cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαϊράμ Πασά
Το Μπαϊράμ Πασά (Bayrampaşa) (προφέρεται ) είναι προάστιο της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία στην ευρωπαϊκή πλευρά της πόλης.
Ιστορία
Μέχρι το 1936, το Μπαϊράμ Πασά ήταν μέρος της περιοχής Φατίχ. Ήταν επίσης μέρος της περιοχής Εγιούπ μεταξύ 1936 και 1990.
Στην περιοχή είχαν καταφύγει πρόσφυγες από Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας το 1927 και αργότερα από τη Βοσνία τη δεκαετία του 1960. Στο Μπαϊράμ Πασά εγκαταστάθηκαν επίσης πολίτες, που μετανάστευσαν από την Ανατολία στην ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης λόγω αστικοποίησης από τη δεκαετία του 1950 και εξής.
Μέχρι το 1970, η περιοχή ήταν γνωστή ως Σαγμαλτζιλάρ, όταν ένα μεγάλο ξέσπασμα χολέρας, που προκλήθηκε από τη ρύπανση της οθωμανικής κατασκευής παροχής νερού από νέα κτήρια και εργοστάσια, οδήγησε την περιοχή σε καραντίνα. Μετά από αυτό το περιστατικό, το όνομα Σαγμαλτζιλάρ έγινε συνώνυμο της χολέρας, έτσι η συνοικία μετονομάστηκε σε Μπαϊράμ Πασά, από τον Οθωμανό μεγάλο βεζίρη Μπαϊράμ Πασά του 17ου αιώνα. Λίγα τμήματα από το οθωμανικό σύστημα ύδρευσης, το οποίο χτίστηκε από τον Μιμάρ Σινάν, διατηρούνται μέχρι σήμερα.
Την 1η Δεκεμβρίου 2015, μια έκρηξη σημειώθηκε κοντά στο σταθμό του μετρό Μπαϊράμ Πασά, με αρκετούς τραυματίες.
Γεωγραφία
Οι κάτοικοι του Μπαϊράμ Πασά είναι κυρίως Αλβανοί και Βόσνιοι.
Η στέγαση στο Μπαϊράμ Πασά θεωρείται γενικά  ότι είναι κακής ποιότητας,  με καταστήματα και μικρά εργοστάσια ακόμα και στους οικιστικούς δρόμους, ενώ μεγάλες εκτάσεις της συνοικίας είναι αμιγώς βιομηχανικές.
Η συνοικία περιλαμβάνει τόσο κατοικημένες όσο και βιομηχανικές περιοχές της εργατικής τάξης. Ο πληθυσμός είναι 240.000 (1997) και η περιοχή καλύπτει έκταση 8 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Οι γειτοκιές συνοικίες της περιοχής είναι ο Γαζί Οσμάν Πασά στα βόρεια, το Εγιούπ στα ανατολικά, το Ζεϊτινμπουρνού στα νότια και το Εσενλέρ στα δυτικά.
Μια σειρά από σημαντικά δημόσια κτήρια βρίσκονται στην περιοχή:
Το Μπαϊράμ Πασά βρίσκεται στη διαδρομή του παλιού δρόμου προς τη Θράκη και αρκετοί κύριοι δρόμοι και ένας ελαφρύς σιδηρόδρομος διασχίζουν τη μέση της περιοχής.
Το Μπαϊράμ Πασά είναι διάσημο για τις αγκινάρες του που παράγονταν στο παρελθόν, αλλά τώρα, αν και δεν υπάρχει παραγωγή στην περιοχή, το όνομά του έχει δοθεί σε μια ποικιλία αγκινάρας στην Τουρκία. Ένα μεγάλο άγαλμα μιας αγκινάρας βρίσκεται στη μέση της συνοικίας, που έχει γίνει σύμβολο της περιοχής.
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην περιοχή ονομάζεται Μπαϊράμ Πασά σπορ (Bayrampaşaspor).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Κωνσταντινούπολης
Κάμπος Νάξου
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιά ( 31 κ.), Απόλλωνα ( 129 κ.), Κορωνίδα (Κωμιακή 279 κ.), Μυρίση (55 κ.), Ταξιάρχη ( 22 κ.), Φαρακλό ( 5 κ.) και Χίλια Βρύση ( 42 κ.) την τοπική κοινότητα Κορωνίδος ( 594 κ.). Η τ.κ. Κορωνίδος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Ντίντι Ζανάβι
Το Ντίντι Ζανάβι ( დიდი ზანავი) είναι ένα χωριό στον δήμο Αντιγένι στην περιοχή Σάμτσχε-Τζαβαχέτι στα νότια της Γεωργίας. Βρίσκεται στη νότια πλαγιά της οροσειράς Μεσχέτι, που είναι τμήμα του Μικρού Καυκάσου, στην αριστερή όχθη του μικρού ποταμού Κβαμπλιάνι, σε υψόμετρο 1480 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το χωριό βρίσκεται 4 χλμ. βορειοανατολικά από το Αντιγένι, την πρωτεύουσα του δήμου, και το ίδιο είναι το κέντρο του διοικητικού διαμερίσματος Ζανάβι. Στην απογραφή του 2014 το χωριό βρέθηκε να έχει πληθυσμό 297 ατόμων.
Σημαντικά κτίσματα του χωριού είναι το φρούριο του Ζανάβι και η εκκλησία του Ζανάβι, δύο μεσαιωνικά μνημεία που συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο με τα Αμετακίνητα Πολιτιστικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας το 2007.
Ιστορία
Ιστορικά το χωριό ήταν γνωστό ως Ζανάβι, ένα όνομα που το είχε κοινό με αρκετούς άλλους Γεωργιανούς οικισμούς. Πρωτοαναφέρθηκε στο αγιογραφικό κείμενο του 9ου-10ου αιώνα για τη Ζωή του Αγίου Σεραπίων του Ζάρζμα, στο οποίο ο Βασίλειος του Ζάρζμα έγραψε ότι βρίσκεται μεταξύ των κτημάτων του Γκιόργκι Χορχανέλι, ενός μεγάλου ευγενή του Σάμτσχε. Ο Γκιόργκι ασχολήθηκε με το μοναστήρι του Αμάσπο και την Κούρδια και μετά τον θάνατό του θάφτηκε εκεί. Το 1578 το χωριό, μαζί με άλλα νοτιοδυτικά Γεωργιανά εδάφη, κατακτήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Από το 1595 υπήρχαν δύο χωριά που ονομάζονταν Ζανάβι στην περιοχή – το «άνω» και το «κάτω» – που υπάγονταν και τα δύο στο ναχιγέ Ουντέ του σαντζάκ Αχαλτσίχε. Οι κάτοικοι έγιναν μουσουλμάνοι κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας που διήρκεσε πάνω από 250 χρόνια και το 1944 απελάθηκαν από τη Σοβιετική Γεωργία προς την Κεντρική Ασία ως «Μεσχετιανοί Τούρκοι». Στον εκκενωμένο οικισμό εγκαταστάθηκαν οι νεοφερμένοι από τις δυτικές Γεωργιανές περιοχές Ιμερέτι και Ράτσα.
Δημογραφικά στοιχεία
Κατά την εθνική απογραφή του 2014 ο οικισμός είχε πληθυσμό 297 άτομα εκ των οποίων οι περισσότεροι (99,3%) ήταν Γεωργιανοί ως προς την εθνικότητα.
Μνημεία
Στο δυτικό άκρο του Ντίντι Ζανάβι υπάρχει ένα μεσαιωνικό φρούριο που στέκεται σε έναν απόκρημνο και δυσπρόσιτο βράχο. Το οχυρό είναι χτισμένο με πέτρες και ασβεστόλιθους και φέρει ενδείξεις μεταγενέστερων ανακατασκευών. Το κύριο κτίσμα της ακρόπολης είναι ένας τριώροφος πύργος με στρογγυλεμένο οπίσθιο τμήμα, με πολεμίστρες σε όλες τις πλευρές και έναν φούρνο στον δεύτερο όροφο. Η τοξωτή πόρτα στους νότιους τοίχους οδηγεί σε μια αυλή, που περιέχει μια λιμνούλα με νερό σκαλισμένη στα βράχια. Νοτιότερα υπάρχουν δύο πύργοι, εκ των οποίων ο ένας περιέχει τα απομεινάρια μιας εκκλησίας. Σε ένα μικρό ρέμα, υπάρχει ένα τέμενος της Παρασκευής που χτίστηκε το 1927 στη θέση όπου κάποτε βρισκόταν μια χριστιανική εκκλησία – από την οποία διασώθηκαν κιονόκρανες κολώνες και μια πέτρινη πλάκα με τον σταυρό σε ένα διεπίπεδο πλαίσιο.
Περίπου 2 χλμ. βόρεια του χωριού, ανάντη του Ζανάβι, υπάρχουν τα ερείπια μιας μεσαιωνικής εκκλησίας, που ίσως πρόκειται για το ίδιο μοναστήρι που αναφέρθηκε στη Ζωή του Αγίου Σεραπίων του Ζάρζμα. Ένας διάσπαρτος σωρός από πλούσια διακοσμημένες πέτρες κάποτε διακοσμούσαν το μεγάλο κτίριο της εκκλησίας, οι προσόψεις της οποίας ήταν περικαλυμμένες με πελεκητές λίθινες πλάκες. Το μοναστηριακό συγκρότημα περιλάμβανε αρκετές βοηθητικές δομές και περιβαλλόταν από έναν οχυρωμένο τοίχο.
Νεοκλασική αρχιτεκτονική στην Πολωνία
μικρογραφία| [[Εκκλησία της Αγίας Άννας (Βαρσοβία)|Εκκλησία της Αγίας Άννας στη Βαρσοβία (1786)]] δεξιά|μικρογραφία| [[Πάρκο Γουαζιένκι|Ρωμαϊκό θέατρο (1790-1793), δίπλα στο Παλάτι των Λουτρών]] μικρογραφία| [[Μεγάλο Θέατρο (Βαρσοβία)|Μεγάλο Θέατρο στη Βαρσοβία (1825)]] μικρογραφία| Πλατεία Τράπεζας, Βαρσοβία (1825) μικρογραφία| Παλάτι Ποτότσκι στο [[Τουλτσίν]] Η νεοκλασική αρχιτεκτονική στην Πολωνία επικεντρώθηκε στη Βαρσοβία επί της βασιλείας του Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι, ενώ η σύγχρονη έννοια της ενιαίας πρωτεύουσας ήταν σε κάποιο βαθμό ανεφάρμοστη στην αποκεντρωμένη Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Ο κλασικισμός ήρθε στην Πολωνία τον 18ο αιώνα ως αποτέλεσμα της γαλλικής διείσδυσης στον πολωνικό περιβάλλον. Οι πιο γνωστοί αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες που εργάστηκαν στην Πολωνία ήταν οι Ντομένικο Μερλίνι, Γιόχαν Κρίστιαν Κάμζετσερ, Σίμον Μπογκούμιου Ζουγκ, Στανίσουαφ Ζαβάντζκι, Εφραίμ Σρέγκερ, Αντόνιο Κοράτσι, Γιάκουμπ Κουμπίτσκι, Χιλάρι Σπιλόφσκι, Κρίστιαν Πιοτρ Άιγκνερ, Λαουρίνας Γκουσεβίτσιους Μπονιφάτσι Βιτκόφσκι και Μπέρτελ Θόρβαλντσεν.
Το πρώτο στάδιο, που ονομάζεται Στανισλαβικό στυλ, ακολουθείται από μια σχεδόν πλήρη αναστολή και μια περίοδο γνωστή ως κλασικισμός της Πολωνίας του Συνεδρίου. Τα παλλαδιά μοτίβα ερμηνεύτηκαν ανεξάρτητα από τον Σίμον Μπογκούμιου Ζουγκ, ο οποίος ακολούθησε την επιρροή του ριζοσπαστικού γαλλικού κλασικισμού. Παλλάδιος από επιρροή ήταν επίσης ο Πιοτρ Άιγκνερ - σχεδιαστής της πρόσοψης της Εκκλησίας της Αγίας Άννας στη Βαρσοβία (1786-1788) και της Εκκλησίας του Αγίου Αλεξάνδρου (1818-1826). Παλλάδιες ιδέες εφαρμόστηκαν σε έναν δημοφιλή τύπο παλατιού με στοά.
Τα πιο διάσημα κτίρια της Στανισλαβικής περιόδου περιλαμβάνουν το Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας, που ξαναχτίστηκε από τον Ντομένικο Μερλίνι και τον Γιόχαν Κρίστιαν Κάμζετσερ, το Παλάτι των Λουτρών, η Κρουλικάρνια και το Παλάτι της Γιαμπουόνα. Ο Κάμζετσερ έχτισε το Αμφιθέατρο στο Βασιλικό Πάρκο των Λουτρών και τα ανάκτορα της Βαρσοβίας των Ρατσίνσκι και Τισκιέβιτς, καθώς και το παλάτι στο Ισκιερνίκι. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων έργων του Σίμον Μπογκούμιου Ζουγκ είναι ένα παλάτι στο Νατόλιν, η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας και οι κήποι Σόλετς, Ποβόνσκι, Μοκότουφ και Αρκάντια κοντά στο Νιεμπόρουφ.
Από την περίοδο της Πολωνίας του Συνεδρίου συμπεριλαμβάνονται το Παλάτι Κονιετσπόλσκι και η Εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου στη Βαρσοβία, ο Ναός της Σίβυλλας στο Πουουάβι και το ανοικοδομημένο Κάστρο του Γουάντσουτ. Η ηγετική φυσιογνωμία στην Πολωνία του Συνεδρίου ήταν ο Αντόνι Κοράτσι. Ο Κοράτσι δημιούργησε ένα συγκρότημα της Πλατείας Τράπεζας στη Βαρσοβία, τα κτίρια του Υπουργείου Οικονομικών, των Εσόδων και της Επιτροπής της Κυβέρνησης, το κτίριο του Παλατιού του Στάσιτς, το Παλάτι του Μοστόφσκι και σχεδίασε το Μεγάλο Θέατρο. Τα παλάτια Μπελβέντερ και Παβουοβίτσε δημιουργήθηκαν από τον Γιάκουμπ Κουμπίτσκι, ενώ τα παλάτια Λουμπόστρον (Lubostroń) και Ντομπζίτσα (Dobrzyca) από τον Στανίσουαφ Ζαβίντζκι. Τα αξιοσημείωτα δημαρχεία στις πόλεις Γουόβιτς, Πουότσκ, Μπουόνιε, Κόνιν και Αλεκσάντρουφ Γούτσκι χρονολογούνται από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Πολωνία Κατηγορία:18ος αιώνας στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία Κατηγορία:Πολωνία του Συνεδρίου
Γεώργιος Αφεντούλης
Ο Γεώργιος Αφεντούλης (1894 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την Ζαγορά Πηλίου και επιδόθηκε στο εμπόριο.
Εξελέγη βουλευτής Βόλου στις 21 Απριλίου 1929 αντί του αποβιώσαντος Αδαμαντίου Εφραιμίδη και βουλευτής Λαρίσης στις εκλογές του 1936.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές Βόλου
Καστανόχωμα Δράμας
Το Καστανόχωμα (έως το 1927 γνωστό ως Ζερνοβίτσα ) είναι εγκαταλελειμμένο χωριό στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του νομού Δράμας.
Γεωγραφία
Το Καστανόχωμα βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του βουνού Φαλακρό και εμπίπτει στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Τσετς. Τα γειτονικά του χωριά είναι το Μυρσινερό, ο Ασβεστόλιθος και το Νεστοχώρι.
Πρόσωπα
Κάτοικοι του οικισμού ήταν ο αντιστασιακός και μετέπειτα βουλευτής Παντελής Παπαδάκης και ο επίσης αντιστασιακός και αντάρτης της περιόδου 1917-1922 στη Μικρά Ασία, Οδυσσέας Μακρίδης. Αμφότεροι συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση ως οπλαρχηγοί των ανταρτικών δυνάμεων του Αντών Τσαούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας
Άλλιον το σχοινόπρασον
Το σχοινόπρασο είναι η κοινή ονομασία για το Άλλιον το σχοινόπρασον (Allium schoenoprasum), βρώσιμο είδος του γένους Άλλιον (Allium).
Είναι πολυετές (perennial) φυτό, ευρέως διαδεδομένο στην φύση σε ολόκληρη την Ευρώπη, Ασία και τη Βόρεια Αμερική.
To A. schoenoprasum είναι το μοναδικό είδος του γένους Άλλιον (Allium) το οποίο είναι ενδημικό σε όλο τον πλανήτη.
Η ονομασία του είδους προέρχεται από το Ελληνικό σχοίνος (σπαθόχορτο) και πράσον (πράσο). Η Αγγλική ονομασία, chives, προέρχεται από την Γαλλική λέξη cive, από την cepa, την Λατινική λέξη για το κρεμμύδι.
Το σχοινόπρασο, το οποίο κοινώς ονομάζεται και αγριόπρασο, συνήθως χρησιμοποιείται ως χορταρικό και μπορεί να βρεθεί στα οπωροπαντοπωλεία ή να αναπτυχθεί στον σπιτικό κήπο. Στην μαγειρική χρήση, οι μίσχοι (scapes) και οι κλειστοί, ανώριμοι ανθοφόροι οφθαλμοί (μπουμπούκια) τεμαχίζονται σε κύβους και χρησιμοποιούνται ως συστατικό για ψάρια, πατάτες, σούπες, σαλάτες, αυγά, σάλτσες και άλλα πιάτα. Τα σχοινόπρασα έχουν εντομοαπωθητικές ιδιότητες που μπορεί να χρησιμοποιηθούν σε κήπους για τον έλεγχο των παρασίτων.
Βιολογία
Το σχοινόπρασο είναι ένας βολβός ο οποίος σχηματίζει ποώδες πολυετές φυτό, φτάνοντας σε ύψος τα 30–50 cm (12–20 in). Οι βολβοί είναι λεπτοί, κωνικοί, μήκους 2–3 cm (0,79–1,18 in), πλάτους 1 cm (0,39 in) και αναπτύσσονται σε πυκνές συστάδες από τις ρίζες. Οι μίσχοι (ή στελέχη) είναι κοίλα και σωληνοειδή, μήκους έως 50 cm (20 in) και πλάτους 2–3 mm (0,079–0,118 in), με μαλακή υφή, αν και πριν από την εμφάνιση του άνθους, μπορεί να φαίνεται πιο σκληρή απ'ότι συνήθως. Τα φύλλα, τα οποία είναι κοντύτερα από ό,τι οι μίσχοι (scapes), είναι κούφια και σωληνοειδή ή terete, (στρογγυλά σε διατομή), η οποία τα ξεχωρίζει με μια ματιά από το σκόρδο σχοινόπρασο Άλλιον το κονδυλόρριζον (Allium tuberosum). Τα λουλούδια είναι ανοιχτό μοβ και σχήματος αστεριού με έξι πέταλα, πλάτους 1–2 cm (0,39–0,79 in) και παράγονται σε πυκνή ταξιανθία 10-30 μαζί, πριν από το άνοιγμα, η ταξιανθία περιτριγυρίζεται από ένα χαρτοειδές βράκειο (bract). Οι σπόροι παράγονται σε μια μικρό, κάψουλα τριών βαλβίδων, οι οποίοι ωριμάζουν το καλοκαίρι. Το βότανο ανθίζει από τον Απρίλιο έως τον Μάιο στα νότια τμήματα των ζωνών οικοτόπων και τον Ιούνιο στα βόρεια τμήματα.
Το σχοινόπρασο είναι το μοναδικό είδος του γένους Άλλιον (Allium) το οποίο είναι ενδημικό τόσο στο Νέο όσο και στον Παλαιό Κόσμο. Μερικές φορές, τα φυτά που βρίσκονται στη Βόρεια Αμερική, ταξινομούνται ως ''Α. schoenoprasum'' ποικ. sibiricum, αν και αυτό αμφισβητείται. Οι διαφορές μεταξύ των δειγμάτων είναι σημαντικές. Ένα δείγμα βρέθηκε στο βόρειο Μέιν φυτρώνοντας μοναχικά, αντί σε συστάδες, επίσης, επιδεικνύει σκοτεινά γκρι άνθη.
Αν και τα σχοινόπρασα σε γενικές γραμμές είναι εντομοαπωθητικά, λόγω των θειούχων ενώσεών τους, τα άνθη τους προσελκύουν τις μέλισσες και μερικές φορές κρατούνται για να αυξήσουν την επιθυμητή ζωή των εντόμων.
Μαγειρικές τέχνες
Τα σχοινόπρασα καλλιεργούνται για τους μίσχους (scapes), οι οποίοι χρησιμοποιούνται στη μαγειρική ως αρωματικό βότανο και παρέχουν μια κάπως ηπιότερη γεύση από εκείνη των άλλων ειδών Άλλιον (Allium).
Το σχοινόπρασο έχει μια μεγάλη ποικιλία από γαστρονομικές χρήσεις, όπως σε παραδοσιακά πιάτα στη Γαλλία, Σουηδία και αλλού. Ο Retzius στο βιβλίο του «Προσπάθεια Χλωρίδα»ς («Attempt at a Flora» [Försök til en flora]) του 1806, περιγράφει πώς τα σχοινόπρασα χρησιμοποιούνται με τηγανίτες, σούπες, ψάρια και σάντουιτς. Είναι επίσης ένα συστατικό της σάλτσας gräddfil με το παραδοσιακό πιάτο ρέγγας που σερβίρεται στις μεσοκαλοκαιρινές εορτές της Σουηδίας. Επίσης, τα άνθη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το γαρνίρισμα των πιάτων. Στην Πολωνία και τη Γερμανία, τα σχοινόπρασα σερβίρονται με τυρί κουάρκ (quark). Το σχοινόπρασο είναι ένα από τα «εκλεπτυσμένα χορταρικά» (fines herbes) της Γαλλικής κουζίνας, η οποία περιλαμβάνει επίσης το εστραγκόν, το μυρώνι και το μαϊντανό. Τα σχοινόπρασα μπορούν να βρεθούν φρέσκα στις περισσότερες αγορές καθ'όλο το χρόνο, καθιστώντας τα άμεσα διαθέσιμα· μπορούν, επίσης, να καταψυχθούν αφυδατωμένα χωρίς μεγάλη ελάττωση της γεύσης, δίνοντας έτσι την δυνατότητα στους οικιακούς καλλιεργητές, να αποθηκεύουν μεγάλες ποσότητες της συγκομιδής από τους κήπους τους.
Χρήσεις στην καλλιέργεια φυτών
Ο Retzius, επίσης περιγράφει πώς οι αγρότες θα φύτευαν ανάμεσα στα βράχια σχοινόπρασα, κάνοντάς τα σύνορα των παρτεριών, για να κρατήσουν τα φυτά απαλλαγμένα από τα παράσιτα (όπως τα Ιαπωνικά σκαθάρια). Το αναπτυσσόμενο φυτό απωθεί τα ανεπιθύμητα έντομα και ο χυμός από τα φύλλα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον ίδιο σκοπό, καθώς και για την καταπολέμηση μυκητιασικών λοιμώξεων, του ωίδιου (mildew) και του φουζικλάδιου (scab).
Φαρμακευτική
Οι φαρμακευτικές ιδιότητες του σχοινόπρασου είναι παρόμοια με εκείνες του σκόρδου, αλλά ασθενέστερη· το αχνό αποτελέσματα σε σύγκριση με το σκόρδο είναι ίσως ο κύριος λόγος για την περιορισμένη χρήση του ως φαρμακευτικό βότανο. Περιέχει πολλές ενώσεις organosulfur όπως αλλυλο σουλφίδια και αλκυλο- σουλφοξειδίων, το σχοινόπρασο αναφέρεται ότι έχει ευεργετική επίδραση στο κυκλοφορικό σύστημα. Έχει επίσης, ήπιες διεγερτικές, διουρητικές και αντισηπτικές ιδιότητες. Το σχοινόπρασο προσφέρει επίσης ενδυνάμωση των οστών λόγω της περιεκτικότητας σε ασβέστιο και βιταμίνη Κ, και σημαντική προστασία της όρασης από εκφυλιστικές ασθένειες.
Παρενέργειες κατανάλωσης
Καθώς το σχοινόπρασο συνήθως σερβίρεται σε μικρές ποσότητες και ποτέ ως κύριο πιάτο, σπανίως συναντώνται αρνητικές επιπτώσεις, αν και μπορεί να προκύψουν πεπτικά προβλήματα μετά από υπερκατανάλωση.
Θρεπτική αξία
Το σχοινόπρασο είναι μια πλήρης και πλούσια τροφή γεμάτη θρεπτικά συστατικά. Λεπτομερέστερα, βιταμίνη Κ, βιταμίνη Β9, βιταμίνη Β2, βιταμίνη Β6, βιταμίνη Β5, βιταμίνη Β1, βιταμίνη Α, βιταμίνη C, κάλιο, ασβέστιο, μαγνήσιο, σίδηρο, μαγγάνιο και φώσφορο. Το σχοινόπρασο περιέχει ίχνη από θειάφι και αλλισίνη συστατικό που περιέχεται σε όλα τα φυτά της ίδιας οικογένειας όπως το κρεμμύδι και το σκόρδο.
Καλλιέργεια
Τα σχοινόπρασα καλλιεργούνται τόσο για μαγειρική τους χρήση όσο και για την διακοσμητική τους αξία· συχνά τα ιώδη άνθη, χρησιμοποιούνται σε διακοσμητικές ξηρές ανθοδέσμες.
Το σχοινόπρασο ευδοκιμεί σε καλά στραγγιζόμενα εδάφη, πλούσια σε οργανική ύλη, με pH 6-7 και πλήρη ήλιο. Η ανθεκτικότητα του σε ξηρασία και σε μεγάλη ποικιλία χωμάτων, καθιστά το σχοινόπρασο ένα φυτό εύκολα καλλιεργήσιμο. Μπορεί να καλλιεργηθεί από σπόρους και ωριμάζουν το καλοκαίρι ή νωρίς την επόμενη άνοιξη. Κατά κανόνα, το σχοινόπρασο για να βλαστήσει, χρειάζεται μία θερμοκρασία από 15 έως 20 °C (60-70 °F) και να διατηρείται υγρό. Μπορούν επίσης να φυτευτούν κάτω από ένα κλος (cloche) ή σε ψυχρότερα κλίματα, να βλαστήσουν σε εσωτερικούς χώρους και αργότερα να φυτευτούν εξωτερικά. Μετά από τουλάχιστον τέσσερις εβδομάδες, οι νεαροί βλαστοί πρέπει να είναι έτοιμοι για να φυτευθούν έξω. Επίσης, πολλαπλασιάζονται εύκολα με τη διαίρεση.
Το χειμώνα, στις κρύες περιοχές, τα σχοινόπρασα πεθαίνουν στους υπόγειους βολβούς, με τα νέα φύλλα να εμφανίζονται στις αρχές της άνοιξης. Τα σχοινόπρασα που αρχίζουν να φαίνονται παλαιά, μπορούν να περικοπούν περίπου 2–5 cm. Κατά τη συγκομιδή, ο απαιτούμενος αριθμός από τα κοτσάνια, θα πρέπει να κοπεί στη βάση. Κατά τη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου, το φυτό συνεχώς επανεκφύει φύλλα, επιτρέποντας μια συνεχόμενη συγκομιδή.
Ιστορία και πολιτισμική σημασία
Τα σχοινόπρασα καλλιεργούνται στην Ευρώπη από τον Μεσαίωνα (από τον 5ο μέχρι τον 15ο αιώνα), αν και οι ημερομηνίες χρήσης τους, πηγαίνουν πίσω 5000 χρόνια. Ορισμένες φορές, είχαν αναφερθεί ως «rush leeks» (από το Ελληνικό σχοίνος (Λατινικά juncus) που σημαίνει βούρλο (φυτό) και πράσον).
Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι το σχοινόπρασο μπορούσε να ανακουφίσει τον πόνο από τα ηλιακά εγκαύματα ή και τον πονόλαιμο. Πίστευαν ότι τρώγοντας σχοινόπρασο, θα μπορούσε να αυξηθεί η πίεση του αίματος και να δρα ως διουρητικό.
Οι Ρομά έχουν κάνει χρήση του σχοινόπρασου σε μαντείες. Τα τσαμπιά από τα αποξηραμένα σχοινόπρασα, κρεμόνται γύρω από το σπίτι, όπου πιστεύεται ότι αποκρούουν τις ασθένειες και το κακό.
Δείτε επίσης
• 5
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άνθη Κατηγορία:Αμαρυλλιδοειδή Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ευρώπης Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Φυτά κήπου Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Λειριοειδή Κατηγορία:Βρώσιμες ρίζες και κόνδυλοι
Θεωρίες συνωμοσίας για το θάνατο της Μέριλιν Μονρόε
Ο ξαφνικός θάνατος της Αμερικανίδας ηθοποιού Μέριλιν Μονρόε σε ηλικία 36 ετών από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών αργά το βράδυ του Σαββάτου στις 4 Αυγούστου 1962, στο σπίτι της στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια έχει δημιουργήσει διάφορες θεωρίες συνωμοσίας. Οι πιο πολλές από αυτές κάνουν λόγο για δολοφονία της ηθοποιού με πιθανή εμπλοκή του Ρόμπερτ Φ. Κένεντι, του τότε Γενικού Εισαγγελέα των ΗΠΑ λόγω της φημολογούμενης σχέσης του αδερφού του, Αμερικανού Προέδρου Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι με την ηθοποιό.
Δεκαετία 1960
Κατά τη δεκαετία του 1960, δεν υπήρχαν ευρέως διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με τον θάνατο της Μονρόε. Οι πρώτοι ισχυρισμοί ότι είχε δολοφονηθεί προήλθαν από το αυτοδημοσιευμένο βιβλίο του αντικομμουνιστή Φρανκ Α. Κάπελ με τίτλο «Ο Παράξενος Θάνατος της Μέριλιν Μονρόε» (The Strange Death of Marilyn Monroe) του 1964, στο οποίο ισχυρίστηκε ότι ο θάνατός της ήταν μέρος μιας κομμουνιστικής συνωμοσίας. Ο Κάπελ υποστήριξε ότι η Μονρόε και ο Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Φ. Κένεντι διατηρούσαν ερωτική σχέση, την οποία εκείνη πήρε πολύ σοβαρά και απειλούσε να προκαλέσει σκάνδαλο. Ο Κένεντι διέταξε λοιπόν να τη δολοφονήσουν για να προστατεύσει την καριέρα του. Εκτός από το ότι κατηγόρησε τον Κένεντι ότι ήταν υποστηρικτής του κομμουνισμού, ο Κάπελ ισχυρίστηκε επίσης ότι και πολλά άλλα άτομα κοντά στη Μονρόε, όπως οι γιατροί και ο πρώην σύζυγός της Άρθουρ Μίλερ, ήταν κομμουνιστές.
Ωστόσο η αξιοπιστία του Κάπελ αμφισβητήθηκε σοβαρά επειδή η μόνη πηγή του ήταν ο αρθρογράφος Γουόλτερ Βίντσελ, ο οποίος με τη σειρά του είχε λάβει πολλές από τις πληροφορίες του από αυτόν. Ο Κάπελ, λοιπόν, επικαλέστηκε τον εαυτό του. Ο φίλος του και αστυνομικός του Λος Άντζελες Τζακ Κλέμονς, τον βοήθησε στην ανάπτυξη του βιβλίου του. Ο Κλέμονς έγινε κεντρική πηγή για τους θεωρητικούς συνωμοσίας καθώς ήταν ο πρώτος αστυνομικός που έφτασε στο σπίτι της Μονρόε όταν βρέθηκε νεκρή και αργότερα ισχυρίστηκε ότι δεν είχε αναφέρει κάποια στοιχεία στην επίσημη έρευνα του 1962, όπως ότι όταν έφτασε στο σπίτι της Μονρόε, η οικονόμος της, Γιούνις Μάρεϊ έπλενε τα σεντόνια της στο πλυντήριο, και είχε μια διαίσθηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Στη δεκαετία του 1960, ο θάνατος της Μονρόε έγινε αντικείμενο έρευνας επίσης σε δύο βιβλία, στο "Ποιος Σκότωσε τη Μέριλιν Μονρόε" (Who Killed Marilyn Monroe) του Τσαρλς Χάμπλετ που εκδόθηκε το 1966 και στο "Ο Μυστηριώδης Θάνατος της Μέριλιν Μονρόε" (The Mysterious Death of Marilyn Monroe) του Τζέιμς Χάντσον του 1968. Ωστόσο ούτε οι αφηγήσεις του Κάπελ, του Χάμπλετ ή του Χάντσον διαδόθηκαν ευρέως.
Δεκαετία 1970
Οι ισχυρισμοί ότι η Μέριλιν Μονρόε δολοφονήθηκε έγινε για πρώτη φορά μέρος μιας δημόσιας συζήτησης με τη δημοσίευση του βιβλίου "Marilyn: A Biography" του Νόρμαν Μέιλερ το 1973. Παρόλο που το βιβλίο δεν έχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ο Μέιλερ επανειλημμένος ισχυρίστηκε ότι η Μονρόε και ο Ρόμπερτ Κένεντι διατηρούσαν ερωτική σχέση και ότι ενδεχομένως δολοφονήθηκε είτε από το FBI είτε από τη CIA, που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τη δολοφονία ως «τρόπο πίεσης ... εναντίον των Κένεντι». Το βιβλίο δέχθηκε έντονη κριτική, και αργότερα τον ίδιο χρόνο ο Μέιλερ τελικά να αποκηρύξει τους ισχυρισμούς του σε μια συνέντευξη με τον Μάικ Γουάλας στην τηλεοπτική εκπομπή 60 λεπτά, δηλώνοντας ότι τα είχε γράψει για να εξασφαλίσει την εμπορική επιτυχία του βιβλίου του και ότι πιστεύει ότι ο θάνατος της Μονρόε ήταν «δέκα προς ένα» μια «τυχαία αυτοκτονία».
Δύο χρόνια αργότερα το 1975, ο Ρόμπερτ Σλάτζερ δημοσίευσε το βιβλίο του "Η Ζωή και ο Περίεργος Θάνατος της Μέριλιν Μονρόε" (The Life and Curious Death of Marilyn Monroe), το οποίο είναι βασισμένο στο φυλλάδιο του Κάπελ. Εκτός από τον βασικό ισχυρισμό του ότι η Μονρόε δολοφονήθηκε από τον Ρόμπερτ Κένεντι, ο Σλάτζερ αναφέρθηκε επίσης σε έναν αμφιλεγόμενο ισχυρισμό του, ότι ήταν παντρεμένος με την Μονρόε στο Μεξικό για τρεις ημέρες τον Οκτώβριο του 1952, και ότι είχαν παραμείνει στενοί φίλοι μέχρι το θάνατό της. Αν και η εκδοχή του δεν κυκλοφόρησε ευρέως εκείνη την εποχή, παρέμεινε κεντρική στις θεωρίες συνωμοσίας.
Τον Οκτώβριο του 1975, ο δημοσιογράφος Άντονι Σκαντούτο δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με τον θάνατο της Μονρόε στο περιοδικό μαλακού πορνό "Oui" και τον επόμενο χρόνο επέκτεινε τους ισχυρισμούς του στο βιβλίο του "Ποιος Σκότωσε την Μέριλιν Μονρόε;" (Who Killed Marilyn Monroe?) που εκδόθηκε το 1976 με το ψευδώνυμο Τόνι Σκιάκα. Οι μόνες πηγές του ήταν ο Σλάτζερ και ο ιδιωτικός του ερευνητής, Μίλο Σπερίγκλιο. Εκτός από την επανάληψη των ισχυρισμών του Σλάτζερ, ο Σκαντούτο ισχυρίστηκε ότι η Μονρόε είχε κρατήσει ένα κόκκινο ημερολόγιο στο οποίο είχε γράψει εμπιστευτικές πολιτικές πληροφορίες που είχε ακούσει από τους Κένεντι και ότι είχε πέσει θύμα τηλεφωνικών υποκλοπών από τον ειδικό παρακολούθησης Μπέρναρντ Σπίντελ με εντολή του ηγέτη του Συνδικάτου των Οδηγών Φορτηγών Τζίμι Χόφα, ο οποίος ήλπιζε να αποκτήσει ενοχοποιητικά στοιχεία που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναντίον των Κένεντι.
Δεκαετία 1980
Το 1982, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ του Σλάτζερ, Μίλο Σπερίγκλιο, δημοσίευσε το βιβλίο "Μέριλιν Μονρόε: Η συγκάλυψη μιας δολοφονίας" (Marilyn Monroe: Murder Cover-Up), στο οποίο ισχυρίστηκε ότι η ηθοποιός είχε δολοφονηθεί από τον Τζίμι Χόφα και το αφεντικό της μαφίας του Σικάγου Σαμ Τζιανκάνα. Βασίζοντας την έρευνα του στα βιβλία του Σλάτζερ και του Σκαντούτο, ο Σπερίγκλιο πρόσθεσε δηλώσεις του Λάϊονελ Γκράντισον, ο οποίος εργαζόταν στο γραφείο του ιατροδικαστή της κομητείας του Λος Άντζελες την εποχή του θανάτου της Μονρόε. Ο Γκράντισον, ισχυρίστηκε ότι το σώμα της Μονρόε είχε εκτεταμένα μώλωπες, αλλά αυτό είχε παραληφθεί από την έκθεση νεκροψίας και ότι είχε δει το κόκκινο ημερολόγιο, αλλά αυτό είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς.
Ο Σπερίγκλιο και ο Σλάτζερ ζήτησαν να ξανανοίξει η έρευνα για τον θάνατο της Μονρόε από τις αρχές και ο εισαγγελέας του Λος Άντζελες συμφώνησε να επανεξετάσει την υπόθεση. Η νέα έρευνα δεν μπόρεσε να βρει κανένα στοιχείο για να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς της δολοφονίας. Ο Γκράντισον αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αξιόπιστος μάρτυρας καθώς είχε απολυθεί από το γραφείο του ιατροδικαστή για κλοπές σε νεκρούς. Οι ισχυρισμοί ότι στο σπίτι της Μονρόε υπήρξαν τηλεφωνικές υποκλοπές βρέθηκαν επίσης ψευδείς. Παράλληλα ο Εισαγγελέας του Μανχάταν πραγματοποίησε έφοδο στο διαμέρισμα του Σπίντελ το 1966, κατά τη διάρκεια της οποίας κατασχέθηκαν οι κασέτες του. Αργότερα ο Σπίντελ ισχυρίστηκε ότι αυτός είχε υποκλέψει το σπίτι της Μονρόε, αλλά δεν υποστηρίχθηκε από το περιεχόμενο των κασετών, τις οποίες είχαν ακούσει οι ερευνητές.
Ο πιο σημαντικός θεωρητικός συνωμοσίας για τον θάνατο της Μονρόε στη δεκαετία του 1980 ήταν ο Βρετανός δημοσιογράφος Άντονι Σάμερς, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο θάνατος της ήταν μια τυχαία υπερβολική δόση που προκλήθηκε και συγκαλύφθηκε από τον Ρόμπερτ Κένεντι. Το βιβλίο του, "Goddess: The Secret Lives of Marilyn Monroe" (1985), έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες βιογραφίες εμπορικά της Μονρόε. Προτού γράψει για τη Μονρόε, ο Σάμερς είχε συγγράψει ένα βιβλίο για μια θεωρία συνωμοσίας για τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι. Η έρευνά του για τη Μονρόε ξεκίνησε μετά από την ανάθεση της βρετανικής εφημερίδας Sunday Express να καλύψει την έρευνα του εισαγγελέα του Λος Άντζελες το 1982.
Σύμφωνα με τον Σάμερς, η Μονρόε είχε σοβαρά προβλήματα κατάχρησης ουσιών και ήταν ψυχωτική τους τελευταίους μήνες της ζωής της. Ισχυρίζεται ότι η ηθοποιός είχε σχέσεις και με τον Τζον και με τον Ρόμπερτ Κένεντι, και ότι όταν ο Ρόμπερτ διέκοψε τη σχέση τους, η Μονρόε απείλησε να αποκαλύψει τη σχέση τους στον τύπο. Ο Κένεντι και ο Πίτερ Λόφορντ προσπάθησαν να το αποτρέψουν αυτό επιτρέποντας την να εθιστεί πιο πολύ στις ουσίες... Σύμφωνα με τον Σάμερς, η Μονρόε έγινε υστερική και κατά λάθος πήρε υπερβολική δόση, όπου και πέθανε μέσα σε ένα ασθενοφόρο στο δρόμο για το νοσοκομείο... Ο Κένεντι ήθελε να φύγει από το Λος Άντζελες προτού δημοσιοποιηθεί ο θάνατος της Μονρόε για να αποφύγει τη συσχέτιση με αυτόν, και ως εκ τούτου το σώμα της επεστράφη στο σπίτι της και η υπερβολική δόση παρουσιάστηκε ως αυτοκτονία από τον Λόφορντ, τους Κένεντι και τον επικεφαλής του FBI, Τζέι Έντγκαρ Χούβερ.
Ο Σάμερς στήριξε την έρευνα του σε συνεντεύξεις που είχε κάνει με 650 άτομα που συνδέονταν με τη Μονρόε, αλλά η έρευνά του έχει επικριθεί από τους βιογράφους Ντόναλντ Σπότο και Σάρα Τσέρτσγουελ. Σύμφωνα με τον Σπότο, ο Σάμερς αντιφάσκει με τον εαυτό του, παρουσιάζει ψευδείς πληροφορίες ως γεγονός και παρερμηνεύει αυτά που ορισμένοι από τους φίλους της Μονρόε είπαν γι' αυτήν. Η Τσέρτσγουελ, από την πλευρά της, έχει δηλώσει ότι ενώ ο Σάμερς συσσώρευσε ένα μεγάλο αρχείο ανέκδοτου υλικού, οι περισσότεροι από τους ισχυρισμούς του είναι εικασίες. Πολλοί από τους ανθρώπους με τους οποίους πήρε συνέντευξη μπορούσαν να παρέχουν μόνο αναφορές από δεύτερο ή τρίτο χέρι και «σχετίζουν αυτό που πιστεύουν, όχι αυτό που αποδεδειγμένα γνωρίζουν». Ο Σάμερς ήταν επίσης ο πρώτος σημαντικός βιογράφος που βρήκε τον Σλάτζερ αξιόπιστο μάρτυρα και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μαρτυρίες άλλων αμφιλεγόμενων μαρτύρων, όπως ο Τζακ Κλέμονς και η Τζαν Κάρμεν, μια ηθοποιός-μοντέλο της οποίας ο ισχυρισμός ότι ήταν στενή φίλη της Μονρόε αμφισβητήθηκε από τους Σπότο και Λόις Μπάνερ.
Οι ισχυρισμοί του Σάμερς αποτέλεσαν τη βάση για το ντοκιμαντέρ του BBC με τίτλο "Marilyn: Say Goodbye to the President" του 1985 και για μια ενότητα διάρκειας 26 λεπτών που δημιουργήθηκε για την εκπομπή 20/20 του ABC η οποία δεν μεταδόθηκε ποτέ, καθώς ο Πρόεδρος του ABC Ρούνι Άρλετζ αποφάσισε ότι οι ισχυρισμοί που έγιναν σε αυτό απαιτούσαν περισσότερα στοιχεία για να την στηρίξουν. Ο Σάμερς ισχυρίστηκε ότι η απόφαση του Άρλετζ επηρεάστηκε από την πίεση των Κένεντι.
Δεκαετία 1990
Στη δεκαετία του 1990, δύο νέα βιβλία ισχυρίστηκαν ότι η Μονρόε δολοφονήθηκε, το "Marilyn: The Last Take" (1992) των Πίτερ Μπράουν και Πάτι Μπάρχαμ και το "The Last Days of Marilyn Monroe" (1998) του Ντόναλντ Η. Γουλφ. Κανένα από τα δύο βιβλία δεν παρουσίαζουν πολλά νέα στοιχεία, αλλά βασίζονται εκτενώς στους Κάπελ και Σάμερς καθώς και σε απαξιωμένους μάρτυρες όπως οι Γκράνισον, Σλάτζερ, Κλέμονς και Κάρμεν. Ο Γουλφ επίσης δεν παρείχε πηγές για πολλούς από τους ισχυρισμούς του και αγνόησε πολλά από τα ευρήματα της αυτοψίας χωρίς κάποια εξήγηση.
Στη βιογραφία του για την Μονρόε το 1993, ο Ντόναλντ Σπότο αμφισβήτησε τις προηγούμενες θεωρίες συνωμοσίας, αλλά ισχυρίστηκε ότι ο θάνατος της ήταν μια τυχαία υπερβολική δόση που σκηνοθετήθηκε ως αυτοκτονία. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι γιατροί της Γκρίνσον (ψυχίατρος) και Ένγκελμπεργκ (προσωπικός γιατρός) προσπαθούσαν να σταματήσουν την κατάχρησή της για το Nembutal. Προκειμένου να παρακολουθήσουν τη χρήση φαρμάκων της, είχαν συμφωνήσει να μην της συνταγογραφούν ποτέ τίποτα χωρίς προηγουμένως να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Η Μονρόε μπόρεσε να πείσει τον Ένγκελμπεργκ να αθετήσει την υπόσχεσή του λέγοντάς του ψέματα ότι ο Γκρίνσον είχε συμφωνήσει με αυτό. Πήρε πολλά Nembutals στις 4 Αυγούστου, αλλά δεν το είπε στον Γκρίνσον, ο οποίος της συνταγογραφούσε ένα κλύσμα με ένυδρη χλωράλη, με τον συνδυασμός αυτών των δύο φαρμάκων να τη σκότωσε. Φοβούμενοι τις συνέπειες, οι γιατροί και η Γιούνις Μάρεϊ σκηνοθέτησαν τον θάνατο ως αυτοκτονία.
Ο Σπότο υποστήριξε ότι η Μονρόε δεν θα μπορούσε να είχε αυτοκτονήσει καθώς είχε έρθει σε νέα συμφωνία με την 20th Century Fox και επειδή φέρεται ότι επρόκειτο να ξαναπαντρευτεί τον Τζο Ντιμάτζιο. Ο Σπότο βάσισε τη θεωρία του για τον θάνατό της σε υποτιθέμενες αποκλίσεις στις αστυνομικές δηλώσεις που δόθηκαν από την οικονόμο και τους γιατρούς της Μονρόε, έναν ισχυρισμό που έκανε η σύζυγος του αρθρογράφου Άρθουρ Τζέικομπς, ότι είχε ειδοποιηθεί για τον θάνατο της ήδη στις 10:30 μ.μ., καθώς και για ισχυρισμούς του εισαγγελέα Τζον Μάινερ, ο οποίος συμμετείχε στην επίσημη έρευνα. Ο Μάινερ είχε ισχυριστεί ότι η αυτοψία της αποκάλυψε σημάδια που συνάδουν περισσότερο με ένα κλύσμα παρά με την από του στόματος κατάποση.
Δεκαετία 2000
Οι ισχυρισμοί του Τζον Μάινερ ότι ο θάνατος της Μονρόε δεν ήταν αυτοκτονία έλαβαν περισσότερη δημοσιότητα τη δεκαετία του 2000, όταν δημοσίευσε αντίγραφα που ισχυρίστηκε ότι είχε κάνει από ηχητικές κασέτες που η Μονρόε ηχογράφησε λίγο πριν τον θάνατό της. Ο Μάινερ ισχυρίστηκε ότι η Μονρόε έδωσε τις κασέτες στον ψυχίατρό της Γκρίνσον, ο οποίος τον κάλεσε να τις ακούσει μετά το θάνατό της. Σε αυτές τις κασέτες, η Μονρόε μίλησε για τα σχέδιά της για το μέλλον, τα οποία ο Μάινερ υποστηρίζει ότι είναι απόδειξη ότι δεν θα μπορούσε να είχε αυτοκτονήσει. Συζήτησε επίσης τη σεξουαλική της ζωή και τη χρήση κλύσματος. Ο Μάινερ ισχυρίστηκε ότι η Μονρόε δολοφονήθηκε από κλύσμα που της χορηγήθηκε από την Γιούνις Μάρεϊ.
Οι ισχυρισμοί του Μάινερ έχουν δεχθεί έντονη κριτική. Κατά την επίσημη εξέταση της υπόθεσης από τον εισαγγελέα το 1982, ο Μάινερ ανέφερε για τις κασέτες, αλλά δεν είπε τίποτα ότι είχε αντίγραφα. Ο Μάινερ ισχυρίστηκε ότι αυτό συνέβη επειδή ο Γκρίνσον τον είχε βάλει να ορκιστεί ότι θα σιωπήσει. Οι ίδιες οι κασέτες δεν έχουν βρεθεί ποτέ και ο Μάινερ παραμένει το μόνο άτομο που ισχυρίζεται ότι υπήρχαν. Ο Γκρίνσον ήταν ήδη νεκρός πριν ο Μάινερ τις αναφέρει δημόσια.
Η βιογράφος Λόις Μπάνερ γνώριζε προσωπικά τον Μάινερ επειδή και οι δύο εργάζονταν στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια. Ωστόσο αμφισβήτησε περαιτέρω την αυθεντικότητα των αντιγράφων. Ο Μάινερ είχε αρχικά προσπαθήσει να πουλήσει τα αντίγραφα στο περιοδικό Vanity Fair, αλλά όταν το περιοδικό του ζήτησε να τις δείξει στον Άντονι Σάμερς για να τις επικυρώσει, ήταν προφανές ότι δεν τις είχε. Οι μεταγραφές, τις οποίες τελικά πούλησε ο Μάινερ στον Βρετανό συγγραφέα Μάθιου Σμιθ, γράφτηκαν αρκετές δεκαετίες αφότου ισχυρίστηκε ότι είχε ακούσει τις κασέτες. Ο ισχυρισμός του Μάινερ ότι η οικονόμος της Μονρόε ήταν στην πραγματικότητα η νοσοκόμα της και ότι αυτήν της χορηγούσε τα κλύσματά σε τακτική βάση, επίσης, δεν υποστηρίζεται από στοιχεία. Επιπλέον, η Μπάνερ έγραψε ότι ο Μάινερ είχε μια προσωπική εμμονή με τα κλύσματα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η θεωρία του για τον θάνατο της Μονρόε «αντιπροσώπευε τα σεξουαλικά του ενδιαφέροντα» και δεν βασιζόταν σε στοιχεία.
Ο Μάθιου Σμιθ δημοσίευσε τις μεταγραφές ως μέρος του βιβλίου του "Victim: The Secret Tapes of Marilyn Monroe" (2003). Ο Σμιθ υποστήριξε ότι η Μονρόε δολοφονήθηκε από τη CIA λόγω της σχέσης της με τον Ρόμπερτ Κένεντι, καθώς η υπηρεσία ήθελε να πάρει εκδίκηση για τον χειρισμό των Κένεντι στην Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων. Ο Σμιθ είχε ήδη γράψει για το θέμα στο προηγούμενο βιβλίο του, "The Men Who Murdered Marilyn" (1996). Σημειώνοντας ότι ο Σμιθ δεν συμπεριέλαβε υποσημειώσεις στο βιβλίο του 1996 και μόνο στο επόμενο του, η Τσέρτσγουελ αποκάλεσε την αφήγηση του ως "ένα πέπλο εικασιών και καθαρής μυθοπλασίας ως τεκμηριωμένο γεγονός" και αναμφισβήτητα το λιγότερο πραγματικό από όλη την ζωή της Μέριλιν Μονρόε. Οι μεταγραφές του Μάινερ αναφέρθηκαν επίσης σε ένα άρθρο των The Los Angeles Times του 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας Κατηγορία:Μέριλιν Μονρόε
Δημήτριος Κουντούρης
Ο Δημήτριος Κουντούρης (1880 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Βελεστίνο και σπούδασε νομικά.
Εξελέγη βουλευτής Βόλου στις εκλογές του 1928.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Βόλου
Έντι (Iron Maiden)
Ο Εντι (επίσης γνωστή ως Eddie the head) είναι η μασκότ toy βρετανικού heavy metal συγκρότηματος Iron Maiden. Είναι ένα έργο της μπάντας που εμφανίζεται σε όλα τα άλμπουμ (καθώς και τα περισσότερα από τα singles τους) και στα εμπορεύματά τους, που περιλαμβάνει μπλουζάκια, αφίσες και στοιχεία δράσης. Εκτός από αυτό, ο Eddie εμφανίζεται σε όλες τις συναυλίες της μπάντας.
Αρχικά μια μάσκα papier-mâché που χρησιμοποιήθηκε στο σκηνικό του Iron Maiden, η μπάντα μετέφερε το όνομα "Eddie" από τη μάσκα σε μια απεικόνιση του Ντέρεκ Ριγκς, που χρησιμοποιήθηκε ως κάλυμμα του άλμπουμ. Αν και είναι μερικές φορές περιγράφεται ως «ζόμπι-όπως» στον Τύπο,  Eddie προϋποθέτει ένα διαφορετικό πρόσχημα σχετικά με τα θέματα των  άλμπουμ και τις αντίστοιχες παγκόσμιες περιοδείες τους, και έχει εμφανιστεί ως cyborg, μια αιγυπτιακή μούμια και έναν ασθενή με ψυχική νοημοσύνη, μεταξύ άλλων.
Ο μπασίστας και το ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Steve Harris αναφέρει ότι το όνομα "Eddie" προέρχεται από το γεγονός ότι η εν λόγω μάσκα αναφέρεται ως "The Head", η οποία ακούγεται σαν "Ead" στην έμφαση του Λονδίνου των μελών της μπάντας. Σύμφωνα με τον κιθαρίστα Dave Murray το όνομα ήταν επίσης εμπνευσμένο από ένα παλιό αστείο: "«Μια γυναίκα είχε ένα μωρό, αλλά γεννήθηκε μόνο με ένα κεφάλι και χωρίς σώμα» Μην ανησυχείς »λέει ο γιατρός« Φέρτε τον πίσω σε πέντε χρόνια και θα έχουμε πιθανώς ένα σώμα γι ' .Έτσι, περάσουν πέντε χρόνια και ο Eddie είναι ο «Ead», όπως τον έλεγαν οι γονείς του, που κάθεται στο τζάκι, όταν περπατάει στον μπαμπά του »« Υιός », λέει,« σήμερα είναι μια πολύ ξεχωριστή μέρα., και έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη έκπληξη για εσάς. «Αχ, όχι», λέει ο Eddie. «Δεν είναι άλλο ένα χαζάκι!»" αριστερά|μικρογραφία| [[The Reincarnation of Benjamin Breeg|Το σκηνικό " Η Μετενσάρκωση του Μπέντζαμιν Μπριγκ ", που περιλαμβάνει τον Eddie, κατά τη διάρκεια του The Final Frontier World Tour ]] μικρογραφία| Ο "εξαιρετικά μεγάλος" Eddie που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Eddie Rips Up the World Tour
Άλλοι καλλιτέχνες
μικρογραφία| Melvyn Grant Η τελική οριακή έκδοση του Eddie κατά τη διάρκεια του The Final Frontier World Tour Από το 1980 και μετά, το έργο τέχνης Eddie της μπάντας παρέχεται αποκλειστικά από τον Derek Riggs μέχρι το 1992, όταν η μπάντα αποφάσισε να δεχτεί συνεισφορές από άλλους καλλιτέχνες, με τους Smallwood να εξηγεί ότι «ήθελαν να αναβαθμίσουν τον Eddie για τη δεκαετία του '90. Θέλαμε να τον πάρουμε από αυτό το είδος φρικιαστικού πλάσματος κόμικ και να τον μετατρέψουμε σε κάτι πιο απλό, ώστε να γίνει ακόμη πιο απειλητικό. " Από τότε, ο Riggs συνέβαλε πολύ λιγότερο στο έργο τέχνης του συγκροτήματος, δημιουργώντας μέρος ενός άλμπουμ, ένα ενιαίο και δύο εξώφυλλα, ενώ το συγκρότημα απασχολούσε διάφορους καλλιτέχνες. μικρογραφία| Το βιβλίο των ψυχών Eddie του Mark Wilkinson όπως εμφανίζεται στο Boeing 747 της μπάντας, [[Iron Maiden|Ed Force One ]]
Μπιμπιένα
Το Μπιμπιένα (ιταλικά: Bibbiena) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Αρέτσο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
ΒΚ Ντιναμό Μόσχας
Η ΒΚ Ντιναμό Μόσχας (ρωσικά: ВК Динамо Москва) είναι ρωσική επαγγελματική ομάδα πετοσφαίρισης ανδρών, με έδρα τη Μόσχα. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Ρωσίας, τον τίτλο του οποίου έχει κερδίσει δύο φορές (2006, 2008). Έχει κατακτήσει επίσης ένα ασημένιο και δύο χάλκινα μετάλλια στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1926 ως τμήμα της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό. Το 1977 πήρε την ονομασία «Ντιναμό Περιφέρειας Μόσχας» (Динамо Московская область) υπό την οποία αγωνίστηκε ως το 1994. Το 2000 μετονομάστηκε σε Ντιναμό-ΜΓΦΣΟ-Ολίμπ Μόσχας (Динамо-МГФСО-Олимп Москва), ενώ το 2002 πήρε τη σημερινή της ονομασία.
Έμβλημα
Το έμβλημα της ομάδας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926
Μπούτσινε
Το Μπούτσινε (ιταλικά: Bucine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Αρέτσο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Αλέξανδρος Ιωαννίδης (βουλευτής)
Ο Αλέξανδρος Ιωαννίδης (1880 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Βόλο και ήταν γιος του Δημητρίου Χατζη - Ρήγα. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Εξελέγη βουλευτής Κοζάνης στις εκλογές του 1920 και επανεξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1926.
Μαλέσκο
Το Μαλέσκο (ιταλικά: Malesco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Καπολόνα
Το Καπολόνα (ιταλικά: Capolona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Αρέτσο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Ντιμίτρι Πεσκόφ
Βιογραφία
Ο Πεσκόφ γεννήθηκε στη Μόσχα της Ρωσίας το 1967. Ο πατέρας του, Σεργκέι, ήταν επικεφαλής της σοβιετικής διπλωματικής αποστολής στο Πακιστάν. Το 1989, ο Πεσκόφ αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Ασιατικών και Αφρικανικών Χωρών στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, με ειδίκευση στην Ιστορία και τις Ανατολικές Σπουδές. Την ίδια χρονιά, ο Πεσκόφ εντάχθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών της ΕΣΣΔ.
Το 1990, ο Πεσκόφ διορίστηκε στη σοβιετική πρεσβεία στην Άγκυρα ως διοικητικός βοηθός. Στη συνέχεια κατέλαβε τις θέσεις του ακόλουθου και στη συνέχεια τρίτου γραμματέα στην πρεσβεία. Το 1994 διορίστηκε στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών στη Μόσχα.
Το 2000, ο Πεσκόφ επέστρεψε στη Ρωσία από την Άγκυρα, που βρισκόταν από το 1996 μέχρι τότε, για να εργαστεί στην υπηρεσία Τύπου του Ρώσου προέδρου, υπηρετώντας σε διάφορες θέσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας τετραετούς θητείας ως πρώτος αναπληρωτής γραμματέας Τύπου του Ρώσου προέδρου, από το 2004 έως το 2008. Ο Πεσκόφ έχει υπηρετήσει ως εκπρόσωπος του Πούτιν από τον Απρίλιο του 2000. Ο Πεσκόφ διορίστηκε γραμματέας Τύπου του πρωθυπουργού Βίκτορ Ζούμπκοφ στις 25 Απριλίου 2008, τοποθετώντας τον στη θέση να ηγείται των δημοσιογραφικών επιχειρήσεων του Βλαντίμιρ Πούτιν όταν ανέλαβε χρέη πρωθυπουργού υπό την προεδρία του Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Τον Μάιο του 2012, όταν ο Πούτιν έγινε ξανά πρόεδρος, ο Πεσκόφ διαδέχθηκε τη Νατάλια Τιμάκοβα στη θέση του εκπροσώπου του προέδρου.
Κατά τη διάρκεια των ρωσικών διαδηλώσεων 2011–2013, στις οποίες τα ΜΑΤ χτύπησαν τους διαδηλωτές, ο Πεσκόφ είπε ότι «οι διαδηλωτές που τραυμάτισαν τους αστυνομικούς τα συκώτια τους πρέπει να συρθούν στην άσφαλτο», προκαλώντας κατακραυγή μεταξύ των ακτιβιστών της αντιπολίτευσης.
Τον Ιανουάριο του 2016, ο προσωπικός δικηγόρος του Ντόναλντ Τραμπ, Μάικλ Κοέν, έστειλε ένα e-mail στον Ντμίτρι Πεσκόφ ζητώντας βοήθεια για μια επιχειρηματική συμφωνία στη Μόσχα. Η Washington Post το χαρακτήρισε ως την «πιο άμεση επικοινωνία που τεκμηριώθηκε από έναν κορυφαίο βοηθό του Τραμπ σε ένα εξίσου υψηλόβαθμο μέλος της κυβέρνησης του Πούτιν». Ο Κοέν το αρνήθηκε αλλά αργότερα παραδέχτηκε ότι είχε πει ψέματα.
Τον Νοέμβριο του 2021, ο Πεσκόφ αρνήθηκε τους ισχυρισμούς ότι η Ρωσία προετοιμάζεται για πιθανή εισβολή στην Ουκρανία. Στις 28 Φεβρουαρίου 2022, η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε στη μαύρη λίστα τον Πεσκόφ και δέσμευσε όλα τα περιουσιακά του στοιχεία. Στις 3 Μαρτίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν παρόμοιες κυρώσεις.
Προσωπική ζωή
Τον Ιούλιο του 2015, ο Πεσκόφ αρραβωνιάστηκε την Ολυμπιονίκη, χορεύτρια επί πάγου, Τατιάνα Νάβκα, με την οποία έχει μια κόρη. Παντρεύτηκαν την 1η Αυγούστου 2015, αφού ο Πεσκόφ οριστικοποίησε το διαζύγιο με τη δεύτερη σύζυγό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Ευστράτιος Χριστοδούλου Αθανασιάδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1875, με καταγωγή από το Μπουρό Πλωμαρίου. Γιος του εμπόρου Χριστοδούλου Ε. Αθανασιάδη (αδελφού του βιομηχάνου, ευεργέτη του Πλωμαρίου Ιωάννη Ε. Αθανασιάδη) και της Πουλχερίας Λουκά. Ο Ευστράτιος Χρ. Αθανασιάδης ολοκλήρωσε τις βασικές του σπουδές στη Μυτιλήνη και στη συνέχεια φοίτησε στη Χάλκη. Γράφει ποιήματα από νεαρή ηλικία τα οποία δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά της εποχής. Συνεχίζει τις σπουδές του στο εξωτερικό Λωζάνη (1892-1895). Επέστρεψε στη Μυτιλήνη για μια περίοδο όπου ανέβασε δύο θεατρικά έργα. Με την παρακίνηση του Δημητρίου Βερναρδάκη προς την οικογένειά του, ο Ευστράτιος Χριστοδούλου Αθανασιάδης αναχωρεί για το Παρίσι όπου παρακολούθησε μαθήματα στη Σορβόννη και στο College de France. Επιδίδεται στην ποίηση και στο θέατρο. Εκδίδει στο Παρίσι το 1912 τη μοναδική συλλογή ποιημάτων του "Les Petites Elegies", και ανεβάζει δύο θεατρικά του έργα. Επιστρέφει στη Λέσβο μετά την απελευθέρωση του νησιού, όπου έχει έντονη πολιτική δράση. Υπήρξε υποψήφιος βουλευτής το 1915 με τον συνδυασμό των Φιλελευθέρων. Διορίζεται Νομάρχης στη Χίο. Τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Καλλιτεχνική διαδρομή
Ο Ευστράτιος Χριστοδούλου Αθανασιάδης έγραψε ποιήματα στα ελληνικά και στα γαλλικά αποσπώντας ιδιαιτέρως ευνοϊκές κριτικές. Φίλος του Μιστράλ, ο οποίος του προτείνει τον τίτλο της πρώτης του ποιητικής συλλογής "Les Petites Elegies". Πολλά ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά της εποχής στη Σμύρνη, στη Μυτιλήνη και στην Αθήνα στα "Παναθήναια". Ποιήματά του έχουν απαγγελθεί από διάσημους ηθοποιούς της εποχής στη Σορβόννη, στο θέατρο Τροκαντερό, και στη σκηνή της "Comedie Francaise", και έχουν μεταφραστεί στην ελληνική γλώσσα από τον Αντώνη Πρωτοπάτση. Θεατρικά του έργα παίχτηκαν στη Μυτιλήνη, Σάμο, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη και στο Παρίσι. Πίστευε στη γλωσσική αναγέννηση και αγαπούσε τη δημοτική γλώσσα.
Θεατρικό έργο
Ο Αθανασιάδης έγραψε αρκετά θεατρικά έργα. Το 1901 παίχτηκαν στη Μυτιλήνη δύο θεατρικά του έργα, κωμωδίες, το "Προίκες και Έρωτες" και "Έρωτος Μύθος". Το 1909 ανεβαίνει στη Σμύρνη το θεατρικό του έργο "Ανδρέας Ρώσσης" από τον θίασο Γεννάδη -Βερώνη. Έγραψε δύο θεατρικά στη γαλλική γλώσσα τα οποία ανέβηκαν σε θεατρικές σκηνές του Παρισιού. Το θεατρικό πολιτικό δράμα «La Jeune Turquie» (Η Νέα Τουρκία) που παίχτηκε το 1910 στο Theatre des Arts. Το θεατρικό έργο «Periandre» (Περίανδρος) και έκανε πρεμιέρα στις 17 Ιουνίου του 1914 στη θεατρική σκηνή Theatre de l’ Odeon με μουσική του Andre Gadou (1885-1973), και τους ρόλους ερμήνευσαν οι ηθοποιοί Eugene Silvain, Louise Silvain, Victor Magnat, Marcelle Frappa κ.ά. Μαζί με την Ελένη Σιφναίου έγραψε το θεατρικό έργο "Βέρα Ονταλέσκα".
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Αλπική ζώνη
thumb|350px|Το αλπικό λιβάδι της [[Δρακόλιμνης (όρος Τύμφη, Ελλάδα), ευρισκόμενο σε υψόμετρο περίπου 2.050 μέτρων.]] Αλπική ζώνη και αλπικό λιβάδι είναι δύο αλληλοπροσδιοριζόμενοι όροι που περιγράφουν τη ζωή σε μεγάλα υψόμετρα. Πιο συγκεκριμένα:
Χαρακτηριστικά
Η ιδιαιτερότητα της αλπικής ζώνης οφείλεται στο ότι η ατμοσφαιρική πίεση μειώνεται, καθώς ανεβαίνουμε σε μεγαλύτερα υψόμετρα, προκαλώντας πτώση της μέσης θερμοκρασίας κατά 8 έως 10 βαθμούς Κελσίου για κάθε 1.000 μέτρα ανόδου (εάν δηλαδή στους πρόποδες ενός βουνού η μέση θερμοκρασία είναι είκοσι βαθμοί και δε μεσολαβούν άλλοι παράγοντες, σε υψόμετρο 2.000 μέτρων θα είναι κοντά στο μηδέν). Συνεπώς το υψόμετρο, πάνω απ' το οποίο δεν επιβιώνουν δέντρα, διαφέρει από βουνό σε βουνό κι εξαρτάται από το κλίμα της ευρύτερης περιοχής. Άρα βασικός παράγοντας είναι το γεωγραφικό πλάτος - στους τροπικούς κύκλους πρέπει να ανεβεί κανείς πολύ ψηλά για να τη συναντήσει, ενώ όσο απομακρυνόμαστε από αυτούς, τόσο χαμηλώνει θεωρητικά το απαραίτητο υψόμετρο. Μερικά παραδείγματα: Κιλιμάντζαρο και Περουβιανές Άνδεις άνω των 3.000, Πυρηναία 2.300, Αυστριακές Άλπεις 1.750, Σουηδία 800.