cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άραβες Χριστιανοί
Ισλαμική εποχή
εναλλ.=|μικρογραφία|240x240εσ| Άραβας Χριστιανός, [[Άμπο της Τιφλίδας|o Άμπο της Τιφλίδας, ο οποίος μεταστράπηκε από το Ισλάμ και συνέχισε να ασκεί την πίστη του στην νυν Τιφλίδα της Γεωργίας, πεθάνει ως μάρτυρας (786).]] Μετά την πτώση μεγάλων τμημάτων επαρχιών, που ανήκαν στους Βυζαντινούς και τους Σασσανίδες, στους αραβικούς στρατούς, ένας μεγάλος ιθαγενής χριστιανικός πληθυσμός διαφόρων εθνικοτήτων τέθηκε υπό αραβική μουσουλμανική κυριαρχία. Ιστορικά, ορισμένες χριστιανικές μειονότητες διώχθηκαν ως αιρετικές από τους Βυζαντινούς. Καθώς οι διοικητές του μουσουλμανικού στρατού επέκτειναν την αυτοκρατορία τους και επιτέθηκαν σε χώρες της Ασίας, της Βόρειας Αφρικής και της Νότιας Ευρώπης, προσέφεραν τρεις εναλλακτικές στους εχθρούς τους: να μεταστραφούν στο Ισλάμ ή να πληρώνουν φόρο υποτέλειας κάθε χρόνο ή να πολεμήσουν μέχρι θανάτου. Όσοι αρνήθηκαν να πολεμήσουν και να μεταστραφούν θεωρήθηκαν ότι συμφώνησαν να πληρώνουν φόρο.
Είναι κοινά αποδεκτό ότι, μετά την ταχεία επέκταση του Ισλάμ από τον 7ο αιώνα και μετά, πολλοί Χριστιανοί επέλεξαν να μην μεταστραφούν στο Ισλάμ. Πολλοί μελετητές και διανοούμενοι πίστευαν ότι οι Χριστιανοί στον αραβικό κόσμο συνέβαλαν σημαντικά στον αραβικό πολιτισμό από τον 7ο αιώνα μ.Χ. Μερικοί από τους κορυφαίους ποιητές σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές ήταν Άραβες Χριστιανοί και πολλοί Άραβες (και μη Άραβες) Χριστιανοί ήταν γιατροί, συγγραφείς, κυβερνητικοί αξιωματούχοι και λογοτέχνες.
Ως λαοί που αναφέρονταν στο Κοράνιο, στους Χριστιανούς στην περιοχή δόθηκαν ορισμένα δικαιώματα σύμφωνα με το ισλαμικό δίκαιο για να ασκούν τη θρησκεία τους (συμπεριλαμβανομένης της χρήσης του χριστιανικού νόμου για αποφάσεις, διακανονισμούς ή ποινές στο δικαστήριο) .Σε αντίθεση με τους μουσουλμάνους, οι οποίοι πλήρωναν το φόρο ζακάτ, πλήρωναν τον υποχρεωτικό φόρο τζίζια, ο οποίος δεν επιβαλλόταν σε σκλάβους, γυναίκες, παιδιά, μοναχούς, ηλικιωμένους, αρρώστους, ερημίτες ή φτωχούς. Σε αντάλλαγμα, οι μη μουσουλμάνοι πολίτες είχαν το δικαίωμα να ασκούν την πίστη τους, να απολαμβάνουν ένα μέτρο κοινοτικής αυτονομίας, να δικαιούνται προστασία του μουσουλμανικού κράτους από εξωτερικές επιθέσεις, να απαλλάσσονται από τη στρατιωτική θητεία και το ζακάτ.
Ο ρόλος τους στην Νάχντα
αριστερά|μικρογραφία|189x189εσ| Η [[Μαριάνα Μαράς (1848-1919) ήταν Σύρια συγγραφέας και ποιήτρια. Ήταν η πρώτη Σύρια, που δημοσίευσε ποιητική συλλογή]] εναλλ.=|μικρογραφία|231x231εσ| Η [[Μέι Ζιάντε (1886-1941) θεωρείται ότι ήταν βασικό πρόσωπο της Νάχντα στην αραβική λογοτεχνική σκηνή των αρχών του 20ού αιώνα και "πρωτοπόρος του φεμινισμού στην Ανατολή"]] αριστερά|μικρογραφία|228x228εσ| Ο [[Σαλίμ Τάκλα (1849-1892) ήταν ο Λιβανέζος ιδρυτής της αιγυπτιακής εφημερίδας Αλ Αχράμ]] εναλλ.=|μικρογραφία|217x217εσ| Ο [[Κοστάκι αλ Χίμσι (1858-1941) ήταν Σύριος συγγραφέας και ποιητής. Θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης λογοτεχνικής κριτικής μεταξύ των Αράβων μελετητών]] Η αναγέννηση του αραβικού πολιτισμού ή Αλ Νάχντα ήταν μια πολιτιστική αναγέννηση, που ξεκίνησε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, μετά την έξοδο του Μεχμέτ Αλή Πασά από τον Λεβάντε το 1840. Η Βηρυτός, το Κάιρο, η Δαμασκός και το Χαλέπι ήταν τα κύρια κέντρα της αναγέννησης και αυτό οδήγησε στην ίδρυση σχολείων, πανεπιστημίων, θεάτρων και τυπογραφείων. Επίσης οδήγησε στην ανανέωση της λογοτεχνικής, γλωσσικής και ποιητικής ιδιαιτερότητας. Η εμφάνιση ενός πολιτικά ενεργού κινήματος γνωστού ως «ένωση» συνοδεύτηκε από τη γέννηση της ιδέας του αραβικού εθνικισμού και το αίτημα για αναμόρφωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η εμφάνιση της ιδέας της αραβικής ανεξαρτησίας και της μεταρρύθμισης οδήγησε στην έκκληση για την ίδρυση σύγχρονων κρατών, βάσει των ευρωπαϊκών προτύπων.
Επειδή οι Άραβες Χριστιανοί αποτελούσαν τις μορφωμένες και αστικές τάξεις, είχαν σημαντικό αντίκτυπο στην πολιτική, τις επιχειρήσεις και τον πολιτισμό του αραβικού κόσμου. Μερικοί από τους πιο σημαντικούς Άραβες εθνικιστές ήταν Άραβες Χριστιανοί. Για παράδειγμα, ο Σαλίμ Τάκλα και ο αδελφός του, Μπισάρα Τάκλα, ίδρυσαν την εφημερίδα Αλ Αχράμ στην Αίγυπτο και είναι πλέον η πιο ευρέως κυκλοφορούμενη καθημερινή εφημερίδα της Αιγύπτου και η δεύτερη παλαιότερη. Χριστιανικά κολέγια όπως το Πανεπιστήμιο του Αγίου Ιωσήφ και το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού στο Λίβανο, το Πανεπιστήμιο Αλ Χίκμα στη Βαγδάτη και άλλα, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της αραβικής κουλτούρας. Μεταξύ άλλων, οι: Χαλίλ Γκιμπράν, Μιχαήλ Νουαϊμά, Αμίν Ριχάνι, Αμπντ αλ-Μασίχ Χαντάντ, Σαφίκ Μαλούφ, Ελίας Φαρχάτ και Μπούτρος Γκάλι.
Δεδομένου αυτού του αυξανόμενου χριστιανικού ρόλου στην πολιτική και τον πολιτισμό, οι Οθωμανοί υπουργοί άρχισαν να έχουν Άραβες χριστιανούς στις κυβερνήσεις τους. Στην οικονομική σφαίρα, διάφορες χριστιανικές οικογένειες όπως οι Σουρσούκ έγιναν επιφανείς. Έτσι, η Νάχντα οδήγησε τους μουσουλμάνους και τους χριστιανούς σε μια πολιτιστική αναγέννηση και έναν εθνικό γενικό δεσποτισμό και οι Άραβες Χριστιανοί αντιμετωπίζονταν ως ένας από τους πυλώνες της περιοχής και όχι ως περιθωριακή μειονότητα.
Το Μαχζάρ (μια από τις πιο κυριολεκτικές έννοιες του είναι "αραβική διασπορά") ήταν ένα λογοτεχνικό κίνημα, που διαδέχθηκε το κίνημα Νάχντα. Ξεκίνησε από Αραβόφωνους συγγραφείς, που είχαν μεταναστεύσει στην Αμερική, από τον Λίβανο, τη Συρία και την Παλαιστίνη στις αρχές του 20ού αιώνα. Αυτοί οι συγγραφείς, τόσο στη Νότια Αμερική όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβαλαν πράγματι στην περαιτέρω ανάπτυξη της Νάχντα στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Χαλίλ Γκιμπράν θεωρείται ότι ήταν ο πιο σημαντικός από τους ποιητές του κινήματος αυτού. Οι συγγραφείς του κινήματος παρακινήθηκαν από την επαφή τους με τον Δυτικό Κόσμο και συμμετείχαν στην ανανέωση της αραβικής λογοτεχνίας.
Σύγχρονη εποχή
Οι Μελχίτες Έλληνες Καθολικοί και Μαρωνίτες Χριστιανοί υπέστησαν γενοκτονία με θρησκευτικά κίνητρα στα χέρια των Οθωμανών και των συμμάχων τους στη Μεγάλη Πείνα του Λιβάνου κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία διεξήχθη σε συνδυασμό με τη γενοκτονία των Ασσυρίων, τη Γενοκτονία των Αρμενίων και την Γενοκτονία των Ελλήνων. αριστερά|μικρογραφία|274x274εσ| Ο [[Φαρές αλ-Χούρι (1887-1962) ήταν δις πρωθυπουργός της Συρίας, πολιτικός, υπουργός, βουλευτής και σημαντικός Σύριος εθνικιστής]] μικρογραφία|220x220εσ| Ο [[Αντούν Σααντέ (1904-1949) ήταν Λιβανέζος φιλόσοφος, συγγραφέας και πολιτικός, που ίδρυσε το Συριακό Σοσιαλιστικό Εθνικιστικό Κόμμα (SSNP)]] μικρογραφία|215x215εσ| Ο [[Μισέλ Αφλάκ (1910-1989) ήταν Σύριος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος και Άραβας εθνικιστής. Θεωρείται ο ιδρυτής του Μπααθισμού.]] αριστερά|μικρογραφία|199x199εσ| Ο [[Ζορζ Χαμπάς (1926-2008) ήταν ο Παλαιστίνιος ιδρυτής του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης]] Μερικοί από τους πιο επιδραστικούς Άραβες εθνικιστές ήταν Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, όπως ο Σύριος διανοούμενος Κωνσταντίνος Ζουρεΐκ, ο υποστηρικτής του μπααθισμού Μισέλ Αφλάκ και ο Ζορζ Ζαϊντάν. Αρκετοί Άραβες Παλαιστίνιοι Χριστιανοί έγραφαν και κατείχαν τις κορυφαίες εφημερίδες στην Παλαιστίνη, όπως τα ξαδέλφια Ισά ελ Ισά και Γιουσέφ Ελ Ισά και ο Νατζίμπ Νασάρ. Ο Χαλίλ αλ Σακανίνι, εξέχων Ιεροσολυμίτης, ήταν επίσης Άραβας Ορθόδοξος, όπως και ο Τζορτζ Αντώνιους, συγγραφέας της Αραβικής Αφύπνισης.
Ο Μιχαήλ Μισάκα, ο οποίος μεταστράφηκε από την Ελληνική Καθολική Εκκλησία στον Προτεσταντισμό, γεννήθηκε στη Ρασμαγιά του Λιβάνου και θεωρείται ο πρώτος ιστορικός της σύγχρονης Οθωμανικής Συρίας. Άλλοι ακαδημαϊκοί περιλαμβάνουν τον δοκιμιογράφο και μελετητή Νασίμ Νίκολας Ταλέμπ, τον διανοούμενο Έντουαρντ Σαΐντ και τους Νομπελίστες Ελίας Τζέιμς Κόρεϊ και Πίτερ Μένταουαρ. Ο Άμπραχαμ Μίτρι Ριμπάνι ήταν Αμερικανός θεολόγος, φιλόλογος και ιστορικός ελληνορθόδοξης λιβανέζικης καταγωγής. Το πιο γνωστό βιβλίο του, ο Χριστός της Συρίας (1916), είχε μεγάλη επιρροή στην εποχή του στην εξήγηση του πολιτιστικού υποβάθρου σε ορισμένες καταστάσεις και τρόπους έκφρασης στα Ευαγγέλια. Ο ιδρυτής και οι αρχισυντάκτρες της λιβανέζικης εφημερίδας Αν Ναχάρ ανήκαν στην Ελληνική Ορθόδοξη οικογένεια Τουένι. Οι Τουένι είναι μια από τις ελληνορθόδοξες αριστοκρατικές "Επτά Οικογένειες" της Βηρυτού, μαζί με τους Μπούστρος, τους Φαγιάντ, τους Αραμάν, τους Σουρσούκ, τους Φερνέν, και τους Τραντ, που αποτελούσαν την παραδοσιακή υψηλή κοινωνία της Βηρυτού. Ο Κάρολος Ντεμπάς ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Λιβάνου και ήταν Έλληνας Ορθόδοξος και ο Φαρές αλ Χούρι ήταν δις πρωθυπουργός της Συρίας και "πατέρας της σύγχρονης συριακής πολιτικής". Η θέση του ως πρωθυπουργού είναι η υψηλότερη πολιτική θέση, που έχει φτάσει ποτέ ένας Χριστιανός. Γεννήθηκε σε ελληνική ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια, που τελικά μεταστράφηκε στον πρεσβυτεριανισμό.
Κατά τη διάρκεια του Αραβο-Ισραηλινού Πολέμου το 1948, ένας αριθμός Παλαιστινίων Αράβων Ελληνορθόδοξων υπέστησαν εθνοκάθαρση και εκτοπισμό από τις πόλεις και τις εστίες τους. Επιπλέον, περίπου 20.000 Χριστιανοί εγκατέλειψαν τη Χάιφα, 20.000 διέφυγαν από τη Δυτική Ιερουσαλήμ, 700 διέφυγαν από την Άκρα και 10.000 διέφυγαν από τη Γιάφα.
Με τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης, η αραβική χριστιανική κοινότητα της Συρίας επλήχθη σε μεγάλο βαθμό σε σχέση με άλλες χριστιανικές κοινότητες της Συρίας, που υπέστησαν θύματα από τον πόλεμο, και στοχεύθηκε ιδιαίτερα ως μειονότητα από τζιχαντιστικές δυνάμεις. Πολλοί Χριστιανοί, συμπεριλαμβανομένων των Αράβων Χριστιανών, εκτοπίστηκαν ή εγκατέλειψαν τη Συρία κατά τη διάρκεια του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου, ωστόσο μερικοί παρέμειναν και συνεχίζουν να πολεμούν με τις Συριακές Ένοπλες Δυνάμεις και το συμμαχικό Συριακό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Ιράκ
μικρογραφία| Εσωτερικό μιας εκκλησίας στη [[Μοσούλη, 1852.]] Ο Χριστιανισμός έχει παρουσία στο Ιράκ, που χρονολογείται από τον πρώτο αιώνα. Ο Συριακός Χριστιανισμός, η συριακή γλώσσα και το συριακό αλφάβητο εξελίχθηκαν στην Ασσυρία στο βόρειο Ιράκ. Η αραβική χριστιανική κοινότητα στο Ιράκ είναι σχετικά μικρή και μειώθηκε περαιτέρω λόγω του πολέμου στο Ιράκ σε μερικές χιλιάδες. Οι περισσότεροι Άραβες Χριστιανοί στο Ιράκ ανήκουν παραδοσιακά σε Ελληνικές Ορθόδοξες και Καθολικές Εκκλησίες και συγκεντρώνονται σε μεγάλες πόλεις όπως η Βαγδάτη, η Βασόρα και η Μοσούλη.
Η συντριπτική πλειοψηφία των εναπομείναντων 450.000-900.000 Χριστιανών στο Ιράκ είναι Ασσύριοι, οι οποίοι ακολουθούν τον Συριακό Χριστιανισμό, ιδίως την Χαλδαϊκή Καθολική Εκκλησία, την Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής, την Αρχαία Εκκλησία της Ανατολής, τη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία, την Ασσυριακή Ευαγγελική Εκκλησία και την Ασσυριακή Πεντηκοστιανή Εκκλησία.
Ενώ υπήρξε εθελοντική μετεγκατάσταση πολλών οικογενειών Ασσυρίων χριστιανών στο βόρειο Ιράκ, πρόσφατες αναφορές δείχνουν ότι ο συνολικός χριστιανικός πληθυσμός μπορεί να έχει μειωθεί έως και 50% από την πτώση του Μπααθιστικού Ιράκ το 2003, με πολλούς να διαφεύγουν στη Συρία, την Ιορδανία και τον Λίβανο. Σημαντική δίωξη και εκτοπισμός Ιρακινών χριστιανών στη Μοσούλη και σε άλλες περιοχές, που κρατούσε το ISIS, σημειώθηκε από το 2014 και μετά, με χριστιανικές κατοικίες να στοχοποιούνται και να σημαδεύονται με το αραβικό γράμμα "Ν" (Νασράνι = Χριστιανός).
Ισραήλ
Τον Δεκέμβριο του 2009, 122.000 Άραβες Χριστιανοί ζούσαν στο Ισραήλ, ως Άραβες πολίτες του Ισραήλ, από συνολικά 151.700 χριστιανούς πολίτες. Το 80% των Χριστιανών είναι εθνικά Άραβες με μικρότερες χριστιανικές κοινότητες εθνοτικών Ρώσων, Ελλήνων, Αρμενίων, Μαρωνιτών, Ουκρανών και Ασσυρίων. Άτομα που γεννιούνται σε χριστιανικές οικογένειες ή φυλές, που έχουν αραμαϊκή ή μαρωνίτικη πολιτιστική κληρονομιά, θεωρούνται εθνικότητα ξεχωριστή από τους Ισραηλινούς Άραβες και από το 2014 μπορούν να εγγραφούν ως Αραμαίοι. Υπάρχουν 117.000 ή περισσότεροι Χριστιανοί Άραβες στο Ισραήλ (και περισσότεροι από 35.000 μη Άραβες Χριστιανοί). μικρογραφία| Ο [[Ναός της Αναστάσεως στο βάθος τιμάται από τους Χριστιανούς σε όλο τον κόσμο ως τοποθεσία της Ταφής του Ιησού]] Το 2014, η Μελχιτική Ελληνική Καθολική Εκκλησία ήταν η μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα στο Ισραήλ, όπου ανήκε περίπου το 60% των Ισραηλινών Χριστιανών ενώ περίπου το 30% των Ισραηλινών Χριστιανών ανήκε στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιερουσαλήμ. Οι Αγγλικανοί έχουν τον καθεδρικό ναό τους στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Οι Βαπτιστές στο Ισραήλ είναι συγκεντρωμένοι στο βόρειο τμήμα της χώρας και έχουν τέσσερις εκκλησίες στην περιοχή της Ναζαρέτ και ένα σχολείο. Οι πόλεις και οι κοινότητες, όπου κατοικούν οι περισσότεροι Χριστιανοί στο Ισραήλ, είναι η Χάιφα, η Ναζαρέτ, η Τζις, η Μίλια, η Φασούτα και η Κάφρ Γιασίφ. Πολλές χριστιανικές πόλεις ή συνοικίες εκκαθαρίστηκαν εντελώς ή εν μέρει κατά την περίοδο μεταξύ 1948-1953, όλοι οι κάτοικοι των Σαφέντ, Μπεϊσάν, Τιβεριάδας (συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών), μεγάλο μέρος των χριστιανών στη Χάιφα, τη Γιάφα, τη Λοντ, τη Ράμλα και άλλα μέρη.
Μεταξύ των Αράβων Χριστιανών στο Ισραήλ, μερικοί τονίζουν τον παναραβισμό, ενώ μια μικρή μειονότητα συμμετέχει στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις.
Κοινωνικοοικονομικά, οι Άραβες Χριστιανοί είναι πιο κοντά στον εβραϊκό παρά στον μουσουλμανικό πληθυσμό. Έχουν τη χαμηλότερη συχνότητα φτώχειας και το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας, που είναι 4,9% σε σύγκριση με το 6,5% μεταξύ των Εβραίων ανδρών και γυναικών. Έχουν επίσης το υψηλότερο μέσο εισόδημα νοικοκυριού μεταξύ Αράβων πολιτών του Ισραήλ και το δεύτερο υψηλότερο μέσο εισόδημα νοικοκυριού μεταξύ των ισραηλινών εθνοθρησκευτικών ομάδων.
Ιορδανία
εναλλ.=|μικρογραφία| Μια ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία στο [[Αμμάν της Ιορδανίας]] μικρογραφία| Ιορδανοί [[Βεδουίνοι Χριστιανοί, 1904]] Η Ιορδανία περιέχει μερικές από τις παλαιότερες χριστιανικές κοινότητες στον κόσμο, καθώς η παρουσία τους χρονολογείται στον πρώτο αιώνα μ.Χ. Σήμερα, οι Χριστιανοί αποτελούν περίπου το 4% του πληθυσμού της χώρας, από 20% το 1930. Αυτό οφείλεται στα υψηλά ποσοστά μετανάστευσης μουσουλμάνων στην Ιορδανία, στα υψηλότερα ποσοστά μετανάστευσης των χριστιανών στα δυτικά και στα υψηλότερα ποσοστά γεννήσεων για τους μουσουλμάνους.
Οι Χριστιανοί στην Ιορδανία είναι εξαιρετικά καλά ενσωματωμένοι στην ιορδανική κοινωνία και απολαμβάνουν υψηλό επίπεδο ελευθερίας. Οι Χριστιανοί έχουν εννέα από τις 130 έδρες στο κοινοβούλιο της Ιορδανίας και διαθέτουν επίσης σημαντικά υπουργικά χαρτοφυλάκια, διορισμούς πρεσβευτών και υψηλόβαθμες στρατιωτικές θέσεις. Όλες οι χριστιανικές θρησκευτικές τελετές γιορτάζονται δημόσια στην Ιορδανία.
Η Πέτρα είναι μια αρχαία πόλη των Ναβαταίων στην Ιορδανία και θεωρείται ιερή τοποθεσία για πολλούς Άραβες Χριστιανούς της Ανατολής.
Λίβανος
μικρογραφία| Λιβανέζοι χριστιανοί από το [[Οροσειρά του Λιβάνου|όρος Λίβανος, στα τέλη του 1800]] μικρογραφία| Μελχιτική Ελληνική Καθολική Εκκλησία στην [[Κάνα του Λιβάνου]] Ο Λίβανος κατέχει τον μεγαλύτερο αριθμό χριστιανών στον αραβικό κόσμο αναλογικά και έρχεται ακριβώς πίσω από την Αίγυπτο σε απόλυτους αριθμούς. Περίπου 350.000 Χριστιανοί στο Λίβανο είναι Ορθόδοξοι και Μελχίτες, ενώ η κυρίαρχη ομάδα είναι Μαρωνίτες με περίπου 1 εκατομμύριο πληθυσμό, των οποίων η αραβική ταυτότητα είναι κάπως αμφισβητήσιμη.
Οι Χριστιανοί αποτελούσαν περίπου το 40% των Λιβανέζων πολιτών μετά το 1920. Ο ακριβής αριθμός των χριστιανών στο σύγχρονο Λίβανο είναι αβέβαιος, επειδή δεν έχει γίνει επίσημη απογραφή στο Λίβανο από το 1932. Οι Λιβανέζοι χριστιανοί ανήκουν κυρίως στην Μαρωνίτικη και την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, με σημαντικές μειονότητες που ανήκουν στην Ελληνική Καθολική Εκκλησία των Μελκιτών και την Αποστολική Αρμενική Εκκλησία. Η κοινότητα των Αρμενίων στον Λίβανο είναι η πιο πολιτικά και δημογραφικά σημαντική στη Μέση Ανατολή. Οι Λιβανέζοι Χριστιανοί είναι οι μόνοι Χριστιανοί στη Μέση Ανατολή με έναν μεγάλο πολιτικό ρόλο στη χώρα. Το σύνταγμα του Λιβάνου απαιτεί από τον πρόεδρο του Λιβάνου, το ήμισυ του υπουργικού συμβουλίου και το μισό από το κοινοβούλιο να ακολουθεί μία από τις διάφορες χριστιανικές τελετές του Λιβάνου.
Ενώ οι περισσότεροι Μαρωνίτες ισχυρίζονται προαραβική καταγωγή στην περιοχή, σε σχέση με τους Μαρδαΐτες και ίσως ακόμη και τους Φοίνικες της αρχαίας εποχής, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αραβικοποίηση αυτού του πληθυσμού πραγματοποιήθηκε μετά από αιώνες μουσουλμανικής κυριαρχίας και αραβικής κυριαρχίας στην περιοχή. Η γηγενής δυτική αραμαϊκή γλώσσα μεταξύ των Μαρωνιτών εγκαταλείφθηκε ως ομιλούμενη γλώσσα στα τέλη του Μεσαίωνα, κάνοντας αυτή την κοινότητα να υιοθετήσει επίσης στοιχεία του αραβικού πολιτισμού από τους Άραβες χριστιανούς και μουσουλμάνους γείτονές τους. Παρ' όλα αυτά, πολλοί Μαρωνίτες εξακολουθούν να επισημαίνουν έντονα τη μοναδική τους προέλευση. Μερικοί Μαρωνίτες τείνουν να αντιτίθενται σε τέτοιες απόψεις αποκλίσεων και στην πραγματικότητα βλέπουν τον εαυτό τους ως μέρος του αραβικού έθνους, που ορίζεται από την παναραβική ταυτότητα. Υπάρχουν ακόμη και φωνές, που στοχεύουν να συνδέσουν τους Μαρωνίτες με τους Άραβες. Για παράδειγμα, ορισμένοι Μαρωνίτες ενδέχεται να κατάγονται από μια αραβική φυλή, η οποία μετανάστευσε πριν από χιλιάδες χρόνια από τη νότια Αραβική Χερσόνησο. "Είναι πολύ πιθανό οι Μαρωνίτες, ως κοινότητα αραβικής καταγωγής, να ήταν από τις τελευταίες αραβικές χριστιανικές φυλές, που έφτασαν στη Συρία πριν από το Ισλάμ".
Παλαιστίνη
Οι περισσότεροι από τους Παλαιστίνιους Χριστιανούς ισχυρίζονται ότι κατάγονται από τους πρώτους χριστιανούς, που μεταστράφηκαν, από Αραμαίους, Άραβες Γασσανίδες και Έλληνες, που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Μεταξύ 36.000 και 50.000 χριστιανών ζουν στην Παλαιστίνη, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκουν στους Ορθόδοξους (συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των ορθόδοξων Αρμενίων), των Καθολικών (Ρωμαίων και Μελχιτών) και των Ευαγγελικών κοινοτήτων. Η πλειονότητα των Παλαιστινίων χριστιανών ζει στις περιοχές της Βηθλεέμ και της Ραμάλα με μικρότερο αριθμό σε άλλα μέρη. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Εσωτερικό του σπιτιού μιας χριστιανικής οικογένειας στην Ιερουσαλήμ, περίπου το 1850 Πολλοί Παλαιστίνιοι Χριστιανοί κατέχουν υψηλές θέσεις στην παλαιστινιακή κοινωνία, ιδίως σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Διαχειρίζονται σχολεία, πανεπιστήμια, πολιτιστικά κέντρα και νοσοκομεία. μικρογραφία| [[Αγία Μαριάμ της Βηθλεέμ, μοναχή της Μελχίτικης Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας]] Οι χριστιανικές κοινότητες στην Παλαιστινιακή Αρχή και τη Λωρίδα της Γάζας έχουν μειωθεί σημαντικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Τα αίτια της παλαιστινιακής χριστιανικής εξόδου συζητούνται ευρέως και ξεκίνησε από την Οθωμανική εποχή. Το Reuters αναφέρει ότι πολλοί Παλαιστίνιοι Χριστιανοί μεταναστεύουν επιδιώκοντας ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο, ενώ ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας BBC κατηγορεί επίσης την οικονομική παρακμή της Παλαιστινιακής Αρχής, καθώς και την πίεση από την κατάσταση ασφαλείας στον τρόπο ζωής τους. Το Βατικανό και η Καθολική Εκκλησία θεωρούσαν την ισραηλινή κατοχή και τη γενική σύγκρουση στους Αγίους Τόπους ως τους κύριους λόγους για τη χριστιανική έξοδο από τα εδάφη.
Η παρακμή της χριστιανικής κοινότητας στις ελεγχόμενες παλαιστινιακές περιοχές ακολουθεί τη γενική τάση της χριστιανικής παρακμής στη Μέση Ανατολή. Ορισμένες εκκλησίες προσπάθησαν να βελτιώσουν το ποσοστό μετανάστευσης των νέων χριστιανών, οικοδομώντας επιδοτούμενη στέγη για αυτούς και επεκτείνοντας τις προσπάθειες για επαγγελματική κατάρτιση.
Λωρίδα της Γάζας
Το 2007, λίγο πριν από την ανάληψη της Γάζας από τη Χαμάς, ζούσαν 3.200 Χριστιανοί στη Λωρίδα της Γάζας. Η μισή χριστιανική κοινότητα στη Γάζα κατέφυγε στη Δυτική Όχθη και στο εξωτερικό μετά το 2007.
Συρία
Σήμερα, ένα σημαντικό μερίδιο των Συρίων χριστιανών διατηρεί την εθνική τους ελληνική αντιοχειανή, ασσυριακή (ιδιαίτερα στα βορειοανατολικά) και αρμενική καταγωγή, με μια σημαντική πρόσφατη εισροή Ασσυρίων Ιρακινών χριστιανών προσφύγων σε αυτές τις κοινότητες μετά από σφαγές στην Τουρκία και το Ιράκ κατά τη διάρκεια και μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά το 2003. Λόγω του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ένας μεγάλος αριθμός χριστιανών εγκατέλειψε τη χώρα για τον Λίβανο, την Ιορδανία και την Ευρώπη, αν και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εξακολουθεί να κατοικεί στη Συρία (μερικοί εκτοπίστηκαν εσωτερικά). μικρογραφία| [[Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Άραβας μοναχός και πρεσβύτερος, 7ος αιώνας (ελληνική αγιογραφία)]] Οι Άραβες Χριστιανοί της Συρίας είναι Έλληνες Ορθόδοξοι και Έλληνες Καθολικοί (Μελχίτες), καθώς και μερικοί Ρωμαιοκαθολικοί. Οι μη Άραβες Σύριοι Χριστιανοί περιλαμβάνουν Ασσύριους (κυρίως στα βορειοανατολικά), Συριακο-Αραμαίους, Έλληνες και Αρμένιους. Ο χαρακτηρισμός "ελληνικό" αναφέρεται στο τελετουργικό, που ακολουθούν. Οι Έλληνες στη Συρία αποτελούν μια ξεχωριστή εθνικότητα, που αριθμεί 4.500 στη Συρία σήμερα. Οι Μελχίτες, οι οπαδοί της Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας, σχηματίζουν μια άλλη μεγάλη ομάδα.
Αν και η θρησκευτική ελευθερία επιτρέπεται στην Αραβική Δημοκρατία της Συρίας, όλοι οι πολίτες της Συρίας, συμπεριλαμβανομένων των Χριστιανών, υπόκεινται στους νόμους, που βασίζονται στη Σαρία και ρυθμίζουν την επιμέλεια των παιδιών, την κληρονομιά και την υιοθεσία. Για παράδειγμα, σε περίπτωση διαζυγίου, μια γυναίκα χάνει το δικαίωμα επιμέλειας των γιων της, όταν φτάσουν την ηλικία των δεκατριών και των κορών της, όταν φτάσουν στην ηλικία των δεκαπέντε, ανεξάρτητα από τη θρησκεία.
Τουρκία
Το χωριό Τοκατσλί έχει εντελώς αραβικό χριστιανικό πληθυσμό και είναι ένα από τα λίγα χριστιανικά χωριά στην Τουρκία.
Αραβική Χερσόνησος
Ο ιθαγενής χριστιανικός πληθυσμός του Κουβέιτ υπάρχει, αν και είναι ουσιαστικά μικρός. Υπάρχουν 259-400 χριστιανοί στο Κουβέιτ.
Αλέξανδρος Ξύδης
Ο Αλέξανδρος Ξύδης (1918-2004) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, ιστορικός και κριτικός τέχνης.
Άραβες Χριστιανοί
Αραβική Χερσόνησος
Οι χριστιανοί του Κουβέιτ χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει τους πρώτους Χριστιανούς του Κουβέιτ, οι οποίοι προέρχονταν από το Ιράκ και την Τουρκία. Έχουν αφομοιωθεί στην κοινωνία, όπως και οι μουσουλμάνοι ομόλογοι τους, και τείνουν να μιλούν αραβικά. Είναι περίπου το ένα τέταρτο του χριστιανικού πληθυσμού του Κουβέιτ.
Οι υπόλοιποι αποτελούν τη δεύτερη ομάδα. Πρόκειται για πιο πρόσφατες αφίξεις στη δεκαετία του '50 και του '60, κυρίως παλαιστινιακής καταγωγής, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Παλαιστίνη μετά το 1948. Υπάρχουν επίσης μικρότεροι αριθμοί, που κατάγονται αρχικά από τη Συρία και τον Λίβανο. Αυτή η δεύτερη ομάδα δεν είναι τόσο αφομοιωμένη όσο η πρώτη ομάδα, καθώς το φαγητό, ο πολιτισμός και η αραβική διάλεκτός τους διατηρούν ακόμα μια λεβαντίνικη αίσθηση. Ωστόσο, τείνουν να είναι περήφανοι για την θετή πατρίδα τους, με πολλούς να υπηρετούν στο στρατό, στην αστυνομία, στην πολιτική και στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι χριστιανοί πολίτες του Κουβέιτ ανήκουν σε 12 μεγάλες οικογένειες, με τις οικογένειες Σαμά (από την Τουρκία) και Σουχαϊμπάρ (από την Παλαιστίνη) να είναι μερικές από τις πιο σημαντικές.
Αλέξανδρος Ξύδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Γεωργίου Ξύδη και της Αλεξάνδρας Δραγούμη. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την παλιά οικογένεια Δραγούμη και ήταν εγγονός του πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη. Αδέλφια του ήταν ο Στέφανος Ξύδης και η Φαίνη Ξύδη. Ακολούθησε καριέρα στο Διπλωματικό Σώμα υπηρετώντας στην Καζαμπλάνκα, την Καμπέρα, το Λονδίνο και τη Δαμασκό. Στο Λονδίνο υπηρέτησε τη δεκαετία του 1950 μαζί με τον Γεώργιο Σεφέρη, με τον οποίο συνδεόταν με στενή φιλία.
Άραβες Χριστιανοί
Αραβική Χερσόνησος
Οι ιθαγενείς Χριστιανοί του Μπαχρέιν αριθμούν περίπου 1.000 άτομα. Η πλειοψηφία των χριστιανών κατάγεται από το Ιράκ, την Παλαιστίνη και την Ιορδανία, με μια μικρή μειονότητα να ζει στο Μπαχρέιν για πολλούς αιώνες. Υπάρχουν επίσης μικρότεροι αριθμοί ιθαγενών Χριστιανών που κατάγονται από τον Λίβανο, τη Συρία και την Ινδία.
Αλέξανδρος Ξύδης
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε σημαντικός τεχνοκριτικός της εποχής, καθώς και ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Τεχνοκριτικών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος. Διατηρούσε συλλογή με έργα χαρακτικης και ζωγραφικής, τα οποία δώρισε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Μέρος του αρχείου του είχε δωρίσει και στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ). Είχε συγγράψει αρκετά βιβλία σχετικά με την τέχνη και το Kυπριακό και ήταν εκδότης του περιοδικού Τετράδιο.
Kατά τη διάρκεια της χουντικής επταετίας, συμμετείχε στην αντίσταση κατά του καθεστώτος ως μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας, μαζί με τη σύζυγό του Δωροθέα. Ήταν φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου και στη μεταπολίτευση υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μέλος της πρώτης του Κεντρικής Επιτροπής, απ' όπου όμως διαγράφτηκε το 1975. Στη συνέχεια συνέχισε τον πολιτικό του αγώνα του στη Σοσιαλιστική πορεία και μετέπειτα ήταν ιδρυτικό μέλος στον Συνασπισμό.
Άραβες Χριστιανοί
Αραβική Χερσόνησος
Η πλειοψηφία των χριστιανών του Μπαχρέιν τείνουν να είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, με τη μεγαλύτερη εκκλησία να είναι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Απολαμβάνουν πολλές θρησκευτικές και κοινωνικές ελευθερίες. Το Μπαχρέιν σήμερα έχει χριστιανικά μέλη στην κυβέρνηση.
Αλέξανδρος Ξύδης
Βιογραφικά στοιχεία
Η κατοικία του στην περιοχή Μετς της Αθήνας είχε σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη και αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά έργα του τελευταίου.
Άραβες Χριστιανοί
Βόρεια Αφρική
μικρογραφία| [[Αυγουστίνος Ιππώνος|Ο Άγιος Αυγουστίνος Ίππωνος ήταν χριστιανός θεολόγος, φιλόσοφος και επίσκοπος στη Νουμηδία, στη σύγχρονη Αλγερία]] αριστερά|μικρογραφία| [[Καβύλοι Χριστιανοί της Αλγερίας]] Υπάρχουν μικροσκοπικές κοινότητες Ρωμαιοκαθολικών στην Τυνησία, την Αλγερία, τη Λιβύη και το Μαρόκο λόγω αποικιακής κυριαρχίας (γαλλική κυριαρχία για την Αλγερία, Τυνησία και Μαρόκο, ισπανική κυριαρχία για το Μαρόκο και Δυτική Σαχάρα, καθώς και ιταλική κυριαρχία για τη Λιβύη). Οι περισσότεροι χριστιανοί στη Βόρεια Αφρική είναι ξένοι ιεραπόστολοι, μετανάστες εργαζόμενοι και άνθρωποι γαλλικής, ισπανικής και ιταλικής αποικιακής καταγωγής. Οι Βορειοαφρικανοί Βέρβεροι χριστιανοί ή αραβικής καταγωγής μεταστράφηκαν κυρίως στη σύγχρονη εποχή ή κάτω από και μετά τη γαλλική αποικιοκρατία.
Αναμφισβήτητα, πολλοί περισσότεροι Μαγκρεμπίνοι χριστιανοί αραβικής ή βερβερικής καταγωγής ζουν στη Γαλλία από ό,τι στη Βόρεια Αφρική, λόγω της εξόδου των πιε-νουάρ στη δεκαετία του '60. Σήμερα οι μεταστροφές στον Χριστιανισμό είναι πιο συχνές στην Αλγερία, ειδικά στην Καβυλία, στο Μαρόκο και στην Τυνησία. Μια μελέτη του 2015 εκτιμά ότι 380.000 μουσουλμάνοι μεταστράφηκαν στον χριστιανισμό στην Αλγερία. Ενώ εκτιμάται ότι μεταξύ 8.000 -40.000 Μαροκινοί μεταστράφηκαν τις τελευταίες δεκαετίες. αν και ορισμένοι εκτιμούν ότι ο αριθμός είναι έως και 150.000. Στην Τυνησία, ωστόσο, ο αριθμός των χριστιανών εκτιμάται σε περίπου 23.500.
Αλέξανδρος Ξύδης
Η συλλογή Ξύδη στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Ήδη από το 1984 ο Αλέξανδρος Ξύδης έγραφε: ''«Ήθελα να είχα προλάβει να μεταδώσω πιο γρήγορα, στο κοινό της Αθήνας, την καλή είδηση ότι η χώρα μας απόχτησε επιτέλους έναν πυρήνα μουσείου σύγχρονης τέχνης. Πρόκειται για την οργανωμένη από το Μακεδονικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης (ΜΚΣΤ) έκθεση των πρώτων έργων σύγχρονης τέχνης της συλλογής του. (…) Το ΜΚΣΤ απέδειξε αυτό που πάντα υποστηρίζω, ότι τα έργα των πιο έγκριτων σημερινών Ελλήνων καλλιτεχνών στέκουν ισότιμα δίπλα σ' εκείνα των πιο περιώνυμων ξένων.»''.
Άραβες Χριστιανοί
Αίγυπτος
Αν κάποιος αποκλείσει τους Κόπτες, που προσχωρούν σε μια αρχαία αιγυπτιακή καταγωγή, οι αριθμοί των Ελληνικών Ορθόδοξων Εκκλησιών στην Αίγυπτο, που είναι εθνικά Έλληνες και πιθανώς Άραβες, είναι μάλλον μικροί. Υπάρχουν βέβαια αρκετές μεμονωμένες ελληνικές ορθόδοξες κοινότητες, που αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από Άραβες, στη χερσόνησο του Σινά, αν και η υπόλοιπη Αίγυπτος έχει επίσης κάποιους αριθμούς εκτός των μειονοτήτων των Κοπτών. μικρογραφία| Εικονοστάσιο της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Αγίου Σάββα, [[Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος]] Οι περισσότεροι Αιγύπτιοι Χριστιανοί είναι Κόπτες, οι οποίοι είναι κυρίως μέλη της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας. Αν και οι Κόπτες στην Αίγυπτο μιλούν αιγυπτιακά αραβικά, πολλοί από αυτούς δεν θεωρούν τους εαυτούς τους εθνοτικά Άραβες, αλλά μάλλον απόγονους των αρχαίων Αιγυπτίων. Οι Κόπτες αποτελούν τον μεγαλύτερο πληθυσμό χριστιανών στη Μέση Ανατολή, που κυμαίνεται μεταξύ 8.000.000 και 15.000.000. Η λειτουργική γλώσσα των Κοπτών, η κοπτική γλώσσα, είναι άμεσος απόγονος της αιγυπτιακής γλώσσας. Η κοπτική παραμένει η λειτουργική γλώσσα όλων των Κοπτικών εκκλησιών.
Αλέξανδρος Ξύδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Οικογένεια Δραγούμη
Άραβες Χριστιανοί
Το ζήτημα της ταυτότητας
Οι Άραβες Χριστιανοί περιλαμβάνουν τους απογόνους των αρχαίων αραβικών φυλών, οι οποίοι ήταν μεταξύ των πρώτων Χριστιανών μεταναστών, καθώς και ορισμένων πρόσφατων οπαδών του Χριστιανισμού. Μερικές φορές, ωστόσο, το ζήτημα της ταυτοποίησης προκύπτει σχετικά με συγκεκριμένες χριστιανικές κοινότητες σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο.
Ασσύριοι
Μετά την ανάβαση του εθνικιστικού κόμματος Μπάαθ στο Ιράκ το 1963, οι Ασσύριοι Χριστιανοί αναφέρονταν ως "Άραβες Χριστιανοί" από Άραβες εθνικιστές, που αρνούνταν την ύπαρξη μιας ξεχωριστής ασσυριακής ταυτότητας. Το 1972 ψηφίστηκε νόμος για τη χρήση της συριακής γλώσσας σε δημόσια σχολεία και μέσα μαζικής ενημέρωσης, λίγο αργότερα όμως απαγορεύτηκε και τα αραβικά επιβλήθηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες.
Ως την απογραφή του 1977, οι Ασσύριοι αναφέρονταν λανθασμένα ως Άραβες ή Κούρδοι. Οι Ασσυριοί Χριστιανοί αναγκάστηκαν να αρνηθούν την ταυτότητά τους, καθώς ο Ασσυριακός εθνικισμός τιμωρούνταν σκληρά.
Κόπτες
Οι Κόπτες είναι οι γηγενείς Αιγύπτιοι Χριστιανοί, μια μεγάλη εθνοθρησκευτική ομάδα στην Αίγυπτο. Ο Χριστιανισμός ήταν η πλειοψηφική θρησκεία στη Ρωμαϊκή Αίγυπτο κατά τη διάρκεια του 4ου έως του 6ου αιώνα και μέχρι την κατάκτηση των Μουσουλμάνων και παραμένει η πίστη ενός σημαντικού μειονοτικού πληθυσμού. Η κοπτική τους γλώσσα είναι ο άμεσος απόγονος της δημώδους αιγυπτιακής, που ομιλούνταν στη ρωμαϊκή εποχή, αλλά έχει σχεδόν εξαφανιστεί και ως επί το πλείστον περιορίζεται σε λειτουργική χρήση από τον 18ο αιώνα.
Μαρωνίτες
Στις δημοτικές εκλογές της Βηρυτού τον Απρίλιο του 1936, οι χριστιανοί Μαρωνίτες και οι μουσουλμάνοι πολιτικοί διαιρέθηκαν σύμφωνα με φοινικικές και αραβικές ρίζες ανησυχώντας για το αν η λιβανέζικη ακτή πρέπει να διεκδικηθεί από τη Συρία ή να δοθεί στον Λίβανο, αυξάνοντας τις ήδη αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Ο λιβανέζικος εθνικισμός, ο οποίος απορρίπτει την αραβική ταυτότητα, έχει βρει ισχυρή υποστήριξη μεταξύ ορισμένων Μαρωνιτών και άλλων ορθόδοξων χριστιανών. Ωστόσο, αυτή η μορφή εθνικισμού, που ονομάστηκε Φοινικισμός, δεν εξελίχθηκε ποτέ σε μια ολοκληρωμένη ιδεολογία με επικεφαλής βασικούς στοχαστές.
Στον μεταπολεμικό Λίβανο, ο πολιτικός Φοινικισμός, ως εναλλακτική του Αραβισμού, περιορίστηκε σε μια μικρή ομάδα. Αυτή η σύγκρουση ιδεών ταυτότητας πιστεύεται ότι είναι μια από τις βασικές κεντρικές διαμάχες μεταξύ των μουσουλμανικών και μαρωνιτικών χριστιανικών πληθυσμών του Λιβάνου και αυτό που διαχωρίζει κυρίως τη χώρα από την εθνική ενότητα. Είναι γενικευμένο ότι οι Μουσουλμάνοι επικεντρώνονται περισσότερο στην αραβική ταυτότητα της ιστορίας και του πολιτισμού του Λιβάνου, ενώ οι Χριστιανοί επικεντρώνονται στο προ-αραβικό και μη αραβικό φάσμα της ταυτότητας του Λιβάνου.
Αραμαϊκή ταυτότητα
Ένας αριθμός Συριακών Χριστιανών, κυρίως υποστηρικτές της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Συριακής Καθολικής Εκκλησίας στη Συρία τηρούν μια αραμαϊκή ταυτότητα. αναγόμενοι στο αρχαίο Αράμ, που περιελάμβανε κυρίως εδάφη της σημερινής Συρίας. Τώρα είναι σχεδόν αποκλειστικά αραβόφωνοι, αν και μικροί αριθμοί διατηρούν τη μητρική τους γλώσσα.
Σε αντίθεση με τους περισσότερους Άραβες χριστιανούς στο Ισραήλ, μια χούφτα αραβόφωνων χριστιανών Ισραηλινών δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Άραβες, επισημαίνοντας την μη αραβική, προερχόμενη από το Αράμ καταγωγή τους. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην πόλη Τζις στη Γαλιλαία που κυριαρχείται από μαρωνίτες, όπου Αραμαίοι εθνικιστές προσπαθούν να καταστήσουν τα αραμαϊκά ως ομιλούμενη γλώσσα. Τον Σεπτέμβριο του 2014, το Ισραήλ αναγνώρισε την εθνική ταυτότητα "Αραμαίοι": οι αραβόφωνοι Χριστιανοί του Ισραήλ, με συγγένεια αραμαϊκή, μπορούν τώρα να εγγραφούν ως "Αραμαίοι" και όχι Άραβες.
Πανσυριακή ταυτότητα
Αν και η πλειοψηφία των οπαδών των Ελληνορθόδοξων και Καθολικών Εκκλησιών στην Ανατολή ακολουθούν τον αραβικό εθνικισμό, ορισμένοι πολιτικοί απορρίπτουν τον παναραβισμό, όπως ο κοσμικός Έλληνας Ορθόδοξος Αντούν Σααντέ, ιδρυτής του SSNP, ο οποίος εκτελέστηκε, επειδή υποστήριζε την κατάργηση του λιβανέζικου κράτους από την κυβέρνηση του κόμματος Καταέμπ στη δεκαετία του '40.
Ο Σααντέ απέρριψε τόσο τη γλώσσα όσο και τη θρησκεία ως καθοριστικά χαρακτηριστικά ενός έθνους και αντ' αυτού υποστήριξε ότι τα έθνη αναπτύσσονται μέσω της κοινής ανάπτυξης ενός λαού, που κατοικεί σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. Ήταν έτσι ισχυρός αντίπαλος τόσο του αραβικού εθνικισμού όσο και του παν-ισλαμισμού. Υποστήριξε ότι η Συρία ήταν ιστορικά, πολιτισμικά και γεωγραφικά διαφορετική από τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο, τον οποίο χώρισε σε τέσσερα μέρη. Ανίχνευσε την ιστορία της Συρίας ως μια ξεχωριστή οντότητα πίσω από τους Φοίνικες, τους Χαναναίους, τους Αμορίτες, τους Αραμαίους, τους Ασσύριους και τους Βαβυλώνιους κ.λπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στο Κράτος της Παλαιστίνης Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τουρκία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ιορδανία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στο Ισραήλ Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στο Ιράκ Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Συρία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Μέση Ανατολή Κατηγορία:Χριστιανικές ομάδες στη Μέση Ανατολή Κατηγορία:Άραβες Χριστιανοί Κατηγορία:Μεσανατολίτες Χριστιανοί
Carabidae
Μερικές ταξινομικές ομάδες, που παραδοσιακά θεωρούνταν υποοικογένειες των Carabidae σήμερα αναβαθμίζονται σε ανεξάρτητες οικογένειες, όπως τα πρώην Cicindelinae που έγιναν Cicindelidae. Στην Ευρώπη αναφέρονται περίπου τριάντα υποοικογένειες. Η οικογένεια πήρε το όνομά της από το γένος Carabus, όνομα που προέρχεται από το ελληνικό "κάραβος" (κερασφόρος κάνθαρος ή κεράμβυξ).
Μορφολογικά χαρακτηριστικά των ακμαίων
Σε μια τέτοια μεγάλη οικογένεια, σε κάθε χαρακτηριστικό, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Τα ακόλουθα χαρακτηριστικά ισχύουν για τη μεγάλη πλειονότητα των ευρωπαϊκών ειδών. Το σώμα είναι πεπλατυσμένο, το κεφάλι με τα στοματικά μόρια μασητικού τύπου δείχνουν προς τα εμπρός. Έχουν τρία ζεύγη στοματικές ακτρίδες, τις χειλικές ακτρίδες (Εικ. 2 δεξιά πράσινο), τις γναθικές ακτρίδες (Εικ. 2 δεξιά σκούρο μπλε) και άλλες δυο γναθικές ακτρίδες. Είναι τα μεταμορφωμένα έξω μέρη των κάτω γνάθων (Εικ. 2 δεξιά ανοιχτό μπλε). Οι κεραίες εκφύονται μπροστά στους σύνθετους οφθαλμούς. Είναι νηματοειδείς και αποτελούνται από ένδεκα μέρη.
Τα έλυτρα είναι καλά σκληρυμένα και πολλές φορές στη ραφή είναι λιωμένα μαζί τους, οι οπίσθιες πτέρυγες μπορούν να λείπουν κατά μέρος ή τελείως.
Ο αριθμός των κοιλιακών στερνιτών είναι έξι, ο πρώτος καλύπτεται στη μέση τελείως από το ισχίο και τον μεγάλο τροχαντήρα των οπίσθιων ποδιών (Εικ. 4). Ο δεύτερος κοιλιακός στερνίτης καλύπτεται κατά μέρος στη μέση από τα ισχία των οπίσθιων ποδιών. Τα πόδια είναι εξειδικευμένα για τρέξιμο. Μια εξαίρεση δείχνει ή εικόνα 17. Η κνήμη των μπροστινών ποδιών πολλές φορές έχει εγκόλπωση με γερές τρίχες (Εικ. 3). Το έντομο σε περίπτωση ανάγκης πλησιάζει το πόδι στον κεφάλι, έτσι ώστε η κεραία να γλιστράει στην εγκόλπωση και μετά την περικλείει με το κινητό άκανθα. Απομακρύνοντας πάλι το πόδι από το κεφάλι τραβάει την κεραία κατά μήκος της βούρτσας και με τέτοιο τρόπο την καθαρίζει. Οι ταρσοί αποτελούνται από πέντε ταρσομερή. Στα αρσενικά οι μπροστινοί ταρσοί πολλές φορές είναι πιο χοντροί παρά στα θηλυκά (Εικ. 6).
Προνύμφες
Οι προνύμφες είναι στενόμακρες (Εικ. 1). Το κεφάλι δείχνει μπρος τα εμπρός. Η άνω γνάθος είναι καλά αναπτυγμένη και στην μέση της εσωτερικής πλευράς έχει δόντι. Σε κάθε πλευρά του κεφαλιού συναντούμε τρεις απλούς οφθαλμούς. Οι προνύμφες διαθέτουν έξι καλά αναπτυγμένα πόδια με ανά δύο νύχια και μπορούν να κινούνται γρήγορα. Η κοιλιά αποτελείται από εννιά μέρη. Με εξαίρεση το ένατο ουρομερές, σε κάθε κοιλιακό δακτύλιο ανοίγουν, σε κάθε πλευρά από ένα στίγμα του αναπνευστικού συστήματος.
Πλαγγόνα
Η πλαγγόνα δείχνει πια τη μορφή του ακμαίου με τα εξαρτήματά του (Εικ. 5).
Βιολογία
Οι προνύμφες και τα ενήλικα των περισσότερων ειδών είναι αρπακτικά (βίντεο).
Στις εύκρατες ζώνες παρατηρούμε δυο στρατηγικές για την ωοτοκία. Η μια ομάδα πραγματοποιεί την ωοτοκία κατά την άνοιξη, τα άλλα είδη αποθέτουν τα αυγά μετά το καλοκαίρι. Κατά κανόνα παρατηρούνται τρία προνυμφιακά στάδια και μια γενιά κάθε χρόνο. Πολλά είδη ζουν περισσότερα από μια χρονιά.
Εικόνες διάφορων ειδών
Αναφέρεται το επιστημονικό όνομα και η υποοικογένεια
Ιστοσελίδες
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Ρομανί γλώσσα
Η ρομανί γλώσσα   είναι μια ινδοάρια γλώσσα που ομιλείται από τις κοινότητες των Ρομά. Σύμφωνα με το Ethnologue, επτά διάλεκτοι της ρομανί είναι αρκετά διαφορετικές ώστε να θεωρούνται ξεχωριστές γλώσσες. Οι μεγαλύτερες από αυτές είναι η βλαχορομανί (περίπου 500.000 ομιλητές στην ΝΑ Ευρώπη ), η βαλκανική ρομανί (600.000 ομιλητές ) και η σίντι ρομανί (300.000 ομιλητές ). Ορισμένες κοινότητες Ρομά μιλούν μικτές γλώσσες με βάση την γλώσσα εντός της οποίας ζουν, διατηρώντας λεξιλόγιο προερχόμενο από τη ρομανί. Αυτές είναι γνωστές στους γλωσσολόγους ως διάλεκτοι παρα-ρομανί, παρά ως διάλεκτοι της ίδιας της ρομανί.
Οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων διαλέκτων μπορεί να είναι τόσο μεγάλες όσο, για παράδειγμα, οι διαφορές μεταξύ των σλαβικών γλωσσών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ισπανίας Κατηγορία:Γλώσσες του Μεξικού Κατηγορία:Γλώσσες της Αργεντινής Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας Κατηγορία:Γλώσσες της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Γλώσσες της Βοϊβοντίνα Κατηγορία:Γλώσσες της Σερβίας Κατηγορία:Γλώσσες του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Γλώσσες της Μολδαβίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Γλώσσες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Γλώσσες της Ουκρανίας Κατηγορία:Γλώσσες της Σουηδίας Κατηγορία:Γλώσσες της Σλοβακίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ρουμανίας Κατηγορία:Γλώσσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Γλώσσες της Πολωνίας Κατηγορία:Γλώσσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ολλανδίας Κατηγορία:Γλώσσες του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Γλώσσες της Φινλανδίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ουγγαρίας Κατηγορία:Γλώσσες της Γαλλίας Κατηγορία:Γλώσσες της Κολομβίας Κατηγορία:Γλώσσες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Γλώσσες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Γλώσσες της Αλβανίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Νορβηγικά (no) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουγγρικά (hu) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Δον Κάρλος
Ο Δον Κάρλος (Don Carlos) είναι μία όπερα με πέντε πράξεις του Ιταλού συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι. Είναι γραμμένη πάνω σε γαλλικό λιμπρέτο των Ζοζέφ Μερύ και Καμίλ ντυ Λοκλ (Camille du Locle), βασισμένο στο γερμανικό θεατρικό έργο Don Carlos, Infant von Spanien (= Δον Κάρλος, ινφάντης της Ισπανίας) του Φρίντριχ Σίλερ. Κατά τον David Kimball κάποιες σκηνές από το έργο προήλθαν από ένα άλλο, σύγχρονο της όπερας, θεατρικό έργο του Εζέν Κορμόν για τον Φίλιππο Β΄.
Κατά τα επόμενα είκοσι έτη έγιναν περικοπές και προσθήκες στην όπερα, με αποτέλεσμα αρκετές διαφορετικές εκδοχές να είναι διαθέσιμες στους σκηνοθέτες και μαέστρους. Καμιά άλλη όπερα του Βέρντι δεν υπάρχει σε τόσο πολλές εκδοχές. Στην πλήρη διάρκειά της (με το μπαλέτο και τις περικοπές που έγιναν πριν την παγκόσμια πρεμιέρα), περιέχει περίπου 4 ώρες μουσικής και αποτελεί τη μεγαλύτερη σε διάρκεια από όλες τις όπερες του Βέρντι.
Η υπόθεση της όπερας βασίζεται στη ζωή του Καρόλου, πρίγκιπα των Αστουριών (1545–1568), μετά τον γάμο της αρραβωνιαστικιάς του Ελισάβετ του Βαλουά με τον πατέρα του, τον βασιλιά Φίλιππο Β΄. Αυτός ο γάμος ήταν μέρος της συνθήκης ειρήνης που έληξε τον Ιταλικό Πόλεμο του 1551–1559 ανάμεσα στους Οίκους των Αψβούργων και του Βαλουά.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Βέρντι περιέκοψε ορισμένα τμήματα της όπερας το 1866, μετά την ολοκλήρωσή της αλλά πριν από τη σύνθεση της μουσικής για το μπαλέτο, απλώς επειδή το έργο γινόταν πολύ μεγάλο σε διάρκεια. Οι περικοπές περιελάμβαναν μία διωδία για την Ελισάβετ και την Εμπολί στην Δ΄ Πράξη, Σκηνή 1, μία διωδία για τον Κάρλος και τον Βασιλιά μετά τον θάνατο του Πόζα στην Δ΄ Πραξη, Σκηνή 2, αλλά και ένα διάλογο Ελισάβετ-Εμπολί κατά την εξέγερση στην ίδια σκηνή.
Μετά τη σύνθεση του μπαλέτου, διαφάνηκε στις πρόβες το 1867 ότι, χωρίς επιπλέον περικοπές, η όπερα δεν θα τελείωνε πριν τα μεσάνυχτα (η ώρα που θα έπρεπε να φύγουν οι θεατές προκειμένου να προλάβουν τα τελευταία τρένα για τα προάστια των Παρισίων). Ο Βέρντι τότε ενέκρινε τρεις επιπλέον περικοπές: την εισαγωγή στην Α΄ Πράξη (με χορωδία ξυλοκόπων και των συζύγων τους, και με την πρώτη εμφάνιση της Ελισάβετ), μία σύντομη μονωδία εισόδου για τον μαρκήσιο του Πόζα (J'étais en Flandres) στη Β΄ Πράξη, Σκηνή 1, και ένα μέρος του διαλόγου Βασιλιά-Πόζα στο τέλος της Β΄ Πράξεως.
Στα γαλλικά
Μετά την πρεμιέρα και πριν φύγει από το Παρίσι, ο Βέρντι εξουσιοδότησε τη διεύθυνση του θεάτρου να τερματίζουν τη Δ΄ Πράξη, Σκηνή 2, με τον θάνατο του Πόζα (παραλείποντας τη σκηνή της εξέγερσης) αν το θεωρούσαν εύλογο. Μετά την αναχώρησή του, επιπλέον (μη εγκεκριμένες) περικοπές φαίνεται ότι γίνονταν κατά τις εναπομείνασες παραστάσεις. Η όπερα θα πρέπει να ήταν «προβληματική» για το συγκεκριμένο λυρικό θέατρο, και εξαφανίσθηκε από το ρεπερτόριό του μετά το 1869.
Σε ιταλική μετάφραση (ως Don Carlo)
Κοινή πρακτική εκείνη την εποχή για τα περισσότερα θέατρα του κόσμου (εκτός των γαλλόφωνων χωρών) να ανεβάζουν ακόμα και μη ιταλικές όπερες στην ιταλική γλώσσα, οπότε μία ιταλική μετάφραση του Don Carlos έγινε το φθινόπωρο του 1866 από τον Αχιλλέα ντε Λωζιέ (Achille de Lauzières). Ωστόσο, αυτή η μετάφραση δεν παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία, αλλά στο Λονδίνο, στις 4 Ιουνίου 1867, όχι όμως όπως ήθελε ο Βέρντι την όπερα: ήταν σε μία περικομμένη και αλλοιωμένη μορφή. Η πρώτη πράξη είχε αφαιρεθεί, ενώ το μπαλέτο στην τρίτη πράξη είχε παραλειφθεί και η άρια του Κάρλο Io la vidi είχε μεταφερθεί από την πρώτη στην τρίτη πράξη. Η διωδία ανάμεσα στον Φίλιππο και τον Ιεροεξεταστή, καθώς και η άρια της Ελισάβετ στην Ε΄ Πράξη, είχαν συντομευθεί.
Η παραγωγή αρχικώς θεωρήθηκε επιτυχία και ο Βέρντι έστειλε συγχαρητήριο σημείωμα στον διευθυντή, ενώ αργότερα, όταν έμαθε για τις αλλοιώσεις, εκνευρίσθηκε πολύ.
Η ιταλική πρεμιέρα έγινε στις 27 Οκτωβρίου 1867 στη Μπολόνια με μαέστρο τον στενό φίλο του Βέρντι, Άντζελο Μαριάνι (Angelo Mariani). Υπήρξε «ακαριαία επιτυχία» και αυτή η εκδοχή, παρότι η παραγωγή έγινε με απόντα τον συνθέτη, ήταν πληρέστερη. Για την πρεμιέρα στη Ρώμη, στις 9 Φεβρουαρίου 1868 στο Teatro Apollo, ο λογοκριτής του Πάπα άλλαξε τον «Ιεροεξεταστή» σε «Μέγα Καγκελάριο» (Gran Cancelliere) και τον μοναχό-αυτοκράτορα σε ερημίτη.
Αυτή ήταν και η εκδοχή της όπερας που ανέβηκε για πρώτη φορά στην περίφημη Σκάλα του Μιλάνου, στις 25 Μαρτίου 1868, ενώ ακολούθησαν ακριβές παραγωγές στις περισσότερες ιταλικές πόλεις με λυρικές σκηνές, αλλά δεν έγινε μια πραγματικά δημοφιλής επιτυχία. Η μεγάλη διάρκεια ήταν ένα ιδιαίτερο πρόβλημα, με τις επόμενες παραστάσεις να περικόπτονται συνήθως δραστικά. Η πρώτη φορά που ανέβηκε στη Νάπολη, το 1871, ήταν αναντίρρητα μία αποτυχία.
Οι αναθεωρήσεις του 1882/83 και του 1886: Οι εκδοχές του Μιλάνου και της Μόντενα
Η ιδέα για μία μείωση της κλίμακας του Δον Κάρλος είχε έρθει στον Βέρντι το 1875. Τον Απρίλιο του 1882 βρισκόταν στο Παρίσι, έτοιμος να επιφέρει αλλαγές. Γνωρίζοντας τη δουλειά του Charles-Louis-Étienne Nuitter, που είχε εργασθεί σε γαλλικές μεταφράσεις του Μάκβεθ, της Δύναμης του πεπρωμένου και της Αΐντα με τον ντυ Λοκλ, και οι τρεις τους πέρασαν τρεις μήνες αναθεωρώντας ριζικά το γαλλικό λιμπρέτο και τη μουσική για να δημιουργήσουν μία μορφή της όπερας με 4 πράξεις. Παραλείποντας την Α΄ Πράξη και το μπαλέτο, τελείωσαν τον Μάρτιο του 1883. Μία ιταλική μετάφραση αυτής της αναθεωρημένης εκδοχής έγινε από τον Angelo Zanardini. Η πρεμιέρα αυτής της εκδοχής έγινε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 10 Ιανουαρίου 1884, στην ιταλική μετάφραση.
Παρότι ο Βέρντι είχε δεχθεί την ωφέλεια από την αφαίρεση της Α΄ Πράξεως, φαίνεται ότι άλλαξε γνώμη και επέτρεψε μία παράσταση που παρουσίαζε την Πράξη αυτή, μαζί με την αναθεωρημένη τετράπρακτη εκδοχή. Αυτή ανέβηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1886 στη Μόντενα και έγινε γνωστή ως «η εκδοχή της Μόντενα», που εκδόθηκε από τον Giulio Ricordi ως «μία νέα έκδοση σε 5 πράξεις χωρίς μπαλέτο».
20ός και 21ος αιώνας
Στην ιταλική
Οι παραστάσεις του Δον Κάρλο κατά το πρώτο μισό τού 20ού αιώνα ήταν σπάνιες, αλλά στη μεταπολεμική περίοδο άρχισε να ανεβαίνει τακτικά, ιδιαίτερα στην τετράπρακτη «εκδοχή του Μιλάνου». Μετά από ένα αξιόλογο ανέβασμα το 1958 της πεντάπρακτης «εκδοχής της Μόντενα» στην ιταλική γλώσσα στο Κόβεν Γκάρντεν (σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι) και αυτή η εκδοχή άρχισε να παρουσιάζεται συχνότερα ανά τον κόσμο.
Στη γαλλική
Παραστάσεις και ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις της αρχικής πεντάπρακτης γαλλικής μορφής της όπερας έχουν αυξηθεί σε συχνότητα τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού και τις πρώτες του 21ου αιώνα, παρότι υπολείπονται σαφώς σε αριθμό των αντίστοιχων στην ιταλική γλώσσα. Σημαντική σχετικά υπήρξε η ραδιοφωνική μετάδοση του ORTF στη Γαλλία το 1967 με σχεδόν αποκλειστικά Γάλλους αοιδούς. Επίσης, το ανέβασμα στη Σκάλα του Μιλάνου το 1970, με τους Πλάθιντο Ντομίνγκο και Κάτια Ριτσιαρέλλι.
Η πλήρης γαλλική εκδοχή χωρίς καμιά περικοπή παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στην Κρατική Όπερα του Αμβούργου υπό τον Ingo Metzmacher το 2001 και μετά στην Κρατική Όπερα της Βιέννης το 2004.
Πράξη Α΄
Πρελούδιο και χορωδία ξυλοκόπων και των συζύγων τους ακούγεται. Παραπονιούνται για τη σκληρή ζωή τους, την οποία χειροτερεύει ο πόλεμος με την Ισπανία. Η Ελισάβετ, θυγατέρα του Βασιλιά της Γαλλίας, καταφθάνει με τη συνοδεία της. Βεβαιώνει τους ανθρώπους ότι ο επικείμενος γάμος της με τον Δον Κάρλος, γιο του Φιλίππου Β΄, βασιλιά της Ισπανίας, θα τερματίσει τον πόλεμο, και αποχωρεί.
Ο Κάρλος έχει δει την Ελισάβετ και την έχει ερωτευθεί (άρια: Je l'ai vue / Io la vidi). Μόλις η πριγκίπισσα επανεμφανίζεται, εκείνος αρχικά προσποιείται ότι είναι μέλος της αποστολής του Κόμη της Λέρμα. Εκείνη τον ερωτά για τον Δον Κάρλος, τον οποίο δεν έχει ακόμα συναντήσει. Πριν περάσει πολλή ώρα, ο Κάρλος αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα και τα αισθήματά του, στα οποία η Ελισάβετ ανταποκρίνεται (διωδία: De quels transports poignants et doux / Di quale amor, di quanto ardor). `Ενας κανονιοβολισμός σηματοδοτεί την ανακήρυξη της ειρήνης ανάμεσα στην Ισπανία και στη Γαλλία. Η Τιμπώ (Τεμπάλντο) εμφανίζεται και ανακοινώνει στην Ελισάβετ τα εκπληκτικά νέα ότι πρόκειται να τη ζητήσει σε γάμο όχι ο Κάρλος, αλλά ο πατέρας του, Φίλιππος. Ο Κόμης της Λέρμα και οι ακόλουθοί του το επιβεβαιώνουν, οπότε η Ελισάβετ πληγώνεται, αλλά αισθάνεται δεσμευμένη να το αποδεχθεί προκειμένου να εδραιωθεί η ειρήνη. Αναχωρεί για την Ισπανία, αφήνοντας τον Κάρλος εξίσου πληγωμένο.
Πράξη Β΄
Σκηνή 1: Το μοναστήρι του Σαιν Ζυστ (Αγίου Ιερωνύμου της Ιούστης) στην Ισπανία
Η σκηνή διαδραματίζεται λίγο καιρό μετά τον γάμο του Φιλίππου Β΄ και της Ελισάβετ. Οι μοναχοί προσεύχονται υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του πρώην Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ (Καρόλου Κουίντου). Ο εγγονός του Δον Κάρλος μπαίνει στενοχωρημένος από το γεγονός ότι η γυναίκα που αγαπά είναι τώρα η μητριά του.
[Στην αναθεωρημένη εκδοχή του 1883, τραγουδά μια τροποποιημένη μορφή της άριας Je l'ai vue / Io la vidi]