cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2711 Αλεξαντρόφ
Ο Αλεξαντρόφ (Aleksandrov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού πυρηνικού φυσικού Ανατόλι Πέτροβιτς Αλεξαντρόφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αλεξαντρόφ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αλεξαντροφ
St. Anger
St. Anger είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του Αμερικάνικου Heavy Metal συγκροτήματος Metallica, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 5 Ιουνίου του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Elektra Records".
Ιστορία του δίσκου
Τον Ιανουάριο του 2001, οι Metallica μετέτρεψαν έναν παλιό στρατώνα στο Πρεσίντιο του Σαν Φρανσίσκο σε στούντιο. Στις 17 του ίδιου μήνα, ο μπασίστας Τζέισον Νιούστεντ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα λόγω προσωπικών προβλημάτων. Το γεγονός αυτό οδήγησε τα παραμένοντα μέλη των Metallica στο να χρησιμοποιήσουν τον παραγωγό Μπομπ Ροκ ως μπασίστα και μετά το πέρας των ηχογραφήσεων να ολοκληρώσουν την σύνθεση τους.
Τον Ιούλιο του 2001, ο Τζέιμς Χέτφιλντ εντάχθηκε σε κέντρο αποτοξίνωσης και επέστρεψε στο συγκρότημα τον Απρίλιο του 2002. Τα γεγονότα αυτά, αποτυπώθηκαν στο ντοκιμαντέρ "Some Kind of Monster" των Τζο Μπέρλινγκερ και Μπρους Σινόφσκι.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου ξεκίνησαν τον Μάιο του 2002 με το συγκρότημα να θέλει να δώσει έναν πιο ωμό ήχο, λόγω του συναισθηματισμού που αποτυπώθηκε στον δίσκο λόγω των πολλών προβλημάτων που αντιμετώπισαν τον προηγούμενο χρόνο. Στον δίσκο απουσιάζουν τα σόλο κιθάρας κάτι που σύμφωνα με τον Κερκ Χάμμετ δεν θα ταίριαζε αν εμφανιζόταν στο τελικό αποτέλεσμα. Ο Λαρς Ούλριχ πέτυχε έναν εντελώς διαφορετικό ήχο στα τύμπανα του, χαλαρώνοντας τις μεμβράνες στο ταμπούρο του, κάτι που κατακρίθηκε από οπαδούς και κριτικούς.
Μετά το τέλος των ηχογραφήσεων, το συγκρότημα προσέλαβε τον Ρόμπερτ Τρουτζίλο ως νέο μπασίστα του. Ο Τρουτζίλο εμφανίστηκε στο προαναφερθέν ντοκιμαντέρ να παίζει σε πρόβες μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι σχεδιασμένο από τον Μπράιαν Σρέντερ. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 5 Ιουνίου 2003, πέντε ημέρες πριν την προγραμματισμένη κυκλοφορία λόγω της προσπάθειας αποφυγής παράνομης ανταλλαγής μέσω διαδικτύου. Η ειδική έκδοση του δίσκου περιελάμβανε ένα επιπλέον DVD με ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις στο στούντιο. Κατά την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του, ο δίσκος πούλησε 417.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, σκαρφαλώνοντας στην κορυφή του Billboard. Επίσης, ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ τριάντα χωρών και κέρδισε βραβείο Γκράμι στην κατηγορία "Best Metal Performance" για το ομώνυμο κομμάτι. Το άλμπουμ συνοδευόταν από τέσσερα σινγκλ, τα "St. Anger", "Frantic", "The Unnamed Feeling" και "Some Kind of Monster".
Η προώθηση του δίσκου ξεκίνησε με την περιοδεία "Madly in Anger with the World Tour", της οποίας η πρώτη συναυλία πραγματοποιήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2003 στο "Yoyogi National Gymnasium' του Τόκιο και ολοκληρώθηκε μετά από 137 συναυλίες σε όλο τον κόσμο, στις 28 Νοεμβρίου 2004. Τις εμφανίσεις των Metallica άνοιγαν οι Godsmack και σε μερικές ευρωπαϊκές εμφανίσεις, οι Slipknot. Τα τραγούδια του νέου δίσκου που συμπεριλήφθηκαν στο set list ήταν τα "Frantic", "St. Anger", "Dirty Window" και "The Unnamed Feeling", ενώ σε κάποιες συναυλίες έπαιξαν τα "Sweet Amber" και "Some Kind of Monster".
Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν μέτριες προς αρνητικές με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2 / 5, το "Metal Archives" 50%, το "Pitchfork Media" 0,8 / 10, το "Classic Rock" 2 / 10, το "Metal Forces" 4,5 / 10 αλλά το "NME" του έδωσε 9 / 10 και το "Rolling Stone" 4 / 5.
Τραγούδια του "St. Anger" σταμάτησαν να παίζονται από τους Metallica το 2009, με ελάχιστες εξαιρέσεις από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά.
Μέλη των Metallica
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "St. Anger" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003 Κατηγορία:Άλμπουμ των Metallica
Έντουαρντ Μπλακιέρ
Ο Εδουάρδος Μπλακιέρ (όπως συνήθως αναφέρεται ελληνικά) ή Έντουαρντ Μπλακιέρ (αγγλικά: Edward Blaquiere) (1779 – 1832) ήταν Βρετανός (Ιρλανδός) αξιωματικός του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, δημοσιογράφος, συγγραφέας και φιλέλληνας.
Πρώτα χρόνια
Ο Έντουαρντ Μπλακιέρ, ο οποίος γεννήθηκε στη Ιρλανδία, ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά του στρατιωτικού και αγρότη Τζέιμς Μπλακιέρ (James Blaquiere, 1726–1803). Ο πατέρας του ήταν αντισυνταγματάρχης (σύνταγμα βρετανικού ιππικού: 13th Dragoons, 1715-1751, μετονομασία: 13th Hussars, 1751-1922) και αδελφός του Τζον Μπλακιέρ, πρώτου βαρόνου του Μπλακιέρ (John Blaquiere, first Baron de Blaquiere, 1732–1812). Οι Τζέιμς Μπλακιέρ και Τζον Μπλακιέρ ήταν δύο από τα εννέα παιδιά του Ζαν ντε Μπλακιέρ (Jean de Blaquiere, 1675–1753), που ήταν Ουγενότος, ο οποίος μετανάστευσε από τη Γαλλία το 1685, ύστερα από την ανάκληση (1685) του Διατάγματος της Νάντης (είχε συνταχθεί το 1598) και ο οποίος αργότερα καθιερώθηκε ως έμπορος στο Λονδίνο. Η οικογένεια καταγόταν από μια γαλλική οικογένεια ευγενών, ήταν προτεστάντες και ο Τζέιμς Μπλακιέρ ήταν μάλλον αυτός που καθόρισε την ιρλανδική γραμμή τους. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την μητέρα του Έντουαρντ Μπλακιέρ και πιθανόν να είχε αποβιώσει πριν από το θάνατο του πατέρα του Τζέιμς το 1803. Λίγα είναι επίσης γνωστά για τα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης του Έντουαρντ, αν και κάποιοι από τους αδελφούς του, αποφοίτησαν από το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου (Dublin University) και όπως και εκείνος, ακολούθησαν ναυτική σταδιοδρομία. Ο Έντουαρντ Μπλακιέρ καταταγεί στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, στις 12 Ιουλίου του 1794 και έλαβε τον πρώτο του βαθμό, ως ανθυποπλοίαρχος (υπολοχαγός), στις 20 Ιουλίου του 1801. Υπηρέτησε στο Βρετανικό Ναυτικό καθόλη τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, σε διάφορα πλοία και ιδιαίτερα στη Μεσόγειο. Το πρώτο του βιβλίο, “Letters from the Mediterranean“, («Γράμματα από τη Μεσόγειο»), που δημοσιεύθηκε σε δύο τόμους το 1813, αντικατοπτρίζει τις εμπειρίες της ζωής του και τις πολιτικές του απόψεις, ιδίως για τη Σικελία, την Τρίπολη, την Τυνησία και τη Μάλτα. Υπάρχει μια πρώτη μικρή ένδειξη του ριζοσπαστισμού του Έντουαρντ Μπλακιέρ σε αυτό το πρώιμο βιβλίο.
Ο Έντουαρντ Μπλακιέρ και η Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου (1823-1826)
Όταν το φιλελεύθερο ισπανικό καθεστώς έπεσε το 1823, οι Μπάουριγκ και Μπλακιέρ έστρεψαν την προσοχή τους στην Ελλάδα ιδρύοντας την Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου (αγγλικά: London Greek Committee ή London Philhellenic Committee, 1823-1826), η οποία ήταν κίνηση φιλελλήνων με κύριο σκοπό την υποστήριξη της ελληνικής Επανάστασης.
Μετέπειτα ζωή - Θάνατος
Ο Έντουαρντ Μπλακιέρ υποστήριξε επίσης και άλλες κινήσεις ανεξαρτησίας στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Συνδύαζε μια ισχυρή συμπάθεια προς τον εθνισμό των κινήσεων αυτών σε συνδυασμό με την υποστήριξη του προς τον πρώιμο φιλελευθερισμό και εξέφραζε την ελπίδα να δει μια συμμαχία των φιλελεύθερων δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη που να μπορεί να αντιταχθεί στην Ιερά Συμμαχία.
Ο Έντουαρντ Μπλακιέρ πέθανε στις αρχές του 1832, επιβαίνοντας πάνω σε ένα μη αξιόπλοο πλοίο, το οποίο βυθίστηκε κατά τη διάρκεια μιας αποστολής του στις Αζόρες, σε μια προσπάθειά του να βοηθήσει στη δημιουργία συνταγματικής μοναρχίας στην Πορτογαλία υπό τον Πέτρο Δ΄ της Πορτογαλίας (Dom Pedro IV). Η σύζυγός του, Έμμα Μπλακιέρ (Emma Blaquiere), για την οποία δεν αναφέρονται περαιτέρω λεπτομέρειες, πέθανε το 1847.
Πηγές – ενδεικτική βιβλιογραφία
doi:10.1093/ref:odnb/57497
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπλακιέρ
Προσάρτηση της Αυστρίας
Το Άνσλους (Anschluss), η προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία, πραγματοποιήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία το Μάρτιο του 1938, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Αυστρία.
Τελικά, η ένωση επετεύχθη με τη στρατιωτική εισβολή των Γερμανικών στρατευμάτων, το 1938 και διήρκεσε μέχρι τον Απρίλιο του 1945, όταν τα σοβιετικά στρατεύματα εισέβαλλαν στη χώρα.
Η κατάσταση πριν την προσάρτηση
Το 1871, υπό τον Καγκελάριο Όττο φον Μπίσμαρκ (Otto von Bismarck) συστάθηκε το Δεύτερο Ράιχ, δηλαδή η ενοποιημένη Γερμανία. Το νέο γερμανικό κράτος δεν περιελάμβανε τα γερμανόφωνα τμήματα της Αυστροουγγαρίας, καίτοι αυτά αποτελούσαν τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Αιτία ήταν ο ανταγωνισμός μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας για την πρωτοκαθεδρία στη Γερμανία, που έληξε το 1866 με την πρωσική νίκη στη Μάχη του Καίνιγκρατς και τον αποκλεισμό των Αψβούργων από την υπόλοιπη Γερμανία. Έτσι το Γερμανικό Ράιχ που δημιουργήθηκε το 1871 αντιπροσώπευε τη λεγόμενη «Μικρή Γερμανία» (Kleindeutschland), υπό πρωσική-προτεσταντική κυριαρχία, σε αντίθεση με τη μαξιμαλιστική «Μείζονα Γερμανία» (Grossdeutschland), που θα περιλάμβανε και τη γερμανόφωνη Αυστρία (η λεγόμενη Deutschösterreich, «Γερμανική Αυστρία», περιλάμβανε εκτός της σημερινής Αυστρίας και το Νότιο Τυρόλο και τα εδάφη των Σουδητών).
Το 1918, εξαιτίας του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία διαλύθηκε. Πολλοί Αυστριακοί πίστεψαν (και ίσως επιθυμούσαν) την προσχώρηση των γερμανόφωνων περιοχών της Αυστρίας στη Γερμανία ή τον σχηματισμό μιας μορφής ομοσπονδίας. Όμως η Συνθήκη των Βερσαλλιών ρητά απαγόρευε κάτι τέτοιο και σύμφωνα με αυτήν, η Αυστρία όφειλε να παραμείνει ανεξάρτητη, καθώς τόσο η Γαλλία όσο και η Βρετανία είχαν πάντα τον φόβο μιας εκ νέου ισχυροποιημένης Γερμανίας. Ωστόσο, και παρά τη θρησκευτική διαφορά των γερμανόφωνων πληθυσμών στις δύο χώρες (η Αυστρία είχε πλειοψηφία Καθολικών, ενώ η Γερμανία Διαμαρτυρόμενων), τόσο η νεοϊδρυθείσα Πρώτη Αυστριακή Δημοκρατία όσο και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης υποστήριζαν ένα είδος συνένωσης. Στις αρχές της δεκαετίας του '30 η επιθυμία αυτή παρέμενε κυρίαρχη και η αυστριακή κυβέρνηση επιζητούσε την επίτευξη ενός είδους τελωνειακής ένωσης με τη Γερμανία.
Ωστόσο, στις 21 Μαΐου 1935 ο Χίτλερ δήλωνε, σε λόγο του στο Ράιχσταγκ: "Η Γερμανία ούτε προτίθεται ούτε επιθυμεί να παρέμβει στις εσωτερικές υποθέσεις της Αυστρίας, να προσαρτήσει την Αυστρία ή να προκαλέσει την προσάρτησή της". Παρά τις δηλώσεις του, ναζιστικός δάκτυλος σε συνεργασία με το φασιστικό κόμμα της Αυστρίας, είχε δολοφονήσει τον Αυστριακό Καγκελάριο Ένγκελμπερτ Ντόλφους (Engelbert Dollfuss). Η ενέργεια αυτή αποσκοπούσε στην παρεμπόδιση της επανεγκατάστασης της δυναστείας των Αψβούργων, κάτι που φοβόταν το ναζιστικό καθεστώς, καθώς η φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι ήταν προστάτιδα δύναμη της Αυστρίας, όπως είχε συμφωνηθεί στις 7 Γενάρη 1935. Ο Μουσολίνι δεν επιθυμούσε να δει την Αυστρία να προσαρτάται στη Γερμανία και αμέσως μετά τη δολοφονία του Ντόλφους η Ιταλία έστειλε στα ιταλοαυστριακά σύνορα ισχυρά στρατεύματα, υπό τύπον προειδοποίησης. Αυτή η ενέργεια ματαίωσε τα σχέδια του Χίτλερ για πραξικοπηματική προσάρτηση της Αυστρίας. Μόνο μετά το σύμφωνο Βερολίνου - Ρώμης η Ιταλία αποσύρθηκε από την προστασία της Αυστρίας. Μάλιστα ο Μουσολίνι, είχε δηλώσει στον Γερμανό πρέσβη ότι δεν έχει πρόβλημα να γίνει η Αυστρία δορυφόρος της Γερμανίας και αργότερα πίεσε με διπλωματικά μέσα τον Αυστριακό καγκελάριο για να γίνει αυτό.
Τον Νοέμβριο του 1937, ο Βρετανός, Λόρδος Χάλιφαξ συναντήθηκε με τον Χίτλερ και τόνισε ότι υπήρχαν σφάλματα στη Συνθήκη των Βερσαλλιών και έπρεπε να διορθωθούν και ότι οι μεταβολές στην Ευρώπη σχετικά με το Δάντσιχ, την Αυστρία και την Τσεχοσλοβακία ήταν αποδεκτές από την Αγγλία. Τονίζοντας επίσης ότι αυτές οι μεταβολές έπρεπε να γίνουν με ειρηνικές λύσεις και μεθόδους. Με αυτόν τον τρόπο ο Χίτλερ έγινε ακόμη πιο επιθετικός.
Ο Σούσνιγκ αντελήφθη τον κίνδυνο. Τον Ιανουάριο του 1938 η αυστριακή αστυνομία εισέβαλε στα κεντρικά γραφεία του Κόμματος (με τις ευλογίες του Σούσνιγκ) και τα έκλεισε, θέτοντας ταυτόχρονα το κόμμα εκτός νόμου. Ο Σούσνιγκ υπολόγιζε στην υποστήριξη της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας, κάτι που, όμως, τελικά δεν έγινε. Στις 12 Φεβρουαρίου 1938 ο Χίτλερ κάλεσε τον Σούσνιγκ σε συνάντηση στο Μπερχτεσγκάντεν (Βαυαρία), όπου είχε ένα από τα αρχηγεία του, και απαίτησε από τον Αυστριακό Καγκελάριο να άρει την απαγόρευση του Αυστριακού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, να του αποδώσει τις πλήρεις πολιτικές του ελευθερίες και να απελευθερώσει όσα μέλη του είχαν φυλακισθεί. Σε αντίθετη περίπτωση, η Γερμανία θα ήταν υποχρεωμένη σε στρατιωτική επέμβαση.
Ωστόσο, ο Χίτλερ, πριν προχωρήσει ανοικτά στην επέμβαση στην Αυστρία, έπρεπε να φροντίσει μερικά άλλα θέματα στη Γερμανία: Οι δύο αναμορφωτές του γερμανικού στρατού, ο Στρατάρχης Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ, Υπουργός Πολέμου και Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων και ο Στρατηγός Βέρνερ φον Φριτς, Αρχηγός του Στρατού, εκδιώχθηκαν από τις θέσεις τους, καθώς ειδικά ο φον Φριτς είχε ανοιχτά αντιταχθεί στο σχέδιο του Χίτλερ για την προσάρτηση της Αυστρίας. Ο Χίτλερ εκμεταλλεύθηκε εμπλοκές τους σε σκάνδαλα, τους απέπεμψε και μαζί τους και ικανό αριθμό Στρατηγών, αναλαμβάνοντας παράλληλα ο ίδιος την αρχηγία των Ενόπλων Δυνάμεων. Με τις ενέργειες αυτές κατάφερε να θέσει ολόκληρο το στράτευμα υπό τον έλεγχό του. Παράλληλα, αντικατέστησε τον Υπουργό Εξωτερικών Κόνσταντιν φον Νόιρατ με τον Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και έπαυσε και τον Φραντς φον Πάπεν, ο οποίος τον είχε βοηθήσει να πάρει την εξουσία. Με τις εκκαθαρίσεις αυτές ο Χίτλερ έλυσε τα εσωτερικά του προβλήματα και μπόρεσε να προχωρήσει στο σχέδιο προσάρτησης της Αυστρίας, το οποίο αποτελούσε το πρώτο βήμα για την επεκτατική εξωτερική πολιτική που σκόπευε να ακολουθήσει.
Η προσάρτηση
Ο Χίτλερ απέστειλε τελεσίγραφο στον Σούσνινγκ στις 11 Μαρτίου, με το οποίο του ζητούσε να παραδώσει την εξουσία στους Εθνικοσοσιαλιστές, διαφορετικά θα επακολουθούσε εισβολή στη χώρα. Το τελεσίγραφο εξέπνεε στις 12 το μεσημέρι, ωστόσο παρατάθηκε επί δίωρο. Χωρίς, βέβαια, να περιμένει απάντηση σε αυτό, ο Χίτλερ υπέγραψε την εντολή αποστολής στρατευμάτων στην Αυστρία στις 13:00΄ και την επέδωσε λίγη ώρα αργότερα στον Χέρμαν Γκέρινγκ. Ο Σούσνινγκ διαβλέποντας ότι δεν μπορούσε να διαφυλάξει την ανεξαρτησία της χώρας του, την απροθυμία παροχής οιασδήποτε βοήθειας από Βρετανία και Γαλλία και την απουσία της "δυνάμει" συμμάχου (λόγω συμφερόντων στο Τιρόλο) Ιταλίας, η οποία είχε λάβει ήδη σχετικές διαβεβαιώσεις και ανταλλάγματα από τη Γερμανία και κάτω από την πίεση της Βέρμαχτ που είχε παραταχθεί στα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών, υπέβαλε το ίδιο βράδυ την παραίτησή του.
Σε ραδιοφωνικό του διάγγελμα, μαζί με την ανακοίνωση της παραίτησής του, ανακοίνωσε ότι δεν αποδεχόταν την αλλαγή καθεστώτος ούτε επέτρεψε την ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί για να αποφύγει τυχόν αιματοχυσία. Παράλληλα, ο Πρόεδρος της Αυστρίας Βίλχελμ Μίκλας (Wilhelm Miklas) αρνήθηκε να ονομάσει τον Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ (Arthur Seyss-Inquart) Καγκελάριο της Αυστρίας και, αντίθετα, κάλεσε άλλους Αυστριακούς πολιτικούς, όπως τους Μίχαελ Σκουμπλ (Michael Skubl) και Ζίγκμουντ Σιλάβσκι (Sigismund Schilhawsky) να αναλάβουν την Καγκελαρία. Οι Ναζιστές, όμως, ήταν πολύ καλά οργανωμένοι: Μέσα σε λίγες ώρες κατάφεραν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους πολλές περιοχές της χώρας και της πρωτεύουσας, Βιέννης, καθώς και δημόσιες υπηρεσίες, όπως το Υπουργείο Εσωτερικών, στον έλεγχο του οποίου υπαγόταν η Αστυνομία. Ωστόσο, ο Πρόεδρος εξακολούθησε να αρνείται κι έτσι ο Ζάις-Ίνκβαρτ στερούνταν της νομιμοφάνειας να ζητήσει την παρέμβαση γερμανικών στρατευμάτων. Ο Χίτλερ με τον Γκέρινγκ, έχοντας απαυδήσει να περιμένουν την αποστολή νομιμοποιημένου μηνύματος, απέστειλαν κίβδηλο τηλεγράφημα, με το οποίο ζητείτο η γερμανική παρέμβαση στη χώρα. Οι Ναζιστές ανέλαβαν σχεδόν τον ολοκληρωτικό έλεγχο της χώρας, συλλαμβάνοντας τους πολιτικούς όλων των κομμάτων και τα μέλη της κυβέρνησης. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη, ο Πρόεδρος ενέδωσε και όρισε τον Ζάις-Ίνκβαρτ Καγκελάριο.
Στις 12 Μαρτίου η 8η Στρατιά της Βέρμαχτ πέρασε τα σύνορα της Αυστρίας (επιχείρηση OTTO), όπου την ανέμενε μια μεγάλη έκπληξη: Αντί να αντιμετωπίσει την αντίσταση του αυστριακού στρατού, έγινε δεκτή με ναζιστικές σημαίες, χιτλερικούς χαιρετισμούς και λουλούδια, επονομάζοντας, έτσι, την εκστρατεία Blumenkrieg ("Πόλεμο των λουλουδιών"). Για τη Βέρμαχτ η εκστρατεία αυτή αποτελούσε μια γενική δοκιμή του νέου της υλικού, πράγμα που δεν έγινε, καθώς δεν υπήρξαν συμπλοκές. Εντοπίστηκαν, όμως, προβλήματα επικοινωνιών και συντονισμού, που αποδείχθηκαν πολύτιμα για την επόμενη εισβολή, που επρόκειτο να γίνει στην Τσεχοσλοβακία.
Το ίδιο απόγευμα ο Χίτλερ μπήκε με το αυτοκίνητό του στην Αυστρία, περνώντας από το Μπράουναου, τη γενέτειρά του, και κατέφθασε το βράδυ στο Λιντς, όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό. Η περιοδεία του στη χώρα κατέληξε σε πορεία θριάμβου, ο οποίος κλιμακώθηκε με την άφιξή του στη Βιέννη στις 2 Απριλίου: Εκεί ο Χίτλερ, στην πλατεία Ηρώων (Heldenplatz) διακήρυξε την προσάρτηση της Αυστρίας στο Ράιχ μπροστά σε πλήθος 200.000 περίπου ενθουσιασμένων Αυστριακών. Ανάμεσα στα άλλα ανέφερε: "Μερικές ξένες εφημερίδες έκαναν λόγο για επίπτωσή μας στην Αυστρία με βάρβαρες μεθόδους. Μπορώ μόνο να πω ότι ακόμη και νεκροί θα ψεύδονται. Αγωνίστηκα για να κερδίσω την αγάπη του λαού μου, αλλά, όταν διέσχισα τα μέχρι προχτές σύνορα, συνάντησα ένα ρεύμα αγάπης που όμοιό του δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Δεν ήρθαμε ως τύραννοι, αλλά ως απελευθερωτές." .
Νομικά, η προσάρτηση έγινε άμεσα, ήδη από τις 13 Μαρτίου με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, η οποία υπέκειτο σε επικύρωση με δημοψήφισμα. Η Αυστρία έγινε η επαρχία Όστμαρκ (Ostmark) και ο Ζάις-Ίνκβαρτ Κυβερνήτης της. Το δημοψήφισμα έγινε στις 10 Απριλίου και το ποσοστό υπέρ της προσάρτησης ανήλθε, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, σε 99,73%.
Συνέπειες
Ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά την προσάρτηση, ο Ναζισμός επιβλήθηκε πλήρως και σε κάθε έκφανσή του στην Αυστρία. Ξεκίνησαν μαζικές συλλήψεις των αντιναζιστικών στοιχείων της χώρας, ενώ πολλοί Αυστριακοί προσπάθησαν να διαφύγουν από τη χώρα. Από την άλλη, πολλοί Αυστριακοί πολιτικοί συντάχθηκαν με το νέο καθεστώς και εξέφρασαν δημόσια την ικανοποίησή τους τόσο για την προσάρτηση όσο και για το ότι αυτή επιτεύχθηκε αναίμακτα. Αρκετοί καθολικοί επίσκοποι, με προεξάρχοντα τον καρδινάλιο Ίννιτζερ, εξέφρασαν, επίσης, την ικανοποίησή τους για το γεγονός, αλλά το Βατικανό άμεσα εξέφρασε δριμείες επικρίσεις για την προσάρτηση με ραδιοφωνικό διάγγελμα του "υπουργού εσωτερικών" του κράτους, καρδιναλίου Πατσέλι (Pacelli), ενώ ο καρδινάλιος Ίννιτζερ (Innitzer), ο πρώτος που χαιρέτισε την προσάρτηση, κλήθηκε να αναφερθεί στην Αγία Έδρα. Ως αποτέλεσμα επήλθε ανάκληση των δηλώσεων του Ίννιτζερ και η υπογραφή μιας διακήρυξης, στην οποία αναφερόταν ότι "... η ανακοίνωση των Αυστριακών επισκόπων δεν είχε ως στόχο την επιδοκιμασία μιας πράξεως, η οποία δεν ήταν και δεν είναι σύμφωνη με τον Νόμο του Θεού...". Αντίθετα, ο εκπρόσωπος της Προτεσταντικής Εκκλησίας της χώρας, Ρόμπερτ Κάουερ (Robert Kauer), στις 13 Μαρτίου, χαιρέτισε τον Χίτλερ ως "Σωτήρα των 350.000 Γερμανών Προτεσταντών της Αυστρίας και ελευθερωτή από μια πενταετή καταπίεση". Ο εξέχων σοσιαλδημοκράτης Καρλ Ρέννερ (Karl Renner) εξέφρασε την υποστήριξή του στην προσάρτηση και έκανε έκκληση στους Αυστριακούς να την υπερψηφίσουν στις 10 Απριλίου.
Στο εξωτερικό, παρά το γεγονός ότι η προσάρτηση ήταν απαγορευμένη από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η προσάρτηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη: Η Ιταλία δεν αντέδρασε καθόλου, όπως αναμενόταν, η Βρετανία επίσης αντέδρασε χαλαρά - χαρακτηριστικό δημοσίευμα των Times ανέφερε ότι πριν 200 χρόνια η Αγγλία προσάρτησε με τον ίδιο τρόπο τη Σκωτία και τα δύο γεγονότα δεν εμφανίζουν σημαντικές διαφορές.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων, στις 14 Μαρτίου, ότι "η Κυβέρνηση παρακολουθεί στενά το θέμα".
Την ίδια στιγμή οι Γερμανόφωνοι Σουδήτες της Τσεχοσλοβακίας θεώρησαν ότι επίκειται διευθέτηση και του δικού τους θέματος, στόχο που προωθούσε και η Γερμανική πολιτική. .
Μία από τις πρώτες προτεραιότητες του καθεστώτος ήταν η εφαρμογή της αντιεβραϊκής πολιτικής του και στην προσαρτημένη Αυστρία. Στη χώρα δεν είχε αναπτυχθεί ισχυρός αντισημιτισμός και οι Εβραίοι μπορούσαν να ζουν όπως όλοι οι πολίτες. Η Βιέννη από μόνη της διέθετε εβραϊκή κοινότητα 200.000 ατόμων, ενώ πολλοί πνευματικοί άνθρωποι της Αυστρίας ήταν Εβραίοι ή εβραϊκής καταγωγής. Ωστόσο, η ναζιστική προπαγάνδα ανέπτυξε αντισημιτικά αισθήματα στη χώρα, τα οποία όμως δεν είχαν ισχυρά ερείσματα. Η κατάσταση άλλαξε αμέσως μετά την προσάρτηση: Διώξεις και μαζικές συλλήψεις Εβραίων προηγήθηκαν της ίδρυσης του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν (καλοκαίρι 1938) σε μια παρόχθια περιοχή του Δούναβη κοντά στο Λιντς.
Το 1943, στη Διακήρυξη της Μόσχας, γινόταν μνεία της προσαρτημένης Αυστρίας: Η χώρα δεν θα παρέμενε προσαρτημένη στη Γερμανία και θα της αποδιδόταν η ανεξαρτησία της. Η Αυστρία παρέμεινε τμήμα του Γ΄ Ράιχ μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν έγινε εμφανές ότι η Γερμανία είχε πλέον καταρρεύσει, στην Αυστρία ανέλαβε προσωρινή κυβέρνηση, η οποία, στις 27 Απριλίου 1945 κήρυξε την προσάρτηση άκυρη και άνευ ισχύος (null und nichtig). Η Αυστρία περιήλθε υπό συμμαχική κατοχή, η οποία αναγνώρισε τη χώρα ως ανεξάρτητη (σε σχέση με τη Γερμανία) και παρέμεινε ως κατεχόμενη μέχρι το 1955, οπότε και τέθηκαν σε ισχύ η Συνθήκη του Αυστριακού Κράτους και η Διακήρυξη της Ουδετερότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προσαρτηση Προσάρτηση Κατηγορία:Ναζιστικές έννοιες
Τι Διδάσκει Πράγματι η Αγία Γραφή;
thumb|right|300px Το Τι Διδάσκει Πράγματι η Αγία Γραφή; είναι ένα βιβλίο 224 σελίδων που εκδίδεται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Κυκλοφόρησε το 2005 και αποτελεί βοήθημα μελέτης της Αγίας Γραφής. Ως το 2013 περισσότερα από 214 εκατομμύρια αντίτυπα έχουν παραχθεί σε 250 γλώσσες.
Ορισμένοι τίτλοι κεφαλαίων είναι οι εξής:
Ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται διεθνώς για αναφορές στο βιβλίο είναι bh.
Τα περιεχόμενα του βιβλίου είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο από την επίσημη ιστοσελίδα των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Πηγές
Κατηγορία:Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
What Does the Bible Really Teach?
Συκολόγος
Το Συκολόγος, μπορεί να αναφέρεται:
Καρλότα Βοναπάρτη (1802-1839)
Η Καρλόττα Βοναπάρτη (Charlotte Bonaparte, 31 Οκτωβρίου 1802 - 2 Μαρτίου 1839) ήταν κόρη του Ιωσήφ Βοναπάρτη.
Βιογραφία
Η Καρλόττα Ναπολεωνή γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1802 στο Παρίσι, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Ιωσήφ Βοναπάρτη και της Ζυλί Κλαρύ.
Ταλαντούχα καλλιτέχνης και μαθήτρια του Ζακ-Λουί Νταβίντ κατά τη διάρκεια της παραμονής της στις Βρυξέλλες, η Καρλότα δημιούργησε μια σειρά από άλμπουμ κατά τη διάρκεια της ζωής της, όπου ακουαρέλες και άλλα σχέδια ακολουθούν το ένα το άλλο, καταγράφοντας τα τοπία που διέσχισε στην εξορία μετά την πτώση της αυτοκρατορίας.
Σπούδασε χαρακτική και λιθογραφία στο Παρίσι από τον καλλιτέχνη Λουί Λέοπολντ Ρομπέρ. Υπάρχει φήμη ότι ο Ρομπέρ την ερωτεύτηκε.
Στις 23 Ιουλίου 1826 παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα Λουδοβίκο Βοναπάρτη. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά.
Πέθανε στις 2 Μαρτίου 1839 στη Σαρτζάνα σε ηλικία 36 ετών. Είναι θαμμένη στη Βασιλική της Σάντα Κρότσε στην Φλωρεντία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Καλλιθέα Χαλκιδικής
Αρχαιολογία
Η περιοχή παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον, καθώς στην Καλλιθέα έχει ανασκαφεί ιερό του Διονύσου και των Νυμφών, τμήμα του ιερού του Άμμωνα Δία (ο οποίος λατρευόταν στην περιοχή από τον 5ο αιώνα π.Χ.) και η περιοχή του βωμού. Στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. κατασκευάστηκε μεγάλος ναός δωρικού ρυθμού, προς τιμή του Άμμωνα Δία. Ο Διόνυσος είχε ήδη αρχίσει να λατρεύεται στην περιοχή από τον 8ο αιώνα π.Χ., όπως φανερώνουν μια σκάλα σκαλισμένη στο βράχο και μια σπηλιά που ήταν αφιερωμένη στη λατρεία του θεού.
Στη θέση Σωλήνας ανακαλύφθηκε από τους αρχαιολόγους παλαιοχριστιανική βασιλική .Η ιδιόρρυθμη, πρωτότυπη και μοναδική παλαιοχριστιανική βασιλική χρονολογείται από τον 6ο αιώνα. Το μεσαίο κλίτος της καταλαμβάνεται από ένα προγενέστερο κτίριο, που φαίνεται να ήταν οίκος μαρτυρίου.
Νεότερα χρόνια
Το χωριό ιδρύθηκε το 1925 από Μικρασιάτες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι οποίοι προέρχονταν από το χωριό Μάλτεπε της Προποντίδας της Μικράς Ασίας, το οποίο ονομαζόταν Βρύας στην Αρχαιότητα και Πελεκάνον στο Βυζάντιο. Οι κάτοικοι ονόμασαν Νέος Μάλτεπες τον οικισμό που δημιούργησαν, σε ανάμνηση της πατρίδας τους, του Μάλτεπε της Μικράς Ασίας. Κύριες ασχολίες των κατοίκων αποτελούσαν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Το χωριό μετά το 1950 μετονομάστηκε σε Νέα Καλλιθέα και τελικά σε Καλλιθέα, εξαιτίας της ωραίας θέας που προσφέρει. Τα τελευταία χρόνια εγκαταστάθηκαν στον οικισμό και κάτοικοι από την υπόλοιπη Ελλάδα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ρωσικού τύπου εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα (καθώς πριν εγκατασταθούν οι πρόσφυγες, στην περιοχή λειτουργούσε αγρόκτημα, ιδιοκτησία Ρώσων μοναχών του Αγίου Όρους), που βρίσκεται κοντά στο ιερό του Δία. Επίσης, στην περιοχή υπάρχει αρδευτικό κανάλι των μέσων του 19ου αιώνα.
Πηγές
Καλλιθέα Κατηγορία:Δήμος Κασσάνδρας
Μαρκ Γουέμπ
Ο Marc Preston Webb (γεννήθηκε 31 Αυγούστου 1974) είναι ένας Αμερικανός σκηνοθέτης κινηματογραφικών ταινιών, μικρού και μεγάλου μήκους, και μουσικών βίντεο. Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με την ταινία ρομαντικού δράματος του 2009, ονόματι 500 Μέρες με τη Σάμερ και πήγε να σκηνοθετήσει την ταινία επανεκκίνησης του Σπαΐντερμαν το 2012, το The Amazing Spider-Man, καθώς και την συνέχεια της ταινίας, το The Amazing Spider-Man 2, το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες
Χριστίνα της Νορβηγίας (1234-1262)
Η Χριστίνα της Νορβηγίας (Νορβηγική γλώσσα : Kristina Hakonsdotter, Μπέργκεν, 1234 - 1262) ήταν κόρη του Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας με τη σύζυγο του Μαργαρίτα Σκάλεσνταττερ. Παντρεύτηκε με συμμαχική συμφωνία τον Φίλιππο της Καστίλης μικρότερο αδελφό του βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου του Σοφού (1258), έζησε στο Βασίλειο της Καστίλης μέχρι τον θάνατο της τέσσερα χρόνια αργότερα (1262). Η Χριστίνα ίδρυσε σύμφωνα με τις παραδόσεις στην Καστίλη μιά εκκλησία αφιερωμένη στον Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας, 750 χρόνια αργότερα οικοδομήθηκε μιά "σύγχρονη έκδοση της απλής πρώτης Ρωμαϊκής εκκλησίας".
Βιογραφία
thumb|300px|left|Τάφος της Χριστίνας της Νορβηγίας Η βασική πηγή για τη ζωή της Χριστίνας ήταν η Στούρλα, ανιψιά του Σνόρρι Στούρλουσον που ήρθε στη Νορβηγία (1263). Ο αδελφός της Χριστίνας Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας ανέθεσε στη Στούρλα να γράψει τα χρονικά του πατέρα τους, τα περίφημα "Χρονικά του Χάακον Χάακορσον" αμέσως μετά τον θάνατο του στις Ορκάδες (16 Δεκεμβρίου 1263). Η Στούρλα χρησιμοποίησε πληροφορίες που πήρε τόσο από τον ίδιο τον βασιλιά όσο και πληροφορίες που πήρε από το ταξίδι της στην Ισπανία μαζί με τη Χριστίνα. Ο Νορβηγός ιστορικός Πίτερ Ανδρέας Μουνκ (1810 - 1863) αναφέρει σχετικά με τη ζωή της Χριστίνας στο έργο του "Ιστορία του Νορβηγικού λαού" που δημοσιοποιήθηκε τη δεκαετία του 1850. Τα Σάγκα αναφέρουν ότι ο βασιλιάς Χάακον Δ΄ έστειλε απεσταλμένους στην Καστίλη με πλούσια δώρα (1255), έγιναν δεκτοί στην Ισπανική αυλή, την επόμενη χρονιά επέστρεψαν στη Νορβηγική αυλή με αντιπροσώπους του βασιλιά Αλφόνσου του Σοφού και τον συμβολαιογράφο του. Ο συμβολαιογράφος του Αλφόνσου Ι΄ ρώτησε τον Νορβηγό βασιλιά αν μπορούσε η κόρη του να παντρευτεί έναν από τους αδελφούς του βασιλιά του. Ο Χάακον Δ΄ εξέτασε το θέμα με μεγάλη προσοχή μαζί με τον αρχιεπίσκοπο και πολλούς σοφούς άντρες, αποφάσισε ότι μπορεί η Χριστίνα να παντρευτεί έναν από τους αδελφούς του Αλφόνσου Ι΄ αρκεί να διαλέξει η ίδια τον σύζυγο. Ο Χάακον Δ΄ είχε χάσει ήδη έναν γιο του από τη Μαύρη πανώλη. Η Χριστίνα εγκατέλειψε το καλοκαίρι του 1257 το Τένσμπεργκ με 100 άντρες, διασχίζοντας τη Βόρεια Θάλασσα έφτασε στο Γκρέιτ Γιάρμουθ, πέρασε από τη Μάγχη στη Νορμανδία, από εκεί διασχίζοντας τη Γαλλία έφτασε στην Καταλονία.
Η συνοδεία συναντήθηκε στη Βαρκελώνη με τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας που εντυπωσιάστηκε με την ομορφιά της Χριστίνας, η κόρη του Γιολάντα της Αραγωνίας είχε παντρευτεί τον Αλφόνσο τον Σοφό. Η συνοδεία μπήκε στο Αββαείο της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ ντε Λας Ουέλγκας στο Μπούργος, το Αβαείο υπάρχει ακόμα και σήμερα. Οι Νορβηγοί συναντήθηκαν με τον βασιλιά Αλφόνσο τον Σοφό στην Επαρχία της Παλένθια, τους συνόδευσε στη Βαγιαδολίδ όπου έγιναν δεκτοί "θερμά από την αριστοκρατία, τον λαό και τον κλήρο" (3 Ιανουαρίου 1258). Η συνοδεία συναντήθηκε κατόπιν με τους αδελφούς του βασιλιά, η Χριστίνα επέλεξε τελικά τον Φίλιππο που ήταν μεγαλύτερος της κατά τρία χρόνια. Ο Φίλιππος είχε επιλεγεί να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία, ο πατέρας του Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης τον είχε πριμοδοτήσει με πολλά εδάφη και δώρα αλλά μετά τον θάνατο του (1252) αποφάσισε να εγκαταλείψει την εκκλησία παρά τις αντιρρήσεις του αδελφού του Αλφόνσου. Ο Ινφάντης Φίλιππος και η Χριστίνα παντρεύτηκαν στην εκκλησία της Σάντα Μαρία Λα Μάγιορ (31 Μαρτίου 1258) που βρισκόταν στη θέση του Καθεδρικού ναού της Βαγιαδολίδ (31 Μαρτίου 1258). Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τον γάμο και δεν απέκτησαν παιδιά, η Χριστίνα πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα στη Σεβίλλη σε ηλικία 28 ετών. Η ταφή της έγινε σε μια εκκλησία 40 χιλιόμετρα νότια από το Μπούργος, το ξύλινο φέρετρο τοποθετήθηκε σε μια σαρκοφάγο διακοσμημένη με φύλλα αμπέλου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σβερ Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Λίνος (μυθολογία)
Ο Λίνος (αρχ. Λῖνος) είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, γνωστός για τις μουσικές του ικανότητες και φερόμενος ως εφευρέτης της μελωδίας και του ρυθμού. Αναφέρεται ως τέκνο του Οίαγρου ή του θεού Απόλλωνα και της Ψαμάθης (εναλλακτικά αναφέρονται η Καλλιόπη, η Ουρανία και η Τερψιχόρη). Ο Ρισπέν αναφέρει ότι γονείς του Ορφέα ήταν ο Απόλλων και η Μούσα Καλλιόπη και αδελφός του ο Λίνος, αλλά δεν αναφέρει τη μητέρα του Λίνου. . Aδελφός του υπήρξε ο Ορφέας, στον οποίο δίδαξε μουσική και λύρα. Ο Λίνος δίδαξε και τον Ηρακλή, ο οποίος τον σκότωσε, οργισμένος για τις επικρίσεις του δασκάλου του. Στη Βιβλιοθήκη του ψευδο-Απολλόδωρου αναφέρεται ως μητέρα του Λίνου η Καλλιόπη.
Σε άλλες πηγές ο Λίνος αναφέρεται ως υιός του Απόλλωνα και της Ψαμάθης, η οποία ήταν κόρη του Βασιλέα του Άργους Κροτώπου. Φοβούμενη την οργή του πατέρα της, η Ψαμάθη εγκατέλειψε το παιδί της, το οποίο βρέθηκε και κατασπαράχθηκε από τσοπανόσκυλα. Ο Απόλλωνας, για να εκδικηθεί τον άδικο χαμό του υιού του, έστειλε στους Αργείτες την Ποινή, η οποία άρπαζε τα παιδιά από τις μανάδες τους. Ο Κόροιβος ο Φρύγας αντιμετώπισε την Ποινή, προκαλώντας την οργή του θεού, ο οποίος έσπειρε την πανώλη, κάτι που οδήγησε την πόλη του Άργους στην καταστροφή της.
Ο λίνος μπορεί επίσης να αναφέρεται στο είδος θρηνωδίας της αρχαιοελληνικής μουσικής, πιθανότατα με αναφορά στο μυθολογικό πρόσωπο. center|frame|Το γενεαλογικό δένδρο του Λίνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη 1943
Η «κυβέρνηση Ράλλη» διαδέχτηκε την κυβέρνηση Λογοθετόπουλου, όταν αυτή απέτυχε να αντιμετωπίσει το αντιστασιακό κίνημα της χώρας, που εκδηλώθηκε με μεγάλη επιτυχία κατά τις διαδηλώσεις του Φεβρουαρίου (κηδεία Κωστή Παλαμά ) και του Μαρτίου του 1943 (κατά της πολιτικής επιστράτευσης ). Οι Γερμανοί και Ιταλοί κατακτητές, μαζί με τους Έλληνες συνεργάτες τους, αναζητούν ένα πρόσωπο που θα μπορέσει να συνασπίσει γύρω του ένα μέρος του παλαιού πολιτικού κόσμου, δίνοντας έτσι περισσότερη νομιμοποίηση στην κυβέρνηση. Το πρόσωπο αυτό είναι ο Ιωάννης Ράλλης, πολιτευτής του Λαϊκού Κόμματος και μάλιστα ηγετικό στέλεχος της συντηρητικής πλευράς του.
Ο νέος Πρωθυπουργός (ο οποίος επιζητά και πετυχαίνει την όρκιση της κυβέρνησής του από τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό ) την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων του, 7 Απριλίου 1943, στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό, καθορίζει τους άξονες της πολιτικής του. Με αφορμή τις προηγηθείσες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του ελληνικού λαού και τη διόγκωση των αντιστασιακών κινημάτων, ο Ράλλης ξεκαθαρίζει ότι : «Έχουσα η αφ΄ημών διορισθείσα και υφ΄υμάς Κυβέρνησις πάντα λόγον να πιστεύη, ότι πάσα συνέχισις της διαταράξεως της δημοσίας τάξεως θα συσσωρεύση ανεπανορθώτους συμφοράς εις την Χώρα ημών, κύριον αυτής καθήκον θεωρεί την αποκατάστασιν της τάξεως και την προστασίαν του κοινωνικού μας καθεστώτος υπό το οποίον και μόνον δύναται να ζήση και να επιδιώξη τα μεγάλα της πεπρωμένα η Ελλάς, η προσφιλής και Αγία Πατρίδα όλων ημών....». Μάλιστα, διαστρεβλώνοντας τους λόγους του πολέμου, αποδίδει στο Γερμανικό στρατό και στη γερμανική πολιτική, πρόθεση σωτηρίας του Ευρωπαϊκού πολιτισμού (!). «Πρέπει καλώς πάντες να εννοήσωμεν ότι διεξάγων ο Άξων σκληρόν αγώνα κατά του επαπειλούντος τον πολιτισμόν φοβερού κομμουνιστικού κινδύνου, δικαιούται να έχη τουλάχιστον την αξίωση όπως μη δημιουργή εις αυτόν ο Ελληνικός Λαός περιπλοκάς και όπως μη παρεμβάλλη εμπόδια εις το βαρύτατον τούτο έργον του.» Η Κυβέρνηση Ράλλη, σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες, δεν βάσιζε την νομοπαρασκευαστική της ικανότητα στο Ν.Δ. 1 /1941, αλλά στο διάγγελμα της 7ης Απριλίου 1943.
Το κύριο έργο της κυβέρνησης Ράλλη, ήταν η πάταξη των κομμουνιστών και η διάλυση της Εθνικής Αντίστασης. Γι' αυτό η κυβέρνηση έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την οργάνωση και στελέχωση των σωμάτων ασφάλειας. Δημιουργήθηκαν νέες μονάδες Χωροφυλακής, εμπλουτισμένες και με στρατιωτικούς, αυξήθηκαν οι υλικές απολαβές τους, δίνονταν έκτακτα χρηματικά επιδόματα, αναβαθμίστηκε η περίθαλψη, η σίτιση και ο υλικός εξοπλισμός αστυνομικών και χωροφυλάκων, ενώ για την προσέλκυση νέων αστυνομικών δίνονταν (σε μια περίοδο μεγάλης οικονομικής ανέχειας) δωρεάν νοσηλεία και διατροφή. Χαρακτηριστική των επιδιώξεων της κυβέρνησης είναι η παρακάτω διαταγή του υπουργού Εσωτερικών, Αναστάσιου Ταβουλάρη, προς τα σώματα ασφαλείας: ''«Εντέλλομαι όπως τα όργανα της χωροφυλακής και της Αστυνομίας πόλεων επέμβουν με ζωηροτέραν ενεργητικότητα δια να πατάξουν αμειλίκτως τους θρασείς εχθρούς του Λαού. Να συλλαμβάνουν αδιστάκτως κάθε πρόσωπον κατά του οποίου υπάρχουν αποδείξεις ότι ανήκει εις την οργάνωσιν δολοφόνων της ΕΑΜ ή του ΕΛΑΣ. Και αδιστάκτως επίσης να κάμνουν χρήσιν των όπλων των εις στιγμήν καθ΄ ήν αι περιστάσεις το επιβάλλουν.»'' Με την πλήρη αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου 1944, ο Ιωάννης Ράλλης ανακοίνωσε την παραίτηση της κυβέρνησής του.
Αναφορές
Ράλλη Κατηγορία:1943 Κατηγορία:1944
2712 Κήτον
Ο Κήτον (Keaton) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,45. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Ούγγρο αστρονόμο Γκιόργκι Κούλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κονκόλυ της Βουδαπέστης, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού ηθοποιού Μπάστερ Κίτον.
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Κήτον ως προς την εκλειπτική, μόλις 49΄09΄΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κήτον είναι άγνωστα.
Anisoptera thurifera
Η Anisoptera thurifera είναι ένα είδος δέντρου στην οικογένεια Dipterocarpaceae. Αυτό το Ασιατικό είδος, έχει καταγραφεί από το Μπαγκλαντές μέχρι τη Νέα Γουινέα· και η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (International Union for the Conservation of Nature [IUCN]), χαρακτηρίζει το είδος αυτό ως «Ευάλωτο».
Υποείδη
Ο «Κατάλογος της Ζωής» καταγράφει δυο υποείδη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χλωρίδα της Μαλαισίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδοκίνας
Μαζέρ (Ιταλία)
Το Μαζέρ (ιταλικά: Maser, ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Νήσος Ερνστ Τέλμαν
Η Νήσος Ερνστ Τέλμαν (γερμανικά: Ernst-Thälmann-Insel, ισπανικά: Cayo Ernesto Thaelmann ή Cayo Blanco del Sur) είναι Κουβανικό νησί με πλάτος 500 μέτρων και μήκος 15 χιλιομέτρων στο Κόλπο Καθόνες και ονομάστηκε προς τιμήν του γερμανού κομμουνιστή πολιτικού και ακτιβιστή Ερνστ Τέλμαν. Το νησί μεταφέρθηκε σε ανατολικογερμανικό έλεγχο το 1972, ωστόσο, όταν μια γερμανική εφημερίδα προσπάθησε να επισκεφθεί το νησί μετά την επανένωση, της είπαν ότι η μεταφορά αυτή ήταν μόνο "συμβολική".
Δεκαετία του 1970
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Βερολίνο, 19 Ιουνίου 1972: Ο Φιντέλ Κάστρο (στα αριστερά) παρέδωσε, μετά την υπογραφή του ανακοινωθέν, ένα κουβανικό χάρτη στον Έριχ Χόνεκερ (κέντρο). Ο χάρτης δείχνει ένα νησί που φέρει το όνομα "Ερνστ Τέλμαν" και η νότια περιοχή ονομάζεται "Παραλία ΛΔΓ" (Playa RDA).]] Μέχρι το 1972, το νησί ήταν γνωστό ως Κάγιο Μπλάνκο ντελ Σουρ. Με την ευκαιρία της επίσημης επίσκεψης του Έριχ Χόνεκερ τον Ιούνιο του 1972 ο Φιντέλ Κάστρο μετονόμασε το νησί προς τιμήν του γερμανού Κομμουνιστή πολιτικού και ακτιβιστή Ερνστ Τέλμαν, ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD) κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που φυλακίστηκε χωρίς δίκη μετά την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος, και μετά από έντεκα χρόνια φυλάκισης πυροβολήθηκε με διαταγή του Αδόλφου Χίτλερ στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Σύμφωνα με ένα άρθρο στη εφημερίδα Neues Deutschland, με ημερομηνία 20 Ιουνίου 1972, ο Κουβανός ηγέτης ανακοίνωσε την μετονομασία του νησιού και μία από τις παραλίες της σε Πλάγια "Ρεπούμπλικα Ντεμοκράτικα Αλεμάνα" (ελληνικά: Παραλία "Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας", γερμανικά: "DDR-Strand"). Το δελτίο ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης της Ανατολικής Γερμανίας, το Aktuelle Kamera, ανέφερε σχετικά με την τελετή και τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Ερνστ Τέλμαν στις 18 Αυγούστου 1972, παρουσία του πρέσβη της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ανατολικογερμανών βουλευτών και 100 περίπου κουβανών εκπροσώπων.
Το Μάρτιο του 1975, η κυβέρνηση της Ανατολικής γερμανίας έστειλε τον τραγουδιστή Φρανκ Σέμπελ στην Κούβα για να κάνει κάποια μουσικά βίντεο, και γυρίστηκαν πλάνα από το νησί, τα οποία αργότερα συμπεριλήφθησαν σε ένα ντοκιμαντέρ με έμφαση το νησί ως σύμβολο της φιλίας ΛΔΓ-Κούβας.
Πρόσφατη ιστορία
Το 1998, το νησί χτυπήθηκε σοβαρά από τον Τυφώνα Μιτς, και χτύπησε πάνω από τον Ερνστ Τέλμαν.
Σύμφωνα με την Κουβανική πρεσβεία στη Γερμανία και το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, η μετονομασία ήταν μια "συμβολική πράξη" και το νησί δεν μεταφέρθηκε ποτέ από την Κούβα και κανένα από τα γερμανικά κράτη κατείχαν το νησί στην και μετά την επανένωση στις 3 Οκτωβρίου 1990.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Νησιά της Κούβας Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Πυρρολιδίνη
Η πυρρολιδίνη (αγγλικά pyrrolidine) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C4H9N, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό τύπο της, 30 px|Πυρρολιδίνη. Είναι ετεροκυκλική δευτεροταγής αμίνη, με πενταμελή κορεσμένο δακτύλιο, που αποτελείται από ένα (1) άτομο αζώτου και τέσσερα (4) άτομα άνθρακα. Η χημικά καθαρή πυρρολιδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο διαυγές υγρό, αναμείξιμο με το νερό και με τους περισσότερους οργανικούς διαλύτες. Έχει χαρακτηριστική οσμή σπέρματος. Σε σύγκριση με τις άκυκλες δευτεροταγείς αμίνες είναι περίπου 10 φορές ισχυρότερη βάση. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος πυρρολιδίνη μπορεί, επίσης, να αναφέρεται (γενικότερα) σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων ενώσεων, αρκεί να περιέχουν έναν (τουλάχιστον) πυρρολιδινικό δακτύλιο, δηλαδή πενταμελή δακτύλιο με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, ένα (1) άτομο αζώτου και κανένα διπλό δεσμό.
Φυσική παρουσία
left|thumb|Το μόριο της [[νικοτίνη|νικοτίνης περιέχει έναν πυρρολιδινικό δακτύλιο (δεξιά).]] Η πυρρολιδίνη βρίσκεται στα φύλλα του καπνού και στα καρότα. Η δομή πυρρολιδινικού δακτυλίου είναι παρούσα σε πολλά φυσικά αλκαλοειδή, όπως η νικοτίνη και η υγρίνη. Βρίσκεται, επίσης, σε πολλά φαρμακευτικές δραστικές ουσίες, όπως η προκυκλιδίνη και η μπεπριδίλη. Σχηματίζει, ακόμη, τη βάση για τις ρακεταμικές ενώσεις (π.χ. πιρακετάμη, ανιρακετάμη). Τα αμινοξέα προλίνη και υδροξυπρολίνη είναι, επίσης, δομικά παράγωγα της πυρρολιδίνης.
Παραγωγή
Η πυρρολιδίνη παράγεται βιομηχανικά με επίδραση αμμωνίας σε 1,4-βουτανοδιόλη, συνήθως πάνω από ένα οξείδιο μετάλλου ως καταλύτη : 30 px|Πυρρολιδίνη
Άλλοι τρόποι σύνθεσης είναι η υδρογόνωση του πυρρόλιου, καθώς και η κατεργασία τετραϋδροφουρανίου με αμμωνία, η οποία οδηγεί στην αντικατάσταση του ατόμου οξυγόνου από την ομάδα ΝΗ: 30 px|Πυρρόλιο 30 px|Πυρρολιδίνη 30 px|Τετραϋδροφουράνιο 30 px|Πυρρολιδίνη
Εφαρμογές
Η πυρρολιδίνη χρησιμοποιείται ως πρόδρομη ένωση για τη σύνθεση πιο πολύπλοκων ενώσεων. Στην οργανική χημεία, η πυρρολιδίνη χρησιμοποιείται για να ενεργοποιήσει αλδεΰδες και κετόνες έναντι πυρηνόφιλης προσθήκης, με τον ενδιάμεσο σχηματισμό των αντίστοιχων εναμινών. Για παράδειγμα :
Φωτεινή Βελεσιώτου
Η Φωτεινή Βελεσιώτου είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, η οποία διακρίνεται στο ρεμπέτικο τραγούδι.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1958.
Μεγάλωσε στην Καρδίτσα όπου και πέρασε τα παιδικά και τα εφηβικά χρόνια της. Ο πατέρας της ήταν μουσικός και η μουσική και η αγάπη του πατέρα της για τη βυζαντινή και την κλασική μουσική τη γαλούχησαν στα πρώτα της βήματα. Συμμετείχε στη χορωδία της Καρδίτσας, “Ο Αρίων”.
Το 1976 μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη για σπουδές και εκεί ανακαλύπτει το ρεμπέτικο τραγούδι. Λαμβάνει το πτυχίο της από την Παιδαγωγική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης, και μετά διορίζεται ως Εκπαιδευτικός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση για πάνω από μία εικοσαετία. Σήμερα έχει συνταξιοδοτηθεί.
Σταδιοδρομία
Το 1983 δέχεται πρόταση για να τραγουδήσει σε ένα ρεμπέτικο σχήμα, στη Θεσσαλονίκη, και ξεκινάει έτσι τη σταδιοδρομία της ως τραγουδίστρια. Στο σχήμα αυτό παραμένει για περίπου είκοσι χρόνια.
Το 2004, ο Μιχάλης Νικολούδης και η Μάγδα Παπαδάκη την προσκαλούν να τραγουδήσει δικά τους τραγούδια και συνεργάζεται μαζί τους. Για επτά χρόνια τραγουδά στο μουσικό στέκι της συμπρωτεύουσας, Καφωδείο το Ελληνικό, όπου και την γνωρίζει το κοινό της Θεσσαλονίκης και δημιουργεί ένα ξεχωριστό όνομα. Το 2005 γνωρίστηκε με το συνθέτη Γιώργο Χατζηνάσιο.
Στο στέκι αυτό, το 2008, συναντά τον συνθέτη Γιώργο Καζαντζή, ο οποίος και τη βοηθάει σημαντικά στη μετέπειτα πορεία της. Αποτέλεσμα της συνεργασίας τους ήταν το τραγούδι Μέλισσες, σε στίχους της Ελένης Φωτάκη, το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία σε πανελλήνια κλίμακα. Το 2009, πάλι σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή με τον τίτλο “Tα παιδιά της άλλης όχθης”, κυκλοφορεί το δεύτερο της Δίσκο, ο οποίος γνωρίζει επιτυχία.
Το έτος 2011 εγκαταλείπει τη Θεσσαλονίκη και έρχεται στην Αθήνα όπου και η σταδιοδρομία της απογειώνεται. Στη συνέχεια, δημιουργεί μία νέα δισκογραφική δουλειά, με τίτλο “Φυλάξου”, μαζί με τον Τάσο Γκρους και τον Ιωάννη Πανουτσόπουλο. Επίσης συμμετέχει σε δίσκους νέων συνθετών, καθώς και σε αφιερώματα για το Δ. Λάγιο, Στ. Κουγιουμτζή και Κώστα Βίρβο.
Το Καλοκαίρι του 2013 συμμετέχει σε φεστιβάλ στη Γερμανία, μαζί με τη Μελίνα Κανά. Το 2014 στην Ισλανδία τραγουδάει τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη στο Μέγαρο Μουσικής του Ρέικιαβικ.
Μεταξύ των ετών 2015 -2019, συμμετέχει σε πολλές συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Συνεργάζεται με διάφορους καλλιτέχνες όπως π.χ. Γιώργος Νταλάρας, Αρλέτα, Ελεονώρα Ζουγανέλη και άλλους. Το Φεβρουάριο 2019 κυκλοφορεί από τη ΜΙΝΟΣ EMI η τελευταία δισκογραφική δημιουργία της, “Ένας κύκλος είναι όλα”.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρεμπέτες
Χρυσοβασιλίσκος
Ονοματολογία
Το συνθετικό regulus στην επιστημονική ονομασία του πτηνού, σημαίνει «μικρός βασιλιάς, βασιλίσκος» και παραπέμπει στο στενό, αλλά φωτεινό λοφίο στο στέμμα του κεφαλιού, που μοιάζει με μικρό βασιλικό διάδημα (κορώνα).
Από εκεί προήλθε η λαϊκή ονομασία του πτηνού στα ελληνικά, με το πρόθημα χρυσο- να το διαφοροποιεί από τον συγγενικό πυροβασιλίσκο Regulus ignicapillus. Η αγγλική ονομασία του πτηνού είναι goldcrest «αυτός που έχει χρυσό λοφίο».
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά στη Σουηδία από τον Λινναίο ως Motacilla regulus , το 1758, με τη χαρακτηριστική αναφορά [Motacilla] remigibus secundaras exteriori margine flavis, medio albis. Μεταφέρθηκε στο σημερινό του γένος, Regulus, από τον Γάλλο ζωολόγο Ζορζ Κυβιέ (Georges Cuvier, 1769-1832) το 1800. Ενδιάμεσα είχε «περάσει» στο γένος Sylvia από τον Άγγλο φυσικό και φυσιοδίφη Τζον Λέιδαμ (John Latham, 1740-1837), το 1790.
Οι φυλογενετικές του σχέσεις με το είδος Regulus goodfellowi της Ταϊβάν, έχει γίνει, επίσης, αφορμή μεγάλης συζήτησης. Μερικές φορές θεωρείται ως «φυλή» του πυροβασιλίσκου (Regulus ignicapillus), αλλά το τραγούδι του μοιάζει με εκείνo των πληθυσμών χρυσοβασιλίσκων των Ιμαλαΐων, ενώ γενετικά δεδομένα δείχνουν ότι είναι το πιο κοντινό με αυτό, είδος και, παρά το εναλλακτικό όνομα του, μόνο μακρινή συγγένεια έχει με τον πυροβασιλίσκο. Ο χρυσοβασιλίσκος απέκλινε από τον συγγενικό του πυροβασιλίσκο 3.0-3.1 εκατομμύρια χρόνια πριν.
1939 Λορέττα
Η Λορέττα (Loretta) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 10,8. Ανακαλύφθηκε το 1974 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τσαρλς Κόουαλ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ και της έδωσε το όνομα της θυγατέρας του. Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς της Λορέττας ως προς την εκλειπτική, μόλις 54΄ της μοίρας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λορέττας εκτιμάται σε 29,96 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0942 ± 0,012. Η Λορέττα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 25 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λορεττα
Μιρίν
μικρογραφία| Ένα μπολ με μιρίν μικρογραφία| Ένα μπουκάλι μιρίν που παράγεται στο εμπόριο Το μιρίν (味醂, σε χαρακτήρες κατακάνα: みりん, Ιαπωνικά: [miɾiɴ]) είναι τύπος κρασιού από ρύζι. Το μιρίν είναι παρόμοιο με το σάκε αλλά έχει λιγότερη περιεκτικότητα σε αλκοόλη και μεγαλύτερη σε ζάχαρη. Η περιεκτικότητα του μιρίν σε ζάχαρη σχηματίζεται φυσικά κατά τη διαδικασία της ζύμωσης χωρίς να προστίθενται σάκχαρα. Η περιεκτικότητα σε αλκοόλ μειώνεται περαιτέρω, όταν το υγρό θερμαίνεται.
Υπάρχουν τρεις τύποι μιρίν που χρησιμοποιούνται ευρέως. Ο πρώτος είναι γνωστός ως χον μιρίν (κυριολεκτικά: αληθινό μιρίν), που περιέχει περίπου 14% αλκοόλ και παράγεται με μια διαδικασία πολτοποίησης 40 έως 60 ημερών (σακχαροποίηση). Ο δεύτερος είναι γνωστός ως σίο μιρίν (κυριολεκτικά: αλμυρό μιρίν), το οποίο περιέχει τουλάχιστον 1,5% αλάτι, για να αποφευχθεί η κατανάλωση προκειμένου να αποφευχθεί ο φόρος αλκοόλ. Ο τρίτος είναι γνωστός ως σιν μιρίν (κυριολεκτικά: νέο μιρίν), ή μιρίν-φου τσομίριο (κυριολεκτικά: καρύκευμα που μοιάζει με μιρίν), που περιέχει λιγότερο από 1% αλκοόλ, αλλά διατηρεί την ίδια γεύση.
Στην περίοδο Έντο, το μιρίν καταναλώθηκε ως αμαζάκε. Το ο-τοσό, ένα σκεύασμα το οποίο καταναλώνεται παραδοσιακά για την ιαπωνική Πρωτοχρονιά (η οποία εορτάζεται στις 1 Ιανουαρίου από το 1873), μπορεί να παρασκευαστεί με μούλιασμα ενός μείγματος μπαχαρικών σε μιρίν.