cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Léon: The Professional
Παραγωγή
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Leonoutside2.jpg|εναλλ.=Daytime photo|μικρογραφία|Η πολυκατοικία του Λεόνε και της Ματίλντα στη βορειοδυτική γωνία της λεωφόρου E 97th St & Park Ave, φωτογραφία του 2003 Το Léon: The Professional είναι σε κάποιο βαθμό επέκταση μιας ιδέας στην ταινία του Besson στις αρχές του 1990, La Femme Nikita (σε ορισμένες χώρες ως Νικίτα). Στο La Femme Nikita, ο Ζαν Ρενό παίζει παρόμοιο χαρακτήρα με το όνομα Βίκτωρ. Ο Μπεσσόν περιέγραψε τον Λεόνε ως "Τώρα ίσως ο Ζαν παίζει τον αμερικανό ξάδερφο του Βίκτωρ. Αυτή τη φορά είναι πιο ανθρώπινος."
Ιωάννης Β΄ της Νάπολης
Ο Ιωάννης (περίπου 870 - 919), από την οικογένεια των Σεργίων,  ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο 915-919. Έφερε τους βυζαντινούς τίτλους του πρόξενου και δούξ, η Νάπολη την εποχή εκείνη επίσημα θεωρούνταν έδαφος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Léon: The Professional
Μουσική υπόκρουση
Ένα soundtrack για την ταινία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1994 από την TriStar Music. Ήταν εμπορικά επιτυχημένο στην Ιαπωνία, με πιστοποίηση χρυσού για 100.000 αντίτυπα που στάλθηκαν τον Δεκέμβριο του 1999.
Ιωάννης Β΄ της Νάπολης
Η Θητεία του χαρακτηρίστηκε από ειρηνικές σχέσεις με τους χριστιανούς γείτονές του. συνέχισε την πολιτική του πατέρα του με βάση την αναζήτηση χριστιανών συμμάχων στη νότια Ιταλία με κοινό σκοπό την αντιμετώπιση των μουσουλμάνων. Ωστόσο, είχε αρκετές συγκρούσεις με τις αραβικές δυνάμεις, οι οποίες έκαναν το Ρέτζιο την κύρια βάση τους μετά την ήττα του Garigliano, περιστασιακά εισέβαλαν στην επικράτειά του. Ήταν σε θέση να τους υποτάξει λαμβάνοντας τακτικά αφιερώματα σε αντάλλαγμα που σταμάτησαν μόνο στο θάνατό του. Πέθανε το 919 πιθανώς μετά από καρδιακή προσβολή. Το σώμα του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου θάφτηκε.
Léon: The Professional
Κυκλοφορία
Το Léon: The Professional κυκλοφόρησε στη Γαλλία στις 14 Σεπτεμβρίου 1994. Την πρώτη εβδομάδα στο Παρίσι, η ταινία πούλησε 243.285 εισιτήρια και συνολικά 797.939 εισιτήρια στο Παρίσι στην αρχική της θεατρική παράσταση. Στη Γαλλία συνολικά, πούλησε 3.330.703 εισιτήρια. Η ταινία ήταν εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας πάνω από 45 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως σε προϋπολογισμό 16 εκατομμυρίων δολαρίων.
Ιωάννης Β΄ της Νάπολης
Από το γάμο του με άγνωστης ταυτότητας γυναίκας γεννήθηκαν οι :
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος) Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Léon: The Professional
Οικιακά μέσα
Η ταινία κυκλοφόρησε αρχικά σε VHS και LaserDisc. Η πρώτη κυκλοφορία της Sony Pictures σε DVD με τίτλο The Professional ήταν στις 24 Φεβρουαρίου 1998 με την αυθεντική αμερικανική θεατρική περικοπή. Ξεκίνησε σε Blu-ray στη Γερμανία από τον Kinowelt το 2008. Μια ειδική έκδοση του Léon (2 περικοπές) Blu-ray Disc κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Optimum Home Entertainment στις 14 Σεπτεμβρίου 2009 με τέσσερα ειδικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων τριών featurettes "10 Year Retrospective: Cast and Crew Look Back", "Natalie Portman: Έναρξη Young "," Jean Reno: The Road to Leon "και θεατρικό τρέιλερ. Η Sony Pictures το κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Νοέμβριο του 2009. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε μερικές φορές με ένα remastered Blu-ray στο Ηνωμένο Βασίλειο και το 4K Ultra HD εκδόθηκε από το Studio Canal στις 11 Νοεμβρίου 2019. Περιλαμβάνει τα περισσότερα από τα ειδικά χαρακτηριστικά που συνδυάζονται από προηγούμενες κυκλοφορίες.
Κρίτικη απόκριση
Το Léon: The Professional έλαβε θετικές κριτικές από κριτικούς. Η ταινία κατέχει 73% θετική συνολική βαθμολογία βασισμένη σε 64 κριτικές κριτικές για το Rotten Tomatoes με μέση βαθμολογία 6,7/10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει, "Ας ασχοληθούμε με την ασυνήθιστη σχέση μεταξύ του έμπειρου δολοφονου και της 12χρονης μαθητευόμενης του - μια στροφή από τη νεαρή Νάταλι Πόρτμαν - το Léon του Λυκ Μπεσσόν είναι ένα κομψό και περίεργο θρίλερ". Στο Metacritic, η ταινία έλαβε μέση βαθμολογία 64 με βάση 12 κριτικές, δείχνοντας "Γενικά ευνοϊκές κριτικές".
Ο Μαρκ Σάλσμπουρι του περιοδικόυ Empire απονέμει στην ταινία πέντε αστέρια. Είπε, "Oozing style, εξυπνάδα και εμπιστοσύνη από κάθε γρανάζι, και προσφέρει μια ζαλιστική, φρέσκια προοπτική για το Big Apple που μόνο ο Μπεσσόν θα μπορούσε να φέρει, αυτό είναι, με λίγα λόγια, υπέροχο". Ο Μαρκ Ντέμινγκ στο AllMovie απένειμε την ταινία τέσσερα στα πέντε αστέρια, χαρακτηρίζοντάς την ως "Όσο οπτικά κομψή, καθώς είναι γραφικά βίαιη" και χαρακτηρίζει "μια ισχυρή παράσταση από τον Ζαν Ρενό, ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο από τη Νάταλι Πόρτμαν και ένα love-it- ή -σε μίσος, με τη σειρά του Γκάρι Όλντμαν". Ο Ρίτσαρντ Στκίκελ του περιοδικού Time επαίνεσε την ταινία, γράφοντας, "αυτή είναι μια κουζίνα της ταινίας, συνδυάζοντας γνωστά αλλά ανόμοια συστατικά, κάνοντας κάτι περίεργο, πιθανώς δυσάρεστο, αναμφισβήτητα συλλάβοντας από αυτά". Εξήρε την παράσταση του Όλντμαν ως "θεϊκά ψυχωτική".
Ο Ρότζερ Έμπερτ βραβεύσε την ταινία δυόμισι αστέρες στους τέσσερις, γράφοντας: "Είναι μια καλά σκηνοθετημένη ταινία, επειδή ο Μπέσον έχει ένα φυσικό δώρο για να βυθιστεί σε δράμα με ένα φορτισμένο οπτικό στυλ. Και λειτουργεί καλά." Ωστόσο, δεν ήταν εντελώς δωρεάν: "Πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ήταν η προβληματική σκέψη ότι υπήρχε κάτι λάθος για την τοποθέτηση ενός 12χρονου χαρακτήρα στη μέση αυτής της δράσης. . . . Σε ό, τι είναι στην ουσία μια άσκηση, μια κηλίδα αστικών θρίλερ-φαίνεται να εκμεταλλεύονται τη νεοτητα του κοριτσιού χωρίς πραγματικά να ασχολούνται με αυτό.». Η Τζάνετ Μάσλιν των New York Times έγραψε, «Το Professional είναι πάρα πολύ συναισθηματική να ακούγεται σοκαριστικά ανήθικη στο ελάχιστο. Ακόμα και σε ένα φινάλε της υπερβολικής βίας, καταφέρνει να είναι λαβύρινθος. . . Ο κ. Όλντμαν εκφράζει το μεγαλύτερο μέρος του σαδισμού της ταινίας, καθώς και πολλά από τα λανθασμένα ποιητικά του συναισθήματα."
