cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχιτεκτονική του Κοσσυφοπεδίου
Αρχαιότητα
μικρογραφία| Η βασιλική στα Ουλπιάνα Τα αρχαία Ουλπιάνα ήταν ένας οικισμός θρησκευτικής και πολιτιστικής σημασίας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε από τον 1ο έως τον 7ο αιώνα. Καταστράφηκε σε σεισμό το 518, ο οικισμός ξαναχτίστηκε αργότερα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α'. Η πόλη είχε ένα βιώσιμο αστικό σχέδιο χαρακτηριστικό μιας ρωμαϊκής πόλης όσον αφορά τη διάταξη του δρόμου και την παροχή νερού. Είχε επίσης τείχη της πόλης πάχους 3 μέτρων με πύργους παρακολούθησης και πύλες κάστρου πλάτους 5 μέτρων. Εκτός από τα Ουλπιάνα, μια άλλη αξιοσημείωτη πόλη από τη Ρωμαϊκή περίοδο είναι ο Δήμος Dardanorum. Μεταξύ των υπόλοιπων τοποθεσιών αυτής της πόλης είναι το φόρουμ (ρωμαϊκό), η βασιλική, ο ναός και άλλα κτήρια.
Στη γεω-φυσική έρευνα, που έγινε από έναν Αλβανό αρχαιολόγο και επίσης αλλοδαπούς, ανακαλύφθηκε ότι υπάρχουν αντικείμενα αξίας άνω των 100 εκταρίων στα οποία βρίσκεται η Ουλπιάνα. Στη βόρεια πλευρά της πόλης βρίσκεται το νεκροταφείο, όπου έχουν βρεθεί πολλά αντικείμενα: Τα θεμέλια μιας Βασιλικής ( Παλαιολιθική περίοδος- Χριστιανική περίοδος) του πρώιμου χριστιανισμού χτίστηκε στις αρχές του 4ου αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Επίσης βρέθηκε η βόρεια είσοδος της πόλης με τα τείχη της και μια μνήμη, ένα δωμάτιο ή μια μορφή κηδείας. Τα ερείπια ενός κτηρίου με ένα όμορφο μωσαϊκό βρίσκονται στα νότια της πόλης. Η έρευνα επικεντρώθηκε κυρίως στα αντικειμενικά αντικείμενα, που βρέθηκαν στις πλευρές του κεντρικού δρόμου, που συνέδεαν την παλιά πόλη με την περιοχή. Δόθηκε προσοχή στα ευρήματα των αντικειμένων στη βόρεια είσοδο της πόλης. Με την προσθήκη της χρήσης της αεροφωτογραφίας και των δορυφόρων τα τελευταία χρόνια οι αρχαιολόγοι, χωρίς δαπανηρή εκσκαφή, μπόρεσαν να βρουν και να περιγράψουν πολλά μεγάλα αρχαία κτήρια, που περιλάμβαναν ένα δημόσιο μπάνιο, το φόρουμ (διοικητικό κέντρο της πόλης), μία διαμονή του επισκόπου στην εποχή του πρώιμου χριστιανισμού, και ένα παρεκκλήσι-βαπτιστήριο.
Ένα μνημείο αφιερωμένο στην Αυτοκράτειρα της Δαρδανίας είναι ένας χώρος με αξιοσημείωτα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά αυτής της εποχής.
Μεσαίωνας
Κτήρια από την Ύστερη Αρχαιότητα και Πρώιμη Μεσαίωνα, όταν το Κοσσυφοπέδιο ήταν υπό την κυριαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας περιλαμβάνουν τα κάστρα στην Πρίζρεν, Βελέτιν και Κάστερτς και παλαιοχριστιανικές βασιλικές στην Ουλπιάνα, Βέρμιτσε και Χαριλάκ. Αυτά και άλλα κτήρια σημαίνουν πολιτιστικές και πνευματικές εξελίξεις σε αυτόν τον τομέα. Κατά τον Μεσαίωνα, υπήρχε ταυτόχρονη παρουσία Βυζαντινών, Καθολικών και Ορθόδοξων Μνημείων.
Σερβική περίοδος
μικρογραφία| [[Μοναστήρι του Βίσοκι Ντέτσανι|Μοναστήρι του Βίσοκι Ντέτσανι (Visoki Dečani)]] Η εκκλησία του μοναστηριού στο Ντέτσαν/ Ντέτσανι χτίστηκε από έναν Φραγκισκανό μοναχό από το Κότορ, που ονομάζεται Βίτα (Βίτους). Το κτήριο είναι ρωμανικής και γοτθικής αρχιτεκτονικής. Το στιλ, με το οποίο χτίστηκε, επηρεάζεται από τη δυτική παράδοση, ενώ ο κύριος τρούλος της εκκλησίας τη συνδέει με τις βυζαντινές παραδόσεις. Το εξωτερικό μέρος της εκκλησίας περιέχει λεπτομέρειες από μάρμαρα διαφορετικών χρωμάτων διακοσμημένα με γλυπτά, ενώ το εσωτερικό τμήμα περιέχει βυζαντινές τοιχογραφίες. Τα περισσότερα από τα αρχικά μαρμάρινα έπιπλα βρίσκονται ακόμη στην εκκλησία, κάτι που είναι ασυνήθιστο για εκκλησίες αυτής της περιόδου από τα Βαλκάνια. Η εκκλησία ιδρύθηκε από τον Σέρβο βασιλιά Στέφανο Ντετσάνσκι (1321–31) και χτίστηκε ως μαυσωλείο του.
Οθωμανική περίοδος
Το Τζαμί Γιασάρ Πασά είναι ένα τζαμί του 16ου αιώνα που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Πρίστινα και είναι ένα από τα παλαιότερα κτήρια στην Πρίστινα. Το τζαμί διαθέτει αίθουσα προσευχής, βεράντα και μιναρέ και είναι καλυμμένο με τρούλο. Είναι ένα αρχιτεκτονικό μνημείο σε στιλ Κοσόβου με ανατολίτικες επιρροές.
Γιουγκοσλαβική περίοδος
μικρογραφία| Το Μνημείο της Αδελφότητας και της Ενότητας στο κέντρο της [[Πρίστινα|Πρίστινας]] Το 1950, στην αρχή της Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας, το σύνθημα του κράτους όσον αφορά τον πολεοδομικό σχεδιασμό ήταν «Καταστρέψτε το παλιό, χτίστε το νέο». Ένα βιβλίο του 1959 του Δημοτικού Εθνικού Συμβουλίου της Πρίστινα με τίτλο "Πρίστινα" δείχνει τις προθέσεις του καθεστώτος εκείνη την εποχή να χαθούν τα προηγούμενα χαρακτηριστικά της πόλης στην προσπάθειά του να της δώσει πιο μοντέρνα χαρακτηριστικά. Το βιβλίο διαθέτει περίπου 2200 νεόδμητα διαμερίσματα, μια σειρά από εγκαταστάσεις υγείας, διοικητικά κτήρια και σχολεία, 130.000 τετραγωνικά μέτρα νέων δρόμων και πεζοδρομίων. Σύμφωνα με αυτό το βιβλίο, η νέα εμφάνιση της Πρίστινα επρόκειτο να χτιστεί πάνω στα ερείπια της παλιάς πόλης. Δημιουργήθηκαν νέα μνημεία και δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή, για να δημιουργηθούν νέα αισθητικά θεμέλια στην πόλη.
Αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η σύντομη σύνδεση της Γιουγκοσλαβίας με τον Ανατολικό Μπλοκ εγκαινίασε μια σύντομη περίοδο σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Ο συγκεντρωτισμός στο κομμουνιστικό μοντέλο οδήγησε στην κατάργηση των ιδιωτικών αρχιτεκτονικών πρακτικών και στον κρατικό έλεγχο του επαγγέλματος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το κυβερνών κομμουνιστικό κόμμα καταδίκασε τον μοντερνισμό ως «αστικό φορμαλισμό», μια κίνηση που προκάλεσε τριβή μεταξύ της προπολεμικής μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής ελίτ του έθνους.
Η σοσιαλιστική ρεαλιστική αρχιτεκτονική στη Γιουγκοσλαβία τελείωσε απότομα με τη ρήξη του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο το 1948 με τον Στάλιν. Τα επόμενα χρόνια το έθνος στράφηκε όλο και περισσότερο στη Δύση, επιστρέφοντας στον μοντερνισμό, που είχε χαρακτηρίσει την προπολεμική γιουγκοσλαβική αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, η μοντερνιστική αρχιτεκτονική ήρθε για να συμβολίσει τη διακοπή του έθνους από την ΕΣΣΔ (μια έννοια που αργότερα μειώθηκε με την αυξανόμενη αποδοχή του μοντερνισμού στο Ανατολικό Μπλοκ).
Το γιουγκοσλαβικό διάλειμμα από τον σοβιετικό σοσιαλιστικό ρεαλισμό σε συνδυασμό με προσπάθειες για τον εορτασμό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο μαζί οδήγησε στη δημιουργία τεράστιας ποσότητας αφηρημένων γλυπτών μνημείων πολέμου, γνωστών σήμερα ως spomenik συμπεριλαμβανομένου του Μνημείου της Αδελφότητας και της Ενότητας στο κέντρο της Πρίστινα.
Με τις πολιτικές αποκέντρωσης και φιλελευθεροποίησης της δεκαετίας του 1950 στη SFR Γιουγκοσλαβία, η αρχιτεκτονική κατέρρευσε όλο και περισσότερο σε εθνικό επίπεδο. Οι αρχιτέκτονες επικεντρώθηκαν όλο και περισσότερο στην οικοδόμηση με αναφορά στην αρχιτεκτονική κληρονομιά των μεμονωμένων σοσιαλιστικών δημοκρατιών τους με τη μορφή κριτικής περιφερειοποίησης.
Το κτήριο Hotel Union βρίσκεται στο κέντρο της Πρίστινα. Πρόκειται για ένα τριώροφο κτήριο σε σχήμα L αυστροουγγρικού αρχιτεκτονικού στιλ με επιφάνεια 500 τετραγωνικά μέτρα στο έδαφος. Σχεδιάστηκε από έναν αυστριακό αρχιτέκτονα και χτίστηκε το 1927 όταν χρησιμοποιήθηκε ως ξενοδοχείο. Επειδή αποτελεί ξεχωριστό παράδειγμα αυτού του ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού στιλ στο Κοσσυφοπέδιο, ανακηρύχθηκε προστατευόμενο πολιτιστικό μνημείο 1996. Στις 22 Αυγούστου 2009 το κτήριο πυρπολήθηκε και υπέστη μεγάλες ζημιές. Το κτήριο και η γύρω περιοχή ανακαινίστηκαν από το στούντιο αποκατάστασης Arassociati, που το έκανε ξανά λειτουργικό. Τώρα λειτουργεί από το The United Colors of Benetton και ονομάζεται Benetton Megastore στην Πρίστινα. Το κατάστημα άνοιξε στις 9 Σεπτεμβρίου 2013. Η οροφή διατήρησε την αρχική της μορφή ενώ η είσοδος έχει μια νέα αστική διάταξη.
Το Παλάτι Νεολαίας και Αθλητισμού, που ονομάζεται συνήθως Μπόρο-Ραμίζι, χτίστηκε το 1977 με επιφάνεια 8.136 τετραγωνικών μέτρων (87.850 τετραγωνικών ποδιών) και προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί για κοινωνικές, δημόσιες, πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες. Προκλήθηκε πυρκαγιά στο κτήριο τον Φεβρουάριο του 2000 λόγω ηλεκτρικής δυσλειτουργίας. Τώρα λειτουργεί μόνο το εμπορικό κέντρο του κτηρίου.
Σύγχρονη αρχιτεκτονική
μικρογραφία| Χριστός ο Σωτήρας, ο καθεδρικός ναός στην Πρίστινα Φεβρουαρίος 2013
Ο καθεδρικός ναός του Χριστού Σωτήρος
Υπάρχουν διαφορετικές ομάδες που είτε υποστηρίζουν την κατεδάφιση, την ολοκλήρωση είτε τη μετατροπή του κτηρίου σε μουσείο. Μερικοί Αλβανοί υποστηρίζουν την κατεδάφιση ή τη μετατροπή του, με τον λόγο ότι χτίστηκε για πολιτικούς και όχι θρησκευτικούς λόγους, αλλά υπάρχουν άλλοι που υποστηρίζουν την ολοκλήρωσή του. Σύμφωνα με τον Αλβανό αρχιτέκτονα Έντουαρντ Μορίνα, ο οποίος υποστηρίζει την κατεδάφιση του καθεδρικού ναού ή την επαναχρησιμοποίησή του, ο καθεδρικός ναός "... δεν έχει αρχιτεκτονικές αξίες και δεν συγκαταλέγεται μεταξύ αντικειμένων πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς δεν είναι παλιό κτήριο" συνεχίζει.
Από την άλλη πλευρά, ο Αρχιμανδρίτης Σάβας Γιάντζιτς, του μοναστηριού Βίσοκι Ντέτσανι, υποστηρίζει σθεναρά τη λειτουργία του. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο καθεδρικός ναός έχει αρχιτεκτονική σημασία και "... είναι ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα παραδοσιακής και σύγχρονης αρχιτεκτονικής, που δείχνει ότι πρέπει κανείς να σέβεται την παράδοση, αλλά και να κοιτάζει στο μέλλον."
Μετά τον πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο, ο καθεδρικός ναός βομβαρδίστηκε και προκλήθηκε δομική ζημία. Μετά τον πόλεμο, η εκκλησία βομβαρδίστηκε από άγνωστους επιτιθέμενους και τέθηκε υπό την προστασία των ειρηνευτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ για μερικά χρόνια. μικρογραφία| Μητρόπολη Μητέρα Τερέζα
Καθεδρικός ναός της Αγίας Μητέρας Τερέζα στην Πρίστινα
Οι εμπνευστές του έργου για την οικοδόμηση του Ρωμαιοκαθολικού Καθεδρικού Ναού στην Πρίστινα είναι οι Ιμπραήμ Ρουγκόβα και Μαρκ Σόπι, οι οποίοι έθεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο του κτηρίου στις 26 Ιουνίου 2005. Η κατασκευή ξεκίνησε στις 5 Σεπτεμβρίου 2007 και άνοιξε επίσημα από τον πρόεδρο Φατμίρ Σεϊντίου στις 5 Σεπτεμβρίου 2000.
Το αρχιτεκτονικό του στιλ ανήκει στο νεοαναγεννησιακό ιταλικό στιλ του 16ου αιώνα και σχεδιάστηκε από τον Αρχιτεκτονικό Σύλλογο της Ρώμης. Ο καθεδρικός ναός έχει έναν πύργο ύψους 70 μέτρων.
Κούλα
Ο τύπος του κτηρίου που ονομάζεται κούλα (kulla) είναι ένα ενισχυμένο κτήριο κατοικιών, που χτίστηκε στο Κοσσυφοπέδιο, κυρίως στην περιοχή Ντουκαγκίνι. Η αλβανική λέξη kulla σημαίνει "πύργος" στα αγγλικά. Αυτός είναι ένας τύπος κτηρίου, που χτίστηκε αρχικά από ξύλο και πέτρα και τελικά μόνο από πέτρα. Αυτός ο τύπος κτηρίου είναι χαρακτηριστικός για το Κοσοβικό Σχολείο Εθνικού Αλβανικού Κτηρίου και έχουν κατασκευαστεί αποκλειστικά από τον αλβανικό πληθυσμό στο Κοσσυφοπέδιο. Είναι επίσης τα μόνα κτήρια στο Κοσσυφοπέδιο, που δεν έχουν επηρεαστεί από ξένα στιλ.
Τα κούλας (Kullas) είναι βαριά οχυρωμένα κτήρια με μικρά παράθυρα και τρύπες, επειδή ο κύριος σκοπός τους ήταν να προσφέρουν ασφάλεια σε μια κατάσταση μάχης. Τα πρώτα κούλας (kullas), που χτίστηκαν προέρχονται από τον 17ο αιώνα, μια εποχή που υπήρχαν συνεχείς μάχες στην περιοχή Ντουκαγκίνι, αν και τα περισσότερα από αυτά, που παραμένουν είναι από τον 18ο ή τον 19ο αιώνα. Είναι σχεδόν πάντα χτισμένα μέσα σε ένα συγκρότημα κτηρίων με διάφορες λειτουργίες, αλλά τα κούλας στις πόλεις υπάρχουν κυρίως ως αυτόνομες κατασκευές. Είναι επίσης τοποθετημένα μέσα στο συγκρότημα κτηρίων, που υπάρχουν με τρόπο, που επιτρέπει στους κατοίκους να ερευνήσουν τη γύρω περιοχή. Τα Κούλας στις πόλεις είναι συνήθως χτισμένα ως αυτόνομες κατασκευές, ενώ σε χωριά βρίσκονται συνήθως ως μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου κούλας και πέτρινων σπιτιών, συνήθως ομαδοποιημένα με βάση την οικογένεια που ανήκαν.
Σχόλια
Το Κοσσυφοπέδιο αποτελεί αντικείμενο εδαφικής διαφοράς μεταξύ της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου και της Δημοκρατίας της Σερβίας. Η Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία της στις 17 Φεβρουαρίου 2008. Η Σερβία συνεχίζει να την διεκδικεί ως μέρος της κυριαρχικής της επικράτειας. Οι δύο κυβερνήσεις άρχισαν να εξομαλύνουν τις σχέσεις το 2013, στο πλαίσιο της συμφωνίας των Βρυξελλών του 2013. Το Κοσσυφοπέδιο σήμερα αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος από 98 από τα 193 κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Συνολικά, 113 κράτη μέλη του ΟΗΕ αναγνώρισαν σε κάποιο σημείο το Κοσσυφοπέδιο, εκ των οποίων 15 αργότερα απέσυραν την αναγνώρισή τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις <references group="lower-greek" />
Μαρία Σταματουλά
Η Μαρία Σταματουλά (γεννημένη στις 15 Αυγούστου 1972) είναι Ελληνίδα παραολυμπιονίκης. Αγωνίζεται στην σφαιροβολία.
Αθλητικές διακρίσεις
Αγωνίστηκε στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο της Κίνας. Εκεί κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στην σφαιροβολία.
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2010 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στην κατηγορία F32 με 6,18 μ.
Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2011 κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στην σφαιροβολία και έσπασε το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ της κατηγορίας F32.
Τιμητικές διακρίσεις
Έχει βραβευθεί τρεις φορές από τον ΠΣΑΤ ως κορυφαία αθλήτρια με αναπηρία για τα έτη 2010, 2011 και 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σφαιροβολίας Κατηγορία:Παραολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες παραολυμπιονίκες του στίβου
Λιουντμίλα Ουλίτσκαγια
Η Λιουντμίλα Εβγκιένιεβνα Ουλίτσκαγια (Ρωσικά: Людмила Евгеньевна Улицкая, γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1943) είναι μία διεθνώς αναγνωρισμένη σύγχρονη Ρωσίδα μυθιστοριογράφος και συγγραφέας διηγημάτων, βραβευμένη στη χώρα της και διεθνώς για το έργο της.
Το 2006 δημοσίευσε το μυθιστόρημα Ντανιέλ Στάιν, διερμηνέας (Даниэль Штайн, переводчик), που αναφέρεται στο Ολοκαύτωμα και την ανάγκη συμφιλίωσης μεταξύ του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Η ίδια η Ουλίτσκαγια θεωρεί τον εαυτό της φυλετικά και πολιτιστικά ως Εβραία, ενώ έχει υιοθετήσει τον Χριστιανισμό ως θρησκεία της.
Βιογραφία
Η Ουλίτσκαγια γεννήθηκε στην πόλη Νταβλεκάνοβο της Μπασκιρίας στα νότια Ουράλια, όπου οι Μοσχοβίτες γονείς της είχαν μεταφερθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το 2012, στη συλλογή της Ιερός ρυθμός, θυμάται την παιδική της ηλικία και περιγράφει τον εαυτό της ως «η τελευταία Εβραία μιας αφομοιωμένης οικογένειας». Μεγάλωσε στη Μόσχα όπου έλαβε πτυχίο γενετικής από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας τη δεκαετία του 1960. Εργάστηκε στον τομέα της γενετικής και της βιοχημείας αλλά έχασε την έδρα της στο Ινστιτούτο Γενετικής του Νικολάι Βαβίλοφ όταν οι σοβιετικές αρχές παρατήρησαν ότι συμμετείχε στη διανομή αντικαθεστωτικών εντύπων (σαμιζντάτ).
Η Ουλίτσκαγια ξεκίνησε τη λογοτεχνική της καριέρα με την ένταξή της στο εβραϊκό δραματικό θέατρο ως λογοτεχνικός σύμβουλος. Στη συνέχεια αφιερώθηκε στη γραφή, πρώτα για το ραδιόφωνο και το θέατρο. Τη δεκαετία του 1980, έγραψε διηγήματα. Η αναγνώριση και δημοσίευση των έργων της ήρθε με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Το πρώτο της μυθιστόρημα που δημοσιεύτηκε στη Ρωσία, το Σόνιετσκα, εμφανίστηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό Novy Mir το 1992. Άλλα σημαντικά έργα της είναι Το Πράσινο αντίσκηνο, Τα ψέματα των γυναικών (2008), Η Χαρούμενη κηδεία (2001), Η Μήδεια και τα παιδιά της. Τα έργα της μεταφράζονται και διανέμονται ευρέως στο εξωτερικό. Στη Γαλλία, δημοσιεύθηκαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Σήμερα, η Λιουντμίλα Ουλίτσκαγια μοιράζει το χρόνο της μεταξύ της Μόσχας και του Ισραήλ.
Βραβεία-διακρίσεις
Το 1996, στο Παρίσι έλαβε το βραβείο Medici για ξενόγλωσσο έργο για τη Σόνιετσκα, πρώτη γυναίκα που έλαβε αυτό το βραβείο. Το 2001, της απονεμήθηκε το Ρωσικό Βραβείο Booker για την Υπόθεση Κουκότσκι. Το 2005, τιμήθηκε από τη Γερμανική Ακαδημία Παιδικής Λογοτεχνίας. Το 2007, κέρδισε το βραβείο Bolshaya Kniga, ένα από τα πιο σημαντικά ρωσικά λογοτεχνικά βραβεία. Το 2011, έλαβε το βραβείο Σιμόν ντε Μπωβουάρ για την ελευθερία των γυναικών.
Στη Γαλλία, έγινε ιππότης του Τάγματος των Ακαδημαϊκών Φοινίκων το 2003, ιππότης του Τάγματος των Τεχνών και Γραμμάτων το 2004 και αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής το 2014.
Το 2012, έλαβε το βραβείο Park Kyung-ni της Νότιας Κορέας.
Θέματα
Μεταξύ των αλληλένδετων θεμάτων της είναι: η ανάγκη για θρησκευτική και φυλετική ανοχή. Το πρόβλημα της νοημοσύνης στον σοβιετικό πολιτισμό. Πώς οι γυναίκες διαμορφώνουν νέους ρόλους φύλου στην κοινωνία και την καθημερινή ζωή ως λογοτεχνικό θέμα.
Άλλες δραστηριότητες
μικρογραφία|260x260εσ|Η Λιουντμίλα Ουλίτσκαγια στη [[Μόσχα τον Φεβρουάριο 2012]] Η Λιουντμίλα Ουλίτσκαγια συνέγραψε τα σενάρια δύο ταινιών που γυρίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990: The Liberty Sisters (Сестрички Либерти, 1990) και A Woman for All (Женщина для всех, 1991).
Δημοσιεύει τακτικά σχόλια για κοινωνικά θέματα και συμμετέχει ενεργά σε φιλανθρωπικά προγράμματα που αυξάνουν την πρόσβαση στη λογοτεχνία. Τον Μάρτιο του 2014, ο Ουλίτσκαγια ήταν από τους βασικούς ομιλητές στη διαδήλωση κατά του Πολέμου στη Μόσχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Λαϊκή Ενότητα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Λαϊκή Ενότητα μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Κομινφόρμ
Το Γραφείο Πληροφοριών των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων (Информационное бюро коммунистических и рабочих партий), κοινώς γνωστό ως Κομινφόρμ (Коминформ), ήταν η επίσημη κεντρική οργάνωση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος από το 1947 έως το 1956, ως ανεπίσημος διάδοχος της Τρίτης Διεθνούς, αλλιώς γνωστής ως Κομιντέρν. Η Κομινφόρμ ήταν μια υπερεθνική συμμαχία μαρξιστικών-λενινιστικών κομμουνιστικών κομμάτων στην Ευρώπη για να συντονίσουν τη δραστηριότητά τους υπό την καθοδήγηση της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη διάρκεια του πρώιμου Ψυχρού Πολέμου. Η Κομινφόρμ έγινε de facto ανενεργή στις σοβιετικές υποθέσεις από το 1950 και διαλύθηκε κατά τη διάρκεια της αποσταλινοποίησης το 1956.
Ίδρυση και σκοπός
Το Γραφείο Πληροφοριών των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων ιδρύθηκε ανεπίσημα σε ένα συνέδριο μαρξιστικών-λενινιστικών κομμουνιστικών κομμάτων από όλη την Ευρώπη στην Σκλάρσκα Πορέμπα της Πολωνίας τον Σεπτέμβριο του 1947. Ο Ιωσήφ Στάλιν, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, συγκάλεσε τη διάσκεψη ως απάντηση στις αποκλίσεις μεταξύ των κομμουνιστικών κυβερνήσεων σχετικά με το αν θα συμμετάσχουν ή όχι στη Διάσκεψη του Παρισιού για το Σχέδιο Μάρσαλ τον Ιούλιο του 1947. Ιδρύθηκε με εννέα μέλη: το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Τσεχοσλοβακίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουγγαρίας, το Εργατικό Κόμμα Πολωνίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Η οργάνωση ήταν κοινώς γνωστή ως Κομινφόρμ, μια συντομευμένη μορφή του Communist Information Bureau, η ίδια μια συντομευμένη εκδοχή του επίσημου ονόματος.
Η Κομινφόρμ ιδρύθηκε επίσημα στις 5 Οκτωβρίου 1947 με σκοπό τον συντονισμό των ενεργειών μεταξύ των ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων υπό την καθοδήγηση της Σοβιετικής Ένωσης. Η Κομινφόρμ δεν προοριζόταν να είναι αντικαταστάτης ή διάδοχος της Κομιντέρν, του διεθνούς οργανισμού που υποστήριζε τον παγκόσμιο κομμουνισμό και διαλύθηκε το 1943, αλλά θεωρήθηκε ένας τύπος διαδόχου. Η Κομινφόρμ δεν ήταν παγκόσμιο κομμουνιστικό κόμμα και δεν είχε υφισταμένους ή εξουσία, και περιορίστηκε στην εφημερίδα της, Για τη Διαρκή Ειρήνη, για τη Λαϊκή Δημοκρατία!, που δημοσιεύτηκε σε πολλές γλώσσες και με έναν στόχο: «να οργανώσει ανταλλαγή εμπειριών και, όπου χρειάζεται, να συντονίσει τη δραστηριότητα των κομμουνιστικών κομμάτων, στη βάση αμοιβαίας συμφωνίας». Η Κομινφόρμ επρόκειτο να οργανώσει τη διάδοση των κομμουνιστικών συμφερόντων και να αποκρούσει την επέκταση του αντικομμουνισμού στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τον επακόλουθο Ψυχρό Πόλεμο, χωρίζοντας τον κόσμο σε ιμπεριαλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές φατρίες. Τα γαλλικά και ιταλικά κομμουνιστικά κόμματα ανέλαβαν από την Κομινφόρμ την παρεμπόδιση της εφαρμογής του Σχεδίου Μάρσαλ και του Δόγματος Τρούμαν στη Δυτική Ευρώπη. Από παγκόσμια σκοπιά, η Κομινφόρμ προσπάθησε/τόλμησε να ενώσει τα κομμουνιστικά κόμματα ενάντια στις πολιτικές που απειλούσαν να ενδυναμώσουν τη Δυτική Ευρώπη να αντιταχθεί στον κομμουνισμό, κυρίως επισημαίνοντας/υπογραμμίζοντας τη σημασία της εθνικής ανεξαρτησίας και της ειρήνης. Πιο σημαντικό όμως ήταν το γεγονός ότι η Κομινφόρμ έπρεπε να παραμείνει μικρή σε μέγεθος (Ευρωκεντρική Οργάνωση), προκειμένου να διατηρήσει την ευελιξία της και την αποτελεσματική συγκεντρωτικότητά της, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι λειτουργούσε ως εργαλείο προπαγάνδας που ελεγχόταν από το Διεθνές Κομμουνιστικό κίνημα για να καθοδηγήσει και να ενημερώσει τα ηγετικά μέλη των διαφόρων εθνικών κομμάτων. Τα μέλη του ήταν κομμουνιστικά κόμματα και ως εκ τούτου θα εγγυώνταν τη διαφύλαξη του κομμουνιστικού κινήματος. Αυτό εξηγεί γιατί δεν συμπεριλήφθηκαν κόμματα της Ανατολικής Γερμανίας, της Αλβανίας καθώς και της Ελλάδας (η Ελλάδα εντάχθηκε τελικά στο Σχέδιο Μάρσαλ).
Αποβολή της Γιουγκοσλαβίας
Η Κομινφόρμ αρχικά βρισκόταν στο Βελιγράδι, στη Γιουγκοσλαβία, αλλά μετά τη ρήξη Τίτο-Στάλιν που απέβαλε τη Γιουγκοσλαβία από την ομάδα τον Ιούνιο του 1948, η έδρα μεταφέρθηκε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Επισήμως, η Γιουγκοσλαβία εκδιώχθηκε για « τιτοϊσμό » και αντισοβιετισμό, με βάση τις κατηγορίες για απόκλιση από τον μαρξισμό-λενινισμό. Η Γιουγκοσλαβία θεωρήθηκε αιρετική  για την αντίσταση στη σοβιετική κυριαρχία στις υποθέσεις της και την ενσωμάτωση στο Ανατολικό Μπλοκ ως σοβιετικό κράτος-δορυφόρος. Ένας από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες που οδήγησαν στην εκδίωξη της Γιουγκοσλαβίας ήταν η δέσμευσή της να υποστηρίξει τους κομμουνιστές αντάρτες στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, κατά παράβαση της «συμφωνίας ποσοστών» μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Ηνωμένου Βασιλείου, και η απόφασή τους να τοποθετήσουν στρατεύματα στην Αλβανία. Η αποπομπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας από την Κομινφόρμ ξεκίνησε την περίοδο Ινφόρμπιρο στην ιστορία της Γιουγκοσλαβίας. Η εφημερίδα της Κομινφόρμ τυπωνόταν αρχικά στο Βελιγράδι, αλλά μεταφέρθηκε στο Βουκουρέστι μετά την εκδίωξη της Γιουγκοσλαβίας. Δημοσιεύτηκε τεράστια γκάμα άρθρων, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων από το Καναδικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Διάλυση
Από το 1950, η Κομινφόρμ έγινε γρήγορα ξεπερασμένη μετά τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στον κινεζικό εμφύλιο πόλεμο αποδυνάμωσε την Ευρώπη ως το κέντρο του κομμουνισμού. Η Κομινφόρμ, που αποτελείται από εξ ολοκλήρου ευρωπαϊκά κόμματα, κατέστη σε μεγάλο βαθμό άχρηστη στη σοβιετική επιρροή στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Δεν έγιναν προσπάθειες αναδιοργάνωσης της Κομινφόρμ και η παρακμή της επιταχύνθηκε δραστικά μετά το θάνατο του Στάλιν τον Μάρτιο του 1953. Εν τω μεταξύ, οι Σοβιετικοί είχαν αντικαταστήσει σταδιακά την Κομινφόρμ με πιο αποτελεσματικές και εξειδικευμένες οργανώσεις για να ασκήσουν την επιρροή τους, όπως το Συμβούλιο Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (Κομεκόν) το 1949 και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας το 1955. Η Κομινφόρμ διαλύθηκε επίσημα στις 17 Απριλίου 1956 με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ, που υποκινήθηκε από τη σοβιετική προσέγγιση με τη Γιουγκοσλαβία και τη διαδικασία αποσταλινοποίησης μετά την άνοδο του Νικήτα Χρουστσόφ ως διαδόχου του Στάλιν.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανατολικό Μπλοκ Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ακροαριστερά Κατηγορία:Κομμουνιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μαίρη Κάσατ
Η Μαίρυ Στίβενσον Κάσσατ (22 Μαΐου, 1844 - 14 Ιουνίου, 1926) ήταν Αμερικανίδα ζωγράφος και χαράκτης. Γεννήθηκε στην Πενσυλβάνια μα έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της στη Γαλλία, όπου πρώτα έγινε φίλη με τον Εντγκάρ Ντεγκά και έπειτα έκανε εκθέσεις μαζί με τους Ιμπρεσιονιστές. Η Κάσσατ συχνά δημιουργούσε εικόνες από την δημόσια και ιδιωτική ζωή των γυναικών, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον στενό δεσμό ανάμεσα στις μητέρες με τα παιδιά.
Πρώιμα χρόνια
Η Κάσσατ γεννήθηκε στο Άλλεγκενυ Σίτυ της Πενσυλβάνια, που πια ανήκει στο Πίτσμπουργκ. Γεννήθηκε σε οικογένεια της ανώτερης μεσαίας τάξης: Ο πατέρας της, Ρόμπερτ Σίμπσον Κάσσατ, ήταν επιτυχημένος χρηματιστής και κερδοσκόπος γης. Καταγόταν από τον Γάλλο Ουγενότο Ζακ Κοσσάρ, ο οποίος ήρθε στο Νέο Άμστερνταμ το 1662. Η μητέρα της, Κάθριν Κέλσο Τζόνστον, προερχόταν από οικογένεια τραπεζιτών. Η Κάθριν Κάσσατ που ήταν μορφωμένη και πολύ καλά διαβασμένη, είχε μια βαθιά επίδραση στην κόρη της. Εξαιτίας αυτού η δια βίου φίλη της Κάσσατ, Λουιζίν Χέιβμαϊερ έγραψε στα απομνημονεύματά της: «Όποιος είχε το προνόμιο να γνωρίσει τη μητέρα της Μαίρυ Κάσσατ, θα καταλάβαινε αμέσως ότι από αυτήν και μόνο η (Μαίρυ) κληρονόμησε την ικανότητά της». Το πατρογονικό επώνυμο ήταν Cossart. Η Κάσσατ ήταν μακρινή ξαδέλφη του καλλιτέχνη Ρόμπερτ Χένρυ. Η Κάσσατ ήταν ένα από τα επτά παιδιά της οικογένειας, εκ των οποίων τα δύο πέθαναν σε νηπιακή ηλικία. Ο ένας αδελφός της, Αλεξάντερ Τζόνστον Κάσσατ, αργότερα έγινε πρόεδρος της Εταιρείας Σιδηροδρόμων της Πενσυλβάνια. Η οικογένειά της μετακόμισε ανατολικά, πρώτα στο Λάνκαστερ της Πενσυλβάνια και έπειτα στην περιοχή της Φιλαδέλφειας, όπου πήγε σχολείο σε ηλικία έξι ετών.
Βίντεο
Όλα από το Smarthistory
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Νέα Γυναίκα Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Αριστερό Ρεύμα
To Αριστερό Ρεύμα (Α.Ρ.) είναι ελληνική πολιτική οργάνωση της Αριστεράς, που ιδρύθηκε το 2017. Επικεφαλής είναι ο Νίκος Χουντής. Το Αριστερό Ρεύμα συμμετέχει ως συνιστώσα στη Λαϊκή Ενότητα.
Ιστορικό
Το 2013 σχηματίστηκε η «Αριστερή Πλατφόρμα» ως τάση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όντας ένα σημείο συσπείρωσης των στελεχών που διαφωνούσαν με τις επιλογές της ηγεσίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., διατηρώντας μία πιο «ριζοσπαστική θέση». Είχε ως πυρήνα το Αριστερό Ρεύμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη και βουλευτών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (πρώην μέλη του Συνασπισμού), ενώ συμμετείχε, επίσης, η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά κ.ά. Τον Αύγουστο του 2015, η Αριστερή Πλατφόρμα αποχώρησε από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και συμμετείχε στη δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας.
Τον Απρίλιο του 2016 αποφασίστηκε το Αριστερό Ρεύμα να μετασχηματιστεί σε πολιτική οργάνωση της ριζοσπαστικής αριστεράς, και το Φεβρουάριο του 2017 πραγματοποιήθηκε το 1ο Συνέδριο του Αριστερού Ρεύματος, όπου μετατράπηκε από ιδεολογική τάση σε πολιτική οργάνωση, εντός των πλαισίων της Λαϊκής Ενότητας. Επίσης, εκλέχτηκε και η Κεντρική Επιτροπή της οργάνωσης.
Στελέχη του Αριστερού Ρεύματος είναι ο Δημήτρης Στρατούλης, ο Νίκος Χουντής, ο Κώστας Ήσυχος, ο Στάθης Λεουτσάκος και άλλοι.
Το ιστορικό στέλεχος και πρώην επικεφαλής Παναγιώτης Λαφαζάνης αποστασιοποιήθηκε από την οργάνωση το 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνιστώσες της ΛΑ.Ε.
Γαλατική ομάδα δορυφόρων του Κρόνου
Η Γαλατική ομάδα είναι μια δυναμική ομαδοποίηση των ανάδρομων ακανόνιστων δορυφόρων του Κρόνου, που ακολουθούν παρόμοιες τροχιές. Οι ημι-άξονες των τροχιών τους κυμαίνονται μεταξύ 16 και 19 Gm, οι κλίσεις τους μεταξύ 35° και 40°, και οι εκκεντρότητες τους γύρω στο 0,53.
μικρογραφία|300x300εσ|Ακανόνιστοι δορυφόροοι του Κρόνου. Το διάγραμμα απεικονίζει την ομάδα σε σχέση με άλλους ακανόνιστους δορυφόρους του Κρόνου. Η εκκεντρότητα των τροχιών αντιπροσωπεύεται από το κίτρινο τμήματα (που εκτείνεται από το περίκεντρο προς το απόκεντρο) με την κλίση να ανπαριστάται στον Y άξονα.
Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (ΔΑΕ) δίνει ονόματα που λαμβάνονται από τη Γαλατική μυθολογία για αυτούς τους δορυφόρους.
Τα τέσσερα μέλη της ομάδας είναι (κατά σειρά αυξανόμενης απόστασης από τον Κρόνο):
Αργότερα βρέθηκε πως η ομάδα ήταν ομογενής από φυσικής άποψης και όλοι οι δορυφόροι παρουσιάζουν ανοικτό κόκκινο χρώμα (δείκτες χρώματος B − V = 0,91 και V − R = 0,48) και παρόμοιoυς υπέρυθρους δείκτες.
Είναι αξιοσημείωτο ότι πρόσφατες μελέτες αποκάλυψαν ότι το μεγαλύτερο μέλος της ομάδας, ο Αλμπιόριξ, παρουσιάζει στην πραγματικότητα δύο χρώματα: ένα συμβατό με τον Ερριάπους και τον Τάρβος, και ένα ακόμα, λιγότερο κόκκινο. Αντί για έναν κοινό πρόγονο, προτάθηκε ότι ο Τάρβος και ο Ερριάπους θα μπορούσε να είναι θραύσματα του Αλμπιόριξ, αφήνοντας σε αυτόν έναν μεγάλο και λιγότερο κόκκινο κρατήρα. Μια τέτοια σύγκρουση θα απαιτούσε ένα σώμα με διάμετρο μεγαλύτερη του 1 χιλιομέτρου και σχετική ταχύτητα κοντά στα 5 km/s, έχοντας ως την δημιουργία ενός μεγάλου κρατήρα με ακτίνα 12 χιλιόμετρα. Οι πολυάριθμου μεγάλοι κρατήρες που παρατηρούνται στη Φοίβη αποδεικνύουν την ύπαρξη τέτοιων συγκρούσεων στο παρελθόν του συστήματος του Κρόνου.
Αναφορές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Ερρίκος ΚΔ΄ του Ρόις-Έμπερσντορφ
Ο Ερρίκος ΚΔ΄ κόμης Ρόις-Έμπερσντορφ, γερμ.: Heinrich XXIV, graf Reuss-Ebersdorf (22 Ιανουαρίου 1724, στο Έμπερσντορφ – 13 Μαΐου 1779, στο Έμπερσντορφ), ήταν ηγεμόνας της γερμανικής κομητείας Ρόις-Έμπερσντορφ από το 1747 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος από τα δεκατρία παιδιά του Ερρίκου ΚΘ΄ κόμη του Ρόις-Έμπερσντορφ και της Σοφίας-Θεοδώρας, κόρης του Βόλφγκανγκ-Ντήτριχ κόμη του Κάστελ-Ρέμλινγκεν. Μέσω της κόρης του Αυγούστας έγινε ο πάππος του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου· επίσης ο προπάππος του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας, της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου.
Ο Ερρίκος ΚΘ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Ρόις-Έμπερσντορφ το 1747.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στο Tούρναου στις 28 Ιουνίου 1754 την Kαρολίνα-Ερνεστίνα, κόρη του Γεωργίου-Αυγούστου κόμη του Έρμπαχ-Σένμπεργκ. Είχαν τέσσερα επιζώντα τέκνα:
Κοινότητα Σούγιας
Η Κοινότητα Σούγιας είναι κοινότητα του Δήμου Καντάνου - Σελίνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 ως κοινότητα Μονής με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Μονή και το 1928 με το ΦΕΚ 47Β - 11/07/1928 μετονομάστηκε σε Σούγιας.
Κοινότητα Σούγιας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Σούγιας περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κουστογέρακο, Λιβαδάς και Μονή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 220 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ευτύχιο Πατεράκη.
Κοινοτάρχες Σούγιας
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σούγιας.
Παραπομπές
Σουγιας
Τέμενος Δράμας
Το Τέμενος είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, σε υψόμετρο 160 μέτρα και είναι κτισμένο κοντά στις δυτικές όχθες του ποταμού Νέστου. Απέχει 39 χλμ. ΒΑ. από τη Δράμα, 54 χλμ. ΒΔ. από την Ξάνθη και 5 χλμ. Ν. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου). Βορειοδυτικά είναι το Πολύσυκο, νοτιοανατολικά το Ξάγναντο και νοτιοδυτικά το Καρποφόρο. Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Τζαμί Μαχαλέ και οι μουσουλμάνοι Πομάκοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 27 οικογένειες προσφύγων (105 άτομα). Αναφέρεται μετά την απελευθέρωση ως Τζαμί Μαχαλέ το 1927 στο ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 να μετονομάζεται σε Τέμενος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Παρανεστίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρανεστίου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 16 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Άγιος Παύλος (συνοικία Αγίου Δομετίου)
Ο Άγιος Παύλος είναι συνοικία του Δήμου Αγίου Δομετίου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής έκτασης της συνοικίας και γενικά του Δήμου Αγίου Δομετίου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Περεκόπ
Το Περεκόπ (ουκρανικά: Перекоп, ρωσικά: Перекоп, κριμαϊκά ταταρικά: Or Qapı, ελληνικά: Τάφρος) είναι οικισμός αστικού τύπου που βρίσκεται στον Ισθμό του Περεκόπ, ο οποίος συνδέει την χερσόνησο της Κριμαίας με την ηπειρωτική Ουκρανία. Είναι γνωστό για το Οχυρό Ορ Καπί που ήταν η πύλη εισόδου για την Κριμαία. Σήμερα είναι μέρος του δήμου Αρμιάνσκ. Πληθυσμός: 919 κάτοικοι (απογραφή 2014).
Άγιος Παύλος (συνοικία Αγίου Δομετίου)
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με το Ορτάκιοϊ και το Κιόνελι, στα δυτικά με τον Γερόλακκο, στο νότια με τον Άγιο Γεώργιο και στα ανατολικά με τις συνοικίες του Δήμου Λευκωσίας, Αράπ Αχμέτ και Άγιος Ανδρέας.
Περεκόπ
Όνομα
Το αρχικό του όνομα ήταν Τάφρος, από τον ελληνικό οικισμό που χτίστηκε στην γύρω περιοχή. Στη συνέχεια ήταν το αντίστοιχο όνομα Ορ Καπί στην κριμαϊκή ταταρική γλώσσα από τις λέξεις Or - τάφρος και Qapı - πύλη, και στη συνέχεια το όνομα Περεκόπ στις Σλαβικές γλώσσες, που σημαίνει κυριολεκτικά έναν υπερβολικά σκαμμένο τόπο.
Άγιος Παύλος (συνοικία Αγίου Δομετίου)
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Παύλου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Περεκόπ
Ιστορία
Λόγω της καίριας θέσης, στο πέρασμα των χρόνων το Περεκόπ αλώθηκε αρκετές φορές.
Άγιος Παύλος (συνοικία Αγίου Δομετίου)
Ιεροί ναοί
Ο ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στον Απόστολο Παύλο. Ολοκληρώθηκε το 1985. Αντικατέστησε παλαιότερη εκκλησία αφιερωμένη στον Απόστολο Παύλο, κτίσμα του 1805.
Περεκόπ
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-τουρκικού Πολέμου (1735-1739), ο Ρώσος στρατάρχης Μπουρκχάρντ Κρίστοφ φον Μούνιχ εισέβαλε επιτυχώς στις οχυρώσεις στις 17 Ιουνίου 1736 και ερείπωσε το ταταρικό φρούριο. Αυτό ήταν σοβαρό, αν όχι θανάσιμο, πλήγμα για την ανεξαρτησία του Κριμαϊκού Χανάτου.
Άγιος Παύλος (συνοικία Αγίου Δομετίου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Αγίου Δομετίου
Περεκόπ
Ιστορία
Η πόλη σχεδόν αφανίστηκε από την Άλωση του Περεκόπ από τον Κόκκινο Στρατό το 1920. Η πολιορκία ήταν ένα βασικό επεισόδιο του ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Η επιτυχία των Μπολσεβίκων τους επέτρεψε να διώξουν τον Λευκό Στρατό του Πιότρ Βράνγκελ από την Κριμαία. Δώδεκα χρόνια αργότερα, οι Σοβιετικοί έχτισαν τη νέα πόλη, το Κρασνοπερεκόπσκ 32 χιλιόμετρα νότια.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Περεκόπ κατελήφθη από τον γερμανικό Στρατό, από τις 27 Σεπτεμβρίου 1941 έως την 1 Νοεμβρίου 1943. Η κατάληψη του Περεκόπ (τόσο από τη Βέρμαχτ το 1941 και τον Κόκκινο Στρατό το 1943) χρησιμοποιήθηκε για να απομονώσει την Κριμαία από την υπόλοιπη Ουκρανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας
Τεϊφούκ Αμπντούλ
Ο Τεϊφούκ Αμίτοβιτς Αμπντούλ (Teyfuq Amit oğlu Abdul, Тейфук Амитович Абдуль; 24 Δεκεμβρίου – 18 Μαρτίου 1945) ήταν ένας Κριμαίος Τάταρος ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης που διετέλεσε διοικητής του 2ου τάγματος του 175ου Συντάγματος τυφεκιοφόρων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Αμπντούλ γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1915 από μια οικογένεια χωρικών Τατάρων της Κριμαίας στο χωριό Παρτενίτ πριν από τον σχηματισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Είχε πέντε αδέλφια. Πολλοί στην οικογένειά του ήταν βετεράνοι του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου. Μετά την αποφοίτησή του από το οκτατάξιο σχολείο στην πατρίδα του, παρακολούθησε το Παιδαγωγικό Κολέγιο στη Γιάλτα, από το οποίο αποφοίτησε το 1935 και αργότερα το Κριμαϊκό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στη Φρούνζε. Το 1935, άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος σε σχολείο και αργότερα ως διευθυντής σχολείου, ενώ ακόμα φοιτούσε στο παιδαγωγικό ινστιτούτο. Μετά την αποφοίτησή του από το ινστιτούτο το 1939, κατατάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό τον Νοέμβριο.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αφού κατατάχθηκε στον Ερυθρό Στρατό, ο Αμπντούλ παρακολούθησε τη Σχολή Πεζικού του Ορέλ πριν πάει να πολεμήσει στο μέτωπο κατά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση με το βαθμό του ανθυπολοχαγού ως μέρος του 412ου Συντάγματος. Πολέμησε στο δυτικό μέτωπο, στο μέτωπο του Ντον, στο νοτιοδυτικό μέτωπο και στο μέτωπο της Στέπας. Τραυματίστηκε σοβαρά δύο φορές κατά το δεύτερο μισό του 1941 και μέχρι το τέλος του 1941 προήχθη σε θέση διοικητή τάγματος. Το 1942 συνέχισε να υπηρετεί ως διοικητής τάγματος έως ότου τραυματίστηκε ξανά τον Δεκέμβριο. Την ίδια χρονιά, προσχώρησε στο κομμουνιστικό κόμμα.
Αφού ανάρρωσε από τα τραύματά του στο νοσοκομείο επέστρεψε στη μάχη και συμμετείχε στη μάχη του Δνείπερου ως διοικητής του 2ου τάγματος του 175ου συντάγματος με τον κατάταξη του λοχαγού. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1943 ο Αμπντούλ οδήγησε το τάγμα του απέναντι από το Δνείπερο εν μέσω καπνού και κατέλαβε ένα από τα πρώτα προγεφυρώματα. Κράτησε την περιοχή αρκετές ημέρες, επιτρέποντας τη μεταφορά των κύριων δυνάμεων του συντάγματος πέρα από τον ποταμό και καταστρέφοντας μεγάλες ποσότητες εξοπλισμού και ανθρώπινου δυναμικού του εχθρού κατά τη διαδικασία. Τον Σεπτέμβριο, τραυματίστηκε ξανά στη μάχη και νοσηλεύτηκε. Ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο, συνάντησε την υπολοχαγό Μαρίγια Στεπανόβα Κοτσίνα, την οποία σύντομα παντρεύτηκε.
Για την επιτυχία του στην ηγεσία της διέλευσης ανακηρύχθηκε ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης στις 20 Δεκεμβρίου 1943. Επιστρέφοντας στο μέτωπο πολέμησε στις επιθέσεις Lvov – Sandomierz, Vistula – Oder και Silesian, και το 1944 διορίστηκε αναπληρωτής διοικητής του 178ου Συντάγματος. Τον Μάιο του ίδιου έτους, η οικογένειά του απελάθηκε στην Κεντρική Ασία επειδή ήταν Τάταροι της Κριμαίας, αφότου ο Κόκκινος Στρατός ανέλαβε τον έλεγχο της Κριμαίας. Η ιδιότητά του ως ήρωα πολέμου δεν έσωσε τη μητέρα και τις αδελφές του από το να θεωρηθούν «προδότες» λόγω της εθνικότητάς τους και ο ίδιος έμαθε τελικά για την εξορία τους στη Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν μέσω επιστολής. Στις 18 Μαρτίου 1945 σκοτώθηκε κατά την επίθεση στην Άνω Σιλεσία και θάφτηκε στον Λόφο της Δόξας στο Λβιβ. Ο επικήδειός του αναγνώστηκε από τον στρατάρχη Κονσταντίν Ροκοσόφσκι. Η σύζυγός του Μαρίγια δεν είχε λάβει γράμμα του από τον Μάρτιο και δεν ενημερώθηκε για τον θάνατό του μέχρι το 1948, όταν έλαβε επιστολή από τον πρόεδρο του Ανώτατου Σοβιέτ Νικολάι Σβέρνικ ότι ο Αμπντούλ είχε σκοτωθεί στη μάχη. Ένας δρόμος ονομάστηκε προς τιμή του στη Συμφερόπολη και ένας οβελίσκος ανεγέρθη προς τιμήν του στην Κριμαία το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Τάταροι
Φυγή στη Βαρέν
μικρογραφία|450x450εσ|Η διαδρομή από το [[παλάτι του Κεραμεικού προς τη Βαρέν (περίπου 250 χλμ.)]] Η βασιλική φυγή στη Βαρέν κατά τη διάρκεια της νύχτας της 20ης προς 21η Ιουνίου του 1791 ήταν ένα σημαντικό επεισόδιο της Γαλλικής Επανάστασης κατά το οποίο ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ' της Γαλλίας, η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα και η αυλή τους, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να διαφύγουν από το Παρίσι για να φθάσουν στο βασιλικό προπύργιο του Μονμεντί, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο, από το οποίο ο βασιλιάς έλπιζε να ηγηθεί μιας αντεπανάστασης με τα φιλοβασιλικά στρατεύματα που ήταν συγκεντρωμένα εκεί. Έφτασαν μόνο μέχρι τη μικρή κοινότητα Βαρέν, όπου συνελήφθησαν αφού είχαν αναγνωριστεί στην προηγούμενη στάση τους στο Σαιντ-Μενού.
Το περιστατικό αυτό αποτέλεσε σημείο καμπής, μετά το οποίο η λαϊκή εχθρότητα προς τη γαλλική μοναρχία ως θεσμό, καθώς και προς τον βασιλιά και τη βασίλισσα ως άτομα, έγινε πολύ πιο έντονη. Η απόπειρα φυγής του βασιλιά προκάλεσε κατηγορίες για προδοσία που τελικά οδήγησαν στη δίκη και εκτέλεσή του το 1793.
Η απόδραση απέτυχε εξαιτίας σειράς ατυχιών, καθυστερήσεων, παρερμηνειών και κακών κρίσεων που οφείλονταν στην αναποφασιστικότητα του βασιλιά, ο οποίος επανειλημμένα ανέβαλε το χρονοδιάγραμμα, επιτρέποντας στα μικρά προβλήματα να γίνουν μεγάλα. Επιπλέον, υπερεκτίμησε τη λαϊκή υποστήριξη προς την παραδοσιακή μοναρχία, πιστεύοντας λανθασμένα ότι μόνο οι Παριζιάνοι ριζοσπάστες υποστήριζαν την επανάσταση και ότι το σύνολο του πληθυσμού ήταν υπέρ αυτού. Ίσως το πιο μοιραίο να ήταν ότι θεώρησε ότι απολάμβανε την εύνοια των αγροτών κάτι που όμως δεν ίσχυε αφού οι αγρότες τον αναγνώρισαν και τον συνέλαβαν.
Η φυγή του βασιλιά ήταν τραυματική για τη Γαλλία, προκαλώντας διάφορες αντιδράσεις από ανησυχία μέχρι βία και πανικό καθώς όλοι γνώριζαν ότι η ξένη παρέμβαση ήταν επικείμενη.
Το γεγονός προκάλεσε τη διάσπαση της Λέσχης των Ιακωβίνων, οι οποίοι πίεζαν για την ανατροπή του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και την εγκαθίδρυση αβασίλευτης δημοκρατίας. Τα μέλη που διαφωνούσαν, αποχώρησαν και ίδρυσαν τη Λέσχη των Φεγιαντίνων, που ήταν αντίθετοι με την ανατροπή του βασιλιά, παρά τη φυγή του, και υπέρ της εγκαθίδρυσης συνταγματικής μοναρχίας. εναλλ.=|μικρογραφία|250px|Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' και η οικογένειά του, ντυμένοι ως αστοί, συνελήφθησαν στη Βαρέν. Πίνακας του Τόμας Φάλκον Μάρσαλ (1854)
Ιστορικό
Η αναποφάσιστη στάση του Λουδοβίκου ΙΣΤ' ήταν μία από τις αιτίες της βίαιης μετεγκατάστασης της βασιλικής οικογένειας από το παλάτι των Βερσαλλιών στο παλάτι του Κεραμεικού στο Παρίσι στις 6 Οκτωβρίου 1789 μετά τις ημέρες της 5ης και 6ης Οκτωβρίου 1789 με την πορεία των γυναικών στις Βερσαλλίες. Η μετεγκατάσταση φαίνεται να παρέλυσε συναισθηματικά τον βασιλιά, που άφησε πολλές σημαντικές αποφάσεις στην πολιτικά ανεκπαίδευτη βασίλισσα. Στις 28 Φεβρουαρίου του 1791, ενώ ο μαρκήσιος ντε Λαφαγιέτ χειριζόταν μια σύγκρουση στη Βενσέν, εκατοντάδες φιλοβασιλικοί πήγαν στο παλάτι του Κεραμεικού για να διαδηλώσουν την υποστήριξη της βασιλικής οικογένειας και εκδιώχθηκαν από το παλάτι από τους Εθνοφρουρούς.
Στόχοι της φυγής
Ο επιδιωκόμενος στόχος της ανεπιτυχούς φυγής ήταν να προσφέρει στον βασιλιά μεγαλύτερη ελευθερία δράσης και προσωπικής ασφάλειας από ό,τι στο Παρίσι. Στο Μονμεντί, είχε συγκεντρωθεί μια δύναμη 10.000 ανδρών του παλιού βασιλικού στρατού που ήταν ακόμα πιστοί στη μοναρχία. Ο διοικητής τους Ντε Μπουιγιέ είχε δραστηριοποιηθεί στην καταστολή μιας σοβαρής ανταρσίας στο Νανσί το 1790. Τα στρατεύματα υπό τη διοίκησή του περιλάμβαναν δύο ελβετικά και τέσσερα γερμανικά μισθοφορικά συντάγματα, τα οποία θεωρούνταν πιο αξιόπιστα από τους Γάλλους στρατιώτες. Σε μια επιστολή που συντάχθηκε για παρουσίαση στη Δίαιτα των Ελβετικών Καντονιών στη Ζυρίχη, ο φιλοβασιλικός βαρώνος ντε Μπρετέιγ δήλωσε ότι «η Αυτού Μεγαλειότητα επιθυμεί να έχει τέτοιες επιβλητικές δυνάμεις στη διάθεσή του ώστε ακόμη και οι πιο τολμηροί επαναστάτες να μην έχουν άλλη επιλογή παρά να υποταχθούν». Η προσδοκία του βασιλικού περιβάλλοντος ήταν ότι «πολυάριθμοι πιστοί όλων των τάξεων» θα ζητούσαν την αποκατάσταση των δικαιωμάτων του θρόνου και ότι η κατάσταση θα οδηγούνταν στην ομαλότητα χωρίς την ανάγκη εμφυλίου πολέμου ή ξένης εισβολής.
