cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας
Πρώτα χρόνια ενηλικίωσης και Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ως νεαρή έφηβη, δόθηκε στην Τατιάνα ένα σύνταγμα στρατιωτών κι έλαβε το βαθμό του επίτιμου συνταγματάρχη. Αυτή και η Όλγα, η οποία έλαβε επίσης το δικό της σύνταγμα, θα έβγαινε και θα έλεγχε τους στρατιώτες τακτικά, μια ευκαιρία που απολάμβαναν πολύ. Όταν ήταν σχεδόν δεκατεσσάρων ετών, η άρρωστη Τατιάνα ικέτευσε τη μητέρα της να της επιτρέψει να βγει από το κρεβάτι εγκαίρως για να μεταβεί σε μια αναθεώρηση, ώστε να μπορεί να παρακολουθήσει έναν στρατιώτη τον οποίο είχε ερωτευτεί. "Θα ήθελα τόσο πολύ να πάω στην αναθεώρηση του δεύτερου τμήματος καθώς είμαι η δεύτερη κόρη και η Όλγα ήταν στην πρώτη, έτσι τώρα είναι η σειρά μου", έγραψε στην Αλεξάνδρα στις 20 Απριλίου 1911. "Ναι, μαμά, και στο δεύτερο τμήμα θα δω αυτόν που πρέπει να δω ... ξέρεις ποιον ... "
Παρ' όλο που απολάμβανε την επιθεώρηση των στρατιωτών, η νεαρή Τατιάνα βρήκε μερικές φορές τη συμπεριφορά τους συγκλονιστική. Μια ομάδα αξιωματικών επί των αυτοκρατορικών σκαφών έδωσε στην μεγαλύτερη αδελφή της Όλγα ένα πορτρέτο του γυμνού Δαβίδ του Μικελάντζελο, που κόπηκε από μια εφημερίδα, ως δώρο για την ονομαστική της εορτή στις 11 Ιουλίου 1911. "Η Όλγα γέλασε πολύ και σκληρά", έγραψε η αγανακτισμένη Τατιάνα στη θεία της Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας. "Και κανένας από τους αξιωματικούς δεν θέλει να ομολογήσει ότι το έχει κάνει, όπως τα γουρούνια, έτσι δεν είναι;"
Η δεκατετράχρονη Τατιάνα βίωσε την πρώτη της επαφή με τη βία όταν είδε τη δολοφονία του κυβερνητικού υπουργού Πιοτρ Στολίπιν κατά τη διάρκεια μιας παράστασης στην Όπερα του Κιέβου. Ο πατέρας της έγραψε αργότερα στη μητέρα του, Μαρία Φεοντόροβνα, στις 10 Σεπτεμβρίου 1911, ότι το γεγονός είχε αναστατώσει και τα δύο κορίτσια. Η Τατιάνα έκλαιγε και οι δυο τους είχαν πρόβλημα να κοιμηθούν εκείνη τη νύχτα.
Στις 15 Αυγούστου 1915, η Τατιάνα έγραψε στη μητέρα της μια άλλη επιστολή που εξέφραζε την επιθυμία της να την βοηθήσει να σηκώσει τα βάρη που έφερε ο πόλεμος: «Απλά δεν μπορώ να σου πω πόσο τρομερά λυπάμαι για σένα, αγαπημένη μου. Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να σε βοηθήσω ή να γίνω χρήσιμη. Σε τέτοιες στιγμές, λυπάμαι που δεν είμαι άντρας». Στα απομνημονεύματά τους, τόσο η φίλη της μητέρας της, Βυρούμποβα, όσο και η κυρία επί των τιμών, Λίλι Ντεν, έλεγαν ότι η Τατιάνα, η πιο κοινωνική των αδελφών, λαχταρούσε φίλους της ηλικίας της, αλλά η κοινωνική της ζωή περιοριζόταν από την τάξη της και την αγανάκτησή της για την κοινωνία. Είχε επίσης μια πιο ενδοσκοπική πλευρά, γνωστή μόνο στους πλησιέστερους φίλους και την οικογένειά της. "Μαζί της, όπως και με τη μητέρα της, η ντροπή θεωρείτο υπερηφάνεια, αλλά μόλις τη γνώριζες και κέρδιζες την αγάπη της, αυτό εξαφανιζόταν και η πραγματική Τατιάνα γινόταν εμφανής", έγραψε η Ντεν. "Ήταν ένα ποιητικό πλάσμα, πάντα λαχταρούσε για το ιδανικό, και ονειρευόταν τις μεγάλες φιλίες που μπορούσαν να είναι δικές της."
Η Τσεμποτάρεβα, η οποία αγάπησε τη "γλυκιά" Τατιάνα σχεδόν σαν κόρη της, περιέγραψε πώς η ντροπαλή μεγάλη δούκισσα κάποτε έσφιξε το χέρι της όταν η Τατιάνα ένιωσε νευρικά επειδή περπάτησε μπροστά σε μια μεγάλη ομάδα νοσοκόμων. Η αυταπάρνηση της Τατιάνας εντυπωσίασε επίσης τον γιο της Τσεμποτάρεβα, Γκριγκόρι. Η Τατιάνα κάποτε τηλεφώνησε στην Τσεμποτάρεβα στο σπίτι της και μίλησε πρώτα στον 16χρονο γιο της. Ο Γκριγκόρι ενοχλήθηκε όταν η Μεγάλη Δούκισσα τον αποκάλεσε με το υποκοριστικό του, "Γκρίσα". Την ρώτησε ποια είναι και εκείνη απάντησε: "Τατιάνα Νικολάγιεβνα". Όταν την ρώτησε ξανά, μην μπορώντας να πιστέψει ότι μιλούσε σε μια Ρομανόφ, η Τατιάνα δεν κατάφερε και πάλι να πει τον αυτοκρατορικό τίτλο της Μεγάλης Δούκισσας και απάντησε ότι ήταν «η δεύτερη αδερφή Ρομάνοβνα .»
Σε μια άλλη περίσταση κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν η κυρία επί των τιμών που συνήθως τις έπαιρνε από το νοσοκομείο έστειλε μια άμαξα χωρίς βοηθό, η Τατιάνα και η αδελφή της Όλγα αποφάσισαν να πάνε για ψώνια για πρώτη φορά. Διέταξαν τη μεταφορά να σταματήσει έξω από κάποια καταστήματα και πήγε σε ένα από τα καταστήματα, όπου δεν αναγνωρίστηκαν λόγω των νοσηλευτικών στολών τους. Επέστρεψαν χωρίς να αγοράσουν τίποτα όταν συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν χρήματα μαζί τους και, αν είχαν, δεν θα ήξεραν πώς να τα χρησιμοποιήσουν. Την επόμενη μέρα ρώτησαν την Τσεμποτάρεβα πώς χρησιμοποιούν τα χρήματα.
Ερωτικές σχέσεις με τους στρατιώτες και διαπραγματεύσεις γάμου
Η Τατιάνα ερωτεύτηκε τουλάχιστον μία φορά. Σε ένα άρθρο στην έκδοση του περιοδικού δικαιωμάτων του Δεκεμβρίου του 2004 "Royalty Digest: A Journal of Record", ο Πέτερ ντε Μάλαμα έγραψε ότι ο ξάδερφός του, Ντμίτρι Μάλαμα, ένας αξιωματικός στο Αυτοκρατορικό Ρωσικό Ιππικού, συναντήθηκε με την Τατιάνα όταν τραυματίστηκε το 1914 και ένα ειδύλλιο αργότερα αναπτύχθηκε μεταξύ της Τατιάνα και του νεαρού άνδρα, όταν διορίστηκε εξωφρενικό στο δικαστήριο του τσάρου στο Τσαρσόεϊ Σέλο. Ο Ντμίτρι Μάλαμα έδωσε στην Τατιάνα ένα γαλλικό μπουλντόγκ που ονομαζόταν «Όρτιπο» το Σεπτέμβριο του 1914. «Συγχωρέστε με για το μικρό σκυλί», έγραψε η Τατιάνα στη μητέρα της, στις 30 Σεπτεμβρίου 1914. «Για να πω την αλήθεια, όταν ρώτησε αν μου αρέσει και αν θέλω να το πάρω, είπα αμέσως ναι: Θυμάσαι, πάντα ήθελα να έχω ένα, και μόνο μετά, όταν ήμασταν σπίτι, σκέφτηκα ότι ξαφνικά ίσως δεν θα ήθελα να έχω. Αλλά ήμουν τόσο ευχαριστημένη με την ιδέα που το ξέχασα." Ο σκύλος πέθανε, αλλά ο Μάλαμα της έδωσε ένα κουτάβι για να το αντικαταστήσει. Η Τατιάνα το πήρε μαζί της στο Αικατερίνμπουργκ, όπου πέθανε με την υπόλοιπη οικογένεια . Σύμφωνα με τον Πέτερ ντε Μάλαμα, ο Ντμίτρι σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 1919 ενώ ήταν επικεφαλής μιας μονάδας των Λευκών Ρώσων που πολεμούσαν τον εμφύλιο πόλεμο εναντίον των μπολσεβίκων στην Ουκρανία.
Η Τατιάνα λάτρευε επίσης έναν αξιωματικό που ονομάζεται Βλαντιμίρ Κικνάτζε, τον οποίο πρόσεχε όταν τραυματίστηκε το 1915 και πάλι το 1916, σύμφωνα με το ημερολόγιο της Βαλεντίνα Ιβάνοβνα Τσεμποτάρεβα, μιας νοσοκόμας που συνεργάστηκε με την Τατιάνα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η Τσεμποτσάρεβα περιέγραψε πως η Τατιάνα καθόταν μερικές φορές δίπλα στον "Βολόντια" στο πιάνο, καθώς έπαιζε μια μελωδία με ένα δάχτυλο και της μιλούσε με χαμηλή φωνή, φορώντας μια μυστηριώδη έκφραση στο πρόσωπό του. Η Τσεμποτάρεβα περιέγραψε επίσης πως η Τατιάνα και η αδελφή της Όλγα έλεγαν δικαιολογίες για να έρθουν στο νοσοκομείο για να δουν τον Βολόντια. Η Τσεμποτάρεβα φοβόταν ότι τα φλερτ μεταξύ των μεγάλων δουκισσών και των τραυματισμένων αξιωματικών θα μπορούσαν να προκαλέσουν κουτσομπολιά και να βλάψουν τη φήμη των κοριτσιών
Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Σέρβος βασιλιάς Πέτρος Α΄ ήθελε την Τατιάνα νύφη για τον μικρότερο γιο του, τον πρίγκιπα Αλέξανδρο. Τον Ιανουάριο του 1914, ο πρωθυπουργός της Σερβίας Νικόλα Πασίτς έστειλε επιστολή στον Τσάρο Νικόλαο, στον οποίο ο βασιλιάς Πέτρος εξέφραζε την επιθυμία του γιου του να παντρευτεί μια από τις Μεγάλες Δούκισσες Ο Νικόλαος απάντησε ότι θα επιτρέψει στις κόρες του να αποφασίσουν ποιον θα παντρευτούν, αλλά παρατήρησε ότι ο πρίγκιπας Αλέξανδρος συχνά κοίταξε την Τατιάνα κατά τη διάρκεια οικογενειακού δείπνου. Οι διαπραγματεύσεις γάμου τερματίστηκαν λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Τατιάνα αλληλογραφούσε με τον Αλέξανδρο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ο Αλέξανδρος κατέρρευσε όταν έμαθε για το θάνατό της.
Σύλληψη
Η οικογένεια συνελήφθη κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1917 και φυλακίστηκε πρώτα στο Τσάρκογιε Σέλο και αργότερα σε ιδιωτικές κατοικίες στο Τομπόλσκ και το Αικατερίνμπουργκ της Σιβηρίας. Ο δάσκαλος της Τατιάνας, Σίντνεϊ Γκίμπς, είπε ότι η Τατιάνα είχε γίνει πολύ λεπτή στην αιχμαλωσία και φαινόταν «πιο υπεροπτική» από ποτέ. Τον Απρίλιο του 1918 οι μπολσεβίκοι μετέφεραν τον Νικόλαο, την Αλεξάνδρα και τη Μαρία στο Αικατερίνμπουργκ. Τα υπόλοιπα παιδιά παρέμειναν πίσω στο Tobolsk επειδή ο Αλεξέι, ο οποίος είχε υποστεί μια κρίση αιμορροφιλίας, δεν μπορούσε να κινηθεί. Ήταν η Τατιάνα που έπεισε τη μητέρα της να «σταματήσει να βασανίζεται» και να αποφασίσει να πάει μαζί με τον πατέρα της και να αφήσει τον Αλεξέι πίσω. Η Αλεξάνδρα αποφάσισε ότι η Τατιάνα πρέπει να μείνει πίσω για να διαχειριστεί το νοικοκυριό και να φροντίσει τον Αλεξέι.
Κατά τη διάρκεια του μήνα που έμειναν χωρισμένες από τους γονείς και την αδελφή τους, η Τατιάνα, η Όλγα, η Αναστασία και οι κυρίες της συνοδείας τους έσπευσαν να ράψουν πολύτιμες πέτρες και κοσμήματα στα ρούχα τους, ελπίζοντας να τα κρύψουν από τους ανθρώπους που τις είχαν αιχμαλωτίσει, καθώς η Αλεξάνδρα είχε γράψει ότι ο Νικόλαος και η Μαρία ψάχτηκαν κατά την άφιξή τους στο Εκατερίνεμπουργκ, και τα πράγματά τους κατασχέθηκαν. Μια επιστολή από την Ντεμίντοβα έδωσε τις οδηγίες σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των «φαρμάκων», ενός προκαθορισμένου κωδικού ονόματος για τα κοσμήματα. Οι προσπάθειές τους ήταν επιτυχείς, καθώς οι Μπολσεβίκοι ποτέ δεν γνώριζαν για τα κοσμήματα μέχρι μετά την εκτέλεσή τους.
Ο Πιερ Γκιλλιάρ θυμόταν την τελευταία φορά που είδε τα παιδιά στο Αικατερίνμπουργκ: «Ο ναύτης Ναγκόρνυ, που φρόντιζε τον Αλεξέι Νικολάγιεβιτς, πέρασε από το παράθυρό μου μεταφέροντας το άρρωστο αγόρι στα χέρια του και πίσω του ακολουθούσαν οι Μεγάλες Δούκισσες φορτωμένες με βαλίτσες και μικρά προσωπικά αντικείμενα. Προσπάθησα να βγω έξω, αλλά ο φρουρός με έσπρωξε βίαια πίσω στο βαγόνι. Επέστρεψα στο παράθυρο. Η Τατιάνα Νικολάγιεβνα ήρθε τελευταία, μεταφέροντας το μικρό σκυλάκι της και παλεύοντας να σύρει μια βαριά καφέ βαλίτσα. Έβρεχε και τα πόδια της βυθίζονταν με κάθε βήμα στη λάσπη. Ο Ναγκόρνυ προσπάθησε να τη βοηθήσει, μα τον έσπρωξε βίαια πίσω ένας από τους κομισάριους...».
Εκτέλεση
Αρχικά εκτέλεσαν μόνο τον αυτοκράτορα, την αυτοκράτειρα και δύο υπηρέτες, τραυμάτισαν τη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία, τον Δρ Μπότκιν και την υπηρέτρια της αυτοκράτειρας Άννα Ντεμίντοβα. Στο σημείο αυτό, οι ένοπλοι έπρεπε να εγκαταλείψουν το δωμάτιο λόγω καπνού και τοξικών αναθυμιάσεων από τα όπλα τους. Αφού μετά από αρκετά λεπτά καθάρισε η θολή ατμόσφαιρα, οι ένοπλοι επέστρεψαν. Εκτελέστηκε ο Δρ Μπότκιν και ένας στρατιώτης που ονομαζόταν Ερμακόφ προσπάθησε επανειλημμένα να πυροβολήσει τον Τσαρέβιτς Αλεξέι, αλλά απέτυχε επειδή τον προστάτευσαν τα κοσμήματα που ήταν ραμμένα στα ρούχα του αγοριού. Ο Ερμακόφ προσπάθησε να μαχαιρώσει τον Αλεξέι με ξιφολόγχη, αλλά απέτυχε πάλι και τελικά ο Γιούροφσκι έριξε δύο σφαίρες στο κεφάλι του αγοριού. Ο Γιούροφσκι και ο Ερμακόφ πλησίασαν την Όλγα και την Τατιάνα, οι οποίες συγκρατιόντουσαν στον πίσω τοίχο του δωματίου, προσκολλημένες η μια στην άλλη και ουρλιάζοντας για τη μητέρα τους. Ο Ερμακόφ τραυμάτισε και τις δύο νεαρές γυναίκες με την ξιφολόγχη των 8 ιντσών, αλλά δυσκολεύτηκε να τρυπήσει τα σώματά τους λόγω των κοσμημάτων που είχαν ραμμένα στα ρούχα τους. Οι αδελφές προσπάθησαν να σταθούν, αλλά η Τατιάνα σκοτώθηκε αμέσως όταν ο Γιούροφσκι την πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού της. Πολύ λίγο αργότερα, η Όλγα πέθανε όταν ο Ερμακόφ την πυροβόλησε στο κεφάλι.
