cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουίλιαμ Χερτ
Ο Γουίλιαμ Χερτ (William McChord Hurt, 20 Μαρτίου 1950- 13 Μαρτίου 2022) ήταν Αμερικανός ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1950 στην Ουάσινγκτον και σπούδασε υποκριτική στη δραματική Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης. Έγινε ευρέως γνωστός το 1985, όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία Το φιλί της γυναίκας αράχνης, όπου υποδύθηκε τον φυλακισμένο Λουίς Μολίνα. Για τον ρόλο αυτό, κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου, το BAFTA A' Ανδρικού Ρόλου και το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο Φεστιβάλ των Καννών, ενώ προτάθηκε και για Χρυσή Σφαίρα.
Ιοτάπα (σύζυγος του Σαμψιγέραμου Β΄)
Βιογραφία
Έζησε στο β' ήμισυ τού 1ου αι. π.Χ. και το α' ήμισυ τού 1ου αι. μ.Χ. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας. Ο Μιθριδάτης Γ΄ είχε προμάμμη την Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών. Έτσι η καταγωγή της Ιοτάπας των Οροντιδών ήταν Αρμενική, Ελληνική και Μηδική. Θα γεννήθηκε και θα μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα του βασιλείου της Κομμαγηνής.
Γουίλιαμ Χερτ
Στη συνέχεια, έπαιξε στις ταινίες Παιδιά ενός κατώτερου θεού και Το κύκλωμα και έλαβε ξανά υποψηφιότητα για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού ρόλου. Το 2005 έπαιξε στο Τέλος της βίας του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ και προτάθηκε για το Όσκαρ Β' Ανδρικού ρόλου.
Ιοτάπα (σύζυγος του Σαμψιγέραμου Β΄)
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Σαμψιγέραμο Β΄ ιερέα τού Συριακού θεού Ήλιου (Ελ-Γκεμπάλ) και ταυτόχρονα βασιλιά της Έμεσας και έτσι έγινε βασίλισσα της Έμεσας. Μία επιγραφή που χρονολογείται από τη βασιλεία τού Σαμψιγέραμου Β΄, αναφέρεται σε αυτόν και την Ιοτάπα ως το ευτυχισμένο ζεύγος.
Γουίλιαμ Χερτ
Επίσης, έχει συμμετάσχει στις τηλεοπτικές σειρές Damages και Too Big to Fail και έχει λάβει υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιοτάπα (σύζυγος του Σαμψιγέραμου Β΄)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Σαμψιγέραμο Β΄ από τη Δυναστεία της Έμεσας, ιερέα-βασιλιά της πόλης αυτής στη Συρία (βασ. 14-42) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1981
Το 46ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1981 διεξήχθη από 26 ως 28 Ιουνίου στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1981. Αυτή ήταν η 13η και τελευταία φορά που οι πανελλήνιοι αγώνες στίβου διεξήχθησαν στο Στάδιο Καραϊσκάκη, όπου είχαν γίνει για πρώτη φορά το 1965. Στους αγώνες υπήρξε χαμηλό επίπεδο επιδόσεων, αν εξαιρεθούν δύο πανελλήνια ρεκόρ γυναικών και ένα νεανίδων. Από τη χρονιά αυτή το έπταθλο αντικατέστησε το πένταθλο. Το πρωτάθλημα συνθέτων ανδρών-γυναικών, εφήβων-νεανίδων διεξήχθη χωριστά, στις 2-3 Μαΐου, στο Μακάρειο Στάδιο της Λευκωσίας. Όμως, στις γυναίκες διεξήχθη πένταθλο και όχι έπταθλο, με αποτέλεσμα τελικά να μην μετρήσει στη βαθμολογία.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο '''Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας''' για τρίτη συνεχόμενη χρονιά με διαφορά 12 β. από τον δεύτερο ΠΑΟΚ.
Βαθμολογία
*
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1981 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Ζάρακες Εύβοιας
Οι Ζάρακες είναι χωριό της νότιας Εύβοιας. Διοικητικά ανήκουν στο Δήμο Κύμης - Αλιβερίου του Νομού Ευβοίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει μόνιμο πληθυσμό 644 κατοίκους. Οι Ζάρακες αποτελούσαν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της τέως επαρχίας Καρυστίας. Ο οικισμός είναι κτισμένος επάνω σε ένα ύψωμα-λόφο (τα Αλώνια) σε υψόμετρο 116 μέτρα. Βρίσκεται στον οδικό άξονα Λεπούρων - Καρύστου και απέχει ένα χιλιόμετρο από το παλαιό χωριό. Με τον οικισμό της Παραλίας Ζαράκων συγκροτούν την Τοπική Κοινότητα Ζαράκων, με συνολικό πληθυσμό 707 κατοίκους. Το παλαιό διώροφο κτίριο ιδιοκτησίας Χρήστου Κιτσέλη που είναι στην  τοποθεσία "Μαχαλάς" έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο, "διότι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα στην εξέλιξη της τοπικής αρχιτεκτονικής και έχει συνδεθεί με την ιστορική μνήμη της περιοχής όπου έχει ανεγερθεί".
Παλαιό Χωριό Ζαράκων
Μαχαλάς ονομάζεται ο παλιός οικισμός των Ζαράκων. Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε ολοκληρωτικά το 1960, ενώ η μετακίνηση του χωριού από το παλιό στο νέο, ξεκίνησε στις αρχές του 1900. Το παλιό χωριό διαφύλαξε τον αρχιτεκτονικό του χαρακτήρα μέχρι και σήμερα, λόγω της τότε μετακίνησης των κατοίκων. Οι Ζαρκαίοι άρχισαν να μετακινούνται στο νέο χωριό, στη περιοχή Αλώνια, λόγο του νέου δρόμου Χαλκίδας- Καρύστου που πέρασε από εκεί.
Ο Μαχαλάς βρίσκεται σε τοποθεσία κρυμμένη ανάμεσα σε βουνά, με πλούσια βλάστηση και διασχίζεται από ένα ρέμα. Μόνο συστημένος μπορεί να το βρει κάποιος.
Το κτίρια είναι πέτρινα, ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής με πέτρες από τα λατομεία του χωριού. Τη δεκαετία του 80, ξένοι (κυρίως Βρετανοί) αγόρασαν παλιές οικίες στο Μαχαλά και τις αναπαλαίωσαν, σεβόμενοι την αρχιτεκτονική παράδοση του οικισμού.
Σήμερα ο Μαχαλάς αποτελεί έναν διατηρητέο και παραδοσιακού τύπου οικισμό, που έτυχε σεβασμού από τους παραθεριστές του.
Αρχαιότητα
Το χωριό είναι γνωστό στην ιστορία με πολλά ονόματα όπως Ζάρετρα, Ζάρητρα, Ζάρκτρα, Ζούρκες και Ζέρκες. Κατά τον Λυκόφρονα και τον Παυσανία, η αρχαία Ζάρετρα ή Ζάρητρα πήρε το όνομά της από τον ήρωα Ζάρακα, που ήταν γιος του βασιλιά της Καρύστου, Πετραίου. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Εύβοιας που ιδρύθηκε από τους Δρύοπες.
Είναι ιστορικά εξακριβωμένο ότι οι Ζάρκιοι, ιδρύσαν την πόλη Ζάρκα στη νότια Πελοπόννησο, κοντά στη Μονεμβασία. Σήμερα η πόλη αυτή ονομάζεται Γέρακα ή Ιέρακα και ανήκει στον Δήμο Ζάρακα.
Αρχαιολογικός χώρος
Έξι χιλιόμετρα νοτιότερα από τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Δύστου, στην τοποθεσία "Ζωοδόχος Πηγή" και "Παρασπόρι" αποκαλύφθηκαν λείψανα κτιρίων και τάφων, τα οποία χρονολογούνται από τους ύστερους γεωμετρικούς μέχρι τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους. Από τα αποκαλυφθέντα κτιριακά λείψανα ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα λείψανα ενός υστερογεωμετρικού κτιρίου, που σώζεται σε μήκος 26 μ. Η εύρεση ενός θραύσματος ανάγλυφου ενεπίγραφου πίθου των αρχαϊκών χρόνων με παράσταση Κενταύρων, στο οποίο αναγράφεται η λέξη Ιερός, και ενός χάλκινου σταθμίου με ανάγλυφη κεφαλή κριού και την επιγραφή Απόλλωνος Δηλίο, καθιστά πιθανή την ύπαρξη ιερού.
