cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονάκριβη
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σάντανς και στο Φεστιβάλ των Καννών το 2009, χωρίς να έχει διανομή, με τον αρχικό τίτλο Push: Based on the Novel by Sapphire. Στο Σάντανς βραβεύτηκε με το Βραβείο Κοινού και το Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής καλύτερης δραματικής ταινίας καθώς και με το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής β' γυναικείου ρόλου για τη Μο'Νικ. Μετά την προβολή του στο Φεστιβάλ το Φεβρουάριο του 2009, ο Τάιλερ Πέρι ανακοίνωσε ότι μαζί με την Όπρα Γουίνφρεϊ θα συνεισφέρουν στην προώθηση της ταινίας, η οποία τελικά διανεμήθηκε από την Lionsgate. Ο τίτλος της ταινίας άλλαξε από Push σε Precious: Based on the Novel "Push" by Sapphire ώστε να αποφευχθεί το οποιοδήποτε μπέρδεμα με την περιπετειώδη ταινία του 2009 Push: Το Επικίνδυνο Χάρισμα (Push). Η ταινία ήταν επίσης επίσημη επιλογή του 62ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, και συγκεκριμένα στην κατηγορία Ένα Κάποιο Βλέμμα (Un Certain Regard).
Άκης Ιωακείμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Μονάκριβη
Η Lionsgate κυκλοφόρησε την ταινία σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 6 Νοεμβρίου 2009 και σε ευρύτερη διανομή στις 20 Νοεμβρίου. Η ταινία έλαβε εξαιρετικά θετικές κριτικές, λαμβάνοντας κυρίως επαίνους για τις ερμηνείες, το σενάριο και το μήνυμά της. Με προϋπολογισμό 10 εκατομμύρια δολάρια κατάφερε να συγκεντρώσει 63,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Η ταινία Μονάκριβη έλαβε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ στην 82η Απονομή των Βραβείων, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Α' Γυναικείου Ρόλου. Ο Τζέφρεϊ Σ. Φλέτσερ βραβεύτηκε με το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου και η Μο'Νικ με το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Εκτός από το Όσκαρ, η Μο'Νικ κέρδισε τα βραβεία BAFTA, Screen Actors Guild Award και Χρυσή Σφαίρα β' γυναικείου ρόλου.
Πλοκή
Το 1987, η παχύσαρκη, αγράμματη, 16χρονη Κλερίς "Μονάκριβη" Τζόουνς ζει στο γκέτο της Νέας Υόρκης στο Χάρλεμ μαζί με τη βίαιη μητέρα της, Μέρι. Έχει μείνει δύο φορές έγκυος από τον πατέρα της, Καρλ και υποφέρει από μακροχρόνια σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση από την άνεργη μητέρα της. Η οικογένεια ζει με τη βοήθεια της πρόνοιας. Το πρώτο παιδί της Μονάκριβης, γνωστό ως "Μόνγκο", έχει σύνδρομο Ντάουν και το φροντίζει η γιαγιά της, αν και η Μέρι αναγκάζει την οικογένεια να παριστάνει ότι ο Μόνγκο ζει μαζί με αυτήν και την Μονάκριβη ώστε να λαμβάνει περισσότερα χρήματα από την πρόνοια.
Μετά την ανακάλυψη της δεύτερης εγκυμοσύνης της Μονάκριβης, αναγκάζεται να σταματήσει το σχολείο. Ο διευθυντής του λυκείου κανονίζει να τη στείλει σε ένα εναλλακτικό σχολείο, το οποίο ελπίζει να βοηθήσει τη Μονάκριβη να αλλάξει τη ζωή της. Η Μονάκριβη βρίσκει έναν τρόπο να ξεφεύγει από την καθημερινά τραυματική ζωή της μέσω της φαντασίας της. Στο μυαλό της, υπάρχει ένας άλλος κόσμος στον οποίο απολαμβάνει την αγάπη και την εκτίμηση.
Εμπνευσμένη από τη νέα της καθηγήτρια, την κυρία Μπλου Ρέιν, η Μονάκριβη μαθαίνει να διαβάζει. Η Μονάκριβη συναντιέται σποραδικά με την κοινωνική λειτουργό, κυρία Γουέις, η οποία μαθαίνει για την σεξουαλική κακοποίηση της Μονάκριβης από τον πατέρα της όταν της Μονάκριβης της ξεφεύγει ποιος είναι ο πατέρας των παιδιών της. Η Μονάκριβη γεννά το δεύτερο παιδί της και το ονομάζει Αμπντούλ. Στο νοσοκομείο γνωρίζει τον Τζον ΜακΦάντεν, ένα νοσοκόμο που είναι ευγενικός μαζί της. Αφού η Μέρι χτυπάει την Μονάκριβη και επίτηδες ρίχνει κάτω των τριών ημερών Αμπντούλ, η Μονάκριβη αντεπιτίθεται αρκετά ώστε να πάρει το γιο της και να φύγει από το σπίτι.
Λίγο μετά αφότου έφυγε από το σπίτι, η Μονάκριβη σταματά σε μια εκκλησία και παρακολουθεί τη χορωδία, η οποία τραγουδά ένα Χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Αρχίζει να φαντάζεται τον εαυτό της και το όμορφο αγόρι της να τραγουδούν. Αργότερα, η Μονάκριβη μπαίνει παράνομα στο σχολείο για γλιτώσει από το κρύο και την ανακαλύπτει το επόμενο πρωί η κυρία Ρέιν. Η καθηγήτρια βοηθά τη Μονάκριβη, η οποία μεγαλώνει το γιο της συνεχίζοντας το σχολείο.
Η μητέρα της επιστρέφει στη ζωή της για να ενημερώσει τη Μονάκριβη ότι ο πατέρας της πέθανε από AIDS. Αργότερα, η Μονάκριβη μαθαίνει ότι και η ίδια είναι θετική στον ιό HIV, αλλά ο Αμπντούλ όχι. Η Μέρι και η Μονάκριβη βλέπονται για τελευταία φορά στο γραφείο της κυρίας Γουέις, όπου η Γουέις ανακρίνει τη Μέρι για την κακοποίηση της Μονάκριβης και ξεσκεπάζει συγκεκριμένα σωματικά και σεξουαλικά τραύματα που αντιμετώπισε η Μονάκριβη από την ηλίκα των τριών. Η Μέρι παρακαλά την κυρία Γουέις να τη βοηθήσει να πάρει πίσω τη Μονάκριβη αλλά αρνείται όταν ανακαλύπτει το μέγεθος της κακοποίησης. Η ταινία τελειώνει με τη Μονάκριβη να προσπαθεί ακόμα να βελτιώσει τη ζωή της τόσο της ίδιας όσο και των παιδιών της.
Box office
Με προϋπολογισμό 10.000.000 δολάρια, η ταινία Μονάκριβη έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 6η θέση συγκεντρώνοντας 10,8 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 47,5 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο τα 16 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 63,6 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την παιδική σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την ενδοοικογενειακή βία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Διαμέρισμα Σαιν-Πιερ (Ρεϋνιόν)
Το Διαμέρισμα Σαιν-Πιέρ (γαλλικά: Saint-Pierre) είναι ένα από τα τέσσερα διαμερίσματα της υπερπόντιας περιοχής της Ρεϋνιόν. Πήρε το όνομά του από την πρωτεύουσα Σαιν-Πιέρ. Το Σαιν-Πιέρ έχει έκταση 878 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 229.346 κατοίκων (1999). Η αριθμητική πυκνότητα είναι 261 κάτοικοι ανά τ.χλμ.
Καντόνια
Το Σαιν-Πιέρ διαιρείται σε 18 καντόνια:
Κοινότητες
Το Σαιν-Πιέρ διαιρείται σε 10 κοινότητες:
Παραπομπές
σ
528
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 528 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Καθεδρικός Ναός της Τσεφαλού
Ο Καθεδρικός ναός της Τσεφαλού (ιταλικά: Duomo di Cefalù) είναι μία βασιλική στην Τσεφαλού (ελληνικά: Κεφαλού, Κεφαλοΐδιον), στη Σικελία. Συγκαταλέγεται στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO με τίτλο «Αραβο-Νορμανδικό Παλέρμο και Καθεδρικοί Ναοί της Τσεφαλού και του Μονρεάλε».
Ο ναός ανεγέρθηκε το 1131 σε Νορμανδικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, έπειτα από την κατάκτηση της Σικελίας από τους Ωτβίλ το 1091. Κατά την παράδοση ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας, όταν έπειτα από μία καταιγίδα σώθηκε και έφθασε στην ξηρά, υποσχέθηκε στον Σωτήρα Χριστό έναν ναό. Το κτήριο έχει φρουριακή δομή και κυριαρχεί στη μεσαιωνική πόλη, καθώς βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της. Δηλώνει τη δυναμική παρουσία των Νορμανδών.
Ιστορία
Ο καθεδρικός κτίστηκε σε μία από παλιά κατοικημένη περιοχή, όπως μαρτυρούν μία ρωμαϊκή οδός και ένα παλαιο-χριστιανικό ψηφιδωτό. Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 1131, τα ψηφιδωτά του Ιερού Βήματος δημιουργήθηκαν το 1145 και το ίδιο έτος τοποθετήθηκαν οι σαρκοφάγοι που προορίζονταν για τον Ρογήρο Β΄ και τη σύζυγό του. Έπειτα από το 1172 ο ναός υπέφερε από μία περίοδο εγκατάλειψης. Το 1215 ο Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας μετακίνησε τις δύο σαρκοφάγους στον καθεδρικό του Παλέρμο. Η κατασκευή του ναού συνεχίστηκε σύντομα μετά και η πρόσοψη ολοκληρώθηκε το 1240. Το κτήριο καθαγιάστηκε το 1267 από τον Ροδόλφο ντε Σεβριέρ (Rodolphe de Chevriêres), Επίσκοπο του Άλμπανο. Το 1472 προστέθηκε ένα προστώο από τον Αμβρόσιο του Κόμο (Ambrogio da Como), μεταξύ των δύο πύργων της πρόσοψης.
Αρχιτεκτονική
Ο ναός έχει μπροστά του μία μεγάλη ανοιχτή αυλή, που νωρίτερα είχε λειτουργήσει ως Κοιμητήριο. Κατά την παράδοση είχε δημιουργηθεί με χώμα από την Ιερουσαλήμ, που όπως πιστευόταν, είχε την ιδιότητα να προκαλεί γρήγορη μουμιοποίηση των νεκρών. Η άνοδος στην αυλή αυτή γίνεται με βαθμίδες μίας μνημειακής σκάλας.
Στην πρόσοψη κυριαρχούν δύο μεγάλοι Νορμανδικοί πύργοι με δίλοβα παράθυρα. Ο κάθε πύργος έχει στην κορυφή του έναν πυργίσκο με αιχμηρή απόληξη. Ο αριστερός πυργίσκος έχει γείσο με πολεμίστρες σε σχήμα χελιδονοουρών (πολεμίστρες των Γιβελλίνων) και συμβολίζουν τη βασιλική, πρόσκαιρη εξουσία· η αιχμηρή, πυραμιδοειδής απόληξή του έχει οκταγωνική βάση. Ο δεξιός πυργίσκος έχει γείσο με πολεμίστρες φλογόμορφες, που συμβολίζουν την τιάρα του Πάπα· η κάτοψη της αιχμηρής απόληξής του είναι τετράγωνη. Το προστώο μεταξύ των πύργων είναι του 15ου αιώνα με τρεις αψίδες· η κεντρική είναι ημικυκλική και οι δύο πλαϊνές οξυκόρυφες. Μέσω της μαρμάρινης βασιλικής πύλης, που είναι επιτηδευμένα επεξεργασμένη, εισερχόμαστε στον ναό.
Το εσωτερικό
Τα τρία κλίτη απολήγουν ανατολικά σε τρία ημιθόλια, όπως και στον καθεδρικό του Μονρεάλε. Τα δύο μικρά, πλαϊνά ημιθόλια έχουν στον εξωτερικό τοίχο τυφλές κιονοστοιχίες, που στηρίζουν διασταυρούμενες αψίδες και γλυπτούς προβόλους, που επίσης χρησιμοποιούνται εκτεταμένα στο Μονρεάλε. Οι πρόβολοι είναι των ετών 1215-1223 και φέρουν προσωπεία, κεφαλές ζώων ή ανθρώπινες φιγούρες σε συνεστραμμένες στάσεις. Οι πρόβολοι του κυρίου κλίτους είναι πιο πρόσφατοι. Τα πλαϊνά ημιθόλια έχουν από ένα ζεύγος παραθύρων, ημικυκλικά στο άνω μέρος, ενώ το κεντρικό ημιθόλιο είχε δύο τέτοια (που κλείστηκαν για να γίνει χώρος για το ψηφιδωτό) και ένα οξυκόρυφο στη μέση.
Η αυλή με τη γύρω της στοά
Ο καθεδρικός διαθέτει εσωτερική, τετράγωνη αυλή, με είσοδο από τον ναό. Γύρω της υπάρχει στοά με κιονοστοιχία από λεπτούς, διπλούς κίονες, που υποστηρίζουν οξυκόρυφες αψίδες. Η όλη κατασκευή (cloister) μοιάζει με αντίστοιχες της Ισπανίας και της Γαλλίας· εδώ τα διπλά κιονόκρανα είναι μερικά Νορμανδικά και άλλα Ρωμανικά. Η αυλή με τη στοά έγινε το πρότυπο για όμοιες κατασκευές στη Σικελία, ιδιαίτερα αυτή του Μονρεάλε.
Το ψηφιδωτό του Ιερού Βήματος
Πιθανώς είχε σχεδιαστεί να καλυφθεί με ψηφιδωτά όλος ο ναός, αλλά αυτό τελικά έγινε μόνο στο Ιερό Βήμα (πρεσβυτέριο). Ψηφιδωτά καλύπτουν το ημιθόλιο και το επάνω ήμισυ των τοίχων του Ιερού Βήματος. Ο Ρογήρος Β΄ έφερε τεχνίτες από την Κωνσταντινούπολη, που προσάρμοσαν την παραδοσιακή Βυζαντινή τέχνη στην αρχιτεκτονική δομή, που είχε βορειοευρωπαϊκές καταβολές.
Η κυρίαρχη μορφή στο έργο είναι ο Χριστός Παντοκράτορας στο ημιθόλιο, που υψώνει το δεξί χέρι σε ευλογία. Στο αριστερό του χέρι κρατά το Ευαγγέλιο με τη φράση: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου· όποιος με ακολουθεί δεν θα πλανιέται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που οδηγεί στη ζωή» (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, 8:12)· στην αριστερή σελίδα αναγράφεται στα ελληνικά και στη δεξιά στα λατινικά. Στο περιθώριο, γύρω από τη μορφή του, επιγράφεται: «+ FACTUS HOMO FACTOR HOMINIS FACTIQUE REDEMPTOR + IUDICO CORPOREUS CORPORA CORDA DEUS +», δηλαδή «+ Ο ποιήσας τον άνθρωπο εποίησε και τον Λυτρωτή του ανθρώπου + Εγώ ο ενσαρκωμένος Θεός κρίνω σώματα και ψυχές +» Η πιο κάτω ζώνη παριστά την Παρθένο Μαρία, με τα χέρια υψωμένα σε δέηση, και εκατέρωθέν της στέκονται οι αρχάγγελοι Ραφαήλ, Μιχαήλ, Γαβριήλ, και Ουριήλ. Στην πιο κάτω ζώνη υπάρχουν έξι απόστολοι και άλλοι έξι πιο κάτω. Όλες οι μορφές είναι τοποθετημένες ιεραρχικά σύμφωνα με ένα θεολογικό σχέδιο.
Το ψηφιδωτό προεκτείνεται στους πλαϊνούς τοίχους με προφήτες και αγίους. Στον τοίχο όπου είναι ο επισκοπικός θρόνος, υπάρχουν μορφές ιερέων, ενώ στον απέναντι τοίχο του βασιλικού θρόνου υπάρχουν μορφές βασιλέων. Κάθε μορφή συνοδεύεται από μία ελληνική ή λατινική επιγραφή επεξήγησης. Η οροφή με τα σταυροθόλια καλύπτεται με τέσσερα χερουβείμ και τέσσερα σεραφείμ.
Οι μορφές του Χριστού και της Θεοτόκου φέρουν κυανά ενδύματα, ενώ οι χρυσές ψηφίδες διαχέουν το φως. Η υψηλότατη ποιότητα αναδεικνύεται από τις αναδιπλώσεις των ιματίων, την έκφραση του προσώπου και τις χειρονομίες. Θεωρείται το κομψότερο Βυζαντινό ψηφιδωτό στην Ιταλία και είναι εφάμιλλο άλλων της Κωνσταντινούπολης. Ο ψηφιδωτός διάκοσμος έγινε πριν το 1170. Το κάτω μέρος του τοίχου και οι τοίχοι της πρόθεσης και του διακονικού καλύφθηκαν με ζωγραφικές, που λίγες σώζονται πια· τον 17ο αιώνα αντικαταστάθηκαν με ψηφιδωτά, ώστε να ολοκληρωθεί το έργο.
Άλλη καλλιτεχνική εργασία
Από τον ζωγραφικό διάκοσμο σώζεται η μορφή του Πάπα Ουρβανού Ε΄ (τέλη 14ου αι.) σε κίονα του αριστερού κλίτους και η ένθρονος Παναγία (15ος αι.) στο βόρειο σκέλος του εγκάρσιου κλίτους.
Η βασιλική στεγάζει ταφικά μνημεία, όπως μία σαρκοφάγο της ύστερης αρχαιότητας, μία μεσαιωνική και τον αξιόλογο τάφο του Επισκόπου Καστέλλι του 18ου αιώνα. Η κολυμβήθρα είναι λαξευμένη σε ένα μόνο κομμάτι πέτρας και διακοσμείται από τέσσερις λαξευμένους λέοντες. Ο ναός στεγάζει επίσης έναν πίνακα της Μαντόννας του εργαστηρίου του Αντονέλο Γκατζίνι (16ος αι.) και έναν ζωγραφιστό ξύλινο σταυρό από τον Γουλιέλμο ντα Πέζαρο (Guglielmo da Pesaro, 1468). Το όργανο είναι ένα μεγάλο εργαλείο για δύο με αποσπώμενο πληκτρολόγιο και απλό σύστημα σωλήνων· στέκεται επάνω σε μία ξύλινη θήκη.
Η οροφή του κυρίου κλίτους έχει ζωγραφιστά στηθάρια, χαριτωμένα ζώα και άλλα σχέδια, ίσως εργασία Αράβων τεχνιτών. Το 1985 ανατέθηκε στον καλλιτέχνη Μικέλε Καντσονιέρι (Michele Canzoneri) από το Παλέρμο η τοποθέτηση 72 υαλογραφημάτων (vitreaux) με επεισόδια από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Η σύγχρονη, αφηρημένη τεχνοτροπία προκάλεσε συζητήσεις.
Παλαιοχριστιανικά ψηφιδωτά
Ανασκαφές στον χώρο του καθεδρικού έφεραν στο φως μέρη ενός πολύχρωμου ψηφιδωτού του 6ου αιώνα. Παριστούν ένα περιστέρι που πίνει νερό, μέρη από δύο πτηνά, δύο μικρά δένδρα και ένα κρινοειδές άνθος· όλα περικλείονται σε πλαίσιο με ρομβοειδή σχέδια. Το έργο ανήκει μάλλον σε μία προϋπάρχουσα Βυζαντινή βασιλική. Η περιοχή της Τσεφαλού μέχρι τον 8ο αιώνα ήταν επισκοπική έδρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Σικελία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
CE
Η συντομογραφία CE ή Ce μπορεί να αναφέρεται:
Παναγία Μαλακασίου Τρικάλων
Η Παναγία (πρώην Νέα Κουτσούφλιανη) είναι χωριό του νομού Τρικάλων του δήμου Δήμου Μετεώρων ενώ παλαιότερα υπαγόταν στον Δήμο Μαλακασίου. Ανήκει γεωγραφικά στην ορεινή Καλαμπάκα, στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Τρικάλων και στα σύνορα Θεσσαλίας και Ηπείρου. Έχει υψόμετρο 800 μέτρα και κυκλώνεται από γιγάντιες ορεινές διακλαδώσεις της Πίνδου, που την προστατεύουν από τους ανέμους και τις απότομες καιρικές αλλαγές.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Παναγιά είναι χτισμένη δίπλα στην εθνική οδό Ιωαννίνων-Τρικάλων και 40 χιλιόμετρα από την τελευταία πόλη. Στεφανώνεται από τα βουνά του Ζυγού και των Χασίων, αλλά και το ίδιο ξεπροβάλλει μέσα από τα τεράστια δάση σαν κορώνα της Θεσσαλίας. Είναι το μεγαλύτερο από τα δέκα χωριά της Ορεινής Καλαμπάκας και αποτελείται από δυο οικισμούς: την Παλιά Κουτσούφλιανη (σημερινός Πλατάνιστος) και την Νέα Κουτσούφλιανη (σημερινή Παναγία). Η θερμοκρασία το καλοκαίρι φθάνει τους 30°-35° Κελσίου και το χειμώνα κατεβαίνει στους –10°. Όμως η έλλειψη υγρασίας, η μεγάλη ξηρότητα της ατμόσφαιρας και οι τεράστιες δασωμένες εκτάσεις δημιουργούν υγιεινό κλίμα και ευχάριστο όλες τις εποχές. Ιδιαίτερα τα κρύα νερά το καλοκαίρι και τα χιόνια που φθάνουν το ένα μέτρο στο κέντρο του χωριού τον χειμώνα, κάνουν την διαμονή θελκτική.
Ιστορία
Η Παναγιά ιδρύθηκε στις 13 Μαΐου 1898, όταν οι Κουτσουφλιανιώτες αντιλήφθηκαν την παραχώρηση του χωριού τους στην Τουρκία, κατά την οριοθέτηση μετά τον ατυχή για την Ελλάδα Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Τότε οι Κουτσουφλιανιώτες περιφρόνησαν την απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων, την πίεση της Τουρκίας και την Ρουμανική προπαγάνδα και πήραν ομόφωνα την μεγάλη δική τους απόφαση. Έκαψαν το χωριό τους και εγκαταστάθηκαν στον μικρό οικισμό που υπήρχε γύρω από την Ι.Μ. Λιμποχόβου, ιδρύοντας τη Νέα Κουτσούφλιανη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Μπολέσλαφ Δ΄ της Βαρσοβίας
Ο Μπολέσλαφ Δ΄, πολων. Bolesław IV (π. 1421 - 10 Σεπτεμβρίου 1454) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Βαρσοβίας (1429-54) και της Ποντλάσιε (1440-44).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζήσας της ενηλικίωσης) γιος τού Μπολέσλαφ διαδόχου στη Βαρσοβίας (γιου τού Γιάνους Α΄ του Παλαιού) και της Άννας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Φέοντορ (γιου τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας).
Το 1422 απεβίωσε ο θείος του Γιάνους ο Νέος διάδοχος της Βαρσοβίας και το 1424 ο πατέρας του, έτσι έγινε ο μόνος επιζών απόγονος τού πάππου του. Τότε το 1428 ο Γιάνους Α΄, για να εξασφαλίσει τη διαδοχή του, έβαλε τους τοπικούς ευγενείς να δηλώσουν υποτέλεια στον 7ετή εγγονό του ως μέλλοντα ηγεμόνα τους. Πράγματι, όταν το 1429 ο Γιάνους Α΄ ο Παλαιός δούκας απεβίωσε, ο Μπολέσλαφ Δ΄ έγινε δούκας της Βαρσοβίας. Ήταν ανήλικος και η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος της αρχής αντ' αυτού ως το 1436, οπότε ο Μπολέσλαφ Δ΄ ενηλικιώθηκε και άσκησε την εξουσία προσωπικά.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1440/45 τη Βαρβάρα των Γκεντιμινιδών, κόρη τού Αλεξάντρ (γιου του Βλαντίμιρ μεγάλου δούκα της Λιθουανίας) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Ορνιθομιμοσαύρια
μικρογραφία|Όπως οι περισσότεροι δεινόσαυροι-στρουθοκάμηλοι, ο Στρουθιόμιμος είχε πολύ λεπτά οστά στο κρανίο, πιθανόν ενωμένα με κινητές αρθρώσεις. Έτσι τα σαγόνια του μπορούσαν να στρίψουν ελαφρά, γυρίζοντας το ράμφος στο πλάι για να τσιμπολογήσει λοξά. Πολλά είδη δεινόσαυρων είχαν στόμα που κατέληγε σε ένα είδος ράμφους, μεταξύ άλλων και μεγάλοι φυτοφάγοι, όπως ο Τρικεράτοπας και ο Στεγόσαυρος. Οι μόνοι σαρκοφάγοι δεινόσαυροι που ανέπτυξαν αυτό το χαρακτηριστικό ήταν οι ορνιθομιμόσαυροι. Το όνομά τους σημαίνει "ερπετά μιμητές των πουλιών" και οφείλεται μεταξύ άλλων και στο ράμφος αυτό. Στα απολιθώματα το ράμφος αποτελείται από τα οστά της άνω και της κάτω γνάθου που είναι μακριά και στενά, σαν λαβίδα. Οι περισσότεροι τύποι δεν είχαν καθόλου δόντια. Στα ζωντανά ζώα οι γνάθοι θα είχαν κεράτινο κάλυμα, όπως στα σύγχρονα πουλιά. Το κεράτινο κάλυμα μεγάλωνε αργά αποκαθιστώντας τις ζημιές που πάθαινε και προστατεύοντας το οστό. Ίσως να είχε κοφτερές κόψεις ή προεξοχές, ώστε να μπορεί να κόβει την τροφή.
529
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 529 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ορνιθομιμοσαύρια
Σαν Στρουθοκάμηλος
μικρογραφία|Ο Δρομικειόμιμος ήταν ίσως ο γρηγορότερος δεινόσαυρος. Είχε πολύ μακριά μπροστινά άκρα για δεινόσαυρος-στρουθοκάμηλος. Μπορούσε να σκύψει και να σκαλίσει με τα μπροστινά του γαμψά νύχια το χώμα και την άμμο για να βρει τροφή, όπως έντομα και σκουλήκια, και να τσιμπήσει τινάζοντας το κεφάλι του με το μακρύ ευέλικτο λαιμό του. Τα ράμφη των πουλιών ποικίλουν πολύ σε μέγεθος και σχήμα. Απ' όλα τα ζωντανά πουλιά εκείνα των οποίων το ράμφος μοιάζει με περισσότερο με των ορνιθομιμόσαυρων είναι οι στρουθοκάμηλοι. Όχι μόνο το ράμφος των ορνιθομιμόσαυρων αλλά και το κεφάλι, ο λαιμός και τα πίσω πόδια τους θυμίζουν πολύ στρουθοκάμηλο. Ένας από τους καλύτερα γνωστούς ορνιθομιμόσαυρους λέγεται Στρουθιόμιμος, δηλαδή "μιμητής της στρουθοκαμήλου". Ολόκληρη η ομάδα συχνά ονομάζεται "δεινόσαυροι-στρουθοκάμηλοι". Αυτό όμως δεν πρέπει να μας παρασύρει. Οι ομοιότητές τους με τις στρουθοκαμήλους δεν δείχνουν στενή συγγένεια. Υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των προϊστορικών αυτών ερπετών και των σύγχρονων πουλιών. Τα μπροστινά άκρα της στρουθοκαμήλου είναι φτερούγες, ενώ οι δεινόσαυροι-στρουθοκάμηλοι είχαν αρκετά μακριά χέρια με μυτερούς γαμψώνυχες στα δάχτυλα για να γρατζουνάνε, να σκαλίζουν και να αρπάζουν. Κανένα σύγχρονο πουλί δεν έχει τη μακριά σειρά οστών της ουράς που είχαν οι δεινόσαυροι. Το σώμα της στρουθοκαμήλου καλύπτεται με φτερά, ενώ για τους δεινόσαυρους-στρουθοκάμηλους δεν υπάρχουν στοιχεία για το αν είχαν φολίδες, όπως τα περισσότερα ερπετά, ή φτερά, όπως μερικοί δεινόσαυροι.
529
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ορνιθομιμοσαύρια
Συμπεριφορά
μικρογραφία|Στην αναπαράσταση αυτού του σκελετού φαίνονται όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά των ορνιθομιμόσαυρων: μικρό κεφάλι, μακριά μπροστινά μέλη, μακριά και δυνατά πόδια και μακριά ουρά. Παρά τις σημαντικές τους διαφορές, οι ομοιότητες στη μορφή δείχνουν ότι οι δεινόσαυροι αυτοί είχαν παρόμοιο τρόπο ζωής με τις στρουθοκαμήλους. Μάλλον περπατούσαν με το μακρύ λαιμό τους σηκωμένο ψηλά, κοιτώντας γύρω τους για να εντοπίσουν την τροφή και τους εχθρούς τους. Τα οστά των ποδιών τους και οι αναπαραστάσεις των μυών δείχνουν ότι ίσως ήταν οι ταχύτεροι δεινόσαυροι. Ορισμένοι έφταναν ή ξεπερνούσαν την ταχύτητα της στρουθοκαμήλου, που φτάνει τα 80 χιλιόμετρα την ώρα. Αν ένας ορνιθομιμόσαυρος εντόπιζε τροφή, ίσως την τσιμπούσε με το στόμα του σκύβοντας το μακρύ λαιμό του. Τα μπροστινά του άκρα μπορούσαν να αρπάξουν μικρά θηράματα, όπως σαύρες και νεοσσούς δεινοσαύρων. Οι στρουθοκάμηλοι είναι παμφάγες. Τρώνε σχεδόν τα πάντα: φύλλα, μίσχους, βλαστάρια, αυγά, έντομα, κάμπιες, ακόμη και μικρά ζώα. Οι ορνιθομιμόσαυροι πιθανόν να έκαναν το ίδιο.
Εξέλιξη
Οι δεινόσαυροι-στρουθοκάμηλοι ήταν από τις τελευταίες ομάδες δεινόσαυρων που εμφανίστηκαν. Οι περισσότεροι έζησαν προς το τέλος της Κρητιδικής περιόδου. Τα περισσότερα απολιθώματά τους βρέθηκαν στο βορρά-Βόρεια Αμερική, Ευρώπη και Ανατολική Ασία. Ένας από τους πρώτους τύπους ήταν ο Πελεκανίμιμος (Pelecanimimus), στην Ευρώπη. Είχε δόντια, πάνω από 60 στην άνω γνάθο και 140 στην κάτω, αλλά ήταν μικροσκοπικά. Αυτό δείχνει πως χάθηκαν σταδιακά τα δόντια των ορνιθομιμόσαυρων και επικράτησαν τα ράμφη. Η ομάδα αυτή φαίνεται πως εξελισσόταν και εξαπλωνόταν ακόμη όταν η μεγάλη εξαφάνιση τερμάτισε απότομα την πορεία τους.
OneRepublic
Οι OneRepublic είναι αμερικανικό συγκρότημα της pop rock μουσικής σκηνής. Δημιουργήθηκαν στο Κολοράντο το 2003 και απέκτησαν ευρεία φήμη μετά την κυκλοφορία του σινγκλ Apologize, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία διεθνώς.
Αρχική καριέρα
Από το καλοκαίρι του 2006, οι OneRepublic κατέχουν σταθερά υψηλή θέση στο MySpace, εξαιτίας της ευρύτατης προβολής στην εν λόγω διαδικτυακή κοινότητα. Ξεκίνησαν από τον τραγουδοποιό και δισκογραφικό παραγωγό Ράιαν Τέντερ και το φίλο του από το Γυμνάσιο Ζακ Φέλκινς, στο Κολοράντο Σπρινγκς. Το 2003 το σχήμα οριστικοποιήθηκε στο Λος Άντζελες με τους Τέντερ, Φέλκινς, Ντριου Μπράουν, Έντι Φίσερ και Τιμ Μάιερς. Υπέγραψαν συμβόλαιο με την Columbia Records και το 2005 μπήκαν στο στούντιο με τον παραγωγό Γκρεγκ Γουέλς και ηχοχράφησε 2 τραγούδια με τον Τέντερ. Εν συνεχεία το συγκρότημα πήγε στην Interscope Records/Mosley Music Group. Το 2007 ο Τιμ Μάιερς έφυγε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Μπρεντ Κατσλ.
2007: "Apologize" και παρθενικό άλμπουμ
Το πρώτο τους τραγούδι "Apologize" παρουσιάστηκε στο άλμπουμ του Timbaland' το 2007 με τίτλο Shock Value. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως σινγκλ στο πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος Dreaming Out Loud . Το σινγκλ έγινε τρεις φορές πλατινένιο (πουλώντας 3 εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στις ΗΠΑ και πάνω από 1 εκατομμύριο πωλήσεις παγκοσμίως, ως τον Απρίλιο του 2008 ). Αναρριχήθηκε στην τρίτη θέση στο U.K. Official Top 40 Week στις 1 Νοεμβρίου του 2007.
Τους επόμενους μήνες το συγκρότημα έπαιξε ζωντανά τραγούδια, τα οποία περιέχονται στον πρώτο τους δίσκο. Το επόμενό τους σινγκλ ήταν το "Stop and Stare", το οποίο έπαιξαν στο τηλεοπτικό πρόγραμμα της Αυστραλίας So You Think You Can Dance στις 7 Απριλίου του 2008.
Το πρώτο άλμπουμ κυκλοφόρησε με τίτλο Dreaming Out Loud κυκλοφόρησε στις 20 Νοεμβρίου του 2007 στις ΗΠΑ και έγινε χρυσό από τη RIAA. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις αρχές του 2008 σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία και στους επόμενους μήνες κυκλοφόρησε σταδιακά και στις υπόλοιπες χώρες στον κόσμο. Στο άλμπουμ περιέχεται το επίσημο remix του σινγκλ "Apologize" με συμμετοχή του Timbaland, το οποίο ανέβηκε στην πρώτη θέση σε δεκάδες χώρες και ήταν για 14 μη συνεχείς εβδομάδες στην πρώτη θέση στο United World Chart και έγινε τρεις φορές πλατινένιο.
Μέλη
Τρέχοντα
Πρώην
Δισκογραφία
Στούντιο άλμπουμς
Singles
Πίτερ Σίνγκερ
Ο Πίτερ Άλμπερτ Ντέιβιντ Σίνγκερ (γεν. 6 Ιουλίου 1946) είναι Αυστραλός ηθικός φιλόσοφος και καθηγητής Βιοηθικής στο πανεπιστήμιο Πρίνστον. Ειδικεύεται στην εφαρμοσμένη ηθική, προσεγγίζοντας το θέμα από κοσμική, ωφελιμιστική προοπτική. Μεταξύ άλλων, έχει γράψει το βιβλίο Απελευθέρωση των Ζώων (Animal Liberation, 1975), στο οποίο υποστηρίζει τη χορτοφαγία, και το δοκίμιο "Πείνα, ευημερία και ηθική" ("Famine, Affluence, and Morality"), στο οποίο υποστηρίζει τη δωρεά ως βοήθεια στην παγκόσμια φτώχεια. Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Επιστημολόγοι Κατηγορία:Συνεπειοκράτες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Αναλυτικοί φιλόσοφοι
Αλφρέντ Μοϊσίου
Ο Αλφρέντ Σπύρος Μοϊσίου (Alfred Spiro Moisiu, γενν. 1 Δεκεμβρίου 1929) ήταν πρόεδρος της Αλβανίας από το 2002 μέχρι το 2007.
Γεννήθηκε στην Σκόδρα, την 1η Δεκεμβρίου του 1929. Σπούδασε σε στρατιωτική σχολή και αργότερα ασχολήθηκε με την πολιτική. Ήταν ανεξάρτητος πολιτικός και προσπάθησε να συμφιλιώσει τις πολιτικές παρατάξεις της χώρας του. Έγινε Πρόεδρος στις 24 Ιουλίου του 2002. Τον διαδέχθηκε ο Μπαμίρ Τόπι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλβανίας
Φαέθων (πτηνό)
Οι Φαέθοντες είναι θαλάσσια, πελαγικά πτηνά της οικογενείας των Φαεθοντιδών, που απαντούν στις τροπικές θάλασσες των τριών σημαντικοτέρων ωκεανών της υφηλίου. Η επιστημονική ονομασία του γένους είναι Phaethon και περιλαμβάνει 3 είδη.
Ονοματολογία
Η λατινική επιστημονική ονομασία Phaethon είναι αντιδάνεια και, παραπέμπει στην αρχαία ελληνική οντότητα του Φαέθοντος και τον γοητευτικό μύθο του. Ο Φαέθων, ήταν γιος του Ηλίου, αλλά ανατράφηκε από την μητέρα του Κλυμένη, χωρίς να γνωρίζει ποιος ήταν ο πατέρας του. Όταν, το πληροφορήθηκε, ζήτησε «χειροπιαστές» αποδείξεις και ο πατέρας του, τού δάνεισε το χρυσό άρμα του υπό τον όρο να ακολουθήσει δρομολόγιο σε συγκεκριμένο ύψος έτσι, ώστε να μην καεί ούτε να παγώσει η γη των Ανθρώπων. Εκείνος όμως, παρασυρμένος από τον ενθουσιασμό του, δεν τήρησε το δρομολόγιο, προκάλεσε μεγάλες καταστροφές και ο Δίας αναγκάστηκε να τον κατακεραυνώσει πάνω από τον ποταμό Ηριδανό.
Ετυμολογικά, η λέξη φαέθων-οντος είναι η ουσιαστικοποιημένη μετοχή του ρήματος φαέθω «λάμπω, ακτινοβολώ» και η πρωταρχική, αρχαία ελληνική του σημασία παρέπεμπε στον ίδιο τον Ήλιο, «ο Ακτινοβολών», παρόλο που, τελικά, επικράτησε η μυθολογική εκδοχή για τον γιο του, Φαέθοντα. Η γενική αγγλική ονομασία για τα 3 μέλη του γένους είναι tropicbirds «πουλιά των τροπικών», με σαφή αναφορά στα -μεσαία- γεωγραφικά πλάτη όπου απαντούν. Στην παλαιά βιβλιογραφία κατονομάζονται ως boatswains «λοστρόμοι», λόγω των δυνατών σφυριγμάτων που αρθρώνουν.
Συστηματική Ταξινομική
Το γένος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο το 1758 και ανήκει στην μονοτυπική οικογένεια Φαεθοντίδες, δηλαδή είναι το μόνο γένος της οικογενείας, η οποία περιγράφηκε από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Μπραντ (Johann Friedrich von Brandt, 1802-1879), το 1840.
Οι φαέθοντες κατατάσσονταν παραδοσιακά στην τάξη Πελεκανόμορφα (Pelecaniformes), μαζί με τους πελεκάνους, τους κορμοράνους κ.α. Αργότερα, σύμφωνα με την ταξινομική των Sibley-Ahlquist, η τάξη αποτέλεσε μεγάλο τμήμα της τάξης Πελαργόμορφα (Ciconiiformes), ωστόσο αυτη η αντιμετώπιση δεν έγινε ευρέως αποδεκτή και, μάλιστα, η τάξη αποδείχθηκε να είναι μαζικά παραφυλετική (λείπουν οι πλησιέστεροι συγγενείς των μακρινών σχετιζομένων με αυτήν ταξινομικών μονάδων), με αποτέλεσμα να διασπαστεί ξανά. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι αρτίγονοι Φαεθοντίδες μαζί με την προϊστορική οικογένεια Προφαεθοντίδες (Prophaethontidae) συγκροτούν την ξεχωριστή τάξη, Φαεθοντόμορφα (Phaethontiformes), μη στενά συνδεδεμένη με άλλα αρτίγονα πτηνά. Τελευταίες μελέτες πρότειναν κάποια μακρινή σχέση με τα Ρινοτρυπόμορφα (Procellariiformes), αλλά από το 2004 και μετά, η τάξη έχει τοποθετηθεί στην υπερτάξη Metaves, ή σε κάποιον γενεαλογικό κλάδο χωρίς συγγένειες με τα Ρινοτρυπόμορφα, σύμφωνα με μοριακές μελέτες των ετών 2004-2012.
Εντός του γένους, τα είδη Phaethon rubricauda και P. lepturus είναι οι πλησιέστεροι συγγενείς, με το P. aethereus «αδελφικό» taxon αυτού του ζεύγους. Τα Phaethusavis και Heliadornis, υπήρξαν προϊστορικά γένη φαεθόντων που περιγράφονται από απολιθώματα.
Γενικά μορφολογικά στοιχεία
Οι φαέθοντες είναι όμορφα, κομψά πτηνά των τροπικών θαλασσών, με μέσο μέγεθος (75εκ.-1. μ.) και εκπέτασμα πτερύγων. Το πτέρωμά τους είναι κυρίως λευκό, με πολύ χαρακτηριστικά επιμηκυσμένα κεντρικά φτερά της ουράς και μεγάλο, ελαφρά καμπυλωτό ράμφος. Έχουν τα τέσσερα δάκτυλα των ποδιών τους συνδεδεμένα με μεμβράνη και, πολύ πίσω στο σώμα τους, καθιστώντας δύσκολο έως αδύνατο το περπάτημα, πολλές φορές μάλιστα σέρνονται με την κοιλιά και υποβοηθούν με το ράμφος. Όταν επιπλέουν στην επιφάνεια του νερού, η ουρά είναι ανασηκωμένη ψηλά.
(βλ. λεπτομέρειες στα επί μέρους λήμματα).
Τροφή
Οι φαέθοντες συχνά συλλαμβάνουν το θήραμά τους με «αιώρηση» (hovering) και κατάδυση, συνήθως μόνο στο επιφανειακό στρώμα του νερού. Εφαρμόζουν τεχνική, ανάλογη με εκείνη των σουλών, εποπτεύοντας την επιφάνεια του νερού και πραγματοποιώντας κάθετη εφόρμηση προς το θήραμα, με μισόκλειστες πτέρυγες και από ύψος που μπορεί να φθάνει τα 25μ. Η βασική διατροφή είναι ψάρια, μεγέθους 10-20 εκ., περίπου, καθώς και καλαμάρια. Τα ψάρια συλλαμβάνονται λίγο κάτω από την επιφάνεια του νερού αλλά, πολλές φορές, όταν οι φαέθοντες κυνηγούν χελιδονόψαρα (Exocoetus volitans, Oxyporhamphus micropterus), η σύλληψή τους πραγματοποιείται εναερίως, χωρίς να γίνεται επαφή με το νερό.
Αναπαραγωγή
Οι φαέθοντες ωριμάζουν σεξουαλικά σε ηλικία 3-4 ετών. Ενώ απαντούν μοναχικά ή κατά ζεύγη μακριά από τα εδάφη αναπαραγωγής, περιπλανώμενοι και αναπαυόμενοι στην ανοικτή θάλασσα, δεν έρχονται στη στεριά παρά μόνο για να ζευγαρώσουν. Εκεί, φωλιάζουν κατά χαλαρές αποικίες που βρίσκονται σε τροπικά νησιά, σε ορθοπλαγιές απρόσιτες στα περισσότερα αρπακτικά ή σε ερημικές ακτές, μέσα στην βλάστηση. Στο Νησί των Χριστουγέννων οι φωλιές βρίσκονται πάνω σε δένδρα, ακόμη και στα ηπειρωτικά του νησιού. Η περίοδος φωλιάσματος ποικίλλει και, μπορεί να είναι σε οποιαδήποτε εποχή του έτους, αλλά συνήθως, την άνοιξη και το καλοκαίρι.
Οι φαέθοντες φημίζονται για τα τελετουργικά ερωτοτροπίας κατά το ζευγάρωμα, συμμετέχοντας σε θεαματικές επιδείξεις, όπου επιδεικνύουν τα μακριά φτερά της ουράς τους. Το ζευγάρι ανεβαίνει ψηλά και, κατόπιν, πραγματοποιεί καθοδικές αερολισθήσεις (glides) αρκετών εκατοντάδων μέτρων, με τα μέλη να βρίσκονται το ένα κάτω από το άλλο. Ο εταίρος που βρίσκεται ψηλότερα συνήθως χαμηλώνει τις πτέρυγές του, ενώ εκείνος που βρίσκεται από κάτω, τις ανυψώνει, με αποτέλεσμα αυτές σχεδόν να ακουμπάνε τις άκρες τους. Τα μακριά, σαν σερπαντίνες, κεντρικά φτερά της ουράς ανεμίζουν με χάρη και ακουμπούν μεταξύ τους, επίσης. Κατόπιν, οι σύντροφοι μπορεί να εναλλάσσουν τις θέσεις τους στον αέρα. Τελικά, προσγειώνονται στην επιθυμητή θέση φωλιάσματος και ζευγαρώνουν σχεδόν αμέσως μετά την προσγείωση.
Η φωλιά βρίσκεται στο έδαφος ή σε τρύπες στα βράχια και δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο υλικό επίστρωσης. Εάν η αποικία έχει πολλά μέλη, μπορεί να επακολουθήσουν αψιμαχίες για τις θέσεις φωλιάσματος. Επίσης, εάν δεν υπάρχει κάτι διαθέσιμο, οι φαέθοντες μπορεί να καταλάβουν τις θέσεις φωλιάσματος άλλων πουλιών.
Τα θηλυκά εναποθέτουν ένα (1) αβγό που μπορεί να ποικίλλει πολύ σε εμφάνιση (λευκό, γκρίζο, καφέ, κόκκινο, με κηλίδες ή όχι). Επωάζεται και από τους δύο εταίρους για 40-46 ημέρες, περίπου. Ο εκκολαφθείς νεοσσός σιτίζεται απ’ ευθείας με μισοχωνεμένη τροφή που μεταφέρεται μέσω του ράμφους. Ο νεοσσός, πολλές φορές παραμένει μόνος στην φωλιά για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενόσω οι γονείς αναζητούν τροφή. Πτερώνεται στις 70-90 ημέρες, περίπου, οπότε αφήνει την φωλιά του οριστικά, ακόμη και αν δεν πετάει καλά.
Απειλές
Οι φαέθοντες είχαν, ανέκαθεν, θηρευτεί από τους ιθαγενείς των τροπικών περιοχών όπου απαντούν, ως τροφή αλλά και για τα όμορφα, μακριά φτερά της ουράς τους. Την ίδια τύχη είχαν και τα αβγά τους που, ακόμη και σήμερα, συλλέγονται. Στο Νησί των Χριστουγέννων, επήλθε μεγάλη καταστροφή στους πληθυσμούς των πουλιών, μέχρις ότου εφαρμόστηκαν αυστηροί νόμοι για την προστασία του είδους, από το 1977 και μετά.
Ωστόσο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος υπήρξε -και ακόμη υπάρχει- η εισαγωγή ξενικών προς το ιθαγενές οικοσύστημα ειδών, κυρίως θηλαστικών που έφεραν μαζί τους οι ναυτικοί, Γάτες και ποντίκια λυμαίνονται, πολλές φορές, τις φωλιές των πουλιών και προξενούν μεγάλες απώλειες. Μάλιστα, στην ατόλλη Κoύρε (Kure), έξω από την Χαβάη, η καταστροφή πλησίασε το 100%, εξ αιτίας του τρωκτικού Rattus exulans, που μεταφέρθηκε εκεί με τα πλοία.
Σημειώσεις
i.  Η κλίση του ουσιαστικού είναι: ο Φαέθων, του Φαέθον-τ-ος και όχι, του Φαέθον-ος, όπως λανθασμένα καταγράφεται σε κάποια συγγράματα, διότι προέρχεται από την μετοχή φαέθων του ρήματος φαέθω (βλ. Ονοματολογία). Αυτό φαίνεται και από την οικογένεια του πτηνού, Φαεθοντίδες και, όχι Φαεθονίδες, όπως θα ήταν στην άλλη περίπτωση
Πηγές
Κατηγορία:Φαεθοντίδες
Τσιπριάν Ταταρουσάνου
Ο Αντόν Τσιπριάν Ταταρουσάνου (Anton Ciprian Tătărușanu, 9 Φεβρουαρίου 1986) είναι Ρουμάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως τερματοφύλακας για τη Μίλαν.
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρουμανία από τη Γιουβέντους Μπουκουρέστι και συνέχισε στην Γκλόρια 1922 Μπίστριτσα και στη Στεάουα Βουκουρεστίου, με την οποία έκανε πάνω από 180 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις. Το καλοκαίρι του 2014 εντάχθηκε στη Φιορεντίνα με ελεύθερη μεταγραφή. Μετά από τρεις σεζόν, έπαιξε στη Γαλλία για τις Ναντ και Λυών. Τον Σεπτέμβριο του 2020 υπέγραψε στη Μίλαν, με την οποία έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Ιταλίας (2022).
Ο Ταταρουσάνου είχε 73 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Ρουμανίας, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του το 2010. Ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Euro 2016, ξεκινώντας ως βασικός και στους τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων της διοργάνωσης. Το 2020, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα σε ηλικία 34 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 2 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚΦ Γκλόρια 1922 Μπίστριτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στεάουα Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Μέλανθος
Στην ελληνική μυθολογία ο Μέλανθος ήταν ήρωας, απόγονος του βασιλιά της Μεσσηνίας Νηλέως και γιος του Ανδροπόμπου. Οι Ηρακλείδες τον έδιωξαν από την Πύλο, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αττική, όπου και πολιτογραφήθηκε.
Σύμφωνα με άλλη παράδοση, όταν ο Μέλανθος έφυγε από την Πύλο έλαβε ένα δελφικό χρησμό ότι έπρεπε να εγκατασταθεί στον τόπο εκείνο όπου θα του προσέφεραν ως γεύμα μία κεφαλή και πόδια. Περνώντας από την Ελευσίνα οι ιερείς του προσέφεραν την κεφαλή και τα πόδια του ζώου που μόλις είχαν θυσιάσει, και έτσι ο Μέλανθος εγκαταστάθηκε εκεί.
