cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μόρβα
Πρόληψη
Η πρόληψη είναι μία και ουσιαστική με εξαιρετικό αποτέλεσμα: Εμβολιασμός. Αυτός πρέπει να γίνεται σε υγιή σκυλιά, σε κατάλληλο χρονικό διάστημα και σε ετήσιο επαναληπτικό σχήμα. Ο ετήσιος εμβολιασμός είναι αναγκαίος για όλες τις ηλικίες των σκύλων. Θεωρείται λάθος να αποφεύγεται ο εμβολιασμός σε ηλικιωμένα σκυλιά και αυτό διότι, η μόρβα όχι μόνο προσβάλει τα ηλικιωμένα ζώα αλλά προκαλεί την «εγκεφαλίτιδα των ηλικιωμένων σκύλων» με έντονα νευρικά συμπτώματα και με κατάληξη την απώλεια του ζώου. Στα κουτάβια ενδείκνυται, να αποφεύγεται αυστηρά η επαφή όχι μόνο με τα νοσούντα ή με τα αδέσποτα σκυλιά, αλλά με οποιοδήποτε σκύλο, μέχρι να ολοκληρωθεί το εμβολιακό πρόγραμμα. Τα κουτάβια έως ότου να γίνουν όλα τα εμβόλια, πρέπει να μένουν μέσα στο σπίτι, σε κάποιο βαθμό απομόνωσης, σε καθαρό περιβάλλον, με πλήρη και σωστή τροφή.
Πηγές
Κατηγορία:Ιοί Κατηγορία:Ασθένειες ζώων
Ελισάβετ του Λουξεμβούργου (1922-2011)
Η Ελισάβετ του Λουξεμβούργου (Élisabeth vu Lëtzebuerg, 22 Δεκεμβρίου 1922 - 22 Νοεμβρίου 2011) ήταν κόρη της Μεγάλης Δούκισσας Καρλότας του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1922 στο Κάστρο Μπεργκ, και ήταν το δεύτερο παιδί και η πρώτη κόρη της Μεγάλης Δούκισσας Καρλότας του Λουξεμβούργου και του Πρίγκιπα Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας.
Αντιμέτωπη με τη γερμανική εισβολή στις 10 Μαΐου 1940 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου εγκατέλειψε τη χώρα για να βρει καταφύγιο στην Πορτογαλία. Το καταδρομικό Trenton απεσταλμένο από Φραγκλίνο Ρούζβελτ πήρε τον Πρίγκιπα Φελίξ και τα παιδιά του για την Αμερική, ενώ η Μεγάλη Δούκισσα Καρλότα κατευθύνθηκε προς Λονδίνο. Αναγκασμένοι να σέβονται την αμερικανική αμεροληψία, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Σπούδασε στο Collège Jésus-Marie de Sillery κοντά στην πόλη του Κεμπέκ. Μαζί με τον πατέρα της και τον αδελφό της Ιωάννη, μετακόμισε στο Λονδίνο το 1942. Μετά το τέλος του πολέμου οι οικογένεια επέστρεψε στο Λουξεμβούργο.
Η Ελισάβετ επέστρεψε στο Λουξεμβούργο μετά το θάνατο του συζύγου της το 1977. Το 1983 κληρονόμησε το Κάστρο Άρτστετεν, το οποίο παραχώρησε εκείνη την χρονιά στην μεγαλύτερη κόρη της Ανίτα. Μετά το θάνατο της μητέρας της Μεγάλης Δούκισσας Καρλότας, το 1985, μετακόμισε στο Γουόζερχαφ, κοντά στο Κάστρο Φίσμπαχ. Μεταξύ 1980 και 1990, συμμετείχε στις επίσημες τελετές του Λουξεμβούργου. Προς το τέλος της ζωής της, κατοικούσε στο Κάστρο Φίσμπαχ μαζί με τον αδελφό της, Μέγα Δούκα Ιωάννη.
Αγία Παρασκευή Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου
Η Αγία Παρασκευή Αρδάκτου Ρεθύμνης είναι χωριό της Κοινότητος Αρδάκτου του δήμου Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 13 μόνιμους κατοίκους.
Ελισάβετ του Λουξεμβούργου (1922-2011)
Βιογραφία
Πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 2011 στο Κάστρο Φίσμπαχ σε ηλικία 88 ετών, ύστερα από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 2010. Αποτεφρώθηκε και θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της σε μια κρύπτη στο Κάστρο Άρτστετεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Αγία Παρασκευή Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου
Γενικά στοιχεία
Η Αγία Παρασκευή είναι κτισμένη σε υψόμετρο 170 μέτρων, σε κοντινή απόσταση από τις νότιες ακτές του νησιού. Καταγράφεται για πρώτη φορά ως αυτόνομος οικισμός στην απογραφή του 1961, σύμφωνα με την οποία είχε τέσσερεις κατοίκους. Διοικητικά υπαγόταν μέχρι το 1997 στην κοινότητα Αρδάκτου της επαρχίας Αγίου Βασιλείου και στη συνέχεια περιήλθε εντός των ορίων του καποδιστριακού δήμου Λάμπης. Από το 2011 υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αρδάκτου του δήμου Αγίου Βασιλείου. Οι περισσότερες εκτάσεις του χωριού ανήκουν σε κατοίκους της Αρδάκτου ενώ η κεντρική εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1998-1999
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1998-1999 κατακτήθηκε από την Πάρμα ΦΚ κερδίζοντας στον τελικό την Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Επαρχία του Ντόμπριτς
Η Επαρχία Ντόμπριτς αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας και μία από τις 3 που έχουν πρόσβαση στην Μαύρη Θάλασσα. Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, το Ντόμπριτς. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 186,016 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2015 αριθμούσε 182,808 κατοίκους. Η επαρχία διαιρείται σε 8 δήμους.
Εθνοτικές ομάδες
Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Προσδιορίστηκαν: 189.677 άτομα:
Άλλα 15.000 άτομα στην επαρχία δεν δήλωσαν την εθνοτική τους ομάδα στην απογραφή του 2011.
Θρήσκευμα
Στην απογραφή του 2001, 208.766 από τους τότε 215.217 κατοίκους της επαρχίας Ντόμπριτς δήλωσαν ως θρήσκευμα (με ποσοστό του συνολικού πληθυσμού) ένα από τα ακόλουθα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Βουλγαρίας
Κώστας Φιλίνης
Βιογραφία
Εντάχθηκε στη νεολαία ΟΚΝΕ κατά τις σπουδές του στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, πριν συμπληρώσει τα 20 του χρόνια. Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και συμμετείχε στο παράνομο ΚΚΕ. Συνελήφθη το 1955 και φυλακίστηκε ώς το 1966. Εν συνεχεία εργάστηκε ως υποδιευθυντής της εφημερίδας "Η Αυγή" (συνεκδότης της εφημερίδας την περίοδο 1993-98) και στο κόμμα της ΕΔΑ. Το 1967, έπειτα από την εγκαθίδρυση της χούντας, οργανώθηκε ξανά στην αντίσταση, μέσα από το ΠΑΜ μαζί με το Μίκη Θεοδωράκη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθεί την ίδια χρονιά και να καταδικαστεί για δεύτερη φορά σε ισόβια κάθειρξη. Παρέμεινε έγκλειστος στη φυλακή ως το 1973.
Ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού, συνετέλεσε στη μετεξέλιξή του στην Ελληνική Αριστερά και στην ίδρυση αργότερα του Συνασπισμού.
To 1985 έγινε ευρωβουλευτής ως επιλαχών, αντικαθιστώντας το Λεωνίδα Κύρκο του ΚΚΕ Εσωτερικού.
Το 2015 κυκλοφόρησε προς τιμήν του το συλλογικό έργο: Κώστας Φιλίνης, ένας διανοούμενος της δράσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Εσωτερικού Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989
Πάνος Ζαράγγας
Ο Πάνος Ζαράγγας ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 καταγόμενος από την Αμφιλοχία.
Ήταν στη καταγωγή Σαρακατσάνος, πλούσιος κτηνοτρόφος. Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 διέθεσε όλα τα ποίμνιά του για την διατροφή των αγωνιστών του Μεσολογγίου. Οργάνωσε στη συνέχεια δική του ομάδα από συγγενείς του βοσκούς όπου τέθηκε επικεφαλής επιχειρώντας αιφνίδιες νυκτερινές καταδρομικές επιχειρήσεις κατά των Τούρκων που πολιορκούσαν το Μεσολόγγι.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Σαρακατσάνοι
Οικογένεια Σηφάκη
Η Οικογένεια Σηφάκη είναι σημαντική οικογένεια της Κρήτης με ενεργή συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση και προσφορά στον τομέα της εκπαίδευσης και της ιεροσύνης.
Πληροφορίες
Η οικογένεια έλκει την καταγωγή της από την Αγία Βάρβαρα Ηρακλείου.
Είναι οικογένεια δασκάλων και αντιστασιακών, με επιφανή μέλη τον ιεροδιδάσκαλο Γεώργιο Σηφάκη, τον δάσκαλο Μιχάηλ Σηφάκη και τον επίσης δάσκαλο Ευάγγελο Σηφάκη. Και οι τρεις εκτελέστηκαν στο Γέρο Λάκκο Γαζίου τον Ιούνιο του 1942 από τους Γερμανούς Κατακτητές και συγκαταλέγονται στους 62 Μάρτυρες της Κρήτης.
Ως ένδειξη ελάχιστου φόρου τιμής, στην πλατεία της Αγίας Βαρβάρας, υπάρχει μνημείο όλων των Αγιοβαρβαριτών πεσόντων κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής αλλά και προτομή προς τιμή του παπά Γιώργη Σηφάκη, ο οποίος ανέπτυξε σημαντική ιεροδιδασκαλική και ανθρωπιστική δράση στην περιοχή.
Πέραν της αντιστασιακής τους δράσεως, ασχολήθηκαν με την εκπαίδευση όντες όλοι τους δάσκαλοι. Ο Μιχαήλ Σηφάκης ήταν ιδρυτής του σχολικού ιδρύματος "Παλλάδιον Λύκειον" στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Μέλη της Οικογένειας
- Πατήρ Γεώργιος Σηφάκης, ιερέας και δάσκαλος
- Μιχαήλ Σηφάκης, αδελφός του Γεωργίου, δάσκαλος
- Ευάγγελος Σηφάκης, γιος του Γεωργίου, δάσκαλος
- Γρηγόριος Σηφάκης, γιος του Μιχαήλ, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ
- Κωνσταντίνος Σηφάκης, εγγονός του Γεωργίου, πρώην Γραμματέας κοινότητας Αγίας Βαρβάρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρήτη Κατηγορία:Ιστορικές οικογένειες της Κρήτης
GAZ
δεξιά|μικρογραφία| Οριζόντιες σημαίες με το λογότυπο GAZelle κοντά σε ένα κατάστημα αυτοκινήτων GAZelle στην [[Αστάνα]]
GAZ ή Gorkovsky avtomobilny zavod ( ГАЗ or Го́рьковский автомоби́льный заво́д "Εργοστάσιο αυτοκινήτων Γκόρκι") είναι μια ρωσική αυτοκινητοβιομηχανία που βρίσκεται στο Νίζνι Νόβγκοροντ, παλαιότερα γνωστό ως Γκόρκι (Горький) (1932–1990). Είναι η βασική θυγατρική της GAZ Group Holding, η οποία αποτελεί η ίδια μέρος του βιομηχανικού ομίλου Basic Element. Η JSC Russian Machines είναι ο έλεγχος μέτοχος στην OAO GAZ.
Πρώιμη ιστορία
Η Ford Motor Company ήταν μια από τις πρώτες αυτοκινητοβιομηχανίες που μπήκε στην Ρωσική αγορά, εξάγοντας οχήματα εκεί από το 1909. Εκείνα τα χρόνια, η Ρωσία δεν είχε δική της αυτοβιομηχανία και χρειάζονταν άμεσα οχήματα, για χρήση και ατομικά από πολίτες αλλά και για διάφορες άλλες υπηρεσίες όπως ο στρατός. Στην δεκαετία του 1910, η Ford σημείωσε αρκετή επιτυχία στην Ρωσία, με τα αυτοκίνητα Ford Model T και το φορτηγό Ford Model TT.
Βέβαια, όταν η Ρωσία μετατράπηκε σε Σοβιετική Ένωση, η νέα κυβέρνηση απαίτησε όλα τα οχήματα να παράγονται εντός της χώρας και όχι να εισάγονται, με αποτέλεσμα οι περισσότερες ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες που εξήγαγαν οχήματα μέχρι τότε στην Ρωσία να σταματήσουν. Όμως λόγω της καλής φήμης που είχαν τα οχήματα Ford μέσα στην χώρα για την αξιοπιστία τους, η Ford επιτράπηκε να λειτουργεί στην χώρα για μερικά χρόνια ακόμα, αλλά και έτσι με περιορισμένες εξαγωγές.
Όμως οι Σοβιετικοί ξέροντας πως σε όλο και έναν αναπτυσσόμενο βιομηχανικά πολιτισμό, χρειάζονταν και αυτοί μια δικιά τους αυτοκινητοβιομηχανία, αποφάσισαν να ξανά επικοινωνήσουν με την Ford, έτσι ώστε να υπογράψουν μια συμφωνία, οπού η Ford μαζί με την Σοβιετική κυβέρνηση θα συνεργαζόντουσαν για να ανοίξουν ένα εργοστάσιο στο Νίζνι Νόβγκοροντ για την παραγωγή οχημάτων εντός της χώρας. Αρχικά, η Ford θα είχε το 30% των μετοχών ενώ οι Σοβιετικοί το 70%.
Τον Μάιο του 1929 η Σοβιετική Ένωση υπέγραψε συμφωνία με την αμερικανική Ford Motor Company. Σύμφωνα με τους όρους του, οι Σοβιετικοί συμφώνησαν να αγοράσουν αυτοκίνητα και ανταλλακτικά αξίας 13 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ η Ford συμφώνησε να παράσχει τεχνική βοήθεια μέχρι το 1938 για την κατασκευή ενός ολοκληρωμένου εργοστασίου κατασκευής αυτοκινήτων στο Νίζνι Νόβγκοροντ. Το εργοστάσιο ιδρύθηκε και η παραγωγή ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1932. Τότε το εργοστάσιο ήταν γνωστό ως Nizhny Novgorod Automobile Plant, σύντομο NAZ (Nizhegorodskiy avtomobilny zavod ), πλήρες όνομα Nizhny Novgorod Automobilny Plant ονομαζόμενο από τον VM Molotov (Nizhegorodskiy avtomobilny zavod imeni VM Molotova), από τον σοβιετικό υπουργό VM Molotovya. Το 1932 το εργοστάσιο παρήγαγε τα πρώτα του αυτοκίνητα, GAZ-AA (αρχικά γνωστά ως NAZ-AA, καθώς κατασκευάζονταν πριν το Νίζνι Νόβγκοροντ γίνει Γκόρκι) φορτηγό και επιβατικό αυτοκίνητο GAZ-A (που κατασκευάστηκε μετά το Νίζνι Νόβγκοροντ που έγινε Γκόρκι). Τα αυτοκίνητα αυτά βασίστηκαν στο Ford Model AA και Ford Model A, αντίστοιχα.
Το 1933, το όνομα του εργοστασίου άλλαξε σε Gorkovsky avtomobilny zavod, ή GAZ, όταν η πόλη μετονομάστηκε προς τιμή του Μαξίμ Γκόρκι.
Το GAZ-A διαδέχθηκε το πιο σύγχρονο GAZ-M1 (βασισμένο σε μεγάλο βαθμό στην τετρακύλινδρη έκδοση του Ford Model B), που παρήχθη από το 1936 έως το 1942. Το γράμμα M σημαίνει Molotovets («της φήμης του Molotov»), ήταν η προέλευση του ψευδώνυμου του αυτοκινήτου, M'ka (эмка).
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η GAZ παρήγαγε για τον Σοβιετικό στρατό τα Chevrolet G7107 και G7117 (G7107 με βαρούλκο) από ανταλλακτικά που αποστέλλονταν από τις ΗΠΑ στο πλαίσιο του Νόμου Εκμισθώσεως και Δανεισμού.
Μεταπολεμική περίοδος
μικρογραφία| GAZ-14, παραγωγής 1977–1988 Εκείνη την εποχή, οι μηχανικοί της GAZ εργάστηκαν για να αναπτύξουν ένα ολοκαίνουργιο μοντέλο αυτοκινήτου για να μπει στην παραγωγή μόλις τελειώσουν οι εχθροπραξίες. Ονομάζεται GAZ-M20 Pobeda (Victory), αυτό το σεντάν σε προσιτές τιμές με βελτιωμένο, γρήγορο στυλ, ξεκίνησε στην παραγωγή το 1946 και κατασκευαζόταν από την GAZ μέχρι το 1958. (Η παραγωγή με άδεια χρήσης με το όνομα Warszawa συνεχίστηκε στην Πολωνική FSO μέχρι τη δεκαετία του 1970). Ήταν το πρώτο σοβιετικό αυτοκίνητο με ηλεκτρικούς υαλοκαθαριστήρες (και όχι μηχανικούς ή κενού). Με το Ψυχρό Πόλεμο να γίνεται όλο και πιο έντονος, η Ford εγκατέλειψε όποια εναπομείναντα μετοχή είχε στην GAZ το 1950.
Η GAZ κατασκεύασε επίσης τα GAZ-12 ZIM, GAZ-21 και GAZ-24 Volga και τα πολυτελή αυτοκίνητα GAZ-13 και GAZ-14 Chaika. Το ZIM ήταν το πρώτο αυτοκίνητο GAZ που διέθετε το στολίδι της κουκούλας με πήδημα ελάφι. Το GAZ-21 έκανε το ντεμπούτο του στο κοινό το 1955, με τρία αυτοκίνητα σε μια διαδρομή επίδειξης από τη Μόσχα στην Κριμαία, δύο αυτόματα μοντέλα και ένα χειροκίνητο. Κυκλοφόρησε το 1956 και έγινε σύμβολο ολόκληρης της σοβιετικής εποχής. Το αυτοκίνητο προσέφερε μπροστινά καθίσματα με δυνατότητα αναδίπλωσης και ήταν στάνταρ με αναπτήρα και ραδιόφωνο σε μια εποχή που τα περισσότερα αυτοκίνητα αμερικανικής κατασκευής δεν είχαν ραδιόφωνο. Ένας μικρός αριθμός από οχήματα Βόλγα με το 195 hp κινητήρα της Chaika, το αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων και το υδραυλικό τιμόνι κατασκευάστηκαν για την KGB καθώς τα M23, 603 κατασκευάστηκαν το 1962-1970. Όπως θυμάται ο κορυφαίος μηχανικός του αυτοκινήτου Boris Dekhtyar, η νέα έκδοση του Volga είχε βελτιωμένα τακάκια φρένων και έφτασε σε υψηλότερη τελική ταχύτητα πάνω από 170 km/h; έτυχε καλής υποδοχής. Ο νέος κινητήρας απέδιδε 195 ίππους στις 4.400 σ.α.λ.
Στη δεκαετία του 1960 το εργοστάσιο της GAZ ανανέωσε τη γκάμα φορτηγών του λανσάροντας μοντέλα όπως τα GAZ-52, GAZ-53 А και GAZ-66. Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, το εργοστάσιο αναθεωρήθηκε και εκσυγχρονίστηκε. Το 1962 εξοπλίστηκε με το πρώτο αυτοματοποιημένο κατάστημα ακριβείας της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1994 το εργοστάσιο ξεκίνησε την παραγωγή ελαφρών επαγγελματικών οχημάτων GAZelle.
Το εργοστάσιο μετονομάστηκε AvtoGAZ, με την ενσωμάτωση των διαφόρων υπεργολάβων του, στις 24 Αυγούστου 1971. την ίδια χρονιά, τιμήθηκε με το παράσημο του Λένιν. Η GAZ παρήγαγε το δέκατο εκατομμυριοστό όχημά της τον Μάρτιο του 1981. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η GAZ θεωρήθηκε ότι ήταν ο καλύτερος διαχειριζόμενος ρωσικός κατασκευαστής αυτοκινήτων.
Εξαγορά SibAl
μικρογραφία| [[GAZ Volga Siber, που παρουσιάστηκε το 2008]] Τον Νοέμβριο του 2000 η GAZ εξαγοράστηκε με εχθρική εξαγορά από τη SibAl. Τον Μάρτιο του 2003 η GAZ δήλωσε ότι η παραγωγή επιβατικών αυτοκινήτων δεν ήταν πλέον προτεραιότητα για την εταιρεία και ότι τα σχέδια για την κυκλοφορία ενός νέου μοντέλου GAZ-3115 είχαν εγκαταλειφθεί.
Το 2006, η GAZ έκανε μια κίνηση στην εταιρεία LDV με έδρα το Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας και απέκτησε τον κατασκευαστή βαν από τον όμιλο κεφαλαίων επιχειρηματικού κινδύνου Sun European Partners, LLP τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Η GAZ είπε ότι σχεδίαζαν να διαθέσουν το MAXUS (το νέο Panel-van της LDV που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2005) στην υπόλοιπη Ευρώπη και Ασία. Η GAZ πρότεινε να αυξηθεί η παραγωγή στο εργοστάσιο LDV στην Αγγλία, ενώ παράλληλα θα ξεκινήσει η παραγωγή του MAXUS σε ένα νέο εργοστάσιο στη Ρωσία. Ωστόσο, λόγω της ύφεσης, η παραγωγή στο εργοστάσιο LDV σταμάτησε και το εργοστάσιο πουλήθηκε σε μια κινεζική εταιρεία που ονομάζεται ECO Concept το 2009.
Καθώς τότε η DaimlerChrysler εκσυγχρόνιζε το εργοστάσιό της στο Sterling Heights Assembly το 2006, η παλιά γραμμή συναρμολόγησης Chrysler Sebring / Dodge Stratus και τα εργαλεία πωλήθηκαν στην GAZ και αποστέλλονταν στο Nizhny Novgorod στη Ρωσία. Έκτοτε, η εγκατάσταση αυτοκινήτων GAZ χρησιμοποιείται για την κατασκευή οχημάτων μέσω συμβάσεων για τη Volkswagen και τη General Motors.
Ηγεσία Άντερσον
μικρογραφία| φορτηγό επίπεδης κλίνης GAZon Next, που παράγεται από το 2014 Το 2009, ο Bo Andersson, πρώην Αντιπρόεδρος της General Motors, προσκλήθηκε να γίνει Πρόεδρος/Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου GAZ.
Το 2010, η GAZ αναβάθμισε τη γκάμα μοντέλων της λανσάροντας τη νέα σειρά GAZelle-BUSINESS με κινητήρες ντίζελ και βενζίνης και εξοπλισμό υγραερίου.
Τον Νοέμβριο του 2010, η εταιρεία αποφάσισε να τερματίσει την παραγωγή του Volga Siber, του τελευταίου μοντέλου επιβατικού αυτοκινήτου GAZ, και να διακόψει τη σειρά GAZ Volga. Τον Δεκέμβριο του 2010, ο όμιλος GAZ υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με την Daimler για τη σύμβαση κατασκευής της Mercedes-Benz Sprinter στο εργοστάσιο της GAZ στο Νίζνι Νόβγκοροντ. Αναμένεται ότι η παραγωγή θα ξεκινήσει το 2013.
Τον Φεβρουάριο του 2011, η General Motors και ο Όμιλος GAZ υπέγραψαν συμφωνία για τη συναρμολόγηση του νέου αυτοκινήτου Chevrolet Aveo στο εργοστάσιο της GAZ στο Νίζνι Νόβγκοροντ. Από τον Δεκέμβριο του 2012, η παραγωγή ήταν σε εξέλιξη με αναμενόμενη ετήσια παραγωγή 30.000 οχημάτων.
Τον Ιούνιο του 2011, ο Όμιλος Volkswagen Rus και ο όμιλος GAZ υπέγραψαν μακροπρόθεσμη συμφωνία για την κατασκευή συμβολαίων στο εργοστάσιο της GAZ με συνολική επένδυση 200 εκατομμυρίων ευρώ. Σχεδιάζεται να παράγει το Škoda Yeti, το νέο Volkswagen Jetta και το Škoda Octavia. Ο συνολικός όγκος παραγωγής τα χρόνια αιχμής θα είναι περίπου 110.000 οχήματα. Τον Νοέμβριο του 2011, στο πλαίσιο της σύμβασης κατασκευής, η GAZ ξεκίνησε τη συναρμολόγηση SKD της Škoda Yeti. Η παραγωγή πλήρους κύκλου ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2012.
Πρόσφατες εξελίξεις
Τον Απρίλιο του 2019, η GAZ ζήτησε μια διάσωση 468 εκατομμυρίων δολαρίων από τη ρωσική κυβέρνηση, λέγοντας ότι οι κυρώσεις των ΗΠΑ στον Όλεγκ Ντεριπάσκα και τα περιουσιακά του στοιχεία θέτουν την εταιρεία σε κίνδυνο χρεοκοπίας. Στις 4 Ιουλίου 2019, εργαζόμενοι της GAZ διαδήλωσαν ενάντια στις κυρώσεις των ΗΠΑ μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία στη Μόσχα ως αντίθεση στα μέτρα που ισχυρίζονται ότι θα οδηγήσουν σε χρεοκοπία της εταιρείας.
Εξαγωγές
Από το 1934, η GAZ άρχιζε να εξάγει οχήματα. Τα πρώτα οχήματα εξάχθηκαν στην Εσθονία και στην Λετονία οπού συνάντησαν αρκετή επιτυχία. Μετά τον πόλεμο, η GAZ άρχιζε να εξάγει οχήματα σε σχεδόν όλο το Ανατολικό Μπλοκ και έκανε επίσης προσπάθειες να εξάγει οχήματα και σε Δυτικές αγορές, κυρίως τα αυτοκίνητα Volga και αυτά τα οχήματα βρήκαν μερική επιτυχία σε μερικές Ευρωπαϊκές αγορές, όπως το Βέλγιο. Τα αυτοκίνητα Volga στις Δυτικές χώρες χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σαν ταξί και ήταν γνωστά για την αξιοπιστία και την αντοχή τους.
Η GAZ επίσης παρήγαγε οχήματα, κυρίως φορτηγά, και σε άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ ή χώρες φιλικές στον Κουμμουνισμό, όπως η Πολωνία, η Κίνα, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, και η Βόρεια Κορέα. Η GAZ σταμάτησε σχεδόν όλες τις εξαγωγές που έκανε το 2022, όταν η Ρωσία εισέβαλλε στην Ουκρανία, με αποτέλεσμα πολλές χώρες να επιβάλλουν κυρώσεις εναντίον της. Για αυτό τον λόγο επίσης, όσες εξωτερικές εταιρίες είχαν συνεργασία προηγουμένως με την GAZ, σταμάτησαν να συνεργάζονται μαζί της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Ρωσίας Κατηγορία:Ρωσικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Περιφέρεια Μικολάιβ
Η Περιφέρεια Μικολάιβ (Миколаївська область, Μικολάγιβσκα ομπλάστ, Николаевская область) είναι περιφέρεια (όμπλαστ) της νοτιοδυτικής Ουκρανίας, που βρίσκεται κατά μήκος της βόρειας ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Το διοικητικό κέντρο είναι η πόλη της Μικολάιβ.
Η περιφέρεια έχει έκταση 24.585 τ.χλμ. Το μήκος της ακτογραμμής (ακτές και εκβολές ποταμών) φτάνει τα 60 χιλιόμετρα. Η περιφέρεια έχει οκτώ λιμάνια.
Η Μικολάιβ, το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας, είναι η ένατο μεγαλύτερη πόλη στην Ουκρανία.
Στο ιστορικό και αρχαιολογικό χώρο "Όλβια", στο χωριό Παρουτίνο, διατηρήθηκαν θραύσματα πλακιδίων, εργαστήρια, ταφές (κρύπτες του ανάχωματου Δία) και ο ναός του Απόλλωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουκρανίας
Γκραν Πρι Μεξικό 2021 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι της Πόλης του Μεξικό 2021 ήταν ο δέκατος όγδοος αγώνας για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2021). Διεξήχθη στην πίστα Hermanos Rodriguez της Πόλης του Μεξικό του Μεξικό το τριήμερο 5-7 Νοεμβρίου 2021.
Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά
Για το 2021 η Pirelli έχει κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή ελαστικών για όλους τους οδηγούς που θα ειναι ίδια για όλους τους αγώνες.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 05 Νοεμβρίου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 05 Νοεμβρίου 2021, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 06 Νοεμβρίου 2021, λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Βαλτέρι Μπότας με τον Λιούις Χάμιλτον να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Τελική κατάταξη
† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2021
Ήδυλος
Ο Ήδυλος (γεννήθηκε περί το 300 π.Χ.) ήταν Αθηναίος ή Σάμιος αρχαίος Έλληνας ποιητής της Ελληνιστικής εποχής.
Ποιήματα του Ηδύλου, του Ποσείδιππου και του Ασκληπιάδη ήταν μέρος της συλλογής επιγραμμάτων με τον τίτλο Σωρός.
Ο Ήδυλος έγραψε το επύλλιο Γλαύκος και σχόλια στα ποιήματα του Καλλίμαχου. Το έργο του εκφράζει μιαν επικούρεια αντίληψη της ζωής. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται πέντε επιγράμματά του από τον Στέφανο του Μελέαγρου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Σάμιοι
Σουουσαμίρ Τόο
Το Σουουσαμίρ Τόο (Суусамыр тоо кыркасы) είναι βουνό στα εσωτερικά Τιεν Σαν στο Κιργιστάν. Χωρίζει την κοιλάδα Σουουσαμίρ και την κοιλάδα Τολούκ Σαραγκάτ. Έχει μήκος 126 χιλιόμετρα και ύψος 4.048 μέτρα. Αποτελείται από γρανίτη και σχιστόλιθο της κάτω Παλαιοζωικής περιόδου. Βρίσκεται στις περιφέρειες Ναρίν και Τζαλάλ-Αμπάντ, καθώς και στις επαρχίες Τζουμγκάλ και Τοκτογκούλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κιργιζίας
Kawanishi E7K
Το Kawanishi E7K (ονομασία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού: «Αναγνωριστικό Υδροπλάνο Τύπου 94», συμμαχική ονομασία αναφοράς: «Alf») ήταν τριθέσιο υδροπλάνο αναγνωριστικό αεροσκάφος της δεκαετίας του 1930.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1932 το Αυτοκρατορικό Ναυτικό ζήτησε από την Kawanishi να αναπτύξει το αεροσκάφος που θα αντικαθιστούσε τα Kawanishi E5K. Το αεροσκάφος που προέκυψε ήταν το E7K1, ένα διπλάνο με πτέρυγες ίσου εκπετάσματος το οποίο προωθούνταν από ένα υδρόψυκτο δωδεκακύλινδρο εν σειρά κινητήρα Hiro Τύπου 91 των 620 hp. Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 6 Φεβρουαρίου 1933 και παραδόθηκε στο Ναυτικό για δοκιμές τρεις μήνες αργότερα. Αξιολογήθηκε σε σύγκριση με το ανταγωνιστικό Aichi AB-6 που είχε σχεδιαστεί προκειμένου να καλύψει την ίδια ανάγκη και αφού επικράτησε εντάχθηκε σε υπηρεσία στις αρχές του 1935.
Studebaker
right|thumb|Studebaker Phaeton. right|thumb|[[Studebaker Champ (1961 - 1964).]]
Η Studebaker Motor Corporation ήταν μια αμερικανική εταιρεία που έφτιαχνε αμαξώματα και οχήματα, με έδρα το Σάουθ Μπεντ, στην Ιντιάνα.
Kawanishi E7K
Επιχειρησιακή ιστορία
Η χρήση των E7K ήταν εκτενής μέχρι και την είσοδο της Ιαπωνίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όποτε τα E7K1 μεταφέρθηκαν σε δευτερεύοντες ρόλους. Τα Ε7Κ2 παρέμειναν σε υπηρεσία με μονάδες πρώτης γραμμής μέχρι και το 1943, ενώ αεροσκάφη και των δύο εκδόσεων χρησιμοποιήθηκαν σε αποστολές καμικάζι στα καταληκτικά στάδια του Πολέμου του Ειρηνικού.
Studebaker
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1852 και αρχικά κατασκεύαζε αμαξώματα. Το 1902 κατασκεύασε το πρώτο της αυτοκίνητο, που ήταν μάλιστα ηλεκτροκίνητο, και μετά από δύο χρόνια το πρώτο της βενζινοκίνητο. Το πρώτο βενζινοκίνητο αυτοκίνητο εξ ολοκλήρου κατασκευής Studebaker βγήκε στην αγορά τον Αύγουστο του 1912. Σύντομα, η εταιρεία κέρδισε φήμη για την ποιότητα, αντοχή και αξιοπιστία των αυτοκινήτων της.
Kawanishi E7K
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Kawanishi Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Υδροπλάνα Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Studebaker
Ιστορία
Το 1954, η εταιρεία άρχισε να συνεργάζεται με την Packard Motors και οι εταιρείες συνενώθηκαν και ονομάστηκαν Studebaker-Packard Motor Corporation. Όμως, η ανεπιτυχής συγχώνευση δεν κατάφερε να λύσει τα μεταπολεμικά προβλήματα υποχρηματοδότησης της εταιρείας και έτσι η συνεργασία λύθηκε το 1962. Η παραγωγή στο εργοστάσιο στο Σάουθ Μπεντ σταμάτησε τον Δεκέμβριο του 1963, ενώ το τελευταίο όχημα της Studebaker βγήκε από το εργοστάσιο τον Μάρτιο του 1967. Τότε η εταιρεία συγχωνεύθηκε με την Wagner Electric τον Μάιο του 1967 και έπειτα με την Worthington Corporation τον Νοέμβριο του 1967, σχηματίζοντας την Studebaker-Worthington, που και αυτή όμως χρεωκόπησε το 1979.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ Κατηγορία:Πρώην αυτοκινητοβιομηχανίες
Τιράντης ο Λευκός
Ο Τιράντης ο Λευκός (στα μεσαιωνικά καταλανικά:Tirant lo blanch, με τη σύγχρονη ορθογραφία: Tirant lo Blanc) είναι το σημαντικότερο ιπποτικό μυθιστόρημα της καταλανικής λογοτεχνίας και, δη, του Βαλενθιανικού Χρυσού Αιώνα κι ένα από τα αντιπροσωπευτικότερο του είδους στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ξεκίνησε να το γράφει το 1460 ο Βαλενθιανός ιππότης Ζοανότ Μαρτορέλ και το τελείωσε τέσσερα χρόνια αργότερα ο έτερος Βαλενθιανός Μαρτί Ζοάν ντε Γκάλβα. Εκδόθηκε στη Βαλένθια το 1490 και στη Βαρκελώνη το 1497 για να μεταφραστεί μετέπειτα στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Πλοκή
Το μυθιστόρημα πρωταγωνιστεί ένας νεαρός ιππότης από τη Βρετάνη. Ο Τιράντης, έχοντας λάβει το ιπποτικό χρίσμα στο γάμο του βασιλιά της Αγγλίας, κατευθύνεται προς τη Μεσόγειο μαζί με τον Φίλιππο, γιο του βασιλιά της Γαλλίας και εντάσσεται στον στρατό του βασιλιά της Σικελίας που προστρέχει στην πολιουρκούμενη από τους Τούρκους, Ρόδο. Όταν οι Τούρκοι απειλούν την Κωνσταντινούπολη, ο Τιράντης ορίζεται στρατηγός του βυζαντινού στρατού (λεπτομέρεια που έχει συσχετιστεί με τον Ροζέ ντε Φλο), επικεφαλής των Αλμογάβαρων. Στη βυζαντινή πρωτεύουσα, ερωτεύεται την Καρμεσίνη, κόρη του αυτοκράτορα με την οποία ζει διάφορες σκηνές υψηλού ερωτισμού, πάντα όμως σεβόμενος την παρθενία της.
Έχοντας πιστέψει ότι η Καρμεσίνη τον απατά, ο Τιράντης καταλήγει στη Βόρεια Αφρική όπου αναδεικνύεται σε μέγιστο στρατιωτικό ηγέτη της περιοχής και προσηλυτίζει τους κατοίκους της στον χριστιανισμό. Επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη, σπάζοντας την οθωμανική πολιορκία και νημφευόμενος την Καρμεσίνη. Ορίζεται διάδοχος στον βυζαντινό θρόνο και λαμβάνει για προίκα την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Μετά από μια μάχη, πεθαίνει και τον διαδέχεται ο σύντροφός του, Ιππόλυτος που εν τω μεταξύ έχει παντρευτεί τη χήρα αυτοκράτειρα. Με τον θάνατό της, λαμβάνει το χέρι της κόρης του βασιλιά της Αγγλίας, ενώνοντας τη δυτική και ανατολική χριστιανοσύνη σε μία ευμεγέθη αυτοκρατορία.
Γενικότερα, η διήγηση απομακρύνεται από τα πρότυπα των ιπποτικών μυθιστορημάτων της εποχής λόγω της πλαστικότητας και της ζωντάνιας των πρωταγωνιστών που για πρώτη φορά αποκτούν μια ξεκάθαρη ύπαρξη ως λογοτεχνικά πρόσωπα. Η μίξη βιογραφίας και μυθιστορήματος είναι επίσης κάτι πρωτοφανές. Η πρόσφατη πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Οθωμανούς το 1453 φέρεται να βρίσκεται πίσω από τα τελευταία επεισόδια και την κατάληξη του έργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική καταλανική λογοτεχνία Κατηγορία:Ιπποσύνη
Σοσανάι (χωριό)
Το Σοσανάι είναι χωριό στην επαρχία Ουϊγγούρ, στην περιφέρεια Αλμάτι του νοτιοανατολικού Καζακστάν.
Γεωγραφική θέση
Το επαρχιακό κέντρο, το Σόνζι απέχει 34 χιλιόμετρα, ενώ το Σούμπε απέχει 7 χιλιόμετρα. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Σοσανάι.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την καζακική απογραφή του 2009, ο πληθυσμός είναι 700 άτομα.
Σταύρος Λογαρίδης
Ο Σταύρος Λογαρίδης (21 Σεπτεμβρίου 1953-14 Απριλίου 2022) ήταν Έλληνας τραγουδοποιός.
Νεανική ζωή
Ο Λογαρίδης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 21 Σεπτεμβρίου 1953, ξεκίνησε τη μουσική πριν πάει δημοτικό με την καθοδήγηση του παππού του που ήταν άρχων πρωτοψάλτης στο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Πατριαρχείο χειροτονημένος από τον Αθηναγόρα. Από παιδί είχε κλίση στον ήχο καθώς και στην ρυθμική αγωγή. Όταν ο παππούς του κατάλαβε ότι ο μαθητής του δεν ήταν παιδάκι που συγκεντρωνόταν εύκολα για να τον μάθει γραφή, άρχισε να του μαθαίνει ήχους και ρυθμούς: τον έπαιρνε μαζί του στην εκκλησία και τον άφηνε να ακολουθεί τους ψάλτες εξ ενστίκτου με τενούτες που αυτοσχεδίαζε ο μικρός Σταύρος. Ο πατέρας του έπαιζε κιθάρα και η μητέρα του ακορντεόν. Απεβίωσε στις 14 Απριλίου 2022.
Τα πρώτα χρόνια στη μουσική
Την πρώτη κιθάρα του την απέκτησε 10 ετών, όταν πρωτοάκουσε τη μουσική των sixties. 14 ετών φτιάχνει το συγκρότημα Juniors και τον ίδιο χρόνο το συγκρότημα Sphinx. Οι Sphinx πήρανε μαζί με τον Άλεξ Μπανάκη, τον Νάκη Σαρή και τον Μιχάλη Ασπιώτη το πρώτο βραβείο παντουρκικού διαγωνισμού μουσικής που κήρυξε η εφημερίδα Hurriyet τότε. Στα 15 του έρχεται στην Αθήνα και πάει στην τότε Polydor και κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο 45 στροφών με τον αστείο τίτλο «Ήταν μια μικρούλα και μελαχρινούλα». Συνεργάζεται στο στούντιο με τον οργανίστα των Charms και συμμετέχει για να βγάλει λεφτά σε φωνητικά του Μάνου Χατζιδάκι στις ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη, στη Φίνος Φιλμ.
Με το συγκρότημα Poll
Ο τότε διευθυντής της Polydor Ν. Αντύπας επιμένει να τον γνωρίσει σε κάτι μουσικούς με «πολύ ωραία τραγούδια», όπως έλεγε, για να δημιουργηθεί ένα συγκρότημα το 1970. Ο Σταύρος προσπαθούσε να εξηγήσει στον Αντύπα ότι τα συγκροτήματα δεν φτιάχνονται με συνοικέσια εταιρειών αλλά μέσα από φιλίες. Μετά όμως από επιμονή και πιέσεις τον πείθει να πάει στο σπίτι των μουσικών να ακούσει τα τραγούδια και να τους γνωρίσει. Εκεί γνωρίζεται για πρώτη φορά με τον Κώστα Τουρνά, τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς και τον Κώστα Παπαϊωάννου. Ενθουσιάζεται από τα τραγούδια, και τιμά τίς αρχές του περί «group φιλίας». Ξεκινάνε οι πρόβες και φτιάχνεται το συγκρότημα Poll που θα κάνει δύο μεγάλους δίσκους ορόσημο στην ελληνική σκηνή, το Άνθρωπε και το Λευκό Album. Καθώς και μια σειρά 45άρια singles. Ο Σταύρος αποχωρεί από το συγκρότημα όταν οι υπόλοιποι του συγκροτήματος παίρνουν την απόφαση να εμφανιστούν στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1972.
Με το συγκρότημα Ακρίτας
Φτιάχνει το συγκρότημα Ακρίτας, κυκλοφορεί ομώνυμο άλμπουμ που πουλιέται στη Γερμανία, Ιαπωνία και θεωρείται ένα από τα πιο προοδευτικά άλμπουμ όλων των εποχών στον κόσμο. Το συμπεριλαμβάνουν και το μνημονεύουν ακόμα και σήμερα τα πιο προοδευτικά sites μουσικής σε Ευρώπη και Αμερική. Στην Ιαπωνία κυκλοφόρησε με γιαπωνέζικο εξώφυλλο, που θεωρείται σπάνιο συλλεκτικό αντικείμενο στους κύκλους των μουσικόφιλων σήμερα. Οι Ακρίτας συνεργάστηκαν live με τα Μπουρμπούλια της εποχής εκείνης και ηχογράφησαν έξι τραγούδια στη Γερμανία με τον Δ. Παπαχρήστου, τον Α. Τασούλη και τον Γ. Τσουπάκη. Αργότερα θα έρθει στο συγκρότημα και η Α. ΜacKinnon και ο Γ. Παπαδόπουλος με τους οποίους ταξίδεψαν στο Λονδίνο για να γράψουν με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Ηχογράφησαν 5 τραγούδια που έχουν μείνει ακυκλοφόρητα μέχρι σήμερα.
Στην τηλεόραση και κινηματογράφο
Παράλληλα μέχρι το 1977 θα κάνει μουσική για δύο σίριαλ στην τηλεόραση, τη Μενεξεδένια πολιτεία του Άγγελου Τερζάκη, για την οποία κι έγινε μια μεγάλη δίκη στο Λονδίνο το 1987, διότι ο εκδότης του Λογαρίδη, η ΕΜΙ Λονδίνου, θεώρησε ότι έπρεπε να μηνύσει την Warner Αμερικής και τον Βαγγέλη Παπαθανασίου για προσβολή εκδοτικών δικαιωμάτων... Επίσης έκανε τη μουσική για τη σειρά Οικογένεια Ζαρντή του Κώστα Χατζηαργύρη στην κρατική τηλεόραση συνεργαζόμενος με τον σκηνοθέτη Κώστα Φέρρη. Έχει γράψει τη μουσική για την ταινία μεγάλου μήκους Η φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη η οποία προτάθηκε αλλά δεν πήρε το βραβείο μουσικής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στην πρώτη μεταπολιτευτική κι επεισοδιακή του πρεμιέρα με κριτική επιτροπή τους Μελίνα Μερκούρη, Μάνο Λοΐζο, Νίκο Κούνδουρο κ.ά. Συμμετείχε ενεργά στην οικοδόμηση του νέου ελληνικού κινηματογράφου με συνεργασίες και φιλίες με τον Γιώργο Πανουσόπουλο (Οι απέναντι, 1981), τον Νίκο Νικολαΐδη, τον Φέρρη ( Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο, 1979), τον Νίκο Περάκη, τον Νίκο Κούνδουρο, Αντώνη Καφετζόπουλο και άλλους.
1970-1980
Από το 1976 έως το 1981 κυκλοφορεί τρεις προσωπικούς δίσκους, το Ασπρόμαυρο ομώνυμο δίσκο με παραγωγό τον Γιάννη Πετρίδη, με συνεργάτες τον Μανώλη Ρασούλη και τον Γρηγόρη Φαληρέα. Το άλμπουμ Σε άλλη γη με παραγωγό τον Λουκά Σιδερά των Aphrodite's Child, με συνεργάτες τον Παύλο Σιδηρόπουλο, Γ. Φιλιππίδη, Γ. Μπετζίκη, Δ. Παπαχρήστου κ.ά. Επίσης στον δίσκο Οικογένεια Ζαρντή και το Προσεχώς που περιλαμβάνει τη μουσική που έγραψε για την ταινία Οι απέναντι του Γιώργου Πανουσόπουλου. Πάντα συνεχίζει να συνεργάζεται με τον φίλο του και παντοτινό του κιθαρίστα Δήμη Παπαχρήστου (1953-2007). Εκείνη την εποχή κλείνει το συμβόλαιό του με την Polydor. Το 1985 συνεργάζεται με την εταιρεία Lyra. Δουλεύει με τον Γιώργο Ζήκα και την Ελευθερία Αρβανιτάκη στον δίσκο Με τα φεγγάρια χάνομαι όπου ενορχηστρώνει και τραγουδάει τα 10 τραγούδια του δίσκου, τα άλλα δύο τα τραγούδησε η Ελ. Αρβανιτάκη κάνοντας το ντεμπούτο της σαν σόλο καριέρα μετά από την Οπισθοδρομική Κομπανία όπου συμμετείχε έως τότε. Το 1985 επίσης ηχογραφεί ένα άλμπουμ στο Λονδίνο με την ΕΜΙ (Λονδίνου), το Alchemy που έχει μόνο ορχηστρική μουσική μεταξύ των οποίων και μια εκδοχή-νέα εκτέλεση του επίμαχου κομματιού της διένεξής του με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, Μενεξεδένια πολιτεία (1975).
1980-1990
Το 1981 πάει στο Αμβούργο όπου συνεργάζεται για 2 χρόνια με το γερμανικό συγκρότημα Elephant. Από το 1986 μέχρι το ’89 θα περάσει τη σκοτεινή εποχή της ζωής του με τον εφιάλτη της δίκης «Παπαθανασίου», μέχρι το 'ανώτατο' δικαστήριο στο Λονδίνο. Τότε κάνει και μια παραγωγή στον Χρήστο Κυριαζή και άλλους. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί το άλμπουμ Μανούλα Ελλάς από τη Minos. Το 1992 μετακομίζει στην Τήνο και μένει 3 χρόνια όπου δουλεύει τον δίσκο Ονειρεμένες πολιτείες με συνεργάτες τη Βάσω Αλλαγιάννη, Τάσο Φαληρέα και τον Γιώργο Κύβελο, ο οποίος κυκλοφόρησε στην BMG. Τότε άρχισε και το δρομολόγιο Τήνος - Άγιο Όρος σ’ ένα μεταφυσικό ταξίδι. Την πρώτη φορά κάθισε στη Μονή Γρηγορίου 4 μήνες. Μετά ξαναγυρνά στην Αθήνα και το 1996 ξεκινάει πάλι με τη Minos τον δίσκο Περασμένος αιώνας που κυκλοφορεί το 1999 με συνεργάτες τον Μπάμπη Στόκα, την Ελένη Δήμου και τον Νίκο Πορτοκάλογλου. Ακολουθεί ο δίσκος με τη Sony Μια βουτιά στην αγάπη με συνεργάτες τον Κώστα Λειβαδά, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μανώλη Φάμελλο, Νίκο Πορτοκάλογλου, Γ. Κλιούμη.
2000-2010
Το 2007 κυκλοφορεί τον δίσκο Ξαφνικά Καλοκαίρι με την Ελ. Ζιώγα και την Λ. Δημοπούλου, Τζ. Κεφαλά, Γ. Σπάθα στη Minos και πάλι με κιθαρίστα τον Δ. Παπαχρήστου. Ο Λογαρίδης εμφανιζόταν σπάνια και πιο σπάνιες υπήρξαν οι συναυλίες του. μια από τις τελευταίες συνεργασίες του live ήταν το 2005 με τους Socrates και τον Δημήτρη Πουλικάκο στο Magic Bus του Club22 με τον κιθαρίστα ζωής και φίλο του Δήμη Παπαχρήστου, τον αποίο χάνει από καρκίνο μετά από δύο χρόνια. Το 2009 κυκλοφορεί έναν διπλό δίσκο και ένα DVD στην εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία με τίτλο Τα παιδία παίζει.
Συνεργασίες
Οι συνεργασίες του σε δίσκους και τραγούδια είναι άπειρες κι έχουν το χαρακτηριστικό της πολυφωνίας. Συνεργάστηκε με μεγάλους της λαϊκής, αλλά και της rock σκηνής, από τον Κ. Παπαδόπουλο, μπουζούκι του Μίκη Θεοδωράκη που έχει παίξει και το συρτάκι Ζορμπάς στην ομώνυμη ταινία, μέχρι τον Παύλο Σιδηρόπουλο, που έχουν κάνει και δυο κομμάτια μαζί. Στις συνεργασίες του συμπεριλαμβάνονται οι Poll, ο Άρης Τασούλης, Λ. Σιδεράς, Γ. Πετρίδης, Π. Σιδηρόπουλος, Γιώργος Πανουσόπουλος, Κ. Παπαδόπουλος, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Γιώργος Ζήκας, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Χάρις Αλεξίου, Κώστας Λειβαδάς, Νίκος Πορτοκάλογλου, Πυξ Λαξ, Μπάμπης Στόκας, Βάσω Αλλαγιάννη, Χρήστος Κυριαζής, Αντώνης Βαρδής, Δημήτρης Πουλικάκος, Μανώλης Φάμελλος, Ελένη Ζιώγα, Κώστας Φέρρης, Βαγγέλης Παπαθανασίου, Ελένη Δήμου, Τάσος Φαληρέας, Μανώλης Ρασούλης, Λ. Ζώης, Γ. Φιλλιπίδης, Γ. Ρωμανός, Socrates, Π. Σκούταρης, Μπουρμπούλια, Θ. Παπαντίνας. Φίλοι και παρέα του υπήρξαν ο Δ. Παπαχρήστου, Γ. Φιλλιπίδης, Βλάσσης Μπονάτσος, Ελένη Ζιώγα, Γ. Μαγκλάρας, Παύλος Σιδηρόπουλος, Αλ. Μπανάκης, Β. Ντάλας, Γ. Αλεξίου, Γιάνης Σπάθας, Κώστας Φέρρης, Γ. Παπαδόπουλος, Β. Αλλαγιάννη, Κ. Παπαϊωάννου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Βανδαλισμός
thumb|140px|Καταστροφή [[Άγαλμα|αγάλματος. Μορφή Βανδαλισμού.]] Βανδαλισμός είναι η συστηματική μερική ή ολική καταστροφή έργων τέχνης και πολιτισμού.
Ο όρος προήλθε από το μάχιμο γερμανικό φύλο των Βανδάλων, οι οποίοι συνήθιζαν κατά τις εκστρατείες τους να καταστρέφουν έργα τέχνης από τους τόπους των κατακτήσεών τους. Κατέστρεφαν κυρίως αγάλματα, αφαιρώντας συνήθως τις μύτες και τα αυτιά των προσώπων κι αυτό με αφορμή μια προκατάληψη που έλεγε πως τα αγάλματα διαθέτουν ψυχή και έτσι, καταστρέφοντάς τα, αφαιρούσαν τη δυνατότητα να εισέρχεται και να εξέρχεται η ψυχή μέσα στο άγαλμα. Στη συνέχεια προχώρησαν και σε καταστροφές άλλων μορφών τέχνης.
Στις μέρες μας, ο όρος βανδαλισμός έχει λάβει μια ευρύτερη διάσταση, μη περιοριζόμενος στην καταστροφή έργων τέχνης, αλλά στην καταστροφή γενικότερα ιδιωτικής ή δημόσιας περιουσίας.
Κενταυρομαχία στη Φολόη (Μουσείο του Λούβρου)
Η Κενταυρομαχία στη Φολόη ή σκύφος του Ζωγράφου της Φολόης που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι αρχαιολογικό εύρημα.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε στην Κόρινθο και αγοράστηκε το 1884.
Περιγραφή
Η παράσταση αποδίδει το φυσικό τοπίο μπροστά στην είσοδο ενός σπηλαίου. Στο έδαφος είναι θαμμένο μέχρι τη μέση ένα πιθάρι. Επάνω από το πιθάρι είναι κρεμασμένα τα όπλα του Ηρακλή, το τόξο, η φαρέτρα και το σπαθί του. Μπροστά στην είσοδο του σπηλαίου ίσταται ο Κένταυρος Φόλος προς τα αριστερά. Φοράει κορώνα στο κεφάλι και μακρύ μανδύα. Κρατάει ένα κρασοπότηρο στο αριστερό, ενώ με το δεξί κάνει μια ξαφνική κίνηση βλέποντας τον Ηρακλή να διώχνει βίαια από την σπηλιά ένδεκα Κενταύρους. Ο Ηρακλής εικονίζεται γενειοφόρος και γυμνός να εκτοξεύει προς τα αριστερά πυρακτωμένους δαυλούς εναντίον των Κενταύρων που έχουν τραπεί σε φυγή. Οι δαυλοί είναι σωριασμένοι επάνω στον αναμμένο βωμό που βρίσκεται μπροστά στο σπήλαιο. Οι Κένταυροι εικονίζονται με μακρυά γενειάδα και ανθρώπινα σώματα. Είναι οπλισμένοι με κλαδιά και ρίζες δένδρων. Ένας από τους Κενταύρους έχει πέσει στο έδαφος. Μερικοί από τους Κενταύρους έχουν στραμμένο το κεφάλι προς τα δεξιά και κοιτούν πίσω τους ενώ φεύγουν μαζί με τους υπόλοιπους για να γλυτώσουν. Στο αριστερό άκρο της παράστασης βλέπουμε μια γυναίκα μαζί με έναν γενειοφόρο άνδρα που κρατάει σκήπτρο να παρακολουθούν το παράδοξο γεγονός.
Χρονολόγηση
Είναι έργο του 580 π.Χ. περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κένταυροι Κατηγορία:Σκύφος Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Αρχαιότητες στο Μουσείο του Λούβρου
Θέατρο Μπρόντγουεϊ (Νέα Υόρκη)
Το Θέατρο Μπρόντγουεϊ (Αγγλικά: Broadway theatre) συχνά αποκαλούμενο απλά Μπρόντγουεϊ, αναφέρεται σε θεατρικές παραστάσεις σε ένα από τα 40 επαγγελματικά θέατρα με 500 ή περισσότερες θέσεις που βρίσκονται στην περιοχή Theatre District στη Λεωφόρο Μπρόντγουεϊ και στο Lincoln Center στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Μαζί με το Θέατρο Γουέστ Εντ του Λονδίνου το θέατρο Μπρόντγουεϊ θεωρείται ευρέως ότι αντιπροσωπεύει το υψηλότερο επίπεδο εμπορικού θεάτρου στον αγγλόφωνο κόσμο.
Η περιοχή του θεάτρου του Μπρόντγουεϊ είναι ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με το The Broadway League, οι παραστάσεις του Μπρόντγουεϊ πούλησαν εισιτήρια αξίας περίπου 1,081 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2011, σε σύγκριση με τα 1,037 δισεκατομμύρια δολάρια για το 2010. Η παρουσία ανθρώπων το 2011 έφτασε τα 12,13 εκατομμύρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πολιτισμός της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Μιούζικαλ
Broadway
Ρουμανική γλώσσα
Η Ρουμανική γλώσσα, επίσημη γλώσσα της Ρουμανίας και της Μολδαβίας, είναι μια Ανατολική Ρομανική γλώσσα. Εγχώρια ομιλείται από περίπου 24 με 26 εκατομμύρια ανθρώπους, οι περισσότεροι εκ των οποίων στη Ρουμανία, Μολδαβία και τη Βοϊβοντίνα, καθώς επίσης και σε κάποιες περιοχές της Ουκρανίας (Μπουντζάκ, περιφέρεια Τσερνίβτσι και άλλες περιοχές γύρω από τη Μολδαβία). Άλλα περίπου 4 εκατομμύρια άτομα τη μιλούν ως δεύτερη γλώσσα. Σύμφωνα με μια εκτίμηση περίπου 34 εκατομμύρια άτομα στον κόσμο γνωρίζουν ρουμανικά, εκ των οποίων 30 εκατομμύρια τα έχουν ως μητρική γλώσσα.
Στους γλωσσολογικούς όρους τα Ρουμανικά και τα Μολδαβικά, η επίσημη γλώσσα της Μολδαβίας, είναι η ίδια γλώσσα, αν και τα ‘Μολδαβικά’ έχουν επονομαστεί ξεχωριστή γλώσσα για πολιτικούς λόγους από την εποχή του Στάλιν. Ο όρος "μολδαβικά" ως όνομα της ρουμανικής επιζεί στην Υπερδνειστερία, όπου είναι συνεπίσημη μαζί με τα ρωσικά και τα ουκρανικά.
Τα ρουμανικά ανήκουν στις ανατολικές ρομανικές γλώσσες, μια γλωσσική ομάδα των ρομανικών γλωσσών που εξελίχθηκε από διάφορες διαλέκτους της λαϊκής λατινικής γλώσσας που διαχωρίστηκαν από τις δυτικές ρομανικές γλώσσες τον 5ο με 8ο αιώνα. Για να γίνει διακριτή εντός των ανατολικών ρομανικών γλωσσών, ονομάζεται δακορουμανική γλώσσα στη συγκριτική γλωσσολογία, διαχωρίζοντας την από τα αρομανικά, τα μεγλενίτικα και τα ιστρορουμανικά. Στη Μολδαβία είναι γνωστή και ως μολδαβική γλώσσα, αλλά το 2013 το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας έκρινε ότι "η επίσημη γλώσσα της δημοκρατίας είναι τα ρουμανικά".
Υπάρχουν πολλοί μετανάστες Ρουμάνοι που έχουν μεταφέρει την γλώσσα τους σε όλο τον κόσμο, με μεγάλες κοινότητες στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, τη Βρετανία, την Ελλάδα, τον Καναδά και την Αμερική.
Ιστορία
Η Ρουμανική περιοχή κατοικείτο στην αρχαιότητα από Δάκες και Ινδο-Ευρωπαίους. Νικήθηκαν από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 106 και μέρος της Δακίας (Ολτένια, Βανάτο και Τρανσυλβανία) έγιναν Ρωμαϊκή επαρχία. Για τα επόμενα 165 χρόνια υπάρχουν ενδείξεις σημαντικής Ρωμαϊκής αποίκισης στην περιοχή, καθώς η περιοχή ήταν σε στενή επικοινωνία με το υπόλοιπο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα κοινά λατινικά έγιναν η γλώσσα της διοίκησης και του εμπορίου.
Υπό την πίεση των Ελεύθερων Δακών και των Γότθων, η Ρωμαϊκή διοίκηση και οι λεγεώνες αποσύρθηκαν από τη Δακία μεταξύ του 271 και 275. Δεν είναι σίγουρο αν οι Ρουμάνοι είναι απόγονοι αυτών των ανθρώπων που εγκατέλειψαν την περιοχή και εγκαταστάθηκαν νοτίως του Δούναβη ή των ανθρώπων που παρέμειναν στη Δακία.
Εξαιτίας της γεωγραφικής τους απομόνωσης τα Ρουμανικά ήταν πιθανόν η πρώτη γλώσσα που χωρίστηκε και μέχρι τη σύγχρονη εποχή δεν επηρεάστηκε από τις άλλες Ρομανικές γλώσσες. Είναι πιο συντηρητικά από άλλες Ρομανικές γλώσσες στην ονομαστική μορφολογία. Τα Ρουμανικά έχουν διατηρήσει την κλίση, διασπώντας τις πέντε κλίσεις των Λατινικών σε δύο, την ονομαστική/αιτιατική και τη γενική/δοτική, και διατηρώντας το ουδέτερο γένος.
Όλες οι διάλεκτοι των Ρουμανικών πιστεύεται πως έχουν ενοποιηθεί σε μια Κοινή Ρουμανική γλώσσα μέχρι μια περίοδο μεταξύ του 7ου και 10ου αιώνα, όταν η περιοχή επηρεάστηκε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τα Ρουμανικά επηρεάστηκαν από τις Σλαβικές γλώσσες. Η Αρωμανική γλώσσα έχει πολύ λίγες Σλαβικές λέξεις. Επίσης οι διαφοροποιήσεις στη Δακορουμανική διάλεκτο (ομιλουμένη στη Ρουμανία και τη Μολδαβία) είναι πολύ μικρές, γεγονός αρκετά αξιοσημείωτο. Η χρήση αυτή της ομοιόμορφης Δακορουμανικής διαλέκτου εκτείνεται πέρα από τα σύνορα του Ρουμανικού κράτους: ένας Ρουμανόφωνος από τη Μολδαβία μιλά την ίδια γλώσσα με έναν Ρουμανόφωνο από το Μπανάτ.
Είναι επίσης αξιοσημείωτο πως τα Ρουμανικά είναι η μόνη Ρομανική γλώσσα που δεν επηρεάστηκε από την πολιτιστική επιρροή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Αντιθέτως επηρεάστηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία και τον σλαβικό, ελληνικό και τουρκικό πολιτισμό.
Σύγχρονη ιστορία της ρουμανικής γλώσσας
Η πρώτη ρουμανική γραμματική εκδόθηκε στη Βιέννη το 1780. Μετά την προσάρτηση της Βεσσαραβίας από τη Ρωσία (μετά το 1812) τα μολδαβικά έγιναν επίσημη γλώσσα στους κυβερνητικούς θεσμούς της Βεσσαραβίας μαζί με τα ρωσικά, ενώ οι εγκαταστάσεις εκτύπωσης του αρχιεπισκόπου Γκαβρίλ Μπανουλέσκου-Μποντόνι επέτρεψαν την εκτύπωση βιβλίων και λειτουργικών έργων στη μολδαβική γλώσσα την περίοδο 1815–1820.
Η γλωσσική κατάσταση στη Βεσσαραβία από το 1812 έως το 1918 ήταν η σταδιακή ανάπτυξη της διγλωσσίας. Η ρωσική συνέχισε να αναπτύσσεται ως επίσημη γλώσσα των προνομιούχων και η γλώσσα με το περισσότερο κύρος, ενώ τα ρουμανικά παρέμειναν ως η κύρια καθομιλουμένη. Κατά τον 19ο αιώνα η ρουμανική γλώσσα επηρεάστηκε από σημαντικές αλλαγές, όπως την επιστροφή της από το κυριλλικό στο λατινικό αλφάβητο το 1860 (υπήρχαν κάποια μεταβατικά αλφάβητα από το 1840) και τον δανεισμό πολλών γαλλικών και ιταλικών λέξεων, επαναλατινοποιώντας τη ρουμανική γλώσσα.
Η περίοδος από το 1905 έως το 1917 ήταν μια περίοδος αυξανόμενης γλωσσικής σύγκρουσης με νέο ξεσηκωμό της ρουμανικής εθνικής συνείδησης. Το 1905 και το 1906 οι ζέμστβα ζήτησαν την επανεισαγωγή της ρουμανικής γλώσσας στα σχολεία ως "υποχρεωτική γλώσσα" και την "ελευθερία να διδάξουν στη μητρική γλώσσα (τη ρουμανική γλώσσα)". Την ίδια περίοδο άρχισαν να εμφανίζονται εφημερίδες και περιοδικά στα ρουμανικά, όπως τα Basarabia (1906), Viața Basarabiei (1907), Moldovanul (1907), Luminătorul (1908), Cuvînt moldovenesc (1913), Glasul Basarabiei (1913). Από το 1913, η σύνοδος επέτρεπε στις εκκλησίες της Βεσσαραβίας να κάνουν λειτουργίες στα ρουμανικά. Τα ρουμανικά έγιναν επίσημη γλώσσα στο ρουμανικό σύνταγμα του 1923.frame|Χάρτης των Βαλκανίων με τονισμένες τις περιοχές που κατοικούνται από Λατινόφωνους.
Δακική γλώσσα
Η Δακική γλώσσα ήταν μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα ομιλουμένη από του αρχαίους Δάκες. Ήταν η πρώτη γλώσσα που επηρέασε τα Λατινικά που μιλούνταν στη Δακία, αλλά δεν γνωρίζουμε πολλά γι’ αυτήν.
Περίπου 300 λέξεις που συναντώνται μόνο στα Ρουμανικά (σε όλες τις διαλέκτους) ή με συγγενείς στην Αλβανική γλώσσα γενικά θεωρούνται να έχουν κληρονομηθεί από τα Δακικά, πολλές από αυτές συνδεόμενες με τη βουκολική ζωή. Μερικοί γλωσσολόγοι μάλιστα πιστεύουν πως οι Αλβανοί είναι Δάκες που δε λατινοποιήθηκαν και μετανάστευσαν νοτίως.
Υπάρχει και άλλη μία θεωρία σύμφωνα με την οποία τα Δάκικα ήταν αρκετά κοντά στα Λατινικά. Ωστόσο, η ιδέα αυτή δεν έχει τύχει μεγάλης υποστήριξης και η γενική θεωρία είναι πως τα Δακικά είναι συγγενή των Αλβανικών και των Βαλτοσλαβικών.
Βαλκανικός γλωσσικός δεσμός
Ενώ τα περισσότερα μέρη της Ρουμανικής γραμματικής και μορφολογίας βασίζονται στα Κοινά Λατινικά, υπάρχουν ωστόσο μερικά χαρακτηριστικά που μοιράζονται μόνο με άλλες γλώσσες των Βαλκανίων και δε συναντώνται σε άλλες Ρομανικές γλώσσες.