cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γλουταθειόνη
Βιοσύνθεση
Τα κύτταρα παράγουν γλουταθειόνη σε δύο βήματα πoυ εξαρτώνται από την τριφωσφορική αδενοσίνη:
Η ζωική λιγάση της γλουταμικής κυστεΐνης (GCL) είναι ένα πρωτεϊνικό ετεροδιμερές, που αποτελείται από μία καταλυτική (GCLC) και μία ρυθμιστική (GCLM) μονάδα. Η GCLC αντιπροσωπεύει όλη την ενζυματική δράση, ενώ η GCLM αυξάνει την καταλυτική αποδοτικότητα της GCLC. Μία ένδειξη της σημασίας της γλουταθειόνης είναι ότι ποντίκια χωρίς την GCLC πεθαίνουν πριν καν γεννηθούν. Αντιθέτως, ποντίκια χωρίς την GCLM δεν επιδεικνύουν ιδιάζοντα φαινότυπο, αλλά έχουν σημαντικά μειωμένη γλουταθειόνη GSH και αυξημένη ευαισθησία σε τοξικές προσβολές.
Παρότι όλα τα κύτταρα στο ανθρώπινο σώμα είναι ικανά να συνθέτουν γλουταθειόνη, η σύνθεσή της από το ήπαρ έχει αποδειχθεί καίριας σημασίας: Ποντίκια με γενετικώς επαχθείσα απώλεια της GCLC μόνο στο ήπαρ πεθαίνουν μέσα στον πρώτο μήνα μετά τη γέννησή τους.
Η φυτική λιγάση της γλουταμικής κυστεΐνης (GCL) είναι ομοδιμερές ένζυμο ευαίσθητο στο οξειδοαναγωγικό περιβάλλον και διατηρείται στο φυτικό βασίλειο. Σε οξειδωτικό περιβάλλον σχηματίζονται διαμοριακές «γέφυρες» δισουλφιδίων και το ένζυμο μεταπίπτει στην ενεργό κατάσταση, με δυναμικό μέσου σημείου του κρίσιμου ζεύγους κυστεΐνης -318 mV. Εκτός αυτού, η δράση του ενζύμου ρυθμίζεται από το ίδιο το προϊόν, τη γλουταθειόνη, που καταστέλλει τη δράση αυτή. Στα φυτά η GCL εντοπίζεται αποκλειστικά στα πλαστίδια.
Μπεατρίξ ντε Κουρτεναί
Η Μπεατρίξ ντε Κουρτεναί (αποβιώσασα μετά το 1245) ήταν Τιτουλάρια Κόμισσα της Έδεσσας και Κομητειακή Σύζυγος του Χένεμπεργκ ως σύζυγος του Όττο φον Μπότενλαουμπεν. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη της Ανιές ντε Μιγί και του Ζοσλέν Γ΄ της Έδεσσας,  ο οποίος και παραχώρησε τα κάστρα Νεφ και Τορόν στην Μπεατρίξ. Έλαβε το όνομά της από την μητέρα του Ζοσλέν.
Γλουταθειόνη
Βιοσύνθεση
Βιοσύνθεση της γλουταθειόνης γίνεται και σε βακτηρίδια, όπως τα κυανοβακτήρια και τα πρωτεοβακτήρια, αλλά απουσιάζει σε πολλά άλλα βακτηρίδια. Οι περισσότεροι ευκαρυωτικοί οργανισμοί συνθέτουν γλουταθειόνη, αλλά μερικοί όχι, όπως τα ψυχανθή, και τα γένη Entamoeba, and Giardia. Τα μοναδικά αρχαιοβακτήρια που συνθέτουν γλουταθειόνη είναι τα αλοβακτήρια.
Μπεατρίξ ντε Κουρτεναί
Η Μπεατρίξ νυμφεύθηκε αρχικά τον Γουλιέλμο της Βαλένθια. Κατά το 1208, η Μπεατρίξ νυμφεύθηκε τον Όττο, με τον οποίο και απέκτησε δύο υιούς, τον Όττο και τον Χάινριχ.
Γλουταθειόνη
Δράση
Μέσα στους οργανισμούς η γλουταθειόνη υπάρχει σε δύο καταστάσεις, την αναγμένη (GSH) και την οξειδωμένη (GSSG). Στην πρώτη, η υδροθειομάδα (SH) της κυστεΐνης είναι ικανή να δώσει ένα αναγωγικό ισοδύναμο (H++ e−) σε άλλα ασταθή μόρια, όπως οι δραστικές ρίζες του οξυγόνου. Με την παροχή ενός ηλεκτρονίου η ίδια η γλουταθειόνη καθίσταται δραστική, αλλά γρήγορα αντιδρά με ένα άλλο μόριο δραστικής γλουταθειόνης και σχηματίζει διθειούχο γλουταθειόνη (GSSG). Μία τέτοια αντίδραση γίνεται αρκετά πιθανή εξαιτίας της σχετικώς υψηλής συγκεντρώσεως γλουταθειόνης μέσα στα κύτταρα (μέχρι και 5 mM στο ήπαρ).
Μπεατρίξ ντε Κουρτεναί
Ο Όττο και η Μπεατρίξ ίδρυσαν το Μοναστήρι των Κιστερκιανών του Φράουενροτ το 1231, όπου και οι δυο τους ετάφησαν. Σύμφωνα με τον θρύλο, το πέπλο της Μπεατρίξ παρασύρθηκε από τον άνεμο όταν η ίδια και ο σύζυγός της πραγματοποιούσαν περίπατο στα περίχωρα του Κάστρου του Μπότενλαουμπεν, με την ίδια να υπόσχεται την ανέγερση μοναστηριού στην θέση όπου θα έπεφτε το πέπλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Κουρτεναί Κατηγορία:Κόμητες της Έδεσσας
Γλουταθειόνη
Δράση
Στα υγιή κύτταρα και ιστό περισσότερο από το 90% του ολικού αποθέματος γλουταθειόνης βρίσκεται στην αναγμένη κατάσταση (GSH) και λιγότερο από το 10% στην οξειδωμένη (GSSG). Αυξημένος λόγος GSSG προς GSH θεωρείται ένδειξη οξειδωτικού στρες.
Η γλουταθειόνη επιτελεί πολλές λειτουργίες στους ζωντανούς οργανισμούς:
Στα ζώα
Η γλουταθειόνη δρα ως υπόστρωμα σε συζευκτικές και αναγωγικές αντιδράσεις, που καταλύονται από το ένζυμο S-τρανσφεράση της γλουταθειόνης στο κυτταροπλασματικό υγρό, στα μικροσώματα και στα μιτοχόνδρια. Είναι επίσης ικανή να συμμετέχει σε μη ενζυματικές συζευκτικές αντιδράσεις με κάποιες ουσίες.
Στην περίπτωση της NAPQI (N-ακετυλο-p-βενζοκινονιμίνης), ο ενεργός στο κυτόχρωμα P450 μεταβολίτης που σχηματίζεται από την παρακεταμόλη και καθίσταται ηπατοτοξικός όταν η γλουταθειόνη εξαντλείται από υπερβολική δόση του φαρμάκου (που είναι η δραστική ουσία του Depon), η γλουταθειόνη είναι ένα ουσιώδες αντίδοτο στην υπερβολική δόση. Η γλουταθειόνη συζεύγνυται με το NAPQI και βοηθά να το καταστήσει μη τοξικό, προστατεύοντας έτσι τις θειολικές κυτταρικές πρωτεΐνες.
Η γλουταθειόνη συμμετέχει στη σύνθεση της λευκοτριένης. Είναι επίσης σημαντικό υδρόφιλο μόριο που προστίθεται στις λιπόφιλες τοξίνες και απόβλητα του ήπατος πριν γίνουν μέρος της χολής. Η γλουταθειόνη χρειάζεται και για την εξουδετέρωση της μεθυλογλυοξάλης, μιας τοξίνης που παράγεται ως παραπροϊόν του μεταβολισμού, μέσω των ενζύμων γλυοξαλάσες: η γλυοξαλάση I (EC 4.4.1.5) καταλύει τη μετατροπή της μεθυλογλυοξάλης και της αναγμένης γλουταθειόνης σε S- D -λακτοϋλογλουταθειόνη και στη συνέχεια η γλυοξαλάση II (EC 3.1.2.6) καταλύει την υδρόλυση της S- D -λακτοϋλογλουταθειόνης σε γλουταθειόνη και  D -γαλακτικό οξύ.
Στον καρκίνο
Μετά την ανάπτυξη ενός όγκου, αυξημένα επίπεδα γλουταθειόνης μπορεί να δρουν προστατευτικά για τα καρκινικά κύτταρα, προσφέροντάς τους αντίσταση κατά των χημειοθεραπευτικών φαρμάκων.
Μέθοδοι ανιχνεύσεως της γλουταθειόνης
Η αναγμένη γλουταθειόνη μπορεί να ανιχνευθεί και να μετρηθεί δια της υδροθειομάδας της, με χρήση του αντιδραστηρίου του Ellman ή μονοβρομοβιμάνης (monobromobimane). Η δεύτερη μέθοδος είναι πιο ευαίσθητη. Σε αυτή τα κύτταρα λύονται και οι θειόλες εξάγονται με τη χρήση ρυθμιστικού διαλύματος υδροχλωρίου. Στη συνέχεια οι θειόλες ανάγονται με διθειοθρεϊτόλη και γίνονται ορατές με τη μονοβρομοβιμάνη, το μόριο της οποίας φθορίζει όταν προσδένεται στο μόριό τους. Κατόπιν οι θειόλες διαχωρίζονται με υγρή χρωματογραφία υψηλής αποδόσεως (HPLC) και ο φθορισμός ποσοτικοποιείται με ανιχνευτή φθορισμού. Η βιμάνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τη μέτρηση της γλουταθειόνης in vivo, με συνεστιακή μικροσκοπία λέιζερ μετά την προσθήκη βιμάνης σε ζωντανά κύτταρα.
Μία άλλη προσέγγιση, που επιτρέπει τη μέτρηση του οξειδοαναγωγικού δυναμικού της γλουταθειόνης με υψηλή χωρική και χρονική ανάλυση σε ζώντα κύτταρα, βασίζεται στην απεικόνιση της οξειδοαναγωγής με χρήση της «οξειδοαναγωγικά ευαίσθητης πράσινης φθορίζουσας πρωτεΐνης» (redox-sensitive green fluorescent protein, roGFP), ή της αντίστοιχης κίτρινης φθορίζουσας πρωτεΐνης (rxYFP).
Σημασία της γλουταθειόνης στην οινοποιία
Η περιεκτικότητα του μούστου σε γλουταθειόνη καθορίζει τη μεταβολή του χρώματος προς το σκούρο κίτρινο-καφέ κατά την παραγωγή λευκού κρασιού, παγιδεύοντας τις κινόνες του καφταρικού οξέος που παράγονται κατά την ενζυμική οξείδωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεπτίδια Κατηγορία:Θειόλες Κατηγορία:Αντιοξειδωτικά
Φρειδερίκος της Νεαπόλεως
Ο Φρειδερίκος (19 Απριλίου 1452 - 9 Νοεμβρίου 1504) ήταν βασιλιάς της Νεαπόλεως (1496-1501) από τον Οίκο της Τραστάμαρα, κλάδου του Οίκου της Ιβρέας. Ήταν δευτερότοκος υιός του Φερδινάνδου Α' βασιλιά της Νεαπόλεως και της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας Κιαρομόντε.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νάπολη το 1452 και βαπτίσθηκε την ίδια ημέρα με ανάδοχο τον Φρειδερίκο Γ' Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Γερμανίας. Το 1458 ο πατέρας του έγινε βασιλιάς της Νεαπόλεως και του παρείχε τους καλύτερους δασκάλους: Αντρέα ντα Καστελφόρτε, Τζοβάννι-Ελισίο Καρέντσιο, Τζιρόλαμο Μπαλτασάρε και Οφεριάνο Φόρτι.
Στην υπηρεσία του πατέρα του
Του ανατέθηκε να πάει στο Μιλάνο και να συνοδεύσει την αρραβωνιαστικιά του αδελφού του Ιππολύτα-Μαρία Σφόρζα από εκεί ως τη Νάπολη. Έτσι το Μάρτιο του 1465 ξεκίνησε με συνοδεία 320 ιππέων· στη διαδρομή έμαθε το θάνατο της μητέρας του· στη Ρώμη ο πάπας Παύλος Β' του χάρισε το Χρυσό Ρόδο· πέρασε από τη Σιένα και στη Φλωρεντία τον υποδέχθηκε ο Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής και τέλος έφτασε στο Μιλάνο. Παρέλαβε την Ιππολύτα-Μαρία και επέστρεφε από την ίδια διαδρομή, όταν ο δούκας του Μιλάνου τον σταμάτησε λόγω ασυμφωνίας των γονέων, αλλά όταν με τη διπλωματία συμφώνησαν, η συνοδεία συνέχισε τη διαδρομή της και επέστρεψε στη Νάπολη τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Το διάστημα 1464-73 ήταν αντιπρόσωπος του βασιλιά στις περιοχές Καπιτανάτα, Μπάρι και Οτράντο, όπου δεχόταν τη δήλωση υποτέλειας (liege homage) των βαρώνων, την είσπραξη των φόρων και την εφαρμογή των εμπορικών συμφωνιών με τη Βενετία. Συμμετείχε στη διπλωματία του πατέρα του, δεχόμενος τους βαρόνους με τους οποίους ο πατέρας του ήθελε να συμμαχήσει. Υποδέχθηκε τον Ζaν ντέλλα Ρόβερε νομάρχη της Ρώμης, ανιψιό του πάπα Σίξτου Δ' και τον Κάρολο Μανφρέντι κύριο της Φαέντσα.
Διπλωματία με συμφωνία γάμου
ΤΟ 1470 ο Κάρολος της Βουργουνδίας θέλησε να παντρέψει την κόρη του Μαρία κληρονόμο του δουκάτου. Οι υποψήφιοι ήταν πολλοί και ο Κάρολος ήθελε να εκμεταλλευτεί το γεγονός και να συνάψει συμμαχία. Πρότεινε στον Φερδινάνδο Α' για τον υιό του Φρειδερίκο και οι συζητήσεις προχωρούσαν, όταν ξαφνικά έμαθαν ότι η Μαρία αρραβωνιάσθτηκε τον Νικόλαο Α΄ δούκα της Λωρραίνης, διεκδικητή της Νεαπόλεως. Ο Κάρολος συμφώνησε με τον Νικόλαο Α' το 1472 συμμαχία και το γάμο, αλλά ο Κάρολος καθησύχαζε τον Φερδινάνδο Α'· χρησιμοποιούσε το γάμο ως όργανο διπλωματίας. Έπειτα ο Νικόλαος Α' απέσυρε την πρότασή του· η συμμαχία μεταξύ τους κρατήθηκε.
Στην αυλή του Καρόλου της Βουργουνδίας
Ο Φερδινάνδος Α' ανέθεσε στον Φραντσέσκο Μπερτίνι, επίσκοπο του Καρπάτσιο και πρεσβευτή του στη Βουργουνδία, να διεξάγει τις διαπραγματεύσεις. Ο νεαρός Φρειδερίκος ξεκίνησε το 1474 μια περιοδεία στην Ιταλία, που θα κατέληγε στη Ντιζόν. Με την πριγκιπική του ακολουθία από 400 μέλη έγινε δεκτός στη Ρώμη, στο Ουρμπίνο, στη Φερράρα από τον σύζυγο της αδελφής του, και στη Βενετία αντιπροσωπία του δόγη Πιέτρο Μοσενίγκο τον υποδέχθηκε επί του Βουκενταύρου, του σκάφους του δόγη. Από το Μιλάνο πέρασε στο Τορίνο, όπου η Γιολάνδη της Γαλλίας, σύζυγος του Αμεδαίου Θ' δούκα της Σαβοΐας, τον έθεσε κύριο των τοξοβόλων.
Η είδηση ότι έρχεται ο Φρειδερίκος έφθασε στην Αυλή της Ντιζόν. Ο πατέρας του γνώριζε ότι οι συμφωνίες γάμου χρονοτριβούν με διακυμάνσεις, ιδιαίτερα στην Αυλή της Βουργουνδίας. Τον έστειλε να απονείμει στον Κάρολο το περιδέραιο του Τάγματος της Ερμίνας, που είχε ιδρύσει ο ίδιος, με αντάλλαγμα να του απονεμηθεί το περιδέραιο του Χρυσόμαλλου Δέρατος που είχε ιδρύσει ο πατέρας του Καρόλου. Λίγο πριν φθάσει ο Φρειδερίκος, μια αντιπροσωπία ξεκίνησε από τη Ντιζόν με τον Αντώνιο, αδελφό του Καρόλου Γ', που πέρασε από το Τορίνο και το Μιλάνο στη Νάπολη. Το 1475 ο Φερδινάνδος Α' περιεβλήθη με το περιδέραιο του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος και όμωσε συμμόρφωση στο καταστατικό. Το γεγονός έγινε αφορμή μεγάλου εορτασμού που περιελάμβανε κονταρομαχίες (jousts).
Τελικά το 1477 η Μαρία παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Α' των Αψβούργων.
Στην Αυλή του Λουδοβίκου ΙΑ'
Νυμφεύτηκε την Άννα της Σαβοΐας, κόρη της Γιολάνδης των Βαλουά, αδελφής του Λουδοβίκου ΙΑ΄ και έζησαν στην Αυλή της Γαλλίας. Όταν η σύζυγός του απεβίωσε το 1480, επέστρεψε στη Νάπολη. Το 1485 έλαβε από τον πατέρα του τον τίτλο του πρίγκιπα του Σκουιλλάσε και εστάλη σε διάφορες διπλωματικές αποστολές.
Βασιλιάς της Νεαπόλεως
Διαδέχθηκε το 1496 τον ανιψιό του και αμέσως έπρεπε να αντιμετωπίσει τις διεκδικήσεις του Καρόλου Η΄ Βαλουά, υιού του Λουδοβίκου ΙΑ΄. Ο Φρειδερίκος Α΄ στέφθηκε το 1497. Τον Κάρολο Η΄ διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφος του Λουδοβίκου ΙΑ΄, ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ που ανέλαβε προσωπικά την εκστρατεία των ετών 1499-1501. Τότε ο Φρειδερίκος Δ' ζήτησε τη βοήθεια του εξαδέλφου του πατέρα του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας. Αρχικά οι βασιλείς της Γαλλίας και της Αραγονίας με αντιπροσώπους τους στη Γρανάδα υπέγραψαν το 1500 μυστικά συνθήκη όπου συμφωνούσαν να μοιράσουν το βασίλειο της Νεαπόλεως: ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ θα κρατούσε την πόλη, το Λαβόρο, το Αμπρούτζο και τον τίτλο· ο Φερδινάνδος Β΄ το δουκάτο της Απουλίας και της Καλαβρίας.
Ο Φερδινάνδος Β΄ είχε εξοπλίσει στη Μάλαγα στόλο 50 πλοίων με 1200 ιππείς και 8000 πεζικό υπό τις διαταγές του Γκονζάλο ντε Κόρδοβα που τον έστειλε να υποστηρίξει τους Βενετούς εναντίον των Οθωμανανών. Όταν επέστρεψε το χειμώνα του 1500-01, μαζί με τους Γάλλους κατέλαβαν τη Νάπολη. Ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Νεαπόλεως (1501-04). Αποστερημένος των κτήσεών του, ο Φρειδερίκος Δ΄ εκλιπάρησε τη γενναιοδωρία του Λουδοβίκου ΙΒ΄, που του χορήγησε την ετήσια πρόσοδο του δουκάτου του Ανζού. Απεβίωσε στην Τουρ το 1504. Έπειτα ο Φερδινάνδος Β' νίκησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ και κράτησε το βασίλειο της Νεαπόλεως (1504-16).
Αλέξης Ακριθάκης
Ο Αλέξης Ακριθάκης (1939 - 19 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Φρειδερίκος της Νεαπόλεως
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νεαπόλεως Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Αλέξης Ακριθάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Έζησε στο Παρίσι μεταξύ 1957 και 1961, ενώ από το 1968 ως το 1970 παρέμεινε στο Βερολίνο με υποτροφία του γερμανικού κράτους (DAAD). Στη συνέχεια μοίρασε το χρόνο του μεταξύ Αθηνών και Ευρώπης. Πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Βερολίνο, Αμβούργο, Μόναχο, Τορίνο, Γενεύη), ενώ συμμετείχε σε σημαντικές ομαδικές παρουσιάσεις στην Ευρώπη. Ο Ακριθάκης ασχολήθηκε με την εικονογράφηση βιβλίων, τη σκηνογραφία και το design. Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1994 από ανακοπή καρδιάς και ετάφη στο κοιμητήριο του Παλαιού Ηρακλείου Αθηνών.
Το 2003 η Νέα Πινακοθήκη του Βερολίνου (Neue Nationalgalerie) πραγματοποίησε μεγάλη αναδρομική έκθεση του καλλιτέχνη.
Κυριότερες ομαδικές εκθέσεις
Βύρωνας, Κέρκυρα Leverkusen, Kunstverein Wolfsburg, Schloss Wolfsburg "Kaspertheater", Βερολίνο
Greatest Hit (...and 21 Other Pretty Cool Songs)
Το Greatest Hit (...and 21 Other Pretty Cool Songs) είναι διπλή συλλογή τραγουδιών του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, η οποία κυκλοφόρησε στις 29 Μαρτίου 2008 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Rhino".
Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια ηχογραφημένα από το 1991 μέχρι το 2005, αφήνοντας εκτός το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος και ξεκινώντας από το "Images And Words" του 1992 μέχρι και το "Octavarium" του 2005.
Το πρώτο μέρος του "Greatest Hit" τιτλοφορείται "The Dark Side" και περιέχει βαρύτερα και πιο metal κομμάτια του συγκροτήματος, ενώ η δεύτερη πλευρά ονομάστηκε "The Light Side" και αναδεικνύει την πιο μελωδική πλευρά των Dream Theater.
Θέσεις τσαρτ
Greatest Hit (...and 21 Other Pretty Cool Songs) (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 29 Μαρτίου 2008
Μέλη των Dream Theater
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα τραγούδια του "Greatest Hit (...and 21 Other Pretty Cool Songs)" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dream Theater Κατηγορία:Άλμπουμ του 2008
Blood of the Nations
Blood of the Nations είναι ο τίτλος του δωδέκατου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, το οποίο κυκλοφόρησε από τη "Nuclear Blast" στις 20 Αυγούστου 2010 στην Ευρώπη και στις 18 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους στην Αμερική.
Ιστορία του δίσκου
Στα τέλη Μαΐου του 2009 έγινε γνωστό ότι ο μπασίστας Πέτερ Μπάλτες και ο κιθαρίστας Βολφ Χόφμαν ξεκίνησαν να κάνουν πρόβες μαζί. Μία τυχαία συνάντηση με τον πρώην τραγουδιστή των TT Quick, Μαρκ Τορνίλο, οδήγησε στην ένταξη του τελευταίου στο συγκρότημα.
left|230px|thumb|''Οι [[Accept στη Βουλγαρία κατά την περιοδεία του άλμπουμ]] Στα τέλη της χρονιάς και τις αρχές του 2010, οι τρεις προαναφερθέντες, μαζί με τον κιθαρίστα Χέρμαν Φρανκ και το ντράμερ Στέφαν Σβάρτσμαν ηχογράφησαν το πρώτο άλμπουμ των Accept μετά από 14 χρόνια, στο "Backstage Studio" του Ντέρμπισαϊρ, στην Αγγλία. Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος χωρίς τον Ούντο Ντιρκσνάιντερ στο μικρόφωνο μετά το "Eat the Heat" του 1989.
Στις 13 Ιουνίου 2010, οι Accept άνοιξαν την εμφάνιση των AC/DC στη Στουτγκάρδη και μερικές ημέρες αργότερα εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα του φεστιβάλ "Sonisphere" στη Ρουμανία και την Τουρκία.
Το "Blood of the Nations" κυκλοφόρησε στις 20 Αυγούστου 2010 στην Ευρώπη, ανεβαίνοντας στην τέταρτη θέση των γερμανικών τσαρτ, ενώ σκαρφάλωσε στο Top-10 στη Σουηδία, την Ουγγαρία και τη Φινλανδία και έγινε το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος μετά από 21 χρόνια, που κατάφερε να μπει στις λίστες του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κυκλοφόρησε έναν μήνα μετά την ευρωπαϊκή του έκδοση.
Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 / 5 αστέρια, το "Metal Storm" 8,6 / 10 και το "Blabbermouth" 8,5 /10.
Για την προώθηση του άλμπουμ γυρίστηκαν βίντεο κλιπ για τα κομμάτια "Teutonic Terror" και "Pandemic".
Τραγούδια του δίσκου
1. Beat the Bastards (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 4:46
2. Teutonic Terror (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 5:13
3. The Abyss (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 6:53
4. Blood of the Nations (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 5:37
5. Shades of Death (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 7:32
6. Locked and Loaded (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 4:28
7. Kill the Pain (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 5:47
8. Rolling Thunder (Frank, Tornillo) - 4:54
9. Pandemic (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 5:36
10. New World Comin'  (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 4:50
11. No Shelter (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 6:04
12. Bucket Full of Hate (Hoffmann, Tornillo, Baltes) - 5:12
Θέσεις τσαρτ
Blood of the Nations (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 20 Αυγούστου 2010
Τα μέλη των Accept
Το "Blood of the Nations" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010 Κατηγορία:Άλμπουμ των Accept
Ρόζα Εσκενάζυ
Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών στις 2 Δεκεμβρίου 1980.
Παιδική ηλικία
Η Εσκενάζυ γεννήθηκε ως Σάρα Σκιναζί. Ήταν παιδί μιας φτωχής εβραϊκής σεφαραδίτικης οικογένειας της Κωνσταντινούπολης. Σ' ολόκληρη τη διάρκεια της καριέρας της έκρυβε την πραγματική ημερομηνία της γέννησής της και ισχυριζόταν ότι γεννήθηκε το 1910. Στην πραγματικότητα, ήταν κατά τουλάχιστον μια δεκαετία μεγαλύτερη και το πιθανότερο είναι ότι γεννήθηκε ανάμεσα στο 1897. Ο πατέρας της, Αβραάμ Σκιναζί, ήταν παλιατζής. Εκτός από τη Ρόζα, ο Αβραάμ Σκιναζί και η σύζυγός του, Φλώρα, είχαν δύο γιους, τον Νισίμ, που ήταν ο μεγαλύτερος, και τον Σάμη.
Λίγο μετά τις αρχές του αιώνα, η οικογένεια Σκιναζί μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, η οποία τότε βρισκόταν ακόμη υπό Οθωμανική κυριαρχία. Την εποχή εκείνη η πόλη γνώρισε ραγδαία οικονομική ανάπτυξη, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της να αυξηθεί κατά 70% την περίοδο από το 1870 έως το 1917. Ο Αβραάμ Σκιναζί βρήκε δουλειά σε ένα εργοστάσιο επεξεργασίας βάμβακος, ενώ συγχρόνως έκανε διάφορες περιστασιακές δουλειές για να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του. Την εποχή αυτή, εμπιστεύτηκε τη νεαρή Σάρα σε μια κοπέλα της γειτονιάς, που δίδασκε γραφή και ανάγνωση σε διάφορα κορίτσια. Τα μαθήματα αυτά αποτέλεσαν τη μόνη τυπική εκπαίδευση της Ρόζας.
Τα πρώτα επαγγελματικά χρόνια
Η Σάρα δεν επρόκειτο να πραγματοποιήσει το όνειρό της παρά μόνο μετά την επιστροφή της στη Θεσσαλονίκη. Την εποχή αυτή η οικογένειά της έμενε σ΄ ένα νοικιασμένο διαμέρισμα κοντά στο θέατρο Grand Hotel και πολλές από τις γειτόνισσές τους εμφανίζονταν στο θέατρο αυτό. Η Σάρα βοηθούσε καθημερινά δύο από τις χορεύτριες αυτές να κουβαλούν τα ρούχα της δουλειάς τους στο θέατρο, ελπίζοντας ότι μια μέρα θα εμφανιζόταν μαζί τους στη σκηνή. Εκεί ήταν που ξεκίνησε τελικά την καριέρα της ως χορεύτρια. Όσο βρισκόταν ακόμη στην εφηβεία της, η Σάρα Σκιναζί ερωτεύτηκε τον Γιάννη Ζαρντινίδη, έναν πλούσιο άνδρα που προερχόταν από μια από τις πιο εύπορες οικογένειες της Καππαδοκίας. Η οικογένεια όμως του Ζαρντινίδη δεν ενέκρινε τη σχέση αυτή, θεωρώντας τη Σάρα αμφιβόλου ηθικής. Ωστόσο, οι δύο νέοι κλέφτηκαν γύρω στο 1913 και η Σάρα άλλαξε το όνομά της σε Ρόζα, το όνομα με το οποίο έγινε γνωστή στη διάρκεια της καριέρας της.
Ο Ζαρντινίδης πέθανε από άγνωστη αιτία γύρω στο 1917, αφήνοντας τη Ρόζα με ένα μικρό παιδί, τον Παράσχο. Συνειδητοποιώντας η Ρόζα ότι δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει την καριέρα της και να μεγαλώνει ταυτόχρονα ένα παιδί, το παρέδωσε στο οικοτροφείο του Αγίου Ταξιάρχη στην Ξάνθη. Η οικογένεια του πατέρα συμφώνησε να τον στηρίξει και ο Παράσχος Ζαρντινίδης έγινε αργότερα ανώτερος αξιωματικός στην Ελληνική Αεροπορία. Επανασυνδέθηκε με τη μητέρα του αρκετά χρόνια αργότερα, αφότου τη βρήκε στην Αθήνα το 1935.
Αθήνα
Η Ρόζα είχε μετακομίσει στην Αθήνα μετά τον θάνατο του Ζαρντινίδη για να ακολουθήσει τη καριέρα της στον χώρο της μουσικής. Σύντομα συνδέθηκε με δύο αρμένισες καλλιτέχνιδες του καμπαρέ, τη Σεραμούς και τη Ζαμπέλα, που ξεχώρισαν τη Ρόζα επειδή μιλούσε τουρκικά και είχε ταλέντο στο τραγούδι. Έτσι, παρόλο που η Ρόζα συνέχισε να εμφανίζεται ως χορεύτρια, άρχισε επίσης να τραγουδά για τους θαμώνες του κέντρου στα ελληνικά, τα τουρκικά και τα αρμένικα. Εκεί ήταν που την ανακάλυψε για πρώτη φορά ο Παναγιώτης Τούντας στα τέλη του 1920. Ο Τούντας κατάλαβε αμέσως το ταλέντο της και τη σύστησε στον Βασίλη Τουμπακάρη της εταιρείας Columbia Records.
Οι δύο πρώτες ηχογραφήσεις της Ρόζας για τη Columbia, το «Μαντίλι Καλαματιανό» και το «Κόφτηνε Ελένη την Ελιά» (περίπου το 1928) σηματοδότησαν την απαρχή μιας μεγάλης πορείας στη δισκογραφία, η οποία θα συνεχιζόταν σχεδόν χωρίς διακοπή μέχρι τη δεκαετία του 1960. Έως τα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Ρόζα είχε ηχογραφήσει σχεδόν 300 τραγούδια στην εταιρεία, ενώ είχε γίνει πια μια από τις δημοφιλέστερες σταρ της λαϊκής μουσικής. Ορισμένα από τα τραγούδια αυτά ήταν παραδοσιακά, ιδιαίτερα από την Ελλάδα και τη Σμύρνη. Ωστόσο, η σημαντικότερη συνεισφορά της στην τοπική μουσική σκηνή αφορούσε τις ηχογραφήσεις ρεμπέτικων τραγουδιών και, πιο συγκεκριμένα, της Σμυρνέικης σχολής του ρεμπέτικου τραγουδιού. Κατείχε ξεχωριστή θέση στη δημοτικότητα της μουσικής αυτής μέσα στη λαϊκή κουλτούρα της χώρας κι ακόμη και σήμερα η ιδιαίτερη φωνή της ταυτίζεται με το μουσικό αυτό είδος.
Λίγο αφότου ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις, η Ρόζα άρχισε επίσης να εμφανίζεται στο κέντρο «Ταΰγετος» στην Αθήνα ιδιοκτησίας της οικογένειας Σερελέα. Μαζί της εμφανίζονταν ο συνθέτης Παναγιώτης Τούντας, ο βιολιστής Δημήτρης Σέμσης (ή Σαλονικιός), ο Αγάπιος Τομπούλης στο ούτι, ο Λάμπρος Σαββαϊδης στο κανονάκι και ο Λάμπρος Λεονταρίδης στην πολίτικη λύρα (ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες της). Η Εσκενάζυ όμως ήταν η μεγάλη σταρ των εμφανίσεων αυτών και έβγαζε το άνευ προηγουμένου ποσό των 200 δραχμών κάθε βράδυ. Πολλά χρόνια αργότερα, εμπιστεύτηκε στον βιογράφο της, τον Κώστα Χατζηδουλή, ότι θα έπρεπε να είχε γίνει πλουσιότερη μόνο και μόνο από τις εμφανίσεις της, αλλά είχε αδυναμία στα ακριβά κοσμήματα και ξόδευε μεγάλο μέρος από το εισόδημά της σ’ αυτά.
Καθώς εξελισσόταν η καριέρα της, η Ρόζα υπέγραψε αποκλειστικό συμβόλαιο με την Columbia Records, περίπου το 1931 ή 1932. Σύμφωνα με τους όρους του συμβολαίου, έπρεπε να γραμμοφωνεί 40 τραγούδια τον χρόνο και να λαμβάνει 5% για καθένα δίσκο που πουλιόταν. Την εποχή εκείνη, ήταν η μοναδική τραγουδίστρια που είχε συνάψει συμφωνία για ποσοστά με μια δισκογραφική εταιρεία.
Διεθνής καριέρα
Η καριέρα της δεν άργησε να απλωθεί πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας, στην ελληνική διασπορά. Μαζί με τον Τομπούλη ταξίδεψε στην Αίγυπτο, την Αλβανία και τη Σερβία, μέρη στα οποία την υποδέχθηκαν με ιδιαίτερη θέρμη όχι μόνο οι τοπικές ελληνικές κοινότητες, αλλά και οι τουρκικές. Τα τραγούδια της περιείχαν και κάποια αιχμηρότητα και μάλιστα ένα από αυτά, το «Πρέζα όταν Πιείς» λογοκρίθηκε από τον ίδιο τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά. Ως αποτέλεσμα της απόφασης αυτής, πολλοί άλλοι καλλιτέχνες του ρεμπέτικου περιθωριοποιήθηκαν, ενώ το καινούριο ρεύμα μέσα στο πλαίσιο του ρεμπέτικου, το οποίο εκπροσωπούσε ο Βασίλης Τσιτσάνης, θα κέρδιζε έδαφος μετά τον Πόλεμο.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Σύντομα όμως η ίδια η ανεξαρτησία της Ελλάδας θα δεχόταν καίριο πλήγμα. Το 1940 η Ιταλία εισέβαλε στην Ελλάδα και το 1941 ο γερμανικός στρατός κατέλαβε τη χώρα. Παρά το καταπιεστικό καθεστώς της Κατοχής, η Ρόζα συνέχισε να εμφανίζεται και το 1942 μάλιστα άνοιξε το δικό της μουσικό κέντρο, το «Κρυστάλ», μαζί με τον γιο της τον Παράσχο, με τον οποίο είχαν επανασυνδεθεί στο μεταξύ. Μολονότι ήταν Εβραία, κατάφερε να βγάλει ένα πλαστό πιστοποιητικό γεννήσεως. Ωστόσο εκείνο που διασφάλισε την προστασία της ήταν η σχέση της με έναν Γερμανό αξιωματικό.
Η Ρόζα όμως δεν ήταν συνεργάτιδα των Γερμανών. Αντιθέτως, χρησιμοποίησε την προνομιούχο θέση της για να στηρίξει την ελληνική Αντίσταση, κρύβοντας αντιστασιακούς μαχητές, ακόμη και Άγγλους απεσταλμένους αντιστασιακούς, μέσα στο σπίτι της. Κατάφερε επίσης να γλυτώσει αρκετούς Εβραίους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ανάμεσα σ’ εκείνους που έσωσε η Ρόζα από τη μεταφορά τους στο Άουσβιτς ήταν και η δική της οικογένεια. Το 1943 όμως η κάλυψή της κατέρρευσε και τη συνέλαβαν. Παρέμεινε τρεις μήνες στη φυλακή και στη συνέχεια την άφησαν ελεύθερη, μετά από τις συντονισμένες προσπάθειες του Γερμανού εραστή της αλλά και του γιου της. Κρυβόταν για το υπόλοιπο διάστημα έως το τέλος του πολέμου, φοβούμενη ότι θα μπορούσε να συλληφθεί ξανά από τους Γερμανούς.
Τα μεταπολεμικά χρόνια
Στη μακρά διάρκεια της καριέρας της η Ρόζα ανέπτυξε καλές σχέσεις όχι μόνο με τον Βασίλη Τουμπακάρη, τον διευθυντή της Columbia Records, αλλά και με τον Μίνωα Μάτσα, που είχε ιδρύσει στο μεταξύ την Odeon/Parlophone. Το γεγονός αυτό της επέτρεψε να προωθήσει πολλούς άλλους γνωστούς καλλιτέχνες, όπως τη Μαρίκα Νίνου και τη Στέλλα Χασκήλ. Τους έβαλε στο σωματείο των μουσικών, την «Αλληλοβοήθεια», και ύστερα από λίγο καιρό άρχισαν να ηχογραφούν τα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη.
Το 1949, η Ρόζα, που τραγουδούσε την εποχή αυτή στην Πάτρα, πήγε στο αστυνομικό τμήμα για να βγάλει καινούρια ταυτότητα. Το γεγονός που καθόρισε όλη την υπόλοιπη ζωή της εμφανίστηκε όταν συνάντησε εκεί τον Χρήστο Φιλιππακόπουλο, έναν νεαρό αξιωματικό της αστυνομίας, που ήταν περίπου 30 χρόνια νεότερός της. Παρόλη όμως τη διαφορά ηλικίας ανάμεσά τους, ερωτεύτηκαν. Η σχέση αυτή επρόκειτο να διαρκέσει, με διάφορους τρόπους, έως το τέλος της ζωής της Ρόζας.
Μολονότι η Ρόζα είχε πραγματοποιήσει μέχρι τότε πολλές περιοδείες στα Βαλκάνια, ταξίδεψε στις ΗΠΑ για πρώτη φορά το 1952, προκειμένου να τραγουδήσει στις ελληνικές και τουρκικές κοινότητες της διασποράς. Η περιοδεία αυτή, που χορηγός της ήταν το ελληνικό εστιατόριο και μπαρ «Πάνθεον» στη Νέα Υόρκη, διήρκεσε τελικά πολλούς μήνες.
Λίγο καιρό μετά την Κωνσταντινούπολη, η Ρόζα έφυγε για δύο ακόμη περιοδείες στην Αμερική. Εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη, το Ντητρόιτ και το Σικάγο. Στις 5 Ιουλίου του 1958, στη διάρκεια του δεύτερου ταξιδιού της στις ΗΠΑ, παντρεύτηκε τον Frank Alexander. Ο γάμος όμως αυτός ήταν μόνον κατ’ όνομα. Η Ρόζα τον έκανε για να πάρει άδεια εργασίας στις ΗΠΑ. Ωστόσο, η Εσκενάζυ αγάπησε την Αμερική και θα είχε εγκατασταθεί εκεί εάν δεν είχε αφήσει πίσω της την άλλη της μεγάλη αγάπη, τον Χρήστο Φιλιππακόπουλο. Έτσι, επέστρεψε στην Αθήνα το 1959 για να βρίσκεται κοντά του. Με τα χρήματα που είχε βγάλει στην Αμερική αγόρασε για τους δυο τους ένα μεγάλο σπίτι στην Κηπούπολη, καθώς και δύο φορτηγά και μερικά άλογα. Μαζί με τον Φιλιππακόπουλο θα ζούσαν στο σπίτι αυτό έως το τέλος της ζωής της Ρόζας.
Παρακμή και επανάκαμψη
Η Εσκενάζυ βρισκόταν πια στα εξήντα της και η μουσική σκηνή στην Ελλάδα είχε αλλάξει σημαντικά μέσα στα τελευταία 40 χρόνια, δηλαδή από την εποχή που εκείνη είχε ξεκινήσει την καριέρα της. Το σμυρναίικο και το ρεμπέτικο είχαν χάσει πια τη δημοτικότητά τους και έτσι η Ρόζα, όπως και άλλες μεγάλες προσωπικότητες του είδους αυτού, εμφανίζονταν πια περιστασιακά σε επαρχιακά φεστιβάλ και σε μικρότερης εμβέλειας καλλιτεχνικά γεγονότα. Μολονότι ηχογράφησε μερικά τραγούδια στα χρόνια που ακολούθησαν, επρόκειτο κυρίως για επανεκτελέσεις των παλαιότερων γνωστών επιτυχιών της που ηχογράφησε σε μικρές δισκογραφικές εταιρείες στην Αθήνα.
Ήταν μόνο στα τέλη της δεκαετίας του 1960 που άρχισε να εκδηλώνεται ένα ενδιαφέρον για την πρώιμη περίοδο της δουλειάς της. Η RCA κυκλοφόρησε δύο 45άρια δισκάκια που περιείχαν τέσσερα τραγούδια της (περιλαμβανομένου του «Αμανέ Σαμπάχ») με τον βιολιστή Δημήτρη Μανισαλή, αλλά η κυκλοφορία τους ήταν περιορισμένη. Όλο αυτό το σκηνικό όμως άλλαξε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κατά την τελευταία περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα. Ξαφνικά η ελληνική νεολαία άρχισε να ενδιαφέρεται για τα αστικά λαϊκά τραγούδια του παρελθόντος και κυκλοφόρησαν πολλές σημαντικές συλλογές. Μια από τις σημαντικότερες ήταν η «Ρεμπέτικη Ιστορία», μια συλλογή από έξι δίσκους ρεμπέτικης μουσικής, η οποία πούλησε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Έπειτα από ένα μακρύ διάστημα μακριά από το προσκήνιο, η Ρόζα, που ήταν πια στα εβδομήντα της, έγινε σταρ και πάλι.
Αυτό που έκανε τη διαφορά κατά τη δεκαετία του 1970 ήταν η μεγάλη διάδοση της τηλεόρασης. Η Ρόζα προσαρμόστηκε γρήγορα στο νέο αυτό μέσο και εμφανίστηκε σε μια σειρά από εκπομπές. Το 1973 εμφανίστηκε σ’ ένα ντοκιμαντέρ, «Το Μπουζούκι» (σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μάρου) και το 1976 σε μια τηλεοπτική εκπομπή αφιερωμένη στη Χαρούλα Αλεξίου, η οποία περιείχε συνεντεύξεις και τραγούδια. Όλο αυτό το διάστημα όμως η Ρόζα δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες της που βρίσκονταν στα μουσικά κέντρα και έτσι εμφανίστηκε σε κάποιες εβδομαδιαίες παραστάσεις στο «Θεμέλιο», μια μπουάτ στην Πλάκα.
Καθώς ήταν μια από τις ελάχιστες τραγουδίστριες του ρεμπέτικου που ζούσαν ακόμα, οι καλλιτέχνες και οι μουσικολόγοι της εποχής αυτής άρχισαν να μελετούν το ύφος της μουσικής της, στο οποίο έβλεπαν την «αυθεντικότητα» του μουσικού αυτού είδους. Όλο αυτό επηρέασε σημαντικά μια νέα γενιά ερμηνευτών, όπως η Χάρις Αλεξίου (με την οποία είχαν εμφανιστεί μαζί στην τηλεόραση), η Ελένη Βιτάλη και η Γλυκερία αργότερα. Δυστυχώς, παρόλο που οι μουσικοί και οι ακαδημαϊκοί ενθουσιάζονταν με το ταλέντο της, όπως και με τη γνώση της σχετικά με έναν μουσικό κόσμο που είχε χαθεί, το ευρύτερο κοινό δεν έδειχνε το ίδιο ενδιαφέρον και θεωρούσε τη Ρόζα περισσότερο ως κάτι το αξιοπερίεργο. Ωστόσο, εκείνη συνέχισε να εμφανίζεται. Η τελευταία της εμφάνιση ήταν στην Πάτρα, τον Σεπτέμβριο του 1977. Θαυμαστές της κάθε ηλικίας ήρθαν για να τη δουν να τραγουδά και να χορεύει, αλλά και για να πάρουν μια γεύση από τη μουσική του παρελθόντος.
Τα τελευταία χρόνια της Ρόζας
Την έθαψαν σε έναν πρόχειρο τάφο στο χωριό Στόμιο της Κορινθίας. Το 2008 το πολιτιστικό σωματείο του χωριού συγκέντρωσε χρήματα και πρόσθεσε μια επιτύμβια στήλη, που έγραφε «Ρόζα Εσκενάζυ, Καλλιτέχνις»...
Βιογραφίες
Το 1982, δύο χρόνια μετά τον θάνατο της Ρόζας, ο Κώστας Χατζηδουλής δημοσίευσε ένα μικρό βιβλίο με τα απομνημονεύματά της, με τίτλο «Αυτά που Θυμάμαι». Το βιβλίο βασιζόταν σε συνεντεύξεις που είχε δώσει η Ρόζα όταν ήταν πλέον σε μεγάλη ηλικία και περιείχε μια μεγάλη συλλογή από φωτογραφίες, ιδιαίτερα από την πρώιμη περίοδο της καριέρας της.
Ατλάντικ Σίτι (ταινία, 1980)
Το Ατλάντικ Σίτι (αγγλ. Atlantic City) είναι δραματική γκανγκστερική ταινία καναδογαλλικής παραγωγής του 1980 σε σκηνοθεσία Λουί Μαλ και με πρωταγωνιστές τους Μπαρτ Λάνκαστερ και Σούζαν Σαράντον. Η ταινία είναι μια από τις λίγες που βρέθηκαν υποψήφιες στις 5 σημαντικότερες κατηγορίες των βραβείων Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α Ανδρικού και Α' Γυναικείου Ρόλου και Πρωτότυπου Σεναρίου) χωρίς όμως να κερδίσει κάποιο. Έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από την ταινία Οι Δρόμοι της Φωτιάς.
Το 2003 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Πληροφορίες
Η ταινία Ατλάντικ Σίτι αποτελεί καναδο-γαλλική παραγωγή, παρά το γεγονός ότι η ταινία γυρίστηκε στην Αμερική. Μια Καναδο-γαλλική εταιρία παρείχε στο γάλλο σκηνοθέτη Λουί Μαλ τον προϋπολογισμό για να κάνει μια ταινία μέχρι το τέλος του 1979, αλλά ο Μαλ δεν έβρισκε το κατάλληλο σενάριο. Η Σούζαν Σαράντον που είχε σχέση με τον Μαλ εκείνη την περίοδο του σύστησε τον καλό της φίλο Τζον Γκουέαρ, ο οποίος προσφέρθηκε να βοηθήσει στην καλυτέρευση ενός σεναρίου που ξεχώριζε από τα άλλα. Ο Γκουέαρ έγραψε από την αρχή το σενάριο και είχε την ιδέα να το τοποθετήσει στο Ατλάντικ Σίτι. Η Σάραντον επρόκειτο να αναλάβει το ρόλο της Σάλλυ, ενώ ο Μαλ θέλησε να συναντηθεί με τον Ρόμπερτ Μίτσαμ για να του αναθέσει το ρόλο του Λου. Όταν ο Μαλ διαπίστωσε ότι ο Μίτσαμ είχε κάνει λίφτιγκ, ανέθεσε το ρόλο στον Μπαρτ Λάνκαστερ. Για το ρόλο της Γκρέις ο Μαλ σκεφτόταν την Κιμ Στάνλεϊ, η οποία δεν ήταν διαθέσιμη εκείνη την περίοδο και τη θέση της πήρε η βετεράνος Καναδή ηθοποιός Κέιτ Ριντ. Ο Μισέλ ΛεΓκραντ συνέθεσε μουσικό θέμα για την ταινία το οποίο ο σκηνοθέτης αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει. Τα γυρίσματα της ταινίας ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 1980 και η ταινία προβλήθηκε αρχικά σε Γαλλία και Καναδά. Το αποτέλεσμα ήταν μια υπέροχη ατμοσφαιρική γκαγκστερική περιπέτεια που πραγματευόταν θέματα πάντα επίκαιρα, όπως τη μελαγχολία του γήρατος, την ομορφιά και τη ματαιοδοξία της νίοτης κλπ.
Βραβεία
Η ταινία απέσπασε τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας από κοινού με την ταινία του Τζον Κασσαβέτη Γκλόρια (Gloria, 1980). Το 1981 προβλήθηκε στις Η.Π.Α. και ο Μπαρτ Λάνκαστερ απέσπασε τις καλύτερες κριτικές της καριέρας του σαρώνοντας το ένα βραβείο μετά το άλλο. Η ακαδημία τίμησε την ταινία με 5 υποψηφιότητες, που όμως δεν απέφεραν καμιά νίκη. Στην κατηγορία Καλύτερη ταινία ηττήθηκε από την ταινία Οι Δρόμοι της Φωτιάς (Chariots Of Fire, 1981), ο Λούι Μαλ έχασε το όσκαρ σκηνοθεσίας από τον Γουόρεν Μπίτι για την ταινία "Οι Κόκκινοι" (Reds, 1981) και ο Μπαρτ Λάνκαστερ ηττήθηκε από τον Χένρι Φόντα (στον οποίο η ακαδημία όφειλε χρόνια το αγαλματίδιο) για την ταινία Στη Χρυσή Λίμνη (On Golden Pond, 1981) και η Σούζαν Σαράντον έχασε από την Κάθριν Χέπμπορν που απέσπασε το τέταρτό της όσκαρ επίσης για τη ''Χρυσή Λίμνη".
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Λέοντα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουί Μαλ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ατλάντικ Σίτι, Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ατλάντικ Σίτι Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Υπάρχω
Το Υπάρχω (αγγλικά: Being) είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που γράφτηκε από εσενα και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2020. Απλα υπάρχω σημαίνει μάλλον: α) ότι λες σε κάποιον εμμεσα ότι λέει βαρετές ιστορίες β) why you like this γ) ότι είσαι καραγκιόζης που του μιλάς
Υποδοχή
Το Υπάρχω δέχθηκε γενικότερα καλές προς ανάμεικτες κριτικές. Το Goodreads το βαθμολόγησε με 3,65/5 αστέρια, ωστόσο ο Philip Ardagh της Guardian δήλωσε ότι το βιβλίο δεν είναι κοφτερό και έντονο, και σχολίασε ότι είναι επηρεασμένο από την ταινία Blade Runner, διότι "[το βιβλίο] πρόκειται για την ταυτότητα και τον προβληματισμό ότι κατά πόσο αυτό που πιστεύουμε πως είμαστε στην πραγματικότητα μας κάνει αυτό που είμαστε, πέρα από το πως οι άνθρωποι μας αντιλαμβάνονται."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας
Πολυδεύκεια Αιγύπτου
Η Πολυδεύκεια ήταν αρχαία κώμη της Κάτω Αιγύπτου. Βρισκόταν κοντά με την Θεαδέλφεια και την Σεθρεμπαΐδα. Υπαγόταν στη στη μερίδα του Θεμίστου στον Αρσινοΐτη νομό (Ελ Φαγιούμ). Η ύπαρξη της κωμόπολης κατέστη γνωστή από την πληθώρα παπύρων σε ελληνική γλώσσα, κυρίως της ρωμαϊκής εποχής από τους οποίους άλλοι προέρχονται από την Πολυδεύκεια και άλλο αναφέρονται σε αυτήν.
Ο πληθυσμός της κατά την Πτολεμαϊκή περίοδο ήταν 130 άνθρωποι.
Σε έναν μάλιστα από αυτούς που βρέθηκαν, χρονολογείται στην εποχή του Αντωνίνου και γράφει:
Στη θέση της αρχαίας Πολυδεύκειας βρίσκεται η σημερινή Gebala ή Qasr el-Gebali της σύγχρονης Αιγύπτου.
Αναφορές
Πολυδευκεια Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις
1747
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1747 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας
Ο Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας (Αυτοκινητόδρομος 3, Α3 γνωστός και ως E65) είναι ένας μερικώς ολοκληρωμένος αυτοκινητόδρομος, ο οποίος θα συνδέει την Ανατολική με τη Δυτική Ελλάδα. Αναμένεται να αποτελέσει τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 65.
Σε πλήρη ολοκλήρωση, θα ξεκινά στα νότια από ημικόμβο επί του Αυτοκινητοδρόμου Α.Θ.Ε., στο ύψος της Ανθήλης, και θα καταλήγει σε ανισόπεδο κόμβο με την Εγνατία Οδό, στο Κηπουρείο Γρεβενών. Ξεκινώντας από την πεδιάδα της Φθιώτιδας, κοντά στη Λαμία, θα διασχίζει το όρος Όθρυς, τον Θεσσαλικό κάμπο και τα όρη Αντιχάσια και Χάσια μέχρι τη συμβολή του με την Εγνατία Οδό 15 χιλιόμετρα Δυτικά της πόλης των Γρεβενών. Η διάρκεια της διαδρομής Γρεβενά-Αθήνα και Μέτσοβο Αθήνα θα είναι 4 ώρες, ενώ στις 4:30 και 4:35 ώρες θα μπορεί κανείς να φτάσει στην Κοζάνη και την Καστοριά αντίστοιχα από την πρωτεύουσα της Ελλάδας.
Πρόκειται για έναν σύγχρονο αυτοκινητόδρομο ευρωπαϊκών προδιαγραφών με δύο λωρίδες σε κάθε κατεύθυνση και διαχωριστικό διάζωμα στη μέση, συνολικού μήκους 181 χιλιομέτρων, συνολικού κόστους κατασκευής 1,6 δισ. ευρώ και ταχύτητα μελέτης τα 110-120 χλμ./ώρα.
Η επίσημη παράδοση στην κυκλοφορία του μεσαίου τμήματος Ξυνιάδα - Τρίκαλα πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2017. Τον Οκτώβριο του 2018 εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η χρηματοδότηση για την κατασκευή του νότιου τμήματος Ξυνιάδα - Λαμία, η οποία ξεκίνησε και επίσημα στις 22 Ιανουαρίου 2019 και το τμήμα αναμένεται να παραδοθεί στα τέλη του 2021. Το καλοκαίρι του 2020, μετά την ολοκλήρωση όλων των απαραίτητων μελετών και οι διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έγινε γνωστό ότι εντός του 2021 θα ξεκινήσουν και οι εργασίες κατασκευής του βόρειου τμήματος.
Εταιρεία παραχώρησης που έχει αναλάβει την κατασκευή και λειτουργία του δρόμου είναι η Κεντρική Οδός Α.Ε., μία κοινοπραξία των εταιρειών Ferrovial και ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ. Η περίοδος παραχώρησης 30 ετών ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2008.
Ιστορικό
Η σύμβαση παραχώρησης για την κατασκευή του έργου υπογράφηκε το 2008 και το 2009 ξεκίνησαν οι πρώτες εργασίες, οι οποίες διήρκεσαν 2 χρόνια και διακόπηκαν το 2011 λόγω της οικονομικής κρίσης. Στα τέλη του 2013 η σύμβαση παραχώρησης τροποποιήθηκε και αποφασίστηκε να προχωρήσει σε άμεση κατασκευή το πιο ώριμο (σε απαλλοτριώσεις) μεσαίο τμήμα Τρίκαλα - Ξυνιάδα μήκους περίπου 80 χιλιομέτρων και συνολικού κόστους 825 εκατομμυρίων ευρώ (570 εκατομμύρια προέρχονται από πόρους της Ε.Ε.), ενώ αναβλήθηκε η κατασκευή του βόρειου (Κηπουρείο-Τρίκαλα) και νότιου (Ξυνιάδα-Λαμία) τμήματος.
Μέχρι τις αρχές Απριλίου 2017 είχαν ολοκληρωθεί τα 65 χλμ. των περίπου 80 χιλιομέτρων που περιλαμβάνει το μεσαίο τμήμα, ενώ τα υπόλοιπα 15 χλμ. ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2017 και η επίσημη παράδοση στην κυκλοφορία του μεσαίου τμήματος έγινε στις 22 Δεκεμβρίου 2017.
Τον Οκτώβριο του 2018 εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η χρηματοδότηση, ύψους 306 εκατομμυρίων ευρώ, για την κατασκευή, από την εταιρεία Κεντρική Οδός Α.Ε., του νότιου τμήματος Ξυνιάδα - Λαμία, μήκους 32,5 χιλιομέτρων, που θα συνδέσει τον Α3 με τον Αυτοκινητόδρομο 1. Ακολούθως, η σύμβαση εστάλη στο Ελεγκτικό Συνέδριο από το οποίο και εγκρίθηκε ομόφωνα στις αρχές Δεκεμβρίου 2018 και κατόπιν, στις 20 Δεκεμβρίου, κυρώθηκε από την ελληνική Βουλή. Στις 22 Ιανουαρίου 2019 ξεκίνησε και επίσημα η κατασκευή του νότιου τμήματος Ξυνιάδα-Λαμία, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2021. Η δίδυμη Σήραγγα Όθρυος μήκους 3 χιλιομέτρων στην περιοχή του Δομοκού είχε ήδη διανοιχτεί, έως τον Δεκέμβριο του 2018, κατά 33% (500 μέτρα από κάθε κλάδο).
Τον Ιανουάριο του 2020 έγινε γνωστό ότι για την χρηματοδότηση του βόρειου τμήματος (Κηπουρείο-Τρίκαλα) έχουν ξεκινήσει οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του παραχωρησιούχου και του Ελληνικού Δημοσίου με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και τη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τελικά, το καλοκαίρι του 2020 έγινε γνωστό ότι οι εργασίες κατασκευής του βόρειου τμήματος θα ξεκινήσουν εντός του 2021, καθώς ολοκληρώθηκαν όλες οι μελέτες και διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Διαδρομή
Ο Αυτοκινητόδρομος 3 θα περνάει πλησίον των Γρεβενών, των Τρικάλων, της Καρδίτσας και της Λαμίας και χωρίζεται, κατασκευαστικά, σε τρία τμήματα:
Τρίκαλα - Κηπουρείο
Το βόρειο τμήμα ξεκινά από τον ανισόπεδο κόμβο στη συμβολή του αυτοκινητοδρόμου με την Εγνατία Οδό στο Κηπουρείο Γρεβενών και καταλήγει στον ανισόπεδο κόμβο Τρικάλων. Χωρίζεται σε δύο υποτμήματα, Κηπουρείο - Καλαμπάκα και Καλαμπάκα - Τρίκαλα.
Έχει συνολικό μήκος 70 χιλιομέτρων και κόστος 440 εκατομμυρίων ευρώ και περιλαμβάνει 3 τουλάχιστον ανισόπεδους κόμβους (Κηπουρείο, Αγιόφυλλο-Καρπερό, Οξύνεια) και ένα μετωπικό σταθμό διοδίων στην Οξύνεια.
Θα ολοκληρωθεί στα τέλη του 2024.
Ξυνιάδα - Τρίκαλα
Το μεσαίο τμήμα ξεκινά από τον ανισόπεδο κόμβο στα Τρίκαλα και καταλήγει στον ανισόπεδο κόμβο Ξυνιάδας. Παραδόθηκε επίσημα στην κυκλοφορία στις 22 Δεκεμβρίου 2017. Με την ολοκλήρωση του συγκεκριμένου τμήματος, η χρονοαπόσταση της διαδρομής μεταξύ των Τρικάλων και της Ξυνιάδας μειώθηκε από 78 έως 39 λεπτά της ώρας, ενώ η αναβάθμιση του οδικού αναμένεται να επιφέρει μείωση των τροχαίων ατυχημάτων μεγαλύτερη από 30%. Η συνολική επένδυση για το τμήμα Τρίκαλα - Ξυνιάδα είναι περίπου 825.000.000 ευρώ, από τα οποία τα περίπου 570.000.000 ευρώ προέρχονται από κοινοτικούς πόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έχει μήκος 78,5 χιλιομέτρων και περιλαμβάνει 8 πλήρεις ανισόπεδους κόμβους και ημικόμβους (Τρικάλων, Λόγγου, Προαστίου, Καρδίτσας, Σοφάδων, Ανάβρας, Σμοκόβου, Ξυνιάδας) καθώς και δύο μετωπικούς σταθμούς διοδίων στους Σοφάδες και τα Τρίκαλα και ένα Σταθμό Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών στους Σοφάδες.
Τεχνικά, το έργο περιλαμβάνει δύο δίδυμες σήραγγες (Τ3 και Τ3Α, σήραγγες Δολοπίας) συνολικού μήκους 493 μέτρων και 13 γέφυρες, καθώς και 8 (4 ανά κατεύθυνση) χώρους στάθμευσης εξοπλισμένους με χώρους υγιεινής και 3 σταθμούς αποχιονισμού.
Λαμία - Ξυνιάδα
Το νότιο τμήμα ξεκινά από τον ανισόπεδο κόμβο στην Ξυνιάδα και καταλήγει στη συμβολή του αυτοκινητοδρόμου με τον Αυτοκινητόδρομο Α.Θ.Ε. νοτίως της Λαμίας, στο ύψος της Ανθήλης. Η κατασκευή του, μετά από μια παύση το 2011, ξεκίνησε εκ νέου στο τέλος του 2018 (επίσημα στις 22 Ιανουαρίου 2019 ) και αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός 3 χρόνων.
Έχει μήκος 32,5 χιλιομέτρων και κόστος 306 εκατομμυρίων ευρώ και περιλαμβάνει 7 γέφυρες και 5 ανισόπεδους κόμβους και ημικόμβους στη Λαμία, στην Ε.Ο Λαμίας-Καρπενησίου και στην Ξυνιάδα. Επίσης, θα κατασκευαστεί ένας μετωπικός σταθμός διοδίων και ένας Σταθμός Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών (ΣΕΑ) στο Λειανοκλάδι.
Στο τμήμα αυτό βρίσκεται και η μήκους 2.983 μέτρων δίδυμη Σήραγγα Όθρυος η οποία, έως τον Νοέμβριο του 2019, έχει διανοιχθεί σε μήκος 1000 μέτρων από κάθε κατεύθυνση.
Κατάλογος Κόμβων
Ο Α3 θα περιλαμβάνει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας
Σαλίμ Αλιγιάου Ιμπράου
Ο καθηγητής Σαλίμ Αλιγιάου Ιμπράου  (Salim Aliyow Ibrow) είναι Σομαλός πολιτικός.
Υπηρέτησε ως προσωρινός Πρωθυπουργός. Λίγο πριν αναλάβει στο αξίωμα αυτό ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Στο παρελθόν έχει υπηρετήσει σε πολλά και διαφορετικά υπουργεία, μεταξύ των οποίων σε αυτά της Οικονομίας, του Πολιτισμού και της Ανώτερης Εκπαίδευσης. Ήταν επίσης υποψήφιος για το αξίωμα του Προέδρου της Βουλής. Ανέλαβε Πρωθυπουργός (προσωρινά) στις 29 Οκτωβρίου του 2007. Αντικαταστάθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 2007 από το Νουρ Χασάν Χουσεΐν.
Παραπομπές
Ιμπραου
Καστανέα Πιερίας
thumb|Άποψη της Καστανιάς Η Καστανέα είναι χωριό του νομού Πιερίας με πληθυσμό 249 κάτοικων με βάση την απογραφή του 2011, που βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων. Υπάγεται στο δήμο Πύδνας - Κολινδρού, ενώ ως το 2011 υπαγόταν στον, πλέον καταργημένο, δήμο Κολινδρού και η απόστασή της είναι τέσσερα χιλιόμετρα από τον Κολινδρό και 46 από την Κατερίνη. Βρίσκεται επάνω στον οδικό άξονα, ο οποίος συνδέει τον Κολινδρό με τα Ρυάκια. Η ακριβής του θέση είναι στα νοτιοδυτικά του Κολινδρού.
Υποδομή
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνού και η κτηνοτροφία. Έχει αγροτικό συνεταιρισμό, μονοθέσιο νηπιαγωγείο, αγροτικό ιατρείο (μία φορά την εβδομάδα έρχεται ο γιατρός), Γυμναστικό Αθλητικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Ο Αετός". Έχει επίσης Πολιτιστικό Σύλλογο, ο οποίος υπάγεται στο Πολύφυτο αλλά έχει έδρα στην Καστανιά. Το Δημοτικό Σχολείο δε λειτουργεί πια λόγω έλλειψης παιδιών, τα οποία πηγαίνουν στο γειτονικό Κολινδρό. Ωστόσο, σύμφωνα με στοιχεία της δεκαετίας του ' 30, το χωριό είχε 1 σχολείο με 1 δάσκαλο και 36 μαθητές. Το 2007 εγκρίθηκε από το Πρόγραμμα "Θησέας" το έργο της επέκτασης του αρδευτικού δικτύου του χωριού.
Ιστορική εξέταση
Η Καστανιά ιδρύθηκε πολύ παλιά, χωρίς να είναι γνωστό ακριβώς πότε. Η παλιά της ονομασία ήταν Καστανούπολη και φαίνεται ότι οφειλόταν στις πολλές καστανιές που ευδοκιμούσαν τότε στο χωριό. Αργότερα έλαβε το όνομα Καστανιά.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι της οικογένειας Οικονόμου. Είχε 130 Χριστιανούς Ορθοδόξους. Έλαβε μέρος στην Επανάσταση του 1821 και πλήρωσε την οργή των Ναζί κατά την περίοδο της Κατοχής.
Ειδικότερα, το 1822 έπειτα από τη μάχη Τούρκων και Ελλήνων (με αρχηγό το Διαμαντή), οι Οθωμανοί κατέστρεψαν το χωριό. Το 1942 το χωριό καταστράφηκε ξανά, αυτή τη φορά από τους Γερμανούς, σε αντίποινα για την ενίσχυση του αντιστασιακού αγώνα. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, το χωριό εκκενώθηκε με διαταγή της κυβέρνησης και οι κάτοικοί της εγκαταστάθηκαν στον Κολινδρό και στο Αιγίνιο. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, συντελέστηκε η επιστροφή των Καστανιωτών στις εστίες τους και η επανοικοδόμηση των σπιτιών τους. Στη δεκαετία του '50 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από το Πολύφυτο Κοζάνης και σε αυτούς παραχωρήθηκαν οικόπεδα.
Το δάσος που ανήκε σε κάποιον τσιφλικά ονόματι Οικονόμου αγοράστηκε από ανθρώπους με προέλευση από το Καταφύγιο Κοζάνης.