cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολά Κουστού
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1702 έγινε καθηγητής στην Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, πρύτανης το 1720 και καγκελάριος της Ακαδημίας το 1733, έτος θανάτου του.
Τουλούζη
Είναι το μεγαλύτερο κέντρο δορυφορικής τεχνολογίας και αστροναυτικής βιομηχανίας της Ευρώπης, καθώς και έδρα της αεροναυπηγικής εταιρίας Airbus. Με σχεδόν 100.000 φοιτητές στα τρία πανεπιστήμια και τις ανώτατες και τεχνικές σχολές της, είναι σήμερα η τρίτη στη σειρά γαλλική πόλη με το μεγαλύτερο φοιτητικό πληθυσμό, μετά το Παρίσι και τη Λυών.
Νικολά Κουστού
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|Ανδριάντας του Νικολά Κουστού στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας]] Ο Νικολά Κουστού ήταν αξιοσημείωτος για την ευκολία με την οποία κατασκεύαζε τα έργα του και παρόλο που επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τον Μιχαήλ Άγγελο και τον Αλεσάντρο Αλγκάρντι, τα πολυάριθμα έργα του είναι από τα πιο τυπικά δείγματα της εποχής του που σώζονται σήμερα.
Ορισμένα έργα του καταστράφηκαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Από τα διασωθέντα, τα πιο διάσημα είναι Ο Σηκουάνας και ο Μάρνης, Η ξεκούραση του κυνηγού, γνωστό και ως ο Άδωνις ξεκουράζεται από το κυνήγι και ο Απόλλων ακολουθώντας τη Δάφνη στους κήπους του Κεραμεικού, το ανάγλυφο Το πέρασμα του Ρήνου στο Λούβρο, τα αγάλματα του Ιουλίου Καίσαρα και του Λουδοβίκου ΙΕ΄ στο Λούβρο και η Αποκαθήλωση πίσω από το χοροστάσιο του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων. Το γλυπτό του Απόλλωνα ακολουθώντας τη Δάφνη είναι ένα από τα έργα που αναφέρονται ότι δημιούργησε με τον μικρότερο αδερφό του, στον οποίο αποδίδεται η Δάφνη. Βρίσκεται στο Λούβρο από το 1940 και αποκαταστάθηκε κατά την περίοδο 2004–06.
Τουλούζη
Πληθυσμιακή ανάπτυξη
Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μητροπολιτικά κέντρα της Δυτικής Ευρώπης διατηρώντας την ισχύ της ως τον 18ο αιώνα οπότε με το ξέσπασμα της βιομηχανικής επανάστασης λόγω ελλείψεων εργατικών χεριών ήρθε σε μεγάλη παρακμή. Επανήλθε σε ανάκαμψη τον 20ο αιώνα λόγω των στρατιωτικών και αεροναυτικών βιομηχανιών που ιδρύθηκαν με την ευθύνη της Γαλλικής κυβέρνησης. Παρόλα αυτά οι βαριές βιομηχανίες ήταν αιτία να καταστεί η πόλη μία ισχυρή πηγή μόλυνσης για το φυσικό της περιβάλλον. Ωφελημένη από τις βιομηχανίες της αεροδιαστημικής τεχνολογίας και το αεροδιαστημικό εμπόριο με ανατολή και δύση, η πόλη της Τουλούζης διπλασίασε τον πληθυσμό της την περίοδο (1960 – 2000) εποχή που ο συνολικός πληθυσμός της Γαλλίας αυξήθηκε μόλις κατά 30%. Συγκεκριμένα η διακύμανση του πληθυσμού της ήταν:
Νικολά Κουστού
Έργο
Συνεργάστηκε στενά με τον αδερφό του, Γκιγιώμ Κουστού, επίσης διάσημο γλύπτη και διευθυντή της Ακαδημίας. Λόγω της συνεργασίας τους, δεν είναι πάντα δυνατό να αποδοθούν ορισμένα έργα με βεβαιότητα. Ο γιος του αδερφού του, Γκιγιώμ Κουστού ο Νεότερος, ήταν επίσης γλύπτης.
Τουλούζη
Πληθυσμιακή ανάπτυξη
Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στη Γαλλία μετά το Παρίσι, τη Μασσαλία, τη Λυών, όπως επίσης και το 4ο μεγαλύτερο μητροπολιτικό κέντρο (2013) μετά το Παρίσι, τη Λυών και τη Μασσαλία.
thumb|left|250px|Τουλούζη Τη δεκαετία του 1990 παρουσιάστηκε στη μητροπολιτική περιοχή της Τουλούζης μία ετήσια αύξηση πληθυσμού της τάξης του 1,5% την ίδια εποχή που στη μητροπολιτική Γαλλία το ποσοστό βρισκόταν στο 0,37%. Μετά το 2000 παρουσίασε ετήσια αύξηση πληθυσμού κατά 2,2 % ετησίως ενώ στη μητροπολιτική Γαλλία το ποσοστό βρισκόταν στα 0,58%, λόγω των αεροναυτικών βιομηχανιών παρουσίασε με διαφορά τη μεγαλύτερη αύξηση από οποιαδήποτε άλλη περιοχή στη Γαλλία. Προβλέπεται πολύ σύντομα να γίνει η τρίτη πόλη της Γαλλίας σε πληθυσμό ξεπερνώντας τη Λυών.
Νικολά Κουστού
Έργο
Ο Νικολά Κουστού πέθανε στο Παρίσι την 1η Μαΐου 1733 σε ηλικία 75 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί
Τουλούζη
Πολιτική
thumb|right|200px|Η σημαία της Τουλούζης όπως καθιερώθηκε από τον δήμαρχο Μπαουντί Η μεγαλύτερη σύγχρονη πολιτική φυσιογνωμία της Τουλούζης είναι ο χαρισματικός δήμαρχος Ντομινίκ Μπωντί (Dominique Baudis) την εικοσαετία (1983 – 2001). Αρχικά περίφημος δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής στον Λίβανο διαδέχθηκε (1983) στη δημαρχία της Τουλούζης σε ηλικία 36 ετών τον πατέρα του Πιέρ Μπωντί (Pierre Baudis), η οικογένεια των Μποντί παρέμενε η ισχυρότερη στην Τουλούζη καθ´όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Στάθηκε και περίφημος ιστορικός συγγραφέας, γράφοντας πολλές ιστορίες όπως τη βιογραφία των κομήτων της Τουλούζης και την περιγραφή των Σταυροφοριών του μεσαίωνα.
Κατά τη διάρκεια της δημαρχίας του ανέβασε σημαντικά ψηλά την πόλη της Τουλούζης σε όλους τους τομείς, αναστηλώθηκαν όλα τα μεσαιωνικά μνημεία, χτίστηκαν θέατρα, μουσεία αναγεννησιακού ρυθμού, πάρκα, τόποι διασκέδασης του κοινού. Ανέλαβε την κατασκευή του μετρό όπως και ολόκληρη υπόγεια πόλη για το πάρκινγκ των αυτοκινήτων, εκμηδενίζοντας τα κυκλοφοριακά προβλήματα. Εκμηδένισε τα χρέη της πόλης την εποχή που το μέσο χρέος στην Ευρώπη μιας πόλης με τον πληθυσμό της Τουλούζης ήταν γύρω στα 1.200 ευρώ, με αυτό τον τρόπο κατάφερε να σταματήσει και τα δημοτικά τέλη των κατοίκων.
Το 2000 ο Δομήνικος Μπωντί ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, αποφάσισε να αποχωρήσει από τη δημαρχία με τη δικαιολογία ότι ήταν ήδη ο πιο μακρόβιος δήμαρχος που έχει περάσει από τη Γαλλική επανάσταση, οφείλοντας να παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον νέο. Ο Μπωντί διορίστηκε πρόεδρος του Ανωτάτου Γαλλικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου ενώ ο διάδοχος του βρέθηκε στο πρόσωπο του Φιλίπ Ντουστ – Μπλαζί (Philippe Douste – Blazy). Ο Ντουστ – Μπλαζί ήταν ως τότε πετυχημένος δήμαρχος της Λούρδης εξελέγη στις εκλογές (2001) και δήμαρχος της Τουλούζης. Αποδείχθηκε άξιος αν και δεν ήταν δυνατό να φτάσει σε αξία τον αμίμητο προκάτοχο του. Σύντομα όμως αποδείχτηκε ότι ήθελε να κάνει πολιτική σταδιοδρομία στο Παρίσι εγκαταλείποντας την Τουλούζη. Άφησε διάδοχο του τον ως τότε αντιδήμαρχο Jean-Luc Moudenc που αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων, και μετά από εκκλήσεις ο Ντουστ – Μπλαζί επιστρέφει (2007) στην Τουλούζη.
Οικονομία
Η Τουλούζη είναι ένα σημαντικό βιομηχανικό και επιστημονικό κέντρο. Εκτός από τα τρία πανεπιστήμια (Toulouse I, Toulouse II, Toulouse III) βρίσκονται οι κεντρικές εγκαταστάσεις της βιομηχανίας αεροσκαφών Airbus.
Το πρόσωπο της Αναλία
Το πρόσωπο της Αναλία (αγγλικά: The Face of Analía) είναι μια ισπανικής γλώσσας τηλεοπτική σειρά που παράγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το τηλεοπτικό δίκτυο Universal Media Studios, του Μαϊάμι και του Μεξικού Argos Comunicación, παραγωγής του 2008. Πρωταγωνιστούν Ελισαμπέτ Γκουτιέρρες, Μαρτίν Κάρπαν, Γκαμπριέλ Πόρρας και Μαρίτσα Ροδρίγκες.
Υπόθεση
Η Μαριάνα Μοντιέλ είναι μια νεαρή επιχειρηματίας, επικεφαλής της αεροποτικής εταιρείας «Angels». Είναι παντρεμένη με τον όμορφο αρχιτέκτονα Ντάνιελ Μοντιέλ, με τον οποίο έκανε ένα παιδί, την Αδριάνα. Αρχικά ήταν πολύ χαρούμενοι, όμως έπειτα η Μαριάνα δώθηκε ολοκληρωτηκά στη δουλειά της, παραμερίζοντας τον άντρα της, ο οποίος την απατούσε με την ωραία, αλλά ζηλόφθονη ξαδέλφη της, Σάρα. Εκείνη στοχεύει στο να πάρει τη θέση της Μαριάνα στην εταιρεία για να αποκτήσει χρήματα και δύναμη. Έτσι, μπλέχτηκε στις δουλειές της μαφίας και των ναρκωτικών του Ρίκι Μοντάνα, για το οποίο χρησιμοποιεί την εικόνα της αερογραμμής για να ξεπλύνει χρήματα και από τον οποίο ζητά να εξαφανίσει την Μαριάνα επειδή την θεωρεί εμπόδιο στις επιχειρήσεις της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Universal Television Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Αμερικανικές ισπανόφωνες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του NBC
Μαγνητικό μονόπολο
Ένα μαγνητικό μονόπολο στη φυσική σωματιδίων είναι ένα υποθετικό σωματίδιο όπου είναι μαγνήτης με μόνο ένα μαγνητικό πόλο (ένα βόρειο πόλο χωρίς νότιο πόλο ή το αντίστροφο). Με πιο τεχνικούς όρους, ένα μαγνητικό μονόπολο θα έχει καθαρή «μαγνητική επιβάρυνση». Το ενδιαφέρον για την ιδέα προέρχεται από τις θεωρίες των σωματιδίων, και ιδίως τις θεωρίες των υπερχορδών, οι οποίες προβλέπουν την ύπαρξή τους. Ο μαγνητισμός των μαγνητών σε μπάρα και των ηλεκτρομαγνήτων δεν προκύπτει από τα μαγνητικά μονόπολα, και στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν πειστικές πειραματικές απόδειξεις ότι τα μαγνητικά μονόπολα υπάρχουν στο σύμπαν.
Κατηγορία:Ανεπίλυτα προβλήματα στη Φυσική Κατηγορία:Κβαντική θεωρία πεδίου Κατηγορία:Μαγνητισμός Κατηγορία:Υποθετικά στοιχειώδη σωμάτια
Τουλόν
Η Τουλόν ή Τουλώνη (γαλλ. Toulon, οξιτανικά Προβηγκίας Tolon) είναι πόλη στη μεσογειακή ακτή της Γαλλίας και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Βαρ (Var), στη διοικητική περιφέρεια των Προβηγκιανών Άλπεων-Κυανής Ακτής. Βρίσκεται 70 χιλιόμετρα ανατολικά-νοτιοανατολικά της Μασσαλίας. Η Τουλόν έχει 167.400 κατοίκους (Ιούλιος 2005), φτάνοντας στην ένατη θέση ανάμεσα στις γαλλικές περιφέρειες ανά πληθυσμιακή κατάταξη.
Ιστορία
Κατά την αρχαιότητα, η περιοχή αποτελούσε φυσικό καταφύγιο για τα ελληνικά πλοία που κινούνταν μεταξύ της Μασσαλίας, μεγάλης αποικίας και εμπορικού κέντρου, και της Όλμπια στη Σαρδηνία. Μέσα από το εμπόριο έρχονταν σε επαφή και συγχρωτίζονταν Λιγούριοι, Κέλτες και Έλληνες, μέχρι το 120 π.Χ., οπότε και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία προσάρτησε στα εδάφη της ολόκληρη την περιοχή της Προβηγκίας. Στην περιοχή ιδρύθηκε ρωμαϊκός οικισμός με την ονομασία Telo Martius, σημαντικό τεχνικό κέντρο για τη Ρώμη, καθώς εκεί παραγόταν η βαφή που χρησιμοποιούνταν για τις πορφυρές αυτοκρατορικές ενδυμασίες.
Η ονομασία της πόλης σταδιακά εξελίχτηκε από Telo σε Tholon, Tolon και τελικά Touloun. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δεχόταν συχνές επιθέσεις πειρατών και Σαρακηνών. Με την επανάκτηση της Προβηγκίας από τη Γαλλία, η Τουλόν έγινε ναυπηγικό κέντρο και βάση-καταφύγιο του στρατιωτικού στόλου κατά τη βασιλεία του Καρόλου Η', ενώ οχυρώθηκε από το μαρκήσιο του Βομπάν, διάσημο αρχιτέκτονα. Αναπτύχθηκε μια αποικία καταδίκων, οι οποίοι έμεναν σε παλιά πλοία, δούλευαν σε καταναγκαστικά έργα στην ξηρά είτε στις γαλέρες.
Η Τουλόν ήταν το λιμάνι αφετηρίας και προορισμού της πλειοψηφίας των μεγαλύτερων στρατιωτικών και αποικιακών εκστρατειών μέχρι το 19ο αιώνα, όπως για παράδειγμα η εκστρατεία στην Αίγυπτο του Ναπολέοντα Α΄, ο οποίος ξεκίνησε από την Τουλόν στις 19 Μαΐου 1798. Κατά το 19ο αιώνα, στην πόλη συνέρρευσε κύμα Ιταλών μεταναστών, όπως και αρκετών Κορσικανών, λόγω της μεγάλης ναυτιλιακής και βιομηχανικής ανάπτυξης. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη δέχτηκε επίθεση κατά του στόλου της το 1942 και αμερικανικούς βομβαρδισμούς το 1943, ωστόσο απελευθερώθηκε στις 23 Αυγούστου 1944 από σώματα στρατιωτών των ΗΠΑ και χωρών του Μαγκρέμπ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής
Μηδενική γωνία
thumb|right|Μηδενική γωνία. Στην γεωμετρία, η μηδενική γωνία είναι η γωνία που είναι 0° ή αντίστοιχα 0 ακτίνια. Οι πλευρές αυτής της γωνίας ταυίζονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γωνία Κατηγορία:Γεωμετρία
Θάνατοι το 1967
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1967
Όμιλος Δαυίδ-Λεβέντη
Ο Όμιλος Δαυίδ-Λεβέντη είναι ένας από τους μεγαλύτερους και πιο διευρυμένους επιχειρηματικούς ομίλους της Ελλάδας, με έντονη δραστηριότητα επίσης στην Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Δυτική Αφρική.