Κληρονομιά
Στο βιβλίο του 2013, Poseur: A Memoir of Downtown New York City στη δεκαετία του '90, ο Μαρκ Σπιτς έγραψε ότι η ταινία "θεωρείται κλασική λατρεία". Το 2014, το Time Out δημοσκόπησε αρκετούς κριτικούς ταινιών, σκηνοθέτες, ηθοποιούς και ηθοποιούς για να παραθέσουν τις κορυφαίες ταινίες δράσης τους. Το Léon: Το Professional εισήχθη στο Νο 42. Ο χαρακτήρας του Νόρμαν Στάνσϊλντ έχει από τότε ανακηρυχθεί ως ένας από τους μεγαλύτερους κακούς του κινηματογράφου.
Η βρετανική μπάντα Alt-J κυκλοφόρησε ένα τραγούδι για την ταινία, με τίτλο "Matilda" [sic]. Η πρώτη γραμμή στους στίχους, "αυτό είναι από την Ματίλντα", αναφέρεται στα τελευταία λόγια του Λεόν στο Στάνσφιλντ, λίγο πριν οι χειροβομβίδες πυροδοτηθούν και τους σκοτώσουν. Η ταινία Bichhoo του Μπόλυγουντ εμπνεύστηκε από το Léon: The Professional.
Το 2014, ο Σομάλος-Βρετανός σκηνοθέτης Μο Αλι έκανε τη δεύτερη σκηνοθετική του ταινία Μοντάνα, βρετανική ταινία δράσης. Η ταινία ήταν εμπνευσμένη τόσο από το Léon όσο και από το The Karate Kid.
Ο κωμικός της Νότιας Κορέας Παρκ Μαϊγιούνγκ-σου και ο τραγουδιστής-τραγουδοποιός IU κυκλοφόρησαν και έπαιξαν ένα τραγούδι εμπνευσμένο από την ταινία "Leon", για ένα εξαμηνιαίο μουσικό φεστιβάλ της πολύ δημοφιλούς επίδειξης ποικιλιών της Νότιας Κορέας, Infinite Challenge, το 2015.
Συνέχεια
Ο Μπεσσόν έγραψε ένα σενάριο για μια συνέχεια, το Ματίλντα, αλλά η μαγνητοσκόπηση καθυστέρησε έως ότου η Πόρτμαν ήταν μεγαλύτερη. Στο σενάριο, η Ματίλντα περιγράφηκε ως "μεγαλύτερη" και "πιο ώριμη" και εργαζόταν ως καθαριστρια. Ωστόσο, στο μεταξύ, ο Μπεσσόν εγκατέλειψε την Gaumont Film Company για να ξεκινήσει το δικό του κινηματογραφικό στούντιο, EuropaCorp. Δυσαρεστημένος με την αναχώρηση του Μπεσσόν, η Gaumont Film Company "έχει διατηρήσει τα δικαιώματα των επαγγελματιών κοντά στο The Professional - και δεν θα υποχωρήσει".
Το 2011, ο σκηνοθέτης Ολιβιέ Μεγκατόν είπε σε δημοσιογράφους ότι αυτός και ο Μπεσσόν χρησιμοποίησαν το σενάριο για το Ματίλντα ως βάση για την Colombiana, μια ταινία για μια νεαρή καθαριστρια που έπαιξε η Ζόε Σαλντάνα. Όπως και η Ματίλντα, ο χαρακτήρας της πηγαίνει σε πόλεμο με καρτέλ ναρκωτικών ως εκδίκηση για τη δολοφονία της οικογένειάς της όταν ήταν παιδί.
Εκτεταμένη έκδοση
Η εκτεταμένη έκδοση του Léon εμφανίστηκε ως "version longue" στους γαλλικούς κινηματογράφους το 1996 και στη συνέχεια κυκλοφόρησε σε VHS. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε ως "version intégrale" σε LaserDisc και αργότερα DVD Region 2 στην Ιαπωνία. Εμφανίστηκε ως "international version" σε DVD Region 1 στη Βόρεια Αμερική το 2000 και εκδόθηκε εκ νέου το 2005. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2009 ως "Director's Cut".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Νιου Τζέρσεϊ
PZL-130 Orlik
Το PZL 130 Orlik είναι πολωνικό μονοκινητήριο διθέσιο εκπαιδευτικό αεροσκάφος.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Orlik σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει τα PZL-110 Koliber (Socata Rallye) που διέθετε η Πολωνική Πολεμική Αεροπορία. Το όλο πρόγραμμα ήταν υπό την εποπτεία του Andrzej Frydrychewicz, αρχιμηχανικού της PZL Warszawa-Okecie. Το νέο αεροσκάφος διέθετε πτέρυγες χαμηλής αναλογίας διαστάσεων. προκειμένου να προσομοιώνει καλύτερα τα πτητικά χαρακτηριστικά των αεριωθούμενων μαχητικών. Αρχικά το αεροσκάφος προορίζονταν να χρησιμοποιεί τον σοβιετικής κατασκευής αστεροειδή κινητήρα Vedeneyev M14Pm, ενώ τα αεροσκάφη παραγωγής θα είχαν μια εγχώριας κατασκευής τροποποιημένη έκδοση του Ivchenko AI-14. Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 12 Οκτωβρίου 1984, ενώ ακολούθησαν τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και τον Ιανουάριο του 1985 το δεύτερο και το τρίτο αεροσκάφος αντίστοιχα.
Παρόλο που η Αεροπορία σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει τα Orlik με κινητήρα εγχώριας παραγωγής, η PZL σχεδίασε μια έκδοση του αεροσκάφους (το PZL-130T Turbo Orlik) που διέθετε turboprop κινητήρα, αποσκοπώντας να το εξάγει. Στο τρίτο πρωτότυπο εγκαταστάθηκε ο turboprop κινητήρας Pratt & Whitney PT6A-25P των 550 shp. Το αεροσκάφος βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα με τον νέο κινητήρα στις 13 Ιουλίου 1986 αλλά συνετρίβη τον Ιανουάριο του 1987 κατά την διάρκεια επίδειξης σε αντιπρόσωπο της Κολομβιανής Αεροπορίας. Το 1989 και το 1990 ολοκληρώθηκαν δύο ακόμα πρωτότυπα, αυτή την φορά με τους τσέχικης προέλευσης turboprop Walter M-601E και PT6A-25 των 750 shp. Οι εκδόσεις αυτές πήραν ονομάστηκαν PZL-130TB και PZL-130TP αντίστοιχα.
Στα 1990 διεκόπη η ανάπτυξη της έκδοσης με τον αστεροειδή κινητήρα, διότι παρείχε ανεπαρκή ισχύ. Η Πολωνική Αεροπορία επικεντρώθηκε τελικά στο PZL-130TB.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι παραδόσεις των PZL-130TB στην Πολωνική Αεροπορία ξεκίνησαν το 1994, με την Αεροπορική Ακαδημία του Ντέμπλιν και το 60ο Αεροπορικό Σύνταγμα Εκπαίδευσης στο Ράντομ να είναι οι πρώτοι σχηματισμοί που τα παρέλαβαν. Όλα τα πολωνικά PZL-130TB αναβαθμίστηκαν αργότερα στο επίπεδο TC-1, με βελτιωμένα εκτινασσόμενα καθίσματα και ηλεκτρονικά υποσυστήματα.
Βιβλιογραφία
130 Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Μάξγουελ Άντερσον
Ο Μάξγουελ Άντερσον (James Maxwell Anderson, 15 Δεκεμβρίου 1888 - 28 Φεβρουαρίου 1959) ήταν Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος, γιος ιεροκήρυκα.
Οι πρώτες επιτυχίες
Οι πρώτες επιτυχίες του στο θέατρο ήταν πεζά ρεαλιστικά δράματα (prose realism). Σε συνεργασία με τον Λώρενς Στώλλινγκς (Laurence Stallings) γράφει το πολεμικό δράμα "Τί κοστίζει η δόξα" (What Price Glory?, 1924) κι αργότερα μια αστική σατιρική κωμωδία "γάμου" "Τα παιδιά του Σαββάτου" (Saturday's Children, 1927), όπως και τους "Θεούς της Αστραπής" (Gods of Lightning, 1928), μαζί με το δημοσιογράφο Χάρολντ Χίκερσον (Harold Hikerson), σχετικά με την υπόθεση Σάκκο-Βαντσέττι (Sacco-Vanzetti), όπου δύο αθώοι εργάτες μετά από δικαστική πλάνη καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν με την κατηγορία πως λήστεψαν και δολοφόνησαν έναν εισπράκτορα.
Η κορύφωση της καριέρας του
Αργότερα, το 1933, ο Άντερσον γράφει μια χιουμοριστική πολιτική σάτιρα "Και τα δυο σας σπίτια" (Both Your Houses, 1933), που του χάρισε το Βραβείο Πούλιτζερ. Ο Άντερσον είναι ο δραματουργός που καθιέρωσε στο αμερικανικό θέατρο την έμμετρη τραγωδία (verse drama). Η καριέρα του κορυφώνεται πράγματι με τα ιστορικά έμμετρα δράματά του "Βασίλισσα Ελισάβετ" (Elizabeth the Queen, 1930) για το μοιραίο έρωτα της βασίλισσας της Αγγλίας Ελισάβετ με το Λόρδο του Έσσεξ, τη "Μαρία της Σκωτίας" (Mary of Scotland, 1933) με ηρωίδα την αντίζηλο της Ελισάβετ Μαρία Στούαρτ, καθώς και το ποιητικό δράμα "Άννα των Χιλίων Ημερών" (1948) για την Άννα Μπολέιν και τον τραγικό γάμο της με τον Ερρίκο Η' της Αγγλίας.
Η κορυφαία στιγμή στην καριέρα του Άντερσον φτάνει το 1935 με το ποιητικό δράμα (poetic drama) "Αποχείμωνο" (Winterset, 1935), σατιρίζοντας το σύγχρονό του υλιστικό κόσμο. Στο θέμα του φασισμού στρέφεται με το "Λάργκο Κη" (Largo key, 1939), δραματοποιώντας τον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας.
Θέματα παρμένα από την αμερικανική ιστορία ξετυλίγονται στα θεατρικά έργα του "Νύχτα στο Τάος" (Night over Taos, 1932) και "Βάλλυ Φορτζ" (Valley Forge, 1934) σχετικά με τη ζωή του Τζορτζ Ουάσινγκτον, από την αυστριακή ιστορία "Η Μάσκα των Βασιλιάδων" (Mask of Kings, 1937) για τον αινιγματικό θάνατο του πρίγκιπα Ροδόλφου των Αψβούργων και από τη μεσαιωνική ιστορία την "Ιωάννα της Λορραίνης" (Joan of Lorraine, 1946), που έγινε και κινηματογραφική ταινία το 1948 με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν.
Σε συνεργασία με το Γερμανό συνθέτη Κουρτ Βάιλ (Kurt Weill, 1900 - 1950), ο Άντερσον έγραψε και έργα για το μουσικό θέατρο - τη "Γιορτή της Νέας Υόρκης" (Knickerbocker Holiday, 1938), "Χαμένοι στ' αστέρια" (Lost in the Stars, 1949), μιούζικαλ βασισμένο στο μυθιστόρημα του Νοτιοαφρικανού συγγραφέα Άλαν Πέιτον (Alan Paton) "Κλάψε, Αγαπημένη Πατρίδα" (Cry, the Beloved Country, 1948).
Σε δύο άλλα έργα του, το "Κερί στον Άνεμο" (Candle in the Wind, 1941) και "Παραμονή του Αγίου Μάρκου" (The Eve of St. Mark, 1942), ο Άντερσον πραγματεύεται γεγονότα από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ στο "Ξυπόλυτος στην Αθήνα" (Barefoot in Athens, 1951) δραματοποιεί τη δίκη του Σωκράτη. Από τα τελευταία έργα του είναι "Ο κακός σπόρος" (The Bad Seed, 1954), μια θεατρική διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος του Ουίλλιαμ Μαρτς (William March, 1893 - 1954).
Η αποτίμηση του έργου του και το τέλος
Ο Άντερσον, όπως έχει ειπωθεί, έγινε για το αμερικανικό θέατρο ό,τι ήταν ο Σίλερ για το γερμανικό και ο Ροστάν για το γαλλικό θέατρο. Πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 1959 από εγκεφαλικό στο Στάνφορντ του Κονέκτικατ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι
Γιούζεφ Πονιατόφσκι
Ο Πρίγκιπας Γιούζεφ Αντόνι Πονιατόφσκι (πολωνικά: Józef Antoni Poniatowski) (7 Μαΐου 1763 - 19 Οκτωβρίου 1813) ήταν Πολωνός στρατηγός, υπουργός πολέμου και αρχηγός στρατού, ο οποίος έγινε Στρατάρχης της Γαλλικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Ήταν ανιψιός του Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι (1764-1795 ) και ξεκίνησε τη στρατιωτική του καριέρα το 1780 στον Αυστριακό Στρατό, όπου έφτασε στον βαθμό του συνταγματάρχη. Το 1789, αφού έφυγε από την αυστριακή θητεία, προσχώρησε στον Πολωνικό Στρατό κατόπιν αιτήματος του θείου του. Ο Πονιατόφσκι, που τότε βρισκόταν στο βαθμό του Αρχιστρατηγού και διοικητή των Βασιλικών Φρουρών, έλαβε μέρος στον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας του 1792, οδηγώντας τις δυνάμεις του στέμματος στη νικηφόρα Μάχη του Ζιελέντσε. Μετά την υποστήριξη του βασιλιά για τη Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα του 1792, ο Πονιατόφσκι αισθάνθηκε υποχρεωμένος να παραιτηθεί. Το 1794 συμμετείχε στην Εξέγερση του Κοστσιούσκο και ανέλαβε την υπεράσπιση της Βαρσοβίας - για την οποία οι ρωσικές αρχές τον εξόρισαν στη συνέχεια μέχρι το 1798.
Το 1807, μετά την ίδρυση του Δουκάτου της Βαρσοβίας από το Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Πονιατόφσκι διορίστηκε υπουργός πολέμου. Διοίκησε έναν στρατό 16.000 ατόμων κατά τη διάρκεια του Αυστροπολωνικού Πολέμου (Απρίλιος έως Οκτώβριος 1809) και πέτυχε τακτική επιτυχία έναντι μιας μεγαλύτερης και πιο έμπειρης αυστριακής δύναμης στη Μάχη του Ράσιν. Ακολούθησε μια πολωνική προέλαση στο έδαφος της Γαλικίας. Η σύγκρουση τελείωσε με μια πολωνική νίκη, η οποία επέτρεψε στο Δουκάτο να ανακτήσει μερικά από τα εδάφη που χάθηκαν στους διαμελισμούς της Πολωνίας.
Ένας ένθερμος σύμμαχος και υποστηρικτής του Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας, ο Πονιατόφσκι συμμετείχε εθελοντικά στη γαλλική εισβολή στη Ρωσία του 1812. Οι τραυματισμοί του κατά τη διάρκεια της μάχης για τη Μόσχα τον ανάγκασαν τελικά να επιστρέψει στη Βαρσοβία, όπου εργάστηκε για την ανοικοδόμηση των πολωνικών δυνάμεων που είχαν σκοπό να πολεμήσουν στη Γερμανία. Καλύπτοντας την υποχώρηση του γαλλικού στρατού αφού ο Ναπολέων έχασε τη «Μάχη των Εθνών» στη Λειψία (1813), ο Πονιατόφσκι τραυματίστηκε επανειλημμένα και πνίγηκε στον ποταμό Έλστερ.
Πρώτα χρόνια στην Αυστρία και πόλεμος με την Τουρκία
αριστερά|μικρογραφία|169x169εσ| Προσωπογραφία του Πονιατόφσκι από το 1778, του [[Μαρτσέλο Μπατσαρέλι]] Ο Πρίγκιπας Γιούζεφ Αντόνι Πονιατόφσκι γεννήθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας, στο Παλάτι Κίνσκι. Βαφτίστηκε στην εκκλησία Σότενκιρχε της Βιέννης.
Ήταν ο γιος του Άντζεϊ Πονιατόφσκι, του αδελφού του τελευταίου βασιλιά της Πολωνίας, Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι (γεννημένος Στανίσουαφ Πονιατόφσκι) και στρατάρχη πεδίου στην υπηρεσία της Αυστρίας. Η μητέρα του ήταν η Κόμισα Μαρία Θηρεσία Κίνσκι φον Βχίνιτς ουντ Τετάου, μια κυρία στην αυλή της Μαρία Θηρεσίας, η οποία ανήκε στην σημαίνουσα τσεχική-αυστριακή αριστοκρατική οικογένεια. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Γιούζεφ ήταν δέκα ετών, ο Στανίσουαφ Αύγουστος έγινε ο κηδεμόνας του και οι δύο απολάμβαναν μια στενή προσωπική σχέση που κράτησε για το υπόλοιπο της ζωής τους. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο Συνταγματάρχης Κούνιγκσφελς μαθαίνει στον Πρίγκιπα Πονιατόφσκι να ιππεύει του [[Μπερνάρντο Μπελλόττο, 1773]] Η Μαρία Θηρεσία ήταν νονά της μεγαλύτερης αδελφής του Γιούζεφ, η οποία ονομάστηκε επίσης Μαρία Θηρεσία, μετά την αυτοκράτειρα. Ο Γιούζεφ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βιέννη, αλλά πέρασε επίσης χρόνο με τη μητέρα του στην Πράγα και αργότερα με τον θείο του, τον βασιλιά, στη Βαρσοβία. Μεγάλωσε στην κοινωνία του «αρχαίου καθεστώτος», εκπαιδεύτηκε στα γαλλικά και μιλούσε με τη μητέρα του σε αυτήν τη γλώσσα. Έμαθε επίσης πολωνικά, γερμανικά και αργότερα, ρωσικά. Σαν παιδί απέκτησε το ψευδώνυμο «Πρίγκιπας Πέπι», την τσεχική υποκοριστική μορφή του Γιούζεφ.
Εκπαιδεύτηκε για στρατιωτική σταδιοδρομία, αλλά επίσης έμαθε πώς να παίζει όργανα πλήκτρων και είχε ένα φορητό όργανο μουσικής που έφερε μαζί του αργότερα ακόμη και κατά τη διάρκεια στρατιωτικών εκστρατειών. Λόγω της επιρροής του Στανίσουαφ, ο Πονιατόφσκι επέλεξε να θεωρηθεί Πολωνός πολίτης και μεταφέρθηκε στον πολωνικό στρατό σε ηλικία 26 ετών. Στη Βιέννη, εκπροσώπησε τον Πολωνό βασιλιά στην κηδεία της Μαρίας Θηρεσίας.Το 1787 ταξίδεψε με τον Στανίσουαφ Αύγουστο στο Κάνιβ και στο Κίεβο, για να συναντηθεί με την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας.
Αφού επέλεξε μια στρατιωτική σταδιοδρομία, ο Πονιατόφσκι εντάχθηκε στον Αυστριακό Αυτοκρατορικό Στρατό, όπου ανατέθηκε στο βαθμό του υπολοχαγού το 1780, το 1786-1788 προήχθη σε συνταγματάρχη, και όταν η Αυστρία κήρυξε πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1788, έγινε βοηθός (Aide-de-camp) του Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄. Ο Πονιατόφσκι πολέμησε σε αυτόν τον πόλεμο και διακρίθηκε κατά την επίθεση στο Σάμπατς στις 25 Απριλίου 1788, όπου τραυματίστηκε σοβαρά. Στο Σάμπατς, σύμφωνα με πληροφορίες, έσωσε επίσης τη ζωή ενός νεότερου συναδέλφου, του Πρίγκιπα Καρλ Φίλιπ Σφάζενμπεργκ. Αργότερα οι στρατιωτικές τους πορείες συναντήθηκαν επανειλημμένα, ως φίλοι και εχθροί, και στο τέλος της καριέρας του Πονιατόφσκι, ο Σφάζενμπεργκ έδωσε το συντριπτικό χτύπημα στη Μάχη της Λειψίας στην οποία σκοτώθηκε ο Πονιατόφσκι.
Πολωνική στρατιωτική θητεία και υπεράσπιση του Συντάγματος της 3ης Μαΐου
δεξιά|μικρογραφία|251x251εσ| Ο [[Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι ενθάρρυνε τον ανιψιό του να επιστρέψει και να υπηρετήσει στις πολωνικές τάξεις.]] Ο Πονιατόφσκι επέστρεψε στην Πολωνία όταν κλήθηκε από τον θείο του, Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι και το Σέιμ όταν αναδιοργανώθηκε ο Πολωνικός Στρατός. Ο Βασιλιάς είχε κάνει προηγούμενες συμφωνίες με τις αυστριακές αρχές για αυτήν τη μετακίνηση, η οποία τελικά εξαρτήθηκε από την προθυμία του ανηψιού του να την κάνει. Τον Οκτώβριο του 1789, μαζί με τον Ταντέους Κοστσιούσκο και τρεις άλλους, ο Πονιατόφσκι έλαβε το αξίωμα του υποστράτηγου και διορίστηκε διοικητής τμήματος στην Ουκρανία, όπου και αφιερώθηκε στην ανοικοδόμηση του μικρού και επί σειρά ετών παραμελημένου στρατού της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Αυτό πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο των συζητήσεων του Μείζονος Σέιμ, το οποίο ολοκληρώθηκε με την κήρυξη του Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791. Ο Πονιατόφσκι ήταν ενθουσιώδης υποστηρικτής των μεταρρυθμίσεων και μέλος της Κοινωνίας Φίλων του Κυβερνητικού Συντάγματος. Το πέρασμα του εγγράφου διασφαλίστηκε εν μέρει από τις στρατιωτικές δυνάμεις υπό την ηγεσία του Πρίγκιπα, που περιέβαλαν το Βασιλικό Κάστρο κατά τη διάρκεια της τελικής διαδικασίας. Ο ίδιος στάθηκε στο δωμάτιο με μια ομάδα στρατιωτών.
Στις 6 Μαΐου 1792, ο Πονιατόφσκι διορίστηκε Αντιστράτηγος και διοικητής του πολωνικού στρατού στην Ουκρανία, με καθήκον να υπερασπιστεί τη χώρα ενάντια στην επικείμενη ρωσική επίθεση. Εκεί ο Πρίγκιπας Γιούζεφ είχε την βοήθεια του Κοστσιούσκο και του Μίχαου Βιελχόρσκι, ενός φίλου του από την αυστριακή υπηρεσία. Στον πόλεμο, στον οποίο ο εχθρός υπερείχε σε στρατιώτες και οπλισμό, αναγκάστηκε να υποχωρεί συνεχώς, όμως αμφισβητώντας κάθε σημείο πλεονεκτήματος, έκανε επίθεση εναντίον του διώκτη κάθε φορά που οι Ρώσοι πίεζαν πολύ κοντά και κέρδισε αρκετές αξιοσημείωτες νίκες.
Σε μια αποχαιρετιστήρια χειρονομία, οι στρατιώτες του Πρίγκιπα Γιούζεφ εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη δίνοντάς του ένα αναμνηστικό μετάλλιο και έγραψαν στη μητέρα του πρίγκιπα στην Πράγα, ευχαριστώντας την είχε έναν τόσο σπουδαίο γιο. Ο Πονιατόφσκι έφυγε από τη Βαρσοβία για τη Βιέννη, από όπου προκάλεσε επανειλημμένα τον ηγέτη της Ταργκοβίτσα, Στανίσουαφ Στσένσνι Ποτότσκι, σε μονομαχία. Ωστόσο, οι ρωσικές αρχές ήθελαν να τον απομακρύνουν ακόμη περισσότερο από την Πολωνία και ο φοβισμένος βασιλιάς τον πίεσε να συμμορφωθεί. Ο Πονιατόφσκι έφυγε από τη Βιέννη για να ταξιδέψει στη Δυτική Ευρώπη, η οποία εκείνη την εποχή τραυματίστηκε από τα βίαια γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης.
Το 1792, σε επιστολή του προς τον Βασιλιά, ο Πρίγκιπας Γιούζεφ εξέφρασε την άποψή του ότι για να σώσει τη χώρα και να διατηρήσει την Πολωνία, θα έπρεπε να είχε ήδη από το ξεκίνημα αυτής της εκστρατείας (καθώς δεν ήταν σωστά προετοιμασμένη στρατιωτικά) να ανεβάσει ολόκληρη τη χώρα, να ηγηθεί των ευγενών σε ένα άλογο, να οπλίσει τις πόλεις και να δώσει ελευθερία στους χωρικούς. Τον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας ακολούθησε ο δεύτερος διαμελισμός της Πολωνίας.
Εξέγερση του Κοστσιούσκο του 1794
δεξιά|μικρογραφία|238x238εσ| Ο [[Ταντέους Κοστσιούσκο, υπό τον οποίο ο Πονιατόφσκι υπηρέτησε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 1794]] Ο Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι έγραψε στον ανιψιό του την άνοιξη του 1794, παροτρύνοντάς τον να επιστρέψει στην Πολωνία και να προσφερθεί εθελοντικά για την υπηρεσία υπό τον πρώην υφιστάμενο του Ταντέους Κοστσιούσκο, σε αυτό που έγινε γνωστό ως η Εξέγερση του Κοστσιούσκο. Ο Πονιατόφσκι ήρθε ξανά με τον Βιελχόρσκι και αναφέρθηκε φερε για υπηρεσία στο στρατόπεδο του Κοστσιούσκο κοντά στο Γεντζέγιουφ στις 27 Μαΐου. Ο Κοστσιούσκο πρότεινε στον Πρίγκιπα Γιούζεφ να ηγηθεί της εξέγερσης στη Λιθουανία, όπου θα υποβίβαζε τον ριζοσπαστικό και επιτυχημένο ηγέτη, Γιάκουμπ Γιασίνσκι. Ωστόσο, ο Πονιατόφσκι που δεν ήθελε να είναι τόσο μακριά από τον θείο του που τον χρειαζόταν, αρνήθηκε. Αντίθετα πρότεινε τον Βιελχόρσκι, τον οποίο ενέκρινε ο Κοστσιούσκο.
Ο ίδιος ο Πονιατόφσκι συμμετείχε σε μάχη μέσα και γύρω από τη Βαρσοβία. Ως διοικητής μεραρχίας πολέμησε στο Μπουόνιε μεταξύ 7 και 10 Ιουλίου και ηγήθηκε του ιππικού σε έναν αντι-πρωσικό αντιπερισπασμό στο Μαρίμοντ στις 26-27 Ιουλίου. Κατά τη διάρκεια της Πρωσικής πολιορκίας της πόλης, ο Στανίσουαφ Μοκρονόφσκι στάλθηκε στη Λιθουανία για να αντικαταστήσει τον προβληματικό Βιελχόρσκι και ο Πονιατόφσκι έλαβε τη θέση του στην άμυνα της Βαρσοβίας.
Μεταξύ 5 και 10 Αυγούστου, σε μια νικηφόρα και πολλά υποσχόμενη σειρά συγκρούσεων, κατέλαβε την περιοχή Γκούρι Σφέντζκιε (Góry Szwedzkie) από τους Πρώσους και ακολούθως την έχασε μετά από μερικές εβδομάδες σε αντεπίθεση, για την οποία, παρά τις προειδοποιήσεις του Κοστσιούσκο, δεν προετοιμάστηκε σωστά. Τραυματίστηκε ενώ προσπαθούσε να ανακτήσει το χαμένο έδαφος όταν το άλογό του πυροβολήθηκε στο κάτω μέρος του. Τον Οκτώβριο, οδήγησε τα υπερέχων αριθμητικά στρατεύματά του σε μια επίθεση εναντίον των Πρώσων στον ποταμό Μπζούρα, η οποία, με κόστος βαριές απώλειες, απασχόλησε τους Πρώσους και έσωσε το σώμα του Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, επιτρέποντάς του να επιστρέψει στη Βαρσοβία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου και της επανάστασης, ο Πρίγκιπας ένιωθε αποξενωμένος από τις ενέργειες και την επιρροή της ριζοσπαστικής πτέρυγας που ηγείτο ο Χούγκο Κοουόνταϊ, ενώ η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ του, του Ντομπρόφσκι και του Γιούζεφ Ζαγιόντσεκ δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε να ήταν, και η οποία επιδεινώθηκε μετά τη σύλληψη του Κοστσιούσκο στο Ματσεϊγιοβίτσε.
Απόσυρση στην ιδιωτική ζωή
Το 1796 είδε το θάνατο της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας. Ο γιος της, Παύλος Α΄, επέστρεψε τα κτήματα στον Πονιατόφσκι και προσπάθησε πάλι να τον προσλάβει στο ρωσικό στρατό. Για να δικαιολογήσει τον Πρίγκιπα Γιούζεφ ισχυρίστηκε ότι (ως αποτέλεσμα προηγούμενων πληγών) ήταν σε εξαιρετικά κακή υγεία.
Το 1798, ωστόσο, ο θείος του, ο πρώην βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος, πέθανε στην Αγία Πετρούπολη. Ο Πονιατόφσκι έφυγε από τη Βιέννη για την κηδεία του και για να κανονίσει την ορθή διευθέτηση των οικονομικών, της κληρονομιάς και των υποχρεώσεων του αείμνηστου βασιλιά. Έμεινε στην Αγία Πετρούπολη για αρκετούς μήνες και, στη συνέχεια, σε καλή σχέση με τον Τσάρο Παύλο και την αυλή του, επέστρεψε στην Πολωνία, στα κτήματά του στη Βαρσοβία και στη Γιαμπουόνα. Η Βαρσοβία εκείνη την εποχή ήταν υπό πρωσική κυριαρχία.
Εκεί μέχρι το 1806, ο Πονιατόφσκι έζησε μια ιδιωτική ζωή με εκδηλώσεις και έργα, πολιτικά όχι πολύ δραστήριος, συχνά συγκλονίζοντας την κοινή γνώμη με τη συμπεριφορά του ίδιου και των φίλων του. Το σπίτι του διαχειριζόταν αυστηρά από μια Χενριέτα Βάουμπαν, μια ηλικιωμένη γυναίκα που έφερε από τη Βιέννη και η οποία προφανώς ήταν σε θέση να ασκήσει μεγάλη επιρροή στον Πρίγκιπα.
Οι κατοικίες του ήταν ανοιχτές σε διάφορες προσωπικότητες. Ο μελλοντικός βασιλιάς, Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας, αδελφός του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας, που εκτελέστηκε από την Επανάσταση, ο οποίος χρειαζόταν ένα μέρος για να μείνει με την οικογένεια και την αυλή του, ήταν προσκεκλημένος του Πονιατόφσκι στο Παλάτι Γουαζιένκι για μερικά χρόνια μετά το 1801. Το 1802, περιτριγυρισμένος από νομικά προβλήματα που απέρρεαν από τη διαδοχή του Στανίσουαφ, ο Πονιάτοφσκι έκανε ένα ταξίδι στο Βερολίνο, όπου έμεινε για μήνες και καθιέρωσε εγκάρδιες προσωπικές σχέσεις με την πρωσική βασιλική οικογένεια.
Ο Πρίγκιπας Γιούζεφ δεν παντρεύτηκε ποτέ. Είχε δύο γιους με δύο συντρόφους εκτός γάμου, τον πρώτο, Γιούζεφ Στσένσνι Πονιατόφσκι (1791-1860), με την τραγουδίστρια Ζέλια Σιτάνσκα και τον δεύτερο, Κάρολ Γιούζεφ Μαουρίτσι Πονιατόφσκι (1809-1855), με παντρεμένη Ζόφια Τσοσνόφσκα, εκ γενετής κόμισσα της οικογένειας Ποτότσκι.
Δουκάτο της Βαρσοβίας και νίκη στον Αυστροπολωνικό Πόλεμο
μικρογραφία| Η [[σφραγίδα του Πονιατόφσκι ως Υπουργός Πολέμου του Δουκάτου της Βαρσοβίας]] Μετά τη νίκη του Γάλλου Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α στη Μάχη της Ιένας-Άουερστετ και την επακόλουθη εκκένωση από την Πρωσία των πολωνικών επαρχιών της, τον Νοέμβριο του 1806 ο Πονιατόφσκι ζητήθηκε από τον Πρώσο Βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ να αναλάβει τη διοίκηση της Βαρσοβίας, με το οποία συμφώνησε. Ανέλαβε επίσης τη διοίκηση των δημοτικών φρουρών της πόλης και των πολιτοφυλακών πολιτών που οργανώθηκαν από τους κατοίκους της περιοχής. Όλα αυτά αποδείχτηκαν μια βραχείας διάρκειας πολωνική προσωρινή αρχή, διότι η γρήγορη διαδοχή εκδηλώσεων στην ευρωπαϊκή σκηνή παρουσίασε στους Πολωνούς νέες ευκαιρίες και τους ανάγκασε σε νέες επιλογές.
Τον Ιούλιο του 1807 δημιουργήθηκε το Δουκάτο της Βαρσοβίας. Στην κυβέρνησή του, ο Πονιατόφσκι έγινε στις 7 Οκτωβρίου Υπουργός Πολέμου και Αρχηγός του Στρατού του Δουκάτου της Βαρσοβίας (minister wojny i naczelny wódz wojsk Ks. Warszawskiego), ενώ ο Ναπολέοντας, που δεν τον εμπιστευόταν ακόμη, άφησε την ανώτατη στρατιωτική διοίκηση στα χέρια του Λουί Νικολά Νταβού μέχρι το καλοκαίρι του 1808. Ο Πονιατόφσκι έγινε επίσημα Αρχηγός στις 21 Μαρτίου 1809. Ως Υπουργός Πολέμου αφοσιώθηκε πλήρως στη δημιουργία και την ανάπτυξη αυτού του νέου, φαινομενικά πολωνικού στρατού. Ο Στρατός του Δουκάτου υπήρχε και λειτουργούσε κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες και η επιτυχία του εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τις στρατιωτικές και πολιτικές δεξιότητες του αρχιδιοικητή. Για παράδειγμα, η χρηματοδότησή του ήταν σοβαρά ανεπαρκής και οι περισσότερες στρατιωτικές μονάδες κρατήθηκαν από τον Ναπολέοντα εκτός της χώρας, για να χρησιμοποιηθούν σε πολλές εκστρατείες, γι΄ αυτό ο Πρίγκιπας Γιούζεφ είχε στη διάθεσή του μια σχετικά μικρή δύναμη κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1809. αριστερά|μικρογραφία| Ο Πονιατόφσκι κατά τη διάρκεια του [[Αυστροπολωνικός Πόλεμος|Αυστροπολωνικού Πολέμου]] Την άνοιξη του 1809 ο Πονιατόφσκι οδήγησε τον στρατό του ενάντια σε μια αυστριακή εισβολή υπό τον Αρχιδούκα Φερδινάνδο Κάρολο Ιωσήφ της Αυστρίας-Έστε, στον πόλεμο που θεωρήθηκε από την αυστριακή ανώτατη διοίκηση ως κρίσιμο στοιχείο του αγώνα τους με τη Ναπολεόντεια Γαλλία. Στην αιματηρή Μάχη του Ράσιν (1809) κοντά στη Βαρσοβία, στις 19 Απριλίου, όπου ηγήθηκε προσωπικά των ανδρών του σε μια μεραρχία πεζικού με ξιφολόγχες, οι πολωνικές δυνάμεις υπό την διοίκηση του Πονιατόφσκι πολέμησαν ώστε να σταματήσουν μια αυστριακή δύναμη διπλάσια σε αριθμό από εκείνες. Στη συνέχεια όμως αποφάσισε να μην υπερασπιστεί τη Βαρσοβία και αποσύρθηκε με τις μονάδες του στην ανατολική όχθη του ποταμού Βιστούλα, στο οχυρωμένο προάστιο της Πράγκα, στο οποίο επιτέθηκαν οι Αυστριακοί, αλλά ηττήθηκαν στο Γκροχόβο στις 26 Απριλίου. Ένα αυστριακό τμήμα πέρασε στη συνέχεια το Βιστούλα προσπαθώντας πάλι να ακολουθήσει τους Πολωνούς, αλλά σταματήθηκε στις 2 Μαΐου στη Γκούρα Καλβάρια, σε μια τολμηρή επίθεση με επικεφαλής τον Στρατηγό Μίχαου Σοκολνίτσκι. Ο Φερδινάνδος έκανε μερικές ακόμη προσπάθειες, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια γέφυρα στην άλλη πλευρά του Βιστούλα, αλλά αυτές συντρίφθηκαν, κάτι που άφησε την πρωτοβουλία στα χέρια του Πονιατόφσκι. Από εκεί προχώρησε γρήγορα νότια, παραμένοντας κοντά στο Βιστούλα για να ελέγξει την κατάσταση και ανέλαβε μεγάλες περιοχές της Γαλικίας, δηλαδή της νότιας Πολωνίας που ελέγχονταν από την Αυστρία στο πλαίσιο της συμφωνίας του διαμελισμού. Στις 14 Μαΐου το Λούμπλιν κατελήφθη, στις 18 του μήνα οχυρώθηκε και αμύνθηκε σθεναρά τον Σαντόμιες. Στις 20 του μήνα, το φρούριο του Ζάμοστς κατελήφθη, όπου πάρθηκαν 2.000 κρατούμενοι και 40 κανόνια, και ακόμη πιο ανατολικά, το Λβουφ καταλήφθηκε στις 27 Μαΐου. Αυτές οι στρατιωτικές εξελίξεις ανάγκασαν τους Αυστριακούς να αποχωρήσουν από τη Βαρσοβία - μια αντεπίθεση από την κύρια δύναμη τους είχε ως αποτέλεσμα την επανακατάληψη του Σαντόμιες στις 18 Ιουνίου.
Εν τω μεταξύ, ο Πονιατόφσκι κινήθηκε δυτικά του Βιστούλα και στις 5 Ιουλίου, την ημέρα της Μάχης του Βάγκραμ, ξεκίνησε από το Ράντομ τη νέα του επίθεση προς το νότο με στόχο την Κρακοβία. Έφτασε εκεί στις 15 Ιουλίου, και ενώ οι αποθαρρυμένοι και ανίκανοι για αποτελεσματική άμυνα Αυστριακοί προσπάθησαν να παραδώσουν την πόλη στους Ρώσους, ο Πονιατόφσκι σε αυτό το σημείο δεν έπρεπε να υπερνικηθεί ή να φοβηθεί. Βλέποντας μια ρωσική μονάδα ιππικού στο δρόμο που οδηγούσε στη γέφυρα του Βιστούλα, οδήγησε το άλογό του σε αυτή, έτσι ώστε αρκετά άλογα αναποδογύρισαν καθώς έπεφταν.
Τα περισσότερα από τα απελευθερωμένα εδάφη, με εξαίρεση την περιοχή Λβουφ, ενσωματώθηκαν στο Δουκάτο μέσω της ειρηνευτικής συνθήκης της 14ης Οκτωβρίου 1809. Ο ίδιος ο Πρίγκιπας Γιούζεφ, που εορτάστηκε από τους κατοίκους της παλιάς βασιλικής πρωτεύουσας της Πολωνίας, παρέμεινε στην Κρακοβία μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου, εποπτεύοντας την προσωρινή κυβέρνηση της Γαλικίας που υπήρξε από τις 2 Ιουνίου έως τις 28 Δεκεμβρίου. Οι Αυστριακοί συνέχισαν να απαιτούν την επιστροφή της Κρακοβίας και ένιωσε ότι η παρουσία του εκεί ήταν η καλύτερη διαβεβαίωση ότι η πόλη θα παραμείνει στα πολωνικά χέρια.
Η ρωσική εκστρατεία του Ναπολέοντα
δεξιά|μικρογραφία| Ο Ναπολέων και ο Πονιατόφσκι μπροστά από την καμένη πόλη του [[Σμολένσκ, του Ζαν-Σαρλ Λανγκλουά. Ο Πονιατόφσκι υπηρέτησε πιστά τον Αυτοκράτορα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Ρωσία, όπου τα σώματά του πολέμησαν με διάκριση στο Σμόλενσκ και στο Μποροντίνο]] Τον Απρίλιο του 1811, ο Πονιατόφσκι πήγε στο Παρίσι, όπου εκπροσώπησε τον Βασιλιά της Σαξονίας και Δούκα της Βαρσοβίας, Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄, στις τελετές βαπτίσματος του γιου του Ναπολέοντα. Έμεινε εκεί για τέσσερις μήνες και συνεργάστηκε με τον αυτοκράτορα και τους στρατηγούς του σε σχέδια για την εκστρατεία κατά της Ρωσίας. Προσπάθησε να πείσει τους Γάλλους ηγέτες ότι η νότια διαδρομή, μέσω της σημερινής Ουκρανίας, θα προσφέρει τα περισσότερα οφέλη. Όχι μόνο ήταν η περιοχή θερμότερη, αλλά θα συμμετείχαν οι Πολωνοί ευγενείς από το ρωσική διαμελισμό και θα μπορούσε να υποστηριχθεί πιθανή τουρκική δράση εναντίον της Ρωσίας, το οποίο ήταν το πιο πλεονεκτικό θέατρο για τον επερχόμενο πόλεμο. Ο Ναπολέων απέρριψε την ιδέα, καθώς και το εφεδρικό σενάριο, σύμφωνα με το οποίο ο Πονιατόφσκι θα ακολουθούσε μια τέτοια διαδρομή μόνος του με το πολωνικό σώμα, ελπίζοντας να αναλάβει αυτές τις πρώην πολωνικές περιοχές με την αναμενόμενη βοήθεια από μια πολωνική εξέγερση που είχε προγραμματιστεί εκεί. Για τη ρωσική εκστρατεία του 1812, ο Πονιατόφσκι έγινε διοικητής του Σώματος του Μεγάλου Στρατού (Grande Armée) - οι πολωνικές δυνάμεις σχεδόν 100.000 στρατιωτών στο Μεγάλο Στρατό ήταν η μεγαλύτερη πολωνική στρατιωτική προσπάθεια πριν από τον 20ο αιώνα.
Η αρχική περίοδος της επίθεσης, όταν ο Πονιατόφσκι τέθηκε υπό την καθοδήγηση του Ιερώνυμου Βοναπάρτη, πήγε χαμένη, αλλά αφότου έφυγε ο αδερφός του Ναπολέοντα, ο Πονιατόφσκι ανατέθηκε για λίγο στη δεξιά πτέρυγα του Μεγάλου Στρατού. Παλεύοντας στο μπροστινό μέτωπο για την προώθηση στη Μόσχα, διακρίθηκε σε αρκετές μάχες. Στις 17 Αυγούστου στο Σμολένσκ ηγήθηκε προσωπικά της επίθεσης του σώματος του στην πόλη. Στις 7 Σεπτεμβρίου στη Μάχη του Μποροντίνο, το 5ο Σώμα συμμετείχε στον ολοήμερο αγώνα για την κατάληψη του του λόφου Ουτίτζα, ο οποίος τελικά καταλήφθηκε προς το απόγευμα, ύστερα από επίθεση ολόκληρου του σώματος με επικεφαλής τον Πρίγκιπα Γιούζεφ. Στις 14 Σεπτεμβρίου, οι Πολωνοί στρατιώτες ήταν οι πρώτοι που εισήλθαν στη ρωσική πρωτεύουσα. Μέχρι τότε όμως ο Πονιατόφσκι, σε αντίθεση με τον Ναπολέοντα, ήταν πεπεισμένος ότι η εκστρατεία ήταν καταδικασμένη. Το πολωνικό σώμα στη συνέχεια έδωσε μάχες στο Χιρίκοβο στις 29 Σεπτεμβρίου και στο Βίνκοβο στις 18 Οκτωβρίου, όπου ο Πονιατόφσκι έσωσε τον Μυρά από μια ολοκληρωτική ήττα από τις δυνάμεις του Μιχαήλ Κουτούζοφ.
Πριν από την υποχώρηση του Μεγάλου Στρατού, ο Πονιατόφσκι τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη Μάχη της Βιάζμα στις 29 Οκτωβρίου. Συνέχισε να είναι ενεργός στη μάχη για λίγες μέρες, αλλά στις 3 Νοεμβρίου η κατάστασή του τον ανάγκασε να εγκαταλείψει. Στη συνέχεια συνέχισε το ταξίδι προς τα δυτικά σε άμαξα με δύο τραυματίες βοηθούς. Στη διέλευση της Μπερεζίνα ίσα που απέφυγαν να συλληφθούν από τους Ρώσους, αλλά τελικά, στις 12 Δεκεμβρίου, έφτασαν στη Βαρσοβία.
Γερμανική εκστρατεία του 1813 και θάνατος στη Λειψία
Το σώμα πολέμησε στις μεγάλες επιτυχημένες μάχες στο Λύμπαου στις 9 Σεπτεμβρίου και στο Ζέντλιτς στις 10 Οκτωβρίου, όπου ο Στρατηγός Πέτερ Λούντβιχ φον ντερ Πάλεν προσπάθησε να σταματήσει την πορεία τους προς τη Λειψία, αλλά ηττήθηκε σε μια επίθεση ιππικού με επικεφαλής τον Πονιατόφσκι. Στις 12 Οκτωβρίου επρόκειτο να καθίσει με τον Μυρά στο τραπέζι πρωινού, όταν ξαφνιάστηκαν από εχθρικές μονάδες. Ο Πονιατόφσκι πήρε το άλογό του, πέρασε μέσα από τον εχθρό (δέχτηκε μια επιφανειακή πληγή στο χέρι) και επέστρεψε εγκαίρως με μια άλλη επίθεση ιππικού, σώζοντας την κατάσταση. Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του, στις 16 Οκτωβρίου κατά τη διάρκεια της Μάχης της Λειψίας, ο Πονιατόφσκι έγινε Στρατάρχης της Αυτοκρατορίας και ανέλαβε το καθήκον να καλύψει την υποχώρηση του γαλλικού στρατού. Υπερασπίστηκε τη Λειψία, χάνοντας το μισό σώμα του στην προσπάθεια, υποχωρώντας σταδιακά σε μια γέφυρα πάνω από τον ποταμό Λευκό Έλστερ, κοντά στη Λειψία. Στη γενική σύγχυση, οι Γάλλοι ανατίναξαν τη γέφυρα προτού να φτάσει σε αυτή. Ο Πονιατόφσκι προσπάθησε να δραπετεύσει στο Έλστερμυλγκραμπεν (Elstermühlgraben), αλλά τραυματίστηκε άσχημα και πιθανότατα πυροβολήθηκε κατά λάθος από τους συμμάχους και πνίγηκε στο ποτάμι.
Κληρονομιά
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Μνημείο του Πονιατόφσκι στη [[Λειψία, Γερμανία]] Η λατρεία του Πονιατόφσκι αναπτύχθηκε μετά το θάνατό του, ως μια πολωνική εκδοχή του θρυλικού Ναπολέοντα. Τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στην Πολωνία το 1817 και θάφτηκαν στον καθεδρικό ναό στο Λόφο Βάβελ της Κρακοβίας, όπου βρίσκεται δίπλα στους Ταντέους Κοστσιούσκο και Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι.
Το 1829, ανεγέρθηκε το μνημείο του από τον Μπέρτελ Θόρβαλντσεν στη Βαρσοβία. Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ένα πρόσφατο αντίγραφο, το Μνημείο του Πρίγκιπα Γιούζεφ Πονιατόφσκι, εξακολουθεί να στέκεται μπροστά από το προεδρικό παλάτι στη Βαρσοβία.
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Ανατολικό πυλώνα, Στήλη 13).
Ο Πονιατόφσκι δεν παντρεύτηκε ποτέ και είχε μόνο εξώγαμα παιδιά. Ανάμεσα στους ζωντανούς συγγενείς του είναι η Ελένα Πονιατόφσκα, μια Μεξικανή δημοσιογράφος. δεξιά|μικρογραφία|249x249εσ| Το [[Μνημείο του Γιούζεφ Πονιατόφσκι (Βαρσοβία)|έφιππο άγαλμα του Πονιατόφσκι από τον Μπέρτελ Θόρβαλντσεν μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο στη Βαρσοβία]] Είναι μια από τις μορφές που αποθανατίστηκαν στον πίνακα του Γιαν Ματέικο του 1891, Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791.
Ένα ιαπωνικό manga, Ten no Hate made - Porando hishi, γράφτηκε από την Ριόκο Ικέντα το 1991, για τον εορτασμό της ζωής του Γιούζεφ Πονιατόφσκι.
Μια πολωνική μοίρα βομβαρδιστικών, που πήρε το όνομά της από τον Πονιατόφσκι, συμμετείχε σε εναέριες επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν η 304η πολωνική μοίρα βομβαρδιστικών «Γη της Σιλεσίας» (Ziemi Śląskiej im. Ks. Józefa Poniatowskiego) που πέταξε κυρίως με τα Fairey Battle, Vickers Wellington, Vickers Warwick και Handley Page Halifax. Το βασικό αεροδρόμιο ήταν κυρίως το Αεροδρόμιο Τσίβενορ στο Ντέβον.
Ο Ουαλός-Πολωνός ιστορικός Νόρμαν Ντέιβις έγραψε: "tΌπως πολλοί από τους συμπατριώτες του, είχε αμφισβητηθεί πολύ πριν ριχεθί στη μάχη με τους Γάλλους. Για αυτόν, η υπηρεσία στον Ναπολέοντα είχε απαιτήσει μια οδυνηρή αλλαγή κατεύθυνσης και πίστεων. Περιλάμβανε χρόνια αφοσίωσης και αιματοχυσίας. Το να αλλάξει ξανά την πίστη του, όπως έκανε ο άρχοντας του Βασιλιάς της Σαξονίας, ήταν πολύ ανησυχητικό για έναν απείρως κουρασμένο και έντιμο άνθρωπο. Όπως και η υπόλοιπη γενιά του, ήλπιζε, πάλεψε, υπηρέτησε και βρήκε ανάπαυση μόνο σε έντιμη ήττα."
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Στρατηγοί της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Στρατάρχες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Στρατηγοί της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Ναπολεόντεια περίοδος) Κατηγορία:Οικογένεια Πονιατόφσκι Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
249
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 249 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 249 (CCXLV) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Γαβίου και Ακιλίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 1002 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 249 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ντάνιελ Πράνιτς
Συλλογική Καριέρα
Ο Πράνιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την Παπούκ. Αγωνίστηκε για λογαριασμό των ΝΑΣΚ, Παπούκ, Μπέλιτσε, καθώς και Όσιγιεκ προτού πάρει μεταγραφή για μεγαλύτερη ομάδα και πιο συγκεκριμένα την Ντιναμό Ζάγκρεμπ το 2004. Ενώ βρισκόταν στην Ντιναμό Ζάγρεμπ, αποτέλεσε σημαντικό στέλεχος στην πορεία της ομάδας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 2004-2005, πραγματοποιώντας συνολικά έξι συμμετοχές και πετυχαίνοντας ένα τέρμα στη συγκεκριμένη διοργάνωση.
Το 2005, πήρε μεταγραφή για την ολλανδική ομάδα της Ερεντιβίζιε, ΣΚ Χέρενφεν. Οι καλές του εμφανίσεις ως επιθετικός χαφ του εξασφάλισαν την επιστροφή του στην Εθνική Κροατίας το 2007. Άρχισε την σεζόν 2008-09 έχοντας καλή απόδοση, πετυχαίνοντας συνολικά τέσσερα τέρματα στις πρώτες τρεις αναμετρήσεις του πρωταθλήματος. Ο Πράνιτς πέτυχε το πρώτο του χατ-τρικ σε αναμέτρηση για το Κύπελλο Ολλανδίας στις 12 Νοεμβρίου 2008 στην ευρείας έκτασης νίκη της ομάδας του με σκορ 7–0 επί της Χάαγκλαντια. Στις 31 Ιανουαρίου 2009, πέτυχε το μοναδικό τέρμα της νίκης της ομάδας του σε αναμέτρηση απέναντι στον ΑΦΚ Άγιαξ. Έναν μήνα αργότερα, πέτυχε γκολ με πέναλτι στα τελευταία λεπτά αναμέτρησης της ομάδας του με αντίπαλο την ΠΣΦ Αϊντχόφεν, χαρίζοντας με αυτό τον τρόπο τη νίκη στην ομάδα του με σκορ 3–2.
Κατέκτησε το Κύπελλο Ολλανδίας με τη Χέρενφεν στη διάρκεια της σεζόν 2008–09, σε μια αναμέτρηση που ήταν και η τελευταία του με τα χρώματα του ολλανδικού συλλόγου. Τον Ιούνιο του 2009, η Μπάγερν Μονάχου ανακοίνωσε ότι ο Πράνιτς είχε έρθει σε συμφωνία για την υπογραφή συμβολαίου με τους διοικούντες τον βαυαρικό σύλλογο. Προσπάθησε να καθιερωθεί ως βασικό στέλεχος στην πρώτη του χρονιά στην ομάδα, ωστόσο αγωνίστηκε ως βασικός σε μόλις 14 αναμετρήσεις, χάνοντας τελικά τη θέση του από τον αριστερό μπακ της ομάδας, Χόλγκερ Μπαντστούμπερ. Λόγω, ωστόσο, της χρησιμότητάς του σε συνδυασμό με τα πολλαπλά προβλήματα τραυματισμών των συμπαικτών του ξεκίνησε ως βασικός σε σημαντικό αριθμό αγώνων στη διάρκεια της δεύτερής του σεζόν με τον σύλλογο.
Στις 13 Ιουλίου 2012, μετά τη λήξη του συμβολαίου του με την Μπάγερν, ο Πράνιτς ανακοινώθηκε ως νέο μεταγραφικό απόκτημα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας από την πορτογαλική Πριμέιρα Λίγκα. Αγωνίστηκε σε εννέα αναμετρήσεις με τους Os Leões προτού παραχωρηθεί ως δανεικός στην ισπανική Θέλτα Βίγο από την Πριμέρα Ντιβιζιόν τον Ιανουάριο του 2013 έως το τέλος της σεζόν.
Στις 30 Αυγούστου 2013, ο Πράνιτς και η Σπόρτινγκ έβαλαν τέρμα στη μεταξύ τους συνεργασία κοινοί συναίνεση.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2013, ανακοινώθηκε επισήμως ότι ο Πράνιτς υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας τριών ετών με τον Παναθηναϊκό. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την ομάδα σε μία εκτός έδρας ισοπαλία με σκορ 1–1 απέναντι στον Α.Ο. Πλατανιά. Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε για τρεις σεζόν (2013-2016) κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδας το 2014, κόντρα στον ΠΑΟΚ με 1-4. Στις 10 Ιουνίου 2016 ανακοίνωσε πως δεν θα συνεχίσει την καριέρα του με τη φανέλα του τριφυλλιού, ευχαριστώντας τον σύλλογο για τη συνεργασία τους. Συνολικά με τον Παναθηναικό πραγματοποίησε 108 εμφανίσεις με 8 γκολ και 13 ασιστ σε όλες τις διοργανώσεις.
Διεθνής Καριέρα
Στις 16 Νοεμβρίου 2004, ο Πράνιτς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Κροατίας σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Ιρλανδία. Μετά από δύο χρόνια απουσίας από την εθνική ομάδα, κλήθηκε εκ νέου για μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Νορβηγία τον Φεβρουάριο του 2007. Αργότερα την ίδια εκείνη χρονιά, αγωνίστηκε επίσης σε τρεις αναμετρήσεις για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008.
Καθώς του ζητήθηκε να αγωνίζεται σε έναν περισσότερο αμυντικό ρόλο από τον ομοσπονδιακό τεχνικό της Κροατίας, Σλάβεν Μπίλιτς, αν και σε επίπεδο συλλόγων αγωνιζόταν κυρίως ως μέσος, ο Πράνιτς ήταν ο μοναδικός Κροάτης διεθνής που να αγωνιστεί και στις τέσσερις αναμετρήσεις της Κροατίας στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008. Ο Πράνοιτς έδωσε μία ασίστ για τον Ντάριο Σέρνα για να πετύχει το πρώτο τέρμα της Κροατίας στη νίκη της με σκορ 2–1 επί της Γερμανίας και μία ασίστ στον Ιβάν Κλάζνιτς για να πετύχει ο τελευταίος το μοναδικό τέρμα της ομάδας στην επόμενη αναμέτρησή της, μία νίκη με σκορ 1–0 επί της Πολωνίας.
Διατήρησε τη θέση του βασικού στην εθνική ομάδα στη διάρκεια της ανεπιτυχούς πορείας της στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, αγωνιζόμενος συνολικά σε εννέα αναμετρήσεις.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2012, ο Πράνιτς ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την εθνική ομάδα ως αντίδραση στην κλήση του γεννημένου στη Βραζιλία μέσου, Σαμίρ.
Στις 10 Νοεμβρίου 2013, ο Κόβατς κάλεσε τον Πράνιτς στην εθνική ομάδα μετά τον τραυματισμό του Ιβάν Στρίνιτς ο οποίος κατέστησε τον τελευταίο μη διαθέσιμο για να αγωνιστεί στην αναμέτρηση των πλέι-οφ απέναντι στην Ισλανδία. Επίσης ήταν παρών στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 στη Βραζίλία με την εθνική Κροατίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Μπέλιστσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Όσιγιεκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Χέρενφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κόπερ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Ψευδά