cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιτιστική Επανάσταση
Ιστορικό
Οι ερυθροφρουροί επιχείρησαν να καταλάβουν τα κατά τόπους γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος ή και εργοστάσια, αλλά συχνά συναντούσαν αποφασιστική αντίσταση για να επακολουθήσουν πολύωρες και ενίοτε πολύνεκρες μάχες. Στις αρχές του Ιανουαρίου του 1967, αναφέρθηκε στις Εφημερίδες Τοίχου ότι από τον Αύγουστο έχουν σημειωθεί 1.788 "αντεπαναστατικά επεισόδια". Είναι προφανές ότι πίσω από τις υπερβολές, τις ακρότητες ή και τα εγκλήματα ακόμη των ερυθροφρουρών μαινόταν μια άλλη σύγκρουση, πολύ βαθύτερη από την απλή αντιπαράθεση προσώπων, αν και συμπεριλάμβανε και τον παράγοντα αυτόν.
Λίγα χρόνια μετά τη νίκη της κινεζικής επανάστασης, το 1949, και την αποτίναξη του ζυγού των ξένων αποικιοκρατών και εκείνης της μερίδας της κινεζικής ελίτ που συνδεόταν με τους ξένους, άρχισε μία διαπάλη ανάμεσα στον Μάο και τους οπαδούς του, από τη μια πλευρά, που ήθελαν κάποιο είδος "κινεζικού σοσιαλισμού", και εκείνων, από την άλλη, που επιδίωκαν μια εθνικοαστική ανάπτυξη της χώρας. Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ ήταν στενότατος συνεργάτης του Μάο επί δεκαετίες, εκπροσωπούσε όμως συνειδητά την εθνικοαστική αντίληψη.
Ο Μάο, προπολεμικά ακόμη, συγκρούστηκε με τον Στάλιν, η πολιτική του οποίου για τις τριτοκοσμικές χώρες ήταν υπέρ της συνδιαλλαγής με την εθνική αστική τάξη ώστε να υπονομευθούν οι αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες των μεγάλων δυτικών δυνάμεων. Συγκρούστηκε και με τον Νικίτα Χρουστσόφ πολύ εντονότερα, καθώς ο τελευταίος επιζητούσε την επίτευξη γενικού συμβιβασμού με τις Η.Π.Α.
Όμως η ορμητική οικονομική ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης Κίνας κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του 1950 οδήγησε στην αποφασιστική ενίσχυση των ρεαλιστών εσωκομματικών αντιπάλων του Μάο. Αντιλήφθηκε έγκαιρα ότι αυτό θα σήμαινε σταδιακά την πολιτική του περιθωριοποίηση και το 1957 επιτέθηκε πρώτος στο πολιτικό επίπεδο, λανσάροντας το μήνυμα "Αφήστε 100 λουλούδια να ανθίσουν". Επέτρεψε έτσι μια πρωτοφανή σε έκταση κριτική των κομματικών και κρατικών αξιωματούχων από το λαό, την οποία κατεύθυνε εναντίον των εσωκομματικών του αντιπάλων. Έχοντας προετοιμάσει έτσι το έδαφος, επιχείρησε στη συνέχεια να πλήξει τους αντιπάλους του στην πηγή της δύναμής τους, την οικονομία. Εξήγγειλε το 1958 το "Μεγάλο Άλμα προς τα εμπρός", μια εντελώς ανεδαφική οικονομική γραμμή που είχε στόχο να κάνει τις μάζες κύριο φορέα της παραγωγής, ώστε να μειωθεί η οικονομική ισχύς των αντιπάλων του. Η γραμμή αυτή, εντελώς λανθασμένη και αυθαίρετη στη σύλληψη και τη μορφή που την προώθησε, με κοινόβια και αμέτρητες "βιομηχανικές μονάδες" επιπέδου εργαστηρίου χειροτεχνίας, απέτυχε παταγωδώς. Σε συνάρτηση με συγκυρία κακών καιρικών συνθηκών, η αποσύνθεση του παραγωγικού ιστού της χώρας οδήγησε σε λιμό που αφάνισε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Οι αντίπαλοι του Μάο εκμεταλλεύτηκαν πολιτικά την αποτυχία της γραμμής του και αντεπιτέθηκαν, έχοντας πολιτικούς εκπροσώπους τον Ντενγκ Σιαοπίνγκ, τον Τσου Εν Λάι και τον πρόεδρο της χώρας, Λιου Σαοσί. Το 1961 έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο το σύνθημα του Ντενγκ: "Δεν έχει σημασία αν η γάτα είναι άσπρη ή μαύρη, αρκεί να πιάνει ποντίκια" -δεν έχει δηλαδή σημασία αν το σύστημα είναι σοσιαλιστικό ή καπιταλιστικό, αρκεί να παράγει. Ο Ντενγκ πρωτοστάτησε στη διάλυση των κοινοβίων, πάνω στα οποία στήριζε την πολιτική του ο Μάο, και στη συνέχεια αισθάνθηκε τόσο ισχυρός, ώστε το 1964 επεξεργάστηκε και πρότεινε από κοινού με τον Τσου Εν Λάι το πρώτο ολοκληρωμένο και συνεκτικό πρόγραμμα παλινόρθωσης του καπιταλισμού στην Κίνα. Ήταν οι "τέσσερις εκσυγχρονισμοί", όπως έμειναν στην ιστορία.
Ο Μάο κατάλαβε ότι πλησιάζει πλέον το πολιτικό του τέλος. Έχοντας χάσει τη μάχη της οικονομίας, έχοντας χάσει σχεδόν τη μάχη στην ηγεσία του κόμματος, αποφάσισε να κινητοποιήσει για μία ακόμη φορά τις μάζες, ώστε να ανατρέψει τους πολιτικούς συσχετισμούς υπέρ του. Έτσι εξαπέλυσε την Πολιτιστική Επανάσταση.
Ο Τσου Εν Λάι υποψιάστηκε έγκαιρα τη δυναμική αυτής της κίνησης του Μάο και έσπευσε να συμβιβαστεί πολιτικά μαζί του πριν ακόμη εκδηλωθεί η Πολιτιστική Επανάσταση προς τα έξω. Έτσι, μετά την αποπομπή της ηγεσίας της οργάνωσης του κόμματος στο Πεκίνο, στο στόχαστρο μπήκαν ο πρόεδρος Λιου Σαοσί και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, Ντενγκ Σιαοπίνγκ. Και οι δύο καταγγέλθηκαν το Νοέμβριο του 1966 από Εφημερίδες Τοίχου γραμμένες από άτομα με προφανή γνώση των τεκταινομένων στο εσωτερικό του κόμματος, ως "ηγέτες αντικομματικής ομάδας", ο δε Ντενγκ κατηγορήθηκε επιπροσθέτως ότι "διαδίδει το μαύρο δηλητήριο του Χρουστσόφ". Υποβλήθηκαν σε έντονη αυτοκριτική ενώπιον της Κεντρικής Επιτροπής στις 23 Οκτωβρίου. Ο Ντενγκ αναγνώρισε ότι ήταν "αστός αντιδραστικός" και ότι οργάνωνε την αντίσταση στους ερυθροφρουρούς, ενώ η αυτοκριτική του Λιου Σαοσί καταγγέλθηκε (από την ίδια Εφημερίδα Τοίχου) ως "επιδερμική και ανειλικρινής". Η σύζυγός του, Ουάνγκ Κουάνγκ Μέι, ομολόγησε ότι τα πολιτικά πάθη που είχε διαπράξει οφείλονταν "στο δηλητήριο της αστικής παιδείας και σε καπιταλιστικές επιρροές".
Οι εκκαθαρίσεις άλλων στελεχών του κόμματος συνεχίστηκαν ωστόσο και στις αρχές Δεκεμβρίου συνελήφθησαν από ερυθροφρουρούς ο ήδη καθαιρεθείς γενικός γραμματέας της οργάνωσης Πεκίνου, Πενγκ Τσεν, και σειρά άλλων κυβερνητικών και κομματικών στελεχών. Οι συλληφθέντες σύρθηκαν ενώπιον 100.000 ερυθροφρουρών στο στάδιο του Πεκίνου, όπου τους απαγγέλθηκαν η κατηγορία της συνωμοσίας κατά του Μάο Τσετούνγκ, διανθισμένη με λεπτομέρειες περί προετοιμασίας στρατιωτικού κινήματος, φραστικών επιθέσεων, τηλεφωνικών υποκλοπών και άρνησης εκτέλεσης διαταγών ή και δημοσίευσης έργων του "Μεγάλου Τιμονιέρη" και δη σε συνεργασία με τον πρέσβη της Ε.Σ.Σ.Δ. στο Πεκίνο.
