cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σόφτμπολ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ελληνική παρουσία
Ιδρύθηκε ομοσπονδία και από το 2000 άρχισε η διοργάνωση Πανελληνίου Πρωταθλήματος. Δημιουργήθηκε εθνική ομάδα που πήρε μέρος στην Ολυμπιάδα του 2004 και κατέλαβε την έβδομη θέση.
Μετά την αποχή του Σόφτμπολ από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 και του Ρίο ντε Τζανέιρο το 2016, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ενέκρινε την πρόταση της οργανωτικής επιτροπής του Τόκιο και το Σόφτμπολ (women’s fastpitch) μαζί με τέσσερα ακόμη αθλήματα, θα συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Σόφτμπολ
Πολύειδος ο Θεσσαλός
Ο Πολύειδος ο Θεσσαλός, γνωστός και ως Πολυειδής και Πόλυδος (ονόματα που μεταφράζονται όλα ως «πολυμαθής»), ήταν αρχαίος Έλληνας στρατιωτικός μηχανικός του 4ου αιώνα π.Χ. στην υπηρεσία του Φιλίππου. Ο Πολύειδος επέφερε βελτιώσεις στον κεκαλυμμένο πολιορκητικό κριό που εφαρμόσθηκαν κατά την πολιορκία του Βυζαντίου από τον Φίλιππο το 341 π.Χ., ενώ ανέπτυξε και διαφορετικούς τύπους της ίδιας μηχανής. Δύο φημισμένοι μαθητές του Πολύειδου ήταν οι Διάδης ο Πελλαίος, γνωστός και με το επίθετο «ο Πολιορκητής», και ο Χαρίας, οι οποίοι συνόδευσαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του. Ο Πολύειδος υπήρξε ο εφευρέτης της ελεπόλεως, παρότι μερικοί συγγραφείς αναφέρουν ως εφευρέτη τον Επίμαχο τον Αθηναίο, ο οποίος απλώς τη βελτίωσε περί το 304 π.Χ.. Η ελέπολις του Πολύειδου χρησιμοποιήθηκε επίσης στην πολιορκία του Βυζαντίου. Η διάσωση των ονομάτων του Πολύειδου, του Διάδη και αρκετών άλλων αποκαλύπτει την εκτίμηση που έχαιραν οι στρατιωτικοί μηχανικοί από τους Μακεδόνες.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί Κατηγορία:Μακεδονικός στρατός
Φρανσουά Ζιγκό ντε λα Περονί
Ο Φρανσουά Ζιγκό ντε λα Περονί (γαλλικά: François Gigot de la Peyronie) (15 Ιανουαρίου 1678, Μονπελιέ – 25 Απριλίου 1747) ήταν Γάλλος χειρουργός. Το όνομά του συνδέεται με μια πάθηση γνωστή ως νόσος του Περονί.
Βιογραφία
Ως έφηβος, σπούδασε φιλοσοφία και χειρουργική στο Μονπελιέ, όπου το 1695 έλαβε το δίπλωμά του ως κουρέας-χειρούργος. Ο Περονί γοητεύτηκε με τους φαλλούς, που αργότερα εξελίχθηκε σε μια δια βίου εμμονή. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Παρίσι ως μαθητής του Ζορζ Μαρεσάλ (1658–1736), ο οποίος ήταν αρχιχειρουργός στο Hôpital de la Charité (Φιλανθρωπικό Νοσοκομείο). Στη συνέχεια επέστρεψε στο Μονπελιέ ως λέκτορας ανατομίας και χειρουργικής, και ήταν χειρουργός-ταγματάρχης στο Hôtel-Dieu de Montpellier. Το 1714, ο Περονί επέστρεψε στο Παρίσι, όπου διορίστηκε χειρουργός-ταγματάρχης στο Hôpital de la Charité. Στο Παρίσι δίδαξε επίσης ανατομία στο Jardin du Roi και στο αμφιθέατρο του Σαιν-Κομ.
Το 1736, μετά το θάνατο του Μαρεσάλ, έγινε πρώτος χειρουργός του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Ενδιαφέρθηκε για το ιατρικό εκπαιδευτικό σύστημα και συνέβαλε καθοριστικά στην αναδιοργάνωση των χειρουργικών σχολών. Ήταν ένας σημαντικός παράγοντας σχετικά με τη δημιουργία ενός νόμου του 1743 που απαγόρευε στους κουρείς να ασκούν το χειρουργείο. Με τον Ζορζ μαρεσάλ, ίδρυσε την Εθνική Ακαδημία Ιατρικής (1731) και ήταν ο πρόεδρος της από το 1736 έως το 1747. Στο Μονπελιέ, ο Περονί δώρισε τα χρήματα για την κατασκευή ενός αμφιθεάτρου με βάση το Collège Saint-Côme de Paris. Το 1752 ξεκίνησε η κατασκευή και το 1757 έγιναν τα εγκαίνια του ξενοδοχείου Saint-Côme de Montpellier.
Το 1743, ο Περονί περιέγραψε μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από σκλήρυνση των σηραγγωδών σωμάτων του πέους. Αυτή η κατάσταση αναφέρεται τώρα ως νόσος του Περονί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι χειρουργοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Αστεροσκοπείο ακτίνων Γάμα, Κόμπτον
thumb|right|255px|Το Αστεροσκοπείο Ακτίνων γ «Κόμπτον» κατά την απελευθέρωσή του από το [[Διαστημικό Λεωφορείο Ατλαντίς|Διαστημικό Λεωφορείο Ατλαντίς]] Το Αστεροσκοπείο Ακτίνων γ «Κόμπτον» (Compton Gamma Ray Observatory και συντομογραφικά CGRO ή GRO) ήταν ένα διαστημικό αστεροσκοπείο για την ανίχνευση φωτονίων από ουράνια σώματα που κάλυπταν μία πολύ μεγάλη περιοχή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, με ενέργειες από 20 keV («σκληρές» ακτίνες Χ) μέχρι 30 GeV (ακτίνες γ). Λειτούργησε σε τροχιά γύρω από τη Γη, κατά τη δεκαετία του 1990. Διέθετε 4 διαφορετικούς ανιχνευτές-τηλεσκόπια σε ένα ενιαίο μεγάλο σκάφος. Μετά από 14 χρόνια προετοιμασίας, το GRO εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Λεωφορείο Ατλαντίς κατά την αποστολή STS-37, στις 5 Απριλίου 1991, και λειτούργησε μέχρι την πτώση του στη Γη, στις 4 Ιουνίου 2000. . Τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, σε ύψος 450 χιλομέτρων. Υπήρξε το βαρύτερο ωφέλιμο φορτίο για έρευνα στην αστρονομία που είχε τεθεί μέχρι τότε σε τροχιά, έχοντας μάζα 17.000 χιλιόγραμμα.
Με κόστος 617 εκατομμύρια δολάρια, το CGRO ήταν ένα μέλος της σειράς «Μεγάλα Αστεροσκοπεία», μαζί με το Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ, το Τηλεσκόπιο Ακτίνων Χ Τσάντρα και το Διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ. Το CGRO ονομάσθηκε προς τιμή του Arthur Holly Compton.
Το αστεροσκοπείο καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα τον Ιούνιο του 2000.
Επιστημονικά όργανα
Το GRO ήταν εξοπλισμένο με 4 επιστημονικά όργανα-πολλαπλούς ανιχνευτές, τα οποία κάλυπταν μία χωρίς προηγούμενο σε εύρος περιοχή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος: έξι τάξεις μεγέθους, από ενέργεια φωτονίου 20 keV μέχρι 30 GeV. Κατά σειρά αυξανόμενης ενέργειας, τα όργανα αυτά ήταν τα παρακάτω:
BATSE
Το «Πείραμα εκλάμψεων και παροδικών πηγών» (Burst and Transient Source Experiment, BATSE) του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA ερεύνησε τα ουράνια σε αναζήτηση εκλάμψεις ακτίνων γ στα 20 ως πάνω από 600 keV). Διεξήγαγε όμως και επισκοπήσεις όλης της ουράνιας σφαίρας για μακρόβιες πηγές. Αποτελείτο από οκτώ πανομοιότυπα τμήματα ανιχνευτή, από ένα σε κάθε γωνία του GRO. το κάθε τμήμα περιελάμβανε από έναν Ανιχνευτή Μεγάλου Εμβαδού (Large Area Detector, LAD) ιωδιούχου νατρίου, που κάλυπτε την περιοχή 20 keV ως περίπου 2 MeV (διαστάσεις 50,48 cm διάμετρος και 1,27 cm πάχος), και έναν Φασματοσκοπικό Ανιχνευτή (διάμετρος 12,7 cm και πάχος 7,62 cm) NaI, που επεξέτεινε την περιοχή των υψηλών ενεργειών μέχρι τα 8 MeV. Περιβάλλονταν αμφότεροι από σπινθηριστή πλαστικού σε ενεργό αντιρρόπηση των πολλών πυρηνικών αντιδράσεων υποβάθρου που προέρχονταν από τις κοσμικές ακτίνες και την παγιδευμένη ακτινοβολία. Αιφνίδιες αυξήσεις στις καταγραφές των LAD πυροδοτούσαν τη λειτουργία (mode) αποθηκεύσεως δεδομένων με υψηλή ταχύτητα, με τις λεπτομέρειες της εκλάμψεως να διαβιβάζονται στο τμήμα τηλεμετρίας αργότερα. Κατά την εννιάχρονη λειτουργία του GRO καταγραφόταν περίπου μία έκλαμψη ακτίνων γ ανά ημέρα. Μία έκλαμψη μεγάλης εντάσεως μπορούσε να οδηγήσει στην παρατήρηση πολλών χιλιάδων φωτονίων ακτίνων γ μέσα σε 0,1 ως 100 δευτερόλεπτα.
