cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντίντι
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάμπος Ντος Γκοϊτακάζες, μέσου μεγέθους πόλη στην πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο. Προέρχονταν από φτωχή οικογένεια και πουλούσε φυστίκια στο δρόμο για να τη συνδράμει. Σε ηλικία 14 ετών μετά από τραυματισμό στο δεξιό αστράγαλο προσβλήθηκε από σοβαρή λοίμωξη στο δεξί πόδι και φτάνει πολύ κοντά στον ακρωτηριασμό, αλλά καταφέρνει να γλιτώσει, παραμένοντας σε αναπηρικό καροτσάκι για έξι μήνες. Όσο βρισκόταν καθηλωμένος, έμαθε να σηκώνει τη μπάλα και να τη κλοτσάει με τα τρία δάκτυλα του ποδιού του και την έστελνε στο κεφάλι. Παρατήρησε ότι η μπάλα έπαιρνε απρόσμενη πορεία, στοιχείο που διατήρησε στη συνέχεια όταν άρχισε πάλι να παίζει και τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά. Μετέπειτα μετακόμισε στο Σάο Κριστόβαο, όπου ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα νέων της πόλης.
Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην ομάδα Αμερικάνο το 1946. Μετά από δύο σεζόν στη Μαδουρέιρα (όπου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο πολιτειακό πρωτάθλημα του 1949) στο Σάο Πάολο, έφτασε η σημαντική μεταγραφή το 1949 συμμετέχοντας στις τάξεις της Φλουμινένσε. Σε φιλικό αγώνα της ομάδας της πολιτείας του Ρίο απέναντι στην ομάδα της πολιτείας του Σάο Πάολο σημείωσε το πρώτο τέρμα του νεόκτιστου Μαρακανά στις 15 Ιουνίου 1950. Σε επτά σεζόν με την ομάδα, κέρδισε το Πρωτάθλημα Καριόκα το 1951 και το Κύπελλο του Ρίο το 1952, μιας επετειακή διοργάνωσης για τα 50 χρόνια της Φλουμινενσε που μετείχαν σημαντικές ευρωπαϊκές ομάδες, όπως η Αούστρια Βιέννης, η Γιουβέντους και η Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Ήταν γρήγορος παίκτης υψηλής τεχνικής κατάρτισης, με εξαιρετική ευφυΐα στο παιχνίδι, ειδικότητα στις απευθείας εκτελέσεις φάουλ και ξεχώριζε για την ποιότητα των επιλογών του μέσα στο γήπεδο έχοντας ηγετικές ικανότητες. Το δόθηκε το προσωνύμιο «Πρίγκιπας της Αιθιοπίας» από το θεατρικό συγγραφέα Νέλσον Ροντρίγκεζ. Ξεκίνησε αγωνιζόμενος περισσότερο ως επιθετικός αλλά σταδιακά υποχώρησε σε καθαρά μεσαία θέση ως επιτελικός, διαθέτοντας τις ικανότητες να εκμεταλλεύονται οι συμπαίκτες του τον τρόπο παιχνιδιού του. Όπως έλεγε χαρακτηριστικά «είναι η μπάλα που πρέπει να τρέξει, όχι ο παίκτης». Ο εγκεφαλικός τρόπος παιχνιδιού του τον ανέδειξαν σε ένα από τους κορυφαίους μέσους όλων των εποχών. Στην ποδοσφαιρική τεχνική έμεινε ο τρόπος εκτέλεσης φάουλ με τον τίτλο folha seca (ξερό φύλλο). Αυτή η τεχνική συνίστατο στο χτύπημα της μπάλας, με την εξωτερική πλευρά του ποδιού, προκειμένου να τροποποιηθεί η τροχιά της. Πήρε αυτό το όνομα επειδή αυτός ο τρόπος εκτέλεσης φάουλ έδινε στην μπάλα απροσδόκητο αποτέλεσμα, παίρνοντας αρχικά ύψος και στη συνέχεια χάνοντάς το γρήγορα, παρόμοιο με αυτό ενός φύλλου που πέφτει κάτω. Την τεχνική αυτή την πρωτοχρησιμοποίησε το 1956 σε αγώνα απέναντι στην Αμέρικα του Ρίο. Η κίνηση έγινε διάσημη όταν ο Ντίντι σημείωσε τέρμα σε φάουλ με αυτό τον τρόπο απέναντι στην εθνική ομάδα του Περού στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Χρειάστηκε πολλή εξάσκηση για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, ενώ ο προπονητές του στην αρχή δεν έδειξαν την ανάλογο ενδιαφέρον για την καλλιέργεια της ιδιαίτερης αυτής ικανότητας.
Διεθνής καριέρα
Σε διεθνές επίπεδο αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την εθνική του ομάδα στις 6 Απριλίου 1952 κατά τη διάρκεια συνάντησης του Παναμερικανικού Πρωταθλήματος (πρόδρομο του Κόπα Αμέρικα) κατά του Μεξικού (2–0). Κατά τη διάρκεια αυτής της διοργάνωσης, σημείωσε το πρώτο του γκολ απέναντι στην Ουρουγουάη (4–2). Συμμετείχε σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα (1954, 1958, 1962) κερδίζοντας τις δύο τελευταίες διοργανώσεις στη Σουηδία και τη Χιλή. Ήταν βασικό στέλεχος της Βραζιλίας από το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που συμμετείχε έχοντας πολύ καλές εμφανίσεις και σημειώνοντας δύο τέρματα, το ένα κατά του Μεξικού με εκτέλεση φάουλ, προτού η ομάδα του να αποκλειστεί στα προημιτελικά από την Ουγγαρία με 4–2 σε ένα αγώνα που έμεινε γνωστός ως «η μάχη της Βέρνης».
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εφαρμογή του πρωτοποριακού για την εποχή συστήματος 4–2–4 που αντέγραψαν σχεδόν όλες οι ομάδες. Ο Ντίντι μαζί με τον Νίλτον Σάντος έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μεταμόρφωση της Βραζιλίας μετά τα δύο πρώτα παιχνίδια, όχι μόνο με την αγωνιστική του παρουσία, αλλά και με την πειθώ στον προπονητή της ομάδας σε αλλαγές που αποδείχθηκε ότι μεταμόρφωσαν το σύνολο. Ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης του τουρνουά και στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Για πρώτη φορά η πατρίδα του κατέκτησε τον τίτλο έχοντας ως ηγέτη το Ντίντι και επιθετικούς αστέρες τον πρωτοεμφανιζόμενο διεθνώς Πελέ και το Γκαρίντσα. Στη διοργάνωση σημείωσε δύο τέρματα. Ο ευρωπαϊκός τύπος του έδωσε το προσωνύμιο Mr Football («ο Κύριος Ποδόσφαιρο»). Στον τελικό με τη Σουηδία έδειξε ένα ακόμα από τα χαρίσματά του, την ικανότητά του να διατηρεί ηρεμία – όταν η Σουηδία πήρε προβάδισμα από νωρίς, ο Ντίντι πήρε τη μπάλα από τα δίχτυα και άρχισε αργά να περπατά προς το κέντρο. Ο Μάριο Ζαγκάλο πήγε τρέχοντας κοντά του και του φώναξε «Έλα Ντίντι, χάνουμε» με στόχο να τον κάνει να κινηθεί πιο γρήγορα. Ο Ντίντι γύρισε προς το μέρος του και του είπε «Ηρέμησε. Είμαστε ακόμα καλύτερη ομάδα από αυτούς. Θα ανατρέψουμε αυτό το παιχνίδι αρκετά σύντομα», πράγμα που έγινε με την ισοφάριση σε τέσσερα λεπτά και τον μετέπειτα θρίαμβο της Βραζιλίας. Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο με τα λόγια του αυτά βοήθησε στην ψυχολογική ανάταση της ομάδας που είχε κατακρημνιστεί από το χαμένο τελικό στην έδρα της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950.
Στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής ήταν στη βασική ομάδα, συμμετείχε σε όλους τους αγώνες χωρίς να σκοράρει. Μετά τη νίκη της Βραζιλίας στον τελικό του 1962 απέναντι στην Τσεχοσλοβακία (3–1), ο τότε αρχηγός της εθνικής, ανακοίνωσε την επιθυμία του να μην φορέσει πλέον τη φανέλα της «σελεσάο» για να γίνει προπονητής. Από το 1952 έως το 1962, επιλέχθηκε 68 φορές στην εθνική ομάδα και πέτυχε 20 γκολ. Από αυτά τα 12 ήταν με απευθείας εκτέλεση φάουλ.
thumb| 300px|Η Βραζιλία του 1958 με το Ντίντι κάτω, δεύτερο από αριστερά
Ο Πελέ θαύμαζε τον τρόπο παιχνιδιού του και έγραψε γι' αυτόν ως την εντύπωση που αποκόμισε μετά το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που υπήρξαν συμπαίκτες: «Η ιδιοφυΐα του ήταν απίστευτη. Δεν είμαι τίποτα σε σύγκριση με τον Ντίντι. Είναι το είδωλό μου, το μοντέλο μου. Δεν θα τον πλησιάσω ποτέ. Δε θα φτάσω ούτε καν τον αστράγαλο του. Οι πρώτες φιγούρες που αγόρασα ήταν φιγούρες Ντίντι».
Προπονητής
Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική καριέρα σε πολλές ομάδες. Ξεκίνησε με την Σπόρτινγκ Κριστάλ του Περού κερδίζοντας το περιφερειακό πρωτάθλημα του 1968. Στην προπονητική του φιλοσοφία ενέταξε στοιχεία όπως η πειθαρχία και η καλή φυσική κατάσταση που ήταν προϊόν της σύντομης ευρωπαϊκής του καριέρας. Ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας του Περού κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1970 στο Μεξικό, η οποία για πρώτη φορά έφτανε σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η ομάδα του ήταν μία από τις εκπλήξεις της διοργάνωσης. Έφτασε στους προημιτελικούς όπου αποκλείστηκε από την μελλοντική πρωταθλήτρια Βραζιλία. Ο Ντίντι υπήρξε ο άνθρωπος που έμαθε τον Τεόφιλο Κουμπίγιας την περίτεχνη εκτέλεση των φάουλ στην οποία διακρίθηκε ο κορυφαίος Περουβιανός παίκτης. Παρά την επιτυχία της δεν παρέμεινε στον πάγκο της και ως προπονητής εργάστηκε αργότερα στην Τουρκία με την Φενερμπαχτσέ και γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία του καριέρα, με το πρωτάθλημα και το κύπελλο του 1974 και έναν δεύτερο τίτλο πρωταθλήματος τον επόμενο χρόνο. Επέστρεψε στη Νότια Αμερική το 1975 και ανέλαβε προπονητής πρώην συλλόγων που αγωνίστηκε όπως η Φλουμινένσε και η Μποταφόγκο, στη Ρίβερ Πλέιτ της Αργεντινής καθώς και σε ομάδες του Περού. Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από καρκίνο και απεβίωσε το Μάιο του 2001 σε ηλικία 71 ετών.
Τίτλοι
Φλουμινένσε Μποταφόγκο Ρεάλ Μαδρίτης Εθνική Βραζιλίας
Γιάροσλαβ Νέσετριλ
Ο Γιάροσλαβ Νέσετριλ (τσέχικα: Jaroslav Nešetřil, γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1946 στο Μπρνο) είναι Τσέχος μαθηματικός, που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα. Τα ερευνητικά του πεδία περιλαμβάνουν τη συνδυαστική (δομική συνδυαστική, θεωρία Ramsey), τη θεωρία γραφημάτων (προβλήματα χρωματισμού, αραιές δομές), την άλγεβρα (αναπαράσταση δομών, κατηγορίες, ομομορφισμοί), τα ποζέτ (προβλήματα διαγραμμάτων και διαστάσεων), την επιστήμη των υπολογιστών (πολυπλοκότητα, Πρόβλημα P=NP).
Σταδιοδρομία
Ο Νέσετριλ σπούδασε από το 1964 έως το 1969 στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα (και ένα εξάμηνο στη Βιέννη, δύο εξάμηνα το 1969 στο Πανεπιστήμιο McMaster στο Χάμιλτον του Οντάριο, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα. Έλαβε επίσης το διδακτορικό δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου της Πράγας το 1973 υπό την επίβλεψη των καθηγητών Aleš Pultr και Gert Sabidussi . Το 1988 πήρε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο "Διαχωρισμός δομών". Από το 1970 κατέχει τη θέση καθηγητή στην Πράγα και από το 1993 τη θέση του τακτικού καθηγητή. Το 1981 διοριστηκε επικεφαλής της Ομάδας Επιχειρησιακής Έρευνας και το 1986 επικεφαλής του Τμήματος Εφαρμοσμένων Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Καρόλου. Από το 1996 είναι διευθυντής του DIMATIA (Κέντρο Διακριτών Μαθηματικών, Πληροφορικής και Εφαρμογών). Από το 2000 έως το 2009 είναι Διευθυντής του Ινστιτούτου Θεωρητικής Επιστήμης Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου.
Ο Νέσετριλ ήταν επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων το Πανεπιστήμιο McMaster, το Πανεπιστήμιο του Waterloo, το Ρηνανικό-Φρειδερίκειο-Γουλιελμικό-Πανεπιστήμιο της Βόννης (αρκετές φορές ως Humboldt Fellow και καθηγητής John von Neumann), το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, η École Normale Supérieure, το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, το LaBRI στο Μπορντό, η Academia sinica στην Ταϊβάν και το Mittag-Leffler-Institut στη Στοκχόλμη. Υπήρξε επίσης επιστημονικός σύμβουλος στις εταιρείες Microsoft Research και εταιρεία βιομηχανικής έρευνας Bell.
Αρμοδιότητες
Από το 2006, ο Γιάροσλαβ Νέσετριλ  έχει την ιδιότητα του προέδρου της Εθνικής Μαθηματικής Επιτροπής της Τσεχικής Δημοκρατίας, ενός τσεχικού εταίρου της Διεθνούς Μαθηματικής Ένωσης. Είναι αρχισυντάκτης των περιοδικών Computer Science Review και INTEGERS: το ηλεκτρονικό περιοδικό της θεωρίας συνδυαστικών αριθμών και επίτιμος συντάκτης του ηλεκτρονικού περιοδικού Electronic Journal of Graph Theory and Applications. Από το 2008, ο Γιάροσλαβ Νέσετριλ είναι μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου της Academia sinica.
Εργασίες
Ο Γιάροσλαβ Νέσετριλ δημοσίευσε πάνω από 300 επιστημονικές εργασίες. Τα ερευνητικά του πεδία περιλαμβάνουν τη δομική συνδυαστική, τη θεωρία Ramsey, τη θεωρία γραφημάτων (προβλήματα χρωματισμού, κοίλες δομές), την άλγεβρα (αναπαράσταση δομών, θεωρία κατηγοριών, μορφισμός γραφημάτων), τα ποζέτ (προβλήματα διαγραμμάτων και μεγέθους τάξης), τη θεωρητική επιστήμη των υπολογιστών (θεωρία πολυπλοκότητας, Πρόβλημα P=NP).
Βραβεία
Το 2018, με την ευκαιρία της 670ης επετείου από την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Καρόλου, ο Νέσετριλ έλαβε από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου του Καρόλου το βραβείο Donatio Universitatis Carolinae "για τη συμβολή του στα μαθηματικά και για τον ηγετικό του ρόλο στην ίδρυση μιας παγκοσμίου φήμης ομάδας διακριτών μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου".
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Ομπλός
μικρογραφία|δεξιά|Η [[Ζωητάδα Αχαΐας|Ζωητάδα του Ομπλού, όπως φαίνεται από την περιοχή της Κρήνης Πάτρών.]] Ο Ομπλός είναι βουνό της Αχαΐας, νοτιοανατολικά της πόλης της Πάτρας, με υψόμετρο στα 860 μέτρα περίπου. Είναι τμήμα ενός σύνολου/συμπλέγματος χαμηλών βουνών που αποτελούν προέκταση του Παναχαϊκού όρους στα δυτικά και νοτιοδυτικά του και διαχωρίζονται από τον κύριο όγκο του από τον ποταμό Γλαύκο.
