cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυχενικοί σπόνδυλοι
Σπόνδυλοι Α3-Α6
Στον έκτο αυχενικό σπόνδυλο, η εγκάρσια απόφυση έχει ένα προεξέχον πρόσθιο φύμα που ονομάζεται καρωτιδικό φύμα.
Άτλας
Ο άτλας είναι ο πρώτος αυχενικός σπόνδυλος. Βασική διαφορά από τους άλλους αυχενικούς σπονδύλους είναι ότι δεν έχει σώμα κι έτσι μοιάζει με δακτύλιο.
Το ένα πέμπτο αυτού του δακτυλίου σχηματίζεται από το πρόσθιο τόξο, στο κέντρο του οποίου προβάλλει κοιλιακά το πρόσθιο φύμα. Στο κέντρο της οπίσθιας επιφάνειας του πρόσθιου τόξου βρίσκεται η αρθρική επιφάνεια για τον οδόντα.
Τα δύο πέμπτα του δακτυλίου σχηματίζονται από το οπίσθιο τόξο, στο κέντρο του οποίου προβάλλει ραχιαία το οπίσθιο φύμα. Στην άνω επιφάνεια του οπίσθιου τόξου, κοντά σε κάθε πλάγιο όγκωμα βρίσκεται από μία αύλακα σπονδυλικής αρτηρίας.
Το υπόλοιπο τμήμα του δακτυλίου σχηματίζεται από τα δύο πλάγια ογκώματα. Τα πλάγια ογκώματα έχουν μία άνω και μία κάτω αρθρική επιφάνεια. Η άνω αρθρική επιφάνεια είναι μεγάλη, ωοειδούς σχήματος και κοίλη, και στέφεται κρανιακά και λίγο οπίσθια και προς τα έσω. Η κάτω αρθρική επιφάνεια είναι κυκλική, σχεδόν επίπεδη ή ελαφρά κυρτή και στρέφεται ουραία και προς τα έσω.
Πλευρικά από το κάθε πλάγιο όγκωμα προβάλλει μία εγκάρσια απόφυση. Κάθε εγκάρσια απόφυση έχει και ένα εγκάρσιο τρήμα.
Άξονας
Ο άξονας έχει φαρδείς μίσχους. Οι μίσχοι έχουν από μία ελαφρώς κυρτή άνω αρθρική επιφάνεια να προβάλλει κρανιακά και πλευρικά, καθώς και μία κάτω αρθρική επιφάνεια που προβάλει ουριαίως. Στο σημείο όπου τα πέταλα ενώνονται, ραχιαία σχηματίζεται μία μεγάλη ακανθώδης απόφυση που μπορεί να είναι δισχιδής.
Ο άξονας έχει πλαγίως δύο μικρές εγκάρσιες αποφύσεις οι οποίες έχουν από ένα εγκάρσιο τρήμα.
Προεξέχων σπόνδυλος
Ο προεξέχων σπόνδυλος είναι ο έβδομος αυχενικός σπόνδυλος. Το οπίσθιο φύμα αυτού του σπονδύλου είναι προεξέχον και μακρύ. Οι εγκάρσιες αποφύσεις είναι αρκετά μεγάλες αλλά το οπίσθιο φύμα τους είναι μικρό ή μπορεί να λείπει. Κατά τα άλλα ο προεξέχον σπόνδυλος έχει κάποιες ομοιότητες με τους σπονδύλους Α3-Α6.
Λέοναρντ Μπέιλι
Ο Δρ. Λέοναρντ Μπέιλι (Leonard Lee Bailey, Takoma Park, Maryland, ΗΠΑ, 28 Αυγούστου 1942 – Redlands, Καλιφόρνια, 12 Μαΐου 2019) ήταν Αμερικανός ιατρός χειρουργός, ο οποίος συγκέντρωσε το παγκόσμιο επιστημονικό ενδιαφέρον όταν πραγματοποίησε μεταμόσχευση μίας καρδιάς ενός μπαμπουίνου σε ανθρώπινο δέκτη. Απόφοιτος του Κολεγίου Columbia Union, απέκτησε δίπλωμα ιατρικής του Πανεπιστήμιου Ιατρικής Loma Linda (1969). Ενώ εργαζόταν στο Νοσοκομείο Παίδων του Τορόντο τη δεκαετία του ’70, ο Μπέιλι παρατήρησε ότι πολλά παιδιά πέθαιναν εξαιτίας συγγενών καρδιοπαθειών. Το 1976 αποφάσισε να επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο Loma Linda ως αναπληρωτής καθηγητής ιατρικής. Εκεί, πραγματοποίησε περισσότερες από 200 πειραματικές μεταμοσχεύσεις καρδιάς σε νεαρά θηλαστικά, με σκοπό να διαπιστώσει εάν κάτι ανάλογο θα ήταν εφικτό να γίνει σε άνθρωπο. Στις 26 Οκτωβρίου του 1984 ο Μπέιλι και η ιατρική του ομάδα επιχείρησε την πρώτη στα χρονικά μεταμόσχευση καρδιάς πιθήκου σε ένα θηλυκό νήπιο, ενέργεια που προκάλεσε αντιδράσεις ως ανήθικη, όσο και υποστηρίχθηκε από πολλές πλευρές. Το μωρό απεβίωσε έπειτα από 21 ημέρες, ωστόσο η περίπτωσή της συζητείται έως και σήμερα, ενώ ο ιατρός αναγνωρίσθηκε, έκτοτε, ως αυθεντία σε παιδιατρικές επεμβάσεις μεταμοσχεύσεων και εγχειρήσεις ανοικτής καρδιάς. Ο Μπέιλι πέθανε σε ηλικία 76 ετών, από γενικευμένο καρκίνο τραχήλου.
Παραπομπές
Μπειλι Λεοναρντ
Ζωογεωγραφία
Η ζωογεωγραφία είναι κλάδος της επιστήμης της Βιογεωγραφίας που αφορά τη γεωγραφική κατανομή (παρελθόν και παρόν) των ζωϊκών ειδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιογεωγραφία
Α.Π.Ο. Ορφέας Αιγάλεω
Ο Ορφέας Αιγάλεω είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Αιγάλεω και επίσημο έτος ίδρυσης το 1928. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αθηνών και λαμβάνει μέρος στις διοργανώσεις της. Οι εντός έδρας αγώνες του διεξάγονται στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω «Εύα Χριστοδούλου», ενώ παλαιότερα έδρευε στο Δημοτικό Γήπεδο Αιγάλεω «Σταύρος Μαυροθαλασσίτης».
Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο (2019-20) αγωνίζεται στο πρωτάθλημα 2ου ομίλου Β΄ κατηγορίας Ε.Π.Σ. Αθηνών. Υψηλότερη διάκριση του συλλόγου είναι η παρουσία του στο πρωτάθλημα (4 συμμετοχές) της Β΄ Εθνικής κατηγορίας.
Ολυμπιάδα Αιγάλεω
Το 1924 ιδρύθηκε ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ολυμπιάδα με έδρα μεταξύ των οικισμών Νέων Κυδωνιών και Πυριτιδοποιείου (Αγ. Σπυρίδωνας) στο Αιγάλεω, το οποίο υπαγόταν στο Δήμο Αθηναίων μέχρι και τη δεκαετία του '40. Το 1928 αναγνωρίσθηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. και έλαβε σαν αριθμό μητρώου το 8, ενώ το 1931 εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αθηνών και η ομάδα συμμετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας την αγωνιστική περίοδο 1931-32. Το 1936 κέρδισε την άνοδο στη Β' κατηγορία, όπου παρέμεινε έως και τη στιγμή της κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου όποτε και ανεστάλησαν τα πρωταθλήματα.
Μεταπολεμικά, επανεμφανίζεται την αγωνιστική περίοδο 1948-49 στη Γ΄ Αθηνών και την αγωνιστική περίοδο 1951-52 κατέκτησε το πρωτάθλημα και την επιστροφή στη Β΄κατηγορία (εκείνη την εποχή στην προεδρία της ήταν ο μετέπειτα δημοφιλής τηλέ-παρουσιαστής Ίκαρος). Την αγωνιστική περίοδο 1958-59 προβιβάστηκε στην Α2 Αθηνών, όπου αγωνίστηκε μέχρι και την περίοδο 1962-63 που υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 1964-65 κέρδισε την επάνοδο στην Α2 και ακολούθως τις σεζόν 1965-66 και 1966-67 κατέκτησε διαδοχικά τα πρωταθλήματα Α2 και Α1 Αθηνών και την άνοδο στην Α΄ Αθηνών, την πρώτη τη τάξει κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Τη σεζόν 1967-68 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Αθηνών.
Ορφέας Αιγάλεω
Το καλοκαίρι του 1968 έπειτα από την αναγκαστική συγχώνευση (που επέβαλε το καθεστώς μετά από σχετική πρωτοβουλία του τότε δημάρχου της πόλης -διορισμένου από τη δικτατορία των συνταγματαρχών- Ορφέα Τζανετόπουλου) με την Ιεράπολη και την απορρόφηση της Άμυνας Αιγάλεω (από το 1967), δημιουργήθηκε ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ορφέας Αιγάλεω. Ο Ορφέας ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία στο πρωτάθλημα της Α΄ Αθηνών και πρώτος προπονητής ανέλαβε ο Μίμης Μπενάρδος.
Ο Ορφέας στη Β΄ Εθνική
Την περίοδο 1970-71 αναδείχθηκε τριταθλητής της Α΄ Αθηνών και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, μέσω του οποίου και με προπονητή τον πρώην διεθνή Χαράλαμπο Κοτρίδη κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδό του στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας. Στην Β΄ Εθνική συμμετείχε τη διετία 1971-73 και αξιοσημείωτα κατά την πρώτη του παρουσία την περίοδο 1971-72 και στον εντός έδρας αγώνα του με την Καλαμάτα (0-0) καταγράφηκε το απόλυτο ρεκόρ εισιτηρίων (18.000 εισιτήρια) για το Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω.
Ο Ορφέας επανέλαβε τη συμμετοχή του δύο χρόνια αργότερα, αφού την περίοδο 1974-75 έχοντας πρόεδρο το Γ. Κουνελάκη και με προπονητή τον παλαιό άσσο του Αιγάλεω και της ΑΕΚ Σοφοκλή Κουλίδη, αναδείχθηκε εκ νέου τριταθλητής Α΄ Αθηνών και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου όπου πέτυχε να πρωτεύσει και πάλι σε όμιλο του τουρνουά και να προαχθεί εκ νέου στη Β΄ Εθνική. Η δεύτερη διετία του στη Β' Εθνική (1975-1977) χαρακτηρίσθηκε από σχετική σταθερότητα, ωστόσο η Αιγαλεώτικη ομάδα δεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό στο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας, όπου έλαβε μέρος τη σεζόν 1977-78. Κατ΄ αυτό το διάστημα και πιο συγκεκριμένα τη σεζόν 1976-77, ο Ορφέας σημείωσε την καλύτερη πορεία του στο Κύπελλο Ελλάδος, καθώς απέκλεισε την ΑΕΛ εντός έδρας στην παράταση με 3-2 και προκρίθηκε στο Β΄ γύρο της διοργάνωσης, όπου και αποκλείστηκε με δυσκολία στη διαδικασία των πέναλτι από την Παναχαϊκή (ομάδα Α΄ Εθνικής) στην Πάτρα.
Πτωτική πορεία του Ορφέα
Από το 1977 και μετά ξεκίνησε η πτωτική πορεία του σωματείου. Μετά τον υποβιβασμό του απ' τη Β' Εθνική που προήλθε με αμφιλεγόμενο τρόπο κατά την τελευταία αγωνιστική (Κυριακή, 19 Ιουνίου 1977) στο εκτός έδρας παιχνίδι με τον Α.Ο. Κορωπίου (όταν οι γηπεδούχοι, μετά από έντονες παροτρύνσεις των φιλάθλων τους δεν κατέβηκαν στο β' ημίχρονο ώστε ο Ορφέας που προηγείτο με 4 - 0 να μη φτάσει στη νίκη που χρειαζόταν με πολλά τέρματα για να διατηρηθεί στην κατηγορία), ακολούθησαν δυο ακόμη απανωτές αποτυχίες. Το 1978 τερμάτισε στην 10η θέση του Εθνικού Ερασιτεχνικού και σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος θα παρέμενε στην κατηγορία. Ωστόσο, ο Αστέρας Ζωγράφου που αρχικά είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση 10 βαθμών για απόπειρα δωροδοκίας και ήταν μεταξύ των υποβιβασθέντων ομάδων στον όμιλο του Ορφέα, δικαιώθηκε ακολούθως από το ΣτΕ, του επιστράφηκαν οι βαθμοί και ξεπέρασε στη βαθμολογία τον Ορφέα, που έτσι βρέθηκε σε θέση υποβιβασμού (11ος). Παρά τις διαμαρτυρίες της διοίκησής του, η απόφαση δεν άλλαξε.
Το 1979 έπεσε και από την Α' στη Β' ΕΠΣΑ αφού λόγω ποινής ενός μηδενισμού και επιπλέον αφαίρεσης 3 βαθμών (διότι σύμφωνα με όσα έγραψε ο διαιτητής Αναστασόπουλος στο φύλλο αγώνα οι παίκτες του Ορφέα θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τη διακοπή του εκτός έδρας αγώνα τους στην Αργυρούπολη μόλις οι γηπεδούχοι προηγήθηκαν στο σκορ με 2-1 και που έγινε στις 4 Φεβρουαρίου του 1979, για την 20η αγωνιστική του πρωταθλήματος) βρέθηκε στη 18η θέση της τελικής κατάταξης και υποβιβάστηκε. Έκτοτε, δεν κατόρθωσε να επιστρέψει σε εθνική κατηγορία. Μάλιστα έχει από το 1992 να αγωνιστεί στην Α' κατηγορία Αθήνας, όπου οι δύο τελευταίες παρουσίες του καταγράφηκαν τις αγωνιστικές περιόδους 1990-91 και 1991-92.
Πρόσφατη πορεία
Από τη σεζόν 1978-79 αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Αθηνών. Η πρόσφατη αγωνιστική πορεία του Ορφέα είναι η εξής:
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928 Κατηγορία:Ορφέας Αιγάλεω
A Place with No Name
Το A Place with No Name είναι τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον. Ένα snippet διάρκειας 24 δευτερολέπτων κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη στην ιστοσελίδα TMZ.com τον Ιούλιο του 2009, τρεις εβδομάδες μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη. Το κομμάτι θυμίζει το τραγούδι A Horse with No Name των America. Κατά τη διάρκεια της διαρροής, το America δήλωσε ότι ήταν «τιμημένο» που ο Μάικλ Τζάκσον επέλεξε να δοκιμάσει το έργο τους. Ο Dr. Freeze είχε πρόσφατα δεχθεί ότι το A Place with No Name θα κυκλοφορήσει σύντομα σε ένα άλμπουμ από ανέκδοτα κομμάτια του Τζάκσον, αλλά δεν ανακοίνωσε την ημερομηνία κυκλοφορίας. Υπήρξαν ισχυρισμοί ότι υπάρχουν δεκάδες ανακυκλοφόρητα τραγούδια του Τζάκσον που θα χρειαστούν μερικά χρόνια για να κυκλοφορήσουν.
Προϊστορία και διαρροή
Τον Ιούνιο του 2009, ο Μάικλ Τζάκσον πέθανε μετά από καρδιακή ανακοπή. Τρεις εβδομάδες μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη, η ιστοσελίδα TMZ.com - η οποία ήταν το πρώτο μέσο ενημέρωσης που ανάφερε τον θάνατο του καλλιτέχνη - δημοσίευσε στο Διαδίκτυο ένα snippet διάρκειας 24 δευτερολέπτων ενός τραγουδιού ονόματι A Place with No Name. Το κομμάτι είναι ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι του Τζάκσον, η μελωδία και οι στίχοι του οποίου θυμίζουν το κομμάτι A Horse with No Name του συγκροτήματος America, το οποίο έγινε #1 hit μετά την κυκλοφορία του, το 1972, και βοήθησε το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, America, να γίνει πολλές φορές πλατινένιο. Η St. Louis Post-Dispatch δήλωσε ότι τα δύο τραγούδια ήταν «σχεδόν πανομοιότυπα». Παρά τις ομοιότητες μεταξύ του A Horse with No Name και του A Place with No Name, αποκαλύφθηκε ότι ο Τζάκσον έλαβε άδεια να ηχογραφήσει την τελευταία σύνθεση. Δεν είναι γνωστή η χρονολογική περίοδος των ηχογραφήσεων, αν και αναφέρεται ότι ο τραγουδιστής και το συγκρότημα America μοίρασαν ένα μάνατζερ - αναφέρεται ότι είναι ο Τζιμ Μόρεϊ - στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Η εκδοχή του Τζάκσον για το A Place with No Name δεν ήταν το πρώτο τραγούδι από ένα μέλος της οικογένειας Τζάκσον που θυμίζει το έργο των America. Το hit της Τζάνετ Τζάκσον, Someone to Call My Lover — από το άλμπουμ All for You (2001) — θυμίζει το Ventura Highway, τραγούδι από το άλμπουμ Homecoming.
Απάντηση του America
Ο Ντέβεϊ Μπάννελ και ο Γκέρρι Μπέκλεϊ - δύο από τα τρία μέλη του συγκροτήματος - εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους στον Τζάκσον επειδή επέλεξε το τραγούδι τους ως μουσικό πρότυπο για το A Place with No Name. Σε ανακοίνωση τους στο MTV, οι μουσικοί εξέφρασαν την λύπη που οι θαυμαστές του ποπ τραγουδιστή δεν άκουσαν την ολοκληρωμένη εκδοχή του τραγουδιού όσο ο Τζάκσον ήταν ζωντανός:
Είμαστε τιμημένοι που ο Μάικλ Τζάκσον επέλεξε να το ηχογραφήσει και είμαστε εντυπωσιασμένοι από την ποιότητα του κομματιού. Επίσης ελπίζουμε ότι αυτό θα κυκλοφορήσει σύντομα έτσι ώστε οι μουσικοί ακροατές σε όλο τον κόσμο να μπορέσουν να ακούσουν ολόκληρο το τραγούδι και για άλλη μια φορά να δοκιμάσουν την απαράμιλλη λαμπρότητα του Μάικλ Τζάκσον [...] ο Μάικλ Τζάκσον το έκανε δίκαια και πραγματικά ελπίζουμε ότι οι θαυμαστές του - και οι δικοί μας - θα το ακούσουν ολόκληρο. Είναι πραγματικά οδυνηρό.
Ο Μπάννελ αργότερα σχολίασε ότι ήταν «πολύ περήφανος για το γεγονός ότι [ο Τζάκσον] το ηχογράφησε. Είναι καλή εκδοχή και ενδιαφέρουσα παραγωγή του αρχικού κομματιού που έγραψα». Ο συνθέτης δήλωσε ότι ο ίδιος και ο Μπέκλεϊ ήταν «σίγουρα στο σκοτάδι» σχετικά με το μέλλον του ανέκδοτου υλικού του Τζάκσον.
Μελλοντική κυκλοφορία
Κατά τη διάρκεια της διαρροής του A Place with No Name, ο επιμελητής του Rock and Roll Hall of Fame, Τζιμ Χενκ, σχολίασε ότι όποια τραγούδια του Τζάκσον κυκλοφορήσουν στο μέλλον θα τύχουν μεγάλης προσοχής, δηλώνοντας, «αυτό που βλέπουμε να γίνεται τις τελευταίες τρεις εβδομάδες είναι ότι το άλμπουμ έχει εντυπωσιακές πωλήσεις. Πιστεύω ότι θα δούμε απίστευτο ενδιαφέρον σε όποιο υλικό του Μάικλ Τζάκσον κυκλοφορήσει στο μέλλον».
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 2014 Κατηγορία:Τραγούδια του 1998
Λεωνίδας Τσεμπέρωφ
Ο Λεωνίδας Τσεμπέρωφ (1913 - 1997) γεννήθηκε στο Γκελεντζίκ της Ρωσίας το 1913 από Έλληνες γονείς και πέθανε το 1997 στην Αθήνα.
Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) του Μετσοβίου Πολυτεχνείου (1932-1937) με καθηγητές τους Δημήτριο Μπισκίνη, Ουμβέρτο Αργυρό και Σπύρο Βικάτο. Τα τελευταία χρόνια των σπουδών του μαθήτευσε δίπλα στον Κωνσταντίνο Παρθένη ο οποίος τον μύησε στον ιμπρεσιονισμό και τον συμβολισμό. Η συνάντηση του αυτή με τον μεγάλο Έλληνα ζωγράφο είχε σημαντική επίδραση στη προσωπικότητα και στο έργο του καλλιτέχνη.
Παράλληλα με την ζωγραφική ασχολήθηκε, για βιοποριστικούς λόγους, με τη φωτογραφία και ειδικότερα με το ρετουσέρ μεγεθύνσεων. Από το 1955 μέχρι το 1963 λειτούργησε δικό του φωτογραφείο στον Φάρο Ψυχικού (επί της Λεωφόρου Κηφισίας).
Υπηρέτησε ως αγγελιοφόρος στο Πεζικό στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1944).
Το 1947 παντρεύτηκε την Κωνταντίνα Λεκανίτου και απέκτησαν δύο παιδιά.
Απεβίωσε στις 31 Ιανουαρίου του 1997 στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Σόφισμα του σωρείτη
Το Σόφισμα του σωρείτη, ή σόφισμα του σωρού ή σόφισμα του μη σωρού, είναι ένα λογικό παράδοξο που ασχολείται με την ασάφεια των κατηγορημάτων σε μία λογική πρόταση δείχνοντας ότι είναι πιθανό να μην υπάρχει ένα σαφές όριο ανάμεσα σε ένα κατηγόρημα και την άρνησή του. .
Το σόφισμα έχει, με μία από τις πιθανές διατύπωσεις, ως εξής:
Χρήση του σοφίσματος
Το σόφισμα αυτό δίδεται με επάλληλες ερωτήσεις που εξ ανάγκης προκαλούν επάλληλες αρνήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους δημιουργούν ένα γενικότερο αρνητικό συμπέρασμα όπως για παράδειγμα: Στο σημείο αυτό ο ρήτορας μπορεί συμπερασματικά μια προηγούμενη αρνητική άποψη του ακροατηρίου του επί ενός θέματος να τη μεταβάλλει σε θετική άποψη, ή αντίστροφα, όπως ακόμα και αθώωση κατηγορουμένου.
Προέλευση του σοφίσματος
Αν και απαντάται ήδη στην αρχαία ελληνική γραμματεία, με παραπλήσιες μορφές, η πατρότητα του σοφίσματος δεν είναι βέβαιη. Πιθανόν είναι να το επινόησε ο Ευβουλίδης στον οποίο αποδίδονται και άλλα σοφίσματα όπως του «ψευδόμενου», του «φαλακρού» και του «εγκεκαλυμμένου». Άλλοι, σύγχρονοι πάντως συγγραφείς, το απέδωσαν στον Ζήνωνα τον Ελεάτη, που επινόησε λογικά παράδοξα όπως αυτό του «Αχιλλέα και της χελώνας». Το παράδοξο επικαλέστηκαν και οι Σκεπτικοί φιλόσοφοι για να αντικρούσουν τα επιχειρήματα των Στωικών για την γνώση.
Ερμηνεία και λύσεις
thumb|right|250px|[[Αμμόλοφος στο Sossusvlei της Ναμίμπια. Θα παραμείνει αμμόλοφος αν του αφαιρέσουμε όλους τους κόκκους άμμου που τον αποτελούν;]]
Το σόφισμα του σωρού αναφέρεται περισσότερο σε ζητήματα φιλοσοφίας της γλώσσας και την σχετικότητα ορισμένων όρων σε αντίθεση με τους ορισμένους με σαφήνεια όρους των μαθηματικών.
Για τον λόγο αυτό μία πιθανή λύση να ορίσει κανείς ένα ανώτατο αλλά πάντως αυθαίρετο όριο πάνω από το οποίο υφίσταται ένας σωρός, για παράδειγμα 10.000 κόκκοι άμμου. Μία τέτοια λύση πάσχει γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει φιλοσοφική ή άλλη διαφορά ανάμεσα σε ένα σύνολο 9.999 κόκκων και ένα άλλο 10.001 κόκκων. Ωστόσο, αυτού του είδους τα αυθαίρετα όρια εμφανίζονται συχνά στην καθημερινή ζωή: το όριο βαθμών πάνω από το οποίο ο υποψήφιος προάγεται ή δεν προάγεται είναι ένα από αυτά.
Μία άλλη λύση είναι να αρνηθεί κανείς ότι θα δημιουργηθεί σωρός από όσους κόκκους και αν χρησιμοποιήσουμε. Έτσι, μπορεί να πει ότι η λέξη σωρός δεν έχει νόημα αφού οι ακριβείς συνθήκες υπό τις οποίες πιστοποιείται η ύπαρξή του δεν μπορούν να αναπαραχθούν.
Πιθανή λύση στο σόφισμα προσφέρει η χρήση ενός είδος πλειότιμης λογικής. Αντί να υπάρχουν δύο καταστάσεις (σωρός και μη σορός) έχουμε τρεις (σωρός, αβέβαιος σωρός και μη σορός). Πάλι όμως εμφανίζεται το πρόβλημα των ορίων ανάμεσα στον μη σορό και τον αβέβαιο σωρό και ούτω καθεξής.
Βρωμικό κάλιο
Το βρωμικό κάλιο (αγγλικά: potassium bromate) είναι η ανόργανη ένωση με εμπειρικό τύπο KBrO3. Είναι το άλας που προκύπτει (θεωρητικά) από την εξουδετέρωση του βρωμικού οξέος (HBrO3) από το υδροξείδιο του καλίου (KOH). Στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος είναι λευκό κρυσταλλικό στερεό ή λευκή σκόνη. Αποτελεί ισχυρό οξειδωτικό μέσο, (E° = 1.5 volts), με οξειδωτική ισχύ συγκρίσιμη με εκείνη του υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4).
Παραγωγή
Η διεργασία αυτή είναι ανάλογη με την ηλεκτρολυτική παραγωγή των αντίστοιχων χλωρικών αλάτων:
Το βρωμικό κάλιο μπορεί να διαχωριστεί ποσοτικά από το βρωμιούχο κάλιο, από μείγματά τους, που παράγονται και με τις δυο μεθόδους (στη δεύτερη μέθοδο ένα μέρος του βρωμιούχου καλίου δεν προλαβαίνει να ηλεκτρολυθεί), με βάση τη μικρότερη υδατοδιαλυτότητα του βρωμικού καλίου, ιδίως όταν το μείγμα ψύχεται στους 0°C. Σε αυτήν τη θερμοκρασία σχεδόν όλο το βρωμικό κάλιο του μείγματος κρυσταλλώνεται και καθιζάνει, ενώ το βρωμιούχο κάλιο παραμένει διαλυτό.
Εφαρμογές στην αρτοποιία
Το βρωμικό κάλιο τυπικά χρησιμοποιήθηκε στις ΗΠΑ ως βελτιωτικό αλευριού (E924). Χρησιμεύει στο να ενισχύει τη μαγιά και να επιτρέπει περισσότερο φούσκωμα. Είναι οξειδωτικό μέσο και υπό τις σωστές συνθήκες αντιδρά ολοκληρωτικά, δίνοντας βρώμιο χαμηλότερης βαθμίδας οξείδωσης (σε σύγκριση με τη βαθμίδα οξείδωσης +5 που έχει στο βρωμικό κάλιο). Ωστόσο, αν προστεθεί υπερβολικά πολύ βρωμικό κάλιο, ή αν το ψωμί δεν ψηθεί επί αρκετό χρονικό διάστημα, ή αν η θερμοκρασία ψησίματος είναι ανεπαρκής, τότε παραμένει ποσότητα βρωμικού καλίου χωρίς να αντιδράσει και τότε το παραγόμενο προϊόν μπορεί να είναι βλαβερό, αν καταναλωθεί. Το βρωμικό κάλιο μπορί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή βύνης κριθαριού, διεργασία για την οποία η Διοίκηση Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) έχει προδιαγράψει τις ασφαλείς συνθήκες χρήσης. Οι σχετικές προδιαγραφές ισχύουν επίσης για τα πρότυπα που πρέπει να τηρεί η ετικέτα του τελικού προϊόντος.
Κανονισμοί Ασφαλείας
Το βρωμικό κάλιο έχει ταξινομηθεί στην κατηγορία 2Β των καρκινογόνων, δηλαδή στα πιθανά καρκινογόνα για τους ανθρώπους, από το Διεθνής Οργανισμός Έρευνας για τον Καρκίνο (International Agency for Research on Cancer, IARC).
Το βρωμικό κάλιο έχει απαγορευτεί για τη χρήση σε τρόφιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Αργεντινή, στη Βραζιλία, στον Καναδά, στη Νιγηρία, στη Νότια Κορέα, στο Περού, στη Σρι Λάνκα από το 2001, στην Κίνα από το 2005, στην Ινδία από το 2016, καθώς και σε κάποιες άλλες χώρες.
Στις ΗΠΑ δεν έχει απαγορευτεί. Η FDA, όμως, έχει θέσει αυστηρές προδιαγραφές για τη χρήση του, σύμφωνα με την Food, Drug, and Cosmetic Act, που τέθηκε σε ισχύ από το 1958. Αλλά από το 1991 η FDA έκανε έκλυση στους αρτοποιούς να σταματήσουν να χρησιμοποιούν βρωμικό κάλιο, εθελοντικά. Ειδικότερα στην Καλιφόρνια, είναι απαραίτητη η χρήση ειδικής ετικέτας που αναφέρει αν χρησιμοποιηθεί αλεύρι με βρωμικά.
Στην Ιαπωνία οι αρτοποιοί σταμάτησαν να χρησιμοποιούν βρωμικά εθελοντικά, από το 1980. Όμως, η εταιρεία Yamazaki Baking, ξανάρχισε τη χρήση βρωμικών από το 2005, ισχυριζόμενη ότι είχε νέες μεθόδους παραγωγής που ελαττώνουν την ποσότητα των βρωμικών που παραμένουν στο τελικό προϊόν.
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις καλίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Ενώσεις οξυγόνου
Επιχείρηση 14f13
thumb|150 px|right|Το κατ' ευφημισμόν αγαθοεργό ασθενοφόρο
Η επιχείρηση 14f13, αποκαλούμενη επίσης "Sonderbehandlung (ειδική μεταχείριση) 14f13", ήταν επιχείρηση μαζικής δολοφονίας -μέσω ευθανασίας- φυλακισμένων των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εργασίας της Ναζιστικής κυβέρνησης της Γερμανίας.
Η επιχείρηση που διεξήχθη υπό την αιγίδα της «Υπηρεσίας του Ράιχ για τα σανατόρια και τα νοσοκομεία» (Reichsarbeitsgemeinschaft Heil- und Pflegeanstalten), είναι μέρος της γενικότερης επιχείρησης μαζικής εξόντωσης ανεπιθύμητων προσώπων στο Ράιχ, την γνωστής με την κωδική ονομασία "Τ-4" ή "Aktion T4"
Αποκαλούμενη επίσης επιχείρηση ανάπηρος η συγκεκριμένη επιχείρηση είχε ως στόχο τη θανάτωση κατόπιν επιλογής των ακατάλληλων για εργασία και των ανίατα ασθενών φυλακισμένων. Η αρχική επιχείρηση διάρκεσε από το 1941 έως το 1944 καλύπτοντας αργότερα και άλλες ομάδες κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου
Μαρί Μερντράκ
Η Μαρί Μερντράκ (Marie Meurdrac, 1610-1680) ήταν Γαλλίδα αλχημίστρια, χημικός, ιατρός και ανθρωπίστρια του 17ου αιώνα που προωθούσε την εκπαίδευση των γυναικών. Συνέγραψε το «Φιλανθρωπική και Εύκολη Χημεία για Γυναίκες» (La Chymie Charitable et Facile, Enfaveur des Dames) το 1656 και θεωρείται η πρώτη χημική πραγματεία που γράφτηκε από γυναίκα  όπως επίσης και ένα από τα πρώτα εκπαιδευτικά εγχειρίδια για γυναίκες.
Η ζωή της
Σήμερα δεν γνωρίζουμε πολλά στοιχεία για την ζωή της αλλά έχει γίνει η υπόθεση ότι η Μαρί Μερντράκ ήταν αδελφή της Κατερίνας Μερντράκ που ήταν μια γνωστή ευγενής γυναίκα της Γαλλίας του 17ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1610 λίγο έξω από το Παρίσι και το 1625 παντρεύτηκε τον Ανρί ντε Βιμπράκ που ήταν αρχηγός της σωματοφυλακής του Καρόλου Β΄ δούκα της Ορλεάνης.
Η εκπαίδευση των γυναικών και το "άφυλο μυαλό"
Από τα γραπτά της μπορούμε να συνάγουμε ότι ήταν γιατρός, γεγονός που γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακό αν αναλογισθούμε ότι ήταν αυτοδίδακτη καθώς τότε οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να λαμβάνουν επίσημη μόρφωση. Η θέση της γυναίκας στην κοινωνία και τα δικαιώματά της είχε ήδη τεθεί σαν θέμα στην Ευρώπη από τον 12ο αιώνα από την Κριστίν ντε Πιζάν που άνοιξε το λεγόμενο «γυναικείο ζήτημα», αλλά ειδικά η ικανότητα και το δικαίωμα της γυναίκας να έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και μορφώνεται εξίσου με τον άντρα είχε ήδη συζητηθεί στη Γαλλία από τον 15ο αιώνα. Η Μερντράκ που σίγουρα γνώριζε και ενδιαφερόταν για το ζήτημα της γυναικείας εκπαίδευσης, έγραψε: "«το μυαλό δεν έχει φύλο και αν τα μυαλά των γυναικών καλλιεργούνταν όπως εκείνα των αντρών και αν αφιερώναμε τον ίδιο χρόνο και χρήμα για την εκπαίδευσή τους, θα γίνονταν ίσα»."Επτά χρόνια αργότερα, ο καρτεσιανός φιλόσοφος Φρανσουά Πουλέν ντε λα Μπαρ θα μιλούσε κι εκείνος για το «άφυλο μυαλό» αλλά αυτός, αντίθετα από την Μερντράκ, θα γινόταν γνωστός για αυτό.
Μέσα σε αυτό το κλίμα αντιπαράθεσης και αμφισβήτησης των γυναικείων ικανοτήτων, η Μαρί Μερντράκ κατάφερε να εκπαιδευθεί στην ιατρική και, παρά το γεγονός ότι δεν μπορούσε να πουλήσει τα φάρμακα που έφτιαχνε λόγω του ότι δεν διέθετε επίσημη άδεια γιατρού, τα έδινε στους φτωχούς ενώ είχε πάντα ανοιχτό το εργαστήριό της για κάθε γυναίκα που ήθελε να εκπαιδευθεί μαζί της. Τόλμησε επίσης να κάνει κάτι που ελάχιστες γυναίκες τολμούσαν να κάνουν μέσα στην στερητική για τις γυναίκες ατμόσφαιρα της εποχής: να συγγράψει ένα βιβλίο χημείας και να γίνει έτσι η πρώτη γυναίκα που έγραψε χημική πραγματεία.
Το έργο της
μικρογραφία|Εξώφυλλο από το βιβλίο της Μαρί Μερντράκ. Η Μαρί Μερντράκ δημοσίευε το βιβλίο της «Φιλανθρωπική και Εύκολη Χημεία για Γυναίκες» (La Chymie Charitable et Facile, Enfaveur des Dames) πρώτη φορά το 1656 στο Παρίσι. Το αφιέρωνε σε μία άλλη γυναίκα, την Κόμισσα του Γκις, Μαργαρίτα Λουίζα Σουζάν ντε Μπετούν, που ήταν μέντοράς της. Ο λόγος που περιέλαβε τη λέξη «φιλανθρωπική» στον τίτλο του βιβλίου της ήταν γιατί πίστευε ότι με το βιβλίο της οι γυναίκες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις που μετέδιδε για να βοηθήσουν όσους το είχαν ανάγκη αποκαλύπτοντας έτσι την ανθρωπιστική της φιλοσοφία. Απευθύνεται ανοιχτά σε γυναικείο αναγνωστικό κοινό προφανώς αναγνωρίζοντας το σχετικό εκπαιδευτικό κενό οι συνέπειες του οποίου είχαν ήδη γίνει αισθητές από την εποχή της Χέραντ του Λάντσμπεργκ.
Το βιβλίο χωρίζεται σε έξι μέρη : Το πρώτο αναφέρεται στις μεθόδους, τα εργαλεία και τα μέτρα που χρησιμοποιεί. Εκεί διαφαίνεται και η γνώσεις της σχετικά με την ιστορία της αλχημείας καθώς, όταν αναφέρεται στην μέθοδο του «μπεν μαρί», μιλάει για την αρχαία εφευρέτριά του, την Μαρία την Ιουδαία ενώ περιγράφοντας τις μεθόδους απόσταξης και συγκέντρωσης αποκαλύπτει γνώσεις μεσαιωνικής αλχημείας. Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στην προετοιμασία και στις ιδιότητες των διαφόρων ουσιών. Το τρίτο μέρος ασχολείται με τα ζώα, το τέταρτο με τα μέταλλα, το πέμπτο περιγράφει την κατασκευή σύνθετων φαρμάκων με τον συνδυασμό διαφόρων ουσιών και το έκτο μέρος περιέχει συνταγές ομορφιάς και καλλυντικών και αφιερώνεται στις γυναίκες. Αξίζει να αναφερθεί ότι ειδικά σε αυτό το τελευταίο μέρος που σχετίζεται με τα καλλυντικά η Μερντράκ αποδεικνύει για άλλη μια φορά τις προχωρημένες της ιατρικές και χημικές γνώσεις με το να προειδοποιεί για τις βλαβερές συνέπειες του μολύβδου, ένα τοξικό υλικό με γενικά άγνωστες συνέπειες εκείνη την εποχή που χρησιμοποιούνταν κατά κόρον στα καλλυντικά.
Οι γυναικείες προκλήσεις στην επιστήμη
Όπως και στην περίπτωση της Ισαβέλλα Κορτέζε και γενικά των «βιβλίων μυστικών» που άνθησαν κατά τον 16ο και τον 17ο αιώνα στην αναγεννησιακή Ευρώπη, η Μαρί Μερντράκ μπαίνει στην διαδικασία να διαβεβαιώσει τους αναγνώστες της ότι όσα γράφει είναι δοκιμασμένα και αποτελεσματικά προκειμένου να ενισχύσει την αναγνωσιμότητα του βιβλίου της. Έτσι αποφεύγει να μιλήσει για δημιουργία χρυσού, ελιξίρια αθανασίας και φιλοσοφικές λίθους και επικεντρώνεται σε πρακτικές ιατρικές και κοσμετολογικές συνταγές. Δεν κρύβει όμως την ίδια αγωνία που είχαν πολλές γυναίκες που ασχολούνταν με την επιστήμη, ότι το βιβλίο της δεν θα έβρισκε ανταπόκριση γιατί, όπως έγραψε η ίδια, «οι άντρες πάντα υποτιμούν και κατακρίνουν τα προϊόντα της γυναικείας διανόησης». Αυτή η φράση δεν είναι τόσο απόδειξη προσωπικής ανασφάλειας όσο έμμεσος τρόπος κατάδειξης ενός προβλήματος που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες στον χώρο της επίσημης επιστήμης. Ας μην ξεχνάμε ότι οι γαλλικές ακαδημίες είχαν ήδη αρχίσει να απαγορεύουν στις γυναίκες να παρακολουθούν διαλέξεις. Παρά τους φόβους της, όμως, το βιβλίο της έγινε επιτυχία, επανεκδόθηκε πολλές φορές και μεταφράστηκε στα Ιταλικά και τα Γερμανικά.
Το βιβλίο της Μερντράκ, όχι μόνο ήταν ένα βιβλίο χημείας γραμμένο για πρώτη φορά από γυναίκα μέσα σε ένα κλίμα εχθρικό για την γυναικεία διανόηση, αλλά και ένα από τα λιγοστά εκπαιδευτικά εγχειρίδια για γυναίκες που υπήρχαν. Αποτελεί ένα ιδιαίτερο «υβρίδιο» ανάμεσα στα «βιβλία μυστικών» της εκλαϊκευμένης αλχημείας που άνθισαν κατά τον προηγούμενο αιώνα και τα βιβλία φυσικής επιστήμης που άρχιζε να ανθίζει τον 17ο αιώνα. Τα «μυστικά» της φύσης, της χημείας και του ανθρώπινου σώματος παύουν να είναι πλέον μυστικά και γίνονται προσβάσιμα σε όλους με το όραμα οι γνώσεις αυτές να χρησιμοποιηθούν για το καλό των ανθρώπων. Αυτή η «υβριδική» φύση του έργου της έχει γίνει σημαντικό αίτιο για την σχετική παραγνώριση της Μερντράκ καθώς δεν μπορεί να καταταχθεί εύκολα ή ξεκάθαρα ούτε στους αλχημιστές αλλά ούτε και στους σύγχρονους επιστήμονες αποτελεί όμως αδιαμφισβήτητο παράδειγμα «μεταστοιχείωσης» της μεσαιωνικής αλχημείας στη νέα επιστήμη που σήμερα ονομάζουμε χημεία.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Αλχημίστριες Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς (γυναίκες) της Γαλλίας
Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας
Στις 14 Φεβρουαρίου 1451 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά χωρίς τη συγκατάθεση του Καρόλου Ζ΄ την 8χρονη Καρλόττα της Σαβοΐας. Ο Κάρολος με στρατό ετοιμάστηκε να καταδιώξει τον γιο του στο Ντωφινέ. Ο Λουδοβίκος βρήκε καταφύγιο στην αυλή του θείου του, Φιλίππου Γ΄ της Βουργουνδίας, και του γιου του, Καρόλου, στο Κάστρο της Γένεπας. Ο Βασιλιάς εξοργίστηκε από την πράξη απειλώντας τον Φίλιππο και προειδοποιώντας τον ότι έδωσε καταφύγιο σε "μια αλεπού που θα φάει τα πρόβατα του". Το 1461 με την αναγγελία του θανάτου του πατέρα του έσπευσε να καταλάβει τον θρόνο και να προλάβει τον αδελφό του Κάρολο. Η μεγάλη του δραστηριότητα σε συνομωσίες του όπως τον κατηγόρησαν οι εχθροί του, του έδωσαν το προσωνύμιο "πονηρός" ή "παγκόσμια αράχνη". Ο δούκας Κάρολος της Βουργουνδίας επαναστάτησε εναντίον του Λουδοβίκου ΙΑ΄. Ο βασιλιάς ωστόσο μπόρεσε να τον απομονώσει από τους Άγγλους συμμάχους του, υπέγραψε με τον Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας τη Συνθήκη του Πικινύ (1475) με την οποία έληξε ο Εκατονταετής Πόλεμος. Με τον θάνατο του Καρόλου στη μάχη του Νανσύ (1477) ο κλάδος της Βουργουνδίας ξεκληρίστηκε και ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει όλα τα κάστρα του ανάμεσα στα οποία τη Βουργουνδία και την Πικαρδία. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ κατόρθωσε πλέον χωρίς εξωτερικούς εχθρούς να υποτάξει τους επαναστάτες, να ενισχύσει τη βασιλική εξουσία και να πετύχει την οικονομική ανάπτυξη. Πέθανε στις 30 Αυγούστου 1483 και τον διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Κάρολος Η΄.
Πρώτα χρόνια
thumb|right|Η είσοδος του Λουδοβίκου ΙΑ΄ στο Παρίσι. Την εποχή που γεννήθηκε ο Εκατονταετής Πόλεμος ήταν στο αποκορύφωμα, οι Άγγλοι κατείχαν ολόκληρη τη βόρεια Γαλλία με το Παρίσι, το βασίλειο του πατέρα του είχε περιοριστεί στον νότο. Η γιαγιά του, Γιολάντα της Αραγωνίας, μια πολύ δυναμική γυναίκα είχε σημαντική συμβολή στην εκδίωξη των Άγγλων. Λίγες μέρες μετά τη γέννηση του ο Λουδοβίκος βαπτίστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου (4 Ιουλίου 1423), ο γαλλικός στρατός γνώρισε ταυτόχρονα νέα συντριβή από τους Άγγλους. Σε λίγο ο συμμαχικός στρατός των Άγγλων και των Βουργουνδών απείλησε την ίδια την Μπουρζ που έμενε. Την εποχή που ήταν βασιλιάς ο παππούς του, Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας (1380-1422), το Δουκάτο της Βουργουνδίας ήταν πανίσχυρο, είχε γίνει ανεξάρτητο από το Γαλλικό στέμμα. Ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας κυβερνούσε μιά απέραντη περιοχή που επεκτεινόταν από τη Βόρεια Θάλασσα στα βόρεια μέχρι την Οροσειρά του Ιούρα στα νότια, από τον ποταμό Σομ στα δυτικά μέχρι τον ποταμό Μοζέλλα στα ανατολικά. Την εποχή του Εκατονταετούς πολέμου οι Βουργουνδοί είχαν συμμαχήσει με τους Άγγλους εναντίον του βασιλιά τους. Σε ηλικία 6 ετών ενώ ο ίδιος βρισκόταν στο Λος (1429) η Ιωάννα της Λωρραίνης οδήγησε τους Γάλλους σε νίκη επί των Άγγλων την πολιορκία της Ορλεάνης, ανέστρεψε την τύχη του Εκατονταετούς Πολέμου. Η Ιωάννα της Λωρραίνης οδήγησε κατόπιν τους Γάλλους σε άλλες δύο συντριπτικές νίκες απέναντι στους Άγγλους. Το Παρίσι ωστόσο ανακαταλήφθηκε μετά τον θάνατο της, μπήκε θριαμβευτικά στην πόλη ο μικρός Λουδοβίκος με τον πατέρα του (12 Νοεμβρίου 1437). Ο Λουδοβίκος μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που το βασίλειο της Γαλλίας ήταν αδύναμο, θεώρησε τον πατέρα του ανίκανο και στράφηκε εναντίον του.
Γάμοι
Ο μικρός Λουδοβίκος συνάντησε τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιάκωβου Α΄ της Σκωτίας, που ο πατέρας του είχε επιλέξει νύφη για διπλωματικούς λόγους. Δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τις πρώτες σχέσεις μεταξύ τους, ακούγεται ότι τα συναισθήματα τους ήταν αρνητικά. Οι ιστορικοί λένε ότι ο Λουδοβίκος είχε την τάση να μισεί την πρώτη του σύζυγο αλλά συμμετείχε πρόθυμα στην τελετή του γάμου, έκανε και την τυπική αγκαλιά μετά την πρώτη τους συνάντηση. Ο γάμος του Λουδοβίκου με τη Μαργαρίτα ήταν αποτέλεσμα της μεσαιωνικής βασιλικής διπλωματίας, ανταποκρινόταν στην πτώση του κύρους της γαλλικής μοναρχίας εκείνη την εποχή. Η τελετή πολύ φτωχή για την εποχή έγινε στο παρεκκλήσι του Κάστρου της Τουρ (25 Ιουνίου 1436) υπό την επίβλεψη του Ρενώ της Σαρτρ, αρχιεπισκόπου της Ρενς. Ο 13χρονος Λουδοβίκος φαινόταν σαφώς πιο ώριμος από την 11χρονη νύφη του την οποία χρησιμοποιούσαν οι συγγενείς του συζύγου της σαν κούκλα. Οι Σκωτσέζοι καλεσμένοι αποχώρησαν αμέσως από την αίθουσα όταν ολοκληρώθηκε η τελετή. Στην πραγματικότητα οι Γάλλοι ήταν ανίκανοι οικονομικά να προχωρήσουν σε μεγαλοπρεπή πανηγύρια αλλά οι Σκωτσέζοι θεώρησαν τη φτωχή τελετή ως προσβολή. Οι γιατροί συμβούλευαν να μην ολοκληρωθεί η τελετή χάρη στην ανωριμότητα της νύφης και του γαμπρού. Η Μαργαρίτα συνέχιζε τις σπουδές της και ο μικρός Λουδοβίκος ακολούθησε τον πατέρα του σε όλες τις εκστρατείες. Ο Κάρολος Ζ΄ έμεινε έκπληκτος για τις ικανότητες του γιου του, έδωσε στον Λουδοβίκο τον τίτλο του Δελφίνου σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής για τον πρώτο γιο του βασιλιά. Η όμορφη και καλλιεργημένη Μαργαρίτα ήταν πολύ αγαπητή στη γαλλική αυλή αλλά οι σχέσεις της με την οικογένεια του συζύγου της ήταν τεταμένες. Πέθανε πρόωρα και άτεκνη σε ηλικία 20 ετών (1445).
Σε ηλικία 16 ετών (1446) ο Λουδοβίκος ήταν πρωταγωνιστής σε επανάσταση εναντίον του πατέρα του που είχε στόχο να τον ανατρέψει και να τοποθετήσει τον ίδιο αντιβασιλέα. Η επανάσταση απέτυχε και ο Λουδοβίκος δήλωσε υποταγή στον πατέρα του, ο Κάρολος Ζ΄ τον συγχώρησε. Ο Κάρολος Α΄ του Μπουρμπόν ο οποίος ήταν ακίνδυνος για οποιαδήποτε εξέγερση εναντίον του βασιλιά ανέλαβε την κηδεμονία του. Ο Λουδοβίκος μπορεί να ηττήθηκε αλλά είχε σημαντικά κέρδη, απέκτησε μεγάλη στρατιωτική εμπειρία και την υποστήριξη των κατοίκων του Παρισιού οι οποίοι κατά παράδοση αντιπαθούσαν τον βασιλιά. Ο ιστορικός Τζέημς Κλέιγκ σημειώνει:
"Σαν άλλα δυναμικά και έξυπνα αγόρια στην εποχή του αναγνώρισε ότι δεν μπορεί να φτάσει στην κορυφή τόσο εύκολα. Η ήττα αυτή του έγινε μάθημα τόσο σαν Δελφίνο όσο και σαν βασιλιά, δεν προχώρησε ξανά σε άλλες ενέργειες με ρίσκο παρά μόνο στο τέλος της ζωής του".
Ο Λουδοβίκος συνέχισε να αξιώνεται στρατιωτικά, νίκησε στη μάχη του Αγίου Ιακώβου (1444) έναν μεγάλο αριθμό Ελβετών μισθοφόρων, η νίκη αυτή τον έκανε διάσημο. Οι σχέσεις του με τον πατέρα του γινόντουσαν ολοένα και χειρότερες, κάτι που φάνηκε με την άσχημη συμπεριφορά απέναντι στην ερωμένη του Ανιές Σορέλ. Ο Κάρολος Ζ΄ τον έστειλε εξορία στην επαρχία του Ντωφινέ (27 Σεπτεμβρίου 1446), ζούσε κυρίως στην Γκρενόμπλ. Οι δύο άντρες δεν συναντήθηκαν από τότε ποτέ, ο Λουδοβίκος είχε τη δική του βασιλική αυλή στην Ντωφινέ με συνεχείς συνομωσίες εναντίον του πατέρα του. Είχαν περάσει έξι χρόνια από τη χηρεία του και αποφάσισε να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο την 18χρονη Καρλόττα της Σαβοΐας (14 Φεβρουαρίου 1551) παρά τη θέληση του πατέρα του.[18] Με τον γάμο αυτό το γαλλικό στέμμα απέκτησε μεγάλη εμπλοκή στις υποθέσεις της Ιταλικής χερσονήσου. Ο Κάρολος Ζ΄ έστειλε εναντίον του στρατό στην Ντωφινέ, ο Λουδοβίκος δραπέτευσε στη Βουργουνδία, τον υποδέχτηκε ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας. Ο Βασιλιάς εξοργίστηκε, ο Φίλιππος αρνήθηκε να του τον παραδώσει, ο Κάρολος Ζ΄ τον προειδοποίησε ότι "έδωσε άσυλο σε μιά αλεπού που θα φάει τα πρόβατα του".
Άνοδος
Ο δελφίνος Λουδοβίκος έμαθε για τον θάνατο του πατέρα του (1461), έσπευσε στη Ρενς να ορκιστεί βασιλιάς πριν τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο, ορκίστηκε ως Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας (25 Ιουλίου 1461). Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ πέτυχε πολλά περισσότερα από τον πατέρα του, αντιμετώπισε τους δούκες και τους βαρόνους με μεγαλύτερες επιτυχίες. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν ότι έκανε το φορολογικό σύστημα περισσότερο αποτελεσματικό. Απέλυσε πολλούς από τους συνωμότες που είχαν συνεργαστεί μαζί του, τοποθέτησε ευγενείς ταπεινής καταγωγής αλλά με μεγάλες ικανότητες. Επέτρεψε στους ευγενείς να εκτελούν εμπορικές σχέσεις χωρίς να χάσουν τα προνόμια τους. Αφαίρεσε πολλά αξιώματα από την κυβερνητική γραφειοκρατία, δημιούργησε άλλα αξιώματα περισσότερο αποτελεσματικά. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της βασιλείας του σε ταξίδια. Με τα ταξίδια του από πόλη σε πόλη είχε προκαλέσει έκπληξη στους τοπικούς κυβερνήτες, έκανε ελέγχους στην τοπική διακυβέρνηση και τους έδωσε εμπορικά προνόμια. Η πιο σημαντική εισφορά του στο γαλλικό βασίλειο ήταν η δημιουργία των μεγάλων εμπορικών οδών σε ολόκληρη τη Γαλλία, πήρε τον τίτλο "Διεθνής αράχνη" χάρη στη μεγάλη συμβολή του στον τομέα της δικαιοσύνης. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ έκανε συνετή οικονομική διακυβέρνηση αν και σαν πρίγκιπας συμπεριφέρθηκε με ασωτία. Τα ρούχα που φορούσε ήταν απλά, επικοινωνούσε συχνά με τον απλό κόσμο για να μάθει τα προβλήματα που αντιμετώπιζε. Το σχέδιο του ήταν να προχωρήσει σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις και να δημιουργήσει έναν νέο κόσμο. Ο γαλλικός λαός αναγνώρισε την προσφορά του Λουδοβίκου ΙΑ΄ και του έδωσε τον τίτλο του μεγαλύτερου "μεταρρυθμιστή" στη Γαλλική ιστορία, ευνόησε ιδιαίτερα την εμπορική τάξη που θα γίνει αργότερα η αστική. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις και στα θρησκευτικά θέματα. Η Πραγματιστική Κύρωση που είχε ιδρυθεί από τον πατέρα του ακυρώθηκε τον Οκτώβριο του 1461, αντικαταστάθηκε με τη Νέα Γαλλική Εκκλησία, ανεξάρτητη από τους πάπες στη Ρώμη.
Αγγλική πολιτική
thumb|right|Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας. Την ίδια εποχή που η Γαλλία και η Βουργουνδία βρέθηκαν σε εμφύλια σύγκρουση ξέσπασε στην Αγγλία ο επίσης εμφύλιος Πόλεμος των Ρόδων. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον επειδή ο Οίκος της Υόρκης που αντιτάχθηκε με τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας είχε συμμαχήσει με τον Κάρολο της Βουργουνδίας. Ο Ρίτσαρντ Νέβιλ, 16ος Κόμης του Ουόρικ, δραπέτευσε στη Γαλλία στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΑ΄ και συμμάχησε με τη σύζυγο του Ερρίκου ΣΤ΄, Μαργαρίτα του Ανζού, με στόχο να τον επαναφέρει στον θρόνο. Το σχέδιο πέτυχε, ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας εξορίστηκε, αλλά αργότερα επέστρεψε στην Αγγλία. Ο κόμης του Γουόρικ έπεσε στη μάχη του Μπάρνετ (1471), στη συνέχεια δολοφονήθηκε και ο Ερρίκος ΣΤ΄. Ο Εδουάρδος Δ΄ σαν αναμφισβήτητος βασιλιάς της Αγγλίας επιτέθηκε στη Γαλλία για να εκδικηθεί (1475), ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ υπέγραψε τη "Συνθήκη του Πικουίνι". Οι Άγγλοι εγκατέλειψαν ολόκληρη τη Γαλλία με τη Νορμανδία, πήραν σαν αντάλλαγμα ένα μεγάλο ποσό χρημάτων. Ο Λουβοβίκος ΙΑ΄ ήταν υπερήφανος ότι αυτό που δεν κατόρθωσε να κάνει με τα όπλα ο πατέρας του το κατάφερε ο ίδιος με "πανέ, κρέας ελαφιού και καλό γαλλικό κρασί".
Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ βρισκόταν όπως ο πατέρας του σε συνεχή σύγκρουση με τους δούκες της Βουργουνδίας, προσέλαβε Ελβετούς μισθοφόρους που η μαχητικότητα τους ήταν αναγνωρισμένη. Αργότερα ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στον αντίπαλο του Κάρολο και τους Ελβετούς, ο Κάρολος επιτέθηκε στην Ελβετία. Η εισβολή αποδείχτηκε τραγικό λάθος, οι Βουργουνδοί συνετρίβησαν δύο φορές πρώτα στο Γκραντσόν και στη συνέχεια στο Μούρτεν (22 Ιουνίου 1476). Ο Κάρολος έπεσε στη μάχη του Νανσύ (5 Ιανουαρίου 1477), η δυναστεία του ξεκληρίστηκε και οι Βουργουνδιακοί πόλεμοι ολοκληρώθηκαν. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ βρήκε την ευκαιρία να εξοντώσει τους αντιπάλους του, πολλοί από αυτούς όπως ο Ζακ ντ΄Αρμανιάκ, Δούκας του Νεμύρ, εκτελέστηκαν. Τα εδάφη τα οποία είχε παραδώσει ο προ-προπάππους του Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας στον τρίτο γιο του Φίλιππο τον Τολμηρό επέστρεψαν στο Γαλλικό στέμμα.
Ιταλική πολιτική
Ο γάμος του Λουδοβίκου με την 8χρονη Καρλόττα είχε σαν αποτέλεσμα να εμπλακεί το Γαλλικό στέμμα σε υποθέσεις στην Ιταλία. Την εποχή εκείνη η Ιταλική χερσόνησος ήταν χωρισμένη σε πέντε μεγάλες δυνάμεις: Βενετία, Μιλάνο, Φλωρεντία, τα Παπικά Κράτη και το Βασίλειο της Νεαπόλεως. Υπήρχαν και πολλά άλλα μικρότερα κράτη διεσπαρμένα στη χερσόνησο που άλλαζαν συνέχεια συμμαχίες ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Τη Δημοκρατία της Γένοβας ανταγωνίστηκε η ανερχόμενη Σαβοΐα με επίκεντρο το Τορίνο, παρόμοια περιστατικά σημειώθηκαν στη νότια Ιταλία. Με τη Συνθήκη του Λόντι (1454) όλες οι μεγάλες ιταλικές δυνάμεις ενώθηκαν στην Ιταλική Λίγκα, θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια ειρήνη και ευημερία. Τόσο ο ίδιος ο Λουδοβίκος όσο και ο πατέρας του Κάρολος Ζ΄ ήταν πολύ απασχολημένοι με τις συγκρούσεις τους με τους δούκες της Βουργουνδίας που αδιαφόρησαν για την Ιταλία. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ είχε ωστόσο άλλον έναν μεγάλο εχθρό, τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄ των Αψβούργων που είχε παντρευτεί την κόρη του Καρόλου, Μαρία της Βουργουνδίας, και ήθελε να διεκδικήσει την κληρονομιά του. Μετά τον θάνατο του Καρόλου της Βουργουνδίας (1477), τη Συνθήκη του Πικινύ με τους Άγγλους (1475) και την ειρηνική ψηφοφορία για την κληρονομιά της Βουργουνδίας (1482) έστρεψε την προσοχή του στην Ιταλία. Η πτώση του δουκάτου της Βουργουνδίας έφερε σημαντικές αλλαγές στο βασίλειο της Γαλλίας.
Αμάτους Λουζιτάνους
Ο Ζουάου Ροντρίγκες ντε Καστέλου Μπράνκου ή εξελληνισμένα Ιωάννης Ροδρίγος του Καστέλο Μπράνκο (πορτογ. João Rodrigues de Castelo Branco), γνωστότερος ως Αμάτους Λουζιτάνους (Amatus Lusitanus, 1511-1568), ήταν περίφημος Πορτογάλος ιατρός της Αναγεννήσεως, μέλος εβραϊκής οικογένειας. Μαζί με τους Ηρόφιλο, Γαληνό, Ιμπν Αλ - Ναφίς, Μιχαήλ Σερβέτο και Γουίλιαμ Χάρβεϋ, πιστώνεται με την ανακάλυψη της κυκλοφορίας του αίματος. Λέγεται πιο συγκεκριμένα ότι ο Αμάτους είχε ανακαλύψει τη λειτουργία των φλεβικών βαλβίδων στην κυκλοφορία του αίματος.
Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας
Ιταλική πολιτική
Παρά τις στενές συνδέσεις του με τον Οίκο της Σαβοΐας λόγω του δεύτερου γάμου του στενός του φίλος ήταν και ο Φραγκίσκος Α΄ Σφόρτσα, Δούκας του Μιλάνου, ο παραδοσιακά μεγάλος εχθρός της Σαβοΐας. Ο Σφόρτσα έστειλε τον γιο του Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα με έναν μεγάλο στρατό με στόχο να βοηθήσει τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ στον Πόλεμο της Διεθνούς Ευτυχίας (1465). Αργότερα διαφώνησε μαζί του και διέκοψε τη συμμαχία, μετά την πτώση του δούκα της Βουργουνδίας (1477) αποκατέστησαν ξανά τις σχέσεις τους. Ο παλιός εχθρός της Γαλλίας, Φερδινάνδος Α΄ της Νεαπόλεως, αναζητούσε νέες συμμαχίες με το Βασίλειο της Νεαπόλεως και της Γαλλίας. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ αναζήτησε επιπλέον συμμαχίες με τα παπικά κράτη ξεχνώντας τις παλιές συμμαχίες του Πάπα με τον Δούκα της Βουργουνδίας. Τον Ιανουάριο του 1478 ακολούθησε μια σημαντική και πολύ ευνοϊκή συνθήκη με τη Δημοκρατία της Βενετίας. Οι Γαλλικές επεμβάσεις στην Ιταλία θα φτάσουν στο αποκορύφωμα όταν ο Λουδοβίκος Σφόρτσα, μικρότερος γιος του Φραγκίσκου Α΄ Σφόρτσα, τον προσκάλεσε για βοήθεια, θα ακολουθήσει εκστρατεία στην Ιταλία. Η εισβολή αυτή θα αποτελέσει κορυφαίο γεγονός στην Ιταλική πολιτική ιστορία.
Αμάτους Λουζιτάνους
Βίος
Ο Αμάτους γεννήθηκε στην πόλη Καστέλου Μπράνκου της Πορτογαλίας. Καταγόταν από παλαιά οικογένεια Μαρράνων (Εβραίων που είχαν εξαναγκασθεί να γίνουν Χριστιανοί) με το εβραϊκό επώνυμο Τσαμπίμπ, το οποίο μεταφράζεται στα ελληνικά ως «Αγαπητός» και στη λατινική ως Amatus, από όπου και η επωνυμία που επέλεξε ο ίδιος για τον εαυτό του. Μετά την αποφοίτησή του με άριστα ως ιατρού από το ισπανικό Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, ο Αμάτους δεν θέλησε να επιστρέψει στην πατρίδα του φοβούμενος την Πορτογαλική Ιερά Εξέταση. Διέμεινε έτσι για κάποιο διάστημα στην Αμβέρσα και κατόπιν ταξίδεψε στην Ολλανδία και τη Γαλλία, εγκαθιστάμενος τελικώς στην Ιταλία. Η φήμη του ως ενός από τους πλέον επιδέξιους γιατρούς της εποχής του είχε ήδη φθάσει εκεί και κατά τη σύντομη παραμονή του στη Βενετία, όπου πήγε μετά από επαφή με τον Εβραίο ιατροφιλόσοφο Ιακώβ Μαντίνο, φρόντισε την άρρωστη ανεψιά του Πάπα Ιουλίου Γ΄ και άλλα διακεκριμένα πρόσωπα.
Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας
Θρύλοι
Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας πέθανε μετά από χρόνια ασθένεια και κρίσεις αποπληξίας (30 Αυγούστου 1483). Τάφηκε στη Βασιλική της Παναγίας του Κλερύ που βρισκόταν στην Ορλεάνη. Η χήρα του, Καρλόττα της Σαβοΐας, πέθανε λίγους μήνες αργότερα και τάφηκε δίπλα του .Τον διαδέχθηκε ο 13χρονος γιος του Κάρολος Η΄ υπό την κηδεμονία της μεγαλύτερης αδελφής του, Άννας. Με ένα άριστο ταχυδρομικό δίκτυο που είχε δημιουργήσει σε ολόκληρη τη Γαλλία μπόρεσε να συλλέξει πολλές πληροφορίες για τους εχθρούς του, θεωρείται ο ιδρυτής του σύγχρονου γαλλικού ταχυδρομικού συστήματος. Ανέπτυξε σημαντικά την εμπορική δραστηριότητα μέσω του οδικού συστήματος. Μεταρρύθμισε τη Γαλλική διακυβέρνηση σύμφωνα με τα πιο σύγχρονα πρότυπα, βοήθησε σημαντικά να βγει η Γαλλία από τη σκοτεινή περίοδο του Μεσαίωνα. Μπόρεσε να περιορίσει σημαντικά τη δύναμη των βαρόνων και να δημιουργήσει ένα ισχυρό Γαλλικό βασίλειο, ήταν ωστόσο αρκετά μοναχικός γι΄αυτό δεν τον θρήνησαν επαρκώς όταν πέθανε. Ταυτόχρονα ήταν και πολύ προληπτικός πλαισιωμένος συνεχώς από αστρολόγους. Παρά τις σημαντικές πολιτικές του ικανότητες ο Νικολό Μακιαβέλι τον επικρίνει έντονα στο 13ο Κεφάλαιο του έργου του Ο Ηγεμόνας, γράφει ότι παραμέλησε το γαλλικό πεζικό για χάρη των Ελβετών μισθοφόρων.
Αμάτους Λουζιτάνους
Βίος
Το 1546 ο Αμάτο διέμενε στη Φερράρα, στης οποίας το Πανεπιστήμιο δίδαξε ανατομία, ως βοηθός του ελληνικής καταγωγής ιατρού Τζαμπαττίστα Κανάνο, και έδωσε διαλέξεις με θέμα τα φαρμακευτικά φυτά. Κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος, ανέταμε 12 πτώματα — μια αξιοσημείωτη πρωτοπορία για την εποχή εκείνη — μπροστά στον Κανάνο και σε πολλούς άλλους σοφούς. Κατά την εξαετία της παραμονής του στη Φερράρα, ο Αμάτους Λουζιτάνους δέχθηκε πρόσκληση από τον βασιλέα της Πολωνίας να εγκατασταθεί εκεί, πρόταση την οποία απέρριψε, προτιμώντας να εγκατασταθεί στην Ανκόνα.
Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1436 τη Μαργαρίτα Στιούαρτ, κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας· δεν απέκτησαν απογόνους και η Μαργαρίτα απεβίωσε το 1445.
Αμάτους Λουζιτάνους
Βίος
Στο μεταξύ το κύρος του Αμάτους αυξανόταν όλο και περισσότερο. Έγινε ιατρός της Τζακόμπα ντελ Μόντε, αδελφή του Πάπα Ιουλίου Γ΄ και έφθασε να συνταγογραφήσει και για τον ίδιο τον Πάπα.
Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας
Οικογένεια
Το 1451 έκανε δεύτερο γάμο με την Καρλόττα της Σαβοΐας, κόρη του Λουδοβίκου της Σαβοΐας, και είχε τέκνα:
Αμάτους Λουζιτάνους
Βίος
Αλλά μετά τον θάνατο του συγκεκριμένου Πάπα και του διαδόχου του, το αξίωμα κατέλαβε ο αντισημίτης Πάπας Παύλος Δ΄, οπότε ο Αμάτους υπέστη όλα όσα υπέμειναν και οι άλλοι Μαρράνοι της Ανκόνα. Κατέφυγε για λίγο στο Πέζαρο, αφήνοντας μάλιστα πίσω του όλα τα υπάρχοντά του, μεταξύ των οποίων και αρκετά αδημοσίευτα έργα, την απώλεια των οποίων θρήνησε ιδιαιτέρως. Πάντως ένα από τα χειρόγραφα αυτά, το πέμπτο μέρος του έργου του Centuriæ, τού στάλθηκε αργότερα και δημοσιεύθηκε. Παρεπιδημών στο Πέζαρο δέχθηκε μια πρόσκληση από τον δήμο της Ραγούσας (Ντούμπροβνικ). Αφού έμεινε λίγους μήνες και εκεί, ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε εγκατασταθεί κάποιες δεκαετίες νωρίτερα η μεγάλη εβραϊκή κοινότητα από την Ισπανία. Εκεί ο Αμάτους μπόρεσε να διακηρύξει ανοικτά την πραγματική του πίστη στην ιουδαϊκή θρησκεία και παρέμεινε στην πόλη μέχρι τον θάνατό του, σε ηλικία 57 ετών.
Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά