cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάσναγια Πολιάνα
Ο Λέων Τολστόι στην Γιάσναγια Πολιάνα
Ο Λέων Τολστόι γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1828 σε ένα σπίτι (από εκείνα τα χρόνια κατεδαφισμένο) στη Γιάσναγια Πολιάνα. Οι γονείς του πέθαναν όταν ήταν πολύ μικρός, και ανατράφηκε από συγγενείς. Το 1856, μετά το τέλος της υπηρεσίας του στο στρατό, μετακόμισε στο σπίτι, το οποίο αποτελούσε μία πτέρυγα της προηγούμενης έπαυλης, και έφερε εκεί και την γυναίκα του το 1862.
Όταν ζούσε ο Τολστόι εκεί, το κτήμα Γιάσναγια Πολιάνα ήταν περίπου 16 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σε μια ελαφρώς κεκλιμένη πλαγιά ενός λόφου με αρχικά πυκνό δάσος (το Δάσος της Παλιάς Τάξης) στο πάνω κομμάτι, και μια σειρά από τέσσερεις λίμνες σε διάφορα επίπεδα. Υπήρχαν τέσσερα συγκροτήματα από σπίτια χωρικών, με περίπου 350 χωρικούς που ζούσαν και δούλευαν στο κτήμα.
Τα δεκατρία παιδιά του Τολστόι, από τα οποία τέσσερα πέθαναν σε παιδική ηλικία, γεννήθηκαν όλα στη Γιάσναγια Πολιάνα, στον ίδιο δερμάτινο καναπέ όπου είχε γεννηθεί και ο ίδιος ο Τολστόι, και ο οποίος ήταν στο γραφείο του δίπλα στο γραφείο που έγραφε, και είναι ακόμα εκεί σήμερα.
Ο Τολστόι φιλοξένησε στη Γιάσναγια Πολιάνα σχεδόν όλες τις σημαντικές μορφές του πολιτισμού και των τεχνών της Ρωσίας της εποχής. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι Τσέχωφ, Τουργκένιεφ, Γκόρκι, οι ζωγράφοι Βαλεντίν Σερόφ και Ιλιά Ρέπιν, καθώς και πολλοί άλλοι.
Μετά το θάνατο του Τολστόι
Το 1911 η χήρα του Τολστόι Σοφία Αλεξάντροβα έκανε αίτηση στον Τσάρο Νικόλαο Β΄ να γίνει η Γιάσναγια Πολιάνα κρατικό μουσείο. Ο Τσάρος αρνήθηκε, αλλά χορήγησε σύναξη στην οικογένεια που θα επέτρεπε στο σπίτι και το κτήμα να διατηρηθούν ως είχαν.
Το 1919 η Σοβιετική Κυβέρνηση έθεσε επίσημα τη Γιάσναγια Πολιάνα υπό την προστασία του κράτους, και τον Ιούνιο του 1921 εθνικοποιήθηκε και έγινε κρατικό μουσείο, έχοντας δεχτεί 3.147 επισκέπτες τον πρώτο χρόνο.
Τον Οκτώβριο του 1941 καθώς οι Γερμανοί προσέγγιζαν τη Μόσχα, 110 κιβώτια με εκθέματα του μουσείου εκκενώθηκαν για τη Μόσχα, και μετά για το Τομσκ. Το κτήμα καταλήφθηκε από τους Γερμανούς για 45 μέρες, οι οποίοι μετέτρεψαν το σπίτι του Τολστόι σε νοσοκομείο, και οι γερμανοί στρατιώτες που πέθαιναν σε αυτό θάβονταν γύρω από τον τάφο του Τολστόι. Μια φωτιά κατά την κατάληψη προξένησε ζημιές στον πάνω όροφο του σπιτιού. Μετά τον πόλεμο το κτήμα αποκαταστάθηκε όπως ήταν την εποχή που ο Τολστόι ζούσε εκεί.
Σπίτι του Λέοντα Τολστόι
Το σπίτι του Λέοντα Τολστόι ήταν αρχικά μια πτέρυγα του μεγαλύτερου σπιτιού όπου είχε γεννηθεί, και το οποίο είχε χτίσει ο πατέρας του. Ο Τολστόι αναγκάστηκε να πουλήσει το κύριο μέρος του παλιού σπιτιού, το οποίο αποσυναρμολογήθηκε και μεταφέρθηκε σε άλλο κτήμα, αφήνοντας μόνο δύο πτέρυγες. Ο Τολστόι μετακόμισε σε μία από αυτές το 1856 και έζησε εκεί για περισσότερο από πενήντα χρόνια. Έφερε εκεί τη γυναίκα του το 1862 για να ζήσουν μαζί, και επέκτεινε το σπίτι για να κάνει χώρο για την οικογένειά του που μεγάλωνε. Το σπίτι σήμερα διατηρείται στην κατάσταση που είχε όταν πέθανε ο συγγραφέας το 1910.
Πτέρυγα Κουζμίνσκι
Η πτέρυγα Κουζμίνσκι, όπως το σπίτι του Τολστόι, ήταν αρχικά μέρος του μεγαλύτερου σπιτιού που έχτισε ο πατέρας του Τολστόι. Το 1859 ο Τολστόι το μετέτρεψε σε σχολείο για τα παιδιά των χωρικών του κτήματός του, όπου και έβαζε σε εφαρμογή τις θεωρίες του για την εκπαίδευση. Μετά το 1862 έγινε το σπίτι της μικρότερης αδελφής της γυναίκας του, Τατιάνα Αντρέγεβνα Κουζμίνσκαγια και της οικογένειάς της.
Το σπίτι Βολκόνσκι
Το σπίτι Βολκόνσκι όπου ζούσε ο παππούς του Τολστόι Νικολάι, είναι το παλιότερο κτίσμα στο κτήμα. Την εποχή του Τολστόι ήταν το σπίτι για τους υπηρέτες. Αργότερα, η ανατολική πτέρυγα του σπιτιού έγινε το ατελιέ της κόρης του Τολστόι Τατιάνα, η οποία ήταν ζωγράφος.
Τάφος του Λέοντα Τολστόι
Πολύ πριν πεθάνει, ο Τολστόι είχε ανακοινώσει το μέρος όπου επιθυμούσε να ταφεί. Ένα μικρό ξέφωτο που λεγόταν "το μέρος του πράσινου ραβδιού", δίπλα σε μια μεγάλη ρεματιά, μέρος του παλιού δάσους που λεγόταν Δάσος της Παλιάς Τάξης (Старый Заказ, Στάρι Ζακάζ) γιατί το κόψιμο των δέντρων εκεί είχε απαγορευτεί από τον καιρό του παππού του, και πολλά από τα δέντρα εκεί ήταν πάνω από 100 χρόνων. Η ονομασία "το μέρος του πράσινου ραβδιού" είχε δοθεί από τον μεγαλύτερο αδελφό του Τολστόι Νικολάι, γιατί είχε πει πως αυτός που θα έβρισκε το μαγικό ραβδί δεν θα πέθαινε ποτέ, ούτε θα αρρώσταινε. Αυτός και ο αδελφός σου συχνά κάθονταν στο ξέφωτο στο σκοτάδι και μιλούσαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιογραφικά μουσεία στη Ρωσία Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία στη Ρωσία Κατηγορία:Λέων Τολστόι
Ερρίκος Γ΄ του Λίμπουργκ
Ο Ερρίκος Γ', γερμ. Heinrich III (π. 1140 - 21 Ιουνίου 1221) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν δούκας του Λίμπουργκ & κόμης του Αρλόν (1165-1221).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Λίμπουργκ & κόμη του Αρλόν και της Ματίλντας του Ζάφφενμπερκ.
Αργότερα ήλθε σε αντιδικία με τον γιο της αδελφής του, τον Ερρίκο Α΄ δούκα της Βραβάντης για την επιμέλεια (advocacy) του αββαείου του Σιντ-Τρούιντεν: ο ανιψιός του τη διεκδικούσε ως μέρος της προίκας της μητέρας του Μαργαρίτας. Το 1191 συμβιβάστηκαν: ο Ερρίκος Γ΄ έγινε υποτελής του Ερρίκου Α΄ και συνεργάστηκαν στα εσωτερικά ζητήματα της Βελγικής.
Όταν υποψήφιοι βασιλείς της Γερμανίας ήταν ο Όθωνα Δ΄ των Γουέλφων και ο Φίλιππος των Χοενστάουφεν, υποστήριξε τον πρώτο. Στη μεταξύ τους διαμάχη πολέμησε στη μάχη του Μπουβίν το 1214, που απέβη καταστροφική για τον Όθωνα Δ΄. Το 1221 απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σοφία του Σααρμπρύκεν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ
Εξερεύνηση του διαστήματος
Η εξερεύνηση του διαστήματος είναι η φυσική εξερεύνηση των ουράνιων σωμάτων, του διαστημικού χώρου και γενικά οτιδήποτε περιλαμβάνει τις τεχνολογίες, την επιστήμη, και την πολιτική σχετικά με τις διαστημικές προσπάθειες.
Στις 4 Οκτωβρίου 1957 δόθηκε μεγάλη ώθηση στον συγκεκριμένο τομέα, με την εκτόξευση του Σπούτνικ 1, του πρώτου ανθρώπινου κατασκευάσματος που μπήκε σε τροχιά, η οποία έδωσε το έναυσμα για τον διαστημικό αγώνα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Δύο άλλα διάσημα επιτεύγματα της πρώιμης αυτής περιόδου ήταν ο πρώτος άνθρωπος στο διάστημα, ο Γιούρι Γκαγκάριν με το Βοστόκ 1 στις 12 Απριλίου 1961 (πάλι από την ΕΣΣΔ), και οι πρώτοι άνθρωποι στο φεγγάρι, οι Νηλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Ώλντριν με το Απόλλων 11 μαζί με τον Μάικλ Κόλινς (από τις ΗΠΑ). Μετά από 30 έτη ανταγωνισμού, η εστίαση των προσπαθειών άρχισε να μετατοπίζεται από τις μεμονωμένες πτήσεις στο ανανεώσιμο υλικό (όπως το αμερικανικό διαστημικό λεωφορείο και το αντίστοιχο σοβιετικό Μπουράν) και από τον ανταγωνισμό στη συνεργασία, όπως στον διεθνή διαστημικό σταθμό.
Φθάνοντας στο διάστημα
Ο συνήθης ορισμός για το διάστημα είναι ότι αυτό αρχίζει στα 100 χιλιόμετρα (62 μίλια) επάνω από τη γήινη επιφάνεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν κατά κανόνα ως όριο τα 80 χιλιόμετρα (50 μίλια). Οι διαστημικές πτήσεις διακρίνονται σε υποτροχιακές και τροχιακές. Όσον αφορά στις υποτροχιακές πτήσεις, στις 3 Οκτωβρίου 1942, με τον γερμανικό πύραυλο Α-4 (ένα πρωτότυπο για τον πύραυλο V-2 που χρησιμοποιήθηκε ως βόμβα εναντίον του Λονδίνου από τη Ναζιστική Γερμανία), έγινε η πρώτη επιτυχής εκτόξευση ενός αντικειμένου στο διάστημα. Οι πρώτοι οργανισμοί που προωθήθηκαν στο διάστημα ήταν μύγες φρούτων και σπόροι καλαμποκιού σε έναν γερμανικό πύραυλο V-2, που εκτοξεύθηκε τον Ιούλιο του 1946 από τις ΗΠΑ. Ένα επίτευγμα της πολιτικής ομάδας εξερεύνησης διαστήματος (Civilian Space eXploration Team, εν συντομία CSXT), στις 17 Μαΐου 2004 ήταν η εκτόξευση του πυραύλου GoFast σε μια υποτροχιακή πτήση, την πρώτη ερασιτεχνική διαστημική πτήση.
Επειδή οι υποτροχιακές πτήσεις είναι εξ ορισμού σύντομες (λιγότερο από 1,7 ώρες), μία πιο μακροχρόνια αποστολή απαιτεί τροχιακή πτήση (με ελλειπτική ή κυκλική τροχιά), ή υπερτροχιακή πτήση (με παραβολική ή υπερβολική τροχιά). Επίσης, η τροχιακή πτήση απαιτεί πολύ υψηλότερες ταχύτητες από την υπερτροχιακή, μετατρέποντας την επίτευξή της σε τεχνολογική πρόκληση. Γι' αυτό οι τροχιακές πτήσεις είναι άκρως ουσιαστικές για τη διαστημική εξερεύνηση.
Οι πρώτες τροχιακές πτήσεις
Η πρώτη επιτυχής τροχιακή εκτόξευση ήταν η αποστολή του σοβιετικού τηλεκατευθυνόμενου δορυφόρου Σπούτνικ 1, στις 4 Οκτωβρίου 1957. Ο δορυφόρος ζύγιζε περίπου 83 κιλά. Είχε δύο ραδιοσυσκευές αποστολής σημάτων (20 και 40 MHz), σήματα τα οποία μπορούσαν να ακουστούν από κάθε ραδιόφωνο σε όλη την υδρόγειο και είχε μπει σε τροχιά σε ένα ύψος περίπου 250 χιλιόμετρα (150 μίλια). Η ανάλυση των ραδιοσημάτων χρησιμοποιήθηκε για να συγκεντρώσει τις πληροφορίες για την πυκνότητα των ηλεκτρονίων της ιονόσφαιρας. Η θερμοκρασία και η πίεση κωδικοποιήθηκαν στη συχνότητα των ραδιοηχητικών σημάτων. Ο Σπούτνικ 1 εκτοξεύθηκε από έναν πύραυλο R-7. Αποτεφρώθηκε κατά την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα, στις 4 Ιανουαρίου 1958.
Αυτή η επιτυχία οδήγησε σε μια κλιμάκωση του αμερικανικού διαστημικού προγράμματος που είχε μια ανεπιτυχή τροχιακή εκτόξευση 2 μήνες αργότερα και την πρώτη επιτυχή τροχιακή έναρξή του 4 μήνες μετά από τον Σπούτνικ. Στο μεταξύ, ένας σοβιετικός σκύλος, η Λάικα, έγινε το πρώτο ζώο σε τροχιά στις 3 Νοεμβρίου 1957 (το ζώο πέθανε πέντε με επτά ώρες μετά την έναρξη της πτήσης, μέσα στον Σπούτνικ 2 από υπερθέρμανση).
Ο πρώτος άνθρωπος στο διάστημα
Η πρώτη επανδρωμένη πτήση στο διάστημα έγινε με το Βοστόκ 1, φέρνοντας τον 27χρονο κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν, κατά την ιστορική ημερομηνία της 12ης Απριλίου 1961, σε τροχιά γύρω από την υδρόγειο. Αυτή η ημερομηνία γιορτάζεται ως "Ημέρα του Κοσμοναύτη" στη Ρωσία ή ως "Νύχτα του Γιούρι" παγκοσμίως.
Η πτήση του Γκαγκάριν αντήχησε σε όλη την υδρόγειο, όχι μόνο επειδή παρουσίαζε την ανωτερότητα του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος, αλλά επειδή άνοιγε εξ ολοκλήρου μια νέα εποχή στη διαστημική εξερεύνηση και στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. Οι ΗΠΑ θα εκτόξευαν τον πρώτο πολίτη τους στο διάστημα μέσα σε έναν μήνα από την πτήση Γκαγκάριν. Εντούτοις, θα χρειαζόταν στις ΗΠΑ σχεδόν ένα πλήρες έτος για να τοποθετήσουν έναν άνθρωπο σε τροχιά.
Οι άνθρωποι-κλειδιά στην πρώιμη διαστημική εξερεύνηση
Το όνειρο του να βγούμε έξω από τη γήινη ατμόσφαιρα βασίστηκε στην εξέλιξη της τεχνολογίας πυραύλων. Ο γερμανικός V-2 ήταν ο πρώτος πύραυλος που ταξίδεψε στο διάστημα, και που υπερνίκησε προβλήματα ώθησης και αστοχίας υλικών. Κατά τη διάρκεια των τελικών ημερών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου αυτή η τεχνολογία κλάπηκε και από τους Αμερικανούς και από τους Σοβιετικούς. Η αρχική κατευθυντήρια δύναμη ήταν ένας αγώνας εξοπλισμών για τα διηπειρωτικά βαλλιστικά βλήματα (ICBM), ως μεγάλης ακτίνας φορείς πυρηνικών όπλων, αλλά το 1961, όταν δηλώθηκε πως η ΕΣΣΔ έστειλε τον πρώτο άνθρωπο στο διάστημα, οι ΗΠΑ δήλωσαν επίσημα ότι εμπλέκονται σε διαστημικό αγώνα με τη Ρωσία.
Οι Κονσταντίν Τσιολκόφσκι, Ρόμπερτ Γκόνταρντ, Χέρμαν Όμπερτ και Ράινχολντ Τίλινγκ εργάστηκαν τα πρώτα έτη του 20ού αιώνα πάνω στην τεχνολογία των πυραύλων. Ο Βέρνερ φον Μπράουν ήταν αρχιμηχανικός κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πυραυλικό πρόγραμμα της ναζιστικής Γερμανίας, υπεύθυνος μεταξύ άλλων και για την ανάπτυξη των πυραύλων V-2. Μετά από τον πόλεμο (μαζί με πολλούς άλλους γερμανούς πυραυλικούς επιστήμονες αλλά και δείγματα πυραύλων) μεταφέρθηκε κρυφά στις ΗΠΑ για να εργαστεί στο αμερικανικό διαστημικό πρόγραμμα. Πήρε την αμερικανική υπηκοότητα και οδήγησε την ομάδα στη δημιουργία του Εξερευνητή Ι (Explorer I), του πρώτου αμερικανικού δορυφόρου τροχιάς. Ο φον Μπράουν διηύθυνε την ομάδα της NASA στο Κέντρο Διαστημικής Πτήσης, όπου ανέπτυξε τον Saturn V («Κρόνο V»), τον πύραυλο φορέα για την αποστολή στο φεγγάρι. Ο αγώνας για το διάστημα οδηγήθηκε συχνά από τον Ρώσο Σεργκέι Κορολιόβ, του οποίου η κληρονομιά περιλαμβάνει τον πύραυλο R7 και το διαστημόπλοιο Σογιούζ, τα οποία αποτέλεσαν τη βάση του ρωσικού διαστημικού προγράμματος μέχρι και τις αρχές του 21-ου αιώνα. Ο Κορολιόβ ήταν ο εγκέφαλος πίσω από τον πρώτο δορυφόρο, τον πρώτο άνδρα (και την πρώτη γυναίκα) σε τροχιά και τον πρώτο διαστημικό περίπατο. Μέχρι το θάνατό του, η ταυτότητά του ήταν πολύ καλά φρουρούμενο κρατικό μυστικό.
Άλλοι άνθρωποι-κλειδιά
Ο Βαλεντίν Γκλούσκο ήταν Αρχισχεδιαστής διαστημοπλοίων και πυραύλων για την ΕΣΣΔ. Ο Γκλούσκο σχεδίασε τις μηχανές των πρώτων σοβιετικών πυραύλων. Ο Βασίλι Μίσιν, ήταν προϊστάμενος σχεδιαστής που δούλευε κάτω από την επίβλεψη του Σεργκέι Κορολιέβ και ένας από τους πρώτους Σοβιετικούς που επιθεώρησε τις γερμανικές εγκαταστάσεις του προγράμματος V-2. Μετά από το θάνατο του Σεργκέι Κορολιέβ, ο Μίσιν θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη σοβιετική αποτυχία να είναι η ΕΣΣΔ η πρώτη χώρα που θα έστελνε ένα άτομο στο φεγγάρι. Ο Ρόμπερτ Γκίλρουθ, ήταν προϊστάμενος της NASA στην Ομάδα Εργασίας Διαστήματος (Space Task Group) και διευθυντής του Κέντρου Επανδρωμένων Πτήσεων (Manned Flight Center, σήμερα Johnson Space Center) σε 25 επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. Ο Γκίλρουθ ήταν το πρόσωπο που πρότεινε στον πρόεδρο Κέννεντυ να επιχειρήσουν οι Αμερικανοί το τολμηρό εγχείρημα της προσελήνωσης σε μια προσπάθεια να αφαιρεθεί η διαστημική ανωτερότητα από τους Σοβιετικούς. Ο Κρίστοφερ Κ. Κράφτ, ο νεώτερος, ήταν ο πρώτος διευθυντής πτήσης της NASA και επιτήρησε την ανάπτυξη του συστήματος ελέγχου αποστολής (mission control). Την περίοδο του προγράμματος Απόλλων, παραιτήθηκε από διευθυντής πτήσεων και επικεντρώθηκε στη διαχείριση και σχεδιασμό των αποστολών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εξερευνηση
Γεώργιος Τυπάλδος
Ο Γεώργιος Τυπάλδος Ιακωβάτος (1813 ή 1814 - 1882) ήταν Έλληνας βουλευτής του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς το 1814 από οικογένεια πατριωτική. Παππούς του ήταν ο άρχοντας Άγγελος Τυπάλδος, που κατακρεουργήθηκε από τον όχλο του Ληξουρίου το 1797 κατά την αποχώρησή των Βενετών από την Κεφαλλονιά. Το προσεπώνυμο «Ιακωβάτος» (ιταλ. «Giacobbato») είναι διακριτικό της οικογένειας από πολλές γενεές που ανέρχεται σε κάποιον Ιάκωβο Τυπάλδο, πρόγονο της οικογένειας.
Νεότατος πήγε στο Πανεπιστήμιο της Κέρκυρας. Σπούδασε νομική και αποφοίτησε με διδακτορικό πτυχίο. Εν συνεχεία πήγε στην Πίζα της Ιταλίας, όπου εκ νέου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Στο Παρίσι παρακολούθησε διάφορα μαθήματα νομικής και πολιτικής οικονομίας. Από εκεί επέστρεψε στην Κεφαλλονιά και ακολούθησε αρχικά το επάγγελμα του δικηγόρου.
Έλαβε μέρος στην Β' Εθνική Συνέλευση της Αθήνας και έγινε βουλευτής των Επτανήσων και της Αθήνας. Εκλέχθηκε και στις βουλευτικές εκλογές του 1865 ως βουλευτής Κεφαλληνίας.
Ο Ιακωβάτος υπήρξε πρωτεργάτης της ιδέας μίας ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας καὶ γνωστός για τη δήλωσή του ότι από καταβολής κόσμου στην ἱστορία της Ανατολικής Μεσογείου "όπου ο Τούρκος βάζει το πόδι του, εκεί βρίσκεται η Ρωμηοσύνη".
Συγγραφικό έργο
Ο Γεώργιος Τυπάλδος-Ιακωβάτος είχε συντάξει μια ιστορία της Ιονίου Ακαδημίας στα 1837 αλλά είχε μείνει ανέκδοτη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές της Ιονίου Βουλής Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Α.Ο. Οδυσσέας Αναγέννησης
Την περίοδο 2022-23 η νέα ομάδα της Αναγέννησης «Αναγέννηση 2019» δεν αγωνιζόταν σε κάποιο πρωτάθλημα.
Ιστορία
Το 1978-79, ο Οδυσσέας ξέφυγε για πρώτη φορά από το τοπικό επίπεδο, συμμετέχοντας στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, που ισοδυναμούσε με Γ΄ Εθνική.
Στη δεκαετία του 1990 συμμετείχε δυο φορές ακόμα σε Εθνική κατηγορία και συγκεκριμένα στη Δ΄ Εθνική Ελλάδας. Το 2005, θα το επαναλάβει κι αυτή τη φορά θα διατηρηθεί στις εθνικές κατηγορίες Δ΄ και Γ΄ Εθνικής για μια οκταετία. Συγκεκριμένα, τη σαιζόν 2007-08 στέφθηκε πρωταθλητής του 1ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής, με αποτέλεσμα να βρεθεί για δεύτερη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής.
Από το 2013-14 μέχρι το 2017-18 συμμετείχε στο πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Σερρών, στην κατηγορία των επίλεκτων.
Τη σαιζόν 2018-19 δεν συμμετείχε ποδοσφαιρική ομάδα της Αναγέννησης στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Σερρών, με το νέο ξεκίνημα να γίνεται το 2019, οπότε αγωνίστηκε για πρώτη φορά η "Αναγέννηση 2019".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1952
Αγαθάγγελος (ιστορικός)
Ο Αγαθάγγελος (στα αρμένικα: Ագաթանգեղոս) ήταν Αρμένιος ιστορικός του 5ου αιώνα. Είναι συγγραφέας του έργου Ιστορία των Αρμενίων ή Ιστορία της ζωής του Αγίου Γρηγορίου, το οποίο αποτέλεσε κύρια πηγή έμπνευσης για ύστερους Αρμένιους ιστορικούς.
