cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαρχία Μίμενσινγκ
Διοικητική διαίρεση
Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιμενσινγκ
Επαρχία Νετροκόνα
Η επαρχία Νετροκόνα (βεγγαλικά: নেত্রকোনা জেলা) είναι επαρχία στο βορειοανατολικό Μπαγκλαντές, στην διαίρεση Μίμενσινγκ. Υφίσταται από το 1984. Το διοικητικό κέντρο είναι η Νετροκόνα. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 2.810 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 1.937.794 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 26%, σημαντικά κατώτερο από το μέσο όρο του Μπαγκλαντές (43.1%). Το 83% του πληθυσμού του νομού είναι Μουσουλμάνοι, το 14% είναι Ινδουιστές και το 3% ανήκει σε άλλες θρησκείες.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία αποτελείται από 10 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).
Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):
Ιωάννης Δημητρίου (οπλαρχηγός)
Ο Ιωάννης Δημητρίου ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Μπάχοβο (Πρόμαχοι), Αλμωπίας της περιφερειακής ενότητας Πέλλας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Δημητρίου γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Μπάχοβο (Πρόμαχοι), Αλμωπίας της περιφερειακής ενότητας Πέλλας. Το 1905 συγκρότησε ένοπλο σώμα, αποτελούμενο από 10 Μπαχοβίτες, το οποίου τέθηκε επικεφαλής. Έδρασε στην περιοχή Αλμωπίας, Βόρα και Τζένας εναντίον Βουλγαρικών σωμάτων και Ρουμανιζόντων. Τον Ιανουάριο του 1906 η συμβολή του ήταν ουσιαστική στην προσπάθεια που κατέβαλε τότε η Ελληνική πλευρά με πολυάριθμες επιχειρήσεις, συντονιζόμενες από τον αξιωματικό Εμ. Σκουντρή, ώστε να εκκαθαριστεί ολόκληρη η περιοχή Οστρόβου (Βεγορίτιδας) - Βοδενών (Έδεσσας) - Αλμωπίας από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες και τη ρουμανίζουσα προπαγάνδα που πίεζαν αφόρητα τους σλαβόφωνους και βλαχόφωνους Έλληνες. Συνεργάστηκε επίσης, το διάστημα εκείνο, με τον Κρητικό Εμ. Κατσίγαρη. Κατά το 1907 και 1908, το σώμα του κινήθηκε ανατολικότερα προς την περιοχή Λαγκαδά, όπου οι ανάγκες ήταν περισσότερες, καθώς τα Βουλγαρικά ένοπλα σώματα εκεί ήταν πολυαριθμότερα και συνέχιζαν την πίεση των κατοίκων. Στις 17 Αυγούστου του 1908, το σώμα του δέχτηκε επίθεση από Βούλγαρους κομιτατζήδες στη Ζάροβα (Νικόπολη) αλλά κατάφερε να διαφύγει χωρίς απώλειες. Με την επανάσταση των Νεοτούρκων και την γενική αμνηστία που παραχωρήθηκε, ο Ιωάννης Δημητρίου διέλυσε το σώμα του και παρέδωσε τα όπλα.
Γιοχάνες Σταρκ
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Σίκενχοφ (Schickenhof), Βασίλειο της Βαυαρίας, (σήμερα Φράιχουνγκ (Freihung)), ο Σταρκ εκπαιδεύτηκε στο Γυμνάσιο Μπαϊρόιτ (δευτεροβάθμια εκπαίδευση) και αργότερα στο Ρέγκενσμπουρκ. Η πανεπιστημιακή του εκπαίδευση άρχισε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου σπούδασε φυσική, μαθηματικά, χημεία και κρυσταλλογραφία. Ξεκίνησε τις σπουδές του το 1894, και αποφοίτησε το 1897. Η διδακτορική του διατριβή ήταν σχετική με κάποια θέματα φυσικής του Άιζακ Νιούτον.
Καριέρα
Ο Σταρκ εργάστηκε σε διάφορες θέσεις στο Ινστιτούτο Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μονάχου μέχρι το 1900, όταν κατέστη άμισθος λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Από το 1906 ήταν έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ανοβέρου. Το 1908 έγινε καθηγητής στο Πολυτεχνείο του Άαχεν. Μέχρι το 1922, ο Σταρκ εργάστηκε και έκανε έρευνες σε τμήματα φυσικής σε διάφορα πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο του Greifswald. Το 1919, τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής «για την ανακάλυψη του φαινομένου Ντόπλερ και τον διαχωρισμό των φασματικών γραμμών σε ηλεκτρικά πεδία» (το τελευταίο είναι γνωστό ως φαινόμενο Σταρκ). Από το 1933 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1939, ο Σταρκ εξελέγη πρόεδρος του Physikalisch-Technische Bundesanstalt, ενώ ήταν επίσης πρόεδρος της Deutsche Forschungsgemeinschaft.
Ο Σταρκ δημοσίευσε περισσότερες από 300 εργασίες, κυρίως όσον αφορά την ηλεκτρική ενέργεια και άλλα συναφή θέματα. Έλαβε διάφορα βραβεία εκτός του βραβείου Νόμπελ, όπως το βραβείο Baumgartner της Ακαδημίας Επιστημών της Βιέννης (1910), βραβείο Ακαδημίας Επιστημών του Γκέτινγκεν (1914), καθώς και το Μετάλλιο Matteucci της Ακαδημίας της Ρώμης. Η πιο γνωστή συνεισφορά του στην φυσική είναι το φαινόμενο Σταρκ, το οποίο το ανακάλυψε το 1913.
Ήταν παντρεμένος με την Luise Uepler, και είχε πέντε παιδιά. Το χόμπι του ήταν η καλλιέργεια των οπωροφόρων δένδρων και η δασοκομία. Εργάστηκε στο ιδιωτικό εργαστήριο του στο κτήμα της χώρας του στην Άνω Βαυαρία μετά τον πόλεμο. Εκεί μελέτησε την εκτροπή του φωτός σε ηλεκτρικό πεδίο.
Σχέσεις με τον Ναζισμό
Κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος, ο Σταρκ επιχείρησε να γίνει ο Φύρερ της γερμανικής φυσικής μέσω του κινήματος Deutsche Physik («γερμανική φυσική»), μαζί με τον Φίλιπ Λέναρντ, έναντι της «Εβραϊκής Φυσικής» του Άλμπερτ Αϊνστάιν και του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ (ο οποίος δεν ήταν εβραϊκής καταγωγής). Μετά την υπεράσπιση της θεωρίας της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν από τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, ο Σταρκ έγραψε ένα οργισμένο άρθρο στην εφημερίδα των SS Das Schwarze Korps, αποκαλώντας τον Χάιζενμπεργκ «λευκό Εβραίο».
Ο Σταρκ υποστήριξε επίσης ότι Εβραίοι επιστήμονες δεν είχαν «την ικανότητα πραγματικής δημιουργικής δραστηριότητας στις φυσικές επιστήμες.»
Το 1947, μετά την ήττα της Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σταρκ είχε χαρακτηριστεί ως «μείζων δράστης» και του επιβλήθηκε ποινή τεσσάρων ετών φυλάκισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 2008–09
Το Κύπελλο Ισπανίας 2008–09 το κατέκτησε για 25η φορά η Μπαρτσελόνα νικώντας στον τελικό την Αθλέτικ Μπιλμπάο με 4–1. Η Βαλένθια, που πήρε πέρυσι το κύπελλο, αποκλείστηκε στα προημιτελικά από τη Σεβίλλη.
Τελικός
Κυπελλο Ανδρων 2009 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2008-2009
Εθνική Βενεζουέλας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βενεζουέλας εκπροσωπεί τη Βενεζουέλα στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Βενεζουέλας, η οποία είναι υπεύθυνη για το άθλημα στη χώρα.
Ιστορία
Συμμετείχε για πρώτη φορά σε προκριματική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1966. Έως και τότε δε συμμετείχε, ενώ ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να προκριθεί σε τελική φάση του θεσμού. Όσον αφορά το Κόπα Αμέρικα, έχει συμμετάσχει σε 14 τελικές φάσεις, με καλύτερη θέση την 4η που κατέλαβε το 2011.
Στάδιο
Έδρα της δεν είναι ένα συγκεκριμένο στάδιο. Στα επίσημα παιχνίδια συνηθίζει να επιλέγει ανάμεσα σε τρία, το "Πολιντεπορτίβο Κατσαμάι" (41.600 θέσεις) που βρίσκεται στο Πουέρτο Ορντάς, το "Στάδιο Χοσέ Αντόνιο" (37.485 θέσεις) που βρίσκεται στο Ανσοατένγκι. Τρίτο, και το Στάδιο Πουέμπλα Νουέβο (38.755 θέσεις) που βρίσκεται στο Σαν Κριστόμπαλ.
Στατιστικά
Πρώτος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών σε συμμετοχές για το συγκρότημα της Βενεζουέλας είναι ο Χουάν Αράνγκο με 129 εμφανίσεις και πρώτος σκόρερ είναι ο Χοσέ Σαλομόν Ροντόν με 34 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Βενεζουέλας (ποδόσφαιρο) Βενεζουελα
ΑΜΕΑΝ Αγίου Νικολάου Λεμεσού
Η Αθλητική Μορφωτική Ένωση Αγίου Νικολάου Λεμεσού (ή η ΑΜΕΑΝ) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη συνοικία Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό. Η ομάδα είχε 4 συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου.
Ιστορία
Η ΑΜΕΑΝ ιδρύθηκε το 1943. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λεμεσού (ΕΠΟΛ), στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Η ΑΜΕΑΝ ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.
Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στην ενδέκατη θέση του ομίλου της. Στην ίδια θέση τερμάτισε και την επόμενη περίοδο. Την περίοδο 1987-88 τερμάτισε στην ένατη θέση. Την περίοδο 1988-89 τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΛ μέχρι το 1993, οπόταν και ανέστειλε τη λειτουργία της.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΜΕΑΝ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η ΑΜΕΑΝ συμμετείχε στον Γ΄ όμιλο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1943 Κατηγορία:Άγιος Νικόλαος (Λεμεσός)
Δάρας Αρκαδίας
Ο Δάρας, παλαιότερα γνωστός ως Δάρα ή Ντάρα, είναι χωριό της Αρκαδίας. Βρίσκεται στα βόρεια του νομού στα σύνορα της Αρκαδίας με την Αχαΐα και την Κορινθία. Απέχει 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού Τρίπολη και είναι Μαντινειακό χωριό.
Τοποθεσία
Ο επισκέπτης του Δάρα πρέπει να βαδίσει επάνω στον αυτοκινητόδρομο Τριπόλεως - Λεβιδίου - Βυτίνας. Στο 32ο χιλιόμετρο της διαδρομής, μετά τα χωριά Λεβίδι και Βλαχέρνα, θα στρίψει στον δεξιό προβάλλοντα δρόμο στην Ε.Ο. 111. Στην Ε.Ο 111 Τριπόλεως-Πατρών,  αφήνουμε αριστερά του το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου (κι' ονομαζόμενου «Κακονικόλας»), σε λίγο διάστημα πάλι το κεφαλάρι της Παναγίτσας («Ρεύνος» των αρχαίων, που είναι οι πηγές του ποταμού «Τράγου») και δεξιά του τον οικισμό της Παναγίτσας (άλλοτε χωριού «Γκιούση»).
Απ' εκεί, μπαίνοντας πια στην κυρίως «Κοιλάδα του Τράγου» ή «Κάμπο του Δάρα » ή παλαιότερα «Πεδίο των Νάσων» που απλώνεται σε βάθος, αριστερά του δρόμου. Σε λίγο υπάρχει μία άλλη διακλάδωση του δρόμου, που οδηγεί στο χωριό «Κώμη» και σε χτήματα των Δαραίων. Μετά τη διακλάδωση προς Κώμη, σε λίγη απόσταση ένας δρόμος αριστερά μπαίνει στον κυρίως Κάμπο του Δάρα, ενώ άλλος δρόμος δεξιά, οδηγεί ανηφορικά προς την κωμόπολη Δάρα της Μαντινείας, που απέχει μόλις 2 χιλιόμετρα από την Εθνική Οδό 111.
Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 679 μέτρων και αμφιθεατρικά στους πρόποδες του βουνού Φαλκός που αποτελεί τμήμα της οροσειράς της Ορύξεως (των αρχαίων) ή τού σήμερα λεγόμενου Σαϊτά. Στο χωριό υπάρχουν 5 εκκλησίες. Η κεντρική του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Γεωργίου , των Αγίων Πάντων στο νεκροταφείο , το εκκλησάκι του Αϊ Λια και η καινούργια εκκλησία στη διασταύρωση , η Παναγίτσα. Επίσης υπάρχει ιατρείο και λαογραφικό μουσείο. Στο χωριό λειτουργεί Λαογραφικό μουσείο με τοπικά ξυλόγλυπτα έργα. Νότια του χωριού βρίσκεται υστεροβυζαντινός πύργος.
Ονομασία
Γύρω στα 1400 κατεβαίνουν στην Πελοπόννησο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας πληθυσμοί Αρβανιτών. Μια Αρβανίτικη οικογένεια εγκαταστάθηκε στον χώρο των Νάσων με το επώνυμο Δάρας. Αυτή η οικογένεια αφομείωσε τους άλλους κατοίκους και ο κάμπος ονομάστηκε κάμπος του Δάρα. Ο Δάρας συγκαταλέγεται στους οικισμούς που κατά το παρελθόν μιλούνταν τα αρβανίτικα.
Αρχαιότητα
Ο σήμερα λεγόμενος «Κάμπος του Δάρα» ή «Κοιλάδα του Τράγου», με τις γύρω πλαγιές των βουνών, ήταν η περιοχή των αρχαίων αρκαδικών «Νάσων». Οι «Νάσοι» (δηλ. οι «Νήσοι», τα νησιά του τόπου εκείνου), θα ήταν, κάποτε, όπως φαίνεται, «λιμναίοι οικισμοί», μέσα σε κάποια μεγάλη λίμνη με πολλές μικρές οικήσεις, που θ' απλωνόταν μέσα κι έξω από τον σημερινό «Κάμπο του Δάρα». Οι οικισμοί, λοιπόν, των «Νησιών» εκείνων, θ' αποτελούσαν τους γνωστούς από τ' αρχαία χρόνια «Νάσους», που κυρίως τις γνωρίζομε από τις πληροφορίες του Μικρασιάτη περιηγητή Παυσανία, στα 176 μετά Χριστό, όπως περιγράφονται στα "Αρκαδικά",  βιβλίο του έργου του Ελλάδος περιήγησις.
Ο περιηγητής Παυσανίας δεν δίνει, βέβαια, ειδικές πληροφορίες και ακριβείς ειδήσεις για τις «Νάσους» αυτές, ούτε για τους οικισμούς που τις αποτελούσαν, ίσως γιατί στα χρόνια του δεν υπήρχε κανένα ίχνος οικισμών απ' όπου πέρασε, αφού κι' οι άλλοτε ακμάζουσες γειτονικές πολιτείες των Καφυών και του Ορχομενού ήσαν σωροί ερειπίων. Και η αρχαία «Άμιλος» (του «Κάμπου της Κανδήλας» ) είχε διατηρηθεί σαν απλό τοπωνύμιο («χωρίον», όπως το χαρακτηρίζει ο Παυσανίας, όχι, βέβαια, με τη σημασία τού σημερινού χωριού).
Ο περιηγητής Παυσανίας περιγράφει την περιοχή των Νάσων ως εξής (μετάφραση από το αρχαίο κείμενο):
Ο ίδιος ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρεται για τις αρχαίες «Νάσους» και στο επόμενο απόσπασμα:
Από τα γραφόμενα του Παυσανία, λοιπόν, η περιοχή των Νάσων φαίνεται  πως ήταν μια προέκταση της «Ορχομένιας Χώρας». Προς τα βόρεια και ανατολικά, η λεγόμενη κυρίως «Ορχομένια Χώρα» περιλάμβανε τους τόπους τους τριγύρω από την αρχαία κι ακμάζουσα πολιτεία του αρκαδικού Ορχομενού, και προπαντός το «Πρώτον Ορχομένιον Πεδίον» (Κάμπος του Λεβιδιού), το «Δεύτερον Ορχομένιον Πεδίον» (Κάμπος της Κανδήλας), το «Καφυατικόν Πεδίον» (Κάμπος της Χωτούσας) και το «Πεδίον των Νάσων» (Κάμπος του Δάρα). Σ' αυτό το «Πεδίον των Νάσων», στον καιρό του Παυσανία φαίνεται πως δεν υπήρχαν κάτοικοι, ή πιο σωστά, δεν θα υπήρχαν οργανωμένοι κάτοικοι σε πόλεις καί κώμες, αλλά σκόρπιοι ποιμενικοί μικροσυνοικισμοί, όπως και στα μεσαιωνικά, καθώς και στα πρώτα ανοργάνωτα νεοελληνικά χρόνια.
