cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σερνικάκι Φωκίδας
Ξωκκλήσι Αγίας Παρασκευής
μικρογραφία|αριστερά|Το ξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής Σερνικακίου Πλήθος προσκυνητών συρρέουν την ημέρα της εορτής της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) στο ομώνυμο ξωκκλήσι (Ναΐσκος) της περιοχής, ευρισκόμενο περίπου 3 χλμ. μακριά από το χωριό, όπου και τελείται Αρχιερατική Λειτουργία (Ακολουθία Εσπερινού) και πραγματοποιείται το έθιμο της νυκτερινής Λιτανείας. Η αρχική δημιουργία του λατρευτικού αυτού χώρου τοποθετείται μεταξύ αρχών του 15ου - 16ου αιώνα, όταν εργάτες από το τοπικό Μούλκι χρησιμοποίησαν οικοδομικά υλικά από τα ερείπια ενός πύργου του 4ου π.Χ. αιώνα και ενός αρχαίου υδραγωγείου, ώστε να κατασκευάσουν έναν υποτυπώδη ναό στη μνήμη της Αγίας. Ακολούθως, αρκετά χρόνια μετά την ίδρυση του νεοσύστατου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους (1850), η εκκλησία επεκτάθηκε, ενώ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (χάρη και στην έμπρακτη βοήθεια προσφύγων από τον Πόντο) ενισχύθηκε περαιτέρω, έως ότου μία πυρκαγιά το 1961 κατέστρεψε μέρος του ξύλινου τέμπλου της. Εν συνεχεία διαπλατύνθηκε ο περίβολος του ναού κατόπιν δωρεάς τοπικού κτηματία και με τη συνδρομή των κατοίκων του οικισμού, έγινε νέος κατασκευαστικός σχεδιασμός ο οποίος και υλοποιήθηκε δίνοντας στην εκκλησία την τελική της μορφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών
Η ζωή ενός πλαστογράφου
Η ζωή ενός πλαστογράφου (ιαπωνικά: ある偽作家の生涯, προφέρεται: Άρου γκισάκα νο σογκάι, κυριολεκτική μετάφραση: "Η ζωή ενός ψεύτικου καλλιτέχνη") είναι μια ιαπωνική νουβέλα του Γιασούσι Ινουέ. Το έργο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1951.
Πλοκή
Στις αρχές του 1951, ένας δημοσιογράφος που ασχολείται με θέματα τέχνης λαμβάνει μια πρόσκληση για μια εκδήλωση με αφορμή τη 13η επέτειο του θανάτου του διάσημου ζωγράφου Κεϊγκάκου Ονούκι. Θυμάται την ανάθεση που είχε λάβει από τους συγγενείς του Κεϊγκάκου να γράψει μια βιογραφία για τον καλλιτέχνη πριν από 9 χρόνια και αποφασίζει να ολοκληρώσει επιτέλους αυτό το έργο, το οποίο είχε σταματήσει κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Ενώ μελετά τα ημερολόγια του Κεϊγκάκου, βλέπει να αναφέρεται επανειλημμένα το όνομα ενός φίλου του με το όνομα Σινοζάκι. Κάποια στιγμή, συνειδητοποιεί ότι ο Σινοζάκι δεν είναι άλλος από τον πρώην φίλο του Κεϊγκάκου, τον Χοσέν Χάρα, ο οποίος έχει αντιγράψει με μεγάλη επιτυχία την τέχνη του Κεϊγκάκου και την πουλά ως πρωτότυπη.
Ο δημοσιογράφος ανακαλεί αναμνήσεις από το 1943, όταν είχε συναντήσει ιδιώτες που είχαν στην ιδιοκτησία τους πίνακες του Κεϊγκάκου και ερχόταν επανειλημμένα αντιμέτωπος με τα τεχνικά άρτια αντίγραφα του Χάρα, αλλά και από το 1945 και το 1947, όταν έμεινε στο χωριό στα βουνά Τσουγκόκου, όπου έζησε ο Χάρα τα τελευταία του χρόνια. Εγκαταλελειμμένος από τη γυναίκα του, ο Χάρα πειραματίστηκε παράνομα με την πυρίτιδα για να δημιουργήσει ένα πυροτέχνημα που να έχει το χρώμα των κόκκινων χρυσάνθεμων. Ο δημοσιογράφος συλλογίζεται τη μοίρα ενός ανθρώπου που, επισκιασμένος από έναν διάσημο φίλο του καλλιτέχνη, δεν κατάφερε να ανγνωριστεί ποτέ για το δικό του ταλέντο και κατέληξε να ξεθωριάσει στην αφάνεια.
Ιστορικό δημοσίευσης
Η ζωή ενός πλαστογράφου εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Οκτωβρίου του 1951 μέσω του περιοδικού Shinchō και δημοσιεύτηκε σε μορφή βιβλίου την ίδια χρονιά.
Στα ελληνικά, το έργο έχει μεταφραστεί από τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη και κυκλοφόρησε το 2005 από τις εκδόσεις Άγρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:20ός αιώνας στη λογοτεχνία Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία
Χρυσαορικό σύστημα
Ως Χρυσαορικό σύστημα (σύστημα Χρυσαορικόν) ή σύστημα Χρυσαορέων ήταν γνωστή στην αρχαιότητα η ομοσπονδία μεταξύ πόλεων της Καρίας. Δημιουργήθηκε στις αρχές της Σελευκιδικής περιόδου και διήρκησε έως το 203 π.Χ.. Ο κύριος στόχος της ομοσπονδίας ήταν η ενοποιημένη άμυνα από εξωτερικές απειλές, και δευτερευόντως το εμπόριο μεταξύ των πόλεων αυτών. Διέθετε το δικό της συμβούλιο και οικονομικά ιδρύματα, ενώ οι πολίτες των πόλεων αυτών διέθεταν τα ίδια δικαιώματα σε όλες τις πόλεις της ομοσπονδίας. Η πρωτεύουσα της ομοσπονδίας ήταν η Χρυσαωρίς η οποία ήταν η έδρα της ομοσπονδίας και του κοινού συμβουλίου.
Εκτός από την Χρυσαωρίδα άλλες πόλειες της ομοσπονδίας ήταν: Για κάποιες περιόδους, μερικά από τα μέλη της συμμαχίας βρισκόταν υπό την επιρροή της Ρόδου ως μελη της Ροδιακής περαίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας Κατηγορία:Ελληνιστικά κράτη
Λαϊκή Πολιτοφυλακή
Την περίοδο του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, η Λαϊκή Πολιτοφυλακή (ΛΠ) ήταν ένα ένοπλο σώμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) με στρατιωτική ιεραρχία και πειθαρχία, υπεύθυνο για την κατοχύρωση και περιφρούρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας στις περιοχές υπό τον έλεγχο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).
Ιστορία και δράση
Δημιουργήθηκε το 1947, με την υπ' αριθμ. 10/20-10-47 απόφαση του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ. Στο σώμα αυτό κατατάσσονταν εθελοντικά άνδρες και γυναίκες, σε αντίθεση με τον ΔΣΕ που προέβαινε και σε βίαιη στρατολόγηση. Η απόφαση δημιουργίας της ανέφερε επίσης ότι η Λαϊκή Πολιτοφυλακή θα φρόντιζε για την εφαρμογή της νομοθεσίας και των αποφάσεων των Λαϊκών Συμβουλίων και Λαϊκών Δικαστηρίων, και θα συμμετείχε όταν χρειαζόταν στον πόλεμο. Τέλος, η Λαϊκή Πολιτοφυλακή όφειλε «να παρακολουθεί άγρυπνα και να καταδιώκει κάθε φασιστική ενέργεια».
Τον Ιούνιο του 1948 η ηγεσία του ΚΚΕ διένειμε το εγχειρίδιο «Μαθήματα Λαϊκής Πολιτοφυλακής» στους πολιτοφύλακες. Εκεί τονιζόταν η προσπάθεια του Κόμματος να δημιουργήσει ένα σώμα ασφαλείας νέου τύπου, που θα ήταν διαφορετικό από τη Χωροφυλακή και την Αστυνομία Πόλεων του επίσημου ελληνικού κράτους.
Αρχικά υπεύθυνος επιχειρησιακά για τη Λαϊκή Πολιτοφυλακή ήταν ο Στέφανος Παπαγιάννης, πρώην λοχαγός Πυροβολικού του ελληνικού Στρατού Ξηράς με καταγωγή από την Ικαρία, που είχε προσχωρήσει στο ΚΚΕ ήδη από την περίοδο της Κατοχής. Αργότερα όμως τον έλεγχο ανέλαβε το κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ και έμπιστος του Νίκου Ζαχαριάδη, Βασίλης Μπαρτζιώτας.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
1118 Χάνσκια
Η Χάνσκια (Hanskya) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,677. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τους Ρώσους αστρονόμους Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι και Νικολάι Ιβάνωφ, που παρατηρούσαν από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της το 1933 προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Αλέξις Χάνσκι (Γκάνσκι), του πρώτου χρονικά αστρονόμου του Αστεροσκοπείου της Κριμαίας, με αφορμή τη συμπλήρωση 25 ετών από τον θάνατό του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Χάνσκιας εκτιμάται σε 77,20 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0470. Η Χάνσκια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 37 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χανσκια
Good Vibrations
To Good Vibrations είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Beach Boys, γραμμένο από τον Μπράιαν Γουίλσον και σε στίχους Μάικ Λοβ, με τον πρώτο να κάνει και την παραγωγή. Το κομμάτι συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Smiley Smile, του 1967. Το κομμάτι, κυκλοφόρησε και σε single το 1966, το οποίο γνώρισε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο ένα στα charts πολλών χωρών, όπως οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ και οι κριτικές που δέχτηκε ήταν θετικές. Πλέον το κομμάτι θεωρείται ως ένα από τα σπουδαιότερα της ροκ μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1966 Κατηγορία:Τραγούδια των The Beach Boys Κατηγορία:Singles του 2004 Κατηγορία:Singles του 2011 Κατηγορία:Singles του 1966 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2012–2013
Το πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης Α2 Εθνικής Κατηγορίας 2012–13 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων που χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Οι ιστορικές ομάδες Α.Ν.Ο. Γλυφάδας και ο Εθνικός Πειραιώς προβιβάστηκαν στην Α1 για την περίοδο 2013–14. Οι Ν.Ο. Λάρισας και Τρίτων Αμαρουσίου υποβιάστηκαν στη Β' Εθνική.
Φάση ομίλων
Οι δύο πρώτες ομάδες προκρίνονται στο γκρουπ ανόδου ενώ οι δύο τελευταίες στο γκρουπ καθόδου
Επίσημη πηγή:
Β' Φάση
Επίσημη πηγή:
Α' γύρος
1η αγωνιστική
2η αγωνιστική
3η αγωνιστική
4η αγωνιστική
5η αγωνιστική
Β' Γύρος
1η αγωνιστική
3η αγωνιστική
4η αγωνιστική
5η αγωνιστική
Παραπομπές
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2013
Ρόδιαι αγελάδες
thumb|right|255px|Το όρος Αττάβυρος της Ρόδου. Διακρίνεται η υψηλότερη κορυφή του, όπου ήταν τοποθετημένες οι Ρόδιες αγελάδες. Με την αρχαία ονομασία Ρόδιαι αγελάδες, δηλαδή «αγελάδες της Ρόδου», αναφερόταν ένα μεγάλο άγαλμα δύο αγελάδων, τοποθετημένο κατά την αρχαιότητα στην υψηλότερη κορυφή της νήσου Ρόδου, στο όρος Αταβύριον.
Το άγαλμα αυτό βρισκόταν ακριβώς δίπλα στον ναό του Ατταβυρίου Διός και ήταν χάλκινο. Η μία από τις αγελάδες έβλεπε προς την Ανατολή, ενώ η άλλη προς τη Δύση. Το άγαλμα είχε δημιουργηθεί από άγνωστο, αλλά άριστο αγαλματοποιό, όπως το μαρτυρούσαν η εκφραστικότητα και η φυσικότητά του: οι αγελάδες φαίνονταν σαν να ήταν ζωντανές. Διακρίνονταν από πολύ μακριά και με τον καιρό αναπτύχθηκε ο θρύλος ότι μουγκάνιζαν προειδοποιητικά, ακουγόμενες στα κοντινά χωριά, όταν επρόκειτο οι Ρόδιοι να πάθουν κάποιο μεγάλο κακό.
Το άγαλμα των Ροδίων αγελάδων, όπως εξάλλου και ο Ναός του Ατταβυρίου Διός, κατασκευάσθηκε κατά την παράδοση μετά από παραγγελία του Αλθαιμένη, γιου του βασιλιά της Κρήτης Κατρέως και εγγονού του Μίνωα. Ο Αλθαιμένης είχε φύγει από την Κρήτη με δική του πρωτοβουλία, όπως και η αδελφή του Απημοσύνη, και εγκαταστάθηκε στη Ρόδο, προκειμένου να μη σκοτώσει κατά λάθος τον πατέρα του, επειδή ένας χρησμός είχε αποφανθεί ότι ο Κατρέας θα σκοτωνόταν από το χέρι ενός παιδιού του. Από το ψηλό βουνό Αταβύριον λοιπόν ο Αλθαιμένης μπορούσε να αγναντέψει νοσταλγικά, τις ημέρες με τη μεγαλύτερη ατμοσφαιρική διαύγεια, την πατρίδα του Κρήτη, και εκεί λάτρευε τον «Ατταβύριο Δία», του οποίου τη λατρεία στη Ρόδο καθιέρωσε ο ίδιος.
Πηγή
Ροδιαι αγελαδες Αγελαδες Ροδιαι Ροδιαι αγελαδες
Φρισία
thumb|Η γεωγραφική Φρισία Η Φρισία ή Φριζία είναι γεωγραφική περιοχή στα παράλια της Βόρειας Θάλασσας. Το δυτικό κομμάτι ανήκει στην Ολλανδία και αποτελεί την Επαρχία Φρίσλαντ, το ανατολικό κομμάτι ανήκει στη Γερμανία και είναι μέρος του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας. Το βόρειο και τα Νησιά βόρειας Φρισίας είναι χωρισμένο μεταξύ τις Γερμανίας (κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν) και της Δανίας.
Σήμερα μόνο ελάχιστοι Φρίσιοι μιλούν τη Φριζική γλώσσα, μια παλαιογερμανική γλώσσα και αποτελούν αναγνωρισμένη μειονότητα, ενώ παλαιότερα και τα τρία κράτη θεωρούσαν αυτή τη γλώσσα μόνον ως ιδιόμορφη διάλεκτο.
Πράσινο Κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών
Το Πράσινο Κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών (ΠΚΗΠ) είναι μια ομοσπονδία πράσινων κομμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κόμμα προωθεί την πράσινη πολιτική, συγκεκριμένα τον περιβαλλοντισμό, τη μη βία, τη κοινωνική δικαιοσύνη, τη συμμετοχική δημοκρατία, την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ, την ειρήνη και την αντιρατσισμό. Στην πολιτική σφαίρα το κόμμα θεωρείται αριστερό.
Το ΠΚΗΠ ιδρύθηκε το 2001 ως η εξέλιξη της Ένωσης Πράσινων Κομμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών (ΕΠΚΗΠ), η οποία ιδρύθηκε το 1996. Μετά την ίδρυση του, το ΠΚΗΠ έγινε το κύριο πράσινο κόμμα στη χώρα, θέτοντας τους Πράσινους/Πράσινο Κόμμα των ΗΠΑ (Π/ΠΚΗΠΑ) το οποίο ιδρύθηκε το 1991, στην αφάνεια. Το Π/ΠΚΗΠΑ αποσχίστηκε από τις Πράσινες Επιτροπές Ανταπόκρισης, ένα συνονθύλευμα τοπικών πράσινων οργανώσεων που δρούσε από το 1984. Η ΕΠΚΗΠ διαφωνούσε όλο και περισσότερο με το Π/ΠΚΗΠΑ προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Στις ΗΠΑ, οι πράσινοι κέρδισαν μεγάλη προσοχή στις προεδρικές εκλογές του 2000, όταν η συμμετοχή τους (Ραλφ Νάντερ με αντιπρόεδρο τη Γουινόνα Λαντούκ) κέρδισε το 2.7% της λαϊκής ψήφου. Ο Νάντερ έλαβε κριτική από πολλούς Δημοκρατικούς, ακόμη και από πρασίνους, ότι τροποποιούσε την εκλογή υπέρ του Αλ Γκορ, του υποψηφίου των Δημοκρατικών. Ο Νάντερ αρνείται τις κατηγορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα‎
Ραούλ Α΄ του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί
Ο Ραούλ Α΄ ο Ερυθρός του Κλερμόν, γαλλ.: Raoul I de Clermon-en-Beauvaisis (πριν από το 1140 — σκοτώθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1191) από τον Οίκο του Κλερμόν ήταν Γάλλος ευγενής και κόμης του Κλερμόν-αν-Μποβαιζί από το 1161 έως το τέλος του. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρενώ Β΄ κόμη του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί και της δεύτερης συζύγου του (Κλεμένσιας ντε Μπαρ ; ) και επομένως νεότερος ετεροθαλής αδελφός τής Mαργαρίτας του Κλερμόν.
Ήταν κοντόσταυλος της Γαλλίας από το 1174 υπό τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Χωρικών (Jacquerie) του 1181 ακολούθησε τις εντολές τού αντιβασιλιά και οδήγησε τους στρατιώτες να εξασφαλίσουν το αβαείο του Σαιν-Λε. Συνόδευσε τον Φίλιππο στην Γ΄ Σταυροφορία και απεβίωσε κατά την πολιορκία της Άκρας (1189-1191).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Aλίκη του Μπρετέιγ (απεβ. 1196), κόρη του Βαλεριάν Γ΄ κυρίου του Μπρετέιγ, και της συζύγου του Χάλντεμπουργκε, κυρίας του Tαρτινύ. Είχαν τέκνα:
Μετά το τέλος του, ο γαμπρός του Λουδοβίκος έγινε κόμης του Κλερμόν-αν-Μποβεζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοντόσταυλοι της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος του Κλερμόν
1,3-διβορινίνιο
Το 1,3-βορινίνιο (αγγλικά borole) είναι οργανική ετεροκυκλική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και βόριο, με μοριακό τύπο C4H4B2. Πιο συγκεκριμένα, το 1,3-διβορινίνιο είναι ένα ετεροκυκλικό οργανικό βοράνιο με εξαμελή δακτύλιο, αποτελούμενο από τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, δύο (2) άτομα βορίου και τρεις (3) διπλούς δεσμούς, εναλλάξ. Στα άτομα άνθρακα ενώνονται, επίσης, συνολικά τέσσερα (4) άτομα υδρογόνου. Σύμφωνα με μια άλλη ταξινόμιση, το βορόλιο είναι ένας κυκλικός βοραιθέρας. Μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι ένα δομικό ανάλογο με την πυριμιδίνη, από το οποίο μπορεί δομικά να προκύψει με την αντικατάσταση των ατόμων αζώτου από άτομα βορίου. Υπάρχουν τα ισομερή 1,2-διβορινίνιο και 1,4-διβορινίνιο. Εκτός από τις «μητρικές» ενώσεις, ο όρος «βορινίνιο» μπορεί, επίσης, να αναφέρεται και σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων ενώσεων, που περιέχουν έναν (τουλάχιστον) διβορινινικό δακτύλιο, δηλαδή εξαμελή δακτύλιο, με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, δύο (2) άτομα βορίου και τρεις (3) διπλούς δεσμούς, εναλλάξ.
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Ετεροκυκλικά οργανοβοράνια Κατηγορία:C4
1119 Εύβοια
Η Εύβοια (Euboea) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,1. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο ελληνικό νησί.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ευβοίας εκτιμάται σε 31,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0590. Η Εύβοια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 25 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευβοια
Sylloge Nummorum Graecorum
Ο οργανισμός Sylloge Nummorum Graecorum (μτφ. Συλλογή Ελληνικών Νομισμάτων, συντομογραφία: SNG) είναι εκδοτικό εγχείρημα με σκοπό την δημοσίευση αρχαίων ελληνικών νομισμάτων, το οποίο ξεκίνησε στη Βρετανία από την Βρετανική Ακαδημία το 1930.
Περιγραφή
Αρχικά είχε ως στόχο την καταλογογράφηση των δημοσίων και των ιδιωτικών συλλογών αρχαίων ελληνικών νομισμάτων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Με την πάροδο του χρόνου όμως επέκτεινε τις δραστηριότητες του και σε άλλες χώρες,  και έχει πλέον εκδώσει πάνω από 120 τόμους καταλόγων. Το 1972 το εγχείρημα έγινε μέλος της Διεθνούς Ακαδημαϊκής Ένωσης, ενώ πλέον οι τόμοι εκδίδονται υπό το Διεθνές Νομισματικό Συμβούλιο. Υπάρχει επίσης διαδικτυακά διαθέσιμη βάση δεδομένων στην οποία περιλαμβάνονται πάνω από 25.000 καταχωρήσεις νομισμάτων τα οποία βρίσκονται σε βρετανικές συλλογές.
Αν και δεν θεωρείται πως αποτελεί ολοκληρωμένη πηγή αναφοράς για όλα τα αρχαία ελληνικά νομίσματα, είναι εντούτοις μια πολύτιμη πηγή για την μελέτη των ελληνικών νομισμάτων της κλασικής, ελληνιστικής, και ρωμαϊκής περιόδου, για νομισματολόγους και ιστορικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Νομισματική ιστορία της Ελλάδας
Αθανάσιος Μουτζόπουλος
Ο Αθανάσιος Μουντζόπουλος (-1908, Πειραιάς) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Δημήτριου Μουτζόπουλου, βιομηχάνου, βουλευτή και δημάρχου Πειραιά, καθώς και ανηψιός του Τρύφωνα Μουτζόπουλου, βιομηχάνου, βουλευτή και δημάρχου Πειραιά. Ήταν τραπεζίτης και διέμενε μόνιμα στην Αθήνα. Ασχολήθηκε ενεργά με τα κοινά του Πειραιά. Εξελέγη βουλευτής Αττικής στις εκλογές του 1895 και επανεξελέγη σε αυτές του 1902. Στις εκλογές του 1905 και 1906 εξελέγη ως βουλευτής Πειραιά. Είχε υπάρξει επίσης υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά χωρίς επιτυχία.
Απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1908 εν ενεργεία βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά
ASL Airlines France
Η ASL Airlines France, πρώην Europe Airpost, είναι αεροπορική εταιρία που εδρεύει στο Bâtiment Le Séquoia της Tremblay-en-France. Λειτουργεί πτήσεις ταχυδρομείου και φορτίου για αποστολές ταχυδρομικών υπηρεσιών και εφημερίδων κατά τη διάρκεια της νύχτας καθώς προγραμματισμένες και πτήσεος charter για άλλες αεροπορικές εταιρείες και ταξιδιωτικούς πράκτορες. Η βασική του βάση είναι το αεροδρόμιο Paris-Charles de Gaulle.
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18
Το  είναι η 87η σεζόν της Πριμέρα Ντιβιζιόν. Η σεζόν ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου 2017 και τελείωσε στις 20 Μαΐου 2018 με πρωταθλήτρια την Μπαρτσελόνα για 25η φορά στην ιστορία της.
Προώθηση και υποβιβασμός (προ-σεζόν)
20 συνολικά ομάδες συμμετείχαν στο πρωτάθλημα, 17 εκ των οποίων προέρχονται από το πρωτάθλημα της περιόδου 2016-17, όπου και εξασφάλισαν την παραμονή τους στην κατηγορία.
ASL Airlines France
Ιστορία
Οι ρίζες της αεροπορικής εταιρείας μπορούν να εντοπιστούν στο " Companie générale aéropostale " το 1927 που πρωτοστάτησε στην παράδοση αλληλογραφίας μεταξύ Ευρώπης, Αφρικής και Νότιας Αμερικής με διάσημους πιλότους όπως ο Jean Mermoz και ο Antoine de Saint-Exupéry. Ήταν αρχικά μέρος της Air France από το 1947 έως το 1991 όταν λειτουργούσε ως Société d'Exploitation Aéropostale. Πήρε το όνομα Europe Airpost το 2000, όταν άρχισε να λειτουργεί με δική της πρωτοβουλία για την εθνική ταχυδρομική υπηρεσία της Γαλλίας. Στις 14 Μαρτίου 2008 η ASL Aviation της Ιρλανδίας εξαγόρασε επίσημα την αεροπορική εταιρεία. Έχει 400 εργαζόμενους από τον Μάρτιο του 2007.
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18
Προώθηση και υποβιβασμός (προ-σεζόν)
Η Λεβάντε ήταν η πρώτη ομάδα της Σεγούντα Ντιβισιόν για να επιτύχει την άνοδο της μετά από μια απουσία ενός έτους από τη Λα Λίγκα στις 29 Απριλίου 2017 μετά τη νίκη της με 1-0 εναντίον της Ρεάλ Οβιέδο. Οι Χιρόνα ανέβηκε και αυτή στην πρώτη κατηγορία μετά την ισοπαλία της με 0-0 εναντίον της Ρεάλ Σαραγόσα στις 4 Ιουνίου 2017, ήταν η πρώτη άνοδος της στην κορυφή της κατηγορίας. Έγινε η 62η ομάδα που συμμετάσχει στο ισπανικό πρωτάθλημα κορυφαίων επιπέδων. Η Χετάφε ήταν η τελευταία που προήχθη μετά την νίκη της με την Ουέσκα και την Τενερίφη στα play-offs ένα χρόνο μετά τον υποβιβασμό τους.
Η Σπόρτινγκ Χιχόν, η Γρανάδα ΚΦ και η Οσασούνα υποβιβάστηκαν στην Σεγούντα Ντιβιζιόν 2017-18.
ASL Airlines France
Ιστορία
Στις 4 Ιουνίου 2015, η ASL Aviation Group ανακοίνωσε ότι η Europe Airpost θα αναδιαμορφωθεί ως ASL Airlines France.
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18
Στάδια και τοποθετήσεις
Η Ατλέτικο Μαδρίτης έπαιξαν για πρώτη τους σεζόν στο νέο τους γήπεδο στη Γουάντα Μετροπολιτάνο που είχε αντικατασταθεί από το προηγούμενο τους στάδιο στο Βιθέντε Καλδερόν όπου έπαιξαν από το ξεκίνημα της ομάδας τους το 1966.
Η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια υπέγραψε συμβόλαιο χορηγίας με την Abanca για μετονομασία του σταδίου τους ως Abanca-Riazor.
ASL Airlines France
Στόλος
εναλλ.=|μικρογραφία| ASL Airlines France Boeing 737-700 Ο στόλος της ASL Airlines France αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη:
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18
Στάδια και τοποθετήσεις
Η Ρεάλ Μπέτις ολοκλήρωσε την ανακαίνιση του σταδίου της και ανερχόταν 60.720 θέσεις καθιστώντας το τέταρτο μεγαλύτερο γήπεδο στην Ισπανία. Εν τω μεταξύ, μετά την πρώτη άνοδος τους στην Λα Λίγκα, η Χιρόνα επέκτεινε προσωρινά το γήπεδο της το Εστάντι Μοντιλίβ για τη προσθήκη 13.450 θέσεων.
ASL Airlines France
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές αεροπορικές εταιρείες
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18
Περίληψη
Πριν από την σεζόν, αρκετές ομάδες προσέλαβαν νέα στελέχη μεταξύ των οποίων και της προηγούμενης σεζόν τους οι επιλαχόντες της Βαρκελώνης, οι οποίοι πρόσφεραν τις υπηρεσίες του Ερνέστο Βαλβέρδε από την Αθλέτικ Μπιλμπάο μετά την έξοδο του Λουίς Ενρίκε. Εν τω μεταξύ, η Βαλένθια που είχε αγωνιστεί στην προηγούμενη σεζόν, προσέλαβε τον Μαρθελίνο.
Στο παράθυρο μεταγραφών, η Μπαρτσελόνα συμμετείχε στη νέα μεταφορά παγκόσμιων ρεκόρ που είχε πουλήσει των Βραζιλιάνο επιθετικό Νεΐμάρ στο γαλλικό σύλλογο Παρί Σεν Ζερμέν για € 222 εκατομμύρια ευρώ. Τον αντικατέστησαν με τον νεαρό Γάλλο Ουσμάν Ντεμπελέ από την Ντόρτμουντ που υπέγραψε για αρχικά € 105 εκατομμύρια ευρώ ενδεχομένως ανερχόμενη στα € 150 εκατομμύρια. Οι πρωταθλητές της Ρεάλ Μαδρίτης έχασαν τον Άλβαρο Μοράτα που είχε συμφωνήσει να κάνει μεταγραφή στην Τσέλσι για € 80 εκατομμύρια ευρώ, και τον παλαίμαχο αμυντικό Πέπε που κατευθύνθηκε για την Μπεσίκτας με ελεύθερη μεταγραφή. για να βρει τον αντικαταστάτη του Πέπε, η Ρεάλ πλήρωσε € 24 εκατομμύρια για την υπογραφή του νεαρού αμυνόμενο Τεό Ερναντέζ.
Η Βαρκελώνη έγινε πρώτη στην βαθμολογία στις 16 Σεπτεμβρίου μετά τη νίκη της με 5-0 στην τρίτη αγωνιστική της σεζόν εναντίον των γηπεδούχων της Εσπανιόλ, κάνοντας μια σειρά από επτά σερί νίκες από την αρχή της σεζόν που έληξε με ισοπαλία 1-1 από την Ατλέτικο. Η Βαλένθια βελτιώθηκε από την προηγούμενη σεζόν και ξεκίνησε καλά τη νέα της σεζόν με τον Μαρθελίνο να πάρει τους καλύτερους παίκτες για την ομάδα όπως τον Ιταλό επιθετικό Σιμόνε Ζάζα από την Γιουβέντους και δανεικό τον Πορτογάλο μεσοεπιθετικό Γκονσάλο Γκουέδες από την Παρί Σεν Ζερμέν. Η Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετώπισε προβλήματα στο πρώτο ημίχρονο της σεζόν με προβλήματα στα μικρότερα ματς, τραυματισμοί και με φτωχότερα τέρματα με τα γκολ του Κριστιάνο Ρονάλντο σε σύγκριση με τις προηγούμενες εποχές.
Τον Ιανουάριο του 2018, η Βαρκελώνη πρόσθεσε παίκτη στην επίθεσή της δαπανώντας € 160 εκατομμύρια για τον Βραζιλιάνο μεσοεπιθετικό Φιλίπε Κουτίνιο από την Λίβερπουλ, ενώ στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου, επέτρεψαν στην Ατλέτικο ο Ντιέγκο Κόστα και το Βιτόλο για δράση. Ο προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης Ζιντεντίν Ζιντάν στην μεταφραφική περίοδο δεν πραγματοποίησε μεταγραφές. Η Μάλαγα ήταν η πρώτη ομάδα που υποβιβάστηκε καταλήγοντας 10 χρόνια παραμονή της στην Λα Λίγκα, με την κατάκτηση τους να επιβεβαιώνεται μετά από μια απώλεια ήττας με 0-1 εναντίον της Λεβάντε στις 19 Απριλίου. Τρεις μέρες αργότερα, επιβεβαιώθηκε και η υποβιβασία της Λας Πάλμας, αφού η ομάδα των καναρίων έχασε 0-4 εντός έδρας μαζί με την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια να τερματίσει τρίτη και αυτή για τον υποβιβασμό μαζί με της άλλες δύο ομάδες.
Στις 29 Απριλίου, η Μπαρτσελόνα σφράγισε τον 25ο τίτλο του πρωταθλήματος με νίκη 2-4 εναντίον της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια με τον Λιονέλ Μέσι να κερδίζει το χατ-τρικ. Η Μπαρτσελόνα είχε ακόμα τέσσερα παιχνίδια για να παίξει και ήταν το δεύτερο μέρος του διπλού έχοντας προηγουμένως κερδίσει τον τελικό Copa del Rey του 2018. Το αποτέλεσμα κατέστησε η Ντεπορτίβο τον τελικό των τριών υποβιβασμένων ομάδων και η Βαρκελώνη τους έστειλε πίσω στην Σεγούντα Ντιβισιόν για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια.
Μια μέρα αργότερα, η Ρεάλ Μπέτις υπό του νέου προπονητή Κίκε Σετιέν, κράτησε την είσοδό τους στο Γιουρόπα Λιγκ μετά την νίκη με 2-1 επί της Μάλαγα. Είχαν την ευκαιρία να πάρουν την τέταρτη θέση του Ισπανικού πρωταθλήματος μετά τη Μπαρτσελόνα, την Ατλέτικο Μαδρίτης και την Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά σύντομα το πήρε η Βαλένθια οι οποία επέστρεψε στην δευτερεύων διοργάνωση για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια. Στο προτελευταίο παιχνίδι της σεζόν, η Σεβίλλη έριξε 2-2 εναντίον της Μπέτις και κατέληξε στην 7η θέση στα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ εις βάρος της Χετάφε. Η Βαρκελώνη ήταν σε καλό δρόμο για να ολοκληρώσει την πρώτη αήττητη σεζόν της Λα Λίγκα από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (και πρώτη σε μια περίοδο 38 παιχνιδιών), αλλά με έκπληξη έχασε τον 37ο αγώνα με 4-5 εναντίον της Λεβάντε έχοντας παραχωρήσει μόνο 24 γκολ σε όλη τη σεζόν.
Κορυφαίοι σκόρερ
μικρογραφία|326x326εσ|Ο Αργεντινός μεσοεπιθετικός [[Λιονέλ Μέσι κατέκτησε την κορυφή τόσο στα γκολ (34) όσο και στις ασίστ (12), κάτι που είχε κατορθώσει μόνο ο Ουρουγουανός επιθετικός Λουίς Σουάρεζ την σεζόν 2015-16.]] Εδώ βλέπετε ποιοι παίκτες έχουν πετύχει τα περισσότερα γκολ στο πρωτάθλημα.
Πηγές
- Επίσημος Ιστότοπος <br/ > - Soccerway.com
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριμέρα Ντιβιζιόν
1120 Καννονία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Καννονίας είναι άγνωστα. Η Καννονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 49 λεπτά.
Θυρεός του Βελιγραδίου
Ο Θυρεός του Βελιγραδίου (σερβικά: Грб Београда) είναι το επίσημο σύμβολο της πόλης του Βελιγραδίου και έχει τρεις εκφάνσεις (τη βασική, τη μέση και τη μεγάλη).
1120 Καννονία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καννονια
Θυρεός του Βελιγραδίου
Η εραλδική ιστορία του Βελιγραδίου είναι μακρά και ανάγεται στην εποχή που η πόλη έγινε για πρώτη φορά σερβική πρωτεύουσα, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Δεσπότη Στέφανου Λαζάρεβιτς, όταν το σύμβολο αναφέρθηκε για πρώτη φορά έμμεσα στη βιογραφία του Δεσπότη Λαζάρεβιτς. Ο πρώτος γνωστός εραλδικός θυρεός της πόλης εμφανίζεται το 16ο αιώνα και είναι πιθανώς ουγγρικής προέλευσης. Καθώς η πόλη περνούσε από χέρι σε χέρι διαφόρων λαών, έτσι άλλαζε και η εραλδική της εκπροσώπηση, ενώ την εποχή της Τουρκοκρατίας η πόλη δεν είχε καν θυρεό, ο οποίος εμφανίζεται και πάλι με την κατάληψή της από τους Αυστριακούς.
Η ιστορία του θυρεού του Βελιγραδίου, ο οποίος χρησιμοποιείται σήμερα, ξεκίνησε το 1931 όταν επελέγη επίσημα, μέσα από διαγωνισμό που κέρδισε ο Τζόρτζε Αντρέγεβιτς-Κουν. Στη σοσιαλιστική εποχή ο θυρεός χάνει την χρήση του, ενώ εμφανίζεται και πάλι μετά τη δημοκρατική μετάβαση της δεκαετίας του 1990. Από τη δεκαετία του 2000 θα αναθεωρηθεί σε τρεις βαθμίδες απεικόνισης, που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ως σήμερα.
Συμβολισμός
Ο θυρεός περιέχει τα σερβικά εθνικά χρώματα (κόκκινο, μπλε και λευκό). Το κόκκινο έδαφος συμβολίζει το αίμα που έχει χυθεί στην πόλη, κατά τη διάρκεια πολλών συγκρούσεων. Ο μπλε ουρανός συμβολίζει την ελπίδα και την πίστη σε ένα καλύτερο μέλλον. Τα λευκά τείχη και ο πύργος συμβολίζουν το όνομα της πόλης (Βελιγράδι – Μπέογκραντ σημαίνει κυριολεκτικά «η λευκή πόλη). Τα λευκά ποτάμια πάνω στο κόκκινο έδαφος αντιπροσωπεύουν το Δούναβη και το Σάββα ποταμό, καθώς και την αρχέγονη ιστορία του Βελιγραδίου, η οποία συμβολίζεται και από τη ρωμαϊκή τριήρης. Οι ανοιχτές πύλες, τέλος, αντιπροσωπεύουν την ελεύθερη επικοινωνία και το εμπόριο με τον υπόλοιπο κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελιγράδι
Κατάλογος ποταμών του Πουντουτσέρι
Αυτός είναι ένας κατάλογος ποταμών του Πουντουτσέρι. Κανένας από αυτούς δεν πηγάζει στο Πουντουτσέρι.
Οδιέρνα της Ιερουσαλήμ
Η Οντιέρνα, γαλλ. Hodierna de Rethel (π. 1110 - π. 1164) από τον Οίκο του Ρετέλ ήταν πριγκίπισσα της Ιερουσαλήμ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Τρίπολης. Έγινε επίτροπος της κομητείας κατά την ανηλικιότητα του γιου της.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ και της Αρμένιας Μορφίας, κόρης του Γαβριήλ κυρίου της Μελιτηνής. Αδελφίες της ήταν η Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ, η Αλίκη σύζυγος του πρίγκιπα της Αντιόχειας και η Ιοβέτα ηγουμένη στη Βηθανία.
Παντρεύτηκε περί το 1135 τον Ραϋμόνδο Β΄ κόμη της Τρίπολης. Ο Οντιέρνα κράτησε στενή σχέση με τις αδελφές της: ίσως ζήτησε από τη Μελισσάνθη να κανονίσει τη δολοφονία του Αλφόνσου κόμη της Τουλούζης, γιο του Ραϋμόνδου κόμη της Τουλούζης & της Τρίπολης, όταν ο Αλφόνσος είχε έλθει να διεκδικήσει την κομητεία της Τρίπολης. Η Οντιέρνα υποστήριξε τη Μελισσάνθη στον ανταγωνισμό για τη βασιλεία, που είχε η Μελισσάνθη με τον γιο της Βαλδουίνο Γ΄ της Ιερουσαλήμ το 1150-52. Η διένεξη τελείωσε με την ήττα της Μελισσάνθης, που έλαβε το μικρό φέουδο της Ναμπλούς. Από εκεί αυτή και η Οντιέρνα μπορούσαν να επηρεάσουν την εκλογή του Λατίνου πατριάρχη.
Επίτροπος του ανήλικου γιου της
Το 1152 η Οντιέρνα ήταν στη μέση μίας διαμάχης με τον σύζυγό της Ραϋμόνδο Β΄. Αυτή, όπως και οι αδελφές της, ήταν πολύ ανεξάρτητες, αλλά ο Ραϋμόνδος Β΄ ήταν ζηλότυπος και την κρατούσε απομονωμένη. Υπήρχαν ακόμη φήμες, ότι η κόρη τους ήταν από άλλον πατέρα. Τότε η αδελφή της Μελισσάνθη και ο ανιψιός της Βαλδουίνος Γ΄ ήλθαν βόρεια για να παρέμβουν. Η Οντιέρνα και ο Ραϋμόνδος Β΄ συμφώνησαν να συμφιλιωθούν και η Οντιέρνα να επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ με τη Μελισσάνθη για λίγο καιρό.
Σύντομα μόλις έφυγαν από την Τρίπολη, ο Ραϋμόνδος Β΄ σκοτώθηκε από Ασσασίνους. Η Οντιέρνα επέστρεψε αμέσως για να αναλάβει την επιτροπεία της κομητείας, όσο ήταν ανήλικος ο 12ετής γιος της Ραϋμόνδος Γ΄. Ο Βαλδουίνος Γ΄ εξασφάλισε την υποστήριξη των ευγενών και η Ονιέρνα του επέτρεψε να δώσει το κάστρο της Τορτόζα στους Ναΐτες ιππότες, με σκοπό να αμυνθούν από μία επίθεση του Νουρεντίν Ζανγκί, που είχε εισβάλει όταν άκουσε το τέλος του Ραϋμόνδου Β΄. Η Οντιέρνα έμεινε επίτροπος ως το 1155, οπότε ο γιος της έγινε 15 ετών (ενήλικος).
Η μετέπειτα ζωή της
Η Οντιέρνα παρέμεινε στο πλευρό της αδελφής της, όταν η Μελισσάνθη ήταν κλινήρης το 1161. Τώρα που δεν είχε πια την επιρροή της μητέρας του, η οποία ήταν στην επιθανάτιο κλίνη της, ο Βαλδουίνος Γ΄ έλαβε προσωπικά τον έλεγχο του Ναμπλούς· το αντάλλαξε με τον Φίλιππο του Μιγύ, που έλαβε την κυριότητα της Υπεριορδανίας σε αντάλλαγμα. Η Οντιέρνα έδωσε τη συγκατάθεσή της στη συναλλαγή αυτή εκ μέρους της Μελισσάνθης. Η Οντιέρνα απεβίωσε 3 έτη μετά από την αδελφή της, 54 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε περί το 1135 τον Ραϋμόνδο Β΄ κόμη της Τρίπολης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ρετέλ
Κάστρο Ιβαμπίτσου
δεξιά|μικρογραφία| Όρος Ιβαμπίτσου (Κάστρο Ιβαμπίτσου) Το Κάστρο Ιβαμπίτσου (岩櫃城, Iwabitsu-jō) είναι κάστρο σε στυλ «γιαμασίρο» και βρίσκεται στο βουνό Ιβαμπίτσου στην Χιγκασιαγκατσούμα, στο νομό Γκούνμα της Ιαπωνίας. Τα ερείπια του κάστρου προστατεύονται από την κεντρική κυβέρνηση της Ιαπωνίας ως Εθνικός Ιστορικός Τόπος από το 2019.
Ιστορία
Η προέλευση του Κάστρου Ιβαμπίτσου είναι αβέβαιη, αλλά πιστεύεται ότι χτίστηκε από την τοπική φυλή Αγκατσούμα κάποια στιγμή τον 13ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Μουρομάτσι, ήταν στην κατοχή της φυλής Σάιτο, ενός άλλου τοπικού πολέμαρχου. Ωστόσο, στην πρώιμη περίοδο Σενγκόκου, καταλήφθηκε από τον Σανάντα Γιουκιτάκα, ο οποίος είχε επεκταθεί από την επαρχία Σινάνο στη βόρεια επαρχία Κοζούκε με την υποστήριξη του κυρίου του, Τακέντα Σίνγκεν. Η φυλή Σάιτο είχε στραφεί στον Ουεσούγκι Κένσιν της επαρχίας Ετσίγκο για βοήθεια, αλλά λόγω της απόστασης από το Ετσίγκο και των τεχνασμάτων που χρησιμοποιούσαν οι Σανάντα, το κάστρο έπεσε το 1563.
Ο Σανάντα Μασαγιούκι χρησιμοποίησε το Κάστρο Ιβαμπίτσου ως βάση του για να συνεχίσει την επέκτασή του στο βόρειο Κοζούκε, καταλαμβάνοντας το κάστρο Νουμάτα το 1579. Ανοικοδόμησε επίσης το Ιβαμπίτσου τζοκαμάτσι σε μια οχυρωμένη σουκούμπα περιβάλλοντας ολόκληρη την πόλη με μια σειρά από οχυρά και πύλες, παρόμοια με τη διάταξη, που χρησιμοποίησε αργότερα όταν σχεδίασε το νέο οχυρό για τη φυλή Τακέντα στο Κάστρο Σίνπου, όπως λίγα χρόνια αργότερα. Μετά την πτώση της φυλής Τακέντα το 1582, ο Σανάντα Μασαγιούκι είχε σχεδιάσει να παράσχει καταφύγιο στον Τακέντα Κατσουγιόρι στο Κάστρο Ιβαμπίτσου, αλλά ο Κατσουγιόρι δεν μπόρεσε να το φτάσει λόγω προδοσίας ορισμένων από τους εναπομείναντες υποστηρικτές του και διέπραξε σεππούκου.
Ο διάσημος σαμουράι Καρασάβα Γκένμπα ήταν αξιωματικός στο κάστρο.
Μετά την εγκαθίδρυση ενός σταθερού καθεστώτος υπό τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, το κάστρο Ιβαμπίτσου και το κάστρο Νουμάτα απονεμήθηκαν στον Σανάντα Νομπουγιούκι, ενώ ο πατέρας του Μασαγιούκι διατήρησε το Κάστρο Ουέντα. Μετά τον θάνατο του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, ο Σανάντα Μασαγιούκι παρέμεινε πιστός στον Τογιοτόμι Χιντεγιόρι και στον αντιβασιλέα του Ισίντα Μιτσουνάρι, ενώ ο Σανάντα Νομπουγιούκι τάχθηκε στο πλευρό του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Με τη νίκη των δυνάμεων του Τοκουγκάβα στη μάχη της Σεκιγκαχάρα το 1600, ο Σανάντα Νομπουγιούκι εδραιώθηκε στις κτήσεις του στο βόρειο Κοζούκε, αλλά λόγω του κανόνα του σογκουνάτου Τοκουγκάβα του "ένας τομέας - ένα κάστρο" το 1615, το Κάστρο Ιβαμπίτσου καταργήθηκε. Το τζοκαμάτσι επέζησε ως ταχυδρομικός σταθμός στον αυτοκινητόδρομο, αλλά μεταφέρθηκε πιο κοντά στον ποταμό Αγκατσούμα.
Προς το παρόν, δεν σώζεται τίποτα από το αρχικό κάστρο. Η είσοδος στην τοποθεσία είναι περίπου 30 λεπτά με τα πόδια από το σταθμό Γκούνμα-Χαραμάτσι στη γραμμή JR East Agatsuma, ακολουθούμενη από άλλη 30 λεπτά πεζοπορία στην πλαγιά του βουνού, για να φτάσετε στη θέση του εσωτερικού περιβόλου.
Το Κάστρο Ιβαμπίτσου συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα συνεχιζόμενα κορυφαία 100 ιαπωνικά κάστρα το 2017.
Βιβλιογραφία
Ιβαμπιτσου Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
The Gate
Το The Gate είναι ένα τραγούδι της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ. Κυκλοφόρησε στις 15 Σεπτεμβρίου 2017 από την One Little Indian ως το πρώτο σίνγκλ από το ένατο στούντιο άλμπουμ της Utopia. Πρόκειται για ένα τραγούδι που συνδυάζει ατμοσφαιρικούς και ηλεκτρονικούς ήχους, την παραγωγή του οποίου ανέλαβε η Μπιορκ και ο Βενεζουελανός μουσικός Arca.
Θεματικά, το τραγούδι περιγράφει τις δυνατότητες που έχει η αγάπη, τόσο από αμφιδβητούμενη όσο και από εμφατική άποψη. Θεωρείται από κάποιους η μετάβαση από τα θέματα και τις εικόνες του προηγούμενου άλμπουμ, Vulnicura (2015) στο αισιόδοξο κλίμα του Utopia.
Κυκλοφορία
Στις 3 Αυγούστου 2017, το περιοδικό Dazed κυκλοφόρησε το Φθινοπωρινό του τεύχος, με αφιέρωμα στη Μπιορκ. Στη συνέντευξή της, η μουσικός αποκάλυψε τον τίτλο του "The Gate" και ανέφερε πως το βίντεο κλιπ του είχε ήδη γυριστεί. Ένα μήνα αργότερα, στις 5 Σεπτεμβρίου ανακοίνωσε πως θα είναι το πρώτο σίνγκλ του επερχόμενου άλμπουμ της και πως θα κυκλοφορούσε στις 18 Σεπτεμβρίου σε ψηφιακές μορφές και στις 22 Σεπτεμβρίου σε μια περιορισμένη έκδοση βινυλίου με ελαφρώς διαφορετικό εξώφυλλο.
Το σίνγκλ ανακοινώθηκε με tweet από την εκπομπή BBC Radio Music 6 πως θα έκανε πρεμιέρα στις 5 πμ, αλλά ως έκπληξη κυκλοφόρησε τα μεσάνυχτα στις 15 Σεπτεμβρίου 2017, τρεις μέρες πριν την προκαθορισμένη ημερομηνία. Το "The Gate" έγινε διαθέσιμο διαδικτυακά στις υπηρεσίες streaming και στα ηλεκτρονικά καταστήματα μουσικής απρόσμενα, κάτι που η ίδια χαρακτήρησε "μεσονύκτιο κέρασμα".
Τσάρτ
μικρογραφία|198x198εσ|Το εξώφυλλο του σίνγκλ στην εκδοχή του βινυλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Τραγούδια της Μπιορκ Κατηγορία:Singles της One Little Indian Records Κατηγορία:Singles του 2017
Ζακ Ριβιέρ
Ο Ζακ Ριβιέρ (Jacques Rivière, 15 Ιουλίου 1886 – 14 Φεβρουαρίου 1925) ήταν Γάλλος «άνθρωπος των γραμμάτων» — συγγραφέας, κριτικός και συντάκτης-επιμελητής, που υπήρξε «μείζων δύναμη στη διανοητική ζωή της Γαλλίας στη χρονική περίοδο αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Επιμελήθηκε το περιοδικό La Nouvelle Revue Française (= «Νέα Γαλλική Επιθεώρηση», NRF) από το 1919 μέχρι τον πρόωρο θάνατό του. Η επίδρασή του ήταν σημαντική στη γενική δημόσια αποδοχή του Μαρσέλ Προυστ ως σημαντικού συγγραφέως. Φίλος και γυναικαδελφός του ήταν ο Αλαίν-Φουρνιέ (Henri Alban-Fournier), με τον οποίο είχε ανταλλάξει ογκώδη αλληλογραφία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ριβιέρ γεννήθηκε στο Μπορντώ και ήταν γιος διακεκριμένου ιατρού. Στο Λύκειο Λακανάλ στο Σω (νότιο προάστιο των Παρισίων) έγινε φίλος με τον Ανρί-Αλμπάν Φουρνιέ (αργότερα γνωστό με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Αλαίν-Φουρνιέ). Αμφότεροι προετοιμάσθηκαν για τις εισαγωγικές εξετάσεις για την École normale supérieure και απέτυχαν. Το 1905 ο Ριβιέρ επέστρεψε στο Μπορντώ και από τότε μέχρι τον θάνατό του διατηρούσε συχνή αλληλογραφία με τον Αλαίν-Φουρνιέ.
Ο Ριβιέρ πήρε πτυχίο στις τέχνες στο Μπορντώ, υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του και το 1907 επέστρεψε στο Παρίσι. Εκεί έγραψε μια διατριβή στη Σορβόννη με θέμα τη Θεοδικία του Φενελόν, ενώ βιοποριζόταν ως δάσκαλος στο Κολέγιο Στανισλάς. Η σκέψη του επηρεάσθηκε από τον Μωρίς Μπαρές, τον Αντρέ Ζιντ και τον Πωλ Κλωντέλ, με τον οποίο αλληλογραφούσε. Στις 24 Αυγούστου 1909 ο Ριβιέρ πήρε ως σύζυγό του την Ιζαμπέλ Αλμπάν-Φουρνιέ (Isabelle Alban-Fournier), νεότερη αδελφή του φίλου του. Το 1913 ο Ριβιέρ διακήρυξε απερίφραστα τη χριστιανική του πίστη.
Αρχικώς έγραφε στη λογοτεχνική επιθεώρηση L'Occident και μετά έγινε βοηθός συντάκτη στη Nouvelle Revue Française το 1912. Επίσης άρχισε να γράφει κριτική της λογοτεχνίας, την οποία συγκέντρωσε και δημοσίευσε υπό τον τίτλο Études (= «Μελέτες»). Τα δοκίμια σε αυτό το έργο αποκαλύπτουν την εξαιρετική αίσθηση της ψυχολογίας από τον Ριβιέρ.
Ο Ριβιέρ επιστρατεύθηκε το 1914 στο 220ό Σύνταγμα πεζικού και συνελήφθη αιχμάλωτος σε μια από τις πρώιμες μάχες του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στις 24 Αυγούστου. Κρατήθηκε αρχικώς σε στρατόπεδο κοντά στο Καίνιξμπρυκ της Σαξονίας, αλλά επεχείρησε να αποδράσει αρκετές φορές, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί σε στρατόπεδο στο Χύλσμπεργκ, κοντά στο Αννόβερο. Τελικώς αρρώστησε και μεταφέρθηκε στην Ελβετία, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. Τα απομνημονεύματά του από την αιχμαλωσία του εκδόθηκαν το 1918 υπό τον τίτλο L'Allemand : souvenirs et réflexions d'un prisonnier de guerre (= «Ο Γερμανός: αναμνήσεις και σκέψεις ενός αιχμαλώτου πολέμου»).
Λίγο μετά τη λήξη του πολέμου, ο Ριβιέρ επανεξέδωσε τη Nouvelle Revue Française, η έκδοση της οποίας είχε σταματήσει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Υπό τη διεύθυνσή του επανέλαβε την έκδοσή της την 1η Ιουνίου 1919 και δημοσίευσε αργότερα έργα συγγραφέων όπως οι Μαρσέλ Προυστ, Φρανσουά Μωριάκ, Πωλ Βαλερύ, Σαιν-Τζον Περς, Ζαν Ζιρωντού και Ζυλ Ρομαίν. Σήμερα πολλοί θυμούνται τον Ριβιέρ κυρίως για την αλληλογραφία του με τον Αντονέν Αρτώ τα έτη 1923–1924, όπου με αξιοσημείωτους τρόπους ο Αρτώ ανθίσταται στις προσπάθειες του Ριβιέρ στην κριτική, λογοτεχνική και ψυχολογική αναγωγή. Εκείνη την εποχή ο Ριβιέρ είχε σχεδόν εγκαταλείψει τη δική του σταδιοδρομία ως συγγραφέως, γράφοντας ένα μόνο σύντομο ψυχολογικό μυθιστόρημα, το Aimé (1922). Με την επιμονή του Προυστ, ο Ριβιέρ τιμήθηκε με το Βραβείο Μπλυμεντάλ το 1920.
Ο Ριβιέρ πέθανε από τυφοειδή πυρετό σε ηλικία 38 ετών στο Παρίσι. Μετά τον θάνατό του, η χήρα του αφιερώθηκε στη μεταθανάτια ταξινόμηση και έκδοση πολλών από τα έργα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι απομνημονευματογράφοι
Ανδροληψία
Η ανδροληψία κατά το αρχαίο αττικό δίκαιο ήταν μέτρο σύμφωνα με το οποίο εάν ένας Αθηναίος πολίτης δολοφονούνταν εκτός της δικαιοδοσίας της πόλης, και ο υπαίτιος της ανθρωποκτονίας δεν παραδίδονταν από την άλλη πόλη στις αθηναϊκές αρχές, τότε οι συγγενείς του θύματος είχαν δικαίωμα να συλλάβουν έως και 3 πολίτες της πόλης που δεν παρέδιδε τον υπαίτιο. Αυτοί που συλλαμβάνονταν κρατούνταν όμηροι και κατάσχονταν ότι αντικείμενα έφεραν μαζί τους έως ότου ο υπαίτιος τους παραδίδονταν. Στις περιπτώσεις σκλάβων, η ζημία γινόταν στον ιδιοκτήτη τους ο οποίος είχε το δικαίωμα να ζητήσει αποζημίωση. Σε ότι αφορά τους όρους, ως ανδρολήψιον χαρακτηρίζονταν το δικαίωμα της παραπάνω διαδικασίας, ενώ ως ανδροληψία η εφαρμογή της διαδικασίας.
Αντήλιος
Ο Αντήλιος (αραβικά: أنطلياس‎) είναι πόλη στο Λίβανο. Βρίσκεται περίπου 5 χλμ. βόρεια της Βηρυτού.
Ετυμολογία
Η ονομασία είναι ελληνική, ἀντήλιος – ἀντί και ἥλιος – δηλαδή «άντικρυς του ήλιου».
Ιστορικό ενδιαφέρον
Ο Αντήλιος (ειδικότερα η μονή του Αγίου Ηλία) ήταν ο χώρος για την υπογραφή μιας ιστορικής συνθήκης (στα αραβικά: عامية أنطلياس Αμμιγιάτ Ανταλιάς) μεταξύ πολλών κοινοτήτων του Λιβάνου για να ενωθούν ενάντια στην καταπίεση της αιγυπτιακής κατοχής και των συμμάχων τους στα μέσα του 19ου αιώνα, επακριβώς το 1840. Οι κοινότητες των Χριστιανών και των Δρούζων ήταν οι κυριότερες ομάδες της συνθήκης αυτής. Ωστόσο, η συνθήκη δεν εμπόδισε τον άγριο πόλεμο μεταξύ των δύο ομάδων το 1860 που οδήγησε σε δεκάδες χιλιάδες θύματα.
Θρησκεία
Ο Αντήλιος είναι έδρα των Καθολικών της Κιλικίας του Αρμενικού Καθολικάτου του Μεγάλου Οίκου της Κιλικίας.
Ο καθεδρικός του ναός του Αγίου Ηλία είναι η επισκοπική έδρα της Μαρωνιτικής Καθολικής Αρχιεπισκοπής Αντηλίου.
Άλλα σημαντικά θρησκευτικά κτήρια περιλαμβάνουν τη μαρωνιτική μονή του Αγίου Ηλία με τις δύο εκκλησίες του και την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ.
Τραγάνα
Με την ονομασία Τραγάνα μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Ροδιακή Περαία
Ροδιακή Περαία ή Ροδίων Περαία (ἡ τῶν Ῥοδίων Περαία) ονομάζονταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή (Περαία) των νοτίων παραλίων της Καρίας στην δυτική Μικρά Ασία κατά τον 5ο με 1ο αιώνα π.Χ., όταν η περιοχή ελεγχόταν κατά καιρούς από το νησί της Ρόδου.
Ήδη από την κλασική αρχαιότητα και πριν δημιουργηθεί το ενοποιημένο ροδιακό κράτος το 408 π.Χ., οι πόλεις της Λίνδου, Ιαλυσού και της Κάμειρου κατείχαν η κάθε μια περιοχές στα παράλια της Καρίας. Σε αυτές τις περιοχές περιλαμβάνονταν η χερσόνησος της Κνίδου (χωρίς την ίδια την Κνίδο), καθώς και την χερσόνησο της Τραχείας και τις γειτονικές περιοχές στα ανατολικά. Οι κάτοικοι των περιοχών αυτών ακολουθούσαν τα διοικητικά πρότυπα της Ρόδου και ήταν Ρόδιοι πολίτες. Κατά την περιγραφή του γεωγράφου Σκύλακα (6ος/5ος αιώνας π.Χ.) η περιοχή αυτή ξεκινούσε από το όρος Φοίνιξ και εκτείνονταν ως τα σύνορα της Λυκίας.
Κατά την ελληνιστική περίοδο η έκταση της περιοχής μεγάλωσε σημαντικά με την συνθήκη της Απάμειας το 188 π.Χ. μεταξύ των Ρωμαίων και των Σελευκιδών, και η Ρόδος ως σύμμαχος των Ρωμαίων απέκτησε περισσότερες υποτελείς περιοχές έχοντας πλέον σχεδόν ολόκληρη την Καρία και την Λυκία νοτίως του ποταμού Μαιάνδρου. Η διανομή αυτή κράτησε έως το 167 π.Χ., όταν η Ρόδος πλέον απορροφήθηκε από τους Ρωμαίους και έπαψε να είναι ανεξάρτητη.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Ρόδος Κατηγορία:Καρία Κατηγορία:Λυκία
Ιλλυρικό κράνος
thumb|right|200px|Περικεφαλαία ιλλυρικού τύπου από την [[Αργολίδα]] Ο όρος ιλλυρικό κράνος είναι ένας όρος αρχαιολογικός που περιγράφει έναν τύπο μπρούτζινης περικεφαλαίας που χρησιμοποιούνταν ευρύτατα κατά τον 8ο και 7ο π.Χ. αιώνα, ειδικά στην Πελοπόννησο, που ήταν και ο τόπος της πρωιμότερης εξέλιξής του. Το όνομα του το έχει πάρει, εσφαλμένα, από την Ιλλυρία, για το λόγο ότι από εκεί προέρχονταν πολλά τέτοια ευρήματα την εποχή που άρχισαν να τα μελετούν οι αρχαιολόγοι.
Πόλτσαμαα (ποταμός)
Ο Πόλτσαμαα (εσθονικά: Põltsamaa) είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ποταμός της Εσθονίας, με το μήκος του εξ ολοκλήρου εντός της Εσθονίας. Ο Πόλτσαμαα εκβάλλει στον ποταμό Πέντγια. Έχει μήκος 135 χλμ. και έκταση λεκάνης απορροής 1.310 τ.χλμ..
Ιλλυρικό κράνος
Από αναπαραστάσεις κορινθιακών αγγείων γνωρίζουμε πως το «ιλλυρικό» κράνος προέκυψε από τον πρωιμότερο τύπο κράνους, το λεγόμενο κράνος Κέγκελ, που κατασκευαζόταν στο Άργος την αρχαϊκή εποχή. Τα παλαιότερα δείγματα «ιλλυρικού» κράνους δείχνουν ότι ο τύπος εξελίχθηκε σε κάποιο εργαστήριο της βορειοδυτικής Πελοποννήσου (πιθανώς την Ολυμπία). Πάντως τα πρώτα «ιλλυρικά» κράνη του Τύπου Β δημιουργήθηκαν σε εργαστήρια της Κορίνθου, ενώ τα πρώτα δείγματα Τύπου Γ σε εργαστήρια που βρίσκονταν κατά μήκος της ακτής της Αδριατικής, πιθανότατα σε κάποια κορινθιακή αποικία. Το πλεονέκτημα του «ιλλυρικού» κράνους, που ήταν κατασκευασμένο από μπρούντζο, ήταν ότι προστάτευε ολόκληρο το κεφάλι και τον αυχένα του πολεμιστή, χωρίς όμως να εμποδίζει την όρασή του. Ωστόσο οι δύο πρώτες ποικιλίες εμπόδιζαν την ακοή. Από τους μελετητές αναγνωρίζονται τέσσερις τύποι «ιλλυρικού» κράνους, όλοι τους χωρίς προστατευτικό για τη μύτη (επιρρίνιο).
Πόλτσαμαα (ποταμός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολτσαμ
Ιλλυρικό κράνος
Ο συγκεκριμένος τύπος περικεφαλαίας χρησιμοποιούνταν από από τους Έλληνες, αλλά και τους Ετρούσκους και τους Σκύθες, ενώ αργότερα οι Ιλλυριοί το υιοθέτησαν ευρύτατα. η χρήση του εξέλιπε στην Ελλάδα από τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., ενώ οι Ιλλυριοί σταμάτησαν τη χρήση του τον 4ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράνη (τέχνεργα)
1121 Νατάσα
Η Νατάσα (Natascha) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,341. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τη Ρωσίδα-Σοβιετική αστρονόμο Πελαγία Σαζν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από το όνομα της Ρωσίδας υδρογεωλόγου Νατάσα Τιχομίροβα, κόρης του αστρονόμου Γκριγκόρι Νεουιμίν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Νατάσα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νατασα
Ντορίν Ρετσεάν
Ο Ντορίν Ρετσεάν (Dorin Recean, γεννημένος στις 17 Μαρτίου 1974) είναι Μολδαβός ακαδημαϊκός και πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Μολδαβίας από τον Φεβρουάριο του 2023. Υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών της Μολδαβίας από τον Ιούλιο του 2012 έως τον Φεβρουάριο του 2015.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Ρετσεάν γεννήθηκε στο Ντοντουσένι στις 17 Μαρτίου 1974. Το 1996 αποφοίτησε από την Ακαδημία Οικονομικών Σπουδών της Μολδαβίας με πτυχίο στη διαχείριση διεθνών επιχειρήσεων. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το παράρτημα τουΔιεθνούς Πανεπιστημίου του Νιούπορτ του Βελγίου το 2000.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του ως λέκτορας το 1995 στο εκπαιδευτικό ίδρυμα από το οποίο αποφοίτησε, την Ακαδημία Οικονομικών Σπουδών, και συνέχισε να διδάσκει εκεί μέχρι το 2007. Από το 2002 έως το 2010 εργάστηκε επίσης σε διάφορες εταιρείες με διάφορες ιδιότητες. Δίδαξε επίσης στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Νιούπορτ με έδρα την Κισινάου από το 2000 έως τον Ιούλιο του 2012.
Τον Ιανουάριο του 2010 ο Ρετσεάν διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ), όπου ήταν υπεύθυνος για την εφαρμογή νέων ασφαλών εγγράφων, συμπεριλαμβανομένου του βιομετρικού διαβατηρίου, ως μέρος του σχεδίου δράσης για την απελευθέρωση της βίζα. Υπήρξε μέλος της Κυβερνητικής Ομάδας Εργασίας για την απελευθέρωση των θεωρήσεων με την ΕΕ.