cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάνα
Η Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάν Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:امینہ مہر شاہ قادین) (Τούρκικα: Emine Mihr-i Şah Sultan Kadınefendi, ? - 1732) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και μητέρα του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Emine Mihr-î-Sâh Kadın Effendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Η Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάν γεννήθηκε ως Ζανέτ (Jeannette) στη Γαλλία. Η ημερομηνία γέννησής της δεν είναι γνωστή. Ήταν Καθολική αλλά εξισλαμίστηκε μετά τη σύλληψή της. Στις 28 Ιανουαρίου 1717 γέννησε τον μελλοντικό Σουλτάνο Μουσταφά Γ΄. Δεν ήταν ποτέ Βαλιντέ Σουλτάν στον γιο της γιατί πέθανε το 1732, είκοσι πέντε χρόνια πριν από την άνοδο του Σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ στον οθωμανικό θρόνο.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2003
Το 89ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2003 διεξήχθη στο Εθνικό Στάδιο Τρικάλων στις 14 και 15 Ιουνίου μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2003. Επιλέχτηκαν τα Τρίκαλα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά λόγω των έργων που γίνονταν στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Με απόφαση του ΣΕΓΑΣ οι αγώνες ήταν αφιερωμένοι στη μνήμη του Ηλία Μισαηλίδη, παλιού πρωταθλητή του Πανιωνίου, βαλκανιονίκη και εν συνεχεία αθλητικού παράγοντα που υπήρξε πρωτεργάτης του γυναικείου στίβου, τον οποίο ο ΣΕΓΑΣ έχει ανακηρύξει μια από τις πέντε σπουδαιότερες αθλητικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα.
Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάνα
Βιογραφία
Ήταν επίσης μητέρα του Ηγεμόνα Σελίμ (1710-1745), της Ζεϊνέπ Σουλτάν και της Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν(1708-1732). Μιχρισάχ σημαίνει "Ήλιος του Σουλτάνου"
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2003
Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 2 Νοεμβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο, παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο και αποτέλεσε δοκιμαστικό γεγονός (test event) για τον μαραθώνιο της Ολυμπιάδας της επόμενης χρονιάς. Η συγκυρία αυτή είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξει πολύ μεγάλη συμμετοχή -τερμάτισαν 2.263 Έλληνες και ξένοι δρομείς. Όμως, ο αγώνας δεν έγινε υπό ευνοϊκές συνθήκες, μιας και επικρατούσε ασυνήθιστη για την εποχή ζέστη και υγρασία, ενώ παράλληλα όλη η διαδρομή ήταν ένα εργοτάξιο λόγω των ολυμπιακών έργων αναμόρφωσής της. Ογδόντα περίπου δρομείς χρειάστηκαν ιατρική φροντίδα, ενώ όσοι τερμάτισαν ανέμεναν επί ώρες να φτάσουν τα πράγματά τους (ρούχα κλπ) από το Μαραθώνα, αφού το φορτηγό "κόλλησε" στην κίνηση. Ο πανελληνιονίκης Νίκος Πολιάς πέτυχε την έβδομη νίκη του, όσες δεν έχει καταφέρει κανένας άλλος αθλητής στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, ενώ στη γενική κατάταξη ήταν 8ος, έπειτα από επτά Κενυάτες.
Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάνα
Βιογραφία
Πέθανε το 1732 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Ο χώρος ταφής της βρίσκεται στο εσωτερικό του τάφου της Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν, μητέρας του Μωάμεθ Δ΄ μέσα στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2003
Σε ξεχωριστές ημερομηνίες έγιναν επίσης τα πρωταθλήματα του δρόμου 10χλμ εντός σταδίου, των 50 και 20 χλμ βάδην και του δεκάθλου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάνα
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2003
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν οι 12 πρώτοι κάθε αγωνίσματος.
Κωνσταντίνος Βουδούρης
Ο '''Κωνσταντίνος Γ. Βουδούρης''' (1889- 12 Αυγούστου 1962) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Πολιτεύτηκε με διάφορα κόμματα και εξελέγη βουλευτής. Τελευταίο κόμμα με το οποίο πολιτεύτηκε ήταν η Ένωση Κέντρου.
Βιογραφία
Σπούδασε Νομικά και ασχολήθηκε αρχικά με τη δημοσιογραφία. Στη συνέχεια άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα και ανέλαβε διευθυντής στο Υπουργείο Περιθάλψεως. Το 1922 διορίστηκε Νομάρχης Αργολιδοκορινθίας, θέση στην οποία έμεινε ως το 1923.
Εξελέγη βουλευτής Ολυμπίας (1923, 28) και αργότερα (1932, 51) Μεσσηνίας.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1923 και μετά στις εκλογές του 1928 με το Εθνικόν Δημοκρατικόν Κόμμα του Κονδύλη. Επανεξελέγη βουλευτής με το Αγροτικόν Εργατικόν Κόμμα στις εκλογές του 1932. Στην κυβέρνηση Παπαναστασίου υπηρέτησε ως υφυπουργός Συγκοινωνίας από τις 26 Μαΐου 1932 ως τις 5 Ιουνίου 1932.
Ήταν επίσης αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 2 Νοεμβρίου 1932 ως τις 29 Ιανουαρίου 1933.
Το 1946 κατήλθε υποψήφιος βουλευτής Μεσσηνίας με τον Συνδυασμό Κόμματος Φιλελευθέρων και δεν εξελέγη, συγκεντρώνοντας 1.489 ψήφους. Στις εκλογές του 1951 εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με την ΕΠΕΚ και το 1956 με το ΔΚΕΛ.
Απεβίωσε στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" το 1962 έπειτα από μακρά και επώδυνη ασθένεια και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Τον νεκρό αποχαιρέτησε ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου εκ μέρους της Ένωσης Κέντρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Βουλευτές Ολυμπίας Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Αγροτικό Εργατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Νομάρχες Αργολίδας και Κορινθίας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού Κατηγορία:Διοικητές του ΙΚΑ
Διακήρυξη του Παλατιού του Αγίου Ιακώβου
Ιστορικό
Μετά τη μάχη της Γαλλίας, οι εξόριστες κυβερνήσεις της Πολωνίας, του Βελγίου, των Κάτω Χωρών και του Λουξεμβούργου εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο και άρχισαν να συνεργάζονται με τους Βρετανούς για να συντονίσουν τις δραστηριότητες αντίστασης και να συνεχίσουν τον αγώνα. Η προσχώρηση του Σαρλ ντε Γκωλ της 18ης Ιουνίου σηματοδότησε επίσης την αρχή του ελεύθερου γαλλικού κινήματος. Μέχρι το 1941, η Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης της Τσεχίας υπό τον Έντβαρντ Μπένες κέρδισε επίσης την αναγνώριση ως προσωρινή κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας καθώς συνεργάζοταν όλο και πιο στενά με τη Βρετανία.
Η εκστρατεία για τα Βαλκάνια έληξε την 1η Ιουνίου 1941, αφήνοντας τόσο την Ελλάδα όσο και τη Γιουγκοσλαβία υπό την κατοχή του Άξονα. Και οι δύο κυβερνήσεις τους εξορίστηκαν με την κυβέρνηση του Πέτρου Β της Γιουγκοσλαβίας να προσχωρεί στους εξόριστους της Δυτικής Συμμαχίας στο Λονδίνο, ενώ η ελληνική κυβέρνηση του Γιώργου Β' ιδρύθηκε στο Κάιρο.
Το Λονδίνο, ως η πρωτεύουσα της μόνης πολεμικής δύναμης στην Ευρώπη που δεν υπό την κατοχή του Άξονα, έγινε το κέντρο της συμμαχικής διπλωματικής δραστηριότητας. Μέχρι τον Ιούνιο του 1941, η πόλη είχε ήδη υποστεί 22 μήνες πολεμικών εχθροπραξίων κατά την διάρκεια της Μάχης της Βρετανίας και στη συνέχεια του Λονδίνου.
