cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία της Γιάρα Γκαμπιράσιο
Οι Έρευνες
Στις 16 Ιουνίου 2014, ο Ιταλός οικοδόμος που ζούσε και εργάζονταν στην περιοχή, Μασίμο Τζιουσέπε Μποσέτι, συνελήφθη και κατηγορήθηκε ότι είναι ο δολοφόνος της Γκαμπιράσιο, κυρίως λόγω του DNA που ταίριαξε με τον «Αγνώστο 1». Ενώ ο πατέρας του Μποσέτι, Τζιουσέπε Γκουερινόνι, ο οποίος είχε πεθάνει το 1999, αναγνωρίστηκε σχετικά γρήγορα με το DNA. Η αναζήτηση για τον πραγματικό ύποπτο ήταν πολύ μεγαλύτερη και πολύπλοκη, επειδή ο Μποσέτι ήταν νόθος γιος του Γκουερινόνι (ένα γεγονός το οποίο ήταν προφανώς εντελώς άγνωστο σε οποιονδήποτε άλλον στην οικογένεια του Γκουερινόνι). Ο ύποπτος έγινε βασικός στόχος των ερευνών αφού και η μητέρα του είχε κάνει τεστ για το DNA και οι δοκιμές έδειξαν ότι πιθανόν ο ύποπτος ήταν ένας από τους γιους της.
To DNA
Ο Μποσέτι κατά την διάρκεια της σύλληψής του αρνήθηκε κάθε ανάμιξη στην δολοφονία της Γκαμπιράσιο και δήλωσε την αθωότητά του, λέγοντας ότι έπασχε από ιγμορίτιδα και ότι κάποιος είχε κλέψει εργαλεία της δουλειάς του, μεταξύ των οποίων ένα μαχαίρι, ένα σουβλί και ένα μυστρί, πιθανώς το αίμα του βρίσκοταν πάνω σε κάποιο από τα εργαλεία που του εκλάπησαν και ότι το δείγμα του DNA που βρέθηκε στο σώμα της Γκαμπιράσιο κατασκευάστηκε από τις αρχές με σκοπό την ενοχοποίησή του. Η αστυνομία υποστήριξε ότι το δείγμα DNA που βρέθηκε στην Γκαμπιράσιο ήταν «εξαιρετικής ποιότητας». Ο Μποσέτι αρνήθηκε οποιαδήποτε πιθανότητα μιας ομολογίας, παρά την ενδεχομένη καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη. Η σύζυγός του επιβεβαίωσε το άλλοθι του για το που βρίσκονταν την ημέρα της δολοφονίας της Γκαμπιράσιο, αλλά οι αρχές δεν πείστηκαν.
Τον Ιανουάριο του 2015, ο επιστημονικός σύμβουλος ανέφερε στο δικαστήριο ότι το μιτοχονδριακό DNA του «Αγνώστου 1» μπορεί να μην ταιριάζει με αυτό του Μποσέτι και ότι θα μπορούσε να υπάρχει η πιθανότητα σφάλματος. Σύμφωνα με τις φήμες που υπήρχαν ήδη από τον Ιούλιο του 2013, το DNA δεν έδειξε αντιστοιχία με τη γενετική μητρική γραμμή του Μποσέτι (ένα γεγονός που εξηγείται με ένα σφάλμα σύγκρισης ανάμεσα σε χιλιάδες δείγματα). Αν ο Μποσέτι δείχνει να είναι ο γιος του Γκουερινόνι, υπάρχουν ακόμα αμφιβολίες ακόμα και για τον πυρήνα του DNA. Ο επιστημονικός σύμβουλος αρνήθηκε, ωστόσο, να αμφισβητήσει τα αποδεικτικά στοιχεία, όπως του ζήτησαν οι δικηγόροι του Μποσέτι, που επαναλάμβαναν πολλές φορές το αίτημα για την αποφυλάκιση του πελάτη τους. Ένας από τους δικηγόρους του Μποσέτι είπε ότι «υπάρχει μια προφανής ανωμαλία, το μιτοχονδριακό DNA δεν ταιριάζει με το πυρηνικό DNA. Αυτό θα πρέπει τουλάχιστον να μας κάνει να θέσω ένα ερώτημα: αν η όλη διαδικασία που οδήγησε στην ταυτοποίηση του DNA έχει γίνει με την πιο απόλυτη ορθότητα ή όχι».
Καταδίκη
Την 1 Ιουλίου του 2016 το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Μπεργκάμο καταδίκασε τον Μάσιμο Μποσέτι σε ισόβια κάθειρξη για την δολοφονία της Γιάρας Γκαμπιράσιο.
Στις 12 Οκτωβρίου 2018 το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας απέρριψε την προσφυγή των δικηγόρων υπεράσπισης και επιβεβαίωσε την ποινή της φυλάκισης του Μποσέτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ιταλία
Τζέμε
Το Τζέμε (ιταλικά: Zeme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Σιχισμός στην Ταϊλάνδη
Ο Σιχισμός είναι μια αναγνωρισμένη μειονοτική θρησκεία στην Ταϊλάνδη, με πληθυσμό περίπου 70,000 υποστηρικτών. Η θρησκεία εμφανίστηκε στη χώρα έπειτα από την άφιξη μεταναστών από την Ινδία σε αυτήν, περί τα τέλη του 19ου αιώνα. Υπάρχουν περίπου είκοσι Σιχ ναοί (γκουντβάρας) στη χώρα, συμπεριλαμβανομένου και του Γκουντβάρα Σρι Γκουρού Σινγκ Σαμπχά στην Μπανγκόκ.
Νήσιζα Ύδρας
Η Νήσιζα ή Φωκά ή Ξερονήσι είναι βραχονησίδα του Μυρτώου πελάγους, απέναντι από τα νότια παράλια της Ύδρας. Στα δυτικά της και στην ακτή, σε απόσταση περίπου 2 χλμ. με μονοπάτι από την Επισκοπή υπάρχει μικρή χερσόνησος με την ομώνυμη παραλία. Διοικητικά ανήκει στο δήμο Ύδρας.
Σιχισμός στην Ταϊλάνδη
Κατάσταση και αριθμοί
Το 2006, υπολογίστηκε πως ο πληθυσμός της Σιχ κοινότητας ανερχόταν περίπου στα 70,000 άτομα, με τους περισσότερους από αυτούς να κατοικούν στις περιοχές Μπανγκόκ, Τσιανγκ Μάι, Νάνκον Ρατσάσιμα (Κοράτ), Πατάγια και Πουκέτ. Εκείνη την περίοδο, υπήρχαν δεκαεννιά Σιχ ναοί στη χώρα. Ο Σιχισμός ήταν μία από τις πέντε θρησκευτικές ομάδες που ήταν εγγεγραμμένες στο Τμήμα Θρησκευμάτων του Υπουργείου Πολιτισμούς της Ταϊλάνδης. Οι Σιχ της Ταϊλάνδης αποτελούν τη μεγαλύτερη κοινότητα ανάμεσα στους Ινδούς που ζουν στη χώρα και έχουν καλές σχέσεις με τον Βασιλιά.
Ταυτότητα
Τα αποτελέσματα μιας μελέτης που είχε σαν θέμα τους Σιχ κατοίκους της Μπανγκόκ, αναφέρουν πως «η ταυτότητα των Σιχ της Ταϊλάνδης είναι σαφής και καλά διατηρημένη μέσα στην κοινωνία της Μπανγκόκ», αλλά πως οι επιρροές από τη Δύση και άλλες κοινωνίες οδηγούσαν σε παραμέληση των χαρακτηριστικών του παραδοσιακού τρόπου ζωής. Η Σιχ κοινότητα της Μπανγκόκ περιγράφηκε ως «η πιο ολοκληρωμένη κοινότητα της Ταϊλάνδης».
Νήσιζα Ύδρας
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Σιχισμός στην Ταϊλάνδη
Μπανγκόκ
Μέχρι το 1911, αρκετές Σιχ οικογένειες είχαν εγκατασταθεί στην Ταϊλάνδη. Εκείνη την περίοδο, η Μπανγκόκ ήταν το κέντρο των Σιχ μεταναστών, αλλά δεν υπήρχε κάποιος γκουντβάρα στον οποίο μπορούσαν να πάνε για να προσευχηθούν. Έτσι, οι προσευχές λάμβαναν χώρα εκ περιτροπής στα σπίτια των Σιχ κάθε Κυριακή και όλες τις Γκουρπουράβ μέρες. Το 1912, οι Σιχ αποφάσισαν να εγκαθιδρύσουν έναν γκουντβάρα και έτσι ενοικιάστηκε ένα ξύλινο σπίτι στη γειτονική περιοχή Μπαάν Μοχ, η οποία ήταν και γνωστή επιχειρηματική περιοχή. Το 1913, με τη συνεχόμενη αύξηση του πληθυσμού της Σιχ κοινότητας, ενοικιάστηκε ένα μεγαλύτερο ξύλινο σπίτι στη γειτονιά Παχουράτ. Έπειτα από σημαντικές ανακαινίσεις και διακοσμήσεις, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ εγκαταστάθηκε εκεί και οι προσευχές διεξάγονταν σε καθημερινή βάση. Οι Σιχ της πόλης είναι εγκατεστημένοι κυρίως σε αυτή τη γειτονιά και οι περισσότεροι είναι κτηματομεσίτες ή ασχολούνται με την υφαντουργία.
Το 1979, αποφασίστηκε να γίνει μια ανακαίνιση στον γκουντβάρα ώστε να μεγαλώσει για να μπορεί φιλοξενεί τον αυξανόμενο αριθμό των Σιχ. Μαζί με την επιτροπή του γκουντβάρα και τους άλλους Σιχ της Ταϊλάνδης, αποφασίστηκε να ανοικοδομηθεί ο Γκουντβάρα Σρι Γκουρού Σινγκ Σαμπχά στην ίδια τοποθεσία, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1981, έπειτα από δύο χρόνια.
Τσιανγκ Μάι
Ο πρώτος Σιχ που ταξίδεψε στην Τσιανγκ Μάι ήταν ο Ισχάρ Σινγκ το 1905, ο οποίος έφτασε στην Ταϊλάνδη από την Ινδία, μέσω της Μιανμάρ. Σύντομα, τέσσερις ακόμα οικογένειες κατέφθασαν στην περιοχή. Το 1907, αυτή η ομάδα των Σιχ, αποφάσισε να εγκαθιδρύσει έναν Γκουντβάρα στην περιοχή, ο οποίος βρίσκεται μέχρι σήμερα στον δρόμο Charoenrat, καταλαμβάνοντας χώρο περίπου 240 τετραγωνικών μέτρων.
Κον Καέν
Το 1932, οι Σιχ ξεκίνησαν να μετακομίζουν στην πόλη Κον Καέν με σκοπό τη δημιουργία επιχειρήσεων για να κερδίζουν τα προς το ζην. Αρχικά, οι Σιχ στην Κον Καέν δεν έχτισαν κάποιον Γκουντβάρα για να τελούν σε αυτόν θρησκευτικές τελετές ή προσευχές. Αντ'αυτού, για αυτές τις τελετές χρησιμοποιούνταν εκ περιτροπής τα σπίτια των Σιχ σε συγκεκριμένες μέρες. Αργότερα, το 1972, καθώς ο αριθμός των Σιχ αυξανόταν, εγκαθιδρύθηκε ένας Γκουντβάρα στον δρόμο Ruamchit.
Λαμπάνγκ
Αρχικά, ο Γκουντβάρα στην πόλη Λαμπάνγκ βρισκόταν στον δρόμο Sai Klang και ήταν ένας από τους παλαιότερους γκουντβάρας στην Ταϊλάνδη. Το 1933, ένας Σιχ με το όνομα Γουαριάμ Σινγκ, δώρισε ένα κομμάτι γης, στο οποίο ξεκίνησε η ανοικοδόμηση ενός Γκουντβάρα. Αργότερα, καθώς ο αριθμός των Σιχ αυξανόταν, ανοικοδομήθηκε ένας νέος Γκουντβάρα στον δρόμο Thip Chaang. Ο νέος Γκουντβάρα εγκαινιάστηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1992, με αρκετούς Σιχ από τις κοντινές περιοχές αλλά και από την Μπανγκόκ να παρευρίσκονται εκεί.
Νάνκον Ρατσάσιμα (Κοράτ)
Το 1947, οι Σιχ ξεκίνησαν να μετακομίζουν στη Νάνκον Ρατσάσιμα με σκοπό τη δημιουργία επιχειρήσεων για να κερδίζουν τα προς το ζην. Αρχικά, οι Σιχ στη Νάνκον Ρατσάσιμα δεν έχτισαν κάποιον Γκουντβάρα για να τελούν σε αυτόν θρησκευτικές τελετές ή προσευχές. Αντ'αυτού, για αυτές τις τελετές χρησιμοποιούνταν εκ περιτροπής τα σπίτια των Σιχ σε συγκεκριμένες μέρες. Αργότερα, καθώς ο αριθμός των Σιχ αυξανόταν, εγκαθιδρύθηκε στην περιοχή ένας Γκουντβάρα. Στις 23 Δεκεμβρίου 1984, διεξήχθη στην πόλη μία παρέλαση από τη Σιχ κοινότητα, για να εορταστούν τα εγκαίνια του Γκουντβάρα.
Πουκέτ
Ο πρώτος Γκουντβάρα στο Πουκέτ ανοικοδομήθηκε από τους Σιχ που είχαν φτάσει στην περιοχή το 1939 για να δουλέψουν στα ορυχεία κασσίτερου και στην κατασκευή σιδηροδρόμων, υπό την εποπτεία των Βρετανών. Αργότερα, αρκετοί Σιχ επιχειρηματίες άρχισαν να μεταναστεύουν στο Πουκέτ με σκοπό να ασχοληθούν με τομείς όπως η ραπτική και τα ξενοδοχεία. Όταν η περιοχή έγινε μία από τα κύρια τουριστικά κέντρα της Ταϊλάνδης, περισσότεροι Σιχ μετακόμισαν εκεί, κάτι που οδήγησε στην ανάγκη της ανακαίνισης και επέκτασης του Γκουντβάρα, ώστε να μπορεί να φιλοξενεί τις ανάγκες του αυξανόμενου πληθυσμού. Η Επιτροπή Γκουντβάρα του Πουκέτ μαζί με αρκετούς άλλους Σιχ, βοήθησαν στην ανοικοδόμηση ενός νέου Γκουντβάρα, με τα εγκαίνιά του να διεξάγονται στις 22 Ιανουαρίου 2001.
Περαιτέρω μελέτη
Ταϊλάνδη Κατηγορία:Ταϊλάνδη
Τζενεβρέντο
Το Τζενεβρέντο (ιταλικά: Zenevredo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Μπέλα Χαντίντ
Η Ιζαμπέλα Κάιρ Χαντίντ (αγγλικά: Isabella Khair Hadid, 9 Οκτωβρίου 1996) είναι Αμερικανίδα μοντέλο. Εκπροσωπεί το πρακτορείο IMG Models από το 2014.
Το 2016 ψηφίστηκε «Μοντέλο της Χρονιάς» από το περιοδικό GQ ενώ κατατάχθηκε και στη λίστα με τα 50 κορυφαία μοντέλα του πλανήτη.
Παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1996 στην Ουάσινγκτον. Είναι κόρη του Παλαιστίνιου κτηματομεσίτη Μοχάμεντ Χαντίντ και της Ολλανδής πρώην μοντέλου Γιολάντα Χαντίντ (το γένος Βαν ντεν Χέρικ). Έχει δύο βιολογικά αδέλφια, την Τζίτζι και τον Ανουάρ, επίσης μοντέλα, αλλά και δύο ετεροθαλείς αδελφές από την πλευρά του πατέρα της, τις Μαριέλ και Αλάνα. Μέχρι το 2006, ζούσε με την οικογένεια της στη Σάντα Μπάρμπαρα και έπειτα εγκαταστάθηκαν στο Λος Άντζελες.
Καριέρα
Ξεκίνησε την ενασχόληση της με το modeling, σε ηλικία 16 ετών, με ένα διαφημιστικό για την εταιρεία ένδυσης Flynn Skye. Επιλέχθηκε επίσης για την συλλογή φθινόπωρο/χειμώνας 2013 της Hanna Hayes και συμμετείχε σε πολλά διαφημιστικά projects όπως την καμπάνια της Chrome Hearts μεταξύ 2013 και 2014.
Υπέγραψε συμβόλαιο με το πρακτορείο μοντέλων IMG Models στις 21 Αυγούστου 2014.
Έκανε το ντεμπούτο της στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης το φθινόπωρο του 2014, περπατώντας στη πασαρέλα για την εταιρεία Desigual. Την άνοιξη του 2015 περπάτησε στην Εβδομάδα Μόδας του Λος Άντζελες για τον Tom Ford και στο amfAR 22o Κινηματογραφικό Γκαλά εναντίον του AIDS. Στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης (φθινόπωρο 2015) περπάτησε για τους Diane von Fürstenberg, Tommy Hilfiger, Jeremy Scott και Marc Jacobs. Την ίδια χρονιά, στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου περπάτησε για τις εταιρίες Topshop, Unique & Giles, στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνο για τους Philipp Plein, Moschino, Missoni και Bottega Veneta ενώ στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού περπάτησε για τον οίκο Balmain. Τον Δεκέμβριο του 2015 έκανε το ντεμπούτο της με τον οίκο Chanel, περπατώντας για πρώτη φορά στο σόου Métiers d'Art στη Ρώμη.
Τον Δεκέμβριο του 2014, έκανε το πρώτο της εξώφυλλο στο περιοδικό Jalouse. Τον Νοέμβριο του 2015 φωτογραφήθηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Seventeen ενώ έκανε editorials για περιοδικά όπως το αυστραλιανό Vogue και το αμερικανικό Elle. Την ίδια χρονιά ήταν επίσης στα εξώφυλλα των περιοδικών Uncoditional, Grey, Jalouse και V (με την αδελφή της, Τζίτζι).
Τον Ιανουάριο του 2016, έκανε το ντεμπούτο της με τον οίκο Chanel κατά τη διάρκεια του Paris Haute Couture S/S Fashion Week. Περπάτησε αποκλειστικά για Givenchy αλλά και για Chanel και Miu Miu στα σόου τους στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού (Μάρτιος 2016) ενώ ένα μήνα νωρίτερα, συμμετείχε στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης, περπατώντας για FentyxPuma. Επίσης, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Mercedes-Benz Fashion Week τον Μάιο του 2016.
Τον Ιανουάριο του 2017, περπάτησε στο Givenchy's S/S 2017 Haute Couture κατά τη διάρκεια του F/W Menswear Fashion Show στο Παρίσι. Άνοιξε επίσης τα σόου των Chanel και Alexandre Vauthier. Τον Φεβρουάριο, περπάτησε για το σόου της αδελφής της, Τζίτζι, στη συνεργασία "TommyxGigi" στο Λος Άντζελες ενώ στο Παρίσι έκλεισε το σόου του H&M Studio. Περπάτησε επίσης σε σόου των Alexander Wang, Sies Marjan, Carolina Herrera, Brandom Maxwell, Michael Kors, Anna Sue και Ralph Lauren ενώ στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου, περπάτησε αποκλειστικά για Versace.
Το πρώτο της εξώφυλλο για το 2017, έγινε στο περιοδικό W Κορέας ενώ εμφανίστηκε επίσης στα εξώφυλλα Vogue (Κίνα, Ιταλία, Ισπανία, Αραβία, Βραζιλία), Elle (Ρωσία, Γαλλία, Ιταλία, ΗΠΑ), Harper's Bazaar (Κίνα, Αραβία). Να σημειωθεί ότι τον Σεπτέμβριο του 2017, έσπασε ρεκόρ εξωφύλλων της Vogue σε μια χρονιά (προηγούμενα ρεκόρ είχαν η Ντάουτσεν Κρους το 2013 και η Λίντα Εβαντζελίστα το 1993). Μέσα στη χρονιά, συμμετείχε στις καμπάνιες των Fendi και Moschino με την αδελφή της, Τζίτζι, αλλά και στην καμπάνια Zadig & Voltaire με τον αδελφό της, Ανουάρ. Πρωταγωνίστησε επίσης στις καμπάνιες των DKNY, TAG Heuer και Boghossian Jewels Les Merveilles. Ακόμη, έγινε το πρόσωπο του αρώματος Bulari's Goldea Roman Night. Ως πρεσβευτής του Dior, πρωταγωνίστησε και στη σειρά βίντεο "Dior Makeup with Bella Hadid", τα οποία ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2016.
Το 2018, πόζαρε στα εξώφυλλα των περιοδικών Vogue (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Αραβία, Κορέα, Μεξικό), Harper's Bazaar (ΗΠΑ, Αραβία), Pop & Allure. Το 2019, πόζαρε στα εξώφυλλα των Vogue (Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Ρωσία, Ιαπωνία).
Προσωπική Ζωή
Από το 2015 μέχρι τον Νοέμβριο του 2016 ήταν ζευγάρι με τον The Weeknd. Τον Μάιο του 2018 επανασυνδέθηκαν αλλά χώρισαν ξανά το 2019.
Άγιος Ισίδωρος Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Ο Άγιος Ισίδωρος βρίσκεται βορειοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 6 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 34 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 119 μέτρα και απέχει από τον Μεσσηνιακό κόλπο περίπου 3,5 χιλιόμετρα. Κοντά στον Άγιο Ισίδωρο βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά του η Ποταμιά σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, η Υάμεια σε απόσταση 7,5 χιλιομέτρων, προς τα βόρειά του το Χαρακοπιό σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου και προς τα βορειοανατολικά του η Αγία Τριάδα σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Το χωριό ονομαζόταν Μουσουλί ή Μουσουλή μέχρι το 1930, όταν και πήρε τη νεότερη ονομασία του ως ο Άγιος Ισίδωρος.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφερόταν ως Μουσουλί Φανάρι (Mussuli Fanari ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Μουσουλί Φανάρι (Mussuli Fanari), ανήκε, στα τέλη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea στην επαρχία της Κορώνης (Territorio di Coron).
Διοικητική ιστορία
Το Μουσούλι ή Μουσουλί προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1851 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Μουσούλι, ενώ από το 1851 ως το 1879 ως το Μασούλι. Από το 1879 ως το 1889 αναφερόταν ως Μουσουλή και από το 1889 ως το 1912 και πάλι ως το Μουσουλί. Από το 1912 ως το 1928 αναφερόταν ξανά ως Μουσουλή. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Μασούλι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 26 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως οικισμός στην Κοινότητα Χαροκοπιού, Το 1927 με έδρα το Χαροκοπιόν. Στην ίδια κοινότητα είχαν προσαρτηθεί επίσης οι οικισμοί Αγία Τριάδα, Αϊδίνι (καταργήθηκε το 1920), Αρμενοί (καταργήθηκε το 1940), Κανδερόγλι (σήμερα η Ποταμιά), Κατηνιάδες (καταργήθηκε το 1940), Κόμποι και Πετριάδες (καταργήθηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στο Χαρακοπιό). Το 1930 το Μουσουλί μετονομάζεται επίσημα ως ο Άγιος Ισίδωρος. Το 1940 τα ονόματα του οικισμού Χαροκοπιόν και της Κοινότητας Χαροκοπιού διορθώνονται σε Χαροκοπειόν και Κοινότητα Χαροκοπειού. Το 1986 το Χαροκοπειόν και η Κοινότητα Χαροκοπειού μετονομάζονται σε Χαρακοπιό και Κοινότητα Χαρακοπιού αντίστοιχα. Ο Άγιος Ισίδωρος παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Χαρακοπίου, με τις αλλαγές σε ονομασίες, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», ο Άγιος Ισίδωρος υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο Άγιος Ισίδωρος ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Ο Άγιος Ισίδωρος σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Χαρακοπιού, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Αγία Τριάδα, Άγιος Ιωάννης, Κοτρωνάκια, Μυρτιά, Ποταμιά και Χαρακοπιό (έδρα).
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 17 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.796639" longitude="21.883049" zoom="13" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Τζέρμπο
Το Τζέρμπο (ιταλικά: Zerbo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ίνγκολστατ 04
Την περίοδο 2014/15 και συγκεκριμένα στις 27 Σεπτεμβρίου του 2014, επικράτησε της Καρλσρούης με 1:0, σπάζοντας έτσι το ρεκόρ της Μπάγερ Λεβερκούζεν (Μάιος 1978 με Απρίλιο 1979) παραμένοντας αήττητη σε 17 συνεχόμενους αγώνες. Στη συνέχεια ο σύλλογος παρέμεινε αήττητος για 19 συνεχόμενους εκτός έδρας αγώνες. Με την εντός έδρας νίκη της με 2:1 επί της Λειψίας, εξασφάλισε μαθηματικά την άνοδο στην Μπούντεσλιγκα και έτσι έγινε η 54η ομάδα στην ιστορία του πρωταθλήματος.
The Most Lamentable Tragedy
Το "The Most Lamentable Tragedy" είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Titus Andronicus. Κυκλοφόρησε στις 28 Ιουλίου του 2015 από την Merge Records. Είναι μια ροκ όπερα 5 πράξεων που ακολουθεί τον "Our Hero" (Ο ήρωας μας), έναν άνδρα τον οποίο τον επισκέπτεται ο σωσίας του και οδηγείται σε μια σειρά από αξιόλογες εμπειρίες ζωής και όνειρα τα οποία συμβολίζουν τη μανιοκατάθλιψη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Σπόα Καρπάθου
Τα Σπόα είναι ένα από τα 11 χωριά του νησιού της Καρπάθου που ανήκει στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων.
Τοπωνύμιο
Το τοπωνύμιο Σπόα προκύπτει από την αρχαία Ελληνική έκφραση "ες πόδα" που σημαίνει προς Νότον. Κατά τα φαινόμενα ο προσδιορισμός αυτός αναφερόταν ειδικότερα στον οικισμό που υπήρχε στη σημερινή θέση Μάραθος και γενικότερα στις νοτιότερες γεωγραφικές ζώνες που ανήκαν τα χρόνια εκείνα στην επικράτεια της Βρυκούντος, αρχαίας Καρπαθιακής πόλης, της οποίας η κυριαρχία απλωνόταν στο βόρειο τμήμα του νησιού. Η περιοχή του Μαράθου, ως τμήμα μιας ευρύτερης γεωγραφικής επικράτειας, αποτελούσε όπως γίνεται αντιληπτό το νοτιότερο τμήμα της.
Γεωγραφική θέση και Διοικητικά όρια
Τα Σπόα είναι κτισμένα στο μέσον της Καρπάθου και δεσπόζουν μιας εύφορης κοιλάδας μεταξύ των βουνών Καλή Λίμνη (1.215μ.) και Κυμαράς (672μ.). Η εδαφική περιοχή που ελέγχεται διοικητικά από την Κοινότητα Σπόων καταλαμβάνει το Ανατολικό - Κεντρικό τμήμα του νησιού της Καρπάθου και συνορεύει προς Βορράν με την Κοινότητα Ολύμπου, προς Δυσμάς με την Κοινότητα Μεσοχωρίου και προς Νότον με την Κοινότητα Βωλάδας. Αξίζει να σημειωθεί ότι από γεωγραφική άποψη οι έγγειες ιδιοκτησίες των Σποϊτών εκτείνονται και εντός της ζώνης της Κοινότητας Μεσοχωρίου, γεγονός ερμηνεύσιμο με βάση τις κοινές ιστορικές καταβολές των δυο αυτών χωριών. Η Ανατολική ακτή των Σπόων βρέχεται από το Καρπάθιο Πέλαγος.
Νησίδες
Μόνες άξιες λόγου νησίδες εντός των διοικητικών ορίων της Κοινότητας Σπόων της Καρπάθου είναι τα Νησιά του Μαράθου, συστάδα δέκα νησίδων ακριβώς απέναντι από την Πούντα του Μαράθου η οποία αποτελεί το βορειότερο όριο του όρμου του Αγίου Νικολάου και η νησίδα Μαρινάκι, ακριβώς έναντι του ομώνυμου ακρωτηρίου που αποτελεί το νοτιότερο όριο του όρμου του Αγίου Νικολάου.
Πιό συγκεκριμένα:
Αρχαιότητα
Τα αρχαιότερα ίχνη οικισμού στην ευρύτερη περιοχή των Σπόων συναντώνται στη θέση Μάραθος, όπως ήδη αναφέρθηκε, η πρώτη κατοίκησή του οποίου πρέπει να συντελέστηκε στα αρχαία ακόμη χρόνια, έχοντας τη μορφή δευτερεύοντος οικισμού αγροτών και ψαράδων και προφανή τη χρήση του ως εμπορικού σταθμού από τα ιστοφόρα της αρχαιότητας. Ο οικισμός αυτός θα πρέπει να συνέχισε να κατοικείται μέχρι το τέλος της όψιμης αρχαιότητας (7ος μ.Χ. αι.) φτάνοντας στο αποκορύφωμα της ακμής του στην περίοδο των ρωμαϊκών χρόνων με την επιβολή της Pax Romana. Κυριότερο σωζόμενο μνημείο της περιοχής είναι τα ερείπια της παλαιοχριστιανικής βασιλικής της Εφταμπατούσας.
Μεσαιωνικά χρόνια
Από τα χρόνια των Αραβικών εισβολών στο Αιγαίο και μετά οι κάτοικοι του Μαράθου αποσύρθηκαν στο εσωτερικό του νησιού και μέχρι το 1000μ.Χ. συνίδρυσαν μαζί με τους κατοίκους του παλαιότερου παραθαλάσιου οικισμού του Λευκού το μεσαιωνικό καστροχώρι του Μεσοχωρίου. Με την επιβολή της Οθωμανικής κυριαρχίας στην Κάρπαθο (1538μ.Χ.) και κυρίως μετά την οριστική κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους (1669μ.Χ.) αποκαθίσταται μια σχετική ηρεμία στο Αιγαίο (Pax Ottomana) που επιτρέπει την ανάπτυξη κάποιων μικρών οικισμών και στην Καρπαθιακή ύπαιθρο. Ανάμεσά τους τα σύγχρονα Σπόα.
Νεότεροι χρόνοι
μικρογραφία|Οι ρημαγμένοι ανεμόμυλοι των Σπόων. Σταδιακά τμήμα του πληθυσμού του Μεσοχωρίου, κυρίως οι κάτοχοι κτημάτων που βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, εγκαθίσταται οικογενειακώς στο μικρό οικισμό αυξάνοντας αργά αλλά σταθερά το μόνιμο πληθυσμό του. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά ονομαστικά σε επίσημο κείμενο στο πλαίσιο της έκθεσης που συνέταξε για την Κάρπαθο το έτος 1843 ο καθηγητής αρχαιολογίας Ludwig Ross.
Το έτος 1912 η Κάρπαθο ς καταλαμβάνεται από τους Ιταλούς και μαζί με τ' άλλα χωριά περνούν στην ιταλική κυριαρχία και τα Σπόα. Με κάθε ευκαιρία οι Σποΐτες εκδηλώνουν σε όλη τη διάρκεια της ιταλοκρατίας το εθνικό τους φρόνιμα. Το έτος 1917 με αφετηρία τη διαφοροποίηση των δεδομένων του δικαιώματος περισυλλογής του πευκοφλοιού των δασών σημειώνονται στα Σπόα έντονες λαϊκές αντιδράσεις και αποστέλλεται έγγραφη διαμαρτυρία των δημοτών στον τότε στρατιωτικό διοικητή της Δωδεκανήσου Αντιστράτηγο Jovani Croce. Μπροστά στην προοπτική πραγματοποίησης της Ιταλικής απογραφής του 1922 ο Δήμαρχος Σπόων Ιωάννης Κ. Δήμαρχος κωλυσιεργεί. Άξιο μνείας εξάλλου -δείγμα ανυπόκριτου πατριωτισμού- είναι και το επεισόδιο της βίαιης υποστολής της Ιταλικής αποικιοκρατικής σημαίας από τον ιστό του Βενετοκλείου Γυμνασίου Ρόδου και της ύψωσης στη θέση της αυτοσχέδιας Ελληνικής που συντελέστηκε το έτος 1926 στη Ρόδο, σε ένδειξη διαμαρτυρίας στα μέτρα χειραγώγησης της Ελληνικής παιδείας των Δωδεκανήσων, από τρεις μαθητές μεταξύ των οποίων και ο Σποΐτης, μετέπειτα δάσκαλος, Γεώργιος Β. Χαλκιάς. Σημαντική εξάλλου στην αναπτέρωση του πατριωτικού φρονήματος των κατοίκων στάθηκε και η επίσκεψη στα Σπόα το έτος 1937 -μεσούσης της ιταλικής κατοχής- του Καρπάθιου πατριώτη, αγωνιστή και εκδότη της εφημερίδας "Δωδεκανησιακή Αυγή" Μιλτιάδη Παπαμανώλη.
Οι πατριωτικοί αγώνες των Σποϊτών για ελευθερία θα συνεχιστούν με την κατάταξη στο Σύνταγμα Δωδεκανησίων Εθελοντών (1940-41) είκοσι νέων Σποϊτών και με τη μετέπειτα συμμετοχή πολλών άλλων στην Εθνική Αντίσταση, στις Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής και στις Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.
Πολλά ήταν τα βάσανα που υπέμεινε ο τοπικός πληθυσμός στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με πλέον επώδυνο το γεγονός της εκτέλεσης από τους Γερμανούς κατακτητές στα Πηγάδια τριών νέων του χωριού στις 2 Νοεμβρίου 1943. Στις 13 Οκτωβρίου του έτους 1944 και στο πλαίσιο της Επανάστασης της Καρπάθου οι κάτοικοι των Σπόων, αν και άοπλοι, συμμετείχαν στα γεγονότα ένθερμα με τη συγκρότηση δύο παράλληλων Επαναστατικών Επιτροπών με επικεφαλής τους Κωνσταντίνο Διακολιό και Γεώργιο Χαλκιά οι οποίες απηχούσαν στην ουσία τις δύο, οικογενειοκρατικής κατα βάσιν συγκρότησης, δημοτικές παρατάξεις του χωριού (Διακολιο-Πιπέρηδες και Χαλκιαο-Δημάρχοι).
Το 1948 τέλος, με την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, τα Σπόα εντάσσονται στην επικράτεια του Ελληνικού κράτους.
Αυτοδιοίκηση
Αν και στα πρώτα χρόνια της ιταλοκρατίας τα Σπόα διατήρησαν την αυτοδιοικητική τους αυτοτέλεια, λίγο αργότερα και πιο συγκεκριμένα επί Κυβερνήτη των "Ιταλικών Νήσων του Αιγαίου" Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκκι υπήχθησαν και πάλι στον ενιαίο Δήμο Μεσοχωρίου-Σπόων. Από το 1944 όμως και μετά απέκτησαν εκ νέου την διακριτή αυτοδιοικητική τους οντότητα. Το έτος 1998 υπήχθησαν, ως Τοπικό Διαμέρισμα, στον Καποδιστριακό Δήμο Καρπάθου που περιλάμβανε τα χωριά της Κάτω Καρπάθου και το έτος 2010 υπήχθησαν, ως Τοπική Κοινότητα, στον Καλλικράτειο Δήμο Καρπάθου που αγκάλιασε το σύνολο της έκτασης του νησιού. Με την εφαρμογή του Πρόγραμματος "Κλεισθένης" τα Σπόα αποτέλεσαν Κοινότητα του Δήμου Καρπάθου.
Εκκλησιατική Διοίκηση
Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος. Ο Ιερός Ναός ο αφιερωμένος στον Άγιο, ο οποίος άρχισε να ανεγείρεται στην υφιστάμενη μορφή του το 1958, αποτελεί και την ενοριακή εκκλησία του οικισμού. Η Πανήγυρη του Αγίου Γεωργίου του Μεθυστή πραγματοποιείται κάθε χρόνο με καθολική συμμετοχή των ενοριτών στις 3 Νοεμβρίου, ημέρα των εγκαινίων του πρώτου ναού που ανεγέρθηκε προς τιμήν του Αγίου στη Λύδδα της Παλαιστίνης, τόπο καταγωγής της μητέρας του, και της εκεί κατάθεσης των τιμίων λειψάνων του. Ο εορτασμός αυτός καταλήγει στη διοργάνωση του καθιερωμένου τοπικού παραδοσιακού γλεντιού. Η Ενορία Αγίου Γεωργίου Σπόων υπάγεται εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Καρπάθου και Κάσου, η οποία ανήκει στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, και διοικείται από πενταμελή Εκκλησιαστική Επιτροπή διοριζόμενη από τον οικείο Μητροπολίτη. Στην ιδιοκτησία του Ενοριακού Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Σπόων ανήκει και το εδώ και καιρό ευρισκόμενο σε αδράνεια Εκκλησιαστικό Ελαιοτριβείο Σπόων.
Γεωργία
Μέχρι και τα μέσα του 20ου αι. ο πρωτογενής οικονομικός τομέας στα Σπόα, όπως και στο μεγαλύτερο τμήμα της Βόρειας Καρπάθου, βρισκόταν σε ακμή, εξασφαλίζοντας στον ντόπιο π ληθυσμό μια ζωή δύσκολη, γεμάτη μόχθο πλην οικονομικά αυτάρκη. Στο πλαίσιο της γεωργίας μεγάλες εκτάσεις γης αφιερώνονταν στην εξασφάλιση της παραγωγής κριθαριού, σιταριού και οσπρίων. Εξαιρετικό όνομα είχε η Σποΐτικη φάβα, ενώ παράγονταν συστηματικά μεγάλες ποσότητες εξαιρετικής ποιότητας κρεμμυδιών αλλά και μικρών κρεμμυδιών για φύτευση ("κοκκάρι") τα οποία διατίθεντο εν συνεχεία στους κατοίκους των γειτονικών χωριών (Όλυμπος, Μεσοχώρι κ.λπ.). Πολύ διαδεδομένη ήταν η ελαιοκαλλιέργεια η οποία εξακολουθεί να είναι η μόνη συνεχιζόμενη σε ικανοποιητική κλίμακα αγροτική καλλιέργεια στην περιοχή. Διαδεδομένη ήταν επίσης κατά το παρελθόν κι η καλλιέργεια αχλαδιών (ποικιλία "κοντούλα", τοπικά "αχλάες"), οι καρποί των οποίων αποξηραίνονταν για τους μήνες του χειμώνα (οι γνωστοί μυρωδάτοι "αχλαοκόποι"). Αρκετή όμως ήταν και η έκταση που καταλάμβανε η αμπελοκαλλιέργεια η οποία εδώ και δεκαετίες έχει περιπέσει σε παρακμή.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το έτος 1962 ιδρύθηκε ο Γεωργικός Πιστωτικός Συνεταιρισμός Σπόων Καρπάθου "Ο Άγιος Νικόλαος" ο οποίος βρίσκεται σήμερα σε αδράνεια ακολουθώντας παράλληλη πορεία με την παρακμή της γεωργίας στον τόπο. Σε παλαιότερες δεκαετίες λειτούργησε στα Σπόα και το Εκκλησιαστικό Ελαιοτριβείο Σπόων Καρπάθου που εδώ και πολύ καιρό δεν λειτουργεί πλέον. Έτσι την εποχή της ελαιοσυγκομιδής οι ελαιοπαραγωγοί των Σπόων εξυπηρετούνται από τα άλλα λειτουργούντα ελαιοτριβεία του νησιού και κυρίως από το Εκκλησιαστικό Ελαιοτριβείο του Μεσοχωρίου.
Κτηνοτροφία - Αλιεία - Δασοπονία
μικρογραφία|Τοπικές σαρδέλλες (παστές μένουλλες) σε ελαιόλαδο. Ένας νοστιμότατος μεζές. Καθόσον αφορά την κτηνοτροφία, αυτή αφορά σήμερα την πλημελή και περιορισμένη κατά το πλείστον εκτροφή ποιμενικών ζώων (κυρίως αιγών) ενώ ως τη δεκαετία ακόμη του 1960 η άσκησή της γινόταν σε μεγάλη κλίμακα και με συστηματικό τρόπο. Η εκτροφή γεωργικών ζώων έχει από καιρό εκλείψει.
Σχετικά με την αλιεία, αυτή είχε πάντοτε ιδιαίτερη θέση στις οικονομικές δραστηριότητες των Σποϊτών που πέρα από τα νωπά ψάρια παρήγε μεγάλες ποσότητες ντόπιας Καρπάθικης σαρδέλας (παστής μένουλλας). Σήμερα η τοπική αλιεία ασκείται σε περιορισμένη επίσης κλίμακα. Πέραν αυτών σημαντικό ρόλο στην τοπική οικονομία έπαιζε παλαιότερα και η οικονομική εκμετάλλευση των δασών του χωριού που συναπαρτίζονται κυρίως από πεύκα.
Τουρισμός
Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μια αξιόλογη τουριστική ανάπτυξη στην Κάρπαθο που δεν θα μπορούσε να αφήσει τα Σπόα ανεπηρέαστα, πολύ περισσότερο καθώς βρίσκονται στο μέσον του κύριου οδικού άξονα του νησιού που ξεκινά από την πρωτεύουσα, τα Πηγάδια, και καταλήγει στον εξαιρετικού τουριστικού ενδιαφέροντος παραδοσιακό οικισμό Όλυμπος. Ο παραθαλάσιος οικισμός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος είναι κτισμένος στον ομώνυμο όρμο που ορίζεται από τα ακρωτήρια Μάραθος προς Β. και Μαρινάκι προς Ν., αποτελεί έναν πολυσύχναστο πια προορισμό του καλοκαιρινού τουρισμού της Καρπάθου καθώς διαθέτει μια ωραία βοτσαλωτή παραλία κατάλληλη για κολύμπι, αρκετές τουριστικές κλίνες και ορισμένες μικρές ταβερνούλες. Άλλες ήσυχες παραλίες των Σπόων είναι η Μιλάθθα, λίγο Βορειότερα από τον Άγιο Νικόλαο και ο Άγιος Ιωάννης, Νοτιότερα του οικισμού.
Διασπορά
Από πολύ νωρίς οι κάτοικοι των Σπόων ξεκίνησαν -λόγω του άγονου του εδάφους της ιδιαίτερης πατρίδας τους- να μεταναστεύουν προς ποικίλους προορισμούς με σκοπό τη βελτίωση της οικονομικής τους κατάστασης. Έτσι βρέθηκαν, ως οικοδόμοι ή λατόμοι κυρίως, στην παλιά Ελλάδα, στην Κρήτη, στη Δυτική Μ. Ασία, στο Μαρόκο, στην Αιθιοπία, στη Γαλλική Ινδοκίνα κ.α.
Με την πάροδο του χρόνου και από τις αρχές του 20ου αι. (1905 και εντεύθεν) συγκροτήθηκαν επίσης τέσσερις παροικίες Σποϊτών στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (Η.Π.Α.). Σε κάθε μια από τις παροικίες αυτές δημιουργήθηκαν σταδιακά και λειτουργούν έως σήμερα ανά ένας πατριωτικός σύλλογος.
Μικροί πυρήνες Σποϊτών τέλος βρίσκονται εγκατεστημένοι στα Πηγάδια της Καρπάθου, πρωτεύουσα του Δήμου Καρπάθου, και στη Ρόδο πρωτεύουσα της Δωδεκανήσου. Αξιόπιστες πρόσφατες (2015) εκτιμήσεις ανεβάζουν τον ανά τον κόσμο αριθμό των Σποϊτών στα 850 κατ' ανώτατον όριο πρόσωπα (480 στις Η.Π.Α., 120 στην Αττική, 170 στην Κάρπαθο κ.λπ.). Παρά τις νέες αυτές συνθήκες και παρά τη δυσκολία της διαχείρισής τους, οι Σποΐτες όλων των παροικιών διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με τον τόπο της καταγωγής τους και εξακολουθούν να εκδηλώνουν έντονο ενδιαφέρον για τα ζητήματα του τόπου τους.
Εκπαίδευση
Τα Σπόα διέθεταν σχολείο τουλάχιστον από τα πρώϊμα χρόνια του 19ου αι. Μεταπελευθερωτικά λειτούργησε στο χωριό οργανωμένο διθέσιο Δημοτικό σχολείο ενταγμένο στην πρώτη βαθμίδα του εκπαιδευτικού συστήματος του Ελληνικού κράτους. Το σχολείο αυτό έπαψε να λειτουργεί λόγω ελλείψεως μαθητών στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Πολιτισμός
Τα Σπόα είναι από τα χωριά εκείνα της Καρπάθου που κράτησαν μέχρι πρόσφατα ζωντανή τη λαϊκή τους παράδοση. Γάμοι, Εφτά, Βαπτίσεις, Απόκριες , Παραδοσιακά Πανηγύρια αντέχουν ακόμη και λειτουργούν ως λαϊκά έθιμα παρά την πληθυσμιακή αιμορραγία του τόπου και τη γενικευμένη πολιτισμική αλλοτρίωση.
Η τοπική παραδοσιακή μουσική υπηρετείται από τα όργανα λύρα (αχλαδόσχημη), τσαμπούνα (οπές αυλών 5/1) και λαούτο (Κρητικού τύπου). Αξίζει να σημειωθεί ότι τα Σπόα είναι το μόνο χωριό του νησιού της Καρπάθου, μαζί φυσικά με την ιδιαίτερα γνωστή Όλυμπο, που διατήρησε μιαν αδιάσπαστη χρονική συνέχεια στη μουσική χρήση της τσαμπούνας.
Η Σποΐτικη ιστορική παραδοσιακή φορεσιά αποτελείται για μεν τους άνδρες από τη βράκα με τα σχετικά προσαρτήματά της για δε τις γυναίκες από τη βέστα.
Το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα των Σπόων συγκροτεί μαζί με το αντίστοιχο του γειτονικού Μεσοχωρίου τη Βόρεια Ζώνη των Ιδιωμάτων της Καρπάθου, μια από τις τέσσερεις συνολικά γλωσσικές ζώνες του νησιού, που με τη σειρά τους ανήκουν στην ενότητα των Νοτιοανατολικών Νησιωτικών Ιδιωμάτων της Ελληνικής γλώσσας.
Ο τοπικός πολιτισμός υπηρετείται με φροντίδα στα πλαίσια της Σποΐτικης κοινωνίας αφενός από τους παροικιακούς συλλόγους της διασποράς και αφετέρου από τους δύο επιχώριους πολιτιστικούς φορείς. Τον Σύλλογο Γυναικών Σπόων Καρπάθου "Η Πρόοδος" που ιδρύθηκε το έτος 1987 και εδρεύει στα Σπόα και τον Πολιτιστικό Εξωραϊστικό Σύλλογο Αγίου Νικολάου Σπόων Καρπάθου "Η Εφταμπατούσα" που ιδρύθηκε το έτος 1996 και εδρεύει στον Άγιο Νικόλαο.
Στα Σπόα έχει από χρόνια δημιουργηθεί με δαπάνες των απανταχού Σποϊτών το Κοινοτικό Μέγαρο Σπόων. Είναι ουσιαστικά ένας πολυχώρος που ανήκει στην ιδιοκτησία του Δήμου Καρπάθου (παλαιότερα της Αυτοδιοίκητης Κοινότητας Σπόων Καρπάθου) και διαθέτει ανάμεσα στ' άλλα αίθουσα πολλαπλών, πολιτισμικών κυρίως, χρήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Τζερμπολό
Το Τζερμπολό (ιταλικά: Zerbolò) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Τζινάσκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Ζουγκντίντι
Το Ζουγκντίντι (ზუგდიდი, μινγκρελιανά: ზუგდიდი ή ზუგიდი) είναι πόλη στην δυτική Γεωργία. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή Σαμεγκρέλο (Μινγκρελία). Βρίσκεται στη βορειοδυτική Μινγκρελία. Το Ζουγκντίντι βρίσκεται 318 χιλιόμετρα δυτικά της Τιφλίδας, 30 χιλιόμετρα από την ακτή της Μαύρης Θάλασσας και 30 χιλιόμετρα από την οροσειρά Εγκρίσι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 100-110 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Το Ζουγκντίντι είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι, η οποία καλύπτει το Σαμεγκρέλο (Μινγκρελία) και τμήμα του Σβανέτι. Είναι η πρωτεύουσα του δήμου Ζουγκντίντι.
Η πόλη είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Ζουγκντίντι και Τσαΐσι της Γεωργιανής Αποστολικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ιστορία
Ιστορικά το Ζουγκντίντι ήταν πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Μινγκρελίας (Οντίσι) μέχρι το 1867, όταν το πριγκιπάτο προσαρτήθηκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Από τότε το Ζουγκντίντι ήταν πρωτεύουσα του Ούγιεζντ του Ζουγκντίντι, διοικητικής μονάδας του Κυβερνείου του Κουτάισι, μέχρι το 1918. Το 1918 η πόλη προσαρτήθηκε στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας. Από το 1930 το Ζουγκντίντι είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Ζουγκντίντι, διοικητικής μονάδας στην Γεωργιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία και (από το 1991) της Γεωργίας. αριστερά|μικρογραφία|Απεικόνιση του πρίγκιπα [[Λεβάν Β΄ Νταντιάνι από τον Τεράμο Καστέλι. ]] Από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα το Ζουγκντίντι ήταν σημαντικό πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της Μινγκρελίας και της Γεωργίας. Το 1646 ο Μάμουκα Ταβακαλασβίλι αντέγραψε το γνωστό γεωργιανό επικό ποίημα Ο Ιππότης στο Δέρμα του Πάνθηρα στο παλάτι του πρίγκιπα Λεβάν Β΄ Νταντιάνι στο Ζουγκντίντι. δεξιά|μικρογραφία|Άποψη τμήματος του [[Βοτανικός Κήπος του Ζουγκντίντι|Βοτανικού Κήπου του Ζουγκντίντι.]] Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου (1853–1856) οι οθωμανικές δυνάμεις υπό τον Ομάρ Πασά κατέλαβαν το Ζουγκντίντι το 1855. Στα τέλη του 1855 και τις αρχές του 1856 η πόλη απελευθερώθηκε από την Μινγκρελιανή Πολιτοφυλακή υπό τον Στρατάρχη πρίγκιπα Γκριγκόλ Νταντιάνι. Υπό τις διαταγές του Ισκεντέρ Πασά οι Οθωμανοί λεηλάτησαν, πυρπόλησαν και κατέστρεψαν ολόκληρη τη πόλη, ειδικά τα παλάτια και τον βοτανικό κήπο. Κατά την διάρκεια του Γεωργιανού Εμφυλίου Πολέμου (1992-1993) η πόλη υπέστη ζημιές. Το 2014 η πόλη είχε 42.998 κατοίκους και ήταν η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας, λόγω της εισροής προσφύγων από την Αμπχαζία μετά τον πόλεμο στην Αμπχαζία το 1992-93.
Το 1993 η διοίκηση του πρώτου προέδρου της Γεωργίας, Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια, και το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Γεωργίας, έδρευαν στο Ζουγκντίντι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Κατάλογος ετικετών μπίρας στην Ελλάδα
Πηγές
Κατηγορία:Ζυθοποιίες
Ακκουανέγκρα Κρεμονέζε
Η Ακκουανέγκρα Κρεμονέζε (ιταλικά: Acquanegra Cremonese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Σοφί Μπλανσάρ
Η Σοφί Μπλανσάρ (Sophie Blanchard, 25 Μαρτίου 1778 – 6 Ιουλίου 1819) ήταν Γαλλίδα αεροναυτικός και σύζυγος του πρωτοπόρου της αεροναυτικής Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ. Η Μπλανσάρ ήταν η πρώτη γυναίκα επαγγελματίας αεροναυτικός, συνεχίζοντας και μετά τον θάνατο του συζύγου της, πραγματοποιώντας πάνω από 60 πτήσεις σε αερόστατα. Έγινε γνωστή σε όλη την Ευρώπη για τα επιτεύγματά της, και ορίστηκε «Αεροναυτικός των Επισήμων Εκδηλώσεων» από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, αντικαθιστώντας τον Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν. Κατά την παλινόρθωση της μοναρχίας το 1814 πραγματοποίησε επίδειξη για τον Λουδοβίκο ΙΗ΄, ο οποίος την ονόμασε «Επίσημη Αεροναυτικό της Παλινόρθωσης».
Οι πτήσεις με αερόστατο ήταν ριψοκίνδυνο εγχείρημα για τους πρωτοπόρους της εποχής. Η Μπλανσάρ έχασε τις αισθήσεις της σε αρκετές περιπτώσεις, ήρθε αντιμέτωπη με χαμηλές θερμοκρασίες και παραλίγο να πνιγεί όταν το αερόστατό της κατέπεσε σε βάλτο. Το 1819, έγινε η πρώτη γυναίκα που σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα όταν, κατά την διάρκεια έκθεσης στους κήπους Τίβολι του Παρισιού, εκπυρσοκρότησε πυροτεχνήματα τα οποία έβαλαν φωτιά στο αέριο του αεροστάτου της. Αναφέρεται συχνά ως Μαντάμ Μπλανσάρ ενώ έχει γίνει γνωστή και με συνδυασμούς του πατρικού και του μετέπειτα ονόματός της, όπως Μαντλέν-Σοφί Μπλανσάρ, Μαρί Μαντλέν-Σοφί Μπλανσάρ, Μαρί Σοφί Αρμάν και Μαντλέν-Σοφί Αρμάν Μπλανσάρ.
Πρώτα χρόνια και σταδιοδρομία
Η Σοφί Μπλανσάρ γεννήθηκε ως Μαρί Μαντλέν-Σοφί Αρμάν από Προτεστάντες γονείς στο Τρουά-Κανόν, κοντά στο Λα Ροσέλ. Ελάχιστα είναι γνωστά για την ζωή της πριν παντρευτεί τον Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ, τον πρώτο επαγγελματία αεροναυτικό του κόσμου. Η ημερομηνία του γάμου τους δεν είναι ξεκάθαρη, με τις πηγές να αναφέρουν το 1794 ή το 1797, αλλά πιο πιθανή χρονολογία το 1804, το έτος της πρώτης πτήσης της. Ο Μπλανσάρ εγκατέλειψε την πρώτη σύζυγό του, Βικτουάρ Λεπρύν, και τα τέσσερα παιδιά τους για να ταξιδέψει στην Ευρώπη και να ακολουθήσει σταδιοδρομία στην αεροναυτική, ενώ αυτή πέθανε αργότερα λόγω φτώχειας. Η Σοφί αναφέρεται συχνά ως η «μικρή, άσχημη, νευρική σύζυγος» του Μπλανσάρ, ή ως «μικρή με χαρακτηριστικά πουλιού» ενώ αργότερα ως «μικρή και όμορφη», και περνούσε περισσότερο χρόνο στον αέρα παρά στο έδαφος, όπου η νευρική της διάθεση την τρόμαζε εύκολα. Τρομοκρατούνταν από τους δυνατούς θορύβους και από τις άμαξες, αλλά δεν φοβόταν τον αέρα. Η ίδια και ο σύζυγός της είχαν ατύχημα σε κοινή τους πτήση το 1807 (η 11η της, και πιθανώς η 61η του), στο οποίο κατέπεσαν και αυτός υπέστη κάταγμα στο κεφάλι. Το γεγονός αυτό την συγκλόνισε.
Η Σοφί πραγματοποίησε την πρώτη πτήση της σε αερόστατο με τον Μπλανσάρ στην Μασσαλία στις 27 Δεκεμβρίου 1804. Το ζευγάρι χρεωκώπησε εξαιτίας της κακής οικονομικής διαχείρισης του Μπλανσάρ, και θεώρησε πως μια γυναίκα σε αερόστατο θα ήταν η καινοτομία που θα προσέλκυε αρκετό ενδιαφέρον ώστε να λυθούν τα οικονομικά προβλήματά τους. Περιέγραψε την εμπειρία αυτή ως «ασύγκριτη αίσθηση» (« sensation incomparable »). Η Σοφί πραγματοποιησε δεύτερη πτήση με τον Μπλανσάρ και στην τρίτη της πτήση στις 18 Αυγούστου 1805, πέταξε μόνη της από τον κήπο του Μοναστηριού των Ιακωβίνων στην Τουλούζη.
Δεν ήταν η πρώτη γυναίκα αεροναυτικός. Στις 20 Μαΐου 1784, η Μαρκησία και Κόμισσα του Μονταλαμπέρ, η Κόμισσα του Ποντενά και η Μις ντε Λαγκάρντ πραγματοποίησαν πτήση με προσδεμένο αερόστατο στο Παρίσι. Ούτε ήταν η πρώτη γυναίκα που απογειώθηκε με ελεύθερο αερόστατο: στην εποχή του Μπλανσάρ, η Σιτουαγιέν Ανρί, που πραγματοποίησε πτήση με τον Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν το 1798, πιστώνεται αυτή την πρωτιά, αν και για την ακρίβεια η τιμή ανήκε στην Ελιζαμπέτ Τιμπλ. Η Τιμπλ, τραγουδίστρια όπερας, πραγματοποίησε πτήση για να ψυχαγωγήσει τον βασιλιά Γουσταύο Γ΄ της Σουηδίας στην Λυών στις 4 Ιουνίου 1784, δεκατέσσερα χρόνια πριν την Σιτουαγιέν Ανρί. Η Μπλανσάρ ήταν όμως η πρώτη γυναίκα που οδήγησε το δικό της αερόστατο και η πρώτη που υιοθέτησε την αεροναυτική ως επάγγελμα.
Το 1809, ο σύζυγός της πέθανε μετά από ατύχημα που είχε με το αερόστατό του στην Χάγη όταν και υπέστη καρδιακή προσβολή. Μετά τον θάνατό του, η Σοφί συνέχισε να ασχολείται με τα αερόστατα, πραγματοποιώντας κυρίως νυχτερινές πτήσεις, και παραμένοντας στον αέρα πολλές φορές ολόκληρη τη νύχτα.
Ατομική σταδιοδρομία
upright|thumb|Απογείωση από το Πεδίο του Άρεως, 24 Ιουνίου 1810 Η Σοφί πραγματοποίησε πειράματα με αλεξίπτωτα, και ως μέρος των παραστάσεων της έριχνε πυροτεχνήματα και καλάθια με πυροτεχνήματα προσδεμένα σε μικρά αλεξίπτωτα. Άλλοι αεροναυτικοί έγιναν γνωστοί πραγματοποιώντας άλματα με αλεξίπτωτα από καλάθια αεροστάτων, με την πιο γνωστή να είναι η οικογένεια του Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν, του οποίου η σύζυγος, η κόρη και η ανιψιά πραγματοποιούσαν άλματα ανά τακτά διαστήματα. Η ανιψιά του, Ελίζα Γκαρνερέν, ήταν η κύρια αντίπαλος της Μπλανσάρ ως γυναίκα αεροναυτικός, και σπάνια μια εκδήλωση δεν είχε παράσταση από τη μία ή την άλλη. Η Μπλανσάρ ίσως πραγματοποίησε και η ίδια επιδείξεις με αλεξίπτωτα, αλλά το κύριο ενδιαφέρον της ήταν η αεροναυτική.
Το ζευγάρι είχε ακόμη οικονομικά προβλήματα την εποχή του θανάτου του Μπλανσάρ, και έτσι για να ελαχιστοποιήσει τα έξοδά της, η Σοφί ήταν όσο το δυνατόν πιο ολιγαρκής γινόταν στην επιλογή αεροστάτου. Χρησιμοποιούσε αερόστατο αερίου με υδρογόνο (ή Σαρλιέρα), μιας και της έδινε την δυνατότητα να απογειωθεί μέσα σε ένα καλάθι που είχε διαστάσεις λίγο μεγαλύτερές από αυτές μιας καρέκλας, και δεν είχε τις απαιτήσεις όγκου του υλικού που χρειαζόταν ένα αερόστατο θερμού αέρα. Επίσης ένα αερόστατο υδρογόνου δεν χρειαζόταν φωτιά για την απογείωση του. Επειδή ήταν μικρόσωμη και αδύνατη, μπορούσε να περιορίσει την ποσότητα αερίου που χρειαζόταν για το γέμισμα του αεροστάτου. Η Σοφί χρησιμοποίησε, ή τουλάχιστον κατείχε, ένα αερόστατο θερμού αέρα. Ο Συνταγματάρχης Φράνσις Μακερόνι κατέγραψε στα απομνημονεύματά του πως του το πούλησε το 1811 για 40 λίρες Αγγλίας.
Λατρεύτηκε από τον Ναπολέοντα, και ορίστηκε από αυτόν στην θέση του Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν το 1804. Ο Γκαρνερέν ντροπιάστηκε όταν απέτυχε να ελέγξει το αερόστατο που χρησιμοποίησε για να εορτάσει την στέψη του Ναπολέοντα στο Παρίσι. Το αερόστατο τελικά έφτασε στη Ρώμη και κατέπεσε στην Λίμνη Μπρατσιάνο, κάτι που οδήγησε στον δημόσιο διασυρμό του. Ο τίτλος που της απένειμε ο Ναπολέοντας δεν είναι ξεκάθαρος: σίγουρα την όρισε «Αεροναυτικό των Επισήμων Εκδηλώσεων» (« Aéronaute des Fêtes Officielles ») με ευθύνη την οργάνωση αεροστατικών επιδείξεων σε μεγάλες εκδηλώσεις, αλλά ίσως την όρισε και Επικεφαλής Υπουργό Αεροπορίας για την Αεροναυτική. Από την θέση αυτή φαίνεται πως σχεδίασε την εναέρια εισβολή στην Αγγλία. thumb|left|upright|Η Σοφί πραγματοποιώντας την πρώτη της πτήση στο Μιλάνο στις 15 Αυγούστου 1811 για να σηματοδοτήσει τα 42α γενέθλια του Ναπολέοντα. Πραγματοποίησε πτήσεις με αερόστατο προς ψυχαγώγηση του Ναπολέοντα στις 24 Ιουνίου 1810 από το Πεδίο του Άρεως στο Παρίσι αλλά και στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε από την Αυτοκρατορική Φρουρά για τον γάμο του με την Μαρία-Λουίζα της Αυστρίας. Όταν γεννήθηκε ο γιος του Ναπολέοντα, η Μπλανσάρ πέταξε με το αερόστατο της πάνω από το Παρίσι ρίχνοντας φυλλάδια τα οποία ενημέρωναν τους πολίτες για την γέννηση. Πραγματοποίησε επίδειξη στην επίσημη εορτή για την βάφτιση του στο Παλάτι του Σαιν-Κλω στις 23 Ιουνίου 1811, με παράσταση πυροτεχνημάτων από το αερόστατό της, και έπειτα στην «Εορτή του Αυτοκράτορα» (« Féte de l'Emperor ») στο Μιλάνο στις 15 Αυγούστου 1811. Πέταξε εν μέσω κακοκαιρίας πάνω από το Κάμπο Μάρτε στη Νάπολη για να συνοδέψει τα στρατεύματα του κουνιάδου του Ναπολέοντα, Ζοακίμ Μυρά, βασιλιά της Νάπολης, το 1811. Όταν ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ εισήλθε στο Παρίσι στις 4 Μαΐου 1814 μετά την παλινόρθωση του γαλλικού θρόνου, η Μπλανσάρ πέταξε με το αερόστατό της από το Ποντ Νεφ ως μέρος της θραμβευτικής πομπής. Ο Λουδοβίκος εντυπωσιάστηκε από την επίδειξή της και έτσι την ονόμασε «Επίσημη Αεροναυτικό της Παλινόρθωσης».
Έγινε γνωστή σε όλη την Ευρώπη συγκεντρώνοντας αρκετούς θεατές στις επιδείξεις της. Στην Φραγκφούρτη ήταν η αιτία για την μικρή προσέλευση στην όπερα Σιλβάνα του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ στην έναρκτήρια παράστασή της, στις 16 Σεπτεμβρίου 1810: οι κάτοικοι της πόλης συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν την επίδειξή της ενώ ελάχιστοι πήγαν στην όπερα. Πραγματοποίησε αρκετές επιδείξεις στην Ιταλία. Το 1811 ταξίδεψε από τη Ρώμη στη Νάπολη, χωρίζοντας το ταξίδι της σε δύο τμήματα πραγματοποιώντας στάση μετά από 97 χιλιόμετρα (60 μίλια). Στη συνέχεια πέταξε και πάλι από τη Ρώμη σε υψόμετρο 3.600 μέτρων (12.000 πόδια) όπου ισχυρίστηκε ότι την πήρε ο ύπνος προτού προσγειωθεί στο Ταλιακότσο. Την ίδια χρονιά έχασε και πάλι τις αισθήσεις της όταν χρειάστηκε να ανέβει σε μεγαλύτερο υψόμετρο για να αποφύγει χαλαζόπτωση κοντά στο Βανσέν, μένοντας έτσι για 14½ ώρες στον αέρα. Η Σοφί διέσχισε τις Άλπεις με αερόστατο, και σε μια πτήση της προς το Τορίνο στις 26 Απριλίου 1812 η θερμοκρασία έπεσε τόσο που η μύτη της άρχισε να αιμορραγεί ενώ σχηματίστηκαν παγοκρύσταλλοι στα χέρια και το πρόσωπό της. Παραλίγο να σκοτωθεί όταν στις 21 Σεπτεμβρίου 1817, ενώ πετούσε από τη Ναντ μπέρδεψε έναν βάλτο με ασφαλές σημείο προσγείωσης. Το κάλυμμα του αεροστάτου της πιάστηκε σε ένα κλαδί δέντρου προκαλώντας την εκτίναξη του καλαθιού στον αέρα. Η Μπλανσάρ, έχοντας μπλεχθεί στα κλαδιά, έπεσε στο νερό του βάλτου, και θα είχε πνιγεί αν δεν είχε διασωθεί σε σύντομο διάστημα. Υποστηρίζοντας την Μαρί Τερέζ ντε Λαμουρούς η οποία προσπαθούσε να δημιουργήσει ένα άσυλο για γυναίκες (La Miséricorde) στο Μπορντό, προσέφερε τα έσοδα από μια εκ των παραστάσεών της στο εγχείρημα. Η ντε Λαμουρούς αρνήθηκε την προσφορά μιας και δεν θα μπορούσε να είναι η αιτία που κάποια άλλη γυναίκα έθετε σε κίνδυνο την ζωή της.
Θάνατος
thumb|upright|Ο θάνατος της Μαντάμ Μπλανσάρ, αναπαράσταση των τελών του 19ου αιώνα Στις 6 Ιουλίου 1819, στους Κήπους Τίβολι στο Παρίσι, το αερόστατο της έπιασε φωτιά και η Μπλανσάρ έχοντας μπλεχθεί στο δίχτυ έπεσε στο κενό και σκοτώθηκε. Αναφέρθηκε πως ήταν αρκετά νευρική πριν την πτήση.
Η Μπλανσάρ πραγματοποιούσε συχνά επιδείξεις στους Κήπους Τίβολι, πετώντας δύο φορές την εβδομάδα όσο βρισκόταν στο Παρίσι. Είχε προειδοποιηθεί αρκετές φορές για τον κίνδυνο της χρήσης πυροτεχνημάτων στις επιδείξεις της. Η επίδειξη αυτή επρόκειτο να είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή έχοντας περισσότερα πυροτεχνήματα από ότι συνήθως, και φαίνεται πως οι προειδοποιήσεις την επηρέασαν. Μερικοί θεατές την παρακάλεσαν να μην πραγματοποιήσει την πτήση, αλλά άλλοι ανυπομονούσαν να δουν την επίδειξη, παρακαλώντας την. Σύμφωνα με μια αναφορά, τελικά άλλαξε την άποψη της, κάθισε στην θέση της και ανέφερε τα εξής: « Allons, ce sera pour la dernière fois » («Πάμε, αυτή θα είναι η τελευταία φορά»).