cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογές στον Άγιο Ευστάθιο
2014
Το πιο πρόσφατο δημοψήφισμα για το στάτους του Αγίου Ευσταθίου διεξήχθη στις 17 Δεκεμβρίου 2014. Η απόφαση για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος εγκρίθηκε από το Νησιωτικό Συμβούλιο στις 8 Οκτωβρίου και υποστηρίχθηκε από το Ενωτικό Κόμμα του Λαού του Αγίου Ευσταθίου, το Κίνημα Φιλελεύθερης Δράσης και τον ανεξάρτητο βουλευτή Ρούμπεν Μέρκμαν. Παρότι η πλειοψηφία των ψηφισάντων υπερψήφισε την πρόταση για αυτονομία εντός του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, η συμμετοχή ήταν πολύ χαμηλή, κάτω από 60%, με αποτέλεσμα να μην είναι δεσμευτικό το δημοψήφισμα.
Ιπτάμενος άσος
Οι δέκα κορυφαίοι άσοι
Σημείωση: Η λίστα δεν περιλαμβάνει καταγραφές που δεν είναι επιβεβαιωμένες και καθολικά αποδεκτές.
Γεώργιος Βεντήρης
Ο Γεώργιος Βεντήρης, του Αντωνίου, (1890-1954) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και ιστοριογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Άρτα το 1890, με καταγωγή από τη Λακωνία, και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα εισήλθε στο δημοσιογραφικό χώρο όπου και σημείωσε ταχύτατη εξέλιξη, αναλαμβάνοντας αρχικά διευθυντής της εφημερίδας «Θάρρος των Καλαμών», και υπερθεματίζοντας το Κίνημα στο Γουδί και τον ερχομό του Βενιζέλου. Κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων και τη μετέπειτα εποχή, έχοντας μετακομίσει στην Αθήνα, διηύθυνε διάφορες άλλες εφημερίδες της φιλελεύθερης παράταξης, όπως: τη «Νέα Ελλάς», «Πατρίς», «Νέα Ημέρα Τεργέστης», »Ελεύθερον Βήμα». Από της εποχής μάλιστα που ανέλαβε διευθυντής της "Πατρίδος" υπήρξε έμπιστος φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου. Μετά το θάνατο του τελευταίου το 1936, συνδέθηκε φιλικά με τον Νικόλαο Πλαστήρα.
Κατά το λεγόμενο Κίνημα Παγκάλου 25ης Ιουνίου 1925 ο Βεντήρης υπέστη άγριο διωγμό μαζί με άλλους δημοκρατικούς πολιτικούς. Την περίοδο 1927-1931 ασχολήθηκε με τη συγγραφή δίτομης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας, με τίτλο Η Ελλάς του 1910-1920 (1931, 21970), που αποτελεί αξιόλογη συμβολή στη νεότερη ιστορία της χώρας και με την οποία επιχείρησε να ερμηνεύσει τον Εθνικό Διχασμό. Το 1946 ο Βεντήρης συμμετείχε στην ελληνική αντιπροσωπεία στη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Διάσκεψη της Ειρήνης. Επί βασιλείας Παύλου του Α΄ διετέλεσε διευθυντής της γενικής γραμματείας του πολιτικού Οίκου του Βασιλέως, επειδή πίστευε πως θα βοηθούσε στην άρση του εθνικού διχασμού, απογοητεύοντας όμως τους παλαιούς φίλους του. Πέθανε το 1954 στη Λωζάνη της Ελβετίας, σε ηλικία 64 ετών.
Αργυρούπολη
Η Αργυρούπολη είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Ελληνικού - Αργυρούπολης του Νοτίου Τομέα Αθηνών, 9 χλμ. νοτιοανατολικά του κέντρου της Αθήνας, στις νότιες παρυφές του Υμηττού, έκτασης περίπου 8 τετ.χλμ. Συνορεύει με τους δήμους της Γλυφάδας, του Αλίμου και της Ηλιούπολης. Χωροταξικά έχει αναπτυχθεί νοτιοανατολικά του κέντρου της Αθήνας και βόρεια της λεωφόρου Βουλιαγμένης. Από τον Ιούλιο του 2013, η Αργυρούπολη εξυπηρετείται από τον ομώνυμο σταθμό του μετρό της Αθήνας, που βρίσκεται επί της λεωφόρου Βουλιαγμένης, πολύ κοντά στη κεντρική πλατεία της πόλης. Στο παρελθόν, η Αργυρούπολη αποτελούσε αυτόνομο δήμο, από το 2011 όμως αποτελεί δημοτική κοινότητα και έδρα του δήμου Ελληνικού-Αργυρούπολης.
Η Αργυρούπολη και το Ελληνικό έχουν αναδειχθεί σε ιδιαίτερα δημοφιλή προάστια εξαιτίας της προνομιακής θέσης τους πάνω στο βουνό και δίπλα στη θάλασσα (τα όρια της Αργυρούπολης φτάνουν μέχρι την αρχή του δάσους όπου η οικιστική ανάπτυξη συνεχίζει ομαλά και υπάρχουν υποδομές, σχολεία και χώροι άθλησης και αθλητισμού, ενώ τα όρια του Ελληνικού φτάνουν μέχρι τη θάλασσα, όπου βρίσκεται το αθλητικό κέντρο "Άγιος Κοσμάς" και το παλιό αεροδρόμιο). Στην περιοχή δημιουργήθηκε ο φερώνυμος σταθμός του μετρό.
Ιστορική εξέλιξη
Την περίοδο 1926 - 1928 39 οικογένειες των Αργυρουπολιτών εγκαταστάθηκαν στη περιοχή Τράχωνες, σε μια έκταση 300 στρεμμάτων ιδιοκτησίας του γιατρού Μαρίνου Γερουλάνου που απολλοτριώθηκε επί πρωθυπουργίας Αλέξανδρου Ζαΐμη και Υπ. Κοινωνικής Πρόνοιας Μιχ. Κύρκου και βάσει της ανταλλάξιμης περιουσίας που δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ του 1927. Η περιοχή αυτή τότε χαρακτηριζόταν "εξορία του Αδάμ" αν αναλογισθεί κανείς ότι δεν υπήρχε η σημερινή λεωφόρος Βουλιαγμένης, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα ή τηλέφωνο, τα δε πλησιέστερα σημεία επικοινωνίας ήταν το Παλαιό Φάληρο και η περιοχή Άγιος Ιωάννης. Έτσι οι πρώτοι αυτοί κάτοικοι πάλεψαν με πολλές δυσκολίες και ελλείψεις, που όμως με την εργατικότητα, υπομονή και επιμονή που τους διέκρινε λάξεψαν βράχους, άνοιξαν πηγάδια σε αρκετό βάθος και έκτισαν τα πρώτα πλήθινα σπίτια τους. Το 1932 κτίζεται ο πρώτος και κεντρικός σήμερα ναός, η Αγία Βαρβάρα, προστάτιδα του Δήμου. Ένα χρόνο μετά, το 1933, κτίζεται με προσωπική εργασία των κατοίκων το πρώτο μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο.
Το 1937 - 1938 γίνεται η αρχική διάνοιξη του καρόδρομου του Πρίγκιπα Πέτρου που έφθανε μέχρι βόρεια της Γλυφάδας και που ονομάσθηκε "λεωφόρος Βουλιαγμένης" (επί του στόχου κατάληξης παρότι δεν έφθασε ποτέ στη Βουλιαγμένη), έργο που όμως έδωσε άλλη πνοή στον νεοσύστατο οικισμό.
Το 1940 (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) λόγω της γειτνίασης με το αεροδρόμιο η περιοχή βομβαρδίστηκε και οι κάτοικοι γνώρισαν δεύτερη προσφυγιά. Στις 12 Οκτωβρίου 1944 αρχίζει η επανεγκατάσταση των κατοίκων με κύριο μέλημα την απόσπασή τους από την Κοινότητα του Καλαμακίου. Πέντε χρόνια μετά, στις 29 Ιουλίου 1949, δημοσιεύεται η ίδρυση της Κοινότητας Νέας Αργυρούπολης που αριθμούσε 425 κατοίκους με προσωρινό πρόεδρο τον Τιμολέοντα Ζιώγα. Το 1951 εκλέγεται πρώτος αιρετός Πρόεδρος ο Κυρ. Ευσταθιάδης. Τον ίδιο χρόνο τοποθετείται και η πρώτη τηλεφωνική σύνδεση στο Σταθμό Χωροφυλακής για να ακολουθήσει μέχρι το 1953 η σύνδεση όλων των οικιών. Το 1952 έγινε και ο ηλεκτροφωτισμός.
