cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυστρία
Μεσοβασιλεία (1246–1278)
Σε μια προσπάθεια να τερματιστεί η αναταραχή μια ομάδα Αυστριακών ευγενών προσκάλεσε τον βασιλιά της Βοημίας Ότακαρ Β΄ Přemysl, αδερφό του Βλαδίσλαου, να γίνει ηγεμόνας της Αυστρίας το 1251. Ο πατέρας του είχε προσπαθήσει να εισβάλει στην Αυστρία το 1250. Ο Ότακαρ στη συνέχεια προχώρησε σε συμμαχία με τους Μπάμπενμπεργκ, καθώς παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Λεοπόλδου ΣΤ' και ως εκ τούτου πιθανή διεκδικήτρια του θρόνου, το 1252. Υπέταξε τους εριστικούς ευγενείς και έγινε κυρίαρχος του μεγαλύτερου μέρους της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας, της Στυρίας και της Καρινθίας.
Ο Ότακαρ ήταν νομοθέτης και οικοδόμος. Μεταξύ των επιτευγμάτων του ήταν η ίδρυση του παλατιού Χόφμπουργκ στη Βιέννη. Ο Ότακαρ ήταν σε θέση να ιδρύσει μια νέα αυτοκρατορία, δεδομένης της αδυναμίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου Β' (1220–1250), ιδιαίτερα μετά το τέλος της δυναστείας των Χοενστάουφεν το 1254 με τον θάνατο του Κορράδου Δ΄ και την επακόλουθη αυτοκρατορική μεσοβασιλεία (1254–1273). Έτσι ο Ότακαρ προτάθηκε ως υποψήφιος για τον αυτοκρατορικό θρόνο, αλλά δεν τα κατάφερε.
Θρησκευτικές διώξεις
Κατά τη Μεσοβασιλεία η Αυστρία ήταν το σκηνικό έντονων διώξεων των αιρετικών από την Ιερά Εξέταση. Οι πρώτες περιπτώσεις εμφανίστηκαν το 1260 σε περισσότερες από σαράντα ενορίες στη νότια περιοχή του Δούναβη μεταξύ του Σαλτσκάμεργκουτ και του Δάσους της Βιέννης, και στράφηκαν κυρίως κατά των Βαλδένσιων.
Άνοδος των Αψβούργων και θάνατος του Ότακαρ (1273-1278)
Ο Ότακαρ διεκδίκησε ξανά τον Αυτοκρατορικό Θρόνο το 1273, όντας σχεδόν μόνος υποψήφιος στο κολέγιο των εκλεκτόρων. Αυτή τη φορά αρνήθηκε να δεχτεί την εξουσία του επιτυχόντα υποψηφίου, Ροδόλφου των Αψβούργων (αυτοκράτορας 1273–1291). Τον Νοέμβριο του 1274 η Αυτοκρατορική Δίαιτα στη Νυρεμβέργη αποφάσισε όλες οι κτήσεις του στέμματος που κατασχέθηκαν μετά τον θάνατο του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β' (1250) να αποκατασταθούν και ο βασιλιάς Ότακαρ Β΄ να απολογηθεί στη Δίαιτα επειδή δεν αναγνώρισε τον νέο αυτοκράτορα Ροδόλφο. Ο Ότακαρ αρνήθηκε είτε να εμφανιστεί είτε να αποκαταστήσει τα δουκάτα της Αυστρίας, της Στυρίας και της Καρινθίας με τη Μαρκία της Καρνιόλας, που είχε διεκδικήσει μέσω της πρώτης του συζύγου, κληρονόμου των Μπάμπενμπεργκ, και που τα είχε καταλάβει ενώ τα διεκδικούσε με έναν άλλο κληρονόμο των Μπάμπενμπεργκ, τον Μαργράβο Χέρμαν ΣΤ΄ του Μπάντεν.
Καθώς ο Ότακαρ είχε χάσει τα εδάφη του εκτός της Τσεχίας, ο Ροδόλφος του ξαναέδωσε το Βασίλειο της Βοημίας, αρραβώνιασε τη μικρότερη κόρη του Ιουδήθ των Αψβούργων (με τον γιο του Ότακαρ Βεγκέσλαος Β΄) και έκανε μια θριαμβευτική είσοδο στη Βιέννη. Ο Ότακαρ ωστόσο έθεσε ερωτήματα σχετικά με την εκτέλεση της συνθήκης, συνήψε συμμαχία με ορισμένους αρχηγούς των Πιαστ της Πολωνίας και εξασφάλισε την υποστήριξη αρκετών Γερμανών πριγκίπων, συμπεριλαμβανομένου και του Ερρίκου ΙΓ΄ της Κάτω Βαυαρίας. Για να αντιμετωπίσει αυτό τον συνασπισμό ο Ροδόλφος συνήψε συμμαχία με τον Βασιλιά Λαδίσλαο Δ' της Ουγγαρίας και έδωσε πρόσθετα προνόμια στους πολίτες της Βιέννης.
Στις 26 Αυγούστου 1278 οι αντίπαλοι στρατοί συναντήθηκαν στη Μάχη στο Μάρχφελντ, βορειοανατολικά της Βιέννης, όπου ο Ότακαρ ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Το Μαργραβιάτο της Μοραβίας υποτάχθηκε και η κυβέρνησή του εμπιστεύτηκε τους εκπροσώπους του Ροδόλφου αφήνοντας τη χήρα του Ότοκαρ Κουνιγκούντα της Γαλικίας τον έλεγχο μόνο της επαρχίας που περιβάλλει την Πράγα, ενώ ο νεαρός Βεγκέσλαος Β' αρραβωνιάστηκε και πάλι την Ιουδήθ.
Ο Ροδόλφος μπόρεσε έτσι να αναλάβει τον αποκλειστικό έλεγχο της Αυστρίας, ως Δούκας της Αυστρίας και της Στυρίας (1278–1282), που παρέμεινε υπό την κυριαρχία των Αψβούργων για περισσότερους από έξι αιώνες, μέχρι το 1918.
Η ίδρυση της δυναστείας των Αψβούργων: Δουκάτο της Αυστρίας (1278–1453)
Έτσι η Αυστρία και η Αυτοκρατορία περιήλθαν κάτω από ένα ενιαίο στέμμα των Αψβούργων και μετά από μερικούς αιώνες (1438) θα παρέμεναν σχεδόν συνεχώς έτσι (βλ. παρακάτω) μέχρι το 1806, όταν η αυτοκρατορία διαλύθηκε, αποφεύγοντας τις συχνές συγκρούσεις που είχαν συμβεί προηγουμένως.
Ο Ροδόλφος Α΄ και η πρωτοτοκία (1278-1358)
Ο Ροδόλφος Α' πέρασε αρκετά χρόνια για να παγιώσει την εξουσία του στην Αυστρία, βρίσκοντας κάποια δυσκολία να καθιερώσει την οικογένειά του ως διαδόχους ηγεμόνες της επαρχίας. Τελικά η εχθρότητα των πριγκίπων ξεπεράστηκε και μπόρεσε να κληροδοτήσει την Αυστρία στους δύο γιους του. Τον Δεκέμβριο του 1282, στη Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ, ο Ροδόλφος μεταβίβασε τα δουκάτα της Αυστρίας και της Στυρίας στους γιους του, Αλβέρτο Α' (1282–1308) και Ροδόλφο Β’(1282–1283) ως συγκυβερνήτες «από κοινού και μεμονωμένα» και έτσι έθεσε τα θεμέλια του Οίκου των Αψβούργων. Ο Ροδόλφος συνέχισε τις εκστρατείες του υποτάσσοντας και προσθέτοντας στις κτήσεις του και πέθανε το 1291, αφήνοντας όμως δυναστική αστάθεια στην Αυστρία, όπου συχνά το Δουκάτο της Αυστρίας μοιραζόταν μεταξύ των μελών της οικογένειας, και αποτυγχάνοντας να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον αυτοκρατορικό θρόνο για τους Δούκες της Αυστρίας και της Στυρίας.
Το συνενωμένο δουκάτο διήρκεσε μόνο ένα χρόνο έως ότου η Συνθήκη του Ραϊνφέλντεν (Rheinfelder Hausordnung) το 1283 καθιέρωσε τη σειρά διαδοχής των Αψβούργων. Καθιερώνοντας την πρωτοτοκία, ο τότε εντεκάχρονος δούκας Ροδόλφος Β' υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από όλα τα δικαιώματά του στους θρόνους της Αυστρίας και της Στυρίας προς όφελος του μεγαλύτερου αδελφού του Αλβέρτου Α'. Ενώ ο Ροδόλφος έπρεπε να αποζημιωθεί αυτό δεν συνέβη, πέθανε το 1290 και ο γιος του Ιωάννης δολοφόνησε στη συνέχεια τον θείο του Αλβέρτο Α' το 1308. Για μια σύντομη περίοδο ο Αλβέρτος Α' μοιράστηκε επίσης τα δουκάτα με τον Ροδόλφο Α΄ της Βοημίας (1298–1307) και τελικά ανέλαβε τον αυτοκρατορικό θρόνο το 1298.
Μετά τον θάνατο του Αλβέρτου Α' το δουκάτο πέρασε στον γιο του, Φρειδερίκο τον Ωραίο (1308–1330), αλλά όχι η αυτοκρατορία, τουλάχιστον μέχρι το 1314, όταν έγινε συγκυβερνήτης της αυτοκρατορίας με τον Λουδοβίκο Δ'. Ο Φρειδερίκος έπρεπε επίσης να μοιραστεί το δουκάτο με τον αδελφό του Λεοπόλδο Α' τον Ένδοξο (1308–1326). Ένας άλλος αδελφός του, ο Αλβέρτος Β' ο Xωλός (1330–1358) διαδέχθηκε τον Φρειδερίκο.
Ο Ροδόλφος Δ' και το Privilegium Maius (1358–1365)
Ο Ροδόλφος Δ' ο Ιδρυτής (1358–1365) ήταν ο πρώτος που διεκδίκησε τον τίτλο του Αρχιδούκα της Αυστρίας, μέσω του Privilegium Maius του 1359, που ήταν στην πραγματικότητα πλαστό και δεν αναγνωρίστηκε εκτός Αυστρίας μέχρι το 1453. Ωστόσο τον τοποθέτησε σε ίση μοίρα με τους άλλους πρίγκιπες-εκλέκτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Ροδόλφος ήταν ένας από τους πιο δραστήριους ηγεμόνες της εποχής του, εισάγοντας πολλά μέτρα και εξυψώνοντας τη σημασία της πόλης της Βιέννης.
Το 1363 ο Ροδόλφος Δ' εξαγόρασε την κομητεία του Τιρόλου από τη Μαργαρίτα του Τυρόλου. Έτσι η Αυστρία ήταν πλέον μια πολύπλοκη χώρα στις Ανατολικές Άλπεις, και αυτές οι περιοχές αναφέρονταν συχνά ως Κληρονομικά Εδάφη των Αψβούργων, καθώς και απλώς ως Αυστρία, αφού και οι Αψβούργοι άρχισαν να αποκτούν εδάφη μακριά από τα Κληρονομικά τους.
Aλβέρτος Γ΄ και Λεοπόλδος Γ΄: Ένας οίκος διαιρεμένος (1365–1457)
Σχεδόν ολόκληρος ο 15ος αιώνας ήταν μια σύγχυση περιουσιακών και οικογενειακών διαφορών, που αποδυνάμωσαν σημαντικά την πολιτική και οικονομική σημασία των εδαφών των Αψβούργων. Μόλις το 1453, επί της βασιλείας του Φρειδερίκου Γ΄ του Ειρηνοποιού (1457–1493), η χώρα (τουλάχιστον οι βασικές περιοχές της) θα ενοποιούνταν και πάλι. Οι αδερφοί του Ροδόλφου Δ', Αλβέρτος Γ' με την κοτσίδα και Λεοπόλδος Γ' ο Δίκαιος μάλωναν συνεχώς και τελικά συμφώνησαν να χωρίσουν το βασίλειο με τη Συνθήκη του Νόιμπεργκ το 1379, κάτι που επρόκειτο να οδηγήσει σε περαιτέρω σχίσματα αργότερα. Συνολικά αυτό είχε ως αποτέλεσμα τρεις ξεχωριστές επικράτειες.
Η γραμμή του Αλβέρτου (1379–1457)
Το 1379 ο Αλβέρτος Γ' διατήρησε την κυρίως Αυστρία στην κυριαρχία του μέχρι το 1395. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλβέρτος Δ' (1395-1404) και ο εγγονός του Αλβέρτος Ε' (1404-1439), που ανέκτησε τον αυτοκρατορικό θρόνο για τους Αψβούργους και μέσω των εδαφικών του κατακτήσεων θα γινόταν ένας από τους ισχυρότερους ηγεμόνες στην Ευρώπη, αν δεν είχε πεθάνει πρόωρα, αφήνοντας μόνο ένα διάδοχο, που γεννήθηκε τέσσερις μήνες μετά τον θάνατό του (Λαδίσλαος ο Υστερότοκος (1440–1457). Αντίθετα επωφελήθηκε ήταν ο κηδεμόνας του Λαδίσλαου και διάδοχος, ο Λεοπόλδιος Φρειδερίκος Ε' ο Ειρηνοποιός (1457–1493). Έχοντας εκλείψει η γραμμή του Αλβέρτου ο τίτλος πέρασε τώρα πίσω στους Λεοπόλδιους. Ο Φρειδερίκος γνώριζε τόσο πολύ τη δυνατότητα να είναι ο κηδεμόνας του νεαρού Λαδίσλαου που αρνήθηκε να τον αφήσει να κυβερνήσει ακόμη και όταν ενηλικιώθηκε (12 ετών στην Αυστρία εκείνη την εποχή) και έπρεπε να αναγκαστεί να τον αποδεσμεύσει από τις Αυστριακές Κτήσεις.
Η γραμμή του Λεοπόλδου(1379–1490)
Ο Λεοπόλδος Γ' κατέλαβε τις υπόλοιπες περιοχές, βασιλεύοντας μέχρι το 1386. Τον διαδέχθηκαν δύο από τους γιους του από κοινού, ο Γουλιέλμος ο Ευγενικός (1386-1406) και ο Λεοπόλδος Δ' ο Παχύς (1386-1411). Το 1402 συνέβη μια άλλη διάσπαση στο Δουκάτο, αφού ο Λεοπόλδος Γ' είχε τέσσερις γιους και ούτε ο Λεοπόλδος Δ΄ ούτε ο Γουλιέλμος είχαν κληρονόμους. Στη συνέχεια τα εναπομείναντα αδέρφια μοιράστηκαν την επικράτεια.
Ο Ερνέστος ο Σιδηρούς (1402-1424) κατέλαβε την Εσωτερική Αυστρία, ενώ ο Φρειδερίκος Δ' των Άδειων Τσεπών (1402-1439) κατέλαβε την Εξωτερική Αυστρία. Οταν ο Γουλιέλμος πέθανε το 1406, αυτό τέθηκε επίσημα σε ισχύ με δύο ξεχωριστές δουκικές γραμμές, την Πρεσβύτερη Γραμμή του Ερνέστου και τη Νεότερη Γραμμή του Τιρόλου αντίστοιχα.
Θρησκευτικές διώξεις
Η Ιερά Εξέταση ήταν επίσης ενεργή υπό τους Αψβούργους, ιδιαίτερα μεταξύ 1311 και 1315 όταν λειτούργησε στο Στάιρ, το Kρεμς, το Σανκτ Πέλτεν και τη Βιέννη. Ο Ιεροεξεταστής Πέτρους Τσβάικερ διεξήγαγε σοβαρές διώξεις στο Στάιρ, το Eνς, το Χάρτμπεργκ, το Σόπρον και τη Βιέννη μεταξύ 1391 και 1402. Το 1397 κάηκαν περίπου 80-100 Βαλδένσιοι μόνο στο Στάιρ, για τους οποίους αναγέρθηκε μνημείο το 1997.
Δουκάτο και Βασίλειο
Επί του Δουκάτου των Αψβούργων υπήρχαν 13 Δούκες στη σειρά, από τους οποίους οι τέσσερις στέφθηκαν επίσης Βασιλιάδες της Γερμανίας, ο Ροδόλφος Α', ο Αλβέρτος Α', ο Φρειδερίκος ο Ωραίος και ο Αλβέρτος Ε' (Αλβέρτος Β' ως Βασιλιάς της Γερμανίας), αν και κανένας δεν αναγνωρίστηκε ως Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Πάπα.
Όταν ο Δούκας Αλβέρτος Ε' (1404-1439) εξελέγη αυτοκράτορας το 1438 (ως Αλβέρτος Β'), ως διάδοχος του πεθερού του Σιγισμούνδου του Λουξεμβούργου (1433-1437), το αυτοκρατορικό στέμμα επέστρεψε για άλλη μια φορά στους Αψβούργους. Αν και ο ίδιος ο Αλβέρτος βασίλεψε μόνο για ένα χρόνο (1438–1439), από τότε όλοι οι αυτοκράτορας ήταν Αψβούργοι (με μία μόνο εξαίρεση: τον Κάρολο Ζ΄ 1742–1745) και οι ηγεμόνες της Αυστρίας ήταν επίσης Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι τη διάλυσή της το 1806.
Φρειδερίκος Ε' (1453–1493): Αναβάθμιση του δουκάτου
Ο Φρειδερίκος Ε' (Δούκας 1424, Αρχιδούκας 1453, πέθανε το 1493) ο Ειρηνοποιός (Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Γ' 1452--1493) επιβεβαίωσε το Privilegium Maius του Ροδόλφου Δ' το 1453 και έτσι η Αυστρία έγινε επίσημο αρχιδούκάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το επόμενο βήμα της ανάδειξής της στην Ευρώπη, και ο Λαδίσλαος ο Υσυερότοκος (1440–1457) έγινε ο πρώτος επίσημος αρχιδούκας για μια σύντομη περίοδο, γιατί πέθανε λίγο αργότερα. Το έγγραφο ήταν πλαστό, υποτίθεται γραμμένο από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α' και "ανακαλύφθηκε ξανά". Ο Φρειδερίκος είχε ξεκάθαρο κίνητρο γι' αυτό. Ήταν Αψβούργος, ήταν Δούκας της Εσωτερικής Αυστρίας εκτός από αυτοκράτορας και, μέχρι τον προηγούμενο χρόνο, ήταν κηδεμόνας του νεαρού Δούκα της Κάτω Αυστρίας Λαδίσλαου. Περίμενε επίσης να κληρονομήσει τον τίτλο του Λαδίσλαου, και το έκανε όταν εκείνος πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα και έγινε ο δεύτερος Αρχιδούκας.
Συγκριτικά η εξουσία του αυτοκράτορα στη μοναρχία δεν ήταν μεγάλη, καθώς πολλές άλλες αριστοκρατικές δυναστείες επιδίωκαν τη δική τους πολιτική εξουσία εντός και εκτός της μοναρχίας. Ωστόσο ο Φρειδερίκος, αν και αδύναμος, ακολούθησε ένα σκληρό και αποτελεσματικό κανόνα. Επιδίωξε την εξουσία μέσω δυναστικών συμμαχιών. Το 1477 ο Μαξιμιλιανός (Αρχιδούκας και Αυτοκράτορας 1493–1519), μοναχογιός του Φρειδερίκου, παντρεύτηκε τη Μαρία, Δούκισσα της Βουργουνδίας, αποκτώντας έτσι τις περισσότερες από τις Κάτω Χώρες για την οικογένεια. Η στρατηγική σημασία αυτής της συμμαχίας ήταν ότι η Βουργουνδία, που βρισκόταν στα δυτικά σύνορα της αυτοκρατορίας, έδειχνε επεκτατικές τάσεις και ήταν εκείνη την εποχή ένα από τα πλουσιότερα και ισχυρότερα από τα δυτικοευρωπαϊκά έθνη-κράτη, με εδάφη που εκτείνονταν από τον νότο της Γαλλίας ως τη Βόρεια Θάλασσα.
Η συμμαχία δεν επιτεύχθηκε χωρίς κόστος, αφού η Γαλλία, που διεκδικούσε επίσης τη Βουργουνδία, αμφισβήτησε αυτήν την απόκτηση και ο Μαξιμιλιανός έπρεπε να υπερασπιστεί τα εδάφη της νέας συζύγου του από τον Λουδοβίκο ΙΔ', συνάπτοντας τελικά με τον θάνατο της Μαρίας το 1482 τη Συνθήκη του Αράς. Οι σχέσεις με τη Γαλλία παρέμειναν τεταμένες και ο Λουδοβίκος ΙΔ' ηττήθηκε στη μάχη του Γκινεγκάτ το 1479. Τα ζητήματα με τη Γαλλία επιλύθηκαν μόλις το 1493 με τη Συνθήκη του Σανλί, όταν είχε γίνει αυτοκράτορας ο Μαξιμιλιανός.
Αυτό και οι μετέπειτα δυναστικές συμμαχίες του Μαξιμιλιανού οδήγησαν στο ρητό:
Bella gerant alii, tu felix Austria nube,
''Nam quae Mars aliis, dat tibi regna Venus Άσε τους άλλους να κάνουν πόλεμο, αλλά εσύ, ευτυχισμένη Αυστρία, παντρέψου, γιατί για εκείνα τα βασίλεια που δίνει ο Άρης σε άλλους, εσένα στα δίνει η Αφροδίτη
που έγινε σύνθημα της δυναστείας. Η βασιλεία του Φρειδερίκου ήταν κομβική για την αυστριακή ιστορία. Ένωσε τα εδάφη του πυρήνα της χώρας, απλώς επιβιώνοντας από την υπόλοιπη οικογένειά του. Το 1439, όταν πέθανε ο Αλβέρτος Ε' και οι ευθύνες και για τις δύο βασικές περιοχές βάρυναν τον Φρειδερίκο, εδραίωσε συστηματικά τη βάση της εξουσίας του. Το επόμενο έτος (1440) πήγε στη Ρώμη ως Βασιλιάς της Γερμανίας με τον κηδεμονευόμενό του Λαδίσλαο τον τελευταίο Αλβερτίνο δούκα, και όταν στέφθηκε στη Ρώμη το 1452 ήταν όχι μόνο ο πρώτος Αψβούργος αλλά και ο τελευταίος Γερμανός βασιλιάς που στέφθηκε στη Ρώμη από τον Πάπα.
Η δυναστεία ήταν πλέον καθ' οδόν για να γίνει παγκόσμια δύναμη. Η έννοια του pietas austriacae (το θεϊκό καθήκον να κυβερνά) που είχε προέλθει από τον Ροδόλφο Α', αλλά αναδιατυπώθηκε από τον Φρειδερίκο ως A.E.I.O.U., Alles Erdreich ist Österreich untertan ή Austriae est imperare orbi universo (το πεπρωμένο της Αυστρίας είναι να κυβερνά τον κόσμο), συμβόλιζε την Αυστριακή εξουσία. Ωστόσο δεν εξελίχθηκαν όλα ομαλά για τον Φρειδερίκο. Ο Αυστροουγγρικός Πόλεμος (1477–1488) είχε ως αποτέλεσμα ο Ούγγρος Βασιλιάς Ματθίας Κορβίνος να εγκατασταθεί στη Βιέννη το 1485 μέχρι τον θάνατό του το 1490. Η Ουγγαρία κατέλαβε ολόκληρη την Ανατολική Αυστρία. και ο Φρειδερίκος βρέθηκε με μια περιοδεύουσα αυλή, κυρίως στο Λιντς, την πρωτεύουσα της Άνω Αυστρίας.
Mαξιμιλιανός Α΄ (1493–1519): Επανένωση
Ο Μαξιμιλιανός Α' μοιράστηκε την εξουσία με τον πατέρα του κατά το τελευταίο έτος της βασιλείας του Φρειδερίκου, εκλεγόμενος Βασιλιάς της Γερμανίας το 1486. Με την απόκτηση των εδαφών της γραμμής του Τιρόλου των Αψβούργων το 1490 επανένωσε τελικά όλα τα αυστριακά εδάφη, διαιρεμένα από το 1379. Χρειάστηκε επίσης να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της Ουγγαρίας όταν πέθανε ο Ματθίας Α' το 1490. Ο Μαξιμιλιανός κατέκτησε εκ νέου τα χαμένα εδάφη της Αυστρίας και συνήψε ειρήνη με τον διάδοχο του Ματθία Βλαδίσλαο με τη Συνθήκη του Πρέσμπουργκ το 1491. Ωστόσο το δυναστικό μοτίβο διαίρεσης και ενοποίησης θα επαναλαμβανόταν με τον καιρό. Με ασταθή σύνορα ο Μαξιμιλιανός βρήκε το Ίνσμπρουκ στο Τιρόλο ένα ασφαλέστερο μέρος για πρωτεύουσα, ανάμεσα στα βουργουνδικά και αυστριακά εδάφη του, αν και σπάνια βρισκόταν σε οποιοδήποτε μέρος για πολύ καιρό, έχοντας πλήρη επίγνωση του πώς ο πατέρας του είχε επανειλημμένα πολιορκηθεί στη Βιέννη.
Ωστόσο το Tu felix Austria nube ήταν ίσως περισσότερο ρομαντικό παρά αυστηρά ρεαλιστικό, αφού ο Μαξιμιλιανός δεν άργησε να κάνει πόλεμο όταν αυτό ταίριαζε στον σκοπό του. Έχοντας τακτοποιήσει τα θέματα με τη Γαλλία το 1493 σύντομα ενεπλάκη στους μακροχρόνιους Ιταλικούς Πολέμους κατά της Γαλλίας (1494–1559). Εκτός από τους πολέμους κατά των Γάλλων υπήρξαν και οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Ελβετίας. Ο Πόλεμος της Σουαβίας του 1499 σηματοδότησε την τελευταία φάση αυτού του αγώνα κατά των Αψβούργων. Μετά την ήττα στη Μάχη του Ντόρναχ το 1499 η Αυστρία αναγκάστηκε να αναγνωρίσει με τη Συνθήκη της Βασιλείας το 1499 την ανεξαρτησία της Ελβετίας, που τελικά επισημοποιήθηκε με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648. Αυτό ήταν σημαντικό καθώς οι Αψβούργοι είχαν προέλθει από την Ελβετία, η πατρογονική τους κατοικία ήταν το Κάστρο των Αψβούργων στο Καντόνι του Άαργκαου.
Στην εσωτερική πολιτική ο Μαξιμιλιανός ξεκίνησε μια σειρά μεταρρυθμίσεων με τη Δίαιτα της Βορμς το 1495, κατά την οποία το Αυτοκρατορικό Δικαστήριο (Reichskammergericht) εγκαινιάστηκε ως το ανώτατο δικαστήριο. Ένας άλλος νέος θεσμός του 1495 ήταν το Reichsregiment ή Αυτοκρατορική κυβέρνηση, που συνήλθε στη Νυρεμβέργη. Αυτή η προκαταρκτική άσκηση στη δημοκρατία απέτυχε και διαλύθηκε το 1502. Οι προσπάθειες για τη δημιουργία ενός ενοποιημένου κράτους δεν ήταν πολύ επιτυχημένες, αλλά μάλλον επανεμφανίστηκαν η ιδέα των τριών τμημάτων της Αυστρίας που υπήρχαν πριν από την ενοποίηση του Φρειδερίκου και του Μαξιμιλιανού.
Ελλείψει κεφαλαίων για τα διάφορα σχέδιά του βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε οικογένειες τραπεζιτών όπως οι Φούγκερ και αυτοί οι τραπεζίτες ήταν που δωροδόκησαν τους πρίγκιπες εκλέκτορες για να επιλέξουν τον εγγονό του Μαξιμιλιανού, Κάρολο, ως διάδοχό του. Μια παράδοση που κατάργησε ήταν το έθιμο αιώνων σύμφωνα με το οποίο ο Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας έπρεπε να στεφθεί από τον Πάπα στη Ρώμη. Μη μπορώντας να φτάσει στη Ρώμη, λόγω της εχθρότητας των Βενετών, το 1508 ο Μαξιμιλιανός, με τη σύμφωνη γνώμη του Πάπα Ιούλιου Β', πήρε τον τίτλο Erwählter Römischer Kaiser («Εκλεγμένος Ρωμαίος Αυτοκράτορας»). Έτσι ο πατέρας του Φρειδερίκος ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας που στέφθηκε από τον Πάπα στη Ρώμη.
Κάρολος Α΄ και Φερδινάνδος Α΄ (1519-1564)
Έχοντας κληρονομήσει τις κτήσεις του πατέρα του το 1506 ήταν ήδη ένας ισχυρός ηγεμόνας με εκτεταμένες περιοχές. Με τον θάνατο του Μαξιμιλιανού αυτές οι περιοχές έγιναν αχανείς. Ήταν πλέον ηγεμόνας τριών από τις κορυφαίες δυναστείες της Ευρώπης—του Οίκου των Αψβούργων της ομώνυμης μοναρχίας, του Οίκου των Βαλουά-Βουργουνδίας των Βουργουνδικών Κάτω Χωρών και του Οίκου της Τραστάμαρα των Στεμμάτων της Καστίλλης και της Αραγωνίας. Αυτό τον έκανε κυρίαρχο εκτεταμένων εδαφών στην Κεντρική, Δυτική και Νότια Ευρώπη. και τις ισπανικές αποικίες στην Αμερική και την Ασία. Ως ο πρώτος βασιλιάς που κυβέρνησε την Καστίλλη, το Λεόν και την Αραγωνία ταυτόχρονα μόνος του, έγινε ο πρώτος Βασιλιάς της Ισπανίας. Η αυτοκρατορία του εκτεινόταν σχεδόν σε τέσσερα εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα σε όλη την Ευρώπη, την Άπω Ανατολή και την Αμερική.
Μια σειρά προκλήσεων βρέθηκαν στον δρόμο του Καρόλου και επρόκειτο να διαμορφώσουν την ιστορία της Αυστρίας για πολύ καιρό ακόμη. Αυτές ήταν η Γαλλία, η εμφάνιση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα ανατολικά της και ο Μαρτίνος Λούθηρος (βλ. παρακάτω).
Οταν ο Φερδινάνδος κληρονόμησε επίσης τον τίτλο του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον αδελφό του το 1558, οι Αψβούργοι είχαν ουσιαστικά μετατρέψει το κατόπιν εκλογής αξίωμα σε de fact κληρονομικό. Ο Φερδινάνδος συνέχισε την παράδοση των δυναστικών γάμων όταν παντρεύτηκε την Άννα της Βοημίας και της Ουγγαρίας το 1521, προσθέτοντας ουσιαστικά αυτά τα δύο βασίλεια στις κτήσεις των Αψβούργων, μαζί με τις γειτονικές περιοχές της Μοραβίας, της Σιλεσίας και της Λουσατίας. Αυτό τέθηκε σε ισχύ όταν ο αδελφός της Άννας Λουδοβίκος Β', Βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Βοημίας (και συνεπώς της δυναστείας των Γιαγκελλόνων) σκοτώθηκε χωρίς κληρονόμο στη [[Μάχη του Μόχατς το 1526 κατά του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και των Οθωμανών. Ωστόσο το 1538 το Βασίλειο της Ουγγαρίας χωρίστηκε σε τρία μέρη:
Η εκλογή του Φερδινάνδου αυτοκράτορα το 1558 επανένωσε τα αυστριακά εδάφη. Χρειάστηκε να αντιμετωπίσει εξεγέρσεις στις κτήσεις του, θρησκευτικές αναταραχές, οθωμανικές επιδρομές και ακόμη και ανταγωνισμό για τον ουγγρικό θρόνο από τον Ιωάννη Σιγισμούνδο Ζαπόλυα. ΟΙ κτήσεις του δεν ήταν σε καμία περίπτωση οι πιο πλούσιες των Αψβούργων, αλλά κατάφερε να αποκαταστήσει την εσωτερική τάξη και να κρατήσει μακριά τους Τούρκους, διευρύνοντας τα σύνορά του και δημιουργώντας μια κεντρική διοίκηση.
Όταν ο Φερδινάνδος πέθανε το 1564 τα εδάφη μοιράστηκαν ξανά μεταξύ των τριών γιων του, πρόνοια που είχε λάβει από το 1554. μικρογραφία|200px|αριστερά|Ο θυρεός του αυτοκρατορικού οίκου των Αψβούργων το 1605 μικρογραφία|αριστερά|200px|Η μάχη της Βιέννης το [[1683 αναχαίτισε την προέλαση των Οθωμανών στην Ευρώπη]]
Η Αυστρία κατά τη Μεταρρύθμιση και την Αντιμεταρρύθμιση (1517–1564)
Όταν ο Μαρτίνος Λούθηρος θυροκόλλησε τις 95 Θέσεις του στην πόρτα της Εκκλησίας του Κάστρου στη Βιτεμβέργη το 1517, αμφισβήτησε την ίδια τη βάση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον Καθολικό Χριστιανισμό και, ως εκ τούτου, την ηγεμονία των Αψβούργων. Μετά την εξέταση και την καταδίκη του Λούθηρου από τον Αυτοκράτορα Κάρολο Ε' στη Δίαιτα της Βορμς το 1521, ο Λουθηρανισμός και η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση εξαπλώθηκαν γρήγορα στα εδάφη των Αψβούργων. Προσωρινά απαλλαγμένος από τον πόλεμο με τη Γαλλία με τη Συνθήκη του Καμπραί του 1529 και την καταγγελία της απαγόρευσης του Λούθηρου από τους Προτεστάντες πρίγκιπες στο Σπάιερ εκείνο το έτος, ο Αυτοκράτορας επανεξέτασε το θέμα στη συνέχεια στη Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ το 1530, οπότε είχε λάβει διαστάσεις.
Με την οθωμανική απειλή να αυξάνεται (βλ. παρακάτω), έπρεπε να διασφαλίσει ότι δεν θα αντιμετώπιζε ένα μεγάλο σχίσμα εντός του Χριστιανισμού. Αντέκρουσε τις λουθηρανικές θέσεις (Ομολογία της Αυγούστας) (Confessio Augustana) με την Confutatio Augustana και εξέλεξε τον Φερδινάνδο Βασιλιά των Ρωμαίων (δηλ. της Γερμανίας) στις 5 Ιανουαρίου 1531, εξασφαλίζοντας τη διαδοχή του ως Καθολικού μονάρχη. Σε απάντηση οι προτεστάντες πρίγκιπες και οι κτήσεις σχημάτισαν με τη γαλλική υποστήριξη τη Σμαλκαλδική Ένωση τον Φεβρουάριο του 153. Περαιτέρω τουρκικές επιθέσεις το 1532 (που τον ανάγκασαν να ζητήσει βοήθεια από τους Προτεστάντες) και άλλοι πόλεμοι εμπόδισαν τον αυτοκράτορα να αναλάβει περαιτέρω δράση σε αυτό το μέτωπο μέχρι το 1547, όταν τα αυτοκρατορικά στρατεύματα νίκησαν την Ένωση στη Μάχη του Μύλμπεργκ, επιτρέποντάς του να επιβάλει για άλλη μια φορά τον Καθολικισμό.
Το 1541 η έκκληση του Φερδινάνδου προς τους στρατηγούς των κτήσεων για βοήθεια κατά των Τούρκων αντιμετώπισε το αίτημα για θρησκευτική ανοχή. Ο θρίαμβος του 1547 αποδείχθηκε βραχύβιος με τις γαλλικές και προτεσταντικές δυνάμεις να αμφισβητούν ξανά τον αυτοκράτορα το 1552 με αποκορύφωμα την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ το 1555. Εξαντλημένος ο Κάρολος άρχισε να αποσύρεται από την πολιτική και να παραδίδει τα ηνία. Ο προτεσταντισμός είχε αποδειχθεί πολύ σταθερά εδραιωμένος για να μπορέσει να ξεριζωθεί.
Η Αυστρία και οι άλλες κληρονομικές επαρχίες των Αψβούργων (και η Ουγγαρία και η Βοημία επίσης) επηρεάστηκαν πολύ από τη Μεταρρύθμιση, αλλά με εξαίρεση το Τιρόλο τα αυστριακά εδάφη απέρριψαν τον Προτεσταντισμό. Αν και οι ίδιοι οι ηγεμόνες των Αψβούργων παρέμειναν καθολικοί, οι μη αυστριακές επαρχίες μεταστράφηκαν σε μεγάλο βαθμό στον Λουθηρανισμό, που τον ανέχτηκε σε μεγάλο βαθμό ο Φερδινάνδος Α'.
Η απάντηση των Καθολικών στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση ήταν μια συντηρητική, που όμως αντιμετώπισε τα ζητήματα που έθεσε ο Λούθηρος. Το 1545 η μακροχρόνια Σύνοδος του Τρέντο άρχισε το έργο της για μεταρρυθμίσεις και μια Αντιμεταρρύθμιση στις κτήσεις των Αψβούργων. Η Σύνοδος συνεχίστηκε κατά διαστήματα μέχρι το 1563. Ο Φερδινάνδος και οι Αυστριακοί Αψβούργοι ήταν πολύ πιο ανεκτικοί από τους Ισπανούς συναδέλφους τους και η διαδικασία ξεκίνησε στο Τρέντο. Ωστόσο οι προσπάθειές του για συμφιλίωση στη Σύνοδο το 1562 απορρίφθηκαν και παρόλο που υπήρχε μια καθολική αντεπίθεση στα εδάφη των Αψβούργων από τη δεκαετία του 1550, βασίστηκε στην πειθώ, μια διαδικασία της οποίας ηγήθηκαν οι Ιησουίτες και ο Πέτερ Κανίσιους. Ο Φερδινάνδος εξέφρασε βαθιά λύπη για την αποτυχία να συμβιβάσει τις θρησκευτικές διαφορές πριν από τον θάνατό του (1564).
Η άφιξη των Οθωμανών (1526-1562)
Όταν ο Φερδινάνδος Α΄ παντρεύτηκε νύφη από την Ουγγρική δυναστεία το 1521, η Αυστρία αντιμετώπισε για πρώτη φορά τη δυτική οθωμανική επέκταση που είχε έρθει για πρώτη φορά σε σύγκρουση με την Ουγγαρία τη δεκαετία του 1370. Το θέμα έληξε όταν ο αδερφός της συζύγου του Άννας, ο νεαρός βασιλιάς Λουδοβίκος, σκοτώθηκε πολεμώντας τους Τούρκους υπό τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή στη Μάχη του Μόχατς το 1526 και ο τίτλος πέρασε στον Φερδινάνδο. Η χήρα του Λουδοβίκου Μαρία διέφυγε για να ζητήσει προστασία από τον Φερδινάνδο.
Εκ νέου διαίρεση των εδαφών των Αψβούργων (1564–1620)
Ο Φερδινάνδος Α' είχε τρεις γιους που επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση και ακολούθησε την δυνητικά καταστροφική παράδοση των Αψβούργων να μοιράζει τα εδάφη του μεταξύ τους μετά τον θάνατό του το 1564. Αυτό αποδυνάμωσε σημαντικά την Αυστρία, ιδιαίτερα ενόψει της οθωμανικής επέκτασης. Επανενώθηκαν ξανά μόλις το 1620 επί της βασιλείας του Φερδινάνδου Γ' (Αρχιδούκας 1590-1637) — αν και για λίγο μέχρι το 1623. Μόλις το 1665, υπό τον Λεοπόλδο Α', τα αυστριακά εδάφη ενώθηκαν οριστικά.
Τα επόμενα λοιπόν 60 χρόνια η μοναρχία των Αψβούργων ήταν χωρισμένη σε τρεις επικράτειες:
Ως μεγαλύτερος γιο, στον Μαξιμιλιανό Β' και στους γιους του παραχωρήθηκε ο «πυρήνας» των εδαφών της Κάτω και Άνω Αυστρίας. Καθώς ο Φερδινάνδος Β' πέθανε χωρίς απόγονο, τα εδάφη του επανήλθαν στον πυρήνα μετά τον θάνατό του το 1595, στη συνέχεια υπό τον Ροδόλφο Ε' (1576–1608), τον γιο του Μαξιμιλιανού Β'.
Τον Μαξιμιλιανό Β' διαδέχτηκαν τρεις από τους γιους του, κανένας από τους οποίους δεν άφησε απογόνους, έτσι η γραμμή εξέλιπε το 1619 μετά την παραίτηση του Αλβέρτου Ζ' (1619-1619). Έτσι ο γιος του Καρόλου Β' Φερδινάνδος Γ' κληρονόμησε όλα τα εδάφη των Αψβούργων. Ωστόσο έχασε αμέσως τη Βοημία, που επαναστάτησε το 1619 και βρέθηκε για λίγο (1619–1620) υπό την κυριαρχία του Φρειδερίκου Α΄. Έτσι όλες οι χώρες περιήλθαν πάλι υπό έναν ηγεμόνα το 1620 όταν ο Φερδινάνδος Γ΄ εισέβαλε στη Βοημία και νίκησε τον Φρειδερίκο Α΄.
Αν και κανονικά θέση κατόπιν εκλογής, το αξίωμα του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πέρασε από τον Μαξιμιλιανό Β' και τους δύο γιους του (Ροδόλφο Ε' και Ματθία) που τον διαδέχθηκαν. Ο Αλβέρτος Ζ΄ ήταν Αρχιδούκας για λίγους μόνο μήνες πριν παραιτηθεί υπέρ του Φερδινάνδου Γ΄, που έγινε επίσης αυτοκράτορας.
"Κάτω Αυστρία"
Ο Ροδόλφος Ε' (Αρχιδούκας, Αυτοκράτορας Ροδόλφος Β' 1576–1612), ο μεγαλύτερος γιος του Μαξιμιλιανού, μετέφερε την πρωτεύουσά του από τη Βιέννη στον ασφαλέστερο τόπο της Πράγας, εν όψει της οθωμανικής απειλής. Διακρίθηκε ως μεγάλος προστάτης των τεχνών και των επιστημών, αλλά ως ανεπαρκής κυβερνήτης. Μεταξύ των κληροδοτημάτων του είναι το Αυτοκρατορικό Στέμμα των Αψβούργων. Προτίμησε να μοιράσει τις ευθύνες του ανάμεσα στα πολλά αδέρφια του (εκ των οποίων τα έξι έζησαν και μετά την ενηλικίωση), οδηγώντας σε μια μεγάλη ετερογένεια των πολιτικών σε όλες τις χώρες. Μεταξύ αυτών των αναθέσεων ήταν του Κυβερνήτη της Αυστρίας στον μικρότερο αδελφό του Ματθία το 1593.
Με την απόκτηση της "Άνω Αυστρίας" το 1595 οι εξουσίες του αυξήθηκαν σημαντικά, αφού τα υπόλοιπα εδάφη της Εσωτερικής Αυστρίας ήταν στα χέρια του Φερδινάνδου Γ' που ήταν τότε μόλις 17 ετών. Ωστόσο παρέδωσε τη διοίκηση στον Μαξιμιλιανό Γ', άλλο νεότερο αδερφό του. Το 1593 υποκίνησε μια νέα σύγκρουση με τους Οθωμανούς, που είχαν ξαναρχίσει τις επιδρομές το 1568, το λεγόμενο Μακρύ ή Δεκαπενταετή Πόλεμο του 1593 έως το 1606. Απρόθυμος να συμβιβαστεί και οραματιζόμενος μια νέα σταυροφορία τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά και οι εξαντλημένοι Ούγγροι εξεγέρθηκαν το 1604. Το ουγγρικό πρόβλημα επιδεινώθηκε περαιτέρω από τις προσπάθειες επιβολής εκεί μιας αντιμεταρρύθμισης. Για αυτό παρέδωσε την Ουγγαρία στον Ματθία, που συνήψε τη Συνθήκη της Βιέννης με τους Ούγγρους και την Ειρήνη του Ζιτβάτοροκ με τους Τούρκους το 1606, και η Τρανσυλβανία έγινε ανεξάρτητη και προτεσταντική.
Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν σε σύγκρουση (Bruderzwist) μεταξύ των αδελφών.Ο Μέλχιορ Κλεσλ δημιούργησε μια συνωμοσία των αρχιδουκών για να εξασφαλίσει την επικράτηση του Ματθία. Το 1608 ο Ροδόλφος παραχώρησε μεγάλο μέρος της επικράτειάς του στον τελευταίο. Περαιτέρω σύγκρουση οδήγησε τον Ματθία να φυλακίσει το 1611 τον αδελφό του, που πλέον στερήθηκε κάθε εξουσία εκτός από τον κενό τίτλο του αυτοκράτορα, πέθανε τον επόμενο χρόνο και τον διαδέχθηκε ο Ματθίας.
Έτσι ο Ματθίας έγινε Αρχιδούκας το 1608 και Αυτοκράτορας το 1612, μέχρι τον θάνατό του το 1619. Η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από σύγκρουση με τον μικρότερο αδελφό του Μαξιμιλιανό Γ', που ήταν πιο αδιάλλακτος Καθολικός και υποστήριξε τον εξίσου φανατικό Φερδινάνδο Β' της "Εσωτερικής Αυστρίας" ως διάδοχο, έχοντας υπηρετήσει ως αντιβασιλέας του μεταξύ 1593 και 1595, πριν αναλάβει την «Άνω Αυστρία». Οι συγκρούσεις αποδυνάμωσαν τους Αψβούργους σε σχέση τόσο με τις κτήσεις τους όσο και με τα προτεσταντικά συμφέροντα. Ο Ματθίας μετέφερε την πρωτεύουσα στη Βιέννη από την Πράγα και εξασφάλισε περαιτέρω ειρήνη από την Τουρκία με μια συνθήκη το 1615. Εν τω μεταξύ ο θρησκευτικός ζήλος στην αυτοκρατορία αυξανόταν, και ακόμη και ο Κλεσλ μέχρι τότε Επίσκοπος Βιέννης (1614) και Καρδινάλιος (1615) θεωρείτο πολύ μετριοπαθής από εξτρεμιστές Καθολικούς, συμπεριλαμβανομένου του Φερδινάνδου Β'. Ο πόλεμος πλανιόταν στον αέρα και η επίθεση σε δύο κρατικούς αξιωματούχους στην Πράγα στις 23 Μαΐου 1618 (Η Εκπαραθύρωση της Πράγας) έμελλε να πυροδοτήσει τον πόλεμο. Ο Ματθίας, όπως και ο αδελφός του Ροδόλφος, απομονωνόταν όλο και περισσότερο από τον Φερδινάνδο που είχε φυλακίσει τον Κλεσλ.
Ο επόμενος αδελφός στη σειρά για τη διαδοχή το 1619 ήταν ο Αλβέρτος Ζ', αλλά πείστηκε να παραιτηθεί υπέρ του Φερδινάνδου Β' μέσα σε λίγους μήνες.
Mεταρρύθμιση και Αντιμεταρρύθμιση
Η θρησκεία έπαιξε μεγάλο ρόλο στην πολιτική αυτής της περιόδου και ακόμη και η ανεκτικότητα είχε τα όριά της μπροστά στις ασυμβίβαστες απαιτήσεις και των δύο στρατοπέδων. Καθώς πλησίαζε h τουρκική απειλή ο Μαξιμιλιανός Β' επρόκειτο να συνεχίσει την πολιτική ανεκτικότητας και συμφιλίωσης του πατέρα του, χορηγώντας Assekuration (νομιμοποίηση του προτεσταντισμού για τους ευγενείς) το 1571, όπως έκανε kai ο Κάρολος Β' με τη Religionspazifikation το 1572, ενώ στο μακρινό Τιρόλο o Φερδινάνδος Β΄ μπορούσε να είναι πιο επιθετικός. Την πολιτική του Μαξιμιλιανού Β' συνέχισαν οι γιοι του, Ροδόλφος Ε' και Ματuίας. Η δύναμη της Μεταρρύθμισης στην Άνω Αυστρία αμβλύνθηκε από εσωτερικά σχίσματα, ενώ στην Κάτω Αυστρία ο Mέλχιορ Κλεσλ ηγήθηκε μιας σθεναρής απάντησης των Καθολικών, εκδιώκοντας προτεστάντες ιεροκήρυκες και προωθώντας τον επαναπροσηλυτισμό. Μια περαιτέρω παραχώρηση από τον Κάρολο Β' το 1578, η Brucker Pazifikation, συνάντησε μεγαλύτερη αντίσταση.
Η Καθολική Αναγέννηση ξεκίνησε σοβαρά το 1595 όταν ενηλικιώθηκε ο Φερδινάνδος Β΄, που είχε εκπαιδευθεί στους Ιησουίτες. Είχε διαδεχτεί τον πατέρα του Κάρολο Β' στην Εσωτερική Αυστρία το 1590 και κατέστελλε δυναμικά την αίρεση στις επαρχίες που κυβερνούσε. Οι Επιτροπές της Μεταρρύθμισης ξεκίνησαν μια διαδικασία αναγκαστικού επανεκκαθολικισμού και το 1600 επιβλήθηκε στο Γκρατς και στο Κλάγκενφουρτ. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους Αυστριακούς ηγεμόνες ο Φερδινάνδος Β' δεν ανησυχούσε για την επίδραση της θρησκευτικής σύγκρουσης στην ικανότητά του να αντισταθεί στους Οθωμανούς. Η Αντιμεταρρύθμιση επρόκειτο να συνεχιστεί μέχρι το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου το 1648.
Ο Φερδινάνδος Β' (1619–1637) και η υπερέκταση των Αψβούργων
Όταν ο εξαιρετικά ευσεβής και αδιάλλακτος Φερδινάνδος Β' (1619-1637) εξελέγη Αυτοκράτορας (ως Φερδινάνδος Β') το 1619 για να διαδεχθεί τον ξάδερφό του Μαθτία, ξεκίνησε μια δυναμική προσπάθεια να επανακαθολικοποιήσει όχι μόνο τις Κληρονομικές Επαρχίες, αλλά επίσης και τη Βοημία και την Αψβουργική Ουγγαρία καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της Προτεσταντικής Ευρώπης εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Έξω από την επικράτειά του η φήμη του Φερδινάνδου Β' για ισχυρή αδιάλλακτη μισαλλοδοξία πυροδότησε τον θρησκευτικό Τριακονταετή Πόλεμο τον Μάιο του 1618 στην πολωτική πρώτη φάση του, γνωστή ως Εξέγερση στη Βοημία. Αφού η Εξέγερση της Βοημίας καταπνίγηκε το 1620, ξεκίνησε μια συντονισμένη προσπάθεια για την εξάλειψη του Προτεσταντισμού στη Βοημία και την Αυστρία, που ήταν σε μεγάλο βαθμό επιτυχής όπως και οι προσπάθειές του να περιορίσει την εξουσία της Δίαιτας. Η θρησκευτική καταστολή της αντιμεταρρύθμισης έφτασε στο αποκορύφωμά της το 1627 με το Επαρχιακό Διάταγμα (Verneuerte Landesordnung).
Μετά από αρκετές αρχικές αντιξοότητες ο Φερδινάνδος Β' είχε γίνει πιο συμβιβαστικός, αλλά καθώς οι Καθολικοί αντέστρεψαν την κατάσταση και άρχισαν να έχουν μια μακρά σειρά επιτυχιών στο πεδίο των μαχών, εξέδωσε το Διάταγμα της Αποκατάστασης το 1629 σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει το status quo του 1555 (Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ), περιπλέκοντας σε μεγάλο βαθμό την πολιτική των διαπραγματεύσεων για συνδιαλλαγή και παρατείνοντας τον πόλεμο. Ενθαρρυμένος από τις επιτυχίες στα μέσα του πολέμου ο Φερδινάνδος Β' έγινε ακόμη πιο δυναμικός, οδηγώντας σε βιαιοπραγίες του στρατού του, όπως η Λοταρία του Φράνκεμπουργκ (Frankenburger Würfelspiel) (1625), η καταστολή της Εξέγερσης των Αγροτών που ακολούθησε το 1626 και η Λεηλασία του Μαγδεβούργου (1631). Παρά τη σύναψη της Ειρήνης της Πράγας (1635) με τη Σαξονία, και ως εκ τούτου τον εσωτερικό, ή εμφύλιο, πόλεμο με τους Προτεστάντες, ο πόλεμος συνεχίστηκε λόγω της παρέμβασης πολλών ξένων κρατών.
Ο Φερδινάνδος Γ΄ και η ειρηνευτική διαδικασία (1637-1648)
Μέχρι τη στιγμή του θανάτου του Φερδινάνδου Β' το 1637 ο πόλεμος εξελισσόταν καταστροφικά για τους Αψβούργους και ο γιος του Φερδινάνδος Γ' (1637–1657), που ήταν ένας από τους στρατιωτικούς διοικητές του, αντιμετώπισε την ανάγκη να άρει τις συνέπειες του εξτρεμισμού του πατέρα του. Ο Φερδινάνδος Γ΄ ήταν πολύ πιο ρεαλιστής και είχε θεωρηθεί αρχηγός των οπαδών της ειρήνης στην αυλή και είχε βοηθήσει στη διαπραγμάτευση της Ειρήνης της Πράγας το 1635. Ωστόσο με τις συνεχιζόμενες απώλειες στον πόλεμο αναγκάστηκε να συνάψει ειρήνη το 1648 με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας, τερματίζοντας τον πόλεμο. Μία από τις ενέργειές του κατά το τελευταίο μέρος του πολέμου ήταν να δώσει περαιτέρω ανεξαρτησία στα γερμανικά κράτη (ius belli ac pacis - δικαιώματα σε καιρό πολέμου και ειρήνης), που σταδιακά θα άλλαζε την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ του Αυτοκράτορα και των κρατών προς όφελος των τελευταίων.
Αποτίμηση
Ενώ οι απώτερες αιτίες του πολέμου παρέμεναν ασαφείς, αυτό επρόκειτο να αποδειχτεί οδοστρωτήρας καθώς η υπερέκταση των Αψβούργων οδήγησε στην εξάπλωσή του από μια εσωτερική διαμάχη στην εμπλοκή του μεγαλύτερου μέρους της Ευρώπης και ενώ μερικές φορές φαινόταν να βοηθά τον στόχο των Αψβούργων για πολιτική ηγεμονία και θρησκευτική ομοιομορφία, τελικά τους περιόρισε στα δικά τους κεντρικά εδάφη.
Ενώ στερήθηκαν τον στόχο της παγκόσμιας μοναρχίας, οι εκστρατείες εντός των κληρονομικών εδαφών των Αψβούργων ήταν σχετικά επιτυχημένες ως προς τις θρησκευτικές εκκαθαρίσεις, αν και η Ουγγαρία ποτέ δεν ξαναέγινε καθολική με επιτυχία. Μόνο στην Κάτω Αυστρία, και μόνο μεταξύ των ευγενών, έγινε ανεκτός ο προτεσταντισμός. Μεγάλος αριθμός ανθρώπων είτε μετανάστευσαν είτε προσηλυτίστηκαν, ενώ άλλοι συμβιβάστηκαν ως κρυπτοπροτεστάντες, με αποτέλεσμα κάποια σχετική ομοιομορφία. Η συντριβή της Εξέγερσης της Βοημίας εξάλειψε επίσης την τσεχική κουλτούρα και καθιέρωσε τη γερμανική ως εργαλείο του απολυταρχισμού των Αψβούργων. Οι Αυστριακοί μονάρχες είχαν στη συνέχεια πολύ μεγαλύτερο έλεγχο εντός της κληρονομικής βάσης της εξουσίας τους, ο δυναστικός απολυταρχισμός έγινε πιο σφιχτός και η εξουσία των κτήσεων μειώθηκε. Από την άλλη πλευρά η Αυστρία βγήκε πολύ μειωμένη σε πληθυσμό και οικονομική ισχύ και λιγότερο δυναμική και αποδυναμωμένη ως έθνος-κράτος.
Καθιερώθηκε η Μπαρόκ Αυστριακή Μοναρχία. Παρά τη διχοτόμηση μεταξύ της εξωτερικής πραγματικότητας και της εσωτερικής πεποίθησης, ο υπόλοιπος κόσμος έβλεπε την Αυστρία ως την επιτομή της βίαιης ομοιομορφίας και της ταύτισης εκκλησίας και κράτους.
Δυναστική διαδοχή και αναδιανομή των εδαφών
Τα αυστριακά εδάφη τελικά περιήλθαν υπό ένα αρχιδουκάτο το 1620, αλλά ο Φερδινάνδος Β' τα αναδιένειμε γρήγορα το 1623 σύμφωνα με την παράδοση των Αψβούργων, μοιράζοντας την "Άνω Αυστρία" (Εξωτερική Αυστρία και Τιρόλο) στον μικρότερο αδελφό του Λεοπόλδο Ε' (1623-1632) που ήταν ήδη κυβερνήτης εκεί. Η Άνω Αυστρία θα παρέμενε υπό τους διαδόχους του Λεοπόλδου μέχρι το 1665 όταν επανήλθε στην ανώτερη γραμμή υπό τον Λεοπόλδο Α'.
Ο γιος του Λεοπόλδου Ε' Φερδινάνδος Κάρολος τον διαδέχθηκε στην Άνω Αυστρία το 1632. Ωστόσο ήταν μόλις τεσσάρων εκείνη την εποχή, έχσοντας τη μητέρα του Κλαυδία των Μεδίκων ως αντιβασιλέα μέχρι το 1646.
Καθιέρωση της μοναρχίας: άνοδος της ισχύος της Αυστρίας (1648–1740)
Παρά τις αποτυχίες του Τριακονταετούς Πολέμου η Αυστρία μπόρεσε να ανακάμψει οικονομικά και δημογραφικά και να εδραιώσει τη νέα ηγεμονία που συχνά αναφέρεται ως Αυστριακό Μπαρόκ.[42] Το 1714 η Αυστρία είχε γίνει ξανά μεγάλη δύναμη. Ωστόσο οι ρίζες της νομιμότητας των Αψβούργων, με την εξάρτησή της από τη θρησκευτική και πολιτική ομοιομορφία, την έκαναν όλο και πιο αναχρονιστική την Εποχή του Διαφωτισμού. Ωστόσο στις τέχνες και την αρχιτεκτονική το μπαρόκ άκμασε στην Αυστρία. Σε καιρό ειρήνης ο Φερδινάνδος Γ' (1637–1657) αποδείχθηκε μεγάλος προστάτης των τεχνών και μουσικός.
Μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου το 1657 τον διαδέχθηκε ο γιος του Λεοπόλδος Α' (1657–1705), του οποίου η βασιλεία ήταν σχετικά μακρά. Εν τω μεταξύ στην «Άνω Αυστρία» ο Φερδινάνδος Κάρολος (1632–1662) αν και επίσης προστάτης των τεχνών κυβερνούσε με απολυταρχικό και πολυδάπανο τρόπο. Ο αδερφός του Σιγισμούνδος Φραγκίσκος (1662–1665) τον διαδέχθηκε για λίγο το 1662, αλλά πεθαίνοντας χωρίς διάδοχο το 1665 τα εδάφη του περιήλθαν στον Λεοπόλδο Α΄. Έτσι από το 1665 η Αυστρία επανενώθηκε τελικά ως ένα αρχιδουκάτο.
Λεοπόλδος Α΄ (1657–1705): Τελική ενοποίηση και απελευθέρωση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία
Η βασιλεία του Λεοπόλδου Α' σημαδεύτηκε από την επιστροφή σε μια σειρά πολέμων. Ακόμη και προτού διαδεχτεί τον πατέρα του το 1657, συμμετείχε στον Δεύτερο Βόρειο Πόλεμο (1655–1660) απότοκο της συμμετοχής της Σουηδίας στον Τριακονταετή Πόλεμο, στον οποίο η Αυστρία τάχθηκε στο πλευρό της Πολωνίας, νικώντας την Τρανσυλβανία, σύμμαχο της Σουηδίας και Οθωμανικό προτεκτοράτο.
Οι όροι, που υπαγορεύθηκαν από την ανάγκη της Αυστρίας να αντιμετωπίσει τους Γάλλους στη Δύση, ήταν τόσο δυσμενείς που εξόργισαν τους Ούγγρους που επαναστάτησαν. Κάνοντας τα πράγματα χειρότερα, αφού εκτέλεσε τους ηγέτες τους, ο Λεοπόλδος προσπάθησε να επιβάλει μια αντιμεταρρύθμιση, ξεκινώντας έναν θρησκευτικό εμφύλιο πόλεμο, αν και έκανε κάποιες παραχωρήσεις το 1681. Έτσι στις αρχές της δεκαετίας του 1680, ο Λεοπόλδος αντιμετώπιζε την ουγγρική εξέγερση, που υποστηριζόταν από τους Οθωμανούς και ενθαρρυνόταν από τους Γάλλους στην απέναντι πλευρά.
Εν τω μεταξύ η Αυστρία ενεπλάκη και αλλού με τον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο (1672–1678), που τερματίστηκε με τις Συνθήκες του Ναϊμέχεν που έδωσαν στους Γάλλους σημαντικές ευκαιρίες (reunions). Πράγματι οι ενέργειες της Γαλλίας, τώρα επίσης μεγάλης δύναμης, δεν επέτρεπαν στον Λεοπόλδο να επωφεληθεί από το πλεονέκτημά του έναντι των Τούρκων και οι αυστρο-οθωμανικές σχέσεις καθορίστηκαν με τη Συνθήκη του Βάσβαρ, που θα παρείχε περίπου είκοσι χρόνια ανακούφισης. Ωστόσο, οι reunions εξασφάλισαν την πολύ αναγκαία γαλλική ουδετερότητα, ενώ η Αυστρία ήταν σε επιφυλακή στα ανατολικά.
Στη συνέχεια οι Οθωμανοί κινήθηκαν εναντίον της Αυστρίας το 1682 σε αντίποινα για τις επιδρομές των Αψβούργων, φτάνοντας στη Βιέννη το 1683, που αποδείχθηκε καλά οχυρωμένη, και ξεκίνησαν να την πολιορκούν. Οι συμμαχικές δυνάμεις αποδείχθηκαν τελικά ανώτερες και την άρση της πολιορκίας ακολούθησε μια σειρά νικών το 1687 και το 1697, με αποτέλεσμα τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699), το Βελιγράδι που έπεσε το 1688 ανακαταλήφθηκε το 1690. Αυτή οδήγησε στην αυστριακή ηγεμονία στην περιοχή και περιέλαβε στην Αυτοκρατορία μεγάλο αριθμό Σέρβων, που επρόκειτο να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην πολιτική της κατά τους επόμενους αιώνες.
Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (1701–1714): Ιωσήφ Α΄ και Κάρολος Γ΄
Ο πιο περίπλοκος από όλους ήταν ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (1701–1714), στον οποίο οι Γάλλοι και οι Αυστριακοί (μαζί με τους Βρετανούς, Ολλανδούς και Καταλανούς συμμάχους τους) πολέμησαν για την κληρονομιά των τεράστιων κτήσεων των Ισπανών Αψβούργων. Η φαινομενική αιτία ήταν η διεκδίκηση του κενού ισπανικού θρόνου το 1701 από τον μελλοντικό Κάρολο Γ' της Αυστρίας (1711–1740). Ο Λεοπόλδος συμμετείχε στον πόλεμο αλλά δεν έζησε να δει το αποτέλεσμά του, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωσήφ Α' το 1705. Η βασιλεία του Ιωσήφ ήταν σύντομη και ο πόλεμος τελείωσε τελικά το 1714, οπότε τον είχε διαδεχτεί ο αδελφός του Κάρολος Γ'.
Αν και οι Γάλλοι εξασφάλισαν τον έλεγχο της Ισπανίας και των αποικιών της για έναν εγγονό του Λουδοβίκου ΙΔ΄, οι Αυστριακοί είχαν επίσης σημαντικά κέρδη στη Δυτική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των πρώην Ισπανικών Κάτω Χωρών (που μετονομάστηκαν σε Αυστριακές Κάτω Χώρες), συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου μέρους του σημερινού Βελγίου), του Δουκάτου του Μιλάνου στη Βόρεια Ιταλία και της Νάπολης και της Σαρδηνίας στη Νότια Ιταλία. (Η τελευταία ανταλλάχθηκε με τη Σικελία το 1720). Με την ολοκλήρωση του πολέμου το 1714 η Αυστρία είχε αποκτήσει μια κομβική θέση στην ευρωπαϊκή πολιτική.
Στο τέλος του πολέμου οι σύμμαχοι της Αυστρίας την εγκατέλειψαν συνάπτοντας συνθήκες με τους Γάλλους, ενώ ο Κάρολος υπέγραψε τελικά τη Συνθήκη του Ράστατ το 1714. Αν και οι Αψβούργοι μπορεί να μην είχαν κερδίσει όλα όσα ήθελαν, ωστόσο σημείωσαν σημαντικά κέρδη τόσο από αυτή όσο και από εκείνη Κάρλοβιτς και παγίωσαν τη δύναμή τους. Στο υπόλοιπο της βασιλείας του η Αυστρία παραιτήθηκε από πολλά από αυτά τα αρκετά εντυπωσιακά κέρδη, κυρίως λόγω των ανησυχιών του Καρόλου για την επικείμενη εξαφάνιση του Οίκου των Αψβούργων.
Κάρολος Γ': Διαδοχή και Νομική Κύρωση (1713–1740)
Γιατί ο Κάρολος είχε τώρα τα δικά του προβλήματα διαδοχής, έχοντας μόνο δύο κόρες. Η λύση του ήταν να καταργήσει την αποκλειστική ανδρική κληρονομιά μέσω της Νομικής Κύρωσης του 1713. Το 1703 ο πατέρας του Λεοπόλδος ΣΤ' είχε συνάψει μια συμφωνία με τους γιους του που επέτρεπε τη γυναικεία κληρονομιά αλλά ήταν ασαφής στις λεπτομέρειες και άφηνε περιθώρια για αβεβαιότητα. Η Νομική Κύρωση την ενίσχυσε και επιπλέον προέβλεπε το αδιαίρετο (indivisibiliter ac inseparabiliter) των εδαφών των Αψβούργων.
Ο πόλεμος συνέχισε να είναι μέρος της ευρωπαϊκής ζωής στις αρχές του 18ου αιώνα. Η Αυστρία ενεπλάκη στον Πόλεμο της Τετραπλής Συμμαχίας και με τη Συνθήκη της Χάγης που τον ακολούθησε το 1720 τα εδάφη των Αψβούργων έφτασαν στη μεγαλύτερη εδαφική τους επέκταση. Πόλεμος με τη Γαλλία ξέσπασε πάλι το 1733 (Πόλεμος της Πολωνικής Διαδοχής, του οποίου η λήξη με τη Συνθήκη της Βιέννης το 1738 υποχρέωσε την Αυστρία να παραχωρήσει τη Νάπολη και τη Σικελία στον Ισπανό δευτερότοκο διάδοχο Δον Κάρλος με αντάλλαγμα το μικροσκοπικό Δουκάτο της Πάρμας και την προσχώρηση της Ισπανίας και της Γαλλίας στη Νομική Κύρωση. Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Καρόλου έγιναν επίσης περαιτέρω πόλεμοι κατά των Τούρκων, ξεκινώντας με μια επιτυχημένη αψιμαχία το 1716-1718, με αποκορύφωμα τη Συνθήκη του Πασάροβιτς. Λιγότερο επιτυχημένος ήταν ο πόλεμος του 1737-1739 που είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια του Βελιγραδίου και άλλων συνοριακών εδαφών από την Αυστρία με τη Συνθήκη του Βελιγραδίου.
Στο εσωτερικό μέτωπο τα στρατιωτικά και πολιτικά κέρδη συνοδεύτηκαν από οικονομική και πληθυσμιακή ανάπτυξη (Schwabenzug), καθώς η Αυστρία εισήλθε στην περίοδο του Ωριμου Μπαρόκ με αφθονία νέων κτιρίων, συμπεριλαμβανομένων των Μπελβεντέρε (1712-1783) και Kαρλσκίρχε (1716-1737), τυπικά παραδείγματα των μεγάλων αρχιτεκτόνων αυτής της περιόδου, όπως οι Φίσερ, Χίλντεμπραντ και Πράνταουερ. Ωστόσο τα οικονομικά των Αψβούργων ήταν εύθραυστα. Είχαν βασιστεί για να χρηματοδοτήσουν τους πολέμους τους σε Εβραίους τραπεζίτες όπως ο Σάμουελ Οπενχάιμερ, που στη συνέχεια τον χρεοκόπησαν. Ωστόσο το χρηματοπιστωτικό σύστημα στην Αυστρία παρέμεινε απαρχαιωμένο και ανεπαρκές. Μέχρι τον θάνατο του Καρόλου το 1740 το ταμείο είχε σχεδόν εξαντληθεί.
Η θρησκευτική μισαλλοδοξία των Αψβούργων, κάποτε αδιαμφισβήτητη στα εδάφη του πυρήνα τους, έγινε αντικείμενο εντατικότερου ελέγχου το 1731, όταν 22.000 ύποπτοι ως κρυπτοπροτεστάντες εκδιώχθηκαν από το Σάλτσμπουργκ και το Σάλτσκαμεργκουτ. Παρόμοια μισαλλοδοξία επιδείχθηκε στον εβραϊκό πληθυσμό στη Βοημία και τις γύρω περιοχές με το Familianten (Familiantengesetze) το 1726 και το 1727. Χειρότερα θα είχαν ακολουθήσει αν δεν υπήρχε επίσης συνειδητοποίηση ότι υπήρχαν οικονομικές συνέπειες και ότι απαιτείτο κάποια προσαρμογή στις πιο ορθολογικές ιδέες της Δυτικής Ευρώπης. Μεταξύ αυτών ήταν ο καμεραλισμός, που ενθάρρυνε την οικονομική αυτάρκεια στο εθνικό κράτος. Έτσι ιδρύθηκαν και ενθαρρύνθηκαν εγχώριες βιομηχανίες όπως η Linzer Wollzeugfabrik, αλλά συχνά τέτοιες ιδέες υποτάχθηκαν στα κατεστημένα συμφέροντα όπως η αριστοκρατία και η εκκλησία. Η ορθολογιστική έμφαση στο φυσικό και στο λαϊκό ήταν το αντίθετο του ελιτισμού των Αψβούργων και της θεϊκής εξουσίας. Τελικά τον ορθολογισμό στην Αυστρία επέβαλαν εξωτερικές δυνάμεις.
Κατά τον θάνατό του το 1740 ο Κάρολος Γ' είχε εξασφαλίσει την αποδοχή της Νομικής Κύρωσης από τις περισσότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Το ερώτημα που έμενε ήταν αν ήταν ρεαλιστικό στα περίπλοκα παιχνίδια εξουσίας των ευρωπαϊκών δυναστειών.
Μαρία Θηρεσία και μεταρρυθμίσεις (1740–1780)
Ο Κάρολος Γ' πέθανε στις 20 Οκτωβρίου 1740 και τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαρία Θηρεσία. Ωστόσο δεν έγινε αυτοκράτειρα αμέσως, ο τίτλος αυτός πέρασε στον Κάρολο Ζ' (1742-1745), στη μοναδική περίπτωση που το αυτοκρατορικό στέμμα πέρασε έξω από τη γραμμή των Αψβούργων από το 1440 έως το 1806, ενώ ο Κάρολος Ζ' ήταν ένας από τους πολλούς που είχαν απορρίψει τη Νομική Κύρωση του 1713. Όπως πολλοί είχαν προβλέψει, όλες οι διαβεβαιώσεις από τις άλλες δυνάμεις αποδείχθηκαν ελάχιστης αξίας για τη Μαρία Θηρεσία.