cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντόναλντ Μπουντρό
Δημοσιεύσεις
Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Globalization (Greenwood Guides to Business and Economics, 2007) και του βιβλίου Hypocrites and Half-Wits (2012). Αρθρογραφεί δύο φορές το μήνα στο Pittsburgh Tribune-Review καθώς και στο blog Cafe Hayek με το όνομα Don Boudreaux.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Μπουντρό έχει δώσει διαλέξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη σε θέματα σχετικά με τη φύση του νόμου, την αντιμονοπωλιακή νομοθεσία και την οικονομία και το διεθνές εμπόριο. Μίλησε σε ένα σεμινάριο του Ινστιτούτου Οικονομικών Μελετών με θέμα την Ευρώπη και Ελευθερία το 2007 στο Ντέβα της Ρουμανίας, καθώς και στη Σύνοδο Κορυφής για την Ελευθερία το 2001 και το 2010.
Γνώμες και απόψεις
Ο Μπουντρό έχει επικρίνει δημοσίως τον βραβευμένο με Νόμπελ οικονομολόγο Πωλ Κρούγκμαν, δηλώνοντας ότι ο Κρούγκμαν συχνά «διαπράττει στοιχειώδη λάθη» κατά τη συζήτηση περί οικονομίας.
Τον Ιανουάριο του 2013 σε ένα άρθρο στην εφημερίδα Wall Street Journal, ο Μπουντρό και ο Mark Perry υποστήριξαν ότι η «η θεωρία των προοδευτικών ... ότι η μεσαία τάξη της Αμερικής έχει παραμείνει στάσιμη οικονομικά από το 1970» είναι «θεαματικά λανθασμένη ». Στο ίδιο πνεύμα, ο Μπουντρό και η Liya Palagashvili δημοσίευσαν ένα άρθρο στην εφημερίδα Wall Street Journal τον Μάρτιο του 2014 σχετικά με μία μελέτη η οποία δείχνει ότι, αντίθετα με την επικρατούσα άποψη, οι μισθοί στις ΗΠΑ και τη Βρετανία δεν έχουν αποσυνδεθεί από την παραγωγικότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι
Τλαχουικόλε
Βιογραφία
Ο Τλαχουικόλε θεωρήθηκε ως ο πιο τρομερός ήρωας της χώρας του και οδήγησε τις δυνάμεις των Τλαξκαλτέκων στον εμφύλιο πόλεμο το 1516 μεταξύ των ανταρτών του Κακαματσίν και του Ιστλιλσοτσίτλ Β΄. Συνελήφθη αιχμάλωτος από εναν στρατηγό και μεταφέρθηκε στην πόλη του Μεξικού-Τενοτστιτλάν. αλλά η γενναιότητα και ο χαρακτήρας του είχε κάνει τέτοια εντύπωση στον Μοντεζούμα Β´ που διέταξε την απελευθέρωση του αιχμάλωτου, μια πράξη που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία του Μεξικού. Αλλά ο Τλαχουικόλε αρνήθηκε να επωφεληθεί από τη γενναιοδωρία του μονάρχη. Είπε στον Μοντεζούμα ότι θα ήταν άτιμο να επιστρέψει στη χώρα του μετά την κατάκτησή της και επέμενε να υποστεί τη μοίρα των άλλων κρατουμένων. Ο Μοντεζούμα, επιθυμώντας, με οποιοδήποτε κόστος, να σώσει τη ζωή του, του πρόσφερε τη διοίκηση ενός στρατού που επρόκειτο να σταλεί εναντίον των Πουρέπετσα, που είχαν εισβάλει στα σύνορά του.
Τελικά ο Μοντεζούμα συναίνεσε να ικανοποιήσει την επιθυμία του στρατηγού του και διέταξε να τον δέσουν στην πέτρα των μονομάχων για τον τελικό αγώνα. Ήταν οπλισμένος με τον συνηθισμένο τρόπο και ο Μοντεζούμα, με όλη του την αυλή, ήταν παρών στο θέαμα. Οκτώ διάσημοι πολεμιστές του Ανάουακ του επιτέθηκαν ο ένας μετά τον άλλον και έμειναν όλοι ανάπηροι: ο ένατος, όμως, τον κατέπληξε με ένα χτύπημα και στη συνέχεια θανατώθηκε, με τις συνηθισμένες τελετές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Μεξικού
Ευρωπαϊκή Ένωση Ιατρικών Βιβλιοθηκών και Πληροφόρησης
Διοίκηση
Η EAHIL διευθύνεται από την Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Board), η οποία είναι υπεύθυνη για τη συνολική διαχείριση των υποθέσεων του οργανισμού και απαρτίζεται από τον Πρόεδρο (President), τον Προηγούμενο Πρόεδρο (Past President), τον Πρώτο και το Δεύτερο Αντιπρόεδρο (First and Second Vice Presidents), τον Ταμία (Treasurer), έναν Εκτελεστικό Γραμματέα (Executive Secretary) και ένα Βοηθό Γραμματέα (Assistant Secretary). Το έργο της Εκτελεστικής Επιτροπής ενισχύεται από το Συμβούλιο (EAHIL Council), το οποίο έχει συμβουλευτικό ρόλο ως προς την πολιτική, τον προσανατολισμό και την πορεία της Ένωσης.
Σκοπός
Η EAHIL εργάζεται για την προώθηση της Βιβλιοθηκονομίας με αντικείμενο την Ιατρική Επιστήμη και των υπηρεσιών πληροφόρησης σχετικά με την υγεία σε διεθνές επίπεδο. Οι επιμέρους στόχοι της, όπως δηλώνονται στην επίσημη ιστοσελίδα του οργανισμού είναι :
Μέλη
Η EAHIL εκπροσωπεί ιδρύματα, ενώσεις και μεμονωμένα άτομα, τα οποία σχετίζονται με τις υπηρεσίες πληροφόρησης στον τομέα της υγείας και ξεπερνούν τα 1.400 από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία και 25 ευρωπαϊκές χώρες. Τα μέλη της EAHIL διακρίνονται σε:
Όλες οι κατηγορίες μελών, εκτός από τα Συνεργαζόμενα και τα Επίτιμα μέλη, έχουν δικαίωμα ψήφου. Επιπρόσθετα, η EAHIL δίνει τη δυνατότητα σε εμπορικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα της πληροφόρησης σχετικά με την υγεία και την Ιατρική, να συμμετάσχουν στο έργο της.
Δράση
Οι δραστηριότητες της EAHIL χρηματοδοτούνται από τα έσοδα του οργανισμού, τα οποία προέρχονται από τα συνέδρια (Conferences) (Workshops) και τα εργαστήρια (Workshops) που διοργανώνει, καθώς και από τις ετήσιες συνδρομές των μελών της. Η EAHIL εργάζεται για να προωθήσει την επαγγελματική εξέλιξη των μελών της, μέσα από εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες, ευκαιρίες δικτύωσης και έγκυρης πληροφόρησης για σημαντικά ζητήματα και εξελίξεις του τομέα. Επιπλέον, προάγει την ανάπτυξη συνεργατικών σχέσεων μεταξύ των μελών της, αποσκοπώντας στην ενδυνάμωση της πληροφόρησης σχετικά με την υγεία και την Ιατρική. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της EAHIL έγκειται και η δημοσίευση του περιοδικού με τίτλο «JEAHIL - Journal of the European Association for Health Information and Libraries», το οποίο πραγματεύεται θέματα που συνδέονται είτε με την EAHIL είτε με την πληροφόρηση στον τομέα της υγείας γενικότερα.
Γκιταράμα
Η Γκιταράμα (κινιαρουάντα: Gitarama) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στη Νότια Ρουάντα και είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Μουχάνγκα. Έχει πληθυσμό 88.031 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότια Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Εκλογές στη Δανία
Στη Δανία διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη της Βουλής, που απαρτίζεται από 179 μέλη. Οι εκλογές του 2011 οδήγησαν στην πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό στην ιστορία της χώρας, την Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ. Στις εκλογές του 2019, εκλέχθηκε η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός και η νεότερη στην ιστορία, η Μέττε Φρεντέρικσεν.
2007
Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν πρόωρα στις 13 Νοεμβρίου 2007, κέρδισε τρίτη συνεχόμενη θητεία ο κυβερνών συνασπισμός του πρωθυπουργού Ένερς Φο Ράσμουσεν.
2011
Το κυβερνών σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ηττήθηκε και πρωθυπουργός έγινε για πρώτη φορά μία γυναίκα, η Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ. Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας αποφασίστηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα.
2015
Η κεντροδεξιά συμμαχία της αντιπολίτευσης Φιλελεύθερο Κόμμα κέρδισε τις πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 18 Ιουνίου 2015, παρότι οι Σοσιαλδημοκράτες παρέμειναν το μεγαλύτερο κόμμα στη Δανία. Το αντιμεταναστευτικό Δανικό Λαϊκό Κόμμα έγινε το δεύτερο στη Βουλή.