Γεγονός πάντως είναι ότι η κινεζική ηγεσία απέφυγε τη διεθνοποίηση της πολιτιστικής επανάστασης μέσω της εξαγωγής της σε άλλες χώρες, όπως ζητούσαν οι ίδιοι οι ερυθροφρουροί. Ο υπουργός Εξωτερικών, στρατάρχης Τσεν Γι, ανακοίνωσε ότι "η Πολιτιστική Επανάσταση δεν είναι εξαγώγιμο είδος και η πρόταση πολλών ξένων φίλων της Κίνας για σχηματισμό ομάδων ερυθροφρουρών σε άλλες χώρες είναι πρόωρη". Ωστόσο, στη Δύση και ιδιαίτερα στην Ευρώπη, το μεν "Κόκκινο Βιβλιαράκι" έγινε ανάρπαστο, η δε Πολιτιστική Επανάσταση ενέμπνευσε μία ολόκληρη γενιά αριστερών διανοουμένων. Η ίδια η Κίνα πάντως στην εκπνοή του 1966 βρισκόταν στα πρόθυρα ανοιχτού εμφυλίου πολέμου.
Από τις αρχές του 1967 η "Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση", που συγκλόνιζε από τα μέσα του 1966 την Κίνα, εισήλθε σε μία δεύτερη, ακόμη αιματηρότερη φάση, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια των πόλεων και, κυρίως, μετεξελισσόμενη σε ανοικτό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των πιστών στον Μάο Τσετούνγκ και των μεταρρυθμιστών αντιπάλων του, όπως ο πρόεδρος Λιου Σάο Σι και ο γενικός γραμματέας του κόμματος Ντενγκ Σιαοπίνγκ. Σε όλες σχεδόν τις επαρχίες της αχανούς χώρας, "επαναστάτες" και "αντεπαναστάτες" συγκρούονταν ανελέητα ενώ γύρω από τον καθ' αυτό πόλεμο για την εξουσία έλαβαν χώρα επιμέρους εξεγέρσεις των βιομηχανικών εργατών και των αγροτών, με κύριο αντικείμενο τη βελτίωση των εισοδημάτων τους. Στο τέλος του 1966, οι Μαοϊκοί συμπλήρωσαν τις τάξεις τους με τη σύσταση των "Ερυθρών Επαναστατών" ή "Επαναστατών Ανταρτών" όπως είναι πιο γνωστοί, που δεν ήταν παρά ομάδες ενηλίκων ερυθροφρουρών και οι οποίοι από το σημείο αυτό ανέλαβαν ουσιαστικά τα ηνία της επανάστασης, με κύρια όπλα τους την "επαναστατική βία", που συχνά έπαιρνε διαστάσεις θηριωδίας, και την προπαγάνδα, κύριοι φορείς της οποίας ήταν η προσωπολατρεία του Μάο και οι θρυλικές εφημερίδες τοίχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Επαναστάσεις στην Κίνα Κατηγορία:Θηριωδίες στην Κίνα Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Κίνα
Εθνική Κύπρου (ποδόσφαιρο σάλας ανδρών)
Η Κυπριακή εθνική ομάδα ποδοσφαίρου σάλας είναι εθνική ομάδα που ελέγχεται από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, το διοικητικό όργανο για το ποδόσφαιρο σάλας και το ποδόσφαιρο γενικότερα στην Κύπρο. Εκπροσωπεί τη χώρα σε διεθνείς διοργανώσεις ποδοσφαίρου σάλας, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο σάλας στην Κύπρο Κατηγορία:Εθνική Κύπρου
Κρεσπίνο
Το Κρεσπίνο (ιταλικά: Crespino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Ιστόγραμμα
right|thumb|Παράδειγμα ιστογράμματος για τα ύψη 31 δέντρων κερασιάς Το ιστόγραμμα είναι γραφική απεικόνιση στατιστικών συχνοτήτων περιοχών τιμών ενός μεγέθους. Σχηματίζεται από παρακείμενα ορθογώνια. Η επιφάνεια κάθε ορθογωνίου είναι μέτρο της συχνότητας εμφάνισης της συγκεκριμένης περιοχής τιμών ενώ το ύψος του ισούται με το λόγο της συχνότητας προς το εύρος των τιμών που αντιπροσωπεύει το ορθογώνιο. Πρόκειται για τη συνηθέστερη επιλογή γραφικής παράστασης συνεχών μεταβλητών.Στα συνεχή δεδομένα, οι τιμές της μεταβλητής ομαδοποιούνται και οι ομάδες διατάσσονται στον οριζόντιο άξονα κατ΄αύξουσα σειρά. Στη συνέχεια από κάθε ομάδα υψώνουμε ορθογώνια ,το ύψος των οποίων αντιστοιχεί στη συχνότητα κάθε ομάδας.
Φωτογραφία
right|thumb right|thumb|Ιστόγραμμα φωτεινότητας της φωτογραφίας με το λουλούδι. Σε πολλές ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, το ιστόγραμμα χρησιμοποιείται ως μέτρο αξιολόγησης της κατανομής των διαφορετικών χρωματικών τόνων μίας εικόνας. Το συνολικό Ιστόγραμμα είναι ο μέσος όρος των Ιστογραμμάτων κάθε καναλιού χρώματος (κόκκινο, πράσινο, μπλε- RGB) μιας εικόνας.
Σε ένα ιστόγραμμα, ο Χ άξονας αντιπροσωπεύει την κλίμακα έντασης (0 έως 255 σε ένα σύστημα των 8 bit). Ο Υ άξονας μετρά τον αριθμό από pixels στην εικόνα που έχουν μια ορισμένη τιμή έντασης (την αντίστοιχη του Χ άξονα).
Τα ιστογράμματα επεξηγούν, με μορφή γραφήματος, τη φωτεινότητα και τα χαρακτηριστικά αντίθεσης μιας εικόνας, δηλαδή αν υπάρχουν και πόσα pixel με κάποια δεδομένη τιμή έντασης. Όμως δεν δίνει πληροφορίες για την θέση των pixel μέσα στην εικόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στατιστικές μέθοδοι Κατηγορία:Ψηφιακή Επεξεργασία Εικόνας
Φυσική γεωγραφία
Η Φυσική γεωγραφία, αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς κλάδους της σύγχρονης Γεωγραφίας ο οποίος είναι και ο κατεξοχήν κλάδος της. Πρόκειται για την επιστήμη που εξετάζει την μορφολογία της Γης γενικότερα, τα φυσικά χαρακτηριστικά της, μελετώντας συγχρόνως την πορεία εξέλιξης των διαφόρων φαινομένων που συμβαίνουν στην επιφάνειά της, καθώς και την επίδραση αυτών σε εξάρτηση των ανθρωπίνων και φυσικών διεργασιών στην αντίληψη του περιβάλλοντος.
Κλάδοι
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η Φυσική γεωγραφία είναι μία πολυμερής επιστήμη με επιμέρους επιστημονικούς κλάδους κυριότεροι των οποίων είναι:
Καθώς και άλλοι δευτερεύοντες κλάδοι κοινοί άλλων επιστημών (π.χ. εδαφολογία, χαρτογράφηση κατανομών εδαφικών τύπων, τύπων  βλάστησης και καλλιεργειών, σεισμογενών, διάβρωσης, καταστροφών κ.λπ.).
Βασικά Εργαλεία και Τεχνικές
Βασικά εργαλεία και τεχνικές που χρησιμοποιούνται είναι:
Βιβλιογραφία
Φυσική γεωγραφία Κατηγορία:Επιστήμες Γης και Περιβάλλοντος Κατηγορία:Γεωγραφία
Πάπας Σίλβεστρος Α΄
Ο Πάπας Σίλβεστρος  (Silvestro I, ... - 31 Δεκεμβρίου 335) ήταν Πάπας από τις 31 Ιανουαρίου του 314 έως το θάνατό του το 335. Διαδέχθηκε τον Πάπα Μιλτιάδη. Κατείχε την Αγία Έδρα σε μία σημαντική εποχή στην ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτόν. Οι πράξεις της παποσύνης του που σώζονται στο Liber Pontificalis (7ος ή 8ος αιώνας) δεν περιέχουν παρά μία καταγραφή των δώρων που δόθηκαν στην Εκκλησία από τον Κωνσταντίνο Α', αλλά λέει ότι ήταν γιος ενός Ρωμαίου ονόματι Ρούφινος.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος επίσκοπος Ρώμης που χρησιμοποίησε το προσωνύμιο Πάπας, που σημαίνει «πατέρας». Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον παπικό θρόνο χτίστηκαν μεγαλοπρεπείς ναοί στη Ρώμη, όπως η Βασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού (όπου μεταφέρθηκαν στις 29 Ιουνίου και τα λείψανα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου ) και το βαπτιστήριο κοντά στο Παλάτι του Λατερανού, κατοικία των Παπών, καθώς και η Βασιλική του Τίμιου Σταυρού της Ιερουσαλήμ, η Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό και αρκετοί ναοί κοιμητηρίων πάνω από τάφους μαρτύρων. Όλοι αυτοί οι ναοί είχαν αρχικά την είσοδό τους στην ανατολή και την αψίδα στα δυτικά.
Ο πάπας Σίλβεστρος δεν συμμετείχε στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας το 325, αλλά έστειλε σε αυτή δύο διακόνους του ως αντιπροσώπους, τον Βίτο  και τον Βικέντιο.
Πολυάριθμοι θρύλοι συμπληρώνουν τα κενά της ζωής του Πάπα Σιλβέστρου, συνδέοντας τον στενά με τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα. Οι θρύλοι αυτοί πρωτοεμφανίστηκαν ιδιαίτερα στο «Vita beati Sylvestri», που παρουσιάστηκε στην Ανατολή και διατηρήθηκε στα ελληνικά, και στα συριακά, και στο λατινικό «Constitutum Sylvestri» – ένα απόκρυφο κείμενο ενός υποτιθέμενου ρωμαϊκού συμβουλίου που ανήκει στα Συμμαχιανά πλαστά και χρονολογείται μεταξύ του 501 και του 508. Εμφανίζονται επίσης στη «Δωρεά του Κωνσταντίνου ».
Λέγεται ότι είχε βαπτίσει τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο. Στην πραγματικότητα όμως και με βάση τον Ευσέβιο Καισαρείας, ο Κωνσταντίνος βαπτίστηκε ετοιμοθάνατος στη Νικομήδεια από τον επίσκοπο της πόλης Ευσέβιο.
Η σχέση των δύο ανδρών είχε ιδιαίτερη σημασία το Μεσαίωνα. Ο Πάπας Σίλβεστρος Β' (999-1003), στενός φίλος του Όθωνα Γ΄ επέλεξε το όνομα Σίλβεστρος, σε ανάμνηση του Σιλβέστρου Α'.
Στη Δύση, η εορτή του αγίου Σιλβέστρου είναι στις 31 Δεκεμβρίου, ημέρα της ταφής του στην Κατακόμβη της Priscilla. Αυτή είναι η τελευταία ημέρα του έτους και, κυρίως σε γερμανόφωνες χώρες και σε ορισμένες γειτονικές τους, η παραμονή της Πρωτοχρονιάς ονομάζεται «Σιλβέστερ». Σε άλλες χώρες επίσης, η ημέρα αυτή αναφέρεται σαν «ημέρα του αγίου Σιλβέστρου» ή «ημέρα του αγίου Σιλβέστρου» (στα γαλλικά la Saint-Sylvestre). Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 2 Ιανουαρίου.
Βααλµελέκ Β΄
Ο Βααλµελέκ Β΄ Φοίνικας ήταν βασιλιάς (425-400 π.Χ.) των αρχαίων πόλεων Κιτίου και Ιδαλίου στην Κύπρο.
Ήταν διάδοχος του πατέρα του Ασβαάλ, τρίτος βασιλιάς της φοινικικής δυναστείας του Κίτιου. Ανέπτυξε εμπορικές σχέσεις με την Αθήνα κι εκεί βρήκε καταφύγιο ο Αθηναίος ποιητής Ανδοκίδης: ο Βαάλµελεκ τον συνέλαβε και τον καταδίκασε, αλλά ο Ανδοκίδης κατάφερε και ξέφυγε. Υποστήριξε τον Αυδήμονα στην προσπάθειά του να ξανανέβει στον θρόνο της Σαλαμίνας χωρίς επιτυχία. Διάδοχός του ήταν ο Βααλράµ Α΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βααλμελεκ Β Βααλμελεκ Β Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ιδαλίου
Γιούργκεν Χάμπερμας
Ο Γιούργκεν Χάμπερμας (γερμανικά: Jürgen Habermas,, γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1929) είναι Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος που ανήκει στην παράδοση της κριτικής θεωρίας και του αμερικανικού πραγματισμού. Είναι ίσως περισσότερο γνωστός για την εργασία του πάνω στην έννοια της «δημόσιας σφαίρας», που ήταν το θέμα και ο τίτλος του πρώτου του βιβλίου. Η εργασία του επικεντρώθηκε στα θεμέλια της κοινωνικής θεωρίας και της επιστημολογίας, στην ανάλυση των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κοινωνιών και της δημοκρατίας, της έννοιας της νομιμοποίησης σε ένα κριτικό κοινωνικό-εξελικτικό πλαίσιο, και της σύγχρονης πολιτικής — ιδιαίτερα της γερμανικής πολιτικής. Το θεωρητικό σύστημα του Χάμπερμας είναι αφιερωμένο στην αποκάλυψη της δυνατότητας του λόγου, της πολιτικής χειραφέτησης, και της λανθάνουσας ορθολογικής-κριτικής επικοινωνίας στους σύγχρονους θεσμούς, αλλά και της ανθρώπινης ικανότητας να εκπληρώνει και να επιδιώκει ορθολογικά ενδιαφέροντα.
Βιογραφία
Ο Χάμπερμας γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Μέχρι την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, έζησε στο Γκούμερσμπαχ κοντά στην Κολωνία. Ο πατέρας του, Ερνστ Χάμπερμας, ήταν εκτελεστικός διευθυντής του Υπουργείου Βιομηχανίας και Εμπορίου της Κολωνίας και έχει περιγραφεί από τον Χάμπερμας ως οπαδός των Ναζί. Ανατράφηκε σε αυστηρό προτεσταντικό περιβάλλον, καθώς ο παππούς του ήταν διευθυντής ιερατικής σχολής στο Γκούμερσμπαχ. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια του Γκέτιγκεν (1949-50), της Ζυρίχης (1950-51), και της Βόννης (1951–54) και απέκτησε διδακτορικό στη φιλοσοφία στη Βόννη το 1954 με διατριβή υπό τον τίτλο "Το απόλυτο και η ιστορία: περί της αντίφασης στη σκέψη του Σέλλινγκ". Στην επιτροπή που εξέτασε τη διατριβή του περιλαμβάνονταν ο Έριχ Ροτχάκερ και ο Όσκαρ Μπέκερ.
Από το 1956 και μετά, μελέτησε φιλοσοφία και κοινωνιολογία υπό την επίδραση θεωρητικών της κριτικής Μαξ Χορκχάιμερ και Τέοντορ Αντόρνο στο «Ινστιτούτο για την Κοινωνική Έρευνα» του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, αλλά λόγω μιας σοβαρής διαφωνίας μεταξύ αυτών των δύο σχετικά με τη διατριβή του από τη μια —ο Χορκχάιμερ είχε εκφράσει υπερβολικές απαιτήσεις για την αναθεώρησή της—, και από την άλλη λόγω της ίδιας του της πεποίθησης ότι η Σχολή της Φρανκφούρτης είχε περιέλθει σε παράλυση με τον πολιτικό σκεπτικισμό και την περιφρόνηση για τη σύγχρονη κουλτούρα ολοκλήρωσε τελικά τις μεταδιδακτορικές του σπουδές στις πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ υπό τον μαρξιστή Βόλφγκανγκ Άμπεντροτ. Η εργασία του αυτή είχε τον τίτλο Ο δομικός μετασχηματισμός της Δημόσιας Σφαίρας: μια έρευνα πάνω στην έννοια της Αστικής Κοινωνίας. Το 1961 έγινε υφηγητής στο Μάρμπουργκ, και—σε μια κίνηση που ήταν άκρως ασυνήθιστη για τη γερμανική ακαδημαϊκή σκηνή της εποχής— του προσφέρθηκε η θέση του «καθηγητή άνευ έδρας» της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (με την προτροπή του Χανς Γκέοργκ Γκάνταμερ και του Καρλ Λέβιτ) το 1962, την οποία και αποδέχθηκε. Το 1964, υποστηριζόμενος σθεναρά από τον Αντόρνο, ο Χάμπερμας επέστρεψε στη Φρανκφούρτη για να καταλάβει την έδρα φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας του Χορκχάιμερ.
