cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βρίκιον
Το Βρίκιον (ή Μπρίκι) είναι ονομασία παλαιότερου ιστιοφόρου δίστηλου (δικάταρτου) εμπορικού ή Πολεμικού πλοίου, ίδιο με Πάρωνα.
Αυτός ο τύπος ιστιοφόρου έφερε στη πλώρη «πρόβολο» (το κοινώς λεγόμενο "μπαστούνι" ή "μπαμπρέσο") για τους τρεις "αρτέμωνές" του (3 κατάπλωρα τριγωνικά ιστία), "ακάτιο ιστό" και τον "μέγα ιστό" (δεύτερος από πλώρη και ψηλότερος) για τα "τετράγωνα" ιστία, τα τριγωνικά (λεγόμενα και "προίστια") και για τον "επίδρομο" (πρυμναίο τραπεζοειδές ιστίο). Ήταν πανομοιότυπος με τον εμπορικό Δρόμωνα ή "νάβα" και του εμπορικού Μυοδρόμωνα (Μπάρκου ή Γαβάρας) αν λογισθεί ο τρίτος και πρυμναίος ιστός τους ως να μη υπάρχει. Το αντίστοιχο πολεμικό πλοίο του τύπου αυτού λέγεται Πάρων.
Μέχρι το 1849 καμία διαφορά μεταξύ του Βρίκιου και του Πάρωνα δεν υπήρχε, όταν εμφανίσθηκαν το έτος εκείνο οι "διπλοί δόλωνες" και άλλες συναφείς διευκολύνσεις τις οποίες και εκολπώθηκαν τα εμπορικά Βρίκια, όχι όμως και οι πολεμικοί Πάρωνες όπου η μεταξύ τους διαφορά έγινε πλέον αισθητή, όταν ακόμη πρώτοι οι Ιταλοί, (και τελικά μόνο αυτοί), ναυπήγησαν το 1891 δύο θαυμάσιους εκπαιδευτικούς σιδερένιους πάρωνες τους "Παλινούρο" και "Μιζένο".
Πολεμικά πλοία τύπου "βρίκια" (Πάρωνες) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Λούζια
Η Λούζια (ιταλικά: Lusia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Γιάννης Δημητράς
Ο Γιάννης Δημητράς (γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1954) είναι Έλληνας τραγουδιστής. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 1981 στον οποίο ερμήνευσε το τραγούδι Φεγγάρι Καλοκαιρινό. Ο Γιάννης Δημητράς εμφανίστηκε στη σκηνή του διαγωνισμού 17ος πριν την εμφάνιση της Κυπριακής και μετά την εμφάνιση της Βελγικής συμμετοχής. Το τραγούδι απέσπασε 55 πόντους λαμβάνοντας την 8η θέση. Ήταν μέλος της ελληνικής κριτικής επιτροπής στο διαγωνισμό του 1996. Επίσης είναι συνθέτης και στιχουργός του τραγουδιού Αθήνα Αφρικάνα εγέμισες Ζουλού (1988) που τραγουδήθηκε από τον Πάνο Μιχαλόπουλο για τις ανάγκες της ταινίας Παλικάρι στα θρανία (1988).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1981
Inside the Electric Circus
Inside the Electric Circus είναι ο τίτλος του τρίτου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε στις 8 Νοεμβρίου του 1986 μέσω της "Capitol Records".
Τα τραγούδια "I Don't Need No Doctor" και "95-Nasty" αποτέλεσαν τα δύο σινγκλ του δίσκου, με το πρώτο να ανεβαίνει στο # 31 στην Μεγάλη Βρετανία, ωθούμενο από την προβολή του βίντεο κλιπ του, στο τηλεοπτικό δίκτυο "MTV". Το άλμπουμ έφθασε ως το # 60 του Billboard και παρέμεινε στους καταλόγους επιτυχιών για 19 εβδομάδες.
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος για τον οποίο ο Μπλάκι Λόουλες έπαιζε κιθάρα και όχι μπάσο, το οποίο ανέλαβε ο Τζόνι Ροντ, παραμένοντας στο συγκρότημα μέχρι και την κυκλοφορία του "The Headless Children" το 1989.
Τραγούδια του δίσκου
1. The Big Welcome (Lawless) - 0:51
2. Inside the Electric Circus (Lawless) - 4:06
4. 9.5.-N.A.S.T.Y. (Lawless, Holmes) - 4:50
5. Restless Gypsy (Lawless) - 5:02
6. Shoot from the Hip (Lawless) - 4:44
7. I'm Alive (Lawless) - 4:24
8. Easy Living (Hensley) - 3:13
9. Sweet Cheetah (Lawless, Holmes) - 5:18
10. Mantronic (Lawless, Holmes) - 4:12
11. King of Sodom and Gomorrah (Lawless, Holmes) - 3:52
12. The Rock Rolls On (Lawless, Holmes) - 3:57
Τα μέλη των W.A.S.P.
Το "Inside the Electric Circus" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των W.A.S.P. Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986
1948
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1948 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σεβάς Χανούμ
Η Σεβάς Χανούμ (8 Σεπτεμβρίου 1931 - 18 Μαΐου 1990) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Το πραγματικό της όνομα ήταν Σεβαστή Παπαδοπούλου και έγινε δημοφιλής στη δεκαετία του 1950 και του 1960 τραγουδώντας ανατολίτικα τραγούδια. Ήταν αρραβωνιασμένη με τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο εργάστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Μιλτιάδης Ι. Βαρβιτσιώτης
Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης του Ιωάννη (Γλυφάδα Αθηνών, 21 Ιουνίου 1969) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Μάιο του 2023. Είναι βουλευτής Β΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία από το 2000, και επί του παρόντος αντιπροσωπεύει την εκλογική περιφέρεια Β2΄ Δυτικού Τομέα Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1969 στη Γλυφάδα και είναι γιος του πρώην υπουργού, βουλευτή και ευρωβουλευτή Ιωάννη Βαρβιτσιώτη και εγγονός του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη του οποίου φέρει το όνομα. Κατάγεται από οικογένεια της Λακωνίας με μεγάλη πολιτική παράδοση από αρχής βασιλείας του Γεωργίου Α΄, το 1864.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο Extension School του Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ της Βοστώνης με ειδίκευση στον τομέα διεθνών σχέσεων. Η μεταπτυχιακή του εργασία είχε θέμα "Η Ελλάδα και οι Μεγάλες Δυνάμεις 1910-1920".
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε ως δικηγόρος σε θέματα χρηματιστηρίου, κεφαλαιαγοράς, τηλεπικοινωνιών καθώς και ναυτιλιακά, ενώ φέρεται να έχει συμμετάσχει σε πολλά συνέδρια σχετικά με τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις για βαλκανικά θέματα και την ασφάλεια της περιοχής και παράλληλα να έχει διδάξει σε ειδικά προγράμματα παλιννοστούντων και άγαμων μητέρων.
Διαμένει μόνιμα στη Γλυφάδα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Δραστηριοποιήθηκε πολιτικά από νεαρή ηλικία και ήταν στέλεχος της ΜΑΚΙ, μαθητικής παράταξης της Ν.Δ. και της ΟΝΝΕΔ, νεολαίας της Ν.Δ.
Το 1997 στο 5ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στη Β΄ Περιφέρεια Αθηνών, με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και επανεξελέγη ομοίως στις εκλογές του 2004, του 2007, του 2009 και στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012.
Κατά την περίοδο 2001–2004 διετέλεσε υπεύθυνος του κόμματος σε θέματα ναυτιλίας και την επόμενη περίοδο 2004–2007 είχε την ευθύνη του τομέα ανάπτυξης, ενώ παράλληλα στο διάστημα 2006 - 2007 διετέλεσε αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Στη συνέχεια, από τον Σεπτέμβριο του 2007 μέχρι τον Ιανουάριο του 2009 διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας της Βουλής, μετέχοντας στη διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου καθώς και στη μόνιμη Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής.
Υπουργεία
Με τον ανασχηματισμό της 7ης Ιανουαρίου του 2009 τοποθετήθηκε στη θέση του Υφυπουργού Εξωτερικών αρμοδίου για θέματα οικονομικής διπλωματίας και αναπτυξιακής βοήθειας, θέση την οποία κατείχε μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 2009, στην Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
Διετέλεσε ως Υπουργός Ναυτιλίας & Αιγαίου στην Κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, από τον Ιούνιο του 2013 έως τον Ιανουάριο του 2015.
Αυτοδιοικητικές εκλογές 2010
Κατά τις ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2010 που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 2010 ο Μιλτιάδης Ι. Βαρβιτσιώτης, υποψήφιος δήμαρχος Γλυφάδας, έλαβε ποσοστό 29,6% έναντι του 26,84% του αντιπάλου του Κώστα Κόκκορη τον οποίο υποστηρίζει το ΠΑΣΟΚ. Στο πλευρό του Μ. Ι. Βαρβιτσιώτη για τον επαναληπτικό γύρο των εκλογών τάχθηκαν ο νυν δήμαρχος Γλυφάδας, Γ. Θεοδωρόπουλος, ο τ. δήμαρχος Στυλ. Σφακιανάκης καθώς και ο Στάθης Β. Παναγούλης, όλοι με ανοικτές επιστολές στον τοπικό τύπο. Στον επαναληπτικό γύρο των δημοτικών εκλογών που διεξήχθη στις 14 Νοεμβρίου 2010 ο συνδυασμός του Μιλτιάδη Ι. Βαρβιτσιώτη έλαβε συνολικά 11.206 ψήφους ήτοι ποσοστό 49,88%, έναντι του αντιπάλου του Κ. Κόκκορη που έλαβε συνολικά 11.258 ψήφους, ήτοι ποσοστό 50,12% με το οποίο και αναδείχθηκε νικητής.
Κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα ο Μιλτιάδης Ι. Βαρβιτσιώτης δέχθηκε ένα έντονο πόλεμο διαφόρων ανυπόγραφων δημοσιευμάτων μέσα από τα οποία κατηγορούνταν και πρόσωπα του συνδυασμού του για παλαιότερες δικαστικές εμπλοκές, με επικέντρωση όμως την παλαιότερη απρεπή δήλωση που είχε κάνει για την ελληνική σημαία.
Κοινοβουλευτική παρουσία
Ο Μιλτιάδης Ι. Βαρβιτσιώτης ήταν πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων του Ελληνικού Κοινοβουλίου για την περίοδο που ξεκίνησε στις 28/06/2012. Έχει διατελέσει γραμματέας της Βουλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτιλίας και Αιγαίου Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Οικογένεια Λαναρά Κατηγορία:Βουλευτές Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Κλειστό γυμναστήριο Παναχαϊκής
Το Κλειστό Γήπεδο Παναχαϊκής είναι γυμναστήριο που μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες μπάσκετ και βόλλεϋ καθώς και -με την τοποθέτηση ρινγκ- αγώνες μαχητικών αθλημάτων όπως η πυγμαχία, ενώ αποτελεί την έδρα των αντίστοιχων τμημάτων της Παναχαϊκής Γ.Ε.
Κατασκευάστηκε το 1984 και βρίσκεται στην συνοικία Αγυιά της Πάτρας, δίπλα ακριβώς στο Στάδιο Παναχαϊκής «Κώστας Δαβουρλής». Έχει χωρητικότητα περίπου 500 θέσεων. Ανήκει εξ ολοκλήρου στην ερασιτεχνική Παναχαική.
Διαθέτει παρκέ δάπεδο, αποδυτήρια, κερκίδα με πλαστικά καθίσματα, φωτισμό led, ηλεκτρονικό πίνακα, κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παναχαϊκή Γ.Ε. Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πάτρα Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Μελάρα
Η Μελάρα (ιταλικά: Melara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Άγιος Γεώργιος Ανδραβίδας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό του Νομού Ηλείας και σήμερα οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας Ανδραβίδας της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του καλλικρατικού Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Στην απογραφή του 2011 είχε 77 κατοίκους.
Ονομασία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν "Βραχναίικα" και προέρχεται από το χωριό Βραχνί Καλαβρύτων από όπου προέρχονται οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού. Η κατάληξη -αίικα ή -έικα είναι συνηθισμένη στην Αχαΐα και στην Ηλεία και ερμηνεύεται ως εξής: "Βραχναίικα καλύβια" δηλ. "Καλύβια των Βραχναίων".
Με το ΦΕΚ 45Α της 16/04/1984 μετονομάστηκε σε "Άγιος Γεώργιος".
Ιστορία
Μετά την επανάσταση του 1821 ποιμένες από το Βραχνί Καλαβρύτων άρχισαν να κατεβαίνουν το χειμώνα στα πεδινά να ξεχειμωνιάζουν με τα πρόβατα τους. Οι ποιμένες αυτοί πήγαιναν στην περιοχή "Μπάστα" των Λεχαινών όπου ήταν ιδιοκτησία της Μονής Αγίας Λαύρας. Με την πάροδο του χρόνου οι γαίες πέρασαν στην ιδιοκτησία τους και δημιούργησαν οικισμό, το σημερινό χωριό, όπου τον ονόμασαν Βραχναίικα.
Ασκόνα
thumb|155px|right|Ο θυρεός της Ασκόνα thumb|325px|Πλατεία της Ασκόνα Η Ασκόνα (Ascona) είναι κωμόπολη και δήμος με πληθυσμό 5.450 κατοίκων (το 2012), στο διαμέρισμα του Λοκάρνο, στο καντόνι Τιτσίνο της Ελβετίας.
Η Ασκόνα είναι χτισμένη στις όχθες της Λίμνης Ματζόρε και αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Γνωστό είναι το ετήσιο φεστιβάλ μουσικής τζαζ της Ασκόνα, ενώ το μοντέλο αυτοκινήτου Opel Ascona πήρε το όνομά του από αυτή την κωμόπολη.
Προϊστορικά χρόνια
Τα αρχαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα στην Ασκόνα τοποθετούνται στις αρχές της ύστερης Εποχής του Ορείχαλκου. Κατά τις εργασίες για την επέκταση του κοιμητηρίου στο Σαν Ματέρνο το 1952 ανακαλύφθηκε μία νεκρόπολη με 21 αγγεία με αποτεφρωμένα οστά νεκρών και, σε κάποιες περιπτώσεις, με ορειχάλκινα κτερίσματα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ορειχάλκινες πόρπες, από τις αρχαιότερες που έχουν βρεθεί στην Ελβετία, οι οποίες παρέχουν ενδείξεις για τις σχέσεις της περιοχής με τους πολιτισμούς της ιταλικής χερσονήσου. Τα κτερίσματα παρουσιάζουν ομοιότητες με αυτά της ύστερης φάσεως του λεγόμενου «πολιτισμού Κανεγκράτε» (ονομασμένο από μία μεγάλη νεκρόπολη στο Μιλάνο). Ωστόσο, τα υλικά τους είναι αυτά της ύστερης Εποχής του Ορείχαλκου βορείως των `Αλπεων, κάτι που επέτρεψε τη χρονολόγηση της νεκροπόλεως της Ασκόνα μεταξύ του 12ου και του 10ου αιώνα π.Χ. και υποδεικνύει τη συμμετοχή στο εμπόριο πάνω από τις `Αλπεις δια της κοιλάδας Mesolcina.
Ρωμαϊκή εποχή
Από την εποχή της Αυτοκρατορικής Ρώμης χρονολογείται μία δεύτερη νεκρόπολη, με 38 τάφους, στους πρόποδες του Κάστρου του Σαν Ματέρνο. Τα τέχνεργα που βρέθηκαν κοντά στους τάφους παραπέμπουν στην εποχή από τα μέσα του 1ου ως τον 2ο αιώνα μ.Χ.. Οι ταφές αυτές πιθανώς σχετίζονταν με ένα μέγαρο.
Μεσαιωνικό πόλισμα
Το 1979-80 μία ανασκαφή στον ναό του Αγίου Σεβαστιανού έφερε στο φως 60 τάφους του πρώιμου Μεσαίωνα. Ο δήμος της Ασκόνα αναφέρεται για πρώτη φορά το έτος 1224 ως burgus de Scona. Τότε ήταν γνωστή και με το γερμανικό όνομα Aschgunen. Κατά τον Μεσαίωνα η Ασκόνα με το Ρόνκο και το Καστελλέττο είχαν σχηματίσει μία ένωση χωριών. Το 1321 αναφέρεται για πρώτη φορά ως Ασκόνα.
Η μεσαιωνική ιστορία της Ασκόνα είναι στενά συνδεδεμένη με αυτή του Λοκάρνο. Η μεγάλη σημασία της Ασκόνα ανακλάται στον προσδιορισμό plebis Locarni Asconaeque, που δόθηκε το 1369. Πιστεύεται ότι τον 6ο αιώνα μ.Χ. το Κάστρο του Σαν Μικέλε ήταν η έδρα μιας curia (δικαστηρίου) και ενός sculdascio (λομβαρδικός όρος για τον αξιωματούχο) της κομητείας της Στατσόνα (Stazzona), ο οποίος έλεγχε όλη την περιοχή του Λοκάρνο. In 1004 τα δικαιώματα του δικάζειν μεταφέρθηκαν από τον αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου στον επίσκοπο του Κόμο. Το 1189 αυτός έδωσε το κάστρο του Σαν Μικέλε στους Ντούνι (Duni), μία από τις οικογένειες του Capitanei di Locarno. Στην Ασκόνα εγκαταστάθηκαν άλλες αρχοντικές οικογένειες από το Λοκάρνο (οι Da Carcano, Castelletto, Muralto). Σε αυτές προστέθηκαν οι Griglioni που ήθελαν να αποφύγουν τους πολέμους μεταξύ των Γουέλφων και των Γιβελλίνων του Μιλάνου.
Τον 12ο και τον 13ο αιώνα οι Ντούνι μεγάλωσαν το φρούριό τους (κατεδαφίσθηκε τον 17ο αιώνα) και τον ναό του Αγίου Σεβαστιανού (Σαν Σεμπαστιάνο), και δημιούργησαν μία πλατεία γύρω από την κατοικία τους. Η παλαιότερη οχύρωση είναι μάλλον το κάστρο του Σαν Ματέρνο. Φαίνεται ότι στην τοποθεσία αυτή, στα βόρεια της κωμοπόλεως, υπήρχε ήδη πύργος της ρωμαϊκής εποχής. Το κάστρο χρησιμοποιείτο από τον πρώιμο Μεσαίωνα. Κατά τον 13ο αιώνα ήταν ιδιοκτησία των οικογενειών Orelli και Castelletto. Τον 13ο αιώνα χτίστηκαν δύο νέες οχυρώσεις: Το Κάστρο Καρκάνι στην όχθη ανατολικά του ναού των Αγίων Πέτρου και Παύλου, και ακόμα ανατολικότερα, έξω από την κατοικούμενη περιοχή εκείνης της περιόδου, οι Griglioni έκτισαν ένα μικρό κάστρο για την προστασία ενός λιμανιού. Τμήματα αυτού του κάστρου σώζονται ακόμα και έχουν ενσωματωθεί σε σύγχρονα κτίσματα.
Ναός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1264 και αφιερώθηκε αρχικώς στο όνομα μόνο του Αγίου Πέτρου. Ο ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου αναφέρεται για πρώτη φορά ως ενοριακός το 1330, ωστόσο δεν υπάρχει τεκμηρίωση που να αποδεικνύει τον διαχωρισμό από τον Αγ. Βίκτωρα στο Μουράλτο και επομένως την ύπαρξη μιας μεσαιωνικής ενορίας. Μία άλλη εκκλησιά, ο ναός της Αγίας Μαρίας της Μιζερικόρντια, κτίσθηκε μεταξύ του 1399 και του 1442. Φιλοξενεί έναν από τους μεγαλύτερους σε έκταση κύκλους τοιχογραφιών του ύστερου γοτθικού ρυθμού σε όλη την Ελβετία.
Μετά την Αναγέννηση
thumb|Δενδροστοιχία στο Collegio Papio Το 1640/41 η Ασκόνα χωρίσθηκε από το Ρόνκο και το Καστελλέττο. Σύμφωνα με το καταστατικό που υιοθετήθηκε τον 14ο αιώνα η Ασκόνα αντιπροσωπευόταν από τρία μέλη στο συμβούλιο της ενορίας του Λοκάρνο. Στην Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία όμως αντιπροσωπευόταν με δύο μέλη που εναλλάσσονταν κάθε δύο χρόνια με αυτά του Ρόνκο. Το 1428 ο Φιλίππο Μαρία Βισκόντι έδωσε στα χωριά το δικαίωμα να έχουν αγορά, που ανανεώθηκε από τη Συνομοσπονδία μετά την κατάκτηση του Λοκάρνο το 1513.
Το 1580 ο Μπαρτολομέο Πάπιο, που είχε πλουτίσει στη Ρώμη, δώρισε 25.000 σκούδα στην Ασκόνα για την ίδρυση μιας θεολογικής σχολής, με τον όρο οι εργασίες οικοδομήσεως να έχουν ολοκληρωθεί εντός τριετίας. Τον Οκτώβριο του 1584 η σχολή είχε τελειώσει. Μετά από διαπραγματεύσεις με τον τότε αρχιεπίσκοπο Μιλάνου Κάρολο Μπορρομέο και εκπροσώπους του Γρηγορίου ΙΓ΄, αποφασίστηκε να πωληθεί το αρχικό κτίσμα Casa Papio και να ανεγερθεί το Collegio Papio δίπλα στον ναό της Αγίας Μαρίας. Η νέα οικοδόμηση κράτησε από το 1585 ως το 1592. Το 1616 ο καρδινάλιος Φρειδερίκος Μπορρομέο έθεσε τη σχολή υπό τη διεύθυνση των Αμβροσιανών του Μιλάνου, οι οποίοι τη διεύθυναν μέχρι το 1798.
Ο ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου επεκτάθηκε τον 16ο αιώνα. Το 1617-37 χτίστηκε ο ναός της Madonna della Fontana στις βόρειες πλαγιές του Μόντε Βεριτά, που έγινε τόπος προσκυνήματος. Το πλέον αξιοσημείωτο μη θρησκευτικό κτήριο αυτής της περιόδου είναι η Casa Serodine, κτίσμα του 17ου αιώνα με πλούσια διακοσμημένη πρόσοψη. thumb|Η Ασκόνα το 1932 Μετά από διάφορες μεταβολές, το Collegio Papio πέρασε στην κοσμική εξουσία το 1852 και λειτούργησε πρώτα ως γυμνάσιο, κατόπιν παρθεναγωγείο και μετά στεγάσθηκε εκεί το Istituto Elvetico. Το 1879 ωστόσο επέστρεψε στο αρχικό του όνομα και σκοπό, περνώντας υπό την εποπτεία του επισκόπου του Κόμο και από το 1885 του επισκόπου του Λουγκάνο, με διάφορα θρησκευτικά τάγματα να διοικούν τη σχολή, με τελευταίους τους Βενεδικτίνους (από το 1924).
Κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα ο ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου υπέστη ευρεία ανοικοδόμηση. Το 1859 η πρόσοψη και η νότια πλευρά ξανακτίσθηκαν σε νεογοτθικό ρυθμό. Μία ακόμα ανακαίνιση άρχισε το 1948, αλλά ματαιώθηκε όταν κατέρρευσαν οι θόλοι του 18ου αιώνα.
Το 1798 η Ασκόνα εκδηλώθηκε υπέρ της ενώσεως με την «Ελβετική Δημοκρατία» (1798-1803) και της δόθηκε κάποιος βαθμός αυτοδιοικήσεως. Ο γαλλικός στρατός εισήλθε στην κωμόπολη, αλλά διώχθηκε και στη συνέχεια ο οικισμός καταλήφθηκε από αυστριακές στρατιωτικές μονάδες. Με την ίδρυση του καντονίου του Τιτσίνο το 1803, η Ασκόνα έγινε πολιτικός δήμος.
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα η τοπική οικονομία βασιζόταν κυρίως στη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία, ενώ μία μικρότερη αλλά σημαντική πηγή εισοδήματος ήταν οι μετανάστες οικοδόμοι αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες στη Ρώμη και στην Τοσκάνη. Οι πλέον ονομαστές καλλιτεχνικές οικογένειες της Ασκόνα ήταν οι Σεροντίνε, Αμπόντιο (Abbondio), Πανκάλντι και Πιζόνι. Τον 19ο αιώνα η βιοτεχνία λινού και οι μύλοι έδιναν δουλειά στους ντόπιους. Μετά το 1865 λειτούργησε στην Ασκόνα και ένα εργοστάσιο δυναμίτη, αλλά έκλεισε μετά από επανειλημμένες εκρήξεις το 1874.
Η σημερινή Ασκόνα
thumb|Το μίνιγκολφ της Ασκόνα, που άνοιξε το 1954, είναι το αρχαιότερο παγκοσμίως που ακολουθεί τους κανόνες του Paul Bongni. Τον εικοστό αιώνα ο τουρισμός εμφανίσθηκε και κατέλαβε ένα σημαντικό τμήμα της τοπικής οικονομίας. Από το 1970 ο αριθμός των εξοχικών οικιών ξένων αυξήθηκε σημαντικά και στα τέλη του αιώνα κατά τους θερινούς μήνες η πόλη είχε 20 ως 25 χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Στενά συνδεδεμένη με την άνοδο του τουρισμού ήταν μία αύξηση του πληθυσμού κατά τη δεκαετία του 1920. Το 1925 μία εκτεταμένη αναδιανομή της γης επέτρεψε σε πολλούς ξένους να αγοράσουν γη. Ως το 1934 οι ιδιοκτήτες γης ήταν 299 Τιτσινέζοι, 88 από άλλα μέρη της Ελβετίας, 41 Γερμανοί, 35 Ιταλοί και 31 από άλλες χώρες. Η έκταση του οικισμού αυξήθηκε μετά το 1960, και η επέκτασή του συνεχίσθηκε προς τα βόρεια, ώστε σήμερα να έχει ενωθεί οικιστικά με το Λοκάρνο. Δύο γέφυρες συνδέουν την Ασκόνα με την αριστερή όχθη του ποταμού Μάτζια: Η μία στο Σολντούνο, που κτίσθηκε το 1815-16 και ανοικοδομήθηκε το 1887 μετά την πλημμύρα του 1868, αντικαταστάθηκε εξ ολοκλήρου το 1996. Η άλλη γέφυρα είναι ψηλότερα στην κοιλάδα του Μάτζια και κατασκευάσθηκε το 1974-80. Από το 1947 η Ασκόνα διαθέτει κι έναν μικρό αεροδιάδρομο, που είναι όμως πιθανό να κλείσει στο προσεχές μέλλον.
Το Μόντε Βεριτά
thumb|Η Βίλα Σεμίραμις στο Μόντε Βεριτά, σήμερα τμήμα του ξενοδοχείου και συνεδριακού κέντρου
Γεωγραφία
thumb|none|655px|Η όχθη της Λίμνης Ματζόρε στην Ασκόνα thumb|Η Λίμνη Ματζόρε με την Ασκόνα σε πρώτο πλάνο Η Ασκόνα είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 196 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες βόρειο πλάτος 46°09’ και ανατολικό μήκος 8°46’.
Η έκταση του Δήμου της Ασκόνα είναι 4,97 τ.χλμ.. Από αυτή την έκταση 1,78 τ.χλμ. (το 35,8%) είναι γεωργική, 1,66 τ.χλμ. (33,4%) είναι δασική και το υπόλοιπο καλύπτεται από κτήρια και δρόμους.
Από τη δομημένη έκταση τα κτήρια καλύπτουν το 26,8% και οι δρόμοι το 13,7%, ενώ τα πάρκα, οι πράσινες ζώνες και τα γήπεδα το 10,9%. Από τη δασική έκταση, το 85% είναι πυκνό δάσος και το υπόλοιπο καλύπτεται από συστάδες δένδρων. Από την αγροτική γη το 6,0% χρησιμοποιείται ως αγροί, το 3,0% ως οπωρώνες ή αμπέλια και το 26,8% ως αλπικός βοσκότοπος.
Ο Δήμος της Ασκόνα υπάγεται στο Διαμέρισμα του Λοκάρνο και βρίσκεται στη δεξιά όχθη του δέλτα του ποταμού Μάτζια, που εκβάλλει στη Λίμνη Ματζόρε. Συνορεύει με τους δήμους Brissago, Ιντράνια, Λοκάρνο, Λοζόνε, Ρόνκο σόπρα Ασκόνα και Σαν Νατσάρο. Ο δήμος της Ασκόνα αποτελείται από την κωμόπολη της Ασκόνα, με τις συνοικίες Gerbi, Monescie, Monte Verità, Moscia και Saleggi.
Ο θυρεός της Ασκόνα
Η περιγραφή του θυρεού της Ασκόνα είναι: Δύο διασταυρούμενες αργυρές κλείδες επί κυανού υποβάθρου δεμένες μαζί με λωρίδα και άνωθεν αυτών αργυρούν παπικόν στέμμα. Τα σύμβολα του Αγίου Πέτρου παραχωρήθηκαν όταν η Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Κόμο και ο ναός του Αγίου Πέτρου έδωσαν φεουδικά δικαιώματα στην Ασκόνα.
Δημογραφικά
Ο πληθυσμός της Ασκόνα τον Δεκέμβριο του 2012 ανερχόταν σε 5.450 κατοίκους, εκ των οποίων το 27,6% έχουν ξένη υπηκοότητα. Τη δεκαετία 1997–2007 ο πληθυσμός μεταβλήθηκε κατά 10,7%.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, οι περισσότεροι κάτοικοι ομιλούν την ιταλική γλώσσα (66,0%), με δεύτερη τη γερμανική (23,9%) και τρίτη τη σερβοκροατική (2,5%). 112 κάτοικοι δήλωσαν ως μητρική τους γλώσσα τη γαλλική και 10 τη ρομανσική. .
Η ηλικιακή κατανομή (2009) είναι: 365 από 0-9 ετών (6,7% του πληθυσμού), 500 από 10 ως 19 (9,1%), 481 από 20 ως 29 (8,8%), 612 από 30 ως 39 (11,2%), 833 από 40 ως 49 (15,2%), 782 από 50 ως 59 (14,2%), 817 από 60 ως 69 (14,9%), 666 από 70 ως 79 (12,1%) και 432 άνω των 80 ετών (7,9%)
Το 2000 υπήρχαν 2.472 νοικοκυριά στον δήμο, δηλαδή 2,0 άτομα ανά νοικοκυριό. και 1.442 κατοικούμενα κτήρια, από τα οποία τα 199 πολλαπλών χρήσεων (π.χ. κατοικίες με καταστήματα στο ισόγειο). .
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Ασκόνα δίνεται στον παρακάτω πίνακα:
Ιστορικές θέσεις εθνικής σημασίας
Υπάρχουν 11 θέσεις στον δήμο της Ασκόνα που είναι καταγεγραμμένες στον εθνικό ελβετικό κατάλογο θέσεων πολιτιστικής κληρονομιάς εθνικής σημασίας: Τρεις ναοί (Αγία Μαρία della Misericordia με το Collegio Papio, ο Αγ. Μιχαήλ με τα ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου και ο ιστορικός ενοριακός ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου), τρεις οικίες (η οικία Σεροντίνε, η οικία Tuia και η βίλα στην οδό Ludwig 26), καθώς και: Το Balladrum, προϊστορικός και μεσαιωνικός οικισμός, το πάρκο και συγκρότημα οικιών Albergo, το Μουσείο του Monte Verità, το Museo comunale d’arte, το Museo Epper και το θέατρο (Teatro S. Materno). Αλλά και ολόκληρη η κωμόπολη είναι καταχωρημένη στον «Κατάλογο των Ελβετικών Τόπων Κληρονομιάς»
Πολιτική
Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2007 το δημοφιλέστερο πολιτικό κόμμα στην Ασκόνα ήταν το φιλελεύθερο FDP, που έλαβε το 32,24% των ψήφων, με δεύτερο το Χριστιανοδημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (18,93%).
Οικονομία
Το 2009 υπήρχαν 34 ξενοδοχεία στην Ασκόνα με ένα σύνολο 1192 δωματίων και 2230 κλινών. .
Θρησκεία
thumb|Εκκλησία στην Ασκόνα Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, 3308 ή 66,4% του πληθυσμού ήταν Ρωμαιοκαθολικοί, 835 ή 16,8% ανήκαν στην Ελβετική Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία και 606 (περίπου 12%) σε κάποια άλλη Εκκλησία. 235 άτομα (περ. 4,7% του πληθυσμού) δεν απάντησε στην περί θρησκείας ερώτηση.
Εκπαίδευση
Στην Ασκόνα το 69,6% του πληθυσμού έχει τελειώσει τη μέση εκπαίδευση ή έχει ανώτερες ή ανώτατες σπουδές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Μαργαρίτα, κόμισσα του Μπριέν
Η Μαργαρίτα, γαλλ.: Marguerite d'Enghien (γενν. το 1365) από τον Οίκο του Ανγκιάν, ήταν μία πλούσια ευγενής γυναίκα από το Αινώ. Ήταν κόρη του κόμη του Μπριέν, κυρίου του Ανγκιάν & Κονβερσάνο και τιτουλάριου δούκα των Αθηνών. Με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σαιν-Πολ & Μπριέν και κυρία του Μποβουά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1365 ως η μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Μπριέν (Brienne) & Κονβερσάνο (Conversano), κυρίου του Ανγκιάν (Enghien), τιτουλάριου δούκα των Αθηνών και της Ιωάννας του Σανσεβερίνο. Η Μαργαρίτα είχε έναν αδελφό, τον Aντώνιο, που απεβίωσε σε ηλικία 16 ετών, αφήνοντας την -ως μεγαλύτερη κόρη- κληρονόμο των κτήσεων και των τίτλων τού πατέρα της.
Από τον πατέρα της κληρονόμησε στις 17 Μαρτίου 1392 την κυριότητα του Ανγκιάν. Έγινε ιδίω δικαιώματι (suo jure) κόμισσα του Μπριέν και του Κονβερσάνο και κυρία του Ανγκιάν μετά το τέλος του πατέρα της στις 17 Μαρτίου 1394. Ο σύζυγός της Ιωάννης έγινε επίσης κόμης του Μπριέν και του Κονβερσάνο από τη σύζυγό του.
Απεβίωσε σε μία άγνωστη ημερομηνία κάποια στιγμή μετά το 1394. Η διαθήκη της χρονολογείται στις 19 Σεπτεμβρίου 1393. Ο μεγαλύτερος γιος της Πέτρος Α΄ έλαβε τους τίτλους της του Μπριέν και του Κονβερσάνο.
Μέσω του γιου της Πέτρου Α΄ και της συζύγου του Μαργαρίτας του Μπω, η Mαργαρίτα έγινε η πρόγονος της Ελισάβετ Γούντβιλ (συζύγου του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας), του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας και του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.
Οικογένεια
Σε μια άγνωστη ημερομηνία, παντρεύτηκε τον πρώτο σύζυγό της Πέτρο ντε Μπω, και μετά το τέλος του παντρεύτηκε ως δεύτερο σύζυγό της ένα συγγενή της μητέρας της, τον Ιάκωβο του Σανσεβερίνo. Και οι δύο πρώτοι γάμοι έμειναν άτεκνοι. Το 1380 μετά το τέλος του Ιακώβου, η Mαργαρίτα παντρεύτηκε τον τρίτο σύζυγό της Ιωάννη του Οίκου του Λουξεμβούργου κύριο του Μπωβουάρ (1370–1397). Ήταν γιος του Γκυ κυρίου του Μπωβουά, και της Μαχώς/Ματθίλδης των Σατιγιόν, κόμισσας του Σαιν-Πολ. Από τον τρίτο σύζυγό της η Mαργαρίτα είχε παιδιά:
Οκκιομπέλλο
Το Οκκιομπέλλο (ιταλικά: Occhiobello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Ολοκληρωτισμός
Ολοκληρωτισμός είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από ορισμένους πολιτικούς επιστήμονες για να περιγράψει ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο το κράτος κατέχει το σύνολο των εξουσιών πάνω από την κοινωνία και επιδιώκει να ελέγχει όλες τις πτυχές της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Πολλοί μελετητές ποικίλων ιδεολογικών θέσεων και ακαδημαϊκού υπόβαθρου έχουν εξετάσει προσεκτικά τον ολοκληρωτισμό. Όλοι συμφωνούν, πάντως, ότι ο ολοκληρωτισμός επιδιώκει να κινητοποιήσει ολόκληρους πληθυσμούς στην υποστήριξη μιας επίσημης κρατικής ιδεολογίας, δεν ανέχεται δραστηριότητες που δεν στρέφονται προς τους κρατικούς στόχους, συνεπάγεται την καταστολή ή τον κρατικό έλεγχο των επιχειρήσεων, εργατικών συνδικάτων, εκκλησίας ή των πολιτικών κόμματων. Τέτοιου είδους καθεστώτα διατηρούνται στην εξουσία χρησιμοποιώντας τις ένοπλες δυνάμεις για τη καταστολή των αντιφρονούντων και παράλληλα με τη βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών, του παρακράτους, των ελεγχόμενων μέσων μαζικής ενημέρωσης καθώς και με τον περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης όπως τη συζήτηση, διαδήλωση και κριτική.
Ορισμός
Ο ολοκληρωτισμός είναι μια μορφή πολιτεύματος, που θεωρητικά, απαγορευεύει οποιαδήποτε προσωπική ελευθερία και επιδιώκει να υποτάξει όλες τις πτυχές της ατομικής ζωής στην εξουσία του κράτους.
Διαφορές με τον αυταρχισμό
Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα συνήθως έχουν μια καθοδηγητική ιδεολογία και καταπιέζουν τις παραδοσιακές κοινωνικές δομές ενω τα αυταρχικά καθεστώτα είναι ανεκτικά προς αυτά.
Καρδιοχειρουργική
Η καρδιοχειρουργική ή καρδιαγγειακή χειρουργική είναι χειρουργική επέμβαση στην καρδιά ή σε μεγάλα αγγεία που εκτελούνται από καρδιακούς χειρουργούς. Συχνά χρησιμοποιείται για τη θεραπεία επιπλοκών της ισχαιμικής καρδιοπάθειας (για παράδειγμα, με εμβολιασμό μπαϊπάς στεφανιαίας αρτηρίας) για τη διόρθωση των συγγενών καρδιακών παθήσεων. ή για τη θεραπεία της βαλβιδικής καρδιακής νόσου από διάφορες αιτίες, συμπεριλαμβανομένης της ενδοκαρδίτιδας, της ρευματικής καρδιακής νόσου και της αθηροσκλήρωσης. Περιλαμβάνει επίσης τη μεταμόσχευση καρδιάς.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Χειρουργική Κατηγορία:Καρδιά
Δροσερό (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Δροσερό συναντώνται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
και με παρόμοια ονομασία:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Καφέ αρκούδα
Η καφέ αρκούδα ή φαιά αρκούδα ή κοινή αρκούδα (Άρκτος η άρκτος-Ursus arctos) είναι παμφάγο θηλαστικό ζώο και το είδος αρκούδας (ίσως το γνωστότερο) με τη μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση, που μπορεί να φτάσει σε μάζα από 170 μέχρι 300 κιλά. Υποείδος της είναι η Αρκούδα γκρίζλι, διάσημη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ελλάδα, η καφέ αρκούδα υπάρχει κυρίως στη δυτική και βορειοδυτική Ελλάδα, ωστόσο ο πληθυσμός της είναι περιορισμένος. Γενικότερα, απαντάται στην Ασία, την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και τα όρη της βόρειας Αφρικής. Έχει φουντωτό τρίχωμα με μεγάλο κεφάλι, μικρά αυτιά, πατούσες με γερά νύχια και κοντή ουρά. Είναι μοναχικό ζώο. Τρέφεται με φυτά, ψάρια, μέλι, πτηνά, τρωκτικά. Έχει οξεία όσφρηση και ακοή, σε αντίθεση με την όραση του. Τα μικρά γεννιούνται τον χειμώνα, ζυγίζουν μερικές εκατοντάδες γραμμάρια και μένουν με την μητέρα τους πάνω από δύο χρόνια.
Γεωγραφική εξάπλωση
Μέσα από μια πορεία εξέλιξης και επιβίωσης διάρκειας 35 εκατομμυρίων χρόνων, η καφέ αρκούδα, ζώο ιδιαίτερα προσαρμοστικό, εξαπλώθηκε από την τούνδρα της Αλάσκας και τις στέπες της Ασίας ως τα δρυοδάση των μεσογειακών χωρών. Η καφέ αρκούδα ως το 15ο αιώνα, ζούσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η καταστροφή των βιοτόπων της και το κυνήγι της που έχει απαγορευτεί εδώ και δύο δεκαετίες περίπου, είναι οι κύριες αιτίες της σταδιακής εξαφάνισης της από τις περισσότερες χώρες. Σήμερα ζει σε μικρούς αποκομμένους πληθυσμούς και κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Στη Γαλλία έχουν απομείνει περίπου δέκα ενώ στην Ισπανία και την Ιταλία περίπου από πενήντα. Στην Ελλάδα έως το 17ο αιώνα, η αρκούδα ζούσε ακόμη και στην Πελοπόννησο, σήμερα έχει περιοριστεί στη βόρεια Πίνδο και την κεντρική Ροδόπη. Ο πληθυσμός της δεν ξεπερνά τα 150 άτομα και αποτελεί το νοτιότερο τμήμα του Βαλκανικού πληθυσμού που δεν ξεπερνά τα 2.500 άτομα. Παρόλα αυτά είναι από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η φυσική σύνδεση των πληθυσμών της καφέ αρκούδας στα Βαλκάνια θα αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσης του είδους και στην Ελλάδα.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Πόδι καφέ αρκούδας που δείχνει το μέγεθος των νυχιών της|280x280εσ Η αρκούδα είναι η συνέχεια μιας πανάρχαιης ζωής. Με τον πολιτισμό της Ελλάδας, τη συνδέουν μύθοι παραδόσεις και ιστορίες. Είναι ζώο που δεν έχει φυσικούς εχθρούς. Ο μοναδικός εχθρός της είναι ο άνθρωπος.
Μορφολογία
Είναι το μεγαλύτερο χερσαίο θηλαστικό της Ευρώπης, με μεγάλη μυϊκή δύναμη, ιδιαίτερα στο λαιμό, στα μπροστινά άκρα και στις ωμοπλάτες. Έχει τριγωνικό κεφάλι, κυκλικά μικρά αυτιά και μικρά μάτια. Διαθέτει 42 δόντια με αναπτυγμένους τους κυνόδοντες και τους γομφίους. Οι καφέ αρκούδες έχουν μακρύ παχύ τρίχωμα, που στα περισσότερα υποείδη είναι καστανό. Σε δύο υποείδη όμως, στην καφέ αρκούδα των Ιμαλαϊων (U. a. syriacus) και τη Συριακή καφέ αρκούδα (U. a. isabellinus), είναι πιο λευκό, σαν ξεθωριασμένο. Η ουρά της είναι σχετικά πολύ κοντή με μήκος 6 - 22 εκ. και κρύβεται από τη γούνα της, τα πόδια της καταλήγουν σε πέντε δάχτυλα εφοδιασμένα με καμπυλωτά νύχια. Έχει άριστη ακοή και όσφρηση όμως λιγότερο καλή όραση (βλέπει αρκετά καλά σε απόσταση 80 μέτρων αλλά δεν είναι ικανή να διακρίνει άνθρωπο στα 300 μέτρα).
Η αρκούδα βαδίζει πατώντας σε όλο το πέλμα των ποδιών της (ανήκει δηλαδή στα πελματοβάμονα ζώα) και μπορεί να τρέξει με ταχύτητα έως και 56 χιλιόμετρα την ώρα.
Διαστάσεις
Το μέγεθος της καφέ αρκούδας είναι το πιο μεταβλητό όλων των σύγχρονων αρκούδων. Το τυπικό μέγεθος εξαρτάται από τη γεωγραφική θέση, την ηλικία, το φύλο και την εποχή. Το ύψος των ενήλικων ζώων στον τράχηλο κυμαίνεται από 70 εκατοστά έως και 1,53 μέτρα, ενώ το συνολικό μήκος κυμαίνεται μεταξύ 1,40 και 2,90 μέτρα. Τα ενήλικα θηλυκά ζυγίζουν από 65 ως 342 κιλά, ενώ τα ενήλικα αρσενικά που είναι συνήθως 30% πιο μεγαλόσωμα και δύο φορές βαρύτερα, το βάρος τους κυμαίνεται από 110 ως 685 κιλά. Γενικά το βάρος της αρκούδας δεν είναι ποτέ σταθερό. Το φθινόπωρο γίνεται μέγιστο εφόσον το ζώο αποθηκεύσει μεγάλες ποσότητες λίπους για να καλύψει τις ανάγκες του κατά την περίοδο του χειμέριου ύπνου, ενώ την άνοιξη έχει το ελάχιστο βάρος αφού όλο το λίπος έχει ήδη καταναλωθεί κατά τη διάρκεια του χειμέριου ύπνου.
Οι καφέ αρκούδες στη βόρεια Ευρώπη και Ασία (Σκανδιναβία, ανατολική Ευρώπη, δυτική έως ανατολική Ρωσία) ζυγίζουν κατά μέσο όρο 260 - 360 κιλά τα αρσενικά, και 150 - 250 κιλά τα θηλυκά. Ενώ το βάρος των ενηλίκων αρκούδων στη Νότια Ευρώπη (Ισπανία, Βαλκάνια) είναι 65 κιλά για τα θηλυκά, και 110 για τα αρσενικά.
Θηρευτές και προσδόκιμο ζωής
Η αρκούδα ζει περίπου 20 με 25 χρόνια και δεν είναι εκ φύσεως επιθετικό ζώο. Μπορεί βέβαια όπως κάθε αμυνόμενο ζώο να εκδηλώσει επιθετική συμπεριφορά για εκφοβισμό. Όταν σηκώνεται στα πισινά της πόδια δεν εκδηλώνει επιθετική διάθεση, η κίνηση αυτή είναι ανιχνευτική και έχει απλά σκοπό να αυξήσει το οπτικό της πεδίο. Αμυντικό ρόλο έχει το δυνατό της μούγκρισμα. Χαρακτηριστικά της στοιχεία είναι η μεγάλη ταχύτητα της, η ευκινησία της, η ικανότητα της να ψαρεύει, η ικανότητα της στην αναρρίχηση, η χρήση του μπροστινού ποδιού ως "χέρι" κ.α.
Τροφή
Η αρκούδα είναι ζώο παμφάγο με προτίμηση στις τροφές φυτικής προέλευσης και έχει ανάγκη από μεγάλες ποσότητες τροφής. Τρέφεται με όλων των ειδών τους διαθέσιμους καρπούς του δάσους: Βατόμουρα, άγρια κορόμηλα, κεράσια, μήλα, αχλάδια, σμέουρα, καρπούς σορβιάς, αγριοφράουλες, βελανίδια, καρπούς οξιάς αλλά και βολβούς, ρίζες και χόρτα. Συμπληρώνει το διαιτολόγιο της με μέλι, μικρά και μεγάλα θηλαστικά, έντομα, μυρμήγκια, βατράχια, σαλιγκάρια, ψάρια και χελώνες. Μια πιο αναλυτική προσέγγιση της σύστασης του διαιτολογίου της, δείχνει τη σαφή επικράτηση των τροφών φυτικής προέλευσης (84%) έναντι των τροφών ζωικής προέλευσης (16%).
Χειμέριος ύπνος
Μία από τις αξιοπερίεργες φάσεις του βιολογικού κύκλου της αρκούδας είναι ο χειμέριος ύπνος που διαφέρει ουσιαστικά από τη γνωστή χειμερία νάρκη που χαρακτηρίζει άλλα είδη θηλαστικών όπως ο σκαντζόχοιρος για παράδειγμα. Οι βασικότερες διαφορές είναι:
Ο χειμέριος ύπνος είναι ένας ακόμα τρόπος προσαρμογής της αρκούδας στις αντίξοες συνθήκες του περιβάλλοντος όπου ζει. Είναι ουσιαστικά ο μόνος τρόπος επιβίωσης για ένα μεγαλόσωμο παμφάγο θηλαστικό κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μια ακόμα βασική λειτουργία είναι η προστασία των ευάλωτων νεογνών, εφόσον γεννιούνται μέσα στη φωλιά υπό ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας σαν να είναι ένα είδος θερμοκοιτίδας.
Το πρόβλημα της αιχμάλωτης αρκούδας
1. Οι χορεύτριες αρκούδες των Αρκουδιάρηδων. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό από πολλά χρόνια στην Ελλάδα και σε άλλες Βαλκανικές χώρες. Το ζώο συλλαμβάνεται μικρό για να μπορέσει να εκπαιδευτεί σωστά, αφού πρώτα φονευτεί η μητέρα του, που δε θα επέτρεπε σε κανέναν να πλησιάσει τα μικρά της. Έτσι κάθε σύλληψη και αιχμαλωσία αρκούδας σημαίνει ότι η φύση χάνει τουλάχιστον δύο άτομα. Η εκπαίδευση του ζώου αποτελεί διαδικασία μακρόχρονη και επώδυνη.
2. Οι αρκούδες των ζωολογικών κήπων. Στο πρόβλημα της αιχμάλωτης αρκούδας υπάγονται και οι περιπτώσεις αυτών που κρατιούνται σε ζωολογικούς κήπους. Αρκετοί από αυτούς δεν λειτουργούν με τους όρους που θέτει η σύγχρονη και ιδίως η ευρωπαϊκή νομοθεσία, η οποία τείνει να τους καταργήσει με τη σημερινή τους μορφή. Είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι από τους ζωολογικούς κήπους απέχουν πολύ από το να προσφέρουν ικανοποιητικές συνθήκες διαβίωσης στις αρκούδες και τα άλλα ζώα. Οι χώροι, το προσωπικό, η κτηνιατρική περίθαλψη, η διατροφή, η υλικοτεχνική υποδομή και οι γενικότερες συνθήκες διαβίωσης χαρακτηρίζονται από ανεπάρκεια, συχνά επικίνδυνη και για την ίδια τη ζωή των ζώων.
3. Οι «αρκούδες εστιατορίου». Φαινόμενο που παρατηρείται τουλάχιστον στην Ουκρανία και την Αρμενία. Αρκούδες που χρησιμοποιούνται σαν πόλος έλξης σε εστιατόρια. Βρίσκονται συνήθως στην είσοδο του καταστήματος, κυρίως σε μικροσκοπικά κλουβιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρκτίδες Κατηγορία:Πτωματοφάγα ζώα Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Ελλάδας
Διεθνής Οικονομική
Η Διεθνής Οικονομική είναι ιδιαίτερος κλάδος της ευρύτερης Οικονομίας και ειδικότερα του Διεθνούς Δικαίου, που αναπτύσσεται κυρίως σε διεθνείς οικονομικές συναλλαγές και διεργασίες μεταξύ εμπόρων, χωρών καθώς και μεταξύ αυτών και διεθνών θεσμικών οργάνων. Στα αντικείμενα συναλλαγών και διεργασιών αυτής περιλαμβάνονται πάσης φύσεως διεθνείς εμπορικές συναλλαγές, επενδύσεις καθώς επίσης και θέματα μετανάστευσης όπως ορίζονται μέσα από διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις.
Βασικοί τομείς
Βασικοί τομείς εφαρμογής της Διεθνούς οικονομικής είναι:
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-20
To Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου για αθλητές κάτω των 20 ετών  (FIFA U-20 World Cup), προηγούμενα γνωστό ως «Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων» ( FIFA World Youth Championship) είναι παγκόσμια ποδοσφαιρική διοργάνωση της FIFA. Το νέο όνομα για τη διοργάνωση άρχισε να χρησιμοποιείται από τη διοργάνωση του 2007.
Το εν λόγω πρωτάθλημα διεξάγεται ανελλιπώς κάθε δύο χρόνια, αρχής γενομένης από το 1977.
Η αντίστοιχη διοργάνωση για τις γυναίκες (Παγκόσμιο πρωτάθλημα γυναικών κάτω των 20 ετών ή FIFA U-20 Women's World Championship) ξεκίνησε το 2002 με όριο ηλικίας τα 19 χρόνια. Το ηλικιακό όριο για τις γυναίκες άλλαξε σε 20, αρχής γενομένης από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών κάτω των 20 ετών του 2006.
Η διοργάνωση ήταν επίσης γνωστή ως «Κύπελλο της Κόκα Κόλα» (FIFA Coca-Cola Cup) μέχρι το 1997.
Τελικός 2023
Στον τελικό της πιο πρόσφατης διοργάνωσης, που έγινε στην Αργεντινή στις 11 Ιουνίου του 2023, η Ουρουγουάη κατέκτησε για πρώτη φορά τον τίτλο. Η ομάδα της Νότιας Αμερικής νίκησε 1–0 την Ιταλία στο Λα Πλάτα. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε το Ισραήλ νικώντας με 3–1 την Νότια Κορέα.
Καλύτερες θέσεις ανά χώρα
Παρακάτω είναι οι 35 χώρες που έχουν φθάσει τουλάχιστον τον ημιτελικό της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κ-20. Η Αργεντινή είναι η πιο επιτυχημένη χώρα με έξι τίτλους, επτά συμμετοχές στον τελικό και μία τέταρτη θέση.
Χρυσό Παπούτσι
Απονέμεται στον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοργανώσεις FIFA Κατηγορία:Ποδόσφαιρο Κ-20
Τάσης Χριστογιαννόπουλος
Ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος (γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 1967) είναι Έλληνας βαρύτονος της όπερας. Σπούδασε διεύθυνση ορχήστρας και σύνθεση στο Ωδείο Αθηνών, και τραγούδι με τον Άλντο Πρότι, κερδίζοντας το Χρυσό Μετάλλιο Άλντο Πρότι στο 1994. Εκτός των ρόλων σε έργα όπερας που ερμήνευσε, είναι γνωστός για τις ηχογραφήσεις γαλλικών μελοδιών με τον Αμερικανό πιανίστα Τζεφ Κοχέν, κυρίως για τους Παλατσέτο Μπρου Ζάνε και Απαρτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βαρύτονοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ρέκβιεμ
Με την ονομασία Ρέκβιεμ (εκ του λατινικού Requiem) φέρεται στην καθομιλουμένη η νεκρώσιμη ακολουθία της Καθολικής Εκκλησίας, της οποίας το εισοδικό αρχίζει με την παρακλητική φράση: "Requiem aeternam dona eis Domine" (= Ἀνάπαυσιν αἰώνιον δὸς αὐτοῖς, Κύριε). Η ορθή και επίσημη ονομασία της νεκρώσιμης ακολουθίας, όπως φαίνεται και στα οικεία λειτουργικά βιβλία της καθολικής Εκκλησίας, είναι Λειτουργία υπέρ τεθνεώτων (Missa pro defunctis).
Η λέξη αυτή αποτελεί σήμερα αυτούσια κοινή διεθνή έκφραση στην καθομιλουμένη με τη σημασία "Νεκρώσιμη Τελετή".
Μουσική
240px|thumb|Χειρόγραφο από το Requiem K 626 (Αρχή του Dies Irae) του [[Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ]] Στο χώρο της μουσικής ο όρος Ρέκβιεμ περιγράφει ιδιαίτερη μουσική σύνθεση για νεκρώσιμη θεία λειτουργία. Αυτή η σύνθεση αποτελείται στην κλασσική μορφή της από τα ακόλουθα πέντε ψαλτά μέρη της νεκρώσιμης λειτουργίας:
Σε ορισμένες συνθέσεις ρέκβιεμ περιλαμβάνονται, επίσης, και οι ύμνοι:
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Γενισεχίρ (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Γενισεχίρ μπορεί να αναφέρεται σε:
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Μαζί σου
Υπόθεση
Ο 17χρονος Άρης (Αποστόλης Τότσικας) μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και είναι παιδί αγνώστου πατρός. Από μικρός, είχε αναπτύξει μία ιδιαίτερη σχέση με την κοινωνική λειτουργό Σοφία (Κλειώ Δανάη Οθωναίου). Την ημέρα που η Σοφία φεύγει από το ίδρυμα γιατί επρόκειτο να παντρευτεί, λίγες μέρες πριν το Δεκαπενταύγουστο, ο Άρης το σκάει με σκοπό να βρει τον πατέρα του.
Η επίσης 17χρονη Ζωή (Μαριλύ Μήλια) είναι ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, κόρη της βουλευτή Ελένης Παπανικολάου (Ράνια Σχίζα). Οι γονείς της είναι χωρισμένοι και η ίδια δεν βλέπει σχεδόν ποτέ τον πατέρα της. Όταν ανακαλύπτει ότι ο πατέρας της ήταν εθισμένος στο τζόγο και η μητέρα της τον χώρισε για να μην καταστραφεί η καριέρα της, το σκάει.
Με φόντο την περιοχή του ποταμού Έβρου, ο Άρης και η Ζωή καταφέρνουν πάντα να το σκάνε από τους διώκτες τους. Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν η μητέρα της Ζωής δηλώνει ότι θα δώσει αμοιβή 100.000 ευρώ σε όποιον βρει την κόρη της. Παράλληλα, ο Άρης και η Ζωή έρχονται πιο κοντά και ερωτεύονται μεταξύ τους.
Στο τέλος ο Άρης ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του πέθανε πριν από 5 μέρες και κατηγορεί τη Ζωή ότι τον καθυστέρησε. Εκείνη παραδίνεται στον Αναστασίου και πηγαίνει στο ξενοδοχείο όπου βρίσκεται η μητέρα της, με την οποία συμφιλιώνεται ως ένα βαθμό. Ο Άρης επιστρέφει για να πάρει τη Ζωή μαζί του, αλλά τον εμποδίζει ο Αναστασίου, ο οποίος του λέει ότι είναι ο φυσικός του πατέρας, ύστερα από τεστ DNA.
Στο τέλος, η Ελένη Παπανικολάου αποσύρεται από τη βουλή για να αφοσιωθεί στην κόρη της, ενώ ο Άρης πηγαίνει να ζήσει με τον πατέρα του και τη Σοφία, οι οποίοι έχουν δεσμό. Ο Άρης και η Ζωή τα ξαναβρίσκουν και υπόσχονται να ξανασυναντηθούν στην Αθήνα «υπό κανονικές συνθήκες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Παπότσε
Το Παπότσε (ιταλικά: Papozze) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Live in Stockholm (δίσκος των Deep Purple)
Η συγκεκριμένη συναυλία είχε αρχικά κυκλοφορήσει με την ονομασία "Scandinavian Nights" το 1988, ως κομμάτι της "Connoiseur Collection" και τέσσερα χρόνια αργότερα, ως "Live and Rare" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διαφορά της συγκεκριμένης έκδοσης από τις προηγούμενες, είναι η αλλαγή στη διάρκεια κάποιων τραγουδιών και η εισαγωγή στην αρχή του πρώτου CD.
Η ηχογράφηση έγινε κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Deep Purple in Rock", πρώτου στούντιο άλμπουμ των Deep Purple με τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά και τον Ρότζερ Γκλόβερ στο μπάσο.
Τραγούδια
CD 1
1. Introduction - 2:12
2. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:16
3. Into the Fire (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:18
4. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 19:04
5. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) - 30:59
CD 2
6. Paint It Black (Jagger, Richards) - 12:11
7. Mandrake Root (Blackmore, Evans, Lord) - 31:41
8. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:10
Τα μέλη των Deep Purple
Το Live in Stockholm ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005
Λουάν-Κουιζώ ΦΚ
Η Κλαμπ Σπορτίφ Λουάν-Κουισό (γαλλικά: Club sportif Louhans-Cuiseaux) είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1970 μετά την ένωση των "Κλαμπ Σπορτίφ Λουαννέ" (ιδρυμένη το 1916) και "Κλαμπ ντε Κουισό" (ιδρυμένη το 1930), με έδρα τα χωριά Λουάν και Κουισό. Η ομάδα αυτό τον καιρό αγωνίζεται στο Σαμπιονά Νασιονάλ (3η κατηγορία), και παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Σταντ ντυ Μπραμ.
Στις 13 Ιουνίου του 2006, ο διεθνής με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Τόγκο μέσος Αλεξί Ρομαό έμεινε στην ιστορία όταν έγινε ο πρώτος παίκτης της Λουάν-Κουισό που αγωνίστηκε σε Παγκόσμιο Κύπελλο και συγκεκριμένα στην τελική φάση του 2006 στα γήπεδα της Γερμανίας, στο πρώτο παιχνίδι του Τόγκο απέναντι στη Νότια Κορέα στην Κομμερζμπανκ Αρίνα της Φρανκφούρτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1970 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970
Γλωσσολογικός δομισμός
Ο στρουκτουραλισμός, δομισμός ή δομολειτουργισμός είναι θεωρία των αρχών του 20ού αιώνα, της οποίας θεμελιωτής υπήρξε ο γλωσσολόγος Φερντινάν ντε Σωσσύρ (Ferdinand de Saussure), ο οποίος και έδειξε για πρώτη φορά το «αυθαίρετο του γλωσσικού σημείου»: ότι η γλώσσα δεν αντιγράφει την πραγματικότητα αλλά είναι αυθαίρετη, καθώς δεν υφίσταται αιτιώδης σύνδεση ανάμεσα στο σημαίνον (τη λέξη που περιγράφει και καταδεικνύει ένα αντικείμενο) και το σημαινόμενο (το αντικείμενο). Έτσι, το γλωσσικό σημείο δεν ενώνει ένα όνομα με ένα αντικείμενο, αλλά μια ιδέα του πράγματος με μια ακουστική εικόνα. Στη σελίδα 112 του έργου του, ο Σωσσύρ λέγει ξεκάθαρα ότι "πριν από τη γλωσσοποίηση δεν υπάρχουν προπαρασκευασμένες ιδέες". Δηλαδή πριν από τη γλωσσοποίηση, στο μυαλό όλα είναι σαν νέφος και τίποτε δεν είναι υποστασιοποιημένο.
Η γλώσσα συνολικά επιβάλλεται αυθαίρετα και χρησιμοποιεί ως μέσο ανάδειξης και μετάδοσής της τις κοινωνίες. Έχει αποδειχθεί ότι ο πλούτος μιας γλώσσας δημιουργείται από τον συνδυασμό περιορισμένου αριθμού δομικών γλωσσικών μονάδων, των φωνημάτων. Οι αλληλοσχετίσεις και οι αντιθέσεις μεταξύ αυτών των θεμελιωδών στοιχείων αποτελούν χαρακτηριστικά μίας αφηρημένης, υποκείμενης «δομής» της γλώσσας, την οποία ο δομισμός επιχειρεί να ανιχνεύσει.