Οι μακροπρόθεσμοι πολιτικοί στόχοι του βασιλικού ζευγαριού και των πλησιέστερων συμβούλων τους παραμένουν ασαφείς. Ένα λεπτομερές έγγραφο με τίτλο «Δήλωση προς τον Γαλλικό Λαό» που προετοίμασε ο βασιλιάς για παρουσίαση στην Εθνοσυνέλευση και το άφησε πίσω του φεύγοντας από το ανάκτορο του Κεραμεικού δείχνει ότι ο προσωπικός του στόχος ήταν η επιστροφή στις παραχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που είχε κάνει στο τέλος Ιουνίου 1789, πριν από την εκδήλωση βίας στο Παρίσι και την άλωση της Βαστίλης. Η ιδιωτική αλληλογραφία της Μαρίας Αντουανέτας κινούνταν σε πιο αντιδραστική γραμμή που επιδίωκε την αποκατάσταση της παλιάς μοναρχίας χωρίς παραχωρήσεις και ανέφερε ότι θα δίνονταν χάρη σε όλους, εκτός από την επαναστατική ηγεσία και την πόλη του Παρισιού «αν δεν επιστρέψει στην παλιά τάξη».
Η φυγή
Πιεζόμενος από τη βασίλισσα, ο Λουδοβίκος εξέθεσε τον εαυτό του και την οικογένειά του σε μια καταστροφική απόπειρα απόδρασης από την πρωτεύουσα προς τα ανατολικά σύνορα στις 21 Ιουνίου 1791. Η γκουβερνάντα του δελφίνου, μαρκησία ντε Τουρζέλ, πήρε τον ρόλο Ρωσίδας βαρόνης, η βασίλισσα και η αδελφή του βασιλιά Ελισάβετ είχαν τους ρόλους της γκουβερνάντας και της νοσοκόμας αντίστοιχα, ο βασιλιάς ήταν βαλές και τα παιδιά παρουσιάζονταν ως παιδιά της μαρκησίας. Η βασιλική οικογένεια έφυγε από το παλάτι του Κεραμεικού περίπου τα μεσάνυχτα. Η απόδραση σχεδιάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους έμπιστους της βασίλισσας, τον Σουηδό κόμη Φέρσεν και τον βαρώνο ντε Μπρετέιγ, οι οποίοι είχαν την υποστήριξη του Σουηδού βασιλιά Γουσταύου Γ'. Ο Φέρσεν είχε προτείνει να χρησιμοποιήσουν δύο ελαφρές άμαξες που δεν θα κινούσαν την προσοχή και θα έκαναν το ταξίδι 300 περίπου χιλιομέτρων προς το Μονμεντί σχετικά γρήγορα. Αυτό θα συνεπαγόταν τον χωρισμό της βασιλικής οικογένειας, οπότε η πρότασή του δεν έγινε αποδεκτή και οι βασιλείς αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν μια πολυτελή και βαριά άμαξα με έξι άλογα, που είχε το μειονέκτημα ότι θα κινούσε την προσοχή.
Αποκάλυψη και σύλληψη
εναλλ.=|μικρογραφία|260x260εσ|Σύλληψη του Λουδοβίκου ΙΣΤ' στη Βαρέν, 22 Ιουνίου 1791, Μουσείο Γαλλικής Επανάστασης - Βιζίλ Λόγω της σωρευτικής επίδρασης της αργής εξέλιξης, των λανθασμένων υπολογισμών του χρόνου, της έλλειψης μυστικότητας και της ανάγκης να επισκευαστούν εξαρτήματα της άμαξας που υπέστησαν φθορά, η βασιλική οικογένεια συνάντησε εμπόδια στην απόπειρα διαφυγής μετά την αναχώρηση της από το Παρίσι. Ο ίδιος ο Λουδοβίκος συνομίλησε με αγρότες ενώ άλλαζαν άλογα και η Μαρία Αντουανέτα έδωσε ασημένια πιάτα σε έναν εξυπηρετικό τοπικό αξιωματούχο σε κάποια άλλη στάση. Αναφέρεται ότι οι κάτοικοι του Σαλόν τους αναγνώρισαν και χειροκρότησαν το βασιλικό ζεύγος. Επτά αποσπάσματα ιππικού που είχαν τοποθετηθεί κατά μήκος της προβλεπόμενης διαδρομής αποσύρθηκαν ή εξουδετερώθηκαν από επαγρυπνούντα και φιλύποπτα πλήθη πριν το μεγάλο και αργά κινούμενο όχημα που χρησιμοποιούσε το βασιλικό ζεύγος φτάσει σε αυτά. Τέλος, ο Ζαν-Μπατίστ Ντρουέ, διευθυντής του σταθμού ανεφοδιασμού αλόγων του Σαιντ-Μενού, αναγνώρισε τον βασιλιά από το πορτραίτο του σε ένα τραπεζογραμμάτιο που είχε στην κατοχή του. Ο βασιλιάς και η οικογένειά του συνελήφθησαν τελικά στην πόλη Βαρέν, 55 χιλιόμετρα από τον προορισμό τους, την ισχυρά οχυρωμένη βασιλική ακρόπολη του Μονμεντί.
Περιορισμός και αποκατάσταση
εναλλ.=|μικρογραφία|360x360εσ|Η επιστροφή της βασιλικής οικογένειας στο Παρίσι στις 25 Ιουνίου 1791: έγχρωμη χάλκινη πλάκα σε σχέδιο του Jean-Louis Prieur Όταν η βασιλική οικογένεια τελικά υποχρεώθηκε να επιστρέψει φρουρούμενη στο Παρίσι, το επαναστατημένο πλήθος υποδέχθηκε τη βασιλική άμαξα με ασυνήθιστη σιωπή. Η βασιλική οικογένεια περιορίστηκε στο παλάτι του Κεραμεικού. Από αυτή τη στιγμή, η κατάργηση της μοναρχίας και η εγκαθίδρυση μιας δημοκρατίας κατέστη όλο και πιθανότερη. Η αξιοπιστία του βασιλιά ως συνταγματικού μονάρχη είχε υπονομευθεί σοβαρά από την απόπειρα διαφυγής.
Η Συντακτική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε ότι ο βασιλιάς θα μπορούσε να αποκατασταθεί στην εξουσία αν συμφωνούσε στο σύνταγμα. Ωστόσο, διάφορες πολιτικές παρατάξεις στο Παρίσι, όπως οι Κορδελιέροι και οι Ιακωβίνοι, διαφώνησαν και έκαναν διαδήλωση στο Πεδίον του Άρεως. Η διαδήλωση πήρε βίαιη τροπή, με αποτέλεσμα τη σφαγή του Πεδίου του Άρεως.
Υπό την επίδραση της Μαρίας Αντουανέτας, ο Λουδοβίκος συγκατατέθηκε στις συμβουλές μετριοπαθών συνταγματολόγων, υπό την ηγεσία του Αντουάν Μπαρνάβ, να εφαρμόσει πλήρως το Σύνταγμα του 1791, το οποίο ορκίσθηκε να τηρήσει. Συγχρόνως όμως, μυστικά, δεσμεύτηκε σε μια πολιτική συγκεκαλυμμένης αντεπανάστασης.
Από το φθινόπωρο του 1791, ο βασιλιάς στήριζε πλέον τις ελπίδες του για πολιτική σωτηρία στις αμφίβολες προοπτικές ξένης επέμβασης. Παράλληλα, στη Νομοθετική Συνέλευση ενθάρρυνε την παράταξη των Γιρονδίνων, οι οποίοι ήταν υπέρ της κήρυξης πολέμου με την Αυστρία.