cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeep Commander
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|Jeep Commander του 2006. Πίσω από το δέντρο φαίνεται ένα [[Jeep Grand Cherokee#WK (2005 – 2010)|Jeep Grand Cherokee τρίτης γενιάς, στην πλατφόρμα του οποίου και βασίστηκε το Commander.]] thumb|right|Jeep Commander στον Καναδά.
Ιδιαίτερα μεγάλη έμφαση είχε δοθεί στην ασφάλεια. Το Jeep Commander έφερε στάνταρ τα εξής στοιχεία ενεργητικής και παθητικής ασφάλειας:
Επίσης, το Commander προσέφερε και ένα έξτρα πακέτο με οθόνη στην κεντρική κονσόλα του ταμπλό, με κάμερα οπισθοπορείας, DVD-player και τηλεόραση.
Κινητήρες
thumb|right|Jeep Commander του 2006 στις ΗΠΑ.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Jeep Commander κυκλοφόρησε με τους εξής κινητήρες βενζίνης, οι οποίοι ήταν κοινοί με αυτούς του Jeep Grand Cherokee τρίτης γενιάς:
Στην Ευρώπη και σε ορισμένες ακόμα αγορές, όπως στη Χιλή, στη Νότια Αφρική και στη Νότια Κορέα, το Commander διατέθηκε επιπλέον και με έναν κινητήρα ντίζελ V6 από την DaimlerChrysler, με τεχνολογία BlueTec:
Πωλήσεις στις ΗΠΑ
thumb|right|Jeep Commander του 2006 - 2007 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Commander
Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης
Η «Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης» (Π.Ε.Ε.Α.) - γνωστή και ως «Κυβέρνηση του βουνού» - (Μάρτιος - Σεπτέμβριος 1944) ήταν η κυβέρνηση που σχηματίστηκε από το Ε.Α.Μ. και τα συνεργαζόμενα με αυτό κόμματα και οργανώσεις, κατά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην Ελεύθερη Ελλάδα. Σκοπός της ήταν η διοίκηση και η οργάνωση της δημόσιας ζωής στις απελευθερωμένες από τους Γερμανούς περιοχές. Την ίδια στιγμή, στην κατεχόμενη Ελλάδα κυβερνούσε η δωσιλογική κυβέρνηση Ράλλη και η αναγνωρισμένη από τους Συμμάχους κυβέρνηση της χώρας βρισκόταν εξόριστη στο Κάιρο.
Η Π.Ε.Ε.Α., με έδρα της το χωριό Βίνιανη στο νομό Ευρυτανίας, σχηματίστηκε στις 10 Μαρτίου του 1944 με προσωρινό πρόεδρο τον Ευρυπίδη Μπακιρτζή. Το σχήμα διευρύνθηκε στις 10 Απριλίου του 1944 ταυτόχρονα με την ανάληψη της προεδρίας από τον Αλέξανδρο Σβώλο.
Η Π.Ε.Ε.Α, ως κυβέρνηση των απελευθερωμένων περιοχών της χώρας, έλαβε μέρος στις διαπραγματεύσεις που έγιναν κατά το συνέδριο του Λιβάνου, για το σχηματισμό της μελλοντικής ελληνικής κυβέρνησης. Έξι μέλη της Π.Ε.Ε.Α έλαβαν μέρος ως υπουργοί στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου αλλά και στην επόμενη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και πάλι υπό το Γεώργιο Παπανδρέου.
Τελικά, η ΠΕΕΑ, αφού εκπλήρωσε τους σκοπούς της, αυτοδιαλύθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944.
Ο σχηματισμός της κυβέρνησης
Με την εξάπλωση και τις επιτυχίες της Εθνικής αντίστασης, ένα μεγάλο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας είχε διαφύγει από τον έλεγχο των Γερμανών αλλά και της κυβέρνησης των Αθηνών. Όπως σημειώνει και ο μελετητής της ιστορίας αυτής της περιόδου, Δημήτριος Ζέπος, στο βιβλίο του «Λαϊκή δικαιοσύνη εις τας ελευθέρας περιοχάς της υπό κατοχήν Ελλάδος»,
«...Η μόνη σχέση των κοινοτήτων με την κυβέρνηση των Αθηνών ήταν πλέον η προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκεντρώσει την παραγωγή των κοινοτήτων και ως αντάλλαγμα είχε να προσφέρει κάποια είδη μονοπωλίου αλλά και τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού.»
Σε αυτές τις απελευθερωμένες περιοχές, το ΕΑΜ και οι τοπικές οργανώσεις του ανέλαβαν στην αρχή να υποκαταστήσουν το κράτος ενισχύοντας κυρίως τους θεσμούς της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αργότερα, η διοίκηση πέρασε στα χέρια του ΕΛΑΣ, ο οποίος με τις λεγόμενες «Διατάξεις» του ρύθμιζε τα σημαντικότερα ζητήματα της κοινής ζωής. Με βάση αυτές τις «Διατάξεις», συστήθηκαν νέα αντιπροσωπευτικότερα κοινοτικά όργανα που ασχολήθηκαν κυρίως με τις άμεσες βιοτικές ανάγκες του πληθυσμού, όπως την εξασφάλιση σίτισης και ρουχισμού, τη φροντίδα των απόρων, το συντονισμό με τις υπηρεσίες του Ερυθρού Σταυρού, την εύρεση εργασίας και την καταβολή βοηθημάτων σε ανέργους, κ.α. Το Δεκέμβριο του 1943, το ΕΑΜ καλεί όλους τους πολιτικούς φορείς, εντός και εκτός Ελλάδας, να συνεννοηθούν για να δημιουργηθεί στην Ελεύθερη Ελλάδα μια «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας», που θα αναλάμβανε την καθοδήγηση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και την ομαλή επιστροφή στη δημοκρατία, μετά τη διαφαινόμενη ήττα του Άξονα.
Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωση της κεντρικής επιτροπής του ΕΑΜ, με ημερομηνία 14 Δεκεμβρίου 1943, αναγράφεται μεταξύ άλλων:
''«Η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ καλεί όλα τα πολιτικά κόμματα που ειλικρινά αγωνίζονται για τη λευτεριά και τις ελευθερίες του λαού να συνεννοηθούν πάνω στη βάση να σχηματισθεί εδώ στην Ελλάδα από τώρα Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, που θα αναλάβει και την ενιαία διεξαγωγή του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και την ομαλή λύση του πολιτειακού ζητήματος, σύμφωνα με τη λαϊκή θέληση. Το ΕΑΜ με τη δήλωσή του αυτή αναιρεί και πάλι ριζικά τη συκοφαντία πως εννοεί να μονοπωλήσει τον Εθνικό Αγώνα και να δώσει αυθαίρετες λύσεις στο πολιτειακό ζήτημα, ξαναγυρίζει στην πρόταση που έκαναν οι αντιπρόσωποί του στο Κάιρο για το σχηματισμό πλατιάς κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας με προϋπόθεση τη δήλωση του βασιλιά για τη μη επάνοδό του στην Ελλάδα πριν από το δημοψήφισμα....»''.
Αυτή η πρόταση απορρίφθηκε από τους παλαιούς πολιτικούς αλλά και από την εξόριστη κυβέρνηση Τσουδερού αφού, σύμφωνα με το σκεπτικό του Πρωθυπουργού, Εμμανουήλ Τσουδερού, η κυβέρνηση έπρεπε να βρίσκεται στο εξωτερικό για να έχει επαφή με τους συμμάχους αλλά και γιατί στην Ελλάδα δεν υπήρχε σχηματισμένο πολεμικό μέτωπο, με περιοχές οριστικά απελευθερωμένες. . Ωστόσο αυτή η πρόταση του ΕΑΜ δεν έπεσε τελείως στο κενό, αφού έγινε αφορμή προσέγγισης με τον Αλέξανδρο Σβώλο και άλλες σημαντικές προσωπικότητες εκτός του κομμουνιστικού χώρου. Κατά τους επόμενους μήνες θα συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό μίας κοινής κυβέρνησης οικουμενικού χαρακτήρα, αλλά τελικά δεν θα καταλήξουν πουθενά.
