cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έντσαρντ Β΄ της Ανατολικής Φρισίας
Βιογραφία
Ο Έντσαρντ Β΄ απεβίωσε την 1η Μαρτίου 1599. Η Μεγάλη Εκκλησία στο Έμντεν αρνήθηκε να του επιτρέψει να ταφεί στην κρύπτη της οικογένειας Σίρκσενα, επειδή ήταν Λουθηρανός και αυτή ήταν μία Ρεφορμιστική (Καλβινιστική) εκκλησία. Τάφηκε στις 13 Μαΐου 1599 στην εκκλησία Σανκτ Λάμπερτ στο Άουριχ. Ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειας Σίρκσενα, που τάφηκε εκεί. Ωστόσο όλα τα μετέπειτα μέλη της οικογένειας τάφηκαν σε αυτή την εκκλησία, έως ότου η οικογένεια εξέλιπε το 1744.
Οικογένεια
Ο Έντσαντ Β΄ είναι πρόγονος των Eλισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και Bεατρίκης των Κάτω Χωρών.
Σαξονία-Μάινινγκεν
Η Σαξονία-Μάινινγκεν (γερμανικά: Herzogtum Sachsen-Meiningen) ήταν ένα από τα σαξονικά δούκατα που κατείχε η Ερνεστινή γραμμή της δυναστείας των Βέττιν, που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της σημερινής γερμανικής πολιτείας της Θουριγγίας.
Ιδρύθηκε το 1681, από τη διχοτόμηση του Ερνεστίνου δουκάτου της Σαξονίας-Γκότα μεταξύ των επτά γιων του αποθανόντος Δούκα Ερνέστου Α΄ της Σαξονίας-Γκότα. Η γραμμή Σαξονία-Μάινινγκεν του Οίκου των Βέττιν διήρκεσε μέχρι το τέλος της Γερμανικής μοναρχίας το 1918.
Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ερνεστινά δουκάτα Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Λιβονική κουζίνα
Η Λιβονική κουζίνα αποτελείται από την κουζίνα της Λιβονίας και των Λιβονιανών, και χαρακτηρίζεται από την πλούσια χρήση τοπικών τροφίμων. Οι Λιβονιανοί είναι παραθαλάσσιο άνθρωποι – και καθώς αποκτούν το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής τους από τη θάλασσα, οι Λιβονικές οικογένειας τρώνε ιστορικά αρκετό ψάρι. Τα πλέον προτιμώμενα από αυτά είναι το φασί, αλλά πολλοί, επίσης καταναλώνουν ρέγγα, αλατισμένη ρέγγα, και μπακαλιάρο.
Γλυκά
Κατηγορία:Λετονική κουζίνα
Μινά Σαλμάν
Το Μινά Σαλμάν (αραβικά: ميناء سلمان) είναι ένας λιμένας που βρίσκεται στη Μανάμα του Μπαχρέιν. Το Μινά Σαλμάν ήταν ένα φυσικό λιμάνι πριν από την κατασκευή του λιμένα το 1962 που κάλυπτε 80 εκτάρια. Είναι το κύριο λιμάνι φορτίων και τελωνείο του Μπαχρέιν. Το λιμάνι διαθέτει 15 θέσεις εμπορευματοκιβωτίων, επιτρέποντάς του να χειρίζεται 2,5 εκατομμύρια τόνους το χρόνο.
Ονομασία
Το λιμάνι πήρε το όνομά του από τον Σαλμάν μπιν Χαμάντ αλ Χαλίφα, τον παππού του τωρινού Βασιλιά Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα.
Ιστορία
Το λιμάνι της Μανάμα, όπου βρίσκεται τώρα το Μινά Σαλμάν, αναφέρεται για πρώτη φορά σε ισλαμικά κείμενα που χρονολογούνται από το 1345 μ.Χ.. Η περιοχή καταλήφθηκε το 1521 από τους Πορτογάλους και οι Πέρσες πήραν τον έλεγχο το 1602. Η τρέχουσα δυναστεία Αλ Χαλίφα κυβερνά τη χώρα από το 1783. Το λιμάνι δεν ήταν κατάλληλο για υπερωκεάνεια, με αναφορές για πλοία που πρέπει να αγκυροβολούν έως και 6 χιλιόμετρα μακριά από την ακτή. Τα κανάλια προσέγγισης χτίστηκαν το 1954 και μια προβλήτα χτίστηκε το 1956, η οποία χρησιμοποιήθηκε κυρίως από ντάου. Το 1958, έγινε λιμάνι ελεύθερης οικονομικής ζώνης και το 1962 κατασκευάστηκε μια αποβάθρα βαθέων υδάτων αποτελούμενη από έξι βάσεις. Η αποβάθρα επέτρεψε να φορτωθεί απευθείας το φορτίο στο λιμάνι για πρώτη φορά. Στη δεκαετία του 1960, το λιμάνι είχε ψυγείο, εγκαταστάσεις αποθήκευσης και εξοπλισμό για τη διαχείριση μεγάλων πλοίων.
Το 1975 μεταφέρθηκαν στο λιμάνι 1,5 εκατομμύρια τόνοι φορτίου, γεγονός που οδήγησε σε σοβαρό υπερπληθυσμό. Αυτό οδήγησε την κυβέρνηση του Μπαχρέιν να ξεκινήσει μια σειρά επεκτάσεων την επόμενη δεκαετία, συμπεριλαμβανομένου του ανοίγματος του Τερματικού Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων Μινά Σαλμάν το 1979. Το λιμάνι ήταν επίσης το μοναδικό λιμάνι στον Περσικό Κόλπο που λειτουργεί πλήρως από πολίτες της χώρας και όχι από αλλοδαπούς εργάτες. Πάνω από το 75% του φορτίου του λιμανιού είναι εμπορευματοκιβώτια.
Στις 6 Δεκεμβρίου 2014, ο υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, Μάικλ Φάλον, ανακοίνωσε ότι είχε υπογραφεί συμφωνία με το Μπαχρέιν για την ίδρυση μόνιμης βάσης του Βασιλικού Ναυτικού στο Μινά Σαλμάν, την HMS Jufair. Η νέα βάση θα χρησιμεύσει για την υποστήριξη πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού που επιχειρούν στον Περσικό Κόλπο, επιπλέον της δύναμης κυνηγιού ορυχείων του Βασιλικού Ναυτικού που έχει ήδη έδρα στο Μπαχρέιν. Οι εργασίες των κατασκευών ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2015. Στις 5 Απριλίου 2018, η Εγκατάσταση Ναυτικής Υποστήριξης του Ηνωμένου Βασιλείου εγκαινιάστηκε επίσημα από τον Πρίγκιπα του Μπαχρέιν Σαλμάν μπιν Χαμάντ μπιν Ίσα Αλ Χαλίφα και τον Πρίγκιπα Ανδρέα της Βρετανίας.
Εγκαταστάσεις
Το λιμάνι αποτελείται από μια αποβάθρα 800 μέτρων, η οποία περιλαμβάνει 10 βάσεις. Τρεις επιπλέον συμβατικές βάσεις 200 μέτρων βρίσκονται δίπλα στην δακτυλική προβλήτα και δύο βάσεις των 300 μέτρων με βάθος 11 μέτρα. Υπάρχει μια αποβάθρα εξωτερικού βραχίονα 285 μέτρων, μαζί με ένα πέρασμα βυθίσματος βάθους 7 μέτρων και ο αποθηκευτικός χώρος που αποτελείται από 10 υπόστεγα, καθώς και επιπλέον ανοιχτές αποθήκες και περιοχές αποθήκευσης εμπορευματοκιβωτίων συνολικού μεγέθους 538.000 τετραγωνικών μέτρων. Η περιοχή διακίνησης φορτίου καλύπτει έκταση 60.000 μ².
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιμένες του Μπαχρέιν Κατηγορία:Λιμένες του Αραβικού Συνδέσμου Κατηγορία:Μεταφορές στον Αραβικό Σύνδεσμο Κατηγορία:Μανάμα
Αίθρα (Ωκεανίδα)
Στην Ελληνική Μυθολογία η Αίθρα (το όνομά της σημαίνει "λαμπερός ουρανός") φέρεται ως μια από τις Ωκεανίδες, κόρη του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος. Αναφέρεται επίσης ως σύζυγος του Άτλαντος (αν και πιο συχνά αναφέρεται για σύζυγός του η Πλειόνη) και μητέρα των Πλειάδων, των Υάδων και του Ύαντα.