Την περίοδο αυτή (1951 - 1955) τρεις οικοδομικοί συνεταιρισμοί (Παλαιών Πολεμιστών, Ηλεκτρουπόλεως και Αλεξιουπόλεως) με 3.500 οικόπεδα ιδιοκτησίας Κ. Νάστου εντάσσονται στο σχέδιο πόλης. Το 1954 οι κάτοικοι προμηθευόμενοι οι ίδιοι χαλύβδινους σωλήνες από τη Γαλλία εγκαθιστούν το κοινοτικό δίκτυο ύδρευσης. Έτσι μέσα σε 8 χρόνια από της ίδρυσης της κοινότητας ο πληθυσμός δεκαπλασιάζεται από 425 σε 4.025 (1957) και η περιοχή πλέον από αγροτική χαρακτηρίζεται αστική.
Το 1972 η Κοινότητα Νέας Αργυρούπολης ανακηρύχθηκε σε Δήμο Αργυρούπολης με διορισμένο Δήμαρχο από την κυβέρνηση των συνταγματαρχών τον Παναγιώτη Αποστόλου. Ακολούθησαν οι Δημήτρης Ευσταθιάδης (πρώτος αιρετός 1975-1994), Χαράλαμπος Σαραφίδης (1995-2002) και Ιωάννης Τσαρπαλής (2002 - 2006). Στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου του 2006, ο Δημήτρης Ευσταθιάδης -πρώτος αιρετός δήμαρχος της πόλεως- επανεξελέγη στο δημαρχιακό θώκο. Στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2010 για τον καλλικρατικό πλέον δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης δήμαρχος εξελέγη ο πρώην δήμαρχος Ελληνικού Χρήστος Κορτζίδης. Στις δημοτικές εκλογές του 2014 εξελέγη δήμαρχος ο Γιάννης Κωνσταντάτος.
Τον Σεπτέμβριο του 1972 ιδρύθηκε το Γυμνάσιο Αργυρουπόλεως ικανοποιώντας ένα χρόνιο αίτημα των κατοίκων της πόλης. Σήμερα η Αργυρούπολη έχει 4 Γυμνάσια, 4 Γενικά Λύκεια και ένα Επαγγελματικό Λύκειο.
Δήμος Αργυρούπολης
Ο Δήμος Αργυρούπολης διέθετε πολλά έργα υποδομής όπως Δημοτικές επιχειρήσεις, Αθλητικό Οργανισμό με 3 κλειστά γυμναστήρια, 1 κολυμβητήριο κλπ., αποχετευτικό δίκτυο, υγειονομικές και προνοιακές υπηρεσίες, ιδιόκτητα σχολικά κτίρια, πλατείες και παιδικές χαρές, το Δημοτικό Ωδείο Αργυρούπολης "Γιώργος Μιχαλακέας", το Πολιτιστικο-Συνεδριακό Κέντρο "ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ", το Εκθεσιακό κέντρο, το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, το σχολείο Κωφών και Βαρηκόων κλπ.
Πρόεδροι της Κοινότητας Νέας Αργυρούπολης
Η Νέα Αργυρούπολη αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα από το 1949 ως το 1972, οπότε αναγνωρίστηκε σε δήμο. Το 1961 μετονομάστηκε σε Αργυρούπολη. Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Μπόργκο α Μοτσάνο
Το Μπόργκο α Μοτσάνο (ιταλικά: Borgo a Mozzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Όθων Α΄ της Ελλάδας
Ο Όθων Α΄ (γερμανικά: Otto Friedrich Ludwig von Wittelsbach, 1 Ιουνίου 1815 - 26 Ιουλίου 1867) ήταν Βαυαρός πρίγκιπας του Οίκου των Βίττελσμπαχ, πρώτος βασιλιάς του ελληνικού κράτους. Ήταν ο μοναδικός μονάρχης της Ελλάδος που έφερε τον τίτλο Βασιλεύς της Ελλάδος, δεδομένου ότι οι επόμενοι, του Οίκου των Γκλύξμπουργκ, είχαν τον τίτλο Βασιλεύς των Ελλήνων.
Βιογραφία
Ο Όθων Φρειδερίκος Λουδοβίκος γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1815 στο Παλάτι Μιραμπέλ του Σάλτσμπουργκ. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του φιλέλληνα βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄ και της Θηρεσίας, κόρης του Φρειδερίκου, Δούκα της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Έλαβε εκπαίδευση πρίγκηπα, που προοριζόταν για δευτερεύουσα θέση μέσα στο κράτος. Μάλιστα, ο πατέρας του ήθελε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία και ανέθεσε τις σπουδές του στο φανατικό καθολικό ιερέα, Αίτελ, που αργότερα έγινε Επίσκοπος του Άιχστετ.
Λόγω της καχυποψίας απέναντι στον Κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια, (θεωρείτο ρωσόφιλος), το 1830, η Αγγλία, κατά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Ανεξαρτησίας του Ελληνικού Κράτους, πέτυχε συμφωνία με τις Μεγάλες Δυνάμεις («Προστάτιδες Δυνάμεις») για τη μεταβολή του πολιτειακού σχήματος της χώρας, την επιβολή μοναρχίας και τη μετατροπή του ελληνικού κράτους σε βασίλειο. Οι ίδιες όρισαν, με τη Συνθήκη του Λονδίνου (1832), το, 17χρονο τότε, Όθωνα ως Βασιλιά της Ελλάδας ύστερα και από την τελική άρνηση του Λεοπόλδου της Σαξονίας, γιου του Φραγκίσκου, Δούκα της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ. Αρχικά. είχε επιλεγεί εκείνος ως Βασιλιάς της Ελλάδας και κατόπιν τέθηκε επικεφαλής του νεοσύστατου Βασιλείου του Βελγίου.
Το πρωτόκολλο εκλογής (25 Απριλίου 1832) του Όθωνα ως βασιλιά υπογράφηκε από τον Υποκόμη Πάλμερστον (Αγγλία) και τους πρίγκιπες Σαρλ Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ (Γαλλία) και Κρίστοπ φον Λίβεν (Ρωσία). Στάλθηκε για έγκριση στον βασιλιά Λουδοβίκο. Αυτός εξέφρασε ορισμένα αιτήματα για την αποδοχή του ελληνικού θρόνου από τον γιο του Όθωνα : να επεκταθούν τα όρια του βασιλείου μέχρι τον Βόλο και την Άρτα και να προσαρτηθούν η Κρήτη και η Σάμος, να χορηγηθεί δάνειο 60 εκατ. γαλλικών φράγκων, να σταλούν στην Ελλάδα τρία συντάγματα βαυαρικού στρατού (3.500 άντρες), να λειτουργήσει τριμελής αντιβασιλεία μέχρι την ενηλικίωση του Όθωνα, να μη θεσπιστεί Σύνταγμα πριν την ανάληψη των καθηκόντων από τον βασιλιά (ώστε να μην υποχρεωθεί να το αναστείλει σε περίπτωση κρίσης) και τέλος, ο τίτλος του Όθωνα να είναι «Βασιλεύς της Ελλάδος».
200px|thumb|right|Πορτραίτο του Όθωνα. Έργο του [[Γιόζεφ Καρλ Στίλερ.]] Οι Προστάτιδες Δυνάμεις απέρριψαν την πρώτη αξίωση και δέχτηκαν τους υπόλοιπους όρους, ορίζοντας ότι το αιτούμενο δάνειο θα καταβαλλόταν υπό την εγγύησή τους σε τρεις ισόποσες δόσεις. Δύο μήνες αργότερα (17 Ιουνίου 1832), αποφασίστηκαν τα «οριστικά» σύνορα του νεοσύστατου βασιλείου, το οποίο αποκτούσε την Ακαρνανία, την Αιτωλία και τη Φθιώτιδα, με οριοθετική γραμμή που ξεκινούσε από το Κομπότι (Αμβρακικός Κόλπος), περνούσε από τις κορυφές, Όθρυς και Τυμφρηστός, και κατέληγε στον Μαλιακό. Στο διάγγελμα που απηύθυνε ο βασιλιάς Όθων προς τον ελληνικό λαό κατά την άφιξή του στην Ελλάδα, υπογράμμιζε (αποσπάσματα του λόγου):
Αντιβασιλεία
Επειδή ο Όθων ήταν ανήλικος, σχηματίστηκε επιτροπή Αντιβασιλείας. Το όργανο αυτό αποτελούσαν οι :
thumb|100px|Το βασιλικό μονόγραμμα του Όθωνα.