Νεώτεροι χρόνοι
Η αρχή της ελληνικής Επανάστασης έγινε γρήγορα στο Δάρα. Ο ιστορικός Φωτάκος, που έζησε στο κάμπο του Δάρα μετά την Επανάσταση περιέγραψε όλες τις μάχες που έλαβαν μέρος οι Δαραίοι. Στις 22 Μαρτίου του 1821 οι Δαραίοι έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην μάχη του Κάψια. Στις 14 Απριλίου, το 1821 , οι Έλληνες νίκησαν τους Τούρκους στην Μάχη του Λεβιδίου με σημαντική  βοήθεια από τους Δαραίους οπλαρχηγούς. Τέλος οι Δαραίοι πήραν μέρος στην μάχη στο Βαλτέτσι, στα Δερβενάκια και στην πολιορκία του Παλιόκαστρου στο Άργος.
Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου
Η Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου είναι μία από της Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου εντός της Τουρκίας. Στην εκκλησιαστική και πνευματική δικαιοδοσία της ανήκουν τα νησιά της Ίμβρου και της Τενέδου.
Δάρας Αρκαδίας
Νεώτεροι χρόνοι
Στα 1885 απείχε οκτώ ώρες δρόμο από την Τρίπολη.
Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου
Μητροπολίτης της είναι από τον Μάρτιο του 2020 ο Κύριλλος (Συκής).
Δάρας Αρκαδίας
Νεώτεροι χρόνοι
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 383 κατοίκους οι οποίοι διπλασιάζονται στις γιορτές. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των απογραφών το χωριό είχε 1.150 κατοίκους το 1951, 969 κατοίκους το 1961, ενώ το 1971 είχε 724, το 1981 είχε 713, το 91 είχε 593 και το 2001 474.
Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την πρώτη χριστιανική χιλιετία, η Ίμβρος υπαγόταν κατά πάσα πιθανότητα στη Μητρόπολη Λήμνου και η Τένεδος στη Μητρόπολη Μυτιλήνης, όχι όμως ως Επισκοπές, αλλά ως απλές εκκλησιαστικές παροικίες εφόσον δεν θεωρούνταν σημαντικές πληθυσμιακά. Το 1010 για πρώτη φορά η Ίμβρος εμφανίζεται ως Πατριαρχική Εξαρχία, η οποία δόθηκε στον Μιχαήλ Κηρουλάριο, τον μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη. Η κατάσταση αυτή της Πατριαρχικής Εξαρχίας διατηρείται μέχρι τον 14ο αιώνα.
Επί αυτοκράτορος Μανουήλ του Παλαιολόγου (1391-1426) η Ίμβρος προήχθη σε Αρχιεπισκοπή, από δε τα μέσα του 15ου αιώνα αναφέρεται ως Μητρόπολη στην 70ή θέση μεταξύ των Μητροπόλεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η έδρα της Μητροπόλεως βρισκόταν στον οικισμό Κάστρο μέχρι τον 20ό αιώνα, στις αρχές του οποίου μεταφέρθηκε στον οικισμό Παναγία.
Δάρας Αρκαδίας
Διοικητικές μεταβολές
Με το ΦΕΚ 16Α της 24/05/1835 ορίζεται ως έδρα του τότε Δήμου Νάσων. Με το ΦΕΚ 252Α της 24/08/1912 ορίζεται ως έδρα της τότε Κοινότητας Δάρα. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λεβιδίου μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Τριπόλεως (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου
Ιστορικά στοιχεία
Μετά την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, η Ίμβρς και η Τένεδος ανήκουν στην Τουρκία. Έτσι, το 1923 αποσπάστηκε από τη Μητρόπολη Μυτιλήνης η Τένεδος και προσαρτήθηκε στη Μητρόπολη Ίμβρου, η οποία έκτοτε φέρει τον τίτλο «Ίμβρου και Τενέδου». Σήμερα είναι η τρίτη κατά τάξη Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εντός Τουρκίας.
Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου είναι από τον Μάρτιο του 2020 ο Κύριλλος (Συκής).
Δάρας Αρκαδίας
Λοιπά στοιχεία
Να μη συγχέεται με τον καταργημένο, ήδη από το 1928, ομώνυμο οικισμό του παλαιού Δήμου Σελληεντίας του Νομού Ηλείας καθώς και με τους δύο ομώνυμους οικισμούς της Μεσσηνίας, δηλ. το Δάρα Μεσσήνης και το Δάρα Τριφυλίας.
Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου
Διοικητική διάρθρωση
Στην Ιερά Μητρόπολη σήμερα, υπάρχουν συνολικά οκτώ (8) Κοινότητες. Επτά (7) Ιερείς εξυπηρετούν αυτές τις Κοινότητες και τους Ναούς.
Δάρας Αρκαδίας
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου
Διοικητική διάρθρωση
Πιο συγκεκριμένα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιμβρου και Τενέδου
Περγαμηνή
thumb|right|200px|Αυθεντική σελίδα περγαμηνής από τα Gesta Danorum «Δανών έργα», σελ. 1 των Αποσπασμάτων τής Ανζέ (Fragments d’Angers). Φυλάσσεται στη Βασιλική Βιβλιοθήκη τής [[Κοπεγχάγη|Κοπεγχάγης.]]
Η περγαμηνή είναι υλικό γραφής για σελίδες βιβλίου, κώδικα ή χειρογράφου, που παρασκευάζεται από δέρμα μόσχου, προβάτου ή αίγας. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, άρχισε να χρησιμοποιείται από τον 2ο αιώνα π.Χ., αντικαθιστώντας σταδιακά τον δυσεύρετο και ακριβό πάπυρο, η δε χρήση της συνετέλεσε αποφασιστικά στην αντιγραφή των κειμένων και στην εξέλιξη της γραφής.
Παρασκευή και κατεργασία
thumb|200px|right|Παρασκευή περγαμηνής, υπό Jost Amman & Hans Sachs, [[Φρανκφούρτη 1568.]] thumb|200px|right|Οι δέκα εντολές σε περγαμηνή τού 1768. Η περγαμηνή είναι αρχικά στιλπνή στην αφή, ιδιότητα που χάνεται συν τω χρόνω, καθώς και ευαίσθητη στην υγρασία, αφού δεν είναι αδιάβροχη. Η διαφορά της από τα δερμάτινα είδη έγκειται στον τρόπο κατεργασίας. Η δορά δεν υποβάλλεται σε δέψη (σε βυρσοδεψείο), αλλά εκδέρεται και στεγνώνεται ενώ βρίσκεται σε διάταση, πράγμα που την κάνει δύσκαμπτη και της προσδίδει λευκή, κιτρινωπή ή και διαφανή χροιά. Αντί της δέψης η δορά τού ζώου (αίγας, προβάτου, μόσχου, ακόμη και χοίρου) υποβάλλεται σε στύψη, προκειμένου να καταστεί άσηπτη. Κατ’ αρχάς, πρέπει να αφαιρεθεί το λίπος και το σμήγμα, ώστε να μείνει μόνο το δέρμα. Κατόπιν, η δορά βυθίζεται σε γαλάκτωμα ασβέστη (επί τρεις ημέρες) και ακολουθεί απόξεση με ειδικό ξέστρο, προκειμένου να απομακρυνθούν υπολείμματα της σάρκας και του τριχώματος. Στη συνέχεια λειαίνεται με ελαφρόπετρα και λευκαίνεται με σκόνη κιμωλίας.
Τα στάδια αυτά δεν είναι επαληθευμένα για την ελληνιστική εποχή· από την περιγραφή τού Πλινίου δεν προκύπτει η πλήρης διαδικασία και ορισμένοι αμφισβητούν αν ο ίδιος την είχε προσωπικά παρακολουθήσει. Εντούτοις, μερικά μεσαιωνικά χειρόγραφα παρέχουν λεπτομερείς οδηγίες για την επεξεργασία τής περγαμηνής. Σε ένα τέτοιο χειρόγραφο του 8ου αιώνα αναφέρεται ότι η περγαμηνή έπρεπε να διατηρηθεί σε ασβέστη επί τρεις ημέρες, να αποπλυθεί κατόπιν με νερό και έπειτα να αποξεσθεί με ξυράφι η επιφάνειά της και από τις δύο πλευρές. Ακολουθούσε η λείανση με ελαφρόπετρα, για να αφαιρεθούν εντελώς οι τρίχες και να γίνει το υλικό λευκότερο και στιλπνό. Ορισμένες περγαμηνές πολυτελείας βάφονταν κατόπιν με πορφυρό χρώμα (λατ. codices purpurei) και έγραφαν επάνω τους με χρυσά ή αργυρά γράμματα, κυρίως όταν επρόκειτο για μικρογραφίες ή αρχιγράμματα και κατ' εξοχήν σε ιερά κείμενα.