2009
Σε δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 7 Ιουνίου του 2009 οι Δανοί ψηφοφόροι τάχθηκαν υπέρ της αλλαγής στον τρόπο διαδοχής του Μονάρχη ώστε να συμπεριλαμβάνει και θηλυκά τέκνα, εκτός από αρσενικά. Η αλλαγή του νόμου, εγκρίθηκε με 85,35% υπέρ, 14,65% κατά και συμμετοχή 59,37%. Σε ψήφους, οι θετικές ήταν 1.858.180 και οι αρνητικές 318.929. Μετρήθηκαν 2.177.109 (90,72%) έγκυρα ψηφοδέλτια και 222.804(9,28% του συνόλου) άκυρα. Συνολικά καταμετρήθηκαν 2.399.913 ψηφοδέλτια.
2014
Στις 25 Μαΐου 2014 διεξήχθη, ταυτόχρονα με τις Ευρωεκλογές ένα δημοψήφισμα για την καθιέρωση ενός Δικαστηρίου για την απόκτηση του Ενιαίου Διπλώματος Ευρεσιτεχνίας από τη Δανία. Η πρόταση εγκρίθηκε με ποσοστό 62,47% έναντι 37,53% που καταψήφισαν.
2015
Προκειμένου να ενισχυθεί η παρουσία της χώρας στα ευρωπαϊκά συστήματα ασφαλείας, διενεργήθηκε ένα δημοψήφισμα στις 3 Δεκεμβρίου 2015. Τα σχετικά μέτρα απορρίφθηκαν από τους ψηφοφόρους με ποσοστό 53% και η συμμετοχή ήταν γύρω στο 70%. Με βάση το αρνητικό αποτέλεσμα, η Δανία θα αποχωρήσει από την Europol το 2016.
2022
Σε δημοψήφισμα που διενεργήθηκε την 1η Ιουνίου 2022, οι ψηφοφόροι ενέκριναν με συντριπτική πλειοψηφία την ένταξη της Δανίας στην κοινή αμυντική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Λαύριο
Το Λαύριο (ή Λαύρειο γνωστό κατά τον 19ο αιώνα και ως Εργαστήρια Λαυρίου) είναι μια μικρή πόλη στο νοτιοανατολικό μέρος της Αττικής και έδρα του Δήμου Λαυρεωτικής. Είναι γνωστό από την κλασική αρχαιότητα για την εξόρυξη ασημιού, που ήταν μια από τις κύριες πηγές εισοδήματος της πόλης-κράτους της Αθήνας, για την παραγωγή νομισμάτων και τη χρηματοδότηση του αθηναϊκού στόλου. Τμήμα της πόλης έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Το Λαύριο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως τόπος με μεγάλη ιστορική και μνημειακή πυκνότητα.
Γενικά
thumb|280px|Χάρτης Λαυρεωτικής thumb|280px|right|Πύργος ρολόι στο λιμάνι thumb|right|280px|Λιμάνι: "Άγαλμα της μάνας του Μακρονησιώτη" thumb|right|280px|Παραλία "Πούντα Ζέζα"Το Λαύριο διαθέτει λιμάνι. Τα τελευταία χρόνια διατέθηκαν σημαντικοί πόροι για την ανάπλαση και επέκταση του λιμανιού. Σε αυτό το πλαίσιο εκσυγχρονίστηκε επίσης ο δρόμος που το συνδέει με το αεροδρόμιο και συνεπώς με την πρωτεύουσα. Το Λαύριο υπήρξε άλλοτε μια ανθηρή βιομηχανική πόλη με πλήθος βιομηχανιών, όμως μετά το οριστικό κλείσιμο των μεταλλείων (περίπου 1980) και των περισσοτέρων βιομηχανιών σαν συνέπεια της γενικότερης αποβιομηχάνισης της χώρας, πέρασε μια περίοδο οικονομικής κρίσης και αυξημένης ανεργίας. Η κύρια απασχόληση των κατοίκων του είναι η εργασία σε μικρές βιομηχανίες και βιοτεχνίες λόγω της σχετικά μικρής απόστασής του από την περιοχή του Κορωπίου (περίπου 30 χλμ.), το οποίο είναι ένα βιομηχανικό κέντρο, στο οποίο εργάζεται σημαντικός αριθμός κατοίκων.
Το Λαύριο βρίσκεται 40 χιλιόμετρα ΝΑ της Αθήνας (60 χλμ. οδικώς) και 7 χιλιόμετρα βόρεια του ακρωτηρίου Σούνιο.
Η σύγχρονη πόλη έχει χτιστεί γύρω από το λιμάνι και κοιτάει ανατολικά προς τη νήσο Μακρόνησο (παλαιότερα νήσος Ελένη).
Ιστορικά στοιχεία σιδηροδρόμου
Από το 1885 και μέχρι το 1957 υπήρχε σιδηροδρομική σύνδεση Αθηνών - Λαυρίου, η οποία είχε αρχικά αφετηρία την πλατεία Λαυρίου (η πρώτη πλατεία στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου μετά την Ομόνοια) της Αθήνας (και αργότερα τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Πελοποννήσου) και κατέληγε στο κέντρο του Λαυρίου δίπλα στο σημερινό ηρώο, συνολικού μήκους δικτύου 67,1 χλμ., που είχε κατασκευάσει η "Ελληνική Εταιρία Μεταλλουργείων Λαυρίου".
Μελλοντικά σχέδια σιδηροδρόμου
Υπάρχουν θεωρητικά σχέδια για επανενεργοποίηση της σιδηροδρομικής γραμμής (με μικρές παραλλαγές της χάραξης) μεταξύ Λαυρίου και Μαρκόπουλου και σύνδεση αυτού με τον σταθμό Κορωπί της σιδηροδρομικής γραμμής Σ.Κ.Α. - Αεροδρομίου που συνεχίζει προς το κέντρο της Αθήνας. Παρ' όλα αυτά δεν υπάρχει κανένα έργο σε εξέλιξη, ούτε εξασφαλισμένοι πόροι, ούτε καν σχεδιασμός της γραμμής. Η επαναλειτουργία του Λαυρεωτικού προγραμματίζεται από την ΕΡΓΟΣΕ, όπως φαίνεται στον πίνακα έργων της.
Λεωφορεία
Το δρομολόγιο του ΚΤΕΛ Αθήνα (Νομισματοκοπείο) - Παιανία - Κορωπί - Μαρκόπουλο - Καλύβια - Κερατέα - Λαύριο - Σούνιο, εκτελείται κάθε 30 λεπτά από τις 06.00 ως τις 21.00 (περίπου). Το δρομολόγιο ως το Λαύριο διαρκεί περίπου 1 1/2 ώρα, καθώς υπάρχουν πάρα πολλές στάσεις, αν και υπάρχουν και δρομολόγια εξπρές μέσω Αττικής Οδού τις καθημερινές.
Το δρομολόγιο του ΚΤΕΛ Αθήνα (Πεδίον Άρεως) - Γλυφάδα - Σαρωνίδα - Ανάβυσσος - Λεγρενά - Σούνιο - Λαύριο, εκτελείται κάθε 60 λεπτά. Η συνολική διάρκεια είναι περίπου 2 ώρες και 30 λεπτά.
Επίσης εκτελούνται τοπικά δρομολόγια της δημοτικής συγκοινωνίας στις γειτονιές της πόλης.
Αυτοκινητόδρομοι
Η παραλιακή λεωφόρος Αθηνών-Σουνίου συνδέει τη νότια και ανατολική Αθήνα με το Σούνιο, μέσω Γλυφάδας, Σαρωνίδας, Αναβύσσου, Λεγρενών.