Σύνθεση της κυβερνητικής επιτροπής
Προσωρινή Διοίκηση (10 Μαρτίου - 18 Απριλίου 1944)
Οριστική Διοίκηση (10 Απριλίου - 2 Σεπτεμβρίου 1944)
Η Εκπαίδευση
Το καλοκαίρι του 1944, η ΠΕΕΑ ασχολήθηκε και με το εκπαιδευτικό: τον Ιούλιο αποφάσισε την ίδρυση δύο ολιγόμηνων Παιδαγωγικών Φροντιστηρίων (λειτούργησαν και τα δύο) στα οποία θα φοιτούσαν «προσωρινοί δάσκαλοι που δεν έχουν παιδαγωγική μόρφωση και νέοι και νέες τελειόφοιτοι γυμνασίου που επιθυμούν να διοριστούν προσωρινοί δάσκαλοι [...] στην Ελεύθερη Ελλάδα». Εκεί θα διδάσκονταν ΄΄Στοιχεία Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας και Διδακτικής΄΄, ΄΄Νέα Ελληνικά΄΄, ΄΄Ελληνική Ιστορία΄΄. Τον Αύγουστο οργανώθηκε στη Λάσπη Ευρυτανίας μεγάλο Παιδαγωγικό Συνέδριο. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η έκδοση δύο αναγνωστικών του Δημοτικού, Τα Αετόπουλα και Ελεύθερη Ελλάδα. Το περιεχόμενό τους εξηγείται «από τον επαναστατικό χαρακτήρα των συνθηκών», όμως «παρουσιάζει τα ίδια παιδαγωγικά μειονεκτήματα με τα κρατικά». Επιτροπές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, στις οποίες πιθανώς συμμετείχε και ο Δημήτρης Γληνός, υπέβαλαν Σχέδιο μιας Λαϊκής Παιδείας. Ως σκοπός της παιδείας προσδιορίζεται η πνευματική, ηθική και υλική ανύψωση του ΄΄εργαζόμενου λαού΄΄, ορίζεται η αποκλειστική χρήση της δημοτικής με την παράλληλη καθιέρωση του μονοτονικού και την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας. Αναφορικά με την οργάνωση του συστήματος προβλέπεται διοικητική αποκέντρωση και οι εξής βαθμίδες: α) προσχολική περίοδος (0-6 χρονών) με παιδαγωγικούς σταθμούς, β) νηπιαγωγεία (4-6 ετών), γ) οκτάχρονο δημοτικό, τετράχρονη Μέση Εκπαίδευση (Γυμνάσια, τεχνικές σχολές, καλλιτεχνικές) και Ανώτατες σχολές.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές προσωρινές κυβερνήσεις Κατηγορία:1944
2471 Ουλτραγιέκτουμ
Ο Ουλτραγιέκτουμ (Ultrajectum) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,586. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του από τη λατινική ονομασία της ολλανδικής πόλεως Ουτρέχτης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ουλτραγιέκτουμ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ουλτραγιεκτουμ
Μαριπασουλά
Το Μαριπασουλά (γαλλικά: Maripasoula) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γαλλικής Γουιάνας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαριπασουλιέν (γαλλικά: Maripasouliens).
Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Προκόπιος
Ο Μητροπολίτης Προκόπιος (κατά κόσμον Αντώνιος Γεωργαντόπουλος), ήταν Έλληνας θεολόγος και Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς από το 1974 μέχρι και τον θάνατό του.
Γεννήθηκε το 1932 στον Πειραιά και σπούδασε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1968.
Στις 21 Μαΐου 1974 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Πρώτος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς. Στις 26 Μαΐου 1974 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης της Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς.
Πέθανε την Μεγάλη Δευτέρα 6 Απριλίου 2015 σε ηλικία 83 ετών, έπειτα από μακρά νοσηλεία.
Παραπομπές
Προκόπιος Γεωργαντόπουλος Προκόπιος Γεωργαντόπουλος
Νεοχώρι Ηράκλειας Σερρών
Για συνώνυμους οικισμούς στον νομό Σερρών δείτε το λήμμα: Νεοχώρι Σερρών (αποσαφήνιση) Το Νεοχώρι ή Νεροχώρι, έως το 1927 γνωστό ως Αλή-Πασά, είναι διοικητικά καταργημένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Ηρακλείας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 33 μέτρων, ανατολικά την λίμνης Κερκίνη, σε απόσταση περίπου 3 χλμ. δυτικά της Ηράκλειας Σερρών. Η έκταση και ο πληθυσμός του οικισμού έχουν ενσωματωθεί στον σημερινό κατοικημένο οικισμό Χρυσοχώραφα Σερρών.
Οθωμανική περίοδος
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Σάντσο Δ΄ της Καστίλης
Βιογραφία
Ο Σάντσο Δ΄ ήταν δευτερότοκος γιος και διάδοχος του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης και της Γιολάντας της Αραγωνίας μέλους του Οίκου της Βαρκελώνης, μεγαλύτερης κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας.
Νεοχώρι Ηράκλειας Σερρών
Οθωμανική περίοδος
Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 40 σπίτια και 140 κατοίκους. Το έτος 1891, ο Γκεόργκι Στρέζοφ έγραψε σχετικά:"3/4 της ώρας προς Τζουμαγιά· ίσιος δρόμος. Εύφορη γη στο όριο. Εκκλησιάζονται στο Χαζνατάρ. "Σύμφωνα με τη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμάται ότι το 1900 ο οικισμός είχε πληθυσμό 384 κατοίκων, ενώ η μελέτη «La Macédoine et sa Population Chrétienne» του Βούλγαρου Ντίμιταρ Μπρανκόφ, αναφέρει ότι το 1904 ζούσαν εκεί 280 κάτοικοι.
Σάντσο Δ΄ της Καστίλης
Βιογραφία
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1284 και ο μεγαλύτερος γιος του Φερδινάνδος δε λα Θέρδα, διάδοχος είχε αποβιώσει το 1275, έτσι ο Αλφόνσος, γιος του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα, πήρε τον έλεγχο του βασιλείου. Τότε ο Σάντσο Δ΄ δημιούργησε έναν συνασπισμό ευγενών και στέφθηκε στο Τολέδο, παρά τη διαθήκη του πατέρα του. Η υποστήριξή του οφειλόταν στην αντίδραση της ελιτίστικης πολιτικής του πατέρα του. Τον αποδεχόταν η πλειοψηφία των ευγενών και των πόλεων. Οι υπόλοιποι, αν και μειοψηφία, αντιτέθηκαν σε αυτόν στη διάρκεια της βασιλείας του, εργαζόμενοι υπέρ των απογόνων του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα. Αρχηγοί της αντιπολίτευσης ήταν ο νεότερος αδελφός του Ιωάννης και ο Λόπε Ντίαθ Γ' ντε Άρο, κύριος του Βισκάϋ. Ο Σάντσο Δ΄ εκτέλεσε τον Λόπε Ντίαθ, φυλάκισε τον Ιωάννη και εκτέλεσε οπαδούς του Αλφόνσου: 4.000 στη Μπαδαχόθ, 400 στην Ταλαβέρα και άλλους στην Άβιλα και στο Τολέδο.
Νεοχώρι Ηράκλειας Σερρών
Οθωμανική περίοδος
Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρονται 250 εξαρχικοί κάτοικοι. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, σε σύνολο 234 κατοίκων προ του 1912, αναφέρονται 171 εξαρχικοί και 63 μουσουλμάνοι κάτοικοι.
Σάντσο Δ΄ της Καστίλης
Βιογραφία
Αφού κατέστειλε την αντίδραση, συγχώρησε τον αδελφό του. Αλλά ο Ιωάννης σκεπτόταν την επόμενη εξέγερση· πολιόρκησε τον Γκουσμάν στο κάστρο του, την Ταρίφα, με τη βοήθεια των Μαρινιδών του Μαρόκου. Η πόλη αμυνόταν καλά. Ο γιος του Γκουσμάν, σε μια πράξη ηρωισμού του, σκοτώθηκε. Όταν έφθασε ο Σάντσο Δ΄, η πολιορκία λύθηκε και οι Μαρινίδες επέστρεψαν στη Μαγκρέμπ.
Νεοχώρι Ηράκλειας Σερρών
Σύγχρονη ιστορία
Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 234 κατοίκων.
Σάντσο Δ΄ της Καστίλης
Βιογραφία
Το 1291 ο Ιάκωβος Β΄ τού Οίκου της Βαρκελώνης έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας και ο Σάντσο Δ΄, όπως και οι προκάτοχοί του, θέλησε να ενδυναμώσει τη σχέση των δύο βασιλείων, με σκοπό να εκτοπισθούν οι Μαυριτανοί από την Ιβηρική. Έτσι πάντρεψε την κόρη του Ισαβέλλα με τον Ιάκωβο Β΄. Λίγο πριν υποκύψει στην ασθένειά του (μάλλον φυματίωση), διόρισε τη σύζυγό του ως αντιβασίλισσα του 9ετούς γιού του Φερδινάνδου Δ΄ το 1295.
Νεοχώρι Ηράκλειας Σερρών
Σύγχρονη ιστορία
Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Τζουμαγιάς (Ηράκλεια), μαζί με τα χωριά Γενή Μαχαλέ, Δολάπ (Σαρακατσαναίικο), Ερνή-Κιόϊ (Ποντισμένο), Μπάλτζα, Ορμανλή (Δασοχώρι), Τσαβδάρ (Ψωμοτόπι) και Χαζνατάρ (Χρυσοχώραφα).
Πριν την κατασκευή των αντιπλημμυρικών έργων στην πεδιάδα των Σερρών, τη δεκαετία του 1930, με την εκτροπή του ποταμού Στρυμόνα και τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης Κερκίνη, η τοποθεσία του οικισμού ήταν ιδιαίτερα ευάλωτη σε πλημμύρες. Ο οικισμός βρισκόταν μεταξύ των δύο δυτικών κλάδων της τότε κοίτης του Στρυμόνα.
Σάντσο Δ΄ της Καστίλης
Οικογένεια
Από την εκτός γάμου σχέση του με τη Μαρία Αλφόνσο Τέγιεθ ντε Μενέσες, είχε φυσικά τέκνα:
Νεοχώρι Ηράκλειας Σερρών
Σύγχρονη ιστορία
Το 1927 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Νεροχώρι,  αλλά σε επίσημα έγγραφα του ελληνικού κράτους, όπως τα αποτελέσματα της ελληνικής απογραφής του 1928, αλλά και σε χάρτες της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, είχε αρχίσει να εμφανίζεται και με την ονομασία Νεοχώρι.
Σάντσο Δ΄ της Καστίλης
Οικογένεια
Από άλλη γυναίκα είχε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Μονάρχες του Λεόν Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλικίας Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Νεοχώρι Ηράκλειας Σερρών
Σύγχρονη ιστορία
Κατά την ελληνική απογραφή του 1940, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Ηρακλείας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χρυσοχωράφων, πλέον με την ονομασία Νεοχώρι.
Με την αύξηση του πληθυσμού και την επέκταση του οικισμού Χρυσοχωράφων προς τα βόρεια, το Νεοχώρι ενσωματώθηκε στα Χρυσοχώραφα. Καταργήθηκε τυπικά το 1951, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές.
Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, η θέση του οικισμού Αλή-Πασά μετονομάστηκε «Τριγωνομετρικό».
Πληθυσμός
* Σε επίσημα έγγραφα με απογραφικά στοιχεία του έτους 1928, ο οικισμός αναγράφεται, επίσης, με την ονομασία Νεροχώρι (Αλή Πασσά).
Χάρτης
<mapframe latitude="41.19008" longitude="23.24455" zoom="13" width="813" height="445" align="center" text="Η θέση του οικισμού Νεοχώρι.">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.24455,         41.19008        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Μπάρδαρμπουνγκα
thumb|250px|Το Μπάρδαρμπουνγκα βρίσκεται κάτω από το βορειοδυτικό άκρο του παγετώνα Βατναγιοκούλ Το Μπαρδάρμπουνγκα (Bárðarbunga - πολλές φορές μεταγράφεται στα ελληνικά ως Μπαρνταρμπούνγκα) είναι ηφαίστειο της Ισλανδίας, το οποίο βρίσκεται κάτω από τον παγετώνα Βατναγιοκούλ, στην νοτιοανατολική Ισλανδία. Έχει ύψος 2.009 μέτρα και είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της χώρας. Αποτελείται από μια ηφαιστειακή καλδέρα, βάθους 700 μέτρων, και σχετίζεται με δύο μεγάλες ηφαιστειακές ρωγμές και ένα ακόμη υποπαγετωνικό ηφαιστειακό σύστημα.
Περιγραφή
Το Μπαρδάρμπουνγκα είναι στρωματοηφαίστειο το οποίο βρίσκεται κάτω από το βορειοδυτικό τμήμα του παγετώνα Βατνάγιοκουλτ, το μεγαλύτερο στην Ισλανδία, και βορειοδυτικά του ενεργού ηφαιστείου Γκρίμσβοτν. Το ψηλότερο σημείο του βρίσκεται 2.009 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της χώρας, 110 μέτρα χαμηλότερο από το Χβαναντάλσνιουκουρ. Το Μπαρδάμπουνγκα αποτελείται από μια ηφαιστειακή καλδέρα, βάθους 700 μέτρων. Τα τοιχώματα της καλντέρας βρίσκονται σε υψόμετρο 1.850 και ο πυθμένας σε 1.100 μέτρα.
Με το Μπαρδάρμπουνγκα έχουν συσχετιστεί δύο ηφαιστειακές ρωγμές, η Βέιδιβότν και η Τροτλαγκιγκάρ. Η πρώτη φτάνει 100 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά, κοντά στο Τορφάγκιοκουλτ, και η δεύτερη 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά, κοντά στο Άσκγια. Με το Μπαρδάρμπουνγκα επίσης σχετίζεται το σύστημα ηφαιστειακών ραχών Λόκι-Φαίγκρουφγιολτ, το οποίο βρίσκεται νοτιοδυτικά του ηφαιστείου. Οι ράχες εκτείνονται από το κεντρικό κώνο του συστήματος ραχών, το Χάμαριν, ύψους 1.570 μέτρων. Η ράχη Λόκι έχει κατεύθυνση προς τα νοτιοανατολικά και η ράχη Φαίγκρουφγιολτ προς τα νοτιοδυτικά.
Ηφαιστειακή δραστηριότητα
Μαζί με το γειτονικό Γκρίμσβοτν, το Μπαρδάρμπουνγκα είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο της νοτιοανατολικής Ισλανδίας. Οι ηφαιστειακές εκρήξεις μπορούν να λιώσουν το παγετωνικό κάλυμμα του ηφαιστείου, παράγοντας πλημμύρες προς όλες τις κατευθύνσεις.
Η ηφαιστειακή ρωγμή Βέιδιβότν έχει παραγάγει στο παρελθόν ογκώδεις ροές λάβας. Η ροή λάβας Θιόρσα, η μεγαλύτερη ροή λάβας του Ολόκαινου στη Γη, με όγκο 21 -30 κυβικά χιλιόμετρα και που καλύπτει έκταση περίπου 950 χλμ², προήλθε από από αυτή τη ρωγμή πριν περίπου 8.500 χρόνια. Από τη ρωγμή αυτή επίσης προήλθαν ισχυρές εκρήξεις το 870 (VEI 4) και το 1477 (VEI 6). Η έκρηξη του 870 δημιούργησε 3,3 κυβικά χιλιόμετρα λάβας και μια σειρά κρατήρων γνωστοί ως Βατνάγιεντουρ. Η άλλη ηφαιστειακή ρωγμή, η Τροτλαγκιγκάρ, εξερράγη για τελευταία φορά την περίοδο 1862-1864 (VEI 2).
Η πιο τελευταία επιβεβαιωμένη έκρηξη του Μπάρδαρμπουνγκα πριν τον 21ο αιώνα έλαβε χώρα το 1910, όταν εξερράγη η ηφαιστειακή ράχη Λόκι. Από τότε έχουν λάβει χώρα στο Λόκι αρκετές μη-επιβεβαιωμένες ασθενείς εκρήξεις. Τις 29 Σεπτεμβρίου 1996 σημειώθηκε στο ηφαίστειο ένας σεισμός μεγέθους 5,6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, ο οποίος ακολουθήθηκε από μια σειρά μικρότερων σεισμών με επίκεντρο που μετανάστευε προς το ηφαίστειο Γκρίμβοτν. Τελικά η ρωγμή Γκιάλπ ανάμεσα στα δύο ηφαίστεια εξερράγη σε μήκος 5-6 χιλιομέτρων, δημιουργώντας μια υποπαγετώνια πλημμύρα.