Το 1971 αποδέχτηκε τη θέση του Διευθυντή στο «Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ» στο Στάνμπεργκ (κοντά στο Μόναχο) και εργάστηκε εκεί μέχρι το 1983, δύο χρόνια μετά τη δημοσίευση του magnum opus του, Η θεωρία της επικοινωνιακής δράσης. Ο Χάμπερμας ύστερα από αυτό επέστρεψε στην έδρα του στη Φρανκφούρτη και στη διεύθυνση του Ινστιτούτου Κοινωνικής Έρευνας. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 1993, ο Χάμπερμας συνέχισε να δημοσιεύει εκτενώς. Το 1986 κέρδισε το βραβείο Λάιμπνιτς της Deutsche Forschungsgemeinschaft (ελληνικά: Γερμανικό Ίδρυμα Έρευνας), που είναι η υψηλότερη διάκριση που απονέμεται για την έρευνα στη Γερμανία. Κατέχει επίσης την ασυνήθιστα μεταμοντέρνα θέση του Μόνιμου Επισκέπτη Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν στο Έβανστον του Ιλινόις και την έδρα «Theodor Heuss» στο Πανεπιστήμιο New School της Νέας Υόρκης.
Ο Χάμπερμας τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών στις Κοινωνικές Επιστήμες το 2003. Έλαβε επίσης το 2004 το Βραβείο του Κυότο στους τομείς των Τεχνών και της Φιλοσοφίας. Επισκέφθηκε το Σαν Ντιέγκο και στις 5 Μαρτίου 2005, ως εκπρόσωπος του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο στο Συμπόσιο του Κυότο, έδωσε διάλεξη με τον τίτλο Ο δημόσιος ρόλος της θρησκείας σε ένα κοσμικό πλαίσιο, σχετικά με την εξέλιξη του διαχωρισμού Εκκλησίας και Κράτους από μια στάση ουδετερότητας στην έντονη εκκοσμίκευση. Το 2005 έλαβε το Holberg International Memorial Prize (περί τα 520.000 €).
Η θεωρία
Ο Χάμπερμας οικοδόμησε ένα κατανοητικό πλαίσιο της κοινωνικής θεωρίας και φιλοσοφίας βασιζόμενος σε μια σειρά από θεωρητικές παραδόσεις:
Ο Γιούργκεν Χάμπερμας θεωρούσε ως το κορυφαίο επίτευγμά του την ανάπτυξη της έννοιας και της θεωρίας του επικοινωνιακού λόγου ή της επικοινωνιακής ορθολογικότητας, η οποία διακρίνεται από την ορθολογική παράδοση με τον εντοπισμό της ορθολογικότητας περισσότερο σε δομές διαπροσωπικής γλωσσικής επικοινωνίας παρά σε δομές είτε του κόσμου είτε του γνωστικού υποκειμένου. Αυτή η κοινωνική θεωρία προωθεί τους στόχους για την απελευθέρωση του ανθρώπου, ενώ διατηρεί ένα αποκλειστικά οικουμενικό ηθικό πλαίσιο. Αυτό το πλαίσιο βασίζεται στο επιχείρημα που αποκαλείται οικουμενικός πραγματισμός – ότι δηλαδή όλες οι πράξεις λόγου ενέχουν ένα τέλος (με την αρχαία ελληνική έννοια της λέξης) — τον σκοπό της αμοιβαίας κατανόησης, και ότι τα ανθρώπινα όντα κατέχουν αυτήν την επικοινωνιακή ικανότητα να επιτυγχάνεται αυτού του είδους η κατανόηση. Ο Χάμπερμας οικοδόμησε το πλαίσιο της θεωρίας του πέρα από τη φιλοσοφία του δρώντος λόγου του Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, την κοινωνιολογική θεωρία της διαδραστικής διαμόρφωσης του πνεύματος και του εαυτού του Τζορτζ Χέρμπερτ Μηντ, τις θεωρίες της ηθικής ανάπτυξης του Ζαν Πιαζέ και του Λώρενς Κόλμπεργκ, και της διαλεκτικής ηθικής του συναδέλφου του στη Χαϊδελβέργη Καρλ Ότο Άπελ.
Συνέχισε τις παραδόσεις του Καντ, του Διαφωτισμού και του δημοκρατικού σοσιαλισμού μέσω της έμφασής του στη δυνατότητα μετασχηματισμού του κόσμου και άφιξης μιας πιο ανθρώπινης, δίκαιης, και ισόνομης κοινωνίας μέσω της εκπλήρωσης της ανθρώπινης δυνατότητας για λογική, και εν μέρει μέσω του ηθικού διαλόγου. Ενώ λοιπόν παραδέχτηκε ότι ο Διαφωτισμός είναι ένα ανεκπλήρωτο πρόταγμα, επιχειρηματολόγησε υπέρ της διόρθωσης και της συμπλήρωσής του και κατά της απόρριψης του. Στη θέση του αυτή πήρε αποστάσεις από τη Σχολή της Φρανκφούρτης, ασκώντας κριτική τόσο σε αυτή όσο επίσης και στη μεταμοντέρνα σκέψη, για άκρατο πεσιμισμό, αποπροσανατολισμένο ριζοσπαστισμό και υπερβολές.
Εντός της Κοινωνιολογίας η μείζων συνεισφορά του ήταν η ανάπτυξη της συνεκτικής θεωρίας της κοινωνικής εξέλιξης και του εκσυγχρονισμού εστιάζοντας στη διαφορά μεταξύ της επικοινωνιακής ορθολογικότητας και του εξορθολογισμού από τη μια και της εργαλειακής ορθολογικότητας από την άλλη. Εδώ περιλαμβάνεται και η κριτική που του άσκησε ο Νίκλας Λούμαν, μαθητής τους Τάλκοτ Πάρσονς, από την επικοινωνιακή άποψη της διαφοροποίησης που βασίζονταν στη θεωρία των κοινωνικών συστημάτων που ανέπτυξε ο ίδιος.
Ο Χάμπερμας είδε τον εξορθολογισμό, τον εξανθρωπισμό, και τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας με όρους θεσμοποίησης της δυνατότητας για ορθολογικότητα που είναι έμφυτη στην επικοινωνιακή ικανότητα που χαρακτηρίζει το ανθρώπινο είδος. Θεωρούσε ότι η επικοινωνιακή ικανότητα είχε αναπτυχθεί μέσα από τη διαδικασία της εξέλιξης, αλλά στη σύγχρονη κοινωνία συχνά καταπιέζεται ή αδυνατίζει με τρόπο που μεγάλοι τομείς της κοινωνικής ζωής, όπως η αγορά, το κράτος, ή άλλοι οργανισμοί, ασκούν τον έλεγχο και τη διαχείριση μέσω της στρατηγικής/εργαλειακής ορθολογικότητας, κι έτσι η λογική του συστήματος τείνει να υπερισχύει αυτής του "ζώντος κόσμου"(γερμ.: lebenswelt).
Αναδομητική επιστήμη
Ο Χάμπερμας εισάγει την έννοια της «αναδομητικής επιστήμης» με έναν διπλό σκοπό: να εισάγει τη “γενική θεωρία της κοινωνίας” μεταξύ της φιλοσοφίας και της κοινωνικής επιστήμης και να γεφυρώσει ξανά το χάσμα μεταξύ της “μεγάλης θεωρητικοποίησης” και της “εμπειρικής έρευνας”. Το μοντέλο των «έλλογων αναδομήσεων» αντιπροσωπεύει την κύρια ιδέα των ερευνών σχετικά με τις μεγάλες «δομές» του ζώντος κόσμου (κουλτούρα, κοινωνία και προσωπικότητα) και τις αντίστοιχες «λειτουργίες» τους (πολιτισμική αναπαραγωγή, κοινωνική ενσωμάτωση και κοινωνικοποίηση). Για τον σκοπό αυτόν, η διαλεκτική μεταξύ της συμβολικής αναπαράστασης των «δομών που εξαρτώνται από τους ζώντες έμβιους κόσμους» (εσωτερικές σχέσεις) και της «υλικής αναπαραγωγής» των κοινωνικών συστημάτων στην πολυπλοκότητά τους (εξωτερικές σχέσεις μεταξύ των κοινωνικών συστημάτων και του περιβάλλοντος) θα πρέπει να ληφθεί υπόψη. Το μοντέλο αυτό βρίσκει εφαρμογή, πάνω απ΄όλα, στη θεωρία της κοινωνικής εξέλιξης, ξεκινώντας από την αναδόμηση των αναγκαίων όρων για τη φυλογένεια των κοινωνικοπολιτισμικών μορφών ζωής (η λεγόμενη «οικειοποίηση») μέχρι μια ανάλυση της ανάπτυξης των «κοινωνικών σχηματισμών», τους οποίους ο Χάμπερμας διέκρινε σε πρωτόγονους, παραδοσιακούς, μοντέρνους και σύγχρονους σχηματισμούς.
Η εργασία του αυτή είναι μια προσπάθεια, κατά πρώτον, να διαμορφώσει το μοντέλο της «αναδόμησης της λογικής της ανάπτυξης» των κοινωνικών σχηματισμών, που αποκρυσταλλώνονται από τον Χάμπερμας μέσα από τη διαφοροποίηση μεταξύ του ζώντος κόσμου και των κοινωνικών συστημάτων (και μέσα σε αυτούς, δια του «εξορθολογισμού του ζώντος κόσμου» και την «αύξηση της πολυπλοκότητας των κοινωνικών συστημάτων»). Κατά δεύτερον, προσπαθεί να προσφέρει μερικές μεθοδολογικές διασαφήσεις σχετικά με την ερμηνεία της δυναμικής των ιστορικών διαδικασιών και, συγκεκριμένα, σχετικά με το «θεωρητικό νόημα» των προτάσεων της εξελικτικής θεωρίας. Ακόμα και αν ο Γερμανός κοινωνιολόγος θεωρεί ότι οι «ex-post ορθολογικές αναδομήσεις» και τα μοντέλα σύστημα/περιβάλλον δεν μπορούν να έχουν μια πλήρη «ιστοριογραφική εφαρμογή», αυτά ασφαλώς ενεργούν ως γενική προϋπόθεση στη δομή της επιχειρηματολογίας της «ιστορικής ερμηνείας» (βλέπε την εργασία του Luca Corchia Explicative models of complexity. The reconstructions of social evolution for Jürgen Habermas, στο S. Balbi - G. Scepi - G. Russolillo - A. Stawinoga (eds.), βλέπετε εδώ, 7ο Διεθνές Συνέδριο για τη Μεθοδολογία των Κοινωνικών Επιστημών - RC33 - Λογική και Μεθοδολογία στην Κοινωνιολογία, Νάπολη, Ιταλία, 9.2008, Jovene Editore, 2008).
Η δημόσια σφαίρα
Στο έργο του Ο δομικός μετασχηματισμός της δημόσιας σφαίρας ο Χάμπερμας ανέπτυξε τη θεμελιώδη έννοια της «δημόσιας σφαίρας», που αναδύθηκε στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα ως χώρος κριτικής συζήτησης, ανοιχτός σε όλους, όπου οι ιδιώτες-πολίτες συγκροτούσαν ένα κοινό του οποίου η «δημόσια λογική» θα ενεργούσε ως ένας έλεγχος για την κρατική εξουσία. Ο Χάμπερμας ισχυρίστηκε ότι πριν από το 18ο αιώνα, ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός κυριαρχούνταν από μια «αναπαραστατική» κουλτούρα, όπου η κάθε πλευρά επεδίωκε να «αναπαραστήσει» τον εαυτό της στο κοινό με την απόλυτη κυριαρχία στους υποτελείς της. Ως εκ τούτου, ο Χάμπερμας ισχυρίστηκε ότι ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ δημιούργησε το Παλάτι των Βερσαλλιών προκειμένου να δείξει το μεγαλείο του Γαλλικού κράτους και του Βασιλιά του, κυριαρχώντας πάνω στις αισθήσεις των επισκεπτών του. Ο Χάμπερμας ταύτισε την «αναπαραστατική κουλτούρα» ως αντίστοιχη του φεουδαρχικού σταδίου της ανάπτυξης σύμφωνα με τη Μαρξιστική θεωρία, και ισχυρίστηκε ότι η έλευση του καπιταλιστικού σταδίου ανάπτυξης χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση της Öffentlichkeit (της δημόσιας σφαίρας). Στην κουλτούρα που χαρακτηρίστηκε ως Öffentlichkeit, προέκυψε ένας δημόσιος χώρος έξω από τον έλεγχο του κράτους, όπου τα άτομα (πολίτες) αντάλλασσαν απόψεις και γνώσεις. Σύμφωνα με την άποψη του, η άνθιση των εφημερίδων, των περιοδικών, των ομάδων ανάγνωσης, των μασονικών στοών, και των καφέ του 18ου αιώνα στην Ευρώπη, υποδήλωναν με διαφορετικούς τρόπους τη σταδιακή αντικατάσταση της «αναπαραστατικής» κουλτούρας από την κουλτούρα της Öffentlichkeit. Ο Χάμπερμας ισχυρίστηκε ότι το ουσιώδες χαρακτηριστικό της κουλτούρας της Öffentlichkeit ήταν η "κριτική" της φύση. Σε αντίθεση με την "αναπαραστατική" κουλτούρα όπου μόνο η μια πλευρά ήταν ενεργή και η άλλη παθητική, η κουλτούρα της δημόσιας σφαίρας χαρακτηρίζονταν από τον διάλογο καθώς τα ατομικά υποκείμενα είτε συναντιόνταν μέσα από τον διάλογο είτε αντάλλασσαν απόψεις μέσα από τα έντυπα μέσα ενημέρωσης. Υποστήριξε ότι καθώς η Βρετανία ήταν η πιο φιλελεύθερη χώρα στην Ευρώπη, η κουλτούρα της δημόσιας σφαίρας αναδύθηκε εκεί για πρώτη φορά γύρω στο 1700, ενώ η ανάπτυξη της στην ηπειρωτική Ευρώπη έλαβε χώρα σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Κατά την άποψή του, η Γαλλική Επανάσταση σε ένα μεγάλο βαθμό προκλήθηκε από την κατάρρευση της κουλτούρας της "αναπαράστασης", και την αντικατάστασή της από την κουλτούρα της δημόσιας σφαίρας. Εντούτοις κύριο μέλημά του στο βιβλίο Ο δομικός μετασχηματισμός της δημόσιας σφαίρας ήταν να εκθέσει αυτό που θεωρούσε ως παραπλανητική φύση των ελεύθερων θεσμών στη Δύση, ενώ είχε και μια σημαντική επίδραση στην ιστοριογραφία για τη Γαλλική Επανάσταση. .
Σύμφωνα με τον Χάμπερμας, μια ποικιλία παραγόντων είχαν ως αποτέλεσμα την παρακμή στην πράξη της δημόσιας σφαίρας, περιλαμβάνοντας τη μεγέθυνση των εμπορικών μέσων ενημέρωσης, που μετέτρεψαν το κριτικό κοινό σε ένα παθητικό καταναλωτικό κοινό. Από την άλλη το κράτος πρόνοιας συγχώνευσε το κράτος με την κοινωνία τόσο απόλυτα που απομύζησε εντελώς τη "δημόσια σφαίρα". Μετέτρεψε επίσης τη "δημόσια σφαίρα" περισσότερο σε έναν χώρο ανταγωνισμού συμφερόντων για τους πόρους του κράτους παρά ως έναν χώρο προορισμένο για την ανάπτυξη μιας δημόσια προσανατολισμένης σκέψης για το ορθολογικό consensus.
Στο κεφαλαιώδες έργο του Θεωρία της Επικοινωνιακής Δράσης (1981) άσκησε κριτική στη μονοδιάστατη διαδικασία του εκσυγχρονισμού που καθοδηγείται από τις δυνάμεις του οικονομικού και διοικητικού εξορθολογισμού. Ο Χάμπερμας εντόπισε την αυξανόμενη παρέμβαση των τυπικών συστημάτων στην καθημερινή μας ζωή ως παράλληλη στην ανάπτυξη του ‘’κράτους ευημερίας’’, του ‘’κορπορατικού καπιταλισμού’’ και της κουλτούρας της ‘’μαζικής κατανάλωσης’’. Αυτές οι ισχυρές τάσεις εκλογικεύουν διευρυμένες περιοχές της δημόσιας ζωής, καθυποτάσσοντας τις σε μια γενικευμένη λογική επάρκειας και ελέγχου. Καθώς τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα και οι ομάδες συμφερόντων λειτουργούν ως υποκατάστατα για τη συμμετοχική δημοκρατία, η κοινωνία ολοένα και περισσότερο διοικείται σε ένα επίπεδο μακριά από την ενεργό συνεισφορά των πολιτών. Ως αποτέλεσμα, εξαλείφονται τα όρια μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, ατομικού και κοινωνίας, συστήματος και ζώντος κόσμου. Δημοκρατική δημόσια ζωή επιτυγχάνεται μόνο εκεί όπου οι θεσμοί καθιστούν τους πολίτες ικανούς να συζητούν για ζητήματα σημαντικά στον δημόσιο βίο. Περιγράφει έναν ιδεότυπο μιας "ιδεατής κατάστασης διαλόγου", όπου τα δρώντα υποκείμενα είναι εξίσου προικισμένα με τη διαλεκτική ικανότητα, και ο καθένας αναγνωρίζει τη βασική κοινωνική ισότητα στον άλλο, ενώ ο λόγος είναι απαλλαγμένος από ιδεολογία και προκατάληψη.
Ο Χάμπερμας ήταν αισιόδοξος σχετικά με τη δυνατότητα αναβίωσης της δημόσιας σφαίρας. Έβλεπε με ελπίδα το μέλλον σε μια νέα εποχή πολιτικής κοινότητας που μεταβαίνει από το κράτος-έθνος που βασίζεται στην εθνική και πολιτισμική ομοιογένεια σε ένα άλλο που βασίζεται σε ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις νομικά κατοχυρωμένων πολιτών. Αυτή η "διαλογική θεωρία της δημοκρατίας" προϋποθέτει μια πολιτική κοινότητα που θα μπορεί συλλογικά να επιβάλλει την πολιτική της βούληση και να την εφαρμόσει ως πολιτική στο επίπεδο του "νομοθετικού συστήματος". Αυτό το πολιτικό σύστημα απαιτεί μια ενεργή δημόσια σφαίρα, όπου ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος και πολιτικά θέματα θα μπορούν να συζητούνται, και η δύναμη της δημόσιας γνώμης θα μπορεί να επηρεάζει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Μια σειρά διακεκριμένων ακαδημαϊκών άσκησαν κριτική στις θεωρίες του Χάμπερμας σχετικά με τη δημόσια σφαίρα. Ο John Thompson, καθηγητής της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, διατύπωσε την άποψη ότι η έννοια της δημόσιας σφαίρας του Χάμπερμας είναι απαρχαιωμένη λόγω της ραγδαίας ανάπτυξης των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Ο Michael Schudson από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (Σαν Ντιέγκο) αντέτεινε γενικότερα ότι η δημόσια σφαίρα ως ένας χώρος καθαρής ορθολογικής και ανεξάρτητης αντιπαράθεσης δεν υπήρξε ποτέ.
Η διαμάχη των ιστορικών
Ο Χάμπερμας ήταν διάσημος και ως ενεργός διανοούμενος εξίσου όσο και ως ακαδημαϊκός; σε μεγαλύτερο βαθμό τη δεκαετία του 1980 όπου χρησιμοποίησε τον λαϊκό τύπο για να επιτεθεί στους Γερμανούς ιστορικούς Ερνστ Νόλτε (Ernst Nolte), Μίχαελ Στρίρμερ (Michael Stürmer), και Άντρεας Χιλγκρούμπερ (Andreas Hillgruber). Ο Χάμπερμας αρχικά εξέφρασε τις απόψεις του κατά των ανωτέρω ιστορικών στην εφημερίδα Die Zeit στις 11 Ιουλίου, 1986 σε έναν λίβελο (άρθρο γνώμης) με τον τίτλο ΄Ένα είδος αποκατάστασης των ζημιών. Ο Χάμπερμας άσκησε κριτική στους τρεις ιστορικούς για απολογιστική ιστοριογραφία όσον αφορά την εποχή των Ναζί, και για επιδίωξη να κλείσουν το άνοιγμα της Γερμανίας προς τη Δύση, που σύμφωνα με την άποψη του Χάμπερμας υπήρξε από το 1945. Ισχυρίστηκε ότι οι ανωτέρω προσπάθησαν να αποσυνδέσουν την κυριαρχία των Ναζί και το Ολοκαύτωμα από την κύρια τάση της Γερμανικής Ιστορίας, να ερμηνεύσουν τον Ναζισμό ως μια αντίδραση στον Μπολσεβικισμό και να αποκαταστήσουν εν μέρει το κύρος της Βέρμαχτ (Γερμανικός Στρατός) στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ούτως αποκαλούμενη διαμάχη των ιστορικών (γερμανικά: Historikerstreit) δεν ήταν κατ΄ουδένα τρόπο μονόπλευρη, επειδή ο Χάμπερμας είχε δεχτεί ο ίδιος επίθεση από ακαδημαϊκούς όπως ο Γιοάχιμ Φέστ και Κλάους Χίλντεμπραντ (Klaus Hildebrand). Στη διαμάχη έλαβαν μέρος και άλλα ονόματα, μεταξύ των οποίων ο σημαντικός Γερμανός ιστορικός Μάρτιν Μπρόζατ, ο οποίος επιτέθηκε με σφοδρότητα στους Νόλτε και Χιλγκρούμπερ.
Χάμπερμας και Ράτσινγκερ
Τον Ιανουάριο του 2004 έλαβε χώρα στην Καθολική Ακαδημία της Βαυαρίας στο Μόναχο, ενώπιον ενός ολιγάριθμου κοινού, μία συνομιλία ανάμεσα στον Χάμπερμας και τον Καθολικό καρδινάλιο Γιόζεφ Ράτσινγκερ, το μετέπειτα πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄). Στη συζήτησή τους, που το 2007 κυκλοφόρησε ως βιβλίο με τον τίτλο Η διαλεκτική της εκκοσμίκευσης, ο Χάμπερμας και ο Ράτσινγκερ έθιξαν μια σειρά από σημαντικά σύγχρονα ερωτήματα, όπως: Είναι η δημόσια κουλτούρα του λόγου και της οργανωμένης ελευθερίας δυνατή στη μετά-μεταφυσική εποχή; Είναι η φιλοσοφία μόνιμα αποκομμένη από τα θεμέλιά της, της ύπαρξης και της ανθρωπολογίας; Η παρακμή της ορθολογικότητας δηλώνει μια ευκαιρία ή μια βαθιά κρίση για την ίδια τη θρησκεία;
Σημαντικότερα έργα
Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί πολλά από τα βιβλία του, όπως και άλλα, συντομότερα, κείμενα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας Κατηγορία:Επιστημολόγοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Γερμανοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Truman Capote (ταινία)
Truman Capote (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Capote) είναι ο τίτλος αμερικανικής βιογραφικής ταινίας, παραγωγής 2006, σε σκηνοθεσία Μπένετ Μίλερ. Το σενάριο έγραψε ο Νταν Φούτερμαν και είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Τζέραλντ Κλαρκ. Η ταινία αφηγείται τη ζωή του Τρούμαν Καπότε την περίοδο που έγραψε το βιβλίο του Εν Ψυχρώ (In Cold Blood). Πρωταγωνιστεί ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ομώνυμο ρόλο ενώ συμμετέχουν οι Κάθριν Κίνερ, Κλίφτον Κόλινς Τζούνιορ, Μπομπ Μπάλαμπαν, Μπρους Γκρίνγουντ, Μαρκ Πελεγκρίνο, Έιμι Ράιαν και Κρις Κούπερ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 30 Σεπτεμβρίου 2005, ώστε να συμπέσει με τα γενέθλια του Τρούμαν Καπότε. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε πέντε υποψηφιότηες για Όσκαρ μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία. Ο Χόφμαν για την ερμηνεία του βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου - Δράμα, BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου , Screen Actors Guild Award Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο και Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Πλοκή
Στο Κάνσας, ένας οικογενειακός φίλος ανακαλύπτει τα νεκρά πτώματα των τεσσάρων μελών της οικογένειας Κλάτερ. Ενώ διαβάζει την εφημερίδα The New York Times, η ιστορία των Κλάτερ αναστατώνει το συγγραφέα Τρούμαν Καπότε, ο οποίος τηλεφωνεί στον συντάκτη του περιοδικό The New Yorker Γουίλιαμ Σον για να του πει ότι σχεδιάζει να καταγράψει την τραγωδία. Ο Καπότε ταξιδεύει στο Κάνσας, προσκαλώντας την παιδική του φίλη Νέλι Χάρπερ Λι να έρθει μαζί του. Ο Καπότε σκοπεύει να πάρει συνέντευξη από όλους όσους γνώριζαν τα θύματα. Ο Άλβιν Ντιούι, ο ντετέκτιβ που έχει αναλάβει την υπόθεση, διώχνει τον Καπότε αλλά η σύζυγος του Ντιούι, Μαρί είναι θαυμάστριά του και πείθει τον Ντιούι να προσκαλέσει τον Καπότε στο σπίτι τους για δείπνο. Η Μαρί εντυπωσιάζεται με τις ιστορίες του Καπότε για τους κινηματογραφικούς αστέρες.
Ο Ντιούι επιτρέπει στον Καπότε να δει τις φωτογραφίες των θυμάτων. Οι Ντιούις, η Λι και ο Καπότε δειπνούν όταν οι ύποπτοι για τους φόνους Πέρι Σμιθ και Ρίτσαρντ "Ντικ" Χίκοκ συλλαμβάνονται. Κολακείες, δωροδοκία και μια έντονη ματιά για την ανθρώπινη κατάσταση διευκολύνουν τις επισκέψεις του Καπότε στη φυλακή που κρατούνται οι κατηγορούμενοι. Ο Καπότε αρχίζει να σχηματίζει μια προσκόληση με τον Σμιθ. Πληροφορεί τον Σον την πρόθεσή του να διευρύνει την ιστορία σε βιβλίο. Μετά τη δίκη και και την καταδίκη, ο Καπότε ακόμα μπορεί να επισκέπτεται τους δολοφόνους, δωροδοκώντας τον Διευθυντή τηε Φυλακής Μάρσαλ Κρατς. Ο Καπότε περνάει τα επόμενα χρόνια, επισκέπτοντας συχνά τον Σμιθ, μαθαίνοντας για τη ζωή του. Ένα διάλειμμα ενός χρόνου θα χρειαστεί για τον Καπότε να ταξιδέψει μέχρι το Μαρόκο και την Ισπανία για να γράψει τα τρία πρώτα κεφάλαια του βιβλίο του. Μαζί του στο ταξίδι ο σύντροφός του Τζακ Ντάνφι.
Η ιστορία της ζωής του Σμιθ, η μετάνοιά του και η συναισθηματική ειλικρίνειά του εντυπωσιάζουν τον Καπότε, που έρχεται όλο και περισσότερο πιο κοντά του παρά τις άγριες δολοφονίες που διέπραξε. Ο Σμιθ αρνείται να πει στον Καπότε τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη νύχτα, κάτι που εξαγριώνει τον Καπότε. Μετά από πολύ πειθώ, ο Σμιθ λέει στον Καπότε όλες τις λεπτομέρειες. Νομικές προσφυγές συνεχίζονται για χρόνια. Ο Καπότε εξαγριώνεται καθώς δεν μπορεί να εκδόσει το βιβλίο του χωρίς φινάλε. Εν τω μεταξύ, η νουβέλα της Λι To Kill a Mockingbird γίνεται μπεστ σέλερ, προς έκπληξη του Καπότε.
Η τελευταία έφεση απορρίπτεται. Ο Καπότε είναι μάρτυρας καθώς οι Σμιθ και Χίκοκ οδηγούντια προς την κρεμάλα. Ο Καπότε μιλάει στη Λι σχετικά με την τρομακτική εμπειρία και εκφράζει τη λύπη του ότι δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα για να το σταματήσει. Η ίδια του απαντά: "Ίσως όχι, το γεγονός είναι ότι δεν ήθελες". Αυτή είναι η τελευταία ατάκα της ταινίας. Η επόμενη και τελευταία σκηνή δείχνει τον Καπότε να κοιτά φωτογραφίες της υπόθεσης καθώς και σημειώματα και ζωγραφιές που του έδωσε ο Σμιθ.
Box office
Με προϋπολογισμό 7.000.000 δολάρια, η ταινία Truman Capote έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 13η θέση με 2,2 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 28,7 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 20,5 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 49,3 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάικλ Ντάνα
Νομός Αρκαδίας
Η Αρκαδία είναι περιφερειακή ενότητα (Π.Ε.) και πρώην νομός της Ελλάδας, η οποία βρίσκεται στην Πελοπόννησο, στο κέντρο επί το πλείστον του γεωγραφικού διαμερίσματος. Υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, καθώς και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου. μικρογραφία|260px|Οι [[Πρόγραμμα «Καλλικράτης»|«καλλικρατικοί» δήμοι της Αρκαδίας. 1) Δήμος Τρίπολης, 2) Δήμος Βόρειας Κυνουρίας, 3) Δήμος Γορτυνίας, 4) Δήμος Νότιας Κυνουρίας, 5) Δήμος Μεγαλόπολης.]]
Μέχρι το 1997, η Αρκαδία χωριζόταν διοικητικά στις τέσσερις επαρχίες Μαντινείας, Μεγαλοπόλεως, Γορτυνίας και Κυνουρίας.
Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του νομού είναι η Τρίπολη, με πληθυσμό 30.090 κατοίκων, η οποία απλώνεται σε ένα εκτεταμένο οροπέδιο στο κέντρο της Πελοποννήσου, το οποίο βρίσκεται σε ύψος 650 μ. και περιστοιχίζεται από τους ορεινούς όγκους του Αρτεμισίου, του Παρθενίου, του Πάρνωνα και του Μαινάλου. Άλλες σημαντικές πόλεις της Αρκαδίας είναι η Μεγαλόπολη (5.135 κατ.), το Λεωνίδιο (3.249 κατ.), το Άστρος (2.674 κατ.), ο Τυρός ( 1.779 κατ.), το Λεβίδι (1.219 κατ.). Κατά το παρελθόν ιδιαίτερα σημαντικοί οικισμοί υπήρξαν τα κεφαλοχώρια Δημητσάνα, Λαγκάδια, Βυτίνα, Τρόπαια, Πραστός και Καρύταινα.
Οι σημαντικότεροι λιμένες της Αρκαδίας είναι του Παραλίου Άστρους, του Τυρού και της Πλάκας Λεωνιδίου.
Οι Δήμοι Βόρειας και Νότιας Κυνουρίας έχουν ιδιαίτερη σχέση με τη Τρίπολη.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Τοπίο στο [[Μαίναλο. Διακρίνεται η Αλωνίσταινα στο κέντρο της φωτογραφίας σε βαθύ πλάνο.]] Η Αρκαδία καταλαμβάνει το κέντρο της Πελοποννήσου καθώς και μέρος του ανατολικού τμήματος της, εκεί που τμήμα του νομού και συγκεκριμένα η περιοχή της Κυνουρίας, έχει έξοδο στη θάλασσα, στον Αργολικό Κόλπο και το Μυρτώο Πέλαγος. Συνορεύει στα βόρεια με την Αχαΐα, στα βορειοανατολικά με την Κορινθία, στα βόρεια και ανατολικά με την Αργολίδα, στα νότια με τη Λακωνία, στα νοτιοδυτικά με τη Μεσσηνία και στα δυτικά με την Ηλεία.
Έχει έκταση 4.420 τ.χλμ και καταλαμβάνει το 18% της συνολικής έκτασης της Πελοποννήσου, αποτελώντας έτσι τον μεγαλύτερο νομό αυτής.
Το έδαφος της Αρκαδίας είναι κυρίως ορεινό και οι κυριότεροι ορεινοί όγκοι της είναι το Μαίναλο (1.981 μ.), ο Πάρνωνας (1.934 μ.) και το Λύκαιο (1.421 μ.).
Οικονομία
Η οικονομία της Αρκαδίας βασίζεται κατά κύριο λόγο και ανά τις περισσότερες περιοχές στον πρωτογενή τομέα, ιδιαίτερα στη γεωργία και την κτηνοτροφία, όπως επίσης και στον τουρισμό ανά μέρη.
Η γεωργική παραγωγή αποτελείται από τα εξής φυσικά προϊόντα και αγαθά: δημητριακά, πατάτες, όσπρια, λαχανικά, μήλα, αχλάδια, αμύγδαλα, καρύδια, βύσσινα, κεράσια, καθώς και κρασί και τσίπουρο. Στο Μαίναλο υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο που αποτελεί «πυλώνα ανάπτυξης» μέσω του χειμερινού τουρισμού, για την εκεί όμορη περιοχή, τους δήμους Γορτυνίας και Τρίπολης, και ευρύτερα όλον τον νομό.
Ελαιόλαδο Αρκαδίας
Η Αρκαδία είναι γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων για τα ελαιόδενδρά της και συγκεκριμένα κυρίως για την Κορωναίϊκη ποικιλία. Οι ποικιλίες οι οποίες ευδοκιμούν στην περιοχή είναι η Κορωναίϊκη, η Λαδωλιά, το Μανάκι και λιγότερο η Καλαμών. Βρίσκονται τόσο στο ορεινό όσο και στο παραλιακό μέρος του νομού. Το μάζεμα της ελιάς λαμβάνει χώρα από τον Οκτώβριο μέχρι τον Φεβρουάριο.
Μήλα Πιλαφά Τριπόλεως
Στο αρκαδικό οροπέδιο καλλιεργείται η ποικιλία μήλων Ντελίσιους Πιλαφά Τριπόλεως. Τα μήλα Ντελίσιους ξεχωρίζουν για την ιδιαίτερη ελαφρά όξυνη γεύση το πλούσιο άρωμα τους που θυμίζει μπανάνα και την υψηλή διατροφική τους αξία. Πήραν το όνομα τους από τον δημιουργό της ποικιλίας αυτής Ηλία Πιλαφά ο οποίος όταν επαναπατρίστηκε από την Αμερική στην Ελλάδα στις αρχές του 20υο αιώνα έφερε μαζί του τους σπόρους από την ποικιλία Γκόλντεν Ράσεν των οποίων φύτεψε στον κήπο του διασταυρώνοντάς  τα με την ντόπια ποικιλία μήλων. Το 1962 το Υπουργείο Γεωργίας αναγνωρίζει επίσημα τα μήλα του Ηλία Πιλαφά ως νέα αυτοτελή και διακεκριμένη ποικιλία και την ονομάζει ποικιλία μηλιά Τριπόλεως ως Ηλία Πιλαφά. Σήμερα καλλιεργούνται γύρω στα χίλια με χίλια πεντακόσια στρέμματα και η παραγωγή υπολογίζεται σε χίλιους τόνους ημερησίως. Ωριμάζουν των Οκτώβριο οπότε και αρχίζει η συγκομιδή τους. Είναι διαθέσιμα μέχρι των Ιούνιο. Τα μήλα Ντελίσιους Πιλαφά Τριπόλεως πιστοποιήθηκαν ως προϊόν Π.Ο.Π. το 1997.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας
Σύμφωνα με τη Διοικητική διαίρεση της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, αυτοί οι δήμοι, είναι οι εξής:
Πληθυσμός
Η Αρκαδία αποτέλεσε στα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής περιόδου και στα πρώτα χρόνια της νεώτερης Ελλάδος ο πολυπληθέστερος νομός της Πελοποννήσου (και της χώρας όπως είχε διαμορφωθεί το 1834). Η εγχώρια και εξωτερική μετανάστευση ωστόσο συντέλεσαν ώστε ο πληθυσμός της να μειωθεί σε αρκετές απογραφές τον 19ο και στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα - καταφέρνοντας ωστόσο να αυξήσει ελαφρώς τον πληθυσμό της μέχρι και το 1940. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο πληθυσμός της Αρκαδίας άρχισε να μειώνεται με σημαντικούς ρυθμούς με το 1971 να αποτελεί τη χρονιά με τη μεγαλύτερη μείωση (17,6%). Το 1940 η Αρκαδία είχε καταγράψει τον μεγαλύτερο πληθυσμό της και το 2021 τον μικρότερο.
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού απο το 1856
Οικισμοί
Η μοναδική πόλη της Αρκαδίας είναι η Τρίπολη ενώ η Μεγαλόπολη, το Λεωνίδιο, το Άστρος ο Τυρός και το Λεβίδι είναι σημαντικοί οικισμοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρκαδιας
Κάτω Καρυώτες Σαμοθράκης
Οι Κάτω Καρυώτες, επίσημα Κάτω Καρυώται, είναι πεδινός οικισμός της Σαμοθράκης σε υψόμετρο 60 μέτρων.
Γεωγραφία - αξιοθέατα
Οι Κάτω Καρυώτες βρίσκονται στα βόρεια του νησιού, ανάμεσα στην Παλαιόπολη και Θέρμα, απλωμένοι σε κατάφυτη περιοχή από πλατάνια, καστανιές, κερασιές, σφενδάμια, βελανιδιές και αγριοαχλαδιές, κοντά στους πρόποδες του όρους Σάος και έχουν θέα στη θάλασσα. Από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Καμαριώτισσας - Πηγών Σαμοθράκης και απέχουν 8,7 χλμ. ΒΑ από τη Χώρα. Στα δυτικά του έχουν βρεθεί περίβολος μεσαιωνικού οικισμού και στη τοποθεσία "Γαλατιανή" ερείπια εξωκλησιού.
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1961. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στο δήμο Σαμοθράκης και με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 41 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαμοθράκη Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Φικαρόλο
Το Φικαρόλο (ιταλικά: Ficarolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Θεόδωρος Τσουκάτος
Ο Θεόδωρος Τσουκάτος είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην βουλευτής με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.
Ο Θεόδωρος Τσουκάτος παίζει καθοριστικό ρόλο στην εκλογή Σημίτη στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ (1996 και 1999) και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 1996 και 2000 για την εκλογή στην πρωθυπουργία του Κώστα Σημίτη ως επικεφαλής του ρεύματος σκέψης του εκσυγχρονισμού .Ο Θεόδωρος Τσουκάτος ήταν υπεύθυνος στα δύο συνέδρια και στις δύο νικηφόρες προεκλογικές εκστρατείες του Πρωθυπουργού. Για αυτή του τη δράση πήρε την επωνυμία  «Στρατηγός».
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1952 στο Λεωνίδιο Αρκαδίας και σπούδασε στη φαρμακευτική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως φαρμακοποιός στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και εργάστηκε ως φαρμακοποιός στον Οίκο Ναύτου.
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Το 917, ο βουλγαρικός στρατός επέφερε μία συντριπτική ήττα στους Βυζαντινούς στη μάχη τού Αχελώου, με αποτέλεσμα την πλήρη στρατιωτική υπεροχή της Βουλγαρίας στα Βαλκάνια. Οι Βούλγαροι νίκησαν ξανά τους Βυζαντινούς στους Κατασύρτες το 917, στις Πηγές το 921 και στην Κωνσταντινούπολη το 922. Οι Βούλγαροι κατέλαβαν επίσης τη σημαντική Αδριανούπολη στη Θράκη και κατέλαβαν την πρωτεύουσα τού θέματος της Ελλάδος, τη Θήβα, βαθιά στη νότια Ελλάδα. Μετά την καταστροφή στον Αχελώο, η βυζαντινή διπλωματία υποκίνησε το πριγκιπάτο της Σερβίας να επιτεθεί στη Βουλγαρία από τα δυτικά, αλλά αυτή η επίθεση συγκρατήθηκε εύκολα. Το 924 οι Σέρβοι έστησαν ενέδρα και νίκησαν έναν μικρό βουλγαρικό στρατό στην πορεία του προς τη Σερβία, προκαλώντας μία μεγάλη εκστρατεία αντιποίνων, που έληξε με την προσάρτηση της Σερβίας από τη Βουλγαρία στα τέλη τού ίδιου έτους.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Βιογραφικό
Ασχολήθηκε ενεργά με τον συνδικαλισμό, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την πολιτική.
Ξεκίνησε ως στέλεχος της επαναστατικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και συγκεκριμένα του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΕΚΚΕ).
Βυζαντινο-Βουλγαρικός πόλεμος ετών 913-927
Ο Συμεών Α΄ γνώριζε ότι χρειαζόταν ναυτική υποστήριξη για να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη, και το 922 έστειλε απεσταλμένους στον χαλίφη των Φατιμιδών Ουμπαγιάντ Αλλάχ αλ-Μαχντί Μπιλάχ στη Mαχντία, για να διαπραγματευτεί τη βοήθεια τού ισχυρού αραβικού ναυτικού. Ο χαλίφης συμφώνησε να στείλει τους δικούς του αντιπροσώπους στη Βουλγαρία για να κανονίσουν μία συμμαχία, αλλά οι απεσταλμένοι του αιχμαλωτίστηκαν καθ' οδόν από τους Βυζαντινούς κοντά στις ακτές της Καλαβρίας. Ο Αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός κατάφερε να αποτρέψει μία Βουλγαρο-αραβική συμμαχία, γεμίζοντας τους Άραβες με γενναιόδωρα δώρα. Μέχρι το τέλος του, τον Μάιο του 927, ο Συμεών Α΄ έλεγχε σχεδόν όλες τις βυζαντινές κτήσεις στα Βαλκάνια, αλλά η Κωνσταντινούπολη παρέμενε μακριά του.
Θεόδωρος Τσουκάτος
Βιογραφικό
Το 1975 εκλέχθηκε μέλος του ΔΣ των φοιτητών στην Φαρμακευτική Σχολή Αθηνών.