cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κεν Σάρο-Ουίουα
Βιογραφίες
Το ημερολόγιο του Σάρο-Ουίουα A Month and a Day: A Detention Diary  (Ένας Μήνας και μια Μέρα: Ημερολόγια Φυλακής) εκδόθηκε δυο μήνες μετά την εκτέλεσή του. Η συλλογή δοκιμίων Before I Am Hanged: Ken Saro-Wiwa, Literature, Politics, and Dissent (Πριν με Κρεμάσουν: Κεν Σάρο Ουίουα, Λογοτεχνία, Πολιτική και Ανυπακοή) εκδόθηκε το Δεκέμβριο του 1999. Πληροφορίες για την πάλη των Ογκόνι περιέχονται στο βιβλίο Ogoni's Agonies: Ken Saro-Wiwa and the Crisis in Nigeria.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιγηριανοί συγγραφείς Κατηγορία:Νιγηριανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Πετρελαϊκή πολιτική Κατηγορία:Ειρηνιστές
Ενσφήνωση κοπράνων
Η ενσφήνωση κοπράνων είναι συμπαγής, ακίνητος όγκος κοπράνων που μπορεί να αναπτυχθεί στο ορθό ως αποτέλεσμα χρόνιας δυσκοιλιότητας (ένας σχετικός όρος είναι φόρτιση κοπράνων που αναφέρεται σε μεγάλο όγκο κοπράνων στο ορθό οποιουδήποτε συνοχή). Η ενσφήνωση κοπράνων είναι ένα κοινό αποτέλεσμα της νευρογενούς δυσλειτουργίας του εντέρου και προκαλεί τεράστια ενόχληση και πόνο. Η θεραπεία του περιλαμβάνει καθαρτικά, κλύσματα και εκκένωση παλμικής άρδευσης (PIE), καθώς και δακτυλική αφαίρεση. Δεν είναι μια κατάσταση που υποχωρεί χωρίς άμεση θεραπεία.
Σημάδια και συμπτώματα
Τα συμπτώματα μιας ενσφήνωσης κοπράνων περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν νέκρωση και έλκη του ιστού του ορθού, τα οποία εάν δεν αντιμετωπιστούν μπορεί να προκαλέσουν θάνατο.
Αιτίες
Υπάρχουν πολλές πιθανές αιτίες. Αυτά περιλαμβάνουν μακρά περίοδο σωματικής αδράνειας, αποτυχία κατανάλωσης επαρκών φυτικών ινών, αφυδάτωση και σκόπιμη κατακράτηση κοπράνων.
Φάρμακα όπως η φεντανύλη, η βουπρενορφίνη, η μεθαδόνη, η κωδεΐνη, η οξυκωδόνη, η υδροκωδόνη, η μορφίνη και η υδρομορφόνη, καθώς και ορισμένα ηρεμιστικά που μειώνουν την εντερική κίνηση μπορεί να προκαλέσουν κόπρανα πολύ μεγάλα, σκληρά και/ή ξηρά για να αποβληθούν.
Συγκεκριμένες παθήσεις, όπως σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, ορισμένες νευρολογικές διαταραχές, παραλυτικός ειλεός, γαστροπάρεση, διαβήτης, καλοήθης υπερπλασία προστάτη, διατεταμένο κόλον, κατάποση ξένου αντικειμένου, φλεγμονώδεις ασθένειες του εντέρου όπως η νόσος του Κρον και η κολίτιδα και οι αυτοάνοσες ασθένειες όπως η κοιλιοκάκη, η αμυλοείδωση, ο συστημικός ερυθηματώδης λύκος και το σκληρόδερμα, μπορεί να προκαλέσουν πρόσκρουση κοπράνων. Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί επίσης να προκαλέσει χρόνια δυσκοιλιότητα λόγω υποτονικών, πιο αργών ή ασθενέστερων συσπάσεων του παχέος εντέρου. Τα συμπληρώματα σιδήρου ή τα αυξημένα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα είναι επίσης πιθανές αιτίες. Ο τραυματισμός του νωτιαίου μυελού είναι μια κοινή αιτία δυσκοιλιότητας, λόγω ειλεού.
Πρόληψη
Η μείωση της φαρμακευτικής αγωγής με βάση τα οπιούχα (όταν είναι δυνατόν, ανεκτά και ασφαλή· οι αλλαγές στη συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή πρέπει να γίνονται υπό την επίβλεψη ιατρού) και η επαρκής πρόσληψη υγρών (νερό) και φυτικών ινών και η καθημερινή άσκηση.
Θεραπεία
Η θεραπεία της ενσφήνωσης κοπράνων απαιτεί τόσο τη θεραπεία της ενσφήνωσης όσο και θεραπεία για την πρόληψη των υποτροπών. Η μειωμένη κινητικότητα του παχέος εντέρου έχει ως αποτέλεσμα ξηρά, σκληρά κόπρανα που σε περίπτωση ενσφήνωσης κοπράνων συμπιέζονται σε μια μεγάλη, σκληρή μάζα κοπράνων που δεν μπορεί να αποβληθεί από το ορθό.
Διάφορες μέθοδοι θεραπείας επιχειρούν να αφαιρέσουν την ενσφήνωση μαλακώνοντας τα κόπρανα, λιπαίνοντας τα κόπρανα ή σπάζοντας τα σε κομμάτια αρκετά μικρά για αφαίρεση. Τα κλύσματα και τα οσμωτικά καθαρτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μαλακώσουν τα κόπρανα αυξάνοντας την περιεκτικότητα σε νερό έως ότου τα κόπρανα γίνουν αρκετά μαλακά ώστε να αποβληθούν. Τα οσμωτικά καθαρτικά όπως το κιτρικό μαγνήσιο δρουν μέσα σε λίγα λεπτά έως οκτώ ώρες για την έναρξη της δράσης και ακόμη και τότε μπορεί να μην επαρκούν για την αποβολή των κοπράνων.
Τα οσμωτικά καθαρτικά μπορεί να προκαλέσουν κράμπες και ακόμη και έντονο πόνο, καθώς οι προσπάθειες του ασθενούς να εκκενώσει το περιεχόμενο του ορθού εμποδίζονται από τη μάζα των κοπράνων. Η πολυαιθυλενογλυκόλη (PEG 3350) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της περιεκτικότητας σε νερό των κοπράνων χωρίς κράμπες. Αυτό μπορεί να διαρκέσει 24 έως 48 ώρες, ωστόσο, και δεν είναι κατάλληλο για περιπτώσεις όπου η ενσφήνωση πρέπει να αφαιρεθεί αμέσως λόγω κινδύνου επιπλοκών ή έντονου πόνου. Τα κλύσματα (όπως το υπερωσμωτικό φυσιολογικό ορό) και τα υπόθετα (όπως τα υπόθετα γλυκερίνης) δρουν αυξάνοντας την περιεκτικότητα σε νερό και διεγείροντας την περίσταλση για να βοηθήσουν στην αποβολή, όπου και τα δύο δρουν πολύ πιο γρήγορα από τα από του στόματος καθαρτικά.
Επειδή τα κλύσματα λειτουργούν σε 2-15 λεπτά, δεν αφήνουν αρκετό χρόνο για να μαλακώσει μια μεγάλη μάζα κοπράνων. Ακόμα κι αν το κλύσμα είναι επιτυχές στην απομάκρυνση της ενσφήνωσης κοπράνων, τα σφηνωμένα κόπρανα μπορεί να παραμείνουν πολύ μεγάλα για να αποβληθούν μέσω του πρωκτού. Τα κλύσματα ορυκτελαίων μπορούν να βοηθήσουν λιπαίνοντας τα κόπρανα για ευκολότερη διέλευση. Σε περιπτώσεις όπου τα κλύσματα αποτυγχάνουν να αφαιρέσουν την ενσφήνωση, μπορεί να χρησιμοποιηθεί πολυαιθυλενογλυκόλη για να προσπαθήσει να μαλακώσει τη μάζα σε διάστημα 24-48 ωρών ή εάν απαιτείται άμεση αφαίρεση της μάζας, μπορεί να χρησιμοποιηθεί χειροκίνητη αφαίρεση. Η χειροκίνητη απομάκρυνση μπορεί να πραγματοποιηθεί με λίπανση του πρωκτού και χρησιμοποιώντας ένα δάχτυλο με γάντι με μια κίνηση σαν σέσουλα για να σπάσει η μάζα των κοπράνων. Τις περισσότερες φορές η χειρωνακτική αφαίρεση πραγματοποιείται χωρίς γενική αναισθησία, αν και μπορεί να χρησιμοποιηθεί καταστολή. Σε πιο εμπλεκόμενες διαδικασίες, μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενική αναισθησία, αν και η χρήση γενικής αναισθησίας αυξάνει τον κίνδυνο βλάβης στον σφιγκτήρα του πρωκτού. Εάν όλες οι άλλες θεραπείες αποτύχουν, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση.
Μια άλλη μέθοδος θεραπείας χρησιμοποιεί κλύσμα και χειροκίνητη απομάκρυνση μέσω παλμικής εκκένωσης άρδευσης (PIE). Χρησιμοποιώντας παλλόμενο νερό για να εισέλθει στο κόλον για να μαλακώσει και να διασπάσει την πυκνή μάζα, το PIE αντιμετωπίζει την ενσφήνωση των κοπράνων.
Τα άτομα που είχαν μία ενσφήνωση κοπράνων διατρέχουν υψηλό κίνδυνο μελλοντικών ενσφηνώσεων. Επομένως, θα πρέπει να εφαρμόζεται προληπτική θεραπεία σε ασθενείς μετά την αφαίρεση της μάζας. Η αύξηση των φυτικών ινών, η αύξηση της πρόσληψης υγρών, η καθημερινή άσκηση και η τακτική προσπάθεια αφόδευσης κάθε πρωί μετά το φαγητό πρέπει να προωθούνται σε όλους τους ασθενείς.
Συχνά οι υποκείμενες ιατρικές παθήσεις προκαλούν ενσφηνώσεις κοπράνων. Αυτές οι καταστάσεις θα πρέπει να αντιμετωπίζονται για να μειωθεί ο κίνδυνος μελλοντικών ενσφηνώσεων. Πολλοί τύποι φαρμάκων (κυρίως τα οπιοειδή παυσίπονα, όπως η κωδεΐνη) μειώνουν την κινητικότητα του παχέος εντέρου, αυξάνοντας την πιθανότητα ενσφήνωσης κοπράνων. Εάν είναι δυνατόν, θα πρέπει να συνταγογραφούνται εναλλακτικά φάρμακα που αποφεύγουν την παρενέργεια της δυσκοιλιότητας.
Δεδομένου ότι όλα τα οπιοειδή μπορούν να προκαλέσουν δυσκοιλιότητα, συνιστάται σε οποιονδήποτε ασθενή λαμβάνει φάρμακα για τον πόνο με οπιοειδή να λαμβάνει φάρμακα για την πρόληψη της δυσκοιλιότητας πριν αυτή εμφανιστεί. Τα καθημερινά φάρμακα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την προώθηση της φυσιολογικής κινητικότητας του παχέος εντέρου και για την μαλακοποίηση των κοπράνων. Η καθημερινή χρήση καθαρτικών ή κλυσμάτων θα πρέπει να αποφεύγεται από τα περισσότερα άτομα, καθώς μπορεί να προκαλέσει απώλεια της φυσιολογικής κινητικότητας του παχέος εντέρου. Ωστόσο, για ασθενείς με χρόνιες επιπλοκές, μπορεί να χρειαστεί καθημερινή φαρμακευτική αγωγή υπό την καθοδήγηση ιατρού.
Η έρευνα δείχνει ότι η εκκένωση παλμικής άρδευσης με τη συσκευή PIE MED είναι επιτυχής σε όλους τους δοκιμασμένους ασθενείς σε μελέτες, καθιστώντας την εκκένωση με παλμική άρδευση την πιο αποτελεσματική και αξιόπιστη μορφή θεραπείας ενσφήνωσης κοπράνων.
Κοπρόλιθος
Ένας κοπρόλιθος μπορεί να αναπτυχθεί καθώς τα κόπρανα σταδιακά συσσωρεύεται στο έντερο και αυξάνονται σε όγκο έως ότου το έντερο παραμορφωθεί. Μπορεί να εμφανιστεί σε χρόνια απόφραξη της διέλευσης των κοπράνων, όπως στο μεγάκολο και στη χρόνια δυσκοιλιότητα. Ορισμένες ασθένειες, όπως η αμερικανική τρυπανοσωμίαση, η νόσος του Χίρσπρουνγκ και άλλες βλάπτουν το αυτόνομο νευρικό σύστημα στον βλεννογόνο του παχέος εντέρου (μυεντερικό πλέγμα) και μπορεί να προκαλέσουν εξαιρετικά μεγάλους ή «γιγαντιαίους» κοπρόλιθους, οι οποίοι πρέπει να αφαιρεθούν χειρουργικά. Σπάνια, ένας κοπρόλιθος θα σχηματιστεί γύρω από μια τριχόμπαλα ή άλλο απορροφητικό ή ξηραντικό πυρήνα.
Μπορεί να διαγνωστεί με:
Οι περιφερικοί ή σιγμοειδής κοπρόλιθοι μπορούν συχνά να απορριφθούν δακτυλικά ή με έναν καθετήρα που φέρει μια ροή υγρού απόρριψης (νερό ή άλλο διαλύτη ή λιπαντικό). Η χειρουργική επέμβαση με τη μορφή σιγμοειδούς κολεκτομής ή πρωκτοκολεκτομής και ειλεοστομίας μπορεί να απαιτηθεί μόνο όταν όλα τα συντηρητικά μέτρα εκκένωσης αποτύχουν. Οι προσπάθειες αφαίρεσης μπορεί να έχουν σοβαρές και ακόμη και θανατηφόρες συνέπειες, όπως η ρήξη του τοιχώματος του παχέος εντέρου με καθετήρα ή μια οξεία γωνία του κοπράνου, ακολουθούμενη από σήψη. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε στεροκολική διάτρηση, μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από διάτρηση του εντέρου λόγω πιεστικής νέκρωσης από κόπρανα ή κοπρόλιθο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κόπρανα Κατηγορία:Οξύς πόνος Κατηγορία:Δυσκοιλιότητα
Γκόρντον Μπάνσαφτ
Ο Γκόρντον Μπάνσαφτ (Gordon Bunshaft, 9 Μαΐου 1909- 6 Αυγούστου 1990) ήταν ένας από τους μοντέρνους αρχιτέκτονες που έγιναν γνωστοί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Αμερική, την ίδια  περίοδο με άλλους αρχιτέκτονες όπως ο Αλβάρ Αάλτο (Alvar Aalto)  και ο Λούις Καν (Louis I. Kahn).
Βιογραφία
Ο Γκόρντον Μπάνσαφτ γεννήθηκε στο Μπάφφαλο της Νέας Υόρκης στην Αμερική. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας στην Μασαχουσέτη (Massachusetts Institute of Technology, MIT) από το 1928 παίρνοντας το bachelor πτυχίο του το 1933 και το master δύο χρόνια αργότερα. Η συνεργασία του με τον Λούις Σκίντμουρ (Louis Skidmore) ξεκίνησε το 1937 στο γραφείο των Skidmore & Owings στην Νέα Υόρκη. Μετά το πέρας της στρατιωτικής του θητείας, έγινε το 1949 επίσημος συνεργάτης με την Skidmore Owings & Merrill, αναλαμβάνοντας το γραφείο τους στην Νέα Υόρκη μέχρι την σύνταξή του το 1979.
Στην φίρμα του ο Μπάνσαφτ ήταν ένας δημιουργικός σχεδιαστής, απαιτητικός επαγγελματίας, υπεύθυνος της σχεδιαστικής ομάδας και σύμβουλος, ενώ παράλληλα πιστεύει πολύ στις συνεργασίες και την ομαδικότητα. Από το 1963 μέχρι το 1972 ήταν μέλος της Fine Art Commission στην Νέα Υόρκη. Ο ίδιος ήταν παθιασμένος συλλέκτης έργων τέχνης, ενώ υπηρέτησε και σε επιτροπές ζωγραφικής και γλυπτικής.
Καριέρα
Ο Μπάνσαφτ ήταν ένας μοντερνιστής ο οποίος επηρεάστηκε αρκετά από μεγάλα ονόματα όπως ο Le Corbusier και ο Mies van der Rohe.
Ο ίδιος ήταν η αιτία της πρόωρης φήμης της Skidmore Owings & Merrill (SOM) που μάλιστα άσκησαν μεγάλη επιρροή στην Αμερικανική αρχιτεκτονική. Οι δημιουργίες αυτού και της φίρμας του αντιστέκονται στην κριτική του μοντερνισμού που εξαπλώνεται σε Ευρώπη και Αμερική το δεύτερο μισό του 20ου αι. καθώς εμπνέουν έντονες αντιδράσεις. Οι SOM ασχολήθηκαν με 38 κτίρια με σχεδιαστή τον Μπάνσαφτ, 12 από τα οποία κέρδισαν το 1ο τιμητικό βραβείο από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων.
Για το σύνολο του έργου του βραβεύτηκε με το 1ο χρυσό μετάλλιο της Αμερικανικής Ακαδημίας και Ινστιτούτου Γραμμάτων και Τεχνών (Gold Medal of the American Academy and the Institute of Arts and Letters).
Έργα
Αρκετά από τα έργα του έμειναν στο χαρτί αλλά ο ίδιος υποστήριζε ότι «ο μόνος τρόπος για να κρίνεις την αρχιτεκτονική σύνθεση είναι να δεις το κτίριο κτισμένο», γι’ αυτόν  «τα αρχιτεκτονικά σχέδια δεν είναι αρχιτεκτονική, δείχνουν την κατεύθυνση αλλά όχι το πώς θα είναι στ’ αλήθεια το κτίριο». Στα τέλη του 20ου αι. χρησιμοποιεί συχνά το ενισχυμένο σκυρόδεμα που δίνει στα κτίρια την αίσθηση του βάρους, ενώ αρκετά έργα του βγάζουν μία επισημότητα με απαλά χρώματα και σχολαστικές λεπτομέρειες. Τα τελευταία κτίρια του, που ολοκληρώθηκαν το 1970 με αρχές 1980 είναι μεγάλων διαστάσεων μνημειώδη έργα στα οποία η γεωμετρική φόρμα καλύπτει την εσωτερική πολυπλοκότητα. Το έργο που του πρόσφερε την παγκόσμια αναγνώριση ήταν το Lever House, στην Νέα Υόρκη, που ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβρη του 1951 και άνοιξε 4 μήνες αργότερα, ένα ορόσημο του μεταπολεμικού διεθνούς στυλ ουρανοξυστών επικαλυπτόμενους από τζάμι. Το περιοδικό "Life" ανέφερε πως οδηγοί ταξί και πεζοί μείωναν την ταχύτητα τους καθώς περνούσαν από μπροστά του. Ο συγγραφέας της Bussiness Week θαύμασε ενα νέο είδος εργασιακού περιβάλλοντος όπου ήταν «δύσκολο να πεις αν βρίσκεσαι σε ένα μοντέρνο κτίριο γραφείων ή σε ένα ξενοδοχείο». Το Architectural Record το επέλεξε το 1956 ως το 3ο σημαντικότερο κτίριο που είχε ανεγερθεί τον περασμένο αιώνα. Το 1964 ο ιστορικός αρχιτεκτονικής John Jacobus αξιολόγησε το Lever House ως «μία από τις πρώτες επιτυχημένες εμπορευματοποιησεις της γεωμετρίας του μετάλλου και του τζαμιού του Mies van der Rohe».
thumb|Lever House από τον David Shankbone Μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Εβραίοι αρχιτέκτονες
Γεώργιος Τερτσέτης
Ο Γεώργιος Τερτσέτης (Ζάκυνθος, 1800 - Αθήνα, 15 Απριλίου 1874) ήταν Έλληνας ιστορικός, πολιτικός, συγγραφέας, ποιητής, φιλόσοφος, απομνημονευματογράφος, νομικός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Είχε διοριστεί αρχειοφύλακας στη βιβλιοθήκη της Βουλής στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος, θέση που κράτησε μέχρι το θάνατό του.
Βιογραφικά στοιχεία
Στα παιδικά του χρόνια πήγε στο ίδιο σχολείο με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του Θ. Κολοκοτρώνη, τον Πάνο και τον Γενναίο. Το 1816 έφυγε για την Ιταλία, όπου σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα νομικά καθώς και λατινική-ιταλική φιλολογία. Επέστρεψε στο νησί του το 1820, μετά το πέρας των σπουδών του.
Το 1832-1833 διετέλεσε καθηγητής της Γενικής και της Ελληνικής Ιστορίας στο Κεντρικό Πολεμικό Σχολείο του Ναυπλίου. Με την έλευση της Αντιβασιλείας σχετίστηκε τόσο με τον Μαιζών όσο και με τον πρόεδρό της, Άρμανσπεργκ, καθώς μάθαινε Ελληνικά στις κόρες του.
Το πνεύμα της ηθικής του και οι αξίες του ανθρωπιστού του φαίνονται από το παρακάτω απόσπασμα του λόγου που εκφώνησε κατά τη διάρκεια αυτής της δίκης:
Το 1864 εξελέγη αντιπρόσωπος της Ζακύνθου στη Βουλή. Πέθανε στις 15 Απριλίου 1874 στην Αθήνα.
Συγγράμματα
Έργα του ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου
Υπολογιστικά μαθηματικά
Τα υπολογιστικά μαθηματικά περιλαμβάνουν τη μαθηματική έρευνα στους τομείς της επιστήμης υπολογιστών όπου διαδραματίζουν κεντρικό και ουσιαστικό ρόλο με έμφαση στους αλγόριθμους, τις αριθμητικές μεθόδους καθώς και τις συμβολικές μεθόδους. Ο υπολογισμός στην έρευνα αυτή έχει εξέχουσα θέση. Τα υπολογιστικά μαθηματικά αναδείχθηκαν ως ένα ξεχωριστό τμήμα των εφαρμοσμένων μαθηματικών από τις αρχές του 1950. Επί του παρόντος, μπορεί να αναφέρονται σε ή να περιλαμβάνουν:
Κατηγορία:Εφαρμοσμένα μαθηματικά
Ντράγκαν Γιόσιτς
Ο Ντράγκαν Γιόσιτς (σερβικά : Драган Јочић) γεννημένος στο Βελιγράδι στις 7 Σεπτεμβρίου 1960, είναι πρώην βουλευτής στο κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Σερβίας, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Σερβίας, πρώην υπουργός Εσωτερικών και πρώην δήμαρχος Βελιγραδίου.
Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, όπου και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή. Μετά την αποφοίτησή του άσκησε τη δικηγορία. Είναι μέλος του Δημοκρατικού κόμματος της Σερβίας από την ίδρυση του και είναι σήμερα αντιπρόεδρος του κόμματος. Από το 1992 μέχρι το 1997, ήταν μέλος της Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας. Ήταν δημοτικός σύμβουλος της πόλης του Βελιγραδίου το 2000 και προσωρινός δήμαρχος την ίδια χρονιά για λίγες ημέρες.
Στις 25η Ιανουαρίου του 2008 ο Γιότσιτς είχε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, όπου τραυματίστηκε στους αυχενικούς σπονδύλους. Το Ατύχημα συνέβη επειδή το όχημα της αστυνομίας που επέβαινε χτύπησε σκύλο και ο οδηγός έχασε τον έλεγχο του οχήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Βουλευτές της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί
Μαθηματική φυσική
Η μαθηματική φυσική αναφέρεται στην ανάπτυξη μαθηματικών μεθόδων για την εφαρμογή σε προβλήματα της φυσικής. Το περιοδικό "Journal of Mathematical Physics" ορίζει το πεδίο ως εξής: «η εφαρμογή των μαθηματικών σε προβλήματα στη φυσική και την ανάπτυξη των μαθηματικών μεθόδων κατάλληλων για τέτοιες εφαρμογές και για την παρασκευή των φυσικών θεωριών».
Μαθηματικη
Κατάλογος έργων του Αντόνιο Κανόβα
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Αντόνιο Κανόβα.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Ζώνη (τοπωνύμια)
Με το όνομα Ζώνη υπάρχουν τα παρακάτω τοπωνύμια:
Λουίτζι Ορλάντο
Ο Λουίτζι Ορλάντο (Luigi Orlando, 1814-1896) ήταν Ιταλός μηχανικός, πολιτικός κι επιχειρηματίας, συνιδρυτής των ομώνυμων ναυπηγείων στο Λιβόρνο.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1969-70
Το Kύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1969-70 ήταν το δέκατο πέμπτο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η Φέγενορντ Ρότερνταμ για πρώτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό την Σέλτικ Γλασκώβης με σκορ 2-1 στην παράταση. Ο τελικός διεξήχθη στις 6 Μαΐου, στο Μιλάνο και τον παρακολούθησαν 53.000 θεατές.
Λουίτζι Ορλάντο
Βιογραφία
Ο Ορλάντο, που μετείχε στην επανάσταση του 1848, αναγκάστηκε στη συνέχεια να καταφύγει στη Γένοβα. Το 1865, μαζί με τα αδέφλια του Τζουζέππε, Πάολο και Σαλβατόρε, ίδρυσε τα μεγάλα «Ναυπηγεία Αφών Ορλάντο» (ιταλικά: Cantiere navale fratelli Orlando) στο Λιβόρνο, στα οποία και ναυπηγούνταν τα μεγαλύτερα τότε εμπορικά και πολεμικά πλοία. Στα «Nαυπηγεία Ορλάντο» καταστευάστηκε και το ελληνικό Θωρηκτό Γ. ΑΒΕΡΩΦ, με την τελευταία για εκείνη την εποχή ναυπηγική τεχνολογία και εξοπλισμό των θωρηκτών. Ο Ορλάντο διετέλεσε, επίσης, γερουσιαστής του Βασιλείου της Ιταλίας από τις 25 Μαΐου 1891 μέχρι το θάνατό του, στις 14 Ιουνίου 1896
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1969-70
Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Λουίτζι Ορλάντο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί μηχανικοί Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Γερουσιαστές του Βασιλείου της Ιταλίας
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1969-70
Δεύτερος γύρος
Σημειώσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1969 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1970
Χούγκο Χαίρινγκ
Ο Χούγκο Χαίρινγκ (Hugo Häring, 22 Μαϊου, 1882, Biberach an der Riß - † 17 Μαϊου, 1958 Göppingen), γνωστός Γερμανός αρχιτέκτονας, αναδείχτηκε κυρίως από τα συγγράμματά του περί οργανικής αρχιτεκτονικής, (organic architectur). Μπορεί να χαρακτηριστεί εξπρεπσιονιστής μοντέρνος αρχιτέκτονας. Έχει εξεφράσει πολλές απόψεις περί λειτουργικότητας τις δεκαετίες του ’20 και του ’30 και έντονη ήταν η θεωρία του ότι κάθε κτήριο πρέπει να αναπτύσσεται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του τόπου και του πελάτη. Λίγα από τα σχέδιά του χτίστηκαν αλλά αποτέλεσαν επιρροή για τον φίλο του και συνάδελφό του Χανς Σαρούν (Hans Schanoun). Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του αρχιτέκτονα είναι το Gut Garkau Farm Complex (Γερμανία, 1923-1926) στο οποίο και εκδηλώνεται η πεποίθησή του ότι η αρχιτεκτονική των κτιρίων θα πρέπει να προκύπτει φυσικά και αυθόρμητα από τον περίγυρο τους, το φυσικό τοπίο γύρω τους. Η δομή του κτιρίου εξελλίσεται γύρω από την λειτουργία και το περιβάλλον του.
Ο Peter Blundell Jones γράφει βιβλίο με τίτλο “Ηugo Häring: The Organic versus the Geometric” στο οποίο όχι μόνο περιλαμβάνει την βιογραφία του αρχιτέκτονα αλλά αναλύει όλο το αρχιτεκτονικό του έργο και αποσπάσματα από τα ίδια τα κείμενα του Hugo Häring.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Εξπρεσιονισμού
Οικογένεια Ορλάνδου
Η οικογένεια Ορλάνδου είναι παλαιά οικογένεια πλοιοκτητών των Σπετσών.
Πληροφορίες
Τα μέλη της οικογένειας Ορλάνδου εγκαταστάθηκαν στις Σπέτσες κατά τις αρχές του 18ου αιώνα προερχόεμνες από το Κρανίδι. Σύντομα διακρίθηκαν στο εμπόριο και τη ναυτιλία.
Στα τέλη του 18ου αιώνα ένας κλάδος της εγκαταστάθηκε στην Ύδρα.
Μέλη
Ο
Μέσο εισόδημα
Το μέσο εισόδημα ενός νοικοκυριού (ή ενός ατόμου) προκύπτει διαιρώντας το συνολικό εισόδημα όλου του πληθυσμού με τον αριθμό των νοικοκυριών (ή των ατόμων) του πληθυσμού, και είναι επομένως ο αριθμητικός μέσος όρος των εισοδημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία Κατηγορία:Οικονομικά
Ατμόπλοιο Όρια
Το Ατμόπλοιο Όρια (SS Oria) ήταν νορβηγικό ατμόπλοιο το οποίο βυθίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1944, προκαλώντας τον θάνατο περίπου 4.100 Ιταλών αιχμαλώτων πολέμου. Η βύθισή του αποτέλεσε την 4η μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά και την χειρότερη απώλεια ζωών από βύθιση ενός μόνο πλοίου στη Μεσόγειο.
Το πλοίο
Το Oria κατασκευάστηκε το 1920 στο Σάντερλαντ από την Osbourne, Graham & Co. Το συνολικό τονάζ του ήταν 2127 τόνοι και αποτελούσε ιδιοκτησία της νορβηγικής εταιρείας Fearnley & Eger με έδρα το Όσλο. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσε τμήμα μίας νηοπομπής με προορισμό την Βόρεια Αφρική και τον Ιούνιο του 1940, λίγο μετά τη γερμανική εισβολή στη Νορβηγία, βρισκόταν υπό περιορισμό στην Καζαμπλάνκα. Ένα χρόνο αργότερα το πλοίο επιτάχθηκε από την Κυβέρνηση του Βισύ, μετονομάστηκε σε Sainte Julienne και χρησιμοποιήθηκε στη Μεσόγειο. Το Νοέμβριο του 1942 επεστράφη επίσημα στον νόμιμο ιδιοκτήτη του, οπότε και πήρε εκ νέου το παλιό του όνομα, Oria, σύντομα όμως δόθηκε στην γερμανική εταιρεία Mittelmeer Reederei GmbH με έδρα το Αμβούργο.
Η βύθιση
Το φθινόπωρο του 1943, μετά την παράδοση των ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα στους Γερμανούς, οι Γερμανοί έπρεπε να μεταφέρουν δεκάδες χιλιάδες Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου δια θαλάσσης. Αυτές οι μεταφορές συχνά γίνονταν με ακατάλληλα σκάφη, στοιβάζοντας αιχμαλώτους στα αμπάρια των πλοίων και χωρίς την τήρηση κανόνων ασφαλείας. Αρκετά πλοία βυθίστηκαν, είτε συνεπεία συμμαχικών επιθέσεων είτε ατυχημάτων, προκαλώντας το θάνατο χιλιάδων αιχμαλώτων.
Το Oria ήταν ένα από τα σκάφη που επιλέχθηκαν για τη μεταφορά Ιταλών αιχμαλώτων. Στις 11 Φεβρουαρίου 1944 απέπλευσε από τη Ρόδο με προορισμό τον Πειραιά, μεταφέροντας 4.046 Ιταλούς αιχμαλώτους (43 αξιωματικούς, 118 υπαξιωματικούς και 3.885 στρατιώτες), 90 Γερμανούς σε υπηρεσία και το πλήρωμά του. Την επόμενη ημέρα το πλοίο έπεσε σε καταιγίδα, εξετράπη της πορείας και προσέκρουσε στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος, ανοικτά του ακρωτηρίου Σούνιο, άνοιξε αμέσως ρήγμα και βυθίστηκε. Κάποια πλοία, φτάνοντας λόγω κακοκαιρίας 3 ημέρες μετά στο ναυάγιο, διέσωσαν 6 Ιταλούς, 21 Γερμανούς, τον Νορβηγό καπετάνιο και τον Έλληνα μηχανικό. Όλοι οι υπόλοιποι έχασαν τη ζωή τους συμπεριλαμβανομένων και 21 Ελλήνων του πληρώματος.
Μετά το ναυάγιο, η απέναντι παραλία του Χάρακα, όπως και το Λαγονήσι, γέμισαν πτώματα. Οι Γερμανoί έθαψαν τους νεκρούς Ιταλούς σε ομαδικό τάφο, σε απόσταση εκατό μέτρων από τη θάλασσα.
Εκδηλώσεις μνήμης
Από την αρχή και για πολλά χρόνια, το ναυάγιο του Όρια περιβλήθηκε από ένα πέπλο σιωπής. Οι γερμανικές αρχές κατοχής απέκρυψαν το γεγονός, ενώ δεν υπήρξε μνεία ούτε στον ελεγχόμενο από αυτές αθηναϊκό τύπο της εποχής. Εικάζεται πως επρόκειτο για σκόπιμη ενέργεια, ώστε να μη ζητηθούν ευθύνες και αποζημιώσεις για το χαμό των αιχμαλώτων, αφού στο μέγεθος της τραγωδίας είχαν αποφασιστική συμβολή οι συνθήκες στοίβαξης και εγκλεισμού των, έτσι κι αλλιώς υπεράριθμων, Ιταλών στα αμπάρια του σκάφους. Η υπόθεση του ναυαγίου του Όρια ήλθε ξανά στην επιφάνεια το 2006 με πρωτοβουλία των τοπικών ελληνικών αρχών, έπειτα και από τις σχετικές έρευνες του δύτη Αριστοτέλη Ζερβούδη που ανακάλυψε το ναυάγιο το 1999. Η ταυτοποίηση του ναυαγίου από τον Ζερβούδη έγινε το 2001, μετά από έρευνα στα αρχεία της Γερμανικής Ναυτικής Διοίκησης. Το 2002 ο Ζερβούδης, μετά από τις έρευνες που είχε κάνει στο βυθό με τους δύτες Αντώνη Γκάφα και Δημήτρη Καρτέρη, δημοσιοποίησε την πρώτη έγκυρη αναφορά για την κατάσταση του ναυαγισμένου Oria. Για τις υπηρεσίες του και τη συνεισφορά του στις καταδυτικές αποστολές, ο Ζερβούδης ανακηρύχθηκε στα τέλη του 2017 από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα Ιππότης του Τάγματος του Αστέρα της Ιταλίας (Cavaliere dell'Ordine della Stella d'Italia) και του απένειμε το παράσημο του Τάγματος.
To 2012, στο Βαϊάνο της Τοσκάνης (επαρχία Πράτο) έλαβε χώρα η πρώτη ιταλική εκδήλωση μνήμης για τα θύματα του Όρια, με τη συνεργασία του Κέντρου Ιστορικής και Εθνογραφικής Τεκμηρίωσης (Fondazione del Centro documentazione storico etnografico -CDSE).
Το Φεβρουάριο του 2014, στην 70ή επέτειο από το ναυάγιο, ο Δήμος Σαρωνικού, σε συνεργασία με το «Σύνδεσμο Πνευματικής και Κοινωνικής Δραστηριότητας Κερατέας Χρυσή Τομή» και το «Δίκτυο Συγγενών Θυμάτων του Oria», oργάνωσαν εκδήλωση στην Κερατέα, κατά τη οποία έγιναν και τα αποκαλυπτήρια του μνημείου που κατασκευάστηκε προς τιμήν των θυμάτων, απέναντι από το σημείο βύθισης του πλοίου (60ό χιλιόμετρο Λεωφόρου Αθηνών–Σουνίου). Παράλληλα, ο δύτης Αρ. Ζερβούδης ως εκπρόσωπος των οικογενειών των θυμάτων του ΟΡΙΑ, τοποθέτησε αναμνηστική πλάκα στο βυθό, στο σημείο που χάθηκε το πλοίο. Το 2015, ο Γιώργος Ιατρού γύρισε το ιστορικό ντοκιμαντέρ memORIA, με θέμα το ναυάγιο του πλοίου, το οποίο προβλήθηκε από την εκπομπή της ΕΡΤ2 «Τεκμήρια ελληνισμού» το Φεβρουάριο του 2016 και, επίσης, προκρίθηκε για συμμετοχή στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Εκδηλώσεις μνήμης για τα θύματα της τραγωδίας οργανώνονται και στην Ιταλία, στην πόλη Μαρτάνο του Λέτσε, με τη συμμετοχή και της Εθνικής Ένωσης Παρτιζάνων Ιταλίας (Associazione Nazionale Partigiani d’Italia).
Εξωτερικoί σύνδεσμοι
Ο Ο Ο Α
Σεντούριον Μπάγκος
Το Σεντούριον Μπάγκος (Μπάγκος Εκατόνταρχου) είναι μια εντελώς βυθισμένη δομή ατόλλης στο νοτιοδυτικό Τσάγκος Αρχιπέλαγος. Είναι το νοτιότερο χαρακτηριστικό του αρχιπελάγους. Έχει μήκος περίπου 10 χμ από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, και πλάτος περισσότερο από 3 χμ. Η έκταση του υφάλου είναι περίπου 25 χμ². Το μπάγκος βρίσκεται περίπου 170 χμ νοτιοδυτικά της ατόλλης Ντιέγκο Γκαρσία και 70 χμ νότια - νοτιοδυτικά από το μεγαλύτερο Πιττ Μπάγκος.
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος
Γουάιτ Μπάγκος
Το Γουάιτ Μπάγκος (Λευκό Μπάγκος), είναι μια εντελώς βυθισμένη δομή ατόλλης στο νοτιοδυτικό Τσάγκος Αρχιπέλαγος, και βρίσκεται νοτιοδυτικά από το νότιο άκρο του Πιττ Μπάγκος στις γεωγραφικές συντεταγμένες -7.41667°N, 71.51667°W. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1886. Έχει διάμετρο λιγότερο από 2 χμ και συνολική έκταση περίπου 3 χμ². Η πλησιέστερη ξηρά είναι το Ιλ Σουντέστ της ατόλλης των Νήσων Έγκμοντ που βρίσκεται προς τα βόρεια - βορειοδυτικά, ενώ η ατόλλη Ντιέγκο Γκαρσία βρίσκεται μακρύτερα προς τα ανατολικά. Το ελάχιστο χαρτογραφημένο βάθος του είναι τα 8,5 μέτρα.
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος
Διάμεσο εισόδημα
Το διάμεσο εισόδημα ενός πληθυσμού είναι το εισόδημα του προσώπου εκείνου, που στέκεται στο μέσον της ακολουθίας, αν υποθέσουμε ότι στοιχίζουμε σε αύξουσα—με βάση το εισόδημά τους—ακολουθία όλα τα μέλη του πληθυσμού. Έτσι, το 50% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το διάμεσο εισόδημα, και το υπόλοιπο 50% βρίσκεται πάνω από το διάμεσο εισόδημα. Αν φανταστούμε όλο τον πληθυσμό πάνω άξονα με αύξουσα σειρά από τα αριστερά προς τα δεξιά με βάση το εισόδημά τους, τότε το 50% στέκεται αριστερά του προσώπου με το διάμεσο εισόδημα και το υπόλοιπο 50% στέκεται δεξιά.
Να μη συγχέεται με το Μέσο Εισόδημα. Χαρακτηριστικό του διαμέσου εισοδήματος είναι για παράδειγμα ότι αν το εισόδημα του πλουσιότερου μέλους του πληθυσμού αυξηθεί (δεκαπλασιαστεί), το διάμεσο εισόδημα δεν επηρεάζεται, ενώ το Μέσο Εισόδημα, ως αριθμητικός μέσος όρος, θα επηρεαζόταν.
Γεωργική χημεία
Η γεωργική χημεία είναι ιδιαίτερος κλάδος της εφηρμοσμένης χημείας, στον οποίο κύριο αντικείμενο μελέτης και έρευνας είναι το χημικό περιβάλλον, στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί ένα φυτό. Στο χημικό περιβάλλον περιλαμβάνεται το έδαφος, η ατμόσφαιρα, το νερό κ.λπ. Είναι, επίσης, η επιστήμη των χημικών συνθέσεων και των αλλαγών που σχετίζονται με την παραγωγή, την προστασία και τη χρήση των καλλιεργειών. Ως βασική επιστήμη, η γεωργική χημεία περιλαμβάνει όλες τις διαδικασίες μέσω των οποίων ο άνθρωπος αποκτά τρόφιμα και ίνες για τον εαυτό του. Ως εφηρμοσμένη επιστήμη ή τεχνολογία, ασχολείται με τον έλεγχο αυτών των διαδικασιών για την αύξηση των αποδόσεων, τη βελτίωση της ποιότητας και τη μείωση του κόστους. Κλάδοι της γεωργικής χημείας είναι η λιπασματολογία, η φυτοφαρμακολογία, κ.ά.
Στόχοι της έρευνας
Κύριος στόχος της μελέτης και έρευνας της χημικής σύστασης του εδάφους και των φυτών είναι η αναζήτηση μέσων και τρόπων διατήρησης, βελτίωσης και ανάπτυξης των φυτικών οργανισμών και κυρίως της γονιμότητας του εδάφους. Από την έρευνα αυτή προσδιορίζονται γενικότερα όλα εκείνα τα χημικά μέσα με τα οποία διασφαλίζεται τόσο η βελτίωση, όσο και η προστασία της γεωργικής παραγωγής, όπου αυτή εφαρμόζεται. Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων, η γεωργική χημεία χρσιμοποιεί αρκετές τεχνικές στις οποίες συμπεριλαμβάνονται:
Λειτουργία
Στο πλαίσιο του οικοσυστήματος του εδάφους οργανικά και ανόργανα συστατικά αλληλεπιδρούν σε πολύπλοκους κύκλους ιδιαίτερης σημασίας για όλες τα ζώντα όντα. Η εισροή άνθρακα από φωτοσυνθετικούς οργανισμούς παρέχουν το καύσιμο για την ανάπτυξη και την αναπαραγωγή πολλών οργανισμώνς του εδάφους. Οι οργανισμοί του εδάφους, με τη σειρά τους, αποικοδομούν τον οργανικό άνθρακα και απελευθερώνουν τις απαιτούμενες θρεπτικές ουσίες. Η σταθερότητα και η παραγωγικότητα των γεωργικών οικοσυστημάτων βασίζεται στην αποτελεσματική λειτουργία αυτών και άλλων διαδικασιών, στις οποίες ανακυκλώνεται ο άνθρακας και τα θρεπτικά συστατικά όπως το άζωτο και ο φώσφορος. Οι ανθρωπογενείς διαταραχές στο συγκεκριμένο οικοσύστημα, με χρήση φυτοφαρμάκων ή λιπασμάτων, μεταβάλλουν τις διαδικασίες του, ενίοτε με αρνητικές περιβαλλοντικές συνέπειες.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωργία (δραστηριότητα) Κατηγορία:Κλάδοι της χημείας Κατηγορία:Επιστήμες Γης και Περιβάλλοντος Κατηγορία:Βιοχημεία
Ανανίας Μάνος
Ο Επίσκοπος Ανανίας Μάνος, ήταν Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Καρυστίας και Σκύρου. Ο κατά κόσμον Αντώνιος Μάνος γεννήθηκε στην Χρισσό Παρνασσίδος το 1881 ή 1882. Φοίτησε στο Δημοτικό και το Σχολαρχείο Χρισσού και στο Γιάγτζειο Γυμνάσιο Αμφίσσης. Απεφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1914. Εκάρη Μοναχός και χειροτονήθηκε Διάκονος στην Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού Παρνασσίδος από τον Επίσκοπο Φωκίδος Αμβρόσιο και κατόπιν υπηρέτησε διαδοχικά ως Ιεροκήρυκας στις Μητροπόλεις Κορινθίας, Πολυανής και Κιλκισίου, Τρίκκης και Σερρών, στη Μητρόπολη Ύδρας διετέλεσε τοποτηρητής και στη Μητρόπολη Φωκίδος τοποτηρητής και Πρωτοσύγγελος. Υπηρέτησε επίσης ως στρατιωτικός ιερέας κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο  Έγραψε για τον Εθνομάρτυρα Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα (1930) και διάφορα άρθρα σε εκκλησιαστικά περιοδικά και επαρχιακές εφημερίδες.
Εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου στις 5 Μαρτίου 1944 και κατόπιν μετατέθηκε από την Ιερά Σύνοδο στην χηρεύουσα θέση της Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών στις 13 Οκτωβρίου 1945 αλλά δεν δέχτηκε την εκλογή και παρέμεινε στην Ιερά Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου μέχρις ότου εκοιμήθη εν Κυρίω στις 16 Νοεμβρίου 1957. Εκεί ίδρυσε φιλόπτωχα ταμεία και φιλανθρωπικούς συλλόγους, οργάνωσε εράνους υπέρ των ανταρτοπλήκτων της Βορείου Ελλάδος, μοίραζε είδη ιματισμού σε πυροπαθή χωριά, έδειξε ενδιαφέρον για αύξηση των κατηχητικών σχολείων.
Κατηγορία:Μητροπολίτες Καρυστίας και Σκύρου
Λέρος
Το δημαρχείο και άλλες υπηρεσίες είναι στον Πλάτανο. Η Λέρος είναι ένα από τα ελληνικά νησιά που δεν έχουν επιβαρυνθεί ακόμα από το μαζικό τουρισμό. Η κύρια τουριστική περιοχή της είναι τα Άλιντα, άλλα ενδιαφέροντα χωριά είναι το ψαροχώρι Παντέλι, ο Βρομόλιθος με την παραλία του, η Γούρνα, ο Ξηρόκαμπος, το Παρθένι και ο Μπλεφούτης. Το Κάστρο της Παναγίας, κτισμένο τον ενδέκατο αιώνα, δεσπόζει στο βουνό Απιτίκι πάνω από τον Πλάτανο και ακριβώς απέναντι βρίσκεται το κλειδί το υψηλότερο σημείο του νησιού με πανοραμική θέα. Το πολεμικό μουσείο της Λέρου βρίσκεται στη Μερικιά χτισμένο μέσα σε τούνελ του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου.
Ιστορία
thumb|δεξιά|Άγιος Ισίδωρος thumb|Το Κάστρο, το Παντέλι και ο Πλάτανος μικρογραφία|Θέα από το Κάστρο της Λέρου thumb|δεξιά|Παναγία Καβουράδαινα μικρογραφία|δεξιά|Παντέλι
Αρχαιότητα
Πρώτοι κάτοικοι της Λέρου αναφέρεται ότι ήταν Κάρες και Λέλεγες και ο 'Ομηρος τη συμπεριλαμβάνει μεταξύ των νησιών του Αιγαίου που συμμετείχαν με ναυτική δύναμη στον Τρωϊκό πόλεμο. Ο Θουκυδίδης επισήμανε την ιδιαίτερη σημασία των κόλπων και των λιμανιών της Λέρου κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431 – 404 π.Χ.), στον οποίο η Λέρος υποστήριζε τους Αθηναίους. Η λήξη του πολέμου σήμανε και την έναρξη της κυριαρχίας της Λέρου από τους Σπαρτιάτες. Στο νησί επίσης, βρίσκεται το γνωστό ιερό της Θεάς Αρτέμιδος.
Βενετσιάνικη και Οθωμανική Περίοδος
Κατά την Οθωμανική κυριαρχία, η Λέρος απήλαυσε, μαζί με άλλα νησιά, ένα προνομιούχο καθεστώς μερικής αυτονομίας, έχοντας έτσι τη δική της διοίκηση. Το 1648 και κατά τη διάρκεια του πέμπτου Βενετοτουρκικού πολέμου, ήταν υπό τη διοίκηση του Βενετού ναυάρχου Λεονάρδου Φώσκολου και των ανδρών του που αποβιβάστηκαν στο νησί. Το 1824, μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, για τρία χρόνια το νησί απελευθερώθηκε και έγινε σημαντική βάση εφοδιασμού του Ελληνικού Ναυτικού. Είχε ως διοικητή Έλληνα Έπαρχο και υπαγόταν στη δικαιοδοσία της Προσωρινής Επιτροπής των Ανατολικών Σποράδων.
Η επιστολή της Δημογεροντίας Λέρου προς τους Υδραίους
Η Λέρος το 1821 είχε τη δική της συνεισφορά στον αγώνα. Αξιοσημείωτη είναι η επιστολή της Δημογεροντίας Λέρου προς την Επαναστατική Κυβέρνηση, στην Ύδρα, στις 8 Μαίου 1821, στην οποία δήλωναν απερίφραστα το σύνθημα του απελευθερωτικού αγώνα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ». Το Μάιο του 1821, οι πρόκριτοι της Λέρου, θέλοντας να έχουν άμεση αντίληψη των πραγμάτων, στέλνουν στην Ύδρα δύο άνδρες από τη Λέρο, το Μανώλη Ρεπαπή και Μανώλη Χρήστου, οι οποίοι κομίζουν μία επιστολή, απευθυνόμενη προς τους «Άρχοντας και ηγεμόνας του Έθνους». Στην αρχή αναφέρουν την ατμόσφαιρα ικανοποίησης και χαράς που επικρατεί στο νησί, όταν φτάνει η είδηση με τις επιστολές του Αλέξανδρου Υψηλάντη, για την έναρξη της Επανάστασης, προς αποτίναξη του βαρβαρικού ζυγού: "«Προς τους άρχοντας και ηγεμόνας του γένους, και της των ορθοδόξων Ελλήνων κοινής ελευθερίας... Μεγίστην αγαλλίασιν και ανεκλάλητον χαράν επροξένησεν ημίν τοις εν τη νήσω Λέρω ταπεινοίς χριστιανοίς αυτή η αγαθή αγγελία της εκ του βαρβαρικού ζυγού ελευθερίας, την οποίαν πληροφορηθέντες δια των εκλάμπρων γραμμάτων του ευσεβεστάτου μπεϊζαντέ κυρίου Αλεξάνδρου Υψηλάντη, ευχαριστήριον ύμνον από ψυχής ανεπέμψαμεν τω ούτως ευδοκίσαντι αγίω Θεώ γενέσθαι…»"Στη συνέχεια εκφράζουν την συμπαράταξή τους στον κοινό της ελευθερίας αγώνα, γι’ αυτό στέλνουν δυο εκπροσώπους τους Λεριούς, δηλώνοντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την προθυμία τους ή να ελευθερωθούν ή να πεθάνουν:"«Δια τούτο και ημείς, ως όντες μέρος της των λοιπών χριστιανών ομηγύρεως, εξεπίτηδες επέμψαμεν καΐκιον εδικόν μας και ανθρώπους δύο, από μέρους του κοινού μας, τον τε κυρ Μανώλην Ρεπαπή και τον κυρ Μανώλην Χρήστου, δια να έλθωσιν εις προσκύνησιν υμετέραν και να σας ειδοποιήσωσι δια ζώσης φωνής, ότι και ημείς άπαντες είμεθα πρόθυμοι δια την του γένους ελευθερίαν και απαλλαγήν να αποθάνωμεν…»"Με τη Συνθήκη του Λονδίνου στις 3 Φεβρουαρίου του 1830, που όριζε τα σύνορα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, τα απελευθερωμένα νησιά των Ανατολικών Σποράδων δόθηκαν πίσω στην Τουρκία. Στο "Ημερολόγιο της Νομαρχίας του Αρχιπελάγους" του 1886, η Λέρος, μαζί με τα νησιά Πάτμος, Λειψοί και Φούρνοι, ανήκαν στην Τουρκία. Το διοικητικό συμβούλιο είχε αντιπροσώπους και από τις δύο πλευρές.
Ιταλική περίοδος
Το 1912, κατά τον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο, οι Ιταλοί κατέλαβαν όλα τα Δωδεκάνησα εκτός από το Καστελλόριζο. Στις 12 Μαΐου του 1912, το νησί καταλήφθηκε από τους ναύτες του Ιταλικού Καταδρομικού «San Giorgio». Οι Έλληνες κάτοικοι των Δωδεκανήσων, με το Συνέδριο της Πάτμου (4 Ιουνίου 1912), κήρυξαν την αυτονομία τους ως «Πολιτεία του Αιγαίου», με σκοπό την ένωση με την Ελλάδα, αλλά με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι προσπάθειες δεν καρποφόρησαν και οι Ιταλοί διατήρησαν τον έλεγχο των νησιών.
Μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και αμέσως μετά την ανακωχή του Μούδρου ακολούθησε η Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων ή Συνδιάσκεψη Ειρήνης (1919). Στο υπόμνημα του Βενιζέλου (30-12-1918) προβλήθηκε η ελληνικότητα των νησιών της Δωδεκανήσου και οι αρχές που διακήρυξε ο Αμερικανός Πρόεδρος Ουίλσον για ελευθερία και αυτοδιάθεση των λαών, καλώντας την Ιταλία να παραδώσει τα νησιά στην Ελλάδα. Μέσα σ’ εκείνο το ιδιαίτερα φορτισμένο διεθνές κλίμα, μια δυναμική ομάδα Δωδεκανησίων πατριωτών, παράλληλα με τις επίσημες ενέργειες της ελληνικής αντιπροσωπίας, φτάνει στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Είναι οι απεσταλμένοι της «Ένωσης Δωδεκανησίων Αθηνών» : Ο Σκεύος Ζερβός, ο Πάρης Ρούσσος, ο Μιχαήλ Βολωνάκης, ο Γεώργιος Αντωνίου, ενώ στο Προξενείο του Μάντσεστερ υπηρετούσε ο Λεριός Θεόδωρος Μοσχονάς. Η αποστολή τους ήταν, να πληροφορήσουν και ευαισθητοποιήσουν κυβερνητικούς παράγοντες και συνέδρους για τα δίκαια του Δωδεκανησιακού λαού. Για το σκοπό αυτό εργάστηκαν επίπονα το προηγούμενο διάστημα, συγγράφοντας και εκτυπώνοντας ενημερωτικά φυλλάδια, βιβλία και κάθε είδους έντυπο υλικό.
Από το 1916 ως το 1918, οι Βρετανοί χρησιμοποιούσαν τη Λέρο ως ναυτική βάση. Με το σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι το νησί θα επέστρεφε στην Ελλάδα, μαζί με όλα τα Δωδεκάνησα, εκτός από τη Ρόδο, αλλά, έπειτα από την ελληνική ήττα στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919-1922), οι Ιταλοί ακύρωσαν τη συμφωνία. Η Συνθήκη της Λωζάννης επιβεβαίωσε την ιταλική κτήση της Λέρου και των Δωδεκανήσων.
Το νέο ιταλικό φασιστικό καθεστώς επιχείρησε ενεργά να «ιταλοποιήσει» τα Δωδεκάνησα κάνοντας την εκμάθηση της ιταλικής υποχρεωτική, δίνοντας κίνητρα στους ντόπιους να αποκτήσουν την ιταλική υπηκοότητα και καταργώντας ελληνικά ιδρύματα. Τη δεκαετία του '30 οι ιταλικές αρχές έχτισαν την πόλη Portolago, σύμφωνα με τα κριτήρια του νέου μοντέλου ιταλικής πολεοδομίας. Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της ιταλικής ορθολογιστικής αρχιτεκτονικής. Οι Έλληνες το ονόμασαν αργότερα Λακκί.
Γιώργος Γούσιας
Ο Γιώργος Γούσιας (πραγματικό όνομα Γεώργιος Βοντίτσος, 1912 ή 1915 — 15 Δεκεμβρίου 1979) ήταν Έλληνας πολιτικός, ηγετικό στέλεχος και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, βασικός συνεργάτης του Νίκου Ζαχαριάδη κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου.
Λέρος
Ιταλική περίοδος
Παράλληλα, πραγματοποιήθηκε ευρύς εποικισμός. Χαρακτηριστικά, το 1936 κατοικούσαν στο νησί περίπου 7500 Ιταλοί, γεγονός που καθιστούσε τη Λέρο ως το μοναδικό νησί των ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων όπου ο ιταλικός πληθυσμός ξεπερνούσε το αντίστοιχο γηγενή. μικρογραφία|Άγιος Γεώργιος Δρυμώνα Κατά τη διάρκεια των 31 χρόνων που οι Ιταλοί παρέμειναν στη Λέρο, έφτιαξαν ένα σπουδαίο σχέδιο πολεοδομίας και οχύρωσης του νησιού, καθώς η στρατηγική του τοποθεσία και τα μεγάλα, φυσικά του λιμάνια (το μεγαλύτερο των οποίων, το Λακκί, είναι το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι μεγάλου βάθους στη Μεσόγειο Θάλασσα, το έκαναν ιδανική ναυτική βάση. Η οχύρωση της Λέρου, όπως και η κατασκευή μιας μεγάλης ναυτικής βάσης στο Λακκί, διασφάλιζαν τον ιταλικό έλεγχο μιας περιοχής που είχε ζωτική σημασία για τους Συμμάχους (το Αιγαίο, τα Δαρδανέλλια και τη Μέση Ανατολή. Ο Μουσολίνι είδε το νησί ως μια βάση ύψιστης σημασίας για την ιταλική κυριαρχία στο ανατολικό Αιγαίο, όπως και το Portolago ως το ιδανικό μέρος για να χτίσει μια έπαυλη παραθερισμού.
Γιώργος Γούσιας
Βίος
Ο Γούσιας γεννήθηκε το 1915 (σύμφωνα με τα απομνημονεύματά του) ή το 1912 (σύμφωνα με την νεκρολογία του «Ριζοσπάστη») στο Συρράκο Ιωαννίνων, ως Γεώργιος Βοντίτσιος, αν και ο ίδιος προτιμούσε την απλούστερη γραφή Βοντίτσος. Ήταν παιδί φτωχής οικογένειας και εργαζόταν ως μπαλωματής.
Το 1928 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ, της οποίας και αναδείχθηκε ηγετικό στέλεχος. Μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, αρχικά κατάφερε να αποφύγει την σύλληψη και έδρασε στην παρανομία, τελικά όμως εντοπίστηκε, συνελήφθη και κλείστηκε στην Ακροναυπλία. Κατάφερε να αποδράσει, και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Διατέλεσε διοικητής της 2ης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ, ενώ το 1944 συμμετείχε στις μάχες που έγιναν στην Ήπειρο για την εκκαθάριση της περιοχής από τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ. Με το ξεκίνημα του εμφυλίου πολέμου το 1946, ορίστηκε από τον Νίκο Ζαχαριάδη διοικητής του Αρχηγείου Ρούμελης, και αργότερα, το 1948, διοικητής της 470 Μονάδας Γράμμου, η οποία ήταν από τις καλύτερα εξοπλισμένες και εκπαιδευμένες του ΔΣΕ.
Λέρος
Εγκατάσταση Μικρασιατών
Τον Μάιο του 1914 καθώς οι διωγμοί στα απέναντι μικρασιατικά παράλια είχαν ενταθεί ενάντια στο ελληνικό στοιχείο, πολλοί Μικρασιάτες κατέφυγαν στα Δωδεκάνησα. Τους τελευταίους μήνες του 1918, μετά τη λήξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου για την Τουρκία, άρχισε η παλιννόστηση των προσφύγων στη Μικρά Ασία. Συγκεκριμένα με τη ανακωχή του Μούδρου (1918) και την αποβίβαση του Ελληνικού στρατού στη Σμύρνη (1919) αρκετοί πρόσφυγες που είχαν παραμείνει στα Δωδεκάνησα επέστρεψαν στη Μικρά Ασία, αλλά προσωρινά όπως αποδείχθηκε. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, πολλές οικογένειες Μικρασιατών εγκαταστάθηκαν πλέον οριστικά στη Λέρο και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα.
Γιώργος Γούσιας
Βίος
Ο Γούσιας ήταν αυτοδίδακτος στρατιωτικά, όπως και πολλοί άλλοι ηγέτες του ΔΣΕ (ο οποίος βέβαια διέθετε και κανονικά εκπαιδευμένους πρώην αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού όπως οι Βενετσανόπουλος, Παπαγιάννης) και για την απόδοσή του ως διοικητή διατυπώθηκαν πολλές επικρίσεις. Για παράδειγμα, ο στρατηγός των κυβερνητικών δυνάμεων (και μετέπειτα αρχηγός ΓΕΣ) Θρασύβουλος Τσακαλώτος, ο οποίος έγραφε με σεβασμό και θαυμασμό για τις ικανότητες του Μάρκου Βαφειάδη, αναφέρεται επικριτικά και απαξιωτικά στον Γούσια.
Λέρος
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την έναρξη του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου, πολλοί Δωδεκανήσιοι έσπευσαν αμέσως ως εθελοντές, συγκροτώντας το Σύνταγμα Δωδεκανησίων. Από τους πρώτους που κατετάγησαν τότε ήταν και ο Λεριός καθηγητής μαθηματικών Απόστολος Ευαγγέλου. Μετά την κατάρρευση του μετώπου διέφυγε μαζί με πολλούς άλλους στη Μ. Ανατολή. Από ’κει βρέθηκε στην Κρήτη, όπου ανέπτυξε έντονη κατασκοπευτική δράση εναντίον των Γερμανών οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν, μετά από φριχτά βασανιστήρια. Η προτομή του, στο προαύλιο του Μπελλένειου Γυμνασίου Λέρου, υπενθυμίζει στους σύγχρονους Λεριούς και κυρίως στα παιδιά και τους νέους, το πατριωτισμό την αποφασιστικότητα και μαχητικότητά του και συνακόλουθα όλων των συμπολεμιστών του.
Γιώργος Γούσιας
Βίος
Ο Γούσιας κατηγορήθηκε από πολλούς για τις εκτελέσεις των αξιωματικών του ΔΣΕ, Λευτέρη Χρυσιώτη στη Ρούμελη τον Δεκέμβριο του 1947 και του Γιώργου Γιαννούλη στο Γράμμο τον Αύγουστο του 1948.
Λέρος
Λεριοί στη Δωδεκανησιακή Φάλαγγα και στον Ιερό Λόχο στη Μ. Ανατολή
Πολλοί νέοι Δωδεκανήσιοι και ανάμεσά τους αρκετοί Λεριοί, κυρίως μετά το Σεπτέμβριο του ’43, κατέφευγαν κρυφά με βάρκες στις μικρασιατικές ακτές κι από εκεί στη Μέση Ανατολή (Παλαιστίνη, Αίγυπτο), όπου τοποθετούνταν σε διάφορες μονάδες για να πολεμήσουν εναντίον του Άξονα.
Η Λέρος στη δίνη του Πολέμου
Από το 1940, όπου η Ιταλία εισήλθε επίσημα πια στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την πλευρά της Γερμανίας, η Λέρος υπέφερε από τις εναέριες επιδρομές της βρετανικής Royal Air Force. Ως αποτέλεσμα των άριστων αραξοβολιών που παρέχονταν στα θωρηκτά, λόγω του μεγάλου αριθμού όρμων και κολπίσκων, το νησί υπήρξε το δεύτερο πιο βομβαρδισμένο νησί του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (μετά την Κρήτη). Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943, όταν η Ιταλία κατάλαβε πως δεν μπορούσε να συνεχίσει τον Πόλεμο στηρίζοντας τους Γερμανούς, υπέγραψε ανακωχή και πέρασε στη μεριά των Συμμάχων. Όταν βρετανικές ενισχύσεις έφτασαν στη Λέρο και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα, το νησί υπέφερε και άλλους βομβαρδισμούς, αυτή τη φορά από τους Γερμανούς. Από τις πρώτες αεροπορικές επιθέσεις ήταν αυτή κατά του ελληνικού Α/Τ Βασίλισσα Όλγα D-15 και του αγγλικού [(Intrepid)], τα οποία βυθίστηκαν την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου του 1943, ενώ ήταν αγκυροβολημένα στο Portolago, το σημερινό Λακκί. Ακολούθησαν δεκάδες επιδρομές των Ju 87 και Ju 88, επί 52 ημέρες. Τελικά το νησί της Λέρου καταλήφθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατά τη Μάχη της Λέρου επιχείρηση Taifun, με εναέριες και αμφίβιες εφόδους ανάμεσα στις 12 και 16 Νοεμβρίου του 1943. Οι δυνάμεις που ενεπλάκησαν ήταν αλεξιπτωτιστές, ένα τάγμα από την ελίτ μεραρχία του Βρανδεμβούργου. Τα πεζικά στρατεύματα υποστηρίζονταν από βομβαρδιστικά αεροπλάνα της "Luftwaffe". Ανάμεσά τους υπήρχαν και σμηναρχίες Ι. και ΙΙ. από Stuka-Wing 3. Η σμηναρχία I. λειτουργούσε από τη στρατιωτική βάση των Μεγάρων. Το νησί παρέμεινε υπό γερμανική κατοχή μέχρι και το τέλος του πολέμου.
Μεταπολεμική Ιστορία
Αφού οι Γερμανοί εκκένωσαν το νησί, πέρασε υπό βρετανική διοίκηση μέχρι τις 7 Μαρτίου του 1948, όπου μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα ενώθηκε με την Ελλάδα. 600 χρόνια μετά τη λήξη της Βυζαντινής κυριαρχίας, για πρώτη φορά τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος. Κατά τη διάρκεια των Μεταπολεμικών χρόνων, οι ελληνικές κυβερνήσεις χρησιμοποίησαν πολλά από τα κτήρια του νησιού για διάφορους λόγους. Κατά τη Χούντα των Συνταγματαρχών, το νησί χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εγχώριας εξορίας πολιτικών κρατουμένων, χρησιμοποιώντας τις παλιές Ιταλικές στρατιωτικές αποθήκες στην περιοχή "Παρθένι" και τους παλιούς ιταλικούς στρατώνες στην περιοχή "Άγιος Γεώργιος - Λέππιδα" ως στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στην περιοχή του Παρθενίου υπάρχει και η εκκλησία της Αγιάς Κουράς. Kατά τη διετία 1969-1970, μέσα στα χρόνια της δικτατορίας, η Αγία Κιουρά αγιογραφήθηκε από τους εξόριστους στο νησί της Λέρου. Ανάμεσά τους βουλευτές, στελέχη της Αριστεράς, αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, ηλικιωμένοι και μητέρες με μωρά.
Γιώργος Γούσιας
Βίος
Ο Γούσιας επέστρεψε στην Σοβιετική Ένωση το 1956. Την ίδια χρονιά, το ΚΚΕ συνταράχθηκε από τις βίαιες συγκρούσεις ζαχαριαδικών και αντιζαχαριαδικών, με τους δεύτερους τελικά να επικρατούν (έχοντας και την στήριξη της νέας σοβιετικής ηγεσίας υπό τον Χρουστσώφ). Μετά την οριστική καθαίρεση του Ζαχαριάδη και την επικράτηση της ομάδας του Κώστα Κολιγιάννη, ο Γούσιας -ως ακραιφνής ζαχαριαδικός- καθαιρέθηκε από όλα τα πόστα του, διεγράφη από το ΚΚΕ, και εξορίστηκε στα Καρπάθια της Ρουμανίας.