Έκρηξη του 2014
thumb|250px|Η έκρηξη του Μπαρδάρμπουνγκα τις 4 Σεπτεμβρίου 2014 Τις 16 Αυγούστου 2014 σημειώθηκε στην περιοχή του ηφαιστείου ένα σεισμικό σμήνος, με περισσότερους από 1600 σεισμούς σε 48 ώρες, με τον ισχυρότερο να έχει μέγεθος 4,5 στην κλίμακα Ρίχτερ. Αυτός ήταν ο ισχυρότερος σεισμός στην περιοχή από το 1996. Οι σεισμικές δονήσεις σημειώθηκαν αρχικά στην περιοχή της καλντέρας, αλλά μετά τις 17 Αυγούστου η σεισμική δραστηριότητα έλαβε χώρα σε δύο περιοχές, μια βόρεια και μία ανατολικά της καλντέρας. Τα δεδομένα από GPS δείχνουν ότι υπάρχει είσοδος μάγματος κάτω από το ηφαίστειο. Εξαιτίας της αυξημένης σεισμικής δραστηριότητας τις 18 Αυγούστου σήμανε πορτοκαλί συναγερμός για την αεροπορία, ο οποίος υποδηλώνει αυξημένη πιθανότητα έκρηξης. Στις 20 Αυγούστου η σεισμική δραστηριότητα επικεντρώθηκε στο ανατολικό σμήνος, το οποίο μετακινείται βορειοανατολικά. Το επίκεντρο των σεισμών βρισκόταν σε βάθος 5-12 χιλιομέτρων. Τις 23 Αυγούστου ανακοινώθηκε ότι ανιχνεύθηκε μια μικρή έκρηξη κάτω από τον παγετώνα Ντινγκγιουγιοκούλτ, πάχους 150-400 μέτρων στην περιοχή, με αποτέλεσμα ο συναγερμός από πορτοκαλί να γίνει κόκκινος, ενώ έλαβε χώρα και ένας σεισμός 4,5 Ρίχτερ. Όμως, την επόμενη όμως βρέθηκε ότι η σεισμική ακολουθία δεν οφειλόταν σε έκρηξη, και έτσι ο συναγερμός έγινε πάλι πορτοκαλί. Το σεισμικό σμήνος συνέχισε να κινείται βόρεια και τελικά βρέθηκε σε έκταση που δεν καλύπτεται από παγετώνες στις 26 Αυγούστου 2014. Στη 1:26 στα ξημερώματα της 26ης Αυγούστου σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 5,7, ο ισχυρότερος στη σεισμική ακολουθία μέχρι στιγμής, με επίκεντρο στο βόρειο-βορειοδυτικό τμήμα της καλντέρας.
Τις 5 Σεπτεμβρίου άρχισε έκρηξη σε μία νέα ρωγμή, νότια της αρχικής, κοντά στα όρια του παγετώνα, αλλά η δραστηριότητα έπαψε να παρατηρείται το απόγευμα της 7ης Σεπτεβρμίου. Τις 6 Σεπτεμβρίου ο πυθμένας της καλντέρας βρέθηκε ότι είχε υποχωρήσει κατά 15 μέτρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αυξομείωση που έχει παρατηρηθεί στην Ισλανδία από τότε που άρχισαν οι μετρήσεις, στα μέσα του 20ου αιώνα. Στις 7 Σεπτεμβρίου ο ρύθμος έκχυσης λάβας από τη κύρια ρωγμή ήταν 100 με 200 m3/s. Η νέα λάβα κάλυπτε εκείνη τη στιγμή έκταση 16 χλμ² και είχε μήκος 11 χιλιόμετρα, φτάνοντας μέχρι το ποταμό Jökulsá á Fjöllum. Μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου, οι ροές λάβας κάλυπταν τουλάχιστον 46 χλμ². Μέχρι το τέλος του χρόνου, οι ροές λάβας είχαν καλύψει 83 χλμ², είχαν μέγιστο πάχος 40 μέτρα και όγκο 1,1 χλμ³. Η συνολική υποχώρηση του πυθμένα της καλντέρας ήταν 59 μέτρα μέχρι τις 30 Δεκεμβρίου. Η έκρηξη τελείωσε τις 28 Φεβρουαρίου 2015 και το επίπεδο συναγερμού χαμήλωσε από πορτοκαλί σε κίτρινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ισλανδίας
Πρόβλημα των καθόλου
Στη μεταφυσική, το πρόβλημα των καθόλου αφορά στο ερώτημα αν υπάρχουν ιδιότητες, και εάν υπάρχουν, τι είναι. Οι ιδιότητες κοινές ποιότητες ή σχέσεις μεταξύ δύο οντοτήτων. Τα διαφορετικά είδη ιδιοτήτων, όπως οι ποιότητες και οι σχέσεις αναφέρονται ως καθόλου, επίσης καθολικοί όροι.
Για παράδειγμα, μπορεί να φανταστεί κανείς τρία άτομα σε ένα τραπέζι που κρατούν κούπες που είναι κυκλικές ή παραδείγματα κυκλικότητας, ή δύο κόρες που η κοινή τους σχέση καθορίζεται από το ότι είναι κόρες του Φρανκ. Υπάρχουν πολλές τέτοιες ιδιότητες, όπως κόκκινο, άρρεν ή θήλυ, υγρό, μεγάλο ή μικρό, ψηλότερο από, πατέρας του/της, κ.λπ. .
Παρόλο που οι φιλόσοφοι συμφωνούν ότι οι ανθρώπινες υπάρξεις μιλούν και σκέπτονται με όρους ιδιοτήτων, διαφωνούν αν αυτά τα καθόλου ή καθολικοί όροι υπάρχουν στην πραγματικότητα ή απλά μόνο στη σκέψη και τον λόγο.
Γιώτης Εγκωμίτης
Γεννήθηκε στις 26 Μαΐου του 1972 στην Αμμόχωστο και έγινε γνωστός κατά τη θητεία του στον Εθνικό Άχνας το 1992. Το 1997 μετακινήθηκε στην Ανόρθωση Αμμοχώστου και το 2000 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του πέρνοντας μεταγραφή στον ΠΑΟΚ όπου έμεινε μέχρι το 2006 κατακτώντας 2 φορές το Κύπελλο Ελλάδας (2001, 2003). Το 2001 στον τελικό κυπέλλου Ελλάδας άνοιξε το σκορ στο 4ο λεπτό και ήταν από τους πρωταγωνιστές στη μεγάλη νίκη με 4-2 απέναντι στον Ολυμπιακό.
Η τελευταία ομάδα που επεξε ηταν ο Εθνικό Άχνας, απο τον Ιούνιο του 2006 μεχρι το 2009.
Ο Γιώτης Εγκωμίτης έχει 45 συμμετοχές και 7 γκολ με την Εθνική Κύπρου.
Από το 2020 είναι προπονητής στην Εθνική Παίδων U17 Κύπρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Άχνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Καλυμνιώτικος (Χορός του μηχανικού)
Ο Καλυμνιώτικος ή Χορός του Μηχανικού είναι ο δημοφιλέστερος χορός της Καλύμνου.
Αυτός ο χορός ξεκίνησε σχεδόν πριν από 50 χρόνια, αλλά οι ρίζες του πραγματικού χορού με έναν ήρωα αληθινά πιασμένο μηχανικό, ανάγονται στα τέλη του περασμένου αιώνα. Τότε είχαμε τους πρώτους μηχανικούς και τους πρώτους «πιασμένους». Η παντελής άγνοια των κανόνων κατάδυσης, ήταν η αιτία που υπήρχαν πολλά άτυχα θύματα αυτού του τύπου, δηλαδή «σκασμένοι» και «πιασμένοι». Σύμφωνα με την ιστορία, ο μηχανικός τρεμουλιάζει, πέφτει κάτω και ξανά σηκώνεται για να χορέψει με συνοδεία την ειδική μελωδία του μηχανικού, εμπνευσμένη από τη σφουγγαράδικη αντρειοσύνη και γενναιότητα.
