cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1974
Διοργάνωση
Η διοργάνωση του 1974 ξεκίνησε στις 28 Απριλίου μετά τη λήξη όλων των τοπικών πρωταθλημάτων με τη συμμετοχή των πρωταθλητριών ομάδων των ενώσεων. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι τρεις παλιότερες και ιδρυτικές ενώσεις της ΕΠΟ που έστειλαν: τέσσερις συλλόγους η Ε.Π.Σ. Αθηνών (Π.Α.Ο. Θρίαμβος Αθηνών, Δόξα Βύρωνα, Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου και Α.Σ. Σούρμενα) και από τρεις η Ε.Π.Σ. Μακεδονίας (Νεάπολη Θεσσαλονίκης, Ακρίτες Συκεών και Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης) και η Ε.Π.Σ. Πειραιώς (Α.Π.Σ. Αμφιάλη, Α.Ο. Μοσχάτου και Πειραϊκός Νέου Φαλήρου). Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 1974, με τη διεξαγωγή ένος αγώνα κατάταξης που χρειάστηκε για την ανάδειξη πρωταθλητή στον 7ο όμιλο. Συνολικά πήραν μέρος 48 ομάδες που χωρίστηκαν σε οκτώ ομίλους και οι νικήτριες ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική.
7ος όμιλος
1 Αγώνας κατάταξης 30 Ιουνίου 1974, γήπεδο Ν. Ιωνίας: Α.Ο. Μοσχάτου - Π.Α.Ο. Αγ. Δημητρίου: 0-0 (6-5 πέναλτι).
Πηγές
Κατηγορία:Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1974
Χόι (Σκωτία)
Το Χόι, (αγγλικά: Hoy) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων, μετά το Μέινλαντ. Έχει έκταση 143 τ.χλμ. και 419 κατοίκους (2011). Συνδέεται οδικώς με το κοντινό νησί, Σάουθ Γουόλς και στο Χόι βρίσκεται το ψηλότερο σημείο των Ορκάδωνy, το Ward Hill.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορκάδες Κατηγορία:Τοποθεσίες της νορβηγικής μυθολογίας
Νικόλαος της Βυρτεμβέργης
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ευγενίου Β΄ της Βυρτεμβέργης και της Ελένης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου του Χοενλόε-Λάνγκενμπουρκ. Γεννήθηκε στην Καρλσρούη (Πόκουι) της Σιλεσίας, στην Πρωσία.
Παρακολούθησε το Λύκειο στο Μπρέσλαου και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Αννοβέρου. Αρχικά εισήλθε στο Αυστριακό Ναυτικό και αργότερα στο στρατό. Το 1860 έγινε ταγματάρχης· συμμετείχε στον Β΄ Πόλεμο του Σλέσβιχ (1864) και στον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο (1866). Έπειτα ταξίδεψε στην Ισπανία και τη Βόρειο Αφρική. Το 1877 έγινε υποστράτηγος και διοικητής της Κρακοβίας και του Κομάρνο.
Μετά το γάμο του το 1868 έζησε από το 1888 στην Καρλσρούη του Μπάντεν, όπου ασχολήθηκε με τη γεωργία και τη δασοκομία. Έκανε μελέτες σχετικές με την αλιεία. Ως μέλος του Οίκου του συμμετείχε στο Κοινοβούλιο εκπροσώπων. Το 1903 απεβίωσε στα Λουτρά Καρλσρούης της Πρωσίας σε ηλικία 69 ετών. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του. Σύμφωνα με τη διαθήκη του η Καρσλρούη κληροδοτήθηκε στον Γουλιέλμο Β΄ της Βυρτεμβέργης (γιο τού 2ου εξαδέλφου του), που περνούσε αρκετές εβδομάδες κάθε έτος κυνηγώντας στην Καρλσρούη. Το 1921 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Β΄ άτεκνος, τελευταίος του πρεσβύτερου κλάδου και τον διαδέχθηκε ο Αλβέρτος του νεότερου κλάδου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1868 την ανιψιά του Βιλελμίνη, κόρη του ετεροθαλούς αδελφού του Ευγενίου Γ΄ της Βυρτεμβέργης. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Διακρίσεις
Του απένειμαν τις διακρίσεις των Ταγμάτων: του Στέμματος από τη Βυρτεμβέργη και του Μέλανος Αετού από την Πρωσία το 1900.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Λέξινγκτον (Κεντάκι)
Το Λέξινγκτον (αγγλικά: Lexington, Kentucky), είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας του Κεντάκι, και η 57η μεγαλύτερη πόλη στις ΗΠΑ. Είναι έδρα της κομητείας Φαγιέτ. Ο πληθυσμός του Λέξινγκτον, ανέρχεται σε 343.104 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022 ), η μητροπολιτική του περιοχή σε 521.292 κατοίκους, ενώ η συνδυασμένη στατιστική περιοχή του Λέξινγκτον, ανέρχεται σε 747.919 κατοίκους.
Το Λέξινγκτον, αποτελεί την 28η μεγαλύτερη από άποψη έκτασης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η πόλη ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1775.
Το Λέξινγκτον απέχει από το Λούισβιλ, περίπου 125 χιλιόμετρα (78 μίλια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κεντάκι
Μέινλαντ Ορκάδων
thumb|250px|Ο νεολιθικός οικισμός του [[Σκάρα Μπρε (νεολιθικός οικισμός)|Σκάρα Μπρε.]] thumb|250px|Τα ερείπια του Παλατιού του κόμη. Το Μέινλαντ, (αγγλικά: Mainland) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 523 τ.χλμ. και 17.162 κατοίκους (2011), περίπου το 75% του συνολικού πληθυσμού των Ορκάδων. Στο Μέινλαντ βρίσκονται και οι δύο μεγαλύτερες πόλεις των Ορκάδων η πρωτεύουσα Κέρκγουολ με 8.686 κατοίκους και η πόλη Στρόμνες με περίπου 2.200 κατοίκους. Επίσης αποτελεί τον μεγαλύτερο συγκοινωνιακό κόμβο των Ορκάδων, διαθέτοντας αεροπορική και ακτοπλοϊκή σύνδεση, με πορθμεία, με τα υπόλοιπα νησιά και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Ιστορία
Στο δυτικό τμήμα του νησιού, βρίσκονται πολλές κατασκευές Νεολιθικής περιόδου και των Πίκτων. Τα περισσότερα από τα πιο γνωστά νεολιθικά αρχαία μνημεία βρίσκονται στο δυτικό Μέινλαντ, τα οποία περιλαμβάνουν την «Καρδιά του Νεολιθικού Όρκνεϊ», ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Αυτό περιλαμβάνει το μεγάλο τύμβο Μέισοου, τους Ορθόλιθους του Στέννες, τελετουργικοί πέτρινοι κύκλοι, τον Κύκλο του Μπρόντγκαρ και το νεολιθικό οικισμό του Σκάρα Μπρε. Αυτά τα αρχαία νεολιθικά μνημεία αποτελούν ένα σημαντικό προϊστορικό πολιτιστικό τοπίο που δίνει μια γραφική απεικόνιση της ζωής στη βόρεια Σκωτία πριν από 5.000 χρόνια. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και ο οικισμός Barnhouse, μια μικρότερη συστάδα προϊστορικών κτισμάτων. Άλλα αξιοθέατα του νησιού είναι ο καθεδρικός ναός του Αγίου Μάγκνους, τα ερείπια του επισκοπικού παλατιού στο Κέρκγουολ, το Παλάτι του κόμη, ένα ερειπωμένο κάστρο του 16ου αιώνα, και το Skaill House, ένα αρχοντικό και μουσείο κοντά στο Σκάρα Μπρε.
