cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο
Το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (Institute of International Finance, Inc. - IIF, αναφέρεται επίσης από τα Ελληνικά ΜΜΕ και ως Διεθνές Χρηματοοικονομικό Ινστιτούτο ή Διεθνής ένωση τραπεζών) είναι η μοναδική παγκόσμια ένωση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.
Δημιουργήθηκε από 38 τράπεζες, από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές χώρες, το 1983, ως απάντηση στη διεθνή κρίση χρέους της δεκαετίας του 1980. Διοικείται από 30μελές συμβούλιο και η έδρα του βρίσκεται στην Ουάσινγκτον, ενώ το παράρτημα του στην Ασία έχει έδρα στο Πεκίνο. Σημερινός του πρόεδρος είναι ο Ντάγκλας Φλιντ (πρόεδρος της βρετανικής HSBC Holdings), ενώ διευθύνων σύμβουλος ο Τίμοθι Ντ. Άνταμς.
Μέλη
Στα μέλη του Ινστιτούτου περιλαμβάνονται οι περισσότερες από τις μεγαλύτερες εμπορικές και επενδυτικές τράπεζες του κόσμου, καθώς και ένας αυξανόμενος αριθμός ασφαλιστικών εταιρειών και εταιρειών διαχείρισης επενδύσεων. Συνδεδεμένα μέλη περιλαμβάνουν πολυεθνικές εταιρείες, εμπορικές εταιρείες, οργανισμούς εξαγωγικών πιστώσεων, καθώς και πολυμερείς οργανισμούς.
Το Ινστιτούτο εξυπηρετεί τα μέλη του με 3 διαφορετικού τρόπους:
Σημαντικές εμπλοκές του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου
Το IIF, λειτουργώντας ως εκπρόσωπος των ιδιωτών πιστωτών, έλαβε σημαντικό ρόλο στην κρίση χρέους στη Λατινική Αμερική, την Ασία και την Ευρωζώνη.
Στην περίπτωση της κρίσης χρέους της Ελλάδας, το 2011, το IIF λειτούργησε ως ο βασικός συνομιλητής με τις κυβερνήσεις της ΕΕ, ενεργώντας για λογαριασμό των ιδιωτών δανειστών στην Ελλάδα, για την αναδιάρθρωση του χρέους της και το λεγόμενο «κούρεμα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά
Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ του Όλντενμπουργκ
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (γερμ. Friedrich August II, 16 Νοεμβρίου 1852 - 24 Φεβρουαρίου 1931) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ. Ήταν ανιψιός της Αμαλίας, συζύγου του Όθωνα της Ελλάδας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου Β΄ του Όλντενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Έκτιζε ένα νέο ανάκτορο, όταν το 1895 απεβίωσε η πρώτη του σύζυγος Ελισάβετ Άννα πριν την ολοκλήρωσή του. Προς τιμήν της του έδωσε το όνομά της (Elisabeth-Anna-Palais).
Το 1900 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως το 1918, που υποχρεώθηκε να παραιτηθεί του θρόνου του, όταν με τη Νοεμβριανή Επανάσταση καταργήθηκε η μοναρχία στη Γερμανία και το πρώην μεγάλο δουκάτο ενώθηκε με τη νεότευκτη Γερμανική Δημοκρατία.
Η οικογένεια διέμενε στο Κάστρο Ράστεντε, όπου ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ δραστηριοποιείτο σε αγροτικές ασχολίες, αλλά και στην τοπική βιομηχανία, ενώ έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ναυτιλία. Έτσι φρόντισε να βελτιώσει τα λιμάνια του κρατιδίου του επί του Βέζερ, ενώ απέκτησε και μια γερμανική και διεθνή ευρεσιτεχνία για τη σχεδίαση ενός αποδοτικότερου έλικα πλοίων ("Niki-Propeller", αρ. πατέντας 157706, 6 Απριλίου 1904). Επίσης είχε αποκτήσει δίπλωμα πλοιάρχου, πραγματοποιώντας και αρκετά ταξίδια ως καπετάνιος, ενώ συμμετείχε προσωπικά σε ναυαγοσωστικές επεμβάσεις, για μια εκ των οποίων το ιταλικό κράτος τον βράβευσε με το Χρυσό Μετάλλιο Σωτηρίας.
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ κατείχε μια μεγάλη και πολύτιμη ιδιωτική συλλογή έργων τέχνης ονομαστών ζωγράφων, όπως του Ρέμπραντ, την οποία πούλησε για οικονομικούς λόγους στην Ολλανδία. Με τα χρήματα που κέρδισε συμμετείχε σε μια τοπική αλλαντοβιομηχανία, επένδυση που αποδείχτηκε ιδιαίτερα επιζήμια.
Ένα έτος μετά την παραίτηση από το θρόνο του ζήτησε από τη Συνέλευση (Diät) του Όλντενμπουργκ μια ετήσια αποζημίωση 150.000 μάρκων, καθώς η οικονομική του κατάσταση ήταν κρίσιμη. Απεβίωσε το 1931 στο Ανάκτορο Ράστεντε σε ηλικία 79 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1878 την Ελισάβετ Άννα των Χοεντσόλλερν, κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας και είχε τέκνα:
Το 1895 απεβίωσε η Ελισάβετ Άννα και το επόμενο έτος έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ Αλεξανδρινή, κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, και είχε τέκνα: Ο γάμος με την Ελισάβετ ήταν ταραχώδης, με τον Φρειδερίκο Αύγουστο να την κατηγορεί για απιστία και μετά το 1910 το ζευγάρι να ζει σε διάσταση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δούκες του Όλντενμπουργκ
Νικόλαος του Όλντενμπουργκ
Ο Νικόλαος, γερμ. Nikolaus (10 Αυγούστου 1897 - 3 Απριλίου 1970) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν διάδοχος (1900-18), τιτουλάριος διάδοχος (1918-31) και τιτουλάριος μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ (1931-70).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄, μεγάλου δούκα του Όλντενμπουργκ και της Ελισάβετ Αλεξανδρινής, κόρης του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Β΄, μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ και ήταν εξάδελφος της Ιουλιανής της Ολλανδίας. Η Ιουλιανή τον κάλεσε το 1937 στον γάμο της με τον Μπέρνχαρντ, πρίγκιπα του Λίππε. Η κόρη του Άιλικα ήταν παράνυμφος.
Απεβίωσε το 1970 στο Ράστεντε της Κάτω Σαξονίας σε ηλικία 73 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1921 την Ελένη, κόρη του Φρειδερίκου, πρίγκιπα του Βάλντεκ-Πύρμοντ και είχε τέκνα:
Το 1948 απεβίωσε η Ελένη και ο Νικόλαος έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα Μαρία του Σούτσμπαρ ονόματι Μίλχλινγκ, κόρη του Ρούντολφ του Σούτσμπαρ ονόματι Μίλχλινγκ και της Ρόουζ Μάρστον.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Όλντενμπουργκ
The Smiths
Οι The Smiths ήταν Αγγλικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Μάντσεστερ το 1982. Βασισμένο στο δίδυμο του Morrissey (φωνητικά) και του Τζόνυ Μαρρ (κιθάρα), που συνεργάζονταν στην σύνθεση των τραγουδιών με τον Morrissey να γράφει στίχους και τον Μαρρ μουσική, στο συγκρότημα ήταν μέλη και οι Άντι Ρουόρκ (μπάσσο) και Μάικ Τζόις (ντραμς). Οι κριτικοί έχουν αποκαλέσει τους Smiths ως ένα από τα πιο σημαντικά Ποστ πανκ συγκροτήματα που βγήκαν από την ανεξάρτητη Βρετανική μουσική σκηνή τη δεκαετία του 1980.
Eίχαν υπογράψει με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Rough Trade Records, με την οποία κυκλοφόρησαν τέσσερα στούντιο άλμπουμ και πολλές συλλογές. Αν και είχαν περιορισμένη εμπορική επιτυχία εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου όταν ήταν ακόμα ενωμένοι, και κανένα σινγκλ τους δεν έφτασε ποτέ πάνω από την θέση 10 στη χώρα τους, οι Smiths αργότερα απόκτησαν σημαντική απήχηση και να παρέμειναν αγαπημένο συγκρότημα για πολλούς, με σημαντική εμπορική επιτυχία. Οι Smiths διαλύθηκαν το 1987, εν μέσω διαφωνιών μεταξύ του Μορρισσέυ και του Μαρρ, ενώ από τότε έχουν απορρίψει αρκετές προτάσεις για επανένωσή τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Νικητές NME Awards
Dunkin' Donuts
Η Dunkin' Donuts ΕΠΕ (προφορά: Ντάνκιν Ντόνατς), επίσης γνωστή απλά ως Dunkin' και με τα αρχικά DD, είναι αμερικανική πολυεθνική εταιρεία καφέ και ντόνατ, καθώς και εστιατόριο γρήγορης εξυπηρέτησης. Ιδρύθηκε από τον Ουίλιαμ Ρόζενμπεργκ (1916–2002) στο Κουίνσι της Μασαχουσέτης το 1950. Η αλυσίδα εξαγοράστηκε από την εταιρεία συμμετοχών της Baskin-Robbins, Allied Lyons, το 1990. Η απόκτηση της αλυσίδας Mister Donut και η μετατροπή αυτής της αλυσίδας σε Dunkin' Donuts διευκόλυνε την ανάπτυξη της επωνυμίας στη Βόρεια Αμερική εκείνη τη χρονιά. Η Dunkin' και η Baskin-Robbins έγιναν τελικά θυγατρικές της Dunkin' Brands, με έδρα στο Κάντον της Μασαχουσέτης, το 2004, μέχρι να αγοραστούν από την Inspire Brands στις 15 Δεκεμβρίου 2020. Η αλυσίδα μετονομάστηκε σε Dunkin' τον Ιανουάριο του 2019. Ενώ τα καταστήματα στις ΗΠΑ άρχισαν να χρησιμοποιούν το νέο όνομα, η αλλαγή επωνυμίας θα εξαπλωθεί τελικά σε όλα τα διεθνή καταστήματά της.
Με περίπου 12.900 τοποθεσίες σε 42 χώρες, η Dunkin' είναι μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες καφετέριας και ντόνατ στον κόσμο. Τα προϊόντα της περιλαμβάνουν ντόνατς, κουλούρια, καφέ, κ.α.
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2c/Dunkin_Donuts_%2814678867240%29.jpg/220px-Dunkin_Donuts_%2814678867240%29.jpg|μικρογραφία| Ένα ντόνατ από τα Dunkin' Donuts
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές εταιρείες γρήγορου φαγητού Κατηγορία:Αλυσίδες γρήγορου φαγητού Κατηγορία:Μάρκες καφέ Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
54 (αριθμός)
Το 54 (πενήντα τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 53 και πριν από το 55. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 54:2 = 27, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 54 συμβολίζεται ως LIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΝΔ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερτέλειοι αριθμοί
Ξέσπασμα σιφώνων
Μολονότι δεν υπάρχει ενιαίος, κοινά αποδεκτός προσδιορισμός στην Μετεωρολογία, συνήθως όταν παρατηρούνται πάνω από 6 σίφωνες την ημέρα στην ίδια περιοχή, τότε το φαινόμενο αναφέρεται ως ξέσπασμα σιφώνων (tornado outbreak). Κατά κανόνα προκαλείται από το ίδιο σύστημα καταιγίδας ή πολύ σπάνια από πολλαπλά συστήματα καταιγίδων, και το σύνολο των σιφώνων καταγράφεται εντός της ίδιας ημέρας ή ενίοτε ως τα ξημερώματα της επόμενης. Οι περισσότεροι μετεωρολόγοι αποδέχονται μια ενδεχόμενη διακοπή στην εκδήλωση των σιφώνων (από τη διάλυση του προηγούμενου έως τη δημιουργία του επόμενου) έως και 6 ώρες, ενώ αν υπερβεί αυτό το όριο, τότε καταγράφεται ως νέο ξέσπασμα.
Διαφορές του ορισμού
Στην πράξη, ωστόσο, οι ορισμοί διαφέρουν, ανάλογα με την ένταση των σιφώνων και την συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου στην περιοχή, ως προς το ελάχιστο όριο σιφώνων που πρέπει να καταγραφούν για να θεωρηθεί ξέσπασμα.
Ιδιαίτερα στην περιοχή των κεντρικών Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία είναι γνωστή ως Μονοπάτι των Σιφώνων (Tornado Alley), μπορεί να απαιτηθεί η ύπαρξη ακόμα και 10 σιφώνων στην ίδια περιοχή. Στην περιοχή αυτή, η οποία διαθέτει τις πλέον ευνοϊκές συνθήκες για σχηματισμό σιφώνων, τα ξεσπάσματα σιφώνων συμβαίνουν συνήθως από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο.
Αντιστρόφως, αν παρατηρηθούν έστω και 3 τεράστιοι και εξαιρετικά σφοδροί σίφωνες στην ίδια περιοχή, με επικίνδυνα μεγάλη πιθανότητα να χτυπήσουν κατοικημένες περιοχές, τότε ενδέχεται οι τοπικοί μετεωρολογικοί σταθμοί που εκδίδουν προγνώσεις για σίφωνες, να χρησιμοποιήσουν επίσης τον ορισμό tornado outbreak. thumb|right|270px|Χάρτης της διαδρομής όλων των σιφώνων κατά τη διάρκεια του Super Outbreak του 1974.
Πρόσφατα έχουν διατυπωθεί προτάσεις για την καθιέρωση κάποιων συγκεκριμένων κριτηρίων, με βάση τον συνυπολογισμό του συνολικού αριθμού των σιφώνων, του αριθμού των ισχυρών και βίαιων σιφώνων, του μήκους διαδρομής τους στο έδαφος και του απολογισμού, για την εξαγωγή ενός δείκτη ξεσπάσματος (outbreak index / O-index) ή ενός δείκτη δυνητικής καταστροφής για σύγκριση της ημερήσιας δραστηριότητας. Προς το παρόν, ωστόσο, καμία από αυτές δεν έχει γίνει κοινά αποδεκτή.
Ένα εξαιρετικά μεγάλο ξέσπασμα σιφώνων, αναφέρεται επίσημα ως Υπερξέσπασμα (Super Outbreak).
Το Υπερξέσπασμα του 1974
Το εντυπωσιακότερο ξέσπασμα σιφώνων στην ιστορία που έχει συμβεί ποτέ σε χρονική περίοδο μικρότερη των 24 ωρών, ήταν το Υπερξέσπασμα (Super Outbreak) του 1974, με 148 σίφωνες σε μόλις 18 ώρες, που έπληξαν 13 πολιτείες των ΗΠΑ, στις 3 - 4 Απριλίου 1974. Το πιο απίστευτο μάλιστα είναι ότι από τους 148 σίφωνες, οι 6 ήταν F5 (το ανώτατο επίπεδο στην Κλίμακα Φουτζίτα) και οι 24 ήταν F4, καθώς δεν έχουν ξαναπαρατηρηθεί ποτέ σε ένα ενιαίο μετεωρολογικό σύστημα τόσοι πολλοί «βίαιοι / σφοδροί σίφωνες» (violent tornadoes) F4 και F5 (ή Τ8 - Τ11 στην Κλίμακα TORRO).
Υπάρχει μια αβεβαιότητα σχετικά με τον τελικό απολογισμό, λόγω του πρωτοφανούς στα χρονικά χάους που προκλήθηκε, καθώς μερικοί θάνατοι προκλήθηκαν από ευθύγραμμους ανέμους, ιδίως σε κινητά σπίτια (mobile homes) ή από καρδιακά επεισόδια. Ωστόσο, εκτιμάται ότι είχε ως αποτέλεσμα 315 - 330 θύματα, με πιθανότερο απολογισμό 319 νεκρούς, ενώ 5.484 άτομα τραυματίστηκαν.
Το Υπερξέσπασμα του 2011
300px|thumb|right|Χάρτης όλων των έκτακτων δελτίων για σίφωνες (κόκκινο), σοβαρές καταιγίδες (κίτρινο) και πλημμύρες (πράσινο), που εκδόθηκαν επίσημα στις 27 Απριλίου 2011, ημερομηνία κορύφωσης του Υπερξεσπάσματος του 2011.
Έως το 2011, ήταν και το μεγαλύτερο ξέσπασμα συνολικά σε όλες τις παραμέτρους, οπότε και ξεπεράστηκε από το Υπερξέσπασμα (Super Outbreak) στις 25 - 28 Απριλίου 2011, με 362 σίφωνες σε 21 πολιτείες των ΗΠΑ, σε 3 μέρες, 7 ώρες και 18 λεπτά, ενώ οι 217 σίφωνες μάλιστα καταγράφηκαν μόνο στις 27 Απριλίου, σε 24-ωρη περίοδο. Ο τελικός απολογισμός της συνολικής του διάρκειας ήταν 348 θύματα, 324 από τους σίφωνες και 24 από άλλα φαινόμενα. Ωστόσο, το Υπερξέσπασμα σιφώνων του 1974 εξακολουθεί να διατηρεί το ρεκόρ των περισσότερων σιφώνων σε μικρότερο χρονικό διάστημα, καθώς και το ρεκόρ των σφοδρότερων σιφώνων σε ένα μόνο ενιαίο μετεωρολογικό σύστημα.
