cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
382 Δωδώνη
Η Δωδώνη (Dodona) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,77. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από την Αρχαία Δωδώνη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Δωδώνης υπολογίσθηκε σε 58,4 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 208 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,161 (από δεδομένα του IRAS). Η Δωδώνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 7 λεπτά, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 120 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Διαίρεση Ρανγκπούρ
μικρογραφία|Χάρτης των επαρχιών της διαίρεσης Ρανγκπούρ Η Διαίρεση Ρανγκπούρ (βεγγαλικά: রংপুর বিভাগ) ιδρύθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2010, ως η έβδομη διοίκηση του Μπαγκλαντές. Πριν από αυτό, η επαρχία αποτελούταν από 8 βόρειες επαρχίες της Διαίρεσης Ρατζσάχι. Υπάρχουν 58 ουπαζίλα (υποεπαρχίες) εντός των 8 επαρχιών. Είναι η βορειότερη διαίρεση του Μπαγκλαντές και έχει πληθυσμό 15.665.000 κατοίκων στην Απογραφή του 2011.
Οι μεγάλες πόλεις της νέας διαίρεσης είναι η Ρανγκπούρ, το Σαϊντπούρ και το Ντινατζπούρ. Η διαίρεση είναι η έδρα γνωστών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, όπως το Κολέγιο Καρμάικλ, το Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογίας Χατζί Μοχαμάντ Ντανές, το Κολλέγιο Ιατρικής της Ρανγκπούρ, το Κολλέγιο Δόκιμων της Ρανγκπούρ, το Πανεπιστήμιο Μπεγκούμ Ροκέγια και το Πανεπιστήμιο Επιστημών της Τεχνολογίας του Στρατού του Μπανγκλαντές στο Σαϊντπούρ.
Ο Μανσίνγκ, διοικητής του Αυτοκράτορα Ακμπάρ, κατέκτησε μέρος της Ρανγκπούρ το 1575. Όλη η διαίρεση ήταν υπό τον έλεγχο της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας το 1686. Οι πόλεις Μουγκαλμπάσα και Μουγκαλχάτ της επαρχίας Κουρίγκραμ φέρουν ακόμα σημάδια της εξουσίας των Μουγκάλ στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας μέρος της διαίρεσης ήταν υπό το σαρκάρ του Γκοραγκάτ και ένα άλλο μέρος υπό το σαρκάρ του Πιντζαράχ. Το Ρανγκαπούρ Γκοργκάτ αναφέρεται στο Ριγιάζ-ους-Σαλατίν. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης περιόδου του ελέγχου της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών η αγροτική εξέγερση Φακίρ-Σανιάσι πραγματοποιήθηκε στη περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρανγκπουρ
Ντενγκ Σιαοπίνγκ
thumb|right|Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ (邓小平, 22 Αυγούστου 1904 - 19 Φεβρουαρίου 1997) ήταν Κινέζος πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1904. Σε ηλικία δεκαέξι ετών ακολούθησε ένα πρόγραμμα σπουδών-εργασίας στη Γαλλία, όπου εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Επέστρεψε στην Κίνα και οργάνωσε το Κομμουνιστικό Κόμμα στην Επαρχία Γκουανγκτσί, η οποία συνορεύει με το Βιετνάμ. Αντιμετώπισε μεγάλη αντίδραση από τους τοπικούς γαιοκτήμονες. Οδήγησε πολλούς οπαδούς στα βορειοανατολικά για να ενωθεί με το Μάο Τσε Τουνγκ στο Γιανγκτσέ. Όταν αυξήθηκαν οι επιθέσεις των αντιπάλων ακολούθησε το Μάο στη γνωστή «Μεγάλη Πορεία» στο Γιουνάν. Αν και ήταν πιστός στο Μάο, κατηγορήθηκε από πολλά μέλη του κόμματος, για πραγματισμό και έλλειψη κομμουνιστικών φρονημάτων.
Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ θεωρείται ο αρχιτέκτονας της σύγχρονης Κίνας, καθώς οι μεγάλες οικονομικές μεταρρυθμίσεις του ουσιαστικά μετέτρεψαν την οικονομία της Κίνας από κρατικά ελεγχόμενη σε καπιταλιστική. Στη διάρκεια της διακυβέρνησής του στη δεκαετία του 1980 έγινε μεταφορά της δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες, επιτράπηκε στους αγρότες και τους επιχειρηματίες να διατηρήσουν τα κέρδη τους και η οικονομία της Κίνας άνοιξε για τους ξένους επενδυτές. Το τεράστιο σε αριθμό εργατικό δυναμικό της χώρας έγινε διαθέσιμο στην παγκόσμια αγορά, με αποτέλεσμα η κινέζικη οικονομία να αναπτυχθεί με ταχύτατους ρυθμούς. Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ έθεσε επίσης το 1979 σημαντικούς περιορισμούς στις συνεχώς αυξανόμενες γεννήσεις, απαγορεύοντας σε κάθε οικογένεια στην Κίνα να αποκτήσει πάνω από ένα παιδί και καθιέρωσε την υποχρεωτική εννιαετή βασική εκπαίδευση. Επίσης καθιέρωσε όριο θητειών για τους κρατικούς αξιωματούχους, που συμπεριλήφθηκαν στο τρίτο σύνταγμα της Κίνας το 1982. Διαπραγματεύτηκε το εδαφικό καθεστώς του Μακάου που ήταν αποικία της Πορτογαλίας και του Χονγκ Κονγκ του Ηνωμένου Βασιλείου, πετυχαίνοντας την παραχώρηση αυτών των σημαντικών οικονομικών κέντρων στην Κίνα.
Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ αντιμετώπισε το 1989 τις Διαδηλώσεις της Πλατείας Τιενανμέν, οι οποίες εν τέλει καταπνίγηκαν στο αίμα από τον στρατό. Η εξουσία του εξασθένησε τους επόμενους μήνες λόγω ενδοκομματικών διενέξεων και τελικά παρέδωσε την εξουσία τον Νοέμβριο του 1989 στον Τσιάνγκ Τσεμίν. Παρά την απόσυρσή του από κάθε δημόσιο αξίωμα, συνέχισε να διατηρεί μεγάλο κύρος στην ηγεσία της Κίνας. Το 1992 αποσύρθηκε από την πολιτική και πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 1997 σε ηλικία 92 ετών, καταπονημένος από τη Νόσο του Πάρκινσον και από αναπνευστικά προβλήματα.
Παραπομπές
Ντενγκ Σιαοπινγκ Κατηγορία:Κινέζοι επαναστάτες Κατηγορία:Κινέζοι κομμουνιστές Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Υπουργοί οικονομικών Κατηγορία:Κινέζοι διπλωμάτες
Χαρματάν
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Ομίχλη Χαρματάν γύρω από το Εθνικό Τζαμί Αμπούτζα στην [[Αμπούτζα]] Ο  Χαρματάν είναι μια εποχή στη Δυτική Αφρικανική ήπειρο, η οποία παρουσιάζεται από το τέλος του Νοεμβρίου μέχρι τα μέσα Μαρτίου. Χαρακτηρίζεται από ξηρό και σκονισμένο βορειοανατολικό αληγή άνεμο με το ίδιο όνομα ο οποίος φυσά από την Έρημο Σαχάρα πάνω από τη Δυτική Αφρική εντός του Κόλπου της Γουινέας. Το όνομα του προέρχεται ή σχετίζεται με την λέξη χαραμάτα της γλώσσας Γκα. Είναι κρύος στις περισσότερες περιοχές, αλλά μπορεί να είναι καυτός σε ορισμένες περιοχές, ανάλογα με τις περιστάσεις.
Ο Χαρματάν πνέει στην ξηρή περίοδο, η οποία συμβαίνει στους μήνες με τις μικρότερες ημέρες, όταν η υποτροπική κορυφογραμμή υψηλής πίεσης παραμένει πάνω από την Κεντρική Έρημο Σαχάρα και όταν η χαμηλή πίεση της Διατροπικής Ζώνης Σύγκλισης παραμένει πάνω από τον Κόλπο της Γουινέας. Στο πέρασμά του πάνω από τη Σαχάρα, παίρνει μαζί του λεπτή σκόνη και σωματίδια άμμου.
Επιπτώσεις
Η εποχή του Χαρματάν διαφέρει από το χειμώνα, γιατί χαρακτηρίζεται από το ψυχρό, ξηρό, φορτωμένο με σκόνη αέρα και περιλαμβάνει μεγάλες διακυμάνσεις στις θερμοκρασίες της ημέρας και της νύχτας. Οι θερμοκρασίες μπορούν εύκολα να παραμείνουν τόσο χαμηλά έως τους 9 °C, αλλά μερικές φορές το απόγευμα η θερμοκρασία μπορεί να ανέβει μέχρι τους 30 °C ενώ η σχετική υγρασία πέφτει κάτω από το 10%. μικρογραφία|Ομίχλη που προκαλείται από τον Χαρματάν πάνω από το Χο, Γκάνα Ο αέρας είναι ιδιαίτερα ξηρός όταν ο Χαρματάν πνέει πάνω από την περιοχή. Ο Χαρματάν φέρνει ερημικές καιρικές συνθήκες: μειώνει την υγρασία, διαλύει τη νεφοκάλυψη, αποτρέπει τον σχηματισμό βροχοπτώσεων και μερικές φορές δημιουργεί μεγάλα σύννεφα σκόνης που μπορεί να οδηγήσουν σε θύελλες σκόνης ή αμμοθύελλες. Ο άνεμος μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο πυρκαγιάς και να προκαλέσει σοβαρή καταστροφή στις σοδειές. Η αλληλεπίδραση του Χαρματάν με ανέμους μουσώνων ανέμους μπορεί να προκαλέσει τυφώνες.
Ομίχλη του Χαρματάν
Σε ορισμένες χώρες της Δυτικής Αφρικής, η βαριά ποσότητα σκόνης στον αέρα μπορεί να περιορίσει σημαντικά την ορατότητα και να μπλοκάρει τον ήλιο για αρκετές ημέρες, συγκρίσιμη με μια βαριά ομίχλη. Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως ομίχλη Χαρματάν. Αυτό κοστίζει εκατομμύρια δολάρια σε αεροπορικές εταιρείες λόγω της ακύρωσης πολλών πτήσεων κάθε χρόνο. Όταν η ομίχλη είναι αδύναμη, ο ουρανός είναι καθαρός. Ο ξηρός αέρας μπορεί να σπάσει τους κορμούς των δέντρων που φύονται στην περιοχή.
Υγεία
Η υγρασία μειώνεται τόσο χαμηλά έως το 15%, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε ρινορραγίες για μερικούς ανθρώπους. Άλλες επιπτώσεις στην υγεία για τον άνθρωπο μπορεί να περιλαμβάνουν επιπτώσεις, στο δέρμα τα μάτια και το αναπνευστικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της επιδείνωσης του άσθματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρύο Κατηγορία:Γεωγραφία της Νιγηρίας Κατηγορία:Εποχές Κατηγορία:Άνεμοι
Αποαφριστικό
Ένα αποαφριστικό ή αποαφριστής ή αντιαφριστικός παράγοντας είναι ένα χημικό πρόσθετο που μειώνει και παρεμποδίζει τον σχηματισμό του αφρού σε βιομηχανικές διεργασίες υγρών. Οι όροι αντιαφριστικός παράγοντας και αποαφριστικό χρησιμοποιούνται συχνά εναλλακτικά. Οι συνήθως χρησιμοποιούμενοι παράγοντες είναι αδιάλυτα λάδια, πολυδιμεθυλοσιλοξάνια και άλλες σιλικόνες, κάποιες αλκοόλες, στεατικά και γλυκόλες. Το πρόσθετο χρησιμοποιείται για να αποτρέψει τον σχηματισμό αφρού ή προστίθεται για να διασπάσει έναν αφρό που έχει ήδη σχηματιστεί.
Ιδιότητες
Γενικά ένα αποαφριστικό είναι αδιάλυτο στο μέσο αφρισμού και έχει επιφανειοδραστικές ιδιότητες. Ένα βασικό χαρακτηριστικό ενός αποαφριστικού προϊόντος είναι το χαμηλό ιξώδες και η ευκολία εύκολου διασκορπισμού στις αφρώδεις επιφάνειες. Έχει συγγένεια με την επιφάνεια αέρα-υγρού όπου αποσταθεροποιεί τον αφρό φολίδων. Αυτό προκαλεί ρήξη των φυσαλίδων του αέρα και διάσπαση του επιφανειακού αφρού. Οι παρασυρόμενες φυσαλίδες αέρα συσσωρεύονται και οι μεγαλύτερες φυσαλίδες ανυψώνονται στην επιφάνεια του κυρίως σώματος του υγρού πιο γρήγορα.
Ιστορικό
Τα πρώτα αποαφριστικά σκόπευαν στην διάσπαση του ορατού αφρού στην επιφάνεια. Η κηροζίνη, το καύσιμο έλαιο και άλλα ελαφριά προϊόντα ελαίου εχρησιμοποιούντο για τη διάσπαση του αφρού. Κάποια φυτικά έλαια βρήκαν επίσης κάποια χρήση. Οι λιπαρές αλκοόλες (C7 - C22) ήταν αποτελεσματικές, αλλά ακριβά αντιαφριστικά και τις προσέθεταν σε παράγωγα πετρελαίου για να αυξήσουν την αποτελεσματικότητα. Γάλα και κρέμες ήταν οι πρόγονοι για τα σύγχρονα αποαφριστικά με τη μορφή γαλακτώματος.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησαν πειράματα για αποαφριστικά με βάση τη σιλικόνη. Αυτά βασίζονταν στο πολυδιμεθυλοσιλοξάνιο (λάδι σιλικόνης) διαλυμένο σε νερό ή ελαφρύ πετρέλαιο. Τα λάδια σιλικόνης δούλεψαν καλά, αλλά προκαλούσαν διαταραχές στην επιφάνεια σε πολλές εφαρμογές όπως στα χρώματα και στην χαρτοποιία. Το 1963 τα πρώτα αντιαφριστικά με υδρόφοβα σωματίδια (υδρόφοβο διοξείδιο του πυριτίου) σε ελαφρύ έλαιο παρασκευάστηκαν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, υδρόφοβα κεριά όπως αιθυλενο-δις-στερεαμίδιο (ethylene bis stearamide) διαλύθηκαν σε εξελιγμένα λάδια. Αυτοί οι τύποι αποαφριστικών ήταν πολύ αποτελεσματικοί, αλλά η πετρελαϊκή κρίση του 1973 τα έκανε υπερβολικά ακριβά με αποτέλεσμα μια ώθηση για μείωση του ελαϊκού περιεχομένου. Η λύση ήταν η προσθήκη νερού. Έτσι εμφανίστηκαν αποαφριστικά με εκτεταμένο νερό (γαλάκτωμα νερού σε λάδι) και με βάση το νερό (γαλάκτωμα λαδιού σε νερό).
Η ανάπτυξη των αποαφριστικών με βάση τις σιλικόνες συνεχίστηκε, χρησιμοποιώντας διαφορετικούς γαλακτωματοποιητές και τροποποιημένα έλαια σιλικονών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, χρησιμοποιήθηκαν αποαφριστικά από γαλακτώματα σιλικονών που προκαλούσαν λιγότερες επιφανειακές διαταραχές στη βιομηχανία ξυλοπολτού με μεγάλη επιτυχία. Αυτά προκαλούν καλύτερο πλύσιμο, έχουν μειωμένο βιολογικά απαιτούμενο οξυγόνο (biological oxygen demand) (BOD) σε απόβλητα και μειωμένα υπολείμματα.
Αποαφριστικά με βάση λάδια
Τα αποαφριστικά με βάση το λάδι έχουν έναν φορέα λαδιού. Το λάδι μπορεί να είναι ορυκτέλαιο, φυτικό έλαιο, λευκό λάδι (white oil) ή οποιοδήποτε άλλο λάδι που είναι αδιάλυτο στο μέσο αφρισμού, εκτός από το λάδι σιλικόνης. Ένα αποαφριστικό με βάση το λάδι περιέχει επίσης κερί και/ή υδρόφοβο διοξείδιο του πυριτίου για ενίσχυση της απόδοσης. Τυπικοί κηροί είναι τα αιθυλενο-δις-στεραμίδιο (ethylene bis stearamide) (EBS), κηροί παραφίνης, κηροί εστέρων και κηροί λιπαρών βάσεων. Αυτά τα προϊόντα μπορεί επίσης να έχουν επιφανειοδραστικές ουσίες για να βελτιώσουν τη γαλακτωματοποίηση και τη διασπορά στο μέσο αφρισμού.
Αυτά είναι αποαφριστικά υψηλής απόδοσης και κανονικά είναι άριστα στη διάσπαση επιφανειακού αφρού.
Αποαφριστικά σκόνης
Αποαφριστικά σκόνης είναι κυρίως αποαφριστικά με βάση το λάδι σε ένα ειδικό φορέα όπως διοξείδιο του πυριτίου. Αυτά προστίθενται σε κονιοποιημένα προϊόντα όπως τσιμέντο, γύψο και απορρυπαντικά.
Αποαφριστικά με βάση το νερό
Αποαφριστικά με βάση το νερό είναι διάφοροι τύποι λαδιών και κηρών διεσπαρμένοι σε μια βάση νερού. Τα λάδια είναι συχνά λευκά λάδια ή φυτικά έλαια και οι κηροί είναι μεγάλες αλυσίδες λιπαρών αλκοολών, λιπαρών οξέων σαπούνια or εστέρες. Αυτά, κανονικά, είναι άριστα ως απαερωτήρες, που σημαίνει ότι είναι άριστα στην απελευθέρωση του παρασυρόμενου αέρα.
Αποαφριστικά με βάση σιλικόνες
Τα αποαφριστικά με βάση τις σιλικόνες είναι πολυμερή με σκελετική αλυσίδα από σιλικόνη. Αυτά μπορούν να παραδοθούν ως γαλάκτωμα με βάση το λάδι ή το νερό. Η ένωση της σιλικόνης αποτελείται από υδρόφοβο διοξείδιο του πυριτίου διαλυμένο σε ένα λάδι σιλικόνης. Προστίθενται γαλακτωματοποιητές για να εξασφαλίσουν τη γρήγορη και καλή διασπορά της σιλικόνης στο μέσο αφρισμού. Η σιλικόνη μπορεί να περιέχει επίσης γλυκόλες σιλικόνης και άλλα τροποποιημένα υγρά σιλικόνης.
Αυτά είναι αποαφριστικά υψηλής απόδοσης και είναι καλά και για τη διάσπαση του επιφανειακού αφρού και για την απελευθέρωση του παρασυρόμενου αέρα. Αποαφριστικά με βάση τη σιλικόνη είναι επίσης κατάλληλα για μη υδατικά συστήματα αφρισμού όπως αργό πετρέλαιο και διύλιση πετρελαίου. Για πολύ απαιτητικές εφαρμογές οι φθοροσιλικόνες μπορεί να είναι κατάλληλες.
Αποαφριστικά με βάση EO/PO
Αποαφριστικά με βάση EO/PO περιέχουν πολυαιθυλενογλυκόλη και συμπολυμερή πολυαιθυλενογλυκόλης. Παραδίδονται ως έλαια, διαλύματα νερού, ή γαλακτώματα με βάση το νερό. Τα συμπολυμερή EO/PO έχουν, κανονικά, καλές ιδιότητες διασποράς και είναι συχνά κατάλληλα όταν υπάρχουν προβλήματα με αποθέσεις.
Πολυακριλικά αλκύλια
Τα πολυακριλικά αλκύλια είναι κατάλληλα για χρήση ως αποαφριστικά σε μη υδατικά συστήματα όπου η έκλυση αέρα είναι πιο σημαντική από τη διάσπαση του επιφανειακού αφρού. Αυτά τα αποαφριστικά παραδίδονται συχνά σε έναν φορέα διαλύτη όπως αποστάγματα πετρελαίου.
Βιομηχανικά προβλήματα
Η πιο σημαντική μορφή αφρού είναι ο επιπλέων αφρός στην επιφάνεια της πρώτης ύλης. Είναι εύκολο να παρακολουθηθεί και σχετικά εύκολο στον χειρισμό. Ο επιφανειακός αφρός μπορεί να προκαλέσει προβλήματα με υγρά και να προκαλέσει υπερχείλιση. Αυτό μπορεί να μειώσει την ταχύτητα επεξεργασίας και τη διαθεσιμότητα του εξοπλισμού της διεργασίας.
Παράγοντες μηχανικών προβλημάτων
Μηχανικοί παράγοντες που μπορούν να δημιουργήσουν αφρό και παγιδευμένο αέρα είναι:
Οι κύριες τάξεις αέρα που μπορούν να δημιουργήσουν πρόβλημα στα μηχανικά συστήματα είναι:
Αφρός στη διεργασία και ψυκτικά υγρά
Ο αφρός, ο παρασυρόμενος και διαλυμένος αέρας που είναι παρόντες σε ψυκτικά και υγρά επεξεργασίας, μπορεί να προκαλέσουν ποικίλα είδη προβλημάτων, που περιλαμβάνουν:
Μέθοδοι ελέγχων
Υπάρχουν πολλοί τρόποι ελέγχου των αποαφριστικών.
Ο πιο εύκολος τρόπος είναι το κοίταγμα στον αφρό της επιφάνειας. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα σύστημα για τη δημιουργία αφρού. Αυτό μπορεί να γίνει με ένα στρογγυλό σύστημα άντλησης με ακροφύσιο και έναν κύλινδρο ή ένα σύστημα έγχυσης αέρα σε έναν κύλινδρο. Στον κύλινδρο προσαρμόζεται μια κλίμακα για να μετράει το ύψος του αφρού. Αυτή η συσκευή μπορεί να έχει έναν θερμαντήρα για να ελέγχει τη θερμοκρασία.
Ο παρασυρόμενος αέρας μπορεί να δοκιμαστεί με μια παρόμοια συσκευή που έχει ένα πυκνόμετρο, το οποίο μπορεί να καταγράψει τις αλλαγές της πυκνότητας του διαλύματος με την πάροδο του χρόνου.
Η αποχέτευση μπορεί να ελεγχθεί με ένα σύστημα διήθησης για να μετρηθεί ο χρόνος αποχέτευσης ενός υγρού μέσα από το φίλτρο. Το φίλτρο μπορεί να συμπιεστεί ή να είναι σε κενό.
Απορρυπαντικά
Τα αντιαφριστικά προστίθενται σε συγκεκριμένους τύπους απορρυπαντικών για να μειώσουν τον αφρισμό που μπορεί να μειώσει τη δράση του απορρυπαντικού. Παραδείγματος χάρη, τα απορρυπαντικά πλυντηρίου πιάτων πρέπει να έχουν χαμηλό αφρισμό για να δουλέψει σωστά το πλυντήριο πιάτων.
Τροφή
Όταν χρησιμοποιούνται ως συστατικά στις τροφές, οι αντιαφριστικοί παράγοντες έχουν ως σκοπό να περιορίσουν την εκροή ή τον αφρισμό στην προετοιμασία ή την χρήση. Αυτοί οι παράγοντες συμπεριλαμβάνονται σε μια ποικιλία τροφών όπως οι κοτομπουκιές με τη μορφή πολυδιμεθυλοσιλοξάνιων (ένας τύπος σιλικόνης).
Το λάδι σιλικόνης προστίθεται επίσης στο μαγειρικό λάδι για να αποτρέψει τον αφρισμό στο βαθύ τηγάνισμα.
