cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τασούκου Χόντζο
Ο Τασούκου Χόντζο (本庶 佑, Honjo Tasuku, ημερομηνία γέννησης: 27-01-1942) είναι ένας Ιάπωνας γιατρός και ανοσολόγος. Πήρε μαζί με τον Αμερικανό Τζέιμς Π. Άλλισον το 2018 το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής για την ανακάλυψη της θεραπείας του καρκίνου με την αναστολή της αρνητικής ανοσολογικής ρύθμισης, χρησιμοποιώντας μονοκλωνικά αντισώματα, που αποτρέπουν τους ανασταλτικούς δεσμούς. Ανακάλυψε την πρωτεΐνη PD-1, που παίζει ρόλο στον προγραμματισμό του κυτταρικού θανάτου. Είναι γνωστός για την μοριακή ταυτοποίηση των κυτταροκινών IL-4 και IL-5, που ενεργοποιούν τα Β κύτταρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες ιατροί κατηγορία: Ιάπωνες νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1965
Το NΑ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1965 διεξήχθη από τις 23 ως τις 25 Ιουλίου 1965 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά μαζί με το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1965. Ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθησαν στο νέο τότε στάδιο, στο οποίο συνέχισαν να διεξάγονται με μικρά διαλείμματα ως το 1981. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για ενδέκατη συνεχόμενη χρονιά.
Χρονικό
Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή εκατοντάδες αθλητές από 25 περίπου σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Η συμμετοχή αθλητών ήταν μεγαλύτερη από άλλες χρονιές, διότι μετείχαν και πολλοί έφηβοι, ώστε να επιλεγούν για την εθνική ομάδα εφήβων. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 21 Μαΐου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο. Το αποτέλεσμα του μέτρησε στην βαθμολογία. Αντίθετα δεν διαχωρίστηκαν από τη διοργάνωση το δέκαθλο και το βάδην.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με διαφορά από τον δεύτερο σύλλογο αλλά όχι τόσο μεγάλη όσο τα προηγούμενα χρόνια. Ο ίδιος σύλλογος αναδείχθηκε πολυνίκης με 10 πρώτες νίκες, ενώ από τους αθλητές εντυπωσίασε ο Μεσημερτζής με τρεις νίκες στα αγωνίσματα 1500μ, 5000μ και 3000μ στιπλ.
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν 19 σωματεία.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1965 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Κουαρτέτο εγχόρδων Νο. 2 (Τσαϊκόφσκι)
Το '''Κουαρτέτο εγχόρδων Νο. 2 σε Φα μείζονα''', Op. 32, είναι μουσική σύνθεση του Ρώσου μουσικού Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, που γράφτηκε μεταξύ του Δεκεμβρίου του 1873 και τον Ιανουαρίου του 1874. Βάσει των λεγομένων του Τσαϊκόφσκι, σε γράμμα που έγραψε στον αδελφό του, ονομάζει την εν λόγω σύνθεση το σπουδαιότερο έργο του (μέχρι τότε), λέγοντας ότι πρώτη φορά του βγήκε τόσο αβίαστα ένα κομμάτι τεσσάρων μερών, ολοκληρώνοντας το σχεδόν με τη μία.
Το κουαρτέτο αποτελείται από τέσσερα μέρη: 1) Adagio – Moderato assai, quasi andantino, σε Φα μείζονα, 2) Allegro giusto, σε Ρε ύφεση μείζονα, 3) Andante ma non tanto, 3/4, σε Φα ελάσσονα και 4) Allegro con moto, 3/4, σε Φα μείζονα. Τα πρώτα δύο μέρη έχουν συνδυασμό ρυθμικών αξιών, με το πρώτο από 6/8 να καταλήγει σε 4/4 και το δεύτερο μέρος 6/8, 9/8 και να καταλήγει, όταν πάει στη Λα μείζονα, σε 3/4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1874 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα μείζονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Ράλλης Κοψίδης
Ο Ράλλης Κοψίδης (5 Νοεμβρίου 1929 - 14 Αυγούστου 2010) ήταν ζωγράφος, αγιογράφος, χαράκτης και πεζογράφος από τη Λήμνο.
Καταγωγή - Οικογένεια - Σπουδές
Ο Κοψίδης γεννήθηκε στο Κάστρο Λήμνου στις 5 Νοεμβρίου 1929. Ήταν γιος του Αθανασίου Κοψίδη και της Δέσποινας Προδρομίδου. Ο πατέρας του, Αθανάσιος Κοψίδης, καταγόταν από την Ανατολική Θράκη και πριν το 1922 η οικογένειά του ασχολείτο με τη ναυτιλία ενώ η μητέρα του, Δέσποινα Προδρομίδου, καταγόταν από το Ιντζεσού, χωριό που ανήκε στη μητρόπολη Καισαρείας της Καππαδοκίας. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν στο Κάστρο της Λήμνου, όπου η Δέσποινα παντρεύτηκε τον Αθανάσιο Κοψίδη και το 1929 απέκτησαν τον Ράλλη, που πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Λήμνο. Το 1945, η οικογένεια Κοψίδη εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη. Εκεί γνώρισε τη σύζυγό του Μαρία, με την οποία απέκτησε μία κόρη, τη ζωγράφο Σοφία Κοψίδη.
Φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρουπόλεως (1948-49) και από το 1949 και για τέσσερα χρόνια σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο εργαστήριο του Ανδρέα Γεωργιάδη, εγκατέλειψε όμως τις σπουδές του κατά το τελευταίο έτος φοίτησης. Από το 1953 έως το 1959 μαθήτευσε κοντά στο Φώτη Κόντογλου και συνεργάστηκε μαζί του στην εικονογράφηση εκκλησιών. Η μαθητεία του κοντά στους δυο αυτούς καλλιτέχνες, σε συνδυασμό με τα βιώματά του από τη Λήμνο, διαμορφώνουν την καλλιτεχνική του προσωπικότητα. Στο έργο του συνδυάζει τα βιώματα από τη λαϊκή, μεταβυζαντινή παράδοση και τις σπουδές του κοντά στους τεχνίτες του χρωστήρα. Εκτός από τη ζωγραφική καταπιάστηκε με την χαρακτική, την εικονογράφηση βιβλίων, τη συγγραφή, την αρθρογραφία και την αγιογραφία.
Οργάνωσε ατομικές εκθέσεις σε πολλές ελληνικές πόλεις αλλά και στο εξωτερικό (Γερμανία, Ιρλανδία, Βέλγιο, Καμερούν). Το 1989 η Εθνική Πινακοθήκη τον τίμησε με μια μεγάλη αναδρομική έκθεση έργων του στην Αθήνα και στην Αλεξανδρούπολη. Με αναδρομική έκθεση τον τίμησε και ο Δήμος Πάτρας το 1994. Αγιογραφίες του κοσμούν διάφορες εκκλησίες στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Κορυφαία θεωρείται το "Όραμα του Αποστόλου Παύλου" στο ναό του Αγ. Παύλου του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambésy της Γενεύης με τα έντονα οικολογικά στοιχεία, όπου απεικονίζεται η σύγχρονη αγωνία για την περιβαλλοντική καταστροφή. Το έργο αυτό γνώρισε πανευρωπαϊκή προβολή. Οι εικόνες του χαρακτηρίστηκαν ως μια καινοτόμος προσπάθεια να συνδυαστεί η παραδοσιακή εικαστική μορφολογία με ένα μοντέρνο στυλ στην αγιογράφηση των ορθοδόξων εκκλησιών. Επίσης, αγιογραφίες του υπάρχουν στο μοναστήρι Chevetogne του Βελγίου.
Χαρακτικά του Ράλλη Κοψίδη κοσμούν δεκάδες βιβλία, όπως: Γ. Μέγα "Ελληνικά Παραμύθια Ι και ΙΙ" (1998, 1999), Γ. Ιωάννου "Παραμύθια του λαού μας" (1998), Αγ. Καρακατσάνη "Φώτης Κόντογλου" (2006), Μ. Βεϊνόγλου "Το μεγάλο πλοίο" (1994). Επίσης, είναι και ο ίδιος πεζογράφος. Εξέδιδε το περιοδικό «Κάνιστρο» από το 1972 έως το 1974 και έχει συγγράψει και εικονογραφήσει πολλά βιβλία.
Πέθανε στις 14 Αυγούστου του 2010 στη Γλυφάδα.
Το καλλιτεχνικό του έργο
Πήρε μέρος σε πολλές πανελλήνιες και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα. Ατομικές εκθέσεις οργάνωσε:
Το 1989 η Εθνική Πινακοθήκη οργάνωσε μεγάλη αναδρομική έκθεση με έργα του, ζωγραφικής και χαρακτικής στην Αθήνα και Αλεξανδρούπολη. Η πλέον πρόσφατη έκθεση του έγινε στον "Αστρολάβο" Πειραιώς το 1992.
Έργα του
Έργα του βρίσκονται στους εξής χώρους:
Ο Κοψίδης ασχολήθηκε με την αγιογράφηση εκκλησιών στην Ελλάδα, στο Βέλγιο (μοναστήρι Chevetogne) και στη Γενεύη, στο ναό του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambesy.
Το τελευταίο αυτό έργο είχε ιδιαίτερη προβολή στον ελληνικό και ξένο τύπο και χαρακτηρίστηκε ως μια προσπάθεια εξεύρεσης μιας νέας εικαστικής μορφολογίας για την εικονογράφηση ορθοδόξων εκκλησιών, βασισμένης μεν στην παράδοση αλλά με έντονα προσωπικό ύφος.
Το συγγραφικό του έργο
Εκτός από ζωγράφος και χαράκτης ο Ράλλης Κοψίδης είναι δόκιμος πεζογράφος με αξιόλογη επίδοση στην συγγραφή και εικονογράφηση βιβλίων. Από το 1972 έως το 1974 ασχολήθηκε με την έκδοση του περιοδικού Κάνιστρο. Έχει γράψει και έχει εικονογραφήσει τα βιβλία:
Στη συγγραφική του δράση συγκαταλέγονται και πολλά άρθρα σε διάφορα περιοδικά καθώς και κείμενα για φυλλάδια που εκδόθηκαν με την ευκαιρία των ατομικών του εκθέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Φρούριο του Γκόλουμπατς
Το φρούριο Γκόλουμπατς (Голубачки град  ή Golubački grad, Galambóc vára, Гълъбец   , Cetatea Golubăț   , Güvercinlik Kalesi) ήταν μια μεσαιωνική οχυρωμένη πόλη στη νότια πλευρά του ποταμού Δούναβη 4 χιλιόμετρα κατάντη από τη σύγχρονη πόλη Γκόλουμπατς της Σερβίας. Σύμφωνα με πρόσφατες ανακαλύψεις, το φρούριο, το οποίο χτίστηκε τον 14ο αιώνα από το μεσαιωνικό σερβικό κράτος, χωρίζεται σε τρία τμήματα, που χτίστηκαν σταδιακά. Διαθέτει δέκα πύργους, οι περισσότεροι από τους οποίους ξεκίνησαν τετράγωνοι, και αρκετοί από τους οποίους έλαβαν πολύπλευρες ενισχύσεις με την έλευση των πυροβόλων όπλων. Οι πύργοι δεν ήταν συνδεδεμένοι για ευκολότερη άμυνα. Επίσης μέσα στο φρούριο βρέθηκαν σερβικές μεσαιωνικές τοιχογραφίες.
Το φρούριο Γκόλουμπατς είχε μια ταραχώδη ιστορία. Πριν από την κατασκευή του ήταν ο τόπος ενός ρωμαϊκού οικισμού. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, έγινε αντικείμενο πολλών μαχών, ειδικά μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Άλλαξε τα χέρια επανειλημμένα, περνώντας ανάμεσα σε Τούρκους, Βούλγαρους, Ούγγρους, Σέρβους και Αυστριακούς, μέχρι το 1867, όταν παραδόθηκε στον Σέρβο Κνιάζ, Μιχάηλο Ομπρένοβιτς Γ'. Τώρα, είναι ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο στην περιοχή και ένα αξιοθέατο για περιηγήσεις με βάρκα στο Δούναβη.
Το φρούριο έχει τη διάκριση να αποκρούει επιτυχώς πάνω από 120 κατακτητικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια της ιστορίας.
Τοποθεσία
Το Γκόλουμπατς, στην περιοχή Μπρανίτσεβο της βορειοανατολικής Σερβίας και στα σημερινά σύνορα με τη Ρουμανία, σηματοδοτεί την είσοδο στο εθνικό πάρκο Τζέρνταπ. Βρίσκεται στρατηγικά στο ανάχωμα του ποταμού Δούναβη, όπου στενεύει για να σχηματίσει το φαράγγι των Σιδηρών Πυλών  επιτρέποντας τη ρύθμιση και τη φορολόγηση της κυκλοφορίας κατά μήκος και κατά πλάτος του ποταμού. Στην τοποθεσία του φρουρίου, ο Δούναβης είναι 6,5 χιλιόμετρα πλάτος. Τον Μεσαίωνα, αυτό έγινε με τη βοήθεια μιας ισχυρής αλυσίδας, που συνδεόταν με το Μπαμπακάι, ένα βράχο στην άκρη του ποταμού.
Όνομα
Το όνομα του φρουρίου και της σύγχρονης πόλης, που βρίσκεται κοντά του μπορεί να μεταφραστεί ως "πόλη περιστεριών" ή "πόλη περιστεριών" ( golub, "περιστέρι"). Δεν είναι ασυνήθιστη πηγή ονόματος στη σερβική τοπωνυμία, αλλά ο ακριβής λόγος για το όνομα του φρουρίου δεν είναι γνωστός και υπάρχουν μόνο οι μύθοι για την προέλευση του ονόματος. Ορισμένες πηγές χρησιμοποιούν την περιγραφική μέθοδο, καθώς οι «πύργοι, όπως τα περιστέρια στοχεύουν στους ουρανούς». Ο πιο δημοφιλής, αλλά προφανώς και πολύ αργότερα μύθος, είναι αυτός ενός όμορφου κοριτσιού Σερβικής καταγωγής, που ονομάζεται Γκολουμπάνα. Ένας ντόπιος Τούρκος πασάς την ερωτεύτηκε, αλλά αυτή αγαπούσε έναν νεαρό Σέρβο άνδρα και απέρριψε όλες τις προτάσεις και τα ακριβά δώρα από τον πασά. Θυμωμένος, την κατέλαβε σε μια βάρκα και είτε την φυλάκισε στον μοναδικό κωνικό πύργο, είτε την έδεσε στο βράχο πάνω από το ποτάμι και την άφησε εκεί μέχρι να πεθάνει.
Ιστορία
Τα κατάλοιπα που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της ανοικοδόμησης του 2010, δείχνουν τον ρωμαϊκό και βυζαντινό οικισμό, που προηγήθηκε του φρουρίου. Τα στοιχεία βρέθηκαν στον τυπικό συνδυασμό από τούβλα-πέτρα, ειδικά στο κτήριο, που οι Οθωμανοί αργότερα χρησιμοποιούσαν ως χαμάμ. Ανακαλύφθηκαν επίσης υπολείμματα του συστήματος υδάτινων έργων. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Κύρια είσοδος και μπροστινός χώρος Η πρώιμη ιστορία του Γκόλουμπατς είναι αβέβαιη. Από το 803 έως το 1018, η περιοχή ανήκε στην Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από τότε έως το 1193, και στη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία έως το 1257. Η περιοχή παρέμεινε στα χέρια της Σερβίας από τότε μέχρι την οθωμανική κατάκτηση τον 15ο αιώνα, με τον έλεγχο της περιοχής να αλλάζει πολλές φορές μεταξύ Ούγγρων, Βουλγάρων και Σέρβων πριν από τότε. Δεν είναι επίσης σαφές εάν το μεσαιωνικό φρούριο χτίστηκε από Βούλγαρους, Σέρβους ή Ούγγρους, ή πόσους πύργους είχε αρχικά. Ωστόσο, ένα ορθόδοξο παρεκκλήσι που χτίστηκε ως μέρος ενός πύργου δείχνει ότι, τουλάχιστον, χτίστηκε από έναν τοπικό ευγενή. Υπάρχει επίσης αβεβαιότητα σχετικά με το πότε ξεκίνησε η κατασκευή, αν και είναι γενικά αποδεκτό ότι το μεγαλύτερο μέρος του φρουρίου χτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα. Το παρεκκλήσι προέρχεται πιθανότατα από την περίοδο του Δεσπότη Στέφαν Λαζάρεβιτς στο πρώτο μισό του 15ου αιώνα.
