cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σέρβοι
Μεσαίωνας
Οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια τον 6ο και τον 7ο αιώνα, όπου στη συνέχεια αφομοιώθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό (Ιλλυριούς, Θράκες, Δάκες, Ρωμαίους και Κέλτες). Πρώτα περιήλθαν υπό τη Βουλγαρική και, μετά το 900, υπό τη Βυζαντινή κυριαρχία. Αργότερα οι Σέρβοι δημιούργησαν αρκετά μικρά κράτη, που βρίσκονταν στις σημερινές Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο και Σερβία. Ένα από τα ισχυρότερα Σερβικά κράτη την περίοδο αυτή ήταν η Ράσκα, που αποχωρίστηκε από το Σερβικό κράτος της Ντούκλια (Διόκλεια) τον 11o αιώνα. Κυβερνώμενο από τον Πρίγκιπα Στέφανο Νεμάνια από το 1169 έως το 1196, κατέλαβε τα γειτονικά εδάφη Κοσσυφοπέδιο, Ντούκλια και Ζαχλουμία. Η δυναστεία Νεμάνια κυβέρνησε τη Σερβία μέχρι τον 14ο αιώνα. Ο μεγαλύτερος γιος του Νεμάνια Στέφανος Νεμάνιτς έγινε ο πρώτος αναγνωρισμένος βασιλιάς της Σερβίας, ενώ ο νεότερος γιος του Ράστκο ίδρυσε τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία το 1219 και έμεινε γνωστός ως Άγιος Σάββας μετά τον θάνατό του. Τα επόμενα 140 χρόνια η Σερβία επέκτεινε τα σύνορά της. Το πολιτιστικό της πρότυπο παρέμεινε Βυζαντινό, παρά τις πολιτικές της φιλοδοξίες που στρέφονταν κατά της αυτοκρατορίας. Η μεσαιωνική ισχύς και επιρροή της Σερβίας κορυφώθηκε με τη βασιλεία του Στέφανου Δουσάν, που κράτησε από το 1331 μέχρι τον θάνατό του το 1355. Κυβερνώντας ως Αυτοκράτορας από το 1346, η επικράτειά του περιελάμβανε τη Μακεδονία, την Ήπειρο, την Ακαρνανία, τη Θεσσαλία, το Μαυροβούνιο και σχεδόν όλη τη σημερινή Αλβανία. Όταν ο Δουσάν πέθανε έγινε Αυτοκράτορας ο γιος του Στέφανος Ούρος Ε΄. Με τις εισβολές των Τούρκων να αρχίζουν την κατάκτηση των Βαλκανίων τη δεκαετία του 1350, μια μεγάλη σύγκρουση ακολούθησε μεταξύ αυτών και των Σέρβων, με πρώτη μεγάλη μάχη τη Μάχη του Μαρίτσα (1371), στην οποία οι Σέρβοι ηττήθηκαν. Με τον θάνατο στη μάχη δύο σημαντικών Σέρβων ηγετών και τον θάνατο του Στεφάνου Ούρου Ε΄ την ίδια χρονιά η Σερβική Αυτοκρατορία διασπάστηκε σε αρκετά μικρά Σερβικά κρατίδια. Τα κράτη αυτά κυβερνούσαν φεουδάρχες, με τη Ζέτα να ελέγχεται από την οικογένεια Μπάλσιτς, τη Ράσκα, το Κοσσυφοπέδιο και τη βόρεια Μακεδονία να κατέχει η οικογένεια Μπράνκοβιτς και τον Λάζαρο Χρεμπελιάνοβιτς να κατέχει τη σημερινή Κεντρική Σερβία και τμήμα του Κοσσυφοπεδίου. Ο Χρεμπελιάνοβιτς στη συνέχεια έγινε αποδεκτός ως επίτιμος ηγεμόνας των Σέρβων, επειδή είχε παντρευτεί μέλος της δυναστείας Νεμάνια. Το 1389 οι Σέρβοι αντιμετώπισαν τους Οθωμανούς στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου στην πεδιάδα του Κόσοβο Πόλιε, κοντά στην πόλη Πρίστινα. Στη μάχη σκοτώθηκαν τόσο ο Λάζαρος όσο και ο Σουλτάνος Μουράτ Α΄. Η μάχη πιθανότατα έληξε χωρίς νικητή και η Σερβία υποτάχθηκε στους Τούρκους μόνο το 1459.
Πρώιμα νεότερα χρόνια
Οι Σέρβοι είχαν πάρει ενεργά μέρος στους πολέμους στα Βαλκάνια κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και σε οργανωμένες εξεγέρσεις. Για τον λόγο αυτό υπέστησαν διωγμούς και τα εδάφη τους ερημώθηκαν. Ακολούθησαν μεγάλες μεταναστεύσεις από τη Σερβία στην επικράτεια των Αψβούργων. Όταν οι συμμαχικές Χριστιανικές δυνάμεις ανακατέλαβαν τη Βούδα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1686 κατά τον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο (1683-1699) Σέρβοι από την Παννονική Πεδιάδα (σημερινή Ουγγαρία, περιοχή Σλαβονία στη σημερινή Κροατία, περιοχές Μπάτσκα και Βανάτο στη σημερινή Σερβία) εντάχθηκαν στον στρατό της Μοναρχίας των Αψβούργων ως ξεχωριστές μονάδες, γνωστές ως Σερβική Πολιτοφυλακή. Σέρβοι ως εθελοντές προσχώρησαν μαζικά στο πλευρό των Αυστριακών. Το 1688 ο στρατός των Αψβούργων κατέλαβε το Βελιγράδι και μπήκε στο έδαφος της σημερινής Κεντρικής Σερβίας. Ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος, Μαργράβος του Μπάντεν-Μπάντεν, κάλεσε τον Σέρβο Πατριάρχη Αρσένιο Γ΄ Καρνόγεβιτς να σηκώσει τα όπλα κατά των Τούρκων. Εκείνος δέχτηκε και επέστρεψε στο απελευθερωμένο Πετς. Καθώς η Σερβία περιήλθε υπό τον έλεγχο των Αψβούργων ο Λεοπόλδος Α΄ απένειμε στον Αρσένιο τον τίτλο του δούκα. Στις αρχές Νοεμβρίου ο Αρσένιος Γ΄ συναντήθηκε με τον αρχιστράτηγο των Αψβούργων Στρατηγό Ενέα Σίλβιο Πικολομίνι στο Πρίζρεν. Μετά τη συνάντηση αυτή έστειλε νότα σε όλους τους Σέρβους επισκόπους να έρθουν μαζί του και να συνεργάζονται μόνο με τις δυνάμεις των Αψβούργων.
Μια μεγάλη μετανάστευση των Σέρβων στις χώρες των Αψβούργων ανέλαβε ο Πατριάρχης Αρσένιος Γ΄. Η μεγάλη κοινότητα των Σέρβων που συγκεντρώθηκε στο Βανάτο, τη νότια Ουγγαρία και τη Στρατιωτική Μεθόριο, περιελάμβανε εμπόρους και τεχνίτες στην πόλη, αλλά κυρίως πρόσφυγες που ήταν αγρότες. Η Σερβία παρέμεινε υπό Οθωμανικό έλεγχο μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, με την έκρηξη της Σερβικής Επανάστασης το 1804.
Νεότερα χρόνια
Η εξέγερση τερματίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1830, με την αυτονομία της Σερβίας και αναγνωρισμένα σύνορα και τον Μίλος Ομπρένοβιτς ως ηγεμόνα της. Τα τελευταία Οθωμανικά στρατεύματα αποχώρησαν από τη Σερβία το 1867, αν και η ανεξαρτησία της Σερβίας δεν αναγνωρίστηκε διεθνώς παρά μόνο το 1878 με το Συνέδριο του Βερολίνου.
Η Σερβία πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912–13, που έδιωξαν τους Οθωμανούς από τα Βαλκάνια και διπλασίασαν το έδαφος και τον πληθυσμό του Βασιλείου της Σερβίας. Το 1914 ένας νεαρός Σερβοβόσνιος σπουδαστής ονόματι Γκαβρίλο Πρίντσιπ δολοφόνησε τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο της Αυστρίας, γεγονός που συνέβαλε άμεσα στην έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στον πόλεμο που ακολούθησε η Σερβία δέχθηκε την εισβολή της Αυστροουγγαρίας. Παρά το γεγονός ότι ήταν λιγότεροι οι Σέρβοι στη συνέχεια νίκησαν τους Αυστροούγγρους στη Μάχη του Τσερ, που αποτέλεσε την πρώτη Συμμαχική νίκη επί των Κεντρικών Δυνάμεων στον πόλεμο. Περαιτέρω νίκες στις μάχες του Κολουμπάρα και του Δρίνου κράτησαν τη Σερβία ελεύθερη καθώς ο πόλεμος έμπαινε στον δεύτερο χρόνο του. Όμως μια εισβολή από δυνάμεις της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας και της Βουλγαρίας κατέβαλε τους Σέρβους τον χειμώνα του 1915 και η υποχώρηση του Σερβικού Στρατού που ακολούθησε μέσω της Αλβανίας στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 240.000 Σέρβους. Οι Σερβικές δυνάμεις πέρασαν τα υπόλοιπα χρόνια του πολέμου πολεμώντας στο Μέτωπο της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα, πριν την απελευθέρωση της Σερβίας από την Αυστροουγγρική κατοχή τον Νοέμβριο του 1918. Οι Σέρβοι σχημάτισαν στη συνέχεια το Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων με άλλους Νότιους Σλαβικούς λαούς. Η χώρα ονομάστηκε αργότερα Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και από το 1921 έως το 1934 είχε επικεφαλής τον Βασιλιά Αλέξανδρο Α΄ της Σερβικής δυναστείας Καραγεώργεβιτς. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Σερβία δέχθηκε την εισβολή των δυνάμεων του Άξονα τον Απρίλιο του 1941. Η χώρα στη συνέχεια διαμελίστηκε, με τη Σερβία να κατέχεται άμεσα από τους Γερμανούς. Οι Σέρβοι στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας (NDH) υπέστησαν διώξεις στα χέρια των Κροατών υπερεθνικιστών, φασιστών Ουστάσι, που προσπάθησαν να εξοντώσουν τον σερβικό πληθυσμό σε στρατόπεδα θανάτου. Πάνω από μισό εκατομμύριο Σέρβοι σκοτώθηκαν στο έδαφος της Γιουγκοσλαβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Σέρβοι στην κατεχόμενη Γιουγκοσλαβία σχημάτισαν στη συνέχεια ένα αντιστασιακό κίνημα, γνωστό ως Γιουγκοσλαβικός Στρατός στην Πατρίδα, ή Τσέτνικ. Οι Τσέτνικ είχαν την επίσημη υποστήριξη των Συμμάχων μέχρι το 1943, οπότε η Συμμαχική υποστήριξη στράφηκε προς τους Κομμουνιστές Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους, μια πολυεθνική δύναμη που σχηματίστηκε το 1941 και είχε επίσης μεγάλη πλειοψηφία Σέρβων στις γραμμές της τα δύο πρώτα χρόνια του πολέμου. Αργότερα, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας (Σεπτέμβριος 1943), άλλες εθνοτικές ομάδες εντάχθηκαν στους Παρτιζάνους σε μεγαλύτερους αριθμούς.
Στο τέλος του πολέμου οι Παρτιζάνοι, υπό τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, αναδείχθηκαν νικητές και η Γιουγκοσλαβία στη συνέχεια έγινε Κομμουνιστικό κράτος. Ο Τίτο πέθανε το 1980 και η Γιουγκοσλαβία βυθίστηκε σε οικονομική κρίση. Η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και μια σειρά από πολέμους είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πέντε κρατών. Οι σοβαρότερες μάχες διεξήχθησαν στην Κροατία και στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, των οποίων οι Σερβικοί πληθυσμοί επαναστάτησαν και ζήτησαν την ένωση με τη Σερβία, που τότε ήταν ακόμη μέλος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Ο Πόλεμος της Κροατίας τελείωσε τον Αύγουστο του 1995, με μια στρατιωτική επίθεση, γνωστή ως Επιχείρηση Καταιγίδα, που συνέτριψε την επανάσταση των Σέρβων της Κροατίας με αποτέλεσμα ως 200.000 Σέρβοι να εγκαταλείψουν τη χώρα. Τον ίδιο χρόνο έληξε ο Πόλεμος της Βοσνίας, με τη Συμφωνία του Ντέιτον να διαιρεί τη χώρα βάσει εθνοτικών κριτηρίων. Το 1998–99 μια σύγκρουση στο Κόσοβο μεταξύ του Γιουγκοσλαβικού Στρατού και των Αλβανών, που διεκδικούσαν ανεξαρτησία, ξέσπασε σε κανονικό πόλεμο με αποτέλεσμα Νατοϊκούς βομβαρδισμούς επί 78 μέρες, που ουσιαστικά έδιωξαν τις Γιουγκοσλαβικές δυνάμεις ασφαλείας από το Κόσοβο. Στη συνέχεια διέφυγαν από την επαρχία πάνω από 200.000 Σέρβοι και άλλοι μη Αλβανοί. Στις 5 Οκτωβρίου 2000 ο Γιουγκοσλάβος Πρόεδρος Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ανετράπη από αναίμακτη επανάσταση, μετά την άρνησή του να αποδεχθεί την ήττα του στις Γιουγκοσλαβικές γενικές εκλογές του 2000.
Δημογραφικά
Υπάρχουν σχεδόν 8 εκατομμύρια Σέρβοι που ζουν στην αυτόχθονα περιοχή τους των Δυτικών Βαλκανίων. Στη Σερβία περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται ως Σέρβοι και αποτελούν περίπου το 83% του πληθυσμού. Άλλοι 100.000+ κατοικούν ακόμη στην περιοχή του Κοσόβου, 1,4 εκατομμύρια ζουν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (κυρίως στη Σερβική Δημοκρατία), όπου είναι μια από τις τρεις συστατικές εθνικές ομάδες. Οι εθνικές κοινότητες στην Κροατία και το Μαυροβούνιο αριθμούν περίπου 186.000 και 178.000 αντίστοιχα, ενώ μικρότερες μειονότητες υπάρχουν στα υπόλοιπα πρώην Γιουγκοσλαβικά κράτη, τη Βόρεια Μακεδονία και τη Σλοβενία, αριθμώντας περίπου 36.000 και 39.000 αντίστοιχα.
Εκτός της πρώην Γιουγκοσλαβίας οι Σέρβοι είναι επίσημα αναγνωρισμένη μειονότητα στη Ρουμανία (18.000), την Ουγγαρία (7.000), την Αλβανία, την Τσεχία και τη Σλοβακία. Υπάρχει μεγάλη Σερβική διασπορά στη Δυτική Ευρώπη, ιδιαίτερα σε Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Γαλλία και Σουηδία. Εκτός Ευρώπης υπάρχουν σημαντικές Σερβικές κοινότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Αυστραλία.
Διασπορά
Υπάρχουν πάνω από 2 εκατομμύρια Σέρβοι σε διασπορά σε όλο τον κόσμο, αν και μερικές πηγές ανεβάζουν αυτό τον αριθμό στα 4 εκατομμύρια. Η ύπαρξη πολυάριθμης Σερβικής διασποράς είναι κυρίως συνέπεια οικονομικών ή πολιτικών (πιέσεων ή απελάσεων) αιτίων. Υπήρξαν αρκετά κύματα Σερβικής μετανάστευσης:
Γλώσσα
Οι Σέρβοι μιλούν τη Σερβική γλώσσα, μέλος της Νότιας Σλαβικής ομάδας γλωσσών, ειδικά της Νοτιοδυτικής Σλαβικής ομάδας, με τη Νοτιοανατολική ομάδα να περιλαμβάνει τη Βουλγαρική και τη Σλαβομακεδονική. Η τυπική Σερβική θεωρείται ποικιλία της Σερβοκροατικής, αμοιβαία κατανοητή με την Κροατική και τη Βοσνιακή γλώσσα, που όλες βασίζονται στη Στοκαβική διάλεκτο.
Η Σερβική είναι επίσημη γλώσσα στη Σερβία και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και αναγνωρισμένη μειονοτική γλώσσα στο Μαυροβούνιο (αν και μιλιέται από την πλειοψηφία του πληθυσμού), την Κροατία, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, την Τσεχία και τη Σλοβακία. Παλαιότερες μορφές της λόγιας Σερβικής είναι η Εκκλησιαστική Σλαβονική της Σερβικής αναθεώρησης, που χρησιμοποιείται ακόμη για εκκλησιαστικούς σκοπούς και η Σλαβονικοσερβική - ένα μείγμα Σερβικής, Εκκλησιαστικής Σλαβονικής και Ρωσικής που χρησιμοποιείτο από τα μέσα του 18ου μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα.
Η Σερβική έχει στην πράξη διγραφία, χρησιμοποιώντας και το Κυριλλικό και το Λατινικό αλφάβητο. Το Σερβικό Κυριλλικό αλφάβητο επινοήθηκε το 1814 από τον Σέρβο γλωσσολόγο Βουκ Κάρατζιτς, που το δημιούργησε με φθογγικές αρχές.
Δάνειες λέξεις στη Σερβική γλώσσα, εκτός από τους κοινούς διεθνισμούς, είναι κυρίως από την Τουρκική, τη Γερμανική και την Ιταλική, ενώ λέξεις Ουγγρικής προέλευσης υπάρχουν κυρίως στον βορρά και Ελληνικές λέξεις επικρατούν στη Θεία Λειτουργία. Δύο Σερβικές λέξεις που χρησιμοποιούνται σε πολλές γλώσσες παγκοσμίως είναι το "βαμπίρ" και η "πάπρικα ". Ο Αγγλικός όρος vampire προήλθε (μέσω του Γαλλικού vampyre) από το Γερμανικό Vampir, που με τη σειρά του προήλθε στις αρχές του 18ου αιώνα από τη Σερβική λέξη вампир/vampir, όταν ο Άρνολντ Πάολε, ένα υποτιθέμενο βαμπίρ στη Σερβία περιγράφηκε ότι έσπερνε τον όλεθρο στα Σερβικά χωριά, την εποχή που η Σερβία ενσωματώθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία.
Πολιτισμός
Η λογοτεχνία, η αγιογραφία, η μουσική και ο χορός και η Μεσαιωνική αρχιτεκτονική είναι οι μορφές τέχνης για τις οποίες είναι περισσότερο γνωστή η Σερβία. Οι παραδοσιακές Σερβικές εικαστικές τέχνες (ιδιαίτερα η νωπογραφία και σε κάποιο βαθμό η αγιογραφία) καθώς επίσης και η εκκλησιαστική αρχιτεκτονική αντανακλούν έντονα τις Βυζαντινές παραδόσεις, με κάποιες Μεσογειακές και Δυτικές επιρροές.
Τέχνες και επιστήμες
Τον 12ο και 13ο αιώνα έγιναν πολλές εικόνες, τοιχογραφίες και χειρόγραφα-μινιατούρες καθώς ανεγέρθηκαν πολλά Σερβικά Ορθόδοξα μοναστήρια και εκκλησίες όπως εκείνα της Στουντένιτσα, του Σοπότσανι, της Γκρατσάνιτσα και του Βισόκι Ντέτσανι. Η αρχιτεκτονική μερικών από αυτά είναι παγκοσμίου φήμης. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1800 η Σερβία έχει αναδείξει πολλούς διάσημους ζωγράφους, που είναι εκπρόσωποι γενικών ευρωπαϊκών καλλιτεχνικών τάσεων. Ένας από τους επιφανέστερους ήταν ο Πάγια Γιοβάνοβιτς (1859-1957), που ζωγράφιζε τεράστιους καμβάδες με ιστορικά θέματα, όπως τις Μεγάλες Μεταναστεύσεις των Σέρβων. Ο ζωγράφος Ούρος Πρέντιτς (1857-1953) διακρίθηκε επίσης στη Σερβική τέχνη, ζωγραφίζοντας την Κόρη του Κοσσυφοπεδίου, που ολοκλήρωσε το 1919. Ενώ οι Γιοβάνοβιτς και Πρέντιτς ήταν ρεαλιστές ζωγράφοι, ο Τζούρα Γιάκτσιτς (1832-1878) ήταν πετυχημένος Ρομαντικός. Ο ζωγράφος Βλαντιμίρ Βελίτσκοβιτς (γ. 1935) ήταν διάσημος για τον σουρρεαλισμό του.
Το μεγαλύτερο μέρος της πρώιμης Σερβικής λογοτεχνίας ήταν για θρησκευτικά θέματα. Γράφτηκαν ευαγγέλια, ψαλτήρια, μηνολόγια, βίοι αγίων και δοκίμια και κηρύγματα των θεμελιωτών της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στο τέλος του 12ου αιώνα γράφτηκαν δύο από τα σημαντικότερα έργα της Σερβικής μεσαιωνικής λογοτεχνίας - το Ευαγγέλιο του Μίροσλαβ και το Ευαγγέλιο του Βουκάν, που συνδύαζαν χειρόγραφα Βιβλικά κείμενα με ζωγραφισμένα ακρωνύμια και μικρές εικόνες. Σημαντικοί συγγραφείς με Μπαρόκ επιρροές ήταν οι [Αντρίγια Ζμάγεβιτς ( 1628-1694), Γκαβρίλ Στεφάνοβιτς Βένκλοβιτς ( 1670-1749), Γιοβάν Ράγιτς ( 1726-1801), Ζαχάριγε Ορφέλιν ( 1726-1785) και άλλοι. Ο Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς ήταν η επιφανέστερη μορφή της Περιόδου του Διαφωτισμού, ενώ ο σημαντικότερος κλασικιστής συγγραφέας ήταν ο Γιόβαν Στέριγια Πόποβιτς, αν και τα έργα του περιέχουν επίσης ρομαντικά στοιχεία. Η νεότερη Σερβική λογοτεχνία άρχισε ( 1806-1856) άρχισε με τις συλλογές δημοτικών τραγουδιών του Βουκ Κάρατζιτς τον 19ο αιώνα και τα έργα του Πέταρ Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος ( 1813-1851), Πρίγκιπα-Επίσκοπο του Μαυροβουνίου. Ο πρώτος επιφανής εκπρόσωπος της Σερβικής λογοτεχνίας τον 20ό αιώνα ήταν ο Γιόβαν Σκέρλιτς ( 1877-1914), που έγραψε στο προπολεμικό Βελιγράδι και βοήθησε στην εισαγωγή των Σέρβων συγγραφέων στη μοντέρνα λογοτεχνία. Ο σημαντικότερος Σέρβος συγγραφέας του Μεσοπολέμου ήταν ο Μίλος Τσρνιάνσκι ( 1893-1977). Οι πρώτοι Σέρβοι συγγραφείς που εμφανίσθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν οι Μιχαΐλο Λάλιτς ( 1914-1992) και Ντόμπριτσα Τσόσιτς. Άλλοι διάσημοι μεταπολεμικοί συγγραφείς ήταν ο Ίβο Άντριτς και ο Μέσα Σελίμοβιτς, που αυτοπροσδιορίζονταν ως Σέρβοι. Ο Άντριτς κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1961. Ο Ντανίλο Κις ( 1935-1989), άλλος δημοφιλής Σέρβος συγγραφέας, έγινε γνωστός με το Ένας τάφος για τον Μπόρις Νταβίντοβιτς καθώς και αρκετά καταξιωμένα μυθιστορήματα. Μεταξύ των σύγχρονων Σέρβων συγγραφέων ο Μίλοραντ Πάβιτς ( 1929-2009) ξεχωρίζει ως ο πιο καταξιωμένος από τους κριτικούς με τα μυθιστορήματά του "Λεξικό των Χαζάρων", "Τοπίο Ζωγραφισμένο με Τσάι" και "Η Εσωτερική Πλευρά του Ανέμου" να του χαρίζουν παγκόσμια αναγνώριση. Χαίροντας μεγάλης εκτίμησης στην Ευρώπη και τη Νότια Αμερική ο Πάβιτς θεωρείται ένας από τους πιο ενδιαφέροντες συγγραφείς των αρχών του 20ού αιώνα.
Η παραδοσιακή σερβική μουσική περιλαμβάνει διάφορα είδη γκάιντας, φλάουτου, κόρνας, τρομπέτας, λαούτου, ψαλτηρίου, τυμπάνων και πιατινιών. Ο "κόλο" είναι ο παραδοσιακός συλλογικός δημοτικός χορός, που έχει πολλές παραλλαγές ανάλογα με την περιοχή. Ο συνθέτης και μουσικολόγος Στέφαν Στογιάνοβιτς Μόκρανιατς ( 1856-1914) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους θεμελιωτές της νεότερης Σερβικής μουσικής.
Η Σερβία έχει αναδείξει πολλούς ταλαντούχους κινηματογραφιστές, με διασημότερους τους Ντούσαν Μακαβέγεφ, Ζιβόγιν Πάβλοβιτς, Γκόραν Πασκάλιεβιτς και Εμίρ Κουστουρίτσα. Ο Κουστουρίτσα έγινε παγκοσμίως γνωστός, αφότου κέρδισε δυο φορές τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Έχει κερδίσει πολλά άλλα βραβεία και είναι Εθνικός Πρέσβης για τη Σερβία της UNICEF. Αρκετοί Σέρβοι έχουν διακριθεί στο Χόλυγουντ. Σημαντικότεροι από αυτούς είναι οι βραβευμένοι με Όσκαρ Καρλ Μάλντεν, στην Τέσιτς, Πίτερ Μπογκντάνοβιτς και Μίλα Γιόβοβιτς.
Ονόματα
Υπολογίζεται ότι πάνω από δύο τρίτα των Σερβικών επωνύμων έχουν την κατάληξη -ιτς, Σλαβικό υποκοριστικό, που αρχικά λειτουργούσε για τη δημιουργία πατρωνύμων. Έτσι το επώνυμο Πέτροβιτς σημαίνει "ο γιος του Πέτρου" και παρομοίως Πέτριτς "ο γιος της Πέτρα(θηλ.)". Τα περισσότερα Σερβικά επώνυμα είναι πατρικά, μητρικά, επαγγελματικά ή προέρχονται από προσωπικά χαρακτηριστικά. Άλλες συνηθισμένες καταλήξεις Σερβικών επωνύμων είναι -οφ, -εβ, -ιν, -σκι, που είναι η κατάληξη της Σλαβικής γενικής (κτητικής), έτσι ο γιος του Νίκολα γίνεται Νικόλιν, ο γιος του Πέταρ Πετρόφ και ο γιος του Γιοβάν Γιοβάνοφ. Άλλες λιγότερο συνηθισμένες καταλήξεις είναι -άλι/όλι/έλι, -ίγια, -ίτσα, -αρ/ακ/αν. Τα τέσσερα συνηθέστερα επώνυμα στη Σερβία είναι κατά σειρά Γιοβάνοβιτς, Πέτροβιτς, Νίκολιτς, Μάρκοβιτς, Τζόρτζεβιτς, Στογιάνοβιτς, Ιλιτς, Στάνκοβιτς, Πάβλοβιτς και Μιλόσεβιτς.
Θρησκεία
Οι Σέρβοι είναι κυρίως Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η αυτοκέφαλη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, ιδρυθείσα το 1219 και με επί κεφαλής Πατριάρχη αποτελείται από τρεις αρχιεπισκοπές, έξι μητροπόλεις και τριάντα μία επαρχίες, με περίπου 10 εκατομμύρια πιστούς. Οι πιστοί της εκκλησίας αποτελούν τη μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα στη Σερβία και το Μαυροβούνιο και τη δεύτερη μεγαλύτερη στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και στην Κροατία. Η εκκλησία έχει μια αρχιεπισκοπή στη Βόρεια Μακεδονία και επισκοπές στη Δυτική Ευρώπη, στη βόρεια Αμερική και την Αυστραλία.
Η ταυτότητα των Σέρβων βασιζόταν ιστορικά σε μεγάλο βαθμό στην Ορθοδοξία και ιδιαίτερα στη Σερβική Εκκλησία σε τέτοιο βαθμό ώστε εκείνοι που δεν είναι πιστοί της δεν είναι Σέρβοι. Ο προσηλυτισμός των Νότιων Σλάβων από τον παγανισμό στον Χριστιανισμό έλαβε χώρα πριν το Σχίσμα του 1054 μεταξύ της Ελληνικής Ανατολής και της Καθολικής Δύσης. Μετά το σχίσμα όσοι ζούσαν υπό την Ορθόδοξη σφαίρα επιρροής έγιναν Ορθόδοξοι και όσοι υπό την Καθολική Καθολικοί. Μερικοί εθνολόγοι υποστηρίζουν ότι η διάκριση σερβικής και Κροατικής ταυτότητας σχετίζεται με τη θρησκεία μάλλον παρά την εθνικότητα. Με τον ερχομό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μερικοί Σέρβοι προσηλυτίσθηκαν στο Ισλάμ. Αυτό συνέβη ιδιαίτερα, αλλά όχι εξ ολοκλήρου, στη Βοσνία. Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα μερικοί Σέρβοι προσηλυτίσθηκαν στον Προτεσταντισμό, ενώ από παλιά μερικοί Σέρβοι ήταν Καθολικοί (π.χ. στη Δαλματία. Οι υπόλοιποι Σέρβοι παρέμειναν κυρίως Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Κουζίνα
Η Σερβική κουζίνα είναι πολύ ετερογενής, με έντονες Ανατολικές, Κεντροευρωπαϊκές και Μεσογειακές επιρροές. Παρόλα αυτά έχει εξελιχθεί και πετύχει τη δική της γαστρονομική ταυτότητα. Το φαγητό είναι πολύ σημαντικό στην κοινωνική ζωή των Σέρβων, ιδιαίτερα σε θρησκευτικές γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και οι ονομαστικές γιορτές, όπως η σλάβα. Από τα βασικά στοιχεία της Σερβικής διατροφής είναι το ψωμί, το κρέας, τα λαχανικά και τα γαλακτοκομικά. Παραδοσιακά καταναλώνονται τρία γεύματα την ημέρα. Το πρόγευμα αποτελείται γενικά από αβγά, κρέας και ψωμί. Το μεσημεριανό θεωρείται το κύριο γεύμα και τρώγεται συνήθως το απόγευμα. Παραδοσιακά ο Τούρκικος καφές φτιάχνεται μετά τα γεύματα και σερβίρεται σε μικρά φλυτζάνια. Το ψωμί είναι η βάση των Σερβικών γευμάτων, παίζει σημαντικό ρόλο στη Σερβική κουζίνα και βρίσκεται και σε θρησκευτικές τελετές. Παραδοσιακό Σερβικό καλωσόρισμα είναι η προσφορά στους επισκέπτες ψωμιού και αλατιού, καθώς και σλάτκο (μαρμελάδα). Το κρέας καταναλώνεται ευρέως, όπως και το ψάρι. Οι Σερβικές σπεσιαλιτέ περιλαμβάνουν το καϊμάκι, την πρόγια (ψωμί καλαμποκιού), το κάτσαμακ (χυμός καλαμποκάλευρου) και την γκιμπάνιτσα (πίτα με τυρί και καϊμάκι). Το τσεβάπτσιτσι, λουκάνικα από κιμά με καρυκεύματα χωρίς περίβλημα στη σχάρα είναι το εθνικό φαγητό της Σερβίας.
Η σλιβοβίτσα είναι το εθνικό ποτό της Σερβίας, εγχώρια παραγόμενο επί αιώνες, και τα δαμάσκηνα το εθνικό φρούτο. Το δαμάσκηνο και τα προϊόντα του είναι σημαντικής σημασίας για τους Σέρβους και μέρος πολλών εθίμων. Ένα Σερβικό γεύμα συνήθως αρχίζει και τελειώνει με προϊόντα από δαμάσκηνο και η σλιβοβίτσα σερβίρεται ως απεριτίφ. Λέγεται ότι το καλύτερο μέρος για να χτίσεις ένα σπίτι είναι εκεί όπου αναπτύσσεται καλύτερα μια δαμασκηνιά. Παραδοσιακά η σλιβοβίτσα (που συνήθως αναφέρεται ως "ρακίγια") είναι συνδεδεμένη με τη Σερβική κουλτούρα ως ποτό που πίνεται σε όλες τις σημαντικές στιγμές (γέννηση, βάπτισμα, στρατιωτική θητεία, γάμος, θάνατος, κλπ.). Χρησιμοποιείται στη γιορτή του Σερβορθόδοξου πολιούχου, τη σλάβα. Χρησιμοποιείται σε πολλές παραδοσιακές θεραπείες και χαίρει αρκετού σεβασμού πάνω από όλα τα άλλα αλκοολούχα ποτά. Η εύφορη περιοχή της Σουμάτζια στην κεντρική Σερβία είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα δαμάσκηνά της και τη σλιβοβίτσα της. Η Σερβία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας σλιβοβίτσας (που ως σλίβοβιτς παράγεται επίσης σε Σλοβενία, Κροατία, Βοσνία, Ρουμανία, Τσεχία, Σλοβακία, Πολωνία, Ουγγαρία και Βουλγαρία) και δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός δαμάσκηνων στον κόσμο.
Αθλητισμός
Οι Σέρβοι φημίζονται για τα αθλητικά τους επιτεύγματα και έχουν αναδείξει πολλούς ταλαντούχους αθλητές.
Με τα χρόνια η χώρα έχει αναδείξει πολλούς διεθνώς γνωστούς ποδοσφαιριστές, όπως ο Ντράγκαν Τζάγιτς (επίσημα αναγνωρισμένος ως " ο καλύτερος Σέρβος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών" από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Σερβίας, τρίτος Ευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς το 1968 και πιο πρόσφατα όμοιούς του Νεμάνια Βίντιτς, Ντέγιαν Στάνκοβιτς (με 103 συμμετοχές στην εθνική ομάδα) και ο Μπράνισλαβ Ιβάνοβιτς. Η Σερβία έχει αναπτύξει τη φήμη ως ενός από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς απόδημων ποδοσφαιριστών.
Συνολικά 22 Σέρβοι παίκτες έπαιξαν στο NBA τις δύο τελευταίες δεκαετίες, μεταξύ αυτών ο Πρέντραγκ "Πέτζα" Στογιάκοβιτς και ο Βλάντε Ντίβατς. Σέρβοι παίκτες που δεν έχουν παίξει στο ΝΒΑ αλλά παρ 'όλα αυτά επηρέασαν πολύ το άθλημα στην Ευρώπη είναι, μεταξύ άλλων, τέσσερα μέλη του "FIBA Hall of Fame" από τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 - Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, Ραντιβόι Κόρατς και Ζόραν Σλάβνιτς - καθώς και νεότεροι αστέρες του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, όπως ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα και ο ακόμα ενεργός Μίλος Τεόντοσιτς (MVP της Ευρωλίγκας 2009-2010). Η περίφημη "Σερβική προπονητική σχολή" ανέδειξε πολλούς από τους πιο πετυχημένους Ευρωπαίους προπονητές μπάσκετ όλων των εποχών, όπως ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς (που κέρδισε οκτώ τίτλους Ευρωλίγκας με τέσσερις διαφορετικές ομάδες, τους πέντε με τον Παναθηναϊκό), ο Μπόζινταρ Μαλίκοβιτς (τέσσερις τίτλοι με τρεις διαφορετικές ομάδες, ο ένας με τον Παναθηναϊκό), ο Ντούσαν Ίβκοβιτς (δύο τίτλοι Ευρωλίγκας με τον Ολυμπιακό και ο Σβέτισλαβ Πέσιτς.
Ο Νόβακ Τζόκοβιτς, έντεκα φορές πρωταθλητής του Grand Slam τερμάτισε τα 2011, 2012, 2014 και 2015 ως παίκτης Νο. 1 στον κόσμο και είναι σήμερα Νο. 1 στην κατάταξη (2009-σήμερα). Η Άνα Ιβάνοβιτς (πρωταθλήτρια του Ρολάν Γκαρός του 2008) και η Γελένα Γιάνκοβιτς κατατάχθηκαν και οι δύο στο Νο. 1.
Άλλοι διάσημοι Σέρβοι αθλητές είναι οι κολυμβητές Μίλοραντ Τσάβιτς (παγκόσμιος πρωταθλητής το 2009 στα 50 μέτρα πεταλούδα και αργυρό μετάλλιο στα 100 μέτρα πεταλούδα, καθώς και αργυρό μετάλλιο στα 100 μέτρα πεταλούδα στους Ολυμπιακούς του 2008 σε ιστορικό αγώνα με τον Αμερικανό κολυμβητή Μάικλ Φελπς και Νάτζα Χιγκλ (παγκόσμια πρωταθλήτρια το 2009 στα 200 μέτρα πρόσθιο - η πρώτη Σέρβα πρωταθλήτρια στην κολύμβηση), οι αθλητές του στίβου Εμίρ Μπέκριτς (εμποδιστής, χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2013) και Ιβάνα Σπάνοβιτς (άλτρια του μήκους, χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2013), η σκοποβόλος Γιάσνα Σέκαριτς (χρυσό μετάλλιο Ολυμπιακών 2008) και η Μίλιτσα Μάντιτς (τάε κβον ντο, (χρυσό μετάλλιο Ολυμπιακών 2012).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι Κατηγορία:Κοινωνία της Σερβίας Κατηγορία:Σλαβικά έθνη
Άνω Αίγυπτος
thumb|right|200px|χάρτης της αρχαίας Αιγύπτου Η  Άνω Αίγυπτος (Αραβικά: صعيد مصر Sa'id Misr) είναι ιστορική περιοχή της Αιγύπτου. Η περιοχή ορίζεται από τον πρώτο καταρράκτη του Νείλου και το σύγχρονο Ασουάν έως και το Λούξορ, εκτείνεται και από τις δύο πλευρές του Νείλου. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή και σαν Ta Shemau που σημαίνει «γη των καλαμιών» αλλά και σαν "γη του κριθαριού". Η σύγχρονη Άνω Αίγυπτος διαιρείτε σε 22 επαρχίες.
Η Άνω Αίγυπτος καλύπτεται από μια εύφορη κοιλάδα που δημιουργείται με τις πλημμύρες του Νείλου. Στην αρχαιότητα η περιοχή είχε πλεόνασμα τροφίμων. Κοντά στην γόνιμη γη υπήρχαν οάσεις που βρίσκονταν στον αρχαίο δρόμο για τα ορυχεία του Σινά. Από ανασκαφές έχει αποδειχτεί ότι η Άνω Αίγυπτος είχε εμπορικές σχέσεις με άλλους λαούς.
Οι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στην Αίγυπτο πριν περίπου 250.000 χρόνια και στην εύφορη περιοχή, επιρρεπή σε πλημμύρες του Νείλου πριν 25.000 χρόνια. Η πρόδρομος της προδυναστικής περιόδου στην Άνω Αίγυπτο είναι γνωστή ως Naqada πολιτισμός.
Κατά την προδυναστική περίοδο της αιγυπτιακής ιστορίας (μέχρι περίπου 3100 π.Χ.), άρχισαν να σχηματίζονται τα πρώτα βασίλεια, αργότερα η Αίγυπτος ήταν χωρισμένη σε άνω και κάτω Αίγυπτος, σε δύο βασίλεια. Ο Φαραώ Μήνης βασιλιάς της Άνω Αιγύπτου ένωσε τη χωρά σε ένα βασίλειο ξεκινώντας μια νέα περίοδο το Παλαιό βασίλειο. Σύμβολο της Άνω Αιγύπτου ήταν ο θεός Σεθ το λευκό στέμμα και ο Λωτός, το οποίο με τον Μήνη ενώθηκε με το ερυθρό στέμμα και τον πάπυρο της Κάτω Αιγύπτου.
Η κύρια πόλη της Άνω Αιγύπτου ήταν η Ιερακόπολις, και προστάτιδα θεά η Νεκχεμπέτ που για σύμβολο της είχε το γεράκι. Το διοικητικό κέντρο όμως ήταν οι Θήβες που μετά την καταστροφή της από τους Ασσύριους έχασε την σημασία της. Την εποχή των Πτολεμαίων σημαντική πόλη της Άνω Αιγύπτου ήταν η Πτολεμαΐδα Ερμία.
Αρτβίν
Το Αρτβίν (τουρκικά: Artvin, αρμενικά: Արդվին, γεωργιανά: ართვინი, εκ παραφθοράς από το βυζαντινό  Αρδάον) είναι πόλη της βορειοανατολικής Τουρκίας, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Άκαμψι, κοντά στα σύνορα με τη Γεωργία. Αποτελεί πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας του διαμερίσματος της Μαύρης Θάλασσας.
Άνω Αίγυπτος
Στην σύγχρονη Αίγυπτο ο τίτλος του πρίγκιπα της Άνω Αιγύπτου χρησιμοποιήθηκε από τους κληρονόμους του Αιγυπτιακού θρόνου. Ακόμα και σήμερα, παρόλο η βασιλεία καταργήθηκε το 1953, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται.
Αρτβίν
Πηγές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Άνω Αίγυπτος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες
Βιογραφία
Ο Κάρλος Αλμπέρτο γεννήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Εντάχθηκε στη Φλουμινένσε σε ηλικία 19 ετών. Αναδείχθηκε από την πρώτη του αγωνιστική περίοδο, όχι μόνο λόγω της εξαιρετικής αντιμετώπισης και της ανάγνωσης του παιχνιδιού, αλλά και για τις ικανότητες ελέγχου της μπάλας, ντρίμπλας και επιθετικού παιχνιδιού, που ήταν αρκετά σπάνια εκείνη την εποχή για έναν αμυντικό. Το 1966, μετακόμισε στη Σάντος, όπου έγινε συμπαίκτης του Πελέ. Το 1974, επέστρεψε στη Φλουμινένσε και βοήθησε την ομάδα να καταλάβει δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα Καμπεονάτο Καριόκα. Το 1977, μετακόμισε στην Φλαμένγκο.
Το 1977, παρά την επιτυχία του στη Βραζιλία, αποφάσισε να μετακομίσει στην Κόσμος της Νέας Υόρκης. Επανενώθηκε με τον φίλο και συμπαίκτη του Πελέ και βοήθησε τον σύλλογο να κατακτήσει δύο συνεχόμενους τίτλους του αμερικάνικου πρωταθλήματος NASL το 1977 και το 1978. Αφού πέρασε ένα χρόνο με την Καλιφόρνια Σερφ, επέστρεψε στον Κόσμο το 1982 όπου κέρδισε τον τρίτο τίτλο του NASL. Έπαιξε το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του στις 28 Σεπτεμβρίου 1982 μεταξύ του Κόσμου και του πρώην συλλόγου του Φλαμένγκο. Σε 119 παιχνίδια κανονικής σεζόν και 26 παιχνίδια πλέι οφ σημείωσε συνολικά 8 γκολ και ήταν πέντε φορές στην καλύτερη ομάδα NASL.
Από το 1964 έως το 1977, ο Κάρλος Αλμπέρτο ​​είχε συμμετάσχει σε 53 διεθνείς αγώνες και σημείωσε 8 γκολ. Έκανε το ντεμπούτο του στις 30 Μαΐου 1964 στην νίκη της Βραζιλία επί της Αγγλίας με 5–1. Αναμενόταν η εμφάνιση του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 αλλά προτιμήθηκε ο πολύπειρος Ντζάλμα Σάντος. Ήταν ο αρχηγός της Βραζιλίας που εξασφάλισε το κύπελλο για τρίτη φορά μετά από μια εντυπωσιακή νίκη επί της Ιταλίας στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 στην Πόλη του Μεξικού. Το γκολ του στον τελικό απέναντι στην Ιταλία θεωρείται ένα από τα καλύτερα γκολ που έχουν σημειωθεί ποτέ στη διοργάνωση και κατά ορισμένους το συνολικά ωραιότερο. Ξεκινώντας σχεδόν από την περιοχή του πέναλτι της Βραζιλίας και αφού συνολικά οκτώ παίκτες της ομάδας άγγιξαν τη μπάλα, ο Πελέ έδωσε στη συνέχεια το τελευταίο πάσα σ'αυτόν για την στείλει με δύναμη στη γωνία των διχτυών. «Συνειδητοποιήσαμε μόνο πόσο όμορφος ήταν το γκολ μετά το παιχνίδι», είπε στο BBC όταν ρωτήθηκε για την κίνηση. «Το συναίσθημα, φυσικά, όταν σκόραρα αυτό το γκολ ήταν απίστευτο, αλλά μετά το παιχνίδι, και ακόμα σήμερα, συνειδητοποιώ πόσο όμορφο και πόσο σημαντικό ήταν αυτό το γκολ γιατί όλοι μιλούν για αυτό». Το 2002, το κοινό του Ηνωμένου Βασιλείου ψήφισε το τέρμα στη 36η θέση στη λίστα των 100 μεγαλύτερων αθλητικών στιγμών. Το 1970 ήταν η μόνη φορά που έπαιξε σε αυτό το επίπεδο. Δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 λόγω τραυματισμού στο γόνατο. Ωστόσο, η ικανότητά του να διαβάζει το παιχνίδι και οι ηγετικές ικανότητές του αντιστάθμισαν την απώλεια του ρυθμού του, βρήκε τη φόρμα που να δικαιολογεί την επανάκληση στην εθνική ομάδα. Το 1977, επελέγη για να ηγηθεί της εθνικής για τα τρία πρώτα προκριματικά παιχνίδια για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, αλλά δεν συμμετείχε στην τελική φάση της διοργάνωσης.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας ακολούθησε καριέρα προπονητή σε πολλούς συλλόγους και εθνικές ομάδες χωρίς αξιοσημείωτη επιτυχία, πλην ενός πρωταθλήματος Βραζιλίας με τη Φλαμένγκο το 1983. Θεωρείται ευρέως ένας από τους καλύτερους βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Ήταν μέλος της καλύτερης ενδεκάδας του 20ού αιώνα,   ενώ το 2004 ονομάστηκε από τον Πελέ στη λίστα FIFA 100 με τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που βρίσκονταν τότε εν ζωή. Το Ιανουάριο του 2013, ο Κάρλος Αλμπέρτο, ονομάστηκε μαζί με άλλους 6 Πρεσβευτές του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Βραζιλία, μαζί με τους: Ρονάλντο, Μπεμπέτο, Μάριο Ζαγκάλο, Αμαρίλντο και τη Μάρτα. Ασχολήθηκε και με την πολιτική διατελώντας μέλος του δημοτικού συμβουλίου στο Ρίο από το 1989 έως το 1993. Πέθανε από έμφραγμα στις 25 Οκτωβρίου 2016.
Τίτλοι
Φλουμινένσε Σάντος Κόσμος Νέας Υόρκης Βραζιλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Κόσμος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα
Γιάνεκ Στέρνμπεργκ
Ο Γιάνεκ Στέρνμπεργκ (γερμανικά: Janek Sternberg, γεννημένος στις 19 Οκτωβρίου 1992) είναι Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός για λογαριασμό της 1. ΦΚ Κάιζερσλαουτερν.
Συλλογική Καριέρα
Στις 21 Ιανουαρίου 2017, ο Στέρνμπεργκ εντάχθηκε στην Φερεντσβάρος.
Τον Μάιο του 2018, η 1. ΦΚ Κάιζερσλαουτερν, προσφάτως υποβιβασθείσα στην 3. Λίγκα, ανακοίνωσε την απόκτηση του Στέρνμπεργκ, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας έως το 2021.
Διεθνής Καριέρα
Ο Στέρνμπεργκ διετέλεσε διεθνής με την Εθνική Γερμανίας στην ηλικιακή κατηγορία U18.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ18 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Ουγγαρίας
Δημήτρης Σεβαστάκης
Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Σάμου (μονοεδρική εκλογική Περιφέρεια) από τις 25 Ιανουαρίου 2015 έως και τις 07 Ιουλίου 2019 με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 2019 δεν συμμετείχε ως υποψήφιος βουλευτής.
Γεννήθηκε το 1960 στη Σάμο και σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Έργα του έχουν εκτεθεί σε μουσεία και καλλιτεχνικούς χώρους. Από το 2000 διδάσκει στη σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και σήμερα είναι αναπληρωτής καθηγητής. Ο πατέρας του ήταν ο συγγραφέας και βουλευτής Αλέξης Σεβαστάκης.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 2014 είναι συντονιστής του τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ.
Εξελέγη βουλευτής Σάμου με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Σάμου
Φυσικές επιστήμες
thumb|right|310px|Οι φυσικές επιστήμες ερευνούν για να κατανοήσουν πώς ο κόσμος και το [[σύμπαν γύρω μας λειτουργούν. Υπάρχουν πέντε (5) κύριες φυσικές επιστήμες: 1) Χημεία (κέντρο), 2) Αστρονομία, Γεωεπιστήμες, Φυσική και Βιολογία (δεξιόστροφα από πάνω αριστερά).]]
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
thumb|right|200px|«Το Εγώ δεν είναι έντονα διαχωρισμένο από το Εκείνο καθώς το χαμηλότερο μέρος του συγχωνεύεται σε αυτό... αλλά το απωθημένο συγχωνεύεται και αυτό στο Εκείνο και είναι αποκλειστικά μέρος του. Το απωθημένο διαχωρίζεται από το Εγώ από τις αντιστάσεις της απώθησης, μπορεί να επικοινωνήσει όμως με το Εγώ μέσω του Εκείνου.» ([[Σίγκμουντ Φρόυντ, 1923)]]Το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ (λατ. Id, Ego, Superego, ) είναι οι τρεις συνιστώσες του μοντέλου  για τη δομή του ανθρωπίνου ψυχικού οργάνου στα πλαίσια της δεύτερης τοπικής θεωρίας του Σίγκμουντ Φρόυντ. Σύμφωνα με αυτό το δομικό μοντέλο το Εκείνο αντιπροσωπεύει τα κίνητρα, τα ένστικτα και τις βιολογικές ανάγκες του ατόμου και κατά συνέπεια είναι έμφυτο, το Εγώ αποτελεί το λογικό μέρος που αν και δεν είναι έμφυτο, αναπτύσσεται και καλλιεργείται με την επίδραση της συσσωρευμένης εμπειρίας και τέλος το Υπερεγώ αντιπροσωπεύει όλες τις θετικές ηθικές και κοινωνικές αξίες του ατόμου, αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο την ηθική συνείδηση.
Φυσικές επιστήμες
Ως φυσικές επιστήμες (αγγλικά: natural science = «επιστήμη της φύσης») νοοούνται οι Επιστήμες που μελετούν, με σκοπό να περιγράψουν, να προβλέψουν και να κατανοήσουν, τα φυσικά φαινόμενα. Στις επιστήμες της φύσης, οι υποθέσεις πρέπει να ορίζονται επιστημονικά για να θεωρούνται επιστημονικές θεωρίες. Η εγκυρότητα, η ακρίβεια και κοινωνικοί μηχανισμοί διασφαλίζουν ποιοτικό έλεγχο, έχοντας, επίσης, ως ομότιμα κριτήρια την επαναληψιμότητα των ευρημάτων, ανάμεσα σε άλλα κριτήρια και μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για το σκοπό αυτό.
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Το Εκείνο ή Προεγώ
Το Εκείνο είναι μια συλλογική ονομασία για τις βιολογικές ανάγκες και ενορμήσεις του ατόμου. Λειτουργεί με την αρχή της ευχαρίστησης με απώτερο σκοπό (όπως υποδεικνύει και το όνομα) την απομάκρυνση του πόνου και την εκπλήρωση των ενστίκτων του ατόμου.
Φυσικές επιστήμες
Οι φυσικές επιστήμες αρχικά διαχωρίζονται στους ακόλουθους πέντε κύριους (4) κλάδους :
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Το Εκείνο ή Προεγώ
Ο Σίγκμουντ Φρόυντ έλεγε πως:
Φυσικές επιστήμες
Όλοι αυτοί οι κλάδοι έχουν πολλές παραπέρα υποδιαιρέσεις. Στην αναλυτική παράδοση της Δυτικής Κοινωνίας, οι εμπειρικές και ιδιαίτερα οι φυσικές επιστήμες χρησιμοποιούν εργαλεία, από προηγούμενα υπάρχουσες επιστήμες, όπως τα Μαθηματικά και τη Λογική, μετατρέποντας φυσικές πληροφορίες, μέσω μετρήσεων, σε αριθμούς - δεδομένα, από τους οποίους μπορούν να εξαχθούν πιο ξεκάθαρα συμπεράσματα για τους «φυσικούς νόμους». Η Ιστορία και οι Ανθρωπιστικές επιστήμες επίσης χρησιμοποιούν τέτοιες μεθόδους, αλλά βασίζονται περισσότερο σε ποιοτική έρευνα, και αυτό τις κάνει να αποκαλούνται μερικές φορές «μαλακές επιστήμες» (soft sciences), ενώ οι φυσικές επιστήμες που δίνουν έμφαση στα ποσοτικά δεδομένα, που η έρευνά τους παράγει, δοκιμάζει και επιβεβαιώνει, μέσω της επιστημονικής μεθόδου, μερικές φορές αποκαλούνται «σκληρές επιστήμες».
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Το Εκείνο ή Προεγώ
Το Εκείνο είναι έμφυτο, το έχουμε κατά τη γέννηση και είναι αυτό που στην πορεία εξελίσσεται σε ένα δομημένο Εγώ.
Φυσικές επιστήμες
Οι σύγχρονες φυσικές επιστήμες επέτυχαν πιο κλασσικές προσεγγίσεις στη Φυσική Φιλοσοφία, που έχει τις ρίζες τις (κυρίως) στην Αρχαία Ελλάδα. Ο Γαλιλαίος Γαλιλέι, ο Ρενέ Ντεκάρτ, ο Σερ Φράνσις Μπέικον και ο Ισαάκ Νεύτων διαπραγματεύτηκαν τα ωφελήματα χρησιμοποιώντας προσεγγίσεις που περιείχαν περισσότερους μαθηματικούς, αλλά και πειραματικούς μεθοδικούς τρόπους. Παρόλα αυτά, φιλοσοφικές προοπτικές, εικασίες και προϋποθέσεις, συχνά παραβλέφθηκαν και παρέμειναν προαπαιτούμενα στις φυσικές επιστήμες. Συστηματική συλλογή δεδομένων, που συμπεριλαμβάνει την ερευνητική επιστήμη, επέτυχε να ενσωματωθεί, ως μεθοδολογία, στις φυσικές επιστήμες, τουλάχιστον από το 16ο αιώνα, περιγράφοντας και ταξινομώντας φυτά, ζώα, ορυκτά και άλλα. Ακόμη και στις μέρες μας, η ιστορία των φυσικών επιστημών προτείνουν τις παρατηρησιακές περιγραφές, στοχεύοντας σε δημοφιλή ακροατήρια.
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Το Εκείνο ή Προεγώ
Ο Φρόυντ πίστευε πως ένα νεογέννητο παιδί είναι "καθαρό Εκείνο", υποκινείται δηλαδή μονάχα από τα ένστικτά του, και θέλει να καλύψει τις βιολογικές του ανάγκες με οποιονδήποτε τρόπο.
Φυσικές επιστήμες
Αναφορές, παρατηρήσεις και σημειώσεις
*
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Το Εκείνο ή Προεγώ
Σύμφωνα με τον Φρόυντ το Εκείνο αποτελείται από δύο βασικές ενορμήσεις, την καταστροφική ενόρμηση που την ονόμαζε θάνατος η οποία είναι η ασυνείδητη επιθυμία μας να πεθάνουμε καθώς ο θάνατος θα μας απελευθέρωνε από τις δυσκολίες της ζωής, σε αυτή την ενόρμηση ο Φρόυντ πρόσεξε πως οι άνθρωποι για να την εκπληρώσουν καταφεύγουν σε ναρκωτικά, μυθοπλασία ακόμα και σε εγκληματικές ενέργειες καθώς πολλές φορές αυτή η ενόρμηση παρουσιάζεται με έντονη επιθετικότητα. Η δεύτερη ενόρμηση είναι η σεξουαλική ενόρμηση που την ονόμαζε έρως η οποία είναι αυτή που λειτουργεί με βάση την αρχή της ευχαρίστησης και σκοπός της είναι η ευχαρίστηση και η διατήρηση της ζωής.
Έρως
Ο Φρόυντ έβλεπε όλη την ανθρώπινη συμπεριφορά υποκινούμενη από ενορμήσεις και ένστικτα, που με τη σειρά τους είναι οι νευρολογικές παραστάσεις των φυσικών αναγκών. Αρχικά αναφερόταν σε αυτά με τον όρο "βασικά ένστικτα". Αυτά διαιωνίζουν τη ζωή του ατόμου με το να τον παρακινούν να ψάξει για φαγητό και νερό αλλά επίσης διαιωνίζουν τη ζωή του είδους με το να τον παρακινούν να έχει σεξουαλική επαφή. Αυτό το ένστικτο για τη διατήρηση της ζωής και την αναζήτηση ευχαρίστησης ο Φρόυντ το ονόμασε «Έρως». Την παρακινητική ενέργεια αυτών των ενστίκτων που υποκινούν τον ψυχισμό μας, τα ονόμαζε ο Φρόυντ, λίμπιντο (λατ. Libido), από τη λατινική λέξη για την επιθυμία.
Η κλινική εμπειρία του Φρόυντ τον έκανε να βλέπει το σεξ ως την πιο σημαντική ανάγκη στη δυναμική του ψυχισμού σε σχέση με τις υπόλοιπες. Για αυτόν τον λόγο ο όρος "λίμπιντο" έχει φτάσει να σημαίνει, όχι απλά μια οποιαδήποτε ανάγκη ή ένστικτο, αλλά τη σεξουαλική ενόρμηση του ατόμου.
Λάντογκα
Βρίσκεται σε υψόμετρο 4 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το μέγιστο μήκος της (από Β προς Ν) είναι 219 χλμ. και το μέγιστο πλάτος της (από Α προς Δ) είναι 138 χλμ. (μέσο πλάτος 83 χλμ.). Το μέσο βάθος της ανέρχεται σε 51 μ. Τα βαθύτερο σημείο της βρίσκεται στα ΒΔ, με βάθος τα 230 μ. Ο όγκος των υδάτων που βρίσκονται στη λίμνη, ανάλογα με την εποχή, φθάνει μέχρι και 910 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Το 85% αυτών των υδάτων προέρχεται από τις 50.000 μικρές λίμνες και τους 3.500 ποταμούς (προσμετρώνται μόνο όσοι ξεπερνούν σε μήκος τα 10 χιλιόμετρα) που βρίσκονται στην τεράστια λεκάνη απορροής της (276.000 τ.χλμ). 13% προέρχεται από τη βροχόπτωση και το υπόλοιπο 2% από υπόγεια ύδατα.
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Θάνατος
Αργότερα στη ζωή του ο Φρόυντ άρχισε να βλέπει πως το ένστικτο της ζωής δεν αρκούσε. Καθώς η λίμπιντο είναι ένα ζωντανό πράγμα, η αρχή της ευχαρίστησης μας προκαλεί την ανάγκη να είμαστε σταθεροί, ευχαριστημένοι, γαλήνιοι και να μην έχουμε περισσότερες ανάγκες. Ο Φρόυντ άρχισε να πιστεύει πως "κάτω" και "δίπλα" από τα ένστικτα ζωής υπήρχε το ένστικτο του θανάτου το οποίο ονόμαζε «Θάνατος». Άρχισε επίσης να υποστηρίζει πως κάθε άτομο έχει ασυνείδητη επιθυμία να πεθάνει.
Λάντογκα
Οι κυριότεροι ποταμοί που εκβάλλουν στη λίμνη είναι οι ακόλουθοι (σε παρένθεση η απορροή κυβικών μέτρων ύδατος ανά δευτερόλεπτο):
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Θάνατος
Αυτή η ιδέα για πολλούς φαίνεται περίεργη και απορρίφθηκε ακόμα και από πολλούς μαθητές του Φρόυντ. Ο ίδιος όμως υποστήριζε πως υπάρχει περισσότερος πόνος απ' ό,τι απόλαυση στη ζωή και ο θάνατος μας υπόσχεται απελευθέρωση από αυτόν.
Λάντογκα
Με τη σειρά της η Λάντογκα τροφοδοτεί τον ποταμό Νέβα, ο οποίος διαγράφει πορεία 74 χλμ. μέχρι να εκβάλει στη Βαλτική.
Στη λίμνη απαντώνται πλούσιοι πληθυσμοί ψαριών, καθώς και ένα ενδημικό είδος φώκιας με την ονομασία φώκια της Λάντογκα.
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Θάνατος
Τα καθημερινά στοιχεία του ενστίκτου του θανάτου είναι στην επιθυμία μας για γαλήνη, για αποφυγή ευχαρίστησης, η χρήση του αλκοόλ και ναρκωτικών, η επιθυμία μας να καταφεύγουμε σε δραστηριότητες για να ξεχάσουμε την καθημερινότητα όπως να διαβάζουμε βιβλία ή να βλέπουμε ταινίες και επίσης η έντονη επιθυμία μας για ξεκούραση και ύπνο. Μερικές φορές αυτό το ένστικτο αναδύεται ως αυτοκτονία ή αυτοκτονικοί ιδεασμοί και ο Φρόυντ υποστήριξε πως πολλές φορές μεταφέρεται από τον εαυτό μας στους άλλους σε μορφή θυμού, δολοφονίας και καταστροφής.