Περιεχόμενο και αντίκτυπο
Η Διακήρυξη του Παλατιού του Αγίου Ιακώβου περιείχε τρία ψηφίσματα:
Η διακήρυξη ήταν η πρώτη δήλωση των Συμμαχικών Δυνάμεων που εξέφρασε ένα όραμα για μια μεταπολεμική παγκόσμια τάξη. Τον Αύγουστο του 1941, η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες παρουσίασαν αυτό το όραμα σε μια πιο λεπτομερή μορφή στη Χάρτα του Ατλαντικού. Τον Σεπτέμβριο, μια δεύτερη συνάντηση μεταξύ των Συμμάχων, η οποία περιλάμβανε τώρα και την Σοβιετική Ένωση η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πρέσβη Ιβάν Μάισκι, εξέδωσε ψήφισμα για την έγκριση του Χάρτη. Τον Ιανουάριο του 1942, μια ακόμη μεγαλύτερη ομάδα εθνών εξέδωσε τη Διακήρυξη για τα Ηνωμένα Έθνη, υποστηρίζοντας τις ίδιες αρχές που αρχικά διατυπώθηκαν στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου και δεσμεύονταν να αντισταθούν από κοινού στον Άξονα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διασκέψεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανίας Κατηγορία:1941
Τοπίο με την ταφή του Φωκίωνα
Το Τοπίο με την ταφή του Φωκίωνα είναι πίνακας τοπιογραφίας που φιλοτεχνήθηκε στη Ρώμη από τον γάλλο ζωγράφο Νικολά Πουσέν το 1648. Πρόκειται για ελαιογραφία διαστάσεων  117,5 × 178 cm.
Ιστορικό
Το 318 π.Χ. ο χρηστός Αθηναίος πολιτικός και στρατιωτικός  Φωκίωνας πέφτει θύμα των  διαμαχών των διαδόχων  της  Μακεδονίας  καθώς  και των δημαγωγών  της Αθηναϊκής  πολιτείας. Η Εκκλησία του Δήμου εξαπατάται, κυρίως  από τις αγορεύσεις του ρήτορα  Αγνωνίδη, ο Φωκίων καταδικάζεται σε θάνατο και πίνει το κώνειο. Το σώμα του μεταφέρεται κρυφά έξω από την περιοχή της Ελευσίνας όπου η γυναίκα του παίρνοντας φωτιά από την Μεγαρική  γη καίει την σορό και κάνει κενοτάφιο. Αυτό είναι το θέμα για τον δεύτερο πίνακα που ζωγραφίζει ο Πουσέν «Η χήρα του Φωκίωνα περισυλλέγει τις στάχτες του. Για την ιστορία, οι Αθηναίοι μετά από λίγα χρόνια μετάνιωσαν και καταδίκασαν τους υπαίτιους της αδικίας σε θάνατο και τίμησαν τον Φωκίωνα στήνοντάς του ανδριάντα.
Το Θέμα του πίνακα
Όντας ο καλλιτέχνης εξόριστος στη Ρώμη και επηρεασμένος  από τον Πλούταρχο, αποδίδει το θέμα του πίνακα  τοποθετώντας μπροστά στο γεμάτο ζωή  και ενέργεια Αθηναϊκό  τοπίο,  τις  δύο τραγικές  φιγούρες   των δούλων που μεταφέρουν σκυφτοί στον χωμάτινο δρόμο την χωρίς πρόσωπο σωρό του άνδρα Φωκίωνα, κατευθυνόμενοι προς τα Μέγαρα.Ελεγειακά συναισθήματα πλημμυρίζουν τον θεατή. Η ηρεμία και η  αγαλλίαση που εκπέμπει το τοπίο  και απεικονίζεται  θαυμάσια από την  παλέτα του Πουσέν,  ακολουθείται  από την  θλίψη για την παραπλάνηση της δικαιοσύνης που αποδίδεται με την απρόσωπη μεταφορά της σορού από τους δυο δούλους στο κέντρο του πίνακα, δίνοντας ταυτόχρονα στο βάθος  μια νότα ελπίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαρόκ Κατηγορία:Έργα του Πουσέν
Μάχη των Αθηνών (1941)
Η Μάχη των Αθηνών (επίσης γνωστή ως Μάχη του Λιμανιού του Πειραιά) έλαβε χώρα στις 20 Απριλίου 1941. Ο Ρόαλντ Νταλ δίνει την ονομασία "Μάχη των Αθηνών" σε μια αερομαχία που έλαβε χώρα πάνω από την Αθήνα, σχεδόν πάνω από την Ακρόπολη και διήρκεσε μισή ώρα. Τα αντίπαλα μέρη ήταν η Βρετανική Βασιλική Πολεμική Αεροπορία και η γερμανική Λουφτβάφε, ενώ η αερομαχία έλαβε χώρα εννιά μέρες πριν το τέλος της Μάχης της Ελλάδας.
Ο ίδιος ο Ρόαλντ Νταλ πιλόταρε ένα Hawker Hurricane κατά την αερομαχία. Ο Νταλ περιγράφει τις εμπειρίες του από την αερομαχία στην δεύτερη αυτοβιογραφία του "Σόλο Πορεία" και στην σύντομη ιστορία "Κατίνα".
Σύμφωνα με τον Νταλ, η μάχη ξεκίνησε όταν μια μεγάλη ομάδα γερμανικών αεροσκαφών της Λουφτβάφε, κατά κύριο λόγο αεροσκάφη Messerschmitt Bf-109 και Bf 110 μαζί με κάποια Junkers Ju 87s και Junkers Ju 88, επιτέθηκαν στα δώδεκα εναπομείναντα αεροσκάφη Hurricane της 80ης Μοίρας της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες κατοίκων της Αθήνας, οι Γερμανοί επιτέθηκαν με 200 αεροσκάφη, ενώ σύμφωνα με τον Νταλ οι Γερμανοί επιτέθηκαν με 152 βομβαρδιστικά και μαχητικά.
Στην μάχη τέσσερις πιλότοι της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας σκοτώθηκαν. Σε αυτούς περιλαμβάνονται οι Μάρμαντιουκ "Πατ" Πατλ και ο Ιρλανδός πιλότος Ουίλιαμ "Τίμπερ" Γουντς, ενώ ένας χειριστής έχασε το Hawker Hurricane του. Ο Νταλ αναφέρει ότι οι Έλληνες παρατηρητές είδαν να καταρρίπτονται 22 γερμανικά αεροσκάφη, ενώ μια άλλη πηγή υποστηρίζει ότι οι Γερμανοί έχασαν 8 αεροσκάφη. Ο Νταλ διέφυγε από την Ελλάδα, μαζί με τα απομεινάρια τις μοίρας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αθήνας Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1941
Περικλής Ζερλέντης
Ο Περικλής Ζερλέντης (1852-1925) ήταν Συριανός λόγιος και ιστορικός.
Βίος
Ο Περικλής Ζερλέντης γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 26 Αυγούστου 1852. Ο πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Ζερλέντης γόνος αρχοντικής οικογένειας από τη Χίο που ήλθε στη Σύρο, μετά την καταστροφή του νησιού, το φθινόπωρο του 1823. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στη Σύρο μετέβη στη Μασσαλία και μετά από διετή φοίτηση στο Γαλλικό Λύκειο,πήγε στο Λονδίνο για να εργαστεί στον εμπορικό οίκο των Μαξίμων. Γρήγορα όμως τον κέρδισε η ιστορική έρευνα και η ιστοριοδιφία σχετικά με θέματα της μεσαιωνικής ιστορίας της Ελλάδος και ιδιαίτερα των Κυκλάδων. Ταξίδεψε γι΄αυτό σε πολλές Ευρωπαϊκές ΄χώρες: Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, Τουρκία, Γαλλία. Το 1833 γύρισε στην Ερμούπολη, η οποία αποτέλεσε τη βάση των ανά των Κυκλάδων ερευνών του με σκοπό τη συγκέντρωση χειρογράφων σχετικών με την περίοδο της Φραγκοκρατίας και Τουρκοκρατίας.
Πέθανε στις 5 Ιουνίου 1925
Πολλά από τα έγγραφα που είχε συγκεντρώσει αναγκάστηκε για λόγους βιοποριστικούς να τα πουλήσει, ενώ όσα είχαν απομείνει φυλάσσονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Συγγραφικό έργο
Οι μελέτες του ανέρχονται στις 150. Υπήρξε εκδότης της Νησιωτικής Επετηρίδος σε δύο τόμους.
