cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ορυκτολογικό μουσείο Λαυρίου
right|thumb|250px|Το Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου Το ορυκτολογικό μουσείο Λαυρίου είναι μουσείο στο οποίο εκτίθενται ορυκτά των μεταλλείων Λαυρίου και εξοπλισμός των μεταλλωρύχων που εργάστηκαν σε αυτά κατά το παρελθόν. Δημιουργήθηκε το 1986 από την Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής (Ε.ΜΕ.Λ.), η οποία το αφιέρωσε στη μνήμη του Ανδρέα Κορδέλλα (1836 - 1909), μεταλλειολόγου γεννημένου στη Σμύρνη με σπουδές στο Φράιμπουρκ της Γερμανίας, οι εργασίες του οποίου οδήγησαν στην επαναδραστηριοποίηση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στην περιοχή ύστερα από πολλούς αιώνες. Για τη στέγασή του επιλέχθηκε το κτίσμα του θυρωρείου του συγκροτήματος του "μεταλλοπλυσίου". Το μεγαλύτερο μέρος των κτηριακών αυτών εγκαταστάσεων, δημιουργία του Γερμανού αρχιτέκτονα C. Luhrig, κατεδαφίστηκε το 1970 με εντολή του τότε δημάρχου (διορισμένου από τη χούντα), παρά την έντονη αντίθεση της Αρχαιολογικής υπηρεσίας για τη διατήρησή του, λόγω της μοναδικότητάς του. Το θυρωρείο, αν και σώθηκε από την κατεδάφιση, απέμεινε ένα ερείπιο, χωρίς στέγη, πατώματα, παράθυρα και πόρτες. Αυτό το μικρό κτήριο επιλέχθηκε από την Εταιρεία για να στεγάσει το μουσείο
Στις προθήκες του μουσείου εκτίθενται περίπου 550 (700 από τα 1500 που διαθέτει το μουσείο, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημ. "Τα Νέα") δείγματα ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου, ορισμένα από τα οποία ανευρίσκονται μόνον εκεί. Υπάρχουν δείγματα μεταλλουργικών και σχετικά κοινών ορυκτών (γαληνίτης, σφαλερίτης, αιματίτης, κερουσίτης κ.ά.) αλλά και ορυκτά πολύ περισσότερο σπάνια, χαρακτηριστικά για την περιοχή (type locality), όπως ο λαυριονίτης, ο σερπιερίτης, ο κτενασίτης, ο γεωργιαδεσίτης, ο θορικοσίτης, ο καμαριζαΐτης, ο ανναβεργίτης κ.ά
Στα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνονται, επίσης, αργυρά νομίσματα του 4ου π.Χ. αιώνα, κατασκευασμένα από τον άργυρο των μεταλλείων, "χελώνες" μολύβδου από την αρχαιότητα έως τον περασμένο αιώνα και εργαλεία και εξοπλισμός των μεταλλωρύχων που εργάστηκαν εκεί. .
ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
Τετάρτη, Σάββατο, Κυριακή
10:00 - 12:00
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτολογία Κατηγορία:Γεωλογικά μουσεία στην Ελλάδα
Ταχομψώ
Η Ταχομψώ ή Χομψώ είναι νήσος του Νείλου στην Αίγυπτο που αναφέρεται απο αρχαίους συγγραφείς χωρίς σήμερα να έχει ταυτοποιηθεί.
Ο Ηρόδοτος την αναφέρει με το όνομα Ταχομψώ, αναφέρει ότι βρισκόταν τέσσερις ημέρες πλεύσης στον Νείλο από τη νήσο Ελεφαντίνη και το σημερινό Ασουάν. Μετά τη νήσο ο ποταμός δεν ήταν πλωτός και μετά από 40 ημέρες ταξίδι γινόταν πάλι πλωτός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Νείλου Κατηγορία:Νησιά ποταμών της Αιγύπτου
Λίνκολν (αποσαφήνιση)
Το όνομα Λίνκολν μπορεί να αναφέρεται συνήθως:
Πρόσωπα
Κατηγορία:Επώνυμα
Μηνάς Πατρίκιος
Ο Μηνάς Πατρίκιος (1888 - 5 Δεκεμβρίου 1960) ήταν Έλληνας δικηγόρος από την Ανατολική Θράκη, ο πρώτος αιρετός Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, βουλευτής και υπουργός. Δήμαρχος διετέλεσε από το 1926 ως το 1929 και από το 1955 ως το 1959, με παύσεις λόγω των διώξεων που υπέστη από τα δικτατορικά καθεστώτα Πάγκαλου και Κονδύλη. Διετέλεσε επίσης υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κεντρώα κυβέρνηση Πλαστήρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1888 στην Καλλικράτεια της Ανατολικής Θράκης. Ήταν επικεφαλής της Ανωτάτης Επιτροπής Προσφύγων, που συσπείρωνε πρόσφυγες ανεξαρτήτου τοπικής καταγωγής, οι οποίοι διαφωνούσαν με τον εναγκαλισμό της Προσφυγικής Συνομοσπονδίας με τα βενιζελικά κόμματα. Ο Πατρίκιος από το βήμα του Γ΄ Παμπροσφυγικού Συνεδρίου (Απρίλιος 1925) είχε δηλώσει: «Με κυβερνήσεις συντηρητικάς και απολυταρχικάς δεν λύεται το αγροτικόν ζήτημα… Μη ελπίσωμεν από τας σημερινάς κυβερνήσεις λύσιν. Προτείνω λοιπόν όπως ο προσφυγικός κόσμος συσσωματωθή εις κόμμα Εργατοαγροτικόν […] Από απόψεως οικονομικής είμεθα προλετάριοι. Οι πόλεμοι μάς διεμόρφωσαν ούτως, ώστε είνε αδύνατον να ταχθώμεν με την τάξιν των κεφαλαιοκρατών».
Τον Οκτώβριο του 1925 πήρε μέρος στις δημοτικές εκλογές της Θεσσαλονίκης, με τη στήριξη από το Εργατικό Κέντρο, το ΚΚΕ, το προσφυγικό στοιχείο της πόλης και μερίδα του Λαϊκού Κόμματος. Κάνοντας την έκπληξη, ο Πατρίκιος πρώτευσε στις εκλογές συγκεντρώνοντας 5.279 ψήφους (ποσοστό 30%) και επικρατώντας του βενιζελικού υποψηφίου Κωνσταντίνου Αγγελάκη, ο οποίος έλαβε 4,536 ψήφους (ποσοστό 26%). Όμως ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος ακύρωσε τις εκλογές συνεπικουρούμενος από τους πολιτευτές (τόσο του Λαϊκού όσο και του Κόμματος Φιλελευθέρων) και προκήρυξε νέες για το Δεκέμβριο. Σε εκείνες τις επαναληπτικές εκλογές ο Πατρίκιος εξελέγη κε νέου Δήμαρχος, αποσπώντας το 50,6% των ψήφων έναντι 31,1% για τον υποστηριζόμενο από τον Πάγκαλο Κ. Αγγελάκη. Το 1926 λίγο πριν αναλάβει καθήκοντα η νέα Δημοτική Αρχή, με διαταγή του δικτάτορα Πάγκαλου, αποπέμφθηκαν 7 δημοτικοί σύμβουλοι από την πλειοψηφία "ως κομμουνιστές" και αντικαταστάθηκαν από άλλους της μειοψηφίας. Τον Αύγουστο το καθεστώς απέλυσε το νέο Δήμαρχο, ο οποίος επανήλθε το 1927 και αποπέμφθηκε ξανά στις 9 Ιουνίου 1929. Στις επόμενες δημοτικές εκλογές, το 1929, ο Πατρίκιος ηττήθηκε από τον φιλοβασιλικό Νικόλαο Μάνο.
Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου στις βουλευτικές εκλογές του 1950 και επανεξελέγη το 1951. Από τις 11 Σεπτεμβρίου ως τις 11 Οκτωβρίου 1952 στην κυβέρνηση Πλαστήρα χρημάτισε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Υπηρέτησε επίσης ως δεύτερος αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Επίσης, διετέλεσε τρίτος αντιπρόεδρος της Βουλής. Μετά το 1952 έγινε μέλος του ΔΚΕΛ και υποστηρίχθηκε από την ΕΔΑ στις δημοτικές εκλογές του 1954 για το Δήμο Θεσσαλονίκης. Ο Πατρίκιος συγκέντρωσε ποσοστό 36,84% των ψήφων και επικράτησε 3 ακόμα υποψηφίων. Έτσι ανέλαβε για δεύτερη φορά στο αξίωμα του Δημάρχου Θεσσαλονίκης την περίοδο 1955-1959. Το 1957 εξέφρασε την αντίθεσή του στο ξήλωμα των γραμμών του Τραμ Θεσσαλονίκης και στο λεωφορειακό μονοπώλιο του νεοϊδρυθέντος ΟΑΣΘ που επιβλήθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ως Δήμαρχος ενεργοποίησε τα αδρανή κληροδοτήματα για την ενίσχυση του Δημοτικού Νοσοκομείου και του Δημοτικού Βρεφοκομείου. Κηδεύτηκε με δημοτική δαπάνη από τον ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη.
Απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 1960. Κηδεύτηκε με δημοτική δαπάνη από τον ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη.
Στη Θεσσαλονίκη, μεγάλη πλατεία στην περιοχή 25ης Μαρτίου ονομάζεται προς τιμήν του Πλατεία Μηνά Πατρικίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ
Καρβούνης
Ο Καρβούνης ή Άμπελος είναι βουνό της Σάμου με μέγιστο υψόμετρο 1.153 μέτρα. Καλύπτει όλο σχεδόν το κεντρικό τμήμα του νησιού. Είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Σάμου μετά τον Κέρκη. Ο Καρβούνης διαθέτει πολλές πηγές κυρίως στην βόρεια πλευρά του. Καλύπτεται στο μεγαλύτερο τμήμα του από πευκοδάσος και από αμπέλια στα οποία οφείλει την δεύτερη, αρχαία, ονομασία του, Άμπελος. Η κορυφή Προφήτης Ηλίας έχει ύψος 1153 μ.Στη θέση Σκιαδα΄κι, σε ύψος 1000 μ. νότια της κορυφής βρίσκεται σπηλαιοβάραθρο με αίθουσες, μικροβάραθρακαι σχισμές.Στην περιοχή Λάκκες βρίσεκται ένα σπαηλαιοβάραθρο με δύο κατηφορικούς θαλάμους 25 μ.και ένα βάραθρο 10μ.
Προστατευόμενη τοποθεσία
Το Όρος Άμπελος είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR4120002, κατά μία έκταση 48,97 τ.χλμ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά των νησιών του Αιγαίου Κατηγορία:Γεωγραφία της Σάμου
Ώρα στο Καζακστάν
Η σταθερή ώρα Καζακστάν είναι οι χρονικές ζώνες UTC+05:00 και UTC+06:00. Ισχύουν όλο τον χρόνο καθώς το Καζακστάν δεν χρησιμοποιεί θερινή ώρα.
Βάση δεδομένων ζώνης ώρας
Υπάρχουν, στην βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA 5 ζώνες στην χώρα. Τα αναγνωριστικά είναι τα ακόλουθα: Σύμφωνα με ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην λίστα μηνυμάτων του tz, η περιφέρεια Κοστανάι θα μπορούσε να είναι μέρος του Ασία/Κιζιλορντά.
Ώρα ανά περιφέρεια
μικρογραφία|300x300εσ|Περιφέρειες του Καζακστάν Σημειώσεις:
Δείτε επίσης
Ωρα Καζακσταν
Δημήτρης Μητροπάνος
Ο Δημήτρης Μητροπάνος (Τρίκαλα, 2 Απριλίου 1948 – Μαρούσι, 17 Απριλίου 2012 ) ήταν Έλληνας τραγουδιστής.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αγία Μονή, μια συνοικία των Τρικάλων -από την οποία καταγόταν η μητέρα του. Μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του, τον οποίο γνώρισε στα 29 του χρόνια. Μέχρι τα 16 του νόμιζε πως είχε σκοτωθεί στον Εμφύλιο Πόλεμο, όταν ήρθε ένα γράμμα το οποίο έλεγε πως ζει στη Ρουμανία. Ο πατέρας του καταγόταν από ένα χωριό της Καρδίτσας, το Καππά. Από μικρός δούλευε τα καλοκαίρια για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του. Πρώτα ως σερβιτόρος στην ταβέρνα του θείου του και ύστερα στις κορδέλες κοπής ξύλων. Μετά την τρίτη γυμνασίου, το 1964, μετέβη στην Αθήνα να ζήσει με τον θείο του στην οδό Αχαρνών. Προτού τελειώσει το γυμνάσιο, άρχισε να εργάζεται ως τραγουδιστής. Χαρακτηριστικά τον φώναζαν από μικρό "βλαχάκι", λόγω και της καταγωγής του από τη Θεσσαλία.
Παράλληλα, οργανώθηκε στη Νεολαία των Λαμπράκηδων, καθώς είχε ήδη πολιτικοποιηθεί από νωρίς, δεχόμενος μάλιστα απειλές ότι δε θα τον άφηναν να σπουδάσει λόγω των αριστερών του καταβολών.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στην ίδια ηλικία, έπειτα από παρότρυνση του Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον οποίο γνώρισε σε μία συγκέντρωση της εταιρίας του θείου του στην οποία τραγούδησε, επισκέφτηκε την «Κολούμπια». Εκεί ο Τάκης Λαμπρόπουλος του γνώρισε τον Γιώργο Ζαμπέτα, δίπλα στον οποίο θα δουλέψει στα «Ξημερώματα». Τον Ζαμπέτα τον μνημονεύει ως μεγάλο του δάσκαλο και δεύτερο πατέρα. Όπως έχει δηλώσει, «''ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα''». Το 1966 ο Μητροπάνος συναντάται, τυχαία, για πρώτη φόρα με τον Μίκη Θεοδωράκη και ερμηνεύει, στη θέση άλλου καλλιτέχνη που τότε ασθενούσε, μέρη από τη «Ρωμιοσύνη» και το «Άξιον Εστί» σε μια σειρά συναυλιών στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Το 1967, ο Μητροπάνος ηχογράφησε τον πρώτο του 45άρη δίσκο, με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη». Είχε προηγηθεί η ηχογράφηση του τραγουδιού «Χαμένη Πασχαλιά»,(Κουμπής μουσική - Ιατρόπουλος στίχοι) το οποίο όμως λογοκρίθηκε από τη Χούντα και δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Σημαντική ήταν η συνεργασία του με τη δισκογραφική εταιρεία ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ, με την οποία έκανε μια δεύτερη μεγάλη καριέρα.
Το 1972 υπήρξε ένας σημαντικός σταθμός: ο συνθέτης Δήμος Μούτσης και ο ποιητής-στιχουργός Μάνος Ελευθερίου κυκλοφόρησαν τον «Άγιο Φεβρουάριο», με ερμηνευτές τον Μητροπάνο και την Πετρή Σαλπέα, σηματοδοτώντας ένα σταθμό στην ελληνική μουσική. Ακολούθησαν «Ο Δρόμος για τα Κύθηρα» του Γιώργου Κατσαρού και «Τα Συναξάρια» του Γιώργου Χατζηνάσιου, έργα με απήχηση στο κοινό.
Στη μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού αλλά και του έντεχνου τραγουδιού. Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης, Απόστολος Καλδάρας, Λάκης Παπαδόπουλος, Μάριος Τόκας, Σπύρος Παπαβασιλείου, Τάκης Μουσαφίρης («Εμείς Οι Δυο» κ.α.), Χρήστος Νικολόπουλος («Πάρε Αποφάσεις» σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου), Γιάννης Σπανός («Ο Μητροπάνος τραγουδάει Σπανό») ήταν οι συνθέτες με τους οποίους συνδέθηκε επαγγελματικά, χτίζοντας μια καριέρα συνυφασμένη με την ελληνική λαϊκή μουσική παράδοση, μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Η συμμετοχή του σε δίσκους των Λάκη Παπαδόπουλου (με το τραγούδι «Για Να Σ' Εκδικηθώ») και Νίκου Πορτοκάλογλου («Κλείνω Κι Έρχομαι») αναδεικνύουν εκείνη την εποχή την ευρεία γκάμα της ερμηνείας του και προαναγγέλλουν μια στροφή στον τρόπο ερμηνείας του, που θα οδηγήσει σε μια σειρά από δίσκους που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του καλού σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού. Οι συνεργασίες με τον Μάριο Τόκα και το Φίλιππο Γράψα («Η Εθνική Μας Μοναξιά» το 1992 και «Παρέα Μ' Έναν Ήλιο» το 1994) συνδυάζουν τη λαϊκή υφή και συναίσθημα με τη πιο βαθιά έννοια στίχων και τη χρησιμοποίηση λέξεων πιο επιτηδευμένων. Παράλληλα, η απήχηση των τραγουδιών στην κοινωνία και η εμπορική επιτυχία αναδεικνύουν αυτές τις δημιουργίες ως εργαλεία αλλά και συμπτώματα της εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας. Από το 1992 και μετά τη συνεργασία του με τον Μάριο Τόκα ο Μητροπάνος καθιερώνεται στο Πάνθεον των Ελλήνων τραγουδιστών.
Η πολύ σημαντική συνεργασία με τον Θάνο Μικρούτσικο το 1996, στον δίσκο «Στου Αιώνα Την Παράγκα», σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου και Γιώργου Κακουλίδη, αποτελεί στροφή του ερμηνευτή σε ακόμα πιο «έντεχνες» διαδρομές, διατηρώντας και πάλι την ταυτότητα του λαϊκού. Μετά το 1996 και την πιο επιτυχημένη του συνεργασία στην Ελληνική Δισκογραφία, ο Μητροπάνος αναγνωρίζεται ως η Εθνική Φωνή της Ελλάδας! (Ενορχήστρωση: Αντώνης Μιτζέλος)
Ο Μητροπάνος συνεχίζει στα ίδια μονοπάτια, με τραγούδια των Μικρούτσικου, Κορακάκη, Μουκίδη, Παπαδημητρίου κ.α. στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000. Από τις τελευταίες δουλειές του Θεσσαλού αοιδού, ξεχωρίζει το «Πες Μου Τ' Αληθινά Σου» σε μουσική Στέφανου Κορκολή και στίχους Ελεάνας Βραχάλη και Νίκου Μωραΐτη, αλλά και η ζωντανή ηχογράφηση «Υπάρχει Και Το Ζεϊμπέκικο», από το πρόγραμμα - ωδή στον εθνικό χορό της Ελλάδας, μαζί με τους Θέμη Αδαμαντίδη και Δημήτρη Μπάση, καθώς επίσης και ο δίσκος «Στη Διαπασών», ο οποίος περιέχει 12 λαϊκά τραγούδια και μια μπαλάντα. Από τα τραγούδια του δίσκου ξεχωρίζει το τραγούδι «Η Εκδρομή» του Γιάννη Μηλιώκα, το οποίο γράφτηκε για την επιστροφή του ερμηνευτή στη δισκογραφία μετά από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Τον Ιούνιο του 2012, κυκλοφορεί το άλμπουμ-αφιέρωμα στο συνθέτη Μάριο Τόκα με τίτλο «Ήλιος Κόκκινος», στο οποίο συμμετέχει μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Μητροπάνος με τρία τραγούδια («Της Μοναξιάς Οι Σκλάβοι», «Γράψε Μου Κάτι», «Υπάρχουν Κάτι Μελωδίες»). Τα τραγούδια αυτά σε μουσική του Τόκα είναι και τα τελευταία που ηχογράφησε ο Δημήτρης Μητροπάνος και μάλιστα λίγες μέρες πριν το θάνατό του. Μεγάλες, διαχρονικές του επιτυχίες ήταν τα τραγούδια «Σ' Αναζητώ Στη Σαλονίκη», «Πάντα Γελαστοί», «Ρόζα», «Τα Λαδάδικα». Υπήρξε φίλαθλος του Ολυμπιακού, διατηρώντας άριστες σχέσεις με τους φιλάθλους όλων των ομάδων.
Θάνατος
Ήταν παντρεμένος με τη Βένια Μητροπάνου, με την οποία απέκτησε δύο κόρες.
Δισκογραφία
Προσωπικοί Δίσκοι
Συμμετοχές
Συλλογές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Minos EMI Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Σημαία της Σκωτίας
Η Σημαία της Σκωτίας (σκωτικά γαελικά: Bratach na h-Alba, σκωτικά: Banner o Scotland), επίσης γνωστή ως Σημαία του Αγίου Ανδρέα ή Saltire, είναι η εθνική σημαία της Σκωτίας. Η συγκεκριμένη σημαία είναι η επίσημη σημαία σε χρήση τόσο από ιδιώτες όσο και από δημόσιους φορείς της Σκωτίας. Είναι υποχρεωτικό να αναρτάται στα κυβερνητικά κτίρια, όπως το Σκωτικό Κοινοβούλιο, καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας.
Εικόνες
Κατηγορία:Σκωτία Κατηγορία:Σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου
Ζωοδόχος Ιωαννίνων
Η Ζωοδόχος είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Ζωοδόχος βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Παμβώτιδας σε υψόμετρο 600 μέτρα ενώ απέχει περίπου 4 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 10 χλμ. ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συγκαταλέγεται στα Γραμμενοχώρια και η ονομασία του οφείλεται στο ομώνυμο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, που βρίσκεται σε ύψωμα στα δυτικά του. Διασώζεται μόνο το καθολικό της Μονής, το οποίο έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο. Παλαιότερα λεγόταν Ζοντήλα που στη σλαβική σημαίνει "θαυμάσιος τόπος". Είναι ο τόπος καταγωγής του Ιωάννη Καμπέρη (1924-1996), ευεργέτη των Ιωαννίνων και ιδρυτή του Καμπερείου Πνευματικού Ιδρύματος, όπου στεγάζονται το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ιωαννίνων, η Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη, η αίθουσα διαλέξεων «Μαρία Καμπέρη» και το Κέντρο Πρόληψης "Σχεδία" ενώ από το 1981 έως 1991 στεγαζόταν η Ιατρική Σχολή στα Γιάννενα. Στο κέντρο του χωριού είναι η ενοριακή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, παλιό καθολικό της ομώνυμης Μονής (με έτος ίδρυσης 1412) το οποίο έχει κηρυχθεί και αυτό αρχαίο μνημείο.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου με την ονομασία Ζωνδήλα Κουρέντων το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητα Ζωνδήλας. Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Ζωοδόχος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ζωοδόχου της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 504 κατοίκους.
Όσκαρ Γκρένιγκ
Ο Όσκαρ Γκρένινγκ (Oskar Groening 1921-2018) υπήρξε  μέλος των Ες-Ες (SS) και του αποδόθηκε από τον Τύπο ο χαρακτηρισμός   «Λογιστής του Άουσβιτς».
Η δίκη του Γρένιγκ είναι ενδεχομένως μία από τις τελευταίες δίκες ναζιστών εγκληματιών πολέμου, ίσως η τελευταία, δεδομένου ότι λόγω της παρελεύσεως χρόνου δεν υπάρχουν πλέον άλλοι εγκληματίες εν ζωή.
Πηγές
http://www.naftemporiki.gr/story/943039/dikazetai-o-logistis-tou-aousbits
http://www.agro24.gr/tags/oskar-gkrenigk
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Μέλη των Waffen-SS
Saxon τεθωρακισμένο όχημα
Ιστορία
Το Saxon προοριζόταν να λειτουργήσει ως φθηνό αλλά αποτελεσματικό «ταξί μάχης» για μονάδες που θα έπρεπε να κάνουν μακρινά ταξίδια από το Ηνωμένο Βασίλειο για να ενισχύσουν τον Βρετανικό Στρατό του Ρήνου. Κατασκευάστηκε ως ένα σχετικά χαμηλού κόστους τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού με βάση ένα αναθεωρημένο πλαίσιο φορτηγών της σειράς Bedford M 4x4, που παράχθηκε για πρώτη φορά το 1970. Αυτό το στρατιωτικό φορτηγό ήταν ένα μείγμα από το σασί του Bedford RL και την καμπίνα και μηχανή του πιο μοντέρνου Bedford TK.
Ως ελαφρά θωρακισμένο τροχοφόρο όχημα, είναι πολύ πιο γρήγορο - ειδικά στους δρόμους - και πιο εύκολο στη συντήρηση από ένα όχημα με ιχνηλάτες. Μοιράζεται πολλά ανταλλακτικά με επαγγελματικά φορτηγά της Bedford Vehicles, μειώνοντας το λειτουργικό κόστος. Είναι θωρακισμένο έναντι πυρών μικρών όπλων και θραυσμάτων οβίδων, αλλά δεν προορίζεται να αντέχει σε κανένα ακραία βαρύ όπλο. Το όχημα διαθέτει ένα μόνο πολυβόλο για τοπική αεράμυνα.
Το αμάξωμα του Saxon είναι συγκολλημένος χάλυβας με μια πλάκα κάτω από το πλαίσιο σε σχήμα V για να εκτρέπει τις εκρήξεις ναρκών. Καθίσματα παρέχονται στο πίσω μέρος για έως και δέκα στρατιώτες, αν και οκτώ είναι πιο άνετο φορτίο εάν περιλαμβάνεται όλος ο εξοπλισμός τους. Υπάρχει χώρος αποθήκευσης εξοπλισμού στην οροφή του οχήματος.
Υπηρεσία
Τα πρώτα επιχειρησιακά Saxon διατέθηκαν στη Γερμανία το 1983, για να εξοπλίσουν μηχανοποιημένα τάγματα πεζικού. Το Saxon έχει πλέον αποσυρθεί από την υπηρεσία στις Ένοπλες Δυνάμεις της HM, αλλά 147 φυλάσσονται σε αποθήκη. Το Saxon έχει επίσης χρησιμοποιηθεί σε μέρη όπως το Μπαχρέιν, το Μπρουνέι, τη Βοσνία, η Μαλαισία, το Ομάν, το Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Επτά Saxon παραγγέλθηκαν από τη Βασιλική Αστυνομία του Χονγκ Κονγκ από την GKN Sankey το 1987 και παραδόθηκαν το 1988 όπου αντικατέστησαν 15 Saracens. Κατατάχθηκαν στην Αστυνομική Τακτική Μονάδα και παρέμειναν εκεί μέχρι την απόσυρσή τους το 2009. Στα Βαλκάνια, τα Saxon ήταν εξοπλισμένα με πυργίσκους που είχαν ληφθεί από FV432 για να λειτουργήσουν ως αυτοσχέδιος πυργίσκος κατά ελεύθερου σκοπευτή.
75 Saxon πωλήθηκαν στην Ουκρανία σύμφωνα με πληροφορίες βάσει σύμβασης που έγινε το 2013, δηλαδή πριν από την έναρξη του Ρωσο-Ουκρανικού Πολέμου. Ο ουκρανικός στρατός ανακοίνωσε τη συμφωνία στις 5 Δεκεμβρίου 2014. Ο πρώην αρχηγός των βρετανικών χερσαίων δυνάμεων, Ρίτσαρντ Ντάνατ, είπε ότι η προμήθεια των οχημάτων στην Ουκρανία ήταν «ανήθικη», καθώς ήταν «άχρηστα» σε πολέμους υψηλής έντασης. Πριν από τον Σεπτέμβριο του 2015 αγοράστηκαν άλλα 200 από μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες πλεονασμάτων στρατού της Ευρώπης.
Στην ουκρανική υπηρεσία, το Saxon έχει δει μάχη κατά των ρωσικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022. Από τον Σεπτέμβριο του 2022, τα διαθέσιμα βίντεο και φωτογραφικά στοιχεία δείχνουν ότι η Ουκρανία έχει χάσει τουλάχιστον 11 Saxon κατά τη διάρκεια της εισβολής, με 9 να αιχμαλωτίζονται από τις ρωσικές δυνάμεις και δύο να έχουν καταστραφεί.
Οι ρωσικές δυνάμεις προσπάθησαν να εκσυγχρονίσουν τα αιχμαλωτισμένα οχήματα με εξαρτήματα της GAZ και να τα επιστρατεύσουν ως δικά τους, και μερικά παρουσιάστηκαν σε μια έκθεση ρωσικών στρατιωτικών οχημάτων.
Αυτά τα οχήματα επίσης σήμερα χρησιμοποιούνται στο Κονγκό, στην Ακτή Ελεφαντοστού, στην Τζιμπουτί, στο Ιράκ, στην Ιορδανία, στην Μαλαισία, στην Μαυριτανία, στην Νιγηρία, στην Σερβία, στην Ουκρανία και σε μερικές άλλες.
Θεοδώριχος Δ΄ της Λουσατίας
Ο Θεοδώριχος Δ΄, Theodoric, γερμ. Dietrich IV (π. 1260 - ίσως 10 Δεκεμβρίου 1307 ) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος της Λουσατίας (1291-1303), μάργραβος της Όστερλαντ (1291-1307) και λάντγκραβος της Θουριγγίας (1298-1307).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας των Χοενστάουφεν κόρης του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας & Σικελίας.
Το 1270 απεβίωσε η μητέρα του, διότι ο σύζυγός της ερωτεύθηκε τη Κουνιγκούντε, κόρη του Όθωνα του Άιζενμπερκ. Τα τρία αδέλφια: ο Ερρίκος, ο Φρειδερίκος Α΄ και ο Θεοδώριχος Δ΄ ανατράφηκαν από τον θείο τους Θεοδώριχο μάργραβο του Λάντσμπερκ. Όταν ενηλικιώθηκαν, πολέμησαν τον πατέρα τους, που ήθελε να τον κληρονομήσει ο Αλβέρτος/Άπιτς, γιος του από την Κουνιγκούντε.
Η πρώτη περιοχή που απέκτησε ήταν το Πλάισνερλαντ. Μετά το 1288, που απεβίωσε ο πάππος του Ερρίκος Γ΄ μάργραβος του Μάισσεν, κληρονόμησε τη Λουσατία και το 1291, όταν ετελεύτησε ο εξάδελφός του Φρειδερίκος Τούτα μάργραβος του Λάντσμπερκ (γιος του ανωτέρω Θεοδωρίχου), κληρονόμησε το Όστερλαντ.
Το 1301 ο Μπούρχαρτ Β΄ αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου πώλησε στον Θεοδώριχο Δ΄ δύο κάστρα αντί 2.000 αργυρών μάρκων του Στέννταλ και μετά το κάστρο και την πόλη του Σπρέμμπερκ. Το 1303 ο Θεοδώριχος Δ΄ πώλησε τη Λουσατία στο μάργραβο του Βρανδεμβούργου (από τον Οίκο των Ασκάνια).
Ο Αδόλφος των Νασσάου της Γερμανίας του στέρησε τις γαίες του, αλλά όταν ο Αδόλφος έπεσε, ο Θεοδώριχος Δ΄ αποκαταστάθηκε. Το 1307 ο Αλβέρτος Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας εισέβαλλε στο Όστερλαντ με μεγάλο στρατό· ο Θεοδώριχος Δ΄ και ο αδελφός του Φρειδερίκος Α΄ όπλισαν αστούς και αγρότες και με τη βοήθεια ιπποτών από το Μπράουνσβαϊγκ νίκησαν τον βασιλιά το 1307 στη μάχη της Λούκα στη Θουριγγίας.
Απεβίωσε το 1307 στο Λάιπτσιχ (Λειψία) σε ηλικία 47 ετών. Σύμφωνα με μετέπειτα παραδόσεις, σκοτώθηκε από κάποιον Φίλιππο του Νασσάου στο ναό του Αγ. Θωμά, στη Λειψία. Ωστόσο είναι πιθανότερο να απεβίωσε από φυσικά αίτια.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1295 τη Γιούτα, κόρη του Μπέρτολτ Η΄ κόμη του Χέννεμπερκ· δεν απέκτησαν απογόνους και η Γιούτα έκανε δεύτερο γάμο με τον Όθωνα Δ΄ των Ασκάνια μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Στέννταλ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Επιτροπή εράνων
Η επιτροπή εράνων είναι ένα είδος νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, όπως το σωματείο,το ίδρυμα, οι αστικές εταιρείες και οι εμπορικές εταιρείες.
Η επιτροπή εράνων ως νομικό πρόσωπο ορίζεται στον Αστικό Κώδικα. Επιτροπή εράνων είναι η ένωση τουλάχιστον πέντε μελών που έχει αποκτήσει προσωπικότητα με προεδρικό διάταγμα και έχει ως έργο να συγκεντρώσει χρήματα ή άλλα αντικείμενα με εράνους, γιορτές ή άλλα παρόμοια μέσα για την εξυπηρέτηση σκοπού δημοσίου ή κοινωφελούς.
Πηγές
Κατηγορία :Αστικό Δίκαιο
Εθνική σημαία
Εθνική Σημαία αποκαλείται μία σημαία που συμβολίζει μία χώρα. Η σημαία αυτή αναρτάται από δημόσιους-κυβερνητικούς φορείς, ενώ μπορεί να αναρτηθεί και από πολίτες της χώρας. Μερικές φορές χώρες αλλάζουν τη σημαία τους μετά από αλλαγή ενός καθεστώτος ή μιας κυβέρνησης, ενώ και σε περιπτώσεις εμφυλίων πολέμων χρησιμοποιούνται άλλοι συμβολισμοί. Η σημαία της Γερμανίας, για παράδειγμα, ήταν μια τρίχρωμη μαύρου-άσπρου-κόκκινου κατά την ύπαρξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης που ακολούθησε υιοθέτησε μια σημαία χρωμάτων μαύρου-κόκκινου-χρυσού. Έπειτα οι αλλαγές συνεχίστηκαν από τη Ναζιστική Γερμανία, αλλά και την Δυτική και Ανατολική Γερμανία που την διαδέχτηκε.
Αταλάρ
Μέχρι την δεκαετία του 1950 η επίσημη ονομασία του χωριού ήταν Τσιμερά (τουρκικά: Zimera).
Εθνική σημαία
Κατηγορία:Σημαίες σημαια
Αταλάρ
Είναι έδρα κοινότητας η οποία περιλαμβάνει και τα χωριά Χατς, Αε-Φωκά και Πας-Μούζενα.
Τοπογραφία - Ιστορία
Ήταν το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής της Μούζενας, χτισμένη σε υψόμετρο 1600-1700 μέτρων, κατά μήκος του ποταμού που φέρει το όνομά της και ενώνεται με τον ποταμό Γιαγλί-Ντερέ στα νότια.
Είναι περιστοιχισμένη από ψηλά βουνά που δημιουργούν χαράδρες και απότομες πλαγιές. (Ακριβής τοποθεσία στον χάρτη: 40.5919°N, 39.44455°W).
Απέχει από την Άρδασσα 25 χλμ., από την Αργυρούπολη 27 χλμ. και από την Τραπεζούντα 100 χλμ..
Η Τσιμερά, χτίστηκε από Τραπεζούντιους, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Τραπεζούντα ύστερα από την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς το 1461. Εκκλησιαστικά ανήκε στη Μητρόπολη Χαλδίας, ενώ διοικητικά στο Νομό Τραπεζούντας, διοίκηση Αργυρουπόλεως (Gümüşhane), υποδιοίκηση Άρδασσας (Torul).
Είχε αμιγή ελληνικό πληθυσμό και αποτελούνταν από 9 μαχαλάδες (Σαββάντων, Γιωσηφάντων, Γαπάντων, Φραγκάντων, Θεοδωράντων, Σατικάντων, Ρακάν, Θεπεφτάτων και Κεϊβανάντων).
Οικονομία - Ζωή
Τα παρχάρια της Τσιμεράς ήταν το Στρογγυλέν, το Τουκανέν και Τ' Άλας το παρχάρ.
Επίσης υπήρχε γεωργία μικρής όμως έκτασης, λόγω των μικρών εκτάσεων καλλιεργήσιμης γης (κυρίως μπαξέδες).
Κύριο επάγγελμα των αντρών υπήρξε η αρτοποιεία και η μεταλλουργία.
Υπήρχαν Τσιμερίτκα αρτοποιεία και αργαστέρια σε όλη την ευρύτερη περιοχή του νομού Τραπεζούντας. Οι άντρες δούλευαν εκεί, ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά έμεναν στο χωριό.
Η Τσιμερά είχε εξατάξιο δημοτικό σχολείο, το οποίο βρισκόταν δίπλα στην εκκλησία.
Οι Τσιμερίτ αγαπούσαν πολύ την μουσική, το τραγούδι και το χορό.
Υπάρχουν χαρακτηριστικές μελωδίες σε ρυθμό «ομάλ» και πολλά δίστιχα προερχόμενα από την Τσιμερά.
Διασπορά
Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών, η Τσιμερά είχε περίπου 800 κατοίκους, όλους Έλληνες.
Οι περισσότεροι πρόσφυγες από την Τσιμερά εγκαταστάθηκαν στις Πέντε Βρύσες και το Πολυδένδρι Λαγκαδά, στους Κομνηνάδες Καστοριάς, στον Κεχρόκαμπο, το Στεγνό και το Λευκάδι Καβάλας ,επίσης κάποιες οικογένειες στα Πλατανάκια Σερρών[10].
Παραπομπές
9.Από τον ονομαστικό κατάλογο απογραφής προσφύγων της ΕΑΠ( ο Παπαδόπουλος Γεώργιος απογράφηκε με αριθμό 113140 και η Μωυσίδου Ελισσάβετ με αριθμό 112978). Κατηγορία:Πόλεις και χωριά επαρχίας Γκιουμούσχανε‎ Κατηγορία:Επαρχία Γκιουμούσχανε Κατηγορία:Πόλεις και χωριά επαρχίας Γκιουμούσχανε
Δημήτρης Τσιόδρας
O Δημήτρης Τσιόδρας εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 1989. Γεννήθηκε στο Μάναρη Αρκαδίας το 1959, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθήνας και έκανε μεταπτυχιακά (ΜΑ) στις Διεθνείς Σχέσεις στο Fletcher School of Law and Diplomacy, Tufts University, στις ΗΠΑ. Παρακολούθησε μεταπτυχιακό course με θέμα «Sociology of Mass Media and Popular Culture» στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Ασχολείται με ζητήματα πολιτικής, διεθνών σχέσεων και ευρωπαϊκών εξελίξεων.
Τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία τα κάνει στο ραδιόφωνο του Flash, έπειτα στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», όπου έφτασε στη θέση του αρχισυντάκτη του πολιτικού τμήματος, και στον τηλεοπτικό σταθμό Mega, καλύπτοντας πάντοτε το ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας.
Τον Νοέμβριο του 2011 αναλαμβάνει διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου στη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ, ενώ στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμμένου μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 αναλαμβάνει κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αμέσως μετά επιστρέφει και πάλι στη δημοσιογραφία, εργαζόμενος ως πολιτικός σχολιαστής και αρθρογράφος στον ΣΚΑΪ και την «Καθημερινή».
Το 2015 αναλαμβάνει τη θέση του εκπροσώπου Τύπου του Ποταμιού.
Παράλληλα με την επαγγελματική του δραστηριότητα μελετά συστη­ματικά ιστορία και θεωρίες των διεθνών σχέσεων. Έχει παρακολουθήσει από κοντά κρίσιμες συνεδριάσεις στην ΕΕ, έχει συνομιλήσει κατά καιρούς κι έχει κάνει συνεντεύξεις με σημαντικούς Ευρωπαίους παράγοντες. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ευρωπατριωτισμός ή Εθνοκεντρισμοί;» (Εκδόσεις Μίνωας), ενώ άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε διεθνή ΜΜΕ, όπως Le Monde Diplomatique, Courrier International, International Relations.
Από τον Αύγουστο του 2019 ο Δημήτρης Τσιόδρας ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη
ΦΚ Ντιναμό Κιέβου
Η ΦΚ Ντιναμό Κιέβου (ουκρανικά: ФК Динамо Київ, ) ή Δυναμό Κιέβου, είναι κορυφαία ποδοσφαιρική ομάδα της Ουκρανίας. Ιδρύθηκε το 1927 ως τμήμα του σοβιετικού αθλητικού οργανισμού, της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό (Динамо). Εδρεύει στο Κίεβο, την πρωτεύουσα της Ουκρανίας, και αγωνίζεται στην ανώτερη κατηγορία (Ukrainian Premier League) του ουκρανικού πρωταθλήματος.
Παλιότερα οι εμφανίσεις της ήταν λευκές φανέλες με σκούρα μπλε παντελονάκια και το παρατσούκλι της "Bilo-Syni" (Μπίλο-Σίνι: «Κυανόλευκοι»). Μετά την ουκρανική ανεξαρτησία καθιέρωσε τα εθνικά χρώματα: κίτρινο και μπλε. Ως έμβλημα έχει το καλλιγραφικό D.
Έδρα της είναι το «Στάδιο Ντιναμό Λομπανόφσκι», που φέρει το όνομα του μεγάλου προπονητή Βαλερί Λομπανόφσκι, υπό την καθοδήγηση του οποίου κατέκτησε πολλά πρωταθλήματα στη Σοβιετική Ένωση και το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Το στάδιο είναι χωρητικότητας 16.900 θεατών και βρίσκεται σε ένα πάρκο στο κέντρο της πόλης κοντά στον ποταμό Δνείπερο. Στα διεθνή ματς αγωνίζεται στο "Στάδιο Ολιμπίνσκι" του Κιέβου χωρητικότητας 83.000 θεατών. Επίσης, η ομάδα διαθέτει ένα σύγχρονο προπονητικό κέντρο στο προάστειο Koncha-Zaspa.
Η ομάδα κυριαρχεί στο ουκρανικό ποδόσφαιρο και έχει κατακτήσει 15 πρωταθλήματα και 11 κύπελλα. Στο παρελθόν είχε αναδειχθεί 13 φορές πρωταθλήτρια Σοβιετικής Ένωσης και 9 φορές κυπελλούχος. Επίσης, έχει κατακτήσει δύο Κύπελλα Κυπελλούχων κι ένα Σούπερ Καπ Ευρώπης.
Σοβιετική περίοδος
Η Ντιναμό Κιέβου ιδρύθηκε το 1927 ως ένας ερασιτεχνικός αθλητικός σύλλογος. Ήταν τμήμα της «Ντιναμό» ενός διεθνικού σοβιετικού αθλητικού οργανισμού. Ανάλογες «Ντιναμό» ιδρύθηκαν σε όλες τις μεγάλες σοβιετικές πόλεις, όπως: Ντιναμό Μόσχας, Ντιναμό Τιφλίδας, Ντιναμό Μινσκ, Ντιναμό Περβολιών κλπ.
Κατά τη σοβιετική περίοδο η Ντιναμό Κιέβου ήταν η σημαντικότερη αντίπαλος των ποδοσφαιρικών συλλόγων της Μόσχας. Η προσπάθεια να τους επιβληθεί και να κερδίσει τίτλους αποτελούσε, κατά κάποιο τρόπο, θέμα εθνικής υπερηφάνειας για τους Ουκρανούς. Υπήρξαν μάλιστα εποχές που η ομάδα της Ντιναμό Κιέβου ήταν ταυτόχρονα και η Εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης!
Τη σοβιετική εποχή η Ντιναμό κέρδισε τα περισσότερα πρωταθλήματα από οποιαδήποτε άλλη σοβιετική ομάδα. Έχει το ρεκόρ των τριών συνεχόμενων τίτλων (1966, 1967, 1968) και ήταν η πρώτη σοβιετική ομάδα που πήρε ευρωπαϊκό τίτλο, το Κύπελλο Κυπελλούχων και μάλιστα δυο φορές (1975, 1986), καθώς και το Σούπερ Καπ (1975). Επίσης, έφτασε δυο φορές ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1977, 1987).
Η καλύτερη περίοδος του συλλόγου ήταν οι δεκαετίες ’70 και ’80. Τότε συχνά η Εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η ίδια με την Ντιναμό. Η επιτυχημένη αυτή περίοδος οφείλεται αποκλειστικά στον προπονητή Βαλερί Λομπανόφσκι, ο οποίος υπήρξε και παίκτης της ομάδας τη δεκαετία του ’60. Ο Λομπανόφσκι ήταν παράλληλα προπονητής και της Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν παθιασμένος με το ποδόσφαιρο και πέθανε το 2002 στη διάρκεια ενός αγώνα.
Το μεγάλο αστέρι εκείνης της ομάδας ήταν ο Όλεγκ Μπλαχίν, νικητής της Χρυσής Μπάλας το 1975, πρώτος σκόρερ όλων των εποχών του σοβιετικού πρωταθλήματος με 211 γκολ και πρώτος σε συμμετοχές με 432 ματς. Επίσης, ο Μπλαχίν πέτυχε συνολικά περισσότερα από 300 γκολ σε επίσημα ματς, πιο πολλά από οποιονδήποτε άλλο Σοβιετικό παίκτη. Τη Χρυσή Μπάλα κέρδισε κι ο Ιγκόρ Μπελάνοφ το 1986, μέλος της ομάδας που κατέκτησε το δεύτερο Κύπελλο Κυπελλούχων.
Το Ματς του Θανάτου
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου μια τραγική ιστορία συνδέθηκε με τους ποδοσφαιριστές της Ντιναμό. Έμεινε στην ιστορία ως «Το Ματς του Θανάτου».
Η Μικτή Κιέβου ονομάστηκε Σταρτ και δημιουργήθηκε από οκτώ ποδοσφαιριστές της Ντιναμό (Τρούσεβιτς, Σβιριντόφσκι, Κορότκιχ, Κλιμένκο, Τιούτσεφ, Πούτιστιν, Κουζμένκο, Χοντσαρένκο) και τρεις της Λοκομοτίβ Κιέβου (Μπαλάκιν, Σουκάρεφ, Μέλνικ). Η Σταρτ νίκησε επανειλημμένα τις Μικτές των Γερμανών στρατιωτών. Στις 17 Ιουλίου οι Γερμανοί δημιούργησαν την πιο δυνατή ομάδα που μπορούσαν αλλά η Σταρτ τη συνέτριψε με 6-0. Ακολούθησε μια ήττα της Σταρτ από μια ομάδα Ούγγρων αιχμαλώτων.
Τότε οι Γερμανοί θεώρησαν ότι είχε φτάσει η στιγμή να νικήσουν και αυτοί του Ουκρανούς. Κάλεσαν την ακατανίκητη, όπως θεωρείτο, ομάδα της Λουφτβάφε, την Flakelf, για να αντιμετωπίσει τη Σταρτ. Στον αγώνα, που έγινε στις 6 Αυγούστου, δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα και αναγγέλθηκε από τις εφημερίδες. Όμως, η Σταρτ συνέτριψε τη γερμανική ομάδα με 5-1 και οι εφημερίδες δεν έγραψαν τίποτα γι’ αυτό. Το ματς αυτό αποκλήθηκε Ματς του Θανάτου, διότι από τότε οι παίκτες της Σταρτ μπήκαν στο στόχαστρο των ναζί.
Στις 9 Αυγούστου, σε νέο αγώνα, οι Ουκρανοί νίκησαν ξανά κι όταν στις 16 Αυγούστου 1942 συνέτριψαν μια άλλη γερμανική ομάδα, τη Rukh, με 8-0, οι ναζί διέταξαν τη διάλυση της Σταρτ. Συνέλαβαν και βασάνισαν τους καλύτερους παίκτες και όσους επέζησαν τους έστειλαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Siretz. Εκεί, τον επόμενο Φεβρουάριο, τρεις βρήκαν τραγικό θάνατο στη διάρκεια μιας εξέγερσης. Άλλοι τρεις συνελήφθησαν αλλά δραπέτευσαν αργότερα και διασώθηκαν.
Μια δραματοποιημένη παρουσίαση των γεγονότων αυτών περιγράφεται στο ουγγαρέζικο φιλμ του 1961 Két félidő a pokolban, στο οποίο αναφέρεται ότι μετά τη συντριβή των Γερμανών με 5-1 διέταξαν την εκτέλεση με τυφεκισμό όλων των Ουκρανών ποδοσφαιριστών. Μια παραλλαγή της ιστορίας με θετικό τέλος παρουσιάστηκε στο αμερικάνικο φιλμ του 1981 Escape to Victory, στο οποίο τα γεγονότα τοποθετούνται στο Παρίσι και ως αντίπαλος των Γερμανών παρουσιάζεται μια μικτή αιχμαλώτων ποδοσφαιριστών από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.
Ουκρανική περίοδος
Στην προσπάθειά της να διακριθεί και στην Ευρώπη και ενώ είχε προκριθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 1995-96, άνθρωποι του συλλόγου προσπάθησαν να δωροδοκήσουν τον Ισπανό διαιτητή Antonio López Nieto στον πρώτο αγώνα της ομάδας εναντίον του Παναθηναϊκού. Το αποτέλεσμα ήταν η Ντιναμό να εκδιωχθεί από τη διοργάνωση και να αποκλειστεί για δυο χρόνια από την UEFA. Τελικά, το σωματείο ξεπέρασε αυτή την κακή στιγμή και μάλιστα το 1999 έφτασε ως τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο σύλλογος διαθέτει αξιόλογη ποδοσφαιρική ακαδημία για παιδιά και νέους. Οι μικρές ομάδες, γνωστές ως Ντιναμό-2 και Ντιναμό-3, μετέχουν στα πρωταθλήματα τζούνιορ και από αυτές έχουν αναδειχθεί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, με πιο γνωστό πρόσφατα τον Αντρέι Σεφτσένκο.
Υποστηρικτές και αντιπαλότητες
μικρογραφία|Οπαδοί της Ντιναμό το 2010 Το κίνημα των φιλάθλων της Ντιναμό είναι ένα από τα παλαιότερα στην Ουκρανία. Η ενεργός υποστήριξη ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980. Στη συνέχεια άρχισε να εμφανίζεται το πρώτο γκράφιτι με το λογότυπο της ομάδας και καταγράφηκε ένας από τους μεγαλύτερους αγώνες στην ΕΣΣΔ, οι οπαδοί της Ντιναμό εναντίον των οπαδών της Σπαρτάκ Μόσχας στο κέντρο του Κιέβου.
Οι φανατικοί οπαδοί της Ντιναμό είναι συνήθως δεξιοί με εθνικιστικές αντιλήψεις. Ιστορικά, συχνά συνδέονταν με πατριωτικές (ουκρανικός εθνικισμός) και έντονες αντικομμουνιστικές ενέργειες. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, οι φανατικοί οπαδοί είχαν κακές σχέσεις με την κυβέρνηση, που προκλήθηκαν από διώξεις οπαδών και άλλων πολιτικών παραγόντων. Η πιο δημοσιευμένη δράση ήταν η "Ελευθερία στον Παβλιτσένκο" (Волю Павліченкам) για η υποστήριξη των πολιτικών κρατουμένων πατέρα και γιου Παβλιτσένκο.Παβλιτσένκο Οι φανατικοί οπαδοί της Ντιναμό συμμετείχαν στους εορτασμούς της Ημέρας της Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας και της Ημέρας των Ηρώων.
Το πιο διάσημο ντέρμπι στην Ουκρανία είναι το ουκρανικό ντέρμπι, που διεξάγεται πάντα σε τεταμένη ατμόσφαιρα. Η Ντιναμό διατηρεί φιλικές σχέσεις με την Κάρπατι Λβιβ, τη Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ (Braty po zbroyi, μπάντα των αδελφών), τη Χούτνικ Κρακοβίας και τους οπαδούς της Ζάλγκιρις Βίλνιους. Οι σχέσεις είναι τεταμένες με τις Σαχτάρ Ντονέτσκ, Τσερνομόρετς Οδησσού, Μεταλίστ Χάρκιβ, Σπαρτάκ Μόσχας και Λέγκια Βαρσοβίας. Τώρα όλοι οι οπαδοί έχουν δηλώσει μια εκεχειρία λόγω του πολέμου στην Ανατολική Ουκρανία. Παίζουν το ντέρμπι του Κιέβου με την Άρσεναλ Κιέβου, μια ισχυρή αντιπαλότητα και λόγω της πολιτικής. Οι οπαδοί της Άρσεναλ είναι γνωστό ότι είναι έντονα αριστεροί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1927 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουκρανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927
Βαϊόλα Ντέιβις
Η Βαϊόλα Ντέιβις (Viola Davis, 11 Αυγούστου 1965) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Γνωστή κυρίως ως ηθοποιός του θεάτρου, η Ντέιβις κέρδισε βραβείο Τόνι Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στο θεατρικό έργο King Hedley II (2001). Το 2010 ξαναβραβεύτηκε με Τόνι Α' γυναικείου ρόλου για το έργο Fences.
New, Live & Rare
Το πρώτο σινγκλ κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1977 και περιέχει την εκτέλεση του "Black Night" από τις ζωντανές ηχογραφήσεις του "Made in Japan", το μέχρι τότε ακυκλοφόρητο "Painted Horse" από την περίοδο που ηχογραφούσαν το "Who Do We Think We Are" και το "When a Blind Man Cries" από το σινγκλ του "Never Before". Σκαρφάλωσε στην 31η θέση των βρετανικών τσαρτ.
Βαϊόλα Ντέιβις
Συμπεριελήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012. Το 2017 κέρδισε το Όσκαρ, τη Χρυσή Σφαίρα και το BAFTA Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Εμπόδια (Fences).
New, Live & Rare
Το δεύτερο σινγκλ κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1978 και περιέχει τις ζωντανές εκτελέσεις του "Burn" και του "Mistreated" από το "Made in Europe", όπως και το ακυκλοφόρητο "Coronarias Redig" από τις ηχογραφήσεις του δίσκου "Burn". Το σινγκλ έφθασε στην 45η θέση στη Μεγάλη Βρετανία.
Βαϊόλα Ντέιβις
Πρώτα χρόνια
Η Ντέιβις γεννήθηκε στη φάρμα της γιαγιάς της στο Μάθιους της Νότιας Καρολίνα και έχει πέντε αδέρφια. Η μητέρα της, Μέι Άλις, ήταν υπηρέτρια, εργάτρια σε εργοστάσιο και νοικοκοιρά. Ο πατέρας της, Νταν Ντέιβις, ήταν προπονητής αλόγων. Η οικογένειά της μετακόμισε στο Σέντραλ Φολς του Ρόουντ Άιλαντ όταν η ίδια ήταν δύο μηνών.
New, Live & Rare
Το τρίτο σινγκλ κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1980 και περιέχει τις ζωντανές εκτελέσεις του "Smoke on the Water" από τον Ιούνιο του 1972, του "Bird Has Flown" από τις 11 Αυγούστου 1969 στο Λονδίνο και του "Grabsplatter" από τις 23 Σεπτεμβρίου 1970. Το συγκεκριμένο σινγκλ σκαρφάλωσε στην 48η θέση στην πατρίδα του συγκροτήματος.
Βαϊόλα Ντέιβις
Πρώτα χρόνια
Φοίτησε στο Κολέγιο του Ρόουντ Άιλαντ και αποφοίτησε το 1988. Για τέσσερα χρόνια σπούδασε στη σχολή Τζούλιαρντ στη Νέα Υόρκη.
New, Live & Rare
Θέσεις τσαρτ
New, Live & Rare Vol. I (σινγκλ)
Βαϊόλα Ντέιβις
Εκπαίδευση
Η Ντέιβις παρακολούθησε το Central Falls High School, στο οποίο αποδίδει ένα μέρος της αγάπης της για την υποκριτική και την ενασχόλησή της με τις τέχνες. Σαν έφηβη, ασχολήθηκε με τα ομοσπονδιακά προγράμματα TRIO Upward Bound και TRIO Student Support Services. Όταν εγγράφτηκε στη Σχολή Νέων για τις τέχνες του θεάματος στο West Warwick, Rhode Island, το ταλέντο της Ντέιβις αναγνωρίστηκε από τον σκηνοθέτη Μπέρναρντ Μάστερσον. Μετά την αποφόιτησή της από το λύκειο, η Ντέιβις σπούδασε στο κολλέγιο του Ρόουντ Άιλαντ, με πτυχίο στο θέατρο και αποφοίτησε το 1988. Της απονεμήθηκε τιμής ένεκεν το διδακτορικό στις Καλές Τεχνες από το ίδιο κολλέγιο το 2002. Μετά την αποφοίτησή της από το Ρόουντ Άιλαντ, η Ντείβις εγγράφτηκε στη σχολή Juilliard, και ήταν μέλος της θεατρικής ομάδας "Group 22"(1989–1993).
Καριέρα
Το 2001, η Ντέιβις κέρδισε το βραβείο Τόνι β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στο θεατρικό έργο King Hedley II.
New, Live & Rare
Θέσεις τσαρτ
New, Live & Rare Vol. II (σινγκλ)
Βαϊόλα Ντέιβις
Καριέρα
Η Ντέιβις έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων τριών που έχει σκηνοθετήσει ο Στίβεν Σόντερμπεργκ, Εκτός Ελέγχου (Out of Sight, 1998), Traffic (2000) και Solaris (2002). Έκανε μικρές εμφανίσεις στις ταινίες Kate & Leopold (2001) και Antwone Fisher (2002). Το 2008 υποδύθηκε την κυρία Μίλερ στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου Αμφιβολία (Doubt) μαζί με τους Μέριλ Στριπ, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και Έιμι Άνταμς. Για την ερμηνεία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου.
New, Live & Rare
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: Σεπτέμβριος 1978
New, Live & Rare Vol. III (σινγκλ)
Βαϊόλα Ντέιβις
Καριέρα
Το 2010, κέρδισε το δεύτερο Τόνι α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στο έργο Fences.
New, Live & Rare
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1980
Τα μέλη των Deep Purple
Τα σινγκλ New, Live & Rare ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Βαϊόλα Ντέιβις
Καριέρα
Το 2020, η Ντέιβις πρωταγωνίστησε στο μουσικό δράμα εποχής Η Θρυλική Μα Ρέινι. Για την ερμηνεία της, έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου στα Βραβεία Όσκαρ 2020.
Αρχαιολογικό Μουσείο Επιδαύρου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Επιδαύρου είναι μουσείο στην Επίδαυρο του Νομού Αργολίδας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου της Ελλάδας. Το μουσείο, γνωστό για τις ανακατασκευές ναών, τις στήλες και τις επιγραφές του, ιδρύθηκε το 1902 και άνοιξε το 1909 για να εκθέσει αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στον αρχαίο χώρο της Επιδαύρου στη γύρω περιοχή. δεξιά|μικρογραφία| Τοποθεσίες της Επιδαύρου
New, Live & Rare
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple
Βαϊόλα Ντέιβις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος)
Αρχαιολογικό Μουσείο Επιδαύρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επιδαυρος Κατηγορία:Νομός Αργολίδας
Κυκεώνας
εναλλ.=|μικρογραφία|278x278εσ Ο κυκεώνας ήταν ένα αρχαίο ελληνικό ποτό.
Σύνθεση
Ήταν φτιαγμένο κυρίως από νερό, χοντραλεσμένο κριθάρι (πτισάνη) και βότανα (κυρίως γλήχωνα, βότανο παρόμοιο με την μέντα). Αναφέρεται ότι χρησιμοποιούνταν επίσης και μυρωδικά όπως το κύμινο. Χρησιμοποιούνταν στο αποκορύφωμα των Ελευσίνιων Μυστηρίων για να σπάσει την ιερή αποχή από το φαγητό και το πιοτό, αλλά ήταν επίσης ένα αγαπημένο ποτό των Ελλήνων αγροτών.
Αναφορές στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία
Θεωρείται ότι είχε χωνευτικές ιδιότητες. Στην Ειρήνη του Αριστοφάνη (V. 712), ο Ερμής το προτείνει στον ήρωα που έφαγε πάρα πολλά ξηρά φρούτα και καρύδια. Οι αριστοκράτες τον απέφευγαν καθώς θεωρούνταν ποτό των αγροτών.
Ο Θεόφραστος απεικονίζει στους χαρακτήρες του (IV, 2-3) έναν αγρότη του οποίου η αναπνοή που αποπνέει θυμάρι ενοχλεί τους γείτονές του στην Εκκλησία.
Σε μία προσπάθεια να απαντηθεί το ερώτημα του πώς τόσοι πολλοί άνθρωποι στη διάρκεια δύο χιλιετιών είχαν οράματα χρησιμοποιώντας τον Κυκεώνα κατά τη διάρκεια της τελετής των Ελευσίνιων Μυστηρίων, εικάζεται ότι το κριθάρι που χρησιμοποιούνταν ήταν μολυσμένο από τον παρασιτικό μύκητα Ερυσίβη, οι ψυχοενεργές ιδιότητες του οποίου προκαλούσαν την έντονη εμπειρία που περιέγραφαν οι συμμετέχοντες στα Ελευσίνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποτά Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία Κατηγορία:Ελευσίνια Μυστήρια Κατηγορία:Κουζίνα της αρχαίας Ελλάδας
Επαρχία Σάαρε
Η Επαρχία Σάαρε (εσθονικά:Saare maakond), ή Σάαρεμαα, (λατινικά: Osilia ή  Oesel) είναι μια από τις 15 Επαρχίες της Εσθονίας. Αποτελείται από τo Σάαρεμαα (Ösel), το μεγαλύτερο νησί στην Εσθονία, το Μούχου, το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Εσθονίας, και μια σειρά μικρότερα γειτονικά νησιά. Η επαρχία συνορεύει με την Επαρχία Λέενε ανατολικά και την Επαρχία Χιίου βόρεια. Το 2,6% του συνολικού πληθυσμού της Εσθονίας ζει στην επαρχία Σάαρε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Εσθονίας
Ρούσσος Βρανάς
Ο Ρούσσος Βρανάς (1950 - 2012) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά το 1950. Στην Ε΄ Γυμνασίου κέρδισε υποτροφία για το Μέριλαντ, όπου ολοκλήρωσε το σχολείο και σπούδασε στη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Ήταν μέλος του ΠΑΚ. Τον Αύγουστο του 1969, επηρεασμένος από μια ομιλία του Γεωργίου - Αλέξανδρου Μαγκάκη, έριξε βόμβα μολότωφ σε εγκαταστάσεις κλιμακίου του ΝΑΤΟ, στη Θεσσαλονίκη και καταδικάστηκε σε 18,5 χρόνια κάθειρξης. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις φυλακές, γνωρίστηκε με τον Γιάννη Καψή, μετέπειτα διευθυντή της εφημερίδας Τα Νέα, ο οποίος τού έκανε μαθήματα δημοσιογραφίας. Tο 1972, ο Βρανάς αποφυλακίστηκε επειδή είχε πάθει φυματίωση. Διέφυγε στο εξωτερικό (Ιταλία, Γερμανία, Σουηδία) και επέστρεψε μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος. Την ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι του για να τον συλλάβει.
Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα στην εφημερίδα Το Ποντίκι, ως μεταφραστής και επιμελητής κειμένων. Από το 1995 εργαζόταν στην εφημερίδα Τα Νέα, στην οποία είχε προσωπική στήλη από το 1999 και μετά. Πέθανε στις 16 Νοεμβρίου του 2012 από καρκίνο. Για το θάνατό του εξέδωσαν ανακοινώσεις η κυβέρνηση, μέσω του εκπροσώπου της, Σίμου Κεδίκογλου, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος
Kawasaki P-1
Το Kawasaki P-1 (προηγουμένως γνωστό ως P-X και XP-1) είναι ένα ιαπωνικό Αεροσκάφος ναυτικής περιπολίας ενταγμένο στην υπηρεσία της Ιαπωνικής Ναυτικής Δύναμης Αυτοάμυνας, ως εναλλακτικό αεροσκάφος για το P-3C Orion. Η Ιαπωνία παρέλαβε τα δύο πρώτα λειτουργικά P-1 στις 26 Μαρτίου 2013.
Ανάπτυξη
Εξαιτίας του γεγονότος ότι τα αεροσκάφη P-3C βρίσκονταν σε υπηρεσία για 20 έτη, οι Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας επιδίωξαν την αντικατάστασή τους με νέου είδους αεροσκάδη ναυτικής περιπολίας. Η Lockheed και οι Ηνωμένες Πολιτείες εργάζονταν για την αντικατάσταση των δικών τους P-3 με τα Lockheed P-7, όμως τελικώς ο σχεδιασμός αυτός ακυρώθηκε. Άλλα παρόμοια αεροσκάφη (όπως το Nimrod) δεν κάλυπταν τις απαιτήσεις της Ιαπωνίας, η οποία αποφάσισε να αναπτύξει δικά της αεροσκάφη αυτού του τύπου.
Το πρόγραμμα σχεδιαζόταν να μοιραστεί πολλά στοιχεία του τοπικού Kawasaki C-2, καθώς και του μεταγωγικού αεροσκάφους C-130H. Ωστόσο, λόγω των διαφορετικών τους ρόλων, ελάχιστες είναι οι ομοιότητες που τελικώς επιτεύχθηκαν. Οι συνολικές δαπάνες ανάπτυξης του αεροσκάφους ήταν 345 δισεκατομμύρια ιαπωνικά γεν (3 δισεκατομμύρια δολάρια), το 2007.
Μιχαήλ Πορέτσενκοφ
Ο Μιχαήλ Γεβγκένιεβιτς Πορέτσενκοφ (Ρωσικά: Михаил Евге́ньевич Поре́ченков), είναι Ρώσος ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Παντρεμένος 3 φορές και 5 παιδιά μεταξύ των τριών γάμων.