cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οξειδωτική φωσφορυλίωση
Πηγές
Κατηγορία:Μεταβολισμός Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Φωτοφωσφορυλίωση
thumb|right|400px| Στη Βιολογία και ειδικότερα στη Βιοχημεία με τον όρο φωτοφωσφορυλίωση, (photophosphorylation), χαρακτηρίζεται ο βιοχημικός μηχανισμός, (διαδικασία), παραγωγής ATP, (αδενοσινοτριφωσφορικού οξέος), από ADP (αδενοσινοδιφωσφορικό οξύ), που επιτυγχάνεται με τη βοήθεια του ηλιακού φωτός.
Η διαδικασία αυτή γίνεται κατά τη διάρκεια των αντιδράσεων φωτός της φωτοσύνθεσης όπου καταλήγει επίσης και σε παραγωγη ανοικτής NADP. Χάρη του ηλιακού φωτός η διαδικασία αυτή εξασφαλίζει τη δέσμευση του ανόργανου φωσφόρου σ΄ ένα μόριο ADP προκειμένου να δώσει ATP.
Γενικά η φωτοφωσφορυλίωση χαρακτηρίζεται και ως μία μορφή αποθήκευσης ενέργειας.
Πηγές
Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών Κατηγορία:Βιοχημεία Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Atmungskette Photophosphorylation Cadena de transporte de electrones Chaîne respiratoire Catena di trasporto degli elettroni 電子伝達系 Łańcuch oddechowy Elektroninsiirtoketju Elektrontransportkedjan ปฏิกิริยาโฟโตฟอสโฟรีเลชั่น 電子傳遞鏈
Θειικό οξύ
Το θειικό οξύ (στα αγγλ.: sulfuric acid ή ανεπίσημα sulphuric acid) ή βιτριόλι είναι χημική ένωση με μοριακό τύπο H2SO4. Είναι πλήρως διαλυτό στο νερό σε όλες τις συγκεντρώσεις. Είναι ανόργανο, ισχυρό οξύ, καυστικό (προκαλεί εγκαύματα αν πέσει στο δέρμα) και όταν είναι θερμό και πυκνό προκαλεί την οξείδωση ενώσεων. Αντιδρά με όλες τις βάσεις και τα δραστικά μέταλλα. Ιονίζεται σε δύο στάδια, με το πρώτο να θεωρείται πλήρης ιονισμός. Έχει πολλές εφαρμογές και είναι ένα από τα κορυφαία προϊόντα της χημικής βιομηχανίας. Η παγκόσμια παραγωγή του το 2001 ήταν 165 Mtn, αξίας 8.000.000.000 δολαρίων ΗΠΑ. Κύριες χρήσεις του είναι τα υγρά μπαταρίας διαφόρων οχημάτων, η κατεργασία ορυκτών, η παρασκευή λιπασμάτων, η διύλιση του πετρελαίου, η κατεργασία αποβλήτων και η χημική σύνθεση.
Ιστορία
Το θειικό οξύ ήταν γνωστό στη Μεσαιωνική Ευρώπη ως «έλαιο βιτριολιού» ή «πνεύμα βιτριολιού» ή απλούστερα ως «βιτριόλι», ανάμεσα σε άλλα ονόματα. Η κεντρική λέξη «βιτριόλι» προέρχεται από τη λατινική λέξη vitreus, δηλαδή γυαλί, σχετιζόμενο με την υαλώδη εμφάνιση των ένυδρων θειικών αλάτων, που επίσης είχαν το όνομα «βιτριόλι». Συγκεκριμένα:
Το 17ο αιώνα, ο γερμανοολλανδός χημικός Γιόχαν Γκλάουμπερ παρασκεύασε θειικό οξύ καίγοντας θείο (S) μαζί με νιτρικό κάλιο, (KNO3), παρουσία ατμού. Καθώς το νιτρικό κάλιο διασπάται από τη θέρμανση, οξειδώνει το θείο προς τριοξείδιο του θείου (SO3), που ενώνεται με το νερό (του ατμού) και παράγει θειικό οξύ:
Το 1736 ο Τζόσουα Γουόρντ ένας φαρμακοποιός από το Λονδίνο χρησιμοποίησε αυτήν τη μέθοδο για να ξεκινήσει την πρώτη μεγάλης κλίμακας παραγωγή θειικού οξέος. Το θειικό οξύ που παράγονταν από αυτήν τη μέθοδο έφτανε σε συγκέντρωση 35-40%.
right|thumb|230px|Απεικόνιση του μορίου του θειικού οξέος από τον [[John Dalton το 1808. Φαίνεται στο κέντρο το άτομο του θείου πλαισιωμένο από τρία άτομα οξυγόνου.]]
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανα οξέα Κατηγορία:Ενώσεις θείου Κατηγορία:Οξοξέα
Εσωτερική Μογγολία
Η Εσωτερική Μογγολία, επίσημα «Αυτόνομη Περιφέρεια Εσωτερικής Μογγολίας» (Μογγολικά: ᠥᠪᠥᠷᠮᠣᠩᠭᠣᠯ ᠤᠨᠥᠪᠡᠷᠲᠡᠭᠡᠨᠵᠠᠰᠠᠬᠤᠣᠷᠤᠨ Κινεζικά: 内蒙古, πινγίν: Nèi Měnggǔ, εκλατινισμένη απόδοση: Nei Mongol), είναι αυτόνομη επαρχία της Κίνας. Παραδοσιακά βρισκόταν εκτός της κινεζικής επικράτειας, καθώς κατοικούνταν από μογγολικά φύλα και άλλους λαούς της στέπας και βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε εδάφη πέρα από το Σινικό Τείχος.
Ωστόσο, επί δυναστείας Τσινγκ (1644-1912) ενσωματώθηκε οριστικά στο κινεζικό κράτος, στο οποίο ανήκε και κατά την διάρκεια της δυναστείας Γιουάν, την οποία ίδρυσε ο Μογγόλος εγγονός του Τζένγκις Χαν, Κουμπλάι Χαν. Από τα τέλη του 19ου αιώνα ξεκίνησε μαζική εγκατάσταση Κινέζων Χαν στην Εσωτερική Μογγολία, ώστε σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων να μην είναι Μογγόλοι, αλλά Κινέζοι Χαν (περίπου 80% του συνολικού πληθυσμού). Παρ'όλα αυτά, οι Μογγόλοι που σήμερα ζούνε στην Εσωτερική Μογγολία είναι περισσότεροι από αυτούς στο ανεξάρτητο κράτος της Μογγολίας, όντας περίπου 5 εκατομμύρια.
Συνορεύει από ανατολικά προς δυτικά, με τις επαρχίες της Χεϊλονγκτζιάνγκ, Τζιλίν, Λιαονίνγκ, Χεμπέι, Σανσί, Σαανσί, Νινγκσιά και Γκανσού, ενώ στα βόρεια συνορεύει με τη Μογγολία και με τη Ρωσία. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος σε έκταση υποδιαιρούμενος τομέας στην Κίνα, καθώς καταλαμβάνει περίπου 300 εκατομμύρια εκτάρια ή το 12% του εδάφους της Κίνας. Αριθμεί γύρω στα 24 εκατομμύρια ανθρώπους, με βάση στοιχεία του 2004. Πρωτεύουσα είναι η Χοχότ. Κύριες ασχολίες είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Παράγονται κυρίως κρασί και δημητριακά.
Όνομα
Στα κινεζικά, η επαρχία είναι γνωστή ως «Εσωτερική Μογγολία», όπου οι όροι «Εσωτερική/Εξωτερική» προέρχεται από τη γλώσσα Μαντσού ντοργκί/τουλέργκι. Η Εσωτερική Μογγολία διακρίνεται από την Εξωτερική Μογγολία, που αποτελεί όρο σε χρήση από τη Δημοκρατία της Κίνας, με αναφορά στη σημερινή ανεξάρτητη δημοκρατία της Μογγολίας και επίσης τη Δημοκρατία Τούβα, στη Ρωσία.
Λύση των δύο κρατών (Κύπρος)
Η λύση των δύο κρατών για το κυπριακό ζήτημα αναφέρεται στη μόνιμη διχοτόμηση της Κύπρου σε τουρκοκυπριακό κράτος στο βορρά και ελληνοκυπριακό κράτος στο νότο, σε αντίθεση με τις διάφορες προτάσεις για την επανένωση της Κύπρου.
