cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολυκατοικία στην Εμμανουήλ Μπενάκη
Η πολυκατοικία στην Μπενάκη βρίσκεται στην οδό Εμμανουήλ Μπενάκη 118 στα Εξάρχεια, στην Αθήνα και κατασκευάστηκε μεταξύ 1974 - 1975. Είναι έργο των αρχιτεκτόνων Δημήτρη και Σουζάνας Αντωνακάκη και ιδρυτών του Atelier 66. Η πολυκατοικία κτίστηκε για να στεγάσει τους ίδιους τους αρχιτέκτονες και το γραφείο τους, καθώς και άλλες τρεις οικογένειες. Το κτίριο αποτελείται από το ισόγειο και τέσσερις ορόφους.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το 1965 η Σουζάνα και ο Δημήτρης Αντωνακάκης μαζί με τη Ελένη Γούση-Δεσύλλα ίδρυσαν το Atelier 66, στο οποίο προστέθηκαν τα επόμενα χρόνια συνάδελφοι αρχιτέκτονες ως ισότιμοι συνεργάτες. Τα επόμενα 20 χρόνια, με τα κτίρια που χτίζουν, εκδόσεις, συμμετοχές σε διαγωνισμούς διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην σύγχρονη αρχιτεκτονική και το έργο τους γίνεται αναγνωρίσιμο. Το έργο τους μάλιστα, εμφανίζεται στην διεθνή βιβλιογραφία, με την έκδοση μιας μονογραφίας από τις εκδόσεις Rizzoli το 1985 σε επιμέλεια του Kenneth Frampton. Το 1986 η δομή των μελών του Atelier 66 αλλάζει και πλαισιώνονται από νέους συνεργάτες, όπως η Ματίνα Καλογεράκου, η Έφη Κουμαριανού, ο Αριστείδης Αντωνάς και η Ξένα Τσιώνη.
Σήμερα το Atelier στεγάζεται στην ίδια την πολυκατοικία των αρχιτεκτόνων στην Εμμανουήλ Μπενάκη 118.
Ανάθεση και κατασκευή
Οι τέσσερις οικογένειες που θα κατοικούσαν αντίστοιχα στις τέσσερις κατοικίες της πολυκατοικίας ήταν εξ αρχής γνωστές και οι ίδιες συνέστησαν μια κοινοπραξία για την κατασκευή της, αναλαμβάνοντας έτσι τον ρόλο του εργολάβου. Ως κεφάλαιο προσέφεραν ανάλογα το οικόπεδο, χρήματα και δουλειά. Το πρόγραμμα αποσκοπούσε στην κατά το δυνατόν κάλυψη των ιδιαίτερων αναγκών της κάθε οικογένειας. Μ' αυτόν τον τρόπο, οι αρχιτέκτονες εγκαταλείποντας τον ρόλο του εργολάβου και την συνήθη μέθοδο της αντιπαροχής, συνεργάστηκαν με τους ιδιοκτήτες για την διαμόρφωση των διαμερισμάτων. Η μελέτη του έργου από το Atelier 66 έγινε την περίοδο 1972 - 1973, ενώ η κατασκευή κατά το διάστημα 1974 - 1975.
Περιγραφή της αρχιτεκτονικής σύνθεσης
Η είσοδος στην πολυκατοικία γίνεται μέσω μιας στεγασμένης αυλής. Σε συνέχεια αυτής και σε άμεση επαφή με το δρόμο βρίσκεται το κοινόχρηστο ημιυπαίθριο κλιμακοστάσιο, κυκλικού σχήματος, που εκμεταλλεύεται την οξεία γωνία του οικοπέδου. Καθένα από τα τέσσερα διαμερίσματα επεκτείνεται σε περισσότερους από έναν ορόφους. Συγκεκριμένα, όλα τα διαμερίσματα, εκτός από αυτό που καλύπτει μέρος του β' ορόφου, καταλαμβάνουν έναν ολόκληρο όροφο και επεκτείνονται και σε άλλη στάθμη. Έτσι, το ισόγειο ενώνεται με το υπόγειο, ο α' όροφος είναι διπλού ύψους και οργανώνεται εσωτερικά σε δύο στάθμες, ο γ' όροφος επεκτείνεται σε ένα μέρος του προς τον β' με εσωτερική σκάλα, ενώ ο δ' προς τα πάνω στο δώμα.
Τα διαμερίσματα είναι προσαρμοσμένα στις ανάγκες του κάθε ιδιοκτήτη και διαρρυθμισμένα διαφορετικά. Η κάτοψη οργανώνεται γύρω από έναν κεντρικό κοινόχρηστο χώρο, ο οποίος επικοινωνεί με τα μπαλκόνια στην βόρεια και νότια πλευρά εξασφαλίζοντας διαμπερή αερισμό. Γύρω από τον κεντρικό πυρήνα, που λειτουργεί σαν εσωτερικό αίθριο, διατάσσονται οι χώροι των διαμερισμάτων με την βοήθεια μιας πολύπλοκης πορείας κίνησης.
Αρχές Σχεδιασμού
Βασική αρχή σχεδιασμού όσον αφορά την οργάνωση των χώρων ήταν η διαμπερότητα όλων των διαμερισμάτων, με την πίσω όψη να ανοίγει προς την μεσημβρία, ενώ η πρόσοψη να έχει θέα προς τον λόφο Στρέφη, καθώς και η επαφή των διαμερισμάτων με τον υπαίθριο και τον δημόσιο χώρο του δρόμου. Αυτή η διαμπερότητα επιτυγχάνεται με την οργάνωση της κάτοψης γύρω από έναν κεντρικό κοινόχρηστο χώρο που επικοινωνεί με τα βόρεια και νότια μπαλκόνια. Σε όλα τα σπίτια υπάρχει ένας μεγάλος διαμπερής χώρος, που βλέπει στο δρόμο, και προεκτείνεται συνήθως στην άλλη στάθμη σαν μια κλειστή εσωτερική αυλή με την οποία επικοινωνούν όλοι οι χώροι. Επιθυμίες των αρχιτεκτόνων, λοιπόν, ήταν η αντιμετώπιση της εισόδου ως έναν ενδιάμεσο χώρο που συνδέει τον δρόμο με τις κατοικίες και η διαφάνεια των χώρων, ο αερισμός τους, η φωτεινότητα των βοηθητικών χώρων και η δυείσδυση της φύσης στο εσωτερικό. Ταυτόχρονα, βασικές τους επιδιώξεις ήταν οι κοινόχρηστοι χώροι  σε συνέχεια της εισόδου να καταστούν φωτεινοί και ελκυστικοί, ενώ οι ακάλυπτοι και η αυλή του ισογείου να είναι φυτεμένοι και φροντισμένοι με θάμνους, λουλούδια και δέντρα. Τέλος, επιθυμούσαν την οργάνωση του χώρου σε μικρότερες ενότητες αυξημένο βαθμό ιδιωτικότητας και οι υπαίθριοι χώροι προφυλαγμένοι και σε συνέχεια με το εσωτερικό.
H πολυπλοκότητα που παρουσιάζουν τα επίπεδα και οι σχέσεις ανοιχτού και κλειστού χώρου εκφράζονται στην όψη του κτιρίου, εντάσσοντας όμως και ένα μορφολογικό λεξιλόγιο που δανείζεται στοιχεία από την ελληνική λαϊκή  παράδοση.
Οι βασικές αρχές που εφαρμόστηκαν στην πολυκατοικία στην Μπενάκη είχαν, λοιπόν, αντίκτυπο στα εξής:
Η τομή ως συνθετικό εργαλείο
Η πολυπλοκότητα των επιπέδων και των κινήσεων, οι διπλού ύψους χώροι , οι επέκταση των χώρων σε περισσότερους από έναν ορόφους μέσω εσωτερικών σκαλών , όλα αυτά είναι δυνατόν να γίνουν πιο κατανοητά μελετώντας κανείς τις χαρακτηριστικές τομές του κτιρίου - τις κατακόρυφες τομές - αφού άλλωστε βασικό γνώρισμα του συγκεκριμένου κτιριακού τύπου , της πολυκατοικίας είναι η καθ' ύψος ανάπτυξη. Ωστόσο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι η πολυκατοικία της Μπενάκη είναι ένα κτίριο επιλυμένο αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στην τομή του. Η κάτοψη κατέχει εξίσου καθοριστικό ρόλο, αφού βασικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί και η περιμετρική οργάνωση της γύρω από έναν κοινόχρηστο χώρο. Άλλωστε, καθώς το κτίριο παρουσιάζει ποικολομορφίες και διαφοροποιήσεις από διαμέρισμα σε διαμέρισμα , παρουσιάζονται ασσυμετρίες , οπότε δεν μιλάμε για την ανάπτυξη μιας δεδομένης κάτοψης καθ'ύψος , που να παράγει μια και μόνο τομή του κτιρίου ικανή για να το κάνει απολύτως κατανοητό. Αυτή η ασσυμετρία και η πολυπλοκότητα εκφράζονται και στην όψη του κτιρίου, με τα ανισόπεδα μπαλκόνια και τις πλάκες των ορόφων που φαινομενικά τουλάχιστον δεν ακολουθούν κάποιο μοτίβο. Άρα, η τομή μάλλον συνιστά ένα εκ των των πολλών εργαλείων - αδιαμφισβήτητα βασικό - για να περιγράψει κανείς την πολυπλοκότητα της σύνθεσης.
Επιρροές
Η πολυκατοικία της Εμμανουήλ Μπενάκη των Δημήτρη και Σουζάνας Αντωνακάκη επαναπροσδιορίζει την έννοια της αστικής πολυκατοικίας. Προσεγγίζουν αυτό τον κτιριακό τύπο αφομοιώνοντας στον σχεδιασμό τις διάφορες επιρροές και προσωπικές τους εμπειρίες.
Από τα φοιτητικά τους χρόνια ήδη, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ήρθαν σε επαφή με δασκάλους, όπως ο Δημήτρης Πικιώνης , ο Παναγιώτης Μιχελής και ο Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας. Ιδιαίτερα η επιρροή του πρώτου φαίνεται να είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς θίγει τα ζητήματα της σχέσης της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής με την ανώνυμη παραδοσιακή αρχιτεκτονική, του πνεύματος του τόπου, της ανάδειξης του ελληνικού τοπίου. Σύγχρονος του Πικιώνη, ο αρχιτέκτονας Άρης Κωνσταντινίδης υποστηρίζει μια αρχιτεκτονική βασισμένη στον ορθολογισμό, αλλά και στην ελληνικότητα και την ένταξη στο ελληνικό τοπίο, χωρίς όμως να μιμείται ιστορικές μορφές.
Οι αρχιτέκτονες γνωρίζουν τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό αναγνωρίζοντας την αξία του έργου αρχιτεκτόνων όπως ο Λε Κορμπυζιέ, αλλά συμμερίζονται τις απόψεις αρχιτεκτόνων της γενιάς τους που το αμφισβητούν, μεταξύ των οποίων οι Άλισον και Πήτερ Σμίθσον, ο Γιώργος Κανδύλης, ο Τζιανκάρλο Ντε Κάρλο, ο Αλντο φαν Άικ, ο Χέρμαν Χερτσμπέργκερ. Αναζητούν μια αυθεντική και αληθινή αρχιτεκτονική, μιας λαϊκής αρχιτεκτονικής ως προς το περιεχόμενο και τη δυνατότητα επικοινωνίας , τασσόμενοι απέναντι στις καταστρεπτικές παρεμβάσεις στο αστικό και φυσικό περιβάλλον. Επηρεασμένοι από τον ευρωπαϊκό μπρουταλισμό, χρησιμοποιούν υλικά όπως το ανεπίχριστο σκυρόδεμα, φυσικά υλικά στην πρωτογενή τους μορφή, ενώ ακολουθούν τις αρχές που άφησε το μοντέρνο όσον αφορά τις τυπολογίες. Την τυπολογική αυτή προσέγγιση διδάχθηκαν και από τον Τζέιμς Σπάγιερ, μαθητή του Μις φαν Ντερ Ρόε, που δίδαξε στο Εθνικό Μετσόβιο πολυτεχνείο κατά το διάστημα 1957 - 1960.
Η αρχιτεκτονική λοιπόν, των δύο αρχιτεκτόνων χαρακτηρίζεται από έναν " ρομαντικό τοπικισμό ", περιέχοντας στοιχεία της ανώνυμης ελληνικής αρχιτεκτονικής, αλλά και από έναν " κριτικό τοπικισμό", αφού ενστερνίζεται την δομική λογική του μοντερνισμού και ταυτόχρονα δεν επιχειρεί να μιμηθεί μορφές ελληνικής λαϊκής παράδοσης.
Πηγές
Γιαμαρέλος, Στέλιος (2022). Resisting Postmodern Architecture: Critical Regionalism before Globalisation, London: UCL Press, Κεφάλαιο 9 'Athenian resistance', σελ. 278-308. DOI: https://doi.org/10.14324/111.9781800081338
http://domesindex.com/buildings/polykatoikia-sthn-mpenakh/
http://www.culture2000.tee.gr/ATHENS/GREEK/BUILDINGS/BUILD_TEXTS/B136_t.html
http://library.tee.gr/vufind/Record/kt10000057/Description#tabnav
https://www.ktirio.gr/el/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CF%83/%CE%B1/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CE%B1-atelier-66
https://www.design-district.gr/el/archiects-architecture/%CE%B7-%CE%B5%CE%BE%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%BE%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CE%BC%CE%B5-%CF%86%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1-id321
https://artic.gr/atelier-66-imerida-mouseio-benaki/
https://www.greekarchitects.gr/site_parts/articles/print.php?article=11007&language=gr
Αβογκάντορες
Οι αβογκάντορες (ιταλ. Avogadori de Comùn, δηλαδή «δημόσιοι κατήγοροι»), ήταν ανώτατοι νομικοί, εκπρόσωποι ομώνυμου θεσμού (Avogadoria de Comùn) της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Ευθύνη τους ήταν να φροντίζουν και να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της κυβερνήσεως της Βενετίας (Commune Veneciarum). Αντιστοιχούσαν περίπου στους σημερινούς γενικούς εισαγγελείς.
Οι αβογκάντορες ήταν μέλη αρχοντικών οικογενειών, ήταν τρεις τον αριθμό και εκλέγονταν από το Μεγάλο Συμβούλιο. Ο θεσμός τους εμφανίζεται από τον 12ο αιώνα. Δεν πρέπει να συγχέονται με τους, επίσης τρεις, «Κρατικούς Ανακριτές», θεσμό που ιδρύθηκε το 1539. Οι αβογκάντορες μπορούσαν να επιθεωρούν τα λογιστικά του Παλάτσο ντεϊ Καμερλένγκι, να διώκουν παραβάσεις των ναυτικών νόμων που καταγγέλλονταν από μέλη πληρωμάτων, να εξετάζουν αναφορές για διαφθορά των δικαστών ή για αμέλεια των αξιωματούχων, και να είναι παρόντες στις νομικές αποφάσεις του Συμβουλίου των Τεσσαράκοντα σε όλες τις υποθέσεις όπου διακυβεύονταν συμφέροντα του Δήμου και τελικώς της κυβερνήσεως. Είχαν δικαίωμα αρνησικυρίας, το οποίο ακύρωνε για 1 μήνα και 1 ημέρα πράξεις της κυβερνήσεως. Από το έτος 1400 και ύστερα, ακόμη και ο ίδιος ο Δόγης μπορούσε να προσαχθεί στο δικαστήριο για νομικές ενέργειες. Ωστόσο η ισχύς του θεσμού περιορίσθηκε τον 14ο αιώνα, με την ίδρυση του Συμβουλίου των Δέκα.
Το βασικό καθήκον των αβογκαντόρων ήταν η προστασία της συνταγματικής νομιμότητα, με την προσεκτική παρακολούθηση της αυστηρής συμμορφώσεως προς τους νόμους από μέρους των συμβουλίων και των οργάνων του Βενετικού Κράτους, με τη δύναμη να αναβάλλουν την εφαρμογή αντισυνταγματικών διαταγμάτων ή μέτρων. Οι ίδιοι οι αβογκάντορες μπορούσαν να διωχθούν για αμέλεια στην άσκηση των καθηκόντων τους, η οποία καταγγελόταν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Τεσσαράκοντα.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Μεσαιωνικό δίκαιο Κατηγορία:Δίκαιο στην Ιταλία
Νίκος Παπαδημάτος
Ο Νίκος Παπαδημάτος είναι Έλληνας ιατρός και πολιτικός. Έχει διατελέσει Βουλευτής Αχαΐας με τη Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Νίκος Παπαδημάτος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1951. Το 1969 αποφοίτησε από το Α' Γυμνάσιο Αρρένων Πατρών και εισάγεται στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου και λαμβάνει το Πτυχίο της Ιατρικής. Η Μεταπολίτευση, τον βρίσκει φοιτητή Ιατρικής και αμέσως μετά την ανακοίνωση της ίδρυσης της Νέας Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, συμμετέχει στον πυρήνα της Νεολαίας, η οποία ιδρύει την ΟΝΝΕΔ τον Οκτώβριο του 1974. Στο πρώτο όργανο Διοίκησης της ΟΝΝΕΔ, συμμετέχει ως Υπεύθυνος ΟΝΝΕΔ Πελοποννήσου ενώ ακολούθως το 1975, ορίζεται από τον Πρόεδρο της ΝΔ στην 5μελή Εκτελεστική Επιτροπή της Οργάνωσης Νέων του κόμματος, αναλαμβάνοντας κατά καιρούς, μεταξύ άλλων, Υπεύθυνος Φοιτητικού, Υπεύθυνος Επαρχιακού, Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων, Υπεύθυνος Αγροτικού και Υπεύθυνος Οικονομικού της ΟΝΝΕΔ. Παράλληλα ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση στην Ιατρική Σχολή, με την εκλογή του στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής Αθηνών αλλά και στην Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος. Το 1976, ιδρύεται η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ της οποίας αποτελεί ιδρυτικό μέλος.
Το 1979 μετακομίζει στην πόλη της Πάτρας και από τότε δραστηριοποιείται επαγγελματικά και πολιτικά σε αυτή. Από το 1983, ασκεί την Μαιευτική-Γυναικολογία ως ελεύθερος επαγγελματίας, διατηρώντας ιδιωτικό ιατρείο στην πόλη της Πάτρας. Ως Μαιευτήρας-Γυναικολόγος εκλέγεται διαδοχικά στο Σύλλογο των Νοσοκομειακών Ιατρών Ε.Ι.Ν.Π.Ι.Σ, στον Ιατρικό Σύλλογο Πατρών, στο Διοικητικό Συμβούλιο του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου αλλά και στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Μαιευτήρων-Γυναικολόγων Ελλάδος (ΕΝΜΕΓΕ).
Από την επιστροφή του στην Πάτρα και για δώδεκα χρόνια διετέλεσε μέλος της Νομαρχιακής Διοικούσας Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας στον Νομό Αχαΐας, με διάφορες αρμοδιότητες. Το 1983, με απόφαση του τότε Προέδρου του κόμματος Ευάγγελου Αβέρωφ ορίζεται Τομεάρχης του κόμματος για τους Νομούς Μεσσηνίας, Ζακύνθου και Αρκαδίας, διατηρώντας τη θέση αυτή για ένα έτος.
Το 1991, προχωράει στην ίδρυση ενός Ιδιωτικού Ιατρικού Διαγνωστικού Κέντρου σε Πάτρα και Αίγιο, παρέχοντας κυρίως διαγνωστικές υπηρεσίες.
Στις Βουλευτικές εκλογές του 2007, εκλέγεται Βουλευτής Αχαΐας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Στις Εθνικές Εκλογές του 2009, έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα, με τη Νέα Δηομρατία, χωρίς να κατορθώνει να εκλεγεί. Στις Εκλογές του 2012, δεν έθεσε υποψηφιότητα.
Από το 2012 είναι Διευθυντής της Μαιευτικής-Γυναικολογικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Αμαλιάδας, μέχρι την συνταξιοδότησή του, στις 31 Δεκεμβρίου 2018.
Τον Ιούλιο του 2012, προσχωρεί στο κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Στις 5 Ιουλίου 2013, προσχωρεί στο νεοϊδρυθέν κόμμα Νέα ΜΕΡΑ του Χρήστου Ζώη.
Στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του 2014, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη θέση του Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας, την οποία λίγο μετά απέσυρε.
Στις Εθνικές Εκλογές του 2015, προσχωρεί εκ νέου στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και με γραπτή δήλωσή του στηρίζει τον τότε πρόεδρο του κόμματος Ευάγγελο Μεϊμαράκη εν όψει των Εθνικών Εκλογών.
Στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του 2019, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για τον Δήμο Πατρέων, με το επίσημη στήριξη του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, μετά από συνάντηση και με τον πρόεδρο του κόμματος Κυριάκο Μητσοτάκη.
Παραπομπές
Παπαδημάτος Παπαδημάτος Παπαδημάτος Νίκος
Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Η Δόνια Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (ισπανική προφορά ΔΦΑ [maˈɾi.a merˈθeðes]: María de las Mercedes Cristina Genara Isabel Luisa Carolina Victoria y Todos los Santos de Borbón-Dos Sicilias y Orléans, 23 Δεκεμβρίου 1910 - 2 Ιανουαρίου 2000) ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Ινφάντε Καρόλου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και της Λουίζας της Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου, Δούκα της Ορλεάνης, γνωστού ως Κόμη του Παρισιού. Μητέρα του Χουάν Κάρλος, τέως βασιλιά της Ισπανίας, γνωστή στην Ισπανία ως βασιλομήτωρ Μαρία.
Βιογραφία
Η Μαρία δε λας Μερθέδες Χριστίνα Ιανουαρία Ισαβέλλα Λουίζα Καρολίνα Βικτωρία δε Τόδος λος Σάντος (= των Αγίων Πάντων) ήταν δισεγγονή του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Η οικογένεια της μετακινήθηκε στη Σεβίλλη, όταν ο πατέρας της διορίστηκε στρατιωτικός αρχηγός της επαρχίας.
Με την κήρυξη της δεύτερης Ισπανικής δημοκρατίας, εξορίστηκε στις Κάννες και αργότερα στο Παρίσι, όπου σπούδασε τέχνες στο Λούβρο. Στις 14 Ιανουαρίου 1935 παραβρέθηκε στη Ρώμη στους γάμους της Ινφάντας Βεατρίκης της Ισπανίας, κόρης του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας, και γνώρισε τον μέλλοντα σύζυγο της Δον Χουάν, τέταρτο γιο του Αλφόνσου.
Παντρεύτηκαν επίσης στη Ρώμη στις 12 Οκτωβρίου 1935, και όταν ο σύζυγος της πήρε τον τίτλο του κόμη της Βαρκελώνης, αυτή πήρε τον τίτλο της κόμισσας.
Το 1976, με την επαναφορά του θεσμού της βασιλείας στην Ισπανία στο πρόσωπο του γιου της, Χουάν Κάρλος, επανήλθε με τον σύζυγο της στην Ισπανία, ο οποίος αποποιήθηκε τα δικαιώματα του για λογαριασμό του γιου τους. Το 1985 σε ατύχημα σε πτώση από καρέκλα έσπασε τον μηρό της και έμεινε ανάπηρη για το υπόλοιπο της ζωής της. Το 1993 ήδη υπέργηρη χήρεψε, ενώ πέθανε από καρδιακή προσβολή στην τελετή του εορτασμού του νέου χρόνου (2000).
Ήταν φανατική οπαδός της Ανδαλουσιανής τέχνης.
Οικογένεια
Η Μαρία δε λας Μερθέδες παντρεύτηκε το 1935 τον Χουάν των Βουρβόνων-Ισπανίας κόμη της Βαρκελώνης και απέκτησε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Κόμισσες της Βαρκελώνης
Ταμπόν
μικρογραφία|Τυπικό μέγεθος ταμπόν σε εκατοστά Το ταμπόν είναι προϊόν που έχει σχεδιαστεί για να απορροφά την ροή των εκκρίσεων κατά την έμμηνο ρύση ή το σπέρμα (παλαιότερη χρήση που δεν εφαρμόζεται πλέον). Συνήθως είναι φτιαγμένα από απαλό πεπιεσμένο βαμβάκι σε κυλινδρικό σχήμα που βοηθάει στην εύκολη τοποθέτησή τους, ενώ υπάρχουν διάφορα μεγέθη που εξυπηρετούν παράλληλα τη διαφορετική ροή αίματος.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου, οι γυναίκες τοποθετούν στον κόλπο τους το ταμπόν, για να συγκρατήσει το αίμα. Το ταμπόν είναι χρήσιμο κυρίως για μικρές ηλικίες. μικρογραφία|Ένα ταμπόν στο εσωτερικό του κόλπου
Κατηγορία:Γυναίκα
Τρανζίστορ
thumb|200px|Διάφοροι τύποι τρανζίστορ Το τρανζίστορ (αγγλικά: transistor), στα ελληνικά κρυσταλλοτρίοδος και παλαιότερα κρυσταλλολυχνία, είναι διάταξη ημιαγωγών στερεάς κατάστασης, η οποία βρίσκει διάφορες εφαρμογές στην ηλεκτρονική, μερικές εκ των οποίων είναι η ενίσχυση, η σταθεροποίηση τάσης, η διαμόρφωση συχνότητας, η λειτουργία ως διακόπτης και ως μεταβλητή ωμική αντίσταση. Το τρανζίστορ μπορεί, ανάλογα με την τάση με την οποία πολώνεται, να ρυθμίζει τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος που απορροφά από συνδεδεμένη πηγή τάσης. Τα τρανζίστορ κατασκευάζονται είτε ως ξεχωριστά ηλεκτρονικά εξαρτήματα είτε ως τμήματα κάποιου ολοκληρωμένου κυκλώματος.
Ιστορία
Τα πρώτα διπλώματα ευρεσιτεχνίας που σχετίζονταν με την αρχή λειτουργίας του τρανζίστορ κατοχυρώθηκαν το 1928 από τον Γιούλιους Έντγκαρ Λιλινφελντ (Julius Edgar Lilienfeld) στη Γερμανία. Το 1934 ο Γερμανός φυσικός Όσκαρ Χάιλ (Oskar Heil) κατοχύρωσε την ευρεσιτεχνία για το τρανζίστορ επίδρασης πεδίου (field effect). Αυτή τους η εργασία ακολούθησε τις προσπάθειες τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου να παρασκευάσουν γερμάνιο υψηλής καθαρότητας, που είχε χρησιμοποιηθεί ως στοιχείο του δέκτη μικροκυμάτων στο ραντάρ. Η προηγούμενη τεχνολογία που βασιζόταν σε λυχνίες δεν προσέφερε αρκετά ταχεία εναλλαγή για να εξυπηρετήσει επαρκώς αυτή τη λειτουργία. Έτσι, η ομάδα των παραπάνω ερευνητών χρησιμοποίησε διόδους στερεάς κατάστασης. Με τις γνώσεις που απέκτησαν από αυτές, προσπάθησαν να κατασκευάσουν μία τρίοδο, πράγμα που αρχικά αποδείχθηκε δύσκολο. Ο Μπαρντήν (Bardeen) τελικά ανέπτυξε έναν νέο κλάδο φυσικής επιφανειών, με σκοπό να ερμηνεύσει τις "περίεργες" συμπεριφορές που παρατηρούσαν στα πειράματά τους και οι Bardeen και Brattain τελικά κατάφεραν να κατασκευάσουν μία διάταξη που λειτουργούσε.
Το πρώτο τρανζίστορ πυριτίου κατασκευάστηκε από την Texas Instruments το 1954. Ήταν εργασία του Gordon Teal, ενός ειδικού στην παραγωγή κρυστάλλων υψηλής καθαρότητας που εργάζονταν προηγουμένως στα Bell Labs. Το πρώτο MOS τρανζίστορ κατασκευάστηκε από τους Kahng και Atalla στα Bell Labs το 1960.
Ουσιαστικά, είναι ο αντικαταστάτης της ηλεκτρονικής λυχνίας
Σπουδαιότητα
Το τρανζίστορ θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες εφευρέσεις του 20ου αιώνα. Είναι το κυριότερο συστατικό όλων σχεδόν των σύγχρονων ηλεκτρονικών κατασκευών. Η πλατιά χρήση του οφείλεται κυρίως στη δυνατότητα παραγωγής του σε τεράστιες ποσότητες που μειώνουν το κόστος ανά μονάδα.
Παρόλο που αρκετοί παραγωγοί παράγουν, ακόμα και σήμερα, μεμονωμένες συσκευασίες τρανζίστορ, η μεγαλύτερη ποσότητα παράγεται μέσα σε ολοκληρωμένα κυκλώματα (που συχνά αναφέρονται ως τσιπς) μαζί με τις διόδους, αντιστάσεις, πυκνωτές και άλλα ηλεκτρονικά εξαρτήματα.
Διπολικό Τρανζίστορ Επαφής - BJT
Τα διπολικά τρανζίστορ επαφής (Bipolar Junction Transistor) ήταν τα πλέον διαδεδομένα τρανζίστορ στις δεκαετίες του 1960 και 1970. Ακόμα και μετά την αύξηση της χρήσης των MOSFET παρέμειναν στη κυκλοφορία κυρίως σε αναλογικά κυκλώματα όπως οι απλοί ενισχυτές λόγω της απλότητας κατασκευής τους και της γραμμικότητας που παρουσιάζει το σήμα τους.
Τρανζίστορ Επίδρασης Πεδίου - FET
Μια δεύτερη πολύ σημαντική ιδιότητα είναι ότι οι διατάξεις MOS μπορούν να συνδεθούν σαν αντιστάσεις και σαν πυκνωτές ανάλογα με τη χρήση που απαιτείται. Αυτό επιτρέπει τη σχεδίαση συστημάτων που αποτελούνται αποκλειστικά από MOSFET και όχι από άλλα εξαρτήματα. Η εκμετάλλευση των ιδιοτήτων αυτών κάνει το MOSFET την κυρίαρχη συσκευή σε συστήματα πολύ μεγάλης κλίμακας ολοκλήρωσης (VLSI: Very Large Scale Integration). Αντίθετα με το BJT, το FET είναι μια συσκευή φορέων πλειονότητας. Η λειτουργία του εξαρτάται από τη χρήση ενός ηλεκτρικού πεδίου που εφαρμόζεται για να ελέγχει ένα ρεύμα. Έτσι το FET είναι μια πηγή ρεύματος που ελέγχεται από τάση, που όπως είναι γνωστό μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν διακόπτης και σαν ενισχυτής.
Το FET Επαφής (JFET)
Στο σχήμα φαίνεται η βασική δομή ενός JFET καναλιού τύπου n. Οι ακροδέκτες απαγωγού και πηγής κατασκευάζονται από τις ωμικές επαφές στα άκρα ενός κομματιού ημιαγωγού τύπου n. Ηλεκτρόνια, που είναι φορείς πλειονότητας, αναγκάζονται να κινηθούν κατά μήκος του κομματιού με μια τάση που εφαρμόζεται μεταξύ απαγωγού και πηγής. Ο τρίτος ακροδέκτης, που ονομάζεται πύλη, σχηματίζεται συνδέοντας ηλεκτρικά τις δυο ρηχές περιοχές τύπου p+. Η περιοχή τύπου n μεταξύ των δυο πυλών p+ ονομάζεται κανάλι, μέσα από το οποίο οι φορείς πλειονότητας μετακινούνται μεταξύ της πηγής και του απαγωγού. thumb Μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι οι περιοχές πύλης και το κανάλι αποτελούν μια επαφή p-n που, στη λειτουργία του JFET, διατηρούνται σε κατάσταση ανάστροφης πόλωσης. Αν εφαρμοστεί μια αρνητική τάση πύλης – πηγής η επαφή πολώνεται κατά την ανάστροφη φορά. Το ίδιο συμβαίνει αν εφαρμοστεί μια θετική τάση απαγωγού – πηγής. Στις δυο πλευρές της επαφής p-n με ανάστροφη πόλωση υπάρχουν περιοχές φορτίων χώρου.
Οι φορείς ρεύματος έχουν διαχυθεί κατά μήκος της επαφής αφήνοντας μόνο ακάλυπτα θετικά ιόντα στην πλευρά n και αρνητικά ιόντα στην πλευρά p. Καθώς αυξάνει η ανάστροφη πόλωση κατά μήκος της επαφής, αυξάνει και το πάχος της περιοχής των ακίνητων ακάλυπτων φορτίων. Έτσι το αποτέλεσμα είναι ένα στρώμα φορτίων χώρου που βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο κανάλι n. Η αγωγιμότητα της περιοχής αυτής είναι μηδέν, επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμοι φορείς ρεύματος. Έτσι, φαίνεται ότι, όταν η ανάστροφη τάση αυξάνει, το ενεργό πλάτος του καναλιού στο σχήμα ελαττώνεται. Σε τάση πύλης – πηγής VGS = Vp, η οποία ονομάζεται «τάση διάτρησης», το πλάτος του καναλιού γίνεται μηδέν, επειδή όλο το ελεύθερο φορτίο έχει απομακρυνθεί από το κανάλι. Έτσι, για σταθερή τάση απαγωγού – πηγής, το ρεύμα απαγωγού θα είναι συνάρτηση της τάσης ανάστροφης πόλωσης κατά μήκος της επαφής πύλης. Επειδή ο μηχανισμός ελέγχου του ρεύματος είναι αποτέλεσμα της ύπαρξης του πεδίου που σχετίζεται με την περιοχή εκκένωσης, για την ονομασία της διάταξης χρησιμοποιείται ο όρος «φαινόμενο πεδίου».
Οι χαρακτηριστικές του JFET
Οι χαρακτηριστικές εξόδου ενός συνηθισμένου διακριτού JFET καναλιού τύπου n δίνουν το ID ως συνάρτηση της VDS με παράμετρο την VGS. Για να εξεταστούν, ποιοτικά, οι λόγοι για τους οποίους οι χαρακτηριστικές έχουν αυτήν τη μορφή, έστω πρώτα η περίπτωση όπου VGS = 0. Για ID = 0 το κανάλι μεταξύ των επαφών πύλης είναι εντελώς ανοικτό. Αν εφαρμοστεί μια μικρή τάση VDS, το τμήμα τύπου n αντιδρά σαν μια απλή αντίσταση από ημιαγωγό και το ρεύμα ID αυξάνεται γραμμικά σε σχέση με την VDS. Όταν αυξάνει το ρεύμα, η (ωμική) πτώση τάσης κατά μήκος της περιοχής του καναλιού τύπου n πολώνει την επαφή πύλης κατά την ανάστροφη φορά και το τμήμα του καναλιού που άγει αρχίζει να κλείνει με μορφή λαβίδας λόγω της κατανομής της πτώσης τάσης κατά μήκος του καναλιού (σύσφιξη του καναλιού). Εξαιτίας της ωμικής πτώσης τάσης κατά μήκος του καναλιού, η σύσφιξη δεν είναι ομοιόμορφη, αλλά είναι εντονότερη σε αποστάσεις που απέχουν περισσότερο από την πηγή, όπως φαίνεται στο Σχήμα 5-4. Στο τέλος, φτάνουμε σε μια τάση VD στην οποία παρουσιάζεται η διάτρηση του καναλιού. Αυτή είναι η τάση όπου η καμπύλη του ρεύματος ID αρχίζει να γίνεται οριζόντια και να πλησιάζει σε μια σταθερή τιμή. Βέβαια, θεωρητικά δεν είναι δυνατό να κλείσει τελείως το κανάλι και το ρεύμα ID να γίνει μηδέν. Στην πραγματικότητα αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήταν απαραίτητη η ωμική πτώση τάσης που χρειάζεται για την ανάστροφη πόλωση.
Παρατηρούμε στις χαρακτηριστικές ότι:
Αν, τώρα, η τάση VGS γίνει μηδέν, τότε η τάση που χρειάζεται η επαφή για να πολωθεί ανάστροφα παρέχεται από την VDS. Αν εφαρμοστεί αρνητική VGS, η περιοχή εκκένωσης που δημιουργείται ελαττώνει το πλάτος του καναλιού ακόμη και με VDS = 0. Έτσι, η διάτρηση εμφανίζεται σε μικρότερη τιμή της VDS και η μέγιστη τιμή της ID ελαττώνεται, όπως φαίνεται στο Σχήμα 5-5. Σε VGS = Vp, την τάση διάτρησης, είναι ID = 0 γιατί το κανάλι έχει συσφιχθεί εντελώς για όλες τις τιμές της VDS ≥ 0.
Το JFET εν λειτουργία
Ας δούμε τη σχηματική παράσταση μιας συσκευής καναλιού τύπου-n του παραπάνω σχήματος που παριστάνει τη συνδεσμολογία κοινής πηγής.
Αν και η εξέτασή μας επικεντρώνεται σε συσκευή τύπου-n, ισχύει εξίσου και στο JFET καναλιού-p αν αναγνωρίσουμε ότι οι πολικότητες τάσης και οι κατευθύνσεις ρευμάτων στις συσκευές τύπου p είναι αντίθετες από τις αντίστοιχες πολικότητες και κατευθύνσεις των JFET καναλιού τύπου n. Παρατηρούμε ότι οι περιοχές πύλης και το κανάλι αποτελούν μια επαφή pn που, στη λειτουργία του JFET, διατηρούνται σε κατάσταση ανάστροφης πόλωσης. Αν εφαρμοστεί μια αρνητική τάση πύλης – πηγής η επαφή πολώνεται κατά την ανάστροφη φορά. Το ίδιο συμβαίνει αν εφαρμοστεί μια θετική τάση απαγωγού – πηγής. Στις δυο πλευρές της επαφής pn με ανάστροφη πόλωση υπάρχουν περιοχές φορτίων χώρου. Οι φορείς ρεύματος έχουν διαχυθεί κατά μήκος της επαφής, αφήνοντας μόνο ακάλυπτα θετικά ιόντα στην πλευρά n και αρνητικά ιόντα στην πλευρά p. Καθώς αυξάνει η ανάστροφη πόλωση κατά μήκος της επαφής, αυξάνει και το πάχος της περιοχής των ακίνητων ακάλυπτων φορτίων. Έτσι το αποτέλεσμα είναι ένα στρώμα φορτίων χώρου που βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο κανάλι n. Η αγωγιμότητα της περιοχής αυτής είναι μηδέν επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμοι φορείς ρεύματος. Έτσι, βλέπουμε ότι όταν η ανάστροφη τάση αυξάνει το ενεργό πλάτος του καναλιού στο παρακάτω σχήμα ελαττώνεται.
Σε τάση πύλης – πηγής VGS = Vp, που ονομάζεται τάση «διάτρησης», το πλάτος του καναλιού γίνεται μηδέν επειδή όλο το ελεύθερο φορτίο έχει απομακρυνθεί από το κανάλι. Έτσι, για σταθερή τάση απαγωγού – πηγής, το ρεύμα απαγωγού θα είναι συνάρτηση της τάσης ανάστροφης πόλωσης κατά μήκος της επαφής πύλης. Επειδή ο μηχανισμός ελέγχου του ρεύματος είναι αποτέλεσμα της ύπαρξης του πεδίου που σχετίζεται με την περιοχή εκκένωσης, στην ονομασία της διάταξης χρησιμοποιείται ο όρος «φαινόμενο πεδίου».
Οι Χαρακτηριστικές του JFET
Για να δούμε ποιοτικά τον λόγο για τον οποίο οι χαρακτηριστικές έχουν αυτήν τη μορφή, έστω πρώτα η περίπτωση όπου VGS = 0. Για ID = 0 το κανάλι μεταξύ των επαφών πύλης είναι εντελώς ανοικτό. Αν εφαρμοστεί μια μικρή τάση VDS, το κομμάτι τύπου n αντιδρά σαν μια απλή αντίσταση από ημιαγωγό και το ρεύμα ID αυξάνεται γραμμικά με την VDS. Όταν αυξάνει το ρεύμα, η ωμική πτώση τάσης κατά μήκος της περιοχής του καναλιού τύπου n πολώνει την επαφή πύλης κατά την ανάστροφη φορά και το τμήμα του καναλιού που άγει αρχίζει να κλείνει με μορφή λαβίδας λόγω της κατανομής της πτώσης τάσης κατά μήκος του καναλιού (σύσφιγξη του καναλιού). Εξαιτίας της ωμικής πτώσης τάσης κατά μήκος του καναλιού, η σύσφιγξη δεν είναι ομοιόμορφη, αλλά είναι εντονότερη σε αποστάσεις που απέχουν περισσότερο από την πηγή, όπως φαίνεται στο παραπάνω Σχήμα. Στο τέλος, φτάνουμε σε μια τάση VD στην οποία παρουσιάζεται η διάτρηση του καναλιού. Αυτή είναι η τάση όπου η καμπύλη του ρεύματος ID αρχίζει να γίνεται οριζόντια και να πλησιάζει σε μια σταθερή τιμή. Βέβαια, θεωρητικά δεν είναι δυνατό να κλείσει τελείως το κανάλι και το ρεύμα ID να γίνει μηδέν. Στην πραγματικότητα αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήταν απαραίτητη η ωμική πτώση τάσης που χρειάζεται για την ανάστροφη πόλωση.
Αν τώρα η τάση VGS γίνει μηδέν, τότε η τάση που χρειάζεται η επαφή για να πολωθεί ανάστροφα παρέχεται από την VDS. Αν εφαρμοστεί αρνητική VGS, η περιοχή εκκένωσης που δημιουργείται ελαττώνει το πλάτος του καναλιού ακόμη και με VDS = 0. Έτσι, η διάτρηση εμφανίζεται σε μικρότερη τιμή της VDS και η μέγιστη τιμή της ID ελαττώνεται, όπως φαίνεται στο παρακάτω Σχήμα. Στην περίπτωση όπου VGS = Vp, τάση διάτρησης, είναι ID = 0 γιατί το κανάλι έχει συσφιχθεί εντελώς για όλες τις τιμές της VDS ≥ 0.
Ευρωπαϊκός Κώδικας
Οι δίοδοι και τα τρανζίστορς προσδιορίζονται, ως προς τα κατασκευαστικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά τους, σύμφωνα με τον εξής κώδικα γραμμάτων και αριθμών:
Εάν δεν υπάρχει τρίτο γράμμα, αλλά μετά τα δύο γράμματα ακολουθούν τρεις αριθμοί, εμφαίνεται ότι οι ημιαγωγοί αυτοί χρησιμοποιούνται σε συσκευές γενικής χρήσης. Οι αριθμοί δείχνουν τη σειρά καταχώρησης του ημιαγωγού.
Παραδείγματα ημιαγωγών ευρωπαϊκού κώδικα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημιαγωγοί
Ίρις Μαουντμπάττεν
Η Ίρις Μαουντμπάττεν (Iris Mountbatten, γεννημένη ως Ίρις Βικτώρια Βεατρίκη Γκρέις Iris Victoria Beatrice Grace, 13 Ιανουαρίου 1920 - 1 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Αγγλίδα ηθοποιός και μοντέλο και η νεότερη δισέγγονη της Βασίλισσας Βικτώριας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1920 στο Παλάτι του Κένσινγκτον, και ήταν η μοναχοπαίδι του Αλέξανδρου Μαουντμπάττεν, 1ου Μαρκήσιου του Κάρισμπρουκ και της Λαίδης Ειρήνης Ντένισον.
Ήταν παράνυφος στο γάμο των εξαδέλφων της, Πριγκίπισσας Μαρίνας της Ελλάδας και της Δανίας και Πρίγκιπα Γεωργίου, Δούκα του Κεντ και του θείου της Λόρδου Λόντσμπρο και Μαριγκόλδης Ρόζμαρι Τζόις Λάμποκ.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε ως βοηθός νοσοκόμα, και αργότερα μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σπούδασε χορό. Έγινε ηθοποιός και μοντέλο, ενώ υπήρξε οικοδέσποινα στο ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα Versatile Varieties, στο οποίο συμμετείχαν οι ηθοποιοί Εύα Μαρί Σέιντ και Έντι Άνταμς.
Η Ίρις υπήρξε παντρεμένη τρεις φορές. Το 1941 παντρεύτηκε τον Ταγματάρχη Χάμιλτον Ιωσήφ Ο'Μάλεϊ. Το 1957 παντρεύτηκε τον Αμερικανό κιθαρίστα της Τζαζ Μάικ Μπράιαν. Μαζί απέκτησαν 1 παιδί:
Το 1965 παντρεύτηκε τον Καναδό ηθοποιό και εκφωνητή Γουίλιαμ Αλεξάντερ Κεμπ. Από τον πρώτο και τον τρίτο γάμο της, δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε από όγκο στον εγκεφάλο την 1η Σεπτεμβρίου 1982 στο Νοσοκομείο Γουέλσλεϊ του Τορόντο στον Καναδά σε ηλικία 62 ετών. Είναι θαμμένη στη Εκκλησία της Αγίας Μίλντριθ της Νήσου Γουάιτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Βρετανοί μοντέλα
Δεξαμενή καθαρμών
"Δεξαμενές καθαρμών" έχουν ονομαστεί από τους αρχαιολόγους υπόγειοι τελετουργικοί χώροι που υπήρχαν στα Μινωικά ανάκτορα καθώς και σε δημόσια κτίρια της ίδιας περιόδου σε άλλες περιοχές, όπως στην Ξεστή 3 του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης. Η χρήση τους δεν είναι ακόμα εξακριβωμένη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα Κατηγορία:Μινωικός πολιτισμός Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Θήρα
Λίβανος (ναρκαλιευτικό)
Στις 9 Νοεμβρίου 1941 εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου.
Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.
Με την επιμέλεια του εφέδρου Αντιπλοιάρχου Εμμανουήλ Ματθαίου η δημιουργία του Ν/Α – χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την διάρκεια του πολέμου προσφέροντας ουσιαστικές υπηρεσίες στον Συμμαχικό Στόλο. Μεταξύ των χρόνων 1941 – 1944 χρησιμοποιήθηκε στις επιχειρήσεις της Μ. Ανατολής. Διεγράφη από τον Στόλο το 1945.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά Κατηγορία:Ελληνικά επίτακτα πλοία Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Πορφύρα (χρωστική)
thumb|right|Είδος κοχυλιού (τύπου Murex) που δίνει βαφή πορφύρα. thumb|Ο [[Ιουστινιανός Α΄ ντυμένος τον πορφυρό μανδύα του Αυτοκράτορα]] Η πορφύρα είναι φυσική χρωστική ουσία με ανεξίτηλο βαθυκόκκινο χρώμα, η οποία είναι γνωστή από τα αρχαιότερα χρόνια ως «βασιλική» βαφή. Ο όρος πορφύρα χρησιμοποιήθηκε τόσο για την ίδια τη βαφή, όσο και για τα κοχύλια από τα οποία παράγεται, καθώς και για τα ενδύματα που βάφονταν με το χρώμα της πορφύρας.
Ήταν ιδιαίτερα πολύτιμη βαφή λόγω της δυσκολίας παρασκευής και της σπανιότητας των οστράκων από τα οποία παράγεται, οπότε η χρήση ενδυμάτων βαμμένων με πορφύρα ήταν από την κλασσική αρχαιότητα ένδειξη πλούτου και εξουσίας. Έτσι, με το χρώμα της πορφύρας βάφονταν μεταξύ άλλων ορισμένα ενδύματα βασιλιάδων και αυτοκρατόρων. Γνωστές άλλωστε οι λέξεις πορφυρογέννητος και πορφυρογέννητη, για τα παιδιά που γεννήθηκαν όταν ο πατέρας τους ήταν αυτοκράτορας, σε ένα ειδικό δωμάτιο με πορφυρούς τοίχους. Κατά την συνήθεια της εποχής τα νεογέννητα παιδιά των αυτοκρατόρων τα ακουμπούσαν σε ύφασμα πορφυρού χρώματος.
Πορφυρό της Τύρου
Το συγκεκριμένο χρώμα της πορφύρας, όπως και τα περισσότερα χρώματα, δεν αποδίδονται με ακρίβεια στην οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Επιπλέον, οι χρωματικές αποκλίσεις του, που παρατηρούνται σε διάφορα ιστορικά έργα τέχνης (ψηφιδωτά, υφάσματα, βιβλιοδεσίες κλπ), καθιστούν τη σύγχρονη αναπαραγωγή του κατά προσέγγιση. Τα παρακάτω χρωματικά δείγματα δίνουν μια ιδέα αρκετά κοντά στο αυθεντικό.
_________  _________
Το δεύτερο δείγμα ονομάζεται «Πορφυρό της Τύρου», όρος που θεωρείται συνώνυμος της πορφύρας.
Δεξαμενισμός
thumb|right|280px|Δεξαμενισμός πλοίου στη [[μόνιμη δεξαμενή του Πειραιά.]] Δεξαμενισμός πλοίου (docking ή dry docking) χαρακτηρίζεται η ανά τακτά χρονικά διαστήματα είσοδος ενός πλοίου σε δεξαμενή μόνιμη ή πλωτή προκειμένου αφενός να διενεργηθούν διάφοροι έλεγχοι και επιθεωρήσεις αφετέρου να γίνουν οι απαιτούμενοι καθαρισμοί και χρωματισμοί υφάλων του πλοίου ή και οι μη άμεσης ανάγκης επισκευές ή και ακόμη οι έκτακτες μετά από κάποιο συμβάν.
Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται είτε:
Τα πλοία στην αρχή ρυμουλκούμενα εισέρχονται σ΄ αυτές υπό την καθοδήγηση του Δεξαμενιστή ή Δεξαμενάρχη με την βοήθεια αμφίπλευρων σχοινιών - βαρούλκων των δεξαμενών, στη συνέχεια αφού ολοκληρωθεί η είσοδος, οι μεν μόνιμες κλείνουν και με μεγάλες μόνιμες αντλίες αφαιρείται το νερό, οι δε πλωτές που είναι ημιβυθισμένες απαντλούν το νερό από τα κύτη τους και αναδύονται μαζί με το πλοίο που έχει εισέλθει. Απαντλούμενο το νερό και στις δύο περιπτώσεις τύπων δεξαμενών, το πλοίο όπως είναι κεντραρισμένο κατά το διάμηκες της δεξαμενής, "κάθεται" στις σχάρες (ή βάζα) με την τρόπιδα και με ειδικά ξύλα δοκούς στηρίζεται από τα πλάγια.
Κύριες εργασίες κατά τους δεξαμενισμούς των πλοίων είναι οι επιθεωρήσεις υφάλων, έλεγχοι ελίκων, πηδαλίων αντικατάσταση ανοδίων, καθαρισμοί υφάλων, συνήθως με υδροβολή, αντικατάσταση υλικών, καταβίβαση αλυσίδων αγκυρών και έλεγχος αυτών, καθώς και έλεγχος καλής λειτουργίας υφάλων απολήξεων οργάνων, στομίων αναρροφήσεων κλπ. με τελική συνήθως εργασία τον υφαλοχρωματισμό.
Στον λιμένα του Πειραιά από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα υφίστανται δύο μόνιμες δεξαμενές, γνωστότερες ως "δεξαμενές Βασιλειάδη" και μια σύγχρονη πλωτή δεξαμενή με το Όνομα "Πειραιάς ΙΙΙ" ,στις οποίες οφείλει πολλά η ανάπτυξη τόσο αυτού του ίδιου του λιμένα όσο και της πόλης του Πειραιά γενικότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλοίο
Νήσος Σαναφίρ
μικρογραφία|Η Σαναφίρ σε χάρτη της περιοχής μικρογραφία|Αεροφωτογραφία του νησιού Η Σαναφίρ (αραβικά : جزيرة صنافير) είναι νησί της Ερυθράς Θάλασσας στον Κόλπο της Άκαμπα. Το νησί διεκδικείται εξίσου από την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, σήμερα το ελέγχει με μίσθωση η Αίγυπτος από τη Σαουδική Αραβία που το θεωρεί τμήμα της επαρχίας Τομπούρκ.
Απέχει 9 χλμ από τη Σαουδική Αραβία και 23 χλμ από την Αίγυπτο, δίπλα του βρίσκεται η Νήσος Τιράν. Καταλαμβάνει έκταση 33 τετραγωνικά χλμ. Σήμερα μαζί με το Τιράν αποτελούν μέρος του Εθνικού Πάρκου Ρας Μοχάμεντ. Το 1982 καταλήφθηκε από το Ισραήλ κατά τον πόλεμο των 6 ημερών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου στην Ερυθρά θάλασσα Κατηγορία:Νησιά της Σαουδικής Αραβίας
Μανωλίνα Κωνσταντίνου
Καριέρα
Η Μανωλίνα Κωνσταντίνου ξεκίνησε από πολύ μικρή τα πρώτα της βήματα στο χώρο του βόλλεϋ. Σε ηλικία μόλις 9 ετών εντάχθηκε στις ακαδημίες πετοσφαίρισης της ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2011. Με την κυπριακή ομάδα η Μανωλίνα Κωνσταντίνου κατέκτησε το Πρωτάθλημα Κύπρου την περίοδο 2008-09, το Κύπελλο Κύπρου το 2011 καθως και το Σούπερ Καπ την ίδια χρονιά (2011). Επίσης έχει κατακτήσει κυπριακά πρωταθλήματα νεανίδων και κορασίδων.
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2011-12, η Μανωλίνα Κωνσταντίνου μεταπήδησε στον "αιώνιο αντίπαλο" Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Ετσι βρέθηκε στο ξεκίνημα της μεγάλης ομάδας που κυριάρχησε τα επόμενα χρόνια στην ελληνική πετοσφαίριση. Την περίοδο 2012-13 οι ερυθρόλευκες, υπό τις οδηγίες του προπονητή Αρχοντέλη Σωτήρχου, κατέκτησαν το Πρωτάθλημα Ελλάδος για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου αλλά και το Κύπελλο Ελλάδος. Μάλιστα, η Μανωλίνα Κωνσταντίνου ψηφίστηκε ως η πολυτιμότερη παίκτρια της τελικής φάσης του Κυπέλλου που διεξήχθη στη Σαντορίνη. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε άλλα τρία χρόνια και γεύτηκε τη χαρά των συνεχόμενων Πρωταθλημάτων και Κυπέλλων που κατέκτησε με τις υπόλοιπες ερυθρόλευκες μέχρι το 2016 που παρέμεινε στην ομάδα του Πειραιά.
Το Καλοκαίρι του 2016 η Κωνσταντίνου αναχώρησε για τον Ηρακλή Κηφισιάς, που τότε αγωνιζόταν στην Α2 Εθνική κατηγορία, και συνέβαλε αποφασιστικά στην άνοδο της ομάδας στη Βόλεϊ Λιγκ, όπως μετονομάστηκε από την περίοδο 2017-18 η Α' Εθνική κατηγορία της ελληνικής γυναικείας πετοσφαίρισης. Τον Μάιο του 2017 η Μανωλίνα Κωνσταντίνου ανανέωσε τη συνεργασία της με τον Ηρακλή Κηφισιάς για μια ακόμα χρονιά. Στον Ηρακλή παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2018, οπότε η ομάδα της Κηφισιάς αποχώρησε από το Πρωτάθλημα και η Κωνσταντίνου εντάχθηκε για το υπόλοιπο της περιόδου στον Γ.Σ. Ηλιούπολης. Το Καλοκαίρι του 2018 η Μανωλίνα Κωνσταντίνου μεταγράφηκε στη Θέτιδα Βούλας που τότε αγωνιζόταν στην Πρε Λιγκ και συνέβαλε στην άνοδο της ομάδας της στη μεγάλη εθνική κατηγορία της Ελλάδας.
Την περίοδο 2021-2022 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, με τον οποίο κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας.
Πετοσφαίριση άμμου
Η Μανωλίνα Κωνσταντίνου ασχολείται επίσης από μικρή ηλικία και με την πετοσφαίριση άμμου. Με τη Μαριώτα Αγγελοπούλου έχουν φτιάξει ένα αχώριστο δίδυμο, που έχει σημειώσει σημαντικές επιτυχίες τόσο στον ελληνοκυπριακό, όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο. Δύο από τις πολλές διακρίσεις τους είναι το Χρυσό Μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 Μικρών Κρατών το 2011 στο Τελ Αβίβ, και το Ασημένιο Μετάλλιο στους 17ους Αγώνες Μικρών Κρατών το 2017 στο Σαν Μαρίνο σε επίπεδο πλέον Γυναικών. Και στις δύο διοργανώσεις το δίδυμο Μ-Μ, όπως πλέον αποκαλείτο, αντιπροσώπευε την ομάδα της Κύπρου. Το Καλοκαίρι του 2018 με συμπαίκτρια την Ζώγια Κωνσταντοπούλου φτάνει στο Χρυσό Μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ζώνης Μικρών Κρατών στη Βαντούζ του Λιχτενστάιν.
Τον Αύγουστο του 2019 επανενφανίζεται το δίδυμο Μ-Μ, Μανωλίνα Κωνσταντίνου - Μαριώτα Αγγελοπούλου, και αφού κατακτά το Παγκύπριο Πρωτάθλημα Άμμου, λίγο αργότερα κατακτά το Ασηνμένιο Μετάλλιο στους Παράκτιους Μεσογειακούς Αγώνες της Πάτρας.
Διεθνής Καριέρα
Η Μανωλίνα Κωνσταντίνου από πολύ μικρή έχει κληθεί και συμμετάσχει στις εθνικές ομάδες Κορασίδων και Νεανίδων της Κύπρου. Επίσης έχει αρκετές συμμετοχές και με την Εθνική Γυναικών της Κύπρου.
Εθνικά Πρωταθλήματα
''' 1 Πρωτάθλημα Κύπρου
''' 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
1 Σούπερ Καπ Κύπρου: 2011 (Α.Ε. Λεμεσού)
5 Κύπελλα Ελλάδας
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Κάστρο του Σενονσώ
Το κάστρο του Σενονσώ (le château de Chenonceau) βρίσκεται στην κοινότητα του Σενονσώ  στο νομό Αντρ-ε-Λουάρ  στην κεντροδυτική Γαλλία. Είναι ένα από τα κάστρα του Λίγηρα.
Γραφείο Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας
Το Γραφείο Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας (ΓΕΝΕ) (Labour Exchange Office) είναι Δημόσια Υπηρεσία που εποπτεύεται από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.
Κάστρο του Σενονσώ
Το Σενονσώ είναι κτισμένο, επιπλωμένο, και διαμορφωμένο από γυναίκες πολύ διαφορετικές κατά την ιδιοσυγκρασία τους. Χτίστηκε από την Κατρίν Μπρισονέ το 1513, εμπλουτίστηκε από τη Ντιάν ντε Πουατιέ και διευρύνθηκε από την Αικατερίνη των Μεδίκων. Έγινε χώρος περισυλλογής της βασίλισσας Λουίζας της Λωρραίνης, έπειτα διασώθηκε από την Λουίζ Ντυπάν κατά τη διάρκεια της γαλλικής Επανάστασης και τέλος, μεταμορφώθηκε από την κυρία Πελούζ. Έτσι, απέκτησε το χαρακτηρισμό το κάστρο των Κυριών, διότι «το θηλυκό αποτύπωμα είναι παρόν παντού, προστατεύοντας από τις συγκρούσεις και τους πολέμους για να είναι για πάντα ένας τόπος ειρήνης».
Γραφείο Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας
Κατά τον Κ.Δ.Ν.Δ. (άρθρα 93 - 95) η εύρεση εργασίας στους Έλληνες ναυτικούς ενεργείται υποχρεωτικά μέσω των Γραφείων Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας (ΓΕΝΕ) και όπου δεν υπάρχουν τέτοια από τις κατά τόπους Λιμενικές Αρχές. Κάθε ναυτικός που απολύεται σε ελληνικό λιμένα ή σε ξένο λιμένα και επαναπατρίζεται, υποχρεούται να εγγραφεί στους τηρούμενους, από τις Υπηρεσίες αυτές, καταλόγους των μη εργαζομένων ναυτικών.
Κάστρο του Σενονσώ
Όλη η περιοχή, ιδιοκτησία σήμερα της οικογένειας Μενιέ, δέχεται ετησίως 850.000 επισκέπτες. Το κάστρο ανήκει στα ιστορικά μνημεία της Γαλλίας από το 1840 και το πάρκο από το 1962.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Το κάστρο του Σενονσώ, επάνω στον ποταμό Σερ στην Τουραίνη ([[Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ, Γαλλία). Αυτό το κάστρο του Λίγηρα χτίστηκε από τον Τομά Μπογιέ και τη σύζυγό του Κατρίν Μπρισονέ, αλλά η κατασκευή-γέφυρα επάνω στο ποτάμι έγινε από την Αικατερίνη των Μεδίκων.]]
Η οικογένεια Μαρκ
Το πρώτο κάστρο που χτίστηκε στο Σενονσώ χρονολογείται από το 13ο αιώνα, όπως επίσης και ένας οχυρωμένος μύλος που χρονολογείται από το 1230, εποχή κατά την οποία ανήκε στην οικογένεια Μαρκ (Marques). Η γέφυρα δεν υπήρχε τότε, θα κτιστεί πολύ αργότερα. Έτσι, η στρατηγική λειτουργία του αρχικού κάστρου δεν ήταν το πέρασμα από τη μία όχθη στην άλλη, αλλά μάλλον μια διαχείριση της ποτάμιας κυκλοφορίας πάνω στον ποταμό Σερ.
Γραφείο Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας
Σήμερα υφίσταται μόνο ένα τέτοιο Γραφείο που εδρεύει στον Πειραιά.
Κάστρο του Σενονσώ
Η οικογένεια Μαρκ
Ο Σερ χρησιμοποιείτο τότε ευρέως για τη μεταφορά ξυλείας, οικοδομικών υλικών, αλατιού, κρασιού και κτηνοτροφικών προϊόντων. Το κάστρο υπέστη καταστροφές κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου, εποχή κατά την οποία ο Ζαν Μαρκ είχε εχθρικές σχέσεις με τον δελφίνο Λουδοβίκο του Γκυγιέν, αρχηγό του Βασιλικού Συμβουλίου, και παρέδωσε το Σενονσώ στα αγγλικά στρατεύματα. Το Σενονσώ ανακατελήφθη από τους Γάλλους το 1411, χάρη στη νίκη του Μπουσικώ. Το κάστρο τότε κάηκε και ισοπεδώθηκε.
Γραφείο Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Ναυτικη Εργασια
Κάστρο του Σενονσώ
Η οικογένεια Μαρκ
Αργότερα, ο Ζαν Μαρκ ζήτησε την άδεια από τον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας, προκειμένου να ανακατασκευάσει ένα κάστρο στην περιοχή. Η άδεια τού δόθηκε το 1432. Το κάστρο ξαναχτίστηκε σε διαφορετική θέση και παρουσιάζει μια νέα αρχιτεκτονική : στηριγμένο στον Σερ, οριοθετεί ένα χώρο που είναι σχεδόν τετράγωνος (50 x ) και περιβάλλεται από τρεις πλευρές από τάφρους με νερό. Η τέταρτη πλευρά του κλείνεται και απομονώνεται από τον ποταμό Σερ. Στις γωνίες είχε τέσσερις στρογγυλούς πύργους, που οι βάσεις τους ήταν μέσα στις υγρές τάφρους και υπήρχαν τείχη, ανάμεσα στα οποία βρισκόταν το κύριο σώμα του σπιτιού και που διακόπτονταν από τις οχυρώσεις της πόρτας της εισόδου. Από αυτό το φεουδαρχικό κάστρο δεν έχει επιβιώσει παρά μόνο ο νοτιο-δυτικός πύργος, γνωστός ως «πύργος των Μαρκ». Πίσω από το κάστρο, στις όχθες του ποταμού Σερ, χτίστηκε ένας μύλος.δεξιά|μικρογραφία| Απόδοση της νότιας όψης του κάστρου του Τομά Μπογιέ. Σχέδιο του Φελίξ Ρογκέ ( Felix Roguet).
Ο Τομά Μπογιέ
δεξιά|μικρογραφία| Το σχέδιο του Σενονσώ μετά την κατασκευή της γέφυρας στην 1559, και πριν από την γκαλερί το 1576. Ένας από τους διαδόχους του Ζαν Μαρκ, ο Πιέρ Μαρκ, παντρεύτηκε την Μαρτίν Μπερά, κόρη του ταμία της Γαλλίας και θαλαμηπόλου του Λουδοβίκου ΙΑ'. Η κακή διαχείριση της ιδιοκτησίας οδήγησε την οικογένεια σε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, τα οποία οδήγησαν στη σύλληψή του στις 3 Ιουνίου 1496. Το κάστρο το αγόρασε ο  Τομά Μπογιέ (Thomas Bohier), αστός από την Τουρ που πρόσφατα είχε γίνει ευγενής, για 7.374 λίβρες. Οι Μαρκ αποσύρθηκαν στο αρχοντικό του Κουλντραί. Ο Τομά Μπογιέ τους έδωσε τη δυνατότητα επαναγοράς έως τις 25 Δεκεμβρίου 1498 για 12.550 λίβρες. Αλλά ο Πιέρ Μαρκ δεν μπορούσε να πληρώσει. Στις 9 Νοεμβρίου 1499 ο Γκιγιόμ Μαρκ, αδελφός του Πιέρ, διεκδίκησε την ιδιοκτησία, με την επίκληση της ρήτρας υπαναχώρησης, και άρχισε διαδικασίες για να το ανακτήσει.
Μετά τον θάνατό του, η κόρη του Κατρίν Μαρκ άνοιξε ξανά την υπόθεση και ικανοποιήθηκε εν μέρει, αναγκάζοντας τον Τομά Μπογιέ να μείνει στο κάστρο της Ουντ (Houdes), όπου ο ίδιος είχε χτίσει ένα σπίτι. Η Κατρίν νυμφεύτηκε τον Φρανσουά Φυμέ, άρχοντα των Φουρνό. Άρχισε νέες διαδικασίες προκειμένου να αποκτήσει συγχρόνως, την Ουντ, έτσι ώστε όλα τα παλιά εδάφη της οικογένειας να  επιστρέψουν σ' αυτήν.
Μετά από μια δύσκολη δικαστική διαμάχη, στις 8 Φεβρουαρίου 1512 η περιοχή καταχωρήθηκε οριστικά στον Τομά Μπογιέ.