Στις παρυφές του βρίσκονται τα χωριά Κρήνη, Σαραβάλι και Κεφαλόβρυσο, που παράλληλα αποτελούν προάστια της Πάτρας, ενώ στην νοτιοδυτική προέκταση του βουνού βρίσκεται το ορεινό χωριό Κρυσταλλόβρυση.
Από τον Ομπλό πηγάζουν: ο χείμαρρος Ξεροπόταμος, που αποτελεί παραπόταμο του Γλαύκου και εκβάλλει σε αυτόν ανάμεσα στον Άγιο Στέφανο Σαραβαλίου και την Περιβόλα Πάτρας, και ο χείμαρρος Παναγίτσα, που εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο στην περιοχή της Παραλίας Πατρών.
Ο Ομπλός φημίζεται για την εξαιρετική θέα που προσφέρει αλλά και ως πόλος έλξης για πτήσεις με αλεξίπτωτο πλαγιάς (παραπέντε).
Ιστορία
Στην Ζωητάδα του Ομπλού και κοντά στην μονή βρίσκεται το Σιδηρόκαστρο, ένα κτίσμα των Φράγκων του Πριγκιπάτου Αχαΐας που χρησίμευε στην άμυνα της Πάτρας. Από το κάστρο σήμερα υπάρχουν ελάχιστα λείψανα σε δύσβατο σημείο στη κορυφή απρόσιτου λόφου και σε τοποθεσία που διατηρεί την ονομασία Σιδηρόκαστρο. Πρώτη φορά αναφέρεται σε κατάλογο κάστρων της Αχαΐας το 1364. Άγνωστη είναι και η ιστορία του παρόλο που βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο και δίπλα στον παλιό αμαξιτό δρόμο προς Καλάβρυτα, τον δρόμο της Μακελαριάς όπως λεγόταν. Πιστεύεται ότι η σημερινή σιδερένια πύλη της μονής Ομπλού ήταν η πύλη του κάστρου.
Τοπωνύμιο
Κατά τον ιστορικό Στέφανο Θωμόπουλο το εκκλησάκι που υπήρχε στην θέση που είναι η μονή, είχε κατασκευαστεί Αρβανίτες και ονομαζόταν «Ομπλίτ Παναγιά Κουκούρ», δηλαδή η «Γλυκιά Παναγιά του βουνού του Κούκου». Η λέξη Κουκούρ στην αρβανιτική διάλεκτο, αποδίδεται στην λέξη κούκος, από την οποία μάλιστα ονομαζόταν το βουνό, πριν την επικράτηση της ονομασίας Ομπλός.
Σε έγγραφο του Μεγάλου Σπηλαίου σημειώνεται πως το όνομα προέρχεται από το «Οπλούς καί χυδαιότερον Ομπλούς», δηλαδή από τη λέξη όπλο.
Άλλοι ιστορικοί και φιλόλογοι υποστήριξαν ότι μπορεί να προέρχεται από το «ομαλός» ή «Ομυαλός», συνηθισμένο τοπωνύμιο στην Ήπειρο για εδάφη με κατολισθήσεις.
Άλλη άποψη, τέλος, για την ονομασία ήταν πως έχει σχέση με τον πηλό, το μπηλό, «μπλός» στην Ήπειρο και «μπήλια» στη Ρόδο. Στην έρευνα του ονόματος συνέβαλε σημαντικά ο καθηγητής Ανδριώτης που, σε άρθρο του το 1972 στο επιστημονικό περιοδικό Ελληνικά, υποστήριξε πως στη λέξη οπλή (το νύχι του ζώου ή ανθρώπου, ίχνος ποδαριού, το μονοπάτι, όπως και στην Κύπρον «ομπλή») βρίσκεται πιθανώς η ρίζα της ονομασίας Ομπλός. Εξού και το όνομα έχει σχέση με μονοπάτι σε δασώδη έκταση, πέρασμα ζώων και ανθρώπων.
Στο Χρονικό του Μορέως επίσης υπάρχει η φράση «Σ’ το παραπόταμον το αλφαιος, εις τόν Ομπλόν τό λέγουν».
Πηγές
Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ
H Ελισάβετ, γερμ. Elisabeth (περ. 1300 - πριν το 1340) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν κόρη του κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και με τον πρώτο γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας και αντιβασίλισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ κατά την ανηλικιότητα του γιου της. Με τον δεύτερο γάμο της έγινε σύζυγος του διαδόχου και συμβασιλιά της Δανίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και της Χάιλβιγκ, κόρης του Φλόρις, κόμη του Μπρόνκχορστ. Αδελφή της ήταν η Αδελαΐδα, μητέρα του Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα περί το 1315 τον Ιωάννη Β΄ των Ασκάνια, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα:
Το 1322 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και η Ελισάβετ έκανε το 1330 δεύτερο γάμο με τον Έρικ των Έστριντσεν, συμβασιλιά της Δανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο γάμος λύθηκε το επόμενο έτος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Οκτάβιος Φαρνέζε (1598-1643)
Ο Οκτάβιος, ιταλ. Ottavio (20 Οκτωβρίου 1598 - 1643) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν Ιταλός ευγενής, κύριος των Borgo San Donnino, Fiorenzuola, Val di Nure, Leonessa, Cittaducale, Montereale, Penne, Campli, Ortona, Altamura, Castellamare και Roccaguglielma.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Ρανούτσο Α΄ δούκας της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της ερωμένης του Μπρισέιντε Τσερέτολι, που ήταν άγαμη, κόρη τού Οττάβιο Τσερέτολι, διοικητή που απεβίωσε στη Φλάνδρα ακολουθώντας τον Αλέξανδρο δούκα της Πάρμας. Το ζεύγος είχε ένα ακόμη τέκνο, την Ισαβέλλα.
Το 1600 ο Ρανούτσιο Α΄ νυμφεύτηκε τη Μργαρίτα Αλντομπρανντίνι, εγγονή τού πάπα Κλήμη Η΄. Αργούσε να κάνει τέκνα, έτσι το 1605 ο δούκας νομιμοποίησε τον Οκτάβιο και τον αναγνώρισε ως διάδοχό του με σκοπό να εξασφαλίσει τη διαδοχή στο δουκάτο. Το διάστημα 1607-20 ο Οκτάβιος έγινε κύριος των Borgo San Donnino, Fiorenzuola, Val di Nure, Leonessa, Cittaducale, Montereale, Penne, Campli, Ortona, Altamura, Castellamare και Roccaguglielma.
Το 1610 ο Ρανούτσο Α΄ απέκτησε γιο τον Αλέξανδρο, που όμως ήταν κωφός και ανίκανος να τον διαδεχθεί· απεβίωσε την ίδια ημέρα. Όμως το 1612 απέκτησε τον Οδοάρδο, μετά δύο κόρες και έναν γιο ακόμη. Δώδεκα έτη μετά τον γάμο του είχε τώρα νόμιμο διάδοχο, τον οποίο αναγνώρισε ως κληρονόμο του αντί τού Οκτάβιου. Τότε ο Οκτάβιος οργάνωσε συνωμοσία εναντίον τού πατέρα του, αλλά απέτυχε. Του αφαιρέθηκαν οι ιδιοκτησίες και φυλακίστηκε το 1621 στην Πάρμα. Απεβίωσε 21 έτη μετά, μάλλον από επιδημία πανώλης.
Οικογένεια
Η υπόθεση ότι νυμφεύτηκε τη Σωφρονία Σανβιτάτε, κόρη τού Τζιρόλαμο μαρκησίου της Σάλα Μπαγκάντσα & Κολόρνο είναι πλαστή· η γυναίκα αυτή δεν υπήρξε ποτέ.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Ιωάννης Γκότσης
Ο Ιωάννης Γκότσης του Ευσταθίου (1912 - 5 Φεβρουαρίου 1988) ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης.
Βιογραφία
Καταγόταν από τη Μεσσηνία. Σπούδασε νομικά και συνέγραψε νομικά και άλλα έργα. Το 1945 εξέδωσε το βιβλίο του "Φλόγες στον Όλυμπο" (Αθήνα, σελίδες).
Κατοχή
Διορίστηκε Έπαρχος Ελασσόνας το 1943. Διέφερε από τους προκατόχους του κατοχικούς νομάρχες και ήταν κατοχικός, αλλά "πρώτος και άριστος το ήθος", το οποίο κράτησε ο ίδιος ψηλά, όπως και τη γαλανόλευκη, την οποία ο προκάτοχός του εποδοπάτησε", σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής. Συνετέλεσε στο να επαναποκτηθεί η Παιδαγωγική Ακαδημία της Λάρισας, η οποία είχε επιταχθεί από τους Ναζί. Τον Μάρτιο του 1945 ζήτησε ο ίδιος τη νόμιμη εκκαθάριση της θέσης του, με "αυτομήνυση". Κατόπιν αυτού, εκδόθηκε το υπ' αρ. 9 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, το οποίο τον απήλλαξε αλλά παράλληλα "εξύμνησε τη στάση του και την εν γένει πολιτεία του στη διάρκεια της Κατοχής, ενώ από τους προκατόχους του, άλλοι καταδικαζόντουσαν ως δωσίλογοι, και άλλοι απαλλάσσονταν λόγω βλακείας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Νομάρχες Κοζάνης Κατηγορία:Νομάρχες Θεσπρωτίας Κατηγορία:Νομάρχες Λευκάδας Κατηγορία:Νομάρχες Σερρών Κατηγορία:Νομάρχες Λάρισας Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας Κατηγορία:Νομάρχες Κιλκίς Κατηγορία:Νομάρχες Ιωαννίνων
Ερείπια
μικρογραφία|Ερείπια της [[Ρωμαϊκή Αγορά (Ρώμη)|Ρωμαϊκής Αγοράς στη Ρώμη, Ιταλία.]] Τα ερείπια (από το λατινικό ruina "κατάρρευση") είναι τα απομεινάρια της αρχιτεκτονικής ενός πολιτισμού. Ο όρος αναφέρεται σε πρώην άθικτες κατασκευές που έχουν περιέλθει σε κατάσταση μερικής ή ολικής αποσύνθεσης με την πάροδο του χρόνου λόγω διαφόρων αιτιών, όπως η έλλειψη συντήρησης, η σκόπιμη καταστροφή από τον άνθρωπο ή η ανεξέλεγκτη καταστροφή από φυσικά φαινόμενα. Οι πιο συνηθισμένες αιτίες που προκαλούν ερείπια είναι οι φυσικές καταστροφές, οι ένοπλες συγκρούσεις και η μείωση του πληθυσμού, ενώ πολλές κατασκευές εγκαταλείπονται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου λόγω της μακροχρόνιας φθοράς και της αποψίλωσης.
Υπάρχουν διάσημα ερείπια σε όλο τον κόσμο, με αξιοσημείωτες τοποθεσίες που προέρχονται από την αρχαία Κίνα, την κοιλάδα του Ινδού της αρχαίας Ινδίας, το αρχαίο Ιράν, την Ιουδαία και το αρχαίο Ισραήλ, το αρχαίο Ιράκ, την αρχαία Ελλάδα και την αρχαία Αίγυπτο, καθώς και ρωμαϊκές τοποθεσίες σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου και τοποθεσίες των Ίνκας και των Μάγια στην Αμερική. Τα ερείπια έχουν μεγάλη σημασία για τους ιστορικούς, τους αρχαιολόγους και τους ανθρωπολόγους, είτε ήταν κάποτε μεμονωμένες οχυρώσεις, χώροι λατρείας, αρχαία πανεπιστήμια, σπίτια και κτίρια κοινής ωφέλειας, είτε ολόκληρα χωριά, πόλεις και κωμοπόλεις. Πολλά ερείπια έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, για να αναγνωριστούν και να διατηρηθούν ως περιοχές εξαιρετικής αξίας για την ανθρωπότητα.
Πόλεις
μικρογραφία|Ο σεισμός του 1906 στο [[Σαν Φρανσίσκο: Ερείπια στην περιοχή Post και Grant Avenue.]] Οι αρχαίες πόλεις ήταν συχνά ιδιαίτερα στρατιωτικοποιημένοι και οχυρωμένοι αμυντικοί οικισμοί. Σε περιόδους πολέμου αποτελούσαν το επίκεντρο της ένοπλης σύγκρουσης και λεηλατούνταν και καταστρέφονταν σε περίπτωση ήττας. Το Δελχί, η πρωτεύουσα της Ινδίας, έχει καταστραφεί και λεηλατηθεί επτά έως δέκα φορές και έχει ανοικοδομηθεί στη συνέχεια. Κάθε ηγεμόνας αποφάσιζε να χτίσει την πόλη με τον δικό του τρόπο είτε επικαλύπτοντας τα ερείπια είτε δίπλα στα ερείπια. Τα ερείπια των επτά πόλεων του Δελχί μπορούν ακόμη να εντοπιστούν στη σύγχρονη πόλη.
Αν και λιγότερο κεντρικές για τις σύγχρονες συγκρούσεις, τεράστιες περιοχές πόλεων του 20ού αιώνα, όπως η Βαρσοβία, η Δρέσδη, το Κόβεντρι, το Στάλινγκραντ, το Κένιγκσμπεργκ και το Βερολίνο, έμειναν σε ερείπια μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ πολλές μεγάλες πόλεις σε όλο τον κόσμο - όπως η Βηρυτός, η Καμπούλ, το Σεράγεβο, το Γκρόζνι και η Βαγδάτη - έχουν καταστραφεί μερικώς ή πλήρως τα τελευταία χρόνια ως αποτέλεσμα πιο εντοπισμένων πολεμικών συγκρούσεων.
Εσκεμμένη καταστροφή
αριστερά|μικρογραφία|Ερείπια του αβαείου Whitby, [[Αγγλία]] Εκτός από τις πολεμικές ενέργειες, ορισμένα σημαντικά ιστορικά κτίρια έχουν πέσει θύματα σκόπιμης καταστροφής ως συνέπεια κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών παραγόντων. Η λεηλασία των δημόσιων μνημείων στη Ρώμη ήταν σε εξέλιξη κατά τη διάρκεια του τέταρτου αιώνα, όταν καλύφθηκε από την προστατευτική νομοθεσία του Θεοδοσιανού Κώδικα και από τη νέα νομοθεσία του Μαγιόριου. Η αποσυναρμολόγηση αυξήθηκε μόλις οι πάπες απελευθερώθηκαν από τους αυτοκρατορικούς περιορισμούς. Το μάρμαρο εξακολουθούσε να καίγεται για γεωργικό ασβέστη στη ρωμαϊκή Campagna μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα.
Στην Ευρώπη, πολλά θρησκευτικά κτίρια υπέφεραν από την πολιτική της εποχής. Τον 16ο αιώνα, ο Άγγλος μονάρχης Ερρίκος Η' άρχισε να δημεύει την περιουσία των μοναστικών ιδρυμάτων σε μια εκστρατεία που έγινε γνωστή ως διάλυση των μοναστηριών. Πολλά αβαεία και μοναστήρια κατέρρευσαν όταν τα περιουσιακά τους στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των μολύβδινων στεγών, απογυμνώθηκαν. μικρογραφία|Το Ury House, Aberdeenshire καταστράφηκε από την αφαίρεση της στέγης μετά τον [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για να αποφευχθεί η φορολόγηση.]] Τον 20ό αιώνα, πολλά ευρωπαϊκά ιστορικά κτίρια κατέρρευσαν λόγω της φορολογικής πολιτικής, η οποία απαιτούσε από όλα τα κτίρια με στέγες να πληρώνουν σημαντικό φόρο ακίνητης περιουσίας. Οι ιδιοκτήτες αυτών των κτιρίων, όπως το κάστρο Fetteresso (που σήμερα έχει ανακαινιστεί) και το κάστρο Slains στη Σκωτία, κατέστρεψαν σκόπιμα τις στέγες τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας και περιφρόνησης για τους νέους φόρους. Άλλα κυβερνητικά διατάγματα είχαν πιο άμεσο αποτέλεσμα, όπως η περίπτωση του κάστρου Beverston, όπου το αγγλικό κοινοβούλιο διέταξε τη σημαντική καταστροφή του κάστρου για να αποτρέψει τη χρήση του από τους αντιπολιτευόμενους βασιλικούς. Η μετα-αποικιοκρατική Ιρλανδία ενθάρρυνε την καταστροφή των μεγαλοπρεπών γεωργιανών σπιτιών, συμβόλων του βρετανικού ιμπεριαλισμού.
Λείψανα χαλύβδινων και ξύλινων πύργων
μικρογραφία|Ερείπια πρώην εργοστασίου της ζώνης σκουριάς, [[Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν]] Κατά κανόνα, οι πύργοι που κατασκευάζονται από χάλυβα αποσυναρμολογούνται, όταν δεν χρησιμοποιούνται πλέον, επειδή η κατασκευή τους μπορεί είτε να ξαναχτιστεί σε νέα τοποθεσία είτε, αν η κατάσταση της κατασκευής δεν επιτρέπει την άμεση επαναχρησιμοποίηση, το μέταλλο μπορεί να ανακυκλωθεί οικονομικά. Ωστόσο, μερικές φορές τα υπόγεια πύργοι παραμένουν, επειδή η απομάκρυνσή τους μπορεί μερικές φορές να είναι δαπανηρή. Ένα παράδειγμα τέτοιου υπογείου είναι το υπόγειο του πρώην ραδιοφωνικού ιστού της Deutschlandsender Herzberg/Elster.
Τα υπόγεια μεγάλων ξύλινων πύργων, όπως ο πομπός Ismaning, μπορεί επίσης να παραμείνουν πίσω, επειδή η αφαίρεσή τους θα ήταν δύσκολη.
Η μελέτη των μεταβιομηχανικών ερειπίων της "ζώνης σκουριάς" βρίσκεται σε νηπιακό στάδιο.
Αισθητική
μικρογραφία|Ερείπιο [[Ξενοδοχείο|ξενοδοχείου στην οδό Πειραιώς της Αθήνας.]] Στον Μεσαίωνα τα ρωμαϊκά ερείπια ήταν ενοχλητικά εμπόδια για τη σύγχρονη ζωή, λατομεία για προ-διαμορφωμένους όγκους για οικοδομικά έργα ή μάρμαρο που έπρεπε να καεί για γεωργικό ασβέστη, και θέματα για ικανοποιητικά σχόλια σχετικά με το θρίαμβο του χριστιανισμού και τη γενική αίσθηση της παρακμής του κόσμου, σε μια εποχή που θεωρήθηκε ότι ήταν η τελευταία του εποχή, πριν από τη Δευτέρα Παρουσία. Με την Αναγέννηση, τα ερείπια απέκτησαν νέους ρόλους στην πολιτιστική ελίτ, ως παραδείγματα για μια συνειδητά αναζωογονημένη και εξαγνισμένη αρχιτεκτονική all' antica και για μια νέα αισθητική εκτίμηση της εγγενούς ομορφιάς τους ως αντικείμενα σεβαστής φθοράς. Η τυχαία ανακάλυψη της Domus Aurea του Νέρωνα στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα και οι πρώτες ανασκαφές στο Ηράκλειο και την Πομπηία είχαν σημαντικές επιπτώσεις στις τρέχουσες αρχιτεκτονικές μορφές, στα δωμάτια του Ραφαήλ στο Βατικανό και στους νεοκλασικούς εσωτερικούς χώρους, αντίστοιχα. Η νέα αίσθηση του ιστορικισμού που συνόδευε τον νεοκλασικισμό οδήγησε ορισμένους καλλιτέχνες και σχεδιαστές να αντιληφθούν τα σύγχρονα κλασικίζοντα μνημεία της εποχής τους όπως θα εμφανίζονταν μια μέρα ως ερείπια. αριστερά|μικρογραφία|Ερείπια κατά παραγγελία: το "Ρωμαϊκό ερείπιο" στο πάρκο του Schönbrunn, γύρω στο 1800 Κατά την περίοδο του ρομαντισμού, τα ερείπια (κυρίως κάστρα) αποτελούσαν συχνό αντικείμενο για τους ζωγράφους, τόπο συνάντησης ρομαντικών ποιητών, εθνικιστών φοιτητών κ. λπ. (π. χ. Κάστρο Bezděz στη Βοημία, Κάστρο Hambach στη Γερμανία, Κάστρο Devin στη Σλοβακία).
Η αξία των ερειπίων (γερμανικά: Ruinenwert) είναι η ιδέα ότι ένα κτίριο πρέπει να σχεδιαστεί έτσι ώστε αν τελικά καταρρεύσει, να αφήσει πίσω του αισθητικά ευχάριστα ερείπια που θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο χωρίς καμία συντήρηση. Ο Joseph Michael Gandy ολοκλήρωσε για τον Sir John Soane το 1832 μια ατμοσφαιρική υδατογραφία της τεράστιας ροτόντας της Τράπεζας της Αγγλίας του αρχιτέκτονα ως ένα γραφικά κατάφυτο ερείπιο, που αποτελεί σύμβολο του ρομαντισμού. Η Ruinenwert έγινε δημοφιλής τον 20ό αιώνα από τον Albert Speer κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 και δημοσιεύθηκε ως Die Ruinenwerttheorie ("Η θεωρία της αξίας των ερειπίων").
Τα ερείπια παραμένουν ένα δημοφιλές θέμα για τη ζωγραφική και τη δημιουργική φωτογραφία και συχνά ρομαντικοποιούνται στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία, προσφέροντας γραφικά σκηνικά ή χρησιμοποιούνται ως μεταφορές για άλλες μορφές παρακμής ή αποσύνθεσης. Για παράδειγμα, τα ερείπια του κάστρου Dunstanburgh στην Αγγλία ενέπνευσαν τον Turner να δημιουργήσει αρκετούς πίνακες- το 1989 το ερειπωμένο κάστρο Dunnottar στη Σκωτία χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα της ταινίας Hamlet.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερείπια
Σεΐτ Ταΐροφ
Ο Σεΐτ Μεμέτοβιτς Ταΐροφ (Сеит Меметович Таиров; 25 Απριλίου 1928 – 4 Οκτωβρίου 1989) ήταν υψηλόβαθμος πολιτικός της ταταρικής Κριμαίας στη Σοβιετική Ένωση, ο οποίος είχε αναδειχθεί ως ηγέτης στο Akkurgan και τότε πρώτος γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής της Jizzakh του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Ταΐροφ ήταν μια αμφιλεγόμενη φιγούρα μεταξύ των Τάταρων της Κριμαίας. Έμεινε γνωστός για την ένθερμη αντίθεσή του στο πλήρες δικαίωμα επιστροφής στην Κριμαία. Ως δημόσιος υποστηρικτής του «ριζώματος» στο Ουζμπεκιστάν, ήταν ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς που υπέγραψαν τη διαβόητη «Επιστολή των δεκαεπτά» τον Μάρτιο του 1968, η οποία υποβάθμισε τους αγώνες των Τατάρων της Κριμαίας και τις διακρίσεις που υφίσταντο στην εξορία και τους παρότρυνε να «να μην υποκύψουν» στην επιθυμία να επιστρέψουν στην Κριμαία.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ταΐροφ γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1928 στην Ουρκούστα από οικογένεια Τατάρων της Κριμαίας. Ο πατέρας του πέθανε νέος, αφήνοντας τη μητέρα του Ζέρα χήρα. Το 1937 ο Ταΐροφ έφυγε από την πατρίδα του για να παρακολουθήσει ένα οικοτροφείο στη Συμφερόπολη. Όπως και οι υπόλοιπες οικογένειες των Τατάρων στην Κριμαία, ο ίδιος και η οικογένειά του απελάθηκαν από την Κριμαία τον Μάιο του 1944 κατόπιν εντολής της κυβέρνησης, αφού οι Τάταροι της Κριμαίας χαρακτηρίστηκαν παγκοσμίως προδότες. Κατά την άφιξή του ως έποικος στο Γιανγκιούλ, του είχε ανατεθεί να εργάζεται σε έναν κρατικό αμπελώνα. Αρκετά χρόνια αργότερα, αφού προήχθη σε λογιστή, συνάντησε τη μελλοντική του σύζυγο Λενιγιάρ, επίσης Τάταρη της Κριμαίας που απελάθηκε, σε ένα αγρόκτημα μήλων. Ο πατέρας της Νούρι Οσμάνοφ, γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος στο Σουντάκ, πυροβολήθηκε από τους ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αργότερα, οι δυο νέοι παντρεύτηκαν και ονόμασαν τον γιο τους Νούρι προς τιμήν του.