Πηγές
Μελανθος
Ασκάλαφος ο δαίμων
Στην ελληνική μυθολογία ο δαίμονας Ασκάλαφος ήταν γιος του Αχέροντα και της Γοργύρας (κατά τον Απολλόδωρο) ή της Όρφνης (κατά τον Οβίδιο), ενώ τρίτη εκδοχή τον αναφέρει ως γιο της Στυγός. Ο Ασκάλαφος ήταν «χθόνιος δαίμων» (δαίμονας της γης). Κατέδωσε στον θεό Πλούτωνα ότι η Περσεφόνη είχε φάει σπόρια από το ρόδι, οπότε η θεά Δήμητρα τον τιμώρησε βάζοντας πάνω του ένα τεράστιο βράχο. Από αυτόν τον βράχο τον απάλλαξε ο Ηρακλής όταν κατέβηκε στον Άδη, οπότε ο Ασκάλαφος μεταμορφώθηκε από τη Δήμητρα στο ομώνυμο πουλί (του γένους βύας).
Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την παράδοση για αυτό τον Ασκάλαφο μεταγενέστερη και τον ταυτίζουν με τον Ασκάλαβο.
Πηγές
Κατηγορία:Δαίμονες της ελληνικής μυθολογίας
Γιόζεφ Λόσμιντ
Ο Γιόχαν Γιόζεφ Λόσμιντ (Johann Josef Loschmidt) (15 Μαρτίου 1821 – 8 Ιουλίου 1895) ήταν Αυστριακός επιστήμονας με πρωτοποριακή συνεισφορά στη Χημεία και τη Φυσική (ιδίως στους κλάδους της Θερμοδυναμικής, της Οπτικής και της Ηλεκτροδυναμικής), καθώς και στην Κρυσταλλογραφία.
Βιογραφία
Ο Γιόζεφ Λόσμιντ γεννήθηκε στο Počerny (Putschirn), σήμερα συνοικία του Κάρλοβι Βάρι της Τσεχίας, και ήταν γιος φτωχής αγροτικής οικογένειας. Υπήρξαν όμως δύο άνθρωποι που τον βοήθησαν. Ο πρώτος ήταν ένας Βοημός ιερέας, ο Άνταλμπερτ Τσεχ (Adalbert Czech), που έπεισε τους γονείς του να τον στείλουν στο σχολείο της μονής των Πιαριστών στο Schlackenwerth και κατόπιν, το 1837, σε ανώτερο γυμνάσιο στην Πράγα.
Ο Λόσμιντ συνέχισε με δύο χρόνια σπουδών στη Φιλοσοφία και τα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Καρόλου της Πράγας, όπου συνάντησε τον δεύτερο άνθρωπο που τον βοήθησε. Αυτός ήταν ο καθηγητής της Φιλοσοφίας Φραντς Έξνερ, του οποίου η όραση είχε προβλήματα και ζήτησε από τον Λόσμιντ να γίνει ο προσωπικός του αναγνώστης. Ο Έξνερ ήταν γνωστός για τις εκπαιδευτικές του μεταρρυθμίσεις, που περιελάμβαναν την προαγωγή των Μαθηματικών και των Φυσικών Επιστημών ως βασικών μαθημάτων. Συμβούλευσε τον Λόσμιντ, με τον οποίο έγιναν καλοί φίλοι, να εφαρμόσει τα Μαθηματικά στη μελέτη ψυχολογικών φαινομένων. Στην πορεία αυτού, ο Λόσμιντ έγινε ένας πολύ ικανός μαθηματικός και διορίστηκε σε γυμνάσιο.
Το 1856, όντας ακόμα διορισμένος στο γυμνάσιο, ο Λόσμιντ έκανε μια εκτίμηση για το μέγεθος των μορίων του αέρα. Το 1861 εξέδωσε το μικρό βιβλίο Chemische Studien («χημικές μελέτες»), όπου πρότεινε διδιάστατες αναπαραστάσεις περισσότερων από 300 μόρια που έμοιαζαν πολύ με αυτές που χρησιμοποιούν σήμερα οι χημικοί. Ανάμεσά τους ήταν και μόρια αρωματικών ενώσεων όπως το βενζόλιο. Ο Λόσμιντ συμβόλισε τον πυρήνα του βενζολίου με ένα μεγάλο κύκλο, που είπε ότι υποδείκνυε την άγνωστη ακόμα δομή του μορίου. Ωστόσο, έχει υποστηριχθεί από ορισμένους ότι πραγματικά υπαινισσόταν με αυτό μια κυκλική δομή, 4 χρόνια πριν την ενορατική αντίστοιχη σύλληψη του Kekulé, που θεωρείται γενικά ο εισηγητής της κυκλικής δομής (αρωματικός δακτύλιος) του βενζολίου.
Το 1865 ο Λόσμιντ ήταν ο πρώτος που υπολόγισε τον αριθμό των μορίων που περιέχονται σε ένα κυβικό εκατοστόμετρο ιδανικού αερίου σε κανονικές συνθήκες. Αυτός ο αριθμός είναι σήμερα γνωστός ως «Αριθμός Λόσμιντ»: L = 2,687 × 1019 cm-3.
Αργότερα, χρησιμοποιώντας το αποτέλεσμα του Αβογκάντρο ότι οποιοδήποτε αέριο υπό τις ίδιες συνθήκες έχει τον ίδιο αριθμό μορίων ανά γραμμομόριο, ο Loschmidt προσδιόρισε αυτό τον αριθμό, που σήμερα ονομάζεται Αριθμός του Αβογκάντρο, ως 6,023 × 1023 μόρια. Αυτός είναι ο λόγος που ο Αριθμός του Αβογκάντρο ονομάζεται «Αριθμός του Λόσμιντ» καμιά φορά στα αγγλικά και σχεδόν πάντα στα γερμανικά (Loschmidtsche Zahl), με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση. Μετά από αυτά, ο Λόσμιντ έγινε καθηγητής της Φυσικοχημείας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 1868.
Ο Λόσμιντ και ο νεότερός του συνάδελφος στο πανεπιστήμιο Λούντβιχ Μπόλτζμαν έγιναν φίλοι. Η κριτική του Λόσμιντ στην προσπάθεια του Μπόλτζμαν να εξαγάγει τον Β΄ Νόμο της Θερμοδυναμικής από την Κινητική θεωρία των αερίων έμεινε στην ιστορία ως το «Παράδοξο της αναστρεψιμότητας» και οδήγησε τον Μπόλτζμαν στη στατιστική του σύλληψη της εντροπίας ως του λογαριθμικού μέτρου του αριθμού όλων των μικροσκοπικών καταστάσεων που αντιστοιχούν σε μια δοσμένη θερμοδυναμική κατάσταση.
Ο Λόσμιντ αποχώρησε από το πανεπιστήμιο το 1891 και πέθανε 4 χρόνια αργότερα στη Βιέννη, σε ηλικία 74 ετών. Το μοναδικό του παιδί είχε πεθάνει πριν από αυτόν, σε ηλικία 10 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί φυσικοί Κατηγορία:Αυστριακοί χημικοί
DS 3 Crossback
Το DS 3 Crossback είναι ένα 5-πορτο κόμπακτ πολυτελές crossover SUV αυτοκίνητο της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας DS Automobiles, που είναι η πολυτελής θυγατρική της επίσης γαλλικής Citroën. Το μοντέλο αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στις 13 Σεπτεμβρίου 2018 και παρουσιάστηκε στο κοινό στο 88ο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2018, ενώ η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2018. Το συγκεκριμένο SUV αντικατέστησε το μικρότερο και 3-πορτο hatchback Citroën DS3 και είναι το πρώτο μοντέλο που βασίστηκε στην πλατφόρμα «PSA EMP1 platform» του τότε Ομίλου PSA.
Κινητήρες
Οι επιλογές του μοντέλου περιλαμβάνουν έναν κινητήρα βενζίνης, έναν κινητήρα ντίζελ και έναν ηλεκτροκινητήρα. Η πλήρως ηλεκτροκίνητη εκδοχή ονομάζεται DS 3 Crossback E-Tense και παράγεται από τον Μάρτιο του 2019. Τον Ιανουάριο του 2020, οι μηνιαίες πωλήσεις της ηλεκτρικής εκδοχής ήταν πάνω από 700 αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα DS Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Δωρίς ΙΙ (ναρκαλιευτικό)
To «Δωρίς ΙΙ» / Μ-245, Α-238, Α-475, πρώην USS MSC 298 είναι ναρκαλιευτικό που παραχωρήθηκε από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Είναι κατασκευασμένο από ξύλο και αντιμαγνητικά υλικά. Έχει πλήρες εκτόπισμα 370 τόνους, μήκος 144 πόδια, πλάτος 28 και βύθισμα 8,5 πόδια. Για την πρόωση του χρησιμοποιεί δύο μηχανές ντίζελ, ισχύος 380 ίππων. Ο οπλισμός του αποτελείται από 2 πυροβόλα των 20 χιλιοστών και έχει πλήρωμα 39 άνδρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δωρις 2 Δωρις 2
530
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 530 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Διαμέρισμα Σαιν-Πωλ
Το Διαμέρισμα Σαιν-Πωλ (γαλλικά: Saint-Paul) είναι ένα από τα τέσσερα διαμερίσματα της υπερπόντιας περιοχής της Ρεϋνιόν. Πήρε το όνομά του από την πρωτεύουσα Σαιν-Πωλ. Το Σαιν-Πωλ έχει έκταση 467 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 138.551 κατοίκων (1999). Η αριθμητική πυκνότητα είναι 296,7 κάτοικοι ανά τ.χλμ.
Καντόνια
Το Σαιν-Πωλ διαιρείται σε 11 καντόνια:
Κοινότητες
Το Σαιν-Πωλ διαιρείται σε 5 κοινότητες:
Παραπομπές
σ
Αναγέννηση Λάρνακας
Ιστορία
Η ποδοσφαιρική ομάδα της Αναγέννησης εντάχθηκε το 1960 στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία μέχρι το 1970, οπόταν και υποβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία. Ακολούθησαν ακόμη 3 περίοδοι στην Γ΄ Κατηγορία, μέχρι το 1973, χρονιά που αποχώρησε από την ΚΟΠ. Συνέχισε για κάποιο χρονικό διάστημα στις διοργανώσεις της ΕΠΕΛ και στη συνέχεια ανέστειλε την λειτουργία της. Η Αναγέννηση συνεχίζει να υφίσταται σαν πολιτιστικό σωματείο.
1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αναγέννηση συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακα-Πάφου. 2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Η Αναγέννηση συμμετείχε στον όμιλο Αμμοχώστου-Λάρνακας. 3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αναγέννηση συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου. 4Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αναγέννηση συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Λάρνακας-Αμμοχώστου.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945 Κατηγορία:Δήμος Λάρνακας
Αντουάν Κουαπέλ
Είναι εκπρόσωπος της τεχνοτροπίας του μπαρόκ, γνωστός για τους ιστορικούς του πίνακες, τα βιβλικά, μυθολογικά και αλληγορικά έργα, τα πορτρέτα και τις σκηνές καθημερινής ζωής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντουάν Κουαπέλ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 11 Απριλίου 1661 και ήταν γιος του ζωγράφου Νοέλ Κουαπέλ, με τον οποίο εκπαιδεύτηκε. Σε ηλικία 12 ετών, συνόδευσε τον πατέρα του στη Ρώμη, ο οποίος διηύθυνε την Ακαδημία της Γαλλίας εκεί από το 1673 έως το 1675, και ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του, αποκαλύπτοντας πρόωρο και μεγάλο ταλέντο. Στη Ρώμη, μελέτησε τα έργα των μεγάλων δασκάλων της Αναγέννησης και του μπαρόκ, ιδιαίτερα του Ραφαήλ, του Καρράτσι, του Τιτσιάνο, του Βερονέζε και του Κορρέτζο και σκιαγράφησε αρχαία μνημεία. Γνωρίστηκε με τους σύγχρονους καλλιτέχνες Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι και Κάρλο Μαράτα. Κέρδισε ένα βραβείο για το σχέδιο στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά της ένωσης καλλιτεχνών της Ρώμης.
Επιστρέφοντας στη Γαλλία το 1726, έλαβε κλασική λογοτεχνική εκπαίδευση στο κολέγιο του Αρκούρ και καλλιτεχνική στη Βασιλική ακαδημία. Οι πρώτοι πίνακές του, χαμένοι σήμερα αλλά μερικοί μας είναι γνωστοί μέσω χαρακτικών, μαρτυρούν μια τεχνοτροπία εξαιρετική για έναν ζωγράφο που δεν ήταν ακόμη 20 χρονών. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το βουνό [[Όλυμπος]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Λήδα και ο κύκνος]] Το 1681, σε ηλικία μόλις 20 ετών, έγινε δεκτός ως μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής, με έργο υποδοχής την Αλληγορία για τη δόξα του Λουδοβίκου ΙΔ΄ (Μονπελιέ, μουσείο Φαμπρ), μεγάλη σύνθεση στην οποία οι μορφές έχουν πολύ εκφραστικές στάσεις εμπνευσμένες από τον Σαρλ Λε Μπρεν και τα έντονα χρώματα συνδυάζονται με την τελειότητα του σχεδίου. Το ταλέντο του αναγνωρίσθηκε και ακολούθησαν πολλές παραγγελίες για τα κτήρια του Λουδοβίκου ΙΔ΄, μεταξύ των οποίων στις Βερσαλλίες, το Τριανόν, το Μαρλί και το Μεντόν.
Η επιρροή του Ρούμπενς στην τέχνη του διακρίνεται ιδιαίτερα στο Πορτρέτο του Δημόκριτου. Στα τέλη του αιώνα, ζωγράφισε διάσημα έργα, τον Βάκχο και την Αριάδνη και τον Θρίαμβο της Γαλάτειας - χάθηκε αλλά αντιγράφηκε πολλές φορές-, που είχαν διαρκή επίδραση στην τέχνη του 18ου αιώνα και την τάση για ελαφρά μυθολογικά θέματα.
Το 1685 διορίστηκε επίσημος ζωγράφος του Φιλίππου δούκα της Ορλεάνης, αδελφού του Γάλλου βασιλιά. Ο Οίκος της Ορλεάνης παρέμεινε σημαντικός προστάτης του καλλιτέχνη για πολλά χρόνια. Το 1689 έλαβε μια σημαντική παραγγελία για τον βωμό στην Παναγία των Παρισίων.
Το 1691 επιλέχθηκε για να κάνει τα σχέδια της ιστορίας του Λουδοβίκου ΙΔ΄, το 1710 διορίσθηκε Φύλακας των πινάκων και των σχεδίων του βασιλιά, ένα αξίωμα που συνδύαζε τον ρόλο του διευθυντή και επιμελητή της συλλογής τέχνης του βασιλιά, το 1714 διορίστηκε διευθυντής της Ακαδημίας και στη συνέχεια πρύτανης. Το 1716 διορίστηκε Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ και τον επόμενο χρόνο έλαβε τίτλο ευγενείας. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η οροφή του βασιλικού παρεκκλησίου στις [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|Βερσαλλίες (περίπου 1715-1716).]] Το κύριο έργο του είναι η διακόσμηση της οροφής του παρεκκλησίου του ανακτόρου των Βερσαλλιών (1716), που δημιουργήθηκε σε μπαρόκ ύφος που θυμίζει ρωμαϊκά έργα που ο ζωγράφος θαύμασε στα νιάτα του, όπως του Τζοβάννι Μπαττίστα Γκάουλλι. Από το 1714 έως το 1717, φιλοτέχνησε επίσης μεγάλους πίνακες με θέμα την Αινειάδα, για τους τοίχους του Παλαί Ρουαγιάλ στο Παρίσι. Αρκετοί βρίσκονται τώρα στο Λούβρο, και στο μουσείο Φαμπρ στο Μονπελιέ.
Το 1721, δημοσίευσε μια αξιόλογη συλλογή αισθητικών μελετών με τον τίτλο Discours.
Ο ετεροθαλής αδελφός του Νοέλ-Νικολά Κουαπέλ και ο γιος του Σαρλ-Αντουάν Κουαπέλ (1694-1752) ήταν επίσης καταξιωμένοι ζωγράφοι. Ο γλύπτης Φρανσουά Ντυμόν ήταν κουνιάδος του.
Ο Αντουάν Κουαπέλ πέθανε το 1722 στο Παρίσι, σε ηλικία 61 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
531
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 531 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη