cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ινβενσιόν
Ιστορία
Μετάφραση από https://en.wikipedia.org/wiki/Invention_(musical_composition)
Μιέσκο του Λούμπους
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβούς, δούκα του Βρότσλαφ και της Άννας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ της Βοημίας.
Ο Ερρίκος Β΄ διαδέχθηκε το 1238 τον πατέρα του ως υψηλός δούκας της Πολωνίας, δούκας της Κρακοβίας και εξουσίαζε τη Σιλεσία και μεγάλες περιοχές της Μεγάλης Πολωνίας. Έπρεπε να αποτρέπει πολλές επιθέσεις των μαργράβων του Βρανδεμβούργου (από τοn Οίκο των Ασκάνια) και τvn αρχιεπισκόπvn του Μαγδεμβούργου στις δυτικότερες περιοχές της Μεγάλης Πολωνίας, που απλωνόταν γύρω από το πρώην Βελέτι κάστρο του Λούμπους, στις όχθες του ποταμού Όντερ.
Ινβενσιόν
Ιστορία
Κατηγορία:Μουσική
Μιέσκο του Λούμπους
Βιογραφία
Όμως το 1241, κατά τη Μογγολική εισβολή στην Πολωνία, ο Ερρίκος Β΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη της Λεγκνίτσα. Τότε ο Μιέσκο και ο μεγαλύτερος αδελφός του Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός ήταν αρκετά μεγάλοι, ώστε να θεωρηθούν ενήλικοι σύμφωνα με τα έδιμα του Οίκου των Πιαστ. Οι σύγχρονοι τού Μιέσκο χρονογράφοι τον καλούν Lubuski, οπότε ο αδελφός του, αφού κράτησε τη Σιλεσία, φαίνεται του έδωσε το Λούμπους της Μεγάλης Πολωνίας ως ξεχωριστή περιοχή, μάλλον σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα τους.
Αυτή η συμφωνία βέβαια είχε προσωρινή ισχύ, ώσπου οι νεότεροι αδελφοί τους Ερρίκος Γ΄ ο Λευκός και Κορράδος Α΄ του Γκλόγκουφ ενηλικιωθούν. Τότε όμως ο Μιέσκο είχε ήδη αποβιώσει σε ηλικία 17 περίπου ετών και τάφηκε στην εκκλησία του Αγ. Πέτρου, στο κάστορ Λούμπους. Ήταν άγαμος και σύντομα μετά, το 1248/49, ο Μπολέσλαφ Β΄ υποσχέθηκε τη γη του στους αρχιεπισκόπους του Μαγδεμβούργου και τους μαργράβους του Βρανδεμβούργου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Άγιοι Ευλάμπιος και Ευλαμπία
Οι Άγιοι Ευλάμπιος και Ευλαμπία (πέθαναν το 310 μ.Χ.) τιμούνται ως χριστιανοί μάρτυρες του 3ου αιώνα. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν αδέλφια και ιθαγενείς της Νικομήδειας όπου μαρτύρησαν επί Ρωμαίου αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Η ορθόδοξη εκκλησία εορτάζει την μνήμη τους στις 10 Οκτωβρίου.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ευλάμπιος συνελήφθη από τις ρωμαϊκές αρχές κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας αγοράς προμηθειών για χριστιανούς που κρύβονταν σε σπηλιές στα περίχωρα της Νικομήδειας. Αφού μαστιγώθηκε, η αδερφή του Ευλαμπία συνελήφθη και αυτή όταν βγηκε από το πλήθος για να τον αγκαλιάσει και να τον παρηγορήσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα
Ευαγγελίδης
Το ελληνικό επώνυμο Ευαγγελίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Καλεμπουρνού
Το Καλεμπουρνού πιο γνωστό ως Γαληνόπορνη στα ελληνικα είναι χωριό που βρίσκεται στη χερσόνησο της Καρπασία στην Κύπρος. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Γαληνόπορνη. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος, 1960-2014)
Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Κύπρου δημιουργήθηκε το 1960 και καταργήθηκε στις 14 Απριλίου 2014. Διαδέχθηκε από το Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Διατελέσαντες υπουργοί
Στο διάστημα που μεσολάβησε από την ημέρα της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (19 Φεβρουαρίου 1959) έως τις 16 Αυγούστου 1960 που η Κύπρος ανακηρύχθηκε επίσημα ανεξάρτητο κράτος εγκαθιδρύθηκε μεταβατική επιτροπή, που είχε ως στόχο να καταρτίσει σχέδια προσαρμογής και αναδιοργάνωσης της κυβερνητικής μηχανής για τη μεταβίβαση της εξουσίας στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Η μεταβατική επιτροπή είχε θέση προσωρινής κυβέρνησης. Στη θέση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (2 Απριλίου 1959 - 15 Αυγούστου 1960) ήταν ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης.
Παραπομπές
Εργασιας και Κοινωνικων Ασφαλιίσεων Κατηγορία:Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος, 1960-2014) Κατηγορία:Υπουργεία Εργασίας Κατηγορία:Υπουργεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Εξοχή Ξάνθης
Η Εξοχή είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Εξοχή βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης σε υψόμετρο 35 μέτρα απέχωντας 13 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη και 9 χλμ. ΝΔ. από το Εύλαλο (έδρα του δήμου). Στα βόρεια του χωριού είναι ο οικισμός Γκιζέλα, δίπλα και νοτιοδυτικά η Κυψέλη ενώ δυτικά περνάει ο χείμαρρος Βουλαλόταυρος (ή Λασπιάς) που νοτιότερα εκβάλλει στο Θρακικό πέλαγος. Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Γκιζέλα και είχε δύο συνοικισμούς (τους σημερινούς Γκιζέλα και Εξοχή) ενώ από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής), και στον καζά Ξάνθης. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και τον Εύξεινο Πόντο (10 οικογένειες).
Μετά την απελευθέρωση της Θράκης, αναφέρεται επίσημα ως Γκιζέλα στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Εξοχή. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Εξοχής που υπάγεται στο Δήμου Τοπείρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει ως πληθυσμό 1.295 κατοίκους ενώ ως οικισμός 86.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Σόλων Γκίκας
Γενικά
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1898. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, την Ανωτέρα Σχολή Πολέμου καθώς και στη Σχολή Σωμύρ της Γαλλίας. Ξεκίνησε την στρατιωτική του καριέρα ως ανθυπίλαρχος και έλαβε μέρος, το 1918 στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1940-1941) ως επιτελάρχης μεραρχίας. Στο κίνημα του 1938 λεγόμενο και κίνημα των Χανίων που κατέρρευσε μέσα σ΄ ένα δωδεκάωρο, φέροντας τότε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη ορίστηκε βασιλικός επίτροπος στο Έκτακτο Στρατοδικείο Κρήτης εισηγούμενος παραδειγματικές ποινές, εκτός θανατικής, κατά παρόντων και απόντων πολιτών και πέντε στρατιωτικών, οι οποίοι τελικά αμνηστεύθηκαν τον επόμενο χρόνο.
Μετά την απελευθέρωση διορίστηκε στρατιωτικός ακόλουθος στη ελληνική πρεσβεία της Ουάσιγκτον (1946). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέλαβε διοικητής ταξιαρχίας, μεραρχίας και σωματάρχης. Το 1951 συμμετέχοντας στο κίνημα του ΙΔΕΑ συνελήφθη και τελικά λαμβάνοντας αμνηστία από τον Βασιλέα Παύλο Α΄ μετά από πρόταση της κυβέρνησης Πλαστήρα, τον Σεπτέμβριο του 1951, εκδιώχθηκε από το στράτευμα. Δύο χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1953, επί κυβέρνησης Α. Παπάγου, επανήλθε στο στράτευμα και τοποθετήθηκε υπαρχηγός και τέλος αρχηγός ΓΕΣ, θέση στην οποία παρέμεινε την περίοδο 1954 μέχρι το 1956. Ως αρχηγός έλαβε μέρος στο συνέδριο του ΝΑΤΟ στο Παρίσι (1955) και σε ανώτατες στρατιωτικές συνεδρίες στις ΗΠΑ.
