cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φραγκίσκος Α΄ των Έστε
Βιογραφία
Η Ισπανία εισέβαλε από το Μιλάνο, αλλά ο Φραγκίσκος Α΄ αντιστάθηκε με επιτυχία. Μαζί με τη Γαλλία και τη Σαβοΐα κατέλαβαν την Αλεσάντρια και τη Βαλέντσα το 1656-57· ο γιος του, Αλφόνσος Δ΄, βοήθησε σε αυτό. Το 1658 κατέλαβε τη Μορτάρα, αλλά ασθένησε από ελονοσία και σύντομα απεβίωσε στη Σαντιά. Ο γλύπτης Μπερνίνι απαθανάτισε τον Φραγκίσκο Α΄ με μία προτομή, όπου φαίνεται ο νεοτερισμός που έφερε ο μεγάλος δάσκαλος στη γλυπτική προτομών. Στην μορφή του δούκα διατηρείται η ελευθερία και ο αυθορμητισμός του προηγούμενου έργου του, της προτομής του καρδινάλιου Σκιπίωνα Μποργκέζε, αλλά εδώ υπάρχει και ένας ηρωισμός, μια μεγαλόπρεπη κίνηση. Αυτά τα χαρακτηριστικά θα διατηρηθούν και στο επόμενο έργο του Μπερνίνι, την μορφή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και θα παραμείνουν ως πρότυπο προτομής μονάρχη.
Οικογένεια
Πρώτα το 1631 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Αικατερίνη Φαρνέζε, κόρη του Ρανούτσο Α΄ δούκα της Πάρμας και είχε τέκνα:
Το 1646 απεβίωσε η Μαρία-Αικατερίνη και ο Φραγκίσκος Α΄ έκανε το δεύτερό του γάμο με την αδελφή της, Βικτώρια Φαρνέζε, αλλά η σύζυγός του απεβίωσε τρία έτη μετά. Δεν είχε τέκνα που επέζησαν της ενηλικίωσης.
Το 1654 νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, με την Λουκρητία Μπαρμπερίνι, κόρη του Θαδδαίου, ανιψιού του πάπα Ουρβανού Η΄ Μπαρμπερίνι. Γιος του ήταν ο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Δούκες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκες του Ρέτζο
Μεταφορές στη Θεσσαλονίκη
Οι μεταφορές στη Θεσσαλονίκη περιλαμβάνουν πολλών ειδών μέσα μεταφοράς: εθνικές οδούς και αυτοκινητοδρόμους, σιδηροδρομικές μεταφορές, ναυτιλιακές μεταφορές, αεροδρόμιο καθώς και μαζικές συγκοινωνίες (λεωφορεία).
Αερομεταφορές
Το κύριο αεροδρόμιο που εξυπηρετεί τη Θεσσαλονίκη, αλλά και ολόκληρη την Κεντρική Μακεδονία, είναι ο Διεθνής Αερολιμένας Θεσσαλονίκης «Μακεδονία» στη Θέρμη, που βρίσκεται νοτιοανατολικά της πόλης. Η πρόσβαση γίνεται οδικώς. Στο αεροδρόμιο, έχουν τη βάση τους η Aegean Airlines, η Astra Airlines, η Ellinair και η Ryanair.
Υπεραστικές σιδηροδρομικές μεταφορές
Ο κύριος σιδηροδρομικός σταθμός της Θεσσαλονίκης είναι ο Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Θεσσαλονίκης. Εγκαινιάστηκε το 1961 και παρέχει δρομολόγια τόσο σε υπεραστικό επίπεδο (π.χ. προς Αθήνα ή Αλεξανδρούπολη) όσο σε περιφερειακό επίπεδο (π.χ. προς Φλώρινα ή Ειδομένη) αλλά και όσο και σε προαστιακό επίπεδο, όπως αναφέρεται και παρακάτω. Είχε δρομολόγια και για το εξωτερικό (όπως προς Κωνσταντινούπολη) αλλά διακόπηκαν.
Προαστιακός
Ο Προαστιακός Σιδηρόδρομος της Θεσσαλονίκης αποτελεί μια υπηρεσία προαστιακού σιδηροδρόμου που εξυπηρετεί προαστιακά και περιφερειακά κέντρα μεταξύ της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων της ευρύτερης περιοχής. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2007 ξεκίνησαν τα δρομολόγια στη διαδρομή Θεσσαλονίκη-Λιτόχωρο και στις 7 Σεπτεμβρίου 2008 επεκτάθηκαν μέχρι τη Λάρισα, ενώ εκτελούνται και δρομολόγια προς Βέροια - Έδεσσα.
Ναυτιλιακές μεταφορές
Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης προσεγγίζουν κρουαζιερόπλοια επτά μήνες το χρόνο, ενώ υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και των Σποράδων.
Ντ'Ουισόν-Λονγκβίλ
Το Ντ'Ουισόν-Λονγκβίλ (γαλλικά: D'Huison-Longueville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ουισοναί-Λονγκβιλουά (γαλλικά: Huisonnais-Longuevillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Κανναβιού
Η Κανναβιού είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Ο Κανόνας του παιχνιδιού
Ο Κανόνας του παιχνιδιού (πρωτότυπος γαλλικός τίτλος: La Règle du Jeu) είναι γαλλική σατιρική δραματική κωμωδία του 1939 σε σκηνοθεσία Ζαν Ρενουάρ.
Κανναβιού
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ο Κανόνας του παιχνιδιού
Η ταινία ανήκει στο στυλ του ποιητικού ρεαλισμού και απεικονίζει τη ζωή της γαλλικής ανώτερης τάξης και των υπηρετών τους την παραμονή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου παρουσιάζοντας με κωμικοτραγικά στοιχεία την ηθική τους παρακμή στις παραμονές της επικείμενης καταστροφής. Βασίζεται στο θεατρικό έργο του Αλφρέ ντε Μυσσέ Τα καπρίτσια της Μαριάννας.
Κανναβιού
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ο Κανόνας του παιχνιδιού
Όταν προβλήθηκε το 1939, Ο Κανόνας του παιχνιδιού, η πιο ακριβή γαλλική ταινία της εποχής της, ήταν μια αποτυχία και απαγορεύθηκε λόγω της «υποσκάπτουσας την ηθική» κριτικής στάσης του σκηνοθέτη.
Η ταινία είναι πλέον ευρέως αναγνωρισμένη ως ένα σημαντικό κλασικό έργο του γαλλικού και παγκόσμιου κινηματογράφου. Από το 1952 είναι σταθερά στην πρώτη δεκάδα των δημοσκοπήσεων για τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, που διεξάγονται κάθε δέκα χρόνια από το κινηματογραφικό περιοδικό Sight and Sound. Έχει επηρεάσει μεγάλο αριθμό σεναριογράφων και σκηνοθετών και σύμφωνα με τον Φρανσουά Τριφώ ο Κανόνας του παιχνιδιού αποτελεί «το σύμβολο της πίστεως για κάθε σινεφίλ, την ταινία των ταινιών».
Υπόθεση
Στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας, ο πιλότος Αντρέ Ζυριέ προσγειώνεται σε αεροδρόμιο κοντά στο Παρίσι. Ο Τύπος και οι θεατές είναι παρόντες καθώς η εντυπωσιακή υπερατλαντική πτήση του έσπασε τα ρεκόρ. Ο Αντρέ, όμως, είναι βαθιά απογοητευμένος επειδή η Κριστίν, αυστριακής καταγωγής - η γυναίκα για την οποία πραγματοποίησε την πτήση - δεν τον περιμένει στο αεροδρόμιο. Σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη, ο Αντρέ εκφράζει την απογοήτευσή του γι' αυτό και η Κριστίν τον ακούει στο ραδιόφωνο στο διαμέρισμά της στο Παρίσι. Η Κριστίν είναι παντρεμένη με τον πλούσιο μαρκήσιο Ρομπέρ ντε λα Σεναί εδώ και τρία χρόνια. Η Κριστίν διαβεβαιώνει τον σύζυγό της ότι η σχέση τους ήταν καθαρά πλατωνική και διαβεβαιώνουν ο ένας τον άλλον για την αγάπη τους. Αλλά ο Ρομπέρ έχει επίσης ένα μυστικό από τη σύζυγό του: τη μακροχρόνια σχέση με τη Ζενεβιέβ. Λόγω της ένοχης συνείδησης και του φόβου ότι η σύζυγός του μπορεί να ζητήσει διαζύγιο, ο Ρομπέρ θέλει να τερματίσει την παράνομη σχέση του.
Ο Ρομπέρ διοργανώνει συγκέντρωση φίλων του Γάλλων της υψηλής κοινωνίας στον πύργο του για ένα κυνηγετικό Σαββατοκύριακο. Ο Αντρέ είναι πολύ λυπημένος, αλλά ο φίλος του Οκτάβ, ο οποίος είναι επίσης στενός φίλος της Κριστίν, τον βοηθάει. Πείθει τον Ρομπέρ να προσκαλέσει και τον ήρωα της πτήσης.
Ο Αντρέ καταφέρνει τελικά να εκφράσει τον έρωτά του στην Κριστίν, η οποία, έχοντας αντιληφθεί εν τω μεταξύ τη σχέση του συζύγου της με τη Ζενεβιέβ, είναι απογοητευμένη και θέλει να φύγει με τον Αντρέ. Ο Αντρέ διστάζει, ωστόσο, επειδή υπάρχουν κοινωνικοί κανόνες: με την ανασφαλή και επικίνδυνη δουλειά του πιλότου, μπορεί να προσφέρει στην Κριστίν το βιοτικό επίπεδο που έχει συνηθίσει;
Οι ερωτικές ιστορίες των καλεσμένων συναγωνίζονται τις μηχανορραφίες και τις ερωτικές διαπλοκές του υπηρετικού προσωπικού. Ο πόλεμος εν τω μεταξύ πλησιάζει αλλά οι καλεσμένοι διασκεδάζουν αδιαφορώντας για κάθε έννοια ηθικής τάξης. Οι ίντριγκες, ο αμοραλισμός, η υποκρισία και η εξαπάτηση καθορίζουν τις σχέσεις και τις συμπεριφορές των πάντων, παρουσιάζοντας έτσι μια διεφθαρμένη και χωρίς αξίες κοινωνία, έναν πολιτισμό που βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής του.
Μέσα από μια σειρά παρεξηγήσεων, ο υπηρέτης του Ρομπέρ πυροβολεί και σκοτώνει τον Αντρέ μέσα στο θερμοκήπιο, πιστεύοντας -λανθασμένα- ότι είναι ο εραστής της συζύγου του. Στις τελευταίες σκηνές της ταινίας, ο Ρομπέρ λέει ότι θα αναφέρει τη δολοφονία στις αρχές ως ατύχημα.
Σχόλια
Το 1939, η καριέρα του Ζαν Ρενουάρ στη Γαλλία ήταν στο αποκορύφωμά της και Ο Κανόνας του παιχνιδιού, με υπότιτλο «Μια ακριβής απεικόνιση της μπουρζουαζίας των καιρών μας», αναμενόταν με ανυπομονησία. Ωστόσο, η πρεμιέρα της αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση και αποδοκιμασία τόσο από τους κριτικούς όσο και από το κοινό. Ο Ρενουάρ μείωσε τον χρόνο της ταινίας από 113 λεπτά σε 85, αλλά ακόμη και τότε η ταινία ήταν μια οικονομική καταστροφή. Τον Οκτώβριο του 1939, απαγορεύτηκε από τη γαλλική κυβέρνηση ως «ταινία που υποσκάπτει την ηθική και έχει ανεπιθύμητη επιρροή στους νέους» και ο Ρενουάρ έφυγε για την Αμερική.
Για πολλά χρόνια, η έκδοση 85 λεπτών ήταν η μόνη διαθέσιμη. Το 1956, ανακαλύφθηκε ξανά σε κιβώτια πρωτότυπο υλικό και μια ανακατασκευασμένη έκδοση της ταινίας έκανε πρεμιέρα το ίδιο έτος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Η πλήρης ταινία ανασυντέθηκε το 1965. Από τότε, ο Κανόνας του Παιχνιδιού έχει χαρακτηριστεί μία από τις μεγαλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζαν Ρενουάρ
Χριστόφορος Σταυράκης
Ο Χριστόφορος Σταυράκης ήταν Έλληνας Θρακιώτης αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την Αδριανούπολη.
Διετέλεσε αξιωματικός και συμμετείχε σε πολλές μάχες.
Από την Αδριανούπολη επίσης καταγόταν η Άννα Λαούπη Τριτζοπούλου καπετάνισσα και αγωνίστρια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821  και ο Πολύκαρπος (Κάρπος) Παπαδόπουλος, (1790-1871) έμπορος μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, συναγωνιστής Οδυσσέα Ανδρούτσου καθώς και άλλοι αγωνιστές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιστορία της Θράκης Κατηγορία:Αδριανούπολη
Τέμπελχοφ-Σένεμπεργκ
Το Τέμπελχοφ-Σένεμπεργκ (γερμανικά: Tempelhof-Schöneberg) είναι το έβδομο δημοτικό διαμέρισμα του Βερολίνου και στις 30 Ιουνίου 2016 αριθμούσε 345.024 κατοίκους.
Το δημοτικό διαμέρισμα είναι γνωστό για τη μεγάλη σε έκταση περιοχή αναψυχής, το Tempelhofer Freiheit (πρώην αεροδρόμιο Τέμπελχοφ), και για τη συνοικία Σένεμπεργκ με την γκέι σκηνή στην επονομαζόμενη γειτονιά του ουράνιου τόξου (Regenbogenkiez).
Δημογραφικά στοιχεία
Το 2010 το δημοτικό διαμέρισμα είχε πληθυσμό 335.060 κατοίκων, από τους οποίους περίπου οι 105.000 (31%) δεν ήταν γερμανικής καταγωγής. Η μεγαλύτερη εθνοτική μειονότητα ήταν οι Τούρκοι, αποτελώντας το 7% του πληθυσμού, ενώ ακολουθούσαν οι Πολωνοί με 4%, οι Γιουγκoσλάβοι με 3%, οι Άραβες με 2,5%, οι Αφρογερμανοί με 1,5% και οι Ρώσοι με 1,3%.
Πολιτική
Στις εκλογές του 2016 για το κοινοβούλιο του δημοτικού διαμερίσματος (Bezirksverordnetenversammlung) εξελέγησαν τα κάτωθι κόμματα:
Πρωθυπουργός της Νοτίου Κορέας
Ο Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Κορέας (κορεάτικα:  국무 총리, χάντσα:  國務 總理, αναθεωρημένη μεταγραφή: Gungmuchongni) διορίζεται από τον Πρόεδρο της Νότιας Κορέας, με την έγκριση της Εθνοσυνέλευσης. Ο κάτοχος δεν υποχρεούται να είναι μέλος της Εθνοσυνέλευσης. Ο πρωθυπουργός δεν είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης, αλλά μάλλον εξυπηρετεί έναν ρόλο παρόμοιο με αυτόν ενός αντιπροέδρου.
Ονοματολογία
Η κινεζική λέξη γκούνγκμου ( 국무 / 國務 ) σημαίνει "κρατικές υποθέσεις" και η τσόνγκρι ( 총리 / 總理 ) σημαίνει " πρωθυπουργός ". Στα κορεατικά, ο πρωθυπουργός ονομάζεται και "τσόνγκρι".
Ιστορία
Το αξίωμα δημιουργήθηκε στις 31 Ιουλίου 1948, δύο εβδομάδες πριν από την ίδρυση της κυβέρνησης της Νότιας Κορέας. Πρωθυπουργός ήταν ο Λι Μπομ-σοκ μέχρι το 1950. Ο πρωθυπουργός ήταν ο επικεφαλής υπουργός από το 1961 μέχρι το 1963.
Στις 27 Απριλίου 2014, ο πρωθυπουργός Τσουνγκ Χονγκ-βον ανακοίνωσε την επιθυμία του να παραιτηθεί. Ωστόσο, λόγω ανεπιτυχών υποψηφιοτήτων, ο Τσουνγκ παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το Φεβρουάριο του 2015.
Στις 23 Ιανουαρίου 2015, η πρόεδρος Παρκ Γκιουν-χε ονόμασε τον Λι Ουάν-κου ως τον νέο πρωθυπουργό. Ο Λι επικυρώθηκε από την Εθνοσυνέλευση ως πρωθυπουργός στις 16 Φεβρουαρίου 2015. Ωστόσο, στις 20 Απριλίου του ίδιου έτους, παραιτήθηκε εν μέσω σκανδάλου δωροδοκίας.
Έργο
Ο Πρωθυπουργός είναι ο κύριος εκτελεστικός βοηθός του προέδρου, ενώ ο Πρόεδρος είναι ο πραγματικός αρχηγός της κυβέρνησης, αλλά όχι ο πρωθυπουργός. Ο πρωθυπουργός κατέχει τη δεύτερη θέση μετά τον Πρόεδρο στο Συμβούλιο της Νότιας Κορέας, το οποίο είναι το ονομαστικό υπουργικό συμβούλιο της Νότιας Κορέας. Ο Πρωθυπουργός επικουρεί τον Πρόεδρο επιβλέποντας τα υπουργεία, διατυπώνοντας συστάσεις για τους υπουργούς και υπηρετεί ως Αντιπρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου. Ο πρωθυπουργός είναι ο πρώτος στη σειρά διαδοχής για την άσκηση των καθηκόντων του Προέδρου, αν ο Πρόεδρος δεν είναι ικανός να ασκήσει τα καθήκοντά του. Ο πιο πρόσφατος πρωθυπουργός που διετέλεσε και προσωρινός Πρόεδρος είναι ο Χουάνγκ Κιο-αν, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας καθαίρεσης της Παρκ Γκιουν-χε το 2016.
Ο Πρωθυπουργός που διορίστηκε από τον Πρόεδρο αλλά δεν έχει ακόμη εγκριθεί από την Εθνοσυνέλευση ονομάζεται ανεπίσημα ως ενεργός πρωθυπουργός. Ο όρος μπορεί επίσης να εφαρμοστεί στον πρωθυπουργό ο οποίος παραιτήθηκε, αλλά προσωρινά εξακολουθεί να ασκεί τα καθήκοντά του.
Ο πρωθυπουργός υποστηρίζεται από δύο αντιπροέδρους. Ο πρωθυπουργός της Νότιας Κορέας διαθέτει κάποιες επαγγελματικές ή τεχνολογικές γνώσεις, ενώ ο Πρόεδρος είναι πάντα ένας μόνο πολιτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νότιας Κορέας
Λι Νακ-γιον
Ο Λι Νακ-γιον (κορεατικά:  이낙연, χάντσα:  李洛淵, γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1951), είναι νοτιοκορεάτης πολιτικός και πρωθυπουργός της χώρας από τον Μάιο του 2017 ως τον Ιανουάριο του 2020. Εργάστηκε στο παρελθόν ως κυβερνήτης της επαρχίας Τζόλαναμ-ντο. Προτού υπηρετήσει ως κυβερνήτης, εργάστηκε ως δημοσιογράφος για την Dong-a Ilbo και διετέλεσε μέλος της Εθνικής Συνέλευσης για τέσσερις θητείες.
Πρόωρη ζωή και εκπαίδευση
Ο Λι γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1951 στην κομητεία Γιονγκγουάνγκ στη νότια Τζόλλα. Σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ και αποφοίτησε με πτυχίο νομικής και μετά εργάστηκε ως δημοσιογράφος για την ημερήσια εφημερίδα Dong-a Ilbo μέχρι το 2000.
Πρόωρη πολιτική καριέρα
Εισήλθε στην πολιτική το 2000 "με βάση τους δεσμούς του με τον πρώην πρόεδρο Κιμ Ντε-γιουνγκ που σχημάτισε ενώ κάλυπτε την ειδησεογραφία για τη πολιτική". Μετά την αποχώρησή του από την Dong-a Ilbo εξελέγη ως μέλος της Εθνοσυνέλευσης το 2000 και υπηρέτησε τέσσερις θητείες. Υπηρέτησε επίσης ως εκπρόσωπος του πρώην προέδρου Ρο Μου-χιουν όταν ήταν ο εκλεγμένος πρόεδρος το 2002.
Αποχώρησε από το αξίωμα στη μέση της τέταρτης θητείας του το 2014 για να υπηρετήσει ως κυβερνήτης της επαρχίας νότιας Τζόλλα. Το 2017 παραιτήθηκε επειδή προτάθηκε για την πρωθυπουργία της χώρας.
Πρωθυπουργός
Στις 10 Μαΐου 2017 προτάθηκε από τον Πρόεδρο Μουν Τζε-ιν ως επόμενος πρωθυπουργός της Νότιας Κορέας. Μιλά άπταιστα ιαπωνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νότιας Κορέας
Συνθήκη της Αιξ-λα-Σαπέλ (1748)
Η Συνθήκη του 1748 της Αιξ-λα-Σαπέλ, (πόλη που στα γαλλικά ονομάζεται Aix-la-Chapelle, ενώ στα γερμανικά Aachen) που μερικές φορές ονομάζεται Συνθήκη του Άαχεν, τερμάτισε τον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής, μετά από ένα συνέδριο που συγκλήθηκε στις 24 Απριλίου 1748 στην Ελεύθερη Αυτοκρατορική Πόλη του Άαχεν.
Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές του πολέμου, η Βρετανία και η Γαλλία, ξεκίνησαν ειρηνευτικές συνομιλίες στην ολλανδική πόλη Μπρέντα το 1746. Η συμφωνία καθυστέρησε, λόγω των βρετανικών ελπίδων για βελτίωση της θέσης τους. Όταν αυτό απέτυχε, συμφωνήθηκε σχέδιο συνθήκης στις 30 Απριλίου 1748. Μια τελική έκδοση υπογράφηκε στις 18 Οκτωβρίου 1748 από τη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ολλανδική Δημοκρατία.
Οι όροι παρουσιάστηκαν στη συνέχεια στους άλλους εμπόλεμους, οι οποίοι μπορούσαν είτε να τους αποδεχτούν, είτε να συνεχίσουν τον πόλεμο μόνοι τους. Η Αυστρία, η Ισπανία και η Σαρδηνία δεν είχαν άλλη επιλογή, από το να συμμορφωθούν και υπέγραψαν χωριστά. Η Μόντενα και η Γένοβα ακολούθησαν μαζί στις 21 Ιανουαρίου 1749.
Η συνθήκη απέτυχε σε μεγάλο βαθμό να επιλύσει τα ζητήματα, που προκάλεσαν τον πόλεμο, ενώ οι περισσότεροι από τους υπογράφοντες ήταν δυσαρεστημένοι με τους όρους. Η Μαρία-Θηρεσα αγανακτούσε για τον αποκλεισμό τής Αυστρίας από τις συνομιλίες και κατηγόρησε τη Βρετανία, που ανάγκασε την Αυστρία να δεχτεί παραχωρήσεις, ενώ οι Βρετανοί πολιτικοί θεώρησαν ότι είχαν λάβει ελάχιστα οφέλη, για τις οικονομικές επιδοτήσεις που της είχαν καταβληθεί. Ο συνδυασμός παραγόντων οδήγησε στη στρατηγική αναδιάταξη, που είναι γνωστή ως Διπλωματική Επανάσταση και στο ξεκίνημα του Επταετούς Πολέμου το 1756.
Ιστορικό
Οι γαλλο-βρετανικές διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν στη Μπρέντα τον Αύγουστο του 1746, αλλά καθυστέρησαν εσκεμμένα από τον δούκα του Νιούκαστλ, ο οποίος έλεγχε τη βρετανική εξωτερική πολιτική. Το τέλος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας τον Ιούλιο του 1746 φαινόταν ευκαιρία να σπάσει η συμμαχία των Βουρβόνων, ενώ ο δούκας του Νιούκαστλ ήλπιζε, ότι η Επανάσταση της Οράγγης του 1747 θα αναζωογονούσε την Ολλανδική πολεμική προσπάθεια και θα επέτρεπε στους Συμμάχους να ανακτήσουν τις Αυστριακές Κάτω Χώρες. Και οι δύο υποθέσεις αποδείχθηκαν λανθασμένες. Η ισπανική πολιτική παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη, ο ολλανδικός στρατός κατέρρευσε και ο δούκας του Νιούκαστλ αργότερα επέπληξε τον εαυτό του για την «άγνοια, την εμμονή και την ευπιστία του». αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Δούκας του Νιούκαστλ (PM)|δούκας του Νιούκαστλ, ο οποίος καθυστέρησε τις διαπραγματεύσεις, ελπίζοντας να βελτιώσει τη βρετανική θέση.]] Ωστόσο, παρά τις γαλλικές νίκες στη Φλάνδρα, ο αντίκτυπος του βρετανικού ναυτικού αποκλεισμού ήταν τέτοιος, που καθ' όλη τη διάρκεια του 1746, ο υπουργός Οικονομικών Mαχώλ προειδοποίησε επανειλημμένα τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ για την επικείμενη κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού τους συστήματος. Η θέση έγινε κρίσιμη μετά τη Β΄ ναυμαχία στο ακρωτήριο Φινιστέρε (ΒΔ Ισπανία) τον Οκτώβριο του 1747, καθώς το γαλλικό ναυτικό δεν ήταν πλέον αρκετά ισχυρό, για να προστατεύσει τις εμπορικές συνοδείες τους.
Η Μαρία-Θηρεσία έκανε ειρήνη με τη Βαυαρία τον Απρίλιο του 1745 και μετά με την Πρωσία τον Δεκέμβριο. Μόνο οι βρετανικές οικονομικές επιδοτήσεις, τους κράτησαν στον πόλεμο στη συνέχεια. Σε μια διάσκεψη τον Δεκέμβριο του 1747, οι Αυστριακοί υπουργοί συμφώνησαν ότι «η χειρότερη ειρήνη είναι προτιμότερη από την έναρξη μιας άλλης σύρραξης» και συνέταξαν προτάσεις για τον τερματισμό του αδιεξόδου στην Ιταλία. Συμφώνησαν να αποσύρουν τα αυστριακά στρατεύματα από το δουκάτο της Μόντενα και τη Δημοκρατία της Γένουας, να επιβεβαιώσουν τον ισπανικό έλεγχο της Νάπολης και να παράσχουν εδαφικές παραχωρήσεις, που θα παρείχαν στον Φίλιππο πρίγκιπα της Ισπανίας ένα ιταλικό κράτος.
Τον Νοέμβριο, η Βρετανία υπέγραψε σύμβαση με τη Ρωσία για την προμήθεια στρατευμάτων και τον Φεβρουάριο του 1748 ένα ρωσικό σώμα 37.000 ανδρών έφτασε στη Ρηνανία. Η έλλειψη προόδου στη Φλάνδρα και η εσωτερική αντίθεση στο κόστος της επιδότησης των συμμάχων της σήμαινε, ότι η Βρετανία ήταν επίσης έτοιμη να λήξει τον πόλεμο. Τόσο η Γαλλία, όσο και η Βρετανία ήταν διατεθειμένες να επιβάλουν όρους στους συμμάχους τους, εάν χρειαζόταν, αλλά προτίμησαν να αποφύγουν την απόρριψή τους κάνοντας μια ξεχωριστή συνθήκη ειρήνης.
Στις 30 Απριλίου 1748 η Γαλλία, η Βρετανία και η Ολλανδική Δημοκρατία υπέγραψαν μια προκαταρκτική συνθήκη, που περιελάμβανε την επιστροφή των Αυστριακών Κάτω Χωρών, των Ολλανδικών φρουρίων Ανάσχεσης, του Μάαστριχτ και του Μπέρχεν οπ Ζόομ. Εγγυώντο επίσης την αυστριακή εκχώρηση της Σιλεσίας στην Πρωσία, καθώς και των δουκάτων της Πάρμας και της Γκουαστάλα στον Φίλιππο πρίγκιπα της Ισπανίας. Αντιμέτωποι με αυτό, η Αυστρία, η Σαρδηνία, η Ισπανία, η Μόντενα και η Γένοβα προσχώρησαν στη συνθήκη με δύο χωριστά έγγραφα, που οριστικοποιήθηκαν στις 4 Δεκεμβρίου 1748 και στις 21 Ιανουαρίου 1749 αντίστοιχα.
Οι όροι
δεξιά|μικρογραφία| Ο [[Φίλιππος Α΄ της Πάρμας|Φίλιππος πρίγκιπας της Ισπανίας (1720–1765). Η Αυστρία του παραχώρησε τα δουκάτα της Πάρμας και της Γκουαστάλα.]] Αυτά περιελάμβαναν τα ακόλουθα:
Συνέπεια
αριστερά|μικρογραφία| Η αποφασιστικότητα της [[Μαρία Θηρεσία|Μαρίας-Θηρεσίας να ανακτήσει τη Σιλεσία ήταν βασικός παράγοντας στη Διπλωματική Επανάσταση του 1756.]] Οι όροι της ειρήνης απέτυχαν σε μεγάλο βαθμό να επιλύσουν τα ζητήματα, που προκάλεσαν τον πόλεμο, ενώ οι περισσότεροι από τους υπογράφοντες είτε δυσανασχετούσαν με τις παραχωρήσεις που έκαναν, είτε ένιωθαν ότι δεν κατάφεραν να επιτύχουν αυτό που έπρεπε. Αυτοί οι παράγοντες οδήγησαν στη διπλωματική αναδιάταξη, γνωστή ως Διπλωματική Επανάσταση του 1756, και στον Επταετή Πόλεμο που ακολούθησε.
Η Πρωσία, η οποία διπλασιάστηκε σε μέγεθος και πλούτο με την απόκτηση της Σιλεσίας, ήταν ο πιο προφανής ωφελούμενος, ενώ η Αυστρία αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος χαμένος. Η Μαρία-Θηρεσία δεν θεώρησε την αποδοχή της Πραγματικής Κύρωσης ως οποιοδήποτε είδος παραχώρησης, ενώ αγανακτούσε βαθιά για την επιμονή της Βρετανίας να παραχωρήσει η Αυστρία τη Σιλεσία και τις παραχωρήσεις που έγιναν στην Ιταλία. Από την άλλη πλευρά, οι Αψβούργοι επέζησαν μιας δυνητικά καταστροφικής κρίσης, ανέκτησαν τις Αυστριακές Κάτω χώρες και διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό τη θέση τους στην Ιταλία. Οι διοικητικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις την κατέστησαν ισχυρότερη το 1750 από το 1740, ενώ η στρατηγική της θέση ενισχύθηκε με την εγκατάσταση των Αψβούργων ως ηγεμόνων βασικών περιοχών στη Βορειοδυτική Γερμανία, τη Ρηνανία και τη Βόρεια Ιταλία.
Οι Ισπανοί θεώρησαν τα εδαφικά τους κέρδη στην Ιταλία ανεπαρκή, απέτυχαν να ανακτήσουν τη Μινόρκα ή το Γιβραλτάρ και θεώρησαν την εκ νέου διεκδίκηση των βρετανικών εμπορικών δικαιωμάτων στην Αμερική ως προσβολή. Ο Κάρολος-Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας, αν και του είχαν υποσχεθεί το δουκάτο της Πάρμας, έπρεπε να αρκεστεί σε μικρές εκχωρήσεις από την Αυστρία. Ο πόλεμος επιβεβαίωσε την παρακμή της Ολλανδικής Δημοκρατίας ως Μεγάλης Δύναμης και αποκάλυψε την αδυναμία των οχυρών Ανάσχεσης, τα οποία αποδείχθηκαν ανίκανα να σταθούν στο σύγχρονο πυροβολικό.
Λίγοι Γάλλοι κατάλαβαν την απελπιστική οικονομική κατάσταση, που απαιτούσε την επιστροφή των κερδών τους στις Αυστριακές Κάτω Χώρες. σε συνδυασμό με την έλλειψη απτών οφελών για τη βοήθεια της Πρωσίας, οδήγησε στη φράση «τόσο ανόητο, όσο η Ειρήνη». Αυτή η άποψη ήταν ευρέως αποδεκτή. Πολλοί Γάλλοι πολιτικοί ένιωθαν, ότι ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ είχε πανικοβληθεί, ενώ ο Άγγλος συγγραφέας και πολιτικός, Οράτιος Γουόλπολ, έγραψε «υπέροχο είναι... διότι οι Γάλλοι έχασαν τόσο πολύ αίμα και θησαυρό για τόσο μικρό σκοπό».
Η παρακμή της Ολλανδικής Δημοκρατίας ως στρατιωτικής δύναμης εξέθεσε την ευπάθεια του Ανόβερου, της γερμανικής κτήσης του Γεωργίου Β΄. Σε αντάλλαγμα για την αποκατάσταση των οχυρών Ανάσχεσης, η Γαλλία επέμεινε στην επιστροφή του Λούισμπουργκ (στη Νέα Σκωτία Καναδά), η κατάληψη του οποίου το 1745 ήταν μια από τις λίγες σαφείς βρετανικές επιτυχίες του πολέμου. Αυτό προκάλεσε οργή τόσο στη Βρετανία, όσο και στις αμερικανικές αποικίες, όπου θεωρήθηκε ότι ωφελούσε τους Ολλανδούς και το Ανόβερο.
Ο λόρδος Σάντουιτς, ο κύριος Βρετανός διαπραγματευτής, απέτυχε να συμπεριλάβει τους όρους της Ουτρέχτης στον κατάλογο των αγγλο-ισπανικών συμφωνιών, που ανανεώθηκαν στα Προκαταρκτικά της Συνθήκης. Όταν προσπάθησε να τροποποιήσει την τελική έκδοση, οι Ισπανοί αρνήθηκαν να την εγκρίνουν, απειλώντας το επικερδές εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο μεταξύ των δύο χωρών. Δεδομένου ότι ήταν εξίσου πολύτιμο για τους Ισπανούς, αργότερα συμφώνησαν με όρους στη Συνθήκη της Μαδρίτης του Οκτωβρίου 1750, αλλά ήταν μια άλλη πηγή λαϊκής δυσαρέσκειας με τη συνθήκη.
Η συνθήκη σηματοδότησε το τέλος του Α΄ Καρνατικού Πολέμου στη Νότια Ινδία (1746–1748).
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Συνθήκες της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Συνθήκες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καλλέπεια
Η Καλλέπεια είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Αξιοθέατα
Σε κοντινή απόσταση από την Καλλέπεια βρίσκεται το Λιμνοσπήλαιο της περιφέρειας Πάφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Σάμπους
Στην Ρωμαϊκή μυθολογία ο Σάμπους ήταν γιος του θεού Σάγκου, ο Κάτων ο Πρεσβύτερος στο έργο του "Απαρχές" έγραψε ότι οι Σαβίνοι πήραν το όνομα τους από αυτόν. Ο Ζηνόδοτος της Τροιζήνας έγραψε ότι οι Σαβίνοι πήραν το όνομα τους από την περιοχή που εγκαταστάθηκαν. Ένας σύγχρονος χρονικογράφος έγραψε ότι οι Σαβίνοι ήρθαν στην κεντρική Ιταλία από την Αρχαία Σπάρτη με αρχηγό τον Σάμπους από τον οποίο πήραν το όνομα τους. Ο Χένρι Αλέιν Νίκολσον έγραψε τέλος ότι ο Σάμπους σχετιζόταν με το Αιγυπτιακό Σομπέκ.
Πηγές
Κατηγορία:Σαβίνοι
Κάθηκας
Ο Κάθηκας είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ντανμουά
Το Ντανμουά (γαλλικά: Dannemois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντανμουαζιέν (γαλλικά: Dannemoisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Ντουρντάν
Το Ντουρντάν (γαλλικά: Dourdan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντουρνταναί (γαλλικά: Dourdannais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Κιος
Η Κιος (ή Ιστιντζιόν) είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Σάμιουελ Κόνγουεϊ
Ο Σάμιουελ Τσαρλς Κόνγουεϊ (Samuel Charles Conway, 4 Ιουνίου 1965, Μπριν Μαρ, Πενσυλβάνια) είναι Αμερικανός ερευνητής στους φαρμακευτικούς, βιοϊατρικούς και αγροχημικούς τομείς της οργανικής χημείας. Είναι κάτοχος διδακτορικού τίτλου στη χημεία από το Κολλέγιο Ντάρτμουθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Furry fandom
Κένεθ Α΄ της Σκωτίας
Ο Κένεθ Α΄ της Σκωτίας ή Κένεθ μακ Αλπίν (Σύγχρονα Γαελικά : Coinneach mac Ailpein 810 - 13 Φεβρουαρίου 858) βασιλιάς των Πίκτων (843 - 858) γιος του Αλπίν μακ Εχντάχ ήταν σύμφωνα με τον εθνικό μύθο ο πρώτος βασιλιάς της Σκωτίας και ο γενάρχης του Οίκου των Αλπινιδών. Ο Κένεθ μακ Αλπίν έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο ο Κατακτητής. Η δυναστεία του βασίλευσε στην Σκωτία ολόκληρο τον μεσαίωνα και η σημερινή βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου ισχυρίζεται ότι είναι απόγονος του μέσω του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας, Ροβέρτου Μπρους και Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας. Ο μύθος του Κένεθ Α΄ κατακτητή των Πίκτων και ιδρυτή του βασιλείου της Άλμπα δημιουργήθηκε πολλούς αιώνες μετά τον θάνατο του την εποχή του Κένεθ Β΄ της Σκωτίας όταν συντέθηκε το Χρονικό των βασιλέων της Άλμπα, ο συγγραφέας γράφει :
"Ο Κένεθ γιος του Αλπίν κατακτητής των Πίκτων και ιδρυτής του βασιλείου της Άλμπα βασίλευσε στην Πικτία 16 χρόνια με μεγάλη ευημερία, ο Κένεθ κατέστρεψε την Πικτία η οποία όπως ακούγεται ιδρύθηκε από τους Πίκτες ... δύο χρόνια πριν έρθει στην Πικτία έγινε βασιλιάς της Νταλ Ριάτα."
Ιστορικές απόψεις
Όταν ο ανθρωπολόγος Τζωρτζ Μπιουκάναν έγραψε την δεκαετία του 1570 την "Βασιλική Ιστορία της Σκωτίας" πρόσθεσε πολλές λεπτομέρειες σχετικά με την δολοφονία του πατέρα του Κένεθ από τους Πίκτες και την εκδίκηση του ίδιου με την κατάκτηση της χώρας. Ο Μπιουκάναν πρόσθεσε στην ιστορία του πολλούς μύθους όπως την ιστορία του Γεράρδου της Ουαλίας που βασίστηκε σε έναν μύθο προδοσίας από το έργο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ Historia Regum Britanniae. Οι σύγχρονοι ιστορικοί όπως ο Ουίλιαμ Φορμπς Σκίνε (1809 - 1892) και μετέπειτα ιστορικοί όπως ο Ουίτλι Στόουκες και ο Κούνο Μάιερ (1858 - 1919) βλέπουν με έντονα κριτικό βλέμμα της Ουαλικές και τις Ιρλανδικές πηγές με αποτέλεσμα να διαγράψουν πολλές δημοφιλείς πληροφορίες. Η κατάκτηση των Πίκτων από τον Κένεθ νομιμοποιήθηκε από την καταγωγή της μητέρας του, ο Βέδας γράφει ότι ο Κένεθ ήταν Γαλάτης βασιλιάς της Νταλ Ριάτα που κληρονόμησε τον θρόνο των Πίκτων από την μητέρα του. Άλλοι Γαλάτες όπως ο Κωνσταντίνος και ο Άνγκους γιος του Φέργκους αναγνωρίστηκαν βασιλείς των Πίκτων, αναγνωρίστηκαν και άλλοι Άγγλοι όπως ο Ταλορκάν γιος του Έανφριθ της Βερνικίας και ο Μπρίντει γιος του Μπελί. Μετέπειτα ιστορικοί απέρριψαν τμήματα της εργασίας του Μπιουκάναν, ο Άλεξ Γουλφ (γεν. 1963) στο έργο του "Οι Σκωτσέζοι" (2004) γράφει :
"Ο μύθος της κατάκτησης των Πίκτων από τον Κένεθ συζητήθηκε για πρώτη φορά την δεκαετία του 1210 - 1220, δεν υπάρχει ίχνος απόδειξης ήταν Σκωτσέζος, σύμφωνα με τις πηγές της εποχής του υπάρχουν άλλοι τέσσερις Πίκτοι βασιλείς μετά από αυτόν άρα ο Κένεθ Α΄ ήταν ο πέμπτος βασιλιάς των Πίκτων από το τέλος".
Καταγωγή
thumb|right|250px|Ο Κένεθ μακ Αλπίν - έργο Ανώνυμου Σκωτσέζου καλλιτέχνη (17ος αιώνας) Η καταγωγή του Κένεθ Α΄ ήταν άγνωστη, πιθανότατα είναι απόγονος των βασιλέων της Νταλ Ριάτα. Το έγγραφο "Ράουλινσον Β 502" (1130) αναφέρει τον Κένεθ σαν άμεσο απόγονο του Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας, τα γενεαλογικά δέντρα, οι πηγές και πολλοί ιστορικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ήταν γόνος της βασιλικής οικογένειας της Νταλ Ριάτα. Το έγγραφο περιγράφει αναλυτικά το γενεαλογικό δέντρο του Κένεθ :
"Ο Κένεθ ήταν γιος του Αλπίν, γιος του Έοχεντ, γιος του Εντ Φίντ, γιος του Ντόμανγκαρ, γιος του Ίοτσαϊντ Μπάιντ, γιος του Αεντάν, γιος του Ντόμανγκαρ, γιος του Φέργους Μορ ..."
Το γενεαλογικό δέντρο περιέχει σημαντικά σφάλματα, ο Εντ Φιντ που πέθανε το 778 δεν είναι δυνατό να είναι γιος του Ντόμανγκαρ που σκοτώθηκε το 673. Το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στον Εντ Φιντ και ο Ντόμανγκαρ μπορεί να καλυφτεί με δυο γενιές : τον Έοχεντ μακ Έχνταχ πατέρα του Εντ Φίντ που πέθανε το 733 και τον πατέρα του Έοχεντ. Οι μετέπειτα παραδόσεις για τους βασιλείς δεν αναφέρουν τον πατέρα του Κένεθ Αλπίν ανάμεσα στους βασιλείς του Ντουάν Αλμπανάχ, περιέχει την ακόλουθη δυναστεία βασιλέων που οδήγησε στον Κένεθ :
"Τα εννιά χρόνια του Κωνσταντίνου του ισχυρού. Τα εννιά χρόνια του Άνγκους στην Άλμπα. Τα τέσσερα χρόνια του Εντ του ευγενούς και τα δεκατρία χρόνια του Εογκανάν. Τα τριάντα χρόνια του Κένεθ του σκληρού".
Έχει γίνει αποδεκτό ότι οι βασιλείς αυτοί ήταν ο Κωνσταντίνος γιος του Φέργους και ο αδελφός του Άνγκους Β΄, ο γιος του Άγκνους Εογκανάν και ο Εντ μακ Μποάντα είναι αβέβαιος, είναι αμφίβολο αν παρουσιάζει βασιλείς της Νταλ Ριάτα ή αν βρισκόταν ο Κένεθ ανάμεσα τους.
Γαλατικές επιδράσεις στους Πίκτες
Το γεγονός να ήταν ο Κένεθ Γαλάτης έχει απορριφθεί αλλά σύγχρονοι ιστορικοί βρίσκονται σε διαφωνία αν ο Κένεθ που ήταν βασιλιάς στην Γαλατική Νταλ Ριάτα ήταν Γαλάτης στα έθιμα ή στην καταγωγή. Οι βασιλείς των Πίκτων πριν από αυτόν από τον Μπρίντει Δ΄ των Πικτών και τον αδελφό του Νέχταν μακ Ντερ-Ίλει μέχρι τον Όνγκους Α΄ των Πικτών γιο του Φέργκους ήταν τμηματικά εκγαλατισμένοι. Ο ισχυρισμός ότι τα Γαλατικά ονόματα των Πικτών βασιλέων στα Ιρλανδικά χρονικά είναι μεταφράσεις Πίκτικων ονομάτων εμφανίστηκε στην Λατινική επιγραφή "Κωνσταντί φίλιους Φίρκους", το Λατινικό όνομα του βασιλιά των Πίκτων Κωνσταντίνου, γιου του Φέργκους όπως παρουσιάζεται στον σταυρό του Ντούπλιν. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις από τοπωνύμια που δείχνουν την εξάπλωση του Γαλατικού πολιτισμού στους Πίκτες πολύ πριν τον Κένεθ όπως ο Άθολ ο Νεοιρλανδός ένα όνομα που εμφανίζεται στα Χρονικά του Ούλστερ το έτος 739 και ο Άργκιλ ήρθε από τους ανατολικές Γαλάτες.
Άνοδος στον θρόνο
Παρά τις διαφωνίες για την καταγωγή του Κένεθ Α΄ η άνοδος στον θρόνο των Πίκτων φαίνεται ήταν εξαιρετικά απλή και αποτέλεσμα του τέλους της προηγούμενης δυναστείας που είχε κυριαρχήσει στο Φορτριού δυο ή τέσσερις γενιές. Οι θάνατοι του Εογκάναν μακ Οένγκουσα γιου του Όνγκους Β΄ των Πικτών, του αδελφού του Μπραν, του Εντ μακ Μποάντα και άλλων αμέτρητων σε μάχη εναντίον των Βίκινγκ (829) έφεραν κρίση με αποτέλεσμα την κατάρρευση της δυναστείας και την διεκδίκηση του θρόνου των Πίκτων από τέσσερις νέους σοβαρούς μνηστήρες. Η βασιλεία του Κένεθ ξεκίνησε το 843 αλλά η εξουσία του ξεκίνησε την χρονιά που νίκησε και τον τελευταίο διεκδικητή του θρόνου (848). Τα Χρονικά των Πίκτων γράφουν ότι πριν γίνει βασιλιάς των Πίκτων (843) βασίλευσε δυο χρόνια στην Νταλ Ριάτα αλλά δεν έγινε γενικά αποδεκτό. Η βασιλεία του όπως καταγράφεται ξεκίνησε το 834 και έληξε το 863, οι ημερομηνίες της βασιλείας του που έγιναν αποδεκτές τον 17ο και τον 18ο ήταν μεταξύ 834 - 863 ή 843 - 863. Το 849 ο Κένεθ Α΄ μετακίνησε τα οστά του Αγίου Κολούμπα από το Ιονά στο Ντανκέλντ, τα οστά χρησιμοποιούσαν οι Σκωτσέζοι σαν φυλακτό στις μάχες. Τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα καταγράφουν ότι επιτέθηκε έξι φορές στην Σαξονία, κυρίευσε το Μελρόουζ και έκαψε το Ντάνμπαρ, στην εποχή του οι Βίκινγκ έκαναν συνεχείς επιδρομές στην Πικτία και έφτασαν μέχρι το εσωτερικό. Τα Χρονικά των τεσσάρων μάστερς που δεν θεωρούνται αξιόπιστη πηγή δεν κάνουν αναφορά για την ύπαρξη του Κένεθ, αντίθετα κάνουν έναν αινιγματικό υπαινιγμό.
"Ο Γκοφραίντ μακ Φέργους, αρχηγός του Εργκιάλλα πήγε στην Άλμπα να επεκτείνει την Νταλ Ριάτα ύστερα από απαίτηση του Κένεθ μακ Αλπίν".
Την εποχή του Κένεθ Α΄ παρατηρήθηκε έντονη εγκατάσταση Σκανδιναβών στην ευρύτερη περιοχή που έμεινε αργότερα γνωστή σαν Σκωτία, στο Σέτλαντ, τις Ορκάδες, το Καίθνες, τις Εβρίδες, την Νήσο του Μαν και σε τμήματα του Ρος. Οι δεσμοί του βασιλείου του Κένεθ με την Ιρλανδία είχαν εξασθενήσει ενώ οι δεσμοί του με την νότια Αγγλία και την ηπειρωτική Ευρώπη είχαν διακοπεί. Οι απόγονοι του Κένεθ προσπάθησαν να ισχυροποιήσουν την θέση τους στο βασίλειο με την ένωση των Πίκτων και των Γαλατών, η προσπάθεια θα συνεχιστεί για πολλούς αιώνες, από την εποχή του Ντόναλντ Β΄ της Σκωτίας οι βασιλείς της χώρας θα πάρουν τον τίτλο του βασιλιά της Άλμπα.
Θάνατος
Ο Κένεθ πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 858 από όγκο στα ανάκτορα του Κινμπελατσουά πολύ κοντά στην Σκον, τα Χρονικά καταγράφουν τον θάνατο του σαν βασιλιάς των Πίκτων όχι βασιλιάς της Άλμπα. Ο τίτλος του βασιλιά της Άλμπα θα χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά από τους εγγονούς του Ντόναλντ Β΄ και Κωνσταντίνο Β΄ της Σκωτίας. Τα Θραυσματικά Χρονικά της Ιρλανδίας αναφέρουν σχετικά με τον θάνατο του Κένεθ :
"Ο Κένεθ δεν ζει ανάμεσα μας Κάθε σπίτι τον θρηνεί Δεν υπήρξε μεγαλύτερος βασιλιάς να φτάσει την αξία του Τόσο μακριά μέχρι τα σύνορα της Ρώμης".
Ο Κένεθ Α΄ της Σκωτίας άφησε δυο γιους τον Κωνσταντίνο Α΄ της Σκωτίας και τον Εντ μακ Κένεθ που έγιναν αργότερα και οι δυο βασιλείς και τουλάχιστον δυο κόρες. Η μια κόρη του παντρεύτηκε τον Ρουν, βασιλιά του Στράθκλαιντ και απέκτησε μαζί του τον Έοχεντ μακ Ρουν. Η κόρη του Κένεθ Α΄ Μειλ Μουίρ παντρεύτηκε τουλάχιστον δυο μεγάλους Ιρλανδούς βασιλείς : τον Εντ Φιντλιάθ των Κένελ ν Ινγκάν με τον οποίο απέκτησε τον Νίαλ Γκλουντύμπ γενάρχη της δυναστείας των Ο' Νηλ, δεύτερος σύζυγος της ήταν ο Φλανν Σίνα των Κλαν Τσολμαίν. Η Μειλ Μουίρ που πέθανε το 913 αναφέρεται στα Χρονικά του Ούλστερ σαν σύζυγος και μητέρα βασιλέων γεγονός ασυνήθιστο για ιστορίες που εξυμνούν μόνο άντρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Αλπινιδών
Πευκί Εύβοιας
Το Πευκί είναι παραθαλάσσιο χωριό και λιμάνι στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας το οποίο βρίσκεται στα παράλια απέναντι από την είσοδο του Παγασητικού κόλπου. Απέχει περίπου 11 χλμ. ΒΑ. από την Ιστιαία (έδρα δήμου), 28 χλμ. ΒΑ. από την Αιδηψό και 113 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1912 στο ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κουρμπατσίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Αρτεμίσιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αρτεμισίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρτεμισίου του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 457 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Ίνεια
Η Ίνεια είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Η Ίνεια πήρε αρχικά το όνομά της από τη λέξη «οίνος» - τη λέξη που χρησιμοποιούσα στην αρχαία ελληνική γλώσσα για το "κρασί" - ενώ οι ιστορικές πηγές το αναφέρουν ως "Οίνια" με την ορθογραφία του ονόματος του χωριού σταδιακά να αλλάζει με την πάροδο του χρόνου και να παίρνει την τρέχουσα μορφή.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
3397 Λέυλα
Η Λέυλα (Leyla) είναι μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1964 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Ρόμπερτ Μπέρναμ και Νόρμαν Τόμας, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο Λόουελ, και πήρε το όνομά της από το όνομα της φλαουτίστριας και ποιήτριας Νάνσυ Λέυλα Λόμιλερ (Nancy Leyla Lohmiller, γενν. 1985, η ονοματοδοσία έγινε πολύ μετά την ανακάλυψη).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λέυλα εκτιμάται σε 5,3 ± 0,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος και το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,225 ± 0,047. Η Λέυλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 6 λεπτά, μια αρκετά γρήγορη περιστροφή.
3398 Στότμάγιερ
Ο Στότμάγιερ (Stättmayer) είναι μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή (την προς τον Ήλιο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Γερμανό αστρονόμο Χανς-Έμιλ Σούστερ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού ερασιτέχνη αστρονόμου Πέτερ Στότμάγιερ (Peter Stättmayer), διευθυντή του «Λαίκού Αστεροσκοπείου της Βαυαρίας» στο Μόναχο.
Εξαιτίας και της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Στότμάγιερ κοντά στο περιήλιο της τροχιάς του υπερβαίνει τα εσώτατα όρια (τα προς την πλευρά του Ήλιου) της Κύριας Ζώνης και πλησιάζει την τροχιά του πλανήτη Άρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - πηγές
Στοτμαγιερ
Δωροθέα Αικατερίνη του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ
H Δωροθέα-Αικατερίνη, γερμ. Dorothea-Catherine von Birkenfeld-Bischweiler von Wittelsbach (3 Ιουλίου 1634 - 7 Δεκεμβρίου 1715) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Μπίρκενφελτ-Μπίσβαϊλερ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νάσσαου-Ότβαϊλερ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Α΄ δούκα του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ και της Μαγδαληνής-Αικατερίνης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπυκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1649 τον Ιωάννη-Λουδοβίκο κόμη του Νάσσαου-Ότβαϊλερ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Fragoria
Το  Fragoria είναι βιντεοπαιχνίδι MMORPG που αναπτύχθηκε από την ρωσική εταιρεία Rusoftware και την Ευρωπαϊκή εταιρεία Datcroft Games. Το Fragoria βρίσκεται σε έναν τεράστιο, πλήρως συνειδητοποιήμένο κόσμο με βάση τα Σλαβικά παραμύθια και θρύλους του σύγχρονου κόσμου. Υπάρχουν περισσότερες από 800 αποστολές που μπορεί κάποιος να παίξει και πολλά μπουντρούμια που μπορούν να διερευνηθούν. Υπάρχουν επίσης αρκετά PvP παιχνίδια, για να συμμετάσχει κανείς, που κυμαίνονται από την απλή 1 προς 1 μονομαχία εως πλήρους κλίμακας πόλεμο με στόχους. Το παιχνίδι διαθέτει ένα προηγμένο σύστημα pet, οίκο πλειστηριασμού για τους παίκτες να πωλήσουν τα αντικείμενα τους, ένα σύστημα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ένα εκτεταμένο σύστημα crafting και τέσσερα επαγγέλματα για να επιλέξουν από. Το παιχνίδι παίζεται στήν μηχανή Adobe Flash, σε μια 3D ισομετρική προοπτική. Έχει επαινεθεί για την ικανότητά του να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά την μηχανή.
Παιχνίδι
Οι χαρακτήρες εξελίσσονται, κυρίως, με την ολοκλήρωση αποστολών, ξεκινώντας από το πρώτο επίπεδο, ωστόσο, μπορούν να σκοτώσουν τα τέρατα για να λεηλατούν τα πτώματα. Το σύστημα κατασκευής αντικειμένων είναι ένα σημαντικό μέρος του παιχνιδιού, οι παίκτες μπορούν να δημιουργήσουν χρήσιμα αντικείμενα, που μερικές φορές δεν είναι διαθέσιμα εκτός από την αγορά τους με ένα "premium" νόμισμα που έχει μια πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία που είναι γνωστή ως Σμαράγδια. Οι ικανότητες των χαρακτήρων μπορεί να βελτιωθεί με την αγορά βιβλίων (με εντός-παιχνιδιού νόμισμα) ή με αλλαγή της κατηγορίας. Ξεκινώντας από το δέκατο τρίτο επίπεδο οι παίκτες μπορούν να πάνε σε διαφορετικά μπουντρούμια των τριών τύπων.
Υπάρχουν πολλά μέσα επικοινωνίας μεταξύ των παικτών στο παιχνίδι, συμπεριλαμβανομένων των εντός-παιχνιδιού ταχυδρομείο και chat box. Κοινότητες δημιουργούνται και εξελίσσονται μέσα σε συντεχνίες και συμμαχίες. Το παιχνίδι μιμείται μια πραγματική παγκόσμια κοινωνία με την ανισότητα, τις κοινωνικές τάξεις και αλληλεπιδράσεις. Κατά συνέπεια, το παιχνίδι έχει ένα δυναμικό κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον.
Αποστολές
Οι πολίτες έχουν πάντα κάτι χρήσιμο να πουν, συχνά χρειάζονται βοήθεια και θα καταλήξουν βοηθώντας σας, επίσης. Καλό είναι ότι μπορείτε πάντα να τους μιλήσετε για να βεβαιωθείτε ότι δεν λείπει τίποτα σημαντικό. Αφού βοηθήσετε τους πολίτες θα πάρετε χρήσιμα αντικέιμενα, εμπειρία, χρήματα, απαραίτητη πληροφορία ή φήμη των διαφόρων οργανώσεων.
Υπάρχουν αρκετοί βασικοί τύποι αποστολών: Οι περισσότερες αποστολές μπορεί να γίνουν μόνο μία φορά, αλλά υπάρχουν επαναλαμβανόμενες αποστολές που μπορείτε να εκτελέσετε πολλές φορές. Εργασίες ποικίλουν ως προς την δυσκολία και το αρχείο καταγραφής θα εμφανίσει τα ονόματα από τις αποστολές και τις εικόνες τους σε διαφορετικά χρώματα ανάλογα.
PvP Μάχες
Στο Fragoria υπάρχουν ειδικές PvP-περιοχές στις οποίες γίνονται μάχες μεταξύ των χαρακτήρων. Ουσιαστικά, πρόκειται για περιοχές για χαρακτήρες πάνω από το επίπεδο 15.
Για την ευκολία στις μάχες μεταξύ των χαρακτήρων υπάρχουν μερικές PvP -λειτουργίες: Σε ορισμένες περιοχές υπάρχει ειδική PvP ζώνη - Arena. Παρουσιάζεται από το κυκλικό κλειστό χώρο, στον οποίο δεν υπάρχει αρκετός χώρος για κινήσεις. Στην αρένα δύο χαρακτήρες έχουν μια διαφορά στα επίπεδα. Έχοντας εκτεθεί ο χαρακτήρας σε μονομαχία και αφού περίμενε τον αντίπαλο, θα πρέπει να κάνει προκαταρκτικές τιμές για την έκβαση της μονομαχίας. Για να δημιουργήσετε, το οποίο παραλαμβάνεται από το νικητή.
"Πολλές συντεχνίες από διαφορετικούς διακομιστές παλεύουν μεταξύ τους σε ειδικά εδάφη και σε "Boss events". Την ίδια στιγμή υπάρχουν πολλά PVP παιχνίδια όπως το "Capture the flag", "King of the hill", "last man standing", όπου οι παίκτες μπορούν να απολαύσουν το παιχνίδι και να πάρουν την ανταμοιβή σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα."
Κατοικίδια
Οι χαρακτήρες μπορούν να έχουν κατοικίδια ζώα. Το Pet είναι σύντροφος του χαρακτήρα. Είναι σε θέση να βοηθήσούν σε μια δύσκολη κατάσταση, για να προστατεύσουν στη μάχη, για να ενισχύσουν τον χαρακτήρα ή να αποδυναμώσουν τον αντίπαλο. Οι σύντροφοι υπηρετούν ως αλήθινοί βοηθοί στον αγώνα, τόσο εναντίον τεράτων όσο και ενάντια σε άλλους χαρακτήρες.
Νόμισμα του παιχνιδιού
Το παιχνίδι έχει τρία είδη των νομισμάτων: το χρυσό, τα σμαράγδια και τα σύμβολα. Ο χρυσός είναι ένα νόμισμα του παιχνιδιού, τα σμαράγδια είναι ένα premium νόμισμα και τα σημάδια μπορεί να αποκτηθεί σε PvP μάχες. Ο χρυσός είναι το πιο γενικό νόμισμα στο παιχνίδι, και έρχεται σε 3 ονομαστικές αξίες.
Κλάσεις
Στα πρώτα επίπεδα όλοι οι χαρακτήρες έχουν μια κλάση, η οποία συνδυάζει τα χαρακτηριστικά και των δύο, ένας πολεμιστής και μάγος. Σε επίπεδα 9, 15 και 31 οι παίκτες μπορούν να επιλέξουν μια νεα κλάση. Συνολικά υπάρχουν 18 κλάσεις στο παιχνίδι που καθορίζουν τον χαρακτήρα, τις ικανότητες και την εξέλιξη.
Διανομή
Fragoria δημοσιεύθηκε κυρίως στη Ρωσία το 2008 με αποκλειστική δημοσίευση συνεργάτη Mail.Ru που εξακολουθεί να προωθεί το παιχνίδι στη Ρωσία και την ΚΑΚ. Το 2009, το παιχνίδι ήταν επίσης αποκλειστικά δημοσιεύμενο από την Bigpoint στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία. Μετά από 2 χρόνια η αποκλειστική εκδοτική άδεια της Bigpoint λήγει και η Datcroft Games υπέγραψε την άμεση συμφωνία διανομής με άλλους μεγάλους media partners. Το 2010 Aeria Games ξεκίνησε μια αγγλική έκδοση, σε κλειστή δοκιμαστική έκδοση, ακόμα η Datcroft Παιχνίδια έκανε ένα βήμα να δημοσιεύουν και να διανέμουν το παιχνίδι στο σπίτι. Συνεργάτες διανομής συμπεριλαμβανομένων ProSiebenSat.1 Media, Covus (Browsergames.de στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ελβετία και τη Γαλλία, Suba Παιχνίδια, Wildtangent στην αγγλική γλώσσα, Onet.pl, Wirtualna Polska, Axel Springer AG, Gadu-Gadu στην Πολωνία, A ntenna TV στην Ελλάδα, Minijuegos και OCI Ομάδα στην Ισπανία, Draugas στη Λιθουανία.
Αναφορές
Κατηγορία:Indie βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια MMORPG
Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε
Ιστορία
Η Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα ως εμπορικός δρόμος. Είναι μια από τις παλαιότερες λεωφόρους στη Βαρσοβία και το πρώτο τμήμα της Βασιλικής Διαδρομής, που συνδέει το Βασιλικό Κάστρο με το Παλάτι του Βιλάνουφ του 17ου αιώνα του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι στη νότια περιφέρεια. Τον 17ο αιώνα, παλάτια και αρχοντικά άρχισαν να ξεφυτρώνουν κατά μήκος αυτού που τότε είχε γίνει η κύρια αρτηρία της νέας πολωνικής πρωτεύουσας. αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Είσοδος του Βασιλιά [[Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας|Αυγούστου Γ΄ στη Βαρσοβία με μια προσωρινή αψίδα θριάμβου στην Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε από τον Σάμουελ Μοκ (1734). Η Εκκλησία της Αγίας Άννας είναι ορατή στα δεξιά]] Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ο Ιταλός ζωγράφος Μπερνάρντο Μπελλόττο (περισσότερο γνωστός στην Κεντρική Ευρώπη ως «Καναλέτο»), ένας αυλικός ζωγράφος του τελευταίου βασιλιά της Πολωνίας, Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι, απέδωσε με σχολαστική λεπτομέρεια τους δρόμους και την αρχιτεκτονική της πρωτεύουσας της Πολωνίας, με τον αυξανόμενο πληθυσμό, την ισχυρή οικονομία και τις θέσεις μάθησης και τεχνών. Ήταν εν μέρει χάρη στους πίνακές του που η ιστορική συνοικία της Βαρσοβίας ξαναχτίστηκε με ακρίβεια από τον πολωνικό λαό από τη σκόπιμη καταστροφή της από γερμανικές ειδικές ομάδες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ειδικά μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944.
Μέχρι τον 19ο αιώνα, η Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε είχε πολλές εκκλησίες, παλάτια και κατοικίες σε μπαρόκ και κλασικό στιλ. Η ανάπτυξη του δρόμου συνεχίστηκε στον 20ο αιώνα με την ανέγερση εμπορικών κτιρίων και ξενοδοχείων, όπως το Ξενοδοχείο Bristol. δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Η επιστροφή των ταγμάτων του πολωνικού στρατού από τη Βιέζμπνα, που δείχνει τη γενική άποψη της Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε με το [[Παλάτι του Τισκιέβιτς (Βαρσοβία)|Παλάτι του Τισκιέβιτς του Μάρτσιν Ζαλέσκι (1831).]] Πιο πρόσφατα, ο αρχιτέκτονας Κσίστοφ Ντομαράτσκι του στούντιο Dawos έδωσε στον δρόμο έναν νέο επανασχεδιασμό. Εμπνεύστηκε από τις ιστορικές πηγές και τους υπερρεαλιστικούς πίνακες του Μπερνάρντο Μπελλόττο του δρόμου του 18ου αιώνα για να δώσει στην περιοχή μια όψη που είναι τόσο παλιά όσο και μοντέρνα.
Αξιοθέατα
Μια πέτρινη Παναγία και ένα παιδί, η «Παναγία του Πάσσαου», βρίσκεται στην Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε, απέναντι από το τέλος της Οδού Μπεντνάρσκα. Δημιουργήθηκε από τον βασιλικό γλύπτη Γιούζεφ Μπελότι και τοποθετήθηκε στη σημερινή της τοποθεσία το 1683 ως αναθήματα για τη νίκη του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι επί των Τούρκων στη Βιέννη. Το άγαλμα είναι το δεύτερο παλαιότερο μνημείο της Βαρσοβίας μετά τη Στήλη του Σιγισμούνδου.
Η Οδός Τρεμπάτσκα οδηγεί στο Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, το οποίο ανεγέρθηκε το 1898 στην 100ή επέτειο από τη γέννηση του μεγάλου ποιητή της Πολωνίας. Το 1942, οι Γερμανοί κατέστρεψαν το άγαλμα. Μόνο το κεφάλι και ένα θραύσμα του κορμού ανακτήθηκαν για την μεταπολεμική ανακατασκευή του.
Σύμφωνα με τη διαθήκη του Φρεντερίκ Σοπέν, μετά το θάνατό του η καρδιά του αφαιρέθηκε και μεταφέρθηκε από την αδερφή του σε μια τεφροδόχο στη Βαρσοβία, όπου εναποτέθηκε μέσα σε μια κολόνα της Εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού στην Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε.