cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαρόγλειο Μέγαρο
thumb|right|250px|Αίθουσα τελετών Το Σαρόγλειο Μέγαρο βρίσκεται επί των οδών Βασιλίσσης Σοφίας και Ρηγίλλης στην Αθήνα. Ανατολικά του κτηρίου βρίσκεται το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, βόρεια το Μουσείο Κυκλαδικής Tέχνης, και νότια συνορεύει με το περίφημο Λύκειο του Αριστοτέλη. Διώροφο Νεομπαρόκ κτήριο, χαρακτηριστικό δείγμα εκλεκτικισμού. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη και έχει εμβαδό 8.270 τετραγωνικά μέτρα. Η ονομασία του προήλθε από τον μεγάλο Εθνικό Ευεργέτη Αξιωματικό Πέτρο Σάρογλο. Στο εσωτερικό του μεγάρου στεγάζεται η Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (Λ.Α.Ε.Δ).
Η διαθήκη του Πέτρου Σάρογλου
Η διαθήκη του Πέτρου Σάρογλου η οποία είχε συνταχθεί το 1909 από τον ίδιο, εκτός από συλλογές πινάκων, όπλων, νομισμάτων και κοσμημάτων περιείχε μετρητά για την κατασκευή της Γενικής Λέσχης Αξιωματικών Ξηράς και θαλάσσης όπως ονομαζόταν τότε η ΛΑΕΔ. Το 1933 το κτίριο κατασκευάστηκε σε οικόπεδο εμβαδού 2.425,95 τ.μ., το οποίο αγοράστηκε το 1928 από την τότε Αεροπορική Άμυνα και ως ανταπόδοση της προσφοράς του ονομάστηκε Σαρόγλειο Μέγαρο.
Κατασκευή κτιρίου
Οι διαδικασίες ανεγέρσεως του κτιρίου άρχισαν το 1928 και την 29η Φεβρουαρίου 1928 ανατέθηκε η μελέτη στον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη απόφοιτου της γαλλικής Σχολής Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts). Τον Οκτώβριο του 1928 ο αρχιτέκτων Νικολούδης παρουσίασε σε προσχέδιο στη Διοικούσα Επιτροπή, την μελέτη του κτιρίου. Τα τελικά σχέδια του αρχιτέκτονα εγκρίθηκαν από την ΔΕ την 13η Μαΐου 1929. Στις 24 Ιουνίου 1929 προσλήφθηκαν για μεν την στατική μελέτη ο μηχανικός Αχιλλέας Καρράς, για δε την επίβλεψη του έργου ο αρχιτέκτονας - μηχανικός Γάστωνας Ζιλλιερός. Στις 2 Αυγούστου 1929 το έργο της ανέγερσης του κτιρίου ανατέθηκε στην κατασκευαστική εταιρεία Δ. Καψαμπέλης και Σία και ξεκίνησε η κατασκευή του. Δεν υπάρχει στα πρακτικά των συνεδριάσεων η ακριβής ημερομηνία περατώσεως του κτιρίου, αλλά όπως προκύπτει από αυτά, πρέπει να έγινε η εγκατάσταση και λειτουργία της Λέσχης στο νέο κτίριο περί το τέλος Απριλίου του 1932 με πιθανή συνέχιση ορισμένων εργασιών για την πλήρη αποπεράτωση της, η οποία οριοθετείται σύμφωνα πάντα με τα πρακτικά τη ΔΕ, περί το τέλος του 1932 η τις αρχές του 1933. Ο θεμέλιος λίθος του μεγάρου τέθηκε με ανάλογη τυπική θρησκευτική τελετή, την 11η Νοεμβρίου 1929.
Το Κτίριο μέσα στο χρόνο
Το 1992 η εξωτερική όψη του κτιρίου ανακαινίστηκε από το ΓΕΝ, ενώ το 1999 υπέστη σοβαρές ζημιές, συνέπεια του μεγάλου σεισμού της 7ης Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, καθώς Χρειάστηκαν 5 χρόνια για την αποκατάσταση και τη ριζική ανακαίνιση του. Το 2004 άνοιξε ξανά τις πόρτες του και συνέχισε να λειτουργεί ως Λέσχη αξιωματικών.
Εσωτερικό του Μεγάρου
Ο Σάρογλος, λάτρης της τέχνης, κληροδότησε στη ΛΑΕΔ σειρά έργων ζωγραφικής που αποτελείται από 86 πίνακες σπουδαίων Ελλήνων και ξένων ζωγράφων όπως του Λύτρα, του Γύζη, του Προσαλέντη κ.α. Επίσης φιλοξενείται πολύτιμη συλλογή όπλων που κοσμούν το Μουσείο αλλά και διάφορους χώρους της Λέσχης.
Εκτός από μουσείο η Λέσχη περιλαμβάνει ακόμη αίθουσες συνεδρίων, εκδηλώσεων, ψυχαγωγίας, παροχήε διαδικτύου καθώς και Βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο, εστιατόριο, καφέ, ζαχαροπλαστείο και κουρείο ώστε να εξυπηρετεί εν ενεργεία και αποστράτους αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Γιώργος Νέζος
Ο Γιώργος Νέζος ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Κουτσοπόδι Άργους το 1909 και σπούδασε στο Βασιλικό Θέατρο, όπου και έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ηλικία 26 ετών. Συνεργάστηκε με τους θιάσους του Μάνου Κατράκη, του Λάμπρου Κωνσταντάρα, του Τζαβαλά Καρούσου και άλλων. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε δεύτερους ρόλους όπως του γιατρού και του πατέρα της πρωταγωνίστριας. Πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου του 1989.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Κανονισμός Αγώνων Ποδοσφαίρου
Ο Κανονισμός Αγώνων Ποδοσφαίρου (Κ.Α.Π.) καθορίζει τον τρόπο διεξαγωγής των αγώνων των επαγγελματικών και ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Αποτελέι αρμοδιότητα της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.), η Γενική Συνέλευση της οποίας είναι υπεύθυνη για την τροποποίηση των διατάξεών του και την έγκρισή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ελλάδα
Μένσα
Η Μένσα (Mensa) είναι ένας διεθνής οργανισμός, μια παγκόσμια κοινωνία ανθρώπων, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα η οποία εστιάζει στην αναγνώριση, ανάπτυξη και υποστήριξη της ανθρώπινης ευφυίας. Μοναδικό κριτήριο για να γίνει κάποιος μέλος είναι να έχει Δείκτη Νοημοσύνης (I.Q.) που να τον κατατάσσει στο ανώτερο 2% του ανθρώπινου πληθυσμού. Ήτοι μεγαλύτερο ή ίσο του 148 στην κλίμακα Κατέλ (που ισοδυναμεί με το 132 της κλίμακας Στάνφορντ-Μπινέ και το 131 της κλίμακας Βέξλερ). Ιδρύθηκε την 1η Οκτωβρίου 1946 στην Οξφόρδη της Αγγλίας, από τον δικηγόρο Ρόλαντ Μπέριλ (Roland Berrill) και τον Λάνσελοτ Γουέρ (Lancelot Ware), επίσης δικηγόρο και επιστήμονα. Σήμερα υπάρχουν εθνικές οργανώσεις Μένσα σε 50 χώρες σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα και μέλη σε περισσότερες από 100 χώρες του κόσμου. Ο αριθμός των ενεργών μελών υπερβαίνει τις 140.000
Ετυμολογία
Η ετυμολογική προέλευση της λέξης «Μένσα», όσο κι αν θυμίζει την «νόηση» ("Mens"), έχει λατινικές ρίζες. Στα λατινικά (ή προγενέστερα ρωμαϊκά) η λέξη «μένσα» ("mensa") σήμαινε «τραπέζι» ενώ χαρακτηρίζει τον ομώνυμο οργανισμό ως μία μικρή και λειτουργική κοινωνία ανθρώπων.
Η Μένσα στην Ελλάδα
Η ελληνική Μένσα ξεκίνησε ως ιδέα το 1979 από δύο Έλληνες μέλη της Αγγλικής Μένσα, τον Μάρκο Δραγούμη και τον Ανδρέα Ριζόπουλο και απέκτησε νομική υπόσταση και το πρώτο της καταστατικό το 1986, με πρώτο πρόεδρο τον Θεόδωρο Νάτσινα. Σήμερα αριθμεί 1200 και πλέον, ενεργά μέλη. Τα κεντρικά γραφεία της βρίσκονται στην οδό Πετμεζά 14 στην Αθήνα, ενώ υπάρχουν περιφερειακά γραφεία σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Πρόεδρος της Ελληνικής Μένσα από το 2009 είναι ο πολιτικός μηχανικός Χρήστος Αποστολίδης.
Η ελληνική Μένσα δραστηριοποιείται στην οργάνωση Ομάδων Ειδικού Ενδιαφέροντος (S.I.G.) περί Χαρισματικών Παιδιών, Puzzles-Γρίφων Λογικής και Sudoku, Μαθηματικών και Φυσικής, Ιατρικής/Γενετικής, Ποίησης, Φιλοσοφίας, Εικαστικών-Πολιτιστικών, Παιδείας, Πληροφορικής, Άσκησης και Υγείας, Καριέρας-Επαγγελματικής Ανάπτυξης, Αστρονομίας, Επικαιρότητας, Επιχειρηματικότητας, Προσωπικής Ανάπτυξης, Φωτογραφίας, Σκακιού, Ποδηλάτου, Κλασικής Μουσικής, Μπριτζ, Πινγκ-Πονγκ κ.α. Έχει ιδρύσει τη Στέγη Πνευματικών Αθλημάτων ΜΕΝΣΑ (ΣΠΑΜ) με ομάδα σκάκι που συμμετέχει στο πρωτάθλημα. Αποτελεί τον επίσημο εκπρόσωπο της Ελλάδας στην παγκόσμια ομοσπονδία γρίφων λογικής, την World Puzzle Federation, διοργανώνει επιμορφωτικά σεμινάρια, δίνει διαλέξεις, διεξάγει τεστ ευφυΐας σε όλη την Ελλάδα, εκδίδει το δικό της περιοδικό, επισκέπτεται χώρους πολιτισμού και φυσικού κάλους, ενώ παίρνει μέρος σε διεθνείς δράσεις και συνέδρια.
Τα προγράμματα Χαρισματικότητας της Ελληνικής Μένσα καλύπτουν την κοινωνική και συναισθηματική εκπαίδευση των χαρισματικών παιδιών και των εφήβων και  περιλαμβάνουν ένα ευρύ γνωστικό φάσμα, ξεκινώντας από την φύση της νοημοσύνης και της χαρισματικότητας και προχωρώντας με χαρακτήρα ολιστικό ώστε οι συμμετέχοντες να αναπτύξουν αυτογνωσία, κοινωνική συνειδητοποίηση, διαπροσωπικές δεξιότητες, τη φαντασία και τον κριτικό στοχασμό σε ένα περιβάλλον που καλλιεργεί την έρευνα και τη δημιουργικότητα.
Τα εκπαιδευτικά προγράμματα για το ακαδημαϊκό έτος 2019-2020 διεξάγονται σε Αθήνα - Θεσσαλονίκη και Πάτρα με την συμμετοχή πάνω από 250 παιδιών.
Τα μέλη της Μένσα δραστηριοποιούνται ακόμη σε μία ποικιλία ομάδων (SIGs) με βάση τα κοινά τους ενδιαφέροντα, πλαισιώνοντας έτσι τόσο τον τομέα της αλληλοεπικοινωνίας όσο και αυτόν της δημιουργικότητας. Οι Ομάδες Ειδικού Ενδιαφέροντος (ΟΕΕ) της Ελληνικής Μένσα είναι περισσότερες από 25 και ποικίλουν όσον αναφορά το ευρύ φάσμα της αρέσκειας.
Η Μένσα ανά τον κόσμο
Η Μένσα δραστηριοποιείται με εθνικές οργανώσεις σε 50 χώρες, οι οποίες και συγκροτούν την Διεθνή Μένσα (Mensa International), όπως αυτές αναφέρονται στην επίσημη ιστοσελίδα της Μένσα. Να σημειωθεί πώς από τις 100 εθνικές οργανώσεις πού υπάρχουν μόνο οι 35 (μαζί την Ελληνική) έχουν παραλάβει το status της Full National Mensa. Οι χώρες είναι οι εξής: Αυστραλία, Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ελλάδα, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο, Η.Π.Α., Ιαπωνία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Καναδάς, Νότια Κορέα, Κροατία, Μαλαισία, Νορβηγία, Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία, Νέα Ζηλανδία, Ολλανδία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ρουμανία, Σερβία, Σιγκαπούρη, Σλοβακία, Σλοβενία, Σουηδία, Τσεχία, Φινλανδία και Χονγκ Κονγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανώσεις
Χίλο
Το Χίλο (αγγλικά: Hilo) είναι η μεγαλύτερη πόλη του νησιού Χαβάη, καθώς και έδρα της Κομητείας Χαβάη, που ταυτίζεται με το νησί. Το 2010 το Χίλο είχε πληθυσμό 43.263 κατοίκους. Είναι το κύριο λιμάνι του νησιού και βρίσκεται στο βάθος του κόλπου του Χίλο, στο ανατολικό τμήμα του νησιού. Γεωλογικά, τα πετρώματα του εδάφους του Χίλο ανήκουν σε ηφαιστειακά αναβλήματα του Μάουνα Λόα και του Μάουνα Κέα. Λόγω της θέσης του τόσο στο βάθος ενός κόλπου με σχήμα χωνιού, όσο και στην πλαγιά του Μάουνα Λόα, το Χίλο κινδυνεύει από τσουνάμι και από ροές λάβας από το Μάουνα Λόα, όπως συνέβη το 1984.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χαβάης
Αττικισμός
Ο αττικισμός ως φαινόμενο ξεκίνησε από Ρωμαίους και Έλληνες λογίους και δασκάλους του 1ου αι. π.Χ. οι οποίοι θεωρούσαν πως η καθομιλουμένη ελληνιστική κοινή της εποχής αποτελούσε παρηκμασμένη και εκβαρβαρισμένη μορφή της αττικής διαλέκτου και μη μπορώντας να αποδώσει ικανοποιητικά τον πνευματικό λόγο έπρεπε να αποφεύγεται η χρήση της. Το ρεύμα του αττικισμού ενισχύθηκε και διαδόθηκε με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν και εγχειρίδια με οδηγίες για τη ορθή χρήση της Αττικής. Ένα τέτοιο γράφτηκε και από τον γραμματικό Φρύνιχο, λεξικογράφο της ρωμαϊκής εποχής.
Με αρχικό έναυσμα την αντίθεση τους στο λογοτεχνικό και ρητορικό φαινόμενο του ασιανισμού, οι αττικιστές επέκτειναν την αντίθεση τους στο σύνολο της ελληνιστικής κοινής και εισήγαγαν συνειδητά τη διγλωσσία στον ελληνικό κόσμο, καθώς επέβαλαν μια απομίμηση της κλασικής Αττικής, η οποία αντιπαρατέθηκε με την ήδη κυρίαρχη δημώδη προφορική, τη ζωντανή γλώσσα της εποχής τους. Μεγάλες ομοιότητες παρουσιάζει το φαινόμενο με την επινόηση και σταδιακή εγκαθίδρυση της καθαρεύουσας τον 18ο αιώνα από τον Αδαμάντιο Κοραή ως ενδιάμεσης επιλογής μεταξύ των αρχαϊστών (ελλ.κοινή και αττικιστές της περιόδου) και των δημοτικιστών τον 19ο αιώνα, και στη συνέχεια στο γλωσσικό ζήτημα που ξέσπασε στις αρχές του 19ου αιώνα και αποτέλεσε σημαντική ιδιομορφία της ελληνικής κοινωνίας. Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το κράτος των Μακεδόνων βασιλέων του υιοθέτησε την αττική διάλεκτο για τις διοικητικές, εμπορικές και διπλωματικές του ανάγκες. Η αττική διάλεκτος διαμορφώνεται σταδιακά σε νέα μορφή ελληνικής γλώσσας, την Ελληνιστική ή Κοινή, η οποία καθόρισε αργότερα τη γλώσσα των μεσαιωνικών χρόνων και τη νεοελληνική γλώσσα.
Οι κοσμοϊστορικές πολιτικές αλλαγές, η επικράτηση νέας θρησκείας, η αλλαγή δημόσιας-ιδιωτικής ζωής και η μεταβολή νοοτροπίας ανθρώπων υπήρξαν οι κύριες αιτίες διαμόρφωσης της Κοινής, που υπέστη αλλοιώσεις τόσο στη φωνητική όσο και στη μορφολογία, τη σύνταξη και το λεξιλόγιο. Αργότερα, οι Αλεξανδρινοί γραμματικοί επινόησαν τους τόνους και, πιστεύοντας ότι με τη χρήση της Αττικής θα συνεχιζόταν η παράδοση στη συγγραφή έργων ανάλογων της κλασικής περιόδου, δίδαξαν τον αττικισμό, με αποτέλεσμα τη στροφή λογίων προς ένα τεχνητό γραπτό ιδίωμα, τη διγλωσσία και την επικράτηση του άκαμπτου αρχαϊσμού μεταγενέστερα.
Ενώ, αρχικά, για τη γραπτή και προφορική μετάδοση της διδασκαλίας του Χριστιανισμού χρησιμοποιήθηκε η Κοινή, στην οποία άλλωστε γράφτηκαν και η Παλαιά και Καινή Διαθήκη, αργότερα οι Τρεις Ιεράρχες χρησιμοποίησαν τον αττικισμό στον επίσημο εκκλησιαστικό λόγο ως προσπάθεια συμφιλίωσης και εξοικείωσης με την ελληνική παιδεία, αλλά και ως μέσο έκφρασης των ανώτερων τάξεων που εισχωρούσαν αθρόα στη νέα θρησκεία. Στη συνέχεια, κατά τους Βυζαντινούς χρόνους η διγλωσσία, μεταξύ γραπτής-ομιλούμενης, αττικής–κοινής συνετέλεσε στη χωριστή εξέλιξη των γλωσσικών μορφωμάτων. Ο μεν γραπτός λόγος οδηγήθηκε σε μία προοδευτική στρυφνότητα στη σύνταξη, ο δε προφορικός, ξέφρενος, απλοποιήθηκε φωνητικά και μορφοσυντακτικά, ενώ συγχρόνως εισήχθησαν νέες λέξεις δάνειες εξαιτίας του εκχριστιανισμού διαφόρων λαών. Προς το τέλος αυτής της ιστορικής περιόδου, σε αντίθεση με την αρχή της, υπάρχουν περισσότερες πηγές λόγω γραπτών λογοτεχνικών κειμένων στη δημώδη και σε μια νέα ελληνική γλώσσα που διαμορφώθηκε σταδιακά και εξαπλώθηκε στο μεγαλύτερο τμήμα της επικράτειας του ελληνικού «θέματος».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Γλωσσολογικά φαινόμενα Κατηγορία:Λογοτεχνικά ρεύματα
Γκάγκρα ΦΚ
Η Γκάργκα είναι  ποδοσφαιρικός σύλλογος της Γεωργίας. Ιδρύθηκε το 2004.
Ιστορία
Το 2004 -η χρονιά ίδρυσης της Γκάργκα- αγωνίστηκε στη Regionuli Liga (τρίτη κατηγορία) και πήρε την άνοδο για την Pirveli Liga (δεύτερη κατηγορία). Τις περιόδους 2005-06 και 2006-07 κέρδισαν τη συμμετοχή τους στα play-off, αλλά απέτυχαν να προαχθούν στην πρώτη κατηγορία, σε αντίθεση με την περίοδο 2007-08 όπου τα κατάφεραν. Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκαν στην πρώτη κατηγορία, αλλά στο τέλος διαβαθμίστηκαν. Την περίοδο 2010-11 κέρδισε το Κύπελλο Γεωργίας, κερδίζoντας την με FC Torpedo Kutaisi 1-0 στην παράταση.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Η Γκάργκα αγωνίστηκε μία φορά στο Europa League, αντιμετωπίζοντας την Ανόρθωση. Έχασε με 0-3 στην Κύπρο και κέρδισε 2-0 εντός έδρας με αποτέλεσμα να αποκλειστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκάργκα Τιφλίδας Γκάργκα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γεωργίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2004
Ίνα Μαρία φον Μπάσεβιτς
Η Ίνα Μαρία φον Μπάσεβιτς (Ina Marie von Bassewitz, 27 Ιανουαρίου 1888 - 17 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Γερμανίδα αριστοκράτισσα και η μοργανατική σύζυγος του Όσκαρ της Πρωσίας.
Βιογραφία
Η Ίνα-Μαρί Μαρί Ελέν Αντέλ Ελίζ γεννήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1888 στο Μπρίστοου, και ήταν κόρη του Κόμη Κάρολου φον Μπάσεβιτς-Λέβετσοβ και της Κόμισσας Μαργαρίτας φον Σούλενμπουργκ.
Στις 31 Ιουλίου 1914 παντρεύτηκε τον Όσκαρ της Πρωσίας στο Βερολίνο. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1973 στο Μόναχο σε ηλικία 85 ετών. Είναι θαμμένη στο Κάστρο Χοεντσόλλερν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Κυάνιππος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κυάνιππος είναι γνωστά τα παρακάτω τρία διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγή
Κυανιππος
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους
Αλέξανδρος Τζουβάνης
Ο Αλέξανδρος Τζουβάνης (αλβανικά: Aleksandër Xhuvani, 14 Μαρτίου 1880 - 22 Νοεμβρίου 1961) ήταν Αλβανός φιλόλογος και εκπαιδευτικός. Ο Τζουβάνης πέρασε μεγάλο μέρος της καριέρας του εργαζόμενος για τη βελτίωση των αλβανικών σχολείων, υποστήριξε επίσης την τυποποίηση της αλβανικής γλώσσας την περίοδο μετά την ανεξαρτησία της Αλβανίας. Μεταξύ των γραπτών του είναι πολλές σχολικές γραμματικές στα αλβανικά, καθώς επίσης μια αναθεωρημένη έκδοση του Λεξικού της Αλβανικής Γλώσσης του Κωνσταντίνου Χριστοφορίδη. Ο Τζουβάνης συνέταξε επίσης και ένα Λεξικό της Αλβανικής Γλώσσας, φιλολογικού χαρακτήρα, το οποίο δημοσιεύθηκε αρχικά σε μια σειρά τευχών του αλβανικού επιστημονικού περιοδικού "Studime filologjike", ενώ το 2020 εκδόθηκε αυτοτελώς. Ο Τζουβάνης υπηρέτησε επίσης ως πολιτικός, τόσο στη Συνταγματική Συνέλευση του Αλβανικού Βασιλείου όσο και ως μέλος της Συνέλευσης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας. Στο τελευταίο διάστημα της ζωής του υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος του Προεδρείου.
Το Πανεπιστήμιο Αλεξάνδρου Τζουβάνη του Ελμπασάν φέρει το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Αλβανοί εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία Κατηγορία:Αλβανοί φιλόλογοι
Μια Υπέροχη Ζωή
Η ταινία Μια Υπέροχη Ζωή (αγγλικά It's a Wonderful Life) είναι χριστουγεννιάτικο δράμα παραγωγής 1946, σε σκηνοθεσία Φρανκ Κάπρα. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική προσαρμογή του μυθιστορήματος του Φίλιπ βαν Ντόρεν Στερν με τίτλο The Greatest Gift, το οποίο γράφτηκε το 1939 και δημοσιεύτηκε από το συγγραφέα το 1945. Πρόκειται για μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου, η οποία προβάλλεται συνήθως κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων.
Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Τζέιμς Στιούαρτ στο ρόλο του Τζορτζ Μπέιλι, ενός άνδρα που απαρνήθηκε τα όνειρά του προκειμένου να βοηθήσει τους άλλους. Ο Στιούαρτ πλαισιώνεται από τους Ντόνα Ριντ στο ρόλο της συζύγου του Μαίρη, Χένρι Τράβερς στο ρόλο του Κλάρενς, του φύλακα άγγελου του Τζόρτζ Μπέιλι και Λάιονελ Μπάριμορ στο ρόλο του σπαγκοραμμένου κι εκμεταλλευτή Χένρι Πόττερ που φέρνει τον Τζορτζ σε αδιέξοδο.
Παρά το γεγονός ότι η ταινία θεωρήθηκε εμπορική αποτυχία κατά την πρώτη της προβολή το 1946, λόγω του υψηλού κόστους παραγωγής της και του σκληρού ανταγωνισμού της τότε χρονιάς, με την πάροδο των χρόνων η αξία της έλαβε αναγνώριση και πλέον θεωρείται μια από τις καλύτερες όλων των εποχών, καθώς και μια από τις κλασικότερες χριστουγεννιάτικες εορταστικές ταινίες. Οι εισπράξεις της μαζί με τις επαναπροβολές έχουν φτάσει τα 6,3 εκατομμύρια δολάρια, διπλασιάζοντας το κόστος της παραγωγής της, ενώ τη χρονιά της προβολής της η ταινία είχε καταφέρει απλά να επιστρέψει στην εταιρεία R.K.O. τα έξοδα του αρχικού προϋπολογισμού. Όπως έγραψε ο Μαρκ Έλιοτ στη βιογραφία του 2006, με θέμα ζωή του Τζέιμς Στιούαρτ: Παρά το γεγονός ότι η ταινία δεν ήταν αποτυχημένη στο Box-Office, δεν απέφερε τα κέρδη που όλοι περίμεναν, γι' αυτό το λόγο θεωρήθηκε εμπορική αποτυχία που επιβεβαίωσε στις μεγάλες εταιρίες της εποχής, ότι ο Φρανκ Κάπρα δεν ήταν πλέον σε θέση να προσελκύσει το κοινό με τις ταινίες του, που η θεματολογία τους περνούσε πάντα σημαντικά ανθρωπιστικά μηνύματα.
Η ταινία προτάθηκε για 5 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 11η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Έλαβε επίσης την πρώτη θέση στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου, ως η ταινία με τη μεγαλύτερη επιρροή. Το 1990 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υπόθεση
Ο Τζορτζ Μπέιλι (Τζέιμς Στιούαρτ) πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του βοηθώντας τους κατοίκους του Μπέντφορντ Φολς. Ήθελε να ταξιδέψει και να σπουδάσει αλλά δεν τα κατάφερε ποτέ, καθώς έπρεπε να βοηθήσει τους γονείς του στη μικρή τους επιχείρηση που βρισκόταν πάντα σε κίνδυνο αγοράς από τον άπληστο επιχειρηματία της περιοχής Χένρι Πόττερ (Λάιονελ Μπάριμορ). Ο Πόττερ έχει βάλει ως στόχο του να αγοράσει ολόκληρη την πόλη και το μοναδικό του εμπόδιο στην πραγματοποίηση του ονείρου του είναι η μικρή εταιρία δανεισμού του πατέρα του Τζορτζ. Την ημέρα της παραμονής των Χριστουγέννων, ο Τζορτζ δίνει στο θείο του, Μπίλι (Τόμας Μίτσελ), το ποσό των 8.000 δολαρίων για να το καταθέσει στην τράπεζα, αλλά ο θείος του χάνει τα χρήματα. Ο Πόττερ βρίσκει τα χρήματα και τα κρύβει από τον Τζορτζ. Αργότερα την ίδια μέρα ένας τραπεζικός υπάλληλος ανακαλύπτει το έλλειμμα κι ο Τζορτζ διαπιστώνει ότι πρόκειται να θεωρηθεί υπεύθυνος, να σταλθεί στη φυλακή και η εταιρεία του πατέρα του να καταστραφεί, επιτρέποντας στον Πόττερ να αγοράσει ολόκληρη την πόλη. Σκεπτόμενος τη σύζυγό του Μαίρη (Ντόνα Ριντ), τα παιδιά του και όλα τα υπόλοιπα αγαπημένα πρόσωπα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι θα είχε μεγαλύτερο όφελος για εκείνους αν ήταν νεκρός και αποπειράται να αυτοκτονήσει. Εκείνη τη στιγμή ένας άγγελος, ο Κλάρενς (Χένρι Τράβερς), εμφανίζεται ενώπιον του και αποτρέπει την πράξη του αυτή. Με τη βοήθεια του Κλάρενς ο Τζορτζ διαπιστώνει, πόσο χρήσιμος είναι για τους συνανθρώπους του και πόσο κόσμο πρόκειται να βλάψει η αυτοκτονία του.
Χένρικ Γκουρέτσκι
Ο Χένρικ Μικολάι Γκορέτσκι (πολωνικά: Henryk Mikołaj Górecki, 6 Δεκεμβρίου 1933, Τσερνίτσα - 12 Νοεμβρίου 2010, Κατοβίτσε) ήταν Πολωνός συνθέτης σύγχρονης μουσικής, καθηγητής μουσικής και πρύτανης της Κρατικής Ανώτατης Μουσικής Σχολής στο Κατοβίτσε, καθώς και μουσικοπαιδαγωγός. Τιμήθηκε για το έργο του με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος του Λευκού Αετού, και το πιο γνωστό του έργο είναι η Συμφωνία αρ. 3, γνωστή ως «Συμφωνία των Θλιμμένων Ασμάτων».
Μια Υπέροχη Ζωή
Διανομή Ρόλων
Παρά το γεγονός ότι υπάρχει η φήμη ότι οι Τζιν Άρθουρ, Αν Ντβόρακ και Τζίντζερ Ρότζερς προσεγγίστηκαν αρχικά για το ρόλο της Μαίρη πριν να τον αναλάβει τελικά η Ντόνα Ριντ, ο Κοξ αναφέρει επίσης ότι η Τζιν Άρθουρ αναγκάστηκε να απορρίψει το ρόλο καθώς ήταν απασχολημένη με θεατρική παράσταση στο Μπρόντγουεϊ και ότι έπειτα ο σκηνοθέτης προσέγγισε τις Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, Μάρθα Σκοτ και Αν Ντβόρακ. Η Τζίντζερ Ρότζερς επίσης ήταν υποψήφια για το ρόλο, τον οποίο απέρριψε χαρακτηρίζοντάς τον βαρετό. Αργότερα φάνηκε μετανιωμένη γι' αυτήν της την κίνηση κι έγραψε στην αυτοβιογραφία της με τίτλο Ginger: My Story, Πόσο χαζή ήμουν;
Χένρικ Γκουρέτσκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί Κατηγορία:Πολωνοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Μια Υπέροχη Ζωή
Διανομή Ρόλων
Ο Χ. Μπι Γουόρνερ που ανέλαβε το ρόλο του φαρμακοποιού Κυρίου Γκάουερ, είχε σπουδάσει ιατρική πριν αφοσιωθεί στην υποκριτική. Εμφανίστηκε επίσης σε άλλες ταινίες του Κάπρα όπως Ο Πρίγκηψ των Δολλαρίων (Mr. Deeds Goes to Town, 1936), Χαμένος Ορίζοντας (Lost Horizon, 1937), Δε θα τα Πάρεις Μαζί σου (You Can't Take it With you, 1938) και Ο κύριος Σμιθ πάει στην Ουάσινγκτον (Mr. Smith Goes to Washington, 1939).
Ο Τσαρλς Γουίλιαμς, ο οποίος ανέλαβε το ρόλο του Γιουστάς Μπέιλι και η Μαίρη Τριν που ανέλαβε το ρόλο της Ματίλντα Μπέιλι, ήταν ηθοποιοί που είχαν εμφανιστεί σε ταινίες β' διαλογής κι είχαν ήδη γυρίσει περισσότερες από 90 πριν τη συμμετοχή τους στην ταινία του Κάπρα.
Ο Τζίμι το Κοράκι (το κατοικίδιο του θείου Μπίλι) εμφανίστηκε επίσης στο Δε θα τα Πάρεις Μαζί σου καθώς και σε όλες τις ταινίες του Κάπρα που ακολούθησαν.
Παραγωγή
Το διήγημα του Φιλιπ βαν Ντόρεν Στερν, από όπου προήλθε η έμπνευση για το Μια Υπέροχη Ζωή, ήταν το The Greatest Gift. Ο συγγραφέας έγραψε το διήγημα το 1939, χωρίς όμως να μπορέσει να το δημοσιεύσει. Τότε το μετέτρεψε σε κάρτα Χριστουγέννων την οποία τύπωσε και την έστειλε σε συγγενείς και φίλους το 1943. Κάπως έτσι τράβηξε την προσοχή του παραγωγού της RKO Ντέιβιντ Χέμπστεντ που έδειξε την κάρτα στον ατζέντη του ηθοποιού Κάρι Γκραντ. Τον Απρίλιο του 1944, η εταιρία R.K.O. αγόρασε τα δικαιώματα της ιστορίας για 10.000 δολάρια με σκοπό να αναθέσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Γκραντ. Γράφτηκαν τρία σενάρια που δεν θεωρήθηκαν επιτυχημένα κι η τύψη της ταινίας πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Έπειτα ο Γκραντ γύρισε μια άλλη ταινία με Χριστουγεννιάτικο θέμα, το Ένας Άγγελος στη Γη (The Bishop's Wife, 1947).
Ο Φρανκ Κάπρα διάβασε το διήγημα The Greatest Gift μετά από παρότρυνση του διευθυντή της R.K.O. Τσαρλς Κέρνερ. Ο Κάπρα κατάλαβε αμέσως τις δυνατότητες της ιστορίας κι αγόρασε τα δικαιώματά της από την R.K.O. για την προσωπική του εταιρία παραγωγής την Liberty Films. Η εταιρία του Κάπρα είχε υπογράψει συμφωνία με την R.K.O. για την αποκλειστικότητα της διανομής 9 ταινιών του Κάπρα. Ο Κάπρα ανέλαβε να βελτιώσει τα τρία σενάρια που είχαν ήδη γραφτεί για την ταινία, με τη βοήθεια των Φράνσις Γκούντριτς, Άλμπερτ Χάκετ, Τζο Σγουέρλινγκ, Μάικλ Γουίλσον και Ντόροθι Πάρκερ. Οι σεναριογράφοι χρησιμοποίησαν ένωσαν τα καλύτερα κομμάτια των τριών προϋπαρχόντων σεναρίων και βελτίωσαν την πλοκή, ενώ ο Κάπρα άλλαξε τον τίτλο της ταινίας σε Μια Υπέροχη Ζωή (It's A Wonderful Life). Το σενάριο υπέστη επίσης αλλαγές κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και το τελικό αποτέλεσμα πιστώθηκαν οι Φράνσις Γκούντριτς, Άλμπερτ Χάκετ και Φρανκ Κάπρα, με προσθήκες από τον Τζο Σγουέρλινγκ.
Οι κάτοικοι της πόλης Σένεκα Φολς, κοντά στη Νέα Υόρκη, δήλωσαν ότι ο Κάπρα επισκέφτηκε την πόλη το 1945 και ότι εμπνεύστηκε από αυτήν για να δημιουργήσει το Μπέντφορντ Φολς. Κατά το Δεκέμβριο κάθε χρονιά στην πόλη προβάλλεται το φεστιβάλ Μια Υπέροχη Ζωή προς τιμήν της ταινίας.
Τόσο ο Τζέιμς Στιούαρτ, όσο και η Ντόνα Ριντ προέρχονταν από μικρές πόλεις της αμερικανικής επαρχίας. Ο πατέρας του Στιούαρτ είχε κατάστημα σιδηρικών στην Ιντιάνα, στο οποίο ο Στιούαρτ είχε εργαστεί ως παιδί. Η Ντόνα Ριντ απέδειξε τις επαρχιακές της ρίζες όταν κέρδισε στοίχημα, το οποίο έβαλε με τον Λάιονελ Μπάριμορ, όταν εκείνος την προκάλεσε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων πάνω στο άρμεγμα της αγελάδας.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στα στούντιο της R.K.O. στο Κάλβερ Σίτι της Καλιφόρνιας, καθώς και στο ράντσο της R.K.O. στο Ενσίνο, όπου για την αναπαράσταση του Μπέντφορντ Φολς χρησιμοποιήθηκαν τα σκηνικά του σκηνογράφου Μαξ Ρι, τα οποία είχαν σχεδιαστεί το 1931 για την ταινία Σίμαρον (Cimarron, 1931) και είχαν βραβευτεί με Όσκαρ (η ταινία είχε κερδίσει επίσης Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας).
Αποδοχή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Globe στις 20 Δεκεμβρίου 1946 και έλαβε ανάμεικτες κριτικές. Παρά το γεγονός ότι ο Κάπρα θεωρούσε ότι οι κριτικές που έλαβε το έργο του ήταν ολότελα αρνητικές, υπήρξαν και έντυπα της περιόδου που επαίνεσαν την ταινία. Το περιοδικό Time έγραψε αναφερόμενο στην ταινία: ''Το Μια Υπέροχη Ζωή είναι μια θαυμάσια ταινία. Μέχρι στιγμής έχει μονάχα έναν αντίπαλο για το σκήπτρο της καλύτερης ταινίας της χρονιάς το Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (The Best Years of our Lives, 1946) του Γουίλιαμ Γουάιλερ. Η ευρηματικότητα, το χιούμορ και η αγάπη που τρέφει για τους ανθρώπους ο σκηνοθέτης Φρανκ Κάπρα κρατά το πνεύμα της ταινίας ζωντανό''. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ της εφημερίδας The New York Times επαίνεσε τις ερμηνείες των ηθοποιών, αλλά στάθηκε στο μελοδραματικό και συναισθηματικό ύφος της ταινίας χαρακτηρίζοντάς το ως μειονέκτημα.
Η γενική προβολή της ταινίας πραγματοποιήθηκε το στις Ιανουαρίου του 1947, ενώ η πρεμιέρα της έγινε στις 20 Δεκεμβρίου του 1946. Η ταινία είχε προγραμματιστεί αρχικά να κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 1947, αλλά η προβολή της μετατοπίστηκε λίγο νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του 1946, για να μπορέσει να λάβει υποψηφιότητες για τα Όσκαρ του 1946. Η επιλογή αυτή απεδείχθη λανθασμένη, καθώς η ταινία είχε να αντιμετωπίσει στα Όσκαρ την εμπορικότερη ταινία της χρονιάς Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (The Best Years of our Lives) (και μια από τις εμπορικότερες της δεκαετίας του 1940) που κέρδισε τελικά το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Το Μια Υπέροχη Ζωή ήταν η 26η εμπορικότερη ταινία του 1947, μια θέση πάνω από το Το Θαύμα της 34ης Οδού (Miracle on 34th Street). Αντιθέτως, αν είχε προβληθεί το 1947 θα είχε ως μεγαλύτερο αντίπαλο στα Όσκαρ Το Θαύμα της 34ης Οδού (Miracle on 34th Street). Η εταιρεία R.K.O. υπέστη ζημία 525.000 δολαρίων από την προβολή της ταινίας.
Χρόνια αργότερα, η ταινία έλαβε θρυλική υπόσταση και πλέον θεωρείται μια από τις κλασικότερες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Στις μέρες μας, η ταινία έχει βαθμολογία 8,7 στην ιστοσελίδα Internet Movie Database και 93% στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes. Το 1973 ο Τζέιμς Στιούαρτ δήλωσε ότι από όλες του τις ταινίες το Μια Υπέροχη Ζωή ήταν η αγαπημένη του.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, χωρίς να κερδίσει κάποιο. Η ταινία Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (The Best Years of Our Lives) βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ο Φρανκ Κάπρα έχασε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Γουίλιαμ Γουάιλερ και ο Τζέιμς Στιούαρτ έχασε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου από τον πρωταγωνιστή της ταινίας Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (The Best Years of Our Lives) Φρέντρικ Μαρτς. Παρόλα αυτά ο Κάπρα έλαβε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Η ταινία έλαβε την 11η θέση στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, ως μια από τις 100 καλύτερες όλων των εποχών. Έλαβε επίσης την 8η θέση στη λίστα 100 Χρόνια...100 Πάθη την 1η θέση στη λίστα 100 Χρόνια...100 Επευφημίες καθώς και την 3η θέση στη λίστα με τις 10 καλύτερες του είδους φαντασίας. Ο ρόλος του Τζορτζ Μπέιλι έλαβε την 9η θέση στη λίστα με τους 50 καλύτερους κινηματογραφικούς ήρωες, ενώ ο ρόλος του Χένρι Πόττερ έλαβε την 6η θέση στη λίστα με τους 50 καλύτερους κινηματογραφικούς κακούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1946 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανκ Κάπρα Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Εκλεκτοράτο της Τριρ
Το Εκλεκτοράτο της Τριρ (γερμανικά: Kurfürstentum Trier, γαλλικά: Électorat de Trèves) ήταν εκκλησιαστικό πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από τα τέλη του 9ου έως τις αρχές του 19ου αιώνα.
Αποτελούνταν από τα χρονικά περιουσιακά στοιχεία του πρίγκιπα-αρχιεπισκόπου της Τριρ, επίσης πρίγκιπα-εκλέκτορα της αυτοκρατορίας, μαζί με τον εκλέκτορα της Κολωνίας και τον εκλέκτορα του Μάιντς, μεταξύ των οποίων ο τελευταίος κατέλαβε την πρώτη θέση.
Η πρωτεύουσα του εκλεκτοράτου ήταν η Τριρ, με την κύρια κατοικία του εκλέκτορα να είναι το Κόμπλεντς από τον 16ο αιώνα και μετά. Το εκλεκτοράτο νομιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής διαμεσολάβησης του 1803. Ο εκλέκτορας του Τρίερ, υπό την ιδιότητά του αρχιεπισκόπου, διαχειρίστηκε επίσης την Αρχιεπισκοπή της Τριρ, της οποίας το έδαφος δεν αντιστοιχούσε στο εκλεκτοράτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Τριρ Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Ρηνανίας-Παλατινάτου Κατηγορία:Ιστορία της Ρηνανίας
Χρήστος Χατζησκουλίδης
Ο Χρήστος Χατζησκουλίδης (Πειραιάς, 3 Δεκεμβρίου 1952 - Αθήνα, 19 Ιανουαρίου 2010) (προσωνύμια: "ψηλός" και "το μαύρο διαμάντι") ήταν Έλληνας βραβευμένος ποδοσφαιριστής, που αγωνίσθηκε στη θέση του κεντρικού επιθετικού, κάτοχος του τίτλου του δεύτερου σκόρερ στην ιστορία της Β' Εθνικής κατηγορίας όλων των εποχών, με 151 συνολικά τέρματα. Ο Χατζησκουλίδης ξεχώρισε λόγω του ύψους του (1,90 μ.) και της δεινότητάς του στο σκοράρισμα. Διέθετε μεγάλης ακρίβειας κεφαλιά, βαρύ εκτόπισμα (82 κιλ.) και ισχυρό σουτ. Στην εποχή του ήταν ένας από τους κλασσικότερους σέντερ φορ (αρκετοί τον παρομοίαζαν με τον Γκέσιο του Ηρακλή) και κατά τη διάρκεια του αγώνα απασχολούσε τουλάχιστον δύο αμυντικούς στην αντίπαλη περιοχή.
Τα πρώτα χρόνια
Ξεκίνησε παίζοντας ποδόσφαιρο σε ηλικία 13 ετών το 1965 για ερασιτεχνικές ομάδες του Ρέντη ως δεξιός επιθετικός (αλλά και σαν κεντρικός αμυντικός). Σε ηλικία 16 ετών προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα του Απόλλωνα Ρέντη και παρέμεινε σε αυτήν επί 4 συνεχόμενες σεζόν, από τις οποίες η ομάδα του συμμετείχε τις δύο πρώτες στη Β' κατηγορία Πειραιά και τις υπόλοιπες στην Α' Πειραιά. Η πορεία του ήταν ανοδική και συνδυάστηκε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον Απόλλωνα την περίοδο 1969-70 και την προαγωγή του συλλόγου στην κορυφαία τοπική κατηγορία. Το καλοκαίρι του 1972, σε ηλικία 19 ετών, μεταγράφηκε από τη νεοσύστατη Νίκη Ρέντη στον Ατρόμητο Πειραιώς , ως παίκτης του οποίου κλήθηκε στην Προ-Ολυμπιακή Ομάδα του 1975. Με την ομάδα των Καμινίων σκόραρε συνολικά 73 φορές στο πρωτάθλημα Β' Εθνικής τις πέντε χρονιές που έπαιξε
Καριέρα στο Αιγάλεω
Τον Ιούλιο του 1977 ο Χατζησκουλίδης μεταπήδησε από το συγκρότημα των Καμινίων στην ομάδα του Α.Ο. Αιγάλεω, όπου και έπαιξε μέχρι το καλοκαίρι του 1984. Με το Αιγάλεω σημείωσε 94 γκολ (16 στην Α' Εθνική κατηγορία και 78 στη Β' Εθνική) στις επτά χρονιές που συμμετείχε εκεί. Το πρώτο και το τελευταίο παιχνίδι πρωταθλήματος του παίκτη με τα χρώματα του Αιγάλεω δόθηκε εναντίον του Άρη Θεσσαλονίκης στο Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω (Περίοδος 1977-78, 1-0 υπέρ του Αιγάλεω με κεφαλιά του Χατζησκουλίδη και 1983-84, 1-0 υπέρ του Άρη με σουτ του Γιώργου Σεμερτζίδη ). Το πρώτο του τέρμα για την Α' Εθνική σημειώθηκε με κεφαλιά, όμοια και το τελευταίο, και τα δύο σε ομάδα από τη Θεσσαλονίκη. Το τελευταίο ήταν ο αγώνας Αιγάλεω-Καλαμαριάς (1-0) που έλαβε χώρα το φθινόπωρο του 1983. Συνολικά με το Αιγάλεω, έλαβε μέρος σε 168 επίσημους αγώνες (159 για το πρωτάθλημα Α΄ και Β΄ Εθνικής και 9 για το Κύπελλο) επιτυγχάνοντας 99 τέρματα (16 στην Α΄ Εθνική, 78 στη Β΄ Εθνική και 5 στο Κύπελλο Ελλάδας).
Τιμωρία
Την καριέρα του απείλησε να αμαυρώσει μια τιμωρία (6μηνος αποκλεισμός από κάθε επίσημο αγώνα, ο οποίος στη συνέχεια μειώθηκε στους 4 μήνες) που του επιβλήθηκε λόγω βιαιοπραγίας κατά του αρχηγού της Καστοριάς και σημερινού προπονητή Γιώργου Παράσχου σε αγώνα των δύο ομάδων στο Αιγάλεω, την άνοιξη του 1978. Συνέπεια της τιμωρίας ήταν να χάσει αρκετούς αγώνες της επόμενης χρονιάς και να «φρεναριστεί» έτσι η εξέλιξή του, αφού το 1977-78 είχε σημειώσει 11 γκολ περιλαμβανόμενος στους κορυφαίους σκόρερ της Α' Εθνικής και το 1978-79 έμεινε στα τέσσερα τέρματα, ενώ και η ομάδα του υποβιβάστηκε στο τέλος της περιόδου. Για την πράξη του παίκτη υπήρξε η δικαιολογία πως ο Παράσχος δεν είχε προστατεύσει, ως όφειλε, τους νεαρούς ερασιτέχνες που είχε στείλει το Αιγάλεω για τον αγώνα του α' γύρου, λόγω απεργίας του Π.Σ.Α.Π. την οποία δεν τήρησαν οι Καστοριανοί, που παρατάχθηκαν με τη βασική τους ομάδα (τελικό αποτέλεσμα 3-0). Η αποστολή του Αιγάλεω επέστρεψε από την ακριτική πόλη με πολλά παράπονα για τη συμπεριφορά των γηπεδούχων, κάτι που προκάλεσε τη μήνη του Χατζησκουλίδη.
Συνδικαλισμός
Κατά τη διάρκεια της ακμής του συγκέντρωσε το ενδιαφέρον όλων των μεγάλων ομάδων όπως του ΠΑΟ, του ΟΣΦΠ, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, του Άρη αλλά και του ΟΦΗ κατά του οποίου είχε πραγματοποιήσει εντυπωσιακές εμφανίσεις σε διπλούς αγώνες για το κύπελλο Ελλάδας την περίοδο 1981-82, πλην όμως η διοίκηση του Αιγάλεω υπό τον Βίκτωρα Μητρόπουλο αρνήθηκε να τον παραχωρήσει. Η ηγεσία της ΠΑΕ είχε έρθει σε ρήξη με τον παίκτη, καταλογίζοντάς του διάφορα πειθαρχικά παραπτώματα και επιβάλλοντάς του κατά καιρούς κάποιες ποινές, που ώθησαν τον Χατζησκουλίδη να αγωνιστεί για την κατοχύρωση στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων, κόντρα στην περιοριστική σε βάρος των ποδοσφαιριστών νομοθεσία αλλά και τη συχνά καταπιεστική συμπεριφορά των διοικούντων των συλλόγων.
Έκτροπα εις βάρος του
Σε όποιο εκτός έδρας γήπεδο και αν αγωνιζόταν, ειδικά στη Β' Εθνική, στον Χατζησκουλίδη εστίαζαν συχνά οι οπαδοί των αντιπάλων ομάδων και γινόταν αποδέκτης υβριστικών συνθημάτων λόγω του παρουσιαστικού του, της δύναμης που επεδείκνυε στους αγώνες και της ιδιαίτερης φήμης που είχε αποκτήσει, με στόχο να του καταβάλλουν το ηθικό. Το πιο σοβαρό περιστατικό, που προκάλεσε τη συμπάθεια των Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων για το πρόσωπό του, ήταν ο ξυλοδαρμός που υπέστη πριν από την έναρξη του αγώνα μπαράζ μεταξύ Αιγάλεω-Ρόδου στο γήπεδο του ΟΦΗ τον Ιούνιο του 1981. Παρά την κακοποίησή του, ο Χατζησκουλίδης συμμετείχε κανονικά στο παιχνίδι και παραλίγο να ισοφαρίσει το σκορ στο τελευταίο λεπτό της παράτασης, όταν ο γκολκίπερ Δοξάκης απέκρουσε δύσκολα την κεφαλιά του (τελικό αποτέλεσμα 1-0 υπέρ των Ρόδιων). Το όνομά του εμπλέχθηκε σε τρεις ακόμα περιπτώσεις, χωρίς ο ίδιος να το επιδιώξει. Την πρώτη φορά ήταν πριν τον αγώνα Αιγάλεω-Βέροια για την περίοδο 1977-78, όταν παράγοντες της φιλοξενούμενης επιχείρησαν να τον δωροδοκήσουν. Ο παίκτης κατήγγειλε την απόπειρα και η Βέροια τιμωρήθηκε με αφαίρεση 10 βαθμών. Το δεύτερο συμβάν αφορούσε στη συνάντηση Κορίνθου-Αιγάλεω για τη Β' Εθνική της σεζόν 1982-83. Άγνωστοι έκλεψαν το δελτίο υγείας του μέσα από τα αποδυτήρια, με αποτέλεσμα να προκληθεί αναταραχή στην ομαλή διεξαγωγή του παιχνιδιού. Τέλος, τον Οκτώβριο του 1983 ο παίκτης κατήγγειλε απόπειρα δωροδοκίας του απ' τον πρώην ποδοσφαιριστή του Απόλλωνα Καλαμαριάς Φουλατσικλή, πριν απ' τον μεταξύ των δυο ομάδων αγώνα στο Αιγάλεω, για το Επαγγελματικό πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Στη δίκη, ωστόσο, που ακολούθησε, η κατηγορία δεν αποδείχθηκε. Την ίδια ημέρα, η ΠΑΕ Αιγάλεω διέκοψε για 6 μήνες το συμβόλαιο του Χατζησκουλίδη για πειθαρχικό παράπτωμα, αλλά και διότι δεν προσήλθε στην τελική εκδίκαση της υπόθεσης
Στις μικρότερες κατηγορίες
Το 1984 αποδεσμεύθηκε οριστικά από το Αιγάλεω και αγωνίσθηκε σε μικρότερες κατηγορίες, με τα χρώματα των Α.Ο. Νεάπολης Νίκαιας (Γ' Εθνική), Ακράτητου Άνω Λιοσίων (Δ' Εθνική), Φλόγας Περιστερίου, Αγίας Ελεούσας και Ορφέα Αιγάλεω ως παίκτης-προπονητής (Α' κατηγορίας ΕΠΣΑ) έως και το 1991. Η τελευταία παρουσία του παίκτη σε αγώνα καταγράφηκε στις 26 Μαΐου 1997 σε ματς φιλανθρωπικού χαρακτήρα ο οποίος δόθηκε μεταξύ παλαιμάχων στο γήπεδο του Αιγάλεω με πρωτοβουλία του Συνδέσμου Βετεράνων Αιγάλεω (ΣΥ.ΒΕ.Π.Α.Π.), του οποίου ήταν μέλος και του Π.Σ.Α.Π.
Επιτεύγματα - διακρίσεις
Έχει πετύχει γκολ σε κάθε Εθνική κατηγορία, συμπληρώνοντας τον αριθμό των 175 τερμάτων σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος (16 στην Α΄ Εθνική, 151 στη Β΄ Εθνική, 5 στη Γ΄ Εθνική και 3 στη Δ΄ Εθνική). Ακόμη, πέτυχε 10 γκολ στο Κύπελλο Ελλάδας, 10 γκολ στο Θερινό Πρωτάθλημα (Ο.Π.Α.Π.), 75 γκολ στο τοπικό πρωτάθλημα της Αθήνας (Ε.Π.Σ. Αθηνών) σε Α΄και Β΄κατηγορία, με τα χρώματα τριών διαφορετικών ομάδων (Φλόγας Περιστερίου, Αγίας Ελεούσας και Ορφέα Αιγάλεω) και 25 γκολ στις τοπικές διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Συνολικά έχει πετύχει 295 τέρματα σε επίσημους αγώνες κάθε είδους διοργάνωσης. Το 1970 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας Ε.Π.Σ. Πειραιώς (Α' ομίλου) με τον Απόλλωνα Ρέντη, ενώ το 1973 αναδείχτηκε πρωταθλητής στο Θερινό πρωτάθλημα Ο.Π.Α.Π. (συλλόγων Β΄ Εθνικής, Νοτίου Ομίλου), με τα χρώματα του Ατρόμητου Πειραιά, στην πρώτη του σεζόν με το συγκρότημα των Καμινίων. Το 1983 ήταν πρωταθλητής Β΄ Εθνικής (Νότος) με το Αιγάλεω, το 1986 πρωταθλητής Β' Αθηνών με τη Φλόγα Περιστερίου και το 1990 υπέρ-πρωταθλητής στην Α΄κατηγορία Αθηνών, κατακτώντας την άνοδο στη Δ' Εθνική, με την ομάδα της Α.Π.Ε. Αγία Ελεούσα. Την περίοδο 1981-82 ο Χατζησκουλίδης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ Β' Εθνικής (Νότιου και Βορείου Ομίλου) με 28 τέρματα, επίτευγμα για το οποίο τιμήθηκε από τον Π.Σ.Α.Π. και την επόμενη χρονιά (1982-83) ήταν πρώτος σκόρερ του Νότιου Ομίλου (24 γκολ). Στα πολλά του ρεκόρ συμπεριλαμβάνονται τα πέντε γκολ που σημείωσε σε έναν αγώνα, εναντίον της ομάδας του Α.Ο. Χανιών (7-3) στο Αιγάλεω (περίοδος 1981-82, για τη Β' Εθνική). Στο συγκεκριμένο αγώνα, ο Χατζησκουλίδης υπερέβη τον αριθμό των 100 τερμάτων στην κατηγορία (που είχε πριν το παιχνίδι αυτό), ήταν δε ο 10ος ποδοσφαιριστής στα χρονικά που κατόρθωνε αυτό το στόχο. Έχει σημειώσει ακόμη αρκετές φορές «χατ-τρικ» (3 γκολ) αλλά και «καρέ» (4 γκολ) τερμάτων, όπως στον αγώνα Ατρόμητου Πειραιώς - Α.Ο. Κέρκυρας (5 - 0) της περιόδου 1973 (για το Θερινό πρωτάθλημα Ο.Π.Α.Π., στου οποίου δυο διοργανώσεις σημείωσε τουλάχιστον 10 τέρματα, 8 το 1973 και 2 επισήμως καταγεγραμμένα το 1974) και στο ματς Αιγάλεω - Εθνικού Αστέρα (6 - 1) της περιόδου 1981-82 (Β΄ Εθνικής).
Προπονητική εμπειρία
Διετέλεσε προπονητής στον Ορφέα (1990-91, 1996-97, 1998-99, 2000) και το Θεμιστοκλή Αιγάλεω (2002, 2003, 2005-06), ενώ για μικρό διάστημα (2001) ήταν βοηθός του Γιώργου Χατζάρα στο Αιγάλεω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ορφέα Αιγάλεω Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ορφέα Αιγάλεω Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Θεμιστοκλή
Συλλογή απορριμμάτων (υπολογιστές)
Στην πληροφορική, η συλλογή απορριμμάτων (αγγλ. garbage collection ή GC) είναι μια μορφή αυτόματης διαχείρισης μνήμης η οποία λειτουργεί στο υπόβαθρο, κατά την εκτέλεση ενός προγράμματος. Ο συλλέκτης απορριμμάτων (garbage collector), η απλώς συλλέκτης, είναι συνήθως ένα νήμα του συστήματος (π.χ. του λειτουργικού συστήματος ή μιας εικονικής μηχανής επί της οποίας εκτελείται το βασικό πρόγραμμα) σχεδιασμένο κάθε φορά που ενεργοποιείται να απελευθερώνει τα τρέχοντα απορρίμματα: τη μνήμη την οποία καταναλώνουν τα αντικείμενα που το πρόγραμμα δεν χρησιμοποιεί πια. Η συλλογή απορριμμάτων εφευρέθηκε από τον Τζον Μακάρθι το 1959 για να λύσει προβλήματα της γλώσσας προγραμματισμού Lisp.
Η συλλογή απορριμμάτων συχνά εμφανίζεται σαν το αντίθετο της χειροκίνητης διαχείρισης μνήμης, η οποία απαιτεί από τον προγραμματιστή να ορίζει ποια αντικείμενα μπορούν να απομακρυνθούν από τη μνήμη. Πολλά συστήματα όμως συνδυάζουν τις δύο προσεγγίσεις, μαζί με άλλες τεχνικές όπως η δέσμευση μνήμης στη στοίβα και η εξαγωγή περιοχών (region inference).
Περιορισμένοι πόροι εκτός της μνήμης, όπως π.χ. οι δικτυακές υποδοχές, τα χειριστήρια βάσεων δεδομένων (database handles), τα παράθυρα για αλληλεπίδραση με τον χρήστη και οι περιγραφείς αρχείων και συσκευών, δεν επηρεάζονται από τη συλλογή απορριμμάτων. Υπάρχουν άλλες μέθοδοι για τη διαχείριση αυτών των πόρων, όπως οι καταστροφείς, που μπορούν να διαχειριστούν ακόμα και τη μνήμη, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται συλλογή απορριμμάτων. Κάποια συστήματα συλλογής απορριμμάτων επιτρέπουν σε αυτούς τους άλλους πόρους να σχετίζονται με μια περιοχή στη μνήμη, η οποία, όταν συλλεχθεί, να προκαλέσει την αποδέσμευση των πόρων, κάτι που ονομάζεται οριστικοποίηση (finalization). Αυτό όμως μπορεί να προκαλέσει περιπλοκές, όπως οι σημαντικές καθυστερήσεις μεταξύ της παύσης της χρήσης και της αποδέσμευσης σημαντικά περιορισμένων πόρων, ή η έλλειψη ελέγχου σχετικά με το ποιο νήμα θα κάνει την αποδέσμευση.
Αρχές
Οι βασικές αρχές της συλλογής απορριμμάτων είναι:
Πολλές γλώσσες προγραμματισμού χρειάζονται συλλογή απορριμμάτων, είτε σαν μέρος του ορισμού της γλώσσας (για παράδειγμα η Java, η C# και οι περισσότερες γλώσσες σεναρίων) είτε στην πράξη σαν μέρος μιας ρεαλιστικής υλοποίησης (για παράδειγμα σε τυπικές γλώσσες όπως ο λ-λογισμός) – αυτές ονομάζονται γλώσσες με συλλογή απορριμμάτων (garbage collected languages). Άλλες γλώσσες έχουν σχεδιαστεί για χρήση με χειροκίνητη διαχείριση μνήμης αλλά υπάρχουν και υλοποιήσεις με συλλογή απορριμμάτων για αυτές (όπως για τη C ή τη C++). Κάποιες γλώσσες, όπως η Ada, η Modula-3 και η C++/CLI επιτρέπουν και συλλογή απορριμμάτων και χειροκίνητη διαχείριση μνήμης στην ίδια εφαρμογή, χρησιμοποιώντας διαφορετικούς σωρούς (heaps) για αντικείμενα που είτε αποδεσμεύονται αυτόματα, είτε η διαχείρισή τους γίνεται χειροκίνητα - άλλες, όπως η D, έχουν συλλογή απορριμμάτων αλλά επιτρέπουν στον χρήστη να διαγράψει χειροκίνητα ένα αντικείμενο και να απενεργοποιήσει εντελώς τη συλλογή απορριμμάτων, όταν χρειάζεται περισσότερη ταχύτητα. Αν και η ενσωμάτωση της συλλογής απορριμμάτων στον μεταγλωττιστή και στο σύστημα χρόνου εκτέλεσης (run time system ή runtime) δίνει περισσότερες επιλογές, υπάρχουν συστήματα συλλογής απορριμμάτων τύπου post hoc, με κάποια από αυτά να μην χρειάζονται επανάληψη της μεταγλώττισης. (Η Post-hoc συλλογή απορριμμάτων συνήθως ονομάζεται litter collection.) Ο συλλέκτης απορριμμάτων σχεδόν είναι στενά συνδεδεμένος με το σύστημα δέσμευσης μνήμης.
Πλεονεκτήματα
Η συλλογή απορριμμάτων απαλλάσσει τον προγραμματιστή από το να πρέπει να αποδεσμεύει ο ίδιος τη μνήμη. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα κάποιες κατηγορίες σφαλμάτων να αποκλείονται ή να είναι πιο δύσκολο να εμφανιστούν:
Κάποια από τα σφάλματα που αντιμετωπίζει η συλλογή απορριμμάτων μπορούν επίσης να οδηγούν και σε προβλήματα ασφάλειας.
Μειονεκτήματα
Συνήθως η συλλογή απορριμμάτων έχει κάποια μειονεκτήματα:
Ανιχνευτική συλλογή απορριμμάτων
Οι ανιχνευτικοί συλλέκτες απορριμμάτων (tracing garbage collectors) είναι ο συνηθέστερος τύπος συλλεκτών απορριμμάτων. Αρχικά εντοπίζουν τα αντικείμενα που είναι προσιτά (reachable) ή αυτά που θα μπορούσαν να είναι προσιτά, και στη συνέχεια αποδεσμεύουν όλα τα υπόλοιπα αντικείμενα.
Προσιτότητα ενός αντικειμένου
Πρακτικά, ένα αντικείμενο είναι προσιτό αν αναφέρεται σε αυτό τουλάχιστον μια μεταβλητή του προγράμματος, είτε άμεσα, είτε μέσω αναφορών από άλλα προσιτά αντικείμενα. Ακριβέστερα, τα αντικείμενα μπορεί να είναι προσιτά με δύο μόνο τρόπους:
Το πρόβλημα του ακριβούς χαρακτηρισμού των σημασιολογικών απορριμμάτων μπορεί να αποδειχτεί ότι είναι μερικώς υπολογίσιμο: ένα πρόγραμμα που δεσμεύει μνήμη για ένα αντικείμενο X, εκτελεί ένα τυχαίο πρόγραμμα εισόδου P, και χρησιμοποιεί το X αν και μόνο αν το P τερματίζει θα απαιτούσε έναν συλλέκτη απορριμμάτων που θα έλυνε το πρόβλημα τερματισμού (halting problem). Αν και οι συντηρητικές ευριστικές μέθοδοι για τον εντοπισμό σημασιολογικών απορριμμάτων εξακολουθούν να αποτελούν ενεργό ερευνητικό πεδίο, οι περισσότεροι συλλέκτες απορριμμάτων στην πράξη στοχεύουν στη συλλογή συντακτικών απορριμμάτων.
Ένα άλλο θέμα είναι ότι σε γλώσσες προγραμματισμού που υπάρχουν και τύποι αναφοράς (reference types) και βασικοί τύποι τιμής (unboxed value types), ο συλλέκτης απορριμμάτων πρέπει με κάποιο τρόπο να μπορεί να ξεχωρίσει ποιες μεταβλητές της στοίβας ή ποια πεδία ενός αντικειμένου είναι τιμές και ποια είναι αναφορές: στη μνήμη μπορεί να μην υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός ακεραίου και μιας αναφοράς. Ο συλλέκτης απορριμμάτων τότε πρέπει να γνωρίζει αν ένα στοιχείο είναι αναφοράς, ώστε να το ακολουθήσει, ή αν είναι βασική τιμή (primitive value). Μια συνηθισμένη λύση είναι η χρήση δεικτών με επιπλέον πληροφορία (tagged pointers).
Ισχυρές και ασθενείς αναφορές
Ο συλλέκτης απορριμμάτων μπορεί να αποδεσμεύει μόνο αντικείμενα προς τα οποία δεν υπάρχουν αναφορές. Μπορούν όμως να υπάρχουν κάποιες αναφορές, οι οποίες δεν εμποδίζουν την αποδέσμευση, οι οποίες ονομάζονται ασθενείς αναφορές (weak references). Όταν οι ασθενείς αναφορές συγκρίνονται με τις συνηθισμένες αναφορές, οι τελευταίες τότε μπορεί να ονομάζονται και ισχυρές αναφορές (strong references). Ένα αντικείμενο τότε συλλέγεται όταν δεν υπάρχουν ισχυρές (δηλαδή κανονικές) αναφορές, ακόμα και αν υπάρχουν ασθενείς αναφορές σε αυτό.
Μια ασθενής αναφορά δεν είναι απλά ένας οποιοσδήποτε δείκτης σε ένα αντικείμενο για το οποίο δεν ενδιαφέρεται ο συλλέκτης απορριμμάτων. Ο όρος συνήθως χρησιμοποιείται για μια ειδικά διαχειριζόμενη κατηγορία ειδικών αναφορών, που είναι ασφαλείς στη χρήση, ακόμα και όταν το αντικείμενό τους εξαφανιστεί, γιατί τότε αποκτούν κάποια ειδική και ασφαλή τιμή. Μια αναφορά που δεν είναι ασφαλής και ο συλλέτης απορριμμάτων δεν γνωρίζει για αυτήν, θα μείνει «αιωρούμενη» (dangling) γιατί θα συνεχίσει να αναφέρεται σε μια διεύθυνση μνήμης, όπου το αντικείμενο ήταν στο παρελθόν. Αυτό δεν είναι ασθενής αναφορά.