cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πίννα
Είδη
Στον ελληνικό χώρο και ιδίως στη Χαλκιδική (στις Νέες Φώκιες) απαντάται η πίννα η ευγενής (Pinna nobilis). Επίσης στη Μεσόγειο ζει και η πίννα η κτενοειδής (pinna pectinata), εδώδιμη. Το μήκος της είναι περίπου 20 εκατοστά. Αρκετά είδη συμβιώνουν με καβούρια (πιννοθήρες, γνωστά και ως πιννοκαβούρια), τα οποία βρίσκουν προστασία στην κοιλότητά της. Σε αντάλλαγμα, την προειδοποιούν να κλείσει τα ελάσματά της όταν υπάρχει κίνδυνος.
Χρησιμότητα
Εκτός από την αλιεία, όπου χρησίμευε ως δόλωμα, η πίννα χρησιμοποιούνταν και για την κατασκευή μεταξένιων υφασμάτων. Συγκεκριμένα, η βύσσος της πίννας χρησιμοποιούνταν για κατασκευή τέτοιων υφαντών στην νότια Ιταλία και στη Σικελία. Επίσης, από τη βύσσο κατασκευάζονταν κάλτσες και γάντια.
Απειλές
Η πίννα αποτελεί απειλούμενο είδος καθώς κινδυνεύει άμεσα με εξαφάνιση και απαιτείται η λήψη μέτρων για τη προστασία του πληθυσμού της στη Μεσόγειο Θάλασσα. Η ύπαρξή της κινδυνεύει τόσο από τη θαλάσσια ρύπανση και την παράνομη αλίευση όσο και από την εμφάνιση του παρασίτου Haplosporidum pinnae, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε το 2016 στις ακτές της Ισπανίας και θανατώνει μαζικά τους πληθυσμούς πίννας. Το παράσιτο αυτό ευθύνεται πιθανότατα και για τους μαζικούς θανάτους του είδους στην Ελλάδα, καθώς η ύπαρξή του ανιχνεύθηκε σε νεκρές πίννες μετά από έρευνες του Τμήματος Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πιννίδες Πιννα
Σουβάλα
Το όνομα Σουβάλα είναι τοπωνύμιο πιθανότερα σλάβικης προέλευσης και συναντάται συχνά στον ελλαδικό χώρο.
Με το όνομα αυτό αναφέρονται σήμερα:
Με το όνομά αυτό αναφέρονταν επίσης κατά το παρελθόν οι οικισμοί:
Άλλες παραλλαγές
Επαρχία Ναυπλίας
Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά to 1828 από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 σαν επαρχία του Τμήματος Αργολίδος. Με την διοικητική διαίρεση του 1833 ήταν μία από τις έξι επαρχίες του νομού Αργολίδας και Κορινθίας.
Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Παρέμεινε με την αρχική της μορφή μέχρι την τελική της κατάργηση το 1997 που ήταν αποτέλεσμα του σχεδίου Καποδίστριας. Στην περιοχή που καταλάμβανε η πρώην επαρχία συγκροτήθηκαν με το σχέδιο Καποδίστριας οι δήμοι Ναυπλίου, Ασκληπιείου, Ασίνης, Μιδέας και Επιδαύρου, ενώ με το σχέδιο Καλλικράτης απέμειναν οι δήμοι Ναυπλίου και Επιδαύρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1828 Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αργολίδας‎
Δημήτριος Κρανιώτης
Ο Δημήτριος Κρανιώτης ήταν Έλληνας νομάρχης.
Βιογραφικά στοιχεία
Επί της κυβερνήσεως Δημητρίου Γούναρη, διορίστηκε νομάρχης Δράμας & Καβάλας την 13.4.1922, διαδεχόμενος τον Αντώνιο Ραγκούση. Υπηρέτησε τη θέση αυτή μέχρι την 13.8.1922. Τον διαδέχθηκε ο Αθανάσιος Κωνσταντινόπουλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Γρεβενών 2013–14
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Γρεβενών της περιόδου 2013-14.
Κύπελλο
Το κύπελλο για τη σεζόν 2013-14 κατέκτησε για πρώτη φορά η ομάδα Γρεβενά Αεράτα. Νίκησε στον τελικό τον Κτηνοτροφικό Αστέρα Καληράχης με 2-0
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Γρεβενών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014
Άιρτον Σένα
Ο Άιρτον Σένα Ντα Σίλβα (Ayrton Senna Da Silva, Σάο Πάολο, 21 Μαρτίου 1960 - Μπολόνια, Ιταλία 1η Μαΐου 1994) ήταν Βραζιλιάνος οδηγός της Φόρμουλα 1, ο οποίος αναδείχθηκε τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Μέχρι σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο ταλαντούχους οδηγούς όλων των εποχών.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας από μια εύπορη οικογένεια και ήταν αριστερόχειρας. Συνήθως οι συμπατριώτες του επιλέγουν το ποδόσφαιρο, αλλά αυτός επέλεξε το δεύτερο αγαπητό άθλημα, τη Φόρμουλα 1. Από μικρός έδειξε την κλίση του στους μηχανοκίνητους αγώνες. Ο πατέρας του τον στήριζε από τότε καθώς ήταν και ο ίδιος λάτρης των αγώνων ταχύτητας. Το πρώτο του αγωνιστικό καρτ το απέκτησε σε ηλικία 10 ετών και με αυτό συμμετείχε για πρώτη φορά σε τοπικούς αγώνες καρτ μετά από τρία χρόνια, καθώς τότε ήταν πολύ μικρός για να συμμετάσχει. Σ` εκείνον τον αγώνα έτρεχαν πολύ ταλαντούχοι και μεγαλύτεροι από αυτόν οδηγοί, όμως ο Σένα κέρδισε το πρωτάθλημα και μαζί και τις εντυπώσεις. thumb|left|Ο Άιρτον Σένα το 1981 στη Formula Ford 1600. Το 1977 σε ηλικία 17 ετών ήρθε πλέον η ώρα να πάρει μέρος στο πρωτάθλημα καρτ Νοτίου Αμερικής. Εκεί εντυπωσίασε, καθώς κέρδισε στους αγώνες. Το 1978 και το 1980 πήρε μέρος και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα καρτ, όμως σε αυτό κατετάγη δεύτερος. Παρότι δεν κέρδισε δύο συνεχόμενες φορές τον παγκόσμιο τίτλο, αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα και να αλλάξει κατηγορία. Έτσι, το 1981 έφυγε από τη Βραζιλία για την Ευρώπη και συγκεκριμένα για την Αγγλία. Εκεί πήρε μέρος στο πρωτάθλημα Formula Ford 1600, το οποίο και κατέκτησε. Εκείνη την περίοδο πήρε το όνομα Da Silva, δηλαδή το μητρικό του, κάτι πολύ συνηθισμένο στη Βραζιλία. thumb|left|Η υπογραφή του Άιρτον Σένα.
Την επόμενη χρονιά έκανε ένα ακόμη βήμα παραπάνω και μεταπήδησε στη Φόρμουλα 3 με την ομάδα της West Surrey Racing. Σε αυτούς τους αγώνες ως βασικότερο αντίπαλο είχε τον Άγγλο Μάρτιν Μπραντλ (Martin Brundle). Τελικά, ο Σένα κέρδισε 9 αγώνες και τον τελευταίο στο Μακάο (Macau) και έτσι κατέκτησε τον τίτλο. Αυτή του η επίδοση έκανε πολλές ομάδες της Φόρμουλα 1 να ενδιαφερθούν γι' αυτόν: Γουίλιαμς, Μακλάρεν, Μπράμπαμ και Τόλμαν τον διεκδίκησαν. Τελικώς όμως, επειδή οι χορηγοί των άλλων ομάδων επιθυμούσαν τότε έναν οδηγό ίδιας εθνικότητας με αυτούς, κατέληξε στην πιο αδύναμη από όλες, δηλαδή στην Τόλμαν (Toleman).
Toleman (1984)
Η ομάδα της Toleman ήταν τεχνολογικώς πολύ αδύναμη. Παρόλα αυτά ο Σένα έκανε ό,τι μπορούσε. Τον πρώτο του βαθμό θα καταφέρει να τον πάρει στις 7 Απριλίου 1984 στο Γκραν Πρι της Νότιας Αφρικής. Όμως η μεγάλη επιτυχία ήρθε την ίδια αγωνιστική περίοδο, στο Γκραν Πρι του Μονακό. Στις κατατακτήριες δοκιμές κατέλαβε μόλις την 13η θέση. Μολονότι η θέση αυτή δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή, κατά τη διάρκεια του αγώνα ξέσπασε καταιγίδα και, ενώ ήταν αρκετά πίσω, ξαφνικά άρχισε να ανεβάζει ρυθμό. Πολλοί οδηγοί άρχισαν να εγκαταλείπουν την προσπάθεια τους για να τερματίσουν, εκείνος όμως συνέχισε να κινείται με τον ίδιο ρυθμό όπως όταν ήταν στεγνό το οδόστρωμα. Ο αγώνας τελικά διακόπηκε νωρίτερα λόγω της ισχυρής βροχόπτωσης και το τέλος του βρήκε τον 24χρονο τότε Σένα στη δεύτερη θέση. Θα μπορούσε να είχε καταλάβει ακόμα και την πρώτη, αν οι αγωνοδίκες δεν σταματούσαν τον αγώνα. Παρόλα αυτά η αξία του ως οδηγού είχε πλέον επιβεβαιωθεί. Εκείνη την ημέρα απέκτησε και τη φήμη που τον ακολούθησε μέχρι τον θάνατό του. Στο βρεγμένο οδόστρωμα, ήταν πραγματικά ανίκητος. Η ικανότητα αυτή ξεκίνησε από μια ψυχολογική του αντίδραση όταν την εποχή που οδηγούσε στα καρτ σε κάποιο αγώνα υπό βροχή σημείωσε καταστροφική οδηγική αστοχία και από τότε έβαλε προσωπικό στόχο να γίνει ασυναγώνιστος στη βρεγμένη πίστα και τελικώς τα κατάφερε.
Lotus (1985 - 1987)
Οι εκπληκτικές εμφανίσεις του (9ος στο πρωτάθλημα) έκαναν κάποιες ομάδες να κινηθούν κρυφά για τον αποκτήσουν. Μια από αυτές ήταν και η Λότους, η όποια τον απέκτησε την αμέσως επομένη αγωνιστική περίοδο. Με τη Λότους πήρε την πρώτη του νίκη στην Πορτογαλία, αλλά και την πρώτη του pole position μπροστά στους συμπατριώτες του στη Βραζιλία. Δεν κατάφερε, όμως, να τερματίσει λόγω τεχνικού προβλήματος στο μονοθέσιο του. Το 1985 και 1986 τερμάτισε 4ος, ενώ το 1987 3ος. Συνολικά μέχρι το 1987 είχε επιτύχει μόνο έξι νίκες στη Φόρμουλα 1. Η 3η θέση που κατέλαβε το 1987 τον έφερε στη μετέπειτα πρωταθλήτρια ΜακΛάρεν-Χόντα.
McLaren (1988 - 1993)
Στη Μακλάρεν ο Σένα συνάντησε τον ήδη δυο φορές (και τελικώς, σε ολόκληρη την καριέρα του, 4 φορές) παγκόσμιο πρωταθλητή Αλέν Προστ (Alain Prost). Ο Σένα έδειξε ότι δεν θα συμβιβαζόταν με το να είναι δεύτερος οδηγός και από την πρώτη του περίοδο στη McLaren πέτυχε 13 pole positions, κατέκτησε 8 νίκες και κατέκτησε το Πρωτάθλημα. Έτσι, δημιουργήθηκε ένταση και τριβή ανάμεσα στους δυο οδηγούς. Το 1989 Προστ και Σένα, αν και στην ίδια ομάδα, ανταγωνίζονταν έντονα για το Πρωτάθλημα. Τελικά το κέρδισε ο Προστ, αφού ο Σένα ακυρώθηκε στην ιαπωνική πίστα της Σουζούκα (Suzuka). Το 1990 ο Προστ αλλάζει στρατόπεδο, πηγαίνοντας στη Φερράρι, η οποία εκείνη την περίοδο δεν φάνηκε ικανή να διεκδικήσει με αξιώσεις τον τίτλο, ενώ συναθλητής του Σένα πλέον στην ομάδα είναι ο Αυστριακός Γκέρχαρντ Μπέργκερ (Gerhard Berger). Έτσι, το 1990 και το 1991 ο Σένα κερδίζει και πάλι το πρωτάθλημα. Την επόμενη χρονιά όμως, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά στη Φόρμουλα 1, καθώς η Γουίλιαμς σημείωσε θεαματική άνοδο με τον Νάιτζελ Μάνσελ και κατέκτησε το Πρωτάθλημα του 1992. To 1993 η Honda αποχώρησε και η ΜακΛάρεν, χωρίς πλέον να διαθέτει τους κινητήρες της Χόντα, έχασε τη μεγάλη λάμψη που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Το 1993 η Γουίλιαμς θέλησε να ενώσει ξανά τον Σένα με τον Προστ στην ίδια ομάδα, όμως ο Γάλλος άσκησε βέτο στην απόκτηση του Σένα. Έτσι, ο Σένα το 1992 τερμάτισε 4ος. Το 1993 όμως, ο Σένα κατάφερε με μία μη ανταγωνιστική ομάδα να τερματίσει 2ος, πίσω από τον Προστ και μπροστά από τον ανερχόμενο τότε Μίχαελ Σουμάχερ, που οδηγούσε για την Μπένετον.
Williams Renault (1994)
Το 1994, ο Προστ σταματά την καριέρα του ως οδηγός. Έτσι ότι δεν έγινε 2 χρόνια νωρίτερα, έγινε εκείνη την περίοδο και η Γουίλιαμς απέκτησε τον Σένα. Όλοι στην αρχή της περιόδου είχαν εκτιμήσει άνετη επικράτηση της Γουίλιαμς, όμως τα πράγματα δεν θα ήταν έτσι, καθώς αν και είχε τρεις pole positions στους τρεις πρώτους αγώνες, όχι μόνο δεν είχε νίκη, αλλά ούτε καν τερμάτισε. Το μονοθέσιο του Σένα είχε εμφανές πρόβλημα υποστροφής και υπερστροφής ταυτόχρονα. Ο Σένα είχε δηλώσει πως τα μονοθέσια είναι πολύ ασταθή, αφότου είχε αφαιρεθεί η ηλεκτρονικά ελεγχόμενη ανάρτηση και πως τα μονοθέσια είχαν γίνει πολύ δύσκολα στην οδήγηση. Έδειχνε απογοητευμένος και ξένος στη Γουίλιαμς - έφυγε από τη Μακ Λάρεν με στόχο να ξαναπάρει το πρωτάθλημα και αντί αυτού βρέθηκε σε μία ομάδα με ένα αυτοκίνητο «σκέτο κούτσουρο», προσπαθώντας μαζί με τους μηχανικούς να διορθώσει τα σοβαρά προβλήματα.
Ο Σένα με την αποχώρηση του αιωνίου εχθρού μέσα στην πίστα και αντιπάλου Αλέν Πρόστ από την ενεργό δράση ήξερε πως έπρεπε να συνδυάσει το απαράμιλλο ταλέντο του με το καλύτερο διαθέσιμο μονοθέσιο εκείνης της εποχής και να δημιουργήσει έναν αχτύπητο συνδυασμό που θα εξαφάνιζε τον ανταγωνισμό. Έτσι δεν άργησε να δει την ευκαιρία που δημιουργήθηκε με την κενή θέση στην Williams Renault και γνωρίζοντας ήδη από το 1993 ότι ο Προστ θα έβαζε τέλος στην καριέρα του κυνήγησε μετά μανίας τη θέση του Γάλλου για την επόμενη σεζόν.
Τηλέφωνα μέσα στα άγρια χαράματα στον ιδιοκτήτη της ομάδας Sir Frank Williams έδειξαν στον Βρετανό πολύπειρο παράγοντα της Φόρμουλα 1 ότι δε θα μπορούσε να ξεφύγει εύκολα από τη μανία του Σένα να οδηγήσει το καλύτερο υπάρχον μονοθέσιο. Ο Σένα είχε επιλέξει ξεκάθαρα την Williams και παρ' όλο που όπως διατυμπάνιζε είχε πρόταση και από τη θρυλική Ferrari, αυτό μάλλον το χρησιμοποίησε ως μέσο εκβιασμού του Williams παρά όντως είχε σκοπό να τρέξει με τα χρώματα της Scuderia, η οποία παρ' όλη την ιστορία της περνούσε μια πολύ άσχημη φάση και δεν ήταν τόσο ανταγωνιστική.
Τελικά, ο Σένα μετά από όλες τις προσπάθειες που έκανε φαίνεται πως έπεισε τον Βρετανό ιδιοκτήτη και μάνατζερ της ομάδας της Williams να του εμπιστευθεί μια θέση στο οδηγικό δίδυμο για τη σεζόν του 1994. Ο Ντέιμον Χίλ θα γινόταν ο teammate του Βραζιλιάνου σε μια σεζόν που όπως ο ίδιος προέβλεπε θα επέστρεφε στους παγκόσμιους τίτλους. Η παραδοχή άλλωστε ενός τόσο μεγάλου εγωιστή όπως ο Williams ότι δεν προσέλαβε στην ομάδα του τον νεαρό και ταλαντούχο τότε Σένα τη σεζόν του 1983, κατά την οποία ο Βραζιλιάνος έτρεξε σε δοκιμές με την ομάδα του πρώτου, αποτέλεσε ίσως και την απόδειξη ότι ο Σένα δεν ήθελε μόνο να οδηγήσει ο ίδιος για τη συγκεκριμένη ομάδα, η ομάδα επίσης ήθελε εκείνον για οδηγό της.
Το ατύχημα
Την Κυριακή 1η Μαΐου 1994, θα γινόταν το Γκραν Πρι του Σαν Μαρίνο στην πίστα της Ίμολα. Τις δύο προηγούμενες μέρες είχαν συμβεί δυο σοβαρά ατυχήματα: το πρώτο την Παρασκευή με τον νεαρό τότε Ρούμπενς Μπαρικέλο (Rubens Barrichello), ο όποιος τραυματίστηκε σοβαρά. Την επόμενη ημέρα, ο Ρόλαντ Ράτζενμπεργκερ (Roland Ratzenberger) - Αυστριακός οδηγός της Βρετανικής MTV Simtek Ford στην πρώτη του χρονιά στη Φόρμουλα, 34 ετών τότε - δεν είχε την τύχη του Μπαρικέλο και βρήκε ακαριαίο θάνατο στην πίστα, καθώς έπειτα από σφοδρή σύγκρουση με ταχύτητα 314,9 χλμ./ώρα, τραυματίστηκε σοβαρά στον αυχένα.
Η σύντροφος του Σένα, η Αντριάνα, εκμυστηρεύτηκε ότι μετά το θανατηφόρο ατύχημα του Ρόλαντ Ράτζενμπεργκερ είχε δει τον Άιρτον να κλαίει και να παρακαλάει να αναβληθεί ο αγώνας, έχοντας ένα παράξενο κακό προαίσθημα. Παρόλα αυτά, όμως, ο αγώνας έγινε κανονικά.
Στην πρώτη θέση της εκκίνησης, για τρίτη συνεχόμενη φορά εκείνη τη χρονιά, ήταν ο Σένα. Καθώς βρέθηκε στη ευθεία της Tamburello (Ταμπουρέλλο) στον 7ο γύρο, το αυτοκίνητό του έφυγε από την αγωνιστική γραμμή με ταχύτητα 307 χλμ./ώρα, διέγραψε ευθεία γραμμή από την τροχιά του και έπεσε στον τοίχο της στροφής με 233 χλμ./ώρα, σύμφωνα με τα στοιχεία της τηλεμετρίας, ενώ βρέθηκε μια αντίδραση των φρένων για δύο δευτερόλεπτα.
Μέσα σε δύο λεπτά από τη συντριβή, ο Σένα εξήχθη από το αγωνιστικό του αυτοκίνητο από τον Δρ. Watkins και την ιατρική του ομάδα, συμπεριλαμβανομένου του αναισθησιολόγου εντατικής θεραπείας Giovanni Gordini. Η αρχική ιατρική εκτίμηση πραγματοποιήθηκε από την πλευρά του αυτοκινήτου, με τον Σένα να έχει αδύναμο χτύπο καρδιάς και σημαντική απώλεια αίματος (γύρω στα 4,5 λίτρα). Λόγω της κακής νευρολογικής κατάστασής του, ο Watkins πραγματοποίησε μια επιτόπια τραχειοτομή και ζήτησε την άμεση αεροπορική μεταφορά του στο νοσοκομείο Maggiore της Μπολόνια υπό την εποπτεία του Gordini.
Στις 18:40, η επικεφαλής του τμήματος έκτακτης ανάγκης του νοσοκομείου, Maria Teresa Fiandri, ανακοίνωσε ότι ο Άιρτον Σένα είχε πεθάνει, αλλά δήλωσε ότι ο επίσημος χρόνος θανάτου του σύμφωνα με το ιταλικό δίκαιο ήταν στις 14:17, δηλαδή όταν χτύπησε τον τοίχο και ο εγκέφαλός του σταμάτησε να λειτουργεί. Ο Δρ. Watkins δήλωσε αργότερα ότι μόλις είδε τις κόρες των οφθαλμών του σε πλήρη διαστολή, κατάλαβε ότι το στέλεχός τους ήταν αδρανές και ότι δεν θα επιβίωνε.
Ο δεξιός μπροστινός τροχός, μέρος του ψαλιδιού και της ανάρτησης πιστεύεται ότι χτύπησαν τον Σένα στη δεξιά πλευρά του κράνους του, αναγκάζοντας το κεφάλι του να μετακινηθεί βίαια προς τα πίσω, συνθλίβοντας τον εγκέφαλό του. Ένα κομμάτι της μπροστινής ανάρτησης είχε μερικώς διεισδύσει στο κράνος του από τη ζελατίνα ακριβώς επάνω από το δεξί φρύδι και προκάλεσε ένα τραύμα στο μέτωπό του. Ο Σένα υπέστη θανατηφόρα κατάγματα κρανίου, τραύματα στον εγκέφαλο και μια αιφνίδια διακοπή της αρτηριακής λειτουργίας του. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, μέσα στο αυτοκίνητό του βρέθηκε μια αυστριακή σημαία που σκόπευε να σηκώσει μετά τον αγώνα προς τιμή του Ronald Ratzenberger.
Η είδηση του θανάτου διαδόθηκε με αστραπιαία ταχύτητα παγκοσμίως, πυροδοτώντας θρήνο στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Σάο Πάολο. Χιλιάδες θαυμαστές του πήγαν στο πατρικό του σπίτι κλαίγοντας. Ο πρόεδρος της Βραζιλίας Ιταμάρ Φράνκο, ανακοινώνοντας τον θάνατό του από την τηλεόραση, κήρυξε τη χώρα σε τριήμερο εθνικό πένθος, ενώ έθεσε το προεδρικό αεροπλάνο στη διάθεση της οικογένειάς του για να μεταφέρουν τη σορό του στη Βραζιλία. Αξιοσημείωτο ιστορικά είναι ότι ένας από αυτούς που κουβάλησαν το φέρετρό του με τον ίδιο μέσα, κατά την κηδεία, ήταν ο κάποτε αιώνιος εχθρός του, Αλέν Προστ, ο οποίος, μάλιστα, όπως είπε μετά από χρόνια σε μια συνέντευξη, με το θάνατο του Σένα πέθανε και ένα δικό του κομμάτι.
Καριέρα στη Φόρμουλα 1
* Για τη βαθμολογία λαμβάνονταν υπόψη μόνο οι 11 καλύτεροι αγώνες από τους 16.
Επεξηγήσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ιταλικής καταγωγής
Βαλτικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου
Οι Βαλτικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου (εσθονικά: Balti maavõistlus, λετονικά: Baltijas valstu sacensības, λιθουανικά: Baltijos šalių mačas) ήταν διεθνείς αγώνες κλειστού στίβου για αθλητές των Βαλτικών χωρών οι οποίοι διοργανωνόταν ετησίως το Φεβρουάριο από την Εσθονική, τη Λετονική και τη Λιθουανική Ομοσπονδία Στίβου.
Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στη πόλη Πανεβεζίς της Λιθουανίας στις 25 με 26 Φεβρουαρίου του 1995 με την διεξαγωγή εικοσιπέντε αγωνισμάτων. Από τότε έλαβε χώρα άλλες έντεκα φορές μέχρι και την τελευταία διοργάνωση που διεξήχθη στο Κάουνας στη Λιθουανία στις 26 Φεβρουαρίου του 2006 με την συμμετοχή μόνο της Λετονίας και τη Λιθουανίας.
Από το 1995 έως το 2006 οι αγώνες φιλοξενήθηκαν επτά φορές στην Εσθονία και πέντε στη Λιθουανία, στις πόλεις Τάλιν (7), Κάουνας (3) και Πανεβεζίς (2). Μέχρι και το 2001 πραγματοποιούνταν σε δύο ημέρες όπου αυτό άλλαξε σε μία από το 2002 έως το 2006.
Στους Βαλτικούς αγώνες κλειστού στίβου υπήρχε ξεχωριστή βαθμολογία η οποία αναδείκνυε την πρωταθλήτρια χώρα συνολικά, των ανδρών και των γυναικών.
Μέχρι και την κατάργηση τους, οι Βαλτικοί αγώνες αποτελούσαν μία από τις δύο διεθνείς διοργανώσεις που αφορούσαν συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, η άλλη είναι οι Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου για τις χώρες των Βαλκανίων που ξεκίνησαν δοκιμαστικά το 1991 και διεξάγονται μέχρι σήμερα. Μια άλλη διοργάνωση για ένα συγκεκριμένο σύνολο κρατών είναι οι Νορδικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου που δημιουργήθηκε το 2011 και διεξάγεται αποκλειστικά για τις Νορδικές χώρες.
Δείτε επίσης
Κλειστού Στίβου
Δεκαετία 1960
Η δεκαετία του 1960 (αναφέρεται και ως «δεκαετία του εξήντα») ήταν μια δεκαετία που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1960 και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου 1969.
Δεκαετία 1940 | Δεκαετία 1950 | Δεκαετία 1960 | Δεκαετία 1970 | Δεκαετία 1980
1960 | 1961 | 1962 | 1963 | 1964 | 1965 | 1966 | 1967 | 1968 | 1969
Πραξικοπήματα
Τα εξέχοντα πραξικοπήματα της δεκαετίας περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεκαετίες Κατηγορία:Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960
Ονομασίες της Κωνσταντινούπολης
Βυζάντιο
μικρογραφία|Νόμισμα του Βυζαντίου, 1ος αιώνας π.Χ. Η πόλη του Βυζαντίου ιδρύθηκε από Έλληνες άποικους από τα Μέγαρα το 667 π.Χ., και το όνομα πιθανώς είναι θρακικής ή ιλλυρικής προελεύσεως, ενώ σύμφωνα με την παράδοση προέρχεται από την ονομασία του αρχηγού της αποστολής των Μεγαρέων και ιδρυτή της πόλης ο οποίος ονομάζονταν Βύζας￼.￼ Αρχαιομαθείς λόγιοι, όπως ο Μιχαήλ Ψελλός (1018-1078) και ο Μιχαήλ Χωνιάτη ς (1138-1222) χρησιμοποιούσαν ακόμα και κατά τη βυζαντινή περίοδο τις ονομασίες "Βυζάντιο" και "Βυζαντινός" για να αναφερθούν στην Κωνσταντινούπολη και στους κατοίκους τους.
Πολύ αργότερα, κατά τα μέσα του 16ου αιώνα και έπειτα η ονομασία Βυζάντιο έγινε συνώνυμη με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η οποία πλέον έγινε γνωστή και ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κυρίως από τα γραπτά του Ιερώνυμου Βολφ, ενώ έως τότε η ονομασία Βυζάντιο χρησιμοποιούνταν μόνο ως αναφορά στην πόλη αντί για όλη την έκταση της αυτοκρατορία.
Αυγούστα Αντωνινή
Η Αυγούστα Αντωνινή (Augusta Antonina) ήταν η επίσημη ονομασία που δόθηκε στην πόλη για λίγες δεκαετίες κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ. από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Σεπτήμιο Σεβήρο προς τιμή του γιου του Αντωνίνου -ο οποίος μετέπειτα έγινε αυτοκράτορας με το όνομα Καρακάλλας-.
Νέα Ρώμη
μικρογραφία|Νόμισμα του 9ου αιώνα της εποχής του [[Πατριάρχης Φώτιος Α´|Φωτίου Α´, με αναγραφή ΦΩΤΙΩC ΑΡΧΙΕΠΙCKOΠΟC ΚΩΝCTANTINOYΠΟΛΕΩC NEAC ΡΩΜΗC]]
Πριν η πόλη γίνει η ανατολική πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Κωνσταντίνο Α´, είχε προηγηθεί ένα εξαετές πρόγραμμα έντονης οικοδομικής δραστηριότητας και επέκτασης της πόλης, κατά τα πρότυπα της αρχαίας Ρώμης. Οι ονομασίες αυτής της περιόδου ήταν ἡ Νέα, δευτέρα Ῥώμη, Alma Roma / Ἄλμα Ῥώμα, Βυζαντιάς Ῥώμη, ἑῴα Ῥώμη (ανατολική Ρώμη), Roma Constantinopolitana.
Ο όρος Νέα Ρώμη οδήγησε στη δημιουργία αντιθέσεων μεταξύ των ανατολικών και δυτικών περιοχών, ιδιαίτερα μετά το Μεγάλο Σχίσμα του 1054 καθώς και την ονομασία της γερμανικής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ονομασία Νέα Ρώμη χρησιμοποιείται ακόμα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Κωνσταντινούπολη / Constantinopolis
Στον μουσουλμανικό κόσμο και τις γλώσσες που χρησιμοποιούσαν την αραβική γραφή, όπως τα περσικά, αραβικά και οθωμανικά τουρκικά, η πόλη ήταν γνωστή ως Κωνσταντινίγια (αραβικά: القسطنطينية, οθωμανικά τουρκικά قسطنطينيه), η οποία είναι η εφάμιλλη ονομασία της Κωνσταντινούπολης και ετυμολογικά σημαίνει μέρος του Κωνσταντίνου αντί για πόλη του Κωνσταντίνου. Μετά την οθωμανική κατάκτηση του 1453 αυτή ήταν και η επίσημη ονομασία της πόλης από τους Οθωμανούς, ενώ οι άλλες χώρες συνέχισαν να αναφέρονται στην πόλη ως Κωνσταντινούπολη.
Η ονομασία Κωνσταντινούπολη παρέμεινε η επίσημη καθώς και διεθνής ονομασία της πόλης από τον 5ο αιώνα έως και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, όταν και με τις μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ Ατατούρκ στην Τουρκία άλλαξε η ονομασία της πόλης και ζητήθηκε να αλλάξει και η ονομασία διεθνώς.
Άλλες βυζαντινές ονομασίες
Εκτός από Κωνσταντινούπολη, οι Βυζαντινοί αναφέρονταν στην πόλη με πλήθος τιμητικών προσωνυμιών, όπως η Βασιλὶς τῶν πόλεων, Βασιλεύουσα, ή και απλούστερα ἡ Πόλις, ονομασίες που διατηρούνται ακόμα και σήμερα στην καθομιλουμένη της ελληνικής και της αρμενικής γλώσσας.
Ο Πολίτης με την έννοια του κάτοικου της Κωνσταντινούπολης εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ποίημα του Γεωργίου Πισίδη τον 7ο αιώνα, και μετέπειτα το Πολίτης εξελίχθηκε σε αρκετά κοινό ελληνικό επώνυμο.
Ενδεικτικό είναι πως η τοπική κουζίνα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης αναφέρεται ως Πολίτικη κουζίνα.
Ιστανμπούλ
Η σύγχρονη τουρκική ονομασία Ιστανμπούλ (isˈtanbuɫ, οθωμανικά τουρκικά استانبول) συναντάται για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα σε αρμενικές και αραβικές και κατόπιν και σε τουρκικές πηγές, και κατά τα φαινόμενα προέρχεται από την ελληνική φράση εἰς τὴν Πόλιν η οποία χρησιμοποιούνταν για να υποδηλώσει την κατεύθυνση κάποιου ατόμου ή την τοποθεσία κάποιου συμβάντος στην πόλη της Κωνσταντινούπολης.
Ως ονομασία, το Ιστανμπούλ ήταν η κοινή ονομασία στην καθομιλουμένη τουρκική πριν την κατάκτηση της πόλης το 1453, ωστόσο ως επίσημη ονομασία από τις Οθωμανικές αρχές διατηρούνταν το Κωνσταντινίγιε. Έτσι υπάρχει η σχετική ονομασία στα οθωμανικά νομίσματα έως και τα τέλη του 17ου αιώνα, και κατόπιν και κατά τον 19ο αιώνα, ενώ η οθωμανική αυλή και τα επίσημα έγγραφα αναφερόταν στην πόλη ως το σουλτανάτο της Κωνσταντινίγιε (be-Makam-ı Darü's-Saltanat-ı Kostantiniyyetü'l-Mahrusâtü'l-Mahmiyye), όπως και στα βιβλία του 19ου αιώνα. Κατά την ίδια περίοδο, η ονομασία Ιστανμπούλ είχε επίσης ευρεία χρήση, όπως για παράδειγμα στους τίτλους των υψηλόβαθμων οθωμανών διοικητών (İstanbul ağası / Ιστανμπούλ αγάς) και τους δικαστικούς άρχοντες (İstanbul efendisi / Ιστανμπούλ εφέντης) της πόλης, ενώ η ονομασία αυτή συναντάται και σε διάφορες άλλες παραπλήσιες μορφές στην οθωμανική λογοτεχνία και ποίηση.
Η ονομασία αυτή έγινε η κυρίαρχη κατά τις αρχές του 20ού αιώνα, ωστόσο η πόλη εξακολουθούσε να γράφεται ως Κωνσταντινούπολη (Constantinople) στο λατινικό αλφάβητο. Το 1928, ο πρόεδρος και ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας Μουσταφά Κεμάλ εισήγαγε εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις όπου αρχικά αντικατέστησε το οθωμανικό αλφάβητο με το λατινικό, και κατόπιν μετονόμασε επίσημα την πόλη σε Ιστανμπούλ. Μετά τη δράση αυτή, ξεκίνησε μια διεθνή εκστρατεία ζητώντας από άλλες χώρες να χρησιμοποιούν τουρκικές ονομασίες για τις τουρκικές πόλεις, αντί για μεταγραφές στο λατινικό αλφάβητο παλαιών ονομασιών που ήταν σε χρήση κατά την οθωμανική περίοδο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως οι τουρκικές αρχές δεν παρελάμβαναν γράμματα, τηλεγραφήματα, και εμπορεύματα τα οποία στέλνονταν στην πόλη και ανέγραφαν Constantinople αντί για Istanbul, κάτι που συνεισέφερε σημαντικά στην τελική υιοθεσία της ονομασίας Ίστανμπουλ από τις περισσότερες χώρες σε βάθος χρόνου.
Σταμπούλ
Άλλη μια παραφθορά ονομασίας της πόλης είναι και αυτή της Σταμπούλ, η οποία επίσης συναντάται για πρώτη φορά σε αραβικές πηγές κατά τον 10ο αιώνα και Αρμενικές κατά τον 12ο. Σε κάποιες άλλες πηγές συναντάται και ως Μπουλίν (Bulin) από τον Άραβα γεωγράφο του 10ου αιώνα, Αλ Μασουντί, εκδοχή η οποία θεωρείται πως είναι παραφθορά του Πόλιν, ενώ στη σύγχρονη αρμενική γλώσσα χρησιμοποιείται το Μπόλις (από το Πόλις).
Το Σταμπούλ χρησιμοποιούνταν ως εναλλακτική ονομασία διεθνώς έως ότου αντικατασταθεί οριστικά το 1930. Κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχαν και αναφορές σε δυτικές πηγές όπου η ευρύτερη περιοχή αναφέρονταν ως Κωνσταντινούπολη και το αστικό κέντρο ως Σταμπούλ.
Ισλαμπόλ
Η ονομασία Ισλαμπόλ (πολύ Ισλάμ) ή Ισλαμπούλ (βρες Ισλάμ) υπήρξαν τουρκικές λαϊκές παραλλαγές της ονομασίας Ιστανμπούλ μετά την οθωμανική κατάκτηση του 1453 αντικατοπτρίζοντας τον ρόλο της πόλης ως την πρωτεύουσα της μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Συναντάται για πρώτη φορά μετά την άλωση της πόλης, και έχει υποστηριχτεί πως αυτός που την ανέφερε ήταν ο ίδιος ο Μωάμεθ Β´. Υπάρχουν και κάποιες άλλες οθωμανικές πηγές του 17ου αιώνα, κυρίως αυτή του Εβλιγιά Τσελεμπί, όπου αναφέρεται πως αυτή ήταν η κοινή ονομασία της πόλης κατά την περίοδο αυτή, ενώ κατά την περίοδο των τελών του 17ου και των τελών του 18ου αιώνα είχε επίσης και επίσημη χρήση. Η πρώτη αναφορά της ονομασίας Ισλαμπόλ σε οθωμανικά νομίσματα υπήρξε το 1703 (1115 μουσουλμανικό έτος) κατά την περίοδο του σουλτάνου Αχμέτ Γ´.
Άλλες οθωμανικές ονομασίες
Οι Οθωμανοί χρησιμοποιούσαν πολλές τιμητικές ονομασίες για την πόλη, οι οποίες έχουν διασωθεί μέσω της χρήσης τους σε επίσημα έγγραφα.
Ιστορικές ονομασίες σε άλλες γλώσσες
Πολλοί γειτονικοί λαοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας χρησιμοποίησαν ονομασίες οι οποίες υποδηλώναν το μέγεθος της πόλης, όπως Μεγάλη Πόλη, ή Πόλη των Αυτοκρατόρων, Πρωτεύουσα των Ρωμαίων και άλλες παρόμοιες ονομασίες.
Παλαιά Σκανδιναβικά
Οι Βίκινγκ κατά τις επαφές τους με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κυρίως μέσω της φρουράς των Βάραγγων, ονόμαζαν την πόλη Μίκλαγαρδρ (Miklagarðr, μεγάλη πόλη) και αργότερα Μίκλαγκαρντ και Μίκλεγκαρθ (Miklagard, Micklegarth). Η ονομασία αυτή εξακολουθεί να υπάρχει στη σύγχρονη Ισλανδική γλώσσα ως Mikligarður και στη γλώσσα των νήσων Φερόε ως Miklagarður.
Σλαβικά
Οι σλαβικές γλώσσες αναφέρονταν στην πόλη ως «Τσαργκράντ» (Царьград, πόλη του Καίσαρα), πιθανώς σε αντιστοιχία του ελληνικού προσωνυμίου Βασιλέως Πόλις. Ο όρος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται περιστασιακά στη βουλγαρική γλώσσα, ενώ αποτελεί ιστορική μορφή της ονομασίας της πόλης στη σερβική και κροατική γλώσσα, στα ρωσικά και στα σλαβομακεδονικά.
Περσικά και Αραβικά
Εκτός από το Κωνσταντινίγιε, υπάρχουν επίσης η αραβική ονομασία Ρουμιγιάτ αλ-κούμπρα (Μεγάλη Πόλη των Ρωμαίων), ή η περσική Ταχτ ε Ρουμ (Θρόνος των Ρωμαίων).
Εβραϊκά
Στα εβραϊκά η πόλη αναφέρονταν μερικές φορές ως Κουσταντίνα (קושטנדינה) και άλλες ως Κουσταντίνα Ραμπάτι (קושטנדינה רבתי, Μεγάλη Κουσταντίνα) ή σε συντομογραφία ως Κούστα (קושטא). Η ονομασία αυτή διατηρούνταν έως τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, ενώ στα σύγχρονα εβραϊκά χρησιμοποιείται πλέον η τουρκική ονομασία Ιστανμπούλ (איסטנבול).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κωνσταντινούπολης
Μουσική σχολή του Εθνικού Ωδείου του Αζερμπαϊτζάν
Η Μουσική σχολή του Εθνικού Ωδείου του Αζερμπαϊτζάν (γνωστό και ως Μουσικό σχολείο του Μπακού) είναι μία δευτεροβάθμια κρατική μουσική σχολή στο Μπακού. Αποτελεί ένα από τις κορυφαίες σχολές επαγγελματικής μουσικής εκπαίδευσης του Αζερμπαϊτζάν.
Γενικές πληροφορίες
Το Μουσικό σχολείο του Μπακού είναι ένα τετραετές δευτεροβάθμιο ειδικό σχολείο. Φοιτούν περίπου 1.400 μαθητές, ενώ διδάσκουν περίπου 400 καθηγητές. Περισσότεροι από 8.000 Αζέροι μουσικοί σπούδασαν σε αυτό το κολέγιο από την ίδρυσή του. Ο Ναζίμ Καζίμοφ, «Τιμημένος καλλιτέχνης του Αζερμπαϊτζάν» είναι πρόεδρος του κολεγίου.
Ιστορία
Το 1885, η Αντονίνα Γερμολάγεβα, απόφοιτος του Ωδείου της Μόσχας, άνοιξε μια ιδιωτική σχολή μουσικής με την υποστήριξη των αδελφών της Γιελιζαβέτα και Γεβγκενίγια. Η Αντονίνα έγινε διευθυντής του σχολείου. Το 1901, το τμήμα του Μπακού της «Μουσικής Ένωσης της Ρωσίας» ξεκίνησε μουσικά μαθήματα, τα οποία φιλοξενούνταν σε αυτό το σχολείο. Η Αντονίνα Γερμολάγεβα ήταν επίσης υπεύθυνη για αυτά τα μαθήματα. Η εκπαίδευση σε αυτές τις τάξεις ήταν επαγγελματική. Το 1916, τα μουσικά μαθήματα μετατράπηκαν σε μουσική σχολή. Το παιδαγωγικό προσωπικό της σχολής αποτελούνταν κυρίως από απόφοιτους ρωσικών ωδείων. Η εκπαίδευση βασίστηκε στο πρόγραμμα σπουδών που έγινε αποδεκτό στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα, στις αρχές του 19ου αιώνα. Το 1922, ο Ουζεγίρ Ζατζιμπέγιοφ, διακεκριμένος συνθέτης του Αζερμπαϊτζάν, κατέλαβε την θέση του διευθυντή του σχοελείου. Νέες σχολές,ανατολικά όργανα μαζί με τα ευρωπαϊκά όργανα, άνοιξαν την εποχή της που ήταν καθηγητής ο Ουζεγίρ Ζατζιμπέγιοφ (1922-1926 και 1939-1941) Το 1953, το σχολείο πήρε το όνομά του από τον Ασάφ Ζεϋνάλι, συνθέτη και παιδαγωγό του Αζερμπαϊτζάν.
Δεκαετία 1970
19ος αιώνας | 20ος αιώνας | 21ος αιώνας
Δεκαετία 1950 | Δεκαετία 1960 | Δεκαετία 1970 | Δεκαετία 1980 | Δεκαετία 1990
1970 | 1971 | 1972 | 1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979
Η δεκαετία του 1970 ήταν μια δεκαετία του Γρηγοριανού ημερολογίου που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 1970 και έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1979.
Κατηγορία:Δεκαετίες *
Αεροδρόμιο Ντονγκ Χόι
thumb|250px|right|Το αεροδρόμιο Dong Hoi Το Αεροδρόμιο Dong Hoi (Sân bay Đồng Hới) είναι αεροδρόμιο στην πόλη Ντονγκ Χόι (DongHoi) της επαρχία Quang Binh του Βιετνάμ.
Το αεροδρόμιο μπορεί να εξυπηρετεί 500.000 επιβάτες ετησίως και κατασκευάστηκε από Γάλλους το 1930, ξαναχτίστηκε από το στρατό του βόρειου Βιετνάμ για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Μετά τον πόλεμο δεν χρησιμοποιήθηκε. Τον Αύγουστο του 2006 ξεκίνησε η ανοικοδόμηση και το Μάιο του 2008 ξεκίνησε τη λειτουργία του. Σήμερα εξυπηρετεί ντήσει με το Ανόι και Χο Τσι Μιν (πόλη). Εξυπηρετεί τους τουρίστες της περιοχής Phong Nha-Ke Bang.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στο Βιετνάμ
Κατάλογος έργων του Σάντρο Μποττιτσέλλι
thumb|200px|Αυτοπροσωπογραφία Η σελίδα αυτή είναι ένας κατάλογος των έργων του Σάντρο Μποττιτσέλλι (1444/45-1510).
Ο Σάντρο Μποττιτσέλλι, γεννημένος ως Αλεσσάντρο ντι Μαριάνο ντι Βάννι Φιλιπέπι, ήταν σημαντικότατος Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης προερχόμενος από την Φλωρεντινή Σχολή, του οποίου η θεματολογία ήταν αρχικά αλληγορική και μυθολογική για να καταλήξει στη θρησκευτική θεματολογία κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αλλαγή που οφειλόταν στην παρουσία του Σαβοναρόλα στην πόλη της Φλωρεντίας, ο οποίος ήταν υπέρ ενός θρησκευτικού συντηρητισμού.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Σάντρο Μποτιτσέλι Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Ιστός
Ο ιστός είναι ένα σύνολο συνδεδεμένων επιμέρους δομών, που συνυπάρχουν με συγκεκριμένη διάταξη, και που σχηματίζουν μια ανώτερη δομή. Όταν μέσω των συνδέσεων υπάρχει δυνατότητα παροχής ύλης, ενέργειας ή πληροφορίας ο ιστός λέγεται και δίκτυο.
Πιο συγκεκριμένα, ο όρος ιστός μπορεί να αναφέρεται:
Δήμος Ρουαμαγκάνα
Ο Δήμος Ρουαμαγκάνα είναι ένας δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Ανατολική Επαρχία. Η πρωτεύουσά της είναι η Ρουαμαγκάνα.
Κοινότητες
Ο Δήμος Ρουαμαγκάνα διαιρείται σε 14 κοινότητες:
Αθανάσιος Κωνσταντινόπουλος
Ο Αθανάσιος Κωνσταντινόπουλος ήταν Έλληνας νομάρχης.
Δήμος Ρουαμαγκάνα
Δείτε επίσης
ρ Κατηγορία:Ανατολική Ρουάντα
Αθανάσιος Κωνσταντινόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Επί της κυβερνήσεως Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, διορίστηκε νομάρχης Δράμας & Καβάλας την 25.8.1922, διαδεχόμενος τον Δημήτριο Κρανιώτη. Υπηρέτησε τη θέση αυτή μέχρι την 14.11.1922.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας
Μαντχάβ Κουμάρ Νεπάλ
Ο Μαντχάβ Κουμάρ Νεπάλ (माधवकुमार नेपाल, 6 Μαρτίου 1953) είναι πολιτικός από το Νεπάλ και πρωθυπουργός της ασιατικής χώρας από το 2009 ως το Φεβρουάριο του 2011. Είναι ηγέτης του μετριοπαθούς Κομμουνιστικού κόμματος (UML) και εξελέγη χωρίς αντίπαλο καθώς οι μαοϊστές ανακοίνωσαν ότι δεν θα κατερχόταν δικός του υποψήφιος και ότι δεν θα λάμβαναν μέρος στην ψηφοφορία. Στα νεπαλέζικα, ο M.K. Νεπάλ έχει αρκετές φορές το προσωνύμιο 'Μακούνε' ('माकुने'),βραχυγραφικό για το ΜΑντχάβ ΚΟΥμάρ ΝΕπάλ. Υπηρέτησε ως ΓΓ του Κομμουνιστικού Κόμματος επί δεκαπενταετία. Παραιτήθηκε το 2010 από το αξίωμα του πρωθυπουργού, με σκοπό να δοθεί τέρμα στην πολιτική κρίση της χώρας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1953. Γονείς του ήταν ο Μανγκάλ Κουμάρ Ουπαντχάγια και η Ντουργκαντέβι Ουπαντχάγια. Μεγάλωσε στο Ραουταχάτ.
Πολιτική δραστηριότητα
Ο Νεπάλ έγινε μέλος του κομμουνιστικού κινήματος το 1969. Στη διάρκεια του παράνομου αγώνα, χρησιμοποίησε κομματικά ονόματα όπως 'Subodh', 'Sunil', 'Ranjan' και 'Bibek'. Το 1971 έγινε μέλος της τοπικής επιτροπής της Επαναστατικής Οργάνωσης του Νεπάλ (Μ-Λ). Σε συνέδριο που διεξήχθη στο Μπιρατναγκάρ στις 7-8 Ιουνίου 1975 ο Νεπάλ εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου στην Παννεπαλική Κομμουνιστική Επαναστατική Συντονιστική Επιτροπή (Μ-Λ). Μετά την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ (Μ-Λ) το 1978, ο M.K. Νεπάλ εξελέγη μέλος του πολιτμπιρό του νέου κόμματος.
Συνελήφθη το 2001 στη διάρκεια αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Μετά τη σφαγή στο παλάτι από τον Ντιπέντρα και άλλων μελών της βασιλικής οικογένειας. Ζήτησε την παραίτηση της κυβέρνησης του Γκιρίγια Πρασάντ Κοϊράλα. Έπειτα, ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του νέου βασιλιά, Γκιανέντρα.
Στις 12 Απριλίου του 2008 ο Νεπάλ παραιτήθηκε από γενικός γραμματέας του CPN (UML), μετά την απώλεια της έδρας του υποψηφίου του Κομμουνιστικού Κόμματος στην δεύτερη εκλογική περιφέρεια της Κατμαντού Τζακού Πρασάντ Σουμπέντι (Jhakku Prasad Subedi) στις εκλογές για συντακτική συνέλευση το 2008. Ο Σουμπέτι ήταν συγκριτικά μυστικός υποψήφιος. Ο Νεπάλ ηττήθηκε επίσης στην εκλογική περιφέρεια Ραουταχάτ-6 από τον υποψήφιο του CPN(M) Ντεβέντρα Πατέλ. . Τον Ιούνιο του 2008 ο Νεπάλ προτάθηκε από το CPN (UML) για το αξίωμα του πρώτου προέδρου, μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας.
Πρωθυπουργός
Ο Νεπάλ έγινε πρωθυπουργός στις 23 Μαΐου του 2009 μετά την παραίτηση του προκατόχου του, Πρατσάντα αναφορικά με τη διαμάχη του τελευταίου με τον πρόεδρο για την απόλυση του αρχηγού του στρατού. Ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Μαΐου του 2009.
Τον Ιούνιο του 2010 το Μαοϊκό Κόμμα κατηγόρησε για "προδοσία" τον πρωθυπουργό επειδή αθέτησε την υπόσχεσή του να παραιτηθεί, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας.
Στις 30 Ιουνίου 2010, σε απευθείας ομιλία του από την τηλεόραση, ο Κουμάρ Νεπάλ ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, με σκοπό να ψηφιστεί ένα νέο Σύνταγμα και να τερματιστεί η πολιτική κρίση.
Το 2011 τον διαδέχτηκε στην πρωθυπουργία ο Τζάλα Νατ Κανάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεπαλ
Άννα Έκλαντ
Το ονοματεπώνυμο Άννα Έκλαντ ήταν ένα ψευδώνυμο για την Έμμα Σμιχτ (23 Μαρτίου 1882 – 23 Ιουλίου 1941), μια Αμερικανίδα της οποίας η υποτιθέμενη δαιμονική κατοχή διήρκησε αρκετές δεκαετίες, με αποκορύφωμα έναν εκτεταμένο εξορκισμό που διήρκεσε από τις 18 Αυγούστου έως τις 23 Δεκεμβρίου 19 στο Έρλινγκ της Αϊόβα. Λέγεται ότι η Έκλαντ παρουσίασε συμπτώματα δαιμονικής κατοχής από την ηλικία των δεκατεσσάρων ετών και ήταν σαράντα έξι ετών κατά τον τελευταίο εξορκισμό της τον οποίο ανέλαβε ο πατέρας Θεόφιλος Ρίζινγκερ, ένας Ρωμαιοκαθολικός ιερέας.
Η περίπτωση της Έκλαντ θεωρείται από τους θεολόγους και τους μελετητές παραφυσικών φαινομένων ως μια από τις πιο τεκμηριωμένες περιπτώσεις δαιμονισμού του 20ου αιώνα.
Πρώιμη ζωή
Αν και διάφορες δημοσιευμένες πηγές αναφέρουν ότι η Έμμα Σμιχτ γεννήθηκε στο Μιλγουόκι στις 23 Μαρτίου 1882 και μεγάλωσε σε ένα καθολικό σπίτι στο Μάραθον του Ουισκόνσιν, αυτή η βιογραφία είναι προβληματική επειδή παρουσιάζει την Έμμα ως κόρη του Έντουαρντ Σμιχτ και έρχεται σε αντιπαράθεση με δημοσιευμένες και αδημοσίευτες πηγές για την περίπτωση της Έμμα οι οποίες αναφέρουν ότι ο πατέρας της ονομαζόταν Τζέικομπ. Εάν αυτές οι πληροφορίες είναι σωστές, η πραγματική ταυτότητα της Έμμα Σμιχτ, σύμφωνα με αρχεία που βρέθηκαν στο Ancestry.com, θα άνηκε στην Χέλντα Έμμα Σμιχτ, γεννημένη στις 3 Ιουλίου 1882 στο Θέργκαου της Ελβετίας από τους Τζέικουμπ και Άννα Σμιχτ, οι οποίοι στη συνέχεια μετανάστευσαν στο Ουισκόνσιν το 1884. Η εν λόγω Έμμα Σμιχτ ήταν είχε εννέα αδέλφια και πέθανε στις 23 Ιουνίου 1964 στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν
Σύμφωνα με τα αρχεία γεννήσεων του Ουισκόνσιν, και οι δύο γονείς της Σμιχτ ήταν Γερμανοί μετανάστες. Ορισμένες πηγές αντικρούουν την αφήγηση ότι μεγάλωσε στον Μάραθον του Ουισκόνσιν. Το αδημοσίευτο χειρόγραφο Bunse αναφέρει ότι ο Ρίζινγκερ τέλεσε τον εξορκισμό στην Σμιχτ στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν και το χειρόγραφο Bunse αναφέρει ότι η Έμμα Σμιχτ γνωστή ως "Mary X" συνάντησε τον Ρίζινγκερ στη Νέα Υόρκη όταν η εκείνη ήταν 16 ετών, γύρω στο 1898. [6] Ένα άρθρο στην εφημερίδα "Des Moines Register" από τις 23 Σεπτεμβρίου του 1928 αναφέρει: «Οι συγγενείς που ζούσαν εδώ κοντά πιστεύεται ότι έπεισαν στον αιδεσιμότατο Τζόζεφ Στέιγκερ, πάστορα της εκκλησίας του Αγίου Ιωσήφ, να φέρει τη γυναίκα στον Έρλινγκ από μια ανατολική πόλη για το τελετουργικό», πράγμα που υποδεικνύει ότι η Έμμα Σμιχτ ήταν από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ και όχι από το Ουινσκόνσιν. Σύμφωνα με πληροφορίες, άρχισε να παρουσιάζει σημάδια δαιμονικής κατοχής κατά την εφηβεία της, επιδεικνύοντας απέχθεια για ιερά αντικείμενα, «διαταραγμένες» σκέψεις και αδυναμία προσέλευσης σε εκκλησίες. Η Έκλαντ άρχισε επίσης να συμμετέχει σε "ανείπωτες σεξουαλικές πράξεις." Σύμφωνα με μία έκθεση που δημοσιεύτηκε το 1935, θεωρούνταν πως η Άννα Έκλαντ υπήρξε θέμα δαιμονικής κατοχής λόγω της θείας της, Μίμα, μια φημισμένη τοπική μάγισσα που έκανε ξόρκια σε βότανα που έβαζε στο φαγητό. Η Μίνα υποτίθεται επίσης ότι ήταν ερωμένη του πατέρα της Έκλαντ.
Εξορκισμοί και θάνατος
Στις 18 Ιουνίου 1912, η Έκλαντ υποβλήθηκε σε εξορκισμό από τον πατέρα Θεόφιλο Ρίζινγκερ, έναν ιερέα με καταγωγή από τη Βαυαρία της Γερμανίας, τον οποίο εμπιστεύτηκε ο επίσκοπος Thomas Dunn. Ο Ρίζινγκερ ήταν μοναχός στην κοινότητα του Αγίου Αντωνίου στο Μάραθον του Ουισκόνσιν. Ελάχιστα τεκμηριώθηκαν σχετικά με αυτόν τον αρχικό εξορκισμό. Ωστόσο, δεν συζητήθηκε ξανά η υπόθεση της Έκλαντ για περισσότερες από δύο δεκαετίες μετά τον εξορκισμό του 1912.
Το καλοκαίρι του 1928, ζητήθηκε και πάλι η βοήθεια του Ρίζινγκερ για να πραγματοποιήσει έναν δεύτερο εξορκισμό στην Έκλαντ. Ο πατέρας Τζόζεφ Στίγκερ από το Έρλινγκ της Άϊοβα, φίλος του Ρίζινγκερ, πρότεινε να γίνει ο εξορκισμός σε ένα μοναστήρι που άνηκε στις Φραγκισκανές Αδελφές στο Έρλινγκ. Η Έκλαντ μεταφέρθηκε στο μοναστήρι στις 17 Αυγούστου 1928 και φένεται να εμφάνισε πολλά συμπτώματα, όπως: ξεσπάσματα οργής απέναντι σε φαγητό που είχε ραντιστεί με αγιασμό ενώ φαίνεται να σύριζε σαν γάτα. Με τη βοήθεια των Φραγκισκανών αδελφών του μοναστηριού, ο εξορκισμός ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου. Ο εξορκισμός φαίνεται να ήταν βίαιος, με την Έκλαντ να αιωρείται, να ουρλιάζει και να κρέμεται από το πλαίσιο της πόρτας. Η πρώτη συνεδρία διήρκεσε μέχρι τις 26 Αυγούστου. Μια δεύτερη συνεδρία έλαβε χώρα μεταξύ 13 Σεπτεμβρίου και 20 Σεπτεμβρίου, ακολουθούμενη από μια τελευταία οκταήμερη συνεδρία που διήρκεσε από τις 15 Δεκεμβρίου έως τις 23 Δεκεμβρίου 1928.
Ο εκτεταμένος εξορκισμός είχε ως αποτέλεσμα την εξασθένιση του σώματος της Έκλαντ, καθώς εκείνη αρνήθηκε να καταναλώσει φαγητό, κάνοντας εμετό που φαίνεται να περιείχε βρώμικα υπολείμματα και φύλλα καπνού. Το κεφάλι, τα χείλη και το πρόσωπό της πρήστηκαν και μπορούσε επίσης να μιλήσει σε πολλές άγνωστες σε αυτήν γλώσσες. Ο εξορκισμός φέρεται να ήταν τόσο εξαντλητικός και η συμπεριφορά της Έκλαντ τόσο βίαιη, που αρκετές μοναχές στο τάγμα των Φραγκισκανών ζήτησαν να μετεγκατασταθούν σε διαφορετικό μοναστήρι. Πιστευόταν ότι η Έκλαντ βασανιζόταν από το πνεύμα του Ιούδα του Ισκαριώτη αλλά και του Τζέικομπ, του ίδιου της του πατέρα, που την είχε καταραστεί με την βοήθεια της ερωμένης του και θείας της Έκλαντ, Μίνα, επειδή του είχε αρνηθεί την σεξουαλική της εκμετάλλευση κατά την διάρκεια της εφηβείας της. Κατά τη διάρκεια των εξορκισμών, η Έκλαντ μιλούσε επίσης με μία ψηλή φωνή, την οποία ο Ρίζινγκερ ερμήνευσε ως τη φωνή της θείας της Μίνα.
Στις 23 Δεκεμβρίου, την τελευταία ημέρα του εξορκισμού, ο πατέρας Ρίζινγκερ διέταξε τους δαίμονες στο όνομα του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, με τη μεσολάβηση της Υπεραγίας Θεοτόκου να αναχωρήσουν στην Κόλαση. Η Έκλαντ σωριάστηκε στο κρεβάτι της και άρχισε να φωνάζει «Βελζεβούλ, Ιούδας, Τζέικομπ, Μίνα!», συνεχίζοντας λέγοντας: «Κόλαση! Κόλαση!» Έπειτα άνοιξε τα μάτια της και μίλησε με τη δική της φωνή, λέγοντας «Ιησού μου, Έλεος! Δόξα τον Ιησού Χριστό!» Ο εξορκισμός του Ρίζιγνκερ φέρεται να ήταν επιτυχής και η Έκλαντ παρουσίασε μόνο «ηπιότερα» και «αρκετά διαχειρίσιμα» συμπτώματα μετά από αυτόν. Η πραγματική της ταυτότητα διατηρήθηκε προστατευμένη από την κοινή γνώμη σε γραπτές μαρτυρίες.
Η Άννα Έκλαντ (Έμμα Σμιχτ) πέθανε στις 23 Ιουλίου 1941 σε ηλικία 59 ετών ή, αν το πραγματικό ονοματεπώνυμο της Άννα Έκλαντ ήταν Χέλντα Έμμα Σμιχτ, πέθανε στις 23 Ιουνίου 1964 σε ηλικία 81 ετών.
Επιρροές
Το 2016, κυκλοφόρησε μια μυθιστορηματική ταινία βρετανικής παραγωγής με τίτλο "The Exorcism of Anna Ecklund", που τεκμηριώνει την δαιμονική κατοχή και τον εξορκισμό της.
Δημοσιευμένες πηγές
Ο Καρλ Βογκλ, ένας θεολόγος, έγραψε μια αφήγηση για την δαιμονική κατοχή στα γερμανικά, με τίτλο Begone, Satan το 1935, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Άννα Έκλαντ για την Έμμα Σμιχτ. Σύμφωνα με τον Φράνσις Γιανγκ, έναν μελετητή θεολογίας, στοιχεία της αφήγησης που δημοσιεύτηκε από τον Βογκλ επαναλήφθηκαν σε μια γραπτή αφήγηση του Ρόμπι Μάνχαϊμ στο όρος Ρενιέ του Μέριλαντ το 1949 από Ιησουίτες ιερείς. Ο Γιάνγκ θεωρεί τη δημοσίευση της υπόθεσης της Έκλαντ ως αναπόσπαστο στοιχείο για την εξήγηση του «αμερικανικού εξορκισμού».
Τον Φεβρουάριο του 1936, ο εξορκισμός του 1928 παρουσιάστηκε στο περιοδικό Time.
Παραπομπές
Αννα Εκλαντ
Airbus
Η Airbus S.A.S. είναι ευρωπαϊκή βιομηχανία κατασκευής αεροσκαφών. Έδρα της εταιρίας είναι η Τουλούζη, ενώ επίσης εγκαταστάσεις βρίσκονται στο Αμβούργο. Είναι θυγατρική της EADS και απασχολεί 55.000 υπαλληλους. Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής της Airbus είναι η Boeing.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμβούργο  Κατηγορία:Πολυεθνικές εταιρείες Κατηγορία:Εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών
Φέλιξ Κάουφμαν
Ο Φέλιξ Κάουφμαν (Felix Kaufmann) (1895 - 1949) ήταν Αυστριακός-Αμερικανός φιλόσοφος, νομικός και κοινωνιολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φέλιξ Κάουφμαν γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του 1895 στη Βιέννη και ήταν εβραϊκής καταγωγής. Σπούδασε νομικά και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης όπου από το 1922 μέχρι το 1938 υπήρξε λέκτορας. Κατά την περίοδο αυτή ο Κάουφμαν, επηρεασμένος από τον θετικισμό του Καντ, τη φαινομενολογία του Χουσερλιάν και των θεωριών του Χανς Κέλσεν συνδέθηκε με τον εκεί Φιλοσοφικό κύκλο της Βιέννης ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και με τη συγγραφή μαθηματικών έργων. Για κάποιο διάστημα υπήρξε εκπρόσωπος της Αγγλο-Ιρανικής Εταιρείας Πετρελαίου στη Βιέννη.
Με τις απαρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1938, όταν οι συνθήκες διαμονής των Εβραίων άρχισαν να σκληραίνουν, ο Φ. Κάουφμαν κατέφυγε μετανάστης στις ΗΠΑ όπου και διορίστηκε καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου στη Σχολή Κοινωνικών Ερευνών της Νέας Υόρκης στο μεταπτυχιακό τμήμα. Εκεί, λαμβάνοντας αμερικανική υπηκοότητα, δίδαξε μέχρι και το τέλος της ζωής του που συνέβη στις 23 Δεκεμβρίου του 1949. Σημειώνεται ότι ο Φ. Κάουφμαν είχε βοηθήσει και πολλούς άλλους Εβραίους συμπατριώτες του στη διαφυγή τους στις ΗΠΑ.
Ο Φ. Κάουφμαν υπήρξε επίσης συν-εκδότης του περιοδικού Φαινομενολογία και Φιλοσοφικών Ερευνών. Τις επιστημονικές του θέσεις και θεωρίες επί των Κοινωνικών Επιστημών έχει συμπεριλάβει και το Λεξικό Κοινωνικών Όρων της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αυστριακοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Ξύρισμα
Το ξύρισμα είναι η μείωση του μήκους των τριχών ή η αφαίρεσή τους. Γίνεται με τη χρήση ενός ξυραφιού ή με οποιοδήποτε άλλο είδος εργαλείου με λεπίδα. Το ξύρισμα γίνεται συνήθως από τους άνδρες για να αφαιρέσουν τα γένια του προσώπου τους και από τις γυναίκες για να αφαιρέσουν από το πόδι τις τρίχες. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες ξυρίζουν μερικές φορές τις τρίχες στο στήθος, στην κοιλιά, τις φαβορίτες στο αυτί, ή οποιαδήποτε άλλη τρίχα του σώματος. Το ξύρισμα κεφαλής είναι πολύ πιο κοινό στους άνδρες. Συχνά συνδέεται με θρησκευτικές παραδόσεις, υπηρεσία στις ένοπλες δυνάμεις ή και αθλήματα όπως το κολύμπι και το τρέξιμο. Ιστορικά, το ξύρισμα κεφαλιού έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως ποινή. Το ξύρισμα των μαλλιών της κεφαλής γίνεται μερικές φορές και από ασθενείς με καρκίνο όταν η χημειοθεραπεία τούς οδηγήσει σε τριχόπτωση.
Ιστορία
Πριν από την εμφάνιση των ξυραφιών, το ξύρισμα γινόταν με τη χρήση κελυφών για να τραβηχθούν οι τρίχες ή με νερό και κοφτερό εργαλείο. Περίπου το 3000 π.Χ., όταν αναπτύχθηκαν χάλκινα εργαλεία, εφευρέθηκαν, πρώιμες, ξυριστικές μηχανές χαλκού. Η ιδέα μιας αισθητικής προσέγγισης για την προσωπική υγιεινή μπορεί να έχει αρχίσει αυτή τη στιγμή. Ο Μέγας Αλέξανδρος προώθησε έντονα το ξύρισμα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τον 4ο αιώνα π.Χ. Σε μερικές αμερικανικές φυλές, κατά την εποχή της βρετανοκρατίας, ήταν συνηθισμένο για τους άνδρες και τις γυναίκες να απομακρύνουν όλα τα μαλλιά του σώματος χρησιμοποιώντας αυτές τις μεθόδους.
Κατηγορία:Κοσμητική Κατηγορία:Ανθρώπινη τριχοφυΐα
Εσθονική Ακαδημία Επιστημών
Η Εσθονική Ακαδημία Επιστημών (εσθονικά: Eesti Teaduste Akadeemia) ιδρύθηκε το 1938 και βρίσκεται στο Τάλιν Εσθονίας. Πρόκειται για μια ανεξάρτητη ομάδα καταξιωμένων επιστημόνων που έχει σκοπό να προωθήσει την έρευνα και την ανάπτυξη, να ενθαρρύνει τη διεθνή επιστημονική συνεργασία και τη διάδοση γνώσεων στο κοινό. Τον Μάρτιο 2017 ήταν στελεχωμένη από 77 πλήρη μέλη και 20 ξένα μέλη. Από την 15 Οκτωβρίου 2014 ως Πρόεδρος της Ακαδημίας διατελεί ο μαθηματικός Τάρμο Σοόμερε.
Τμήματα
Η Ακαδημία έχει τέσσερα τμήματα:
Βραβεία
Το πιο διακεκριμένο βραβείο της ακαδημίας είναι το Μετάλλιο της Εσθονικής Ακαδημίας Επιστημών. Αυτό απονέμεται «για εξαιρετικές υπηρεσίες στην ανάπτυξη της εσθονικής επιστήμης ή στην προώθησή της, καθώς και για την παροχή υπηρεσιών και την εκτέλεση καθηκόντων για την Εσθονική Ακαδημία Επιστημών."
Συσχετιζόμενοι οργανισμοί
Πρόκειται για ινστιτούτα ή κοινότητες των οποίων οι δραστηριότητες και οι στόχοι συνάδουν με τον σκοπό της ακαδημίας. Είναι οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Εσθονία Κατηγορία:Ακαδημίες επιστημών