cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιπποκράτης Σαββούρας
Δικτατορία - Αντίσταση
Με την επικράτηση της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 δημιούργησε την ένοπλη φιλομοναρχική αντιστασιακή οργάνωση «Κίνημα Εθνικής Αντίστασης» (Κ.Ε.ΑΝ) με το ψευδώνυμο «Στρατηγός Ακρίτας», η οποία σκορπούσε προκηρύξεις και τοποθέτησε πάνω από 70 βόμβες διαμαρτυρίας, χωρίς να αποσκοπεί σε τραυματισμούς ανθρώπων. Επίσης, επιχείρησε απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Συνελήφθη, βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, και εκτοπίστηκε για δύο χρόνια στη Σαμοθράκη και άλλα δύο στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας.
Βουλευτής Ν. Δημοκρατίας
Στις εκλογές του 1974 ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθήνας (Υπόλοιπο πρώην Δήμου Αθηναίων) και εξελέγη για πρώτη και μοναδική φορά βουλευτής με 12.882 ψήφους. Όμως παρέμεινε πιστός στις φιλομοναρχικές απόψεις του, παρά το αρνητικό για το βασιλικό πολίτευμα αποτέλεσμα που προέκυψε στο δημοψήφισμα του 1974. Ήταν μέλος φιλοβασιλικής οργάνωσης και το 1976 στο σπίτι του ανακαλύφθηκε μεγάλο οπλοστάσιο, με αποτέλεσμα να διαγραφεί από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στις 13 Ιανουαρίου 1976 και να αρθεί η βουλευτική του ασυλία. Στη δίκη που ακολούθησε τον υπερασπίστηκαν πολιτικοί και δημοσιογράφοι από όλο το κομματικό φάσμα, όπως ο Γεώργιος Μαύρος, ο Ιωάννης Ζίγδης, ο Παύλος Μπακογιάννης, ο Αλέκος Παναγούλης, ο Μανώλης Μπαντουβάς κ.ά., όχι τόσο για το οπλοστάσιο που διατηρούσε όσο για την αγωνιστική αντιδικτατορική του δράση.
Πολιτευτής και δημοτικός σύμβουλος
Μετά τη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία η πολιτική του καριέρα ακολούθησε φθίνουσα πορεία. Δεν κατάφερε να εκλεγεί ξανά βουλευτής, αφού συμμετείχε στις εκλογές είτε ως ανεξάρτητος είτε ως υποψήφιος μικρών κομμάτων πάντα στη Β΄ Αθήνας. Στις εκλογές της 20ης Νοεμβρίου 1977 κατήλθε ως ανεξάρτητος επικεφαλής του κόμματος «Εθνική Αναγέννηση». Στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981 ήταν υποψήφιος με το Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη.
Το 1989 επιστρέφει στη Νέα Δημοκρατία, επί προεδρίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και κατεβαίνει δύο φορές υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου-Λήμνου στις εκλογές της 18ης Ιουνίου και της 5ης Νοεμβρίου 1989, χωρίς να εκλεγεί. Στις εκλογές της 8ης Απριλίου 1990 είναι υποψήφιος στη Β΄ Αθήνας, όπως και στις δύο επόμενες, της 10ης Οκτωβρίου 1993 και της 22ας Σεπτεμβρίου 1996.
Στη συνέχεια ασχολείται με την τοπική αυτοδιοίκηση και εκλέγεται δύο φορές δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος στο Παλαιό Φάληρο, το 1994 και το 1998. Το 2002, μετά την άρνηση του Κώστα Καραμανλή να του δώσει το χρίσμα του κόμματος ως υποψηφίου Δημάρχου Π. Φαλήρου, αποχωρεί από τη Νέα Δημοκρατία και προσχωρεί στον ΛΑ.Ο.Σ. του Γιώργου Καρατζαφέρη. Στις δημοτικές εκλογές του 2010, κατέβηκε υποψήφιος δήμαρχος στο Π.Φάληρο όπου και εκλέχτηκε ανεξάρτητος με το συνδυασμό Φαληρικός Συναγερμός. Τον Ιούνιο του 2012 τέθηκε σε αργία για εκκρεμότητες του με τη δικαιοσύνη.
Ήταν τρεις φορές υποψήφιος βουλευτής του κόμματος στη Β΄ Αθηνών στις εκλογές της 7ης Μαρτίου 2004, της 16ης Σεπτεμβρίου 2007, στις οποίες έλαβε 4.063 σταυρούς και της 4ης Οκτωβρίου 2009, χωρίς και πάλι να εκλεγεί.
Το 2010 αποφάσισε να επανιδρύσει προσωπικό κόμμα με την επωνυμία «Κίνημα Εθνικής Αντίστασης» (Κ.Ε.ΑΝ), προσανατολισμένο στις αρχές του πατριωτισμού και του εθνικισμού.
Συγγραφική δραστηριότητα
μικρογραφία|Κάστρο κότσινα. Το άγαλμα της θρυλικής Μαρούλας που φιλοτέχνησε ο Ιπποκράτης Σαββούρας Ο Ιπποκράτης Σαββούρας έχει εκδώσει δύο βιβλία και υπήρξε εκδότης τοπικών εφημερίδων
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Έλληνες κτηνίατροι Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Καστελφράνκο Βένετο
Το Καστελφράνκο Βένετο (ιταλικά: Castelfranco Veneto, βενετικά: Casteło ) είναι πόλη και κοινότητα που ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Βένετο της Ιταλίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας και αποτελεί μέρος της επαρχίας του Τρεβίζο, σε απόσταση περίπου 25 χιλιομέτρων δυτικά από την ομώνυμη πόλη. Εκτείνεται σε συνολική έκταση 50 τετρ. χιλιομέτρων και ο πληθυσμός ολόκληρης της κοινότητας πλησιάζει τους 33.000 κατοίκους (2005). Αξιοσημείωτο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η παλαιά πόλη και ειδικότερα τα τείχη της, χτισμένα το 1199, καθώς και το μεσαιωνικό κάστρο του Καστελφράνκο. Αποτελεί τον τόπο γέννησης του ζωγράφου Τζορτζόνε (1477-1510), ενώ ο καθεδρικός ναός της πόλης (Duomo di San Liberale), βασισμένος σε σχέδια του Φραντσέσκο Μαρία Πρέτι, ξεχωρίζει για το ιερό του, το οποίο περιλαμβάνει μία από τις πιο γνωστές θρησκευτικές συνθέσεις του, που φέρει τον τίτλο Παναγία με το θείο βρέφος και τους Αγίους Φραγκίσκο και Ελευθέριο (περ. 1504).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
168 Σίβυλλα
Η Σίβυλλα (Sibylla) είναι πολύ μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,94. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομά του από τις Σίβυλλες της αρχαιότητας. Η Σίβυλλα ανήκει στην «Οικογένεια της Κυβέλης», μία οικογένεια αστεροειδών που κινείται στα εξωτερικά όρια της Κύριας Ζώνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιβυλλα
Λόγκι (δορυφόρος)
Ο Λόγκι (αγγλικά: Loge) ή Κρόνος XLVI (Saturn XLVI) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψη του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 26 Ιουνίου του 2006, μετά από έρευνες που έγιναν μεταξύ του Ιανουαρίου και του Απριλίου του 2006 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2006 S 5.
Η διάμετρος του είναι περίπου 6 χιλιόμετρα, η μέση απόσταση της τροχιάς του από τον Κρόνο είναι 23.142.000 χλμ. και η περίοδος περιφοράς του 1.314,364 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 166,5° με την Εκλειπτική (165,3° προς τον Ισημερινό του Κρόνου), κινούμενος σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα 0,1390.
Τον Απρίλιο του 2007, πήρε το όνομά του από τον Λόγκι, έναν γίγαντα της φωτιάς από την Σκανδιναβική μυθολογία, γιο του Φόρντζοτ (Fornjót). (ο Λόγκι συχνά μπερδεύεται με τον θεό Λόκι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Λαζαράδες Κοζάνης
Οι Λαζαράδες είναι χωριό του νομού Κοζάνης που απέχει 46 χιλιόμετρα από την πόλη της Κοζάνης.
Ανήκει στο δήμο Καμβουνίων και έχει 152 κατοίκους (απογραφή 2001), οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία (περίπου 100 μόνιμοι). Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα στο Τρανόβαλτο και την Ελάτη.
Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, στις 9 Οκτωβρίου 1912 έγινε η μάχη των Λαζαράδων: νικητήρια μάχη του Ελληνικού απελευθερωτικού στρατού ενάντια στα τουρκικά στρατεύματα. Οι απώλειες του ελληνικού στρατού στη μάχη των Λαζαράδων έφτασαν τους 150 νεκρούς και τραυματίες. Το 1913 το χωριό προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Ελλάδος.
Σύμφωνα με το Ελληνικό προξενείο στην Ελασσόνα το 1904, στο χωριό ζουν 180 Έλληνες Χριστιανοί, ενώ τον ίδιο αριθμό συναντάμε και το 1910 σε στατιστικά στοιχεία από την Αθήνα.
Κάθε χρόνο στις 9 Οκτωβρίου οργανώνεται εορτασμός στο μνημείο της μάχης των Λαζαράδων, όπου συμμετέχουν όλες οι διοικητικές, στρατιωτικές και εκκλησιαστικές αρχές του τόπου.
Η ενοριακή Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου κτίστηκε το 1857, ενώ η κτητορική επιγραφή του νάρθηκα φέρει τη χρονολογία 1883. Οι εικόνες του τέμπλου αναγράφουν χρονολογία 1858 ή 1871 και οι τοιχογραφίες χρονολογούνται από το 1900.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Sad but True
To Sad but True είναι τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Metallica, το 1991. Το κομμάτι γράφτηκε από τους Τζέιμς Χέτφιλντ και Λαρς Ούλριχ. Το κομμάτι κυκλοφόρησε και σε single, το οποίο μπήκε, κατά το 1993, σε αρκετά charts, φτάνοντας και το νούμερο 1 στα φινλανδικά. Στα νορβηγικά έφτασε έως το νούμερο 5, ενώ μπήκε και στα αμερικανικά Billboard Hot 100, φτάνοντας έως την 98η θέση.
Μάχη της Οκινάουα
Η Μάχη της Οκινάουα (31 Μαρτίου – 22 Ιουνίου 1945, γνωστή και σαν «Επιχείρηση Παγόβουνο») είναι πολεμική σύγκρουση που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π. στο πλαίσιο των εχθροπραξιών του Ειρηνικού Ωκεανού, στο ομώνυμο νησί της Ιαπωνίας, μεταξύ ναυτικών  - αποβατικών και αεροπορικών δυνάμεων των ΗΠΑ, τις οποίες ενίσχυσαν και Βρετανικές μονάδες από τη μία και Ιαπωνικών στρατιωτικών  τμημάτων με τη βοήθεια αεροπορίας αλλά και Ιαπώνων πολιτών, από την άλλη. Η μάχη (που ήταν επιτυχής για τις Αμερικανικές δυνάμεις) έληξε ύστερα από 82 ημέρες (καθώς διήρκεσε από την άνοιξη έως το καλοκαίρι του 1945) και ήταν ιδιαίτερα αιματηρή, με τις απώλειες των Ιαπώνων να είναι υπέρ-δεκαπλάσιες από εκείνες των δυτικών συμμάχων.
Υπόβαθρο
Με τον πόλεμο στην Ευρώπη να πλησιάζει στο τέλος του, οι Ιάπωνες σύμμαχοι του Άξονα δεν έδειχναν διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τις εχθροπραξίες κατά τους πρώτους μήνες του 1945, ενώ από τη μεριά τους, οι ΗΠΑ υποχρεώνονταν να δαπανούν τεράστια χρηματικά ποσά, στρατιωτικό υλικό και εκατοντάδες χιλιάδων στρατιώτες σε ενεργή υπηρεσία, ώστε να βρίσκονται σε συνεχή δράση απέναντι σε μία παραδοσιακή στρατιωτική δύναμη της οποίας το σθένος και η αίσθηση του καθήκοντος ήταν υπεράνω κάθε άλλης υποχρέωσης. Ο Ιάπωνας Αυτοκράτορας φαινομενικά ήταν ουδέτερος όσον αφορά στις αποφάσεις που λαμβάνονταν για τη συνέχιση του πολέμου, ωστόσο τόσο εκείνος, όσο και το Αυτοκρατορικό Γενικό Επιτελείο επέμεναν στην παράταση της αντίστασης κατά των προελαύνοντων Αμερικανικών μονάδων, που απειλούσαν με πλήρη κατάκτηση το Ιαπωνικό ναυτικό συγκρότημα.
Απόβαση στην Οκινάουα
Έπειτα από την αίσια για τους Αμερικανούς έκβαση της μάχης στην Ίβο Τζίμα και την κατάληψή της, η Οκινάουα ήταν το τελευταίο προπύργιο των Ιαπώνων πριν από την πρωτεύουσά τους,  Τόκιο, που ήταν αποφασισμένοι να προστατεύσουν μαχόμενοι μέχρις εσχάτων. Οι Αμερικανοί έκριναν πως μία αποβατική επιχείρηση στο νησί θα ήταν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να εξουδετερώσουν την άμυνα των Ιαπώνων και έτσι, να τους υποχρεώσουν σε συνθηκολόγηση. Συγκέντρωσαν, για το σκοπό αυτό, μία τεράστια δύναμη συνολικά 548.000 ανδρών (5πλάσια από εκείνη των Ιαπώνων), αποτελούμενη από τη 10η Αμερικανική Στρατιά (Πεζικό – Καταδρομείς) υπό το στρατηγό Σάιμον Μπόλιβαρ Μπούκνερ, έναν στόλο επίθεσης (1.320 πλοίων κάθε τύπου), με επικεφαλής το ναύαρχο Ρέημοντ Α. Σπρούανς και μοίρες βαρέων βομβαρδιστικών της Αεροπορίας του Ναυτικού και των Πεζοναυτών. Το γενικό πρόσταγμα όλων των αμφίβιων μονάδων ανατέθηκε στο ναύαρχο Ρίτσμοντ Λ. Τέρνερ. Επιπλέον, τους Αμερικανούς ενίσχυσε μία Βρετανική ναυτική μοίρα (αποτελούμενη από σκάφη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας δηλαδή στελεχωμένα με πληρώματα Βρετανών, Καναδών, Αυστραλών και Νεοζηλανδών ναυτών) υπό τον αντιναύαρχο σερ Μπέρναρντ Ρόουλινγκ. Απέναντί τους είχαν περίπου 110.000 Ιάπωνες και πιο συγκεκριμένα την 32η Αυτοκρατορική Στρατιά του στρατηγού Μιτσούρου Ουσιζίμα που ήταν ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου και επικεφαλής της άμυνας, την 62η Μεραρχία Πεζικού (76.000 άνδρες) του στρατηγού Τακέο Φουγιόκα, την 24η Μεραρχία υπό το στρατηγό Σεν Αμανίγια, την 44η Μικτή Αυτόνομη Ταξιαρχία, ναυτική δύναμη (3.500 ναυτών και 7.000 πολιτοφυλάκων) του αντιναυάρχου Μινόρου Ότα, καθώς και 20.000 οπλισμένους πολίτες (το νησί είχε τότε μισό εκατομμύριο κατοίκους). Όσον αφορά στον αέρα, μεταξύ των περίπου 10.000 αεροπόρων (υπό τις διαταγές του αντιναυάρχου Ματόμε Ουγκάκι) υπήρχαν διαθέσιμοι και αποφασισμένοι να θυσιαστούν, πέφτοντας με τα σκάφη τους πάνω στον αντίπαλο, αρκετοί πιλότοι αυτοκτονίας («καμικάζε»).
Συγκρούσεις και απώλειες
Οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν με μία προπαρασκευαστική επιχείρηση των Αμερικανών, που σημειώθηκε στις 26 Μαρτίου 1945. Ακολούθως, με έναρξη την 31 Μαρτίου εξαπολύθηκε η κύρια επίθεση με συντονισμένη δράση ναυτικού και αεροπορίας. Η αντίσταση των Ιαπωνικών μονάδων ήταν εξαιρετικά πεισματική, με αποτέλεσμα συνολικά 155.000 νεκρούς και των δύο πλευρών. Οι αμυνόμενοι είχαν 142.058 θύματα, εκ των οποίων σχεδόν 42.000 ήταν πολίτες. Έχασαν επίσης, 7.830 αεροσκάφη, ενώ ολόκληρο το Γεικό τους Επιτελείο αυτοκτόνησε μετά τη διαπίστωση, στα μέσα Ιουνίου, ότι η μάχη είχε χαθεί. Από τη μεριά τους, οι Αμερικανοί – Βρετανοί είχαν 12.855 νεκρούς στρατιώτες, 763 καταρριφθέντα αεροσκάφη και 36 πλοία εκτός μάχης (17 βυθισμένα και 19 με ανεπανόρθωτες ζημίες). Στις 18 Ιουνίου, μόλις 4 μέρες πριν την κατάπαυση του πυρός (22 Ιουνίου 1945) σκοτώθηκε ο Αμερικανός διοικητής της 10ης Στρατιάς κι αντικαταστάθηκε από το στρατηγό Ρόι Τζέιγκερ.
