cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογές στη Ρουάντα
1961
Το πρώτο δημοψήφισμα στη Ρουάντα διεξήχθη στις 25 Σεπτεμβρίου 1961 για το πολιτειακό. Το δημοψήφισμα συνέπεσε με τις βουλευτικές εκλογές και αποτελείτο από 2 ερωτήματα: το ένα αφορούσε τη διατήρηση ή μη της μοναρχίας μετά την ανεξαρτησία των επόμενη χρονιά και το άλλο για το αν θα παρέμενε βασιλιάς ο Κιγκελί Ε΄. Αμφότερες οι προτάσεις απορρίφθηκαν από τους ψηφοφόρους σε ποσοστό 80%, με συμμετοχή 95%.
1978
Στις 17 Δεκεμβρίου 1978 έγινε δημοψήφισμα για σύνταγμα, με το οποίο το πολίτευμα μεταβλήθηκε σε Προεδρική Δημοκρατία χωρίς όρια θητειών για τον πρόεδρο και επιβλήθηκε ο μονοκομματισμός. Μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα έγινε το Εθνικό Επαναστατικό Κίνημα για την Ανάπτυξη. Το 89,1% των πολιτών ενέκρινε το νέο σύνταγμα. Το προηγούμενο μοναδικό νόμιμο κόμμα, το MDR-Parmehutu διαλύθηκε από το 1973, όταν πρόεδρος έγινε ο Ζουβενάλ Χαμπιαριμανά, έπειτα από πραξικόπημα.
2003
Ένα νέο σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα στις 26 Μαΐου 2003. Με το νέο σύνταγμα συστάθηκε μια προεδρική δημοκρατία με κοινοβούλιο που αποτελείται από δύο σώματα, ενώ απαγορεύτηκε η υποκίνηση του φυλετικού μίσους. Το 93% των ψηφοφόρων ενέκριναν το νέο σύνταγμα και η συμμετοχή έφτασε το 90%. Έπειτα από την έγκριση του συντάγματος, διεξήχθησαν προεδρικές (25 Αυγούστου) και βουλευτικές εκλογές (29-30 Σεπτεμβρίου).
Παραπομπές
*
Εγκυκλοπαίδεια του μεσαιωνικού χρονικού
Η Εγκυκλοπαίδεια του μεσαιωνικού χρονικού (ΕΜΧ - Encyclopedia of the Medieval Chronicle: EMC) είναι μια εξειδικευμένη εγκυκλοπαίδεια των μεσαιωνικών χρονικών και χρονολογίων, που εκδόθηκε υπό την επιστημονική επιμέλεια του Graeme Dunphy και εκδόθηκε στο Λέιντεν από τον εκδοτικό οίκο Brill. Κατά συνέπεια αποτελεί ταυτόχρονα λογοτεχνικό λεξικό και έργο αναφοράς για την ιστοριογραφία.
Περιγραφή
Τα χρονικά και τα χρονολόγια είναι έργα ιστορικά που γράφτηκαν κατά τα μεσαιωνικά χρόνια. Είναι σημαντικά για τους ιστορικούς ως μαρτυρίες των γεγονότων που καταγράφουν, για τους μελετητές της λογοτεχνίας για το υφολογικό, μορφολογικό και κειμενικό τους ενδιαφέρον και για τους ερευνητές της πολιτισμικής ιστορίας ως αποτύπωση της πρόσληψης και προβολής της ιστορίας από την προοπτική του κάθε συγγραφέα. Όταν σώζονται σε εικονογραφημένα χειρόγραφα αποτελούν επίσης αντικείμενο ενδιαφέροντος για τους ιστορικούς της τέχνης. Οι “χρονογραφικές σπουδές” ως ένας διεπιστημονικός τομέας εδραιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό χάρη στη Εταιρεία του Μεσαιωνικού Χρονικού (Medieval Chronicle Society). Το σχέδιο για τη σύνταξη της Εγκυκλοπαίδειας του μεσαιωνικού χρονικού γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στους κόλπους αυτής της Εταιρείας.
Η ΕΜΧ περιέχει γύρω στα 2500 ως επί το πλείστον σύντομα λήμματα για διαφορετικούς συγγραφείς ή για ανώνυμα έργα. Ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών των έργων προέρχεται από τη χριστιανική Δυτική Ευρώπη αλλά περιλαμβάνονται επίσης άρθρα για βυζαντινά (85), σλαβικά, συριακά, ισλαμικά και εβραϊκά χρονικά. Τα λήμματα παρέχουν πληροφορίες για τη χρονολόγηση, τη γλώσσα, τη μορφή και τη χειρόγραφη παράδοση του κειμένου και αναλύουν ζητήματα που αποτέλεσαν αντικείμενο της πρόσφατης έρευνας. Υπάρχουν ακόμη περίπου 60 μεγαλύτερα “θεματικά” άρθρα που αφορούν σε συγκεκριμένες όψεις των χρονικών. Η δίτομη έκδοση δημοσιεύτηκε το 2010 και περιέχει περίπου 1830 σελίδες και γύρω στις 60 μαυρόασπρες ολοσέλιδες εικόνες. Σχεδόν 450 επιστήμονες συνεργάστηκαν για τη συγγραφή του έργου. Μια ηλεκτρονική έκδοση με επιπρόσθετα λήμματα αναμένεται να δημοσιευτεί το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Μεσαίωνας Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Medieval Chronicle Society
Λαμπραίικα Αχαΐας
Τα Λαμπραίικα είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πετροχωρίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.
Τοποθεσία
Ο οικισμός της Λαμπραίικων βρίσκεται σε πεδινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας. Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα βόρεια η Εθνική Οδός Πάτρας-Πύργου, στα βορειοανατολικά τα Βεσκουκαίικα και η Καρυά (Κασνεσαίικα) ενώ βορειότερα στην ίδια διεύθυνση η Κάτω Αχαΐα και οι οικισμοί της Τ.Κ. Αγιοβλασίτικων, στα ανατολικά τα Ζαμπεταίικα-Στασιναίικα και ο Λογοθέτης, στα νοτιοανατολικά το Πετροχώρι, στα νότια το Πουρνάρι, στα νοτιοδυτικά τα Γιουλαίικα και ο Μύρτος, ενώ στα δυτικά του βρίσκονται τα Καραμεσηναίικα.
Απέχει λιγότερο από 2 χλμ. από το Πετροχώρι, έδρα της Τ.Κ. Πετροχωρίου στην οποία υπάγεται, 8 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 80 μέτρων.
Ονομασία
Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται είτε από κάτοικο με επίθετο Λαμπρούλιας καταγόμενο από τη Χειμάρρα είτε από το επίθετο της οικογένειας Λάμπρου με καταγωγή από το Παναχαϊκό. Οι αρχικοί κάτοικοι του χωριού είχαν αρβανίτικη καταγωγή.
Διοικητική εξέλιξη
Ο οικισμός των Λαμπραίικων αναγνωρίστηκε με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, όταν, με τη δημιουργία του θεσμού των Κοινοτήτων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δραγάνου (μετέπειτα: Κοινότητα Πετροχωρίου). Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Πετροχωρίου.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο
Το Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίo είναι ελληνική κινηματογραφική κωμωδία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Νίκου Περάκη. Πρόκειται για μια παραγωγή του 2005 και διαφημίστηκε ως συνέχεια της ταινίας Λούφα και παραλλαγή του 1984, αν και στην πραγματικότητα δεν έχει ουδεμία σχέση με εκείνη την παραγωγή πέραν του στρατιωτικού περιβάλλοντος. Πραγματική συνέχεια της ταινίας Λούφας και παραλλαγή είναι η ταινία BIOS + πολιτεία του 1987, του ίδιου σκηνοθέτη.
Πλοκή
Μια μικρή ομάδα φαντάρων από την Κω πηγαίνει στη βραχονησίδα Πίττα για να αναλάβει υπηρεσία φύλαξης. Τα ξημερώματα της 15ης Αυγούστου 2003 η τουρκική θαλαμηγός «Ege guzeli» (Ομορφιά του Αιγαίου) επιχειρεί να αποβιβάσει στην Πίττα τρεις ναυαγούς παράνομους μετανάστες, δύο άνδρες και μια εξάχρονη, τους οποίους περιέσωσε πλέοντας σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Εκτός από τον Τούρκο καπετάνιο κι έναν ναύτη, στο σκάφος επιβαίνουν δυο υποψήφιες και μία τέως εστεμμένη καλλονή, ένας ρεπόρτερ και ένας καμεραμάν του Bodrum TV, του τοπικού τουρκικού καναλιού που διοργανώνει τα ετήσια καλλιστεία στην κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα της χερσονήσου της Αλικαρνασσού.
Η εξαμελής φρουρά του φυλακίου καταλαμβάνει το σκάφος και αναμένοντας άνωθεν διαταγές υποχρεώνει το πλήρωμα να αποβιβαστεί και να φιλοξενηθεί στην νησίδα.
Η χάριν μιας φανταρίστικης φάρσας και λόγω άλλων δυσμενών συνθηκών παρακινδυνευμένη επικοινωνία με την μονάδα αφενός, η αυθεντικότητα χαρακτήρων των εθνοφυλάκων, τα εμφανή προσόντα των καλλονών, η φιλοπατρία των συνοδών τους και η απόγνωση των παράνομων μεταναστών αφετέρου, περιπλέκουν μια εγκάρδια και συγχρόνως εκρηκτική συνάντηση, η οποία κλιμακώνεται σε μια παρ' ολίγον σύρραξη μεταξύ των όμορων κρατών.
Τελικά όλα συμβάλλουν μόνο στην αποδόμηση πολλών στερεοτύπων και περισσότερων προκαταλήψεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Τουρκόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Περάκη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Περάκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες
Αθανάσιος Σκουρτανιώτης
Ο Αθανάσιος Σκουρτανιώτης γεννήθηκε το 1793 στα Σκούρτα των Δερβενοχωρίων,τα οποία ήταν το μεγαλύτερο χωριό της επαρχίας Θηβών. Το κανονικό του όνομα ήταν Γάτσης αλλά όταν έγινε γνωστός για τα κατορθώματα του κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης,ο θρύλος του πρόσθεσε το όνομα της ιδιαίτερης πατρίδας του των Σκούρτων Βοιωτίας. Στα παιδικά του χρόνια φοίτησε στην μονή του οσίου Μελετίου όπου έμαθε λίγα γράμματα και εκεί πήρε τα πρώτα του πολιτικά και στρατωτικά μαθήματα.
Δράση κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας
Τα Δερβενοχώρια απολάμβαναν κατάτην Τουρκοκρατία ορισμένα προνόμια σε σχέση με άλλες περιοχές της Ελλάδος.Το πιο σημαντικό από αυτά ήταν ότι είχαν το δικαίωμα να καταρτίσουν και να συντηρούν ένοπλα τμήματα στην περιοχή τους με σκοπό την πάταξη της ληστείας στην περιοχή της δικαιοδοσίας τους. Όταν ξέσπασε η Ελληνική επανάσταση αρχηγός αυτού του σώματος ήταν ο Σκουρτανιώτης. Επικεφαλής πολλών Δερβενοχωριτών και άλλων πολεμιστών από την Θήβα και την ευρύτερη περιοχή ήταν από τους πρώτους που ύψωσαν την σημαία της επανάστασης στην Στερεά Ελλάδα.Μαζί με τους Μελέτιο Βασιλείου και Δήμο Αντωνίου κυρίεψαν την Αθήνα και πολιόρκησαν την Ακρόπολη. Από την αρχή της επανάστασης μέχρι και τον θάνατο του ήταν κύριος της περιοχής μεταξύ Πάρνηθας και Κιθαιρώνα και εξορμώντας από εκεί, διέκοπτε πολλές φορές τις επικοινωνίες των Τούρκων μεταξύ Θήβας, Αθήνας και Χαλκίδας και λήστευε τις εφοδιοπομπές τους παίρνοντας πολεμοφόδια. Ιδιαίτερα εναντίον των Τούρκων της Χαλκίδας διεξήγαγε διαρκή και συστηματικό πόλεμο και όταν δεν είχε να επιτεθεί σε στρατιωτκά αποσπάσματα, περιφέρονταν στα χωριά της Αυλίδας και κυνηγούσε τους Τούρκους που εργάζονταν στα χωράφια αρπάζοντας από αυτούς προϊόντα και ζώα. Σε αντίθεση με τις πολεμικές του ενέργειες εναντίον των Τούρκων της Χαλκίδας και της ΑΘήνας,δεν έκανε το ίδιο και με τους Τούρκους της Θήβας, με τους οποίους υπήρχε ένας αμοβαίος συμβιβασμός για την μεταξύ τους αποφυγή πολεμικών ενεργειών. Ο Αθανάσιος Σκουρτανιώτης πολέμησε και εκτός Βοιωτίας και συνεργάστηκε με τους Βάσσο,Κριεζώτη, Νικηταρά και Οδυσσέα Ανδρούτσο σε πολλές μάχες και σε όλες διακρίθηκε γαι την σύνεση την ανδρεία του και την στρατηγική του ικανότητα.
Θάνατος Αθανάσιου Σκουρτανιώτη-η μάχη στο Μαυρομάτι
Επειδή γινόταν μεγάλη λεηλασία και πολλές καταστροφές στους δυτικούς Δήμους της επαρχίας Θηβών και των ανατολικών της Λιβαδειάς, οι κάτοικοι των παραπάνω περιοχών ζήτησαν την βοήθεια του Σκουρτανιώτη ο οποίος είχε αναγνωριστεί σαν γενικός αρχηγός της Βοιωτίας. Σαν κέντρο των επιχειρήσεων του διάλεξε το Νεοχώρι Θεσπιών, το οποίο είχε το πλεονέκτημα να βρίσκεται στους πρόποδες του Ελικώνα,κοντά στον Κιθαιρώνα αλλά και στον Κορινθιακό κόλπο. Το σώμα το οποίο διοικούσε ήταν διαιρεμένο σε πολλά τμήματα γιατί είχε την εποπτεία από τα πρόθυρα της Χαλκίδας ,που κρατούσε σε πολιορκία και δυσκόλευε την έξοδο των Τούρκων από το φρούριο του Καραμπαμπά, μέχρι τα χωριά της Κωπαΐδας και την Δομβραίνα.Για τον παραπάνω λόγο δεν ήταν πολύ εύκολο να μαζευτεί και να καταφέρει καίρια πλήγματα στον εχθρό. Γνωρίζοντας όλες τις παραπάνω δυσκολίες και κάνοντας τους υπολογισμούς του ο Σκουρτανιώτης αποφάσισε στα τέλη του Οκτωβρίου να επιτεθεί και να διαλύσει τους Τούρκους οι οποίοι περιφέρονταν και λεηλατούσαν από την Πέτρα μέχρι και τις Θεσπιές. Έτσι διέταξε τους κατοίκους των χωριών να καταφύγουν στα βουνά και κάλεσε και τους άλλους οπλαρχηγούς της περιοχής του να βρεθούν το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου στα Παραπούγγια γραφοντάς τους:"Έχουμε γάμο και δεν πρέπει να λείψει κανείς ,διότι τέτοιο δεν θα ξαναϊδούμε άλλον" Την επόμενη ημέρα 26 Οκτωβρίου 1825 ο Σκουρτανιώτης έστειλε τον Δρίτσουλα μαζί με δέκα άντρες να παρακολουθήσει τις κινήσεις του εχθρού. Πιο τολμηρός και πιο γενναίος από ότι χρειαζόαταν ο Δρίτσουλας επιτέθηκε σε μία μικρή ομάδα Τουρκικού ιππικού σκοτώνοντας μερικούς, αλλά και δίνοντας την δυνατότητα σε όσους διέφυγαν να αναγγείλουν το συμβάν και να θέσει σε κίνδυνο τους συντρόφους του. Ο Σκουρτανιώτης κατάλαβε αμέσως τον θανάσιμο κίνδυνο τον οποίο διέτρεχαν και θέλησε να υποχωρήσουν προς το βουνό γιατί ήταν μόνο εβδομήντα άτομα και χωρίς τα κατάλληλα πολεμοφόδια για μία τέτοια μάχη. Η άμεση εμφάνιση μεγάλης δύναμης του Τουρκικού ιππικού, δεν άφησε περιθώρια για συζητήσεις και κατέλαβαν την μάνδρα της αγίας Σωτήρας και απέκρουαν με μεγάλη επιτυχία τις λυσσαλέες επιθέσεις των Τούρκων όι οποίοι σταμάτησαν μετά από δύο ώρες συνεχών επιθέσεων λόγω των μεγάλων τους απωλειών. Δυστυχώς όμως με την παύση της μάχης ήρθαν σημαντικές ενισχύσεις για τους Τούρκους που έφταναν τους 700-800 άντρες.Παρά την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων μόλις τους τέλειωσαν τα πυρομαχικά,οι Τούρκοι σκαρφάλωσαν στην στέγη της εκκλησίας, άνοιξαν τρύπες και έριξαν μέσα πίσσα, ρετσίνι, θειάφι και άλλα εύφλεκτα υλικά και καίγοντας τα προκάλεσαν τον θάνατο όλων των έγκλειστων ηρώων. Μετά τον θάνατο του Αθανάσιου Σκουρτανιώτη στην οπλαρχηγία τον διαδέχτηκε ο αδερφός του Γεώργιος, ο οποίος αναδείχτηκε άξιος διάδοχος του.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Ωσόν (Τουλούζ)
Το Ωσόν (γαλλικά: Aussonne, οξιτανικά: Aussona) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωσοναί (γαλλικά: Aussonnais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Αμάσις
thumb|right|250px|[[Όλπη με επιγραφή του Αμάσι, Λούβρο, αρ. F 30]] Ο Αμάσις υπήρξε αρχαίος Αθηναίος κεραμεύς. Άκμασε μεταξύ 560-550 και 530-520 π.Χ.
Βιογραφία
Στο εργαστήριο του Αμάσι διέπρεψε ένας επίσης σημαντικός αγγειογράφος, ο οποίος είναι συμβατικά γνωστός ως ζωγράφος του Αμάσι. Τα αγγεία του Αμάσι είναι ως επί το πλείστον μελανόμορφα, αργότερα ερυθρόμορφα. Ο Αμάσις και ο Εξηκίας είναι οι πρώτοι αξιόλογοι κατασκευαστές αγγειογραφημένων αμφορέων με διπλή όψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Ασοριστάν
μικρογραφία|311x311εσ|Χάρτης του Ασοριστάν και των πέριξ εδαφών Το Ασο(υ)ριστάν (περσικά: 𐭠𐭮𐭥𐭥𐭮𐭲𐭭) ήταν το όνομα της σασσανιδικής επαρχίας της Ασσυρίας και της Βαβυλωνίας από το 226 έως το 637.
Ονομασία
Η παρθική ονομασία Asōristān 𐭀𐭎𐭅𐭓𐭎𐭕𐭍 είναι γνωστή από την επιγραφή του Σαπώρη Α΄ της Περσίας στον Κύβο του Ζωροάστρη και από την επιγραφή του Ναρσή στο Παϊκουλί. Το επίθετο āsōrīg στην μέση περσική σημαίνει αντίστοιχα "Ασσύριος". Η περιοχή είχε επίσης και διάφορα άλλα ονόματα: Ασσυρία, Αθούρα, Μπετ Αραμάγιε, Βαβήλ και Ερέχ/Εράκ.
Μετά τα μέσα του 6ου αιώνα ονομάστηκε επίσης Khvārvarān στα περσικά.
Το όνομα Asōristān είναι μια ένωση του Asōr ("Ασσυρίζ") και του ιρανικού επιθήματος -istān ("γη του/των"). Το όνομα Ασσυρία, με τη μορφή Ασοριστάν, μεταβλήθηκε από τους Πάρθους για να συμπεριλάβει την αρχαία Βαβυλωνία και αυτό συνεχίστηκε υπό τους Σασσανίδες.
Η ιστορική χώρα της Ασσυρίας (Αθούρα), ωστόσο, βρισκόταν στα βόρεια του Βαβυλωνιακού Ασοριστάν, στην ανεξάρτητη μεθοριακή επαρχία της Οσροηνής.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια των Αχαιμενιδών (550–330 π.Χ.) και της Παρθιανής Αυτοκρατορίας, η περιοχή αυτή ήταν γνωστή με το παλιό περσικό όνομα Αθούρα. Το Ασοριστάν, η "γη της Ασσυρίας", ήταν η κυριότερη επαρχία της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών.
Η πόλη Κτησιφών χρησίμευσε ως η πρωτεύουσα και της Παρθικής και της Σασανιδικής Αυτοκρατορίας και ήταν για κάποιο διάστημα η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο. Η κύρια γλώσσα, που ομιλούσαν οι Ασσυριανοί, ήταν η ανατολική αραμαϊκή, με την τοπική συριακή γλώσσα να αποτελεί σημαντικό όχημα για τον Συριακό Χριστιανισμό. Η Εκκλησία της Ανατολής ιδρύθηκε στο Ασοριστάν.
Το Ασοριστάν ήταν σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπο με την αρχαία Μεσοποταμία. Τα βόρεια σύνορα είναι κάπως αβέβαια, αλλά πιθανότατα ακολουθούσαν μια γραμμή από την Άντα έως το Tικρίτ. Η Χιρά ήταν πιθανώς το νοτιότερο σημείο, τα σύνορα μετά από το βόρειο τμήμα των βάλτων του Ουασίτ.
Οι Πάρθοι είχαν ασκήσει μόνο χαλαρό έλεγχο κατά καιρούς, επιτρέποντας την ακμή ορισμένων συριακών βασιλικών της Ασσυρίας στην Άνω Μεσοποταμία, την ανεξάρτητη Οσροηνή, καθώς και στις περιοχές της Αδιαβηνής και του μερικώς ασυριακού κράτους της Χάτρα. Η αυτοκρατορία των Σασσανιδών κατέκτησε την Ασσυρία και τη Μεσοποταμία από τους Παρθούς κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 220 και το 260 είχε καταργήσει αυτές τις πόλεις-κράτη, με την Ασούρ, 3000ετών, να διαλύεται το 256. Ορισμένες περιοχές φαίνεται να έχουν παραμείνει εν μέρει αυτόνομες μέχρι το τέλος του τέταρτου αιώνα, με έναν Ασσύριο βασιλιά ονόματι Σινχαρίμπ να φέρεται να κυβερνά ένα μέρος της Ασσυρίας το 370.
Μεταξύ 633-8, η περιοχή κυριεύτηκε από τους Άραβες κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κατάκτησης της Περσίας. Μαζί με το Μεσάν, έγινε η επαρχία του αλ-Ιράκ. Το Ασοριστάν μεταβιβάστηκε το 639, τερματίζοντας πάνω από 3000 χρόνια της Ασσυρίας ως γεωπολιτική οντότητα. Έναν αιώνα αργότερα, η περιοχή έγινε η πρωτεύουσα του Χαλιφάτου των Αββασιδών και το κέντρο της Χρυσής Εποχής του Ισλάμ για πεντακόσια χρόνια, από τον 8ο έως τον 13ο αιώνα.
Μετά την μουσουλμανική κατάκτηση, το Ασοριστάν είδε μια σταδιακή, αλλά μεγάλη εισροή μουσουλμάνων: στην αρχή Αράβων, αλλά αργότερα και ιρανικών και τουρκικών φύλων.
Οι ασσυριακοί λαοί συνέχισαν να υπομένουν, απορρίπτοντας τον αραβικοποίηση και τον εξισλαμισμό, και συνέχισαν να αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού του Βορρά μέχρι το 14ο αιώνα, έως ότου οι θρησκευτικά υποκινούμενες σφαγές του Ταμερλάνου μείωσαν δραστικά τον αριθμό τους και οδήγησαν τελικά στην εγκατάλειψη της πόλης Ασούρ. Μετά από αυτήν την περίοδο, οι Ασσύριοι έγιναν η εθνοτική, γλωσσική και θρησκευτική μειονότητα στην πατρίδα τους.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Ασοριστάν ήταν μικτός. Ο Βορράς αποτελούνταν κυρίως από αυτόχθονες Ασσύριους, ενώ οι εθνικά και γλωσσικά πανομοιότυποι Βαβυλώνιοι ζούσαν στο νότο, οι Αραμαίοι και οι Ναβαταίοι κατοικούσαν στις μακρινές νοτιοδυτικές ερήμους και οι Πέρσες, οι Αρμένιοι, οι Εβραίοι και οι Μανδαίοι σε όλη τη Μεσοποταμία.
Θρησκεία
Η θρησκευτική δημογραφία της Μεσοποταμίας ήταν πολύ διαφορετική κατά την Ύστερη Αρχαιότητα. Από τον 1ο και το 2ο αιώνα ο Συριακός Χριστιανισμός έγινε η κύρια θρησκεία, ενώ άλλες ομάδες ασκούσαν τον Μανδαϊσμό, τον Ιουδαϊσμό, τον Μανιχαϊσμό, τον Ζωροαστρισμό και την αρχαία Ασσυρο-Βαβυλωνιακή μεσοποταμιακή θρησκεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Άνω Μεσοποταμία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νόβι Ντβουρ Κρουλέφσκι
Το Νόβι Ντβουρ Κρουλέφσκι (πολωνικά: Nowy Dwór Królewski, γερμανικά: Königlich Neudorf) είναι χωριό του Πόβιατ Χέουμνο στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της νοτιοανατολικής Πολωνίας, το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στο Χέουμνο και το Τόρουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2001
Το 66ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2001 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας στις 16 και 17 Ιουνίου μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2001.
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο, παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο, στις 4 Νοεμβρίου υπό δυσμενέστατες συνθήκες, αφού είχε ξεσπάσει καταιγίδα -πραγματική θεομηνία- με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η διαδρομή και οι δρομείς να αντιμετωπίσουν μεγάλα προβλήματα. Πανελληνιονίκης αναδείχθηκε η Γεωργία Αμπατζίδου. Ήταν η τρίτη συμμετοχή της στον διεθνή αγώνα αλλά για πρώτη φορά νίκησε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, αφού τα προηγούμενα χρόνια μετείχε εκτός συναγωνισμού. Ο χρόνος της αποτελούσε νέο ρεκόρ πανελληνίου πρωταθλήματος στην κλασική διαδρομή. Στη γενική κατάταξη ήταν 4η πίσω από μια Γερμανίδα και δύο Ρωσίδες.
Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα επτάθλου και 20 χλμ βάδην αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία. Από τη σεζόν αυτή στο πρόγραμμα των αγώνων προστέθηκαν και τα 3000μ στιπλ.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για δέκατη συνεχόμενη χρονιά και 24η συνολικά. Παράλληλα, έκανε το δέκατο συνεχόμενο "νταμπλ" και 14ο συνολικά, αφού κατέκτησε και το ανδρικό πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν οι 12 πρώτες κάθε αγωνίσματος.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2001 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Έικρ
Το έικρ (acre) είναι μονάδα εμβαδού στα αγγλοσαξονικά συστήματα μονάδων, όπως είναι το Αυτοκρατορικό Σύστημα Μονάδων και το σύστημα των ΗΠΑ. Τα ευρύτερα χρησιμοποιούμενα έικρ είναι το διεθνές και το αμερικανικό (survey acre). Το έικρ δεν πρέπει να συγχέεται με τις μονάδες-δεκαδικά πολλαπλάσια του Διεθνούς Συστήματος αρ (ή άριο) και εκτάριο.
Ένα έικρ είναι ίσο με 4.840 τετραγωνικές γιάρδες ή 43.560 τετραγωνικά πόδια ή 1/640 του τετραγωνικού μιλίου ή περίπου 4.047 τετραγωνικά μέτρα, δηλαδή περίπου 4 στρέμματα. Στην Ελλάδα συχνά συγχέεται με το στρέμμα, ενώ στην πραγματικότητα η κοντινότερη απόδοση του ορισμού στα ελληνικά είναι τετράστρεμμα.
Το έικρ χρησιμοποιείται συχνά στις αγγλοσαξονικές χώρες, όπως το στρέμμα είναι σύνηθες στην Ελλάδα και άλλες χώρες. 1 έικρ ισούται με 4.047 περίπου τετραγωνικά μέτρα.
Ένα γήπεδο αμερικανικού ποδοσφαίρου, μαζί με τις τελικές ζώνες, έχει έκταση περίπου 1,32 έικρ.
Διεθνές έικρ
Το 1958 οι ΗΠΑ και χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας όρισαν το μήκος της (διεθνούς) γιάρδας σε 0,9144 μέτρο και ως συνέπεια αυτού το διεθνές έικρ (δια της σχέσεως με την τετρ.γιάρδα) είναι ίσο με ακριβώς 4046,8564224 τετραγωνικά μέτρα.
Ισοδυναμία με άλλες μονάδες επιφάνειας
1 διεθνές έικρ είναι ίσο με:
1 αμερικανικό έικρ είναι ίσο με:
1 έικρ (οποιουδήποτε είδους) είναι πάντα ακριβώς ίσο με τα ακόλουθα (τα οποία όμως ορίζονται διαφορετικά):
Εξάλλου, στην Ινδία χρησιμοποιείται ένα δεκαδικό υποπολλαπλάσιο του έικρ, το σεντ (cent): 1 σεντ = 0,01 έικρ.
Ετυμολογία και ιστορία
Η λέξη «έικρ» προέρχεται από την αρχαία αγγλική æcer, που αρχικώς σήμαινε «ανοιχτό πεδίο» ή χωράφι και έχει την ίδια ρίζα με το γερμανικό Acker, το λατινικό ager και το ελληνικό αγρός.
Επίσημες τιμές για το έικρ ορίσθηκαν στην Αγγλία με βασιλικά διατάγματα των:
Ωτρίβ (Ωτ-Γκαρόν)
Το Ωτρίβ (γαλλικά: Auterive, οξιτανικά: Autariba) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωτριβαίν (γαλλικά: Auterivains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Βασιλικό μοναστήρι του Σαν Βικτοριάν
Το Βασιλικό Μοναστήρι του Σαν Βικτοριάν (San Victorián στα ισπανικά ή San Beturián στα αραγωνικά) είναι ένα μοναστικό συγκρότημα της Ισπανίας που βρίσκεται στην περιοχή Los Molinos, που ανήκει στον δήμο El Pueyo de Araguás, στην κομάρκα του Σοβράρβε, στην επαρχία της Ουέσκας στην Αραγωνία.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1200 μέτρων στις πλαγιές της οροσειράς της Ferrera, στην οποία ξεχωρίζει το όρος Peña Montañesa, 14 χιλιόμετρα από την πόλη της Αΐνσας.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Εκκλησία, πύλη και πύργος Μερικοί ερευνητές τοποθετούν την προέλευση του μοναστηριού του Σαν Βικτοριάν στον 6ο αιώνα, με το όνομα «Σαν Μαρτίν ντε Ασάν» (San Martín de Asán), καθιστώντας το έτσι το παλαιότερο μοναστήρι της Ιβηρικής χερσονήσου. Συνδέεται με τον Ιταλό Άγιο Βικτωριανό, ο οποίος ήταν ερημίτης στην μονή της Espelunca, που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το μοναστήρι. Η αυξανόμενη δημοτικότητά του και ο σεβασμός προς το πρόσωπο του, τον οδήγησαν να αποδεχτεί τη θέση του ηγούμενου του μοναστηριού, το οποίο έκτοτε θα πάρει το όνομά του αλλάζοντας το από Σαν Μαρτίν ντε Ασάν.
Το μοναστήρι απέκτησε μεγάλη σημασία και επιρροή σε ολόκληρη την περιοχή των ανατολικών Πυρηναίων της Αραγωνίας, καθώς αποτέλεσε, σύμφωνα με την παράδοση, το πάνθεον των μυθικών Βασιλέων του Σοβράρβε. Διατηρούνται οι τάφοι του κόμη Γκονθάλο Α΄ και του βασιλιά Ίνιγο Αρίστα.
Ωστόσο, αποδεικτικά στοιχεία της ύπαρξης του μοναστηριού πριν από τον 10ο αιώνα δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν. Από το δεύτερο μισό του αιώνα αυτού έως το πρώτο τρίτο του 11ου, υπό τη βασιλεία του Σάντσο Γ΄ του Μεγάλου, έγιναν οι πρώτες τεκμηριωμένες κατασκευές, από τις οποίες δεν υπήρχαν υπολείμματα.
Κατά το δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, στη βασιλεία του Σάντσο Ραμίρεθ, δόθηκε μια σημαντική κατασκευαστική ώθηση στο μοναστήρι, που συνέπεσε με τη βασιλική πολιτική που καθιέρωσε τον Σαν Μπετουριάν ως εγγυητή της εξουσίας της μοναρχίας σε μια περιοχή μακριά από τα κέντρα βασιλικής εξουσίας. Τότε είναι που αρχίζει και ενοποιείται η εξουσία του μοναστηριού, με την υποβολή των παλαιών μοναστηριών της Ριμπαγόρσας και την απόκτηση κυριαρχίας σε πολλά μέρη.
Τα περισσότερα από τα διατηρητέα κτίρια χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Στο δεύτερο μισό του αιώνα αυτού, το μοναστήρι έχασε την υπεροχή του στην περιοχή, με τη δημιουργία της επισκοπής του Μπαρμπάστρο και τις περικοπές δικαιωμάτων στα μοναστήρια.
Το 1835 κατασχέθηκε το μοναστήρι και τα υπάρχοντά του πέρασαν σε ιδιωτικά χέρια, καθώς και μέρος του αρχιτεκτονικού του συγκροτήματος. Στη δεκαετία του 1950 το μοναστήρι αδειάστηκε από τα κινητά περιουσιακά του στοιχεία με απόφαση του Επισκόπου του Μπαρμπάστρο, Cantero Cuadrado. Οι πάγκοι της χορωδίας μεταφέρθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου της Βολτάνιας, το κύριο ρετάμπλ στον καθεδρικό ναό του Μπαρμπάστρο και άλλα ρετάμπλ διανεμήθηκαν μεταξύ άλλων εκκλησιών της περιοχής. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Επίπλωση του μοναστηριού, που βρίσκεται σήμερα στη [[Βολτάνια ]]
Αποκατάσταση
Στη δεκαετία από το 1990 έως το 2000, πραγματοποιήθηκαν αρκετές εκστρατείες αποκατάστασης και το 2002 ανακηρύχθηκε ως κληρονομιά πολιτιστικού ενδιαφέροντος της Ισπανίας.
Το 2008 η Γενική Αντιπροσωπεία της Αραγωνίας και η Επισκοπή του Μπαρμπάστρο-Μονθόν υπέγραψαν ένα πρωτόκολλο μεταφοράς της εκκλησίας και του μοναστηριού για την αποκατάστασή τους, μετά από μια περίπλοκη διαδικασία οριοθέτησης των διαφόρων ιδιοκτησιών, καθώς το μοναστήρι και οι ξενώνες είναι ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Η αραγωνική διοίκηση βρίσκεται επίσης σε μια διαδικασία διαπραγματεύσεων για την απόκτηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, που όμως τελικά δεν έχει αποφέρει καρπούς.
Μεταξύ των ετών 2009 και 2018, η κυβέρνηση της Αραγωνίας πραγματοποίησε σε βάθος μέσα από διάφορες φάσεις, την αποκατάσταση του μη ιδιωτικού συγκροτήματος. Η εκκλησία και τα σκέπαστρα της, η πρόσβαση σε αυτή και στην αυλή, ο πύργος του καμπαναριού, ο οποίος είναι εξοπλισμένος με φωτισμό, η σκήτη, η βιβλιοθήκη, η τραπεζαρία και μέρος του περιμετρικού τείχους, καθώς επίσης και η οδική πρόσβαση μέχρι τον οικισμό Oncíns, αποκαθίστανται και ενοποιούνται.
Από το 2011 πραγματοποιούνται επισκέψεις με τουριστικές ξεναγήσεις.
Περιγραφή
Είναι ένα μοναστικό συγκρότημα που έχει χάσει σημαντικό αριθμό κτιρίων. Διατηρούνται όλα όσα σχετίζονται με τον 16ο αιώνα, αν και υπάρχουν ωστόσο κάποια μεσαιωνικά στοιχεία. Βρίσκεται στις πλαγιές της οροσειράς της Ferrera, σε μια τοποθεσία όπου δεσπόζει μέσα στο περιβάλλον που το περιβάλλει.
Πρόκειται για ένα συγκρότημα που αποτελείται από τη μοναστική κατοικία, την μοναστική σκήτη, της οποίας η βόρεια πτέρυγα εξαφανίστηκε με την κατασκευή της νέας εκκλησίας, εξαρτούμενα κτίσματα που συνδέονται με την σκήτη και άλλες εξαρτήσεις σχετικές με τη μοναστική ζωή (κελάρια, σιλό, κήπος, κλπ). Όλα αυτά περιβάλλονται από τείχη εκτός από τη δυτική πλευρά.
Παρουσιάζει τα ακόλουθα στοιχεία ενδιαφέροντος:
Σπίτι-αβαείο και ξενώνας: Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της περίφραξης, η κατασκευή του είναι κυρίως από τον 16ο αιώνα. Πρόκειται για ένα ορθογώνιο δωμάτιο στο οποίο είναι προσαρτημένο το πανδοχείο, το οποίο φιλοξενούσε επίσης το μοναστηριακό αρχείο, ένα ιδιωτικό βήμα αγορεύσεων και το υπηρετικό προσωπικό του ηγούμενου.
Μοναστήρι: Βρίσκεται στο εσωτερικό της περίφραξης γύρω από την σκήτη. Τα παλαιότερα ερείπια του μοναστηριού βρίσκονται στην ανατολική πλευρά, που χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα. Εδώ βρίσκεται ο πύργος και ορισμένες εξαρτήσεις χρήσεων, η ακριβή φύση των οποίων ακόμη δεν είναι πολύ σαφής. Η μοναστική σκήτη έχει διώροφο διάδρομο και ημικυκλικές καμάρες.
Τείχη: Περιβάλλουν πλήρως την περίφραξη εκτός από τη δυτική περιοχή. Έχουν μεταβλητό ύψος μεταξύ τεσσάρων και έξι μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αραγωνία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία
Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης (Ελλάδα)
Ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης (Γ.Ε.Δ.Δ.) ήταν θεσμός στην Ελλάδα που ιδρύθηκε με το νόμο 3074/2002 και έδρευε στη διασταύρωση των λεωφόρων Κηφισίας και Αλεξάνδρας, στην Αθήνα. Η Μαρία Παπασπύρου ήταν η τελευταία Γενική Επιθεωρήτρια Δημόσιας Διοίκησης, από το 2016. μέχρι τις 7 Αυγούστου 2019 όταν και εντάχθηκε στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας.
Αποστολή
Η αποστολή του ήταν ο εντοπισμός φαινομένων διαφθοράς και κακοδιοίκησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Επόπτευε και αξιολογούσε το έργο του Σώματος Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης και των υπόλοιπων Υπηρεσιών Επιθεώρησης και Ελέγχου, με απώτερο στόχο τη διασφάλιση της εύρυθμης και αποτελεσματικής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης. Ειδικότερα, πέρα από το Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης παρακολουθεί, αξιολογούσε και ήλεγχε τις τα Σώματα Ελέγχου των Υπουργείων, των Περιφερειών, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των επιχειρήσεών τους, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και των κρατικών Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου, και τέλος των ΔΕΚΟ.
Το γραφείο του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης στελεχώνεται από 4 Βοηθούς Γενικούς Επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης, 8 Ειδικούς Επιθεωρητές και Γραμματεία 15 ατόμων. Ο Γ.Ε.Δ.Δ. επιλέγεται από το Υπουργικό Συμβούλιο μετά από εισήγηση του Υπουργού Εσωτερικών, ενώ οι Βοηθοί Γ.Ε.Δ.Δ. διορίζονται απευθείας από τον Υπουργό Εσωτερικών. Οι Ειδικοί Επιθεωρητές επιλέγονται μετά από δημόσια πρόσκληση.
Διατελέσαντες γενικοί επιθεωρητές
Ο πρώτος Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης ήταν ο Κώστας Δαφέρμος από το 2002 ως το 2004, ενώ από τις 13 Σεπτεμβρίου 2004 ως τις 23 Φεβρουαρίου 2016 στη θέση αυτή υπηρέτησε ο Λέανδρος Ρακιντζής. Σημερινή γενική επιθεωρήτρια είναι η Μαρία Παπασπύρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση
1UP.com
Η 1UP.com ήταν αμερικάνικη ιστοσελίδα ψυχαγωγίας σχετική με τα βιντεοπαιχνίδια, που ξεκίνησε να λειτουργεί το 2003. Παρείχε τα δικά της αυθεντικά χαρακτηριστικά, δηλαδή ειδήσεις, κριτικές βιντεοπαιχνιδιών και συνεντεύξεις, καθώς και ευρύ περιεχόμενο για τους υπολογιστές. Η 1UP.com παρείχε επίσης και "online cover stories" που διαρκούσαν μία εβδομάδα, τα οποία παρουσίαζαν καθημερινά μια νέα σε βάθος ιστορία, συνέντευξη με τους δημιουργούς, γκαλερί στιγμιότυπων και βίντεο του εκάστοτε παιχνιδιού ή εταιρίας που ανέπτυξε το παιχνίδι.
Ιστορικό
Η 1UP.com δημιουργήθηκε από την εταιρία Ziff Davis, ως μια επέκταση του Electronic Gaming Monthly. Πωλήθηκε αργότερα το 2009 στην Hearst Corporation της UGO Networks, την οποία απέκτησε η IGN το 2011. Τον Φεβρουάριο του 2013, η Ziff Davis απέκτησε την IGN, ενώνοντας εκ νέου την 1UP.com με τους αρχικούς ιδιοκτήτες της. Ωστόσο, λίγο μετά την εξαγορά, η Ziff Davis ανακοίνωσε ότι, σε μια προσπάθεια να επικεντρωθεί στην IGN, θα κλείσει περισσότερες από τις δευτερεύουσες θέσεις της, συμπεριλαμβανομένης και της 1UP.com. Τα υπόλοιπα μέλη του προσωπικού της 1UP.com μεταφέρθηκαν στην IGN.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστότοποι για βιντεοπαιχνίδια
Κλεοπάτρα της Ιερουσαλήμ
Η Κλεοπάτρα (1ος π.Χ. αι.) ήταν ίσως κόρη ευγενούς της Ιερουσαλήμ. Με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ιουδαίας.
Βιογραφία
Ήταν ίσως κόρη ενός τοπικού ευγενούς από την Ιερουσαλήμ. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη αυτή και πιθανόν ήταν Εβραϊκής ή Εδωμιτικής-Φοινικικής καταγωγής.
Ο Ιώσηπος την αναφέρει δύο φορές: στα έργα του Ιουδαϊκή Αρχαιολογία 17.1.3 και Περί του Ιουδαϊκού Πολέμου 1.28.4. Ο Ηρώδης Α΄ της Ιουδαίας τη νυμφεύτηκε ως 5η σύζυγο, μάλλον από πολιτική σκοπιμότητα, και απέκτησε δύο γιους: τον Ηρώδη και τον Φίλιππο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 25 π.Χ. τον Ηρώδη Α΄ τον Μεγάλο, βασιλιά της Ιουδαίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
386
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 386 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 386 (CCCLXXXVI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ονορίου και Ευοδίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1139 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 386 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Επαρχία Σαρίσου
Η επαρχία Σαρίσου (Сарысу ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Τζαμπίλ στο νοτιοανατολικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Τζανατάς. Πήρε το όνομά της από τον ποταμό Σαρίσου, και είχε 42.879 κάτοικους σύμφωνα με την εκτίμηση του 2013.
Παραπομπές
Σαρισου
Αναισθησιολόγος
Ο αναισθησιολόγος είναι ο ιατρός εκπαιδευμένος επάνω στο κλάδο της αναισθησιολογίας και περιεγχειρητικής ιατρικής.Η Αναισθησιολογία είναι μια ιατρική ειδικότητα που απαιτεί πέντε χρόνια ειδίκευσης. Ο αναισθησιολόγος μετά τα έξι χρόνια σπουδών στην Ιατρική σχολή, ειδικεύεται για πέντε χρόνια στην αναισθησιολογία, η οποία περιλαμβάνει πρακτική και θεωρητική εκπαίδευση τόσο στην αναισθησιολογία όσο και σε άμεσα σχετιζόμενες ειδικότητες όπως η καρδιολογία, η πνευμονολογία, η εντατική θεραπεία, η επείγουσα ιατρική, η αντιμετώπιση του πόνου και άλλες. Οι αναισθησιολόγοι προκαλούν με χημικά μέσα απώλεια συνείδησης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε εγχείρηση, αντιμετωπίζοντας κάθε καρδιακή η αναπνευστική επιπλοκή που μπορεί να προκύψει. Μπορεί ακόμη να χορηγούν και να παρακολουθούν διάφορους τύπους αγωγής για την ανακούφιση πόνου στη διάρκεια άλλων διαδικασιών, όπως π.χ. σε τοκετό.
http://anaesthesiology.gr/pages/gr/information.php
Κατηγορία:Ιατρικές ειδικότητες
Ωζάς
Το Ωζάς (γαλλικά: Auzas, οξιτανικά: Auzàs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωζαζιέν (γαλλικά: Auzasiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Παρνασσός (ζωγραφική)
Ο Παρνασσός, σύμφωνα με τον κλασικό μύθο, ήταν ο τόπος κατοικίας του θεού Απόλλωνα και των Μουσών.
Κατεβαίνει ως τις χορεύτριες που συνοδεύουν τον Ορφέα και καταλήγει σε μια αινιγματική μορφή στα δεξιά του πίνακα. Η σύνθεση περιλαμβάνει ανοίγματα, γεωμετρικές συμπτώσεις, παραλληλισμούς, λεπτομέρειες από χιτώνες που ανεμίζουν, δόρατα, βράχους, φύλλα. Μ΄αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα είδος ισορροπίας, οριζόντια και κάθετα, η οποία χαρακτηρίζει το αρχικό στάδιο της αναβίωσης του νεοκλασικισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίνακες που απεικονίζουν ελληνικούς μύθους Κατηγορία:Πίνακες
Πάλμα ιλ Τζόβανε
Ο Ιάκοπο Νεγκρέττι (Iacopo Negretti, 1548/50 - 14 Οκτωβρίου 1628), γνωστός ως Γιάκοπο Jacopo ή Τζάκομο Πάλμα ιλ Τζόβανε Giacomo Palma il Giovane ή απλά Πάλμα Τζόβανε Palma Giovane ("Ο νεότερος Πάλμα"), ήταν Ιταλός ζωγράφος από τη Βενετία και σημαντικός εκπρόσωπος της Ενετικής Σχολής.
Μετά το θάνατο του Τιντορέττο (1594), ο Πάλμα έγινε ο κυριότερος καλλιτέχνης της Βενετίας που διατήρησε το ύφος του. Έξω από τη Βενετία, έλαβε πολλές παραγγελίες στην περιοχή του Μπέργκαμο, τότε μέρος του Ενετικού "Ντομίνι του Τερραφέρμα" και στην Κεντρική Ευρώπη, κυρίως από τον γνώστη Τεχνών αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄ στην Πράγα.
Βιογραφία
Ο Πάλμα γεννήθηκε στη Βενετία. Γεννημένος σε οικογένεια ζωγράφων, ήταν ο ανεψιός του ζωγράφου Πάλμα Βέκκιο και του γιου του Αντόνιο Νιγκρέτι (1510 /15 – 1575 / 85), ενός ελάσσονος ζωγράφου που ήταν ο ίδιος μαθητής του Ο επικεφαλής βοηθός του εργαστηρίου του πρεσβύτερου Πάλμα Μπονιφάτσο ντε' Πιττάτι και ο οποίος μετά το θάνατο του Μπονιφάτσο (1553) κληρονόμησε το εργαστήριο και την πελατεία του Μπονιφάτσο. Ο νεότερος Πάλμα φαίνεται ότι είχε εξευγενίσει το ύφος του δημιουργώντας αντίγραφα έργων του Τιτσιάνο.
Το 1567 ο Γκουιντεμπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε (Guidobaldo II della Rovere), δούκας του Ουρμπίνο, αναγνώρισε τα ταλέντα του Πάλμα, τον υποστήριξε για τέσσερα χρόνια και τον έστειλε στη Ρώμη, όπου παρέμεινε μέχρι το 1572. Απορρίπτοντας τα περισσότερα στοιχεία του ρωμαϊκού ύφους μετά την επιστροφή του στη Βενετία, ο Πάλμα υιοθέτησε τα αναπόφευκτα μοντέλα και τον μανιερισμό του Τιντορέττο. Οι πρώτοι βιογράφοι του ισχυρίζονται ότι βρήκε μια θέση στο εργαστήριο του Τιτσιάνο, όταν ο δάσκαλος γέρασε και, όταν ο δάσκαλος πέθανε, ο Πάλμα ανέλαβε να ολοκληρώσει την τελευταία του εργασία, την Pietà στην Ακαδημία της Βενετίας. Η πρώτη μεγάλη δημόσια παραγγελία του Πάλμα προήλθε μετά την πυρκαγιά του 1577 στο Παλάτι των Δόγηδων: τρεις σκηνές στην μεγάλη αίθουσα του Συμβουλίου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1580 είχε αφομοιώσει τις ευέλικτες στάσεις του Τιντοτρέττο και τις παχιές επιφάνειες του Τιτσιάνο, δίνοντας έμφαση στο φως και χρησιμοποοώντας χαλαρές πινελιές. Στην παραγωγή του Πάλμα Τζόβανε, ο Φράιντμπεργκ εντοπίζει επίσης «μια περιστασιακή διαθετική πολυτέλεια "à la Βερονέζε" και κλίσεις προς τον περιγραφικό νατουραλισμό "à la Μπαασάνο"».
Απορρίπτοντας τον μανιερισμό κατά τη δεκαετία του 1580, αγκάλιασε τον ρεφορμιστικό νατουραλισμό. Έδωσε ποικιλία στο έξυπνα συντεθειμένο αμάλγαμα ανάλογα με το αντικείμενο και τις εκλεκτικές και συντηρητικές προτιμήσεις των πελατών, με «δεξιοτεχνία ειδικού και ευφυή νοημοσύνη». μικρογραφία| Μνημείο για τον Πάλμα ιλ Τζόβανε, Βασιλική "San Giovanni e Paolo" Εργάστηκε μαζί με τον Βερονέζε και τον Τιντορέττο στις διακοσμήσεις στο Παλάτι των Δόγηδων όπου γνώρισε πλήρως την ενετική παράδοση. Από το 1580-90 ζωγράφισε κύκλους μεγάλων πινάκων είτε για Ενετικά Σχολεία είτε για ιερά κτίρια (τα ιερά του San Giacomo dall'Orio και της εκκλησίας των Ιησουιτών ( Gesuiti, το Scuola di San Giovanni Evangelista και το Oratorio dei Crociferi) . Χάρη στον έξυπνο τρόπο που αναφέρονταν στον Τιντορέττο και στη δική τους αφήγηση, αυτά είναι τα καλύτερα έργα του Πάλμα του Νεότερου. Μετά από αυτό επέστρεψε σε επίσημες παραγγελίες στο Παλάτι των Δόγηδων. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχει το υπέροχο πορτρέτο του Πάπα Πίου Ε΄, που του ανέθεσαν οι κόμητες Μπαλλάντι, οικογένεια με επιρροή που έδωσε τέσσερα μέλη ως " Capitani del Popolo " στην πόλη της Σιένα τον Μεσαίωνα. Μετά από τρεις αιώνες στην Τοσκάνη, αγοράστηκε από τον Σερ Ρόμπερτ Ντικ (Sir Robert Dick) το 1842. Μετά από άλλα διακόσια χρόνια, το πορτραίτο αγοράστηκε από το Bonham's στο Λονδίνο, έναν από τους αρχαιότερους οίκους πλειστηριασμών στον κόσμο, που ιδρύθηκε το 1793, και χάρη στον Ρομπέρτο Γκαλιάρντι (Roberto Gagliardi), Ιταλό έμπορο έργων Τέχνης εγκατεστημένο στο Λονδίνο, επανήλθε στην Τοσκάνη, όπου μπορεί να το θαυμάσει κανείς στο Μουσείο Τέχνης Chianciano, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Σιένα.
Ο Πάλμα il Τζόβανε συνέχισε και οργάνωσε το δικό του, μεγάλο εργαστήριο, το οποίο συνήθιζε να παράγει επαναλαμβανόμενη σειρά θρησκευτικών και αλληγορικών εικόνων που μπορούν να βρεθούν σε όλη την επικράτεια της Ενετικής Δημοκρατίας. Ένα από αυτά τα έργα είναι η Αφροδίτη με έναν καθρέφτη (από έργο του Τιτσιάνο). Μετά το 1600 ζωγράφισε μυθολογικές σκηνές για έναν μικρό κύκλο διανοουμένων. Μετά το θάνατο του Τιντορέττο το 1594, παρέμεινε ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους στην πόλη της Βενετίας. Του ανατέθηκε να ολοκληρώσει το ημιτελές Pietà του Τιτσιάνο. Ο Πάλμα έγραψε με υπερηφάνεια: «QUOD TITIANVS INCHOATVM RELIQUIT PALMA REVERENTVR ABSOLVIT DEOQ. DICAVIT OPVS (Το ημιτελές έργο του Τιτσιάνο, ο Πάλμα ολοκλήρωσε).
Τάφηκε στη Βασιλική San Giovanni e Paolo, παραδοσιακό τόπο ταφής των Δόγηδων. Μεταξύ των οπαδών του ήταν ο ζωγράφος της Μπρέσια, Καμίλλο Ράμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Girlicious
Ιστορία
Όλα άρχισαν όταν η Robin Antin (δημιουργός των Girlicious) και ο χορογράφος Mikey Minden αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα τριμελές γυναικείο συγκρότημα  υπό το όνομα “Girlicious” .Έτσι, μέσω της εκπομπής  “Pussycat Dolls Present : Girlicious” επιλέχτηκαν 12 ταλαντούχα κορίτσια τα οποία θα διεκδικούσαν την συμμετοχή τους στο group. Κατα τη διάρκεια της εκπομπής, τα 12 κορίτσια λάμβαναν την βοήθεια από το “αδελφικό” τους συγκρότημα ,τις Pussycat Dolls. Στο τέλος της εκπομπής προέκυψαν 5 φιναλίστ (Tiffanie, Charlye, Chrystina, Nichole, Natalie) από τις οποίες μόνο οι τέσσερις τελικά, εξασφάλισαν την θέση τους στο συγκρότημα, το οποίο την τελευταία στιγμή αποφασίστηκε πως θα γινόταν τετραμελές και όχι τριμελές, όπως είχε ειπωθεί αρχικά. Αμέσως μετά την απόφαση για το πια θα ήταν τα μέλη του γκρουπ, οι Girlicious ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ. Το πρώτο album των Girlicious (με τίτλο το όνομα τους) κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2008. Τα δύο πρώτα singles τους (Like Me, Stupid Shit) κυκλοφόρησαν σε ηλεκτρονική μορφή ,μέσω του διαδικτύου. Σε αντίθεση με τις Pussycat Dolls, οι οποίες είχαν ως τραγουδίστρια τους, τη Νικόλ Σέρζινγκερ, το κάθε μέλος των Girlicious συμμετείχε φωνητικά σε όλα τα τραγούδια του συγκροτήματος.
Στα μέσα του 2009, το τέταρτο μέλος των Girlicious, Tiffanie Anderson, αποχώρησε από το συγκρότημα για αδιευκρίνιστους λόγους.
Το Φεβρουάριο του 2011, οι Natalie Mejia και Chrystina Sayers αποχώρησαν από το συγκρότημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά R&B συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
389
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 389 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 389 (CCCLXXXIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Τιμασίου και Προμότου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1142 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 389 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Δέκατος τρίτος και δέκατος τέταρτος μισθός
Δέκατος τρίτος και δέκατος τέταρτος μισθός (δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας) ονομάζονται οι προβλεπόμενες αποδοχές που καταβάλλονται στους εργαζόμενους ως μπόνους κατά τη διάρκεια του έτους. Πρόκειται για έναν επιπλέον μισθό τα Χριστούγεννα, μισές επιπλέον αποδοχές το Πάσχα και μισές το καλοκαίρι, που καταβάλλονται την περίοδο της θερινής αδείας δύο εβδομάδων, για τους μισθωτούς. Οι ημερομίσθιοι λαμβάνουν δεκαπέντε ημερομίσθια.
Η ιστορία του δεκάτου τρίτου μισθού ανάγεται στις Φιλιππίνες τον Δεκέμβριο του 1975. Το κόστος ζωής είχε αυξηθεί την τελευταία πενταετία, όχι όμως και οι μισθοί, με αποτέλεσμα ο πρόεδρος των Φιλιππίνων, Φερδινάντο Μάρκος, να θεσπίσει νόμο που προβλέπει την υποχρέωση καταβολής του δεκάτου τρίτου μισθού.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, ο 13ος μισθός καθιερώθηκε με τον Αναγκαστικό Νόμο 1777/1951, αποτελώντας συμπλήρωμα του ΑΝ 866/46 (ΦΕΚ 21/26.1.1946). Στην Ελλάδα, οι πρώτοι που διεκδίκησαν ήσαν οι Τυπογράφοι της Κορίνθου τον Απρίλιο του 1822. Με τον ν.1082/1980 δημιουργείται το πλαίσιο καταβολής των και πλέον ονομάζεται επίδομα. Στις 2 Μαΐου 2010 ανακοινώθηκε η κατάργηση και αντικατάστασή του από επίδομα 500 ευρώ για μισθωτούς έως 3.000. Στις 7 Νοεμβρίου 2012 καταργείται το επίδομα αδείας, Χριστουγέννων και Πάσχα για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία Κατηγορία:Ασφάλιση
Νάρκισσος Αθηνών
Ο Νάρκισσος Αθηνών ήταν ο δεύτερος επίσκοπος της αρχαίας Αθήνας.
Διαδέχθηκε τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη στον επισκοπικό θρόνο των Αθηνών. Εκκλησιαστικά θεωρείται ένας εκ των εβδομήκοντα μαθητών του Ιησού, όπως αποκαλούνταν οι πρώτοι επίσκοποι.
Κήρυξε το Ευαγγέλιο και πέθανε μαρτυρικά. Η μνήμη του τιμάται στις 31 Οκτωβρίου.
Κατηγορία:Επίσκοποι Αθηνών
Παναγόπουλος Ρ-96 (περιπολικό)
Το Παναγόπουλος Ρ-96 ήταν παράκτιο περιπολικό πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, το οποίο έγινε δωρεά στην ελληνική διοίκηση το 1975 από τον έφεδρο Ανθυποπλοίαρχο Ευγένιο Παναγόπουλο, εξ'ού και το όνομά του.
Ιστορία
Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1974 κατά παραγγελία του σχεδιαστή του μηχανολόγου Ανθυποπλοιάρχου Ευγενίου Παναγόπουλου, αποφοίτου του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, όστις μετά τα γεγονότα της Κύπρου στις 20 Ιουλίου 1974, πήρε την πρωτοβουλία να ενισχύσει τον ελληνικό στόλο με τη δωρεά τριών λίαν εξοπλισμένων και πρωτοποριακών μικρών ταχυπλόων πολεμικών σκαφών, συνολικής δαπάνης 3 περίπου εκατομμυρίων αμερικανικών δολλαρίων. Την επόμενη χρονιά τα πλοία παραδόθηκαν στη διάθεση της ελληνικής διοίκησης και εντάχθηκαν στην υπηρεσία του Λιμενικού Σώματος της Ελληνικής Ακτοφυλακής.
Το «Παναγόπουλος» Ρ-96 ενετάγη στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 31 Οκτωβρίου 1991 και χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες των Μονάδων Υποβρύχιων Καταστροφών (ΜΥΚ) μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου 1995 που προσχώρησε μόνιμα στην Διοίκηση Ταχέων Σκαφών. Παροπλίσθηκε στις 19 Αυγούστου 2003 στην Αμφιάλη.
Χαρακτηριστικά
Το πλοίο είναι διαστάσεων 23×5 μέτρα με βύθισμα ενός μέτρου και εκτόπισμα 35 τόννων. Μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 38 κόμβων και επανδρώνεται από έξι άτομα. Ο οπλισμός του πλοίου αποτελείται από δύο εξαπλά ΠΑΟ των 106 χιλιοστών, και ένα πυροβόλο όπλο των 12,7 χιλιοστών. Τα ΠΑΟ βρίσκονταν στα πλευρά μιας μικρής υπερκατασκευής η οποία είχε αναρτηθεί στα όρια της πρύμνης. Στο πλοίο είχε επίσης τοποθετηθεί Ραντάρ Επιφανείας τύπου Decca για χρήση του ως συσκευή εντοπισμού. Το σκάφος ήταν κατασκευσμένο από κράμα αλουμινίου.
Πλοία με το όνομα «Παναγόπουλος»
Το παράκτιο περιπολικό «Παναγόπουλος» Ρ-96 είναι το τελευταίo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα άλλα δύο πλοία είναι τα αδελφά σκάφη Παναγόπουλος Ρ-61 και Παναγόπουλος Ρ-70.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία
Τεντέν
μικρογραφία|δεξιά|Το λογότυπο του Τεντέν μικρογραφία|Οι βασικοί χαρακτήρες της σειράς Ο Τεντέν (Tintin) είναι ήρωας της ομώνυμης βελγικής γαλλόφωνης σειράς κόμικς του Ερζέ. Οι ιστορίες του άρχισαν να δημοσιεύονται στις 10 Ιανουαρίου του 1929 στο παιδικό ένθετο Le Petit Vingtième (Ο μικρός εικοστός) της εφημερίδας Le XXe Siècle (Ο 20ός αιώνας) και συνέχισε να εκδίδεται εκεί μέχρι τις 11 Μαΐου του 1930, υπό τον τίτλο Les Aventures de Tintin (Οι περιπέτειες του Τεντέν). Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι περιπέτειες του μεταφέρθηκαν στη βελγική εφημερίδα Le Soir (πρώτη εμφάνιση στις 17 Οκτωβρίου 1940), στην οποία δούλευε ο Ερζέ, ενώ από τις 26 Σεπτεμβρίου 1946 άρχισε στο Βέλγιο η έκδοση του εβδομαδιαίου περιοδικού Τεντέν (γαλλική έκδοση: Le journal de Tintin, ολλανδόφωνη έκδοση: Kuifje) από την εκδοτική εταιρεία του Raymond Leblanc, η οποία συνέχισε μέχρι το 1993.
Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα κόμικς παγκοσμίως, με περισσότερες από διακόσια εκατομμύρια πωλήσεις, ενώ έχει μεταφραστεί σε 58 γλώσσες. Έχουν κυκλοφορήσει συνολικά 24 τεύχη, το τελευταίο από τα οποία κυκλοφόρησε το 1983. Επίσης, έχουν γυριστεί τέσσερις ταινίες.
Ο Τεντέν είναι ένας Βέλγος δημοσιογράφος, ο οποίος συνέχεια εμπλέκεται σε περίεργες και παράξενες περιπέτειες. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του είναι οι ντετέκτιβς Ντυπόν και Ντιπόν, ο Καπετάνιος Χάντοκ, ο καθηγητής Τρύφων Τουρνεσόλ και ο πιστός του σκύλος Μιλού.
Τεύχη
Τα τεύχη με τις ιστορίες των περιπετειών του Τεντέν. Από αυτά, τα 4, 7 και 15 εκδόθηκαν από τα Studios Hergé.