Καριέρα
Η καριέρα του Ταΐροφ στο κομμουνιστικό κόμμα ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 μετά την άρση ορισμένων από τους πιο αυστηρούς περιορισμούς για τους εποίκους. Λίγο μετά την αποφοίτησή του από το Αγροτικό Ινστιτούτο της Τασκένδης, έγινε δεκτός στο κόμμα το 1957, οπότε και ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα στο Ακουργκάν. Ξεκινώντας ως αναπληρωτής πρόεδρος της περιφερειακής εκτελεστικής επιτροπής, ανέβηκε γρήγορα στις τάξεις του κόμματος και έλαβε επαίνους όταν η περιοχή του ξεπέρασε τα ποσοστά παραγωγής βάμβακος και έφτασε νωρίτερα στον στόχο της πενταετίας. Στο παρελθόν, η περιφέρεια ήταν υπανάπτυκτη και είχε χαρακτηριστεί «καθυστερημένη» σε σχέση με τις άλλες περιφέρειες στη Δημοκρατία. Η καριέρα του συνέχισε να πηγαίνει καλά, αφότου υπέγραψε την περίφημ "Επιστολή των δεκαεπτά", μια ανοιχτή επιστολή προς την κοινότητα των Τατάρων της Κριμαίας που δημοσιεύτηκε στο Lenin Bayrağı τον Μάρτιο του 1968, προτρέποντάς τους να παραμείνουν στο Ουζμπεκιστάν και να σταματήσουν να υποστηρίζουν τις "προκλήσεις" των ακτιβιστών πολιτικών δικαιωμάτων. Για το ρόλο του στην ανάπτυξη του Ακουργκάν του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας το 1972 από τον ίδιο τον Λεονίντ Μπρέσνιεφ, όταν επισκέφθηκε την Ουζμπεκική Δημοκρατία, ο οποίος τον πρότεινε για να προαχθεί σε πρώτο γραμματέα της περιφερειακής επιτροπής της Jizzakh, όπου και ξεκίνησε 1973. Ως αποτέλεσμα, η Jizzakh έγινε μια βιομηχανική περιοχή με μια αρκετά μεγάλο πληθυσμό Τάταρων της Κριμαίας, αλλά αντί να αποκαταστήσει τη δημόσια εικόνα των Τάταρων της Κριμαίας και να βοηθήσει το δικαίωμα επιστροφής, όπως πολλοί περίμεναν, το έργο είχε το αντίθετο αποτέλεσμα ενισχύοντας περαιτέρω τις επιθυμίες των ηγετών του Ουζμπεκιστάν για τη διατήρηση των Κριμαίων Τατάρων στην Κεντρική Ασία για οικονομικούς λόγους. Υπό την ιδιότητά του ως γραμματέας, υποστήριξε δημόσια τις πολιτιστικές πρωτοβουλίες των Τατάρων της Κριμαίας, όπως το σύνολο χορού Haytarma, αλλά χαρακτήρισε την ομάδα ως «χειρότερη από το πιο ερασιτεχνικό σύνολο» σε μια ιδιωτική του επιστολή προς τον Sharof Rashidov. Εκτός από τις περιφερειακές του θέσεις, ήταν αναπληρωτής του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ από το 1974 έως το 1979 και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν.
Τα τελευταία χρόνια και η πτώση
Αφού απαλλάχθηκε από τη θέση του ως πρώτος γραμματέας της Jizzakh για οικονομική διαφθορά το 1978, διορίστηκε για λίγο Υπουργός Δασών στο Ουζμπεκιστάν, αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει μετά την απομάκρυνσή του από το κόμμα λίγο αργότερα. Προσπάθησε να βρει δουλειά και τελικά έγινε επικεφαλής ενός μικρού φυτωρίου φρούτων στην περιοχή Ordzhonikidze. Αφότου η κυβέρνηση άρχισε να προωθεί το σχέδιο της ζώνης του Μουμπάρεκ, οι γνώμες διχάζονται ως προς το πόσο υποστήριξε το σχέδιο, αλλά είναι γνωστό ότι αρνήθηκε κατηγορηματικά να μετακομίσει στην έρημη περιοχή, παρά το γεγονός ότι κλήθηκε από τον Rashidov, ο οποίος του έδωσε την ευκαιρία να αποκαταστήσει το όνομά του αν μετακόμιζε στο Μουμπάρεκ. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στο φυτώριο στις 4 Οκτωβρίου 1989 και θάφτηκε στο νεκροταφείο Yangiyul.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κριμαίοι Τάταροι πολιτικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί
Ημέρα του Αλ-Κοντς
μικρογραφία|Οι κάτοικοι της [[Τεχεράνη ς στην πορεία της ημέρας του Αλ-Κοντς]] δεξιά|μικρογραφία| Ημέρα του Αλ-Κοντς στη Σουηδία, 2008 Ημέρα του Αλ- Κοντς είναι η επίσημη ονομασία της διεθνούς ημέρας υποστήριξης του παλαιστινιακού λαού -στα περσικά روز جهانى قدس-, κατά την οποία πραγματοποιούνται εκδηλώσεις στήριξης των Παλαιστινίων, την τελευταία Παρασκευή του Ραμαζανιού.
Ο εορτασμός ξεκίνησε τη χρονιά μετά τη νίκη της ισλαμικής επανάστασης στο Ιράν με εντολή του Αγιατολάχ Χομεϊνί, ιδρυτή της ισλαμικής δημοκρατίας του Ιράν το 1979. Ο βασικός στόχος της μέρας αυτής είναι η υποστήριξη του παλαιστινιακού λαού και η δήλωση διαφωνίας με τον Σιωνισμό και το Ισραήλ.
Η Ημέρα Quds είναι επίσημη ημέρα στο ημερολόγιο της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Αν και λέγεται επίσημα ότι η Ημέρα του Quds γιορτάζεται την τελευταία Παρασκευή του Ραμαζανιού, επειδή στο Ιράν το Eid al-Fitr (και το τέλος του Ραμαζανιού) συνήθως γιορτάζεται μία ή δύο ημέρες αργότερα από άλλες μουσουλμανικές χώρες, εάν η τελευταία ημέρα του Ραμαζανιού είναι Παρασκευή.
Αυτή η μέρα εορτάζεται και σε πολλές άλλες χώρες κυρίως στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και περιλαμβάνει διαμαρτυρίες και πορείες κατά της κατοχής του Ισραήλ ενώ παράλληλα διεξάγονται πολλά συνέδρια, σεμινάρια και ομάδες δραστηριοποίησης. Κάθε χρόνο άνθρωποι από όλο τον κόσμο παίρνουν μέρος σε μια κοινή διαδήλωση και πορεία, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό και για να καταδικάσουν το Ισραήλ. Αυτές οι εκδηλώσεις δεν περιορίζονται μόνο στις μουσουλμανικές χώρες αλλά λαμβάνουν χώρα και σε μη - μουσουλμανικές, όπως οι ΗΠΑ και η Αγγλία.
Ιστορία
Ο Ιμάμης Χομεϊνί, σε ένα μήνυμα προς τους Μουσουλμάνους του Ιράν και του κόσμου, ονόμασε την τελευταία Παρασκευή του Ραμαζανιού ως ημέρα του Quds και κάλεσε τους Μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο και τις ισλαμικές κυβερνήσεις να ενώσουν τα χέρια για να κόψουν το χέρι της ισραηλινής κυβέρνησης και των υποστηρικτών της.
Ο Sayyid Ruhollah Khomeini είχε πει για την Ημέρα του Quds: «Η Ημέρα του Quds δεν είναι μόνο η ημέρα της Παλαιστίνης, αλλά είναι η ημέρα του Ισλάμ. Είναι η ημέρα της ισλαμικής κυβέρνησης. Είναι μια μέρα που η Ισλαμική Δημοκρατία πρέπει να υψώσει τη σημαία της σε όλες τις χώρες. Είναι μια μέρα που οι υπερδυνάμεις πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν πλέον να προχωρήσουν στις ισλαμικές χώρες. Θεωρώ την Ημέρα Quds ως την ημέρα του Ισλάμ και την ημέρα του Αγίου Προφήτη, και είναι μια μέρα που πρέπει να εξοπλίσουμε όλες τις δυνάμεις μας. Περιέγραψε επίσης την ημέρα ως παγκόσμια: "Η Ημέρα του Quds είναι παγκόσμια και δεν είναι μια ημέρα αφιερωμένη μόνο στο Quds. Η ημέρα της αντιπαράθεσης των καταπιεσμένων με τους αλαζόνες. Είναι η ημέρα της αντιπαράθεσης των εθνών που ήταν υπό την πίεση της Αμερικής και των άλλων χωρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντισιωνισμός Κατηγορία:Πολιτική της Παλαιστίνης Κατηγορία:Παγκόσμιες ημέρες Κατηγορία:Ημέρες του έτους Κατηγορία:Ιστορία της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ιερουσαλήμ
Γεώργιος Αράπης
Ο '''Γεώργιος Ν. Αράπης''' (1906 - 11 Μαΐου 1984), του Σπυρίδωνα, ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, πολιτικός και βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1906. Εργάστηκε ως ελεγκτής στα ΗΕΜ. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς με την ΕΠΕΚ το 1952, όμως η εκλογή του ακυρώθηκε στις 5 Μαρτίου 1953. Στις εκλογές του 1958 εξελέγη ως ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΔΑ στην Β΄ Πειραιώς. Ασχολήθηκε επίσης με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, διατελώντας Αντιδήμαρχος Πειραιώς και Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.
Απεβίωσε το 1984 και κηδεύτηκε στις 12 Μαΐου από τον ιερό ναό Αγίας Τριάδας στον Πειραιά. Είχε μία κόρη και 2 εγγόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Ράνκο Μαρίνκοβιτς
Ο Ράνκο Μαρίνκοβιτς (κροατικά: Ranko Marinković, γεννηθείς στις 22 Φεβρουαρίου 1913 – 28 Ιανουαρίου 2001) ήταν Κροάτης συγγραφέας νουβελών και δραματουργός.
Γεννήθηκε στην Κομίζα στο νησί Βις (τότε αποτελούσε μέρος της Αυστροουγγαρίας), και η παιδική ηλικία του Μαρίνκοβιτς σηματοδοτήθηκε από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα απέκτησε πτυχίο φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ. Στη δεκαετία του 1930 άρχισε να κάνει γνωστό το όνομά του στους λογοτεχνικούς κύκλους του Ζάγκρεμπ με τα έργα και τις ιστορίες του.
Η σταδιοδρομία του διακόπηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν το μητρικό νησί του καταλήφθηκε από τη φασιστική Ιταλία, συνελήφθη στο Σπλιτ και εισήχθη στο στρατόπεδο Φερραμόντι. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, ο Μαρίνκοβιτς πήγε στο Μπάρι, και έπειτα στο στρατόπεδο προσφύγων Ελ Σατ, όπου είχε επαφές με τους Παρτιζάνους του Τίτο. Μετά τον πόλεμο, πέρασε χρόνο εργάζοντας στο θέατρο.
Τα πιο γνωστά του έργα είναι η Glorija (1955), ένα θεατρικό έργο στο οποίο επέκρινε την Καθολική Εκκλησία και το Kiklop (1965), ένα ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα στο οποίο περιέγραφε τη ζοφερή ατμόσφαιρα των διανοουμένων του Ζάγκρεμπ πριν από την εισβολή του Άξονα στη Γιουγκοσλαβία. Το Kiklop αργότερα προσαρμόστηκε σε μια κινηματογραφική ταινία του 1982 με σκηνοθέτη τον Άντουν Βρντόλιακ.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Μαρίνκοβιτς αγκάλιασε τις πολιτικές απόψεις του Φράνιο Τούτζμαν και έγινε μέλος της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς
Μούνα αλ‑Χουσεΐν
Η Μούνα αλ‑Χουσεΐν (Muna al-Hussein, γεννημένη Αντουανέτα Εϊβριλ Γκάρντινερ ως Antoinette Avril Gardiner, 25 Απριλίου 1941 -) είναι η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας.
Βιογραφία
Η Μούνα γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1941 στο Τσελμοντίστον του Σάφοκ, κόρη του Ουόλτερ Πέρσι Γκάρντινερ και της Ντόρις Ελίζαμπεθ Σάτον.
Η Μούνα γνωρίστηκε με τον βασιλιά Χουσεΐν περίπου στις αρχές τις δεκαετίας του '60. Παντρεύτηκαν στο Αμμάν στις 25 Μαΐου 1961. Μαζί απέκτησαν 4 παιδιά:
Χώρισαν στις 21 Δεκεμβρίου 1972. Μετά το διαζύγιό της, της επετράπη να κρατήσει το ύφος της Βασιλικής Υψηλότητας και τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Ιορδανίας. Συνεχίζει να εργάζεται και να ζει στην Ιορδανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιορδανοί ευγενείς
Αδελαΐδα του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ
Η Αδελαΐδα, γερμ. Adelheid (1299 - 1350) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν κόρη του κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και της Χέλβιγκ, κόρης του Φλόρις, κόμη του Μπρόνκχορστ. Αδελφή της ήταν η Ελισάβετ, σύζυγος του Έρικ των Έστριντσεν, διαδόχου και αντιβασιλιά της Δανίας.
Τσε Τζον Φερνάντες
Ο Τσε Τζον Φερνάντες (γεννημένος στις 22 Ιουλίου 1971) είναι Έλληνας αθλητής που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στη σφαιροβολία, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2008, στο Πεκίνο.
Αδελαΐδα του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ
Βιογραφία
Μία πηγή δίνει το έτος γέννησής της: 1299 στο Ρέντσμπουργκ του Ρέντσμπουργκ-Εκερνφέρντε, στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας. Ο γιος της και ο γαμπρός της έγιναν βασιλείς της Δανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1313 τον Ερρίκο Β΄ δούκα του Σλέσβιχ (1288-1325) και είχε τέκνα:
Φραγκίσκος Μαρία Φαρνέζε
Ο Φραγκίσκος-Μαρία, ιταλ. Francisco-Maria (15 Αυγούστου 1619 - 12 Ιουλίου 1647) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν καρδινάλιος.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γνήσιος γιος τού Ρανούτσο Α΄ δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της Μαργαρίτας Αλντομπρανντίνι, ανιψιάς τού πάπα Κλήμη Η΄.
Ορίστηκε ως καρδινάλιος της Ρωμαιο-Καθολικής Εκκλησίας από τον πάπα Ιννοκέντιο Ι΄ το 1644, αλλά δεν ήλθε ποτέ στη Ρώμη για να αναλάβει τον ερυθρό πίλο τού καρδιναλίου. Το 1646 απεβίωσε ο αδελφός του Οδοάρδος δούκας της Πάρμας και τον διαδέχθηκε ο 16ετής γιος εκείνου Ρανούτσο Β΄. Ο Φραγκίσκος-Μαρία ανέλαβε επίτροπος τού ανιψιού του για δύο έτη, ώσπου αυτός ενηλικιώθηκε.
Απεβίωσε στην Πάρμα το 1647 σε ηλικία 28 ετών.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Άιντα Λουπίνο
Καριέρα
Την ίδια χρονιά όμως έκανε το επίσημο σκηνοθετικό ντεμπούτο της με την ταινία “Never Fear” με θέμα μια χορεύτρια της οποίας η καριέρα διακόπτεται απότομα λόγω ασθένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Stelarc
O Stelarc (γεννημένος ως Στέλιος Αρκαδίου στην Λευκωσία το 1946, άλλαξε το όνομά του το 1972) είναι καλλιτέχνης κυπριακής καταγωγής που μεγάλωσε στην Μελβούρνη με έργα του επικεντρώνονται κυρίως στο να επεκτείνουν τις δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος. Τα περισσότερα έργα του επικεντρώνονται στην πεποίθησή του ότι "το ανθρώπινο σώμα είναι παρωχημένο". Μέχρι το 2007 κατείχε την θέση του κύριου ερευνητή στο εργαστήριο των Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Νότινγχαμ. Πλέον είναι ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Curtin στην Δυτική Αυστραλία.
Παραστάσεις
Οι ιδιοσυγκρατικές παραστάσεις του Stelarc συχνά περιλαμβάνουν ρομποτική ή σχετική σύγχρονη τεχνολογία, που προσαρμόζεται στο σώμα του. Σε 26 διαφορετικές παραστάσεις έχει επεκτείνει τον εαυτό του με την εισαγωγή άγκιστρων στο δέρμα του, συχνά με μια από τις ρομποτικές του εφευρέσεις ενσωματωμένη πάνω του. Η τελευταία παράσταση με άγκιστρα έλαβε χώρα στην Μελβούρνη τον Μάρτιο του 2012.
Σε άλλη παράσταση επέτρεψε στο σώμα του να ελέγχεται με απομακρυσμένο τρόπο, από ηλετρονικούς διεγέρτες μυών που ήταν συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο. Έχει κάνει επίσης παράσταση με έναν ρομποτικό τρίτο ώμο αλλά και με ένα μηχάνημα που είχε έξι πόδια και έμοιαζε με αράχνη, μηχάνημα στο οποίο ο χρήστης κάθεται στο κέντρο των ποδιών του και ελέγχει το μηχάνημα μέσω των κινήσεων των χεριών.
Τρίτο αφτί
Το 2007 ο Stelarc υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση εισαγωγής ενός τρίτου αφτιού στο αριστερό χέρι του. Η μακρόχρονη συνεργάτριά του, η Αυστραλή καλλιτέχνης Nina Sellars, φωτογράφησε αυτή την σωματική αλλαγή για το έργο της Oblique: Images from Stelarc's Extra Ear Surgery. Έργα των δυο καλλιτεχνών συμπεριλήφθηκαν σε μια συλλογική έκθεση η οποία φιλοξενήθηκε στο επιστημονικό περιοδικό BMJ.
Έργα
Το 2005 το MIT Press δημοσίευσε το έργο Stelarc: The Monograph, που είναι η πρώτη εκτενής μελέτη του έργου του Stelarc. Περιλαμβάνει φωτογραφίες από τις παραστάσεις και συνεντεύξεις με αρκετούς συγγραφείς, μεταξύ των οποίων ο William Gibson, ο οποίος αναφέρεται στις συναντήσεις του με τον Stelarc. Το 2016 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο Robots and Art, στο οποίο αντανακλάται το προσωπικό έργο του Stelarc, σε ένα κεφάλαιο με τίτλο "Encounters, Anecdotes and Insights—Prosthetics, Robotics and Art".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Αυστραλοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί
Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου
thumb|300px|Το δεξιό τμήμα του [[Ματίας Γκρύνεβαλντ#Ρετάμπλ του Ίζενχαϊμ (1512-16)|Ρετάμπλ του Ίζενχαϊμ του Ματίας Γκρύνεβαλντ όπου απεικονίζεται ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου, 1512-1516 (ελαιογραφία)]] Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου είναι συχνά επαναλαμβανόμενο θέμα στην τέχνη και στη λογοτεχνία, που αναφέρεται στον υπερφυσικό πειρασμό που σύμφωνα με αναφορές αντιμετώπισε ο Αντώνιος ο Μέγας κατά την διάρκεια της προσωρινής διαμονής του στην έρημο της Αιγύπτου. Ο πειρασμός του Αντωνίου αναφέρθηκε αρχικά από τον Αθανάσιο της Αλεξανδρείας, σύγχρονο του Αντωνίου, και έκτοτε έγινε δημοφιλές θέμα στον Δυτικό πολιτισμό.
Τα πρώτα έργα στα οποία εμφανίζεται η σκηνή είναι Ιταλικές τοιχογραφίες του 10ου αιώνα. Αργότερα, κατά τον Ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, υπήρξε συχνή εμφάνιση του θέματος σε εικονογραφήσεις βιβλίων και μεταγενέστερα σε Γερμανικές ξυλογραφίες. Περίπου το 1500 δημιουργήθηκαν οι γνωστοί πίνακες του Μάρτιν Σόνγκαουερ (περ. 1490), Ιερώνυμου Μπος (περ. 1505) και Ματίας Γκρύνεβαλντ (1512-1516). Στη σύγχρονη εποχή το θέμα έγινε αντικείμενο των έργων του Ισπανού ζωγράφου Σαλβαδόρ Νταλί και του Γάλλου συγγραφέα Γκυστάβ Φλωμπέρ, του οποίου το βιβλίο Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου του 1874, φέρεται να είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του.
Το 1946 η εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών David L. Loew-Albert διεξήγαγε διαγωνισμό ζωγραφικής με θέμα τον Πειρασμό του Αγίου Αντωνίου, με το έργο του νικητή να χρησιμοποιείται στην ταινία The Private Affairs of Bel Ami. Στον διαγωνισμό συμμετείχαν πολλοί καλλιτέχνες, αλλά νικητής ήταν ο Μαξ Ερνστ, το έργο του οποίου συμπεριλήφθηκε στην ταινία. Ωστόσο, η πιο γνωστή απεικόνιση του θέματος, είναι αυτή του Σαλβαδόρ Νταλί ο οποίος απέτυχε στον διαγωνισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες
Άγιος Γεώργιος (συνοικία Αγίου Δομετίου)
Ο Άγιος Γεώργιος είναι συνοικία του Δήμου Αγίου Δομετίου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής έκτασης της συνοικίας και γενικά του Δήμου Αγίου Δομετίου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τον Άγιο Παύλο, στα ανατολικά με τον Άγιο Ανδρέα (Δήμος Λευκωσίας), στα νότια με τον Δήμο Έγκωμης και στα ανατολικά με τον Γερόλακκο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Γεωργίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Ο ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Ολοκληρώθηκε το 1902. Επιπλέον, στη συνοικία υπάρχει βυζαντινό εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Δομέτιο, κτίσμα του 19ου αιώνα.
Διάφορα
Στον Άγιο Γεώργιο βρίσκεται ο μοναδικός ιππόδρομος της Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Αγίου Δομετίου
Κυριάκος Μητσοτάκης (αποσαφήνιση)
Το ονοματεπώνυμο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αρχιτεκτονική του Κοσσυφοπεδίου
Η αρχιτεκτονική του Κοσσυφοπεδίου χρονολογείται από τη Νεολιθική περίοδο και περιλαμβάνει την Χαλκoλιθική περίοδο, την Εποχή του Χαλκού και την Εποχή του Σιδήρου, την Κλασική Αρχαιότητα και τη Μεσαιωνική περίοδο. Έχει επηρεαστεί από την παρουσία διαφορετικών πολιτισμών και θρησκειών, όπως αποδεικνύεται από τις δομές, που έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα. Οι ντόπιοι οικοδόμοι έχουν συνδυάσει τις οικοδομικές τεχνικές της κατάκτησης αυτοκρατοριών με τα υλικά και τις υπάρχουσες συνθήκες για να αναπτύξουν τις δικές τους ποικιλίες κατοικιών.
Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες του 14ου αιώνα αντιπροσωπεύουν τη Σερβική Ορθόδοξη κληρονομιά. Η αρχιτεκτονική κληρονομιά της Οθωμανικής περιόδου περιλαμβάνει τζαμιά και χαμάμ από τον 15ο, 16ο και 17ο αιώνα. Άλλες ιστορικές αρχιτεκτονικές δομές ενδιαφέροντος περιλαμβάνουν kullas από τον 18ο και 19ο αιώνα, καθώς και μια σειρά από γέφυρες, αστικά κέντρα και φρούρια. Παρόλο που ορισμένα κλασικά κτίρια δεν θεωρούνται σημαντικά από μόνα τους, από κοινού, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του 1999 στο Κοσσυφοπέδιο, πολλά κτήρια, που αντιπροσωπεύουν αυτήν την κληρονομιά καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιές. Στην περιοχή Ντουκαγκίνι, τουλάχιστον 500 kullas δέχτηκαν επίθεση και τα περισσότερα καταστράφηκαν ή υπέστησαν άλλη ζημιά.
Κατά τη δεκαετία του 1990 και μετά, χτίστηκαν χιλιάδες παράνομα κτήρια στο Κοσσυφοπέδιο. Ο Ρεχέπ Λούτσι, ο αστικός σχεδιαστής της Πρίστινα, που ξεκίνησε μια πρωτοβουλία, για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα σκοτώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2000.