Η αυτοκτονία των Ιαπώνων αξιωματούχων
Την παραμονή του τερματισμού της μάχης (21 Ιουνίου), ο Ουσιζίμα και ο αρχηγός του επιτελείου του, στρατηγός Ιζάμου Κο, αφού πρώτα γευμάτισαν με παραδοσιακό τρόπο, πραγματοποίησαν τελετουργική αυτοκτονία με χαρακίρι, ενώ άλλοι επτά βαθμοφόροι του επιτελείου έδωσαν τέλος στη ζωή τους χρησιμοποιώντας τα πιστόλια τους.
Προμηθέας
Ο Προμηθεύς ήταν μυθική μορφή της αρχαιότητας. Γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Ωκεανίδας Ασίας ή Κλυμένης. Αδέλφια του ήταν οι Ιαπετίδες Επιμηθέας, Άτλας και Μενοίτιος. Το όνομά του σημαίνει «συνετός», «προνοητικός». Παράγεται από την πρόθεση «προ» και το ουσιαστικό «μῆτις» (=σκέψη). Από τον Ησίοδο αποκαλούνταν αιολομήτις.
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Στην ελληνική μυθολογία, ο Προμηθέας είναι Τιτάνας, θεός της φωτιάς. Ο Προμηθέας συνέβαλε σημαντικά στη διαμόρφωση του ανθρώπινου γένους. Αψήφησε τους θεούς κλέβοντας τη φωτιά και δίνοντάς την στην ανθρωπότητα για να δημιουργήσει πολιτισμό. Ο Προμηθέας είναι γνωστός για την ευφυΐα του και για τις ευεργετικές του πράξεις για το ανθρώπινο είδος και γενικά θεωρείται ως ο εμπνευστής των ανθρώπινων τεχνών και επιστημών. Μερικές φορές παρουσιάζεται ως ο πατέρας του Δευκαλίωνα, του ήρωα της ιστορίας του κατακλυσμού
Η τιμωρία του Προμηθέα λόγω της κλοπής της φωτιάς και η δωρεά της στους ανθρώπους αποτελούν δημοφιλές θέμα του αρχαίου και του σύγχρονου πολιτισμού. Ο Δίας καταδίκασε τον Προμηθέα σε αιώνια βασανιστήρια για την παράβασή του. Ο Προμηθέας ήταν δεμένος σε έναν βράχο και ένας γυπαετός - το έμβλημα του Δία - έτρωγε το συκώτι του μια φορά την ημέρα (στην αρχαία Ελλάδα, το συκώτι θεωρούνταν συχνά η έδρα των ανθρώπινων συναισθημάτων). Το συκώτι του ξαναμεγάλωνε τη νύχτα και ο γυπαετός έτρωγε το συκώτι του την ημέρα. Ο Προμηθέας ελευθερώθηκε από τον Ηρακλή. Πέρα από τους συμβολισμούς, κάποιοι θεωρούν ότι ο Προμηθέας φυλακίστηκε στο Ελμπρούς ή στο όρος Καζμπέκ, δύο ηφαίστεια στο Καύκασο, περιοχές τις οποίες οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι ήταν μέρος της χώρας των Βαρβάρων.
Σε έναν άλλο μύθο, ο Προμηθέας καθιέρωσε την πρακτική της θυσίας ζωών, χαρακτηριστικό έθιμο στην αρχαία ελληνική θρησκεία. Δεν υπάρχουν ενδείξεις διαδεδομένης λατρείας των αρχαίων Ελλήνων για τον Προμηθέα. Λατρευόταν κυρίως στην Αθήνα, όπου συνδέθηκε με την Αθηνά και τον Ήφαιστο, τους θεούς των δημιουργικών δεξιοτήτων και της τεχνολογίας.
Στη δυτική κλασική παράδοση, ο Προμηθέας συμβολίζει την ανθρώπινη προσπάθεια (ιδιαίτερα την αναζήτηση της επιστημονικής γνώσης) και τον κίνδυνο να πέσει κάποιος σε υπερβολικές ή ακούσιες συνέπειες. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της εποχής του ρομαντισμού θεωρούταν ότι ενσάρκωνε τη μοναδική ιδιοφυΐα της οποίας οι προσπάθειες για τη βελτίωση της ανθρώπινης ύπαρξης θα μπορούσαν επίσης να οδηγήσουν σε τραγωδία: η Μαίρη Σέλλεϋ έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Φρανκενστάιν ή ο Σύγχρονος Προμηθέας το 1818.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία του θεωνυμίου αμφισβητείται. Η συνήθης άποψη είναι αυτή που θεωρεί ότι συμβολίζει "αυτόν που σκέφτεται πριν κάνει κάτι", ενώ το όνομα του Επιμηθέα συμβολίζει "αυτόν που σκέφτεται αφού κάνει κάτι". Ο Ησύχιος της Αλεξάνδρειας δίνει στο Προμηθέα το όνομα Ίθας, και προσθέτει τη φράση «αυτόν που οι άλλοι αποκαλούν Ίθαντα» .Ο Ούγγρος Κάρολι Κέρενι θεωρεί ότι αυτά τα ονόματα δεν είναι διαφανή, και μπορεί να αποτελούν διαφορετικές προσεγγίσεις του ίδιου ονόματος, ενώ το όνομα Προμηθέας είναι περιγραφικό.
Θεωρείται επίσης ότι το όνομα προέρχεται από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα που παράγει τη ρίζα «πραμάθ» (= κλέβω), δίνοντας το όνομα «πραμαθιούς» (κλέφτης) ομόρριζη λέξη με τον Προμηθέα. Ο βεδικός μύθος για την κλοπή της φωτιάς από τον Ματαρισβάν είναι μια αναλογία με τον ελληνικό μύθο. Πραμάντ λέγεται το εργαλείο που χρησιμοποιείται για το άναμμα της φωτιάς. Η θεωρία ότι ο Προμηθέας αναφέρεται στον «άνθρωπο-εφευρέτη των κλαδιών με τα οποία ανάβεται η φωτιά» ανάγεται στον Διόδωρο τον Σικελό τον 1ο αιώνα π.Χ. Η αναφορά γίνεται και πάλι στα κλαδιά της φωτιάς, μια πρωτόγονη μέθοδο ανάμματος της φωτιάς μέσω της τριβής δύο κλαδιών.
Προμηθέας και Άνθρωπος
Κατά τη διάρκεια της Τιτανομαχίας ο Προμηθέας τάχθηκε υπέρ του Δία και γι' αυτό δεν τιμωρήθηκε όπως οι άλλοι Τιτάνες. Η συμβολή του στην ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους ήταν πολύ σημαντική. Κατά τον Λουκιανό, ο Προμηθέας, με την αρωγή της θεάς Αθηνάς, δημιουργεί τον πρώτο άνθρωπο (Χρυσό Γένος) από πηλό και φωτιά (κατά άλλους με το νερό του ήρωα Πανοπέα της Φωκίδας) και με μορφή όμοια με αυτή των θεών. Αυτό έλαβε χώρα μετά την Τιτανομαχία. Κατά τους Ορφικούς αυτός ο πηλός ήταν το χώμα που ποτίστηκε από το αίμα των Τιτάνων. Αναφερόμενος στη δημιουργία του ανθρώπου, ο Πλάτωνας μας μεταφέρει την εικόνα ενός όντος σφαιρικού, που διακρίνονταν σε τρία γένη (αρσενικό, θηλυκό και μεικτό) και είχε διπλή σειρά από μέλη και όργανα. Αργότερα ο Δίας, επειδή εξοργίστηκε από την αλαζονεία τους και φοβήθηκε τη δύναμή τους, τα χώρισε στα δύο. Τα ζώα δημιουργήθηκαν την ίδια περίοδο (μετά την Τιτανομαχία), αλλά από μίξη υλικών της Γης και της φωτιάς. Η δημιουργία των όντων και του ανθρώπου έγινε μέσα στη γη. Όταν κλήθηκαν όλα τα όντα της Γης να βγουν στο φως, ανατέθηκε στον Προμηθέα και στον Επιμηθέα να δώσουν στο κάθε ον τα χαρακτηριστικά που έπρεπε να έχει. Ο Επιμηθέας έπεισε τον αδελφό του να του επιτρέψει να αναλάβει μόνος αυτή τη δουλειά. Έτσι ο Επιμηθέας ονομάτισε και απέδωσε στο κάθε ον τα χαρακτηριστικά που ήθελε ο ίδιος, με τρόπο ώστε να μην μπορούν να αλληλοκαταστραφούν (αὐτοῖς ἀλληλοφθοριῶν διαφυγὰς ἐπήρκεσε, Πλάτων, Πρωταγόρας 321α). Όταν έφτασε στο τέλος η ώρα του Ανθρώπου, δεν είχε να του δώσει παρά λίγες τρίχες και νύχια ευπαθή και ανίσχυρα. Από αυτό το λάθος ο Προμηθέας ανέλαβε την προστασία του Ανθρώπου.
Η Φωτιά, οι Επιστήμες και τα Γράμματα
εναλλ.=Ο Προμηθέας, με την αρωγή της θεάς Αθηνάς, δημιουργεί τον πρώτο άνθρωπο|μικρογραφία|318x318px|Ο Προμηθέας με την αρωγή της Αθηνάς δημιουργεί τον πρώτο άνθρωπο. Βλέποντας την κατάντια του ανθρώπινου γένους και την αδυναμία του απέναντι στη φύση, ο Προμηθέας αποφασίζει να του χαρίσει τη φωτιά. Έτσι, επισκεπτόμενος το εργαστήρι του θεού Ήφαιστου, τοποθετεί τη φωτιά σε ένα κούφιο βλαστό νάρθηκα και τη δίνει κρυφά στους ανθρώπους. Ως τόπος παράδοσης της φωτιάς αναφέρεται η πόλη Σικυώνα της Πελοποννήσου.
Ο Προμηθέας έμαθε τους ανθρώπους να χειρίζονται τη φωτιά, να δημιουργούν εργαλεία και τους έμαθε τις Επιστήμες (που έκλεψε από τη θεά Αθηνά) και τα Γράμματα. Για να γλυτώσει την ανθρωπότητα από το μένος των θεών, την έμαθε να τους λατρεύει και να τους προσφέρει θυσίες.
Οι θυσίες
Όταν έμαθαν οι άνθρωποι να κάνουν θυσίες στους θεούς τέθηκε θέμα για το ποια κομμάτια του ζώου θα ανήκαν στους θεούς και ποια στους θνητούς. Τότε ο Δίας συμφώνησε με τον Προμηθέα να δώσει το λόγο του πως όποιο μερίδιο διαλέξει, αυτό θα παίρνουν οι θεοί και το άλλο οι άνθρωποι. Έτσι, κατά μια μαρτυρία στη Σικυώνα, κατέβηκε ο Δίας να κάνει το ξεδιάλεγμα. Όμως ο Προμηθέας έντεχνα στο ένα μερίδιο έβαλε κόκαλα και τα σκέπασε με λαχταριστό λίπος και στο άλλο κρέας που το σκέπασε με δέρμα. Ο Δίας επέλεξε αυτό με το λίπος και όταν έμαθε την απάτη ήταν πλέον αργά, είχε δώσει το λόγο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας Κατηγορία:Θεότητες της απάτης και της πονηριάς Κατηγορία:Τιτάνες
Ιζόλδη
Η Ιζόλδη ήταν μυθική Ιρλανδή πριγκίπισσα των μεσαιωνικών χρόνων. Ήταν ξανθή, αιθέρια, ένα φωτεινό πρόσωπο όπως αναφέρεται. Ήταν ακόμη "άσπρη όπως το κρίνο". Όπως αναφέρεται στο δοκίμιο "Τριστάνος και Ιζόλδη" (αγγ. Tristan et Iseult/Isolte), υποχρεώθηκε να παντρευτεί ένα ξένο, όπως άλλωστε συνηθιζόταν τις εποχές εκείνες για την αριστοκρατία, τον βασιλιά της Κορνουάλης. Εκείνη αντιστάθηκε όσο μπορούσε. Πηγαίνοντας με το καράβι στην Κορνουάλη μαζί με τον Τριστάνο και τη μητέρα της που ήταν μάγισσα, η τελευταία ετοίμασε φίλτρο για την κόρη της προκειμένου να δεχτεί το μελλοντικό της σύζυγο. Όμως η Ιζόλδη ερωτεύεται τον ιππότη του, Τριστάνο, καθώς ήπιαν και οι δυο αυτό το φίλτρο. Στο γάμο δεν δέχεται τον Μαρκ τον βασιλιά, όλοι θυμώνουν στο παλάτι καθώς το σκάει μαζί με τον αγαπημένο της για δυο χρόνια. Όπως και ο Τριστάνος θα είναι ανεπιθύμητοι πια στο παλάτι σε περίπτωση που θελήσουν να επιστρέψουν. Η ιστόρία της Ιζόλδης μοιάζει με εκείνη της Ιουλιέττας στο "Ρωμαίος και Ιουλιέττα" (αγγ. Romeo and Juliette) διότι ελευθερώνεται και σώζεται από τον αγαπημένο της ιππότη δυο φορές.
Ρίζες ονόματος
Δεν είναι βέβαιο από που προέρχεται το όνομα Ιζόλδη, όμως υπάρχουν κάποιες αναφορές για κέλτικες ρίζες. Είναι πιθανό ότι προέρχεται ολοκληρωτικά από γερμανικές λέξεις, όπως υποθετικά είναι το όνομα Ishild που προέρχεται από τις λέξεις "ice, iron" ( πάγος, σίδερο) και το "hild" που σημαίνει μάχη. Η πιο γνωστή με το όνομα αυτό είναι όπως αναφέρθηκε η Ιζόλδη η ξανθή που ήταν ερωτευμένη με τον Τριστάνο. Η ιστορία αναβίωσε τον 19ο αιώνα με την όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος Κατηγορία:Ιρλανδική μυθολογία Κατηγορία:Γυναίκες στη μυθολογία
Επαρχία Μπεζεντσούκσι
Η επαρχία Μπεζεντσούκσι (Безенчу́кский райо́н) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μια από τις 27 επαρχίες της περιφέρειας Σαμάρα στη Ρωσία. Βρίσκεται στα δυτικά της περιφέρειας. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μπεζεντσούκ. Πληθυσμός: 42.095 (απογραφή 2010) Ο πληθυσμός του Μπεζεντσούκ ισοδυναμεί με το 54,5% του πληθυσμού της επαρχίας. Έχει έκταση 1.988,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα (767,9 μίλια).
Πηγές
Κατηγορία:Όμπλαστ της Σαμάρα
ΝΚ Ίντερμπλοκ Λιουμπλιάνας
Η ΝΚ Ίντερμπλοκ Λιουμπλιάνας είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Σλοβενίας από την πόλη της Λιουμπλιάνα. Ιδρύθηκε το 1975. Έδρα της ομάδας είναι το Štefan Bele Sports Park. Κέρδισε δύο φορές το Κύπελλο Σλοβενίας (2007-08, 2008-09) και μία φορά το Supercup της χώρας (2008). Από το 2012 συμμετέχει μόνο στα πρωταθλήματα νέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1975 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβενίας
Κεσέντ
Το Κεσέντ (επίσης, Κασάντ και Κεσάντ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Αγκσού του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.096 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκσού
Γιάννης Τσιμιτσέλης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1981 στη Ζυρίχη αλλά μεγάλωσε στο χωριό Γαλατάς Μεσολογγίου και μετέπειτα στη Πάτρα. Κατάγεται από το Κρυονέρι Αιτωλοακαρνανίας. Το 1999, σε ηλικία 18 ετών, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, προκειμένου να σπουδάσει στη Δραματική Σχολή "Ίασμος" του Βασίλη Διαμαντόπουλου, από όπου και αποφοίτησε.
Προσωπική ζωή
Από το 2018 είναι ζευγάρι με την ηθοποιό Κατερίνα Γερονικολού, με την οποία γνωρίστηκε στα γυρίσματα της ταινίας "The Bachelor".
Κινηματογράφος
2023 Loves greek to me
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες τηλεπαρουσιαστές
Ballbreaker
Ballbreaker είναι ο τίτλος του δωδέκατου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1995.
Ο δίσκος χαρακτηρίστηκε από την επιστροφή του Φιλ Ραντ στα τύμπανα μετά την αποχώρηση του το 1983.
Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν στα "Record Plant Studios" της Νέας Υόρκης, αλλά ολοκληρώθηκαν στα "Ocean Way Studios" του Λος Άντζελες.
Το "Ballbreaker" βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση του Billboard, ενώ ανέβηκε στο # 1 στην Ελβετία, τη Σουηδία και την πατρίδα του συγκροτήματος, Αυστραλία.
Η περιοδεία για την προώθηση του διήρκεσε καθ' όλο το 1996, με τους AC/DC να παίζουν 155 συναυλίες στη Βόρεια και Νότια Αμερική, την Ευρώπη, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
Τραγούδια
1. Hard as a Rock (A. Young, M. Young) - 4:31
2. Cover You in Oil (A. Young, M. Young) - 4:32
3. The Furor (A. Young, M. Young) - 4:10
5. The Honey Roll (A. Young, M. Young) - 5:34
6. Burnin' Alive (A. Young, M. Young) - 5:05
8. Love Bomb (A. Young, M. Young) - 3:14
9. Caught with Your Pants Down (A. Young, M. Young) - 4:14
10. Whiskey on the Rocks (A. Young, M. Young) - 4:35
11. Ballbreaker (A. Young, M. Young) - 4:31
Βραβεία
Αυστραλία (ARIA Certification) : 3 x πλατινένιος
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : 2 x πλατινένιος
Ελβετία (IFPI Certification) : Χρυσός
Γερμανία (BVMI Certification) : Χρυσός
Αυστρία (IFPI Certification) : Χρυσός
Αργεντινή (CAPIF Certification) : Χρυσός
Γαλλία (SNEP Certification) : Πλατινένιος
Μέλη των AC/DC
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Ballbreaker" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995 Κατηγορία:Άλμπουμ των AC/DC
Ευλογημένη Μαργαρίτα της Σαβοΐας
Η Ευλογημένη Μαργαρίτα, ιταλ. (21 Ιουνίου 1382/90 - 3 Νοεμβρίου 1464) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του κυρίου του Πεδεμοντίου και με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Μομφερράτου.
Δήμος Αλαγωνίας
Ο Δήμος Αλαγωνίας ήταν δήμος της Επαρχίας Καλαμών του Νομού Μεσσηνίας που ιδρύθηκε με  το Βασιλικό Διάταγμα της 9ης (21ης) Απριλίου 1835, με το οποίο ορίστηκαν τα όρια των νομών και η διαίρεση των επαρχιών σε δήμους. Μετά την δημοσίευση του Γενικού Πίνακα των δήμων του κράτους τα Πισινά Χωριά  που  μέχρι τότε ήταν συνοικισμοί και ανήκαν στην Επαρχία Μυστρά της Λακωνίας, αποτέλεσαν δήμο της Μεσσηνίας.
Ευλογημένη Μαργαρίτα της Σαβοΐας
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αμεδαίου κυρίου του Πεδεμοντίου & του Πινερόλο και της Αικατερίνης, κόρης του Αμεδαίου Γ¨ κόμη της Γενεύης. Ο Αμεδαίος ήταν γιος του Ιακώβου, γιου του Φιλίππου, που από πρώτο γάμο με την Ισαβέλλα Α΄ Βιλλεαρδουίνου πριγκίπισσα της Αχαΐας, διεκδικούσε το πριγκιπάτο. Ο Φίλιππος και η Ισαβέλλα είχαν εκτοπιστεί από τον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντο, αλλά συνέχισαν να διεκδικούν το πριγκιπάτο. Όμως ο Ιάκωβος ήταν γιος του Φιλίππου από τη δεύτερη σύζυγό του Αικατερίνη του Λα Τουρ-ντυ-Πεν και ο ισχυρισμός του ήταν αμφίβολος.
Δήμος Αλαγωνίας
Δημιουργία και Κατάργηση
Με το πιo πάνω Διάταγμα, στην Επαρχία Καλαμών δημιουργήθηκαν οκτώ Δήμοι (έναντι εννέα (9) όπως προέβλεπε η αρχική εισήγηση του Υπουργείου Εσωτερικών). Συγκεκριμένα δημιουργήθηκαν οι Δήμοι Αβίας, Κυτριών, Γερήνιας, Καλαμών, Αμφείας και Αλαγωνίας. Στον Δήμο Αλαγωνίας εντάχθηκε και ο Δήμος Κουτσάβης που περιλάμβανε η εισήγηση του Υπουργείου Εσωτερικών και απαρτιζόταν από τα χωριά Κουτσαβά Λαδά, Κουτσαβά Καρβέλι και Τσερνίτσα.
Ευλογημένη Μαργαρίτα της Σαβοΐας
Ο γάμος της
Στις 17 Ιανουαρίου 1403 παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Β΄ Παλαιολόγο, μαρκήσιο του Μομφερράτου, χήρο από τον πρώτο γάμο του με την Ιωάννα, κόρη του Ροβέρτου δούκα του Μπαρ. Η ευσέβεια της Μαργαρίτας αυξήθηκε έπειτα από τα κηρύγματα του Αγίου Βίνσεντ Φέρρερ, όταν αυτός είχε περάσει αρκετούς μήνες στο Μομφερράτο. Ο γάμος κράτησε για 15 έτη και ο Θεόδωρος Β΄ απεβίωσε το 1418, χωρίς να έχουν παιδιά.
Δήμος Αλαγωνίας
Δημιουργία και Κατάργηση
Ο νεοσύστατος Δήμος ήταν Β΄ τάξεως, με πληθυσμό 2.442 κατοίκους. Απαρτιζόταν από τα χωριά Τσερνίτσα, Κουτσαβά Καρβέλι, Κουτσαβά Λαδά, δύο Μοναστήρια (Μαρδάκι και Σιδερόπορτα), Σίτσοβα, Μεγάλη Αναστάσοβα και Μικρή Αναστάσοβα. Έδρα του Δήμου καθορίστηκε η Σίτσοβα. Αυτή είναι η πρώτη επίσημη (νομικά προσδιορισμένη) καταγραφή των ονομάτων του δήμου και των χωριών του.
Ευλογημένη Μαργαρίτα της Σαβοΐας
Η μοναστική ζωή
Όταν έμεινε χήρα, αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο. Αφήνοντας τη διευθέτηση των υποθέσεων του μαρκιζάτου στον Ιωάννη-Ιάκωβο, γιο του συζύγου της από τον πρώτο γάμο του, αποσύρθηκε στην Άλμπα, όπου ακολούθησε το Τρίτο Τάγμα του Αγ. Δομινίκου.
Δήμος Αλαγωνίας
Δημιουργία και Κατάργηση
Ο δήμος Αλαγωνίας καταργήθηκε με τη δημιουργία ξεχωριστών κοινοτήτων το [1912].
Ευλογημένη Μαργαρίτα της Σαβοΐας
Η μοναστική ζωή
Λίγο αργότερα ο Φιλίππο Μαρία Βισκόντι δούκας του Μιλάνου ζήτησε το χέρι της και παρακάλεσε τον πάπα Μαρτίνο Ε΄ να λύσει τους όρκους της. Αλλά η Μαργαρίτα αντιτέθηκε στην άρνηση των μοναστικών όρκων της και μαζί με αρκετές γυναίκες της ίδιας με αυτήν θέσης, ίδρυσε ένα μοναστήρι και το έθεσε υπό τους κανόνες του Τάγματος του Αγ. Δομινίκου. Διπλασιάζοντας την ταπείνωσή της, παρέμεινε πρότυπο ευλάβειας και απεβίωσε στην Άλμπα σε ηλικία 74 ετών.
Δήμος Αλαγωνίας
Ιστορικός πίνακας
Το Ιστορικό όνομα της περιοχής από την εποχή του Ομήρου (περίπου 800 π.Χ. και μέχρι το 800  περίπου  μ.Χ.) ήταν Δενθαλιάτιδα (Thenthaliatem Agrum σύμφωνα με τους Ρωμαίους), ενώ από την εποχή πριν από την απελευθέρωση από τους Τούρκους και μέχρι την δημιουργία του δήμου ήταν Κουτσαβές και Πισινά Χωριά.
Ο ακόλουθος πίνακας, εμφανίζει την αλληλουχία των ονομασιών της περιοχής, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και συνδέει τα ιστορικά γεγονότα που η άγνοια της σχέσης τους, παραπλανά τον αναγνώστη που δεν γνωρίζει την περιοχή.
Σφραγίδα
Η αρχική σφραγίδα του δήμου ήταν κυκλική χωρίς έμβλημα. Το έμβλημα της σφραγίδας καθορίστηκε το [1870] ''«… η του δήμου Αλαγωνίας εν τω μέσω μεν «Άρτεμιν» γύροθεν δε τας λέξεις «δήμος Αλαγωνίας». Συμβολίζει την θεάν του κυνηγίου Λιμνάτιδα Άρτεμιν κρατώσαν εκ των κεράτων έλαφον. Ετέθη διότι εν τη περιφερεία του δήμου υπάρχει ναός εις λατρείαν της θεάς ταύτης …»''. Είναι δηλαδή εμπνευσμένη από το ιερό της θεάς Άρτεμης που βρισκόταν στον Βόλιμνο. Στο κέντρο απεικόνιζε τη θεά Λιμνάτιδα Άρτεμη η οποία κρατούσε από τα κέρατα ένα ελάφι με γραμμένες γύρω τις λέξεις «ΔΗΜΟΣ ΑΛΑΓΩΝΙΑΣ».
1835 Δημιουργία δήμου Αλαγωνίας
Με το Διάταγμα αυτό στην Επαρχία Καλαμών δημιουργήθηκαν οκτώ Δήμοι (έναντι εννέα (9) που προέβλεπε η εισήγηση του Υπουργείου Εσωτερικών). Συγκεκριμένα δημιουργήθηκαν οι Δήμοι Αβίας, Κυτριών, Γερήνιας, Καλαμών, Αμφείας και Αλάγωνίας. Στον Δήμο Αλαγωνίας εντάχθηκε και ο Δήμος Κουτσάβης που περιελάμβανε η εισήγηση του Υπουργείου Εσωτερικών και απαρτιζόταν από τα χωριά Κουτσαβά Λαδά, Κουτσαβά Καρβέλι και Τσερνίτσα.
1836 Επίσημη ονομασία του δήμου Αλαγωνίας και των χωριών του
Το Β. Δ. της 20ης Ιουνίου (2 Ιουλίου) 1836 το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α. 28 / 21-6-1836 «περί Διοικητικού Οργανισμού», εισήγαγε το σύστημα των περιφερειακών Διοικήσεων και Υποδιοικήσεων με παράλληλη κατάργηση των Νομαρχών και Επάρχων χωρίς όμως να μεταβληθούν τα όρια του κάθε νομού.
Στο Νομό Μεσσηνίας σχηματίστηκαν τρεις Διοικήσεις:
α) Διοίκηση Τριφυλίας η οποία περιείχε τις Επαρχίες Ολυμπίας και Τριφυλίας με έδρα την Κυπαρισσία .Η επαρχία Ολυμπίας αποτέλεσε Υποδιοίκηση ενταγμένη στην εν λόγω Διοίκηση. β) Διοίκηση Πυλίας η οποία περιείχε την Επαρχία Μεθώνης με έδρα την Πύλο. γ) Διοίκηση Μεσσηνίας η οποία περιείχε: τις Επαρχίες Καλαμών και Μεσσηνίας (Μεσσήνης) με έδρα τις Καλάμαις (Καλαμάτα). Η Επαρχία Μεσσηνίας αποτέλεσε Υποδιοίκηση ενταγμένη στην εν λόγω Διοίκηση.
Τα δύο αυτά διατάγματα τέθηκαν σε εφαρμογή, μετά την δημοσίευση του Γενικού Πίνακα των Δήμων του Κράτους, στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως ΦΕΚ / Α. 80 / 28–12-1836.
Με τα Διατάγματα αυτά τα Πισινά Χωριά εντάχθηκαν στην Διοίκηση Μεσσηνίας και αποτέλεσαν ανεξάρτητο Δήμο στον οποίον η Υπηρεσία Ονοματοθεσίας έδωσε την ονομασία Δήμος Αλαγωνίας. Ο νεοσύστατος Δήμος ήταν Β΄ τάξεως, με πληθυσμό 2.442 κατοίκους. Απαρτιζόταν από τα χωριά. Τσερνίτσα, Κουτσαβά Καρβέλι, Κουτσαβά Λαδά, 2 Μοναστήρια, Σίτσοβα, Μεγάλη Αναστάσοβα, και Μικρή Αναστάσοβα. Έδρα του Δήμου καθορίστηκε η Σίτσοβα.
Αυτή είναι η πρώτη επίσημη καταγραφή των ονομάτων του Δήμου και των Χωριών του.
1838 Η Διοίκηση Πυλίας εντάχθηκε στη Διοίκηση Μεσσηνίας
Με το νόμο της 22ας Ιουνίου (4 Ιουλίου) 1838 ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ / Α. 24 / 23-6-1838 «περί μεταρρυθμίσεως των Διοικήσεων» καθορίζεται ότι "Η Διοίκηση Μεσσηνίας περιέχει τις Επαρχίες Καλαμών, Μεσσήνης (πρώην Μεσσηνίας) και Μεθώνης, με έδρα τις Καλάμαις". Η Διοίκηση Πυλίας της επαρχίας Μεθώνης καταργήθηκε και εντάχθηκε ως Υποδιοίκηση με έδρα την Πύλο στη Διοίκηση Μεσσηνίας.
1841 Η έδρα του Δήμου μεταφέρθηκε στην Τζερνίτζα
Με το Β.Δ. της 22ας Ιαν. (3ης Φεβ.) 1841 «περί Διατηρήσεως των Δήμων της Επαρχίας Καλαμών», ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ/Α5 /3-3-1841, ο Δήμος Αλαγωνίας διατήρησε τη σύσταση, τα όρια και την τάξη του, με πληθυσμό 2.916 κατοίκους. Η έδρα όμως του Δήμου μεταφέρθηκε στην Τζερνίτζα.
1845 Προσδιορισμός των εδρών Νομαρχών και Επάρχων
Με το Β.Δ. της 5ης Δεκ. 1845 (άρθρο 8), «περί προσδιορισμού των εδρών Νομαρχών και Επάρχων» το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ/Α34/ 20-12-1845. Ορίσθηκαν ως έδρες: του Νομάρχη Μεσσηνίας αι Καλάμαι, του Επάρχου Τριφυλίας η Κυπαρισία, του Επάρχου Ολυμπίας η Ανδρίτζαινα και του Επάρχου Πυλίας το Νεόκαστρον.
1863 Πρωτεύουσα του Δήμου η Σίτσοβα
Με το από 13 Μαρτίου 1863 Θέσπισμα της προσωρινής Κυβέρνησης το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ / Α.23 / 26-6-1863, η πρωτεύουσα του Δήμου Αλαγωνίας μετατέθηκε από την Τσερνίτσα στην Σίτσοβα.
1870 Καθορίσθηκε το έμβλημα της Σφραγίδας του Δήμου
Με το Β.Δ. της 11ης Οκτ. 1870 το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ / Α.43 / 29-12-1870 καθορίσθηκε το έμβλημα της Σφραγίδας του Δήμου Αλαγωνίας ως ακολούθως η του δήμου Αλαγωνίας εν τω μέσω μεν «Άρτεμιν.» γύρωθεν δε τας λέξεις «Δήμος Αλαγωνίας.».
1879 Πρωτεύουσα του Δήμου η Σίτσοβα
Με το Β.Δ. της 4ης Ιαν. 1879 « περί μεταθέσεως της πρωτευούσης του Δήμου Αλαγωνίας.» το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ / Α.75 / 26-11-1879, η πρωτεύουσα του Δήμου Αλαγωνίας, μετατέθηκε από την Τσερνίτσα στην Σίτσοβα. Το διάταγμα αυτό εκδόθηκε αφού ελήφθησαν υπόψη οι από 16-10-1877 και 13-12-1878 πράξεις του Δημοτικού Συμβουλίου Αλαγωνίας και του Επαρχιακού συμβουλίου Καλαμών αντίστοιχα.
1879 Διαίρεση του νομού Μεσσηνίας σε Μεσσηνίας και Τριφυλίας
Με το νόμο ΒΧΔ της 6ης Ιουλ. 1899 « περί Διοικητικής Διαιρέσεως του Κράτους» ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ / Α.136 / 8-7-1899, ο Νομός Μεσσηνίας διαιρέθηκε σε δύο ανεξάρτητους Νομούς:
α). Τον Νομό Μεσσηνίας, ο οποίος περιελάμβανε τις Επαρχίες Καλαμών, Μεσσήνης και Πυλίας, με έδρα τις Καλάμαις. β. ) Τον Νομό Τριφυλίας ο οποίος περιελάμβανε τις Επαρχίες Τριφυλίας και Ολυμπίας, με έδρα την Κυπαρισσία. 1907 Πρωτεύουσα του Δήμου η Τσερνίτσα Με το Β.Δ. της 24ης Νοεμ.1907 «περί μεταθέσεως της πρωτευούσης του Δήμου Αλαγωνίας» το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ / Α.246 / 5-12-1907, η πρωτεύουσα του Δήμου Αλαγωνίας, μετατέθηκε από την Σίτσοβα στην Τσερνίτσα. Το διάταγμα αυτό εκδόθηκε μετά από εισήγηση του υπουργού εσωτερικών αφού έλαβε υπόψη του, την από 14 7-1907, ομόφωνη και πλήρως τεκμηριωμένη γνωμοδότηση του Δημοτικού Συμβουλίου, η οποία δημοσιεύτηκε στο ίδιο ΦΕΚ.
1909 Κατάργηση νομού Τριφυλίας
Με το νόμο ΓΥΛΔ (3434) της 1ης Δεκ. 1909 «περί Διοικητικής διαιρέσεως του Κράτους» ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ / Α.282 / 4-12-1909, ο Νομός Τριφυλίας καταργήθηκε και η περιφέρειά του επανήλθε στο Νομό Μεσσηνίας.
1912 Διάλυση του δήμου Αλαγωνίας
Το έτος 1912 με Βασιλικό Διάταγμα «περί αναγνωρίσεως των Δήμων και Κοινοτήτων του Νομού Μεσσηνίας» που δημοσιεύθηκε αυθημερόν στο Φ.Ε.Κ./Α.262/31-8-1912, ο Δήμος Αλαγωνίας διαλύθηκε και τα χωριά από τα οποία απαρτιζόταν: (Καρβέλι, Λαδά, Μεγάλη Αναστάσοβα, Μικρή Αναστάσοβα, Σίτσοβα και Τσερνίτσα), αποτέλεσαν αυτοτελείς Κοινότητες της Επαρχίας Καλαμών του Νομού Μεσσηνίας.
Έδρα του δήμου
Από την ίδρυση του δήμου το 1837 και μέχρι την κατάργησή του το 1912, υπήρχε μεγάλη διαμάχη για την έδρα του δήμου. Επικρατούσε ισχυρό τοπικιστικό στοιχείο και έντονη δράση των τοπικών συσχετισμών. Το αποτέλεσμα ήταν, η έδρα να μεταφέρεται από την Τσερνίτσα στη Σίτσοβα και το αντίστροφο, ανάλογα με τον τόπο καταγωγής της εκάστοτε πλειοψηφίας στο δημοτικό συμβούλιο.
Διατελέσαντες Δήμαρχοι
Σύμφωνα με το βιβλίο "Αλαγονιακά" του Αντωνίου Μασουρίδη (1936), Το 1839 διορίστηκε ο αγωνιστή του 1821, Αναγνώστης Κανελλόπουλος, από την Σίτσοβα  πρώτος Δήμαρχος και εισπράκτορας ο Ιωάννης Μαντάς από το Χωριό Λαδά.
Το 1841 τον αντικατέστησε ο δήμαρχος Θεόφιλος Μασουρίδης του Γεωργίου, αξιωματικός της Φάλαγγας. Στην συνέχεια ξεσπά στον δήμο ένας σκληρός αγώνας εκ μέρους των κυβερνητικών παραγόντων για να ελέγξουν τα δημοτικά πράγματα μια και ο Θεόφιλος Μασουρίδης ήταν αντι-Κωλεττικός. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διχαστούν οι κάτοικοι και να χυθεί αρκετό αίμα. Το έτος 1844 προκειμένου να ελεγχθούν οι εκλογικές διαδικασίες, σκοτώθηκαν τουλάχιστον τρία άτομα, τραυματίστηκαν αρκετά και κάηκε η εκκλησία του χωριού και κάμποσα σπίτια. Όμως παρ'όλα αυτά οι κάτοικοι εξέλεξαν το 1845 και πάλι τον Θεόφιλο Μασουρίδη, τον οποίο όμως λίγους μήνες αργότερα τον καθαίρεσε η Κυβέρνηση από τα καθήκοντά του, στερώντας του και το δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα στην νέα εκλογική αναμέτρηση.
Είναι η εποχή που κυριαρχεί ο φιλοκυβερνητικός Μέλ. Καλαμαράς, ο οποίος διορίζεται δήμαρχος το 1846, μέσα σε ένα κλίμα εκλογονοθείας, εκβιασμών και εγκληματικών πράξεων. Στις δημοτικές εκλογικές αναμετρήσεις της Αλαγωνίας ψηφίζουν πλέον και δεκαπεντάχρονα παιδιά, ενώ αντίθετα στερούνται του δικαιώματος ψήφου, χωρίς αιτία, οι ιδεολογικά αντίθετοι κάτοικοι, πολλοί από τους οποίους για να αποφύγουν σκευωρίες, βασανισμούς και φυλακίσεις, καταφεύγουν όπως και επί τουρκοκρατίας στα βουνά. Μεταξύ αυτών είναι και οι Γ. Σούμπλης, Ι. Βασιλάκης, Σπ. Παπαδέας, Δ. Κοντογιάννης κ.α., οι οποίοι μάταια προσπαθούν να εξασφαλίσουν το δίκαιό τους με μηνυτήριες αναφορές και διαμαρτυρίες προς όλες τις κατευθύνσεις. Τελικά ο Θεόφιλος Μασουρίδης θα δολοφονηθεί από τους πολιτικούς του αντιπάλους το 1890.
Στις δημοτικές εκλογές του 1866 και του 1870, δήμαρχος Αλαγωνίας εκλέχτηκε ο Παναγιώτης Βασιλάκης, αναπτύσσοντας πλούσιο έργο για τον δήμο.
Το 1883, το 1887 και το 1891, εκλέχτηκε δήμαρχος ο Δημήτριος Φιλομήτωρ, ιατρός στο επάγγελμα. Τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματοςτου Σωτήρος. Την περίοδο 1899 – 1907, δήμαρχος είναι ο Δημήτρης Μασουρίδης, γιος του δολοφονηθέντος Θεόφιλου.
Σλάβοι
Κατά τον αποικισμό των Σλάβων που έγινε στην Πελοπόννησο τον 8ο μ.Χ. αιώνα επί αυτοκράτορος του Βυζαντίου Κωνσταντίνου του Ε', εγκαταστάθηκαν Σλάβοι στη Λακωνία και κυρίως στις πλαγιές του Ταϋγέτου ως ποιμένες ή γεωργοί. Στις ανατολικές πλαγιές του Ταϋγέτου εγκαταστάθηκαν οι Σλάβοι Εζερίτες και στις δυτικές πλαγιές, δηλαδή στην περιοχή της αρχαίας Δενθελιάτιδος χώρας και Γιάννιτσας, εγκαταστάθηκαν οι Σλάβοι Μεληγγοί. Τότε χτίστηκαν από τους Μεληγγούς τα χωριά που είχαν μέχρι προ ολίγων ετών σλαβικά ονόματα, όπως Σίτσοβα, Τσερνίτσα, Μεγάλη Αναστάσοβα, Μικρή Αναστάσοβα , Κουτσαβά Λαδά και Κουτσαβά Καρβέλι.
Το έτος 1927, τα παραπάνω χωριά μετονομάστηκαν,  σε Αλαγονία η Σίτσοβα, σε Αρτεμισία η Τσερνίτσα, σε Νέδουσα η μεγάλη Αναστάσοβα και σε Πηγαί  η μικρή Αναστάσοβα. Εκτός όμως από τα ονόματα των χωριών υπάρχουν μέχρι σήμερα πολλές τοποθεσίες στην περιοχή αυτή που διατηρούν τα σλαβικά ονόματα π.χ. Ιμποβός, Πλεσιβίτσα, Πελενίτσα, Μπόροβα, Σιλίμποβες κ.α.
Οι Μεληγγοί ήταν ειδωλολάτρες και ασχολούνταν με τη γεωργία και κυρίως με την κτηνοτροφία. Τούτο μαρτυρούν τα πολλά ποιμνιοστάσια που βρίσκονται ερειπωμένα στην περιοχή. Ήτανε άνθρωποι απείθαρχοι και σκληροί, πολεμοχαρείς και ορμητικοί και πολλές φορές δημιουργούσαν ζητήματα στη διοίκηση του θέματος της Πελοποννήσου.
Χριστιανισμός
Το δέκατο μ. Χ. αιώνα οι κάτοικοι των Χωριών του Ταϋγέτου έγιναν Χριστιανοί, ύστερα από "μεγάλες και επίπονες προσπάθειες" που κατέβαλε για τον εκχριστιανισμό τους ο Όσιος  Νίκων, ο πολιούχος της Σπάρτης. Έτσι, στο τέλος του δέκατου μ. Χ. αιώνα έχουμε στην περιοχή της αρχαίας Δενθαλιάτιδας έξι χωριά με κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο: την Μεγάλη Αναστάσοβα, τη Σίτσοβα, τη Μικρή Αναστάσοβα, την Τσερνίτσα, του Λαδά και το Καρβέλι, που κατοικούντο κυρίως από Σλάβους που έγιναν Χριστιανοί.
Με την πάροδο του χρόνου, με την επίδραση της χριστιανικής θρησκείας και κυρίως με την επίδραση που είχε για τους Σλάβους η επικοινωνία και επιμειξία τους με τους Έλληνες κατοίκους των γειτονικών περιοχών, με τους οποίους ανέπτυξαν διάφορες σχέσεις, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές κλπ., οι Σλάβοι των παραπάνω χωριών άρχισαν να αποκτούν ελληνική συνείδηση, να μιλάνε την Ελληνική γλώσσα και έτσι να εμφανίζονται σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής ως Έλληνες. Με αυτόν τον τρόπο μετά τον εκχριστιανισμό συνετελέσθη και ο εξελληνισμός τους.
Τουρκοκρατία
Το έτος 1645 οι Τούρκοι επιτέθηκαν εναντίον των Ενετών που κατείχαν την Κρήτη και κατέλαβαν τα Χανιά. Στη συνέχεια, διαρκώς πολεμώντας, υπέταξαν μέσα σε είκοσι πέντε χρόνια ολόκληρη την Κρήτη, εκτός από την πόλη του Ηρακλείου, που λεγόταν τότε «Χάνδαξ» και ήτανε καλά οχυρωμένη. Οι Τούρκοι συνέχισαν την πολιορκία του Ηρακλείου από το 1645 μέχρι το 1669 όπου το Ηράκλειο παρεδόθη με συνθήκη στους Τούρκους. Οι Τούρκοι μπήκαν στην πόλη του Ηρακλείου που ήτανε έρημη από κατοίκους. Όλοι οι κάτοικοι της πόλεως και πολλοί άλλοι Κρητικοί που είχαν καταφύγει εκεί, εγκατέλειψαν την πόλη και πέρασαν με παντός είδους πλωτά μέσα, Ενετικά και Κρητικά, στις απέναντι ακτές της Πελοποννήσου και στα Ιόνια νησιά, παίρνοντας μαζί τους τις οικογένειές τους και ότι άλλο μπορούσαν να μεταφέρουν από τα περιουσιακά τους στοιχεία.
Πολλοί από τους Κρητικούς που πέρασαν στις απέναντι ακτές της Μάνης, πίστεψαν ότι δε θα ήταν ασφαλείς, αν εγκαθίσταντο στα παράλια χωριά της περιοχής, τα οποία διαρκώς κινδυνεύανε από τις επιδρομές των πειρατών και γι’ αυτό προτίμησαν να εγκατασταθούν στο εσωτερικό της χώρας. Ήρθαν λοιπόν στα "πισινά χωριά" και εγκαταστάθηκαν σε αυτά γιατί ούτε Τούρκους κατοίκους είχαν, ούτε κινδύνευαν από τους πειρατές. Η γνώμη αυτή για την εγκατάσταση Κρητικών προσφύγων στα πισινά χωριά στηρίζεται:
α) στο ότι οι κάτοικοι των χωριών αυτών μοιάζουν στη φυσιογνωμία με τους Κρητικούς. β) στην ομοιότητα της προφοράς και ιδίως του «και» που προφέρονται ως «τσε» και γ) Στα Κρητικά επώνυμα, που έχουν πολλοί κάτοικοι των πισινών χωριών.
Εκτός όμως από τους Κρητικούς πρόσφυγες και άλλοι Έλληνες κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας και ιδιαίτερα κατά τους χρόνους της επανάστασης και της λεηλασίας του Ιμπραήμ στην Εκστρατεία του Μωριά, άφησαν τον τόπο τους, ο οποίος δεν τους έδινε ασφάλεια, είτε γιατί ήταν παράλιος, είτε γιατί κατοικούσαν σε αυτόν Τούρκοι και εγκαταστάθηκαν στα πισινά χωριά όπου ήταν ασφαλείς από τις λεηλασίες των πειρατών και από την αρπακτική μανία των Τούρκων. Αλλά και οι κλέφτες ακόμη, που είχαν βγει στα βουνά για να πολεμήσουν τους Τούρκους, σε αυτά τα χωριά έβρισκαν έστω και προσωρινά στοργή, ανακούφιση και φιλόξενη στέγη.
Σχολή Μελέ
Στην καλλιέργεια και ανάπτυξη της Εθνικής ενότητας συντέλεσε και η λειτουργία της Σχολής του Γένους στη θέση «Μελέ». Η σχολή του Μελέ ιδρύθηκε τον δέκατο όγδοο αιώνα στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου που είναι κοντά στο χωριό Τσερνίτσα (νυν Αρτεμισία).
Σ’ αυτήν δίδαξαν τα Ελληνικά γράμματα και την Ελληνική ιδέα της απελευθέρωσης του Γένους μεγάλοι δάσκαλοι κατά κανόνα κληρικοί και μαθητές της Σχολής υπήρξαν μεγάλες μορφές των Αγώνων του 1821.
Από το ενιαίο Ελληνικό σύνολο που είχε δημιουργηθεί στην περιοχή των πίσω χωριών, γεννήθηκαν:
1) Κατά τους τελευταίους χρόνους της δεκαετίας ο Οικουμενικός Πατριάρχης Προκόπιος ο Πελοποννήσιος (1785 – 1789) που γεννήθηκε στη Σίτσοβα και πέθανε σ’ αυτή εξόριστος.
3) Ο ήρωας της Επαναστάσεως Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ο Τουρκοφάγος που γεννήθηκε στη Νέδουσα (Μεγάλη Αναστάσοβα).
4) Κατά τους πρώτους χρόνους μετά την απελευθέρωση, ο Εθνικός ευεργέτης Πέτρος Δημάκης, που γεννήθηκε στη Μικρή Αναστάσοβα, πλούτισε ως έμπορος στη Ρουμανία και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα δώρισε τη μεγάλη περιουσία του στο Κράτος με τον όρο να λειτουργεί στην περιοχή της πατρίδας του ένα «Αλληλοδιδακτικό» και ένα «Ελληνικό» σχολείο κατά το εκπαιδευτικό σύστημα της εποχής εκείνης. Για τη στέγαση αυτών των σχολείων ο Πέτρος Δημάκης έκτισε με δικές του δαπάνες ένα μεγαλοπρεπές διδακτήριο διώροφο κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στη θέση «Μελέ» της Τσερνίτσας (Αρτεμισίας). Σε αυτό εκτός από τις αίθουσες διδασκαλίας υπήρχαν αίθουσες για τη διαμονή των διδασκάλων και αίθουσες για τη διαμονή των μαθητών. Το θαυμάσιο εκείνο διδακτήριο λειτούργησε από το 1857 μέχρι το 1902 που καταστράφηκε από πυρκαγιά.
Αγώνας της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821
Στα χρόνια της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, η περιοχή των πισινών χωριών, λόγω της μορφολογίας του εδάφους και τις απουσίας των Τούρκων, χρησιμοποιήθηκε ως ασφαλές ορμητήριο για τον αγώνα εναντίον των Τούρκων και οι κάτοικοι έτρεξαν στον αγώνα με οπλαρχηγούς, μεταξύ των οποίων ήταν, ο Στρατηγός Γιάννης Στρούμπος από την Τσερνίτσα και ο Γεώργιος Βασιλάκης από τη Σίτσοβα, που προήχθη σε χιλίαρχο το 1825 και δολοφονήθηκε στη Σίτσοβα το 1828.
Ιδιαίτερη σημασία είχε το ιερό μοναστήρι του Μαρδακίου, που βρισκότανε στον μέσο του δρόμου που ξεκίναγε από τα χωριά της Αρκαδίας πέρναγε από τα πισινά χωριά και κατέληγε στα χωριά της Μάνης. Έτσι το μοναστήρι του Μαρδακίου χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές ως τόπος συγκεντρώσεως των μεγάλων οπλαρχηγών Κολοκοτρώνη, Παπαφλέσσα, Κεφάλα κ.λπ. οι οποίοι συσκέπτονταν σε αυτό και έπαιρναν τις μεγάλες αποφάσεις. Έτσι συνήλθαν εκεί στις 18 Μαρτίου 1821 οι οπλαρχηγοί και αποφάσισαν να πάρουν την Καλαμάτα, πράγμα που έγινε στις 23 Μαρτίου 1821.
Στην περιοχή υπάρχουν πολλές εκκλησίες και πολλά μοναστήρια. Χαρακτηριστικά είναι: Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μαρδακίου κοντά στη Μεγάλη Αναστάσοβα,, Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Αγίου Αντωνίου κοντά στη Σίτσοβα, Δώδεκα Αποστόλων κοντά στη Μικρή Αναστάσοβα, Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου ή Μελέ κοντά στη Τσερνίτσα , Κοίμησις της Θεοτόκου ή Ζωοδόχου Πηγής ή Παναγίας Κουρτζενης κοντά στο Λαδά και Κοιμήσεως της Θεοτόκου - Σιδερόπορτας κοντά στο Καρβέλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Κατηγορία:Δήμος Αλαγωνίας
Ρετέλ
Είναι υπονομαρχία του νομού και η τρίτη σημαντικότερη πόλη και οικονομικό κέντρο του νομού. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Αιν, κοντά στα βόρεια σύνορα της Καμπανίας και 37 χλμ. από το Ρεμς. Έχει πληθυσμό 7.592 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Ρετελουά (ζ).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της περιοχής [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ με τις κυριότερες πόλεις. Το Ρετέλ στο νομό Αρδέννες, στο βορρά]] Η κοινότητα Ρετέλ βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού Αρδεννών, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, σε ίση απόσταση 37 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Ρενς και νοτιοδυτικά της πρωτεύουσα των Αρδενών Σαρλβίλ-Μεζιέρ. Η απόσταση από το Παρίσι είναι 165 χλμ, 1ώρα και 10' με το TGV.
Η κοινότητα απλώνεται κατά μήκος του ποταμού Αιν και προσφέρει στους κατοίκους της περισσότερα από 30 εκτάρια δάσους και πάρκων για χαλάρωση και περιπάτους στη φύση.