Όταν η κατεργασία ολοκληρωθεί, είναι φανερή η διαφορά αποχρώσεως μεταξύ της εξωτερικής πλευράς (αρχ. ἐχέτριχον ), η οποία ήταν σκληρότερη και κιτρινωπή αλλά απορροφούσε περισσότερο τη χρωστική ουσία (μελάνη), και της εσωτερικής πλευράς (αρχ. ἐχέσαρκον ), η οποία ήταν λευκότερη και λεία, με αποτέλεσμα να ευνοεί την καλλιγραφία. Ωστόσο, η καλή κατεργασία επιτρέπει τη γραφή και στις δύο πλευρές, η δε ποιότητα εξαρτάται επιπλέον από το είδος και την κατάσταση του ζώου.
Η περγαμηνή κόβεται σε φύλλα, τα οποία μπορούν να συγκολληθούν ή να συρραφούν με δύο τρόπους:
Οι περγαμηνές που παρασκευάζονταν από μεμβράνη εμβρύου μόσχου εθεωρούντο εξαιρετικής ποιότητας και διέφεραν από τις κοινές περγαμηνές λόγω της ημιδιαφανούς όψης τους. Η περγαμηνή αυτή ονομαζόταν  vellum  (λατ.), λέξη που προέρχεται από το υποκοριστικό  vitellus  «μοσχαράκι». . Σταδιακά, ο όρος  vellum  έφτασε να δηλώνει κάθε περγαμηνή εκλεκτής ποιότητας, η οποία παραγόταν από δέρμα λεπτότερης υφής. Χαρακτηριστικά δείγματα περγαμηνών κωδίκων τού τύπου αυτού είναι ο Σιναϊτικός κώδικας και ο Βατικανός Κώδικας της Βίβλου.
Ιστορία
right|thumb|200px|Τύπος περγαμηνής τής Β. Ευρώπης παρασκευασμένης από αιγόδερμα στο στάδιο κατά το οποίο τεντώνεται σε ξύλινο πλαίσιο Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πλινίου ( Historia naturalis 13.21), η περγαμηνή οφείλει την κατασκευή της στην προσωρινή διακοπή εισαγωγής του παπύρου από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τον 2ο αι. π.Χ. λόγω σχετικής απαγόρευσης από τον Πτολεμαίο Επιφανή (205–182 π.Χ.). Η εξάρτηση από την Αίγυπτο ως αποκλειστική πηγή εισαγωγής τού παπύρου φέρεται να οδήγησε τον ηγεμόνα τής Περγάμου Ευμένη (μάλλον τον Ευμένη Β΄, έτη βασιλείας 197–160 π.Χ.) στην απόφαση να προωθήσει την παραγωγή περγαμηνής ως υποκαταστάτου τού παπύρου.
Εντούτοις, υπάρχουν αρχαίες μαρτυρίες για τη χρήση ακατέργαστης δοράς ζώων ως υλικού γραφής. Κείμενα σε δορές ζώων συναντώνται και σε αιγυπτιακές γραφές τής Τετάρτης Δυναστείας. Επιπλέον, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, που χάρασσαν τη σφηνοειδή γραφή τους σε πήλινες πινακίδες, έγραφαν επίσης σποραδικά σε περγαμηνές από τον 6ο αιώνα π.Χ. και μετά. Ο Ηρόδοτος (5ος αι. π.Χ.) αναφέρει ότι οι Ίωνες της Μικράς Ασίας χρησιμοποιούσαν ως υλικό γραφής τη διφθέρα, η οποία ουσιαστικά δηλώνει το ίδιο υλικό. Εντούτοις, η περγαμηνή αυτή καθ’ αυτήν παρασκευάζεται συστηματικά ως ραφιναρισμένο υλικό γραφής τον 2ο αι. π.Χ., οπότε και λαμβάνει αυτό το όνομα, το οποίο δηλώνει τον τόπο προελεύσεώς της. Την ελληνιστική εποχή η φράση περγαμηνή τέχνη, που αναφέρεται στη φερώνυμη τεχνική, αποτελεί την αφετηρία σχηματισμού τού λατινικού όρου pergamena (pellis) «δορά από την Πέργαμο», ο οποίος εξαπλώθηκε ευρέως ως τεχνικός όρος.
Επιπλέον, σημαντικός παράγοντας στην εξέλιξη από τον πάπυρο στην περγαμηνή ήταν η σταθερή του προτίμηση για τους κώδικες των Βιβλικών κειμένων. Οι εύχρηστοι περγαμηνοί κώδικες κυριαρχούν στις χριστιανικές εκκλησίες και παρουσιάζουν σχεδόν αποκλειστική χρήση από τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με μία θεωρία, ο ευαγγελιστής Μάρκος, ο οποίος συνέγραψε την αφήγησή του στη Ρώμη πριν από το 65 μ.Χ., υιοθέτησε το σημειωματάριο σε περγαμηνή, επειδή ήταν προσιτό στις φτωχές τάξεις των πρώτων χριστιανών. Υποστηρίζεται επίσης βάσιμα ότι η λέξη μεμβράνη, που χρησιμοποιείται στην Καινή Διαθήκη (2 Τιμόθεον 4:13  φέρε, καὶ τὰ βιβλία, μάλιστα τὰς μεμβράνας ), αναφέρεται συγκεκριμένα σε υλικό γραφής από περγαμηνή.
Εβραϊκή περγαμηνή
Ο τρόπος κατεργασίας τής περγαμηνής (από τη δορά ώς το τελικό προϊόν) έχει εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό ανάλογα με τον τόπο και τον χρόνο. Η περγαμηνή (απλή ή vellum) δεν αποτελούσε τον μοναδικό τρόπο προετοιμασίας δερμάτων ζώων, ώστε να είναι κατάλληλα υλικά γραφής. Στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ (Μπάβα Μπατρά 14Β) ο Μωυσής παρουσιάζεται να έχει γράψει τον πρώτο ρόλο τής Τορά σε ειδικά κατεργασμένο δέρμα αγελάδας, που αποκαλείται γκεβίλ. Μολονότι δεν είναι σαφές πότε άρχισε να χρησιμοποιείται η περγαμηνή ως υλικό γραφής στον αρχαίο εβραϊκό πολιτισμό, υπάρχουν εντούτοις ισχυρές έμμεσες αποδείξεις στην εβραϊκή Βίβλο ότι επρόκειτο για κατεργασμένη δορά η οποία μπορούσε να διπλωθεί ή να τυλιχτεί σε κύλινδρο.
Η περγαμηνή παραμένει το μόνο μέσο που είναι αποδεκτό στον Ιουδαϊσμό για την κατασκευή ρόλων τής Τορά, καθώς επίσης τεφιλίν και μεζουζά. Για τέτοιου είδους ιερές χρήσεις επιτρέπονται μόνο δορές τελετουργικά καθαρών (κοσέρ) ζώων και, επειδή υπάρχουν αυστηρές προδιαγραφές ώστε να πιστοποιείται η καταλληλότητα των περγαμηνών αυτών για θρησκευτική χρήση, η διαδικασία επιβλέπεται συνήθως από ραββίνο με τα κατάλληλα προσόντα.
Μεταγενέστερη και σύγχρονη χρήση
thumb|left|Αγγλική περγαμηνή σε ραφιναρισμένο vellum με σφραγίδα που δείχνει το έτος [[1638.]] thumb|right|Περγαμηνή, πένα και μελάνι κατάλληλα για αντιγραφή τής [[Τορά, καθώς και για μεζουζά και τεφιλίν]] Κατά τον μεσαίωνα η χρήση τής περγαμηνής γνώρισε ευρεία διάδοση. Στην Αγγλία και τη Γαλλία χρησιμοποιούσαν κυρίως δορά μόσχου και προβάτου, ενώ στην Ιταλία προτιμούσαν τη δορά αιγών. Επιπλέον, φαίνεται ότι αρκετές φορές χρησιμοποιήθηκαν δορές μεγαλύτερων ζώων, όπως του αλόγου, ή μικρότερων ζώων, όπως του σκίουρου και του λαγού. Αποτελεί ακόμη αμφιλεγόμενο ζήτημα αν κατά τον μεσαίωνα εξακολουθούσαν να μεταχειρίζονται μεμβράνη από έμβρυο μόσχου που είχε αποβληθεί. Εντούτοις, η βασική της χρήση κατά την περίοδο ήταν να αποτελεί υλικό αντιγραφής θρησκευτικών κειμένων, κυρίως χειρογράφων τής Βίβλου, μολονότι αυτό απαιτούσε μεγάλη ποσότητα υλικού.
Βαθμηδόν η περγαμηνή αντικαταστάθηκε από το χαρτί, κινεζική εφεύρεση που εμφανίστηκε στην Ευρώπη τον 11ο αιώνα στη μαυριτανική Ανδαλουσία. Επίσης, μεταξύ τού 7ου και 9ου αιώνα πολλά παλαιότερα χειρόγραφα σε περγαμηνή αποξέονται και αποτρίβονται, ώστε να χρησιμοποιηθούν και πάλι για γραφή. Το «ανακυκλωμένο» αυτό υλικό αποκαλείται παλίμψηστο (κατά λέξη «ξαναξυσμένο», λατ.  codex rescriptus ). Άλλες τεχνικές επαναχρησιμοποίησης της περγαμηνής ήταν η απόπλυση και η απόσβεση, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις επέτρεπαν τη γραφή και από τις δύο πλευρές. Δυστυχώς, η τελειοποίηση αυτών των τεχνικών εκείνη την περίοδο επέφερε την απώλεια πολλών κειμένων που είχαν αρχικώς γραφτεί σε περγαμηνή (συνήθως επρόκειτο για επαναγραφή χριστιανικών κειμένων πάνω σε εθνικά κείμενα). Εντούτοις, από τον 19ο αιώνα ήδη άρχισαν να χρησιμοποιούνται νέες μέθοδοι, οι οποίες επέτρεψαν, αν όχι την αποκατάσταση, τουλάχιστον την ανάγνωση τέτοιων χαμένων κειμένων: επεξεργασία με χημικές ουσίες, υπεριώδεις ακτίνες, λαμπτήρες φθορίου κ.ά. thumb|left|Νομικός κώδικας του Βινοντόλ σε περγαμηνή. Χρονολογείται από το 1288 και είναι γραμμένος στο [[γλαγολιτικό αλφάβητο]] thumb|right|Νοταριακό κείμενο του 1557 σε περγαμηνή για αγορά αγελάδας στη Γαλλία
Παρ’ ότι η περγαμηνή ποτέ δεν έπαψε να χρησιμοποιείται (κατ’ εξοχήν για κυβερνητικά έγγραφα και διπλώματα), δεν αποτελούσε πλέον την πρώτη επιλογή γραφικής ύλης για τους καλλιτέχνες κατά την περίοδο της Αναγέννησης (15ος αι.). Η περγαμηνή ήταν πολύ ακριβή. Επιπλέον, περιέχει μεγάλη ποσότητα κολλαγόνου. Ως εκ τούτου, όταν το νερό (λ.χ. μιας νερομπογιάς) ακουμπούσε την επιφάνειά της, η ανάμιξη με το κολλαγόνο δημιουργούσε ένα στρώμα επικαλύψεως, το οποίο εξυμνούσαν ιδιαίτερα μερικοί καλλιτέχνες. Εν τούτοις, το υλικό ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητο στις συνθήκες τού περιβάλλοντος και στην υγρασία, οι δε απότομες μεταβολές προκαλούσαν ζάρωμα ή συρρίκνωση.
Μερικοί σύγχρονοι καλλιτέχνες εξυμνούν και αυτή την ιδιότητα της περγαμηνής και πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο το υλικό μοιάζει «ζωντανό», σαν να πρόκειται για πραγματικό συνεργάτη σε καλλιτεχνικό έργο. Για να καλυφθούν οι ανάγκες τής καλλιτεχνικής αυτής χρήσης, έχει προωθηθεί επίσης η κατασκευή χειροποίητων δορών. Οι δορές που υφίστανται τέτοια κατεργασία είναι καλύτερα προσαρμοσμένες στις καλλιτεχνικές ανάγκες από όσες προέρχονται από μαζική παραγωγή.
Η σύγχρονη χρήση τής περγαμηνής οφείλεται, μεταξύ άλλων, στην ανθεκτικότητα του υλικού. Ενώ το χαρτί μπορεί να διατηρηθεί σε καλή ποιότητα επί μερικά μόνο έτη και κατόπιν κιτρινίζει, βρίσκουμε περγαμηνές ηλικίας πολλών αιώνων, οι οποίες παραμένουν εντελώς λευκές. Επιπλέον, η περγαμηνή είναι ιδιαίτερα ανθεκτική στη δίπλωση και στο τύλιγμα. Για τον λόγο αυτόν, εξακολουθεί να θεωρείται η καταλληλότερη γραφική ύλη για ένα έγγραφο μεγάλης αξίας (πτυχίο, δίπλωμα), του οποίου η διατήρηση έχει σημασία για τον κάτοχο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιογραφία Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής
Σάρος (αστρονομία)
Ο Σάρος (ή σάρος, με μικρό) στην αστρονομία είναι μία χρονική περίοδος ίση με 223 συνοδικούς μήνες ακριβώς, δηλαδή 6585,3213 ημέρες ή 18 έτη και 11 ημέρες περίπου. Αυτή η περίοδος χρησιμεύει από την αρχαιότητα για την πρόβλεψη των εκλείψεων Ηλίου και Σελήνης. 1 Σάρο μετά από μία έκλειψη, ο `Ηλιος, η Γη και η Σελήνη επανέρχονται σχεδόν στις ίδιες σχετικές θέσεις, και μία σχεδόν ταυτόσημη έκλειψη θα συμβεί. Είναι ο λεγόμενος «κύκλος του Σάρου».
Ιστορία
Η αρχαιότερη ιστορική καταγραφή του Σάρου που ανακαλύφθηκε, προέρχεται από την αυτοκρατορία των Χαλδαίων (νεο-Βαβυλώνιοι αστρονόμοι) την πρώτη χιλιετία π.Χ. . Αργότερα, ήταν γνωστός στον `Ιππαρχο, στον Πλίνιο και στον Πτολεμαίο, αλλά με διαφορετικά ονόματα. Η σουμεριακή/βαβυλωνιακή λέξη "šár" ήταν μονάδα μετρήσεως στην αρχαία Μεσοποταμία και ως αριθμός εμφανίζεται ότι είχε τιμή 3600. Το εξελληνισμένο όνομα "saros" δόθηκε για πρώτη φορά στον κύκλο των εκλείψεων από τον Έντμουντ Χάλλεϋ το 1691, που το πήρε από το Λεξικό του Σουίδα. Οι πληροφορίες του «Σουίδα» με τη σειρά τους προέρχονται (άμεσα ή έμμεσα) από το Χρονικό του Ευσεβίου Καισαρείας, που μνημονεύει τον Βηρωσσό.
Ο μηχανικός υπολογισμός του κύκλου του Σάρου εμπεριέχεται στον Μηχανισμό των Αντικυθήρων.
Περιγραφή
Ο Σάρος, ως περίοδος χρόνου ίση με 6585,322 ημέρες (14 κοινά έτη + 4 δίσεκτα έτη + 11,322 ημέρες, ή 13 κοινά έτη + 5 δίσεκτα έτη + 10,322 ημέρες), είναι χρήσιμος για την πρόβλεψη των ημερομηνιών, αλλά και των ωρών κατά τις οποίες θα συμβούν παρόμοιες εκλείψεις. Προκύπτει από τρεις περιοδικότητες της σεληνιακής τροχιάς: τον σεληνιακό μήνα, τον δρακονικό μήνα και τον ανωμαλιστικό μήνα. Για να συμβεί μία έκλειψη, η Σελήνη πρέπει να παρεμβάλλεται μεταξύ της Γης και του Ηλίου (έκλειψη Ηλίου) ή η Γη πρέπει να παρεμβάλλεται μεταξύ της Σελήνης και του Ηλίου (έκλειψη Σελήνης). Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο στις φάσεις της νέας σελήνης ή της πανσελήνου, αντιστοίχως, και οι επαναλήψεις αυτών των φάσεων αντιστοιχούν στη συνοδική περίοδο της Σελήνης, τον σεληνιακό ή συνοδικό μήνα, που διαρκεί περίπου 29,53 ημέρες. Αλλά τις περισσότερες φορές κατά τη διάρκεια μιας πανσελήνου ή νέας σελήνης η σκιά της Γης ή της Σελήνης πέφτει στα βόρεια ή στα νότια του άλλου σώματος. Επομένως, για να συμβεί έκλειψη πρέπει επιπλέον τα τρία σώματα να ευθυγραμμίζονται σχεδόν. Αυτή η συνθήκη ικανοποιείται μόνο όταν μία νέα σελήνη ή πανσέληνος περνά κοντά στο επίπεδο της εκλειπτικής, με άλλη ορολογία όταν περνά από έναν εκ των δύο συνδέσμων της τροχιάς της (τον ανερχόμενο ή τον κατερχόμενο). Ο χρόνος μεταξύ δύο διαδοχικών περασμάτων από το επίπεδο της εκλειπτικής είναι ο δρακονικός μήνας, ίσος με 27,21 ημέρες. Συνεπώς οι συνθήκες είναι κατάλληλες μία φορά κάθε 5 ή 6 μήνες (ο `Ηλιος, όντας σε σύνοδο ή αντίθεση με τη Σελήνη, βρίσκεται επίσης σε ένα σύνδεσμο της σεληνιακής τροχιάς εκείνη τη στιγμή - αυτό συμβαίνει δύο φορές σε κάθε δρακονικό έτος. Ωστόσο, αν δύο εκλείψεις πρόκειται να έχουν την ίδια εμφάνιση και διάρκεια, τότε και η απόσταση Γης-Σελήνης, και η απόσταση Γης-Ηλίου, πρέπει να είναι οι ίδιες για αμφότερα τα γεγονότα. Ο χρόνος που χρειάζεται η Σελήνη για να επιστρέψει στην ίδια απόσταση από τη Γη μετά από μία τροχιά της γύρω από τον πλανήτη μας είναι ο ανωμαλιστικός μήνας, που διαρκεί περίπου 27,55 ημέρες.
Μετά από ένα Σάρο η Σελήνη θα έχει συμπληρώσει σχεδόν ακέραιο αριθμό συνοδικών, δρακονικών και ανωμαλιστικών μηνών, ώστε η γεωμετρία του συστήματος Γης-Ηλίου-Σελήνης θα είναι σχεδόν η ίδια: Η Σελήνη θα έχει την ίδια φάση, θα βρίσκεται στον ίδιο σύνδεσμο και στην ίδια απόσταση από τη Γη. Επιπροσθέτως, επειδή ο Σάρος είναι πολύ κοντά στα 18 έτη σε διάρκεια, η Γη θα βρίσκεται σχεδόν στην ίδια απόσταση από τον `Ηλιο, και στην ίδια εποχή του έτους. Αν γνωρίζουμε την ημερομηνία μιας εκλείψεως, τότε ένα Σάρο μετά, μία σχεδόν ταυτόσημη έκλειψη θα συμβεί. Κατά τη διάρκεια αυτών των 18 ετών θα έχουν συμβεί περίπου 40 άλλες εκλείψεις Ηλίου και Σελήνης, αλλά με κάπως διαφορετική γεωμετρία. Σημειώστε επίσης ότι ο Σάρος (18,03 έτη) δεν είναι ίσος με ακέραιο αριθμό περιφορών της Σελήνης σε σχέση με τα μακρινά άστρα, που είναι οι πραγματικές περίοδοι περιφοράς (ο αστρικός μήνας των 27,32 ημερών). Επομένως, παρότι η σχετική γεωμετρία του συστήματος Γης-Ηλίου-Σελήνης θα είναι σχεδόν ταυτόσημη μετά από ένα Σάρο, η Σελήνη θα βρίσκεται σε μία διαφορετική θέση ως προς τους απλανείς αστέρες. Αυτό οφείλεται στο ότι η σεληνιακή τροχιά μεταπίπτει.
Μία ακόμα επιπλοκή με τον Σάρο είναι ότι η περίοδός του δεν είναι ακέραιος αριθμός ημερών, αλλά περιέχει σχεδόν ακριβώς και 1/3 της ημέρας (ημερονυκτίου). Για αυτό, ως αποτέλεσμα της περιστροφής της Γης περί τον άξονά της, για κάθε διαδοχικό Σάρο μία έκλειψη θα συμβεί περίπου 8 ώρες αργότερα στη διάρκεια της ημέρας. Σε μία ηλιακή έκλειψη, αυτό σημαίνει ότι θα είναι ορατή σε γεωγραφικά μήκη 120° δυτικότερα, έτσι ώστε υπάρχει μια «ακριβοδίκαιη» κατανομή των εκλείψεων Ηλίου για όλα τα μέρη της Γης. Αν αναμείνουμε πάντως τρεις Σάρους, ο τρίτος θα έχει την έκλειψη κατά την ίδια ώρα περίπου της ημέρας για τον ίδιο τόπο. Αυτή η περίοδος των τριών σάρων (54 έτη και 1 μήνας ή σχεδόν ακριβώς 19756 ημέρες), είναι γνωστή με την αρχαία ελληνική ορολογία ως εξελιγμός''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλείψεις Κατηγορία:Χρόνος στην αστρονομία
Στέφαν Σολτς-Ρογκοζίνσκι
Ο Στέφαν Σολτς-Ρογκοζίνσκι (πολωνικά: Stefan Szolc-Rogoziński) (14 Απριλίου 1861 - 1 Δεκεμβρίου 1896) ήταν Πολωνός εξερευνητής της Αφρικής. Σχεδίαζε να δημιουργήσει μια πολωνική αποικία στο Καμερούν.
Βιογραφία
Ο Ρογκοζίνσκι γεννήθηκε στο Κάλις στον Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας. Μετά από μια καριέρα στο Ρωσικό Αυτοκρατορικό Πολεμικό Ναυτικό, οργάνωσε μια αποστολή στην Αφρική με τους Κλέμενς Τόμτσεκ και Λεόπολντ Γιανικόφσκι. Η εκστρατεία του στο Καμερούν διήρκεσε από το 1882 έως το 1884. Ο Ρογκοζίνσκι έλαβε εντολή από τη βρετανική κυβέρνηση να ενεργήσει ως πράκτορας στο εσωτερικό της Αφρικής. Είχε δεχτεί εν μέρει επειδή οι σχέσεις μεταξύ του και των τοπικών ιεραπόστολων Βαπτιστών είχαν διαλυθεί λόγω της απόφασής του να πουλήσει αλκοόλ στους ντόπιους. Οι ιεραπόστολοι του είχαν δώσει το παρατσούκλι «Rogue Gin and Whisky». Ο γερμανικός Τύπος ήταν εξαιρετικά θυμωμένος με έναν Ρώσο πολίτη που προσλήφθηκε από τους Βρετανούς για να ματαιώσει τις αυτοκρατορικές τους φιλοδοξίες στο Καμερούν, και το μίσος του Ρογκοζίνσκι για τη Γερμανία ήταν γνωστό. Ο Καγκελάριος Όττο φον Μπίσμαρκ έκανε μάλιστα συγκεκριμένη αναφορά στον εξερευνητή στο Ράιχσταγκ ενώ παραπονέθηκε για τις αγγλογερμανικές σχέσεις. Η γερμανική οργή και η διπλωματική πίεση που προκλήθηκαν από την ηγεσία στη Διάσκεψη του Βερολίνου το 1885, οδήγησαν τους Βρετανούς στην απόλυση του Ρογκοζίνσκι από την υπηρεσία τους. Αρνήθηκαν να χρησιμοποιήσουν τις πολλές συνθήκες που είχε διαπραγματευτεί για να προωθήσουν αξιώσεις σε αυτό που μέχρι τώρα είχε αναγνωριστεί ως γερμανικό Κάμερουν (Kamerun). Μετά την επιστροφή του, το 1895, εντάχθηκε στη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία. Το 1892-1893 οργάνωσε μια αποστολή στην Αίγυπτο.
Ίδρυσε το Εθνικό Εθνογραφικό Μουσείο στη Βαρσοβία (Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie) και δώρισε τη συλλογή αντικειμένων και τεχνουργημάτων του στο μουσείο.
Πέθανε το 1896 σε τροχαίο ατύχημα στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί εξερευνητές Κατηγορία:Εξερευνητές της Αφρικής
Χανς Χαν
Ο Χανς Χαν (γερμανικά: Hans Hahn, 27 Σεπτεμβρίου 1879 - 24 Ιουλίου 1934) ήταν Αυστριακός μαθηματικός και φιλόσοφος που συνέβαλε στη συναρτησιακή ανάλυση, την τοπολογία, τη θεωρία συνόλων, τον λογισμό των μεταβολών, την πραγματική ανάλυση και τη θεωρία τάξεων. Στη φιλοσοφία ήταν από τους κύριους λογικούς θετικιστές του Κύκλου της Βιέννης.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Βιέννη, γιος ενός ανώτερου υπαλλήλου της K.K. Telegraphen-Korrespondenz (από το 1946 ονομάζεται "Austria Presse Agentur"), ο Χαν γράφτηκε το 1898 στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου σπούδασε αρχικά νομικά. Το 1899 στράφηκε στα μαθηματικά και σπούδασε στα πανεπιστήμια του Στρασβούργου, του Μονάχου και του Γκέτινγκεν. Το 1902 έλαβε το διδακτορικό του στη Βιέννη με θέμα "Zur Theorie der zweiten Variation einfacher Integrale" (Για τη θεωρία της δεύτερης παραλλαγής των απλών ολοκληρωμάτων). Ήταν μαθητής του Γκούσταβ φον Έσεριχ.
Ενδιαφερόταν επίσης για τη φιλοσοφία και συμμετείχε σε μια ομάδα συζήτησης για τον θετικισμό του Μαχ με τον Ότο Νόεραθ (ο οποίος είχε παντρευτεί την αδελφή του Χαν, Όλγα Χαν-Νέραθ, το 1912) και τον Φίλιπ Φρανκ πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1922 βοήθησε να οργανωθεί η είσοδος του Μόριτς Σλικ στην ομάδα, γεγονός που οδήγησε στην ίδρυση του Κύκλου της Βιέννης, της ομάδας που αποτέλεσε το κέντρο της λογικής θετικιστικής σκέψης τη δεκαετία του 1920. Ο πιο διάσημος μαθητής του ήταν ο Κουρτ Γκέντελ, του οποίου η διδακτορική διατριβή ολοκληρώθηκε το 1929. Μετά το Anschluss, το γεγονός ότι ο Χανς Χαν ήταν εν μέρει εβραϊκής καταγωγής προκάλεσε στον Γκέντελ δυσκολίες στην απόκτηση θέσης στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Στο πλαίσιο του Κύκλου της Βιέννης, ο Χαν ήταν επίσης γνωστός (και αμφιλεγόμενος) για τη χρήση του μαθηματικού και φιλοσοφικού του έργου για τη μελέτη των ψυχικών φαινομένων- σύμφωνα με τον Καρλ Μένγκερ, μερικές φορές υποστήριζε ανοιχτά την περαιτέρω έρευνα για την ESP στις διαλέξεις του. Πολιτικά, ο Χαν ήταν σοσιαλιστής και διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Σοσιαλιστών Καθηγητών Πανεπιστημίου.
Οι συνεισφορές του Χαν στα μαθηματικά περιλαμβάνουν το θεώρημα Χαν-Μπάναχ και (ανεξάρτητα από τους Μπάναχ και Στάινχαους) την αρχή της ομοιόμορφης περιοριστικότητας. Άλλα θεωρήματα περιλαμβάνουν:
Ο Χαν ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου ("Χαν 1921"): σύμφωνα με τον Άρθουρ Ρόζενταλ, "... (αποτέλεσε) μια μεγάλη πρόοδο στη θεωρία των πραγματικών συναρτήσεων και είχε μεγάλη επίδραση στην περαιτέρω ανάπτυξη της θεωρίας αυτής". Επίσης, ήταν συν-συγγραφέας του βιβλίου Set Functions, το οποίο εκδόθηκε το 1948 από τον Άρθουρ Ρόζενταλ, δεκατέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του στη Βιέννη το 1934.
Το 1921, έλαβε το βραβείο Ρίτσαρντ Λίμπεν. Το 1926 ήταν πρόεδρος της Γερμανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Το 1928 ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Μπολόνια.
Δημοσιεύσεις
Όλα τα μαθηματικά και φιλοσοφικά έργα του, με εξαίρεση όλα τα βιβλία και τις βιβλιοκριτικές του, δημοσιεύονται στους τρεις τόμους (Hahn 1995), (Hahn 1996) και (Hahn 1997) των "Collected papers"
Γκέρντα Χάσελφελτ
Η Γκέρντα Χάσσελφελτ (γεν. 7 Ιουλίου 1950) είναι Γερμανίδα πολιτικός. Εκλέγεται βουλευτής του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου από το 1987, συνεργαζόμενη με την Χριστιανοκοινωνική Ένωση Βαυαρίας (ΧΕΒ), έχοντας διατελέσει μάλιστα επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος. Έχει επίσης χρηματίσει Υπουργός Δημοσίων Έργων (1989-90) και Υπουργός Υγείας (1991-92).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Στράουμπινγκ το 1950 και σπούδασε Οικονομικά. Το 1987 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου. Μετά από τον ανασχηματισμό του 1989, διορίστηκε Υπουργός Δημοσίων Έργων από τον Καγκελάριο Χέλμουτ Κολ. Το 1991 διορίστηκε Υπουργός Υγείας. Παραιτήθηκε από το αξίωμά της τον Απρίλιο του επόμενου έτους, όταν στενός της συνεργάτης συνελήφθη με την κατηγορία πως ήταν κατάσκοπος της Πολωνίας.
Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2005, ήταν ένα από τα 9 μέλη της σκιώδους κυβέρνησης που συγκρότησε η υποψήφια (και μετέπειτα εκλεγείσα) Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, αρμόδια για τη γεωργία, το περιβάλλον και την προστασία καταναλωτών. Το 2016 ανακοίνωσε την επικείμενη απόσυρσή της από την ενεργό πολιτική δράση, με τη λήξη της τρέχουσας κοινοβουλευτικής περιόδου.
Πολιτικές απόψεις
Το 2012 μέλη των Χριστιανοδημοκρατών (με τους οποίους η ΧΕΒ είχε σχηματίσει συνασπισμό) ζήτησαν επίσημα από τη Βουλή να χορηγήσει στα ομόφυλα ζευγάρια τις ίδιες φοροελαφρύνσεις με αυτά που έχουν τα ετερόφυλα. Η Χάσσελφελτ που τότε διατελούσε επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΧΕΒ, διαμαρτυρήθηκε έντονα λέγοντας ότι «ο γάμος ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα πρέπει να προστατευτεί ιδιαίτερα, επειδή έχει εξαρχής ως στόχο τη διάδοση της ζωής, κάτι που δεν συμβαίνει στις ομόφυλες σχέσεις».
Έχει δηλώσει ενάντια στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ το 2016 εναντιώθηκε και στην κατάργηση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες. Τον Απρίλιο του 2016 δήλωσε πως το Ηνωμένο Βασίλειο «δεν θα πρέπει να περιμένει ότι θα λάβει ειδική μεταχείριση σε περίπτωση Brexit».
Το 2014 εναντιώθηκε στην πρόταση της αντιπολίτευσης για την κλήση του Έντουαρντ Σνόουντεν για κατάθεση, φοβούμενη την πιθανή διατάραξη των σχέσεων μεταξύ Γερμανίας και Αμερικής, κάτι που θα ανάγκαζε τη Γερμανική Κυβέρνηση να τον εκδώσει στις ΗΠΑ.
Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Επαρχία Κερύνειας
Η επαρχία Κερύνειας είναι μια από τις 6 επαρχίες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας είναι ο Δήμος Κερύνειας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ολόκληρη η επαρχία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ελέγχονται από τις τουρκικές κατοχικές δυνάμεις στην βόρεια Κύπρο.
Γεωγραφία
Η επαρχία Κερύνειας αποτελεί την μικρότερη σε έκταση επαρχία της χώρας. Έχει έκταση 643,922 τ.χλμ. που αποτελεί το 6,96% της έκτασης της Κύπρου.
Τοποθεσία
Η επαρχία Κερύνειας βρίσκεται στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Στα ανατολικά και νοτιοανατολικά συνορεύει με την επαρχία Αμμοχώστου ενώ στα νότια συνορεύει με την επαρχία Λευκωσίας. Το βόρειο και δυτικό μέρος της επαρχίας είναι παραθαλάσσιο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της επαρχίας Κερύνειας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Δήμοι και κοινότητες
Η επαρχία Κερύνειας διοικητικά διαιρείται σε 3 δήμους και 44 κοινότητες.
Στην πιο κάτω λίστα παρουσιάζονται αλφαβητικά οι δήμοι και οι κοινότητες της επαρχίας Κερύνειας. Οι δήμοι αναγράφονται με έντονη γραφή.
<ol> <li>Αγία Ειρήνη</li> <li>Άγιος Αμβρόσιος</li> <li>Άγιος Γεώργιος</li> <li>Άγιος Επίκτητος</li> <li>Άγιος Ερμόλαος</li> <li>Αγριδάκι</li> <li>Αγίρδα</li> <li>Ασώματος</li> <li>Βασίλεια</li> <li>Βουνό</li> <li>Διόριος</li> <li>Ελιά</li> <li>Θέρμια</li> <li>Καζάφανι</li> <li>Καλογραία</li> <li>Καμπυλή</li> <li>Καραβάς</li> <li>Καράκουμι</li> <li>Κάρμι</li> <li>Καρπάσια</li> <li>Κάτω Δίκωμο</li> <li>Κερύνεια</li> <li>Κιομουρτζιού</li> <li>Κλεπίνη</li> <li>Κοντεμένος</li> <li>Κορμακίτης</li> <li>Κουτσοβέντης</li> <li>Κρηνί</li> <li>Λάπηθος</li> <li>Λάρνακας της Λαπήθου</li> <li>Λιβερά</li> <li>Μότιδες</li> <li>Μπέλλα-Πάις</li> <li>Μύρτου</li> <li>Όρκα</li> <li>Παλαιόσοφος</li> <li>Πάναγρα</li> <li>Πάνω Δίκωμο</li> <li>Πυλέρι</li> <li>Συγχαρί</li> <li>Σύσκληπος</li> <li>Τέμπλος</li> <li>Τράπεζα</li> <li>Τριμίθθι</li> <li>Φτέρυχα</li> <li>Φώττα</li> <li>Χάρτζια</li> </ol>
Πληθυσμός, έκταση και υψόμετρο ανά δήμο/κοινότητα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την έκταση που καταλαμβάνει και το ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας κάθε δήμου και κοινότητας της επαρχίας Κερύνειας.
Συνοικίες
Οι δήμοι της επαρχίας Κερύνειας για διοικητικούς σκοπούς, διαιρούνται σε συνοικίες (ενορίες). Στην πιο κάτω λίστα παρουσιάζονται αλφαβητικά οι συνοικίες των δήμων της επαρχίας Κερύνειας.
<ol> Δήμος Κερύνειας
Δήμος Καραβά
Δήμος Λαπήθου </ol>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Δάσκαλος του κεντημένου φυλλώματος
Με το συμβατικό όνομα Δάσκαλος του κεντημένου φυλλώματος (φλαμανδικά: Meester van het Geborduurde Loofwerk, δραστηριοποιήθηκε κατά το διάστημα 1480 - 1510) φέρεται ζωγράφος ή ομάδα ζωγράφων της Πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής που δραστηριοποιήθηκε στις περιοχές της Μπρυζ και των Βρυξελλών.
Το 1926 ο Γερμανός ιστορικός τέχνης Μαξ Γιάκομπ Φριντλέντερ απέδωσε μια ομάδα πινάκων της Παρθένου με το Βρέφος σε ένα τοπίο σε ίδιες στάσεις με αυτόν του "Δασκάλου του κεντημένου φυλλώματος". Το φύλλωμα που απεικονίζεται στα έργα αυτά προσομοίαζαν στον Φριντλέντερ σαν επαναλαμβανόμενο μοτίβο βελονιάς σε κέντημα, εξ ού και το "περίεργο" όνομα του καλλιτέχνη. Οι πίνακες εμφανίζουν στοιχεία εικόνων φτιαγμένων από τους Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν και Χανς Μέμλινγκ. Από τους πέντε πίνακες που εξέτασε ο Φριντλέντερ, τρεις βρίσκονται στις ΗΠΑ (Μουσείο Τέχνης Φιλαδέλφειας, Ίδρυμα Τέχνης Μιννεάπολης και Ίδρυμα Τέχνης Κλαρκ) και οι άλλοι δύο στην Ευρώπη (Groeningemuseum, Μπρυζ και Ανάκτορο Καλών Τεχνών της Λιλ). Άλλοι πίνακες αποδιδόμενοι στην ομάδα αυτή βρίσκονται στο Μουσείο του Λούβρου και στην Εθνική Πινακοθήκη Σκωτίας στο Εδιμβούργο. Αυτοί εμφανίζουν μεγάλες ομοιότητες στην Παρθένο και στο Βρέφος, αλλά διαφέρουν κάπως στο παρασκήνιο.
Το Ίδρυμα Τέχνης Κλαρκ κλείνει την έρευνά του σχετικά με τους πίνακες Η Παρθένος και το Βρέφος σε ένα τοπίο ως εξής: "Η ανάλυσή μας, βασισμένη σε εργαστηριακή μελέτη και λαμβάνοντας υπόψιν τις πρακτικές των εργαστηρίων ζωγραφικής κατά τον 15ο αιώνα, δείχνει ότι τα πάνελ αυτά δημιουργήθηκαν όλα μεταξύ 1482 και αρχών του 16ου αιώνα όχι από έναν αλλά από μερικούς καλλιτέχνες, οι οποίοι πιθανόν χρησιμοποίησαν ένα κοινό πρότυπο για τις κεντρικές μορφές. Μέχρι να έλθουν στο φως περισσότερες αποδεικτικές μαρτυρίες, θα συνεχίσουμε να αποδίδουμε τους πίνακες στον "Δάσκαλο του κεντημένου φυλλώματος", αναγνωρίζοντας ότι αυτό το συμβατικό όνομα μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερους του ενός καλλιτέχνες, οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν στη Μπρυζ και στις Βρυξέλλες κατά τα τέλη του 15ου αιώνα."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Red Bull Racing
thumb|right|240px|Ο [[Σεμπάστιαν Φέτελ το 2011 στο ιταλικό γκραν πρι της Μόντσα.]] Η Red Bull Racing είναι αυστριακή ομάδα της Φόρμουλα 1, με έδρα το Μίλτον Κινζ της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι μία από τις δύο ομάδες F1 (μαζί με τη Άλφα Τάουρι) που ανήκουν στην εταιρεία αναψυκτικών Red Bull GmbH. Η ομάδα κέρδισε τέσσερις διαδοχικούς τίτλους πρωταθλήματος Κατασκευαστών τα έτη 2010, 2011, 2012, και 2013, να γίνει η πρώτη αυστριακή ομάδα που κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο.
Η ομάδα παρήγαγε επίσης ο τέσσερις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής του 2010, 2011, 2012, και 2013, Σεμπάστιαν Φέτελ. Η ομάδα χρησιμοποιούσε τους κινητήρες της Renault από το 2007, με συμβόλαιο μέχρι το 2018. Έπειτα από δύο περιόδους αρνητικών αποτελεσμάτων, η Red Bull Racing ανακοίνωσε πως η ομάδα θα χρησιμοποιεί απο το 2019 κινητήρες Honda.
Ιστορία
Η σημερινή ομάδα της Red Bull μετείχε για πρώτη φορά σε αγώνα στο Γκραν Πρι Αυστραλίας του 1997. Ο Τζάκι Στιούαρτ πούλησε την ομάδα του στη Ford Motor Company στα τέλη του 1999 και η Ford πήρε την απόφαση να επαναφέρει την ομάδα της Jaguar Racing, γνωρίζοντας επιτυχίες για τα επόμενα πέντε χρόνια.
Η Red Bull Racing δεν ήταν η αρχή της συμμετοχής της Red Bull στη Φόρμουλα 1, καθώς χορηγούσε τη Sauber από το 1995 έως το 2004. Μετά τη δημιουργία της δικής της ομάδας Φόρμουλα 1, η Red Bull διέκοψε τη μακροχρόνια συνεργασία με την ελβετική ομάδα. Η εταιρεία ποτών ξεκίνησε ένα πρόγραμμα νέων οδηγών (Red Bull Junior Team), στο οποίο η Red Bull είναι χορηγός ελπιδοφόρων νέων οδηγών. Αξιοσημείωτοι οδηγοί που μετείχαν στο πρόγραμμα ήταν οι Ενρίκε Μπερνόλντι, Κρίστιαν Κλιν, Πάτρικ Φρισάχερ, Βιταντόνιο Λιούτσι και Σκοτ Σπιντ. Η Red Bull χορηγεί πολλούς οδηγούς και ομάδες που μετέχουν στις GP2 και F1 για νέους οδηγούς.
2022
Μετά την απόσυρση της Honda ως επώνυμος προμηθευτής μετά το 2021, ένα πάγωμα ανάπτυξης κινητήρων που πίεσε τη Red Bull να υπογράψει συμφωνία με τη Honda για να χρησιμοποιήσουν τους κινητήρες τους μέχρι το τέλος του 2024. Για να γίνει αυτό η Red Bull δημιούργησε την Red Bull Powertrains Limited και θα αναλάβει μέρος της εγκατάστασης της Honda στο Milton Keynes. Παρά την απόσυρσή της, η Honda θα αναπτύξει μια μονάδα ισχύος για τη σεζόν του 2022 - η οποία στη συνέχεια θα χρησιμοποιηθεί μέχρι το τέλος του 2026.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.