Ξεσπάσματα σιφώνων στην Ελλάδα
Αν και στην Ελλάδα ο ορισμός «ξέσπασμα σιφώνων» δεν έχει τόσο μεγάλη απήχηση όσο ο ορισμός «οικογένεια σιφώνων», λόγω της σχετικά μικρότερης συχνότητας εκδήλωσης στη χώρα σε σύγκριση με τις οικογένειες σιφώνων, ωστόσο το φαινόμενο είναι υπαρκτό.
Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, λόγω της έντονα αυξητικής τάσης εμφάνισης και έντασης των σιφώνων, έχουν καταγραφεί πολλά τέτοια ακραία συμβάντα. Κατά την πρόσφατη ιστορία, τα δύο πλέον απίστευτα συνέβησαν: στις 5 Σεπτεμβρίου 2002, όπου σε διάστημα 90 λεπτών φωτογραφήθηκαν 14 θαλάσσιοι σίφωνες στο Κρητικό πέλαγος, στις βόρειες ακτές της Κρήτης μεταξύ Ηρακλείου και Ρεθύμνου, και στις 21 Σεπτεμβρίου 2006, όταν καταγράφηκαν στο Κρητικό πέλαγος 30 σίφωνες θαλάσσης - ένα ξέσπασμα σιφώνων ιδιαίτερα μεγάλο ακόμα και για τα δεδομένα των ΗΠΑ.
Γενικώς μάλιστα, οι ειδικοί προβλέπουν ότι τα επόμενα χρόνια οι σίφωνες στην Ελλάδα θα είναι περισσότεροι και ισχυρότεροι, με καταστροφικότερη δύναμη, λόγω της παγκόσμιας θέρμανσης που πυροδοτείται από το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Όλα αυτά αναμένεται να οδηγήσουν σε αύξηση της συχνότητας τέτοιων ακραίων ξεσπασμάτων.
Σειρά ξεσπάσματος σιφώνων
Το πλέον σπάνιο και ακραίο ενδεχόμενο, είναι να υπάρξει μια περίοδος αρκετών συνεχόμενων ημερών με ασταμάτητα καθημερινά ξεσπάσματα σιφώνων (tornado outbreaks) στην ίδια περιοχή, λόγω πολλαπλών διαδοχικών συστημάτων καταιγίδων. Το ευτυχώς σπάνιο αυτό φαινόμενο, συνήθως είναι γνωστό ως σειρά ξεσπάσματος σιφώνων (tornado outbreak sequence), αν και περιστασιακά αναφέρεται και ως εκτεταμένο ξέσπασμα σιφώνων (extended tornado outbreak).
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τέτοια ακραία φαινόμενα μεγάλης έκτασης και διάρκειας, παρατηρήθηκαν τον Mάιο του 1896, του 1917, του 1930, του 1949, του 1965, του 1966, του 1974, του 2003 και του 2011. Ειδικότερα στην Ελλάδα, δεν έχει καταγραφεί ποτέ κάτι τέτοιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Άνω Καπιτόλ
Η Άνω Καπιτόλ (Upper Capitol) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Πήρε το όνομά της, όπως και η Κάτω Καπιτόλ από μια άλλη πόλη, την Καπιτόλ. Βρίσκεται στο εσωτερικό της Γρενάδας, στο κέντρο του Αγίου Ανδρέα.
Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα
Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα (πρωτότυπος τίτλος: Мастер и Маргарита) είναι μυθιστόρημα, γραμμένο από τον Ρώσο συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά λογοκριμένο το 1966-1967 ενώ η πλήρης έκδοσή του έλαβε χώρα το 1973.
Πλοκή
Κεντρικό θέμα του μυθιστορήματος αποτελεί η επίσκεψη του Διαβόλου στη Μόσχα όπου, σε διάστημα λίγων ημερών, κατορθώνει, με τη βοήθεια της ακολουθίας του, να επιφέρει το απόλυτο χάος στην πόλη. Στην κύρια αφήγηση παρεμβάλλονται τέσσερα κεφάλαια όπου περιγράφεται η καταδίκη του Ιησού σε θάνατο και οι τύψεις του Πόντιου Πιλάτου. Κεντρικά πρόσωπα, εκτός από το Διάβολο, που συστήνεται παντού ως Βολάντ, αποτελούν ο Μαιτρ, ένας συγγραφέας που έπειτα από μία σκληρή κριτική στο έργο του κατέληξε σε ψυχιατρική κλινική, και η αγαπημένη του, η Μαργαρίτα, η οποία στέφεται βασίλισσα στον ετήσιο χορό του Διαβόλου.
Θέματα
Το μυθιστόρημα αποτελεί μία σάτιρα της Σοβιετικής Ένωσης του 1930. Παρότι ένα μεγάλο κομμάτι του μυθιστορήματος είναι αφιερωμένο στη λογοκρισία –ο ίδιος ο Μπουλγκάκοφ έκαψε το πρώτο χειρόγραφο του Μαιτρ και της Μαργαρίτας – η σάτιρα του Μπουλγκάκοφ στρέφεται, μεταξύ άλλων, όπως και στην Καρδιά του Σκύλου, κατά της αστικής τάξης που επιδιώκει να διατηρήσει τα προνόμιά της μέσα σε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Ο χαρακτήρας του Διαβόλου κοροϊδεύει τους αστούς που «δεν έχουν αλλάξει διόλου» κατά τη διάρκεια της παράστασής του στο Θέατρο Βαριετέ ενώ, όπως και στη συλλογή διηγημάτων Διαβολιάδα, η δυσκίνητη σοβιετική γραφειοκρατία γίνεται αντικείμενο σάτιρας και κριτικής από το συγγραφέα.
Φανερά επηρεασμένο από τον Φάουστ του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, το μυθιστόρημα του Μπουλγκάκοφ εξετάζει την πιθανότητα ύπαρξης μεταφυσικών όντων, την ιστορικότητα ή μη των Ευαγγελίων και το θέμα του ιδανικού έρωτα. Το όνομα της ηρωίδας (Μαργαρίτα) παραπέμπει τόσο στην ηρωίδα του Φάουστ όσο και στη Μαργαρίτα της Γαλλίας, γνωστή και ως Reine Margot, που αποτέλεσε και την ηρωίδα μυθιστορήματος του Αλέξανδρου Δουμά πατέρα και στοχοποιήθηκε από την αυλή εξαιτίας των προοδευτικών της απόψεων.
Αντίθετα από το κίνημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, το μυθιστόρημα του Μπουλγκάκοφ κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία, δημιουργώντας ένα καρναβαλικό σύμπαν γέλιου και παραδοξότητας σύμφωνα με τη θεωρία του Μιχαήλ Μπαχτίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ
Short S.8 Calcutta
Το Short S.8 Calcutta ήταν τρικινητήρια αεράκατος που ανέπτυξε η εταιρεία Short Brothers για πολιτική χρήση.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η ανάπτυξη του S.8 οφείλεται σε σχετική απαίτηση της Imperial Airways για ένα αεροσκάφος που θα κάλυπτε τις συνδέσεις της ανάμεσα σε Μεσόγειο και Ινδία. Η πρόταση της Short Brothers βασίζονταν σχεδιαστικά στην προγενέστερη στρατιωτική αεράκατο Short Singapore, ήταν δε η πρώτη με ολομεταλλικό κύτος κατασκευασμένο από semi-monocoque. Ήταν διπλάνο και προωθούνταν από τρεις κινητήρες Bristol Jupiter που ήταν τοποθετημένοι ανάμεσα στην άνω και την κάτω πτέρυγα. Το κόκπιτ, στο οποίο βρίσκονταν οι δύο πιλότοι, ήταν ανοικτό ενώ ο ασυρματιστής κάθονταν στην κύρια καμπίνα. Το Calcuta μπορούσε να μεταφέρει μέχρι 15 επιβάτες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η παρθενική πτήση πραγματοποιήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1928, με χειριστή τον John Lankester Parker που ήταν ο επικεφαλής δοκιμαστής-πιλότος της εταιρείας. Συγκυβερνήτης ήταν ο Herbert G. Brackley της Imperial Airways. Στις 15 Μαρτίου 1928, το συγκεκριμένο αεροσκάφος (G-EBVG) παραδόθηκε στο Marine Aircraft Experimental Establishment στο Felixstowe προκειμένου να πιστοποιηθεί και να γίνουν οι θαλάσσιες δοκιμές του. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε στις 27 Ιουλίου και το πρωτότυπο παραδόθηκε την ίδια ημέρα στην κατασκευάστρια εταιρεία. Η Imperial Aiirways παρέλαβε το G-EBVG στις 9 Αυγούστου 1928.
Ο τύπος αξιοποιήθηκε στις αεροπορικές συνδέσεις ανάμεσα στην Μεσόγειο και το Καράτσι, που αποτελούσαν σκέλος της αερογραμμής ανάμεσα στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ινδία. Κατασκευάστηκαν μόλις επτά αεροσκάφη συνολικά, όμως το Calcuta αποτέλεσε την βάση για την στρατιωτική αεράκατο Short Rangoon. Η γαλλική εταιρεία Breguet Aviation αγόρασε ένα S.8 το 1924 και έχοντας το σαν βάση δημιούργησε το στρατιωτικό Breguet S.8/2, που στην συνέχεια εξελίχθηκε στο βελτιωμένο Breguet 521 Bizerte.
Ατυχήματα
Το αεροσκάφος με όνομα City of Rome και κωδικό G-AADN πραγματοποίησε αναγκαστική προσθαλάσσωση στα ανοικτά της Λα Σπέτσια εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν στην περιοχή. Βυθίστηκε ενώ ήταν σε εξέλιξη προσπάθεια ρυμούλκησης του στην ακτή, με συνέπεια να χάσουν την ζωή τους και οι επτά επιβένοντες.
Το City of Khartoum (G-AASJ) κατέπεσε στις 31 Δεκεμβρίου 1935 όταν έπαψαν να λειτουργούν και οι τρεις κινητήρες του λίγο πριν το τέλος του ταξιδιού του, ανάμεσα στην Κρήτη και την Αλεξάνδρεια. Μόνο ο πιλότος διασώθηκε. Έρευνα που διεξήχθη για να εντοπιστούν τα αίτια του δυστυχήματος έδειξε πως τα καρμπιρατέρ είχαν τροποποιηθεί με αποτέλεσμα να αυξάνεται η κατανάλωση και να εξαντληθούν τα αποθέματα καυσίμου νωρίτερα από το αναμενόμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
S.8 Κατηγορία:Αεράκατοι Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2019
Ο τελικός του Κύπελλου Αγγλίας 2019 διεξήχθη την 18η Μαΐου 2019 στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου μεταξύ της Μάντσεστερ Σίτι και της Γουότφορντ ΦΚ. Ο τελικός ήταν ο 138ος της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο. Ο αγώνας έληξε 6-0 υπέρ της Μάντσεστερ Σίτι η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για 6η φορά στην ιστορία της. Διαιτητής της αναμέτρησης ήταν ο Κέβιν Φρέντ.
Ο Δρόμος προς τον τελικό
Η Μάντσεστερ Σίτι για να φτάσει στον τελικό απέκλεισε τις παρακάτω ομάδες Η Γουότφορντ ΦΚ για να φτάσει στον τελικό απέκλεισε τις παρακάτω ομάδες
Παραπομπές
https://www.11v11.com/matches/manchester-city-v-watford-18-may-2019-362301/
__ΜΕΠΠ__ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2019
Θρησκεία στην αρχαία Ρώμη
Ως ρωμαϊκή θρησκεία ορίζεται το σώμα δοξασιών, αντιλήψεων και λατρευτικών πρακτικών που εξασκούνταν στην Ιταλική χερσόνησο κατά την Αρχαιότητα, σε διαφορετικές περιόδους. Σύμφωνα με το A Companion to Roman Religion (εκδ) Γιοργκ Ρούπκε (Jörg Rüpke) υπό την άμεση επίδραση της pax romana στην ώριμη περίοδο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η ρωμαϊκή θρησκεία μπορεί να οριστεί ως ένα αμάλγαμα κοινής θρησκευτικής γλώσσας και ποικιλίας τοπικών κοινοτικών πανθέων, καθώς κάθε διακριτή πόλη όριζε τα δικά της θρησκευτικά δρώμενα.
Απαρχές
Η ρωμαϊκή θρησκεία, έχοντας δεχτεί ισχυρές ετρουσκικές και ελληνικές επιρροές, ήταν μία πολυθεϊστική τυπολατρική αστική θρησκεία η οποία επικεντρωνόταν στην εξασφάλιση της εύνοιας των θεών, τόσο σε οικογενειακό όσο και σε κοινοτικό ακόμη και σε κοινωνικό επίπεδο, μέσω της προσκόλλησης σε παραδοσιακές λατρευτικές τελετουργίες (θυσίες, προσευχές, ύμνους, αργίες, αθλητικούς αγώνες) τις οποίες χρηματοδοτούσαν το κράτος και οι ευκατάστατες κοινωνικές ομάδες. Το πάνθεον έμοιαζε με το αντίστοιχο των ελληνικών πόλεων-κρατών, με ορισμένες μόνο ουσιαστικές διαφορές στις ιδιότητες της κάθε θεότητας και στις όψεις του κόσμου ή στις δραστηριότητες τις οποίες αυτή ρύθμιζε. Αρχικώς βέβαια δεν ήταν ανθρωπομορφικό πάνθεον ούτε υποστηριζόταν από εκτενείς μυθολογικές αφηγήσεις, αλλά με το πέρασμα του χρόνου υιοθετήθηκαν πλήρως οι ελληνικοί μυθικοί κύκλοι και οι ιστορίες για τους αντίστοιχους θεούς.
Ωστόσο δεν οριζόταν κάποια συγκεκριμένη θρησκευτική αυθεντία η οποία είχε τον έσχατο λόγο στην τέλεση των δημόσιων ιεροτελεστιών και στην αστυνόμευση των λατρευτικών πρακτικών· οι αρμοδιότητες αυτές ήταν κατανεμημένες σε διάφορα ρεπουμπλικανικά ιερατικά αξιώματα που τα κατείχαν θρησκευτικοί άρχοντες της ρωμαϊκής πόλης-κράτους, υπόλογοι στη Σύγκλητο και στους Υπάτους, οι οποίοι εκλέγονταν συνήθως από τις ρωμαϊκές Εκκλησίες του Δήμου. Το σπουδαιότερο από τα εν λόγω αξιώματα ήταν αυτό του Μέγιστου Αρχιερέα (Pontifex Maximus), του επικεφαλής των ιερειών της σπουδαίας θεάς Εστίας (των «Εστιάδων») η «ιερή φλόγα» της οποίας έπρεπε να καίει αδιάκοπα στα μεγάλα δημόσια κτίρια, αλλά κανένας μεμονωμένος ιεράρχης δεν είχε ιδιαίτερα διευρυμένο, πόσο μάλλον απόλυτο, έλεγχο στις ποικίλες όψεις της κρατικής λατρείας. Η αστική ρωμαϊκή θρησκεία, προσανατολισμένη στην ευσεβή και ακριβή τήρηση της παράδοσης, είχε τις ρίζες της σε προϊστορικές αγροτικές λατρείες της γονιμότητας και γι’ αυτό δεν ήταν ασύμβατη με ιδιωτικές, μυστηριακές λατρείες που άρχισαν κατά την ελληνιστική εποχή να εισάγονται δειλά στην Ιταλία μέσω της Μεγάλης Ελλάδας. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις τελευταίες, λειτουργούσε αποκλειστικά ως παράγοντας κοινωνικής συνοχής και δικαιολόγησης των κρατικών ενεργειών.
Συνηθισμένη ήταν η μαντεία στο πλαίσιο της αστικής λατρείας, με τη βοήθεια δημόσιων «οιωνοσκόπων» οι οποίοι ερμήνευαν θεϊκές ενδείξεις (παρομοίως με τα ελληνικά μαντεία), αλλά και η «μαγεία», υπό την έννοια της τελετουργικής χειραγώγησης θεϊκών δυνάμεων με στόχο την πρόκληση βλάβης. Ωστόσο η μαγεία, όντας καταδικαστέα και ποινικά κολάσιμη, εξασκούνταν μόνο σε ιδιωτικό και οικογενειακό πλαίσιο.
Εξέλιξη
Η εδαφική επέκταση εις βάρος των Ελλήνων οδηγεί στην παρακμή των παραδοσιακών ρωμαϊκών θεσμών και αξιών. Οι Ρωμαίοι γοητεύονται από καθετί ελληνικό και η καθολική αποδοχή ελληνικών συνηθειών, θεσμών, τέχνης, φιλοσοφίας και δοξασιών κατά το δεύτερο αιώνα π. Χ. συνθέτει τον λεγόμενο ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, ο οποίος γρήγορα αντικαθιστά τον «αγνό» ρωμαϊκό ο οποίος, έτσι κι αλλιώς, κατά καιρούς είχε δεχτεί ισχυρές ελληνικές επιρροές. Χαρακτηριστική είναι η πλήρης υιοθέτηση τόσο των ελληνιστικών μυστηριακών λατρειών όσο και της τυπολατρικής αστικής ελληνικής θρησκείας με μία απλή ταύτιση των ανάλογων θεοτήτων. Ορισμένες βέβαια από τις τελευταίες παρέμειναν διακριτές και συνέχισαν να λατρεύονται ξεχωριστά, είτε επειδή δεν είχαν κανένα ελληνικό ανάλογο (π.χ. ο διπρόσωπος Ιανός η μία όψη του οποίου ήταν πολεμική και η άλλη ειρηνική), είτε λόγω των διαφορετικών ιδιοτήτων τους (π.χ. ο ρωμαϊκός Άρης ήταν επιπλέον θεός της βλάστησης και της γονιμότητας σε σχέση με τον επίφοβο ελληνικό θεό του πολέμου, ενώ η ρωμαϊκή Εστία θεωρούνταν πολύ σπουδαιότερη θεότητα από το ελληνικό αντίστοιχο της).
Ωστόσο, συνολικά, οι έτσι κι αλλιώς παρεμφερείς αστικές λατρείες της Ελλάδας και της Ιταλίας  συγχωνεύονται και εμπλουτίζουν η μία την άλλη, τόσο μυθολογικά όσο και τελετουργικά, παρά τις τοπικιστικές διαφορές από πόλη σε πόλη. Ιδιαίτερης αναφοράς χρήζουν τα Βακχικά Μυστήρια τα οποία μεταφέρονται στην Ιταλία περί το 200 π.Χ. και επανέρχονται σε μία πρότερη, πιο μυστικοπαθή, πιο κτηνώδη αλλά και πιο εξισωτική μορφή τους, με αποτέλεσμα να γίνουν ευρέως αποδεκτά από τις καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες (γυναίκες, δούλοι κλπ) και να τρομοκρατήσουν τους πατρικίους και τους πλούσιους πληβείους οι οποίοι τα έβλεπαν ως δημόσιο κίνδυνο και απειλή κατά του κράτους.
Αυτή την εποχή η επιρροή της εκλεπτυσμένης και ακριβούς ελληνικής γλώσσας, όπου αναπτύχθηκαν η φιλοσοφία και η λογοτεχνία, είναι καταλυτική. Η ελίτ της Ιταλίας μιλά εξίσου καλά λατινικά και ελληνικά, ενώ δεκάδες Έλληνες διδάσκαλοι φιλοσοφίας και ρητορικής έρχονται στη Ρώμη κάθε χρόνο για να διδάξουν την πλούσια παιδεία της Ανατολής. Όπως συνέβη κατά την κλασική εποχή στην Ελλάδα, έτσι και τώρα στη Ρώμη η κρατική αστική λατρεία αρχίζει πλέον να υπομνηματίζεται και να ερμηνεύεται προαιρετικά με πολυάριθμους, συχνά ασύμβατους τρόπους από διάφορες ελληνικές φιλοσοφικές σχολές οι οποίες, από κοινού με τις ποικίλες μυστηριακές λατρείες, επιχειρούν να της προσδώσουν μεταφυσικό και ηθικό περιεχόμενο και να τη μετατρέψουν σε δημόσιο και συλλογικό συμπλήρωμα μίας ιδιωτικής, μυσταγωγικής και σωτηριολογικής πρακτικής. Επιπλέον ο τυπικός διανοητικός και θρησκευτικός συγκρητισμός της ελληνιστικής εποχής εμφυτεύεται με μεγάλη επιτυχία στην καρδιά του ρωμαϊκού κόσμου: κατά τον δεύτερο αιώνα π. Χ. εκατοντάδες ξενικές θεότητες συμπληρώνουν στην ίδια τη Ρώμη την αστική ελληνορωμαϊκή λατρεία, με την ανοχή αν όχι με την ενθάρρυνση του κράτους.
Αύγουστος
Στα τέλη του πρώτου αιώνα π.Χ. πλέον η επίσημη κρατική λατρεία της Ρώμης είχε από καιρό συγχωνευτεί στο γενικό της μυθολογικό και τελετουργικό περίγραμμα με τις ελληνικές αστικές λατρείες της Ανατολής και είχε εξαπλωθεί απ’ άκρο σε άκρο της Αυτοκρατορίας, αλλά με τον ίδιο τρόπο που κάθε πόλη διατηρούσε την ιδιαίτερη θρησκευτική παράδοση της ως υπενθύμιση της αλλοτινής, διακριτής κρατικής υπόστασης της έτσι και η ίδια η πόλη της Ρώμης, κέντρο της αυτοκρατορικής διακυβέρνησης, διακρίνονταν από ιδιαίτερες τοπικιστικές πρακτικές οι οποίες δε διαδόθηκαν ποτέ έξω από το Λάτιο (π.χ. οι Εστιάδες, ορισμένες αργίες και αγώνες, η οιωνοσκοπία κλπ).
Ο Οκταβιανός προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτή τη βαθύτερη πολυδιάσπαση πίσω από την επιφανειακή ελληνορωμαϊκή ομοιογένεια ώστε να ενισχύσει την ενότητα του αχανούς κράτους του, υποστήριξε προϋπάρχουσες τάσεις και το 27 π.Χ. του απονεμήθηκε από τη Σύγκλητο ο τίτλος του «Αυγούστου (Σεβαστού)», ο οποίος του αναγνώριζε ιερές ιδιότητες, ενώ παράλληλα διατάχθηκε η θεοποίηση του Ιουλίου Καίσαρα με δικούς του ιερείς και ναούς. Έτσι ξεκινά άτυπα η μεταθανάτια λατρεία του εκάστοτε Αυτοκράτορα, μία συμπληρωματική λατρεία που εξυπηρετούσε πολιτικούς σκοπούς ενοποίησης και ομοιογένειας σε όλη την έκταση του ρωμαϊκού κράτους. Βεβαίως ο έμφυτος παραλογισμός της θεοποίησης ενός ανθρώπου με απλό κρατικό διάταγμα δεν επέτρεψε στην Ιταλία την εξάπλωση αυτής της πρακτικής και στο πρόσωπο του τρέχοντος Αυτοκράτορα, ωστόσο στην Ανατολή έγινε δεκτή με ενθουσιασμό η λατρεία ακόμα και του ίδιου του Οκταβιανού ως συνέχεια της λατρείας των ελληνιστικών μοναρχών.
Ο Αύγουστος δεν σταμάτησε εκεί και επιχείρησε να συγκεντρώσει όλα τα σπουδαία ιερατικά αξιώματα στο πρόσωπο του ώστε να γίνει η υπέρτατη αυθεντία της επίσημης κρατικής λατρείας. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το θάνατο του Λέπιδου το 12 π.Χ. ο Οκταβιανός έλαβε ισοβίως τη θέση του Μέγιστου Αρχιερέα, ένα αξίωμα οι αρμοδιότητες του οποίου γρήγορα πολλαπλασιάστηκαν. Ακόμα και ρωμαϊκές θρησκευτικές παραδόσεις αιώνων ο Αύγουστος επιχείρησε να τις στρέψει έμμεσα σε απότιση φόρου τιμής στον αυτοκρατορικό οίκο. Για τους επόμενους δύο αιώνες πάντως η αυτοκρατορική λατρεία θα είναι ένα όλο και σπουδαιότερο κομμάτι της θρησκευτικής πρακτικής στο εσωτερικό του κράτους: μετά θάνατον θεοποιήθηκαν οι Αυτοκράτορες Αύγουστος, Κλαύδιος, Βεσπασιανός και Τίτος, ενώ μετά τη βασιλεία του Μάρκου Κοκκήιου Νέρβα (Marcus Cocceius Nerva, 96-98), πολύ λίγοι μονάρχες "απέτυχαν" να λάβουν την τιμητική αυτή διάκριση.
Ακόμα και αν το αρχαίο λατρευτικό τυπικό δεν είχε μεγάλη σχέση με την ατομική ηθική, καθώς δεν ήταν παρά μια σχέση αλληλεξάρτησης με αόρατες δυνάμεις στις οποίες οι άνθρωποι τελούσαν τις απαραίτητες λειτουργίες και ως αντάλλαγμα ανταμείβονταν με την προσωπική τους ασφάλεια, εντούτοις προάσπιζε την ευσέβεια και τη θρησκευτική πειθαρχία. Αυτός κυρίως ήταν ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποίησε τη θρησκεία ο Αύγουστος ως ασπίδα προστασίας ενάντια στην εσωτερική φθορά της ρωμαϊκής κοινωνίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του κυριάρχησε ο μύθος της ίδρυσης της Ρώμης από τον τρωικό ήρωα Αινεία εξαιτίας της δημοσίευσης της Αινειάδας του Βιργίλιου.
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Η μετάγγιση των ανθρωπομορφικών ιδιοτήτων των ελληνικών θεών στους ρωμαϊκούς και η επικράτηση της ελληνικής φιλοσοφίας μεταξύ των μορφωμένων Ρωμαίων -συρμός εκείνη την εποχή- είχε ως αποτέλεσμα μια αυξανόμενη αδιαφορία για τα αρχαία τελετουργικά. Ήδη από τον 1ο π.Χ. αιώνα η θρησκευτική σημασία των αρχαίων ιερατικών αξιωμάτων παρήκμασε γοργά, αν και έμεινε ζωντανή η πολιτική σημασία τους. Αρκετοί πατρίκιοι που καλούνταν να εκτελέσουν τα δημόσια καθήκοντά τους δεν πίστευαν στις αρχαίες τελετουργίες, εκτός ίσως από πολιτική αναγκαιότητα. Παρόλα αυτά η θέσεις του Pontifex Maximus και του augur παρέμειναν ζωντανές ως πολιτικές θέσεις. Ο Ιούλιος Καίσαρας (Julius Caesar) χρησιμοποίησε την εκλογή του στη θέση του Μέγιστου Αρχιερέα για να επηρεάσει τα μέλη των ιερατικών κοινοτήτων. Με την παρακμή της αυτόχθονης θρησκείας ο αμόρφωτος λαός στράφηκε βαθμιαία στις ξενόφερτες τελετουργίες που ασκούσαν στρατιώτες και έμποροι στα κοσμοπολιτικά κέντρα.
Παρακμή
Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πολλές διαφορετικής καταγωγής θρησκείες έγιναν δημοφιλείς και διαδόθηκαν ευρέως, σε ένα κλίμα σχετικής ανεξιθρησκίας και συγκρητισμού. Ανάμεσά τους διακρίνεται η λατρεία της Ίσιδος και ο περσικής καταγωγής μιθραϊσμός. Οι περισσότερες από αυτές τις θρησκείες είχαν μυστηριακό χαρακτήρα και, όπως οι ελληνιστικές φιλοσοφικές σχολές ή, μετά τον τρίτο αιώνα, ο νεοπλατωνισμός, συμπλήρωναν ή προαιρετικά αντικαθιστούσαν την αστική ελληνορωμαϊκή λατρεία. Κατά καιρούς ωστόσο, με στόχο τη διατήρηση της δημόσιας τάξης ή για πολιτικούς λόγους, το ρωμαϊκό κράτος επέβαλλε κυρώσεις ή εξαπέλυσε παροδικούς διωγμούς κατά πολλών τέτοιων λατρειών. Ανάμεσά σε αυτούς που κατά περιόδους υπέφεραν ήταν οι ιουδαϊστές και οι χριστιανοί (με παροδικές, γενικές ή τοπικές διώξεις εναντίον τους από την εποχή του Νέρωνα μέχρι τον Δέκιο και τον Διοκλητιανό ), η νέα θρησκεία των οποίων άρχισε να κερδίζει γοργά έδαφος στη Ρωμανία μετά τον δεύτερο αιώνα εις βάρος των περισσότερων μυστηριακών λατρειών και της αστικής λατρείας. Ο ελληνορωμαϊκός κόσμος, για να παράσχει ανεξιθρησκεία, απαιτούσε ως υποχρεωτική τη λατρεία του θεοποιημένου αυτοκράτορα η οποία λειτουργούσε ως όρκος πίστης στο κράτος. Η λατρεία αυτή ήταν μεν αποδεκτή από τις άλλες μυστηριακές θρησκείες, συναντούσε όμως οξείες αντιδράσεις από πλευράς των, αυστηρά μονοθεϊστών και μη συγκρητιστών, χριστιανών και ιουδαϊστών. Ήδη από την εποχή των Αντωνίνων, σε μια περίοδο υλικής και πνευματικής ανασφάλειας, οι χριστιανοί και άλλα διανοητικά ή θρησκευτικά ρεύματα συντελούν στην περαιτέρω παρακμή της αστικής ελληνορωμαϊκής λατρείας. Άλλωστε, κατά τα τέλη του 2ου και 3ου αιώνα, οι χριστιανοί είχαν γίνει υπολογίσιμη δύναμη στο ρωμαϊκό χώρο.
Θρησκευτικές γιορτές
Το ρωμαϊκό θρησκευτικό ημερολόγιο ημερολόγιο αντανακλούσε το γεγονός της φιλόξενης στάσης των Ρωμαίων στις λατρείες και τις θεότητες των κατακτημένων περιοχών. Οι ρωμαϊκές θρησκευτικές γιορτές της αρχαϊκής περιόδου είναι λίγες στον αριθμό. Ορισμένες από τις αρχαιότερες, όμως, επιβίωσαν ως το τέλος της παγανιστικής αυτοκρατορίας, διατηρώντας τις μνήμες των τελετουργικών τυπικών της γονιμότητας και του εξιλασμού ενός πρωτόγονου αγροτικού λαού. Νέες γιορτές εισήχθησαν, βέβαια, οι οποίες υποδείκνυαν την ενσωμάτωση των νέων θεοτήτων. Εν τέλει ήταν τόσο πολλές οι γιορτές που υιοθετήθηκαν, ώστε υποσκέλισαν τις ημέρες του ημερολογίου. Ανάμεσα στις θρησκευτικές γιορτές των Ρωμαίων, σημαντικότερες ήταν τα Σατουρνάλια, τα Λουπερκάλια, τα Εκουΐρια, και οι Αγώνες του Αιώνα.
Στην αυτοκρατορική περίοδο τα Σατουρνάλια γιορτάζονταν επί επτά ημέρες, από τις 17 Δεκεμβρίου έως τις 23 Δεκεμβρίου, στην περίοδο δηλαδή κατά την οποία συνέβαινε το χειμερινό ηλιοστάσιο. Ο εργασίες σταματούσαν, δινόταν προσωρινή ελευθερία στους σκλάβους, δώρα ανταλλάσσονταν και γενικά επικρατούσε χαρά. Τα Λουπερκάλια ήταν αρχαία γιορτή αφιερωμένη αρχικά στον Λούπερκους (Lupercus), βουκολικό θεό των Ιταλών. Ο εορτασμός τελούνταν στις 15 Φεβρουαρίου στο σπήλαιο Lupercal στον Λόφο του Παλατίνου, όπου οι μυθικοί ιδρυτές της Ρώμης, οι δίδυμοι Ρωμύλος και Ρέμος ανατράφηκαν από μία λύκαινα. Ανάμεσα στους ρωμαϊκούς μύθους που συνδέονται μαζί τους είναι εκείνος του Φαυστούλου (Faustulus), ενός βοσκού που υποτίθεται ότι ανακάλυψε τα δίδυμα στη φωλιά της λύκαινας και τα πήρε στο σπίτι του στη σύζυγό του Άκκα Λαρεντία.
Οι Αγώνες του Αιώνα (Ludi Saeculares), που περιλάμβαναν θεάματα και θυσίες γίνονταν σε ακανόνιστα διαστήματα, εκτός ημερολογιακής ακολουθίας. Παραδοσιακά η τέλεσή τους γινόταν μία φορά κάθε τέλος του αιώνα (saeculum), για να σημειώσουν την έναρξη μια νέας εποχής. Υποτίθεται ότι άρχιζαν όταν πέθαινε και ο τελευταίος από εκείνους που παρευρίσκονταν στους προηγούμενους αγώνες. Ωστόσο, η παράδοση αγνοείτο συχνά απ' ό,τι φαίνεται με γνωστό παράδειγμα την αναβίωσή τους ως θέαμα από τον Αύγουστο. Οι αγώνες τιμήθηκαν με μια σειρά ωδές από τον ποιητή Οράτιο.
Οι θεότητες της αρχαίας Ρώμης
Τα πρώτα ιερά στη Ρώμη κτίστηκαν από τους Λατίνους κατοίκους της για τους λατινικούς Θεούς τους, οι οποίοι χρόνο με το χρόνο άλλαζαν ονόματα και εξελληνίζονταν λόγω της επαφής των Λατίνων με τους Έλληνες της Νότιας Ιταλίας και της Σικελίας. Οι Θεοί που λατρεύονταν πιο πολύ ήταν:
Βίλσελε
Το Βίλσελε (ολλανδικά: Wilsele), είναι κωμόπολη του δήμου του Λέβεν, στη Βελγική επαρχία της Φλαμανδικής Βραβάντης. Έχει έκταση 8,86 χμ² και πληθυσμό 9.832 κατοίκους (2019).
Μετά την συνένωση των δήμων το 1977 το Βίλσελε ενσωματώθηκε στον δήμο του Λέβεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Πάολα Φωκά
μικρογραφία|388x388εσ|Πάολα Φωκά και [[Γιώργος Μαζωνάκης στον Βοτανικό ]] Η Πάολα Φωκά (Θεσσαλονίκη, 25 Ιουνίου 1982) γεννημένη ως Παγώνα Καραμήτσιου, είναι Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια με μεγάλη επιτυχία στον χώρο του τραγουδιού και πολλούς υποστηρικτές. Ανήκει στο δυναμικό της Panik Platinum.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1982 στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στη Συκιά Χαλκιδικής.Η ίδια είχε τις πρώτες της επαφές με τον χώρο του τραγουδιού από νεανική ηλικία εφόσον, όπως έχει δηλώσει η τραγουδίστρια , οι γονείς της εργάζονταν σε νυχτερινά κέντρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι από την ηλικία μόλις των δεκατεσσάρων ετών η Πάολα κληθηκε να τραγουδήσει σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Στην ηλικία των δεκαεννέα ετών πλέον ξεκίνησε να τραγουδάει στο γνωστό νυχτερινό κέντρο, στα Μαμούνια. Έχει αποκτήσει μια κόρη με τον Φώτη Ζογλοπίτη. Το 2005 εξέδωσε το πρώτο της δίσκο, «Αθόρυβα», ενώ στη συνέχεια σε μια προσπάθεια να ανοίξει νέους ορίζοντες στην επαγγελματική της σταδιοδρομία μετακόμισε στην Αθήνα για να συνεργαστεί με το Σταμάτη Γονίδη. Το 2007 επέκτεινε τις συνεργασίες της και με τον Σώτη Βολάνη σε ένα ντουέτο με τίτλο «Γιαγιά και παππούς» το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και διακρίθηκε εκείνη την εποχή. Το 2008 κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο της, «Περάσαμε με κόκκινο». Το 2012 κυκλοφόρησε το δίσκο «Γίνε Μαζί Μου Ένα», ο οποίος έγινε χρυσός. Από αυτόν τον δίσκο ιδιαίτερη, διαχρονική και μεγάλη επιτυχία γνώρισαν τα τραγούδια: «Γίνε Μαζί Μου Ένα», «Φταις», «Να Μ' Αφήσεις Ήσυχη Θέλω», «Ψεύτικα», «Τι Σε Πιάνει». Το 2013 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μετά Τα Μεσάνυχτα» o οποίος έγινε πλατινένιος μέσα σε 3 μέρες. Το Δεκέμβριο του 2013 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Η Μόνη Αλήθεια» που περιείχε τα επιτυχημένα τραγούδια: «Κράτα Με», «Τελειωμένες Καταστάσεις», «Μηδέν». Ιδίως το «Κράτα Με» ήταν η 10η μεγαλύτερη ραδιοφωνική επιτυχία του 2013. Στις 17 Νοεμβρίου 2014 κυκλοφόρησε το νέο της τραγούδι «Έχω Μια Ζωή», προπομπό του επόμενου δίσκου της "Κρύβω Αλητεία", που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2015. Τα τραγούδια που ξεχώρισαν από αυτόν το δίσκο είναι τα εξής: Έχω Μια Ζωή, Αυτά Μου Είπε Ο Θεός, Πόσες Φορές, Κρύα Αγκαλιά. Μέχρι το 2020 είχε κυκλοφορήσει συνολικά 10 δίσκους
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Φρειδερίκος Αύγουστος του Όλντενμπουργκ
Ο Φρειδερίκος-Αύγουστος, γερμ. Friedrich August (11 Ιανουαρίου 1936 - 9 Ιουλίου 2017) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν τιτουλάριος μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ.
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος-Αύγουστος-Γουλιέλμος-Χριστιανός-Ερνέστος γεννήθηκε στο Ράστεντε του Όλντενμπουργκ και ήταν ο τέταρτος γιος του Νικολάου, διαδόχου και μετά τιτουλάριου μεγάλου δούκα του Όλντενμπουργκ και της Έλενας, κόρης του Φρειδερίκου πρίγκιπα του Βάλντεκ και Πύρμοντ.
Με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου το 1918 και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στη Γερμανία καταργήθηκαν οι τίτλοι ευγενείας και ο πάππος του έχασε τον τίτλο του μεγάλου δούκα του Όλντενμπουργκ, ώστε οι απόγονοί του φέρουν τον τίτλο μόνο κατ' όνομα. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Αντώνιος-Γκύντερ, τιτουλάριος μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία-Καικιλία του Χοεντσόλερν, κόρη του Λουδοβίκου-Φερδινάνδου, πρίγκιπα της Πρωσίας και είχε τέκνα:
Το 1989 διαζεύχθηκαν και ο Φρειδερίκος Αύγουστος έκανε δεύτερο γάμο με τη Ντονάτα, κόμισσα του Καστέλλ-Ρυντενχάουζεν, χήρα του αδελφού της Μαρίας Καικιλίας. Η Ντονάτα απεβίωσε το 2015 έπειτα από μακρά ασθένεια. . Το 2017 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Αύγουστος στο Μεράνο της Ιταλίας και τάφηκε στο Ράστεντε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Όλντενμπουργκ
Κέσσελ-Λο
Το Κέσσελ-Λο (ολλανδικά: Kessel-Lo), είναι κωμόπολη του δήμου του Λέβεν, στη Βελγική επαρχία της Φλαμανδικής Βραβάντης. Έχει έκταση 13.70 χμ² και πληθυσμό 29.147 κατοίκους (2014).
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Σημιτικές γλώσσες
Η οικογένεια των σημιτικών γλωσσών
Η οικογένεια περιλαμβάνει τους ακόλουθους κλάδους:
Παραπομπές
*
Αρχιπέλαγος Αγίων Πέτρου και Παύλου
thumb|200px|Ορθογραφική προβολή των βραχονησίδων right|300px|thumb|Χάρτης του Αρχιπελάγους Το Αρχιπέλαγος των Αγίου Πέτρου και Παύλου (Penedos de São Pedro e São Paulo στα Πορτογαλικά) αποτελείται από 12 μικρές βραχονησίδες περίπου 950 χλμ βορειοανατολικά του Νατάλ, στη Βραζιλία. Αντίθετα από πολλά άλλα ωκεάνια νησιά, οι βραχονησίδες δεν είναι ηφαιστειογενείς αλλά κατά το μεγαλύτερο μέρος τους αποτελούνται από περιδοτίτη.
Γεωγραφία
Η πλησιέστερη στεριά είναι το νησί Φερνάνδου ντε Νορόνια 630 χλμ προς τα νοτιοδυτικά. Οι βραχονησίδες είναι τμήμα της πολιτείας Περναμπούκο της Βραζιλίας.
Ο ψηλότερος από τους βράχους, ο νοτιοδυτικός, έχει ύψος 22,5 μέτρα, και όλοι μαζί αποτελούν τις κορυφές, της υποθαλάσσιας μεσοατλαντικής ράχης που προεκτείνεται πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Οι βραχονησίδες είναι διάσπαρτες σε μια περιοχή που εκτείνεται από Βορρά προς Νότο για 350 μέτρα και από Ανατολικά προς τα Δυτικά 200 μέτρα. Η συνολική χερσαία έκταση είναι 13.000 μ² και το μέγιστο ύψος τα 18 μ. Η ακριβής γεωγραφική θέση δίνεται στις 00°55′08″Β, 29°20′35″Δ.
Αποτελούνται από 5 νησίδες: και πολυάριθμους βράχους:
Δομές
Υπάρχει ένας φάρος ύψους 6 μέτρων στην κορυφή του Νοτιοδυτικού Βράχου, που αρχικά σηκώθηκε το 1930. Λιγότερο από 30 μέτρα προς τα νότια υπάρχει ένα κατάλυμα για στρατιωτικό προσωπικό και ερευνητές.
Βιολογία
Μόνον η μεγαλύτερη από τις νησίδες, ο Νοτιοδυτικός Βράχος, 80 επί 40 μέτρα σε διαστάσεις, καλύπτεται από βρύα και χλόη. Οι υπόλοιποι βράχοι είναι άγονοι. Οι βράχοι κατοικούνται από θαλασσοπούλια, καβούρια, έντομα και αράχνες.
Ιστορία
Το πρωινό της 16ης Φεβρουαρίου 1832 τους βράχους επισκέφθηκε ο Κάρολος Δαρβίνος στο πρώτο σκέλος του ταξιδιού του με το "Μπηγκλ" γύρω από τον κόσμο. Μέχρι το 1988 τα νησιά ήταν τμήμα της Ομοσπονδιακής Περιοχής του Φερνάνδου ντε Νορόνια, που διαλύθηκε και ενσωματώθηκε στην πολιτεία Περναμπούκο.
Κατηγορία:Νησιά της Βραζιλίας Κατηγορία:Απομονωμένα νησιά Κατηγορία:Αρχιπελάγη
Βέστι Λα Τζούμπα
σύνδεσμος=Αρχείο:Leoncavallo_-_Pagliacci_-_Enrico_Caruso_singing_%22Vesti_la_Giubba%22_-_The_Victrola_book_of_the_opera.jpg|εναλλ.=Ο Ενρίκο Καρούζο τραγουδά "Vesti la Giubba"|μικρογραφία|Ο [[Ενρίκο Καρούζο ερμηνεύει το "Vesti la Giubba". ]] Η Vesti La Giubba (Βάλε Tο Kοστούμι) είναι άρια από την όπερα του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο Pagliacci"(1892). Ερμηνεύεται κατά την ολοκλήρωση της πρώτης πράξης, όταν ο Canio ανακαλύπτει την απιστία της συζύγου του, αλλά παρ’όλα αυτά, πρέπει να ετοιμαστεί για την παράστασή του ως παλιάτσος κλόουν.
Η άρια θεωρείται μία από τις πιο συγκινητικές άριες όλων των εποχών. Ο πόνος του Canio απεικονίζεται στην αρία και αποτελεί παράδειγμα ολόκληρης της έννοιας του «τραγικού κλόουν»: χαμογελάει προς τα έξω, αλλά κλαίει μέσα του. Αυτό εξακολουθεί να εμφανίζεται και σήμερα, καθώς το μοτίβο του κλόουν συχνά προβάλλεται με το ζωγραφισμένο δάκρυ που τρέχει κάτω από το μάγουλο του καλλιτέχνη.
Οι ηχογραφήσεις της άριας από τον Ενρίκο Καρούζο από το 1902, το 1904 και το 1909, ήταν μεταξύ των κορυφαίων σε ρεκόρ πωλήσεων,της εποχής του γραμμοφώνου, φτάνοντας πάνω από ένα εκατομμύριο.
Αυτή η άρια χρησιμοποιείται συχνά στη μαζική κουλτούρα και έχει εμφανιστεί με διαφορετικές ερμηνείες και παρωδίες.
Στίχοι
Recitar! Mentre preso dal delirio, non so più quel che dico, equel che faccio! Eppur è d'uopo, sforzati! Bah! Sei tu forse un uom? Tu se' Pagliaccio!
Vesti la giubba e la faccia infarina. La gente paga, e rider vuole qua. E se Arlecchin t'invola Colombina, ridi, Pagliaccio, e ognun applaudirà! Tramuta in lazzi lo spasmo ed il pianto in una smorfia il singhiozzo e 'l dolor, Ah!
Ridi, Pagliaccio, sul tuo amore infranto! Ridi del duol, che t'avvelena il cor!
Να παίξω θέατρο;!Μέσα στο παραλήρημα, δε ξέρω,πια,τι να πω, ή τι να κάνω! Κι όμως,έτσι πρέπει,προσπάθησε! Μπα;!Είσαι άνδρας,εσύ; Εσύ δεν είσαι παρά ένας παλιάτσος!
Βάλε το κοστούμι σου, αλεύρωσε το πρόσωπο σου. Το κοινό πληρώνει,και θέλει να γελάσει. Και αν ο Αρλεκίνος σου κλέψει την Κολομπίνα γέλα, παλιάτσε, κι όλοι θα σε χειροκροτήσουν! Τους σπασμούς και τους λυγμούς,καν'τους χωρατά τον στεναγμό και τον πόνο,μιαν αστεία γκριμάτσα,Α!
Γέλα, παλιάτσε, για τον ραγισμένο σου έρωτα! Γέλα για την πίκρα,που σου φαρμακώνει τη καρδιά!
Παραπομπές
Κατηγορία:Άριες Κατηγορία:Συνθέσεις του 1892
Γλαύκος ποταμός
Ο Γλαύκος  είναι ποταμός της Αχαΐας ο οποίος πηγάζει από το Παναχαϊκό όρος και εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο στο νότιο τμήμα της Πάτρας. Το μήκος του ανέρχεται σε 26,3 χιλιόμετρα.
Ονομασία
Παλιά ο ποταμός ονομαζόταν Λεύκας, ενώ η ονομασία «Γλαύκος», σύμφωνα τόσο με τον ιστορικό Στέφανο Θωμόπουλο όσο και άλλες πηγές, είναι παραφθορά της (δηλ. Λεύκας = Λαύκος = Γλαύκος). Ως Λεύκας αναφέρεται σε χειρόγραφο σιγίλιο της μονής Γηροκομειού. Κατά τον ιστορικό Κώστα Τριανταφύλλου ονομάζεται Λεύκα από τη περιοχή Λεύκα της Πάτρας, που βρίσκεται πολύ κοντά στον ποταμό. Ο Θωμόπουλος αναφέρει ότι αποκαλείται Λεύκα, ταυτόχρονα με την ύπαρξη και άλλων ονομασιών του, από τον 18ο αιώνα και εξής.
Η ονομασία «Γλαύκος» αποτελεί την επίσημη ονομασία της συνοικίας Ζαρουχλαίικα της Πάτρας, ονομασία ωστόσο που δεν έχει επικρατήσει. Ως «Γλαύκος» επίσης αναφέρεται και η τοποθεσία όπου βρίσκεται το Υδροηλεκτρικό εργοστάσιο του Γλαύκου και η εκεί οικιστική περιοχή, που αποτελεί μέρος της Περιβόλας, ευρισκόμενη πολύ κοντά στην Καρυά Πατρών και ανάντη του ποταμού.
Ρους του ποταμού
Πηγάζει από το Παναχαϊκό όρος και στη διαδρομή του τροφοδοτείται από διάφορες πηγές και τελικά χύνεται στον Πατραϊκό κόλπο, δίπλα από το νέο (νότιο) λιμάνι της Πάτρας. Διέρχεται δίπλα και κοντά από αρκετούς οικισμούς του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού και εν συνεχεία μέσα από το νότιο-νοτιοανατολικό τμήμα του πολεοδομικού συγκροτήματος της Πάτρας. Πριν τις εκβολές του στην περιοχή Ιτιές σχηματίζει (επίπεδη) κοιλάδα γνωστή με το όνομά του. Η κοιλάδα αυτή αναφέρεται ότι κατά την Ενετοκρατία έβγαζε μεγάλες ποσότητες καλαμποκιού και καλής ποιότητας βαμβάκι.
Ο Γλαύκος έχει αρκετούς μικρούς παραπόταμους εκ των οποίων αυτοί στο πεδινό τμήμα του ρου του αποτελούν στην ουσία μικρούς αύλακες-χείμαρρους, οι οποίοι φέρουν ως ονομασία τους συνήθως το όνομα του χωριού ή της περιοχής από όπου διέρχονται: π.χ. του Μπεγουλακίου, του Σαραβαλίου, του Ρωμανού, της Εγλυκάδας και το Λαλέικο. Σημαντικοί παραπόταμοί του είναι ο Βερβενίκος και ο Ξεροπόταμος.