Ο συγγραφέας
Ο Αγαθάγγελος παρουσιάζεται στο έργο του ως γραφέας προερχόμενος από την Ρώμη και ο οποίος είχε μάθει λατινικά και ελληνικά. Αναφέρει ότι κλήθηκε από τον Βασιλιά Τιριδάτη Δ΄ της Αρμενίας (Βασιλιάς από το 298 ως 330) στην αυλή της Αρταξάτης ώστε, ως γραμματέας, να συγγράψει ένα χρονικό με τα γεγονότα της εποχής εκείνης.
Με βάση στοιχεία του έργου του, έχει αποδειχθεί σήμερα ότι ο Αγαθάγγελος, πιθανότατα ένα ψευδώνυμο, στην πραγματικότητα έζησε κατά τον 5ο αιώνα και συνέγραψε τα κείμενά του στα αρμένικα.
Το έργο
Ο Αγαθάγγελος συνέγραψε το κείμενό του κατά το 451. Το έργο αυτό ξεκινά με την ανάληψη της εξουσίας από τους Σασσανίδες στην Περσία (224) και ολοκληρώνεται λίγο μετά τον θάνατο του Γρηγορίου Φωστήρος στις αρχές του 4ου αιώνα. Πάντως, ορισμένα τμήματα του έργου φαίνεται να έχουν, σήμερα, χαθεί. Δανειζόμενος στοιχεία από τον Κοριούν, ο Αγαθάγγελος με το κείμενό του καθιερώνει το επίσημο δόγμα της Αρμένικης Εκκλησίας του 5ου αιώνα.
Ο Αγαθάγγελος επηρέασε μεγάλο αριθμό ύστερων Αρμενίων ιστορικών, με κυριότερο τον Φαύστο τον Βυζάντιο, ο οποίος παρουσιάζει το έργο του, Ιστορία της Αρμενίας ως την συνέχεια του έργου του Αγαθάγγελου (μέχρι το 387), ή τον Μωυσή της Χορέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ιστορικοί Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ιστορικοί
Καρμινίτης
{{Κουτί πληροφοριών ορυκτού }}
Ο καρμινίτης (αγγλ. carminite) είναι αρσενικικό ορυκτό του (τρισθενούς) σιδήρου και του μολύβδου. Έλαβε το όνομά του από το καρμινέρυθρο χρώμα του.
Δεν είναι από τα πολύ κοινά ορυκτά. Σχηματίζεται σε ζώνες εξαλλοίωσης μολυβδούχων ορυκτών ως προϊόν εξαλλοίωσης του αρσενοπυρίτη. Σχετίζεται με αρσενιοσιδηρίτη, σκοροδίτη, βουλφενίτη, μιμητίτη, κερουσίτη, αγγλεσίτη και τα πολύ λιγότερο κοινά βεουδαντίτη, μπεϊλντονίτη και δυσσερτίτη.
Σημαντικές και καλοσχηματισμένες αποθέσεις του απαντούν στο Mina Ojuela, Mapimi, Durango, Μεξικό - οι μεγαλύτεροι ανευρεθέντες κρύσταλλοι - και τις περιοχές Σάντα Άνα, Λα Μουρ και Σονόρα, τη Γερμανία (Παλατινάτο και Βέστερβαλντ), την Αγγλία (περιοχές Κάμπρια και Κορνουάλλη), την περιοχή Βαρ στη Γαλλία, τις ΗΠΑ (Νεβάδα, Γιούτα), το Τσουμέμπ της Ναμίμπια (επίσης μεγάλοι κρύσταλλοι), και τη δυτική Αυστραλία.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία της Καμάριζας Λαυρίου.
Βιβλιογραφία
Καρμινιτης Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Παλαιχώρι
Η ονομασία Παλαιχώρι μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ροζ Πάνθηρας
Ο Ροζ Πάνθηρας (αγγ.:Pink Panther) είναι φανταστικός χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από την πένα του Αμερικανού σκιτσογράφου και παραγωγού Friz Freleng. Έχει εμφανιστεί σε κινηματογράφο, τηλεόραση, κόμικς και βιντεοπαιχνίδια.
Ιστορία
Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε για τις ανάγκες των τίτλων της ταινίας του Μπλέικ Έντουαρντς "Ο Ροζ Πάνθηρας". Πρόκειται για μια αμερικανική κωμωδία του 1963, με πρωταγωνιστή τον Πίτερ Σέλερς στον ρόλο του επιθεωρητή Κλουζώ. Ο χαρακτήρας γίνεται αμέσως δημοφιλής με αποτέλεσμα να γίνει ο πρωταγωνιστής σε δική του σειρά κινουμένων σχεδίων. Το 1964 βραβεύεται με το Όσκαρ ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους για την ταινία "The Pink Phink".
Περιγραφή
Πρόκειται για σκίτσο που μοιάζει με λεπτοκαμωμένο παιχνιδιάρη πάνθηρα ο οποίος έχει ροζ δέρμα, άσπρα μαλλιά, κόκκινη μύτη και μακρυά λεπτή ουρά. Το πρόσωπό του είναι ευγενικό και η συμπεριφορά του θυμίζει Βρετανό τζέντλεμαν. Κινείται χαρούμενα, μιλά σπάνια, επικοινωνεί με χειρονομίες και γενικότερα προκαλεί αναστάτωση σε όποιο χώρο βρίσκεται.
Μουσικό Θέμα
Χαρακτηριστικό και αναγνωρίσιμο είναι το μουσικό θέμα που συντροφεύει τον Ροζ Πάνθηρα στις ταινίες του. Πρόκειται για ένα ελαφρό τζαζ μουσικό θέμα του πασίγνωστου Αμερικανού συνθέτη Χένρυ Μαντσίνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων
Pan-STARRS
Το Pan-STARRS (ακρώνυμο του Panoramic Survey Telescope And Rapid Response System) είναι ένα οργανωμένο σύνολο από τηλεσκόπια, φωτογραφικές μηχανές και εγκαταστάσεις πληροφορικής που έρευνα τον ουρανό σε συνεχή βάση, συμπεριλαμβάνοντας στις μετρήσεις του αστρομετρικά και φωτομετρικά στοιχεία για διαπιστωμένα αντικείμενα του Διαστήματος. Με τον εντοπισμό των πιθανών διαφορών από προηγούμενες παρατηρήσεις στις ίδιες περιοχές του ουρανού, προσπαθεί να ανακαλύψει νέους αστεροειδείς, κομήτες, αστέρια και άλλα ουράνια αντικείμενα. Πρωταρχική αποστολή του είναι να ανιχνεύσει γεωπλήσια αντικείμενα που απειλούν τον πλανήτη. Αναμένεται να δημιουργηθεί μια βάση δεδομένων με όλα τα αντικείμενα ορατά από τη Χαβάη (τα τρία τέταρτα του συνόλου του ουρανού) με φαινόμενο μέγεθος μέχρι 24.
Το πρώτο τηλεσκόπιο του Pan-SΤΑRRS, που ονομάζεται PS1, βρίσκεται στην κορυφή του Χαλεακάλα στο Μάουι της Χαβάης και ξεκίνησε την online λειτουργία του στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, υπό την διεύθυνση του Πανεπιστημίου της Χαβάης. Από τις 13 Μαΐου του 2010 ξεκίνησε την συνεχόμενη λειτουργία του, ενώ η μελλοντική αποστολή PS1 Science Mission βρίσκεται σε εξέλιξη, με ενέργειες που χρηματοδοτούνται από το The PS1 Science Consortium (ή PS1SC), μια κοινοπραξία που συμπεριλαμβάνει την Max-Planck στη Γερμανία, το εθνικό κεντρικό Πανεπιστήμιο στην Ταϊβάν, τα πανεπιστήμια του Εδιμβούργου, Durham και το Queen's Belfast University στο Ηνωμένο Βασίλειο, και τα πανεπιστήμια Johns Hopkins και Harvard στις ΗΠΑ, καθώς και το δίκτυο Las Cumbres Observatory Global Telescope.
Το Pan-STARRS είναι μια συνεργασία μεταξύ του Ινστιτούτου Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Χαβάης, του MIT Lincoln Laboratory, του Maui High Performance Computing Center και της Science Applications International Corporation. Η κατασκευή των Τηλεσκοπίων χρηματοδοτείται από την Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά την ολοκλήρωση του PS1, εστιάζονται στην κατασκευή του PS2 και στη συνέχεια την κατασκευή μιας πλήρης σειράς τεσσάρων τηλεσκοπίων, που συχνά ονομάζεται PS4, που υπολογίζεται πως θα έχει ένα συνολικό κόστος 100 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Στις ανακαλύψεις που πραγματοποιήθηκαν από αυτό συμπεριλαμβάνονται η σουπερνόβα SN 2008id, το γεωπλήσιο αντικείμενο 2010 ST3 , το πρώτο γεωπλήσιο αντικείμενο που ανακαλύφθηκε από το Pan-SΤΑRRS και που οι μετρήσεις έδειξαν ότι επρόκειτο να περάσει δίπλα από την Γη (σε απόσταση 4 εκατ. μιλίων) τον Οκτώβριο του 2010, ενώ υπάρχει μια πολύ μικρή πιθανότητα σύγκρουσης με την Γη το 2098 και ο αστεροειδής 2013 ND15, ο πρώτος γνωστός τρωικός αστεροειδής της Αφροδίτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρονομικά όργανα Κατηγορία:Τηλεσκόπια
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1950
Σύλλογοι - αθλητές
Οι σύλλογοι και το πλήθος των αθλητών που μετείχαν ήταν οι ακόλουθοι:
Οι νικητές
* Διεξήχθη στις 30 Απριλίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο. ** Διεξήχθη στις 18 Οκτωβρίου στο Στάδιο με τη συμμετοχή 8 αθλητών. *** Διεξήχθη στις 21-22 Οκτωβρίου στο Στάδιο με τη συμμετοχή 6 αθλητών. **** Διεξήχθη στις 22 Οκτωβρίου στο Στάδιο. ***** Διεξήχθη στις 15 Μαΐου.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1950 Κατηγορία:Τρίκαλα
Φιλολογική Εταιρεία Βουκουρεστίου
Η Φιλολογική Εταιρεία Βουκουρεστίου ή Ελληνοδακική Φιλολογική Εταιρεία ή Γραικοδακική ή απλώς Φιλολογική Εταιρεία ήταν φιλολογική οργάνωση που δημιουργήθηκε το 1811 στο Βουκουρέστι, ένα σημαντικό κέντρο των Νεοελληνικών Γραμμάτων.
Την Φιλολογική Εταιρεία ίδρυσε ο μητροπολίτης Ιγνάτιος Ουγγροβλαχίας στις 7 Ιουλίου 1810 .Πρωταρχικός σκοπός της Εταιρείας ήταν να συνεισφέρει στην ευόδωση των στόχων του ελληνικού «Λυκείου» το οποίο είχε ιδρύσει ο Σερμπάν Καντακουζηνός το 1679 και είχε αναλάβει υπό την προστασία του ο μητροπολίτης Ιγνάτιος. Η πρώτη συνέλευσή της έγινε στις 22 Ιουλίου. Την Εταιρεία συνέθεσαν ιερωμένοι, ευγενείς, γιατροί, δάσκαλοι, αλλά και πραματευτές. Μέλη της ήταν ο Νικόλαος Πίκκολος, ο Δημήτριος και ο Μιχαήλ Γ. Σχινάς, ο Κωνσταντίνος  Καρακάσης,  ο Σιλβέστρος  Φιλίτης, ο Αθανάσιος Ιωάννου Βογορίδης και πολλοί άλλοι. Στα αντεπιστέλλοντα μέλη αναφέρονται ο Αδαμάντιος Κοραής στο Παρίσι, ο Άνθιμος Γαζής, στη Βιέννη, ο Σπυρίδων Βλαντής στη Βενετία και άλλοι, γεγονός που αποτελεί σαφή εκδήλωση του εύρους του κοινωνικού ενδιαφέροντος που γεννά η εκπαιδευτική αναγέννηση της περιόδου.
Με τη βοήθεια μελών της Εταιρείας εκδόθηκε το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος, την επιμέλεια του οποίου με υπόδειξη του Κοραή η Εταιρεία ανέθεσε στον Άνθιμο Γαζή. Ο Άνθιμος Γαζής διατήρησε την επιμέλεια του περιοδικού μέχρι το 1814, ενώ το περιοδικό συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το 1821.
Οι πρώτοι πρόεδροι της Φιλολογικής εταιρείας ήταν ο κυβερνήτης Γρηγόριος Μπραγκοβάνος (Γκριγκόρε Μπρανκοβεάνου), μαθητής του Νεόφυτου Δούκα και ο μέγας Λογοθέτης Γεώργιος Σλατινιάνος (Σλατινιάν), ελληνομαθής βλάχικης εθνότητας. Ο κανονισμός της Εταιρείας δεν μας σώθηκε. Κύριο έργο των μελών ήταν συγγραφή επιστημονικών και εκπαιδευτικών βιβλίων, η μετάφραση στη νεοελληνική και την βλάχικη γλώσσα έργων της αρχαίας ελληνικής και ξένης φιλολογίας και η έκδοσή τους. Ο Ιγνάτιος έθεσε την Εταιρεία, τόσο για πολιτικούς όσο και για οικονομικούς λόγους, υπό την προστασία του τσάρου Αλέξανδρου και της μητέρας του, προς τιμήν των οποίων γράφτηκαν επιγράμματα στη μεγάλη αίθουσα του  Λυκείου του Βουκουρεστίου, συνταγμένα από τον Αθανάσιο Βογορίδη
Αναφορές
Κατηγορία:Φιλολογία Κατηγορία:Βουκουρέστι Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός
Καθεδρικός Ναός
Ο καθεδρικός ναός είναι ο κεντρικός ναός μιας πόλης που αποτελεί έδρα του επισκόπου της περιοχής. Η λέξη προέρχεται από την ελληνική λέξη «καθέδρα» που αποτελεί σύντμηση των λέξεων κάτω και έδρα. Οι Καθεδρικοί Ναοί είναι συνήθως μεγαλοπρεπείς κατασκευές που έχουν κτιστεί κυρίως στις κεντρικές πλατείες των πόλεων και κατέχουν δεσπόζουσα θέση μεταξύ των άλλων κτισμάτων, με αποτέλεσμα να είναι ορατοί από παντού.
Αρχιτεκτονική
Καθεδρικοί ναοί υπάρχουν στα βασικά δόγματα της Χριστιανικής θρησκείας. Αναλόγως με την περιοχή και το δόγμα στο οποίο απευθύνονται, έχουν κτιστεί στους ανάλογους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Κατά τους πρώτους αιώνες της Χριστιανικής θρησκείας οι Καθεδρικοί Ναοί κτίζονταν σε ρυθμό βασιλικής, τρίκλιτης αρχικά και κατόπιν και πεντάκλιτης.
Με το πέρασμα των αιώνων και σύμφωνα με την αρχιτεκτονική εξέλιξη της ναοδομίας, συναντούμε στην Ανατολική εκκλησία το ρυθμό της βασιλικής μετά τρούλου, με κορυφαίο παράδειγμα τον καθεδρικό Ναό "της του Θεού Σοφίας" στην Κωνσταντινούπολη.
Αντιθέτως στη Δυτική χριστιανική εκκλησία αυτός ο αρχιτεκτονικός ρυθμός δεν απαντάται ιδιαίτερα συχνά. Έτσι οι περισσότεροι καθεδρικοί ναοί στη δυτική εκκλησία ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα κτίστηκαν σε διάφορους ρυθμούς που αποτελούσαν την εξέλιξη του ρυθμού της βασιλικής. Έτσι συναντούμε καθεδρικούς Ρωμανικού ρυθμού, γοτθικού, νεογοτθικού ρυθμού. Κατά τη διάρκεια της αναγέννησης όμως χτίστηκαν καθεδρικοί ναοί σε ρυθμό βασιλικής μετά τρούλου, με κορυφαίο παράδειγμα τον ναό του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη.
Ιερά Μητρόπολις Πισιδίας
Η Ιερά Μητρόπολις Πισιδίας είναι Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Μικρά Ασία. Ιδρύθηκε από τον Απόστολο Παύλο και τον μαθητή του Βαρνάβα.
Έδρα της μητρόπολης είναι η Σπάρτη της Πισιδίας και Μητροπολίτης, από τις 22 Ιουλίου 2022, ο Ιώβ (Γκέτσα).
Ιστορικά στοιχεία
Αρχικά, η επισκοπή ήταν γνωστή ως «Αντιοχείας της Πισιδίας». Η Αντιόχεια της Πισιδίας ήταν η πρωτεύουσα της επαρχίας κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Εκεί ζούσαν εθνικοί (ειδωλολάτρες) αλλά και Ιουδαίοι, οι οποίοι είχαν και συναγωγή. Την πόλη επισκέφτηκε δύο φορές ο Απόστολος Παύλος κατά την Α΄ αποστολική του περιοδεία (44–45 μ.Χ.), κήρυξε και ίδρυσε την τοπική εκκλησία, αποτελούμενη από εθνικούς και Ιουδαίους, την οποία και οργάνωσε.
Μετά την παρακμή της πόλης της Αντιόχειας (Πισιδίας), η έδρα της επισκοπής μεταφέρθηκε στην Σπάρτη. Από τον 14ο αιώνα άρχισε να ονομάζεται «Πισιδίας», με μερικές εναλλαγές με «Αντιοχείας Πισιδίας». Από το 1661 άρχισε να χρησιμοποιείται ως έδρα και η Αττάλεια, μάλιστα συνηθιζόταν ο επίσκοπος να διαμένει τον χειμώνα στη Σπάρτη και το καλοκαίρι στην Αττάλεια. Κατά τα μεταγενέστερα χρόνια, στη δικαιοδοσία της Μητρόπολης ανήκαν οι επισκοπές: Καστελλορίζου, Μάκρης, Λειβησσού, Βουρδουρίου, Πάρλας, Πόρλου, Μύρων, Σπάρτης, Ατταλείας, Ελμαλού, Φοινίκης, Νησίου και Αντιφέλλου.
Ο Μητροπολιτικός ναός ήταν αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο Μητροπολίτης έφερε τον τίτλο: «Μητροπολίτης Πισιδίας, Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Λυκίας, Σίδης, Μυρέων και Αττάλειας και Μικράς Αντιόχειας», ενώ από το 1923 μόνο ως «Υπέρτιμος και Έξαρχος Σίδης και Ατταλείας ». Από το 1924 με την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επισκοπή έπαψε να υφίσταται ουσιαστικά, αλλά ο τίτλος του επισκόπου Πισιδίας δινόταν τιμητικά σε επισκόπους του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Αττάλεια
Το 2011 έγιναν τα θυρανοίξια του ναού και σε ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι τοποθετήθηκε η ιερά Εικόνα της Παναγίας του Κύκκου, όμοιο αντίγραφο της Θαυματουργής Εικόνας, η οποία επί αιώνες βρισκόταν στον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Ατταλείας και την οποία οι πρόσφυγες Ατταλειώτες πήραν μαζί τους και σήμερα βρίσκεται στον Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ταύρου Αθήνας. Το 2016 αγοράστηκε ένα ανακαινισμένο σπίτι στην παλιά πόλη της Αττάλειας κοντά στον Άγιο Αλύπιο και χρησιμοποιείται ως Επισκοπείο και πνευματικό κέντρο του ναού.
Αλάγια
Στις 15 Νοεμβρίου 2015, στην πόλη της Αλάγιας (ή Αλάνυας), έγιναν τα θυρανοίξια του νέου ναού της Παναγίας Πισιδιώτισσας, του πρώτου ορθόδοξου ναού που κτίστηκε στην ευρύτερη Μικρά Ασία μετά το 1922. Περιστασιακά λειτουργεί και ο πρόσφατα ανακαινισμένος από τον Δήμο Αλάνυας ιστορικός ναός του Αγίου Γεωργίου «του Βουνού». Πρόκειται για ναό του 1873, ο οποίος βρίσκεται δέκα χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, μέσα στο όρια του ορεινού χωριού Μεχμετλί.
Αρχαία Σίδη
Το 2021 στην αρχαία Σίδη (Μάναβκγατ) αποκτήθηκε οικόπεδο και ανεγέρθηκε ναός με Ορθόδοξο Πολιτιστικό Κέντρο με αρχονταρίκι και ξενώνες. Τη σχεδίαση του ναού και την επίβλεψη των εργασιών είχε ο Αγιορείτης Αρχιτέκτονας π. Θεολόγος. Τα θυρανοίξια του ναού πραγματοποιήθηκαν τον Ιούλιο του 2022. Ο ναός αφιερώθηκε στον Απόστολο Παύλο για να θυμίζει τον μεγαλοπρεπή παλαιοχριστιανικό ναό του Αποστόλου Παύλου που είχαν κτίσει οι κάτοικοι της Σίδης τον 5ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πισιδιας  Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Π.Ο. Βισαλτιακός Νιγρίτας
Την σεζόν 2008/09 αναδείχθηκε πρωταθλητής στον 1ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας με 67 βαθμούς με αποτέλεσμα να βρεθεί για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ΄ Εθνική την περιόδο 2009-10 από την οποία όμως υποβιβάστηκε μετά από μόλις ένα χρόνο παρουσίας καθώς τερμάτισε μόλις στην 15η θέση της βαθμολογίας με 28 βαθμούς σε 32 αγώνες.
Τον Απρίλιο του 2011 ο σύλλογος αποχώρησε και από το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής και από τότε είναι ανενεργός. Την περίοδο 2022-23 η ομάδα δεν συναντάται να αγωνίζεται σε κάποιο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Σερρών.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1998 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1998
Αντώνιος Σ. Πετραλιάς
frame|Οικία Πετραλιά στη Δίβρη Ο '''Αντώνιος Σ. Πετραλιάς''' (1745-?) ήταν δημογέροντας της Δίβρης.
Sorry (τραγούδι, Τζάστιν Μπίμπερ)
To Sorry είναι τραγούδι του Καναδού τραγουδιστή Τζάστιν Μπίμπερ, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τέταρτο δίσκο του Purpose (2015). Το τραγούδι γράφτηκε από τους Julia Michaels, Τζάστιν Τράντερ, Σόνι Μουρ και τον Μπίμπερ, ενώ η παραγωγή έγινε από τον Skrillex και τον BloodPop. Το κομμάτι κυκλοφόρησε στις 23 Οκτωβρίου του 2015 και ως single, ως το δεύτερο από τον δίσκο. Το θέμα του κομματιού είναι ο έρωτας, όπου ο τραγουδιστής ζητά συγχώρεση από τον εραστή του, καθώς και μία δεύτερη ευκαιρία.
Το κομμάτι κατέληξε άκρως επιτυχημένο, φτάνοντας το νούμερο 1 στα charts 13 κρατών. Στα καναδικά Hot 100, παρέμεινε πρώτο για εφτά εβδομάδες, ενώ στα αμερικανικά Hot 100, για τρεις εβδομάδες. Το εν λόγω κομμάτι αντικαταστάθηκε από το το τρίτο single του δίσκο Love Yourself, πράγμα που καθιστά τον Μπίμπερ τον 12ο καλλιτέχνη που ένα τραγούδι του διαδέχεται ένα άλλο στην κορυφή του Hot 100. Το ίδιο συνέβη και στα βρετανικά charts, με μόλις τρεις καλλιτέχνες να το έχουν καταφέρει αυτό. Παγκοσμίως, το κομμάτι έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα στις ψηφιακές πωλήσεις, ξεπερνώντας τα 10 εκατομμύρια μες στο 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2015 Κατηγορία:Singles του 2015 Κατηγορία:Τραγούδια του Τζάστιν Μπίμπερ Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Ντάνιελ Τσέζαρεκ
Ο Ντάνιελ Τσέζαρεκ (Σλαβόνσκι Μπροντ Κροατίας, 8 Ιανουαρίου 1983, ύψος 1,85 μ.) είναι διεθνής Κροάτης ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού επιθετικού. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από το σύλλογο NK Marsonia της χώρας του, στον οποίο αγωνίστηκε από το 2000 έως το 2002 επιτυγχάνοντας 6 τέρματα σε 40 συμμετοχές. Το καλοκαίρι του 2002 μετεγγράφηκε στη Σπάρτα Πράγας, αλλά απέτυχε να καθιερωθεί (μόλις 3 συμμετοχές) με αποτέλεσμα να παραχωρηθεί ως δανεικός, πρώτα στην FK Bribram (2003-04, 23 συμμετοχές, 3 γκολ) και μετά στον Ακράτητο (2004-05, 24 συμμετοχές, 10 γκολ). Στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον Αιγάλεω Α.Ο. όπου και έπαιξε για δυο χρονιές λαμβάνοντας μέρος σε 40 αγώνες (5 γκολ). Το 2007 μεταπήδησε στον Αστέρα Τρίπολης, την ομάδα με την οποία διακρίθηκε πολύ, καθώς σε τρία συνεχόμενα έτη πήρε μέρος σε 75 παιχνίδια σημειώνοντας 28 γκολ. Είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία αυτού του συλλόγου για το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας, ενώ την εποχή εκείνη βρισκόταν μεταξύ των κορυφαίων σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος. Τις περιόδους 2010-11 και 2011-12 υπήρξε στέλεχος του Άρη Θεσσαλονίκης (7 γκολ), ωστόσο δεν πέτυχε να επαναλάβει τις πολύ σπουδαίες εμφανίσεις του, διότι υπέστη σειρά τραυματισμών. Έπαιξε ακόμη στη Μακάμπι Χάιφα και στη HNK Rijeka. Είναι δυο φορές διεθνής με την Εθνική Ομάδα της Κροατίας U21.
Πηγές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Μαρσόνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΝΚ Ριέκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Όσιγιεκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλάβεν Μπελούπο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Πρίμπραμ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Ισραήλ
Θωμάς Ε. Υψηλάντης
Ο '''Θωμάς Ε. Υψηλάντης''' (Ραπόλτενκίρχεν, συνοικία της πόλης Σίγκχαρτσκίρχεν, Αυστρία, 15 Αυγούστου 1909 - Αθήνα, 22 Δεκεμβρίου 1966) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρέσβης σε διάφορες χώρες και ως βουλευτής με την Ένωση Κέντρου μέχρι το θάνατό του. Για την προφορά του στο διπλωματικό σώμα τιμήθηκε με παράσημα, ανάμεσα στα οποία ο Χρυσός Σταυρός του Γεωργίου Α' και ο Ταξιάρχης του Φοίνικος.
Βιογραφία
Καταγόταν από την οικογένεια Υψηλάντη, που έχει μακρά διπλωματική και πολιτική ιστορία. Ειδικότερα, ήταν εγγονός του Γρηγορίου Υψηλάντη (που ήταν αδερφός του Αλέξανδρου και του Δημητρίου Υψηλάντη ).
Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο της Βιέννης (από το οποίο είχε αναγορευτεί διδάκτορας) και συνακόλουθα σταδιοδρόμησε στο διπλωματικό σώμα, ως υποπρόξενος στην Καζαμπλάνκα (1939), σύμβουλος πρεσβειών, γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο (1942), στο υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα και μετά σε άλλες διπλωματικές θέσεις στο Βερολίνο, στη Μόσχα, στο Λίβανο και στη Γιουγκοσλαβία. Τέλος, διορίστηκε πρεσβευτής στην Αιθιοπία το 1958 και στη Δυτική Γερμανία το 1959. Υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα ως την παραίτησή του, το 1961.
Εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στην Α΄ Αθηνών, στις εκλογές του 1963 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964.
Πέθανε έπειτα από μακρά ασθένεια όντας εν ενεργεία βουλευτής, το Δεκέμβριο του 1966 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη από το ναό της Μητρόπολης. Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε μετά το θάνατό του, η πρώτη επιλαχούσα Ηρώ Λάμπρου.
Από το γάμο του με την Έλλη Ράλλη απέκτησε 1 γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Ιππόλυτος Θηβών
Ο Ιππόλυτος Θηβών ήταν Βυζαντινός συγγραφέας του 7ου ή 8ου αιώνα. Το Χρονικό του, που έχει σωθεί μόνο μερικώς, είναι ιδιαίτερα πολύτιμη πηγή για τις χρονολογίες στην Καινή Διαθήκη.
Ισχυρίστηκε ότι η Παναγία έζησε ακόμα έντεκα χρόνια μετά το θάνατο του γιου της Ιησού, έως το 41 μ.Χ. .
Τα έργα του εκδόθηκαν στο έργο του Αββά Μιν Patrologia Graeca (Ελληνική Πατρολογία) (PG 117).
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Αγία Μαρίνα Λεπτοκαρυάς Θεσπρωτίας
Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λεπτοκαρυάς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Φιλιατών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις των Ορέων Τσαμαντά, λίγο ψηλότερα από τις όχθες του Κουσοβίτικου, κοντά στη συμβολή του με τον Καλαμά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Aπέχει περίπου 46 χλμ. ΒΑ. της Ηγουμενίτσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λεπτοκαρυάς του νομού Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λεπτοκαρυάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Φιλιατών.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Πάπας Κλήμης Θ΄
Ο Πάπας Κλήμης Θ΄ (Papa Clemente IX, 28 Ιανουαρίου 1600 - 9 Δεκεμβρίου 1669), κατά κόσμον Τζούλιο Ροσπιγκλιόζι διετέλεσε Πάπας από το 1667 έως το 1669.
Βιογραφικό
Ο Τζούλιο Ροσπιγκλιόζι ήταν γόνος μιας αριστοκρατικής οικογένειας της πόλης Πιστόια, του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης. Μαθήτευσε αρχικά κοντά στους Ιησουΐτες και αφού έλαβε το διδακτορικό του στη φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο της Πίζας, δίδαξε θεολογία σε αυτό το εκπαιδευτικό ίδρυμα. Στη συνέχεια ανέλαβε -μεταξύ άλλων πόστων- καθήκοντα διπλωμάτη της Αγίας Έδρας (νούντσιου), εκπροσωπώντας τον Πάπα Ουρβανό Η΄ (με τον οποίο συνεργάστηκε στενά) στην Ισπανία. Διετέλεσε επίσης βικάριος στην καθολική βασιλική Σάντα Μαρία Ματζόρε στη Ρώμη.
Διατήρησε τη θέση του στην αυλή της Ισπανίας κατά τη διάρκεια της παπικής θητείας του Πάπα Ιννοκέντιου Ι΄ (1644–55), ενώ μετά την άνοδο του Πάπα Αλέξανδρου Ζ' (1655–67) έγινε και πάλι ευνοούμενος του Ποντίφικα και το 1657 προήχθη σε καρδινάλιο. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου Ζ', ένα κονκλάβιο που κράτησε 18 μέρες, εξέλεξε Πάπα τον Ροσπιγκλιόζι, ο οποίος πήρε το όνομα Κλήμης Θ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 17ου αιώνα
Τσιτά
thumb|right|Γενική άποψη. Η Τσιτά (ρωσικά: Чита) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Τσιτά, με πληθυσμό 324.444 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Ιδρύθηκε το 1673. Βρίσκεται στις όχθες των ποταμών Τσιτά και Ινγκοντά. Είναι μεγάλο κέντρο της βιομηχανίας: κατασκευή μηχανών, ξυλείας, ελαφρά βιομηχανία. Υπάρχουν ορυχεία άνθρακα και ένα θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο. Έχει 3 πανεπιστήμια και 2 θέατρα. Υπάρχει επίσης εκκλησία του Αρχάγγελου Μηχαήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Πολιόχνη Λήμνου (οικισμός)
Η Πολιόχνη είναι οικισμός της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Λιβαδοχωρίου του   Δήμου Νέας Κούταλης. Παλαιότερα ανήκε στον  νομό Λέσβου.
Τοπογραφικές - Ιστορικές πληροφορίες
Πολιόχνη είναι η ονομασία ενός λόφου απέναντι από το χωριό Λιβαδοχώρι, στην κεντρική Λήμνο. Με την ίδια ονομασία υπάρχει άλλος ένας λόφος στην περιφέρεια του χωριού Κάσπακας. Όμως, κανένας από τους δύο λόφους δεν έχει σχέση με τον αρχαιολογικό χώρο της προϊστορικής Πολιόχνης, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Καμίνια.
Στη θέση "Πολιόχνη" του Λιβαδοχωρίου υπήρχαν χαλάσματα ενός μεσαιωνικού μικρού οικισμού που ανήκε στο μετόχι της Μονής Αγίου Παύλου του Αγ. Όρους, το αποκαλούμενο "Αγιοπαυλίτικο". Σε φιρμάνι του 1796 ο οικισμός αυτός αποκαλείται Λίγκουλι ή Λικόλι και ήταν ήδη ερειπωμένος από πολλών ετών.
Σε μεταγενέστερο έγγραφο, του 1881, για τον ερειπιώνα σημειώνεται και το όνομα "Πολίχνη":
"...ερημωθέν χωρίον Λικολη..." και
"...το μέρος Λίκολι λεγόμενον (ίσως Πολίχνη)..."
Τελικά, το "Πολίχνη" σταδιακά μετατράπηκε σε "Πολιόχνη", κατ’ απομίμηση της διάσημης προϊστορικής Πολιόχνης που ανακαλύφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '30 κοντά στα Καμίνια.
Η περιοχή ανήκε στην περιουσία του κοινοτικού αγροκτήματος "Μητρόπολις", η οποία μετά το 1922 μεταβιβάστηκε στο Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο, στο οποίο ανήκει μέχρι σήμερα.
Στα χρόνια του μεσοπολέμου στο λόφο της Πολιόχνης είχε ιδρυθεί Γεωργική Σχολή, η οποία μεταπολεμικά καταργήθηκε.
Βιβλιογραφία
Πολιόχνη (οικισμός)
Τάσος Νούσιας
Ο Τάσος Νούσιας ( Ροδοτόπι Ιωαννίνων 12 Αυγούστου 1973 ) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Τέλειωσε τη σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του στη μηχανολογία και αποτέλεσε μέλος ομάδας στίβου. Τελικά, αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική.
Έχει συμμετάσχει σε διάφορες σειρές και σε θεατρικές παραστάσεις. Έπαιξε στις μεγαλύτερες σκηνές της Ελλάδας από το Κ.Θ.Β.Ε και το θέατρο Εμπρός ως τον Τεχνοχώρο και το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. Δοκιμάστηκε σ’ όλα τα είδη θεάτρου από φαρσοκωμωδίες και μπουλβάρ μέχρι το αρχαίο ελληνικό δράμα. Αυτή η ποικίλη υποκριτική διαδρομή του τον καθιέρωσε και του έδωσε την ευκαιρία να συνεργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως οι Γιώργος Μιχαηλίδης, Τάσος Μπαντής, Γιάννης Κακλέας, Θόδωρος Τερζόπουλος, Αναστασία Ρεβή και άλλοι. Μετρά πολλές συμμετοχές και συνεργασίες σε σημαντικές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές όπου ενσάρκωσε ήρωες μυθιστορημάτων και ιστορικών βιβλίων όπως: Τα παιδιά της Νιόβης του Τάσου Αθανασιάδη, Οι Μάγισσες της Σμύρνης της Μάρας Μεϊμαρίδη, Η Φωνή του Χρήστου Χωμενίδη, Τα Ανίσχυρα Ψεύδη του Ορέστη Χαλκιόπουλου και το 2010 Το Νησί της Βικτόρια Χίσλοπ. Στις παραγωγές αυτές συνεργάστηκε με εξαιρετικούς σκηνοθέτες, όπως οι Κώστας Κουτσομύτης, Νίκος Γραμματικός, Βασίλης Μαζωμένος, Χρήστος Δήμας, Αλέξανδρος Πανταζούδης, Θόδωρος Παπαδουλάκης, Γιώργος Γκικαπέπας, Κώστας Χαραλάμπους κ.λ.π.
Τα τελευταία χρόνια έχει επίσης ασχοληθεί και με την παραγωγή, δημιουργώντας τέσσερις τηλεταινίες για λογαριασμό της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης, με τίτλο Στιγμές από την Ιστορία του Θεάτρου, σε σενάριο και σκηνοθεσία της Μαρλένε Καμίνσκυ, εξετάζοντας την εξέλιξη του θεάτρου μέσα από τέσσερις μεγάλους συγγραφείς: Αισχύλο, Σαίξπηρ, Σίλλερ, Τσέχωφ που υπήρξαν ορόσημο για την ιστορία του θεάτρου.
Βραβεία
Έχει τιμηθεί δύο φορές με βραβείο ερμηνείας. Η πρώτη φορά ήταν το 1996 όπου τιμήθηκε με το βραβείο Β' ανδρικού ρόλου στο 37ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή του στην ταινία «Απόντες» του Νίκου Γραμματικού και η δεύτερη ήταν το 2008 που τιμήθηκε με το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για την ταινία μικρού μήκους «Το Πέρασμα» του Γιάννη Κατσάμπουλα στο 16ο Μεσογειακό Φεστιβάλ Νέων Κινηματογραφιστών (Λάρισα 2008).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Θεοτόκος Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Βρετανική Σχολή Αθηνών
Η Βρετανική Σχολή Αθηνών (αγγλικά: British School at Athens ή BSA) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που λειτουργούν στην Ελλάδα.
Γενικές Πληροφορίες
Η Σχολή ιδρύθηκε το 1886, και ήταν η τέταρτη παλαιότερη του είδους της στην Ελλάδα. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της λειτουργίας της η σχολή εστίαζε στην υποστήριξη, κατεύθυνση και διευκόλυνση των βρετανικών ερευνών στις Κλασικές Σπουδές και στην Αρχαιολογία, αλλά τα τελευταία χρόνια οι δραστηριότητες της επεκτάθηκαν και σε άλλους κλάδους των ελληνικών σπουδών. Για παράδειγμα έχει συμβάλλει αρκετά σε τομείς όπως η Επιγραφική και η Σύγχρονη ελληνική ιστορία.
Οι δραστηριότητες της σχολής περιλαμβάνουν διαλέξεις και σεμινάρια, μία σειρά υποτροφιών, μαθήματα στην Αθήνα για καθηγητές και φοιτητές (προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς), καθώς και πρακτική αρχαιολογική εκπαίδευση.
Υποδομή
Η σχολή διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες αρχαιολογίας και κλασσικών σπουδών στην Ελλάδα (με πάνω από 60.000 τόμους), καθώς και το εργαστήριο Φιτς, το οποίο είναι το παλαιότερο αρχαιομετρικό εργαστήριο στην Ελλάδα. Εκτός από τις εγκαταστάσεις της Αθήνας η Βρετανική Σχολή έχει κι ένα υποκατάστημα στην Κνωσσό της Κρήτης, όπου επίσης διατηρεί μία σημαντική βιβλιοθήκη αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.
Ανασκαφές
thumb|200px|right|Ο αρχ. χώρος του [[Ηραίον Περαχώρας|Ηραίου Περαχώρας, που ανασκάφθηκε από τη Βρετανική Σχολή Αθηνών]] Κατά τη διαρκεία της ιστορίας της, η Βρετανική Σχολή έχει συμμετάσχει σε πολλές αρχαιολογικές έρευνες στη Λακωνία, στη Βοιωτία, στα Μέθανα, αλλά και σε νησιά όπως η Ιθάκη, η Κέα, η Μήλος, τα Κύθηρα, η Χίος και η Κρήτη. Παράλληλα έχει συμμετάσχει σε ανασκαφές στην Άσσηρο (Μακεδονία), στη Λευκαντή (Εύβοια), στο Εμπορειό και στα Κάτω Φανά στη Χίο, στην Περαχώρα (Κορίνθου, στις Μυκήνες, στη Σπάρτη, στη Μήλο, στην Κέρο, καθώς και στην Κρήτη (στην Κνωσσό, στο Καρφί, στο Μύρτο, στο Παλαιόκαστρο και αλλού).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις
Δινιτρωδοξενοοκταφθορίδιο
Το δινιτρωδοξενοοκταφθορίδιο ή δινιτρωζοξενοοκταφθορίδιο είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει ξένο (ένα ευγενές αέριο), άζωτο, οξυγόνο και φθόριο, χημικό τύπο (NO)2(XeF8). Είναι μία ιονική ένωση νιτρωδοκατιόντων [(ΝΟ)+] και ανιόντων οκταφθοροξένου [(XeF8)2-]. Η μοριακή γεωμετρία του ανιόντος είναι τετραγωνική αντιπρισματική, με μήκη δεσμών Xe-F 197,1, 194,6, 195,8, 205,2 και 209,9 pm.