Εσωτερική Μογγολία
Διοικητική διαίρεση
thumb|250px|Οι 12 διοικητικές περιφέρειες Η Εσωτερική Μογγολία υποδιαιρείται σε 12 τμήματα που επέχουν καθεστώς περιφερειών, μεταξύ των οποίων 9 πόλεις σε επίπεδο περιφερειών και 3 συνδέσμους.
Λύση των δύο κρατών (Κύπρος)
Η λύση των δύο κρατών θα οδηγήσει στην νομιμοποίηση του status quo, όπου οι ελληνοκύπριοι κατέχουν το νότιο τμήμα του νησιού, ενώ οι τουρκοκύπριοι κατέχουν το βόρειο τμήμα του νησιού.
Υποστήριξη για τη λύση των δύο κρατών
Το 2007, η ΤΔΒΚ διεξήγαγε δημοσκόπηση για το θέμα, όπου το 60% των ερωτηθέντων συμφωνούσε με την ιδέα των δύο κρατών ως λύση του κυπριακού ζητήματος. Μια δημοσκόπηση του 2009 έδειξε ότι το 77.9% των Τουρκοκυπρίων υποστήριζε τη διχοτόμηση, με το 63% να εκφράζει αμφιβολίες εάν θα επιτύχουν οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Εσωτερική Μογγολία
Διοικητική διαίρεση
Οι 9 πόλεις είναι:
Οι 3 σύνδεσμοι είναι:
Λύση των δύο κρατών (Κύπρος)
Αντίθεση στη λύση των δύο κρατών
Ο ΟΗΕ προσπαθεί να επιτύχει τη λύση του ζητήματος μέσω της κυπριακής επανένωσης με βάση ένα ομοσπονδιακό μοντέλο. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το σχέδιο Ανάν.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1"> Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα
Εσωτερική Μογγολία
Διοικητική διαίρεση
Οι 12 διοικητικές περιφέρειες υποδιαιρούνται επιπλέον σε 101 τμήματα σε επίπεδο κομητειών και αυτές σε άλλες υποδιαιρέσεις.
Κυβέρνηση και πολιτική
Με βάση τα άρθρα 112-122 του Συντάγματος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κίνας, οι αυτόνομες επαρχίες απολαμβάνουν περιορισμένης αυτονομίας, τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Στην ουσία, ο Πρόεδρος της αυτόνομης Κυβέρνησης, που είναι Μογγόλος στην καταγωγή, ελέγχεται πάντα από το Γραμματέα της Επιτροπής του ισχυρού Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, ο οποίος συνήθως κατάγεται από διαφορετικό μέρος της Κίνας και ο ίδιος είναι Κινέζος Χαν. Σημερινός γραμματέας είναι ο Τσου Μπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτόνομες περιοχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Νέα Ζωή
Ψηφιοποίηση
Το περιοδικό εκδόθηκε σε 4 περιόδους σε 14 συνολικά τόμους και 117 τεύχη, μέχρι και το 1927.
Μεγάλοι λογοτέχνες συνεργάτες
Ο Βάρναλης, το 1908 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή και διορίστηκε ελληνοδιδάσκαλος στην Αμαλιάδα. Από εκεί έστειλε στο περιοδικό Νέα Ζωή της Αλεξάνδρειας το ποίημα "Θυσία". Μετά από άρνηση του περιοδικού να το δημοσιεύσει, μέλη της Νέας Ζωής αποχώρησαν και δημιούργησαν το αιρετικό περιοδικό Γράμματα, όπου και δημοσιεύτηκε η "Θυσία".
Ο Καβάφης, το ίδιο έτος, ίσως και λίγο πιο πριν, γνωρίζεται με το περιοδικό και αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματά του σε αυτό και στο "Γράμματα '' για αρκετά χρόνια.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1910, ο Παύλος Νιρβάνας δημοσιεύει στο περιοδικό το μονόπρακτο τριμερές θεατρικό του έργο: " Όταν σπάση τα δεσμά του '' . Πλήθος άλλων μεγάλων ονομάτων επισκέφτηκαν λογοτεχνικά το περιοδικό, όπως :
Κώστας Ουράνης, Κωστής Παλαμάς, Κ. Ν. Κωνσταντινίδης, Κ. Γ. Καρυωτάκης, Ι. Ν. Γρυπάρης, Πέτρος Μάγνης, Σ. Σκίπης, Γ. Σκληρός, Δημοσθένης Ν. Βουτυράς, Ιωάννης Πολέμης, Μ. Τσιριμώκος, Γρηγ. Ξενόπουλος, Μ. Μαλακάσης, Κωσταντίνος Χατζόπουλος κλπ
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ" />
Παραπομπές
<div style="">
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Αλεξάνδρειας
Ζουαντομπέ (Επαρχία Σοζάκ)
Γεωγραφική θέση
Η γεωγραφική θέση είναι στο βόρειο τμήμα της περιφέρειας, και απέχει αρκετά χιλιόμετρα από το Σολακκοργκάν, και οδικά συνδέεται με αυτό καθώς και με την γειτονική περιφέρεια Ζαμπίλ.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές του Καζακστάν, ο πληθυσμός είναι ο εξής:
Θερμοκρασία βρασμού
Θερμοκρασία βρασμού (ή θερμοκρασία ζέσης) ονομάζεται η θερμοκρασία εκείνη στην οποία η τάση ατμών των κορεσμένων ατμών κάποιου υγρού εξισώνεται με την πίεση στην επιφάνεια του υγρού. Με πιο απλά λόγια, είναι η θερμοκρασία κατά την οποία ένα υγρό μεταβαίνει από την υγρή στη αέρια κατάσταση με την διαδικασία του βρασμού.
Η θερμοκρασία βρασμού εξαρτάται από την πίεση που ασκείται στη επιφάνεια του υγρού. Η θερμοκρασία βρασμού του νερού είναι 100°C για πίεση ίση με μία ατμόσφαιρα (ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια της θάλασσας). Αν μειωθεί η πίεση, για παράδειγμα σε μεγαλύτερο υψόμετρο, τότε η θερμοκρασία βρασμού μειώνεται, ενώ αν αυξηθεί η πίεση τότε η θερμοκρασία βρασμού αυξάνεται (π.χ στις χύτρες ταχύτητας). Μια πρακτική εφαρμογή του φυσικού αυτού φαινομένου είναι η μέθοδος συμπύκνωσης του τοματοχυμού για την παραγωγή πελτέ που γίνεται με την θέρμανση του υπό κενό οπότε ο βρασμός και η ατμοποίηση/απαγωγή του ύδατος επέρχεται στους 70°C με σημαντική εξοικονόμηση ενέργειας.
Κατηγορία:Θερμοδυναμικές διεργασίες Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης βρασμου
Αλέξανδρος Ν. Σούτσος
Ο '''Αλέξανδρος Ν. Σούτσος''' (1758 - 18 Ιανουαρίου 1821) ήταν δραγουμάνος του στόλου, μέγας διερμηνέας της Υψηλής Πύλης και ηγεμόνας της Βλαχίας το 1802, και την περίοδο 1818-1821, καθώς και ηγεμόνας της Μολδαβίας το 1801-1802.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Νικολάου Σούτσου, μεγάλου διερμηνέα της Υψηλής Πύλης & γόνου εύπορης Φαναριωτικής οικογένειας. Σπούδασε στην Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης.
Διατέλεσε δραγουμάνος του στόλου και στη συνέχεια, το 1799, διορίστηκε διερμηνέας της Υψηλής Πύλης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1801. Στις 10 Ιουνίου του ίδιου χρόνου διορίστηκε ηγεμόνας της Μολδαβίας, θέση που διατήρησε μόλις μέχρι τον Οκτώβριο. Το 1802 τοποθετήθηκε ηγεμόνας της Βλαχίας, αλλά αναγκάστηκε να καταφύγει στη Κωνσταντινούπολη μετά την εισβολή των Ρώσων.
Με την παρέμβαση αυτού αντικαταστάθηκαν το 1806, ως ρωσόφιλοι, οι Ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας Αλέξανδρος Μουρούζης και Κωνσταντίνος Υψηλάντης και στη θέση τους ανέλαβαν οι Φαναριώτες (γαλλόφιλοι) Αλέξανδρος Ν. Σούτσος και Σκαρλάτος Καλλιμάχης αντίστοιχα. Τον Δεκέμβριο όμως του ίδιου έτους αναγκάστηκαν και αυτοί να επιστρέψουν στη Κωνσταντινούπολη, μετά την εισβολή των Ρώσων στη Μολδοβλαχία. Τελικά ο Αλέξανδρος Ν. Σούτσος πήγε στη Βλαχία στις 17 Νοεμβρίου του 1818, όπου και παρέμεινε στον θρόνο μέχρι το τέλος του.
Ο Αλέξανδρος Ν. Σούτσος, από τη θέση του δραγουμάνου του Οθωμανικού στόλου, προσέφερε πολλά στην πατρίδα και ιδιαίτερη στην ανάπτυξη της Ελληνικής ναυτιλίας. Ειδικότερα όταν το 1806 διορίστηκε πρίγκιπας της Βλαχίας, μαζί με τον Σκαρλάτο Καλλιμάχη προέτρεψαν τον τότε φερόμενο πατριάρχη Καλλίνικο Ε΄ σε παραίτηση υπέρ του Γρηγορίου Ε΄, όπου και συνέβη στις 22 Σεπτεμβρίου του 1806.
Υποστηρίζεται ότι ήταν μυημένος στη Φιλική Εταιρεία και ότι το τέλος του οφείλεται σε δηλητηρίαση από μέλη της Φιλικής Εταιρείας, λόγω υποψιών που υπήρχαν για συνεργασία με τους Τούρκους.
Παραπομπές
Σούτσος Σούτσος Σούτσος Σ Α
Μεσόλογγος Κοζάνης
Ο Μεσολόγγος είναι ένα χωριό στην Ελλάδα, Δήμο Βοΐου, στη περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Ο Μεσολόγγος έχει πληθυσμό 40 (2011).
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται περίπου 17 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τη Νεάπολη. Είναι χτισμένο σε ύψος 760 μέτρα, στην αριστερή όχθη του ποταμού Αλιάκμονα.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Σύμφωνα με τον Βασίλ Kanchov στα τέλη του 19ου αιώνα ο Μεσόλογγος είναι μικτό χωριό στο οποίο ζουν 220 Έλληνες Μουσουλμάνοι (βαλαχάδες) και 200 ​Έλληνες Χριστιανοί. Διοικητικά ανήκει στη Νεάπολη, δήλωσε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το χριστιανικό τμήμα του χωριού ήταν υπό την κυριαρχία του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας Δημήτρη Μίσεφ, υπάρχουν 200 Έλληνες.
Ελλάδα
Κατά τον Πρώτο Βαλκανικό πόλεμο το 1912 το χωριό μπήκε στα ελληνικά μέρη.
Το 1913, κατά την πρώτη απογραφή της νέας εξουσίας στο Μεσολόγγο, καταγράφηκαν 295 κάτοικοι.
Στα μέσα της δεκαετίας του '20 το μουσουλμανικό τμήμα του πληθυσμού μετατοπίζεται στην Τουρκία στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάννης και εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες από την Τουρκία. Το 1928 παρουσιάστηκε ως μικτό χωριό αποτελούμενο από αυτόχθονες πληθυσμούς και νεοαφιχθέντες πρόσφυγες. Οι Πόντιοι έχτισαν μια εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Πληθυσμός
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Μεγαλοψυχία
Η μεγαλοψυχία από τις λέξεις μεγάλος και ψυχή (το αντίθετο είναι η μικροψυχία) μεταφράζεται ενίοτε και ως γενναιοδωρία, επίσης ως προθυμία να αντιμετωπίσει κανείς τον κίνδυνο ή η δράση για ευγενείς σκοπούς.
Το εννοιολογικό πλαίσιο
Η μεγαλοψυχία ορίζεται ως αρετή και συνεπώς εντάσσεται στο εννοιολογικό πλαίσιο που καθορίζει τι είναι η αριστοτελική αρετή. Βάσει της αριστοτελικής διδασκαλίας η αρετή είναι μια «ποιότητα» που δείχνει την ψυχοσύνθεσή μας, έτσι όπως αποκαλύπτεται σε συγκεκριμένους τύπους συμπεριφοράς. Τούτη η ποιότητα δεν είναι εγγενής στην ανθρώπινη φύση, αλλά επίκτητη και εξαρτώμενη από τον τρόπο που επιλέγει να πράττει ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του. Στην αριστοτελική σύλληψη η ηθική αρετή είναι έθος, μια άσκηση της ψυχής προς το καλόν και χαρακτηρίζεται από τη μεσότητα ή την τήρηση του μέσου, έτσι όπως καθορίζεται από τον λόγο, εκείνη τη διανοητική ποιότητα, η οποία φαίνεται να κατέχει στην ηθική του Αριστοτέλη την ίδια θέση που κατέχει η γνώση στη θεωρία των ιδεών του Πλάτωνα.
Δεδομένου ότι η αρετή δεν είναι εγγενής στην ανθρώπινη φύση, ο άνθρωπος οδηγείται στην τελείωση μέσω της διαδικασίας του έθους, της συνειδητής επανάληψης πράξεων που τείνουν προς το καλόν που προϋποθέτουν επιλογή στην ανθρώπινη δράση. Η ηθική αρετή ορίζεται ως το μέσον ανάμεσα σε δύο ακρότητες. Η επίτευξη του ηθικού μέσου είναι δυνατή υπό την εποπτεία της φρόνησης και συνεπώς της γνώσης του ηθικού αγαθού.
Η αρετή της μεγαλοψυχίας
Η λέξη μεγαλοψυχία που χρησιμοποιείται στο βιβλίο IV, κεφ 3. των Ηθικών Νικομαχείων του Αριστοτέλη σημαίνει το μεγαλείο της ψυχής. Αν και ως λέξη συνδέεται παραδοσιακά με την αριστοτελική φιλοσοφία, χρησιμοποιείται με υποδηλώσεις από το εννοιολογικό πλαίσιο του χριστιανισμού και στη μεσαιωνική και τη νεότερη ευρωπαϊκή φιλοσοφία. Στη μεγαλοψυχία, την πέμπτη αρετή που συζητά ο Αριστοτέλης, η τιμή είναι σημείο αιχμής στο συνολικό ζήτημα της αρετής και ταυτόχρονα εκείνη που διαμορφώνει την αντίληψη για το αναφαίρετο αγαθό που βρίσκεται μέσα μας. Ο μεγαλόψυχος αξίζει και απαιτεί την ανάλογη τιμή. Εκείνος που αξίζει την τιμή, αλλά δεν την απαιτεί, είναι μικρόψυχος, ενώ εκείνος που την απαιτεί χωρίς να την αξίζει, είναι κενόδοξος. Είναι καλύτερο να είναι κανείς κενόδοξος παρά μικρόψυχος, επειδή η ματαιοδοξία διορθώνεται με φυσικό τρόπο από την εμπειρία ζωής. Ο μεγαλόψυχος διατηρεί τη μεγαλοσύνη του σε κάθε μία από τις αρετές, δείχνοντας πόσο καλή είναι η ενάρετη ζωή. Προκειμένου να υπάρξει η αρετή της μεγαλοψυχίας και να είναι αντάξια του μέγιστου, θα πρέπει να είναι κανείς καλός με την αληθή σημασία και να κατέχει το μεγάλο σε όλες τις αρετές. Η μεγαλοψυχία είναι η πρώτη από τις τέσσερεις αρετές που απαιτεί την παρουσία όλων των αρετών του χαρακτήρα. Εμφανίζεται ως κόσμημα των ηθικών αρετών, αφενός γιατί τις καθιστά μεγαλύτερες, αφετέρου γιατί δεν υπάρχει χωρίς αυτές.
Ο μεγαλόψυχος θεωρεί τον εαυτό του άξιο για μεγάλα πράγματα και η συγκεκριμένη υποδήλωση ώθησε ορισμένους μεταφραστές να μεταχειριστούν την έννοια μεγαλοψυχία ως «υπερηφάνεια» με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, αν και ο όρος θα μπορούσε να εισάγει αρνητικά συμφραζόμενα. Εδώ, ο φιλόσοφος προσπαθεί να καθορίσει τι σημαίνει η λέξη ως αρετή. Αναφέροντας τις ακρότητες διαμορφώνει τη μεσότητα. Εκείνος που απαιτεί περισσότερα από όσα αξίζει είναι κενόδοξος –η μία ακρότητα- ενώ εκείνος που απαιτεί λιγότερα από ό,τι αξίζει είναι μικρόψυχος –η δεύτερη ακρότητα που καθορίζει και τον ζωτικό χώρο της μεσότητας.
Ιστορική διαδρομή της έννοιας
Ως έννοια στην πολιτική σκέψη, η μεγαλοψυχία εισάγει έναν θεμελιώδη τρόπο ζωής και πολιτικής πράξης. Από την αρχική αριστοτελική έννοια έως μεταγενέστερες εκδοχές της έννοιας στη διαδρομή της έως τη σύγχρονη πραγματικότητας φαίνεται ότι περιγράφεται ένας τρόπος επίτευξης της ευδαιμονίας μέσω του ορθού βίου στα πλαίσια της ορθής πολιτικής πράξης.
Σε ένα συλλογικό επίπεδο η μεγαλοψυχία οδηγεί τους ανθρώπους στις πλέον ενάρετες παρορμήσεις, ενώ σε ατομικό επίπεδο μπορεί να γίνει το κάλεσμα για την επίτευξη του προσωπικού μεγαλείου. Αν και λίγοι κατορθώσουν να πετύχουν τη μεγαλοψυχία, εντούτοις αυτοί οι λίγοι είναι ορατοί από τους πολλούς, που αντιλαμβάνονται και εκτιμούν τέτοιου είδους μεγαλείο.
Τούτη η αριστοκρατική κατά βάση θεώρηση είναι προβληματική όχι μόνο για τη δημοκρατία της εποχής του Αριστοτέλη, αλλά και για μια σύγχρονη δημοκρατία. Οι εραστές της ισότητας, της ουσίας της δημοκρατίας, θα δυσανασχετούσαν συνήθως απέναντι σε κάθε επίδειξη ατομικού μεγαλείου, ή θα αντιλαμβάνονταν πιθανώς την αριστοτελική έννοια ως παρωχημένη.
Συνεπώς, το ερώτημα αν είναι παρωχημένη ή όχι η έννοια της μεγαλοψυχίας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό αφενός από τις διαφοροποιήσεις που εισήγαγε ο χριστιανισμός και η σύγχρονη άποψη για την αριστοτελική θεώρηση της ηθικής αρετής, αφετέρου από τις δυνατότητες πρακτικής εφαρμογής της συγκεκριμένης αρετής σε ένα σύγχρονο πολιτικό, κοινωνικό και φιλοσοφικό πλαίσιο. Στην ιστορική πορεία της η έννοια της μεγαλοψυχίας προσέλαβε πολλαπλά χαρακτηριστικά. Στο έργο του De officiis ο Κικέρων δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην πολιτική διάσταση της έννοιας και τη συνδέει με το θάρρος. Η ερμηνεία του, ωστόσο, αποκλείει τα εξωτερικά αγαθά, για χάρη του ηθικού καλού και μόνο, ενώ εισάγει και το χαρακτηριστικό της ανάληψης δύσκολων καθηκόντων. Ο Αλβέρτος ο Μέγας, χαρακτηριστική μορφή της μεσαιωνικής φιλοσοφίας και διδάσκαλος του Θωμά Ακινάτη εισάγει στη μεγαλοψυχία τα χαρακτηριστικά της ισχύος και της καρτερίας στην πραγματεία του De bono, (Περί Καλού), ενώ ο Θωμάς Ακινάτης, αποδεχόμενος τα χαρακτηριστικά του Αλβέρτου, προσθέτει ότι η μεγαλοψυχία συγκρατεί κάποιον προσηλωμένο στον στόχο της επίτευξης του καλού μέσω της ελπίδας. Με αυτόν τον τρόπο παράγεται το ηθικό μεγαλείο που επιβάλλει έναν άνθρωπο στη διακυβέρνηση της κοινωνίας του.
Βέβαια, εκκινώντας από την εποχή του Αριστοτέλη, η φιλοσοφία του δέχτηκε καταρχήν την ισχυρή επίδραση του Στωικισμού, από την άλλη την επίδραση των ισλαμιστών σχολιαστών και φυσικά την επίδραση του οντολογικού και γνωσιοθεωρητικού παραδείγματος της Βίβλου, στο οποίο η μεγαλοψυχία είτε απορρίπτεται ή ενδύεται χαρακτηριστικά που την κάνουν συμβατή ή συμπληρωματική αρετή. Ο Leo Strauss στο Εισαγωγή στην Πολιτική Φιλοσοφία υποδεικνύει ότι υπάρχει μεν στενή συγγένεια ανάμεσα στη δικαιοσύνη του Αριστοτέλη και στη δικαιοσύνη της Βίβλου, αλλά η μεγαλοψυχία του Αριστοτέλη είναι ξένη στη Βίβλο, όπου απορρίπτεται η ιδέα του μεγαλόψυχου και εισάγεται η έννοια του θείου νόμου σε αντιπαράθεση με τον φυσικό νόμο.
Η μεγαλύτερη πιθανώς δυσκολία για την κατανόηση της μεγαλοψυχίας σε έναν σύγχρονο κόσμο είναι η αντιφατική σχέση της με την ταπεινότητα, έτσι όπως εισάγεται από τη χριστιανική κοσμοθεωρία. Σύμφωνα με τον Ακινάτη καμία αρετή δε θα έπρεπε να αντιτίθεται σε κάποια άλλη αρετή. Όμως, η ταπεινότητα αντιτίθεται εμφανώς στην αρετή της μεγαλοψυχίας, η οποία ωθεί σε μεγάλα πράγματα, ενώ η ταπεινότητα τα απορρίπτει. Αν δεχθούμε ότι η ταπεινότητα είναι η ηθική αρετή των μικρών πραγμάτων τότε σχετίζεται μεν με τη σωφροσύνη κατά τον Αριστοτέλη, αλλά δε θα μπορούσε να σταθεί στην αριστοτελική αντίληψη για τον πολιτικό βίο, που είναι η επίτευξη της μεγαλοψυχίας για την τιμή, το τέλος της ζωής που βρίσκεται στην υπηρεσία της πόλης.
Προδοσία
Με τον όρο προδοσία, από το ρήμα προδίδω, χαρακτηρίζεται γενικότερα η οποιαδήποτε αθέτηση υποχρεώσεων έναντι διαπιστευμένων μέσα σε μια σχέση κοινωνική, μεταξύ ατόμων, ή οργανώσεων, ή μεταξύ και αυτών τούτων, ατόμων και οργανώσεων, ή ακόμα και σε διεθνείς σχέσεις, μεταξύ κυβερνήσεων συμμάχων χωρών, π.χ. προδοσία φίλων, συνεταίρων, σωματείων, συμβαλλομένων εταιρειών, ή μελών ή υπαλλήλων μετ΄ αυτών κ.λπ.
Μεγαλοψυχία
Ιστορική διαδρομή της έννοιας
Η άποψη του Ακινάτη ότι οι δύο αρετές είναι συμπληρωματικές στηρίζεται τόσο στον μετριασμό της υπερβολικής ελπίδας και της παρόρμησης, που επιτυγχάνεται μέσω της ταπεινότητας, όσο και στη συντήρηση της ελπίδας μέσω της μεγαλοψυχίας, που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην επίτευξη του αγαθού για το οποίο είναι ικανός. Φαίνεται στην προκειμένη περίπτωση ότι το αριστοτελικό παράδειγμα  έχει υποστεί σημαντική μετατόπιση, τόσο ως προς το ζήτημα της τιμής, όσο και ως προς το ζήτημα του πολιτικού βίου.
Νοηματικές μετατοπίσεις και ο πολιτικός βίος
Η μεγαλοψυχία μεταμορφώθηκε σε μεγαλόψυχη ταπεινότητα, αυτήν που επικαλέστηκαν στη σύγχρονη εποχή ηγέτες όπως ο Μαχάτμα Γκάντι ή ο Βάτσλαβ Χάβελ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά ένα διαφορετικό εννοιολογικό πλαίσιο που απομακρύνεται από την αριστοτελική θεώρηση. Στον σύγχρονο κόσμο αναπόφευκτα η αριστοτελική αντίληψη αποκτά την αίσθηση του ανέφικτου, γιατί είναι οι αρθρώσεις και οι αλληλεπιδράσεις των ιδεών και των αξιών τέτοιες, που παράγουν διαφορετικές φιλοσοφικές θεωρήσεις για τον πολιτικό βίο.
Προδοσία
Κύρια αιτία μιας τέτοιας εκδήλωσης είναι η ηθική κατωτερότητα που μπορεί να οφείλεται σε βαθύτερα αίτια ψυχολογικής σύγκρουσης και που μπορεί να προβάλλεται, κατά τον δράστη, είτε ως εκδίκηση, είτε για διάφορους άλλους ιδιοτελείς σκοπούς π.χ. η «προδοσία του Ιούδα» για «τριάκοντα αργύρια». Αυτός που διενεργεί προδοσία ονομάζεται προδότης, θηλυκό προδότρια, και στον πληθυντικό προδότες.
Μεγαλοψυχία
Νοηματικές μετατοπίσεις και ο πολιτικός βίος
Ο Αριστοτέλης, κατεξοχήν αριστοκρατικός στις πολιτικές προτιμήσεις του, παραμένει επίκαιρος ειδικά σε ζητήματα που άπτονται πολιτικών και κοινωνικών θεωρήσεων. Είναι αρκετοί οι σύγχρονοι ερευνητές που αναφέρονται διαρκώς στο έργο του, ανακαλύπτοντας έννοιες χρήσιμες για την ανάλυση σύγχρονων πολιτικών και κοινωνικών φαινόμενων. Πολλοί είναι επίσης εκείνοι που εμπνέονται από το περιεχόμενο της φιλοσοφίας του για να κατασκευάσουν νέες θεωρίες σχετικές με τη λειτουργία και την εξέλιξη των σύγχρονων κοινωνιών.
Προδοσία
Εσχάτη προδοσία
Βαρύτερες, κατ΄ έννοια σπουδαιότητας, περιπτώσεις προδοσίας, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία είναι αυτές που στρέφονται κατά της χώρας ή κατά του ανωτάτου άρχοντα και του πολιτεύματος της χώρας που λαμβάνει και την ιδιαίτερη ονομασία «εσχάτη προδοσία», αμφότερες, και οι μόνες των περιπτώσεων, ποινικά κολάσιμες.
Μεγαλοψυχία
Νοηματικές μετατοπίσεις και ο πολιτικός βίος
Η μεγαλοψυχία ως διακριτή έννοια παραμένει μια ιδιάζουσα περίπτωση, γιατί στο αριστοτελικό παράδειγμα είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με όλες τις άλλες αρετές, η ύπαρξη των οποίων είναι προαπαιτούμενη για τη θεμελίωσή της, όπως επίσης φαίνεται να είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με την τιμή, όπως όμως αυτή ορίζεται στην κοινωνική και θεολογική πρακτική της εποχής του. Είναι εμφανές ότι τόσο το κοινωνικό όσο και το θεολογικό παράδειγμα μετατοπίζονται στο πέρασμα του χρόνου διαμορφώνοντας νέες ηθικές αξίες, ένα διαφορετικό παράδειγμα ηθικής σκέψης. Συνεπώς η συγκεκριμένη έννοια δεν μπορεί να έχει εννοιολογικές προεκτάσεις στον πρακτικό και ηθικό βίο του παρόντος κόσμου, παρά μόνον στον θεωρητικό βίο και εφόσον ληφθούν υπόψη οι επιδράσεις των κοινωνικών και θεολογικών αλλαγών στην ηθική σκέψη.
Προδοσία
Εσχάτη προδοσία
Όλες οι άλλες περιπτώσεις περιορίζονται (ή επαφίενται) στη λαϊκή κατακραυγή, όσο βέβαια επιτρέψει, στη πράξη, η τυχούσα δια παντός μέσου, αντιμαχόμενη προπαγάνδα, ιδιαίτερα αν πρόκειται για πολιτικά ή υψηλόβαθμα πρόσωπα.
Μεγαλοψυχία
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αριστοτέλης Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Ρητορική
Προδοσία
Στη νομική επιστήμη
Στην νομική επιστήμη, προδοσία είναι το ατομικό έγκλημα της μη αφοσίωσης στο έθνος ή στην πολιτεία. Ένα πρόσωπο που προδίδει το έθνος ή την ιθαγένειά του ή/και καταπατά έναν όρκο αφοσίωσης, και με οποιονδήποτε ηθελημένο τρόπο συνεργάζεται με τον εχθρό, θεωρείται ότι είναι προδότης.
Επίσης προδότης μπορεί να σημαίνει ένα πρόσωπο που προδίδει (ή κατηγορείται ότι πρόδωσε) το πολιτικό κόμμα στο οποίο είναι μέλος, την οικογένειά του, τους φίλους του, την εθνότητά του, την θρησκεία του ή άλλη ομάδα στην οποία τυχόν ανήκει. Συχνά τέτοιες κατηγορίες είναι αμφιλεγόμενες και αστήρικτες, καθώς το πρόσωπο μπορεί να μην συνταυτίζεται με την ομάδα της οποίας είναι μέλος, ή μπορεί να διαφωνεί με τους ηγέτες της ομάδας οι οποίοι τον κατηγορούν. Τυπικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της φυλετικής προδοσίας.
Στην πολιτική
Σε διαφόρους καιρούς, ο όρος «προδότης» έχει χρησιμοποιηθεί ως πολιτικός χαρακτηρισμός, άσχετα αν υπάρχει αποδείξιμη προδοτική ενέργεια. Σε ένα εμφύλιο πόλεμο ή διαμάχη, οι νικητές μπορεί να κρίνουν τους ηττημένους ως προδότες. Ομοίως ο όρος «προδότης» χρησιμοποιείται σε έντονες πολιτικές συζητήσεις - τυπικά ως ύβρις εναντίον πολιτικά αντιφρονούντων, ή εναντίον κρατικών αξιωματούχων που θεωρείται ότι απέτυχαν να ενεργήσουν προς το καλύτερο συμφέρον των ψηφοφόρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Εξαπάτηση
Γιώργος Συμπιλίδης
Ο Γεώργιος Συμπιλίδης του Θεοδώρου (1949-) είναι Έλληνας ιατρός και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Κιλκίς με τη Νέα Δημοκρατία. Έγινε γνωστός στο πανελλήνιο όταν στις 9 Σεπτεμβρίου 1993 ανέτρεψε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη καταθέτοντας δήλωση ανεξαρτητοποίησης και προσχωρώντας στην Πολιτική Άνοιξη, που είχε ιδρύσει τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς ο φίλος του Αντώνης Σαμαράς. Η απώλεια της δεδηλωμένης για την κυβέρνηση είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών, που έγιναν στις 10 Οκτωβρίου 1993, και επανέφεραν στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου.
Η πορεία του
Ο Γιώργος Συμπιλίδης γεννήθηκε το 1949 στην Ευκαρπία Κιλκίς. Σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και εργάστηκε ως ιατρός-χειρουργός στην πόλη του Κιλκίς.
Έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 1989, στις οποίες έλαβε 9.095 σταυρούς προτίμησης και απέτυχε να εκλεγεί. Πέντε μήνες αργότερα, στις εκλογές του του Νοεμβρίου του 1989 έλαβε 12.161 σταυρούς και κατάφερε αυτή τη φορά να εκλεγεί. Επανεκλέχθηκε στις εκλογές του 1990, με τις οποίες η ΝΔ κατάφερε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, συγκεντρώνοντας 12.460 σταυρούς (δεύτερος πίσω από τον Νίκο Αυγερινίδη).
Είχε έντονη ευαισθησία στα ζητήματα της Μακεδονίας, και, ανήκοντας στην «παραδοσιακή» πτέρυγα του κόμματος, δεν ήταν ικανοποιημένος από τους χειρισμούς της ηγεσίας Μητσοτάκη στην εξωτερική πολιτική. Έτσι, βρέθηκε κοντά στον Αντώνη Σαμαρά, ιδίως μετά την αποπομπή του τελευταίου από το υπουργείο Εξωτερικών τον Απρίλιο του 1992. Όμως, η παρουσία του στη Βουλή ήταν εξαιρετικά περιορισμένη, και ελάχιστες φορές είχε λάβει το λόγο σε συζητήσεις. Θεωρούνταν «χαμηλού προφίλ βουλευτής της περιφέρειας» και ήταν μεγάλη έκπληξη ότι τελικά αυτός είχε το θάρρος να ανατρέψει ολόκληρη κυβέρνηση.
Η ΝΔ είχε σχηματίσει κυβέρνηση τον Απρίλιο του 1990 με 151 βουλευτές, ενώ το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς είχε κερδίσει και μία επιπλέον έδρα στο εκλογοδικείο. Μετά την αθώωση του Ανδρέα Παπανδρέου για την υπόθεση Κοσκωτά τον Ιανουάριο του 1992 και τις επαναληπτικές εκλογές της Β΄ Αθηνών τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, ο Μητσοτάκης βρισκόταν συνεχώς σε θέση άμυνας. Τα προβλήματα στις διεθνείς σχέσεις της χώρας και η σύγκρουση της κυβέρνησης με τα ΜΜΕ και τους συνδικαλιστές επέτειναν την εικόνα διάλυσης.
Από τον Ιούνιο του 1993 που είχε ιδρυθεί η Πολιτική Άνοιξη είχε προηγηθεί η ανεξαρτητοποίηση του βουλευτή Ηλείας Στ. Στεφανόπουλου που είχε ακολουθήσει τον Αντώνη Σαμαρά (μειώνοντας έτσι την δύναμη της κυβερνητικής πλειοψηφίας από 152 σε 151 βουλευτές), ενώ ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Κώστας Λαλιώτης, καλούσε τους βουλευτές της ΝΔ να ανατρέψουν την κυβέρνηση για να απαλλαγούν από «το άγος του Μητσοτακισμού» και να «σώσουν την τιμή της ιστορικής παράταξής τους».
Ο Μητσοτάκης και οι συνεργάτες του κατηγόρησαν τον Συμπιλίδη ότι χρηματίστηκε από επιχειρηματίες για να ρίξει την κυβέρνηση, και συγκεκριμένα από τον Σωκράτη Κόκκαλη, ο οποίος (κατά τον Μητσοτάκη) επιθυμούσε τη ματαίωση της σχεδιαζόμενης ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ, του οποίου ήταν ο κύριος προμηθευτής. Ο δημοσιογράφος Γιώργης Μασσαβέτας, που δημοσίευσε σε βιβλίο («Ανατρέψατε Μητσοτάκη») μακροσκελή συνέντευξη που του έδωσε ο Μητσοτάκης, στην οποία ισχυρίστηκε ότι ο Συμπιλίδης πήρε σε τσάντα 320 εκατομμύρια δραχμές μετρητά, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 10 μηνών για συκοφαντική δυσφήμηση μετά από μήνυση που υπέβαλε ο Συμπιλίδης. Επιπλέον, οι ισχυρισμοί του Μητσοτάκη δεν κατάφεραν να πείσουν την κοινή γνώμη, καθώς ενώ πράγματι ο Κόκκαλης είχε προσωπική φιλία με τον Ανδρέα Παπανδρέου, είχε πάρει δουλειές και από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με κυριότερο παράδειγμα την ανάθεση 1.000.000 ψηφιακών παροχών του ΟΤΕ κόστους 70 δισεκατομμυρίων δραχμών ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη είχε φιλοξενηθεί πολλάκις στη θαλαμηγό «Γκουανταλαχάρα» του Κόκκαλη.
«''Είναι πολιτική ανανδρία ο αρχιερέας της διαπλοκής στην Ελλάδα κ. Μητσοτάκης, με την ομπρέλα της βουλευτικής του ασυλίας, να ισχυρίζεται ότι εξαγοράστηκα τάχα από συμφέροντα για να ρίξω την κυβέρνησή του, ενώ γνωρίζει καλά ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο κατ' επάγγελμα, συστηματικά με συκοφαντεί, είναι ότι υπερασπίστηκα τον πατριωτικό χαρακτήρα μιας ιστορικής παράταξης''»
Τον Μάιο του 2012, με τον Αντώνη Σαμαρά να έχει αναλάβει την προεδρία της ΝΔ, ο Συμπιλίδης επρόκειτο να είναι και πάλι υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία στο Κιλκίς, αλλά μετά από εσωκομματικές αντιδράσεις, αναγκάστηκε να αποσύρει την υποψηφιότητά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κιλκίς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Η Άγνωστος (ταινία, 1956)
Πλοκή
Στο ασπρόμαυρο αυτό κοινωνικό δράμα μια γυναίκα της καλής κοινωνίας εγκαταλείπει το σύζυγό της για τον νεαρό εραστή της. Μαθαίνοντας πως το παιδί της είναι βαριά άρρωστο επιστρέφει, αλλά ο άντρας της την διώχνει. Απελπισμένη, φεύγει στην Αμερική όπου για 20 χρόνια εκπορνεύεται. Γυρνάει στην Ελλάδα, μαζί με τον εραστή της, που αμέσως ξεκινάει δουλειές με τον υπόκοσμο. Ο εραστής μαθαίνει ότι υπάρχει ένα τεράστιο ποσό, που είναι κληροδότημα "στο όνομά της" και ο πρώην σύζυγός της το διατηρεί άθικτο.
Θέλοντας να βάλει χέρι σε αυτά τα λεφτά, ο απατεώνας εραστής καταστρώνει τα σχέδιά του. Σκέφτεται να πάει να πει στον σύζυγό της και στον γιο της την αλήθεια και να εκβιάσει τις καταστάσεις προς όφελός του. Όμως η γυναίκα δεν θέλει για τίποτα στον κόσμο να μάθει ο γιος της την ύπαρξή της και το παρελθόν της. Στην προσπάθεια να σταματήσει τον εραστή της να προδώσει την ταυτότητά της, τον σκοτώνει. Φυλακίζεται και περιμένει τη δίκη της.
Παραγωγή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 26 Μαρτίου 1956 κόβοντας 111.065 εισιτήρια, γεγονός που την έφερε στην 3η θέση ανάμεσα σε 24 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο της νεαρής Μάρθας Καραγιάννη και για μία από τις τέσσερις ταινίες που γύρισε ο Ορέστης Λάσκος στη Φίνος Φιλμ. Οι άλλες τρεις είναι οι εξής: Για ποιον χτυπά η... κουδούνα, Γκόλφω και Αντίο ζωή.
Ο Κώστας Σταματίου έγραψε για την ταινία στην εφημερίδα Η Αυγή:"Ο κ. Λάσκος, ως σεναρίστας, συγχρόνισε αρκετά επιδέξια το παλιό θεατρικό έργο. Θέλησε να εκμεταλλευτεί τα θεατρικά «εφέ», και τα κατάφερε σε σημαντικό βαθμό. Το έργο του δεν μοιάζει με τα συνηθισμένα νευρόσπαστα ελληνικά μελοδράματα, υπάρχει ενότητα τόνου, άνετο κύλημα, αρμονία ανάμεσα στην πρόθεση και το αποτέλεσμα. Σ΄αυτό, τον σκηνοθέτη Λάσκο βοήθησε ολοφάνερα το καλό συνεργείο της «Φίνος Φιλμ». Ο οπερατέρ Ντίνος Κατσουρίδης (που μας είχε δώσει τα τόσο ωραία εξωτερικά του Αγαπητικού της βοσκοπούλας) κατάφερε πραγματικό άθλο: χώρια που ξεπέρασε τη δυσκολία απόδωσης της κ. Κυβέλης, φώτισε για πρώτη φορά σωστά τον Γιώργο Παππά, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τον Αλεξανδράκη, που τόσο τους αδικούσε άλλοτε η κακή φωτογραφία. Τα ντεκόρ του Μάρκου Ζέρβα δείχνουν ευσυνειδησία και προσοχή στη λεπτομέρεια. Γενικά, το τεχνικό συγκρότημα της «Φίνος» έκανε καθαρή δουλειά, κι αυτό πρέπει ν΄αναγνωρισθεί ιδιαίτερα."Η ταινία κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 10/08/2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Δικαστικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τάκη Μωράκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αμαλία Φλέμινγκ
Βιογραφικό
Το 1945, με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου, πήγε στο Λονδίνο όπου εργάστηκε στο Wright Fleming Institute δίπλα στον Νομπελίστα μικροβιολόγο Αλεξάντερ Φλέμινγκ μέχρι το 1949, οπότε επέστρεψε στην Ελλάδα για να αναλάβει τη διεύθυνση του Ευαγγελισμού. Το 1953 παντρεύτηκε τον Φλέμινγκ αλλά ο γάμος τους κράτησε μόνο δύο χρόνια καθώς ο Φλέμινγκ πέθανε το 1955. Αν και δεν τον χρησιμοποιούσε, είχε τον τίτλο της Λαίδης, καθώς ο Φλέμινγκ ήταν Ιππότης (Σερ).
Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας το 1977 και βουλευτής Α' Αθηνών το 1981 και το 1985 με το ΠΑΣΟΚ. Δεν δίστασε όμως να διαφωνήσει δημόσια με τον Ανδρέα Παπανδρέου για τις διαγραφές στελεχών της Δημοκρατικής Άμυνας και του ΠΑΚ από το ΠΑΣΟΚ.
Επιπροσθέτως, η Αμαλία Φλέμινγκ διετέλεσε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων (ΣΕΕ) και τιμήθηκε με το παράσημο Ευποιίας (1965). Παράλληλα, ανέπτυξε δραστηριότητα για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα δικαιώματα των γυναικών και την ειρήνη: Διεθνής Αμνηστία (πρώτη πρόεδρος του ελληνικού τμήματος), Δημοκρατική Μέριμνα, Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Επιτροπή για τον Επαναπατρισμό των Πολιτικών Προσφύγων, Επιτροπή για την απελευθέρωση του Τουρκικού λαού και τη Δημοκρατία.
Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου του 1986, χωρίς να προλάβει να δει τη δημιουργία του Ιδρύματος Βασικής Βιοϊατρικής Έρευνας “Αλέξανδρος Φλέμινγκ”, το οποίο ιδρύθηκε χρόνια αργότερα στη Βάρη και σήμερα θεωρείται ως ένα από τα πληρέστερα του είδους του στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Τάγμα της Ευποιΐας Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες
20 Δεκεμβρίου
19 Δεκεμβρίου | 20 Δεκεμβρίου | 21 Δεκεμβ
Η 20η Δεκεμβρίου είναι η 354η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (355η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 11 ημέρες.
Βλέπε επίσης
20 Νοεμβρίου - 20 Ιανουαρίου
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Βοντοκάτσκα (Επαρχία Αράλ)
Η Βοντοκάτσκα είναι οικισμός στην επαρχία Αράλ, στην περιφέρεια Κυζυλόρντα.
Γεωγραφική θέση
Η επαρχιακή πρωτεύουσα είναι το Αράλ, 117 χιλιόμετρα σε απόσταση από τη Βοντοκάτσκα, ενώ κοντά είναι η πόλη Αϊτέκε Μπι, με πληθυσμό 38.046 το 2009.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι 69 κάτοικοι (2009).
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Πατριάρχης Σωφρόνιος Γ΄
Ο Σωφρόνιος Γ΄ (κατά κόσμον Σταύρος Μεϊδαντζόγλου) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1863 έως το 1866, και αργότερα (1870-1899) Πατριάρχης Αλεξανδρείας (ως Σωφρόνιος Δ΄).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των ετών 1798 και 1802. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το 1820 χειροτονήθηκε διάκονος, οπότε πήρε και το όνομα Σωφρόνιος. Το 1839 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου, οπότε χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και κατόπιν επίσκοπος από τον Πατριάρχη Γρηγόριο ΣΤ΄. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1855 εξελέγη Μητροπολίτης Αμασείας. Εργάστηκε για την ίδρυση ελληνικών σχολείων στην επαρχία του και κατά τα έτη 1858-1860 ήταν μέλος της μεγάλης εθνοσυνέλευσης του Πατριαρχείου, η οποία συνέταξε τους λεγόμενους Εθνικούς ή Γενικούς Κανονισμούς, οι οποίοι ψηφίστηκαν το 1862 και επέτρεπαν τη συμμετοχή περισσότερων λαϊκών στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων του Πατριαρχείου.
Παρέμεινε Πατριάρχης Αλεξανδρείας μέχρι τον θάνατό του, στις 3 Σεπτεμβρίου 1899, σε ηλικία πέραν των 101 ετών. Τα οστά του βρίσκονται σήμερα σε μαρμάρινη λειψανοθήκη στο Ναό του Αγίου Γεωργίου Παλαιού Καΐρου.
Πηγές
Σωφρόνιος Γ΄ Σωφρόνιος Δ΄ Σωφρονιος Σωφρονιος Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Ταρσανάς
right|thumb|250px|Το Καρνάγιο (ή ταρσανάς) στον λιμένα Νάξου. Ο Ταρσανάς ή Αρσανάς είναι δημώδης όρος της κοινής ναυτικής γλώσσας βυζαντινοτουρκικής προέλευσης. Με τον όρο αυτό νοούνται κυρίως μικρές ναυπηγικές μονάδες και νεώρια στα οποία ανελκύονται μικρά σκάφη συνήθως αλιευτικά και λέμβοι για καθαρισμούς, υφαλοχρωματισμούς αλλά και φύλαξη. Με το όνομα αυτό ως τοπωνύμιο φέρονται πολλές περιοχές (όρμοι), στις οποίες υπάρχουν ή υπήρξαν παλαιότερα παρόμοιες εγκαταστάσεις. Σημαντικότερες περιοχές που φέρουν το όνομα Ταρσανάς και είναι περισσότερο καθιερωμένες μ΄ αυτό, είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυπηγική
Accelerated Graphics Port
Ο όρος Accelerated Graphics Port (συντμ. AGP, ελλ. θύρα επιταχυμένων γραφικών) είναι ένας δίαυλος απευθείας συνδέσεων υψηλής ταχύτητας για την σύνδεση πρόσθετων καρτών γραφικών με την ομάδα των κεντρικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων στην μητρική πλακέτα του υπολογιστή. Χρησιμοποιείται πρώτιστα στην επιτάχυνση της τρισδιάστατης ηλεκτρονικής γραφικής παράστασης. Από το 2004 και μέχρι το 2007 ο AGP αντικαταστάθηκε από τον PCI Express.
Πλεονεκτήματα πέρα από τον δίαυλο PCI
Καθώς η επεξεργασία και απεικόνιση δισδιάστατων και τρισδιάστατων αναπαραστάσεων μέσω των υπολογιστών έγιναν όλο και πι συχνές και αναγκαίες, οι διαδοχικές γενεές των μονάδων γραφικής παράστασης άρχισαν να εγγίζουν τα όρια της απόδοσης του διαύλου PCI. Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη του διαύλου AGP.
Για τις ανάγκες των σύγχρονων μονάδων γραφικής παράστασης, ο AGP είναι περισσότερο αποδοτικός από τον PCI επειδή επιτρέπει γρηγορότερη επικοινωνία, αφού παρέχει αποκλειστικές διαβάσεις μεταξύ της υποδοχής και του επεξεργαστή, σε αντίθεση με τον PCI που χρησιμοποιείται από κοινού διαμοιράζοντας την απόδοσή του σε όλες τις μονάδες που το χρησιμοποιούν. Το AGP χρησιμοποιεί επίσης πλευρικό τρόπο διεύθυνσης, που σημαίνει ότι η διεύθυνση του πακέτου φέρεται έξω από αυτό και διαβάζεται χωρίς να πρέπει να διαβαστεί ολόκληρο το πακέτο. Επιπλέον, όταν γίνεται η φόρτωση ενός γραφικού υλικού (texture), μια κάρτα γραφικής παράστασης PCI πρέπει να αντιγράψει όλο το υλικό από την κεντρική μνήμη (RAM) του συστήματος στην μνήμη πλαίσιο (fraimbuffer) της κάρτας, ενώ μια κάρτα AGP είναι ικανή να διαβάσει τα δεδομένα άμεσα από την κεντρική μνήμη (RAM) χρησιμοποιόνας την τεχνολογία GART (αγγλ. Graphics Address Remapping Table, πίνακας ανακατεύθυνσης διευθύνσεων γραφικής παράστασης).
Οι κάρτες που χρησιμοποιούν δίαυλο PCI συνεχίζουν να παράγονται κυρίως για δύο λόγους. Πρώτον, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σχεδόν σε οποιονδήποτε PC. Αφετέρου, ένας χρήστης με ένα κατάλληλο λειτουργικό σύστημα μπορεί να χρησιμοποιήσει περισσότερες από μία κάρτες γραφικής παράστασης PCI (ή και σε συνδυασμό με μια κάρτα AGP) ταυτόχρονα, δίνοντας πολλές διαφορετικές τηλεοπτικές εξόδους για τη χρήση πολλών οθονών. Αυτό είναι σχεδόν αδύνατο με τις κάρτες AGP 1.0 και AGP 2.0, αφού η προδιαγραφή δεν υποστηρίζει περισσότερες από μία τηλεοπτική κάρτα. Αν και η προδιαγραφή AGP 3.0 υποστηρίζει περισσότερες, εν τούτοις λίγες μητρικές κάρτες PC είναι εξοπλισμένες με περισσότερες από μια υποδοχές διαύλου AGP.
Η εξέλιξη του διαύλου
thumb|right|240px|Μια κάρτα γραφικής παράστασης με δίαυλο AGP και ομάδα κεντρικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων [[ATI.]] Η υποδοχή του δίαυλου AGP πρωτοεμφανίστηκε στη μητρική πλακέτα των προσωπικών υπολογιστών τύπου x86 που χρησιμοποιούσαν επεξεργαστή Pentium στην υποδοχή τύπου Socket 7 ή επεξεργαστή Pentium II σε συνδυασμό με την υποδοχή τύπου Slot 1. Η κατασκευαστική εταιρεία Intel ξεκίνησε την εφαρμογή του AGP στα μέσα Οκτωβρίου 1997 μαζί με την ομάδα των κεντρικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων i440LX και την υποδοχή Slot 1, και υιοθετήθηκε πολύ γρήγορα από όλους τους σημαντικότερους προμηθευτές μητρικών πλακών.
Η πρώτη ομάδα ολοκληρωμένων κυκλωμάτων του τύπου Socket 7 που ήταν τα Apollo VP3 της κατασκευαστικής εταιρείας VIA, τα 5591/5592 της SiS και τα Aladdin V της ALI. Από την Intel δεν κυκλοφόρησε κανένα από αυτά. Άλλα ολοκληρωμένα κυκλώματα ήταν το IC PA-2012 τον Νοέμβριο του 1997, και λίγο αργότερα το EPoX P55-VP3, και τα δυο της FIC, βασισμένα στο Apollo VP3 της VIA.
Εκδόσεις του AGP
thumb|right|300px|Συμβατικότητα των διαφόρων υποτύπων AGP και το σύστημα κλειδιών και κλειδαρότρυπας που χρησιμοποιούνται στο [[βύσμα και στην πρίζα.]] Η Intel κυκλοφόρησε την πρώτη έκδοση του AGP με τον τίτλο AGP προδιαγραφή 1.0 το 1997 που περιέλαβε τις ταχύτητες 1x και 2x. Η προδιαγραφή 2.0 περιέγραφε τον AGP 4X και η προδιαγραφή 3.0 περιέγραφε τον AGP 8X. Οι εξής εκδόσεις διατίθενται:
Άλλες Παραλλαγές
Διάφορες άλλες παραλλαγές του δίαυλου AGP έχουν παραχθεί από τους κατασκευαστές: Έυρος 32-bit, 66 MHz double pumped που αναλογεί στα 133 MHz με μέγιστη ταχύτητα 533 MB/s, με σήμα των 3,3 V;
Συμβατικότητα
Αν και με κάποιους περιορισμούς, οι κάρτες AGP είναι συμβατό σύστημα και προς τις δύο κατευθύνσεις. Οι κάρτες με σήμα του 1,5 V έχουν άλλο κλειδί στο βύσμα τους από τις κάρτες με σήμα των 3.3 V και γι' αυτό δεν ταιριάζουν στην πρίζα του αντίστοιχα άλλου μοντέλου. Ανάλογα με τον κατασκευαστή, υπάρχουν όμως υποδοχές που επιτρέπουν την χρήση διαφόρων υποτύπων AGP. Συχνά όμως παρουσιάζονται προβλήματα που προέρχονται από το λογισμικό firmware της κάρτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίαυλοι υπολογιστή Κατηγορία:Μητρική κάρτα
Εθνική Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών των Ηνωμένων Πολιτειών αντιπροσωπεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (USA Basketball).
Πορεία σε Πρωταθλήματα Αμερικής
thumb|250px|Στιγμιότυπο από αγώνα της ομάδας των Η.Π.Α. κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.
Πηγές
Ηνωμενες Πολιτειες Γυναικων
Δήμος Γκιόρτσε Πέτροφ
Ο Δήμος Γκιόρτσε Πέτροφ (Ѓорче Петров) είναι ένας από τους δέκα δήμους που αποτελούν την πόλη των Σκοπίων στη Βόρεια Μακεδονία.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Γκιόρτσε Πέτροφ συνορεύει με:
Μπέντερν
Το Μπέντερν (γερμανικά: Bendern) είναι χωριό του Λίχτενσταϊν, το οποίο ευρίσκεται εντός του Δήμου του Γκάμπριν.
Γεωγραφία
Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Ρήνου, πλησίον του Γκάμπριν, και δίπλα στα σύνορα με την Ελβετία. Συνδέεται με το ελβετικό χωριό του Χάαγκ, συνοικισμό του Ζέννβαλντ, μέσω οδικής γέφυρας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Λίχτενσταϊν-Ελβετίας
Μάχη της Τεγύρας
Η μάχη της Τεγύρας συνέβη το 375 π.Χ., ανάμεσα στον Ιερό Λόχο και σε ένα απόσπασμα Σπαρτιατών. Τελικά η μάχη κατέληξε σε περήφανη νίκη των Θηβαίων του Ιερού Λόχου.
Το ιστορικό
Το 404 π.Χ. με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, η Σπάρτη ήταν η κυρίαρχη δύναμη στον ελληνικό χώρο. Όμως δεν έληξαν και οι συγκρούσεις μεταξύ των πόλεων-κρατών. Πρώτα ήρθε ο Κορινθιακός πόλεμος (395 π.Χ.-386 π.Χ.) με την Αθήνα, τη Θήβα, την Κόρινθο κ.ά. εναντίον των Σπαρτιατών. Τελικά αυτός ο πόλεμος τελείωσε με την Ανταλκίδειο ειρήνη (386 π.Χ.) με νικητή κυριολεκτικά τους Πέρσες. Το 382 π.Χ. οι Σπαρτιάτες κατάφεραν και κατέλαβαν τη Θήβα, αλλά ο Πελοπίδας με τους δημοκρατικούς ανέτρεψαν το ολιγαρχικό πολίτευμα στην πόλη και την επανακατέλαβαν (379 π.Χ.). Έτσι οι σχέσεις Σπαρτιατών και Θηβαίων εκτραχύνθηκαν και το 378 π.Χ. ξέσπασε καινούριος εμφύλιος πόλεμος.
Συγκρούσεις στη Βοιωτία
Τον Ιούλιο - Αύγουστο του 378 π.Χ. οι Σπαρτιάτες με αρχηγό τον Αγησίλαο οργάνωσαν μεγάλη εκστρατεία για να υποτάξουν τη Θήβα με 16.500 οπλίτες και 1.500 ιππείς. Οι Θηβαίοι με 13.000 οπλίτες και 200 ιππείς προσπάθησαν να εμποδίσουν του Λακεδαιμονίους, αλλά δεν τα κατάφεραν. Έτσι κλείστηκαν στην οχυρωμένη Θήβα. Ο Αγησίλαος όμως δεν προσπάθησε να καταλάβει την πόλη και επέστρεψε πίσω αφήνοντας φρουρές στις σύμμαχες πόλεις. Τον επόμενο χρόνο (377 π.Χ) οι Σπαρτιάτες υπό τον Αγησίλαο εκστράτευσαν κατά της Θήβας άλλη μια φορά, αλλά οι Θηβαίοι κλείστηκαν πάλι στα τείχη τους. Το 376 π.Χ. οι Σπαρτιάτες ξαναπροσπάθησαν να καταλάβουν τη Θήβα αυτή τη φορά με τον άλλο βασιλιά τους τον Κλεόμβροτο, αλλά οι Θηβαίοι ανέκοψαν την επίθεση των Σπαρτιατών στον Κιθαιρώνα. Τον ίδιο χρόνο οι Αθηναίοι στη Νάξο και στο Ιόνιο κατάφεραν να κερδίσουν το στόλο των Σπαρτιατών σε μια σειρά από ναυμαχίες.