cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παπικό πρωτείο (θέσεις άλλων δογμάτων)
Μάρτυρες του Ιεχωβά
Στην έκδοσή τους Ο Άνθρωπος σε Αναζήτηση του Θεού, αναφέρεται: «Πώς γνωρίζουμε ότι ο Χριστός είναι το πέτρινο θεμέλιο; Το γνωρίζουμε από τη μαρτυρία του ίδιου του Πέτρου, ο οποίος έγραψε: «Πλησιάζοντας σε αυτόν όπως σε μια ζωντανή πέτρα, που από ανθρώπους μεν έχει απορριφθεί αλλά για τον Θεό είναι εκλεγμένη, πολύτιμη [...] διότι περιέχεται στη Γραφή: "Δείτε! Θέτω στη Σιών μια πέτρα, εκλεγμένη, θεμέλια ακρογωνιαία πέτρα, πολύτιμη· και όποιος ασκεί πίστη σε αυτήν δεν πρόκειται να απογοητευτεί"». Ο Παύλος επίσης δήλωσε: «Έχετε οικοδομηθεί πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και προφητών, ενώ θεμέλια ακρογωνιαία πέτρα είναι ο ίδιος ο Χριστός Ιησούς».—1 Πέτρου 2:4-8· Εφεσίους 2:20».
Μαρία Λουίζα, δούκισσα της Πάρμας
Οικογένεια
2) Το 1821, λίγους μήνες μετά το θάνατο του Ναπολέοντα, παντρεύτηκε τον Άνταμ Άλμπερτ, Κόμη Νάιππεργκ, με τον οποίο απέκτησε 4 παιδιά:
Παπικό πρωτείο (θέσεις άλλων δογμάτων)
Ισλάμ
Οι Σιίτες Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ο Άγιος Πέτρος (Σαμόον στα Αραβικά) ήταν ο εκλεκτός διάδοχος του Ιησού (Ισά) από τον Θεό.
Μαρία Λουίζα, δούκισσα της Πάρμας
Οικογένεια
3) Ο Νάιππεργκ πέθανε το 1829 και η Μαρία Λουίζα παντρεύτηκε τον Σαρλ-Ρενέ ντε Μπομπέλ. Δεν απέκτησαν παιδιά.
Παπικό πρωτείο (θέσεις άλλων δογμάτων)
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία
Μαρία Λουίζα, δούκισσα της Πάρμας
Αναφορές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας
Τιμωρητικός ξυλοδαρμός
Σε διεθνές επίπεδο, ο ξυλοδαρμός ως τιμωρία ασκείται συχνά τόσο σε παιδιά όσο και ενηλίκους. Στην πρώτη κατηγορία, σε παιδιά και ανηλίκους, ασκείται κυρίως στο οικογενειακό περιβάλλον τους και στο πλαίσιο του σχολείου και για τα πλαίσια αυτά χρησιμοποιείται ενίοτε ο νεότερος όρος σωματική τιμωρία. Συχνές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι τα χαστούκια, τα χτύπημα στον πισινό (ξυλιές), τα χτυπήματα με βέργα και άλλες. Στη δεύτερη κατηγορία, σε ενηλίκους, εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα σε αρκετές χώρες, σύμφωνα με την κατά τόπους νομοθεσία. Συνήθεις τέτοιες ομάδες ενηλίκων είναι οι φυλακισμένοι αλλά και όσοι καταδικάστηκαν με σχετική ποινή ξυλοδαρμού. Συνηθέστερα, οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι η μαστίγωση στην πλάτη, το χτύπημα με ράβδο, ιδίως στις πατούσες των ποδών κ.ά.
Στο πέρας της Ιστορίας από την αρχαιότητα έως και τη σύγχρονη εποχή, το ξύλο και η σωματική βία υπήρξαν, στους περισσότερους πολιτισμούς, συχνό και αποδεκτό μέσον τιμωρίας των εκάστοτε παραβατών. Είναι όμως γεγονός ότι, από το δεύτερο ιδίως μισό του 20ου αιώνα και έκτοτε, η πρακτική αυτή θεωρείται ευρέως αντίθετη προς τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα, με αποτέλεσμα τον περιορισμό ή πλήρη κατάργησή της δια νόμου. Πλέον, στον 21ο αιώνα, το νομικό καθεστώς που διέπει τον ξυλοδαρμό ως σωφρονιστική μέθοδο, διαφέρει σημαντικά από χώρα σε χώρα.
Να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα κάθε κακοποίηση ανηλίκων εντός της οικογενείας, για σωφρονιστικούς ή άλλους λόγους, όπως και κάθε βία μέσα στην οικογένεια, απαγορεύεται ρητώς από τον νόμο, ήδη από το 2006.
Κατηγοριοποίηση
•	Εκπαιδευτικού πλαισίου: χτυπήματα με βέργα (ραβδίσματα) ή με κομμάτια ξύλο, από δασκάλους ή καθηγητές προς μαθητές, ως τιμωρία για κακή διαγωγή στο σχολείο. Τέτοιου είδους πρακτικές έχουν πλέον εκλείψει στη σημερινή Ευρώπη, ωστόσο είναι υπαρκτές και σε κανονική χρήση σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες ανά τον κόσμο.
•	Στρατιωτικού: π.χ. μαστιγώματα κατά το παρελθόν στον Βρετανικό στρατό και ναυτικό. Ποινές σωματικής βίας έχουν καταγγελθεί στον στρατό και είναι σχεδόν βέβαιο ότι ασκούνται και σήμερα εις βάρος στρατιωτικών και οπλιτών θητείας, σε πολλές χώρες του κόσμου. Είναι συχνά τυποποιημένες και ποικίλης μορφής. Λόγω της κλειστής φύσης (μυστικότητας) του στρατού, λιγότερα στοιχεία είναι γνωστά με ακρίβεια.
•	Ιδρυμάτων: Αφορά τόσο τις φυλακές (σωφρονιστικά ιδρύματα), όσο και τα αναμορφωτήρια ή άλλα ιδρύματα παίδων (ορφανοτροφεία κ.ά), μονάδες φροντίδας ανήμπορων κ.λ.π. Ασκούνται ενίοτε μετά την παραβίαση εσωτερικών κανονισμών, όμως σε αυτούς τους χώρους, τέτοιες πρακτικές είναι συχνά παράνομες, οπότε τυχόν γνωστοποίησή τους κινητοποιεί τη Δικαιοσύνη.
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
"Ὅς φείδεται τῆς βακτηρίας μισεῖ τον υἱόν αὐτοῦ, ὁ δε ἀγαπῶν ἐπιμελῶς παιδεύει. […] Μή ἀπόσχει νήπιον παιδεύειν, ὅτι ἐάν πατάξης αὐτόν ράβδω, οὐ μἠ ἀποθάνη. Σύ μέν γάρ πατάξεις αὐτόν ράβδω, τήν δέ ψυχή αὐτοῦ ἐκ θανάτου ρύση."
Δηλαδή, σε νεοελληνική απόδοση: «Όποιος φείδεται της βέργας, μισεί τον γυιο του, ενώ όποιος τον αγαπά τον συμμορφώνει με επιμέλεια. […] Να μην απέχεις από τη συμμόρφωση του παιδιού, διότι αν τον χτυπήσεις με βέργα, ε δε θα πεθάνει. Θα τον χτυπήσεις βέβαια με τη βέργα, τη ψυχή του όμως θα τη γλιτώσεις από τον θάνατο.
Το «σωφρονιστικό ξύλο» ήταν οπωσδήποτε παρόν στους αρχαίους πολιτισμούς, τόσο στην Αίγυπτο και στην Αρχαία Ελλάδα, όσο και μετέπειτα στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κατά την επιβολή εκπαιδευτικής αλλά και δικαστικής πειθαρχίας. Ορισμένα κράτη έχουν φημιστεί για τη χρήση τέτοιων σκληρών τιμωριών, η πολιτεία της Σπάρτης συγκεκριμένα τις εφάρμοζε στο πλαίσιο ενός συστήματος πειθαρχίας ώστε να οικοδομηθεί η ψυχική αντοχή και η σωματική δύναμη των πολιτών. Ιδίως οι νεαροί άνδρες Σπαρτιάτες φάινεται να θεωρούσαν την υποβολή αδιαμαρτύρητα σε ξυλοδαρμό ως απόδειξη θάρρους και ανδρισμού.
Και αν το παράδειγμα των Λακεδαιμονίων θεωρηθεί ακραίο, ο ξυλοδαρμός ήταν πιθανότατα η συχνότερη μορφή τιμωρίας στον αρχαίο κόσμο. Στη Ρωμαϊκή εποχή, ένας Ρωμαίος πολίτης μπορούσε να δεχτεί έως και 40 βουρδουλιές ή χτυπήματα, σύμφωνα με τους τότε νόμους. Ο βούρδουλας (μαστίγιο) ασκούταν στην πλάτη και τους ώμους, ενώ οι λεγόμενες φάσκες (ξύλινη ράβδος από ξύλο ιτιάς, αντί σημύδας) ασκούνταν στα οπίσθια.
Ένας, πάλι από τους σπουδαιότερους Ρωμαίους ρητοροδιδάσκαλους, έλαβε σαφή θέση εναντίον της χρήσης μαστίγιου και σωματικής βίας στην εκπαίδευση αγοριών. Συνδέει ακόμη, αυτή την πρακτική, με έμμεσο πλην σαφή τρόπο, με περιπτώσεις ερωτικής κακοποίησης των μαθητών, τις οποίες και κατακρίνει έντονα. Πρόκειται για τον Κοϊντιλιανό, που τον 1ο αιώνα μ.Χ έγραψε επί του θέματος, στο έργο "Μαθήματα ρητορικής" (βιβ. I, κεφ. ΙΙΙΙ):
"Το ότι τα αγόρια πρέπει να υποφέρουν σωματική βία για τιμωρία, παρότι αποτελεί παράδοση και ο Χρύσιππος δε φέρει καμμία αντίρρηση σε αυτό, εγώ ουδόλως το εγκρίνω. Πρώτον, επειδή είναι ατιμωτικό, και τιμωρία που αρμόζει σε δούλους, και στην πραγματικότητα (όπως γίνεται φανερό, αν σκεφτείς την ηλικιακή διαφορά), είναι ύβρις. Δεύτερον, επειδή, εάν ο χαρακτήρας είναι αγοριού είναι τόσο άθλιος που δεν επιδέχεται βελτιώσεως, θα μείνει αμετάβλητος, όπως και ο χειρότερος δούλος, ακόμα και με τις βουρδουλιές. Και τέλος, εάν είναι μαζί του κάποιος [δάσκαλος] που αξιώνει τακτικά και αυστηρά τα [μαθητικά] καθήκοντά του, δεν θα χρειαστεί καμμία βίαιη τιμωρία. … Εξάλλου, έστω ότι πειθαναγκάζεις ένα αγόρι με τις βουρδουλιές, πώς θα τον διαχειριστείς όταν γίνει νεαρός άντρας στον οποίο είναι αδύνατο να ασκήσεις τέτοια τρομερή μέθοδο, και ο οποίος θα έχει να ακολουθήσει ακόμη πιο απαιτητικές σπουδές; Πρόσθεσε στις σκέψεις αυτές ότι πράγματα που είναι δυσάρεστο να κατονομάσω, και που πιθανόν αργότερα προκαλούν ντροπή, συμβαίνουν συχνά σε αγόρια ενόσω μαστιγώνονται, υπό το κράτος του φόβου και του πόνου. Και τέτοια ντροπή κατακλύζει και καταπιέζει το μυαλό, που τους κάνει να αποφεύγουν τα ανθρώπινα βλέμματα και να νιώθουν αδιάκοπη ταραχή. […] Ντρέπομαι που λέω ότι σκανδαλωδώς ανάξιοι άνθρωποι συχνά καταχρώνται το προνόμιο της τιμωρίας και τις όποιες ευκαιρίες ο φόβος των δύστυχων παιδιών παρέχει ενίοτε σε ορισμένους."
Στη Δυτική Ευρώπη του Μεσαίωνα η τιμωρία με σωματική βία ενθαρρυνόταν από τη στάση της χριστιανικής εκκλησίας απέναντι στο ανθρώπινο σώμα. Το σώμα του ανθρώπου έχαιρε πολύ λιγότερης εκτίμησης από τη ψυχή, ενώ συχνά συνδεόταν με τα εγκόσμια πάθη και αμαρτίες. Μάλιστα είναι γνωστές περιπτώσεις αυτομαστίγωσης προς εξαγνισμό. Αυτά δεν άφηναν ανεπηρέαστα τα τότε σχολεία και χώρους εκπαίδευσης, που είχαν στενή σχέση μα την Εκκλησία. Ωστόσο, οι τιμωρητικές αυτές πρακτικές αυτές δεν ήταν πάντα χωρίς κριτική. Ήδη τον 11ο αιώνα, ο Άγιος Άνσελμος αντιτάχθηκε σε αυτές. Υπάρχει μαρτυρία ότι ένας μοναχός κατέφυγε κάποτε σε αυτόν διαμαρτυρόμενος για την απείθεια των μαθητευόμενων μοναχών στο μοναστήρι του. Όπως είπε στον Άνσελμο, έδερνε τους μαθητευόμενους όλη μέρα και όλη νύχτα, και πάλι δεν μπορούσε να τους κάνει άξιους μοναχούς. Ο Άνσελμος χαρακτήρισε εντελώς απαράδεκτα τέτοια μέσα πειθαρχίας, που παρήγαγαν μόνο φόβο και μίσος. Συνέστησε ως καλύτερα εργαλεία, την αγάπη, την ενθάρρυνση και την καλοσύνη.
Νεότερη Εποχή
Από τον 16ο αιώνα και εφεξής, νέες τάσεις εμφανίστηκαν στις δικαστικές ποινές ξυλοδαρμού και σωματικής βίας. Οι ποινές αυτές, κατόπιν επιβολής τους στο δικαστήριο, εκτελούνταν, ολοένα συχνότερα σε δημόσιους χώρους, εν είδει δημόσιων θεαμάτων. Στόχος, μεταξύ άλλων, να αποθαρρύνονται οι εν δυνάμει παραβάτες.
Εν τω μεταξύ, πρώιμοι συγγραφείς εκπαιδευτικών θεμάτων, όπως ο Ρότζερ Άσαμ (Roger Asham), διαμαρτύρονταν για τον αυθαίρετο και σκληρό τρόπο με τον οποίο τιμωρούνταν τα παιδιά. Μερικές δεκαετίες αργότερα, ο Άγγλος φιλόσοφος Τζων Λοκ ήταν ίσως αυτός που άσκησε επί του θέματος την μεγαλύτερη επιρροή. Στο βιβλίο του «Μερικές Σκέψεις αναφορικά με την Εκπάιδευση» ασκεί κριτική στην ως τότε εκπαίδευση και γενικώς ανατροφή των παιδιών, και τις κυρίαρχες αντιλήψεις. Ενώ προτείνει μια μάλλον σκληραγώγηση των παιδιών (έκθεση στον ήλιο και εξωτερικούς χώρους, μη υπερβολική κάλυψη με ρούχα κλπ), επικρίνει και τη χρήση του δίπολου «ανταμοιβή - τιμωρία», (παρ 52) του οποίου, όπως λέει, γινόταν κατάχρηση ή κακή χρήση και το οποίο συνδέεται με τον σωματικό πόνο και τη σωματική ευχαρίστηση αντιστοίχως. Απεναντίας, προτείνει ως καλλίτερα κίνητρα - μέσα ανατροφής την καλλιέργεια εκτίμησης και απαξίωσης (παρ 55) για πράγματα και καταστάσεις. Όσον αφορά τα μαστιγώματα και τη χρήση βέργας για την παιδική πειθαρχία, ο Λοκ αναφέρει συγκεκριμένα παρ. 46: ''η βέργα, το μόνο εργαλείο πειθαρχίας που συνήθως γνωρίζουν οι παιδαγωγοί, ή και μπορούν να σκεφτούν, είναι το πλέον ακατάλληλο απ’ όλα [τα εργαλεία] στην εκπαίδευση. ''
Ίσως το παραπάνω βιβλίο ήταν και το κείμενο που επηρέασε περισσότερο τους Πολωνούς βουλευτές στην πλήρη απαγόρευση της τιμωρίας σωματικής βίας το 1783 –η Πολωνία ήταν   η πρώτη χώρα στον κόσμο που αποφάσισε κάτι τέτοιο.
Τη δεκαετία του 1870, διάφορα δικαστήρια έθεσαν εκτός νόμου την αρχή του κοινού δικαίου πως ένας άνδρας είχε το δικαίωμα να «τιμωρεί δια χειροδικίας τη σύζυγο που έσφαλλε». ". Και στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κατά παράδοσιν δικαίωμα του άντρα να ασκεί μέτρια σωματική βία, ώστε αυτή «να μην εκφεύγει των καθηκόντων της» ομοίως αφαιρέθηκε το 1891.
Νομικό καθεστώς για ανηλίκους
Η παλαιότερη προσπάθεια απαγόρευσης του τιμωρητικού ξυλοδαρμού ανηλίκων (σε επίπεδο κράτους) ανάγεται στην Πολωνία του 1783 και στην τότε σχετική απόφαση του Πολωνικού κοινοβουλίου. Ωστόσο, η πρώτη φορά που καταγράφηκε πλήρης απαγόρευση σε όλα τα κοινωνικά πεδία- στο σχολείο, στο σπίτι, σε άλλους χώρους φροντίδας και στο ποινικό και δικαστικό σύστημα- ήταν το 1979 στη Πολωνία. Σύμφωνα με τον νέο σουηδικό Κώδικα Γονέων: «Τα παιδιά δικαιούνται φροντίδας, ασφάλειας και καλής ανατροφής. Τα παιδιά πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό στην προσωπικότητα και ατομικότητά τους και δεν επιτρέπεται να υποβάλλονται σε τιμωρίες ξυλοδαρμού ή άλλη ταπεινωτική μεταχείριση».
Στην Ελλάδα, κάθε βία εντός της οικογενείας και εις βάρος οποιουδήποτε μέλους είναι νομικώς απαγορευμένη. Συγκεκριμένα για τους ανηλίκους, η σωματική βία ως μέσον σωφρονισμού δύναται να επιφέρει έως και την αφαίρεση της γονικής μέριμνας ή επιμέλειας (βάσει του άρθρου 4, ν. 3500/ 2006 και του 1532  του Αστικού Κώδικα)  εφόσον αυτό ζητηθεί από έναν γονέα, στενούς συγγενείς, τον εισαγγελέα ή αυτεπαγγέλτως.
Στα ελληνικά σχολεία, η άσκηση ποινών σωματικής βίας στους μαθητές δημοτικών σχολείων, έχει απαγορευτεί δια νόμου με προεδρικό διάταγμα του 1998. Στους δε μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (γυμνάσια και λύκεια), τέτοιες ποινές είναι απαγορευμένες με νόμο του 2005, όσον αφορά την παρέκκλιση από την προσήκουσα διαγωγή. Σε κάθε περίπτωση, ποινές σωματικής βίας δεν έχουν παρατηρηθεί ή καταγγελθεί σε ελληνικά σχολεία (πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια), κατά τις τελευταίες δεκαετίες και τον 21ο αιώνα, ειδικότερα.
Έως σήμερα (2019), 54 κράτη έχουν απαγορεύσει πλήρως τη σωματική βία σε ανηλίκους έναντι τιμωρίας, σύμφωνα με τα στοιχεία διεθνούς πρωτοβουλίας με έδρα τη Γενεύη και σκοπό την παύση του φαινομένου ανά τον κόσμο.
Ακολουθεί κατάλογος των χωρών αυτών:
Στον παρακάτω πίνακα γίνεται επισκόπηση του ξυλοδαρμού ανηλίκων έναντι τιμωρίας παγκοσμίως, όσον αφορά το πλαίσιο και καθεστώς εφαρμογής του:
Ελλάδα
250px|thumb| Xαρακτηριστική σκηνή ελληνικής ταινίας, όπου πέφτει το πρώτο χαστούκι, από τον καθηγητή Πάνο Φλωρά ([[Δημήτρης Παπαμιχαήλ|Παπαμιχαήλ) στη μαθήτρια Λίζα (Βουγιουκλάκη).]] Στην Ελλάδα, στο σχολικό-εκπαιδευτικό πλαίσιο, ο «συνετισμός» ή τιμωρία των απείθαρχων μαθητών περιλάμβανε από παλιά και μέσα σωματικής βίας. Τέτοια μέσα ήταν σε τακτική χρήση έως και το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα, όντας σε γενικές γραμμές αποδεκτά και από την κοινωνία. Ενδεικτική είναι η παροιμία «Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος» (κακή μετάφραση του αρχαίου Ον ου τύπτει λόγος, ουδέ ράβδος, δηλαδή ότι εκεί που δεν σηκώνει λόγια δεν σηκώνει ούτε ξύλο), που παραπέμπει στην χρήση (και) από τον δάσκαλο/ καθηγητή της βέργας, όταν τα λόγια δεν επαρκούν προς συμμόρφωση.
Χαρακτηριστική της εποχής η -δημοφιλής και σήμερα- ταινία του 1959 «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», ομώνυμη άλλης μίας σχετικής παροιμίας. Μεταξύ άλλων καταγράφεται ότι οι ατίθασες μαθήτριες ενός καλού σχολείου των Αθηνών χαστουκίζονται προς συμμόρφωση, όταν κριθεί αυτό απαραίτητο, με χαρακτηριστικότερη τη σκηνή του χαστουκιού της πρωταγωνίστριας Λίζας (την οποία παίζει η ηθοποιός Αλίκη Βουγιουκλάκη). Πάντως είναι βέβαιο πως ανάλογες τιμωρίες ήταν διαδεδομένες στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1950, και μάλιστα με τη χρήση βέργας ή βούρδουλα, έως και τις δεκαετίες του 1960 –’70.
Σαουδική Αραβία
Η Σαουδική Αραβία είναι από τα κράτη όπου προβλέπονται και εφαρμόζονται ποινές ξυλοδαρμού από δικαστήρια της χώρας. Ο Ράιφ Μπαντάουϊ (رائف بدوي Ράαγιεφ Μπαντάουϊ) είναι Σαουδαράβας συγγραφέας, πολιτικός αμφισβητίας και ακτιβιστής και δημιουργός του ιστολογίου «Ελεύθεροι Σαουδαράβες». Το 2012 συνελήφθη με τις κατηγορίες της προσβολής του Ισλάμ δια μέσω ηλεκτρονικών μέσων και αντιμετώπισε στο δικαστήριο πρόσθετες κατηγορίες όπως την αποστασία. Το 2013 καταδικάσθηκε σε 600 μαστιγώσεις και επτά χρόνια φυλάκιση, ποινή που προσαυξήθηκε το 2014 σε 10 χρόνια φυλάκιση και 1.000 μαστιγώσεις. Οι μαστιγώσεις επρόκειτο να εκτελεστούν σε διάστημα 20 εβδομάδων. Οι πρώτες 50 μαστιγώσεις εκτελέστηκαν τον Ιανουάριο του 2015. Έκτοτε η επόμενη «δόση» μαστιγώσεων έχει αναβληθεί πάνω από δέκα φορές. Η εφημερίδα Independent, σε άρθρο της τον Οκτώβριο του 2016, αναφέρει ότι πηγές κοντά στην οικογένεια του Μπαντάουϊ φοβόντουσαν επικείμενη επανέναρξη των μαστιγώσεων.
Tον Δεκέμβριο του 2015 απονεμήθηκε στον Μπαντάουϊ το Βραβείο Ζαχάρωφ για την Ελευθερία της Σκέψης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πειθαρχικές ποινές Κατηγορία:Βία Κατηγορία:Κακοποίηση
Κυβερνείο του Ερεβάν
Το Κυβερνείο του Εριβάν (Παλαιά Ρωσικά: Эриванская губернія; Երևանի նահանգ) ήταν ένα από τα γκουμπερνίγια της Αντιβασιλείας του Καυκάσου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με έδρα το Εριβάν (σημερινό Γερεβάν). Η έκτασή του ήταν 27.830 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Κάλυπτε περιοχές που αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος της κεντρικής Αρμενίας, της επαρχίας Ιγκντίρ της Τουρκίας και του εξκλάβιου Ναχιτσεβάν του Αζερμπαϊτζάν. Στα τέλη του 19ου αιώνα, συνόρευε με το Κυβερνείο Τιφλίδας στα βόρεια, με το Κυβερνείο Ελισαβετπόλ στα ανατολικά, με το Κυβερνείο Καρς στα δυτικά καθώς και με τη Περσία και τη Οθωμανική Αυτοκρατορία στα νότια.
Το 1828 τα χανάτα του Εριβάν και του Ναχιτσεβάν προσαρτήθηκαν από την Περσία στη Ρωσική Αυτοκρατορία σύμφωνα με τη Συνθήκη του Τουρκμεντσάι. Συμπεριλήφθηκαν σε μια ενιαία διοικητική μονάδα, την Αρμενική Περιφέρεια. Το 1850 η περιοχή αναδιοργανώθηκε σε ένα διοικητικό συμβούλιο, και μέχρι το 1872, αποτελούταν από επτά ουγιέζντ, Ο Λουί Ζοζέφ Ζερόμ Ναπολέον (1864-1932), έγινε κυβερνήτης το 1905 για να βοηθήσει στην ηρέμηση του κυβερνείου μετά την αρμενοταταρική σύγκρουση.
Διοικητική διαίρεση
Το κυβερνείο Εριβάν αποτελούταν από τα ακόλουθα ουγιέζντ:
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897, το κυβερνείο του Εριβάν είχε 829.556 κατοίκους. Το 56% του πληθυσμού του κυβερνείου ήταν Αρμένιοι, ενώ το 37,5% ήταν Τάταροι (σήμερα γνωστοί ως Αζέροι). Οι Αζέροι αποτελούσαν πλειοψηφία στα ουγιέζντ Εριβάν, Ναχιτσεβάν, Σαρούρ-Νταραλαγκιόζ και Σουρμάλι, ενώ τα άλλα τρία ουγιέζντ ήταν κατά κύριο λόγο αρμενικά. Στις άλλες εθνικές μειονότητες περιλαμβάνονται οι Κούρδοι (5,9%), οι Ρώσοι (2,1%), καθώς και μικρότερος αριθμός Ασσυρίων, Ελλήνων, Γεωργιανών, Εβραίων, Πολωνών και Τσιγγάνων.
Εθνοτικές ομάδες 1897
Οι κύριες εθνοτικές ομάδες του Εριβάν σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897.
Κυβερνήτες
Κατάλογος των κυβερνητών του Κυβερνείου Εριβάν.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:20ός αιώνας στην Αρμενία
Δαβίδ Β΄ του Καχέτι
Ο Δαυίδ Β΄, დავით II, Νταβίτ Β΄, επίσης γνωστός ως Ιμάμ Κουλί Χαν,, იმამყული-ხანი, (1678 – 2 Νοεμβρίου 1722) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς το;y Καχέτι (ανατολική Γεωργία) από το 1709 έως το 1722. Αν και μουσουλμάνος και πιστός υποτελής της δυναστείας των Σαφαβιδών του Ιράν, απέτυχε να εξασφαλίσει την ασφάλεια τού βασιλείου του και το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του σημαδεύτηκε από λεηλασίες (ονομαζόμενες Lekianoba): αδιάκοπες εισβολές των ορεινών φυλών του Νταγκεστάν.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού βασιλιά Ηρακλή Α΄ τού Καχέτι και της βασίλισσας Άννας Χολοκασβίλι. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην αυλή τού σάχη στο Ισφαχάν και εγκαταστάθηκε ως βαλής (wali, αντιβασιλιάς) τού Καχέτι, μετά την αποχώρηση τού πατέρα του στο Ιράν το 1703. Ο Δαβίδ διέμενε στο Καρά Αγάτς ή Qaraghaji στο ανατολικό Kαχέτι, στα σύνορα τού Σιρβάν, αλλά έπρεπε να μεταφέρει την κατοικία του στο Tελάβι, αφού απέτυχε να ανακτήσει το Μπαλακάν από τους Λεσγιανούς τού Τσαρ και έχασε το Καχ από αυτούς το 1706. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1709, ο Ηρακλής διατάχθηκε να πάει στο Ισπαχάν για να λάβει την περιβολή από τον σάχη Χουσεΐν, αφήνοντας τον μικρότερο αδελφό του Τεϊμουράζ (Β΄) και τη μητέρα του Άννα ως επικεφαλής της διακυβέρνησης. Τα χρόνια της υποχρεωτικής απουσίας του στην αυλή τού σάχη (1711–15), ταράχτηκαν από τις επιθέσεις από το Νταγκεστάν και τις εξεγέρσεις των αγροτών. Επιστρέφοντας στο Kαχέτι, ο Δαβίδ Β΄ προσπάθησε να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο. Έκανε συμμαχία με τον Ιεσσαί, ηγεμόνα τού γειτονικού βασιλείου τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία), και βάδισε εναντίον τού Νταγκεστάν, αλλά υπέστη ήττα και απέτυχε να αποτρέψει τους εποικισμούς των Λεσγκιανών στα σύνορα τού Καχέτι. Τον Δεκέμβριο του 1719 συνάντησε τον Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι και διαπραγματεύτηκε μία νέα συμμαχία κατά των φυλών τού Νταγκεστάν. Στις αρχές του 1720, οι ενισχύσεις που εστάλησαν από τον Βαχτάνγκ υπό τη διοίκηση τού πρίγκιπα Εράστι Καπλανισβίλι έφτασαν στο Καχέτι, αλλά ο Δαβίδ Β΄ απέφυγε να κάνει άλλη εκστρατεία και έστειλε τον στρατό από το Κάρτλι πίσω στην πατρίδα.
Ο Δαβίδ Β΄ απεβίωσε στη θερινή του κατοικία στο Μαγκάρο το 1722 και τάφηκε στο Κουμ τού Ιράν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν κόρη τού σαμκάλ τού Tάρκι. Η δεύτερη ήταν η Γιατρί Γιαχάν-Μπεγκούμ, κόρη του Σαχούχ-Ζαντέχ, μπεηλέρμπεη τού Eριβάν. Όλα τα παιδιά του ήταν από τον δεύτερο γάμο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
HP
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων HP μπορεί να αναφέρεται :
Μήτσος Μανωλόπουλος
Ο Μήτσος Μανωλόπουλος ήταν μεγάλος Έλληνας καραγκιοζοπαίχτης. Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Νταλιάνης και είχε γεννηθεί στην Αμαλιάδα το 1885. Ο πατέρας του ήταν επίσης καραγκιοζοπαίχτης γνωστός σαν Γερο Μώρος. Ήταν βοηθός και μαθητής του Μίμαρου και εισήγαγε πολλές καινοτομίες στον Καραγκιόζη. Πήγε στην Αίγυπτο και έφερε δέρμα καμήλας και κατασκεύασε με αυτό φιγούρες, ο πρώτος που έφτιαξε φιγούρες από δέρμα. Ήταν αυτός που σκέφτηκε και έφτιαξε τα κολλητήρια. Άρχικά έμενε στην Πάτρα και είχε δικό του ιδιόκτητο θέατρο σκιών. Αργότερα πήγε στην Αθήνα και έπαιζε εκεί σε δικό του πάλι θέατρο σκιών. Απεβίωσε το 1957.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Καραγκιοζοπαίκτες
Ξενοφών Αστεριάδης
Ο Ξενοφών Αστεριάδης είναι Έλληνας συνθέτης της ελληνικής οπερέτας και μουσικοπαιδαγωγός.
Γεννήθηκε στις Σέρρες.
Καθηγητής μουσικής στο Μαράσλειο Διδασκαλείο. Συνεργάτης του περιοδικού «Ερυθρός Σταυρός Νεότητος» τη δεκαετία του '30, που δημοσίευε τραγούδια του. Επίσης μεταφραστής στους στίχους ξένων διάσημων τραγουδιών της εποχής του μεσοπολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εικονικό μουσείο, αρχείο Κουνάδη
Τάσος Μήνης
Ο Αναστάσιος Μήνης γεννήθηκε στην Καλαμάτα Μεσσηνίας (7 Νοεμβρίου 1919 - 6 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός, με δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας του 1967. Υπηρέτησε ως βουλευτής το 1974-77.
Ξενοφών Αστεριάδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Τάσος Μήνης
Αγωνιστική δράση
Ο Μήνης μπήκε πρώτος στη Σχολή Ικάρων (1940) και πολέμησε σε μάχες στη Μέση Ανατολή· τραυματίστηκε στο Ελ Αλαμέιν. Τον Μάιο του 1943 αναχωρώντας από το Κάιρο έπεσε με αλεξίπτωτο στον Ταύγετο στην Πελοπόννησο ως αρχηγός συμμαχικής αποστολής για να μεταδίδει μέσω ασυρμάτου στο Συμμαχικό Αρχηγείο τις θέσεις, τον οπλισμό και τις οχυρώσεις των γερμανικών στρατευμάτων καθώς και τις κινήσεις των γερμανικών πλοίων στα λιμάνια της νοτίου Πελοποννήσου. Με το βαθμό του σμηναγού ετέθη σε πολεμική διαθεσιμότητα το 1952 μετά την συντριβή του καταδιωκτικού του αεροπλάνου και τον σοβαρό τραυματισμό του κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (Απρίλιος 1949). Τάχθηκε εναντίον της χούντας, γι' αυτό και συνελήφθη και βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ το 1972 και για 111 ημέρες. Τον επόμενο χρόνο καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο σε πρόσκαιρη φυλάκιση 9 ετών και 10 μηνών. Στενός του συνεργάτης ήταν ο Σπύρος Μουστακλής. Στη διάρκεια του εγκλεισμού του στο ΕΑΤ-ΕΣΑ κατέγραφε σε χαρτί τουαλέτας όσα είχε ζήσει και κατόρθωσε να τα διοχετεύσει παράνομα προς τα ειδησεογραφικά μέσα της Ευρώπης ενώ βρισκόταν ήδη κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού. Το ημερολόγιο των βασανιστηρίων του μεταδόθηκε από την Deutsche Welle (Βόννη Δ. Γερμανίας), από το BBC, από τη "Φωνή της αλήθειας" (Μόσχα) και από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Παρισιού.
Τον Αύγουστο του 1973 αποφυλακίστηκε έπειτα από την αμνηστία που δόθηκε εκείνη τη χρονιά. Την νύχτα του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973) αξιωματικοί της ασφάλειας επιχείρησαν να τον συλλάβουν στην οικία του, αλλά ο Αναστάσιος Μήνης είχε ήδη περάσει στην παρανομία (από 17/11/1973 έως 24/7/1974). Μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου συνεχίστηκε η αναζήτησή του προσωπικά από τον "αόρατο δικτάτορα" Δ. Ιωαννίδη μέσω όλων σχεδόν των τμημάτων ασφαλείας Αττικής μέχρι την πτώση της δικτατορίας.
Πολιτική καριέρα
Με τη Μεταπολίτευση κατήλθε στα κοινά ως υποψήφιος στις πρώτες εκλογές που έγιναν το 1974. Εξελέγη βουλευτής λαμβάνοντας 12.896 ψήφους στην Β΄ Αθηνών (υπόλοιπο πρώην Δήμου Αθηναίων) με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976. Παρέμεινε βουλευτής ως τη λήξη της θητείας του, το 1977. Εντάχθηκε στο Συνασπισμό από την ίδρυσή του το 1989.
Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Παπάγου, τον Αύγουστο του 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών
Ροζό
Η Ροζό (Roseau) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη στη Δομινίκα. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού της Δομινίκας και ο πληθυσμός της πόλης είναι 14.847 κάτοικοι, σύμφωνα με απογραφη του 2001. Η αρχιτεκτονική της πόλης είναι συνδυασμός της σύγχρονης και της αποικιακής τεχνοτροπίας.
Ιστορία
Η Ροζό είναι χτισμένη πάνω στην τοποθεσία στο ινδικό χωριό Σαιρί της αρχαίας φυλής της Καραϊβικής Καλινάγκο. Με την άφιξη των Ευρωπαίων στο νησί τον 16ο και 17ο αιώνα έγινε ένας μικρός οικισμός από τους Γάλλους και ονομάστηκε έτσι από τον ποταμό Ροζό που διασχίζει την πόλη.
thumb|right|250px|Το μέρος της Ροζό που βρίσκεται στη μεριά της θάλασσας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροζο Ροζο Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής
DS
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων DS ή Ds μπορεί να αναφέρεται:
Παππάς Φθιώτιδας
Ο Παππάς ή η Πάππα ή το Μεσοχώρι Μακρακώμης είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Παππάς βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, σε απόσταση 25 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Σπερχειάδα και 50 χλμ. ΒΔ. από τη Λαμία. Το χωριό είναι κτισμένο στα Ευρυτανικά Άγραφα (υψόμετρο 760 μέτρα ) σε περιοχή κατάφυτη από δρύες, καστανιές, πουρνάρια καθώς και από πλατάνια στους δύο χειμάρρους (Κρεμαστόρεμα & Αγριοκαστανιές) δυτικά και ανατολικά του. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, αρχικά ήταν στην τοποθεσία «Παλιοχώρι», όπου εντοπίστηκαν ευρήματα χριστιανικού νεκροταφείου χρονολογίας 1100 με 1400. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας και καταγράφεται στην πρόθεση της Ρεντίνας με την ονομασία Πάπα, μαζί με Σελίστα και Τζάτσα. Οι οικισμοί Πάπα, Τσάτσα και Τρύπια Πέτρα ήταν γειτονικοί οικισμοί με τη Μονή Ρεντίνας και αναφέρονταν συχνά. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει ως Παππά και λέει ότι ανήκει στα Ευρυτανικά Άγραφα να έχει 40 οικογένειες. Σημαντικό αξιοθέατο είναι ο ενοριακός ναός του Αγίου Νικολάου ο οποίος είναι ασβεστολιθόκτιστος και έχει τρίκογχη στέγη από κεραμίδια χωρίς τρούλο. Το εσωτερικό του είναι πλήρως διακοσμημένο με τοιχογραφίες ενώ υπάρχουν γραμμένα συνθήματα των αρματολών και κλεφτών του 1821 και άλλες ενθυμήσεις. Επάνω από την είσοδο στο εσωτερικό του ναού υπάρχει ιδρυτική επιγραφή με τη χρονολόγηση του ναού στα 1790.
Διοικητικά
Μετά την παραχώρηση περιοχών της Θεσσαλίας στο τότε Ελληνικό Βασίλειο (με βάση την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης - 1881), αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1883 να προσαρτάται στο δήμο Ταμασίου με την ονομασία Πάππα. Το 1912 διορθώθηκε σε Παπάς και το 1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 μετονομάζεται σε Μεσοχώριον Μακρακώμης και τελικά το 1987 με το ΦΕΚ 100Α - 23/06/1987 σε Παππάς. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Παππά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρακώμης του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 64 κατοίκους
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Arduino
μικρογραφία|200px| Λογότυπο Arduino Arduino είναι υλισμικό ανοικτής πηγής με ενσωματωμένο μικροελεγκτή και εισόδους/εξόδους, η οποία μπορεί να προγραμματιστεί με τη γλώσσα Wiring (ουσιαστικά πρόκειται για τη γλώσσα προγραμματισμού C++ και ένα σύνολο από βιβλιοθήκες, υλοποιημένες επίσης στην C++ ). Το Arduino μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη ανεξάρτητων διαδραστικών αντικειμένων αλλά και να συνδεθεί με υπολογιστή μέσω προγραμμάτων σε Processing, Max/MSP, Pure Data, SuperCollider. Οι περισσότερες εκδόσεις του Arduino μπορούν να αγοραστούν προ-συναρμολογημένες· το διάγραμμα και πληροφορίες για το υλικό είναι ελεύθερα διαθέσιμα για αυτούς που θέλουν να συναρμολογήσουν το Arduino μόνοι τους.
Το πρόγραμμα Arduino έλαβε τιμητική μνεία στην κατηγορία Digital Communities στο Prix Ars Electronica το 2006.
Ιστορικό
μικρογραφία|200px| Η πλακέτα του Arduino UNO 3 Το 2005 ένα σχέδιο κίνησε προκειμένου να φτιαχτεί μία συσκευή για τον έλεγχο προγραμμάτων διαδραστικών σχεδίων από μαθητές, η οποία θα ήταν πιο φθηνή από άλλα πρωτότυπα συστήματα διαθέσιμα εκείνη την περίοδο. Οι ιδρυτές Massimo Banzi και David Cueartielles ονόμασαν το σχέδιο από τον Αρντουίνο της Ιβρέας και ξεκίνησαν να παράγουν πλακέτες σε ένα μικρό εργοστάσιο στην Ιβρέα, κωμόπολη της επαρχίας Τορίνο στην περιοχή Πεδεμόντιο της βορειοδυτικής Ιταλίας - την ίδια περιοχή στην οποία στεγαζόταν η εταιρία υπολογιστών Olivetti.
Το σχέδιο Arduino είναι μία διακλάδωση της πλατφόρμας Wiring για λογισμικό ανοικτού κώδικα και προγραμματίζεται χρησιμοποιώντας μια γλώσσα βασισμένη στο Wiring (σύνταξη και βιβλιοθήκες), παρόμοια με την C++ με απλοποιήσεις και αλλαγές, καθώς και ένα ολοκληρωμένο περιβάλλον ανάπτυξης (IDE).
Υλικό (Hardware)
μικρογραφία|δεξιά|Η πλακέτα του Arduino Diecimila
Μία πλακέτα Arduino αποτελείται από ένα μικροελεγκτή Atmel AVR (ATmega328 και ATmega168 στις νεότερες εκδόσεις, ATmega8 στις παλαιότερες) και συμπληρωματικά εξαρτήματα για την διευκόλυνση του χρήστη στον προγραμματισμό και την ενσωμάτωσή του σε άλλα κυκλώματα. Όλες οι πλακέτες περιλαμβάνουν ένα γραμμικό ρυθμιστή τάσης 5V και έναν κρυσταλλικό ταλαντωτή 16MHz (ή κεραμικό αντηχητή σε κάποιες παραλλαγές). Ο μικροελεγκτής είναι από κατασκευής προγραμματισμένος με ένα bootloader, έτσι ώστε να μην χρειάζεται εξωτερικός προγραμματιστής.
Σε εννοιολογικό επίπεδο, στην χρήση του Arduino software stack, όλες οι πλακέτες προγραμματίζονται με μία RS-232 σειριακή σύνδεση, αλλά ο τρόπος που επιτυγχάνεται αυτό διαφέρει σε κάθε hardware εκδοχή. Οι σειριακές πλάκες Arduino περιέχουν ένα απλό level shifter κύκλωμα για την μετατροπή του σήματος επιπέδου RS-232 σε TTL. Τα σημερινά Arduino προγραμματίζονται μέσω USB· αυτό καθίσταται δυνατό μέσω της εφαρμογής προσαρμογέων chip USB-to-Serial όπως το FTDI FT232. Κάποιες παραλλαγές, όπως το Arduino mini και το ανεπίσημο Boarduino, χρησιμοποιούν ένα αφαιρούμενο USB-to-Serial καλώδιο ή board, Bluetooth ή άλλες μεθόδους. (Όταν χρησιμοποιείται με παραδοσιακά εργαλεία microcontroller αντί για το Arduino IDE, χρησιμοποιείται πρότυπος προγραμματισμός AVR ISP).
Η πλακέτα Arduino εκθέτει τα περισσότερα microcontroller I/Ο pins για χρήση από άλλα κυκλώματα. Τα Diecimila, Duemilanove και το τρέχον Uno παρέχουν 14 ψηφιακά I/Ο pins, έξι από τα οποία μπορούν να παράγουν pulse-width διαμορφωμένα σήματα, και έξι αναλογικά δεδομένα. Αυτά τα pins βρίσκονται στην κορυφή της πλακέτας μέσω θηλυκών headers 0.1 ιντσών (2,2mm). Διάφορες εφαρμογές plug-in πλακετών ("shields") είναι εμπορικώς διαθέσιμες.
Το Arduino nano και το Arduino-Compatible Bare Bones Board και Boarduino Board ενδέχεται να παρέχουν αρσενικά header pins στο κάτω μέρος της πλακέτας προκειμένου να συνδέονται σε Breadboards. Υπάρχουν πολλές πλακέτες συμβατές με και προερχόμενες από πλακέτες Arduino. Κάποιες είναι λειτουργικά ισάξιες με ένα Arduino και μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά. Πολλές είναι το βασικό Arduino με την προσθήκη καινοτόμων output drivers, συχνά για την χρήση σχολικής μόρφωσης για να απλοποιήσουν την κατασκευή buggies και μικρών robot. Άλλες είναι ηλεκτρικά ισάξιες αλλά αλλάζουν τον παράγοντα μορφής, επιτρέποντας κάποιες φορές την συνεχόμενη χρήση των "shields" ενώ κάποιες όχι. Κάποιες παραλλαγές είναι τελείως διαφορετικοί επεξεργαστές, με ποικίλα επίπεδα συμβατότητας.
Επίσημες πλακέτες
μικρογραφία|200px| Η πλακέτα του Arduino Lilypad Το πρωτότυπο υλικολογισμικό του Arduino κατασκευάζεται από την Ιταλική εταιρία Smart Projects. Κάποιες πλακέτες με την μάρκα του Arduino έχουν σχεδιαστεί απο την Αμερικάνικη εταιρία SparkFun Electronics. Δεκαέξι εκδοχές του Arduino Hardware έχουν χρησιμοποιηθεί εμπορικά μέχρι τώρα:
Λογισμικό
μικρογραφία|δεξιά|Στιγμιότυπο του λογισμικού του Arduino. Το ολοκληρωμένο περιβάλλον ανάπτυξης (IDE) του Arduino είναι μία εφαρμογή γραμμένη σε Java, που λειτουργεί σε πολλές πλατφόρμες και προέρχεται από το IDE για τη γλώσσα προγραμματισμού Processing και το σχέδιο Wiring. Έχει σχεδιαστεί για να εισαγάγει στον προγραμματισμό τους καλλιτέχνες και τους νέους που δεν είναι εξοικειωμένοι με την ανάπτυξη λογισμικού. Περιλαμβάνει ένα πρόγραμμα επεξεργασίας κώδικα με χαρακτηριστικά όπως είναι η επισήμανση σύνταξης και ο συνδυασμός αγκύλων και είναι επίσης σε θέση να μεταγλωττίζει και να φορτώνει προγράμματα στην πλακέτα με ένα μόνο κλικ. Δεν υπάρχει συνήθως καμία ανάγκη να επεξεργαστείτε αρχεία make ή να τρέξετε προγράμματα σε ένα περιβάλλον γραμμής εντολών. Ένα πρόγραμμα ή κώδικας που γράφτηκε για Arduino ονομάζεται σκίτσο (sketch).
Τα Arduino προγράμματα είναι γραμμένα σε C ή C++. Το Arduino IDE έρχεται με μια βιβλιοθήκη λογισμικού που ονομάζεται "Wiring", από το πρωτότυπο σχέδιο Wiring, γεγονός που καθιστά πολλές κοινές λειτουργίες εισόδου/εξόδου πολύ πιο εύκολες. Οι χρήστες πρέπει μόνο να ορίσουν δύο λειτουργίες για να κάνουν ένα πρόγραμμα κυκλικής εκτέλεσης:
-setup:μία συνάρτηση που τρέχει μία φορά στην αρχή του προγράμματος η οποία αρχικοποιεί τις ρυθμίσεις
-loop:μία συνάρτηση που καλείται συνέχεια μέχρι η πλακέτα να απενεργοποιηθεί
Ένα τυπικό πρώτο πρόγραμμα για έναν μικροελεγκτή αναβοσβήνει απλά ένα LED. Στο περιβάλλον του Arduino, ο χρήστης μπορεί να γράψει ένα πρόγραμμα σαν αυτό:
Είναι ένα χαρακτηριστικό των περισσότερων πλακετών Arduino ότι έχουν ένα LED και μία αντίσταση φορτίου που συνδέονται μεταξύ του pin 13 και του εδάφους, ένα βολικό χαρακτηριστικό για πολλά απλά τεστ. Ο προηγούμενος κώδικας δεν θα αναγνωριστεί από ένα κανονικό μεταγλωττιστή C + + ως έγκυρο πρόγραμμα, έτσι ώστε όταν ο χρήστης κάνει κλικ στο κουμπί "Upload to I / Ο board" στο IDE, ένα αντίγραφο του κώδικα θα γραφτεί σε ένα προσωρινό αρχείο με ένα παραπάνω include στην κορυφή και μία πολύ απλή συνάρτηση main στο τέλος, για να φτιάξει ένα έγκυρο C++ πρόγραμμα.
Το IDE του Arduino χρησιμοποιεί το GNU toolchain και το AVR Libc για να μεταγλωττίζει προγράμματα και το avrdude για να φορτώνει προγράμματα στην πλακέτα.
Δεδομένου ότι η πλατφόρμα Arduino χρησιμοποιεί Atmel μικροελεγκτές, το περιβάλλον ανάπτυξης της Atmel, το AVR Studio ή το νεότερη έκδοση του Atmel Studio, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη λογισμικού για το Arduino.
Ανάπτυξη
Η κύρια ομάδα ανάπτυξης του Arduino αποτελείται από τους: Massimo Banzi, David Cuartielles, Tom Igoe, Gianluca Martino, David Mellis και Nicholas Zambetti. Ο Massimo Banzi έδωσε συνέντευξη στις 21 Μαρτίου του 2009 στο επεισόδιο 61 του FLOSS Weekly στο κανάλι TWiT.tv, στο οποίο συζήτησε την ιστορία και τους στόχους του προγράμματος Arduino. Επίσης, έδωσε μια ομιλία στο TEDGlobal 2012 Conference, όπου περιέγραψε διάφορες χρήσεις των πλακετών Arduino σε όλο τον κόσμο.
Το Arduino είναι υλισμικό ανοιχτού λογισμικού: τα σχέδια αναφοράς του υλισμικού του Arduino διανέμονται υπό την Creative Commons Attribution Share-Alike 2.5 άδεια και είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα του Arduino. Ο σχεδιασμός και η παραγωγή αρχείων για κάποιες εκδόσεις του υλισμικού Arduino είναι επίσης διαθέσιμοι. Ο πηγαίος κώδικας για το IDE είναι διαθέσιμος και διανέμεται υπό την GNU General Public License, έκδοση 2. Παρά το γεγονός ότι το υλισμικό και τα σχέδια του λογισμικού είναι διαθέσιμα ελεύθερα υπό άδειες πνευματικών δικαιωμάτων, οι προγραμματιστές έχουν ζητήσει η ονομασία "Arduino" είναι αποκλειστική για το επίσημο προϊόν και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για τις εργασίες χωρίς άδεια. Το επίσημο έγγραφο πολιτικής σχετικά με τη χρήση του ονόματος Arduino τονίζει ότι το πρόγραμμα είναι ανοιχτό στη συνεργασία με άλλους στο επίσημο προϊόν. Αρκετά προϊόντα συμβατά με Arduino που κυκλοφορούν στο εμπόριο έχουν αποφύγει το όνομα “Arduino” χρησιμοποιώντας την κατάληξη “-duino” με παραλλαγές στο όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Υλικό υπολογιστών Κατηγορία:Μικροελεγκτές
Άνθη Αμυγδαλιάς
Το ζωγραφικό έργο «Άνθη Αμυγδαλιάς» είναι μέρος μιας σειράς αρκετών πινάκων που δημιουργήθηκαν κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ 1888 και 1890 από τον Βίνσεντ βαν Γκογκ στην Αρλ και το Σεν Ρεμί στη Νότια Γαλλία, ενός ανθισμένου δέντρου αμυγδαλιάς. Τα ανθισμένα δέντρα ήταν σημαντικά για τον Βαν Γκογκ. Αντιπροσώπευαν την αφύπνιση και την ελπίδα. Του άρεσαν αισθητικά και έβρισκε χαρά στο να ζωγραφίζει ανθισμένα δέντρα. Τα έργα αντανακλούν τις επιρροές του ιμπρεσιονισμού, του Divisionist και της ξυλογραφίας του Ιαπωνισμό. Ο πίνακας Άνθη Αμυγδαλιάς δημιουργήθηκε για να τον εορτασμό της γέννησης του ανιψιού του και συνονόματού του, γιου του αδελφού του Τεό και της νύφης του Τζο.
Νότια Γαλλία
Το 1888, ο Βαν Γκογκ είχε έμπνευση στη νότια Γαλλία και ξεκίνησε την πιο παραγωγική περίοδο της ζωγραφικής του καριέρα. Σε σχέση με τον πίνακα «Αγρόκτημα στην Προβηγκία» (1888), η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης σημειώνει ότι:
Όταν Βαν Γκογκ έφθασε στην Αρλ τον Μάρτιο του 1888 τα οπωροφόρα δέντρα στα περιβόλια ήταν έτοιμα να ανθίσουν. Τα άνθη των βερικοκιών, ροδακινιών και δαμασκηνιών τον παρακίνησαν, και μέσα σε ένα μήνα είχε δημιουργήσει δεκατέσσερα έργα ζωγραφικής με ανθισμένα οπωροφόρα δέντρα. Ενθουσιασμένος από το θέμα, ο Βαν Γκογκ ολοκλήρωνε σχεδόν ένα πίνακα την ημέρα. Περίπου στις 21 του Απρίλη ο Βαν Γκογκ έγραψε στον Τεό, ότι «θα πρέπει να αναζητήσω κάτι νέο, τώρα οι οπωρώνες έχουν σχεδόν τελειώσει την άνθηση.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Βίνσεντ βαν Γκογκ
Παπαδέικα Φθιώτιδας
Τα Παπαδέικα είναι μικρός οικισμός της Τσούκκας στη Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια του Σπερχειού ποταμού. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στο δήμο Μακρακώμης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Τσούκκα αποτελούν την τοπική κοινότητα Τσούκκας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρακώμης του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ουαχαμπισμός
Ο Ουαχαμπισμός πήρε την ονομασία του από έναν κήρυκα και λόγιο του δέκατου όγδοου αιώνα, τον Μουχάμαντ ιμπν Αμπντ αλ-Ουαχάμπ (1703-1792). Αυτός ξεκίνησε ένα κίνημα αφυπνισμού στην απομακρυσμένη, αραιοκατοικημένη περιοχή του Νατζντ, υποστηρίζοντας την κάθαρση από πρακτικές όπως η δημοφιλής «λατρεία των αγίων» και η επίσκεψη σε βωμούς και μαυσωλεία, ευρέως διαδεδομένες μεταξύ των μουσουλμάνων, αλλά τις οποίες θεωρούσε ειδωλολατρεία (σιρκ), ακαθαρσία και νεοτερισμό στο Ισλάμ (μπίντα). Τελικά σύναψε συμφωνία με τον τοπικό ηγέτη Μουχάμαντ μπιν Σαούντ προσφέροντάς του πολιτική υπακοή και δίνοντας την υπόσχεση ότι η προστασία και διάδοση του κινήματος Ουαχάμπι θα σήμαινε «εξουσία και δόξα» όπως και κυριαρχία επί γης και ανδρών. Το κίνημα επικεντρώνεται στην αρχή της Ταουχίντ, ή της «μοναδικότητας» και «ενότητας» του Θεού. Το κίνημα αντλεί επίσης από τις διδασκαλίες του θεολόγου του μεσαίωνα, Ιμπν Ταϊμίγια και του νομικού Αχμάντ ιμπν Χανμπάλ.
Η συμμαχία μεταξύ των οπαδών του ιμπν Αμπντ αλ-Ουαχάμπ και των διαδόχων του Μουχάμαντ μπιν Σαούντ (ο Οίκος του Σαούντ) αποδείχθηκε ότι είναι μια μάλλον ανθεκτική συμμαχία. Ο Οίκος του μπιν Σαούντ συνέχισε να διατηρεί την πολιτικο-θρησκευτική συμμαχία του με τη σέχτα Ουαχάμπι για τα επόμενα 150 χρόνια, μέσα από την τελική διακήρυξη του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας το 1932, και στη συνέχεια, αργότερα, ως τη σύγχρονη εποχή. Σήμερα οι διδασκαλίες του Μουχάμαντ ιμπν Αμπντ αλ-Ουαχάμπ είναι χρηματοδοτούμενες από το κράτος και αποτελούν την επίσημη μορφή του σουνιτικού Ισλάμ στη Σαουδική Αραβία του 21ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία και πολιτική Κατηγορία:Ισλαμισμός
Α.Π.Σ. Άρης Πατρών
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Άρης Πατρών είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την Πάτρα και πιο συγκεκριμένα τη συνοικία των Προσφυγικών. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1930, έμβλημά του ένα κόκκινο αστέρι και τα επίσημα χρώματά του είναι το κόκκινο και άσπρο.
Διαθέτει ενεργά τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και ποδοσφαίρου γυναικών. Έδρα των τμημάτων του αποτελεί το Γήπεδο Προσφυγικών.
Ιστορία
Αναγνωρίστηκε από την ΕΠΟ με αριθμό μητρώου ΕΠΟ 98 και ξεκίνησε από το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Πατρών το 1930-31 και το 1934-35 ανέβηκε στην Β΄. Στην Β΄ Κατηγορία αγωνίστηκε έναν χρόνο και προβιβάστηκε στην Α΄, γνωρίζοντας όμως τον υποβιβασμό. Στην Α΄ Κατηγορία επέστρεψε την περίοδο 1939-40 και συμμετείχε στα κατοχικά πρωταθλήματα του 1943 και 1944. Μεταπολεμικά συνέχισε στην Α΄ Κατηγορία και στον αγώνα πρωταθλήματος με τον Αχιλλέα που έγινε στις 24 Φεβρουαρίου 1946 στο γήπεδο της Παναχαϊκής, ο Βασίλης Βακάλογου, έξω δεξιά ποδοσφαιριστής του συλλόγου, συγκρούστηκε σε μία φάση με τον ποδοσφαιριστή του Αχιλλέα Ανδρούτσο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου και απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου. Η Ε.Π.Σ. Πατρών τιμώρησε με μηδενισμό Άρη και Αχιλλέα και υποβιβάστηκαν και οι δύο στην Β΄ Κατηγορία.
Την περίοδο 1947-48 δεν κατάφερε σε αγώνα διαβάθμισης να επιστρέψει στην Α΄ Κατηγορία και τα επόμενα χρόνια περιορίστηκε στις μικρότερες κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Πατρών, αγωνιζόμενος σε Γ΄, Β΄ και Α2 Κατηγορία. Το 1967 με την αναγκαστική συγχώνευση των δύο μεγάλων ομάδων των Προσφυγικών, του Ολυμπιακού και της Θύελλας, ο Άρης που μέχρι τότε ήταν στην σκιά τους έμεινε ο μοναδικός σύλλογος εκπρόσωπος της συνοικίας. Την περίοδο 1969-70 προβιβάστηκε στην Α΄ Κατηγορία και την περίοδο 1974-75 αναδείχθηκε για πρώτη φορά πρωταθλητής Α΄ Κατηγορίας νικώντας τον Ατρόμητο και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου όπου διεκδίκησε την άνοδο στην Β΄ Εθνική χωρίς όμως επιτυχία. Την περίοδο 1976-77 κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 2ο όμιλο και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, χάνοντας εκ νέου την πολυπόθητη άνοδο στην Β΄ Εθνική. Ωστόσο, κέρδισε τη συμμετοχή του στο νεοσύστατο πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής Κατηγορίας, το τρίτο τη τάξει εθνικό πρωτάθλημα, όπου και αγωνίστηκε τις περιόδους 1977-78 και 1978-79.
Την περίοδο 1979-80 κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 2ο όμιλο χάνοντας όμως τον τίτλο του πρωταθλητή από τον Εθνικό Αιγίου και το δικαίωμα ανόδου. Τα επόμενα χρόνια ως και σήμερα ξεχώρισαν οι παρουσίες του στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής τις περιόδους 1983-84, 1985-86, 1986-87, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 2002-03 και 2003-04. Από την περίοδο 2004-05 αγωνίζεται μόνιμα στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας.
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Ο σύλλογος το καλοκαίρι του 2022 δημιούρησε τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.
Αναγνωρίστηκε από την ΕΠΟ και την περίοδο 2022-23 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής με προπονητή τον Ανέστη Δελδήμο. Στην πρώτη της παρουσία, η γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου του Άρη κατέκτησε αήττητη το πρωτάθλημα στον 7ο όμιλο και την άνοδο στην Β΄ Εθνική.
A Night at the Opera
A Night at the Opera είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ / Parlophone" στην Ευρώπη, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες εκδόθηκε μέσω της "Elektra".
Πριν τις ηχογραφήσεις
Παρά το ότι είχαν γνωρίσει μεγάλη επιτυχία, στις αρχές του 1975 οι Queen βρίσκονταν σε δεινή οικονομική κατάσταση. Οι συνεχείς περιοδείες και οι ασταμάτητες ηχογραφήσεις δεν είχαν ακόμη αποδώσει τα αναμενόμενα, γεγονός που που προκαλούσε ανησυχία στα μέλη του συγκροτήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η προκαταβολή των 5.000 στερλίνων που ζήτησε ο Τζον Ντίκον για τον γάμο του, που απορρίφθηκε αμέσως από το μάνατζμεντ των Queen.
Επίσης, υπήρξαν προβλήματα με τη φωνή του Φρέντι Μέρκιουρι, τα οποία τους ανάγκασαν να αναβάλλουν κάποιες από τις εμφανίσεις τους επί αμερικανικού εδάφους με σκοπό να ξεκουράσει τον λαιμό του. Το συγκρότημα περιόδευσε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία ως μέρος των εμφανίσεων για την προώθηση του "Sheer Heart Attack" και στη συνέχεια ξεκίνησε τις νομικές διαδικασίες για να αποδεσμευτεί από το μάνατζμεντ του.
Ηχογράφηση
Οι Queen επέστρεψαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν τον τέταρτο τους δίσκο. Στα σχέδια τους ήταν να συμπεριλάβουν μεγάλες δόσεις πειραματισμού και να πετύχουν μία μεγάλη σινγκλ επιτυχία, κάτι που ήλθε με το "Bohemian Rhapsody". Αν και υπήρξαν στο παρελθόν στοιχεία ανάμειξης της όπερας με τη ροκ μουσική, αυτή ήταν η πρώτη φορά που η όπερα ως μορφή τέχνης ενσωματώθηκε στη ροκ. Το συγκεκριμένο κομμάτι ηχογραφήθηκε σε διάστημα τριών εβδομάδων.
Το παλιό στυλ των Queen εμφανίστηκε σε κομμάτια όπως τα "Death on Two Legs (Dedicated to...)", "I'm In Love With My Car" και "Sweet Lady". Η αγάπη του Μέρκιουρι για τη βοντβίλ γίνεται φανερή στα "Lazing On A Sunday Afternoon" και "Seaside Rendezvous", ενώ το "Good Company" του Μπράιαν Μέι είχε τις βάσεις του στη μουσική των The Kinks. Το δεύτερο σινγκλ του άλμπουμ, "You're My Best Friend", ήταν ένα καλοφτιαγμένο ποπ τραγούδι, ενώ την μπαλάντα "Love Of My Life", είχε γράψει ο Μέρκιουρι για τη Μαίρη Όστιν. Στο "The Prophets Song", η Γη εκδικείται τους κατοίκους της, ενώ το " '39" ήταν ένα από τα δύο κομμάτια του δίσκου με τον Μέι στα φωνητικά.
Ο δίσκος κλείνει με τη διασκευή του βρετανικού εθνικού ύμνου, με την ηχογράφηση του να έχει πραγματοποιηθεί κατά τη δημιουργία του "Sheer Heart Attack" στα "Rockfield Studios" και αποτελούσε μέρος του set-list των συναυλιών τους από τον Οκτώβριο του 1974 ως τον Αύγουστο του 1986.
Κυκλοφορία και επιτυχία
Μετά το πέρας των ηχογραφήσεων, το συγκρότημα αποφάσισε να κυκλοφορήσει το "Bohemian Rhapsody", χωρίς να μικρύνει τη διάρκεια του για λόγους χωρητικότητας του 7" σινγκλ. Πριν την κυκλοφορία του, στις 31 Οκτωβρίου 1975, ο Μέρκιουρι ζήτησε τη γνώμη του Κένι Έβερετ, DJ του BBC, για το κομμάτι, με τον Έβερετ να μένει κατενθουσιασμένος. Ο Μέρκιουρι τον έβαλε να υποσχεθεί ότι δεν θα παίξει το τραγούδι στον αέρα πριν την επίσημη κυκλοφορία του, αλλά ο DJ έπαιξε το κομμάτι 14 φορές σε δύο ημέρες, γεγονός που προκάλεσε πανικό στο συγκρότημα, αλλά παράλληλα προκάλεσε τεράστια ζήτηση από το κοινό.
Επανεκδόσεις
Το "A Night at the Opera" επανεκδόθηκε το 1991 από τη "Hollywood Records", με remix των "You're My Best Friend" και "I'm In Love With My Car" ως μπόνους κομμάτια. Επίσης, το 2005 κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού δίσκου για την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αρχική του κυκλοφορία, περιλαμβάνοντας και ένα DVD με το ντοκιμαντέρ "The Making Of A Night At The Opera".
Το 2011, η "Universal Records" το κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD, με το πρώτο μέρος να περιλαμβάνει όλο τον δίσκο και το δεύτερο μέρος ζωντανές και ακυκλοφόρητες εκτελέσεις.
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "A Night at the Opera" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 1975
Ανώπολη Σφακίων
Η Ανώπολη (επίσημο: η Ανώπολις) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 242 κατοίκους και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός του δήμου.