cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουδοβίκος Μαρία ντε Μπορμπόν υ Βιγιαβρίγα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Καδάλθο δε λος Βίδιος. Όταν το 1785 απεβίωσε ο πατέρας του, έπρεπε να μετακομίσουν στο Τολέδο, ώστε να εκπαιδευτούν από τον Φραγκίσκο-Αντώνιο δε Λορενθάνα υ Μπουτρόν αρχιεπίσκοπο του Τολέδου, διάσημο καρδινάλιο, ιστορικό και λαμπρό Ισπανό. Από το 1788 που απεβίωσε ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας, τους επετράπη να χρησιμοποιούν το οικογενειακό όνομα και τον θυρεό των Βουρβόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Ροτούμα
thumb|Χάρτης των Φίτζι. 300px|thumb|left|Η παραλία Μοφμάνου στη Μοτούσα, Ροτούμα Η Ροτούμα είναι ένα εξαρτώμενο έδαφος των Φίτζι, που αποτελείται από το νησί Ροτούμα και τα κοντινά νησάκια. Το νησιωτικό σύμπλεγμα φιλοξενεί μια μεγάλη και μοναδική εθνοτική ομάδα που αποτελούν μια αναγνωρίσιμη μειονότητα στον πληθυσμό των Φίτζι, γνωστή ως «Ροτουμάνοι». Ο πληθυσμός του νησιού στην απογραφή του 2017 ήταν 1.594 κάτοικοι, αν και πολλοί περισσότεροι Ροτουμάνοι ζουν στα ηπειρωτικά νησιά των Φίτζι, υπολογίζονται σε περίπου 10.000 άνθρωποι.
Γεωγραφία
Το αρχιπέλαγος της Ροτούμα αποτελείται από ηφαιστειογενή νησιά και βρίσκεται 646 χιλιόμετρα (Σούβα έως Αχάου) βόρεια των Φίτζι. Το ίδιο το νησί της Ροτούμα έχει μήκος 13 χιλιόμετρα και πλάτος 4 χιλιόμετρα, με έκταση περίπου 47 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καθιστώντας το το 12ο μεγαλύτερο νησί των Φίτζι. Το νησί χωρίζεται από έναν ισθμό σε ένα μεγαλύτερο ανατολικό τμήμα και μια δυτική χερσόνησο. Ο ισθμός είναι χαμηλός και στενός, πλάτους μόνο 230 μέτρων και εκεί βρίσκεται το χωριό Μοτούσα (περιοχή Ιτούτι'ου). Βόρεια του ισθμού βρίσκεται ο κόλπος Μάκα, και στα νότια ο κόλπος Χαπμαφάου. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός κοραλλιογενών υφάλων σε αυτούς τους κόλπους, και υπάρχουν περάσματα για τα σκάφη μεταξύ αυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά των Φίτζι
Κώστας Λιδωρίκης
Ο Κώστας Λιδωρίκης (Ναύπακτος, 1916 - Αθήνα, 28 Ιουνίου 2012) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φωκίδας με την ΕΡΕ και ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Γεωργίας.
Καριέρα
Ο θείος του, Κωνσταντίνος Λιδωρίκης του Αριστομένους ήταν υπουργός Εσωτερικών, Οικονομικών, και Παιδείας του Ελευθερίου Βενιζέλου. Μετά το θάνατο του θείου του, ο Κώστας κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων) στις βουλευτικές εκλογές του 1946. Στις εκλογές εκείνες απέτυχε να εκλεγεί, καθώς συγκέντρωσε μόνο 984 ψήφους. Με το Κόμμα Φιλελευθέρων κατήλθε και στις επόμενες εκλογές, ως το 1961.
Το 1958 σε ομιλία του στους Δελφούς ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής προσκάλεσε το Λιδωρίκη στην ΕΡΕ, όπως και έγινε τρία χρόνια μετά, στις εκλογές του 1961. Ο Λιδωρίκης εξελέγη αυτή τη φορά και ήρθε πρώτος με περισσότερους από 7.700 σταυρούς. Στις πρόωρες εκλογές του 1963 ο Λιδωρίκης αποκλείστηκε από τα ψηφοδέλτια της ΕΡΕ που είχε αρχηγό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, έπειτα από την κρίση ηγεσίας στη Δεξιά και την αναχώρηση του Καραμανλή για τη Γαλλία. Συνακόλουθα, στις εκλογές του 1963 ο Λιδωρίκης κατήλθε ως ανεξάρτητος με το Δημήτριο Λιανουλόπουλο, επίσης πρώην βουλευτή της ΕΡΕ που αποκλείστηκε από το να είναι υποψήφιος στις εκλογές. Με διαφορά λίγων ψήφων, οι ανεξάρτητοι απώλεσαν την έδρα.
Πέθανε σε ηλικία 96 ετών στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο. Ήταν δημότης Σεργούλας Δωρίδας,
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Φωκίδας Κωστας
Τάγμα Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας
Το Τάγμα Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας (λατινικά: Virtuti Militari, πολωνικά: Order Wojenny Virtuti Militari) είναι το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο της Πολωνίας για ηρωισμό και θάρρος απέναντι στον εχθρό στον πόλεμο. Δημιουργήθηκε το 1792 από τον Πολωνό Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι και είναι η παλαιότερη στρατιωτική παρασημοφόρηση στον κόσμο που χρησιμοποιείται ακόμα.
Λίγο μετά την εισαγωγή του, ωστόσο, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία καταστράφηκε στους διαμελισμούς της Πολωνίας (1795) και οι δυνάμεις διαμελισμού κατάργησαν την παρασημοφόρηση και απαγόρευσαν τη χρήση της. Έκτοτε, το βραβείο επανεισήχθη, μετονομάστηκε και απαγορεύτηκε πολλές φορές, με τη μοίρα του να αντικατοπτρίζει στενά τις αντιξοότητες του πολωνικού λαού. Καθ' όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του παράσημου, χιλιάδες στρατιώτες και αξιωματικοί, Πολωνοί και ξένοι, πολλές πόλεις και ένα πλοίο έχουν βραβευτεί με το Virtuti Militari για ανδρεία ή εξαιρετική ηγεσία στον πόλεμο. Δεν έχουν υπάρξει νέες βραβεύσεις από το 1989.
Αρχές
δεξιά|μικρογραφία|266x266εσ| Μετάλλια Virtuti Militari του 1792 Σε όλη την ιστορία του, το Πολεμικό Τάγμα Στρατιωτικής Αξίας μοιράστηκε τη μοίρα της χώρας του και έχει καταργηθεί και επανεισαχθεί αρκετές φορές.
Το τάγμα δημιουργήθηκε αρχικά στις 22 Ιουνίου 1792 από τον Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι για να τιμήσει τη νικηφόρα Μάχη του Ζιελέντσε. Αρχικά, περιλάμβανε δύο τάξεις: ένα χρυσό μετάλλιο για στρατηγούς και αξιωματικούς και ένα ασημένιο για τους υπαξιωματικούς και τους απλούς στρατιώτες. Μέχρι τον Αύγουστο του 1792, είχε συνταχθεί ένα καταστατικό για την παρασημοφόρηση, το οποίο βασίστηκε σε αυτό που δημιουργήθηκε για το αυστριακό Στρατιωτικό Τάγμα της Μαρίας Θηρεσίας. Ο κανονισμός άλλαξε το σχήμα του παρασήμου από μετάλλιο σε σταυρό, το οποίο δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά από τότε. Εισήγαγε επίσης πέντε τάξεις στο τάγμα. αριστερά|μικρογραφία|219x219εσ| [[Γιούζεφ Πονιατόφσκι]] Τα πρώτα μέλη του κεφαλαίου του παρασήμου ήταν και οι πρώτοι αποδέκτες του. Για τον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας για την υπεράσπιση του Συντάγματος του 1792, συνολικά 63 αξιωματικοί και 290 υπαξιωματικοί και στρατιώτες βραβεύτηκαν με το τάγμα. Το καταστατικό δεν εφαρμόστηκε ποτέ πλήρως, ωστόσο, αφού αμέσως μετά την εισαγωγή του ο Βασιλιάς προσχώρησε στη Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα, η οποία στις 29 Αυγούστου 1792 κατάργησε τη διακόσμηση και απαγόρευσε τη χρήση της. Όποιος φορούσε το μετάλλιο θα μπορούσε να υποβιβαστεί και να αποβληθεί από τον στρατό από τις νέες αρχές της Πολωνίας.
Παρόλο που στις 23 Νοεμβρίου 1793 το Σέιμ του Γκρόντνο επανέφερε το παράσημο, απαγορεύτηκε ξανά στις 7 Ιανουαρίου 1794, μετά από επιμονή της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, η ίδια η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία μοιράστηκε τη μοίρα του παρασήμου της, όταν ότι απέμεινε από την Κοινοπολιτεία προσαρτήθηκε από τους γείτονές της στους διαμελισμούς της Πολωνίας. Ο Βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι παραιτήθηκε την ίδια χρονιά. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, είχαν απονεμηθεί 526 μετάλλια: 440 αργυρά μετάλλια και σταυροί, 85 χρυσά μετάλλια και σταυροί και 1 σταυρός του διοικητή.
Μεταξύ των πιο διάσημων παραληπτών του τάγματος αυτή την περίοδο ήταν ο Πρίγκιπας Γιούζεφ Πονιατόφσκι (1763–1813) και ο Ταντέους Κοστσιούσκο (1746–1817), και οι δύο ικανοί στρατιωτικοί διοικητές κατά τη διάρκεια του Πολέμου για την υπεράσπιση του Συντάγματος και της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στρατιωτικης Αξιας
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2001-02
Η διοργάνωση
Στην 60η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 2001-02 μετείχαν συνολικά 44 ομάδες (14 Α' εθνικής, 14 Β' εθνικής και 16 Γ' εθνικής κατηγορίας), οι λιγότερες που μετείχαν μεταπολεμικά σε διοργάνωση κυπέλλου. Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Στην προκριματική φάση υπήρξαν 11 όμιλοι των 4 ομάδων, όμως ήταν η τελευταία φορά ως τώρα (σαιζόν 2010-11) που διεξήχθη η πρώτη φάση με το σύστημα των ομίλων.
Σε αντίθεση με την προηγούμενη χρονιά, δεν υπήρξαν ιδιαίτερα δυνατές ή αμφίρροπες αναμετρήσεις. Στα αξιοσημείωτα υπήρξε η μεγάλη πρόκριση της ΑΕΚ επί του κατόχου του τίτλου ΠΑΟΚ με νίκη 4-0 στο γήπεδο της Τούμπας, που ακολούθησε το 2-1 του πρώτου αγώνα. Στον τελικό έφτασαν ΑΕΚ και Ολυμπιακός, σ' ένα ζευγάρι τελικού μετά από 36 χρόνια. Δεδομένου όμως ότι ο μεταξύ τους τελικός του 1966 δεν διεξήχθη λόγω αποχώρησης του Ολυμπιακού, τότε η τελευταία αναμέτρηση των δύο ομάδων σε τελικό ανάγεται στο 1956, πράγμα αξιοπερίεργο για δύο συλλόγους που πρωταγωνιστούν για δεκαετίες στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ο τελικός έγινε στο Ολυμπιακό Στάδιο (έδρα του Ολυμπιακού), εκεί όπου μία εβδομάδα νωρίτερα οι δύο αντίπαλοι αγωνίστηκαν για το πρωτάθλημα και ο Ολυμπιακός με νίκη 4-3 κατέκτησε ουσιαστικά τον τίτλο. Στο κύπελλο ήταν σειρά της ΑΕΚ να πάρει τη νίκη με σκορ 2-1, ενώ ο Ολυμπιακός για τρίτη συνεχόμενη χρονιά απέτυχε στην κατάκτηση του νταμπλ.
Για 5η και τελευταία φορά τίμησε με την παρουσία του τον τελικό ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος απονέμοντας και το τρόπαιο στους ποδοσφαιριστές της νικήτριας ομάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2001-2002
Αδελφότης Θεολόγων «Η Ζωή»
Θεολόγων «Η Ζωή» αποτελεί Ορθόδοξη χριστιανική αδελφότητα μοναστικώς οργανωμένη και ιδρύθηκε το 1907 στην Αθήνα από τον Ιερομόναχο Ευσέβιο Ματθόπουλο κατά τα αντίστοιχα προτεσταντικά πρότυπα αδελφοτήτων. Η αδελφότητα πολιτικοποιήθηκε ως φορέας αντικομμουνιστικού αγώνα και στήριξης δεξιάς πολιτικής σε διάφορες περιόδους όπως ο Εμφύλιος Πόλεμος, οι εκλογές του 1961 και η Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967 - 1974). Η ταύτισή της με τη Χούντα οδήγησε σε βαθμιαία παρακμή και περιθωριοποίηση.
Σκοπός
Στόχος της Αδελφότητας είναι αφ' ενός «η αμοιβαία βοήθεια των μελών προς ηθικήν αυτών προαγωγήν και η διάδοση των χριστιανικών αρχών και αληθειών μεταξύ του λαού μέσα από την οργάνωση κηρυγμάτων και την έκδοση και διάδοση δημοσιευμάτων ηθικοπλαστικών», όπως δηλωνόταν χαρακτηριστικά στο καταστατικό της Αδελφότητας. Η Ζωή διακατεχόταν από την ιδέα της μεταβολής της κοινωνίας σε βασιλεία του Θεού ή με άλλα λόγια επεδίωκε την «πλήρη ορθόδοξη θρησκειοποίηση της ελληνικής κοινωνίας». Μεγάλη προσπάθεια κατέβαλε στην κατεύθυνση «μιας επαρκούς και πιο τονισμένης διδασκαλίας γύρω από την Ευχαριστία και την Εκκλησία», σε συνέχεια των αγώνων των Κολλυβάδων των περασμένων αιώνων, και λόγω της μαζικότητας που αργότερα έλαβε το κίνημά της, η ευχαριστιακή θεολογία και πράξη επανήλθε στο προσκήνιο.
Ίδρυση και λειτουργία
Η Αδελφότητα ιδρύθηκε το 1907 ως αστικό σωματείο από τον ιερομόναχο Ευσέβιο Ματθόπουλο, υποτακτικό του Ιγνάτιου Λαμπρόπουλου, και ομάδα ορθοδόξων θεολόγων, που είχε συνδεθεί μαζί του πνευματικά. Ιδρυτικά της μέλη ήταν οι Παναγιώτης Τρεμπέλας, Δημήτριος Παναγιωτόπουλος, Ιωάννης Κολιόπουλος και Διονύσιος Φαραζουλής. Ο Ματθόπουλος είχε έρθει στην Αθήνα μετά το θάνατο του γέροντά του, για να σπουδάσει φιλολογία και συνδέθηκε με τους μαθητές του Ιγνάτιου Λαμπρόπουλου και την κίνηση του Μακράκη. Το 1884 μετά τα σιμωνιακά ο Ματθόπουλος απέστη από τον Μακράκη και άρχισε με ευλογία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος κηρυκτικές περιοδείες στην Ελλάδα, στη Σμύρνη και αλλού. Το 1907 συγκρότησε μια ομάδα από κληρικούς και λαϊκούς θεολόγους με το όνομα Ζωή με σκοπό τον πολλαπλασιασμό και τη συνέχιση του κηρύγματος. Συγκροτήθηκε σε μια ιδιότυπη μοναστική κοινοβιακή κοινότητα, με μέλη κυρίως λαϊκούς θεολόγους, συνεπτυγμένα γύρω από έναν άγαμο κληρικό-πνευματικό και συμβίωναν σε δικό τους κοινοβιακό κτήριο της οδού Ιπποκράτους. Για τις λατρευτικές ανάγκες των μελών της διέθετε δύο ναούς, έναν στο κοινοβιακό της κτήριο στην Ιπποκράτους κι ένα στο κτήμα της στην Αγία Παρασκευή. Το 1911 εξέδωσε το περιοδικό «Ζωή», το οποίο συνεχίζει να εκδίδεται μέχρι σήμερα.
Η επίδραση της αδελφότητας ήταν κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες από την ίδρυσή της σχετικά περιορισμένη. Το 1926 οργάνωσε τα πρώτα της κατηχητικά σχολεία. Παράλληλα, οργανώθηκαν κατηχητικές συνάξεις για όλες τις ηλικίες, με κυριότερες τους κύκλους μελέτης Αγίας Γραφής. Το 1929, με αφετηρία το Σύλλογο Εσωτερικής Ιεραποστολής Απόστολος Παύλος ξεκινά την ανάπτυξη ενός δικτύου ενώσεων και σωματείων, που διευρύνεται μέχρι τα τέλη του 1950: δημιουργούνται φοιτητικά σωματεία, σωματεία διπλωματούχων, γονέων, επαγγελματικά, με βάση το φύλο, τη θέση μέσα στην οικογένεια. Έτσι ιδρύεται ο Ακαδημαϊκός Κοινωνικός Σύνδεσμος (1933), που το 1945 μετονομάστηκε σε Χριστιανική Φοιτητική Ένωση, η Χριστιανική Ένωση Επιστημόνων (1937) και η Χριστιανική Ένωση Εργαζομένης Νεολαίας (1946). Παράλληλα, προχώρησε στην έκδοση θεματικών εκδόσεων, όπως της Ζωής του Παιδιού, των Ακτίνων, της Ελληνοχριστιανικής Αγωγής. Το 1940 η Αδελφότητα διηύθυνε 494 κατηχητικά σχολεία, με 60.000 μαθητές και μαθήτριες. Η τάση ήταν αυξητική με αποτέλεσμα η Αδελφότητα να έχει ιδρύσει έως το 1952 περίπου 2.000 κατηχητικά σχολεία. Την ίδια περίοδο, το έντυπο της Ζωής έφτανε σε κυκλοφορία τα 165.000 αντίτυπα.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, η Ζωή παράλληλα με το πνευματικό της έργο, οργάνωσε και συσσίτια για τα παιδιά των μεγάλων πόλεων.
Μεταξύ των παραγόντων που συνέβαλαν στην απήχηση της Αδελφότητας ήταν η χρήση της δημοτικής στο κήρυγμα, η αντίθεση στους «ρουτινιάρηδες κληρικούς της διοικούσας Εκκλησίας και στον έκλυτο βίο μερικών ιεραρχών» με την προβολή του ήθους και της ευπρέπειας των μελών της αδελφότητας. Η απήχησή της φάνηκε και στη λατρεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όταν κάποιοι επίσκοποι υιοθέτησαν την πρακτική της εκφώνησης των μυστικών ευχών της λειτουργίας κατά το παράδειγμα της Ζωής. Για πολλούς, επίσης, η ένταξη στο έργο της Αδελφότητας αποτελούσε μια νοηματοδότηση της ζωής τους. Ο Χρήστος Γιανναράς αναφέρει: «Κι όμως παρά τη θρησκευτική μονομέρεια, θα μου ήταν δύσκολο να αρνηθώ ότι χαρήκαμε τα παιδικά και εφηβικά χρόνια μέσα στην Ομάδα.[...]Ακόμα και τη στράτευσή μας δεν την εισπράτταμε αρνητικά: έδινε ένα νόημα στην καθημερινότητά μας, μιαν εγρήγορση, γύμναζε τις όποιες ικανότητές μας [...] Η σύγκριση με τα άλλα παιδιά, στη γειτονιά ή στο σχολείο, μας έκανε να νιώθουμε πραγματικά ευεργετημένοι. Εμείς δεν γνωρίσαμε ποτέ την ερημιά και τη βαρεμάρα της μοναξιάς του Σαββατοκύριακου[...]».
Εμφύλιος Πόλεμος - αντικομμουνιστικός αγώνας
Παράλληλα, από τα χρόνια ήδη του μεσοπολέμου, αλλά με αποκορύφωμα στα χρόνια του Εμφυλίου, η κίνηση της Ζωής αντιμετωπίστηκε ως πνευματικό αντίβαρο απέναντι στον κομμουνισμό. Η Ζωή χρησιμοποιήθηκε από την κυβερνητική πλευρά ως βασικός εκφραστής της αντικομμουνιστικής ιδεολογίας. Έτσι το 1948 ιδρύεται από την οργάνωση και σε συνεργασία με τον βασιλιά Παύλο ο σύλλογος Ελληνικόν Φως που αναλαμβάνει «την πνευματική καθοδήγηση του αντικομμουνιστικού αγώνος». Τα περιοδικά Ζωή και Ακτίνες διανέμονταν στο στράτευμα.
Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια του πολύνεκρου Εμφυλίου Πολέμου η αδελφότητα Ζωή διηύθυνε ένα εκτεταμένο δίκτυο επιμέρους θρησκευτικών οργανώσεων, τις οποίες κατηύθυνε σε αντικομμουνιστική προπαγάνδα με ομιλίες υπέρ του «εθνικού αγώνα», διάδοση έντυπου αντικομμουνιστικού υλικού, υλική και ηθική συμπαράσταση στον εθνικό στρατό. Αναδείχθηκε μάλιστα σε κυρίαρχο φορέα αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, καθώς, το 1948, το ίδιο το παλάτι της αναθέτει επίσημα την «πνευματική καθοδήγηση του αντικομμουνιστικού αγώνα». Έτσι ενσωματώθηκε η αντικομμουνιστική προπαγάνδα σε ένα λόγο που παρουσιαζόταν παραπλανητικά ως αμιγώς θρησκευτικός. Η Ζωή συνεπώς δεν πήρε απλά «θέση» στον εμφύλιο πόλεμο, αλλά ανέπτυξε δυναμικότητα αντίστοιχη εκείνης των πολιτικών δυνάμεων της δεξιάς τις οποίες και υπηρετούσε.
Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο της θρησκείας Αλέξανδρο Γουσίδη, η Ζωή είχε οργανωθεί προπολεμικά σε βάση εθνική και κλειστή σε επαγγελματικές ομάδες. Έτσι δεν μπορούσε να διαχύσει τις αξίες της σε όλη την ελληνική κοινωνία περιοριζόμενη σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, όπως η οικογένεια, οι εκπαιδευτικοί, οι έμποροι, οι τεχνίτες. Αυτό το κενό ήλθε να καλύψει ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης, συνεργάτης της Αδελφότητας, ο οποίος με τη σύσταση του συλλόγου Ελληνικόν Φως προσπάθησε να απευθυνθεί προς τα μορφωμένα μέλη της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και στη διεθνή κοινότητα. Με το έργο του Προς ένα χριστιανικό πολιτισμό, που εκδόθηκε στα ελληνικά και τα αγγλικά, θέλησε να προβάλει το αίτημα για ένωση όλων των χριστιανών και των κοινωνιών τους πάνω στη βάση της βίωσης των χριστιανικών αξιών. Η ροπή αυτή προς ενοποίηση δεν ήταν άσχετη με το όλο κλίμα που επικρατούσε εκείνη την εποχή στον κόσμο την περίοδο του Ψυχρού πολέμου (ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, Οικουμενική Κίνηση). Όμως αυτό που διαπιστωνόταν από τον Τσιριντάνη ήταν για την ελληνική κοινωνία μια διάκριση μεταξύ θρησκευτικών αξιών και νέων κοινωνικών θεσμών: η εκκοσμίκευση είχε επιδράσει στις προσωπικές ζωές των ανθρώπων και στην καθημερινότητά τους. Αν κατά την ίδρυση της Ζωής σημειώθηκαν επιτυχίες στην προσωπική ζωή των ανθρώπων, πλέον αυτό στα τέλη της δεκαετίας του '50 ετίθετο σε αμφισβήτηση από τους συνεργάτες της Αδελφότητας. Ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης, για παράδειγμα, ίδρυσε δική του οργάνωση με όργανο το περιοδικό Συζήτησις από τις στήλες του οποίου εξέφραζε τη δυσφορία του για τη χαμένη ευκαιρία του Χριστιανισμού να λάβει ηγετική παρουσία στο ιστορικό γίγνεσθαι μεταπολεμικά.
Το αδιέξοδο αυτό έφερε την οργάνωση στο πρόβλημα της επιστροφής στην ορθόδοξη παράδοση, για να διατηρηθεί ή να επεκταθεί παραπέρα. Δεν μπορούσε να στηριχθεί ούτε στην προσαρμογή των μεθόδων, ούτε στο απολογητικό και ηθικό κήρυγμα, αλλά στην αλήθεια της θεολογίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα πρεσβύτερα μέλη διαφωνούσαν με την προοπτική του ανοίγματος στη σύγχρονη κοινωνία, όπως επεδίωκε ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης. Συγκυριακά προέκυψε το θέμα της διαθήκης του πρώην προϊσταμένου της «Ζωής» Σεραφείμ Παπακώστα, ο οποίος είχε αφήσει διαθήκη με την οποία όριζε για διάδοχό του στη θέση του προϊσταμένου της Αδελφότητας τον πατέρα Ηλία Μαστρογιαννόπουλο. Τα πρεσβύτερα μέλη της Αδελφότητας όμως απέκρυβαν αυτή τη διαθήκη προκειμένου οι ίδιοι να διαχειρίζονται την εξουσία.
Η κρίση έλαβε τη μορφή κριτικής ιδεών, τακτικής και προσώπων. Η Αδελφότητα είχε πάψει να είναι μια παρουσία ανθρώπων γύρω από ένα ηγέτη, αλλά μεταβλήθηκε σε σύστημα ιδεών στο οποίο μετέχουν άτομα. Τρεις γενιές συγκροτούσαν την οργάνωση εκείνη την περίοδο: η προπολεμική με ανεπτυγμένη τη συλλογική συνείδησή της, η μεταπολεμική με ατομική συνείδηση και η μεσοπολεμική διχασμένη και μετέωρη ανάμεσα στις δύο. Έτσι, το 1959, 63 μέλη από την προπολεμική γενιά, ανάμεσα στους οποίους και τα ιδρυτικά μέλη της Ζωής, έφυγαν από την Αδελφότητα και τον επόμενο χρόνο ίδρυσαν την Αδελφότητα Θεολόγων «Ο Σωτήρ». Στη Ζωή παρέμεινε η μεσοπολεμική γενιά, ενώ η μεταπολεμική αποχώρησε επίσης από την Αδελφότητα για να ιδιωτεύσει, να μονάσει ή να ακολουθήσει τον προσωπικό της ποιμαντικό δρόμο.
Δικτατορία
Το 1967 ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄ εκδιώχθηκε πραξικοπηματικά από τη Χούντα των Συνταγματαρχών. Από τους Συνταγματάρχες νομοθετήθηκε όριο ηλικίας και κηρύχθηκε, ζώντος του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, ο θρόνος εν χηρεία και εξελέγη νεός Αρχιεπίσκοπος από αριστίνδην-αντικανονική Σύνοδο ο μέχρι τότε Πρωθιερέας των Ανακτόρων Ιερώνυμος Κοτσώνης που είχε τη στήριξη του δικτατορικού καθεστώτος. Συγκεκριμένα, στις 14 Μαΐου 1967, παρουσία των πραξικοπηματιών Παπαδόπουλου και Παττακού, οκταμελής «Αριστίνδην Σύνοδος» εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών τον Ιερώνυμο Κοτσώνη, συνεργάτη της Αδελφότητας «Ζωή».
Για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η αλλαγή Αρχιεπισκόπου διαφωτιστική είναι η εισήγηση του μητροπολίτη Κορίνθου Παντελεήμονος στην 'Εκτακτη Πολυμελή Σύνοδο στις 5.3.1974: «Εκ των μέχρι τούδε λεχθέντων συνάγεται ότι η άνοδος του Ιερωνύμου εις τον αρχιεπισκοπικόν θρόνον υπήρξε πάντη ανώμαλος και άκρως αντικανονική, επί πλέον πάσχουσα και εκ της χρησιμοποιήσεως δι’ αυτήν κοσμικών αρχόντων».
Την περίοδο του 1967, μετά την αντικανονική παύση πολλών μητροπολιτών από τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών, το δικτατορικό καθεστώς κατάφερε αφενός να απομακρύνει επισκόπους που δεν είχαν διάθεση συνεργασίας με τη δικτατορία και αφετέρου, στις κενές θέσεις που δημιουργήθηκαν, να τοποθετήσει νέους μητροπολίτες φιλικά διακείμενους προς αυτήν. Ανάμεσα στους νέους μητροπολίτες που εξελέγησαν από την αντικανονική Σύνοδο και δέχτηκαν να πληρώσουν τις -παρανόμως- κενές επισκοπικές έδρες ήταν και ιερωμένοι-μέλη αδελφοτήτων - όπως ο Αττικής Νικόδημος Γκατζιρούλης (από τη Ζωή), ο Ενόπλων Δυνάμεων - Νέας Πελαγονίας Νικόλαος Ξένος (από τον Σωτήρα) και ο Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος Σακελλαρόπουλος (από τον Σωτήρα)   - και οι οποίοι στα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου είχαν υπηρετήσει ως στρατιωτικοί ιερείς-ιεροκήρυκες.
Κριτική
Νεότερες ιστορικές μελέτες των Έφη Γαζή και Θεοδόση Τσιρώνη, ωστόσο, αναφέρουν ως λόγους, για τους οποίους η Ιερά Σύνοδος δεν προχώρησε στην καταδίκη της οργάνωσης τους εξής: α) την ενασχόληση της διοικούσας Εκκλησίας με το νέο σχέδιο νόμου για τη διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος, κάτι που αποτελούσε βασική προτεραιότητα για τους ιεράρχες, β) το γεγονός ότι ο νέος αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Α΄ δεν ήθελε να ανοίξει ένα νέο μέτωπο ενόψει και του παλαιοημερολογητικού ζητήματος, αλλά και άλλων νέων ρήξεων που απειλούσαν την Εκκλησία , γ) την όλη παρουσία της Αδελφότητας, που παρουσίαζε ενδιαφέρον για την τότε διοίκηση της Εκκλησίας και απέβλεπε «σε νέες συμμαχίες εντός νέων κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών». Οι συγγραφείς δε διασαφηνίζουν αν οι κατηγορίες κατά της Αδελφότητας ήταν όντως ευσταθείς. Ο Πολύκαρπος Καραμούζης αποδίδει τη διαμάχη μεταξύ Ζωής και διοικούσας Εκκλησίας στη μεταξύ τους προσπάθεια για καταξίωση στη συνείδηση της Εκκλησιαστικής κοινότητας: οι Επίσκοποι προέβαλαν τον θεσμικό τους ρόλο, ενώ η Ζωή το χαρισματικό της χαρακτήρα.
Έντονη κριτική στο ήθος, τη νοοτροπία και τις πρακτικές της αδελφότητας άσκησε ο καθηγητής της Φιλοσοφίας και πρώην μέλος της, που αποχώρησε το 1964, Χρήστος Γιανναράς, στην αυτοβιογραφία του «Καταφύγιο Ιδεών», που πρωτοεκδόθηκε το 1987. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κριτική έχει επιδείξει η πλειονότητα των ελληνικών Μ.Μ.Ε. Ιδιαίτερα, μετά τη Μεταπολίτευση, η αδελφότητα δέχτηκε έντονη κριτική και αμφισβητήθηκε η ίδια η εκκλησιολογική της οντότητα. Ο πιο συνήθης χαρακτηρισμός της είναι ως παρεκκλησιαστικής, χαρακτηρισμός που δηλώνει πως δρούσε παράλληλα με την Εκκλησία, με σκοπό είτε να την υποκαταστήσει είτε να την ενισχύσει στο έργο της. Ο χαρακτηρισμός αυτός όμως έχει αποκρουσθεί από τα μέλη της οργάνωσης αυτής ως παραπλανητικός και μη ανταποκρινόμενος στην θρησκευτική τους αυτοσυνειδησία.
Αντικείμενο της νεώτερης έρευνας έχει αποτελέσει ο βαθμός και η έκταση των επιρροών που έχει δεχθεί από τον Προτεσταντισμό η οργάνωση. Έτσι σημεία εκπροτεσταντισμού συνιστούν οι επανεκδόσεις βιβλίων που είχαν τυπώσει οι διαμαρτυρόμενοι ιεραπόστολοι του 19ου αι. στις οποίες προέβαιναν αλλά και τα κατηχητικά σχολεία (δομή και υλικό) ή κύκλοι μελέτης της Βίβλου. Όμως αν και αποτελούν εμφάσεις του Προτεσταντισμού, δεν απουσιάζουν από την Ορθόδοξη Παράδοση η έμφαση στην ηθική και την ποιμαντική, η έντονη κηρυγματική δραστηριότητα και η προτροπή στους λαϊκούς να μελετούν τη Βίβλο. Επίσης η κατηγορία για "ηθικισμό" ή περίφημη διδασκαλία περί "της δικαιώσεως διά της πίστεως", δεν φαίνεται να ευσταθούν επειδή η Μεταρρύθμιση έδωσε έμφαση ιδιαίτερη στη σύνδεση πίστεως και ηθικής, θεολογίας και ηθικής, όμως η σύνδεση μεταξύ δόγματος και ήθους αποτελεί θεμελιώδη αρχή συνολικότερα του Χριστιανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών
Βερ Κόρνουολ Μπερντ
Ο Σερ Βερ Μπερντ (Sir Vere Cornwall Bird Sr., Σεντ Τζονς, 9 Δεκεμβρίου 1910 – 28 Ιουνίου 1999) υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο γιος του, Λέστερ Μπερντ. Το 1994 ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας (ΚΝΗ). Το όνομά του δόθηκε το 1985 στο διεθνές αεροδρόμιο Β. Κ. Μπερντ στην Αντίγκουα, το οποίο λεγόταν ως τότε Κούλιτζ (Coolidge).
Βιογραφία
Υπήρξε μοναδικός σε σχέση με άλλους πολιτικούς των Δυτικών Ινδιών καθώς δεν είχε λάβει επίσημη μόρφωση αλλά ήταν απόφοιτος Δημοτικού σχολείου. Ήταν αξιωματικός στο Στρατό Σωτηρίας (Salvation Army) επί 2 χρόνια. Αποχώρησε από εκεί και ασχολήθηκε με το συνδικαλισμό. Το 1943 έγινε πρόεδρος της εργατικής συνδικαλιστικής ένωσης της Αντίγκουας (ATLU) και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως το 1969. Το 1945 εξελέγη βουλευτής στο αποικιακό κοινοβούλιο και ίδρυσε αργότερα το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουας. Ως συνδικαλιστής διακρίθηκε για τους αγώνες του και για τις απεργίες των εργατών σε φυτείες ζαχαροκάλαμου. Το 1951 εισήχθη το καθολικό δικαίωμα ψήφου και στις εκλογές το κόμμα του κέρδισε όλες τις έδρες στην εθνοσυνέλευση, κάτι που επαναλήφθηκε ως το 1967. Το 1956 έγινε υπουργός εμπορίου και παραγωγής και το 1960 ορίστηκε ανώτερος υπουργός. Το 1967 η Αντίγκουα απέκτησε αυτοδιοίκηση και το Λονδίνο παρέμεινε υπεύθυνο μόνο για θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής. Το 1971 παρουσιάστηκε σχίσμα στους Εργατικούς και ο ίδιος ηττήθηκε όχι μόνο στις εκλογές αλλά απώλεσε και την έδρα του αλλά επέστρεψε στην κυβέρνηση το 1976. Το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές και το 1980, με την ανεξαρτησία να είναι σημαίνον ζήτημα. Τελικά, η χώρα του έγινε ανεξάρτητη την 1η Νοεμβρίου του 1981 και ο ίδιος έγινε πρωθυπουργός. Από το 1982 ως το 1984 χρημάτισε Υπουργός Οικονομικών και το 1991 υπουργός Εξωτερικών. Το 1994 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία λόγω εσωτερικών προβλημάτων στο κόμμα αλλά και για λόγους υγείας, αφήνοντας το γιο του, Λέστερ, ο οποίος τον διαδέχθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπερντ
Ότο Λίλιενταλ
Ο Ότο Λίλιενταλ (Karl Wilhelm Otto Lilienthal, 23 Μαΐου 1848 – 10 Αυγούστου 1896) ήταν Γερμανός μηχανικός. Θεωρείται πατέρας της ανεμοπορίας. Γεννήθηκε στο Άνκλαμ και ασχολήθηκε με την πραγματοποίηση διαφόρων μικροεφευρέσεων. Ασχολήθηκε επίσης τα μέγιστα με τη μελέτη της αεροδυναμικής. Έχοντας ως πρότυπο το πώς πετούν τα πτηνά, ο Λίλιενταλ επινόησε έναν τύπο ανεμόπτερου με κυρτά πτερύγια, όπως των πουλιών, με το οποίο πραγματοποίησε πολλές πτήσεις σε πλαγιές λόφων. Στις 9 Αυγούστου 1896 τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια της 2.400ης πειραματικής πτήσης του με το Normalsegelapparat και υπέκυψε στα τραύματά του την επομένη 10 Αυγούστου. Τάφηκε στο Βερολίνο. Στη κορυφή ενός από τους λόφους που επιχειρούσε τις πειραματικές του πτήσεις έχει ανεγερθεί σήμερα ομώνυμο μνημείο.
Έγραψε το έργο "Η πτήση των πτηνών ως βάση της αεροπλοΐας", στο οποίο εξέθεσε τις ιδέες του, καθώς και το Ημερολόγιό του, τα οποία και υπήρξαν πολύτιμα βοηθήματα των μεταγενεστέρων. Ο Ότο Λίλιελαντ υπήρξε επίσης και εφευρέτης μικρού τύπου κινητήρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες Κατηγορία:Αεροναυπηγική Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Αυτοκράτορας Γκο-Ντάιγκο
Ο αυτοκράτορας Γκο-Ντάιγκο (ιαπωνικά: 天皇 醍醐 天皇) (26 Νοεμβρίου 1288 - 19 Σεπτεμβρίου 1339) ήταν ο 96ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Ανέτρεψε με επιτυχία τον Καμακούρα το 1333 και ίδρυσε τη βραχύβια αποκατάσταση Κένμιου, πετυχαίνοντας να επαναφέρει τον Αυτοκρατορικό Οίκο στην εξουσία. Αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που ο αυτοκράτορας καταφέρνει να αποκτήσει οποιαδήποτε εξουσία μέχρι την αποκατάσταση του Μεϊτζί το 1868. Η αποκατάσταση του Κένμιου με τη σειρά της ανατράπηκε από τον Ασικάγκα Τακάουτζι το 1336, εγκαινιάζοντας το Σογκουνάτο της Ασικάγκα και διχάζοντας την αυτοκρατορική οικογένεια σε δύο αντίπαλες ομάδες μεταξύ της υποστηριζόμενης από το Ασικάγκα βόρεια αυλη που βρίσκεται στο Κιότο και της νότιας αυλής που εδρεύει στο Γιοσίνο με επικεφαλή τον Γκόου-Ντάιγκο και τους μετέπειτα διάδόχος του.
Αυτός ο κυρίαρχος του 14ου αιώνα επέλεξε προσωπικά το μεταθανάτιο όνομά του ως τιμή για τον αυτοκράτορα Ντάγκο του 9ου αιώνα, και το Γκόου (ιαπωνικά: 後), που μεταφράζεται ως "αργότερα", και έτσι μερικές φορές ονομάζεται "Αυτοκράτορας Ντάιγκο ο μετέπειτα", ή, σε ορισμένες παλαιότερες πηγές, "Ντάιγκο ο δεύτερος" ή ως "Ντάιγκο Β΄".
Βιογραφία
Πριν από την άνοδό του στο θρόνο του χρυσάνθεμου, το προσωπικό του όνομα (ιμίνα) ήταν ο Τακαχάρου-σίνου (ιαπωνικά: 尊 治 親王).
Ήταν ο δεύτερος γιος του αυτοκράτορα Νταικακούτζι-το (μεταθανάτιο όνομα: Αυτοκράτορας Γκόου-ούντα). Η μητέρα του ήταν η Φουτζίγουαρα νο Τσούσι / Ταντάκο (ιαπωνικά: 藤原 忠 子), κόρη του Φουτζίγουαρα νο Ταντατζούκου (Ιτσουτσουύζι Ταντατζούκου) (ιαπωνικά: 藤原 忠 継 / 五 辻 忠 継). Όταν η μητέρα του έγινε σύζυγος του αυτοκρατορα, πήρε το όνομα Ντάντενμον-ιν (ιαπωνικά: 談天 門 院). Ο μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο αυτοκράτορας Γκόου-Νίτζο.
Η ακμή της ισχύος του αυτοκράτορα Γκόου-Ντάιγκο ήταν η εποχή του Ένγκι (901–923) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Η περίοδος Ένγκι, υπήρξε μια περίοδος άμεσης αυτοκρατορικής κυριαρχίας. Το μεταθανάτιο όνομα ενός αυτοκράτορα επιλέγεται κανονικά μετά το θάνατό του, αλλά ο αυτοκράτορας Γκόου-Ντάιγκο, επέλεξε το δικό του προσωπικά κατά τη διάρκεια της ζωής του, για να το μοιραστεί με τον αυτοκράτορα Ντάιγκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες
Γιόχαν Κρέμερ
Ο Γιόχαν Κρέμερ (Johann Paul Kremer, 26 Δεκεμβρίου 1883 - 8 Ιανουαρίου 1965) ήταν καθηγητής ανατομίας και ανθρώπινης γενετικής στο Πανεπιστήμιο του Μύνστερ, ο οποίος εντάχθηκε στη Βέρμαχτ στις 20 Μαΐου 1941. Υπηρέτησε στα SS στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς ως γιατρός κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τις 30 Αυγούστου 1942 έως τις 18 Νοεμβρίου 1942.
Μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, συμμετείχε σε ναζιστικά πειράματα με κρατούμενους του Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Καταδικάστηκε σε θάνατο στη δίκη του Άουσβιτς, αλλά η ποινή μετατράπηκε αργότερα σε ισόβια κάθειρξη. Αφέθηκε ελεύθερος το 1958.
Ο Κρέμερ κρατούσε ημερολόγιο κατά την παραμονή του στο Άουσβιτς. Διάσπαρτες με καταχωρήσεις καθημερινών γεγονότων βρίσκονται αφηγήσεις δολοφονιών, εξαθλίωσης, θανάτων στους θαλάμους αερίων και ειδικών ενεργειών.
''"5 Σεπτεμβρίου 1942: Το πρωί παρακολούθησα μια ειδική ενέργεια από το στρατόπεδο συγκέντρωσης των γυναικών. Η μεγαλύτερη φρικαλεότητα. Ο Ομπερστουρμφύρερ Χάινζ Τίλο είχε δίκιο όταν μου είπε ότι [το Άουσβιτς] είναι το anus mundi (ο πρωκτός του κόσμου) . Το απόγευμα έως τις 20:00 παρακολούθησα άλλη μια ειδική ενέργεια από την Ολλανδία. Λόγω των ειδικών σιτηρεσίων, που περιλαμβάνουν ένα πέμπτο του λίτρου σναπς, 5 τσιγάρα, 100 γραμμάρια σαλάμι και ψωμί, όλοι οι άντρες ζητούν να λάβουν μέρος σε τέτοιες ενέργειες. Σήμερα και αύριο (Κυριακή) δουλειά." ''
Βίος πριν από το Άουσβιτς
Ο Κρέμερ γεννήθηκε στο Στέλμπεργκ. Είχε διδακτορικό ιατρικής καθώς και φιλοσοφίας, ενώ σπούδασε επίσης φυσικές επιστήμες και μαθηματικά. Σπούδασε στη Χαϊδελβέργη, στο Στρασβούργο και στο Βερολίνο. Έλαβε το πτυχίο του στην Ιατρική το 1919 και το πτυχίο Φιλοσοφίας το 1914.
Ήταν βοηθός χειρουργός στη χειρουργική κλινική του Πανεπιστημίου, στον θάλαμο εσωτερικών ασθενειών του Δημοτικού Νοσοκομείου Βερολίνου-Νοϊκέλν, στη χειρουργική κλινική του Πανεπιστημίου της Κολωνίας και στα Ινστιτούτα Ανατομίας της Βόννης και του Μύνστερ.
Έγινε Διδάκτωρ Ανατομίας το 1929. Ταυτόχρονα, του ανατέθηκαν διαλέξεις για την επιστήμη της ανθρώπινης κληρονομικότητας, πλέον γνωστή ως ανθρώπινη γενετικής. Αναφέρει επίσης δύο άρθρα, που έγραψε, στο ημερολόγιό του: το πρώτο είναι "Κληρονομικό ή επίκτητο; Μια αξιοσημείωτη συμβολή στο πρόβλημα της κληρονομικότητας των τραυματικών παραμορφώσεων" και το δεύτερο έχει τίτλο "Νέα στοιχεία των ερευνών κυττάρων και ιστών".
Ιατρικά πειράματα
Τα πειράματα, που διεξήχθησαν από γιατρούς SS έγιναν για τρεις βασικούς λόγους:
Μερικά πειράματα έγιναν επίσης κατόπιν αιτήματος φαρμακευτικών εταιρειών και ιατρικών ιδρυμάτων, για τα ερευνητικά ενδιαφέροντα των ίδιων των ιατρών και προς όφελος της προσωπικής τους σταδιοδρομίας.
Ο Κρέμερ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τις επιπτώσεις της πείνας στο ανθρώπινο σώμα, ειδικά στο συκώτι, και επειδή ήταν υπεύθυνος για την εξέταση των κρατουμένων, που ζητούσαν να εισαχθούν στο ιατρείο, ήταν σε θέση να επιλέξει προσωπικά τους κρατούμενους, που πίστευε ότι θα είναι καλά πειράματά του. Συχνά έκανε αυτοψίες για να εξαγάγει δείγματα από το ήπαρ, τον σπλήνα και το πάγκρεας. Σε αρκετές περιπτώσεις στο ημερολόγιό του, αναφέρει την εξαγωγή οργάνων και ιστών (που αποκαλούσε "ζωντανό-φρέσκο υλικό") από ζωντανά θύματα, όπως στις 15 Οκτωβρίου 1942, όταν γράφει: "Ζωντανό-φρέσκο υλικό από ήπαρ, σπλήνα και πάγκρεας, που λαμβάνονται από ανώμαλο άτομο". Το ημερολόγιο του Κρέμερ περιέχει περιγραφές τουλάχιστον πέντε παρόμοιων περιπτώσεων.
Κατά την ακρόασή του στις 30 Ιουλίου 1947, ο Κρέμερ δήλωσε :
Ειδικές ενέργειες
Κατά τη διάρκεια της δίκης του, ο Κρέμερ περιέγραψε πώς γινόταν η διαδικασία και ποιος ήταν ο ρόλος του ως γιατρός. Διεξάγονταν σε καμπίνες στα περίχωρα του καταυλισμού. Τα θύματα μεταφέρονταν σιδηροδρομικώς και, μετά την άφιξή τους, οι κρατούμενοι μεταφέρονταν αρχικά σε στρατώνες, όπου γδύνονταν, και στη συνέχεια τους πήγαιναν γυμνούς στους θαλάμους αερίων. Πολύ συχνά δεν συνέβαιναν περιστατικά, καθώς οι άνδρες των SS κρατούσαν ήρεμους τους ανθρώπους, υποστηρίζοντας ότι έπρεπε να κάνουν μπάνιο και να καθαριστούν από τις ψείρες. Αφού τους οδηγούσαν όλους στο θάλαμο αερίου, η πόρτα έκλεινε και ένας άντρας SS με μάσκα αερίου έριχνε το περιεχόμενο ενός κανίστρου Zyklon μέσω ενός ανοίγματος στο πλευρικό τοίχωμα. Ο ρόλος του Κρέμερ ήταν να κάθεται σε ένα φορτηγό μαζί με έναν ιατρικό βοηθό, έτοιμοι να περιθάλψουν αξιωματικούς, που ενδέχεται να εισέπνεαν το αέριο.
Εκτελέσεις και ξυλοδαρμοί
Σε όλο το ημερολόγιο του Κρέμερ, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις, όπου αναφέρει ότι είναι παρών σε διάφορες εκτελέσεις και ξυλοδαρμούς. Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις περιπτώσεις, όπου αναφέρει εκτελέσεις είτε με όπλο, ένεση φαινόλης είτε με μη καθορισμένη μέθοδο. Αναφέρει εν συντομία τουλάχιστον τρεις περιπτώσεις, όπου επέβλεψε τιμωρία των κρατουμένων. Οι ιατροί υποχρεώνονταν να εξετάσουν το θύμα πριν από την τιμωρία και να παραμείνουν κατά τη διάρκεια της τιμωρίας. Στην πράξη, ωστόσο, οι γιατροί σπάνια ως ποτέ δεν εξέταζαν τα θύματα και δεν εξέφεραν ανοιχτά αντίρρηση στις τιμωρίες.
Μαρτυρία και κατηγορητήριο
Ο Γιόχαν Κρέμερ δικάστηκε στις δίκες του Άουσβιτς κατά τη συνεδρίαση του Εθνικού Δικαστηρίου του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Κρακοβία καθ' όλη τη διάρκεια του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου 1947.
Με βάση το περιεχόμενο του ημερολογίου του και τις δικές του ομολογίες, ο Κρέμερ συμμετείχε σε δεκατέσσερις εκτελέσεις σε θαλάμους αερίων, καθώς και σε πολλές δημόσιες εκτελέσεις και ειδικές ενέργειες.
Κατά τη διάρκεια της κατάθεσής του, περιέγραψε τη διαδικασία, με την οποία επέλεγε τα θύματά του, τη διαδικασία απόκτησης των απαραίτητων πληροφοριών για την έρευνά του και δήλωσε ότι, "αφού μου είχαν δοθεί αυτές οι πληροφορίες, ένας ιατρικός βοηθός ερχόταν και σκότωνε τον ασθενή με ένεση στην περιοχή της καρδιάς. Εξ όσων γνωρίζω, όλοι αυτοί οι ασθενείς σκοτώθηκαν με ενέσεις φαινόλης. Ο ασθενής πέθαινε αμέσως μετά από μια τέτοια ένεση. Εγώ ο ίδιος δεν έκανα ποτέ θανατηφόρες ενέσεις".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες
Ghost Rider: Το Πνεύμα της Εκδίκησης
Το Ghost Rider: Το Πνεύμα της Εκδίκησης (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Ghost Rider: Spirit of Vengeance) είναι Αμερικανική υπερηρωική ταινία του 2011 σε σκηνοθεσία από τους Μαρκ Νέβελνταϊν και Μπράιαν Τέιλορ, από σενάριο των Σκοτ Μ. Γκιμπλ, Σεθ Χόφμαν, και Ντέιβιντ Γκόγιερ, βασισμένη στον χαρακτήρα των Marvel Comics Ghost Rider. Ως αυτόνομη συνέχεια της ταινίας του 2007 Ghost Rider, πρωταγωνιστεί ο Νίκολας Κέιτζ ως Τζόνι Μπλέιζ / Ghost Rider με τους Σαϊράν Χάιντς, Βιολάντε Πλατσίντο, Τζόνι Ουίτγουορθ, και Ίντρις Έλμπα.
Το Ghost Rider: Το Πνεύμα της Εκδίκησης έκανε πρεμιέρα στις 11 Δεκεμβρίου του 2011, και κυκλοφόρησε στις 17 Φεβρουαρίου του 2012. Έλαβε αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς και εισέπραξε $132 εκατομμύρια, απέναντι από έναν προϋπολογισμό $57–75 εκατομμυρίων. Η τρίτη ταινία ακυρώθηκε, και τα δικαιώματα του χαρακτήρα μεταφέρθηκαν στην Marvel Studios. Η εκδοχή Ρόμπι Ρέγες του Ghost RIder εμφανίστηκε στο Agents of S.H.I.E.L.D.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρουμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τουρκία
Φιλυριά Κιλκίς
Γεωγραφία
Η Φιλυριά είναι κτισμένη στους πρόποδες της ανατολικής πλαγιάς του όρους Πάικο σε υψόμετρο 264 μέτρα. Στα ανατολικά βρίσκεται ο παραπόταμος του Αξιού, Πλατανόρεμα ή Ξεροπόταμος που πηγάζει από το Πάικο. Απέχει 6 χλμ. από την Γουμένισσα, 15 χλμ. από τα Γιαννιτσά, 25 χλμ. από το Πολύκαστρο και 48 χλμ. από το Κιλκίς. Το χωριό είναι σχετικά πεδινό. Γι αυτό η κύρια ασχολία είναι η γεωργία, οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως την αμπελουργία και την καλλιέργεια δημητριακών. Έχουν έντονη πολιτιστική δράση μέσω του πολιτιστικού συλλόγου "Η Φιλυριά".
Ιστορία
Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450 είχε 17 οικίες χριστιανών. Οι κάτοικοί του ήταν Χριστιανοί, πολλοί εκ των οποίων προσχώρησαν στη βουλγαρική Εξαρχία, στις αρχές του 20ού αιώνα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Λιμπάοβο ή Λιμπάχοβο. Το 1900 ζούσαν 145 χριστιανοί, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν Εξαρχικοί.
Το χωριό απελευθερώθηκε από τους Οθωμανούς στις 23 Οκτωβρίου 1912, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου, όταν εισήλθε ο Ελληνικός στρατός. Το 1923 με τις ανταλλαγές πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος, Βουλγαρίας και Τουρκίας, ο ελληνόφωνος πληθυσμός ενισχύθηκε από πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Ρωμυλία. Το 1928 το χωριό κατοικήθηκε από 69 προσφυγικές οικογένειες και είχε 234 κατοίκους.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, η Φιλυριά ήταν υπό γερμανική κατοχή από τον Απρίλιο του 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, ακολούθησε μετανάστευση στις ΗΠΑ, Αυστραλία, Δυτική Γερμανία καθώς και εσωτερική μετανάστευση στη Θεσσαλονίκη και Αθήνα.
Εκκλησίες
Αξιοπρόσεκτες είναι οι δύο εκκλησίες του οικισμού. Η μικρή εκκλησία Αγίας Κυριακής είναι κτισμένη πάνω σε λόφο με βελανιδιές, σε ρυθμό βασιλικής, από το 1864. Η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής είναι κτισμένη με πέτρα σε πλαγιά του οικισμού. Στην γιορτή της ενορίας γίνεται το τοπικό πανηγύρι.
Ιερός Ναός Αγίας Κυριακής
Στο δυτικό άκρο του δημοτικού διαμερίσματος Φιλυριάς, του δήμου Παιονίας, βρίσκεται ο ναός της Αγίας Κυριακής. Ο ναός ανεγέρθηκε στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Πρόκειται για μεταβυζαντινή τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με μέγιστες εσωτερικές διαστάσεις 7,60 μ. Χ 1,310 μ. περίπου. Ο ναός κάηκε το 1928 και καταστράφηκαν όλες οι ξύλινες κατασκευές του. Έτσι χάθηκαν οι στοές στη νότια πλευρά, ο νάρθηκας και το υπερώο στα δυτικά, οι κίονες και οι ξύλινες οροφές, καθώς και ο ξυλόγλυπτος εξοπλισμός του ναού. Οι κόγχες της προθέσεως και του διακονικού εγγράφονται στο πάχος του ανατολικού τοίχου, ενώ στο βόρειο τοίχου βρίσκεται το θαλασσίδιο. Η κόγχη του ιερού εσωτερικά είναι ημικυκλική, ενώ εξωτερικά είναι πολύπλευρη. Ο ναός έχει δύο εισόδους, μία στο νότο για τον κύριο ναό και μία στα δυτικά. Στο νότιο θύρωμα διαμορφωνόταν υπέρθυρο προσκυνητάρι και έχει διασωθεί η λίθινη πλάκα με ίχνη της τοιχογραφίας με την τιμώμενη Αγία. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξωτερική διαμόρφωση της αψίδας του ιερού με τυφλά αψιδώματα, καθώς και το λαξευτό πώρινο γείσο που περιτρέχει το ναό. Σήμερα στο ναό έχει πλήρως ανακατασκευασθεί η ξύλινη στέγη του. Ο ναός βρίσκεται σε χρήση και ανήκει στην μητροπολιτική περιφέρεια Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου. Ως κηρυγμένο μνημείο, από το 1987, εποπτεύεται από το ΥΠ.ΠΟ./9η ΕΒΑ.
Διοικητικά - Πληθυσμός
Το χωριό αναφέρεται με την παλιά του ονομασία Λιμπάχοβο, μετά την απελευθέρωση, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γουμενίτσης. Το 1926 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Φιλλυριά και το 1940 το όνομα διορθώνεται σε Φιλυρία. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Γερακώνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Φιλυρίας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γουμένισσας του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 480 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 246.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Προυσός Ευρυτανίας
μικρογραφία|Ιερά Μονή Προυσού Ο Προυσός είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 860 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Προυσός βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια του νομού με την Αιτωλοακαρνανία, νοτιοανατολικά από τη τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών και βόρεια από τη λίμνη Τριχωνίδα. Απέχει 29 χλμ. ΝΔ. από το Καρπενήσι και 52 χλμ. ΒΑ. από το Αγρίνιο. Στα ανατολικά του ξεκινά ο παραπόταμος Προυσιώτης που καταλήγει στον Κρικελιώτη ποταμό. Το χωριό είναι ιστορικά συνδεδεμένο με τη μονή Προυσού ή Παναγίας της Προυσιώτισσας και αποτελεί δημοφιλή προορισμό της περιοχής. Το μοναστήρι είναι κτισμένο σε απότομο βράχο και ιδρύθηκε το 829 - 842. Συνδέεται με την ανεύρεση της ιερής εικόνας της Παναγίας από την Προύσα της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία. Στο ναό φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της που αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες πιστούς. Ανά τους αιώνες το μοναστήρι έχει δεχθεί πολλές επιθέσεις με τελευταία καταστροφή αυτή του 1944 από τους Γερμανούς (βλ. Μονή Προυσού).
Η περιοχή που ξεκινά βορειοανατολικά του χωριού και το φαράγγι του Προυσού έχει χαρακτηριστεί ως βιότοπος CORINE. Πρόκειται για φαράγγι μεσαίου υψόμετρου, στο μέσο της ορεινής περιοχής το οποίο θεωρείται «ένας από τους λίγους προστατευόμενους γκρεμούς στην περιοχή, σημαντικός για τα αρπακτικά που φωλιάζουν και τη χλωρίδα». Σε αυτό διαβιούν ο Αγριόγατος του Μωριά (Felis silvestris morea) και ο Χρυσαετός (Aquila chrysaetos chrysaetos). Άλλα σημαντικά αξιοθέατα είναι το φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς και η σπηλιά της Αποκλείστρας. Νότια του χωριού, στη τοποθεσία «Καστανιά» βρίσκεται το φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς όπου υπάρχει και καταρράκτης ύψους 10 μέτρων. Ανατολικά και πίσω από το βουνό Στάλος βρίσκεται η Σπηλιά της Αποκλείστρας όπου σύμφωνα με κάποιους ερευνητές τοποθετείται και το Μουσείο του ήρωα και ημίθεου Οιδίποδα.
Από τον Προυσό καταγόταν ο στρατιωτικός και πολιτικός Γεώργιος Κονδύλης που έγινε δύο φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Ονομασία - Διοικητικά
Ο οικισμός μέχρι το 1940 γραφόταν ως Προυσσός, οπότε διορθώθηκε σε Προυσός, ενώ ανήκε στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα: Άνω Εσωχώρια, Ιερά Μονή Προσού, Κούλι και Τσικναίικα, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Προυσού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Προυσού του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως οικισμός έχει πληθυσμό 125 κατοίκους ενώ ως κοινότητα 263.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Προυσού
Thor: Ragnarok
Το Thor: Ragnarok είναι μια αμερικανική υπερηρωική ταινία του 2017 βασισμένη στον χαρακτήρα της Marvel Comics Θορ, παραγμένη από τη Marvel Studios και διανεμημένη από τη Walt Disney Studios Motion Pictures. Είναι η συνέχεια του Thor (2011) και του Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος (2013) και η 17η ταινία στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU). Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Τάικα Γουαϊτίτι με σενάριο από τον Έρικ Πίρσον και τη συγγραφική ομάδα των Κρεγκ Κάιλ και Κρίστοφερ Γιοστ και πρωταγωνιστεί ο Κρις Χέμσγουορθ ως Θορ μαζί με τους Τομ Χιντλστον, Κέιτ Μπλάνσετ, Ίντρις Έλμπα, Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Τέσα Τόμπσον, Καρλ Ούρμπαν, Μαρκ Ράφαλο και Άντονι Χόπκινς. Στο Thor: Ragnarok, ο Θορ πρέπει να αποδράσει από τον εξωγήινο πλανήτη Σακάαρ εγκαίρως για να σώσει το Άσγκαρντ από τη Χέλα και το επικείμενο Ράγκναροκ.
Μια τρίτη ταινία Thor επιβεβαιώθηκε τον Ιανουάριο του 2014, όταν ο Κάιλ και ο Γιοστ ξεκίνησαν να δουλεύουν στο σενάριο. Η ανάμιξη του Χέμσγουορθ και του Χίντλστον επιβεβαιώθηκε εκείνον τον Οκτώβριο. Ο Γουαϊτίτι εντάχθηκε στην ταινία έναν χρόνο αργότερα, αφού ο σκηνοθέτης του Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος Άλαν Τέιλορ επέλεξε να μην επιστρέψει. Ο Ράφαλο εντάχθηκε στο καστ επαναλαμβάνοντας τον ρόλο του Hulk από τις προηγούμενες ταινίες του MCU, το οποίο επέτρεψε στοιχεία της ιστορίας κόμικ του 2006 Planet Hulk να προσαρμοστούν στο Ragnarok. Το υπόλοιπο καστ, περιλαμβάνοντας την Μπλάνσετ ως Χέλα, επιβεβαιώθηκε τον Μάιο του 2016, με την ανάμιξη του Πίρσον να επιβεβαιώνεται στην αρχή των γυρισμάτων εκείνον τον Ιούλιο. Η βασική κινηματογράφιση έλαβε χώρα στο Μπρίσμπεϊν και στο Σίδνεϊ, Αυστραλία, με την ταινία να έχει αποκλειστική χρήση της Village Roadshow Studios στο Όξενφορντ, τελειώνοντας τον Οκτώβριο του 2016.
Το Thor: Ragnarok έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 10 Οκτωβρίου 2017 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 3 Νοεμβρίου 2017 ως μέρος της Φάσης Τρία του MCU. Η ταινία έλαβε έπαινο για την ηθοποιία της και τη σκηνοθεσία του Γουαϊτίτι, όπως και για τις σκηνές δράσεις, το χιούμορ και τη μουσική υπόκρουση, με πολλούς κριτικούς να θεωρούν ότι είναι η καλύτερη προσθήκη των ταινιών Thor. Είχε έσοδα $854 εκατομμύρια, με αποτέλεσμα να γίνει η πιο κερδοφόρα ταινία της τριλογίας και η ένατη πιο κερδοφόρα ταινία του 2017. Μια συνέχεια, το Thor: Love and Thunder, είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις 8 Ιουλίου 2022.
Πλοκή
Δύο χρόνια μετά τη μάχη της Σοκόβια, ο Θορ βρίσκεται αιχμάλωτος του πύρινου δαίμονα, Σούρτουρ, ο οποίος αποκαλύπτει ότι ο πατέρας του Θορ, ο Όντιν, δεν βρίσκεται πλέον στο Άσγκαρντ. Του εξηγεί ότι το βασίλειο θα καταστραφεί κατά τη διάρκεια του προφητευμένου Ράγκναροκ, το οποίο θα συμβεί όταν ο Σούρτουρ ενώσει το στέμμα του με την Αιώνια Φλόγα που καίει στο θησαυροφυλάκιο του Όντιν. Ο Θορ απελευθερώνεται, νικάει τον Σούρτουρ και του παίρνει το στέμμα, πιστεύοντας πως έχει αποτρέψει το Ράγκναροκ.
Ο Θορ επιστρέφει στο Άσγκαρντ και ανακαλύπτει ότι ο Χέιμνταλ έχει φύγει και ότι ο αποξενωμένος αδελφός του, Λόκι παριστάνει τον Όντιν. Αφού αποκαλύπτει τον Λόκι, ο Θορ τον αναγκάζει να τον βοηθήσει να βρουν τον πατέρα τους και με οδηγίες που τους δίνει ο Στίβεν Στρέιντζ στο Άδυτο των Αδύτων της Νέας Υόρκης, εντοπίζουν τον Όντιν στη Νορβηγία. Ο Όντιν τους εξηγεί ότι πεθαίνει, ότι το Ράγκναροκ είναι αναπόφευκτο παρά τις προσπάθειες του Θορ να το αποτρέψει και ότι ο θάνατος του θα απελευθερώσει το πρωτότοκο παιδί του, τη Χέλα, από μία φυλακή όπου την είχε σφραγίσει πριν καιρό. Η Χέλα ήταν η αρχηγός των στρατευμάτων του Άσγκαρντ, που κυρίευσαν τα Εννέα Βασίλεια μαζί με τον Όντιν, αλλά αυτός τη φυλάκισε και την ξέγραψε από την ιστορία από φόβο ότι είχε γίνει πολύ φιλόδοξη και ισχυρή.
Μία δουλέμπορος, με κωδικό όνομα Σκράπερ 142, τον ακινητοποιεί με ένα δισκίο υποταγής και τον πουλάει ως μονομάχο στον κυβερνήτη του Σακάαρ, τον Γκραντμάστερ, με τον οποίο ο Λόκι έχει ήδη γίνει φίλος. Ο Θορ αναγνωρίζει την 142 ως μία Βαλκυρία, μία από τη θρυλική ομάδα από γυναίκες πολεμίστριες που σκοτώθηκαν πολεμώντας τη Χέλα, αιώνες πριν. Ο Θορ αναγκάζεται να συμμετέχει στον Αγώνα των Πρωταθλητών, που διοργανώνει ο Γκραντμάστερ, αντιμετωπίζοντας τον παλιό του φίλο Χαλκ. Αφού καλεί κεραυνούς, ο Θορ παίρνει το πάνω χέρι, αλλά ο Γκραντμαστερ σαμποτάρει τον αγώνα για να εξασφαλίσει τη νίκη του Χαλκ. Ακόμα υποδουλωμένος μετά τον αγώνα, ο Θορ προσπαθεί να πείσει τον Χαλκ και την 142 να τον βοηθήσουν να σώσουν το Άσγκαρντ, αλλά κανένας από τους δύο δεν είναι πρόθυμος.