Άγιος_Σάββας_της_Σερβίας
Διαφωτιστής
Αφού πέρασε 14 χρόνια στο Άγιο Όρος, ο Σάββας απέκτησε εκτεταμένες θεολογικές γνώσεις και πνευματική δύναμη. Σύμφωνα με τη βιογραφία του του ζητήθηκε να διδάξει στην αυλή και στον λαό της Σερβίας τους χριστιανικούς νόμους και παραδόσεις και "με αυτό τον τρόπο να τους μεταδώσει τη σοφία του και να τους εκπαιδεύσει". Στη συνέχεια ο Σάββας εργάστηκε για τη θρησκευτική και πολιτισμική φώτιση του σερβικού λαού, εκπαιδεύοντάς τον στη χριστιανική ηθική, την αγάπη και το έλεος, ενώ εν τω μεταξύ εργαζόταν επίσης για την οργάνωση της εκκλησίας. Μετά την επιστροφή του το 1206 έγινε ηγούμενος της Στουντένιτσα και, ως πρεσβύτερός της, εισήγαγε κανονισμούς για το ανεξάρτητο καθεστώς αυτού του μοναστηριού στο Τυπικόν της Στουντένιτσα. Επωφελήθηκε από το γενικό χάος στο οποίο βρέθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204) από τους Σταυροφόρους και τις τεταμένες σχέσεις μεταξύ του Δεσποτάτου της Ηπείρου (όπου έδρευε η Αρχιεπισκοπή της Οχρίδας, στην οποία υπαγόταν η Σερβική Εκκλησία) και του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης στη Νίκαια. Το Τυπικόν της Στουντένιτσα έγινε ένα είδος lex specialis (ειδικού νόμου), που της επέτρεψε να έχει ανεξάρτητο καθεστώς ("Εδώ λοιπόν, κανείς δεν έχει εξουσία, ούτε επίσκοπος ούτε κανένας άλλος") σε σχέση με την Επισκοπή της Ράσκας και την Αρχιεπισκοπή της Οχρίδας. Η αγιοποίηση του Νεμάνια και το Τυπικόν της Στουντένιτσα θα ήταν τα πρώτα βήματα προς το μελλοντικό αυτοκέφαλο της Σερβικής Εκκλησίας και την αναβάθμιση του Σέρβου ηγεμόνα σε βασιλιά δέκα χρόνια αργότερα. Το 1217 ο αρχιμανδρίτης Σάββας εγκατέλειψε τη Στουντένιτσα και επέστρεψε στο Άγιο Όρος. Η αναχώρησή του ερμηνεύτηκε από ένα μέρος των ιστορικών ως εξέγερση εναντίον του αδελφού του Στεφάνου που δέχτηκε το βασιλικό στέμμα από τη Ρώμη. Ο Στέφανος είχε μόλις πριν από αυτό κάνει μια μεγάλη στροφή στην πολιτική του, νυμφευόμενος μια ευγενή από τη Βενετία και στη συνέχεια ζήτησε από τον Πάπα στέψη και ηθική υποστήριξη. Με την ίδρυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας (1204) η Ρώμη αύξησε σημαντικά την εξουσία της στα Βαλκάνια. Ο Στέφανος στέφθηκε στη μονή Ζίτσα και τώρα ήταν ίσος με τους άλλους βασιλιάδες και ονομάστηκε «ο Πρωτόστεπτος Βασιλιάς» «όλων των σερβικών εδαφών». Σύμφωνα με τον Κόροβιτς, η πολιτική του Στεφάνου δεν έγινε ευμενώς δεκτή στη χώρα. Η ορθόδοξη παράδοση είχε ήδη επικρατήσει, ειδικά ο Σάββας στράφηκε εναντίον του αδερφού του, του οποίου μέχρι τότε ήταν πιστός σύντροφος. Ηταν ο κύριος εκπρόσωπος της Ορθοδοξίας και της βυζαντινής εκκλησιαστικής κουλτούρας στη Σερβία. Σύμφωνα με τον Ζόριτς, αν και ο Σάββας εγκατέλειψε τη Σερβία ενώ διεξάγοντο συνομιλίες μεταξύ του Στέφανου και της Ρώμης (προφανώς λόγω της διαφωνίας με την υπερβολική εξάρτηση του Στέφανου από τη Ρώμη), ο ίδιος και ο αδελφός του επανέλαβαν την καλή τους σχέση αφού ο δεύτερος έλαβε το στέμμα. Σύμφωνα με τον Μιλέουσνιτς είναι πιθανό ότι ο Σάββας δεν συμφωνούσε με τα πάντα στην εξωτερική πολιτική του αδελφού του, ωστόσο η αναχώρησή του για το Άγιο Όρος μπορεί επίσης να ερμηνευθεί ως προετοιμασία για την απόκτηση του αυτοκέφαλου (ανεξαρτησίας) της Σερβικής Αρχιεπισκοπής. Οι βιογράφοι του Σάββα, Δομεντιανός και Θεοδόσιος, αναφέρουν ότι προτού εγκαταλείψει τη Στουντένιτσα, διόρισε έναν νέο ηγούμενο και "έβαλε το μοναστήρι σε καλή, σωστή σειρά και θέσπισε το νέο εκκλησιαστικό σύνταγμα και την τάξη της μοναστικής ζωής».