Αργότερα οι Ορκάδες εποικίστηκαν από τους Βίκινγκ, όπως και το Μέινλαντ, και περιήλθαν στην κατοχή της Νορβηγίας μέχρι τον 15ο αιώνα οπότε και δόθηκαν στη Σκωτία ως προίκα. Υπάρχουν πολλά αποδεικτικά στοιχεία για την παρουσία των Βίκινγκ όπως η περιοχή του οικισμού στο Brough του Birsay, η συντριπτική πλειοψηφία των τοπωνυμίων, και οι ρουνικές επιγραφές στον Τύμβο Μέισοου και σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορκάδες
Φααά
Η Φααά (γαλλικά: Fa'a'ā, επίσημος γεωγραφικός κώδικας: Faaa) είναι κοινότητα στα προάστια της Παπεέτε στη Γαλλική Πολυνησία, υπερπόντια κτήση της Γαλλίας στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η Φααά βρίσκεται στο νησί της Ταϊτής, στη διοικητική υποδιαίρεση των Νήσων Ντι Βεντ, μέρος των νήσων της Εταιρείας. Η Φααά έχει πληθυσμό 29.851 κατοίκων, γεγονός που την καθιστά τον μεγαλύτερο δήμο στην Ταϊτή και στη γαλλική Πολυνησία. Η Φααά έχει πολλά βουνά στην ενδοχώρα, που φτάνουν τα 1.500 μ. Το όρος Μαράου είναι ένα εξαφανισμένο ηφαίστειο στο εσωτερικό της. Βρίσκεται πλησίον της Μορεά. Η περιοχή της Φααά είναι 9 μ. πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας κατά μέσο όρο.
Η Φααά έχει μακρά ιστορία. Ο Τζέιμς Κουκ ήρθε στην Ταϊτή στις εκστρατείες του. Η κοινότητα είναι το πολιτικό προπύργιο του ηγέτη της ανεξαρτησίας Όσκαρ Τεμαρού που έχει υπηρετήσει τρεις φορές ως πρόεδρος.
Κλίμα
Η Φααά βρίσκεται σε ζώνη τροπικού κλίματος και επομένως έχει πολύ μικρές εποχικές διαφορές.
Κυκλώνες έχουν χτυπήσει την Φααά περίπου 10 φορές, προκαλώντας πολλές ζημιές στις γειτονιές της πόλης. Σπίτια αναποδογύρισαν και μερικές πλημμύρες υπήρξαν στο κέντρο της πόλης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική Πολυνησία
Doda
Η Dorota Rabczewska (15 Φεβρουαρίου 1984), γνωστή ως Doda, είναι Πολωνή τραγουδίστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1984 στην πόλη της Πολωνίας, Ciechanow. Είναι από τις πιο διάσημες Πολωνές τραγουδίστριες και έχει κερδίσει μέχρι τώρα ένα μεγάλο αριθμό βραβείων στην χώρα της. Στις 25 Φεβρουαρίου 2005 παντρεύτηκε τον Πολωνό ποδοσφαιριστη Radoslaw Majdan ενώ τον ίδιο χρόνο κέρδισε στο Μουσικό φεστιβάλ Sopot καθώς και στο Svebny Slowik Music Award. Η καριέρα της ξεκίνησε στο συγκρότημα Virgin το 2000 από το οποίο αποχώρησε το 2007. Έχει κερδίσει 3 βραβεία στο Viva Comet 2007 για την Καλλιτέχνιδα της χρονίας, το πρόσωπο της χρονιάς και για το καλύτερο Videoclip του 2007 (για το videoclip "Katharsis"). Στα βραβεία MTV Europe η Doda κερδίζει στην κατηγορία "Καλύτερη Πολωνή καλλιτέχνιδα". Επίσης έχει πραγματοποιήσει φωτογράφιση για το Playboy ενώ έχει ποζάρει και στο CKM.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες
Κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – 100 μέτρα ελεύθερο ανδρών
Τα 100 μέτρα ελεύθερο ανδρών, αποτελεί αγώνισμα της Κολύμβησης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 και πραγματοποιήθηκε από τις 27 έως και τις 29 Ιουλίου 2021 στο Κέντρο Υγρού Στίβου του Τόκιο. Συμμετείχαν συνολικά 70 αθλητές από 62 διαφορετικές χώρες. Χρυσός ολυμπιονίκης ανδείχθηκε ο Κέιλεμπ Ντρέσελ των Ηνωμένων Πολιτειών, σημειώνοντας στον τελικό Ολυμπιακό Ρεκόρ, με χρόνο 47.02 δευτερόλεπτα. Αυτή ήταν η 28η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς
Μορφή Αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη σε 3 διαφορετικούς γύρους: Τα προκριματικά, τους ημιτελικούς και τον τελικό. Τα προκριματικά διεξήχθησαν σε 10 σειρές και οι 16 αθλητές με τις καλύτερες επιδόσεις από όλες τις σειρές, προκρίνονταν στους ημιτελικούς, ανεξάρτητα από την θέση που τερμάτισαν στην δική τους σειρά. Από τις 2 σειρές ημιτελικών, προκρίνονταν στον τελικό οι 8 με τους καλύτερους χρόνους.
Ρεκόρ
Πριν από τους Αγώνες, υπήρχαν τα εξής ρεκόρ:
Το παρακάτω ρεκόρ σημειώθηκε κατά την διάρκεια των Αγώνων:
Πρόγραμμα
Το αγώνισμα πραγματοποιήθηκε τις παρακάτω μέρες και ώρες:
Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας (UTC+9)
Προκριματικά
Οι 16 κολυμβητές με τους καλύτερους χρόνους, προκρίνονταν στους Ημιτελικούς:
Ημιτελικοί
Οι κολυμβητές με τους 8 καλύτερους χρόνους προκρίνονται στον τελικό:
Γλώσσες της Εσθονίας
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η Εσθονία με τη σύγχρονη Νότια Εσθονία χρωματισμένη.Η επίσημη γλώσσα της Εσθονίας είναι η Εσθονική, Ουραλική γλώσσα που σχετίζεται με τη φινλανδική. Δεν σχετίζεται με τις γειτονικές γλώσσες ,της ρωσική και τη λετονική, οι οποίες είναι Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες (πιο συγκεκριμένα Ανατολική Σλαβική γλώσσα και Βαλτική γλώσσα αντίστοιχα). Τα Πρότυπα Εσθονικά βασίζονται κυρίως στην βόρεια εσθονική γλώσσα, ενώ η νότια εσθονική περιλαμβάνει διάφορες διαλέκτους, ειδικά τη Βόρο, τη Μούλγκι και τη Τάρτου. Η Βόρο, που είναι πιο απομακρυσμένη από τα πρότυπα εσθονικά, είναι η μόνη που έχει κωδικό γλώσσας ISO 639-3 από τη SIL ("vro"). Η Βόρο είναι ευρέως αποδεκτό ότι είναι υποδιάλεκτος της Σέτου, αν και κάποιοι θεωρούν ότι είναι μια ξεχωριστή γλώσσα. Οι κύριες ξένες γλώσσες είναι τα Ρωσικά, τα Αγγλικά, τα Γερμανικά και τα Φινλανδικά.
Ρωσικά
μικρογραφία|300x300εσ|Κατανομή της ρωσικής γλώσσας στην Εσθονία σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2000. Η ρωσική είναι μακράν η πιο ομιλούμενη μειονοτική γλώσσα. Υπάρχουν πόλεις στην Εσθονία με μεγάλες συγκεντρώσεις ρωσόφωνων και υπάρχουν πόλεις όπου οι εσθονόφωνοι είναι μειοψηφία (κυρίως στα βορειοανατολικά, π. χ. Νάρβα).
Γερμανικά
Οι Γερμανοί της Βαλτικής (Deutsch-Balten ή Baltendeutsche) ήταν ως επί το πλείστον εθνοτικοί γερμανοί κάτοικοι της ανατολικής ακτής της Βαλτικής Θάλασσας, που σήμερα αποτελούν τις χώρες της Εσθονίας και της Λετονίας. Ο Βαλτικός Γερμανικός πληθυσμός δεν αποτελούσε ποτέ περισσότερο από το 10% του συνολικού πληθυσμού. Διαμόρφωσαν την κοινωνική, εμπορική, πολιτική και πολιτιστική ελίτ στην περιοχή για πολλούς αιώνες. Κάποιοι από αυτούς, επίσης κατείχαν υψηλές θέσεις της στρατιωτικής και πολιτικής ζωής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, κυρίως στην Αγία Πετρούπολη. Η ιστορία και η παρουσία τους στις χώρες της Βαλτικής είχε απότομο τέλος στα τέλη του 1939 μετά την υπογραφή του Συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ και τις μετέπειτα Ναζιστικο-Σοβιετικές πληθυσμιακές ανταλλαγές, όταν σχεδόν όλοι οι Γερμανοί της Βαλτικής εκδιώχθηκαν από τη γερμανική Κυβέρνηση στο Βάρτελαντ και το Ντάντσιγκ-Δυτική Πρωσία. Σήμερα υπάρχουν πολύ λίγοι Γερμανοί που ζουν στην Εσθονία εκτός από κάποιους προσωρινούς κατοίκους από τη Γερμανία. Η γερμανική γλώσσα είναι η τρίτη πιο δημοφιλής ξένη γλώσσα μεταξύ των Εσθονών.
Σουηδικά
Οι εσθονοί Σουηδοί είναι σουηδόφωνη γλωσσική μειονότητα που παραδοσιακά κατοικεί στις παράκτιες περιοχές και τα νησιά που σήμερα είναι γνωστά ως Δυτική και Βόρεια Εσθονία. Η αρχή του συνεχούς εποικισμού Εσθονών Σουηδών σε αυτές τις περιοχές (γνωστή ως Άιμπολαντ) χρονολογείται από τον 13ο και 14ο αιώνα, όταν οι σουηδόφωνοι πρόγονοί τους έφτασαν στην Εσθονία από τη σημερινή Σουηδία και τη Φινλανδία. Σχεδόν όλη η Σουηδική μειονότητα της Εσθονίας κατέφυγε στη Σουηδία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα, οι Σουηδοί που διαμένουν σήμερα στη Εσθονία είναι οι απόγονοι των λίγων ατόμων που επέλεξαν να παραμείνουν μόνιμα στην Εσθονία.
Νοηματικές γλώσσες
Η Εσθονική Νοηματική Γλώσσα (Eesti viipekeel) είναι η εθνική νοηματική γλώσσα της Εσθονίας. Το 1998 υπήρχαν περίπου 4.500 χρήστες της γλώσσας από έναν πληθυσμό 1.600 κωφών και 20.000 ατόμων με προβλήματα ακοής. Είναι ευρέως διαδεδομένη στις πόλεις του Τάλιν και του Πάρνου μεταξύ των κωφών εθνοτικών Εσθονών. Οι κωφοί Ρώσοι Εσθονοί στο Τάλιν χρησιμοποιούν την Ρωσική Νοηματική Γλώσσα. Οι Ρώσοι έξω από το Τάλιν τείνουν να χρησιμοποιούν μια ανάμεικτη γλώσσα μεταξύ της Ρωσικής και Εσθονικής Νοηματικής Γλώσσας, ή μπορεί να είναι δίγλωσσοι. Στα πρώτα της στάδια, η Εσθονική Νοηματική Γλώσσα επηρεάστηκε από τη ρωσική και φινλανδική Νοηματική Γλώσσα. Για παράδειγμα, το νόημα για την "πεταλούδα" αναπτύχθηκε από το φινλανδικό νόημα για το "πουλί". Υπάρχουν διάφορες διάλεκτοι, με την ποικιλία του Πάρνου να είναι η πιο πιο αρχαϊκή από αυτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Εσθονίας
4η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (Τουρκία)
Η 4η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (τουρκικά: 4. Mekanize Piyade Tugayı) είναι σχηματισμός του τουρκικού στρατού. Η διοίκηση της 4ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού (4'üncü Mekanize Piyade Tugayı Komutanlığı) εδρεύει στην Κεσσάνη της Αδριανούπολης και υπάγεται στο 2ο Σώμα Στρατού.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η 4η Ταξιαρχία Πεζικού έδρευε στην Καλλίπολη. Από το 1994, μετασχηματίστηκε σε σύγχρονο στρατιωτικό σχηματισμό μηχανοποιημένης ταξιαρχίας, σε συνδιασμό με τη μετεγκατάστασή της στην Κεσσάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικός Στρατός Ξηράς Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Τουρκίας
Γραμμή 2 (Προαστιακός Αθήνας)
Η Γραμμή 2 είναι υπηρεσία του Προαστιακού της Αθήνας, διαχειριζόμενη από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Συνδέει τον Πειραιά και το κέντρο της Αθήνας με το Κιάτο της Κορινθίας. Η γραμμή αυτή έχει σε ένα τμήμα της κοινούς σταθμούς με τις γραμμές 1 και 5, αλλά και με τις γραμμές 3 (στους σταθμούς Λαρίσης και Αγίων Αναργύρων) και 4 (στα Άνω Λιόσια).
Η δεύτερη γραμμή του Προαστιακού εγκαινιάστηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2005, με συρμούς πετρελαίου που εκτελούσαν το δρομολόγιο μεταξύ Σταθμού Λαρίσης και Κορίνθου. Με την ολοκλήρωση της εγκατάστασης ηλεκτροκίνησης στα τμήματα της γραμμής έως τον Σταθμό Λαρίσης το 2017 και τον Πειραιά το 2018, η γραμμή χρησιμοποιεί πλέον αποκλειστικά τις ηλεκτροκίνητες αυτοκινητάμαξες Siemens Desiro 460.
Ιστορία
Η γραμμή τέθηκε σε λειτουργία στις 27 Σεπτεμβρίου 2005, μαζί με την επέκταση της γραμμής από το Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών έως την Κόρινθο, χωρίς ηλεκτροκίνηση και μετά από 7 μήνες δοκιμών. Στις 18 Ιουλίου 2006, προστέθηκαν 3 σταθμοί: των Άνω Λιοσίων, του Ασπροπύργου και της Μαγούλας. Στις 4 Ιουνίου 2007, τα δρομολόγια επεκτάθηκαν από τον Σταθμό Λαρίσης μέχρι τον Πειραιά. Στις 9 Ιουλίου 2007, επεκτάθηκε και από την πλευρά της Κορίνθου έως το Κιάτο. To 2009, στην γραμμή προστέθηκε και δεύτερη υπηρεσία με νέα δρομολόγια από Αθήνα προς Χαλκίδα.
Στις 8 Αυγούστου 2010, προστέθηκε ο σταθμός Αγίων Αναργύρων. Με αφορμή την εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης στο τμήμα από τα Άνω Λιόσια μέχρι το Κιάτο τον Δεκέμβριο του 2010, τα δρομολόγια στο τμήμα αυτό μεταφέρθηκαν στην Γραμμή 1, η οποία ήδη εκτελούσε δρομολόγια με ηλεκτροκίνητα τρένα. Στις 5 Απριλίου 2011, προστέθηκε το Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών.
Το 2012, καταργήθηκαν τα δρομολόγια Πειραιά–Άνω Λιοσίων και τα δρομολόγια Αθήνας–Χαλκίδας επεκτάθηκαν προς τον Πειραιά. Το 2014 θεωρήθηκε η χρονιά με τις περισσότερες αλλαγές στην γραμμή. Στις 27 Φεβρουαρίου προστέθηκαν οι σταθμοί Πύργου Βασιλίσσης και Κάτω Αχαρνών, ενώ την 1 Οκτωβρίου εγκαινιάστηκε ο προαστιακός σταθμός Ταύρου. Παράλληλα, στο τμήμα Οινόης–Χαλκίδας ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης τον Ιούνιο 2014. Τον Δεκέμβριο 2014 η ηλεκτροκίνηση επεκτάθηκε μέχρι τις Αφίδνες, επιβάλλοντας την μετεπιβίβαση των επιβατών από πετρελαιοκίνητα σε ηλεκτροκίνητα τρένα και αντίστροφα. Το 2016, η ηλεκτροκίνηση έφτασε από τις Αφίδνες μέχρι τους Αγίους Αναργύρους.
Η γραμμή υπέστη άλλη μία αλλαγή πορείας στις 30 Ιουλίου 2017, 13 χρόνια μετά τα εγκαίνιά της, λόγω αναδιαμόρφωσης του δικτύου του Προαστιακού με αφορμή την επέκταση της ηλεκτροκίνησης από τους Αγίους Αναργύρους έως τον κεντρικό σταθμό της Αθήνας. Τότε αποκαταστάθηκαν τα δρομολόγια μεταξύ Σταθμού Λαρίσης και Κιάτου με νέα απευθείας σύνδεση, αποκλειστικά με ηλεκτροκίνητα τρένα. Τα δρομολόγια επεκτάθηκαν έως τον Πειραιά ξανά την 1 Φεβρουαρίου 2018, μετά την εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης και στο τμήμα αυτό.
Παραπομπές
2 2
Έριχ Πόμερ
Ο Έριχ Πόμερ (γερμανικά: Erich Pommer, 20 Ιουλίου 1889 - 8 Μαΐου 1966) ήταν Γερμανός παραγωγός του κινηματογράφου. Ο Πόμερ, μπορεί να θεωρηθεί ο ισχυρότερoς άντρας στη βιομηχανία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου τις δεκαετίες 1920 και 1930. Ως παραγωγός, συνδέθηκε ιδιαίτερα με τον γερμανικό εξπρεσιονισμό κατά τη διάρκεια του βωβού κινηματογράφου. Μετά το 1930 εργάστηκε στις ΗΠΑ, όμως μετά τον πόλεμο επέστρεψε για να ανοικοδομήσει τον γερμανικό κινηματογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί παραγωγοί ταινιών
Τιμόθεος Κόνωνος ο Αθηναίος
Ο Τιμόθεος (πέθανε το 354 π.Χ.) ήταν Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός. Ήταν γιος του στρατηγού Κόνωνα από μια παλλακίδα.
Το 375 π.Χ. τέθηκε επικεφαλής ενός στόλου που έπλευσε γύρω από την Πελοπόννησο. Εξασφάλισε τη συμμαχία των Κεφαλληνών και τη φιλία των Ακαρνάνων και των Μολοσσών.
Όταν το 373 π.Χ. οι Αθηναίοι παρέπεμψαν τον Τιμόθεο σε δίκη, ο βασιλιάς των Μολοσσών, Αλκέτας και ο Ιάσων τύραννος των Φερών και ταγός των Θεσσαλών, κατέφθασαν στην πόλη για να τον υπερασπιστούν. Τελικά ο Τιμόθεος αθωώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Τευτάρος
Στην ελληνική μυθολογία ο Τευτάρος ήταν Σκύθης, πιθανότατα Μαιώτης, ο οποίος δίδαξε στον Ηρακλή να ρίχνει με τόξο. Την εποχή εκείνη οι Σκύθες θεωρούνταν οι καλύτεροι τοξότες.
Ο Τευτάρος ήταν βουκόλος της Αμφιτρυωνιάδας δηλαδή βοσκός, ο άνθρωπος που φρόντιζε τα βόδια. Όταν ο ήρωας έμαθε τα ρίχνει με το τόξο ο Τευτάρος του χάρισε το τόξο του, μετά τον θάνατο του Ηρακλή το πήρε ο Φιλοκτήτης. Ο Θεόκριτος αναφέρει ότι οι Μαίωτες του χάρισαν εύκαμπτα τόξα και ρόπαλο.
Γρηγόριος του Τατέβ
Βιογραφία
Ο Γρηγόριος γεννήθηκε το 1346 στο Τμκαμπέρντ του Γκουγκάρκ (ή στο Βαγιότς Ντζορ), ωστόσο ενώ ο ίδιος ευρισκόταν, ακόμη, σε νεαρή ηλικία, καθώς η Ζακαριδική Αρμενία αντιμετώπιζε δύσκολους καιρούς, οι γονείς του υποχρεώθηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στη Σιουνία, όπου η κατάσταση ήταν ασφαλέστερη. Επιδεικνύοντας ασυνήθιστη ευφυΐα για την ηλικία του, εστάλη στο Μοναστήρι του Τατέβ, προκειμένου να μαθητεύσει πλησίον του Χοβχανές Βοροτνετσί το 1370, με τον οποίον πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιερουσαλήμ, ενώ, παράλληλα, ο τελευταίος τον χειροτόνησε ως αρχιμανδρίτη, το 1373.
Επιστρέφοντας στο Τατέβ, ο Γρηγόριος κατέστη ηγούμενος του μοναστηριού, του οποίου πέτυχε να διατηρήσει την οργάνωση παρά τις τιμουριδικές εισβολές , ενώ, μεταξύ άλλων, είχε ως μαθητή τον Θωμά του Μετσόπ. Υποχρεούμενος, συχνά, να εγκαταλείψει το Τατέβ μαζί με τους μαθητές του για λόγους ασφαλείας, απεβίωσε εκεί στις 27 Δεκεμβρίου 1409, ενώ ετάφη στην ίδια τοποθεσία. Παρά το γεγονός πως μαυσωλείο επί του τάφου του ανεγέρθηκε παρά μόνον το 1787, ο Γρηγόριος, ήδη, είχε αγιοποιηθεί κατά την διάρκεια του 15ου αιώνα.
Εργογραφία
Χρονολογικώς, ο Γρηγόριος είναι κυρίως γνωστός ως αντιγραφέας: αντέγραψε, ως αποτέλεσμα, ένα Ευαγγέλιο στο Γιερζενκά το 1374, το οποίο, σήμερα, διατηρείται ως τμήμα του θησαυρού του Ετσμιαντζίν (Ms. 224). Ταλαντούχος ζωγράφος, φιλοτέχνησε ο ίδιος τις μικρογραφίες δύο ακόμη Ευαγγελίων (Ματενανταράν, Ms. 6305 και Ms. 7482 <div style="height: 250px; width: 250px; overflow: auto; padding: 3px;text-align: left; border:solid 1px;">
Στη συνέχεια, ο Γρηγόριος είναι ιδιαιτέρως γνωστός για τον σημαντικό αριθμό συγγραφικών έργων του, θεολογικού και φιλοσοφικού περιεχομένου: Σχολιασμός επί των Ψαλμών, Κηρύγματα , καθώς και άλλα. Επηρεαζόμενος από την κλασσική φιλοσοφία και καταφεύγοντας στην δυτική σκέψη, ορθώνει μία σαφή διάκριση μεταξύ της φιλοσοφίας και της θεολογίας, δύο όψεων της Αλήθειας, ενώ, επίσης, αναφέρει πως η επιστήμη ουδεμία σχέση έχει με την πίστη. Σε θρησκευτικό επίπεδο, ο συγκεκριμένος υποστηρικτής των παραδόσεων της Αρμενικής Εκκλησίας δεν διστάζει να κάνει χρήση της σχολαστικής απέναντι στους υπερμάχους της ενώσεως με την Ρώμη, ενώ, μεταξύ άλλων, συνέταξε προς αυτόν τον σκοπό ένα Βιβλίο ερωτημάτων και απαντήσεων σχετικά με τα σφάλματα των αιρετικών και των παγανιστών, η συγγραφή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1397.
Τέλος, ο Γρηγόριος είναι γνωστός για τα συγγραφικά έργα του σε άλλους τομείς, όπως η ποίηση. Επίσης, προχώρησε σε μία μεταρρύθμιση της αρμενικής γλώσσας, βασιζόμενος στις αρχές της «γλωσσολογικής σκέψεως».
Κρατικός Αερολιμένας Ηρακλείου «Νίκος Καζαντζάκης»
Ιστορικό
Το 1947 ανεγέρθηκε ο πρώτος (μικρός) τερματικός σταθμός. Οι Ελληνικές Αερογραμμές ξεκίνησαν εμπορικές πτήσεις το 1948. Τότε εξυπηρετούνταν συνολικά 4.000 άτομα. Το έτος 1953 κατασκευάστηκε ένας πλακόστρωτος διάδρομος προσγείωσης που είχε αρχικά μήκος 1.850 μέτρα και είχε προσανατολισμό 27/09. Το επόμενο μεγάλο γεγονός ακολούθησε το 1954, όταν ένα τετρακινητήριο αεροσκάφος DC-4 προσγειώθηκε για πρώτη φορά στο αεροδρόμιο. Εκείνη τη χρονιά το αεροδρόμιο εξυπηρετούσε περίπου 18.000 επιβάτες. Από το 1957 και μετά, η Ολυμπιακή Αεροπορία χρησιμοποιούσε το αεροδρόμιο, ξεκινώντας τις υπηρεσίες με το αεροσκάφος DC-6.
Από το 1968 έως το 1971, ο διάδρομος επεκτάθηκε στα 2.680 μέτρα και κατασκευάστηκε ένας νέος τερματικός σταθμός και άλλες εγκαταστάσεις, καθιστώντας το ουσιαστικά νέο αεροδρόμιο. Στις 18 Μαρτίου 1971, η πρώτη πτήση τσάρτερ από το εξωτερικό ( British Airways ) πραγματοποιήθηκε στο αεροδρόμιο. Το ίδιο το νέο αεροδρόμιο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 5 Μαΐου 1972.
Επέκταση τερματικού σταθμού 2017
Τον Οκτώβριο του 2017 ξεκίνησαν έργα επέκτασης του αεροδρομίου. Τα έργα, τα οποία στο σύνολό τους χρηματοδοτήθηκαν εξολοκλήρου από τα Καταστήματα Αφορολογήτων Ειδών Α.Ε.(10.000.000€), μετά από συμφωνία με το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών και την ΥΠΑ, χωρίς κόστος δηλαδή για το ελληνικό δημόσιο, περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:
Οι εργασίες ξεκίνησαν στις αρχές Οκτωβρίου 2017 και ολοκληρώθηκαν στις 30 Μαρτίου 2018. Τα εγκαίνια και η παράδοση όλων των νέων/ανακαινισμένων χώρων έγιναν στις 30 Απριλίου 2018.
Παρεχόμενες υπηρεσίες και συγκοινωνίες
Travel Value & Duty Free Shop, εστιατόριο, καφε-μπαρ, γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων, τράπεζες, parking
Πρόσβαση
Υπάρχει τακτική λεωφορειακή σύνδεση με το Ηράκλειο μέσω του Αστικού ΚΤΕΛ Ηρακλείου και προολυμπιακά προβλεπόταν ανάλογη σύνδεση με το τραμ.
Μελλοντική ανάπτυξη
Αναμένεται να αντικατασταθεί από τον νέο Διεθνή Αερολιμένα Ηρακλείου Κρήτης στις αρχές του 2025.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηρακλειου Καζαντζακης Αερολιμενας
Μιχαήλ Αιλιανός
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ο νεώτερος, και συγχρόνως ένας από τους σημαντικότερους των Ελλήνων οικονομολόγος και κοινωνιολόγος. Η επιστημονική και εγκυκλοπαιδική του μόρφωση ήταν φαινόμενο. Σε ηλικία 22 χρονών άρχισε να εκδίδει το πρώτο στην Ελλάδα οικονομικό φύλλο, τον «Οικονομολόγο Αθηνών». Η επιτυχία του φύλλου αυτού τον ώθησε να εκδώσει και άλλο περιοδικό, σε γαλλική γλώσσα, τον «Economiste d' Athènes», του οποίου η εμφάνιση σημείωσε αληθινό θρίαμβο.
Το 1946 ανέλαβε τη θέση του υφυπουργού συντονισμού στις κυβερνήσεις Τσαλδάρη και στην Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου 1947 μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου. Στη συνέχεια διορίστηκε Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου με καθήκοντα Υφυπουργού Τύπου και Πληροφοριών στις κυβερνήσεις του Σοφούλη και Διομήδη μέχρι το 1950.
Πέθανε σε ηλικία 70 ετών από συγκοπή και κηδεύτηκε στις 26 Ιουλίου 1966, με τιμές εν ενεργεία υπουργού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Βολφ Χούμπερ
Ο Βολφ Χούμπερ (Wolf Huber, 1485 - 3 Ιουνίου 1553) ήταν Αυστριακός ζωγράφος, προσωπογράφος, χαράκτης και αρχιτέκτων, το έργο του οποίου εντάσσεται στο καλλιτεχνικό ρεύμα της Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης. Αποτελώντας το σημαντικότερο καλλιτέχνη της Σχολής του Δούναβη μετά τον Άλμπρεχτ Άλτντορφερ (1480 - 1538), ο Χούμπερ διατήρησε ένα ιδιαίτερα προσωπικό στυλ καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|200px|left|«Πορτραίτο του Γιάκομπ Τσίγκλερ φον Λάνταου» (περ. 1540), Μουσείο της Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη, Αυστρία. Ο πατέρας ή ο θείος του κατά πάσα πιθανότητα υπήρξαν ζωγράφοι και, συνεπώς, ο Χούμπερ πραγματοποίησε τη μαθητεία του στη γενέτειρα του, το Φέλντκιρχ της Αυστρίας. Γύρω στο 1505, ο Χούμπερ ταξίδεψε για εκπαιδευτικούς σκοπούς επισκεπτόμενος τις πόλεις Ίνσμπρουκ, Σάλτσμπουργκ και Άουγκσμπουργκ. Κατά τα έτη 1529 και 1531 μετέβη στο Λιντς, τη Βιέννη και το Βάχαου, στην Κάτω Αυστρία. Κατόπιν εργάστηκε στην πατρίδα του, όπως και στη Ρατισβόνη και το Πάσσαου, όπου και έζησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με τη σύζυγό του, Άννα, και δημιούργησε το προσωπικό του εργαστήριο. Από το 1517 και εξής ανέλαβε τη θέση του επίσημου ζωγράφου του Δούκα Ερνέστου της Βαυαρίας και αργότερα, από το 1540, το ίδιο πόστο για τον πρίγκιπα-επίσκοπο Βόλφγκανγκ Α΄ φον Ζαλμ. Μέχρι τότε είχε επίσης αναδειχθεί στον επίσημο αρχιτέκτονα της πόλης του Πάσσαου.
Το 1521 ο Χούμπερ φιλοτέχνησε το «Ρετάμπλ της Αγίας Άννας» για το Ναό της ιδιαίτερης πατρίδας του, του Φέλντκιρχ. Αποτελείται από οκτώ σκηνές, δύο από τις οποίες φιλοξενούνται σήμερα στο Vorarlberger Landesmuseum του Begrenz. Άλλο αριστούργημα του καλλιτέχνη είναι η «Αλληγορία του Σταυρού» (1543, Kunsthistorisches Museum, Βιέννη). Τη δεκαετία του 1520 ο Χούμπερ ξεκίνησε μία σειρά από πορτραίτα με ελαφρώς χρωματισμένο φόντο και ενδιαφέρουσες καινοτομίες στην απόδοση του χαρακτήρα του εικονιζόμενου προσώπου, από τα οποία το σημαντικότερο είναι το «Πορτραίτο του Γιάκομπ Τσίγκλερ φον Λάνταου» (περ. 1540, Μουσείο της Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη), το οποίο και θεωρείται αριστούργημα της γερμανικής προσωπογραφίας. Εξέχουσα θέση στο έργο του καλλιτέχνη κατέχουν τα τοπία του, τα οποία έχουν έντονα εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα.
Εκτός από θρησκευτικούς πίνακες και πολυάριθμα πορτραίτα, ο Χούμπερ ασχολήθηκε με πολυάριθμες ξυλογραφίες και με απεικονίσεις τοπίων. Οι περιοδείες του στην Κοιλάδα του Δούναβη αποτύπωσαν στο μυαλό του μέρη τα οποία και κατέγραψε στους πίνακές του, συχνά ως φόντο του κυρίως θέματος του εκάστοτε έργου. Με ισχυρό το αίσθημα της ποίησης που αποπνέει το τοπίο, ο Χούμπερ προσπάθησε να κατασκευάσει ήρεμες και δεμένες συνθέσεις με ατμόσφαιρα που εκφράζει λυρισμό και οικειότητα. Ο τρόπος αυτός αντιμετώπισης του τοπίου παρέμεινε ιδιαίτερα χαρακτηριστικός για το έργο του καλλιτέχνη.
Μαθητής του υπήρξε ο Χανς Λάουτενσακ (1520 - 1565).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί χαράκτες Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Χαράκτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Σχολή του Δούναβη
Η πρόβα του νυφικού (σειρά)
Η πρόβα του νυφικού είναι ελληνική δραματική τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Ντόρας Γιαννακοπούλου και διηγείται τη δραματική ιστορία μιας αστικής οικογένειας στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 στις 6 Οκτωβρίου 1995 και ολοκληρώθηκε στις 6 Μαΐου 1996, σε 25 επεισόδια, διάρκειας 45 λεπτών.
Υπόθεση
Η Αγγελικούλα Δελλή, λίγο πριν το γάμο με τον Απόστολο Πετρόπουλο, μαθαίνει μέσω ενός ανώνυμου γράμματος ότι ο μέλλων σύζυγός της την απατά. Ο θείος Οδυσσέας ζητά από τον οικογενειακό φίλο και αστυνομικό Πέτρο Μανιά να ερευνήσει την υπόθεση. Ο Πέτρος ανακαλύπτει πως ο Απόστολος απατά την Αγγελική, όμως αποφασίζει να μην της αποκαλύψει την αλήθεια για να μην την στεναχωρήσει. Έτσι εκείνη παντρεύεται τον Απόστολο, χωρίς να γνωρίζει το ποιόν του. Όμως πολύ σύντομα ο Πέτρος ερωτεύεται την Αγγελική και μετανιώνει για το ψέμα του.
Μουσική
Τα τραγούδια και η μουσική της ομώνυμης σειράς κυκλοφόρησαν το 1995 από την Μίνος, σε μουσική του Βασίλη Δημητρίου. Το άλμπουμ περιλαμβάνει 14 τραγούδια. Το τραγούδι των τίτλων και οκτώ ακόμα κομμάτια ερμηνεύει η Μαρινέλλα. Στο άλμπουμ συμμετέχει με δύο τραγούδια και η Πέμυ Ζούνη.
Παραπομπές
Πρόβα του νυφικού, Η Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Πόντμπαμπατς
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Άντριου Κουόμο
Ο Άντριου Μαρκ Κουόμο (αγγλ. Andrew Mark Cuomo, 6 Δεκεμβρίου 1957), είναι Αμερικανός πολιτικός, δικηγόρος και συγγραφέας, που υπηρέτησε ως 56ος Κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης από το 2011 έως το 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από το 2020, διατελεί ως Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Κυβερνητών των ΗΠΑ.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 64ος Γενικός Εισαγγελέας της Νέας Υόρκης (2007-2010), ως 11ος Υπουργός Αστικής και Οικιστικής Ανάπτυξης των ΗΠΑ (1997-2001), καθώς και ως Υφυπουργός Αστικής και Οικιστικής Ανάπυξης αρμόδιος για τον Κοινοτικό Σχεδιασμό και την Ανάπτυξη (1993-1997).
Στις 10 Αυγούστου 2021, ανακοίνωσε την παραίτησή του από το αξίωμα του Κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, λόγω σκανδάλων σεξουαλικής παρενόχλησης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1957 στη Νέα Υόρκη και είναι γιος του Μάριο Κουόμο, πρώην κυβερνήτη της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Συμμετείχε στην προεκλογική καμπάνια του πατέρα του και το 1997 έγινε υπουργός στέγασης και αστικής ανάπτυξης στην κυβέρνηση Μπιλ Κλίντον, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2001. Τον επόμενο χρόνο διεκδίκησε το αξίωμα του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης χωρίς όμως επιτυχία. Το 2006 εξελέγη γενικός εισαγγελέας της Νέας Υόρκης.
Το 2008 είχε εκδηλώσει το ενδιαφέρον του για την χηρεύουσα θέση του γερουσιαστού της Νέας Υόρκης, από την οποία είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί η Χίλαρι Κλίντον λόγω του διορισμού της στην θέση του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ. Για την ίδια θέση ενδιαφερόταν και η Καρολίνα Μπουβιέ Κένεντι, κόρη του δολοφονηθέντος προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, η οποία τυγχάνει να είναι και πρώτη ξαδέρφη της Μέρις Κέρι Κένεντι, κόρης του Ρόμπερτ Κένεντι και πρώην συζύγου του Κουόμο. Η Μέρι Κέρι Κένεντι υποστήριξε ανοιχτά την ξαδερφή της, γεγονός που δικαιολογείται αφού ο Κουόμο φέρεται να είχε δώσει πληροφορίες στα ΜΜΕ για την εξωσυζυγική της σχέση. Τελικώς δεν επελέγη κανένας από τους δύο. Στις εκλογές του 2010, εξελέγη κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Ήταν παντρεμένος με την Κέρι Κένεντι αλλά πήραν διαζύγιο το 2003. Έχουν αποκτήσει μαζί τρία παιδιά.
Πηγές
Κουομο Αντριου Κουομο Αντριου Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Έλιοτ Στάναρντ
Ο Έλιοτ Στάναρντ (αγγλικά: Eliot Stannard, 1 Μαρτίου 1888 - 21 Νοεμβρίου 1944) ήταν Άγγλος σεναριογράφος και σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Λονδίνο και ήταν γιος του Άρθουρ Στάναρντ και της συγγραφέας Χενριέτα Ελίζα Βόχαν Πάλμερ. Ο Στάναρντ το σενάριο σε 88 ταινίες μεταξύ το 1913 και το 1933, συμπεριλαμβανομένου και οχτώ ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Επίσης, σκηνοθέτησε και πέντε ταινίες. Κατά τη δεκαετία του 1920, εργάστηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα στούντιο της Μεγάλης Βρετανίας, κατά τη διάρκεια του βωβού κινηματογράφου, το Ideal Film Company.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πεθελινός Σερρών
Ο Πεθελινός, γνωστός και ως Πεθελινό, είναι μικρό χωριό στα νότια-νοτιοανατολικά της πόλης των Σερρών και βρίσκεται πολύ κοντά (2,5 χλμ.) στον ποταμό Στρυμόνα. Απέχει από τις Σέρρες 22 χιλιόμετρα. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Εμμανουήλ Παππά της νομαρχιακής ενότητας Σερρών. Έχει 474 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και λιγότερο με την κτηνοτροφία. Όπως συμβαίνει σε όλα σχεδόν τα χωριά της περιοχής, πολλοί από τους κατοίκους του έχουν μεταναστεύσει για να βρουν εργασία σε άλλες πόλεις της Ελλάδας ή στο εξωτερικό (Γερμανία, Σουηδία, Καναδά, Αυστραλία και Ν. Αφρική).
Αρχαιότητα
Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορική ακόμη εποχή. Κοντά στον σημερινό Πεθελινό έχει επισημανθεί από παλιά η ύπαρξη αρχαίου οικισμού, με συνεχή ζωή σε όλη την αρχαιότητα. Ο οικισμός, που ήταν παραλίμνιος και διέθετε ένα λιμενίσκο, ήταν χτισμένος ακριβώς στην ανατολική όχθη της αρχαίας Κερκινίτιδας λίμνης, πάνω στον υδάτινο δρόμο Στρυμόνα-Κερκινίτιδας, και χρησίμευσε ως επίνειο του Γαζώρου, από την οποία εξαρτιόταν διοικητικά, αφού ανήκε πιθανώς στη «χώρα» (επικράτειά) της.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το αρχαίο τοπωνυμικό της περιοχής παρουσιάζει το όνομα του σημερινού χωριού, το οποίο φαίνεται πως προέκυψε από παραφθορά αρχαίου τοπωνυμίου. Στην εικασία αυτή οδηγείται κανείς από τη βυζαντινή ονομασία του χωριού «Ποθολινός», που μνημονεύεται σε βυζαντινά έγγραφα. Συγκεκριμένα, θεωρείται πολύ πιθανό ότι ο βυζαντινός τύπος «Ποθολινός» προήλθε από αρχαιότερο τύπο «Ποτολινός», ύστερα από αφομοίωση των συμφώνων τ και θ. Το όνομα αυτό, που φαίνεται πως ανήκει σε ντόπιο τοπωνυμικό υπόστρωμα, όπως και το γειτονικό «Κιμα» (σημερινό Παραλίμνιο), ετυμολογείται από τη ρίζα «Ποτ-» (= κύριος) και έχει πιθανώς σχέση με το φρυγικό επίθετο του Δία «Ποτεύς».
Νεότεροι χρόνοι
Ο σύγχρονος οικισμός χρονολογείται από τον 15ο-16ο αιώνα, την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Μετά την απελευθέρωση της περιοχής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ο Πεθελινός ανήκε στην κοινότητα Πόρνας (Γαζώρου). Από το 1930 και μετά αποτελεί ξεχωριστή κοινότητα.
Η πληθυσμιακή εξέλιξη του Πεθελινού εμφανίζει αρκετές διακυμάνσεις. Κατά την απογραφή του 1928 στο Πεθελινό υπήρχαν 122 πρόσφυγες από τις περιοχές της Μ. Ασίας, της Θράκης και Βουλγαρίας. {	"version": 2, "width": 480, "height": 240, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1913, "y": 202 },				{					"x": 1920, "y": 146 },				{					"x": 1928, "y": 343 },				{					"x": 1940, "y": 1276 },				{					"x": 1951, "y": 829 },				{					"x": 1961, "y": 944 },				{					"x": 1971, "y": 746 },				{					"x": 1981, "y": 627 },				{					"x": 1991, "y": 553 },				{					"x": 2001, "y": 602 },				{					"x": 2011, "y": 474 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	] }
Διάφορα άλλα στοιχεία
Στο χωριό υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, κοντά στην πλατεία του χωριού, και το παρεκκλήσι του προφήτη Ηλία, χτισμένο σε γειτονικό λόφο. Το δημοτικό σχολείο του Πεθελινού δεν λειτουργεί πλέον.
Στο χωριό δραστηριοποιείται από το 1995 πολιτιστικός σύλλογος νέων, ο οποίος διοργανώνει εκδηλώσεις κυρίως τις ημέρες κοντά στις 20 Ιουλίου κάθε έτους (πανηγύρι του προφήτη Ηλία). Στον Πεθελινό δραστηριοποιείται επίσης ο περιβαλλοντολογικός σύλλογος «Κερκινίτις».
Τα τελευταία χρόνια παράγεται στο Πεθελινό το κρασί «Κερκινίτις». Ο Πεθελινός έχει αξιόλογη εμπορική δραστηριότητα, παρόλο το μικρό μέγεθος του χωριού λειτουργούν παντοπωλεία (μίνι μάρκετ), ταβέρνα, αναψυκτήριο, καφενεία, πρατήρια καυσίμων, φαρμακείο, κατάστημα γεωργικών εφοδίων.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="40.96" longitude="23.71" zoom="11" width="800" height="400" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά
5ο Σύνταγμα Καταδρομών (Τουρκία)
Το 5ο Σύνταγμα Καταδρομών (τουρκικά: 5. Komando Alayı) είναι σχηματισμός του τουρκικού στρατού. Η διοίκηση του 5ου Συντάγματος Καταδρομών (5'nci Komando Alay Komutanlığı) εδρεύει στην Ίμβρο και υπάγεται στο 2ο Σώμα Στρατού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικός Στρατός Ξηράς Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Τουρκίας
TOP500
Το TOP500 ταξινομεί και απαριθμεί τους 500 πιο ισχυρούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές του κόσμου. Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 1993 και δημοσιεύει έναν ενημερωμένο κατάλογο των υπερυπολογιστών δύο φορές το χρόνο. Το πρόγραμμα στοχεύει να παρέχει μια αξιόπιστη βάση για και τις τάσεις εξέλιξης στον τομέα των υπολογιστών υψηλής απόδοσης και διενεργεί τις ταξινομήσεις του με βάση το HPL, μια φορητή εφαρμογή της συγκριτικής μέτρησης επιδόσεων LINPACK για υπολογιστές κατανεμημένης κεντρικής μνήμης.
Συντάκτες του κατάλογου TOP500 είναι ο Χανς Μόιερ (γερμ. Hans Meuer) του πανεπιστημίου του Μανχάιμ της Γερμανίας, ο Τζακ Ντονγκάρρα (αγγλ. Jack Dongarra) του πανεπιστημίου του Τεννεσσί στην Νοξβίλλ και οι Έριχ Στόμάγιερ (γερμ. Erich Strohmaier) και Χορστ Ζίμον (γερμ. Horst Simon) του NERSC/Lawrence Berkeley National Laboratory.
Ο κατάλογος ενημερώνεται δύο φορές το χρόνο. Η πρώτη έκδοση συμπίπτει πάντα με τη διεθνή διάσκεψη υπερυπολογιστών τον Ιούνιο, η δεύτερη παρουσιάζεται το Νοέμβριο στη IEEE Super Computer Conference στις ΗΠΑ.
Ιστορικό του Προγράμματος
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ένας νέος καθορισμός του όρου υπερυπολογιστής έγινε απαραίτητος ως βάση της περαιτέρω ταξινόμησης. Μετά από πολλούς πειραματισμούς με μετρικές βασισμένες στους επεξεργαστές του 1992, η ιδέα γεννήθηκε στο πανεπιστήμιο του Μανχάιμ να χρησιμοποιηθεί ως βάση ένας λεπτομερής κατάλογος των εγκατεστημένων συστημάτων. Νωρίς το 1993 ο Τζακ Ντονγκάρρα πείστηκε να πάρει μέρος στο πρόγραμμα και να παραθέσει το λογισμικό συγκριτικής μέτρησης επιδόσεων Linpack. Μια πρώτη δοκιμαστική έκδοση του καταλόγου ακολούθησε τον Μάιο του 1993, και ήταν εν μέρει βασισμένος σε στοιχεία διαθέσιμα στο διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων πηγών:
Πληροφορίες από τις ίδιες πηγές χρησιμοποιήθηκαν για τους πρώτους δύο καταλόγους. Από τον Ιούνιο του 1993 το TOP500 παράγεται κάθε εξάμηνο με βάση τις επίσημες δηλώσεις των εκάστοτε κατασκευαστών υπερυπολογιστών.
Ο Κατάλογος (Νοέμβριος 2007)
Ο ακόλουθος πίνακας δίνει τις 10 πρώτες θέσεις του 30ού καταλόγου TOP500 που δημοσιεύθηκε κατά τη διάρκεια της διάσκεψης SC07 στις 12 Νοεμβρίου 2007 στο Ρένο της Νεβάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρονικός υπολογιστής
Χανάτο της Χίβας
Το Χανάτο της Χίβας (περσικά: خانات خیوه, ουζμπεκικά: خیوه خانلیگی) ήταν ουζμπεκικό (με μογγολικής καταγωγής άρχουσα τάξη) κράτος που υπήρχε στην ιστορική περιοχή της Χωρεσμίας από το 1511 ώς το 1920, εκτός από μια εξαετή περίοδο περσικής κατοχής υπό το Ναντίρ Σαχ, τα έτη 1740-1746. Οι χάνοι που κυβέρνησαν το χανάτο, ήταν απόγονοι του Σιμπάν, πέμπτου γιου του Γιότσι και εγγονού του Τζένγκις Χαν. Το χανάτο βρισκόταν στις αρδεύσιμες πεδιάδες που βρίσκονται στον κάτω ρου του Αμού Ντάρια, νότια της Αράλης, με πρωτεύουσά του την πόλη Χίβα. Κάλυπτε το σημερινό δυτικό Ουζμπεκιστάν, νοτιοδυτικό Καζακστάν και ένα μεγάλο τμήμα του Τουρκμενιστάν, πριν τη ρωσική εισβολή στην περιοχή κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Το 1873, το Χανάτο της Χίβας μειώθηκε αισθητά σε μέγεθος και έγινε ρωσικό προτεκτοράτο. Μετά τη ρωσική επανάσταση του 1917, σημειώθηκε και στη Χίβα επανάσταση και το 1920 το Χανάτο αντικαταστάθηκε από τη Σοβιετική Λαϊκή Δημοκρατία της Χωρεσμίας. Το 1924, η περιοχή ενσωματώθηκε επίσημα στη Σοβιετική Ένωση αποτελώντας σοβιετική σοσιαλιστική δημοκρατία και μετά τη διάλυση της τελευταίας μοιράστηκε μεταξύ των κρατών Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν και Καζακστάν.
Κατηγορία:Ιστορία του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Καζακστάν Κατηγορία:Ιστορία του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Χανάτα Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας Κατηγορία:Τουρκικά κράτη Κατηγορία:Μογγολικά Χανάτα
Ελληνική Δημοκρατία (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ελληνική Δημοκρατία μπορεί να αναφέρεται
Άλλα
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας
Βασίλειο της Ελλάδας
Το Βασίλειο της Ελλάδας υπήρξε κράτος που αναγνωρίσθηκε με το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας το 1832 από τις Μεγάλες Δυνάμεις (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Ρωσία). Αποτέλεσε το πρώτο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, έπειτα από την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενώ είχε προηγηθεί η δημιουργία της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδας. Τα εδάφη του νέου αυτού κράτους υπήρξαν οι απελευθερωμένες περιοχές από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και τη μετέπειτα παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων.
Η Ελλάδα αναφερόταν ως Βασίλειο της Ελλάδος όλο το διάστημα της νεότερης ιστορίας της, κατά το οποίο το Πολίτευμα της Χώρας ήταν Βασιλευομένη Δημοκρατία, δηλαδή από το 1832 μέχρι το 1924, οπότε και εγκαθιδρύθηκε η Β' Ελληνική Δημοκρατία, από το 1935–1941, οπότε και εγκαθιδρύθηκε η Ελληνική Πολιτεία, Κράτος-μαριονέτα των Δυνάμεων του Άξονα και από το 1944 έως το 1973, οπότε και εγκαθιδρύθηκε η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία.
Παρασκήνιο
Η ελληνόφωνη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, γνωστή και ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κυβέρνησε το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου για πάνω από 1100 χρόνια. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν ισχυρή δύναμη κατά τον Μεσαίωνα, αλλά υπέστη θανάσιμες πληγές από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους Σταυροφόρους το 1204, και σοβαρές επιπτώσεις από τη μάχη του Μαντζικέρτ από τους Σελτζούκους Τούρκους το 1071.
Οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη με ευκολία το 1453 και επεκτάθηκαν ακόμη περισσότερο στη Βαλκανική Χερσόνησο καταλαμβάνοντας την Αθήνα το 1458. Οι Έλληνες διατήρησαν τον έλεγχο της Πελοποννήσου μέχρι το 1460, ενώ κάποια νησιά παρέμεναν υπό τον έλεγχο των Ενετών και Γενοβέζων, αλλά μέχρι το 1500 κυρίως. Οι περισσότερες πεδιάδες και νησιά της Ελλάδας έγιναν κτήσεις των Οθωμανών. Τα βουνά της Ελλάδας ήταν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτα και αποτελούσαν καταφύγιο για τους Έλληνες που επιθυμούσαν να αποφύγουν την ξένη κυριαρχία και να συμμετάσχουν σε ανταρτοπόλεμο.
Προετοιμασία για την Ελληνική Επανάσταση
Στο πλαίσιο της ένθερμης επιθυμίας για ανεξαρτησία από την τουρκική κατοχή και με τη ρητή επιρροή που δεχόταν από άλλες μυστικές εταιρείες σε άλλα μέρη της Ευρώπης, τρεις Έλληνες συναντήθηκαν το 1814 στην Οδησσό ν σχεδιάζοντας τους κανονισμούς μιας μυστικής εταιρείας που θα λειτουργούσε με ελευθεροτεκτονικό τρόπο. Σκοπός της ήταν να ενώσει όλους τους Έλληνες σε μια ένοπλη οργάνωση για την ανατροπή της Τουρκοκρατίας. Οι τρεις ιδρυτές ήταν ο Νικόλαος Σκουφάς από την Άρτα, ο Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ από Ιωάννινα. Λίγο μετά εντάχθηκε ένα τέταρτο μέλος, ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος από Ανδρίτσαινα.
Σχεδιάστηκαν πολλές εξεγέρσεις σε όλη την ελληνική περιφέρεια και η πρώτη εξ αυτών ξεκίνησε στις 6 Μαρτίου 1821, στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Η εξέγερση κατεστάλη από τους Οθωμανούς, αλλά η δάδα είχε ανάψει και μέχρι το τέλος του ίδιου μήνα η Πελοπόννησος βρισκόταν σε ανοιχτή εξέγερση, η οποία επεκτάθηκε ακόμη και στη Μικρά Ασία, αλλά οι Οθωμανοί κατάφεραν μέχρι το 1823-24 να την καταστείλουν στο μεγαλύτερο μέρος των περιοχών από τη Θεσσαλία και πάνω.
Ελληνική Επανάσταση
Το 1821, οι Ελληνόφωνοι πληθυσμοί στην Πελοπόννησο εξεγέρθηκαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά από έναν αγώνα σε ολόκληρη την περιοχή που διήρκεσε αρκετούς μήνες, η Ελληνική Επανάσταση οδήγησε στην ίδρυση του πρώτου αυτόνομου ελληνικού κράτους από τα μέσα του 15ου αιώνα.
Τον Ιανουάριο του 1822, η Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου πέρασε την Ελληνική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας (μέρος του Πρώτου Συντάγματος), η οποία επιβεβαίωσε την κυριαρχία της Ελλάδας. Ωστόσο, το νέο Ελληνικό Κράτος ήταν πολιτικά ασταθές και δεν διέθετε τους πόρους για να διατηρήσει μακροπρόθεσμα την εδαφικότητά του. Το πιο σημαντικό απ'όλα, η χώρα δεν είχε διεθνή αναγνώριση και δεν είχε ισχυρές συμμαχίες στον δυτικό κόσμο.
Μετά την ανακατάληψη σημαντικού μέρους των ελληνικών εδαφών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής εκείνης (η Βρετανική Αυτοκρατορία, η Ρωσική Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Γαλλίας) είδαν την Ελληνική αντεπίθεση ως ευκαιρία για να αποδυναμώσουν περαιτέρω την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επίσης αυτή η κίνηση συνέφερε και τις τρεις δυνάμεις γιατί ήταν μια ευκαιρία να επεκτείνουν την επιρροή τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι μεγάλες δυνάμεις στήριξαν την Ελλάδα στον αγώνα για την ανεξαρτησία και ακολουθώντας την αποφασιστική μάχη στον Κόλπο του Ναυαρίνου συμφωνήθηκε η Συνθήκη του Λονδίνου για την εκεχειρία στην επαναστατημένη Ελλάδα. Η αυτονομία της Ελλάδας αναγνωρίστηκε στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1828 και η πλήρη ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνωρίστηκε από το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830.
Το 1831, δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας. Αυτό το γεγονός δημιούργησε πολιτική και κοινωνική αστάθεια, σε εμφύλια σύγκρουση συγκεκριμένα, θέτοντας σε κίνδυνο τη σχέση της χώρας με τους συμμάχους της. Με στόχο την αποφυγή μιας μελλοντικής αστάθειας στην Ελλάδα και τη σύσφιξη των σχέσεων με τις μεγάλες δυνάμεις, η Ελλάδα συμφώνησε να γίνει βασίλειο (βλέπε το λήμμα: Συνθήκη του Λονδίνου (1832)). Ο πρίγκιπας Λεοπόλδος των Σαξ-Κόμπουργκ και Γκότα ήταν ο πρώτος υποψήφιος για τον ελληνικό θρόνο αλλά απέρριψε την προσφορά. Ο Όθων των Βίτελσμπαχ, πρίγκιπας της Βαυαρίας επελέγη πρώτος Βασιλιάς της Ελλάδας. Ο Όθων έφτασε στην προσωρινή πρωτεύουσα της χώρας, το Ναύπλιο, το 1833, πάνω σε ένα βρετανικό πολεμικό πλοίο.