cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milk
Το Milk είναι αμερικανική βιογραφική, δραματική ταινία, παραγωγής 2008. Είναι βασισμένη στη ζωή του Αμερικανού πολιτικού Χάρβεϊ Μιλκ, ακτιβιστή για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και πρώτο δηλωμένο ομοφυλόφιλο άνδρα που εκλέχθηκε σε δημόσιο αξίωμα στην Καλιφόρνια ως μέλος του Συμβουλίου Εποπτών του Σαν Φρανσίσκο. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Γκας Βαν Σαντ και το σενάριο έγραψε ο Ντάστιν Λανς Μπλακ. Πρωταγωνιστεί ο Σον Πεν στο ρόλο του Μιλκ και το καστ πλαισιώνουν οι Εμίλ Χιρς, Τζος Μπρόλιν, Ντιέγο Λούνα και Τζέιμς Φράνκο.
Η ταινία ξεκινά το 1970, στα 40ά γενέθλια του Χάρβεϊ Μιλκ, όταν ζούσε στη Νέα Υόρκη και δεν είχε ακόμα εγκατασταθεί στο Σαν Φρανσίσκο. Αφηγείται την επιδρομή του στην πολιτική και τους διάφορους αγώνες που έδωσε στη γειτονιά Κάστρο καθώς και την εναντίωσή του στις πολιτικές καμπάνιες των Ανίτα Μπράιαντ και Τζον Μπριγκς να περιορίσουν τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων το 1977 και το 1978. Οι προσωπικές και πολιτικές του σχέσεις αναφέρονται στην ταινία όπως εκείνη με τον Επόπτη Νταν Γουάιτ. Η ταινία τελειώνει με τη δολοφονία του Μιλκ και του Δημάρχου Τζορτζ Μοσκόουν, που διέπραξε ο Γουάιτ.
Προσπάθειες να μεταφέρουν τη ζωή του Μιλκ στον κινηματογράφο ξεκίνησαν το 1984, όταν κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ The Times of Harvey Milk που εξιστορούσε τη ζωή του και τα επακόλουθα της δολοφονίας του. Το ντοκιμαντέρ ήταν ελαφρώς βασισμένο στη βιογραφία του Ράντι Σιλτ "The Mayor of Castro Street" και βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ καθώς και με το Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς. Τη δεκαετία του '90 πολλά σενάρια εξετάστηκαν αλλά κανένα πρότζεκτ δεν προχώρησε το καθένα για διαφορετικούς λόγους, μέχρι το 2007.
Το Milk κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 26 Νοεμβρίου 2008, μία μέρα πριν την 30ή επέτειο της δολοφονίας του Μιλκ. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς, με τους περισσότερους να επαινούν την ερμηνεία του Σον Πεν. Έλαβε 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Τζος Μπρόλιν, κερδίζοντας δύο στις κατηγορίες του Α' Ανδρικού για τον Σον Πεν και Πρωτότυπου Σεναρίου. για τον Ντάστιν Λανς Μπλακ. Η ταινία έλαβε επίσης μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα, τέσσερις για BAFTA και τρεις για Screen Actors Guild Award κερδίζοντας ένα για την ερμηνεία του Πεν.
Πλοκή
Η ταινία ανοίγει με αρχειακό υλικό στο οποίο αστυνομία κάνει επιδρομές σε γκέι μπαρ και συλλαμβάνει ανθρώπους τις δεκαετίες του '50 και του '60. Ακολουθεί η ανακοίνωση της Νταϊάν Φάινστιν στις 27 Νοεμβρίου 1979 ότι ο Χάρβεϊ Μιλκ και ο Τζορτζ Μοσκόουν δολοφονήθηκαν. Ο Μιλκ κατά τη διάρκεια της ταινία ηχογραφεί τη διαθήκη του, εννέα μέρες (18 Νοεμβρίου 1978) πριν τη δολοφονία του. Η ταινία τότε πηγαίνει πίσω στο 1970 στη Νέα Υόρκη, την παραμονή των 40ών γενεθλίων του Μιλκ και της γνωριμίας του με τον πολύ μικρότερό του εραστή, τον Σκοτ Σμιθ.
Δυσαρεστημένος με τη ζωή του και έχοντας την ανάγκη για μια αλλαγή, ο Μιλκ και ο Σμιθ αποφασίζουν να μετακομίσουν στο Σαν Φρανσίσκο με την ελπίδα να βρουν μια ευρύτερη αποδοχή της σχέσης τους. Ανοίγουν το Κάμερα Κάστρο στην καρδιά της Κοιλάδας Γιουρίκα, μια εργατική γειτονιά που βρίσκεται στη διαδικασία εξέλιξης σε γκέι γειτονιά, γνωστή ως Κάστρο. Μπερδεμένος με την αντιπαράθεση που γνωρίζει στην κάποτε Ιρλανδική-Καθολική γειτονιά, ο Μιλκ χρησιμοποιεί το παρελθόν του ως επιχειρηματίας για να γίνει γκέι ακτιβιστής και καταλήγει τελικά να γίνει μέντορας του Κλιβ Τζόουνς. Στην αρχή, ο Σμιθ βοηθάει τον Μιλκ ως μάνατζερ της εκστρατείας του αλλά στο τέλος τον εγκαταλείπει, βλέποντας την αφοσίωση του Μιλκ στην πολιτική. Ο Μιλκ αργότερα γνωρίζει τον Τζακ Λίρα, ένα γλυκό αλλά μπερδεμένο αγόρι. Όπως και ο Σμιθ, έτσι και ο Λίρα δεν μπορεί να ανεχτεί την αφοσίωση του Μιλκ και αυτοκτονεί. Ο Μιλκ συγκρούεται με την τοπική γκέι "οργάνωση", την οποία βρίσκει πολύ προσεκτική και αποφεύγει το ρίσκο.
Μετά από δύο αποτυχημένες πολιτικές εκστρατείες το 1973 και το 1975 να γίνει μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης της Καλιφόρνια και μία τρίτη το 1976 για τη Συνέλευση της Καλιφόρνια, ο Μιλκ τελικά κερδίζει μια θέση Συμβούλιο Εποπτών του Σαν Φρανσίσκο το 1997 για την Περιφέρεια 5. Η νίκη του τον κάνει τον πρώτο ανοιχτά ομοφυλόφιλο άνδρα που εκλέχθηκε σε δημόσιο αξίωμα στην Καλιφόρνια και μέσα στους τρεις πρώτους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μιλκ στη συνέχεια γνωρίζει τον Επόπτη Νταν Γουάιτ, ένα βετεράνο του Βιετνάμ και πρώην αστυνομικό και πυροσβέστη. Ο Γουάιτ, ο οποίος είναι πολιτικά και κοινωνικά συντηρητικός, έχει μια δύσκολη σχέση με τον Μιλκ και αναπτύσσει μια αυξανόμενη απέχθεια για αυτόν όταν ο Μιλκ εναντιώνεται στα πρότζεκτ που προτείνει ο Γουάιτ.
Οι Μιλκ και Γουάιτ αποκτούν μια περίπλοκη εργασιακή σχέση. Ο Μιλκ προσκαλείται στη βάφτιση του πρώτου παιδιού του Γουάιτ και ο Γουάιτ ζητά τη βοήθεια του Μιλκ να εμποδίσουν το άνοιγμα μιας ψυχιατρικής κλινικής στην περιφέρεια του Γουάιτ, με αντάλλαγμα την υποστήριξή του στα δικαιώματα των γκέι. Όταν ο Μιλκ δεν υποστηρίζει τον Γουάιτ εξαιτίας την αρνητικής αντίδρασης που θα έχει στη ταραγμένη νεολαία, ο Γουάιτ αισθάνεται μπερδεμένος και τελικά γίνεται η μόνη ψήγος ενάντια στα δικαιώματα των γκέι. Ο Μιλκ ξεκινά επίσης μια προσπάθεια να καταρρίψει την Πρόταση 6, μια πρωτοβουλία για την ψηφοφορία της πολιτείας της Καλιφόρνια, το Νοέμβριο του 1978. Με σπόνσορα τον Τζον Μπριγκς, έναν συντηρητικό νομοθέτης της Κομητείας Όραντ, η Πρόταση 6 σκοπεύει να απογορεύσει τους γκέι και τις λεσβίες (καθώς και όσους τους υποστηρίζουν) να εργάζονται σε δημόσια σχολεία της Καλιφόρνια. Αποτελεί επίσης μέρος ενός πανεθνικού συντηρητικού κινήματος που αρχίζει με την επιτυχημένη εκστρατεία της Ανίτα Μπράιαντ και του οργανισμού της "Σώστε τα Παδιά μας" στην Κομητεία Ντέιντ της Φλόριντα με σκοπό να καταργήσει ένα τοπικό διάταγμα δικαιωμάτων των γκέι.
Στις 7 Νοεμβρίου 1979, αφού εργάστηκε ασταμάτητα εναντίον της Πρότασης 6, ο Μιλκ και οι υποστηρικτές του χαίρονται στον απόηχο της ήττας του. Ο ολοένα και πιο ασταθής Γουάιτ ευνοεί μια αύξηση του μισθού των Εποπτων, αλλά δεν παίρνει πολλή υποστήριξη, και λίγο μετά την υποστήριξη του για την Πρόταση, παραιτείται από το Διοικητικό Συμβούλιο. Αλλάζει αργότερα γνώμη και ζητά να πάρει πίσω τη θέση του. Ο Δήμαρχος Μοσκόουν αρνείται το αίτημά του, μετά από πίεση του Μιλκ.
Το πρωινό της 27ης Νοεμβρίου του 1978, ο Γουάιτ εισέρχεται στο Δημαρχείο από το παράθυρο του ισογείου ώστε να αποκρύψει ένα όπλο από τους ανιχνευτές μετάλλου. Ζητά μια ακόμα συνάντηση με τον Μοσκόουν για να διεκδικήσει τη θέση του πίσω, και ο Μοσκόουν αρνείται για μία ακόμη φορά. Γεμάτος θυμό, ο Γουάιτ πυροβολεί τον Μοσκόουν στο γραφείο του και στη συνέχεια πηγαίνει να συναντήσει τον Μιλκ, τον οποίο και πυροβολεί. Η μοιραία σφαίρα δόθηκε στον Μιλκ σε στυλ εκτέλεσης. Η ταινία υπαινίσσεται ότι ο Μιλκ πίστευε ότι ο Γουάιτ ήταν κρυφός ομοφυλόφιλος.
Στην τελευταία σκηνή προβάλλεται μια αγρυπνία με κεριά από χιλιάδες ανθρώπους στη μνήμη των Μιλκ και Μοσκόουν, σε όλους τους δρόμους της πόλης. Ακολουθούν φωτογραφίες των αληθινών προσώπων και σύντομες περιλήψεις της ζωής τους.
Παραγωγή
thumb|180px|Ο Σον Πεν στα γυρίσματα της ταινίας Στις αρχές του 1991, ο Όλιβερ Στόουν σχεδίασε να αναλάβει την παραγωγή και όχι τη σκηνοθεσία, μιας ταινίας με θέμα τη ζωή του Χάρβεϊ Μιλκ και έγραψε ένα σενάριο με τον τίτλο The Mayor of Castro Street. Το 1992, ο Γκας Βαν Σαντ υπέγραψε με τη Warner Bros. να σκηνοθετήσει μια βιογραφική ταινία με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τον Απρίλιο του 1993, ο Βαν Σαντ αποχώρησε από το πρότζεκτ εξαιτίας καλλιτεχνικών διαφορών με το στούντιο. Άλλοι ηθοποιοί που θεωρήθηκαν πιθανοί να υποδυθούν τον Μιλκ ήταν οι Ρίτσαρντ Γκιρ, Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, Αλ Πατσίνο και Τζέιμς Γουντς. Τον Απρίλιο του 2007, ο Βαν Σαντ αποφάσισε να ασχοληθεί ξανά με το πρότζεκτ και να σκηνοθετήσει την ταινία βασισμένη σε σενάριο του Ντάστιν Λανς Μπλακ. Την ίδια περίοδο, ο Μπράιαν Σίνγκερ βρισκόταν στο στάδιο της ανάπτυξης του The Mayor of Castro Street, το οποίο αντιμετώπιζε συνέχεια δυσκολίες. Το Σεπτέμβριο που ακολούθησε, ο Σον Πεν υπέγραψε να ενσαρκώσει τον Χάρβεϊ Μιλκ και ο Ματ Ντέιμον τον Νταν Γουάιτ. Αργότερα τον ίδιο μήνα, ο Ντέιμον αποχώρησε λόγω άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων. Το Νοέμβριο η Focus Features προχώρησε με τo πρότζεκτ του Βαν Σαντ Milk, ενώ εκείνο του Σίνγκερ αντμετώπισε πρόβλημα με την Απεργία των Σεναριογράφων το 2007-2008. Το Δεκέμβριο, οι ηθοποιοί Τζος Μπρόλιν, Εμίλ Χιρς, Άλισον Πιλ και Τζέιμς Φράνκο συμπλήρωσαν το καστ, με τον Μπρόλιν να αντικαθιστά τον Ντέιμον. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στο Σαν Φρανσίσκο τον Ιανουάριο του 2008.
Το συνεργείο σχεδιασμού παραγωγής και κοστουμιών έκανε έρευνα στην ιστορία της γκέι κοινότητας της πόλης στα αρχεία της Ιστορικής Κοινωνίας ΛΟΑΤ (GLBT Historical Society) του Σαν Φρανσίσκο. Ξόδεψαν αρκετές εβδομάδες κοιτώντας φωτογραφίες, παρακολουθώντας ταινίες και βίντεο, διαβάζοντας εφημερίδες και εξετάζοντας προσωπικά αντικείμενα του Χάρβεϊ Μιλκ, τα οποία δώρισε στο ίδρυμα η οικογένεια του Σκοτ Σμιθ. Το συνεργείο μίλησε επίσης με ανθρώπους που γνώριζαν τον Μιλκ για να διαμορφώσουν την προσέγγισή τους με την εποχή.
Box office
Με προϋπολογισμό 20.000.000 δολάρια, το Milk έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 10η θέση με 1,4 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 31,8 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 22,7 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 54,5 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γκας Βαν Σαντ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με ακτιβιστές Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Focus Features Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
752
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 752 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σένετ
μικρογραφία|266x266εσ|Ζωγραφική απεικόνιση της [[Νεφερτάρι (1295 – 1255 π.Χ.), συζύγου του Βασιλιά Ραμσή ΙΙ, από τον ταφικό της θάλαμο (QV66). Εδώ η Νεφερτάρι ασχολείται με κάποιο επιτραπέζιο παιχνίδι που μοιάζει με Σένετ. ]] Το σένετ (ή σένατ ) είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που κατάγεται από την αρχαία Αίγυπτο. Οι πρωτότυποι κανόνες του παιχνιδιού αποτελούν ένα ζήτημα γύρω από το οποίο γίνονται πολλές εικασίες. Το παλαιότερο ιερογλυφικό σύμβολο που μοιάζει με το παιχνίδι Σένετ χρονολογείται γύρω στο 3100 π.Χ. Η πλήρης ονομασία του παιχνιδιού στα αιγυπτιακά έχει θεωρηθεί ότι είναι "zn.t n.t ḥˁb", που σημαίνει “δίοδος, ταξίδι, πύλη”.
Ιστορία
μικρογραφία|268x268εσ|Παιχνίδι Σένετ με επιγραφή από επιχρυσωμένη βαφή που αναφέρει τον [[Αμένωφις Γ΄|Aμενχοτέπ III (περ. 1390 - 1353 π.Χ.). ]] Το Σένετ είναι ένα από τα αρχαιότερα γνωστά επιτραπέζια παιχνίδια. Στην Αίγυπτο, σε ταφές της 1ης Δυναστείας, έχουν βρεθεί αποσπασματικά σωζόμενες “βάσεις” που μπορούν να ταυτιστούν με Σένετ (περ. 3100 π.Χ.). Ένα ιερογλυφικό σημείο που μοιάζει με βάση παιχνιδιού Σένετ εμφανίζεται στον τάφο του Mερκνερά (Merknera, 3300 – 2700 π.Χ.). Η πρώτη σαφής και αδιαμφισβήτητη ζωγραφική απεικόνιση αυτού του αρχαίου παιχνιδιού εντοπίζεται σε τάφο της 3ης Δυναστείας, ο οποίος ανήκει στον Χέσυ-Ρε (περ. 2686 – 2613 π.Χ.). Άνθρωποι απεικονίζονται να παίζουν Σένετ σε μία ζωγραφική παράσταση στον τάφο του (ή της;) Rashepes, όπως επίσης και σε άλλους τάφους της 5ης και της 6ης Δυναστείας (περ. 2500 π.Χ.). Τα παλαιότερα άθικτα "κιβώτια" (βάσεις) Σένετ χρονολογούνται στο Μέσο Βασίλειο, αλλά διάφορες ζωγραφικές διακοσμήσεις που σώζονται σε μνημεία της 5ης και της 6ης Δυναστείας, μπορούν να χρονολογηθούν νωρίτερα, δηλαδή στην περίοδο του Παλαιού Βασιλείου.
Στο Νέο Βασίλειο της Αιγύπτου (1550 – 1077 π.Χ.) – εάν όχι νωρίτερα – υπήρχε η αντίληψη ότι το Σένετ αντιπροσωπεύει το ταξίδι του "κα" στη μεταθανάτια ζωή. Ο συσχετισμός αυτός πραγματοποιήθηκε στο λεγόμενο "Κείμενο του Μεγάλου Παιχνιδιού", το οποίο εμφανίζεται σε διάφορους παπύρους. Η σύνδεση του παιχνιδιού με το "κα" έγινε επίσης για το λόγο ότι τα ίδια τα παιχνίδια Σένετ φέρουν επάνω τους σύμβολα τα οποία σχετίζονται με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των αρχαίων Αιγυπτίων. Το παιχνίδι Σένετ αναφέρεται επίσης στο κεφάλαιο XVII του Βιβλίου των Νεκρών. μικρογραφία|Πιόνια Σένετ από [[Φαγεντιανή (αιγυπτιακή)|φαγεντιανή, που προέρχονται από τα ταφικό θάλαμο του Neferkhawet. ]] Το Σένετ υπήρξε ένα δημοφιλές παιχνίδι και στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, εκτός Αιγύπτου, και είναι πιθανό ότι οι εμπορικές σχέσεις που είχαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι με τους γειτονικούς τους πολιτισμούς να συνέβαλαν στη διάδοση του παιχνιδιού στις περιοχές αυτές. Παιχνίδια Σένετ έχουν βρεθεί στην περιοχή της Συροπαλαιστίνης, σε θέσεις όπως το Arad και η Βύβλος, καθώς και στον ελλαδικό χώρο στην Κύπρο. Στην Κύπρο έχουν σωθεί πολλά παιχνίδια Σένετ κατασκευασμένα, σύμφωνα με το τοπικό έθιμο, από λίθο, τα οποία φαίνεται ότι είναι περισσότερα στον αριθμό από αυτά που βρέθηκαν στην Αίγυπτο.
Περιγραφή εξοπλισμού του Σένετ
Στη βάση του παιχνιδιού Σένετ υπήρχε ένα πλέγμα τριάντα τετραγώνων διευθετημένα ανά δέκα σε τρεις παράλληλες σειρές. Σε κάθε Σένετ χρησιμοποιούνταν δύο ομάδες πιονιών (με τουλάχιστον πέντε πιόνια η καθεμιά τους). Παρόλο που οι λεπτομέρειες των κανόνων του πρωτότυπου παιχνιδιού αποτελούν αντικείμενο εικασιών, οι μελετητές της ιστορίας του Σένετ, Timothy Kendall και R. C. Bell, δημιούργησαν δικές τους αναπαραστάσεις του παιχνιδιού. Οι ανακατασκευές του Σένετ βασίζονται σε κανόνες του παιχνιδιού που είναι γνωστοί μέσα από μικρά αποσπάσματα γραπτών πηγών τα οποία καλύπτουν χρονικά μία περίοδο μεγαλύτερη των χιλίων ετών. Στη διάρκεια μίας χιλιετίας οι κανόνες του παιχνιδιού πιθανώς να έχουν αλλάξει και συνεπώς είναι μάλλον απίθανο αυτοί οι κανόνες (στους οποίους βασίζονται οι σύγχρονες αναπαραστάσεις του Σένετ) να αντικατοπτρίζουν το πραγματικό, γνήσιο αρχαίο αιγυπτιακό παιχνίδι Σένετ. Οι κανόνες αυτοί, όπως παρουσιάζονται στις αναπαραστάσεις των επιστημόνων που ασχολούνται με την ιστορία του Σένετ, έχουν σήμερα υιοθετηθεί από εμπόρους παιχνιδιών που κατασκευάζουν τα σύγχρονα παιχνίδια Σένετ. μικρογραφία|Ένα από τα πέντε [[Royal Game of Ur|Βασιλικά Επιτραπέζια Παιχνίδια της Ουρ (περ. 2500 π.Χ.) τα οποία βρέθηκαν από τον Λέοναρντ Γούλεϊ, στο Βασιλικό Νεκροταφείο της Ουρ.]] Στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης στη Δανία, σε μία παρουσίαση των επιστημονικών μελετών που έχουν πραγματοποιηθεί για τα επιτραπέζια παιχνίδια (Board Games Studies Colloquium XX), o Espen Aarseth έθεσε το ερώτημα εάν το αρχαίο αιγυπτιακό παιχνίδι Σένετ υπάρχει ακόμα, δεδομένου ότι οι γνήσιοι κανόνες του είναι άγνωστοι. Ο Alexander de Voogt του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας απάντησε στο θέμα αυτό τονίζοντας ότι τα παιχνίδια δεν είχαν σταθερούς κανόνες, αλλά, αντιθέτως, οι κανόνες ποίκιλαν από τόπο σε τόπο και με το πέρασμα του χρόνου. Πέραν τούτου, ακόμη και σήμερα, πολλοί άνθρωποι που παίζουν κάποιο παιχνίδι, δεν ακολουθούν (ή μερικές φορές ούτε καν γνωρίζουν) τους "επίσημους κανόνες" του παιχνιδιού.
Ο ιστορικός των παιχνιδιών Eddie Duggan (Πανεπιστήμιο του Suffolk), κατά τη διδασκαλία του μαθήματος το οποίο αναφέρεται στα αρχαία παιχνίδια, παρουσιάζει περιληπτικά την ιδεολογία που συνδεόταν με το αρχαίο αιγυπτιακό παιχνίδι Σένετ (κάνοντας παράλληλα μία επισκόπηση του λεγόμενου "Βασιλικού Παιχνιδιού της Ουρ"), ενώ παραθέτει επίσης τη δική του άποψη σχετικά με το ποιοι ήταν οι πιθανοί κανόνες του παιχνιδιού Σένετ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία παιχνίδια Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος-επέκταση
Σίλβια (όνομα)
εναλλ.=Santa Sylvia|μικρογραφία|Αγία Σύλβια Σίλβια ή Σύλβια [sílvia] (γενική: της Σίλβιας/Σύλβιας), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία του ονόματος
Το όνομα Σίλβια, από το μεταγενέστερο αγιωνυμικό Σιλβία (λατινικά Silvia, αρσενικό Σίλβιος), προέρχεται από το λατινικό silvia «αυτή που κατοικεί στα δάση», το οποίο ετυμολογείται από το λατινικό silva «δάσος δρυμός». Το y/υ στο όνομα Sylvia / Σύλβια προέκυψε από συσχετισμό του λατινικού silva με το αρχαιοελληνικό ὕλη «δάσος». Σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη, οι επιχειρηθείσες συνδέσεις του αρχαιοελληνικού ὕλη «δάσος» με το λατινικό silva «δρυμός, δάσος, ξυλεία» δεν έχουν επιστημονική βάση. Στη ρωμαϊκή μυθολογία, η Ρέα Σιλβία (λατινικά: Rhea Silvia) ήταν η μητέρα των ιδρυτών της Ρώμης Ρωμύλου και Ρέμου.