Ο Σόλων Γκίκας μετά την αποστρατεία του το 1956, οπότε έλαβε τον τίτλο του επίτιμου αρχηγού ΓΕΣ και στη θέση του τον διαδέχθηκε ο στρατηγός Π. Νικολόπουλος, ασχολήθηκε με την πολιτική προσχωρώντας στο κόμμα της ΕΡΕ. Στις εκλογές που ακολούθησαν το 1958 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια της Αθήνας και διορίστηκε από τον Κ. Καραμανλή υπουργός Δημοσίων Έργων. Επανεξελέγη βουλευτής το 1961 και το 1963. Από το 1958 μέχρι και το 1963 διατέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων.
Μετά την μεταπολίτευση (1974), σε ηλικία 76 ετών, διορίστηκε από τον Κ. Καραμανλή στη λεγόμενη "Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974" υπουργός Δημόσιας Τάξης και παρέμεινε στη θέση αυτή από το 1974 μέχρι το 1976.
Ο Σόλων Γκίκας είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα, στο δε συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται πολλά άρθρα και μελέτες στρατιωτικού περιεχομένου καθώς και το Ιππαρχικόν του Ξενοφώντα που εξέδωσε η «Βιβλιοθήκη Πάπυρος». Πέθανε στην Αθήνα το 1978, σε ηλικία 80 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί των τεθωρακισμένων Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Συνωμότες του ΙΔΕΑ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Ρενμουλέν
Το Ρενμουλέν (γαλλικά: Rennemoulin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρενμουλινουά (γαλλικά: Rennemoulinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Άγιος Λιμπεράτο
Ο Άγιος Λιμπεράτο ή Λιμπεράλε (πέθανε το 269) ήταν χριστιανός μάρτυρας από την Ιταλία του οποίου η μνήμη του εορτάζεται από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 20η Δεκεμβρίου.
Ο Άγιος Λιμπεράτο τάφηκε στο νεκροταφείο Septem Palumbas στο δρόμο Σαλαρία Βέκια, και στην αγιογραφία του αναφέρεται ότι καταγόταν από προξενική ευγενική οικογένεια αλλά αποφάσισε να μην ακολουθήσει πολιτική καριέρα. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο στη Ρώμη υπό τον Κλαύδιο Γοτθικό και ορισμένοι πιστεύουν, σύμφωνα με την παράδοση, ότι το σώμα του βρίσκεται κάτω από τη βασιλική που είναι αφιερωμένη στον μάρτυρα Ιωάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 3ου αιώνα
Γαστριά
Τα Γαστριά είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Ρισμπούρ (Ιβλίν)
Το Ρισμπούρ (γαλλικά: Richebourg) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος
Ο Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος, Επιδέξιος, Δίκαιος, πολων. Henryk IV Probus, Prawy, Gerechte (π. 1258 - 23 Ιουνίου 1290) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Βρότσλαφ & υψηλός δούκας της Πολωνίας.
Καλεσίκ
Το Καλετζίκ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Γαστριά. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Ρισμπούρ (Ιβλίν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Γ΄ του Λευκού, δούκα του Βρότσλαφ και της Γιούντιτ των Πιαστ, κόρης του Κορράδου Α΄ δούκα της Μαζοβίας & υψηλού δούκα της Πολωνίας.
Καλεσίκ
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Ερρίκος Δ΄ ο Ενάρετος
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1280 τη μάλλον ονομαζόμενη Κωνσταντία των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρη του Βλάντισλαφ δούκα του Οπόλε. Δεν έκαναν απογόνους και επτά έτη μετά ο Ερρίκος Δ΄ ακύρωσε τον γάμο λόγω στειρότητας.
Το 1288 έκανε δεύτερο γάμο με τη Ματθίλδη των Ασκάνια, κόρη του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ. Δεν απέκτησε απογόνους. Ίσως να είχε σχέση με τη Ματθίλδη, και να χώρισε την Κωνσταντία για να νυμφευτεί τη Ματθίλδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ζόφια Λουμπομίρσκα
Η Ζόφια Λουμπομίρσκα (πολωνικά: Zofia Lubomirska) (1718 - 27 Οκτωβρίου 1790) ήταν Πολωνή ανεξάρτητη πλούσια ευγενής και γαιοκτήμονας, γνωστή για την πολιτική της συμμετοχή και τη φιλανθρωπία της.
Βιογραφία
Η Λουμπομίρσκα γεννήθηκε στο Βοεβοδάτο Σαντόμιες. Ήταν κόρη του Αλεξάντερ Κρασίνσκι (1690-1730) και της συζύγου του, Σαλόμεα Τστσίνσκα. Παντρεύτηκε πρώτα Γιαν Τάρουο (π. 1750), ο οποίος της άφησε την πόλη Οπόλε Λουμπέλσκιε με τη διαθήκη του. Το 1754 παντρεύτηκε τον άρχοντα Αντόνι Λουμπομίρσκι, με τον οποίο συμμετείχε ενεργά στις κρατικές υποθέσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, έπεισε τον Λουμπομίρσκι να τερματίσει τη συμμαχία του με την Αυστρία και αντ' αυτού να γίνει Γάλλος πράκτορας αποδεχόμενος μια συμμαχία με τη Γαλλία. Τόσο ο πρώτος της σύζυγος όσο και ο αδερφός της, Στανίσουαφ, ήταν φιλογάλλοι.
Ακτιβίστρια του Διαφωτισμού
Όταν το έμαθε μετά το συμβάν, αντιτάχθηκε στο γάμο της ανιψιάς της, Φραντσίσκα Κρασίνσκα με τον Κάρολο της Κουρλάνδης, αλλά υποχώρησε επειδή πείστηκε από τον σύζυγο και τον αδερφό της που το είδαν ως πρόοδο, αφού ο Κάρολος είχε προοπτικές για τον πολωνικό θρόνο. Αυτή και ο Άουγκουστ Αλεξάντερ Τσαρτορίσκι επέμειναν να γίνει ο γάμος νόμιμος και δημόσιος. Ωστόσο, στο εξωτερικό, εκτός των πολωνικών κύκλων Σλάχτα, θεωρήθηκε ως μοργανατικός γάμος. Κατά τη διάρκεια της διαβασιλείας του 1763-64, υποστήριξε την υποψηφιότητα του Καρόλου για το θρόνο, ενώ προσπαθούσε να χτίσει μια γέφυρα μεταξύ του Πατριωτικού Κόμματος, το οποίο εκπροσωπούσε, και της Οικογένειας (πολιτικό κόμμα) του συμμάχου της, Τσαρτορίσκι. Κατά τη διάρκεια της Συνομοσπονδίας του Ράντομ, επισκέφτηκε τη Βαρσοβία με την ανιψιά της, Φραντσίσκα. Διαπραγματεύτηκε με τον Άουγκουστ Τσαρτορίσκι και τον Μεγάλο Φύλακα του Στέμματος, Στανίσουαφ Λουμπομίρσκι (1722-1782), τον κουνιάδο της, για να φέρει σε συμμαχία και τους δύο στη Συνομοσπονδία το 1769-70. Διατήρησε στενή επαφή με τον μεγαλύτερο ξάδερφό της, Άνταμ Στανίσουαφ Κρασίνσκι, επίσκοπο του Καμιένιετς.