Αρχαία εποχή
thumb|right|Παραλία Μπλέντας thumb|[[Αρχαία Αθήνα|Αθηναϊκό τετράδραχμο του 2ου π.Χ. αιώνα]] thumb|right|Μνημείο Μεταλλωρύχωνthumb|right|Αρχαίο επίπεδο πλυντήριο
thumb|right|Άποψη της περιοχής περί τα τέλη του 19oυ αιώνα. Περιοδικό [[Εστία (περιοδικό)|Εστία του 1894]]
Η μεταλλευτική δραστηριότητα στην περιοχή του Λαυρίου και στον γειτονικό Θορικό ξεκίνησε πριν το 3.000π.Χ. Η εκμετάλλευση των μεταλλείων συνεχίστηκε αδιάπαυστα μέχρι και τον 6ο αιώνα π.χ. οπότε και αναφέρεται συστηματική και εντατική εκμετάλλευση των αργυρομολυβδούχων μεταλλευμάτων. Από τις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. η Αθήνα, χρησιμοποιώντας άργυρο από τα μεταλλεία Λαυρίου, έκοψε ασημένια νομίσματα, τις περίφημες "λαυρεωτικές γλαύκες". Την εποχή του Πεισίστρατου δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στην εκμετάλλευση των μεταλλείων και τα έσοδα διατέθηκαν για δημόσια έργα. Με τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη που πραγματοποιήθηκαν μετά την πτώση της τυρανίδας τα μεταλλεία κρατικοποιήθηκαν. Μετά τη μάχη του Μαραθώνα, ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Αθηναίους να διαθέσουν το εισόδημα που προερχόταν από τα ορυχεία για την κατασκευή πλοίων. Έτσι, θέσπισε τη θεμελίωση του αθηναϊκού πολεμικού ναυτικού και κατέστησε δυνατή τη νίκη στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Τα ορυχεία ή μεταλλεία Λαυρίου, τα οποία ανήκαν στο κράτος, και στα οποία εξορυσσόταν άργυρος, δίνονταν για την αξιοποίησή τους σε «εργολάβους» για ένας συγκεκριμένο σταθερό ποσό και ένα μέρος της εργασίας. Οι σκλάβοι μισθώνονταν αποκλειστικά. Σημαντικό γεγονός στην ιστορία του Λαυρίου ήταν η επανάσταση των δούλων της Λαυρεωτικής, το 413 π.Χ., κατά τη διάρκεια της σπαρτιατικής κατάληψης της Δεκελείας. Στο διάστημα αυτό οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να κόψουν χάλκινα νομίσματα.
Η εκμετάλλευση των ορυχείων διατηρήθηκε μέχρι τον 2ο αιώνα π.Χ. οπότε και αυτά εγκαταλείφθηκαν. Ο Παυσανίας που πέρασε από την περιοχή τον 2ο αιώνα μ.Χ. αναφέρεται για αυτά σαν κάτι από το παρελθόν.
Ο αρχαίος τρόπος εξόρυξης του μεταλλεύματος πραγματοποιείτο με τη διάνοιξη στοών και φρεάτων. Η επεξεργασία του μεταλλεύματος γινόταν με εμπλουτισμό σε επίπεδα και κυκλικά (ελικοειδή) "πλυντήρια", ενώ ακολουθούσε η εκκαμίνευση σε κτιστούς φούρνους. Λόγω μεγάλης έλλειψης νερού, κατασκευάζονταν δεξαμενές στις οποίες συνέλεγαν το νερό της βροχής. Στοές, πηγάδια, δεξαμενές νερού, φούρνοι, ίχνη από κατοικίες κοιλώματα και άλλες εγκαταστάσεις σώζονται σε δεκάδες σημεία της Λαυρεωτικής, ορατές ακόμη και σήμερα. Ειδικότερα, οι περιοχές της Σούριζας και του Θορικού αποτέλεσαν σημαντικά μεταλλευτικά κέντρα της αρχαίας εποχής και εικάζεται ότι αποτελούν τις αρχαιότερες βιομηχανικές πόλεις της Ευρώπης.
Εκτός από τα μεταλλεία στην περιοχή του Λαυρίου λειτούργησαν και αρχαία λατομεία μαρμάρου από τα οποία εξορύχθηκε υλικό τόσο για τον Ναό του Ποσειδώνα Σουνίου όσο και για το το αρχαίο θέατρο του Θορικού.
Παρά τη σημαντική έρευνα που έχει γίνει για τη διαπίστωση των μεθόδων που εφάρμοζαν οι αρχαίοι πολλά είναι τα κρυμμένα μυστικά του αρχαίου Λαυρίου που απαιτούν στοχευμένη ανασκαφική έρευνα ακολουθούμενη από αναλύσεις των ευρημάτων σύμφωνα με τα επιστημονικά εργαλεία της σύγχρονης αρχαιολογικής αλλά και της μεταλλευτικής-μεταλλουργικής έρευνας. Όπως επισημαίνει ο μελετητής του Λαυρίου Πέτρος Τζεφέρης, αναδεικνύοντας τα ερωτηματικά σχετικά με τα ευρήματα των αρχαίων κυκλικών μαρμάρινων ρείθρων που έχουν ανασκαφτεί, απαιτείται ενόργανη επιστημονική έρευνα, χημικές και λοιπές αναλύσεις των διατιθέμενων υλικών-στοιχείων, η χρήση σύγχρονων τεχνικών όπως η αρχαιομετρία αλλά και οι νέες δυνατότητες των σύγχρονων μικροσκοπίων ανάλυσης της δομής υλικών κλπ.
Σύγχρονη εποχή
Η ανάπτυξη της περιοχής μετά το 1864 ήταν ραγδαία και άρχισε σταδιακά να οικίζεται η νέα πόλη του Λαυρίου. Μεγάλος αριθμός Ελλήνων εργατών προσελκύστηκε στην περιοχή όχι μόνο από τα Μεσόγεια, αλλά και από τις Κυκλάδες (Μήλος, Σαντορίνη), την Κρήτη, τη Λακωνία, την Εύβοια, τη Βοιωτία, τη Φωκίδα και πολλών ξένων εργατών από την Καρθαγένη της Ισπανίας, τη Μάλτα. Ο πληθυσμός της πόλης του Λαυρίου ξεπέρασε τους 10.000 κατοίκους στις αρχές του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1907, η πόλη είχε 10.007 κατοίκους.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ένας μεγάλος αριθμός Μικρασιατών και Θρακών προσφύγων εγκαταστάθηκε στο Λαύριο και την ευρύτερη περιοχή της Λαυρεωτικής, κατά το διάστημα 1922-1924. Οι οικογένειες των προσφύγων προέρχονταν από την Ανατολική Θράκη, την Κωνσταντινούπολη και τη Μικρά Ασία. Ειδικότερα, πολλές οικογένειες προέρχονταν από τη Σμύρνη, την Κούταλη, την Αφησιά, την Αρετσού (αρχαίο Ρύσιο) και άλλες περιοχές. Μετά την εγκατάσταση των προσφύγων αναπτύχθηκαν οι τομείς της γεωργίας και της αλιείας. Επίσης από τους Μικρασιάτες αναπτύχθηκε ιδιαίτερα το εμπόριο στην περιοχή, με τη δημιουργία αγοράς με εμπορικές επιχειρήσεις στο Λαύριο.
Αρχικά το Λαύριο ονομαζόταν Εργαστήρια (η ονομασία αυτή συναντάται ήδη από την αρχαιότητα) και ανήκε διοικητικά στον δήμο Λαυρίου (έτος ίδρυσης 1835), έδρα του οποίου ήταν η Κερατέα. Το 1890 το Λαύριο (αναφερόμενο ακόμα ως Εργαστήρια) ορίστηκε έδρα του νεοσύστατου δήμου Σουνιέων, ο οποίος μετονομάστηκε ένα χρόνο αργότερα σε δήμο Λαυρεωτικής, ο οποίος συνεχίζει τη λειτουργία του μέχρι σήμερα. Με βάση τη διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας (πρόγραμμα Καλλικράτης), την 1/1/2011 ο δήμος Λαυρεωτικής ενώθηκε με τον δήμο Κερατέας και την κοινότητα Αγ. Κωνσταντίνου (γνωστή ως Καμάριζα).
Η οικονομική ανάπτυξη της περιοχής είχε σημαντικές περιβαλλοντικές συνέπειες για την περιοχή, τον 19ο και 20ό αιώνα. Λόγω της παντελούς έλλειψης μέτρων για το περιβάλλον, επήλθε μια μαζική περιβαλλοντική καταστροφή, της οποίας τα αποτελέσματα και οι συνέπειες είναι ορατές ακόμα και σήμερα. Στα παράλια της πόλης στοιβάζονται εκατομμύρια τόνοι επεξεργασμένου υλικού και υπάρχει εκτενής συσσώρευση βαρέων στοιχείων (π.χ. αρσενικού) στο έδαφος, τα οποία απαγορεύουν την καλλιέργεια της γης.
Η σύγχρονη πόλη
Η πόλη του Λαυρίου, κτισμένη εξ ολοκλήρου από την αρχή από το 1865, με βάση άρτιο ρυμοτομικό σχέδιο, κοσμείται με μεγάλες πλατείες, άλση, ελεύθερους χώρους και πλήθος σημαντικών νεοκλασικών κτηρίων. Χαρακτηριστικό είναι το πλήθος των φοινίκων που κοσμεί τις λεωφόρους, τις πλατείες και προπάντων το φημισμένο άλσος του Κυπριανού γνωστό στους γηγενείς ως "Περιβολάκια", τώρα ως "Φοινικόδασος". Αξιοθέατα είναι αρκετά νεοκλασικά κτήρια, όπως τα γραφεία της πρώτης μεταλλευτικής εταιρείας στο λιμάνι που σήμερα στεγάζουν το Δημαρχείο, το κτήριο του παλαιού Δημαρχείου (τώρα ΚΕΠ και Ιστορικό Αρχείο), το κτήριο του συλλόγου των Φιλομούσων (τώρα Πολιτιστικό Κέντρο), το κτήριο του παλαιού Α΄ Δημοτικού Σχολείου, το κτήριο της "Ευτέρπης" που στέγαζε την ομώνυμη Φιλαρμονική, η Ψαραγορά, καθώς και πολλά άλλα ιδιωτικά κτήρια. Αξιόλογοι είναι και οι ναοί της, καθώς και τα αναστυλωμένα ιστορικά βιομηχανικά κτήρια που σήμερα στεγάζουν κυρίως πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως το Μηχανουργείο και το Χυτήριο της Εταιρείας των Μεταλλουργείων Λαυρίου και φυσικά το Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου (ΤΠΠΛ) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου που στεγάζεται στις εγκαταστάσεις της άλλοτε κραταιάς Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου (Compagnie Française des Mines du Laurium).
Μουσεία
Η πόλη του Λαυρίου σήμερα κοσμείται με το Αρχαιολογικό Μουσείο Λαυρίου, το Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου το οποίο ιδρύθηκε το 1984 από την Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής, ενώ υπάρχει και το Ορυκτολογικό - Μεταλλευτικό Μουσείο Καμάριζας (Αγίου Κωνσταντίνου), ακριβώς δίπλα από το φρέαρ Σερπιέρι Νο1 στην Καμάριζα ,ενώ στις κηρυγμένες εγκαταστάσεις της πρώην Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου,σημερινό «Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου» πρόκειται να εγκατασταθεί το "Μουσείο Μεταλλείας-Μεταλλουργείας Λαυρίου" ιδιοκτησίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Ακόμα υπάρχουν προτάσεις για την ένταξη του Γεωπάρκου Λαυρεωτικής στα γεωπάρκα UNESCO αλλά και ενός θεματικού μεταλλευτικού πάρκου.
Εκκλησιαστική οργάνωση
Εκκλησιαστικά το Λαύριο υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, η οποία ίδρυσε (2014) πνευματικό κέντρο και επισκοπείο στην πόλη.
Αρχαιολογικά μνημεία και φυσικό κάλλος
Η ευρύτερη περιοχή του Λαυρίου έχει πλήθος σημαντικών αρχαιολογικών μνημείων, όπως
Λαογραφία
Ο ετήσιος προπολεμικός χορός που δινόταν από τη Λαυρεωτική Εταιρεία στο Λαύριο ήταν από τους πλέον τότε πολυφημισμένους και μάλιστα τον θεωρούσαν τρίτο σε κοινωνική αξία - προβολή μετά τον χορό των Ανακτόρων και της Σχολής Ευελπίδων. Αυτόν το χορό μνημόνευσε σε έργο του και ο Μάνος Χατζιδάκις «Ποιος είναι απόψε ο τυχερός, στο Λαύριο γίνεται χορός...»
Περιβάλλον
thumb|right|[[Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού|ΔΕΗ Λαυρίου]] Το έδαφος του Λαυρίου είναι ακατάλληλο για οποιαδήποτε καλλιέργεια καθώς τα επίπεδα των βαρέων μετάλλων είναι πολλαπλάσια από τα επιτρεπτά όρια.
Μεταλλεία
Το φυσικό περιβάλλον του Λαυρίου είναι πολύ επιβαρυμένο. Τον προηγούμενο αιώνα οι μεταλλευτικές δραστηριότητες και η επεξεργασία των προϊόντων τους οδήγησε στη συσσώρευση βαρέων μετάλλων στο έδαφος της Λαυρεωτικής. Η μολυβδίαση είναι συχνό φαινόμενο στα ζώα, και από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα απουσιάζει η κτηνοτροφία από την περιοχή.
Οξέα συσσωρευτών
Τις τελευταίες δεκαετίες λειτουργούσε εργοστάσιο κατασκευής συσσωρευτών "Λάμπρου" (ΑΛΑΚΟ) παρακείμενα του νεκροταφείου (στην περιοχή "Νεράκι") του οποίου οι αναθυμιάσεις (οξέα) έκαναν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Τα απόβλητά του συσσωρεύτηκαν στο έδαφος, θα παραμείνουν εκεί, και φυσικά έχουν μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής.
ΔΕΗ
Μόλις τρία χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης του Λαυρίου βρίσκεται εργοστάσιο της ΔΕΗ. Το εργοστάσιο αυτό είναι μια σοβαρή πηγή μόλυνσης για την πόλη του Λαυρίου και τη γύρω περιοχή, εξαιτίας της λειτουργίας των μονάδων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Μετά την εγκατάσταση και λειτουργία των μονάδων παραγωγής ρεύματος με καύση φυσικού αερίου και τη διακοπή λειτουργίας των πετρελαϊκών μονάδων περίπου το 2010, η μόλυνση του αέρα τουλάχιστον έχει θεωρητικά μειωθεί.
Κλίμα
Το Λαύριο λόγω της τοποθεσίας του στην αθηναϊκή ριβιέρα έχει κλίμα θερμό ημίξηρο με ήπιους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Σύμφωνα με τον μετεωρολογικό σταθμό του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, το Λαύριο δεν έχει καταγράψει ποτέ θερμοκρασία υπό το μηδέν.
Αθλητισμός
Το Λαύριο διαθέτει τα παρακάτω γήπεδα για αθλητισμό:
Κλειστά γυμναστήρια
Το Κλειστό Γυμναστήριο Λαυρίου (37.71667°N, 24.05°W) βρίσκεται στο κέντρο της πόλης (πρώην ΑΚΕΛ). Χρησιμοποιείται κυρίως από την επαγγελματική ομάδα μπάσκετ αντρών, από παιδικές και εφηβικές όπως και την ομάδα παλαιμάχων μπάσκετ. Διαθέτει ξύλινο δάπεδο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αγώνες μπάσκετ, βόλεϊ, μπάντμιντον και χάντμπολ. Εκτός από την κεντρική αίθουσα, υπάρχει και μία βοηθητική που χρησιμοποιείται για τα αθλήματα της πάλης κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λαυρεωτικής Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου
100ή Επέτειος της Εσθονικής Δημοκρατίας
Ιστορικό υπόβαθρο
Στις 12 Φεβρουαρίου 1919, η εσθονική Κυβέρνηση αποφάσισε να εξετάσει τις 24 Φεβρουαρίου ως ημερομηνία της ανεξαρτησίας της Εσθονίας από τη Ρωσία, η οποία συνέβη όταν ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του. Ωστόσο, η Εσθονία ανεξαρτησία ήρθε σε ένα ντε φάκτο τέλος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η χώρα ήταν υπό παράνομη κατοχή και προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1940, μετά από τη Ναζιστική Γερμανία το 1941 και επέστρεψε στη Σοβιετική κυριαρχία στο 1944, όταν έγινε η Εσθονική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ως αποτέλεσμα, ιδρύθηκε μια εξόριστη κυβέρνηση.
Καθώς λάμβαναν χώρα πολιτικές ανακατατάξεις σε όλη τη Σοβιετική Ένωση στη δεκαετία του 1980, κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Βαλτικού Τρόπου, η Εσθονία δήλωσε κυριαρχία στο έδαφός της, το 1988, αντικαθιστώντας την ανεξαρτησία της στις 8 Μαΐου 1990 και ανακήρυξε τη Σοβιετική κυριαρχία ως παράνομη. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στη Μόσχα, η ολοκληρωμένη ντε φάκτο ανεξαρτησία της χώρας αποκαταστάθηκε αφού τα Σοβιετικά στρατεύματα απέτυχαν να καταλάβουν τον Πύργο Τηλεόρασης του Τάλιν στις 20 Αυγούστου 1991. Το Σοβιετικό Κρατικό Συμβούλιο αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Εσθονίας στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991. Από το 2004, η Εσθονία έγινε μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εκδηλώσεις
Τα γενέθλια της Δημοκρατίας της Εσθονίας θα λάβουν χώρα κατά τα επόμενα 3 χρόνια. Οι εορτασμοί θα ξεκινήσουν τον Απρίλιο του 2017 για να επισημάνουν τον ένα αιώνα από τότε που τα διοικητικά σύνορα της Εσθονίας πήραν τη σημερινή τους μορφή, και θα κορυφωθεί με εκδηλώσεις σε διάφορες σημαντικές ημερομηνίες σε όλο το 2018 και το 2019, και θα έχει ένα μεγάλο τέλος στις 2 Φεβρουαρίου 2020, όταν εορταστεί η 100ή επέτειο από τη Συνθήκη Ειρήνης του Τάρτου.
Παρέλαση της Εκατονταετηρίδας
Μια στρατιωτική παρέλαση στην Πλατεία Ελευθερίας στο Τάλιν πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της 100ής επετείου. 1.100 στρατιώτες και περισσότερα από 100 κομμάτια στρατιωτικού εξοπλισμού πήραν μέρος στην παρέλαση. Η παρέλαση πραγματοποιήθηκε ηγήθηκε από τον Στρατηγό Ρίχο Τέρρας, τον Πρόεδρο Κέρστι Κάλιουλαϊντ ήταν παρόντες για να υποδεχτούν τις διαφορετικές μονάδες.
Όλοι οι κλάδοι υπηρεσιών των Αμυντικών Δυνάμεων της Εσθονίας πήραν μέρος στην παρέλαση, καθώς και στρατιώτες από χώρες του ΝΑΤΟ και άλλους στρατιωτικούς εταίρους της Εσθονίας. Οι χώρες που εκπροσωπήθηκαν ήταν η Φινλανδία, η Γαλλία, η Γεωργία, η Ιταλία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία, η Σουηδία, η Ουκρανία, η Βρετανία, η Δανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Εσθονίας
ZZ Top
Οι ZZ Top είναι αμερικάνικο συγκρότημα της ροκ μουσικής και σχηματίστηκαν το 1969 στο Χιούστον του Τέξας. Δημιούργησαν ένα χαρακτηριστικό είδος μουσικής, συνδυάζοντας τα μπλουζ του Τέξας, το μπλουζ ροκ, το μπούγκι και το χαρντ ροκ. Είχαν μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του '80, όταν με τις συναυλίες τους γέμιζαν τεράστιες αίθουσες και αθλητικά στάδια. Τόσο η μουσική τους, όσο και η εμφάνισή τους ήταν χαρακτηριστική και πρωτότυπη.
Ιστορία του συγκροτήματος
Οι ZZ Top δημιουργήθηκαν από τον κιθαρίστα Μπίλι Γκίμπονς, τον κιμπορντίστα Λάνιερ Γκρέιγκ και το ντράμερ Νταν Μίτσελ. Το 1970 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ με τίτλο "Salt Lick" και υπέγραψαν συμβόλαιο με την "London Records", ενώ ο Μπόμπι Κάρτλιτζ είχε πάρει τη θέση του Γκρέιγκ και ο Φρανκ Μπιρντ είχε αναλάβει τα τύμπανα. Λόγω διαφωνίας με την δισκογραφική εταιρεία, ο Κάρτλιτζ παραιτήθηκε, με τον Ντάστι Χιλ να αναλαμβάνει το μπάσο.
Με τη σύνθεση των Γκίμπονς / Χιλ / Μπιρντ έδωσαν την πρώτη τους συναυλία στο Μπούμοντ του Τέξας, στις 10 Φεβρουαρίου 1970. Τον Ιανουάριο του 1971 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "ZZ Top's First Album", έχοντας φανερές τις μπλουζ επιρροές τους. Ακολούθησε το "Rio Grande Mud" ένα χρόνο αργότερα, με το συγκρότημα να πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στα αμερικάνικα τσαρτ, ωθούμενο από την μικρή επιτυχία του σινγκλ "Francine".
left|240px|thumb|Ο Χιλ και ο Γκίμπονς το 1983 Το 1973, κυκλοφόρησαν το χρυσό "Tres Hombres" με τη μεγάλη επιτυχία "La Grange", του οποίου οι στίχοι αναφέρονται σε οίκο ανοχής του Τέξας. Μετά από μία πολύ επιτυχημένη αμερικάνικη περιοδεία, ακολούθησε το "Fandango!" τον Απρίλιο του 1975, με τους ZZ Top να σκαρφαλώνουν για δεύτερη φορά στο Top-10 του Billboard, με το τραγούδι "Tush" το οποίο έγινε η δεύτερη μεγάλη επιτυχία τους.
Το 1976 ηχογράφησαν το "Tejas", το οποίο παρ' όλο που γνώρισε μικρότερη επιτυχία από τους προκατόχους του, έγινε χρυσό. Μετά από μία παγκόσμια περιοδεία, τα μέλη του συγκροτήματος έκαναν ένα διετές διάλειμμα, κατά το οποίο οι Γκίμπονς και Χιλ άφησαν τα γένια τους να μακρύνουν ως το στήθος τους, χαρακτηριστικό τους γνώρισμα για την υπόλοιπη καριέρα τους.
Οι ZZ Top επανήλθαν με το "Degüello" το 1979, το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της "Warner Bros. Records". Ο δίσκος έφθασε μόλις στο # 24 του Billboard, αλλά έχει πλέον γίνει πλατινένιος. Ανάλογη ήταν η επιτυχία του "El Loco" δύο χρόνια αργότερα, αλλά η μεγάλη επιτυχία ήλθε το 1983 όταν ο δίσκος "Eliminator" ανέβηκε στο Top-10 συνοδευόμενος από τις μεγάλες επιτυχίες "Gimme All Your Lovin' ", "Legs" και "Sharp Dressed Man". Ο δίσκος έχει πλέον γίνει διαμαντένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, ενώ είναι τετραπλά πλατινένιος στη Μεγάλη Βρετανία.
Τον Οκτώβριο του 1985 κυκλοφόρησαν το "Afterburner", το οποίο με τη βοήθεια του Top-10 σινγκλ "Sleeping Bag" έγινε πέντε φορές πλατινένιο, ενώ έφθασε στο # 2 των βρετανικών τσαρτ, την υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε άλλο δίσκο των ZZ Top. Ακολούθησε μία μεγάλη περιοδεία μέχρι το 1987, με το συγκρότημα να κάνει άλλο ένα μεγάλο διάλειμμα στη συνέχεια. Το 1990, κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους άλμπουμ μέσω της "Warner Bros. Records" με τίτλο "Recycler", ανεβαίνοντας στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, χωρίς όμως να πλησιάσει τις πωλήσεις των δύο προκατόχων του.
200px|thumb|Οι κιθάρες των ZZ Top στο Hard Rock Cafe του Ντάλας Το 1992 κυκλοφόρησαν τη συλλογή "Greatest Hits" με την σινγκλ επιτυχία "Viva Las Vegas". Δύο χρόνια αργότερα, υπέγραψαν συμβόλαιο με την "RCA" και ηχογράφησαν το επιτυχημένο "Antenna", ανεβαίνοντας στο Top-5 των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών. Ακολούθησαν τα "Rhythmeen" (1996) και "XXX" (1999) με πολύ μικρότερη επιτυχία σε σύγκριση με τα άλμπουμ της δεκαετίας του '80, αν και η δημοτικότητα των ζωντανών τους εμφανίσεων παρέμενε σε υψηλό επίπεδο. Τον Απρίλιο του 2003, κυκλοφόρησε ο τελευταίος τους δίσκος σε συνεργασία με την "RCA", με τίτλο "Mescalero".
Το 2004, οι ZZ Top εντάχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις έγιναν πιο σπάνιες από εκεί και έπειτα, με χαρακτηριστικότερη τη συναυλία τους σαν πρώτο όνομα στο "2009 Houston Livestock Show & Rodeo". Στις 11 Σεπτεμβρίου 2012 κυκλοφόρησε το 15ο τους άλμπουμ "La Futura", με παραγωγό τον Ρικ Ρούμπιν. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στο αμερικάνικο Top-10, φθάνοντας στην υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε δίσκο του συγκροτήματος μετά το "Recycler" του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Χιούστον
Μίχαελ Βίττμαν
Ο Μίχαελ Βίττμαν (Michael Wittmann, 22 Απριλίου 1914 - 8 Αυγούστου 1944) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Γερμανούς αρματιστές.
Κατετάγη στην 1η Μεραρχία Πάντσερ SS "Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ" το 1937 και έμελλε να γίνει ο πρώτος άσσος των αρμάτων μάχης μέχρι τον θάνατό του στη Νορμανδία στις 8 Αυγούστου 1944. Μέχρι τότε ο Βίττμαν είχε καταστρέψει σε διάστημα τριών ετών 138 εχθρικά άρματα και πυροβόλα. Οι επιτυχίες του Βίττμαν εξαρτώνταν κατά πολύ από τον, για μεγάλο χρονικό διάστημα, πυροβολητή του, τον Μπαλτάζαρ Βολ, ο οποίος διακρινόταν από μία σχεδόν υπεράνθρωπη ικανότητα να ευστοχεί, ενώ το άρμα βρισκόταν σε κίνηση. Με τον βαθμό του δεκανέα διακρίθηκε στις επιχειρήσεις στην Πολωνία το 1939 και στη Γαλλία το 1940. Κατά τη Γερμανική Εισβολή στην Ελλάδα διακρίθηκε ιδιαίτερα στην Κατάληψη της στενωπού της Κλεισούρας, ως επικεφαλής άρματος εφόδου. Οι προοπτικές του φάνηκαν από τις πρώτες μέρες της εισβολής στη Σοβιετική Ένωση. Προωθήθηκε στη Σχολή Αξιωματικών του Μπαντ Τελτζ και καθιερώθηκε ως άσσος των αρμάτων στη μάχη του Κουρσκ. Χαρακτηριστική των ικανοτήτων του ήταν η δράση του στο Βιγιέρ Μποκάζ. Ο Βίττμαν αρνήθηκε στη συνέχεια την τοποθέτησή του ως εκπαιδευτή σε σχολές τεθωρακισμένων των Waffen SS. Η δράση του και η ζωή του τερματίσθηκαν στις 8 Αυγούστου 1944 στην περιοχή του Σιντώ, κατά τη διάρκεια προσπαθειών ανακατάληψης της Καέν, όταν το Tiger του εξερράγη.
