cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Γερμανική Ιταλία
Με τον θάνατο του Θεοδώριχου το 526 το δίκτυο των συμμαχιών του άρχισε να καταρρέει. Οι Βησιγότθοι ανέκτησαν την αυτονομία υπό τον βασιλιά Αμαλάριχο και οι σχέσεις των Οστρογότθων με τους Βάνδαλους έγιναν όλο και πιο εχθρικές υπό τη βασιλεία του νέου τους βασιλιά Αθαλάριχου, ενός παιδιού υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του Αμαλασούνθα. Μετά την κατάρρευση του ελέγχου της δυτικής Μεσογείου από τον Θεοδώριχο το Φραγκικό έγινε το ισχυρότερο από τα βαρβαρικά βασίλεια, έχοντας τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Γαλατίας απουσία της Ρωμαϊκής διακυβέρνησης.
Η Αμαλασούνθα συνέχισε τις πολιτικές συμφιλίωσης μεταξύ των Γότθων και των Ρωμαίων, υποστηρίζοντας τον νέο Ανατολικό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' και επιτρέποντάς του να χρησιμοποιήσει τη Σικελία ως σταθμό κατά την ανακατάκτηση της Αφρικής στον Βανδαλικό πόλεμο. Με τον θάνατο του Αθαλάριχου το 534 η Αμαλασούνθα έστεψε βασιλιά τον ξάδερφό της και μοναδικό συγγενή της Θεοδάτο, αποβλέποντας στην υποστήριξή του. Αντίθετα όμως αυτό τη φυλάκισε και, παρόλο που διαβεβαίωσε τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό για την ασφάλειά της, την εκτέλεσε λίγο αργότερα. Αυτό αποτέλεσε ιδανικό casus belli για τον Ιουστινιανό, που ετοιμάστηκε να εισβάλει και να διεκδικήσει εκ νέου την Ιταλική χερσόνησο για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Aυτοκρατορική ανακατάκτηση
Με τον αυτοκράτορα Ζήνωνα να έχει επανενώσει νομικά την Αυτοκρατορία σε μια αυτοκρατορική αυλή, η επιζήσασα Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνέχισε να διεκδικεί τις περιοχές που προηγουμένως ελέγχονταν από τη Δυτική αυλή επί όλη την Ύστερη Αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα. Αν και εκστρατείες είχαν διεξαχθεί από τη Δυτική αυλή πριν από το 476 με στόχο την ανακατάληψη των χαμένων εδαφών, κυρίως υπό τον Μαϊοριανό, οι ανακατακτήσεις, αν και επιτυχημένες, ήταν μόνο στιγμιαίες. Οι μακροχρόνιες ανακατακτήσεις των ρωμαϊκών εδαφών ήταν αποτέλεσμα των εκστρατειών των στρατηγών Βελισάριου και Ναρσής για λογαριασμό του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' από το 533 έως το 554.
Παρά το γεγονός ότι υπέφερε επίσης από επιδρομές βαρβάρων, η Ανατολική Αυτοκρατορία είχε επιβιώσει τον πέμπτο αιώνα ως επί το πλείστον άθικτη. Η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, λιγότερο αστικοποιημένη από την Ανατολική και πιο αραιοκατοικημένη, μάλλον γνώρισε οικονομική παρακμή σε όλη την Ύστερη Αυτοκρατορία σε ορισμένες επαρχίες. Η Νότια Ιταλία, η βόρεια Γαλατία (εκτός τις πόλεις) και σε κάποιο βαθμό η Ισπανία και οι παραδουνάβιες περιοχές μάλλον υπέφεραν. Η Ανατολή τα πήγε καλύτερα οικονομικά, ειδικά καθώς Αυτοκράτορες όπως ο Μέγας Κωνσταντίνος και ο Κωνστάντιος Β' είχαν επενδύσει πολλά στην οικονομία. Το αποτέλεσμα ήταν η Ανατολική Αυτοκρατορία να αντέξει οικονομικά μεγάλους αριθμούς επαγγελματιών στρατιωτών και να τους αυξήσει με μισθοφόρους, ενώ η Δυτική δεν μπορούσε να το αντέξει στον ίδιο βαθμό. Ακόμη και μετά από μεγάλες ήττες η Ανατολή μπορούσε, αν και όχι χωρίς δυσκολίες, να εξαγοράσει τους εχθρούς της με λύτρα ή «χρήματα προστασίας». Αριθμώντας περισσότερους από 300.000 στρατιώτες ο Ανατολικός Ρωμαϊκός στρατός του Ιουστινιανού Α' ήταν από τους ισχυρότερους στον κόσμο.
Σε αντίθεση με τους Βησιγότθους και τους Οστρογότθους οι Βάνδαλοι στην Αφρική έκοψαν το δικό τους νόμισμα και ήταν τόσο de facto όσο και de jure ανεξάρτητοι, όντας συχνά εχθροί τόσο της Δυτικής όσο και της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οταν ο φιλορωμαίος βασιλιάς των Βανδάλων Χιλδέριχος εκθρονίστηκε από τον Γελίμερο το 530, ο Ιουστινιανός προετοίμασε μια εκστρατεία με επικεφαλής τον Βελισάριο. Ανακατέλαβε γρήγορα τη Βόρεια Αφρική μεταξύ Ιουνίου 533 και Μαρτίου 534, επαναφέροντας την πλούσια επαρχία στη ρωμαϊκή κυριαρχία. Μετά την ανάκτηση ο Ιουστινιανός επανέφερε γρήγορα τις ρωμαϊκές διοικήσεις της επαρχίας, ιδρύοντας μια νέα Πραιτωριανή Περιφέρεια της Αφρικής και λαμβάνοντας μέτρα για τη μείωση της επιρροής των Βανδάλων, οδηγώντας τελικά στην πλήρη εξαφάνισή τους.
Μετά την εκτέλεση της φιλορωμαίας βασίλισσας των Οστρογότθων Aμαλασούνθα και την άρνηση του βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδάτου να αποκηρύξει τον έλεγχο της Ιταλίας ο Ιουστινιανός διέταξε την εκστρατεία για να ανακατακτήσει την Ιταλία, την αρχαία καρδιά της Αυτοκρατορίας. Από το 534 έως το 540 οι Ρωμαϊκές δυνάμεις εκστράτευσαν στην Ιταλία και κατέλαβαν τη Ραβέννα, πρωτεύουσα των Οστρογότθων και της πρώην Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το 540. Η αντίσταση των Γότθων αναβίωσε υπό τον βασιλιά τους Τωτίλα το 541. Τελικά όμως ηττήθηκαν μετά από εκστρατείες του Ρωμαίου στρατηγού Ναρσή, που επίσης απέκρουσε τις εισβολές στην Ιταλία των Φράγκων και των Αλαμανών, αν και ορισμένες πόλεις στη βόρεια Ιταλία συνέχισαν να αντιστέκονται μέχρι τη δεκαετία του 560. Ο Ιουστινιανός εξέδωσε την Πραγματιστική Κύρωση για να αναδιοργανώσει τη διακυβέρνηση της Ιταλίας και η επαρχία επανήλθε στη ρωμαϊκή κυριαρχία. Στο τέλος της σύγκρουσης η Ιταλία απέμεινε κατεστραμμένη και πληθυσμιακά αποδεκατισμένη, γεγονός που, σε συνδυασμό με τις καταστροφικές συνέπειες της πανώλης του Ιουστινιανού, κατέστησε δύσκολη την επιβίωσή της κατά τους επόμενους αιώνες.
Την εποχή της κατάρρευσης της Δυτικής Αυτοκρατορίας το 476–480 οι Βησιγότθοι έλεγχαν μεγάλες περιοχές της νότιας Γαλατίας καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής. Η αυξημένη επικράτειά τους είχε εν μέρει κατακτηθεί και εν μέρει απονεμηθεί σε αυτούς από τον Δυτικό Αυτοκράτορα Aβιτο τις δεκαετίες του 450 και του 460. Ο Ιουστινιανός ανέλαβε ορισμένες περιορισμένες εκστρατείες εναντίον τους, ανακτώντας τμήματα των νότιων ακτών της Ιβηρικής χερσονήσου. Εδώ η Επαρχία της Σπανίας θα διαρκέσει μέχρι τη δεκαετία του 620, όταν οι Βησιγότθοι υπό τον Βασιλιά Σουιντίλα ανακατέλαβαν τις νότιες ακτές. Αυτές οι περιοχές παρέμειναν υπό ρωμαϊκό έλεγχο καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού. Τρία χρόνια μετά τον θάνατό του οι Λομβαρδοί εισέβαλαν στην Ιταλία και κατέκτησαν μεγάλα τμήματα της κατεστραμμένης χερσονήσου στα τέλη του 6ου αιώνα, ιδρύοντας το Βασίλειό τους. Βρίσκονταν σε διαρκή σύγκρουση με το Εξαρχάτο της Ραβέννας, μια πολιτεία που ιδρύθηκε για να αντικαταστήσει την παλιά Πραιτωριανή Περιφέρεια της Ιταλίας και να επιβάλει εκεί τη ρωμαϊκή κυριαρχία. Τα πλουσιότερα μέρη της επαρχίας, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων της Ρώμης και της Ραβέννας, παρέμειναν με ασφάλεια στα ρωμαϊκά χέρια υπό το Εξαρχάτο καθ' όλη τη διάρκεια του έβδομου αιώνα. Αν και άλλοι Ανατολικοί αυτοκράτορες προσπάθησαν περιστασιακά να εκστρατεύσουν στη Δύση, κανένας δεν ήταν τόσο επιτυχημένος όσο ο Ιουστινιανός. Μετά το 600 τα γεγονότα συνωμότησαν για να αφαιρέσουν τις Δυτικές επαρχίες από τον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης, με την προσοχή της Αυτοκρατορίας να εστιάζεται στα πιεστικά ζητήματα του πολέμου με τη Σασανιδική Περσία και στη συνέχεια στην άνοδο του Ισλάμ. Για λίγο η Δύση παρέμεινε σημαντική, με τον Αυτοκράτορα Κωνστά Β' να κυβερνά από τις Συρακούσες της Σικελίας μια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που εξακολουθούσε να εκτείνεται από τη Βόρεια Αφρική ως τον Καύκασο τη δεκαετία του 660. Στη συνέχεια η προσοχή της Αυτοκρατορίας μειώθηκε, με την ίδια την Κωνσταντινούπολη να πολιορκείται τη δεκαετία του 670, να ανανεώνεται ο πόλεμος με τους Άραβες τη δεκαετία του 680 και στη συνέχεια με μια περίοδο χάους μεταξύ 695 και 717, κατά τη διάρκεια της οποίας η Αφρική χάθηκε οριστικά και κατακτήθηκε από το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών. Μέσω μεταρρυθμίσεων και στρατιωτικών εκστρατειών ο αυτοκράτορας Λέων Γ' προσπάθησε να αποκαταστήσει την τάξη στην Αυτοκρατορία, αλλά οι δογματικές του μεταρρυθμίσεις, γνωστές ως Εικονομαχία, ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλείς στη Δύση και καταδικάστηκαν από τον Πάπα Γρηγόριο Γ'.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν ήταν το μόνο χριστιανικό έθνος που επλήγη από τις ισλαμικές κατακτήσεις, το Βασίλειο των Βησιγότθων υποτάχθηκε τελικά στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών τη δεκαετία του 720. Περίπου την ίδια εποχή ιδρύθηκε από τον Πελάγιο των Αστουριών το ομώνυμο βασίλειο, που ήταν το πρώτο χριστιανικό βασίλειο που ιδρύθηκε στην Ιβηρία μετά την ήττα των Βησιγότθων. Οι Αστούριες θα μετατραπούν στο Βασίλειο του Λεόν το 924, που θα εξελιχθεί στους προκατόχους της σύγχρονης Ισπανίας.
Οι θρησκευτικές διαφωνίες μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης οδήγησαν τελικά στην κατάρρευση της αυτοκρατορικής κυριαρχίας στην ίδια τη Ρώμη και στη σταδιακή μετατροπή του Εξαρχάτου της Ραβέννας στα ανεξάρτητα Παπικά Κράτη, με επικεφαλής τον Πάπα. Σε μια προσπάθεια να κερδίσει υποστήριξη μεταξύ των Λομβαρδών, ο Πάπας ζήτησε βοήθεια από το Φραγκικό Βασίλειο αντί της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, στέφοντας τελικά τον Φράγκο βασιλιά Καρλομάγνο «Ρωμαίο Αυτοκράτορα» το 800 μ.Χ. Αν και σε αυτή τη στέψη αντιτάχθηκε σθεναρά η Ανατολική Αυτοκρατορία, δεν μπορούσε να κάνει πολλά, καθώς η επιρροή της στη Δυτική Ευρώπη είχε μειωθεί. Μετά από σειρά μικρών πολέμων τη δεκαετία του 810 ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Α' αναγνώρισε τον Καρλομάγνο ως "Αυτοκράτορα". Αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει ως «Ρωμαίο Αυτοκράτορα» (τίτλος που ο Μιχαήλ επιφύλαξε για τον εαυτό του και τους διαδόχους του) και τον αναγνώρισε ως τον ελαφρώς λιγότερου κύρους «Αυτοκράτορα των Φράγκων».
Η αυτοκρατορική κυριαρχία συνεχίστηκε στη Σικελία καθ' όλη τη διάρκεια του όγδοου αιώνα, αλλά το νησί καταλήφθηκε σταδιακά από τους Άραβες κατά τη διάρκεια του ένατου αιώνα. Στην Ιταλία μερικά οχυρά στην Καλαβρία παρείχαν τη βάση για μια μεταγενέστερη, μέτρια αυτοκρατορική επέκταση, που έφτασε στο αποκορύφωμά της στις αρχές του ενδέκατου αιώνα, με το μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ιταλίας υπό ενός είδους ρωμαϊκή κυριαρχία. Αυτό ωστόσο αναιρέθηκε από περαιτέρω εμφύλιους πολέμους στην Αυτοκρατορία και την αργή κατάκτηση της περιοχής από τους πρώην μισθοφόρους της Αυτοκρατορίας, τους Νορμανδούς], που τελικά έβαλαν τέλος στην αυτοκρατορική κυριαρχία στη Δυτική Ευρώπη το 1071 με την κατάκτηση του Μπάρι. Ο τελευταίος Αυτοκράτορας που επιχείρησε ανακατακτήσεις στη Δύση ήταν ο Μανουήλ Α' Κομνηνός, που εισέβαλε στη νότια Ιταλία κατά τη διάρκεια ενός πολέμου με το Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας τη δεκαετία του 1150. Η πόλη του Μπάρι άνοιξε πρόθυμα τις πύλες της στον Αυτοκράτορα και μετά από επιτυχίες στην κατάληψη άλλων πόλεων στην περιοχή ο Μανουήλ ονειρευόταν μια αποκατεστημένη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και μια ένωση μεταξύ των εκκλησιών της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης, που είχαν χωριστεί από το Σχίσμα του 1054. Παρά τις αρχικές επιτυχίες και την παπική υποστήριξη η εκστρατεία ήταν ανεπιτυχής και ο Μανουήλ αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ανατολή.
Κληρονομιά
Τα λατινικά επηρέασαν επίσης τις γερμανικές γλώσσες, όπως τα αγγλικά και τα γερμανικά. Επιβιώνει σε μια «καθαρότερη» μορφή ως η γλώσσα της Καθολικής Εκκλησίας. η Καθολική Λειτουργία της Θείας Ευχαριστίας γινόταν αποκλειστικά στα λατινικά μέχρι το 1969. Ως εκ τούτου χρησιμοποιείτο επίσης ως lingua franca από τους εκκλησιαστικούς. Παρέμεινε η γλώσσα της ιατρικής, του δικαίου και της διπλωματίας (οι περισσότερες συνθήκες ήταν γραμμένες στα λατινικά), καθώς και των διανοουμένων και των επιστημόνων, μέχρι τον 18ο αιώνα. Από τότε η χρήση των λατινικών μειώθηκε με την ανάπτυξη άλλων lingua franca, ιδιαίτερα των αγγλικών και των γαλλικών. Το λατινικό αλφάβητο επεκτάθηκε λόγω της διάσπασης του I σε I και J και του V σε U, V και, κατά τόπους (ιδιαίτερα γερμανικές γλώσσες και πολωνικά), W. Είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο αλφαβητικό σύστημα γραφής στον κόσμο σήμερα. Οι ρωμαϊκοί αριθμοί συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται σε ορισμένα πεδία και περιπτώσεις, αν και έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από τους αραβικούς αριθμούς.
Μια πολύ ορατή κληρονομιά της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι η Καθολική Εκκλησία. Τα εκκλησιαστικά ιδρύματα και θεσμοί άρχισαν σιγά σιγά να αντικαθιστούν τα ρωμαϊκά στη Δύση, βοηθώντας ακόμη και τη διαπραγμάτευση της ασφάλειας της Ρώμης στα τέλη του 5ου αιώνα. Καθώς η Ρώμη δεχόταν εισβολές από γερμανικές φυλές, πολλές αφομοιώθηκαν και στα μέσα της μεσαιωνικής περιόδου (περ. 9ο και 10ο αιώνα) τα κεντρικά, δυτικά και βόρεια τμήματα της Ευρώπης είχαν προσηλυτισθεί σε μεγάλο βαθμό στον Ρωμαιοκαθολικισμό και αναγνώριζαν τον Πάπα ως Vicarius Christi (Εφημέριο του Χριστού). Ο πρώτος από τους βάρβαρους βασιλείς που προσηλυτίστηκε στην Εκκλησία της Ρώμης ήταν ο Κλόβις Α΄ των Φράγκων. Άλλα βασίλεια, όπως οι Βησιγότθοι, ακολούθησαν αργότερα το παράδειγμά τους για να κερδίσουν την εύνοια του παπισμού.
Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος επέζησε της αρχικής κατάρρευσης της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η εξουσία της αυξήθηκε κατά την κυριαρχία του Οδόακρου και αργότερα των Οστρογότθων, όπως φάνηκε από την επιτυχία της το 498 που να εγκαταστήσει τον Σύμμαχο ως πάπα, παρότι ο Θεοδώριχος της Ιταλίας και ο Αυτοκράτορα Αναστάσιος υποστήριζαν άλλο υποψήφιο, τον Λαυρέντιο. Το πότε ακριβώς εξέλιπε η Σύγκλητος δεν είναι σαφές, αλλά ο θεσμός είναι γνωστό ότι επέζησε τουλάχιστον μέχρι τον 6ο αιώνα, καθώς δώρα από τη Σύγκλητο έλαβε ο Αυτοκράτορας Τιβέριος Β΄ το 578 και το 580. Το παραδοσιακό κτίριο της Συγκλήτου (Curia Julia) ανοικοδομήθηκε ως εκκλησία υπό τον Πάπα Ονώριο Α' το 630, πιθανώς με άδεια του Ανατολικού Αυτοκράτορα Ηράκλειου.
Ονοματολογία
Ο Κόμης Μαρκελλίνος, Βυζαντινός ιστορικός του έκτου αιώνα και αυλικός του Ιουστινιανού Α', αναφέρει τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο Χρονικό του, που καλύπτει κυρίως την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 379 έως το 534. Στο Χρονικό είναι σαφές ότι ο Μαρκελλίνος έκανε σαφή διαίρεση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με αναφορές μιας γεωγραφικής ανατολής ("Oriens") και δύσης ("Occidens") και μιας αυτοκρατορικής ανατολής ("Orientale imperium" και "Orientale respublica") και αυτοκρατορικής δύσης ("Occidentalie imperium", «Occidentale regnum», «Occidentalis respublica», «Hesperium regnum», «Hesperium imperium» και «principatum Occidentis»). Επιπλέον ο Μαρκελλίνος ορίζει συγκεκριμένα ορισμένους αυτοκράτορες και υπάτους ως «Ανατολικούς», «Orientalibus principibus» και «Orientalium consulum» αντίστοιχα. Ο όρος Hesperium Imperium, που μεταφράζεται σε "Δυτική Αυτοκρατορία", έχει μερικές φορές εφαρμοστεί στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από σύγχρονους ιστορικούς επίσης.
Αν και ο Μαρκελλίνος δεν αναφέρεται στην Αυτοκρατορία στο σύνολό της μετά το 395 αλλά μόνο στα ξεχωριστά της τμήματα, προσδιορίζει ξεκάθαρα τον όρο «Ρωμαίος» ότι ισχύει για την Αυτοκρατορία ως σύνολο. Όταν χρησιμοποιούσε όρους όπως «εμείς», «οι στρατηγοί μας» και «ο αυτοκράτορας μας», ο Μαρκελλίνος διέκρινε και τα δύο τμήματα της Αυτοκρατορίας από εξωτερικούς εχθρούς όπως οι Σασανίδες Πέρσες και οι Ούννοι. Αυτή η άποψη είναι συνεπής με εκείνη ότι οι Ρωμαίοι του 4ου και 5ου αιώνα συνέχισαν να θεωρούν την Αυτοκρατορία ως ενιαία μονάδα, αν και τις περισσότερες φορές με δύο ηγεμόνες αντί για έναν. Η πρώτη φορά που η αυτοκρατορία χωρίστηκε γεωγραφικά ήταν κατά τη βασιλεία του Διοκλητιανού, αλλά υπήρχε προηγούμενο με πολλούς αυτοκράτορες. Πριν από τον Διοκλητιανό και την Τετραρχία, υπήρξαν πολλές περίοδοι όπου υπήρχαν συναυτοκράτορες, όπως με τον Καρακάλλα και τον Γέτα το 210–211, που κληρονόμησαν τον αυτοκρατορικό θρόνο από τον πατέρα τους Σεπτίμιος Σευήρο, αλλά ο Καρακάλλας κυβέρνησε μόνος του μετά τη δολοφονία του αδελφού του.
Απόπειρες παλινόρθωσης νιας Δυτικής αυλής
Τα αξιώματα του Ανατολικού και του Δυτικού Αυγούστου, που είχαν καθιερωθεί από τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό το 286 ως Τετραρχία, καταργήθηκαν από τον Αυτοκράτορα Ζήνωνα το 480 μετά την απώλεια του άμεσου ελέγχου στα δυτικά εδάφη. Ανακηρύσσοντας τον εαυτό του ως τον μοναδικό Αύγουστο ο Ζήνων ασκούσε πραγματικό έλεγχο μόνο στην εν πολλοίς ανέπαφη Ανατολική Αυτοκρατορία και στην Ιταλία ως κατ' όνομα επικυρίαρχος του Οδόακρου. Οι ανακατακτήσεις από τον Ιουστινιανό Α' θα επαναφέρουν μεγάλα πρώην Δυτικά Ρωμαϊκά εδάφη στον έλεγχο της Αυτοκρατορίας και με αυτά η Αυτοκρατορία άρχισε να αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα που αντιμετώπιζε σε προηγούμενες περιόδους πριν από την Τετραρχία, όταν υπήρχε μόνο ένας ηγεμόνας. Λίγο μετά την ανακατάληψη της Βόρειας Αφρικής εμφανίστηκε στην επαρχία ένας σφετεριστής, ο Στότζας (αν και γρήγορα ηττήθηκε). Ως εκ τούτου η ιδέα της διαίρεσης της Αυτοκρατορίας σε δύο αυλές λόγω διοικητικής αναγκαιότητας αναβίωσε εν μέρει κατά την περίοδο που η Ανατολική Αυτοκρατορία έλεγχε μεγάλα τμήματα της πρώην Δυτικής, τόσο από αυλικούς στην Ανατολή όσο και από εχθρούς στη Δύση.
Η πρώτη απόπειρα στέψης ενός νέου Δυτικού Αυτοκράτορα μετά την κατάργηση του τίτλου έγινε ήδη κατά τη διάρκεια των Γοτθικών Πολέμων υπό τον Ιουστινιανό. Στον Βελισάριο, έναν καταξιωμένο στρατηγό που είχε ήδη εκστρατεύσει με επιτυχία για να αποκαταστήσει τον Ρωμαϊκό έλεγχο στη Βόρεια Αφρική και μεγάλα τμήματα της Ιταλίας, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Ρώμης, προσφέρθηκε η θέση του Δυτικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα από τους Οστρογότθους κατά την πολιορκία της Ραβέννας (πρωτεύουσα των Οστρογότθων και προηγουμένως της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) το 540. Οι Οστρογότθοι, στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να μη χάσουν τον έλεγχο της Ιταλίας, πρόσφεραν τον τίτλο και την υποστήριξή τους στον Βελισάριο ως Δυτικό Αύγουστο. Ο Ιουστινιανός προσδοκούσε να κυβερνήσει μόνος μια αποκαταστημένη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με τον Ιουστινιάνειο Κώδικα να ορίζει ρητά τη νέα Πραιτοριανή Περιφέρεια της Αφρικής ως υποκείμενη του Ιουστινιανού στην Κωνσταντινούπολη.. Ο Βελισάριος, πιστός στον Ιουστινιανό, προσποιήθηκε ότι αποδέχτηκε τον τίτλο για να εισέλθει στην πόλη, οπότε τον εγκατέλειψε αμέσως. Παρά το γεγονός ότι ο Βελισάριος παραιτήθηκε από τον τίτλο η προσφορά είχε κάνει τον Ιουστινιανό να τον υποψιαστεί και τον διέταξε να επιστρέψει στην Ανατολή.
Στο τέλος της βασιλείας του Αυτοκράτορα Τιβέριου Β' το 582 η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διατηρούσε τον έλεγχο σε σχετικά μεγάλα τμήματα των περιοχών που ανακακτήθηκαν υπό τον Ιουστινιανό. Ο Τιβέριος επέλεξε δύο Καίσαρες, τον στρατηγό Μαυρίκιο και τον κυβερνήτη Γερμανό και πάντρεψε με αυτούς τις δύο κόρες του. Ο Γερμανός είχε σαφείς σχέσεις με τις δυτικές επαρχίες και ο Μαυρίκιος με τις ανατολικές. Είναι πιθανό ο Τιβέριος να σχεδίαζε να χωρίσει για μια ακόμη φορά την αυτοκρατορία σε δυτικές και ανατολικές διοικητικές μονάδες, πάντως το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Με τον θάνατο του Τιβέριου ο Μαυρίκιος κληρονόμησε ολόκληρη την αυτοκρατορία καθώς ο Γερμανός είχε αρνηθεί τον θρόνο. Ο Μαυρίκιος ίδρυσε μια νέα μορφή διοικητικής μονάδας, το Εξαρχάτο, και οργάνωσε τις υπόλοιπες δυτικές περιοχές υπό τον έλεγχό του στο Εξαρχάτο της Ραβέννας και στο Εξαρχάτο της Αφρικής.
Μεταγενέστερες διεκδικήσεις του αυτοκρατορικού τίτλου στη Δύση
Εκτός από το ότι παρέμεινε ως έννοια για μια διοικητική μονάδα στην εναπομείνασα Αυτοκρατορία, το ιδεώδες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως μιας πανίσχυρης Χριστιανικής Αυτοκρατορίας με ένα μόνο ηγεμόνα συνέχισε περαιτέρω να γοητεύει πολλούς ισχυρούς ηγεμόνες στη Δυτική Ευρώπη. Με την παπική στέψη του Καρλομάγνου ως «Αυτοκράτορα των Ρωμαίων» το 800 μ.Χ. το βασίλειό του ανακηρύχθηκε ρητά ως αποκατάσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Δυτική Ευρώπη υπό την έννοια του translatio imperii (αυτοκρατορική μεταβίβαση). Αν και η Αυτοκρατορία των Καρολιδών κατέρρευσε το 888 και ο Βερεγγάριος, ο τελευταίος «Αυτοκράτορας» που διεκδίκησε τη διαδοχή από τον Καρλομάγνο, πέθανε το 924, η ιδέα μιας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με παπικές και γερμανικές βάσεις στη Δύση επανεμφανίσθηκε με τη μορφή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 962. Οι Αυτοκράτορές υποστήριξαν την αντίληψη ότι είχαν κληρονομήσει την υπέρτατη δύναμη και το κύρος των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων του παρελθόντος μέχρι τη διάλυσή της το 1806.
Ο Καρλομάγνος και οι μετέπειτα Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν ήταν, ούτε ισχυρίστηκαν ότι ήταν, κυβερνήτες μιας παλινορθωμένης Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Πάπας Λέων Γ' και οι της εποχής ιστορικοί γνώριζαν πλήρως ότι η έννοια της χωριστής Δυτικής αυλής είχε καταργηθεί πριν από τρεις αιώνες και θεωρούσαν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία «μία και αδιαίρετη». Ηγεμόνας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την εποχή της στέψης του Καρλομάγνου ήταν η Ειρήνη, μητέρα του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ', τον οποίο είχε εκθρονίσει. Ο Λέων Γ' θεώρησε την Ειρήνη σφετερίστρια και παράνομη να κυβερνήσει λόγω του φύλου της και έτσι θεώρησε ότι ο αυτοκρατορικός θρόνος ήταν κενός. Έτσι ο Καρλομάγνος δεν στέφθηκε ως ηγεμόνας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και διάδοχος του Ρωμύλου Αυγουστύλου, αλλά μάλλον ως διάδοχος του Κωνσταντίνου ΣΤ' και ως μοναδικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Η Ειρήνη εκθρονίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον Αυτοκράτορα Νικηφόρο αμέσως μετά και η Ανατολική Αυτοκρατορία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον αυτοκρατορικό τίτλο του Καρλομάγνου. Μετά από αρκετούς πολέμους τη δεκαετία του 810 ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Α' ο Ραγκαβές αναγνώρισε τελικά τον Καρλομάγνο ως "Αυτοκράτορα", αλλά ως τον ελαφρώς ταπεινωτικό "Αυτοκράτορα των Φράγκων" και όχι "Ρωμαίο Αυτοκράτορα", έναν τίτλο που κράτησε για τον εαυτό του. Για τους επόμενους αιώνες η «αναβιωμένη» Δυτική αυλή και η Ανατολική, σε άμεση διαδοχή των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων του παρελθόντος, θα ανταγωνίζονταν για τον τίτλο του ηγεμόνα ολόκληρης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με την Ανατολική Αυτοκρατορία να ονομάζει την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως «Αυτοκρατορία των Φράγκων», ο όρος «Αυτοκρατορία των Ελλήνων» διαδόθηκε στη Φραγκική αυλή ως τρόπος αναφοράς στην Αυτοκρατορία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη.
Μετά το τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1806, ο τίτλος του «Αυτοκράτορα» έγινε ευρέως διαδεδομένος μεταξύ των Ευρωπαίων μοναρχών. Η Αυστριακή Αυτοκρατορία ισχυρίστηκε ότι είναι κληρονόμος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καθώς οι Αψβούργοι της Αυστρίας προσπάθησαν να ενώσουν τη Γερμανία υπό την κυριαρχία τους. Η Γερμανική Αυτοκρατορία, που ιδρύθηκε το 1871, ισχυρίστηκε επίσης ότι ήταν διάδοχος της Ρώμης μέσω της καταγωγής από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Και οι δύο αυτές αυτοκρατορίες χρησιμοποιούσαν τον αυτοκρατορικό τίτλο Kaiser (προερχόμενο από τη λατινική λέξη "Καίσαρ"), τη γερμανική λέξη για τον αυτοκράτορα. Η Γερμανική Αυτοκρατορία και η Αυστροουγγαρία, διάδοχος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, κατέρρευσαν και οι δύο στον απόηχο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μαζί με τη Ρωσική και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που και οι δύο είχαν διεκδικήσει τη διαδοχή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αυτοκράτορες της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Με τους υφισταμένους τους με τον τίτλο Καίσαρας να αναφέρονται κάτω από τη βασιλεία κάθε αυτοκράτορα.
Tετραρχία (286–313)
Ο Μαξιμιανός αναγορεύθηκε σε καίσαρα από τον Διοκλητιανό το 285, μετά τη νίκη αυτού επί του Καρίνου. Έγινε Δυτικός Αυτοκράτορας το 286 με την ίδρυση της Τετραρχίας. Την 1η Μαΐου 305 τόσο ο Μαξιμιανός όσο και ο Διοκλητιανός παραιτήθηκαν από τον θρόνο, αφήνοντας αυτοκράτορες τον Κωνστάντιο και τον Γαλέριο. Ο Κωνστάντιος Χλωρός αναγορεύθηκε σε καίσαρα το 293, επί Μαξιμιανού. Ο Κωνστάντιος έγινε Δυτικός Αυτοκράτορας το 305, μετά την παραίτηση του Μαξιμιανού. Ο Κωνστάντιος πέθανε στις 25 Ιουλίου 306, αφήνοντας μια άκρως αμφισβητούμενη διαδοχή κατά τον θάνατό του. Ο Βαλέριος Σεβήρος αναγορεύθηκε σε καίσαρα από τον Κωνστάντιο το 305, μετά την παραίτηση του Μαξιμιανού και του Διοκλητιανού. Μετά τον θάνατο του Κωνστάντιου το 306 ο Σεβήρος έγινε Δυτικός Αυτοκράτορας. Ο Σεβήρος αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει την εξέγερση του Μαξέντιου, γιου του Μαξιμιανού. Ο Μαξέντιος εισέβαλε στις αρχές του 307 και κατέλαβε τη Δυτική Αυτοκρατορία. και θανάτωσε τον Σεβήρο αμέσως μετά τη σύλληψή του. Ο Μαξέντιος αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 306, στη θέση του Βαλέριου Σεβήρου. Πέτυχε να γίνει κύριος της Δυτικής Αυτοκρατορίας το 307 και θανάτωσε τον Σεβήρο αμέσως μετά. Κύριος της Δυτικής Αυτοκρατορίας έγινε ο Κωνσταντίνoς, που στις 28 Οκτωβρίου 312 νίκησε τον Μαξέντιο, που πνίγηκε όταν οι δυνάμεις του απωθήθηκαν στον ποταμό Τίβερη. Ο Λικίνιος έγινε αυτοκράτορας της Ανατολικής Αυτοκρατορίας και τμημάτων της Δυτικής Αυτοκρατορίας, που στην πραγματικότητα πήρε ο Μαξέντιος, στο Συμβούλιο του Κάρουντουμ, που έγινε το 308 σε μια προσπάθεια τερματισμού του εμφύλιου πολέμου στη Δυτική Αυτοκρατορία. Ο Κωνσταντίνος εισέβαλε στην επικράτεια του Λικίνιου στη Δυτική Αυτοκρατορία το 313 και τον ανάγκασε να υπογράψει μια συνθήκη με την οποία έχασε την αξίωσή του στη Δυτική Αυτοκρατορία και έλεγχε μόνο την Ανατολική.
Χωρίς δυναστεία (363–364)
Όταν ο Ιουλιανός πέθανε το 363 δεν άφησε διάδοχο, προκαλώντας κρίση διαδοχής. Ο Ρωμαϊκός Στρατός εξέλεξε ως μοναδικό αυτοκράτορα τον Ιοβιανό, που βασίλεψε μόνο επτά μήνες, κατά τους οποίους υπέγραψε μια ταπεινωτική συνθήκη ειρήνης με την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, υπό τον Σαπώρη Β΄. Με τη συμφωνία αυτή η Ρώμη παρέδωσε πέντε επαρχίες και 18 φρούρια στους Σασσανίδες, με αντάλλαγμα μια 30ετή εκεχειρία. Ο Ιοβιανός πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 364, είτε από δυσπεψία είτε από εισπνοή ατμών άνθρακα.
Δυναστεία του Θεοδοσίου (392–455)
Ο Θεοδόσιος ανακηρύχθηκε Ανατολικός Αυτοκράτορας από τον Γρατιανό στις 19 Ιανουαρίου 379, όταν κατάφερε να νικήσει τους βαρβάρους εισβολείς κατά μήκος του Δούναβη. Έγινε μοναδικός αυτοκράτορας τον Αύγουστο του 394, όταν νίκησε τον σφετεριστή Ευγένιο. Ο Θεοδόσιος πέθανε από οίδημα τον Ιανουάριο του 395. Ο Ονώριος έγινε Δυτικός Αυτοκράτορας το 395, μετά τον θάνατο του πατέρα του Θεοδόσιου. Η βασιλεία του επλήγη από επιδρομές βαρβάρων και για μεγάλο μέρος της πρώιμης βασιλείας του, μέχρι το 408, ελεγχόταν από τον Στιλίχωνα, του οποίου η επιρροή στον Ονώριο δημιούργησε ένα πρότυπο για τους Δυτικούς Αυτοκράτορες-μαριονέτες. Ο Ονώριος πέθανε από οίδημα το 423. Ο Βαλεντινιανός Γ' ορίστηκε διάδοχος του Ονώριου το 421, αν και δεν ανακηρύχθηκε καίσαρας, μόνο με τον τίτλο του nobilissimus puer (ευγενέστατος νέος). Το 423, μετά τον θάνατο του Ονώριου, ένας σφετεριστής ονόματι Ιωάννης εξεγέρθηκε, αναγκάζοντας τον Βαλεντινιανό Γ' να καταφύγει με την οικογένειά του στην αυλή του Ανατολικού Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β'. Εγκαταστάθηκε ως Δυτικός Αυτοκράτορας το 425, μετά την ήττα του Ιωάννη από τον Θεοδόσιο στη Ραβέννα. Ο Βαλεντιανός δολοφονήθηκε στις 16 Μαρτίου 455 από τον Oπτίλα, φίλο του Φλάβιου Αέτιου, που ο Βαλεντιανός είχε σκοτώσει..
Δυναστεία του Βαλεντινιανού (364–392)
Μετά τον θάνατο του Ιοβιανού εξελέγη ο Βαλεντινιανός Α', που μοιράστηκε την Αυτοκρατορία με τον μικρότερο αδελφό του Ουάλη, δίνοντάς του την Ανατολή και κρατώντας για τον εαυτό του τη Δύση. Ο Βαλεντινιανός πέρασε μεγάλο μέρος της βασιλείας του υπερασπιζόμενος τη Γαλατία από επανειλημμένες επιθέσεις βάρβαρων φυλών, εγκαταλείποντας την περιοχή μόνο το 373. Το 375, ενώ αντιμετώπιζε τους Κουάδους, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο που προκλήθηκε από οργή.
Ο Βαλεντιανός αναγόρευσε τον γιο του, Γρατιανό καίσαρα το 367, ωστόσο στο νεκροκρέβατό του αναγόρευσε τον πολύ νεότερο γιο του, Βαλεντινιανό Β', σε καίσαρα μαζί με τον Γρατιανό και τον Ουάλη που ήταν αυτοκράτορας στην Ανατολή. Ο Γρατιανό έδειξε έντονη προτίμηση για τους βάρβαρους μισθοφόρους του στρατού του, ιδιαίτερα την Αλανική φρουρά του, που ερέθισε τον ρωμαϊκό πληθυσμό, σε σημείο που το 383 τα Ρωμαϊκά στρατεύματα στη Βρετανία ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Μάγνο Μάξιμο στη θέση του Γρατιανού. Ο Μάξιμος αποβίβασε στρατεύματα στη Γαλατία και επιτέθηκε σε εκείνα του Γρατιανού κοντά στο Παρίσι. Ο Γρατιανός ηττήθηκε και κατέφυγε στη Λυών, όπου δολοφονήθηκε στις 25 Αυγούστου 383.
Μετά τον θάνατο του Γρατιανού τον διαδέχθηκε ο Βαλεντινιανός Β', αν και έλεγχε μόνο την ίδια την Ιταλία, με όλες τις άλλες Δυτικές Ρωμαϊκές επαρχίες να αναγνωρίζουν τον Μάξιμο. Το 387 ο Μάξιμος εισέβαλε στην Ιταλία για να εκθρονίσει τον Βαλεντινιανό. Αυτός κατέφυγε στην αυλή του Θεοδοσίου και κατάφερε να τον πείσει να επιτεθεί στον Μάξιμο και να αποκατασταθεί ως Δυτικός Αυτοκράτορας, κάτι που έγινε μετά την ήττα του Μάξιμου στη μάχη κοντά στην Ακυληία. Ο Βαλεντινιανός συνέχισε να κυβερνά τη Δυτική Αυτοκρατορία μέχρι το 392, όταν δολοφονήθηκε από τον Αρβογάστη. Ο Μάγνος Μάξιμος εξελέγη αυτοκράτορας από τους άνδρες του το 384, στη θέση του Γρατιανού, τον οποίο είχε νικήσει το 383. Ο Μάξιμος αναγνωρίστηκε για λίγο ως Δυτικός Αυτοκράτορας από τον Ανατολικό Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α', ωστόσο αυτή η αναγνώριση ανακλήθηκε όταν ο Μάξιμος εισέβαλε στην Ιταλία και εκθρόνισε τον Βαλεντινιανό Β΄ το 387. Ο Βαλεντιανός Β΄ κατέφυγε στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και έπεισε τον Θεοδόσιο να εισβάλει στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και να τον επαναφέρει στον θρόνο της, κάτι που έκανε το 388. Ο Μάξιμος ηττήθηκε στη μάχη κοντά στην Ακυληία και εκτελέστηκε.
4η διαίρεση από τους γιους τού Θεοδοσίου Α΄
Ο αστερίσκος (*) δηλώνει Αυτοκράτορες μη αναγνωρισμένους από το Ανατολικό τμήμα.
Χωρίς δυναστεία (455–480)
Ο Πετρόνιος Μάξιμος έγινε Δυτικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας στις 17 Μαρτίου 455, αφού δολοφόνησε τον Βαλεντινιανό Γ'. Κατά τη σύντομη βασιλεία του προκάλεσε την εισβολή του βασιλιά των Βανδάλων Γιζέριχου στη Δυτική Αυτοκρατορία και τη λεηλασία της Ρώμης, παραβιάζοντας μια γαμήλια συμφωνία που είχε συναφθεί μεταξύ εκείνου και του Βαλεντινιανού Γ'. Ο Μάξιμος και ο γιος του Παλλάδιος προσπάθησαν να φύγουν στις 31 Μαΐου 455, ωστόσο συνελήφθησαν από μια ομάδα αγροτών και είτε σκοτώθηκαν από αυτούς είτε από υπηρέτες του παλατιού που ήθελαν να τους εξευμενίσουν. Ο Άβιτος ανακηρύχθηκε Δυτικός Αυτοκράτορας στις 9 Ιουλίου 455, με την υποστήριξη του βασιλιά των Βησιγότθων Θεοδώριχου Β', αλλά η βασιλεία του του αποξένωσε τόσο τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο όσο και τον λαό. Το 456 ο Ρικίμερος, ένας ανώτερος αξιωματικός, εκθρόνισε τον Άβιτο και κυβέρνησε τη Δυτική Αυτοκρατορία μέσω μιας σειράς αυτοκρατόρων-μαριονέτα μέχρι τον θάνατό του το 472. Ο Μαϊοριανός ανακηρύχθηκε Δυτικός Αυτοκράτορας την 1η Απριλίου 456, επίσημα από τον Ανατολικό Αυτοκράτορα Λέοντα Α', ωστόσο στην πραγματικότητα η απόφαση του Λέοντα επηρεάστηκε από την επιρροή του Ρικίμερου. Στις 7 Αυγούστου 461 ο Μαϊοριανός αναγκάστηκε να παραιτηθεί και πέθανε πέντε ημέρες αργότερα από δυσεντερία, αν και οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι πιθανότατα δολοφονήθηκε. Ο Λίβιος Σεβήρος ανακηρύχθηκε Δυτικός Αυτοκράτορας στις 19 Νοεμβρίου 461. Η κυριαρχία του, ακόμη και ως αυτοκράτορα-μαριονέτα, επεκτάθηκε ελάχιστα πέρα από την Ιταλία, με τον Αιγίδιο να αποσχίζεται από τη Δυτική Αυτοκρατορία και να ιδρύει το Βασίλειο του Σουασόν. Ο Λίβιος Σεβήρος προκάλεσε την εχθρότητα των Βανδάλων, που εισέβαλαν στην Ιταλία και τη Σικελία. Κατά τη διάρκεια αυτών των γεγονότων πέθανε στις 14 Νοεμβρίου 465, πιθανόν λόγω δηλητηρίασης από τον Ρικίμερο. Ο Ανθέμιος ανακηρύχθηκε Δυτικός Αυτοκράτορας στις 12 Απριλίου 467 από τον Λέοντα Α΄. Υπό τον Ανθέμιο η Δυτική Αυτοκρατορία, που είχε απομονωθεί όλο και περισσότερο από την Ανατολική, την προσέγγισε, αν και αυτή η συνεργασία ήρθε πολύ αργά για να τη σώσει. Η φιλική στάση του Ανθέμιου προς την Ανατολική Αυτοκρατορία εξόργισε τον Ρικίμερο, που τον καθαίρεσε τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο του 472.
Ο Ολύβριος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας τον Απρίλιο του 472. Η σύντομη βασιλεία του, που διήρκεσε μόνο πέντε ή έξι μήνες, κυριαρχήθηκε από τον Γκουντομπάντ, που είχε αντικαταστήσει τον θείο του Ρικίμερο ως την πραγματική δύναμη πίσω από τον θρόνο, μετά τον θάνατο του πρώτου. Ο Ολύβριος πέθανε τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο του 472 από οίδημα. Μετά τον θάνατο του Ολύβριου και του Ρικίμερου ο Γλυκέριος ανακηρύχθηκε Δυτικός Αυτοκράτορας από τον Δυτικό Ρωμαϊκό Στρατό, στις 3 ή 5 Μαΐου 473. Εκθρονίστηκε τον Ιούλιο του 474 από τον Ιούλιο Νέπωτα, που τον έστειλε να ζήσει σε ένα μοναστήρι, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είχε αναγνωρίσει τη στέψη ούτε του Ολύβριου ούτε του Γλυκερίου, αντ' αυτού υποστήριξε ως Δυτικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα τον Ιούλιο Νέπωτα, magister militum στη Δαλματία. Ο Νέπως, με την υποστήριξη της Ανατολής, εκθρόνισε τον Γλυκέριο την άνοιξη του 474. Ο Ορέστης, magister militum του Νέπωτα, τον εκθρόνισε ένα χρόνο αργότερα το 475, αναγκάζοντάς τον να φύγει από τη Ραβέννα στα κτήματά του στη Δαλματία. Ο Ορέστης έστεψε τον γιο του Ρωμύλο ως Δυτικό Αυτοκράτορα, αν και η Ανατολική Αυτοκρατορία και οι Δυτικές κτήσεις εκτός Ιταλίας εξακολούθησαν να αναγνωρίζουν τον Νέπωτα ως νόμιμο Αυτοκράτορα. Ο Νέπως συνέχισε να κυβερνά ως «Δυτικός Αυτοκράτορας» εξόριστος στη Δαλματία μέχρι τη δολοφονία του το 480 και ήταν ο τελευταίος κάτοχος του τίτλου.
Ο Ρωμύλος Αυγουστύλος στέφθηκε Δυτικός Αυτοκράτορας όταν ο πατέρας του Ορέστης καθαίρεσε τον Ιούλιο Νέπωτα. Η βασιλεία του Ρωμύλου ήταν σύντομη. Το φθινόπωρο του 476 οι φοιδεράτοι υπό τον έλεγχο του Oδόακρου επαναστάτησαν όταν οι απαιτήσεις τους για το ένα τρίτο της γης της Ιταλίας αγνοήθηκαν. Ο Ορέστης συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 28 Αυγούστου του ίδιου έτους και ο Ρωμύλος εκθρονίστηκε από τον Οδόακρο μια εβδομάδα αργότερα, αλλά γλίτωσε και του επέτρεψαν να ζήσει τη ζωή του στο Καστέλουμ Λουκουλάνουμ στην Καμπανία, όπου πιθανότατα έζησε μέχρι το 507 μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας Κατηγορία:Ύστερη Αρχαιότητα Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ρωμαικη Δυτικη Ρωμαικη Δυτικη
Καλαμίτσι Λευκάδας
Το Καλαμίτσι είναι χωριό στη Λευκάδα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λευκάδας του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 206 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λευκάδας Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Πελόπιο Ηλείας
Το Πελόπιο είναι κωμόπολη του νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας, έχει πληθυσμό 944 κατοίκους (2021) και αποτελεί την μεγαλύτερη πληθυσμιακά κοινότητα του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Το όνομα της κωμοπόλεως σχετίζεται με τον μυθικό Πέλοπα. Πρόεδρος της Κοινότητας είναι από το 2014 έως σήμερα, ο Δημήτρης Στασινόπουλος.
Ιστορία
Το χωριό ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας. Ιδρύθηκε από Τουρκαλβανούς, οι οποίοι το ονόμασαν αρχικά Κριεκούκι, που σημαίνει στη γλώσσα τους "το κόκκινο κεφάλι". Ονομάστηκε αργότερα Πελόπιο, η οποία ονομασία προέρχεται από τον μυθικό βασιλιά της Πελοποννήσου Πέλοπα.
Κατά το χρόνο του 1718, ομάδες Τουρκαλβανών κατέβηκαν στην Ηλεία και άλλοι παρέμειναν στα μέρη της Γαστούνης, ενώ μεγάλη ομάδα από αυτούς έκτισαν οικισμό στο οροπέδιο, το ονομαζόμενο Λάλα.
Με την πάροδο των χρόνων οι οικογένειες πολλαπλασιάστηκαν και διασπάρθηκαν στην πεδιάδα του Αλφειού έως και τη Βαρβάσαινα, χτίζοντας τους δικούς τους μαχαλάδες. Αρχικά οργανώθηκαν σαν οικογενειακές γειτονιές και αργότερα έγιναν αραιοκατοικημένα χωριά, δίνοντας τις δικές τους ονομασίες. Ορισμένα χωριά αναπτύχθηκαν μόνο με το Αλβανικό στοιχείο και άλλα με Τούρκους και Έλληνες, οι οποίοι ζούσαν αρμονικά (αφέντες Τούρκοι και ραγιάδες Έλληνες) αλλά κατά καιρούς οι Τούρκοι καταπίεζαν εχθρικά τους Έλληνες και προέβαιναν σε σφαγή και τιμωρίες των άτακτων κατοίκων.
Το χωριό «Πελόπιο» κατοικούνταν αρχικά από Αλβανούς και ονομαζόταν «Κριεκούκι», δηλαδή κόκκινη κεφαλή, ασφαλώς από την παρουσία εκεί κάποιου αμαρτωλού Έλληνα με φουστανέλα και φέσι στην κεφαλή. Η ονομασία «Κριεκούκι» ήταν στην Αλβανική γλώσσα. Το χωριό αυτό διατηρήθηκε έως τις 25 Μαρτίου 1821 ως τούρκικος μαχαλάς, οπότε μετά την κήρυξη της Εθνεγερσίας αποσύρθηκαν προς το Λάλα και ακολούθησε η φυγή τους στις 24-25 Ιουλίου του 1821, μετά την περιβόητη μάχη στο Πούσι.
Αμέσως μετά, το χωριό με το ίδιο όνομα κατοικήθηκε από Έλληνες, οι οποίοι αναπτύχθηκαν λίγο-λίγο δημιουργώντας τη δική τους κοινωνία με τα ήθη και έθιμα και την ορθόδοξη πίστη. Το χρόνο του 1834 το «Κριεκούκι» ορίστηκε έδρα Δήμου με το όνομα «Δήμος Κηθυρίων», παίρνοντας το όνομα του από το ρυάκι που διασχίζει τον κάμπο στο γειτονικό Πουρνάρι και ονομάζεται «Κηθυρεύς», ενώ αργότερα-το 1840-μετονομάστηκε σε «Δήμος Ολυμπιών» προς τιμήν της Αρχαίας Ολυμπίας.
Η πορεία της κωμοπόλεως τους περασμένους αιώνες 19° και 20°, ήταν από πολιτική άποψη πολυτάραχη με τα φατριαστικά πολιτικά σκάνδαλα, τις καλπονοθείες ,αλλά και διαμόρφωσε εκλεκτή και ένδοξη κοινωνία που προόδευσε στο εμπόριο, στα επαγγέλματα και στα γράμματα, αφήνοντας πίσω της λαμπρή ιστορία έως το 1912 που καταργήθηκαν οι Δημαρχίες και ορίστηκαν στα χωριά κάτω των δέκα χιλιάδων κατοίκων κοινότητες .Η ονομασία «Κριεκούκι» διατηρήθηκε έως το 1928 και μετονομάστηκε σε «Πελόπιο» προς τιμήν του Πέλοπα, ο οποίος νίκησε στην αρματοδρομία του βασιλιά της Αρχαίας Πίσσης Οινόμαο και πήρε γυναίκα του την κόρη του Ιπποδάμεια.
Σήμερα τον πολιτισμό στο Πελόπιο προάγει ο δραστήριος Πολιτιστικός Σύλλογος Πελοπίου, ο οποίος εδρεύει στο Μπαντούνειο πολιτιστικό κέντρο Πελοπίου. Ο σύλλογος διοργανώνει διάφορα πολιτιστικά δρώμενα, διαθέτει τμήμα χορών, ζωγραφικής, πολεμικών τεχνών, καθώς και μια πλούσια συλλογή βιβλίων. Ακόμη διοργανώνει συχνά αιμοδοσίες, ενώ ο σύλλογος κάθε χρόνο είναι ο κύριος διοργανωτής του καρναβαλιού Πελοπίου.
Πληθυσμός
Το 1981, ο πληθυσμός του χωριού ήταν 924 κάτοικοι, το 1991 αυξήθηκαν σε 1.023, ενώ στην απογραφή του 2001 καταγράφηκαν 1.057 κάτοικοι. Στην απογραφή του 2011 καταγράφηκαν 972 κάτοικοι. Στην τελευταία απογραφή του 2021 καταγράφηκαν 944 κάτοικοι.
Γεωγραφία
Το Πελόπιο βρίσκεται βόρεια της κοιλάδας του Αλφειού. Περιέχει πολλούς λόφους και τα δάση γύρω από την περιοχή ήταν πριν καούν από τις φωτιές του 2007 περίπου 30 με 50 μέτρα ύψος. Τα δάση περιελάμβαναν πεύκα, έλατα και κυπαρίσσια. Οι γεωργικές εκτάσεις βρίσκονται εντός της κοιλάδας, πέριξ του χωριού και της περιοχής.
Πληροφορίες
Τα παλιά σπίτια είναι πέτρινα και τα νέα κατασκευάστηκαν από δάνεια σεισμόπληκτων που χορηγήθηκαν τη δεκαετία του 1960. Στις δεκαετίες μάλιστα του 1970 και του 1980 ο οικιστικός ιστός επεκτάθηκε προς τα ανατολικά με την δημιουργία του Συνοικισμού Πουρναρίου-Πελοπίου, ο οποίος βασίστηκε σε σχέδιο πόλεως και έδωσε στην κοινότητα την σημερινή της μορφή. Μετά το Β' Παγκόσμιο και τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έφυγε για τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα όπως ο Πύργος, η Πάτρα, η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, ενώ άλλοι λίγοι κάτοικοι μετανάστευσαν σε άλλες χώρες όπως η Γερμανία, η Ελβετία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Αυστραλία και ο Καναδάς.
Στο Πελόπιο εδρεύουν πολλές υπηρεσίες. Το Ειρηνοδικείο Ολυμπίων, το Υποθηκοφυλακείο Ολυμπίων, Συμβολαιογραφεία, το ΤΟΕΒ Πελοπίου, ο Τοπικός Αστυνόμος Πελοπίου, κατάστημα της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Ηλείας, κατάστημα της Τράπεζας Πειραιώς, το Ταχυδρομικό Πρακτορείο Πελοπίου, το ΚΔΑΠ Δημου Αρχαίας Ολυμπίας και το Περιφερειακό Ιατρείο Πελοπίου.
Το Πελόπιο επίσης διαθέτει παιδικό σταθμό, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο, το οποίο κάθε χρόνο σημειώνει σημαντικές επιτυχίες στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Η Αγορά του Πελοπίου περιλαμβάνει εμπορικά καταστήματα, χώρους εστίασης, κέντρα διασκέδασης, φαρμακεία και φροντιστήρια. Στο κέντρο της Αγοράς έχει στηθεί ανάγλυφο που αναπαριστά σκηνή από την αρματοδρομία του Πέλοπος, προς τιμήν του ονόματος της κωμοπόλεως.
Ο ενοριακός Ναός του Αγίου Βασιλείου Πελοπίου, είναι ιδιαίτερα μεγαλοπρεπής και επιβλητικός, είναι πετρόχτιστος, διαθετει δυο πανύψηλα καμπαναριά, είναι ο μεγαλύτερος του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και ο δεύτερος μεγαλύτερος στο Νομό Ηλείας. Ο Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής βρίσκεται στο κοιμητήριο Πελοπίου, ενώ το εξωκλήσι του Αη-Γιώργη είναι κυριολεκτικά χαμένο στο δάσος. Η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη Πελοπίου Ηλείας βρίσκεται σε ένα τοπίο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, κοντά στην κοιλάδα των αηδονιών. Εκεί βρίσκεται ο παιδικός σταθμός, καθώς και το εν αναστολή λειτουργίας Γηροκομείο Πελοπίου.
Φυσικές καταστροφές
Το 2007, η κωμόπολη βρέθηκε σε κίνδυνο από μια πυρκαγιά που έφτασε από τη νότια όχθη του Αλφειού: φλόγες λεηλάτησαν τα δάση γύρω από την περιοχή. Πυροσβέστες αγωνίστηκαν εναντίον της φωτιάς μαζί με ελικόπτερα και τα αεροπλάνα. Η πυρκαγιά άρχισε το Σάββατο 25 Αυγούστου και συνεχίστηκε μέχρι τη Δευτέρα 27 Αυγούστου 2007.
Τα περίχωρα του Πελοπίου επλήγησαν από ανεμοστρόβιλο στις αρχές Νοεμβρίου του 2009. Μικρές ζημιές αναφέρθηκαν συμπεριλαμβανομένων των κτιρίων της. Πολλά θερμοκήπια που χρησιμοποιούνταν για παραγωγή λαχανικών καταστράφηκαν.
Την 4η Αυγούστου 2021 εκδηλώθηκε δασική πυρκαγιά στα όρια της Κοινότητας Ηράκλειας η οποία έλαβε μεγάλες διαστάσεις και γρήγορα επεκτάθηκε στις όμορες κοινότητες, με αποτέλεσμα να καεί το μεγαλύτερο μέρος των εκτάσεων της Δ.Ε. Αρχαίας Ολυμπίας και ένα σημαντικό μέρος των εκτάσεων της Δ.Ε. Φολόης. Το Πελόπιο υπέστη τεράστιες καταστροφές, καθώς οικίες και άλλα κτήρια κάηκαν ολοσχερώς, ενώ το σύνολο σχεδόν των αγροτικών και κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων υπέστη συντριπτική καταστροφή, αφήνοντας πίσω εν τέλει ένα σεληνιακό τοπίο. Οι πυρκαγιές του Αυγούστου του 2021 κατέκαψαν ό,τι όμορφο είχε απομείνει από τις πυρκαγιές του 2007, δημιουργώντας ένα απόκοσμο τοπίο που ξενίζει τον επισκέπτη. Η ελπίδα στην αναγέννηση της φύσης και την δύναμη των ανθρώπων να ξαναδημιουργήσουν, φωτίζει πλέον το μέλλον των κατοίκων.
Οικονομία
Κύρια παραγωγή της περιοχής Πελοπίου είναι τα φρούτα, τα λαχανικά, οι ελιές και τα βοοειδή, μαζί με τις επιχειρήσεις και τις υπηρεσίες. Η πλειοψηφία όμως της αγροτικής παραγωγής ανήκει στις ελιές για την παραγωγή ελαιολάδου.
Αθλητισμός
Στο Πελόπιο δραστηριοποιείται μια ομάδα ποδοσφαίρου που ονομάζεται Πέλοψ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1930 αλλά αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του 2010. Το γήπεδο της ομάδας βρίσκεται στην είσοδο της κωμοπόλεως. Τα τελευταία χρονιά η ομάδα έχει ακολουθήσει ανοδική πορεία. Σήμερα βρίσκεται στην Α1 κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ηλείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων του Μαυροβουνίου
Το Μαυροβούνιο έχει ένα πολυκομματικό σύστημα, με πολυάριθμα πολιτικά κόμματα, από τα οποία ποτέ κανένα δεν έχει κερδίσει σε εκλογές την απόλυτη πλειοψηφία. Για το λόγο αυτό τα κόμματα συνεργάζονται μεταξύ τους και σχηματίζουν κυβερνήσεις συνασπισμού.
==Πολιτικά κόμματα ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Μαυροβουνίου Πολιτικων Κομματων Μαυροβουνιου
Χάλα Ορμπίτα
Η Χάλα Ορμπίτα (πολωνικά:Hala Orbita) είναι κλειστή αρένα πολλαπλών χρήσεων, που βρίσκεται στο Βρότσουαφ της Πολωνίας. Φιλοξενεί τους εντός έδρας αγώνες της Σλονσκ Βρότσουαφ και διαθέτει χωρητικότητα 3.000 ατόμων. Χρησιμοποιείται για να φιλοξενήσει αθλητικές διοργανώσεις, όπως αντισφαίρισης, χειροσφαίρισης, καλαθοσφαίρισης, ποδοσφαίρου σάλας και γυμναστικής, καθώς και ως χώρος διεξαγωγής διοργανώσεων πολεμικών τεχνών, συναυλιών, καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, εκθέσεων και συνεδρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βρότσουαφ Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα χειροσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Σλονσκ Βρότσουαφ Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Πολωνία
Η Πρόταση
Η Πρόταση (αγγλικά: The Proposal) είναι αμερικανική αισθηματική κωμωδία παραγωγής 2009, σε σκηνοθεσία Αν Φλέτσερ. Πρωταγωνιστούν οι Σάντρα Μπούλοκ και Ράιαν Ρέινολντς. Η ιστορία επικεντρώνεται στην Μάργκαρετ Τέιτ, η οποία μαθαίνει ότι κινδυνεύει να απελαθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να σταλθεί πίσω στον Καναδά εξαιτίας της ληγμένης της βίζα. Θέλοντας να παραμείνει και να κρατήσει τη διοικητική της θέση στην εταιρία που εργάζεται, η Μάργκαρετ πείθει το βοηθό της, Άντριου Πάξτον, να παραστήσει προσωρινά το σύζυγό της.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 19 Ιουνίου 2009 στις ΗΠΑ και στις 25 Ιουνίου 2009 στην Ελλάδα. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς, έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 317,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και απέσπασε μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.
Πλοκή
Η Μάργκαρετ Τέιτ είναι μια επιτυχημένη αρχισυντάκτρια στον εκδοτικό οίκο Ruick & Hunt Publishing και αρκετά μισητή από τους συναδέρφους της. Η Μάργκαρετ έχασε τους γονείς της όταν ήταν 16 ετών και αντιμετωπίζει σκληρά τους υπαλλήλους της στο γραφείο. Ο βοηθός της, Άντριου Πάξτον, δουλεύει μαζί της τρία ολόκληρα χρόνια. Όταν η Μάργκαρετ αποκτήσει προβλήματα με τη ληγμένη βίζα της και κινδυνεύσει να απελαθεί, εκβιάζει τον Άντριου να την παντρευτεί. Ως αντάλλαγμα θα του δώσει προαγωγή και θα εκδώσει το βιβλίο του. Εν τω μεταξύ, ο δύσπιστος υπάλληλος του τμήματος μετανάστευσης, κύριος Γκίλμπερτσον προγραμματίζει μια συνέντευξη με τους Άντριου και Μάργκαρετ. Το ζευγάρι ταξιδεύει στην Αλάσκα για να γιορτάσουν τα γενέθλια της γιαγιάς του Άντριου. Η Μάργκαρετ δέχεται το ζεστό καλωσόρισμα από την οικογένειά του. Εκεί θα έρθει πιο κοντά με τον Άντριου και την οικογένειά του, η οποία της ζητά να τον παντρευτεί στον αχυρώνα του σπιτιού, μια οικογενειακή παράδοση της οικογένειας Πάξτον. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ο κύριος Γκίλμπερτσον εμφανίζεται ξαφνικά και κατηγορεί τον Άντριου για απάτη.
Box office
Με προϋπολογισμό 40.000.000 δολάρια, η ταινία άνοιξε στην 1η θέση με 33,6 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Συνολικά οι εισπράξεις έφτασαν τα 163,9 εκατομμύρια δολάρια στην Αμερική και τα 153,4 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 317,3 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μασαχουσέτη
Εσφαράγιεν
Το Εσφαράγιεν (περσικά: اسفراین‎‎, επίσης εκλατινοποιείται ως Esfarāyen και πρώην ως Meyanābād, Mīānābād, και Mīyānābād) είναι πόλη και η πρωτεύουσα της Κομητείας Εσφαράγιεν στην Επαρχία Βόρειου Χορασάν του Ιράν. Κατά την απογραφή του 2006 ο πληθυσμός της ανέρχονταν σε 60.372 άτομα, σε 17,334 οικογένειες.
Οι μεγαλύτερες εθνικές ομάδες του Εσφαράγιεν είναι οι Κούρδοι και οι Τατ.
Το Εσφαράγιεν είναι ένα από τα κομβικά σημεία για την κατοικία των Αρίων φυλών μετά την είσοδό τους στο Ιράν.
Ιστορία
Μετά την Ισλαμική κατάκτηση της Περσίας, το Εσφαράγιεν γνώρισε μια περίοδο μεγάλης ακμής, η οποία τελείωσε με την πτώση των Αβασιδών χαλιφάτο, όταν έπεσε θύμα επιθέσεων και ενδεχομένως καταστράφηκε, αλλά ξαναχτίστηκε.
Η πόλη ήταν σε μια εντελώς καταστροφική κατάσταση κατά τη βασιλεία του ηγεμόνα Εμπραχίμ Αφσάρ.
Γιόσιπ Μίσιτς (ποδοσφαιριστής, 1994)
Ο Γιόσιπ Μίσιτς (Josip Mišić, 28 Ιουνίου 1994) είναι Κροάτης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Ντιναμό Ζάγκρεμπ, με δανεισμό από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Εσφαράγιεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Γιόσιπ Μίσιτς (ποδοσφαιριστής, 1994)
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μίσιτς αναδείχθηκε από την ακαδημία νέων της Όσιγιεκ και έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του σε έναν προκριματικό αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Σάντα Κολόμα, με νίκη 3-1. Λίγο αργότερα, έκανε το ντεμπούτο του στην Πρβα Λίγκα, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 14ο λεπτό της νίκης με 3-0 εναντίον της Ίντερ Ζάπρεσιτς, σημειώνοντας το πρώτο του γκολ στον ίδιο αγώνα στο 82ο λεπτό.
Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου
Η Αλίκη Γιωτοπούλου - Μαραγκοπούλου (Κέρκυρα 1917 - Αθήνα 2018) ήταν Ομότιμη Καθηγήτρια Εγκληματολογίας και πρώην Πρύτανης (δύο φορές) του Παντείου Πανεπιστημίου, Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Γυναικών και του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και Πρόεδρος του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.Για τη δράση της έχει τιμηθεί, πλην άλλων, με το παράσημο του «Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος» από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το Εθνικό Αριστείο της Ακαδημίας Αθηνών του έτους 2006 (τελετή απονομής 25 Μαρτίου 2006), το Βραβείο Tocqueville 1992 της Association Internationale des Criminologues de Langue Française, το Βραβείο του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας και με το Βραβείο του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία (τελετή απονομής στο Κοινοβούλιο 18.6.2010).