Μέσω των Tinola Holding SA και Thrush Investment Holding Ltd δραστηριοποιείται στους παρακάτω τομείς:
Πηγές
Δαυίδ-Λεβέντη Δαυίδ-Λεβέντη Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ανδρέας Τραπεζούντιος
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο επίσης λόγιος Γεώργιος. Αν και είχε μικρή παιδεία διορίστηκε από τον Ευγένιο Πάπα αντιγραφέας του πατέρα του και γραμματέας του Πάπα. Έγραψε υπεράσπιση του πατέρα του κατά του Θ. Γαζή. Μετά τον θάνατο του πατέρα του εξέδωσε μεγάλη σύνταξη του Πτολεμαίου που βρήκε με προλεγόμενα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Ντιζόν
thumb|right|300px|Πεζόδρομος στο κέντρο της πόλης. Η Ντιζόν (γαλλικά: Dijon) είναι πόλη στα ανατολικά της Γαλλίας με περίπου 150.000 κατοίκους.
Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Côte-d'Or και ιστορική πρωτεύουσα της Βουργουνδίας.
Ιστορία
Η πόλη δημιουργήθηκε από τους Ρωμαίους, που ξεκίνησαν την δημιουργία μιας αποικίας με το όνομα Divio. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Χριστιανισμός εισήχθη στην πόλη από τον Άγιο Μπενίν (Saint Bénigne), μαθητή του Αγίου Πολυκάρπου, επισκόπου Σμύρνης, πολιούχο Άγιο της πόλης, στα τέλη του δεύτερου αιώνα. Στις αρχές του 11ου αιώνα ο Γουλιέλμος της Ντιζόν έγινε ηγούμενος του Αββαείου του Αγίου Μπενίν (το οποίο ίδρυσε και έχτισε) και υπό την καθοδήγησή του το Αββαείο έγινε το κέντρο της πνευματικότητας, της εκπαίδευσης και του πολιτισμού. Από τον 11ο μέχρι τον 15ο αιώνα η πόλη πέρασε κάτω από την εξουσία του Δούκα της Βουργουνδίας. Την περίοδο αυτή η πόλη ανέπτυξε μεγάλο πλούτο και έγινε ένα ευρωπαϊκό κέντρο των τεχνών και της επιστήμης. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου κατελήφθη από τους Γερμανούς, από τον Ιούνιο του 1940 μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου 1944.
Αξιοθέατα
Στα αξιοθέατα της πόλης Ντιζόν ξεχωρίζουν διάφορες εκκλησίες, μεταξύ των οποίων ο Καθεδρικός της Ναός (Cathédrale Saint-Bénigne de Dijon) που χτίστηκε μεταξύ 13ου και 14ου αιώνα πάνω σε Χριστιανικό ναό που προϋπήρχε και του οποίου η κρύπτη χρονολογείται από τον 6ο αιώνα. Επίσης ξεχωρίζει το Παλάτι του Δούκα της Βουργουνδίας (Palais des ducs et des États de Bourgogne), σημερινό δημαρχείο της πόλης, στο οποίο λειτουργεί και Μουσείο Καλών Τεχνών (Musée des Beaux-Arts de Dijon).
Η πόλη είναι φημισμένη για την κουζίνα της (φημισμένη είναι η μουστάρδα της πόλης) και τα κρασιά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουργουνδίας
Βεατρίκη του Ηνωμένου Βασιλείου
Η Βεατρίκη του Ηνωμένου Βασιλείου (αγγλικά: Beatrice of the United Kingdom, 14 Απριλίου 1857 – 26 Οκτωβρίου 1944) ήταν η πέμπτη κόρη και το μικρότερο παιδί της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα.
Πρώιμα χρόνια
Η Βεατρίκη Μαρία Βικτωρία Θεοδώρα γεννήθηκε στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στις 14 Απριλίου 1857 και βαπτίσθηκε στο παρεκκλήσιο των Ανακτόρων στις 16 Ιουνίου του ίδιου έτους. Ανάδοχοί της ήταν η γιαγιά της Βικτωρία της Σαξονίας-Κοβούργου & Ζάαλφελντ, η αδελφή της Βικτωρία και ο σύζυγός της Βικτωρίας, Φρειδερίκος της Πρωσίας.
Για τη Βεατρίκη υπήρξαν πολλοί πιθανοί μνηστήρες, όπως ο Ναπολέων, Αυτοκρατορικός Πρίγκηπας, και ο Λουδοβίκος Δ΄ της Έσσης. Εκείνη έδειξε ενδιαφέρον για το Ναπολέοντα, όμως εκείνος σκοτώθηκε στον Πόλεμο Άγγλων-Ζουλού το 1879.
Ερωτεύθηκε τον Ερρίκο της Βαττεμβέργης, για τον οποίο χρειάστηκε ένας χρόνος για να τον εγκρίνει η βασίλισσα Βικτωρία. Ο γάμος του Ερρίκου και της Βεατρίκης έγινε στις 23 Ιουλίου 1885 στο Ουίπινγχαμ. Ο γάμος τους κράτησε δέκα χρόνια, καθώς ο Ερρίκος απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου 1896 από ελονοσία.
Οικογένεια
Η Βεατρίκη και ο Ερρίκος απέκτησαν τρεις γιους και μια κόρη:
Η Βεατρίκη απεβίωσε στον ύπνο της στις 26 Οκτωβρίου 1944 σε ηλικία 87 ετών. Ενταφιάστηκε, όπως η ίδια είχε ζητήσει, δίπλα στον σύζυγό της στην Εκκλησία της Αγίας Μιλδρίθης στο Ουίπινγχαμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
7ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το 7ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (γαλλικά: Le 7e arrondissement de Paris ) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Έβδομο.
Το διαμέρισμα, που ονομάζεται επίσημα και διαμέρισμα του Παλαί-Μπουρμπόν, περιλαμβάνει μερικά από τα σημαντικότερα και πιο γνωστά τουριστικά αξιοθέατα του Παρισιού, όπως τον Πύργο του Άιφελ και το Μέγαρο των Απομάχων καθώς και πολλά παγκοσμίως γνωστά μουσεία όπως το μουσείο Ορσαί και το μουσείο Ροντέν.
Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, περιλαμβάνει την ιστορική αριστοκρατική συνοικία του Φωμπούρ Σαιν-Ζερμαίν και φιλοξενεί αρκετά γαλλικά κυβερνητικά κτήρια, μεταξύ των οποίων την έδρα της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης στο Παλαί Μπουρμπόν, πολλά υπουργεία και πολλές ξένες πρεσβείες, μερικές από τις οποίες καταλαμβάνουν εξαιρετικά ιστορικά μέγαρα.
Το διαμέρισμα ήταν περιοχή της γαλλικής ανώτερης τάξης από τον 17ο αιώνα, εποχή κατά την οποία έγινε νέος τόπος διαμονής της γαλλικής ανώτερης αριστοκρατίας. Η περιοχή ήταν τόσο δημοφιλής στη γαλλική αριστοκρατία ώστε τη λέξη Φωμπούρ - αναφερόμενη στο παλαιό όνομα του σημερινού 7ου διαμερίσματος - τη χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν αυτήν την κοινωνική τάξη από τότε. Σήμερα, το 7ο διαμέρισμα του Παρισιού αποτελεί μία από τις πιο κεντρικές, εύπορες και διάσημες περιοχές του Παρισιού.
Τοποθεσία και πρόσβαση
μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης του 7ου διαμερίσματος μικρογραφία|350x350εσ|Συγκοινωνία: [[Μετρό Παρισιού|Μετρό και Προαστιακός]] Το 7ο διαμέρισμα του Παρισιού βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Συνορεύει νότια με το 15ο διαμέρισμα, βόρεια με τον Σηκουάνα και το 16ο, 8ο και 1ο διαμέρισμα, και ανατολικά με το 6ο διαμέρισμα. Εκτείνεται από την οδό Σαιν-Περ έως τη λεωφόρο Συφρέν και περιλαμβάνει κεντρικές, διάσημες και εύπορες συνοικίες. Ο πύργος του Άιφελ βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του διαμερίσματος.
Το διαμέρισμα εξυπηρετείται από τέσσερις γραμμές του μετρό, 8, 10, 12 και 13. Οι σταθμοί Ενβαλίντ, Ντυρόκ και Σεβρ-Μπαμπυλόν είναι τρεις σημαντικοί κόμβοι στο διαμέρισμα.
Η γραμμή του προαστιακού τρένου RER σταματά επίσης στους σταθμούς Ενβαλίντ και Μουσείο Ορσαί και συνεχίζει κατά μήκος του Σηκουάνα.
Η έκταση του 7ου διαμερίσματος είναι 4,09 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Τυπική αρχιτεκτονική του 7ου διαμερίσματος Τα σημερινά όρια του 7ου διαμερίσματος χρονολογούνται από το 1860, σύμφωνα με το νόμο της 16ης Ιουνίου 1859, που διεύρυνε το Παρίσι και αύξησε τα δημοτικά διαμερίσματα από 12 σε 20.
Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, η γαλλική υψηλή αριστοκρατία άρχισε να μετακινείται από την περιοχή του Μαραί, την έως τότε αριστοκρατική συνοικία του Παρισιού, όπου οι ευγενείς συνήθιζαν να χτίζουν τα αστικά αρχοντικά τους, στην καθαρότερη, λιγότερο κατοικημένη και λιγότερο μολυσμένη περιοχή Φωμπούρ Σαιν-Ζερμαίν.
Οι παλαιότερες και πιο ισχυρές οικογένειες της γαλλικής αριστοκρατίας έχτισαν επιβλητικές κατοικίες στην περιοχή, όπως το μέγαρο Ματινιόν που σήμερα είναι η επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού της Γαλλίας, το μέγαρο ντε Σαλμ που στεγάζει το μουσείο της Λεγεώνας της Τιμής και το μέγαρο Μπιρόν που στεγάζει το μουσείο Ροντέν.
Μετά τη Γαλλική επανάσταση, πολλά από αυτά τα αρχοντικά, που είχαν υπέροχους εσωτερικούς χώρους, πολλές αίθουσες υποδοχής και εξαιρετική διακόσμηση, κατασχέθηκαν από το Κράτος και μετατράπηκαν σε κυβερνητικά κτήρια.
Κατά τη διάρκεια της Παλινόρθωσης, η περιοχή ανέκτησε την παλιά της δόξα ως η πιο αποκλειστική περιοχή υψηλής αριστοκρατίας του Παρισιού. Μετά την πτώση του Καρόλου Ι', η περιοχή έχασε το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής επιρροής της, αλλά παρέμεινε το κέντρο της κοινωνικής ζωής της γαλλικής ανώτερης τάξης.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, το διαμέρισμα φιλοξένησε πέντε Παγκόσμιες εκθέσεις (1855, 1867, 1878, 1889, 1900) που επηρέασαν πάρα πολύ το Παρίσι. Ο πύργος του Άιφελ και το κτίριο του σταθμού Ορσαί που σήμερα φιλοξενεί το μουσείο χτίστηκαν για αυτές τις εκθέσεις (αντίστοιχα το 1889 και το 1900).
Το διαμέρισμα φιλοξένησε τις ιππικές εκδηλώσεις για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|Ο [[πύργος του Άιφελ]] Το 7ο διαμέρισμα έφθασε στον κορυφαίο πληθυσμό του το 1926, όταν είχε 110.684 κατοίκους. Το 1999, ο πληθυσμός ήταν 56.985, ενώ το διαμέρισμα διέθετε 76.212 θέσεις εργασίας.
Συνοικίες
Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 7ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 25 έως 28.
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Παλαί Μπουρμπόν]] μικρογραφία|250x250εσ|Η Στρατιωτική Σχολή μικρογραφία|Η βασιλική Σαιντ-Κλοτίλντ μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Μουσείο Ορσέ|μουσείο Ορσαί]]
Κυβερνητικά κτήρια
Το Υπουργείο Γεωργίας, το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και αρκετά άλλα υπουργεία έχουν τα κεντρικά τους γραφεία στο 7ο διαμέρισμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρίσι 07
Δήμος Τεγέας
Ο δήμος Τεγέας ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τρίπολης. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, νότια της πόλης της Τρίπολη. Ο δήμος Τεγέας καταλάμβανε έκταση 118,3 τ.χλμ., αποτελούταν από 16 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.248 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Στάδιον.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Τ
Βεατρίκη της Λωρραίνης, κόμισσα της Βουργουνδίας
Η Βεατρίκη της Λωρραίνης, γαλλικά: Béatrice, (απεβ. το 1116/1117) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του δούκα της Λωρραίνης, που με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γεράρδου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Χέντβιχ του Ναμύρ, κόρης του Αλβέρτου Β΄ κόμη του Ναμύρ.
Οικογένεια
Σύζυγος της Bεατρίκης ήταν ο Στέφανος Α΄ των Ιβρέα κόμης της Βουργουνδίας. Το ζευγάρι είχε τουλάχιστον τέσσερα παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Κόμησσες της Βουργουνδίας
Giga Shanghai
Το Tesla Giga Shanghai (特斯拉上海超级工厂, ή Gigafactory 3) είναι εργοστάσιο της Tesla, Inc. στην Σαγκάη, Κίνα. Η μονάδα θα παράγει μπαταρίες και τα μοντέλα αυτοκινήτων Tesla Model 3 και Tesla Model Y, με αρχικό στόχο των 250.000 ηλεκτρικών αυτοκινήτων τον χρόνο. Η πρώτη φάση της παράγωγης του εργοστάσιου είναι η τελική συναρμολογιση του Model 3, με την παράγωγη του Model Y να ξεκινάει τον Ιανουάριο του 2021. Οι πρώτες παραδόσεις των αυτοκινήτων που παράχθηκαν στην κινά ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2019, δώδεκα μήνες μετά την έναρξη κατασκευής του τον Δεκέμβριο του 2018.
Κατασκευή
Η περιφερειακή κυβέρνηση της Σαγκάη ενέκρινε την συμφωνία για την δημιουργία της εργοστασιακής μονάδας τον Ιούλιο του 2018, ένα μακροπρόθεσμο συμβόλαιο ενοικιάσεις, 86 εκτάριον, υπογράφηκε τον Οκτώβριο του 2018. Η κατασκευή της εργοστασιακής μονάδας ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2018 και ολοκληρώθηκε τον Άγουστο του 2019, με μονή εκκρεμότητα την εγκατάσταση τον μηχανημάτων για την παραγωγή μπαταριών και αυτοκινήτων. Το CNBC δήλωσε πως η Tesla προβλεπόταν να παράγει πάνω από 6000 οχήματα στο Gigafactory 3 μέχρι τα τέλη του 2019. Η μονάδα ξεκίνησε την παράγωγη του Tesla Model 3 τον Οκτώβριο του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Shanghai
Ποσειδώνας του Αρτεμισίου
Ο Δίας ή Ποσειδώνας του Αρτεμισίου είναι αριστουργηματικό έργο αρχαίας ελληνικής τέχνης. Φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Πιστεύεται ότι αναπαριστά τον Δία που κραδαίνει μύδρο ή κεραυνό ή τον Ποσειδώνα που κρατά την τρίαινα. Το αντικείμενο που κρατούσε δεν βρέθηκε.
Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε στην θάλασσα έξω από το Αρτεμίσιο της Εύβοιας, στο σημείο που είχε ναυαγήσει ένα πλοίο στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. Προηγήθηκε η εύρεση του αριστερού χεριού το 1926 και του υπόλοιπου αγάλματος το 1928. Η εύρεση δημοσιεύτηκε από τον Γεώργιο Οικονόμο το 1928 στα. Η εξερεύνηση του ναυαγισμένου πλοίου διακόπηκε το 1928 λόγω του θανάτου ενός από τους δύτες και από τότε δεν επαναλήφθηκε. Πιστεύεται ότι το πλοίο μετέφερε ελληνικά έργα προς εξαγωγή με προορισμό την Ιταλία.
Πηγές
Κατηγορία:Εκθέματα αρχαίων αγαλμάτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Εύβοια Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Χάλκινα γλυπτά
Ιωάννης Χρυσολωράς
Ο Ιωάννης Χρυσολωράς ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Βιογραφία
Ήταν ανιψιός και μαθητής του Εμμανουήλ Χρυσολωρά, σπούδασε στον θείο του στην Κωνσταντινούπολη όπου αργότερα δίδαξε και ο ίδιος και μάλιστα πολλούς Ιταλούς. Είχε πάει στην Ιταλία, προ της αλώσεως, μαζί με τον θείο του και δίδαξαν στην Ελληνική γλώσσα σε πολλές πόλεις. Εξυμνήθηκε σε πολλές επιστολές Ιταλών λογίων ως «dostissimus» και «prudentissimus hac aetate homo et vere patruo Manuele dignissimus».
Παντρεύτηκε στην Πίζα, την Μανφρέντλα Ντόρια, κόρη του Ιλάριο Ντόρια και της Ζαμπίας Παλαιολογίνας, νόθας κόρης του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου. Μία τους κόρη, η Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Φίλελφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Κυριάκος Ποντικέας
Ο Κυριάκος Ποντικέας είναι Έλληνας υδατοσφαιριστής.
Καριέρα
Ο Κυριάκος Ποντικέας, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1991 και έχει καταγωγή απο τις Θαλάμες, Δυτικής Μάνης. Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε μικρή ηλικία δοκιμάζοντας το ενδιαφέρον του στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Το 2001, σε ηλικία δέκα ετών γράφεται στην ομάδα πόλο του Ηλυσιακού, όπου παραμένει μέχρι και το 2006. Στο τέλος της αγωνιστικής σεζόν, μεταγράφεται στην ομάδα του Ποσειδώνα Ιλισίων, όπου θα μείνει μέχρι το 2010. Η επόμενη μεταγραφή έρχεται για την ομάδα του Ν.Ο. Χίου για την σεζόν 2010-2011. Την επόμενη χρονιά (2011-2012), μεταγράφεται και μετακομίζει  στη Θεσσαλονίκη, για μια αγωνιστική σεζόν στην ομάδα του  ΠΑΟΚ.
Από το 2012 μέχρι το 2017 αγωνίστηκε με το σκουφάκι του Ολυμπιακού Πειραιώς, ενώ στην συνέχεια συνέχισε για τα επόμενα 3 ετη (2017 με 2020) στην ομάδα του Ναυτικού Ομίλου Βουλιαγμένης.
Απο τον Σεπτέμβριο του 2020 αγωνίζεται στην ελβετική ομάδα Carouge.
Ο Κυριάκος Ποντικέας ξεκίνησε την καριέρα του ως διεθνής αμυντικός από την Εθνική Ομάδα Εφήβων, αργότερα στην ομάδα Νέων Αντρών και πλέον αποτελεί βασικό μέλος της Εθνικής Ομάδας Αντρών, όπου αγωνίζεται με το νούμερο 6. Ιδιαίτερη στιγμή της καριέρας του ειναι η συμμετοχή του στην 31η Ολυμπιάδα του 2016 στο Ρίο της Βραζιλίας. Η Εθνική Ομάδα Πόλο Ανδρών, κατέκτησε την 6η θέση στην κατάταξη.
Τίτλοι
Μετά από την βαθμολόγηση της απόδοσης των παιχτών κάθε αγωνιστικής από αθλητικογράφους, έλαβε το έπαθλο 'Rookie of the Year ' της Forthnet για την αγωνιστική σεζόν 2009-2010, στην κατηγορία Ανδρών Α1.
καθόλου|μικρογραφία|326x326εσ|Rookie of the Year
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Nintendo Entertainment System
thumb|300px|N.E.S. thumb|Το Famicom (Family Computer) Το Nintendo Entertainment System (επίσης αναφέρεται ως NES) είναι 8-bit κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών της Nintendo, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία στις 15 Ιουλίου του 1983, όπου και αποκαλείται Family Computer  (ιαπωνικά: ファミリーコンピュータ, Χέπμπορν: Famirī Konpyūta) ή Famicom σε συντομία (ファミコン, Famikon).
Ενωση Σπορτίβ του Μπεν Γκερντάν
Η Ενωση Σπορτίβ του Μπεν Γκερντάν (αραβικά: الاتحاد الرياضي ببنقردان) είναι ένας αθλητικός σύλλογος από την πόλη Μπεν Γκερντάν από την Τυνησία, Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Σταντ 7  Μάρτιος, χωρητικότητας 10.000 θεατών. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 1 Μάρτιος του 1936.
Nintendo Entertainment System
Κατέκτησε την πρώτη θέση στις πωλήσεις ανάμεσα στις κονσόλες της τότε εποχής και έδωσε μία ακόμα ευκαιρία στην αγορά των βιντεοπαιχνιδιών, που εκείνη την εποχή περνούσε τεράστια κρίση, μετά την κατάρρευση του 1983. Το παιχνίδι που πούλησε περισσότερα απ' όλα ήταν το Super Mario Bros., ενώ άλλα γνωστά παιχνίδια είναι το The Legend of Zelda, τα Super Mario Bros. 2 και 3, το Metroid και το Final Fantasy.
Ενωση Σπορτίβ του Μπεν Γκερντάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1936 Κατηγορία:Ενωση Σπορτίβ του Μπεν Γκερντάν
Nintendo Entertainment System
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Nintendo Entertainment System Κατηγορία:Ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών τρίτης γενιάς Κατηγορία:Οικιακές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών
Χρονολόγιο του μακρινού μέλλοντος
thumb|274x274px|alt=Μια σκοτεινή γκριζοκόκκινη σφαίρα η οποία αναπαριστά τη Γη δίπλα από ένα μεγάλο πορτοκαλί κυκλικό αντικείμενο το οποίο αναπαριστά τον Ήλιο|Καλλιτεχνική απεικόνιση της καρβουνιασμένης [[Γης λόγω της μετατροπής του Ηλίου σε κόκκινο γίγαντα, σε περίπου 7 δισεκατομμύρια χρόνια]] μικρογραφία|274x274εσ|Βαρέλια αποθήκευσης [[Πυρηνικά απόβλητα|πυρηνικών αποβλήτων. Τα πυρηνικά απόβλητα είναι το πλέον ανθεκτικό προϊόν του ανθρώπινου είδους]] μικρογραφία|274x274εσ|Καλλιτεχνική απεικόνιση [[Μαύρη τρύπα|μαύρης τρύπας η οποία απορροφά ένα γειτονικό αστέρι. Οι μαύρες τρύπες είναι τα αντικείμενα με τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής στο σύμπαν]]
Παρότι οι επιστημονικές προβλέψεις για τα μελλοντικά γεγονότα δεν μπορούν να είναι ποτέ βέβαιες σε απόλυτο βαθμό, η παρούσα αντίληψη της έρευνας των διαφόρων επιστημονικών πεδίων επιτρέπει σε γενικά πλαίσια την πρόβλεψη γεγονότων του πολύ μακρινού μέλλοντος. Τα γεγονότα αυτά διακρίνονται σε αστρονομικά, όπως το πώς σχηματίζονται και αλληλεπιδρούν οι πλανήτες και τα άστρα, γεγονότα της σωματιδιακής φυσικής, η οποία ασχολείται με τη συμπεριφορά της ύλης σε μικροσκοπικές διαστάσεις, αυτά της εξελικτικής βιολογίας, η οποία προβλέπει πως η ζωή θα εξελιχθεί σε βάθος χρόνου, και της γεωτεκτονικής, η οποία προβλέπει τη μετακίνηση των ηπείρων στη Γη με την πάροδο των χιλιετιών.
Όλες οι προβλέψεις σχετικά με το μέλλον της Γης, του Ηλιακού Συστήματος και του Σύμπαντος πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, ο οποίος αναφέρει πως η εντροπία - η απώλεια της απαραίτητης ενέργειας για να συμβεί ένα γεγονός - αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου. Τα άστρα θα φτάσουν στο τέλος της ζωής του εξαντλώντας τα αποθέματα υδρογόνου και ηλίου που διαθέτουν. Οι πλανήτες και τα ηλιακά συστήματα επηρεάζονται βαρυτικά από άλλα μεγαλύτερα σώματα του γαλαξία τους. Στο τέλος, η ίδια η ύλη του σύμπαντος αναμένεται να επηρεαστεί από τη ραδιενεργή αποσύνθεση, καθώς ακόμη και τα πλέον σταθερά υλικά θα διασπαστούν σε υποατομικά σωματίδια. Τα σύγχρονα δεδομένα δείχνουν πως το σύμπαν διαθέτει επίπεδη γεωμετρία, και έτσι δεν πρόκειται να καταρρεύσει εντός του εαυτού του μετά από καιρό.
Οι χρονολογικοί κατάλογοι που παρατίθενται παρακάτω καλύπτουν γεγονότα τα οποία ξεκινούν περίπου 8.000 έτη από τις αρχές του 21ου αιώνα, μέχρι τις μακρινότερες εσχατιές του σύμπαντος και των μελλοντικών χρόνων. Υπάρχουν αρκετά πιθανά μελλοντικά γεγονότα τα οποία συσχετίζονται με ερωτήματα τα οποία δεν έχουν απαντηθεί ακόμη, όπως το αν τελικά η ανθρωπότητα θα εξαφανιστεί, το αν τα πρωτόνια αποσυντίθενται, καθώς και το κατά πόσο η Γη θα επιζήσει μετά από τη μετατροπή του Ηλίου σε ερυθρό γίγαντα. Επίσης καλύπτονται και γεγονότα στα άκρα της κοσμικής κλίμακας, όπως ο εκτιμώμενος απαιτούμενος χρόνος για όλους τους κύκλους καταστροφής και επαναδημιουργίας του σύμπαντος υπό όλους τους πιθανούς συνδυασμούς των υποατομικών σωματιδίων που υπάρχουν στο παρατηρήσιμο σύμπαν.
Αστρονομικά συμβάντα
Εξαιρετικά σπάνια αστρονομικά συμβάντα από το έτος 10.000 και έπειτα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωλογία Κατηγορία:Κοσμολογία Κατηγορία:Μελλοντολογία μακρινο μελλον
Δήμος Φαλαισίας
Ο δήμος Φαλαισίας ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεγαλόπολης. Βρισκόταν στο νοτιοδυτικότερο τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελείτο από 20 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.229 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Λεοντάρι. Ο δήμος ήταν από τις περιοχές που επλήγησαν ιδιαίτερα από τις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Φ
Αγροτική παράβαση
Ως Αγροτική παράβαση χαρακτηρίζεται γενικά οποιαδήποτε δραστηριότητα που αντίκειται στην κείμενη αγροτική νομοθεσία. Στις αγροτικές παραβάσεις ή αγροτικά αδικήματα περιλαμβάνονται αφενός οι πάσης φύσεως αγροτικές ζημίες από ανθρώπινη δραστηριότητα, και αφετέρου οι αγρονομικές παραβάσεις όπως αυτές καθορίζονται με ειδικότερες διατάξεις. Αρμόδιες καθ΄ ύλη και κατά τόπο Αρχές που επιλαμβάνονται και βεβαιώνουν αυτές είναι οι Αγροτικές και Αστυνομικές Αρχές καθώς και τα Αγρονομικά ή Κοινοτικά Συμβούλια. Σ΄ αυτές ενδέχεται να εμπλακούν και Λιμενικές Αρχές ως προς την πρόσβαση παραβατών σε νησίδες.
Είδη παραβάσεων
Γενικά στην έννοια αγροτικών παραβάσεων συμπεριλαμβάνονται:
Εκδίκαση
Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία αρμόδια όργανα για την εκδίκαση αγροτικών παραβάσεων είναι τα αγροτικά πταισματοδικεία. Βασική νομοθεσία λειτουργίας αυτών είναι το ΝΔ 3030/1954 όπως αυτό έχει συμπληρωθεί και τροποποιηθεί σήμερα. Τα αγροτικά αδικήματα εισάγονται προς εκδίκαση εντός 20 ημερών από την ημέρα που έγινε καταγγελία στον τοπικό αγρονόμο. Οι δε επιδόσεις των σχετικών κλητηρίων εγγράφων ή άλλων δικογράφων ή αποφάσεων γίνονται συνηθέστερα από τους αγροφύλακες. Ο παραπάνω νόμος παρέχει επίσης το δικαίωμα στον αρμόδιο υπουργό την ανάθεση της εκδίκασης αγροτικών και αγρονομικών παραβάσεων και ζημιών στον τοπικό αγρονόμο όταν αυτές πρόκειται για μικρές ζημίες.
Για δε τα αυτόφωρα παραπάνω αδικήματα ακολουθείται ιδιαίτερη διαδικασία, χωρίς την απαραίτητη παρουσία δημοσίου κατηγόρου, επιλαμβανόμενος απ΄ ευθείας ο πταισματοδίκης. Εναντίον των αποφάσεων των αγροτικών πταισματοδικείων επιτρέπεται το ένδικο μέσο της έφεσης στο κατά τόπο αρμοδιότητας μονομελές πρωτοδικείο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αγροφυλακή Κατηγορία:Εγκλήματα
Φάιτ Λούντβιχ φον Ζέκεντορφ
Ο Φάιτ Λούντβιχ φον Ζέκεντορφ ή φον Ζέκεντορφ (20 Δεκεμβρίου 1626 – 18 Δεκεμβρίου 1692) ήταν γερμανός πολιτικός και λόγιος, μέλος της οικογένειας Ζέκεντορφ, η οποία πήρε το όνομά της από το χωριό Ζέκεντορφ μεταξύ Νυρεμβέργης και Λάνγκεντσεν. Η οικογένεια χωρίζεται σε έντεκα ξεχωριστούς κλάδους που κατοικούσαν σε όλη τη Πρωσία, τη Βυρτεμβέργη και Βαυαρία. Ο Ζέκεντορφ, γιος του Γιόαχιμ Λούντβιχ φον Ζέκεντορφ, γεννήθηκε στο Χέρτσογκεναουραχ κοντά στο Ερλάνγκεν.
Το 1639, ο βασιλεύων σουηδός δούκας του Σαξ-Κόμπουργκ-Γκότα, ο Ερνέστος ο Ευσεβής, τον έκανε προστατευόμενο του. Εισήλθε στο πανεπιστήμιο του Στρασβούργου το 1642 και ο Ζέκεντορφ αφιέρωσε την ζωή του στην ιστορία και τη νομολογία. Για την τριτοβάθμια εκπαίδευση του φρόντισαν σουηδοί αξιωματικοί, πρώην σύντροφοι του πατέρα του, ο οποίος είχε ενεργό συμμετοχή στον τριακονταετή Πόλεμο και ο οποίος εκτελέστηκε στο Σαλτζβεντέλ στις 3 Φεβρουαρίου 1642, για σχέσεις με τους Ιμπεριαλιστές. Αφού ο Ζέκεντορφ τελείωσε το πανεπιστήμιο, ο Δούκας Ερνέστος τον διόρισε ως χόφγιουνκερ στην αυλή του Γκότα, όπου έθεσε τα θεμέλια για τη μεγάλη του συλλογή από ιστορικά υλικά και την εξοικείωση με τις κυριότερες σύγχρονες γλώσσες.
Το 1652, ο Ζέκεντορφ διορίστηκε σε σημαντικές δικαστικές θέσεις και ανέλαβε σημαντικές υποθέσεις. Το 1656, έγινε δικαστής στο δουκικό δικαστήριο στο Ιένα και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλές ευεργετικές μεταρρυθμίσεις του δούκα. Το 1664, παραιτήθηκε από το αξίωμα υπό τον δούκα Ερνέστο, ο οποίος μόλις είχε γίνει καγκελάριος και με τον οποίο συνέχισε έχοντας άριστες σχέσεις. Εισήλθε στην υπηρεσία του Δούκα του Μαυρίκιου Τσάιτς (διοικητική υπηρεσία), με σκοπό την ελάφρυνση των επίσημων καθηκόντων του.
Μετά το θάνατο του Μαυρίκιου στην 1681, ο Ζέκεντορφ αποσύρθηκε στο κτήμα του στο Μόισελβιτς στο Άλτενμπουργκ, έχοντας παραιτηθεί σχεδόν εξολοκλήρου από τα δημόσια αξιώματα. Αν και είχε συνταξιοδοτηθεί, κράτησε μια αλληλογραφία με τους σημαίνοντες ανθρώπους της εποχής. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τις προσπάθειες του πιετιστή Γιάκομπ Φίλιπ Σπένερ να πραγματοποιήσει πρακτική μεταρρύθμιση της γερμανικής εκκλησίας, αν και ήταν σχεδόν ο ίδιος πιετιστής. Το 1692, διορίστηκε καγκελάριος από το νέο Πανεπιστήμιο του Χάλλε, αλλά πέθανε λίγες εβδομάδες αργότερα.
Τα κύρια έργα του ήταν τα εξής:
Οικονομικά συγγράμματα
Ο Ζέκεντορφ θεωρείται ευρέως ως ο "ιδρυτής" των αρχών της οικονομίας στη Γερμανία, του καμεραλισμού. Έχοντας επιβιώσει από τη φρίκη του τριακονταετή πολέμου και την συνακόλουθη οικονομική, πολιτική και ηθική κατάρρευση της κοινωνίας, ο Ζέκεντορφ συνέλαβε μια ολιστική επιστήμη της δημόσιας διοίκησης ικανή να αναδιαρθρώσει τα περισσότερα από 300 ανεξάρτητα γερμανικά πριγκιπάτα που αναγνωρίζονταν από την Ειρήνη της Βεστφαλίας. Η επιστήμη που οραματίστηκε ήταν τόσο θεωρητική όσο και πρακτική, καλύπτοντας όλες τις ανάγκες ενός μικρού πριγκιπάτου. <references group="lower-alpha">
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Αρχαία Φανοτή (Ντόλιανη)
thumb| Η Κεντρική Πύλη της ακρόπολης Φανοτής (Ντόλιανη) |350px|right Η Αρχαία Φανοτή (Ντόλιανη) αποτελεί αρχαιολογικό χώρο στο Δήμο Παραποτάμου Θεσπρωτίας, 16 χλμ. δυτικά της Ηγουμενίτσας.
Αποτελεί έναν τειχισμένο με διπλό οχυρωματικό περίβολο οικισμό, ο οποίος υπήρξε κέντρο του αρχαίου θεσπρωτικού φύλου των Φανοτέων, που πιστεύεται ότι κατοικούσε στην περιοχή μεταξύ της Μουργκάνας και του μέσου ποταμού Καλαμά.
Η Αρχαία Φανοτή, τη γνωστή και από τη φιλολογική παράδοση (Πολύβιος, Λίβιος), διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του τελευταίου Μακεδονικού πολέμου. Ο αρχαίος οικισμός, πάνω σε φυσικά οχυρό λόφο ύψους 85 μ. δίπλα ακριβώς από τον Καλαμά, ανάμεσα στα χωριά Αγ. Γεώργιος και Γεροπλάτανος, έχει έκταση 53 στρέμματα. Άλλες σημαντικές αρχαίες πόλεις στό Νομό Θεσπρωτίας ήταν και είναι σήμερα επισκέψιμες: Ακόμη δε: thumb| Η Κεντρική Πύλη της ακρόπολης Φανοτής (Ντόλιανη)|350px|right thumb|Το κτίριο με τα τοξωτά ανοίγματα στην ακρόπολη Φανοτής (Ντόλιανη)|350px|right thumb| Ο Πύργος της ακρόπολης Φανοτής (Ντόλιανη) |350px|right
Ιστορία
Με βάση τα υπάρχοντα αρχαιολογικά δεδομένα, ο τειχισμένος οικισμός της Φανοτής ιδρύεται στο δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ., εποχή κατά την οποία συνοικίζονται και οι υπόλοιπες σημαντικές θεσπρωτικές πόλεις, όπως η Ελέα (Βέλιανη), η Γιτάνη και η Ελίνα (Δυμόκαστρο), και ακμάζει κατά την ελληνιστική περίοδο. Ο πληθυσμός του κατά τα ελληνιστικά χρόνια υπολογίζεται στους 1.600 κατοίκους. Σύμφωνα με τον Λατίνο ιστορικό Λίβιο, η Φανοτή είναι η πρώτη Ελληνική πόλη, που έπεσε στα χέρια των Ρωμαϊκών Λεγεώνων του Αιμίλιου Παύλου το 168 π.Χ. Στην αναφορά στη Φανοτή που γίνεται από το Ρωμαίο ιστορικό Λίβιο, "η πόλη απέκρουσε αποτελεσματικά την πολιορκία των ρωμαϊκών στρατευμάτων" το 170/169 π.Χ. Τo 167 π.Χ. παραδόθηκε στο ρωμαίο στρατηγό Λούκιο Ανίκιο Γάλλο. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, ακολούθησε εν μέρει τη μοίρα των υπόλοιπων ηπειρωτικών πόλεων. Τα τείχη υπέστησαν εκτεταμένες καταστροφές και η πόλη ερημώθηκε κατά το μεγαλύτερο τμήμα της χωρίς να εγκαταλειφθεί. Η κατοίκηση συνεχίστηκε εντός των ορίων του εσωτερικού οχυρωματικού περιβόλου, ο οποίος επισκευάστηκε επιμελώς, ενώ στο ψηλότερο σημείο του οικισμού κατασκευάστηκε τετράγωνος πύργος. Κατά την αυτοκρατορική περίοδο, με την ίδρυση της ρωμαϊκής αποικίας της Φωτικής, η Φανοτή αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους οικισμούς που εξαρτώνταν διοικητικά (ως vici) από την αποικία, καθώς βρισκόταν μέσα στα όρια της επικράτειάς της (territorium). Να σημειωθεί ότι ο οικισμός ήταν χτισμένος σε μια, από κάθε άποψη, προνομιακή θέση, καθώς δέσποζε στον εύφορο κάμπο που περικλείεται μέσα στην καμπύλη του ποταμού Καλαμά και επιπλέον έλεγχε τον διεθνή ρωμαϊκό δρόμο Απολλωνίας - Βουθρωτού - Φωτικής - Νικόπολης.
Κατά τη μέση βυζαντινή περίοδο, επάνω στο δυτικό πύργο της πύλης του εξωτερικού περιβόλου κατασκευάζεται χριστιανικός ναός. Πέραν του ναού θα πρέπει να υπήρχε και οικισμός στην περιοχή, όπως προκύπτει από την ύπαρξη εκτεταμένου νεκροταφείου, τμήματα του οποίου εντοπίζονται τόσο σε γειτνίαση με το χριστιανικό ναό, όσο και στις πλαγιές του απέναντι λόφου, στην ίδια θέση με το νεκροταφείο της αρχαίας πόλης.
Κατοίκηση της ακρόπολης διαπιστώνεται εκ νέου κατά την οθωμανική περίοδο και συνεχίζεται έως τα νεότερα χρόνια, οπότε έχουμε την οριστική εγκατάλειψη του οικισμού. Το 1995, με αφορμή τη διαπίστωση λαθρανασκαφής, διενεργήθηκε μικρής έκτασης ανασκαφή στο βορειοανατολικό τμήμα της ακρόπολης, κατά την οποία ερευνήθηκε μερικώς το κτήριο 3, πιθανόν μεγάλη οικία των ελληνιστικών χρόνων, που επαναχρησιμοποιήθηκε κατά τη ρωμαϊκή, αλλά και τη μεταβυζαντινή εποχή. Τα κινητά ευρήματα από την έρευνα του εν λόγω κτηρίου καλύπτουν ένα ευρύτατο χρονολογικό φάσμα από την εποχή του Κοινού των Ηπειρωτών (233 - 167 π.Χ.) έως την οθωμανική περίοδο. .
Περιγραφή
Η γεωγραφική θέση της Αρχαίας Φανοτής είναι άριστη. Από την μια μεριά σε κλίμακες απλώνεται η αρχαία πόλη και τα μεταγενέστερα κτίρια, ενώ πίσω από την κορυφή, όπου δεσπόζει ο πύργος της ακρόπολης, απλώνεται το φαράγγι του Καλαμά ποταμού. Ο οικισμός της Ντόλιανης αναπτύσσεται επάνω σε λόφο, τον οποίο περιτρέχει ο ποταμός Καλαμάς από τα δυτικά και εν μέρει τα νότια.
Η θέση είναι φυσικά οχυρωμένη, καθώς κυρίως από τη δυτική, αλλά και τη νότια πλευρά, οι πλαγιές είναι βραχώδεις, εξαιρετικά απόκρημνες και μη προσπελάσιμες. Για την προστασία των βατών πλευρών στο βόρειο και ανατολικό τμήμα του λόφου κατασκευάστηκε διπλός οχυρωματικός περίβολος, σύγχρονος με την ίδρυση της πόλης. Με τείχος ενισχύθηκαν και τα βατά σημεία στο νοτιοδυτικό τμήμα της ακρόπολης.
Η οχύρωση αποτελείται από δύο επάλληλους περιβόλους. Ο εσωτερικός οχυρωματικός περίβολος δέχτηκε πολλές επισκευές με αποτέλεσμα να διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση. Τον υπόλοιπο οικισμό, που απλωνόταν στις ομαλές πλαγιές του λόφου, περιέκλειε ένας δεύτερος περίβολος, από τον οποίο έχουν εντοπιστεί προς το παρόν ελάχιστα ίχνη. Η κατασκευή του διπλού οχυρωματικού περιβόλου ενισχύεται με πύργους και θλάσεις όψεων. Τόσο ο εσωτερικός, όσο και ο εξωτερικός περίβολος είναι κατασκευασμένοι κατά το ψευδοϊσοδομικό σύστημα τειχοποιίας και το πλάτος τους κυμαίνεται μεταξύ 3,50 και 4,50 μ. Για την κατασκευή τους έχει γίνει χρήση τοπικού ασβεστόλιθου. Είναι τοποθετημένοι με τρόπο, ώστε να διαμορφώνουν δύο μέτωπα, το κενό μεταξύ των οποίων φέρει γέμισμα από μικρότερου μεγέθους αργούς λίθους. Η οχύρωση διέθετε μία μνημειακή πύλη στον εξωτερικό περίβολο, η οποία σε κάποια φάση της ήταν τοξωτή, και τουλάχιστον τέσσερις στον εσωτερικό, ενώ υπάρχει η πιθανότητα ύπαρξης και μίας πέμπτης πύλης. Στο εσωτερικό της ακρόπολης, εξαιτίας της διαχρονικής κατοίκησης, οι νεότερες επιχώσεις έχουν καλύψει εντελώς τα αρχαιότερα κτήρια, από τα οποία έχει αποκαλυφτεί μερικώς, ύστερα από περιορισμένης έκτασης ανασκαφική έρευνα, μόνο ένα μεγάλο ορθογώνιο κτίσμα (Νο3), πιθανότατα μία ελληνιστική οικία, στο βορειοανατολικό τμήμα της ακρόπολης, δίπλα στην οχύρωση. Στα βορειοδυτικά, στο ψηλότερο σημείο της ακρόπολης, δεσπόζει τετράγωνος πύργος, ο οποίος -βάσει της τοιχοποιίας του- έχει χρονολογηθεί από το Σ. Δάκαρη στους ρωμαϊκούς χρόνους. Σε όλη την έκταση της ακρόπολης είναι σήμερα ορατά νεότερα κτήρια υπό μορφή χαλασμάτων κάτω από λιθοσωρούς καταπεσμένου οικοδομικού υλικού. Πρόκειται, ως επί το πλείστον, για κατοικίες αγροτοκτηνοτροφικού χαρακτήρα. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει αποσπασματικά σωζόμενο κτίσμα με τοξωτά ανοίγματα και ιδιαίτερα επιμελημένη τοιχοποιία (κτήριο 15), που κατασκευάστηκε κατά τους μεταβυζαντινούς χρόνους επάνω στο νοτιοανατολικό πύργο του εσωτερικού οχυρωματικού περιβόλου. Τα νεότερα κτήρια συνδέονται μεταξύ τους με περιβόλους από ξερολιθιά και επικοινωνούν μέσω μονοπατιών.
Ανασκαφικές έρευνες
Το 2000, στα πλαίσια της διάνοιξης δρόμου από το συνοικισμό του Γεροπλατάνου έως τη νέα γέφυρα του Καλαμά, στις υπώρειες του λόφου βορειοανατολικά του οικισμού, όπου από το Σ. Δάκαρη τοποθετείται το νεκροταφείο του, εντοπίστηκαν και ερευνήθηκαν συνολικά έντεκα κιβωτιόσχημοι τάφοι της βυζαντινής περιόδου με ελάχιστα κτερίσματα, κυρίως χάλκινα και αργυρά κοσμήματα. Το 2001 εντοπίστηκε και ανασκάφηκε ελληνιστικός κιβωτιόσχημος τάφος, μερικές δεκάδες μέτρα βόρεια των τάφων της βυζαντινής περιόδου. Παρά την πολύ κακή κατάσταση διατήρησής του, στο εσωτερικό του εντοπίστηκε ομάδα κτερισμάτων, μεταξύ των οποίων πήλινα λυχνάρια, μυροδοχεία και σιδερένιο δαχτυλίδι.
Το Σεπτέμβριο του 2002 ξεκίνησαν οι εργασίες για την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου της Ντόλιανης στα πλαίσια του Γ΄ Κ.Π.Σ. - Π.Ε.Π. Ηπείρου. Το Μάρτιο του 2003 ολοκληρώθηκε η εκπόνηση της οριστικής μελέτης ανάδειξης του χώρου. Στο έργο περιλαμβάνονται κατασκευή περίφραξης, δημιουργία χώρου στάθμευσης και φυλακίου-κτηρίου εξυπηρέτησης των επισκεπτών, εγκατάσταση δικτύων ηλεκτροδότησης, ύδρευσης και πυρασφάλειας, αποψιλώσεις, αποχωματώσεις, τακτοποίηση του διάσπαρτου οικοδομικού υλικού, δημιουργία μονοπατιού περιήγησης με ενημερωτικές πινακίδες και χώρων θέασης για τους επισκέπτες και έκδοση ενημερωτικού φυλλαδίου - οδηγού.
Ο οχυρωμένος οικισμός της Ντόλιανης αποτελεί έναν από τους πλέον ενδιαφέροντες αρχαίους οικισμούς της Θεσπρωτίας. Δεσπόζει επιβλητικά σε ύψωμα δίπλα στον ποταμό Καλαμά και αποτελεί μοναδικό παράδειγμα διαχρονικού οικισμού στη Θεσπρωτία, καθώς διασώζει αρχαιολογικά κατάλοιπα από την πρώιμη αρχαιότητα έως τη μεταβυζαντινή περίοδο. Επί χρόνια η αδυναμία πραγματοποίησης έστω και των πλέον στοιχειωδών έργων υποδομής και συντήρησης, εξαιτίας μη επαρκών χρηματοδοτήσεων, κρατούσε τον αρχαιολογικό χώρο έως πρόσφατα άγνωστο, πνιγμένο από την πυκνή βλάστηση, απροσπέλαστο σε κοινό και ερευνητές, ουσιαστικά ένα χώρο με "λίθους, πλίνθους και κεράμους, ατάκτως ερριμένους".
Με κέντρο και αφετηρία το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας, οδήγησε στη δημιουργία ενός δικτύου επισκέψιμων αρχαιολογικών χώρων και μνημείων συμβάλλοντας στην αναβάθμιση των πολιτιστικών υποδομών της Θεσπρωτίας. Οι εργασίες ανάδειξης του αρχαιολογικού χώρου της Ντόλιανης πραγματοποιήθηκαν από το Σεπτέμβριο του 2002 έως το Δεκέμβριο του 2008 και υλοποιήθηκαν σε δύο φάσεις. Η Α΄ Φάση των εργασιών (2002 - 2007 ) αποτέλεσε ξεχωριστό υποέργο στα πλαίσια του ευρύτερου έργου "Ανάδειξη - Ανάπλαση αρχαιολογικών χώρων Ελέας και Ντόλιανης Θεσπρωτίας", ενώ οι εργασίες της Β΄ Φάσης (2006 - 2008 ) πραγματοποιήθηκαν ως αυτόνομο έργο με τον τίτλο "Ανάδειξη αρχαιολογικού χώρου Ντόλιανης Θεσπρωτίας - Β΄ Φάση: Αποκατάσταση - ανάδειξη βόρειας κύριας πύλης και κτιρίου 11, στερεωτικές εργασίες σε τείχη και πύργο ακρόπολης, τοποθέτηση λυόμενης θεατρικής κατασκευής".
Με την ολοκλήρωση των έργων αυτών, ο αρχαιολογικός χώρος, έχοντας εξασφαλίσει την αναγνωσιμότητα των κυριοτέρων μνημείων του και διαθέτοντας όλες τις αναγκαίες υποδομές, παραδίδεται πλέον επισκέψιμος στους πολίτες.
Διοικητικές Πληροφορίες
Ανήκει στην ΛΒ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.
Πρόσβαση στον Αρχαιολογικό Χώρο
Ο αρχαιολογικός χώρος δεν είναι επισκέψιμος λόγω εργασιών (έτος 2012). Ο χώρος είναι προσβάσιμος οδικώς, μέσω του ασφαλτοστρωμένου επαρχιακού δρόμου που οδηγεί από την Ε.Ο. Ηγουμενίτσας - Ιωαννίνων προς το Δ.Δ. Γεροπλατάνου του Δήμου Παραποτάμου. Η απόσταση του χώρου από την Ε.Ο. είναι περίπου 3 χλμ.
Παραπομπές
Φανοτη