cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλης Λάσκος
Θέσεις και καριέρα στο Π. Ναυτικό
thumb|180px|left|Βασίλης Λάσκος (φωτ. Αρχείο Ηλία Τσουκαλά) Υπηρέτησε στα θωρηκτά Ύδρα, Λήμνος και Αβέρωφ κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας και συμμετείχε στο Ναυτικό Άγημα της Σμύρνης (1920). Μετά την Καταστροφή συμπαρατάχθηκε με το βενιζελικό επαναστατικό κίνημα των Πλαστήρα-Γονατά. Αργότερα, διετέλεσε υπασπιστής του δικτάτορα στρατηγού Πάγκαλου, θέση την οποία δέχτηκε να αναλάβει πιθανότατα λόγω της κοινής, αρβανίτικης, καταγωγής τους. Όταν εκδηλώθηκε το κίνημα του Γ. Κονδύλη για την ανατροπή του Πάγκαλου (1926), ο Λάσκος ανέλαβε τη διακυβέρνηση του τορπιλοβόλου Πέργαμος και διηύθυνε την αποτυχημένη προσπάθεια διαφυγής του δικτάτορα, ο οποίος τελικά συνελήφθη πάνω σε αυτό από τους κινηματίες.
Γύρω στα 1930 μετατέθηκε στα υποβρύχια. Αρχικά, υπηρέτησε ως απλός αξιωματικός και, κατόπιν, ανέλαβε ύπαρχος στο Υ/Β Κατσώνης. Το 1933 ανέλαβε κυβερνήτης του Υ/Β Γλαύκος.
Εμπλοκή στο Κίνημα του '35 - απόταξη
Το 1935 ο Λάσκος είχε φτάσει στο βαθμό του Πλωτάρχη. Το 1935 συμμετείχε, μάλλον απρόθυμα, στο βενιζελικό κίνημα ως κυβερνήτης του Νηρέα και μαζί με όλο το στόλο κατέληξε στην Σούδα. Μετά την αποτυχία του κινήματος επιβιβάστηκε μαζί με τον Ελ. Βενιζέλο στο Θ/Κ Αβέρωφ και, μέσω Δωδεκανήσων, κατέφυγε στην Ιταλία. Τον Μάιο του 1935 το Έκτακτο Στρατοδικείο Ναυστάθμου τον καταδίκασε ερήμην σε θάνατο και στρατιωτική καθαίρεση. Αργότερα, όταν δόθηκε αμνηστία, επέστρεψε στην Ελλάδα. Ξεκίνησε να δουλεύει για την εταιρία του Μποδοσάκη στην Ελευσίνα, όπως παλιότερα και ο πατέρας του και τελικά, γύρω στο 1939, νοσταλγώντας πάντα τη ζωή στη θάλασσα και την περιπέτεια, ανέλαβε πλοίαρχος σε εμπορικά πλοία. Το 1940 το πλοίο Ιωάννα, το οποίο κυβερνούσε, βυθίστηκε από γερμανικό υποβρύχιο ανοιχτά της Ισπανίας.
Επάνοδος
Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε πλοίαρχος σε μεταγωγικά. Μετά την Γερμανική εισβολή διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου επανεντάχθηκε στο Ναυτικό και με δική του επιμονή ανέλαβε Κυβερνήτης του παμπάλαιου Κατσώνη. Μόλις τελείωσε η επισκευή του σκάφους, ο Κατσώνης βυθίστηκε, αλλά χάρη στο πείσμα και στην επιμονή του Λάσκου ανελκύσθηκε, επισκευάστηκε και εκσυγχρονίσθηκε από τους Άγγλους. Στην συνέχεια ο Κατσώνης ανέλαβε αποστολές στα Ελληνικά νερά όπου χαρη στις παράτολμες ενέργειες του Λάσκου είχε σημαντικές επιτυχίες. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1943, κατά τη διάρκεια αναζήτησης εχθρικής νηοπομπής, ενεπλάκη με γερμανικό καταδιωκτικό υποβρυχίων (UJ -2101) και μετά από δίωρη καταδίωξη εξαναγκάσθηκε σε ανάδυση και εξόρμηση δια πυροβόλου. Μετά από σφοδρή ανταλλαγή πυρών εμβολίστηκε από το διώκτη του, με αποτέλεσμα να βυθιστεί στις 8:58 μμ., σε στίγμα Φ 39° 16΄Β και Λ 023° 27΄Α και βάθος 630 μέτρων (βόρεια της Σκιάθου).
Τιμές
thumb|220px|left|Η Πυραυλάκατος Λάσκος του Π. Ναυτικού (© Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.  πηγή: www.hellenicnavy.gr) Ο Βασίλης Λάσκος τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Α' Τάξης (2 Ιουνίου 1943) για την τόλμη του και την επίδειξη υψηλής αίσθησης του καθήκοντος κατά τη διάρκεια περιπολίας του Κατσώνη. Επίσης, με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξης (15 Σεπτεμβρίου 1943) για επίδειξη ιδιαίτερων ικανοτήτων σε εκτέλεση αποστολής. Για τη συνολική δράση του στα υποβρύχια και την τελική του αυτοθυσία τού απονεμήθηκε το Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας και, εκ μέρους των Βρετανών, το παράσημο του Τάγματος Διακεκριμένης Υπηρεσίας (Distinguished Service Order). Προήχθη σε Πλοίαρχο μετά θάνατον «επ' ανδραγαθία» στις 4 Δεκεμβρίου 1943, με αναδρομική ισχύ από 14 Σεπτεμβρίου 1943.
Τιμώντας τη μνήμη του Λάσκου, το όνομά του δόθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό δυο φορές σε πλοία: αρχικά, σε μια κανονιοφόρο (1947-1970) και, κατόπιν, σε μια πυραυλάκατο (1976 -έως σήμερα). Επιπλέον, στην Ελευσίνα έχει εγερθεί ανδριάντας του, ενώ στη Χώρα της Σκιάθου υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στον Κατσώνη και το πλήρωμά του. . Το πορτραίτο του κοσμεί αίθουσα στο Πολεμικό Μουσείο των Αθηνών.
Ο Β. Λάσκος στη λογοτεχνία
Ο σκηνοθέτης και ποιητής Ορέστης Λάσκος, αδελφός του Βασίλη, συνέθεσε και αφιέρωσε στη μνήμη του την ποιητική συλλογή Πλοίαρχος Λάσκος κι’ άλλα ποιήματα (1950). Η μορφή του Λάσκου ενέπνευσε και τον Μ. Καραγάτση στη συγγραφή του δέκατου τρίτου βιβλίου του, της μυθιστορηματικής βιογραφίας Βασίλης Λάσκος (1948), όπου η ζωή του εξιστορείται ολόπλευρα, με παρούσες όλες τις αντιθέσεις και τις αντιφατικότητες της προσωπικότητάς του. Επίσης, το βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών βιβλίο Υποβρύχιον Υ1 (1950) του Πλοιάρχου ε.α. Ηλία Τσουκαλά, ύπαρχου του Υ/Β Κατσώνης, έχει αφιερωθεί στον Λάσκο και παραθέτει αρκετά στοιχεία για τον Κυβερνήτη και ιδίως για τον ηρωισμό του και την αυτοθυσία που επέδειξε κατά την τελευταία του "μάχη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό Κατηγορία:Χρυσό Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Α' Τάξεως Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως
Τέρι Φοξ
Ο Τέρι Φοξ (Terry Fox, Γουίνιπεγκ, Μανιτόμπα, 28 Ιουλίου 1958 – Νιου Γουέστμινστερ, 28 Ιουνίου 1981) ήταν Καναδός ακτιβιστής που αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην πάλη εναντίον του καρκίνου. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους πολίτες στην ιστορία της χώρας του.
Χάινριχ Άλντεγκρεβερ
Ο Χάινριχ Άλντεγκρεβερ (γερμ. Heinrich Aldegrever) ή αλλιώς Χίνρικ Τρίπενμαικερ (γερμ. Hinrik Trippenmäker) (1502-μεταξύ 1555 και 1561) υπήρξε Γερμανός χαλκοχαράκτης, ζωγράφος και σφραγιδοκόπτης της Αναγέννησης.