Ονομαστική εορτή
Στις 3 Νοεμβρίου στη Καθολική Εκκλησία και στις 15 Δεκεμβρίου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, εορτάζεται η μνήμη της Αγίας Σύλβιας, μητέρας του πάπα της Ρώμης Γρηγορίου του Διαλόγου. Στις 15 Μαρτίου τιμάται από την Καθολική Εκκλησία και η μνήμη της Οσίας Σύλβιας (4ος αι.), αδελφής του Φλάβιου Ρουφίνου, ύπαρχου του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄. (Στον Παλλάδιο της Γαλατίας αναφέρεται ως Σιλβανία ). Άλλες ημερομηνίες που συναντάται να γιορτάζει σε άλλες χώρες είναι 5 Νοεμβρίου και 11 Μαρτίου.
Διάδοση του ονόματος Σίλβια
Όνομα της μητέρας του πάπα της Ρώμης Γρηγορίου του Διαλόγου (6ος αι.) ήταν όνομα αρκετά κοινό στην Ιταλία τον Μεσαίωνα, ενώ στη Βρετανία θεωρείται ότι το εισήγαγε ο Σαίξπηρ, δίνοντας το όνομα Σίλβια σε έναν από τους χαρακτήρες του έργου του Οι δύο άρχοντες της Βερόνας (The Two Gentlemen of Verona, 1594).
Το όνομα είναι σήμερα αρκετά διαδεδομένο στον ελληνόφωνο χώρο. Ενδεικτικά, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το βαφτιστικό Σίλβια / Σύλβια παρουσιάζεται ως το 333ο πιο συχνό όνομα (229ο ανάμεσα στα γυναικεία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα Κατηγορία:Ονόματα λατινικής προέλευσης
Μασχολούρι Καρδίτσας
Το Μασχολούρι (τοπική προφορά Μασκλούρι) είναι χωριό του Δήμου Σοφάδων στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος (δ.δ.) του  Δήμου Σοφάδων. Παλαιότερα υπήρξε ως κοινότητα του Νομού Καρδίτσας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 431 κάτοικοι ενώ το 2001, ανήρχετο σε 476 κατοίκους και καταλαμβάνει έκταση 13 τ.χλμ.μικρογραφία|Γέφυρα Μασχολορίου από αέρως|αριστεράΣτη βορειοανατολική πλευρά του χωριού και τον ποταμό Σοφαδίτη (αρχαίος Ονόχωνος) σώζεται βυζαντινό πέτρινο τρίτοξο γεφύρι, συνολικού μήκους 60 μέτρων του 12ου με 15ου αιώνα, το οποίο έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο και χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα.
Ο Μορφωτικός του Σύλλογος εκδίδει τριμηνιαία εφημερίδα με τον τίτλο "Η Άρνη".
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Πραντινά
Το Πραντινά (γαλλικά: Pradinas, οξιτανικά: Pradinàs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πραντινασουά (γαλλικά: Pradinassois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Nordicum-Mediterraneum
Το Nordicum-Mediterraneum είναι ένα ετήσιο επιστημονικό περιοδικό του οποίου τα άρθρα εγκρίνονται από ανεξάρτητους πανεπιστημιακούς και καλύπτει Μεσογειακές και Βόρειες (Σκανδιναβικές) έρευνες. Πιό συγκεκριμένα, το επιστημονικό περιοδικό εξερευνά ιστορικούς, πολιτιστικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, επιστημονικούς και εικαστικούς δεσμούς μεταξύ Ισλανδίας και Ιταλίας. Το Nordicum-Mediterraneum συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο περιοδικών ανοικτής πρόσβασης των βιβλιοθηκών του πανεπιστημίου Lund.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά
Islanda
754
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 754 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κουρντ Λάσβιτς
Ο Κουρντ Λάσβιτς (Kurd Laßwitz, ΔΦΑ: kʊʁt ˈlasvɪt͡s, 20 Απριλίου 1848 – 17 Οκτωβρίου 1910) ήταν Γερμανός συγγραφέας, επιστήμονας, και φιλόσοφος, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί και ως ο πατέρας της γερμανικής επιστημονικής φαντασίας. Ήταν επίσης γνωστός με το λατινικό ψευδώνυμο Velatus (κεκαλυμμένος ).
Σταδιοδρομία
Σπούδασε μαθηματικά και φυσική στο Πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου και στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το 1873 ααπέκτησε το διδακτορικό του. Το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας το πέρασε ως δάσκαλος σε γυμνάσιο της Γκότα της Θουριγγίας (στην κεντρική Γερμανία) την περίοδο από το 1876 έως το 1908.
Το πρώτο έργο επιστημονικής φαντασίας του που εκδόθηκε ήταν το Bis zum Nullpunkt des Seins (Προς το σημείο μηδέν της ύπαρξης, 1871) το οποίο περιέγραφε την ζωή όπως είχε εξελιχθεί το έτος 2371. Η ευρύτερη αναγνώριση του ήρθε το 1897 με το μυθιστόρημα Auf zwei Planeten (Σε 2 πλανήτες) το οποίο γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία, και στο οποίο περιγράφει την επαφή μεταξύ ανθρώπων και ενός εξωγήινου αρειανού πολιτισμού ο οποίος είναι αρχαιότερος και πιο προηγμένος. Στο έργο αυτό γίνεται αναφορά της αντιβαρύτητας ως ιδιότητας των διαστημοπλοίων, καθώς και αναφέρει τις σωστές τροχιές μεταξύ του Άρη και της Γης κάτι που ήταν σπάνιο για συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας της εποχής του. Επίσης γνωστό έργο του έγινε μεταγενέστερα το Die Universalbibliothek (Η παγκόσμια βιβλιοθήκη) το οποίο εκδόθηκε το 1904, και από την οποία εμπνεύστηκε αρκετά αργότερα ο Αργεντίνος συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες για την συγγραφή του διηγήματος του με τίτλο Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας
Κατούβ σλεχ
Το Κατούβ σλεχ (κυριολεκτικά μαστίγωμα του εκτελεστή) είναι τσεχικό πιάτο που σερβίρεται σε πιο παραδοσιακά εστιατόρια. Είναι γεύμα χαμηλού κόστους το οποίο μπορεί να προετοιμαστεί εύκολα και γρήγορα. Αυτό γίνεται σε πολλές παραλλαγές, ωστόσο, το απαραίτητο χαρακτηριστικό είναι η έντονη οξύτητα ή νοστιμάδα και η παρουσία χοιρινού κρέατος ή κρέατος κοτόπουλου και ζυμαρικών.
Σύνθεση
]] ]]
Προετοιμασία
Το κρέας τηγανίζεται σε ένα τηγάνι και αργότερα εξαχνίζεται με τα συστατικά. Μπορεί να σερβιριστεί με ρύζι, μαγειρεμένο με πατάτες ή πατάτες τηγανητές
Ονομασία
Το όνομα κατούβ σλεχ είναι επίσης πολύ. Τα ονόματα Τσερτόβο ταγιεμστβί (μυστικό του δαίμονα) ή Πεκελνέ νουντλίτσκι (Νουντλς κρέατος της κόλασης) επίσης χρησιμοποιούνται από καιρό σε καιρό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχικη κουζίνα
Ιουδικαέλ Βερεγγάριος
Ο Ιουδικαέλ Βερεγγάριος ήταν κόμης της Ρεν και έζησε τον 10ο αιώνα. Δεν υπάρχουν πηγές σχετικά με την πατρότητα του, μερικές τον καταγράφουν σαν γιο και διάδοχο του Βερεγγάριου Β΄ της Νευστρίας, άλλες τον καταγράφουν σαν εγγονό του ίδιου μέσω της κόρης του. Άλλο ένα Ανδεγαυικό γενεαλογικό δέντρο του 11ου αιώνα τον περιγράφει σαν εγγονό του Αλαίν Α΄ της Βρετάνης. Πολέμησε εναντίον των Βίκινγκ στην "μάχη του Τραν-λα-Φορέ" μαζί με τον Αλαίν Β΄ της Βρετάνης και τον Ούγο Β΄ του Μαιν. Ο Ιουδικαέλ Βερεγγάριος καταγράφεται για πρώτη φορά σαν κόμης το 944. Με μια ανώνυμη γυναίκα απέκτησε τον Κόναν Α΄ της Βρετάνης, πέθανε την εποχή που βρισκόταν ο γιος του στην αυλή του Όντο Α΄ του Μπλουά (979).