Μερικές από τις προτεινόμενες θεωρίες είναι αυτές, που ο Σέρβος βασιλιάς Στέφαν Ντραγκούτιν το έχτισε το 1286 ή ότι οι Ούγγροι το έχτισαν αμέσως μετά την κατάκτηση αυτού του τμήματος της περιοχής του Μπρανίτσεβο από τους Σέρβους λίγο μετά από αυτήν την ημερομηνία. Κανένα δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από την ιστοριογραφία, αλλά η ανακάλυψη του προαναφερθέντος Ορθόδοξου παρεκκλησιού μπορεί να δείξει προσωρινά τη σερβική προέλευση του φρουρίου.
Το πρώτο γνωστό αρχείο του Γκόλουμπατς βρίσκεται στις ουγγρικές πηγές από το 1335, όταν καταλήφθηκε από ουγγρικό στρατό. Περιγράφτηκε ως ο «παρατηρητής από πέτρα, που φρουρούσε το φαράγγι». Κάπου μεταξύ του 1345 και του 1355, ο Σέρβος Τσάρος Στέφαν Ντουσάν περιόδευσε την περιοχή Μπρανίτσεβο, η οποία ήταν μέρος της Σερβίας κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Σερβίας και Ουγγαρίας. Επισκέφτηκε επίσης το Γκόλουμπατς, το οποίο ήταν υπό τη διοίκηση του καστελλάνου Τόμα, Βοεβόδα της Τρανσυλβανίας, υπό ουγγρικό έλεγχο. Μετά το θάνατο του Ντουσάν, η Βουλή του Ραστισλάτιτς κέρδισε επιρροή στο Μπρανίτσεβο, κερδίζοντας αργότερα ανεξαρτησία. Σύμφωνα με τους Σέρβους χρονογράφους, ο Κνιάζ (τίτλος) (Κόμης) Λαζάρ της Σερβίας εκδίωξε τον τελευταίο φεουδαρχικό άρχοντα του Ραστισλάτιτς, Ράντιτς Μπράνκοβιτς, το 1379, και στη συνέχεια προσέφερε απομακρυσμένα χωριά σε μοναστήρια στη Βλαχία. αριστερά|μικρογραφία|259x259εσ| [[Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Σιγισμούνδος, Βασιλιάς της Ουγγαρίας]] Μέχρι τη στιγμή της Μάχης του Κοσσυφοπεδίου το 1389, το Γκόλουμπατς ήταν υπό την κατοχή της Σερβίας. Δεν είναι σαφές πότε ή πώς άλλαξε τα χέρια, αν και μια πηγή το βάζει αργότερα από το 1382. Μετά τη μάχη, το φρούριο καταλήφθηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Α', σηματοδοτώντας την πρώτη κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1391, το Γκόλουμπατς άλλαξε χέρια δύο φορές. Ο Ούγγρος κόμης  Πέτερ Περένι  από την Τιμισοάρα το κέρδισε, αλλά λίγο αργότερα το έχασε ξανά από τους Τούρκους. Αργότερα, επέστρεψε για άλλη μια φορά στο Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Η πρώτη επέκταση της σερβικής κατοχής του Γκόλουμπατς ξεκίνησε το 1403 όταν ο Σιγισμούνδος, βασιλιάς της Ουγγαρίας, το παραχώρησε ως προσωπικό φέουδο στον Δεσπότη (αυλικός τίτλος) Στέφαν Λαζάρεβιτς, από κοινού με το Βελιγράδι, αφού έγινε μέλος του υψηλότερου βαθμού του ουγγρικού ιππικού Τάξη του Δράκου. Τον Μάιο του 1426, ο Στέφαν και ο Σιγισμούνδος συναντήθηκαν στα Τάτα, για να συζητήσουν ποιος θα ήταν ο διάδοχος του Στέφαν. Γράφτηκε ένα συμβόλαιο, που δήλωνε ότι ο Σιγισμούνδος θα δεχόταν τον Γεώργιο Μπράνκοβιτς, υπό την προϋπόθεση ότι το Γκόλουμπατς, το Βελιγράδι και η περιοχή Μάτσβα θα επέστρεφαν στην Ουγγαρία, όταν πέθανε ο Στέφαν. Μετά το θάνατο του Στέφαν το 1427, ο Σιγισμούνδος βιάστηκε να εκπληρώσει τις ρήτρες της σύμβασης Τάτα, και το Βελιγράδι και η περιοχή Μάτσβα παραδόθηκαν χωρίς πρόβλημα. Ωστόσο, ο διοικητής του Γκόλουμπατς, Βοεβόδας Ιερεμίας, ζήτησε αποζημίωση 12.000 δουκάτα. Όταν ο Σιγισμούνδος αρνήθηκε να πληρώσει, ο Ιερεμίας παρέδωσε το Γκόλουμπατς στους Τούρκους,  που το μετέτρεψαν στην κατοικία του πασά. μικρογραφία|285x285εσ| [[Στέφανος Λαζάρεβιτς|Στέφαν Λαζάρεβιτς, Δεσπότης της Σερβίας]] Παρόλο που κέρδισε το Γκόλουμπατς, ο Σουλτάνος Μουράτ Β ' δεν ήταν ικανοποιημένος με την αυξανόμενη επιρροή της Ουγγαρίας αλλού στη Σερβία, οπότε έστειλε το στρατό του, για να επιτεθεί. Μια ομάδα προήλθε από το Γκόλουμπατς και στόχευσε σε κοντινούς οικισμούς Σερβίας και Ουγγαρίας στην περιοχή Μπρανίτσεβο. Σε απάντηση, ο Γεώργιος ταξίδεψε προσωπικά στο Γκόλουμπατς, υποσχόμενος συγχώρεση στον Ιερεμία και προτρέποντάς τον να επιστρέψει το φρούριο με κάθε δυνατό τρόπο. Ο Βοεβόδας αρνήθηκε και επιτέθηκε στον Δεσπότη, όταν αυτός και ο συνοδός του προσπάθησαν να μπουν στα τείχη. Αυτές οι προδοσίες ακολουθήθηκαν το 1428 από τη Μάχη του Γκόλουμπατς.
Γύρω στον Απρίλιο του 1428, ο Σιγισμούνδος συγκέντρωσε έναν στρατό 25.000 πεζικό, 6.000 τοξότες της Βλαχίας με επικεφαλής τον πρίγκιπα Νταν Β', 200 ιταλικά πυροβολικό και έναν αριθμό πολωνικό ιππικό στην άκρη του Δούναβη, και στη συνέχεια επιτέθηκαν στο Γκόλουμπατς και τους Τούρκους. Είχε, επίσης, πλοία που επιτίθεντο από το ποτάμι, ένα εκ των οποίων ήταν υπό τη διοίκηση της Σεσίλια Ροζγκόνι, της συζύγου του κόμη  Ιστβάν Ροζγκόνι της Τιμισοάρα. Ο Μουράτ έσπευσε να βοηθήσει τους πολιορκημένους Τούρκους, φτάνοντας στα τέλη Μαΐου. Ο Σιγισμούνδος, ο οποίος δεν ήθελε να πολεμήσει τον μεγαλύτερο στρατό, ολοκλήρωσε μια συνθήκη στις αρχές Ιουνίου. Μόλις ένα μέρος του ουγγρικού στρατού είχε αποσυρθεί στην άκρη του ποταμού, ωστόσο, ο Τούρκος διοικητής Σινάν Μπέη επιτέθηκε στο πίσω μέρος του, συλλαμβάνοντας και σκοτώνοντας όσους έμειναν,  ανάμεσά τους ο Πολωνός ιππότης Ζαβίσα ο Μαύρος. Ο Σιγισμούνδος πιάστηκε σχεδόν με τον υπόλοιπο στρατό του. Ωστόσο, η Σεσίλια Ροζγκόνι παρενέβη και ήταν αποκλειστικά υπεύθυνη για τη διάσωση του. Στη συνέχεια, η Σιγισμούνδος παραχώρησε ένα κληρονομικό δικαίωμα στο Γκόλουμπατς στη Σεσίλια και στα αδέρφια της.
Κατά τη διάρκεια αυτού και άλλων αγώνων που προέκυψαν από το θάνατο του Στέφαν, η νότια και ανατολική Σερβία, συμπεριλαμβανομένης της Μονής Ντάλισα κοντά στο Γκόλουμπατς, υπέστη σοβαρές ζημιές. Μετά από αυτές τις μάχες, ωστόσο, ο Σιγισμούνδος αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως «ο αυτοκράτορας μας», στα απομνημονεύματα ενός μοναχού Ντάλισα, σε αντίθεση με τον Τούρκο «παγανιστικό αυτοκράτορα».
Το Γκόλουμπατς κρατήθηκε από τη μοναρχία των Αψβούργων μεταξύ 1688 και 1690 και 1718 και 1739. Οι Σέρβοι επαναστάτες το έλεγξαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Κοτσίνα Κράινα το 1788–91, και πάλι από το 1804–13, κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σερβικής εξέγερσης. Στη συνέχεια, έπεσε υπό τον οθωμανικό έλεγχο μέχρι το 1867 όταν, μαζί με το Καλεμεγκντάν και άλλες πόλεις στη Σερβία, δόθηκε στον Κνιάζ Μιχάηλο Ομπρένοβιτς της Σερβίας.
Τα πρόσφατα χρόνια
Από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού αιώνα, μύγες, που ρουφούσαν αίμα, που μερικές φορές αναφέρονταν ως «κουνούπια Γκόλουμπατς» άνθισαν στην περιοχή. Ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνα για τα ζώα, μερικά χρόνια σκότωσαν ολόκληρα κοπάδια βοοειδών. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατασκευάστηκε ένας δρόμος που περνούσε και από τις δύο πύλες του φρουρίου. Αυτός ο δρόμος είναι η πιο σύντομη σύνδεση μεταξύ της Σερβίας και των ανατολικών τμημάτων της χερσονήσου των Βαλκανίων. Μεταξύ 1964-72, ένα υδροηλεκτρικό φράγμα χτίστηκε στο φαράγγι των Σιδηρών Πυλών, ανεβάζοντας σημαντικά τη στάθμη του νερού του ποταμού. Ως αποτέλεσμα, το κάτω άκρο της πλαγιάς και τα αντίστοιχα μέρη του φρουρίου πλημμυρίζουν τώρα.
Από τις αρχές του 21ου αιώνα, μεγάλο μέρος του φρουρίου έχει καλυφθεί, καθιστώντας απρόσιτη την πρόσβαση στα περισσότερα τμήματα ψηλότερα στο λόφο. Την άνοιξη του 2005, ξεκίνησε ένα δημόσιο έργο για την αποκατάσταση του φρουρίου. Τα περισσότερα από τα φυτά απομακρύνθηκαν και επισκευάστηκαν ορισμένα μέρη, όπως το σιντριβάνι στην τάφρο που υψώθηκε προς τιμήν του ιππότη Ζαβίσα του Μαύρου. Οι τοίχοι, οι πύργοι και οι πέτρινες σκάλες είναι σε καλή κατάσταση, αλλά τα ξύλινα δάπεδα και τα σκαλοπάτια έχουν σαπίσει, καθιστώντας τα περισσότερα από τα ανώτερα δάπεδα αδιάβατα. Το Γκόλουμπατς έχει επίσης αποκτήσει δημοτικότητα ως τουριστικό αξιοθέατο. Δύο βασικοί λόγοι είναι ο κύριος δρόμος που το διαπερνά, και η εγγύτητά του με το Λεπένσκι Βιρ, καθιστώντας τις δύο τοποθεσίες ένα τουριστικό σύνολο.
Αρχιτεκτονική
Το Γκόλουμπατς αποτελείται από τρία κύρια τμήματα, που προστατεύονται από το 9 πύργους, 2 πύλες και ένα παλάτι, όλα συνδεδεμένα με τείχη φρουρίου 2 έως 3 μέτρα παχύ. Μπροστά από το φρούριο, το μπροστινό τείχος (Ι) διπλασιάστηκε ως το εξωτερικό τοίχωμα της τάφρου, που συνδέθηκε με τον Δούναβη και πιθανότατα ήταν γεμάτο με νερό. Μπροστά από το τείχος βρισκόταν ένας οικισμός κοινών ανθρώπων.
Όπως συμβαίνει με πολλά φρούρια, η δομή του Γκόλουμπατς τροποποιήθηκε με την πάροδο του χρόνου. Για χρόνια, υπήρχαν μόνο πέντε πύργοι. Αργότερα, προστέθηκαν τέσσερεις ακόμη. Όλοι οι πύργοι ήταν χτισμένοι ως τετράγωνοι, ένα σημάδι της εποχής του φρουρίου, δείχνοντας ότι οι μάχες εξακολουθούν να πολεμούν με κρύο ατσάλι. Όταν τα πυροβόλα όπλα τέθηκαν σε χρήση, οι Τούρκοι οχύρωσαν τους δυτικούς πύργους με κανόνια και πολυγωνικές ή κυλινδρικές ενισχύσεις έως 2μέτρα πάχος. Μετά την ουγγρική επιδρομή το 1481, πρόσθεσαν το τελικό πύργο, ολοκληρωμένο με πολεμίστρες με κανόνια και στοές.
Άνω τμήμα
Αργότερα, κατά τη διάρκεια της Σερβικής ή της Ουγγρικής κυριαρχίας, το φρούριο επεκτάθηκε, ώστε να περιλαμβάνει τις οπίσθια και εμπρόσθια κτηριακά συγκροτήματα.
Πίσω τμήμα
Το πίσω τμήμα (D) διαχωρίζεται από το άνω τμήμα και από τους δύο πύργους σύνδεσης τοίχου 2 και 4, και έναν απότομο βράχο 4 έως 4 μέτρων. Δίπλα στον πύργο 5 βρίσκεται ένα κτίριο (VII), που πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικός στρατώνας και για αποθήκευση πυρομαχικών.
Μπροστινό τμήμα
Το μπροστινό τμήμα χωρίστηκε σε χαμηλότερα (C) και ανώτερα (Β) μέρη από έναν τοίχο, που συνδέει τους πύργους 4 και 7. Η είσοδος (II) βρίσκεται στο κάτω μέρος, προστατεύεται από τους πύργους 8 και 9. Ο Πύργος 8, με τη σειρά του, οχυρώθηκε με μία πύλη με κανόνι. Απέναντι από την είσοδο ήταν μία δεύτερη πύλη, που οδηγούσε στο πίσω συγκρότημα κτηρίων. Κατά μήκος του μονοπατιού ήταν μια τάφρος 0,5 μέτρων πλάτους και 0,75 μέτρων βάθους που στη συνέχεια έγινε απότομη κατηφόρα. Στο εξωτερικό άκρο του κάτω μέρους, και συνδεόμενος με τον 9ο πύργο με ένα χαμηλό τείχος, είναι ο πύργος 10, τον οποίο οι Τούρκοι πρόσθεσαν να λειτουργεί ως κατώτερος πύργος πυροβολικού. Έλεγχε τη διέλευση κατά μήκος του Δούναβη και φρουρούσε την είσοδο του λιμανιού, το οποίο πιθανότατα βρισκόταν μεταξύ των πύργων 5 και 10. Υπάρχουν υπολείμματα συνδεδεμένα με τον πύργο 8 που πιθανότατα σχηματίζουν ένα μεγαλύτερο σύνολο μαζί του, αλλά το κάτω μέρος δεν περιείχε διαφορετικά κτήρια.
Στον τοίχο που χώριζε το πάνω και το κάτω μέρος ήταν μια πύλη που οδηγούσε στο πάνω μέρος. Το πάνω μέρος δεν είχε κτήρια, αλλά παραμένει ένα μονοπάτι προς τις σκάλες μέχρι την πύλη IV, που είναι 2 μέτρα από το έδαφος, ακριβώς δίπλα στον πύργο 3.
Πύργοι
Οι πρώτοι εννέα πύργοι είναι 20 έως 25 μέτρα ψηλοί. Και στους δέκα πύργους, τα δάπεδα και οι σκάλες στο εσωτερικό ήταν από ξύλο, ενώ οι εξωτερικές σκάλες ήταν από πέτρα. Οι μισοί από τους πύργους (1, 2, 4, 5, 10) έχουν και τις τέσσερις πλευρές και είναι εντελώς κατασκευασμένοι από πέτρα, ενώ οι άλλοι μισοί (3, 6, 7, 8, 9) δεν έχουν την πλευρά που βλέπει στο εσωτερικό του φρουρίου. μικρογραφία|250x250εσ| Η πίσω πύλη και ο πύργος 5 στα δεξιά και ο πύργος 10 στα αριστερά. Ο Πύργος 1, με το παρατσούκλι «Καπέλο Πύργος» (Šešir-kula) από τον Αυστρο-ουγγαρό ταξιδιώτη Φέλιξ Κάνιτζ τον 19ο αιώνα,  είναι ένας από τους παλαιότερα πύργους, και διπλασιάζει ως ακρόπολη και τη φύλαξη του πύργου (donžon). Έχει οκταπλευρική βάση με κυκλικό κωδωνοστάσιο να υψώνεται από αυτό και τετράγωνο εσωτερικό. Ο επόμενος πύργος προς τα δυτικά, ο πύργος 2, έχει εντελώς κυκλικό σχήμα. Ο τρίτος πύργος έχει τετραγωνική βάση, με την ανοιχτή πλευρά να βλέπει στον πύργο-μπουντρούμι προς τα βόρεια. Στον τελευταίο όροφο υπάρχει μια βεράντα με θέα στον Δούναβη και την είσοδο του φαραγγιού των Σιδηρών Πυλών. Κάτω από την πλαγιά από τον πύργο 3 βρίσκεται ο πύργος 4, ο οποίος έχει επίσης τετραγωνική βάση. Το ισόγειο έχει ένα σερβικό ορθόδοξο παρεκκλήσι, που χτίστηκε στον πύργο, αντί να προστεθεί αργότερα. Ο τελευταίος πύργος κατά μήκος αυτού του τοίχου, ο πύργος 5, είναι ο μοναδικός πύργος, που παραμένει εντελώς τετράγωνος. Όλοι οι πύργοι ήταν αρχικά ορθογώνιοι, αλλά οι Οθωμανοί τους αναβάθμισαν και επιπλέον τους ενίσχυσαν εναντίον του πυροβολικού.
Ο πάνω πύργος κατά μήκος του εμπρόσθιου τοιχώματος του εμπρόσθιου συγκροτήματος, ο πύργος 6, έχει μια τετράγωνη βάση η οποία ενισχύθηκε με μια βάση έξι όψεων. Δουλεύοντας δυτικά, η τετράγωνη βάση του πύργου 7 ενισχύθηκε με κυκλική βάση. Ο Πύργος 8, στην πάνω πλευρά του μπροστινού portcullis, έχει μια ακανόνιστη, αλλά γενικά τετράγωνη βάση. Είναι επίσης το μικρότερο από τους πρώτους εννέα πύργους. Φύλαξη της άλλης πλευράς είναι ο πύργος 9, ο οποίος έχει τετράγωνη βάση ενισχυμένη με οκτάπλευρη βάση.
Ο τελευταίος πύργος είναι ο πύργος κανόνι. Έχει μόνο έναν όροφο και είναι ο κοντινότερος από τους δέκα πύργους. Χτίστηκε με βάση οκτώ όψεων και θύρες με κανόνια, για να βοηθήσει στον έλεγχο της κυκλοφορίας στον Δούναβη. Ο Πύργος 10 είναι σχεδόν πανομοιότυπος με τους τρεις πύργους πυροβολικού που προστέθηκαν στο φρούριο Smederevo. Ο πύργος κανόνι είναι επίσης ο νεότερος. Ήταν στην ξηρά, αλλά με τον σχηματισμό της τεχνητής λίμνης Τζέρνταπ στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η στάθμη του νερού αυξήθηκε, οπότε σήμερα προεξέχει στον Δούναβη. Ονομάζεται επίσης Λευκός Πύργος.
Ανακατασκευή 2014-2019
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Ανακατασκευή του φρουρίου 2017 Η περιοχή που περιβάλλει το φρούριο ανακηρύχθηκε τουριστική περιοχή από την κυβέρνηση το 2011, καλύπτοντας 23 εκτάρια, μέσα στο εθνικό πάρκο Τζέρνταπ. Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Σερβίας υπέβαλε αίτηση για την ανασυγκρότηση του φρουρίου Blace με κεφάλαια IPA της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο του διεθνούς έργου "Πολιτιστική Διαδρομή - Φρούρια στον Δούναβη". Τα χρήματα διατέθηκαν μέσω αυτών των κεφαλαίων σε ποσό 6,5 εκατομμυρίων ευρώ το 2011 και 2,1 εκατομμύρια ευρώ το 2016. Το προκαταρκτικό σχέδιο ανακατασκευής είναι έργο της αρχιτέκτονα Μαρίνα Γιόβιν, επαγγελματίες σύμβουλοι του έργου ήταν η Σίνισα Τεμερίνσκι και ο αρχαιολόγος Δρ Μίομιρ Κόρατς.
Λόγω δεκαετιών παραμέλησης, σκληρών εργασιακών συνθηκών, ασυμφωνίας μεταξύ των προβαλλόμενων λύσεων και της υπάρχουσας κατάστασης και του γεγονότος ότι η μεγάλη κυκλοφορία περνούσε ακριβώς μέσα από το φρούριο, τα έργα συνέχισαν με καθυστερήσεις. Ενώ προβλεπόταν να διαρκέσει τρία χρόνια, η ανοικοδόμηση που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2014 συνεχίζεται, έως τον Φεβρουάριο του 2018. Τον Ιούλιο του 2017, άνοιξε μια σήραγγα, που ανακατευθύνει έξω από το φρούριο και την περιοχή ανοικοδόμησης την κίνηση των οχημάτων, τα οποία περνούσαν μέσα από το κάστρο από το 1930.Η σήραγγα μήκους 152 μέτρων κατασκευάστηκε για 2 χρόνια, χρησιμοποιώντας την ειδικά ελεγχόμενη έκρηξη, για να μην καταστρέψει το φρούριο.
Χρησιμοποιούνται παραδοσιακά υλικά (πέτρα) και τεχνικές (χειροκίνητη επεξεργασία). Η προθεσμία έχει πλέον οριστεί στις 30 Σεπτεμβρίου 2018. Το πλήρως ανακατασκευασμένο φρούριο ήταν ανοιχτό τον Απρίλιο του 2019, δηλαδή όταν τελείωσε ολόκληρο το ανακατασκευασμένο έργο του 2014.
Σημασία
Λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία και την τοποθεσία του Φρουρίου Γκόλουμπατς, είναι μεγάλο και καλά διατηρημένο. Η τοποθέτησή του στην κεφαλή του φαραγγιού των Σιδηρών Πυλών επέτρεψε τον εύκολο έλεγχο της κυκλοφορίας του ποταμού. Ήταν το τελευταίο στρατιωτικό φυλάκιο σε αυτήν την έκταση του ποταμού Δούναβη, το οποίο το έκανε συχνά να αποτελεί μέρος της τελικής γραμμής άμυνας μεταξύ της Ουγγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ειδικά κατά τις περιόδους, που η Σερβία ήταν οθωμανική. Η σημασία του φρουρίου υποδεικνύεται περαιτέρω από την προσοχή, που έλαβε από τους Σιγισμούνδο και Μουράτ Β', παρά απλώς από τις μάχες μεταξύ ντόπιων και διοικητών των κοντινών πόλεων. Το φρούριο Γκόλουμπατς ανακηρύχθηκε πολιτιστικό μνημείο εξαιρετικής σημασίας το 1979 και προστατεύεται από τη Δημοκρατία της Σερβίας.
Με το φρούριο του Βελιγραδίου, είναι σήμερα το μοναδικό πολιτιστικό μνημείο στη Σερβία, που έχει τη δική του διοίκηση - μια κρατική εταιρεία που ιδρύθηκε ειδικά για τη διαχείριση του φρουρίου.
Τουρισμός
μικρογραφία| Φρούριο Γκόλουμπατς μετά την ανοικοδόμηση, Ιούλιος 2019 Το μερικώς ανακαινισμένο φρούριο ήταν επίσημα ανοιχτό για τους τουρίστες το φθινόπωρο του 2016 και είχε 63.000 επισκέπτες το 2017, παρά το ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο να δει στο φρούριο εκτός από τη θέα και τη μικρή έκθεση "Πανόραμα μέσω των αιώνων", οπότε η διοίκηση δεν περίμενε περισσότερους από 10.000 επισκέπτες. Σχεδόν το ένα τρίτο, 20.000, ήταν ξένοι τουρίστες. Δύο προβλήτες, μια μεγαλύτερη και η άλλη μικρότερη, τοποθετούνται στον Δούναβη, αλλά τα τουριστικά σκάφη δεν επιτράπηκαν να ελλιμενίσουν έως ότου το φρούριο κηρύχθηκε επίσημα λιμενική περιοχή τον Απρίλιο του 2018, όταν τα διεθνή κρουαζιερόπλοια άρχισαν να ελλιμενίζονται. Επίσης, υπάρχουν σχέδια να φέρουν δείγματα κανονιών στον πύργο των κανονιών.
Τον Απρίλιο του 2018, τέσσερις πύργοι είχαν προγραμματιστεί να είναι ανοιχτοί για το κοινό, 6, 7, 8 και 10 ή ο πύργος κανόνι, αλλά η προθεσμία παρατάθηκε μέχρι το τέλος του έτους. Ο πύργος 8 θα φιλοξενήσει μια τριώροφη έκθεση αφιερωμένη στους ιππότες, με ένα τμήμα αφιερωμένο στον Πολωνό ιππότη Ζαβίσα τον Μαύρο. Τα σχέδια περιλαμβάνουν τη σύνδεση των αξιοθέατων στην περιοχή, όπως το εθνικό πάρκο Τζέρνταπ και τον προϊστορικό χώρο Λεπένσκι Βιρ, σε μία τουριστική ρύθμιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούναβης Κατηγορία:Ερείπια στη Σερβία Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Σερβία Κατηγορία:Τουρισμός στη Σερβία Κατηγορία:Φρούρια στη Σερβία Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Σερβία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1981-82
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1981-82 ήταν η 43η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 11η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1981-82 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1982-83.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1982-83. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1982-1983.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1980-81, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1981-82 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1980-81 Ευαγόρας Πάφου και ΑΠΟΠ Πάφου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Αλκή Λάρνακας και ο Άρης Λεμεσού που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1981-82.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά).
1 Επειδή το Κύπελλο Κύπρου 1981-82 κατέκτησε η πρωταθλήτρια Ομόνοια, η οποία είχε εξασφαλίσει συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1982-83 μέσω της κατάκτησης του πρωταθλήματος, στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1982-83 συμμετείχε ο φιναλίστ του κυπέλλου, Απόλλων.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1981-1982
Δισιλίνιο
Το δισιλίνιο [ αγγλικά: disilyn(e)] είναι ανόργανη ομοιοπολική χημική ένωση, που περιέχει πυρίτιο και υδρογόνο, και έχει μοριακό τύπο Si2H2, αν και παριστάνεται συχνά και με τον ημισυντακτικό τύπο HSi≡SiH. Αποτελεί το πυριτιούχο ανάλογο του αιθινίου. Το δισιλίνιο δεν είναι καλά γνωστό ή χαρακτηρισμένο και είναι κινητικά ασταθές, γιατί υπάρχει χημική ισορροπία μεταξύ ισομερών: Το πιο σταθερό είναι διγεφυροποιημένο μονής κατάστασης με πλήρη συστηματική ονομασία δις-μH-δισιλίνιο. Ακολουθεί σε σταθερότητα το μονογεφυροποιημένο μH-δισιλίνιο. Τέλος, έχει προβλεφθεί (θεωρητικά) η ύπαρξη και ενός τρίτου μη γερφυροποιημένο μονής κατάστασης ισομερούς. Όμως, ο όρος «(δι)σιλίνιο» επεκτείνεται και πέραν της «μητρικής» ένωσης και σε «θυγατρικές» που περιέχουν έναν τριπλό δεσμό Si≡Si, με γενικό τύπο R2Si2, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R μπορεί να είναι υδρογόνα, αλογόνα ή μια σειρά από μονοσθενείς ανόργανες ή οργανικές ρίζες. Τα (δι)σιλίνια (γενικά) αποτελούν τα πυριτιούχα ανάλογα των αλκινίων. Σε μέρος της χημικής βιβλιογραφίας η χρήση του όρου απαιτεί την ύπαρξη ακριβώς ενός τριπλού δεσμού Si≡Si, αλλά ένα άλλο τμήμα συμπεριλαμβάνει επίσης στα σιλίνια και ενώσεις που περιέχουν τριπλό δεσμό Si≡C. Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, και ο όρος «πολυσιλίνια» για πολυμερείς ενώσεις με γενικό τύπο (SiR)n.
Εξερεύνηση δομής
Το πρώτο παράδειγμα σιλινίου, απομονωμένου και χαρακτηρισμένου με κρυσταλλογραφία ακτίνων X, ήταν μια κρυσταλλική ένωση με σμαραγδί χρώμα, που αναφέρθηκε το 2004. Το μόριό της είχε δομή που αντιπροσωπεύεται από τον τύπο [HC(SiMe3)2]Si(iPr)Si≡SiSi(iPr)[CΗ(SiMe3)2]. Παράχθηκε με αναγωγή [HC(SiMe3)2]Si(iPr)SiBr2SiBr2Si(iPr)[CΗ(SiMe3)2] από γραφιτιούχο κάλιο (KC8). Η ένωση αυτή { [HC(SiMe3)2]Si(iPr)Si≡SiSi(iPr)[CΗ(SiMe3)2] }, με συστηματική ονομασία 1,4-διισοπροπυλο-1,4-δι(τριμεθυλοσιλυλο)μεθυλο-2-τετρασιλίνιο, είναι ευαίσθητη στην παρουσία ατμοσφαιρικού αέρα ή υγρασίας, αλλά δεν τήκεται ούτε διασπάται μέχρι τους 128 °C. Με βάση τον τύπο της η ένωση αυτή ανήκει ειδικότερα στα 2-τετρασιλίνια. Τα τέσσερα (4) άτομα πυριτίου της κύριας αλυσίδας της ένωσης δομικά δεν είναι συγγραμμικά, όπως συμβαίνει στα αντίστοιχα αλκίνια, είναι όμως ομοεπίπεδα. Τα άτομα πυριτίου #1 και #4 βρίσκονται σε trans- θέση ως προς τον άξονα των ατόμων Si≡Si. Η γωνία Si≡Si-Si είναι 137°. Ο τριπλός δεσμός έχει μήκος 206 pm, δηλαδή είναι κατά 4% βραχύτερος από τον αντίστοιχο διπλό δεσμό Si=Si, στα δισιλένια, που έχει μήκος 214 pm, καθώς και πολύ βραχύτερος από τον αντίστοιχο απλό δεσμό Si-Si, στα δισιλάνια, που έχει μήκος 237 pm. Το χρώμα της ένωσης αποδίδεται στην αδύναμη μετάπτωση π → π*. Κάποιοι υπολογισμοί της τάξης δεσμού έδωσαν 2,6, ενώ κάποιοι άλλοι 2. Αντίδραση δισιλινίου με φαινυλαιθίνιο (PhC≡CH) έδωσε 1,2-επιδισιλενοβενζόλιο. Άλλοι ερευνητές ανέφεραν τη σύνθεση ενός 3-εξασιλινίου, με τύπο (tBu)3SiSi(Me)[Si(tBu)3]Si≡SiSi(Me)[Si(tBu)3]Si(tBu)3 και συστηματική ονομασία 2,5-διμεθυλο-2,5-δι[τρι(τριτοταγες βουτυλο)σιλυλο]-1,1,1,6,6,6-εξα(τριτοταγες βουτυλο)-3-εξασιλίνιο. Σε αυτήν την ένωση, το μήκος του τριπλού δεσμού υπολογίστηκε ότι είναι 207 pm.
Σύγκριση τριπλών δεσμών
Έχει αναφερθεί ο σχηματισμός τριπλών δεσμών και μεταξύ βαρύτερων μελών της ομάδας 14 του περιοδικού συστήματος. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε ο σχηματισμός δεσμού Pb≡Pb το 2000, καθώς και δεσμών Sn≡Sn και Ge≡Ge το 2002,. Σε όλες αυτές τις ενώσεις οι υποκαταστάτες που ενώνονται με τα άτομα των τριπλών δεσμών δεν τοποθετούνται σε συγγραμμική θέση, αλλά σε ομοεπίπεδη trans γωνιακή, δηλαδή ομοιάζουν δομικά με τα δισιλίνια και όχι με τα αντίστοιχα αλκίνια.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις πυριτίου Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Βαλτάζαρ (Γρενάδα)
Το Βαλτάζαρ (Balthazar) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Από αυτό πήρε το όνομά του το Μπαλτάζαρ ρίβερ.
Δείτε επίσης
Βαλταζαρ
Άργισσα Μαγούλα
Η τοποθεσία με την ονομασία Άργισσα Μαγούλα αποτελεί χώρο Νεολιθικού οικισμού στην περιοχή του Τύρναβου στη Θεσσαλία, κοντά στην αρχαία πόλη της Άργισσας. Είναι μια από τις διάφορες «μαγούλες» (λόφους) τις περιοχής όπως το Τσαγγλί Μαγούλα, Οτζάκι Μαγούλα και άλλες όπου έχουν ανασκαφεί παρόμοιοι οικισμοί. Κατά τις ανασκαφές του ερευνητικού προσωπικού του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης το 1950 υποστηρίχθηκε ότι τα ανασκαφικά ευρήματα αποτελούν δείγμα ακεραμικού νεολιθικού οικισμού (χωρίς αγγεία), ωστόσο η θέση αυτή έχει αμφισβητηθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία Κατηγορία:Νεολιθικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Κάστρο Χώρας Νάξου
thumb|right|320px|Το κάστρο της Νάξου όπως φαίνεται από το λόφο της [[Πορτάρας]] Το κάστρο της χώρας της Νάξου κατασκευάστηκε από τον Ενετό Μάρκο Σανούδο ο οποίος το 1207 μ.Χ. κατέλαβε μαζί με τους συντρόφους του 17 νησιά του Αιγαίου, ανακηρύχθηκε δούκας και όρισε ως έδρα του δουκάτου τη Νάξο. Η φυσική ακρόπολη που σχηματίζει ο χαμηλός λόφος δίπλα στο λιμάνι της Νάξου θεωρήθηκε από τον Σανούδο το κατάλληλο μέρος για την ίδρυση της μεσαιωνικής πόλης της Νάξου. Για την οχύρωση της πόλης έκτισε το κάστρο χρησιμοποιώντας υλικά από την αρχαία ακρόπολη που βρισκόταν στο ίδιο ακριβώς σημείο και η οποία είχε καταστραφεί από πειρατικές επιδρομές. Βασική ιδιαιτερότητα του κάστρου είναι ότι το τείχος του αποτελείται από τους τοίχους των περιμετρικών σπίτιών της ίδιας της πόλης. Ο μεσαιωνικός οικισμός του κάστρου δεν ήταν μόνο τόπος κατοικίας αλλά και διοικητικό, εκπαιδευτικό και θρησκευτικό κέντρο των Ενετών κατακτητών. Στο κέντρο της τειχισμένης πόλης βρίσκεται η κεντρική πλατεία με την καθολική μητρόπολη και τα ερείπια του κεντρικού πύργου που η παράδοση θέλει να είναι το παλάτι του Σανούδου. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται η Σχολή των Ουρσουλινών, η Καπέλλα Καζάτζα και η Εμπορική Σχολή όπου φοίτησε για ένα χρόνο και ο Νίκος Καζαντζάκης και στην οποία σήμερα στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάξου.
Το Κάστρο σήμερα, αποτελούμενο ως επί το πλείστον από αρχοντικά σπίτια, κατοικείται στη πλειοψηφία του από καθολικούς, απόγονους των Ενετών. Η νέα σχολή Ουρσουλινών έχει διαμορφωθεί σε συνεδριακό κέντρο, ενώ στην ταράτσα της παλιάς σχολής Ουρσουλινών έχει δοθεί άδεια για ένα καφέ-μπαρ, μία από τις ελάχιστες εξαιρέσεις, αφού γενικά δεν επιτρέπεται η λειτουργία εμπορικών καταστημάτων και εστιατορίων στην περιοχή του Κάστρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάξο Κατηγορία:Κάστρα των Κυκλάδων
Κλερμόν-Φεράν
thumb|240px|Η πόλη από το παρκ Μονζουζέτ Το Κλερμόν-Φεράν (γαλλικά: Clermont-Ferrand) είναι πόλη και κοινότητα στη Γαλλία, στην Ωβέρνη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Κλερμόν-Φεράν έχει 140.957 κατοίκους και είναι η 23η πολυπληθέστερη κοινότητα στη Γαλλία, ενώ η αστική περιοχή έχει 467.178 κατοίκους (19η μεγαλύτερη). Είναι πρωτεύουσα του νομού Πυΐ-ντε-Ντομ. Βρίσκεται στη πεδιάδα Λιμάγν, στο Μασίφ Σεντράλ, σε υψόμετρο 350 μέτρων, και είναι διάσημη για την αλυσίδα ηφαιστείων που βρίσκεται κοντά στη πόλη. Το ψηλότερο και πιο γνωστό από αυτά, το Πυΐ ντε Ντομ, βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από τη πόλη.
Το Κλερμόν-Φεράν είναι διάσημο για την φιλοξενία του Διεθνούς Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Κλερμόν-Φεράν, ένα από τα κορυφαία διεθνή φεστιβάλ για ταινίες μικρού μήκος παγκοσμίως, και του Φεστιβάλ ντυ Κουρ Μετράζ ντε Κλερμόν-Φεράν, καθώς ως το μέρος όπου βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία της Michelin, μιας εταιρίας ελαστικών η οποία δημιουργήθηκε στη πόλη πριν από περισσότερα από 100 χρόνια.
Η πιο διάσημη πλατεία της πόλης είναι η Πλας ντε Ζωντ, στην οποία βρίσκεται ένα μεγάλο άγαλμα του Ωγκύστ Μπαρτολντί που απεικονίζει το Βερσινζετορίξ καθισμένου πάνω σε ένα άλογο κρατώντας ένα σπαθί. Η επιγραφή του αγάλματος γράφει J'ai pris les armes pour la liberté de tous  (Πήρα τα όπλα για τους ελευθερώσω όλους). Στη πόλη βρίσκεται η βασιλική Νοτρ-Νταμ ντυ Πορ, ένας ρωμανικός ναός του 11ου-12ου αιώνα, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης
Ροβέρτος, Αρχιδούκας της Αυστρίας - Έστης
Ροβέρτος, αρχιδούκας της Αυστρίας - Έστε (8 Φεβρουαρίου 1915 - 7 Φεβρουαρίου 1996) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αυτοκρατορικός πρίγκιπας της Αυστρίας, βασιλικός πρίγκιπας της Ουγγαρίας, Βοημίας και Κροατίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Καρόλου αυτοκράτορα της Αυστρο-Ουγγαρίας & βασιλιά της Βοημίας και της Ζίτας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Ροβέρτου δούκα της Πάρμας.
Μετά τη διάλυση της αυτοκρατορίας της Αυστρο-Ουγγαρίας κανένας τίτλος του δεν αναγνωρίστηκε στην Αυστρία ή την Ουγγαρία· ο ίδιος ήταν γνωστός ως Ροβέρτος Χάπσμπουργκ. Το 1916 σε ηλικία 2 ετών ο πατέρας του δημιούργησε για λογαριασμό του το αρχιδουκάτο της Αυστρίας-Έστε, τίτλο που ανήκε από το 1875 στον μεγάλο θείο του Φραγκίσκο-Φερδινάνδο αρχιδούκα της Αυστρίας, ο οποίος δολοφονήθηκε (1914). Μέσω της μητέρας του Ζίτας καταγόταν από τον Έρκολε Γ΄ των Έστε τον τελευταίο δούκα της Μόντενα. Έτσι εξασφάλισε τον τίτλο του δούκα του Έστε για όλους τους απογόνους του. Μετά το τέλος του (1996) μεταβιβάστηκε στον γιο του Λόρενζ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα της Σαβοΐας, κόρη του Αμεδαίου 3ου δούκα της Αόστας, με την οποία απέκτησε τους εξής απογόνους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Λίμνες Πρέσπες
Οι Πρέσπες  αποτελούν διάσημη για το φυσικό της κάλλος τριεθνή ορεινή λιμναία περιοχή στα βορειοδυτικά σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία. Βρίσκονται σε υψόμετρο 857 μέτρων η Μικρή Πρέσπα και περίπου 852 μέτρα η Μεγάλη, με δεσπόζοντα σημεία τους την ύπαρξη των δύο λιμνών: τη Μεγάλη Πρέσπα που χωρίζεται ανάμεσα στην Ελλάδα, τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία και τη Μικρή Πρέσπα η οποία ανήκει κυρίως στην Ελλάδα (τα 43,5 περίπου τ.χλμ.) ενώ το μικρότερο τμήμα της (λιγότερο από 4 τ.χλμ.), προς τα δυτικά, ανήκει στην Αλβανία. Λόγω της καθόδου της στάθμης του νερού στη Μικρή Πρέσπα, το μέρος που ανήκει στην Αλβανία, έχει σχεδόν εξαφανιστεί.
Τις λίμνες περιβάλουν οι ορεινοί όγκοι του Βαρνούντα ανατολικώς και του Τρικλαρίου (Σφήκα) νοτίως, ενώ βορείως ο ορεινός όγκος του Ξεροβουνίου (σλ. Σούβα Γκόρα 1.857 μ.) και της Γκαλιτσίτσας (2.288 μ.), χωρίζει την Αχρίδα από τη Μεγάλη Πρέσπα. Η Μεγάλη Πρέσπα, υπό τον μεγάλο ορεινό όγκο που την περιβάλλει, όπως και όλη η γύρω περιοχή, επικοινωνεί υπόγεια με τη λίμνη της Αχρίδος, και κατά καιρούς η στάθμη των υδάτων τους μεταβάλλεται.
Γεωλογία
Αρχικά δημιουργήθηκε μια μόνο λίμνη, η Πρέσπα, στη συνέχεια όμως κατά τις τελευταίες δεκάδες χιλιάδες χρόνια, οι εναποθέσεις του ρύακα που διέρχεται από την κοιλάδα του Αγίου Γερμανού σε συνδυασμό με τη δράση των νερών της λίμνης δημιούργησαν σιγά-σιγά μια αμμώδη λωρίδα γης που διαχώρισε ένα ρηχό βραχίονα, δημιουργώντας τη λίμνη Μικρή Πρέσπα. Έτσι, οι δύο λίμνες διαχωρίζονται από μια αβαθή λωρίδα αμμώδους γης, μήκους περίπου 4 χλμ. και πλάτους 200–1000 μ.
Ιστορία
Κατά τους αρχαίους χρόνους, οι Πρέσπες αποτελούσαν βασικότατο τμήμα της Αρχαίας Λύγκου, έφεραν δε τα ονόματα «Μικρά» και «Μεγάλη Βρυγηίς». Η σημερινή ονομασία «Πρέσπα» μαρτυρείται ήδη από τους βυζαντινούς χρόνους. Δυστυχώς η περιοχή, λόγω της ιστορικής ευαισθησίας της, συνιστούσε μέχρι και τον 20ό αιώνα εμπόλεμη ζώνη, βαρέως και η ίδια πληγωθείσα από τις μεγάλες βαλκανικές αντιπαραθέσεις και, φυσικά, τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Έτσι, βρέθηκε σε μια κατάσταση απομονώσεως και ελλείψεως ουσιαστικού κρατικού ενδιαφέροντος, που, πέραν της απουσίας σημαντικών υποδομών (πρόβλημα που υφίσταται μέχρι και σήμερα), περιόρισε στο ελάχιστο τις αρχαιολογικές έρευνες.
Οι περιορισμένες αρχαιολογικές έρευνες -όπως αυτή του Φ. Πέτσα, οι οποίες αφορούν στην προχριστιανική Πρέσπα (Αρχαία Βρυγηίδα)- έχουν αποδώσει στοιχεία τα οποία μαρτυρούν την ύπαρξη της αρχαίας πόλεως Λύκης ή Λύκας, λείψανα της οποίας βρίσκονται -ως φαίνεται- στην ονομαζόμενη σήμερα Μικρή Πρέσπα και το νησάκι του Αγίου Αχιλλείου, αλλά και βυθισμένα στον παραλίμνιο αυτής χώρο.
Κατά την Παλαιοχριστιανική περίοδο, οι Πρέσπες υπάγονταν στη Μακεδονία Δευτέρα της Επαρχίας του Ιλλυρικού. Πέραν όμως ελαχίστων πληροφοριών και ανακαλυφθέντων ευρημάτων, ελάχιστες είναι οι γνώσεις μας για την περιοχή προ της ελεύσεως του Τσάρου Σαμουήλ. Περιορισμένα προς το παρόν οικιστικά λείψανα εντοπίζονται κοντά στο χωριό Λαιμός, όπου έχουν εντοπισθεί παλαιοχριστιανικές ταφές και οχυρώσεις, στο νησί Άγιος Αχίλλειος της Μικρής Πρέσπας και κάποια οχυρωματικά κυρίως λείψανα στα χωριά Μικρολίμνη, Λευκώνας, Πλατύ και Άγιος Γερμανός.
Η περιοχή δέχθηκε νωρίς τις Βουλγαρικές και Σλαβικές παρουσίες και επιδρομές. Στα τέλη του Θ΄ αιώνος η Πρέσπα κατελήφθη από τους Βουλγάρους του τσάρου Συμεών. Με την επικράτηση των Βυζαντινών το 971, καταλύθηκε το Ανατολικό Βουλγαρικό Κράτος. Η Πρέσπα εντούτοις βρέθηκε στο Δυτικό Βουλγαρικό Κράτος, εκεί όπου ο ηττημένος Τσάρος Νικόλαος ασκούσε ακόμα την επιρροή του. Ο θάνατος του Ιωάννου Τσιμισκή από τύφο τον Ιανουάριο του 976 έδωσε την ευκαιρία για επαναστατικές ζυμώσεις στην περιοχή, προς ανασύσταση του Βουλγαρικού κράτους. Από τα «κομητόπουλα», τους υιούς δηλαδή του τελευταίου Τσάρου (Δαυίδ, Μωυσή, Ααρών και Σαμουήλ), ο Σαμουήλ ηγήθηκε της προσπάθειας για ένα νέο Βουλγαρικό κράτος. Ο Σαμουήλ, νεότερος όλων των «κομήτων» και με μητέρα Αρμένισα, εκμεταλλευόμενος συγκυρίες όπως το νεαρό της ηλικίας του Βασιλείου, είχε την περιοχή σε προτεραιότητα στο σχέδιο που ετοίμασε. Προηγήθηκε η δολοφονία του μεγαλύτερου αδελφού του Δαυίδ, σε περιοχή μεταξύ της Πρέσπας και της Καστοριάς.
Η παρουσία του Σαμουήλ στην περιοχή εντοπίζεται πριν την επίσημη ανακήρυξή του σε Τσάρο το 997-8, αφού το 992-3 τοποθέτησε κτιτορική, μάλλον, επιγραφή, στον Ναό του Αγίου Γερμανού στο ομώνυμο χωριό των Πρεσπών, ως μνημόσυνο στους γονείς του Νικόλαο και Ριψιμία και τον δολοφονηθέντα αδερφό του Δαυίδ. Μεταξύ των ετών 977 και 985 ο Σαμουήλ λεηλάτησε και ήλεγξε πολλές περιοχές του Ελλαδικού και της Βαλκανικής, ενώ ωρίμασε μέσα του η ιδέα της ανάδειξης των Πρεσπών, και ειδικά της πάλαι ποτέ Αρχαίας Λύκας, σε πρωτεύουσα του κράτους του. Την περίοδο αυτή, ο Άγιος Αχίλλειος είναι ενδολίμνια χερσόνησος αφού συνδέεται δια στενού περάσματος με την ξηρά. Το πέρασμα αυτό, με λιθόστρωτο δρόμο, σήμερα μαζί με την αρχαία διάβαση έχει κατακλυστεί από τα νερά της λίμνης, μετατρέποντας την κορυφή της χερσονήσου σε νησί. Επίσης βυθισμένος είναι και σχετικός οχυρωματικός πύργος. Ως εκ τούτου, η Πρέσπα αποτελούσε δύσκολο προορισμό και η πρωτεύουσα του νέου κράτους του Σαμουήλ βρισκόταν σε μια πολύ καλή αμυντικά θέση, φυσικά οχυρωμένη.
Το 985 ο Σαμουήλ κυρίευσε τη Λάρισα και υποχρέωσε πολλούς Θεσσαλούς κατοίκους να τον ακολουθήσουν στη νέα πρωτεύουσα που έχτιζε. Η καταγωγή αυτή ως θρύλος μεταφέρονταν από στόμα σε στόμα σε πολλούς κατοίκους της περιοχής έως τις ημέρες μας. Επίσης στην περιοχή, όπως και στις περιοχές της Φλώρινας και της Αχρίδος, εγκατέστησε και πληθυσμούς με Αρμενική καταγωγή. Ανέγειρε μεγαλοπρεπή Βασιλική, ως Καθεδρικό Ναό, και μετέφερε εκεί το λείψανο του Αγίου Αχιλλίου, επισκόπου Λαρίσης (που είχε παραβρεθεί στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο με τον Ρηγίνο Σκοπέλου και τον Διόδωρο Τρίκκης). Η οικοδόμηση του ναού αυτού έγινε σε κοντινή απόσταση από κτίσμα που αποτελούσε τα ανάκτορα του και πάνω ή πολύ κοντά στο αρχαίο νεκροταφείο της πόλης. Παράλληλα, δημιο[υργησε αντικανονική Αρχιεπισκοπή με πρώτο Αρχιεπίσκοπο τον Γερμανό, ο οποίος μετετέθη στην Πρέσπα από την Έδεσσα (Βοδενά).