Πηγές
Κατηγορία:ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Πολιτισμός της Καλύμνου
Μπουκαμβίλια
thumb|right|300px|[[Μπουκαμβίλια η λαμπρά (Bougainvillea spectabilis)]]
Η μπουκαμβίλια ή βουκαμβίλια είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό και ανήκει στην τάξη καρυοφυλλώδη και στην οικογένεια των Νυκταγινοειδών.
Κεΐβη η πέντανδρος
Χαρακτηριστικά
Το δέντρο μεγαλώνει έως 70 μ. με έναν κορμό με διάμετρο μέχρι 3 μ., με αντηρίδες. Ο κορμός και πολλά από τα μεγαλύτερα κλαδιά, συχνά είναι γεμάτα με μεγάλα απλά αγκάθια. Τα παλαμοειδή φύλλα αποτελούνται από 5 έως 9 φυλλάρια, το καθένα μέχρι 20 εκ. μήκος. Τα δέντρα παράγουν αρκετές εκατοντάδες λοβούς, μήκους 15 εκ. που περιέχουν σπόρους και που περιβάλλονται από μια χνουδωτή, κιτρινωπή ίνα που είναι ένα μείγμα λιγνίνης και κυτταρίνης. Ένα από τα παλαιότερα γνωστά δέντρα, 200 χρόνων ζει στο Μαϊάμι, Φλόριντα.
Μπουκαμβίλια
Χαρακτηριστικά
Είναι θάμνος ή μικρό δέντρο με καταγωγή από τη Νότια Αμερική και τα περισσότερα από τα είδη της φέρουν μεγάλα αγκάθια.
Κεΐβη η πέντανδρος
Ιστορικό άφιξης του Καπόκ στην Τανγκανίκα (σημερινή Τανζανία)
Στα Σουαχίλι, τόσο το δέντρο όσο και ο καρπός, ονομάζονται «σούφι» ("sufi") και το έφεραν οι Γερμανοί από την Ιάβα, όπου και το μεταφύτευσαν στην Τανγκανίκα, κατά τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας τους σε αυτή τη χώρα. Ο λόγος όμως που δεν δημιουργήθηκαν πολλά και μεγάλα κτήματα στην Τανγκανίκα, παρόλο που η ποιότητα του παραγομένου βάμβακος είναι ανωτέρα του κοινού βάμβακος, ήταν η τιμή του, που δεν ήταν ποτέ πάγια και σταθερή, αλλά αντιθέτως υπόκειτο σε συχνές και απρόοπτες αυξομειώσεις, όπως άλλωστε και η τιμή των περισσοτέρων γεωργικών προϊόντων της Τανγκανίκας. Ενδεικτικά η μέση ετήσια τιμή απόδοσης ενός εκταρίου (10.000 μ²) γης φυτεμένης με δέντρα Καπόκ, είναι περίπου 400 κιλά βάμβακος.
Μπουκαμβίλια
Χαρακτηριστικά
Η μπουκαμβίλια είναι φυλλοβόλο φυτό, τα φύλλα της φέρουν μίσχους είναι ακέραια, μεγάλα, χνουδωτά και έχουν σχήμα καρδιάς ή νεφρού. Τα άνθη της είναι όμορφα, ζωηρόχρωμα, μετρίου μεγέθους σε ποικίλους χρωματισμούς. Η υφή τους είναι χάρτινη και με την πάροδο μερικών εβδομάδων πέφτουν και αντικαθίστανται με καινούργια. Υπάρχει σε διάφορες ποικιλίες χρωμάτων όπως: Μπορντώ, Βυσσινί , Φούξια , Ρόζ , Λευκό , Κίτρινο , Μωβ, Πορτοκαλί. Οι βλαστοί της μπουκαμβίλιας είναι ξυλώδεις και διακλαδώνονται, αναρριχώνται και φτάνουν σε ύψος και τα 12 μέτρα. Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα αρκετά εύκολα και δεν αντιμετωπίζει προβλήματα με τη σύνθεση του εδάφους. Είναι ευαίσθητη στο ψύχος και αγαπά τις ηλιόλουστες περιοχές.
Κεΐβη η πέντανδρος
Καλλιέργεια
Τα δέντρα φυτεύονται σε απόσταση 10 περίπου μέτρων μεταξύ τους και σε απόλυτη ευθεία, προς όλες τις διευθύνσεις. Δεν απαιτεί καμία ιδιαίτερη περιποίηση, παρά μόνο το επιμελές ξεχορτάριασμά του, κατά την εποχή της συγκομιδής και αυτό για να μη χάνονται μέσα στα ψηλά χόρτα, οι σπόροι που πέφτουν από το δέντρο.
Μπουκαμβίλια
Ποικιλίες
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ Έχουν δημιουργηθεί πολλές καλλωπιστικές ποικιλίες και σήμερα είναι από τα πολύ διαδεδομένα καλλωπιστικά φυτά. Καλλιεργείται σε γλάστρες, κήπους και πάρκα σε ολόκληρη την Ελλάδα αποτελώντας ένα κλασικό ανοιξιάτικο φυτό.
Κεΐβη η πέντανδρος
Χρήσεις
Η ίνα του Καπόκ είναι ελαφριά, πολύ επιπλεύσιμη, ελαστική, ανθεκτική στο νερό, αλλά είναι πολύ εύφλεκτη. Η διαδικασία της συγκομιδής και του διαχωρισμού των ινών είναι εργασία ιδιαιτέρως εντατική και χειρωνακτική. Είναι δύσκολο να κλωστεί, αλλά χρησιμοποιείται ως εναλλακτική λύση αντί του πούπουλου, για τη συμπλήρωση στρωμάτων, μαξιλαριών, στην επιπλόστρωση, πουφ (zafu) και παραγεμισμένα παιχνίδια, όπως αρκουδάκια, καθώς και για τη μόνωση. Παλαιότερα χρησιμοποιούνταν πολύ σε σωσίβια και παρόμοιες συσκευές έως ότου τα συνθετικά υλικά αντικατέστησαν σε μεγάλο βαθμό την ίνα. Οι σπόροι παράγουν ένα έλαιο, το οποίο χρησιμοποιείται τοπικά στη σαπωνοποιία και αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λίπασμα.
Ιθαγενείς φυλές κατά μήκος του ποταμού Αμαζονίου θερίζουν τις ίνες του Καπόκ για να τα τυλίξουν γύρω από τους φυσητά βελάκια (αυτά που χρησιμοποιούν με το καλάμι). Οι ίνες δημιουργούν μόνωση στο σωλήνα, ακολούθως δημιουργείται πίεση η οποία αναγκάζει το βέλος να εκτοξευτεί.
Το δέντρο καλλιεργείται ευρύτατα για εμπορική χρήση στα τροπικά δάση της Ασίας, κυρίως στην Ιάβα (εξ'ου και τα ψευδώνυμα), στις Φιλιππίνες, Μαλαισία, Νήσο Χαϊνάν στην Κίνα όσο και στην Νότια Αμερική. Τα λουλούδια είναι μια σημαντική πηγή νέκταρ και γύρης για τις μέλισσες.
Εθνο-ιατρικές χρήσεις
Το αφέψημα από τον φλοιό της Ceiba pentandra, έχει χρησιμοποιηθεί ως διουρητικό, αφροδισιακό και για τη θεραπεία της κεφαλαλγίας, καθώς επίσης και για τον διαβήτη τύπου 2. Χρησιμοποιείται ως πρόσθετο σε ορισμένες εκδοχές του παραισθησιογόνου ποτού Αγιαουάσκα.
Καπόκ σπορέλαιο
Από την έκθλιψη των σπόρων του καπόκ παράγεται φυτικό έλαιο με κίτρινο χρώμα και ευχάριστη, ήπια οσμή και γεύση, που μοιάζει με το βαμβακέλαιο. Όταν εκτίθεται στον αέρα ταγγίζει γρήγορα. Έλαιο από καπόκ παράγεται στην Ινδία, την Ινδονησία και τη Μαλαισία. Έχει αριθμό ιωδίου από 85-100, αυτό το κάνει ένα μη-στεγνώμενο λάδι, πράγμα που σημαίνει ότι δεν στεγνώνει σημαντικά όταν εκτίθεται στον αέρα. Το έλαιο του Καπόκ έχει κάποιες δυνατότητες ως βιοκαύσιμο και στην προετοιμασία βαφών.
Θρησκεία και λαογραφία
Το Καπόκ είναι ένα ιερό σύμβολο στη μυθολογία των Μάγια.
Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση του Τρινιντάντ και Τομπάγκο, το Κάστρο του Διαβόλου είναι ένα τεράστιο Καπόκ που μεγαλώνει βαθιά μέσα στο δάσος και στο οποίο ο Bazil ο δαίμονας του θανάτου, φυλακίστηκε από έναν ξυλουργό. Ο ξυλουργός ξεγέλασε τον διάβολο να μπει στο δέντρο, στο οποίο προηγουμένως είχε σκαλίσει επτά δωμάτια, το ένα πάνω από το άλλο, μέσα στον κορμό. Η λαϊκή παράδοση ισχυρίζεται ότι ο Bazil εξακολουθεί να κατοικεί σε αυτό το δέντρο.
Συμβολισμός
Η Κεΐβη η πέντανδρος (C. pentandra), είναι το εθνικό δέντρο / έμβλημα στη Γουατεμάλα, στο Πουέρτο Ρίκο και στην Ισημερινή Γουινέα. Εμφανίζεται επίσης, τόσο στο θυρεό όσο και στη σημαία της Ισημερινής Γουινέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βομβακοειδή Κατηγορία:Βομβακοειδή (κατά Cronquist) Κατηγορία:Χλωρίδα της Καραϊβικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Καλλιέργειες που προέρχονται από την Αμερική Κατηγορία:Ινώδη φυτά Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ισημερινής Γουινέας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Πουέρτο Ρίκο Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γουατεμάλας Κατηγορία:Δέντρα
Φουζαρίωση
Η φουζαρίωση είναι ασθένεια των φυτών που οφείλεται σε μύκητα. Προκαλείται από το μύκητα Giberella baccata (Fusarium lateritium Nees), ο οποίος προσβάλλει τα δέντρα που έχουν προσβληθεί από εγκαύματα λόγω του ήλιου, από παράσιτα ή από το κρύο. Η ασθένεια έχει οικονομική σημασία για τα εσπεριδοειδή, για το πεπόνι και το καρπούζι. Ως αίτιοι για την προσβολή των δύο τελευταίων αναφέρονται οι μύκητες Fusarium oxysporum f.sp.melonis και Fusarium oxysporum f.sp.niveum αντίστοιχα.
Χαρακτηριστικά
Ο μύκητας εισχωρεί στο ξύλο του δέντρου, το οποίο σκουραίνει στο χρώμα και σχηματίζεται κόμμι. Επίσης, προσβάλλεται και η φλούδα του δέντρου και μπορεί να φτάσει μέχρι τους καρπούς. Όταν γίνει αυτό, το φυτό, όταν προσβληθεί στην περίοδο που είναι έτοιμο να ωριμάσει, παράγει κακής ποιότητας καρπούς, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αντιμετωπιστεί η ασθένεια.
Αντιμετώπιση
Η αντιμετώπιση της ασθένειας είναι πολύ δύσκολη και γενικά συστήνεται πρόληψη. Δεν μπορεί να καταπολεμηθεί με τη χρήση μυκητοκτόνων. Συνιστάται η επάλειψη με χαλκό έπειτα από τον παγετό.
Μονοσύνολο
Στην θεωρία συνόλων, ένα σύνολο λέγεται μονοσύνολο (ή μονομελές σύνολο ή μονοστοιχειακό) εάν έχει ακριβώς ένα στοιχείο.
Για παράδειγμα, το σύνολο \{ 3 \} είναι το μονοσύνολο με μοναδικό στοιχείο τον φυσικό αριθμό 3. Πιο γενικά, το μονοσύνολο \{ x \} έχει μοναδικό στοιχείο το x.
Κάθε πεπερασμένο σύνολο με n στοιχεία, μπορεί να γραφτεί ως η ένωση των μονοσύνολων \{x_1\}, \{x_2\}, ... και \{ x_n \}.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων
2472 Μπράντμαν
Ο Μπράντμαν (Bradman) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αυστραλού παίκτη του κρίκετ Ντόναλντ Μπράντμαν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μπράντμαν είναι άγνωστα. Ο Μπράντμαν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 5,9 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπραντμαν
Ακρόπολις (εφημερίδα)
Η «Ακρόπολις» ήταν ελληνική εφημερίδα με έδρα την Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1883 από τον Βλάση Γαβριηλίδη και άρχισε να εκδίδεται από τις 30 Οκτωβρίου του ιδίου έτους. Έπαιξε μεγάλο ρόλο στο γλωσσικό ζήτημα. Η έκδοση της εφημερίδας Ακρόπολις από πολλές απόψεις αποτέλεσε σταθμό στην ελληνική δημοσιογραφία.
Η εφημερίδα αποτελούσε συνέχεια της δισεβδομαδιαίας έκδοσης Μη Χάνεσαι, που εξέδιδε ο Γαβριηλίδης από το 1880. Ήταν φιλελεύθερη και αντιπροσώπευε προοδευτικές ιδέες. Στην εφημερίδα έγραψαν πολλοί εκπρόσωποι της πνευματικής κίνησης του τόπου. Δεν έλειψαν οι περιπτώσεις που η Ακρόπολις έγινε στόχος του όχλου όπως στα γεγονότα των Ευαγγελικών, όπου εκατοντάδες άτομα κατέστρεψαν τα τυπογραφεία της εφημερίδας μετά τη δημοσίευση του Ευαγγελίου στη δημοτική γλώσσα.
Η έκδοση της διακόπηκε το 1921, οκτώ μήνες μετά τον θάνατο του εκδότη της. Ξεκίνησε την επανέκδοσή της το 1929 μέχρι το 1945. Μετά από ολιγόμηνη διακοπή συνέχισε να εκδίδεται μέχρι το 1989, οπότε διέκοψε επί χρόνια για οικονομικούς λόγους. Άρχισε να εκδίδεται και πάλι το 1998 αλλά έκλεισε ξανά.
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1962)
To Billboard Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το έτος 1962, 14 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν τραγούδια τους στην πρώτη θέση του καταλόγου επιτυχιών, όπως οι Joey Dee and the Starliters, Τζιν Τσάντλερ, Μπρους Τσάνελ, Σέλεϊ Φάμπαρες, Mr. Acker Bilk, Ντέιβιντ Ρόουζ, Μπόμπι Βίντον, Νιλ Σεντάκα, Little Eva, Τόμι Ρόου, The Four Seasons, Bobby "Boris" Pickett, The Crystals και The Tornados. Το μοναδικό συγκρότημα που είχε περισσότερα από ένα τραγούδια στην κορυφή τη χρονιά εκείνη ήταν οι Four Seasons.
Σημείωση: Το Billboard άλλαξε ξανά τις ημερομηνίες των τευχών του από τη Δευτέρα σε Σάββατο στις 6 Ιανουαρίου, διορθώνοντας έτσι την προηγούμενη ανακολουθία της μιας εβδομάδας. Οι ημερομηνίες κυκλοφορίας των τευχών άλλαξαν αρχικά από Σάββατο σε Δευτέρα στις 29 Απριλίου 1957.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1962
1581 Αμπαντεράδα
Η Αμπαντεράδα (Abanderada) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,874. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Αργεντινό αστρονόμο Μιγκέλ Ίτζιγκσον, που παρατηρούσε από τη Λα Πλάτα της Αργεντινής. Το όνομά της είναι η ισπανική λέξη που σημαίνει «λάβαρο».
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αμπαντεράδα εκτιμάται σε 39,28 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι BCU (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0523. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Αμπαντεράδα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμπαντεραδα
Τζιπένσα Ίκκου
Ο Τζιπένσα Ίκκου (ιαπων. 十返舎 一九, Jippensha Ikku, το Τζιπένσα είναι το επώνυμο) 1765 – 1831 ήταν Ιάπωνας συγγραφέας της τελευταίας φάσης της περιόδου Έντο. Έζησε κυρίως στο Έντο (σημερινό Τόκυο) στην υπηρεσία των σαμουράι αλλά και στην Οσάκα. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς κιμπιόσι (kibyōshi, 黄表紙, μυθιστορήματα σε κίτρινο χαρτί) της περιόδου Έντο. Μεταξύ 1795 και 1801 έγραφε τουλάχιστον 20 μυθιστορήματα το χρόνο και μετά έγραψε μυθιστορήματα σαρεμπόν (洒落本 - sharebon), κόκειμπον (滑稽本 - kokkeibon) και πάνω από 360 εικονογραφημένες ιστορίες γκόκαν (合巻 - gōkan).
Σαιν-Λωράν-ντυ-Μαρονί
Το Σαιν-Λωράν-ντυ-Μαρονί (γαλλικά: Saint-Laurent-du-Maroni) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γαλλικής Γουιάνας.
Τζιπένσα Ίκκου
Ο Τζιπένσα θεωρείται ο Κάρολος Ντίκενς της Ιαπωνίας. Έκανε τρεις γάμους εκ των οποίων οι δύο τερματίστηκαν από τους πεθερούς τους που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τις λογοτεχνικές του συνήθειες. Έζησε τη φτώχεια με στωικότητα και χιούμορ. Στους τοίχους του σπιτιού του, μην έχωντας έπιπλα, κρέμασε πίνακες των επίπλων που θα ήθελε να είχε.
Σαιν-Λωράν-ντυ-Μαρονί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Λωρανταί (γαλλικά: Saint-Laurentais).
Τζιπένσα Ίκκου
Το χιουμοριστικό αριστούργημά του Χιζακουρίγκε (Hizakurige), εκδόθηκε σε 12 τμήματα μεταξύ 1802 και 1822. Πριν τον θανατό του ζήτησε από τους μαθητές του να βάλουν στη σορό του πριν την καύση του κάποια αντικείμενα. Κατά την καύση του αποδείχθηκε ότι τα αντικείμενα αυτά ήταν πυροτεχνήματα που εκρήχθηκαν χαρούμενα. Ο Τζιπένσα τήρησε τη νεανική του υπόσχεση ότι η ζωή του θα είναι γεμάτη εκπλήξεις ακόμα και μετά θάνατο.
Σαιν-Λωράν-ντυ-Μαρονί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλικής Γουιάνας
Τζιπένσα Ίκκου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι
Κανόνας του Τορίνο
Ο Κανόνας του Τορίνο είναι πάπυρος με κείμενο ιερατικής γραφής, ο οποίος χρονολογείται στη βασιλεία του Αιγύπτιου βασιλιά (φαραώ) Ραμσή Β΄. Βρίσκεται στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Τορίνο. Αρχικά ο πάπυρος περιείχε φορολογικά κατάστιχα, όμως στο πίσω μέρος του αναγράφεται κατάλογος των φαραώ, περιλαμβάνοντας θεούς, ημίθεους, πνεύματα και ανθρώπους.
Ανακάλυψη και αποκατάσταση
Ο πάπυρος ανακαλύφθηκε από τον Ιταλό περιηγητή Bernardino Drovetti, το 1820, στο Λούξορ (αρχαίες Θήβες) της Αιγύπτου. Το 1824, αποκτήθηκε από το Αιγυπτιακό Μουσείο του Τορίνο. Όταν ανοίχτηκε η συσκευασία με την οποία μεταφέρθηκε στην Ιταλία, έγινε φανερό ότι ο πάπυρος είχε αποσυντεθεί σε μικρά κομμάτια (σπαράγματα). Ο Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν (γνωστός από την τελική ανάγνωση της στήλης της Ροζέτας), εξέτασε τον πάπυρο και κατάφερε να διαβάσει μόνο μερικά από τα μεγάλα σπαράγματα. Ο Γερμανός ερευνητής Gustav Seyffarth επανεξέτασε τα σπαράγματα, μερικά από τα οποία είχαν επιφάνεια μόλις 1 τετρ. εκ., και δημιούργησε μια πιο ολοκληρωμένη αποκατάσταση του παπύρου, βασιζόμενος στις ίνες του υλικού, καθώς δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει τη σημασία των ιερογλυφικών. Αργότερα, ο Γερμανός αιγυπτιολόγος Jens Peter Lauth δούλεψε κι αυτός με τα σπαράγματα, επιβεβαιώνοντας σε μεγάλο βαθμό την ορθότητα της ανακατασκευής από τον Seyffarth. Όμως, περίπου το 50% της επιφάνειας του παπύρου λείπει από την ανακατασκευή, η οποία έχει μήκος 1,7 μ. και πλάτος 0,41 μ., είναι δε διασπασμένη σε 160 κομμάτια.
Εξαιτίας της κατάστασης του παπύρου, η αρχή και το τέλος του καταλόγου έχουν χαθεί. Επίσης, δεν υπάρχει εισαγωγή και ο κατάλογος δεν συνεχίζει μετά τη 17η Δυναστεία. Έτσι, η σύνθεση του καταλόγου μπορεί να αναχθεί σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη εποχή από αυτή της 17ης Δυναστείας, ξεκινώντας από τη βασιλεία του Ραμσή Β΄ μέχρι και, το αργότερο, την 20ή δυναστεία. Τέλος, η χρήση της πίσω όψης ενός παλαιότερου παπύρου μπορεί να είναι ενδεικτική της μικρής σπουδαιότητας που είχε ο κατάλογος για τον συγγραφέα του.
thumb|800px|centre|Απεικόνιση του Κανόνα του Τορίνο
Περιεχόμενα του Κανόνα
Ο Κανόνας παραθέτει τα ονόματα των βασιλέων, τη διάρκεια των βασιλειών σε χρόνια, καθώς και μήνες και ημέρες, για κάποιους από αυτούς. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα ονόματα είναι ομαδοποιημένα ανά οικογένεια, συμπίπτοντας κατά προσέγγιση με την ομαδοποίηση του Μανέθωνα. Ο κατάλογος συμπεριλαμβάνει και ονόματα εφήμερων βασιλέων ή αυτών που είχαν εξουσία σε περιορισμένη περιοχή της χώρας και οι οποίοι μπορεί να μην αναφέρονται σε άλλες πηγές. Περιλαμβάνει επίσης τους βασιλείς Υξώς (οι οποίοι συχνά παραλείπονται από άλλους βασιλικούς καταλόγους) αν και χωρίς τα αντίστοιχα περιγράμματα (σενού)που δηλώνουν τη βασιλική ιδιότητα, ενώ έχει προστεθεί ένδειξη ότι ήταν ξένοι.
Ο πάπυρος του Κανόνα είναι διαιρεμένος σε 11 στήλες, κατανεμημένες όπως φαίνεται παρακάτω. Τα ονόματα και οι θέσεις μερικών βασιλέων είναι ακόμη αμφισβητούμενα, εξαιτίας της κακής κατάστασης του παπύρου.
<!-- αρχή αμετάφραστου κειμένου: These are the actual names written on the papyrus, omitting the years, summations and headings:
-->
Κοινωνικό συμβόλαιο
Στην ηθική και πολιτική φιλοσοφία, το κοινωνικό συμβόλαιο είναι μια θεωρία ή μοντέλο, με καταγωγή από την εποχή του Διαφωτισμού, που αφορά ζητήματα για την προέλευση της κοινωνίας και της νομιμότητας της εξουσίας του κράτους πάνω στο άτομο. Η παλαιότερη στον κόσμο εκδοχή της θεωρίας του κοινωνικού συμβολαίου ωστόσο, βρέθηκε στο Μαχάβαστου, ένα κείμενο του πρώιμου Βουδισμού του 2ο αιώνα π.Χ. Επιχειρήματα για το κοινωνικό συμβόλαιο τυπικά υποθέτουν ότι τα άτομα έχουν συγκατατεθεί, είτε ρητά είτε σιωπηρά, για να παραδώσουν κάποιες από τις ελευθερίες τους και να τις υποβάλουν στην αρμόδια αρχή του ηγεμόνα ή κυβερνήτη (ή στην απόφαση μιας πλειοψηφίας), με αντάλλαγμα την προστασία των υπολοίπων δικαιωμάτων τους. Το ζήτημα της σχέσης μεταξύ φυσικών και νομικών δικαιωμάτων, ως εκ τούτου, είναι συχνά μια πτυχή της θεωρίας του κοινωνικού συμβολαίου. Το Κοινωνικό Συμβόλαιο (Du contrat social ou Principes du droit politique) είναι επίσης ο σύντομος τίτλος βιβλίου του 1762 από τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ για αυτό το θέμα.
Παρά το γεγονός ότι οι πρόγονοι της θεωρίας του κοινωνικού συμβολαίου βρίσκονται στην αρχαιότητα, στην Ελληνική και Στωική φιλοσοφία και το Ρωμαϊκό και Κανονικό Δίκαιο, το αποκορύφωμα του κοινωνικού συμβολαίου ήταν στα μέσα του 17ου έως τις αρχές του 19ου αιώνα, όταν αναδύθηκε ως το κυρίαρχο δόγμα της πολιτικής νομιμότητας. Το σημείο εκκίνησης για τις περισσότερες θεωρίες κοινωνικού συμβολαίου είναι η εξέταση της ανθρώπινης κατάστασης υπό την απουσία οποιασδήποτε πολιτικής τάξης, αυτό που ο Τόμας Χομπς όρισε ως η «φυσική κατάσταση".  Σε αυτή την κατάσταση, οι ενέργειες των ατόμων δεσμεύονται μόνο από την προσωπική τους δύναμη και συνείδηση. Από αυτή την κοινή αφετηρία, οι θεωρητικοί του κοινωνικού συμβολαίου επιδιώκουν να αποδείξουν, με διάφορους τρόπους, γιατί ένα ορθολογικό άτομο θα συναινέσει οικειοθελώς να εγκαταλείψει τη φυσική του ελευθερία για να αποκτήσει τα οφέλη της πολιτικής τάξης.
Ο Ούγκο Γκρότιους (1625), ο Τόμας Χομπς (1651), ο Σάμουελ Πούφεντορφ (1673), ο Τζων Λοκ (1689), ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ (1762), και ο Ιμμάνουελ Καντ (1797) είναι από τους γνωστότερους θεωρητικούς του 17ου και 18ου αιώνα στο θέμα του κοινωνικού συμβολαίου και των φυσικών δικαιωμάτων. Κάθε ένας τους έλυσε το πρόβλημα της πολιτικής εξουσίας με διαφορετικό τρόπο. Ο Γκρότιους έθεσε ευθέως ότι τα μεμονωμένα ανθρώπινα όντα είχαν φυσικά δικαιώματα. Ο Χομπς ισχυρίστηκε ότι οι άνθρωποι συναίνεσαν να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους υπέρ της απόλυτης κρατικής εξουσίας (είτε δικτατορική εξουσία είτε κοινοβουλευτική). Ο Πούφεντροφ αμφισβήτησε την θέση του Χομπς που εξισώνει την φυσική κατάσταση με τον πόλεμο. Ο Λοκ πίστευε ότι τα φυσικά δικαιώματα είναι αναπαλλοτρίωτα, και ότι ως εκ τούτου η εξουσία του Θεού υπερίσταται της κυβερνητικής εξουσίας, και ο Ρουσσώ πίστευε ότι η δημοκρατία (αυτοδιοίκηση) ήταν ο καλύτερος τρόπος για την εξασφάλιση της γενικής ευημερίας, διατηρώντας παράλληλα την ατομική ελευθερία στο πλαίσιο ενός κράτους δικαίου. Η έννοια του Λοκ για το κοινωνικό συμβόλαιο συμπεριλήφθηκε στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Οι θεωρίες κοινωνικού συμβολαίου είχαν εκλείψει τον 19ο αιώνα υπέρ του ωφελιμισμού, Εγελιανισμού, και του Μαρξισμού και αναβίωσαν στον 20ο αιώνα, κυρίως με τη μορφή ενός νοητικού πειράματος από τον Τζον Ρωλς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνικές αντιλήψεις Κατηγορία:Κυριαρχία Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία
Τσακ Γιέιγκερ
Ο Τσαρλς Έλγουντ Γιέιγκερ (Charles Elwood Yeager, 13 Φεβρουαρίου 1923-7 Δεκεμβρίου 2020), γνωστότερος με το προσωνύμιο Τσακ Γιέιγκερ (Chuck Yeager), ήταν παλαίμαχος αεροπόρος και πιλότος δοκιμών της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, περίφημος επειδή στις 14 Οκτωβρίου 1947 έγινε ο πρώτος άνθρωπος που επιβεβαιωμένα ξεπέρασε την ταχύτητα του ήχου σε επίπεδη πτήση («φράγμα του ήχου»).
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αφού πρώτα υπηρέτησε ως μηχανικός αεροσκαφών, εγγράφηκε στην εκπαίδευση πιλότων τον Σεπτέμβριο του 1942 και έγινε πιλότος μαχητικού P-51.
Μετά τον πόλεμο, ο Γιέιγκερ έγινε πιλότος δοκιμών και έτσι κυβέρνησε πολλούς τύπους αεροσκαφών, μεταξύ των οποίων και πειραματικά πυραυλοκίνητα. Το ένα από αυτά ήταν το Bell X-1, με το οποίο κατέρριψε το φράγμα του ήχου. Συνέχισε τα επόμενα χρόνια να καταρρίπτει και αρκετά άλλα ρεκόρ ταχύτητας και υψομέτρου.
Σε ώριμη πλέον ηλικία, διοίκησε μοίρες μαχητικών αεροσκαφών στη Γερμανία και στη Νοτιοανατολική Ασία στη διάρκεια του Πολέμου του Βιετνάμ. Σε αναγνώριση της εξαιρετικής αποτελεσματικότητας των μονάδων του, προάχθηκε σε ταξίαρχο. Η σταδιοδρομία του ως ιπτάμενου καλύπτει περισσότερα από 60 χρόνια και τον έφερε σε πολλά μέρη του κόσμου, ακόμα και στη Σοβιετική Ένωση στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου.
Οικογένεια και σπουδές
Το επώνυμο Yeager είναι η εξαγγλισμένη μορφή του γερμανικού ονόματος Jäger ή Jaeger, που σημαίνει «κυνηγός». Ο Τσακ είναι εξάδελφος του επαγγελματία παίκτη του μπέιζμπολ Στηβ Γιέιγκερ. Αντιθέτως, δεν έχει συγγένεια με την Τζεάνα Γιέιγκερ, μία από τους δύο πιλότους του «Rutan Voyager», του πρώτου αεροσκάφους που έκανε τον γύρο του κόσμου χωρίς να προσγειωθεί ή να ανεφοδιαστεί σε καύσιμα.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Τσακ Γιέιγκερ κατατάχθηκε ως σμηνίτης στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία (USAAF) στις 12 Σεπτεμβρίου 1941 και έγινε μηχανικός αεροσκαφών στην Αεροπορική Βάση Τζωρτζ, στη Βίκτορβιλ της Καλιφόρνια. Την εποχή της κατατάξεώς του, ο Γιέιγκερ δεν ήταν επιλέξιμος για εκπαίδευση ιπτάμενου, εξαιτίας της μικρής ηλικίας του και του επιπέδου σπουδών, αλλά η είσοδος των ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τρεις μήνες αργότερα ώθησε την Αεροπορία να αλλάξει τα σχετικά κριτήρια. Διαθέτοντας ασυνήθιστα ισχυρή όραση (οπτική οξύτητα 20/10), που κάποτε του επέτρεψε να πετύχει ένα ελάφι από απόσταση 500 μέτρων, ο Γιέιγκερ έγινε δεκτός για εκπαίδευση ιπτάμενου.
Μετά την ολοκλήρωση της εκπαιδεύσεώς του, στις 10 Μαρτίου 1943, εντάχθηκε στην 357η Διμοιρία Μαχητικών με βάση στο Τονόπα της Νεβάδα. Πέταξε αρχικώς με Bell P-39 Airacobra και προωθήθηκε στην Ευρώπη στις 23 Νοεμβρίου 1943.