cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Χαφιές
Πλοκή
Εκείνο το βράδυ, ο Μορίς και ο Ρεμύ φεύγουν για να κλέψουν ένα σπίτι στο εύπορο προάστιο του Παρισιού, Νεγί. Εν τω μεταξύ, ο Σιλιέν πηγαίνει στο διαμέρισμα της Τερέζ, στη συνέχεια την χτυπά και τη δένει σε ένα καλοριφέρ στον τοίχο, απαιτώντας να μάθει τη διεύθυνση της ληστείας. Η Τερέζ μετά από μερικές σφαλιάρες του Σιλιέν, τελικά αναγκάζεται και μαρτυρά την διεύθυνση του σπιτιού που θα κάνει ληστεία ο Μορίς με τον Ρεμύ. Ο Μορίς με τον Ρεμύ φτάνουν στην βίλα, πηδάνε μέσα στην αυλή και αφού ακινητοποιήσουν έναν φίλο του ιδιοκτήτη, ο οποίος εκτελούσε χρέη φύλακα, κατευθύνονται στο χρηματοκιβώτιο της βίλας. Ο Ρεμύ αναλαμβάνει να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο με ένα τρυπάνι, και ο Μορίς βγαίνει έξω για να παρακολουθεί. Εν τω μεταξύ φτάνει η αστυνομία και προσπαθει να αποκλείσει την περιοχή και να συλλάβει τους διαρρήκτες. Ο Μορίς βλέποντας τους αστυνομικούς, μπαίνει μέσα στην βίλα να ειδοποιήσει τον Ρεμύ, βρίζοντας ταυτόχρονα τον Σιλιέν, καθώς θεωρεί οτι τον κάρφωσε στην αστυνομία. Ο Μορίς και ο Ρεμύ τρέχοντας να ξεφύγουν δέχονται πυροβολισμούς από την αστυνομία. Ο επιθεωρητής Σαλινιάνι πυροβολεί προς τον Μορίς και τον Ρεμύ, σκοτώνοντας θανάσιμα τον Ρεμύ. Ο Μορίς και ο Σαλινιάνι ανταλλάσουν πυρά με αποτέλεσμα ο Μορίς να τραυματιστεί στον ώμο και ο Σαλινιάνι να σκοτωθεί. Ο Μορίς αφήνει το όπλο στο χέρι του Ρεμύ και συνεχίζει να τρέχει, ώσπου κάποια στιγμή σταματά και πέφτει στο έδαφος. Τότε εμφανίζεται ένα αυτοκίνητο, σταματά μπροστά του και τον τραβά μέσα.
Ο Μορίς ξυπνά στο διαμέρισμα του Ζαν, αλλά ούτε ο Μορίς ούτε η σύζυγος του Ζαν, Ανίτα ξέρουν ποιος τον έφερε εκεί. Ο Μορίς αποφασίζει να βρει τον Σιλιέν, ο οποίος πιστεύει ότι τον κάρφωσε στην αστυνομία. Φεύγει από την Ανίτα, αφήνοντας ένα διάγραμμα που δείχνει πού έθαψε τα κοσμήματα, τα χρήματα και το όπλο, λέγοντάς της να το δώσει στον Ζαν αν του συμβεί κάτι. Επειδή η αστυνομία γνωρίζει ότι ο Σιλιέν κάλεσε τον Σαλινιάνι, υποθέτουν ότι έχει πληροφορίες για την αποτυχημένη ληστεία. Τον ρωτούν, ελπίζοντας να πάρει το όνομα του συνεργού του Ρεμύ, αλλά ο Σιλιέν τους λέει ότι δεν ήταν ο πληροφοριοδότης. Αναφέρει ότι ελπίζει να βγει από τον υπόκοσμο και να ζήσει σε ένα σπίτι που έχει χτίσει στο Ποντιερύ. Ο επιθεωρητής Κλάιν αποκαλύπτει ότι το αυτοκίνητο που έσωσε τον Μορίς βρέθηκε σε ενα γκρεμό, με το πτώμα της Τερέζ μέσα.
Η αστυνομία υποψιάζεται επίσης τον Μορίς για τη δολοφονία του Ζιλμπέρ. Απειλούν να εμπλέξουν ψευδώς τον Σιλιέν σε μια υπόθεση ναρκωτικών, εκτός εάν τους βοηθήσει να βρουν τον Μορίς. Ο Σιλιέν αναγκαζεται και συμμορφώνεται, βοηθώντας στον εντοπισμό του Μορίς. Ο Μορίς συλλαμβάνεται και κατά την ανακρισή του ισχυρίζεται ότι ο Ζιλμπέρ σκοτώθηκε την στιγμή που ο ίδιος βρισκόταν σε ένα άλλο δωμάτιο του σπιτιού. Ο επιθεωρητής Κλάιν του προσφέρει την δυνατότητα να αφεθεί ελευθερος εάν έχει πληροφορίες σχετικά με τη ληστεία στο Νεγί, αλλά ο Μορίς ισχυρίζεται ότι δεν έχει καμία πληροφορία. Στην συνέχεια προφυλακίζεται, όπου συναντά έναν φυλακισμένο που ονομάζεται Κερν.
Οικοδόμηση της ειρήνης
Ορισμός
Το 2007 η Επιτροπή Πολιτικής του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών όρισε την οικοδόμηση της ειρήνης ως εξής: «''Η οικοδόμηση της Ειρήνης περιλαμβάνει μια σειρά μέτρων που στοχεύουν στη μείωση του κινδύνου της εμπλοκής ή της επανέναρξης συγκρούσεων με την ενίσχυση των εθνικών ικανοτήτων σε όλα τα επίπεδα για τη διαχείριση των συγκρούσεων και την οικοδόμηση θεμελίων για βιώσιμη ειρήνη και  βιώσιμη ανάπτυξη. Οι στρατηγικές οικοδόμησης της ειρήνης πρέπει να είναι συνεκτικές και προσαρμοσμένες στις ιδιαίτερες ανάγκες των εμπλεκόμενων, που βασίζονται στην εθνική κυριαρχία της χώρας και θα πρέπει να περιλαμβάνουν προτεραιότητες και αλληλουχίες δράσεων, δηλαδή ένα σχετικά στενό σύνολο δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στην επίτευξη των παραπάνω στόχων''». <!--
Ο Χαφιές
Πλοκή
Ο Σιλιέν βρίσκει τα θαμμένα κοσμήματα, τα χρήματα και το όπλο κάτω από το λαμπτήρα που είχε κρύψει ο Μορίς. Επισκέπτεται το κλαμπ του Νουτέτσιο και μιλά με την Φαμπιέν, μια πρώην φίλη του. Της προσφέρει να την βοηθήσει να βγει από τη σχέση της με τον Νουτέτσιο εάν θα καταθέσει ότι ο Νουτέτσιο και ο Αρμάν σκότωσαν τον Ζιλμπέρ. Η Φαμπιέν διστάζει στην αρχή αλλά τελικά συμφωνεί. Ο Σιλιέν σκοτώνει τον Νουτέτσιο και τοποθετεί τα κοσμήματα στο χρηματοκιβώτιο του, ενώ η Φαμπιέν καλεί τον Αρμάν να του πει ότι ο Νουτέτσιο βρήκε τα κλεμμένα κοσμήματα και θέλει να τον δει. Όταν ο Άρμαντ φτάνει στο κλαμπ, ο Σιλιέν τον σκοτώνει, σκηνοθετώντας τη σκηνή για να μοιάζει ότι σκότωσε ο ένας τον άλλον.
Οικοδόμηση της ειρήνης
Approaches to peacebuilding
There are two broad approaches to peacebuilding.
Ο Χαφιές
Πλοκή
Με τους Νουτέτσιο και Αρμάν νεκρούς και με την ευρέση των κοσμήματων του Ζιλμπέρ, ο Μορίς απελευθερώνεται από τη φυλακή. Ο Μορίς συναντά τον Ζαν και τον Σιλιέν και του αποκαλύπτουν ότι ο Σιλιέν δεν ήταν ο πληροφοριοδότης και στην πραγματικότητα είχε κάνει διάφορους ελιγμούς για να βγάλει τον Μορίς από τη φυλακή. Αν και ο Σιλιέν ήταν φίλος του Σαλινιάνι, δεν τον ενημέρωσε για τη ληστεία. Ωστόσο, αναγνώρισε την Τερέζ ως έναν από τους πληροφοριοδότες του Σαλινιάνι. Τη νύχτα της ληστείας, ο Σιλιέν επικοινώνησε με τον Σαλινιάνι για να τον καλέσει να φάνε μαζί, ωστόσο ο Σαλινιάνι του αποκάλυψε ότι θα πήγαινε να συλλάβει δύο διαρρήκτες στο Νεγί. Ο Σιλιέν έλαβε τη διεύθυνση από την Τερέζ και πήγε στο Νεγί για να αποτρέψει την σύλληψη του Μορίς και του Ρεμύ. Έφτασε εγκαίρως για να πάρει τον Μορίς και να τον πάει στο διαμέρισμα του Ζαν.
Ο Σιλιέν ανακοινώνει ότι θα μετακομίσει με την Φαμπιέν στο σπίτι του στο Ποντιερύ. Ωστόσο, ενώ ήταν στη φυλακή, ο Μορίς ανέθεσε στον συγκρατούμενο του Κερν να σκοτώσει τον Σιλιέν, υποσχόμενος τα χρήματα που έκλεψε από τον Ζιλμπέρ σε αντάλλαγμα. Ο Κερν πηγαίνει στο σπίτι του Σιλιέν και τον περιμένει. Ο Μορίς διαπιστώνοντας ότι ο Σιλιέν δεν είναι ο χαφιές, καταφέρνει να φτάσει στο Ποντιερύ πριν από τον Σιλιέν, αλλά ο Κερν μη έχοντας καλή ορατότητα τον πυροβολεί, προφανώς θεωρώντας οτι ήταν ο Σιλιέν. Όταν φτάνει ο Σιλιέν στο σπίτι του, βλέπει τον Μορίς στο έδαφος του σαλονιού, ο οποίος ψελλίζει και προειδοποιεί τον Σιλιέν ότι κάποιος τον περιμένει πίσω από ένα παραβάν. Ο Σιλιέν πυροβολεί προς τα εκεί, σκοτώνοντας τον Κερν, ο οποίος την τελευταία στιγμή πυροβολεί τον Σιλιέν επίσης θανάσιμα.
Οικοδόμηση της ειρήνης
Approaches to peacebuilding
First, peacebuilding can refer to direct work that intentionally focuses on addressing the factors driving or mitigating conflict. When applying the term "peacebuilding" to this work, there is an explicit attempt by those designing and planning a peacebuilding effort to reduce structural or direct violence.
Second, the term peacebuilding can also refer to efforts to coordinate a multi-level, multisectoral strategy, including ensuring that there is funding and proper communication and coordination mechanisms between humanitarian assistance, development, governance, security, justice and other sectors that may not use the term "peacebuilding" to describe themselves. The concept is not one to impose on specific sectors. Rather some scholars use the term peacebuilding is an overarching concept useful for describing a range of interrelated efforts.
Ο Χαφιές
Κριτικές
Η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές στη Γαλλία. Η Κλοντ Μπειλί έγραψε στο Cahiers du Cinema με επιρροή ότι ο χαφιές είχε «ηθικό προβληματισμό» για την αλήθεια και τα ψέματα και έδειξε μια «εξαιρετική ακρίβεια του τεχνίτη, μια υψηλή αγάπη για το στυλ». Η βιογράφος του Μελβίλ, Ζινέτ Βινσεντό, σημείωσε στην κριτική της για την ταινία: «Οι αναφορές στην αριστοκρατική τεχνική, η ηρεμία, το ελλειπτικό στυλ και η αφηγηματική απόδοση κοίταξαν σχεδόν κάθε κριτική, που συνοψίστηκε από την L'Express ως « σχεδόν τελειότητα του χαφιέ ».
Οικοδόμηση της ειρήνης
Approaches to peacebuilding
While some use the term to refer to only post-conflict or post-war contexts, most use the term more broadly to refer to any stage of conflict. Before conflict becomes violent, preventive peacebuilding efforts, such as diplomatic, economic development, social, educational, health, legal and security sector reform programs, address potential sources of instability and violence. This is also termed conflict prevention. Peacebuilding efforts aim to manage, mitigate, resolve and transform central aspects of the conflict through official diplomacy as well as through civil society peace processes and informal dialogue, negotiation, and mediation. Peacebuilding addresses economic, social and political root causes of violence and fosters reconciliation to prevent the return of structural and direct violence. Peacebuilding efforts aim to change beliefs, attitudes and behaviors to transform the short and long term dynamics between individuals and groups toward a more stable, peaceful coexistence. Peacebuilding is an approach to an entire set of interrelated efforts that support peace.
History
In the 1970s, Norwegian sociologist Johan Galtung first created the term peacebuilding through his promotion of systems that would create sustainable peace. Such systems needed to address the root causes of conflict and support local capacity for peace management and conflict resolution. Galtung's work emphasized a bottom-up approach that decentralized social and economic structures, amounting to a call for a societal shift from structures of coercion and violence to a culture of peace. American sociologist John Paul Lederach proposed a different concept of peacebuilding as engaging grassroots, local, NGO, international and other actors to create a sustainable peace process. He does not advocate the same degree of structural change as Galtung.
Ο Χαφιές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ
Οικοδόμηση της ειρήνης
History
Peacebuilding has since expanded to include many different dimensions, such as disarmament, demobilization and reintegration and rebuilding governmental, economic and civil society institutions. The concept was popularized in the international community through UN Secretary-General Boutros Boutros-Ghali's 1992 report An Agenda for Peace. The report defined post-conflict peacebuilding as an “action to identify and support structures which will tend to strengthen and solidify peace in order to avoid a relapse into conflict" At the 2005 World Summit, the United Nations began creating a peacebuilding architecture based on Kofi Annan's proposals. The proposal called for three organizations: the UN Peacebuilding Commission, which was founded in 2005; the UN Peacebuilding Fund, founded in 2006; and the UN Peacebuilding Support Office, which was created in 2005. These three organizations enable the Secretary-General to coordinate the UN's peacebuilding efforts. National governments' interest in the topic has also increased due to fears that failed states serve as breeding grounds for conflict and extremism and thus threaten international security. Some states have begun to view peacebuilding as a way to demonstrate their relevance. However, peacebuilding activities continue to account for small percentages of states' budgets.
The Marshall Plan was a long-term postconflict peacebuilding intervention in Europe with which the United States aimed to rebuild the continent following the destruction of World War II. The Plan successfully promoted economic development in the areas it funded. More recently, peacebuilding has been implemented in postconflict situations in countries including Bosnia and Herzegovina, Kosovo, Northern Ireland, Cyprus and South Africa.
Components of peacebuilding
The hits included in peacebuilding vary depending on the situation and the agent of peacebuilding. Successful peacebuilding activities create an environment supportive of self-sustaining, durable peace; reconcile opponents; prevent conflict from restarting; integrate civil society; create rule of law mechanisms; and address underlying structural and societal issues. To accomplish these goals, peacebuilding must address functional structures, emotional conditions and social psychology, social stability, rule of law and ethics and cultural sensitivities.
Preconflict peacebuilding interventions aim to prevent the start of violent conflict. These strategies involve a variety of actors and sectors in order to transform the conflict. Even though the definition of peacebuilding includes preconflict interventions, in practice most peacebuilding interventions are postconflict. However, many peacebuilding scholars advocate an increased focus on preconflict peacebuilding in the future.
There are many different approaches to categorization of forms of peacebuilding among the peacebuilding field's many scholars.
Barnett et al. divides postconflict peacebuilding into three dimensions: stabilizing the post-conflict zone, restoring state institutions and dealing with social and economic issues. Activities within the first dimension reinforce state stability post-conflict and discourage former combatants from returning to war (disarmament, demobilization and reintegration, or DDR). Second dimension activities build state capacity to provide basic public goods and increase state legitimacy. Programs in the third dimension build a post-conflict society's ability to manage conflicts peacefully and promote socioeconomic development.
Intergovernmental organizations
The United Nations participates in many aspects of peacebuilding, both through the peacebuilding architecture established in 2005-6 and through other agencies.
Κρεσί-λα-Σαπέλ
Το Κρεσί-λα-Σαπέλ (γαλλικά: Crécy-la-Chapelle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οικοδόμηση της ειρήνης
Intergovernmental organizations
The World Bank and International Monetary Fund focus on the economic and financial aspects of peacebuilding. The World Bank assists in post-conflict reconstruction and recovery by helping rebuild society's socioeconomic framework. The International Monetary Fund deals with post-conflict recovery and peacebuilding by acting to restore assets and production levels.
Κρεσί-λα-Σαπέλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρεσουά (γαλλικά: Créçois).
Οικοδόμηση της ειρήνης
Intergovernmental organizations
The EU's European Commission describes its peacebuilding activities as conflict prevention and management, and rehabilitation and reconstruction. Conflict prevention and management entails stopping the imminent outbreak of violence and encouraging a broad peace process. Rehabilitation and reconstruction deals with rebuilding the local economy and institutional capacity. The European Commission Conflict Prevention and Peace building 2001-2010 was subjected to a major external evaluation conducted by Aide a la Decisions Economique (ADE) with the European Centre for Development Policy Management which was presented in 2011. The European External Action Service created in 2010 also has a specific Division of Conflict Prevention, Peacebuilding and Mediation.
Κρεσί-λα-Σαπέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Οικοδόμηση της ειρήνης
Governmental organizations
France
Germany
Switzerland
United States
Role of women
Women have traditionally played a limited role in peacebuilding processes even though they often bear the responsibility for providing for their families' basic needs in the aftermath of violent conflict. They are especially likely to be unrepresented or underrepresented in negotiations, political decision-making, upper-level policymaking and senior judicial positions. Many societies' patriarchal cultures prevent them from recognizing the role women can play in peacebuilding. However, many peacebuilding academics and the United Nations have recognized that women play a vital role in securing the three pillars of sustainable peace: economic recovery and reconciliation, social cohesion and development and political legitimacy, security and governance.
Porter discusses the growing role of female leadership in countries prone to war and its impact on peacebuilding. When the book was written, seven countries prone to violent conflict had female heads of state. Ellen Johnson-Sirleaf of Liberia and Michelle Bachelet of Chile were the first female heads of state from their respective countries and President Johnson-Sirleaf was the first female head of state in Africa. Both women utilized their gender to harness "the power of maternal symbolism - the hope that a woman could best close wounds left on their societies by war and dictatorship."
Ongoing efforts
The UN Peacebuilding Commission works in Burundi, Central African Republic, Guinea, Guinea-Bissau, Liberia and Sierra Leone and the UN Peacebuilding Fund funds projects in Burundi, Central African Republic, Chad, Comoros, Côte d'Ivoire, the Democratic Republic of the Congo, Guinea, Guinea Bissau, Guatemala, Haiti, Kenya, Kyrgyzstan, Lebanon, Liberia, Nepal, Niger, Sierra Leone, Somalia, Sri Lanka, Sudan, South Sudan, Timor-Leste and Uganda. Other UN organizations are working in Haiti (MINUSTAH), Lebanon, Afghanistan, Kosovo and Iraq.
The World Bank's International Development Association maintains the Trust Fund for East Timor in Timor-Leste. The TFET has assisted reconstruction, community empowerment and local governance in the country.
As part of the War in Afghanistan and the War in Iraq, the United States has invested $104 billion in reconstruction and relief efforts for the two countries. The Iraq Relief and Reconstruction Fund alone received $21 billion during FY2003 and FY2004. The money came from the United States Department of State, United States Agency for International Development and the United States Department of Defense and included funding for security, health, education, social welfare, governance, economic growth and humanitarian issues.
Civil society organisations sometimes even are working on Peacebuilding themselves. This for example is the case in Kenya, reports the magazine D+C Development and Cooperation. After the election riots in Kenya in 2008, civil society organisations started programmes to avoid similar disasters in the future, for instance the Truth, Justice and Reconciliation Commission (TJRC) and peace meetings organised by the church and they supported the National Cohesion and Integration Commission.
Results
In 2010, the UNPBC conducted a review of its work with the first four countries on its agenda. An independent review by the Pulitzer Center on Crisis Reporting also highlighted some of the PBC's early successes and challenges.
One comprehensive study finds that UN peacebuilding missions significantly increase the likelihood of democratization.
Criticisms
Jennifer Hazen contends there are two major debates relating to peacebuilding; the first centres on the role of the liberal democratic model in designing peacebuilding activities and measuring outcomes and the other one questions the role of third-party actors in peacebuliding.
Regarding the debate about the role of the liberal democratic model in peacebuilding, one side contends that liberal democracy is a viable end goal for peacebuilding activities in itself but that the activities implemented to achieve it need to be revised; a rushed transition to democratic elections and market economy can undermine stability and elections held or economic legislation enacted are an inappropriate yardstick for success. Institutional change is necessary and transitions need to be incremental. Another side contends that liberal democracy might be an insufficient or even inappropriate goal for peacebuilding efforts and that the focus must be on a social transformation to develop non-violent mechanisms of conflict resolution regardless of their form.
Implementation
Barnett et al. criticizes peacebuilding organizations for undertaking supply-driven rather than demand-driven peacebuilding; they provide the peacebuilding services in which their organization specializes, not necessarily those that the recipient most needs. In addition, he argues that many of their actions are based on organizations precedent rather than empirical analysis of which interventions are and are not effective. More recently, Ben Hillman has criticized international donor efforts to strengthen local governments in the wake of conflict. He argues that international donors typically do not have the knowledge, skills or resources to bring meaningful change to the way post-conflict societies are governed.
Perpetuation of cultural hegemony
Many academics argue that peacebuilding is a manifestation of liberal internationalism and therefore imposes Western values and practices onto other cultures. Mac Ginty states that although peacebuilding does not project all aspects of Western culture on to the recipient states, it does transmit some of them, including concepts like neoliberalism that the West requires recipients of aid to follow more closely than most Western countries do. Barnett also comments that the promotion of liberalization and democratization may undermine the peacebuilding process if security and stable institutions are not pursued concurrently. Richmond has shown how 'liberal peacebuilding' represents a political encounter that may produce a post-liberal form of peace. Local and international actors, norms, institutions and interests engage with each other in various different contexts, according to their respective power relations and their different conceptions of legitimate authority structures.
See also
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειρήνη Κατηγορία:Επακόλουθα πολέμου Κατηγορία:Διεθνής ανάπτυξη
Κρεζί-λε-Μω
Το Κρεζί-λε-Μω (γαλλικά: Crégy-lès-Meaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρεζισουά (γαλλικά: Crégyssois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Χέρμαν Γεώργιος του Λίμπουργκ
Ο Χέρμαν-Γεώγιος, γερμ. Hermann Georg von Limburg (1540 - 1574) από τον Οίκο του Λίμπουργκ-Στίρουμ ήταν κόμης του Λίμπουργκ και Μπρονκχορστ.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Γεωργίου κόμη του Λίμπουργκ-Στίρουμ και της Ίρμγκαρντ του Βις οπ Όουντ-Βις, Βίλντενμπορχ, Όβερχαγκεν, Λίχτενφοορντε, διάδοχος της κομητείας του Μπρόνκχορστ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1554 τη Μαρία κόμισσα του Χόυα και Μπρούχχάουζεν (απεβ. 1612) και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ
Κρεβκέρ-αν-Μπρι
Το Κρεβκέρ-αν-Μπρι (γαλλικά: Crèvecœur-en-Brie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρεπικορντιέν (γαλλικά: Crépicordiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αμπελεία Λάρισας
Η Αμπελεία είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Αμπελείας, της Δημοτικής Ενότητας Πολυδάμαντα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 18,605 χμ² (2011).
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Αμπελεία βρίσκεται σε υψόμετρο 207 μέτρων και έχει πληθυσμό 231 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Κάτω Δερεκλί.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Ραλφ Τόρες
Ο Ραλφ Τόρες (Ralph Deleon Guerrero Torres, 6 Αυγούστου 1979-) είναι Αμερικανός Ρεπουμπλικανός πολιτικός από το Σαϊπάν των Βορείων Μαριάνων. Υπηρέτησε ως ο 9ος Κυβερνήτης των Βορείων Μαριάνων από το θάνατο του κυβερνήτη Ελόι Ίνος στις 29 Δεκεμβρίου 2015 έως τις 9 Ιανουαρίου 2023. Ήταν στο παρελθόν ο δέκατος Αντικυβερνήτης, θέση στην οποία εξελέγη το 2014.
Ιστορικό και προσωπική ζωή
Ο Τόρες έχει έξι παιδιά με τη σύζυγό του, την πρώην Diann Mendiola Tudela: τον Ralph Anthony, την Vaniqa Marie, τον Deon Titus, τον Tristan Dane, την Divannie και τον Ryan. Ο Τόρες είναι στην καταγωγή Τσαμόρο (Chamorro).
Κοινοπολιτειακό νομοθετικό σώμα
Το 2008 κέρδισε τις εκλογές στη Βουλή των Αντιπροσώπων και το 2010 στη Γερουσία των Βορείων Μαριάνων, ενεργώντας σε διάφορους ρόλους. Από το 2010 έως το 2015 ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Υγείας και Πρόνοιας. Τον Φεβρουάριο του 2013, έγινε πρόεδρος της Γερουσίας.
Αντικυβερνήτης
Έπειτα από το αποτέλεσμα των εκλογών για κυβερνήτη του 2014, ο Τόρες έγινε Αντικυβερνήτης στις 12 Ιανουαρίου 2015.
Κυβερνήτης
Μετά το θάνατο του κυβερνήτη Ελόι Ίνος, ο Τόρες έγινε Κυβερνήτης των Βορείων Μαριάνων στις 29 Δεκεμβρίου 2015. Σύμφωνα με το σύνταγμα, ο πρόεδρος της Γερουσίας, Βίκτορ Χόκογκ, έγινε αντικυβερνήτης.
Ο Τόρες ενέκρινε νομοσχέδιο, τον κρατικό νόμο 19-42, που προσθέτει ειδικό φόρο κατανάλωσης 1.000 $ στις αγορές πιστολιών,. Αυτός είναι ο υψηλότερος φόρος που επιβλήθηκε επί των πωλήσεων πιστολιών στις ΗΠΑ.
Τον Φεβρουάριο του 2018, το Bloomberg Businessweek ανέφερε ότι ο Τόρες και η οικογένειά του έλαβαν εκατομμύρια δολάρια σε πληρωμές από τη χαρτοπαικτική λέσχη Imperial Pacific, η οποία εδρεύει στο Χονγκ Κονγκ.
Τον Νοέμβριο του 2019, η Βουλή των Αντιπροσώπων των Νήσων Βορείων Μαριάνων ζήτησε την παραπομπή του Τόρες εν μέσω έρευνας που βρίσκεται σε εξέλιξη από το FBI για τις επιχειρήσεις του. Ο Τόρες αντιμετώπισε περαιτέρω αντιδράσεις παραπομπής με αυξανόμενα στοιχεία για την κατάχρηση τοπικών πόρων για παραβίαση του νόμου περί προμηθειών.
Από τις 12 Ιανουαρίου 2022, ο Ραλφ Τόρες είναι ο δεύτερος κυβερνήτης που καθαιρέθηκε από τη Βουλή στην ιστορία της Κοινοπολιτείας των Βόρειων Μαριάνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί των Βορείων Μαριανών Νήσων
Κριζνουά
Το Κριζνουά (γαλλικά: Crisenoy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κριζνουαγιέν (γαλλικά: Crisenoyens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κουοντάβα
Η Κουοντάβα (πολωνικά: Kłodawa) είναι πόλη του Πόβιατ Κόουο, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της κεντρικής Πολωνίας. Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Κόνιν. Ο πληθυσμός της είναι 6.355 κάτοικοι (2020).
Η Κουοντάβα βρίσκεται στον ποταμό Ργκιλέφκα (παραπόταμος του ποταμού Βάρτα). Η πόλη περιέχει το Αλατωρυχείο Κουοντάβα, το μεγαλύτερο σε λειτουργία αλατωρυχείο στην Πολωνία, που εξάγει αλίτη και άλατα καλίου και μαγνησίου.
Η Κουοντάβα κατοικήθηκε τον 11ο αιώνα από τεχνίτες που έχτισαν την Εκκλησία του Αγίου Ζιλ. Απέκτησε προνόμια πόλης το 1430. Μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε στους πολέμους του 17ου αιώνα και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποτε ήταν το σπίτι μιας ζωντανής εβραϊκής κοινότητας που εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Στις παρυφές υπάρχει ένα νεκροταφείο από τον αρχαίο λουσάτιο πολιτισμό.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία των Αγίων Φαμπιανού και Σεβαστιανού από το 1557, που περιβάλλεται από ένα νεκροταφείο. Ένα από τα παλαιότερα ιστορικά κτίρια της περιοχής Ίχνη οικισμών τεσσάρων χιλιάδων ετών στην περιοχή Κουοντάβα βρίσκονται στο κοντινό χωριό Σουουπέτσκα. Απομεινάρια του λουσάτιου πολιτισμού, ηλικίας περίπου 2500 ετών, βρίσκονται στην Παλιά Κουοντάβα.
Τον 11ο αιώνα ο Πολωνός μονάρχης Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν έχτισε μια εκκλησία στο χώρο. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από την παλαιά πολωνική λέξη kłoda. Κέρδισε προνόμια πόλης στις 9 Αυγούστου 1430 με διάταγμα του Βασιλιά Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο. Ήταν μια βασιλική πόλη της Πολωνίας, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Γουεντσίτσα στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το 1455, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας απάλλαξε την πόλη από τους τελωνειακούς δασμούς, συμβάλλοντας στην ανάπτυξή της Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Βοεβοδάτου Γουεντσίτσα εκείνη την εποχή, ακριβώς πίσω από τη Γουεντσίτσα. Η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές στη δεκαετία του 1650 από τους Σουηδούς εισβολείς κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού. Πολλοί από τους κατοίκους σφαγιάστηκαν. Παρά την εξωτερική βοήθεια, η ανοικοδόμηση κράτησε πολύ καιρό. Τον 18ο αιώνα, ο Στρατηγός Έρνεστ Χριζόστομ Ντορπόφσκι χρηματοδότησε ένα μπαρόκ μοναστήρι με την Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η οποία παραμένει το μεγαλύτερο ιστορικό ορόσημο της πόλης.
Η Κουοντάβα προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Το 1794, απελευθερώθηκε για λίγο από Πολωνούς αντάρτες. Από το 1806 έως το 1815, η πόλη ήταν μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας και της Πολωνίας του Συνεδρίου στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας στη συνέχεια. Κατά τη διάρκεια της Ιανουαριανής Εξέγερσης, στις 12 Ιουλίου 1863, έλαβε χώρα η Μάχη της Κουοντάβα, στην οποία 600 Πολωνοί αντάρτες συγκρούστηκαν με 1.200 Ρώσους στρατιώτες. Το 1867, η Κουοντάβα έχασε τα προνόμια πόλης της, ως μέρος των ρωσικών καταστολών μετά την ανεπιτυχή Ιανουαριανή Εξέγερση. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία από το 1914 έως το 1918. Μετά από μια αψιμαχία μεταξύ των κατοχικών Γερμανών και των ντόπιων Πολωνών, η πόλη απελευθερώθηκε το Νοέμβριο του 1918 και αποκαταστάθηκε στην αναγεννημένη Πολωνία, εντός της οποίας το 1925 ανέκτησε τον χάρτη πόλης της.
Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, τα SS -Totenkopf-Standarte Brandenburg εισήλθαν στην πόλη για να διαπράξουν διάφορα εγκλήματα κατά του πολωνικού πληθυσμού. Ήδη στα τέλη Σεπτεμβρίου 1939, οι Γερμανοί δολοφόνησαν Πολωνούς ομήρους από την Κουοντάβα στο κοντινό δάσος του Ζούχουφ και ένας από τους προπολεμικούς δημάρχους, ο Βουαντίσουαφ Ζαλέφσκι, δολοφονήθηκε το Νοέμβριο του 1939 στη Σρόντα Βιελκοπόλσκα. Κατά τη διάρκεια της κατοχής από τη Ναζιστική Γερμανία, η πόλη μετονομάστηκε σε Tonningen (Τόνινγκεν, 1940–1945). Ήδη το 1940 σχηματίστηκε στην πόλη το πολωνικό κίνημα υπόγειας αντίστασης και οργανώθηκε επίσης μυστική πολωνική εκπαίδευση. Το 1941, περισσότεροι από 1.500 Εβραίοι της Κουοντάβα σκοτώθηκαν από τους Γερμανούς Ναζί στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέουμνο. Το 1943, οι Γερμανοί συνέλαβαν μερικούς από τους ντόπιους Πολωνούς αντιστασιακούς, οι οποίοι τότε είτε καταδικάστηκαν σε θάνατο είτε σε φυλάκιση. Ο ιερέας της ενορίας Κουοντάβα, πατέρας Τεόφιλ Χοϊνόφσκι, σκοτώθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου το 1943. Η Κουοντάβα απελευθερώθηκε τελικά στις 19 Ιανουαρίου 1945 από τον Κόκκινο Στρατό και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία. μικρογραφία| Αλατωρυχείο Κουοντάβα
Ιωάννης του Στίρουμ
Ο Ιωάννης, γερμ. Jan von Stirum (1567 - 1613) από τον Οίκο του Λίμπουργκ-Στίρουμ ήταν μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας και κυβερνήτης του Γκρολ.
Κουοντάβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Κυβερνείο Κάλις Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Ιωάννης του Στίρουμ
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Χέρμαν-Γεωργίου κόμη του Λίμπουργκ και Μπρόνκχορστ και της Μαρίας κόμισσας της Χόυα και Μρούχχαουζεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1612 τη Βάλμπουργκ-Άννα του Ντάουν, κόμισσα του Φάλκενσταϊν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ
Κατάλογος κομήτων του Ναμύρ
thumb|right|150px|Τα σύμβολα της κομητείας του Ναμύρ Οι Κόμητες του Ναμύρ και οι Μαργράβοι (μαρκήσιοι) του Ναμύρ κυβέρνησαν την Κομητεία του Ναμύρ, που αναβαθμίστηκε σε μαργραβάτο (μαρκιωνία). Το Ναμύρ δεν ήταν τα περισσότερα χρόνια ανεξάρτητο κρατίδιο, αλλά υποτελές στην Κομητεία του Αινώ, στην Κομητεία της Φλάνδρας και στο Δουκάτο της Βουργουνδίας.
Κατάλογος μαργράβων του Ναμύρ
thumb|right|250px|Οι Κάτω Χώρες το 1477
Οίκος των Αψβούργων
Ο Κάρολος Κουίντος με την Πραγματιστική Κύρωση (1549) ένωσε το Ναμύρ και όλες τις υπόλοιπες κομητείες στις Κάτω Χώρες σε ένα προσωπικό βασίλειο. Μετά τον θάνατό του το κράτος της αυτοκρατορίας των Αψβούργων στις Κάτω Χώρες μοιράστηκε στους διαδόχους του: το Ναμύρ ππεριήλθε στον γιο του Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας του Ισπανικού κλάδου των Αψβούργων.
Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ
Το Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ (αγγ.: Queen Elizabeth cake) είναι ένα ελαφρώς γλυκό, υγρό και χαμηλών λιπαρών κέικ χουρμάδων, που ολοκληρώνεται με μια καστανή ζάχαρη, βούτυρο και μείγμα ψημένης καρύδας. Το "Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ" πήρε το όνομά του από τη Βασίλισσα του Καναδά, Ελισάβετ Β', και μπορεί να φτιάχτηκε για πρώτη φορά το 1953 για τη στέψη της. Μια άλλη αναφορά υποστηρίζει ότι επινοήθηκε για τη στέψη του Βασιλιά Γεωργίου ΣΤ' το 1937 και της Βασίλισσας Ελισάβετ, της Βασίλισσας Μητέρας. Παρά την άστατη προέλευσή του, το επιδόρπιο κέρδισε εθνική δημοτικότητα τη δεκαετία του 1950 και παραμένει βασικό προϊόν του Καναδά.
Κατάλογος κομήτων του Ναμύρ
Οίκος των Αψβούργων
Το Ναμύρ δέχτηκε επίθεση από τους Άγγλους και τους Ολλανδούς, όταν ξεκίνησε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (1706 - 1714). Η κομητεία διεκδικήθηκε από τους Οίκους των Αψβούργων και των Βουρβόνων. Το Λουξεμβούργο και το Ναμύρ παραχωρήθηκαν από τους Γάλλους συμμάχους στον Μαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ (1712) αλλά με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης ο Μαξιμιλιανός ανήλθε στη θέση του εκλέκτορα της Βαυαρίας. Με την ίδια Συνθήκη η μαρκιωνία του Ναμύρ και οι υπόλοιπες Ισπανικές Κάτω Χώρες πήγαν στον Αυστριακό κλάδο του Οίκου των Αψβούργων.
Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ
Επισκόπηση
Η Βασίλισσα Ελισάβετ είναι ένα επιδόρπιο κέικ που παρασκευάζεται με ζάχαρη, αλεύρι, χουρμάδες, αυγά και βούτυρο και ολοκληρώνεται με ένα ζαχαρούχο γλάσο εμποτισμένο με τριμμένη καρύδα. Η τούρτα πήρε το όνομά της από την Ελισάβετ Β'. Είναι ένα δημοφιλές κέικ στον Καναδά. Η επικάλυψη καρύδας παρασκευάζεται με ψήσιμο ή ψήσιμο στη σχάρα. Το γλάσο παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας βάση καραμέλας. Οι χουρμάδες που χρησιμοποιούνται είναι ψιλοκομμένοι, και δίνουν στην τούρτα ένα σκούρο χρώμα. Ψιλοκομμένα καρύδια ή άλλα είδη ξηρών καρπών χρησιμοποιούνται μερικές φορές πάνω από το κέικ. Είναι χαμηλό σε λιπαρά σε σύγκριση με άλλα κέικ, και έχει μια υγρή σύσταση. Μερικές φορές σερβίρεται συνοδευόμενο από τσάι. Το κέικ είναι κοινό στις αγορές των αγροτών και στις πωλήσεις αρτοποιίας. Μερικές φορές αγοράζεται σε ζαχαροπλαστεία στον Καναδά.
Κατάλογος κομήτων του Ναμύρ
Οίκος των Αψβούργων
Ο τίτλος χάθηκε, όταν μετά τη Γαλλική Επανάσταση οι Γάλλοι κατέκτησαν το Ναμύρ και το προσάρτησαν στη Γαλλία· διεκδικήθηκε όμως από τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Β΄ και τους απογόνους του μέχρι τον Κάρολο Α΄ της Αυστρίας
Κατηγορία:Μαργράβοι του Ναμύρ Κατηγορία:Κόμητες του Ναμύρ Ναμυρ
Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ
Ιστορία
μικρογραφία Μία εκτίμηση για την προέλευση του κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ είναι ότι ετοιμάστηκε για τη στέψη της Ελισάβετ Β' το 1953. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στη Μεγάλη Βρετανία εξακολουθούσε να υπάρχει δελτίο διατροφής και μια τούρτα με λίγα υλικά ήταν εντάξει. Μια άλλη αναφορά είναι ότι το κέικ εφευρέθηκε για τη στέψη του Βασιλιά Γεωργίου ΣΤ' το 1937 και της Βασίλισσας Μητέρας Βασίλισσας Ελισάβετ.
Μια συνταγή για το κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ δημοσιεύτηκε από το Coronation Cook Book το 1953 για τον εορτασμό της στέψης της Ελισάβετ Β'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ
Ιστορία της Αλσατίας
μικρογραφία|428x428εσ|Παραδοσιακές ενδυμασίες της [[Αλσατία|Αλσατίας, 1915]] Η ιστορία της Αλσατίας ξεκινά από την αρχαιότητα, εποχή που η περιοχή κατοικήθηκε από νομάδες κυνηγούς, και περιλαμβάνει τις αλλαγές στον πολιτικό έλεγχο της περιοχής που εναλλάσσονταν μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας.
Η Αλσατία είναι ιστορική, πολιτιστική και πρώην διοικητική περιοχή της ανατολικής Γαλλίας, ανήκει στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ και περιλαμβάνει δύο νομούς: Άνω Ρήνος και Κάτω Ρήνος.
Ρωμαϊκή Αλσατία
Οι Τρίβοκκοι, κελτο-γερμανική φυλή εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μπροκομάγκους (Μπρυμάτ) και του Αργκεντοράτουμ (Στρασβούργο). Μετά από μια νικηφόρα εκστρατεία του Δομιτιανού εναντίον των Σουηβών το 90, οι Ρωμαίοι αναδιοργάνωσαν τα εδάφη που πήραν από τους Γερμανούς. Η Αλσατία περιελήφθη στη ρωμαϊκή επαρχία της Άνω Γερμανίας και κατά μήκος του Ρήνου κατασκευάστηκαν οχυρά τείχη που προστάτευαν την περιοχή (Λίμες).
Ο γαλατορωμαϊκός πολιτισμός προσέφερε πολλά στην περιοχή. Την εποχή εκείνη αναπτύχθηκαν οι πρώτες πόλεις, κατασκευάστηκαν οι πρώτοι δρόμοι και κυρίως αναπτύχθηκε η αμπελοκαλλιέργεια. Οι πόλεις, όπως η Σαβέρν (Tres Tabernae), η Μπριζάκ (Mons Brisiacus) και ιδιαίτερα το Στρασβούργο (Argentoratoum) ήταν εμπορικά και στρατιωτικά κέντρα. Το 356, μετά τη νίκη των Αλαμαννών στη μάχη του Ντουροκορτόρουμ (Ρενς), ο αυτοκράτορας Ιουλιανός έστειλε στρατεύματα γύρω από το Μπρυμάτ για να εκδιώξει εκείνους που είχαν εγκατασταθεί εκεί.
Αλαμανοί και Φράγκοι
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Η κατανομή της [[Αυτοκρατορία των Καρολιδών|Αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου με τη Συνθήκη του Βερντέν το 843]] Με την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εμφανίστηκαν οι βαρβαρικές εισβολές. Από το 352 μ.Χ. η Αλσατία κατακλύσθηκε από επιδρομές Βανδάλων, Αλανών και Αλαμαννών. Τον 5ο αιώνα η περιοχή κατελήφθη από τη γερμανική φυλή των Αλαμαννών. Οι Αλαμαννοί ήταν αγροτική φυλή και η γερμανική τους γλώσσα αποτέλεσε τη βάση των διαλέκτων (αλσατική διάλεκτος) που ομιλήθηκαν παραδοσιακά στην περιοχή. Παρόλο που νικήθηκαν από τους Φράγκους υπό τον Κλοβίς κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. στη μάχη του Τολμπιάκ, παρέμειναν στην περιοχή και μαζί με τους Φράγκους αποτέλεσαν τον πυρήνα του πληθυσμού της πεδιάδας της Αλσατίας. Η Αλσατία έγινε μέρος του μεροβιγγιανού βασιλείου της Αυστρασίας και υπό τους Μεροβίγγειους διαδόχους του Κλοβίς, οι κάτοικοι εκχριστιανίσθηκαν.
Η Αλσατία παρέμεινε κάτω από τον φραγκικό έλεγχο έως ότου η Φραγκία διαλύθηκε επισήμως το 843 με τη Συνθήκη του Βερντέν. Οι εγγονοί του Καρλομάγνου διαίρεσαν την αυτοκρατορία του Καρλομάγνου σε τρία μέρη. Η Αλσατία αποτέλεσε τμήμα της Μέσης Φραγκίας, την οποία κυβερνούσε ο μεγαλύτερος εγγονός Λοθάριος. Ο Λοθάριος πέθανε στις αρχές του 855 και η περιοχή του χωρίστηκε σε τρία μέρη. Το μέρος γνωστό ως Λοθαριγγία, ή Λωρραίνη, δόθηκε στον γιο του Λοθάριο Β΄. Τα υπόλοιπα μοιράστηκαν μεταξύ των αδελφών του Λοθάριου Α', τον Κάρολο τον Φαλακρό (ηγεμόνα της Δυτικής Φραγκίας) και τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό (ηγεμόνα της Ανατολικής Φραγκίας). Το Βασίλειο της Λοθαριγκίας ήταν βραχύβιο, ωστόσο, έγινε το δουκάτο της Λωρραίνης στην ανατολική Γαλλία με τη Συνθήκη του Ριμπεμόν το 880. Η Αλσατία το 870 παραχωρήθηκε με τη συνθήκη του Μέρσεν στον βασιλιά της Γερμανίας.
Η Αλσατία στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (870-1648)
Από το 870, η Αλσατία γνώρισε συνεχή κατακερματισμό και ανακατανομή μεταξύ αρκετών φεουδαρχικών κοσμικών και εκκλησιαστικών κυριαρχιών, μια κοινή διαδικασία στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Αλσατία γνώρισε μεγάλη ευημερία κατά τον 12ο και 13ο αιώνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χόενσταουφεν. Το 1354, δέκα πόλεις σχημάτισαν μια ένωση με ένα είδος αυτονομίας, τη Δεκάπολη, που διατηρήθηκε για τρεις αιώνες. Οι πόλεις Αγκνώ, Βισεμπούρ, Κολμάρ, Μυλούζ και Σελεστά έγιναν αυτοκρατορικές πόλεις και έζησαν αυτό που ονομάστηκε «χρυσή εποχή των πόλεων». Σταδιακά και κυρίως από τον 14ο αιώνα, τον αποφασιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή των πόλεων έπαιζαν οι έμποροι και οι τεχνίτες, με την αριστοκρατία να περιορίζεται σε ρόλο τιμητικό: οι πόλεις ήταν ουσιαστικά ανεξάρτητες από την αυτοκρατορική εξουσία. Η επαρχία είχε ένα ενιαίο επαρχιακό δικαστήριο και μια κεντρική διοίκηση με έδρα την Αγκνώ. Το Στρασβούργο άρχισε να αναπτύσσεται για να γίνει η πολυπληθέστερη και εμπορικά σημαντικότερη πόλη της περιοχής. Το 1262, μετά από μακρύ αγώνα με τους κυβερνώντες επισκόπους, οι πολίτες του απέκτησαν το καθεστώς της «ελεύθερης αυτοκρατορικής πόλης» και το 1439 απαλλάχθηκε από την εξουσία του επισκόπου του. Καθώς βρισκόταν πάνω στη διαδρομή Παρίσι-Βιέννη-Ανατολή, και επί πλέον ήταν σημαντικό λιμάνι στη διαδρομή του Ρήνου που συνέδεε τη νότια Γερμανία και την Ελβετία με την Ολλανδία, την Αγγλία και τη Σκανδιναβία, έγινε το πολιτικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής.
Κατά τον 14ο αιώνα οι φεουδαρχικοί πόλεμοι προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές που ολοκληρώθηκαν από την έλευση του Μαύρου θανάτου και άλλων δεινών, όπως μια σειρά από σκληρούς χειμώνες και κακές συγκομιδές. Γι' αυτά τα δεινά κατηγορήθηκαν οι Εβραίοι, που υπήρξαν τα θύματα στα πογκρόμ του 1336 και του 1339. Το 1349 οι Εβραίοι της Αλσατίας κατηγορήθηκαν ότι δηλητηρίαζαν τα πηγάδια με πανώλη και οδηγήθηκαν στη σφαγή χιλιάδες Εβραίοι κατά τη διάρκεια του πογκρόμ του Στρασβούργου. Οι Εβραίοι στη συνέχεια απαγορεύτηκε να εγκαθίστανται σε πόλεις. Μια πρόσθετη φυσική καταστροφή ήταν ο σεισμός του Ρήνου του 1356, ένας από τους χειρότερους της Ευρώπης που κατέστρεψε τη Βασιλεία. Η ευημερία επέστρεψε στην Αλσατία υπό τη διοίκηση του Οίκου των Αψβούργων κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης.
Η κεντρική εξουσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχε αρχίσει να παρακμάζει μετά από χρόνια αυτοκρατορικών περιπετειών στις ιταλικές χώρες, μεταφέροντας την ηγεμονία της Δυτικής Ευρώπης στο βασίλειο της Γαλλίας, το οποίο είχε εδώ και καιρό κεντρική εξουσία. Η Γαλλία άρχισε μια επιθετική πολιτική επέκτασης προς ανατολάς, πρώτα στα ποτάμια Ροδανό και Μεύση, και όταν τα σύνορα αυτά επιτεύχθηκαν, στόχευσε τον Ρήνο. Κατά τον επόμενο αιώνα, η Γαλλία επρόκειτο να καταστραφεί στρατιωτικά από τον Εκατονταετή Πόλεμο, ο οποίος εμπόδισε για κάποιο χρονικό διάστημα τις γαλλικές βλέψεις προς αυτή την κατεύθυνση. Μετά την ολοκλήρωση του πολέμου, η Γαλλία ήταν και πάλι ελεύθερη να συνεχίσει την επιθυμία της να φτάσει στο Ρήνο και το 1444 εμφανίστηκε ένας γαλλικός στρατός στη Λωρραίνη και την Αλσατία και οι πολεμικές επιχειρήσεις επαναλήφθηκαν.
Τριακονταετής πόλεμος και Γαλλική κυριαρχία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ο [[Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΔ' παραλαμβάνει τα κλειδιά του Στρασβούργου το 1681.]] εναλλ.=|μικρογραφία|377x377εσ|Οι προσαρτήσεις του [[Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκου ΙΔ']] Ο Τριακονταετής πόλεμος ((1618 - 1648) έφερε την Αλσατία στο επίκεντρο των μαχών και υπήρξε καταστροφικός για την περιοχή. Ο πληθυσμός μειώθηκε στο μισό. Όταν οι εχθροπραξίες ολοκληρώθηκαν το 1648 με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας, το μεγαλύτερο μέρος της Αλσατίας αναγνωρίστηκε ως μέρος της Γαλλίας, αν και ορισμένες πόλεις παρέμειναν ανεξάρτητες. Οι διατάξεις της συνθήκης σχετικά με την Αλσατία ήταν πολύπλοκες και αρχικά η Αλσατία παρέμενε αυτοκρατορικό έδαφος.
Η Γαλλία άρχισε να επιβάλλει την πολιτική της στην περιοχή από το 1657. Ο Λουδοβίκος ΙΔ' ίδρυσε ένα περιοδεύον Ανώτατο Συμβούλιο. Το 1670 η Γαλλία κατέλαβε και τη Λωρραίνη. Το 1673 ο βασιλιάς επιστάτησε στο γκρέμισμα των τειχών του Κολμάρ και ενίσχυσε την κυριαρχία του στη Δεκάπολη. Το 1675, στη διάρκεια μιας νικηφόρας εκστρατείας, οι Γάλλοι νίκησαν στο Τουρκχάιμ και εξασφάλισαν την οριστική κυριαρχία στην Αλσατία που επικυρώθηκε με τη συνθήκη της Νιμέγκ το 1678. Εφαρμόστηκε ενωτική πολιτική που κατέληξε το 1681 στην προσάρτηση του Στρασβούργου και αμέσως έπειτα ο Σεμπαστιάν Βωμπάν οχύρωσε την περιοχή κατά μήκος του Ρήνου.
Αν και ο Γάλλος βασιλιάς απέκτησε κυριαρχία, τα υπάρχοντα δικαιώματα και έθιμα των κατοίκων διατηρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Η Γαλλία εξακολούθησε να διατηρεί τα τελωνειακά της σύνορα κατά μήκος των Βοσγίων, αφήνοντας την Αλσατία οικονομικά προσανατολισμένη στις γειτονικές γερμανόφωνες χώρες. Η γερμανική γλώσσα παρέμεινε σε χρήση στην τοπική διοίκηση, στα σχολεία και στο (Λουθηρανικό) Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, το οποίο συνέχισε να αντλεί μαθητές από άλλες γερμανόφωνες χώρες. Το διάταγμα του Φονταινεμπλώ του 1685, με το οποίο ο Γάλλος βασιλιάς διέταξε την καταστολή του γαλλικού Προτεσταντισμού, δεν εφαρμόστηκε στην Αλσατία. Η Γαλλία αργότερα προσπάθησε να προωθήσει τον καθολικισμό. Ο καθεδρικός ναός του Στρασβούργου, για παράδειγμα, ο οποίος ήταν Λουθηρανικός από το 1524 έως το 1681, επιστράφηκε στην Καθολική Εκκλησία. Ωστόσο, σε σύγκριση με την υπόλοιπη Γαλλία, η Αλσατία απολάμβανε ένα κλίμα θρησκευτικής ανοχής.
Η Αλσατία στο εξής γνώρισε πάλι εποχές ευημερίας και ειρήνης. Ο πληθυσμός της σε έναν αιώνα τριπλασιάστηκε. Εφαρμόστηκαν νέες καλλιέργειες (καπνός, πατάτες) δημιουργήθηκε νέο οδικό δίκτυο και αυξήθηκε η εμπορική δραστηριότητα της περιοχής. Από το 1746 άρχισε να αναπτύσσεται η υφαντική βιομηχανία. Στις παραμονές της Γαλλικής επανάστασης, η Αλσατία ήταν μία από τις πλουσιότερες και αυθεντικότερες επαρχίες της Γαλλίας.
Από τη Γαλλική Επανάσταση μέχρι τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο
μικρογραφία|300x300εσ|Ο [[Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ|Ρουζέ ντε Λιλ απαγγέλλει τη Μασσαλιώτιδα]] Το έτος 1789 έφερε τη Γαλλική Επανάσταση και μαζί της τη διαίρεση της Αλσατίας στους νομούς Άνω Ρήνος και Κάτω Ρήνος. Οι Αλσατοί έπαιξαν ενεργό ρόλο στη Γαλλική Επανάσταση. Στις 21 Ιουλίου 1789, μετά την είδηση για την άλωση της Βαστίλης στο Παρίσι, πλήθος ανθρώπων συγκεντρώθηκε στο δημαρχείο του Στρασβούργου, αναγκάζοντας τους διοικητές της πόλης να φύγουν και έθεσαν έτσι συμβολικά τέλος στο φεουδαρχικό σύστημα στην Αλσατία. Το 1792, ο Ρουζέ ντε Λιλ συνέθεσε στο Στρασβούργο το επαναστατικό τραγούδι η Μασσαλιώτιδα (ως Τραγούδι για το στρατό του Ρήνου), το οποίο αργότερα έγινε ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας. Η Μασσαλιώτιδα ακούστηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του ίδιου έτους στο σαλόνι του δημάρχου του Στρασβούργου Ντίτριχ. Μερικοί από τους πιο διάσημους στρατηγούς της Γαλλικής Επανάστασης προέρχονταν επίσης από την Αλσατία, όπως ο Κελλερμάν, ο νικητής του Βαλμί, ο Κλεμπέρ, ένας από τους στρατηγούς της Γαλλικής Δημοκρατίας στον πόλεμο της Βανδέας και ο Βεστερμάν, που επίσης πολέμησε στη Βανδέα.
Ταυτόχρονα, η περιοχή στο σύνολό της έξω από το Στρασβούργο ήταν αντίθετη προς τους Ιακωβίνους και προτιμούσε την αποκατάσταση της μοναρχίας, όπως και οι εισβολείς Αυστριακοί και Πρώσοι που επιδίωκαν να συντρίψουν την αναδυόμενη επαναστατική δημοκρατία. Πολλοί από τους κατοίκους έκαναν «προσκυνήματα» σε μοναστήρια κοντά στη Βασιλεία, στην Ελβετία, για βαπτίσεις και γάμους. Η περίοδος της Τρομοκρατίας (1793-1794) συνοδεύτηκε, όπως και σε όλη τη Γαλλία, από ακρότητες. Όταν ο Γαλλικός Επαναστατικός Στρατός του Ρήνου νίκησε, δεκάδες χιλιάδες έφυγαν προς τα ανατολικά. Όταν αργότερα τους επιτράπηκε να επιστρέψουν (σε ορισμένες περιπτώσεις όχι μέχρι το 1799), ήταν συχνές οι περιπτώσεις που διαπίστωναν ότι τα εδάφη τους και τα σπίτια τους είχαν κατασχεθεί. Αυτές οι συνθήκες οδήγησαν στη μετανάστευση εκατοντάδων οικογενειών σε πρόσφατα κενές εκτάσεις στη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1803-4 και πάλι το 1808. Μια αναπαράσταση αυτού του γεγονότος με βάση το τι είδε προσωπικά αφηγείται ο Γκαίτε στο μεγάλο του ποίημα Χέρμαν και Δωροθέα. μικρογραφία|300x300εσ|Το κανάλι της [[Μυλούζ το 1828 -Επίσκεψη του Καρόλου Ι']] Οι περίοδοι του Διευθυντηρίου και της Αυτοκρατορίας υπήρξαν εποχές μεγάλης ευημερίας για την Αλσατία. Ο ηπειρωτικός αποκλεισμός ευνόησε τις καλλιέργειες και την υφαντουργική βιομηχανία, απαλλαγμένη από τον αγγλικό ανταγωνισμό. Κατασκευάστηκαν μεγάλα έργα κατά μήκος του Ρήνου και βελτιώθηκε το οδικό δίκτυο. Επίσης, σχεδόν ολοκληρώθηκε το τεράστιο έργο της διώρυγας που συνδέει τον Ρήνο με τον Ροδανό. Η περιοχή πρόβαλε σθεναρή αντίσταση στην εισβολή του 1814.