cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Γαλλική Αποστολή (ταινία)
Πρεμιέρα και κυκλοφορία στις αίθουσες
Τον Σεπτέμβριο του 2019, η Searchlight Pictures απέκτησε τα δικαιώματα διανομής της ταινίας. Ήταν προγραμματισμένη να κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών στις 12 Μαΐου 2020 και να κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 24 Ιουλίου, αλλά λόγω της πανδημίας COVID-19 το φεστιβάλ ακυρώθηκε και η ταινία αποσύρθηκε από το πρόγραμμα στις 3 Απριλίου, 2020. Η ταινία επαναπρογραμματίστηκε για κυκλοφορία στις 16 Οκτωβρίου 2020, προτού αποσυρθεί ξανά από το πρόγραμμα στις 23 Ιουλίου 2020.
Η γαλλική απσοτολή έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών 2021. Η ταινία προβλήθηκε σε φεστιβάλ κινηματογράφου στο Μπουσάν της Νότιας Κορέας, στο Χάμπτονς, στο Λονδίνο, στο Μιλ Βάλεϊ, στο Μονκλέρ στη Νέα Υόρκη, στις Δίδυμες Πόλεις, στη Φιλαδέλφεια, στο Βρότσλαβ, στο Σαν Ντιέγκο, και στη Ζυρίχη. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 22 Οκτωβρίου 2021.
Οικιακά μέσα
Η ταινία κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 14 Δεκεμβρίου 2021 και ακολούθησε κυκλοφορία της σε Blu-ray και ντιβιντί στις 28 Δεκεμβρίου 2021 και στην Disney Plus στις 16 Φεβρουαρίου 2022 από την Walt Disney Studios Home Entertainment.
Προώθηση
Κατά την προώθηση της ταινίας, έγιναν εκθέσεις με αναδημιουργίες σκηνικών της στο Λος Άντζελες, τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο για περιορισμένα διαστήματα γύρω από την κυκλοφορία της ταινίας. Στο Λονδίνο εκτέθηκαν η βιτρίνα του καφέ Le Sans Blague, πολλά κοστούμια και η τοιχογραφία του Ροζεντάλερ.
Εισπράξεις
, Η γαλλική αποστολή έχει αποφέρει 16,1 εκτατομμύρια δολάρια σε ΗΠΑ και Καναδά και 27,9 εκτατομμύρια σε άλλες περιοχές, με συνολικά παγκόσμια έσοδα 44,1 εκτατομμύρια δολάρια.
Κριτικές
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, το 75% από τις 293 κριτικές είναι θετικές, με μέση βαθμολογία 7,10/10. Η συνολική κρική του ιστότοπου λέει: «Μια αγαπημένη ωδή στο πνεύμα της δημοσιογραφίας, [...] που θα απολαύσουν περισσότερο οι θαυμαστές της σχολαστικά οργανωμένης αισθητικής του Γουές Άντερσον». Στο Metacritic, η ταινία έχει σταθμισμένο μέσο όρο βαθμολογίας 74 στα 100, με βάση 56 κριτικές, υποδεικνύοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές".
Η γαλλική αποστολή αναφέρθηκε σε καταλόγους με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς από τα The New Yorker (#1), The Forward (καλύτερη ταινία), IndieWire (#6), Esquire (#38 ), New Musical Express (#11), Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (#23) και Vogue (εκτός καταλόγου) .
Η Πόλυ Λυκούργου αναφέρει για την ταινία: Ενας πλούσιος, μεστός, ουσιώδης κόσμος που όπως και τα περιοδικά με τα long reads κείμενα, δεν μπορεί απλώς να «ξεφυλλιστεί». Η «Γαλλική Αποστολή» απαιτεί πολλαπλές αναγνώσεις για να πιάσεις όλες της τις χορταστικές πτυχές, όπως επίσης και εικαστικά, χρειάζεσαι να επεξεργαστείς κάθε γωνιά των κάδρων της για να ανακαλύψεις όλα τα καλειδοσκοπικά της δώρα.
Αυτό ίσως είναι κι ό,τι μπορεί να λειτουργήσει εναντίον της ταινίας - στον θεατή που θα νιώσει ότι μπουκώνει από την πληροφορία. Ο Αντερσον δεν επιτρέπει χώρο και χρόνο στα πλάνα του να αναπνεύσουν, να τα σκεφτείς και να τα χωνέψεις. Εχει ξεκινήσει το επόμενο. Με ένα πυκνό λογοτεχνικό/δημοσιογραφικό κείμενο μπορείς να σταματήσεις, να πας πίσω, να ξαναδιαβάσεις μια παράγραφο. Το σινεμά, αντιθέτως, τρέχει μπροστά. Ενώ ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος κλείνει την κριτική του ως εξής:"Αν έχει διαβάσει κανείς τουλάχιστον εκατό τεύχη του «New Yorker» από διαφορετικές δεκαετίες, κυρίως τα μακροσκελή άρθρα (ο Άντερσον, πάντως, τα έχει συλλέξει και διαβάσει σχεδόν όλα), θα κατανοήσει βαθύτερα την επιρροή και θα εκτιμήσει τον γάμο του πνεύματος με το γράμμα. Επειδή όμως δεν είναι υποχρεωτικό, η Γαλλική Αποστολή, που είναι ο τίτλος του περιοδικού της ομάδας των Αμερικανών που είναι εκπατρισμένοι στη Γαλλία, στέκει ως λογοτεχνική, νοσταλγική φαντασία με τη δομή τριών μικρού μήκους αφιερωμάτων, στριμωγμένων στην ομπρέλα μιας μεγαλύτερης έμπνευσης."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αλεξάντρ Ντεσπλά Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουές Άντερσον Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Σεισμοί στην Αταλάντη (1894)
Ο πρώτος από τους σεισμούς της Αταλάντης του 1894 σημειώθηκε στις 20 Απριλίου 1894 στις 16:52 ώρα Γκρίνουιτς, με μέγεθος 6.7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και μέγιστη αντιληπτή ένταση X στην κλίμακα έντασης Μερκάλι. Ένας δεύτερος σεισμός έλαβε χώρα επτά ημέρες αργότερα, στις 27 Απριλίου στις 19:42 ώρα Γκρίνουιτς, με μέγεθος 7,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και είχε μέγιστη ένταση X στην κλίμακα Μερκάλι. Αυτοί οι δύο σεισμοί προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές στην περιοχή της Λοκρίδας, προκαλώντας συνολικά 255 θανάτους. Περισσότερη βιβλιογραφία σχετικά με αυτά τα καταστροφικά γεγονότα μπορείτε να δείτε στην ενότητα αναφορών.
Σεισμός
Ισχυρός σεισμός μεγέθους 7,1 Ρίχτερ σημειώθηκε στις 27 Απριλίου 1894 και ώρα 16:52 και σημειώθηκε στην περιοχή της Λοκρίδας στην Αταλάντη.
Οι σεισμοί αυτοί προήλθαν από το ρήγμα της Αταλάντης
Νικόλαος Σ. Δραγούμης
Ο Νικόλαος (Νίκος) Δραγούμης (Αθήνα 1874-Αθήνα 1933) ήταν ζωγράφος. Πρωτότοκος γιος του Στεφάνου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη (βλ. Οικογένεια Δραγούμη). Έχει χαρακτηριστεί, από τον Δημήτρη Πικιώνη, ως ο «Βαν Γκογκ της Ελλάδας», αφενός επειδή υπήρξε ένας εξαιρετικός μεταϊμπρεσιονιστής, και ένας από τους προδρόμους του Μεταϊμπρεσιονισμού στην Ελλάδα και αφετέρου εξαιτίας του γεγονότος ότι περιπλανήθηκε σε αρκετά ψυχιατρικά ιδρύματα της Ευρώπης, προτού βρεθεί νοσηλευόμενος στο Δρομοκαΐτειο Ίδρυμα, όπου και απεβίωσε.