Η Απόλυτη Μοναρχία
Η ενηλικίωση του Όθωνα έγινε την 1η Ιουνίου 1835 και εορτάσθηκε με κανονιοβολισμούς, στρατιωτική παρέλαση, φωταγώγηση, αγώνες και επίσημο χορό. Με όσα μέσα διέθεταν, η Αθήνα και οι κάτοικοί της τίμησαν την ημέρα: «Έγινε λαμπρή παράταξη», γράφει ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του, «από την εκκλησία ως το παλάτι στρωμένος ο δρόμος και στολισμένος».
Παρά την αντίθεση του Όθωνα, ο Λουδοβίκος επέβαλε τη διατήρηση του Άρμανσπεργκ σε θέση ευθύνης στην Ελλάδα. Στα επίσημα κείμενα αποκαλείται με τον τίτλο του αρχιγραμματέα, ενώ στην καθημερινή ζωή και στον αντιπολιτευόμενο Τύπο τον επονομάζουν Αρχικαγκελάριο.
Με την ανάληψη των βασιλικών καθηκόντων από τον Όθωνα εγκαινιάστηκε μια καινούργια φάση για την εγκαθίδρυση θεσμών, σύμφωνα με τους οποίους θα λειτουργούσε το κράτος. Στο τελευταίο εξάμηνο του 1835, δημιουργήθηκαν τέσσερις βασικοί θεσμοί με πρώτο το αξίωμα του αρχιγραμματέα, θεσμός με σύντομη διάρκεια, καθώς δεν κράτησε παρά μόνο όσο η θητεία του Άρμανσπεργκ, και έπαψε να υπάρχει με την πτώση του Αρχικαγκελάριου, τον Φεβρουάριο του 1837. Ο δεύτερος θεσμός που αφορούσε το σύστημα της μικρής γαιοκτησίας, αν και εφαρμόστηκε καθυστερημένα, αποτέλεσε με τον καιρό βασικό χαρακτηριστικό του ελληνικού κοινωνικού συστήματος. Ο τρίτος, που ήταν η ίδρυση του Συμβουλίου της Επικρατείας, διατηρήθηκε στην αρχική του μορφή και στις πρωταρχικές του λειτουργίες ως την παραχώρηση του Συντάγματος, τον Μάρτιο του 1844, ενώ ο τέταρτος, που προνοούσε για τη δημιουργία της ελληνικής φάλαγγας, δεν μπόρεσε να φτάσει σε πλήρη ανάπτυξη, εξαιτίας των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπιζε το κράτος.
Η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843
Η δυσαρέσκεια του λαού λόγω της πολιτικής του Όθωνα, αλλά και τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων απαιτούσαν την παραχώρηση Συντάγματος. Συγκεκριμένα, η Αγγλία πίστευε ότι ο κοινοβουλευτισμός θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντά της, ενώ η Γαλλία δεν ήθελε να φαίνεται αντίθετη με την παραχώρηση ελευθεριών. Τέλος, η Ρωσία επιδίωκε κάποια αλλαγή με την οποία ο Όθων θα αναγκαζόταν να παραιτηθεί, καθώς είχε ελπίδες ότι θα ανέβαινε στον θρόνο Ρώσος πρίγκιπας. Μοχλός πίεσης των Δυνάμεων ήταν οι οικονομικές υποχρεώσεις της Ελλάδας. Έτσι, η Ρωσία απαίτησε την άμεση καταβολή των τοκοχρεολυσίων των πρώτων δύο δόσεων του 1833 και την επιστροφή των προκαταβολών της τρίτης. Με αυτά συμφώνησαν και οι υπόλοιπες δυνάμεις. Αποτέλεσμα ήταν να μεγαλώσει η δυσφορία κατά του Όθωνα, ο οποίος αναγκάστηκε να καταφύγει σε αντιλαϊκά μέτρα (σταμάτησε την εκτέλεση έργων, ανέστειλε την καταβολή μισθών και απέλυσε πολλούς δημοσίους υπαλλήλους).
thumb|right|350px|Νύχτα της [[3 Σεπτεμβρίου|3ης Σεπτεμβρίου 1843. Στο κέντρο διακρίνεται ο Δημήτριος Καλλέργης έφιππος, ενώ από ένα παράθυρο των ανακτόρων προβάλλουν ο Όθων ντυμένος με ελληνική ενδυμασία και η Αμαλία. Αγνώστου ζωγράφου, συλλογή Λ. Ευταξία, Αθήνα.]] Η δυσαρέσκεια οδήγησε στη συνωμοσία μερικών πολιτικών και αξιωματικών - με αρχηγούς τον Μακρυγιάννη και τον Καλλέργη - οι οποίοι ήθελαν να επιβάλουν στον Όθωνα την παραχώρηση Συντάγματος. Ωστόσο αυτός και η κυβέρνηση δεν έλαβαν καθόλου προστατευτικά μέτρα.
Τη νύχτα της 2ας προς την 3η Σεπτεμβρίου ένα τάγμα συγκέντρωσε πολίτες και κατευθύνθηκε προς τα ανάκτορα με την κραυγή «Ζήτω το Σύνταγμα». Ο Όθων κάλεσε τμήμα πυροβολικού, του οποίου όμως ο επικεφαλής (λοχαγός Ελευθέριος Σχοινάς ή Σχινάς) ήταν μυημένος στο κίνημα και ενώθηκε με τους επαναστάτες. Ο Μακρυγιάννης αυτοανακηρύχθηκε φρούραρχος της πόλης και ανέλαβε την προστασία των ανακτόρων και των δημοσίων καταστημάτων. Το υπουργείο του Χρηστίδη είχε διαλυθεί και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Μεταξά. Μια εξαμελής επαναστατική επιτροπή παρουσιάστηκε στον βασιλιά και τον ανάγκασε να διατάξει σύγκληση Εθνικής Συνέλευσης για την ψήφιση Συντάγματος. Οι επαναστάτες διεκδικούσαν τα πολιτικά τους δικαιώματα και όχι την απομάκρυνση του Όθωνα. Έγιναν εκλογές τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο και οι πληρεξούσιοι συγκρότησαν τη συνταγματική Εθνική Συνέλευση του 1843.
Ο Όθων τελικά παραχώρησε το Σύνταγμα του 1844, αλλά η νέα κυβέρνηση ζητούσε από τον βασιλιά όχι μόνο αμνηστία, αλλά και απονομή μεταλλίου στους πρωτεργάτες της Επανάστασης. Ο βασιλιάς αρχικά δε συμφώνησε, αλλά τελικά πιέστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις, υποχώρησε και έγινε δεκτός από τον λαό και τον στρατό. Η νύχτα της 3ης Σεπτεμβρίου σήμανε το τέλος της απόλυτης μοναρχίας στην Ελλάδα.
Η καθιέρωση της Συνταγματικής Μοναρχίας
Η κυβέρνηση του Ανδρέα Μεταξά είχε ως αποστολή τη σύγκληση της Εθνικής Συνέλευσης του 1843, για την προετοιμασία και ψήφιση του Συντάγματος και τη διενέργεια εκλογών. Στην Εθνοσυνέλευση έλαβαν μέρος αντιπρόσωποι («πληρεξούσιοι») και από περιοχές που συμμετείχαν στην Επανάσταση αλλά δεν απελευθερώθηκαν. Τον Μάρτιο του 1844, αναδείχτηκε πρόεδρος ο Πανούτσος Νοταράς. Αποφασίστηκε η διατήρηση της Μοναρχίας, αλλά με συνταγματικούς περιορισμούς. Αυτή τη μέση οδό προτίμησαν και οι Μεγάλες Δυνάμεις, που δε συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα και μπορούσαν τώρα να παίξουν τον ρόλο του μεσολαβητή. Η Ρωσία όμως ήταν αντίθετη προς την παραχώρηση Συντάγματος.
Στο νέο πολίτευμα η θέση του βασιλιά ήταν και πάλι κυρίαρχη, αφού η Εθνοσυνέλευση εξακολουθούσε να θεωρεί φορέα της συντακτικής εξουσίας τον μονάρχη. Η νέα μορφή του πολιτεύματος ήταν ηγεμονική, κληρονομική, συνταγματική και κοινοβουλευτική. Ο βασιλιάς διατήρησε την εκτελεστική εξουσία και μοιραζόταν μαζί με τη Βουλή και τη Γερουσία – της οποίας τα μέλη όριζε ο ίδιος - τη νομοθετική. Ήταν ο ανώτατος άρχοντας του κράτους: επικύρωνε νόμους, απένεμε βαθμούς στρατιωτικών, διόριζε και έπαυε δημοσίους υπαλλήλους.
thumb|left|280px|Οι υπογραφές των πληρεξούσιων της Εθνικής Συνέλευσης του [[1843, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα.]]
Με το Σύνταγμα της 3ης Σεπτεμβρίου αναγνωρίστηκε ως επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα η Ορθοδοξία, ενώ οποιαδήποτε άλλη ήταν ανεκτή. Επίσης, η Εκκλησία της Ελλάδος είναι δογματικά ενωμένη με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης αλλά αυτοκέφαλη και ανεξάρτητη από κάθε άλλη.
Στο θέμα των αυτοχθόνων και ετεροχθόνων προέκυψε μεγάλη ένταση, αφού νωρίτερα είχε αποφασιστεί ότι μόνο Έλληνες πολίτες ήταν δεκτοί στα δημόσια επαγγέλματα. Οι αυτόχθονες απαιτούσαν πολιτογράφηση των ετεροχθόνων, με αποτέλεσμα τον αποκλεισμό από τις δημόσιες θέσεις όλων των Ελλήνων που προέρχονταν από τις υπόδουλες ακόμη περιοχές. Αυτό προκάλεσε και την αντίδραση των ετεροχθόνων με αποτέλεσμα η απόφαση να ενταχθεί στα Ψηφίσματα και όχι στο Σύνταγμα.
Στο θέμα της διαδοχής, το Σύνταγμα προέβλεπε ότι κάθε μελλοντικός κάτοχος του ελληνικού θρόνου θα έπρεπε να είναι ορθόδοξος, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις, αφού η Συνθήκη του Λονδίνου δεν προέβλεπε κάτι τέτοιο. Η Ρωσία όμως δεν είχε πρόβλημα, και η Αγγλία και η Γαλλία αποδέχτηκαν το τετελεσμένο γεγονός.
Πολλοί υποστήριζαν ότι η Γερουσία, που προβλεπόταν από το νέο Σύνταγμα, ήταν ένας αριστοκρατικός και επικίνδυνος θεσμός, αφού ο βασιλιάς όριζε τους ισόβιους γερουσιαστές, οι οποίοι όντας πιστοί σε αυτόν θα περιόριζαν το έργο των εκλεγμένων βουλευτών. Τελικά σχηματίστηκαν δύο αντίθετες ομάδες και επικράτησαν οι υποστηρικτές των βασιλικών απόψεων.
Το Σύνταγμα βασιζόταν σε ευρωπαϊκά συντάγματα και τις εμπειρίες μερικών πολιτικών αλλά δεν καθοριζόταν από συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία.
Δυσαρέσκειες και αντιδυναστικές εκδηλώσεις
μικρογραφία|Ο Όθων σε αναμνηστικό μετάλλιο από τον Κόνραντ Λάγκε το 1836 ([[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο).]] Μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο, οι αρχηγοί των 3 κομμάτων αποσύρθηκαν από την πολιτική ζωή και άρχισε μια νέα περίοδος στην οποία ο μετασχηματισμός της νεοελληνικής κοινωνίας περιλάμβανε την ενίσχυση της αστικής τάξης. Επίσης, ο Όθων δεν κατάφερε να κάνει παιδιά και, έτσι, άρχισε η αναζήτηση για ένα νέο ορθόδοξο πρίγκιπα.
Επίσης, το φιλελεύθερο πνεύμα που επικρατούσε στην Ιταλία εμψύχωσε τους Έλληνες, οι οποίοι πίστευαν ότι οι Ιταλοί, μετά από τη νίκη τους κατά της Αυστρίας, θα προχωρούσαν στην απελευθέρωση των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Ο λαός περίμενε από τον Όθωνα ενεργή δράση, αλλά εκείνος δίσταζε και κατηγορήθηκε για φιλο-αυστριακά αισθήματα.
Ο Τύπος στρεφόταν ανοιχτά κατά του βασιλιά και στη Βουλή ενισχύθηκε η αντιπολιτευτική παράταξη. Ο Όθων διέταξε τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Μιαούλη, η οποία διενήργησε εκλογές το 1859 και κέρδισε. Η αντιπολίτευση αντέδρασε στις σκανδαλώδεις παρεμβάσεις υπέρ των κυβερνητικών υποψηφίων. Μετά από την απομάκρυνση πολλών βουλευτών και αναταραχές, ο Όθων τελικά διέλυσε τη Βουλή και έκανε εκλογές το 1861. Σ' αυτές τόσο ο Όθων όσο και η κυβέρνηση χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα για να επικρατήσουν οι κυβερνητικοί. Μια απόπειρα δολοφονίας κατά της Αμαλίας κατεύνασε κάπως τα πνεύματα, αλλά σε λίγο ο αντιδυναστικός αγώνας βρισκόταν και πάλι σε έξαρση.
thumb|right|350px|Η λέμβος Ουρανία, φτιαγμένη ειδικά για τον Όθωνα και την [[Αμαλία της Ελλάδας|Αμαλία με το χαρακτηριστικό ξυλόγλυπτο επίχρυσο ακρόπρωρο του αναγεννημένου εκ της στάκτης Φοίνικα μετά εμβόλου τρίαινας, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα).]] Ο Όθων κάλεσε τότε την αντιπολίτευση να σχηματίσει κυβέρνηση αλλά αυτή απαίτησε:
Ενώ, αρχικά, ο Όθων συμφώνησε, έπειτα ανακάλεσε την εντολή και έδωσε την πρωθυπουργία και πάλι στον Μιαούλη.
Επαναστατικά κινήματα
Επαναστατικά κινήματα πραγματοποιήθηκαν και στη Σύρο. Οι επαναστάτες εξόπλισαν ένα εμπορικό πλοίο, αλλά ο Όθων έστειλε το πολεμικό, Αμαλία, με ικανή στρατιωτική δύναμη και τους συνέλαβε. Χορήγησε αμνηστία σε όσους συμμετείχαν στην επανάσταση εκτός από τους πρωτεργάτες.
Επανάσταση και έξωση του Όθωνα
Τελικά, ο Μιαούλης υπέβαλε την παραίτησή του και ο Όθων έκανε πρωθυπουργό τον Ιωάννη Κολοκοτρώνη. Μάλιστα κατέστρωνε κρυφά σχέδια με την Ιταλία για κοινή δράση κατά της Πύλης. Η Αγγλία, μαθαίνοντας γι’ αυτά τα σχέδια, έλαβε τα κατάλληλα μέτρα για τη ματαίωσή τους.
Στο εσωτερικό επικρατούσαν οι αντιβασιλικές διαδηλώσεις. Τη νύχτα της 10ης προς 11η Οκτωβρίου, εκδίδεται το Ψήφισμα του Έθνους για την κατάργηση της Βασιλείας του Όθωνα, ως ακολούθως:
Το βασιλικό ζεύγος θεώρησε σωστό να κάνει μια περιοδεία στις επαρχίες για να αποκατασταθεί η δημοτικότητά του. Ενώ όμως η υποδοχή έδειχνε ενθουσιώδης, στο μεταξύ ξέσπασε στην Αιτωλοακαρνανία επανάσταση που έφτασε μέχρι την Αθήνα. Το βασιλικό ζεύγος έμεινε στο πολεμικό Αμαλία, ενώ οι Μεγάλες Δυνάμεις τους συμβούλευαν να αναχωρήσουν αμέσως. Ο Όθων και η Αμαλία εγκατέλειψαν την Ελλάδα στις 23 Οκτωβρίου 1862, με το αγγλικό πολεμικό Σκύλλα. Κατέφυγαν στο Μόναχο και αργότερα στη Βαμβέργη, αλλά ο Όθων δεν παραιτήθηκε επίσημα από τον θρόνο.
thumb|right|150px|Ο Όθων στη Βαυαρία τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το τελευταίο διάγγελμα του βασιλιά Όθωνα προς τον ελληνικό λαό, λίγο πριν από την αναχώρησή του από την Ελλάδα, ανέφερε τα εξής:
thumb|right|250px|Η [[σαρκοφάγος του Όθωνα στην εκκλησία των Θεατινών στο Μόναχο]] Μετά από περίοδο μεσοβασιλείας, ο ελληνικός θρόνος δόθηκε στον Δανό πρίγκιπα Γεώργιο. Αναγορεύτηκε Βασιλιάς των Ελλήνων ως Γεώργιος Α΄.
Κάποιοι ιστορικοί αναφέρουν ότι ο Όθων αγάπησε την Ελλάδα όσο τίποτε άλλο
Τόνι Χορ
Ο Τόνι Χορ (αγγλική γλώσσα: Tony Hoare. Ολόκληρο το ονοματεπώνυμό του: Sir Charles Antony Richard Hoare) είναι Βρετανός επιστήμονας υπολογιστών, ο οποίος συνέβαλε στον ορισμό και στον σχεδιασμό των γλωσσών προγραμματισμού.
Όθων Α΄ της Ελλάδας
Επανάσταση και έξωση του Όθωνα
. Απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1867 στη Βαμβέργη. Ο ίδιος θέλησε να θαφτεί με την παραδοσιακή ενδυμασία της Ελλάδας, τη φουστανέλα. Είναι θαμμένος δίπλα στην Αμαλία, στην κρύπτη των οικογενειακών τάφων της βαυαρικής δυναστείας, στην Εκκλησία των Θεατινών, στο κέντρο του Μόναχου.
Τόνι Χορ
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1934 στην πρωτεύουσα Κολόμπο της Κεϋλάνης(σημερινή Σρι Λάνκα).
Όθων Α΄ της Ελλάδας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Οθων Κατηγορία:Βασιλείς της Ελλάδας
Τόνι Χορ
Σπουδές
Ο Τόνι Χορ αποφοίτησε από το Dragon School στην Οξφόρδη και στο King's School στο Κάντερμπερι. Αφού τελείωσε με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση συνέχισε τη μετεκπαίδευση του στο Κολλέγιο Μέρτον της Οξφόρδης επιλέγοντας την μελέτη των Λατινικών, των Ελληνικών καθώς και της φιλοσοφίας (γνωστό ως πτυχίο " Greats"). Διάλεξε να σπουδάσει σύγχρονη φιλοσοφία, διότι θα του παρείχε έναν δρόμο κατανόησης της λογικής.
Μόλις αποφοίτησε το 1956 κλήθηκε να υπηρετήσει στο Βασιλικό Ναυτικό συμπληρώνοντας την υποχρεωτική διετία στρατιωτικής θητείας, όπου και έμαθε ρωσικά (1956-1957). Έτσι επέστρεψε στην Οξφόρδη για έναν ακόμη χρόνο, ώστε να σπουδάσει Στατιστική και στο τέλος αυτής της χρονιάς παρακολούθησε μαθήματα προγραμματισμού με σκοπό να προγραμματίζει υπολογιστές έχοντας διδαχθεί (Mercury Autocode) από την Leslie Fox.
Στη συνέχεια πήγε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας ως μεταπτυχιακός φοιτητής και σπούδασε Μηχανική Μετάφραση, μαζί με πιθανότητες με τον Ρώσο μαθηματικό Αντρέι Κολμογκόροφ.
Έρευνα και Καριέρα
Ο Τόνι Χορ είχε εντοπίσει πρόβλημα στην ταξινόμηση των λεξικών και για να το αντιμετωπίσει προσπάθησε να επινοήσει έναν αλγόριθμο με σκοπό να επεξεργαστεί αυτά τα λεξικά. Στην αρχή ανακάλυψε τον bubblesort αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι θα ήταν αργός για τον σκοπό που τον χρειαζόταν. Έτσι κατέληξε σε μια γρηγορότερη μέθοδο, στον αλγόριθμο quicksort (1959-1960), που θα επεξεργαζόταν τα λεξικά.
Επιστρέφοντας στην Αγγλία εντάχθηκε σε μια βρετανική εταιρεία υπολογιστών που ονομάζεται Elliott Brothers (1960-1968) και έχει έδρα το Λονδίνο. Ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα που του ανατέθηκαν εκεί ήταν η ηγεσία της ομάδας που παρήγαγε τον μεταγλωττιστή ALGOL 60 για τον υπολογιστή Elliott 503, έναν υπολογιστή με 8Κ από 39-bit λέξεων ο οποίος διαφημίστηκε λόγω της δυνατότητας εκτέλεσης έως και 200 προγράμματα την ημέρα. Ο μεταγλωττιστής ήταν "ένα πέρασμα", δηλαδή απαιτούσε μόνο ένα πέρασμα από το δέντρο πηγαίου κώδικα του προγράμματος αντικειμένου.
Αργότερα ο Τόνι Χορ έγινε καθηγητής της επιστήμης των υπολογιστών στο Queen's University του Μπέλφαστ (1968-1977) και την τελευταία χρονιά (1977) επιστέφει ξανά στην Οξφόρδη, αυτήν την φορά ως καθηγητής υπολογιστών ώστε να ηγηθεί στην Ερευνητική Ομάδα Προγραμματισμού στο Εργαστήριο Υπολογιστών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, μετά τον θάνατο του Christopher Strachey.
Προσωπική ζωή
Ο Τόνι Χορ παντρεύτηκε το 1962 την Τζιλ Πιμ (αγγλική γλώσσα:Jill Pym), μέλος της ομάδας που καθοδηγούσε ο Τόνι στους Elliott Brothers.
Βραβεία και Βραβεύσεις
Βραβεία
Καμαϊόρε
Το Καμαϊόρε (ιταλικά: Camaiore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
ΑΚΣ Χόζουφ
Η ΑΚΣ Χόρζοβ είναι ένας αθλητικός σύλλογος από το Χόρζοβ, Πολωνία. Είναι ένας από τους παλαιότερους αθλητικούς οργανισμούς στη χώρα και είναι γνωστός στην Πολωνία για τις ομάδες ποδοσφαίρου και χειροσφαίρισης. Ιδρύθηκε στις 22 Αυγούστου 1910.
Χειροσφαίριση
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας
Δήμος Λοκρών
Ο Δήμος Λοκρών είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αταλάντης, Δαφνουσίων, Οπουντίων και Μαλεσίνας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 614,7 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 19.623 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Αταλάντη.
Δημοτική Ενότητα Αταλάντης
Σύνολο [ 8.267 ]
Δημοτική Ενότητα Δαφνουσίων
Σύνολο [ 3.629 ]
Δημοτική Ενότητα Μαλεσίνης
Σύνολο [ 4.526 ]
Δημοτική Ενότητα Οπουντίων
Σύνολο [ 3.201 ]
Παραπομπές
Λοκρων * Λοκρων
Γέφυρα Άντα
thumb|right|Η γέφυρα Άντα (Βελιγράδι Σερβίας) Άντα (σέρβικα: Мост на Ади / Most na Adi) ονομάζεται γέφυρα που ενώνει δυο περιοχές του Βελιγραδίου, το Νόβι Μπέογκραντ (Novi Beograd - Νέο Βελιγράδι) και την περιοχή Σβεζντάρα (Zvezdara) – Τσουκαρίτσα (Čukarica) στη Σερβία, πάνω από τον ποταμό Σάβα, η οποία εγκαινιάστηκε στο τέλος του 2011.
Οι σχεδιαστές της γέφυρας ήταν οι Βίκτορ Μαρκέλι (Viktor Markelj) και ο Πέτερ Γκαμπριέλτσιτς (Peter Gabrijelc^ic’) της σλοβένικης εταιρείας Ponting. Τα σχέδια και η κατασκευή της γέφυρας έγιναν από κοινοπραξία που την αποτελούσαν οι PORR Technobau und Umwelt (Αυστρία), η SCT (Σλοβενία) και η DSD Bruckenbau GbmH (Γερμανία). Μέρος των έργων κατασκευής της γέφυρας ήταν και οι διασταυρώσεις του Ιπποδρόμου, της Radnic^ka και της Jurija Gagarina. Η κατασκευή της γέφυρας άρχισε από τον προβλήτα 7 στη δεξιά πλευρά του ποταμού Σάβα.
Αναφορές
Κατηγορία:Καλωδιωτές γέφυρες Κατηγορία:Βελιγράδι Κατηγορία:Σάβος
Άννα της Δανίας
Για την Δανή πριγκίπισσα που έγινε Εκλέκτειρα της Σαξονίας, βλέπε Άννα της Δανίας, Εκλέκτειρα της Σαξονίας. Η Άννα της Δανίας (Anna af Danmark, 12 Δεκεμβρίου 1574 – 2 Μαρτίου 1619) ήταν βασιλική σύζυγος της Σκωτίας, της Αγγλίας, και της Ιρλανδίας ως σύζυγος του Ιακώβου ΣΤ΄ της Σκωτίας & Α΄ της Αγγλίας.
Δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας και της Σοφίας του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο, η Άννα παντρεύτηκε τον Ιάκωβο το 1589 σε ηλικία 14 ετών και γέννησε τρία παιδιά τα οποία επιβίωσαν από την παιδική ηλικία, περιλαμβανομένου του Καρόλου Α΄ και της Ελισάβετ, Βασίλισσας της Βοημίας. Επέδειξε ανεξάρτητη πορεία και μια βούληση να χρησιμοποιεί την φατριακή κατάσταση της Σκωτίας στις συγκρούσεις της με τον Ιάκωβο για την επιμέλεια του γιου τους, Ερρίκου Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, και την μεταχείριση της φίλης του Μπέατριξ Ρούθβεν. Η Άννα φαίνεται ότι αγαπούσε τον Ιάκωβο αρχικά, αλλά βαθμιαία το ζευγάρι απομακρύνθηκε και τελικά ζούσαν χωριστά, παρότι αμοιβαίος σεβασμός και ένας βαθμός στοργής επιβίωσε.
Στην Αγγλία, η Άννα στράφηκε από τις φατρίες της πολιτικής στην πατρωνία των τεχνών και δημιούργησε την δική της μεγαλοπρεπή αυλή, φιλοξενώντας ένα από τα πλουσιότερα πολιτιστικά σαλόνια στην Ευρώπη. Μετά το 1612, εκείνη υπέφερε παρατεταμένες περιόδους ασθένειας και βαθμιαία αποσύρθηκε από το κέντρο της ζωής της αυλής. Το 1612 ο πρωτότοκος γιος της Ερρίκος Φρειδερίκος πέθανε σε ηλικία 18 ετών ενώ η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται, οπότε σταδιακά αποσύρθηκε από το δημόσιο βίο.
Πέθανε σε ηλικία 44 ετών από οίδημα. Αν και αναφερόταν ως Προτεστάντισσα την περίοδο του θανάτου της, στοιχεία ισχυρίζονται ότι ίσως είχε μεταστραφεί στον Καθολικισμό κάποια στιγμή στη ζωή της.
Fictional portrayal
Anne was portrayed in Pocahontas II: Journey to a New World. Finola Hughes was the voice actress for her.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού
Τα Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού (παρ. κινεζικά: 史記, απλ. κινεζικά: 史记, πινγίν: Shǐjì, "Ιστορικά αρχεία"), λέγεται επίσης Σιτζί, περιγράφουν την πρώιμη ιστορία της Κίνας που γράφτηκε περίπου το 85 π.Χ. από τον ιστορικό Σίμα Τσιεν. Ένα βιβλίο που χρειάστηκε 18 χρόνια για να δημιουργηθεί, το Σιτζί πραγματεύεται σημαντικά γεγονότα και προσωπικότητες για περίπου 2.000 χρόνια, από την εποχή του θρυλικού κίτρινου αυτοκράτορα μέχρι και την εποχή του συγγραφέα. Περιλαμβάνει 130 κεφάλαια και συνολικά περισσότερες από 520.000 λέξεις. Το Σιτζί όχι μόνο ήταν η πρώτη γενική ιστορία του είδους του που επιχειρήθηκε στην Κίνα, αλλά έθεσε επίσης ένα πρότυπο οργάνωσης για τις δυναστικές ιστορίες των επόμενων χρόνων.
Σε αντίθεση με τα δυτικά ιστορικά έργα, το Σιτζί δεν αντιμετωπίζει την ιστορία ως "μια συνεχή, σαρωτική αφήγηση", αλλά μάλλον τη χωρίζει σε μικρότερες, αλληλοκαλυπτόμενες ενότητες που ασχολούνται με γνωστούς ηγέτες, άτομα και θέματα κεφαλαιώδους σημασίας. Τα γεγονότα του παρελθόντος χωρίζονται σε πέντε μέρη. Τα "Βασικά Χρονικά" είναι η πρώτη ενότητα, όπου περιγράφονται γεγονότα από την αυλή, η οποία θεωρούταν ότι ήταν η υπέρτατη δύναμη εκείνη την εποχή. Η επόμενη ενότητα, "Οι Κληρονομικοί Οίκοι" αποτελείται από χρονολογικούς πίνακες που διευκρινίζουν την ιστορία των διαφόρων ανεξάρτητων φεουδαρχικών βασιλείων και επιτρέπουν στον αναγνώστη να δει με μια ματιά τι συνέβαινε σε καθεμία από τις πολιτείες ανά πάσα στιγμή. Στη συνέχεια μια σειρά από μονογραφίες ασχολείται με διάφορες κρίσιμες πτυχές της διακυβέρνησης. Το βιβλίο τελειώνει με τις "Βιογραφίες" διάσημων ατόμων που επιλέχθηκαν ως υποδείγματα διαφόρων τύπων συμπεριφοράς, και συζητά τις υποθέσεις των διαφόρων ξένων λαών που θεωρούνταν σημαντικοί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Γου, της δυναστείας Χαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τόγκο
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τόγκο (γαλλικά: Championnat du Togo de football) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Τόγκο. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Τόγκο.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1961, έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1983
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1983 διοργανώθηκε στην λίμνη της κυρά Φροσύνης στα Γιάννενα. Πολυνίκης σύλλογος για δεύτερη σερί χρονιά αναδείχθηκε ο Ν.Ο.Θ., με 8 πρώτες νίκες σε σύνολο 28 αγωνισμάτων. Οι απονομές των επάθλων γινόντουσαν μετά το τέλος του κάθε αγωνίσματος.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1983 Κατηγορία:Αθλητισμός στα Ιωάννινα
Ρέα (μυθολογία)
Ετυμολογία
Η Ρέα καθόριζε τη ροή των πραγμάτων, ως βασίλισσα των γηραιότερων θεοτήτων στην ελληνική μυθολογία (Ρέα=αυτή που ρέει).
Δέσμευση & Τέκνα
Η Ρέα πήρε ως σύζυγό της τον αδελφό της, Κρόνο, και ενώθηκε μαζί του. Από την ένωσή τους δημιουργήθηκαν οι εξής:
Τα παιδιά της τα κατάπιε ο σύζυγός της, από τον φόβο του μήπως διεκδικηθεί ο θρόνος του από αυτά, ώσπου ο Δίας τα απελευθέρωσε αφού ενηλικιώθηκε.
Άλλα
Τέλος, ήταν θεότητα της γονιμότητας πριν τη διαδεχθεί η Ήρα.
Κατηγορία:Τιτάνες
Καμπορτζάνο
Το Καμπορτζάνο (ιταλικά: Camporgiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Κώδικας Χέιζ
Ο Κώδικας Χέιζ (Hays Code) είναι το όνομα που συνήθως δίνεται στον κώδικα παραγωγής του αμερικανικού κινηματογράφου (επίσημα ονομάζεται Motion Picture Production Code στα αγγλικά), που δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 1930 από τον γερουσιαστή Γουίλιαμ Χέιζ, πρόεδρο της Ένωσης Παραγωγών και Διανομέων Κινηματογράφου, για ρυθμίσουν την παραγωγή ταινιών. Ηταν η πρώτη προσπάθεια εισαγωγής λογοκρισίας ταινιών στις ΗΠΑ μέσω της θέσπισης μιας σειράς κατευθυντήριων γραμμών στους παραγωγούς ταινιών. Ο κώδικας που εφαρμόστηκε από το 1934 έως το 1966, ακολουθεί πολλά σκάνδαλα που αμαυρώναν την εικόνα του Χόλυγουντ, συμπεριλαμβανομένης της υπόθεσης Ρόσκο Άρμπουκλ. Αυτό είναι ένα παράδειγμα της αυτορρύθμισης, όπου τα κινηματογραφικά στούντιο είχαν επιβάλει τα ίδια αυτή τη λογοκρισία για να αποφύγουν την εξωτερική παρέμβαση, ιδίως από το ομοσπονδιακό κράτος.
Ο Κώδικας δημιουργήθηκε σύμφωνα με την ιδέα: «εάν οι κινηματογραφικές ταινίες παρουσιάζουν ιστορίες που θα επηρεάσουν τις ζωές προς το καλύτερο, μπορούν να γίνουν η πιο ισχυρή δύναμη για τη βελτίωση της ανθρωπότητας» - η σαφής συνέπεια είναι ότι οι ταινίες δεν κατάφεραν να επιτύχουν αυτά τα υψηλά στόχους.