Διαχειρίστρια και επιχειρηματίας
Η Λουμπομίρσκα ανακαίνισε τα κτίρια, ειδικά τα παλάτια στα κτήματά της, με τη βοήθεια κορυφαίων αρχιτεκτόνων και σχεδιαστών. Στην πόλη Πσέβορσκ, εκτός από το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, δημιούργησε μια παραγωγή μεταξιού, φτιάχνοντας τα περίφημα περίτεχνα συγκροτήματα που προτιμούσαν πολλοί Πολωνοί ευγενείς, τις Pas kontuszowy (ζώνες μανδύα). Ήταν γνωστή ως προστάτιδα των τεχνών, ιδιαίτερα των λογοτεχνών. Μετά τον θάνατο του πρώτου της συζύγου, Γιαν, ίδρυσε ένα νέο νοσοκομείο στο Οπόλε. Με τον δεύτερο σύζυγό της, Αντόνι, ίδρυσε μια εκκλησία και μια μονή για την εκκλησία των Αδελφών της Φιλανθρωπίας στο Πσέβορσκ.
Πέθανε χήρα στη Βαρσοβία στις 27 Οκτωβρίου 1790.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί φιλάνθρωποι Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Οικογένεια Κρασίνσκι Κατηγορία:Οικογένεια Λουμπομίρσκι Κατηγορία:Οικογένεια Τάρουο Κατηγορία:Πολωνές του 18ου αιώνα
Πέλιννα
μικρογραφία|300x300εσ|Αργυρή δραχμή της Πέλιννας, με απεικονίσεις ιππέα και ακοντιστή, επιγραφή [Π]ΕΛΙΝΝΑΙΚΟΝ, 5ος-4ος αιώνας π.Χ.
Η Πέλιννα ήταν αρχαία πόλη της Εστιαιώτιδας στην βορειοδυτική Θεσσαλία, κοντά στην όχθη του Πηνειού ποταμού. Άκμασε κυρίως κατά την ελληνιστική περίοδο, και κατά τους βυζαντινούς χρόνους η περιοχή έγινε γνωστή ως Γαρδίκι ή Παλαιογαρδίκι.
Αρχαιότητα
Στα νομίσματα της αρχαίας πόλης από τον 5ου έως 2ο αιώνα π.Χ., η ονομασία της εμφανίζεται ως Πελινναίων, και με την ονομασία αυτή επίσης συναντάται και στην αναφορά της από τον βυζαντινό ιστορικό Στέφανο Βυζάντιο (5ος αιώνας) στο γεωγραφικό του έργο με τίτλο Εθνικά.
Η πόλη βρισκόταν σε λόφο, κοντά στο Πελινναίο όρος της Θεσσαλίας, και είναι πιθανό πως στην πόλη υπήρχε θέατρο, βάσει των αρχαιολογικών ερευνών που έγιναν το και υποδηλώνουν κάτι τέτοιο. Από την πόλη κατάγονταν οι ολυμπιονίκες Φρικίας και Ιπποκλέας, πατέρας και γιος αντίστοιχα.
Γειτονικές πόλεις κατά την αρχαιότητα ήταν η Τρίκκη -σημερινά Τρίκαλα- και η Φαρκαδόνα, με την Πέλιννα να βρίσκεται ανάμεσα τους.
Μεταγενέστερη περίοδος
Στην περιοχή υπάρχουν τα υπολλείματα του Πελινναίου κάστρου, και κατά τους βυζαντινούς χρόνους αναπτύχθηκε ο οικισμός με την ονομασία Γαρδίκι, ο οποίος αντιστοιχεί σε σλαβική λέξη με την έννοια της πολίχνης. Υπήρξε έδρα επισκοπής υπαγόμενη στην μητρόπολη Λάρισας.
Κοντά βρίσκονται τα χωριά Πετρωτό και Πετρόπορο, ενώ ο αρχαιολογικός χώρος της Πέλιννας είναι επισκέψιμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας
Θεόδωρος Παφίτης
O Θεόδωρος "Θίο" Παφίτης (γεννημένος στις 24 Σεπτεμβρίου 1959) είναι Ελληνοκύπριος Βρετανός μεγιστάνας λιανικής και επιχειρηματίας. Είναι περισσότερο γνωστός για τις εμφανίσεις του στο επιχειρηματικό πρόγραμμα του BBC Dragons' Den και ως πρώην πρόεδρος του Millwall Football Club.
Ο Παφίτης έχει κάνει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στο λιανεμπόριο. Το 2006, πούλησε το μετοχικό του μερίδιο στη μάρκα εσωρούχων La Senza για 100 εκατομμύρια £. Είναι ιδιοκτήτης της αλυσίδας χαρτικών Ryman, του ειδικού σε είδη σπιτιού Robert Dyas και του λιανοπωλητή εσωρούχων Boux Avenue.
Σύμφωνα με την The Sunday Times Rich List (2020), ο Παφίτης αξίζει 290 εκατομμύρια λίρες.
Πρώτα Χρόνια
Ο Παφίτης γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1959 στη Λεμεσό. Είναι το δεύτερο από τα τρία αδέρφια, τον μεγαλύτερό του αδερφό Μαρίνο και τον μικρότερο Γιώργο. Έχει επίσης δύο ετεροθαλή αδέρφια. Ο Παφίτης έζησε για πρώτη φορά στο Old Trafford στο Greater Manchester όταν η οικογένειά του έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Κύπρο. Στη συνέχεια, ο πατέρας του αγόρασε ένα σπίτι με ταράτσα στο Γκόρτον του Μάντσεστερ όπου έζησε για τρία χρόνια, φοιτώντας στο σχολείο Peacock Street στην περιοχή. Ο Παφίτης μετακόμισε στο Λονδίνο με τους γονείς του και τον αδερφό του Μαρίνο όταν ήταν εννέα ετών.
Ο Παφίτης φοίτησε στο Ambler Primary School στο Islington και στο Woodberry Down Comprehensive School στο Manor House, όπου είχε πρόβλημα με την δυσλεξία, αλλά ξεκίνησε τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες με τη λειτουργία ενός μαγαζιού του σχολείου του σε ηλικία 15 ετών.
Επιχειρήσεις
Ο Παφίτης έπιασε δουλειά ως υπάλληλος αρχειοθέτησης σε ασφαλιστικό μεσίτη του Σίτι του Λονδίνου. Θέλοντας περισσότερα χρήματα, ανακάλυψε το πάθος του για το λιανεμπόριο και τις πωλήσεις όταν στα 18 του εργάστηκε ως βοηθός πωλήσεων για τα Watches of Switzerland στην Bond Street.
Σε ηλικία 21 ετών, εντάχθηκε στο Legal & General πουλώντας εμπορικά στεγαστικά δάνεια, τα οποία του έμαθαν να διαβάζει τους ισολογισμούς άλλων επιχειρήσεων.
Σε ηλικία 23 ετών, ίδρυσε μια εταιρεία χρηματοδότησης ακινήτων με τον στενό φίλο και επιχειρηματικό συνεργάτη Mark Moran και συνέχισε όταν ο φίλος έφυγε σε συνεργασία με το Hanover Druce, βγάζοντας τα πρώτα του χρήματα στην άνοδο των αγορών εμπορικών ακινήτων της δεκαετίας του 1980. Εντοπίζοντας την άνοδο των κινητών τηλεφώνων, αγόρασε τη NAG Telecom, και έγινε πρόεδρος μαζί με τον συνάδελφο διευθυντή Τόνι Κλεάνθους. Ο Παφίτης κέρδισε μεγάλο μερίδιο αγοράς για την NAG διαπραγματεύοντας θέσεις παραχώρησης σε χαρτοπωλεία Ryman.
Όταν ο Ράιμαν χρεοκόπησε, ο Παφίτης πλησίασε τους διαχειριστές και αγόρασε την εταιρεία. Το ανέτρεψε βελτιώνοντας τις σχέσεις με τους προμηθευτές και ενθουσιάζοντας την ομάδα διαχείρισης, εδραιώνοντας τη φήμη του ότι μετέτρεψε τις αποτυχημένες εταιρείες σε εξαιρετικά επιτυχημένες και κερδοφόρες επιχειρήσεις. Τα εγχειρήματά του τώρα περιλαμβάνουν τους Ryman, Robert Dyas και Boux Avenue. Πούλησε το Red Letter Days με τον συνάδελφό του, επιχειρηματία του Dragons' Den, Πίτερ Τζόουνς. Το 2006, πούλησε το μετοχικό του μερίδιο στο Ηνωμένο Βασίλειο και την ΕΕ της παγκόσμιας μάρκας εσωρούχων, La Senza, έναντι 100 εκατομμυρίων λιρών.
Το 2008, ο Παφίτης ήταν ένας από τους πολλούς ενδιαφερόμενους που υπέβαλαν προσφορά για την χρεοκοπημένη αλυσίδα λιανικής Woolworths. Ωστόσο, αργότερα αποσύρθηκε λόγω μη ρεαλιστικών αριθμών που ανέφεραν οι διαχειριστές.
Τον Μάρτιο του 2011, ο Παφίτης δημιούργησε μια αλυσίδα εσωρούχων, την Boux Avenue, η οποία μέχρι το τέλος του 2018 είχε αυξηθεί σε 30 καταστήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο, με άλλα στο εξωτερικό.
Τον Ιούλιο του 2012, αγόρασε τον λιανοπωλητή υλικού Robert Dyas, λέγοντας: «Είναι μια επιχείρηση που ταιριάζει καλά με τα επενδυτικά μου κριτήρια».
Τον Οκτώβριο του 2016, η Παφίτης εξαγόρασε το London Graphic Centre, μια εξειδικευμένη εταιρεία λιανικής πώλησης τεχνών και χαρτικών με έδρα το Covent Garden του Λονδίνου.
Ποδόσφαιρο
Ως πρόεδρος από το 1997, ο Παφίτης πήρε τη Μίλγουολ από τη διοίκηση και πήγε στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας το 2004 στο Millennium Stadium. Είναι ίσως περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του με στόχο την μείωση του ποδοσφαιρικού χουλιγκανισμού και τον διορισμό του προπονητή της Μίλγουολ, Ντένις Γουάιζ, και μαζί καθοδήγησαν τον σύλλογο στην πρώτη του επίσημη εμφάνιση στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας και του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Μετά από σχεδόν οκτώ χρόνια στο τιμόνι της Μίλγουολ, ο Παφίτης παραιτήθηκε από τον ρόλο του προέδρου το 2005.
Τηλεόραση
Αφού εμφανίστηκε στην τέταρτη σειρά της σειράς του BBC Back to the Floor ενώ ήταν πρόεδρος της Millwall FC, ο Παφίτης προσεγγίστηκε για να γίνει ένας από τους «δράκους» στον δεύτερο κύκλο της σειράς επιχειρηματικότητας του BBC Two Dragons' Den το 2005 και αποχώρησε από το πρόγραμμα το 2012. Ο Παφίτης ήταν γνωστός ως ένας ευθύς αλλά προσιτός και ειλικρινής «δράκος» που έκανε πολλές επενδύσεις στην εκπομπή, τόσο μόνος όσο και από κοινού με άλλους δράκους επενδυτές. Τον Φεβρουάριο του 2013 ανακοίνωσε ότι θα αποχωρούσε από την εκπομπή.
Το 2010, ο Παφίτης είχε μια τηλεοπτική σειρά τριών μερών στο BBC Two με τίτλο Theo's Adventure Capitalists. Η σειρά ακολούθησε βρετανικές επιχειρήσεις που προσπαθούσαν να εισέλθουν σε νέες αγορές στη Βραζιλία, την Ινδία και το Βιετνάμ. Η σειρά υποστηρίχθηκε από το Ανοικτό Πανεπιστήμιο.
Το 2011, ο Παφίτης παρουσίασε την επταμερή σειρά του BBC Two με τίτλο Britain's Next Big Thing. Η σειρά εξέτασε τις ιστορίες καλλιτεχνών, επιστημόνων, κατασκευαστών και ιδιοκτητών επωνυμιών που ήθελαν να πουλήσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους σε λιανοπωλητές στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένων των Boots and Liberty.
Μετά από καιρό μακριά από την τηλεόραση για να επικεντρωθεί στις επιχειρήσεις του, ο Παφίτης επέστρεψε με εμφανίσεις στην Ώρα των Ερωτήσεων του BBC και στην Ατζέντα του ITV. Τον Μάρτιο του 2014, εμφανίστηκε στο Famous, Rich and Hungry, μια σειρά ντοκιμαντέρ δύο μερών του BBC που είχε στόχο να προωθήσει την ευαισθητοποίηση των Βρετανών που ζουν στη φτώχεια και να συγκεντρώσει χρήματα για την Sport Relief.
Τον Σεπτέμβριο του 2019, ο Παφίτης επέστρεψε στη δέκατη έβδομη σειρά του Dragons' Den για τέσσερα επεισόδια, ενισχύοντας τον Touker Suleyman, ο οποίος ανέρρωσε από μια βραχυχρόνια ασθένεια. Τον Ιούνιο του 2021, ο Παφίτης επέστρεψε για άλλη μια φορά στο Dragons' Den, αυτή τη φορά για τη δέκατη όγδοη σειρά του, για τρία επεισόδια ως αντικαταστάτης του Πίτερ Τζοόυνς, λόγω της προσωρινής απομόνωσής του λόγω νόσησης από COVID-19.
Προσωπική ζωή
Ο Παφίτης ζει με τη σύζυγό του Ντέμπυ στο Weybridge του Surrey. Έχουν δύο γιους και τρεις κόρες, μεταξύ των οποίων δίδυμα, και οκτώ εγγόνια.
Ο Παφίτης αποδίδει την επιτυχία του στη φυσική του κοινή λογική και το αγαπημένο του μότο είναι ένα διάσημο σύνθημα σχολής επιχειρήσεων: «KISS: Keep It Simple, Stupid». Έχει πει, «Υπάρχουν τρεις λόγοι για να είσαι στην επιχείρηση. Να βγάλω λεφτά, να διασκεδάζω, και να βγάλω λεφτά»
Χαντάκια Αρκαδίας
Τα Χαντάκια είναι μικρός οικισμός της Πελοποννήσου στην πρώην επαρχία Κυνουρίας και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας σε υψόμετρο 340 μέτρα. Απέχει 18 χλμ. (οδηγικά) Δ. από το Άστρος και 35 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Τρίπολη ενώ είναι κτισμένα στις ανατολικές όχθες του χείμαρρου Περδικόρεμα που βορειότερα καταλήγει στον ποταμό Τάνο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Άστρους. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Άστρος, τον Άγιο Ιωάννη, τον Άγιο Στέφανο, τη Βάρβογλη και την Ιερά Μονή Λουκούς αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Άστρους που ανήκει στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 4 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Ροσφόρ-αν-Ιβλίν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροσφορταί (γαλλικά: Rochefortais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Τουρναλάρ
Το Τουρναλάρ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Γεράνι. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Ρολμπουάζ
Το Ρολμπουάζ (γαλλικά: Rolleboise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρολμπουαζιέν (γαλλικά: Rolleboisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο
Ο Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο (ιταλικά: Oscar Luigi Scalfaro), (9 Σεπτεμβρίου 1918 - 29 Ιανουαρίου 2012) ήταν Ιταλός πολιτικός και δικαστής. Διατέλεσε 9ος Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας από το 1992 έως το 1999, και στη συνέχεια ισόβιος γερουσιαστής. Παλιό μέλος των Χριστιανοδημοκράτων, ανήκε στο κεντροαριστερό Δημοκρατικό κόμμα.
Πρώτα χρόνια
Ο Σκάλφαρο γεννήθηκε στη Νοβάρα, στις 9 Σεπτεμβρίου 1918, γιος του Γουλιέλμο Μπαρόνε Σκάλφαρο (Νάπολη, 21 Δεκεμβρίου 1888) και της σύζυγου του Ροζάλια Ουσίνο. Μεγάλωσε σε θρησκευτική οικογενειακή ατμόσφαιρα. Έγινε μέλος του συλλόγου Καθολική Δράση (Azione Cattolica) στην ηλικία των 12 ετών και κράτησε το σήμα του στο πέτο του μέχρι το θάνατό του.
Νομική Καριέρα
Ο Σκάλφαρο σπούδασε νομική στο Università Cattolica του Μιλάνου και αποφοίτησε στις 30 Ιουλίου 1941. Στις 21 Οκτωβρίου 1942, ξεκίνησε να ασκεί το επαγγέλμα του δικηγόρου. Το 1945, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε εισαγγελέας, και μέχρι σήμερα είναι ο τελευταίος Ιταλός εισαγγελέας που έχει επιβάλει την θανατική ποινή: τον Ιούλιο του ίδιου έτους, μαζί με δύο άλλους δικαστές, ήταν εισαγγελέας στην δίκη εναντίον του πρώην νομάρχη της Νοβάρα, Έρνικο Βεζαλίνι και των στρατιωτικών Αρτούρο Μισιάτο, Ντομένικο Ρίτσι, Σαλβατόρε Σαντόρο, Τζοβάνι Τσένο και Ραφάελε Ινφάντι, κατηγορούμενοι όλοι τους για «συνεργασία με τους Γερμανούς εισβολείς». Μετά από μια τριήμερη συζήτηση, και οι έξι καταδικάστηκαν σε θάνατο. Η ποινή εκτελέστηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1945. Αργότερα, επέβαλε μια ακόμη θανατική ποινή, αλλά στον κατηγορούμενο δόθηκε αμνηστία προτού γίνει η εκτέλεση.
Πολιτική Σταδιοδρομία
Το 1946 εξελέγη στη Συντακτική Συνέλευση και αργότερα το 1948 έγινε αναπληρωτής που εκπροσωπεί την περιφέρεια του Τορίνο. Επανεκλέχθηκε δέκα φορές συνεχόμενα μέχρι το 1992. Μέσα στο κόμμα των Χριστιανοδημοκράτων συνδέθηκε με τη δεξιά πτέρυγα.
Στις 25 Μαΐου 1992, εξελέγη Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, μετά από αδιέξοδο δύο εβδομάδων από ανεπιτυχείς προσπάθειες επίτευξης συμφωνίας. Η δολοφονία του δικαστή κατά της Μαφίας Τζιοβάνι Φαλκόνε προκάλεσε την εκλογή του. Η εντολή του έληξε τον Μάιο του 1999 και έγινε αυτόματα μέλος της Γερουσίας.
Τα τελευταία χρόνια, ο Σκάλφαρο ήταν ο πρόεδρος της επιτροπής που διεξήγαγε το δημοψήφισμα της 25ης και 26ης Ιουνίου 2006, σχετικά με τη συνταγματική μεταρρύθμιση που είχε ψηφιστεί στο κοινοβούλιο τον προηγούμενο χρόνο από την πρώην κεντροδεξιά πλειοψηφία. Μαζί με όλες τους κεντροαριστερούς (και μερικούς κεντροδεξιούς πολιτικούς), ο Σκάλφαρο το θεώρησε επικίνδυνο για την εθνική ενότητα και για άλλους λόγους. Οι αντίπαλοι της μεταρρύθμισης κέρδισαν μια μεγάλη νίκη στο δημοψήφισμα.
Ο Σκάλφαρο ήταν ο παλαιότερος επιζών πρώην πρόεδρος της Ιταλίας και το δεύτερο παλαιότερο μέλος της Γερουσίας, μετά τη Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι. Κατά συνέπεια ανέλαβε την προσωρινή προεδρία της νεοεκλεγείσας συνέλευσης που ακολούθησε τις γενικές εκλογές του 2006, καθώς η Λέβι Μονταλτσίνι αρνήθηκε το ρόλο λόγω της ηλικίας της. Αυτό τον έκανε έναν από τους τρεις πολιτικούς στην ιστορία της Ιταλίας που προήδρευσε των τριών υψηλότερων πολιτικών αξιωμάτων στην Ιταλική Δημοκρατία: Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Πρόεδρος της Γερουσίας και Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Οι άλλοι είναι ο Σάντρο Περτίνι και ο Ένρικο Ντε Νικόλα.
Ένας ένθερμος καθολικός και στο παρελθόν ένας μάλλον συντηρητικός και αντικομμουνιστικός πολιτικός, ο Σκάλφαρο δεν εμπιστεύθηκε πολλά μέλη των Χριστιανοδημοκράτων που ακολούθησαν τη Φόρτσα Ιτάλια, και ήταν συνεχώς απέναντι από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Υποστήριξε ανοιχτά τον κεντροαριστερό συνασπισμό, που περιελάμβανε το Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς, το οποίο κέρδισε τις εκλογές του 1996 και του 2006. Παρά την ηλικία του, αγωνίστηκε επίσης ενεργά, για την πλευρά "Όχι", στο δημοψήφισμα του Ιουνίου 2006 για μια συνταγματική μεταρρύθμιση. Αυτή η μεταρρύθμιση είχε προταθεί από τον συνασπισμό του Λαού της Ελευθερίας του Μπερλουσκόνι κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του.
Μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2008, του ζητήθηκε και πάλι να προεδρεύει ως πρόεδρος του Προέδρου της Γερουσίας, αφού η Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι αρνήθηκε ξανά τη θέση, αλλά αυτή τη φορά αρνήθηκε επίσης να το κάνει.
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το 1944, ο Σκάλφαρο έχασε τη 20χρονη σύζυγό του Μαρία Ιντσιτάρι, από την οποία απέκτησε μια κόρη, τη Μαριάννα. Δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά.
Τιμές και βραβεία
Ως Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, ο Σκάλφαρο ήταν επικεφαλής πολλών ιταλικών ταγμάτων από τις 28 Μαΐου 1992 έως τις 15 Μαΐου 1999: το Τάγμα Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας, το Στρατιωτικό Τάγμα της Ιταλίας, το Τάγμα του Αστέρα της Ιταλικής Αλληλεγγύης, το Τάγμα της Αξίας για την Εργασία και το Τάγμα του Βιτόριο Βενέτο. Προσωπικά, του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο Αξίας για την Παίδεια, τον Πολιτισμό και την Τέχνη στις 31 Ιουλίου 1973.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Υπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί βουλευτές και γερουσιαστές Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Βάρβογλη Αρκαδίας
Η Βάρβογλη (έως 1971, Βάρβογλης ) είναι μικρός οικισμός της Βόρειας Κυνουρίας στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας και βρίσκεται στον κάμπο Θυρέας (Άστρους) σε υψόμετρο 60 μέτρα. Απέχει 40 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Τρίπολη και περίπου 3 χλμ. Β. από το Άστρος ανάμεσα με το οποίο περνάει ο χείμαρρος Τάνος. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1961 με την ονομασία Βάρβογλης να απογράφεται στην τότε κοινότητα Άστρους. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Άστρους του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας και με την απογραφή 2011 είχε πληθυσμό 36 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Ροζαί (Ιβλίν)
Το Ροζαί (γαλλικά: Rosay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροζεέν (γαλλικά: Roséens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Network Time Protocol
Το Πρωτόκολλο Δικτυακού Χρόνου (Network Time Protocol - NTP) είναι πρωτόκολλο υπολογιστών. Το πρωτόκολλο χρησιμοποιείται για τον συγχρονισμό της ώρας ενός υπολογιστή, εξυπηρετητή, δρομολογητή ή γενικότερα μίας δικτυακής συσκευής με μία πηγή ώρας που λειτουργεί ως σημείο αναφοράς. Μέσω του NTP επιτυγχάνεται συγχρονισμός ονομαστικής ακρίβειας σε χιλιοστό του δευτερολέπτου σε τοπικά δίκτυα, και της τάξης του χιλιοστού του δευτερολέπτου για δίκτυα μεγάλης εμβέλειας (WAN). Μία διαμόρφωση τυπική NTP χρησιμοποιεί πολλαπλούς εφεδρικούς εξυπηρετητές και διάφορες διαδρομές δικτύου στοχεύοντας στην επίτευξη υψηλής ακρίβειας και αξιοπιστίας. Μερικές παραμετροποιήσεις περιέχουν ταυτοποίηση με κρυπτογραφία για αποφυγή ατυχημάτων ή κακόβουλων επιθέσεων.
Ένας εξυπηρετητής NTP συγχρονίζει τις ώρες των συσκευών που συνδέονται σε αυτόν μέσω του πρωτοκόλλου NTP. Με τον τρόπο αυτό οι εν λόγω δικτυακές συσκευές έχουν κοινό χρονικό σημείο αναφοράς. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις και το ρολόι του εξυπηρετητή του ίδιου συγχρονίζεται με άλλο ρολόι αναφοράς. Συνήθως, οι εξυπηρετητές NTP τελικά συγχρονίζονται αναδρομικά με τον UTC (Συγχρονισμένη Παγκόσμια Ώρα). Αυτό επιτυγχάνεται με τη παρακάτω διαδικασία:
Η αξιοπιστία της λειτουργίας παρέχεται από την ύπαρξη του ιεραρχικού σχήματος, την πιθανή ύπαρξη εναλλακτικών πηγών χρονισμού και την ύπαρξη πολλαπλών διαδρομών προς αυτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτόκολλα δικτύου
Ρονί-συρ-Σεν
Το Ρονί-συρ-Σεν (γαλλικά: Rosny-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρονεέν (γαλλικά: Rosnéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ερένκιοϊ (Τσανάκκαλε)
Το Ερένκιοϊ είναι πόλη στην Επαρχία Τσανάκκαλε, Τουρκία. Βρίσκεται κοντά στη Θάλασσα του Μαρμαρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Κορράδος ο Σγουρός
Ο Κορράδος ο Σγουρός, πολων. Konrad Kędzierzawy (π. 1198 - 4 Σεπτεμβρίου 1213) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν πρίγκιπας της Σιλεσίας, γιος του δούκα του Βρότσλαφ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ του Γενειοφόρου, δούκα του Βρότσλαφ και της Αγίας Χέντβιχ των Άντεχς, κόρης του Μπέρτολντ δούκα της Μερανίας (= Δαλματίας & Ιστρίας).
Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ερρίκος Β΄ ο Ευσεβής. Ο Κορράδος έγινε ο ήρωας της πρώτης -υποτίθεται- εθνικής σύγκρουσης μεταξύ Πολωνών και Γερμανών στη Σιλεσία. Σύμφωνα με έναν ανώνυμο μοναχό, συγγραφέα του Χρονικού Πολωνίας-Σιλεσίας (π. 1300) ο Ερρίκος Α΄ προσπάθησε να αφήσει όλη την κληρονομία του στον Ερρίκο Β΄. Αυτό οδήγησε σε έριδα μεταξύ των δύο αδελφών, που εξελίχθηκε σε ανοικτή σύγκρουση· οι γονείς τους κράτησαν παθητική στάση. Στη διαφωνία ο νεαρός Κορράδος είχε την υποστήριξη των Πολωνών και ο Ερρίκος Β΄ κέρδισε την εύνοια των Γερμανών. Ως αποτέλεσμα οι δύο πλευρές συνεπλάκησαν στη μάχη της Στουντίτσα, κοντά στο Οπόλε, το 1213. Οι Γερμανοί υπό την ηγεσία του Ερρίκου Β΄ νίκησαν τα Πολωνικά στρατεύματα του Κορράδου. Τα χρονικά εκτιμούν ότι το μετέπειτα μοιραίο δυστύχημα του Κορράδου, δεν ήταν σύμπτωση.
Χάρη σε αυτή την πληροφορία, τον 19ο και 20ό αι. ο Κορράδος έγινε εθνικός ήρωας τον Πολωνών. Η ιστοριογραφία θεωρεί τη μάχη της Στουντίτσα ένα σημαντικό γεγονός της Πολωνικής Σιλεσίας. Ο συγγραφέας Γιαν-Μικολάι Γιάρον συνέθεσε το 1920 ένα θεατρικό έργο με τον τίτλο Κορράδος ο Σγουρός Το 1928 ο Λέων Σίλλερ έγραψε το Δράμα της Σιλεσίας, στις αρχές του 13ου αι., σε 5 πράξεις. Ως υπερασπιστής του πρίγκιπα, η Ζοφία Κοσσάκ-Στσούτσκα έγραψε το έργο Η Πολωνία της Λεγκνίτσα το 1931, όπου ο Ερρίκος Β΄ αναγνωρίζεται ως υποστηρικτής των Γερμανών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2017
Το 103ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2017 διεξήχθη στις 17–18 Ιουνίου 2017 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας, εκτός από τα πρωταθλήματα βάδην, 10χλμ, 20χλμ, 50χλμ, επτάθλου, δεκάθλου και μαραθωνίου που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για ενδέκατη φορά στην ιστορία του.
Σχόλια
Συνολικά στα ανδρικά αγωνίσματα βαθμολογήθηκαν 99 σωματεία.
Ειδικά πρωταθλήματα
Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής.
1230 Ραϊσέια
Η Ραϊσέια (Riceia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,986. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Αμερικανού ερασιτέχνη αστρονόμου Χιου Ράις (Hugh Rice).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ραϊσέιας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραισεια
Ιωάννης Γρυπάρης
Το όνομα Ιωάννης Γρυπάρης μπορεί να αναφέρεται:
Ουρσούλα Ντούντζιακ
Η Ουρσούλα Μπογκουμίουα Ντούντζιακ-Ουρμπάνιακ (πολωνικά: Urszula Bogumiła Dudziak-Urbaniak) (γενν. 22 Οκτωβρίου 1943) είναι Πολωνή τραγουδίστρια της τζαζ. Έχει συνεργαστεί με τους Κσίστοφ Κομέντα, Μίχαου Ουρμπάνιακ (πρώην σύζυγό της), Γκιλ Έβανς, Άρτσι Σεπ και Λέστερ Μπόουι. Το 2007, το τραγούδι της της δεκαετίας του 1970, «Papaya», κέρδισε ευρεία δημοτικότητα στην Ασία και τη Λατινική Αμερική.
Καριέρα
Η Ντούντζιακ γεννήθηκε στη Στρατσόνσκα, τώρα μια γειτονιά της Μπιέλσκο-Μπιάουα, στην Πολωνία. Σπούδασε πιάνο, αλλά άρχισε να τραγουδάει στα τέλη της δεκαετίας του 1950, αφού άκουσε δίσκους της Έλλα Φιτζέραλντ. Μέσα σε λίγα χρόνια, ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς καλλιτέχνιδες της τζαζ στην πατρίδα της. Γνώρισε και αργότερα παντρεύτηκε τον Μίχαου Ουρμπάνιακ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, το ζευγάρι άρχισε να κάνει περιοδείες στο εξωτερικό και στη δεκαετία του 1970 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη.
Χορός Papaya
Το 2007, το κλασικό τραγούδι του 1970 της Ντούντζιακ «Papaya», γνώρισε μια αναζωπύρωση στη δημοτικότητά του στις Φιλιππίνες, όπου εμφανιζόταν τακτικά στην τοπική μεσημεριανή τηλεοπτική εκπομπή Pilipinas, Game Ka Na Ba?. Ήταν ένα αγαπημένο κομμάτι για τους Φιλιππινέζους ντραγκ κουίν ως υλικό play back τραγουδιού στη σκηνή των gay disco/bar της δεκαετίας του 1970 και το τραγούδι αναζωπυρώθηκε όταν ένας τηλεοπτικός παρουσιαστής χόρεψε με το τραγούδι, βοηθώντας στη διάδοση της δημοτικότητας του τραγουδιού στη Λατινική Αμερική και στις ΗΠΑ. Στη συνέχεια, ο χορός εμφανίστηκε σε πολλά ειδησεογραφικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων των MSNBC και Reuters. Στις 21 Μαρτίου 2008, ο χορός εμφανίστηκε στο Good Morning America του ABC, όπου οι οικοδεσπότες χόρεψαν επίσης στο τραγούδι. Πριν από την επιτυχία του χορού παπάγια το 2007, το τραγούδι Papaya έγινε επιτυχία στη Βραζιλία τη δεκαετία του 1970 ως το εναρκτήριο θέμα της αρχικής έκδοσης της τηλενουβέλας Anjo Mau, που παρήχθη από την TV Globo το 1976.
Προσωπική ζωή
Η Ντούντζιακ και ο Μίχαου Ουρμπάνιακ έχουν χωρίσει. Έχουν μαζί δύο κόρες: την ποπ τραγουδίστρια Μίκα Ουρμπάνιακ (γενν. 1980) και τη γλύπτρια Κάσια. Μετά το διαζύγιο, ήταν σε σχέση με τον Γέζι Κοσίνσκι για τέσσερα χρόνια. Ο Κοσίνσκι της άφησε ένα σημείωμα λίγο πριν την αυτοκτονία του. Το 1993 παντρεύτηκε τον Σουηδό λοχαγό Μπενγτ Ντάλοφ. Η Ντούντζιακ διαθέτει διαμερίσματα στο Μανχάταν, στη Σουηδία και στη Βαρσοβία. Ο αδερφός της, Λέσεκ, ήταν ντράμερ της τζαζ, γνωστός για τη δουλειά του με τον Κσίστοφ Κομέντα.
Στις 8 Μαρτίου 2011, κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία της με τίτλο Wyśpiewam wam wszystko (Θα τραγουδήσω τα πάντα για σένα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί της τζαζ Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές της τζαζ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χάλκινου Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Γιαρόσλαφ του Οπόλε
Ο Γιαρόσλαφ, πολων. Jarosław Opolski (μετά το 1143 - 22 Μαρτίου 1201) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε (από το 1173) και επίσκοπος του Βρότσλαφ (από το 1198).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπολέσλαφ Α΄ του Υψηλού, δούκα του Βρότσλαφ και της Ζβενισλάβας των Ρουρικιδών, κόρης του Βσέβολοντ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου.
Έλαβε το ρωσικό όνομά του από τη μητέρα του. Δεν γνωρίζουμε αν γεννήθηκε στη Σιλεσία ή στη εξορία, αλλά ανατράφηκε στο Άλτενμπουργκ της Γερμανίας και πέρασε την παιδική ηλικία του στην Αυλή του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν. Έπειτα από την ανάκτηση της Σιλεσίας από τον πατέρα του και τον θείο του Μιέσκο Α΄ το 1163, μετακινήθηκε σε αυτήν με την οικογένειά του και μάλλον από εκεί ξεκίνησε τις πολιτικές του δραστηριότητες. Όμως ο 2ος γάμος του πατέρα του με τη Χριστίνα της Γερμανίας άλλαξε δραματικά την κατάσταση. Η μητριά του άρχισε τις δολοπλοκίες και ο Μπολέσλαφ Α΄ άρχισε σταδιακά να ευνοεί όλο και πιο πολύ τους νεότερους γιους του. Ο Γιαρόσλαφ πιέστηκε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία (τη δεκαετία του 1160 ή 1170) και ο πατέρας του αποφάσισε να αφήσει την κληρονομία του στους τέσσερις γιους του από τον 2ο γάμο του.
Ο Γιαρόσλαφ δεν ήταν ευτυχής με την απομάκρυνση από την εξουσία, που ως πρωτότοκος έπρεπε να λάβει το μερίδιο του Μπολέσλαφ Α΄ στη Σιλεσία, έτσι άρχισε μαζί με τον θείο του τις μηχανορραφίες. Σύντομα του δόθηκε η ευκαιρία να ανακτήσει τα δικαιώματά του: ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου των ετών 1172-73, ο Μπολέσλαφ Α΄ εξορίστηκε στο Έρφουρτ. Ο Φρειδερίκος Α΄ αποφάσισε να παρέμβει και έτσι ο Μπολέσλαφ Α΄ διατήρησε την Κάτω Σιλεσία, όμως υποχρεώθηκε να δημιουργήσει τα δουκάτα του Ρατσίμπους για τον Μιέσκο Α΄ και του Οπόλε για τον Γιαρόσλαφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Σαγί (Ιβλίν)
Το Σαγί (γαλλικά: Sailly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σωλουά (γαλλικά: Saulois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σαιν-Σιρ-λ'Εκόλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σιριέν (γαλλικά: Saint-Cyriens ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Πολιορκία της Λιβαδειάς
Η πολιορκία της Λιβαδειάς ήταν πολεμική συμπλοκή της επανάστασης του 1821.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Μετά την εξέγερση στο Λιδορίκι και Μαλανδρίνο, ύψωσε την σημαία της επαναστάσεως η Λιβαδειά με οπλαρχηγούς τον Αθανάσιο Διάκο και τον Βασίλη Μπούσγο. Αυτοί έχοντας 100 συντρόφους των και στρατολόγησαν πολλούς άλλους από την Αράχωβα και από άλλα χωριά της επαρχίας και κατέλαβαν νύχτα τις θέσεις του Ζαγαρά και του Προφήτη Ηλία επάνω από την πόλη της Λιβαδειάς. Από εκεί έστειλαν και απόκλεισε τις διόδους των Τούρκων, και αφού συνεννοήθηκαν με τους προεστούς της πόλης και τους συμφιλίωσαν, μπήκαν στην πόλη με την σημαία της ελευθερίας στις 30 Μαρτίου. Οι Τούρκοι βλέποντας την ένοπλη εισβολή των Ελλήνων κλείστηκαν στα ισχυρότερα σπίτια. Στις 31 Μαρτίου έγινε μάχη που διάρκεσε πέντε ημέρες. Ο Ρούκης και άλλοι ανέβηκαν νύχτα στο φρούριο για να το κυριεύσουν, αποκρούστηκαν όμως από τους Τούρκους που τους αντιλήφθηκαν. Τελικά οι πολιορκημένοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν από έλλειψη τροφίμων και νερού, και κατέθεσαν τα όπλα.
Ο Αθανάσιος Διάκος μάζεψε τα λάφυρα και τα παρέδωσε στους προκρίτους για να αγοράσουν τρόφιμα και πολεμοφόδια του στρατού. Ο ίδιος ξεκίνησε με 600 άνδρες προς την Βοδωνίτσα και τις Θερμοπύλες, διότι υπήρχε η φήμη ότι μαζεύονταν τα εχθρικά στρατεύματα.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Βοιωτίας Κατηγορία:Πολιορκίες
The Wire
The Wire είναι ο τίτλος Αμερικανικής δραματικής τηλεοπτικής σειράς του HBO, που δημιουργήθηκε και γράφτηκε από τον δημοφιλή συγγραφέα και δημοσιογράφο Ντέιβιντ Σάιμον. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 2 Ιουνίου 2002 και τελείωσε 9 Μαρτίου 2008, αποτελούμενη από 60 επεισόδια και 5 κύκλους. Ο Σάιμον έχει αναφέρει ότι η σειρά είναι βασισμένη στις εμπειρίες του φίλου του, συγγραφέα και καθηγητή σε σχολείο, Εντ Μπερνς.
Υπόβαθρο
Τοποθετημένο στην Βαλτιμόρη, το The Wire ακολουθεί ένα πρωτότυπο σύστημα αφήγησης. Η σειρά εστιάζει στην σχέση των πολιτών και των εγκληματιών με την επιβολή του νόμου. Ο κάθε κύκλος εξετάζει αυτό το θέμα από μια διαφορετική οπτική γωνία: το εμπόριο ναρκωτικών, το σύστημα του λιμανιού και τους λιμενεργάτες, την διεφθαρμένη κυβέρνηση της πόλης, το σύστημα εκπαίδευσης στην πόλη και την δημοσιογραφία στον πρώτο, τον δεύτερο, τον τρίτο, τον τέταρτο και τον πέμπτο κύκλο αντίστοιχα. Επίσης, επεκτείνει τα storylines και τα story arcs των χαρακτήρων από τους προηγούμενους κύκλους. Οι χαρακτήρες είναι πάρα πολλοί και τους υποδύονται κυρίως άγνωστοι (την περίοδο που εμφανίστηκαν στην σειρά) ηθοποιοί ή πραγματικοί εγκληματίες, πολιτικοί, αστυνομικοί ή απλοί πολίτες από την Βαλτιμόρη.
Ύφος και ρεαλισμός
Ένας από τους βασικούς στόχους των δημιουργών της σειράς ήταν να απεικονίσουν με ρεαλισμό μια Αμερικανική πόλη. Ο Σάιμον και ο Μπερνς είχαν περάσει και οι δύο χρόνια στους δρόμους της Βαλτιμόρης για έρευνες γραφής βιβλίων. Ένωσαν τις εμπειρίες τους για να δημιουργήσουν την σειρά.
Κεντρικό ρόλο στην δημιουργία μιας "ρεαλιστικής σειράς" ήταν η δημιουργία ρεαλιστικών χαρακτήρων. Ο Σάιμον έχει δηλώσει ότι η πλειοψηφία αυτών είναι βασισμένοι σε ιστορικά πρόσωπα. Για παράδειγμα, ο δημοφιλής χαρακτήρας του Ομάρ Λιτλ, ληστής των κερδών των εμπόρων ναρκωτικών και της Μαφίας, είναι βασισμένος στον Ντόνι Άντριους. Ο Μάρτιν Ο'Μάλι ενέπνευσε τον χαρακτήρα του Τόμι Καρτσέτι, Ιταλοαμερικανού φιλόδοξου πολιτικού και συνεργάτη της Μαφίας. Οι δημιουργοί συχνά προσλάμβαναν ερασιτέχνες ηθοποιούς από την Βαλτιμόρη να ενσαρκώσουν κύριους χαρακτήρες, ώστε να δείξουν "τα πρόσωπα και τις φωνές της πόλης". Στην σειρά ακούγονται και αρκετές βρισιές, πράγμα το οποίο έχει οδηγήσει σε επικρίσεις κατά των δημιουργών.
Σύμφωνα με τους δημιουργούς, οι αστυνομικοί της σειράς διαφέρουν από αυτούς των άλλων σειρών και ταινιών, γιατί "το κίνητρο τους δεν είναι να προστατέψουν τους πολίτες, αλλά η απληστία και η ανάγκη τους να αποδείξουν ότι είναι εξυπνότεροι από τους εγκληματίες και τους φυγάδες στην σειρά". Οι εγκληματίες παρουσιάζονται με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, ενώ δεν παρουσιάζονται ούτε ως καλοί, όπως συμβαίνει με άλλες αστυνομικές ταινίες ή σειρές. Η σειρά επίσης επικρίνει τους πολιτικούς και την εκπαίδευση.
Κριτικές
Το The Wire έλαβε διθυραμβικές κριτικές από τους κριτικούς τηλεόρασης κυρίως λόγω του λογοτεχνικού του ύφους, των ερμηνειών και της ρεαλιστικής απεικόνισης της πολιτικής του σήμερα, καθώς και της καθημερινής ζωής για τους ανθρώπους ανεξαρτήτως ηλικίας, ράτσας ή φύλου.
Η ιστοσελίδα κριτικών Metacritic έδωσε βαθμολογία 79/100, 95/100, 98/100, 98/100 και 89/100 στον πρώτο, δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο κύκλο της σειράς αντίστοιχα.
Βραβεία, υποψηφιότητες και κληρονομιά
Το The Wire δεν κέρδισε ποτέ κάποιο σημαντικό τηλεοπτικό βραβείο, λαμβάνοντας μόνο δύο υποψηφιότητες Βραβείων Έμμυ και έχοντας αρχικά μέτρια θεαματικότητα. Παρόλα αυτά, η σειρά θεωρείται σήμερα μια από τις σημαντικότερες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του HBO Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Αστυνομικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές σχετιζόμενες με το οργανωμένο έγκλημα
EUROPAN
Το Europan είναι ένας διετής διαγωνισμός για νέους αρχιτέκτονες ηλικίας κάτω των 40 ετών. Σκοπός του διαγωνισμού είναι ο σχεδιασμός πολεοδομικών, κτηριακών, τοπίου κ.ά. θεματολογίας χώρων σε πόλεις και χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο διαγωνισμός ενθαρρύνει τους αρχιτέκτονες να ασχοληθούν με κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές που προκύπτουν σε πόλεις και περιφέρειες και προσφέρει τη δυνατότητα της ανταλλαγής ιδεών ανάμεσα τόσο στους αρχιτέκτονες όσο και σε αυτούς που προτείνουν τα σημεία μελέτης.
Το Europan 9 διεξήχθη από το Φεβρουάριο του 2007 ως τον Ιανουάριο του 2008. Στον διαγωνισμό συμμετείχαν 22 χώρες με 73 μέρη σε όλη την Ευρώπη και κατατέθηκαν στο σύνολο 1.752 προτάσεις.
Το Europan 11 είναι ο πιο πρόσφατος διαγωνισμός, τα αποτελέσματα του οποίου θα ανακοινωθούν στις 15 Δεκεμβρίου 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική