cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λευκορωσικές προεδρικές εκλογές (2020)
Σβετλάνα Τιχανόβσκαγια
μικρογραφία|250x250εσ|Προεκλογική συγκέντρωση της 28ης Ιουλίου στη [[Μαργίνα Χόρκα]] μικρογραφία|250x250εσ|Οπαδοί της Τιχανόβσκαγια στις 30 Ιουλίου στο [[Μινσκ]] Η Σβετλάνα Τιχανόβσκαγια πήρε τη σκυτάλη από τα χέρια του συζύγου της, του Σεργκέι Τιχανόβσκι, ο οποίος απορρίφθηκε από την Εκλογική Επιτροπή, και υπέβαλλε τη δική της υποψηφιότητα στις 15 Μαΐου. Στις 17 Ιουλίου ανακοινώθηκε η συμμαχία της Τιχανόβσκαγια με τις ομάδες δύο άλλων υποψηφίων που αποσύρθηκαν, την ομάδα του Βαλέρι Τσεπκάλο με εκπρόσωπο την συζυγό του, την Βερόνικα Τσεπκάλο, και την ομάδα του Βίκτωρ Μπαμπάρικα με εκπρόσωπο την ατζέντισσά του, την Μαρία Κολέσνιβα. Οι τρεις γυναίκες σχημάτισαν ένα δυναμικό τρίο και παρουσίασαν την πολιτική τους πλατφόρμα για «Γυναικεία Αλληλεγγύη». Η 37χρονη καθηγήτρια Αγγλικών είπε ότι δεν είναι προετοιμασμένη για δημόσιες ομιλίες επειδή η πρόκρισή της στις προεδρικές εκλογές ήταν απρόσμενη. Πρόσθεσε ότι έφτασε μέχρι εκεί «από αγάπη» και ότι δεν έχουν «καθόλου ψευδαισθήσεις» όσον αφορά την πορεία της εκστρατείας.
Στις δύο πρώτες μεγάλες προεκλογικές συγκεντρώσεις της Τιχανόβσκαγια, στις 19 Ιουλίου, στην Πλατεία Μπανγκαλόρ του Μίνσκ και στην πόλη Ζερζίνσκ, οι οπαδοί της δυναμικής τριάδας έφτασαν τους 7.500. Στις 20 Ιουλίου η Τιχανόβσκαγια είπε ότι όταν δέχτηκε απειλές για την ασφάλεια των παιδιών της τα έστειλε σε μυστική τοποθεσία στο εξωτερικό.
Αντιδράσεις
Μετά τις εκλογές ξέσπασαν ταραχές όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων εξόδου, βάσει των οποίων ο Λουκασένκο κατάφερε συντριπτική νίκη έναντι των άλλων υποψηφίων. Οι διαδηλωτές και τα ΜΑΤ συγκρούστηκαν στην πρωτεύουσα της Λευκορωσίας, στο Μινσκ, και σε άλλες πόλεις.
Η κύρια υποψήφια της αντιπολίτευσης, η Σβετλάνα Τιχανόβσκαγια δεν δέχτηκε τα αποτελέσματα των εκλογών, αυτοανακηρύχθηκε νικήτρια και κάλεσε τον Λουκασένκο να αποσυρθεί.
Διεθνείς Οργανώσεις
μικρογραφία|640x640εσ|Οι διεθνείς αντιδράσεις μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών: με πράσινο χρωματίζονται οι χώρες που αναγνώρισαν τα αποτελέσματα, ενώ με κόκκινο αυτές που δεν τα αναγνώρισαν - Ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τζόσεπ Μπορέλ και ο Ευρωπαίος Επίτροπος  Γειτονιάς  και Διεύρυνσης Oliver Varhelyi δήλωσαν κοινώς πως καταδικάζουν την αστυνομική βία που ακολούθησε μετά τις εκλογές και ότι η ΕΕ θα παρακολουθεί τις περαιτέρω εξελίξεις. Η ΕΕ δήλωσε αργότερα ότι θα αναθεωρήσει τη σχέση της με τη Λευκορωσία.
Χώρες που δεν δέχτηκαν το αποτέλεσμα ή εξέφρασαν ανησυχία
🇬🇷 Ελλάδα - Ως κράτος-μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η Ελλάδα μέσω της απόφασης του Συμβουλίου χαρακτήρισε τις εκλογές άδικες και μη ελεύθερες και ότι δεν αναγνωρίζει το αποτέλεσμα. Ο υπουργός εξωτερικών επιβεβαίωσε ότι η χώρα υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή απόφαση που πάρθηκε στις 11 Αυγούστου.
Σύγκρουση
Γενικά ο όρος σύγκρουση χαρακτηρίζει οποιαδήποτε κατάσταση ή συμπεριφορά κατέναντι εμπλεκομένων μερών. Ανάλογα δε των μερών αυτών ο όρος λαμβάνει και ιδιαίτερη διάσταση π.χ. σύγκρουση (ατύχημα), (οχημάτων, πλοίων κ.λπ.), ένοπλη σύγκρουση, κοινωνική σύγκρουση, σύγκρουση νόμων, σύγκρουση συμφερόντων, σύγκρουση ατόμων και σωματιδίων στη φυσική κ.λπ.
Ιδιαίτερο όμως χαρακτήρα προσλαμβάνει ο όρος στη κοινωνιολογία, ως ανθρώπινη συμπεριφορά, σε κοινωνική αλληλεπίδραση, όπου και αποδίδεται στην ελληνική συνώνυμα και με τους όρους "Διαμάχη", "Πάλη", "Αγώνας", "Ανταγωνισμός", ακόμα και "Αντίθεση". Σημειώνεται ότι στην ελληνική γλώσσα δεν έχει καθιερωθεί συγκεκριμένος όρος, εξ ου και η ποικιλία αυτών που προβάλλονται από διάφορους Έλληνες συγγραφείς, ή μεταφραστές, παρότι ακριβέστερος όρος θεωρείται η Διαμάχη, διακριτός όρος από τον Ανταγωνισμό.
Γενικά αίτια των συγκρούσεων μπορεί να είναι λανθασμένες εκτιμήσεις ή υπερβάσεις (π.χ. σε ατυχήματα), πάλη αξιών, (π.χ. κοινωνικής θέσης, ή κοινωνικής επιβολής), άσκηση εξουσίας, επιδίωξη οικονομικών πόρων εκατέρωθεν μερών κ.ά., λαμβάνοντας διάφορες μορφές εκδήλωσης που μπορεί να είναι από μια περιορισμένη συμπλοκή (καυγάς), μέχρι απεργιακές κινητοποιήσεις με έκτροπα, ακόμα και επανάσταση. Οι συγκρούσεις, στη πλειονότητά τους αν και μπορεί να προλαμβάνονται με νομοθετικές ρυθμίσεις, όταν αυτές εκδηλώνονται επιλύονται συνηθέστερα με διαπραγματεύσεις, είτε απ΄ ευθείας των μερών, είτε με διαιτησία.
Ερωτική ηλεκτροδιέγερση
δεξιά|μικρογραφία| Μια ερωτική πηγή ισχύος και ηλεκτρόδιο ηλεκτροδιέγερσης Η ερωτική ηλεκτροδιέγερση είναι σεξουαλική πρακτική που περιλαμβάνει την εφαρμογή ηλεκτρικής διέγερσης στα νεύρα του σώματος, με ιδιαίτερη έμφαση στα γεννητικά όργανα, χρησιμοποιώντας μια πηγή ενέργειας (όπως διαδερμική ηλεκτρική διέγερση νεύρων, ηλεκτρική μυϊκή διέγερση,κ.α.) για σκοπούς σεξουαλικής διέγερσης. Η ηλεκτροδιέγερση έχει συσχετιστεί με BDSM δραστηριότητες και η ερωτική ηλεκτροδιέγερση είναι μια εξέλιξη αυτής της πρακτικής.
Ασφάλεια
Η ηλεκτροδιέγερση, σε γενικές γραμμές, μπορεί να προκαλέσει βλάβη στους ιστούς ή ακόμα και θάνατο εάν χρησιμοποιηθεί με λάθος χειρισμό. Τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που προκύπτουν από την ηλεκτροδιέγερση τείνουν να είναι εγκαύματα από έλλειψη επαρκώς ευρείας επιφανειακής επαφής, δηλαδή κακή επαφή μεταξύ του ηλεκτροδίου και της επιφάνειας του δέρματος. Ακόμη και σε σχετικά χαμηλό ρεύμα και τάση, υπάρχει επίσης κίνδυνος παρεμβολής στη φυσιολογική καρδιακή λειτουργία (ενδεχομένως συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής ανακοπής) και αυτός ο κίνδυνος είναι υψηλότερος για όσους χρησιμοποιούν τεχνητό βηματοδότη ή παρόμοια συσκευή ή έχουν καρδιακές παθήσεις. Εξαιτίας αυτού, δεν συνιστάται η τοποθέτηση των ηλεκτρικών επαφών με τέτοιο τρόπο ώστε το ρεύμα να περνά μέσα από τη θωρακική κοιλότητα.
Το διεθνές πρότυπο για τη βασική ασφάλεια των ιατρικών διεγερτών νεύρων και μυών συμβουλεύει «ότι η διέγερση δεν πρέπει να εφαρμόζεται κατά μήκος ή μέσω του κεφαλιού, απευθείας στα μάτια, καλύπτοντας το στόμα, στο μπροστινό μέρος του λαιμού, (ειδικά τον καρωτιδικό κόλπο). ή από ηλεκτρόδια που τοποθετούνται στο στήθος και στο πάνω μέρος της πλάτης ή διασταυρώνονται πάνω από την καρδιά». Το πρότυπο σημειώνει επίσης ότι «οποιαδήποτε ηλεκτρόδια έχουν πυκνότητες ρεύματος άνω των 2 mA/cm² ενδέχεται να απαιτούν την ιδιαίτερη προσοχή του χειριστή». Επιβάλλει τα ακόλουθα όρια στις παραμέτρους εξόδου των διεγερτικών (για θεραπευτικούς σκοπούς):
Οι συσκευές ερωτικής ηλεκτροδιέγερσης θα πρέπει να αποφεύγουν εντελώς τα ρεύματα συνεχούς ρεύματος, προκειμένου να αποφευχθούν ηλεκτρολυτικές επιδράσεις. Αυτό συνήθως επιτυγχάνεται μέσω «διφασικών» κυματομορφών, στις οποίες κάθε θετικός παλμός ρεύματος ακολουθείται από έναν ισοδύναμο αρνητικό παλμό ρεύματος. Οι συσκευές με πολλαπλά κανάλια (π.χ. για πολλούς χρήστες ή περιοχές του σώματος) θα πρέπει να διαθέτουν έναν μικρό μετασχηματιστή παλμικής απομόνωσης για γαλβανική όνωση σε κάθε κανάλι, έτσι ώστε τα ρεύματα να μην μπορούν να ρέουν στο σώμα μεταξύ των καναλιών. Η συχνότητα, η διάρκεια και το πλάτος του παλμού θα πρέπει να επιλέγονται για να επιτευχθεί η επιθυμητή διέγερση με τη μικρότερη ποσότητα ισχύος που παρέχεται στο σώμα, για παράδειγμα αποφεύγοντας το ρεύμα κατά τη διάρκεια της ανθεκτικής περιόδου μετά από κάθε δυναμικό ενέργειας, όπου οι νευρώνες δεν ανταποκρίνονται στα ερεθίσματα. Τυπικές συσκευές ερωτικής ηλεκτροδιέγερσης χρησιμοποιούν συχνότητες παλμών στην τάξη των 300–3.000 Hz, όπου τα νεύρα του δέρματος είναι πιο ευαίσθητα.
Στην ιατροδικαστική βιβλιογραφία έχουν αναφερθεί μερικές περιπτώσεις τυχαίου θανάτου ως αποτέλεσμα αυτοερωτικής ηλεκτροδιέγερσης. Οι περιπτώσεις που αναφέρθηκαν αφορούσαν συσκευές που τροφοδοτούνται από το δίκτυο, αυτοκατασκευασμένες, με ρεύμα που διέρχεται από το στήθος σκόπιμα (συνήθως μέσω διέγερσης της θηλής) ή ακούσια (για παράδειγμα, άγγιγμα ενός ενεργοποιημένου μέρους με το χέρι). Σε μια περίπτωση που αναφέρθηκε στον Τύπο, ένας άνδρας από το Γιορκ της Πενσυλβάνια καταδικάστηκε σε 20-40 χρόνια φυλάκιση για φόνο τρίτου βαθμού και απερίσκεπτη απειλή, αφού σκότωσε τη γυναίκα του με ηλεκτροδιέγερση στις θηλές της απευθείας από πολύπριζο συνδεδεμένο στο ρεύμα.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Μια ποικιλία εξαρτημάτων ερωτικής χρήσης με δυνατότητα εισαγωγής Violet Wand γνωστά ως ηλεκτρόδια. Οι σκληρυμένοι και εκκενωμένοι γυάλινοι σωλήνες ξαναγεμίζονται με [[Ευγενή αέρια|ευγενές αέριο, με αποτέλεσμα να εκπέμπουν σπινθήρες και να λάμπουν με διάφορα χρώματα όταν τροφοδοτείται η βιολετί ράβδος.]] Η χρήση της ηλεκτρικής ενέργειας για ψυχαγωγικούς σκοπούς χρονολογείται τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1740. Στη δεκαετία του 1830, μπορούσαν να αγοραστούν εξαρτήματα ηλεκτροδίων με δυνατότητα εισαγωγής για μικρούς μαγνήτες. Αργότερα, στη δεκαετία του 1800, διάφορες ηλεκτρικές ζώνες (ορισμένες με «αναστολέα») διαφημίστηκαν ως θεραπείες για την ανικανότητα. Στη δεκαετία του 1920, η Αμερικανική Ιατρική Ένωση ερεύνησε τέτοιες συσκευές και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι παρείχαν «περισσότερο ή λιγότερο μηχανικό αυνανισμό».
Η σύγχρονη ηλεκτροδιέγερση αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά κατά τη δεκαετία του 1950, με την εισαγωγή μιας συσκευής που ονομάζεται Relax-A-Cizor, η οποία αρχικά σχεδιάστηκε για να διεγείρει τους μύες ενός χαλαρωμένου θέματος χρησιμοποιώντας ηλεκτρικά ρεύματα ως μέσο «παθητικής άσκησης». Τέτοιες πηγές ενέργειας  εξακολουθούν να είναι σε ιατρική χρήση σήμερα και είναι γνωστές ως μονάδες ΗΜΔ (ηλεκτρική μυϊκή διέγερση). Μερικοί άνθρωποι βρήκαν σύντομα εναλλακτικές χρήσεις για το Relax-A-Cizors, τοποθετώντας τις επαφές σε σεξουαλικά μέρη του σώματος.
Μέχρι τη δεκαετία του 1970, οι ιατρικές μονάδες ΔΗΔΕ (διαδερμική ηλεκτρική διέγερση νεύρων) χρησιμοποιούνταν επίσης για ηλεκτροδιέγερση. Στη δεκαετία του 1980 έγιναν διαθέσιμες οι πρώτες συσκευές που κατασκευάστηκαν ειδικά για ερωτική ηλεκτροδιέγερση, ιδιαίτερα το Titillator και το Pleasure Box, αργότερα γνωστά ως PES Power Box.
Λιπαντικά
Τα ηλεκτροαγώγιμα τζελ διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της ερωτικής ηλεκτροδιέγερσης, καθώς χωρίς αυτό, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος εγκαύματος του δέρματος με υψηλό ρεύμα. Συνιστώνται γενικά λιπαντικά με βάση το νερό. Συνήθως, συνιστάται να αποφεύγετε οποιοδήποτε λιπαντικό που περιέχει σιλικόνη, καθώς είναι μονωτικό και ως εκ τούτου μειώνει την αγωγιμότητα. Οι επαγγελματίες της ηλεκτροδιέγερσης επιλέγουν λιπαντικά για συμβατότητα με το υλικό των ηλεκτροδίων, καθώς και για επιθυμητές αγώγιμες ιδιότητες, που μπορούν να μεγιστοποιήσουν την ισχύ και την ποιότητα του σήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:BDSM πρακτικές Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Ηλεκτροδιεγερση ερωτικη Ηλεκτροδιεγερση ερωτικη Κατηγορία:Αυνανισμός
Πτολεμαίος (όνομα)
Πτολεμαίος είναι ένα ελληνικό ανδρικό όνομα με ρίζες στην αρχαιότητα. Οι διασημότεροι φορείς του ήταν οι βασιλείς της Δυναστείας των Πτολεμαίων, ωστόσο υπάρχουν αρκετά ακόμη ιστορικά πρόσωπα με το όνομα αυτό.
Παραλλαγές
Με την πάροδο των αιώνων έχει υποστεί διάφορες μεταβολές από γλώσσα και σε γλώσσα και σήμερα απαντάται με πολλές μορφές. Μερικά παραδείγματα:
Σχετικό είναι το αραμαϊκό όνομα Bar Talmai (Γιος του Ταλμαίου), από όπου και προκύπτει το όνομα Βαρθολομαίος (Bartolomeo στα ιταλικά, Bartholomew στα αγγλικά). Με τον τρόπο αυτό το ελληνικό όνομα Πτολεμαίος εξαπλώθηκε από τον ελλαδικό χώρο για να εισέλθει σε άλλες γλώσσες στη Μέση Ανατολή και στην Εγγύς Ανατολή κατά τη διάρκεια της ελληνοποίησης των διάφορων λαών που ξεκίνησε από την κατάκτηση μεγάλου μέρους του γνωστού κόσμου από τον Αλέξανδρο το Μέγα.
Το όνομα Πτολεμαΐδα προκύπτει με ανάλογο τρόπο.
Δες επίσης
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα
Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως
μικρογραφία|260x260εσ|[[Ρόμπερτ Κάμινγκς και Γκρέις Κέλι σε σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως (Πρωτότυπος Τίτλος Dial M For Murder) είναι θρίλερ παραγωγής 1954, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Ρέι Μιλάντ, η Γκρέις Κέλι κι ο Ρόμπερτ Κάμινγκς. Η ταινία είναι βασισμένη σε θεατρικό έργο του Φρέντρικ Νοτ, το οποίο διασκεύασε ο ίδιος για τη μεγάλη οθόνη.
Υπόθεση
Ο Τόνι Γουέντις (Ρέι Μιλάντ), πρώην πρωταθλητής του τένις, που εργάζεται πλέον ως πωλητής αθλητικών ειδών, ανακαλύπτει ότι η σύζυγός του, Μάργκο (Γκρέις Κέλι), τον απατά με τον Μαρκ Χάλιντεϊ (Ρόμπερτ Κάμινγκς), συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων. Ο Γουέντις αποφασίζει να ξεφορτωθεί τη σύζυγό του για να κληρονομήσει την περιουσία της και προκειμένου να μην κινήσει τις υποψίες της αστυνομίας αναθέτει τη δολοφονία της στον Τσαρλς Σουάν (Άντονι Ντόουσον), έναν συμμαθητή του από το κολέγιο, που έχει ήδη κατηγορηθεί για ληστεία και που πλέον τον χρηματοδοτούν γηραιές κυρίες. Με όπλα τον εκβιασμό και χρηματική αποζημίωση ο Γουέντις αναγκάζει τον Σουάν να σκοτώσει τη γυναίκα του, σχεδιάζοντας έτσι το τέλειο έγκλημα.
Πληροφορίες παραγωγής
Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας του 1953, Η εξομολόγηση (I Confess), ο Χίτσκοκ σχεδίαζε να σκηνοθετήσει την ταινία The Bramble Bush βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Ντάνκαν. Συμπαραγωγός της ταινίας επρόκειτο να είναι ο Σίντνεϊ Μπέρνσταϊν, συνιδιοκτήτης, μαζί με τον σκηνοθέτη, της εταιρίας Transatlantic Pictures. Υπήρξαν όμως προβλήματα τόσο με το σενάριο όσο και με τον προϋπολογισμό κι οι Χίτσκοκ και Μπέρνσταϊν αποφάσισαν να διαλύσουν την εταιρία και να εγκαταλείψουν τη δημιουργία της εν λόγω ταινίας. Η εταιρία παραγωγής Warner Bros. με την οποία συνεργαζόταν εκείνη την περίοδο ο σκηνοθέτης επέτρεψε στο Χίτσκοκ να αναλάβει την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού του Φρέντρικ Νοτ Dial M for Murder. Έτσι ο Χίτσκοκ κι ο Τζακ Γουόρνερ απέκτησαν τα δικαιώματα του θεατρικού του Φρέντερικ Νοτ από τον σκηνοθέτη Αλεξάντερ Κόρντα, ο οποίος είχε πληρώσει τον Νοτ 1.000 λίρες για την απόκτησή τους και τα πούλησε για 30.000 λίρες.
Το θεατρικό του Νοτ είχε προβληθεί για πρώτη φορά στην τηλεόραση από το BBC το 1952 και μερικούς μήνες αργότερα ανέβηκε στο θέατρο West End του Λονδίνου, ενώ στο τέλος της ίδιας χρονιάς ακολούθησε η πρεμιέρα της παράστασης στο Μπρόντγουεϊ. Ο Κάρι Γκραντ που είδε την παράσταση στο Μπρόντγουεϊ ενδιαφέρθηκε για το ρόλο του Τόνι Γουέντις, αλλά ο Τζακ Γουόρνερ πίστευε ότι το κοινό δεν θα δεχόταν ποτέ τον ηθοποιό στον ρόλο του συζύγου που σχεδιάζει τη δολοφονία της συζύγου του. Η ταινία σημάτοδότησε την πρώτη συνεργασία του Χίτσκοκ με την Γκρέις Κέλι ενώ ακολούθησαν άλλες δυο συνεργασίες με τις ταινίες Σιωπηλός μάρτυς (Rear Window, 1954) και Το κυνήγι του κλέφτη (To Catch a Thief, 1955). Ο σκηνοθέτης βρήκε στην Κέλι την ηθοποιό που ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του. Ο ίδιος τη χαρακτήρισε ως Μια κομψή ξανθιά, με ψυχρή και απόμακρη φυσιογνωμία, που στην πραγματικότητα έβραζε μέσα της φωτιά.
Τα ονόματα των ηρώων Σίλια Μαίρη Γουέντις και Μαξ Χάλιντεϊ του θεατρικού του Νοτ άλλαξαν σε Μάργκο και Μαρκ, ενώ προστέθηκε ακόμη μια σκηνή σε σχέση με το θεατρικό που διαδραματίζεται στη λέσχη κυρίων στην οποία σύχναζε ο Τόνι.
Τα γυρίσματα που ξεκίνησαν στις 30 Ιουλίου του 1953 και ολοκληρώθηκαν σε 36 μόλις μέρες έγιναν στα στούντιο της Warner Bros. στο Μπέρμπανκ.
Αναγνώριση
Η ταινία έλαβε την 48η θέση στη λίστα που θεσπίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου το 2006 με τίτλο AFI 100 Χρόνια... 100 Επευφημίες ενώ το 2008 έλαβε την 9η θέση στη λίστα με τις 10 καλύτερες ταινίες μυστηρίου όλων των εποχών.
Επανεκτέλεση
Η ταινία γυρίστηκε ξανά το 1998 από τον Άντριου Ντέιβις, με πρωταγωνιστές τη Γκουίνεθ Πάλτροου, τον Μάικλ Ντάγκλας και τον Βίγκο Μόρτενσεν και με τίτλο Ένας τέλειος φόνος (A Perfect Murder).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντιμίτρι Τιόμκιν Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων
Η Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων (ΟΠΠΙ) ή αλλιώς Πανεπιστημιακή Αστυνομία, είναι άοπλη μονάδα της Ελληνικής Αστυνομίας με αρμοδιότητα την προστασία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, καθώς και την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος μέσα σε αυτά.
Ιστορικό
Το 2019 η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αποφάσισε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, καθώς και την ίδρυση μονάδας της αστυνομίας για την αστυνόμευση των πανεπιστημίων. Σύμφωνα με την κυβέρνηση, υπάρχει αυξημένη παραβατικότητα στα ιδρύματα, όπως εγκληματικότητα, παρεμπόριο, βανδαλισμοί και επιθέσεις. Στην ίδρυση τέτοιας μονάδας τέθηκαν απέναντι φοιτητικοί σύλλογοι, κόμματα της αντιπολίτευσης και διάφορες οργανώσεις.
