cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόνι Νόβακ
Εθνική ομάδα
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Παρτιζάν, έκανε τέσσερις συμμετοχές με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας. Ακόμη και μετά την ανεξαρτησία της Σλοβενίας, ο Νόβακ συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της Γιουγκοσλαβίας για Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1992, μαζί με τον Ντάρκο Μίλανιτς. Ωστόσο, το έθνος θα αποκλειόταν από τη διοργάνωση λόγω των Πολέμων της Γιουγκοσλαβίας. Επίσης, είχε 71 συμμετχοές και 3 γκολ με την Εθνική Σλοβενίας. Με τη Σλοβενία συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002.
Διακρίσεις
Παρτιζάν
Ολίμπια
Ολυμπιακός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (1911-2004) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣπΦγγ Ουντερχάχινγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μαρία Βοροντσόβα
Η Μαρία Βλαντίμιροβνα Βοροντσόβα (Мария Владимировна Воронцова, επίσης Φάασσεν, Фаассен, γεννηθείσα Πούτινα, Путина, 28 Απριλίου 1985, Λένινγκραντ) είναι Ρωσίδα παιδοενδοκρινολόγος , γνωστότερη ως η μεγαλύτερη κόρη του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν.
Πρώτα χρόνια
δεξιά|μικρογραφία| Η οικογένεια Πούτιν στο [[Κράι του Πριμόριε|Πριμόριε το 2002]] Η Μαρία Πούτινα γεννήθηκε στο Λένινγκραντ (ΡΣΟΣΔ), το πρώτο παιδί του Βλαντιμίρ Πούτιν και της Λιουντμίλα Πούτινα. Τα πρώτα παιδικά χρόνια της πέρασαν στη Δρέσδη (Ανατολική Γερμανία), όπου ζούσε η οικογένειά της στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Την άνοιξη του 1991, η οικογένεια Πούτιν επέστρεψε στο Λένινγκραντ, όπου η Μαρία φοίτησε στο γερμανικό γυμνάσιο Πέτερσούλε. Αργότερα, κατά την περίοδο των σκληρών πολέμων συμμοριών με τη συμμετοχή της Συμμορίας Ταμπόφ, όταν ανέλαβε τον έλεγχο ολόκληρης της επιχείρησης καυσίμων και ενέργειας στην Αγία Πετρούπολη, αυτή και η αδερφή της Κατερίνα στάλθηκαν από τον πατέρα τους, ο οποίος φοβόταν για την ασφάλειά τους, στη Γερμανία, όπου ανέλαβε την κηδεμονία τους ο πρώην αξιωματικός της Στάζι Ματτίας Βάρινγκ, ο οποίος εργάστηκε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν στη Δρέσδη ως μέρος ενός πυρήνα της Κα-Γκε-Μπε και αργότερα άνοιξε ένα υποκατάστημα της Dresdner Bank στην Αγία Πετρούπολη.
Το 1995, η Μαρία έπαιξε βιολί σε ένα διπλωματικό πρωινό που διοργανώθηκε από το Γενικό Προξενείο της Ρωσίας στο Αμβούργο. Αφού η οικογένεια Πούτιν μετακόμισε στη Μόσχα, η Μαρία άρχισε να σπουδάζει στη Γερμανική Σχολή, στενά συνδεδεμένη με τη Γερμανική Πρεσβεία στη Ρωσία, όπου σπουδάζουν πολλά παιδιά διπλωματών από την Ελβετία, την Αυστρία και τη Γερμανία. Τρία χρόνια μετά την αποφοίτησή της, η Μαρία μπήκε στο πανεπιστήμιο, μαζί με την αδερφή της Κατερίνα.
Εκπαίδευση και επιστημονική δραστηριότητα
Η Βοροντσόβα σπούδασε βιολογία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης και αποφοίτησε επίσης από την Ιατρική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας το 2011. Με τον Ιβάν Ντέντοφ ως επόπτη της, υπερασπίστηκε το διδακτορικό της στην ιατρική στο Ερευνητικό Κέντρο Ενδοκρινολογίας στη Μόσχα, η οποία είχε επικεφαλής τον Ντέντοφ και επέβλεπε το φιλανθρωπικό πρόγραμμα Alfa-Endo που στοχεύει στη βοήθεια παιδιών με ενδοκρινικές παθήσεις. Η Alfa-Endo χρηματοδοτείται από την Alfa-Bank των Πιότρ Άβεν και Μιχαήλ Φρίντμαν.
Την περίοδο από το 2013 έως το 2015, η Βοροντσόβα συνέγραψε πέντε επιστημονικές μελέτες, συμπεριλαμβανομένου του άρθρου «Η κατάσταση του αντιοξειδωτικού συστήματος αίματος σε ασθενείς με ακρομεγαλία». Επιπλέον, το 2015 συνέγραψε ένα βιβλίο για την ιδιοπαθή καθυστέρηση στα παιδιά. Η Βοροντσόβα φέρεται να είναι σύμβουλος του Βλαντίμιρ Πούτιν για τη γενετική μηχανική, ειδικά για τη χρήση του CRISPR για τη δημιουργία γενετικά τροποποιημένων παιδιών.
Προσωπική ζωή
Η Βοροντσόβα είναι παντρεμένη με τον Ολλανδό επιχειρηματία Γιόρριτ Φάασσεν. Από το 2013, ζούσαν σε ένα ρετιρέ στο ψηλότερο κτίριο κατοικιών στο Βορσχότεν της Ολλανδίας. Το 2014, κάτοικοι της Ολλανδίας ζήτησαν να απελαθεί η Βοροντσόβα από τη χώρα μετά την κατάρριψη της πτήσης MH17 πάνω από την Ουκρανία. Από το 2015, η Βοροντσόβα και ο Φάασσεν ζουν στη Μόσχα.
Κυρώσεις
Τον Απρίλιο του 2022, οι ΗΠΑ, η ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Ιαπωνία επέβαλαν κυρώσεις κατά της Κατερίνας Τίχονοβα και της Μαρίας Βοροντσόβα λόγω της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Νατζέγια Μαλασάι
Η Ναντζέγια Μαλασάι (Λευκορώσικα: Надзея Маласай, 14 Δεκεμβρίου 1990, Μπορίσοφ) είναι Λευκορωσίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως ακραία.
Καριέρα
Η Νατζέγια Μαλασάϊ ξεκίνησε την πετοσφαίριση σε ηλικία δώδεκα ετών στην μικρές ομάδες της Άτλαντ του Μπαρανοβίτσι στις οποίες αγωνίστηκε μέχρι και το 2008. Τη χρονιά εκείνη μεταπήδησε στην πρώτη ομάδα της Άτλαντ, υπογράφοντας επαγγελματικό συμβόλαιο, και συμμετείχε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Λευκορωσίας την περίοδο 2007-08. Στην Άτλαντ παρέμεινε μεχρι το Καλοκαίρι 2013 κατακτώντας άλλα τρία πρωταθλήματα Λευκορωσίας τα έτη 2009, 2011 και 2012, ενώ το 2012-13 κατέκτησε με την ομάδα της τη δεύτερη θέση. Τις δυο επόμενες περιόδους αγωνίστηκε στο Ρώσικο πρωτάθλημα με τα χρώματα της Προτόν του Μπαλάκοβου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2015, οπότε αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 2017 και κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας τις περιόδους 2015-16 και 2016-17, καθώς και το Αργυρό Μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ) το 2017, όπου υπήρξε από τις βασικές πρωταγωνίστριες των ερυθρόλευκων στην κορυφαία μέχρι τότε πορεία τους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μετά τη λήξη του συμβολαίου της με τον Ολυμπιακό, επέστρεψε στην πατρίδα της και εντάχθηκε στην Μιντσάνκα του Μινσκ, με την οποία κέρδιε το Πρωτάθλημα Λευκορωσίας 2017-18 αλλά και το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Συνομοσπονδίας (CEV Cup) το 2018.
Μονή Αγίας Τριάδος Σάμου
Η Μονή Αγίας Τριάδος είναι ορθόδοξο μοναστήρι στη Σάμο και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών.
Νατζέγια Μαλασάι
Διεθνής καριέρα
Η Νατζέγια Μαλασάϊ είναι βασικό στέλεχος της Εθνικής Λευκορωσίας. Ξεκίνησε το 2007 στην ομάδα νεανίδων και προήχθη στην ομάδα γυναικών το 2009. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές διοργανώσεις, όπως σε προκριματικούς Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, σε αγώνες της Ευρωπαϊκής λίγκας και σε προκριματικούς ή τελικούς των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων από το 2009 έως το 2018.
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ) '''Ευρωπαϊκό Κύπελλο Συνομοσπονδίας (CEV Cup)
Μονή Αγίας Τριάδος Σάμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονές του νομού Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Νατζέγια Μαλασάι
Εθνικά Πρωταθλήματα
5 Πρωταθλήματα Λευκορωσίας
2 Πρωταθλήματα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
2 Κύπελλα Ελλάδας
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Ράτκο Μλάντιτς
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ράτκο Μλάντιτς γεννήθηκε στο Καλίνοβικ της Βοσνίας. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός ηγέτης των Σερβοβόσνιων Παρτιζάνων. Σκοτώθηκε το 1945 κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης των Παρτιζάνων στο χωριό του δωσίλογου αρχηγού της ναζιστικής κροατικής οργάνωσης Ουστάσι, Άντε Πάβελιτς. Το 1961 ξεκίνησε τη στρατιωτική του εκπαίδευση, την οποία ολοκλήρωσε το 1965 με βαθμό 9,57. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών. Άλλωστε η ένταξη των στρατιωτικών στην ΕΓΚ ήταν καθιερωμένη. Μέχρι το 1989 είχε εξελιχθεί σε επικεφαλής του Τμήματος Εκπαίδευσης της Τρίτης Στρατιωτικής Περιφέρειας των Σκοπίων.
Γιουγκοσλαβικοί Πόλεμοι
Τον Ιούνιο του 1991 ο Μλάντιτς προήχθη σε αναπληρωτή Διοικητή του Στρατού στην Πρίστινα, στο Κόσοβο. Εκείνη την εποχή είχαν ξεκινήσει ήδη οι διαμάχες μεταξύ των Σέρβων και των Αλβανών κατοίκων της περιοχής. Κατά το ίδιο έτος ο Μλάντιτς ανέλαβε τη διοίκηση του 9ου Σώματος του Γιουγκοσλάβικου Λαϊκού Στρατού (ΓΛΣ), το οποίο έστρεψε ενάντια στον αυτονομιστικό στρατό της Κροατίας στο Κνιν, της πρωτεύουσας της νεοϊδρυθήσας από τους Σέρβους κατοίκους Δημοκρατίας της Σερβικής Κράινα. Στις 4 Οκτωβρίου του 1991 προήχθη στο βαθμό του υποστράτηγου.
Κάτω από τις διαταγές του Ράτκο Μλάντιτς οι δυνάμεις του ΓΛΣ συμμετείχαν στον Πόλεμο της Κροατίας, κυρίως στην Επιχείρηση Ακτή-91 κατά την οποία αποπειράθηκε, χωρίς επιτυχία, να αποκόψει τη Δαλματία από την υπόλοιπη Κροατία. Επιπλέον, εκείνη την περίοδο ο Μλάντιτς βοήθησε τον Μίλαν Μάρτιτς να καταλάβει το χωριο Κίγιεβο.
Στις 24 Απριλίου προήχθη στη θέση του Αντιστράτηγου. Στις 2 Μαΐου, ένα μήνα μετά την ανακήρυξη της Βοσνίας σε ανεξάρτητο κράτος, ο Μλάντιτς μαζί με το Επιτελείο του απέκλεισαν το Σαράγεβο, διέκοψαν κάθε μεταφορά μέσα και έξω από την πόλη, ενώ διέκοψαν και την παροχή νερού και ηλεκτρικού. Με τον τρόπο αυτό ξεκίνησε η τετραετής Πολιορκία του Σαράγεβο μία από τις πιο μεγάλες σε διάρκεια πολιορκίες του σύγχρονου πολέμου. Την ίδια περίοδο ο Ράτκο Μλάντιτς ανέλαβε και την αρχηγία του Επιτελείου του ΓΛΣ στο Σαράγεβο.
Τον Ιούλιο του 1995 στρατιωτικές μονάδες υπό τον Μλάντιτς ύστερα από βομβαρδιδμούς του ΝΑΤΟ, προκειμένου να υλοποιήσουν επιταγές του ΟΗΕ για απόσυρση των βαρέων όπλων από το Σαράγεβο, μετακινήθηκαν και κατέλαβαν ελεγχόμενες από τον ΟΗΕ περιοχές όπως η Σρεμπρένιτσα. Ο Στρατηγός Μλάντιτς αφιέρωσε την κατάληψη της Σρεμπρένιτσα στο Σερβικό έθνος. Την εποχή εκείνη στην πόλη αυτή είχαν καταφύγει 40.000 μουσουλμάνοι (Βόσνιοι) πρόσφυγες. Σύμφωνα με τις κατηγορίες του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης με προσωπική εντολή του Μλάντιτς εκτελέστηκαν 8.300 Βόσνιοι. Ο ίδιος ο Μλάντιτς αρνείται πως διέταξε ο ίδιος τη σφαγή, λέγοντας πως υπεύθυνος είναι ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και όσοι Σέρβοι στήριξαν τις πολιτικές του.
Στρατιωτικές νίκες
Υπό την στρατιωτική ηγεσία του Ράτκο Μλάντιτς, ο Σερβοβοσνιακός Στρατός και συνολικά η σερβική πλευρά κέρδισαν αρκετές κρίσιμες μάχες.
Οι κρισιμότερες μάχες τις οποίες κέρδισε ο Μλάντιτς ήταν η Επιχείρηση Διάδρομος από τον Ιούνιο μέχρι τον Ιούλιο του 1992 ενάντια στο Βοσνιακό και τον Κροατικό Στρατό, η Επιχείριση Βρμπας ενάντια στους Κροάτες από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους και οι επιχειρήσεις Κριβάγια και Στουπτσάνιτσα ενάντια στους Βόσνιους και τις δυνάμεις του ΟΗΕ τον Ιούλιο του 1995.
Δημοφιλία
Τον Μάρτιο του 2009 σε δημοσκόπηση που πραγματοποίησε ο σταθμός B92, το 14,29% των Σέρβων θα αποκάλυπτε στοιχεία για το που διαμένει ο Ράτκο Μλάντιτς, το 65,14% δεν θα έδινε πληροφορίες ούτε για ένα εκατομμύριο ευρώ ενώ το 20,57% δεν είχε ξεκάθαρη στάση.
Σε μια άλλη έρευνα του Διεθνούς Δικαστηρίου από το 78% των Σέρβων που δεν θα αποκάλυπτε στοιχεία για τον Μλάντιτς στις αρχές, το 34% θα συμφωνούσε γενικά με τη σύλληψη του, ενώ για 40% ο Στρατηγός Μλάντιτς είναι ήρωας.
Σύλληψη και αντιδράσεις
Ο Ράτκο Μλάντιτς συνελήφθη στις 26 Μάη 2011 στο χωριό Λαζάρεβο στη Βοϊβοντίνα, ύστερα από έφοδο μονάδων της ειδικής αστυνομίας στο σπίτι στο οποίο διέμενε. Μετά τη σύλληψή του μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι. Ο Μπόρις Τάντιτς επιβεβαίωσε την ταυτότητά του.
Αλεξικέραυνο
εναλλ.=A lightning rod at the highest point of a tall building, connected to a ground rod by a wire.|μικρογραφία| Διάγραμμα απλού συστήματος αντικεραυνικής προστασίας Ένα αλεξικέραυνο είναι μια μεταλλική ράβδος τοποθετημένη σε μια κατασκευή και προορίζεται να προστατεύει την κατασκευή από κεραυνό. Εάν ο κεραυνός χτυπήσει την κατασκευή, θα χτυπήσει κατά προτίμηση τη ράβδο και θα οδηγηθεί στη γείωση μέσω ενός σύρματος, αντί να περάσει μέσα από τη δομή, όπου θα μπορούσε να προκαλέσει πυρκαγιά ή να προκαλέσει ηλεκτροπληξία.
Ιστορία
Η αρχή του αλεξικέραυνου αναλύθηκε για πρώτη φορά από τον Πρόκοπ Ντίβις στο Πριμέτιτσε, στη σημερινή Τσεχική Δημοκρατία το 1753.
Καθώς τα κτίρια γίνονται πιο ψηλά, ο κεραυνός γίνεται πιο απειλητικός. Οι κεραυνοί μπορούν να καταστρέψουν κατασκευές από τα περισσότερα υλικά, όπως τοιχοποιία, ξύλο, σκυρόδεμα και χάλυβα, επειδή τα τεράστια ρεύματα και οι τάσεις που εμπλέκονται μπορούν να θερμάνουν τα υλικά σε υψηλή θερμοκρασία. Η θερμότητα προκαλεί πιθανότητα πυρκαγιάς της δομής.
Ένα αλεξικέραυνο μπορεί να χρησιμοποιήθηκε σκόπιμα στον Κεκλιμένο Πύργο του Νεβιάνσκ. Το κωδωνοστάσιο του πύργου στεφανώνεται με μεταλλική ράβδο σε σχήμα επιχρυσωμένης σφαίρας με ακίδες. Αυτό το αλεξικέραυνο γειώνεται μέσα από το σκελετό του οπλισμού, το οποίο διαπερνά ολόκληρο το κτίριο. Ο Πύργος του Νεβιάνσκ χτίστηκε μεταξύ 1721 και 1745, με εντολή του βιομήχανου Ακινφίι Ντεμίντοφ. Ο Πύργος του Νεβιάνσκ χτίστηκε 28 χρόνια πριν από το πείραμα και την επιστημονική εξήγηση του Βενιαμίν Φραγκλίνου. Ωστόσο, η πραγματική πρόθεση πίσω από τη μεταλλική στέγη και τις ράβδους οπλισμού παραμένει άγνωστη.
Ο πύργος της εκκλησίας πολλών ευρωπαϊκών πόλεων, που ήταν συνήθως το υψηλότερο κτίσμα της πόλης, ήταν πιθανό να χτυπηθεί από κεραυνό. Νωρίς, οι χριστιανικές εκκλησίες προσπάθησαν να αποτρέψουν την εμφάνιση των καταστροφικών συνεπειών του κεραυνού προσευχόμενοι. Ο Πέτερ Άλβαρντς («Λογικές και Θεολογικές Θεωρήσεις για τη Βροντή και την Αστραπή», 1745) συμβούλεψε τα άτομα που αναζητούσαν κάλυψη από κεραυνούς να πάνε οπουδήποτε εκτός από μέσα ή γύρω από μια εκκλησία.
Υπάρχει συνεχιζόμενη συζήτηση για το εάν μια «μετεωρολογική μηχανή», που εφευρέθηκε από τον ιερέα Πρόκοπ Ντίβις και ανεγέρθηκε στο Πρίμετιτσε (τώρα μέρος του Ζνόιμο), Μοραβία (τώρα Τσεχική Δημοκρατία) τον Ιούνιο του 1754, λογίζεται ως μεμονωμένη εφεύρεση του αλεξικέραυνου. Η συσκευή του Ντίβις, σύμφωνα με τις ιδιωτικές του θεωρίες, είχε στόχο να αποτρέψει εντελώς τις καταιγίδες, στερώντας συνεχώς τον αέρα από την περιττή ηλεκτρική του ενέργεια. Η συσκευή, ωστόσο, ήταν τοποθετημένη σε έναν ελεύθερο στύλο και πιθανώς καλύτερα γειωμένη από τα αλεξικέραυνα του Φράνκλιν εκείνη την εποχή, επομένως εξυπηρετούσε τον σκοπό ενός αλεξικέραυνου. Μετά από τοπικές διαμαρτυρίες, ο Ντίβις έπρεπε να σταματήσει τα καιρικά του πειράματα γύρω στο 1760.
Σε αυτό που αργότερα έγινε Ηνωμένες Πολιτείες, ο μυτερός αγωγός αλεξικέραυνου εφευρέθηκε από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο το 1752 ως μέρος της πρωτοποριακής του εξερεύνησης του ηλεκτρισμού. Αν και δεν ήταν ο πρώτος που πρότεινε τη συσχέτιση μεταξύ ηλεκτρικής ενέργειας και κεραυνού, ο Φράνκλιν ήταν ο πρώτος που πρότεινε ένα λειτουργικό σύστημα για τη δοκιμή της υπόθεσής του. Ο Φράνκλιν υπέθεσε ότι, με μια σιδερένια ράβδο ακονισμένη σε ένα σημείο, «Η ηλεκτρική φωτιά, νομίζω, θα έβγαινε σιωπηλά από ένα σύννεφο, προτού πλησιάσει αρκετά για να χτυπήσει».
Σύστημα αντικεραυνικής προστασίας
μικρογραφία| Σύστημα αντικεραυνικής προστασίας σε εξέδρα εκτόξευσης στο [[Κέιπ Κανάβεραλ (πολεμική αεροπορική βάση)|διαστημικό σταθμό Κέιπ Κανάβεραλ.]] Ένα σύστημα αντικεραυνικής προστασίας έχει σχεδιαστεί για να προστατεύει μια κατασκευή από ζημιές λόγω κεραυνών αναχαιτίζοντας τέτοιες κρούσεις και περνώντας με ασφάλεια τα εξαιρετικά υψηλά ρεύματά τους στη γείωση. Ένα σύστημα αντικεραυνικής προστασίας περιλαμβάνει ένα δίκτυο ακροδεκτών αέρα, αγωγών σύνδεσης και ηλεκτροδίων γείωσης που έχουν σχεδιαστεί για να παρέχουν διαδρομή χαμηλής αντίστασης προς το έδαφος για πιθανά χτυπήματα.
Τα συστήματα αντικεραυνικής προστασίας χρησιμοποιούνται για την αποφυγή ζημιών από κεραυνό σε κατασκευές. Τα συστήματα αντικεραυνικής προστασίας μετριάζουν τον κίνδυνο πυρκαγιάς που ενέχουν οι κεραυνοί στις κατασκευές. Ένα σύστημα αντικεραυνικής προστασίας παρέχει διαδρομή χαμηλής αντίστασης για το ρεύμα κεραυνού για να μειώσει την επίδραση θέρμανσης του ρεύματος που ρέει μέσω εύφλεκτων δομικών υλικών. Εάν ο κεραυνός ταξιδεύει μέσα από πορώδη και κορεσμένα με νερό υλικά, αυτά τα υλικά μπορεί κυριολεκτικά να εκραγούν εάν το περιεχόμενό τους σε νερό μετατραπεί σε ατμό από τη θερμότητα που παράγεται από το υψηλό ρεύμα. Αυτός είναι ο λόγος που τα δέντρα συχνά κομματιάζονται από κεραυνούς.
Λόγω των υψηλών επιπέδων ενέργειας και ρεύματος που σχετίζονται με τον κεραυνό (τα ρεύματα μπορεί να υπερβαίνουν τα 150.000 A) και τον πολύ γρήγορο χρόνο ανόδου ενός κεραυνού, κανένα σύστημα προστασίας δεν μπορεί να εγγυηθεί απόλυτη ασφάλεια από κεραυνό. Το ρεύμα του κεραυνού θα διαιρεθεί για να ακολουθήσει κάθε αγώγιμη διαδρομή προς τη γείωση και ακόμη και το διαιρεμένο ρεύμα μπορεί να προκαλέσει ζημιά. Οι δευτερεύουσες «πλευρικές λάμψεις» μπορεί να είναι αρκετές για να ανάψουν μια φωτιά, να σπάσουν τούβλα, πέτρες ή σκυρόδεμα ή να τραυματίσουν τους ενοίκους του κτιρίου. Ωστόσο, τα οφέλη των βασικών συστημάτων αντικεραυνικής προστασίας είναι εμφανή εδώ και πάνω από έναν αιώνα.
Μετρήσεις εργαστηριακής κλίμακας των επιπτώσεων [οποιασδήποτε έρευνας διερεύνησης κεραυνών] δεν κλιμακώνονται σε εφαρμογές που περιλαμβάνουν φυσικό κεραυνό. Οι επιτόπιες εφαρμογές έχουν προέλθει κυρίως από δοκιμή και σφάλμα με βάση την βέλτιστη εργαστηριακή έρευνα ενός εξαιρετικά πολύπλοκου και μεταβλητού φαινομένου.
Τα μέρη ενός συστήματος αντικεραυνικής προστασίας είναι ακροδέκτες αέρα (ακεραυνοί ή συσκευές τερματισμού κρούσης), συγκολλητικοί αγωγοί, ακροδέκτες γείωσης (ράβδοι γείωσης ή "γείωσης", πλάκες ή πλέγμα) και όλοι οι σύνδεσμοι και τα στηρίγματα για την ολοκλήρωση του συστήματος. Οι ακροδέκτες αέρα είναι συνήθως διατεταγμένοι στα ή κατά μήκος των άνω σημείων μιας οροφής και συνδέονται ηλεκτρικά μεταξύ τους με αγωγούς συγκόλλησης (που ονομάζονται "κάτω αγωγοί" ή "κάτω αγωγοί "), οι οποίοι συνδέονται με την πιο άμεση διαδρομή σε μία ή περισσότερες γείωση ή ακροδέκτες γείωσης. Οι συνδέσεις με τα ηλεκτρόδια γείωσης δεν πρέπει μόνο να έχουν χαμηλή αντίσταση, αλλά πρέπει να έχουν χαμηλή αυτεπαγωγή.
Ανάλυση χτυπημάτων κεραυνών
Τα χτυπήματα κεραυνών σε μια μεταλλική κατασκευή μπορεί να ποικίλλουν από το να μην αφήνουν στοιχεία -εκτός ίσως από ένα μικρό λάκκο στο μέταλλο- έως την πλήρη καταστροφή της κατασκευής. Όταν δεν υπάρχουν στοιχεία, η ανάλυση των χτυπημάτων είναι δύσκολη. Αυτό σημαίνει ότι ένα χτύπημα σε μια δομή χωρίς όργανα πρέπει να επιβεβαιωθεί οπτικά και η τυχαία συμπεριφορά του κεραυνού καθιστά τέτοιες παρατηρήσεις δύσκολες. Υπάρχουν επίσης εφευρέτες που εργάζονται σε αυτό το πρόβλημα, όπως μέσω ενός πυραύλου αστραπής. Πολύ καλά δεδομένα λαμβάνονται μέσω τεχνικών που χρησιμοποιούν ραδιοφωνικούς δέκτες που παρακολουθούν τη χαρακτηριστική ηλεκτρική «υπογραφή» των κεραυνών χρησιμοποιώντας σταθερές κατευθυντικές κεραίες. Μέσω τεχνικών ακριβούς χρονισμού και τριγωνισμού, οι κεραυνοί μπορούν να εντοπιστούν με μεγάλη ακρίβεια, επομένως η πλήξη σε συγκεκριμένα αντικείμενα συχνά μπορούν να επιβεβαιωθούν με σιγουριά.
Η ενέργεια σε ένα χτύπημα κεραυνού είναι τυπικά στην περιοχή από 1 έως 10 δισεκατομμύρια joules. Αυτή η ενέργεια απελευθερώνεται συνήθως σε ένα μικρό αριθμό χωριστών χτυπημάτων, καθεμία με διάρκεια μερικών δεκάδων μικροδευτερόλεπτων (συνήθως 30 έως 50 μικροδευτερόλεπτα), σε μια περίοδο περίπου ενός πέμπτου του δευτερολέπτου. Η μεγάλη πλειοψηφία της ενέργειας διαχέεται ως θερμότητα, φως και ήχος στην ατμόσφαιρα.
Εκτίμηση κινδύνου
Ορισμένες κατασκευές κινδυνεύουν από την φύση τους περισσότερο ή λιγότερο να χτυπηθούν από κεραυνό. Ο κίνδυνος για μια κατασκευή είναι συνάρτηση του μεγέθους (εμβαδού) μιας κατασκευής, του ύψους και του αριθμού των κεραυνών ανά έτος ανά mi 2 για την περιοχή. Για παράδειγμα, ένα μικρό κτίριο θα είναι λιγότερο πιθανό να χτυπηθεί από ένα μεγάλο και ένα κτίριο σε μια περιοχή με υψηλή πυκνότητα κεραυνών θα είναι πιο πιθανό να χτυπηθεί από ένα σε μια περιοχή με χαμηλή πυκνότητα κεραυνών. Η Εθνική Ένωση Πυροπροστασίας παρέχει ένα φύλλο εργασίας αξιολόγησης κινδύνου στο πρότυπο αντικεραυνικής προστασίας.
Η εκτίμηση κινδύνου κεραυνών της Διεθνούς Ηλεκτροτεχνικής Επιτροπής (IEC) περιλαμβάνει τέσσερα μέρη: απώλεια ζωντανών όντων, απώλεια υπηρεσιών προς το κοινό, απώλεια πολιτιστικής κληρονομιάς και απώλεια οικονομικής αξίας. Η απώλεια ζωντανών όντων αξιολογείται ως η πιο σημαντική και είναι η μόνη απώλεια που λαμβάνεται υπόψη για πολλές μη ουσιώδεις βιομηχανικές και εμπορικές εφαρμογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροφές Κατηγορία:Αστραπή Κατηγορία:Εξοπλισμός ασφαλείας
Ανδριανός Λασιθίου
Ο Ανδριανός είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ορεινού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μακρύ Γιαλού, του δήμου Ιεράπετρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.
Γεωγραφία
Ο Ανδριανός είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες των ορέων Θρυπτής, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Κάτω Χωρίου-Σητείας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αγίου Νικολάου (μέσω Μοναστηρακίου).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ορεινού του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ορεινού και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γιαλού. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μακρύ Γιαλού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Σαντζάκι του Δεδέαγατς
Το σαντζάκι του Δεδέαγατς (τουρκικά: Dedeağaç Sancağı) ήταν μια δευτέρου επιπέδου επαρχία (σαντζάκι) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Θράκη, που αποτελούσε τμήμα του βιλαετίου της Αδριανούπολης. Η πρωτεύουσά του σαντζακίου ήταν το Δεδέαγατς, η μετέπειτα Αλεξανδρούπολη στην Ελλάδα.
Ιστορία και διοικητική διαίρεση
Το 1878 συστάθηκε το σαντζάκι του Διδυμοτείχου έξω από το έδαφος των σαντζακίων της Καλλίπολης και της Αδριανούπολης, καθώς και της νήσου Σαμοθράκης, που μέχρι τότε ανήκε στο βιλαέτι του Αρχιπελάγους. Η έδρα του ήταν αρχικά το Διδυμότειχο, αλλά μεταφέρθηκε στο Δεδέαγατς το 1884. Το ίδιο το Διδυμότειχο επέστρεψε αργότερα στο σαντζάκι της Αδριανούπολης.
Κατάλογος προέδρων της Κολομβίας
δεξιά|μικρογραφία| Ο Οίκος του Ναρίνιο, η επίσημη κατοικία του προέδρου και το κέντρο της διοίκησης Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Κολομβίας του 1991, ο πρόεδρος της Κολομβίας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Κολομβίας. Ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας και επικεφαλής της εθνικής κυβέρνησης στο σύνολό της, η προεδρία είναι το ανώτατο πολιτικό αξίωμα στην Κολομβία λόγω επιρροής και αναγνώρισης. Ο πρόεδρος είναι επίσης ο γενικός διοικητής των Στρατιωτικών Δυνάμεων της Κολομβίας. Ο πρόεδρος εκλέγεται απευθείας για τετραετή θητεία σε λαϊκές εκλογές. Από την ψήφιση της Νομοθετικής Πράξης 2 του 2004, κανένα πρόσωπο δεν μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος περισσότερες από δύο φορές. Το 2015 μια συνταγματική τροποποίηση κατήργησε τις αλλαγές του 2004 και επανήλθε στο αρχικό όριο μιας θητείας. Μετά το θάνατο, την παραίτηση ή την απομάκρυνση από το αξίωμα ενός εν ενεργεία προέδρου, ο αντιπρόεδρος αναλαμβάνει το αξίωμα. Ο πρόεδρος πρέπει να είναι τουλάχιστον 30 ετών και «φυσικά γεννημένος» πολίτης της Κολομβίας.
Σαντζάκι του Δεδέαγατς
Ιστορία και διοικητική διαίρεση
Το σαντζάκι συνέχισε να υφίσταται μέχρι την κατοχή του από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο (1912–1913), μετά τον οποίο το τμήμα δυτικά του Έβρου έγινε βουλγαρική (και μετά το 1919 ελληνική) επαρχία, ενώ το ανατολικό τμήμα παρέμεινε υπό τουρκικό έλεγχο για την περίοδο 1919–1922, όταν βρισκόταν υπό συμμαχικό και ελληνικό έλεγχο.
Κατάλογος προέδρων της Κολομβίας
Δημοκρατία της Κολoμβίας (1819-1831)
Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει τα πρόσωπα που ορκίστηκαν ή ανέλαβαν βίαια το αξίωμα του προέδρου της Δημοκρατίας της Κολομβίας μετά την ψήφιση του Συντάγματος της Κολομβίας του 1832, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 30 Αυγούστου 1821.
Σαντζάκι του Δεδέαγατς
Διοικητική διαίρεση
thumb|Χάρτης του βιλαετίου της Αδριανούπολης που περιλαμβάνει το σαντζάκι του Δεδέαγατς Εμπεριείχε τρεις υποεπαρχίες ή καζάδες οι οποίοι υποδιαιρούνταν περαιτέρω σε ναχαγιέ. Από αυτούς, ο καζάς του Δεδέαγατς και το μεγαλύτερο μέρος του καζά του Σουφλίου βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, ενώ ο καζάς του Αίνου με τα τμήματα του καζά του Σουφλίου ανατολικά του ποταμού Έβρου βρίσκονται στην Τουρκία.
Κατάλογος προέδρων της Κολομβίας
Δημοκρατία της Κολoμβίας (1819-1831)
Η Δημοκρατία της Κολομβίας του 1821 – 1831 αναφέρεται πλέον συνήθως ως η Μεγάλη Κολομβία για να διαφοροποιηθεί από τη σημερινή Δημοκρατία της Κολομβίας. Η Μεγάλη Κολομβία ήταν η ένωση των εδαφών που αποτελούσαν την Αντιβασιλεία της Νέας Γρανάδας σύμφωνα με την αρχή uti possidetis, και περιλάμβανε τις πολιτικές οντότητες που είχαν σχηματιστεί στη Νέα Γρανάδα μετά τους αρχικούς πολέμους ανεξαρτησίας του 1810 εναντίον του Βασιλείου της Ισπανίας υπό τον βασιλιά Ιωσήφ Α΄, αυτές περιελάμβαναν την Δεύτερη Δημοκρατία της Βενεζουέλας, τις Ηνωμένες Επαρχίες της Νέας Γρανάδας, την Προεδρία του Κίτο και το Βασιλικό Ακροατήριο του Παναμά.
Σαντζάκι του Δεδέαγατς
Διοικητική διαίρεση
Οι διοικητικές διαιρέσεις του σαντζακίου ήταν οι εξής:
Κατάλογος προέδρων της Κολομβίας
Δημοκρατία της Κολoμβίας (1819-1831)
Η προεδρία χρονολογείται από το Συνέδριο της Ανγκοστούρα. Αυτή η σχεδόν συντακτική συνέλευση σχηματίστηκε για να θέσει τις βάσεις για μια αυτοδιοικούμενη διοίκηση μετά την ανεξαρτησία. Η Συντακτική Συνέλευση σχηματίστηκε από περιφερειακούς ηγέτες που αντιπροσώπευαν περιοχές υπό τον έλεγχο των ανταρτών. αυτές οι περιοχές δεν περιλάμβαναν τμήματα της σημερινής Κολομβίας, καθώς αυτές οι περιοχές εξακολουθούσαν να βρίσκονται υπό ισπανικό έλεγχο, αλλά στόχευαν να νομοθετήσουν για λογαριασμό της. Το Κογκρέσο εξέλεξε έναν προσωρινό εκτελεστικό στέλεχος και απένειμε σε αυτό το πρόσωπο τον τίτλο του προέδρου. Επιλέχθηκε για να γίνει πρώτος πρόεδρος της Κολομβίας, ο στρατηγός Σιμόν Μπολίβαρ ι Παλάσιος, ηγέτης των επαναστατικών δυνάμεων, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή ονομαζόταν «Ανώτατος Αρχηγός» για τον ρόλο του στην επανάσταση. Την επόμενη μέρα, το Κογκρέσο εξέλεξε τον Φρανσίσκο Αντόνιο Σέα Ντίας ως πρώτο αντιπρόεδρο της Κολομβίας. Ο Μπολίβαρ στη συνέχεια επανεξελέγη προσωρινός πρόεδρος από τη Συνέλευση της Ανγκοστούρα στις 17 Δεκεμβρίου 1819 μετά την κατάκτηση της Κολομβίας έπειτα από τη Μάχη της Μπογιακά και εκλέχτηκε ξανά το 1821 σε μόνιμη προσωρινή βάση, εν αναμονή των εθνικών εκλογών, από το Συνέδριο της Κούκουτα, μια άλλη συντακτική συνέλευση με εντολή της Συνέλευσης της Ανγκοστούρα, και αυτή τη φορά με εκλεγμένους αξιωματούχους που αντιπροσώπευαν τα κολομβιανά εδάφη, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και μέχρι το 1826, η εκτελεστική εξουσία ανατέθηκε στον Αντιπρόεδρο Φρανσίσκο δε Πάουλα Σανταντέρ ι Ομάνια, ενώ ο Μπολίβαρ ήταν μακριά στη μάχη για την απελευθέρωση ισπανικών αποικιών στη Βολιβία και στο Περού. Ο Μπολίβαρ εξελέγη επίσημα σε εθνικές εκλογές το 1826 για μια περίοδο τεσσάρων ετών, αλλά στις 27 Αυγούστου 1828 κήρυξε στρατιωτικό νόμο και ανέλαβε εξουσίες σε μορφή δικτατορίας, αφού το Κογκρέσο της Οκάνια απέτυχε να περάσει ένα νέο σύνταγμα. Ο Μπολίβαρ τελικά εγκατέλειψε την εξουσία το 1830 και το Κογκρέσο εξέλεξε τον Χοακίν ντε Μοσκέρα ι Αρμπολέδα ως διάδοχό του, αλλά σύντομα καθαιρέθηκε από τον στρατηγό Ραφαέλ Ουρδανέτα ι Φαρία που ήλπιζε ότι ο Μπολίβαρ θα αναλάμβανε ξανά την εξουσία, αλλά ο Μπολίβαρ όχι μόνο αρνήθηκε την προεδρία, αλλά και σύντομα πέθανε, αφήνοντας τον Ουρδανέτα χωρίς εντολή για εξουσία. Ο Ουρδανέτα παραχώρησε την εκτελεστική εξουσία στον Αντιπρόεδρο Ντομίνγκο Καϊσέντο ι Σανς δε Σανταμαρία, καθώς το Κογκρέσο είχε κατηγορήσει τον Μοσκέρα για την αποτυχία του να αποτρέψει το πραξικόπημα. κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και μέχρι το 1832, η προεδρία παρέμεινε κενή καθώς δεν υπήρχε νόμος για τη διαδοχή της εξουσίας. Το 1832, ο πρώην αντιπρόεδρος Σανταντέρ εξελέγη από το Κογκρέσο ως πρόεδρος της Μεγάλης Κολομβίας και θα ήταν ο τελευταίος, αφού τα εδάφη της Βενεζουέλας και του Ισημερινού αποσχίστηκαν, γεγονός που οδήγησε στη σύνταξη ενός νέου συντάγματος.
Σαντζάκι του Δεδέαγατς
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Αλεξανδρούπολη Κατηγορία:Οθωμανική Θράκη
Κατάλογος προέδρων της Κολομβίας
Δημοκρατία της Νέας Γρανάδας (1832 - 1858)
Υπήρχαν 8 άτομα στο αξίωμα που υπηρέτησαν μια προεδρία το καθένα. Όλοι εξελέγησαν λαϊκά σύμφωνα με ένα σύστημα εκλεκτορικών κολεγίων εκτός από έναν, τον Χοσέ Μαρία Μέλο ι Ορτίς που ανέλαβε την εξουσία κάνοντας πραξικόπημα. Ο Φρανσίσκο δε Πάουλα Σανταντέρ ι Ομάνια, ο πρώτος πρόεδρος, υπηρέτησε αρχικά σε προσωρινή βάση, αλλά το 1833 ξεκίνησε μια κανονική τετραετή θητεία ως πρόεδρος της Δημοκρατίας της Νέας Γρανάδας, στην οποία εξελέγη από το λαό. Ο Σανταντέρ παρέμεινε το μεγαλύτερο διάστημα στην εξουσία με 5 χρόνια και 22 ημέρες. Ο Χοσέ Μαρία Ομπάντο δελ Κάμπο πέρασε το μικρότερο χρονικό διάστημα στην εξουσία με μόλις 1 χρόνο και 6 ημέρες πριν από την καθαίρεση.
Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος εξελέγησαν χωριστά με διαφορά δύο ετών για περίοδο τεσσάρων ετών ο καθένας, με αποτέλεσμα ένας πρόεδρος να έχει δύο αντιπροέδρους υπό κανονικές συνθήκες. Το Σύνταγμα της Κολομβίας του 1832, όπως και ο προκάτοχός του, δεν προέβλεπε τρόπο να καλυφθεί μια κενή θέση στην προεδρία ή την αντιπροεδρία μέχρι την επόμενη εκλογική περίοδο, εξαιτίας αυτού η προεδρία ήταν κενή μεταξύ 1854 και 1857 όταν ο Μέλο, ο οποίος είχε καθαιρέσει τον πρόεδρο Ομπάντο σε ένα πραξικόπημα, παρέδωσε την εξουσία στην προηγούμενη κυβέρνηση. Ο Ομπάντο θα είχε πάρει πίσω την προεδρία, αλλά είχε παραπεμφθεί από το Κογκρέσο και ως εκ τούτου δεν υπήρχε πρόεδρος για να αναλάβει την εξουσία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο αντιπρόεδρος Χοσέ δε Οβαλδία ι Ορεχουέλα υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρόεδρος μέχρι το τέλος της θητείας του, οπότε ο νεοεκλεγείς αντιπρόεδρος Μανουέλ Μαρία Μαγιαρίνο Ιμπαργκουέν υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρόεδρος για το υπόλοιπο της θητείας που είχε εκλεγεί ο Ομπάντο μέχρι το 1857. όταν εξελέγη ο Μαριάνο Οσπίνα Ροδρίγκες. Η αντιπροεδρία ήταν επίσης κενή μεταξύ 1837 και 1839, όταν ο αντιπρόεδρος Χοσέ Ιγκνάσιο δε Μάρκες Μπαρέτο εξελέγη πρόεδρος και η θέση παρέμεινε κενή μέχρι τις επόμενες αντιπροεδρικές εκλογές το 1839.
Συνομοσπονδία Γραναδίνης (1858 - 1863)
Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει εκείνα τα πρόσωπα που ορκίστηκαν, διαδέχτηκαν ή ανέλαβαν βίαια τα καθήκοντά τους ως Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας της Γραναδίνης μετά την ψήφιση του Συντάγματος της Κολομβίας του 1858, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 22 Μαΐου 1858.
Το Σύνταγμα του 1858 κατάργησε τη θέση της Αντιπροεδρίας. Η γραμμή διαδοχής τροποποιήθηκε με την εισαγωγή των προσωπικοτήτων του 1ου, 2ου και 3ου Προεδρικού Υποψηφίου, οι οποίοι εκλέγονταν ετησίως από το Κογκρέσο μεταξύ των μελών του, αλλά δεν είχαν κανένα αξίωμα ή καθήκοντα πέραν της διαδοχής στην προεδρία σε περίπτωση προσωρινής ή μόνιμης απουσίας του Προέδρου.
Υπήρχαν μόνο 3 άτομα στο αξίωμα που υπηρέτησαν από μια προεδρία ο καθένας. Ο Μαριάνο Οσπίνα Ροδρίγκες ανέλαβε αρχικά τα καθήκοντά του το 1857 ως ο 8ος και τελευταίος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Νέας Γρανάδας. Το 1861 ο Χούλιο Αρμπολέδα Πόμπο έγινε το πρώτο πρόσωπο που εξελέγη Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας της Γραναδίνης σύμφωνα με το νέο σύστημα εκλογικών κολεγίων που δημιουργήθηκε από το νέο σύνταγμα, ωστόσο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η χώρα περνούσε από έναν εμφύλιο πόλεμο και το Κογκρέσο έκλεισε. Επιπλέον, σύμφωνα με το νέο σύνταγμα, ο πρόεδρος έπρεπε να αναλάβει καθήκοντα ενώπιον του Κογκρέσου. Δεδομένου ότι αυτό δεν μπορούσε να συμβεί, ο Πόμπο δεν μπορούσε να αναλάβει καθήκοντα και δεν έγινε πρόεδρος. Όταν η θητεία του Οσπίνα έληξε την 1η Απριλίου 1861, χωρίς συνέδριο για να ορκιστεί ο εκλεγμένος Πρόεδρος, η εξουσία θα είχε μεταφερθεί σε έναν από τους Προεδρικούς Υποψηφίους, ωστόσο με το Κογκρέσο που έκλεισε δεν εξελέγησαν υποψήφιοι για εκείνο το έτος και χωρίς κανέναν διαδεχτεί τον Οσπίνα, η προεδρία δόθηκε στο επόμενο άτομο στη σειρά διαδοχής που ήταν ο Γενικός Επιθεωρητής, Μπαρτολομέ Κάλβο Ντίας. Η προεδρική θητεία του Κάλβο ήταν σύντομη. μέσα σε τρεις μήνες από την κατοχή της θέσης, ο στρατηγός Τομάς Σιπριάνο δε Μοσκέρα ι Αρμπολέδα, ηγέτης των Φιλελεύθερων δυνάμεων, βάδισε στη Μπογκοτά καθαιρώντας τον Κάλβο σε ένα πραξικόπημα.
Δεδομένης της μεγάλης εχθρότητας μεταξύ Συντηρητικών και Φιλελευθέρων την εποχή του εμφυλίου πολέμου του 1860-62, ένα άλλο πράγμα που σημάδεψε αυτή την περίοδο όσον αφορά την προεδρία ήταν ότι υπήρξαν πολλαπλές απόπειρες να υπονομευτεί η κυβέρνηση στην εξουσία διεκδικώντας την προεδρία χρησιμοποιώντας διάφορα επιχειρήματα. Ο πρώτος από αυτούς ήταν ο Φιλελεύθερος Στρατηγός Χουάν Χοσέ Νιέτο Χιλ, ο οποίος διεκδίκησε την προεδρία αδιαφορώντας για τη νομιμότητα του Οσπίνα και διεκδικώντας την εξουσία λόγω του ότι ήταν ο δεύτερος προεδρικός υποψήφιος. τελικά παραχώρησε την εξουσία στον συνάδελφό του Φιλελεύθερο Στρατηγό, Μοσκέρα, όταν ανέλαβε την εξουσία στη Μπογκοτά. Ο Μοσκέρα είχε επίσης διεκδικητές για την προεδρία σε αντίθεση μαζί του. Ο Χούλιο Αρμπολέδα Πόμπο, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος αλλά δεν μπόρεσε να αναλάβει καθήκοντα, διορίστηκε γενικός επιθεωρητής από τον πρόεδρο Κάλβο όταν ήταν στην εξουσία, έτσι όταν ο Μοσκέρα τον συνέλαβε, ο Αρμπολέδα διεκδίκησε την προεδρία ως ο επόμενος στη σειρά διαδοχής του Κάλβο, παρόλο που την ώρα που η κυβέρνηση και η πόλη είχαν πέσει και η συντηρητική διοίκηση είχε εγκαταλείψει την πρωτεύουσα. Αφού ο Αρμπολέδα συνελήφθη επίσης από τον Μοσκέρα λίγες μέρες μετά τη σύλληψη του Κάλβο, ο υπουργός Οικονομικών, Ιγκνάσιο Γκουτιέρες Βεργκάρα, διαδέχθηκε τον Αρμπολέδα στην προεδρία ως ο επόμενος στη σειρά διαδοχής ως ο γηραιότερος κυβερνητικός γραμματέας της προηγούμενης κυβέρνησης. Όταν ο Γκουτιέρες συνελήφθη από τον Μοσκέρα, ο επόμενος στη σειρά διαδοχής ανά ηλικία ήταν ο Γραμματέας της Κυβέρνησης και του Πολέμου, στρατηγός Λεονάρδο Κανάλ Γκονσάλες. Ως διεκδικητής της προεδρίας, μετέφερε την πρωτεύουσα του έθνους στο Πάστο, όπου ηγήθηκε της συντηρητικής κυβέρνησης στην εξορία. Το 1862 ο Κανάλ έφυγε για να πολεμήσει τις Φιλελεύθερες δυνάμεις και άφησε τον Μανουέλ δελ Ρίο ι δε Ναρβάες, τον υπουργό Κυβέρνησης και Πολέμου του, ως αναπληρωτή πρόεδρο της εξόριστης κυβέρνησης. Αυτός ο αγώνας για την εξουσία έληξε το 1863 όταν ο δελ Ρίο τελικά συνθηκολόγησε με τον Μοσκέρα παρουσιάζοντας την παράδοση της εξόριστης κυβέρνησης και αναγνωρίζοντας την προεδρία του Μοσκέρα που έφερε τέλος στον εμφύλιο πόλεμο.
Ηνωμένες Πολιτείες της Κολομβίας (1863-1886)
Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει εκείνα τα πρόσωπα που ορκίστηκαν, διαδέχτηκαν ή ανέλαβαν βίαια τα καθήκοντά τους ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Κολομβίας μετά την ψήφιση του Συντάγματος της Κολομβίας του 1863, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 8 Μαΐου 1863.
Υπήρχαν 11 άτομα στο αξίωμα και 14 προεδρίες καθώς τρεις πρόεδροι υπηρέτησαν δύο μη συνεχόμενες θητείες ο καθένας και υπολογίζονται χρονολογικά δύο φορές, είναι οι: Τομάς Σιπριάνο δε Μοσκέρα ι Αρμπολέδα, Μανουέλ Μουρίγιο Τόρο και Ραφαέλ Νούνιες Μολέδο, οι δύο τελευταίοι έχουν στην πραγματικότητα εκλέχθηκε δύο φορές. Από τα 11 άτομα στην εξουσία, 9 εξελέγησαν, ένα διαδέχθηκε άλλον στην προεδρία (Χοσέ Εουσέμπιο Οταλόρα Μαρτίνες) και ένα ανέλαβε την προεδρία κάνοντας πραξικόπημα (Σάντος Ακόστα Καστίγιο). Μόνο ένας πρόεδρος πέθανε στην εξουσία από φυσικά αίτια (Φρανσίσκο Χαβιέρ Σαλδούα ι Ρασίνες).
Ο Τομάς Σιπριάνο δε Μοσκέρα ι Αρμπολέδα, ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Κολομβίας, είχε ουσιαστικά ξεκινήσει τη θητεία του το 1861 (έγινε ο τρίτος και τελευταίος πρόεδρος της Συνομοσπονδίας της Γραναδίνης με πραξικόπημα). Με αυτή την ιδιότητα διορίστηκε από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση του 1863 για να συνεχίσει να υπηρετεί ενώ η συνέλευση συνέταξε, ψήφισε, υπέγραψε και εφάρμοζε ένα νέο σύνταγμα. Ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Κολομβίας ήταν ο Μανουέλ Μουρίγιο Τόρο, ο οποίος εξελέγη το 1864 για συνταγματική διετή θητεία. Ο μακροβιότερος πρόεδρος ήταν ο Ραφαέλ Νούνιες Μολέδο με 10 χρόνια, 5 μήνες και 17 ημέρες, εκ των οποίων μόνο 2 χρόνια, 4 μήνες και 5 ημέρες ήταν στην πραγματικότητα εκλεγμένος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Κολομβίας, αλλά ακόμα περισσότερο από οποιονδήποτε αλλού. Ο Φρανσίσκο Χαβιέρ Σαλδούα ι Ρασίνες πέρασε τον μικρότερο χρόνο στην εξουσία με μόλις 8 μήνες και 20 ημέρες το 1882.
Το Σύνταγμα της Κολομβίας του 1858 είχε ουσιαστικά καταργήσει την αντιπροεδρία και εισήγαγε μια νέα γραμμή διαδοχής που παρουσίαζε τα στοιχεία του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου προεδρικού υποψηφίου. Αυτοί οι διορισμένοι εκλέγονταν ετησίως από το Κογκρέσο μεταξύ των μελών του, αλλά δεν είχαν κανένα αξίωμα ή καθήκοντα εκτός από την παροχή διαδοχής στον πρόεδρο σε περίπτωση προσωρινής ή μόνιμης απουσίας του κατόχου. Τόσο οι αλλαγές στην αντιπροεδρία όσο και στους προεδρικούς διορισμούς διατηρήθηκαν από το Σύνταγμα της Κολομβίας του 1863. Αυτό το σύστημα διαδοχής εφαρμόστηκε το 1882 όταν ο πρόεδρος Σαλδούα πέθανε εν ενεργεία και ο τρίτος προεδρικός υποψήφιος, Κλίμακο Καλδερόν Ρέγιες, έγινε εν ενεργεία πρόεδρος, ενώ ο πρώτος διορισμένος πρόεδρος, Ραφαέλ Νούνιες Μολέδο, ανέλαβε τα καθήκοντά του, ωστόσο ο Νούνιες απέρριψε την προεδρία και ως εκ τούτου τον δεύτερο. Ο υποψήφιος για την προεδρία, Χοσέ Εουσέμπιο Οτάλορα Μαρτίνες, διαδέχθηκε τον Σαλδούα στην προεδρία.
Δημοκρατία της Κολομβίας (1886- σήμερα)
Ο κατάλογος αυτός περιλαμβάνει εκείνα τα πρόσωπα που ορκίστηκαν, διαδέχτηκαν ή ανέλαβαν βίαια τα καθήκοντά τους ως πρόεδροι της σημερινής Δημοκρατίας της Κολομβίας μετά την ψήφιση του Κολομβιανού Συντάγματος του 1886, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 6 Αύγουστος 1886. Για τους Κολομβιανούς ηγέτες πριν από αυτό, δείτε τους παραπάνω καταλόγους.
Υπήρξαν 31 άτομα στην εξουσία και 32 προεδρίες καθώς ο Αλφόνσο Λόπες Πουμαρέχο υπηρέτησε δύο μη συνεχόμενες θητείες και υπολογίζεται χρονολογικά ως ο 14ος και ο 16ος πρόεδρος. Από τα 31 άτομα που ήταν στην εξουσία, 26 εξελέγησαν πρόεδροι, τρεις διαδέχθηκαν άλλους στην προεδρία (Μιγκέλ Αντόνιο Κάρο Τομπάρ, Ραμόν Γκονσάλες Βαλένσια και [Χόρχε Ολγκίν Μαγιαρίνο ), δύο ανέλαβαν την προεδρία οργανώνοντας ένα πραξικόπημα (Χοσέ Μανουέλ Μαροκίν και Γκουστάβο Ρόχας Πινίγια εναντίον των Μανουέλ Αντόνιο Σανκλεμέντε Σανκλεμέντε και Λαουρεάνο Γκόμες Κάστρο αντίστοιχα), δύο παραιτήθηκαν οριστικά από το αξίωμα (Ραφαέλ Ρέγιες Πριέτο και Μάρκο Φιδέλ Σουάρες) και ένας πέθανε από φυσικά αίτια (Ραφαέλ Νούνιες Μολέδο).
Ο Ραφαέλ Νούνιες Μολέδο, ο πρώτος πρόεδρος, ανέλαβε καθήκοντα στην πραγματικότητα το 1884 ως ο 14ος και τελευταίος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Κολομβίας για μια συνταγματική θητεία δύο ετών. Με αυτή την ιδιότητα διορίστηκε από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση του 1885 για να υπηρετήσει μια νέα εξαετή θητεία ενώ η συνέλευση συνέταξε, ψήφισε, υπέγραψε και εφάρμοσε ένα νέο σύνταγμα. Στο τέλος αυτής της θητείας εξελέγη το 1892 για την πρώτη συνταγματική εξαετή θητεία του ως πρόεδρος της Κολομβίας. Ο Νούνιες πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα στην εξουσία με 10 χρόνια, 5 μήνες και 17 ημέρες, αλλά έχοντας περάσει μόνο 2 χρόνια, 1 μήνα και 11 ημέρες ως εκλεγμένος πρόεδρος της Κολομβίας πριν από το θάνατό του. Ο μακροβιότερος εκλεγμένος πρόεδρος ήταν ο Άλβαρο Ουρίμπε Βέλες με 8 χρόνια μεταξύ 2002 και 2010 να επανεκλέγεται για δεύτερη θητεία το 2006. Ο Ραμόν Γκονσάλες Βαλένσια πέρασε το μικρότερο χρονικό διάστημα στην εξουσία με μόλις 1 χρόνο μεταξύ 1909 και 1910 όταν εξελέγη από το Κογκρέσο για να ολοκληρώσει τη θητεία στην οποία είχε παραιτηθεί ο πρόεδρος Ραφαέλ Ρέγιες Πριέτο. Ο πιο σύντομος εκλεγμένος πρόεδρος ήταν ο Μανουέλ Αντόνιο Σανκλεμέντε Σανκλεμέντε με 1 έτος, 11 μήνες και 24 ημέρες πριν από την καθαίρεσή του. Ο Κάρλος Εουχένιο Ρεστρέπο Ρεστρέπο, ήταν ο πρώτος πρόεδρος που υπηρέτησε με τη νέα τετραετή συνταγματική θητεία μετά τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση του 1910, όταν διορίστηκε πρόεδρος από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση του ίδιου έτους. ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος που υπηρέτησε την τετραετή συνταγματική θητεία θα ήταν ο διάδοχός του, Χοσέ Βισέντε Κόντσα Φερέιρα που εξελέγη το 1914. Ο Εντουάρντο Σάντος Μοντέχο ήταν ο πρώτος που εξελέγη από άνδρες όλων των τάξεων το 1938 αφού όλοι οι περιορισμοί ιδιοκτησίας γης και αλφαβητισμού καταργήθηκαν με τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση του 1936. Ο Αλμπέρτο Γιέρας Καμάργο το 1958 έγινε ο πρώτος πρόεδρος που εξελέγη αφότου οι γυναίκες απέκτησαν δικαιώματα ψήφου μετά τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση του 1954.
Η αντιπροεδρία καταργήθηκε μετά τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση του 1905 και εισήχθη εκ νέου μόνο μετά την ψήφιση του Κολομβιανού Συντάγματος του 1991 που παραμένει σε ισχύ. Το άρθρο 127 του Συντάγματος της Κολομβίας του 1886 επέτρεπε την επανεκλογή του προέδρου μόνο σε μη άμεση μορφή. Αυτό άλλαξε με τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση του 2005 επιτρέποντας άμεσες επανεκλογές για δύο θητείες το πολύ.
Σύμφωνα με το Κολομβιανό Σύνταγμα του 1991, ο Πρόεδρος της Κολομβίας είναι ο αρχηγός κράτους και αρχηγός κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Κολομβίας. Ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας και επικεφαλής της εθνικής κυβέρνησης στο σύνολό της, η προεδρία είναι το ανώτατο πολιτικό αξίωμα στην Κολομβία ως προς την επιρροή και την αναγνώριση. Ο πρόεδρος είναι επίσης οαρχηγός των στρατιωτικών δυνάμεων της Κολομβίας. Ο πρόεδρος εκλέγεται απευθείας για τετραετή θητεία με καθολική εκλογή. Η Νομοθετική Πράξη 2 του 2004 όρισε ότι κανένα άτομο δεν μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος περισσότερες από δύο φορές, επιτρέποντας στους Άλβαρο Ουρίμπε και Χουάν Μανουέλ Σάντος να επανεκλεγούν διαδοχικά το 2006 και 2014 αντίστοιχα. Ωστόσο, το 2015 το Κογκρέσο μεταρρυθμίστηκε ξανά το Σύνταγμα και κατέστειλε διαδοχικές και μη προεδρικές επανεκλογές. Από το Σύνταγμα του 1991 καθιερώθηκε ότι εάν κανένας υποψήφιος για την προεδρία δεν συγκεντρώσει περισσότερο από το 50% των λαϊκών ψήφων, απαιτείται δεύτερος γύρος. Μετά το θάνατο, την παραίτηση ή την απομάκρυνση από το αξίωμα ενός εν ενεργεία προέδρου, ο αντιπρόεδρος αναλαμβάνει το αξίωμα. Ο πρόεδρος πρέπει να είναι τουλάχιστον 30 ετών και «φυσικά γεννημένος» πολίτης της Κολομβίας.
Μονή Τιμίου Σταυρού Σάμου
Η Μονή Τιμίου Σταυρού είναι ορθόδοξο μοναστήρι στη Σάμο και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών.
Μιχαήλ Ρ. Στούρτζας
Ο πρίγκιπας '''Μιχαήλ Ρ. Στούρτζας''' (28 Αυγούστου 1886 - 5 Φεβρουαρίου 1980) ήταν Ρουμάνος ευγενής, διπλωμάτης και υπουργός της Ρουμανίας. Ήταν απόγονος της πλούσιας και ισχυρής οικογένειας Στούρτζα των Ρουμάνων γαιοκτημόνων, πολιτικών και βογιάρων και έπαιξε έναν σύντομο ρόλο στη Ρουμανική εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση.
Ο Μιχαήλ Ρ. Στούρτζας, αρχικά συντηρητικός και εθνικιστής, ήταν μέλος της Σιδηράς Φρουράς. Ως υποστηρικτής του ηγέτη της Σιδηράς Φρουράς Χόρια Σίμα, ήταν για μία σύντομη περίοδο (14 Σεπτεμβρίου 1940 - 26 Ιανουαρίου 1941) Υπουργός Εξωτερικών της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια του λεγόμενου Εθνικού Λεγεωνικού Κράτους μετά την παραίτηση του Βασιλιά Καρόλου Β΄.
Ο Στούρτζας ήταν από το 1938 ο Ρουμάνος πρέσβης στη Δανία.
Ως υπουργός Εξωτερικών, ο Στούρτζας παρευρέθηκε με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ στην υπογραφή -στις 23 Νοεμβρίου 1940- του Τριμερούς Συμφώνου με τη ναζιστική Γερμανία, μεταξύ του Αδόλφου Χίτλερ και του Ρουμάνου αρχηγού της κυβέρνησης στρατηγού Ίον Αντονέσκου. Τον Δεκέμβριο του 1940 ο Στούρτζας έλαβε την αντικατάσταση του Γερμανού πρέσβη Βίλχελμ Φαμπρίκιους με τον Μάνφρεντ-Φράιχερ φον Κίλινγκερ, ο οποίος εθεωρείτο πιο συμπαθής με τη Σιδηρά Φρουρά. Μετά τη σύγκρουση μεταξύ της Σιδηράς Φρουράς και του στρατηγού Ίον Αντονέσκου τον Ιανουάριο του 1941 (βλ. Λεγεωνική Εξέγερση), την οποία κέρδισε ο τελευταίος, ο Στούρτζας έπρεπε να παραιτηθεί. Ο Αντονέσκου ανέλαβε την ηγεσία του υπουργείου, με τον υποχωρητικό διπλωμάτη Κονσταντίν Γκρεσεάνου.
Μετά την ήττα της Σιδηράς Φρουράς τον Ιανουάριο του 1940, ο Στούρτζας ακολούθησε τον αρχηγό του κόμματος Χόρια Σίμα στην εξορία, πρώτα στη Σόφια και τη Βουλγαρία, και μετά στη Γερμανία και τη Δανία. Ο Στούρτζας έγινε ξανά Υπουργός Εξωτερικών σε Ρουμανική κυβέρνηση στη Βιέννη από τις 10 Δεκεμβρίου 1944 έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Στούρτζας έφυγε πρώτος στη Δανία, όπου έμεινε μέχρι το 1947. Στη συνέχεια βρήκε καταφύγιο στην Ισπανία και αργότερα στις ΗΠΑ, όπου διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με άλλα μέλη της Σιδηράς Φρουράς στην εξορία. Έγραψε αρκετές δημοσιεύσεις για την ιστορία της πατρίδας του και των διεθνών υποθέσεων. Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε με τις δεξιές πολιτικά οργανώσεις. Το 1968 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του, τα οποία πήραν έγκριση σε κύκλους της δεξιάς για την ψυχροπολεμική και την αντικομμουνιστική τους άποψη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οικογένεια Στούρτζα Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς
Εργίνης
Ο Εργίνης, Εργίνος ή Αγριάνης (αρχαία ελληνικά: Ἀγριάνης) είναι ένας μεγάλος αριστερός παραπόταμος του Έβρου, ο οποίος ρέει εξ ολοκλήρου στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης της Τουρκίας. Στα τουρκικά ονομάζεται Έργκενε (τουρκικά: Ergene), παραφθορά της ελληνικής ονομασίας του ποταμού.
Ο ποταμός υψώνεται από το νότιο τμήμα του βουνού Στράντζα, όχι μακριά από τη Μαύρη Θάλασσα και ρέει για 281 χλμ. πριν εισέλθει στον ποταμό Έβρο κοντά στην τουρκική πόλη Ύψαλα, με τμήμα της κάτω πορείας του να έχει διοχετευτεί. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 11.016 χλμ². Ρέει δίπλα από μεγάλους οικισμούς όπως είναι η Μακρά Γέφυρα και το Κουπέριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Έβρου (Θράκη)
Καρτινί-λ'Επιναί
Το Καρτινί-λ'Επιναί (γαλλικά: Cartigny-l'Épinay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Μύλοι Σάμου
Οι Μύλοι είναι χωριό στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 248 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Αλβέρτος της Πρωσίας (1809-1872)
Ο Αλβέρτος (γερμ. Albrecht, 4 Οκτωβρίου 1809 - 14 Οκτωβρίου 1872) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Ερρίκος Αλβέρτος ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας και της Λουίζας, κόρης του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλις.
Το 1872 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 63 ετών και τάφηκε στο Μαυσωλείο του Πάρκου του Ανακτόρου Σαρλόττενμπουργκ της πόλης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1830 τη Μαριάννα των Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ των Κάτω Χωρών, και είχε τέκνα: