cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Συρίγος
Διοικητικό έργο
Ίδρυσε το 2002 και διευθύνει μέχρι σήμερα, την Ογκολογική Μονάδα του ΓΝΑ «Η Σωτηρία». Εκλέχθηκε Επίκουρος Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ το 2002 και Καθηγητής το 2014. Το ίδιο έτος, η Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) του ανέθεσε τη διεύθυνση της Γ' Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής και του Ομώνυμου Εργαστηρίου, την οποία συνεχίζει να διευθύνει. Υπήρξε Διευθυντής του Τομέα Παθολογίας της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ (2019-2022). Ίδρυσε και διευθύνει τη Β΄ Κλινικής COVID19 στο ΓΝΑ «Η Σωτηρία» (2020-σήμερα).
Από το 2018 είναι Πρόεδρος του Δ.Σ. των Παιδικών Χωριών SOS Ελλάδας.
Συνεισφορά στη διεθνή επιστημονική κοινότητα
Είναι μέλος πολλών διεθνών επιστημονικών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των: American Society of Clinical Oncology, American Association of Cancer Research, American College of Chest Physicians, International Association for the Study of Lung Cancer και European Society for Medical Oncology. Έχει υπηρετήσει ως συνεκδότης για τα διεθνή επιστημονικά περιοδικά Oncology Research και Frontiers in Oncology. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής και κριτής σε περισσότερα από 100 διεθνή ιατρικά περιοδικά. Έχει συμμετάσχει σε ομάδες για την έκδοση ευρωπαϊκών και διεθνών κατευθυντήριων ερευνών για τον Καρκίνο του Πνεύμονα, καθώς και για την πρόληψη και θεραπεία των θρομβοεμβολικών επεισοδίων σε ασθενείς με συμπαγείς όγκους. Έχει λάβει διάφορα βραβεία και διεθνείς διακρίσεις για το οργανωτικό, εκπαιδευτικό και κλινικό έργο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό σημείωμα
Άρθρα του Κωνσταντίνου Συρίγου
Δήμος Κορινθίων
μικρογραφία|Ο [[Κορινθιακός κόλπος|Κορινθιακός Κόλπος και η Κόρινθος]] μικρογραφία|[[Διώρυγα της Κορίνθου|Διώρυγα Κορίνθου]] μικρογραφία|Αρχαιολογικός χώρος [[Αρχαία Κόρινθος|Αρχαίας Κορίνθου]] μικρογραφία|Η [[Αρχαία Κόρινθος και στο βάθος το κάστρο Ακροκόρινθος]] μικρογραφία|[[Χιλιομόδι Κορινθίας|Χιλιομόδι]] Ο Δήμος Κορινθίων είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011, από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων, Δήμος Κορινθίων, Δήμος Άσσου - Λεχαίου, Δήμος Σαρωνικού, Δήμος Σολυγείας και Δήμος Τενέας, που είχαν συσταθεί το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτούργησαν από 01-01-1999, μέχρι 31-12-2010. Έδρα του Δήμου είναι η Κόρινθος.
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Κορινθίων αποτελείται από 5 Δημοτικές Ενότητες. Τη Δημοτική Ενότητα Κορινθίων (πρώην Δήμος Κορινθίων), τη Δημοτική Ενότητα Άσσου - Λεχαίου (πρώην Δήμος Άσσου - Λεχαίου), τη Δημοτική Ενότητα Σαρωνικού (πρώην Δήμος Σαρωνικού), τη Δημοτική Ενότητα Σολυγείας (πρώην Δήμος Σολυγείας) και τη Δημοτική Ενότητα Τενέας (πρώην Δήμος Τενέας).
Χάρτης
<mapframe latitude="37.851543" longitude="22.850189" zoom="11" width="1000" height="350" align="center" />
*
Αστικός μαρασμός
thumb|200px|Υποβαθμισμένη γειτονιά στη [[Ζανζιβάρη της Τανζανίας, Αφρική.]]
Ο αστικός μαρασμός είναι μια διαδικασία κατά την οποία μια πόλη, ή τμήμα αυτής, περιέρχεται σε κατάσταση χρήζουσας επισκευής. Χαρακτηρίζεται από μείωση πληθυσμού, οικονομικό μαρασμό, εγκατάλειψη, υψηλά ποσοστά ανεργίας, διεσπασμένες οικογένειες, στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, εγκληματικές ενέργειες, καθώς και υποβαθμισμένο αστικό περιβάλλον.
Αρχικά, ο αστικός μαρασμός συνδεόταν με τις πόλεις του δυτικού πολιτισμού, ιδίως στη Νότια Αμερική και μέρη της Ευρώπης κατά το 1970 και 1980. Κατά την περίοδο αυτή, ευρείες μεταβολές στις διεθνείς οικονομίες, τις μεταφορές και κυβερνητικές πολιτικές καταστάσεις ευνόησαν την ανάπτυξη του φαινομένου.
Οι επιπτώσεις του μαρασμού έρχονται σε αντίθεση με τα αναπτυξιακά μοντέλα στις περισσότερες πόλεις της ανεπτυγμένης Ευρώπης, και χώρες πέραν της νότιας Αμερικής, όπου οι υποβαθμισμένες περιοχές συνήθως εντοπίζονται στα περίχωρα των μεγάλων μητροπόλεων, ενώ το κέντρο της πόλης διατηρεί υψηλές κτηματικές αξίες και σταθερά ή αυξανόμενα ποσοστά πληθυσμού. Αντιθέτως, οι πόλεις της νότιας Αμερικής συχνά αντιμετώπισαν μια μετακίνηση του πληθυσμού προς τα προάστια ή τα περίχωρα της πόλης. Αυτή η μόδα άρχισε να αναστρέφεται σε κάποιες πόλεις, όπου εύρωστα τμήματα του πληθυσμού επέστρεψαν σε πρώην υποβαθμισμένες γειτονιές.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη αιτία του αστικού μαρασμού, αν και μπορεί να προκληθεί από ένα συνδυασμό αλληλοσυσχετιζόμενων παραγόντων όπως πολεοδομικός σχεδιασμός, φτώχεια, η ανάπτυξη αυτοκινητοδρόμων και σιδηροδρόμων, η προτυποποίηση των προαστίων, διαχωρισμός στις αστικές τάξεις, περιορισμοί μετανάστευσης και φυλετικές διακρίσεις.
Προέλευση Φαινομένου
thumb|250px|left|Γενικό μοντέλο εξέλιξης της αξίας ακινήτων στις μητροπόλεις συναρτήσει της απόστασης. Όσο απομακρύνεται κανείς από το κέντρο της μητροπόλεως, τόσο πέφτει η αξία, με αυξήσεις στο κέντρο των γειτονικών προορισμών.
Κατά τη βιομηχανική επανάσταση, οι άνθρωποι μετακινήθηκαν από την επαρχία στα μεγάλα αστικά κέντρα προς εύρεση εργασίας στο μεταποιητικό τομέα. Η βιομηχανική ανάπτυξη ευθυνόταν σε μεγάλο βαθμό για την πληθυσμιακή έκρηξη των πόλεων κατά την περίοδο αυτή. Παρά ταύτα, επακόλουθη οικονομική ανάπτυξη κατέστησε πολλά αστικά κέντρα ευάλωτα. Πολλές μελέτες, συμπεριλαμβανομένου του Urban Task Force (DETR 1999), του Urban White Paper (DETR 2000) και μιας μελέτης για τις πόλεις της Σκοτίας (2003) υποστήριξαν πως οι αποβιομηχανοποιηθείσες περιοχές -με συνεπακόλουθα την υψηλή ανεργία, φτώχεια και μαραζόμενο φυσικό περιβάλλον (περιλαμβάνοντας συχνά μολυσμένη γη και απαρχαιομένες αστικές υποδομές)-αποδεικνύονται "έντονα ανεπίδεκτες ανάπτυξης".
Μεταβολές στο συγκοινωνιακό δίκτυο (ιδίως των ΙΧ) εξέλειψαν ορισμένα από τα πλεονεκτήματα των πόλεων. Κατά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου οι δυτικές οικονομίες αναπτύχθηκαν και προτίμησαν να εισαγάγουν προϊόντα που μεταποιούνταν απ' έξω. Κατά τη μετακίνηση από τη μεταποιητική οικονομία στην οικονομία των υπηρεσιών, η χρήση των ΙΧ γινόταν όλο και πιο συνήθης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η ομοσπονδιακή κυβέρνηση βοήθησε στην ανάπτυξη των προαστίων, δίνοντας κατευθύνσεις ώστε τα τραπεζικά προϊόντα να γίνονται λιγότερο προσιτά στο ευρύ κοινό, μέσα από μια πρακτική συντηρητικής πιστωτικής πολιτικής (redlining), μέσω του FHA (Ομοσπονδιακό Πρακτορείο Στέγης). Αργότερα, τα αστικά κέντρα εγκατελείφθησαν περαιτέρω από την κατασκευή του Διαπολιτειακού Συστήματος Αυτοκινητοδρόμων. thumb|right|220px|Αραιοδομημένο Council Estate στην Αγγλία.
Οι καλές συγκοινωνιακές υποδομές ευνόησαν τη δημιουργία απόμακρων εμπορικών κέντρων, αγορά στα προάστια, επιχειρήσεις και αραιοκατοικημένες περιοχές προς κάλυψη οικιστικών αναγκών. Μεγάλες εκτάσεις πολλών πόλεων στα βόρεια των ΗΠΑ γνώρισαν πληθυσμιακή μείωση και υποβάθμιση των αστικών περιοχών. Οι αξίες στις περιοχές αυτές έπεσαν και εδέχθησαν την εισροή οικονομικά ασθενών ομάδων. Η πολυφυλετικότητα αυτή, ώθησε και άλλα τμήματα του πληθυσμού να απομακρυνθεί προς τα προάστια. Παρόμοιο φαινόμενο παρατηρήθηκε και στην Ελλάδα, όπου μετά την πιστωτική επέκταση στα μέσα της δεκαετίας του 2000 ακολουθήθηκε μια πιο συντηρητική πιστωτική πολιτική, αυτοκινητόδρομοι όπως η Αττική Οδός μετακίνησε πληθυσμό έξω από την πόλη και άρχισαν να αναπτύσσονται απόμακρα εμπορικά κέντρα και επιχειρήσεις (π.χ. Κέντρο Mall και επιχειρηματική ζώνη Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας στην Αττική). Αντιθέτως, υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας δέχθηκαν οικονομικούς μετανάστες και υπέστησαν μετακίνηση του αρχικού τους πληθυσμού σε γειτονικές περιοχές.
Στη Δυτική Ευρώπη η εμπειρία διαφέρει λόγω των κυβερνητικών πολιτικών του δημοσίου τομέα που στόχευαν στην ανακαίνιση των υποβαθμισμένων περιοχών του 18ου και 19ου αιώνα και επιδοτήσεις πληθυσμού προς εποικισμό αραιοκατοικημένων προαστίων. Στη Ευρώπη και την Ωκεανία, το ιστορικό κέντρο των μεγάλων πόλεων παραμένει συνήθως εύρωστο. Αντιθέτως, είναι οι κεντρικές γειτονιές και τα κοντινά προάστια που οικοδομήθηκαν από επιδοτήσεις, όπως τα γαλλικά "cites" και τα αγγλικά "council estates" που υφίστανται περισσότερο αστικό μαρασμό. Λόγω της μεγαλύτερης πληθυσμιακής πυκνότητας δόμησης στην Ευρώπη, τα οικονομικά καταδεικνύουν ότι η υπερβολικά χαμηλή πυκνότητα δόμησης ίσως να μην είναι και τόσο πρακτική.
Στην Ελλάδα οι μεγάλες πόλεις υφίστανται σε μικρό ή μεγάλο βαθμό αυτό το φαινόμενο. Συγκεκριμένα, στην Αθήνα το ιστορικό κέντρο παραμένει εύρωστο και ακριβό, ενώ οι εσωτερικές γειτονιές (π.χ. Μεταξουργείο) υφίστανται αστικό μαρασμό, όπως επίσης και οι κοντινοί οικισμοί που δημιουργήθηκαν (π.χ. Αιγάλεω, Νέα Ιωνία, Καισαριανή). Στους τελευταίους οικισμούς αρχικά δημιουργήθηκαν χαμηλές κατοικίες, όμως στη συνέχεια κρίθηκε μη πρακτική αυτή η αναπτυξιακή φιλοσοφία και άλλαξαν οι συντελεστές δόμησης, με αποτέλεσμα να αντικατασταθούν με πιο πυκνοδομημένες κατασκευές. Τα τελευταία χρόνια γίνονται πολλές προσπάθειες από τις δημοτικές αρχές των Αθηνών για πρόληψη του φαινομένου (επιδότηση βαφής στους Αμπελοκήπους και πρασίνου στα Εξάρχεια), ή αναστροφής (π.χ. έργα ανάπλασης και συγκοινωνίας στο Γκάζι, γκρέμισμα Κουντουριώτικων κ.α.). Παρόμοια φαινόμενα παρατηρήθηκαν και στον Πειραιά. Υπάρχουν αρκετοί σύγχρονοι οικισμοί που κατασκευάστηκαν αργότερα πιο έξω από την πόλη από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας, όπως η Ήλιδα, το Ολυμπιακό Χωριό, ο οικισμός Edison, καθώς και εργατικές πολυκατοικίες σε πολλές περιοχές (π.χ. Ηλιακό Χωριό). Χαρακτηριστικό παράδειγμα αστικού μαρασμού παρατηρούνται και στα αστικά κέντρα της βορείου Ελλάδος μετά την έντονη αποβιομηχανοποίηση που υπέστη.
Διεθνή Παραδείγματα Μαρασμού
thumb|right|220px|Κεντρικό κτίριο στο [[Harlem της Νέας Υόρκης που παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης.]]
Μεγάλες γαλλικές πόλεις συχνά περιβάλλονται από υποβαθμισμένες περιοχές. Ενώ το κέντρο της πόλης συνήθως κατοικείται από τα μεσαία και ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, στα προάστια αναπτύσσονται οικισμοί που προσελκύουν τα μεσαία προς υψηλά στρώματα. Η συγκέντρωση της φτώχειας και της εγκληματικότητας που απλώνεται στους οικισμούς, συχνά ωθεί ολόκληρο το προάστιο να περιέλθει σε κατάσταση αστικού μαρασμού, καθώς οι περισσότερο εύρωστοι κάτοικοι αναζητούν κατοικία στο κέντρο της πόλης, ή σε ημιαγροτικές περιοχές. Στις αρχές του Νοεμβρίου του 2005, τα υποβαθμισμένα βόρεια προάστια των Παρισίων αποτελούσαν έδρα σοβαρών εξεγέρσεων που υποδαυλίζονταν κατά ένα μέρος από τις υποβαθμισμένες συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν στις εργατικές κατοικίες.
Αποκατάσταση
thumb|left|230px|Το Πρόγραμμα Αστικής Ανακαίνισης των εργατικών κατοικιών στο [[Gabrini Green, Σικάγο]] Τρόποι αντιμετώπισης του φαινομένου μελετήθηκαν μέσα από μια δημιουργική δημόσια μεσολάβηση και πολιτική, με ποικίλες πρωτοβουλίες, χρηματοδοτικά προγράμματα και ενέργειες, αξιοποιώντας τις αρχές της αμερικανικής Νέας Αστικοποίησης (ή μέσω της ευρωπαϊκής Αστικής Αναγέννησης). Η σημασία της αναγέννησης δεν πρέπει να υποτιμάται και παραμένει το βασικό εργαλείο μιας φυσικής αποκατάστασης.
Στις ΗΠΑ, αρχικές κυβερνητικές πολιτικές περιελάμβαναν "αστική ανακαίνιση" και οικοδόμησης μεγάλης έκτασης εργατικών κατοικιών για τους φτωχούς. Η αστική ανάπλαση κατεδάφισε ολόκληρες γειτονιές σε πολλά κεντρικά σημεία των πόλεων. Με ποικίλους τρόπους όμως ήταν η αιτία αστικού μαρασμού και όχι αποκατάστασης. Τα οικιστικά αυτά προγράμματα κατέληξαν να είναι πηγή εγκληματικών σφαλμάτων. Αυτές οι κυβερνητικές απόπειρες θεωρούνται από πολλούς προϊόν παραπλάνησης. Ορισμένες πάντως πόλεις κατάφεραν να ανακτήσουν την αρχική τους ευημερία, παρά τα σφάλματα των πολιτικών αυτών, για ποικίλους λόγους. Σήμερα, παρά ταύτα, με πληθώρα κόσμου να επιζητά την επιστροφή του στις κεντρικές γειτονιές, η αστική αναγέννηση βελτίωσε και ανακαίνισε ορισμένες από αυτές τις γειτονιές. Παράλληλα, ορισμένα από τα κοντινά προάστια κατασκευασμένα το 1950 και 1960 υποβάλλονται σταδιακά σε κατάσταση μαρασμού, καθώς εκείνοι που κατοικούν τώρα στις κεντρικές γειτονιές εκτοπίζονται προς αυτά, λόγω της αστικής αναγέννησης.
Κατηγορία:Πολεοδομία Κατηγορία:Οικονομικά προβλήματα
Πειραματικός σχεδιασμός εκτεταμένης ατομικής ανάλυσης της συμπεριφοράς
Εκτεταμένη ατομική ανάλυση είναι η πειραματική μέθοδος η οποία περιλαμβάνει έναν μόνο συμμετέχοντα ή μια μόνο ομάδα συμμετεχόντων και έχει σκοπό τη διερεύνηση της επίδρασης μίας ή και περισσότερων πειραματικών συνθηκών σε κάθε συμμετέχοντα ξεχωριστά. Με τη μέθοδο αυτή οι επιδράσεις των εξωγενών μεταβλητών ελέγχονται άμεσα μέχρι το επίπεδο της εξαρτημένης μεταβλητής που μελετάται να είναι σταθερό οπότε και ακολουθεί ο χειρισμός της ανεξάρτητης μεταβλητής. Απόδειξη της αξιοπιστίας των επιδράσεων του πειραματικού χειρισμού αποτελεί η συστηματική χωροχρονική σχέση μεταξύ επιπέδων ανεξάρτητων και εξαρτημένων μεταβλητών. Η εκτεταμένη ατομική ανάλυση με άλλα λόγια, συμβάλλει στον προσδιορισμό αιτιωδών σχέσεων καθώς μελετά τις ατομικές διαφορές τις οποίες θεωρεί πολύ σημαντικές για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων και για τη δημιουργία πραγματικά ωφέλιμων αρχών. Χρησιμοποιείται κυρίως από την πειραματική ανάλυση της συμπεριφοράς και από την εφαρμοσμένη ανάλυση της συμπεριφοράς αλλά και από άλλες επιστήμες με υποκείμενα ανθρώπινα και μη ανθρώπινα όντα. Οι σχεδιασμοί ΑΒΑ,πολλαπλού βασικού επιπέδου και μεταβαλλόμενου κριτηρίου αποτελούν πειραματικά σχέδια της εκτεταμένης ατομικής ανάλυσης.
Ιστορική αναδρομή
Η έρευνα πάνω σε ένα μόνο υποκείμενο υπήρξε στα πρώτα βήματα της ψυχολογίας. Η μέθοδος της ενδοσκόπησης του Wundt, οι μελέτες του Ebbinghaus και τα πειράματα του Pavlov έγιναν με την χρήση μόνο ενός συμμετέχοντα. Ο στατιστικός Ronald Fisher όμως σκοπεύοντας να διευκολύνει την γεωπονική έρευνα το 1935 άλλαξε έμμεσα την πορεία της ψυχολογικής έρευνας θέτοντας με τη δημοσίευση του βιβλίου του τις βάσεις για τη διεξαγωγή και ανάλυση πειραμάτων με πολλά υποκείμενα. Από τότε άρχισαν όλοι οι ψυχολόγοι να χρησιμοποιούν τους σχεδιασμούς και τις στατιστικές διαδικασίες που ανέλυσε ο Fisher. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Skinner (1938) που μαζί με τους μαθητές και τους συνεργάτες του ανέπτυξαν την προσέγγιση της πειραματικής ανάλυσης της συμπεριφοράς. Με τη μέθοδο αυτή γίνονταν πειράματα με έναν ή με λίγους μόνο συμμετέχοντες έτσι ώστε ένας οργανισμός να εξετάζεται λεπτομερώς σε υψηλά ελεγχόμενο περιβάλλον και να εξασφαλίζει έγκυρα και αξιόπιστα συμπεράσματα σχετικά με συγκεκριμένες πειραματικές συνθήκες. Οι πειραματικοί σχεδιασμοί μεμονωμένης περίπτωσης που ο B.F. Skinner και οι συνεργάτες του ανέπτυξαν, τελειοποιήθηκαν από τον Sidman και αναγνωρίστηκαν από την επιστημονική κοινότητα με την αύξηση της δημοτικότητας της θεραπείας της συμπεριφοράς.
Σχεδιασμός ΑΒΑ ή σχέδιο ανατροπής
Σε αυτόν τον σχεδιασμό η συμπεριφορά του συμμετέχοντα στις πειραματικές συνθήκες συγκρίνεται με τη συμπεριφορά του πριν και μετά τον χειρισμό της ανεξάρτητης μεταβλητής. Η φάση Α αποτελεί τη βασική φάση και αναφέρεται στην καταγραφή και στην αξιολόγηση της συμπεριφοράς που ο ερευνητής μελετά πριν την παρέμβαση δηλαδή πριν από τον χειρισμό των επιπέδων της ανεξάρτητης μεταβλητής. Η φάση Β αποτελεί την φάση χειρισμού στην οποία ο ερευνητής παρεμβαίνει και ρυθμίζει τις περιβαλλοντικές συνθήκες έτσι ώστε να παρατηρήσει μια σημαντική και σταθερή αλλαγή στην συμπεριφορά. Αφού ολοκληρωθεί η φάση Β εφαρμόζεται ξανά η φάση Α που είναι η φάση ανατροπής (Ά). Σε αυτή τη φάση δηλαδή η ανεξάρτητη μεταβλητή επιστρέφει στο αρχικό της επίπεδο. Η πρώτη και η τρίτη φάση συμβολίζονται με το ίδιο γράμμα επειδή σε αυτές τις δύο φάσεις τα επίπεδα της ανεξάρτητης μεταβλητής παραμένουν ίδια. Η επαναφορά της συμπεριφοράς στο αρχικό επίπεδο (δηλαδή πριν την παρέμβαση) αποτελεί και τη μεγαλύτερη απόδειξη για την αξιοπιστία μιας παρατηρούμενης επίδρασης της ανεξάρτητης μεταβλητής. Σχέδιο ανατροπής ονομάζεται γιατί μετά από διαφοροποίηση του επιπέδου της ανεξάρτητης μεταβλητής ανατρέπεται το αρχικό της επίπεδο.
Σχεδιασμός πολλαπλού βασικού επιπέδου
Σχεδιασμός στον οποίο αφού προηγηθεί η αξιολόγηση και καταγραφή των συμπεριφορών του βασικού επιπέδου με διαφορετική χρονική ακολουθία, η πειραματική συνθήκη εφαρμόζεται διαδοχικά στο ίδιο υποκείμενο ή σε αρκετά υποκείμενα σε διαφορετικές καταστάσεις. Το πειραματικό σχέδιο στο οποίο η βασική φάση αλλάζει ως προς τη διάρκειά της για διαφορετικά υποκείμενα ονομάζεται πειραματικό σχέδιο πολλαπλού βασικού επιπέδου με διασταύρωση υποκειμένων. Αυτό το σχέδιο μελετά παράλληλα κατά πόσον μπορεί να γενικευτεί η λειτουργική σχέση μεταξύ των υποκειμένων. Το πειραματικό σχέδιο στο οποίο μελετάμε βασικές επιδόσεις για δύο ή περισσότερες συμπεριφορές ταυτόχρονα στον ίδιο συμμετέχοντα και διαφοροποιούμε τις συνθήκες με παρόμοιο τρόπο σε διάφορες χρονικές περιόδους για την κάθε συμπεριφορά ονομάζεται πειραματικό σχέδιο πολλαπλού βασικού επιπέδου με διασταύρωση συμπεριφορών. Απόδειξη του κατά πόσο η σχέση μεταξύ μεταβλητών είναι λειτουργική αποτελεί η παρατήρηση οτι ο χειρισμός της ανεξάρτητης μεταβλητής έχει παρόμοια επίδραση πάνω στην εξαρτημένη σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.
Σχεδιασμός μεταβαλλόμενου κριτηρίου
Σχεδιασμός της εκτεταμένης ατομικής ανάλυσης στον οποίο ύστερα από την καταγραφή της συμπεριφοράς που ο ερευνητής μελετά εφαρμόζεται μια πειραματική συνθήκη η οποία συνεχίζεται σε διαδοχικές φάσεις παρέμβασης στις οποίες το αρχικό κριτήριο αυξάνεται σταδιακά. Με άλλα λόγια η συμπεριφορά του υποκειμένου αλλάζει βαθμιαία προς το επιθυμητό επίπεδο μέσω της αλλαγής του κριτηρίου επιτυχίας κατά τη διάρκεια μιας αλληλουχίας εφαρμογών της πειραματικής συνθήκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχολογία
Κάρλος Φουέντες
Ο Κάρλος Φουέντες Μασίας (Carlos Fuentes Macías, Πόλη του Παναμά, 11 Νοεμβρίου 1928 - 15 Μαΐου 2012) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Μεξικανούς μυθιστοριογράφους και δοκιμιογράφους. Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα είναι η Αύρα, Ο θάνατος του Αρτέμιο Κρουζ, και Terra nostra. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Θερβάντες το 1987.
Βιογραφία
Ο Κάρλος Φουέντες γεννήθηκε στον Παναμά, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως μέλος του μεξικανικού διπλωματικού σώματος. Στη δεκαετία του '30, ο πατέρας του διορίστηκε πρέσβης του Μεξικού στις Ηνωμένες Πολιτείες, με έδρα την Ουάσινγκτον. Στην Πόλη του Παναμά ο νεαρός Φουέντες σπούδασε ιστορία και γεωγραφία του Μεξικού. Θα περνούσαν αρκετά χρόνια για να γνωρίσει το Μεξικό από κοντά. Στο μεταξύ έζησε στο Σαντιάγο τη Χιλής, το Μπουένος Άιρες, όπου δέχθηκε την επιρροή σημαντικών προσωπικοτήτων των λατινοαμερικάνικων γραμμάτων, όπως ο Πάμπλο Νερούδα και ο Νταβίδ Αλφάρο Σικέιρος.
Ο Κάρλος Φουέντες περιέγραψε στο μυθιστόρημά του Η πιο διαυγής περιοχή το Μεξικό των δεκαετιών του '40 και του '50. Επέστρεψε στην περιγραφή του Μεξικού, αυτή τη φορά των δεκαετιών του '80 και του '90, στο μυθιστόρημα Κριστόμπαλ Νονάτο.
Στη δεκαετία του '60, έζησε στο Παρίσι, στη Βενετία, το Λονδίνο και στην Πόλη του Μεξικού. Το 2001, το μυθιστόρημά του Αύρα, το οποίο είχε γράψει το 1962, βρέθηκε στο επίκεντρο ενός σκανδάλου στην Πόλη του Μεξικού. Μία καθηγήτρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η Χεορχίνα Ράβαγο, απολύθηκε διότι πρότεινε την ανάγνωση του εν λόγω έργου στους μαθητές του Ινστιτούτου "Félix Félix de Jesús Rougier", όπου φοιτούσε και η κόρη του τότε Υπουργού Εργασίας, Κάρλος Αβασκάλ Καρράνσα.
Το 1979, ο Φουέντες έλαβε το Διεθνές Βραβεία Αλφόνσο Ρέγιες, το 1984 το Εθνικό Βραβείο Επιστημών και το 1987 το Βραβείο Θερβάντες. Το 1992 του απονεμήθηκε το ΣΤ' Βραβείο Ιβηροαμερικανικής Λογοτεχνίας. Το 1994 τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστούριας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Μεξικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Μεξικανοί δοκιμιογράφοι
Σταύρος Μαυροθαλασσίτης
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Η οικία του Σταύρου Μαυροθαλασσίτη στο [[Δήμος Αιγάλεω|Αιγάλεω Αττικής]] Ο Σταύρος Μαυροθαλασσίτης (Κυδωνίες Μ. Ασίας 1898-Αιγάλεω 16 Δεκεμβρίου 1986) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός.
Βιογραφία
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Σχέδιο του Σταύρου ΜαυροθαλασσίτηΉταν το δεύτερο από τα τρία παιδιά της οικογένειας του κτηματία Νικολάου και της Αργυρώς Μαυροθαλασσίτη. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο Αϊβαλί, όπου τελείωσε το σχολαρχείο αλλά στα 1917 υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την πόλη μαζί με τους συγγενείς του, κατόπιν εντολής των τουρκικών αρχών. Το 1921 εντάχθηκε στο ελληνικό εκστρατευτικό σώμα. Πολέμησε στη Μικρασιατική Εκστρατεία, όταν και τιμήθηκε με παράσημο ανδρείας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ήρθε στην Ελλάδα και φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών, ενώ εκπαιδεύτηκε στις Διαβιβάσεις και στη Σωματική Αγωγή. Η συμμετοχή του στο βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, οδήγησε στην απόταξή του από το στράτευμα. Στα μέσα της δεκαετίας του ΄30 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του (είχε 4 παιδιά) στο συνοικισμό "Νέων Κυδωνιών", στην περιοχή Πυριτιδοποιείου, μετέπειτα Αιγάλεω. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ήταν υπεύθυνος συσσιτίων που διένειμε ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός στην περιφέρεια Αιγάλεω-Περιστερίου, ενώ εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση.
Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως στέλεχος του ΕΛΑΣ με το βαθμό του ταγματάρχη πεζικού, στη 2η Μεραρχία της Ρούμελης. Τον Απρίλιο του 1946 εξορίσθηκε στην Ικαρία, στο πλαίσιο εφαρμογής των εμφυλιοπολεμικών μέτρων. Το καλοκαίρι του 1947 μεταφέρθηκε στη Σαντορίνη μαζί με τρία από τα παιδιά του και εβδομήντα ακόμη δημοκρατικούς αξιωματικούς. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους εκτοπίσθηκε στη Μακρόνησο, στο Γ΄ Κέντρο Παρουσίας Αξιωματικών και στη συνέχεια στον Αη-Στράτη. Καταδικάσθηκε σε θάνατο για τη δράση του στον Εμφύλιο από έκτακτο στρατοδικείο αλλά τελικά δεν εκτελέσθηκε λόγω μιας τυχαίας συγκυρίας. Μετά την απελευθέρωσή του το 1952, ασχολήθηκε με τα κοινά, παρά το ότι είχε αφεθεί ελεύθερος με τον όρο να μην αναμειχθεί στην πολιτική.
Στις δημοτικές εκλογές της 21 Νοεμβρίου του 1954 υποστηριζόμενος από τις δυνάμεις της Αριστεράς, επικράτησε από την πρώτη Κυριακή με ποσοστό 40,8 %. Στις 7 Ιανουαρίου του 1955 ανακηρύχθηκε δήμαρχος Αιγάλεω και τέσσερις μέρες αργότερα ανέλαβε για πρώτη φορά τα καθήκοντά του. Στη θέση αυτή παρέμεινε επί σειρά ετών. Κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες αγωνίσθηκε και πέτυχε σε μεγάλο βαθμό να αναμορφώσει την πόλη.
Συνελήφθη από τη Χούντα τον Απρίλιο του 1967, παύθηκε από τη θέση του και εξορίσθηκε στη Λέρο και τη Γυάρο για 18 μήνες. Απολύθηκε μόλις συμπλήρωσε τα 70 του χρόνια και μετά τη Μεταπολίτευση επανήλθε αυτοδίκαια στο δημοτικό θώκο, αφού αρχικά διετέλεσε αντιδήμαρχος επί υπηρεσιακής δημαρχίας του Λέανδρου Ρακιντζή. Πήρε μέρος στις δημοτικές εκλογές του 1975 και επανεκλέχθηκε πανηγυρικά με ποσοστό 68,9% προκειμένου να ολοκληρώσει το έργο του.
Συνολικά διετέλεσε δήμαρχος Αιγάλεω επί 15 χρόνια (από το Φεβρουάριο του 1955-21 Απριλίου 1967 και από 1976-1978)
Απλός, προσηνής, ανιδιοτελής, δε δίστασε ποτέ να λάβει ανά χείρας τη δημοτική σκαπάνη, προκειμένου να αποτελεί το καλό παράδειγμα συνέπειας και ήθους και για το λόγο αυτό έχαιρε καθολικής εκτίμησης.
Απεβίωσε το 1986 σε ηλικία 88 ετών και δυο μόλις χρόνια μετά το θάνατό του (1988) το όνομά του δόθηκε στο δημοτικό στάδιο της περιοχής ως ένδειξη αναγνώρισης της συνολικής του προσφοράς.
Μια προσωπογραφία του, έργο του ζωγράφου Χ. Λαλέ που τοποθετήθηκε το 2004, κοσμεί την είσοδο του πνευματικού κέντρου ("Γιάννης Ρίτσος") του δήμου Αιγάλεω.
Η κόρη του, Κλειώ Μαυροθαλασσίτου εκλέχθηκε επί σειρά ετών δημοτική σύμβουλος στην πόλη.
Παραπομπές
Μ Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Ακετοφαινόνη
Η ακετοφαινόνη  (αγγλικά acetophenone) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C8H8O, αλλά παριστάνεται επίσης με τους τύπους C6H5COCH3, PhCOCH3,PhAc, BzMe. Είναι η απλούστερη αρωματική κετόνη. Η χημικά καθαρή ακετοφαινόνη, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο ιξώδες υγρό, χρήσιμο για την παραγωγή κυρίως ρητινών και αρωμάτων.
Φυσική παρουσία
Η ακετοφαινόνη βρίσκεται φυσικά σε πολλά τρόφιμα, που συμπεριλαμβάνουν μήλα, τυριά, βερίκοκα, μπανάνες, βόειο κρέας και κουνουπίδια. Αποτελεί, ακόμη, συστατικό του καστορέλαιου, που παράγεται από τους καστορικούς σάκους των ενήλικων καστόρων.
Παραγωγή
Η ακετοφαινόνη μπορεί να παραχθεί με μια ποικιλία μεθόδων.
Βιομηχανική μέθοδος
Στη βιομηχανία, η ακετοφαινόνη παράγεται ως παραπροϊόν της οξείδωσης του αιθυλοβενζολίου (PhCH2CH3), που παράγει κυρίως 1-φαινυλαιθυλυδροϋπεροξείδιο [PhCH(O2H)CH3], το οποίο με τη σειρά του χρησιμοποιείται στην παραγωγή του μεθυλοξιρανίου : 60 px
Με ακυλίωση Friedel-Crafts
Η ακετοφαινόνη μπορεί, ακόμη, να παραχθεί με ακυλίωση Friedel-Crafts του βενζολίου (PhH) με ακετυλοχλωρίδιο (CH3COCl) ή με οξεικό ανυδρίτη (CH3CO3CH3). Σε αντίθεση με την κλασική αντίδραση Friedel-Crafts, στην περίπτωση του οξεικού ανυδρίτη, το τριχλωριοχο αργίλιο (AlCl3), που είναι οξύ κατά Λιούις, δεν ενεργεί μόνο ως σαν καταλύτης, αλλά καταναλώνεται επίσης ως αντιδραστήριο, που παράγεται από την ενδιάμεση απαραίτητη υδρόλυση του υδροξειδίου του αργιλίου [Al(OH)3]:
Από φαινυλαλογονίδια
Από φαινυλαλογονίδια (PhCH3) μέσω αλομαγνησιακών αντιδραστηρίων και μεθυλεστέρων μονοκαρβοξυλικών οξέων (RCOOCH3) ή αιθανονιτρίλιου (CH3CN), παράγεται ακετοφαινόνη:
Από 1-φαινυλαιθανόλη
Από 1-φαινυλαιθανόλη [PhCH(OH)CH3] με μερική οξείδωση, παράγεται ακετοφαινόνη:
Από φαινυλακετυλένιο
Από φαινυλακετυλένιο (PhC≡CH), με καταλυτική υδρόλυση, παράγεται ακετοφαινόνη:
Από 2,3-διφαινυλο-2-βουτένιο
Από 2,3-διφαινυλο-2-βουτένιο με οξείδωση, παράγεται ακετοφαινόνη:
Χημικές αντιδράσεις και παράγωγα
ή
2. Αναγωγή προς αιθυλοβενζόλιο (μέθοδος αντίδραση Clemensen):
4. Προσθήκη αζωτούχων ενώσεων γενικού τύπου H2NA. Π.χ.: (ιμίνες) (μεθυλοφαινυλοξίμη) (μεθυλοφαινυλυδραζόνη) (διμεθυλοδιφαινυλαζίνη) (μεθυλοδιφαινυλυδραζόνη) (μεθυλοφαινυλoκαρβαμιδυδραζόνη)
Εφαρμογές αρωματικών πρόσθετων
Η ακετοφαινόνη είναι συστατικό σε αρώματα που θυμίζουν αμύγδαλα, κεράσι, αιγόκλημα, γιασεμί και φράουλα. Χρησιμοποιήθηκε ακόμη σε τσιχλόφουσκες. Βρίσκεται, ακόμη, σε εγκεκριμένη λίστα έκδοχων από το υπηρεσιακό τμήμα τροφίμων των ΗΠΑ (U.S. FDA). Σε μια αναφορά του 1994 από τις πέντε (5) κορυφαίες καπνοβιομηχανίες των ΗΠΑ, η ακετοφαινόνη βρισκόταν στη λίστα των 599 πρόσθετων ενώσεων στα τσιγάρα.
Εργαστηριακό αντιδραστήριο
Σε βιομηχανικά εργαστήρια η ακετοφαινόνη μετατρέπεται σε στυρένιο (PhCH=CH2) με μια διεργασία δύο (2) βημάτων που περιλαμβάνει αναγωγή του καρβονυλίου της και μετά αφυδάτωση της παραγώμενης 1-φαινυλαιθανόλης [PhCH(OH)CH3].:
Μια παρόμοια διεργασία χρησιμοποιήθηκε βιομηχανικά, αλλά το βήμα της υδρογόνωσης ακετοφαινόνης σε 1-φαινυλαιθανόλη γίνεται πάνω από χαλκό, ως καταλύτη.
Επειδή η ακετοφαινόνη είναι προχειρόμορφη, χρησιμοποιήθηκε σε μια δημοφιλή δοκιμή σε πειράματα ασυμμετρικής υδρογόνωσης.
Πρόδρομη ένωση για φάρμακα
Η ακετοφαινόνη χρησιμοποιήθηκε για τη σύνθεση πολλών φαρμακευτικών προίόντων, όπως για παράδειγμα: πυρροβουταμίνη, δεξτροπροποξυφαινόνη, τριεξυφαινιδύλιο, πριδιμόλη, ασπαμινόλη, κυκριμίνη, διπεριδένιο, προκυκλιδίνη, ακριφράνιο, αμιξετρίνη, μεσουξιμίδιο και βενμοξίνη. Υποτίθεται ότι χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη σύνθεση φαινυλοπροπανολαμίνης, αλλά σε αυτήν την περίπτωση χρησιμοποιείται στην πραγματικότητα προπιοφαινόνη (PhCOCH2CH3) και όχι ακετοφαινόνη, με την αντίδραση Μάννιχ, μαζί με διμεθυλαμίνη (CH3NHCH3) και μεθανάλη περιγράφηκε. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή 3-διμεθυλαμινο-1-φαινυλο-1-χλωροπροπάνιου [PhCHClCH2CH2N(CH3)2], που με τη σειρά του χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή αντικαταθλιπτικών όπως ανσοξετίνη, φλουοξετίνη, ατομοξερίνη και νισοξετίνη. Χρησιμοποιώντας διαιθυλαμίνη (CH3CH2NHCH2CH3), αντί για διμεθυλαμίνη, σχηματίζεται το 3-διαιθυλαμινο-1-φαινυλο-1-χλωροπροπάνιο [PhCHClCH2CH2N(CH2CH3)2], που με τη σειρά του παράγει τα ανάλογα παράγωγα.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αρωματικές κετόνες Κατηγορία:C8
Καπετάν Ρίζος
Ο καπετάν Ρίζος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Ακολούθησε τον Κολοκοτρώνη ως σωματοφύλακας και παίρνοντας μέρος στις μάχες.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2000-2001
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2000-2001 κατακτήθηκε από τη Λίβερπουλ Φ.Κ., που κέρδισε στον τελικό την Ντεπορτίβο Αλαβές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Τεχνοκρατία
Η τεχνοκρατία είναι ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο ο υπεύθυνος λήψης αποφάσεων ή οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων δεν εκλέγονται από το εκλογικό σώμα αλλά διορίζονται βάσει της εμπειρογνωμοσύνης τους στον αντίστοιχο τομέα ευθύνης. Αυτό το σύστημα έρχεται σε αντίθεση ρητά με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, την έννοια ότι οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι θα πρέπει να είναι οι πρωταρχικοί φορείς λήψης αποφάσεων στην κυβέρνηση, αν και δεν συνεπάγεται απαραίτητα την εξάλειψη των εκλεγμένων αντιπροσώπων. Οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων επιλέγονται με βάση εξειδικευμένες γνώσεις και επιδόσεις, παρά πολιτικές σχέσεις ή κοινοβουλευτικές δεξιότητες. Ο όρος τεχνοκρατία χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να δηλώσει την πιστή εφαρμογή της επιστημονικής μεθόδου για την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφές διακυβέρνησης
Φίλιππος Β΄ του Μονφόρ-Καστρ
Ο Φίλιππος Β΄ (απεβ. 24 Σεπτεμβρίου 1270) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν Γάλλος ευγενής, κύριος τού Κάστρ (1270) και κόμης τού Σκουιλάτσε στην Καλαβρία (1266/68-70).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Φιλίππου Α΄ κυρίου τού Καστρ και της 1ης συζύγου του Ελεονώρας των Κουρτεναί, κόρης τού Πέτρου Β΄.
Ακολούθησε την εκστρατεία τού Καρόλου Α΄ των Καπετιδών-Ανζού για την κατάκτηση τού βασιλείου της Σικελίας και μοιράστηκε τη διοίκηση της πρώτης μάχης στο Μπενεβέντο με τον Ούγο τού Μιρπουά. Μετά το Μπενεβέντο, οδήγησε τον στρατό τού Ανζού στο νησί της Σικελίας και συνέδραμε να κατασταλεί η εξέγερση, που άρχισε εκεί με την άφιξη τού Κορραδίνου στην Ιταλία. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1270, τον διαδέχθηκε στην κυριότητα τού Καστρ στη Γαλλία, αλλά οι κτήσεις τού πατέρα του στην Παλαιστίνη (Ουτρμέρ) δόθηκαν στον ετεροθαλή, μικρότερο αδελφό του Ιωάννη. Ο Φίλιππος Β΄ συμμετείχε στην Η΄ Σταυροφορία και απεβίωσε στην Τύνιδα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα των Λεβί (απεβ. 1284), κόρη τού Γκυ Α΄ κυρίου τού Μιρπουά και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Στεφάνη (πέος)
Η στεφάνη, γνωστή και ως κορώνα ή στέμμα, της βαλάνου είναι το προεξέχον στρογγυλεμένο χείλος που σχηματίζεται στη βάση της κεφαλής του ανθρώπινου πέους. Η στεφάνη προεξέχει πάνω μια βλεννογόνο περιοχή που ονομάζεται αυχένας. Ο αυχένας είναι το όριο που διαχωρίζει το πέος ανάμεσα στην κεφαλή και το κυρίως σώμα. Η γωνία που σχηματίζεται ακριβώς κάτω από τη στεφάνη, ανάμεσα στη βάλανο και στον αυχένα, ονομάζεται βαλανοποσθική, ή αλλιώς στεφανιαία, αυλάκωση.
Ορισμένες φορές σε αυτή την περιοχή μπορεί να εμφανιστούν μικρά σαρκώδη θηλώματα που ονομάζονται μαργαριταροειδείς βλατίδες. Αυτά τα θηλώματα είναι ακίνδυνα για τον άνδρα και δεν είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενα. Στην περίπτωση που οι βλατίδες είναι αρκετά μεγάλες, μπορούν εύκολα να αφαιρεθούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πέος Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα αρσενικών θηλαστικών
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2012-2013
Γ' Ανδρών 2012-2013
Πιλόττα
Βασικοί Κανόνες
Η πιλόττα παίζεται με 4 άτομα (δύο ζευγάρια) που κάθονται εναλλάξ και χρησιμοποιεί τα 32 "μεγάλα" φύλλα της τράπουλας (Α Κ Q J 10 9 8 7). Τα φύλλα μοιράζονται όλα (συνήθως με τον συνδυασμό 3-2-3 και όχι ένα-ένα) και κάθε παίκτης παίρνει 8 φύλλα. Από τη στιγμή που τα φύλλα έχουν μοιραστεί ξεκινάει η διαδικασία του πονταρίσματος όπου και αποφασίζεται ποιο χρώμα (μπαστούνια ♠, σπαθιά ♣ , κούπες ♥ , καρά ♦ ) θα αποτελεί τα κόζια (ατού). Έπεται η διαδικασία της εκτέλεσης και της καταμέτρησης των πόντων.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2012-2013
Ο πρώτος γύρος της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 14 Οκτωβρίου 2012 έως τις 20 Ιανουαρίου 2013. Ο δεύτερος γύρος ξεκίνησε στις 27 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 21 Απριλίου 2013.
Πιλόττα
Εκτέλεση
Ο παίκτης που κάθεται δεξιά του παίκτη που μοίρασε παίζει πρώτος ένα φύλλο του στη μέση του τραπεζιού. Οι υπόλοιποι (τρεις) παίκτες αριστερόστροφα καλούνται να ακολουθήσουν, δηλαδή να παίξουν ένα φύλλο ιδίου χρώματος πάνω από το δικό του. Ο παίκτης που έπαιξε το ισχυρότερο φύλλο είναι αυτός που κερδίζει τη μπάζα, δηλαδή παίρνει τα τέσσερα φύλλα και τα τοποθετεί ανάποδα μπροστά του ως κερδισμένα για την ομάδα του. Επίσης επιλέγει από τα υπόλοιπα φύλλα του χεριού του το πρώτο φύλλο της επόμενης μπάζας.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2012-2013
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
Πιλόττα
Ιεραρχία των φύλλων
Στη διαδικασία του πονταρίσματος αποφασίζεται το χρώμα των κοζιών (ατού). Οποιοδήποτε κόζι είναι ανώτερο από οποιοδήποτε φύλλο άλλου χρώματος. Στα κόζια η ιεραρχία, αλλά και οι πόντοι που αντιστοιχούν στα φύλλα, έχουν ως εξής:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2012-2013
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 2ου Ομίλου Βορρά 20px|Γ
Πιλόττα
Ιεραρχία των φύλλων
Στα υπόλοιπα τρία χρώματα:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2012-2013
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Γ Βαθμολογία 1ου Ομίλου Νότου 20px|Γ
Πιλόττα
Ιεραρχία των φύλλων
Προσέξτε πως τα Α,10,Κ,Q,8,7 αξίζουν τους ίδιους πόντους και στα κόζια και στα υπόλοιπα χρώματα. Οποιοδήποτε κόζι όμως είναι ισχυρότερο φύλλο από οποιοδήποτε φύλλο άλλου χρώματος. Τα φύλλα 9,8,7 εκτός ατού, λέγονται και λιμά.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Γ' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2012-2013
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2012 2013 Πρωταθλημα Ελλαδος Γ Ανδρων 2012 2013
Πιλόττα
Σινιάλα
Κατά την εκτέλεση (όπως και κατά το ποντάρισμα) έχουν εξελιχθεί κάποιοι τρόποι παιξίματος που δίνουν χρήσιμες πληροφορίες στον συμπαίκτη, τα λεγόμενα σινιάλα.
Οι πόντοι
Σε κάθε παιχνίδι το σύνολο των πόντων είναι 162 (152 οι πόντοι των φύλλων και 10 πόντοι μπόνους για όποια ομάδα πάρει την πατινή, την όγδοη και τελευταία μπάζα). Στους πόντους αυτούς, προστίθεται οι δηλώσεις, δηλαδή κάποιοι έξτρα πόντοι από συνδυασμούς φύλλων μετά το μοίρασμα, οπότε το σύνολο των πόντων είναι 162 συν τις δηλώσεις.
Ο δηλώσεις
Δηλώσεις λέμε τους συνδυασμούς φύλλων (αντιστοίχων άλλων παιχνιδιών, όπως η "μπιρίμπα") που μπορεί να δημιουργήσει ο παίκτης με τα 8 φύλλα που του μοιράστηκαν. Συγκεκριμένα, τις τρίτες, τις τετάρτες, τις πέμπτες (τρία, τέσσερα ή πέντε συνεχόμενα φύλλα ίδιου χρώματος στην σειρά A,K,Q,J,10,9,8,7), το καρέ (τέσσερις βαλέδες ή εννιάρια ή άσοι ή δεκάρια ή ρηγάδες ή ντάμες) και πιλόττα (ρήγας και ντάμα στα κόζια). Οι τρίτες δίνουν 20 πόντους, οι τετάρτες 50, οι πέμπτες 100. Οι πόντοι που δίνουν τα καρέ εξαρτώνται από το φύλλο. Καρέ με βαλέδες (J) δίνει 200 πόντους, καρέ με εννιάρια 150, καρέ με άσους, ρηγάδες (Κ), ντάμες (Q) και δεκάρια, δίνουν 100. Καρέ του 8 και του 7 δεν δίνει πόντους.
Σε κάθε διανομή (μοίρασμα), αμέσως μετά το ποντάρισμα, οι δύο ομάδες αρχικά συγκρίνουν προφορικά τις δηλώσεις τους, χωρίς να τον δείξουν (εκτός τις πιλόττας που δηλώνεται κατά την διάρκεια του παιχνιδιού). Η ομάδα του παίκτη που δήλωσε τον ισχυρότερο συνδυασμό, τον δείχνει στους αντιπάλους της και ξεκινά το παιχνίδι με τους πόντους που αναλογούν στις δηλώσεις της. Η σειρά ισχύος των συνδυασμών στις δηλώσεις είναι:
Παράδειγμα 1: Οι δύο παίχτες της ομάδας Α έχουν δύο τρίτες ( 9,8,7 μπαστούνι & K,Q,J σπαθί) οι οποίες είναι και οι δύο μικρότερες από τη μια τρίτη που έχουν οι παίχτες της ομάδας Β ( A,K,Q κούπα). Μετράει μόνο η τρίτη της ομάδας Β, δηλαδή η ομάδα Β θα ξεκινήσει με 20 πόντους.
Παράδειγμα 2: Οι δύο παίχτες της ομάδας Α έχουν Τρίτη και Τετάρτη ( 9,8,7 μπαστούνι & K,Q,J,10 σπαθί) και οι παίχτες της ομάδας Β Τρίτη ( A,K,Q κούπα). Μετράει μόνο οι δηλώσεις της ομάδας Α, δηλαδή η ομάδα Α θα ξεκινήσει με μπόνους 50+20=70 πόντους.
Πιλόττα
Ένα ειδικό είδος δήλωσης, είναι η πιλότα. Όταν ένας παίχτης έχει ρήγα (Κ) και ντάμα (Q) στα κόζια, τότε την στιγμή που παίζει το πρώτο από τα δύο αυτά φύλλα κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης φωνάζει «μπουρλότ» και η ομάδα του παίρνει 20 πόντους. Οι πόντοι αυτοί δε χάνονται (δεν επηρεάζονται δηλαδή) από την δήλωση που μπορεί να έχει η αντίπαλη ομάδα.
Καταμέτρηση πόντων
Στο τέλος του γύρου της εκτέλεσης κάθε ομάδα μετρά τους πόντους των φύλλων της +10 πόντους για την πατινή. Το άθροισμα πρέπει να είναι 162. Οι πόντοι κάθε ομάδας στρογγυλοποιούνται όταν καταλήγουν σε 1-5 στην κατώτερη δεκάδα ενώ όταν καταλήγουν σε 7-9 στην ανώτερη δεκάδα.
Σημαντική παρατήρηση: πρώτα αποφασίζουμε αν οι πόντοι που μάζεψαν οι αγοραστές φτάνουν για να βγει το ποντάρισμα, και μετά γίνεται η στρογγυλοποίηση!
Στην περίπτωση που ο αριθμός των πόντων των ομάδων καταλήγουν σε 6 (π.χ. η ομάδα Α έχει μαζέψει 146 πόντους και η ομάδα Β 16 πόντους), τότε η στρογγυλοποίηση θα γίνει υπέρ της ομάδας που έχει στις μπάζες της το βαλέ (J) στα κόζια (που είναι το ισχυρότερο φύλλο στο παιχνίδι). Το άθροισμα είναι τελικά πάντα 160 (λόγω της στρογγυλοποίησης). Στους πόντους αυτούς προστίθεται οι δηλώσεις (0 - 550 πόντοι) και η πιλότα (20 πόντοι).
Συνήθως ένας από τους τέσσερις παίκτες αναλαμβάνει την ευθύνη να καταγράφει τους πόντους. Παραδοσιακά αυτό γίνεται σε χαρτί. Ο παίκτης αυτός καταγράφει τους πόντους της ομάδας του στην αριστερά στήλη και τους πόντους της άλλης ομάδας στη δεξιά στήλη. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού μπορεί να χρειαστούν υπολογισμοί μεσαίας δυσκολίας. Πρόσφατα έχουν δημιουργηθεί εφαρμογές κινητών τηλεφώνων που βοηθούν στη διαδικασία καταγραφής του σκορ, με το να κάνουν τους αυτόματους υπολογισμούς και να αντικαθιστούν ουσιαστικά το χαρτί.
Το ποντάρισμα
Το ποντάρισμα είναι η πρώτη φάση του παιχνιδιού μετά το μοίρασμα. Κάθε παίκτης με τη σειρά του (με πρώτο αυτόν που κάθεται στα αριστερά αυτού που μοίρασε) έχει δικαίωμα:
Π.χ. Ποντάρισμα «90 τα καρά» σημαίνει πως αγοράζει καρά στους 90 πόντους. Δηλαδή στοιχηματίζει πως η ομάδα του θα βγάλει ποντάρισμα , δηλαδή θα συγκεντρώσει τουλάχιστο 90 πόντους αν εκτελέσει με κόζια τα καρά. Ο επόμενος παίκτης, ο Γ μπορεί να αυξήσει το ποντάρισμα (π.χ. «100 οι κούπες»), ή να πάει πάσο. Το πάσο δεν είναι δεσμευτικό, δηλαδή στον επόμενο γύρο (αν υπάρξει) μπορεί ο παίκτης να ανεβάσει το ποντάρισμα. Αν ακουστούν τρία συνεχόμενα πάσο όμως, το ποντάρισμα κατοχυρώνεται στον τελευταίο πλειοδότη.
Το ζευγάρι που παίρνει το ποντάρισμα (πλειοδοτεί) αναλαμβάνει δύο υποχρεώσεις: Αν δεν καταφέρει να συγκεντρώσει τουλάχιστο τους δηλωθέντες πόντους ή δεν πάρει περισσότερους πόντους από το αντίπαλο ζευγάρι, τότε το ποντάρισμα μπαίνει μέσα, δηλαδή η ομάδα του δεν παίρνει πόντους και οι αντίπαλοι παίρνουν όλους τους πόντους.
Το ποντάρισμα ολοκληρώνεται όταν ακουστούν τρία συνεχόμενα πάσο.
Το ποντάρισμα έκλεισε στους 140 πόντους με κόζια τις κούπες για τους Β-Δ.
Η βαθμολογία
Όποια ομάδα ξεπεράσει τους 3550 πόντους παίρνει μια νίκη. Το παιχνίδι συνήθως παίζεται στις 2 νίκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρτοπαίγνια
Καθολικό
thumb|200px|Το καθολικό της [[Μονή Ζωγράφου|Μονής Ζωγράφου ]] thumb|right|200px|Τα καθολικό της [[Μονή Μεγίστης Λαύρας|Μεγίστης Λαύρας.]] Καθολικό ονομάζεται ο κεντρικός ναός μιας Μονής, στον οποίο μαζεύονται κατά την τέλεση των ακολουθιών όλοι οι μοναχοί. Συνήθως είναι αφιερωμένο στον ίδιο Άγιο ή Εορτή της Εκκλησίας, στην οποία είναι και αφιερωμένο το μοναστήρι και είναι ο πιο μεγάλος ναός του κάθε μοναστηριού. Αν υπάρχουν άλλοι ναοί, είναι μάλλον παρεκκλήσια ή μικρότερα κτίσματα.
Ως κύριος και πιο επίσημος χώρος, είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες και σε αρκετές περιπτώσεις το καθολικό έχει χτιστεί σε διάφορες περιόδους, με σταδιακές επεκτάσεις. Στη Ρωσία, το καθολικό έχει συνήθως και υπόγειο παρεκκλήσι, το οποίο είναι ευκολότερο να ζεσταθεί.
Σινιχίρο Αρακάου
Ο Σινιχίρο Αρακάου (ιαπωνικά: 荒川眞一郎, 6 Οκτωβρίου 1966) είναι Ιάπωνας σχεδιαστής μόδας.
Καθολικό
Το «καθολικό» είναι νεώτερος όρος. Δε χρησιμοποιείται από τις βυζαντινές πηγές, στις οποίες αναφέρεται απλά ως «ναός» ή «εκκλησία». Σήμερα χρησιμοποιείται όπου υπάρχουν ορθόδοξες μονές.
Σινιχίρο Αρακάου
Γεννήθηκε το 1966 στην Ιαπωνία, όπου και σπούδασε καλές τέχνες. Εγκαταστάθηκε στη Γαλλία το 1989 και λίγα χρόνια αργότερα παρουσίασε στο Παρίσι την πρώτη του κολεξιόν «Άνοιξη/Καλοκαίρι 1994». Στην παρισινή κολεξιόν του «Άνοιξη/Καλοκαίρι 1999», τις δημιουργίες του συνόδευαν λεπτομερείς οδηγίες για το πως θα πρέπει να φοριούνται τα ρούχα, τα οποία παρουσιάστηκαν σαν έργα τέχνης. Τον Αρακάου απασχολεί ιδιαίτερα η σχέση τέχνης και μόδας.
Καθολικό
Καθολικο
Σινιχίρο Αρακάου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές μόδας
Ραϊμόνδος ντελ Μπάλτσο Ορσίνι
Ο Ραϊμόνδος, ιταλ.: Raimondo Del Balzo Orsini -επίσης γνωστός ως Raimondello - (π.1350–55 - 17 Ιανουαρίου 1406) από τον Οίκο των Ορσίνι ήταν ευγενής από το βασίλειο της Νάπολης. Ήταν κόμης του Σολέτο (1382), πρίγκιπας του Τάραντο (1399-1406), δούκας του Μπάρι, μεγάλος κοντόσταυλος του βασιλείου της Νάπολης, σημαιοφόρος (gonfaloniero) της Ιεράς Ρωμαϊκής Εκκλησίας (1385, επικυρώθηκε το 1399 μαζί με το πριγκιπάτο του Τάραντο). Ήταν μέλος της με επιρροή οικογένειας Oρσίνι της Ρώμης. Αν και θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ιστορία της νότιας Ιταλίας, σχετικά λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του.
Βιογραφία
Ο Ραϊμόνδος γεννήθηκε στο Τάραντο και ήταν ο δεύτερος γιος του Νικόλα Ορσίνι (1331–1399), 3ου κόμη της Νόλα, μεγάλου δικαστή και μεγάλου Καγκελάριου του βασιλείου της Νάπολης, και της Τζιοβάννας του Σαμπράν. Ο Νικόλα ήταν γιος του Ροβέρτου Ορσίνι (1295–1345), 2ου κόμη της Nόλα, μεγάλου δικαστή της Νάπολης και της Σβέβα ντελ Μπάλτσο (γενν. αρχές 14ου αι.), κόμισσας του Σολέτο, κληρονόμου των Μπω/Μπάλτσο. Η οικογένεια έγινε αργότερα γνωστή ως ντελ Μπάλτσο Ορσίνι.
Τίποτε δεν είναι γνωστό για την παιδική και την πρώιμη νεανική του ηλικία, και η πρώτη αναφορά σε αυτόν χρονολογείται από τον Φεβρουάριο του 1372, που τον περιγράφει ως squire (βοηθό που φέρει την ασπίδα ιππότη) στην παπική Αβινιόν. Η Σβέβα ντε Μπάλτσο απεβ. το 1375, κληροδοτώντας το Σολέτο στον Νικόλα, με την προϋπόθεση ότι θα το έδινε στον Ραϊμόνδο, ο οποίος θα έπαιρνε τότε το όνομα των ντελ Μπάλτσο. Ωστόσο, ο Νικόλα το έδωσε στον μεγαλύτερο γιο του Ροβέρτο. Αυτό ανάγκασε τον Ραϊμόνδο να αναζητήσει την τύχη του αλλού. Σύμφωνα με τον θρύλο, πήγε σε προσκύνημα στην Παλαιστίνη, αν και δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία γι' αυτό. Είναι γνωστό, ότι το Φεβρουάριο του 1378 έφτασε στην Πρωσία και συμμετείχε στους Πολέμους της Γαλικίας-Βολυνίας, κατά τη διάρκεια των οποίων έγινε ιππότης του Τευτονικού Τάγματος.
Επέστρεψε στην Ιταλία το 1381 και ενεπλάκη στη διαμάχη μεταξύ του Λουδοβίκου Α΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού και του Καρόλου τότε πρίγκιπα του Δυρραχίου, σχετικά με το ποιος από αυτούς θα διαδεχθεί την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης μετά τον αφορισμό της, διότι υποστήριζε τον αντίπαπα Κλήμη Ζ΄. Αρχικά ο Ραϊμόνδος υποστήριξε τον Λουδοβίκο Α΄, αλλά άλλαξε τη συμμαχία του προς τον Κάρολο το 1382. Τον Σεπτέμβριο του 1384 επέστρεψε στην παράταξη του Λουδοβίκου Α΄, ο οποίος απεβίωσε λίγο αργότερα, έτσι ο Κάρολος έγινε βασιλιάς της Νάπολης (ως Κάρολος Γ΄). Ωστόσο η βασιλεία του ήταν βραχύβια, καθώς και αυτός αφορίστηκε, από τον πάπα Ουρβανό ΣΤ΄. Ο Κάρολος Γ΄ αντέδρασε πολιορκώντας τον πάπα στη Nότσερα, αλλά τον Ιούλιο του 1385 ο Ραϊμόνδος απελευθέρωσε τον πάπα.
Λίγο μετά από αυτό το περιστατικό, ο Ραϊμόνδος νυμφεύτηκε τη Μαρία του Ανγκιέν κόμισσα του Λέτσε. Αυτό προέκυψε, επειδή ο Λουδοβίκος κόμης του Ανγκιέν, θείος της Mαρίας, ήταν -όπως ο Ραϊμόνδος- αξιόπιστος σύμβουλος τόσο του Λουδοβίκου Α΄, όσο και του γιου του Λουδοβίκου Β΄ (ο Λουδοβίκος Β΄ αργότερα έγινε βασιλιάς της Νάπολης). Η θέση του ως συζύγου της Μαρίας, και ως εκ τούτου κυρίαρχου στην κομητεία του Λέτσε, του επέτρεψε να ανακτήσει τον Σολέτο από τον αδελφό του· έγινε επίσημα κόμης μετά το τέλος τού πατέρα του το 1399. Επιπλέον, με την πάροδο των ετών, έλαβε πολυάριθμα αγαθά και τίτλους, τα περισσότερα στην περιοχή Τέρρα ντι Οτράντο.
Εν τω μεταξύ, ο γιος του Καρόλου Γ΄, ο Λαδίσλαος, επέστρεψε στην ανάκτηση της Νάπολης. Παρά τα πολλά χρόνια υπηρεσίας του στην οικογένεια του Λουδοβίκου Α΄, ο Ραϊμόνδος κατάλαβε ότι ήταν σύμμαχος με την ηττημένη πλευρά και άλλαξε για άλλη μία φορά, με την υπόσχεση ότι θα του δοθεί το πριγκιπάτο του Τάραντο, το οποίο συνέβη τον Απρίλιο του 1399. Ωστόσο το 1405 ο Λαδίσλαος ήρθε σε σύγκρουση με τον πάπα Ινοκέντιο Ζ΄, τον οποίο είχε υποστηρίξει προηγουμένως, με τον όρο ότι ο πάπας δεν θα αμφισβητούσε την αξίωσή του στον θρόνο. Ο Ιννοκέντιος Ζ΄ αφόρισε τον Λαδίσλαο, και προσφέρθηκε να συγχωρήσει οποιονδήποτε από τους υποστηρικτές του Λουδοβίκου Β΄ που θα ερχόταν στο πλευρό του, κάτι που έκανε ο Ραϊμόνδος, αλλά απεβίωσε λίγο αργότερα στις 17 Ιανουαρίου 1406, πριν ο Λαδίσλαος μάθει ακόμη και την προδοσία του Ραϊμόνδου.
Παρά το γεγονός ότι υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ιστορία της νότιας Ιταλίας, έχει γίνει λίγη έρευνα για τη ζωή του Ραϊμόνδου. Ένας λόγος γι' αυτό είναι ότι υπάρχουν μόνο έξι έγγραφα, που σώζονται από τα χρόνια του στη διακυβέρνηση του βασιλείου της Νάπολης. Αυτό πιθανότατα οφείλεται στην ανακήρυξή του από τον Λαδίσλαο ως πρόσωπο που απώλεσε τα δικαιώματά του, με αποτέλεσμα την καταστροφή πολλών πηγών που θα έδιναν λεπτομέρειες για τη ζωή του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία ντ'Ανγκιάν κόμισσα του Λέτσε και κυρία του Άργους & Ναυπλίας, κόρη του Ιωάννη ντ'Ανγκιάν και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα Κατηγορία:Οικογένεια Ορσίνι Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it)
Ιωάννης του Μονφόρ-Καστρ
Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (απεβ. Δεκέμβριος 1300) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν κύριος τού Καστρ-αν-Αλμπιζουά, λα Φερτέ-αλαί, Μπρετανκούρ και κόμης τού Σκουιλάτσε στην Καλαβρία (1270-1300).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Φιλίππου Β΄ κόμη τού Καστρ & τού Σκυλάτσε και της Ιωάννας των Λεβί, κόρης τού Γκυ Α΄ κυρίου τού Μιρπουά.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1270, όταν εκείνος απεβίωσε στην Τύνιδα κατά τη διάρκεια της Η΄ Σταυροφορίας. Μετέβη στο βασίλειο της Νάπολης, όπου ονομάστηκε κατεπάνω (στρατηγός) της Καλαβρίας το 1299. Το επόμενο έτος απεβίωσε άτεκνος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαλέττα, κόρη τού Μάνφρεντ Μαλέττα.
Έπειτα έκανε 2ο γάμο με την Ιωάννα ντι Φαζανέλλα, κυρία τού Τζεντσάνο, κόρη τού Παντόλφο ντι Φαζανέλλα.
Μετά έκανε 3ο γάμο με τη Μαργαρίτα των Μπωμόν-αν-Γκατιναί, κόρη τού Πέτρου ντε Μπωμόν, κόμη τού Μοντεσκαλιόζο & της Άλμπα. Όταν απεβίωσε ο Φίλιππος Β΄, η Μαργαρίτα ξαναπαντρεύτηκε τον Ροβέρτο Β΄ των Ντρε, κύριο τού Μπε.
Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους του.