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Ρεν
Επαμεινώνδας Κυπριάδης
Ο Επαμεινώνδας Κυπριάδης (1888 - 1958) ήταν Έλληνας γεωπόνος και επιχειρηματίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου και ήταν γιος του Μίνωος Κυπριάδου, επιχειρηματία με τεράστια περιουσία. Σπούδασε γεωπονία στο Κρατικό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Gembloux του Βελγίου και εν συνεχεία συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Για κάποιο διάστημα υπηρέτησε ως νομογεωπόνος στη Λάρισα αναπτύσσοντας στη συνέχεια επιχειρηματική δραστηριότητα με την εισαγωγή αυτοκινούμενων αρότρων και καλλιεργητικών μηχανών.
Το 1926 ανέλαβε τακτικός καθηγητής γεωργικής μηχανολογίας στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθηνών, στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1958. Την περίοδο 1955 - 1956 χρημάτισε πρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ για ένα μικρό διάστημα διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Υπήρξε εμπνευστής της πορθμιακής σύνδεσης Ρίου - Αντιρρίου, πρώτος πρόεδρος του Οργανισμού Κωπαΐδας και πρόεδρος των Ελλήνων Γεωπόνων. Στην κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη χρημάτισε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας ενώ στην κυβέρνηση Κανελλόπουλου υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας και υπουργός Εφοδιασμού.
Το 1919 ίδρυσε την εταιρεία «Κυπριάδης - Κυριαζής και Σία», με την οποία ανέλαβε να δημιουργήσει μια συνοικία σε ευρωπαϊκά πρότυπα στην περιοχή των Πατησίων, στην οποία ο πατέρας του είχε αγοράσει τεράστιες εκτάσεις γης. Η περιοχή έλαβε το όνομα του και έχει μείνει γνωστή ως "Κηπούπολη Κυπριάδου".
Απεβίωσε το 1958 στην Αθήνα.
Ήταν παντρεμένος και είχε ένα γιο, τον Μίνωα Κυπριάδη, καθηγητή στο Διεθνές Κέντρο Ανώτατης Γεωπονικής Μετεκπαίδευσης του ΟΟΣΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Ανατολικής Μακεδονίας Κατηγορία:Έλληνες γεωπόνοι
Αναστάσιος Παπούλας
Ο Αναστάσιος Παπούλας (Μεσολόγγι, 1857 - Αθήνα, 24 Απριλίου 1935) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού που διετέλεσε αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία την περίοδο 1920 - 1922.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1857 και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Παπούλα, αγωνιστή του 1821 στο Μεσολόγγι και, μετά την ανεξαρτησία, πλοιοκτήτη των μεγαλυτέρων της εποχής ελληνικών σκαφών "Αγαμέμνων" και "Εκτωρ". Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Μεσολόγγι και το 1878 κατατάχθηκε ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό.
Στρατιωτική καριέρα
Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών και έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 με το βαθμό του Υπολοχαγού ως διοικητής Λόχου στο στράτευμα Θεσσαλίας. Στον Μακεδονικό αγώνα ήταν μεταξύ των αξιωματικών που συνέβαλαν στην διοργάνωση του και το Φεβρουάριο του 1904 με το βαθμό του λοχαγού Πεζικού, μαζί με τον ομόβαθμό του Αλέξανδρο Κοντούλη, τον υπολοχαγό Γεώργιο Κολοκοτρώνη και τον ανθυπολογαχό Παύλο Μελά, επισκέφθηκαν την υπό οθωμανική κυριαρχία Μακεδονία. Στο τέλος του Ιανουαρίου 1905, με το βαθμό του Λοχαγού διετέλεσε διευθυντής της τότε διοικητικής αστυνομίας Αθηνών—Πειραιώς.
Κατά τη διάρκεια των γεγονότων της επανάστασης στο Γουδή ο Αναστάσιος Παπούλας τάχθηκε με την πλευρά της κυβέρνησης, αν και είχε μυηθεί στον Στρατιωτικό Σύνδεσμο λίγους μήνες νωρίτερα. Λίγες ημέρες πριν το ξέσπασμα αυτής διορίστηκε προσωπάρχης του υπουργείου Στρατιωτικών και από τη θέση αυτή διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ κυβέρνησης και κινηματιών. Την ημέρα του κινήματος ο Παπούλας μαζί με τον Σπυρίδωνα Μερκούρη στάλθηκαν ως εκπρόσωποι του πρωθυπουργού Ράλλη προκειμένου να διαπραγματευθούν με τους κινηματίες. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους ως συνταγματάρχης, διοικητής του 10ου Συντάγματος Πεζικού και έλαβε μέρος σε όλες τις επιχειρήσεις της 3ης Μεραρχίας σε Μακεδονία και Ήπειρο, ενώ πήρε μέρος και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Με το βαθμό του Υποστρατήγου ο Παπούλας, διοίκησε το Ε΄ Σώμα Στρατού. Στο τέλος Δεκεμβρίου 1913 ανακλήθηκε στην Αθήνα ο Αντιστράτηγος Παναγιώτης Δαγκλής, τον οποίο αντικατέστησε ο Παπούλας, που ανέλαβε την ευθύνη του πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας.
Έφτασε στην Κορυτσά στις 10 Φεβρουαρίου 1914 και είχε αποστολή να επιβλέψει την εκκένωση και την παράδοση της περιοχής σύμφωνα με τις διαταγές της Ελληνικής Κυβερνήσεως. Ενημέρωσε στη Μητρόπολη όλα τα μέλη της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας της Κορυτσάς, ότι η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να αποχωρίσει και τους διαβεβαίωσε ότι είχαν εξασφαλιστεί η ζωή, η τιμή, η περιουσία, τα εκκλησιαστικά και σχολικά τους προνόμια. Η Επιτροπή Εθνικής Άμυνας απαίτησε να έχει γραπτές τις διαβεβαιώσεις του και ο υποστράτηγος τους διαμήνυσε μέσω του αστυνομικού διευθυντή, ότι έπρεπε να διαλύσουν την επιτροπή και με έγγραφη απάντησή του στον Μητροπολίτη Γερμανό, διαβεβαίωνε ότι η ζωή, η περιουσία, η εθνική οντότητα και τα προνόμια του Πατριαρχείου ήταν εξασφαλισμένα, και στις 14 προς 15 Φεβρουαρίου 1914, αναχώρησε για το Αργυρόκαστρο.
Το 1917 οργάνωσε, μετά την εκθρόνιση του βασιλιά Κωνσταντίνου, τα κινήματα της Θήβας και της Πελοποννήσου. Για τον λόγο αυτό, όσο και για τη συμμετοχή του παλιότερα στη δημιουργία των ομάδων επιστράτων, καταδικάστηκε σε θάνατο. Τελικά δεν εκτελέστηκε έπειτα από προσωπική παρέμβαση του Ελευθερίου Βενιζέλου. Έμεινε έγκλειστος στις φυλακές του Ιτζεδδίν έως τις εκλογές τον Νοέμβριο του 1920, οπότε και του ανατέθηκε από την αντιβενιζελική κυβέρνηση η αρχιστρατηγία του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία.
Διοικητής της Στρατιάς Μικράς Ασίας
Με το βαθμό του αντιστρατήγου ανέλαβε τη διοίκηση της Στρατιάς Μικράς Ασίας τον Νοέμβριο του 1920. Ένα μήνα αργότερα, τον Δεκέμβριο για να διακριβώσει τις δυνατότητες του ελληνικού στρατού, αλλά και του τουρκικού, επιτέθηκε κατά των θέσεων αμύνης των Τούρκων, αποτυγχάνοντας και επιστρέφοντας άπρακτος στις θέσεις εξόρμησης.
Τον Μάρτιο του 1921 επιτέθηκε πάλι κατά των αμυντικών θέσεων του τουρκικού στρατού με σκοπό την κατάληψη των Εσκί Σεχίρ και Αφιόν Καραχισάρ. Και πάλι η κακοσχεδιασμένη επίθεση απέτυχε πανυγηρικά με ασυνήθιστα μεγάλες απώλειες για τον ελληνικό στρατό, δίνοντας μεγάλα διπλωματικά οφέλη στην κεμαλική κυβέρνηση της Άγκυρας.
Άχτι
Στη φινλανδική μυθολογία, ο Άχτι (φινλ. Ahti, Ahto) είναι ο θεός της θάλασσας και της αλιείας. Είναι σύντροφος της Βέλλαμο και κατοικούν στο βυθό, στο παλάτι της Άχτολα. Θεωρούνταν ότι είχε στην κατοχή του κάποια κομμάτια του Σάμπο, το οποίο καταστράφηκε και χάθηκε στη θάλασσα μετά από μια μάχη.
Αναστάσιος Παπούλας
Διοικητής της Στρατιάς Μικράς Ασίας
Τον Ιούνιο του ίδιου έτους μετά από συστηματική προπαρασκευή, ενίσχυση των μονάδων εκστρατείας με νέες κλάσεις στρατολογημένων και αναδιάταξη των μονάδων, η Στρατιά εφόρμησε προς ανατολάς για την κατάληψη της Κιουτάχειας και στη συνέχεια των Εσκί Σεχίρ και Αφιόν Καραχισάρ, αλλά και για τη συντριβή του κεμαλικού στρατού. Ο ΕΣ κατέλαβε την Κιουτάχεια και μετά τη Μάχη του Εσκί Σεχίρ κατέλαβε την πόλη αυτή και νοτιότερα το Αφιόν Καραχισάρ, αλλά απέτυχε να συντρίψει τον τουρκικό στρατό ο οποίος υποχώρησε αλώβητος και εγκαταστάθηκε αμυντικά ανατολικά του Σαγγαρίου ποταμού μπροστά από την Άγκυρα, έδρα των Κεμαλιστών.
Κιόρ Γιουσούφ Ζιγιαουντίν Πασάς
thumb|right|120px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Ο Κιόρ Γιουσούφ Ζιγιαουντίν Πασάς ή Κιόρ Γιουσούφ Μεχμέτ Πασάς ήταν Μεγάλος Βεζίρης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Άχτι
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Κιόρ Γιουσούφ Ζιγιαουντίν Πασάς
Βιογραφία
Μετά τη μεγάλη ναυμαχία του Αμπουκίρ στάλθηκε επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος στην Αίγυπτο προκειμένου να εκδιώξει από εκεί τους Γάλλους. Υπέστη όμως μεγάλη πανωλεθρία και μόλις που κατάφερε να σωθεί με 500 μόνο άνδρες. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Σουλτάνο ο οποίος και τον απομάκρυνε από τη θέση του.
Αναστάσιος Παπούλας
Διοικητής της Στρατιάς Μικράς Ασίας
Με αυτή την εξέλιξη των επιχειρήσεων στο ελληνικό Γενικό Επιτελείο Στρατού προέβαλε επιτακτικά η κατάληψη της Άγκυρας, ώστε να εξαρθρωθεί η κεμαλική αντίσταση και να αποκτήσει η Ελλάδα ένα αδιαμφισβήτητο διπλωματικό πλεονέκτημα για την υπέρ της διευθέτηση του μικρασιατικού ζητήματος. Στο Πολεμικό Συμβούλιο της Κιουτάχειας στις 15 Ιουλίου 1921 που έλαβαν μέρος ανώτατα στρατιωτικά και κυβερνητικά στελέχη υπό την προεδρία του βασιλιά Κωνσταντίνου, διατύπωσε επιφυλάξεις για την εισήγηση της κυβέρνησης Γούναρη και του βασιλιά Κωνσταντίνου για την περαιτέρω προέλαση του ελληνικού στρατού προς Άγκυρα, αλλά τελικά συντάχθηκε υπέρ της εκστρατείας και η απόφαση ήταν ομόφωνη. Σύμφωνα με κάποιες πηγές παραιτήθηκε, αλλά, σύμφωνα με τα αρχεία του Γενικού Επιτελείου, η Στρατιά Μικράς Ασίας της οποίας ήταν Αρχιστράτηγος, είχε εισηγηθεί την προέλαση αυτή στην κυβέρνηση και τον Φεβρουάριο του 1921 και στο Πολεμικό Συμβούλιο της Κιουτάχειας  η απόφαση πάρθηκε ομόφωνα. Στη συνέχεια ηγήθηκε της εκστρατείας Σαγγαρίου - Αγκύρας, η αποτυχία της οποίας αποτέλεσε σημαντική καμπή για την πορεία του πολέμου.
Κιόρ Γιουσούφ Ζιγιαουντίν Πασάς
Βιογραφία
Διορίσθηκε όμως και πάλι Μεγάλος Βεζίρης από τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β', σε ηλικία 72 ετών, το 1808 προκειμένου να εκστρατεύσει κατά των Ρώσων. Μετά όμως και από τη νέα ήττα που υπέστη, τον Φεβρουάριο του 1811, παύτηκε οριστικά.
Αναστάσιος Παπούλας
Αποστρατεία και επιστροφή στην Αθήνα
Τον Μάιο του 1922 τελικά αντικαταστάθηκε στην αρχιστρατηγία από τον Γεώργιο Χατζανέστη και αποστρατεύθηκε. Οι συζητήσεις για την αντικατάστασή του ή την παραμονή στην ηγεσία είχαν ξεκινήσει από τις αρχές Μαΐου καθώς την 15η Μαΐου θα έπρεπε να αποχωρήσει από το στράτευμα λόγω κατάληψης του ορίου ηλικίας. Η κυβέρνηση ήταν αρχικά θετική για την παραμονή του, όμως λόγω διαφωνίας που προέκυψε μεταξύ Στεργιάδη και Παπούλα για την τακτική στη Μικρά Ασία, ο τελευταίος υπέβαλε παραίτηση. . Σύμφωνα με την Διεύθυνση Ιστορίας του Ελληνικού Στρατού παραιτήθηκε στις 8 Μαΐου 1922 διότι είχε την γνώμη πως έπρεπε η κυβέρνηση να δώσει μεγαλύτερη σημασία στις προτάσεις Μικρασιατικών Οργανώσεων και Αμυνιτών Αξιωματικών, που ζητούσαν ανεξάρτητο Μικρασιατικό Κράτος με κυβερνήτη αυτόν τον ίδιο. Η κυβέρνηση έκανε δεκτή την παραίτηση του και τον αποστράτευσε με κύρια αιτιολογία την κατάληψη του ορίου ηλικίας του και ενώ πριν είχε δημοσιεύσει στο ΦΕΚ την αντικατάστασή του από τον Χατζανέστη, γεγονός που εξόργισε τον Παπούλα.
Κιόρ Γιουσούφ Ζιγιαουντίν Πασάς
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κιορ Γιουσουφ
Αναστάσιος Παπούλας
Αποστρατεία και επιστροφή στην Αθήνα
Μετά την ήττα στη Μικρά Ασία τον Αύγουστο του 1922, το ξέσπασμα της επαναστάσεως και τον ερχομό του στρατού στην Αθήνα ανέλαβε την εκπροσώπηση της κυβέρνησης στις συνομιλίες με την επαναστατική επιτροπή που έδρευε στο Λαύριο. Υπήρξε δε και ένας από τους επικρατέστερους για να αναλάβει τον πρωθυπουργικό θώκο από την επαναστατική επιτροπή, ιδέα που τελικώς απορρίφθηκε. Τελικά ανέλαβε γενικός διοικητής Θράκης, θέση από την οποία παραιτήθηκε μερικές μέρες αργότερα.
Μάρτυρας κατηγορίας στη Δίκη των Έξι
Κατά τη Δίκη των έξι, αν και ο ίδιος πριν την διαφωνία με τον βασιλιά Κωνσταντίνο σχετικά με την προέλαση, ανήκε στη φιλοβασιλική παράταξη το Νοέμβριο του 1922, κατέθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας εναντίον του Γεωργίου Χατζηανέστη παρ' όλο που υπήρχε κίνδυνος να παραπεμφθεί και ο ίδιος σε δίκη. Υποστηρίχθηκε ότι πολλές ευθύνες που του αναλογούσαν τις επέρριψε στο διάδοχό του.
Αλλαγή πολιτικού στρατοπέδου και η εκτέλεσή του
Τελικά προσχώρησε στη βενιζελική παράταξη και αργότερα έγινε υποστηρικτής της αβασίλευτης δημοκρατίας. Το 1935 συνελήφθη για τη συμμετοχή του στο αποτυχημένο κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 των Πλαστήρα-Βενιζέλου, καταδικάστηκε σε θάνατο και τελικά εκτελέστηκε, παρόλο που είχε δοθεί χάρη, δια τουφεκισμού ξημερώματα της Μεγάλης Τετάρτης 24 Απριλίου του 1935 μαζί με τον αντιστράτηγο Μιλτιάδη Κοιμήση,  όχι αναγκαστικά ως οι περισσότερο υπεύθυνοι.
Η εκτέλεσή του θεωρήθηκε ως εκδίκηση των αντιβενιζελικών στις εκτελέσεις των έξι το 1922.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Στρατιωτικός-επέκταση Κατηγορία:Μεσολόγγι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 Π
Αρταξέρξης Α΄ της Περσίας
Ο Αρταξέρξης Α΄, ο επονομαζόμενος Μακρόχειρας, ήταν ο 5ος βασιλιάς της Περσίας από την δυναστεία των Αχαιμενιδών από το 465 ως το 424 π.Χ., δεύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Ξέρξη Α΄ και της Αμάστριδος, κόρης του Οτάνη. Ονομάζεται «μακρόχειρας» στις ελληνικές πηγές, επειδή το δεξί του χέρι ήταν μακρύτερο από το αριστερό. Το 465 π.Χ. ο πατέρας του δολοφονήθηκε από τον βασιλικό σωματοφύλακα Αρτάβανο, αλλά οι Έλληνες συγγραφείς δίνουν διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με το περιστατικό: Ο Κτησίας αναφέρει, ότι ο Αρτάβανος υπέδειξε στον Αρταξέρξη Α΄ τον μεγαλύτερο αδελφό του, Δαρείο, ως δολοφόνο του πατέρα τους, γι’ αυτό ο Αρταξέρξης Α΄ τον δολοφόνησε ανεβαίνοντας στον θρόνο. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο Αρτάβανος δολοφόνησε πρώτα τον Δαρείο και στην συνέχεια τον πατέρα του Ξέρξη Α΄, αλλά ο Αρταξέρξης Α΄ στην συνέχεια ανακάλυψε τη συνωμοσία και δολοφόνησε τον Αρτάβανο και τους γιους του.
Σχέσεις με τους Ιουδαίους
Ο Αρταξέρξης Α΄ έστειλε στα Ιεροσόλυμα τον 7ο χρόνο της βασιλείας του, το 458 π.Χ., έναν Ιουδαίο ιερέα, τον Έσδρα να αναλάβει πρωτοβουλίες, ώστε να οργανώσει την θρησκεία του Ιουδαϊκού λαού, η οποία περιελάμβανε ιερείς και Λευίτες. Η δημιουργία της Ιουδαϊκής κοινότητας των Ιεροσολύμων είχε ξεκινήσει το 538 π.Χ. από τον προπάππο του Αρταξέρξη Α΄, τον Κύρο Β΄ τον Μεγάλο, ο οποίος είχε επιτρέψει σε μεγάλο αριθμό Ιουδαίων να επιστρέψει στην πατρίδα τους και να οικοδομήσει τον ναό του Σολομώντα. Τον 20ο χρόνο της βασιλείας του, το 444 π.Χ., ο Αρταξέρξης Α΄ έστειλε στα Ιεροσόλυμα τον ίδιο τον οινοχόο του Νεεμία να βοηθήσει τον Έσδρα και να οργανώσει την Ιουδαϊκή κοινότητα.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών Κατηγορία:Φαραώ της 27ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Κουλάιντα
μικρογραφία|Η νότια [[Βοημία|βοημική σούπα κουλάιντα]] Η Κουλάιντα είναι μια σούπα της τσέχικης κουζίνας. Μια παρασκευάζεται με κρέμα γάλακτος, πατάτες, άνηθο και αυγά ορτυκιού. Τα μανιτάρια είναι επίσης σημαντικό συστατικό της σούπας.
Σε ορισμένες περιοχές, η κίσελο, τσεχική σούπα με βάση το ξινό μανιτάρι ονομάζεται εσφαλμένα ως κουλάιντα. Η διαφορά είναι ότι το κίσελο χρησιμοποιεί προζύμι και (τις περισσότερες φορές) ούτε ξινή κρέμα ή γάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχικη κουζίνα Κατηγορία:Σούπες
Μάγιερλινγκ (ταινία)
Το Μάγιερλινγκ (Mayerling) είναι ρομαντική τραγωδία του 1968 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τέρενς Γιανγκ, βασισμένη στα μυθιστορήματα Mayerling του Κλωντ Ανέ και L'Archiduc του Μισέλ Αρνόλντ και στην ταινία Mayerling του 1936, σε σκηνοθεσία Ανατόλ Λίτβακ, η οποία πραγματευόταν το πραγματικό περιστατικό Μάιερλινγκ.
Η ταινία είναι παραγωγή των Les Films Corona και Winchester και διανεμήθηκε από την Metro-Goldwyn-Mayer. Πρωταγωνιστούν οι Ομάρ Σαρίφ, Κατρίν Ντενέβ, Τζέημς Μέισον, Έιβα Γκάρντνερ, Ζενεβιέβ Παζ, Τζέημς Ρόμπερτσον Τζάστις και Αντρεά Παριζύ.
Πλοκή
Στη δεκαετία του 1880, ο Ροδόλφος, Διάδοχος της Αυστρίας, συγκρούεται με τον πατέρα του, αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄, και τη μητέρα του, Ελισάβετ, για την εφαρμογή προοδευτικών πολιτικών για τη χώρα τους. Ο Ροδόλφος σύντομα νιώθει ότι είναι ένας άνθρωπος που γεννήθηκε τη λάθος στιγμή σε μια χώρα που δεν συνειδητοποιεί την ανάγκη για κοινωνική μεταρρύθμιση. Ο Πρίγκιπας της Ουαλίας επισκέπτεται τη Βιέννη και προσφέρει χαλαρή ανακούφιση. Αργότερα στην Ουγγαρία ξεσπά λαϊκή εξέγερση, την οποία ο Ροδόλφο παρακαλά τον πατέρα του να ανεχθεί, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Ο Ροδόλφο βρίσκει καταφύγιο από έναν γάμο χωρίς αγάπη με την πριγκίπισσα Στεφανία παίρνοντας μια ερωμένη, τη βαρόνη Μαρία Βετσέρα. Ο Φραντς Ιωσήφ Α΄ στέλνει τον γιο του να επιβλέπει τη στρατιωτική εκπαίδευση και εξορίζει τη Μαρία στη Βενετία. Όταν επιστρέφουν στη Βιέννη, ο αμοιβαίος πρόωρος θάνατος του ζευγαριού στο Μάιερλινγκ, το κυνηγετικό καταφύγιο της αυτοκρατορικής οικογένειας, καλύπτεται από μυστήριο. Το τέλος της ταινίας υποδηλώνει ότι οι δύο εραστές συμφώνησαν να αυτοκτονήσουν όταν αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να ζήσουν σε έναν κόσμο χωρίς αγάπη, ούτε προοπτικές για ειρήνη.
Κριτικές
Ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times έδωσε δύομισι από τα πέντε αστέρια του στην κριτική του για την ταινία που δημοσιεύθηκε στις 6 Μαΐου 1969 αναφέροντας: ''Αποκτήστε ηρεμία πριν δείτε το "Μάγιερλινγκ". Συνθέστε τον εαυτό σας. Αυτή είναι μια πολύ μεγάλη, αργή, παθητική ταινία και θα είναι δύσκολο να την παρακολουθήσετε. Υποθέτω ότι αξίζει τον κόπο, όμως, για παραδοσιακούς λόγους''.
Ο κριτικός των New York Times Χάουαρντ Τόμσον έδωσε μια αρνητική κριτική στην ταινία λέγοντας πως: ''Είναι μία πλούσια, όμορφα χρωματισμένη ταινία, που εξάγει πλήρη καλλιτεχνικό μέτρο από σκηνές που γυρίστηκαν στη Βιέννη και γύρω από τη Βιέννη και, εν συντομία, στη Βενετία, και αστραφτερές με βασιλική μεγαλοπρέπεια. Αλλά σε αντίθεση με την αρχική γαλλική έκδοση, που έγινε το 1937 με κόστος που πρέπει ήταν ελάχιστο συγκριτικά, αυτό το "Μάγιερλινγκ" σπάνια αγγίζει την καρδιά''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ταινίες που τοποθετούνται στην περίοδο του Ρομαντισμού Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τέρενς Γιανγκ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Μπόζινταρ Μπάντοβιτς
Ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς (γεννημένος στις 30 Αυγούστου 1969 στην πόλη Νίκσιτς της πρώην Γιουγκοσλαβίας) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σερβίας, των ΗΠΑ και της Ελλάδας.