Τέρι Φοξ
Παραπομπές
Φοξ Τερι Φοξ Τερι
Χάινριχ Άλντεγκρεβερ
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1502 στο Παντερμπόρν. Η μητέρα του λεγόταν Καταρίνα, και πατέρας του ήταν ο αστός Χέρμαν Τρίπενμαικερ, κατασκευαστής ξύλινων υποδημάτων. Μαθήτευσε ζωγράφος, μάλλον στο Ζοστ, αφού στη γενέτειρά του δεν φαίνεται να υπήρχε επαγγελματική ένωση ζωγράφων την εποχή εκείνη. Σε ηλικία 19 χρονών το 1521 πήγε στο Μύνστερ και εργάστηκε ως μαθητευόμενος στο ατελιέ του ζωγράφου Λούτκγερ τομ Ρινγκ του γηραιού. Εν συνεχεία περιόδευσε την Ολλανδία για να εξειδικευτεί όπως ήταν το συνήθειο την εποχή εκείνη. Επέστρεψε στην πατρίδα του και εργάστηκε στο Ζοστ. Γύρω στο έτος 1526-27 πολιτογραφήθηκε αστός στο Ζοστ και γράφτηκε στα μητρώα της επαγγελματικής ένωσης των εκεί ζωγράφων.
Απεβίωσε μεταξύ των ετών 1555 και 1561.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Χαράκτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Χρυσοχόοι Κατηγορία:Σκιτσογράφοι Κατηγορία:Εικονογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί σχεδιαστές
Μοντερρέι
Το Μοντερρέι (ισπανικά: Monterrey) είναι η πρωτεύουσα της μεξικανικής πολιτείας Νουέβο Λεόν, η οποία βρίσκεται στο βορειοανατολικό Μεξικό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη στο Μεξικό, με πληθυσμό 1.130.960 ανθρώπους, ενώ η μητροπολιτική της περιοχή έχει 4.080.329 κατοίκους, γεγονός που την κατατάσσει τρίτη στο Μεξικό.
Το Μοντερρέι είναι το κύριο εμπορικό κέντρο στο βόρειο τμήμα της χώρας και είναι η βάση πολλών σημαντικών διεθνών εταιρειών. Είναι η δεύτερη πλουσιότερη πόλη του Μεξικού, και 63η πλουσιότερη παγκοσμίως, καθώς το 2018 το ΑΕΠ της πόλης είχε ύψος 102 δισεκατομμύρια δολάρια. Το Μοντερρέι είναι μία από τις πιο αναπτυγμένες πόλεις του Μεξικού, με το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στη χώρα, 35.000$, σχεδόν διπλάσιο από το μέσο όρο της χώρας. Αν και πλούσιο σε ιστορία και πολιτισμό, το Μοντερρέι θεωρείται συχνά ως η πιο «αμερικανοποιημένη» πόλη του Μεξικού, περισσότερο και από τις πόλεις κατά μήκος των συνόρων Ηνωμένων Πολιτείων και Μεξικό. Έχει χαρακτηριστεί ως η πόλη του Μεξικού με την καλύτερη ποιότητα ζωής.
Το Μοντερρέι ως σημαντικό βιομηχανικό και επιχειρηματικό κέντρο φιλοξενεί αρκετές από τις εταιρείες του Μεξικού, αλλά αποτελεί σπίτι πολλών διεθνών εταιριών, όπως η Sony, Toshiba, Carrier, Whirlpool, Samsung, Toyota, Daewoo, Ericsson, Nokia, Dell, Boeing, LG, General Electric και άλλες. Ο οικονομικός πλούτος της πόλης οφείλεται στους οικονομικούς δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη θέση της κοντά στα σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ.
Το Μοντερρέι βρίσκεται στο βορειοανατολικό Μεξικό, στους πρόποδες της Ανατολικής Σιέρρα Μάδρε, σε υψόμετρο 537 μέτρων, κοντά στη πόλη Γουαδαλούπε. Η ιστορία του Μοντερρέι ξεκινά το 1596, με την ίδρυσή του από τον Ντιέγο ντε Μοντεμαγιόρ. Στα χρόνια μετά τη μεξικανική επανάσταση, το Μοντερρέι έγινε ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο. Με την ίδρυση της Fundidora Μοντερρέι, η πόλη γνώρισε βιομηχανική ανάπτυξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Όμπλαστ του Νόβγκοροντ
Το Όμπλαστ του Νόβγκοροντ (ρωσικά: Новгоро́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας.
Σημαντικότερες πόλεις της περιφέρειας είναι η πρωτεύουσα Νόβγκοροντ, το Μπορόβιτσι και η Στάραγια Ρούσσα. Ο πληθυσμός της είναι σχεδόν αμιγώς ρωσικός (93,9%).
Κατά τον ύστερο μεσαίωνα, στα εδάφη της περιφέρειας δημιουργήθηκε η Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νοβγκοροντ
Porsche Cayenne
Η Porsche Cayenne είναι ένα μεσαίο πολυτελές SUV αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Porsche, από τον Δεκέμβριο του 2002 έως σήμερα, σε 3 γενιές. Το όνομα του μοντέλου προήλθε από το κόκκινο πιπέρι Καγιέν, ενώ συμπίπτει και με την πόλη Καγιέν της Γαλλικής Γουιάνας, καθώς από την πόλη αυτή πήρε το όνομά του το πιπέρι Καγιέν.
Κατά την εισαγωγή της, στα τέλη του 2002, η Porsche Cayenne έγινε το πρώτο μοντέλο της Porsche με κινητήρα V8 από το 1995, όταν έληξε η παραγωγή της Porsche 928. Επίσης, έγινε το πρώτο SUV στην ιστορία της εταιρείας, η πρώτη Porsche με δυνατότητες κίνησης εκτός δρόμου μετά τα τρακτέρ Porsche Super και Porsche Junior, που είχαν αποσυρθεί από την παραγωγή το 1963, καθώς και η πρώτη στην ιστορία Porsche με 4 ή 5 (ανάλογα με τον ορισμό) πόρτες, αντί για 2.
Βασικά στοιχεία
Διαχρονικά, σε όλες τις γενιές της, η Cayenne έχει εξελιχθεί από κοινού με την Volkswagen και συγγενεύει τεχνικά με το Volkswagen Touareg και τα Audi Q7 και Audi Q8, με αποτέλεσμα να έχει αυτοφερόμενο αμάξωμα (ενιαίο δομικό σύνολο). Τρεις γενιές του μοντέλου έχουν παραχθεί μέχρι σήμερα, με την πρώτη να κατασκευάζεται από τον Δεκέμβριο του 2002 έως τον Μάιο του 2010 και τη δεύτερη από τον Μάρτιο του 2010 έως τον Αύγουστο του 2017, ενώ η τρίτη αποκαλύφθηκε επίσημα στις 29 Αυγούστου 2017, σχεδόν ταυτόχρονα με την έναρξη της παραγωγής της, και κυκλοφόρησε ως μοντέλο 2018. Οι δύο πρώτες γενιές του, κατασκευάζονταν κυρίως στις εγκαταστάσεις της Volkswagen στην Μπρατισλάβα της Σλοβακίας, ενώ η προσθήκη του σαλονιού και ο τελικός τεχνικός έλεγχος γινόταν στη Λειψία της Γερμανίας. Ωστόσο, από την έναρξη της παραγωγής της τρίτης γενιάς, η συναρμολόγηση γίνεται εξ ολοκλήρου στη Μπρατισλάβα. Η τέταρτη γενιά της Porsche Cayenne θα εισαχθεί το 2026 και θα είναι αμιγώς ηλεκτροκίνητη.
Λόγοι της δημιουργίας
thumb|left|Porsche Cayenne Turbo πρώτης γενιάς.
Ο αποφασιστικός παράγοντας που ώθησε τότε την Porsche να εισέλθει στην κατηγορία των πολυτελών SUV, αντί να παρουσιάσει μια πολυτελή σπορ σεντάν λιμουζίνα (τελικώς όμως, το 2009 έγινε και αυτό, καθώς προσέθεσε τότε στην παλέτα της και την Porsche Panamera) ή ένα πολυμορφικό (MPV) όπως είχε εξεταστεί επίσης τότε ως ενδεχόμενο, ήταν μια σχετική έρευνα αγοράς, που εντόπισε τότε 3 κρίσιμες παραμέτρους: thumb|right|Το σαλόνι μιας Porsche Cayenne πρώτης γενιάς του 2007.
Ως αποτέλεσμα, η Porsche ανακοίνωσε επίσημα το 1998 ότι αποφάσισε και αυτή να προσθέσει και ένα SUV στην παλέτα των μοντέλων της. Προκειμένου να μειώσει το κόστος εξέλιξης του νέου αυτοκινήτου, προτίμησε να συνεργαστεί με άλλη εταιρεία, μεγαλύτερου όγκου παραγωγής. Σύντομα, ήρθε σε συμφωνία με την Volkswagen, η οποία είχε τότε επίσης αποφασίσει να δημιουργήσει το πρώτο της SUV (που εισήχθη στα τέλη του 2002 ως το Volkswagen Touareg, ταυτόχρονα με την Cayenne), για κοινή εξέλιξη των δύο μοντέλων σε κοινή πλατφόρμα και με αρκετά κοινά μηχανικά μέρη. Οι δύο εταιρείες επωφελήθηκαν από αυτή τη συνεργασία κυρίως στο ζήτημα του κόστους, καθώς μέρος του κόστους ανάπτυξης έγινε εφικτό να κατανεμηθεί ομοιόμορφα σε όλα τα μοντέλα.
Ειδικότερα η εκδοχή της Porsche εξελίχθηκε ως το «πρότζεκτ Κολοράντο» και υπό άκρα μυστικότητα σχετικά με κάποιες από τις τεχνολογικές προδιαγραφές του. Αρχικά μάλιστα είχαν εξεταστεί και 3 επιπλέον εκδοχές αμαξώματος: μια εκδοχή με μακρύτερο μεταξόνιο, μια διαμόρφωση κουπέ, επίσης 5-πορτη αλλά με εμφανώς χαμηλότερο το πίσω μέρος, και μια καμπριολέ με βάση το αμάξωμα της κουπέ. Τελικώς όμως, από αυτές μόνο η κουπέ έφτασε στην παραγωγή και μόλις στην τρίτη γενιά της Cayenne και μπήκε στην παραγωγή τον Μάρτιο του 2019, ως η Porsche Cayenne Coupé (δείτε τη σχετική ενότητα παρακάτω).
Τελικώς, η προσθήκη της Cayenne στην παλέτα της Porsche απεδείχθη σωστή κίνηση, καθώς το μοντέλο ήδη από τους πρώτους μήνες απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το ευρύ κοινό για τους ισχυρούς κινητήρες της, το άριστο κράτημα και οδική συμπεριφορά της, τα εντυπωσιακά επίπεδα εξοπλισμού της, τον πολυτελή διάκοσμο στο σαλόνι της (είχε εξ αρχής στάνταρ δερμάτινο σαλόνι με δέρμα υψηλής ποιότητας) και τα υψηλά επίπεδα αξιοπιστίας της. Ως αποτέλεσμα, γνώρισε μεγάλη εμπορική απήχηση, αναλογικά με την υψηλή τιμή της, και μάλιστα τον Ιούλιο του 2013 η συνολική παραγωγή της έφτασε τα 500.000 αντίτυπα.
Επίσης, ήδη από τα πρώτα χρόνια παραγωγής της, εξελίχθηκε σε ένα status symbol, με εξαιρετικά υψηλό ίματζ, σε βαθμό που να θεωρηθεί, ήδη από την πρώτη γενιά του, ως το μοντέλο με τον άτυπο τίτλο «ο ηγέτης των SUV». Το εντυπωσιακό ήταν ότι, με όλα αυτά τα στοιχεία, ώθησε και άλλες εταιρείες πολυτελείας με πολύ υψηλότερη τιμολόγηση των μοντέλων τους, και επίσης κόντρα στην έως τότε παράδοσή τους, να δημιουργήσουν ακόμα πιο ακριβά και πολυτελή SUV, όπως την Rolls-Royce Cullinan, την Bentley Bentayga, την Lamborghini Urus και την Aston Martin DBX, τα οποία όμως απευθύνονται σε πολύ μικρότερο κύκλο υποψήφιων αγοραστών, λόγω των ασύλληπτα υψηλών τιμών τους.
Πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά της Cayenne μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Δεκέμβριο του 2002 και κυκλοφόρησε μέσα στον ίδιο μήνα στη Γερμανία, ενώ στα άλλα κράτη διεθνώς άρχισε να εξάγεται από τις αρχές του 2003. Για πολλά χρόνια μάλιστα, ήταν και το ταχύτερο SUV παγκοσμίως, στις εκδόσεις με τους κινητήρες V8, πριν εμφανιστούν ακόμα πιο ακριβά και πολυτελή SUV. Λόγω της στάνταρ σύνθετης τετρακίνησης με δυναμικό επιμήκες κλείδωμα και της αερανάρτησης (η οποία όμως ήταν έξτρα στις βασικές εκδόσεις), το μοντέλο είχε επίσης και καλές δυνατότητες κίνησης εκτός δρόμου. Ωστόσο τα ελαστικά χαμηλού προφίλ που είχαν σχεδιαστεί για υψηλές ταχύτητες, κάποιες φορές, αναλόγως με τις συνθήκες, περιόριζαν κάπως τις ικανότητες κίνησης εκτός δρόμου σε σύγκριση με άλλα SUV.
Από την πρώτη στιγμή η Cayenne σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία και δικαίωσε τις προσδοκίες της Porsche. Μάλιστα τα έτη 2003 και 2004 ήταν το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο της Porsche, παρά την υψηλή εμπορική τιμή του. Το 40% των συνολικών πωλήσεων της Cayenne πρώτης γενιάς ήταν στη Βόρεια Αμερική.
Ανανέωση του 2007
thumb|left|Porsche Cayenne (2007 - 2010) 3.6 λίτρων του 2009, στην [[Αυστραλία.]]
Στις 24 Φεβρουαρίου 2007, αποκαλύφθηκε μια ανανέωση στην Cayenne, που τελικώς παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο, μαζί και με την νέα έκδοση GTS. Η εξωτερική εμφάνιση υπέστη ένα λίφτινγκ, με λίγο διαφορετικής σχεδίασης προβολείς, λίγο διαφορετικά μπροστινά μπροστινά και πίσω εξωτερικά πάνελ, νέους εξωτερικούς καθρέφτες, νέα μπροστινά πτερύγια, νέο πίσω σπόιλερ, ενώ τα μπροστινά και πίσω φώτα του μοντέλου απέκτησαν τεχνολογία LED. Ο αεροδυναμικός συντελεστής μειώθηκε σημαντικά κατά 10%, από Cd 0,39 στο εντυπωσιακό για μεσαίο SUV 0,35 Cd, βελτιώνοντας έτσι τις επιδόσεις και την οικονομία καυσίμου. thumb|left|Το πίσω μέρος της προηγούμενης Porsche Cayenne του 2009.
Η δεύτερη φάση της Cayenne καθιέρωσε επίσης, εξ αρχής και ως στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις, το σύστημα Active Cornering Roll Control (PDCC) που σταθεροποιεί το αυτοκίνητο σε στροφές υψηλής ταχύτητας, καθώς και αισθητήρες ανατροπής για ενεργοποίηση των πλευρικών αερόσακων τύπου κουρτίνας αν κρίνουν ότι η ανατροπή του οχήματος είναι αναπόφευκτη. Ο έξυπνος έλεγχος πρόσφυσης PTM (Porsche Traction Management), ο οποίος ξεκινά από μια στάνταρ κατανομή της ισχύος 38% μπροστά και 62% πίσω, έχει τη δυνατότητα να μεταβάλλει την παροχή ροπής αναλόγως με τις ανάγκες πρόσφυσης του κάθε άξονα.
Ταυτόχρονα, τοποθετήθηκαν νέοι ή υψηλότερης ισχύος κινητήρες σε όλη την παλέτα. Από τον Αύγουστο του 2008, προσφέρθηκε εκ νέου η κορυφαία έκδοση Cayenne Turbo S. Ο κινητήρας της, που βασιζόταν σε αυτόν της Cayenne Turbo, έφτασε πλέον σε ισχύ 404 kW (550 hp), αλλά διατήρησε την ίδια οικονομία καυσίμου, λόγω ενός βελτιωμένου συστήματος εισαγωγής αέρα και καλύτερης ηλεκτρονικής χαρτογράφησης του κινητήρα, ενώ η μέγιστη ροπή του έφτανε πλέον τα 750 N·m. Επιπρόσθετα, το σύστημα ανθρακο-κεραμικών φρένων PCCB έγινε τότε διαθέσιμο στην Turbo S και μάλιστα για πρώτη φορά σε Cayenne.
Από τον Φεβρουάριο του 2009, η Cayenne άρχισε να προσφέρει και έναν κινητήρα ντίζελ, τον 3.0 λίτρων V6 turbodiesel της Volkswagen, ισχύος 176 kW (240 hp), ροπής 550 N·m και με στάνταρ αυτόματο κιβώτιο Tiptronic S. Η μέση κατανάλωση καυσίμου ήταν μόλις 9,3 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα. Μάλιστα ήταν και ο πρώτος στην ιστορία κινητήρας ντίζελ σε μοντέλο της Porsche.
Δεύτερη γενιά
Η δεύτερη γενιά της Porsche Cayenne (958) παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 2010 στο Σαλόνι αυτοκινήτου της Γενεύης και κυκλοφόρησε σταδιακά στις αγορές μέσα στον Απρίλιο και στον Μάιο του 2010, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2011. Για την προετοιμασία της κατασκευής του, το εργοστάσιο της Cayenne στη Λειψία έκλεισε προσωρινά τον Δεκέμβριο του 2009 για να επανεξοπλιστεί για τη συναρμολόγηση της δεύτερης γενιάς, μια διαδικασία που χρειάστηκε 2-3 μήνες. thumb|left|Το πίσω μέρος της Porsche Cayenne S της απέναντι λεζάντας, πριν την ανανέωση του 2014.
Η υποδοχή του από το κοινό ήταν και πάλι ενθουσιώδης, μολονότι πολλοί σχολίασαν αρνητικά τον σχεδιασμό των πίσω φώτων της αρχικής εκδοχής (πριν το λίφτινγκ του 2014), θεωρώντας τα αλλόκοτα ή ακόμα και άσχημα. Από την άλλη, η δεύτερη γενιά κέρδισε λίγο σε διαστάσεις, ενώ έφερε πιο λοξά μπροστινά και πίσω παρμπρίζ, πιο κεκλιμένη οροφή, με αποτέλεσμα μικρότερα πίσω παράθυρα, εξωτερικούς καθρέφτες οι οποίοι στηρίζονταν στις πόρτες, μπροστινά φώτα που βασίζονταν σε αυτά της Porsche Carrera GT, πίσω φώτα που έπιαναν όλη την πέμπτη πίσω πόρτα, φώτα LED που λάμπουν ακόμα και την ημέρα και ένα εντελώς νέο σαλόνι που έμοιαζε έντονα με αυτό του σεντάν Porsche Panamera.
Σε αυτή την γενιά, προσφέρθηκαν και ένας κινητήρας ντίζελ και μια υβριδική έκδοση. Ωστόσο οι Porsche Cayenne ντίζελ των σεζόν 2013 - 2016, ήταν μεταξύ των μοντέλων που επλήγησαν από το σκάνδαλο καυσαερίων του Ομίλου Volksagen με το γνωστό παράνομο λογισμικό.
Εξοπλισμός
thumb|left|Porsche Cayenne V6 Diesel Triptonic S 3.0 του 2015, μετά την ανανέωση. thumb|left|Το πίσω μέρος της προηγούμενης Porsche Cayenne 3.0 V6 Diesel. Φαίνονται τα νέα πίσω φώτα της δεύτερης γενιάς, μετά την ανανέωση.
Οι κινητήρες V8 της Cayenne δεύτερης γενιάς ήταν κοινοί με της Porsche Panamera, αν και ειδικότερα στην Cayenne είχαν ενισχυθεί για ακόμα καλύτερη επιτάχυνση, έχοντας μεγαλύτερη ιπποδύναμη και ροπή, καθώς και ισχυρότερη ηλεκτρονική τεχνολογία injection, για καλύτερες επιδόσεις.
Ανανέωση του 2014
Τον Οκτώβριο του 2014, η Porsche Cayenne δεύτερης γενιάς υπέστη μια εκτενή ανανέωση, με εμφανέστερη διαφορά τα λεπτότερα και εμφανώς πιο ελκυστικής σχεδίασης πίσω φώτα της, ως απάντηση στα αρνητικά σχόλια του κοινού για το αρχικό σχήμα τους. Επίσης, το μοντέλο απέκτησε νέα μπροστινά φτερά και καπό, μπροστινά φώτα ημέρας, νέο τιμόνι, πιο σπορ σχεδίασης, και νέο πίσω προφυλακτήρα. Ταυτόχρονα, έγιναν και σημαντικές αναβαθμίσεις στους κινητήρες της, καθώς και στον εξοπλισμό της.
Τρίτη γενιά
Η τρίτη γενιά της Porsche Cayenne παρουσιάστηκε επίσημα στις 29 Αυγούστου 2017 σε μια σχετική εκδήλωση στη Στουτγάρδη, ενώ ακολούθησε και η διεθνής πρεμιέρα της στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2017. thumb|left|Το σαλόνι μιας [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονης Porsche Cayenne S του 2018.]]
Το μεταξόνιο της τρίτης γενιάς παρέμεινε αμετάβλητο ως προς αυτό της δεύτερης γενιάς, αλλά το συνολικό της μήκος αυξήθηκε ελαφρά κατά 6,3 εκατοστά, ενώ και το πλάτος της αυξήθηκε κατά 4,4 εκατοστά, πλησιάζοντας οριακά τα 2 μέτρα. Το ύψος της μειώθηκε ελαφρά κατά 9 χιλιοστά και ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd είναι στο 0,35. thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη Porsche Cayenne V8 Turbo Automatic Coupe 4.0 του 2019 στο Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Τον Μάρτιο του 2019, μπήκε στην παραγωγή και η εκδοχή Porsche Cayenne Coupé, που είναι επίσης 5-πορτη, αλλά με εμφανώς χαμηλότερο το πίσω μέρος της, και κυκλοφόρησε παράλληλα με την στάνταρ εκδοχή αμαξώματος.
Η Cayenne Coupé κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2019, αρχικά στις εκδόσεις Cayenne Coupé, Cayenne Coupé S και Cayenne Coupé Turbo. Τον Αύγουστο του 2019, προστέθηκαν οι υβριδικές εκδόσεις Cayenne Coupé E-Hybrid και Cayenne Coupé Turbo S E-Hybrid. Τον Ιούνιο του 2020, παρουσιάστηκε και η Cayenne Coupé GTS.
Η τέταρτη γενιά της Porsche Cayenne θα εισαχθεί το 2026 και θα είναι αμιγώς ηλεκτροκίνητη.
Ασφάλεια
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2017, η Porsche Cayenne τρίτης γενιάς απέσπασε την μέγιστη διάκριση των 5 αστέρων στα τεστ πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης, καθώς και πλευρικής πρόσκρουσης σε κολώνα, όπως και για όλα τα συστήματα ασφαλείας που διέθετε στάνταρ. Το μοντέλο της δοκιμής ήταν μια αριστεροτίμονη Porsche Cayenne 3.0 diesel του 2017 και κατάφερε τα εξής ποσοστά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Porsche Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν
Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν ή ορθότερα Το Δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ (γερμ. Der Ring des Nibelungen) είναι ο τίτλος μίας επικής τετραλογίας έργων όπερας του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Το σύνολο των έργων θεωρείται μία από τις σημαντικότερες δημιουργίες στην ιστορία της μουσικής. Εκτός από τις μουσικές καινοτομίες που εισήγαγε στο είδος της όπερας, το έργο διαθέτει μία πλούσια πλοκή, βασισμένη σε μύθους και παραδοσιακές εξιστορήσεις. Η παρουσίαση ολόκληρης της τετραλογίας πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια τεσσάρων διαδοχικών παραστάσεων, καταλαμβάνοντας συνολικά διάστημα περίπου 15 ωρών. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις ιδιαίτερες τεχνικές ικανότητες που απαιτεί, καθιστά τον πλήρη κύκλο ως ένα από τα πλέον απαιτητικά αλλά και ενδιαφέροντα έργα του είδους. Το πρώτο μέρος είναι χρονικά το συντομότερο, με διάρκεια συνήθως μεταξύ δύο ή τριών ωρών, ενώ η τελευταία κατά σειρά όπερα, Το Λυκόφως των Θεών, διαρκεί μέχρι και πέντε ώρες.
Αποτελείται από τις επιμέρους τέσσερις όπερες:
Σύνθεση
Το καλοκαίρι του 1848, ο Βάγκνερ ολοκλήρωσε ένα αρχικό προσχέδιο σχετικά με το μύθο των Νιμπελούνγκεν, συνδυάζοντας διαφορετικές πηγές σε μία απλή αφήγηση, ανάλογης πλοκής με αυτή του τελικού Δαχτυλιδιού αλλά και με σημαντικές διαφοροποιήσεις. Τον επόμενο χρόνο, ξεκίνησε τη συγγραφή ενός λιμπρέτου με τον τίτλο Ο θάνατος του Ζίγκφριντ (Siegfrieds Tod). Θεωρείται πιθανό πως αφορμή αποτέλεσαν μία σειρά από δημοσιεύματα στην έκδοση Neue Zeitschrift für Musik, μέσα από τα οποία, μουσικοί συνθέτες της εποχής καλούνταν να συμμετάσχουν στην σύνθεση μιας "εθνικής όπερας", βασισμένη στο έπος των Νιμπελούνγκεν του 12ου αιώνα που περιλαμβάνει ως κεντρικό χαρακτήρα, τον ήρωα Ζίγκφριντ. Μέχρι το 1850, ο Βάγκνερ είχε ολοκληρώσει το έργο του και αμέσως στράφηκε στη συγγραφή ενός νέου λιμπρέτου, το οποίο θα περιέγραφε τα νεανικά χρόνια του ήρωα, παρέχοντας παράλληλα στοιχεία που θα εξηγούσαν τα δρώμενα στο Θάνατο του Ζίγκφριντ. Το νέο αυτό έργο, με τον τίτλο Ο νεαρός Ζίγκφριντ (Der junge Siegfried), ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1851 ενώ το επόμενο διάστημα, ο Βάγκνερ φαίνεται πως έλαβε οριστικά την απόφαση να περιλάβει τις ιδέες του σε έναν κύκλο συνολικά τεσσάρων έργων, τα οποία θα παρουσιάζονταν κατά τη διάρκεια τεσσάρων διαδοχικών παραστάσεων. Ο πρωταρχικός κύκλος του Δαχτυλιδιού περιλάμβανε τις όπερες: Ο Χρυσός του Ρήνου, Βαλκυρία, Ο νεαρός Ζίγκφριντ και Ο θάνατος του Ζίγκφριντ.
Το κείμενο που περιέγραφε το σύνολο των τεσσάρων έργων ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 1852 και τυπώθηκε ιδιωτικά το 1853. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Βάγκνερ ξεκίνησε τη συγγραφή του Χρυσού του Ρήνου. Η σύνθεση της τετραλογίας συνεχίστηκε μέχρι το 1857, περίοδο κατά την οποία ο Βάγκνερ εγκατέλειψε για ένα μεγάλο διάστημα το έργο, περίπου δώδεκα ετών, και παράλληλα ασχολήθηκε με άλλα έργα μεταξύ των οποίων και η όπερα Τριστάνος και Ιζόλδη. Το 1869, επέστρεψε στον κύκλο του Δαχτυλιδιού τον οποίο και ολοκλήρωσε, μετονομάζοντας συγχρόνως τα δύο τελευταία μέρη.
Πρώτες παραγωγές
Κατά την περίοδο του βασιλιά Λουδοβίκου Β' της Βαυαρίας, παρά τις αντιρρήσεις του ίδιου του Βάγκνερ, πραγματοποιήθηκαν ειδικές πρώιμες παραγωγές για τον Χρυσό του Ρήνου και τη Βαλκυρία. Η πρεμιέρα του πρώτου μέρους του κύκλου έγινε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1869, ενώ το δεύτερο μέρος στις 26 Ιουνίου του 1870. Ο Βάγκνερ επιθυμούσε την κατασκευή ενός ειδικά διαμορφωμένου θεάτρου, σχεδιασμένο από τον ίδιο, προκειμένου να παρουσιάσει πλήρως την τετραλογία και σύμφωνα με τα πρότυπα του. Για το σκοπό αυτό, το 1872 μεταφέρθηκε στο Μπαϊρόιτ, όπου είχε αποφασιστεί η ανέγερση του, και προσπάθησε να συγκεντρώσει τα κεφάλαια για την κατασκευή. Το σχέδιο του Βάγκνερ διασώθηκε χάρη στην οικονομική συνδρομή του βασιλιά Λουδοβίκου και ολοκληρώθηκε τελικά το 1876, χρονιά κατά την οποία λειτούργησε για πρώτη φορά η όπερα (Bayreuth Festspielhaus). Η πρώτη παρουσίαση του πλήρους κύκλου των έργων του Βάγκνερ έγινε στο διάστημα 13-17 Αυγούστου του 1876.
Μουσική
Ένα ακόμα βασικό μουσικό χαρακτηριστικό της όπερας του αποτελεί η χρήση της ορχήστρας. Ο Βάγκνερ χρησιμοποίησε πολλά όργανα, μεταξύ αυτών και την τούμπα Βάγκνερ (όργανο που εφηύρε ο ίδιος) και συνολικά 17 διαφορετικές οικογένειες οργάνων προκειμένου να διαθέτει πολλές δυνατότητες συνδυασμών με απώτερο σκοπό την καλλιέργεια πολλών διαφορετικών συναισθημάτων κατά τη διάρκεια των σκηνικών δρώμενων. Για τον ίδιο λόγο αποδυνάμωσε την παραδοσιακή έννοια της τονικότητας, υπό την έννοια πως το μεγαλύτερο μέρος του Δαχτυλιδιού και ειδικά μετά την τρίτη πράξη της όπερας Ζίγκφριντ, δεν μπορεί να θεωρηθεί πως βρίσκεται σε κάποια μουσικά κλειδιά όπως παραδοσιακά καθορίζεται, αλλά μάλλον σε περιοχές κλειδιών, κάθε μια από τις οποίες μετακυλά ομαλά στην επόμενη.
Πλοκή και μύθος
200px|right|thumb|Εικονογράφηση για την [[Βαλκυρία (πράξη Β')]]
Ο μύθος πάνω στον οποίο βασίζεται η πλοκή της τετραλογίας αναφέρεται σε ένα μαγικό δαχτυλίδι, το οποίο δίνει απόλυτη εξουσία στον κάτοχό του. Για την απόκτησή του συγκρούονται οι διαφορετικοί χαρακτήρες του έργου, μεταξύ των οποίων ο θεός Βόταν, η Βαλκυρία Μπρύνχιλντ και ο θνητός ήρωας Ζίγκφριντ. Για τη συγγραφή του λιμπρέτου, ο Βάγκνερ στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στη Δυτική Γερμανική παράδοση καθώς και στη Σκανδιναβική μυθολογία, πηγές από τις οποίες δανείστηκε θέματα και χαρακτήρες. Τα κείμενα της Ποιητικής Έντα, πρόσφεραν τη βάση για το μυθολογικό υπόβαθρο του Χρυσού του Ρήνου ενώ η Βαλκυρία βασίστηκε στον κύκλο Βόλσουνγκ. Η όπερα Ζίγκφριντ περιέχει στοιχεία και από τις δύο αυτές πηγές, ενώ το τελευταίο μέρος της τετραλογίας προέρχεται θεματολογικά από το Έπος των Νιμπελούνγκεν (Nibelungenlied), που αποτέλεσε και την πρωταρχική πηγή έμπνευσης του Βάγκνερ για το Δαχτυλίδι. Ο Βάγκνερ συνδύασε αρκετές διαφορετικές εξιστορήσεις και επιμέρους μύθους για την δημιουργία της ενιαίας πλοκής που διέπει τις τέσσερις όπερες, ενώ παράλληλα ενσωμάτωσε και σύγχρονα θέματα.
Το περιεχόμενο του Δαχτυλιδιού έχει γίνει αντικείμενο αρκετών διαφορετικών ερμηνειών. Ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω υποστήριξε πως αποτελεί μία κριτική πάνω στην βιομηχανική επανάσταση, ενώ ο Ρόμπερτ Ντόνιγκτον το ερμήνευσε στα πλαίσια της ψυχολογίας και ειδικότερα των θεωριών του Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ.
Χαρακτήρες
right|thumb|480px|Διάγραμμα των χαρακτήρων του έργου και των σχέσεών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δαχτυλιδι|Δαχτυλιδι των Νιμπελουνγκεν
Άντριου Ντίζμορ
Ο Άντριου Χάρτλεϋ Ντίζμορ (γενν. 2 Σεπτεμβρίου, 1954) είναι Άγγλος πολιτικός και δικηγόρος. Συνεργάζεται με το Εργατικό Κόμμα για την τοπική περιφέρεια του Χέντον, στο Λονδίνο.
Ο Ντίζμορ προσχώρησε στο εργατικό κόμμα το 1974. Την εποχή που σπούδαζε νομική και συγχρόνως δούλευε σαν εκπαιδευτικός υπάλληλος στην "General, Municipal, Boilermakers and Allied Trade Union". Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σαν συνεργάτης του "Robin Thompson and Partners Solicitors" το 1978.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1997, για την καινούρια εκλογική περιφέρεια του Χέντον, κερδίζοντας τον Τζον Μάικλ Γκορστ, που ήταν ήδη ο τοπικός βουλευτής, με πλειοψηφία 6.155 ψήφων. Είναι μέλος της επιτροπής του Αγγλικού κοινοβουλίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα από το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Σελεύκεια η επί του Τίγρη
Η Σελεύκεια η επί του Τίγρη ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη της Μεσοποταμίας. Ονομάστηκε από τον ιδρυτή της, τον Μακεδόνα βασιλιά Σέλευκο Νικάτορα και εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες πόλεις του βασιλείου των Σελευκιδών, και των Πάρθων στη συνέχεια. Βρίσκεται στην περιοχή του λόφου Τελ Ουμάρ (Tell Umar), στη δυτική όχθη του ποταμού Τίγρη, νοτιοδυτικά της Βαγδάτης, στο σημερινό Ιράκ.
Ίδρυση
Η πόλη ιδρύθηκε από τον Σέλευκο Νικάτορα, έναν από τους διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου και ιδρυτής της δυναστείας των Σελευκίδων. Η ημερομηνία της ίδρυσής της δεν είναι βέβαιη, αλλά πρέπει να ιδρύθηκε μετά το πέρας του Βαβυλωνιακού πολέμου (311 -309 π.Χ.) και ασφαλώς πριν από το 301 π.Χ., όταν ο Σέλευκος επισκέφτηκε τη Βαβυλώνα για τελευταία φορά. Ταυτόχρονα με τη Σελεύκεια, ο Σέλευκος ίσως έκτισε και την Κτησιφώντα (μετέπειτα πρωτεύουσα των Πάρθων και των Σασσανιδών), στην απέναντι όχθη.
Πολεοδομία
Η μεγαλούπολη του Σελεύκου ήταν κτισμένη απέναντι από την παλιά Ώπιδα. Στις σφηνοειδείς γραφές ήταν γνωστή ως al sarruti, δηλαδή η πόλη της βασιλείας. Οι ανασκαφές έχουν δείξει ότι η πόλη κτίστηκε πάνω στο ιπποδάμειο πολεοδομικό σύστημα. Όπως σε κάθε ελληνιστική πόλη, υπήρχε η συνήθης κεντρική οδός (πιθανότατα διακοσμημένη με κιονοστοιχίες), η αγορά και το θέατρο. Η πορεία των τειχών θα είχε καθοριστεί από το σχήμα του χώρου και είχε το σχήμα του αετού με τα φτερά ανοιγμένα. Υπήρχε επίσης η βασιλική διώρυγα που ένωνε τον Τίγρη με τον Ευφράτη ποταμό. Ένα κανάλι διαχώριζε τις επίσημες κατοικίες από τους χώρους διαμονής, όπου οι άνθρωποι -βάσει του βαβυλωνιακού εθίμου- θάβονταν μέσα στα σπίτια τους.
Αρχαιολογία
Η θέση της Σελεύκειας ανακαλύφθηκε στη δεκαετία του 1920, από αρχαιολόγους οι οποίοι αναζητούσαν την αρχαία Ώπι.
Από το 1927, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, Λιρόι Γουότερμαν (Leroy Waterman, 1927–1932) και Κλαρκ Χόπκινς (Clark Hopkins, 1936–1937) επέβλεψαν ανασκαφές για το Αρχαιολογικό Μουσείο του Κέλσι (Kelsey), εξ ονόματος της Αμερικανικής Σχολής Ανατολικών Ερευνών της Βαγδάτης, με χρηματοδότηση των μουσείων Τέχνης του Τολέδο και του Κλίβελαντ. Από το 1964 έως το 1968 και μεταξύ των ετών 1985 και 1989, η θέση ανασκάφθηκε από ιταλική αποστολή από το Πανεπιστήμιο του Τορίνο, υπό τη διεύθυνση των Antonio Invernizzi and Giorgio Gullini. Κατά τις ανασκαφές αυτές βρέθηκε κτίριο με σελευκιδικό αρχείο. Στο κτίριο αυτό βρέθηκαν περί τα 30.000 αποτυπώματα σφραγίδων ελληνικής τεχνοτροπίας.
Κατά τις ανασκαφές σε εξωτερικό τείχος της εποχής των Πάρθων, βρέθηκε επαναχρησιμοποιημένη πλίνθος, χρονολογούμενο στο 821 π.Χ. (νεο-Ασσυριακή περίοδος).
Φαίνεται πως τα δημόσια κτίρια της πόλης είχαν ενσωματώσει στοιχεία της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής αλλά και της μεσοποταμιακής. Τα ευρήματα υποδεικνύουν την ύπαρξη σημαντικού μη ελληνικού πληθυσμού.
Ελληνιστική περίοδος
Μετά την ίδρυσή της και πριν από τη μάχη της Ιψού, η Σελεύκεια κατέστη έδρα του νεοσύστατου σελευκιδικού βασιλείου (περ. 311 -301 π.Χ.). Ο Σέλευκος, διαβλέποντας τη στρατηγική της θέση, εγκατέστησε εκεί πολλούς Μακεδόνες και άλλους Έλληνες, ενώ προσήλθαν και πολλοί Βαβυλώνιοι (η Βαβυλώνα απείχε 60 χλμ. νότια) και, αργότερα, Εβραίοι. Με πληθυσμό που έφτανε τους 600.000 χιλιάδες, η νεόδμητη πόλη μπορούσε να συναγωνιστεί τις πόλεις της Αντιόχειας και της Αλεξάνδρειας. Εξέχουσα διοικητική θέση είχαν οι Έλληνες και πιο πολύ οι Μακεδόνες, ώστε να αποτελούν τη σεβαστή γερουσία της Σελεύκειας, τους Αδειγάνες ή Πελιγάνες (ο γκριζομάλλης στη μακεδονική διάλεκτο).
Η πόλη μετά την ίδρυση της Αντιόχειας (301 π.Χ.) έγινε η έδρα του συστήματος των άνω σατραπειών, αφού πρωτεύουσα έγινε η Αντιόχεια. Κατά διαταγή του Σελεύκου Α΄, ο γιος του Αντίοχος Α΄ Σωτήρ ορίστηκε αντιβασιλιάς με έδρα τη Σελεύκεια, κατά την περίοδο 293 -281 π.Χ., και ήλεγχε τις προαναφερθείσες σατραπείες.
Με την επανάσταση του σατράπη της Μηδίας Μόλωνος, ο τελευταίος αφαίρεσε από τον Αντίοχο Γ΄ την Κτησιφώντα (222 π.Χ.) και στη συνέχεια επεχείρησε να κυριεύσει με πολιορκία την Σελεύκεια. Όμως ο Μακεδόνας στρατηγός Ζεύξις του ανέκοψε την πορεία και ο Αντίοχος Γ΄ έστειλε τον Αχαιό στρατηγό Ξενοίτα να κτυπήσει τον επαναστάτη Μόλωνα. Αν και ο Ξενοίτας δέχθηκε ενισχύσεις από τους σατράπες της Σουσιανής και του Περσικού κόλπου Διογένη και Πυθιάδη αντίστοιχα, δέχθηκε αιφνιδιαστική επίθεση του Μόλωνα και σκοτώθηκε. Η Σελεύκεια έπεσε στα χέρια των στασιαστών και ο φρούραρχός της, Διομέδων, τράπηκε σε φυγή. Μετά τη νίκη του Αντιόχου Γ΄ επί του Μόλωνος, η πόλη επανήλθε στους Σελευκίδες. Αν και ο υπουργός Ερμείας φέρθηκε με βαναυσότητα στους κατοίκους της πόλεως και επέβαλε πρόστιμο, η επιείκεια του Σελευκίδη βασιλιά εξομάλυνε την κατάσταση. Το πρόστιμο μειώθηκε από τα 1.000 τάλαντα στα 150 και η τάξη της πόλεως αποκαταστάθηκε όπως και πριν.
Παρθική περίοδος
Τον Ιούλιο του 141 π.Χ. οι Πάρθοι υπό τον Μιθριδάτη Α΄ Φιλέλληνα κατάλαβαν την πόλη. Η Σελεύκεια όμως δεν έχασε τη σημασία της και χρησιμοποιήθηκε ως ένα από τα βασιλικά νομισματοκοπεία. Ωστόσο η παρθική πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη γείτονα Κτησιφώντα. Ο δραστήριος Σελευκίδης Αντίοχος Ζ΄ Σιδήτης ανέκτησε για λίγο διάστημα τη Μεσοποταμία, τη Βαβυλωνία και τη Μηδία και εκτέλεσε τον Πάρθο διοικητή της Σελεύκειας (130 π.Χ.). Μετά από περίπου ένα χρόνο, τα μέρη αυτά περιήλθαν οριστικά στους Πάρθους.
Πολλοί Ιουδαίοι κατέφυγαν στην Σελεύκεια μετά το 35 π.Χ., όπου και σφαγιάστηκαν. Και οι δύο πόλεις (Σελεύκεια και Κτησιφών) καταλήφθηκαν αρκετές φορές από τους Ρωμαίους. Ο αυτοκράτορας Τραϊανός την κατέλαβε το 116 μ.Χ. . Επί βασιλείας Μάρκου Αυρηλίου και Λουκίου Βήρου, το 165 μ.Χ., την κατέλαβε ο Ρωμαίος στρατηγός Αβίδιος Κάσσιος (απόγονος του Άντιόχου Δ', βασιλιά της ημι-εξελληνισμένης Κομμαγηνής) κατά τη διάρκεια της εκστρατείας κατά των Πάρθων. Ο Κάσσιος κατέστρεψε την Σελεύκεια -προφασιζόμενος ότι οι κάτοικοί της αθέτησαν τη συμφωνία τους με τους Ρωμαίους- και αυτό αποτελεί τραγική ειρωνεία της ιστορίας, διότι ο Αβίδιος ήταν μακρινός απόγονος Σελευκιδών.
Ωστόσο αυτές οι δίδυμες πόλεις επέζησαν, αλλά η Σελεύκεια παρήκμασε. Όταν τις κατέλαβε το 198/9 ο Σεπτίμιος Σεβήρος, βρήκε τη Σελεύκεια έρημη. Οι Πάρθοι στρατιώτες που δραπέτευσαν απεικονίζονται στην αψίδα του θριάμβου του στη Ρώμη.
Σασσανιδική περίοδος
Το 230 μ.Χ. η ιρανική δυναστεία των Σασσανιδών μετονόμασε τη μακεδονική Σελεύκεια σε Veh-Ardashir («η καλή πόλη του Αρντασίρ»), μεταφέροντάς την όμως στην απέναντι όχθη. Το 283 ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κάρος κατέλαβε την πόλη.
Κέντρο του ελληνικού πολιτισμού
Είναι γεγονός ότι η Σελεύκεια στάθηκε κέντρο του ελληνικού πολιτισμού στις περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Περσίας. Η πληθώρα ελληνικών νομισμάτων, η αρχαία αγορά, το πλινθόκτιστο θέατρο, πορτραίτα με μακεδονικές καυσίες, το άγαλμα του Ηρακλέους, αποδεικνύουν το πόσο είχε προχωρήσει όχι μόνο ο ελληνικός πολιτισμός στην Βαβυλωνία, αλλά και ο εθελούσιος εξελληνισμός των ντόπιων. Ο Ρωμαίος Πλίνιος αναφέρει ότι στην εποχή του (1ος αι. μ.Χ.) διασώζονταν στην πόλη κάποια μακεδονικά έθιμα.
Οι Μακεδόνες γερουσιαστές της πόλεως (Αδειγάνες ή Πελιγάνες, των οποίων η στερεότυπη φράση ήταν: δεδόχθαι τοῖς πελιγᾶσιν) δεν υπέρεβαιναν τους 300. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο ιδρυτής Σέλευκος εγκατέστησε εκεί Βαβυλωνίους εποίκους (1,16).
Προσωπικότητες από τη Σελεύκεια ήταν ο στωϊκός φιλόσοφος Διογένης ο Σελεύκειος ή Βαβυλώνιος (230 -140 π.Χ.) και ο μαθηματικός και αστρονόμος Σέλευκος ο Σελεύκειος (190 π.Χ.). Ο Πλούταρχος μάλιστα διασώζει την πληροφορία πως ο Αθηναίος ρήτορας και σοφιστής Αμφικράτης πίστεψε ότι θα μπορούσε να βρει άξια θέση στη Σελεύκεια. Όταν επισκέφθηκε την πόλη (86 π.Χ.), του προτάθηκε να ιδρύσει εκεί σχολή ρητορικής. Τότε ο Αμφικράτης απάντησε: «μια κατσαρόλα δεν μπορεί να αντέξει δελφίνι», ειρωνευόμενος μάλλον το ζεστό κλίμα της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ιράκ
Δημοκρατικό Κόμμα (Ιταλία)
Το Δημοκρατικό Κόμμα (ιταλικά: Partito Democratico, συντ.: PD) είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα της Ιταλίας που ιδρύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2007. Γενικός Γραμματέας του κόμματος είναι η Έλι Σλάιν.
Αποτελεί συνέχεια του συνασπισμού της Ελιάς, που δημιουργήθηκε το 1995 από ένα σύνολο κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας, του δημοκρατικού σοσιαλισμού,της χριστιανοδημοκρατίας, του φιλελευθερισμού και της οικολογίας.
Η ίδρυση του κόμματος, πραγματοποιήθηκε μέσω ανοιχτών εκλογών που διενεργήθηκαν για την εκλογή του γενικού γραμματέα του κόμματος και Συντακτικής Συνέλευσης. Γενικός γραμματέας του κόμματος εξελέγη ο τότε δήμαρχος της Ρώμης Βάλτερ Βελτρόνι και αναπληρωτής του ο Ντάριο Φραντσεσκίνι. Ο Ρομάνο Πρόντι δημιουργός του συνασπισμού της Ελιάς και πρώην πρωθυπουργός, υπήρξε ο πρόεδρος του κόμματος έως τις 16 Απριλίου 2008 οπότε και παραιτήθηκε.
Εκλογή γενικού γραμματέα
Στις 14 Οκτωβρίου 2007 διεξήχθησαν εκλογές με ελεύθερη συμμετοχή για όλους τους Ιταλούς πολίτες άνω των 16 ετών και τους μη-ιταλούς νόμιμους κατοίκους και συμμετείχαν στην εκλογή περισσότεροι από 3.500.000 άτομα. Γενικός γραμματέας εξελέγη με το συντριπτικό 75% ο Βάλτερ Βελτρόνι, νικώντας την τότε υπουργό Υγείας Ρόζι Μπίντι που έλαβε 13% των ψήφων περίπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Στέφαν Γέλοβατς
Ο Στέφαν Γέλοβατς (Стеван Јеловац, Νόβι Σαντ, 8 Ιουλίου 1989 - Νόβι Σαντ, 5 Δεκεμβρίου 2021 ) ήταν Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,08 μέτρα αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ / σέντερ.
Σταδιοδρομία
Στις 15 Ιουνίου 2011, υπέγραψε με την Αντάλια για την περίοδο 2011–12.
Στις 10 Ιουλίου 2012, ο Γέλοβατς υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Γιούβε Καζέρτα. Μετά από μια σεζόν, αποχώρησε από την Καζέρτα.
Στις 31 Ιουλίου 2013, ο Γέλοβατς υπέγραψε με την Λιέτουβος Ρίτας για τη χρονιά 2013-14. Στη VTB Λίγκα σε 25 αγώνες είχε 8,4 πόντους και 3,8 ριμπάουντ, ενώ αγωνίστηκε και σε 10 ματς στην Ευρωλίγκα σημειώνοντας 6,1 πόντους και 2,3 ριμπάουντ.
Στις 4 Ιουλίου 2014, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ισπανική Σαραγόσα. Σε 34 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ισπανίας είχε 13,7 πόντους και 4,6 ριμπάουντ, ενώ στο Eurocup σε 16 αγώνες είχε 14,3 και 6,8 ριμπάουντ. Στις 13 Ιουνίου 2015, υπέγραψε ξανά με τη Σαραγόσα για μια ακόμη χρονιά. Τον Ιούλιο του 2016, εντάχθηκε στους Ντάλας Μάβερικς για το Σάμερ Λιγκ του NBA το 2016. Στις 27 Ιουλίου 2016, υπέγραψε ξανά με τη Σαραγόσα για την περίοδο 2016-17.
Στις 8 Ιουλίου 2018, υπέγραψε με την Μπρόζε Μπάμπεργκ. Στους αγώνες του στο Πρωτάθλημα Γερμανίας είχε 11,9 πόντους με 4,1 ριμπάουντ και στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ σε 10 αγώνες είχε 12,1 πόντους με 4,9 ριμπάουντ.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2019, ο Γέλοβατς υπέγραψε με την τουρκική ομάδα Γκαζιαντέπ Μπασκετμπόλ. Σε 20 αγώνες στο Πρωτάθλημα Τουρκίας είχε 15,6 πόντους και 5,6 ριμπάουντ, ενώ στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ σε 14 αγώνες σημείωσε 9,3 πόντους με 4,7 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.
Στις 8 Ιουνίου 2020, υπέγραψε με την Σαν-εν Νεοφοίνιξ της Ιαπωνικής Μπι Λιγκ. Σε 52 αγώνες του στην διοργάνωση είχε 18,8 πόντους με 9 ριμπάουντ μέσο όρο.
Στις 23 Αυγούστου 2021, ο Γέλοβατς υπέγραψε με την ΑΕΚ του Ελληνικού Πρωταθλήματος και του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ. Με την ΑΕΚ αγωνίστηκε σε πέντε αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας, έχοντας στο ξεκίνημα δύο συνεχόμενα ματς με 21 πόντους, απέναντι σε Ολυμπιακό και Λάρισα. Είχε 11.2 πόντους και 4.4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, Στο Τσάμπιονς Λιγκ αγωνίστηκε σε δύο αγώνες, έχοντας 16.1 πόντους και 2.3 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.
Θάνατος
Απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 2021, συνεπεία εγκεφαλικού επεισοδίου που είχε υποστεί στις 14 Νοεμβρίου κατά τη διάρκεια προπόνησης. Αρχικά νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο των Αθηνών, ωστόσο αργότερα, κατόπιν αιτήματος της οικογενείας του, διακομίσθηκε στο Νόβι Σαντ. Η εξόδιος ακολουθία τελέσθηκε στις 7 Δεκεμβρίου στο Νόβι Σαντ.
Τιμές
Η 10η αγωνιστική του Πρωταθλήματος Ελλάδας ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Γέλοβατς μετά από απόφαση του ΕΣΑΚΕ.
Στις 14 Δεκεμβρίου 2021, πριν την έναρξη της αναμέτρησης με τη Φάλκο για την 5η αγωνιστική του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, η Α.Ε.Κ απέσυρε την φανέλα με το νούμερο 13 που φορούσε ο Γέλοβατς κατά την παρουσία του στην ομάδα, τοποθετώντας την στην οροφή του κλειστού γηπέδου των Άνω Λιοσίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκαζιαντέπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Νίζνι Νόβγκοροντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Σαραγόσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αντάλια Μπουγιουκσεχίρ Μπελεντιγέσι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Σελεύκεια η προς Ηδυφώντι
Η Σελεύκεια ήταν ελληνιστική πόλη της Σουσιανής, στις όχθες του ποταμού Ηδυφώντος (σημερινός Τζαραχί), στην νότια περιοχή της επαρχίας Χουζεστάν του σύγχρονου Ιράν.
Κτίστηκε από τον Σέλευκο Α΄ Νικάτορα. Κατά τον Στράβωνα λεγόταν πριν Σολόκη και Σοδόμη. Γνωστή από τους βίους των αγίων της ανατολής ως Μπεθ Σελεύκεια, υπήρξε η πόλη όπου μαρτύρησαν αρκετοί άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά διαταγή του Σαπώρ, ανάμεσά τους και ο επίσκοπος της Σελεύκειας, Ιωάννης.
Κατά τον Στράβωνα, όταν το 187 π.Χ. ο Αντίοχος Γ΄ επιχείρησε να συλήσει ναό του Βάαλ και οι Πέρσες επιτέθηκαν εναντίον του, ενισχύθηκε το αίσθημα της αποστασίας των τελευταίων από τους Μακεδόνες. Λίγο αργότερα κάποιος Πάρθος βασιλιάς μαθαίνοντας ότι οι πόλεις του Ελάμ είχαν πολλά αναθήματα και θησαυρούς, τις λεηλάτησε. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η μεγάλη πόλη Σελεύκεια.
Πηγές
Κατηγορία:Ασσυρία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις
Αλατωρυχείο Βιελίτσκα
Το Αλατωρυχείο Βιελίτσκα βρίσκεται στην πόλη της Βιελίτσκα (Wieliczka) της Πολωνίας και σε απόσταση 15 χλμ. νοτιοανατολικά της Κρακοβίας. Αποτελεί πολιτιστικό μνημείο και έχει περιληφθεί από το 1978 στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία του Αλατωρυχείου
Το Αλατωρυχείο της Βιελίτσκα εκτείνεται σε εννέα υπόγεια επίπεδα και φθάνει σε βάθος τα 327 μέτρα, με περισσότερες από 2.040 αίθουσες και 300 χλμ. στοές, που είναι λαξεμένες πάνω σε συμπαγείς όγκους αλατιού, καθώς και υπόγειες λίμνες.
Το Μουσείο των Αλατωρυχείων
Το σπουδαιότερο αξιοθέατο μέσα στο ορυχείο είναι το Μουσείο, που βρίσκεται στον τρίτο όροφο του αλατωρυχείου και σε βάθος 130 μέτρων. Επί σειράν ετών, οι αλατωρύχοι έφτιαχναν από αλάτι εντυπωσιακά έργα τέχνης, που κοσμούν μέχρι και σήμερα τις αίθουσες του αλατωρυχείου.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακό και πλούσια διακοσμημένο είναι το "Παρεκκλήσιο της Ευλογημένης Κίνγκα", ένας καθεδρικός ναός διαστάσεων 54 μ. επί 17 μ. και με ύψος 12 μέτρα. Η κατασκευή αυτού του υπόγειου ναού διήρκεσε περισσότερο από 30 χρόνια (1896 - 1927), ενώ χρησιμοποιήθηκαν 20.000 τόνοι συμπαγούς αλατιού. Όλα τα αντικείμενα μέσα στο ναό, από τους πολυελαίους μέχρι τα είδη θρησκευτικής λατρείας, είναι κατασκευασμένα εξολοκλήρου από το αλάτι του ορυχείου. Από την οροφή του ναού κρέμονται πολυέλαιοι από αλάτι, η Αγία Τράπεζα και ένας Εσταυρωμένος δεσπόζουν στην αίθουσα, ενώ οι τοίχοι κοσμούνται με ανάγλυφες από αλάτι βιβλικές παραστάσεις.
Ανάμεσα στα άλλα παρεκκλήσια του αλατωρυχείου είναι και το έξοχο μπαρόκ "Παρεκκλήσιο του Αγίου Αντωνίου", που καθαγιάστηκε το 1698. Οι τοίχοι του είναι διακοσμημένοι με ανάγλυφες παραστάσεις, ενώ υπάρχουν πολλά αγάλματα φτιαγμένα από αλάτι, από τα οποία ξεχωρίζει η Παναγία με το Βρέφος 'Αγιο Αντώνιο, προστάτη άγιο των μεταλλωρύχων.
Το πιο αξιόλογο ίσως ανάγλυφο μέσα στο αλατωρυχείο είναι "Ο Μυστικός Δείπνος" του Λεονάρντο ντα Βίντσι. 'Αλλα αγάλματα από αλάτι είναι της Αγίας Βαρβάρας, προστάτιδας των ανθρακωρύχων, του Πολωνού αστρονόμου Νικολάου Κοπέρνικου, του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β' και άλλων διασημοτήτων.
Ο Μύθος της Αγίας Κίνγκα
right|thumb|240px|Ο Μυστικός Δείπνος του [[Λεονάρντο ντα Βίντσι κατασκευασμένος σε ορυκτό αλάτι]] Ιδιαίτερα εντυπωσιακή μέσα στο "Παρεκκλήσιο της Ευλογημένης Κίνγκα" είναι η μορφή της Αγίας Κίνγκα μ' ένα γονατισμένο αλατωρύχο να προσφέρει στην αγία αλάτι κι ένα δαχτυλίδι. Η Αγία Κίνγκα (Saint Kinga of Poland, 1224 - 1292) ήταν δούκισσα της Ουγγαρίας, κόρη του βασιλιά Μπέλα Δ' της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας, κόρης του Βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδώρου Α' Λάσκαρη.
Η Κίνγκα αρραβωνιάστηκε σε ηλικία 16 ετών το δούκα και μετέπειτα βασιλιά της Πολωνίας Βολέσλαο Ε' τον "Αγνό", ο οποίος ήταν τότε 19 ετών. Σύμφωνα με το διαδεδομένο θρύλο, η Κίνγκα ζήτησε από τον πατέρα της να της δώσει ως γαμήλιο δώρο, αντί για χρυσό και κοσμήματα, ένα αλατωρυχείο. Για να πραγματοποιηθεί η επιθυμία της, πέταξε το δαχτυλίδι των αρραβώνων της σ' ένα αλατωρυχείο στην Ουγγαρία.
Μετά την τέλεση του γάμου της στην Πολωνία, η Κίνγκα, ταξιδεύοντας μιαν ημέρα στην κοντινή πόλη της Βιελίτσκα, διέταξε τους Ούγγρους αλατωρύχους, που είχε φέρει μαζί από την πατρίδα της, να ανοίξουν ένα πηγάδι. Αντί όμως για νερό, εξορύχτηκε "λευκός χρυσός", καθώς και το δαχτυλίδι της μέσα σ' ένα πέτρωμα αλατιού, το δαχτυλίδι αυτό που είχε πετάξει η δούκισσα στο αλατωρυχείο στην Ουγγαρία.
Έτσι, η Κίνγκα ανακηρύχθηκε έκτοτε προστάτιδα των αλατωρύχων και από το 1690 ξεκίνησε και η λατρεία της "ως ευλογημένης Κίνγκα". Αγιοποιήθηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' στις 16 Ιουνίου 1999, ως Αγία Κίνγκα της Πολωνίας.