμμετοχές από τους Mad Clip, Vlospa, Strat κ.α. Ο δίσκος δέχθηκε θετικές κριτικές από το κοινό. Η επόμενη συνεργασία του ήταν στον δίσκο του Βόσνιου ράπερ Jala Brat.
Toν Ιούνιο του 2022, κυκλοφόρησε το τέταρτο του άλμπουμ, με τίτλο "Romeo" από την Panik Records και την Capital Music. Το άλμπουμ είχε συμμετοχές από τους Mad Clip, FY, Trannos, Stan, Melisses και πολλούς άλλους καλλιτέχνες και DJ. Από εκείνο το άλμπουμ, ξεχώρισαν τα κομμάτια 24hrs και Obsessed, που αποτελούν τα πιο δημοφιλή κομμάτια του με πάνω από 25 εκατομμύρια και 21 εκατομμύρια στριμ στην πλατφόρμα του Spotify, Καθώς ολόκληρο το άλμπουμ περιέχει πάνω από 130 εκατομμύρια.
Ποινική Δίωξη
Τον Δεκέμβριο του 2021, συνελήφθη από την αστυνομία και του ασκήθηκε ποινική δίωξη για παράνομη οπλοφορία και οπλοκατοχή, αλλά και για προμήθεια και κατοχή ναρκωτικών.
Επεισόδιο στα Mad Video Music Awards 2022
Κατά την διάρκεια της τελετής βράβευσης Mad Video Music Awards στις 22 Ιουνίου 2022, ο Light πιάστηκε στα χέρια με τον τράπερ SNIK ως αποτέλεσμα ενός καυγά και ενώ στην σκηνή βρισκόταν η τραγουδίστρια Τάμτα, με αποτέλεσμα ολιγόλεπτη διακοπή της εκδήλωσης που άρχισε ξανά λίγα λεπτά αργότερα. Το περιστατικό καταδικάστηκε από τα Mad Video Music Awards και από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel, ο οποίος ανακοίνωσε πως δεν θα προβάλει τραγούδια και βραβεύσεις προσώπων που ενεπλάκησαν σε πράξεις βίας, ενώ σχολιάστηκε αρνητικά από προσωπικότητες της τηλεόρασης και από χρήστες του διαδικτύου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ράπερ Κατηγορία:Έλληνες τράπερ Κατηγορία:Έλληνες αφρικανικής καταγωγής
Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι
Ο μεγάλος Λεμπόφσκι (πρωτότυπος τίτλος: The Big Lebowski) είναι μια αμερικανική-βρετανική αστυνομική κωμική ταινία του 1998, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή των αδερφών Κοέν. Πρωταγωνιστεί ο Τζεφ Μπρίτζες ως Τζέφρι Λεμπόβσκι (Dude), όπως επίσης και οι Τζον Γκούντμαν, Τζούλιαν Μουρ και Στιβ Μπουσέμι. Η ταινία επικεντρώνεται γύρω από τον Λεμπόφσκι, ο οποίος ύστερα από μια σειρά συγκυριών καταλήγει να παραδίδει λύτρα, ώστε ένας εκατομμυριούχος με το ίδιο όνομα να πάρει πίσω τη γυναίκα του. Το σχέδιο δεν πετυχαίνει, καθώς ο φίλος του αποφασίζει να κρατήσουν τα λεφτά.
Η αρχική κυκλοφορία της ταινίας δεν σημαδεύτηκε από επιτυχία, οι εισπράξεις ήταν χαμηλές, ενώ και οι κριτικές που έλαβε ανάμικτες. Παρ' όλα αυτά, με τον καιρό οι κριτικές άλλαξαν και πλέον η ταινία θεωρείται καλτ, χαρακτηριστική για τους διαλόγους της, τη στάση ζωής των ηρώων, τη μουσική της, και τις σκηνές των ονείρων του Dude. Μάλιστα, το 2014, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, πρόσθεσε την ταινία στο National Film Registry ως «πολιτιστικά, ιστορικά, και αισθητικά σημαντική».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αδερφών Κοέν Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Gramercy Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής PolyGram Filmed Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Θρύλος της Αγίας Λαύρας
Ο θρύλος της κήρυξης της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα κατέχει σημαντική θέση στην ελληνική δημόσια ιστορία και αποτελεί αντικείμενο ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Διδασκόταν ως γεγονός στα ελληνικά σχολεία μέχρι το 1982, αλλά έχει απαλειφθεί από τα νεότερα βιβλία ιστορίας, στα οποία η 25η Μαρτίου αναφέρεται απλώς ως η καθιερωμένη ημερομηνία εορτασμού της επετείου της Επανάστασης.
Τα ιστορικά γεγονότα
Ως ημέρα έναρξης της επανάστασης είχε οριστεί από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη «ως ευαγγελιζομένη την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους» η 25η Μαρτίου, εορτή του Ευαγγελισμού για τους Ορθοδόξους. Οι συγκεντρωμένοι στη συνέλευση της Βοστίτσας πρόκριτοι της Πελοποννήσου εξέτασαν ως εναλλακτικές ημερομηνίες κήρυξης της Επανάστασης την 23 Απριλίου και την 21 Μαΐου, εορτές του Αγίου Γεωργίου και των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης αντίστοιχα, σε περίπτωση που δεν είχαν πληροφορηθεί τις διαθέσεις της Ρωσίας, αλλά κατέληξαν στην 25η Μαρτίου, εκτός εάν λάμβαναν πρόσκληση μετάβασης στην Τριπολιτσά.
Στις 10 ή 13 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε στην Αγία Λαύρα σημαντική σύσκεψη, παρουσία του Μητροπολίτη Παλαιών Πατρών Γερμανού και πάρθηκαν αποφάσεις σχετικά με τη στρατολογία αγωνιστών. Κατά ορισμένους μελετητές, μετά την 15η ή 16η Μαρτίου, κανείς από τους αρχηγούς της περιοχής Αχαΐας δεν φαίνεται να βρισκόταν πια στη μονή καθώς ο Γερμανός με τον Ζαΐμη πήγαν στα Νεζερά και από τους υπόλοιπους ο καθένας στην περιφέρειά του. Αυτός είναι και ο λόγος που ο απεσταλμένος των Τούρκων, Νικόλαος Γεωργακόπουλος ή Μοθωνιός, δεν βρήκε τους προεστούς στο μοναστήρι. Ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης αναφέρει ότι στις 19 Μαρτίου έγινε σύσκεψη στην Αγία Λαύρα και μετά κατέφυγαν σε ασφαλή μέρη. Την ίδια μέρα σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, οι συγκεντρωμένοι στη Αγία Λαύρα απέστειλαν μήνυμα στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη ενημερώνοντάς τον για την έναρξη του αγώνα. Το μήνυμα ήταν γραμμένο με τον συνθηματικό κώδικα της Φιλικής Εταιρείας και έλεγε: «''Εξοχώτατε Α.Μ. Χθές (18 Μαρτίου) ετελέσθη το στεφάνωμα και έστω εις γνώσιν Σας. Ν. Χριστοδούλου Σολιώτης - Α. Σκαλτσάς''». Ο μελετητής της Επανάστασης Γ. Αναπλιώτης σημειώνει ότι πηγές δεν λένε πότε ακριβώς έφυγαν οι αρχιερείς και προεστοί από την Αγία Λαύρα. Ο ίδιος αναδημοσιεύει επιστολή του επισκόπου Κερνίκης Προκοπίου και των Ασημάκη Ζαΐμη, Ι. Παπαδόπουλου κ.ά. από τα Καλάβρυτα την 23 Μαρτίου, προς τον ηγούμενο και τους μοναχούς της Αγίας Λαύρας, συμπεραίνοντας ότι αυτή την ημέρα οι σημαίνοντες πρόκριτοι ήταν συγκεντρωμένοι στα Καλάβρυτα. Η απόσταση της Μονής από την πόλη των Καλαβρύτων είναι 5 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με την αφήγηση του Παλαιών Πατρών Γερμανού στα απομνημονεύματά του, προκειμένου να αποφύγει τη μετάβαση στην Τρίπολη, όπου είχε προσκληθεί από την οθωμανική διοίκηση, και λόγω υποψιών των μουσουλμάνων της Πάτρας, αναχώρησε από την πόλη την Κυριακή της Ορθοδοξίας, 27 Φεβρουαρίου, με προορισμό δήθεν την Τρίπολη, αλλά κατέφυγε στα Καλάβρυτα, όπου συναντήθηκε με τον Ανδρέα Λόντο και κατασκεύασαν πλαστά γράμματα, βάσει των οποίων, όταν τους επιδόθηκαν καθ' οδόν προς την Τρίπολη στις 4 Μαρτίου, αρνήθηκαν να συνεχίσουν την πορεία τους προφασιζόμενοι φόβο για τη ζωή τους. Σύμφωνα με τον Γερμανό, την επομένη μετέβησαν στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας όπου μετά από σύσκεψη αποφάσισαν να μη δώσουν καμία αφορμή, αλλά να μείνουν παράμερα μέχρις ότου να δουν πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση: αν η οθωμανική διοίκηση τους καταδιώξει, να φύγουν από την Πελοπόννησο, για να μη θέσουν τους υπόλοιπους Έλληνες σε κίνδυνο, ενώ, αν οι οθωμανικές αρχές λάβουν γενικευμένα βίαια μέτρα εναντίον των Ελλήνων, τότε αναγκαστικά να αναλάβουν ένοπλη δράση. Όταν τους στάλθηκε ένας απεσταλμένος από τους οθωμανούς αγάδες της Τριπολιτσάς για να τους μεταπείσει να μεταβούν στην Τρίπολη, μετά από σύσκεψη αποφάσισαν «ως πεφοβισμένοι να παραμερίσωσιν εις ασφαλή μέρη» και χωρίστηκαν κατευθυνόμενοι ο μεν Γερμανός με τον επίσκοπο Κερνίκης Προκόπιο και τον Ανδρέα Ζαΐμη στα Νεζερά, ο Ασημάκης Ζαΐμης με τον Φωτήλα στην Κερπινή και ο Σωτήρης Χαραλάμπης με το Σωτήρη Θεοχαρόπουλο στη Ζαρούχλα. Σύμφωνα με τη διήγηση του Γερμανού, όταν στις 21 Μαρτίου οι μουσουλμάνοι της Πάτρας επιτέθηκαν στους Έλληνες, ο Νικόλαος Λόντος, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος κ.ά. Πατρινοί έστειλαν επιστολή στο Γερμανό, που βρισκόταν στα Νεζερά, ζητώντας του να βοηθήσει την πόλη που βρισκόταν σε κίνδυνο. Ο Γερμανός με τον Ζαΐμη κάλεσαν τους Κουμανιώτες καπετάνιους να τους συνδράμουν και την επομένη εισήλθαν στην Πάτρα επικεφαλής 500 ενόπλων και ξεκίνησε η πολιορκία του κάστρου της Πάτρας από τους επαναστατημένους Έλληνες.
Σε επιστολή του Λουδοβίκου Στράνη, προξένου του Βασιλέως της Σουηδίας και Νορβηγίας στην Πάτρα, προς τον Ιππότην, πρεσβευτή αυτού του Βασιλέως στην Κωνσταντινούπολη με ημερομηνία 8 Απριλίου/27 Μαρτίου 1821:
Έτσι, την 25η Μαρτίου είχε ήδη γενικευθεί η επανάσταση στην Πελοπόννησο. Την είδηση για την έναρξη της Επανάστασης στα Καλάβρυτα έφερε στην Ύδρα στις 27 Μαρτίου 1821 ο Παναγιωτάκης Βαφειόπουλος, που είχε σταλεί με πλοίο στα παράλια της Πελοποννήσου για να παρακολουθεί τα γεγονότα. Επίσης την 25 Μαρτίου ο Πετρόμπεης με επιστολές του προς βασιλείς της Ευρώπης ανακοίνωσε την έναρξη της Επανάστασης και ζήτησε τη βοήθειά τους. Η 25 Μαρτίου αναφέρεται ως ημέρα έκρηξης της Επανάστασης στην Πελοπόννησο, «κατά την επαρχίαν των Καλαβρύτων, όπου πρώτοι οι Πετιμεζαίοι, ο Ανδρέας Ζαΐμης, ο Σωτ. Χαραλάμπης, ο Αναγν. Στριφτόμπολας και ο Νικ. Σολιώτης εκίνησαν όπλα ...».
Μη ακαδημαϊκοί ιστορικοί, όπως ο Σαράντος Καργάκος και ο Διονύσιος Μαυρόγιαννης, θεωρούν ότι πράγματι τελέστηκε η δοξολογία της Αγίας Λαύρας. Ο Καργάκος θεωρεί αυτονόητο ότι την 25 Μαρτίου έγινε πανηγυρική δοξολογία στη Μονή Αγίας Λαύρας η οποία είναι αφιερωμένη στην Παναγία και κατά την οποία, όπως συνηθίζεται, υψώνονται εκκλησιαστικά λάβαρα. Θεωρεί όμως ότι αν υπήρχε δεσπότης στη δοξολογία θα πρέπει να ήταν ο επίσκοπος Κερνίκης και Καλαβρύτων, Προκόπιος ενώ ο Μαυρόγιαννης υποστηρίζει πως η δοξολογία τελέστηκε από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό.
Ως ημέρα κήρυξης της Επανάστασης την «6η Νισάν» (6 Απριλίου, νέο ημερ.) αναφέρει ο Τούρκος ιστορικός Ali Fuat Örenç.
Δημιουργία, διάδοση και σημασία του θρύλου
thumb|300px|Η τέταρτη σελίδα του φύλλου υπ.αριθμ.157 της γαλλικής εφημερίδας Le Constitutionel της 6ης Ιουνίου 1821. Κάτω δεξιά αναφέρει: «Ομιλία του Γερμανικού, έξαρχου της πρώτης Αχαΐας, αρχιεπίσκοπου Πατρών, προς τον κλήρο και τους πιστούς της Πελοποννήσου, που εκφωνήθηκε στο μοναστήρι των αδελφών της Λαύρας του όρους Βελέν, την 8η (20ή) Μαρτίου 1821». Κατ' όσους υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μη πραγματικό γεγονός, ο θρύλος δημιουργήθηκε και επικράτησε από πολύ νωρίς και οφείλεται κατ' εξοχήν στον Γάλλο ιστορικό Φρανσουά Πουκεβίλ. Άλλοι διαφωνούν ως προς το ρόλο του Πουκεβίλ, παρ' όλο που δέχονται τη διήγηση ως θρύλο. Ο ερευνητής της έναρξης της Επανάστασης Διονύσης Μιτάκης θεωρεί ότι είναι επιπόλαια άποψη να αποδίδεται ο θρύλος στον Πουκεβίλ, αφού αυτός μόλις το 1890-91 μεταφράστηκε στα ελληνικά και τον γνώρισε το ελληνικό κοινό. Κατά τον Μιτάκη ο θρύλος έχει ιστορικό πυρήνα, αφού και συσκέψεις έγιναν στην Αγ. Λαύρα, και η μεγάλη απόφαση πάρθηκε εκεί από τους προκρίτους και οπλαρχηγούς με προεξέχοντα τον Γερμανό ο οποίος σίγουρα τέλεσε εκεί λειτουργία. Ο Απ. Δασκαλάκης γράφει ότι ο Φρ. Πουκεβίλ δεν προσδιορίζει την ημερομηνία των «γεγονότων» (εισαγωγικά του σ.) της Αγ. Λαύρας και επομένως δεν είναι υπεύθυνος για τον «μεταγενέστερον καθορισμόν των κατά την 25 Μαρτίου».
Λίγα χρόνια αργότερα, στο έργο του Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης που δημοσίευσε το 1824 ο Πουκεβίλ αφηγήθηκε ότι στην Αγία Λαύρα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός τέλεσε δοξολογία, εκφώνησε επαναστατικό λόγο και όρκισε τους αγωνιστές, λεπτομέρειες που έχουν κριθεί ως φανταστικές από τους σύγχρονους ιστορικούς. Π.χ. ο ιστορικός Απ. Δασκαλάκης απορρίπτει την ιστορική βάση αυτής της αφήγησης δεχόμενος από τα λεγόμενα του Πουκεβίλ μόνο τις χρονολογίες (όταν ληφθεί υπόψη η διαφορά μεταξύ ιουλιανού και γρηγοριανού ημερολογίου).
Ιστορικοί της επαναστατικής περιόδου είχαν αρχίσει να διατυπώνουν τις αντιρρήσεις τους: ο Τζορτζ Φίνλεϊ στην Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, που εκδόθηκε το 1861 στα αγγλικά, διόρθωνε την αντίληψη ότι η επανάσταση ξεκίνησε από την Αγία Λαύρα, ενώ ο Σπυρίδων Τρικούπης, που είχε αναφερθεί στα γεγονότα της Αγίας Λαύρας ως αληθή στον επικήδειο του Ανδρέα Ζαΐμη, έγραφε στη δεύτερη έκδοση της Ιστορίας της Ελληνικής Επαναστάσεως που εξέδωσε το 1860 ότι «Ψευδὴς εἶναι ἡ ἐν Ἑλλάδι ἐπικρατοῦσα ἰδέα, ὅτι ἐν τὴ μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας ἀνυψώθη κατὰ πρῶτον ἡ σημαία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως.» Ο συγγραφέας ωστόσο δεν αμφισβητεί τα γεγονότα αυτά καθ’ εαυτά, αλλά το ότι η συγκεκριμένη σημαία ήταν χρονικά η πρώτη που υψώθηκε. Μάλιστα στο ίδιο έργο του, υποστηρίζει ότι η πρώτη ύψωση επαναστατικής σημαίας έγινε στην Πάτρα. Ο Ιωάννης Φιλήμων - ο «πάντοτε αφοσιωμένος στους Υψηλάντες» - αναφερόμενος στην ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης (αλλά όχι στα γεγονότα) αποκαλούσε «παχυλὸν ψεῦδος» το ότι η 25 Μαρτίου είναι η πραγματική ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης, θεωρώντας ως ημέρα έναρξης της Επανάστασης την 24η Φεβρουαρίου. Ο William Miller έκανε λόγο για «ποιητική παράδοση», που επικυρώθηκε με την καθιέρωση της 25ης Μαρτίου ως εθνικής εορτής.
Ο θρύλος έγινε αγαπητός στους Έλληνες, διότι συνέδεε την αρχή του επαναστατικού αγώνα με την ημέρα του Ευαγγελισμού. Απέκτησε σημαντική θέση στην επίσημη ελληνική εθνική αφήγηση και στο εθνικό φαντασιακό, καθώς αποκατέστησε το ρόλο της Εκκλησίας στην επανάσταση, επιβεβαίωσε την κεντρική της θέση στην εθνική αφήγηση, και ταύτισε την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα. Το μήνυμα αυτό της ταύτισης θρησκευτικής και εθνικής ταυτότητας υπογράμμισε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος όταν στο κλείσιμο συλλαλητηρίου της 21ης Ιουνίου 2000 υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στα δελτία αστυνομικών ταυτοτήτων ύψωσε το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, που είχε μεταφερθεί από το μοναστήρι στην Αθήνα.
Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου πραγματοποιούνται εκδηλώσεις στην Αγία Λαύρα και επαναλαμβάνεται -συμβολικά - η πρώτη πράξη της αναπαράστασης που γίνεται στα Καλάβρυτα στις 21 Μαρτίου, στα πλαίσια του ετήσιου εορτασμού για την απελευθέρωσης της πόλης.
Καλλιτεχνικές απεικονίσεις
Σε μετάλλιο που κόπηκε το 1836 με την ευκαιρία του γάμου του βασιλιά Όθωνα και της Αμαλίας εικονίζεται η θρυλική σκηνή, με τον Γερμανό να κρατά σημαία και σταυρό και δύο αγωνιστές σε κίνηση ορκωμοσίας ή χαιρετισμού. Φέρει την επιγραφή «ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΥΨΩΣΩ ΑΥΤΟΝ - ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 25 ΜΑΡΤ. 1821» (το απόφθεγμα είναι από την Έξοδο, ιε΄, 3). Η άλλη όψη του μεταλλίου εικονίζει τον Γερμανό σε προφίλ χωρίς κάλυμμα κεφαλής. Το μετάλλιο είναι το ένα από σειρά δώδεκα αναμνηστικών μεταλλίων προς τιμήν διαφόρων προσωπικοτήτων και συμβάντων της Επανάστασης καθώς και των βασιλέων. Σχεδιάστηκαν από τον Γερμανό χαράκτη Konrad von Lange (1809-1856, μαθητής του C. Voigt) ο οποίος ήλθε στην Ελλάδα το 1834 και εργάστηκε στο Νομισματοκοπείο Αθηνών έως το 1840. Κατά τον χαράκτη Α. Τάσσο η ερμηνεία της μορφής του Γερμανού σ΄ αυτό το μετάλλιο είναι σημαντική για την εικονογραφία του Αγώνα, ενώ είναι και πρωτότυπη γιατί δεν συνηθιζόταν η προφίλ απεικόνιση προσωπικοτήτων. Σήμερα τα μετάλλια αυτά θεωρούνται σπανιώτατα.
Απεικονίσεις της τελετουργίας και της ευλογίας των όπλων από τον Γερμανό αναπαρήχθησαν μαζικά και τοποθετήθηκαν σε δημόσια κτήρια και σχολεία, ως οπτικές αποδείξεις της αλήθειας του θρύλου.
Η θρυλική σκηνή στα ελληνικά σχολικά βιβλία
Στο βιβλίο ιστορίας ΣΤ΄ Δημοτικού Ιστορία των Νεωτέρων Χρόνων του 1974 παρουσιάζεται ο θρύλος ως ιστορικό γεγονός (όπως φαίνεται στο ανωτέρω απόσπασμα). Το 1982 το βιβλίο Γ΄ Γυμνασίου αλλάζει και το νέο βιβλίο Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων γράφεται από τον ιστορικό Βασίλη Κρεμμυδά. Στο βιβλίο αυτό, που προσεγγίζει την ιστορία από την πλευρά των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων, προστέθηκε μια παράγραφος η οποία αναφέρει τον θρύλο της έναρξης της επανάστασης στην Αγία Λαύρα χωρίς την άδεια του συγγραφέα. Συγκεκριμένα στη σελίδα 186-187 χωρίς την επιθυμία του συγγραφέα προστέθηκε: «Προηγουμένως, από τις 21 Μαρτίου, είχε αρχίσει η πολιορκία των Τούρκων στο φρούριο των Καλαβρύτων... το γεγονός αυτό συνδυάστηκε αργότερα με την Αγία Λαύρα και την ύψωση εκεί της σημαίας της Επανάστασης από το Π. Πατρών Γερμανό».
Η απαλοιφή της σχετικής αναφοράς (όπως και άλλων σχετικά με το ρόλο της Εκκλησίας στην Επανάσταση) από κρατικό σχολικό βιβλίο ιστορίας του 2006, θεωρήθηκε σημαντική καινοτομία μεν, αλλά κρίθηκε αρνητικά ως προσπάθεια «εκ των άνω» κατασκευής μιας νέας Ελληνικής εθνικής ταυτότητας μέσω της μαζικής εκπαίδευσης και ως εισαγωγή προσωπικών ιδεολογικών αντιλήψεων των συγγραφέων του (Μ. Ρεπούση, Χ. Ανδρεάδου, Αρ. Πουταχίδης, Αρμ. Τσίβας) με την πρόφαση της αντικειμενικότητας.
Στα σύγχρονα βιβλία ιστορίας δεν αναφέρεται η δοξολογία στην Αγία Λαύρα υπό τον Π.Π. Γερμανό ως ιστορικό γεγονός. Στο βιβλίο Ιστορίας Γενικής Παιδείας Γ΄ Λυκείου αναφέρεται ότι στις 25 Μαρτίου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ορκίζει τους αγωνιστές της Πάτρας. Στο βιβλίο ιστορίας Γ΄ Γυμνασίου η μόνη αναφορά στο θρύλο γίνεται στη λεζάντα του πίνακα του Βρυζάκη «Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί τη σημαία της επανάστασης (φανταστική σύνθεση). Αν και ο Αγώνας είχε ξεκινήσει λίγες μέρες νωρίτερα, η 25η Μαρτίου ορίσθηκε το 1838 ως εθνική επέτειος όπως είχε προγραμματιστεί από τη Φιλική Εταιρεία. Στο βιβλίο Ιστορίας ΣΤ΄ Δημοτικού Στα Νεότερα Χρόνια (πριν την αναθεώρηση του 1997) αναφέρεται ότι «στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου ο Γερμανός έστησε το Σταυρό, στον οποίο ορκίστηκαν οι αγωνιστές». Στο αναθεωρημένο (1997) βιβλίο Ιστορίας ΣΤ΄ Δημοτικού Στα Νεότερα Χρόνια αναφέρεται μόνο ότι «Η απόφαση ήταν να αρχίσει η Επανάσταση στις 25 του Μάρτη, που ήταν η γιορτή του Ευαγγελισμού. Τα γεγονότα εξελίχθηκαν διαφορετικά [..] Αργότερα καθιερώθηκε να γιορτάζεται η επέτειος της Επανάστασης του 1821 την 25η Μαρτίου» (δεν γίνεται αναφορά σε ορκωμοσία ή δοξολογία του Παλαιών Πατρών Γερμανού).
Στη δημόσια χρήση της ιστορίας
Η ιστορία περί τα γεγονότα ή θρύλο της Αγίας Λαύρας αποτελούν αντικείμενο ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης κατά τη δημόσια χρήση της ιστορίας, δηλαδή σε εφημερίδες, ηλεκτρονικά μέσα κτλ. Ο συγγραφέας της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς Γιώργος Καραμπελιάς πιστεύει ότι η αμφισβήτηση των γεγονότων περί την κήρυξη της επανάστασης την 25η Μαρτίου - όπως και άλλων γεγονότων της επανάστασης - γίνεται στα πλαίσια της λεγόμενης αποδομητικής κριτικής των «εθνικών αφηγήσεων» και ότι για το σκοπό αυτό γίνεται συστηματική διαστρέβλωση και αποσιώπηση της ιστορικής αλήθειας. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από αυτή τη σχολή έχουν χαρακτηριστεί ως «ψευδο-επιστημονικές». Ο ιστοριοδίφης-ερευνητής Χρήστος Μούλιας επίσης αναφέρει ότι η εξιστόρηση περί την Αγία Λαύρα αποτελεί ιδιαίτερο στόχο της «τάσης αποδόμησης της νεοελληνικής ιστορίας». Από την οπτική αριστερής αρθρογραφίας (Εφημερίδα των Συντακτών), η εικόνα της ευλογίας των όπλων στην Αγία Λαύρα (όπως και του Κρυφού Σχολειού) έχει εμπεδωθεί ως κύριο γεγονός της Επανάστασης στα πλαίσια ιδεολογικής χρήσης του πίνακα του Βρυζάκη. Η εφημερίδα Ριζοσπάστης έγραψε ότι η υπόθεση είναι «θρύλος [...] ιστορικά ανεπιβεβαίωτος, εντελώς πλαστός [που] έχει μόνο μυθικό χαρακτήρα»· ο φιλελεύθερος συγγραφέας Νίκος Δήμου θεωρεί τη διδασκαλία τους παράδειγμα της ανορθολογικής βάσης της νεοελληνικής ταυτότητας.
Σημειώνεται ότι η υποβάθμιση της παρουσίας του Π.Π. Γερμανού στην Επανάσταση και η αποσιώπηση της δοξολογίας της Αγίας Λαύρας ήταν μια από τις ιδιαιτερότητες του σχολικού βιβλίου ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού του 2006-07, το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο έντονης δημόσιας αντιπαράθεσης. Η Μ. Ρεπούση που επόπτευσε τη σύνταξη του βιβλίου, είχε αποκαλέσει συνοπτικά τους φερόμενους ως μύθους της Επανάστασης με τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό «Κρυφά Σχολειά και δαίμονες». Πιστεύεται ότι αυτές οι παραλείψεις από το σχολικό βιβλίο έγιναν λόγω της δυναμικής που είχαν να υποσκάψουν την επιρροή της Εκκλησίας στην ελληνική κοινωνία και αποτελούσαν μια «εκ των άνω» προσπάθεια κατασκευής μιας νέας Ελληνικής εθνικής ταυτότητας μέσω της μαζικής εκπαίδευσης. Η αποτυχία αυτής της προσπάθειας ίσως υποδεικνύει ότι η σύγχρονη ελληνική ταυτότητα είναι βαθύτερη απ' όσο προτείνει η μοντερνιστική θεωρία περί του έθνους. Επίσης θεωρείται ότι το σχολικό βιβλίο επιδίωξε να περάσει τις ιδεολογικές αντιλήψεις των συγγραφέων για τα ιστορικά γεγονότα, οι οποίες ήταν κάποιες φορές παραπλανητικές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καλάβρυτα Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Αχαΐας Κατηγορία:Θρύλοι
Γεμιστά κυδώνια
μικρογραφία|Γεμιστά κυδώνια Τα γεμιστά κυδώνια (Ayva dolması) αποτελείται από κυδώνια γεμιστά με κρέας (αρνί) και ρύζι. Τα συστατικά είναι: κρέας, ρύζι, κυδώνι, πετιμέζι, κόλιανδρος, αλάτι, νερό (ζεστό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζερική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Βαλκανική κουζίνα
Πέτερ Σόλτσε
Ο Πέτερ Σόλτσε (Peter Scholze, γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1987 ) είναι Γερμανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στην αριθμητική γεωμετρία. Είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόννης από το 2012 και διευθυντής στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για τα Μαθηματικά από το 2018. Έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους κορυφαίους μαθηματικούς στον κόσμο  Το 2018 κέρδισε το Μετάλλιο Φιλντς, το οποίο θεωρείται η υψηλότερη τιμή στα μαθηματικά .
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και ολοκλήρωσε το πτυχίο του σε τρία εξάμηνα και το μεταπτυχιακό του σε δύο ακόμη εξάμηνα. Το 2012 έλαβε το διδακτορικό του υπό την επίβλεψη του Μάικλ Ράπορτ.