Καριέρα
Ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου στις ακαδημίες της Σούτγιεσκα Νίκσιτς, τοπική ομάδα της γενέτειράς του. Στις ακαδημίες της Νίκσιτς παρέμεινε μέχρι το 1986, χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας άφησε τη Γιουγκοσλαβία καθώς μεταπήδησε στις ΗΠΑ.
Την τριετία 1986-89, αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των ΗΠΑ με τους Σεντ Λούις Στρίμερς, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία και τη Σούτγιεσκα Νίκσιτς. Στην ομάδα της Νίκσιτς παρέμεινε για τρία χρόνια πραγματοποιώντας κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις, οι οποίες προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων. Τελικά, η ομάδα που τον απέκτησε ήταν ο Ερυθρός Αστέρας. Στην ομάδα του Βελιγραδίου παρέμεινε μέχρι το 1995 πραγματοποιώντας συνολικά 35 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και 3 γκολ. Επίσης, κατάφερε να κατακτήσει ένα Κύπελλο Σερβίας (1993).
Το καλοκαίρι του 1994 ταξίδεψε στην Ελλάδα, αρχικά για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια. Την αγωνιστική περίοδο 1996-97 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανηλειακού ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνιζόταν με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς. Με την ομάδα του Πειραιά κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδας της σεζόν 1997-98.
Κατά τη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού του 1998, ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς ανηφόρισε με προορισμό τη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του ΠΑΟΚ, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιον εγχώριο τίτλο και στη συνέχεια, ο Μπάντοβιτς επέστρεψε για μια χρονιά στον Πανηλειακό (2000-01). Ακολούθως αγωνίστηκε για μια χρονιά στον Εθνικό Αστέρα Καισαριανής (2001-02) και το 2002 και σε ηλικία 33 ετών, ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα, αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή.
Ο Μπάντοβιτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της προπονητικής στην Αμερικάνικη Χιούστον Ντάιναμο, στην οποία διατέλεσε προπονητής νέων την περίοδο 2003-04. Τη διετία 2004-06 εργάστηκε ως βοηθός προπονητή αρχικά στην ομάδα του Ακράτητου κι έπειτα στην ομάδα της Κέρκυρας.
Από το 2008 και μέχρι το 2010, ο Μπάντοβιτς εργάστηκε στον Ολυμπιακό αρχικά ως βοηθός προπονητή, στη συνέχεια ως προσωρινός υπηρεσιακός προπονητής και έπειτα ως πρώτος προπονητής της ομάδας (2010). Η σεζόν 2009-10 ήταν πολύ κακή για τον Ολυμπιακό με αποτέλεσμα να γίνουν ριζικές αλλαγές τόσο στην ομάδα, όσο και στο προπονητικό τιμ, με τον Μπάντοβιτς να μην αποτελεί εξαίρεση, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρησή του από το σύλλογο του Πειραιά.
Στις 30 Νοεμβρίου του 2010 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Κέρκυρας, στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 9 Νοεμβρίου του 2011. Μετά την Κέρκυρα, διατέλεσε προπονητής στην Λάρισα και τη Μπακού. Σήμερα, εργάζεται ως προπονητής στη Μπίριραμ Γιουνάιτεντ, ομάδα της Ταϊλάνδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπουριράμ Γιουνάιτεντ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Μαυροβούνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σούτιεσκα Νίκσιτς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Πρεβενκιέρ
Το Πρεβενκιέρ (γαλλικά: Prévinquières, οξιτανικά: Previnquièiras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πρεβενκιερουά (γαλλικά: Prévinquiérois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Πανεπιστήμιο του Τάρτου
μικρογραφία|Πανεπιστήμιο του Τάρτου 2021 Το Πανεπιστήμιο του Τάρτου (Tartu Ülikool, Universitas Tartuensis) είναι πανεπιστήμιο στο Τάρτου της Εσθονίας. Είναι το εθνικό πανεπιστήμιο της Εσθονίας και το μόνο κλασσικό πανεπιστήμιο στη χώρα, καθώς επίσης είναι το μεγαλύτερο και με το μεγαλύτερο κύρος της χώρας. Ο αριθμός των φοιτητών του πανεπιστημίου είναι σχεδόν 14.000, από τους οποίους πάνω από 800 είναι ξένοι. Η γλώσσα διδασκαλίας στα περισσότερα μαθήματα είναι τα εσθονικά, αλλά με εξαιρέσεις μαθημάτων όπως η σημειωτική, οι εφαρμοσμένες επιστήμες, το τμήμα υπολογιστών και τεχνολογίας της πληροφορίας και το τμήμα ευρωπαϊκών και ρωσικών σπουδών.
Το πανεπιστήμιο εγκαθίδρυσε ο βασιλιάς Γουσταύος Β΄ Αδόλφος της Σουηδίας το 1632, με την ονομασία Academia Dorpatensis (Ντόρπαρτ είναι το γερμανικό όνομα του Τάρτου). Οι απαραίτητες προετοιμασίες για τη δημιουργία του πανεπιστημίου στο Ταρτού έγινε από τον τότε κυβερνήτη της Λιβονίας, τον Γιόχαν Σκίτε. Στο πανεπιστήμιο διδάσκονταν φιλοσοφία, νομική, θεολογία και ιατρική. Λόγω πολέμου με τη Ρωσία, η έδρα του πανεπιστημίου μετακινήθηκε στο Τάλιν το 1656 και το 1665 έκλεισε. Λειτούργησε ξανά στο Τάρτου το 1690, με το όνομα Academia Gustavo-Carolina, αλλά μετακινήθηκε στο Πάρνου το 1699 μέχρι το 1710 και την παράδοση της Σουηδίας στη Ρωσία κατά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Οι Ρώσοι διατήρησαν το πανεπιστήμιο στο Πάρνου. Το πανεπιστήμιο άνοιξε ξανά στο Τάρτου το 1802, με γλώσσα των μαθημάτων τα γερμανικά. Το 1870, οι Εσθονοί φοιτητές του πανεπιστημίου άρχισαν να οργανώνονται. Η σημαία της Φοιτητικής Οργάνωσης του Πανεπιστήμιο του Τάρτου το 1884 αποτέλεσε αργότερα τη σημαία της Εσθονίας. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η ακαδημαϊκή ζωή αναστατώθηκε, μέχρι το πανεπιστήμιο έκλεισε την άνοιξη του 1918. Την 1η Δεκεμβρίου 1919 το πανεπιστήμιο άνοιξε ξανά, αυτή τη φορά στη Δημοκρατία της Εσθονίας. Την σοβιετική περίοδο (1944-1989), το πανεπιστήμιο λεγόταν Κρατικό Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το πανεπιστήμιο έγινε ξανά το κύριο πανεπιστήμιο της Εσθονίας.
Σύμφωνα με την παγκόσμια κατάταξη των πανεπιστημίων από το QS, το πανεπιστήμιο ήταν 400ο στον κόσμο και το καλύτερα βαθμολογημένο πανεπιστήμιο σε χώρα της Βαλτικής. Επίσης, κατετάγη 4ο στην περιοχή της αναδυόμενης Ευρώπης και της κεντρικής Ασίας. Η παγκόσμια ταξινόμηση πανεπιστημίων Times Higher Education τοποθέτησε το πανεπιστήμιο στις θέσεις 351-400 ανάμεσα σε όλα τα πανεπιστήμια παγκοσμίως. Επίσης, είναι το μόνο πανεπιστήμιο από χώρα της Βαλτικής που έχει τοποθετηθεί στα κορυφαία 200 πανεπιστήμια της Ευρώπης.
Το κύριο κτίριο του πανεπιστημίου, κτισμένο το 1805-9 σε νεοκλασικό ρυθμό, στεγάζει το μουσείο τέχνης του πανεπιστημίου. Στη θολωτή εκκλησία του λόφου Τόομε στεγάζεται το μουσείο για την ιστορία του πανεπιστημίου.
755
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 755 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη