cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιούλιος του Βολφενμπύτελ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βολφενμπύτελ και ήταν γιος του Ερρίκου Ε΄ και της Μαρίας της Βυρτεμβέργης. Ως ο τρίτος γιος προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, έτσι σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λουβέν και ορίσθηκε το 1553 επίσκοπος του Μίντεν. Το 1553 στην αιματηρή μάχη του Σιβερσχάουζεν σκοτώθηκαν οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του και έγινε διάδοχος, έτσι παραιτήθηκε από επίσκοπος του Μίντεν. Μεταστράφηκε στον Προτεσταντισμό και όταν το 1568 απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ.
Με μια φορολογική μεταρρύθμιση, βελτίωσε τα δικαιώματα των αγροτών έναντι των ευγενών. Ίδρυσε πολιτοφυλακή: κάθε αρχηγός νοικοκυριού απέκτησε όπλο και συμμετείχε σε εκπαίδευση. Αναμόρφωσε την Αυλή. Αν και στη διαμάχη του δουκάτου με την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ, έκανε συμφωνία με την πόλη όπου αναγνώριζε την κυριαρχία του, η αντιπαράθεση συνεχίστηκε. Προώθησε το εμπόριο και την εξόρυξη. Το ορυχείο χαλκού και μολύβδου του Χατς αναπτύχθηκε και άνοιξαν νέα ορυχεία. Ο ίδιος έγραψε ένα βιβλίο για τις χρήσεις του ασβεστίτη. Για τη μεταφορά και εμπορία των ορυκτών βελτίωσε τους δρόμους και τα ποτάμια, έτσι το 1577 ο ποταμός Όκερ έγινε πλωτός μεταξύ Χατς και Βόλφενμπυτελ. Ένα έτος πριν είχε ιδρύσει το πρώτο Πανεπιστήμιο στην επικράτειά του, αυτό του Χέλμστετ, όπου νέοι Προτεστάντες κληρικοί θα εκπαιδευόταν για το πρόσφατα διοργανωμένο κράτος.
Το 1581 αγόρασε το όμορφο παλάτι Vendramin-Calergi στο Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας, μιας από τις αγαπημένες του πόλης. Γι' αυτό πλήρωσε 50.000 δουκάτα στην οικογένεια Λορεντάν που το κατείχε τότε, όμως το επώλησε έπειτα από δύο έτη στον Γουλιέλμο Γκονζάγκα δούκα της Μάντουας. Το 1584 απεβίωσε άκληρος ο εξάδελφος του πατέρα του Έρικ Β΄ πρίγκιπας του Κάλενμπερκ και κληρονόμησε την περιοχή του, που έκτοτε ενώθηκε με το Βόλφενμπυτελ.
Οικογένεια
Το 1560 νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωακείμ Β΄ Έκτορος εκλέκτορα δούκα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ Κατηγορία:Πρίγκιπες του Κάλενμπεργκ
Στολισμένο καραβάκι
Το στολισμένο καραβάκι είναι ένα ελληνικό έθιμο. Κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων γιορτών, στολιζόταν στα σπίτια και στις πλατείες, πριν από την αντικατάστασή του από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα τελευταία χρόνια, πολλοί δήμοι επανέφεραν το έθιμο, στολίζοντας στις πλατείες καράβια αντί για έλατα ή και τα δύο.
Σύμφωνα με την παράδοση, το καράβι στολιζόταν επειδή οι Έλληνες είχαν ανέκαθεν δεσμούς με τη θάλασσα, ήδη από τα αρχαία χρόνια. Ακόμη, πολλοί ενήλικες και παιδιά εργάζονταν στα πλοία για να φέρουν χρήματα και ψωμί στις οικογένειές τους, ακόμη και τις αργίες. Το καραβάκι συμβόλιζε, όχι μόνο την προσμονή των παιδιών για αντάμωση με τους συγγενείς τους, αλλά και τη δική τους αγάπη για τη θάλασσα. Παράλληλα, μικρά καραβάκια είχαν τον ρόλο και ενός τιμητικού καλωσορίσματος για τους έλληνες θαλασσοπόρους που επέστρεφαν στα σπίτια και στις οικογένειές τους, καθώς και τάματος για να είναι ασφαλείς στα άγρια κύματα. Συχνά τα παιδιά που πήγαιναν να πουν τα κάλαντα κρατούσαν μια μινιατούρα- στολισμένο καράβι. Στολισμένο με χρωματιστά χαρτιά και σχοινιά, γέμιζε από γλυκά και χριστόψωμα από τους γείτονες. Αν και το έθιμο αυτό έχει ατονίσει, κρατάει ακόμα στα νησιά, από όπου και προέρχεται.
Το 1833 στολίστηκε το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Ελλάδα, από τον βασιλιά Όθωνα, στα ανάκτορα του Ναυπλίου. Μέχρι το 1950, το χριστουγεννιάτικο δέντρο είχε επικρατήσει στα ελληνικά σπίτια.
Παρ' όλα αυτά, την 6η του Δεκέμβρη στολίζονται καράβια προς τιμή του Αγίου Νικολάου, προστάτη των ναυτικών, ο οποίος ούτως ή άλλως είναι ο πρόδρομος του Σάντα Κλάους.
Κατηγορία:Έθιμα
Δεύτερη Μάχη του Υπρ
Κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Δεύτερη Μάχη του Υπρ διεξήχθη από τις 22 Απριλίου έως τις 25 Μαΐου 1915 προκειμένου να αποφασιστεί ποιος θα ασκεί έλεγχο στην στρατηγικής σημασίας φλαμανδική πόλη Υπρ στο δυτικό Βέλγιο. Η πρώτη μάχη του Υπρ είχε διεξαχθεί το προηγούμενο φθινόπωρο. Στην δεύτερη μάχη του Υπρ, η Γερμανία χρησιμοποίησε για πρώτη φορά μαζικά αέριο δηλητήριο εναντίον του Δυτικού Μετώπου. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που μια πρώην αποικιακή δύναμη (Καναδάς) νίκησε μια ευρωπαϊκή δύναμη (Γερμανική Αυτοκρατορία) στην Ευρώπη, στην Μάχη του Αγίου Ιουλιανού.
Παραπομπές
Βιβλία
Περιοδικά
Ιστοσελίδες
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1972)
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 1972 ήταν το 23ο το οποίο διοργάνωσε η FIA. Περιλάμβανε 12 Γκραν Πρι και ξεκίνησε στις 23 Ιανουαρίου με το Γκραν Πρι Αργεντινής κι ολοκληρώθηκε στις 8 Οκτωβρίου με το Γκραν Πρι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Να πούμε πως το 1972 δεν υπήρξε Ολλανδικό Γκραν Πρι και ιδού για ποιο λόγο: Αρχικά το Γκραν Πρι αυτό είχε συμπριληφθεί κανονικά στο καλεντάρι του Πρωταθλήματος κι επρόκειτο να διεξαχθεί στις 18 Ιουνίου ανάμεσα στα Γκραν Πρι Βελγίου και Γαλλίας. Όμως οι οδηγοί αρνήθηκαν να τρέξουν στο Ζάντβορτ επειδή έκριναν πως η πίστα εκείνη ήταν ανασφαλής κι έπρεπε να γίνουν κάποιες εργασίες ανακατασκευής της τις οποίες οι υπεύθυνοι δεν είχαν ξεκινήσει καν μέχρι την ημερομηνία διεξαγωγής του Γκραν Πρι του Μονακό δηλαδή μέχρι τις 14 Μαΐου. Εκείνη τη χρονιά, ο Βραζιλιάνος Έμερσον Φιτιπάλντι κατέκτησε το 1ο απ' τα 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα Οδηγών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1972 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1972
Λιβάδι Κέρκυρας
Το Λιβάδι είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 360 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ιβηροαμερικανικό Πολιτιστικό Κέντρο
Το Ιβηροαμερικανικό Πολιτιστικό Κέντρο (Centro Cultural Iberoamericano, Ибероамериканский культурный центр) είναι πολιτιστική και εκπαιδευτική οργάνωση φτιαγμένη με την βοήθεια του Υπουργείου Πολιτισμού της Ρωσίας και μερικών λατινοαμερικανών πρεσβείων, που προωθεί την κουλτούρα και τις γλώσσες τους. Το κέντρο αποτελεί μέρος της Παρρωσικής Εθνικής Βιβλιοθήκης Ξένης Λογοτεχνίας και έχει το δικό του ταμείο βιβλίων, που αποτελείται από βιβλία στα ισπανικά, πορτογαλικά, καταλανικά, γαλικιανά και ρωσικά.
Ντμίτρι Μπογκάγιεφ
Καριέρα
Ξεκίνησε να προπονείται στην ηλικία των δέκα. Ο πρώτος προπονητής του ήταν ο Βαλέρι Γκενάντιεβιτς Ζαϊνούλιν. Κίνησε το ενδιαφέρον του προπονητικού επιτελείου της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και το 2011 μετεγράφη στην Ακαδημία της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, με την οποία κατέκτησε δύο φορές την τρίτη θέση του Πρωταθλήματος Ρωσίας, ενώ κατέκτησε επίσης το Πρωτάθλημα Αγίας Πετρούπολης και το Κύπελλο Αγίας Πετρούπολης. Αρχικά αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού, ενώ από το 2014 αγωνίζεται ως δεξιός αμυντικός.
Στο Πρωτάθλημα Νέων Ρωσίας πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 2012, στον αγώνα της 3ης αγωνιστικής με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αντικαθιστώντας τον Αλεξέι Πανφίλοφ. Τον Αύγουστο του 2013 μετεγράφη στη Ζενίτ-2 Αγίας Πετρούπολης, η οποία αγωνιζόταν στη Γ' Κατηγορία του Πρωταθλήματος Ρωσίας. Το 2015, ο Αντρέ Βίλας-Μπόας τον πήρε στη βασική ομάδα και ο Μπογκάγιεφ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης στις 23 Σεπτεμβρίου στον αγώνα του Κυπέλλου Ρωσίας 2015-2016 απέναντι στη ΦΚ Βόλγκα Τβερ, αντικαθιστώντας τον Αλεξάντερ Ριαζάντσεφ στο 78ο λεπτό. Στις 9 Δεκεμβρίου αγωνίστηκε στον έκτο αγώνα της φάσης των ομίλων του UEFA Champions League απέναντι στην ΚΑΑ Γάνδη, αντικαθιστώντας τον Αλεξάντερ Αννικόφ στο 82ο λεπτό. Στις 5 Ιουλίου αποχώρησε από τον σύλλογο λόγω λήξης συμβολαίου.
Στις 24 Αυγούστου 2016 μετεγράφη - μέχρι το τέλος της χρονιάς - ως δανεικός από τη ΦΚ Παλάνγκα, η οποία αγωνιζόταν στη Β' Κατηγορία του Πρωταθλήματος Λιθουανίας, στη ΦΚ Τόσνο, όπου εγγράφηκε ως μέσος. Την ίδια μέρα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στον εκτός έδρας αγώνα του Κυπέλλου Ρωσίας 2016-2017 απέναντι στη ΦΚ Ντολγκοπρούντνι. Στις 15 Ιουλίου 2017 επέστρεψε στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, με την οποία υπέγραψε τριετές συμβόλαιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Μαρίνα Αμπράμοβιτς
Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς (Марина Абрамовић, γενν. Βελιγράδι, 30 Νοεμβρίου 1946) είναι Σέρβα εικαστική καλλιτέχνης. Σήμερα εργάζεται κατά κύριο λόγο στη Νέα Υόρκη. Δραστηριοποιείται στην Performance Art, σε μια ακροβατική του σώματος και της ψυχής, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Είναι γνωστή για τις παραστάσεις της οι οποίες ερευνούν την σχέση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, σε μια προσπάθεια να «ελευθερωθούν» και οι δύο, μα κυρίως για την έκθεσή της χωρίς όρια σε κινδύνους χάριν της τέχνης που εκπροσωπεί. Όπως την ορίζει η ίδια, η performance art είναι η μεταφορά της αλήθειας επί σκηνής και όχι μια παράσταση θεατρικού τύπου. Έχοντας αναδείξει ως τέχνη την απελευθέρωση από τα όριά τους, του σώματος και της ψυχής, εκπαιδεύει σήμερα ομάδες που θα συνεχίσουν την τέχνη αυτή.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|200px|Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς στο [[Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη)|ΜoMA, το Μάιο του 2010.]] Ο θείος της Μαρίνας Αμπράμοβιτς ήταν ο Πατριάρχης Βαρνάβας της Σερβικής Ορθόδοξης εκκλησίας. Και οι δύο της γονείς ήταν Παρτιζάνοι. Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας της Βόγιο (Vojo) ήταν διοικητής που αναγνωρίστηκε και ως εθνικός ήρωας, μετά τον πόλεμο, ενώ η μητέρα της Ντάνιτσα (Danica) είχε σημαντική θέση στο στρατό, και στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα, διετέλεσε διευθύντρια του Μουσείου Επανάστασης και Τεχνών στο Βελιγράδι.
Ο πατέρας της Αμπράμοβιτς άφησε την οικογένειά του το 1964. Σε συνέντευξή της, που δημοσιεύθηκε το 1998, περιέγραψε πως η μητέρα της ανέλαβε τον πλήρη στρατιωτικό έλεγχο της ίδιας αλλά και του αδερφού της. «Δεν μου επιτρεπόταν να φύγω από το σπίτι μετά από τις 10 το βράδυ μέχρι τα 29 μου χρόνια. Όλες μου τις εμφανίσεις που έκανα στην Γιουγκοσλαβία τις έκανα πριν τις 10 το βράδυ γιατί έπρεπε να γυρίσω σπίτι, ήταν εντελώς τρελό».
Η Αμπράμοβιτς ήταν φοιτήτρια στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Βελιγράδι το 1965-1970. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ, (Κροατία) το 1972. Από το 1973 έως και το 1975, δίδασκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Νόβι Σαντ, όπου και έκανε τις πρώτες σόλο παραστάσεις της.
Το 1971 παντρεύτηκε τον Σέρβο καλλιτέχνη Νέσα Παρίποβιτς (Nesa Paripovic), με τον οποίο και χώρισε το 1976, και στη συνέχεια εγκατέλειψε τη Γιουγκοσλαβία και μετακόμισε στο Άμστερνταμ.
Η γνωριμία με τον Ουλάι (Ulay)
Στο Άμστερνταμ γνώρισε το Δυτικογερμανό καλλιτέχνη Uwe Laysiepen, γνωστότερο ως Ulay (Ουλάι), με τον οποίο συνεργάστηκαν για περίπου μια δεκαετία (το δέσιμο με τη Μαρίνα φαινόταν και με ένα συμβολικό τρόπο: ήταν γεννημένοι την ίδια μέρα) σχηματίζοντας ένα καλλιτεχνικό δίδυμο, όπου, άνδρας και γυναίκα είναι δύο κοσμικά όντα τα οποία ενωμένα δημιουργούν ένα «ερμαφρόδιτο εγώ», συμπεριφερόμενοι ως «ένα σώμα με δύο κεφάλια». Το ζευγάρι έγινε γνωστό για την προσπάθεια του να χαρτογραφήσει τα όρια της αγάπης και της συμβίωσης μέσω της ζωντανής αναπαράστασης, προσπαθώντας παράλληλα να τοποθετήσει την περφόρμανς ως τέχνη ισάξια με τις υπόλοιπες. Στις παραστάσεις τους, μελετούσαν ακραίες καταστάσεις και τις σχέσεις των σωμάτων τους με το χώρο.
Κάποια στιγμή οι δύο καλλιτέχνες ήταν δύσκολο να ζουν μαζί, με αποτέλεσμα, έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα 12 ετών, να αποφασίζουν το τέλος της σχέσης τους. Ο τερματισμός της δικής τους συνεργασίας και σχέσης είναι ίσως ο πιο εντυπωσιακός και συμβολικός χωρισμός που έχει σημειωθεί στην εποχή μας. «Το Μεγάλο Περπάτημα» ήταν μια από τις πιο γνωστές τους παραστάσεις, αλλά και ταυτόχρονα η τελευταία τους (1988), όταν οι δύο τους αποφάσισαν να διασχίσουν το Σινικό Τείχος, ξεκινώντας ο καθένας από διαφορετικές άκρες μέχρι να συναντηθούν κάπου στη μέση. Το προετοίμαζαν οκτώ χρόνια, όσο χρειάστηκε να βγουν όλες οι απαραίτητες άδειες από τις κινεζικές αρχές. Το αρχικό πλάνο, ήταν να διασχίσουν από τις δύο άκρες το τείχος, να βρεθούνε στη μέση και να παντρευτούνε. Αλλά μετά τα οκτώ χρόνια που χρειάστηκαν, η σχέση τους είχε ατονήσει.
«Αυτό το περπάτημα μετατράπηκε σε ένα πλήρες προσωπικό δράμα. Ο Ουλάι ξεκίνησε από την έρημο Γκόμπι (άντρας – φωτιά) κι εγώ από την Κίτρινη Θάλασσα (γυναίκα, στοιχείο νερού). Αφού περπατήσαμε ο καθένας μας 2.500 χιλιόμετρα, συναντηθήκαμε στη μέση και είπαμε ένας στον άλλον το τελευταίο αντίο». Η Αμπράμοβιτς συνέλαβε την ιδέα για αυτή την περφόρμανς μέσα σε ένα όνειρό της και αυτό της φάνηκε ως το πιο ρομαντικό τέλος της δίδυμής τους σχέσης, που ήταν γεμάτη από ασταμάτητη δημιουργία, ενέργεια και έλξη. Η Μαρίνα περιέγραψε την διαδικασία αυτή: «Χρειαζόμασταν μια συγκεκριμένη μορφή του τέλους. Μετά από αυτή την τεράστια απόσταση που περπατήσαμε ο ένας προς τον άλλον, αυτό το τέλος ήταν πιο δραματικό, πιο πολύ έμοιαζε με φιλμ, γιατί στο τέλος είσαι πραγματικά μόνος, ό,τι και να κάνεις».
Τελευταία δημόσια συνάντηση της Αμπράμοβιτς με τον Ουλάι ήταν το 2010 κατά τη διάρκεια της έκθεσής της στο μουσείο ΜοΜΑ της Νέας Υόρκης. Όπως έγινε φανερό, η καλλιτέχνιδα δεν γνώριζε ότι ο Ουλάι παρεβρισκόταν στο χώρο, με σκοπό να τη συναντήσει μετά από 22 χρόνια. Οι παρευρισκόμενοι στο χώρο της έκθεσης ανέφεραν συναισθήματα δέους για τη συνάντηση αυτών των δύο ιερών τεράτων της σύγχρονης Τέχνης.
Ρυθμός (Rhythm) 10, 1973
Στην πρώτη της παράσταση η Αμπράμοβιτς ερευνά τα στοιχεία της τελετουργίας και χειρονομίας. Κάνοντας λοιπόν χρήση των 20 μαχαιριών και 2 μαγνητόφωνων, η Αμπράμοβιτς έπαιζε το Ρώσικο παιχνίδι στο οποίο κτυπά το μαχαίρι με ρυθμικές κινήσεις ανάμεσα στα δάκτυλα του χεριού της. Κάθε φορά που η καλλιτέχνης έκοβε τον εαυτό της με το μαχαίρι, άλλαζε μαχαίρι, επιλέγοντας ένα καινούργιο από τα 20 που ήδη είχε και έτσι επαναλάμβανε την διαδικασία καθώς κάμερες κατέγραφαν τα όσα συνέβαιναν. Μετά από την εικοστή κοπή της, η Μαρίνα έβαζε την κασέτα που κατέγραφε να παίζει και την έβλεπε. Άκουγε τους ήχους και προσπαθούσε να επαναλάβει τις ίδιες κινήσεις ούτως ώστε να κάνει το ίδιο «λάθος». Ο σκοπός της ήταν να ενώσει το παρελθόν με το παρόν. Ήθελε να ανακαλύψει τα φυσικά και ψυχικά όρια του σώματος. Ο πόνος και οι ήχοι από τα μαχαιρώματα, οι ήχοι από την ιστορία και την αναπαραγωγή. Με αυτή την παράσταση η Αμπράμοβιτς άρχισε να εξετάσει την συνειδησιακή κατάσταση του καλλιτέχνη. “Όταν αρχίσεις να κάνεις αυτή την παράσταση, ωθείς το σώμα σου να κάνει πράγματα τα οποία δεν θα έκανε υπό κανονικές συνθήκες”.
Ρυθμός (Rhythm) 5, 1974
Η Αμπράμοβιτς αποφάσισε να προκαλέσει ξανά πόνο στο σώμα της, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας ένα φλεγόμενο αστέρι (το έβαλε σε πετρέλαιο), με το οποίο η καλλιτέχνης άναψε φωτιά κατά την έναρξη της παράστασης. Στεκόταν έξω από το αστέρι στην αρχή, καθώς έκοβε τα νύχια των χεριών και των ποδιών της καθώς και τα μαλλιά της. Όταν τελείωσε έριχνε τα κομμάτια στη φωτιά δημιουργώντας έτσι μια έκρηξη φωτός κάθε φορά. Καίγοντας έτσι το κομμουνιστικό πεντάκτινο αστέρι που αντιπροσώπευε την σωματική και ψυχική κάθαρση, ενώ απευθυνόταν στις πολιτικές παραδόσεις του παρελθόντος.
Στο τέλος της πράξης, η Αμπράμοβιτς πήδηξε ανάμεσα στις φλόγες, ωθώντας τον εαυτό της στο κέντρο του μεγάλου αστεριού. Λόγω της φωτιάς και του πολύ καπνού της φωτιάς, το ακροατήριο δεν παρατήρησε ότι η καλλιτέχνης έχασε τις αισθήσεις της από την έλλειψη οξυγόνου. Ορισμένα μέλη του κοινού αφού συνειδητοποίησαν τι έγινε, έσπευσαν να βοηθήσουν, καθώς και ένας γιατρός. Η Αμπράβοτιτς αργότερα δήλωσε για την εμπειρία της αυτή «Είμαι πολύ θυμωμένη γιατί κατάλαβα ότι υπάρχει φυσικό όριο. Όταν χάνεις τις αισθήσεις σου δεν μπορείς να είσαι παρών, δεν μπορείς να εκτελέσεις».
Ρυθμός (Rhythm) 2, 1974
Ως ένα πείραμα για να διαπιστώσει εάν μια κατάσταση απώλειας των αισθήσεων, θα μπορούσε να ενσωματωθεί σε μια παράσταση, η Αμπράμοβιτς επινόησε μια παράσταση με δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος, πήρε ένα χάπι που συνταγογραφείται για κατατονία, μια κατάσταση στην οποία οι μυς ενός ατόμου παραμένουν ακίνητοι σε μια ενιαία θέση για ώρες. Όντας εντελώς υγιής, το σώμα της Αμπράμοβιτς αντέδρασε βίαια στο φάρμακο, κάνοντας κρίσεις και ανεξέλεγκτες κινήσεις για το πρώτο μισό της παράστασης. Αν και δεν είχε τον έλεγχο του σώματός της, το μυαλό της ήταν διαυγές και καταλάβαινε τι γινόταν. Δέκα λεπτά μετά τις επιδράσεις του πρώτου φάρμακου, η καλλιτέχνης παίρνει άλλο χάπι. Αυτή τη φορά φάρμακο που δίνεται σε επιθετικά και καταθλιπτικά άτομα, κάτι που την οδήγησε σε πλήρη ακινησία. Σωματικά ήταν παρούσα, αλλά διανοητικά τα είχε εντελώς χαμένα (Δεν είχε αίσθηση του χρόνου). Το έργο αυτό ήταν μια πρώτη γεύση από τις εξερευνήσεις της για τις συνδέσεις μεταξύ του σώματος με του μυαλού. Ακολουθώντας τον Ρυθμό (Rhythm) 2, ανέπτυξε το υπόλοιπο της σειράς των έργων ‘Ρυθμός’, συνεχίζοντας να δοκιμάζει της αντοχές της.
Ρυθμός (Rhythm) 0, 1974
Για να δοκιμάσει τα όρια της σχέσης μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, η Μαρίνα δημιούργησε μια από τις πιο εντυπωσιακές και πιο γνωστές της παραστάσεις. Η ίδια είχε παθητικό ρόλο, ενώ το κοινό θα είχε τη δύναμη που θα ενεργεί πάνω της. Η Αμπράμοβιτς είχε τοποθετήσει σε ένα τραπέζι 72 αντικείμενα που οι άνθρωποι θα είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν (ένα σημάδι τους ενημέρωνε), με όποιο τρόπο θέλουν. Κάποια από τα αντικείμενα μπορούσαν να της προκαλέσουν ευχαρίστηση, ενώ κάποια άλλα πόνο ή και να την βλάψουν. Ανάμεσα σ’ αυτά ένα τριαντάφυλλο, ένα φτερό, μέλι, ένα μαστίγιο, ψαλίδι, ένα νυστέρι, ένα πιστόλι και μια μόνο σφαίρα. Για έξι ώρες η καλλιτέχνης επέτρεψε στο κοινό να χειρίζεται το σώμα της. Αρχικά τα μέλη του ακροατηρίου αντέδρασαν με επιφύλαξη και σεμνότητα, αλλά όσο περνούσε ο χρόνος (και η καλλιτέχνης παρέμενε απαθής), το κοινό άρχισε να δρα πιο επιθετικά. Όπως η Αμπράμοβιτς περιέγραψε αργότερα «Αυτό που έμαθα από αυτό, είναι ότι αν αφήσεις το κοινό, μπορούν να σας σκοτώσουν. Ένιωσα πραγματικά ότι παραβιαζόμουν. Μου έκοψαν τα ρούχα, κόλλησαν αγκάθια τριαντάφυλλου στο στομάχι μου, ένα άτομο είχε το όπλο στραμμένο στο κεφάλι μου και κάποιος άλλος του το πήρε. Δημιουργήθηκε μια επιθετική ατμόσφαιρα. Μετά από έξι ώρες ακριβώς, όπως είχε προγραμματιστεί, σηκώθηκα και άρχισα να περπατώ ανάμεσα στο κοινό. Όλοι έτρεχαν μακριά, για να ξεφύγουν από μια πραγματική αντιμετώπιση.»
Balkan Baroque, 1997
Στην περίφημη Μπιενάλε της Βενετίας το 1997, έπρεπε να αντιπροσωπεύει την γενέθλια χώρα της, αλλά οι αρχές δεν τα βρήκανε μεταξύ τους σχετικά με την χρηματοδότηση και έτσι το σέρβικο περίπτερο δόθηκε σε κάποιον άλλον καλλιτέχνη. Όμως, οι Ιταλοί ήθελαν πάση θυσία τη συμμετοχή της και της έδωσαν ξεχωριστό χώρο, εκτός διαγωνισμού, όπου παρουσίασε την περίφημη «Balkan Baroque». Η περφόρμανς αυτή είχε δύο επίπεδα: στο πρώτο καθόταν πάνω σ’ ένα λόφο από ματωμένα κοκάλα, ντυμένη με ένα λευκό φόρεμα όπου τα καθάριζε και τα ξέπλενε από τα αίματα, όλη την ώρα κλαίγοντας και θρηνώντας για την κατάρα και τη μοίρα των Βαλκανίων, προσπαθώντας με ένα συμβολικό τρόπο, να ξεπλύνει και να καθαρίσει την αιματηρή ιστορία και τις αμαρτίες των προγόνων της. Το άλλο σκέλος, αποτελούνταν από βιντεοεικόνες που σκηνοθέτησε με κομπάρσους ντυμένους με σερβικές παραδοσιακές στολές, με τα εκτεθειμένα σεξουαλικά τους όργανα. Επί τέσσερα χρόνια περιόδευε με αυτή την περφόρμανς. «Μου πήρε άλλα τέσσερα χρόνια να απαλλαγώ από τη μυρωδιά», ομολογεί.
Η Καλλιτέχνης είναι εδώ (THE ARTIST IS PRESENT), 736 ώρες, 750.000 επισκέπτες
Από 14 Μαρτίου έως 31 Μαΐου 2010 το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜοΜΑ) φιλοξένησε την πρώτη αναδρομική έκθεση των προσωπικών της περφόρμανς με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Μαρίνα Αμπράμοβιτς: Η Καλλιτέχνης Είναι Εδώ», τη μεγαλύτερη που είχε μέχρι τότε διοργανώσει το μουσείο της Νέας Υόρκης πάνω στην performance art. Η Αμπράμοβιτς καθόταν για όσες ώρες ήταν ανοιχτό το μουσείο σιωπηλή και ακίνητη πίσω από ένα τραπέζι στο αίθριο του μουσείου, χωρίς να έχει το δικαίωμα να πιει, να φάει ή να πάει στην τουαλέτα. Το κοινό μπορούσε να καθίσει απέναντί της όσο επιθυμούσε και να κάνει ό, τι θέλει. Άλλοι συγκινήθηκαν, άλλοι παρέμειναν απαθείς, οι περισσότεροι έβαλαν τα κλάματα αποκαλύπτοντας την ευαισθησία τους δημόσια και χωρίς ντροπή και χάθηκαν στο βλέμμα της, για να γίνει ο καθρέφτης των συναισθημάτων τους. «Είμαι πολύ δεκτική στην ενέργεια που εκπέμπουν οι άλλοι κι αυτό που με συγκλόνισε ήταν ο απέραντος πόνος που διάβασα στα μάτια των ανθρώπων».
Το αυτοκίνητο στο οποίο ζούσε με τον Ουλάι όταν ταξίδευαν τη δεκαετία του 1970 σε ολόκληρη την Ευρώπη για να παρουσιάσουν τα έργα τους, υποδεχόταν το κοινό στο ΜοΜΑ. Τις πρώτες εκείνες περφόρμανς τις έδειξαν σε βίντεο, καθώς το 2005 στο μουσείο Guggenheim τις είχε επαναλάβει για επτά νύχτες υπό τον τίτλο «Seven Easy Pieces».
Κάποιες περφόρμανς αποφάσισαν να τις αναπαραστήσουν στο MoMA με άτομα που επιλέχθηκαν ύστερα από οντισιόν. Τις τρεις τις είχε κάνει με τον Ουλάι: «Imponderabilia» (1977), ένα ζευγάρι στέκεται γυμνό αντικριστά σε μια πόρτα. Οι θεατές πρέπει να στριμωχτούν ανάμεσά τους για να περάσουν. «Relation in Time» (1977), ένα ζευγάρι κάθεται πλάτη με πλάτη με τα μαλλιά του δεμένα όλη την ημέρα, τα σώματα ντυμένα το ίδιο ακριβώς, όλα στην έννοια τού ανδρόγυνου, όπου το αρσενικό και το θηλυκό συνυπάρχουν. «Point of Contact” (1980), ένα ζευγάρι στέκεται αντικριστά, δείχνοντας ο ένας τον άλλον, χωρίς να αγγίζονται.
Στο «Luminosity» (1997), η Αμπράμοβιτς αιωρήθηκε γυμνή σε έναν τοίχο κουνώντας πολύ αργά τα χέρια της. Τελευταία περφόρμανς ήταν το «Nude with Skeleton» (2002), όπου ήταν ξαπλωμένη με ένα σκελετό πάνω της. Στην πρώτη της δημόσια ομιλία μετά τη μαραθώνια περφόρμανς στο ΜοΜΑ της Νέας Υόρκης, η καλλιτέχνις ενέταξε το ακραίο της εγχείρημα ως το τελευταίο κεφάλαιο σε μια πορεία που διαπνέεται από συνέπεια και πείσμα.
NEON+MAI | As One, 2016
Για διάστημα 7 εβδομάδων το AS ONE παρουσίασε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα performance από νέους Ελληνες αλλά και ξένους καλλιτέχνες, διαλέξεις, φιλμς και εργαστήρια, τη Μέθοδο Abramović και την Μηχανή Αμοιβαίων Κυμάτων.
Το πρόγραμμα υλοποιήθηκε με ανάθεση του ΝΕΟΝ σε οργάνωση και παραγωγή του NEON και του Marina Abramović Institute (MAI) από κοινού.
Από τις 27 performance, 6 ήταν μακράς διάρκειας οι οποίες πραγματοποιούνταν για 8 ώρες τη μέρα, χωρίς διάλειμμα, για 6 μέρες τη βδομάδα για διάστημα 7 εβδομάδων, 21 παρουσιάστηκαν ως performance interventions με διάρκεια 8 ωρών χωρίς διάλειμμα για μία έως 6 μέρες. Πρόσθετα, 2 εμβληματικά perfomances της Marina Abramović, το Cleaning the Mirror (1995) και το Art Must Be Beautiful, Artist Must Be Beautiful (1975) ξαναπαρουσιάζονται από νέους Έλληνες καλλιτέχνες ως performance interventions 8 ωρών. Συγκεκριμένα το Cleaning the Mirror (1995) παρουσιάζεται για πρώτη φορά από το 1975 όταν παρουσιάστηκε μόνο για να καταγραφεί σε video ενώ το Art Must Be Beautiful, Artist Must Be Beautiful (1975), παρουσιάστηκε αρχικά στο Charlottenburg Art Festival στην Κοπεγχάγη, και είναι η πρώτη φορά που έγινε re-performance αυτού του έργου στην Ευρώπη, ενώ έχει παρουσιαστεί ξανά σε μια ακόμα περίπτωση, το 2016 στη Σαγκάη ως μέρος του προγράμματος «15 Rooms».
To AS ONE περιλάμβανε και τη Μέθοδο Abramović. Πρόκειται για μια σειρά ασκήσεων σχεδιασμένες από τη Marina Abramović, μια βιωματική εμπειρία για τον θεατή-συμμετέχοντα. Η Μέθοδος αντλεί υλικό από μια τεράστια δεξαμενή εμπειριών και performances της δημιουργού τα τελευταία 40 χρόνια, και διυλίζεται σταδιακά σε ένα πρόγραμμα ασκήσεων που σκοπό έχει την επαφή́ με τον εαυτό́ μας και τη σύνδεση με τους άλλους. Η Μέθοδος βασίζεται στην ατομική και τη συλλογική συμμετοχή και αποτελεί μια βιωματική προσέγγιση στην άυλη τέχνη.
Τέλος στο χώρο του Μουσείου Μπενάκη τοποθετήθηκε και η Μηχανή Αμοιβαίων Κυμάτων – Mutual Wave Machine. Η μηχανή έχει σχεδιαστεί από τη νευρολόγο και καλλιτέχνη Suzanne Dikker και τον καλλιτέχνη και δημιουργό λογισμικού Matthias Oostrik, αντλώντας έμπνευση από την performance της Marina Abramović «Mutual Gaze». Πρόκειται για ένα πείραμα της νευροεπιστήμης και μια διαδραστική εγκατάσταση νευροανάδρασης που διερευνά και ενσωματώνει την απατηλή έννοια πως «είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος» με έναν άλλο άνθρωπο, μέσω του συγχρονισμού των εγκεφαλικών κυμάτων. Δύο επισκέπτες έμπαιναν μέσα σε μια χωρο-κάψουλα με οπτικοακουστικό περιβάλλον που ανταποκρίνεται και αντανακλά την κοινή εγκεφαλική δραστηριότητά τους ώστε να βιώσουν απευθείας και να χειριστούν τις εσωτερικές δυνάμεις τους για να προσεγγίσουν ή να απομακρυνθούν ο ένας από τον άλλο.
Λίδια (τραγουδίστρια)
Η Λίδια Ροδρίγκεθ Φερνάντεθ, (Ισπανικά: Lydia Rodríguez Fernández, Ισπανική προφορά: [ˈliðja], γεννημένη το 1980 στη Μαδρίτη, κυρίως γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Λίδια (Ισπανικά: Lydia), είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια της ποπ.
Καριέρα
Όταν η Λίδια ήταν 16 ετών, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, το Lydia, το οποίο έγινε πλατινένιο στην Ισπανία. Έγινε διάσημη αφού αφιέρωσε ένα τραγούδι στο μουσικό της είδωλο, τον Αλεχάντρο Σανθ. Το 1998 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της, το οποίο έγινε χρυσό στην Ισπανία.
Μετέπειτα καριέρα
Τρία χρόνια αργότερα, το 2002, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Si no me pides la vida", το οποίο παρουσίαζε τη συνεργασία του Nacho Campillo. Το πρώτο single ήταν το "Esta vez no caeré", το δεύτερο single του Through My Window. Και τα δύο τραγούδια έφτασαν στη λίστα των Top 40. Το άλμπουμ περιελάμβανε το τραγούδι "Across The Universe", από τους Beatles, το οποίο αποτέλεσε το αντικείμενο του διαφημιστικού έργου της Iberia το 2001. Λίγο αργότερα η Lydia κυκλοφόρησε μια συλλογή των επιτυχιών της.
Το 2003, συμμετείχε σε ένα φιλόδοξο έργο που ονομάζεται Ellas y Magia. Ήταν ένα μουσικό DVD με αρκετές ισπανικές γυναικείες φωνές για να καλύψει τα μεγάλα κλασικά της Disney. Τραγουδιστές τόσο διαφορετικοί όσο οι Malú, Marta Botía, Marilia Casares, Marta Sánchez, Merche ή Pastora Soler, μεταξύ άλλων, συμμετείχαν σε αυτό το έργο. Η Lydia ήταν υπεύθυνη για το My Prince Will Come, ένα τραγούδι που τραγούδησε η Adriana Caselotti στην αρχική έκδοση του Snow White and the Seven Dwarfs.
Το 2005, μαζί με τον ράπερ El Chojin, επιμελήθηκε το τραγούδι El final del cuento de hadas. Το 2007 συμμετείχε με το ρόλο της María Magdalena στο μιούζικαλ Jesus Christ Superstar. Το 2019 συμμετείχε στο PrePartyES προς τιμήν της συμμετοχής της στο διαγωνισμό είκοσι χρόνια νωρίτερα και ετοιμάζει το νέο της σόλο έργο, "La soledad", τον Οκτώβριο.
Presuntos Implicados
Το 2008, αντικατέστησε την Σόλε Χιμένεθ ως κύρια τραγουδίστρια στο ισπανικό συγκρότημα πολλαπλών πλατινένιων δίσκων, τους Presuntos Implicados. Το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε με αυτό το συγκρότημα, Será (Θα είναι), προτάθηκε για τα βραβεία Latin Grammy 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1999
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1978)
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 για το 1978 ήταν το 29ο που διοργάνωσε η FIA. Τα 16 Γκραν Πρι τα οποία περιλάμβανε, ξέκινησαν στις 15 Ιανουαρίου στην Αργεντινή κι ολοκληρώθηκαν στις 8 Οκτωβρίου στον Καναδά. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών κατέκτησε ο Αμερικανός Μάριο Αντρέτι ο οποίος ήταν ο τελευταίος οδηγός απ' τη συγκεκριμένη χώρα που αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής μέχρι και σήμερα. Το Σουηδικό Γκραν Πρι εκείνου του Πρωταθλήματος έμελλε να' ταν και το τελευταίο. Επίσης το Καναδικό Γκραν Πρι διεξήχθη για 1η φορά στην Πίστα Ζιλ Βιλνέβ στο Μόντρεαλ και στην πίστα αυτή διεξάγεται μέχρι και σήμερα. Το συγκεκριμένο Πρωτάθλημα σημαδεύτικε από τον θάνατο του Σουηδού οδηγού Ρόνι Πίτερσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1978 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1978
TRT Haber
Το TRT Haber είναι ένα τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι με ενημερωτικό περιεχόμενο. Πριν από τις 18 Μαρτίου 2010, ήταν γνωστό ως TRT 2.
Εισαγωγή
Το TRT 2 ξεκίνησε τις δοκιμαστικές εκπομπές στις 15 Σεπτεμβρίου 1986 ως "2. Kanal" και είναι πλέον ο δεύτερος τηλεοπτικός σταθμός της TRT. Ως TRT 2 μετέδιδε προγράμματα για την παιδεία, τον πολιτισμό (ντοκιμαντέρ, πολιτιστικά προγράμματα και συζητήσεις), τις ειδήσεις, τον αθλητισμό, την μουσική, το θέατρο, την τεχνολογία, την επιστήμη και κινούμενα σχέδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1986
Λισσέτ Μορέλος
Η Λισσέτ Μορέλος (Lisette Morelos, γεννημένη ως Λισσέτ Γκαρσία Μορέλος-Σαραγόσα Lisette Garcia Morelos-Zaragoza, 21 Μαΐου 1978 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, τραγουδίστρια και μοντέλο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Ερρίκος του Μομφερράτου
Ο Ερρίκος, ιταλ. Enrico (π. 1020 - π. 1044/5) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν μαρκήσιος τού Μομφερράτου.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γουλιέλμου Γ΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου και της Γουάσα.
Από το 1042 ήταν συγκυβερνήτης της μαρκιωνίας τού Μομφερράτου, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Όθωνα Β΄. Απεβίωσε σε ηλικία 24-25 ετών και ο Όθων Β΄ έμεινε μόνος κυβερνήτης της επικράτειας.
Οικογένεια
Πιθανώς π. το 1041 και σίγουρα πριν τις 19 Ιανουαρίου 1042, νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Αρντουινιδών, κόρη και κληρονόμο τού Ούλριχ-Μάνφρεντ Β΄ μαρκησίου της Σούζα και κόμη τού Τορίνο. Όταν η Αδελαΐδα ανέλαβε την κληρονομία της, οι δύο μεγάλες μαρκιωνίες της βορειοδυτικής Ιταλίας, το Τορίνο και το Μομφερράτο, ενώθηκαν προσωρινά.
Προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης 2016 (Τορίνο)
Γήπεδο
Η Pala Alpitour επιλέχθηκε ως ο κύριος χώρος διεξαγωγής του τουρνουά. Το γήπεδο έχει φιλοξενήσει εκδηλώσεις χόκεϊ επί πάγου στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2006.
Διαιτητές
Οι παρακάτω διαιτητές επιλέχθηκαν για το τουρνουά.
Όμιλος Α
Τορίνο|date=4 Ιουλίου 2016
Ημιτελικά
{{Basketballbox|time=21:00|place=Pala Alpitour, Τορίνο |date=8 Ιουλίου 2016 }}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Νέα Πινακοθήκη
Η Νέα Πινακοθήκη (Neue Pinakothek) είναι μουσείο στο Μόναχο, όπου εκτίθενται έργα ευρωπαϊκης τέχνης του 18ου και 19ου αιώνα. Πρόκειται για ένα από σημαντικότερα μουσεία του 19ου αιώνα ειδικά. Μαζί με την Παλαιά Πινακοθήκη και την Πινακοθήκη του Μοντέρνου (Μόναχο) αποτελεί το τμήμα εκείνο της Kunstareal (περιοχής τέχνης) του Μονάχου που καλύπτει πλήρως την διαδρομή της ευρωπαϊκης τέχνης από τον 13ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας. Η Νέα Πινακοθήκη φτάνει ώς τους εξπρεσιονιστές (περίπου 1900), ενώ ο χρονικός διαχωρισμός από τους «Παλιούς Δασκάλους» της Παλαιάς Πινακοθήκης που εφήρμοσε, υιοθετήθηκε στην συνέχεια από πολλά μουσεία.
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1853 από τον (τέως τότε) βασιλιά της Βαυρίας Λουδοβίκο Α΄. Το αρχικό κτίριο, κατασκευασμένο από τους αρχιτέκτονες Φρίντριχ φον Γκέρτνερ και August von Voit, καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και νέα μεταμοντέρνα κατασκευή του Alexander von Branca στεγάζει το μουσείο από το 1981.
Πυρήνα των εκθεμάτων αποτελεί η προσωπική συλλογή του Λουδοβίκου, ο οποίος ασκούσε την επιρροή του υπέρ των έργων του Γερμανικού Ρομαντισμού και της (γερμανικής) Σχολής του Μονάχου. Πατέρας του Όθωνα και φιλέλληνας ο Λουδοβίκος, έστειλε το 1834 τον ζωγράφο Carl Rottmann στην Ελλάδα για να ζωγραφίσει φημισμένα ελληνικά τοπία και μνημεία, που εκτίθενται σε ειδική αίθουσα του μουσείου. Την ίδια αυτή περίοδο πολλοί νεαροί Έλληνες καλλιτέχνες πήγαν για σπουδές στο Μόναχο και απετέλεσαν την Σχολή του Μονάχου.
Κατά την περίοδο κατά την οποία διευθυντής του μουσείου ήταν ο Hugo von Tschudi, αποκτήθηκαν αντιπροσωπευτικά έργα του Ιμπρεσιονισμού και του Μεταϊμπρεσιονισμού.
Από τα περίπου 3.000 έργα που έχει στην κατοχή του το μουσείο (κρατική ιδιοκτησία από το 1915), εκτίθενται περίπου τετρακόσιοι πίνακες και πενήντα γλυπτά.
Μέγα Υδρί Κέρκυρας
Το Μέγα Υδρί είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 51 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Μαγουλάδες Κέρκυρας
Οι Μαγουλάδες είναι χωριό στο βορειοδυτικό άκρο της Κέρκυρας. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 340 κατοίκους.
Το χωριό εκτείνεται από το Σιδάρι μέχρι την παραλία του Αρίλλα. Απέχει 35 χιλιόμετρα από την πόλη της Κέρκυρας. Είναι ένα χωριό με μακραίωνη ιστορία που αναφέρεται ήδη στον Όμηρο με το όνομα Μάγουλα που σημαίνει λόφος. Τους Μαγουλάδες επισκέφθηκε και ο Πλάτωνας το 405 π.Χ. όταν συμμετείχε στις γιορτές των Ληναίων προς τιμήν του Θεού Διονύσου, που γίνονταν στο χωριό Νυμφές.
Η ιστορία των Μαγουλάδων αποτυπώνεται στις πολλές αρχοντικές κατοικίες στο χωριό, αλλά και στο πλήθος των εκκλησιών και μοναστηριών που διαθέτει. Μία από αυτές είναι η Παναγία Μαγουλάδων, ή Παναγία Υψηλής που είναι από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες Μονές της Κέρκυρας, καθώς χρονολογείται στο πρώτο τέταρτο του 10ου αιώνα. Η Μονή, αυτή λόγω της σημασίας και της σπουδαιότητας του αρχιτεκτονικού της συνόλου και των κειμηλίων που φυλάσσει, έχει χαρακτηρισθεί ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο.
Επίσης ο κεντρικός ναός των Μαγουλάδων, οι Άγιοι Θεόδωροι που ξεκίνησαν να χτίζονται το 1920, είναι από τους πιο επιβλητικούς ναούς της Κερκυραϊκής υπαίθρου.
Στους Μαγουλάδες ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2001, ένα από τα σπίτια του συλλόγου «Το Χαμόγελο του παιδιού», σε ένα κτίσμα του 1730 που παραχωρήθηκε από την εκκλησία.
Επίσης, την τρίτη ημέρα του Πάσχα γίνεται μια από τις μεγαλύτερες λιτανείες του νησιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Διχλωριούχο θείο
Παραγωγή
Το διχλωριούχο θείο παράγεται με χλωρίωση είτε στοιχειακού θείου είτε διχλωριούχου διθείου (S2Cl2). Η διεργασία πραγματοποιείται σε μια σειρά από στάδια, μερικά από τα οποία είναι τα ακόλουθα:
Επιπρόσθετα, τη προσθήκη χλωρίου στο διχλωριούχο δίθειο έχει προταθεί ότι προχωρά μέσω της ενδιάμεσης ένωσης μικτού σθένους Cl3S-SCl. Το διχλωριούχο θείο υφίσταται περαιτέρω χλωρίωση, δίνοντας τετραχλωριούχο θείο (SCl4), αλλά αυτό το χημικό είδος είναι ασταθές γύρω στη θερμοκρασία δωματίου (20°C). Είναι επίσης πιθανό να σχηματιστούν αρκετά χημικά είδη γενικού τύπου SxCl2, όπου x > 2. Το διχλωριούχο δίθειο είναι συχνή πρόσμειξη στο διχλωριούχο θείο. Ο διαχωρισμός του διχλωριούχου θείου από το διχλωριούχο δίθειο είναι δυνατή με συναπόσταξη με τριχλωριούχο φωσφόρο (PCl3), ώστε να σχηματιστεί αζεοτροπικό μείγμα με 99% καθαρότητα, αλλά το διχλωριούχο θείο χάνει αργά χλώριο στη θερμοκρασία δωματίου, ξαναδίνοντας διχλωριούχο δίθειο. Τα καθαρά δείγματα διχλωριούχου θείου μπορούν να αποθηκευτούν σε σφραγισμένες γυάλινες αμπούλες που αναπτύσσουν μια ελαφρά θετική πίεση χλωρίου, σταματώντας την αποσύνθεση.
Εφαρμογές
Το διχλωριούχο θείο χρησιμοποιήθηκε στην οργανική σύνθεση. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε αλκένια δίνοντας χλωροϋποκατεστημένους θειαιθέρες. Ενδεικτικές εφαρμογές τέτοιας προσθήκης αποτελούν:
Το διχλωριούχο θείο χρησιμοποιήθηκε ως πρόδρομη ένωση για αρκετές ανόργανες θειούχες ενώσεις. Η επίδρασή του σε φθοριούχα άλατα δίνει τετραφθοριούχο θείο (SF4), μέσω αποσύνθεσης του ενδιάμεσα σχηματιζόμενου διφθοριούχου θείου (SF2). Με το υδρόθειο (H2S) το διχλωριούχο θείο αντιδρά δίνοντας κατώτερα θειάνια, όπως του τριθειάνιο (S3H2). Η αντίδραση του διχλωριούχου θείου με την αμμωνία δίνει νιτρίδια του θείου συγγενικά με το S4N4. Η επίδραση του διχλωριούχου θείου με πρωτοταγείς αμίνες δίνει θειοδιιμίδια. Ένα παράδειγμα τέτοιας ένωσης αποτελεί το διτριτοταγές βουτυλοθειοδιιμίδιο.
Ασφάλεια
Το διχλωριούχο θείο υδρολύεται εκλύοντας υδροχλώριο. Παλιά δείγματα διχλωριούχου θείου περιέχουν στοιχειακό χλώριο.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Ενώσεις θείου
Χιροσίμα, αγάπη μου
Το Χιροσίμα, αγάπη μου (πρωτότυπος τίτλος: Hiroshima mon amour) είναι γαλλική-ιαπωνική ταινία του 1959 σε σκηνοθεσία του Αλέν Ρενέ και σε σενάριο της Μαργκερίτ Ντυράς.
Πλοκή
Μία Γαλλίδα ηθοποιός πηγαίνει στην Ιαπωνία, όπου συνάπτει σχέση με έναν Ιάπωνα. Οι δυο τους, όταν χωρίζουν έχουν έντονη λογομαχία. Μιλούν για τις μνήμες τους από τον πόλεμο, ενώ εκείνος της λέει ότι δεν έχει καταλάβει τι έχει γίνει στη Χιροσίμα. Εκείνη του διηγείται όταν ήταν έφηβη στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε ερωτευτεί έναν Γερμανό.
Βραβεία/Διακρίσεις
Κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στο 12o φεστιβάλ των Καννών.
Στα Όσκαρ η Μαργκερίτ Ντυράς έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.
Στα βραβεία BAFTA ήταν υποψήφια σε τρεις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, Α' Γυναικείου ρόλου και βραβείο Ηνωμένων Εθνών και κέρδισε στην τελευταία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέν Ρενέ Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές ταινίες
Βίκυ Γεωργιάδου
Η Βίκυ Γεωργιάδου είναι σκηνοθέτρια και δασκάλα υποκριτικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καβάλα. Σπούδασε στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. και του Πανεπιστημίου του Κεντ.
Σκηνοθεσία
Από το 1993 μέχρι το 2000 εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στην Πειραματική Σκηνής της "Τέχνης" Θεσσαλονίκης, στην Actors Touring Company του Λονδίνου, στη νέα "Σκηνή" του Λευτέρη Βογιατζή, στο Εθνικό Θέατρο και στο Θέατρο του Νότου (Θέατρο Αμόρε).
Από το 2000 εργάζεται ως σκηνοθέτις. Έχει σκηνοθετήσει τα έργα: Από το 1999 διδάσκει στη δραματική σχολή “Αρχή”. Το 2006 δίδαξε το μάθημα της υποκριτικής στο Τμήμα Θεάτρου του Α.Π.Θ.
Είναι ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Πάλσαρ, η οποία κάνει θεατρικές παραγωγές.
Συνεντεύξεις
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Ούγος του Συλί
Ο Ούγος του Συλί (γαλλικά: Hugues de Sully, άκμασε μεταξύ 1279-1281) ήταν στρατηγός υπό τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, βασιλιά της Σικελίας. Του έδωσαν το παρωνύμιο «ο Κόκκινος» (le Rousseau) λόγω των κόκκινων μαλλιών του.
Ο Βουργουνδός ιππότης με το φλογερό και αγέρωχο ταμπεραμέντο σύμφωνα με τους χρονικογράφους, ονομάστηκε εκπρόσωπος (vicarius) του Καρόλου Α΄ στο νεοϊδρυθέν βασίλειο της Αλβανίας τον Αύγουστο του 1279 και οδήγησε τις δυνάμεις της Σικελίας στην ανεπιτυχή προσπάθειά τους να καταλάβουν το Bεράτιο από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1280-1281. Ο Συλύ αιχμαλωτίστηκε σε ενέδρα, οπότε ο στρατός του διασκορπίστηκε και υπέστη πολλές απώλειες, καθώς τον καταδίωκαν οι Βυζαντινοί. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρέλασε στη θριαμβική οδό μαζί με τους άλλους αιχμαλώτους. Ο Συλύ τελικά απελευθερώθηκε μετά από χρόνια Βυζαντινής αιχμαλωσίας και επέστρεψε στην Ιταλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία του Βασιλείου της Σικελίας Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα
ΜΓ Γκέτινγκεν
Η Μπασκετμπαλγκαμάινσαφτ Γκέτινγκεν (γερμανικά: Basketballgemeinschaft Göttingen) είναι γερμανικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Γκέτινγκεν. Το 2010, η ομάδα κέρδισε το EuroChallenge εναντίον της ρωσικής Κράσνιε Κρίλια. Η ομάδα είχε παίξει στη Δεύτερη Κατηγορία Γερμανίας σχεδόν κάθε σεζόν από την ίδρυσή της μέχρι τη σεζόν 2006-07, στην οποία έπαιξε στο Πρωτάθλημα Γερμανίας.
Ιστορία
Όταν η ΜΓ 74 Γκέτινγκεν προήχθη στο Πρωτάθλημα Γερμανίας (Μπούντεσλιγκα) το 2007, η επαγγελματική ομάδα διαχωρίστηκε από τον σύλλογο. Στην πρώτη σεζόν της στη Μπούντεσλιγκα, η Γκέτινγκεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό. Τα επόμενα χρόνια ο σύλλογος θα είχε εξαιρετικές επιδόσεις, με συνεχόμενες εμφανίσεις στα πλέι οφ. Τη σεζόν 2009-10, η Γκέτινγκεν έκανε το ντεμπούτο της στην Ευρώπη παίζοντας στο EuroChallenge. Η ομάδα άφησε αμέσως το σημάδι της καθώς κέρδισε τη διοργάνωση, με συνολικό ρεκόρ 13-3. Στο Final Four, το οποίο φιλοξένησε η Γκέτινγκεν, η ομάδα νίκησε στον τελικό τη ρωσική Κράσνιε Κρίλια με 83–75. Στις επόμενες δύο σεζόν ο σύλλογος έπαιξε επίσης στην Ευρώπη. Ωστόσο, κατά τη σεζόν 2011–12, η Γκέτινγκεν υποβιβάστηκε στη Δεύτερη Κατηγορία. Το 2014, η ομάδα επέστρεψε στη Μπούντεσλιγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκέτινγκεν Κατηγορία:Γερμανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1974
3225 Χόαγκ
Ο Χόαγκ (Hoag) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (την προς τον Ήλιο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1982 από το ζεύγος των Αμερικανών αστρονόμων Καρολίν και Γιουτζήν Σουμέικερ σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Άρθουρ Χόαγκ (1921-1999). Ο 3225 Χόαγκ ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ουγγαρίας.
Ο Χόαγκ είναι ένας από τους λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες. Επίσης, αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη κλίση της τροχιάς του ως προς την εκλειπτική, πάνω από 25 μοίρες, κάτι που θα καθιστούσε δαπανηρότερη μία πιθανή αποστολή διαστημοπλοίου από τη Γη προς αυτόν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χόαγκ εκτιμάται σε 12,8 χιλιόμετρα. Ο Χόαγκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες, 22 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα, μία ταχεία περιστροφή, ακόμα και για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χοαγκ
Σιεβιεροντονέτσκ
Το Σιεβιεροντονέτσκ (ουκρανικά: Сєвєродоне́цьк) ή Σιβερσκοντονέτσκ (ουκρανικά: Сіверськодоне́цьк) είναι πόλη στο Όμπλαστ του Λουχάνσκ της Ουκρανίας. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Σεβέρσκι Ντονέτς, περίπου 110 χλμ. βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα της Περιφέρειας, το Λουχάνσκ. Η πόλη της οποίας το όνομα προήλθε από τον προαναφερθέντα ποταμό έχει πληθυσμό 101.135 κατοίκων σύμφωνα με εκτίμηση του 2021. Ωστόσο από το Σάββατο 25 Ιουνίου 2022 βρίσκεται στα χέρια των Ρωσικών ενόπλων δυνάμεων,με τις Ουκρανικές Δυνάμεις να προσπαθούν να το ανακαταλάβουν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Ουκρανίας
Πουλημάτες Κέρκυρας
Οι Πουλημάτες είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 122 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Αρωνιάδα Ευρυτανίας
Η Αρωνιάδα είναι ημιορεινός οικισμός στο νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 470 μέτρων. Το χωριό βρίσκεται ανατολικά του Ταυρωπού (Μέγδοβας) και κοντά στη σιδερένια γέφυρα του Μέγδοβα της ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Απέχει 30 χλμ. βορειοδυτικά από το Καρπενήσι και 89 χλμ. βορειοανατολικά από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1951 ως μέρος της τότε κοινότητας Καλεσμένου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Άνω Καλεσμένο, το Καλεσμένο και το Μοναστηράκι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Καλεσμένου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπενησίου του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1 μόνο κάτοικο.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
3226 Πλίνιος
Ο Πλίνιος (Plinius) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,1. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρωμαίου φυσιοδίφη και συγγραφέα Πλινίου του Πρεσβύτερου και του ανεψιού του, Πλινίου του Νεότερου.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Πλινίου είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Πλινιος
TRT 3
Το TRT 3 είναι ένα τουρκικό κανάλι που μεταδίδει κυρίως αθλητικά. Ιδιοκτησιακά ανήκει στη TRT.
Εισαγωγή
Το TRT 3 ξεκίνησε τις δοκιμαστικές εκπομπές στις 2 Οκτωβρίου 1989 ως "3. Kanal" και είναι πλέον ο τρίτος τηλεοπτικός σταθμός της TRT. Τα προγράμματα του TRT 3 αποτελούνται κυρίως από αθλητικές μεταδόσεις. Εκτός αυτού, το TRT 3 μεταδίδει προγράμματα σε γλώσσες και διαλέκτους που εξακολουθούν να μιλούνται σήμερα στην καθημερινή ζωή του τουρκικού λαού.
Μετάδοση HD
200px|μικρογραφία|αριστερά|Το λογότυπο του TRT 3 HD Το TRT 3 HD ήταν το πρώτο κανάλι υψηλής ευκρίνειας του TRT για τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Ξεκίνησε στις 8 Αυγούστου 2008 και έκλεισε στις 24 Αυγούστου 2008.
Κατηγορία:Τουρκική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1989
Παρεκκλήσιο Αϊ-Γιαννάκη (Μυστράς)
Το Παρεκκλήσιο Αϊ-Γιαννάκη είναι βυζαντινό παρεκκλήσιο στο Μυστρά της Ελλάδας. Αποτελεί τμήμα του ευρύτερου αρχαιολογικού τόπου του Μυστρά, ο οποίος είναι χαρακτηρισμένος ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Το συγκεκριμένο παρεκκλήσιο ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου του Δεσποτάτου του Μορέως από την αριστοκράτισσα Kαλή Kαβαλασέα, η οποία στη συνέχεια εκάρη μοναχή υπό το όνομα Kαλλινίκη, ενώ είναι αφιερωμένο στον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Βρίσκεται εκτός των τειχών της καστροπολιτείας του Μυστρά, πλησίον της τοποθεσίας της Μαρμάρας.
Το παρεκκλήσιο, διαστάσεων 798 × 438 μέτρων, είναι μονοκάμαρο καμαροσκέπαστο με δύο ενισχυτικές ζώνες, οι οποίες ξεκινούν από το ύψος του εδάφους ως παραστάδες. Το 1908, υπέστη αναστηλωτικές εργασίες υπό τον καθηγητή Αδαμάντιο Αδαμαντίου, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την προσθήκη ξύλινης οροφής στην κατασκευή, η οποία, έως εκείνη την περίοδο, βρισκόταν σε ημιερειπωμένη κατάσταση. Το 1952, υπέστη αναστηλωτικές εργασίες υπό την Επιμελητεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Μυστρά, οι οποίες και οδήγησαν το παρεκκλήσιο στη σημερινή μορφή του, με την προσθήκη, μεταξύ άλλων, κυλινδρικού θόλου. Στο δυτικό τμήμα του παρεκκλησίου, ανευρέθηκαν κατάλοιπα υπέργειου οστεοφυλακίου. Εντός του εσωτερικού του, το παρεκκλήσιο ήταν διακοσμημένο με τοιχογραφίες, τμήματα μόνον εκ των οποίων, ωστόσο, έχουν διατηρηθεί έως σήμερα, κυρίως χρονολογούμενα από τον 15ο αιώνα. Ως θεματολογία, αποτελούν, μεταξύ άλλων, αναπαραστάσεις του Ιακώβου του Αδελφόθεου, του Αγίου Δημητρίου, της Γεννήσεως του Ιωάννη του Βαπτιστή, των Εισοδίων της Θεοτόκου, του Οσίου Νίκωνος του «Μετανοείτε», καθώς και της ίδιας της κτητορίσσης του παρεκκλησίου, Kαλής Kαβαλασέας, συνοδευόμενης από την κόρη της, Λασκαρίνα, και τον υιό της, Οδηγητριανό.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Πελοποννήσου Κατηγορία:Μυστράς
Βαρβάκειος Σχολή
Η Βαρβάκειος Πρότυπος Σχολή (σημερινή ονομασία Πρότυπο Γυμνάσιο & Γενικό Λύκειο Βαρβακείου Σχολής) είναι ένα από τα αρχαιότερα και ιστορικότερα σχολεία της Ελλάδας. Άρχισε να λειτουργεί το 1860 σε κτήριο που χτίστηκε με δαπάνη του εθνικού ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη, προς τιμή του οποίου ονομάστηκε η Σχολή.