Ο συγγραφέας Michael Occleshaw ισχυρίστηκε στο βιβλίο του το 1995: "The Romanov Conspiracies: The Romanovs and the House of Windsor" ότι η Τατιάνα μπορεί να έχει σωθεί και μεταφέρθηκε στην Αγγλία, όπου παντρεύτηκε έναν βρετανό αξιωματικό και έζησε με το όνομα Λαρίσα Τυδώρ. Ο Occleshaw βασίστηκε σε αυτό το αίτημα στη μελέτη των ημερολογίων του βρετανικού πράκτορα Richard Meinertzhagen, ο οποίος μιλούσε για την επιτυχή απελευθέρωση μιας Μεγάλης Δούκισσας, όπως ισχυρίζεται, της Τατιάνας. Ωστόσο, οι ιστορικοί το αποκλείουν. Οι ιστορίες επιβίωσης παραμένουν επειδή δύο σώματα έλειπαν από τον μαζικό τάφο που βρέθηκε στο δάσος έξω από το Αικατερίνμπουργκ και τάφηκαντο 1991. Αυτά τα σώματα αναγνωρίστηκαν ως Τσαρέβιτς Αλεξέι και μία από τις τέσσερις μεγάλες δούκισσες, που γενικά οι Ρώσοι θεωρούσαν ως Μεγάλη Δούκισσα Μαρία και οι Αμερικανοί Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία. Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι όλοι οι Ρομάνοφ, όπως και η Τατιάνα, δολοφονήθηκαν στο Αικατερίνμπουργκ.
Ωστόσο, στις 23 Αυγούστου 2007, ένας Ρώσος αρχαιολόγος ανακοίνωσε την ανακάλυψη δύο καμένων σκελετών σε μια περιοχή κοντά στο Αικατεριμπούργκ, που φάνηκε να ταιριάζει με τον τόπο που περιγράφεται στα απομνημονεύματα του Γιούροφσκι. Οι αρχαιολόγοι δήλωσαν ότι τα οστά προέρχονταν από ένα αγόρι που ήταν κατά προσέγγιση μεταξύ των δεκατριών και δεκαεπτά ετών κατά τη στιγμή του θανάτου του και μιας νεαρής γυναίκας που ήταν περίπου μεταξύ των δεκαοκτώ και των είκοσι τριών ετών. Η Μαρία ήταν δεκαεννέα ετών κι ενός μηνών κατά τη διάρκεια των δολοφονιών, ενώ η αδελφή της Αναστασία ήταν δεκαεπτά ετών κι ενός μηνών και ο αδελφός της Αλεξέι ήταν δυο εβδομάδες πριν τα δεκατέσσερα γενέθλιά του. Οι μεγαλύτερες αδελφές της Μαρίας, Όλγα και Τατιάνα, ήταν εικοσιδύο και είκοσι ενός ετών κατά τη διάρκεια των δολοφονιών. Μαζί με τα ερείπια των δύο σωμάτων, οι αρχαιολόγοι βρήκαν «κομμάτια δοχείου θειικού οξέος, καρφιά, μεταλλικές ταινίες από ξύλινο κουτί και σφαίρες διαφόρων διαμετρήματος». Τα οστά βρέθηκαν χρησιμοποιώντας ανιχνευτές μετάλλων και μεταλλικές ράβδους ως ανιχνευτές.
Αγιοποίηση
Το 2000, η Τατιάνα και η οικογένειά της ονομάστηκαν μάρτυρες από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Τα σώματα του Τσάρου Νικολάου Β', της Τσαρίνας Αλεξάνδρας και τριών από τις κόρες τους θάφτηκαν τελικά στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη στις 17 Ιουλίου 1998, ογδόντα χρόνια μετά τη εκτέλεση τους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Κ.Α.Ο. Μελισσίων (καλαθοσφαίριση ανδρών)
O Καλαθοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Μελισσίων είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή των Μελισσίων στην Αττική. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2011 και αγωνίζεται με χρώματα το πορτοκαλί και το μαύρο. Στο έμβλημά του απεικονίζεται μία μέλισσα.
Το τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης του συλλόγου διαθέτει νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Έδρα του είναι το Νέο Κλειστό Γυμναστήριο Μελισσίων, 362 θεατών, ενώ χρησιμοποιεί βοηθητικά το Ανοικτό Γήπεδο του Λυκείου Μελισσίων και το Ανοικτό Γήπεδο του 1ου Γυμνασίου Μελισσίων. Διαθέτει τόσο τμήμα ενηλίκων, όσο και τμήματα υποδομής νεαρότερων ηλικιακά αθλητών.
Ιστορική αναδρομή
Ξεκίνησε την πορεία του λαμβάνοντας μέρος στο Πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ. Αττικής με προπονητή το Γιώργο Σουρμελή. Το πέρας της τελευταίας αγωνιστικής της περιόδου 2011-12 βρήκε τέσσερις ομάδες να ισοβαθμούν στην κορυφή της βαθμολογίας με 19 νίκες και 7 ήττες η καθεμία: τα Μελίσσια, τον Προμηθέα Χαλανδρίου, τη Γ.Ε. Αγίων Αναργύρων και την Παλατιανή. Τα επόμενα κριτήρια κατάταξης ευνόησαν τα Μελίσσια που κατέκτησαν τόσο το Πρωτάθλημα (σε σύνολο 14 ομάδων) όσο και την άνοδο στην Α' Κατηγορία. Στη συνέχεια δεν κατάφεραν να αναδειχθούν Υπερπρωταθλητές στη Β' Κατηγορία, καθώς ηττήθηκαν σε αγώνα κατάταξης από την Ηλιούπολη, τον πρωτοπόρο του έτερου Ομίλου, με σκορ 75-82.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 πρώτος προπονητής παρέμεινε ο Σουρμελής με άμεσο συνεργάτη το Δημήτρη Γεωργογάλα. Στην Α' Κατηγορία δήλωσαν συμμετοχή την περίοδο αυτή 14 σύλλογοι, που συνέθεσαν ένα και μοναδικό Όμιλο. Στο πλαίσιο αυτό τα Μελίσσια είχαν συγκομιδή από 15 νίκες και 11 ήττες. Σαν αποτέλεσμα ολοκλήρωσαν τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις στην 7η θέση της τελικής κατάταξης.
Η αγωνιστική περίοδος 2013-14 είχε αρκετές ομοιότητες με την προηγούμενη. Αρχικά ο σύλλογος αγωνίστηκε και πάλι στο ίδιο πλαίσιο της Α' Κατηγορίας των 14 συλλόγων. Με το ίδιο προπονητικό δίδυμο στον πάγκο του τερμάτισε εκ νέου στην 7η θέση, έχοντας συλλέξει μία νίκη λιγότερη σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά (14 νίκες και 12 ήττες). Σε καμία από τις δύο περιόδους δεν παρατηρήθηκε ισοβαθμία με άλλη ομάδα.
Ωστόσο, τα Μελίσσια δεν άργησαν να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος. Το επόμενο φθινόπωρο ξεκίνησαν με μία ήττα στα πλαίσια της Β' Φάσης του Κυπέλλου Αττικής, όπου και ηττήθηκαν εκτός έδρας από το Σπύρο Λούη με σκορ 58-54. Την περίοδο 2015-16 είχαν εμφατική απόδοση στα πλαίσια της Β' Κατηγορίας Αττικής κατακτώντας για δεύτερη φορά στη ιστορία τους το Πρωτάθλημα αυτό. Το πέτυχαν δε με μόλις μία ήττα σε 26 αγωνιστικές. Η μόνη ατυχία της χρονιάς ήταν η αποτυχία της ομάδας να αναδειχθεί Υπερπρωταθλήρια της Κατηγορίας, καθώς ηττήθηκε σε αγώνα απέναντι στον πρωτοπόρο του έτερου Ομίλου, Κρόνου Γέρακα, με σκορ 63-58. Την επιτυχημένη αυτή χρονιά ξεκίνησε η συνεργασία του συλλόγου με τους προπονητές Στέλιο Σταϊκόπουλο και Γιάννη Ψυχογιόπουλο.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2016-17, οι ίδιοι προπονητές οδήγησαν την ομάδα στη δεύτερη συνεχή της άνοδο. Το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 14 συλλόγων. Εκείνος των Μελισσίων ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις με 21 νίκες και 5 ήττες. Η κατάκτηση της κορυφής της βαθμολογίας όχι μόνο χάρισε στην ομάδα τον τίτλο του Πρωταθλητή, αλλά και της επέτρεψε να ανέλθει για πρώτη φορά στις εθνικές κατηγορίες χωρίς να χρειαστεί να συμμετάσχει στα Play-Offs. Την ίδια χρονιά η ομάδα των Μελισσίων αγωνίστηκε και δύο φορές στο Κύπελλο Αττικής. Στη Δ' Φάση υποχρέωσε σε ήττα εντός έδρας τον Ηλυσιακό με σκορ 69-67, ωστόσο, γνώρισε με τη σειρά της τον αποκλεισμό εντός έδρας από τον Παπάγου με σκορ 57-63 στη «Φάση των 16».
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Κ.Α.Ο. Μελισσίων έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στον 1ο Όμιλο Νότου, τον οποίο συγκρότησαν 14 στον αριθμό σύλλογοι. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, υπερισχύοντας σε ισοβαθμία με τον Έσπερο Α.Ο.Π.Α. Στο αποτέλεσμα αυτό οδήγησε η συλλογή του από 15 νίκες και 11 ήττες, ενώ παράλληλα εξασφάλισε και την παραμονή του στην Κατηγορία.
Επιπλέον ο σύλλογος διαγωνίστηκε στο Κύπελλο Ανδρών της Ε.Σ.Κ. Αττικής, ξεκινώντας από την Ε' Φάση. Στην 1η Αγωνιστική νίκησε εκτός έδρας τον Απόλλωνα Αθηνών με σκορ 66-67. Στη 2η Αγωνιστική, εντούτοις, γνώρισε τον αποκλεισμό μετά από εκτός έδρας ήττα από την Α.Ε. Πεντέλης με σκορ 62-48.
Έδρα του συλλόγου είναι το Νέο Κλειστό Γυμναστήριο Μελισσίων, 362 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης και γενικός αρχηγός του τμήματος ο Γιώργος Χαντζόπουλος. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατήρησε για τρίτη χρονιά ο Στέλιος Σταϊκόπουλος με άμεσο συνεργάτη τον Λευτέρη Πατρινό. Τον Ιούνιο του 2017 ανακοινώθηκε η πρόσληψη του νέου προπονητή της ομάδας, Αλέκου Δάγλα. Το ρόστερ των Μελισσίων για την αγωνιστική περίοδο 2017-18 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλητές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κ.Α.Ο. Μελισσίων Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Πεντελικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2011 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2011
Γουλιέλμος Ερρίκος του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Ο Γουλιέλμος Ερρίκος, γερμ. Wilhelm Heinrich (2 Μαΐου 1684 - 14 Φεβρουαρίου 1718) από τον Οίκο του Νάσσαου, ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ούζινγκεν (1702-1718).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βάλραντ, κόμη του Νάσσαου-Ούζινγκεν και της Αικατερίνης Φρανσουάζ, κόμισσας του Κρούι-Ρελ.
Όπως και ο πατέρας του, ο Γουλιέλμος Ερρίκος είχε σταδιοδρομία στον ολλανδικό στρατό. Το 1691 έγινε λοχαγός και από το 1701 ήταν συνταγματάρχης του Συντάγματος Βαλλόνων. Το 1703 τραυματίστηκε στη μάχη του Έκερεν. Το 1707 ίδρυσε το χωριό Βίλχελμσντορφ, που πήρε το όνομά του. Το 1972 το χωριό προσαρτήθηκε στο γειτονικό Ούζινγκεν.
Ο Γουλιέλμος Ερρίκος απεβίωσε το 1718 σε ηλικία 33 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος. Επειδή ήταν 6 ετών, επίτροπος έγινε η μητέρα του ως την ενηλικίωσή του.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1706 την Καρλότα-Αμαλία, κόρη του Ερρίκου, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Altice Arena
Η Altice Arena (γνωστή και ως Pavilhão Atlântico και αργότερα ως MEO Arena) είναι χώρος πολλαπλών χρήσεων στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. Υπολογίζεται ότι είναι από τις μεγαλύτερες εσωτερικές αίθουσες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το μεγαλύτερο στην Πορτογαλία με χωρητικότητα 20.000 ατόμων και χτίστηκε το 1998 για το Expo '98.
Ιστορία
Τα σχέδια για την οικοδόμηση ενός πολυχώρου στη Λισαβόνα χρονολογούνται από τις πρώτες συζητήσεις για το γενικό σχέδιο της Expo'98. Εκείνη την εποχή, η πόλη δεν διέθετε ευέλικτη εγκατάσταση ικανή να φιλοξενεί συναυλίες, συνέδρια και αθλητικά γεγονότα μεγάλης εμβέλειας. Οι υπάρχουσες δομές, τόσο στη Λισαβόνα όσο και στην Πορτογαλία, είτε είχαν περιορισμένη ικανότητα (έως 4.000 άτομα), είτε ήταν δύσκολο να προσαρμοστούν σε μη συμβατικά γεγονότα, όπως οι αθλητικοί αγώνες εσωτερικού χώρου. Ένα άλλο μειονέκτημα των υφιστάμενων χώρων ήταν η έλλειψη τεχνικής υποδομής που κρίθηκε απαραίτητη για τη διοργάνωση σύγχρονων συναυλιών, μουσικών και για την κατάλληλη κάλυψη της ζωντανής τηλεόρασης.
Η χώρα χρειάστηκε μια αρένα για να γεμίσει το υπάρχον χάσμα ανάμεσα σε μικρότερες εσωτερικές αίθουσες, όπως το Κολοσσαίο της Λισαβόνας, και στα ανοικτά γήπεδα. Κατά συνέπεια, η Πορτογαλία δεν θα φιλοξενήσει παιχνίδια σημαντικών αθλητικών πρωταθλημάτων σε σπορ και δεν θα πραγματοποιηθούν σημαντικές συναυλίες στη χώρα σε περιόδους κρύου και βροχερού καιρού.
Η απόφαση για την ανέγερση του Pavilhão Atlântico στο γενικό σχέδιο της Expo 98 επέτρεψε στην αρένα να έχει μια λεκάνη απορροής πολύ πέρα ​​από την πόλη της Λισαβόνας. Σε μικρή απόσταση από το Gare do Oriente και αρκετές σημαντικές οδικές αρτηρίες, επιτρέπει στην αρένα να τραβήξει θεατές από όλη τη χώρα.
Αρχιτεκτονική
Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον Πορτογάλο αρχιτέκτονα Regino Cruz, ο οποίος είναι συγγραφέας πολλών κυβερνητικών κτιρίων και γραφείων στη Βραζιλία και την Πορτογαλία, σε συνεργασία με την Skidmore, Owings & Merrill (SOM). Η SOM έχει απονεμηθεί το πρώτο βραβείο στους διαγωνισμούς για τα Ολυμπιακά γήπεδα του Μάντσεστερ και του Βερολίνου και είναι υπεύθυνος για το σχεδιασμό πολλών μεγάλων αθλητικών περιπτέρων στις ΗΠΑ (Πόρτλαντ, Φιλαδέλφεια, Όκλαντ και Μινεάπολη). Το στούντιο είναι επίσης συν-σχεδιαστής του πύργου Vasco da Gama, που βρίσκεται στο βόρειο άκρο του Parque das Nações της Λισαβόνας. Το σχήμα της αίθουσας MEO θυμίζει ένα μεγάλο καβούρι που φέρει πιατάκι ή πέταλο. Ένα τέτοιο μοναδικό σχήμα απαιτούσε το κουτί να σκέφτεται για τις βάσεις του, τόσο για διαρθρωτικούς όσο και για συμβολικούς λόγους. Η οροφή, για παράδειγμα, κάθεται πάνω σε ένα ξύλινο πλέγμα, σχεδιασμένο σε σχήμα κάρακος. Όντας μέρος μιας παγκόσμιας έκθεσης που γιορτάζει τους ωκεανούς του πλανήτη και των πορτογαλικών ανακαλύψεων του 15ου αιώνα, το ξύλο θεωρήθηκε πιο κατάλληλο από το σκυρόδεμα ή το χάλυβα.
Οι κύριοι στόχοι του σχεδιασμού ήταν: 1) Ελαχιστοποίηση της οπτικής κρούσης που δημιουργείται από μια τέτοια μεγάλη δομή. 2) ορθολογική χρήση της ενέργειας · και 3) απλοποίηση της ροής των θεατών μέσα και έξω από το κτίριο.
Η κύρια πρόσοψη προσανατολίζεται προς το νότο, γεγονός που αυξάνει την έκθεση στον ήλιο κατά τους ψυχρότερους χειμερινούς μήνες, αποτρέποντας ταυτόχρονα την άμεση ηλιακή ακτινοβολία τους καλοκαιρινούς μήνες. Η έκθεση αυτή επιτρέπει τη μείωση του κόστους θέρμανσης και κλιματισμού, ενώ ταυτόχρονα οι φυσικές εξαερισμού στο πάνω μέρος του κτιρίου παρέχουν κυκλοφορία αέρα και ψύξη. Τοποθετώντας τον κύριο όροφο σε απόσταση 6,4 μέτρων κάτω από το επίπεδο του εδάφους, οι αρχιτέκτονες επέτρεψαν μια γενναιόδωρα υψηλή στέγη, μειώνοντας παράλληλα το εξωτερικό αποτύπωμα και ελαχιστοποιώντας την ανταλλαγή θερμότητας (ως αποτέλεσμα της μικρότερης επιφάνειας που εκτίθεται στον καιρό). Η εξωτερική γυάλινη πρόσοψη σκιάζεται από προεξέχοντα πάνελ, σχεδιασμένα για να επιτρέπουν το φως του ήλιου μόνο κατά τους χειμερινούς μήνες. Ένα σύστημα εξωτερικών κινούμενων περσίδων επιτρέπει περαιτέρω το φυσικό φωτισμό να εισέρχεται στο περίπτερο.
Η προσβασιμότητα είναι επίσης απλή μέσω μιας σύντομης εξωτερικής σκάλας που μοιάζει με σκηνικό, που περιβάλλει ολόκληρο το κτίριο.
EXPO '98
Κατά τη διάρκεια της EXPO'98, το κτίριο ονομάστηκε Pavilion of Utopia και φιλοξένησε το θέαμα "Ωκεανοί και Ουτοπίες".
Γεγονότα
Η αρένα κατέχει το ευρωπαϊκό ρεκόρ συμμετοχής στο σύλλογο Futsal, όταν 10.076 θεατές είδαν τον Sporting να χάσει από την Μπαρτσελόνα (3x5) στο τελικό του τετραμελούς κυπέλλου UEFA Futsal 2014-15.
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα που έγιναν ποτέ ήταν τα MTV Europe Music Awards το 2005.
Η αρένα ήταν ο τελικός χώρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA ​​του 1999, μεταξύ των ΗΠΑ και της Ισπανίας.
Επιπλέον, η World Wrestling Entertainment έχει παρουσιάσει πέντε συναυλίες εκεί, στις 4 & 5 Δεκεμβρίου 2006 και στις 8 & 9 Ιουνίου 2007. Το γεγονός της 4ης Δεκεμβρίου ήταν το πρώτο event του WWE σε 13 χρόνια που θα πραγματοποιηθεί στην Πορτογαλία. Όλες οι εκπομπές εξαντλήθηκαν. Να σημειωθεί ότι τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2006 χαρακτήριζαν το SmackDown! και τον Ιούνιο του 2007 παρουσίασε το σήμα RAW. Η μάρκα RAW επέστρεψε στην αρένα στις 19 Απριλίου 2008. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2008 πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση SmackDown / ECW Live Tour στην αρένα.
Η αρένα θα φιλοξενήσει τον 63ο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision με ημιτελικούς στις 8 και 10 Μαΐου και τον μεγάλο τελικό στις 12 Μαΐου 2018, μετά την νίκη της Πορτογαλίας στο διαγωνισμό του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λισαβόνα
Νικόλαος Απέργης
Ο Νικόλαος Απέργης είναι καθηγητής στο τμήμα Χρηματοοικονομικής και Τραπεζικής Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου του 1962 και είναι παντρεμένος με δύο παιδιά.
Σταδιοδρομία
Το 1980 αποφοιτά από το Λύκειο Ελευσίνας και το 1984 αποκτά πτυχίο οικονομικών από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνεχίζει για μεταπτυχιακές σπουδές. Το 1986 αποκτά τον τίτλο του και αναχωρεί για Αμερική. Το 1992 αποκτά το διδακτορικό του τίτλο στα οικονομικά από το Fordham University της Νέας Υόρκης. Δίδαξε εκεί για την περίοδο 1988-92 ενώ παράλληλα για την περίοδο 1990-91 δίδαξε στο Manhattan College. Το 1991-94 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία όπου επέστρεψε στην Ελλάδα. Για την περίοδο 1994-99 εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ακολούθως, εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων για την περίοδο 1999-2001. Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για να διδάξει στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας για την περίοδο 2002-2006. Από το 2006 είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, ενώ έχει συνεργαστεί με πανεπιστήμια όπως το Curtin University στην Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας, το Νorthumbria University , αλλά και το University of Derby στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Καταξίωση
Έχει εκδώσει βιβλία μακροοικονομίας και διατελεί μέλος συντακτικών ομάδων πολλών οικονομικών περιοδικών, ενώ ήταν ο βασικός συντάκτης του Energy Research Letters ως το 2020. Έχει πλούσιο ερευνητικό έργο με 375 ερευνητικές εργασίες εν έτη 2021. Επίσης, για συναπτά οχτώ έτη από το 2015 ως σήμερα (2022) έχει τη μεγαλύτερη κατάταξη h-index (δείκτη επιστημονικής ποιότητας) στην Ελλάδα, ενώ κατέχει για το 2021 την 69 κατάταξη στον κόσμο για ενεργούς ακαδημαϊκούς, καθιστώντας τον μοναδικό Έλληνα οικονομολόγο στην παγκόσμια εκατοντάδα. Βρίσκεται στην 82η θέση ποιότητας σε όλην την Ευρώπη για το ίδιο έτος πάνω στο τομέα των οικονομικών καθιστώντας τον τον δεύτερο Έλληνα που εισέρχεται στο πάνθεον των 100 πρώτων.
Η κατάταξη h-index είναι σύμφωνη με την κατάταξη του RePEc η οποία χορηγείται από την Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα του St. Louis και συνεργάζεται με τους εκδοτικούς οίκους Elsevier, Springer και τη βάση δεδομένων της American Economic Association.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πειραιώς
Έλεν Φέιν
Η Έλεν Φέιν (αγγλικά: Helen Fein, 1934 - Νέα Υόρκη) είναι ιστορική κοινωνιολόγος και καθηγήτρια με εξειδίκευση στις γενοκτονίες, ανθρώπινα δικαιώματα, και φαινόμενα μαζικής βίας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Διεθνής Ένωσης Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS) και διετέλεσε η πρώτη πρόεδρος του, ενώ είναι επίσης η εκτελεστική διευθύντρια του Ινστιτούτου για την Μελέτη της Γενοκτονίας στο πανεπιστήμιο Σίτυ της Νέας Υόρκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Γενοκτονίες
Αριστόνικος ο Λέσβιος
Ο Αριστόνικος ήταν, για σύντομο διάστημα, τύραννος της αρχαίας πόλεως της Μήθυμνας, στη Λέσβο, κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα π.Χ. Αποτελώντας εκπρόσωπο της ολιγαρχικής πολιτικής παράταξης της πόλεως, η οποία ήταν εχθρικά διακείμενη στον Αλέξανδρο τον Μέγα και φιλικά διακείμενη προς τους Πέρσες, εγκαταστάθηκε στην ηγεσία της Μήθυμνας από τον, ευρισκόμενο στην υπηρεσία των Περσών, Μέμνονα τον Ρόδιο το 334 π.Χ. Η περίοδος βασιλείας του ήταν σύντομης διάρκειας, καθώς συνελήφθη ως αιχμάλωτος στη Χίο, την αμέσως επόμενη χρονιά, μαζί με τον σατράπη Φαρνάβαζο, ενώ, στη συνέχεια, έπειτα από την κατάληψη του νησιού της Λέσβου από τον Μέγα Αλέξανδρο, ο τελευταίος παρέδωσε τον Αριστόνικο στους κατοίκους του νησιού οι οποίοι και τον εκτέλεσαν.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι
Κάρολος του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Ο Κάρολος, γερμ. Karl (31 Δεκεμβρίου 1712 - 21 Ιουνίου 1775) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Ούζινγκεν (1718-1775).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου-Ερρίκου πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν και της Καρλόττας-Αμαλίας, κόρης του Ερρίκου κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1718, όταν ο Κάρολος ήταν 6 ετών και η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος. Όταν έγινε 22 ετών ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων τον ανακήρυξε ενήλικο.
Το 1728 απεβίωσε ο εξάδελφος του πατέρα του, ο Φρειδερίκος-Λουδοβίκος κόμης του Νάσσαου-Ότβαϊλερ & Σααρμπρύκεν. Δεν είχε άρρενα τέκνα και ήταν ο τελευταίος του κλάδου του, έτσι τον κληρονόμησε. Το 1735 ο Κάρολος κράτησε το Ούζινγκεν, το Βήσμπαντεν και το Ίντσταϊν για τον εαυτό του και παραχώρησε το Σααρμπρύκεν στο νεότερο αδελφό του Γουλιέλμο-Ερρίκο. Μετακόμισε από το Ούζινγκεν στο ανάκτορο Μπήμπριχ και συνέχισε την προοδευτική πολιτική της μητέρας του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1734 την Χριστίνα-Βιλελμίνη των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη-Γουλιέλμου Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ και είχε τέκνα:
Έκανε δεύτερο, μοργανατικό γάμο και νυμφεύτηκε τη Μαγδαληνή Γκροσς από το Βήσμπαντεν και είχε επιζόντα τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Μπίλυ Μπαντ
Μπίλλυ Μπαντ, (Billy Budd, Sailor ), ονομάζεται η τελευταία νουβέλα (1891) – την οποία άφησε ατελείωτη λόγω του θανάτου του- του Αμερικανού λογοτέχνη Χέρμαν Μέλβιλ, περισσότερο γνωστού για το μυθιστόρημά του Μόμπυ Ντικ (Moby-Dick ).
Η νουβέλα δημοσιεύτηκε πρώτη φορα από τον επιμελητή των έργων του και πρώτο βιογράφο του Μέλβιλ, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Κολούμπια, Raymond M. Weaver το 1924. Ο Μέλβιλ άρχισε τη συγγραφή του έργου τον Νοέμβριο του 1888, σαν ποίημα, μια μπαλάντα με τον τίτλο "Billy in the Darbies". Τελικά, με το πέρασμα του χρόνου, ο συγγραφέας μετέτρεψε τη μπαλλάντα σε πρόζα, αναπτύσσοντας τους χαρακτήρες, και το κείμενο έφτασε τις 150 σελίδες. Η νουβέλα την οποία επεξεργαζόταν ο Μέλβιλ τα τελευταία 5 χρόνια, υπήρξε η επιστροφή του στην πρόζα ύστερα από 3 δεκαετίας αφιερωμένες στη συγγραφή ποίησης. To 1919 βρέθηκε στα χειρόγραφα του συγγραφέα από τον καθηγητή Weaver, ο οποίος αφού το επεξεργάστηκε το πρωτοδημοσίευσε το 1924. Το κείμενο εξαιτίας της φύσης του (ατελείωτο και μη συναρμολογημένο ) δημοσιεύτηκε σε διάφορες εκδοχές, μέχρι που οι Merton M. Sealts, Jr. και Harrison Hayford εξέδωσαν το 1962 αυτό που σήμερα θεωρείται η οριστική μορφή της.
Η νουβέλα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1962 από τον Πίτερ Ουστίνοφ (Peter Ustinov) ο οποίος ανέλαβε τη παραγωγή, τη σκηνοθεσία, το σενάριο και τον ρόλο του καπετάνιου Βήαρ.
Στα ελληνικά το έργο έχει μεταφραστεί από τη Ρούλα Πατεράκη από την αγγλική έκδοση του 1970 και κυκλοφόρησε  από τις "Εκδόσεις της Βιβλιοθήκης" στο βιβλίο «Μπίλλυ Μπάντ - Μπάρτλμπι» το 1977 σε 2.300 αντίτυπα
και τη Νινίλα Παπαγιάννη για τις "Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας" που κυκλοφόρησε το 1993.
Το 2021 κυκλοφόρησε από τους Αντίποδες μία εμπλουτισμένη έκδοση του βιβλίου με επίμετρο Θοδωρή Δρίτσα, σε μετάφραση Παναγιώτη Κεχαγιά και Κώστα Σπαθαράκη, με τίτλο "Μπίλλυ Μπαντ, Ναύτης".
Η υπόθεση
thumb|left|Η φρεγάτα USS United States Η νουβέλα είναι αφιερωμένη από τον συγγραφέα, στον Άγγλο ναύτη Jack Chase – αρχιγαμπιέρο του πρωραίου ιστού στην αμερικανική φρεγάτα, ναύτη που ο Μέλβιλ είχε γνωρίσει όταν υπηρετούσε και αυτός στο ίδιο πλοίο την περίοδο 1843 - 1844
Η ιστορία λαμβάνει χώρα το καλοκαίρι του 1797 πάνω στο πολεμικό πλοίο του αγγλικού στόλου "HMS Bellipotent" όπου ο Μπίλλυ Μπαντ υπηρετεί σαν γαμπιέρος του πρωραίου ιστού. Ο Μπίλλυ Μπαντ – η ενσάρκωση του καλού και αγαθού – προκαλεί το φθόνο του ναυτονόμου του πλοίου Τζον Κλάγκαρτ. Ο Κλάγκαρτ τον διαβάλλει στον καπετάνιο Βήαρ σαν αρχηγό μιας προετοιμαζόμενης ανταρσίας. ''«...Ο Κλάγκαρτ είναι φορέας της κατάστασης που ο Melville ονομάζει " Φυσική διαφθορά " και την περιγράφει σαν ένα είδος που δεν απαντάται στις φυλακές αλλά στον πολιτισμό, τυλιγμένη με " το πέπλο της αξιοπρέπειας ", η οποία ποτέ δεν είναι ούτε " φιλοχρήματη ή φιλάργυρη " ούτε και " χυδαία ή σαρκική ", αλλά είναι βαθιά παράλογη με το πρόσχημα μιας λογικής ζωής. Όσοι έχουν αυτή τη φυσική διαφθορά, γράφει ο Melville, " είναι τρελοί και μάλιστα πολύ επικίνδυνοι, γιατί η τρέλα τους δεν είναι μόνιμη, μα σποραδική. Και την προκαλεί κάτι το ειδικά ξεχωριστό. Είναι κρυφή κι αυτοκυρίαρχη έτσι που και στην πιο μεγάλη ακμή της να μη γίνεται αντιληπτή από τον μέσο άνθρωπο, και για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω, όποιος κι αν είναι ο σκοπός της - κι ο σκοπός της μένει πάντα καλυμμένος - η μέθοδος κι όλη η εξωτερική διαδικασία φαντάζει πάντα απόλυτα λογική.»''
Στην αντιπαράθεση μεταξύ των δύο που γίνεται στην καμπίνα του καπετάνιου, ο Μπαντ συγκλονισμένος από το σοκ αυτής της τερατώδους ανομίας, χτυπάει με μια μοιραία γροθιά τον Κλάγκαρτ, ο οποίος σωριάζεται νεκρός. Από κει και πέρα ο καπετάνιος Βήαρ, φορέας της στρατιωτικής πειθαρχίας, συγκαλεί ένα έκτακτο ναυτοδικείο, το οποίο καταδικάζει τον Μπαντ σε θάνατο δια απαγχονισμού, μόνο και μόνο γιατί πρέπει να διατηρηθεί η πειθαρχία στο πλοίο, πάση θυσία. ''«...Ο συγγραφέας αναλύει με λεπτομερείς περιγραφές τους δύο εντελώς αντίθετους, διαφορετικούς χαρακτήρες, αυτόν του Μπίλλυ και του οπλονόμου, ενώ κατά βάθος τα δύο αυτά πρόσωπα εκπροσωπούν το καλό και το κακό και τη σύγκρουσή τους, στην οποία άλλωστε πίστευε ο Μέλβιλ, μια σύγκρουση που επανέρχεται σε όλα του τα έργα και ιδιαιτέρως στο εμβληματικό μυθιστόρημά του «Μόμπυ Ντικ». Ο Μέλβιλ ωστόσο προσεγγίζει το θέμα του με ψυχραιμία και ευαισθησία, αναγνωρίζει πτυχές της προσωπικότητας των ηρώων του και βάσει αυτών των δεδομένων, αλλά και της εποχής και των αναγκών της, κρίνει τις πράξεις τους και τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή τους...»''
Το έργο ολοκληρώνεται με την παράθεση του ποιήματος το οποίο αποτέλεσε και την πρώτη μορφή γραφής της νουβέλας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νουβέλες του Χέρμαν Μέλβιλ
Βαλεριανός του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Ο Βαλεριανός του Νάσσαου-Ούζινγκεν, γερμ. Walrad von Nassau-Usingen (25 Φεβρουαρίου 1635 - 17 Οκτωβρίου 1702) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης (1659-1688), μετέπειτα πρίγκιπας (1688-1702) του Νάσσαου-Ούζινγκεν.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Γουλιέλμου Λουδοβίκου, κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της Άννας-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου-Φρειδερίκου, μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Είχε αξιοσέβαστη στρατιωτική σταδιοδρομία. Κάποιες περιόδους ήταν στρατάρχης της Αυστρίας και των Ηνωμένων Επαρχιών υπό τον Γουλιέλμο Γ΄, πρίγκιπα της Οράγγης. Το 1664 έσπευσε στο Σανκτ Γκότχαρντ για να συμμετάσχει στη Μάχη του Σανκτ Γκότχαρντ, αλλά άργησε. Το 1683 πολέμησε επιτυχώς στη μάχη για την ανακούφιση της Βιέννης από την πολιορκία των Οθωμανών (1529), οπότε απετράπη η εισβολή τους στην Κεντρική Ευρώπη. Για τα κατορθώματά του αυτά ο Ιωάννης Γ΄ της Πολωνίας του απένειμε τη διάκριση του Τάγματος του Λευκού Αετού, την υψηλότερη στην Πολωνία.
Δημιουργία του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Το 1659 ζούσαν τρεις γιοί του Γουιέλμου Λουδοβίκου, που μοίρασαν την κτήση του. Ο Ιωάννης Λουδοβίκος έλαβε το Ότβαϊλερ, ο Γουσταύος Αδόλφος το Σααρμπρύκεν και ο Βάλραντ το Ούζινγκεν. Έγινε έτσι ο ιδρυτής του ομώνυμου κλάδου.
Το 1688 αναβαθμίστηκε σε πρίγκιπα. Απεβίωσε το 1702 και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Γουλιέλμος Ερρίκος.
Μέριμνα για το Ούζινγκεν
Το 1659 μετακόμισε στο Ούζινγκεν, στην οροσειρά Τάουνους. Η πόλη ωφελήθηκε από τον οικοδομικό του ζήλο. Αντικατέστησε το παλιό κάστρο με ένα νέο ανάκτορο (1660-63). Στους κήπους του (τώρα δημόσιο πάρκο) ανεγέρθηκε μνημείο του από ευγνωμοσύνη του δημοτικού συμβουλίου το 1905.
Το 1692 πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης· ο Βάλραντ ανοικοδόμησε συστηματικά την άνω πόλη. Σχεδίασε συμμετρικές οδούς και έκτισε αντιπροσωπευτικά κτήρια κατά μήκος της λεωφόρου.
Ο πληθυσμός της γύρω περιοχής αποδεκατίστηκε κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Ο Βάλραντ ενθάρρυνε την εισροή Ουγενότων, που διέφευγαν από τη Γαλλία και τους χορήγησε θρησκευτική ελευθερία. Τεκμήριο αυτού είναι ο ναός των Ουγενότων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αικατερίνη-Φρανσουάζ, κόμισσα του Κρούι-Ρελ και είχε τέκνα:
Όταν απεβίωσε η Αικατερίνη Φρανσουάζ, έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαγδαληνή Ελισάβετ, κόμισσα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ροσφόρ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ντεστιζέρ Μιουσφικά Καντινεφέντι
Η Ντεστιζέρ Μιουσφικά Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:ديستيزر موسفيكا كادنيسندي) (Τούρκικα: Destizer Müşfika Kadınefendi, 10 Δεκεμβρίου 1867 - 16 Ιουλίου 1961) ήταν η όγδοη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu Dördüncü Destizer Müşfika Kadın Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Ντεστιζέρ Μιουσφικά Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1867 στην Χόπα, και ήταν κόρη του Μαχμούτ Μπέη και της συζύγου του Εμινέ Χανίμ. Είχε δυο αδέλφια τον Σαχίν Μπέη και την Φατμά Χανίμ. Δόθηκε στο παλάτι μαζί με την αδελφή της υπό την φροντίδα της Ναβεκιγιάρ Καλφά. Στα δεκαεννέα μπήκε στο χαρέμι του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και στις 12 Ιανουαρίου 1886 παντρεύτηκαν. Ένα χρόνο μετά τον γάμο γέννησε το μοναδικό της παιδί, την Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάν.
Ως μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας, η Μιουσφικά δεν εξορίστηκε το 1924 και έτσι παρέμεινε στην Τουρκία. Η Χαμιντέ Αϊσέ Σουλτάν πήγε στην εξορία και έγραψε τα απομνημονεύματά της στην Κωνσταντινούπολη μετά την επιστροφή της, ολοκληρώνοντας τα το 1955. Το 1934, η Μιουσφικά πήρε το επώνυμο «Καγισόϊ» που αφορά τους απογόνους του συζύγου της Αμπντούλ Χαμίτ από τη φυλή των Καγιχάν.
Η Ντεστιζέρ Μιουσφικά Καντινεφέντι πέθανε στις 16 Ιουλίου 1961 στην περιοχή Σερεντσεμπέη στο Νο. 53 στο Γιλντίζ. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Μεζιντέ Μεστάν Καντινεφέντι
Η Μεζιντέ Μεστάν Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:ميزيديت ماستان كادينوفندي) (Τούρκικα: Mezide Mestan Kadınefendi, 3 Μαρτίου 1869 - 21 Ιανουαρίου 1909) ήταν η έκτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Üçüncü Mezide Mestan Kadın Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η γεννήθηκε Μεζιντέ Μεστάν Καντινεφέντι στις 3 Μαρτίου 1869 στην Γκαντζά, και ήταν κόρη του Καϊμάτ Μπέη Μικανμπά και της συζύγου του Φεριάλ Μερσάν. Ήταν ανιψιά της μητέρας της Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι, της Πριγκίπισσας Φατμά Χορετζάν Αρεντμπά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Καντριγιέ Μικανμπά. Σε πολύ νεαρή ηλικία δόθηκε για υπηρεσία στο Παλάτι Γιλντίζ. Ωστόσο, σύντομα την πρόσεξε ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και στις 2 Φεβρουαρίου 1885 τελέστηκαν οι γάμοι τους. Λέγεται ότι ήταν πολύ δειλή. Ήταν ψηλή με σκούρα καφέ μαλλιά και καστανά μάτια.
Στις 19 Δεκεμβρίου 1886 γέννησε το μοναδικό της παιδί, τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Μπουρχανεντίν Εφέντι, ο όποιος ήταν ο αγαπημένος γιος του Αμπντούλ Χαμίτ. Η Χινταγιέτ Χανίμ, αδελφή της πριγκίπισσας Λεϊλά Ατσμπά, ήταν Κυρία Επί των Τιμών. Είχε ένα αρχοντικό στο πάρκο του Παλατιού Γιλντίζ. Πέθανε τρεις μήνες πριν από την παραίτηση του συζύγου της στις 21 Ιανουαρίου 1909 σε ηλικία 39 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ρόμπερτ Μέλσον
Ο Ρόμπερτ Μέλσον (αγγλικά: Robert Melson, 1937) είναι ομότιμος καθηγητής πολιτικών επιστημών και μέλος του προγράμματος εβραϊκών μελετών στο πανεπιστήμιο Περντιού στην Ιντιάνα των ΗΠΑ. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS) και το 2003-2005 διετέλεσε πρόεδρος της. Κατά την περίοδο 2006-2007 υπήρξε επίσης διακεκριμένος καθηγητής στο Κέντρο Μελετών Ολοκαυτώματος και Γενοκτονιών του πανεπιστημίου Κλαρκ στη Μασαχουσέτη.
Ο ίδιος διαθέτει πτυχίο Μαθηματικών και Ανθρωπισμού από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, ενώ στο ίδιο ίδρυμα απέκτησε το διδακτορικό του σχετικά με τις πολιτικές επιστήμες. Η εξειδίκευση του είναι η μελέτη των εθνικών συγκρούσεων και γενοκτονιών. Το ενδιαφέρον του πηγάζει από βιώματα της οικογένειας του στην Ευρώπη όπου ο πατέρας του ήταν επιζήσας του Ολοκαυτώματος, ενώ ο ίδιος ο Μέλσον έχει εμπειρία κατά την περίοδο όπου βρέθηκε στη Νιγηρία την περίοδο 1964-1965 λίγο πριν την έναρξη του νιγηριανού εμφυλίου πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Γενοκτονίες
Περιφέρεια Αχάλ
Επισκόπηση
Το 2000, η περιφέρεια Αχάλ αντιπροσώπευε το 14% του πληθυσμού της χώρας, το 11% του συνολικού αριθμού των απασχολουμένων, το 23% της γεωργικής παραγωγής (κατ΄αξία), και το 31% της συνολικής εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής.
Η γεωργία του Αχάλ αρδεύεται από το Κανάλι Καρακούμ, το οποίο εκτείνεται σε όλη την διαδρομή της επαρχίας, από τα ανατολικά προς τα δυτικά, ακολουθώντας τα νότια σύνορα του Τουρκμενιστάν. Μια άλλη πηγή νερού είναι ο Ποταμός Τετζέν, που ρέει βόρεια από το Αφγανιστάν στη νοτιοανατολική γωνία της επαρχίας, περνάει μέσα από δύο μεγάλες δεξαμενές νότια της πόλης του Τετζέν.
Η περιφέρεια είναι γνωστή για τη μάχη του Γκοκ Τεπέ το 1881, και σήμερα είναι ο χώρος ενός νέου επιβλητικού τζαμιού. Επίσης βρίσκεται η υπόγεια θερμή λίμνη Μπαχαρντέν (καρστικό σπήλαιο Κοβ Ατά), τα οποία βρίσκονται δυτικά της Ασγκαμπάτ.
Η πρωτεύουσα της Επαρχίας Αχάλ είναι το Ανάου (ή Αννάου), μια πόλη στις νοτιοανατολικές παρυφές του Ασγκαμπάτ. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Αμπαντάν (πρώην γνωστό ως Büzmeýin, ρωσικά: Безмеин) βορειοδυτικά του Ασγκαμπάτ και του Τετζέν. Η μεγαλύτερη πόλη του Τουρκμενιστάν, το Ασγκαμπάτ, βρίσκεται εντός της Περιφέρεια Αχάλ, αλλά έχει την ιδιότητα της ειδικής επαρχίας πρωτεύουσας έξω από την επαρχιακή δικαιοδοσία.
Το 2010, υπήρχαν 241 γυμνάσια, στα οποία φοιτούσαν 146 χιλιάδες μαθητές.
Επαρχίες
Η Περιφέρεια Αχάλ διαιρείται διοικητικά σε 9 επαρχίες (ετραπλάρ, ενικός ετράπ) και 3 πόλεις (ιλ), που έχουν καθεστώς ετράπ. Οι αλλαγές ονομάτων από το 1995 εμφανίζονται σε παρενθέσεις: δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Τα όρη Κοπέτ Νταγκ στο Αχάλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορασάν Κατηγορία:Γεωγραφία του Τουρκμενιστάν
Champion (σούπερ μάρκετ)
Η Champion ήταν μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ που λειτούργησε στη Γαλλία και ανήκε στον διεθνή μεταπωλητή Carrefour. Υπήρχαν επίσης σούπερ μάρκετ Champion στο Βέλγιο, την Ισπανία, την Πολωνία, την Ελλάδα, την Τουρκία και την Αργεντινή.
Ιστορία
Το 1993, η Champion έγινε ο κύριος χορηγός του Polka Dot Jersey στο Tour de France μέχρι το 2008. Από το 2009, η Carrefour ανέλαβε τη χορηγία. Το 1999, η Champion αναλαμβάνεται από τον όμιλο Carrefour μετά την ανάπτυξη της σύντηξης Promodès και Champion απορροφώντας την αλυσίδα Stoc. Το 2006, η Carrefour έκλεισε τα περισσότερα καταστήματα της Βραζιλίας Champion και άλλαξε το υπόλοιπο στο Carrefour Bairro. Επίσης, όλα τα ισπανικά και τούρκικα σούπερ μάρκετ Champion μετατράπηκαν ως Carrefour Express το 2006. Μερικά από αυτά έγιναν Maxi DIA. Το 2008, η Champion ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη αλυσίδα σούπερ μάρκετ στη Γαλλία, ο ετήσιος κύκλος εργασιών της ήταν € 13,5δις. Υπήρχαν πάνω από 1.000 καταστήματα και 45.000 εργαζόμενοι. Το 2008, ανακοινώθηκε ότι τα περισσότερα καταστήματα θα μετατραπούν σε Carrefour μεταξύ Σεπτεμβρίου 2008 και Οκτωβρίου 2009. Το 2009, υπήρχαν 135 σούπερ μάρκετ, το 2011 υπήρχαν λιγότερα από 100 καταστήματα. Το 2013, υπήρχαν μόνο δύο καταστήματα Champion στη Γαλλία, τα οποία παρέμειναν σε δραστηριότητα στο Παρίσι (18ο διαμέρισμα) και στο Pouzac.
Στην Ελλάδα
μικρογραφία|Το έμβλημα των Champion Μαρινόπουλος (1999-2007) Το 1999 υπό την ομπρέλα της Carrefour ξεκίνησαν συνεργασίες με τον Μαρινόπουλο οι οποίες έληξαν το 2007 έπειτα από την εξαγορά της από την Carrefour.
Κατηγορία:Αλυσίδες σούπερ μάρκετ Κατηγορία:Ελληνικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ
Ίσραελ Τσάρνυ
Ο Ίσραελ Τσάρνυ (αγγλικά: Israel W. Charny, εβραϊκά:ישראל טשרני, γ.1931, Νέα Υόρκη) είναι αμερικανοισραηλινός ψυχολόγος και μελετητής γενοκτονιών. Αποτελεί τον επιμελητή της δίτομης Εγκυκλοπαίδειας Γενοκτονίας (Encyclopedia of Genocide), εκτελεστικός διευθυντής του Ινστιτούτου για το Ολοκαύτωμα και Γενοκτονία στην Ιερουσαλήμ, ενώ υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος της Διεθνούς Ένωσης Μελετητών Γενοκτονιών και πρόεδρος της κατά την περίοδο 2005-2007.