Κανόνες του Κώδικα
Ο Κώδικας βασίστηκε σε τρεις γενικές αρχές :
Στη συνέχεια, διατυπώθηκαν αρκετοί συγκεκριμένοι περιορισμοί ως «Συγκεκριμένες Εφαρμογές» αυτών των τριών θεμελιωδών αρχών:
Πριν τον Κώδικα Παραγωγής
Η ίδια απόφαση καθόρισε επίσης ότι οι ταινίες «μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κακούς σκοπούς» και ότι ως εκ τούτου η λογοκρισία αυτών δεν είναι πέρα ​​από την εξουσία της κυβέρνησης. Μετά από αυτή την απόφαση, οι πόλεις και οι κομητείες είχαν αρχίσει να απαγορεύουν τη δημόσια προβολή ταινιών που θεωρούνταν «ανήθικες», και τα στούντιο φοβήθηκαν ότι σύντομα θα ακολουθούσε πολιτειακή ή ομοσπονδιακή νομοθεσία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, τρία μεγάλα σκάνδαλα είχαν προβληματίσει το Χόλυγουντ: η δίκη δολοφονίας του αστέρα της κωμωδίας Ρόσκο Άρμπουκλ (κατηγορούμενος για το θάνατο της ηθοποιού Βιρτζίνια Ρέιπ σε ένα πάρτι), η δολοφονία του σκηνοθέτη Γουίλιαμ Ντέσμοντ Τέιλορ (και αποκαλύψεις για τον τρόπο ζωής του) και ο θάνατος του δημοφιλούς ηθοποιού Γουάλας Ριντ που σχετίζεται με τα ναρκωτικά. Αυτές οι υποθέσεις, που εμφανίστηκαν με ταχείς ρυθμούς, αντιμετωπίστηκαν με εντυπωσιασμό και διαφημιστική εκστρατεία στον Τύπο και έγιναν πρωτοσέλιδα σε κάθε εφημερίδας στη χώρα. Φάνηκε να επιβεβαιώνουν πλήρως την αντίληψη που είχαν πολλοί για το Χόλυγουντ ως «πόλη της αμαρτίας».
Η δημόσια οργή για αυτήν την υποτιθέμενη ανηθικότητα τόσο στο Χόλιγουντ όσο και στις ταινίες οδήγησε στη δημιουργία το 1922 της Ένωσης Παραγωγών και Διανομέων Κινηματογράφου, η οποία στη συνέχεια έγινε η Ένωση Κινηματογράφου της Αμερικής το 1945. Με σκοπό να παρουσιάσει μια θετική εικόνα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, ο Σύνδεσμος ηγήθηκε από τον Γουίλιαμ Χέιζ, ο οποίος είχε προηγουμένως υπηρετήσει ως Γενικός Διευθυντής Ταχυδρομείων και επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του 1920 για τον Πρόεδρο Γουώρεν Χάρντινγκ. Ο Χέιζ ζήτησε να καθιερώσει ένα σύνολο ηθικών προτύπων για τις ταινίες.
Για το σκοπό αυτό, ο Χέιζ προσπάθησε να ενισχύσει την ηθική εξουσία στις ταινίες του Χόλυγουντ μέσω της συνεργασίας του για οκτώ χρόνια, αλλά με μικρό αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα, το γραφείο του Χέιζ κυκλοφόρησε μια λίστα με απαγορεύσεις και συστάσεις το 1927, αλλά οι σκηνοθέτες συνέχισαν να κάνουν αυτό που ήθελαν και σε πολλές περιπτώσεις οι προτεινόμενες περικοπές κάποιων διαλόγων ή σκηνών δεν πραγματοποιήθηκαν.
Από το 1930 έως το 1934
Με την έλευση του ήχου το 1927 στις ταινίες υπήρχε η ανάγκη για έναν πιο περιοριστικό γραπτό κώδικα. Έτσι συντάχθηκε ο Κώδικας Παραγωγής, ο οποίος εγκρίθηκε στις 31 Μαρτίου 1930, αλλά δεν ελήφθησαν πρωτοβουλίες για να τεθεί επίσημα σε ισχύ. Η περίοδος μεταξύ 1930 και 1934 αναφέρεται συχνά ως η εποχή του "προ-Κώδικα" επειδή, παρόλο που ο κώδικας στη θεωρία υπήρχε ήδη, ουσιαστικά αγνοήθηκε από τα στούντιο.
Η Ένωση Παραγωγών και Διανομέων Κινηματογράφου απάντησε στην κριτική των βίαιων και ρατσιστικών ταινιών «προ-κώδικα» με αυστηροποίηση του κώδικα. Ο κώδικας ενισχύθηκε αργότερα με τη δημιουργία της Καθολικής Λεγεώνας της Ευπρέπειας, η οποία ονόμαζε «απρεπείς» ταινίες για τις οποίες ζητούσε μποϊκοτάζ από τους Καθολικούς.
Επιβολή
Ο κώδικας στην έκδοση του 1930 δεν είχε αποτελεσματικά εργαλεία επιβολής. Μια τροποποίηση στον κώδικα, που υιοθετήθηκε στις 13 Ιουνίου 1934, δημιούργησε στη συνέχεια τη Διοίκηση του Κώδικα Παραγωγής, αποφασίζοντας ότι έκτοτε κάθε ταινία πρέπει να λάβει πιστοποιητικό έγκρισης πριν φτάσει στις αίθουσες. Έκτοτε, για τις επόμενες δύο δεκαετίες, όλες οι ταινίες που παράγονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες λίγο πολύ τηρούσαν αυστηρά τον κώδικα.
Σημειώνεται ότι ο "Κώδικας Παραγωγής" ήταν ένας κώδικας αυτορρύθμισης και δεν δημιουργήθηκε ούτε επιβλήθηκε από ομοσπονδιακές, πολιτειακές ή δημοτικές αρχές. Στην πραγματικότητα, τα στούντιο του Χόλιγουντ υιοθέτησαν τον κώδικα κυρίως με την ελπίδα να αποφύγουν την κυβερνητική λογοκρισία, προτιμώντας να ρυθμίζουν τον εαυτό τους παρά να υπόκεινται σε κανόνες που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση.
Η εισαγωγή του «Κώδικα Παραγωγής» προκάλεσε την εξαφάνιση πολλών τοπικών επιτροπών λογοκρισίας. Εν τω μεταξύ, το Υπουργείο Τελωνείων των ΗΠΑ απαγόρευσε την προβολή της ταινίας Ecstasy του 1932-33, στην οποία έπαιζε μια ηθοποιός η οποία αργότερα θα γινόταν διάσημη με το όνομα Χέντι Λαμάρ. Η απόφαση ασκήθηκε έφεση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το οποίο είχε ήδη εκφράσει την άποψη ότι το κινηματογραφικό έργο δεν εμπίπτει στην προστασία της 1ης τροποπολογίας.
Η πρώτη παρέμβαση του, αφορούσε μια μεγάλη μήκους ταινία του 1934 με τίτλο Ο Ταρζάν και η Σύντροφος του, στην οποία μια σύντομη γυμνή σκηνή της ηθοποιού Μορίν Ο'Σάλιβαν αφαιρέθηκε από το αρνητικό της ταινίας. Άλλες διάσημες περιπτώσεις λογοκρισίας, που αναφέρθηκε στη συνέχεια στην ταινία Ιπτάμενος Κροίσος του 2004 του Μάρτιν Σκορσέζε, αφορούσε την ταινία γουέστερν Ο Παράνομος του 1943, σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Χάουαρντ Χιουζ. Η ταινία δεν έλαβε πιστοποιητικό έγκρισης και έμεινε εκτός κινηματογραφικών αιθουσών για μερικά χρόνια, κυρίως επειδή οι διαφημιστικές αφίσες της ταινίας εστίασαν την προσοχή στο μεγάλο στήθος της ηθοποιού Τζέιν Ράσελ. Ωστόσο, ο Χιουζ κατάφερε να πείσει τον Μπριν ότι αυτό δεν παραβίαζε τον κώδικα και ότι η ταινία θα μπορούσε να προβληθεί στο κοινό.
Δεκαετία του 1950 και αρχές του 1960
Οι παραγωγές του Χόλυγουντ λειτουργούσαν πάντα στο όριο των κανόνων του Κώδικα Παραγωγής μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, στην οποία τελείωσε η χρυσή εποχή του Χόλιγουντ, όταν ο κινηματογράφος έπρεπε να αντιμετωπίσει την έλευση ορισμένων απειλητικών διεκδικητών, όπως ήταν η τηλεόραση, η οποία επέτρεψε στο αμερικανικό κοινό να μην εγκαταλείπει τα σπίτια του για να δει ταινίες. Το Χόλυγουντ κατανοούσε την ανάγκη να προσφέρει στους Αμερικανούς κάτι που η τηλεόραση δεν θα μπορούσε να κάνει, καθώς η τηλεόραση υπόκειτο επίσης σε έναν ακόμη πιο περιοριστικό κώδικα λογοκρισίας.
Εκτός από την έλευση της τηλεόρασης, υπήρχε αυξανόμενος ανταγωνισμός ξένων ταινιών, με παραγωγές εξαιρετικής ποιότητας όπως ο Κλέφτης ποδηλάτων του 1948 του Βιτόριο ντε Σίκα και άλλα παγκοσμίως αναγνωρισμένα αριστουργήματα για τα οποία γνώριζαν οι πιο μορφωμένοι τομείς της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά που ήταν τελείως διαφορετικών πολιτιστικών και ηθικών κανόνων, καθώς και που δεν μπορούσαν εύκολα να εμπίπτουν στα όρια που επιβάλλει ο κώδικας Χέιζ.
Ακόμη και ο Κλέφτης Ποδηλάτων υπόκειτο σε διαμάχη λογοκρισίας όταν η Ένωση Κινηματογράφου της Αμερικής ζήτησε να κόψει τη σκηνή στην οποία η πρωταγωνίστρια μιλούσε με πόρνες σε έναν οίκο ανοχής χωρίς να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι σε αυτή την περίπτωση δεν υπήρχε σεξουαλικός υπαινιγμός. Η Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη - μετά την πλήρη απαγόρευση στη Δυτική Γερμανία - προβλήθηκε σε ορισμένες αμερικανικές αίθουσες μόνο με 15 λεπτά περικοπών και, σε ορισμένες πολιτείες, υπήρχε απαγόρευση για ανηλίκους κάτω των 21 ετών. Οι δύο Αμερικανοί διανομείς της ταινίας του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι, ο Τζόζεφ Μπέρσταϊν και ο Άρθουρ Μέγερ, υπέβαλαν με έξυπνο τρόπο την ταινία στα γραφεία της Ένωσης Κινηματογράφου της Αμερικής στην Ανατολική Ακτή, όπου η επιρροή του Τζόζεφ Μπριν θεωρήθηκε ότι ήταν λιγότερο ισχυρή.
Εγκατάλειψη
Η εγγενής ισχύς του Κώδικα Χέιζ εξαρτιόταν από την κάθετη δομή μεταξύ των εταιρειών παραγωγής ταινιών και των εταιρειών διανομής που έλεγχαν άμεσα τη συντριπτική πλειονότητα των κινηματογραφικών αιθουσών των ΗΠΑ: μια ταινία που, παρά όλες τις δυσκολίες, είχε χρηματοδοτηθεί και παραχθεί ανεξάρτητα χωρίς να σέβεται τις επιταγές της λογοκρισίας - που επιβλήθηκε από τους μεγάλους οίκους παραγωγής- δεν θα είχε διανεμηθεί ποτέ σε αίθουσες που ελέγχονται από τις ίδιες μεγάλες εταιρείες. Ομοίως, αν από τη μια πλευρά τα στούντιο δεν θα μπορούσαν να σταματήσουν την εισαγωγή ξένων ταινιών, που δεν δεσμεύονται από τον Κώδικα Χέιζ, από την άλλη πλευρά θα μπορούσαν να περιορίσουν τη διανομή τους στους λίγους ανεξάρτητους κινηματογράφους σε ορισμένες πόλεις.
Το 1948, στην δικαστική διαμάχη των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Paramount Pictures, το Ανώτατο Δικαστήριο Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε ότι ο έλεγχος των καναλιών διανομής (εν ολίγοις, η ιδιοκτησία κινηματογράφων και αιθουσών) από τα ίδια στούντιο που παρήγαγαν τις ταινίες αντιπροσώπευε ένα de facto μονοπώλιο κατά παράβαση της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας των ΗΠΑ. Αφενός, το δικαστήριο ακύρωσε όλες τις αποκλειστικές συμφωνίες μεταξύ των στούντιο και των σκηνοθετών κινηματογράφου, αφετέρου ανάγκασε την Paramount Pictures να χωριστεί σε δύο ανεξάρτητες εταιρείες: την Paramount Pictures Corp.η οποία θα παρήγαγε τις ταινίες, ενώ η United Paramount Theatres, η οποία θα διατηρούσε την ιδιοκτησία των αιθουσών και θα έλεγχε τη διανομή.
Η απόφαση του δικαστηρίου, που επεκτάθηκε στη συνέχεια σε όλα τα άλλα στούντιο, τις επόμενες τρεις δεκαετίες προκάλεσε συνεχή αύξηση του αριθμού των αιθουσών και των ανεξάρτητων παραγωγών και, έμμεσα, στέρησε τους λογοκριτές της Ένωσης Κινηματογράφου Αμερικής αυξάνοντας τις εναλλακτικές λύσεις που ήταν διαθέσιμες σε όσους δεν ήθελαν να προσαρμοστούν.
Ο δικαστής Γουίλιαμ Ντάγκλας ανέφερε στην απόφαση του για την υπόθεση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Paramount:
Μερικές αναφορές που δεν περιορίστηκαν στην αποκήρυξη όσων επιβεβαίωσαν οι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου το 1915, αντιπροσώπευαν για πολλούς μια ρητή πρόσκληση να παρουσιάσουν μια υπόθεση στον τομέα της ελευθερίας της έκφρασης, ώστε το δικαστήριο να αποφανθεί συγκεκριμένα για τη συνταγματικότητα της λογοκρισίας των κινηματογραφικών έργων. Η ευκαιρία ήρθε το 1950 και προσφέρθηκε από την ιταλική ταινία Το Θαύμα διάρκειας μόλις 47 λεπτών, σε σκηνοθεσία του Ρομπέρτο ​​Ροσσελλίνι και σενάριο του Φεντερίκο Φελίνι.
Η ταινία του Ροσσελλίνι είχε ήδη παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ της Βενετίας χωρίς να προκαλέσει σκάνδαλο. Η Άννα Μανιάνι έπαιξε τόσο καλά τον ρόλο μιας καθυστερημένης αγρότισσας που μεταμορφώνει τον βιαστή της σε Άγιο Ιωσήφ και την εγκυμοσύνη που προέκυψε την απέδωσε σε θαύμα. Ήταν για άλλη μια φορά ο Τζόζεφ Μπέρνσταιν που κατάφερε να αποκτήσει άδεια διανομής για την πόλη της Νέας Υόρκης το 1949. Σε αντίθεση με τη Ρώμη, Ανοχύρωτη πόλη, ωστόσο, το Θαύμα δεν εγκωμιάστηκε θετικά από το Βατικανό και έτσι το 1951 - μετά από διαμάχες, διαμαρτυρίες και απόπειρες λογοκρισίας - η ιταλική ταινία μικρού μήκους χαρακτηρίστηκε οριστικά ως «ιεροσυλία» από το Εφετείο της Νέας Υόρκης και η άδεια ανακλήθηκε.
Ο Μπέρσταϊν δεν το έβαλε κάτω και οδήγησε την υπόθεση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Αμερικής. Τον Μάιο του 1952, οι δικαστές ανέτρεψαν την ετυμηγορία του Εφετείου της Νέας Υόρκης και δήλωσαν ότι η απόφαση των αρχών της πόλης ήταν αντισυνταγματική, δηλώνοντας ρητά ότι: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κινηματογραφικές ταινίες είναι ένα σημαντικό μέσο». Η σημασία τους ως μέσο διαθέσιμο στην κοινή γνώμη δεν μειώνεται από το ότι είναι σχεδιασμένες να ψυχαγωγούν και να ενημερώνουν ταυτόχρονα».
Το 1953, ο Ότο Πρέμινγκερ, με βάση την απόφαση του προηγούμενου έτους, αρνήθηκε να κάνει τις περικοπές που ζήτησε η Ένωση Κινηματογράφου της Αμερικής στη ρομαντική κωμωδία που σκηνοθέτησε. Απευθύνθηκε σε έναν ανεξάρτητο παραγωγό, την United Artists, και χάρη στην απόφαση που έλαβε το δικαστήριο το 1948 κατάφερε να προβληθεί μια ταινία χωρίς την άδεια λογοκρισίας των στούντιο σε δεκάδες κινηματογράφους σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Επίσημα ο Κώδικας Παραγωγής επιβίωσε μέχρι το 1968, όταν η Ένωση Κινηματογράφου της Αμερικής ενέκρινε ένα νέο σύστημα ταξινόμησης ταινιών, αλλά ο αριθμός των σκηνοθετών και των σεναριογράφων που εξακολουθούσαν να υπακούουν στις συνταγές της δεκαετίας του 1930 είχε μειωθεί δραστικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος Κατηγορία:Λογοκρισία Χειζ