Κατηγορία:Ωκεανίδες
Éthra (Trézène)
Ανδρίτσαινα Ηλείας
Η Ανδρίτσαινα είναι ιστορικό κεφαλοχώρι της Ελλάδας που ανήκει στον νομό Ηλείας. Είναι αμφιθεατρικά χτισμένη στη δυτική πλευρά του Λυκαίου όρους, κοντά στα σύνορα με τους νομούς Αρκαδίας και Μεσσηνίας και αποτελεί την ιστορική έδρα του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων. Παλαιότερα αποτελούσε έδρα του καποδιστριακού Δήμου Ανδρίτσαινας.
Διοίκηση
Η Ανδρίτσαινα είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 31,821 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κάρμιο, Μύλοι και Συκιές.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
[σε αγκύλη ο πληθυσμός της δημοτικής ενότητας]
Ιστορία
Η ευρύτερη περιοχή του Καποδιστριακού Δήμου Ανδρίτσαινας αντιστοιχούσε στην αρχαία Παρρασία.
Η μεσαιωνική κωμόπολη της Ανδρίτσαινας χτίστηκε αμφιθεατρικά σε μια καταπράσινη πλαγιά, στη δυτική πλευρά του Λυκαίου όρους τον 10ο αι. μ.Χ. και αναπτύχθηκε ιδιαίτερα κατά τη Λατινοκρατία (12ος – 13ος αι. μ.Χ.).
"Κατά Νοέμβριον του 1427 Θεόδωρος ο δεσπότης δι' αργυροβούλου έδωκε τιμάριον τω Γεμιστώ τα εν Λακεδαίμονι Κάστρον και χώραν Φαναρίου και Βρύσεως∙ κατά Οκτώβριον του 1428 ο αυτοκράτωρ Ιωάννης επεκύρωσε τω Γεμιστώ δια χρυσοβούλου τ' άνω κτήματα, δι' αργυροβούλου δε Δημήτριος ο Παλαιολόγος επεκύρωσε κατά Ιούλιο του 1450 ταυτά κτήματα τοις υιοίς του Γεμιστού Δημητρίω και Ανδρονίκω" (Κ. Σάθας, απόδοση από το "Acta et Diplomata" του Miklosich, σελ. 175 και 225) με αποτέλεσμα η περιοχή της Ανδρίτσαινας να γνωρίσει μεγάλη πνευματική άνθιση και να εξελιχθεί σε Πελοποννησιακό Κέντρο της Φιλοσοφικής Παιδείας, αφού πολλοί λόγιοι ακολούθησαν τον Γεώργιο Γεμιστό ή Πλήθων στην περιοχή.
Τους δύο επόμενους αιώνες η περιοχή ήταν μήλο της έριδος μεταξύ Φράγκων, Ενετών και Τούρκων και οι συνεχείς πόλεμοι μεταξύ τους επέφεραν πολλά δεινά στους κατοίκους, οι οποίοι σημειωτέον κατά την απογραφή των Ενετών το 1689 ήταν 338.
Η Ανδρίτσαινα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και στα Ορλωφικά με αποτέλεσμα ο Αναστάσιος Χρήστου να συλληφθεί και να ανασκολοπιστεί από τους Τούρκους.
Μάλιστα, η Ανδρίτσαινα το 1826 κάηκε από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ Πασά.
Στα χρόνια που ακολούθησαν την ίδρυση του ελληνικού κράτους η πόλη της Ανδρίτσαινας γνώρισε πληθυσμιακή έκρηξη, αφού το 1830 αριθμούσε 1.134 κατοίκους, ενώ το 1879 ο αριθμός αυτός ήταν 2.138. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το 1875 να αρχίσει η ανέγερση του Διδακτηρίου της Ανδρίτσαινας και το σχολικό έτος 1889-1890 να ξεκινήσει τη λειτουργία του το Γυμνάσιο Ανδρίτσαινας που αποτέλεσε ένα από τα πρώτα Γυμνάσια της Ελλάδας.
Το 1987 ιδρύονται δύο αδελφοί σύλλογοι, ο «Ελβετικός Σύλλογος Φίλων Βιβλιοθήκης Ανδρίτσαινας», με έδρα το Fribourg της Ελβετίας και ο «Πανελλήνιος Σύλλογος Φίλων Βιβλιοθήκης Ανδρίτσαινας», στην Ελλάδα, πραγματοποιώντας πολύτιμο έργο τόσο για την προστασία του πνευματικού πλούτου της Βιβλιοθήκης της Ανδρίτσαινας, όσο και για την προβολή του πλούτου της.
Στις 25 Μαρτίου 2004, κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, η Ανδρίτσαινα αποτέλεσε την πρώτη πόλη που διανυκτέρευσε η Ολυμπιακή Φλόγα.
Ονομασία
Σύμφωνα με την παράδοση, η Ανδρίτσαινα οφείλει την ονομασία της στη γυναίκα κάποιου Κρητικού βοσκού που λεγόταν Ανδρίτσος ή Ανδρίκος, ο οποίος οδηγήθηκε από ένα κριάρι τους σε κάποια πηγή κοντά σε ένα πλάτανο στο Λύκαιο όρος. Εκεί έκτισε ένα πανδοχείο, το οποίο μετά το θάνατο του Ανδρίκου διατήρησε η χήρα του Ανδρίκαινα. Από το όνομά της καθώς και από την εγχώρια προφορά του «και» ως «τσαι», το πανδοχείο ονομάστηκε «το χάνι της Ανδρίτσαινας». Όταν άρχισαν να κτίζονται σπίτια γύρω από το πανδοχείο, ο οικισμός ονομάστηκε «Ανδρίτσαινα».
Αξιοθέατα
μικρογραφία|αριστερά|Τα πλατάνια στην κεντρική πλατεία της Ανδρίτσαινας Στην ιστορική κωμόπολη μπορεί κανείς, περπατώντας στα πλακόστρωτα σοκάκια της, να θαυμάσει τα πέτρινα αρχοντικά της και να απολαύσει τη θέα από την κεντρική πλατεία στην οποία δεσπόζουν τρία ψηλά πλατάνια. μικρογραφία|Η Τρανή Βρύση Ακόμα, στον κεντρικό δρόμο βρίσκεται η Τρανή Βρύση, ακριβώς απέναντί από τον κεντρικό ναό της πόλης, τον Άγιο Νικόλαο, και αποτελεί την αρχαιότερη βρύση της Πελοποννήσου, αφού έχει χτιστεί στις 10 Αυγούστου 1724, όπως πληροφορεί τον επισκέπτη η επιγραφή που βρίσκεται πάνω από τους τέσσερις κρουνούς της. μικρογραφία|Το λαογραφικό μουσείο Ανδρίτσαινας Επίσης, αξίζει να επισκεφτεί κανείς και το Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας που ιδρύθηκε από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Γυναικών Ανδρίτσαινας το 1981 και σήμερα, στεγάζεται στο παλαιό (1847) τριώροφο Αρχοντικό του Γεωργίου Κανελλοπούλου. Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει περισσότερα από τα 4.000 εκθέματα (οικιακά αντικείμενα, ανδρικές και γυναικείες τοπικές ενδυμασίες, εικόνες, εκκλησιαστικά σκεύη, σπάνια έγγραφα, πίνακες ζωγραφικής, λιθογραφίες) που προέρχονται αποκλειστικά και μόνο από την Ανδρίτσαινα και καλύπτουν τη χρονική περίοδο 1832-1932. Ανάμεσα στα εκθέματα βρίσκεται και το μπαούλο του Φιλικού Παναγιώτη Αναγνωστόπουλου με τα ενδεικτικά «Π.Α.1832». [[Αρχείο:Η βιβλιοθήκη της Ανδρίτσαινας.jpg|μικρογραφία|Η βιβλιοθήκη της Ανδρίτσαινας, πηγή: ]] Τέλος, στη δυτική είσοδο της κωμόπολης από το 1998 σε ένα νεοκλασικό κτίριο στεγάζεται μία από τις σημαντικότερες, ιστορικότερες και πλουσιότερες βιβλιοθήκες της χώρας, η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας που δημιουργήθηκε το 1840 ως απόρροια της δωρεάς του εξ Ανδριτσαίνης ανθρωπιστή Αγαθόφρωνος Νικολοπούλου, που ζούσε στο Παρίσι. Η συλλογή της περιλαμβάνει σπάνια χειρόγραφα του 16ου και 17ου αιώνα, σπάνια βιβλία ανυπολόγιστης αντικειμενικής, ιστορικής και πνευματικής αξίας, σημαντικά έγγραφα από την περίοδο της ελληνικής επανάστασης και πλούσιο λαογραφικό υλικό. Σήμερα, η συλλογή της βιβλιοθήκης αριθμεί πάνω από 40.000 τόμους βιβλίων, που καθιστούν την Ανδρίτσαινα, δικαίως, πνευματική πολίχνη της περιοχής χαρίζοντάς της απαράμιλλη αίγλη.
Διαδρομές
Κοντά στην Ανδρίτσαινα βρίσκεται ο Ναός Επικούριου Απόλλωνα (14 χλμ), που το πλήθος των ιδιορρυθμιών και των πρωτότυπων τεχνικών επινοήσεων που τον χαρακτηρίζουν τον καθιστούν, αναντίρρητα έναν από τους σπουδαιότερους, επιβλητικότερους και καλύτερα σωζόμενα ναούς της κλασικής αρχαιότητας. Μάλιστα, ήταν το πρώτο μνημείο στην Ελλάδα που ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1986. Μάλιστα, 23 γύψινα εκμαγεία της ζωφόρου του Ναού φιλοξενούνται, έπειτα από δωρεά του Βρετανικού Μουσείου, στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας το 1963.
Αντίθετα, με αφετηρία την Ανδρίτσαινα και ακολουθώντας τον δρόμο προς Πύργο Ηλείας μπορεί να επισκεφτεί την εντυπωσιακή ιερά μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που είναι γνωστή ως Μονή Σεπετού και στο εσωτερικό του ευρύχωρου ναού ιδιαίτερη θέση κατέχει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Σεπετιώτισσας, που θεωρείται έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Ελάχιστα χιλιόμετρα μετά βρίσκεται και η Αρχαία Αλίφειρα. Τέλος, αξίζει μία επίσκεψη και στη γοτθικού ρυθμού Μονή της Παναγιάς Ισοβας (12ος αι.),που αν και ερειπωμένη, διατηρείται σε εξαιρετική κατάσταση. Βρίσκεται 25 χλμ. μετά την Ανδρίτσαινα, κοντά στο χωριό Τρυπητή, και πρόκειται για ένα καθολικό μοναστήρι που έχτισαν Γάλλοι καλόγεροι από το Κλερβό και, όπως αναφέρεται στο Χρονικόν του Μορέως, κάηκε το 1263 κατά τη διάρκεια της μάχης της Πρινίτσας, από Τούρκους μισθοφόρους των Ελλήνων και από τότε εγκαταλείφθηκε.
Αθλητισμός
Το 1896 ιδρύθηκε στην Ανδρίτσαινα ο Γυμναστικός Σύλλογος Η Ολυμπία, ο οποίος την επόμενη χρονιά αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του Σύνδεσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ). Επίσης, τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται ο '' Α.Ο. Ανδρίτσαινας '' που αποτελεί έναν από τους πέντε ποδοσφαιρικούς συλλόγους στον Δήμο Ανδρίτσαινας - Κρεστένων με έδρα του το τοπικό στάδιο της Ανδρίτσαινας. Τέλος, κάθε 4 χρόνια τελούνται τα σύγχρονα Λύκαια (στο ίδιο σημείο όπου τελούνταν και τα αρχαία Λύκαια, στο Λύκαιο όρος) και στα οποία συμμετέχει η ευρύτερη περιοχή της Ανδρίτσαινας. μικρογραφία|Μπαλκόνι «Αρχαία Λύρα», Ανδρίτσαινα|αριστερά μικρογραφία|Παραδοσιακό τυπογραφείο της εφημερίδας «ΝΕΟΣ ΟΡΙΖΩΝ», Ανδρίτσαινα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Πείρας
Ο Πείρας ήταν σύζυγος της Στύγας και πατέρας της Έχιδνας, όπως γράφει ο Παυσανίας επικαλούμενος τον Επιμενίδη. Δέν υπάρχουν άλλες πληροφορίες γι' αυτόν τον Πείραντα· ούτε ο Παυσανίας φαίνεται να γνώριζε κάτι άλλο.
Παραπομπές
κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Σουμπές
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουμπεζιέν (γαλλικά: Soubésiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ναυμαχία της Σύμης
Η ναυμαχία της Σύμης πραγματοποιήθηκε το 411 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες στα πλαίσια του Πελοποννησιακόυ πολέμου στη Σύμη. Το 411 π.Χ. οι Σπαρτιάτες υπό τον Θηραμένη συμμάχησαν με την Περσία. Αρχηγός του σπαρτιατικού στόλου ήταν ο Αστύοχος. Εν τω μεταξύ ο αθηναϊκός στόλος υπό τον Χαρμίνο ήταν σταθμευμένος στη Σάμο. Οι δύο στόλοι έμαθαν που βρίσκεται ο αντίπαλός τους και συναντήθηκαν στη Σύμη. Όμως τότε βρισκόταν σε εξέλιξη μια καταιγίδα με αποτέλεσμα οι δύο στόλοι να έχουν κακή ορατότητα. Μετά την καταιγίδα μερικά από τα σπαρτιατικά πλοία είχαν αποκοπεί από τον υπόλοιπο σπαρτιατικό στόλο. Ο Χαρμίνος με 20 πλοία επιτέθηκε κατά του αριστερού άκρου του σπαρτιατικού στόλου. Κατάφερε να βυθίσει 3 πλοία. Ο υπόλοιπος σπαρτιατικός στόλος περικύκλωσε τον αθηναϊκό στόλο. Ο Χαρμίνος βλέποντας τι γίνεται υποχώρησε στην Αλικαρνασσό με απώλειες 6 πλοίων. Το υπόλοιπο του αθηναϊκού στόλου έπλευσε στην Κνίδο για νέα σύγκρουση, αλλά καμιά από τις δύο πλευρές δεν ήταν πρόθυμη να πολεμήσει.
Πηγές
Σύμη Σύμη Σύμη Σύμη 411 π.Χ.
Χορηγόσκαλα
Η Χορηγόσκαλα είναι ορεινή βραχώδης και δύσβατη τοποθεσία στον Ταΰγετο, στην περιοχή του τέως Δήμου Αλαγωνίας (σήμερα Δήμος Καλαμάτας) του Νομού Μεσσηνίας κοντά στο χωριό Νέδουσα, όπου στα τέλη Μαΐου του 1826 είκοσι Ελληνίδες αυτοκτόνησαν πέφτοντας στον γκρεμό προκειμένου να γλυτώσουν από τους στρατιώτες του Ιμπραήμ που τις καταδίωκαν. Το επεισόδιο αυτό της Επανάστασης του 1821 αναφέρεται ως ανάλογο με εκείνα του Ζαλόγγου στην Ήπειρο και της Αράπιτσας στη Νάουσα της Μακεδονίας.
Ιστορικό
Στις 21 Μαΐου 1826, σύμφωνα με αναφορά του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς την επαναστατική Κυβέρνηση η οποία συντάχθηκε στις 27 Μαΐου, ο στρατός του Ιμπραήμ καταδίωξε τους πρόσφυγες των χωριών της περιοχής της Καρύταινας, φτάνοντας έως τη Μεγάλη Αναστάσοβα (σημερινή Νέδουσα). Αφού αιχμαλώτισαν έναν μικρό αριθμό καταδιωκόμενων κατευθύνθηκαν προς τις οχυρές θέσεις της Μεσσηνίας υπό τη συνεχή παρενόχληση Ελλήνων ενόπλων οι οποίοι εφάρμοζαν τακτική ανταρτοπόλεμου.
Εκείνο το διάστημα, ομάδα γυναικών παγιδεύτηκε από τους Αιγύπτιους στην περιοχή της Χορηγόσκαλας. Ορισμένες από αυτές κατάφεραν να διαφύγουν, ωστόσο 20 γυναίκες (ανύπαντρες καθώς και παντρεμένες που είχαν μαζί και τα παιδιά τους) προτίμησαν να πέσουν στον γκρεμό ώστε να αποφύγουν ενδεχόμενη αιχμαλωσία και ατίμωση.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Μπαλκόνι
Ένα μπαλκόνι (από την ιταλική λέξη: balcone) είναι μια πλατφόρμα προεξέχει από τον τοίχο ενός κτιρίου, υποστηρίζεται από τις στήλες ή στηρίγματα, και περικλείεται με ένα κιγκλίδωμα.
Τύποι
Το παραδοσιακό μαλτέζικο μπαλκόνι είναι ένα ξύλινο κλειστό μπαλκόνι που προεξέχει από έναν τοίχο.
Λειτουργίες
Μερικές φορές τα μπαλκόνια είναι προσαρμοσμένα για τελετουργικούς σκοπούς, π.χ. στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, ο νεοεκλεγείς Πάπας δίνει την ευλογία του, Urbi et orbi μετά το κονκλάβιο.
Χρησιμοποιούνται επίσης σε αίθουσες κινηματογράφου και θέατρα.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Συνδικαλισμός
Ο συνδικαλισμός είναι ριζοσπαστικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα.
Ο συνδικαλισμός είναι μια συλλογική δραστηριότητα ανθρώπων που ασκούν το ίδιο επάγγελμα και δραστηριοποιούνται με στόχους την προάσπιση των κοινών τους συμφερόντων και την προβολή των διεκδικήσεών τους. Μορφές συνδικαλισμού είναι η ίδρυση επαγγελματικών ενώσεων (σωματείων, συνδικάτων), η συλλογική προβολή και διεκδίκηση αιτημάτων, η απεργία κτλ.
Κατηγορία:Οικονομικές αντιλήψεις Κατηγορία:Εργασιακή οικονομική Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα
Ρόυ Μπιουκάναν
Ο Ρόυ Μπιουκάναν (αγγλ. Roy Buchanan ή Leroy Buchanan) (23 Σεπτεμβρίου 1939 - 14 Αυγούστου 1988) ήταν Αμερικανός κιθαρίστας του μπλουζ και της ροκ που θεωρείται ως ο αξιολογότερος από τους πιο άγνωστους κιθαρίστες. Από αυτόν επηρεάστηκαν σημαντικοί και γνωστότεροι κιθαρίστες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Όζακ Αρκάνσας στις 23 Σεπτεμβρίου 1939.
Βρέφος, δύο χρονών ακόμα, οι γονείς του μετακόμισαν στο Πίξλεϋ στην Καλιφόρνια. Ο πατέρας του δούλευε μεροκάματο σε φάρμα. Εννιά χρονών απόκτησε την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα και μπήκε σε ωδείο, αλλά ακόμα και μετά από πολύχρονο μάθημα μουσικής δεν αποδέχτηκε ποτέ τις νότες και τις παρτιτούρες, και προτιμούσε πάντα να παίζει την κιθάρα με αυτοδίδακτο τρόπο. Από όλες τις κιθάρες περισσότερο του άρεσε να παίζει την Φέντερ Τελεκάστερ. Στα δώδεκα έδινε συναυλίες με τους Waw Keen Valley Boys.
Έφυγε από το σπίτι στα δεκαέξι του, και πήγε και βρήκε την αδερφή του που ζούσε στο Λος Άντζελες. Εκεί μπήκε στους Heartbeats όπου έπαιζε και ο Σπένσερ Ντράηντεν, αργότερα ντράμερ των Jefferson Airplane και των The New Riders of the Purple Sage. Μαζί με τους Heartbeats εμφανίστηκε στην ταινία Rock Pretty Baby. Από εκεί πήγε στους Oklahoma Bandstand στην Τάλσα, Οκλαχόμα, ενώ μαζί με τον Dale Hawkins έκανε επιτυχία το My Baby. Συνεργάστηκε επίσης με τους Ronnie Hawkins, The Coasters, Frankie Avalon και Eddie Cochran.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες
Κρήνη του Θεαγένη
Η Κρήνη του Θεαγένη ήταν υδραγωγείο στα Μέγαρα, που τροφοδοτούσε την πόλη με νερό από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 5ο αιώνα μ.Χ. Ανακαλύφθηκε σε ανασκαφές του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών το 1899.
Αναφέρεται από τον Παυσανία στην αρχή της περιγραφής του των Μεγάρων, ο οποίος κάνει σε αυτήν ειδική μνεία εξαιτίας του διακόσμου, του μεγέθους του κτίσματος και των πολλών κιόνων της, και ο οποίος θεώρησε ότι χτίστηκε από τον τύραννο Θεαγένη. Όταν στις ανασκαφές της Εννεάκρουνου ανακαλύφθηκε το Πεισιστράτειο υδραγωγείο, ο αρχιτέκτονας/αρχαιολόγος Ντέρπφελντ (Wilhelm Dörpfeld) ακολούθησε την πορεία των αρχαίων πήλινων σωλήνων καταλήγοντας στην Κρήνη του Θεαγένη. Οι ανασκαφές διενεργήθηκαν από τις 11 ως τις 23 Δεκεμβρίου 1899.
Αυτή η χρονολόγηση, την οποία αναφέρει ο Παυσανίας, αποδείχθηκε λανθασμένη από την ανασκαφική έρευνα, την οποία ανέλαβαν το 1958, υπό τη διεύθυνση του Ιωάννη Παπαδημητρίου, ο Βασίλειος Πετράκος και ο αρχιτέκτονας/ερευνητής της αρχαίας αρχιτεκτονικής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών ο Γκόντφριντ Γκρούμπεν (Gottfried Gruben).
"Οι ικανότητές του αποτέλεσαν εγγύηση, ώστε (i) ο Δάσκαλος Gruben να εμπιστευθεί στον Μαθητή το ανασκαφικό του ημερολόγιο, και (ii) να γίνει μια εξυπαρχής εξέτασητου μνημείου και των ανασκαφικών ευρημάτων απ' τον κ. N. Hellner" (Θ. Π. Τάσιος στο πρόλογο του βιβλίου του Hellner). Ο Nils Hellner είναι αρχιτέκτονας/ερευνητής της αρχαίας αρχιτεκτονικής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών απ' το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδραγωγεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία Αττική Κατηγορία:Μέγαρα
Βαλκυρίες
Στη Σκανδιναβική μυθολογία οι βαλκυρίες (valkyrjur, ενικός : valkyrja) είναι θεραπαινίδες του Όντιν που συλλέγουν από τα πεδία των μαχών όσους σκοτώθηκαν πολεμώντας γενναία, με σκοπό να τους μεταφέρουν στη Βαλχάλα. Η ονομασία τους σημαίνει αυτές που επιλέγουν τους σφαγιασθέντες.
Σύγχρονη τέχνη
Στην σύγχρονη τέχνη οι βαλκυρίες συχνά απεικονίζονται ως όμορφες κοπέλες με ασπίδες σε φτερωτά άλογα, οπλισμένες με κράνη και ακόντια. Ωστόσο η φράση ίππος βαλκυρίας περιέγραφε τον λύκο, άρα αντίθετα με το στερεότυπο δεν ίππευαν φτερωτά άλογα. Μάλλον ίππευαν αγέλες λύκων που σύχναζαν στα πτώματα νεκρών πολεμιστών.
Ιδιότητες
Οι ίδιες οι βαλκυρίες θεωρούνταν πως είχαν συγγένεια με τα κοράκια, τα οποία πετούσαν πάνω από τα πεδία μαχών και επέλεγαν πτώματα. Έτσι, οι αγέλες των λύκων και τα κοράκια που καθάριζαν το πεδίο μάχης μετά τη λήξη μπορεί να γίνονταν αντιληπτά ως υπηρέτες ενός υψηλότερου σκοπού.
Ο στόχος των βαλκυριών ήταν να επιλέγουν τους πιο ηρωϊκούς από αυτούς που είχαν σκοτωθεί σε μάχη και να τους μεταφέρουν στη Βαλχάλλα. Αυτό ήταν απαραίτητο γιατί ο Οντίν χρειαζόταν πολεμιστές να πολεμήσουν με το μέρος του στην προκαθορισμένη μάχη στο τέλος του κόσμου, το Ράγκναροκ.
Πολλές από τις βαλκυρίες αναφέρεται πως είχαν θνητούς γονείς.
Μείζονες βαλκυρίες
Διάφορες βαλκυρίες εμφανίζονται ως μείζονες χαρακτήρες σε σωζόμενους μύθους όπως οι:
Άλλες πηγές δεικνύουν πως και κάποιες άλλες Βαλκυρίες ήταν σημαντικοί χαρακτήρες της Σκανδιναβικής μυθολογίας, όπως η Γκουννρ (Gunnr) και η Σκόγκουλ (Skögul). Έχουν σωθεί επίσης τα ονόματα πολλών άλλων βαλκυριών.
Οι βαλκυρίες του Βάγκνερ
Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ ενσωμάτωσε Σκανδιναβικές ιστορίες που περιελάμβαναν τη βαλκυρία Μπρύνχιλντρ και την τιμωρία της και τον επακόλουθο έρωτά της για τον Πολεμιστή Σίγκφριντ στις όπερές του Βαλκυρία (Die Walküre) και Το Λυκόφως των Θεών (Götterdämmerung). Στην βαγκνερική τους εκδοχή οι Βαλκυρίες είναι κόρες του Βοτάν (Wotan /Οντίν) και της Έρντα (Erda/Γιορντ, ‘Γη’) και ονομάζονται Brünnhilde, Helmwige, Ortlinde, Gerhilde, Waltraute, Siegrune, Rossweisse, Grimgerde και Schwertleite.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Στάση του Ίλλου
Η Στάση του Ίλλου ήταν εξέγερση στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία εναντίον του Αυτοκράτορα Ζήνωνα που έγινε το 484.
Ο Ζήνων ήταν από την Ισαυρία και έτσι εθεωρείτο βάρβαρος· με τις πολιτικές του δυσαρέστησε τον λαό. Τη στάση ξεκίνησε στο Θέμα Ανατολικών ο Ίλλος ο Ίσαυρος, αξιωματούχος της αυτοκρατορίας που είχε εξασφαλίσει και τη βοήθεια της Αυγούστας Αιλίας Βηρίνας, πεθεράς του Ζήνωνα και συζύγου του Λέοντα Α΄. Παρόλο που αρχηγός της εξεγέρσεως ήταν ο Ίλλος, δεν ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, επειδή ήταν από την Ισαυρία όπως και ο Ζήνωνας, αλλά προώθησε γι'αυτή τη θέση τον Λεόντιο. Η εξέγερση ξεκίνησε το καλοκαίρι του 484 και μετά από λίγους μήνες ο Ίλλος αναγκάστηκε να κλειστεί στο Κάστρο της Χερρίδος, όπου πολιορκήθηκε για τέσσερα χρόνια. Μαζί τους ήταν ο εθνικός Παμπρέπιος, ποιητής και φιλόσοφος, ο οποίος μάντευε τάχα το αίσιο τέλος, έτσι κράτησαν ψυχολογικά 4 έτη, όταν όμως οι μαντείες του δεν επαληθεύτηκαν, ο Ίλλος τον πέταξε από τα τείχη. Το 488 έληξε η πολιορκία και ο Ίλλος παραδόθηκε μαζί με τον Λεόντιο στις Αυτοκρατορικές δυνάμεις. Έπειτα καταδικάστηκαν σε θάνατο, αποκεφαλίστηκαν και τα κεφάλια τους καρφωμένα σε κοντάρια περιφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Ιβάνγκοροντ
Το Ιβάνγκοροντ (ρωσικά: Ивангород, εσθονικά: Jaanilinn) είναι πόλη της βορειοδυτικής Ρωσίας, κτισμένη στις όχθες του ποταμού Νάρβα. Υπάγεται στην Περιφέρεια Λένινγκραντ και απέχει 159 χλμ. από την Αγία Πετρούπολη. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 11.200 κατοίκους (απογραφή 2004).
Το Ιβάνγκοροντ βρίσκεται ακριβώς πάνω στα ρωσο–εσθονικά σύνορα. Στο παρελθόν μάλιστα ήταν τμήμα της πόλης Νάρβα, που τώρα ανήκει στην Εσθονία. Σήμερα αποτελεί έναν από τους κυριότερους οδικούς και σιδηροδρομικούς σταθμούς εισόδου στη Ρωσία από τη γειτονική χώρα. Αποτελεί επίσης τουριστικό προορισμό, για την ομορφιά του τοπίου και το μεσαιωνικό του κάστρο.
Ιστορία
Η ιστορία της πόλης είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τη Νάρβα. Όταν οι γερμανοί καθολικοί σταυροφόροι της Τευτονικής Ορδής κατέλαβαν την πόλη το 1492, ο ρώσος Ιβάν Γ΄ της Μοσχοβίας ανέγειρε το κάστρο στην απέναντι πλευρά του ποταμού για να θέσει ένα τέρμα στην επέκτασή τους. Μετά την εκδίωξη των γερμανών, πόλη και κάστρο ενοποιούνται.
Το 1581 καταλαμβάνουν τη Νάρβα οι Σουηδοί, αλλά οι Ρώσοι την ανακτούν εννέα χρόνια αργότερα. Το 1612 οι Σουηδοί την ανακαταλαμβάνουν και την κρατούν μέχρι το 1704, όταν ο Μέγας Πέτρος την απελευθερώνει οριστικά.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και την ανεξαρτητοποίηση της Εσθονίας, η Νάρβα ανακηρύσσεται εσθονικό έδαφος με τη Συνθήκη του Τάρτου. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Εσθονία (της οποίας οι κάτοικοι έβλεπαν θετικά τους ναζί) εξαναγκάζεται να προσχωρήσει στη Σοβιετική Ένωση και η πόλη διαιρείται σε δύο τομείς: τον εσθονικό που κρατά το παλαιό όνομα, και το ρωσικό που περιλαμβάνει τη συνοικία του κάστρου και ονομάζεται Ιβάνγκοροντ (πόλη του Ιβάν).
Όταν το 1991 διαλύεται η Σοβιετική Ένωση, το Ιβάνγκοροντ αποτελεί αιτία προστριβής μεταξύ των δύο πρώην ομόσπονδων δημοκρατιών της. Οι εσθονοί ισχυρίζονται ότι τα σύνορα πρέπει να επανέλθουν στο καθεστώς της συνθήκης του Τάρτου, ενώ οι ρώσοι επιμένουν πως πρέπει να διατηρηθούν τα σύνορα όπως ήταν κατά τη σοβιετική εποχή. Η διαμάχη κρατά μέχρι σήμερα, σε αυστηρά διπλωματικό επίπεδο, με τη Ρωσία να έχει κατοχυρώσει ένα ευνοϊκό για αυτήν status quo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όμπλαστ του Λένινγκραντ Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Λε Σουλιέ
Το Λε Σουλιέ (γαλλικά: Le Soulié, οξιτανικά: Lo Solièr) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σολαριέν (γαλλικά: Solariens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Λιστόν (Κέρκυρα)
Λιστόν ονομάζεται ο πεζόδρομος επί της Λεωφόρου Ελευθερίας και της συνοικίας στο δυτικό άκρο της Σπιανάδας στην Κέρκυρα (πόλη).
Κατασκευάστηκε επί της Γαλλικής κυριαρχίας στα Επτάνησα (1807–1814) μιμούμενως την rue de Rivoli. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία της πόλης. Το όνομά του προέρχεται από το βενετσιάνικο liston.
Αναφορές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κέρκυρα Κατηγορία:Δεύτερη Γαλλοκρατία στα Επτάνησα
Οικία Σιγιάντι
Η Οικία Σιγιάντι, επίσης γνωστή ως Μπαΐτ Σιγιάντι (αραβικά: بيت سيادي) είναι ένα ιστορικό κτήριο στο Μουχάρακ του Βασιλείου του Μπαχρέιν. Είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος κτιρίων που κατασκευάστηκαν για τον έμπορο μαργαριταριών Αμπντουλάχ μπιν Ίσα Σιγιάντι, το οποίο περιλαμβάνει επίσης ένα τζαμί και ένα μαζλί. Ενώ η οικία Σιγιάντι χτίστηκε υπό τον Αχμάντ μπιν Ζασίμ Σιγιάντι, η κατασκευή του Μαζλί Σιγιάντι ξεκίνησε από τον Αχμάντ μπιν Ζασίμ Σιγιάντι και το τζαμί Σιγιάντι ήταν μια κοινή πρωτοβουλία των Ίσα και Ζασίμ μπιν Αχμάντ Σιγιάντι. Είναι επίσης μέρος του Μονοπατιού Μαργαριταριών του Μπαχρέιν, του δεύτερου Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στη χώρα.
Ιστορία
Η οικογένεια Σιγιάντι έφτασε στο Μπαχρέιν στις αρχές του 19ου αιώνα και εγκαταστάθηκε κοντά στα σπίτια των ηγεμόνων στη γειτονιά Αμπντάλαχ. Ο πλούτος της οικογένειας προήλθε από τη συμμετοχή της στο εμπόριο μαργαριταριών, το οποίο άνθισε στο Μουχάρακ τον 19ο αιώνα.
Αρχιτεκτονική
Το παλαιότερο τμήμα του συγκροτήματος είναι το Τζαμί Σιγιάντι, το οποίο δώρισαν οι Ίσα και Ζασίμ μπιν Γιουσίφ Σιγιάντι στην κοινότητα Μουχάρακ το 1865. Το αρχικό κτίριο αναστηλώθηκε αργότερα και, σύμφωνα με τον Γιάργουντ, η διατηρημένη κατασκευή χρονολογείται από το 1910. Το τζαμί Σιγιάντι είναι το παλαιότερο διατηρημένο τζαμί στο Μουχάρακ και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για καθημερινές προσευχές.
Το Μαζλί Σιγιάντι κατασκευάστηκε σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση που ξεκίνησε από τον Ζασίμ μπιν Γιουσίφ Σιγιάντι το 1850, η οποία κάλυψε το ισόγειο και τα δωμάτια του επάνω ορόφου που κατασκευάστηκαν κατά τη δεύτερη φάση το 1921. Το μεγαλύτερο κομμάτι του συγκροτήματος, η οικία Σιγιάντι, χρησιμοποιείται ακόμα ως ιδιωτική κατοικία και κατοικείται από τον Αμπντάλαχ μπιν Χάσαν Σιγιάντι, τον εγγονό του κατασκευαστή Αμπντάλαχ μπιν Ίσα Σιγιάντι. Δεν είναι ανοιχτό και επισκέψιμο στο κοινό. Η κατοικία των 450 τετραγωνικών μέτρων ήταν η τελευταία κατασκευή και χρονολογείται από το 1931.
Τα τρία κτίρια περιέχουν περίτεχνες διακοσμήσεις της ύστερης περιόδου κυνηγιού μαργαριταριών του Μπαχρέιν, όπου ιδίως το Μαζλί Σιγιάντι έχει ένα εσωτερικό δωμάτιο που αξιόλογο επίσκεψης. Προς το παρόν, το Μαζλί Σιγιάντι είναι υπό την ευθύνη του Υπουργείου Πολιτισμού του Μπαχρέιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτιστική κληρονομιά Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Ιστορία του Μπαχρέιν Κατηγορία:Τουρισμός στο Μπαχρέιν
Χουάντερσον
Ο Χουάντερσον Τζούνιορ ντα Σίλβα Σάντος (Huanderson Junior da Silva Santos, γενν. στις 3 Αυγούστου 1983), ευρέως γνωστός ως Χουάντερσον, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τον Καραϊσκάκη Άρτας.
Βραζιλία
Ο Χουάντερσον ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την Ιράτι το 2004. Από τότε και ύστερα μετακινούταν σε διαφορετική ομάδα, σχεδόν ετησίως, αγωνιζόμενος για τις: Γκουαρανί, XV ντε Ζαού, Ρόμα Απουρακάνα, Ατλέτικο Γκοϊανιένσε, Φρανκάνα, Αραγκουαΐνα και Γκοϊανέσια.
Ευρώπη
Στις 8 Ιουνίου 2011, υπέγραψε στην πορτογαλική ομάδα Ρίο Άβε. Αφού ήταν αναπληρωματικός στους πρώτους αγώνες της σεζόν, τελικά έκανε το ντεμπούτο του σε αγώνα της πέμπτης αγωνιστικής εναντίον της Λεϊρία.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2012, υπέγραψε στον Ηρακλή, που συμμετείχε στη Φούτμπολιγκ. Έκανε το ντεμπούτο του για το σύλλογο στις 12 Νοεμβρίου 2012, σε έναν αγώνα εναντίον του Απόλλωνα Σμύρνης. Μετά από μια σειρά καλών επιδόσεων, υπέγραψε επέκταση του συμβολαίου του με το σύλλογο μέχρι τις 30 Ιουνίου 2016.
Μετά από πέντε χρόνια στον Ηρακλή, στις 5 Σεπτεμβρίου 2017, ο Απόλλων Σμύρνης ανακοίνωσε επίσημα την μεταγραφή του έμπειρου Βραζιλιανού τερματοφύλακα, μέχρι το τέλος της σεζόν 2017-18.
Το καλοκαίρι του 2020 υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο στην ομάδα του Καραϊσκάκη Άρτας που αγωνίζεται στην Σούπερ Λιγκ 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιράτι Σπορτ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκουαρανί Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε XV ντε Νοβέμπρο (Ζαού) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ατλέτικα Φρανκάνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίο Άβε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Καραϊσκάκης
Αντίπαρος (αποσαφήνιση)
Το τοπωνύμιο Αντίπαρος μπορεί να αναφέρεται σε:
Α.Σ. Ζέφυρος '02 Ανατολικής Ακτής
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ζέφυρος '02 Ανατολικής Ακτής είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Περαίας, στο Νομό Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2002 και αγωνίζεται με χρώματα το σκούρο μπλε, το κόκκινο και το λευκό. Αντλεί το όνομά του από το μυθικό Ζέφυρο, την προσωποποίηση του Δυτικού Ανέμου. Διατηρεί ενεργά τμήματα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, ταε κβο ντο, ζούμπα και πιλάτες. Μέχρι το πρόσφατο παρελθόν διατηρούσε επίσης τμήματα κολύμβησης, ποδηλασίας και κωπηλασίας.
Ιστορική αναδρομή
Ο Ζέφυρος αποτελεί συνέχεια ενός παλαιότερου αθλητικού σωματείου που ιδρύθηκε το 1983 στην περιοχή Βούλγαρη της Θεσσαλονίκης. Ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Βούλγαρη, όπως ήταν το επίσημο όνομά του, διατηρούσε τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης, απασχολώντας αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων. Σταδικά οι δραστηριότητες του Π.Α.Ο.Β. συρρικνώθηκαν με αποτέλεσμα να αδρανοποιηθούν όλα τα τμήματα πλην της καλαθοσφαίρισης, που συνέχισαν υπό την επίβλεψη των Γιώργου Τσακαλίδη και Γιώργου Κώνστα. Την πτωτική πορεία αυτή ανέκοψε η απόφαση μετεγκατάστασης το 2002 του συλλόγου σε νέα περιοχή με καλύτερες προοπτικές ανάπτυξης, που δεν ήταν άλλη από την Ανατολική Ακτή του Θερμαϊκού Κόλπου.
Την ίδια περίοδο, 2001-02, ο σύλλογος είχε κατακτήσει το Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ε.ΚΑ.Σ.Θ. με προπονητή το Γιώργο Τσακαλίδη. Έκτοτε συνέχισε την πορεία του με τη νέα του επωνυμία πάντα σε τοπικό επίπεδο για μία δεκαετία.
Την περίοδο 2010-11 ο σύλλογος διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.ΚΑ.Σ.Θ. γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Την επόμενη χρονιά, 2011-12, αναδείχθηκε αήττητος Πρωταθλητής του 2ου Ομίλου της Β' Κατηγορίας, επιστρέφοντας στην Α' Κατηγορία μετά από ένα χρόνο απουσίας.
Η αγωνιστική περίοδος 2012-13 υπήρξε ορόσημο στην ιστορία του συλλόγου, καθώς σε αυτή πέτυχε την κατάκτηση του Πρωταθλήματος της Α' Κατηγορίας Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Η συγκομιδή του ήταν 22 νίκες και 4 ήττες στην κανονική περίοδο, ενώ ισοβάθμισε στην κορυφή με τις ομάδες Π.Σ. Ευκαρπίας και Γ.Α.Σ. Χαλκηδόνας. Σαν αποτέλεσμα έλαβε το δικαίωμα ανόδου στους Ομίλους της Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Προπονητής του συλλόγου στις επιτυχίες αυτές ήταν ο Πόλυς Γεωργιάδης.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Ζέφυρος ήταν μία από τις 13 ομάδες που σχημάτισαν το 2ο Όμιλο Βορρά του Πρωταθλήματος της Γ' Εθνικής. Έχοντας συγκεντρώσει 14 νίκες και 10 ήττες, κατέλαβε την 6η θέση της τελικής βαθμολογίας παραμένοντας στο ίδιο Πρωτάθλημα και την επόμενη χρονιά. Καθήκοντα πρώτου προπονητή ανέλαβε στην αρχή της χρονιάς ο Θοδωρής Πολυμένης, για να τον διαθεχθεί το Δεκέμβρη του 2013 ο Γιώργος Κοντονάσιος με συνεργάτη το Νίκο Σιμεντζή.
Την επόμενη χρονιά, 2014-15, και με την ίδια ομάδα προπονητών, ο σύλλογος συμμετείχε εκ νέου στο Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου Βορρά σημειώνοντας 12 νίκες και 12 ήττες. Όντας σε ισοβαθμία με τους Ικάρους Σερρών, τοποθετήθηκε στην 5η θέση της τελικής βαθμολογίας, εξασφαλίζοντας χωρίς περιπέτειες την παραμονή του στην Κατηγορία.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2015-16, ο Α.Σ. Ζέφυρος '02 Ανατολικής Ακτής λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 2ο Όμιλο Βορρά.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Περαίας χωρητικότητας 400 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Γιώργος Κωνστας.
Ιστορική αναδρομή
Τον Ιούνιο του 2014 ο Ζέφυρος ανακοίνωσε την ενσωμάτωση όλων των αθλητριών του γυναικείου τμήματος του Αχιλλέα Θερμαϊκού, προκειμένου να δηλώσει συμμετοχή στα Πρωταθλήματα της Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Μέχρι τη στιγμή εκείνη διατηρούσε μονάχα τμήματα υποδομής, τα οποία επίσης απορρόφησαν τις αθλήτριες του Αχιλλέα.
Κάνοντας το αγωνιστικό της ντεμπούτο τη χρονιά 2014-15 η ομάδα του Ζέφυρου διεκδίκησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ. Θεσσαλονίκης απέναντι σε 13 συλλόγους (2 αποσύρθηκαν). Όταν η κανονική περίοδος έληξε, ο σύλλογος είχε συγκεντρώσει 7 νίκες, 16 ήττες και 1 μηδενισμό, με αποτέλεσμα να βρεθεί στην 11η θέση της τελικής βαθμολογίας. Η Ένωση δεν διοργανώνει Πρωτάθλημα χαμηλότερης κατηγορίας, οπότε δεν υφίσταται θέμα υποβιβασμού.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Περαίας, χωρητικότητας 400 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Γιώργος Τσακαλίδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τάε κβον ντο Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ποδηλασίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κωπηλασίας Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΠΕ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2002 Ζεφυρος Ανδρων Ζεφυρος Γυναικων
Μπράουνσβιλ (Τέξας)
Η πόλη ιδρύθηκε το 1848 από τον Αμερικανό επιχειρηματία Τσαρλς Στίλμαν αφότου ανέπτυξε μια επιτυχημένη εταιρεία ποταμόπλοιων κοντά. Η πόλη πήρε το όνομά της από το στρατιωτικό φυλάκιο Φορτ Μπράουν, το οποίο πήρε το όνομά του από τον ταγματάρχη Τζέικομπ Μπράουν, ο οποίος πολέμησε και πέθανε ενώ υπηρετούσε ως στρατιώτης του αμερικανικού στρατού κατά τη διάρκεια του Αμερικανικομεξικανικού Πολέμου (1846-48). Ως έδρα της κομητείας, οι κυβερνήσεις της πόλης και της κομητείας είναι σημαντικοί εργοδότες. Άλλοι κύριοι εργοδότες εμπίπτουν στις βιομηχανίες υπηρεσιών, εμπορίου και μεταποίησης, συμπεριλαμβανομένου ενός αναπτυσσόμενου τομέα αεροδιαστημικών και διαστημικών μεταφορών. Λειτουργεί διεθνείς συναλλαγές μέσω του λιμένα του Μπράουνσβιλ. Η πόλη γνώρισε αύξηση του πληθυσμού στις αρχές του 1900, όταν η παραγωγή χάλυβα άνθισε. Συχνά αναφέρεται ότι έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Λόγω σημαντικών ιστορικών γεγονότων, η πόλη έχει πολλά σπίτια και τόπους μάχης που αναφέρονται στον Εθνικό Κατάλογο Ιστορικών Τόπων. Αποτέλεσε τη σκηνή αρκετών σημαντικών γεγονότων του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου, όπως η μάχη του Μπράουνσβιλ και η μάχη του Ράντσου Παλμίτο. Η πόλη συμμετείχε επίσης στην Επανάσταση του Τέξας, καθώς και στον Αμερικανικομεξικανικό Πόλεμο. Η ιδιότυπη γεωγραφική θέση του Μπράουνσβιλ το έχει καταστήσει καταφύγιο άγριας ζωής. Αρκετά κρατικά πάρκα και ιστορικοί χώροι προστατεύονται από το Υπουργείο Πάρκων και Άγριας Ζωής του Τέξας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Ταυτότητα Sophie Germain
Στα μαθηματικά, η ταυτότητα Sophie Germain αναφέρεται στην παραγοντοποίηση του πολυωνύμου Η ταυτότητα παίρνει το όνομά της από την Σοφί Ζερμαίν.
Απόδειξη
Η απόδειξη ξεκινάει συμπληρώνοντας το τετράγωνο έπειτα συνεχίζει χρησιμοποιώντας την διαφορά τετραγώνων το οποίο είναι επίσης ίσο με Αυτό ολοκληρώνει την απόδειξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικές ταυτότητες
Σουμόν
Το Σουμόν (γαλλικά: Soumont, οξιτανικά: Somont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουμονταί (γαλλικά: Soumontais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
ΦΧ Χάφναρφιορδουρ
Η ΦΧ Χάφναρφιορδουρ (ισλανδικά: FH) που συνήθως αναφέρεται απλά ως ΦΧ (προφέρεται ως εφφ χά), είναι ισλανδικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Χάφναρφιορδουρ.
Πορεία στην Ευρώπη
Ως τις 20 Σεπτεμβρίου του 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929
Επαρχία της Βενετίας
Η Επαρχία της Βενετίας (ιταλικά: Provincia di Venezia) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική περιφέρεια του Βένετο στη βόρεια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.467 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 846.962 κατοίκους (2011). Έδρα της επαρχίας είναι η Βενετία (Venezia). Συνολικά η επαρχία αριθμεί 44 δήμους, με κυβερνητικό διάταγμα μετονομάστηκε σε Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας (1 Ιανουαρίου 2015). Συνορεύει βoρειoανατολικά με την περιφέρεια του Φρίουλι-Βενέτια Τζιούλια (επαρχία του Ούντινε και του Πορντενόνε), νότια με την επαρχία του Ροβίγκο και δυτικά με τις επαρχίες της Πάντοβας και του Τρεβίζο. Επίσης, ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.
Στατιστικά
Τα πληθυσμιακά Στατιστικά έχουν καταγράψει ότι ο πληθυσμός της επαρχίας αυξήθηκε από 341.000 κατοίκους (1871) σε περίπου 847.000 κατοίκους (2011). Η αύξηση του πληθυσμού ήταν σταθερή ανά δεκαετία μέχρι την εποχή που έφτασε στους 838.794 κατοίκους (1981), στη συνέχεια ακολούθησε πληθυσμιακή πτώση και έφτασε στους 809.586 κατοίκους (2001). Ακολούθησε τη δεκαετία 2001 - 2011 αύξηση του πληθυσμού της επαρχίας κατά 4.6% μέχρι που έφτασε τους 847.000 κατοίκους. Η μέση ηλικία των κατοίκων μειώθηκε από τα 44.8 έτη (2011) σε 35.6 έτη (1981). Οι ξένοι κάτοικοι αυξήθηκαν από τους 44.996 (2006) στους 72.284 (2012), οι περισσότεροι μετανάστες προέρχονται από την Αλβανία, τη Ρουμανία και τη Μολδαβία και αντιπροσωπεύουν το 8.5% του πληθυσμού. Την Ακαδημαϊκή χρονιά 2012 - 2013 σπούδασαν 23.677 σπουδαστές στα Πανεπιστήμια της επαρχίας από τους οποίους το 61.8% ήταν γυναίκες και το 38.2% άνδρες, οι σπουδές επικεντρώνονται στα οικονομικά, τις ξένες γλώσσες, τη φιλοσοφία και την αρχιτεκτονική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βενετια
Η μεγάλη τάφρος
Η μεγάλη τάφρος (Le Grand Fossé) είναι το εικοστό πέμπτο τεύχος της σειράς κόμικς Αστερίξ. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στα γαλλικά το 1980, μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1981. Είναι η πρώτη περιπέτεια του Αστερίξ που γράφτηκε από τον εικονογράφο Αλμπέρ Ουντερζό, μετά τον θάνατο του συνδημιουργού και συγγραφέα του Αστερίξ Ρενέ Γκοσινί το 1977.
Περίληψη υπόθεσης
Ένα χωριό στη Γαλατία είναι χωρισμένο πολιτικά και γεωγραφικά από μια βαθιά τάφρο εξαιτίας μιας διαμάχης μεταξύ των αντίπαλων αρχηγών Στριφογυρίξ και Διασπαστίξ. Οι προσπάθειες να ξεπεραστούν οι διαφορές τους, πρώτα μέσω διαλόγου και μετά μέσω μάχης, τελικά διευρύνουν το ρήγμα. Ο ύπουλος σύμβουλος του Διασπαστίξ, Βιτριολίξ, προτείνει την παρέμβαση της τοπικής ρωμαϊκής φρουράς ώστε να γίνει ο Διασπαστίξ ο μοναδικός αρχηγός και, σε αντάλλαγμα, ο Βιτριολίξ να παντρευτεί την κόρη του, Φανζίνα. Ο Διασπαστίξ συμφωνεί με το σχέδιο, αγνοώντας ότι ο Βιτριολίξ σκοπεύει να τον ανατρέψει.
Τουαρέγκ
Οι Τουαρέγκ (Tuareg), είναι ένας Βερβερικός νομαδικός λαός της κεντρικής και νότιας Σαχάρας και στο τμήμα του Σαχέλ στη δυτική Αφρική. Η ονομασία "Τουαρέγκ" είναι αραβική και σημαίνει προφανώς "περιπλανόμενος". Στη γλώσσα τους ονομάζονται Ιμουχάγ (Imuhaɣ). Ο πληθυσμός τους φθάνει περίπου το 1.200.000 σε όλη την περιοχή εξάπλωσής τους που περιλαμβάνει τα κράτη ανά σειρά πληθυσμού: Νίγηρας, Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Αλγερία, Λιβύη.
Η μεγάλη τάφρος
Περίληψη υπόθεσης
Η Φανζίνα αποκαλύπτει το σχέδιο στον αγαπημένο της, Κομίξ, ο οποίος είναι γιος του Στριφογυρίξ. Ο Κομίξ πηγαίνει στο μικρό χωριό της Αρμορικής και αναθέτει στον Αστερίξ και τον Οβελίξ, να αποτρέψουν τη ρωμαϊκή επέμβαση, συνοδευόμενοι από τον Πανοραμίξ.
Τουαρέγκ
Παραδόσεις-Έθιμα
Στους Τουαρέγκ ο κανόνας κάλυψης του προσώπου που επιβάλλει το Ισλάμ αντιστρέφεται, και έτσι οι άντρες είναι εκείνοι που καλύπτουν το πρόσωπό τους, αφήνοντας μόνο την περιοχή των ματιών τους ακάλυπτη, σε αντίθεση με τις γυναίκες που δεν το καλύπτουν. Αυτό εξυπηρετεί, όχι μόνο για λόγους τήρησης των παραδόσεων, αλλά και για την προφύλαξη τους στις μετακινήσεις τους, από τις αμμοθύελλες που θερίζουν τη Σαχάρα, αλλά είναι και μια «θερμομονωτική» λύση ενάντια στην αφόρητη ζέστη και τον καυτό ήλιο της ερήμου, όσο και αν αυτό ξενίζει τους Ευρωπαίους. Ονομάζονται και μπλε άνθρωποι, γιατί με τα χρόνια το δέρμα τους αρχίζει να βάφεται όταν φορούν συχνά τα ενδύματα που είναι βαμμένα με το χαρακτηριστικό λουλακί χρώμα.
Η μεγάλη τάφρος
Περίληψη υπόθεσης
Ο Βιτριολίξ υπόσχεται στον Ρωμαίο εκατόνταρχο της περιοχής ότι μπορεί να πάρει τους οπαδούς του Στριφογυρίξ ως σκλάβους για τους λεγεωνάριους, αλλά ο Διασπαστίξ αρνείται να αφήσει τους αντιπάλους του να υποδουλωθούν. Έξαλλος, ο εκατόνταρχος φυλακίζει τον Διασπαστίξ και τους οπαδούς του. Ο Αστερίξ, ο Οβελίξ και ο Πανοραμίξ διεισδύουν στο στρατόπεδο των Ρωμαίων με σκοπό να απελευθερώσουν τους αιχμαλώτους. Στην είσοδο του στρατοπέδου, ο Πανοραμίξ αφήνει κατά λάθος πίσω του ένα μπουκαλάκι με ένα μαγικό φίλτρο, το οποίο έχει την ιδιότητα να αποκαθιστά πλήρως την υγεία κάποιου, ενώ διαγράφει από τη μνήμη του τον τραυματισμό με τον οποίο έχασε την υγεία του. Ο Βιτριολίξ παρατηρεί κρυφά μια επίδειξη του φίλτρου και στη συνέχεια παίρνει το μπουκαλάκι.
Τουαρέγκ
Θρησκεία
Είναι μουσουλμάνοι σουνίτες (χαλαρής μορφής) στο θρήσκευμα, αλλά διατηρούν πολλά προϊσλαμικά ήθη και έθιμα όπως για παράδειγμα τα πολλά φυλαχτά που φορούν, κυρίως οι γυναίκες.
Η μεγάλη τάφρος
Περίληψη υπόθεσης
Μέσα στο στρατόπεδο, ο Πανοραμίξ φτιάχνει το συνηθισμένο μαγικό του φίλτρο προσποιούμενος ότι μαγειρεύει σούπα. Όταν ο ύποπτος εκατόνταρχος τους διατάζει να δοκιμάσουν το φίλτρο για να βεβαιωθεί ότι δεν περιέχει δηλητήριο, αυτοί το δίνουν στους αιχμαλώτους, επιτρέποντάς τους έτσι να νικήσουν τους Ρωμαίους. Πίσω στο χωριό, ο Πανοραμίξ φτιάχνει περισσότερο φίλτρο και το τοποθετεί σε ένα σπίτι που κοντά στην τάφρο, ενώ ο Αστερίξ παρακολουθεί. Ο Βιτριολίξ χρησιμοποιεί το ελιξίριο του Πανοραμίξ για να θεραπεύσει τους Ρωμαίους και εκμεταλλεύεται την αμνησία τους για να ισχυριστεί ότι οι Γαλάτες επιτέθηκαν απρόκλητα στους Ρωμαίους. Το ίδιο βράδυ, επιστρέφει στο χωριό και αρπάζει το φίλτρο, το οποίο (αφού πίνει και ο ίδιος) το πηγαίνει στους Ρωμαίους.
Τουαρέγκ
Γλώσσα
Η κύρια γλώσσα τους είναι η Ταμασέκ και η βερβερική αυτή γλώσσα στηρίζεται στη γραφή Τιφινάγ, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως και από τους υπόλοιπους Βερβέρους στην Αλγερία, στο Μαρόκο και στη Μαυριτανία. Γλωσσολογικά ανήκει στην αφροασιατική οικογένεια όπου ανήκουν και οι υπόλοιπες βερβερικές διάλεκτοι.
Η μεγάλη τάφρος
Περίληψη υπόθεσης
Στη μάχη της επόμενης μέρας, το μείγμα των δύο φίλτρων κάνει τους Ρωμαίους να φουσκώσουν σαν μπαλόνια και στη συνέχεια να συρρικνωθούν και να γίνουν μικροσκοπικοί. Τρομοκρατημένοι από αυτήν τη μεταμόρφωση, υπόσχονται να αφήσουν ήσυχους τους ντόπιους Γαλάτες. Εντωμεταξύ, ο Βιτριολίξ απάγει τη Φανζίνα και ζητά για λύτρα 100 λίβρες χρυσό. Ο Κομίξ τον ακολουθεί, συνοδευόμενος από τους Αστερίξ και Οβελίξ.
Τουαρέγκ
Γλώσσα
thumb|right|300px|Περιοχή εξάπλωσης των Τουαρέγκ
Η μεγάλη τάφρος
Περίληψη υπόθεσης
Ο Βιτριολίξ, δραπετεύοντας μέσω του ποταμού με τη Φανζίνα, αιχμαλωτίζεται από τους πειρατές που εμφανίζονται συχνά στο Αστερίξ και τους προσφέρει μερίδιο από τα λύτρα. Αμέσως μετά, δέχονται επίθεση από τους Γαλάτες. Έχοντας καταναλώσει μαγικό φίλτρο, ο Κομίξ μονομαχεί με τον Βιτριολίξ, βυθίζοντας για μία ακόμη φορά το πλοίο των πειρατών. Ο Κομίξ χτυπά τον Βιτριολίξ κυνηγώντας τον μέχρι το ρωμαϊκό στρατόπεδο. Στο χωριό, οι αρχηγοί συμφωνούν να μονομαχήσουν, αλλά ο γαώνας τελειώνει με ισοπαλία, οπότε ο Αστερίξ, ως διαιτητής, ανακηρύσσει αρχηγό τον Κομίξ. Στη συνέχεια, οι κάτοικοι του χωριού εκτρέπουν το κοντινό ποτάμι, γεμίζοντας την τάφρο. Ο Κομίξ και η Φανζίνα παντρεύονται και ο Αστερίξ, ο Οβελίξ και ο Πανοραμίξ επιστρέφουν στο χωριό τους.
Τουαρέγκ
Δείτε επίσης
Αζαγουάντ
Η μεγάλη τάφρος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεύχη του Αστερίξ Κατηγορία:Αστερίξ
Τουαρέγκ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής Κατηγορία:Νίγηρας Κατηγορία:Μάλι Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Αλγερίας Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Λιβύη Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Έθνη Κατηγορία:Σαχάρα
Συσάργκ
Το Συσάργκ (γαλλικά: Sussargues, οξιτανικά: Suçargues) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.