Λάντογκα
Ιστορία
thumb|right|200px|Πέτρινο φρούριο του 12ου αι. στη Στάραγια Λάντογκα. Η ρωσική κυριαρχία επί ολόκληρης της Λάντογκα οριστικοποιήθηκε μόλις το 1945. Μέχρι τότε ο έλεγχός της (ή τμημάτων της) ήταν αντικείμενο συγκρούσεων, αρχικά ανάμεσα στους ρώσους και τους σουηδούς και πολύ αργότερα μεταξύ ρώσων και φινλανδών.
Κατά το 9ο και 10ο αι. η λίμνη έπαιξε σπουδαίο ρόλο στο εμπόριο των βίκινγκ με τους βυζαντινούς (Εμπορική Οδός Βαράγγων - Ελλήνων). Εκείνη την εποχή οι Βάραγγοι ίδρυσαν στις εκβολές του Βόλχοβ έναν εμπορικό σταθμό με το όνομα της λίμνης (νυν Στάραγια Λάντογκα), τον οποίο εν συνεχεία χρησιμοποίησαν ως προπύργιο για την επέκτασή τους προς το εσωτερικό και την κυριαρχία τους επί των σλάβων και φίννων (Κράτος των Ρως).
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Το Εγώ
Το Εγώ διέπεται από την αρχή της πραγματικότητας και σκοπός του είναι να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του Εκείνου λαμβάνοντας υπόψιν τους περιορισμούς της πραγματικότητας.
Λάντογκα
Ιστορία
Στον ύστερο μεσαίωνα, η ανάγκη για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής τροφοδοτεί των ανταγωνισμό μεταξύ της Σουηδίας και της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, η οποία ιδρύει στο στόμιο του Νέβα το κάστρο - πόλη Όρεσεκ (1300). Την ίδια περίοδο ιδρύθηκε η Μονή Βαλαάμ σε μία συστάδα νησιών στο βόρειο τμήμα της Λάντογκα, ως τελευταίος προμαχώνας της ορθοδοξίας κατά των καθολικών σουηδών. Η μονή υπάρχει μέχρι σήμερα και είναι το σημαντικότερο αξιοθέατο της λίμνης, ενώ γενικά το βόρειο τμήμα της λίμνης αποκαλείται καταχρηστικά Αρχιπέλαγος Βαλαάμ.
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Το Εγώ
Το Εγώ αποτελεί το οργανωμένο μέρος της προσωπικότητας και περιλαμβάνει βασικές λειτουργίες, όπως η εκτίμηση των διαφόρων καταστάσεων, ο έλεγχος της πραγματικότητας, η κρίση, η συμβιβαστικότητα, η ανεύρεση λύσεων στα διάφορα προβλήματα κλπ. Το Εγώ ξεχωρίζει τι είναι πραγματικό, μας βοηθάει να ξεχωρίζουμε τις σκέψεις μας και να τις κατανοήσουμε.
Λάντογκα
Ιστορία
Κατά την πολιορκία του Λένινγκραντ από τα ναζιστικά στρατεύματα (Β' Π.Π.), η Λάντογκα υπήρξε επί ενάμιση χρόνο η μοναδική οδός ανεφοδιασμού των πολιορκημένων κατοίκων της μεγαλούπολης από το ρωσικό στρατό - με πλοία το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, με καμιόνια πάνω στην παγωμένη επιφάνειά της το χειμώνα και την άνοιξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Ρωσίας
Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
Το Εγώ
Σύμφωνα με τη θεωρία του Φρόυντ το Εγώ παρεμβάλλεται ανάμεσα στις ενορμήσεις του εκείνο και τις απαγορεύσεις ή προσταγές του υπερεγώ και προσπαθεί να εναρμονίσει τις συγκρούσεις που απορρέουν από αυτές σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος. Ο κύριος σκοπός του είναι να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του Εκείνο αλλά πάντοτε λαμβάνοντας υπόψιν την ασφάλεια του ατόμου.
Όταν μια επιθυμία του Εκείνο είναι αντίθετη στην πραγματικότητα, στους κοινωνικούς και ηθικούς κανόνες και κυρίως αντίθετη στις επιθυμίες του Υπερεγώ το οποίο το τιμωρεί συνεχώς με αισθήματα ντροπής, ενοχής κλπ τότε το Εγώ αναπτύσσει διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς για να μπορέσει να αντεπεξέλθει. Οι αμυντικοί μηχανισμοί δεν αναπτύσσονται ευθέως ή συνειδητά και πάντα ενεργοποιούνται όταν μια κατάσταση είναι επικίνδυνη για την «αρμονία» των τριών ψυχικών τμημάτων.
Το Υπερεγώ
Το Υπερεγώ στοχεύει στην τελειότητα και αποτελείται από ένα οργανωμένο μέρος της προσωπικότητας, κυρίως ασυνείδητο.
Το Υπερεγώ μπορεί να θεωρηθεί ως μια συνείδηση που τιμωρεί το άτομο με συναισθήματα ενοχής όταν το άτομο λειτουργεί με μη κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους. Το Υπερεγώ είναι το αντίθετο του εκείνο γιατί αποζητά να λειτουργεί το άτομο με έναν κοινωνικά αποδεκτό τρόπο ενώ το Εκείνο θέλει μόνο να ικανοποιήσει τις ενορμήσεις του. Συνεπώς όπως αναφέραμε λειτουργεί ως συνείδηση η οποία μας κρατάει μακριά από αντικοινωνικές συμπεριφορές και από διάφορα ταμπού.
Το αναπτύσσουμε στα αρχικά χρόνια της ζωής μας κατά τη διάρκεια του οιδιπόδειου συμπλέγματος και ολοκληρώνεται σε πιο ώριμη ηλικία, αρχικά από τους γονείς μας στη συνέχεια από δασκάλους, συγγενείς, φίλους κ.λπ. Αποτελείται από όλους τους ηθικούς κανόνες που έχουμε μάθει είτε μέσω τιμωριών ή μέσω επιβραβεύσεων από ορισμένες κινήσεις και πράξεις μας. Το Υπερεγώ αποτελείται από δύο υποθετικά τμήματα: το καθαυτό υπερεγώ ή συνείδηση, που αποτελεί τον κριτικό έλεγχο του ατόμου και το Ιδεώδες του Εγώ, που περιλαμβάνει τις ηθικές, θρησκευτικές, κοσμοθεωριακές και λοιπές αξίες του ατόμου, τα ιδεώδη, τα ιδανικά και τις φιλοδοξίες του.
Η αρμονική συνεργασία του εκείνου, του εγώ και του υπερεγώ χαρακτηρίζει τη λειτουργία του καλά προσαρμοσμένου ανθρώπου. Αντίθετα, η συμπεριφορά του νευρωτικού, ψυχωτικού ή διαταραγμένου στον χαρακτήρα ή προσωπικότητα ατόμου μπορεί να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα της διαταραχής της δυναμικής ισορροπίας των τμημάτων αυτών της προσωπικότητας.
Σημειώσεις
α. Οι όροι αποτελούν αποδόσεις των γερμανικών ουσιαστικοποιημένων προσωπικών αντωνυμιών Es, Ich και Uber-Ich που απαντούν στις πρωτότυπες εκδόσεις του θεωρητικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχαναλυτική ορολογία
Svjesno ja
Ντιρλαντά
Ιστορία
Το παραδοσιακό τραγούδι Ντιρλαντά το τραγουδούσαν στα σφουγγαράδικα. Ιδιαίτερα το τραγουδούσαν στους δύτες, όταν ανέβαιναν από τις καταδύσεις, για να τους κρατήσουν ξύπνιους, και να σιγουρευτούν ότι δεν τους χτύπησε η νόσος των δυτών. Το 1969 ο Διονύσης Σαββόπουλος περιέλαβε το τραγούδι στο δίσκο του Το περιβόλι του τρελού (Lyra). Αργότερα ξέσπασε δικαστική διαμάχη καθώς ο Παντελής Γκίνης επέμενε ότι το τραγούδι ήταν δικό του. Στις 27 Οκτωβρίου του 1970, ο εισαγγελέας έδωσε τέλος στη διένεξη αποφαινόμενος ότι το διαφιλονικούμενο τραγούδι είναι δημοτικό, καθότι υπήρξανε μάρτυρες, μεταξύ των οποίων και ο Γιάννης Παπαϊωάννου, που επιβεβαίωσαν ότι το τραγούδι το γνώριζαν πολλά χρόνια πριν την κυκλοφορία του.