Οχυρό Ζάρετρα (3ος-4ος αι. π.Χ.)
Το φρούριο κυρίευσε, το 348 π.Χ., ο Αθηναίος στρατηγός Φωκίων. Ο Φωκίωνας αποβιβάστηκε, κατά πάσα πιθανότητα, στον όρμο των Στύρων και του Αλμυροποτάμου, κατά την εκστρατεία εναντίον των Ταμυνεών (που άνηκαν στην συμμαχία της Ερέτριας, όπως και τα Ζάρητρα).
Μεσαιωνικοί χρόνοι
Το 1209, λίγα χρόνια αφότου η Εύβοια πέρασε στην κατοχή των Φράγκων. το χωριό ορίστηκε έδρα της λατινικής επισκοπής Ζαρκών ή Ζορκόνης (Zarconensis), η οποία υπαγόταν στην αρχιεπισκοπή Αθηνών. Υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες για αυτή την επισκοπή και η ύπαρξή της έχει αμφισβητηθεί. Ο Χρυσόστομος Θέμελης υποθέτει ότι πρόκειται για παλαιότερη ορθόδοξη επισκοπή, αν και δεν αναφέρεται στα τακτικά του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης.
Ουντρινίλιο
Untrinilium είναι το προσωρινό όνομα που έχει δοθεί από την IUPAC για το υποθετικό χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 130. Αυτό το στοιχείο της 8 ης περιόδου του περιοδικού πίνακα ανήκει στη σειρά των υπερακτινίδων και θα αποτελέσει μέρος των στοιχείων του τομέα g.
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Αμάσεια (Αρμαβίρ)
Η Αμάσεια (αρμενικά: Ամասիա) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,205 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Αμμότοπος Άρτας
Ο Αμμότοπος είναι χωριό του νομού Άρτας, το οποίο ήταν έδρα του Δήμου Ξηροβουνίου και είναι δημοτική κοινότητα του Δήμου Άρτας. Κατά την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 994 κατοίκων. Το χωριό μαζί με τον οικισμό Αμπέλια αποτελεί την τοπική κοινότητα Αμμοτόπου με πληθυσμό 968 κατοίκων. Η παλαιά του ονομασία μέχρι το 1927 ήταν Κουμτζάδες ή Κουμουτζάδες.
Το χωριό είναι χτισμένο ανάμεσα σε δυο βουνά, σε υψόμετρο 360 μέτρων. Το αρχικό χωριό είχε κτιστεί μετά το 1361 και την κατάκτηση της Κομοτηνής (Κουμουτζηνών) από τους Οθωμανούς. Τότε, οι διωκόμενοι Κομοτηναίοι κατέφυγαν εδώ και ίδρυσαν τους Κουμουτζάδες. Το 1449 όμως με την κατάκτηση της περιοχής από τους Οθωμανούς κατέφυγαν εκ νέου, στη Βέρβιτσα (σημερινά Τρόπαια) της Πελοποννήσου. Η καταγωγή των σημερινών κατοίκων είναι από το Σούλι και ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τα κύρια προϊόντα του χωριού είναι τα γαλακτοκομικά, το λάδι και το καλαμπόκι.
Τα αξιοθέατα περιλαμβάνουν τον αρχαίο οικισμό Όρραον, που ιδρύθηκε στην περιοχή από τους Κασσωπαίους ή τους Μολοσσούς τον 4ο αιώνα π.Χ. και καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 167 π.Χ., την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής της Δρακότρυπας στα Αμπέλια και την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων.
Απέχει 22 περίπου χιλιόμετρα από την Άρτα, 8 χιλιόμετρα από Φιλιππιάδα, 58 χιλιόμετρα από Πρέβεζα και 66 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα.
ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΑΠΟ 1895 ΕΩΣ 2011 ΕΤΟΣ       ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ 1895         420    1920          892    1928          919    1940          1182    1951          1316    1961          1384    1971          1282    1981          1214    1991          1240    2001          1229    2011          994 Ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι η Αθλητική Ένωση Ξηροβουνίου (ΑΕΞ). Η ομάδα είναι στην πρώτη κατηγορία της ΕΠΣ Άρτας και κατέκτησε το κύπελλο την περίοδο 2017-2018. Στο χωριό βρίσκεται και η γνωστή γαλακτοβιομηχανία ΉΠΕΙΡΟΣ.
Όρραον
Στο απότομο κωνικό λόφο " Καστρί ", νότια του ομώνυμου σύγχρονου οικισμού μεταξύ των κοινοτήτων Αμμοτόπου Άρτας και Γυμνοτόπου Πρέβεζας, εντοπίζεται σημαντικός περιτειχισμένος οικισμός, ο οποίος έχει ταυτιστεί με την αρχαία ηπειρωτική πόλη Όρραον. Το όνομά της μας είναι γνωστό από την αρχαία γραπτή παράδοση και από επιγραφικά κείμενα του 4ου και 2ου αι. π.Χ.
Η θέση ήταν γνωστή στους ξένους περιηγητές από τον 19ο αι., ενώ ο Άγγλος ιστορικός N.G.L. Hammond στο έργο του Epirus, υπέθεσε ότι ο οικισμός ήταν η Φυλακή, πόλη που επίσης προσπάθησε να αντισταθεί στις ρωμαϊκές λεγεώνες χωρίς επιτυχία. Η πρόταση του δεν έγινε αποδεκτή από την κατοπινή έρευνα.
Η ανασκαφική έρευνα στο χώρο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970, αρχικά από τη ΙΒ' Ε.Π.Κ.Α. ( Ι. Βοκοτοπούλου) και στη συνέχεια από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων ( Σ. Δάκαρης ) σε συνεργασία με το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Από το 2003 βρίσκονται σε εξέλιξη εκτεταμένες εργασίες ανάδειξης του χώρου, που περιλαμβάνουν καθαρισμούς, χάραξη διαδρόμων επίσκεψης, σήμανση με πινακίδες, καθώς και στερεοτικές εργασίες, από τη ΙΒ' Ε.Π.Κ.Α. με κοινοτική χρηματοδότηση από το Γ' Κ.Π.Σ.
Το Όρραον έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Αγία Παρασκευή
Η σπηλιά του δράκου και ο ιερός ναός της Αγίας Παρασκευής Αμπελίων Αμμοτόπου του νομού Άρτας βρίσκονται σ' ένα μικρό πλάτωμα της ομαλόσχημης πλαγιάς Γκελπερίνας του Ξηροβουνίου, δίκην μικρού περιστερώνα, στο προσκεφάλι του οικισμού, περίπου 1500-2000 μ. βορειοανατολικά και δεξιά του αυτοκινητόδρομου Άρτας - Χανόπουλου - Αμμότοπου.
Ο ιερός Ναός και τα προκτίσματά του έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία.
Περιγραφή ναού
Ο χρόνος ίδρυσης του ιερού ναού δεν είναι απόλυτα γνωστός, γιατί λείπουν οι γραπτές μαρτυρίες. Με βάση, όμως, τα μορφολογικά στοιχεία και τη τεχνική κατασκευής του, ο καθηγητής Παν. Βοκοτόπουλος τοποθετεί την ίδρυση του στο 2ο μισό του 11ου μ.Χ. αιώνα. Ο ναός παρουσιάζει πολλές μορφολογικές και τεχνικές ομοιότητες με το ναό του Αγίου Βασιλείου της Γέφυρας. Είναι σκεπασμένος με πλάκες από φυσική πέτρα, είναι ρυθμού σταυροειδούς με τρούλο και συνεχόμενο προς τα δυτικά τετράγωνου νάρθηκα. Η τοιχοποιία του είναι αρκετά απλή με ακανόνιστες στρώσεις ασβεστόλιθων και περιορισμένης χρήσης πλίνθων στους αρμούς. Αρκετά τμήματα της τοιχοποιίας και τμήματα του τρούλου ανακατασκευάστηκαν τον περασμένο αιώνα, γιατί στα χρόνια της επανάστασης του 1821 πυρπολήθηκε ο ναός και για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμεινε μισοκατεστραμμένος. Την ίδια περίοδο χτίστηκαν οι τρεις από τις πέντε πόρτες του μνημείου, για να αυξηθεί η στατική δυνατότητα του κτιρίου.
Η κεραμοπλαστική διακόσμηση του ναού περιορίζεται σε πλίνθινες οδοντωτές ταινίες, οι οποίες πλαισιώνουν τα παράθυρα του τρούλου και το τόξο της δυτικής πόρτας. Πλίνθινα είναι και τα διπλά τοξωτά πλαίσια των δίλοφων παραθυριών, τα οποία σπάζουν τη μονοτονία της τοιχοδομής και προσδίδουν κάποιο αισθητικό κάλλος στο κτίριο.
Εσωτερικά ο ναός δεν παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, είναι αρκετά φτωχός: οι τοιχογραφίες καταστράφηκαν, το αρχικό τέμπλο και το δάπεδο φθάρθηκαν κατά την περίοδο που ο ναός ήταν ερειπωμένος.
Περιγραφή του σπηλαίου
Δίπλα υπάρχει μικρό πηγάδι, είδος δεξαμενής, όπου συγκεντρώνονται σταγόνες νερού, που αρχίζει να τρέχει από τους σταλακτίτες κατά τις ημέρες της γιορτής της Αγίας Παρασκευής στις 26 Ιουλίου. Τα πολλά πέτρινα εξογκώματα και οι εσοχές τροφοδότησαν τη λαϊκή φαντασία, ώστε να συνδέονται όλα με το σώμα φονευθέντα δράκου. Την ύπαρξη της Δρακότρυπας με την παρουσία του αγιάσματος και του ιερού ναού της Αγίας Παρασκευής αναφέρει και ο Σεραφείμ Ξενόπουλος, μητροπολίτης Άρτας, στο βιβλίο του :
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ
Γκόκας Χρήστος : Έλληνας Βουλευτής Κίνημα Αλλαγής.
Κολιοπάνος Θεοδωρος: Έλληνας Βουλευτής Πασοκ.
Βαγγέλης Τζούκας είναι Έλληνας ιστορικός και διδάσκων σε πανεπιστήμιο. Έχει δημοσιεύσει επιστημονικές μελέτες για τη σύγχρονη ελληνική και ευρωπαϊκή ιστορία και για ζητήματα κοινωνιολογίας της βίας.
Καραγιάννης Χρήστος του Ανδρέα(Διομήδη). Καπετάνιος του ΕΛΑΣ με πλούσια αντιστασιακή δράση. Γεννήθηκε το 1913 στον Αμμότοπο Άρτας και εκτελέστηκε 1949
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Λουκασίν
Το Λουκασίν (αρμενικά: Լուկաշին) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,746 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Μαγισιάν (Αρμαβίρ)
Το Μαγισιάν (αρμενικά: Մայիսյան, παλαιότερα γνωστό ως Τζντανόβ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,004 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Ιερό του Απόλλωνα στο Δαφνί
To Ιερό του Απόλλωνα στο Δαφνί, βρισκόταν στη νότια πλευρά της Αρχαίας Ιεράς Οδού, στα όρια που καταλαμβάνει σήμερα η βυζαντινή Μονή Δαφνίου. Ο χώρος αυτός υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές στάσεις της ελευσινιακής πομπής. Η προσωνυμία του Απόλλωνα στο λατρευτικό αυτό χώρο ήταν «Δαφνηφόρος», όπως προκύπτει από επιγραφή σε μαρμάρινη έδρα-θρόνο στο αθηναϊκό θέατρο του Διονύσου, όπου αναγράφεται «Ιερέως Απόλλωνος Δαφνηφόρου». Προφανώς η έδρα αυτή ανήκε στον ιερέα του Απόλλωνα Δαφνηφόρου, αφού ήταν σύνηθες να παραχωρούνται τιμητικές θέσεις στο θέατρο σε ιερείς και αξιωματούχους και δεν υπάρχει άλλη αναφορά στην Αττική για λατρεία του Απόλλωνα. Στο πλαίσιο του απολλωνιακού τεμένους υπήρχε οργανωμένη λατρεία προς τιμήν της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Κατά τον Παυσανία υπήρχε Ιερό με αγάλματα της Δήμητρας, της Κόρης, της Αθηνάς και του Απόλλωνα αν και αρχικά το ιερό έγινε μόνο για τον Απόλλωνα.
Κατασκευή του Ιερού
Υπάρχει παράδοση πως ο Κέφαλος, ο γιος του Δηίονα, μαζί με τον Αμφιτρύωνα υπέταξε και έδιωξε τους τηλεβόες και κατοίκησε πρώτος το νησί που πήρε από εκεί το όνομα Κεφαλληνία. Ο Κέφαλος έμενε πριν στη Θήβα, εξορισμένος από την Αθήνα εξαιτίας του φόνου της συζύγου του Πρόκριδος. Ο Χαλκίνος και ο Δαίτος, απόγονοι του Κεφάλου, έπλευσαν στους Δελφούς και ζητούσαν από τον θεό επάνοδο στην Αθήνα. Η απάντηση ήταν να θυσιάσουν πρώτα στον Απόλλωνα στο μέρος εκείνο της Αττικής, όπου θα δουν τριήρη να τρέχει πάνω στη στεριά. Φτάνοντας στο Ποικίλο Όρος, παρουσιάστηκε ένα φίδι να τρέχει βιαστικά προς τη φωλιά του. Εκεί θυσίασαν στον Απόλλωνα και ήρθαν στην Αθήνα όπου οι Αθηναίοι τους έκαμαν πολίτες.
Το Ιερό του Απόλλωνα περιλάμβανε ναό και κάποιο υπόστυλο οικοδόμημα, καθώς στον χώρο βρέθηκε μεγάλος αριθμός σπονδύλων και κιονοκράνων ιωνικού και δωρικού τύπου. Ένας ιωνικός κίονας μάλιστα, έχει χρησιμοποιηθεί στη στήριξη των τοξωτών ανοιγμάτων στη νοτιοδυτική γωνία του εξωνάρθηκα του καθολικού της Μονής Δαφνίου. Υπήρχαν τρεις ακόμα όμοιοι ιωνικοί κίονες, οι οποίοι αφαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν με χτιστούς στύλους από τον λόρδο Έλγιν. Οι κίονες αυτοί, όπως και τα υπόλοιπα Ελγίνεια Μάρμαρα σήμερα βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Η αρχιτεκτονική μορφή του ναού του Απόλλωνα μας είναι άγνωστη. Ο αρχαιολόγος Νικόλαος Παπαχατζής, βάση των ευρημάτων και την αφήγηση του Παυσανία υποθέτει πως στο ιερό υπήρχε ένας ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα, με άγαλμα του θεού αλλά και της Αθηνάς. Τα αγάλματα της Δήμητρας και της Κόρης θα πρέπει να ήταν σε ξεχωριστό ναϊκό οικοδόμημα, καθώς η ύπαρξη τεσσάρων λατρευτικών αγαλμάτων προϋποθέτει ναό τεραστίων διαστάσεων. Επίσης, ο μεγάλος αριθμός σφονδύλων από κίονες υποδηλώνει την ύπαρξη και δεύτερου ναού, ο οποίος σύμφωνα με τον Παυσανία, ήταν μεταγενέστερος από αυτόν του Απόλλωνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαϊδάρι Απολλωνα Δαφνιου
Εμμανουήλ Καραλής
Ο Εμμανουήλ Καραλής (20 Οκτωβρίου 1999, Αθήνα) είναι Έλληνας αθλητής του άλματος επί κοντώ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας του, Χάρης, κατάγεται από τον Πύργο Ηλείας, ενώ η μητέρα του, Σάρα, είναι από την Ουγκάντα. Ο Καραλής ανήκει στο τμήμα στίβου του Ολυμπιακού και προπονούταν με τον Βασίλη Μεγαλοοικονόμου.
Έχει συμμετοχές σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου U18, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου U18 του 2015 και σε δύο Βαλκανικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου, το 2015 και το 2016 καθώς και σε μια Ολυμπιάδα στο Τόκιο της Ιαπωνίας το 2020 όπου κατέκτησε την 4η θέση ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του σε κλειστό στίβο (5.80). Η μεγαλύτερη διάκρισή του είναι το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου U18 το 2015 που πραγματοποιήθηκε στο Κάλι της Κολομβίας. Σε εθνικό επίπεδο, ο Καραλής κέρδισε την τρίτη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 2016 που αποτελεί την μεγαλύτερη διάκρισή του σε πρωτάθλημα ανωτέρου επιπέδου.
Το προσωπικό ρεκόρ του είναι 5.86μ., που το πραγματοποίησε στις 18/02/2023 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου.
Η καλύτερη επίδοσή του τόσο στον ανοιχτό όσο και στον κλειστό στίβο αποτελεί τις κορυφαίες επιδόσεις όλων των εποχών σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο στην κατηγορία κάτω των 18 ετών (U18) σε κάθε τομέα ξεχωριστά, αλλά και συνολικά η επίδοσή του στον ανοιχτό. Επίσης ο Καραλής βελτίωσε το Ελληνικό Εθνικό ρεκόρ Παίδων που ήταν 5.54 από τον ίδιο και ισοφάρισε το Ελληνικό Εθνικό ρεκόρ Νέων Ανδρών. Η επίδοσή του στον κλειστό συνιστά παγκόσμιο ρεκόρ στην κατηγορία U20.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καραλής Εμμανουήλ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Έλληνες αφρικανικής καταγωγής Κατηγορία:Νικητές Ανερχόμενου Αστεριού της Χρονιάς των Βαλκανίων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Μργκασάτ
Το Μργκασάτ (αρμενικά: Մրգաշատ, παλαιότερα γνωστό ως Γκετσρλί ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 6,381 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2026
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2026, γνωστοί και ως 25οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες, θα είναι μια διεθνής αθλητική διοργάνωση που θα διοργανωθεί από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή μεταξύ 6 και 22 Φεβρουαρίου 2026. Τοποθεσία των Αγώνων είναι η περιοχή του Μιλάνου και της Κορτίνα Ντ'Αμπέτσο στη βόρεια Ιταλία. Στην Κορτίνα Ντ'Αμπέτσο είχαν διεξαχθεί οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1956.
2026 Κατηγορία:Μελλοντικά γεγονότα
Κόντα Μπίμπας
Ο Κόντα Μπίμπας (σερβικά : Конда Бимбаша) (Ιωάννινα 1783 - Tronoša 1807), ήταν Έλληνας βλάχικης καταγωγής αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης.
Αναφέρεται ότι στην πολιορκία του Βελιγραδίου το 1806 εισήλθε κρυφά στην πόλη κι ήταν αυτός που άνοιξε την πύλη του ποταμού Σάβου για να μπει ο Σερβικός στρατός. Κατά την πράξη αυτή τραυματίστηκε σοβαρά.
Σύμφωνα με την παράδοση βρισκόταν μέσα στην πόλη κι αποφάσισε να βγει από τα τείχη και να πάει με την πλευρά τον επαναστατών. Γνωρίζοντας καλά το φρούριο του Βελιγραδίου και τα αδύνατα σημεία της άμυνας του, Ο Κόντα με έξι γενναίους συντρόφους του, τους : Ουζούμ Μίρκο Αποστόλοβιτς, Μλάντεν Στεφάνοβιτς Ντράγκιτς, Πέταρ Σρέμκα, Νικόλα Σταμπόλιγια και Στόικο Κάρλοβαλ Ιγιόμ εισήλθαν στο φρούριο κι άνοιξαν την πύλη του Σάβου. Αναφέρεται ότι πολέμησε γενναία σώμα με σώμα με την φρουρά της πύλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Καλαντέρι Αχαΐας
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 14/03/1971, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ελίκης. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Ελίκης.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Διακοπτού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Σίνταρ Ράπιντς (Άιοβα)
Το Σίνταρ Ράπιντς (αγγλικά: Cedar Rapids) είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη στην Άιοβα των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι η έδρα της κομητείας Λινν. Η πόλη βρίσκεται και στις δύο όχθες του ποταμού Σίνταρ, 32 χλμ. βόρεια της Άιοβα Σίτι και 160 χλμ. βορειοανατολικά του Ντι Μόιν, πρωτεύουσας και μεγαλύτερης πόλης της πολιτείας. Αποτελεί τμήμα της περιοχής Σίνταρ Ράπιντς/Άιοβα Σίτι της Ανατολικής Άιοβα, η οποία περιλαμβάνει τις κομητείες Λινν, Μπέντον, Σίνταρ, Άιοβα, Τζόουνς, Τζόνσον και Ουάσινγκτον.
Από την Απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών του 2020, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 137.710. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός της τρικομητειακής Μητροπολιτικής Στατιστικής Περιοχής, που περιλαμβάνει τις κοντινές πόλεις Μάριον και Χαϊαγούαθα, ήταν 255.452 το 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Άιοβα
Αρχείο κειμένου
Ένα αρχείο κειμένου (αγγλ.: text file) είναι αρχείο που αποτελείται από κείμενο διατεταγμένο σε γραμμές.
Αποτελεί έναν από τους πιο συνηθισμένους τύπους αρχείων. Για αυτόν το λόγο υπάρχουν εγκατεστημένα προγράμματα για να ανοίγουν αυτού του είδους τα αρχεία:
Επίσης στις παραπάνω πλατφόρμες μπορεί να χρησιμοποιηθεί το LibreOffice Writer.
Μια κοινή κατάληξη των ονομάτων των αρχείων κειμένου είναι .txt, που προκύπτει από τον αγγλικό όρο «text file», που σημαίνει αρχείο κειμένου. Η τελεία που προηγείται της κατάληξης δηλώνει το τέλος του ονόματος του αρχείου που δίνουμε εμείς και την αρχή της επέκτασης δηλαδή του είδους του αρχείου (filetype).
Δυνατότητες
Στην περίπτωση που υποστηρίζεται μορφοποίηση, ο χρήστης μπορεί να χρησιμοποιήσει έντονη γραφή (bold) και πλάγια γράμματα (italics), να αλλάξει τη γραμματοσειρά και να αυξήσει ή να μειώσει το μέγεθος των γραμμάτων.
Για παράδειγμα, οι δυνατότητες του Wordpad των Windows φαίνονται στην παρακάτω εικόνα: thumb|center|upright=4.0|alt=|Δυνατότητες Επεξεργαστή Απλού Κειμένου (Wordpad)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεδομένα υπολογιστή
Ραούλ Ρουίς
Ο Ραούλ Ρουίς (Raúl Ruiz, 25 Ιουλίου 1941 - 19 Αυγούστου 2011) ήταν Χιλιανός σκηνοθέτης. Ήταν γνωστός για τις σουρρεαλιστικές, πειραματικές και ονειρικές του ταινίες. Αξιοσημέιωτα έργα του συμπεριλαμβάνουν τα La Ville des Pirates, Manoel dans l'île des merveilles και Τα Μυστήρια της Λισαβόνας.
Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1941 στο Πουέρτο Μοντ της Χιλής. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του "Tres tristes tigres" του χαρίζει τη Χρυσή λεοπάρδαλη στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο το 1969. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη συνεργάτιδά του, Βαλέρια Σαρμιέντο (Valeria Sarmiento). Το 1973, μετά το πραξικόπημα του δικτάτορα Αουγούστο Πινοσέτ, εγκατέλειψε τη Χιλή και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Χιλιανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Πεδινού του  Δήμου Νέας Κούταλης. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Η αρχική του ονομασία ήταν Πεσπέραγο και με αυτό τό όνομα αναφέρεται τουλάχιστον από το 14ο αιώνα. Το 1955 μετονομάστηκε σε Πεδινό, διότι το παλιό όνομα θεωρήθηκε τουρκογενές, αν και κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Το 1968 έπειτα από ένα μεγάλο σεισμό ερειπώθηκε και εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε οικισμό που κτίστηκε σε νέα θέση και ονομάστηκε Νέο Πεδινό. Το 2001 στο παλιό χωριό απογράφηκαν 5 κάτοικοι.
Το όνομα
Με την παλιά ονομασία Πεσπέραγον, το χωριό αναφέρεται από τα τέλη του 14ου αιώνα. Σε απογραφικό έγγραφο του 1393 σημειώνεται πως οι ιδιοκτησίες της μονής Παντοκράτορος του Αγίου Όρους συνόρευαν με "γη... δοθείσα τοις Πισπηραγίνοις", έκφραση που υπονοεί την ύπαρξη κατοίκων.
Το τοπωνύμιο είναι άγνωστης ετυμολογίας. Το 1396 σημειώνεται στη γενική: "πλησίον... του χωρίου του Πισπέραγος", τύπος που υποδηλώνει ότι το όνομα του γαιοκτήμονα από το οποίο προήλθε ήταν τριτόκλιτο: ο Πισπέραξ.
Ασοκαβαντάνα
Το Ασοκαβαντάνα είναι ένα ινδικό σανσκριτικό κείμενο που περιγράφει τη γέννηση και τη βασιλεία του τελευταίου αυτοκράτορα της Αυτοκρατορίας των Μαουρύα Ασόκα. Περιέχει θρύλους, καθώς και ιστορικές αφηγήσεις, και δοξάζει τον Ασόκα ως βουδιστή αυτοκράτορα του οποίου η μόνη φιλοδοξία ήταν να διαδώσει τον Βουδισμό όλο και περισσότερο.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Το όνομα
Κατά το 19ο αιώνα έχει πλέον καθιερωθεί ο ουδέτερος τύπος: το Πεσπέραγον αλλά κάποιες φορές σημειώνεται και ως αρσενικό: ο Πεσπέραγος. Μια παλιότερη εκδοχή πως το όνομα προήλθε από κάποιον Πεσπέρ-Αγά, κάτοχο τσιφλικιού στην περιοχή, δεν τεκμηριώνεται. Άλλωστε, η ονομασία προϋπήρχε της εμφάνισης Τούρκων στη Λήμνο.
Ασοκαβαντάνα
Το Ασοκαβοντάνα, επίσης γνωστό ως Ασοκαρατζαβαντάνα (Ashokarajavadana), είναι ένα από τα κείμενα αβαντάνα (όνομα που δίνεται σε έναν τύπο Βουδιστικής λογοτεχνίας που συσχετίζει τις ενάρετες πράξεις των προηγούμενων ζωών με τα γεγονότα των επόμενων ζωών ) που περιέχονται στο Ντιβγιαβαντάνα (Divyāvadāna, Θεία αφήγηση), μια ανθολογία πολλών βουδιστικών θρύλων και αφηγήσεων. Σύμφωνα με τον Τζιν Πρζυλίσκι, το κείμενο συντάχθηκε από τους βουδιστές μοναχούς (μπίκου) της Μαθούρα (πόλη στην ινδική πολιτεία Ούταρ Πραντές), καθώς επαινεί ιδιαίτερα την πόλη Μαθούρα, τα μοναστήρια και τους μοναχούς της.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Η θέση
Αρχικά το χωριό βρισκόταν στη θέση Αϊ-Γιάννης, βορειοδυτικά του Πορτιανού, στους πρόποδες του λόφου Αϊ-Λιάς, όπου σώζονται κατάλοιπα κατοικιών. Άγνωστο πότε και για ποιους λόγους -ένας συνηθισμένος λόγος μετεγκατάστασης ήταν οι θανατηφόρες επιδημίες- μεταφέρθηκε κοντά στην αβαθή αλμυρή λίμνη που είναι συνέχεια του κόλπου του Μούδρου, η οποία σήμερα αποτελεί υδροβιότοπο. Εκεί σημειώνεται στο χάρτη του Choiseul-Gouffier στα τέλη του 18ου αιώνα ως Pisperago.
Ασοκαβαντάνα
Ημερομηνία σύνθεσης
Υπάρχουν πολλές εκδόσεις του Ασοκαβαντάνα, που χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα έως τον 16ο αιώνα μ.Χ. Μερικά χρονολογούνται στην πρώτη τελική μορφή του κειμένου στον 2ο αιώνα μ.Χ., αν και η προφορική του προέλευση μπορεί να ανάγεται στον 2ο αιώνα π.Χ.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
19ος αιώνας
Από τα κοινοτικά αρχεία γνωρίζουμε πως το 1854 ήταν συγκροτημένος οικισμός. Το όνομα του ιερέα δεν αναφέρεται, διότι πιθανότατα την ενορία εξυπηρετούσε ο ιερέας των Αγγαριώνων ή του Πορτιανού. Το 1856 είχε 57 στρατεύσιμους άνδρες, οι οποίοι πλήρωσαν 782 γρόσια για να αποφύγουν τη στράτευση. Το 1863 στο χωριό κατοικούσαν 40 οικογένειες, που είχαν μειωθεί σε 37 το 1874. Το ίδιο έτος υπήρχαν μόλις 44 σπίτια και υπαγόταν στη δημαρχία (κόλι) Κονδιά.
Οι Πισπεραγ’νοί έστελναν έναν αντιπρόσωπο στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση. Εκτός από την κτηνοτροφία και τη γεωργία οι κάτοικοι ασχολούνταν επίσης με την αλιεία και τη ναυτιλία. Το 1875 αναφέρονται και ιδιοκτήτες ιστιοφόρων, όπως ο Διαμαντής.
Ασοκαβαντάνα
Ημερομηνία σύνθεσης
Η υπάρχουσα εκδοχή του Ασοκαβαντάνα είναι μέρος της Ντιβγιαβαντάνα, μιας ανθολογίας σανσκριτικής γλώσσας βουδιστικών θρύλων. Ωστόσο, οι αρχαίες κινεζικές του μεταφράσεις Α-γιου γουάνγκ τσουάν (A-yu wang chuan, περίπου 300 K.X.) και Α-γιου γουάνγκ τσινγκ (A-yu wang ching, περίπου 512 Κ.Χ.) υποδηλώνουν ότι κάποτε υπήρχε ως ανεξάρτητο κείμενο.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Ο ναός
thumb|right|250px|Ο ναός του Αγ. Ιωάννου. Ο ναός του χωριού, του Αγ. Ιωάννου Προδρόμου, εορτάζει στις 24 Ιουνίου. Είναι ρυθμού βασιλικής και φέρει αξιόλογο σκαλιστό τέμπλο. Όπως αναφέρει σχετική επιγραφή, κτίστηκε το 1862 "υπό Ιωάννου Δημητρίου εις μνήμην της μητρός του Ελισάβετ του Καρλή, επιστασία του γαμβρού των Νικολάου Τζηρου".
Ασοκαβαντάνα
Μεταφράσεις
Το Ασοκαβαντάνα μεταφράστηκε στα κινέζικα από τον Αν Φατσίν το 300 Κ.Χ. ως Α-γιου γουάνγκ τσουάν και αργότερα ως Α-γιου γουάνγκ τσινγκ από τον Σανγκαπάλα το 512 Κ.Χ. Το Α-γιου γουάνγκ τσουάν μεταφράστηκε στα Γαλλικά από τον Τζιν Πρζυλίσκι το 1923.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Ο ναός
Ο Ιωάννης Δημητρίου ήταν βιομήχανος και έμπορος βαμβακιού στην Αίγυπτο. Ήταν συλλέκτης αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, τις οποίες δώρισε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών και 10.000 πτολεμαϊκών νομισμάτων, τα οποία παρέδωσε στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών το 1892. Θεωρείται από τους μεγάλους ευεργέτες της Λήμνου.
Ο Νικόλαος Τζήρος ή Τζηρός ήταν από τον Κοντιά, μέλος οικογένειας εμπόρων και εφοπλιστών εγκατεστημένων στην Αλεξάνδρεια και στο Μάντσεστερ.
Ασοκαβαντάνα
Μεταφράσεις
Τα σχολιασμένα τμήματα της Ασοκαβαντάνα αποτελούν μέρος του Ρατζεντραλάλα Μίτρας (Rajendralala Mitra's), την «Σανσκριτική Βουδιστική Λογοτεχνία του Νεπάλ».
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
20ος αιώνας
thumb|right|200px|Το ηρώο πεσόντων. Στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου κοντά το χωριό, στη θέση Μελάγγια, στρατοπέδευσαν συμμαχικά στρατεύματα που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις της Καλλίπολης. Δημιούργησαν καταυλισμό, με νοσοκομείο, υδραγωγείο και άλλες εγκαταστάσεις, κατάλοιπα των οποίων σώζονται μέχρι σήμερα. Οι συναλλαγές με τα στρατεύματα πρόσφεραν μια προσωρινή οικονομική άνθηση στο χωριό.
Ασοκαβαντάνα
Μεταφράσεις
Μια αγγλική μετάφραση του Ασοκαβαντάνα από τον Τζον Σ. Στρονγκ δημοσιεύθηκε το 1983 από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
20ος αιώνας
Το 1918-21 εκατοντάδες Ρώσοι εμιγκρέδες και στρατιωτικοί φιλοξενήθηκαν στην περιοχή μεταξύ Πεδινού και Πορτιανού. Πουλούσαν τα υπάρχοντά τους για να επιβιώσουν, ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και τελικά 292 άτομα πέθαναν από επιδημία το 1920-21. Είναι θαμμένοι στο ρώσικο-κοζάκικο νεκροταφείο κοντά στην ακτή.
Επειδή δεν είχε πολύ πληθυσμό, το Πεσπέραγο εντάχθηκε αρχικά (1918-19) στη κοινότητα Πορτιανού ως οικισμός. Το 1919 συγκροτήθηκε η κοινότητα Πεσπεράγου, της οποίας κατά περιόδους αποτέλεσαν ξεχωριστούς οικισμούς:
Ασοκαβαντάνα
Η ζωή του Ουπαγκούπτα
Το κείμενο ξεκινά με τις ιστορίες του βουδιστή μοναχού Ουπαγκούπτα, ο οποίος τελικά γίνεται πνευματικός δάσκαλος του Ασόκα. Περιγράφει μια από τις προηγούμενες ζωές του Ουπαγούπτα και την τρέχουσα πρώιμη ζωή του ως γιος ενός έμπορου αρωμάτων στη Μαθούρα. Στη συνέχεια περιγράφει τα νεανικά του χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των συναντήσεων του με μια δικαστή που ονομάζεται Βασαβαντάτα. Τέλος, μιλά για τη χειροτονία του ως μοναχός και τον προσηλυτισμό του από τον δαίμονα Μάρα.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
20ος αιώνας
Ο πληθυσμός του χωριού άρχισε να αυξάνεται. Το 1928 είχε 230 κατοίκους και το 1938 είχε 60 σπίτια και 300 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνταν κυρίως με τις καλλιέργειες σιτηρών και βαμβακιού. Έγιναν έργα ύδρευσης και οδοποιίας, δεντροφυτεύσεις, δίνοντας στο χωριό μια πολύ όμορφη όψη, με τη βοήθεια και των άφθονων νερών που διαθέτει.
Ασοκαβαντάνα
Πρώιμη ζωή του Ασόκα
Στη συνέχεια, το κείμενο περιγράφει μία από τις προηγούμενες ζωές του Ασόκα, όταν ονομαζόταν Τζάγια. Αναφέρει ότι ο Τζάγια συνάντησε τον Γκαουτάμα Βούδα ως νεαρό αγόρι και του έδωσε ένα μπολ με χώμα, ονειρεύοντας ότι το χώμα είναι φαγητό. Ο Βούδας στη συνέχεια προέβλεψε ότι αρκετά χρόνια μετά την παρινιρβάνα του, το αγόρι θα γεννηθεί ως τσακραβάρτι βασιλιάς που κυβερνά από την Παταλιπούτρα (πόλη κοντά στην σημερινή Πάτνα). Το κείμενο στη συνέχεια μεταφέρεται στη σημερινή ζωή του Ασόκα ως γιο του βασιλιά Μπιντουσάρα (ή Αμιτροχάτη).
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
20ος αιώνας
Το 1950 κτίστηκε η υπόστεγη κρήνη στην πλατεία από τους Χαράλαμπο Καλιούρη και Δημήτριο Τσιπέλια. Όμως, η μετανάστευση έπληξε και αυτό το χωριό. Το 1961 είχε 179 κατοίκους.
Το σχολείο
Το 1919 ιδρύθηκε το σχολείο του χωριού και το 1924 στεγάστηκε σε διδακτήριο που κτίστηκε με δαπάνη του αιγυπτιώτη Ευστράτιου Καλογερά. Λειτούργησε ως μονοθέσιο ως το 1973 που συγχωνεύτηκε με της Νέας Κούταλης.
Ασοκαβαντάνα
Πρώιμη ζωή του Ασόκα
Στο κείμενο, ο πατέρας του Ασόκα τον αντιπαθεί λόγω της ασχημίας του, αν και ένας μάντης προβλέπει ότι ο Ασόκα θα γίνει ο επόμενος βασιλιάς. Πράγματι, ο Ασόκα σκοτώνει τον αδερφό του - τον νόμιμο κληρονόμο - εξαπατώντας τον να μπει σε ένα λάκκο με αναμμένα κάρβουνα και γίνεται βασιλιάς. Αποδεικνύεται καταπιεστικός και σκληρός κυβερνήτης, γίνεται διαβόητος ως "Ασόκα ο Άγριος". Σκοτώνει 500 από τους υπουργούς του, επειδή πιστεύει ότι δεν είναι αρκετά πιστοί και 500 γυναίκες στο χαρέμι ​​του κάηκαν μέχρι θανάτου, επειδή μερικές από αυτές τον προσέβαλλαν. Χτίζει την Κόλαση του Ασόκα, όπου οι άνθρωποι βασανίζονται και σκοτώνονται. Μια μέρα, συναντά έναν βουδιστή μοναχό, ο οποίος δεν ενοχλείται από κανένα από τα δεινά, και είναι σε θέση να κάνει μαγικά κατορθώματα. Εντυπωσιασμένος από τον μοναχό, ο Ασόκα μετατρέπεται σε βουδιστής, γίνεται ευσεβής άνθρωπος και χτίζει 84.000 στούπα, γίνοντας διάσημος ως "Ασόκα ο Δίκαιος".
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Το σχολείο
Μακροχρόνια υπηρεσία στο σχολείο του Πεδινού πρόσφεραν οι εκπαιδευτικοί: Εμμανουήλ Ιωαννίδης (1920-31) και Βασίλειος Κουρνιώτης (1954-70).
Ασοκαβαντάνα
Βουδιστική βασιλεία του Ασόκα
Το κείμενο περιγράφει λεπτομερώς τις προσπάθειες του Ασόκα προς την επέκταση του βουδισμού: Ο Ασόκα μετατρέπει πρώτα τον αδελφό του Βιτασόκα σε βουδιστή και διδάσκει τον υπουργό του Γιάσας να τιμάει τους βουδιστές μοναχούς. Στη συνέχεια, συναντά την Ουπαγκούπτα και πηγαίνει σε προσκύνημα στα ιερά μέρη που σχετίζονται με τη ζωή του Γκαουτάμα, συνοδευόμενος από την Ουπαγκούπτα. Στη συνέχεια, επισκέπτεται το δέντρο Μπόντχι στο Μποντ Γκαγιά, όπου φωτίστηκε ο Βούδας. Κάθε πέντε χρόνια, διοργάνωνε ένα μεγάλο φεστιβάλ για να διασκεδάσει τους βουδιστές μοναχούς. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, συναντά τον Πιντόλα Μπχαραντβάγια, έναν αρχάτ (φωτισμένος άγιος) που γνώριζε προσωπικά τον Βούδα και είχε επεκτείνει τη διάρκεια ζωής του χρησιμοποιώντας υπερφυσικές δυνάμεις για να διαδώσει τις διδασκαλίες του Βούδα.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Η μετονομασία και ο σεισμός
Το 1968 ένας καταστροφικός σεισμός μετέτρεψε τα περισσότερα σπίτια σε ερείπια. Οι κάτοικοι διασκορπίστηκαν, με αποτέλεσμα το 1971 να απογραφούν μόλις 24 άτομα! Αποφασίστηκε το χωριό να χτιστεί σε νέα θέση. Το νέο χωριό ονομάστηκε Νέο Πεδινό κα το αρχικό σταδιακά καθιερώθηκε να αποκαλείται Παλαιό Πεδινό.
Ασοκαβαντάνα
Η ιστορία του Κουνάλα
Στη συνέχεια, το κείμενο αφηγείται την ιστορία του γιου του Ασόκα Κουνάλα: ο πρίγκιπας ήταν ένας όμορφος και δίκαιος άνθρωπος που τον αγαπούσε ο πατέρας του. Ως αποτέλεσμα μιας συνωμοσίας που εκκόλαψε η μητριά του Τισγιαρακσίτα, ο Κουνάλα τυφλώνεται ενώ βρίσκεται μακριά από τη βασιλική πρωτεύουσα. Κερδίζει τη φώτιση και περιπλανιέται ως ζητιάνος, κερδίζει τραγουδώντας και παίζοντας βινά (οικογένεια χορδόφωνων οργάνων από την ινδική υποήπειρο ). Επιστρέφει τελικά στην πρωτεύουσα και συναντά τον πατέρα του.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Σημερινή εικόνα
Τα τελευταία χρόνια πολλοί επιστρέφουν στο παλιό χωριό και επισκευάζουν τα πατρικά τους σπίτια για θερινές κατοικίες. Στο Παλιό Πεδινό έχει παραμείνει αναλλοίωτος ο γραφικός χαρακτήρας του. Τα καλντερίμια, η λιθόστρωτη πλατεία, τα πέτρινα αρχοντικά με τα λιθανάγλυφα διακοσμητικά μοτίβα, ο ναός του Αγ. Ιωάννου προσελκύουν πολλούς περιηγητές. Εκτός από κατοικίες, υπάρχουν ταβέρνες και το παλιό οινοποιείο του Ι. Κρεμμύδα (από το 1935).
Ασοκαβαντάνα
Οι τελευταίες μέρες του Ασόκα
Τέλος, το κείμενο αφηγείται την ιστορία του βασιλιά Πουσγιαμίτρα, τον οποίο περιγράφει ως απόγονο του Ασόκα. Ο Πουσγιαμίτρα διώκει τους βουδιστές μοναχούς, προσπαθώντας έτσι να αναιρέσει την κληρονομιά του Ασόκα.
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Ασοκαβαντάνα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ινδική λογοτεχνία Κατηγορία:Θρύλοι
Παλαιό Πεδινό Λήμνου
Βιβλιογραφία
Palaio Pedino
Κύλων
Ο Κύλων (7ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αθηναίος ευγενής του οποίου η ονομασία συνδέθηκε με την υπόθεση του Κυλώνειου Άγους.
Υπήρξε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του διαύλου κατά τους 35ους (640 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες, και κατόπιν εκμεταλλευόμενος την φήμη που απέκτησε καθώς και την συγγένεια του με τον τύραννο της πόλης των Μεγάρων τον Θεαγένη ο οποίος ήταν πεθερός του, ήρθε σε συμφωνία έτσι ώστε να πραγματοποιήσει πραξικόπημα στην Αθήνα με την υποστήριξη των Μεγάρων και να γίνει τύραννος της πόλης. Συμβουλευόμενος το μαντείο των Δελφών για το ποια θα ήταν η καταλληλότερη στιγμή να επιχειρήσει την δράση του, η απάντηση που του δόθηκε ανέφερε πως θα ήταν η μεγαλύτερη εορτή του Δία, κάτι που ο Κύλων ερμήνευσε ως τους Ολυμπιακούς Αγώνες (του 636 π.Χ.).
Το πραξικόπημα απέτυχε, και ο Κύλωνας με τους οπαδούς του κατέφυγαν στον Παρθενώνα ώστε να προφυλαχθούν από τις αρχές της πόλης που τους κατεδίωξαν. Ο Κύλωνας κατάφερε να αποδράσει, οι οπαδοί του ωστόσο εγκλωβίστηκαν στον ναό, και φοβούμενοι για τη ζωή τους ζήτησαν εγγυήσεις από τους καταδιώκτες τους πως δεν θα τους σκότωναν καθώς βρίσκονταν υπό την προστασία της Αθηνάς στον ναό. Οι Αθηναίοι υπό τον Μεγακλή τους υποσχέθηκαν πως δεν θα τους πείραζαν, ωστόσο μόλις βγήκαν από τον ναό τους δολοφόνησαν πάραυτα, μια εξέλιξη η οποία έμεινε από τότε γνωστή ως το Κυλώνειο Άγος βάσει της μη τήρησης της υπόσχεσης των Αθηναίων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
Γιάννης Μόσχος (σκηνοθέτης)
Ο Γιάννης Μόσχος (15 Φεβρουαρίου 1971, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας σκηνοθέτης, θεατρολόγος, μεταφραστής και διδάσκων σε θέματα σχετικά με το θέατρο. Έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου τον Οκτώβριο του 2021.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 15 Φεβρουαρίου 1971 και σπούδασε Φαρμακευτική στο ΑΠΘ (μέχρι το 1993) και στη συνέχεια στο τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ (μέχρι το 1997). Έκανε το διδακτορικό του στο ίδιο τμήμα με θέμα τον Ερρίκο Ίψεν στην ελληνική σκηνή.
Σκηνοθέτησε έργα σε σημαντικό αριθμό θεάτρων όπως στο Θέατρο του Νότου (Θέατρο Αμόρε) (από το 2002), όπου είχε και τον ρόλο του καλλιτεχνικού διευθυντή από το 2003-2005 και διευθυντή παραγωγής από 2001 έως 2004, στη Μικρή Πόρτα της Ξένιας Καλογεροπούλου (από το 2004), στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών, στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Κάρολου Κουν, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στην Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» Θεσσαλονίκης, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στο Εθνικό Θέατρο και σε άλλα.
Έχει διδάξει υποκριτική, σκηνοθεσία και δραματολογία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, στο Τμήμα Θεάτρου του Α.Π.Θ., (2016-2021), σκηνοθεσία στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (2020-2021), υποκριτική στην Ανωτέρα Σχολή Δήμου Αγίας Βαρβάρας «Ιάκωβος Καμπανέλλης», στην Ανωτέρα Σχολή «Εμπρός-Θεατροεργαστήριον», (2007-2021).
Έχει δημοσιεύσεις και ομιλίες σχετικά με τη σύγχρονη ελληνική θεατρική ιστορία, έχοντας εξειδίκευση το θέμα του Ερρίκου Ίψεν, θέμα του διδακτορικού του, υλικό από το οποίο έχει εκδοθεί ως βιβλίο: ''Ο Ερρίκος Ίψεν στην ελληνική σκηνή. Από τους «Βρικόλακες» του 1894 στις αναζητήσεις της εποχής μας'' (Αμολγός, Αθήνα 2016).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πατρών Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες καλλιτεχνικοί διευθυντές
Φερνάν Σαπουτιέ
Ο Φερνάν Σαπουτιέ (Fernand Chapouthier, 1899-1953) ήταν Γάλλος αρχαιολόγος, ελληνιστής και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βίος
Ο Φερνάν Σαπουτιέ γεννήθηκε στο Μπορντό το 1899. Το 1919 αρχίζει τις σπουδές του στην École Normale Supérieure. Το 1922 έγινε μέλος της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών. Το 1926 έληξε η θητεία του στη Σχολή ενώ διδαξε έως το 1929 στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Στο διάστημα αυτό ανέσκαψε αρχαιολογικούς χώρους στους Φιλίππους, στη Σαμοθράκη, στη Δήλο, στα Μάλια. Το 1929 έγινε υφηγητής της ελληνικής και λατινικής φιλολογίας στο Ντιζόν. Το 1931 μετατέθηκε στο Μπορντώ. Το 1935 έγινε docteur es Lettres με διατριβή του Les Dioscures au Service d'une Deesse και Exploration archaeologique a Delos: Le sanctuaire des Dieux de Samothrace . To 1937 μετατέθηκε στο Παρίσι και δίδαξε αρχαία ιστορία και από το 1941 ελληνική φιλολογία και ελληνικό πολιτισμό. Το 1948 έγινε συνδιευθυντής στην École Normale Supérieure.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Γάλλοι πανεπιστημιακοί
Σπήλαιο του Πανός στο Δαφνί
Περιγραφή
To σπήλαιο έχει βάθος 11,55 μέτρα και μέγιστο πλάτος 7,8 μέτρα, έχει χωνιοειδές σχήμα με άνοιγμα προς τον Βορρά. Κατά την αρχαιότητα το άνοιγμα αυτό ήταν κλειστό και υπήρχε μόνο μία στενή είσοδος εκεί. Μπροστά από το σπήλαιο υπήρχε ένα είδος αυλής που υποστηριζόταν από αναλημματικό τοίχο 2 μέτρα βόρεια της εισόδου. Στο εσωτερικό του υπήρχε ένας μικρός τοίχος με ορθογώνιες λαξεύσεις στο δάπεδο, παρόμοιες με αυτές που υπήρχαν στην αυλή. Στην αρχαιότητα πιθανόν όλες αυτές οι επιφάνειες ήταν επιχρισμένες, καθώς υπάρχουν πολλά ίχνη κονιάματος.
Χρήση
Το σπήλαιο ήταν κατά την αρχαιότητα λατρευτικό με τελετουργικές καύσεις προσφορών σε πυρές και θυσίες μικρών ζώων. Η λατρευόμενη θεότητα σύμφωνα με τον Ιωάννη Τραυλό, που έκανε τις ανασκαφές του σπηλαίου και βάση των ευρημάτων, ήταν ο θεός Πάνας. Πολλά σπήλαια στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής ήταν αφιερωμένα στον Πάνα, καθώς λατρευόταν κυρίως σε απόμακρα σημεία από ταξιδιώτες που κατά την περιήγησή τους αναζητούσαν την προστασία του. Ο λατρευτικός σκοπός του σπηλαίου πιθανόν δε συνεχίστηκε μετά τον 5ο αιώνα π.Χ., καθώς δεν υπάρχουν άλλα ευρήματα που να μαρτυρούν περαιτέρω χρήση του. Θεωρείται όμως ότι κατά τα βυζαντινά χρόνια το σπήλαιο κατοικήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα, από ασκητές και κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως στάβλος.
Ευρήματα
Στους χώρους του σπηλαίου έχουν ανακαλυφθεί οστά μικρών ζώων που επιβεβαιώνουν τις τελετουργίες αλλά και τμήματα αγγείων και πήλινων ειδωλίων με ίχνη καύσης. Τα περισσότερα όστρακα και τμήματα αγγείων προέρχονταν από λουτροφόρους, με το χαρακτηριστικό πολύ στενό και υψηλό λαιμό. Αυτά τα αγγεία χρησιμοποιούνταν κυρίως στην τελετουργία των γάμων και στις κηδείες άγαμων προσώπων. Μερικά από αυτά φέρουν γραπτή διακόσμηση, μελανόμορφη και ερυθρόμορφη, με εξαιρετική τεχνοτροπία, αναπαριστώντας Σιληνούς, τον θεό Πάνα, την Αφροδίτη (μυθολογία) και άλλες γυναικείες μορφές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαϊδάρι
Δυσπρόσιο
Το χημικό στοιχείο Δυσπρόσιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 66 και ατομικό βάρος 162,50. Το χημικό του σύμβολο είναι Dy
Το στοιχείο αυτό ανήκει στη κατηγορία των σπάνιων γαιών ή λανθανιδών στον περιοδικό πίνακα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Λανθανίδες Κατηγορία:Ενεργειακή ανάπτυξη
Ψευδοπαναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 53.11.1)
Ο Ψευδοπαναθηναϊκός αμφορέας του αγγειογράφου Princeton που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 53.11.1 είναι έργο αρχαίας αττικής αγγειογραφίας τύπου παναθηναϊκού αμφορέα.
Περιγραφή
Στην έμπροσθεν όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά Πολιάς, ένας αυλιστής και μια γυναίκα. Μπροστά από την Αθηνά η φωτιά καίει επάνω σε ένα βωμό. Ο αυλιστής βρίσκεται πίσω από το βωμό. Η γυναίκα στα δεξιά φέρει ένα οριζόντιο αντικείμενο επάνω στο κεφάλι, ενώ κρατάει στο δεξί χέρι μία στεφάνη.
Στην όπισθεν όψη ένας άνδρας που κρατάει σκήπτρο εικονίζεται καθισμένος στη μέση μεταξύ δύο ανδρών και δύο γυναικών.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Ο αμφορέας λέγεται ψευδοπαναθηναϊκός, διότι είναι κατασκευασμένος σε τύπο παναθηναϊκού αμφορέα. Σε αντίθεση όμως με τους γνήσιους παναθηναϊκούς αμφορείς, δεν είναι έπαθλο, αλλά εμπορικό είδος, πολύ δημοφιλές στην εποχή του. Η πολύτιμη σημασία του αμφορέα αυτού βρίσκεται στις αγγειογραφίες, οι οποίες μας μεταφέρουν διάφορες σκηνές γύρω από τα Παναθήναια. Η αγγειογραφία στην έμπροσθεν όψη πιθανόν να περιγράφει τους μουσικούς αγώνες των Παναθηναίων, ενώ η όπισθεν όψη εικονίζει κάποιο σημαντικό πρόσωπο, ίσως τον άρχοντα, βασιλιά, ή τον θεό Δία εν αναμονή της γέννησης της θεάς Αθηνάς. Το αγγείο είναι έργο του περίφημου αγγειογράφου Princeton και χρονολογείται λίγο μετά τα μέσα του 6ου αιώνα, το 550 - 560 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης 550 Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός
Λεπτό έντερο
μικρογραφία|Η θέση του λεπτού εντέρου στο πεπτικό σύστημα. Φαίνονται όλα τα μέρη του εντέρου όπως και οι βαλβίδες που το οριοθετούν. Το λεπτό έντερο είναι το όργανο του πεπτικού συστήματος στο οποίο απορροφώνται,οι θρεπτικές ουσίες της τροφής, και το μήκος του υπολογίζεται στα 20-25 μέτρα. Το όργανο μοιάζει με ένα πάρα πολύ μακρύ περιελιγμένο σωλήνα με υγρό στο εσωτερικό του. Η λειτουργία του εντέρου στην καθημερινή ζωή λέγεται χώνευση.
Το λεπτό έντερο ελέγχεται νευρικά από τον εγκέφαλο. Ωστόσο, όπως όλο το πεπτικό σύστημα μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα. Το λεπτό έντερο είναι το πρώτο όργανο που ανακαλύφθηκε ότι έχει αυτήν την ιδιότητα, όταν σε εγχείρηση διακόπηκαν όλες οι νευρικές συνδέσεις και τα νεύρα του συνέχισαν να λειτουργούν.
Ανατομία και θέση του λεπτού εντέρου
Το λεπτό έντερο έπεται του στομάχου και προηγείται του παχέος εντέρου στην πεπτική οδό. Αποτελείται από τρία μέρη: το δωδεκαδάκτυλο, τη νήστιδα και τον ειλεό.
Ξεκινά από το στομάχι με τον πυλωρό από τον οποίο αρχίζει ο δωδεκαδάκτυλος. Σε αυτόν συνδέονται οι πόροι της χοληδόχου κύστεως και του παγκρέατος. Ο δωδεκαδάκτυλος σταματάει στην νηστιδοδωδεκαδακτυλική καμπή και συνεχίζει η νηστίδα. Ανατομικά ο δωδεκαδάκτυλος εκτείνεται γύρω από το πάγκρεας. Η διοχέτευση αίματος γίνεται από την παγκρεατοδωδεκαδακτυλική αρτηρία. Η νηστίδα βαθμιαία μετατρέπεται στον ειλεό κατά μήκος του εντέρου. Το μήκος της νηστίδας είναι περίπου 2,5 μέτρα και του ειλεού 5 μέτρα. Ο ειλεός καταλήγει στην ειλεοκολπική βαλβίδα, απ' όπου αρχίζει το παχύ έντερο.
Το έντερο κατά κύριο λόγο βρίσκεται στην περιτοναϊκή κοιλότητα. Στο πίσω τοίχωμα της κοιλιάς, στη ρίζα του μεσεντερίου συνδέεται η αρχή μιας μεμβράνης το μεσεντέριο το οποίο εκτείνεται σε όλες τις έλικες του εντέρου. Αυτή η μεμβράνη το περιτόναιο συγκρατεί αρκετά χαλαρά τις έλικες του εντέρου, οι οποίες ελίσσονται εύκολα μέσα στην κοιλιά.
Στο εσωτερικού του ειλεού και της νηστίδας υπάρχουν οι λάχνες οι οποίες είναι εσωτερικές αναδιπλώσεις του πεπτικού σωλήνα. Οι λάχνες αυξάνουν την εσωτερική επιφάνεια του εντέρου. Ο ειλεός και οι λάχνες προμηθεύονται αίμα από τη μεσεντέρια αρτηρία, ενώ εκεί υπάρχει και η πυλαία φλέβα.
Λειτουργία του λεπτού εντέρου
μικρογραφία|αριστερά|Η ανατομία μιας λάχνης.