Κατηγορία:Ελληνική Αστυνομία
Ντέγιαν Μποντιρόγκα
Ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα (σερβικά: Дејан Бодирога, Ζρένιανιν, 2 Μαρτίου 1973), είναι Σέρβος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν πρόεδρος της Ευρωλίγκα.
Έχει ύψος 2,05 και αγωνιζόταν στη θέση σούτινγκ γκαρντ, όμως η εξαιρετική του τεχνική κατάρτιση του έδινε συχνά την ευκαιρία να αγωνίζεται στις θέσεις των φόργουορντ και του πλέι μέικερ. Συνήθιζε άλλωστε στα κρίσιμα σημεία των αγώνων να αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου τις επιθετικές δραστηριότητες, πράγμα που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στους φιλάθλους. Αποτελεί μέλος της καλύτερης δεκάδας για την πρώτη δεκαετία στην ιστορία της Ευρωλίγκα (2000-2010), καθώς και έναν από τους 50 κορυφαίους συντελεστές στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ (1958-2008). Συνολικά στην καριέρα του κέρδισε 13 φορές τον τίτλο του MVP με σημαντικότερο τον τίτλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Σέρβους παίκτες όλων των εποχών.
Σταδιοδρομία
Μετά από μια επιτυχημένη καριέρα στη Γιουγκοσλαβία (KK Προλέτερ Ζρένιανιν, Ζάνταρ) την Ιταλία (Στεφανέλ Τριέστε, Ολίμπια Μιλάνο) και την Ισπανία (Ρεάλ Μαδρίτης) μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα Ευρώπης (Ευρωλίγκα 2000, 2002) και 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1999, 2000, 2001). Έγινε ένας από τους πιο αγαπητούς αθλητές του Παναθηναϊκού για τον μαχητικό και έξυπνο τρόπο παιχνιδιού του και ο ίδιος παραδέχεται ότι ο Παναθηναϊκός είναι η αγαπημένη του ομάδα. Μετά τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε στην Μπαρτσελόνα και στη Βίρτους Ρόμα όπου και έκλεισε την πλούσια καριέρα του. Ύστερα διατέλεσε και τζένεραλ μάνατζερ της ιταλικής ομάδας από το 2007 έως το 2009. Μάλιστα στις 23 Σεπτεμβρίου 2015 τιμήθηκε από την ομάδα του Παναθηναϊκού ως μέλος της καλύτερης πεντάδας όλων των εποχών στο τμήμα μαζί με τους: Δημήτρη Διαμαντίδη, Φραγκίσκο Αλβέρτη, Αντώνη Φώτση και Στόγιαν Βράνκοβιτς.
Πάπας Μάρκελλος Β΄
Ο Πάπας Μάρκελλος Β΄ (Papa Marcello II, 6 Μαΐου 1501 - 1 Μαΐου 1555) ήταν Πάπας της Καθολικής Εκκλησίας από τις 9 Απριλίου του 1555 έως το θάνατό του 22 ημέρες αργότερα, την 1η Μαΐου του 1555. Διαδέχθηκε τον Πάπα Ιούλιο Γ΄. Ήταν επίσης ο τελευταίος Πάπας που δεν άλλαξε το όνομά του κατά την ενθρόνισή του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου του 1501 στο Μοντεφάνο. Το οικογενειακό του όνομα ήταν Μαρτσέλο Τσερβίνι ντέλι Σπαννόκι (Marcello Cervini degli Spannochi) και ήταν γιος του Ρικάρντο Τσερβίνι, ο οποίος ήταν ο αποστολικός ταμίας της Ανκόνα. Η αδερφή του Ρικάρντο, Σύνθια Τσερβίνι παντρεύτηκε τον Βιντσέντζο Μπελαρμίνο και απέκτησαν τον Ρομπέρτο Μπαλερμίνο. Ο Ρικάρντο ενδιαφερόταν για την αστρολογία και μετά την ανακάλυψη ότι το ωροσκόπιο του γιου του προμήνυε υψηλά εκκλησιαστικά αξιώματα, τον έβαλε στο δρόμο της ιεροσύνης.
Σπούδασε στη Σιένα και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Ρώμη. Το 1534 διορίστηκε παπικός γραμματέας του Πάπα Παύλου Γ΄ (1534–49) και υπηρέτησε σαν στενός σύμβουλος του ανιψιού του Πάπα, Αλεσάντρο Φαρνέσε. Ο Παύλος Γ΄ τον τοποθέτησε επίσκοπο στο Νικάστρο της Καλαβρίας το 1539. Ωστόσο δεν χειροτονήθηκε επίσκοπος. Στην συνέχεια τον έκανε καρδινάλιο στη Βασιλική του Τιμίου Σταυρού της Ιερουσαλήμ στη Ρώμη στις 19 Δεκεμβρίου του 1539. Κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας ο Τσερβίνι ανέλαβε επίσης τοποτηρητής των επισκοπών του Ρέτζιο-Καλάμπρια και του Γκούμπιο.
Κατά τη διάρκεια της Συνόδου του Τρέντο εξελέγη ως ένας από τους τρεις προέδρους της συνόδου μαζί με τους καρδινάλιους Ρέτζιναλντ Πόουλ και Τζοβάννι Μαρία Τζότσι ντελ Μόντε, τον μετέπειτα Πάπα Ιούλιο Γ΄. Διατήρησε τη θέση αυτή μέχρι το τέλος της παποσύνης του Παύλου Γ΄, οπότε και αντικαταστάθηκε προκειμένου να εξευμενιστεί ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1519–56). Το 1548 ανέλαβε τη θέση του βιβλιοθηκάριου της Βιβλιοθήκης του Βατικανού.
thumb|left|220px|Ο θυρεός του Πάπα Μάρκελλου Β΄. Στις 9 Απρλίου του 1555, την τέταρτη ημέρα από το κονκλάβιο που διεξήχθη μετά το θάνατό το Πάπα Ιούλιου Γ΄ (1550–55), ο Τσερβίνι εξελέγη Πάπας παρά τις προσπάθειες του αυτοκράτορα Κάρολου Ε΄ να εμποδίσει την εκλογή του. Ο νέος Πάπας ονομάστηκε Μάρκελλος Β΄, αποτελώντας τον τελευταίο Πάπα που διατήρησε το κοσμικό του όνομα. Την επόμενη ημέρα χειροτονήθηκε επίσκοπος και ενθρονίστηκε Πάπας σε μία λιτή τελετή λόγω του ότι ήταν περίοδος Σαρακοστής. Η χειροτονία του σε επίσκοπο ήταν απαραίτητη διότι παρόλο που είχε αναλάβει καθήκοντα επισκόπου σε διάφορες επισκοπές δε είχε χειροτονηθεί ποτέ.
Αν και επιθυμούσε να κάνει μεταρρυθμίσεις σε πολλά εσωτερικά θέματα της εκκλησίας, το ταλαιπωρημένο του σώμα υπέκυψε λόγω της κουραστικής διαδικασίας εκλογής, των εξαντλητικών τελετών ενθρόνισης, του άγχους από την υψηλή ευθύνη της θέσης του και της υπερέντασης λόγω των παπικών του υποχρεώσεων κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα. Σύντομα αρρώστησε και πέθανε την εικοστή δεύτερη ημέρα μετά την εκλογή του.
Ο Μάρκελλος Β΄ φημιζόταν για την ακεραιότητα, τη διακριτικότητα και τις ικανότητες του. Η Λειτουργία του Πάπα Μαρκέλλου του Τζιοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα, που χρονολογείται το 1565 ή προγενέστερα θεωρείται παραδοσιακά ότι συντέθηκε προς τιμή του. . Παραμένοντας στην Αγία Έδρα για μόλις είκοσι δύο ημέρες, ο Μάρκελλος κατατάσσεται έκτος στον κατάλογο με τους Πάπες με τη μικρότερη περίοδο παραμονής στο παπικό αξίωμα. Τον διαδέχθηκε ο Πάπας Παύλος Δ΄ (1555–59).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 16ου αιώνα
Εντίθ Πιάφ
Η Εντίτ Τζοβανά Γκασιόν (Édith Giovanna Gassion· 19 Δεκεμβρίου 1915, Παρίσι – 10 Οκτωβρίου 1963, Γκρας), γνωστή καλλιτεχνικά ως Εντίθ Πιάφ (Édith Piaf), ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια, η πιο σημαντική παρουσία στη γαλλική σκηνή των βαριετέ. Τραγούδια όπως το La vie en rose και το Non, je ne regrette rien εκτόξευσαν τη φήμη της και την κατέστησαν την πιο δημοφιλή τραγουδίστρια της Γαλλίας.
Η καριέρα
Στα 15, έχοντας ανακαλύψει τη θαυμάσια φωνή της, εγκατέλειψε τον πατέρα της για να ζήσει στο Παρίσι, τραγουδώντας στους δρόμους. Στα 17 συναντά τον Λουί Ντυπόν (Louis Dupont), ζουν μαζί και σε ένα χρόνο, στις 11/2/1933, κάνουν ένα κοριτσάκι, τη Μαρσέλ, που όμως μετά από δύο χρόνια πεθαίνει από μηνιγγίτιδα. Εκείνη συνεχίζει να τραγουδά στους δρόμους της Πιγκάλ, όπου και γνωρίζει τον Λουί Λεπλέ (Louis Leplée), διευθυντή του πιο κομψού παρισινού καμπαρέ στα Ηλύσια Πεδία. Μαγεμένος από τη φωνή της, υπογράφει συμβόλαιο μαζί της και τη βαφτίζει «Môme Piaf» (μικρό σπουργίτι). Το 1935 της βγάζει και τον πρώτο της δίσκο. Λίγο αργότερα όμως ο μέντοράς της Λεπλέ δολοφονείται και η ίδια κατηγορείται πως γνωρίζει τον δολοφόνο αλλά δεν τον καταδίδει. Αν και αθωώθηκε με τη βοήθεια ενός νέου συντρόφου, του τραγουδοποιού Ρεμόν Ασό (Raymond Asso), που είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της, φεύγει για να ζήσει στην επαρχία αλλά επιστρέφει στο Παρίσι το 1937.
Το αλκοόλ
Γνωρίζει μεγάλες δόξες και στη Νέα Υόρκη, όπου ερωτεύεται τον βασιλιά του μποξ, Μερσέλ Σερντάν και ζουν ένα από τα πιο φημισμένα ρομάντσα της εποχής. Ο ξαφνικός θάνατος του Σερντάν σε αεροπορικό δυστύχημα, το 1949, βυθίζει την Πιάφ σε κατάθλιψη, που ποτέ δεν ξεπερνά πραγματικά. Το 1951 έχει δύο σοβαρά τροχαία, ενώ μετά το δεύτερο οι γιατροί της δίνουν για καιρό μορφίνη, στην οποία εθίζεται. Η Πιάφ την ανακατεύει μαζί με αλκοόλ, χειροτερεύοντας έτσι την ήδη κακή κατάσταση της υγείας της.
Το 1952, παντρεμένη με τον τραγουδιστή Ζακ Πιλ, στην πεντηκοστή τουρνέ της στην Αμερική, σε κάποια ρεσιτάλ της συνοδεύεται στο πιάνο από τον νεαρό τότε Ζιλμπέρ Μπεκώ. Εκείνη την εποχή ακολουθεί πολλές θεραπείες αποτοξίνωσης, μα οι ουσίες την έχουν καταβάλει. Παρά ταύτα κάνει εξαιρετικές ηχογραφήσεις.
Τα επόμενα δύο χρόνια μένει κλεισμένη σπίτι της σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, μα το 1955, μόλις μαθαίνει πως θα τραγουδήσει στο θέατρο Ολυμπιά, με αφάνταστη ενέργεια δίνει μια αψεγάδιαστη παράσταση. Χωρίζουν με τον Πιλ το 1956. Με μεγάλο ζήλο κάνει άλλη μια περιοδεία στην Αμερική και είναι πια μια διεθνής σταρ. Το 1958 ζει μια ακόμα έντονη σχέση δίπλα στον νεότερο τραγουδιστή και συνθέτη Ζωρζ Μουστακί, ο οποίος το 1959 συνθέτει γι αυτήν το τραγούδι Milord που κυκλοφόρησε το 1960 και λίγο αργότερα γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Άλλο ένα σοβαρό τροχαίο αποδυναμώνει περισσότερο την Πιάφ.
Η ασθένεια
Σε ένα κονσέρτο στο Ντρο, Γαλλία στις 13 Δεκεμβρίου 1959, κατέρρευσε επάνω στη σκηνή. Ακολούθησαν πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις για γαστρικά έλκη και αιμορραγίες πεπτικού. Η Πιάφ δεν πτοείται και συνεχίζει να εμφανίζεται κάνοντας περιοδείες όπως και πριν, συνοδευόμενη όμως από μια νοσοκόμα που της χορηγεί μορφίνη για τους πόνους.
Το 1960 τραγουδά με επιτυχία το «Non, Je Ne Regrette Rien» («Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτα») του Σαρλ Ντυμόν και συνεχίζει να θριαμβεύει τραγουδώντας, παρότι συχνά τρεκλίζει και παραπατά στη σκηνή. Το καλοκαίρι του 1961, γνωρίζει τον κατά πολύ νεότερό της, τελευταίο της έρωτα, τον Έλληνα Θεοφάνη Λαμπουκά, που τον βαπτίζει «Τεό Σαγαπό» και τον παντρεύεται τον Οκτώβριο του 1962 (στα 46 της εκείνη και 26 εκείνος). Εκείνο το καλοκαίρι παίρνει επίσης το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Charles Cros για το σύνολο της καριέρας της.
Ο θάνατος
μικρογραφία|240x240εσ|Ο τάφος της Εντίθ Πιάφ. Η Πιάφ σβήνει την ίδια μέρα με τον φίλο της Ζαν Κοκτώ στις 10 Οκτωβρίου 1963, μόλις στα 48 της χρόνια, στο Plascassier, κοντά στο Grasse από κίρρωση. Ο σύζυγός της μεταφέρει την ίδια ημέρα του θανάτου της τη σορό της στη «δική της πόλη», το Παρίσι. Ο τάφος της βρίσκεται στο παρισινό Κοιμητήριο Περ Λασαίζ.
Η Πιάφ έφυγε φτωχή, αφήνοντας στον τελευταίο σύζυγό της πολλά χρέη και μία τεράστια ιστορία. Μαζί με την καριέρα της ως τραγουδίστρια (ηχογράφησε πάνω από 200 τραγούδια) βοηθούσε και στην προώθηση νεαρών ταλέντων στη μουσική σκηνή της εποχής εκείνης. Είχε μεταξύ άλλων μεγάλη συμμετοχή στην προώθηση καλλιτεχνών, όπως Σαρλ Αζναβούρ, Ζιλμπέρ Μπεκώ, Έντι Κονσταντέν, Υβ Μοντάν, Ζωρζ Μουστακί, Ζακ Πιλ κλπ.
Για την Πιάφ
thumb|150px|Προτομή της Πιάφ στην Πολωνία|αριστερά Η ζωή της Πιάφ μπορεί να μην ήταν αντίστοιχη με τη μεγάλη μεταπολεμική της επιτυχία La vie en rose, αλλά με τη μεγάλη ερμηνευτική της ευαισθησία και τη βαθιά, δραματική φωνή της αναδείχθηκε στην αντιπροσωπευτικότερη ερμηνεύτρια της γαλλικής chanson intime. Μικρή το δέμας και εύθραυστη η "mome Piaf" (το σπουργιτάκι) όπως την έλεγαν, έγινε η υπ' αριθμόν ένα βεντέτα του γαλλικού τραγουδιού. Πολλοί καλλιτέχνες επανεκτελούν τραγούδια της και επισκέπτονται το γλυπτό που στήθηκε προς τιμήν της στο Παρίσι, πάνω στην πλατεία που φέρει το όνομά της, λίγα μέτρα από το νοσοκομείο Τενόν (Tenon), όπου γεννήθηκε. Στο Παρίσι υπάρχει επίσης μουσείο με το όνομά της («Musée Edith Piaf»), στο οποίο μπορεί κανείς να δει διάφορα προσωπικά αντικείμενα της καλλιτέχνιδας, όπως ένα από τα φορέματά της και τη συλλογή από πορσελάνες της.
Το 2006 ο Ολιβιέ Νταάν (Olivier Dahan) γυρίζει τη ζωή της Γαλλίδας τραγουδίστριας σε ταινία με τίτλο La Môme («Το νεαρό κορίτσι»). Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο». Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας, που εμφανίστηκε και στο Φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο, παίζει η Γαλλίδα ηθοποιός Μαριόν Κοτιγιάρ, ρόλο για τον οποίο κέρδισε το 2008 το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.
Η ζωή της Πιάφ αποτέλεσε όμως περιεχόμενο και στις ταινίες του σκηνοθέτη Κλωντ Λελούς, με τίτλο Η Εντίθ και ο Μαρσέλ το 1983 (πρωταγωνιστεί η Evelyne Bouix) και Guy Casaril (με την Brigitte Ariel).
47 χρόνια μετά τον θάνατό της ο Αλέν Ντελόν, ο οποίος τη γνώριζε προσωπικά, συνέγραψε και ανέβασε μια μουσική παράσταση με τίτλο «Edith Piaf, Une Vie en Rose et Noir» («Εντίθ Πιαφ, μια ζωή σε ροζ και μαύρο»), η οποία στη παγκόσμια περιοδεία της ήρθε και στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη το 2010 και 2011 αντίστοιχα.
Μεγαλύτερες επιτυχίες
Τα τραγούδια Milord, Non, je ne regrette rien και La vie en rose έγιναν παγκοσμίως γνωστά.
«Heaven Have Mercy»
Το «Heaven Have Mercy» είναι ένα τραγούδι σε στίχους Rick French και μουσική του Mισέλ Φιλίπ-Ζεράρ. Το τραγούδι εκτελέστηκε από την Πιάφ το 1960 και ανήκει στην δισκογραφία της στην αγγλική γλώσσα.
Το τραγούδι μπορεί να χωριστεί σε 3 κομμάτια. Το πρώτο κομμάτι επιμαρτυρεί όλη την πικρία και την απώλεια την οποία βιώνει η τραγουδίστρια. Το ρεφρέν, το οποίο αποτελεί το δεύτερο μέρος, αποτυπώνει μια κραυγή η οποία επαναλαμβάνει τον τίτλο του τραγουδιού. Το τρίτο μέρος αλλάζει υφολογικά και η τραγουδίστρια θυμάται τις καλές στιγμές που είχε με τον αγαπημένο της (έχει πεθάνει στον πόλεμο). Έπειτα, η μουσική έχει το ύφος με το πρώτο μέρος και η Πιάφ αρχίζει να διηγείται όλα τα όνειρα τα οποία είχε κάνει με τον αγαπημένο της όπως να κάνουν ένα αγόρι με δικά του μάτια και δικιά της μύτη. Το τραγούδι τελειώνει με το ίδιο ρεφρέν ενώ η τραγουδίστρια σκέφτεται να πεθάνει.
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί
NGC 1267
Ο NGC 1267 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 220 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 14 Φεβρουαρίου 1863 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Περσέα. Ενδέχεται να αλληλεπιδρά βαρυτικά με τον σπειροειδή γαλαξία NGC 1268.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Περσεύς (αστερισμός) 1267 12331 02657
Around the World Live
Το Around the World Live είναι συλλογή DVD του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε στις 19 Μαΐου του 2008 και περιλαμβάνει τέσσερα DVD, βιντεοσκοπημένα από το 1995 ως το 2002.
Τα μέλη του συγκροτήματος
Στο "Bombay Calling" εμφανίζεται η έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple
Γκρντσαρ (Πλαβ)
Το Γκρντσαρ (σερβικά κυριλλικά: Грнчар) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Glock
Η Glock είναι βιομηχανία κατασκευής πιστολιών με βάση την Αυστρία. Το 1963 ο Γκαστόν Γκλόκ ίδρυσε την εταιρεία που αργότερα έγινε γνωστή ως Glock. Είναι περισσότερο γνωστή για τα με πολυμερές πλαισιωμένα πιστόλια της.
Προδιαγραφές
(1982 - σήμερα)
Τύπος: Ημιαυτόματο πιστόλια - Μοντέλα 17, 17L, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39 Αυτόματο πιστόλι - Μοντέλο 18
Χωρητικότητα: 6, 10, 12, 13, 15, 17, 19, 25, 31, 33
Τρόποι Πυροβολισμού: Ημιαυτόματα (Ημιαυτόματα / Πλήρως Αυτόματο για το Glock 18)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1963
Μαρίνος Φαλιέρος
Ο Μαρίνος Φαλιέρος (1397-1474) ήταν βενετικής καταγωγής ποιητής που γεννήθηκε και έζησε στην Κρήτη και είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της πρώτης περιόδου της κρητικής λογοτεχνίας. Τα λογοτεχνικά έργα του που έχουν σωθεί είναι δύο ποιήματα ερωτικού και τρία θρησκευτικού-ηθικοδιδακτιού περιεχομένου.
Βιογραφία
Η οικογένεια Falier ήταν αριστοκρατική οικογένεια της Βενετίας και μέλη της εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη ήδη από την αρχή της Βενετοκρατίας το 1211. Ο πατέρας του ποιητή, Μάρκος Φαλιέρος, ήταν ο μόνος απόγονος της οικογένειας στην Κρήτη και η μητέρα του, Agnese, προερχόταν από την αριστοκρατική οικογένεια Ghisi που διοικούσε τις κυκλάδες. Ο Μαρίνος Φαλιέρος ήταν ένας από τους ισχυρότερους γαιοκτήμονες της Κρήτης. Παντρεύτηκε γύρω στο 1418 την Fiorenza Zeno, κόρη του διοικητή της Άνδρου Pietro Zeno και απέκτησε 9 παιδιά. Ήταν μέλος του Μείζονος Συμβουλίου του Χάνδακα (Ηρακλείου) και της Συγκλήτου. Από τις υπάρχουσες πληροφορίες δεν φαίνεται να είχε αποκτήσει μεγάλη μόρφωση, σίγουρα όμως ήταν σε θέση να παρακολουθεί τις ιταλικές λογοτεχνικές εξελίξεις.
Τα λογοτεχνικά του έργα φαίνεται ότι γράφτηκαν ανάμεσα στα χρόνια 1418 και 1430. Έχουν όλα τη μορφή του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου στίχου με ζευγαρωτή ομοιοκαταληξία και εμπνέονται από δυτικές λογοτεχνικές πηγές. Πιθανότατα γράφτηκαν πρώτα τα δύο ερωτικά ποιήματα, τα Ιστορία και Όνειρο και Ερωτικό Ενύπνιο. Όπως φαίνεται από τον τίτλο, πρόκειται για αφηγήσεις ονείρων του ήρωα-αφηγητή, που ονειρεύεται μια συνάντηση με την αγαπημένη του. Και τα δύο έχουν διαλογική μορφή (σε αυτό διαφαίνεται επίδραση του ιταλικού ποιητικού είδους contrasto) και θεατρικό χαρακτήρα. Στο πρώτο έργο, που είναι και εκτενέστερο, εκτός από τον αφηγητή και την κοπέλα, που λέγεται Αθούσα, συμμετέχουν και η Μοίρα και η υπηρέτρια της Αθούσας, η Ποθούλα. Το δεύτερο έργο, που είναι και συντομότερο, παραδίδεται χωρίς όνομα ποιητή σε ένα από τα χειρόγραφα που διέσωσαν το Ιστορία και Όνειρο, γι' αυτό εικάζεται ότι και το δεύτερο ποίημα είναι έργο του Φαλιέρου, το οποίο ενδέχεται να έχει υποστεί προσθήκες στο τέλος. Σε αυτό ο ποιητής ονειρεύεται την αγαπημένη του που συνοδεύεται από τον προσωποποιημένο Έρωτα. Και τα δύο όνειρα διακόπτονται απότομα, το πρώτο από το τσίμπημα ενός ψύλλου, και το δεύτερο από το λάλημα ενός κόκορα.
Τα θρησκευτικά ποιήματα του Φαλιέρου είναι συντομότερα. Το πρώτο λέγεται Ρίμα παρηγορητική και απευθύνεται, με σκοπό την παρηγορία, στον φίλο του Benedetto da Molin, επίσης αριστοκράτη βενετικής καταγωγής, ο οποίος έχασε την οικογένεια και την περιουσία του. Το δεύτερο έργο λέγεται Λόγοι διδακτικοί του πατρός προς τον υιόν, έχει θεματολογία σχετική με τη χριστιανική διδασκαλία (κυρίως τα αμαρτήματα και τις αρετές) στο πρώτο μέρος, ενώ το δεύτερο περιέχει πρακτικές συμβουλές για την οικογενειακή ζωή. Το τελευταίο έργο του, Θρήνος εις τα Πάθη και την Σταύρωσιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού έχει διαλογική μορφή: πρόκειται για έναν θρήνο της Παναγίας, που εντάσσεται αφηγηματικά σε μια συζήτηση ανάμεσα σε δύο άτομα που παρατηρούν μια ζωγραφική απεικόνιση της Σταύρωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Μπένεντικτ Χέβεντες
Ο Μπένεντικτ Χέβεντες (Benedikt Höwedes, γεννημένος στις 29 Φεβρουαρίου 1988) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής, ως οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για λογαριασμό της ΦΚ Σάλκε 04 στην Μπουντεσλίγκα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Γερμανίας τον Μάιο του 2011.
Συλλογική Καριέρα
Ο Χέβεντες ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την ομάδα της γενέτειράς του, ΤοΣ Χάλτερν το 1994. Το 2001, μεταγράφηκε στα τμήματα υποδομής της ΦΚ Σάλκε 04. Το 2003, ανέλαβε χρέη αρχηγού της ηλικιακής κατηγορίας U19 της Σάλκε, ενώ αποτέλεσε και βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε την Under 19 Bundesliga το 2006.
Τον Σεπτέμβριο του 2007, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία βράβευσε τον Χέβεντες με το Βραβείο Φριτς Βάλτερ ως τον καλύτερο παίκτη της ηλικιακής του κατηγορίας για την σεζόν 2006–07.
Τον Ιανουάριο του 2007, υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο, τον οποίο θα τον κρατούσε στην ΦΚ Σάλκε 04 έως τις 30 Ιουνίου 2010, ενώ εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα της Σάλκε τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Έως τον Οκτώβριο του 2007, ωστόσο, αγωνιζόταν μονάχα με την δεύτερη ομάδα του συλλόγου στην Όμπερλιγκα (Δ΄ Κατηγορία).
Ο Χέβεντες πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα του συλλόγου σε μία αναμέτρηση για το Τσάμπιονς Λιγκ στις 3 Οκτωβρίου 2007.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2008, ο Χέβεντες επέκτεινε το ήδη υπάρχον συμβόλαιό του με τον σύλλογο έως τις 30 Ιουνίου 2014.
Στις 23 Ιουλίου 2011, ο Χέβεντες ανέλαβε χρέη αρχηγού της ΦΚ Σάλκε 04.
Στις 9 Μαρτίου 2013, ο Χέβεντες επέκτεινε το συμβόλαιό του με την ΦΚ Σάλκε 04, έως τις 30 Ιουνίου 2017.
Διεθνής Καριέρα
Ο Χέβεντες έχει αγωνιστεί με τις ηλικιακές κατηγορίες U18 και U19 της Εθνικής Γερμανίας, με τις οποίες συμμετείχε σε όλες τις αναμετρήσεις που προέκυψαν, ενώ αγωνίστηκε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου U19 του 2007. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2007, πραγματοποίησε την πρώτη και μοναδική του συμμετοχή με την Εθνική Γερμανίας U20, λόγω το ότι καλούνταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα για τις αναμετρήσεις της Εθνική Γερμανίας U21.
Ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου U21 του 2009, ενώ ήταν βασικός στη νικητήρια αναμέτρηση με σκορ 4–0 επί της Αγγλίας.
Ο Χέβεντες κλήθηκε στην Εθνική Γερμανίας ενόψει του Euro 2012.
Στις 15 Αυγούστου 2012, πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως διεθνής σε μία εντός έδρας φιλική ήττα με σκορ 1–3 απέναντι στην Αργεντινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Σύλλογος φοιτητών
Ο σύλλογος φοιτητών είναι το συλλογικό όργανο λήψης αποφάσεων των φοιτούντων στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα ενώ ο σύλλογος σπουδαστών είναι το συλλογικό όργανο λήψης αποφάσεων των σπουδαζόντων στα Τεχνολογικά Ιδρύματα.
Βάσει των περισσότερων καταστατικών ο όρος «φοιτητής» αναφέρεται σε φοιτούντες στον Πανεπιστημιακό τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, ενώ ο όρος «σπουδαστής» σε σπουδάζοντες στα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα τα οποία ανήκουν στον Τεχνολογικό τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης.
Τυπικά οι φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι υπάρχουν για να δραστηριοποιούνται σχετικά με τα προβλήματα των φοιτητών (φοιτητικός συνδικαλισμός), αλλά μερικές φορές προβαίνουν και σε διοργανώσεις ακαδημαϊκού χαρακτήρα (συνέδρια) ή ψυχαγωγίας (συναυλίες, πάρτι).
Δομή
Ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων του Συλλόγου είναι η Γενική Συνέλευση, που αποτελείται από το σύνολο των μελών του συλλόγου και λαμβάνει αποφάσεις κατά πλειοψηφία, μετά από ανοιχτή συζήτηση επί των θεμάτων. Πολλοί σύλλογοι διαθέτουν Διοικητικό Συμβούλιο (ΔΣ) που είναι υπόλογο της γενικής συνέλευσης και αναλαμβάνει να υλοποιήσει τις αποφάσεις της και να την προετοιμάσει. Μέλη του ΔΣ συνήθως συμμετέχουν στα όργανα συνδιοίκησης, δηλαδή τη Σύγκλητο ή Συμβούλιο ΤΕΙ, την Κοσμητεία ή Συμβούλιο Σχολής και τη Συνέλευση Τμήματος, σε μικρό ποσοστό, προκειμένου να εκπροσωπήσουν την άποψη των φοιτητών.
Οι σύλλογοι Φοιτητών όλης της χώρας τυπικά απαρτίζουν την Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος (ΕΦΕΕ), ενώ οι σύλλογοι Σπουδαστών όλης της χώρας τυπικά απαρτίζουν την Εθνική Σπουδαστική Ένωση Ελλάδος (ΕΣΕΕ). Οι φοιτητικοί σύλλογοι της Θεσσαλονίκης απαρτίζουν τη ΦΕΑΠΘ-ΠΑΜΑΚ.
Στους Φοιτητικούς και Σπουδαστικούς Συλλόγους η εκπροσώπηση στο Διοικητικό Συμβούλιο ορίζεται από τα μέλη του Συλλόγου σε μυστική ψηφοφορία, που γίνεται την ίδια ημερομηνία σε ολόκληρη την Ελλάδα και είναι γνωστή ως φοιτητικές εκλογές στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα και ως σπουδαστικές εκλογές στα Τεχνολογικά Ιδρύματα. Είθισται οι περισσότεροι εκπρόσωποι να αποτελούν μέλη φοιτητικών παρατάξεων, τουλάχιστον τέσσερις εκ των οποίων αντιστοιχούν σε πολιτικά κόμματα ή ευρύτερους πολιτικούς σχηματισμού. Το ανώτατο όργανο αποφάσεων της ΕΦΕΕ και της ΕΣΕΕ είναι το Πανσπουδαστικό Συνέδριο στο οποίο αποκτούν δικαίωμα εκπροσώπησης παρατάξεις από όλη την Ελλάδα βάσει του εκλογικού αποτελέσματος που κατέγραψαν στο σύλλογό τους. Καθώς το Πανσπουδαστικό Συνέδριο δεν έχει πραγματοποιηθεί εδώ και αρκετά χρόνια, αποφάσεις -κυρίως τυπικού χαρακτήρα, όπως η ημερομηνία διεξαγωγής των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών- λαμβάνει το Κεντρικό της Συμβούλιο της ΕΦΕΕ και της ΕΣΕΕ.
Ιστορία
Οι περισσότεροι σημερινοί φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι ιδρύθηκαν τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, αμέσως μόλις δόθηκαν οι σχετικές συνδικαλιστικές ελευθερίες στα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, δίνοντας έναν αέρα Δημοκρατίας και ελεύθερης έκφρασης, σε έναν χώρο που πρωτοστάτησε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας τα χρόνια που προηγήθηκαν. Από τότε μέχρι σήμερα οι σύλλογοι αυτοί πρωτοστατούν στην πολιτική δραστηριοποίηση των φοιτητών.
Νικόλαος Πιεράκος Μαυρομιχάλης
Ο αντιστράτηγος Νικόλαος Πιεράκος Μαυρομιχάλης (1804 - 1881) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός της νεοσύστατης Ελλάδας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αρεόπολη της Λακωνίας τον Απρίλιο του 1804. Μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος. Πήρε μέρος στην επανάσταση του 1821 και πολέμησε στην πολιορκία της Κορώνης.
Στις αρχές του 1821 ο Νικόλαος Πιεράκος ήταν αρχηγός σώματος μικρού, το οποίο όμως το έκανε πολυάριθμο με τον θάνατο του αδελφού του, διότι τότε αυτός έγινε νέος αρχηγός και των δύο σωμάτων. Συμμετείχε στην άλωση της Τριπόλεως και στην εκστρατεία των Πελοποννησίων στην Ήπειρο το 1822. Η έκβαση της εκστρατείας αυτής ήταν ατυχής, κατά την οποία σκοτώθηκε και ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης.
Πήρε επίσης μέρος στην πολιορκία της Κορώνης το 1822 και 1823, καθώς και στην Πολιορκία των Πατρών, όπου έλαβε τον βαθμό του αντιστράτηγου. Υπερασπίστηκε τα Μεσσηνιακά φρούρια το 1824 - 1825 εναντίον της πολιορκίας από τα στρατεύματα του Ιμβραήμ.
Στα χρόνια του Καποδίστρια ασχολήθηκε με την πολιτική. Συνέπραξε με τον Φέδερ στον σχηματισμό δύο ελαφρών ταγμάτων πεζικού της Μάνης και μίας τετραρχίας της Φάλαγγας. Εξακολούθησε την πολιτική και στρατιωτική του υπηρεσία και στα χρόνια του Όθωνα. Υπήρξε πληρεξούσιος στην συνέλευση του 1843, βουλευτής και γερουσιαστής.
Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1881.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Οικογένεια Μαυρομιχάλη
Ευλιπότυφλα
Ταξινόμηση
Κλαδόγραμμα των οικογενειών των ευλιπότυφλων, σύμφωνα με τους Roca et al. and Brace et al.:
Υρία
Η Υρία ήταν αρχαία ελληνική ονομασία:
ΣΝ Σέντρο Ίταλο Βενεσολάνο
Η ΣΝ Σέντρο Ίταλο Βενεσολάνο είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Καράκας. Ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου 1964. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Brígido Iriarte χωρητικότητας 15000 θεατών. Συμμετέχει στη δεύτερη κατηγορία Βενεζουέλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βενεζουέλας
Ριόλος Αχαΐας
Ο Ριόλος, γνωστός και ως Ριόλον, είναι οικισμός στο δυτικό τμήμα του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης
Ο Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης ήταν ελλάσσων γεωγράφος της ύστερης αρχαιότητας. Ήταν προγενέστερος του Στέφανου του Βυζάντιου, ο οποίος τον αναφέρει. Γεννήθηκε στην Ηράκλεια του Πόντου περί το 400. Γενικώς ακολουθεί τον Πτολεμαίο, περιγράφοντας το N ovantae (Mull of Galloway) ως το βορειότερο σημείο της Βρετανίας. Βελτιώνει τον Πτολεμαίο, περιγράφοντας το νησί Ταπροβάνη (πιθανότατα Κεϋλάνη). Στον δεύτερο Περίπλου της Εσωτερικής Θάλασσας (Μεσόγειος), οι περιγραφές του ακολουθούν εκείνες του Μενίππου της Περγάμου, ο οποίος έζησε κατά την περίοδο του Αυγούστου και του Τιβερίου. Περιέχει περιγραφή της νότιας ακτής του Ευξείνου από τον θρακικό Βόσπορο, μέχρι τον ποταμό Ίρις στον Πόντο.
Έργα
Κυριότερα από τα γνωστά συγγράμματά του είναι:
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι
Υρίη
Η Υρίη (ή Υρία) ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη κοντά στην Αυλίδα και τον Εύριπο. Αναφέρεται από τον Όμηρο, ανάμεσα στις βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Σύμφωνα με τον Στράβωνα ανήκε στην επικράτεια της Τανάγρας ενώ αρχικά ήταν υποτελής στη Θήβα. Το όνομά της πόλης οφειλόταν στον μυθικό βασιλιά Υριέα, γιο του Ποσειδώνα και πατέρα του Ωρίωνα. Ο Υριέας σύμφωνα με τον μύθο δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδιά γι' αυτό οι θεοί του πρόσφεραν έναν γιο, τον Ωρίωνα ενώ βρισκόταν σε μεγάλη ηλικία. Ο Παυσανίας δεν κάνει καμία αναφορά για την πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Συμπάνιο Ηλείας
Το Συμπάνιο ή Συμπάνι  είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 32 μέτρα, σε απόσταση 13 χλμ. ΒΑ. από τα Λεχαινά (έδρα του δήμου). Είναι δίπλα στη Βάρδα και αποτελεί τη νότια είσοδο της κωμόπολης, ενώ στη νότια και ανατολική πλευρά του χωριού περνά η ΕΟ Πάτρας - Πύργου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βουπρασίου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Βάρδα, την Κώμη, τα Κουγαίικα και Ψάρι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Βάρδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βουπρασίας του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 353 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Δήμος Βουπρασίας
Μαρία Γαβαλά
Η Μαρία Γαβαλά (Κορωπί, 1947) είναι Ελληνίδα συγγραφέας και σκηνοθέτρια του κινηματογράφου.
Σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σκηνοθέτησε κινηματογραφικές ταινίες, μεταξύ των οποίων: «Περί έρωτος – Χρυσάνθη» (1982), «Το άρωμα της βιολέτας» (1985) και «Το μαγικό γυαλί» (1988). Έγραψε κριτικές για τον κινηματογράφο, οι οποίες δημοσιεύτηκαν σε έντυπα, όπως το περιοδικό Σύγχρονος Κινηματογράφος. Επίσης μετέφρασε θεωρητικά και κινηματογραφικά κείμενα, καθώς και λογοτεχνικά έργα.
Έχουν εκδοθεί τα μυθιστορήματά της:
Εξέδωσε ακόμη τη συλλογή διηγημάτων Από γυαλί (Κέδρος, 2011)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Κινηματογραφιστές Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ραδιόφωνο
Η Ιστορία του ραδιοφώνου
μικρογραφία|Ελεγκτές των βρετανικών ταχυδρομείων καθώς επιθεωρούν συσκευή [[Τηλέγραφος|τηλέγραφου, 1895|178x178εσ]] Το 1895, ο πατέρας του ραδιοφώνου Αλεξάντερ Ποπόφ κατόρθωσε να μεταδώσει ηχητικά σήματα Μορς διαμέσου ερτζιανών κυμάτων. Οι επιτυχίες του Μαρκόνι και άλλων ερευνητών όπως του Ρέτζιναλντ Φέσεντεν (Reginald Fessenden) και του Λη ντε Φόρεστ (Lee de Forest) αποτελούν την απαρχή της ανάπτυξης της ραδιοφωνίας. Η ραδιοφωνία, η οποία συνίσταται στη μετάδοση ομιλιών, μουσικής και λόγου σε μεγάλες αποστάσεις χωρίς τη μεσολάβηση αγωγών, αλλά με ηλεκτρομαγνητικά κύματα, και στη λήψη τους από ειδικούς δέκτες, αποτελεί πρακτική εφαρμογή της εφεύρεσης των ηλεκτρονικών λυχνιών. Άρχισε να αναπτύσσεται τη δεκαετία του 1910 στις ΗΠΑ.