Πηγές
Ζ
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας (αγγλικά: Football Australia) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην Αυστραλία. Η έδρα της βρίσκεται στο Σίδνεϊ και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της χώρας, των πρωταθλημάτων ανδρών και γυναικών, της Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς και του θεσμού του κυπέλλου. Είναι επιφορτισμένη επίσης με την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Αυστραλίας.
Ιστορία
Η προέλευση της ομοσπονδίας ανάγεται στο 1911, με τη δημιουργία της Κοινοπολιτειακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (Commonwealth Football Association). Ο συγκεκριμένος φορέας αντικαταστάθηκε στη συνέχεια από την Αυστραλιανή Ένωση Ποδοσφαίρου (Australian Soccer Football Association), η οποία ιδρύθηκε το 1921, με έδρα το Σίδνεϊ. Η Αυστραλιανή Ένωση Ποδοσφαίρου λειτούργησε για σαράντα χρόνια, έλαβε προσωρινή συμμετοχή στη Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το Νοέμβριο του 1954 και αυτό επιβεβαιώθηκε τον Ιούνιο του 1956, ωστόσο το 1960 η ένωση διαλύθηκε μετά την αναστολή της FIFA για τη λαθροθηρία παικτών από το εξωτερικό. Το 1961 δημιουργήθηκε η Αυστραλιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (Australian Soccer Federation) ως πιθανός διάδοχος του πρώην διοικητικού φορέα για το άθλημα. Εντούτοις, η ομοσπονδία αυτή αρνήθηκε την επανεισδοχή στη FIFA μέχρις ότου καταβλήθηκαν τα εκκρεμή πρόστιμα, η οποία έγινε αργότερα το 1963, όταν ο νέος εθνικός φορέας έγινε δεκτός στη FIFA. Απομονωμένη από το διεθνές ποδόσφαιρο, η Αυστραλία επανειλημμένα υπέβαλε αίτηση να συμμετάσχει στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC) το 1960 και το 1974, αλλά έλαβε αρνητική απάντηση σε όλα τα αιτήματα. Η Αυστραλία με τη Νέα Ζηλανδία τελικά δημιούργησαν την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ωκεανίας (μετέπειτα Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας, OFC) το 1966. Η Αυστραλία παραιτήθηκε από μέλος της OFC το 1972 για να ακολουθήσει την ιδιότητα μέλους της AFC, αλλά επανήλθε το 1978.
Το 1995, η Αυστραλιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου μετονομάστηκε τυπικά σε Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αυστραλίας (Soccer Australia). Το 2003, μετά την αποτυχία της Αυστραλίας να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, υπήρξαν κατηγορίες περί απάτης και κακοδιαχείρησης στη Soccer Australia από στοιχεία του αυστραλιανού τύπου, συμπεριλαμβανομένου του ABC. Η Soccer Australia ανέθεσε μια ανεξάρτητη έρευνα γνωστή ως Έκθεση Κρόφορντ ως αποτέλεσμα της απειλής της αυστραλιανής κυβέρνησης να αποσύρει τη χρηματοδότηση για το άθλημα. Η αυστραλιανή κυβέρνηση δεν μπόρεσε να παρέμβει, καθώς οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση θα αποτελούσε παραβίαση του καταστατικού της FIFA. Τα πορίσματα της έκθεσης αναλύθηκαν κριτικά από το διοικητικό συμβούλιο της Soccer Australia, που πίστευε ότι οι συστάσεις που περιέχονται σε αυτήν δεν ήταν σε θέση να υλοποιηθούν. Η έκθεση συνιστούσε, μεταξύ άλλων, την ανασύσταση του διοικητικού φορέα με ένα προσωρινό συμβούλιο με επικεφαλής τον εξέχοντα επιχειρηματία Φρανκ Λόβι. Τρεις μήνες μετά το διορισμό του Λόβι, η Soccer Australia τέθηκε σε εκκαθάριση και η Αυστραλιανή Ποδοσφαιρική Ένωση (Australia Soccer Association, ASA) δημιουργήθηκε χωρίς να συμπεριλάβει τις συστάσεις της έκθεσης Κρόφορντ και ουσιαστικά αποδέσμευσε όλες τις πλευρές που είχαν συμφέρον στην Soccer Australia. Η αυστραλιανή κυβέρνηση χορήγησε περίπου 15 εκατομμύρια δολάρια στην ASA.
Την 1η Ιανουαρίου 2005, η ASA μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας (Football Federation Australia, FFA), εναρμονισμένη με τη γενική διεθνή χρήση του όρου "football", προτιμώντας τον από τον αντίστοιχο "soccer" και επίσης απέχοντας από τις αποτυχίες της παλιάς ποδοσφαιρικής Αυστραλίας. Επινόησε επίσης τη φράση "old soccer, new football" για να δώσει έμφαση σε αυτό. Την 1η Ιανουαρίου 2006, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας μετακινήθηκε από την OFC στην AFC. Η κίνηση εγκρίθηκε ομόφωνα από την εκτελεστική επιτροπή της AFC στις 23 Μαρτίου 2005 και εγκρίθηκε από την OFC στις 17 Απριλίου. Η εκτελεστική επιτροπή της FIFA ενέκρινε την κίνηση στις 29 Ιουνίου, σημειώνοντας ότι "καθώς όλα τα εμπλεκόμενα μέρη ... συμφώνησαν να κινηθούν, η υπόθεση δεν χρειάζεται να συζητηθεί από το συνέδριο της FIFA" και επικυρώθηκε ομόφωνα από την AFC στις 10 Σεπτεμβρίου. Η FFA ήλπιζε ότι η κίνηση θα έδινε στην Αυστραλία μια πιο δίκαιη πιθανότητα να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA και θα επιτρέψει στην Α-Λίγκ να αγωνιστεί στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ, βελτιώνοντας έτσι το επίπεδο του ποδοσφαίρου της Αυστραλίας τόσο σε διεθνή όσο και σε συλλογικό επίπεδο με τις βελτιωμένες διοργανώσεις της περιοχής.
Cairo (λειτουργικό σύστημα)
Τα Windows Cairo ήταν το κωδικό όνομα ενός έργου στη Microsoft από το 1991 έως το 1996. Ο χάρτης του ήταν να κατασκευάσει
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας
Ιστορία
Το Φεβρουάριο του 2008, η FFA ανακοίνωσε επίσημα την πρόθεσή της να υποβάλει προσφορά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 και το Ασιατικό Κύπελλο του 2015. Το 2010, η FFA αποφάσισε να αποσύρει την προσφορά της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, για να εστιάσει στην προσφορά για τη διοργάνωση του 2022. Η FFA απέτυχε στην προσφορά της αξίας 45,6 εκατομμυρίων δολαρίων για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 έχοντας λάβει μόνο μία ψήφο από το εκτελεστικό της FIFA. Το 2013, η Αυστραλία έγινε δεκτή ως πλήρες μέλος της Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Εθνών Νοτιανατολικής Ασίας (AFF), αφού προσχώρησε επισήμως με πρόσκληση για ένταξη στον περιφερειακό φορέα το 2006. Στις 29 Ιανουαρίου 2015, μετά την ήττα του Ιράκ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων κατά τη διάρκεια του Ασιατικού Κυπέλλου του 2015, τα μέλη της Δυτικής Ασιατικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας φέρεται να ζήτησαν να αφαιρέσουν την Αυστραλία από την AFC κυρίως λόγω του ότι "η Αυστραλία επωφελείται έντονα από την ασιατική συμμετοχή".
Μέλη
Το ποδόσφαιρο στην Αυστραλία έχει χρησιμοποιήσει ένα ομοσπονδιακό μοντέλο εθνικών, πολιτειακών και εδαφικών φορέων από την ίδρυση του πρώτου πολιτειακού φορέα στη Νέα Νότια Ουαλία το 1882. Οι τοπικές ομοσπονδίες και οι περιφερειακές ζώνες δημιουργήθηκαν στις πολιτείες και στα εδάφη καθώς το ποδόσφαιρο επεκτάθηκε και από καιρό οι ανεπίσημες ενώσεις συλλόγων αύξησαν τις επίσημες δομές. Σήμερα υπάρχει ένας εθνικός φορέας διοίκησης, εννέα πολιτειακές και εδαφικές ομοσπονδίες μέλη και πάνω από 100 περιφερειακές και τοπικές ζώνες και ενώσεις.
Cairo (λειτουργικό σύστημα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Λειτουργικά συστήματα Κατηγορία:Ακυρωθείσες εκδόσεις των Windows
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας
Λογότυπο
Το λογότυπο εμπεριέχει την ολοκληρωμένη ονομασία της ομοσπονδίας η οποία μετονομάστηκε μεταξύ 2003 και 2005 από «Soccer Australia» σε «Football Federation Australia».
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυστραλια
Financial Times
Οι Financial Times είναι καθημερινή Βρετανική εφημερίδα που κυκλοφορεί στα αγγλικά. Επικεντρώνεται σε ειδήσεις που αφορούν την οικονομία και τις επιχειρήσεις. Με έδρα το Λονδίνο της Αγγλίας, η εφημερίδα ανήκει σε ιαπωνική εταιρεία χαρτοφυλακίου, τη Nikkei, με βασικά συντακτικά γραφεία σε όλη τη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ηπειρωτική Ευρώπη. Τον Ιούλιο του 2015, η Pearson πούλησε την εκδοτική στη Nikkei έναντι 844 εκατομμυρίων λιρών (1,32 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ) αφού την κατείχε από το 1957. Την άνοιξη του 2019, ανέφερε ένα εκατομμύριο συνδρομές επί πληρωμή, τα τρία τέταρτα των οποίων είναι ψηφιακές συνδρομές. Η εφημερίδα επικεντρώνεται στην οικονομική δημοσιογραφία και την οικονομική ανάλυση πάνω από τις γενικές εκθέσεις, προσελκύοντας τόσο κριτική όσο και αποδοχή. Η εφημερίδα χορηγεί ένα ετήσιο βραβείο βιβλίου και δημοσιεύει το "Πρόσωπο της Χρονιάς" κάθε χρόνο.
Η εφημερίδα ιδρύθηκε το 1888 από τους Τζέιμς Σέρινταν (James Sheridan) και Χορέισιο Μπότομλυ (Horatio Bottomley) στο όνομα London Financial Guide και, το 1945, συγχωνεύτηκε με την, ιδρυθείσα το 1884, επίσης οικονομική εφημερίδα "Financial News".
Η εφημερίδα είναι μέρος του ομίλου Financial Times Group, που ανήκε μέχρι το 2015 στον βρετανικό εκδοτικό οίκο "Pearson PLC" του Λονδίνου. Στις 23 Ιουλίου 2015 ο Pearson ανακοίνωσε τη συμφωνία πώλησης του ομίλου Financial Times Group στον ιαπωνικό εκδοτικό οίκο Nikkei Inc. (Nihon Keizai Shimbun) έναντι του ποσού των 844 εκατομμυρίων λιρών.
Ιστορία
Το FT ξεκίνησε ως Οικονομικός Οδηγός του Λονδίνου στις 10 Ιανουαρίου του 1888, μετονομάστηκε στους Financial Times στις 13 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Περιγράφοντας τον εαυτό του ως φίλο του "The Honest Financier, the Bona Fide Investor, the Respectable Broker, the Genuine Director, and the Legitimate Speculator", ήταν ένα τετρασέλιδο περιοδικό. Το αναγνωστικό κοινό ήταν η οικονομική κοινότητα της πόλης του Λονδίνου, ο μόνος αντίπαλός της ήταν η πιο τολμηρή και ελαφρώς παλαιότερη (ιδρύθηκε το 1884) Financial News. Στις 2 Ιανουαρίου του 1893 η FT άρχισε να εκτυπώνει σε ανοιχτό ροζ χαρτί για να το διακρίνει από τα παρόμοια Financial News: εκείνη την εποχή ήταν επίσης φθηνότερο να εκτυπώσετε σε λευκασμένο χαρτί (αρκετές άλλες γενικότερες εφημερίδες, όπως οι The Sporting Times, είχαν το ίδιο πολιτική), αλλά στις μέρες μας είναι πιο ακριβό καθώς το χαρτί πρέπει να βαφτεί ειδικά.
Μετά από 57 χρόνια αντιπαλότητας, η Financial Times και η Financial News συγχωνεύτηκαν το 1945 από τον Brendan Bracken για να σχηματίσουν μια εξασέλιδη εφημερίδα. Οι Financial Times έφεραν υψηλότερη κυκλοφορία ενώ οι Financial News παρείχαν μεγάλο μέρος του ταλέντου σύνταξης. Η στήλη Lex εισήχθη επίσης από την Financial News.
Ο Γκόρντον Νιούτον, απόφοιτος του Κέιμπριτζ, ανέλαβε ως Συντάκτης το 1949 και εισήγαγε αμέσως μια πολιτική (τότε η πιο ασυνήθιστη στην Fleet Street) άμεσης πρόσληψης νέων αποφοίτων πανεπιστημίου, κυρίως από το Όξμπριτζ, ως εκπαιδευόμενοι δημοσιογράφοι. Πολλοί από αυτούς προχώρησαν σε ξεχωριστές σταδιοδρομίες αλλού στη δημοσιογραφία και τη βρετανική δημόσια ζωή και έγιναν το βασικό στήριγμα των συντακτικών δυνάμεων της εφημερίδας μέχρι τη δεκαετία του 1990. Ο πρώτος τέτοιος «άμεσος στρατολόγος» ήταν (ο μελλοντικός κορυφαίος Βρετανός οικονομολόγος) Andrew Shonfield. ο δεύτερος ήταν (αργότερα κύριος) ο William Rees-Mogg, ο οποίος συνέχισε, μέσω των The Sunday Times, να επεξεργάζεται τους The Times το 1967 μετά την εξαγορά του από τον Roy Thomson. Άλλες προσλήψεις της FT Oxbridge περιλάμβαναν τον μελλοντικό Καγκελάριο του Υπουργείου Οικονομικών Nigel Lawson. Η διακριτική πολιτική προσλήψεων της FT για δημοσιογράφους της Fleet Street δεν ήταν ποτέ δημοφιλής στην Εθνική Ένωση Δημοσιογράφων και σταμάτησε το 1966 μετά την πρόσληψη του Richard Lambert από την Οξφόρδη, ο οποίος ήταν μελλοντικός συντάκτης της FT. Εν τω μεταξύ, ο Pearson είχε αγοράσει την εφημερίδα το 1957.
Με την πάροδο των ετών η εφημερίδα αυξήθηκε σε μέγεθος, αναγνωστικό κοινό και εύρος κάλυψης. Δημιούργησε ανταποκριτές σε πόλεις σε όλο τον κόσμο, αντανακλώντας μια νέα ώθηση στην παγκόσμια οικονομία προς την παγκοσμιοποίηση. Καθώς το διασυνοριακό εμπόριο και οι ροές κεφαλαίων αυξήθηκαν κατά τη δεκαετία του 1970, ο FT ξεκίνησε τη διεθνή επέκταση, διευκολυνόμενη από τις εξελίξεις στην τεχνολογία και την αυξανόμενη αποδοχή της αγγλικής ως διεθνούς γλώσσας επιχειρήσεων. Την 1η Ιανουαρίου 1979 το πρώτο FT (έκδοση Continental Europe) τυπώθηκε εκτός Ηνωμένου Βασιλείου, στη Φρανκφούρτη. Η εκτύπωση στις ΗΠΑ ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1985.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Ηνωμένο Βασίλειο
Δίοδος Ζένερ
250px|thumb|Συμβολική αναπαράσταση της διόδου Schottky. Η αναπαράσταση της διόδου Zener έχει το σύμβολο Z στην καθοδο. Δηλαδή " l>Z " (και όχι "l>S"). thumb|Δίοδος Ζένερ 220px|right Η Δίοδος Ζένερ (Zener) είναι δίοδος που μπορεί να λειτουργεί στην περιοχή κατάρρευσης, δηλαδή στην περιοχή τάσης στην οποία οι λοιπές δίοδοι κινδυνεύουν να καταστραφούν. Γι’ αυτό το λόγο ονομάζεται και δίοδος κατάρρευσης. Είναι το βασικότερο εξάρτημα των σταθεροποιητών τάσης που κρατούν την τάση στο φορτίο του κυκλώματος σταθερή ανεξάρτητα από μεταβολές στην τάση της γραμμής και στην αντίσταση του φορτίου. Είναι κάτι σαν ασφάλεια τάσης. Πρακτικά σε ένα κύκλωμα απεικονίζεται ως εξής: Μεταβάλλοντας τη στάθμη προσμίξεων των διόδων πυριτίου, στην πράξη μπορούμε να έχουμε τέτοιες διόδους με τάσεις κατάρρευσης από 2 έως 200 βολτ οι οποίες έχουν δυνατότητα λειτουργίας και στις 3 περιοχές ορθής διαρροής και κατάρρευσης. Η δίοδος Ζένερ στην ορθή περιοχή αρχίζει να άγει γύρω στα 0,7 βολτ σαν μια απλή δίοδος. Στην περιοχή διαρροής ανάμεσα στο 0 και την κατάρρευση έχει ένα μόνο ανάστροφο ρεύμα. Ακολουθεί η χαρακτηριστική της διόδου Ζένερ. thumb|250px|Χαρακτηριστική ρεύματος-τάσης μιας διόδου Ζένερ με δυναμικό κατάρρευσης 17 Βολτ. Χρησιμοποιείται διαφορετική κλίμακα για την τάση ορθής πόλωσης (θετική) σε σχέση με αυτή της ανάστροφης πόλωσης (αρνητική). Στην κατάρρευση έχει μια πολύ απότομη καμπή που συνοδεύεται από μία σχεδόν κατακόρυφη αύξηση του ρεύματος. Ακόμα η τάση στην περιοχή κατάρρευσης είναι σχεδόν σταθερή και περίπου ίση με Uz. Η τιμή αυτή συνήθως καθορίζεται από τα φυλλάδια προδιαγραφών της διόδου σε ένα ρεύμα δοκιμής.
Η δίοδος λειτουργεί, όσο το ανάστροφο ρεύμα είναι μικρότερο του Ιzmax. Αν το ρεύμα γίνει μεγαλύτερο από το Izmax, η δίοδος θα καταστραφεί.
Η αντίσταση που παρουσιάζει η δίοδος polski στην περιοχή κατάρρευσης είναι πολύ μικρή, με αποτέλεσμα μια μεγάλη αύξηση του ρεύματος να δημιουργεί μόνο μια μικρή αύξηση της τάσης, που αντιστοιχεί σε λίγα δέκατα του βολτ. Στο κύκλωμα χρησιμοποιείται πάντοτε μια αντίσταση περιορισμού ρεύματος Rs η οποία συνδέεται πάντα σε σειρά με την δίοδο με σκοπό την προστασία της διόδου.
Στο κύκλωμα η τάση στα άκρα της αντίστασης είναι: Vr = Vin – Vz.
Κατηγορία:Ημιαγωγοί
Νικόλαος Κομνηνός Παπαδόπουλος
Βιογραφία
Σπούδασε στο ουνιτικό Κολλέγιο του Αγίου Αθανασίου της Ρώμης, και αφού ασπάστηκε το καθολικό δόγμα, το 1672, κατετάγη στο Τάγμα των Ιησουιτών. Το 1689 ανήλθε στη δεύτερη έδρα του Κανονικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Το 1713 ανήλθε στην πρώτη έδρα, την οποία διατήρησε έως την αποχώρησή του, τον Νοέμβριο του 1738. Έγραψε πολλά έργα, τα περισσότερα από τα οποία αφορούν δογματικά θέματα. Γνωστότερο είναι το «Praenotiones Mystagogicae ex iure canonico» (Μυσταγωγική προθεωρία εκ του κανονικού δικαίου ), το οποίο εκδόθηκε το 1697, και στο οποίο προσπάθησε να αποδείξει ότι οι διαφορές της Ορθοδοξίας και του Καθολικισμού δεν είναι ουσιώδεις.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί θεολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιησουίτες Κατηγορία:Έλληνες της Ιταλίας
2499 Μπρανκ
Ο Μπρανκ (Brunk) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη τους αστρονόμου Γουίλιαμ Μπρανκ (William E. Brunk).
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Μπρανκ ως προς την εκλειπτική, μόλις 45΄12΄΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπρανκ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπρανκ
Λουδοβίκος του Μάισσεν
Ο Λουδοβίκος, γερμ. Ludwig (25 Φεβρουαρίου 1341 - 17 Φεβρουαρίου 1382) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν επίσκοπος του Χάλμπερστατ, μετά του Μπάμπερκ, έπειτα αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και τέλος του Μαγδεβούργου.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος του Φρειδερίκου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Ματθίλδης των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας.
Σε ηλικία 37 ετών, το 1357, ορίστηκε, μάλλον επειδή ήταν μέλος του ισχυρού Οίκου των Βέττιν, επίσκοπος του Χάλμπερστατ. Το 1366 παραιτήθηκε, όταν έγινε επίσκοπος του Μπάμπερκ. Το 1374 επίσης παραιτήθηκε για να οριστεί αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και πάλι παραιτήθηκε όταν εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου.
Το 1373 απεβίωσε ο Ιωάννης αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και ο Σύλλογος του καθεδρικού εξέλεξε τον Αδόλφο Α΄ των Νασσάου ως διοικητή της αρχιεπισκοπής. Τότε παρενέβη ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας στον πάπα Γρηγόριο ΙΑ΄, ο οποίος αρνήθηκε να επιβεβαιώσει την εκλογή και όρισε τον Λουδοβίκο στη θέση. Ακολούθησε πόλεμος στη Θουριγγία και στο Άιχσφελτ, όπου τον Λουδοβίκο υποστήριξε ο βασιλιάς, ο γιος του Βεντσεσλάβος Δ΄ και οι τρεις αδελφοί του Λουδοβίκου. Ο Αδόλφος Α΄ υποστηρίχθηκε από τον Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκέτινγκεν, τον Ιωάννη Α΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουρκ, τον Ερρίκο ΣΤ΄ κόμη του Βάλντεκ και τον Γκότφρητ Η΄ κόμη του Τσήγκενχαϊμ.
Όταν το 1378 απεβίωσε ο Γρηγόριος ΙΑ΄, εξελέγησαν δύο πάπες και ξεκίνησε το Δυτικό Σχίσμα. Ο αντίπαπας Κλήμης Ζ΄ επικύρωσε την εκλογή του Αδόλφου ως διοικητή του Μάιντς το 1379 και διοικητή του Σπάυερ το 1380. Η συνακόλουθη επικύρωση και από τον Βεντσεσλάβο Δ΄ έκανε τον Λουδοβίκο να παραιτηθεί και του δόθηκε η αρχιεπισκοπή του Μαγδεβούργου ως αντιστάθμισμα. Ταξίδευσε στο Μαγδεβούργου, αλλά στις αρχές του 1382 απεβίωσε και τάφηκε στον καθεδρικό του Μαγδεβούργου.
Οίκος της Φουά
Οι κόμητες της Φουά, γαλλ. Foix, άκμασαν από τον 11ο αι. ως τον 15ο αι. Αρχικά ήταν φεουδαλικά υποτελείς στον κόμη της Τουλούζης και μετά στον κόμη της Βαρκελώνης, αλλά έπειτα από την ήττα τού τελευταίου στην Σταυροφορία κατά των Καθαρών, επέτυχαν να γίνουν υποτελείς απ' ευθείας στον βασιλιά της Γαλλίας.
Κατά τον 13ο κα 14ο αι. οι κόμητες της Φουά ήταν μεταξύ των πιο ισχυρών φεουδαλικών ευγενών της Γαλλίας. Βρισκόταν στις παρυφές της Γαλλίας, είχαν συχνές αλληλεπιδράσεις με το βασίλειο της Ναβάρρας και επικοινωνούσαν συχνά με την Αγγλία μέσω της Γασκώνης και της Ακυιτανίας, έτσι ήταν σε ευνοϊκή θέση για να ισχυριστούν ανεξαρτησία και να δρουν ως ισότιμοι μάλλον παρά ως υποτελείς των βασιλέων της Γαλλίας.
Τον τίτλο τού κόμη της Φουά πρώτος πήρε ο Ρογήρος Α΄ της Φουά (απεβ. π. 1064), γιος τού Βερνάρδου-Ρογήρου τού Κουσεράν (γιού τού Ρογήρου ντε Κομάνζ κόμη τού Καρκασσόν, τού Κουσεράν & τού Ραζέ), όταν κληρονόμησε την πόλη της Φουά και τα γειτονικά εδάφη, που ως τότε ήταν μέρος της κομητείας τού Καρκασσόν.
Ο ανιψιός του Ρογήρος Β΄ έλαβε μέρος στην Α΄ Σταυροφορία το 1095· όταν κατάσχεσε εκκλησιαστική περιουσία, ο πάπας Πασχάλης Β΄ τον αφόρισε. Έπειτα με πλούσιες δωρεές κατεύνασε την οργή της Εκκλησίας και το 1125 απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ρογήρος Γ΄ και αυτόν ο γιος του Ρογήρος-Βερνάρδος Α΄.
Ο μόνος γιος τού τελευταίου, ο Ραϋμόνδος-Ρογήρος ακολούθησε τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας στην Παλαιστίνη το 1190 και διακρίθηκε στην κατάληψη της Άκρας. Στη Σταυροφορία εναντίον των Αλβιγηνών πήρε το μέρος των Καθαρών· κατηγορήθηκε για αίρεση, οι γαίες του κατασχέθηκαν και δόθηκαν στον Σίμωνα Δ΄ των Μονφόρ. Ο Ραϋμόνδος-Ρογήρος ήλθε σε συμβιβασμό με την Εκκλησία και ανέλαβε τις γαίες του πριν το τέλος του, το 1223. Ήταν προστάτης των ποιητών της Προβηγκίας και ποιητής ο ίδιος.
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ρογήρος-Βερνάρδος Β΄ ο Μέγας, που συνέδραμε τον Ραϋμόνδο Ζ΄ κόμη της Τουλούζης και τους Αλβιγινούς στην αντίστασή τους ενάντια στους Γάλλους βασιλείς Λουδοβίκο ΙΓ΄ και Λουδοβίκο Θ΄. Αφορίστηκε δύο φορές και απεβίωσε το 1241.
Από το 1278 οι κόμητες τού Αρμανιάκ και οι νόμιμοι διάδοχοί τους ήταν επίσης και συν-πρίγκιπες της Ανδόρρας.
Καθεδρικός ναός της Αναστάσεως του Χριστού (Τίρανα)
Ο Ναός της Αναστάσεως του Χριστού, είναι ορθόδοξη εκκλησία, στα Τίρανα της Αλβανίας. Χτίστηκε το 1865, αλλά κατεδαφίστηκε το 1967, προκειμένου να κτιστεί στη θέση του πολυόροφο ξενοδοχείο.
Μετά από πολλούς αγώνες με τις Αλβανικές Αρχές, ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος, κατάφερε να του παραχωρήσουν σε παρακείμενο (πέριξ της Πλατείας Σκεντέρμπεη) σημείο, παρόμοιο χώρο, προκειμένου να οικοδομήσει εκ νέου Ορθόδοξη εκκλησία. Ο Ναός της Αναστάσεως του Χριστού, βρίσκεται δίπλα από το σημερινό Υπουργείο Άμυνας της χώρας και απέναντι από το κτήριο της Κεντρικής Τράπεζας Αλβανίας.
Ο ναός πρόκειται να αντικατασταθεί από ένα νέο καθεδρικό ναό με το ίδιο όνομα, που κατά πάσα πιθανότητα θα ολοκληρωθεί το προσεχές έτος.
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Αλβανία Κατηγορία:Εκκλησίες στα Τίρανα Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες εκκλησίες στην Αλβανία Κατηγορία:Αλβανικοί Ορθόδοξοι καθεδρικοί ναοί
Φλάβιος Ρουφίνος
Ο Φλάβιος Ρουφίνος (Flavius Rufinus, 335 – 27 Νοεμβρίου 395) ήταν γαλατικής καταγωγής αξιωματούχος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος υπηρέτησε ως Ύπαρχος τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α', καθώς και τον γιο του Αρκάδιο, κάτω από τους οποίους ο Ρουφίνος ήταν η πραγματική δύναμη πίσω από το θρόνο.
Ο Ρουφίνος υπηρέτησε ως ύπατος (consul) το 392 πριν γίνει ύπαρχος της αυλής (praefectus praetorio) στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την περίοδο μετά τον θάνατο του Θεοδόσιου τον Ιανουάριο του 395 ο Ρουφίνος έγινε ουσιαστικά ο κυβερνήτης της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αφού είχε πολύ μεγάλη επιρροή στον νεαρό και άβουλο αυτοκράτορα Αρκάδιο. Προσπάθησε να δημιουργήσει και συγγένεια μαζί του παντρεύοντας την κόρη του με τον Αυτοκράτορα, όμως το σχέδιό του ανατράπηκε από έναν άλλο αυτοκρατορικό σύμβουλο, τον Ευτρόπιο.
Έδειχνε αφοσιωμένος, ήταν όμως προδότης. Στις αρχές του 395 είχε κρυφή συνάντηση με τον Αλάριχο, αρχηγό των Βησιγότθων έξω από την Κωνσταντινούπολη. Σύντομα εμφανίστηκαν ο Αλάριχος και οι Βησιγότθοι του να κάνουν επιδρομές και λεηλασίες στη Θράκη, εξαιρώντας όμως πάντα τα κτήματα του Ρουφίνου. Ο ρωμαϊκός στρατός, προφανώς κάτω από τις διαταγές του Ρουφίνου, δεν αντέδρασε στις επιδρομές του Αλάριχου ο οποίος μετακίνησε τα στρατεύματά του δυτικά (395). Η αρνητική επίδραση του Ρουφίνου στην ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία τέλειωσε με βίαιο τρόπο, όταν ο Ρουφίνος δολοφονήθηκε από τους Γότθους μισθοφόρους του Γαϊνά.
Ο Ρουφίνος έτρεφε μίσος για τον ανώτατο στρατιωτικό διοικητή της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Στυλίχωνα και με την επιρροή του στον Αρκάδιο τον εμπόδισε να δώσει το οριστικό χτύπημα στους Βησιγότθους όταν είχε την ευκαιρία. Ο Στυλίχων είχε παγιδέψει τον Αλάριχο στην Ελλάδα (395), όμως διατάχθηκε από τον Αρκάδιο να πάρει τον στρατό του από την ανατολική αυτοκρατορία όπου είχε εισβάλλει καταδιώκοντας τους Βησιγότθους. Ο Στυλίχων υπάκουσε και μετακίνησε τα στρατεύματά του πέρα από τα σύνορα στα δυτικά.
Ο Ρουφίνος είχε μια αδελφή, τη Συλβανία, που έγραψε κάποιους ύμνους και ένα μικρό ταξιδιωτικό διήγημα στην Ανατολή, τα οποία ανακαλύφθηκαν στο Αρέτζο (Arezzo) το 1895.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι
Βασιλικοί Βοτανικοί Κήποι (Κιου)
Οι Βασιλικοί Βοτανικοί Κήποι στο Κιου, είναι ένας μη κυβερνητικός δημόσιος οργανισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο, που χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Τροφίμων και Αγροτικών Υποθέσεων. Είναι ένα διεθνώς σημαντικό βοτανικό ερευνητικό και εκπαιδευτικό ίδρυμα, που απασχολεί 1.100 υπαλλήλους. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της προεδρίας είναι η Dame Amelia Fawcett.
Ο οργανισμός διαχειρίζεται τους βοτανικούς κήπους στο Kew στο Ρίτσμοντ από τον Τάμεση στο νοτιοδυτικό Λονδίνο και στο Γουέικχερστ (Wakehurst), μια ιδιοκτησία της National Trust στο Sussex, η οποία φιλοξενεί τη διεθνώς σημαντική Millennium Seed Bank, της οποίας οι επιστήμονες συνεργάζονται με συνεργαζόμενους οργανισμούς σε περισσότερες από 95 χώρες. Το Κιου, από κοινού με τη δασική επιτροπή, ίδρυσε την Bedgebury National Pinetum στο Κεντ το 1923, με εξειδίκευση στην καλλιέργεια κωνοφόρων. Το 1994, το Castle Howard Arboretum Trust, το οποίο διαχειρίζεται το Yorkshire Arboretum, δημιουργήθηκε ως συνεργασία μεταξύ του Κιου και του Castle Howard Estate.
Το 2019, ο οργανισμός είχε 2.316.699 δημόσιους επισκέπτες στο Κιου και 312.813 στο Γουέικχερστ (Wakehurst). Η τοποθεσία 326 acre στο Κιου έχει 40 ιστορικά σημαντικά κτήρια. Έγινε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO στις 3 Ιουλίου 2003. Οι συλλογές στο Κιου και στο Γουέικχερστ (Wakehurst) περιλαμβάνουν πάνω από 27.000 είδη ζώντων φυτών, 8,3 εκατομμύρια δείγματα φυτικών και μυκητιακών ερμπαρίων και πάνω από 40.000 είδη στην τράπεζα σπόρων.
Αποστολή
Οι Βασιλικοί Βοτανικοί Κήποι, Κιου δηλώνουν ότι αποστολή τους είναι να εφαρμόσουν την επιστημονική ανακάλυψη και έρευνα για την πλήρη ανάπτυξη των πληροφοριών και των πιθανών χρήσεων φυτών και μυκήτων.
Διακυβέρνηση
Το Κιου διοικείται από ένα διοικητικό συμβούλιο, που αποτελείται από έναν πρόεδρο και έντεκα μέλη. Δέκα μέλη και ο πρόεδρος διορίζονται από τον Υπουργό Περιβάλλοντος, Τροφίμων και Αγροτικών Υποθέσεων. Η Αυτού Μεγαλειότητα η Βασίλισσα διορίζει τον δικό της διαχειριστή μετά από σύσταση του Υπουργού Εξωτερικών. τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου είναι:
Επιστημονικό προσωπικό
Υπάρχουν περίπου 350 ερευνητές, που εργάζονται στο Κιου. Ο διευθυντής της επιστήμης είναι ο Αλεξάντερ Αντονέλλι. Ο Monique Simmonds είναι Αναπληρωτής Διευθυντής Επιστημών. Ο Mark Chase είναι ανώτερος καθηγητής έρευνας. Ο Phil Stevenson είναι ο ανώτερος υπεύθυνος έρευνας και επικεφαλής της βιολογικής χημείας και της έρευνας in vitro. Η ομάδα έχει τέσσερις υπεύθυνους έρευνας - Melanie Howes, Vis Sarasan, Moses Langat και Tom Prescott.
Το προσωπικό του Science Κιου περιλαμβάνει εκείνους του Κέντρου Διατήρησης Kew Madagascar
Βάσεις δεδομένων
Το επιστημονικό προσωπικό στο Kew διατηρεί μια ποικιλία δεδομένων φυτών και μυκήτων και ψηφιακών πόρων, όπως:
Φυτά του κόσμου σε απευθείας σύνδεση (Plants of the World Online)
Το Plants of the World Online είναι μια διαδικτυακή βάση δεδομένων, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2017 ως μία από τις εννέα στρατηγικές διαδικασίες με απώτερο στόχο να «επιτρέψει στους χρήστες να έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες για όλα τα γνωστά σποροφόρα φυτά στον κόσμο έως το 2020». Συνδέει τα ταξινομικά δεδομένα με εικόνες από τη συλλογή, για να παρέχει ένα ενιαίο σημείο πρόσβασης με πληροφορίες σχετικά με την ταυτοποίηση, τη διανομή, τα χαρακτηριστικά, τη διατήρηση, τις μοριακές φυλογενώσεις και τις χρήσεις. Επιπλέον χρησιμεύει ως ραχοκοκαλιά για παγκόσμιους πόρους όπως το World Flora Online.
Παγκόσμια λίστα επιλογών επιλεγμένων οικογενειών φυτών
Ο Παγκόσμιος Κατάλογος Επιλεγμένων Οικογενειών Φυτών (WCSP) είναι ένα μητρώο αποδεκτών επιστημονικών ονομάτων και συνωνύμων 200 επιλεγμένων οικογενειών φυτών σπόρων. Το WCSP χρησιμοποιείται ευρέως και οι περισσότεροι έγκυροι πόροι ιστού στα φυτά το χρησιμοποιούν ως βάση τους.
Παγκόσμια λίστα ελέγχου αγγειακών φυτών
Ο Παγκόσμιος Κατάλογος Ελέγχου των Αγγειακών Φυτών (WCVP) περιλαμβάνει όλα τα γνωστά αγγειακά είδη φυτών ( ανθοφόρα φυτά, κωνοφόρα, φτέρες, κλαμπ και βερμούδες). Προέρχεται από το WCSP και το IPNI και συνεπώς περιλαμβάνει μόνο ονόματα, που βρίσκονται σε αυτές τις βάσεις δεδομένων. Είναι η ταξινομική βάση δεδομένων για τα φυτά του κόσμου σε απευθείας σύνδεση Δεδομένου ότι το WCSP περιλαμβάνει μόνο επιλεγμένες οικογένειες, το WCVP θα επιδιώξει να ολοκληρώσει τη διαδικασία.
Παγκόσμια λίστα ελέγχου χρήσιμων ειδών φυτών
Λίστα ελέγχου 40.292 ειδών, συμπεριλαμβανομένων εννέα μη φυτικών ειδών (π.χ. νοσταίο, forkweed, καφέ φύκια), που συντάχθηκε από πολλά προϋπάρχοντα σύνολα δεδομένων.
Η Λίστα Φυτών (The Plant List)
Ο Κιου συνεργάστηκε επίσης με τον Βοτανικό Κήπο του Μιζούρι και άλλους διεθνείς οργανισμούς στο The Plant List (TPL). Σε αντίθεση με το IPNI, παρέχει πληροφορίες σχετικά με τα ονόματα, που γίνονται αποδεκτά αυτήν τη στιγμή. Το Plant List είναι ένα πρόγραμμα εγκυκλοπαίδειας στο Διαδίκτυο, που ξεκίνησε το 2010, για να καταρτίσει μια ολοκληρωμένη λίστα βοτανικής ονοματολογίας. Ο κατάλογος φυτών έχει 1.064.035 επιστημονικές ονομασίες φυτών, από τις οποίες 350.699 είναι αποδεκτές ονομασίες ειδών. Επιπλέον, ο κατάλογος περιλαμβάνει 642 οικογένειες φυτών και 17.020 γένη φυτών. Τελευταία ενημέρωση έγινε το 2013 και αντικαταστάθηκε από το World Flora Online.
Παγκόσμια χλωρίδα σε απευθείας σύνδεση (World Flora Online)
Το World Flora Online αναπτύχθηκε ως διάδοχος του The Plant List, το 2012, με στόχο να συμπεριλάβει όλα τα γνωστά φυτά έως το 2020.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο
Αντώνης Βαρδής
Ο Αντώνης Βαρδής (7 Αυγούστου 1948 – 2 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας συνθέτης, τραγουδιστής, στιχουργός και κιθαρίστας.
Τα πρώτα χρόνια - Vikings
Στο τέλος του 1965 σε ηλικία 17 ετών γνώρισε τους Γιάννη Πανταζή, Γιώργο Μυλωνά οι οποίοι είχαν σχηματίσει συγκρότημα και έκαναν πρόβες δίπλα από το βενζινάδικο όπου εργαζόταν. Ξεκίνησε να παίζει ερασιτεχνικά μαζί τους κιθάρα και δημιούργησαν το ροκ συγκρότημα Vikings. Το συγκρότημα είχε πολλές αλλαγές μελών στην σύνθεση του με τον Βαρδή και τον Μυλωνά να είναι τα μόνα σταθερά μέλη. Σταδιακά η δραστηριότητα τους έγινε επαγγελματική με τακτικές εμφανίσεις, ενώ κυκλοφόρησαν και τέσσερα 45ρια. Ο Βαρδής έγραψε και κυκλοφόρησε τη μεγαλύτερη ίσως επιτυχία τους, την αγγλόφωνη μπαλάντα Catherine, την οποία υπέγραψε ως Toni Vardis. Οι Vikings διαλύθηκαν το 1970.
Προσωπική καριέρα
Από το 1969, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, ξεκίνησε να εργάζεται ως κιθαρίστας σε μπουάτ στην Πλάκα, αρχικά με τον Δήμο Μούτση και τον Μανώλη Μητσιά. Εμφανιζόταν στις μπουάτ μέχρι το 1981 ενώ παράλληλα συμμετείχε ως μουσικός σε ηχογραφήσεις, συνεργαζόμενος με σημαντικούς συνθέτες τόσο του έντεχνου όπως ο Μούτσης, ο Γιάννης Σπανός και ο Μάνος Λοΐζος, όσο και του λαϊκού όπως ο Χρήστος Νικολόπουλος και ο Θανάσης Πολυκανδριώτης.
Παράλληλα ξεκίνησε να γράφει τραγούδια, τα οποία όμως δεν ηχογραφούσε. Το 1973 πήρε μέρος σε διαγωνισμό τραγουδιού και κέρδισε το δεύτερο βραβείο σύνθεσης. Το τραγούδι, Πόσο πολύ σε αγάπησα σε στίχους του Κώστα Νεστορίδη το ερμήνευσε ο Γιώργος Νταλάρας και από εκεί ξεκίνησε η σοβαρή επαγγελματική ενασχόληση του Βαρδή με τη σύνθεση. Ακολούθησαν το λαϊκό τραγούδι Έτσι που το πας για τη Χαρούλα Αλεξίου και το Οι Κυκλάδες για τον πρώτο προσωπικό δίσκο της Άννας Βίσση, με το οποίο εγκαινίασε τη συνεργασία του με τον στιχουργό Πάνο Φαλάρα ενώ το 1976 συνέθεσε και ερμήνευσε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο Οραματίζομαι σε στίχους του Γιάννη Αθανασιάδη. Ο δίσκος δεν γνώρισε επιτυχία και ο Βαρδής για ένα διάστημα αποτραβήχτηκε από τη σύνθεση απογοητευμένος. Επέστρεψε το 1978 με τραγούδια με πιο εμπορικό προσανατολισμό, γράφοντας το Θέλω να μ`αγαπάς το οποίο έγινε επιτυχία από τον Γιάννη Πουλόπουλο, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες του με τη Δήμητρα Γαλάνη,για άλλη μια φορά τον Γιώργο Νταλάρα και τον Γιάννη Πάριο. Σημαντική ήταν η συνεισφορά του στον πρώτο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που φέρει το όνομα του τραγουδιστή, για τον οποίο έγραψε 7 τραγούδια σε στίχους του Φαλάρα.
Η δεκαετία του 1980 ξεκίνησε με το Βαρδή να συνεργάζεται για άλλη μια φορά με τη Χαρούλα Αλεξίου στον δίσκο της Ξημερώνει, που περιείχε επιτυχίες όπως το ομώνυμο τραγούδι και το Φεύγω. Ακολούθησαν περισσότερες συνεργασίες με γνωστούς καλλιτέχνες όπως η Βίσση, ο Μανώλης Λιδάκης και η Πίτσα Παπαδοπούλου που δεν απέδωσαν σημαντικές επιτυχίες. . Το 1986 κυκλοφόρησε τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο, ''Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα. Από το δίσκο ακούστηκαν πολλά κομμάτια του ευρέως, όπως το Σχήμα λόγου με συμμετοχές των αδελφών Κατσιμίχα και του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (πρωτακούστηκε στην συναυλία των Τερμιτών στο θέατρο του Λυκαβηττού το 1986) και στίχους του Κώστα Τριπολίτη και το Δεν είχα δύναμη σε στίχους του τακτικού συνεργάτη του Φαλάρα. ''Στον δίσκο τραγουδούσε επίσης και η μετέπειτα σύζυγος του Χριστίνα Μαραγκόζη. Με τη Χριστίνα Μαραγκόζη συνεργάστηκε και στον πρώτο της προσωπικό δίσκο, το Σ' ακολουθώ του 1987, το οποίο περιελάμβανε το ντουέτο τους Θα προχωράμε μαζί σε στίχους του Γιάννη Πάριου, καθώς και στην κοινή τους δουλειά Τραγουδάμε μαζί του 1988, το οποίο περιείχε και την επιτυχία Θα εκραγώ σε στίχους του Αντώνη Ανδρικάκη.
Πολύ σημαντικός στάθηκε για τον Βαρδή ο προσωπικός δίσκος του Στην Ελλάς του 2000 (1995). Στο ομώνυμο τραγούδι συνεργάστηκε ξανά με τους αδελφούς Κατσιμίχα και για μία μοναδική φορά με τον μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή Στέλιο Καζαντζίδη, συνεργασία που ο Βαρδής θεωρούσε σημαντική στιγμή στην καριέρα του. Στον ίδιο δίσκο έκανε το ντεμπούτο του ως τραγουδιστής και ο γιος του, Γιάννης, με τον οποίο τραγούδησαν το ντουέτο Θα σε περιμένω. Με τον γιο του συνεργάστηκαν και στην Οικογενειακή υπόθεση του 1997. Την επόμενη χρονιά συμμετείχαν μαζί στην μεγάλη συναυλία των Τερμιτών στο ΣΕΦ στις 16/11/1998 αφού διατηρούσαν μακροχρόνια φιλία με τον Αντώνης Μιτζέλος και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.
Στα επόμενα χρόνια ο Βαρδής συνεργάστηκε με πολλούς παλιούς και νεώτερους τραγουδιστές όπως η Καίτη Γαρμπή, ο Αντώνης Ρέμος ο Στέλιος Ρόκκος, η Μελίνα Ασλανίδου, ο Γιάννης Πλούταρχος, η Γλυκερία, η Νατάσα Θεοδωρίδου, η Πέγκυ Ζήνα, ο Νίκος Βέρτης και πολλοί άλλοι. Οι τελευταίες του προσωπικές δισκογραφικές κυκλοφορίες ήταν το CD single "Στην άκρη του ονείρου" του 2010 και το άλμπουμ "Θα ζωγραφίσω τη ζωή μου με μπογιές" του 2012 που τελικά, κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του, τον Απρίλιο του 2015.
Το 2013 ο Αντώνης Βαρδής διαγνώστηκε με καρκινικό όγκο στο κεφάλι και ξεκίνησε αγώνα για να κρατηθεί στη ζωή. Παρά τις θεραπείες που ακολούθησε, χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στη Γερμανία, μετά την οποία υπήρξαν ενδείξεις βελτίωσης της υγείας του. Παρ' όλα αυτά η υγεία του γρήγορα επιδεινώθηκε καθώς η δεξιά πλευρά του παρέλυσε και δεν ήταν σε θέση να περπατήσει, ενώ παράλληλα αντιμετώπιζε προβλήματα με τον οισοφάγο του. Έπειτα ακολούθησε ειδικές θεραπείες και νοσηλεύτηκε σε κρίσιμη κατάσταση σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας έχοντας στο πλευρό του την οικογένεια του και άτομα από το στενό του περιβάλλον. Απεβίωσε στις 2 Σεπτεμβρίου του 2014 σε ηλικία 66 ετών στο Νοσοκομείο Υγεία.
Προσωπική ζωή
Ο Βαρδής είχε παντρευτεί τρεις φορές. Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε τον γιo του, τον τραγουδιστή Γιάννη και μια κόρη, την Καλλιστώ. Ο δεύτερος γάμος του ήταν με την τραγουδίστρια και συνεργάτρια του Χριστίνα Μαραγκόζη, αλλά κατέληξε επίσης σε διαζύγιο. Λίγο πριν το θάνατό του ο Βαρδής νυμφεύθηκε μυστικά τη συντροφό του, τη φυσιοθεραπεύτρια Φιλοθέη Μωβ. Ο Αντώνης Βαρδής ήταν επίσης θείος των τραγουδιστών Κώστα Δόξα και Άκη Δείξιμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Πέτρος Πετρίδης (Κύπριος υπουργός)
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέτρος Πετρίδης γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1948 στη Λευκωσία. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με εξειδίκευση στην αγγειοχειρουργική.
Διετέλεσε Διευθυντής της Αγγειοχειρουργικής Κλινικής και Ιατρικός Διευθυντής του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Επιπλέον, εξάσκησε το επάγγελμα του αγγειοχειρούργου σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο.
Επιπρόσθετα, διετέλεσε για πολλά χρόνια αντιπρόεδρος της Παγκύπριας Συντεχνίας Κυβερνητικών Ιατρών με ενεργό ανάμειξη στα κοινά και στα θέματα δημόσιας υγείας. Ακόμη, ήταν σύμβουλος των πρώην Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας Σπύρου Κυπριανού και Τάσσου Παπαδόπουλου για θέματα υγείας.