Ήταν εξωτερικά ένας ήπιος άνθρωπος, ο οποίος παρέμενε ήρεμος κατά τη διάρκεια της μάχης και διέθετε το χάρισμα της πρόβλεψης των κινήσεων του αντιπάλου. Εκτός από τον Βολ, γενικά ο Βίττμαν είχε πάντα άψογη συνεργασία με τα πληρώματα των αρμάτων στα οποία υπηρετούσε, οι άνδρες των οποίων εμπνέονταν από αυτόν.
Παρασημοφορήθηκε με τον Σταυρό των Ιπποτών (Ritterkreuz) του Σιδηρού Σταυρού μετά φύλλων Δρυός και Ξιφών.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη των Waffen-SS Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού
Μιλόγιε Τοντόροβιτς
Ο Μιλόγιε Τοντόροβιτς (σερβικά : Милоје Тодоровић), (Crnče της Γιάγκοντινα 1762 - 1832), ήταν Σέρβος επαναστάτης της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κνεζ του Λέβατσκ και πρωθυπουργός της Σερβίας για λίγες ημέρες το 1816.
Γεννήθηκε το 1762 στο χωριό Crnče της Γιάγκοντινα και βαφτίστηκε σε ένα κοντινό μοναστήρι. Ξεκίνησε να ασχολείται με το εμπόριο. Με το ξέσπασμα του Αυστρο-τουρκικού πόλεμου το 1788, εντάχθηκε στο τμήμα εθελοντών του αυστριακού αξιωματικού Μίχαελ Μιχαλίεβιτς, όπου ήταν μαζί με τον Καραγιώργη και άλλους Σέρβους, και παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. Για το θάρρος του τιμήθηκε με μετάλλιο ανδρείας και προαγωγή. Μετά την ανακωχή που υπεγράφη το 1791 ο Μιλόγιε επιστρέφει στην πατρίδα του, όπου συνέχισε το εμπόριο.
Το 1803 εξελέγη κυβερνήτης της περιοχής της Μπελίτσα. Συμμετείχε ενεργά στις προετοιμασίες για την πρώτη σερβική επανάσταση, είχε άριστη γνώση της τουρκικής γλώσσας. Κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης ήταν επικεφαλής δικού του στρατιωτικού σώματος με άντρες από την περιοχή που εξουσίαζε. Λόγω της εξαιρετικής αξίας του ο Καραγιώργης τον ανακηρύσσει Κνεζ το 1811. Μετά την κατάρρευση της επανάστασης με τον Καραγιώργη κι άλλους επαναστάτες κατέφυγαν στο μοναστήρι του Fennec.
Στη Σερβία επιστρέφει το 1814 και παίρνει ενεργά μέρος στις προετοιμασίες της δεύτερης Σερβικής εξέγερσης. Τον Απρίλιο του 1815 νίκησε τον τουρκικό στρατό κοντά στο χωριό Βέλιτσα, με αυτή την επιτυχία οι επαναστάτες κατέλαβαν το πέρασμα από το Νις στο Βελιγράδι. Τον Ιούνιο του 1814 ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για ανακωχή ανάμεσα στους Οθωμανούς και Σέρβους στο μοναστήρι Josanica και ο Τοντόροβιτς ήταν ένας από τους διαπραγματευτές.
Προκειμένου να επιβεβαιώσει τους όρους της ανακωχής Μίλος Ομπρένοβιτς στα μέσα Αυγούστου του 1815 έστειλε στην Κωνσταντινούπολη αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Μιλόγιε Τοντόροβιτς. Εκεί ο σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ τελικά αποδέχτηκε την ανακωχή κι έδωσε στον Τοντόροβιτς ένα χρυσοκέντητο ασημένιο σπαθί, που φυλάσσεται σήμερα στο Στρατιωτικό Μουσείο στο Βελιγράδι.
Μετά την ανακωχή διορίσθηκε σε διάφορες δημόσιες θέσεις και πρωθυπουργός για λίγες ημέρες. Πέθανε το 1832 στην γενέτειρα του όπου είχε αποσυρθεί τα τελευταία χρόνια, τάφηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του στην αυλή του μοναστηριού Jošanice όπου είχε βαπτιστεί.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Αγωνιστές της Β΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες
Κάστρο Γρεβενών
Το Κάστρο είναι χωριό του Δήμου Γρεβενών. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Γρεβενών. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 13 κατοίκους στο χωριό. Το Κάστρο είναι μέρος της κοινότητας του Έλατου.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών
Αλβίζε Λορεντάν
Ο Αλβίζε Λορεντάν (1393 - 6 Μαρτίου 1466) ήταν Βενετός ευγενής από την Οικογένεια Λορεντάν. Σε μικρή ηλικία έγινε καπετάνιος γαλέρας και υπηρέτησε σαν στρατηγός σε πολλές εκστρατείες όπως στην Πολιορκία της Θεσσαλονίκης, στον Α΄ Βενετοτουρκικό Πόλεμο και στους πολέμους των Λομβαρδών με τον δούκα του Μιλάνου. Υπηρέτησε επίσης σε πολλές κυβερνητικές θέσεις και έγινε Πραίτορας στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Ο Αλβίζε Λορεντάν γεννήθηκε στο προάστιο του Σαιν Κανκιάνο στην Βενετία, ήταν γιος του Τζιοβάνι Λορεντάν και εγγονός του ομώνυμου Αλβίζε Λορεντάν, που ήταν Πραίτορας στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Το όνομα και η καταγωγή της μητέρας του είναι άγνωστα. Σε ηλικία 21 ετών παντρεύτηκε την Αντριόλα, κόρη του εμπόρου Χριστόφορου Νεγκρομπόν ο οποίος αν και ήταν πολύ πλούσιος δεν ανήκε στις ανώτερες τάξεις της αριστοκρατίας. Ο γάμος ώθησε τον Λορεντάν σε εμπορικές δραστηριότητες αλλά χωρίς επιτυχία. Ο θάνατος του πατέρα του την εποχή που ήταν Διοικητής της Κρήτης (1420), του έδωσε την ηγεσία της οικογένειας. Διορίστηκε Σοπρακόμιτος σε πολεμική Γαλέρα (1423), αλλά τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους εγκατέλειψε τα καθήκοντα του λόγω μιας σοβαρής ασθένειας.
Συνθήκη του Τορίνο (1860)
Η συνθήκη του Τορίνο συνήφθη μεταξύ της Γαλλίας και του βασιλείου της Σαρδηνίας στις 24 Μαρτίου 1860. Με τη συνθήκη το Δουκάτο της Σαβοΐας και η επαρχία της Νίκαιας προσαρτήθηκαν στη Γαλλία.
Αλβίζε Λορεντάν
Υπεράσπιση της Θεσσαλονίκης
Το 1425 εμφανίζεται ξανά ως Σοπρακόμιτος υπό τις διαταγές του Φαντίνο Μικιέλ με στόχο να υπερασπιστεί την Θεσσαλονίκη από τους Οθωμανούς. Ο Μικιέλ οδήγησε τον Ιούλιο του 1425 δέκα γαλέρες ανατολικά από την πόλη, οι Βενετοί επιτέθηκαν στην Ιερισσό και έφτασαν μέχρι τη Χριστούπολη, αλλά συνάντησαν αντίσταση στο κάστρο από μια φρουρά με 100 Σπαχήδες υπό την ηγεσία του Ισμαήλ Μπέη. Ο Λορεντάν αποκρούστηκε, αλλά όταν οι Βενετοί συγκέντρωσαν όλες τις δυνάμεις τους προχώρησε στην τελική επίθεση. Στη μάχη που κράτησε τέσσερις ώρες σκοτώθηκαν 41 Τούρκοι και αιχμαλωτίστηκαν 30, ενώ ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Ισμαήλ Μπέης. Η επιτυχία των Βενετών ήταν προσωρινή, αφού οι Τούρκοι επέστρεψαν με μεγαλύτερο στρατό, πολιόρκησαν το κάστρο και θανάτωσαν ή αιχμαλώτισαν ολόκληρη την Βενετσιάνικη φρουρά.
Το Μεγάλο Συμβούλιο της Βενετίας τον όρισε ξανά Σοπρακόμιτο σε μεγάλη γαλέρα εξοπλισμένη με πύργους και τον έστειλε στη Θεσσαλονίκη για να βοηθήσει τον Αντρέα Μοτσενίγκο που πολιορκούσε τους Οθωμανούς στην Καλλίπολη. Το μεγάλο πλοίο πλησίασε την Οθωμανική φρουρά και άρχισε να την πλήττει με τόξα, ενώ ο υπόλοιπος στόλος βάδισε μέσω του φράκτη με τους πάσσαλους στο λιμάνι και επιτέθηκε στα αγκυροβολημένα Οθωμανικά πλοία. Ο Μοτσενίγκο και η ναυαρχίδα του έσπασαν τελικά τον φράκτη, αλλά τα υπόλοιπα πλοία δεν τον ακολούθησαν και αποχώρησε με μεγάλες απώλειες. Ο Λορεντάν διορίστηκε ξανά Σοπρακόμιτος σε γαλέρα (5 Μαρτίου 1430), ενώ σε λίγες βδομάδες ακολούθησε η Άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς. Ο Σιλβέστρο Μοροζίνι επιτέθηκε για αντίποινα στις Οθωμανικές δυνάμεις στον Ελλήσποντο, το κάστρο του Ελλησπόντου βομβαρδίστηκε την περίοδο 6 - 16 Ιουνίου 1430 με σημαντικές φθορές και τη μεγαλύτερη ζημιά προκάλεσε το πλοίο του Λορεντάν που είχε τον καλύτερο εξοπλισμό. Οι Βενετοί έκλεισαν ωστόσο ειρήνη με τους Οθωμανούς (4 Σεπτεμβρίου 1430).
Συνθήκη του Τορίνο (1860)
Ιστορικό
Ο αυτοκράτορας της Γαλλίας Ναπολέων Γ' και ο πρωθυπουργός του βασιλείου της Σαρδηνίας κόμης Καβούρ συναντήθηκαν μυστικά στη γαλλική λουτρόπολη Πλομπιέρ-λε-Μπαιν στις 21 Ιουλίου 1858. Συμφώνησαν ότι η Γαλλία θα υποστηρίξει την ενοποίηση της Ιταλίας που επιχειρούσε το βασίλειο της Σαρδηνίας, υπό τον όρο ότι ο πάπας να διατηρήσει τον έλεγχο της Ρώμης. Σε αντάλλαγμα ζητήθηκε από τη Γαλλία το βασίλειο της Σαρδηνίας να παραχωρήσει το δουκάτο της Σαβοΐας μαζί με την κομητεία της Νίκαιας στη Γαλλία. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Στο [[Σαμπερί ο κόσμος ανεμίζει γαλλικές σημαίες κάτω από το κάστρο των Δουκών κατά την προσάρτηση της Σαβοΐας στη Γαλλία το 1860.]] Τον Απρίλιο του 1859, η Αυστρία, εξ αιτίας του ότι η Σαρδηνία προμήθευε όπλα στο αποσχιστικό κίνημα της Λομβαρδίας, κήρυξε πόλεμο στη Σαρδηνία. Κατά τη διάρκεια αυτού του δεύτερου ιταλικού πολέμου ανεξαρτησίας οι γαλλοσαρδηνικές δυνάμεις νίκησαν τους Αυστριακούς σε αρκετές μάχες: Παλέστρο, Μοντεμπέλλο, Ματζέντα και Σολφερίνο αλλά οι απώλειες εκατέρωθεν ήταν πολύ μεγάλες.
Ο Ναπολέων Γ', ο οποίος διοικούσε ο ίδιος το στρατό του, ανησυχώντας για την έκταση της αιματοχυσίας αποφάσισε να τερματίσει τον πόλεμο. Οι μάχες ολοκληρώθηκαν με την ανακωχή της Βιλλαφράνκα στις 12 Ιουλίου 1859. Η ανακωχή οδήγησε στη Συνθήκη της Ζυρίχης της 10ης Νοεμβρίου 1859, με την οποία η Αυστρία παραχώρησε τη Λομβαρδία στη Γαλλία, η οποία την παραχώρησε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Η πλήρης ενοποίηση της Ιταλίας αναβλήθηκε, αν και όχι για πολύ.
Αλβίζε Λορεντάν
Σχέσεις με το Μιλάνο
Το 1431 ξέσπασε ο τρίτος πόλεμος με τον φιλόδοξο δούκα του Μιλάνου Φιλίππο Μαρία Βισκόντι. Ο Λορεντάν διορίστηκε Καπετάνιος με αποστολή να λεηλατήσει τα πλοία και τις αποικίες των Γενοβέζων στην Ανατολή (14 Μαΐου 1431) και πρώτος στόχος ήταν η Χίος. Στην συνέχεια διορίστηκε διαδοχικά Σοπρακόμιτος στην Τυρρηνική θάλασσα υπό τις διαταγές του θείου του, ναυάρχου Πιέτρο Λορεντάν (27 Ιανουαρίου 1432), Καπετάνιος και κυβερνήτης του Μπελλούνο (1433 - 1434) και Καπετάνιος σε έναν εμπορικό κόμβο στην Μαύρη Θάλασσα (1435). Διετέλεσε Προβλεπτής στο Μπέργκαμο από τον Δεκέμβριο του 1436 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1438, όταν ξέσπασε ο τέταρτος πόλεμος εναντίον του Μιλάνου. Οι Βισκόντι επιτέθηκαν στη Λομβαρδία με τον Νίκολο Πιτσικίνο που προτίμησε να κάνει επίθεση στην Μπρέσια αντί για το Μπέργκαμο.
Συνθήκη του Τορίνο (1860)
Ιστορικό
Ο βασιλιάς της Σαρδηνίας Κάρολος Αλβέρτος (1798-1849) ήταν ενεργός Ιταλός εθνικιστής. Στη γαλλόφωνη Σαβοΐα, η ιδέα της ένωσης με τη Γαλλία είχε επικρατήσει καθώς οι φιλελεύθερες τάξεις αντιλαμβάνονταν ότι ο «οίκος της Σαβοΐας» στο Τορίνο δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την περιοχή τους πέρα ​​από το Μον Μπλαν και γίνονταν διακρίσεις κατά των γαλλόφωνων. Στις 25 Ιουλίου 1859, περίπου 30 κορυφαίοι πολίτες του Σαμπερί παρουσίασαν ένα αίτημα στον Ναπολέοντα Γ', ζητώντας να προσαρτηθεί η Σαβοΐα στη Γαλλία. « [...] Η Σαβοΐα δεν είναι ιταλική και δεν μπορεί να να γίνει [...] »
Αλβίζε Λορεντάν
Σχέσεις με το Μιλάνο
Η πρώτη του σύζυγος με την οποία είχε αποκτήσει δύο γιους, τον Φραντσέσκο και τον Τζιοβάνο, πέθανε και ο Λορεντάν παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ισαβέλα Κόκο ντι Νικολό (1441) χήρα του Μπενεντέτο Φοσκαρίνι, με την οποία απέκτησε άλλους δύο γιους, τον Μάρκο και τον Νικολό. Την ίδια χρονιά έγινε κυβερνήτης στο Ντορσοντούρο και μετέφερε την κατοικία του από την οικογενειακή ενορία του Σαν Καντσιάνο στο νησί Τζουντέκα. Η Οικογένεια Λορεντάν ήθελε παραδοσιακά την ναυτική επέκταση της Βενετίας, αντιπαθούσε στις εκστρατείες στο εσωτερικό της Ιταλικής χερσονήσου και τις συγκρούσεις με το Μιλάνο. Ο Αλβίζε τον Φεβρουάριο του 1442 στο Μεγάλο Συμβούλιο διατύπωσε την ίδια άποψη, διέταξε τους κυβερνήτες του Μπέργκαμο να κατεδαφίσουν τις οχυρώσεις σαν δείγμα καλής θέλησης με το Μιλάνο και να ολοκληρωθεί η ειρηνική "Συνθήκη της Κρεμόνα" αλλά οι προτάσεις του απερρίφθησαν. Την ίδια χρονιά έγινε ναύαρχος του κόλπου, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1442 ξεκίνησε εκστρατείες εναντίον των Αραγωνέζων στην Αλβανία και την νότια Ιταλία, υπέταξε την Ζέντα προάστιο του Σπλιτ και την Μπούντβα. Εξελέγη Πραίτορας του Αγίου Μάρκου (3 Φεβρουαρίου 1443) αλλά εξακολουθούσε να μένει στη Τζουντέκα με ετήσιο μισθό 70 δουκάτα.
Η Σταυροφορία της Βάρνας
Ο Αλβίζε Λορεντάν έγινε ναύαρχος στην αντί-Οθωμανική Σταυροφορία που οργάνωσαν ο Βλάντισλαβ Γ΄ της Πολωνίας και ο Ιωάννης Ουνιάδης. Οι Βενετοί δεν προχώρησαν ωστόσο σε καμιά δραστηριότητα και ο Λορεντάν διορίστηκε σε άλλο αξίωμα που είχε σχέση με τον έλεγχο των νερών στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας (11 Νοεμβρίου 1443). Λίγο αργότερα διορίστηκε αρχηγός των Σταυροφορικών στρατευμάτων (25 Απριλίου 1444) με εντολή να εμποδίσει τον Μουράτ Β΄ να κινηθεί εναντίον του Ιμπραήμ Β΄ της Καραμανίας που είχε συμμαχήσει με τους χριστιανούς, αλλά έφτασε με μεγάλη καθυστέρηση. Η επίθεση των χριστιανών στα Βαλκάνια καθυστερούσε και δέχτηκε εντολή από την Βενετία να συμφιλιωθεί με τον σουλτάνο που είχε νικήσει τους Καραμανίδες, αλλά ο ίδιος τους αγνόησε. Oι Σταυροφόροι κατηγορήθηκαν ότι εμπόδιζαν τους Οθωμανούς να επιστρέψουν, ο Λορεντάν μπλόκαρε τον Ελλήσποντο, αλλά ο Μουράτ διέσχισε τον Βόσπορο βόρεια από την Κωνσταντινούπολη. Ακολούθησε η Μάχη της Βάρνας, όπου οι Οθωμανοί συνέτριψαν τον αριθμητικά μικρότερο στρατό των Σταυροφόρων. Οι Βενετοί έκλεισαν ειρήνη με τον σουλτάνο, αλλά ο Αλβίζε Λορεντάν παρέμεινε στο Αιγαίο Πέλαγος για να προειδοποιήσει τους συμμάχους της Βενετίας και να τους προστατέψει από τις Οθωμανικές επιδρομές.
Συνθήκη του Τορίνο (1860)
Η συνθήκη
Το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο (15/16 στην επαρχία της Νίκαιας και 22/23 στη Σαβοΐα) και τα επίσημα στοιχεία έδειξαν πολύ υψηλά ποσοστά υπέρ της επιθυμίας προσάρτησης στη Γαλλία (99,4% και 99,8% αντίστοιχα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Αλβίζε Λορεντάν
Τελευταία χρόνια
Ο Λορεντάν επέστρεψε στα τέλη του 1445 στην Βενετία, συμμετείχε στο Συμβούλιο των Δέκα, όταν δίκαζε την υπόθεση του Γιάκοπο Φόσκαρι, γιου του δόγη Φραντσέσκο Φόσκαρι (28 Νοεμβρίου 1445). Του επέτρεψαν να γυρίσει από την εξορία στο Ναύπλιο και να ζήσει στο Ζελαρίνο μια περιοχή γειτονικά της Βενετία. Διορίστηκε στρατιωτικός επίτροπος στον νέο πόλεμο εναντίον του Μιλάνου (23 Φεβρουαρίου 1447) αλλά αρνήθηκε λόγω της άσχημης υγείας του, στην συνέχεια πήγε στην Ρώμη για να συγχαρεί τον νέο Πάπα Νικόλαο Ε΄ (17 Μαρτίου 1447). Μετά την επιστροφή του εξελέγη ξανά στρατιωτικός επίτροπος για να βοηθήσει τον συνάδελφο του Γεράρδο Δάνδολο, δέχτηκε αλλά επέστρεψε ξανά στην Βενετία λόγω της άσχημης υγείας του (14 Νοεμβρίου 1447). Μετά την νίκη των Μιλανέζων στην μάχη του Καραβάτζο (8 Νοεμβρίου 1448) απεστάλη μαζί με τον Πασκουάλε Μαλιπιέρο στον Μιλανέζο στρατηγό Φραγκίσκο Σφόρτσα, συμφώνησε ότι θα τον βοηθήσει να γίνει κυβερνήτης του Μιλάνου αν συμμαχούσε με την Βενετία.
Τον Ιούλιο του 1449 την εποχή που ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας διεκδικούσε τα Επτάνησα ο Λορεντάν εξελέγη ναύαρχος των Βενετών, επιτέθηκε με 35 γαλέρες για τηνΜεσσήνη και πέτυχε μια μεγάλη νίκη στις Συρακούσες καταστρέφοντας τα εχθρικά πλοία. Η σύγκρουση έληξε τελικά και οι δυο πλευρές έκλεισαν ειρήνη (2 Ιουλίου 1450). Τον Αύγουστο του 1453 αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης ο Λορεντάν διορίστηκε ξανάΠροβλεπτής στο Ναυτικό Οπλοστάσιο της Βενετίας, κατηγορήθηκε με τον συνάδελφο του Βετόρε Καπέλο για κατασκευή νέων πολεμικών γαλέρων. Εξελέγη τον Οκτώβριο του 1453 μέλος του "Συμβουλίου των Σοφών" και παρέμεινε μέχρι τον Μάρτιο του 1454, εξελέγη ξανά τον Οκτώβριο του 1454 στο ίδιο συμβούλιο και παρέμεινε μέχρι τον Μάρτιο του 1455. Το Συμβούλιο τον έστειλε στον Μπαρτολομέο Κολεόνι για να του προσφέρει την θέση του ανώτερου διοικητή του Βενετσιάνικου στρατού αλλά με μειωμένο μισθό επειδή επικρατούσε ειρήνη. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε συνεχώς στο "Συμβούλιο των Σοφών", τον Απρίλιο του 1457 πήρε την άδεια να εγκαταλείψει την πόλη τέσσερις μήνες μήνες μέχρι να περάσει η επιδημία πανώλης. Τον Οκτώβριο του 1458 τάχθηκε ενάντια στην πρόταση του πάπα να συγκαλέσει συνάντηση των χριστιανών πριγκίπων στο Ούντινε για να οργανώσει νέα αντί-Οθωμανική Σταυροφορία.
Α΄ Βένετο-Τουρκικός Πόλεμος
Ο Λορεντάν εξελέγη ναύαρχος του Βενετσιάνικου ναυτικού για τον πόλεμο με τους Οθωμανούς στον Μοριά (4 Φεβρουαρίου 1463). Οι Βενετοί είχαν ελπίδες να σταματήσουν την σύγκρουση αλλά οι πρώτες εντολές που πήρε ήταν σαφείς, έπρεπε να περιπολεί το Αιγαίο, να προστατεύει τις περιοχές που ανήκαν στην Βενετία και τα Βενετσιάνικα πλοία από Τούρκους πειρατές. Μετά την άλωση του Άργους από τους Οθωμανούς (3 Απριλίου 1463) η κατάσταση άλλαξε προς το χειρότερο και οι Βενετοί κήρυξαν ανοιχτά τον πόλεμο στην Τουρκία. Το καλοκαίρι ο Αλβίζε Λορεντάν και ο στρατός του υπό την διοίκηση του Μπερτόλδου ντ'Εστέ στρατοπέδευσαν έξω από την Μεθώνη Μεσσηνίας και το Ναύπλιο. Η εκστρατεία ήταν αρχικά νικηφόρα, στις αρχές Αυγούστου ανακατέλαβαν το Άργος, οχυρώθηκε ο Ισθμός της Κορίνθου, επισκευάστηκε το Εξαμίλιον τείχος και οπλίστηκε με πολλά κανόνια. Πολιόρκησαν με συνεχείς επιθέσεις το κάστρο της Ακροκορίνθου που είχε τον έλεγχο σε ολόκληρη την βορειοανατολική Πελοπόννησο, το υπερασπιζόταν ο Τουραχάνογλου Ομέρ Μπέης. Στις 20 Οκτωβρίου 1463 συνετρίβησαν με αποτέλεσμα τον βαρύ τραυματισμό και τον θάνατο του Μπερτόλδου ντ'Εστέ, οι Βενετοί διέκοψαν την πολιορκία και αποσύρθηκαν στο Εξαμίλιο.
Ο Μεγάλος Βεζίρης Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς ήρθε με νέο ισχυρό στρατό, οι Βενετοί που ο στρατός τους είχε διαλυθεί από δυσεντερία εγκατέλειψαν το Εξαμίλιο χωρίς μάχη και δραπέτευσαν στις ακτές. Οι Οθωμανοί έσπασαν τις οχυρώσεις και επιτέθηκαν στον Μοριά, το Άργος λεηλατήθηκε και ισοπεδώθηκε και οι περισσότερες περιοχές που ανήκαν παλιότερα στους Βενετούς πέρασαν οριστικά στους Τούρκους. Μετά την οπισθοχώρησε των Βενετών ο Λορεντάν προσπάθησε να αποκτήσει κάποια κέρδη με την κατάκτηση της Λήμνου, στην συνέχεια μετέβη στην Χαλκίδα.