cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρατηγίς Σασούν
Η Στρατηγίς Σασούν, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η περιοχή του Σασούν βρισκόταν στα Αρμενικά τότε εδάφη του Ταρών και όταν το Ταρών πέρασε στους βυζαντινούς το Σασούν παρέμεινε αυτόνομο κρατίδιο έως ότου το κατέκτησε ο Βασίλειος Β΄ τον 11ο αιώνα. Διοικούνταν από έναν στρατηγό που ήταν υπόλογος στον διοικητή του Θέματος Ταρώνος. Γνωστοί διοικητές της στρατηγίδος ήταν ο Βήκες γύρω στα 1050, και ο Τορνίκ Μαμικονιάν γύρω στα 1058.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Αρμενία
Δημήτριος Κρόκος
Ο Δημήτριος Κρόκος (1905 - 7 Μαρτίου 1983) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πρέβεζας, Άρτας και Λευκάδας από το 1956 έως το 1958 και Πρέβεζας από το 1964 έως το 1967. Διετέλεσε Δήμαρχος της πόλης από το 1959 έως το 1963 και από το 1979 έως το 1982.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1905 και καταγόταν από εύπορη οικογένεια της πόλης. Με την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών πήγε στη Βιέννη και σπούδασε ιατρική (παθολογία). Αναγορεύτηκε διδάκτορας της ιατρικής και ήθελε να ακολουθήσει πανεπιστημιακή σταδιοδρομία, αλλά εξ αιτίας της έκρυθμης κατάστασης στην Αυστρία, λόγω της εισόδου των Γερμανών στη χώρα, την άνοιξη του 1938, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο Ε.Α.Μ. και βοήθησε πολλούς συμπολίτες του από την καταδίωξη των αρχών κατοχής λόγω της άρτιας γνώσης της γερμανικής γλώσσας και της ιδιότητάς του ως μέλους της Δημαρχιακής Επιτροπής που διοικούσε το Δήμο Πρέβεζας και Δημαρχούντος κατά την περίοδο Οκτωβρίου 1943 έως Δεκεμβρίου 1943.
Άσκησε το επάγγελμα του ιατρού στην Πρέβεζα αφιλοκερδώς, γι' αυτό αγαπήθηκε πολύ από τον λαό της πόλης. Διακρινόταν για την εντιμότητα και την καλωσύνη του και αποκλήθηκε γιατρός των πτωχών και αδυνάτων. Το 1961 του απονεμήθηκε το παράσημο του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικα για την κοινωνική του προσφορά από τον βασιλιά Παύλο.
Δεν απέκτησε οικογένεια, καθώς ολόκληρη η ζωή του αφιερώθηκε στην εξυπηρέτηση των συμπολιτών του, που ήταν γι' αυτόν η μεγάλη του οικογένεια. Πέθανε αιφνίδια στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου 1983 σε ηλικία 78 ετών και τάφηκε στην Πρέβεζα. Σύμφωνα με ιδιωτική δημοσκόπηση, το όνομά του ήταν πρώτο σε δημοφιλία για να δοθεί στο Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Πρέβεζας. Σε πλατεία της Πρέβεζας υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στο έργο των γιατρών της πόλης Χριστόφορου Τσαντούλα και Δημητρίου Κρόκου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Πολιτεύτηκε στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας και Άρτας χωρίς να εκλεγεί α) στις εκλογές της 5.3.1950 με τη Δημοκρατική παράταξη των Αλέξανδρου Σβώλου και Ιωάννη Σοφιανόπουλου, β) στις εκλογές της 9.9.1951 με την Ε.Π.Ε.Κ. του στρατηγού Νικολάου Πλαστήρα και γ) στις εκλογές 16.11.1952 στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας με την Ε.Π.Ε.Κ. του στρατηγού Νικολάου Πλαστήρα.
Στις εκλογές της 19.2.1956 εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας Άρτας και Λευκάδας με τη Δημοκρατική Ένωση, ως μέλος του συνεργαζόμενου σε αυτή κόμματος Δ.Κ.Ε.Λ. των Α. Σβώλου, Γ. Καρτάλη και Σ. Αλλαμανή. Άσκησε τα καθήκοντα του βουλευτή μέχρι τις 2.4.1958.
Στις δημοτικές εκλογές της 5.4.1959 εκλέχθηκε Δήμαρχος Πρέβεζας και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως τις 14 Οκτωβρίου 1963, όταν παραιτήθηκε για να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές της 3.11.1963, ως υποψήφιος της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Δεν κατόρθωσε να εκλεγεί σε αυτές τις εκλογές, αλλά στις επόμενες, της 16.2.1964, εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας με την ίδια παράταξη και άσκησε τα καθήκοντα του βουλευτή μέχρι την 14.4.1967. Ήταν υποψήφιος βουλευτής με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις του Γεωργίου Μαύρου στις εκλογές της 17.11.1974, αλλά δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσε 4.164 σταυρούς.
Στις δημοτικές εκλογές της 15.10.1978 εκλέχθηκε και πάλι Δήμαρχος Πρέβεζας και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό από 1.1.1979 έως τις 31.12.1982.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Δήμαρχοι Πρέβεζας
Κάπρι
Το Κάπρι (Capri,, αρχαία ελληνικά: Kαπρέαι) είναι νησί της Ιταλίας με έκταση 10,4 τ.χλμ. και πληθυσμό 12.200 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Κάπρι με πληθυσμό 7.278 κατοίκους. Το νησί βρίσκεται στην Τυρρηνική θάλασσα, ανοιχτά της Χερσονήσου του Σορρέντο, στην περιφέρεια της Καμπανίας, στην Επαρχία της Νάπολης. Είναι θέρετρο από την εποχή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Χαρακτηριστικά του νησιού είναι η Μαρίνα Πίκολα (μικρό λιμάνι), το Μπελβεντέρε Τραγκάρα (ένας ψηλός χώρος περιπάτου πλαισιωμένος από βίλες), οι ασβεστολιθικοί βράχοι, που λέγονται θαλάσσιες στήλες και προβάλλουν πάνω από τη θάλασσα (τα Φαραλιόνι), η πόλη του Ανακάπρι, η Γαλάζια Σπηλιά (Γκρότα Ατζούρα) και τα ερείπια των Αυτοκρατορικών Ρωμαϊκών επαύλεων.
Η πόλη του Κάπρι είναι το κύριο πληθυσμιακό κέντρο του νησιού. Το νησί έχει δύο λιμάνια, τη Μαρίνα Πίκολα και τη Μαρίνα Γκράντε (το κύριο λιμάνι του νησιού). Ο ξεχωριστός δήμος του Ανακάπρι βρίσκεται ψηλά στους λόφους προς τα δυτικά.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία του ονόματος Κάπρι είναι ασαφής. Μπορεί να ανάγεται στους Αρχαίους Έλληνες (στα Αρχαία Ελληνικά κάπρος σημαίνει αγριόχοιρος), τους πρώτους αποίκους που αναφέρεται ότι κατοίκησαν το νησί. Μπορεί όμως επίσης να προέρχεται από το Λατινικό capreae (κατσίκες). Έχουν ανακαλυφθεί απολιθώματα αγριόχοιρων, που προσδίδουν αξιοπιστία στην ετυμολογία του «κάπρου», αλλά αφ' ετέρου οι Ρωμαίοι ονόμαζαν το Κάπρι «κατσικονήσι». Τέλος είναι επίσης πιθανό το όνομα να προέρχεται από μια Ετρουσκική λέξη για το «βραχώδες», αν και αμφισβητείται οποιοσδήποτε ιστορικά ρόλος των Ετρούσκων στο νησί.
Το Κάπρι είναι ένας μεγάλος ασβεστολιθικός και ψαμμιτικός βράχος. Οι πλευρές του νησιού είναι κάθετα βράχια και η επιφάνειά του επίσης βραχώδης.
Αρχαιότητα
Σύμφωνα με τον Έλληνα γεωγράφο Στράβωνα το Κάπρι ήταν κάποτε τμήμα της ηπειρωτικής Ιταλίας. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί από γεωλογικές έρευνες και αρχαιολογικά ευρήματα. Η πόλη κατοικούνταν ήδη από την αρχαία εποχή. Δείγματα ανθρώπινης εγκατάστασης ανακαλύφθηκαν από τη Ρωμαϊκή εποχή. Σύμφωνα με το Σουητώνιο κατά την εκσκαφή για την θεμελίωση της Βίλας του Οκταβιανού Αυγούστου ανακαλύφθηκαν γιγαντιαία οστά και πέτρινα όπλα. Ο αυτοκράτορας διέταξε να εκτεθούν στους κήπους της κύριας κατοικίας του, του Θαλάσσιου Ανακτόρου. Σύγχρονες ανασκαφές έχουν δείξει ότι η ανθρώπινη παρουσία στο νησί μπορεί να χρονολογηθεί από τη Νεολιθική και την Εποχή του ορείχαλκου. Ο Αύγουστος ανέπτυξε το Κάπρι. Έχτισε ναούς, επαύλεις, υδραγωγεία και δημιούργησε κήπους για να απολαμβάνει τον ιδιωτικό του παράδεισο. Στην Αινειάδα ο Βιργίλιος αναφέρει ότι το νησί είχε κατοικηθεί από τον Ελληνικό λαό των Τελεβών, που προέρχονταν από τα Νησιά του Ιονίου. Ο Στράβων λέει ότι στην αρχαιότητα στο Κάπρι υπήρχαν δύο πόλεις, που αργότερα περιορίστηκαν σε μία. Ο Τάκιτος μνημονεύει ότι υπήρχαν δώδεκα Αυτοκρατορικές βίλες στο Κάπρι. Ερείπια μιας στο Τράγκαρα ήταν ακόμη ορατά το 19ο αιώνα. Ο διάδοχος του Αυγούστου Τιβέριος έχτισε στο Κάπρι μια σειρά από βίλες, η διασημότερη από τις οποίες είναι η «Βίλα Γιόβις», μια από τις  καλύτερα διατηρημένες Ρωμαϊκές βίλες στην Ιταλία. Το 27 π.Χ. μετακόμισε μόνιμα στο Κάπρι, κυβερνώντας την Αυτοκρατορία από εκεί μέχρι τον θάνατό του το 37 μ.Χ. Το 182 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Κόμμοδος εξόρισε στο Κάπρι την αδελφή του Λούσιλα μαζί με την κόρη της και αργότερα έστειλε έναν εκατόνταρχο και τις εκτέλεσε.
Νεότερα χρόνια
Το β΄ μισό του 19ου αιώνα το Κάπρι έγινε δημοφιλές θέρετρο για Ευρωπαίους καλλιτέχνες, συγγραφείς και άλλες διασημότητες. Όντας καταφύγιο για συγγραφείς και καλλιτέχνες το Κάπρι λειτούργησε σαν ένα ασφαλές μέρος για ξένους ομοφυλόφιλους και λεσβίες να διάγουν μια πιο ελεύθερη ζωή. Ένας μικρός πυρήνας τους προσελκύστηκε να ζήσει εδώ, συμπίπτοντας σε κάποιο βαθμό με τις δημιουργικές κατηγορίες που αναφέρθηκαν παραπάνω. Το 1908 ο Βλαντιμίρ Ιλίτς Ουλιάνοφ, γνωστός και ως Λένιν, φιλοξενήθηκε από τον Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέσκοφ, γνωστό και ως Μαξίμ Γκόρκι, Ρώσο, Σοβιετικό, συγγραφέα, στο σπίτι του κοντά στους Κήπους του Αυγούστου. Το 1970 ανεγέρθηκε από το Τζιάκομο Μαντσού ένα μνημείο κατά τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας προς τιμή του Λένιν. Ο Γάλλος τραγουδιστής Ερβέ Βιλάρ κυκλοφόρησε το 1965 το τραγούδι Capri c' est  fini, που έγινε παγκόσμια επιτυχία. Στο νησί έχει βίλα η Μαράια Κάρεϊ.
Πηγές
Κάπρι
Καραγκιόζης
μικρογραφία|Ο Έλληνας Καραγκιόζης. Ο Καραγκιόζης είναι κεντρικός χαρακτήρας του παραδοσιακού τουρκικού και ελληνικού Θεάτρου Σκιών, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις αποκαλείται με το όνομα του πρωταγωνιστή του. Στα τούρκικα ονομάζεται Karagöz ( Καραγκόζ ) ή Karagiöz ( Καραγκιόζη ) που σημαίνει Μαυρομάτης.
Ιστορία
Μετά από εισήγηση του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας στην UNESCO, το 2010 ο Καραγκιόζης (Karagöz) περιελήφθηκε στον αντιπροσωπευτικό κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Τουρκίας.
Η γέννηση
Ο μύθος της γέννησης του Καραγκιόζη Διαφορετικοί θρύλοι έχουν διαμορφωθεί σχετικά με την καταγωγή του Καραγκιόζη, με κάποιες εκδοχές να κάνουν λόγο για καταγωγή του από την Ινδία ή την Άπω Ασία (πρώην Σοβιετικές Λαϊκές Δημοκρατίες). Παραδοσιακά πιστεύεται ότι δημιουργός του ήταν ο Σεΐχ Κιουστερί, που καταγόταν από την Προύσα και πέθανε εκεί το 1366. Σύμφωνα με το θρύλο, ο Χατζηαβάτης και ο Καραγκιόζης συμμετείχαν στην κατασκευή ενός τζαμιού για τον σουλτάνο Ορχάν, ο πρώτος ως επιστάτης και ο δεύτερος ως εργάτης. Οι διάλογοι των δύο ανδρών ήταν τόσο διασκεδαστικοί ώστε οι υπόλοιποι εργάτες σταματούσαν την εργασία τους και τους παρακολουθούσαν. Όταν ο σουλτάνος πληροφορήθηκε την καθυστέρηση των εργασιών, διέταξε το θάνατο του Καραγκιόζη και του Χατζηαβάτη. Αργότερα μετάνιωσε για την πράξη του και ο Σεΐχ Κιουστερί δημιούργησε τις φιγούρες των δύο ηρώων, με σκοπό να παρηγορήσει τον σουλτάνο. Μια παραλλαγή του μύθου, λέει πως ο Χατζηαβάτης δημιούργησε φιγούρες για να παρηγορήσει τον Πασά.
Ο "μύθος" του Μαυρομάτη
Αυτός ο "μύθος" λέει πως ο Γιάννης Μαυρομάτης έφερε τον Καραγκιόζη από την Κίνα στην Τουρκία.
Τα πρώτα χρόνια του ελληνικού Καραγκιόζη
Η παλαιότερη μαρτυρία για παράσταση Καραγκιόζη στον ελλαδικό χώρο χρονολογείται το 1809 και την τοποθετεί στην περιοχή των Ιωαννίνων.
Οι πρώτοι Καραγκιοζοπαίχτες στα Ιωάννινα ήταν Αθίγγανοι και Εβραίοι. Το θεατρικό θέαμα διαδόθηκε και άρχισε έκτοτε να παίζεται στην ελληνική γλώσσα, διατηρώντας τα ίδια τεχνικά χαρακτηριστικά, διαμορφώνοντας όμως παράλληλα ξεχωριστό περιεχόμενο, αντλημένο από την ελληνική παράδοση".
Ο Έλληνας Καραγκιόζης
Στην Ελλάδα ο Καραγκιόζης, ως λαϊκός ήρωας, εκπροσωπεί το φτωχό, εξαθλιωμένο, πονηρό Έλληνα, στο περιβάλλον της Τουρκοκρατίας. Είναι καμπούρης και περιστοιχίζεται από την οικογένειά του, το φίλο του Χατζηαβάτη, το θείο του Μπάρμπα-Γιώργο και άλλους χαρακτήρες. Ζει σε παράγκα (Η παράγκα του Καραγκιόζη), είναι ξυπόλητος και μένει απέναντι από το σεράι (το παλάτι) του Βεζίρη.
Τα θέματα των έργων
Τα θέματα των έργων του Θεάτρου Σκιών είναι συνήθως σατιρικά, προκαλώντας γέλιο στους θεατές ενώ πολλές φορές αναφέρονται σε πραγματικά και σύγχρονα ζητήματα που ενδιαφέρουν τον κόσμο ή και ιστορικά.
Οι χαρακτήρες του θεάτρου σκιών - του ελληνικού Καραγκιόζη -
thumb|150px|Ο Καραγκιόζης και ο Χατζηαβάτης του τούρκικου Θεάτρου Σκιών. Σε κάθε έργο μπορεί να αναφέρονται και άλλοι βοηθητικοί χαρακτήρες, αλλά οι πιο συνηθισμένοι από αυτούς είναι:
Καλλιτέχνες του ελληνικού Θεάτρου Σκιών
Γνωστοί καραγκιοζοπαίκτες υπήρξαν ή υπάρχουν ακόμη, μεταξύ άλλων, οι Γιάννης Ρούλιας, Ανδρέας Αγιομαυρίτης, Γιάννης Μώρος (τέλη 19ου - αρχές 20ου αιώνα), Αντώνης Παπούλιας ("Μόλλας"), Σωτήρης Σπαθάρης, Χρίστος Χαρίδημος (1895-1970), Παναγιώτης Μιχόπουλος (1915-1985), Φρίξος Γαζεπίδης, Αντώναρος, Ευγένιος Σπαθάρης, Θανάσης Σπυρόπουλος, Άθως Δαννέλης, Μιχάλης Ζαχαρής ,Τάσος Κώνστας, Τάσος Γεωργίου, Κώστας Σπυρόπουλος, κ.α.
Παραστάσεις
Μερικές από τις παραστάσεις του είναι:
Ο Καραγκιόζης... αστροναύτης, φούρναρης, ψαράς, ζητιάνος, μάγειρας, ανθοπώλης, γραμματικός, βαρκάρης, επιστήμονας, στρατιώτης, γιατρός, καφετζής, τραγουδιστής, δασοφύλακας, γιατρός με το ζόρι, γιατρός της γειτονιάς, οδοντίατρος, ο θησαυρός του Θεού, δάσκαλος, η κρεμάλα του πατριάρχη, τρελός, ο θείος από την Αμερική, η θεία από την Αίγυπτο, το νησί των κατεργαραίων, στο τρελοκομείο, το φάντασμα του Σαραγιού, ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι, το στοιχειωμένο ξενοδοχείο, της τύχης τα γραμμένα, τα σαγόνια του καρχαρία, και άλλες πολλές.
Οι βασιλιάδες
Οι Βασιλιάδες είναι μια ελληνική καθημερινή κωμική-οικογενειακή σειρά του τηλεοπτικού καναλιού Mega Channel, που έκανε πρεμιέρα στις 8 Ιανουαρίου 2012. Η σειρά βασίστηκε στην αργεντίνικη σειρά «Los Roldan», δημιουργίας των Adriana Lorenzon και Mario Schajris.
Καραγκιόζης
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Θέατρο σκιών Κατηγορία:Έλληνες φανταστικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Αυτόλυκος ο Πιτταναίος
Γενικά
μικρογραφία|De sphaera quae movetur liber, 1587
Καραγκιόζης
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Karagöz קאראגוז Karagöz Karagöz Карађоз и Хаџиват Karagöz ve Hacivat 卡拉格茲和哈西瓦特
Αυτόλυκος ο Πιτταναίος
Γενικά
Ο Αυτόλυκος γεννήθηκε στην Πιττάνη της Αιολίδας, στη Μικρά Ασία. Δεν είναι γνωστό τίποτα από τη ζωή του. Τα έργα του φαίνεται ότι γράφτηκαν ή τουλάχιστον ολοκληρώθηκαν στην Αθήνα, ανάμεσα στα έτη 335 π.Χ. και 300 π.Χ.. Τα σωζόμενα έργα του Αυτολύκου περιλαμβάνουν ένα βιβλίο για τις σφαίρες, το "«Περί της κινουμένης σφαίρας»" που περιλαμβάνει δώδεκα ζητήματα περί σφαιρικής αστρονομίας και ειδικότερα περί της όψης του ουρανού και της θέσεως των περί αυτόν κύκλων συναρτήσει του γεωγραφικού πλάτους του τόπου παρατήρησης και έτερο "Περί ανατολών και δύσεων των ουράνιων σωμάτων" που διαιρείται σε δύο μέρη. Στο πρώτο περιλαμβάνει δεκατρείς αστρονομικές προτάσεις, ενώ το δεύτερο αναφέρεται στη διαίρεση του ζωδιακού κύκλου σε δωδεκατημόρια. Το «Περί της κινουμένης σφαίρας» θεωρείται η αρχαιότερη μαθηματική πραγματεία που σώζεται στο σύνολό της.
Ο Ευκλείδης αναφέρεται σε εργασίες του Αυτολύκου. Ο Αυτόλυκος υπήρξε δάσκαλος του Αρκεσιλάου: Ο Διογένης ο Λαέρτιος γράφει ότι ο Αρκεσίλαος συνοδεύθηκε από τον δάσκαλό του Αυτόλυκο σε ένα ταξίδι στις Σάρδεις. Ο Φραγκίσκος Μαυρόλυκος μετέφρασε τα σωζόμενα έργα του Αυτολύκου τον 16ο αιώνα.
Μαθηματικά
Στη Γεωμετρία ο Αυτόλυκος μελέτησε τα χαρακτηριστικά και την κίνηση μιας σφαίρας στο ομώνυμο έργο του. Ο Θεοδόσιος της Βιθυνίας βασίσθηκε για το έργο του «Σφαιρικά» στην εργασία του Αυτολύκου.
Αστρονομία
Ο Αυτόλυκος μελέτησε τη σχέση ανάμεσα στην ανατολή και στη δύση των ουράνιων σωμάτων και έγραψε ότι «κάθε αστέρας που ανατέλλει και δύει, πάντα ανατέλλει και δύει στα ίδια σημεία στον ορίζοντα».
Σεληνογραφία
Προς τιμή του Αυτολύκου φέρει το όνομά του ο Αυτόλυκος, ένας από τους τρεις μεγάλους κρατήρες στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης, πάνω από τα σεληνιακά Απέννινα όρη, στη Θάλασσα των Βροχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυτολυκ Αυτολυκ Αυτολυκ
Οι βασιλιάδες
Την διασκευή σεναρίου είχαν αναλάβει οι Βίκυ Αλεξοπούλου, Γιώργος Χρυσοβιτσάνος, Κώστας Καλαφάτης, Κώστας Καπώνης, ενώ την σκηνοθεσία οι Πιέρρος Ανδρακάκος, Νίκος Κρητικός, Στάμος Τσάμης.
Η σειρά ολοκληρώθηκε προσωρινά, λόγω προβλημάτων μεταξύ παραγωγής και καναλιού, σε 81 επεισόδια στις 8 Ιουνίου 2012, όπου έπεσε και το φινάλε του 1ου κύκλου. Αντιθέτως, ο 2ος κύκλος δεν προβλήθηκε την σεζόν 2012-2013 όπως θα έπρεπε, παρότι είχαν ήδη γυριστεί 18 επεισόδια. Τα υπόλοιπα επεισόδια δεν γυρίστηκαν ποτέ, κυρίως για οικονομικούς λόγους, αλλά και επειδή στις 21 Μαΐου 2013 ένας από τους ηθοποιούς, ο Τόμας Πρωτόπαπας, πέθανε ξαφνικά. Τα 18 επεισόδια του 2ου κύκλου τελικώς προβλήθηκαν στην αρχή της σεζόν 2013-2014, από τις 12 Νοεμβρίου έως τις 19 Δεκεμβρίου 2013, και ύστερα η σειρά διακόπηκε οριστικά.
Υπόθεση
Ο Μάρκος Βασιλιάς, χήρος, βιοπαλαιστής και πατέρας τεσσάρων παιδιών, εργάζεται ως ιδιοκτήτης ψαροταβέρνας και κατοικεί σε μια λαϊκή γειτονιά μαζί με τα παιδιά του, Λεωνίδα, Μαρίνα, Στέλλα και Χάρη, την αδελφή του, Λίζα και την κουνιάδα του, Γιούλη, η οποία τους φροντίζει. Όλη του η ζωή θα αλλάξει σε λίγα λεπτά, όταν κάνει μία καλή πράξη και "αναβάλλει" την αυτοκτονία μίας ώριμης κυρίας, που λόγω προβλημάτων υγείας, προτιμά να αποδημήσει. Για να τον ευχαριστήσει -το σκέφτηκε καλύτερα- τον κάνει πρόεδρο της εταιρείας της (Ελιά), του χαρίζει την βίλα της και η ίδια φεύγει στο εξωτερικό. Αφήνει όμως πίσω της για να τον εκπαιδεύσει την Χριστίνα Ροζάκη, κόρη μιας καλής της φίλης, η οποία αν και στην αρχή θα τον αντιπαθήσει, στην συνέχεια θα τον ερωτευτεί.
Ο γιος του, Λεωνίδας, θα ερωτευτεί τη Νεφέλη και μετά από μια σειρά εξελίξεων θα είναι μαζί και σύμφωνα με πληροφορίες η συνέχεια του σεναρίου έδειχνε ότι θα ξαναχώριζαν εξαιτίας του πατέρα της Νεφέλης, αλλά η επιμονή και η δυνατή αγάπη τους θα ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και θα είναι και πάλι μαζί... Μάλιστα αναμενόταν να δούμε και τον αρραβώνα τους, αν συνεχιζόταν η σειρά.
Εχθρός του Βασιλιά θα είναι ο Αιμίλιος Κανελλόπουλος που θα ερωτευτεί την Λίζα αδελφή του Μάρκου, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι τρανς. Ερωτευμένη με τον Μάρκο όμως είναι και η κουνιάδα του, η Γιούλη,ενώ σε ένα αισθηματικό γαϊτανάκι είναι μπλεγμένοι και άλλοι χαρακτήρες. Ο Αιμίλιος είναι παντρεμένος με την Τιτίκα παρουσιάστρια της εκπομπής "είμαστε γυναίκες" και την παρουσιάζει με την Λίζα, την ερωμένη του άντρα της. Ο Αιμίλιος και η Τιτίκα έχουν έναν κακομαθημένο γιο.
Τηλεθέαση 2ου Κύκλου
Η τηλεθέαση καταγράφτηκε από την AGB http://www.arianna.gr/gr/data/
Πηγές
Βασιλιάδες Κατηγορία:Ελληνικές ρομαντικές-κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Πέτρος Β΄ της Ρωσίας
Ο Πετρος Β΄ (ρωσικά:Пётр II, 23 Οκτωβρίου 1715 - 30 Ιανουαρίου 1730) ήταν Ρώσος τσάρος, ο οποίος διαδέχθηκε στο θρόνο την Αικατερίνη Α΄. Ήταν εγγονός του Πέτρου Α΄, γιος του Τσάρεβιτς Αλεξέι Πετρόβιτς και της Καρλόττας-Χριστίνας. Ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος της οικογένειας των Ρομάνοφ. Ανήλθε στο θρόνο στις 6 (17) Μαΐου 1727, όταν ήταν μόλις έντεκα ετών, και πέθανε σε ηλικία 14 ετών από ευλογιά. Ο Πέτρος Β΄ δεν είχε χρόνο για κρατικές υποθέσεις και στην πραγματικότητα δεν κυβέρνησε ποτέ. Η πραγματική εξουσία ήταν στα χέρια του Ανώτατου Μυστικού Συμβουλίου, πρώτα του Μένσικοφ και μετά την ανατροπή του, του Ντολγκορούκοφ.
Παιδική ηλικία
Ο Μέγας Δούκας Πέτρος Β΄, γεννήθηκε στις 12 (23) Οκτωβρίου του 1715. Ο πατέρας του Αλεξέι Πετρόβιτς ήταν διάδοχος του θρόνου, που εκτελέστηκε το 1718, ενώ η μητέρα του ήταν η Καρλόττα-Χριστίνα, κόρη του Λουδοβίκου-Ροδόλφου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, η οποία πέθανε δέκα ημέρες μετά τη γέννησή του. Μετά την εκτέλεση του Αλεξέι Πετρόβιτς το 1718, ο Πέτρος Α΄ αναλαμβάνει την κηδεμονία, τη μόρφωση και ανατροφή του μοναδικού εγγονού του.
Κατά τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ζωής του ο Πέτρος Β΄ δεν θεωρήθηκε μελλοντικός αυτοκράτορας, διότι ο διάδοχος του θρόνου ήταν ο γιος του Πέτρου Α΄, ο Πέτρος. Ο Πέτρος όμως χάνει τη ζωή του στην πρώιμη παιδική ηλικία, και έτσι δημιουργείται το ζήτημα της διαδοχής. Ο Αλεξέι Πετρόβιτς αρνήθηκε από πριν τη διαδοχή υπέρ του γιου του Πέτρου Β΄. Με το θάνατο του Αλεξέι Πετρόβιτς ο μοναδικός διάδοχος γίνεται ο Πέτρος Β΄, τελευταίος από την αρσενική πλευρά της δυναστείας Ρομάνοφ.
Μέτα το θάνατο του Πέτρου Α΄ και λίγο πριν της Αικατερίνης Α΄, το Ανώτατο Μυστικό Συμβούλιο, ψηφίζει για τη διαδοχή με πλειοψηφία υπέρ του Πέτρου Β΄, ο οποίος υποτίθεται ότι μέχρι 16 ετών θα βρισκόταν υπό την εποπτεία του Συμβουλίου και θα έπρεπε να δώσει όρκο και την υπόσχεση να μην πάρει ποτέ την εκδίκηση από κανέναν για τη θανατική καταδίκη του πατέρα του Αλεξέι Πετρόβιτς. Στις 6 (17) Μάιου 1727 η 43χρονη Αικατερίνη Α΄ πεθαίνει αφήνοντας διαθήκη. Σύμφωνα με αυτή το θρόνο κληρονομεί ο εγγονός του Πέτρου Α ΄.
Ενθρόνιση και κηδεμονία
Ο Πέτρος ο Β΄ λόγω της ηλικίας του, δεν ήταν σε θέση να κυβερνά, με αποτέλεσμα η απεριόριστη εξουσία να είναι στα χέρια του Μένσικοφ, στη συνέχεια του Όστερμαν και Ντολγκορούκι. Σύμφωνα με την τελευταία βούληση της Αικατερίνης Α΄ ο νέος αυτοκράτορας πριν την ηλικία των 16 ετών δεν μπορούσε να κυβερνήσει χωρίς κηδεμονία του Ανώτατου Μυστικού Συμβουλίου, του οποίου επικεφαλής ήταν ο Αλεξάντρ Μένσικοφ.
Επί Μένσικοφ
Ο Μένσικοφ στράφηκε εναντίον όλων εκείνων που θεωρούσε επικίνδυνους από την άποψη της διαδοχής. Η κόρη του Πέτρου Α΄, Άννα Πετρόβνα και ο σύζυγός της αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Ρωσία. Στην Άννα Ιβάνοβνα, κόρη του Βασιλιά Ιβάν Ε΄ είχε απαγορευτεί επιστροφή από Γιέλγκαβα που βρισκόταν για να βλέπει τον Πέτρο Β΄. Ο Μένσικοφ προσπαθώντας να ενισχύσει την επιρροή του αυτοκράτορα αρραβωνιάζει τον 11χρονο Πέτρο Β΄ με την 16χρονη κόρη του πριγκίπισσα Μαρία.
Επί Ντολγκορούκι
Σταδιακά οι σχέσεις αυτοκράτορα με τον Μένσικοφ και την κόρη του ψύχραιναν. Υπήρχαν αρκετοί λόγοι: από τη μία πλευρά η ​​αλαζονεία του Μένσικοφ, από την άλλη η επιρροή της Ελισάβετ Πέτρονβα και του Ντολγκορούκι. Τελικά ο Πέτρος Β΄ αποφάσισε να διαλύσει τον αρραβώνα και να μετακομίσει στο Παλάτι του Πετρογκρόφ. Εν τω μεταξύ οι αντίπαλοί του βρήκαν εκθέσεις ανάκρισης του πατέρα του Αλεξέι Πετρόβιτς στην οποία συμμετείχε και ο Μένσικοφ, και τις παρουσίασαν στον αυτοκράτορα. Στις 7 Σεπτεμβρίου ο Πέτρου Β΄ επιστρέφοντας από το κυνήγι στην Αγία Πετρούπολη διέταξε τη Φρουρά να υπακούει πια μονό αυτόν. Στις 8 Σεπτεμβρίου ο Μένσικοφ είχε κατηγορηθεί για προδοσία, υπεξαίρεση του δημοσίου ταμείου και με όλη την οικογένεια (και τη Μαρία) εξορίστηκε στην Τομπόλσκ.
Νικόλαος Νικολαΐδης (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Νικόλαος Νικολαΐδης ή Νικόλας Νικολαΐδης είναι γνωστοί οι:
Πέτρος Β΄ της Ρωσίας
Επί Ντολγκορούκι
Στις 25 Φεβρουαρίου ο Πέτρος Β΄ μεταβαίνει μετά το κάλεσμα της γιαγιάς του στη Μόσχα όπου η οικογένεια Ντολγκορούκι αποκτούν περισσότερη δύναμη. Στις 3 Φεβρουαρίου του 1728 ο Βασίλη Λούκιτς και Αλεξέι Ντολγκορούκι έγιναν μελή του Συμβουλίου. Την περίοδο ζωής του στη Μόσχα, ο Πέτρος Β΄ διασκεδάζει αναθέτοντας τις κυβερνητικές υποθέσεις στους Ντολγκορούκι. Οι ίδιοι και ιδιαίτερα ο Ιβάν, αγανακτισμένοι μιλούσαν για συνεχείς διασκεδάσεις του αυτοκράτορα, παρόλα αυτά δεν τον εμπόδιζαν και δεν τον ανάγκαζαν να ασχολείται με κρατικές υποθέσεις. Κατά τη βασιλεία του συνέβησαν πολλά απρόοπτα για τη Ρωσία γεγονότα. Ο στρατός και το ναυτικό ήταν σε κρίση: Στρατιωτική Ακαδημία μετά τη εξορία του Μένσικοφ έμεινε χωρίς πρόεδρο και ο στρατός δεν είχε αρκετά πολεμοφόδια, πολλοί ικανοί νέοι αξιωματικοί απολύθηκαν. Ο Πέτρος Β΄ δεν ενδιαφερόταν για το στρατό, οι στρατιωτικές ασκήσεις κοντά στη Μόσχα την άνοιξη του 1729 δεν προσέλκυαν την προσοχή του. Άνθιζε διαφθορά σε μεγάλη κλίμακα.
Γάμος
Το φθινόπωρο 1729 ο αυτοκράτορας γνώρισε και ερωτεύτηκε την αδελφή του Ιβάν Ντολγκορούκι, την 17χρονη Πριγκίπισσα Αικατερίνη Ντολγκορούκοβα. Στις 19 Νοεμβρίου ανακοίνωσε στο Συμβούλιο την πρόθεσή του να παντρευτεί την πριγκίπισσα και στις 30 Νοεμβρίου αρραβωνιάστηκε στο παλάτι Λεφόρτ. Ο γάμος προγραμματίστηκε για 19 Ιανουαρίου 1730, δεν πραγματοποιήθηκε όμως λόγω του πρόωρου θανάτου του Πέτρου Β΄.
Θάνατος
Στις 30 Ιανουαρίου του 1730 ο 14 χρόνος αυτοκράτορας πέθανε, χωρίς να αφήσει απογόνους και να ορίσει διάδοχο. Με το θάνατο του τελειώνει η δυναστεία των Ρομάνοφ από αρσενική πλευρά.
Στρατηγίς Χουήτ
Η Στρατηγίς Χουήτ, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η περιοχή του Χουήτ είναι άγνωστο ακριβώς που ήταν και ποια πόλη ή περιοχή ήταν, βρισκόταν στα Αρμενικά τότε εδάφη του Ταρών. Διοικούνταν από έναν στρατηγό που ήταν υπόλογος στον διοικητή του Θέματος Ταρώνος.
Βισέντε Χουΐντομπρο
Πρώτα χρόνια
Ήταν το παιδί μιας πλούσιας οικογένειας από το Σαντιάγκο της Χιλής. Πέρασε τα πρώτα χρόνια του στην Ευρώπη όπου εκπαιδεύτηκε από Αγγλίδες και Γαλλίδες νταντάδες. Μόλις η οικογένειά του επέστρεψε στην Χιλή, ο Βισέντε φοίτησε στο Κολέγιο Σαν Ιγνάσιο, ένα εβραϊκό λύκειο στο Σαντιάγο, από το οποίο αποβλήθηκε επειδή φορούσε ένα δαχτυλίδι που έμοιαζε με βέρα.
Το 1910 σπούδασε φιλολογία στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου της Χιλής, ωστόσο ένα μεγάλο κομμάτι της γνώσης του πάνω στην λογοτεχνία και την ποίηση ήρθε από την μητέρα του, την ποιήτρια Μαρία Λουίζα Φερνάντες Μπασκουνιάν. Η μητέρα του συνήθιζε να πραγματοποιεί λογοτεχνικά σαλόνια στο οικογενειακό σπίτι, όπου μερικές φορές πάνω από 60 άτομα έρχονταν για να ακούσουν τις διαλέξεις της σχετικά με την λογοτεχνία ενώ στους προσκεκλημένους περιλαμβάνονταν μέλη της οικογένειας, υπηρέτες και ένας νάνος. Αργότερα, το 1912, βοήθησε τον Βισέντε οικονομικά και ψυχολογικά ώστε να εκδώσει το πρώτο του περιοδικό με τίτλο "Musa Joven" (Young Muse).
Το 1911 εξέδωσε το Ecos del alma (Echoes of the Soul), ένα έργο σε μοντέρνο φιλολογικό ύφος. Τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε την Manuela Portales Bello. Το 1913 εξέδωσε το Canciones en la noche (Songs in the Night). Το βιβλίο περιλάμβανε μερικά ποιήματα που είχαν προηγουμένως εκδοθεί στο "Musa Joven" καθώς και το πρώτο προσωπικό έργο, το "Triángulo armónico" ("Harmonic Triangle").
Το 1913, μαζί με τον Κάρλος Ντίας Λογιόλα (περισσότερο γνωστό ως Πάμπλο ντε Ρόκα), εξέδωσε τρία τεύχη του περιοδικού Azul (Μπλε) όπως και τα ποιήματα Canciones en la noche και La gruta del silencio (The Grotto of Silence). Την επόμενη χρονιά, έδωσε μια διάλεξη με τίτλο Non serviam, στην οποία ο κεντρικός άξονας ήταν η οπτική του πάνω στην αισθητική. Την ίδια χρονιά, στο περιοδικό "Pasando y Pasando" (“Passing and Passing”), ο Βισέντε εξήγησε τις θρησκευτικές του αμφιβολίες και κέρδισε την εμπιστοσύνη της οικογένειάς του και των Εβραίων.
Την ίδια χρονιά εξέδωσε το "Las pagodas ocultas" (1916) και το υπέγραψε για πρώτη φορά με το όνομα Βισέντε Ουιδόβρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Finding aid for the Vicente Huidobro papers at the Getty Research Institute, contains a listing of materials and biographical information
Ολύμπιχος
Ο Ολύμπιχος ήταν σπουδαίος αρχαίος Έλληνας μουσικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν από τη Θήβα και έζησε στα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα. Μνημονεύεται από τον Πίνδαρο και εικονίζεται στο επιτύμβιο ανάγλυφο του γιου του Ποταμώνα. Ήταν μαθητής του Πίνδαρου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Θηβαίοι
Ερνέστος Αύγουστος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Ο Ερνέστος Αύγουστος, γερμ. Ernst August (30 Οκτωβρίου 1660 - 12 Μαρτίου 1731) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (1692-1731).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ερνέστου Γκύντερ, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και της Αυγούστας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Φίλιππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
Μεταστράφηκε στον Καθολικισμό και έγινε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού ναού του Στρασβούργου. Αργότερα επέστρεψε στον Λουθηρανισμό. Το 1677 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Φίλιππος Ερνέστος και το 1689 ο πατέρας του, τον οποίο διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Φρειδερίκος. Αυτός όμως ετελεύτησε τρία έτη μετά και έτσι τον διαδέχθηκε ο Ερνέστος Αύγουστος. Το 1714 απεβίωσε ο μικρότερος αδελφός του Φρειδερίκος Γουλιέλμος.
Ετελεύτησε το 1731 σε ηλικία 71 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, Χριστιανός Αύγουστος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Θηρεσία, βαρόνη του Βάινμπεργκ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Ημικύβος (γεωμετρία)
Στην αφηρημένη γεωμετρία, ένας ημικύβος είναι ένα αφηρημένο κανονικό πολύεδρο, που περιέχει το ήμισυ των επιφανειών του κύβου.
Κατασκευή
Μπορεί να υλοποιηθεί ως προβολικό πολύεδρο (μία ψηφοθέτηση του πραγματικού προβολικού επιπέδου από 3 τετράπλευρα), το οποίο μπορεί να απεικονιστεί με την κατασκευή του προβολικού επιπέδου ως ημισφαίριο, όπου αντίθετα σημεία κατά μήκος της περιφερείας του είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους έτσι ώστε να διαιρούν το ημισφαίριο σε τρία ίσα μέρη.
Χαρακτηριστικά
Διαθέτει 3 τετράγωνες επιφάνειες (ή έδρες), 6 ακμές και 4 κορυφές. Έχει μια απροσδόκητη ιδιότητα ότι η κάθε επιφάνειά του εφάπτεται με τις άλλες επιφάνειές του σε δύο ακμές, και η κάθε επιφάνειά του περιέχει όλες τις κορυφές. Αυτό είναι ένα παράδειγμα ενός αφηρημένου πολυτόπου οι επιφάνειες του οποίου δεν καθορίζονται από το σύνολο των κορυφών του.
Από την άποψη της θεωρίας γραφημάτων, αυτό είναι μια ενσωμάτωση της Κ4 (το πλήρες γράφημα με 4 κορυφές) σε ένα προβολικό επίπεδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωμετρικά σχήματα Κατηγορία:Κύβοι
Μπενίτο Μουσολίνι
Ο Μπενίτο Αμίλκαρε Αντρέα Μουσολίνι (Benito Amilcare Andrea Mussolini, 29 Ιουλίου 1883 – 28 Απριλίου 1945) ήταν Ιταλός πολιτικός, ιδρυτής και ηγέτης του φασιστικού κόμματος. Κυβέρνησε την Ιταλία από το 1922 έως το 1943 ως δικτάτορας, μετατρέποντάς τη σε φασιστική πολιτεία. Υπήρξε σύμμαχος του Αδόλφου Χίτλερ και οδήγησε τη χώρα του, ως δύναμη της συμμαχίας του Άξονα, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την είσοδο των συμμαχικών στρατευμάτων στην Ιταλία το 1943, κατέφυγε στο βόρειο τμήμα της χώρας, όπου με τη βοήθεια της ναζιστικής Γερμανίας ίδρυσε την επονομαζόμενη «Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία» ή «Δημοκρατία του Σαλό». Το καθεστώς του κατέρρευσε οριστικά το 1945 και ο ίδιος εκτελέστηκε τον Απρίλιο του ίδιου έτους από Ιταλούς αντάρτες.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου του 1883 στην κωμόπολη Βαρνάνο ντέι Κόστα (Varnano dei Costa) κοντά στο Πρεντάπιο, ένα χωριό της βορειοανατολικής Ιταλίας, όπου διέμενε η οικογένειά του, στην περιφέρεια του Φορλί της επαρχίας Εμίλια-Ρομάνια. Ο πατέρας του, Αλεσσάντρο, ήταν σιδηρουργός και ανήκε στον σοσιαλιστικό συνδικαλιστικό χώρο. Η μητέρα του, Ρόζα Μαλτόνι, ήταν δασκάλα. Έλαβε το όνομα Μπενίτο (υποκοριστικό του ονόματος Βενέδικτος), λόγω του θαυμασμού του πατέρα του προς τον σοσιαλιστή πρόεδρο του Μεξικού Μπενίτο Χουάρες. Σε ηλικία οκτώ ετών εκδιώκεται από την εκκλησία, στην οποία πήγαινε η μητέρα του, ενώ δύο χρόνια αργότερα αποβάλλεται από το σχολείο επειδή τραυμάτισε κάποιον συμμαθητή του στο χέρι και πέταξε ένα μελανοδοχείο στον δάσκαλό του. Σε γενικές γραμμές, όμως, υπήρξε καλός μαθητής και στα 1901 έλαβε το δίπλωμα του δημοδιδάσκαλου από το διδασκαλείο του Φορλιμπόπολι. Τον ίδιο χρόνο διορίσθηκε δάσκαλος στο Γκουαλτιέρι, σε ηλικία μόλις 18 ετών, πλην όμως, αισθανόμενος αποστροφή για τον μονότονο χαρακτήρα του επαγγέλματός του, παραιτήθηκε.
Αναζητώντας ευρύτερους ορίζοντες, με ανυπότακτη ιδιοσυγκρασία και φλογερό πείσμα να δράσει και να αναδειχθεί, σχεδιάζει να πάει στην Αμερική. Η ως τότε ανάμειξή του στο σοσιαλιστικό κίνημα προκαλεί διάφορες διώξεις εναντίον του και τον επόμενο χρόνο (1902) μεταναστεύει. Τα χρήματά του δεν φθάνουν για την Αμερική, κι έτσι πηγαίνει στην Ελβετία, προκειμένου να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία. Εκεί προσπαθεί να παρακολουθήσει μαθήματα γαλλικής φιλολογίας στα Πανεπιστήμια της Γενεύης, της Λωζάνης, και αργότερα στη Βέρνη, εργαζόμενος στην αρχή ως κτίστης και οργανώνοντας απεργίες Ιταλών μεταναστών συναδέλφων του. Συλλαμβάνεται για αλητεία και αναρχική δράση και απελαύνεται από τη χώρα το 1904. Αφού ολοκληρώνει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις στην Ιταλία, επιστρέφει στην Ελβετία. Αποπέμπεται με την παρέμβαση των σοσιαλιστών βουλευτών από τη Βέρνη στη Γενεύη ως ανεπιθύμητος από όλα τα καντόνια της χώρας.
Η αρρώστια της μητέρας του τον αναγκάζει να επιστρέψει στην Ιταλία. Και πάλι όμως κυνηγημένος από τις αρχές καταφεύγει το 1908 στην υπό αυστριακή κατοχή περιοχή του Τιρόλου και εκδίδει μια τοπική σοσιαλιστική εφημερίδα. Τότε δημοσιεύει, μεταφρασμένο στα αγγλικά, και το έργο του «Claudia Particella, l'amante del Cardinal Madruzzo» (Κλάουντια Παρτιτσέλα, η ερωμένη του Καρδιναλίου Μαντρούτσο). Εκδιώκεται και από τις αυστριακές αρχές και καταλήγει στο Φορλί, όπου εκδίδει την εφημερίδα La Lotta di Classe (Ταξική Πάλη) και το 1910 εκλέγεται γραμματέας της τοπικής οργάνωσης του σοσιαλιστικού κόμματος. Την ίδια χρονιά νυμφεύεται τη Ρακέλε Γκουίντι (Rachele Guidi) με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά.
Από τον σοσιαλισμό στον φασισμό
Στις αρχές του πολέμου της Ιταλίας κατά της Τουρκίας το 1911 βρίσκεται φυλακισμένος για αντιπολεμική δράση, εξ αιτίας των ειρηνιστικών του απόψεων. Με την αποφυλάκισή του διορίζεται αρχισυντάκτης της επίσημης εφημερίδας του ιταλικού σοσιαλιστικού κόμματος Avanti! (Εμπρός!) και μετακομίζει στο Μιλάνο. Τον καιρό εκείνο στις πολιτικές του απόψεις υποχωρεί η ριζοσπαστική φιλοσοφία του Καρλ Μαρξ και αρχίζει να κερδίζει έδαφος η φιλοσοφία του Φρειδερίκου Νίτσε, οι επαναστατικές πεποιθήσεις του Γάλλου ριζοσπάστη διανοητή Ωγκύστ Μπλανκί (Auguste Blanqui) και η συνδικαλιστική θεωρία του Ζωρζ Σορέλ (Georges Sorel).
Με την κήρυξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το σοσιαλιστικό κόμμα τάσσεται κατηγορηματικά κατά οποιασδήποτε επεκτατικής πολεμικής επιχείρησης από πλευράς του Ιταλικού Βασιλείου. Με αυτή τη γραμμή συντάσσεται και ο Μουσολίνι. Μερικούς μήνες αργότερα, όμως, αλλάζει άποψη και συμπαρατίθεται με ένα τμήμα των συνδικαλιστών του κόμματος που υποστήριζε την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο. Αυτοί διαμόρφωσαν μια ομάδα αποκαλούμενη Φάσι Επαναστατικής Διεθνιστικής Δράσης (Fasci d'azione rivoluzionaria internazionalista) και εξέδωσαν ένα μανιφέστο στις 5 Οκτωβρίου 1914. Η εμμονή του στην υποστήριξη του επεμβατισμού οδηγεί στην αποπομπή του από τη θέση του αρχισυντάκτη της Avanti!.
Το Νοέμβριο του 1914 στο Μιλάνο, με την υποστήριξη της μετέπειτα ερωμένης του Μαργαρίτας Σαρφάττι (Margherita Sarfatti), ιδρύει την εφημερίδα Il popolo d' Italia (Ο λαός της Ιταλίας) και την ομάδα Fasci Autonomi d'Azione Rivoluzionaria (Αυτόνομες Φάσι Επαναστατικής Δράσης). Η πληροφορία ότι η εφημερίδα του χρηματοδοτείται από τους Γάλλους, οι οποίοι επιθυμούσαν την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο, και από βιομηχάνους, που ήθελαν να αποδυναμώσουν το σοσιαλιστικό κόμμα, έχει ως αποτέλεσμα τη διαγραφή του από αυτό. Τελικά, η Ιταλία εισέρχεται στον πόλεμο τον Μάιο του 1915 και τον Σεπτέμβριο ο Μουσολίνι επιστρατεύεται. Τραυματίζεται από θραύσματα χειροβομβίδας το 1917, αποστρατεύεται και επιστρέφει στο Μιλάνο όπου συνεχίζει την έκδοση της εφημερίδας του.
Σύμφωνα με έγγραφα που μελέτησε ο ιστορικός Peter Martland (Cambridge), από το 1917 ο Μουσολίνι πληρωνόταν 100 στερλίνες την εβδομάδα από τη Βρετανική Μυστική Υπηρεσία ΜΙ5, τουλάχιστον επί ένα χρόνο. Αυτό το ποσό ισοδυναμεί με £6,000 στη σύγχρονη εποχή (2009). Τα χρήματα εγκρίνονταν από τον Sir Samuel Hoare, Βρετανό βουλευτή και άνθρωπο της ΜΙ5 που βρισκόταν στη Ρώμη και ήταν τότε επικεφαλής ομάδας 100 Βρετανών πρακτόρων. Εκτός από την έκδοση της εφημερίδας Il Popolo d'Italia, ο Hoare ενημερωνόταν και για τη δράση φασιστικών ομάδων που χτυπούσαν διαδηλωτές υπέρ της ειρήνης. Όπως εξηγεί ο Martland, "Το τελευταίο πράγμα που ήθελε τότε η Βρετανία ήταν να σταματήσουν να δουλεύουν τα εργοστάσια του Μιλάνου από απεργούς υπέρ της ειρήνης. Ήταν πολλά τα χρήματα για κάποιον που ήταν δημοσιογράφος τότε [Μουσολίνι], άλλα ήταν ψίχουλα μπροστά τα 4 εκατομμύρια λίρες που ξόδευε η Βρετανία κάθε μέρα για τον πόλεμο". Αργότερα, το 1935, ο Hoare (αργότερα Λόρδος Templewood) είχε και πάλι επαφές με τον Μουσολίνι, όταν υπέγραψε τη συμφωνία Hoare-Laval με την οποία δόθηκε η Αβησσυνία στην Ιταλία.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1919 ιδρύει το κόμμα Fasci di Combattimento (Σύνδεσμοι Αγώνα), αλλά αποτυγχάνει να εισέλθει στο κοινοβούλιο. Η ομάδα του, κατά τη διάρκεια του μεγάλου απεργιακού κύματος του 1920 – 1921, δρα εναντίον των εργατών, οργανώνοντας εκστρατείες τιμωρίας. Έτσι κερδίζει τη συμπάθεια και τη στήριξη των βιομηχάνων. Το 1921 συμμετέχει στις εκλογές, κερδίζει 37 βουλευτικές έδρες και μετονομάζει το κόμμα του σε Partito Nazionale Fascista PNF (Εθνικό Φασιστικό Κόμμα). Η πολιτική θεώρηση του Μουσολίνι στηριζόταν στην υποτιθέμενη υπέρβαση των κατεστημένων πολιτικών οριοθετήσεων, της αριστεράς, της δεξιάς και του κέντρου, θέτοντας τον φασισμό πέρα και πάνω από αυτές. Επαγγελλόταν ριζοσπαστικές αλλαγές, χωρίς όμως ποτέ να παρουσιάζει επίσημο πρόγραμμα και τρόπους εφαρμογής τους. Γενικότερα, η πρακτική του είχε να κάνει με έντονο θεατρινισμό, οξεία ρητορεία, και τάσεις υπερβολής και εντυπωσιασμού. Η είσοδός του στο ιταλικό κοινοβούλιο σήμανε την αρχή του τέλους για τον εύθραυστο ιταλικό κοινοβουλευτισμό. Σε μία επιδεικτική κίνηση υπέρβασης των πολιτικών ορίων, παρέταξε τους βουλευτές του τοξοειδώς στα τελευταία έδρανα.
Η άνοδος στην εξουσία
thumb|left|170px|Το έμβλημα του "Εθνικού Φασιστικού Κόμματος" Οι φασιστικές ομάδες Μελανοχιτώνων, που είχε οργανώσει, δρούσαν τρομοκρατικά σε όλη τη χώρα. Στις 3 και 4 Οκτωβρίου του 1922 εισβάλλουν στις πόλεις της Γένοβας, του Λιβόρνο και της Ανκόνα και εγκαθιδρύουν τοπικές φασιστικές διοικήσεις. Στη χώρα επικρατεί αναταραχή, που προοιωνίζεται εμφύλιο πόλεμο, ενώ οι διαδοχικές κυβερνήσεις των Τζοβάνι Τζιολίτι (Giovanni Giolitti), Ιβανόε Μπονόμι (Ivanoe Bonomi) και Λουίτζι Φάκτα (Luigi Facta) αδυνατούν να ανακόψουν την ολίσθηση προς την αναρχία και την εκτροπή. Στις 28 Οκτωβρίου ο Μουσολίνι οργανώνει την Πορεία προς τη Ρώμη (Marcia su Roma) και στις 31 Οκτωβρίου 100.000 Μελανοχίτωνες, (αριθμός που σήμερα αμφισβητείται) μέλη των Φασιστικών Φαλάγγων, εισέρχονται στη Ρώμη και παρατάσσονται απέναντι από την αστυνομία και τους Κυανοχίτωνες του βασιλικού στρατού. Ο Βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ (Vittorio Emanuele III), αδυνατώντας να ελέγξει την κατάσταση και με την απειλή του εμφυλίου να επικρέμαται πάνω από τη χώρα, παραδίδει την εξουσία στον Μουσολίνι, ορίζοντάς τον πρωθυπουργό.
Αρχικά στο κοινοβούλιο υποστηρίχθηκε από τους φιλελεύθερους. Με τη βοήθειά τους ο Μουσολίνι εισήγαγε διατάξεις λογοκρισίας και τροποποίησε το εκλογικό σύστημα έτσι ώστε το 1925 ήταν σε θέση να αναλάβει δικτατορικές εξουσίες και να διαλύσει όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα και τα μη φασιστικά συνδικάτα. Κατόπιν, διέλυσε το κοινοβούλιο και ίδρυσε, από τις εφεδρείες των Μελανοχιτώνων, τη Φασιστική Αστυνομία, με ευρείες αρμοδιότητες καταστολής. Ο κρατικός μηχανισμός, ευρισκόμενος πλέον πλήρως στα χέρια του, χρησίμευε ως μέσο προπαγάνδας και ανάσχεσης κάθε αντιπολιτευόμενης φωνής. Η δολοφονία, το 1924, από φασίστες, του σοσιαλιστή βουλευτή Τζιάκομο Ματτεότι (Giacomo Matteotti), που επιχείρησε να καταγγείλει τη δράση του Μουσολίνι, υπήρξε η αρχή μιας παρατεταμένης πολιτικής κρίσης στην Ιταλία, που οδήγησε, στις αρχές του 1925, στην εγκαθίδρυση υπό τον Μουσολίνι προσωποπαγούς ολοκληρωτικής δικτατορίας.
Η φασιστική διακυβέρνηση
Ο Μουσολίνι απέδιδε τεράστια σημασία στην προπαγάνδα εντός και εκτός Ιταλίας. Ο τύπος, το ραδιόφωνο, η εκπαίδευση και η κινηματογραφική παραγωγή εποπτεύονταν προσεκτικά, έτσι ώστε να καλλιεργήσουν την αντίληψη ότι ο φασισμός ήταν το δόγμα του 20ού αιώνα που αντικαθιστούσε τον φιλελευθερισμό και τη δημοκρατία, και να υποστηρίξουν τον μύθο του Duce (Ηγέτη), όπως ο Μουσολίνι αρεσκόταν να αποκαλείται. Το 1929 υπέγραψε την πρώτη συμφωνία (κονκορδάτο) αλληλοαναγνώρισης μεταξύ του Παπικού Κράτους του Βατικανού και του Βασιλείου της Ιταλίας. thumb|right|Ο Μουσολίνι μιλώντας με τον χαρακτηριστικό πομπώδη τρόπο του σε δημόσια εκδήλωση
Στην εξωτερική πολιτική, ο Μουσολίνι μετατοπίστηκε σύντομα από τον ειρηνόφιλο αντι-ιμπεριαλισμό της σοσιαλιστικής του περιόδου, σε μια ακραία μορφή επιθετικού εθνικισμού. Ένα πρώιμο παράδειγμα αυτού ήταν ο βομβαρδισμός της Κέρκυρας, το 1923, με αφορμή δολοφονίες από αγνώστους Ιταλών στρατιωτών στα ελληνοαλβανικά σύνορα, οι οποίοι είχαν αποσταλεί προκειμένου να συμμετάσχουν ως μέλη της Διεθνούς Επιτροπής για τη διευθέτηση προβλήματος μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Ο Ιταλός δικτάτορας θεώρησε υπεύθυνη την ελληνική κυβέρνηση και απαίτησε ικανοποίηση ηθική και οικονομική. Όταν η κυβέρνηση αρνήθηκε να παράσχει οποιαδήποτε ικανοποίηση, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με το γεγονός, ο Μουσολίνι διέταξε τον ιταλικό στόλο να βομβαρδίσει την Κέρκυρα. Και όταν η Κοινωνία των Εθνών καταδίκασε το γεγονός, απείλησε με αποχώρηση της Ιταλίας από τον Οργανισμό.
Λίγο αργότερα κατάφερε να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς φερέφωνων στην Αλβανία, υπάγοντάς την, ουσιαστικά, υπό ιταλική διοίκηση, ενώ στη Λιβύη, που βρισκόταν σε κατάσταση χαλαρής αποικιακής εξάρτησης από την Ιταλία από το 1912, επέβαλε πλήρη διοικητικό έλεγχο.
Το 1935, στη Διάσκεψη της Στρέζα (Stresa), βοήθησε στη δημιουργία ενός αντιχιτλερικού μετώπου, με σκοπό να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία της Αυστρίας. Αλλά η καταδίκη της ιταλικής κατάληψης της Αβησσυνίας το 1935 από την Κοινωνία των Εθνών, τον οδήγησε στη σύναψη συμμαχίας με τον Γερμανό Φύρερ.
Το 1936 ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος δίνει στον Μουσολίνι μια καλή ευκαιρία να πετύχει πολλά κέρδη: Γίνεται πρωταγωνιστής του αντικομμουνιστικού αγώνα στην Ευρώπη, εγκαθιστά αεροναυτική βάση στις Βαλεαρίδες νήσους ελέγχοντας έτσι τη Δυτική Μεσόγειο και κάνει επίδειξη στρατιωτικής δύναμης εκφοβίζοντας τους μελλοντικούς του αντιπάλους. Είναι ο πρώτος που προσφέρει βοήθεια στους στρατηγούς της ισπανικής Χούντας και, μάλιστα, δεν θέτει καν όρους αποπληρωμής του κόστους για το τεράστιο σε όγκο υλικού που αποστέλλει, ενώ ακολουθούν και ιταλικά στρατεύματα, δήθεν εθελοντών, που παίρνουν μέρος στις μάχες αμέσως μετά την αποβίβασή τους στη Σεβίλλη. Η Γαλλία και παράλληλα και οι ΗΠΑ κρατούν ουδέτερη στάση, η δε Βρετανία τάσσεται προκλητικά υπέρ των φρανκιστών. Ιταλοί αιχμάλωτοι χρησιμοποιούνται ως πειστήριο εισβολής ξένης χώρας στην Ισπανία, αλλά παρά τις αποδείξεις η Κοινωνία των Εθνών, κάτω από την αφόρητη πίεση της Βρετανίας, αρνείται να εξετάσει τα στοιχεία που προσκομίζονται. Οι Ιταλοί διπλωμάτες βρίσκονται στο απόγειό τους: Έχουν κάνει τη διεθνή διπλωματία υποχείριό τους και δηλώνουν στον Μουσολίνι ότι μπορούν να πραγματοποιήσουν οποιαδήποτε αξίωσή τους. Η Γαλλία, από την πλευρά της, προτιμά να προσποιείται ότι προς καμία κατεύθυνση βλέπει. Ιταλικά βομβαρδιστικά υπερίπτανται των εδαφών των γαλλικών αποικιών Μαρόκου και Αλγερίας, υποστηρίζοντας τον Φράνκο, χωρίς να εμποδίζονται ή να τους ζητείται άδεια διέλευσης, ενώ στα Πυρηναία οι λαθρέμποροι οδηγούν μέσα από στενά μονοπάτια εθελοντές που θέλουν να πολεμήσουν για τη Δημοκρατία. Οι ΗΠΑ με τη σειρά τους εφοδιάζουν με πετρέλαιο τον Μουσολίνι, δηλώνοντας ότι πρόκειται για απλό «φωτιστικό υλικό, που δεν έχει σχέση με τον πόλεμο», κι αυτό καταλήγει στα μηχανοκίνητα των Ιταλο-Γερμανών.
Οι Ιταλοί στρατιώτες, αν και δεν περιμένουν να βρουν σοβαρή αντίσταση, χάνουν αρκετές μάχες, ειδικά εκείνη στην Γκουανταλαχάρα, που ο Μουσολίνι πίστευε ότι θα του ανοίξει τον δρόμο για τη Μαδρίτη. Πρόκειται για τον πρώτο θρίαμβο των Δημοκρατικών, για τον οποίο έγραψε με θερμά λόγια ο ανταποκριτής Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Είναι αξιοσημείωτο ότι στην Ισπανία είχαν καταφύγει πολλοί αριστεροί Ιταλοί, το σώμα των «Γκαριμπάλντι» των Διεθνών Ταξιαρχιών, οι οποίοι πολέμησαν γενναία κι αποτελεσματικά εναντίον των φασιστών Ιταλών, έχοντας ανάμεσά τους πολλούς πρώην συναδέλφους του Μουσολίνι από την εποχή που ο τωρινός Ντούτσε βρισκόταν στις τάξεις των σοσιαλιστών. Προς το τέλος του ισπανικού εμφυλίου έχουν αναπτυχθεί ισχυρά αισθήματα μίσους μεταξύ Μουσολίνι και Φράνκο, που επέρριπταν ο ένας στον άλλο την ευθύνη για πολλές αποτυχίες, αλλά ο Μουσολίνι πρόκειται να κερδίσει ακόμα ένα διπλωματικό χαρτί με τις εξελίξεις του 1938 και 1939. Το 1938 προσποιείται τον αδιάφορο, όταν ο Χίτλερ εισέρχεται στην Αυστρία, την οποία κάποτε θεωρούσε χώρα της ιταλικής σφαίρας επιρροής, και ξεχνά ότι είχε απειλήσει με πόλεμο τον Χίτλερ σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Όταν ο Χίτλερ ζητά ακόμα περισσότερα από τους Αγγλογάλλους, απειλώντας με πόλεμο στην αντίθετη περίπτωση, στο παρασκήνιο οι Άγγλοι ζητούν από τον Μουσολίνι να επέμβει και να πείσει τον Χίτλερ να δεχτεί έναν τελευταίο συμβιβασμό.
Η Διάσκεψη του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1938 εξελίσσεται σε ένα υπερθέαμα: Ο Μουσολίνι κερδίζει τη φήμη του μεγάλου ειρηνοποιού, επειδή «πείθει» τον Χίτλερ, ενώ ο Άγγλος πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν πιστεύει ότι κέρδισε μια ειρήνη διαρκείας ξεπουλώντας μία μικρή χώρα, την Τσεχοσλοβακία, στον Χίτλερ. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τραγικό σφάλμα της αγγλικής διπλωματίας, γιατί ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ είχαν προσυνεννοηθεί και είχαν από κοινού καταρτίσει τους όρους της Συμφωνίας εν αγνοία, φυσικά, των Αγγλογάλλων. Ουσιαστικά, οι τέσσερις ηγέτες, Γερμανίας, Ιταλίας, Αγγλίας και Γαλλίας δεν διαπραγματεύθηκαν τίποτα. Απλώς υπέγραψαν όσα οι Μουσολίνι και Χίτλερ είχαν προετοιμάσει. Επιπλέον, ο Μουσολίνι εξέφρασε υποκριτικά τη δυσαρέσκειά του στον Άγγλο πρωθυπουργό Τσάμπερλεν, επειδή η Ιταλία δεν είχε κανένα όφελος από την όλη συμφωνία, παρά την καλή θέληση που επέδειξε. Υπάρχει σχόλιο σε αυτό το σημείο από τον Τσάμπερλεν, ο οποίος δήλωσε: «Ναι, μοιάζει σαν να ανταμείψαμε το κακό παιδί (εννοεί τον Χίτλερ) και στο καλό (εννοεί τον Μουσολίνι) δεν δώσαμε τίποτε». Η αλήθεια, όμως είναι ότι ο Μουσολίνι ήταν έτοιμος να διεκδικήσει τις βλέψεις του στο πλευρό εκείνου που υποσχόταν περισσότερα. Χωρίς αμφιβολία, η υποχωρητικότητα των Αγγλογάλλων ενίσχυσε την απόφαση των δύο δικτατόρων να δράσουν περαιτέρω και τον Μάιο του 1939 εξαγγέλλεται το Χαλύβδινο Σύμφωνο με τον Χίτλερ. Μέσα σε ένα χρόνο ο Μουσολίνι είχε ήδη οριστικοποιήσει τα μέρη που ήθελε να κατακτήσει. Η Ελλάδα βρισκόταν, φυσικά, στην πρώτη σειρά. Οι δύο δικτάτορες είχαν μάλιστα αποφασίσει τον διαμελισμό της Μακεδονίας σε Ανατολική και Δυτική, που θα έλεγχαν Γερμανοί και Ιταλοί αντίστοιχα, χρησιμοποιώντας σαν δυνάμεις τήρησης της τάξης Βούλγαρους και Αλβανούς που θα συγκατείχαν την περιοχή. Αυτό μαθεύτηκε δια μέσου των Ελλήνων πρεσβευτών στη Μαδρίτη, πιθανόν από την υπηρεσία Αμπβέρ του Βίλελμ Κανάρις, ο οποίος επί χρόνια συνεργάζονταν με την Αγγλική Αντικατασκοπεία και είχε ήδη βοηθήσει σε απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ. Μία παραχώρηση του Μουσολίνι στον Χίτλερ ήταν, επίσης, η δίωξη των Εβραίων και η δημιουργία καθεστώτος φυλετικών διακρίσεων στην ιταλική αυτοκρατορία. Πριν από αυτό, οι Εβραίοι δεν διώκονταν από την κυβέρνηση του Μουσολίνι, ενώ επιτρεπόταν να κατέχουν υψηλές θέσεις στο φασιστικό κόμμα. Τα μέλη της TIGR, μιας σλοβενικής αντιφασιστικής ομάδας, σχεδίαζαν να δολοφονήσουν τον Μουσολίνι στο Kobarid το 1938, αλλά απέτυχαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ιταλός βασιλιάς, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄, αν και σοκαρίστηκε από αυτήν την πράξη, δεν τόλμησε να αρνηθεί την υπογραφή του σχετικού νόμου, απόδειξη ότι η ισχύς του Μουσολίνι δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από την άρχουσα ιταλική τάξη.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|right|200px|Οι μεγάλοι σύμμαχοι στον "Άξονα" Μπενίτο Μουσολίνι - Αδόλφος Χίτλερ Καθώς πλησίαζε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο Μουσολίνι εξήγγειλε την πρόθεσή του για προσάρτηση της Μάλτας, της Κορσικής και της Τυνησίας. Τον Απρίλιο του 1939, μετά από έναν σύντομο πόλεμο, κατέλαβε την Αλβανία. Ωατόσο, παρ' όλο που επί 15 έτη υποστήριζε τις αρετές του πολέμου και διαβεβαίωνε για τη στρατιωτική ετοιμότητα της Ιταλίας, οι δυνάμεις του ήσαν απολύτως απροετοίμαστες όταν ο Χίτλερ οδήγησε, με την εισβολή του στην Πολωνία, ολόκληρη την Ευρώπη στον νέο Πόλεμο.