Σεισμοί στην Αταλάντη (1894)
Καταστροφές και θύματα
255 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 3783 σπίτια καταστράφηκαν (και από τους δύο σεισμούς). Στις επαρχίες της Λιβαδειάς, της Θήβας, της Χαλκίδας και του Ξηροχωρίου οι ζημιές ήταν λιγότερες. Στην Αθήνα πολλά σπίτια υπέστησαν ρωγμές. Ο σεισμός έγινε αισθητός μέχρι τη Θεσσαλονίκη, τη Μυτιλήνη και την Κρήτη.Παρατηρήθηκαν επίσης κατολισθήσεις, μεταβολές στη στάθμη του νερού των πηγαδιών και θαλάσσιο κύμα βαρύτητας ύψους 3 m.
Παραπομπές
Αταλαντη
Νικόλαος Σ. Δραγούμης
Το ζωγραφικό του έργο
Η πρώτη φορά που τα έργα του Νίκου Δραγούμη παρουσιάστηκαν στο κοινό ήταν μετά ο θάνατό του, το 1936, στην 6η έκθεση της Ομάδας Ανεξάρτητων Ζωγράφων της Αβινιόν (20-30 Μαρτίου, στο δημαρχείο της πόλης), με την ευθύνη του ζωγράφου και φίλου του Ζαν Μπαλτύς (Jean Baltus). Στην Ελλάδα, η πρώτη αναφορά στον ζωγράφο Δραγούμη έγινε από τον Δημήτρη Πικιώνη, το 1963, σε άρθρο του στο περιοδικό Ζυγός: ''«Τον είχα ανταμώσει την άνοιξη του 1911 στο Παρίσι, στον κήπο του Λουξεμβούργου. Μπρετόνικη φορεσιά, σκούφο και ξύλινα υποδήματα. […] Μου χάρισε ένα σκίτσο που παράσταινε την αδελφή του που χτενίζονταν. Την άλλη μέρα θα ξεκινούσε νωρίς το πρωί για να πάει στην Προβηγκία, πεζοπορώντας κάτω απ’ τις φλογερές ακτίνες του Απόλλωνα (ενν. του ήλιου), για να παρασταθεί στον τρύγο, ο Έλληνας αυτός Βαν Γκογκ! »'' Ουσιαστικά, το ελληνικό κοινό ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το ζωγραφικό έργο του Δραγούμη μέσα από την έκθεση που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης το 2015 (το διάστημα 7 Μαΐου-18 Ιουλίου).
Σε αδημοσίευτο κείμενό του, ο αδελφός του, Φίλιππος Δραγούμης σημείωνε: ''«Ο Νίκος ποτέ δε θέλησε να πουλήσει κανένα του πίνακα, γιατί πίστευε πως η αληθινή τέχνη είναι ιερή και μη εμπορεύσιμη. […] Ήταν οπαδός της αρχής L’art pour l’art (=Η τέχνη για την τέχνη), του ότι η δηλαδή η τέχνη αποτελεί απλήν έκφραση του ψυχικού αισθητικού κόσμου του καλλιτέχνη και τίποτε περισσότερο »''. thumb|402x402px|Νίκος Δραγούμης, Η οροσειρά Λεζ Αλπίν στο Σεν Ρεμύ της Προβηγκίας, γκουάς σε χαρτί, ιδιωτική συλλογή thumb|403x403px|Νίκος Δραγούμης, Η Λύντια στον Κοκκιναρά, στο βάθος η χιονισμένη Πεντέλη, 1913, μολύβι και γκουάς σε χαρτί, ιδιωτική συλλογή Δεδομένου ότι ο ίδιος ο Δραγούμης έκαψε αρκετά έργα του το 1911, με την εκδήλωση της ψυχικής του νόσου, σήμερα στο αρχείο της οικογένειας σώζονται κατά βάση σχέδια με ελαφρές ύλες (μολύβι, κάρβουνο, υδροχρώματα) σε χαρτί. Από αυτά γίνονται αντιληπτές οι προθέσεις και οι επιδιώξεις του, οι υφολογικές του επιδράσεις και το πνεύμα στο οποίο διαμορφώθηκε η εικαστική του δημιουργία. Ο Δραγούμης, που δεν έκανε συστηματικές σπουδές ζωγραφικής, γαλουχήθηκε ως ζωγράφος στο Παρίσι των αρχών του 20ού αιώνα, σε μια περίοδο που ο ιμπρεσιονισμός και τα μεταϊμπρεσιονιστικά κινήματα κυριαρχούσαν στη γαλλική τέχνη, ενώ στα Σαλόν της πρωτοπορίας εμφανίζονταν οι ανατρεπτικοί νέοι του Μοντερνισμού: οι φωβιστές, οι κυβιστές. Ο Δραγούμης μάλλον αδιαφόρησε για τον Μοντερνισμό και τους πειραματισμούς του Ματίς, του Μπρακ, του Πικάσο, στρέφοντας το ενδιαφέρον του ουσιαστικά στον κύκλο των Ναμπί και ευρύτερα του Συμβολισμού. Σε μεγάλο βαθμό επηρεάστηκε και από τη ζωγραφική του Βαν Γκογκ, τόσο θεματικά όσο και υφολογικά, και δευτερευόντως του Γκωγκέν και της Σχολής της Ποντ Αβέν (Προβηγκία). Τον ενδιέφερε η απεικόνιση της (γαλλικής και λιγότερο, της ελληνικής) υπαίθρου [πρβλ. το έργο: Η οροσειρά Λεζ Αλπίν στο Σεν Ρεμύ της Προβηγκίας], η σχέση της ανθρώπινης μορφής και τοπίου (ιδίως η γυναίκα μέσα στο τοπίο), αλλά και η ζωή των ανθρώπων του μόχθου (των αγροτών, των εργατών). Στο έργο του, βέβαια, δεν εντοπίζει κανείς τις κοινωνικές ανησυχίες που χαρακτηρίζουν για παράδειγμα τον Κουρμπέ, αλλά μάλλον τις συμβολικές προεκτάσεις που διακρίνουν τον Γκωγκέν, τον Βαν Γκογκ και τους Ναμπί. Ανάλογες παρατηρήσεις μπορούν να γίνουν και σε επίπεδο ύφους: ο Δραγούμης δεν εντάσσεται στον ιμπρεσιονισμό αλλά μάλλον στις μεταϊμπρεσιονιστικές αναζητήσεις. Τα έργα του δεν δονούνται από το δυνατό φως, αλλά χαρακτηρίζονται από τα σκληρά περιγράμματα, την αγάπη για τη γραμμή, τις σκληρές φόρμες [πρβλ. το έργο: Η Μαρίκα Δραγούμη, αδελφή του ζωγράφου]. Τέλος, ορισμένα ανοίγματα προς τον εξπρεσιονισμό θα πρέπει επίσης να γίνουν αντιληπτά ως δάνεια από τον Βαν Γκογκ. Από την άλλη πλευρά, ο Δραγούμης έμεινε μακριά από τα προβλήματα που απασχολούσαν τους Έλληνες εικαστικούς καλλιτέχνες στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και τα λιγοστά έργα που φιλοτέχνησε στην Ελλάδα, αποπνέουν σαφέστερα μια γαλλική αύρα [πρβλ. το έργο: Η Λύντια στον Κοκκιναρά] – με εξαίρεση ίσως τα σχέδιά του από την Άνδρο (καλοκαίρι 1913).
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Δραγούμη
Κόλπος Μώλου
μικρογραφία| Θέα στον κόλπο του Μώλου προς το Βαθύ μικρογραφία| Άποψη μέρος του κόλπου του Μώλου Ο Κόλπος Μώλου είναι όρμος του Ιονίου Πελάγους στην ανατολική ακτή της Ιθάκης στη δυτική Ελλάδα. Διεισδύει βαθιά στο νησί και το κόβει σχεδόν σε δύο επιμέρους νησιά, που συνδέονται μόνο με τον ισθμό του Αετού πλάτους 620 μέτρων.
Η κύρια πόλη του νησιού, το Βαθύ, βρίσκεται σε ένα κλάδο στη νοτιοανατολική πλευρά του κόλπου. Υπάρχουν δύο ακατοίκητες βραχονησίδες στον κόλπο: το Λαζαρέτο και το Σκαρτσουμπονήσι. Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί των Ιονίων Νήσων Κατηγορία:Κόλποι της Ελλάδας
Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών (επίσημη ονομασία: Α΄ Κοιμητήριο Δήμου Αθηναίων) είναι το παλαιότερο κοιμητήριο των Αθηνών. Θεωρείται πολύ σημαντικό, τόσο για το γεγονός ότι εκεί αναπαύονται πολλοί επώνυμοι Έλληνες που στα τελευταία χρόνια διακρίθηκαν στον χώρο των γραμμάτων, των τεχνών και της πολιτικής, όσο και από ιστορική και καλλιτεχνική άποψη, καθώς περιλαμβάνει μεγάλης αξίας γλυπτά.
Το Πρώτο Νεκροταφείο βρίσκεται στο τέρμα της οδού Αναπαύσεως, σε λόφο νότια του Παναθηναϊκού σταδίου και πέραν του Ιλισού. Είναι κατάφυτο με πεύκα και κυπαρίσσια.Η συνολική έκτασή του είναι 170 στρέμματα με 10.233 οικογενειακούς τάφους και 2.077 τάφους τριετίας.
Ιστορία
Το 1856 επί δημαρχίας Γαλάτη, επίσης, έχει γίνει η πρώτη επέκταση. Το 1858 επί δημαρχίας Σκούφου διατυπώνεται το αίτημα της περίφραξης λόγω της ελεεινής κατάστασης που επικρατούσε. Δαπανάται το ποσό των 200 δραχμών για την κατασκευή τείχους στη θύρα εισόδου και 70 δραχμές για τη κατασκευή φυλακίου.Το 1859 έχουμε διαμόρφωση δεντρόφυτων οδών του. Το 1867 επί Κυριακού πραγματοποιείται ο διορισμός δύο κηπουρών με 60 δραχμές μισθό, ενώ έως τότε οι κηπουροί ήταν εργαζόμενοι αμισθί και κατά το δοκούν.
Το 1878 επί Κυριακού έχουμε τη δεύτερη επέκταση και το 1884 επί Σούτσου εγκρίνεται αντί του ποσού των 7.500 δραχμών η περιτοίχιση του ανοικτού τμήματός του.Το 1886 επεκτείνεται ξανά και τίθεται στα 1888 επί Σούτσου εκ νέου ζήτημα περιτοίχισής του. Το αίτημα της περίφραξης θεμελιώνεται σε λόγους δημόσιας υγιεινής, αποφυγής άσχημου θεάματος, αποτροπής κλοπών αγαλμάτων, νεκροσυλιών, εξασφάλιση της περιουσίας της μεγαλοαστικής τάξης. Ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, στα 1895 εγκρίνεται η περιτοίχιση προϋπολογισμού 13.900, 75 δραχμών. Το 1885 επί Σούτσου έχουμε δέυτερη δεντροφύτευση αντί 175 δραχμών: φυτεύθηκαν 1.000 κυπαρίσσια.
Το 1898 εγκρίνεται η περιτοίχιση τμήματος του νεκροταφείου με σκοπό την ταφή των στρατιωτικών και το 1899 με απαίτηση της βασίλισσας Όλγας η περιτοίχιση μεγαλώνει με χρήματα του δήμου. Όπως σημειώνει η Παρασκευοπούλου, επιχειρείται η απόκρυψη της ήττας. Το 1905 επί Μερκούρη αφαιρούνται τα κιγκλιδώματα και τοποθετούνται στη γέφυρα του Ιλισού. Το 1914 επί Μπενάκη, λίγο μετά του Βαλκανικούς, αγοράζεται αντί 1.280 δραχμών ένας μικρός χώρος μπροστά στο νεκροταφείο για να διαμορφωθεί σε πλατεία. Το 1917 επί Τσόχα έχουμε νέα περιτοίχιση κόστους 15.000 δραχμών. Το 1944 επί Γεωργάτου το περιτοίχισμα είναι αναγκαίο για το στρατιωτικό τμήμα του νεκροταφείου. Το κόστος είναι 800.000.000 πληθωριστικές δραχμές. Το 1998 επί Αβραμόπουλου γίνεται νέα περιτοίχιση και συμπληρώνεται με μεταλλική κατασκευή ο πέτρινος τοίχος, κόστους 30.420.688 δραχμών για την ασφάλεια των ταφικών μνημείων. Το 1938 επί Πλυτά εργολαβικώς ανατίθεται η συντήρηση του πρασίνου από ένστολο ημερομίσθιο προσωπικό αντί του ποσού του 1.120.000 δραχμών. Το 1946 εγκρίνεται για πρώτη και τελευταία φορά η κατεδάφιση ταφικού μνημείου. Πρόκειται για το μαυσωλείο της οικογένειας Αλβανόπουλου. Αν και εγκρίθηκε η κατεδάφιση, του μνημείο ουδέποτε γκρεμίστηκε. Το 1951 πεθαίνει αιφνιδίως ο δήμαρχος Κοτζιάς. Ο Κοτζιάς θάφτηκε όχι στο ενδεδειγμένο χώρο τριετών ταφών επιφανών ανδρών, αλλά δωρεάν τιμής ένεκεν στην κεντρική πλατεία του Α' Νεκροταφείου Αθηνών, στη ζώνη πολυτελείας. Το δημοτικό συμβούλιο ενέκρινε χορήγηση 8.000.000 δραχμών για τον προσωρινό καλλωπισμό του τάφου του και άλλα 5.000.000 για την πλήρη και μόνιμη ταρίχευση της σορού του. Το 1950 επί Πιτσίκα προβλέπεται ειδικό τμήμα ταφής δημάρχων, συμβούλων, κρατικών λειτουργών. Επί Χούντας με τον αναγκαστικό νόμο του 1968 διαμορφώνεται σε τοπίου πράσινου.
Οικονομική διάσταση του νεκροταφείου
Το 1842, επί Πετράκη, μετά την ταφή 530 απόρων ασθενών επανακαθορίζονται οι όροι και οι τιμές πώλησης τάφων. Στα 1892 επί Μελά τα δημοτικά έσοδα από τις πωλήσεις τάφων είναι από 12.000 ανεβασμένα σε 40.000 δραχμές. Προτείνεται η αύξηση των τιμών, αλλά επειδή οι πλούσιοι έχουν ήδη αγοράσει τάφο διαπιστώνενται πως θα επιβαρυνθεί η μεσαία τάξη. Κέρδη σημειώνονται και από την ενοικίαση κηπαρίων. Το 1893 επί Καλλιφρονά ψηφίζεται νέα τιμολόγηση της γης και αύξηση τιμών: μέχρι 12,5 τ.π. πωλούνται 15 δραχμές ο πήχης, ενώ άνω των 20 η τιμή φτάνει τις 200 δραχμές. Απαγορεύεται η μεταπώληση τάφου από ιδιώτη σε άλλο ιδιώτη. Το 1906 το δημοτικό συμβούλιο απορρίπτει την πρόταση να αναλάβει τη συντήρηση ο Δήμος της Αθήνας τάφων μεγάλων ανδρών που έχουν εγκαταληφθεί, επειδή ανήκουν σε οικογένειες με οικονομική άνεση. Το 1930 επί Μερκούρη απαγορεύεται η μεταπώληση τάφων που έχουν εγκαταληφθεί επειδή έχουν αγοραστεί ως μόνιμοι. Το 1934 ο Κοτζιάς εισηγείται την αύξηση των δικαιωμάτων του Δήμου επί των ποσών φιλοδωρημάτων σε κηδείες, μνημόσυνα, εκταφές. Το 1948 επί δημαρχίας Πιτσίκα ένας δημότης κληροδοτεί ένα αργυρό δοχείο Φαμπερζέ για να του ανάβουν το καντήλι. Μέχρι το 1950 δεν έχει ταφεί δωρεάν κανένα τιμώμενο πρόσωπο σε προσωρινό τάφο.
Το προτεσταντικό νεκροταφείο
Με το βασιλικό διάταγμα του 1834 καθορίστηκε η ταφή όλων ανεξαρτήτως θρησκεύματος των νεκρών στα δημοτικά νεκροταφεία.
Το Προτεσταντικό Νεκροταφείο θα μετακομίσει στο Πρώτο με βασιλικό διάταγμα του 1914, επί δημαρχίας Μπενάκη. Επειδή οι προτεστάντες προσέφεραν στον εθνικό θρίαμβο των Βαλκανικών, έπρεπε να συμπεριληφθούν στο εθνικό νεκροταφείο.
Έχει αυτόνομη διοίκηση. Το διαχειρίζονται αρχικά οι πρεσβείες της Δανίας, της Μεγάλης Βρετανίας και των Κάτω Χωρών, εναλλασσόμενες στη διοίκηση κάθε τέσσερα χρόνια.
Οι καθολικοί
Ιδιαίτερο τμήμα των καθολικών μέσα στο Α ́ Κοιμητήριο δεν συστήθηκε ποτέ. Σήμερα λίγες παλαιές ταφές έχουν απομείνει, κυρίως κοντά στο ναό του Αγ. Καρόλου που κτίστηκε το 1928 επί δημαρχίας Σπ. Πάτση (1922-1929) με δαπάνη των Ιωάννου και Αντωνίου Φιξ, στη μνήμη του πατέρα τους Καρόλου Φιξ. Σημαντική ένδειξη για ταφές καθολικών στο Α ́ Κοιμητήριο από τα πρώτα χρόνια της Αθήνας ως πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους αποτελεί η εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα στην ανατολική πλευρά του ναού του Αγ. Λαζάρου που αναφέρεται στο έτος 1840.
Το Εβραϊκό νεκροταφείο
Οι Εβραίοι της Αθήνας θάβονται κοντά στον Άγιο Λάζαρο, πριν τη σύσταση του δικού τους τμήματος. Η παλιότερη επιγραφή που βρέθηκε στο εβραϊκό τμήμα χρονολογείται το 1844. Το 1864 συνορεύοντα τμήματα με το Πρώτο παραχωρήθηκαν για ταφές Εβραίων, ενώ το 1884 με Βασιλικό Διάταγμα παραχωρείται τμήμα του τουρκικού νεκροταφείου για επέκταση του εβραϊκού. Μέχρι το 1910 όλο του τουρκικό αξιοποιείται για το σκοπό αυτό. Το 1916 ο Α. Κωνσταντίνης δώρισε έκταση για το σκοπό αυτό αγορασμένη από ιδιωτικές δαπάνες.Το 1920 επί Πάτση δωρίζεται έκταση 700 πήχεων στην ισραηλιτική κοινότητα. Το 1959 οι ταφές στον χώρο σταματούν λόγω έλλειψης χώρου. Το 1964-1970 θάβονται μέλη της οικογένειας Μάτσα, προέδρου της ισραηλιτικής κοινότητας και το 2012 ενταφιάζεται τελευταίος Μάτσας. Από το 1946 και μετά η ισραηλιτική κοινότητα έχει δικό της χώρο στο Γ' Νεκροταφείο.
Τμήμα για τους Διαμαρτυρομένους
Στο νότιο τμήμα του Πρώτου Νεκροταφείου υπάρχει από το 1914 νεκροταφείο των διαμαρτυρομένων. Επί Τουρκοκρατίας αυτοί θάβονταν στο Θησείο, που τότε λειτουργούσε ως ναός του Αγίου Γεωργίου. Αλλά με την έλευση του Όθωνα, το Θησείο χαρακτηρίστηκε αρχαιολογικό μνημείο και σταμάτησε να χρησιμοποιείται ως ναός. Δημιουργήθηκε τότε νεκροταφείο (τοποθετείται χρονικά προ του 1837) για τους διαμαρτυρομένους απέναντι από την είσοδο του Παναθηναϊκού Σταδίου, μεταξύ της οδού Ηρώδου Αττικού και της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας. Το κόστος της κατασκευής επωμίστηκαν οι Άγγλοι που διέμεναν στην Αθήνα. Είχε μέσα ναό ο οποίος χτίστηκε το 1834. Τότε στα χρόνια του Όθωνα είχε ανατεθεί η φύλαξή του σε κάποιον Άγγλο κηπουρό, που μάλιστα είχε φτιάξει σε κάποιο σημείο του νεκροταφείου λαχανόκηπο. Στην περιοχή όπου κατασκευάστηκε, τα σχέδια των αρχιτεκτόνων Κλεάνθη και Σάουμπερτ προέβλεπαν να γίνει βοτανικός κήπος.
Μετά από χρόνια ο χώρος του νεκροταφείου εντάχθηκε στον κήπο του Ζαππείου.
Βέβαια χώρο ταφής για τους διαμαρτυρόμενους στο πρώτο νεκροταφείο εντοπίζεται για πρώτη φορά όταν ήταν δήμαρχος Αθηναίων ο Λ. Καλλιφρονάς (1895-1899) σε τοπογραφικό σχέδιο του 1896. Ήταν ένα τμήμα γης σε σχήμα ορθογώνιο έκτασης 798,75 τ.μ. Δεν είναι γνωστό πότε διατέθηκε αυτή η έκταση στους διαμαρτυρόμενους, ούτε γιατί. Ίσως ο λόγος να ήταν ότι εκείνο που ήδη είχαν είχε γεμίσει ή ότι έπρεπε να καταργηθεί αφού θα κατασκευαζόταν εκεί το Ζάππειο.
Με βάση την Π.Δ.Σ. 18/26.4.1914 (δήμαρχος Αθηναίων ο Εμμανουήλ Μπενάκης) το νεκροταφείο των διαμαρτυρομένων εντάχθηκε στο πρώτο νεκροταφείο, σε ένα χώρο 6.176 τ.μ. Σήμερα το τμήμα ταφής των διαμαρτυρομένων στο πρώτο νεκροταφείο λειτουργεί υπό την εποπτεία της Μεγάλης Βρετανίας, της Δανίας, των Κάτω Χωρών και της Γερμανίας. Κάθε χώρα έχει την εποπτεία εναλλάξ για τέσσερα χρόνια.
Ναοί
Ο πρώτος ναός του Νεκροταφείου είναι αυτός του Αγίου Λαζάρου, ο οποίος ανεγέρθηκε το 1840 και ανακατασκευάστηκε το 1859. Ο ναός των Αγίων Θεοδώρων κτίστηκε το διάστημα 1899-1901. Το 1928 κτίστηκε ο καθολικός ναός του Αγίου Καρόλου με δαπάνη της οικογένειας Φιξ.
Γλυπτά και λοιπά έργα τέχνης
Ο συνολικός αριθμός γλυπτών που βρίσκονται στο νεκροταφείο είναι 768.
Στο νεκροταφείο φιλοξενούνται ταφικά μνημεία σχεδιασμένα από διάσημους γλύπτες όπως οι Γιαννούλης Χαλεπάς, Ιωάννης Βιτσάρης, Δημήτριος Φιλιππότης, Γεώργιος Μπονάνος, Νικόλαος Γεωργαντής, Δημήτρης Αρμακόλας, Κοσμάς Ξενάκης, Κώστας Βαλσάμης, Μιχάλης Τόμπρος κ.ά. Με τον κανονισμό του 1934 προβλέπεται πως όσοι φτιάχνουν τάφους οικογενειακούς στη ζώνη πολυτελείας να διαμορφώνουν καλλιτεχνικά τους τάφους αυτούς με έργα όχι μικρότερης αξίας των 100.000 δραχμών. Αν δεν γίνει αυτό εντός τριετίας, ανακαλείται η χορήγηση του τάφου, του επιστρέφεται το ποσό που έδωσε μειωμένο κατά 10% και ο χώρος επιστρέφει στον δήμο για μελλοντική νέα χρήση.
Το 1946 αποφασίζεται η κατεδάφιση μαυσωλείου με τοιχογραφίες του Φώτη Κόντογλου.
Η "Κοιμωμένη" του Τήνιου Γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά στον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη (πέθανε στα 1878) έγινε αντικειμενο διαμάχης μεταξύ του ανιψιού της νεκρής αντιστράτηγου Μ. Χατζημιχάλη, και του δήμου. Ο Χατζημιχάλης θέλησε να το μετακινήσει και να το πουλήσει σε Αμερικανούς. Ο Χατημιχάλης αξίωνε ότι η Κοιμωμένη δεν ανήκε στον Χαλεπά, ούτε στο Α΄ Νεκροταφείο, αλλά στον νόμιμο δικαιούχο της ταφικής έκτασης. Το 1951 με απόφαση του υπουργείου πολιτισμού η Κοιμωμένη είναι το πρώτο γλυπτό του Α' Νεκροταφείου που κρίθηκε διατηρητέο. Το 1952 επί δημαρχίας Νικολόπουλου κρίνεται αναγκαία η κατασκευή υαλοφράγματος για την προστασία του γλυπτού.
Το 1988 επί δημαρχίας Έβερτ, το δημοτικό συμβούλιο έκρινε πως τα "Ανθρωπάκια του Γαΐτη" έργο της γλύπτριας Γαβριέλλας Σίμωσι Γαΐτη, ενόψει της εκταφής των οστών του ζωγράφου Γιάννη Γαΐτη και της μεταφοράς τους μαζί με το επιτύμβιο στο νεκροταφείο της Ίου. Η αρμόδια υπηρεσία του δήμου αρνήθηκε να παραχωρήσει το γλυπτό στην οικογένεια και ζήτησε χρόνο για να αποφασίσει πως θα το αξιοποίησει. Η τύχη του επιτυμβίου του Γαΐτη αγνοείται έκτοτε.
Επώνυμοι
Το 1955 επί Κατσώτα εγκρίνεται η ταφή της Μαρίκας Κοτοπούλη στον χώρο που προορίζεται η ταφή εξεχόντων ανδρών. Ειναι η μοναδική γυναίκα που τάφηκε εκεί. Ο δημοτικός σύμβουλος Σφέτσος εισηγήθηκε την ταφή σε αυτόν τον χώρο επειδή η νεκρή τίμησε την ελληνική τέχνη και επειδή ο σύζυγος της θα έφτιαχνε μαυσωλείο που θα κοσμούσε το νεκροταφείο.
Εύρεση αρχαιοτήτων
Το 1937 βρέθηκε επιτύμβιο του 2ου αι. μ.Χ στον λόφο αριστερά της εισόδου κάτω από υφιστάμενο τάφο όταν ιδιώτες ήθελαν να τον βαθύνουν περισσότερο.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αθηνας Α Νεκροταφειο Α
Ομάδα Ναμπί
Οι Ναμπί επηρεάστηκαν σημαντικά από τις ιαπωνικές ξυλογραφίες, τον γαλλικό συμβολισμό και την αγγλική προραφαηλιτική τέχνη. Ήταν επίσης γνωστοί για τη συμμετοχή τους σε άλλες μορφές τέχνης και μέσα. Δημιουργούσαν ποικίλα έργα, όπως αφίσες, βιτρό, σκηνικά και τα προγράμματα, καθώς και εικονογραφήσεις βιβλίων. Η διχόνοια και οι αποχωρήσεις οδήγησαν στη διάλυση της ομάδας το 1899.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Βικιπαίδεια στα Καπαμπάνγκαν
Η Βικιπαίδεια στα Καπαμπάνγκαν είναι μια έκδοση της Βικιπαίδειας στην γλώσσα Καπαμπάνγκαν των Φιλιππινών. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2019 η έκδοση της Βικιπαίδειας στα Καπαμπάνγκαν είχε 9.000 λήμματα, 16.106 εγγεγραμμένους χρήστες και 2 διαχειριστές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Λε Σαν-ντε-λα-Πιέρ
Το Λε Σαν-ντε-λα-Πιέρ (γαλλικά: Le Champ-de-la-Pierre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (συντομογραφία: ) είναι χώρος διεξαγωγής πολιτιστικών εκδηλώσεων, το οποίο περιλαμβάνει τις κτιριακές εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής,  καθώς και πάρκο αστικού τύπου και άλλες μικρότερες εγκαταστάσεις. Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος έκανε δωρεά 630.000.000 ευρώ. Το οικοδόμημα και το πάρκο βρίσκονται στον Φαληρικό όρμο, υπαγόμενο διοικητικά στο Δήμο Καλλιθέας. Το κέντρο έχει λάβει πάμπολλες διακρίσεις και επαίνους τόσο για το φιλανθρωπικό του έργο και τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα σε αυτό όσο και για την αρχιτεκτονική του που θεωρείται πρωτοπόρα σε όλο τον κόσμο. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο  το 2016.
Ιστορία
Το 2006, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ανακοίνωσε ότι είχε την πρόθεσή να κατασκευάσει σε περιοχή του Ελληνικού Δημοσίου τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και ένα εκπαιδευτικό και περιβαλλοντικό πάρκο που θα έφερε το όνομα «Σταύρος Νιάρχος». Ύστερα από συζητήσεις με την ελληνική κυβέρνηση αποφασίστηκε η παραχώρηση του χώρου του παλαιού ιπποδρόμου στην περιοχή του Φαληρικού Δέλτα, συνολικού εμβαδού 240.000 μ². Από αυτά τα 210.000 μ² ορίστηκαν για το κέντρο και τα υπόλοιπα 30.000 μ² για τη δημιουργία δημοτικού αθλητικού πάρκου για τον Δήμο Καλλιθέας.
Από τον Αύγουστο του 2016, οι εγκαταστάσεις ανοίγουν σταδιακά. Στις 23 Φεβρουαρίου 2017, το Κέντρο παραδόθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο.
Η επένδυση του ιδρύματος για την κατασκευή και τον εξοπλισμό του Κέντρου ξεπερνά τα 600 εκατομμύρια ευρώ.
Πραγματοποιήθηκε ανασκαφή διασφάλισης στον χώρο από το 2012, υπό τη διεύθυνση της Στέλλας Χρυσουλάκη, διευθύντριας αρχαιοτήτων (εφόρου) του Πειραιά. Επέτρεψε την ανακάλυψη πολυάριθμων ταφών στη νεκρόπολη του Φαλήρου και, ειδικότερα, τους δύο μαζικούς τάφους που περιείχαν τους «Δεσμώτες του Φαλήρου», ίσως καταδικασμένοι σε θάνατο μετά την αποτυχία μιας αθηναϊκής συνωμοσίας του 7ου αι. π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικοί πολυχώροι στην Αθήνα Νιαρχος
Ζωρζ Σαρπάκ
O Ζωρζ Σαρπάκ (γαλλ.: Georges Charpak, γεννηθείς Jerzy Charpak, 8 Μαρτίου 1924 - 29 Σεπτεμβρίου 2010), ήταν γεννημένος στην Πολωνία σε οικογένεια Εβραίων Γάλλος φυσικός, ο οποίος το 1992 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής.
Βιογραφία
Ο Ζωρζ Σαρπάκ γεννήθηκε με το όνομα Γέρζι Σαρπάκ στην Εβραϊκή οικογένεια των Άννα (Σάπιρο) και Μορίς Σαρπάκ, στο χωριό Ντουμπρόβιτσα της Πολωνίας (σήμερα ανήκει στην Ουκρανία). Η οικογένεια του Σαρπάκ μετακόμισε από την Πολωνία στο Παρίσι όταν αυτός ήταν 7 ετών, και το 1941 άρχισε να μελετά μαθηματικά στο Λύκειο Σαν Λουί. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης ταινιών Αντρέ Σαρπάκ ήταν αδελφός του.
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Σαρπάκ υπηρέτησε στην αντίσταση και το 1943 φυλακίστηκε από τις αρχές του Βισύ. Το 1944 εγκλείστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί Νταχάου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1945 οπότε και απελευθερώθηκε το στρατόπεδο.
Το 1959 εντάχθηκε στο προσωπικό του CERN ( Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών ) στη Γενεύη, όπου εφηύρε και ανέπτυξε τον αναλογικό θάλαμο πολλαπλών συρμάτων (MWPC). Ο θάλαμος κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και γρήγορα αντικατέστησε τους παλιούς θαλάμους φυσαλίδων, επιτρέποντας καλύτερη επεξεργασία δεδομένων. Η νέα συσκευή δημοσιοποιήθηκε το 1968. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 ο Ζωρζ εφηύρε από κοινού με τους Νλολκ και Πολίκαρπο τον θάλαμο διακύμανσης σπινθηρισμών. Εργάστηκε στο CERN μέχρι το 1991, που αποσύρθηκε. Το 1980 ο Ζωρζ Σαρπάκ έγινε καθηγητής στο Ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα βιομηχανικής χημείας και φυσικής στο Παρίσι (ESPCI) και από το 1984 κατείχε την έδρα Ζολιό-Κιουρί. Εκεί ανέπτυξε και παρουσίασε τις ισχυρές εφαρμογές των ανιχνευτών σωματιδίων, ιδίως στον τομέα διάγνωσης της υγείας. Ήταν ο συνιδρυτής μιας σειράς νεοσύστατων επιχειρήσεων που αναδύθηκαν στην αρένα των βιολογικών εργαστηρίων, με συμπεριλαμβανόμενα τα Molecular Engines Laboratories (Εργαστήρια Μοριακής Μηχανικής), Biospace Instruments (Συσκευές Διαστημικής Βιολογίας) και SuperSonic Imagine (Υπερηχητική Απεικόνιση) - μαζί με τον Ματθίας Φινκ. Την 20 Μαΐου 1985 εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών.
Το 1992 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής «για την εφεύρεσή του και την ανάπτυξη ανιχνευτών σωματιδίων, ιδιαίτερα του αναλογικού θαλάμου πολλαπλών συρμάτων», με ευχαριστίες στα ιδρύματα ESPCI και CERN.
Στη Γαλλία, ο Ζωρζ ήταν ένθερμος υποστηρικτής της πυρηνικής ενέργειας. Ήταν, επίσης, μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο των Χορηγών του Δελτίου των Ατομικών Επιστημόνων.
Το 1953 ο Σαρπάκ παντρεύτηκε την Ντομινίκ Βιντάλ και απέκτησαν τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία) Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί Κατηγορία:Πολωνοί νομπελίστες Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Σαν-Ω
Το Σαν-Ω (γαλλικά: Champ-Haut) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπο-Αλτιέν (γαλλικά: Campo-Haltiens).
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1955
Τα 21α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1955, απονεμήθηκαν στις 21 Ιανουαρίου 1956, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1955.
Σαν-Ω
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1955
Νικητές
Καλύτερη Ταινία
Καλύτερη Σκηνοθεσία
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1955
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – Δισκοβολία γυναικών
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα είναι σε τοπική ώρα (UTC-7).
Προκριματικός γύρος
Πρόκριση: 64,00 μ (Q) ή οι 12 καλύτερες αθλήτριες (q).
Παραπομπές
Δισκοβολια Γυ
Σανσερί
Το Σανσερί (γαλλικά: Champcerie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Λε Σαμπώ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαμπωζιέν (γαλλικά: Champeausiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1956
Τα 22α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1956, απονεμήθηκαν στις 19 Ιανουαρίου 1957, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1956.
Νικητές
Καλύτερη Ταινία
Καλύτερη Σκηνοθεσία
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος
Καλύτερο Σενάριο
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1956
Συνασπισμένη Ένωση Καλλιτεχνών
Η Συνασπισμένη Ένωση Καλλιτεχνών (Allied Artists Association, AAA) ήταν σωματείο καλλιτεχνικών εκθέσεων με έδρα το Λονδίνο στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ιστορία
Η Συμμαχική Ένωση Καλλιτεχνών ιδρύθηκε από τον Φρανκ Ρούτερ, κριτικό τέχνης της εφημερίδας The Sunday Times, το 1908.
Σκοπός της ήταν να παρέχει ένα βήμα για την έκθεση και την προώθηση της μοντερνιστικής τέχνης στη Βρετανία. Η ΑΑΑ διοργάνωνε εκθέσεις σε διάφορους χώρους, κυρίως ένα ετήσιο Σαλόνι, το οποίο είχε ως πρότυπο εν μέρει τις ευρωπαϊκές εκθέσεις των αποσχιστών, και ιδίως την Société des Artistes Indépendants στο Παρίσι. Σε μια διαφήμιση για την ΑΑΑ το 1917, στο λογοτεχνικό περιοδικό Art and Letters, ανακοινώθηκε ότι στόχος της ΑΑΑ ήταν να διοργανώνει εκθέσεις χωρίς τη χρήση κριτικής επιτροπής επιλογής, με κάθε μέλος να έχει «το δικαίωμα να παρουσιάζει τρία έργα που επιθυμεί και να αναρτήσει ένα έργο στη σειρά».
Ο Ιρλανδός ζωγράφος Πωλ Χένρι ήταν ιδρυτικό μέλος της ΑΑΑ και συμμετείχε στην πρώτη της έκθεση στο Royal Albert Hall το 1908. Το ίδιο και η Βανέσα Μπελ. Ο Πέρσι Γουίντχαμ Λιούις, ο Κρίστοφερ Νέβινσον και ο Χάρολντ Γκίλμαν συμμετείχαν στην έκθεση της ΑΑΑ το 1912, επίσης στο Royal Albert Hall, και ήταν επίσης σε αυτή την έκθεση που ο μυθιστοριογράφος Μάικλ Σάντλεϊρ αγόρασε τα έργα του εξπρεσιονιστή ζωγράφου Βασίλι Καντίνσκι, την πρώτη φορά που έργα αυτού του καλλιτέχνη είχαν δει στη Βρετανία. Ο Γουίντχαμ Λιούις και ο Έντουαρντ Γουάντσγουορθ παρουσίασαν βορτισιστικές συνθέσεις στην έκθεση της ΑΑΑ που πραγματοποιήθηκε στο παγοδρόμιο του Χόλαντ Παρκ τον Ιούνιο του 1914. Ο Άγγλος μετα-ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Τόμας Γουίλιαμ Μάρσαλ, που ζούσε στο Παρίσι, ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της ΑΑΑ και εξέθετε ελαιογραφίες και ακουαρέλες στο Royal Albert Hall από το 1908 έως το 1914.
Τον Ιούνιο του 1917 η AAA διοργάνωσε μια έκθεση στις γκαλερί Γκράφτον του Λονδίνου, όπου ο κριτικός τέχνης, ποιητής και μυθιστοριογράφος Χέρμπερτ Ριντ πούλησε αρκετά αφηρημένα σχέδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετα-ιμπρεσιονισμός
Σαμπώ-συρ-Σαρτ
Το Σαμπώ-συρ-Σαρτ (γαλλικά: Champeaux-sur-Sarthe) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Κοστατσάρο
Το Κοστατσάρο (ιταλικά: Costacciaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1957
Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Καλύτερη Σκηνοθεσία:
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος:
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος:
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1957
Χριστόφορος του Χάρμπουργκ
Ο Χριστόφορος (Christoph von Braunschweig-Lüneburg-Harburg, 21 Αυγούστου 1570 - 7 Ιουλίου 1606) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Χάρμπουργκ (1603-06) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γουλιέλμο-Αύγουστο. Η περιοχή τους ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο 4ος γιος του Όθωνα Β΄ πρίγκιπα του Χάρμπουργκ και της Χέντβιχ των Σίρκσενα, κόρης του Έννο Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας. Το σύνθημά του ήταν Consilio et armis (με τη συμβουλή και με τα όπλα).
Το 1603 απεβίωσε ο πατέρας του. Μια και ο πρώτος αδελφός είχε αποβιώσει 12 έτη πριν και ο δεύτερος είχε αποποιηθεί της εξουσίας, τον διαδέχθηκαν ο Γουλιέλμος-Αύγουστος και ο Χριστόφορος ως συγκυβερνήτης. Το 1604 το Χάρμπουργκ απέδωσε τιμές στους δύο επικυριάρχους του.
Νυμφεύτηκε εννιά μήνες αργότερα την έκτη εξαδέλφη του Ελισάβετ. Το 1606, μετά από πτώση στο κάστρο Χάρμπουργκ, απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Όθων Γ' ως συγκυβερνήτης.
Οικογένεια
Το 1604 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρη του Ιουλίου πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ, αλλά δεν απέκτησε απογόνους.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Όρη του Βιβαραί
Τα όρη του Βιβαραί (γαλλικά: Monts du Vivarais) είναι μια οροσειρά στα ανατολικά του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ).Το όνομά τους αναφέρεται στην παλιά επαρχία του Βιβαραί, στην οποία ανήκει αυτή η οροσειρά. Τα βουνά βρίσκονται εξ ολοκλήρου στο νομό Αρντές, στο βορειοδυτικό τμήμα του, και αποκαλούνται μερικές φορές και όρη της Αρντές. Το νότιο τμήμα της οροσειράς ανήκει στο Περιφερειακό φυσικό πάρκο των βουνών της Αρντές, όπως και το βορειοανατολικό τμήμα της οροσειράς Σεβέν. Με υψόμετρο 1754 μέτρων, το όρος Μεζέν είναι το υψηλότερο βουνό στα όρη του Βιβαραί.
Τοποθεσία
Τα όρη του Βιβαραί συνορεύουν με τις ακόλουθες φυσικές περιοχές:
Τουριστικά αξιοθέατα
Αυτή η φυσική κληρονομιά προσελκύει πολλούς τουρίστες. Μεταξύ των πιο ελκυστικών τοποθεσιών βρίσκουμε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας
Ντερούτα
Η Ντερούτα (ιταλικά: Deruta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Πιερ-Ζαν ντε Μπερανζέ
Βιογραφία
Πρώιμη ζωή και καριέρα, 1780-1803
Ο Μπερανζέ γεννήθηκε στην οικία του παππού του, στην οδό Montorgueil στο Παρίσι την οποία αργότερα περιέγραψε ως "μια από τις πιο βρώμικες και ταραχώδης οδούς του Παρισιού". Δεν ήταν πραγματικά γαλαζοαίματος, παρά τη χρήση του “de” στο οικογενειακό όνομα από τον πατέρα του, που είχε υιοθετήσει το όνομα Béranger de Mersix. Κατάγεται, από τη μια πλευρά της οικογένειάς του, από έναν ξενοδόχο και από την άλλη από έναν ράφτη, τον οποίον εξύμνησε στο τραγούδι, "Le tailleur et la fée"(ο ράφτης και η νεράιδα). Η ταπεινή καταγωγή του έγινε γνωστή στο ποίημα "Le Villain"
(Ο Κακός).
« Moi, noble ? oh ! vraiment, messieurs, non.
Non, d'aucune chevalerie
Je n'ai le brevet sur vélin.
Je ne sais qu'aimer ma patrie... (bis.)
Je suis vilain et très-vilain... (bis.)
Je suis vilain,
Vilain, vilain. »
“Εγώ, ευγενής; στ’ αλήθεια κύριοι όχι.
Δεν είμαι ιππότης
Δεν έχω δίπλωμα σε περγαμηνή.
Δεν ξέρω παρά ν ’αγαπώ την πατρίδα μου...(2 φορές)
Είμαι μιας ράτσας χαμηλής ..(2 φορές)
Όντως χαμηλή, κύριοι, πολύ χαμηλή’’
Σαν παιδί ήταν ντροπαλός και επιρρεπής στις ασθένειες, αλλά επιδέξιος στις χειροτεχνίες και έμαθε να σκαλίζει κουκούτσια κερασιών. Το σχολείο του βρισκόταν σε ένα προάστιο του Παρισιού το Faubourg St. Antoine, από το οποίο έζησε τη Άλωση της Βαστίλης το 1789, την οποία κατέγραψε στο ποίημά του «Le quatorze juillet» (Στις 14 Ιουλίου).Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας, αλλά εξαιτίας των δεσμών του με τους ευγενείς αναγκάστηκε να κρυφτεί κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Έτσι, ο Μπερανζέ αναγκάστηκε να μείνει με τη θεία του, η οποία ήταν ιδιοκτήτρια ενός πανδοχείου (auberge) στο Περόν, (στο νομό του Σομ). Εκείνη του δίδαξε δημοκρατικές αρχές, και από το κατώφλι της άκουσε πυροβολισμούς στο Βαλανσιέν (κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Πρώτου Συνασπισμού). Επίσης, ανέπτυξε μια μεγάλη αγάπη για τη Γαλλία και μίσος για όλους τους ξένους.
Το σχολείο στο οποίο φοίτησε (L'Institut Patriotique) ιδρύθηκε από τον M. Ballue de Bellenglise (που είχε πολιτική εμπειρία), και είχε υιοθετήσει τις εκπαιδευτικές αρχές του Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Στο σχολείο, τα αγόρια οργανώνονταν σε ομάδες και συντάγματα και διδάσκονταν να παίζουν παιχνίδια σχετικά με την πολιτική και στον πόλεμο. Ο Πιερ ήταν ο πρόεδρος της ομάδας και εκφώνησε ομιλίες σε μέλη της Συμβατικής Εθνοσυνέλευση ς που πέρασαν από την Περόν και συνέθεσε ομιλίες για πρόσωπα όπως τον Ζαν-Λαμπέρ Ταλιέν και τον Ροβεσπιέρο.
Στο σχολείο δεν διδάσκονταν ούτε Ελληνικά ούτε Λατινικά, στην πραγματικότητα δεν διδάσκονταν ούτε Γαλλικά - ο Μπερανζέ έμαθε Γαλλική γραμματική αργότερα στη ζωή του από έναν συντάκτη τον Λενέζ. Ο Μπερανζέ ήταν μαθητής του συντάκτη από μικρή ηλικία κι εκεί ανέπτυξε την αγάπη του για τη στιχουργία. Ενώ ποτέ δεν διάβασε έργα του Οράτιου, διάβασε βιβλία όπως το “Les aventures de Télémaque, fils d'Ulysse” (Οι περιπέτειες του Τηλέμαχου, γιού του Οδυσσέα) από τον Φενελόν, έργα του Ρακίνα και δράματα του Βολταίρου.
Επιτυχίες 1804-1821
Απελπισμένος ο Μπερανζέ έγραψε μια επιστολή στον Λουκιανό Βοναπάρτη, αδελφό του Ναπολέοντα, επισυνάπτοντας μερικά από τα έργα του. Ο Λουκιανός έδειξε ενδιαφέρον για τον νεαρό ποιητή, στέλνοντας στον Πιερ το ποσό των χιλίων φράγκων από το Ινστιτούτο της Γαλλίας και τον έπεισε να γράψει ένα ποίημα για τον θάνατο του Νέρωνα. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1809, με την υποστήριξη του ίδιου, αλλά έμμεσα, έγινε ταχυδρόμος στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Γαλλίας με μισθό χιλίων φράγκων. Έτσι η ζωή του ξεκίνησε να παίρνει μια πιο ομαλή ροή.
Εν τω μεταξύ, συνέθεσε πολλά τραγούδια για φιλικές περιστάσεις και για να παρηγορήσει τον εαυτό του τις δύσκολες στιγμές, ένας μεγάλος αριθμός εκ των οποίων δημοσιεύτηκαν από τον πατέρα του. Ωστόσο, ο Μπερανζέ δεν τα εκτιμούσε ιδιαίτερα. Την επόμενη χρονιά διακρίθηκε στην Caveau Moderne και η φήμη του ως συνθέτης άρχισε να εξαπλώνεται. Κάποια από τα έργα στα οποία οφείλεται η επιτυχία του είναι τα χειρόγραφα αντίγραφα των :Les Gueux,Le pettite homme gris,Le Sénateur και το πιο δημοφιλές το Le Roi d'Yvetot μια κωμωδία με τον Ναπολέοντα επιτυγχάνοντας φήμη και αναγνώριση. Εκείνη την εποχή γνώρισε τον Désaugiers, διάσημο συνθέτη της εποχής.
Τα καταστροφικά γεγονότα των Ναπολεόντιων πολέμων με την εισβολή των συμμαχικών στρατών στη Γαλλία, η υποχώρηση του Παρισι ού το 1814 και η ήττα στο Βατερλώ το 1815 επηρέασαν βαθιά τον Μπερανζέ στον τρόπο σύνθεσης. Μετά την αποκατάσταση της Μοναρχίας της Βουρβόνης, ο Μπερανζέ εναντιώθηκε στο κατεστημένο αντιτασσόμενος στις αντιεθνικιστικές τάσεις της κυβέρνησης, επαναστατώντας στους παραλογισμούς της εποχής και γιορτάζοντας τις πρώην δόξες της Δημοκρατίας. Έτσι, έγινε ο εθνικός ποιητής της Γαλλίας.
Φυλάκιση
Η δεύτερη έκδοση των τραγουδιών του γνώρισε μεγάλη επιτυχία κάνοντας πολύ μεγάλο αριθμό πωλήσεων, πράγμα πρωτόγνωρο για τον καλλιτέχνη. Παρόλα αυτά προκάλεσε έντονες κριτικές, με αποτέλεσμα ο Πιερ να οδηγηθεί στα δικαστήρια. Στη δίκη που ακολούθησε ο Μπερανζέ καταδικάστηκε σε πρόστιμο 500 φράγκων και σε φυλάκιση τριών μηνών στη φυλακή του Sainte Pelagie. Aπο κάθε άποψη, όμως, οι συνθήκες διαβίωσής του στη φυλακή ήταν πολύ καλύτερες από αυτές που είχε έξω από αυτή. Ακόμη και στη φυλακή συνέχισε να συνθέτει τραγούδια όπως τα "Les Adieu à la Campagne," "La Chasse," "L'Agent Provocateur," και "Mon Carnaval". Η τρίτη συλλογή του Μπερανζέ έμεινε ατιμώρητη, αλλά η τέταρτη έκδοση, που δημοσιεύτηκε το 1828, αντιμετωπίστηκε πολύ αυστηρά και ο συγγραφέας καταδικάστηκε σε εννέα μήνες φυλάκιση στη φυλακή La Force και πρόστιμο 1100 φράγκων. Αυτό συνέβη αφού η κυβέρνηση του είχε προσφέρει τη μικρότερη ποινή, αν δεν υπερασπιζόταν τον εαυτό του. Ο Μπερανζέ φυσικά, απέρριψε την προσφορά χωρίς να ζητήσει την επιλογή του να περάσει την ποινή του στο Maison de Sante, τη γαλλική εκδοχή του αγγλικού "φρενοκομείου".
Το σημαντικότερο σημείο της καριέρας του
Αυτή ήταν η πιο λαμπρή περίοδος της καριέρας του Μπερανζέ. Ο Μπερανζέ είχε επιρροή στην αντιπολίτευση. Οι συμβουλές του θεωρούνταν πολύτιμες και οι απόψεις του ήταν σεβαστές. Η ευθυκρισία του, η αγάπη του για την ελευθερία του λόγου, η ευγένεια, η έλλειψη προσωπικής φιλοδοξίας, ο γενναιόδωρος χαρακτήρας του και η έντονη συμπάθεια για τους νέους τον έκαναν αγαπητό στο έθνος, ιδιαίτερα στον απλό λαό.
Τα τραγούδια του, όπως "Η Παλιά Σημαία" (Le Vieux Drapeau), βοήθησαν στην έναρξη της επανάστασης το 1830 και έπαιξαν ρόλο, με τους φίλους του Λαφίτ(Lafitte) και Λαφαγιέτ(Lafayette), στην τοποθέτηση του Λουδοβίκου Φιλίππου Α΄ στο θρόνο, αλλά αρνήθηκε όλες τις προτάσεις πολιτικών θέσεων που του προσφέρθηκαν από τον βασιλιά και τους υπουργούς καθώς ήθελε απλώς να ζήσει ως φιλόσοφος, ικανοποιημένος με τα έσοδα από την πώληση των τραγουδιών του και διατηρώντας την προσωπική του ανεξαρτησία. Ζήτησε, ωστόσο, σύνταξη για τον φίλο του, Ρουζέ ντε Λισλ, συγγραφέα του εθνικού ύμνου της Γαλλίας, που ήταν πλέον ηλικιωμένος και φτωχός και εξαρτιόταν από αυτόν για πέντε χρόνια. Το 1833 εκδόθηκε ο 5ος τόμος τραγουδιών του.
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1848, και παρότι ήταν απρόθυμος, εξελέγη στη Συντακτική Συνέλευση της Γαλλίας με έναν τόσο μεγάλο αριθμό ψήφων (204.471) που αισθάνθηκε υποχρεωμένος να αποδεχθεί τη θέση. Λίγο αργότερα και με μεγάλη δυσκολία, πήρε την απόφαση να παραιτηθεί. Αυτό ήταν το τελευταίο δημοσίως γνωστό γεγονός της ζωής του Μπερανζέ.
Συνταξιοδότηση
Την περίοδο αυτή έγινε υποστηρικτής του επίδοξου καλλιτέχνη Antoine Chintreuil, αγοράζοντας τη δουλειά του, πληρώνοντας για τις προμήθειές του και γράφοντας συστατικές επιστολές σε συλλέκτες και ειδήμονες.
Έγραψε ένα βιβλίο με απομνημονεύματά του, το οποίο μεταφράστηκε στα αγγλικά και ξεκίνησε τη συγγραφή μια πραγματείας πάνω την Κοινωνική κι Πολιτική Ηθική, η οποία έμεινε ημιτελής μετά τον θάνατό του. Κατά την έσχατη ασθένειά του, ο δρόμος που ζούσε ήταν γεμάτος απο υποστηρικτές και ο θάνατός του υπήρξε αφορμή για εθνική θλίψη και πένθος. Υπήρχε ο φόβος πως το γεγονός αυτό θα σηματοδοτούσε πολιτική αναταραχή, αλλά η κυβέρνηση έλαβε άμεσα μέτρα και τα πράγματα εξομαλύνθηκαν. Η πόλη ήταν γεμάτη στρατιώτες και απλούς πολίτες, οι οποίοι φώναζαν "Δόξα, δόξα για τον Μπερανζέ!".
Τα τραγούδια του
Ο Μπερανζέ έχει περιγραφεί ως "ο πιο δημοφιλής Γάλλος τραγουδοποιός όλων των εποχών" και είναι αλήθεια ότι τον 19ο αιώνα κανένα έθνος δεν είχε στιχουργό με επιρροή στους συμπατριώτες του τόσο μεγάλη, όσο αυτή που άσκησε ο Μπερανζέ στους πολίτες του Παρισιού. Όπως όλοι οι τραγουδοποιοί (chansonniers), έγραψε στίχους αλλά δεν συνέθεσε μουσική, έθεσε τις λέξεις σε μια προϋπάρχουσα μελωδία, όπως μια λαϊκή μελωδία. To "Le Roi d' Yvetot", για παράδειγμα, τραγουδήθηκε σε παραδοσιακή νότα "Quand un tendron vient en ces lieux", ενώ σε άλλα τραγούδια μπορεί να έχουν χρησιμοποιηθεί πιο γνωστές μελωδίες απο γνωστούς συνθέτες.
Τα τραγούδια του Μπερανζέ είναι περίτεχνα, γραμμένα με ξεκάθαρο ύφος, γεμάτα εξυπνάδα και ακρίβεια. Τα τραγούδια του ήταν ξεχωριστά τόσο για τη λυρική ροή όσο και για τη χαρούμενη στροφή που παίρνουν. Είτε το θέμα είναι χαρούμενο είτε σοβαρό, ελαφρύ ή γεμάτο με πάθος, το μέτρο παραμένει αδιάφορο. Δούλευε σκληρά, χωρίς να γράφει ποτέ περισσότερα από 15 τραγούδια το χρόνο, και συχνά λιγότερα, και ήταν τόσο σχολαστικός που δεν χρησιμοποιούσε περισσότερο απο το ένα τέταρτο της παραγωγής του.