Βιομηχανική χρήση
Αποαφριστικά χρησιμοποιούνται σε πολλές βιομηχανικές διεργασίες και προϊόντα: ξυλοπολτός, χαρτί, χρώματα, βιομηχανική επεξεργασία απόνερων, επεξεργασία τροφής, γεωτρήσεις πετρελαίου, βιομηχανία εργαλειομηχανών, εργαλεία κοπής λαδιών, υδραυλική, κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφροί Κατηγορία:Τρόφιμα Κατηγορία:Χημικές διεργασίες Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες
Φαράγγι του Ρίχτη
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαράγγια της Κρήτης Κατηγορία:Καταρράκτες στην Ελλάδα
2633 Μπίσοπ
Ο Μπίσοπ (Bishop) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού οινοποιού Τζωρτζ Μπίσοπ, ευεργέτη της αστρονομίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπίσοπ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπισοπ
NGC 501
Ο NGC 501 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 207 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και τον ανακάλυψε ο Ιρλανδός αστρονόμος Ουίλιαμ Πάρσονς (William Parsons) στις 28 Οκτωβρίου 1856.
Αναφορές
0501 05082 Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Μετσάντ
Το Μετσάντ (εβραϊκά: מיצד), επίσης γνωστό ως Ασφάρ (אַסְפָר), είναι ισραηλινός οικισμός οργανωμένος ως κοινοτικός οικισμός στην ομάδα οικισμών Γκους Ετσιόν στη Δυτική Όχθη. Ιδρύθηκε με αυτόν τον τρόπο από Υπερορθοδόξους Εβραίους το 1984, ευρισκόμενος νότια της Βηθλεέμ στα ανατολικά Όρη της Ιουδαίας, 14,5 χλμ. από την Πράσινη Γραμμή, έξω από το Διαχωριστικό Φράγμα. Τον Ιανουάριο του 2022 ο πληθυσμός του ήταν 1110 κάτοικοι, αυξημένος κατά 35% σε σχέση με πέντε χρόνια πριν. Υπάγεται στη δημοτική δικαιοδοσία του Περιφερειακού Συμβουλίου Γκους Ετσιόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτική Όχθη
383 Γιανίνα
Η Γιανίνα (Janina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,91. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιανινα
Χάρτινος κόσμος
Πλοκή
Η Μυρτώ είναι ένα οκτάχρονο κοριτσάκι που ζει με τους γονείς της σε μια μεγαλούπολη. Λόγω της έντονης επαγγελματικής τους ζωής, οι γονείς της Μυρτώς αρχίζουν να απομακρύνονται από κοντά της. Παγιδευμένη σ' αυτή την κατάσταση, στον (φαινομενικά) πραγματικό κόσμο των ενηλίκων, η Μυρτώ προσπαθεί να δημιουργήσει με τη φαντασία της έναν κόσμο διαφορετικό, εμπνευσμένο από τα παιχνίδια της. Ένας κόσμος που όμως, μήπως είναι εν τέλει και ο πραγματικός;
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες μικρού μήκους Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
ΦΚ Προλέτερ Ζρένιανιν
Η  ΦΚ Προλέτερ Ζρένιανιν ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ζρένιανιν, Βοϊβοντίνα, Σερβία.
Ιστορία
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ομάδα ανέβηκε στη Yugoslav Second League αφότου τερμάτισε στην τρίτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος Σερβίας. ΤΟ 1951 η ομάδα έφτασε στο προημιτελικά του Κυπέλλου Γιουγκοσλβαίας. Το 1954 αγωνίστηκε στην 3η κατηγορία. Το 1990 αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας.
Η ομάδα είναι ιδρυτικό μέλος του πρωταθλήματος Σερβίας τη σεζόν 1992-93. Συμμετείχε στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:ΦΚ Προλέτερ Ζρένιανιν
Καλτσιόπολι
Καλτσιόπολι ονομάστηκε το ποδοσφαιρικό σκάνδαλο στην Ιταλία που αφορούσε στήσιμο αγώνων και ήρθε στο φως το 2006 από την ιταλική αστυνομία.
Έπειτα απο καταγραφές συνομιλιών αποκαλύφθηκε δίκτυο σχέσεων μεταξύ ποδοσφαιρικών παραγόντων και διαιτητών με σκοπό την αλλοίωση αποτελεσμάτων. Στο σκάνδαλο εμπλέκονταν οι Γιουβέντους, Μίλαν, Φιορεντίνα, Σ.Σ. Λάτσιο και Ρετζίνα Κάλτσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδoσφαιρικά σκάνδαλα
Drive My Car
To Drive my car (ιαπωνικά: ドライブ・マイ・カー, μεταγραφή: Doraibu Mai Kā,) είναι Ιαπωνική δραματική ταινία του 2021 σε σκηνοθεσία Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Χιντετόσι Νισιτζίμα, Τόκο Μιούρα, Ρείκα Κιρισίμα και Σόνια Γιουάν, και ακολουθεί έναν καταξιωμένο ηθοποιο και σκηνοθέτη, ο οποίος από σύμπτωση της τύχης μαθαίνει πως η γυναίκα του, πρώην ηθοποιός και νυν τηλεοπτική σεναριογράφος, έχει σχέση με κάποιον άλλον. Πριν προλάβει να το χωνέψει, εκείνη πεθαίνει από εγκεφαλική αιμορραγία, βυθίζοντάς τον σε υπαρξιακή κρίση. Δυο χρόνια αργότερα θα αποδεχθεί μια πρόταση από τη Χιροσίμα για ανέβασμα του "Θείου Βάνια", παράσταση με την οποία έχει γνωρίσει επιτυχία ως πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης. Πηγαίνοντας εκεί θα συναντήσει τους υπεύθυνους της παραγωγής, τους ηθοποιούς τους οποίους επέλεξε μετά από οντισιόν και την οδηγό του αυτοκινήτου του, τη λιγομίλητη νεαρή Μισάκι.
Στα 94α βραβεία Όσκαρ ήταν υποψήφια για τέσσερα βραβεία, αυτό της Καλύτερης Ταινίας, αυτό της Καλύτερης Σκηνοθεσίας, αυτό του Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου και αυτό της Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας, κερδίζοντας τελικά το ένα, αυτό της καλύτερης διεθνούς ταινίας. Στις 79ες Χρυσές Σφαίρες κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας και έλαβε επίσης τρεις υποψηφιότητες στα 75α BAFTA, κερδίζοντας τελικά ένα βραβείο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία
Σφάκα Σητείας Λασιθίου
Η Σφάκα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Σητείας στον Νομό Λασιθίου. Βρίσκεται επί της Εθνικής Οδού Σητείας - Αγίου Νικολάου, απέχοντας 33 χιλιόμετρα από την πρώτη και 40 από το δεύτερο. Χωρίζεται από τον κεντρικό δρόμο σε δύο συνοικισμούς το πάνω και κάτω χωριό. Η ονομασία του χωριού οφείλεται σε πηγή με πικροδάφνες (σφάκες). Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Μηλιά.
Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται για πρώτη φορά στην ενετική απογραφή του 1577, από το Φραγκίσκο Μπαρότσι, ως Sfacha. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 με το όνομα «Sfaca» με 244 κατοίκους. Αναφέρεται και στην απογραφή του 1630 από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Sfaka, με 32 χριστιανικές και 7 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ότι έχει 417 Χριστιανούς και 44 Τούρκους κατοίκους. Η Σφάκα διαθέτει Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο. Επίσης στην Σφάκα υπάγεται ο παραθαλάσσιος οικισμός Αγίου Αντρέα με διάφορα ενοικιαζόμενα δωμάτια και ένα μεγάλο ξενοδοχείο.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Σφάκας Λασιθίου
Η Σφάκα αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Άγιο Ανδρέα, αποτελούν την κοινότητα Σφάκας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 248 κατοίκους.
Σημείωση
Στο Λασίθι και τον δήμο Ιτάνου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Σφάκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Δαφνωτή Άρτας
Η Δαφνωτή είναι χωριό του Νομού Άρτας και σύμφωνα με την τελευταία διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας του 2011 μαζί με τον Προφήτη Ηλία απαρτίζουν την Τοπική Κοινότητα Δαφνωτής και ανήκουν στον Δήμο Αρταίων. Απέχει 38 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού Άρτα. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά όρια του νομού και συνορεύει με τους νομούς Ιωαννίνων και Θεσπρωτίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 85 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Δαφνωτή βρίσκεται δίπλα στον επαρχιακό δρόμο Άρτας-Ιωαννίνων και πλησίον του ποταμού Άραχθου. Μέχρι το 1928 ήταν γνωστή ως Τζοβίστα ή Τσοβίστα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι κάτοικοι της Δαφνωτής συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση κυρίως ως αντάρτες του ΕΔΕΣ και δευτερευόντως του ΕΛΑΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Ανρί Βικτόρ Ρενιώ
Η λεπτομερής συγκέντρωση ενός εκπληκτικού όγκου μετρήσεων που εκτέλεσε επί τρεις δεκαετίες, για ιδιότητες όπως η πυκνότητα, η συμπιεστότητα, η θερμοχωρητικότητα, η λανθάνουσα θερμότητα, ο συντελεστής θερμικής διαστολής, η πίεση των ατμών, η ταχύτητα του ήχου, και όχι μόνο, τον τοποθετούν ανάμεσα στους κορυφαίους πειραματικούς ερευνητές του 19ου αιώνα. Οι εργασίες του πάνω στη Χημεία δεν είναι και τόσο γνωστές, ήταν όμως σημαντικές, όπως η σύνθεση αρκετών χλωριωμένων υδρογονανθράκων, (π.χ. βινυλοχλωρίδιο, πολυ-βινυλοχλωρίδιο ή PVC, διχλωρομεθάνιο) το 1835.
Επίσης εργάστηκε πάνω στη χημεία της φωτογραφίας και στη βελτίωση τεχνικών στην παραγωγή πορσελάνης. Ήταν από τους πρωτοπόρους της Θερμοδυναμικής και δάσκαλος του Ουίλιαμ Τόμσον (William Thomson) στα τέλη της δεκαετίας του 1840.
Γέννηση και παιδικά Χρόνια
Ο Ανρί Βικτόρ Ρενιώ, γεννημένος στην Αιξ-λα-Σαπέλ της Γαλλίας (σημερινό Άαχεν Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας της Γερμανίας), στις 21 Ιουλίου 1810, είχε πατέρα τον Αντρέ Πριβά Ρενιώ, λοχαγό του σώματος Μηχανικών Γεωγράφων, ο οποίος σκοτώθηκε το 1812, κατά την εκστρατεία του Ναπολέοντα στη Ρωσία. Το 1818, η κυρία Ρενιώ (Μαρί Τερέζ Μασαρντό) ακολούθησε τον σύζυγό της στον τάφο, αφήνοντας πίσω δυο παιδιά, ένα γιο και μια κόρη, των οποίων τη φροντίδα ανέλαβε στο Παρίσι ένας συνάδελφος του πατέρα τους, ο Ζαν-Μπατίστ Κλεμάν. Η ζωή τους προοιωνιζόταν δύσκολη και ο νεαρός Βικτόρ τοποθετήθηκε σε ένα εμπορικό γραφείο, όπου ανέλαβε, μέχρι την ηλικία των 18 ετών, μια από τις κατώτερες θέσεις. Αλλά η εξυπνάδα του, η εκπαίδευσή του και η ευχάριστη αίσθηση που δημιουργούσε στην επικοινωνία του με τους άλλους, του επέτρεψαν να δημιουργήσει μια καλύτερη καριέρα.
Στην Εθνική Βιβλιοθήκη, που επισκεπτόταν τακτικά, αισθάνθηκε έλξη για τα βιβλία των Μαθηματικών. Έτσι κατευθύνθηκε προς την Πολυτεχνική Σχολή, όπως λέει ο Ζαν-Μπατίστ Ντιμά, «όχι σαν αντικείμενο των ονείρων του, γιατί ο Ρενιώ ποτέ δεν ονειρευόταν, αλλά σαν ένα ακριβή σκοπό, σημαδεμένο από την φιλοδοξία που του άξιζε ».
Λαμβάνοντας υποτροφία για την προετοιμασία του, ο υποψήφιος έδειξε στη συνέχεια τέτοια ικανότητα ώστε δεν άργησε να ξαναπάρει υποτροφία. Από τη μέρα εκείνη, ωθούμενος από την επιθυμία αλλά και από την εκπαίδευσή του σε μια απλή ζωή, άρχισε να φροντίζει, ανάμεσα στα μαθήματά του, και τη μικρότερη αδελφή του. Και είχε τέτοια επίδοση, ώστε να φτάσει αργότερα σε μια αντάξια επιτυχία!
Σπουδές και Γάμος
Στα 1830 έγινε δεκτός στην Πολυτεχνική Σχολή με σειρά 54ος και στα 1832 αποφοίτησε με σειρά 2ος. Στη συνέχεια γράφτηκε στο Τμήμα Ορυχείων, απ' όπου αποφοίτησε το 1834, δηλαδή σε 1,5 χρόνο, ενώ οι κανονικές σπουδές ήταν τριετείς, λαμβάνοντας υψηλότατη βαθμολογία, ειδικά στη Χημεία και στο Σχέδιο. Όμως για να πάρει το δίπλωμά του, έπρεπε να ολοκληρώσει κάποιες πρακτικές μελέτες στο εξωτερικό. Έτσι το 1834, ταξίδεψε πρώτα στο Βέλγιο και έπειτα στη Γερμανία (περιοχή Χαρτς της Σαξονίας) για να μελετήσει τεχνικές εξόρυξης αργύρου.
Το 1835 έκανε ένα δεύτερο ταξίδι στη Βυρτεμβέργη της νοτιοδυτικής Γερμανίας και στη συνέχεια στην Ελβετία για να αναλύσει την αλατότητα των θερμών πηγών. Στη Σαξονία επισκέφτηκε ανθρακορυχεία και διάφορα βιομηχανικά συγκροτήματα για να γνωρίσει στην πράξη τις μεταλλουργικές διαδικασίες. Επίσης σταμάτησε για μια σύντομη μελέτη στο φημισμένο εργαστήριο του Γιούστους φον Λήμπιχ (1803-1873) στο Γκίσεν. Τελικά, αφού υπέβαλε τις εργασίες του για όλα τα παραπάνω, έλαβε το δίπλωμα του μηχανικού τον Ιούλιο του 1836.
Έδειχνε μεγάλη κλίση προς όλες τις εφαρμογές της επιστήμης της εποχής εκείνης, και πραγματικά μπορούμε να πούμε πως σε όλη την καριέρα του, σαν πραγματικός πολυτεχνίτης, αναδείχτηκε « πραγματικός γεωμέτρης, φυσικός, χημικός, γεωλόγος, τεχνίτης, μηχανικός ».
Το 1836, ο Ρενιώ παρακολούθησε τα μαθήματα του Ζοζέφ Λουί Γκε-Λουσάκ στην Πολυτεχνική Σχολή. Τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε τη συντρόφισσα της παιδικής του ηλικίας, Κλεμάνς Κλεμάν, και δυό χρόνια αργότερα αναγορεύτηκε Δόκιμος Καθηγητής στο Τμήμα Ορυχείων της Πολυτεχνικής Σχολής.
Ακαδημαϊκή Καριέρα και Επιστημονικές Έρευνες
Από το 1835 μέχρι το 1840, ο Βικτόρ Ρενιώ δημοσίευσε 18 εργασίες Χημείας με μεγάλη σημασία. Στην πρώτη από αυτές, με τίτλο La liqueur des Hollandais, (= Gaz oléfiant) ο συγγραφέας υποδεικνύει μια σειρά χημικών αντιδράσεων που περνούσαν απαρατήρητες, στις οποίες αναγνώρισε την σταδιακή αντικατάσταση κάθε ατόμου υδρογόνου του αιθανίου από άτομα χλωρίου (αλογόνωση αλκανίων). Αυτή η εργασία αποτέλεσε τη βάση της Θεωρίας της Αντικατάστασης. Το 1837, μελέτησε με διορατικότητα τη δράση των υδρατμών υψηλής θερμοκρασίας πάνω στα μέταλλα και στις θειικές ενώσεις. Ταυτόχρονα έδινε μια παρατήρηση υψηλού ενδιαφέροντος πάνω στα φαγώσιμα ορυκτά. Τον επόμενο χρόνο, ασχολήθηκε με τις οργανικές αλκαλικές ενώσεις και οδηγήθηκε, ακολουθώντας τους Dulong & Petit, σε σημαντικές παρατηρήσεις πάνω στην ειδική θερμότητα των απλών και των σύνθετων σωμάτων.
Η φήμη του νεαρού χημικού ήταν ήδη τόσο μεγάλη, ώστε λίγο πριν κλείσει τα 30 του, στις 6 Ιουλίου 1840, εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών. Τον ίδιο χρόνο, διαδέχτηκε τον Γκέι-Λουσάκ σαν καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής.
Είχε ξεκινήσει σαν Χημικός, και τώρα, φαινομενικά, η κατεύθυνση των ερευνών του άλλαξε. Μελετώντας την ειδική θερμότητα, είχε εισέλθει στον χώρο της Φυσικής. Τώρα λοιπόν η Διεύθυνση Δημοσίων Έργων, που ετοίμαζε το νομικό πλαίσιο λειτουργίας των ατμομηχανών, ανέθεσε στο Βικτόρ Ρενιώ να συντάξει « τους κύριους φυσικούς νόμους και τα αριθμητικά δεδομένα που εισέρχονται στους υπολογισμούς » αυτών των μηχανών. Σχεδόν ταυτόχρονα, το Γαλλικό Κολέγιο κάλεσε τον νέο ακαδημαϊκό σαν καθηγητή Φυσικής στην έδρα που ανήκε στους Σαβάρ και Αμπέρ.
Τελικά, το 1847, ολοκληρώνεται η πρώτη φάση της μελέτης που του ανέθεσαν, και δημοσιεύεται η κλασική εργασία του με τίτλο Relation des expériences entreprises par ordre du Ministre des Travaux publics et sur la proposition de la Commission centrale des machines à vapeur, στο Μνημόνιο της Ακαδημίας Επιστημών. Μέσα σ' αυτό το μεγαλειώδες έργο, που δυο ακόμη τόμοι το συμπλήρωσαν αργότερα, βλέπει κανείς διαδοχικά τους νόμους των Boyle & Mariotte, του Gay-Lussac και των Dulong & Petit, να χάνουν το νόημα της απόλυτης εφαρμογής τους, καθώς, κάτω από τη νέα οπτική του Ρενιώ, δεν είναι παρά περιγραφές ιδανικών συνθηκών, που αφορούν τα "τέλεια" αέρια. Παράλληλα ο ευσυνείδητος επιστήμονας χρησιμοποίησε όλες τις ικανότητές του για να καθορίσει με κάθε δυνατή λεπτομέρεια τα αριθμητικά δεδομένα ώστε να επαρκούν για όλες τις πρακτικές ανάγκες στην κατασκευή των ατμομηχανών.
Η εμφάνιση του τόμου του 1847 έκανε παντού αίσθηση. Λαμβάνοντας το βαθμό του Αρχιμηχανικού, ο συγγραφέας έλαβε μαζί και την αποστολή να συνεχίσει, με μοναδικό ενδιαφέρον την επιστήμη, τις εργασίες του πάνω σ' αυτά που η Κρατική Διεύθυνση αλλά και η βιομηχανία είχαν βρει απόλυτα ικανοποιητικά. Λίγο μετά, το εξωτερικό του πρόσφερε μια ακόμη αναγνώριση. Καθώς ξέσπασε στη Γαλλία η επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848, που στις 2 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους κατέληξε στην εκλογή του πρίγκηπα Λουδοβίκου Ναπολεόντα, ανεψιού του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, σαν Προέδρου της Δεύτερης Δημοκρατίας, τα κονδύλια για την έρευνα έχασαν την προτεραιότητά τους και περιορίστηκαν σημαντικά, έτσι η Ένωση Μηχανικών του Λονδίνου του πρόσφερε τη συνέχιση του έργου του με δική της χρηματοδότηση. Και η πρόταση αυτή γινόταν σημαντικότερη, καθώς προερχόταν από τη χώρα όπου οι ατμομηχανές είχαν πάρει την πρώτη τους ανάπτυξη. Σαν τιμητική ανταμοιβή, έλαβε το Μετάλλιο Ράμφορντ (1848) και αργότερα το μετάλλιο Κόπλεϊ (1869) της Βασιλικής Ένωσης του Λονδίνου.
Ωστόσο ο Βικτόρ Ρενιώ δεν εγκατέλειψε τη Χημεία, αφού το 1848 άρχισε και την έκδοση των Βασικών Μαθημάτων, που κατέληξε στη συνέχεια σε έργο 4ων τόμων. Ένα έργο σαφές που άγγιζε την ουσία, τέτοιο που ζωντάνευε την αγάπη για την επιστήμη σ' αυτούς που έψαχναν να βρουν κάτι διαφορετικό από μια μεθοδική απαρίθμηση χημικών αντιδράσεων. Το έργο αυτό μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες σαν διδακτικό βιβλίο Χημείας.
Το 1850 έλαβε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Το 1851 εξελέγη ως αλλοδαπό μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών.
Το 1852, προσκλήθηκε να αναλάβει τη Διεύθυνση της Βιοτεχνίας των Σεβρών (εθνικό εργοστάσιο παραγωγής πορσελάνης). Εκεί βρήκε τρόπους να τελειοποιήσει την παραγωγή πορσελάνης βελτιώνοντας τη διαδικασία ψύξης. Πρώτος εφάρμοσε την πρακτική της μείωσης των αερίων στην παραγωγή των νέων πυρίμαχων χρωμάτων. Στις Σέβρες συνέχισε να δουλεύει πάνω στις θερμικές ιδιότητες των υλικών. Σχεδίασε ευαίσθητα θερμόμετρα, υγρόμετρα, πιεσόμετρα και θερμιδόμετρα, και μέτρησε την ειδική θερμότητα πολλών υλικών και το συντελεστή θερμικής διαστολής των αερίων. Στη διάρκεια της εργασίας του επιβεβαίωσε πως τα αέρια όταν θερμαίνονται δεν έχουν όλα την ίδια διαστολή, και πως ο νόμος των Boyle & Mariotte είναι μόνο προσεγγιστικός, ειδικά για θερμοκρασίες κοντά στο σημείο βρασμού των υλικών. Η αναδόμηση του ιδρύματος στη Σεβρ ήταν δικό του προσωπικό έργο, που διευκολύνθηκε από την πίστωση που κέρδισε από τον ίδιο τον Ανώτατο Άρχοντα Ναπολέοντα Γ'.
Επίσης, την ίδια εποχή, έλαβε μέρος στην επισκευή της μηχανής του Μαρλί, και πρωτοστάτησε στη διαδικασία με την οποία πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση φωταερίου στη Γαλλική πρωτεύουσα. Αν προσθέσουμε ακόμα την ενασχόλησή του, σε συνεργασία με τον M. Reiset, σε μια εργασία για την αναπνοή των ζώων, θα έχουμε μια πληρέστερη εικόνα της πανεπιστημονικότητας αυτού του εκπληκτικού πνεύματος.
Ο Ρενιώ ήταν επίσης ερασιτέχνης φωτογράφος. Εισήγαγε τη χρήση του πυρογαλλικού οξέος (πυρογαλλόλη) σαν εμφανιστικό παράγοντα, και ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν αρνητικό φωτογραφικό χαρτί.
Έπειτα από πρόταση του διευθυντή του εργαστηρίου του, Λουί-Ρεμί Ρομπέρ (που ήταν επίσης φωτογράφος), ο Βικτόρ Ρενιώ δημιούργησε στη Βιοτεχνία των Σεβρών το 1863 ένα Φωτογραφικό Τμήμα, με σκοπό να χρησιμοποιήσει τις νέες φωτογραφικές τεχνικές στην κατασκευή της πορσελάνης.
Το 1854 έγινε ο ιδρυτής πρόεδρος της Γαλλικής Φωτογραφικής Κοινότητας.
Ατύχημα
Το 1856 ο 46άχρονος Βικτόρ Ρενιώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, όταν ένα ατύχημα-πτώση μέσα στο εργαστήριό του έθεσε τη ζωή του σε κίνδυνο για ένα περίπου μήνα. Έπειτα από 12 μέρες σε κώμα, συνήλθε, αλλά η εγκεφαλική διάσειση ήταν τέτοια, που άφησε προβλήματα. Ο διάλογος, ο άλλοτε καθαρός και οξύς, έτεινε τώρα να διαχέεται. Φαινόταν σαν να έχασε την ικανότητα συγκέντρωσης. Στην Πολυτεχνική Σχολή, τα μαθήματα της Χημείας πρόδωσαν την κούρασή του. Είχε αρχίσει ο κατήφορος.
Όπως γράφει ο Ντιμά: ''«Μπήκε στη ζωή από ένα δρόμο δύσκολο και σκληρό, έφτασε γρήγορα στην κατάκτηση όλων των τιμών, απέκτησε όλα τα καλά, γνώρισε όλες τις χαρές. Υπήρξε όμως θύμα μιας φοβερής μοίρας, και κατέβηκε με την ίδια πυρετώδη βιασύνη όλα τα σκαλιά του δρόμου των παθών »''.
Το 1863 ανακηρύχτηκε Διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής.
Τα Χτυπήματα της Μοίρας και το Τέλος
Το 1866 έχασε την Κλεμάνς, τη συντρόφισσα της ζωής του, και σε λίγο ακολούθησε ο θάνατος της πεθεράς του και θετής μητέρας του. Παρόλ' αυτά, ο επιστήμονας συνέχισε να δουλεύει. Την ίδια χρονιά έλαβε το Μετάλλιο Κόπλεϊ. Τον βρίσκουμε ακόμη στις Σέβρες, το 1868 και 1869 να μελετά τη διαστολή των αερίων, να παρουσιάζει την πραγματική ερμηνεία της φωτεινότητας των μετεωριτών, και τελικά να πειραματίζεται με τη μέτρηση της ταχύτητας του ήχου σε πολλές διαφορετικές συνθήκες.
Το 1871, ο 27χρονος γιος του, ο ζωγράφος Αλέξ-Ζορζ-Ανρί Ρενιώ σκοτώθηκε στη Β' μάχη του Μπυζενβάλ (Buzenval), στην αμυντική γραμμή που προστάτευε το Παρίσι. Επίσης το εργαστήριό του καταστράφηκε, και όλα τα χειρόγραφά του βρέθηκαν καμμένα και οι συσκευές και τα όργανα όλα αχρηστευμένα. Και τα δυο αυτά γεγονότα ήταν αποτέλεσμα του Γαλλοπρωσικού πολέμου. Λίγο καιρό αργότερα, η αδελφή του, που είχε έρθει κοντά του να τον βοηθήσει, έπαθε μια κρίση και πέθανε μέσα στα χέρια του. Ο Βικτόρ Ρενιώ εγκατέλειψε την επιστήμη την επόμενη χρονιά και ποτέ πια δε συνήλθε από όλες αυτές τις μεγάλες απώλειες. Εκτός από τον γιό που έχασε, ο Βικτόρ Ρενιώ είχε άλλα 3 παιδιά, που υπέφεραν από νοητικά προβλήματα.
Το 1875 δέχεται το μετάλλιο Ματεούτσι της Ιταλικής Ακαδημίας Επιστημών, που όμως δεν είχε πια καμιά ιδιαίτερη σημασία γι' αυτόν.
Ο Απόηχος της Επιστημονικής Δόξας
Η τεράστια συμβολή του Βικτόρ Ρενιώ στις Φυσικές Επιστήμες, και ειδικά στη Θερμοδυναμική, έχει σχεδόν ξεχαστεί. Το όνομά του δεν υπάρχει ούτε στους βασικούς νόμους της Θερμοδυναμικής, ούτε στις μονάδες μέτρησης, όπως τόσο πολλών άλλων μεγάλων επιστημόνων. Το μόνο που έχει απομείνει είναι το γράμμα R, που στην Καταστατική εξίσωση των ιδανικών αερίων συμβολίζει την Παγκόσμια Σταθερά των Αερίων, προς τιμή του Βικτόρ Ρενιώ που τη μελέτησε διεξοδικά.
Το όνομά του είναι τιμητικά γραμμένο πάνω στον Πύργο του Άιφελ.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Γάλλοι μηχανικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα
Βερβέν
Το Βερβέν (Γαλλικά: Vervins) είναι γαλλική κοινότητα, υπονομαρχία του νομού Αιν στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς στη βόρεια Γαλλία.
ΗΡΑ (Μαιευτήριο)
Το ΗΡΑ ήταν ιδιωτικό μαιευτήριο της Αθήνας.
Βερβέν
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά τον 3ο αιώνα ως Verbinum στη Διαδρομή του Αντωνίνου. Το 1870, αρχαιολογικές ανασκαφές ανακάλυψαν ένα ρωμαϊκό θέατρο. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 2.552 κατοίκους (2017).
ΗΡΑ (Μαιευτήριο)
Στεγαζόταν στον Χολαργό Αττικής, επί της Λεωφόρου Μεσογείων στον αριθμό 264.
Βερβέν
Οι κάτοικοι ονομάζονται Βερβενουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Κεντρικός δρόμος στο Βερβέν Η κοινότητα Βερβέν βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Αιν, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο.
ΗΡΑ (Μαιευτήριο)
Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1975 και ολοκληρώθηκε το 1978. Αρχιτέκτονες ήταν οι Κυριακίδης Κωνσταντίνος, Παίζη-Κυριακίδη, Κονταργύρης Δημήτρης, Χασάπη-Ανδριώτη Α. και Νιακάκη-Ανδριτσάκη Λ. Το κτήριο κατασκευάστηκε σύμφωνα με την αρχιτεκτονική του μεταμοντερνισμού.
Βερβέν
Γεωγραφικά στοιχεία
Είναι μια από τις κύριες πόλεις της περιοχής Τιεράς στη βορειοανατολική Πικαρδία. Η μικρή πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 120 έως 208 μέτρων στις όχθες του ποταμού Σερτάν, παραπόταμου του Βιλπιόν, ο οποίος επίσης διέρχεται στα όρια της αστικής περιοχής της πόλης. Για να αντιμετωπισθούν οι συχνές πλημμύρες και κατολισθήσεις που προκαλούν τα δύο υδάτινα ρεύματα, από το 2008 έχει καταρτισθεί Σχέδιο πρόληψης κινδύνων (PPR) για φυσικές καταστροφές.
Έχει πληθυσμό 2.552 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης αστικής περιοχής που συγκεντρώνει 4.599 κατοίκους (2017).
ΗΡΑ (Μαιευτήριο)
Το 1999 εξαγοράζεται από τον Όμιλο ΙΑΣΩ, συνεχίζοντας να λειτουργεί ως μαιευτήριο.
Βερβέν
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Βερβέν είναι μία από τις 4 υπονομαρχίες του νομού Αιν. Η απόσταση οδικώς από την πρωτεύουσα Λαν είναι 39 χιλιόμετρα και από τις 3 άλλες υπονομαρχίες απέχει: από το Σατώ-Τιερί 138 χιλιόμετρα, από το Σαιν-Κεντέν 50 χιλιόμετρα και από το Σουασόν 71 χιλιόμετρα. Από το Παρίσι η απόσταση είναι 174 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά.
ΗΡΑ (Μαιευτήριο)
Το 2003 διακόπτεται οριστικά η λειτουργία του ως μαιευτήριο και μετατρέπεται σε γενική κλινική υπό την ονομασία ΙΑΣΩ General. To 2018 εξαγοράζεται από τον Όμιλο Metropolitan και μετονομάζεται σε Metropolitan General.
Βερβέν
Γεωγραφικά στοιχεία
Η έκταση της κοινότητας είναι 10,35 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η υπογραφή της Ειρήνης του Βερβέν, 1598 Η πρώτη γραπτή αναφορά στην πόλη ανάγεται στον 3ο αιώνα ως Verbinum ή Vironum, στη Διαδρομή του Αντωνίνου και στον Χάρτη του Πόιτινγκερ. Το 1870, αρχαιολογικές ανασκαφές αποκάλυψαν ένα ρωμαϊκό θέατρο και έναν ναό. Άλλες ανασκαφές αποκάλυψαν ερείπια κατοικιών, τάφους, αγαλματίδια και αντικείμενα καθώς και νομίσματα.
ΗΡΑ (Μαιευτήριο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Αθήνα
Βερβέν
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μεταξύ 476 και 1000, δύο νεκροπόλεις της εποχής των Μεροβιγγείων βρέθηκαν και ανασκάφηκαν τον 19ο αιώνα σε δύο διαφορετικά μέρη της πόλης, καθώς και σε δύο τάφοι κοντά στο αρχαίο θέατρο. Αυτές οι ανακαλύψεις μαρτυρούν την ύπαρξη πληθυσμού στην πόλη.
Στις αρχές του 12ου αιώνα, το Βερβέν ήταν φέουδο που ανήκε στον οίκο των Κουσί και ήταν υποτελές στην κομητεία του Βερμαντουά. Το 1163, ο Ραούλ Α' ντε Κουσί, παραχώρησε στην πόλη έναν δημοτικό χάρτη ελευθεριών γνωστό ως «Νόμος του Βερβέν», καθορίζοντας τα δικαιώματα που παραχωρήθηκαν στην πόλη.
Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου το Βερβέν πέρασε στα χέρια των Βουργουνδών. Το 1471, η πόλη επανενώθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας.
Η πόλη, ωστόσο, πλήρωσε βαρύ τίμημα όταν κάηκε από τον ισπανικό στρατό το 1552. Ανακατασκευάστηκε κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα και κατασκευάστηκαν νέες οχυρώσεις. Εκείνη την εποχή ανεγέρθηκε το Νέο κάστρο, σημερινή έδρα της Υπονομαρχίας. H Ειρήνη του Βερβέν υπογράφηκε εδώ το 1598, ανάμεσα στον Ερρίκο Δ' της Γαλλίας και τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας, τερματίζοντας τον πόλεμο του 1595-1598 μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας.
Το 1869 στην πόλη έφθασε η πρώτη σιδηροδρομική σύνδεση.
Στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, το Βερβέν καταλήφθηκε από τους Γερμανούς τον Αύγουστο του 1914 και ελευθερώθηκε τον Νοέμβριο του 1918.
Στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, κατά τη διάρκεια της μάχης της Γαλλίας, η πόλη καταλήφθηκε τον Μάιο του 1940 και ελευθερώθηκε από τα αμερικανικά στρατεύματα τον Σεπτέμβριο του 1944.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας μικρογραφία|250x250εσ|Η εκκλησία Νοτρ Νταμ - εσωτερικό
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ω-ντε-Φρανς
Δημήτρης Ζευγάς
Ο Δημήτρης Ζευγάς (Νεάπολη Θεσσαλονίκης 10 Απριλίου 1946-Αθήνα 20 Ιανουαρίου 1980) ήταν Έλληνας τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νεάπολη της Θεσσαλονίκης.
Ήταν παντρεμένος με την Ανθή Ζευγά και απέκτησαν 1 κόρη.
Δισκογραφία
Ο Ζευγάς τραγούδησε γνωστά τραγούδια, μερικά από τα οποία όπως "Ο σιδεράς", "Ξημέρωσε" έγιναν επιτυχίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Presenza Naziunale
Το Presenza Naziunale ήταν πολιτικό κόμμα το οποίο πίστευε στον κορσικανικό εθνικισμό. Προήλθε από την διαίρεση, το 1998, του A Cuncolta Naziunalista, η οποία προκλήθηκε από τον Φρανσουά Σαντονί με τον φίλο του Ζαν-Μισέλ Ροσί, ως αντίδραση στην ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος. Ο ένοπλος κλάδος του ήταν η Armata Corsa.
Ο Ζαν-Μισέλ Ροσί δολοφονήθηκε το 2000, ο Φρανσουά Σαντονί το 2001, καθώς και αριθμός φιλικών τους προσώπων, όπως ο Ζακ Ναβαρά τον Δεκέμβριο του 2001.
Κατηγορία:Κορσικανικά εθνικιστικά κινήματα Κατηγορία:Κορσικανικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα
2634 Τζέιμς Μπράντλεϋ
Ο Τζέιμς Μπράντλεϋ (James Bradley) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται προς την εξωτερική (δηλαδή την προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,2. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού καθηγητή Τζέιμς Μπράντλεϋ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τζέιμς Μπράντλεϋ εκτιμάται σε 39,91 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,092 ± 0,014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τζειμς Μπραντλευ
Ρεφλεξολογία
thumb|250px|Χάρτης ζωνών στο χέρι Η ρεφλεξολογία είναι μια μέθοδος εναλλακτικής ιατρικής που βασίζεται στην εφαρμογή ειδικών πιέσεων και μαλάξεων στο πέλμα και την ράχη των ποδιών. Επειδή στο πέλμα υπάρχουν 7.200 νευρικές απολήξεις, οι υποστηρικτές αυτής της μεθόδου ισχυρίζονται πως αυτές οι εξειδικευμένες πιέσεις προκαλούν ένα «αντανακλαστικό» ερέθισμα σε καθένα σημείο και όργανο του σώματος ξεχωριστά, με αποτέλεσμα την διέγερση του νευρικού και του αμυντικού συστήματος του οργανισμού. Στην περίπτωση του ασθενούς που δεν είναι εφικτό να γίνει εφαρμογή στα πόδια, γίνεται στα χέρια.
Ιστορική αναδρομή
Η αρχαιότερη καταγραφή εφαρμογής πιέσεων στα άκρα με σκοπό την θετική επίδραση στο σώμα βρίσκεται στο βιβλίο De Medicina Libri octo, του Aulus Cornelius Celsus. Στο βιβλίο του γράφει: «Πολύ πιο συχνά, ωστόσο, κάποιο άλλο μέλος πρέπει να τριφτεί από εκείνο όπου βρίσκεται ο πόνος, και ιδιαιτέρως όταν θέλουμε να απομακρύνουμε τα "περιττώματα" από την κεφαλή και το θώρακα, οπότε τρίβουμε τα χέρια και πόδια.»   (14,8) Παρόμοιες πρακτικές έχουν τεκμηριωθεί στην Ινδία, Κίνα και Αίγυπτο.
Η ρεφλεξολογία εισήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1913 από τον Γουίλιαμ Φιτζέραλντ (1872–1942), ένα ωτορινολαρυγγολόγο, και τον Έντουιν Μπάουερς. Ο Φιτζέραλντ ισχυρίστηκε ότι η άσκηση πίεσης είχε αναισθητικό αποτέλεσμα σε άλλες περιοχές του σώματος. Τροποποιήθηκε στις δεκαετίες του 1930 και του 1940 από την Γιούνις Ίνγκχαμ (1889–1974), μια νοσοκόμα και φυσιοθεραπεύτρια. Η Ίνγκχαμ ισχυρίστηκε ότι τα πόδια και τα χέρια ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητα και χαρτογράφησε ολόκληρο το σώμα σε «ζώνες» στα πόδια, μετονομάζοντας τη ρεφλεξολογία σε «θεραπεία ζώνης». Πολλοί από τους σύγχρονους ρεφλεξολόγους χρησιμοποιούν τις μεθόδους της Ίνγκχαμ ή παρόμοιες τεχνικές της ρεφλεξολόγου Λάουρα Νόρμαν.
Ισχυριζόμενος μηχανισμός δράσης
Δεν υπάρχει συναίνεση μεταξύ των ρεφλεξολόγων για το πώς υποτίθεται ότι λειτουργεί η ρεφλεξολογία. Σε γενικές γραμμές βασίζεται στην ιδέα ότι οι περιοχές στο πόδι αντιστοιχούν σε περιοχές του σώματος και ότι οι μαλάξεις σε αυτές μπορεί κάποιος να βελτιώσει την υγεία μέσω του τσι. Οι ρεφλεξολόγοι χωρίζουν το σώμα σε δέκα ίσες κάθετες ζώνες, πέντε στα δεξιά και πέντε στα αριστερά. Οι γιατροί έχουν εκφράσει ανησυχίες ότι η θεραπεία δυνητικά σοβαρών ασθενειών με ρεφλεξολογία, η οποία δεν έχει αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα, θα μπορούσε να καθυστερήσει την αναζήτηση κατάλληλης ιατρικής θεραπείας.