cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
I Just Can't Stop Loving You
Ζωντανές εμφανίσεις
Ο Τζάκσον εκτέλεσε το κομμάτι στο Bad Tour με την Σέριλ Κράου και στο Dangerous Tour με την Σιντάχ Γκάρρετ. Επίσης εκτέλεσε το κομμάτι, με την Μάρβα Χικς, στο HIStory World Tour. Ο Τζάκσον σχεδίαζε να εκτελέσει το κομμάτι με την Τζούντιθ Χιλ, για την περιοδεία This Is It, αλλά ακυρώθηκε λόγω του ξαφνικού θανάτου του τραγουδιστή. Ωστόσο, υπάρχουν σκηνές της πρόβας στην ταινία Michael Jackson's This Is It. Ως αποτέλεσμα του θανάτου του Τζάκσον, η Χιλ ηχογράφησε το κομμάτι I Will Always Be Missing You.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1987 Κατηγορία:Singles του 1987 Κατηγορία:Singles του 2012 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στο Βέλγιο
Φαινυλοξιράνιο
Το φαινυλοξιράνιο  (αγγλικά styrene oxide)  είναι ετεροαρωματική (δηλαδή ετεροκυκλική και αρωματική) οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C8H8O, Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί ένα «θυγατρικό» οξιράνιο, που προέρχεται από το στυρόλιο (PhVi). Εφόσον το φαινυλοξιράνιο έχει ένα χειρόμορφο κέντρο, στο βενζυλικό άτομο άνθρακα, το φαινυλοξιράνιο υπάρχει σε δύο (2)  οπτικά ισομερή, R- και S-.
Παραγωγή
Το φαινυλοξιράνιο μπορεί να παραχθεί με προσθήκη υποχλωριώδους οξέος (HClO) σε στυρένιο, ακολουθούμενη από αντίδραση εσωτερική απόσπασης υδροχλωρίου (HCl), από την παρουσία διαλύματος υδροξειδίου αλκαλιμέταλλου: 60x60εσ Μια άλλη δυνατότητα σύνθεσης φαινυλοξιρανίου είναι η άμεση επίδραση σε στυρένιο αιθανικού υπεροξέος (CH3CO3H) ή υπεροξειδίου του υδρογόνου (Η2Ο2), σε μια αντίδραση εποξείδωσης : κέντρο|χωρίς-πλαίσιο|600x600εσ Η εποξείδωση στυρενίου μπορεί να γίνει και με βενζοϊκό υπεροξύ (PhCO3H), σύμφωνα με την αντίδραση Πρίζαεφ (Prilezhaev reaction): κέντρο|χωρίς-πλαίσιο|326x326εσ Τα καθαρά διακριτά εναντιομερή μπορούν να συνθεθούν με την ασύμμετρη εποξείδωση Τζάκομπσεν (Jacobsen-Epoxidierung) ή την επίσης ασύμμετρη εποξείδωση Σι (Shi-Epoxidierung). Οι αντιδράσεις αυτές είναι επίσης προσβάσιμες μέσω χρήσης κατάλληλου ενζύμου ή χημικής κινητικής ανάλυσης.
Χαρακτηριστικά και ιδιότητες
Το φαινυλοξιράνιο υδρολύεται in vivo σε φαινυλ-1,2-αιθανοδιόλη, με το ένζυμο υδρολάση εποξειδίου.
Σχηματίζει αζεοτροπικό μίγμα με το νερό στους 99,2 °C, που περιέχει 77,6% φαινυλοξιράνιο.
Αντιδρά βίβαια με πυρηνόφιλα αντιδραστήρια, όπως είναι για παράδειγμα οι αμίνες (RNH2), αλλά αντιδρά και με ηλεκτρονιόφιλα. Σε αυτήν την περίπτωση, η υψηλή χημική ενέργεια παραμόρφωσης που εμπεριέχει ο τριμελής οξιρανικός δακτύλιος της ένωσης απελευθερώνεται.
Εφαρμογές
Με υδρογόνωση φαινυλοξιρανίου παράγεται η ένωση 2-φαινυλαιθανόλη (PhCH2CH2OH), που χρησιμοποιείται ως οσμοθέτης. Το φαινυλοξιράνιο χρησιμεύει, επίσης, ως πρόδρομη ύλη για τη σύνθεση φενιπεντόλης, που είναι ένα χολορυθμιστικό φάρμακο. Επίσης, το φαινυλοξιράνιο χρησιμεύει ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή διαφόρων καταλυτών και αναστολέων πολυμερισμού. Επιπλέον, χρησιμοποιείται ως υπόστρωμα για τη δοκιμή της δραστικότητας διαφόρων υδρολασών και για να δοκιμαστεί η αποτελεσματικότητα των χρωματογραφικών μεθόδων για τον διαχωρισμό εναντιομερών.
Τοξικολογία
Οι ατμοί του φαινυλοξιρανίου είναι ερεθιστικοί για τα μάτια και για την αναπνευστική οδό. Η άμεση επαφή φαινυλοξιρανίου με το (ανθρώπινο) δέρμα προκαλεί μέτριο ερεθισμό του. Σε περίπτωση μαζικής αναπνευστικής έκθεσης στην ένωση προκαλείται ερεθισμός της αναπνευστικής οδού, σχηματισμός τοξικού πνευμονικού οιδήματος, με συμπτώματα ναυτίας και κατάθλιψης του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Το φαινυλοξιράνιο είναι ο κύριος μεταβολίτης του στυρενίου, για ανθρώπους και ζώα, καθώς προκύπτει από την οξείδωση του στυρενίου στο κυτόχρωμα P540. Το φαινυλοοξιράνιο, θιεωρείται πιθανό καρκινογόνο, όταν βιοσυσσωρεύεται σε σημαντικές ποσότητες σε ποντίκια και αρουραίους. Μετά από πειράματα σε ζώα το φαινυλοξιράνιο βρέθηκε ότι είναι καρκινογόνο, εξαιτίας του υψηλού δυναμικού αλκυλίωσης που η ένωση έχει. Γι' αυτό θεωρείται τοξική ένωση. Το φαινυλοξιράνιο μεταβολίζεται από το ανθρώπινο σώμα σε μανδελικό οξύ, σε φαινυλογλυοξυλικό οξύ, σε βενζοϊκό οξύ (PhCOOH) και σε ιππουρικό οξύ.
Το φαινυλοξιράνιο ένα χειρόμορφο κέντρο και, συνεπώς, δύο εναντιομερή. Έχει αναφερθεί ότι τα δύο εναντιομερή έχουν διαφορετική τοξικοκινητική και τελικά τοξικότητα. Έχει αναφερθεί ότι το R-φαινυλοξιράνιο σχηματίζεται κατά προτίμηση στους πνεύμονες των ποντικιών, ενώ το S-φαινυλοξιράνιο σχηματίζεται κατά προτίμηση στους αρουραίους. Σύμφωνα με πειράματα που έγιναν σε εθελοντές, η αθροιστική απέκκριση της S-φαινυλ-1,2-αιθανοδιόλης και του μανδελικού οξέος ήταν μεγαλύτερη σε σύγκριση με την αντίστοιχη της S-φαινυλ-1,2-αιθανοδιόλης. Διαπιστώθηκε, επίσης, ότι το S-φαινυλοξιράνιο υδρολύεται κατά προτίμηση από τα ανθρώπινα ηπατικά μικροσώματα, σε σύγκριση με το R-φαινυλοξιράνιο. Μελέτες σε ζώα έχουν δείξει ότι το R-φαινυλοξιράνιο είναι πιο τοξικό από το S-φαινυλοξιράνιο, για τα ποντίκια.
Ασφάλεια
Το φαινυλοξιράνιο σχηματίζει εκρηκτικά μείγματα ατμών του και αέρα, σε αυξημένη θερμοκρασία. Η ένωση έχει ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης κάτω από 74°C. Το εκρηκτικό εύρος της ένωσης είναι 1,1%-22% κατ' όγκο. Η θερμοκρασία αυτανάφλεξης της ένωσης είναι 498°C. Το υλικό εμπίπτει στην κατηγορία θερμοκρασίας Τ1.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:C8 Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες Κατηγορία:Αρωματικοί αιθέρες Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισλανδίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισλανδίας (ισλανδικά: Knattspyrnusamband Íslands ή KSÍ) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ισλανδία. Εδρεύει στο Ρέικιαβικ και είναι μέλος της UEFA και της FIFA από το 1954. Διοργανώνει εθνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ισλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ισλανδία Ισλανδια
Αλεσσάντρο Γκαμπερίνι
Ο Αλεσσάντρο Γκαμπερίνι (Alessandro Gamberini, γεννημένος στις 27 Αυγούστου 1981) είναι πρώην Ιταλός ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως κεντρικός αμυντικός. Αυτή τη στιγμή εργάζεται ως βοηθός προπονητή στη Βίρτους Βερόνα.
Ιταλός διεθνής στα τέλη της δεκαετίας του 2000, ο Γκαμπερίνι εκπροσώπησε τη χώρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2008 και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009.
Μπολόνια
Στο 2000 εκτός εποχής, Gamberini εξαγοράστηκε από την Γιουβέντους μαζί με τους Alex Pederzoli και Giacomo Cipriani σε μια συμφωνία για € 5.160.000, σε αντάλλαγμα για το υπόλοιπο 50% των Jonatan Binotto για το ίδιο ποσό (με το 50% των δικαιωμάτων του Gamberini που αξιολογούνται στα 2,32 εκατ. ευρώ). Η συμφωνία συνιδιοκτησίας του τερματίστηκε υπέρ της Μπολόνια τον Ιούνιο του 2002, κάνοντας την ομάδα του Τορίνο να καταγράψει ζημιά 1,5 εκατομμυρίου ευρώ (το υπόλοιπο αναπόσβεστο ποσό μεταγραφής 4,64 ευρώ σε τρία χρόνια), αλλά με οικονομική έσοδα 2,32 εκατ. ευρώ καθώς η Γιούβε δεν χρειάστηκε να πληρώσει το υπόλοιπο 50% των δικαιωμάτων εγγραφής.
Φιορεντίνα
Στα τέλη της περιόδου 2007–08, ο Γκαμπερίνι ψηφίστηκε ως ο παίκτης της Φιορεντίνα της σεζόν. Τον Φεβρουάριο του 2010 έμεινε εκτός δράσης για τρεις μήνες μετά την επέμβαση στον ώμο.
Τον Ιούλιο του 2011, ο Γκαμπερίνι έγινε ο νέος αρχηγός της Φιορεντίνα καθώς ο Ρικκάρντο Μοντολίβο αφαιρέθηκε από αυτόν τον ρόλο.
Νάπολι
Τον Ιούλιο του 2012, σε ηλικία 31 ετών, ο Γκαμπερίνι υπέγραψε με τη Νάπολι μαζί με τον συμπαίκτη του Βάλον Μπεχράμι, σε μια συνδυασμένη συμφωνία περίπου 8,5 εκατομμυρίων ευρώ. Αγωνίστηκε το 2013-14 ως δανεικός στη Τζένοα.
Κιέβο Βερόνα
Στις 24 Ιουλίου 2014, ο Γκαμπερίνι πουλήθηκε στην Κιέβο Βερόνα. Σκόραρε το πρώτο και μοναδικό του γκολ πρωταθλήματος για αυτούς στις 11 Σεπτεμβρίου 2016, βοηθώντας τους γηπεδούχους να κερδίσουν έναν βαθμό μετά το εντός έδρας ισόπαλο 1-1 με τη Λάτσιο.
Στις 3 Ιουλίου 2018, ο 36χρονος Γκαμπερίνι επιβεβαίωσε την απόσυρσή του από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Διεθνή
Ο Γκαμπερίνι ήταν μέλος της ιταλικής ομάδας κάτω των 21 ετών που κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα UEFA το 2004 υπό τον Κλαούντιο Τζεντίλ. Έκανε το ντεμπούτο του με την πλήρη ομάδα σε μια φιλική νίκη με 2–0 εναντίον της Νότιας Αφρικής, στις 17 Οκτωβρίου 2007.
Ο Γκαμπερίνι δεν συμπεριλήφθηκε στην αρχική ενδεκάδα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2008, αλλά κλήθηκε αφού ο αρχηγός Φάμπιο Καναβάρο έσπασε τους συνδέσμους του αστραγάλου μετά από σύγκρουση με τον συμπαίκτη του Τζόρτζιο Κιελίνι στην προπόνηση, στις 2 Ιουνίου.
Ο Γκαμπερίνι επιλέχθηκε από τον Μαρτσέλο Λίπι για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009, αλλά για άλλη μια φορά δεν κατάφερε να εμφανιστεί καθώς το έθνος αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο.
Στυλ παιχνιδιού
Ένας αξιόπιστος και σωματικά δυνατός κεντρικός αμυντικός, ο Γκαμπερίνι ήταν γνωστός ιδιαίτερα για την ικανότητά του στο τάκλιν και την εναέρια ανδρεία του.
Προπονητική καριέρα
Τον Ιούλιο του 2020, προσλήφθηκε από τον σύλλογο της Serie C Virtus Verona ως βοηθός προπονητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιέβο Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Χριστόφορος Ζαραλίκος
Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος (Αθήνα, 1970) είναι Έλληνας ηθοποιός και κωμικός, ο οποίος διακρίνεται στην πολιτική σάτιρα, ενώ επίσης έχει σταδιοδρομήσει και στην stand-up comedy.
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στη Μεταμόρφωση, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Βεάκη το 1992. Το χρονικό διάστημα 1991-1995, εργάστηκε ως ηθοποιός στις θεατρικές παραστάσεις, «Σάτυροι Ιχνευτές», «Τα πάνω κάτω», «Οδυσσεβάχ», «Δεν τρέχει τίποτα», «Πακέτο ντε Λόρκα», «Κου – κου, τσα», όπως και στις τηλεοπτικές σειρές «Οι Απαράδεκτοι», «Οι τρεις Χάριτες», «Γραβάτες», «Θα τα πεις με το δικηγόρο μου» και «Ο Πέτρος και τα κορίτσια του». Τα έτη 1996 και 1997 ήταν κειμενογράφος στα τηλεοπτικά σόου, «Μπράβο» στο Mega, και «Πες τα Μίλτο» στον ΑΝΤ1. Το 1998 διετέλεσε παραγωγός στη σατιρική ραδιοφωνική εκπομπή «Και δε μου λες» στην ΕΡΑ Σπορ.
Τα τελευταία χρόνια έχει τη δική του σατιρική σειρά, με την ονομασία zaraleaksTV, στο YouTube, ασκώντας κριτική στα πολιτικά κόμματα που κυρίως κυβέρνησαν την Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση, ενώ επίσης σατιρίζει ελληνικά ΜΜΕ.
Το 2021, παράσταση που σκηνοθέτησε ο ίδιος με τον τίτλο «1821-2021, Διακόσια Χρόνια Δανεικά», διακόπηκε από άτομα που διαμαρτύρονταν, κάτι που μέσα μαζικής ενημέρωσης χαρακτήρισαν ως περιστατικό λογοκρισίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες Stand Up κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Σαμπανιέ (Ζυρά)
Το Σαμπανιέ (γαλλικά: Champagney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαμπανιεζιέν (γαλλικά: Champagnésiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Γη του Χέουμνο
εναλλ.=Map of Poland with a region marked. The region is in the upper middle and covers about 2% of the land area.|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η Γη του Χέουμνο (σκούρο πράσινο) στον χάρτη της Πολωνίας Η Γη του Χέουμνο (Ziemia Chełmińska, γερμανικά: Culmer Land ή Kulmerland, παλαιά πρωσικά: Kulma, Kulmo žemė) είναι ιστορική περιοχή στην κεντρική-βόρεια Πολωνία.
Η Γη του Χέουμνο πήρε το όνομά της από την πόλη Χέουμνο (ιστορικά επίσης γνωστή ως Κουλμ). Η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής είναι το Τόρουν, με μια άλλη μεγαλύτερη πόλη να είναι το Γκρούντζιοντς.
Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Βιστούλα, από τις εκβολές του Ντρβέντσα (νότιο όριο) μέχρι την Όσα (στα βόρεια). Τα ανατολικά της σύνορα είναι η Γη της Λουμπάβα.
Η περιοχή, ανάλογα με την περίοδο και την ερμηνεία, μπορεί να συμπεριληφθεί σε άλλες μεγαλύτερες περιοχές: Μασοβία, Πομερανία ή Πρωσία. Επί του παρόντος στην Πολωνία ταξινομείται ως μέρος της Πομερανίας, λόγω των ισχυρών συνδέσεων με την Ανατολική Πομερανία τους τελευταίους αιώνες, με την οποία ονομάζεται συλλογικά η Πομερανία του Βιστούλα (Pomorze Nadwiślańskie), αν και έχει επίσης στενούς δεσμούς με τη γειτονική Κουγιαβία. Ως αποτέλεσμα, αποτελεί μέρος του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας, αν και ένα μικρό τμήμα της Γης του Χέουμνο βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας. Αρχικά ήταν το δυτικότερο τμήμα της Μασοβίας εντός της μεσαιωνικής Πολωνίας, ιδιαίτερα μετά τον κατακερματισμό της Πολωνίας. Σύμφωνα με τη γερμανική ιστοριογραφία, ταξινομείται ως τμήμα της Πρωσίας, αν και δεν αποτελούσε μέρος της προχριστιανικής Πρωσίας και δεν κατοικήθηκε από τους Παλαιούς Πρώσους, αλλά από Σλάβους Λεχίτες, που τον 10ο αιώνα έγινε μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Χέουμνο, η ιστορική πρωτεύουσα της Γης του Χέουμνο]] Η πρώτη ιστορική αναφορά για το Χέουμνο και τη Γη του Χέουμνο χρονολογείται από το 1065 όταν ο Μπολέσλαφ Β΄ ο Γενναιόδωρος παραχώρησε φορολογικό προνόμιο σε ένα αβαείο στο κοντινό Μογκίλνο. Το έγγραφο αναφέρει το Χέουμνο (Culmine) μαζί με άλλες πόλεις που ανήκαν τότε στην επαρχία της Μασοβίας. Η περιοχή, όντας πιο κοντά στους Πολωνούς, κατοικήθηκε από τους Κουγιάβιους Λεχίτες και φυλές από τη Μείζων Πολωνία. Ηγέτης των Μασόβιων ήταν ο Μάσος, ο οποίος άφησε τον Πολωνό δούκα Μπολέσλαφ Α΄ και αναζήτησε καταφύγιο στους Πρώσους. Όταν αυτή η περιοχή υποτάχθηκε από τους ηγεμόνες των Πολωνών, το Χέουμνο έγινε τοπικό κέντρο της καστελάνιας (kasztelania). Η Γη του Χέουμνο εκχριστιανίστηκε τον 11ο αιώνα.
Σύμφωνα με τη διαθήκη του Δούκα Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου, η Γη του Χέουμνο, μετά τον θάνατό του το 1138 έγινε μέρος του Δουκάτου της Μασοβίας που διοικούταν από τον γιο του, Μπολέσλαφ Δ΄ το Σγουρό και τους απογόνους του κατά τη διάρκεια του φεουδαρχικού κατακερματισμού της Πολωνίας.
Το 1226, ο Δούκας Κορράδος Α΄ της Μασοβίας ζήτησε τη βοήθεια του Τευτονικού Τάγματος για να προστατεύσει τη Μασοβία και να βοηθήσει τους Πρώσους να προσηλυτιστούν στον Χριστιανισμό. Σε αντάλλαγμα, οι ιππότες έπρεπε να κρατήσουν τη Γη του Χέουμνο ως φέουδο. Η γη αποτέλεσε τη βάση του Μοναστικού Κράτους των Τεύτονων Ιπποτών και την μετέπειτα κατάκτηση της Πρωσίας. αριστερά|μικρογραφία|125x125εσ| Λάβαρο της Γης του Χέουμνο στη [[Μάχη του Γκρούνβαλντ (1410)]] Το Τευτονικό Τάγμα απέκτησε έναν αυτοκρατορικό διάταγμα από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄ πριν εισέλθει στην Πρωσία. Το 1243, ο παπικός λεγάτος Γουλιέλμος της Μοντένα διαίρεσε την Πρωσία σε τέσσερις επισκοπές υπό τον αρχιεπίσκοπο της Ρίγας, με την πόλη να γίνεται η ονομαστική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής του Χέουμνο (ωστόσο, ο καθεδρικός ναός και η κατοικία του επισκόπου βρίσκονταν στην πραγματικότητα στην παρακείμενη Χέουμζα). αριστερά|μικρογραφία|153x153εσ| Οικόσημο του πρώην [[Βοεβοδάτο Χέουμνο|Βοεβοδάτου Χέουμνο]] Το 1440 ιδρύθηκε η αντι-τευτονική Πρωσική Συνομοσπονδία και μεταξύ των ιδρυτών της ήταν πόλεις της Γης του Χέουμνο, μεταξύ των οποίων οι Τόρουν, Χέουμνο, Γκρούντζιοντς και Μπροντνίτσα. Το 1454, η συνομοσπονδία ξεκίνησε μια εξέγερση ενάντια στο Τευτονικό Τάγμα και στράφηκε στον Πολωνό βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας με αίτημα να συμπεριλάβει την περιοχή στην Πολωνία. Ο βασιλιάς συμφώνησε και υπέγραψε την πράξη σύστασης, μετά την οποία ξέσπασε ο Δεκατριετής Πόλεμος (1454-1466). Τελείωσε με πολωνική νίκη και με τη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν το 1466, η οποία επιβεβαίωσε την επιστροφή της Γης του Χέουμνο στο Πολωνικό Στέμμα. Διαμόρφωσε διοικητικά το Βοεβοδάτο Χέουμνο, που βρισκόταν στην Επαρχία της Βασιλικής Πρωσίας, αργότερα επίσης στη ευρύτερη Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Πρωτεύουσά της ήταν το Χέουμνο, ενώ η μεγαλύτερη πόλη ήταν το Τόρουν, το οποίο ως βασιλική πόλη έγινε μια από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες πόλεις της Πολωνίας και ήταν ο τόπος πολλών σημαντικών γεγονότων στην ιστορία της Πολωνίας. Το 1997, η Μεσαιωνική Πόλη του Τόρουν χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και το 2007 το ιστορικό κέντρο του Τόρουν προστέθηκε στον κατάλογο των Επτά Θαυμάτων της Πολωνίας. μικρογραφία| Για εκατοντάδες χρόνια, το [[Τόρουν παρέμεινε η μεγαλύτερη πόλη στη Γη του Χέουμνο.]] Το 1772, ως αποτέλεσμα του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας, η Γη του Χέουμνο (με εξαίρεση το Τόρουν, που προσαρτήθηκε το 1793) καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Μεταξύ 1807 και 1815, η Γη του Χέουμνο ήταν μέρος του πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και το Τόρουν ήταν ακόμη και η προσωρινή πρωτεύουσα του δουκάτου τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1809. Το 1815 προσαρτήθηκε ξανά από την Πρωσία, πρώτα έγινε μέρος του Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν, αλλά το 1817 ενσωματώθηκε στην επαρχία της Δυτικής Πρωσίας.
Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η Γη του Χέουμνο επιστράφηκε στην Πολωνία τον Ιανουάριο του 1920, αφού οι Πολωνοί ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους το 1918. Στο Μεσοπόλεμο αποτελούσε το νότιο τμήμα του Βοεβοδάτου Πομερανίας (1919-1939) με πρωτεύουσα το Τόρουν. Καταλήφθηκε μετά την εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 από τη Ναζιστική Γερμανία και προσαρτήθηκε μονομερώς τον Οκτώβριο, χωρίς ωστόσο να έχει διεθνή αναγνώριση. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν την Ιντελιγκέντσακτιον, μια προγραμματισμένη μαζική δολοφονία των ντόπιων Πολωνών ελίτ. Ήδη το φθινόπωρο του 1939, δολοφονήθηκαν περίπου 23.000 Πολωνοί του προπολεμικού Βοεβοδάτου Πομερανίας. Τον Ιανουάριο του 1945 καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και έληξε η γερμανική κατοχή αυτού του τμήματος της Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Πολωνίας
Γκροσβάλζερταλ
μικρογραφία|Το Γκροσβάλζερταλ από το Στάιν Ζόνταγκ Η Μεγάλη Κοιλάδα Βάλζερ (Großes Walsertal, Großwalsertal) βρίσκεται στο αυστριακό κρατίδιο Φόραρλμπεργκ. Πρόκειται για μια πλευρική κοιλάδα του Βάλγκαου και εκτείνεται από εκεί βόρεια στο ορεινό κέντρο της χώρας. Το τέλος της κοιλάδας συνορεύει με το δάσος Μπρέγκεντς.
Το όνομα της κοιλάδας προέρχεται από τους Βάλζερ, οι οποίοι μετακινήθηκαν εδώ από το Βαλέ τον 13ο αιώνα.
Τοποθεσία και τοπίο
Η κοιλάδα Γκρόσες Βάλζερταλ βρίσκεται στις Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις μεταξύ των υποομάδων της οροσειράς του δάσους του Μπρέγκεντς (στα βόρεια) και των βουνών Λεχκουέλεν (στα νότια και στα ανατολικά).
Ο ποταμός Λουτς ρέει μέσω της αλπικής κοιλάδας κοπής περίπου 25 χλμ. Ειδικά ο βορράς, ο οποίος εξακολουθεί να ανήκει στη ζώνη φλις, παρουσιάζει τους τυπικούς μικροκυκλικούς και στρογγυλεμένους παραποτάμους και τις δευτερεύουσες κοιλάδες.
Κοινότητες
Οι περισσότεροι δήμοι της κοιλάδας βρίσκονται στη βόρεια πλευρά της κοιλάδας.
Νότια του Λουτς βρίσκεται:
κέντρο|μικρογραφία|500x500εσ|Πανόραμα του Μπλονς και του Γκροσβάλζερταλ (άποψη από το Ράγκαλ) τον Νοέμβριο του 2011
Δρόμοι
Το Σαντόναπας στο τέλος της κοιλάδας οδηγεί στο Χίντερβαλντ κοντά στο Ρέχμεν (δήμος Άου) μέσω ενός μονοπατιού πεζοπορίας.
Πολιτισμός
Από το 2004, το πολιτιστικό φεστιβάλ Walserherbst διεξάγεται κάθε δύο χρόνια. Για τρεις εβδομάδες, το φεστιβάλ προσφέρει συναντήσεις με τη σύγχρονη τέχνη και τον πολιτισμό στη μέση του Γκροσβάλζερταλ. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει λογοτεχνία, κινηματογράφο, μουσική, θέατρο, εκθέσεις και εργαστήρια. Η αυτοπροσωπογραφία του φεστιβάλ χαρακτηρίζεται από «ανοιχτότητα στις νέες ιδέες με τη χαρά της συνάντησης των ανθρώπων». Αυτή η περιγραφή επελέγη επειδή η πολιτιστική ανταλλαγή ήταν πάντα καθοριστική συνιστώσα της εθνοτικής ομάδας Βάλζερ που ζούσε εκεί αφού μετανάστευσε από το Βαλέ μερικούς αιώνες πριν.
Η κοιλάδα του Μεγάλου Βάλζερ και τα ορειβατικά χωριά της αποτελούν μέρος της πρωτοβουλίας της Αυστριακού Αλπικού Συλλόγου για την προώθηση του βιώσιμου τουρισμού.
Πάρκο Βιόσφαιρας Γκρόσες Βάλζερταλ
Οι δήμοι της Κοιλάδας Μεγάλου Βάλζερ συναποτελούν μέρος του Πάρκου Βιόσφαιρας Γκρόσες Βάλζερταλ, Είναι το πρώτο φυσικό πάρκο του Φόραρλμπεργκ, το οποίο αποτελεί αποθεματικό βιόσφαιρας που έχει απονεμηθεί από την Ουνέσκο. Σε ένα πάρκο βιόσφαιρας ο άνθρωπος και η φύση αλληλεπιδρούν και αλληλοσυμπληρώνονται θετικά και στις 10 Νοεμβρίου 2000 η περιφέρεια συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των παγκόσμιων μοντέλων περιφερειών για βιώσιμη διαβίωση και καλλιέργεια.
Η αποδοχή μεταξύ του πληθυσμού, όπως ζητήθηκε από την Ουνέσκο στο πλαίσιο της Τοπικής Ατζέντας 21 για τα πάρκα βιόσφαιρας, είναι εξαιρετική. Το έργο έχει επίσης κερδίσει πολλά βραβεία, όπως το Ευρωπαϊκό Βραβείο Ανάπλασης Χωριού το 2002, το Βραβείο EDEN (Ευρωπαϊκοί Προορισμοί Αριστείας) το 2009 και το Αργυρό Ευρωπαϊκό Βραβείο Ενέργειας το 2010.
Αερόστατο θερμού αέρα
thumb|Αερόστατο θερμού αέρα εν πτήσει.|253x253εσ thumb|Αερόστατα θερμού αέρα σε σχήμα μέλισσας.|225x225εσ thumb|Αερόστατο θερμού αέρα στο σχήμα του [[Αββαείο του Σαιντ Γκαλ|Αββαείου του Σαιντ Γκαλ|169x169εσ]] Ένα αερόστατο θερμού αέρα είναι αεροσκάφος ελαφρύτερο από τον αέρα το οποίο αποτελείται από έναν σάκο, που ονομάζεται κάλυμμα, το οποίο περιέχει θερμό αέρα. Κάτω από αυτόν κρέμεται η γόνδολα ή καλάθι (και σε ορισμένα αερόστατα μεγάλης απόστασης ή μεγάλου υψομέτρου, μια κάψουλα), το οποίο μεταφέρει επιβάτες και (συνήθως) μια πηγή θέρμανσης, η οποία τις περισσότερες φορές είναι μια ελεύθερη φλόγα. Ο θερμός αέρας μέσα στο κάλυμμα το κάνει ελαφρύ μιας και έχει χαμηλότερη πυκνότητα από τον κρύο αέρα έξω από το κάλυμμα. Όπως συμβαίνει με όλα τα αεροσκάφη, τα αερόστατα θερμού αέρα δεν μπορούν να πετάξουν πέρα από την ατμόσφαιρα. Εν αντιθέσει με τα αερόστατα αερίου, το κάλυμμα δεν χρειάζεται να είναι επισφραγισμένο στο κάτω μέρος, μιας και ο αέρας κοντά το κάτω μέρος του καλύμματος έχει την ίδια πίεση με τον αέρα που το περιβάλει. Στα σύγχρονα αθλητικά αερόστατα το κάλυμμα κατασκευάζεται συνήθως από ύφασμα νάιλον και το άνοιγμα του αεροστάτου (το σημείο πλησιέστερα στη φλόγα) είναι κατασκευασμένο από πυρίμαχα υλικά όπως το Nomex. Τα σύγχρονα αερόστατα κατασκευάζονται σε διάφορα σχήματα, και σε σχήματα διάφορων εμπορικών προϊόντων, αν και το παραδοσιακό σχήμα χρησιμοποιείται για τις περισσότερες μη εμπορικές, αλλά και πολλές εμπορικές, εφαρμογές.
Το αερόστατο θερμού αέρα αποτελεί την πρώτη επιτυχημένη τεχνολογία εναέριας μεταφοράς ανθρώπου. Η πρώτη μη προσδεμένη επανδρωμένη πτήση αεροστάτου θερμού αέρα πραγματοποιήθηκε από τον Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ και τον Φρανσουά Λοράν του Αρλάντ στις 21 Νοεμβρίου 1783 στο Παρίσι της Γαλλίας, με ένα αερόστατο που κατασκευάστηκε από τους αδελφούς Μονγκολφιέ. Το πρώτο αερόστατο θερμού αέρα που πέταξε στην Αμερική απογειώθηκε από τη Φυλακή Γουόλνατ Στριτ της Φιλαδέλφεια στις 9 Ιανουαρίου 1793 από τον Γάλλο αεροναύτη Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ. Τα αερόστατα θερμού αέρα τα οποία μπορούν να κινηθούν στον αέρα αντί να παρασύρονται από τον άνεμο είναι γνωστά και ως θερμικά αερόπλοια.
Προσύγχρονα και μη επανδρωμένα αερόστατα
thumb|upright|[[Φανάρι Κονγκμίνγκ, ο παλαιότερος τύπος αεροστάτου θερμού αέρα.]] Τα πρώτα μη επανδρωμένα αερόστατα θερμού αέρα χρησιμοποιήθηκαν στην Κίνα. Ο Ζούγκε Λιανγκ του βασιλείου Σου Χαν, κατά τη διάρκεια της περιόδου των Τριών Βασιλείων (220–280 μ.Χ.), χρησιμοποίησε ουράνια φανάρια για λόγους στρατιωτικής σηματοδότησης. Αυτά τα φανάρια είναι γνωστά και ως φανάρια Κονγκμίνγκ (απλοποιημένα Κινέζικα: 孔明灯, παραδοσιακά Κινέζικα: 孔明燈).
Πρώτη επανδρωμένη πτήση
thumb|left|Μοντέλο του αεροστάτου των αδελφών Μονγκολφιέ στο [[Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου.|213x213εσ]] Οι αδελφοί Ζόζεφ-Μισέλ και Ζακ-Ετιέν Μονγκολφιέ κατασκεύασαν αερόστατο θερμού αέρα στο Ανοναί της Γαλλίας και πραγματοποίησαν δημόσια επίδειξη με αυτό στις 19 Σεπτεμβρίου 1783, πραγματοποιώντας μη επανδρωμένη πτήση που διήρκησε 10 λεπτά. Αφού πειραματίστηκαν με μη επανδρωμένα αερόστατα και πτήσεις με ζώα, η πρώτη πτήση αεροστάτου με ανθρώπους στο σκάφος, μια προσδεμένη πτήση, έγινε περίπου στις 15 Οκτωβρίου 1783, από τον Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ ο οποίος πραγματοποίησε τουλάχιστον μια προσδεμένη πτήση από τον εξωτερικό χώρο του εργαστηρίου Ρεβεγιόν στο Φωμπούργκ Σεν-Αντουάν. Αργότερα την ίδια μέρα, ο Πιλάτρ ντε Ροζιέ έγινε ο δεύτερος άνθρωπος που ανυψώθηκε στον αέρα, φτάνοντας σε ύψος 26 μέτρων (85 πόδια), που ήταν το μήκος του σχοινιού. Η πρώτη ελεύθερη πτήση με επιβάτες ανθρώπους πραγματοποιήθηκε λίγες εβδομάδες αργότερα στις 21 Νοεμβρίου 1783. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ είχε αρχικά διατάξει πως οι επιβαίνοντες στο αερόστατο θα ήταν καταδικασμένοι εγκληματίες, αλλά ο ντε Ροζιέ, μαζί με τον Μαρκήσιο Φρανσουά ντ'Αρλάντ, έλαβαν με επιτυχία την τιμή αυτή. Η πρώτη στρατιωτική χρήση αεροστάτου θερμού αέρα έγινε το 1794 κατά τη διάρκεια της μάχης του Φλερύς, όταν οι Γάλλοι χρησιμοποίησαν το αερόστατο l'Entreprenant για παρατήρηση.
Παρόν
thumb|Ζεύγος [[Αερόστατο Χόπερ|αεροστάτων Χόπερ.]] thumb|[[Διεθνές Φεστιβάλ Αεροστάτων του Μπρίστολ]] Τα σύγχρονα αερόστατα θερμού αέρα, με πηγή θερμότητας πάνω στο σκάφος, άρχισαν να κατασκευάζονται από τον Εντ Γιοστ, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1950. Η δουλεία του είχε ως αποτέλεσμα την πρώτη επιτυχημένη πτήση στις 22 Οκτωβρίου 1960. Το πρώτο σύγχρονο αερόστατο θερμού αέρα που κατασκευάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν το Bristol Belle, το 1967. Πλέον, τα αερόστατα θερμού αέρα χρησιμοποιούνται κυρίως για αναψυχή. Έχουν τη δυνατότητα να πετάξουν σε εξαιρετικά υψηλά υψόμετρα. Στις 26 Νοεμβρίου 2005 ο Βιγιαπάτ Σινγκάνια (Vijaypat Singhania) έθεσε το παγκόσμιο ρεκόρ για την υψηλότερη πτήση με αερόστατο θερμού αέρα, φτάνοντας σε υψόμετρο 21.097 μέτρων (68.986 πόδια). Απογειώθηκε από το κέντρο της Βομβάης στην Ινδία, και προσγειώθηκε 240 χιλιόμετρα (150 μίλια) νότια, στο Πανκάλε. Το προηγούμενο ρεκόρ ήταν στα 19.811 μέτρα (64.997 πόδια) και είχε γίνει από τον Περ Λίντστραντ στις 6 Ιουνίου 1988, στο Πλέινο, του Τέξας.
Στις 15 Ιανουαρίου 1991, το αερόστατο 'Virgin Pacific Flyer' ολοκλήρωσε τη μεγαλύτερη πτήση που πραγματοποιήθηκε με αερόστατο θερμού αέρα, όταν ο Περ Λίντστραντ (γεννημένος στη Σουηδία, αλλά κάτοικος Ηνωμένου Βασιλείου) και ο Ρίτσαρντ Μπράνσον πέταξαν 7.671,91 χλμ. (4.767,10 μίλια) από την Ιαπωνία στον Βόρειο Καναδά. Με όγκο 74 χιλιάδων κυβικών μέτρων (2,6 εκατομμύρια κυβικά πόδια), το κάλυμμα του αεροστάτου ήταν το μεγαλύτερο που είχε κατασκευαστεί μέχρι τότε για σκάφος θερμού αέρα. Έχοντας σχεδιαστεί ώστε να πετάξει στους ωκεάνιους αεροχειμάρρους, το Pacific Flyer κατέγραψε τη γρηγορότερη ταχύτητα επανδρωμένου αεροσκάφους κινούμενο με 394 χλμ/ώρα (245 μίλια/ώρα). Το ρεκόρ μεγαλύτερης διάρκειας τέθηκε από τον Ελβετό ψυχίατρο Μπέρτραν Πικάρ, εγγονό του Ωγκύστ Πικάρ, και τον Μπρίτον Μπράιαν Τζόουνς, που πέταξαν με το Breitling Orbiter 3. Ήταν το πρώτο ταξίδι γύρω από τον κόσμο χωρίς στάση. Το αερόστατο απογειώθηκε από το Σατέ-ντ'εξ της Ελβετίας τη 1η Μαρτίου 1999 και προσγειώθηκε στην έρημο της Αιγύπτου στις 1:02 π.μ. της 21ης Μαρτίου, 480 χιλιόμετρα (300 μίλια) νότια του Καΐρου. Οι δύο άνδρες υπερέβησαν τα ρεκόρ απόστασης, αντοχής και χρόνου, ταξιδεύοντας για 19 μέρες, 21 ώρες και 55 λεπτά. Ο Στιβ Φόσετ, πετώντας μόνος του, υπερέβη το ρεκόρ για τον συντομότερο χρονικά γύρο του κόσμου στις 3 Ιουλίου 2002 κατά την έκτη προσπάθεια του, σε 320 ώρες και 33 λεπτά. Ο Φέντορ Κονιούκοφ πραγματοποίησε μόνος του τον γύρο του κόσμου στην πρώτη του προσπάθεια με υβριδικό αερόστατο θερμού αέρα/ηλίου από το 11 έως τις 23 Ιουλίου 2016 σε 272 ώρες και 11 λεπτά, αναμένοντας την επίσημη επικύρωση του νέου ρεκόρ.
Κατάλογος δημάρχων Λεβαδέων
Η θέση του Δημάρχου του Δήμου Λεβαδέων δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1830 ύστερα από την ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους μετά την τουρκική κυριαρχία στη χώρα. Παλαιότερα υπήρχε ο θεσμός των Δημογερόντων ο οποίος καταργήθηκε επί Αντιβασιλείας του Όθωνα το 1833 με την έκδοση του νόμου «περί των Δήμων» του κράτους.
Αερόστατο θερμού αέρα
Κατασκευή
Ένα αερόστατο θερμού αέρα για επανδρωμένες πτήσεις χρησιμοποιεί έναν υφασμάτινο σάκο απλού επιπέδου (ανυψωτικό 'κάλυμμα'), με ένα άνοιγμα στο κάτω μέρος που ονομάζεται στόμιο ή λαιμός. Προσδεμένο στο κάλυμμα αυτό είναι ένα καλάθι, ή γόνδολα, όπου μεταφέρονται οι επιβάτες. Τοποθετημένο ακριβώς πάνω από το καλάθι και στο κέντρο του στομίου βρίσκεται ο «καύστης», ο οποίος εγχέει μια φλόγα στο εσωτερικό του καλύμματος, θερμαίνοντας τον αέρα εκεί. Ο καύστης ή καυστήρας τροφοδοτείται με προπάνιο, υγροποιημένο αέριο που βρίσκεται αποθηκευμένο σε σωλήνες με πίεση, παρόμοιους με τους κυλίνδρους υψηλής πίεσης των περονοφόρων οχημάτων.
Κατάλογος δημάρχων Λεβαδέων
Ο νυν δήμαρχος είναι ο Ιωάννης Ταγκαλέγκας, ο οποίος εξελέγη στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου του 2019.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Δημαρχων Λιβαδειάς Λεβαδέων
Αερόστατο θερμού αέρα
Κάλυμμα
Τα σύγχρονα αερόστατα θερμού αέρα κατασκευάζονται συνήθως από υλικά όπως νάιλον ripstop ή dacron (πολυεστέρας).
thumb|Αερόστατο θερμού αέρα φουσκώνεται εν μέρει με ψυχρό αέρα από ανεμιστήρα αερίου, προτού οι [[Καυστήρας αερίου|καυστήρες προπανίου χρησιμοποιηθούν για το τελικό φούσκωμα.]]
Κατά τη διαδικασία κατασκευής, το υλικό κόβεται σε πλαίσια τα οποία ράβονται μεταξύ τους, μαζί με τις δομικές ταινίες φορτίου οι οποίες μεταφέρουν το βάρος της γόνδολας ή του καλαθιού. Τα μικρά τμήματα, τα οποία εκτείνονται από τον λαιμό έως την κορυφή του καλύμματος, είναι γνωστά ως τριγωνικά τεμάχια. Το κάλυμμα μπορεί να διαθέτει από 4 έως 24 ή και περισσότερα τέτοια τεμάχια.
Τα καλύμματα συνήθως διαθέτουν στέμμα δαχτυλιδιού στην κορυφή τους. Αυτό είναι κρίκος λείου μετάλλου, συνήθως αλουμινίου, και έχει διάμετρο περίπου 0,30 μέτρα (1 πόδι). Οι κάθετες ταινίες φόρτου του καλύμματος συνδέονται με αυτό το στέμμα.
Στο κάτω μέρος του καλύμματος οι κάθετες ταινίες φόρτου είναι ραμμένες σε θηλειές που είναι συνδεδεμένες με σύρματα (ένα σύρμα ανά ταινία φόρτου). Αυτά τα σύρματα, που συχνά ονομάζονται ιπτάμενα σύρματα, είναι συνδεδεμένα με το καλάθι μέσω γάντζων.
Επενδύσεις
thumb|Σαφάρι με αερόστατο θερμού αέρα στο [[Μασάι Μάρα.|left]] Το ύφασμα (ή τουλάχιστον μέρος του, για παράδειγμα το 1/3) μπορεί να επενδυθεί με στρώμα χρώματος, όπως σιλικόνη ή πολυουρεθάνη, για να το κάνουν αδιάβροχο στον αέρα. Συνήθως η υποβάθμιση αυτής της επένδυσης και η αντίστοιχη απώλεια στεγανότητας οδηγούν σε λιγότερη αποτελεσματικότητα για το κάλυμμα, χωρίς να αποδυναμώνει το ύφασμα. Η θερμότητα, η υγρασία και η μηχανική φθορά κατά τη συναρμολόγηση και το πακετάρισμα είναι οι κύριοι λόγοι αυτού του υποβιβασμού. Όταν ένα κάλυμμα γίνει υπερβολικά πορώδες για να πετάξει, θα πρέπει να αποσυρθεί και να απομακρυνθεί, και ενδεχομένως να χρησιμοποιηθεί ως 'κουρέλι': φουσκωμένο με ψυχρό αέρα και ανοιχτό ως παιχνίδι για παιδιά.
Μεγέθη και χωρητικότητα
Κυκλοφορούν διάφορα μεγέθη καλυμμάτων. Τα μικρότερα, ενός ατόμου και χωρίς καλάθι αερόστατα (ονομάζονται Χόπερ) έχουν ελάχιστο όγκο καλύμματος 600 κυβικών μέτρων (21.000 κυβικά πόδια). Για μια τέλεια σφαίρα η ακτίνα θα πρέπει να είναι περίπου 5 μέτρα (16 πόδια). Στην άλλη άκρη της κλίμακας, τα αερόστατα που χρησιμοποιούνται για εμπορικούς σκοπούς, όπως οι ξεναγήσεις σε αξιοθέατα τα οποία μπορούν να μεταφέρουν πάνω από δώδεκα ανθρώπους, έχουν όγκο καλύμματος έως 17.000 κυβικά μέτρα (600.000 κυβικά πόδια). Το πλέον χρηιμοποιημένο μέγεθος είναι περίπου στα 2.800 κυβικά μέτρα (99.000 κυβικά πόδια), στο οποίο μπορούν να μεταφερθούν από 3 έως 5 άνθρωποι.
Οπές αερισμού
thumb|Η οπή αερισμού ενός καλύμματος, όπως φαίνεται από κάτω διαμέσω του στομίου. Στο πάνω μέρος του αεροστάτου υπάρχει συνήθως μια οπή αερισμού κάποιου είδους, η οποία δίνει τη δυνατότητα στον κυβερνήτη να απελευθερώσει θερμό αέρα ώστε να επιβραδύνει την απογείωση, να ξεκινήσει την καθοδική κίνηση, ή να αυξήσει τον βαθμό της καθοδικής κίνησης, συνήθως για προσγείωση. Ορισμένα αερόστατα θερμού αέρα διαθέτουν περιστροφικές οπές, οι οποίες είναι παράπλευρες οπές, οι οποίες όταν ανοίγουν, προκαλούν την περιστροφή του αεροστάτου. Τέτοιες οπές έχουν χρησιμοότητα σε αερόστατα με ορθογώνια καλάθια, και διευκολύνουν την ευθυγράμμιση με τη μεγαλύτερη πλευρά κατά τη διάρκεια της προσγείωσης.
Ο πιο κοινός τύπος οπής είναι ένα πτερύγιο σε σχήμα δίσκου από ύφασμα που ονομάζεται οπή αλεξίπτωτο, και εφευρέθηκε από τον Τρέισι Μπαρνς. Το ύφασμα ενώνεται γύρω από τις άκρες του σε ένα σετ «σχοινιών οπής» που συγκλίνουν στο κέντρο. (Η διάταξη του υφάσματος και οι γραμμές αναπαριστούν χονδρικά ένα αλεξίπτωτο—εξού και η ονομασία.) Αυτά τα «σχοινιά οπής» συνδέονται επίσης και με το σχοινί ελέγχου που διατρέχει προς το καλάθι. Η οπή αλεξίπτωτο ανοίγεται μέσω του τραβήγματος του σχοινιού ελέγχου. Όταν το σχοινί ελέγχου αφεθεί, η πίεση του εναπομείναντος θερμού αέρα πιέζει το ύφασμα της οπής πίσω στη θέση του. Μια οπή αλεξίπτωτο μπορεί να ανοιχθεί για σύντομο διάστημα εν ώρα πτήσης ώστε να αρχικοποιήσει μια γρήγορη κάθοδο. (Οι πιο αργές κάθοδοι αρχικοποιούνται αφήνοντας τον αέρα να ψυχρανθεί με φυσικό τρόπο.) Η οπή ανοίγει τελείως μετά την προσγείωση ώστε το αερόστατο να διαλυθεί.
Ένα παλαιότερο, και πλέον λιγότερο χρησιμοποιούμενο είδος οπής, ονομάζεται οπή Velcro. Πρόκειται επίσης για έναν δίσκο υφάσματος στο πάνω μέρος του αεροστάτου. Ωστόσο, αντί για ένα σετ «σχοινιών οπής» που μπορούν να ανοίξουν και να κλείσουν επαναλαμβανόμενα την οπή, η οπή ασφαλίζεται από συνδετήρες «αγκίστρου και θηλειάς» (όπως το Velcro) και μπορεί να ανοιχθεί μόνον στο τέλος της πτήσης. Τα αερόστατα που διαθέτουν οπή τύπου Velcro κατά κανόνα διαθέτουν και μια δεύτερη «οπή ελιγμών» στο πλάι (εν αντιθέσει με το πάνω μέρος) του αεροστάτου. Ακόμη ένας κοινός τύπος σχεδιασμόυ του πάνω μέρους του αεροστάτου είναι η «Έξυπνη Οπή», η οποία αντί να χαμηλώνει έναν υφασμάτινο δίσκο στο κάλυμμα όπως η οπή «αλεξίπτωτο», συλλέγει όλο μαζί το ύφασμα στο κέντρο του ανοίγματος. Αυτό το σύστημα μπορεί θεωρητικά να χρησιμοποιηθεί για ελιγμούς κατά τη διάρκεια της πτήσης, αλλά κυρίως χρησιμοποιείται ως συσκευή ταχέως ξεφουσκώματος μετά την προσγείωση, με ιδιαίτερη χρηστικότητα όταν επικρατούν ισχυροί άνεμοι. Άλλα σχέδια, όπως τα συστήματα «αναδυόμενης κορυφής» και "MultiVent", έχουν προσπαθήσει να διευθετήσουν την ανάγκη για ταχύ ξεφούσκωμα κατά την προσγείωση, αλλά η οπή αλεξίπτωτο παραμένει δημοφιλής ως σύστημα ελιγμών και ξεφκουσκώματος.
Σχήμα
Εκτός από τα ειδικά σχήματα, κυρίως για εμπορικούς σκοπούς, υπάρχουν αρκετές παραλλαγές του παραδοσιακού σχήματος «αντίστροφου δακρύου». Το πιο απλό, που συνήθως χρησιμοποιείται σε oικιακά αερόστατα, είναι ένα ημισφαίριο στην κορυφή ενός περικομμένου κώνου. Τα πιο πολύπλοκα σχέδια προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν την περιφερειακή τάση στο ύφασμα, με διάφορους βαθμούς επιτυχίας που εξαρτώνται από το βάρος του υφάσματος και ποικίλουν με την πυκνότητα του αέρα. Το σχήμα μπορεί να αποκαλείται «φυσικό». Τελικά, μερικά εξειδικευμένα αερόστατα έχουν σχεδιαστεί κατά τρόπο να περιορίσουν την αεροδυναμική αντίσταση (στην κάθετη κατεύθυνση) και να βελτιώσουν την πτητική επίδοση σε διαγωνιστικές διοργανώσεις.
Καλάθι
thumb|Καλάθι αεροστάτου θερμού αέρα εν πτήσει thumb|[[Ψάθα|Ψάθινο καλάθι με δυνατότητα μεταφοράς 16 επιβατών.]] Τα καλάθια κατασκευάζονται κατά κανόνα από υφαντή ψάθα ή ινδοκάλαμο. Τα υλικά αυτά έχουν αποδειχθεί αρκετά ελαφρά, ισχυρά και στέρεα κατά τη διάρκεια της πτήσης. Τέτοια καλάθια είναι συνήθως ορθογώνιου ή τριγωνικού σχήματος. Το μέγεθος τους διαφέρει από τα μικρότερα που μπορούν να μεταφέρουν δύο άτομα έως τα μεγαλύτερα που μεταφέρουν τριάντα. Τα μεγαλύτερα καλάθια διαθέτουν συνήθως εσωτερικά χωρίσματα για δομική αντιστήριξη και τη δημιουργία στεγανών τμημάτων για τους επιβάτες. Ακόμη, μικρές τρύπες μπορούν να υφανθούν στις πλευρές του καλαθιού, οι οποίες λειτουργούν ως στηρίγματα ποδιών για τους επιβάτες που θέλουν να αναρριχηθούν μέσα ή έξω.
Καυστήρας
thumb|left|Καυστήρας κατευθύνει τη φλόγα στο εσωτερικό του καλύμματος. Η μονάδα του καυστήρα αεριοποιεί υγρό προπάνιο, το αναμειγνύει με αέρα, αναφλέγει το μείγμα, και κατευθύνει τη φλόγα και την εξάτμιση εντός του στομίου του καλύμματος. Οι καυστήρες ποικίλουν στην απόδοση ισχύος. Ο καθένας αποδίδει σε γενικές γραμμές 2 με 3 MW θερμότητας (7 με 10 εκατομμύρια BTU ανά ώρα), με διπλές, τριπλές ή τετραπλές διατάξεις καυστήρων να τοποθετούνται στις περιπτώσεις που χρειάζεται περισσότερη ισχύς. Ο κυβερνήτης ενεργοποιεί τον καυστήρα ανοίγοντας τη βαλβίδα προπανίου, που είναι γνωστή και ως βαλβίδα εκτόνωσης. Η βαλβίδα μπορεί να λειτουργεί με ελατήριο και έτσι να κλείνει αυτόματα, ή να παραμένει ανοιχτή έως ότου την κλείσει ο κυβερνήτης. Ο καυστήρας διαθέτει ενδεικτική λυχνία που αναφλέγει το προπάνιο και το μείγμα αέρα. Η λυχνία αυτή μπορεί να ανάψει από τον κυβερνήτη μέσω εξωτερικής συσκευής, όπως ένας πυριτόλιθος ή ένας αναπτήρας, ή μέσω ενός ενσωματωμένου πιεζοηλεκτρικού σπινθήρα.
Στις περιπτώσεις που υπάρχουν περισσότεροι από ένας καυστήρας, ο κυβερνήτης μπορεί να χρησιμοποιήσει έναν ή περισσότερους τη φορά ανάλογα με την επιθυμητή απόδοση θερμότητας. Κάθε καυστήρας χαρακτηρίζεται από μια μεταλλική σπείρα των σωληνώσεων του προπανίου από όπου εξέρχεται η φλόγα που προθερμαίνει το εισερχόμενο υγρό προπάνιο. Η μονάδα του καυστήρα μπορεί να κρέμεται από το στόμιο του καλύμματος, ή να υποστηρίζεται πάνω από το καλάθι. Η μονάδα του καυστήρα μπορεί να είναι τοποθετημένη σε έναν αναρτήρα ο οποίος δίνει τη δυνατότητα στον κυβερνήτη να στοχεύσει τη φλόγα όπως επιθυμεί ώστε να αποφύγει την υπερθέρμανση του υφάσματος του καλύμματος. Ο καυστήρας ίσως διαθέτει και μια δεύτερη βαλβίδα προπανίου η οποία ελευθερώνει το προπάνιο πιο αργά και έτσι παράγει διαφορετικό ήχο. Ονομάζεται καυστήρας ψιθύρου και χρησιμοποιείται σε πτήσεις πάνω από πανίδα για να μειωθεί η πιθανότητα για τα ζώα να φοβηθούν. Ακόμη παράγεί πιο κίτρινη φλόγα και χρησιμοποιείται για νυχτερινή πύρωση επειδή φωτίζει το εσωτερικό του καλύμματος καλύτερα από τη φλόγα της κύριας βαλβίδας.
Δεξαμενές καυσίμων
Οι δεξαμενές προπανίου είναι συνήθως κυλινδρικές δεξαμενές με πίεση κατασκευασμένες από αλουμίνιο, ανοξείδωτο χάλυβα, ή τιτάνιο με μια βαλβίδα στο ένα άκρο για την τροφοδοσία του καυστήρα και για τον ανεφοδιασμό. Μπορεί να διαθέτουν μετρητή καυσίμου και μετρητή πίεσης. Τα συνηθισμένα μεγέθη των δεξαμενών είναι 38 (10), 57 (15) και 76 (20) λίτρα (γαλόνια). Ακόμη μπορεί να είναι σε κάθετη ή οριζόντια θέση, και ακόμη μπορεί να είναι τοποθετημένες μέσα ή έξω από το καλάθι.
Η πίεση που χρειάζεται για να ωθήσει το καύσιμο διαμέσου της σωλήνωσης στον καυστήρα μπορεί να γίνει μέσω της τάσης του ατμού του προπανίου, εάν αυτό είναι αρκετά ζεστό, ή μέσω της εισαγωγής αδρανούς αερίου όπως το άζωτο. Οι δεξαμενές μπορούν να είναι προθερμασμένες μέσω ηλεκτρονικών ταινιών θέρμανσης ώστε να παράγεται αρκετή τάση ατμού σε ψυχρές καιρικές συνθήκες. Οι θερμαινόμενες δεξαμενές τυλίγονται συνήθως με μονωτική κουβέρτα ώστε να προφυλάσσονται κατά τη διάρκεια του στησίματος και της πτήσης.
Όργανα
Ένα αερόστατο μπορεί να διαθέτει πληθώρα οργάνων που βοηθούν τον κυβερνήτη. Σε αυτά συγκαταλέγονται συνήθως αλτίμετρο, δείκτης ρυθμού ανόδου (κάθετη ταχύτητα) γνωστός και ως βαριόμετρο, θερμόμετρο του αέρα του καλύμματος και θερμόμετρο του περιβάλλοντος αέρα. Ένας δέκτης GPS μπορεί να είναι χρήσιμος για τις ενδείξεις επίγειας ταχύτητας (οι δείκτες εναέριας ταχύτητας των παραδοσιακών αεροσκαφών θα ήταν άχρηστοι) και κατεύθυνσης.
Συνολική μάζα
Η συνολική μάζα ενός μέσου συστήματος υπολογίζεται ως ακολούθως: ! εξάρτημα ! λίβρες ! κιλά χρησιμοποιώντας πυκνότητα 0,9486 kg/m³ σε ξηρό αέρα θερμοκρασίας 99 °C (210 °F).
Δημιουργία άνωσης
thumb|Θερμική αναπαράσταση της μεταβολής της θερμοκρασίας στο εσωτερικό ενός αεροστάτου θερμού αέρα. Η αύξηση της θερμοκρασίας του αέρα στο εσωτερικό του καλύμματος τον κάνει λιγότερο πυκνό από τον περιβάλλοντα αέρα. Το αερόστατο πλέει εξαιτίας της δύναμης της άνωσης που ασκείται σε αυτό. Η δύναμη αυτή είναι η ίδια δύναμη που δρα σε αντικείμενα που είναι στο νερό και περιγράφεται από την αρχή του Αρχιμήδη. Η ποσότητα της άνωσης που παράγεται από ένα αερόστατο θερμού αέρα εξαρτάται κυρίως στη διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού του καλύμματος. Για τα περισσότερα καλύμματα που είναι κατασκευασμένα από ύφασμα νάιλον, η μέγιστη εσωτερική θερμοκρασία περιορίζεται σε περίπου 120 °C (250 °F).
Πρέπει να σημειωθεί πως το σημείο τήξης του νάιλον είναι πολύ μεγαλύτερο από τη μέγιστη επιχειρησιακή θερμοκρασία — περίπου 230 °C (450 °F) — αλλά οι υψηλότερες θερμοκρασίες προκαλούν ταχύτερη μείωση της δύναμης του νάιλον στον χρόνο. Με μέγιστη επιχειρησιακή θερμοκρασία περίπου 120°C (250 °F), τα καλύμματα των αεροστάτων μπορούν να πετάξουν για περίπου 400 με 500 ώρες προτού το ύφασμα χρειάζεται αντικατάσταση. Πολλοί κυβερνήτες αεροστάτων επιχειρούν σε θερμοκρασίες κατά πολύ χαμηλότερες από τη μέγιστη για να διευρύνουν τον χρόνο διατήρησης του καλύμματος.
Η άνωση που παράγεται σε 2.831,7 κυβικά μέτρα (100.000 κυβικά πόδια) ξηρού αέρα ζεσταμένο σε διάφορες θερμοκρασίες μπορεί να υπολογιστεί ως ακολούθως: ! θερμοκρασία αέρος ! πυκνότητα αέρος ! μάζα αέρος ! δημιουργηθείσα άνωση
Η πυκνότητα του αέρα σε θερμοκρασία 20 °C, 68 °F είναι περίπου 1,2 kg/m³. Η συνολική άνωση για ένα αερόστατο όγκου 100.000 κυβικών ποδιών σε αέρα θερμασμένο σε (99 °C, 210 °F) θα είναι 1.595 λίβρες, 723,5 κιλά. Είναι οριακά αρκετή για την παραγωγή μηδενικής άνωσης για τη συνολική μάζα του συστήματος (χωρίς να υπολογίζεται ο θερμός αέρας στο εσωτερικό του καλύμματος) που αναφέρεται στην προηγούμενη ενότητα. Η απογείωση απαιτεί ελαφρώς μεγαλύτερη θερμοκρασία, που εξαρτάται από τον επιθυμητό ρυθμό ανόδου. Στην πραγματικότητα, ο αέρας που υπάρχει στο στο κάλυμμα δεν έχει την ίδια θερμοκρασία, όπως δείχνει και η εικόνα παραπάνω, έτσι αυτοί οι υπολογισμοί στηρίζονται σε μέσους όρους.
Σε τυπικές ατμοσφαιρικές συνθήκες (20 °C, 68 °F), ένα αερόστατο θερμού αέρα θερμαίνεται στους (99 °C, 210 °F) χρειάζεται όγκο καλύμματος περίπου 3,91 m³ για την ανύψωση ενός κιλού (62.5 ft³/lb). Η ακριβής ποσότητα άνωσης που παράγεται δεν εξαρτάται μόνο στην εσωτερική θερμοκρασία που αναφέρεται παραπάνω, αλλά την εξωτερική θερμοκρασία, σε επίπεδο θαλάσσης, και την υγρασία του περιβάλλοντος αέρα. Σε μια ζεστή μέρα, ένα αερόστατο δεν μπορεί να ανυψωθεί το ίδιο με μια δροσερή μέρα, εξαιτίας του γεγονότος πως η θερμοκρασία που χρειάζεται για την απογείωση θα υπερβεί τη μέγιστη ανεκτή για το νάιλον ύφασμα του καλύμματος. Επίσης, στη χαμηλότερη ατμόσφαιρα, η άνωση που παράγεται από ένα αερόστατο θερμού αέρα μειώνεται περίπου κατά 3% ανά 1.000 μέτρα (1% ανά 1.000 πόδια) του ύψους που αποκτάται.
Μονγκολφιέ
thumb|Αερόστατο θερμού αέρα της Virgin πάνω από το [[Κέιμπριτζ.]] Τα κανονικά αερόστατα θερμού αέρα είναι γνωστά ως αερόστατα Μονγκολφιέ και στηρίζονται αποκλειστικά στην άνωση του θερμού αέρα που δημιουργείται από τον καυστήρα και εμπεριέχεται στο κάλυμμα. Αυτός ο τύπος αεροστάτων αναπτύχθηκε από τους αδελφούς Μονγκολφιέ, και πραγματοποίησε την πρώτη του δημόσια επίδειξη στις 4 Ιουνίου 1783, με μία μη επανδρωμένη πτήση που διήρκεσε 10 λεπτά, και ένα χρόνο μετά με επανδρωμένη πτήση.
Υβριδικά
Το αερόστατο Ροζιέ του 1785, τύπος υβριδικού αεροστάτου, πήρε το όνομα του από τον δημιουργό του Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ, διαθέτει ξεχωριστή κυψέλη για αέρια ελαφρύτερα από τον αέρα (κατά κανόνα ήλιο), καθώς και έναν κόνο πιο κάτω για θερμό αέρα (που χρησιμοποιείται όπως και στο αερόστατο θερμού αέρα) για τη θέρμανση του ηλίου κατά τη νύχτα. Το αέριο υδρογόνο χρησιμοποιήθηκε στα πολύ πρώιμα στάδια της ανάπτυξης αλλά εγκαταλείφθηκε γρήγορα λόγω του προφανούς κινδύνου παρουσίας ελεύθερης φλόγας κοντά στο αέριο. Όλα τα σύγχρονα αερόστατα Ροζιέ χρησιμοποιούν πλέον ήλιο ως ανυψωτικό αέριο.
Ηλιακά
thumb|Ηλιακό αερόστατο πλέει σε υψόμετρο 4 μέτρων πάνω από λιβάδι. Τα ηλιακά αερόστατα είναι αερόστατα θερμού αέρα που χρησιμοποιούν αποκλειστικά ηλιακή ενέργεια που συλλέγεται από ένα σκούρο κάλυμμα ώστε να θερμαίνει τον αέρα στο εσωτερικό του.
Εξοπλισμός ασφαλείας
Για τη διασφάλιση της ασφάλειας του κυβερνήτη και των επιβατών, ένα αερόστατο θερμού αέρα πρέπει να μεταφέρει εξοπλισμό ασφαλείας.
Στο καλάθι
Για το άναμμα του καυστήρα ξανά, εάν η ενδεικτική λυχνία τεθεί εκτός λειτουργίας και προαιρετική πιεζοενεργοποίηση αποτύχει, ο κυβερνήτης θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε μέσα εναλλακτικού ανάμματος, όπως αναπτήρας πυρόλιθου. Πολλά συστήματα, ειδικά αυτά που μεταφέρουν επιβάτες, διαθέτουν πλήρως διπλά συστήματα καυσίμων και καυστήρα: δύο δεξαμενές καυσίμων, συνδεδεμένες με δύο διαφορετικούς σωλήνες, οι οποίοι οδηγούν σε δύο ξεχωριστούς καυστήρες. Αυτό δίνει τη δυνατότητα για ασφαλή προσγείωση σε περίπτωση εμπλοκής οπουδήποτε στο σύστημα ή σε περίπτωση που το σύστημα τεθεί εκτός λειτουργίας λόγω διαρροής καυσίμου.
Ένα σχοινί χειρισμού ή πτώσης είναι υποχρεωτικός εξοπλισμός ασφαλείας σε πολλές χώρες. Πρόκειται για σχοινί ή ιμάντα μήκους 20–30 μέτρων προσδεμένο στο καλάθι του αεροστάτου με σύνδεσμο γρήγορης απελευθέρωσης στη μία άκρη. Σε συνθήκες νηνεμίας ο κυβερνήτης του αεροστάτου μπορεί να ρίξει το σχονί από το αερόστατο ούτως ώστε το επίγειο πλήρωμα να καθοδηγήσει το αερόστατο με ασφάλεια μακριά από εμπόδια στο έδαφος.
Στα εμπορικά επιβατικά αερόστατα, σε μερικές χώρες είναι υποχρεωτική η ύπαρξη σχοινιού συγκράτησης του κυβερνήτη. Αυτό αποτελείται από ζώνη ισχίου και έναν ιμάντα τα οποία μαζί επιτρέπουν κάποια κίνηση ενώ προστατεύουν τον κυβερνήτη από το να πέσει έξω από το καλάθι κατά τη διάρκεια μιας απότομης προσγείωσης.
Συκούλα Αιτωλοακαρνανίας
Η Συκούλα, είναι πεδινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 20 μέτρα.
Αερόστατο θερμού αέρα
Για τους επιβαίνοντες
Τουλάχιστον, ο κυβερνήτης θα πρέπει να φορά δερμάτινα γάντια ή γάντια με επιβραδυντικές ίνες πυρός (όπως το nomex), έτσι ώστε να έχει τη δυνατότητα να κλείσει μια βαλβίδα αερίου σε περίπτωση διαρροής, ακόμη και αν υπάρχει φλόγα. Η γρήγορη ανάληψη δράσης σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μετατρέψει μια πιθανή καταστροφή σε μια απλή αναταραχή. Επίσης θα πρέπει να φορά ρούχα με ανθεκτικότητα στη φλόγα για να καλύπτει τα χέρια και τα πόδια του, είτε φυσικές ίνες, όπως βαμβάκι, λινό, κάνναβι ή μαλλί, ή τεχνητό ύφασμα ανθεκτικό σε φλόγες, όπως το nomex. Τα περισσότερα τεχνητά υφάσματα (με εξαίρεση το τεχνητό μετάξι, το οποίο είναι επίσης ασφαλές) είναι θερμοπλαστικά, ενώ πολλά είναι επίσης υδρογονάνθρακες. Αυτό κάνει τα υφάσματα πολύ άβολα σε υψηλές θερμοκρασίες, μιας και τα μη ανθεκτικά θερμοπλαστικά θα λιώσουν πάνω σε αυτό που τα φορά, και οι περισσότεροι υδρογονάνθρακες, είτε ινώδεις είτε όχι, είναι κατάλληλοι για χρήση ως καύσιμα. Οι φυσικές ίνες θα τσουρουφλιστούν αντί να λιώσουν ή να καούν εύκολα, και οι ανθεκτικές στη φλόγα ίνες γενικά έχουν πολύ υψηλό σημείο τήξης και είναι εγγενώς μη εύφλεκτες. Πολλοί κυβερνήτες επίσης συμβουλεύουν τους επιβάτες τους να φορούν παρόμοιο προστατευτικό ρουχισμό που να καλύπτει τα χέρια και τα πόδια τους, καθώς και σκληρά παπούτσια ή μπότες που παρέχουν καλή υποστήριξη αστραγάλων. Τελικά, μερικά συστήματα αεροστάτων, ειδικά αυτά στα οποία ο καυστήρας κρέμεται από το κάλυμμα αντί να στηρίζεται στο καλάθι, απαιτεί τη χρήση κράνους από τον κυβερνήτη και επιβάτες.