cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουίς Αντρεούτσι
Καριέρα
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1973 με την Altos Hornos Zapla και εν συνεχεία υπέγραψε με τη Κλουμπ Ατλέτικο Ροσάριο Σεντράλ το 1976. Κατά τη διάρκεια του 1977 έπαιξε τα περισσότερα παιχνίδια της ομάδας του και στον τελευταίο αγώνα του στις 11 Ιανουαρίου 1978 σημείωσε τρία γκολ στη νίκη 4-0 εναντίον Κίλμες ΑΚ, η οποία έγινε και η επόμενη ομάδα του. Με την Κίλμες ΑΚ, αγωνίστηκε σε 85 παιχνίδια και σημείωσε 44 γκολ.
Έχοντας εξαιρετικές επιδόσεις στην Κίλμες ΑΚ, αναδείχθηκε πρωταθλητής και πρώτος σκόρερ του Campeonato Metropolitano του 1978, με 22 γκολ, ισάριθμα με το Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο τίτλος του πρώτου σκόρερ ήταν ένα πολύ σημαντικό επίτευγμα καθώς το ποδόσφαιρο της χώρας βρισκόνταν σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές περιόδους του. Ο Αντρεούτσι στέφθηκε πρώτος σκόρερ Αργεντινής τη χρονιά που η χώρα κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, με σχεδόν το σύνολο των τροπαιούχων αθλητών της να συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Αργεντινής και το επίπεδο των παικτών ήταν πολύ υψηλό με συνέπεια αθλητές όπως ο Μαραντόνα να μην χωρούν στην εθνική. Το 1980 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό στην Ελλάδα ως μέρος ενός φιλόδοξου πλάνου που σχεδιάστηκε από το σύλλογο σε συνεργασία με Σερ Άλφ Ράμσεϊ και περιελάμβανε την απόκτηση και άλλων ταλαντούχων Αργεντινών ποδοσφαιριστών. Ο Σερ Άλφ Ράμσεϊ ταξίδεψε στην Αργεντινή για να δει τον Αντρεούτσι να αγωνίζεται και να ολοκληρώσει τη μεταγραφή του. Αγωνίστηκε για μια σεζόν 1980-81 σε 18 αγώνες στην Ελλάδα και σημείωσε 4 γκολ ένα εκ των οποίων στην αναμέτρηση με τη Γιουβέντους που βρήκε τον Παναθηναϊκό νικητή με 4-2 για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η παρουσία του στον Παναθηναϊκό υπήρξε ταραχώδης καθώς ο αθλητής παρουσίασε προβλήματα προσαρμογής αλλά και συμπεριφοράς. Ο ίδιος αποτελούσε τον αθλητή πάνω στον οποίο ο σύλλογος είχε εναποθέσει τις ελπίδες του για διακρίσεις που αφορούσαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. Η πίεση που δέχθηκε ήταν τεράστια και παρά τις ικανοποιητικές εμφανίσεις οι προσδοκίες υπήρξαν πολύ μεγαλύτερες με συνέπεια ο Αντρεούτσι να τιμωρηθεί με τρίμηνο αποκλεισμό από τον αθλητικό δικαστή για ανάρμοστη συμπεριφορά εντός του γηπέδου και να δημιουργήσει αρκετά εσωτερικά προβλήματα στον Παναθηναϊκό.
Επέστρεψε στη Αργεντινή και στη Φέρρο Καρρίλ Οέστε με την οποία αναδείχθηκε πρωταθλητής του Campeonato Nacional του 1982. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε πολλούς συλλόγους στην καριέρα του κυρίως στην Αργεντινή αλλά είχε και ένα σύντομο πέρασμα από την Κολομβία.
Μόλις αποσύρθηκε, εργάστηκε ως μάνατζερ στο ποδόσφαιρο. Στα μέσα του 2015, διορίστηκε ως διευθυντής επαγγελματικού ποδοσφαίρου της Quilmes στη θέση αυτή εργάστηκε μόνο ένα σύντομο χρονικό διάστημα.
Περίπολος
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί Κατηγορία:Στρατιωτική ορολογία
Δίδυμοι Κρέι
Οι Ρόναλντ "Ρόνι" Κρέι (24 Οκτωβρίου 1933-17 Μαρτίου 1994) και Ρέτζιναλντ "Ρέτζι" Κρέι (24 Οκτωβρίου 1933-1 Οκτωβρίου 2000) ήταν δίδυμοι Βρετανοί γκάνγκστερ, ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων και διασημότητες, οι οποίοι υπήρξαν κύριοι παράγοντες του οργανωμένου εγκλήματος στο Λονδίνο τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Ως οι πλέον διαβόητοι γκάνγκστερ του Ηνωμένου Βασιλείου, οι αδερφοί έχουν εμπνεύσει πληθώρα ταινιών, σειρών και βιντεοπαιχνιδιών.
Ο Ρέτζι ήταν ο εξυπνότερος, ενώ ο Ρόνι ήταν ψυχικά ασθενής και ομοφυλόφιλος. Οι δύο αδερφοί ξεκίνησαν τις εγκληματικές δραστηριότητες τους την δεκαετία του 1950 και σύντομα έλεγχαν επιχειρήσεις εκβιασμών και παράνομου τζόγου σε όλο το Λονδίνο. Τα νυχτερινά τους κέντρα βρισκόταν σε προνομιακές θέσεις στην πόλη και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή με διασημότητες, όπως ο Φρανκ Σινάτρα και η Τζούντι Γκάρλαντ. Ως αποτέλεσμα αυτού, η επιρροή των αδερφών στην πόλη αυξανόταν με τα χρόνια με τους δίδυμους να ελέγχουν την πολιτική και το οργανωμένο έγκλημα σε όλη την πόλη, ιδίως τη δεκαετία του 1960.
Η εκρηκτική προσωπικότητα των αδερφών τους μετέτρεψε σε εθνικές διασημότητες. Θεωρούνται ευρέως κύριες προσωπικότητες της δεκαετίας του 1960 στην Αγγλία και εκπρόσωποι της υποκουλτούρας Swinging Sixties.
Παραπομπές
Κατηγορία: Άγγλοι εγκληματίες Κατηγορία: Μαφία Κατηγορία:Άγγλοι επιχειρηματίες
Φίλιππος Ζαφειράκη Θεοδοσίου
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του προκρίτου της Νάουσας και ηγέτη της πόλης κατά την Επανάστασης του 1822, Ζαφειράκη Θεοδοσίου Λογοθέτη. Πρόγονός του ίσως υπήρξε ο αρματολός του όψιμου 17ου αι. Ιωάννης Θεοδοσίου, όπως πρότεινε πρόσφατα ο Στέργιος Αποστόλου. Μητέρα του ήταν η Ζαφειράκαινα (δεν σώζεται το βαπτιστικό της όνομα) και αδελφή του η Ευθυμία. Σύμφωνα με το δημοτικό τραγούδι, που κατέγραψε ο Ν. Γ. Φιλιππίδης «Τρεις Περδικούλες Κάθονταν στης Νιάουστας Τη Ράχη», ο Φίλιππος ήταν νυμφευμένος, όταν αλώθηκε η Νάουσα. Η γυναίκα του, η οποία στο τραγούδι αναφέρεται ως Ζαφειρόνυφη, πιάστηκε αιχμάλωτη και μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη. Παραμένει άγνωστο αν αλλαξοπίστησε ή αν υπέφερε κάποιον μαρτυρικό θάνατο αντ’ αυτού. Μία άλλη παραλλαγή του ίδιου τραγουδιού αναφέρει ότι πιάστηκε μόλις τρεις μέρες, αφού είχε παντρευτεί.
Παιδική ηλικία
αριστερά|μικρογραφία|328x328εσ|Ο Ζαφειράκης Θεοδοσίου Λογοθέτης, πατέρας του Φιλίππου. Στις αρχές του 19ου αιώνα, μετά τη λήξη της πολιορκίας της Νάουσας το 1806 από τον Αλή και την παράδοσή της σε αυτόν, ο πατέρας του, Ζαφειράκης, διέφυγε μαζί με ελάχιστους συντρόφους του προς τη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη. Ο Φίλιππος, σε ηλικία οκτώ χρονών, ακολούθησε τη μητέρα και την τετράχρονη αδελφή του, στα Γιάννενα. Οδηγήθηκαν εκεί από τον Πασιόμπεη τον Ιούλιο του 1806, κουβαλώντας μαζί τους όλη τους την κινητή περιουσία. Συνοδεύονταν επίσης και από τη δεκαοκτάχρονη θεία του Φιλίππου, μνηστή του αδελφού του Ζαφειράκη, Ελένη Παπά Αγγελάκη, την οποίαν είχε πάρει ως λάφυρο ο Πασιόμπεης για να τη δώσει στον Αλή. Στα Ιωάννινα διέμεναν σε σπίτια των φίλων του μητροπολίτη Ιωαννίνων.
Μετά από οκτώ χρόνια ομηρίας, τον Φεβρουάριο του 1814, ο Αλή Πασάς διατάχθηκε από τον Σουλτάνο να αποχωρήσει από τη Νάουσα, η οποία έπρεπε να επιστρέψει στο προηγούμενο καθεστώς αυτοδιοίκησης. Μετά την αποχώρηση των δυνάμεων του Αλή, ο Αγγελάκης Γκοντύλης πήγε στα Ιωάννινα, για να παραλάβει την οικογένεια του Ζαφειράκη, η οποία μάλιστα κατά τη διαδρομή της επιστροφής συνοδευόταν από φρουρά που διέθεσε ο ίδιος ο Αλής Πασάς. Πριν την άφιξή της στη Νάουσα, η οικογένεια πήγε στα Γιανιτσά όπου συναντήθηκε με τον Ζαφειράκη. Και αργότερα, στις 21 Ιουλίου, έφτασαν όλοι μαζί στη Νάουσα, οι κάτοικοι της οποίας τους καλωσόρισαν πανηγυρικά.
Επαναστατική δράση
Μετά τη δολοφονία του φιλικού Δημητρίου Ιπάτρου (τέλη 1820 - αρχές 1821), ο Φίλιππος στάλθηκε από τον πατέρα του στην Κωνσταντινούπολη, για να παραδώσει στον Σουλτάνο, όπως εικάζεται από τον Πλαταρίδη και παραδίδεται από τον Στουγιαννάκη, έγγραφα του Ιπάτρου, επιδεικνύοντας νομιμοφροσύνη. Επέστρεψε στη Νάουσα στις 11 Νοεμβρίου του 1821. Στο τέλος όμως του έτους, μετά την πλήρη καταστολή της επανάστασης της Χαλκιδικής, ο βαλής της Θεσσαλονίκης, Εμπού Λουμπούτ πασάς, διέταξε την αποστολή ομήρων από τις σημαντικότερες πόλεις της Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη. Η Νάουσα ήταν η μόνη που αρνήθηκε και τότε ζητήθηκε από τους Ζαφειράκη και Φίλιππο να μεταβούν στη Θεσσαλονίκη, κάτι που αρνήθηκαν.
Μνήμη
Ο Φίλιππος πρωταγωνιστεί στο βλάχικο ιστορικό δημοτικό τραγούδι «Hil' iu al Zafiraki» (Ο γιος του Ζαφειράκη), το οποίο καταγράφηκε στο Νυμφαίο σε δύο παραλλαγές. Στο τραγούδι ο Φίλιππος και ο σύντροφός του, Κώτας, έφθασαν στο δάσος της Κλεισούρας και συνάντησαν μια γριά. Έτσι ζήτησαν απ' αυτήν φιλοξενία με ανταμοιβή πεντακόσια νομίσματα. Κατάφεραν να μείνουν εκεί πέντε ημέρες και έξι νύχτες, τελικά όμως προδόθηκαν από τη γριά, η οποία από τον φόβο της ειδοποίησε τα τουρκικά σώματα, και συνελήφθησαν.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ελ Ουέντ
Το Ελ Ουέντ (اﻟﻮادي, βερβερικές γλώσσες: ⵙⵓⴼ/Suf, που μεταφράζεται ως το ποτάμι), Σούφ ή Ουέντ Σουφ είναι πόλη, και η πρωτεύουσα της επαρχίας Ελ Ουέντ, στην Αλγερία. Η πόλη που βρίσκεται πλησίον μίας όασης υδροδοτείται από έναν υπόγειο ποταμό, από όπου προέρχεται και το όνομά της, ο οποίος επιτρέπει την καλλιέργεια χουρμάδων και τη σπάνια (για έρημο) χρήση για κατασκευή τούβλων για στέγαση. Καθώς οι περισσότερες στέγες είναι θολωτές, είναι γνωστή ως η «Πόλη των Χιλιάδων Θόλων».
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το Ελ Ουέντ τον Ιανουάριο του 1913 μικρογραφία|Το παζάρι του Ελ Ουέντ τον Ιανουάριο του 1913 Στον 11ο αιώνα, οι Φατιμίδες έστειλαν τον Μπανού Χιλάλ στην Τριπολιτανία, την Τυνησία και την περιοχή της Κωνσταντίνης εναντίον των Ζιρίδων.
Πολιτισμός
Οι κάτοικοι θεωρούνται ως μέλη της φυλής Τερούντ (αραβικά: بنو طرود) που ζουν στην ευρύτερη περιοχή του Ουέντ Σουφ, ωστόσο είναι περισσότερο πιθανό ότι οι σύγχρονοι κάτοικοι της πόλης είναι απόγονοι των αρχικών κατοίκων της όασης. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση η πόλη ιδρύθηκε από Σύριους ταξιδιώτες.
Κλίμα
Το Ελ Ουέντ έχει ζεστό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με πολύ ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Οι βροχοπτώσεις είναι ελαφρές και σποραδικές και τα καλοκαίρια είναι ιδιαίτερα ξηρά.
Μεταφορές
Η εθνική οδός N16 συνδέει το Ελ Ουέντ με το Τουγγούρτ στα νοτιοδυτικά και τη Τεμπέσα στα βορειοανατολικά. Η εθνική οδός N48 συνδέει το Ελ Ουέντ με την πόλη Στιλ στα βόρεια, από όπου η εθνική οδός N3 συνδέεται με τη Μπίσκρα.
Το Ελ Ουέντ βρίσκεται περίπου 20 χλμ. νότια του αεροδρομίου Γκουεμάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Σχέσεις Ελλάδας-Ελβετίας
Οι Ελληνο-Ελβετικές σχέσεις είναι οι διμερείς σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ελβετία. Και οι δύο χώρες καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις το 1830. Η Ελβετία άνοιξε το προξενείο της το 1865. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στη Βέρνη, γενικό προξενείο στη Γενεύη, και δύο επίτιμα προξενεία στη Ζυρίχη και το Λουγκάνο. Η Ελβετία διαθέτει πρεσβεία στην Αθήνα και τέσσερα προξενεία (Θεσσαλονίκη, Κέρκυρα, Πάτρα, Ρόδος).
Απόδημος πληθυσμός
Περίπου 11.000 Έλληνες ζουν στην Ελβετία, από τους οποίους περίπου 7.000 ζουν στη Ζυρίχη. Οι περισσότερες μεγάλες ελβετικές πόλεις έχουν μια ελληνική ένωση ή κοινότητα. Υπάρχουν (Απρίλιος 2008) 2.921 Ελβετοί που ζουν στην Ελλάδα.
Μικρό Κρανοβούνι Ροδόπης
Το Μικρό Κρανοβούνι είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μικρό Κρανοβούνι βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής (υψόμετρο 20 μέτρα ), σε απόσταση 12 χλμ ΝΔ από το κέντρο της πόλης. Βόρεια και δίπλα του είναι το Μεγάλο Κρανοβούνι, ανατολικά το Καλαμόκαστρο και νοτιοανατολικά το Νέο Σιδηροχώρι. Στα νότια είναι οι λίμνες και λιμνοθάλασσες της Θράκης που είναι χαρακτηρισμένος Βιότοπος Natura 2000. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (καλλιέργεια καπνών και βαμβακιού). Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Κρανοβούνι στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 ως ενιαίος οικισμός μαζί με το σημερινό Μεγάλο Κρανοβούνι, ο οποίος το 1940 καταργήθηκε και διαχωρίστηκε σε Μέγα και Μικρό Κρανοβούνιον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ανήκει στον Δήμο Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε ως πληθυσμό 159 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Βέρα Πόποβα
Η Βέρα Εβσταφίεβνα Πόποβα, η Βέρα Μπογκντανόβσκαγια (Ρωσικά :Вера Евстафьевна Попова, 17 Σεπτεμβρίου 1867 - 8 Μαΐου 1896) ήταν Ρωσίδα χημικός. Ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες χημικούς στη Ρωσία, και η πρώτη Ρωσίδα γυναίκα συγγραφέας ενός βιβλίου χημείας. Πιθανότατα ήταν η πρώτη γυναίκα που πέθανε εξαιτίας της χημείας, ως αποτέλεσμα έκρηξης στο εργαστήριό της.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Βέρα Πόποβα γεννήθηκε το 1867 στην Αγία Πετρούπολη. Ο πατέρας της, Εβστάφι Ιβάνοβιτς Μπογκντάνοβσκι, ήταν καθηγητής χειρουργικής. Οι γονείς της κανόνισαν κατ'οίκον εκπαίδευση για τα τρία τους παιδιά. Το 1878, άρχισε τις σπουδές της στο Ινστιτούτο Σμόλνι σε ηλικία 11 ετών. Ξεκινώντας το 1883 πέρασε τέσσερα χρόνια στο ίδρυμα Μπεστούζεβ και μετά από αυτό εργάστηκε για δύο χρόνια σε εργαστήρια της Ακαδημίας Επιστημών και της Στρατιωτικής Χειρουργικής Ακαδημίας. Το 1889 η Πόποβα έφυγε από τη Ρωσία για την Ελβετία, όπου έλαβε διδακτορικό στη χημεία από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Υπερασπίστηκε την έρευνά της για τη 1,3-διφαινυλακετόνη το 1892. Η Μπογκντανόβσκαγια ήθελε να εργαστεί στο H-C≡P (μεθυλιδινοφωσφάνιο), αλλά είχε πεισθεί να επικεντρωθεί αντ 'αυτού στη διβενζυλοκετόνη από τον διδακτορικό της επιβλέπων καθηγητή τον Καρλ Γκρίμπε. Εργάστηκε επίσης με τον Δρ Φιλίππε Oγκούστ Γκι στη Γενεύη, ο οποίος εργαζόταν στη στερεοχημεία.
Καριέρα
δεξιά|μικρογραφία|Μαθητές στο εργαστήριο χημείας του εκπαιδευτικού ιδρύματος Μπεστούζεβ Η Πόποβα επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη το 1892 για να εργαστεί στo εκπαιδευτικό ίδρυμα Μπεστούζεβ, όπου δίδαξε χημεία. Αυτό ήταν ένα ίδρυμα που ιδρύθηκε το 1878 για να ενθαρρύνει τις Ρωσίδες να παραμείνουν στη Ρωσία για να σπουδάσουν. Εργάστηκε ως βοηθός του καθηγητή Λ' βον διδάσκοντας τα πρώτα μαθήματα στη στερεοχημεία. Η φήμη της ως λέκτορας και η γνώση της στη διδασκαλία της επέτρεψαν να γράψει το πρώτο της βιβλίο, το οποίο ήταν για τη βασική χημεία. Έγραψε κριτικές, μετέφρασε ακαδημαϊκές εργασίες για τη χημεία και, μαζί με τον καθηγητή της, δημοσίευσε τα έργα του Αλεξάντερ Μπατλέροφ, ο οποίος πέθανε το 1886 Μεταξύ 1891 και 1894, δημοσίευσε σε μια σειρά άρθρων σε εφημερίδες βασισμένες στη διδακτορική της διατριβή.
Εκτός από την χημεία η Πόποβα ενδιαφερόταν επίσης για την εντομολογία, τη γραφή και τις γλώσσες. Το 1889, δημοσίευσε μια περιγραφή της εργασίας με τις μέλισσες. Η Πόποβα δημοσίευσε τα δικά της διηγήματα, καθώς και τις μεταφράσεις της από τον Γάλλο διηγηματογράφο Γκυ ντε Μωπασσάν.
Προσωπική ζωή
Η Πόποβα έφυγε από την Αγία Πετρούπολη και παντρεύτηκε τον στρατηγό Τζέικομπ Κόζμιτς Πόποβ το 1895. Ήταν μεγαλύτερος από αυτήν και διευθυντής ενός στρατιωτικού εργοστασίου χάλυβα και απαίτησε από αυτόν να της χτίσει ένα εργαστήριο όπου θα μπορούσε να συνεχίσει την έρευνα της στη χημεία. Το ζευγάρι ζούσε στο Ιζέβκσι Ζαβόντ, μια πόλη υπό στρατιωτικό έλεγχο που ήταν αφιερωμένη στην κατασκευή όπλων. Έχει υποστηριχθεί ότι ο γάμος της Πόποβα μπορεί να ήταν λευκός, καθώς ήταν γνωστό ότι μερικές φορές ρωσίδες γυναίκες παντρεύονταν για να ξεφύγουν από τις παραδόσεις της κοινωνίας.
Θάνατος
Η Πόποβα πέθανε στις 8 Μαΐου 1896 (Γρηγοριανό ημερολόγιο: 26 Απριλίου στο Ιουλιανό Ημερολόγιο), (η ημερομηνία μερικές φορές αναφέρεται ως 1897 σε αγγλικές πηγές) ως αποτέλεσμα μιας έκρηξης που συνέβη ενώ προσπαθούσε να συνθέσει το H-C≡P (μεθυλιδινοφωσφάνιο), μια χημική ουσία παρόμοια με το υδροκυάνιο. Ήταν μόλις 28 ετών.
Αποτελέσματα
Η χημική ουσία H-C≡P, που προσπαθούσε να συνθέσει τη στιγμή του θανάτου της, δεν δημιουργήθηκε επιτυχώς μέχρι και το 1961 οπού δημιουργήθηκε από φωσφίνη και άνθρακα. Είναι εξαιρετικά εύφλεκτη και πολυμερίζεται εύκολα σε θερμοκρασίες άνω των −120 ° C. Το τριπλό σημείο της είναι −124 ° C και καίει αυτομάτως ακόμη και σε χαμηλές θερμοκρασίες όταν εκτίθεται στον αέρα.
Κληροδότημα
Στην Πόποβα έγινε ένα σημαντικό αφιέρωμα στο Περιοδικό του Ρωσικού Συνδέσμου Φυσικών-Χημικών. Μια πιο σύντομη νεκρολογία εμφανίστηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature και μια σύντομη ανακοίνωση στο αμερικανικό περιοδικό Science. Μια έκθεση του χημικού Βλαντιμίρ Ιπατίεφ έδειξε ότι ίσως είχε δηλητηριαστεί από το πείραμά της ή είχε αυτοκτονήσει, αλλά αυτή η άποψη δεν υποστηρίχθηκε από άλλες αναφορές.
Ο πρόωρος θάνατός της οδήγησε στη δημιουργία ενός ταμείου στη μνήμη της από τον σύζυγό της για να βοηθήσει γυναίκες φοιτητές. Το πορτρέτο της αναρτήθηκε επίσης στο Γυναικείο Κολλέγιο όπου είχε εκπαιδευτεί.
Στην Πόποβα οφείλεται η ταξινόμηση της 1,3-διφαινυλακετόνης. Αυτό έθεσε τα θεμέλια για συνθετικές ακρυλικές ρητίνες που δημιουργήθηκαν από την ακετόνη κυανοϋδρίνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ρώσοι επιστήμονες
Υπόθεση Εργκένεκον
Η υπόθεση Εργκένεκον (τουρκικά: Ergenekon örgüt) είναι ονομασία η οποία έχει αποδοθεί σε υποτιθέμενη μυστική, κοσμική και υπερεθνικιστική οργάνωση στην Τουρκία, η οποία πιθανώς διατηρεί δεσμούς με τις στρατιωτικές δυνάμεις και δυνάμεις ασφαλείας της χώρας, και οι μέτοχοι στην ομάδα αυτή έχουν κατηγορηθεί για τρομοκρατία. Η ονομασία προκύπτει από την μυθική τοποθεσία του Εργκένεκον, το οποίο βρίσκεται σε κάποια απρόσιτη περιοχή της οροσειράς Αλτάι στην Κεντρική Ασία και θεωρείται η γενέτειρα των τουρκικών φυλών.
Έχει χαρακτηριστεί ως μέρος του βαθέως κράτους της Τουρκίας, με παρόμοιους χαρακτηρισμούς να έχουν αποδοθεί και για την υπόθεση του σκανδάλου Σουσουρλούκ το 1996. Τα άτομα τα οποία κατηγορήθηκαν πως μετείχαν στην ομάδα αυτή, συνελήφθησαν με την κατηγορία πως σκόπευαν να δημιουργήσουν αναταραχές, και πως ανάμεσα στα σχέδια τους υπήρχε μέριμνα για δολοφονίες διανοουμένων, πολιτικών, δικαστών, και θρησκευτικών ηγετών, με τον απώτατο σκοπό να είναι η ανατροπή της κυβέρνησης του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ταγίπ Ερντογάν.
Ο υποτιθέμενος τρόπος λειτουργίας της έχει συγκριθεί με το σχέδιο του ΝΑΤΟ της χώρας για περιπτώσεις εκτάκτης ανάγκης και ειδικές περιπτώσεις (Επιχείρηση Γκλάντιο και Counter-Guerrilla).
Έως τον Απρίλιο του 2011, πάνω από 500 άτομα συνελήφθησαν, και απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε 300 για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση Εργκένεκον όπως περιγράφηκε από τους κατήγορους της δικαστικής υπόθεσης, οι οποίοι υποστήριξαν πως η ομάδα αυτή ήταν υπεύθυνη στην Τουρκία για τα τελευταία 30 χρόνια, για σχεδόν όλες τις περιπτώσεις πολιτικής βίας και πως είχαν υπό τον έλεγχο τους όλα τις παραστρατιωτικές ομάδες στην χώρα.
Έως το 2015, οι περισσότεροι κατηγορούμενοι για τα εγκλήματα αυτά αθωωθήκαν, με τους ειδικούς να αποφαίνονται πως τα τεκμήρια που προσκομίστηκαν ήταν πλαστογραφημένα. Κατόπιν, οι δικαστικοί υπάλληλοι που διαχειρίζονταν την δίκη κατηγορήθηκαν από την κυβέρνηση πως συνδέονταν με το κίνημα Χιζμέτ και πως συνωμότησαν εναντίον του τουρκικού στρατού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά κινήματα στην Τουρκία Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Τουρκία
Αναμνήσεις δύο μικροπαντρεμένων γυναικών
Αναμνήσεις δύο μικροπαντρεμένων γυναικών (γαλλικός τίτλος: Mémoires de deux jeunes mariées) είναι επιστολικό μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στη γαλλική εφημερίδα La Presse το 1841 και εκδόθηκε το 1842. Είναι το τρίτο έργο στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής, του πρώτου από τους αφηγηματικούς κύκλους που συνθέτουν την Ανθρώπινη κωμωδία.
Υπόθεση
Πρώτο μέρος
Δύο νεαρά κορίτσια αριστοκρατικής καταγωγής, η 18χρονη Λουίζ ντε Σωλιέ και η 17χρονη Ρενέ ντε Μωκόμπ, μετά από 8 χρόνια εκπαίδευσης και στενής φιλίας, εγκαταλείπουν το μοναστήρι Καρμελιτών του Μπλουά και η ζωή τους ακολουθεί δύο πολύ διαφορετικούς δρόμους. Η Λουίζ επιλέγει μια ρομαντική ζωή, ενώ η Ρενέ ακολουθεί τον δρόμο της λογικής. Ωστόσο, η φιλία τους διατηρείται μέσω της αλληλογραφίας τους, η οποία συνεχίζεται για περίπου δώδεκα χρόνια από το 1823 έως το 1835, και έτσι μαθαίνουμε για τις συνθήκες της ζωής τους.
Η Λουίζ πηγαίνει στο Παρίσι στην οικογένειά της, που την προορίζει για τη μοναχική ζωή ώστε όλη τους η περιουσία να μεταβιβαστεί στον αδελφό της αλλά η νεαρή κοπέλα αρνείται να υποταχθεί σε τέτοια μοίρα. Η απρόσμενη κληρονομιά από τη γιαγιά της την καθιστά οικονομικά ανεξάρτητη. Θέλει να ζήσει τον έρωτα, θέλει πάθος. Κάνει την είσοδό της στον καλό κόσμο, πηγαίνει στην όπερα, σε χορούς κλ. Ερωτεύεται τον καθηγητή της στα ισπανικά, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ένας αριστοκράτης που εξορίστηκε στο Παρίσι για πολιτικούς λόγους. Σύντομα αυτός ανακτά την περιουσία και την κοινωνική θέση του και παντρεύονται, τον Μάρτιο του 1825. Ζουν μια ζωή ξέγνοιαστης ευτυχίας, δεν αποκτούν παιδιά.
Η Ρενέ επιστρέφει στην οικογένειά της στην Προβηγκία, όπου της παρουσιάζονται δύο επιλογές: να κλειστεί οριστικά στο μοναστήρι ή να παντρευτεί τον Λουί ντε λ' Εστοράντ, επαρχιώτη ευγενή ερωτευμένο μαζί της. Τον παντρεύεται χωρίς έρωτα, υποτάσσεται στις συμβάσεις της κοινωνικής της τάξης και αφιερώνεται στην ευτυχία της οικογένειάς της. Σταδιακά αρχίζει να τρέφει βαθιά στοργή για τον φίλο που της χάρισε ο γάμος και τον ενθαρρύνει να κάνει καριέρα στην πολιτική. Το πρώτο μέρος τελειώνει με τη Ρενέ να έχει αποκτήσει το δεύτερο παιδί της.
Δεύτερο μέρος
μικρογραφία|Εικονογράφηση του Αντριάν Μορώ, 1897 Στο δεύτερο μέρος μαθαίνουμε ότι η Ρενέ επικεντρώνεται στην καριέρα του συζύγου της, ο οποίος, σοβαρός, ήρεμος, αξιοσέβαστος, ανεβαίνει την κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας. Θα γίνει βουλευτής, Ομόλογος της Γαλλίας, αξιωματούχος της Λεγεώνας της Τιμής και τελικά πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Η Ρενέ τον στηρίζει, είναι αυτή που τον ωθεί στη σταδιοδρομία του. Η Ρενέ αποκτά και το τρίτο παιδί της και αποκαλύπτει στη φίλη της τις καλές και τις κακές πλευρές μητρότητας, αλλά και την ευχαρίστηση να φροντίζει τα τρία της παιδιά. Σταδιακά, η οικογένειά της γίνεται ένας από τους οίκους με τη μεγαλύτερη επιρροή στο Παρίσι.
Η Λουίζ, εν τω μεταξύ, με τις ιδιοτροπίες της πικραίνει και οδηγεί στην κατάρρευση τον άνδρα της που πεθαίνει το 1829, αφήνοντας την χήρα σε ηλικία 24 ετών. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ερωτεύεται ξανά και παντρεύεται έναν φτωχό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα, 4 χρόνια νεότερο από αυτήν. Ζουν το πάθος τους, μένοντας στην εξοχή. Μετά από τρία χρόνια ευτυχίας, η Λουίζ εντοπίζει μια αλλαγή στον σύζυγό της. Η επιτυχία των έργων του του προσφέρει σημαντικά κέρδη αλλά ξοδεύει μυστικά μεγάλα ποσά και λείπει συχνά. Υποψιάζεται ότι έχει ερωμένη, κάνει έρευνες και καταλήγει στο συγκλονιστικό συμπέρασμα ότι έχει μια δεύτερη οικογένεια στο Παρίσι – μια Αγγλίδα με δύο παιδιά, που μοιάζουν στον άνδρα της. Η Λουίζ εκμυστηρεύεται την απόγνωσή της στη Ρενέ και της ανακοινώνει ότι θα αυτοκτονήσει. Ο σύζυγος της Ρενέ κάνει έρευνες και ανακαλύπτει την αλήθεια: ο ποιητής επισκέπτεται και συντηρεί τη χήρα του αδερφού του και τα δύο της παιδιά, εξ ου και τα πολλά ταξίδια του στο Παρίσι. Η Ρενέ γράφει στη Λουίζ για να την ενημερώσει για την αλήθεια αλλά είναι πολύ αργά. Η Λουίζ έχει αρρωστήσει από κρυολόγημα στο οποίο εν γνώσει της εκτέθηκε και πεθαίνει λίγες μέρες αργότερα, σε ηλικία 30 ετών.
Σχόλια
Αν και ο Μπαλζάκ δεν υποδεικνύει καμία από τις ηρωίδες ως πρότυπο, η συμπάθειά του φαίνεται να είναι με την πλευρά της Ρενέ, η οποία είναι λογική και υποχωρεί στις κοινωνικές συμβάσεις (όπως και στο Το σπίτι της γάτας που παίζει με το κουβάρι συμπαθεί τη συνετή Βιρζινί, όχι τη ρομαντική Ογκιστίν). Ο συγγραφέας, παρέχοντας ένα μάθημα κοινωνικής ηθικής, επαινεί τη στάση της Ρενέ που ξεπερνά τις δυσκολίες της ζωής και έχει μια σχετικά ευτυχισμένη ζωή παρά τις δυσμενείς συνθήκες, σε αντίθεση με τη ρομαντική στάση που εκπροσωπεί η Λουίζ.
Παρόλα αυτά, ο ίδιος ο Μπαλζάκ ομολόγησε: «Θα προτιμούσα να με σκοτώσει η Λουίζ παρά να ζήσω με τη Ρενέ».
Κατερίνα Ζακχαίου
Η Κατερίνα Ζακχαίου (26 Ιουλίου 1998, Λεμεσός), είναι Κύπρια διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Προ Βικτόρια Μόντσας στην Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών της Ελλάδας ως κεντρική.
Καριέρα
Η Κατερίνα Ζακχαίου γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1998 και θεωρείται το μεγαλύτερο ταλέντο της κυπριακής πετοσφαίρισης. Η ασχολία της με το βόλλεϋ ξεκίνησε με εντελώς απροσδόκητο τρόπο. Ήταν το Καλοκαίρι του 2010, όταν ο τότε προπονητής του Απόλλωνα Λεμεσού Ηλίας Μιχαηλίδης την συναντά τυχαία στην παραλία του Ναυτικού Ομίλου Λεμεσού, εντυπωσιάζεται από το ύψος της και την παροτρύνει να ασχοληθεί με το βόλλεϋ. Έτσι η δωδεκάχρονη τότε Κατερίνα εντάσσεται στα τμήματα υποδομής του Απόλλωνα και πολύ γρήγορα αναδεικνύεται το ταλέντο της. Με τον Απόλλωνα κατακτά πρωταθλήματα των αναπτυξιακών τμημάτων, (Παγκορασίδων, Κορασίδων, Νεανίδων) και από το 2013 μεταπηδά στη γυναικεία ομάδα του Απόλλωνα. Η Κατερίνα Ζακχαίου πετυχαίνει την ομάδα της Λεμεσού στην περίοδο της κυριαρχίας της στον κυπριακό χώρο και κατακτά μαζί της τρία τρεμπλ (Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Σούπερ Καπ Κύπρου) από το 2013-14 έως το 2015-16. Την τελευταία περίοδο ανακηρύσσεται ως η 7η καλύτερη αθλήτρια όλων των αθλημάτων της Κύπρου και ως η καλύτερη νέα αθλήτρια στα ομαδικά αθλήματα.
Το 2016 αφού γίνεται "μήλο της Έριδος" για πολλούς συλλόγους, αποκτάται τελικά από τον Πανναξιακό και έτσι από την Μεγαλόνησο βρίσκεται στη μεγαλύτερη των Κυκλάδων. Στη διάρκεια του Πρωταθλήματος 2016-17 πραγματοποιεί εκπληκτικές εμφανίσεις με την ομάδα της Νάξου και είναι από τους βασικούς συντελεστές της εκπληκτικής πορείας της ομάδας της μέχρι τους τελικούς του Πρωταθλήματος (για πρώτη φορά στην ιστορία της) και τον Τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Ανακηρύσσεται Πολυτιμότερη Παίκτρια των ημιτελικών του Πρωταθλήματος και από τους στατιστικολόγους της Νόβα Σπόρ ως η καλύτερη αθλήτρια κάτω των 21 ετών (ρούκι) του πρωταθλήματος.
Το Καλοκαίρι του 2017 η Κατερίνα Ζακχαίου πραγματοποιεί το μεγαλύτερο έως τότε άλμα στη καριέρα της, εντασσόμενη στο δυναμικό του Ολυμπιακού Πειραιώς, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο με την πειραιώτικη ομάδα. Ένας σοβαρός τραυματισμός όμως μετά την 6η αγωνιστική του πρωταθλήματος 2017-18 την υποχρεώνει να χάσει το υπόλοιπο της περιόδου και της στερεί τη χαρά της άμεσης συμμετοχής στους τίτλους που κατέγραψε στο ενεργητικό της ως μέλος της πειραιώτικης ομάδας. Την περίοδο 2018-19 επανέρχεται στην αγωνιστική δράση, έχει αρκετές συμμετοχές στην ομάδα του Πειραιά και συμβάλλει αποφασιστικά στην κατάκτηση από τον Ολυμπιακό του Πρωταθληματος και του Κυπέλλου Ελλάδας.
Διεθνής καριέρα
Η Κατερίνα Ζακχαίου είναι διεθνής με την εθνική ομάδα της Κύπρου. Έχει επίσης πολλές συμμετοχές στις μικρές εθνικές ομάδες στς οποίες έχει κληθεί από από το 2012, σε ηλικία 14 ετών. Το 2016 κατέκτησε με την Εθνική Κύπρου Κ19 το Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαίκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών.
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ)
Εθνικά Πρωταθλήματα
''' 3 Πρωταθλήματα Κύπρου
2 Πρωταθλήματα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
''' 3 Κύπελλα Κύπρου
'''2 Κύπελλα Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες Πανναξιακού Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Γυναίκες και εκπαίδευση
μικρογραφία|Τάξη μικτού σχολείου στο [[Μπαχρέιν]] μικρογραφία|Προσφυγόπουλα (αγόρια και κορίτσια) από την [[Γενοκτονία των Αρμενίων|Αρμενία σε σχολείο στο Αλέπο το 1915]] μικρογραφία|Γυναίκες δασκάλες που απαγχονίστηκαν λόγω της [[Μπαχάι Πίστη|θρησκείας τους στο Ιράν το 1983]] Ο όρος γυναίκες και εκπαίδευση (female education) χρησιμοποιείται γενικά για ένα σύνθετο σύνολο θεμάτων και συζητήσεων σχετικά με την εκπαίδευση (πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τριτοβάθμια εκπαίδευση και εκπαίδευση υγείας) ιδίως για κορίτσια και γυναίκες. Περιλαμβάνει θέματα ισότητας των φύλων και πρόσβασης στην εκπαίδευση. Η συμμετοχή γυναικών και κοριτσιών στην εκπαίδευση συμβάλλει σηματνικά στην αντιμετώπιση της φτώχειας. Άλλα σχετικά θέματα περιλαμβάνουν την χωριστή εκπαίδευση ανά φύλο και τη θρησκευτική εκπαίδευση για γυναίκες.
Το θέμα των ανισοτήτων στην εκπαίδευση για τα κορίτσια και τις γυναίκες είναι περίπλοκο: η συμμετοχή των γυναικών στην εκπαίδευση παρεμποδίζεται με διάφορους τρόπους, κάποιους περισσότερο φανερούς, όπως βία κατά των γυναικών και απογόρευση να πάνε σχολείο, και κάποιους λιγότερο, όπως η ανισότητα μεταξύ των φύλων (σε βάρος των γυναικών) σε πολλούς τομείς της επιστήμης και τεχνολογίας, που έχει βαθιές ρίζες, ακόμη και στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Σε ορισμένες δυτικές χώρες, οι γυναίκες έχουν ξεπεράσει τους άνδρες σε πολλά επίπεδα εκπαίδευσης. Για παράδειγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2005/2006, γυναίκες απέκτησαν το 62% των πτυχίων ssociate degree, το 58% των πτυχίων bachelor's degree, το 60% των μεταπτυχιακών και 50% των διδακτορικών τίτλων.
Η βελτίωση του εκπαιδευτικού επιπέδου των κοριτσιών έχει αποδειχθεί ότι έχει σαφείς επιπτώσεις στην υγεία και το οικονομικό μέλλον των νέων γυναικών, γεγονός που με τη σειρά του βελτιώνει τις προοπτικές ολόκληρης της κοινότητάς τους. Το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας των μωρών των οποίων οι μητέρες έχουν λάβει πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι το μισό από τα παιδιά των οποίων οι μητέρες είναι αναλφάβητες. Στις φτωχότερες χώρες του κόσμου, το 50% των κοριτσιών δεν φοιτούν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι κάθε επιπλέον έτος σχολείου για τα κορίτσια αυξάνει το εισόδημα τους κατά 15%. Η βελτίωση της γυναικείας εκπαίδευσης και συνεπώς του εισοδήματος των γυναικών, βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο των δικών τους παιδιών, καθώς οι γυναίκες επενδύουν μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους στις οικογένειές τους από ό, τι οι άνδρες. Ωστόσο, παραμένουν πολλά εμπόδια στην εκπαίδευση των κοριτσιών. Σε ορισμένες αφρικανικές χώρες, όπως η Μπουρκίνα Φάσο, τα κορίτσια είναι απίθανο να φοιτήσουν στο σχολείο για λόγους τόσο βασικούς, όπως η έλλειψη ξεχωριστής τουαλέτας για τα κορίτσια.
Η εκπαίδευση αυξάνει το επίπεδο υγείας και ευαισθητοποίησης για την υγεία της γυναίκας (και του συντρόφου της και της οικογένειας). Η προώθηση του επιπέδου εκπαίδευσης και της προχωρημένης κατάρτισης των γυναικών τείνει επίσης να οδηγήσει σε καθυστέρηση έναρξης σεξουαλικής δραστηριότητας, πρώτου γάμου και πρώτου τοκετού. Επιπλέον, περισσότερη εκπαίδευση αυξάνει την πιθανότητα να παραμείνει ανύπαντρη, να μην έχει παιδιά ή να μην έχει επίσημο γάμο, ενώ αυξάνει τα επίπεδα μακροχρόνιων συνεργασιών. Η εκπαίδευση των γυναικών είναι επίσης σημαντική για την υγεία των γυναικών, αυξάνοντας τη χρήση αντισυλληπτικών ενώ ταυτόχρονα μειώνει τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες και αυξάνει το επίπεδο των διαθέσιμων πόρων για τις γυναίκες που χωρίζουν ή βρίσκονται σε κατάσταση ενδοοικογενειακής βίας. Η εκπαίδευση βελτιώνει επίσης την επικοινωνία των γυναικών με τους συνεργάτες και τους εργοδότες, καθώς και τα ποσοστά συμμετοχής στην κοινωνία των πολιτών.
Λόγω των ευρέων επιπτώσεων της γυναικείας εκπαίδευσης στην κοινωνία, η αντιμετώπιση των ανισοτήτων στην εκπαίδευση των γυναικών επισημαίνεται στον Στόχο Αειφόρου Ανάπτυξης 4 «Εκπαίδευση Ποιότητας για Όλους» και συνδέεται βαθιά με τον Στόχο Αειφόρου Ανάπτυξης 5 «Ισότητα των Φύλων» των Ηνωμένων Εθνών. Η εκπαίδευση των κοριτσιών (και η ενδυνάμωση των γυναικών γενικά) στις αναπτυσσόμενες χώρες οδηγεί σε ταχύτερη ανάπτυξη και μια ταχύτερη μείωση της αύξησης του πληθυσμού, παίζοντας έτσι σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση περιβαλλοντικών ζητημάτων όπως ο μετριασμός της κλιματικής αλλαγής. Το σχέδιο Drawdown εκτιμά ότι η εκπαίδευση των κοριτσιών είναι η έκτη πιο αποτελεσματική δράση κατά της κλιματικής αλλαγής (μπροστά από τις εκμετάλευση της ηλιακής ενέγρειας, την πυρηνική ενέργεια, την αναδάσωση και πολλές άλλες δράσεις).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της εκπαίδευσης Κατηγορία:Φεμινισμός Κατηγορία:Εκπαιδευτικά κοινωνικά ζητήματα
X-COM: Apocalypse
To X-COM: Apocalypse είναι το τρίτο παιχνίδι της σειράς βιντεοπαιχνιδιών X-COM. Αναπτύχθηκε από την Mythos Games (δημιουργό του αρχικού βιντεοπαιχνιδιού X-COM), και κυκλοφόρησε από την MicroProse το 1997 για MS-DOS και Windows 95. Είναι βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής, τοποθετημένο σε φανταστικό χώρο και χρόνο. Το παιχνίδι είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς που, εκτός από τους γύρους, περιελάμβανε και δράση σε πραγματικό χρόνο.
Τρόπος παιχνιδιού
Σκοπός του παιχνιδιού είναι ο παίκτης να προστατέψει μία πόλη από τους εξωγήινους εισβολείς, να ανακαλύψει νέα όπλα και να βρει έναν τρόπο να καταστρέψει τους εξωγήινους.
Υπάρχουν δύο είδη παιχνιδιού. Ο ένας είναι η κλασική δισδιάστατη επιφάνεια που χρησιμοποιείται στην κεντρική διαχείριση, στο σχεδιασμό νέων όπλων, στις αγορές και πωλήσεις, στην πρόσληψη νέων επιστημόνων και στρατιωτών κλπ. Στις μάχες χρησιμοποιείται μία ισομετρική άποψη του χώρου, όπου ο χρήστης μπορεί να κινηθεί και στις τρεις διαστάσεις. Στο X-COM: Apocalypse προστέθηκε η δυνατότητα ο χρήστης, κατά τη διάρκεια των μαχών, να μπορεί να επιλέξει το παιχνίδι να εξελίσσεται σε πραγματικό χρόνο ή σε γύρους. Στο λογισμικό έχει προστεθεί μία διαδικασία "εκμάθησης", έτσι ώστε να δυσκολεύει ή να γίνεται πιο εύκολο αναλόγως των επιτυχιών του παίκτη.
Σε αντιδιαστολή με τα προηγούμενα παιχνίδια, ο χρήστης πλέον έχει μόνο μία πόλη, τη Mega-Primus, στην οποία διαδραματίζεται όλη η πλοκή στη Γη.
Η πόλη διοικείται από 13 συγκλητικούς. Όταν ξεκινάει η εισβολή των εξωγήινων η κυβέρνηση ξαναδημιουργεί το X-COM. Η οργάνωση του X-COM την οποία διαχειρίζεται ο παίκτης, χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση. Οι εξωγήινοι μπορούν είτε να καταλάβουν τα Κεντρικά κάποιας από τις υπόλοιπες οργανώσεις, είτε να διεισδύσουν σε κάποια από αυτές. Επίσης μία από αυτές τις οργανώσεις μπορεί να γίνει εχθρική απέναντι στην X-COM αν αυτοί αρχίσουν να δρουν με τρόπο που δεν τους ικανοποιεί. Όλα αυτά μπορούν να συμβούν ακόμα και στην κυβέρνηση η οποία μπορεί να γίνει εχθρική απέναντι στην X-COM. Εάν αυτό συμβεί η κυβέρνηση θα σταματήσει την επιχορήγηση ή μπορεί ακόμα και να επιτεθεί στο αρχηγείο της X-COM.
Ανάπτυξη
Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του λογισμικού, η MicroProse θέλησε να αναλάβει το σχεδιασμό των γραφικών. Αυτό δημιούργησε αρκετά προβλήματα.
Κυκλοφορία
Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στις 30 Ιουνίου του 1997. Επανακυκλοφόρησε από την Hasbro Interactive το 1998 σαν μέρος του X-COM (Collector's Edition). Η ίδια επίσης το συμπεριέλαβε το 2008 στο X-COM: Complete Pack. Το 2009 η 2K Games το συμπεριέλαβε στο πακέτο 2K Huge Games Pack. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 2008 η Valve Corporation το συμπεριέλαβε στο Steam.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1997 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ισομετρικά γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Πολύνερο Καβάλας
Το Πολύνερο (μέχρι το 1928 Ναϊπλή ) είναι χωριό του Δήμου Καβάλας της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 18 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 510 μέτρων.
Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, το Πολύνερο κατοικούνταν από μουσουλμάνους. Η στατιστική του 1900 αναφέρει ότι είχε 360 κατοίκους και η στατιστική Χαλκιόπουλου αναφέρει ότι είχε 256 κατοίκους. Η στατιστική και η απαρίθμηση πληθυσμού από τον ελληνικό στρατό το 1911 και 1913 αναφέρουν ότι είχε 531 και 551 κατοίκους αντίστοιχα. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Πολύνερο εγκαταστάθηκαν 49 οικογένειες προσφύγων, με το χωριό να αποκτά αμιγώς προσφυγικό πληθυσμό. Στην απογραφή του 1928 είχε 160 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 είχε 233 κατοίκους. Το Πολύνερο αποτελούσε έδρα κοινότητας μέχρι το 1997, όταν με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Φιλίππων. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης εντάχθηκε στον δήμο Καβάλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Καβάλας
Ιμαρέτ Καβάλας
Ιδρυτής του εαυγούς αυτού ιδρύματος είναι ο Μεχμέτ Αλι, γεννημένος στην Καβάλα και μετέπειτα Βαλής και Χεδίβης της Αιγύπτου έθεσε τις βάσεις του σύγχρονου αιγυπτιακού κράτους. Μετά την άδεια που πήρε από τον Σουλτάνο, έδωσε εντολή για την έναρξη της κατασκευής του ευαγούς ιδρύματος ως δώρο του στη γενέτειρα πόλη του το 1813.
Το Ιμαρέτ αποτελείτο από: 2 μεντρεσέδες, μεκτέμπ (Κορανικό δημοτικό), ιμαρέτ - μαγειρίο σούπας, μεστζίντ (χώρος διδασκαλίας), δεξαμενή νερού και βρύσες για πλύση, χαμάμ για τους καθηγητές, το διοικητήριο, βιβλιοθήκη με 2.600 τόμους, τυπογραφείο καθώς και τα 60 δωμάτια των μαθητών που πλέον χρησιμοποιούνται από το μνημείο - ξενοδοχείο Ιμαρέτ (Imaret Hotel).
Ιστορία
Το Ιμαρέτ αποτελούσε βασικό στοιχείο στα σχέδια όλων των οθωμανικών πόλεων, δίνοντας τους ξεχωριστό χαρακτήρα και μέχρι πρόσφατα κυριαρχούσαν στον ορίζοντα πόλεων στην Ανατολή και τα Βαλκάνια. Παρείχε στην πόλη δημόσιες υπηρεσίες και αγορές, παίζοντας σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της πόλης. Παλαιότερα τα Ιμαρέτ ιδρύονταν με την προοπτική δημιουργίας μιας νέας πόλης ή μιας νέας γειτονιάς σε μια ακατοίκητη περιοχή. Ήταν η βάση της ανάπτυξης, οικιστικά σύνολα αναπτύσσονταν γύρω από αυτά. Οι κατασκευές ξεκίνησαν περίπου το 1813, ολοκληρώθηκαν κυρίως το 1823 ενώ γίναν και κάποιες προσθήκες ως το 1864 (όπως το διοικητήριο).
Το 1954 αναγνωρίστηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση ως αιγυπτιακό βακούφι (wakf) χωρίς όμως να υπάρχει κάποια αισθητή αλλαγή. Το 2001 ξεκίνησε η αποκατάσταση υπό την ιδιωτική επιχείρηση Μισσιριάν Α.Ε. και από τον Ιούνιο του 2004 λειτουργεί ως μνημείο-ξενοδοχείο που συμπεριλαμβάνει ερευνητικό κέντρο (MOHA Research Center) που προάγει τη διαπολιτισμική κατανόηση και επικοινωνία μέσα από την έρευνα του Ισλάμ και τους πολιτισμούς της ευρύτερης Μεσογείου.
Αρχιτεκτονική
Περισσότερο τονισμένοι είναι οι θόλοι των κύριων προσβάσεων και των γωνιακών χώρων που υπερυψώνονται και στην κορυφή τους τοποθετείται μαρμάρινο ή μπρούτζινο alem (πέτρα-κλειδί). Επενδύονται με φύλλα μολύβδου, τα οποία αλληλοκαλύπτονται για την καλύτερη στεγανοποίηση της επιφάνειας, σχηματίζοντας στις ενώσεις ακτινωτές νευρώσεις, στοιχεία γνώριμα στην Οθωμανική αρχιτεκτονική. Μαζί με ένα πλήθος από καμινάδες, διαφόρων ύψων και σχημάτων, προβάλλουν πάνω από τις στέγες δημιουργώντας μια εντύπωση αταξίας στην οργάνωση του συνόλου. Οι τοίχοι έχουν συνήθως πάχος 0.9 - 1 μέτρο και είναι κατασκευασμένοι από ημιλαξευτούς λίθους με την παρεμβολή οπτόπλινθων ποικίλων διαστάσεων χωρίς ορισμένη διάταξη.
Οι κίονες είναι άλλοτε πλίνθινοι και άλλοτε μαρμάρινοι. Σε κάποια κιονόκρανα παρατηρούνται φυτικά μοτίβα. (Κάποιοι κίονες είναι παλαιότερα κομμάτια από χριστιανική - βυζαντινή εκκλησία που επαναχρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή). Τα πατώματα είναι είτε πλακόστρωτα είτε από μαρμάρινες πλάκες. Τα δένδρα, τα φυτά και το κινούμενο νερό, γενικότερα οι κήποι, είναι μια αυτονόητη εικόνα στους χώρους-αυλές των μουσουλμανικών κτισμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καβάλα
Ρουθ Μπεϊτία
Η Ρουθ Μπεϊτία (ισπανικά: Ruth Beitia, γεννήθηκε 1 Απριλίου 1979) είναι Ισπανίδα αθλήτρια του άλματος εις ύψος, χρυσή Ολυμπιονίκης στην Ολυμπιάδα του 2016. Ήταν επίσης τρεις φορές Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Από τον Αύγουστο του 2007, είναι η κάτοχος του ρεκόρ Ισπανίας στο άλμα εις ύψος, με 2 μέτρα και 2 εκατ.
Βιογραφία
Η Ρουθ Μπεϊτία γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1979, στην πόλη Σανταντέρ, στις βόρειες ακτές της Ισπανίας.
Το 2001 ήταν πρώτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου κάτω των 23 ετών. Τέσσερα χρόνια αργότερα κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στη Μαδρίτη, αφού πέρασε το 1μ. και 99εκ. Την ίδια χρονιά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες, που διεξήχθησαν στην Αλμερία, στην Ισπανία. Την επόμενη χρονιά ήταν τρίτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στη Μόσχα. Το 2007 ήταν και πάλι τρίτη, αυτή τη φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου, στο Μπέρμιγχαμ, στη Μεγάλη Βρετανία.
Το 2009 και το 2010 κέρδισε ασημένια μετάλλια, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στο Τορίνο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στην Ντόχα, αντίστοιχα. Και το 2011 ήταν δεύτερη, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου, που διεξήχθη στο Παρίσι.
Το 2012 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, στο Ελσίνκι με άλμα στα 1μ. και 97 εκ. Στον ανοικτό στίβο η Ρουθ Μπεϊτία ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης άλλες δύο φορές: το 2014 και το 2016, στη Ζυρίχη και στο Άμστερνταμ, με 2μ. και 1 εκ. και 1μ. και 98 εκ. αντίστοιχα. Και στον κλειστό στίβο ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης, το 2013 στο Γκέτεμποργκ, με άλμα στο 1μ. και 99εκ. Από το 2013 μέχρι το 2016 κέρδισε ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο στον κλειστό στίβο, στο Πόρτλαντ (2016) και στο Σόποτ (2014) αντίστοιχα, και ένα χάλκινο στον ανοιχτό στίβο, στη Μόσχα, το 2013.
Η Ρουθ Μπεϊτία έχει συμμετάσχει σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες: το 2004 στην Αθήνα, όπου ήταν 16η, το 2008 στο Πεκίνο, όπου ήταν 7η, το 2012 στο Λονδίνο όπου ήταν τέταρτη και το 2016 στο Ρίο, όπου ήταν πρώτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ισπανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Δημήτρης Λουλές
Βίος
Ο Δημήτρης Λουλές γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα. Το 1972 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Την ίδια χρονιά εισήχθη στο Kings College -Department of Byzantine and Modern Greek Studies του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Διδακτορική διατριβή εξέδωσε το 1974 με τίτλο Οικονομική και Δημοσιονομική πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια. Το 1977 πήγε στη Μόσχα και μέχρι το 1979 διετέλεσε επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Σλαβολογίας και Βαλκανιολογίας της Ακαδημίας Επιστημών της Ε.Σ.Σ.Δ. Επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνεργάστηκε με την εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britanica. Τον Ιούλιο του 1982 εξελέγη επιμελητής στην έδρα Ιστορίας των Λαών της Χερσονήσου του Αίμου της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και τον Οκτώβριο έγινε λέκτορας. Το 1987 εξελέγη Επικουρος καθηγητής στη Νεότερη Βαλκανική Ιστορία. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Μελέτης Νέου Ελληνισμού, της Ελληνικής Εταιρείας Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης, της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Διαφωτισμού, της Ελληνικής Ιστορικής Εταιρείας και της Αναγνωστικής Εταιρείας Κέρκυρας. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Απρίλιο του 1991.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Λουλες
Συμμετοχή του Ελ Σαλβαδόρ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το Ελ Σαλβαδόρ μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1968.
Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή του Ελ Σαλβαδόρ ιδρύθηκε στις 6 Απριλίου 1949, αλλά αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή το 1962. Χρειάστηκε να περάσουν έξι χρόνια μετά την αναγνώριση για να πραγματοποιηθεί το ντεμπούτο της σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Από τότε και με εξαίρεση τους Αγώνες του 1976 και του 1980, το Ελ Σαλβαδόρ έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με 130 αθλητές, χωρίς όμως να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο έως και σήμερα. Η μεγαλύτερη επιτυχία ήρθε από τον Μορίν Κάιλα Βεργκάρα το 1996, όταν τερμάτισε πέμπτη στο αγώνισμά της στην ποδηλασία.
Η χώρα δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελ Σαλβαδορ Κατηγορία:Αθλητισμός στο Ελ Σαλβαδόρ
Οχύρωμα
Το οχύρωμα είναι στρατιωτική κατασκευή ή κτίριο που έχει σχεδιαστεί για την υπεράσπιση του εδάφους σε πολεμικές συγκρούσεις και επίσης χρησιμοποιείται για την εδραίωση της κυριαρχίας σε μια περιοχή κατά τη διάρκεια της ειρήνης. Οι άνθρωποι έχουν κατασκευάσει αμυντικά έργα εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, σε μια ποικιλία όλο και πιο σύνθετων σχεδίων. Από την πολύ πρώιμη ιστορία έως τη σύγχρονη εποχή, τα τείχη ήταν συχνά απαραίτητα για τις πόλεις ώστε να επιβιώσουν σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο εισβολής και κατάκτησης. Κάποιοι οικισμοί στον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού ήταν οι πρώτες μικρές πόλεις που χρειάστηκε να οχυρωθούν. Στην αρχαία Ελλάδα κατά τον μυκηναϊκό πολιτισμό χτίστηκαν μεγάλα πέτρινα τείχη, όπως στον αρχαίο οικισμό των Μυκηνών (διάσημος για τα τεράστια πέτρινα τετράγωνα κυκλώπεια τείχη). Το φρούριο είναι ένα οχυρωμένο κτιριακό συγκρότημα που χρησιμοποιείται από στρατιωτική φρουρά. Η κατασκευή αυτή εξυπηρετούσε κυρίως το σκοπό ενός παρατηρητηρίου, για να φυλάει ορισμένους δρόμους, περάσματα και εδάφη που θα μπορούσαν να απειλήσουν το βασίλειο. Αν και μικρότερες από ένα πραγματικό φρούριο, χρησιμοποιήθηκαν για τη φύλαξη των συνόρων και όχι ως πραγματικό οχύρωμα για την παρακολούθηση και τη διατήρηση των συνόρων.
Η τέχνη της τοποθέτησης ενός στρατοπέδου ή της οικοδόμησης μιας οχύρωσης παραδοσιακά έχει ονομαστεί «οχυρωτική». Η οχύρωση χωρίζεται συνήθως σε δύο κλάδους: μόνιμη οχύρωση και οχύρωση πεδίου. Υπάρχει επίσης ένας ενδιάμεσος κλάδος γνωστός ως προσωρινή οχύρωση. Τα κάστρα είναι οχυρώσεις που θεωρούνται διακριτές από τα οχυρά ή τα οχυρώματα, επειδή αποτελούν κατοικία ενός μονάρχη ή ευγενούς και διοικούν ένα συγκεκριμένο αμυντικό έδαφος. Τα ρωμαϊκά οχυρά και τα οχυρά των λόφων ήταν τα κύρια προγενέστερα των κάστρων στην Ευρώπη, τα οποία εμφανίστηκαν τον 9ο αιώνα στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών. Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, δημιουργήθηκαν ορισμένες πόλεις γύρο από κάστρα. Οι μεσαιωνικές οχυρώσεις έγιναν σε μεγάλο βαθμό απαρχαιωμένες από την άφιξη των κανονιών το 14ο αιώνα. Οι οχυρώσεις στην εποχή της πυρίτιδας εξελίχθηκαν σε πολύ χαμηλότερες δομές με μεγαλύτερη χρήση τάφρων και γειωμένων οχυρών που θα απορροφούσαν και θα διασκόρπιζαν την ενέργεια της φωτιάς των κανονιών. Τα τείχη που εκτίθονταν σε άμεση πυρκαγιά πυροβόλων όπλων ήταν πολύ ευάλωτα, έτσι βυθίστηκαν σε τάφρους με πρόσοψη από τις χερσαίες πλαγιές.
Η άφιξη των γρανάτων το 19ο αιώνα οδήγησε σε ένα ακόμη στάδιο στην εξέλιξη της οχύρωσης. Τα οχυρά σε μορφή αστέρα δεν αντιμετώπιζαν επαρκώς στις επιδράσεις των υψηλών εκρηκτικών και οι περίπλοκες διαρρυθμίσεις των προμαχώνων, των πλευρικών συσσωρευτών και των προσεκτικά κατασκευασμένων γραμμών πυρκαγιάς για την υπεράσπιση από οβίδες κανονιών θα μπορούσαν να καταστραφούν γρήγορα από τις γρανάτες. Οι οχυρώσεις από χάλυβα και σκυρόδεμα ήταν κοινές κατά τη διάρκεια του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Ωστόσο, οι πρόοδοι του σύγχρονου πολέμου από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέστησαν τα μεγάλα οχυρώματα παρωχημένα στις περισσότερες περιπτώσεις. Οι αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες κατά μήκος των συνόρων είναι αναμφισβήτητα ένας άλλος τύπος οχύρωσης, αν και παθητικός, παρέχοντας μια απόσταση μεταξύ δυνητικά εχθρικών στρατευμάτων.
Αρχαιότητα
Από την πολύ πρώιμη ιστορία έως τη σύγχρονη εποχή, τα τείχη αποτελούσαν αναγκαιότητα για πολλές πόλεις. Στη Βουλγαρία, κοντά στην πόλη της Προβάντια ένας περιτειχισμένος οχυρωμένος οικισμός που σήμερα ονομάζεται Σολυντσάτα ξεκινώντας από το 4700 π.Χ. είχε διάμετρο περίπου 100 μέτρων, φιλοξενούσε 350 άτομα που ζούσαν σε διώροφα σπίτια και περιβάλλονταν από οχυρό τείχος. Τα τεράστια τείχη γύρω από τον οικισμό, τα οποία κτίστηκαν πολύ ψηλά και με πέτρινους όγκους ύψους 2 μέτρων και πάχους 1,5 μέτρου, το καθιστούν έναν από τους πρώτους περιτειχισμένους οικισμούς στην Ευρώπη αλλά είναι νεότερος από την περιτειχισμένη πόλη Σέσκλο στην Ελλάδα από το 6800 π.Χ. Η Ουρούκ των αρχαίων Σουμέριων (Μεσοποταμία) είναι μία από τις παλαιότερες γνωστές πόλεις του κόσμου. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έκτισαν επίσης φρούρια στα σύνορα της κοιλάδας του Νείλου για να προστατεύσουν τους εισβολείς από τα γειτονικά εδάφη. Πολλά από τα οχυρώματα του αρχαίου κόσμου κτίστηκαν με τούβλο λάσπης, συχνά αφήνοντάς ελάχιστα κτίσματα ανέπαφα για τους σημερινούς αρχαιολόγους.
Γιαστικόμπου
Το Γιαστικόμπου (αζερικά: Yastıqobu) είναι ένα χωριό και ο λιγότερος σε πληθυσμό δήμος της επαρχίας Σαμπιραμπάντ του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 230 κατοίκων.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμπιραμπάντ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Ισί
Το Ισί (αζερικά: İsi) είναι ένα χωριό των Ταλίς και δήμος στην Επαρχία Μασάλλι του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 186 κατοίκων.
Σοβέτσκ (αποσαφήνιση)
Το Σοβιέτσκ (Сове́тск) είναι το όνομα αρκετών αστικών τοποθεσιών στη Ρωσία.
Σχέσεις Κατάρ και Τουρκίας
Οι σχέσεις Κατάρ και Τουρκίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ του Κράτους του Κατάρ και της Τουρκικής Δημοκρατίας. Τα δύο κράτη καθιέρωσαν διμερείς σχέσεις το 1972. Το Κατάρ διαθέτει πρεσβεία στην Άγκυρα και η Τουρκία διαθέτει πρεσβεία στην Ντόχα.