cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ζακύνθου 2009–10
Βαθμολογία
Στα μπαράζ την άνοδο πήραν Αστέρας Γαϊτανίου και Αργάσι σε βάρος του Αετού Καλιπάδου και των Λεβάντες αντίστοιχα.
Ο Κοιλιωμένος παραιτήθηκε από το πρωτάθλημα και μηδενίστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ζακύνθου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2009-2010
Γκορμανίτης
Ο Γκορμανίτης είναι ένα φωσφορικό ορυκτό, με χημικό τύπο (Fe,Mg)3Al4(PO4)4(OH)6·2H2O. Πήρε το όνομά του από τον καθηγητή του Πανεπιστημείου του Τορόντο, Donald Herbert Gorman. Πρωτοβρέθηκε το 1981.
Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του μαγνησίου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Φωσφορικά ορυκτά
Σωφρόνιος Σταμούλης
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Σωφρόνιος Σταμούλης (κατά κόσμον Σωτήριος) γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης και ήταν γιος του λογίου Αναστασίου Σταμούλη και αδελφός του Μιλτιάδη και της λαογράφου Ελπινίκης Σταμούλη. Το 1898 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ στη συνέχεια γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών και μετέβη στη Γερμανία για να συνεχίσει τις σπουδές του. Το 1904 αναγορεύτηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Ιένης, ενώ το 1906 επιστρέφοντας από τη Γερμανία χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Βέροιας Απόστολο.
Το 1907 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και τοποθετήθηκε Αρχιερατικός Επίτροπος στη Νάουσα. Από του 1908 διετέλεσε Αρχιερατικός Επίτροπος στην Καβάλα ενώ στη συνέχεια μετέβη στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1917 εξελέγη Μητροπολίτης Μυριοφύτου και Περιστάσεως και η χειροτονία του έγινε στις 5 Μαρτίου. Τον Μάιο του 1923 τέθηκε σε διαθεσιμότητα, αποκαταστάθηκε όμως στη Μητρόπολη Μυριοφύτου στις 15 Απριλίου του 1924.
Στις 7 Οκτωβρίου εξελέγη Μητροπολίτης Βερροίας και Ναούσης, και στις 19 Νοεμβρίου του 1927 Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως. Το 1958 παραιτήθηκε της ενεργού υπηρεσίας και πέθανε στην Αθήνα στις 19 Αυγούστου 1960.
Ο Σωφρόνιος Σταμούλης είναι ένας από τους Ευεργέτες της Ακαδημίας Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας
Άντναν Σετσέροβιτς
Σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί στην Ολλανδία με τις: Ρόντα, Ναϊμέχεν, Φορτούνα Σίταρντ και Μάαστριχτ.
Τον Ιούλιο του 2015, υπέγραψε στη ΦΚ Ράντνικ Μπιγέλγινα, με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Βοσνίας και Ερζεγοβίνης 2015-16.
Ακολούθως, έπαιξε στις βοσνιακές ομάδες: Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο από το 2016 έως το 2017, την Μλάντοστ Ντόμποϊ Κάκανι από το 2017 έως το 2018 και την ΦΚ Τούζλα Σίτι το 2018.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2,5 ετών με την ΑΕΛ.
Διεθνής σταδιοδρομία
Στις 1 Φεβρουαρίου 2018, αγωνίστηκε στο φιλικό αγώνα της Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εναντίον της Εθνικής Η.Π.Α., μπαίνοντας ως αλλαγή στο 75ο λεπτό, χωρίς να καταφέρει να βοηθήσει την ομάδα του να αποφύγει την ήττα με 1-0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόσνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόντα ΓΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ν.Ε.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίιρστε Ντιβίζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΦΦ Μάαστριχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σλομπόντα Τούζλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Αούστρια Λούστεναου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ράντνικ Μπιγελγίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Σπύρος Ανδριόπουλος
Ο Σπύρος Ανδριόπουλος (Πάτρα 1 Αυγούστου 1962), είναι Έλληνας πρώην αθλητής του στίβου με πολλές διακρίσεις στον μαραθώνιο όπου ήταν το αγώνισμα του. Ήταν αθλητής του Α.Π.Σ. Πάτραι και είχε την καλύτερη επίδοση στον μαραθώνιο στους άντρες από το 1983 ως το 2007. Σήμερα είναι προπονητής στίβου της εθνικής ομάδας.
Με τον στίβο ασχολήθηκε 19 χρονών όταν κέρδισε στο περιφερειακό σχολικό πρωτάθλημα, τότε γράφτηκε στον Α.Π.Σ. Πάτραι και πολύ γρήγορα καλέστηκε στην Εθνική ομάδα.
Είχε καταρρίψει δύο φορές το πανελλήνιο ρεκόρ στα 10.000 μέτρα το 1983 σαν έφηβος και το 1987 ενώ το 1988 είχε καταρρίψει το ελληνικό ρεκόρ μαραθωνίου. Στις μεγάλες αποστάσεις και τον μαραθώνιο συνολικά έχει κατακτήσει 11 τίτλους από το 1984 ως το 1991. Το 1983 έκανε χρόνο 28.30 στα 10.000 μέτρα
Ο Ανδριόπουλος είχε πάρει μέρος σε 4 Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα . Πρώτη φορά συμμετείχε το 1986 στη Στουτγκάρδη και στα 10.000μ. όπου αποκλείστηκε στον προκριματικό. Το 1990 στο Σπλιτ μετείχε πάλι στα 10.000μ. καταλαμβάνοντας τη 15η θέση, ενώ και στο μαραθώνιο όπου εγκατέλειψε. Το 1988 πρώτος στον "γύρο Κάδμειας". Το 1994 στο Ελσίνκι συμμετείχε στον μαραθώνιο όπου ήταν 37ος, και τελευταία φορά το 1998 στη Βουδαπέστη στον μαραθώνιο όπου εγκατέλειψε. Το 1996 ήταν 1ος στα 10.000 στο στρατιωτικό πρωτάθλημα.
Το 1987 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ρώμης μέ προπονητή τον Σπήλιο Ζαχαρόπουλο ήταν 7ος στα 10.000 μέτρα με επίδοση πανελλήνιο ρεκόρ 28.07.17, την ίδια χρονιά ήταν 2ος στην πανεπιστημιάδα στα 10.000 μέτρα. Στο παγκόσμιο κύπελλο του 1987 στην Σεούλ στον μαραθώνιο ήταν 12ος με 2.14.19. Στο Μπρούνο Ζάουλι στον μαραθώνιο ήταν πρώτος το 1987 και δεύτερος το 1985. Το 1988 κατέρριψε στο Βερολίνο την πανελλήνια επίδοση στο Μαραθώνιο με χρόνο 2 ώρες 12' 04"''. Στο βαλκανικό πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου του 1997 ήταν 2ος στα 12χλμ με 35.26.3 12 και ήταν 2ος με την εθνική ομάδα στα 12χλμ ομαδική . Το 1996 στους Ολυμπιακούς αγώνες πήρε μέρος στον μαραθώνιο όπου τερμάτισε 36ος με επίδοση 2.19.41.0..
Εκτός αγωνιστικών χώρων, έχει σπουδάσει στα ΤΕΦΑΑ και είναι πλοίαρχος του ελληνικού πολεμικού ναυτικού και διοικητής του ΑΣΑΕΔ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες προπονητές στίβου Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Α.Π.Σ. Πάτραι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1987 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1987 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Παλαιό Τρίκερι Μαγνησίας
Το Παλαιό Τρίκερι ή Κικύνηθος είναι νησίδα και οικισμός του νομού Μαγνησίας και βρίσκεται στην είσοδο του Παγασητικού κόλπου μεταξύ των ακρωτηρίων Τραχήλας και Αλογόπουρο. Έχει ακανόνιστο σχήμα, έκταση 2,476 τ.χλμ.  και το ψηλότερο σημείο του είναι 109 μέτρα. Η νησίδα καλύπτεται από πυκνή βλάστηση που αποτελείται κυρίως από ελαιώνες, και θυμίζει αρκετά την βλάστηση της απέναντι ακτής. Βορειότερά του βρίσκεται η μικρή νησίδα Πυθού. Επάνω της βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγιάς Ευαγγελίστριας, χτισμένο τον 19ο αιώνα. Το Παλαιό Τρίκερι υπήρξε τόπος εξορίας γυναικών την περίοδο του εμφυλίου.
Αναφέρεται με την ονομασία Νήσος Παλαιοτρίκερι από το 1883 με το ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιαντείου ενώ το 1920 αναφέρεται πλέον ως Παλαιό Τρίκερι να υπάγεται στην κοινότητα Τρικερίου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 59 κατοίκους ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 86. Το 1981 και το 1991 είχε 67 και 91 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Παγασητικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Πεταλάς Εχινάδων
Το νησί είναι σήμερα ιδιόκτητο. Ανήκει σε ελληνική οικογένεια, η οποία απέκτησε το νησί προ εκατονταετίας από μία Μονή της περιοχής των Ιωαννίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας Κατηγορία:Εχινάδες
Γιόζεφ Κιούνσλερ
Καριέρα ποδοσφαιριστή
Σε ηλικία 15 ετών εντάχθηκε στην ουγγρική Νεμζέτι. Μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας αγωνίστηκε στην τσεχοσλοβάκικη Προύνο. Σε ηλικία 19 ετών επέστρεψε και πάλι στη Νεμζέτι στην οποία αγωνίστηκε ως βασικός δεξιός χαφ. Κατά την περίοδο 1915-1918 βρέθηκε σε αγωνιστική ακμή και αποτέλεσε βασικό στέλεχος της εθνικής Ουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1922 αγωνίστηκε ως παίκτης και προπονητής στη Γερμανία με τα χρώματα της Ούνιον Αμβούργου. Παρά το ότι είχε ουγγρική υπηκοότητα αγωνίστηκε και με τη μεικτή ομάδα της Βόρειας Γερμανίας. Επέστρεψε στην πατρίδα του και για 2 χρόνια αγωνίστηκε στην Ουίπεστ πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις έως ότου να τραυματιστεί το 1924 και να διακόψει την αθλητική του σταδιοδρομία σε ηλικία 27 ετών. Στη συνέχεια απέκτησε δίπλωμα προπονητή από τη Βασιλική Γυμναστική Ακαδημία της Βουδαπέστης και δίπλωμα διαιτητή από την Ουγγρική Σχολή Διαιτητών.
Καριέρα προπονητή
Το 1928 μπήκε στην ουγγρική σχολή προπονητών από την οποία αποφοίτησε σε έντεκα μόλις μήνες (αντί δεκαοκτώ) και αμέσως κλήθηκε από τον Παναθηναϊκό ώστε να αναλάβει την τεχνική ηγεσία του συλλόγου, αντικαθιστώντας τον συμπατριώτη του Μίκλος Φόρνερ.
1928-1931: Η "Μπελ Επόκ" του Παναθηναϊκού
Στους "πράσινους" ουσιαστικά ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο 1928-29. Το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ήταν το σπίτι του καθώς η διοίκηση του Παναθηναϊκού του είχε παραχωρήσει ένα δωμάτιο στη Θύρα 11 του γηπέδου όπου ζούσε με τη σύζυγό του. Παρά τον οξύθυμο χαρακτήρα του απολάμβανε την εκτίμηση των αθλητών του Παναθηναϊκού οι οποίοι υπήρξαν πρόθυμοι να αγωνιστούν με το σύστημα 5-3-2-1, το οποίο ο ίδιος πρότεινε.
Την ίδια περίοδο επιχείρησε να ανανεώσει την ομάδα του Παναθηναϊκού προωθώντας ταλαντούχους νεαρούς αθλητές από τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Σύμφωνα με την εφημερίδα της εποχής "Αθλητισμός", ''διεκδικεί την τιμή να ονομάζεται ιδρυτής του συστήματος των τσικό στα ποδοσφαιρικά σωματεία του κέντρου. Το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Παναθηναϊκός πολλοί σημερινοί άσσοι του τελευταίου που φόρεσαν την στολή της εθνικής ομάδας χρωστούν την εξέλιξή τους σε αυτόν τον άνθρωπο''. Με την προσθήκη των Κώστα Μπαλτάση, Μήτσου Μπαλτάση, Μίμη Πιερράκου, Στέφανου Πιερράκου, Σπύρου Υποφάντη και Άγγελου Μεσσάρη ο Κίνσλερ δημιούργησε μια πολύ ισχυρή ομάδα. Κατέκτησε δίχως ήττα το πρωτάθλημα Αθηνών με 9 νίκες σε ισάριθμους αγώνες και 41 γκολ υπέρ έναντι 3 κατά.
Την περίοδο 1929-30 ο Κίνσλερ έδωσε την ευκαιρία στον Άγγελο Μεσσάρη να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο με συνέπεια ο Παναθηναϊκός να αναδειχθεί πρωταθλητής Αθήνας το 1930 και στη συνέχεια κατέκτησε και το πρωτάθλημα Ελλάδος δίχως ήττα, το οποίο αποτέλεσε και το πρώτο για το σύλλογο από την ίδρυση της ΕΠΟ. Υπό την τεχνική ηγεσία του Κίνσλερ σημειώθηκε και το μεγαλύτερο σκορ αναμέτρησης σε αγώνα αιωνίων αντιπάλων καθώς στον αγώνα για το πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Ολυμπιακού με 8-2. Με τη διπλή επικράτηση στο πρωτάθλημα επί του Ολυμπιακού έγινε ο πρώτος προπονητής του Παναθηναϊκού και ένας από τους τέσσερις στην ιστορία της ομάδας που κέρδισε το ντέρμπι αιωνίων αντιπάλων εντός κι εκτός έδρας για το πρωτάθλημα. Η επίδοση αυτή επαναλήφθηκε μόνο μετά από 48 χρόνια από τον Κάζιμιρ Γκόρσκι και αργότερα από τους Χουάν Ραμόν Ρότσα και Βίκτορ Μουνιόθ. Το 1931 ο Παναθηναϊκός του Κίνσλερ αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλητής Αθήνας.
1932-1939
Το 1932 το δημιούργημά του κλονίστηκε μετά την αποχώρηση του Άγγελου Μεσσάρη και άλλων αθλητών όμως η προσφορά του Κίνσλερ υπήρξε σημαντική παρά το ότι η ομάδα δεν παρουσίασε ξανά την εξαιρετική εικόνα της περιόδου 1929-31 η οποία χαρακτηρίστηκε ως "Μπελ Επόκ" του Παναθηναϊκού. Στη συνέχεια ο Κίνσλερ κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό το πρωτάθλημα Αθηνών τις περιόδους 1934, 1937, 1939. Με εξαίρεση την περίοδο 1934-35 οπότε και παραχώρησε την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού για μια περίοδο στον Μάρτον Μπεμ, τον οποίον ο ίδιος πρότεινε, ο Κίνσλερ εργάσθηκε έως το 1939 στον Παναθηναϊκό.
Τα ρεκόρ του Κίνσλερ στην Ελλάδα
Ο Κίνσλερ κατέκτησε τα περισσότερα Πρωταθλήματα Αθηνών από κάθε άλλον προπονητή. Επίσης είναι ο προπονητής με τον οποίον ο Παναθηναϊκός έχει σημειώσει τις μεγαλύτερες νίκες του στα εγχώρια ντέρμπι ενάντια σε Ολυμπιακό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ καθώς πέραν από τη νίκη με 8-2 επί του Ολυμπιακού, επικράτησε με 5-0 επί της ΑΕΚ για το πρωτάθλημα του 1934 και με 7-1 επί του ΠΑΟΚ για το πρωτάθλημα του 1931. Παραμένει έως σήμερα ο μακροβιότερος προπονητής στον πάγκο του Παναθηναϊκού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Allah Peliharakan Sultan
Ο ύμνος Allah Peliharakan Sultan ( σε γραφή Jawi]]: الله فليهاراكن سلطن ) (στη μαλαϊκή γλώσσα σημαίνει Θεέ, ευλόγησε το Σουλτάνο) είναι ο εθνικός ύμνος του Μπρουνέι Νταρουσαλάμ. Ψάλλεται στη μαλαϊκή, που είναι και εθνική γλώσσα της χώρας. Οι στίχοι είναι του Αμπντούλ Ραχίμ (Pengiran Haji Mohamed Yusuf bin Pengiran Abdul Rahim, ο οποίος αργότερα απέκτησε τον τίτλο Yang Amat Mulia Pengiran Setia Negara Pengiran Haji Mohamed Yusuf bin Pengiran Abdul Rahim) και η μουσική είναι του Χατζί Αουάνγκ Μπεσάρ μπιν Σαγκάπ ( Haji Awang Besar bin Sagap), του 1947.
Η καθιέρωσή του ως εθνικού ύμνου συντελέστηκε το 1951, όταν ακόμα το Μπρουνέι ήταν βρετανικό προτεκτοράτο. Για πρώτη φορά τραγουδήθηκε ως εθνικός ύμνος όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη από το Ηνωμένο Βασίλειο, την 1η Ιανουαρίου του 1984.
Χρήση
Ο εθνικός ύμνος ψάλλεται από μαθητές κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς ενώ γίνεται η έπαρση της εθνικής σημαίας. Μεταδίδεται κάθε νύχτα από την κρατική ραδιοτηλεόραση ( Radio Television Brunei) στο τέλος της εκπομπής του προγράμματος.
Απόδοση από τη γραφή Jawi
Ya Allah lanjutkanlah Usia
Kebawah Duli Yang Maha Mulia
Adil berdaulat menaungi nusa
Memimpin rakyat kekal bahagia
Hidup sentosa Negara dan Sultan
Ilahi selamatkan Brunei Darussalam
Μετάφραση
Ο Θεός να ευλογεί τη Μεγαλειότητά του
Με μια ζωή γεμάτη
(είθε να) Κυβερνά τον Τόπο Δίκαια και με Μεγαλοσύνη
Και να οδηγήσει το λαό μας (σε) Αιώνια Ευτυχία
(είθε) το Βασίλειο και ο Σουλτάνος να ζουν εν ειρήνη
Κύριε, Σώσε το Μπρουνέι, το Ενδιαίτημα της Ειρήνης.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μπρουνέι
Γεώργιος Τάκκας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1960 στη Σωτήρα. Σπούδασε χρηματοοικονομικά και λογιστική στο Πανεπιστήμιο Ανατολικού Λονδίνου και στο Emile Woolf του Λονδίνου. Είναι ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του Internapa College. Επιπλέον, είναι μέλος και ταμίας του Παγκύπριου Συνδέσμου Σχολών Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Είναι νυμφευμένος με την Έλενα Σάββα–Τάκκα και έχει δύο υιούς.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε πρώτος Δήμαρχος Σωτήρας με τη στήριξη του ΔΗΣΥ. Επανεξελέγη στις Δημοτικές εκλογές του 2016.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Σωτήρας Κατηγορία:Κύπριοι διευθύνοντες σύμβουλοι
Ερρίκος της Μαζοβίας
O Ερρίκος, πολων. Henryk (1368/70 - 1392/93) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν ευγενής και επίσκοπος τού Πουότσκ (1390-93).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Σιεμόβιτ Γ΄ δούκα της Μαζοβίας και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Νικολάου δούκα τού Ζιενμπίτσε.
Τα παιδικά του έτη ήταν τραγικά: όταν η μητέρα του ήταν έγκυος, ο πατέρας του την κατηγόρησε για μοιχεία και τη φυλάκισε στο κάστρο. Έπειτα από τη γέννηση τού Ερρίκου, αν και τα στοιχεία ήταν ισχνά, ο Σιεμόβιτ Γ΄ διέταξε τον στραγγαλισμό της και το παιδί να ανατραφεί μακριά από την Αυλή. Μεγάλωσε σε μία αγροτική οικογένεια.
Ο Ερρίκος ήταν το μόνο επιζών τέκνο τού Σιεμόβιτ Γ΄ από τη δεύτερη σύζυγό του. Από την πρώτη είχε, μεταξύ άλλων, τη Μαργαρίτα, σύζυγο τού δούκα της Πομερανίας-Στολπ, που αποφάσισε να σώσει τον αδελφό της και τον πήρε στο μέγαρό της στο Σβουπσκ. Όταν 10 ετών έγινε εμφανές, ότι έμοιαζε τού πατέρα του, ο Σιεμόβιτ Γ΄ τον αποδέχθηκε πίσω ως γιο του. Στη διαθήκη του μοίραζε τις κτήσεις του στους δύο γιους από τον πρώτο γάμο, έτσι ο Σιεμόβιτ Γ΄ αποφάσισε ο Ερρίκος να γίνει ιερέας.
Ο πατέρας του, μάλλον από ενοχή, έπεισε τους δύο πρώτους γιους του ότι, σε περίπτωση που ο Ερρίκος εγκαταλείψει τον κλήρο, να μοιραστούν μαζί του την κληρονομία. Το 1390 ο πατέρας του και οι αδελφοί του με τις προσπάθειές τους έκαναν τον Ερρίκο επίσκοπο τού Πουότσκ, αλλά δεν είχε ακόμη χειροτονηθεί ιερέας.
Ο Ερρίκος έγινε γνωστός για τη δύναμή του και τη διπλωματική ικανότητά του, έτσι το 1391 ο Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν της Πολωνίας τού ανέθεσε να πείσει τον αδελφό του Βιταούτας μεγάλο δούκα της Λιθουανίας να εγκαταλείψει τη συμμαχία του με τους Τεύτονες Ιππότες, εχθρούς της Πολωνίας. Ο Ερρίκος τον έπεισε με επιτυχία και έγινε φίλος τού Βιταούτας, ο οποίος μάλιστα τον πάντρεψε με την κόρη του Ρυνγκάβα.
Ο γάμος θα είχε επιπτώσεις, αλλά το 1392/3 ο Ερρίκος απεβίωσε. Τάφηκε στον καθεδρικό τού Πουότσκ. Τότε διαδόθηκαν φήμες, ότι τον δολοφόνησαν οι Τεύτονες ή οι αδελφοί του. Η Ρυνγκάβα έκανε δεύτερο γάμο, αλλά όταν δολοφόνησε τον δεύτερο σύζυγό της, έγινε ύποπτη και για τον πρώτο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Ιουλιανή Επανάσταση
thumb|250px|[[Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό, έργο του Ντελακρουά που υμνεί την Ιουλιανή επανάσταση.]] Η Γαλλική Επανάσταση του 1830, επίσης γνωστή ως η Ιουλιανή Επανάσταση, Δεύτερη Γαλλική Επανάσταση ή Trois Glorieuses στα γαλλικά, έφερε την ανατροπή του βασιλιά Καρόλου Ι΄, του Γάλλου Βουρβόνου μονάρχη, και την άνοδο του ξαδέλφου του Λουδοβίκου-Φιλίππου, Δούκα της Ορλεάνης, ο οποίος με τη σειρά του θα ανατρεπόταν, μετά από 18 επισφαλή χρόνια στον θρόνο. Σηματοδότησε τη στροφή από μία συνταγματική μοναρχία, την Παλινόρθωση των Βουρβόνων, σε μια άλλη, την Ιουλιανή Μοναρχία, τη μετάβαση της εξουσίας από τον Οίκο των Βουρβόνων σε ένα παρακλάδι του, τον Οίκο της Ορλεάνης, και την αντικατάσταση της αρχής της κληρονομικής εξουσίας από τη λαϊκή κυριαρχία. Οι υποστηρικτές των Βουρβόνων ονομάζονταν Νομιμόφρονες, και οι υποστηρικτές του Λουδοβίκου-Φιλίππου Ορλεανιστές.
Ιστορικό
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1824, ο Κάρολος Ι΄ ανέβηκε στον θρόνο της Γαλλίας. Ήταν ο νεότερος αδελφός του Λουδοβίκου ΙΗ΄, ο οποίος, μετά την ήττα του Ναπολέοντα, και με συμφωνία των Συμμαχικών Δυνάμεων είχε εγκατασταθεί ως Βασιλιάς της Γαλλίας. Το γεγονός ότι τόσο ο Λουδοβίκος όσο και Κάρολος κυβερνούσαν με βάση το κληρονομικό δικαίωμα και όχι τη λαϊκή συναίνεση ήταν η πρώτη από τις δύο αφορμές για τις Les Trois Glorieuses, τις «Τρεις ένδοξες μέρες" της Ιουλιανής Επανάστασης.
Μετά την παραίτηση του Ναπολέοντα το 1814, η ηπειρωτική Ευρώπη, και ιδίως η Γαλλία, ήταν σε κατάσταση αταξίας. Το Συνέδριο της Βιέννης συγκλήθηκε για να αναδιατυπώσει τον πολιτικό χάρτη της ηπείρου. Αν και υπήρχαν πολλές ευρωπαϊκές χώρες που συμμετείχαν στο συνέδριο, υπήρχαν τέσσερις μεγάλες δυνάμεις που έλεγχαν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων: το Ηνωμένο Βασίλειο, εκπροσωπούμενο από τον Υπουργό Εξωτερικών Υποκόμη Κάσλρη, η Αυστρία, εκπροσωπούμενη από τον επικεφαλής υπουργό (και πρόεδρο του συνεδρίου) Κλέμενς φον Μέττερνιχ, η Ρωσία, εκπροσωπούμενη από τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α΄, και η Πρωσία, εκπροσωπούμενη από τον βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄. Ένα άλλο πολύ ισχυρό πρόσωπο στο συνέδριο ήταν ο Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν, ένας Γάλλος διπλωμάτης του Ναπολέοντα. Παρά το γεγονός ότι η Γαλλία θεωρήθηκε εχθρικό κράτος, στον Ταλλεϋράνδο επετράπη να παρακολουθήσει το συνέδριο, γιατί ισχυρίστηκε ότι είχε συνεργαστεί με τον Ναπολέοντα μόνο υπό πίεση.
Ο Ταλλεϋράνδο πρότεινε ότι η Ευρώπη πρέπει να αποκατασταθεί στα "νόμιμα" (δηλαδή προ-Ναπολέοντα) σύνορα και κυβερνήσεις, ένα σχέδιο που, με ορισμένες αλλαγές, έγινε δεκτό από τα μέλη του Συνεδρίου. Η Γαλλία επέστρεψε στα σύνορά της του 1789 και ο Οίκος των Βουρβόνων, που είχε καθαιρεθεί από την Επανάσταση, παλινορθώθηκε στον θρόνο. Το Συνέδριο, ωστόσο ανάγκασε τον Φίλιππο για τη χορήγηση της Charte constitutionnelle française, το Γαλλικό Σύνταγμα αλλιώς γνωστό ως La Charte. Το έγγραφο αυτό ήταν η δεύτερη σκανδάλη της Ιουλιανής Επανάστασης.
Βασιλεία Καρόλου Ι΄
thumb|Ο Κάρολος Ι΄ με αμφίεση στέψης Στις 16 Σεπτεμβρίου 1824, μετά από μια παρατεταμένη ασθένεια αρκετών μηνών, ο 69χρονος Λουδοβίκος ΙΗ΄ πέθανε άτεκνος. Ως εκ τούτου, ο νεώτερος αδελφός του, ο Κάρολος, ηλικίας 66 ετών, κληρονόμησε τον θρόνο της Γαλλίας. Στις 27 Σεπτεμβρίου ο Κάρολος Ι΄ όπως ήταν γνωστός πλέον, έκανε την κρατική είσοδό του στο Παρίσι με λαϊκή αναγνώριση. Κατά τη διάρκεια της τελετής, ενώ παρουσιάζε στον βασιλιά τα κλειδιά της πόλης, ο Κόμης ντε Σαμπρόλ, Νομάρχης του Σηκουάνα, δήλωσε: «Περήφανο να διαθέτει τον νέο βασιλιά του, το Παρίσι μπορεί να φιλοδοξεί να γίνει η βασίλισσα των πόλεων με το μεγαλείο του, καθώς οι άνθρωποι της φιλοδοξούν να είναι πάνω από όλα στην πίστη του, την αφοσίωσή του και την αγάπη του.»
Αλλά οκτώ μήνες αργότερα, στη διάθεση της πρωτεύουσας είχε επιδεινωθεί σημαντικά η γνώμη της για τον νέο βασιλιά. Τα αίτια αυτής της δραματικής μεταστροφής της κοινής γνώμης ήταν πολλά, αλλά τα κύρια δύο ήταν τα εξής: Οι επικριτές για το πρώτο κατηγόρησαν τον βασιλιά και τη νέα κυβέρνησή του ότι υποθάλπει την Καθολική Εκκλησία, και με τον τρόπο αυτό παραβιάζει τις εγγυήσεις της ισότητας των θρησκευτικών πεποιθήσεων, όπως ορίζεται στη La Charte.
Το δεύτερο θέμα, αυτό των χρηματοοικονομικών αποζημιώσεων, ήταν πολύ πιο ευκαιριακό από το πρώτο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μετά την αποκατάσταση της μοναρχίας, υπήρξαν αιτήματα από όλες τις ομάδες να λύσουν τα θέματα της ιδιοκτησίας, να μειώσουν, αν όχι να εξαλειφθούν, οι αβεβαιότητες στην αγορά ακινήτων, τόσο στο Παρίσι όσο και στην υπόλοιπη Γαλλία. Αλλά και τους αντιπάλους, πολλοί από τους οποίους ήταν απογοητευμένοι Βοναπαρτιστές, ξεκίνησαν μια εκστρατεία ψιθύρων ότι ο Κάρολος Ι΄ πρότεινε αυτό μόνο προκειμένου να ντροπιάσει όσους δεν είχαν μεταναστεύσει. Και τα δύο μέτρα, όπως ισχυρίζονταν, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έξυπνα τεχνάσματα με στόχο να φέρουν την καταστροφή της La Charte.
Μέχρι αυτή τη στιγμή, χάρη στην αύξηση της δημοτικότητας της Charte constitutionnelle και της Βουλή των Αντιπροσώπων στον λαό του Παρισιού, η σχέση του βασιλιά με την ελίτ - τόσο των υποστηρικτών των Βουρβόνων όσο και της αντιπολίτευσης προς τους Βουρβόνους - παρέμεινε σταθερή. Αυτό, επίσης, ήταν έτοιμο να αλλάξει. Στις 12 Απριλίου, με ώθηση τόσο την πραγματική πεποίθηση όσο και το πνεύμα της ανεξαρτησίας, η Βουλή των Αντιπροσώπων απέρριψε κατηγορηματικά την πρόταση της κυβέρνησης να αλλάξει τους νόμους κληρονομικότητας. Η δημοφιλής εφημερίδα Le Constitutionnel χαρακτήρισε αυτή την άρνηση "μια νίκη κατά των δυνάμεων των αντεπαναστατών και της αντίδρασης.»
Η δημοτικότητα της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Αντιπροσώπων εκτινάχθηκε στα ύψη, και η δημοτικότητα του βασιλιά και της κυβέρνησής του του έπεσε. Αυτό έγινε ολοφάνερο όταν στις 16 Απριλίου 1827 κατά την επιθεώρηση της Βασιλικής Φρουράς στο Πεδίο του Άρεως, ο βασιλιάς έγινε δεκτός με παγωμένη σιωπή, ενώ πολλοί από τους θεατές αρνήθηκαν ακόμα και να βγάλουν τα καπέλα τους. Ο Κάρολος Ι΄ "είπε αργότερα [στον ξάδελφό του] Ορλεάνη ότι, «αν και οι περισσότεροι άνθρωποι που ήταν παρόντες δεν ήταν πολύ εχθρικοί, μερικοί κοιτούσαν μερικές φορές με τρομερές εκφράσεις»."
Λόγω του ό, τι θεωρήθηκε να αυξάνεται, αμείλικτη, και όλο και περισσότερο καυστική κριτική κατά της κυβέρνησης και της Εκκλησία, η κυβέρνηση του Καρόλου Ι΄ εισήγαγε στη Βουλή των Αντιπροσώπων πρόταση νόμου για σύσφιξη της λογοκρισίας, ιδίως σε σχέση με τις εφημερίδες. Η Βουλή, από την πλευρά της, αντιτάχθηκε τόσο βίαια που η ταπεινωμένη κυβέρνηση δεν είχε άλλη επιλογή παρά να αποσύρει τις προτάσεις της.
Στις 17 Μαρτίου 1830 η πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων έκανε τη Διακήρυξη των 221 (πρόταση μομφής) εναντίον του βασιλιά και της κυβέρνησης του Πολινιάκ. Την επόμενη μέρα, ο Κάρολος διέλυσε το κοινοβούλιο, και στη συνέχεια θορύβησε την αντιπολίτευσης των Βουρβόνων καθυστερώντας τις εκλογές για δύο μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι φιλελεύθεροι υπερασπίστηκαν τους «221» ως δημοφιλείς ήρωες, ενώ η κυβέρνηση αγωνίστηκε να κερδίσει υποστήριξη σε όλη τη χώρα καθώς νομάρχες σκορπίζονταν γύρω από τα διαμερίσματα της Γαλλίας. Οι εκλογές που ακολούθησαν έφεραν συντριπτική πλειοψηφία, ανατρέποντας έτσι την κυβέρνηση. Αυτό ήρθε μετά από ένα άλλο γεγονός: με την αιτιολογία ότι είχε συμπεριφερθεί με προσβλητικό τρόπο προς το στέμμα, στις 30 Απριλίου ο βασιλιάς διέλυσε απότομα την Εθνική Φρουρά του Παρισιού, μια εθελοντική ομάδα πολιτών και ένα συνεχώς αξιόπιστο σύνδεσμο μεταξύ της μοναρχίας και του λαού. Ακόμη και ψύχραιμοι εκφράστηκαν με αποτροπιασμό: "θα προτιμούσα να μου κόψουν το κεφάλι", έγραψε ένας ευγενής από τη Ρηνανία όταν άκουσε την είδηση, "από το να έχω συμβουλεύσει για μια τέτοια πράξη: το μόνο άλλο μέτρο που απαιτείται για να προκαλέσει μια επανάσταση είναι η λογοκρισία."
Αυτό συνέβη τον Ιούλιο του 1830 όπου, την Κυριακή 25 Ιουλίου ο Κάρολος Ι΄ υπέγραψε τα Ιουλιανά Διατάγματα. Αυτά, μεταξύ άλλων μέτρων, ανέστειλαν την ελευθερία του Τύπου, διέλυαν τη νεοεκλεγείσα Βουλή των Αντιπροσώπων και απέκλειαν την εμπορική μεσαία τάξη από μελλοντικές εκλογές. Τη Δευτέρα 26 Ιουλίου δημοσιεύθηκαν στην κορυφαία συντηρητική εφημερίδα στο Παρίσι, Le Moniteur. Την Τρίτη 27 Ιουλίου, ξεκίνησε η επανάσταση και το τέλος της μοναρχίας των Βουρβόνων.
Δευτέρα, 26 Ιουλίου 1830
Ήταν ένα ζεστό, ξηρό καλοκαίρι, ωθώντας εκείνους που μπορούσαν να φύγουν από το Παρίσι για την επαρχία. Οι περισσότεροι επιχειρηματίες δεν μπορούσαν, και έτσι ήταν μεταξύ των πρώτων που έμαθαν για τα διατάγματα, με τα οποία τους απαγορεύθηκε από θέτουν υποψηφιότητα για τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η συμμετοχή στην οποία ήταν εκ των ων ουκ άνευ όσων αποζητούσαν το απόλυτο κοινωνικό γόητρο. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, τα μέλη του Χρηματιστηρίου αρνήθηκαν να δανείσουν χρήματα, και ιδιοκτήτες επιχειρήσεων έκλεισαν τα εργοστάσιά τους. Οι εργαζόμενοι ανοργάνωτα βγήκαν στον δρόμο για να φροντίσουν τον εαυτό τους. Η ανεργία, η οποία είχε αρχίσει να αυξάνεται από τις αρχές του καλοκαιριού, εκτοξεύθηκε. "Ως εκ τούτου, μεγάλος αριθμός των εργαζομένων ... δεν είχε τίποτα να κάνει, εκτός από το να διαμαρτύρεται".
Ενώ οι εφημερίδες, όπως η Journal des débats, Le Moniteur και η Le Constitutionnel είχαν ήδη παύσει την έκδοσή τους, σύμφωνα με τον νέο νόμο, σχεδόν 50 δημοσιογράφοι από μια ντουζίνα εφημερίδες της πόλης συναντήθηκαν στα γραφεία της Le National. Εκεί υπέγραψαν συλλογική διαμαρτυρία, και ορκίστηκαν ότι οι εφημερίδες τους θα συνεχίσουν να λειτουργούν.
Εκείνο το βράδυ, όταν η αστυνομία εισέβαλε σε ένα τυπογραφείο εφημερίδων και τα κατάσχεσε λαθραίες εφημερίδες, την υποδέχτηκε με ένας βαρύς, άνεργος όχλος φωνάζοντας οργισμένα, " À bas les Bourbons! " (Κάτω οι Βουρβόνοι!) " Vive la Charte! » (Ζήτω η Χάρτα!). Ο Αρμάν Καρέλ, ένας δημοσιογράφος, έγραψε στην έκδοση της επόμενης ημέρας της Le National:
Η Γαλλία ... πέφτει πίσω στην επανάσταση με τις ενέργειες της ίδιας της κυβέρνησης ... το καθεστώς της νομιμότητας διακόπτεται τώρα, αυτό της βίας έχει αρχίσει ... στην κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε τώρα η υπακοή έχει πάψει να αποτελεί καθήκον. .. Για τη Γαλλία είναι το να κριθεί ο βαθμός στον οποίο θα πρέπει να επεκταθεί το επίπεδο της δικής της αντίστασης.
Παρά τη δημόσια οργή ​​για την αστυνομική επιδρομή, ο Jean-Henri-Claude Magin, διευθυντής αστυνομίας στο Παρίσι έγραψε εκείνο το βράδυ, «... η πιο τέλεια ηρεμία συνεχίζει να βασιλεύει σε όλα τα σημεία της πρωτεύουσας. Δεν υπάρχει περίπτωση άξια προσοχής που να καταγράφεται στις εκθέσεις που έχουν έρθει σε μένα."
Τρίτη 27 Ιουλίου 1830: Πρώτη ημέρα
Καθ 'όλη την ημέρα, το Παρίσι παρέμενε ήσυχο, καθώς τα πλήθη μεγάλωναν ολοένα και περισσότερο. Στις 4:30 μ.μ. διοικητές των στρατευμάτων της Πρώτης Μεραρχίας του Παρισιού και της Βασιλικής Φρουράς διατάχθηκαν να επικεντρώσουν τις δυνάμεις τους και τα όπλα, στην πλατεία του Καρουζέλ με μέτωπο προς το παλάτι του Κεραμεικού, την πλατεία Βαντόμ και την  Place de la Bastille. Προκειμένου να διατηρηθεί η τάξη και να προστατευθούν τα καταστήματα όπλων από πλιατσικολόγους, στρατιωτικές περιπολίες σε όλη την πόλη, ιδρύθηκαν, ενισχύθηκαν, και επεκτάθηκαν. Ωστόσο, δεν ελήφθησαν ειδικά μέτρα για την προστασία των αποθηκών οπλισμού ή εργοστασίων μπαρουτιού. Μέχρι κάποια στιγμή, αυτές οι προφυλάξεις φαινόταν πρόωρες, αλλά στις 7:00 μ.μ., με τον ερχομό του λυκόφωτος, ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες. "Οι Παριζιάνοι, όχι οι στρατιώτες, ήταν οι επιτιθέμενοι. Πέτρες από τα λιθόστρωτα, κεραμίδια και γλάστρες από τα ψηλά παράθυρα ... άρχισαν να βρέχουν τους στρατιώτες κάτω στους δρόμους». Αρχικά, οι στρατιώτες έριξαν προειδοποιητικές βολές στον αέρα. Αλλά πριν τελειώσει η νύχτα πάνω από είκοσι άμαχοι είχαν σκοτωθεί. Οι εξεγερμένοι στη συνέχεια παρέλασαν το πτώμα ενός από τους πεσόντες στους δρόμους φωνάζοντας « Mort aux Ministres!», «À bas les aristocrates! "(«Θάνατος στους υπουργούς!», «Κάτω οι αριστοκράτες!»)
Ένας μάρτυρας έγραψε:"[Είδα] ένα πλήθος ταραγμένους άνθρωπους να περνούν και να εξαφανίζονται, μετά ένα στράτευμα ιππικού να τους ακολουθεί ... Σε κάθε κατεύθυνση και κατά διαστήματα ... Απροσδιόριστους θορύβους, πυροβολισμούς, και στη συνέχεια, για ένα διάστημα όλα είναι σιωπηλά και πάλι έτσι για κάποιο χρόνο θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι τα πάντα στην πόλη ήταν φυσιολογικά. Αλλά όλα τα καταστήματα είναι κλειστά, το Pont Neuf είναι σχεδόν εντελώς σκοτεινό, η αποβλάκωση ορατή σε κάθε πρόσωπο θυμίζει σε όλους μας πάρα πολλά από την κρίση που αντιμετωπίζουμε ...."Το 1828, η πόλη του Παρισιού είχαν εγκατασταθεί περίπου 2.000 λάμπες του δρόμου. Αυτά τα φανάρια ήταν κρεμασμένα σε σχοινιά με θηλιές από τον ένα στύλο στον άλλο, αντί να ασφαλίζονται στις θέσεις τους. Η εξέγερση κράτησε αργά τη νύχτα μέχρι που τα περισσότερα από αυτά είχαν καταστραφεί στις 22:00, αναγκάζοντας τα πλήθη να ξεγλυστρίσουν.
Τετάρτη 28 Ιουλίου 1830: Δεύτερη ημέρα
Η μάχη στο Παρίσι συνεχίστηκε όλη τη νύχτα. Ένας αυτόπτης μάρτυρας έγραψε:"Είναι σχεδόν 8:15, και ήδη κραυγές και πυροβολισμοί ακούγονται. Οι επιχειρήσεις είναι σε πλήρη ακινησία .... Πλήθη ορμούν στους δρόμους ... ο ήχος των κανονιών και των πυροβολισμών γίνεται ολοένα και πιο δυνατός .... Κραυγές ' À bas le roi !', 'À la guillotine!! ' μπορούν να ακουστούν ...."Ο Κάρολος Ι΄ διέταξε τον Ωγκύστ ντε Μαρμόν, Δούκα της Ραγούσα, τον εν υπηρεσία υποστράτηγορ της Garde Royale, να καταστείλει τις ταραχές. Ο Μαρμόν ήταν προσωπικά φιλελεύθερος, και αντίθετος με την πολιτική του υπουργείου, αλλά συνδεόταν στενά με τον βασιλιά, γιατί πίστευε ότι αυτό ήταν το καθήκον του, και ενδεχομένως, λόγω της αντιδημοτικότητάς του για τη γενικά αντιληπτή και υπό ευρεία επίκριση της λιποταξίας του από τον Ναπολέοντα το 1814. Ο βασιλιάς παρέμεινε στο Saint-Cloud, αλλά παρέμενε ενήμερος για τα γεγονότα στο Παρίσι από τους υπουργούς του, οι οποίοι επέμεναν ότι τα προβλήματα θα τελείωναν σύντομα καθώς οι ταραξίες θα ξέμεναν από πυρομαχικά.
Το σχέδιο του Μαρμόν ήταν να βάλει την Garde Royale και διαθέσιμες μονάδες πεζικού της φρουράς της πόλης να φυλάνε τις ζωτικές αρτηρίες και γέφυρες της πόλης, καθώς και να προστατέψουν σημαντικά κτίρια, όπως το Palais Royal, Palais de Justice, και το Hôtel de Ville. Το σχέδιο αυτό ήταν κακοσχεδιασμένο και υπερβολικά φιλόδοξο. Όχι μόνο δεν υπήρχαν αρκετά στρατεύματα, αλλά δεν υπήρχαν και πουθενά αρκετές προϋποθέσεις. Η Garde Royale ήταν ως επί το πλείστον πιστή προς το παρόν, αλλά οι μονάδες πεζικού ήταν υπό αμφιταλάντευση: ένας μικρός αλλά αυξανόμενος αριθμός στρατιωτών λιποτακτούσε. Μερικά απλώς ξεγλιστρούσαν, άλλοι έφευγαν, χωρίς να νοιάζονται ποιος τους είδε.
Στο Παρίσι, μια επιτροπή της αντιπολίτευσης των Βουρβόνων, που αποτελούνταν από τον τραπεζίτη Ζακ Λαφίτ, τον Καζιμίρ Περιέρ, τους στρατηγούς Ετιέν Ζεράρ και Ζορζ Μουτόν, μεταξύ άλλων, είχε συντάξει και υπογράψει μια αναφορά με την οποία ζήτησε να αποσυρθούν τα Διατάγματα. Η αναφορά επέκρινε «όχι τον βασιλιά, αλλά τους υπουργούς του», διαψεύδοντας με τον τρόπο αυτό την πεποίθησή του Καρόλου Ι΄ ότι οι φιλελεύθεροι αντίπαλοί του ήταν εχθροί της δυναστείας του.»
Μετά την υπογραφή της αναφοράς, τα μέλη της επιτροπής πήγαν κατευθείαν στον Μαρμόν να ικετεύουν για ένα τέλος στην αιματοχυσία, και να τον παρακαλέσουν να γίνει μεσολαβητής μεταξύ του Saint-Cloud και του Παρισιού. Ο Μαρμόν δέχθηκε την αναφορά, αλλά δήλωσε ότι ο λαός του Παρισιού θα πρέπει να καταθέσει πρώτα τα όπλα για να επιτευχθεί μια διευθέτηση. Αποθαρρυμένη αλλά όχι απελπισμένη, η επιτροπή, στη συνέχεια αναζήτησε τον επικεφαλής υπουργό του βασιλιά, ντε Πολινιάκ - " Jeanne d'Arc en culottes "". Από τον Πολινιάκ έλαβαν ακόμη λιγότερη ικανοποίηση. Αρνήθηκε να τους δει, ίσως επειδή ήξερε ότι οι συζητήσεις θα ήταν χάσιμο χρόνου. Όπως ο Μαρμόν, ήξερε ότι ο Κάρολος Ι΄ θεωρούσε τα Διατάγματα ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια του θρόνου της Γαλλίας. Έτσι, ο βασιλιάς δεν θα απέσυρε τα Διατάγματα.
Πέμπτη, 29 Ιουλίου 1830: Τρίτη ημέρα
"Αυτοί (ο βασιλιάς και οι υπουργοί) δεν έρχονται στο Παρίσι», έγραψε ο ποιητής, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας Αλφρέντ ντε Βινύ, «οι άνθρωποι πεθαίνουν γι'αυτούς ... Ούτε ένας πρίγκιπας έχει εμφανιστεί. Οι φτωχοί άνδρες της φρουράς έχουν εγκαταλειφθεί χωρίς διαταγές, χωρίς ψωμί για δύο ημέρες, κυνηγημένοι παντού και μαχόμενοι."Ίσως για τον ίδιο λόγο, οι βασιλόφρονες δεν βρίσκονταν πουθενά. Ίσως ένας άλλος λόγος ήταν ότι τώρα οι  révoltés ήταν καλά οργανωμένοι και πολύ καλά οπλισμένοι. Σε μόνο μια μέρα και μια νύχτα πάνω από 4.000 οδοφράγματα είχαν απλωθεί σε όλη την πόλη. Η τρίχρωμη σημαία των επαναστατών - η "σημαία του λαού" - ανέμιζε πάνω από κτίρια, και ένας αυξανόμενος αριθμός από αυτά ήταν σημαντικά κτίρια. Στον Μαρμόν έλειπε είτε η πρωτοβουλία είτε η νοημοσύνη για να ζητήσει πρόσθετα στρατεύματα από το Σεν Ντενί, το Βινσέν, τη Λουνεβίλ, ή το Σεν-Ομέρ. Ούτε και να ζητήσει βοήθεια από τους εφέδρους ή τους Παριζιάνους που ήταν ακόμα πιστοί στον Κάρολο Ι΄. Η Βουρβονική αντιπολίτευση και υποστηρικτές της Ιουλιανής Επανάστασης κατέκλυσαν το αρχηγείο του ζητώντας τη σύλληψη του Πολινιάκ και των άλλων υπουργών, ενώ οι υποστηρικτές των Βουρβόνων ηγετών και ηγέτες της πόλης απαίτησαν ν συλλάβει τους ταραξίες και τους ηγέτες τους. Ο Μαρμόν αρνήθηκε να ενεργήσει για κάθε αίτηση, και εναλλακτικά περίμενε διαταγές από τον βασιλιά.
Με 13:30, το Παλάτι του Κεραμεικού είχε αλωθεί. "Ένας άνδρας φορώντας ένα φόρεμα χορού που ανήκε στη Δούκισσα ντε Μπερρύ, με φτερά και λουλούδια στα μαλλιά του, φώναξε από ένα παράθυρο του παλατιού: « Je reçois! Je reçois!»  Άλλοι έπιναν κρασί από τα κελάρια του παλατιού.  Νωρίτερα εκείνη την ημέρα, το Λούβρο είχε πέσει, ακόμη πιο γρήγορα. Οι Ελβετοί Φρουροί βλέποντας τον όχλο να συγκεντρώνεται απέναντί ​​τους, και περιορισμένοι από τις διαταγές του Μαρμόν να μην πυροβολήσουν αν πρώτα δεν πυροβοληθούν, έτρεξαν μακριά. Δεν είχαν καμία επιθυμία να μοιραστούν τη μοίρα ενός παρόμοιου αποσπάσματος Ελβετών Φρουρών το 1792, το οποίο διατήρησε τη θέση του, ενάντια σε ένα άλλο παρόμοιο όχλο και διαλύθηκε σε κομμάτια. Μέχρι τα μέσα του απογεύματος το μεγαλύτερο λάφυρο, το Δημαρχείο του Παρισιού, είχε καταληφθεί. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το μέγεθος της λεηλασίας αυτές τις τρεις μέρες ήταν εκπληκτικά μικρό, όχι μόνο στο Λούβρο - των οποίων οι πίνακες και αντικείμενα τέχνης προστατεύθηκαν από το πλήθος - αλλά και ο Κεραμεικός, το Palais de Justice, το Παλάτι του Αρχιεπισκόπου, και άλλοι χώροι επίσης.
Αποτέλεσμα
Η επανάσταση του Ιούλιου 1830 δημιούργησε μια συνταγματική μοναρχία. Στις 2 Αυγούστου, ο Κάρολος Ι΄ και ο γιος του ο Δελφίνος παραιτήθηκαν από τα δικαιώματά τους στον θρόνο και αναχώρησαν για τη Μεγάλη Βρετανία. Παρά το γεγονός ότι ο Κάρολος είχε την πρόθεση ότι ο εγγονός του, ο Δούκας του Μπορντό, θα έπαιρνε τον θρόνο ως Ερρίκος Ε΄, οι πολιτικοί που αποτελούσαν την προσωρινή κυβέρνηση αντίθετα τοποθέτησαν στον θρόνο ένα μακρινό ξάδελφο, τον Λουδοβίκο Φίλιππο, του Οίκου της Ορλεάνης, ο οποίος συμφώνησε να κυβερνήσει ως συνταγματικός μονάρχης. Η περίοδος αυτή έγινε γνωστή ως Ιουλιανή Μοναρχία. Οι υποστηρικτές της εξόριστης γραμμής διαδοχής της δυναστείας των Βουρβόνων έγιναν γνωστοί ως Νομιμόφρονες.
Η Ιουλιανή Στήλη, που βρίσκεται στην πλατεία Place de la Bastille , τιμά τα γεγονότα των Τριών Ενδόξων Ημερών.
Αυτή η ανανεωμένη Γαλλική Επανάσταση πυροδότησε μια εξέγερση τον Αύγουστο στις Βρυξέλλες και στις νότιες επαρχίες του Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών,που οδήγησε σε διαχωρισμό και την ίδρυση του Βασιλείου του Βελγίου. Το παράδειγμα της Ιουλιανής Επανάστασης επίσης ενέπνευσε ανεπιτυχείς επαναστάσεις στην Ιταλία και την Πολωνία.
Δύο χρόνια αργότερα, Παριζιάνοι φοιτητές απογοητευμένοι από το αποτέλεσμα και βαθύτερα κίνητρα της εξέγερσης, εξεγέρθηκαν σε ένα γεγονός που είναι γνωστό ως το Ιουνιανή Εξέγερση. Αν και η εξέγερση συντρίφθηκε μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, η Ιουλιανή Μοναρχία παρέμεινε μη δημοφιλής και τελικά ανατράπηκε το 1848.
Επιπλέον υλικό
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Επαναστάσεις Κατηγορία:Ταραχές στη Γαλλία
Ραϊνιχάρο
Ο Ραϊνιχάρο (Rainiharo), ήταν πρωθυπουργός του Βασιλείου της Μαδαγασκάρης την περίοδο από το 1833 ως το 1852, οπότε και πέθανε.
Βιογραφία
Καταγόταν από την οικογένεια των ευγενών Μερίνα και ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Έγινε ο δεύτερος σύζυγος της Βασίλισσας Ραναβαλόνα Α΄.
Το 1833 ανέλαβε πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης. Το 1835 φτιάχτηκε ο τάφος του από το Ζαν Λαμπόρντ, στο Ισοτρί. Στον ίδιο τάφο εκτός από τον ίδιο θάφτηκαν μετά και οι δυο γιοι του.sons.
Οι γιοι του, Ραϊνιβονιναϊτρινιονί και Ραϊνιλαϊαριβονί ήταν οι διάδοχοί του στην πρωθυπουργία και στο αξίωμα του αρχηγού του στρατού.
Ο Ραϊνιχάρο απεβίωσε στις 10 Φεβρουαρίου του 1852.
Παραπομπές
Ραινιχαρο
Μάκης Βορίδης
Ο Μάκης (Μαυρουδής) Βορίδης (Αθήνα, 23 Αυγούστου 1964 ) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που έχει διατελέσει βουλευτής και υπουργός. Σήμερα διατελεί Υπουργός Επικρατείας.
Ως μαθητής στο Κολλέγιο Αθηνών ήταν συνιδρυτής της οργάνωσης «Ελεύθεροι Μαθητές». Ξεκίνησε την πολιτική του διαδρομή στις αρχές της δεκαετίας του '80 ως γραμματέας της νεολαίας της φιλοχουντικής Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως την περίοδο που φοιτούσε στη Νομική Αθηνών. Το 1994 ίδρυσε το εθνικιστικό κόμμα Ελληνικό Μέτωπο και έγινε πρόεδρός του.
Την άνοιξη του 2005, ως πρόεδρος του Ελληνικού Μετώπου προσχώρησε μαζί με όλο το κόμμα, με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, στον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό (ΛΑ.Ο.Σ.) του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ήταν μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑΟΣ. Με τον ΛΑΟΣ εξελέγη τον Οκτώβριο του 2006 νομαρχιακός σύμβουλος Ανατολικής Αττικής και το 2007 βουλευτής Αττικής. Με την επανεκλογή του τον Οκτώβριο του 2009, ορίστηκε από τον Καρατζαφέρη γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδος του κόμματος. Το Νοέμβριο του 2011 διορίστηκε υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων στην κυβέρνηση Παπαδήμου.
Το Φεβρουάριο του 2012 υπερψήφισε το δεύτερο «μνημόνιο», διεγράφη από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΛΑΟΣ και εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Επενεξελέγη βουλευτής το 2012 με τη ΝΔ, της οποίας έγινε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Τον Ιούνιο του 2014 διορίστηκε υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Σαμαρά, θέση στην οποία παρέμεινε ως τον Ιανουάριο του 2015. Στη συνέχεια, ορίστηκε από τον πρόεδρο της ΝΔ, Κυριάκο Μητσοτάκη, Τομεάρχης Εσωτερικών.
Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Α' Ανατολικής Αττικής και διορίστηκε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ από τον Ιανουάριο του 2021 ως τον Απρίλιο του 2023 χρημάτισε υπουργός Εσωτερικών.
Πρώτα χρόνια
Ο Μάκης Βορίδης γεννήθηκε το 1964. Ο θείος του, Ευτύχιος Βορίδης, υπήρξε προσωπικός γιατρός του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Στο γυμνάσιο εντάχθηκε στη Μαθητική Ανεξάρτητη Κίνηση, όπου σύμφωνα με συνέντευξή του του 2010 συνάντησε «ιδεολογικό αδιέξοδο» και στράφηκε στη γαλλική Νέα Δεξιά, ιδίως τον Αλέν ντε Μπενουά, όπου βρήκε «την ιδεολογική επάρκεια που έλειπε από την ελληνική Δεξιά». Μαζί με νεολαίους, κυρίως από την ΟΝΝΕΔ Κολωνακίου, συνίδρυσε ως μαθητής στο Κολλέγιο Αθηνών την εθνικιστική μαθητική οργάνωση «Ελεύθεροι Μαθητές» (EM). Οι ΕM απέκτησαν μέλη στο Αρσάκειο και το Κολλέγιο Θεσσαλονίκης και ο ίδιος ο Βορίδης εξελέγη πρόεδρος του δεκαπενταμελούς μαθητικού συμβουλίου του σχολείου του, έναντι του ανθυποψηφίου του, μετέπειτα βουλευτή Κερκύρας, Νίκου Γεωργιάδη. Δημοσιεύματα της εποχής έκαναν λόγο για εκφοβισμό Εβραίων ή πολιτικά αντιφρονούντων μαθητών από μέλη των ΕM, καθώς και για χρήση στιλέτων από μέλη τους. Ο Βορίδης υπερασπίσθηκε τη δράση των ΕΜ ως μεθοδική εκδήλωση αγωνιστικότητας απέναντι στην «αριστερή πρόκληση και τρομοκρατία». Μετά από εισβολή μελών των ΕΜ στο σχολείο και αναγραφή ναζιστικών συμβόλων και υβριστικών και απειλητικών για καθηγητές και μαθητές συνθημάτων, ο αδελφός του Βορίδη, Κωνσταντίνος, απεβλήθη διά παντός από το Κολλέγιο το 1983.
Ο Βορίδης αποφοίτησε από το τετρατάξιο Λύκειο του Κολλεγίου Αθηνών και  εισήλθε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, έχει δε Master of Laws από το Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου, ειδικευμένος σε θέματα Διεθνούς Εμπορικού Δικαίου και Ποινικού Δικαίου.
Υπήρξε μέλος της Ναζιστικής Οργάνωσης Παναθηναϊκών Οπαδών (ΝΟΠΟ) με το ψευδώνυμο Mavor, από το βαφτιστικό όνομά του Μαυρουδής.
ΕΠΕΝ
Τον Μάρτιο του 1985, ο Νίκος Μιχαλολιάκος (κατοπινός γενικός γραμματέας της Χρυσής Αυγής) αποχώρησε από τη θέση του Γενικού Γραμματέα της Νεολαίας της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως, κόμματος το οποίο είχε ιδρύσει μέσα από τη φυλακή ο έγκλειστος επικεφαλής της Χούντας των Συνταγματαρχών, Γεώργιος Παπαδόπουλος, και στη θέση του διορίστηκε από τον Παπαδόπουλο ο Βορίδης, που είχε γίνει γνωστός χάρη στη δράση του με τους Ελεύθερους Μαθητές. Ερωτώμενος το 2011 γιατί εντάχθηκε στη νεολαία της ΕΠΕΝ απάντησε ότι «Η ΕΠΕΝ ήταν το κύριο όχημα για να εκφράσει τις απόψεις της η εθνική, λαϊκή και κοινωνική Δεξιά, και είχε εκλέξει ευρωβουλευτή. Ως ακτιβιστής στον εθνικό, πατριωτικό κύκλο που ήθελα να δραστηριοποιηθώ πολιτικά, ήταν η μόνη διέξοδος». Την περίοδο των Ελεύθερων Μαθητών ο Βορίδης είχε ασκήσει κριτική στον μονοθεματικό χαρακτήρα της ΕΠΕΝ, που επικεντρωνόταν στην αποφυλάκιση των πρωταιτίων του πραξικοπήματος του 1967. Από τη θέση του ΓΓ της νεολαίας της ΕΠΕΝ προσπάθησε να δώσει ιδεολογικό χαρακτήρα στην οργάνωση έχοντας ως πρότυπο το ρατσιστικό και ξενοφοβικό Εθνικό Μέτωπο του Ζαν-Μαρί Λε Πεν. Σε ομιλία του το 1986 στην πρώτη σύνοδο της ΚΕ της νεολαίας ΕΠΕΝ, τα μέλη της οποίας ως ΓΓ είχε τη δικαιοδοσία να διορίζει ο ίδιος, ο Βορίδης δεν έκανε καμία αναφορά στην αποφυλάκιση των πραξικοπηματιών, αλλά επιχείρησε να εισαγάγει τις ιδέες του αντιφιλελεύθερου εθνικισμού του Αλέν ντε Μπενουά, υιοθετώντας σχήματα της «Τρίτης Θέσης» και καταδικάζοντας «την Σκύλα του φιλελευθερισμού και την Χάρυβδη του μαρξισμού», με αποτέλεσμα να προκληθεί δημόσια εσωκομματική αντιπαράθεση.
Ως φοιτητής είχε προσχωρήσει αρχικά στη ΔΑΠ, αλλά αργότερα ίδρυσε τη φοιτητική οργάνωση Φοιτητική Εναλλακτική. Τον Μάρτιο του 1985 η γενική συνέλευση των φοιτητών της Νομικής αποφάσισε τη διαγραφή του από τον Σύλλογο Φοιτητών της Νομικής ως φασίστα, απόφαση στην οποία πρωτοστάτησε η ΔΑΠ και ο συνδικαλιστής της Κωστής Χατζηδάκης. Στις 12 Μαΐου του 1985 ο Βορίδης ήταν επικεφαλής ομάδας περίπου είκοσι ΕΠΕΝιτών που φωνάζοντας συνθήματα όπως «Ο Μάλλιος ζει, αυτός μας οδηγεί» και «Πινοσέτ - Πινοσέτ» επιτέθηκαν στην πορεία αντιεξουσιαστών που διαδήλωναν ειρηνικά στο κέντρο της Αθήνας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους πολιορκούμενους στο Χημείο ομοϊδεάτες τους. Σε μία φωτογραφία από το επεισόδιο που δημοσιεύθηκε το 2002 στη στήλη «Ιός» της εφημερίδας Ελευθεροτυπία» διακρίνεται ο Βορίδης κρατώντας ένα αυτοσχέδιο τσεκούρι μαζί με άλλους οπλισμένους χουντικούς ομοϊδεάτες του. Τον Νοέμβριο του ιδίου έτους ήταν ένας από τους νεολαίους της ΕΠΕΝ που τραυματίσθηκαν όταν, μαζί με υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ και την κάλυψη της αστυνομίας, επιχείρησαν να εισβάλλουν στο Πολυτεχνείο που τελούσε υπό κατάληψη από νεολαίους του αναρχικού χώρου και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς μετά την δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά. Τον Απρίλιο του 1986, ήταν επικεφαλής φασιστικής ομάδας που επιτέθηκε με λοστούς και στιλέτα σε φοιτητές στη Νομική, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό εννιά φοιτητών και την υποβολή μήνυσης εναντίον του από το κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ. Ο Βορίδης υπερασπίσθηκε την συμμετοχή ΕΠΕΝιτών σε βίαια επεισόδια ως αμυντική στάση και ως τη μόνη απάντηση στη διαγραφή τους από τους φοιτητικούς συλλόγους πέραν της παραίτησης από τη δραστηριοποίηση στα ΑΕΙ.
Η προσπάθεια του Βορίδη να αποκτήσει ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα η ΕΠΕΝ απέτυχε και η ομιλία του το 1988 για τα τέσσερα έτη από την ίδρυσή της περιορίστηκε σε αναφορές στην αποφυλάκιση του Παπαδόπουλου. Συνέχισε, ωστόσο, να εκφράζει τις απόψεις του στο εσωκομματικό κοινό του, εισηγούμενος την οργάνωση του φοιτητικού συνδικαλισμού με βάση τον φασιστικό κορπορατισμό ή την απαγόρευσή του, σύμφωνα με την πρακτική της δικτατορίας του 67-74 και διαμαρτυρόμενος για τη δημοσίευση δελτίου τύπου της αντιρατσιστικής οργάνωσης SOS-Ρατσισμός στην κομματική εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος», που κατά τον Βορίδη εξέφραζε «την εθνική, λαϊκή και κοινωνική Δεξιά, [...] τον λαϊκό εθνικισμό». Ο Βορίδης έγινε μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΕΠΕΝ και της ολιγομελούς ηγετικής ομάδας του κόμματος, μαζί με τον Σπύρο Ζουρνατζή, τον Χρύσανθο Δημητριάδη και τον Αριστείδη Δημόπουλο. Ενώ μετά την πτώση των ποσοστών της ΕΠΕΝ στις βουλευτικές και τις ευρωβουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 1989 τα υπόλοιπα μέλη της ηγετικής ομάδας επέμειναν στο αίτημα της αποφυλάκισης των έγκλειστων πραξικοπηματιών, ο Βορίδης επανέλαβε τη θέση του πως ο «ο εθνικισμός πρέπει να προσφέρει την εναλλακτική λύση στη μεταπολίτευση», την «πρόταση που πέρα από τον φιλελευθερισμό και τον σοσιαλισμό θα οικοδομήσει τη Νέα Πολιτεία».