OSSE
Το «Πείραμα Φασματομέτρου Προσανατολισμένων Σπινθηρισμών» (Oriented Scintillation Spectrometer Experiment, OSSE) του Ερευνητικού Εργαστηρίου του Πολεμικού Ναυτικού (Naval Research Laboratory) ανίχνευε ακτίνες γ ενεργειών 0,05 ως 10 MeV, που εισέρχονταν στο πεδίο παρατηρήσεως οποιουδήποτε εκ των τεσσάρων του ανιχνευτών, που μπορούσαν να σημαδεύσουν προς ορισμένη κατεύθυνση ανεξάρτητα ο ένας από τους άλλους. Ο κάθε ανιχνευτής είχε ένα κεντρικό φασματόμετρο σπινθηρισμών (κρύσταλλο NaI) διαμέτρου 30,3 cm και πάχους 10,2 cm συζευγμένο οπτικώς πίσω με έναν κρύσταλλο CsI(Na) πάχους 7,62 cm και παρόμοιας διαμέτρου, με τα οπτικά σήματα να ανιχνεύονται από 7 φωτοπολλαπλασιαστές. Το οπτικό πεδίο ήταν ορθογώνιο παραλληλόγραμμο.
Μαχάσου Ντέβτα
Το Μαχάσου Ντέβτα (γκαρβάλι: महासू देवता मंदिर,हनोल, ινδικά: महासू देवता मंदिर,हनोल) είναι ινδουιστικός ναός στην επαρχία Ντεχραντούν της ομόσπονδης πολιτείας Ουταράχαντ της βόρειας Ινδίας. Είναι κτισμένος στη θέση παλαιότερου, η κατασκευή του οποίου ανάγεται στον 9ο ή 10ο αιώνα μ.Χ.
Περιγραφή
Το Μαχάσου Ντέβτα βρίσκεται στον ορεινό οικισμό Χανόλ της πολιτείας Ουταράχαντ, στην ανατολική όχθη του ποταμού Τονς, σε απόσταση περίπου 180 χιλιομέτρων από την πόλη Ντεχραντούν και 78 χλμ από την κωμόπολη Μουσούρι. Είναι αφιερωμένο στην τοπική θεότητα Μαχάσου, η οποία αναφέρεται ως μια μορφή λατρείας του θεού Σίβα.
Το αρχικό κτίσμα ανεγέρθηκε γύρω στον 9ο με 10ο αιώνα μ.Χ. και χρησιμοποιήθηκε πρώτα ως βουδιστικός ναός, ενώ η καταστροφή του αποδόθηκε σε ανθρώπινη παρέμβαση παρά σε κάποια φυσική καταστροφή. Ορισμένα χαρακτηριστικά στοιχεία της προηγούμενης χρήσης του ναού, καθώς και της κυριαρχίας του βουδισμού στην ευρύτερη περιοχή κατά το παρελθόν είναι ακόμη ορατά και εντοπίζονται στα απομεινάρια του αρχικού ναού που φανερώνουν τεχνοτροπία που παραπέμπει σε επιρροές από την κουσανική αρχιτεκτονική και στην αναπαράσταση της τοπικής θεότητας Μαχάσου που υποστηρίζεται πως στην πραγματικότητα απεικονίζει τον Βούδα σε στάση διαλογισμού. Αργότερα ακολούθησε η επικράτηση του ινδουισμού που οδήγησε και στην αλλαγή της λατρευτικής χρήσης του χώρου. Με την πάροδο των ετών το κτίσμα υπέστη αρκετές μεταβολές, επεκτάθηκε ως κτιριακό συγκρότημα αποκτώντας και ναούς-εξαρτήματα άλλων μικρότερων θεοτήτων, ενώ στην τωρινή του μορφή έχει ως κύρια υλικά κατασκευής την πέτρα και το ξύλο. Ως αρχαιότερο κομμάτι του κεντρικού ναού αναφέρεται το πετρόκτιστο ιερό, η κατασκευή του οποίου ενδέχεται να ανάγεται στην εποχή της θρησκευτικής μετάβασης από τον βουδισμό στον ινδουισμό.
Στη σύγχρονη εποχή, το Μαχάσου Ντέβτα αποτελεί το επίκεντρο σημαντικής ετήσιας τοπικής θρησκευτικής γιορτής που διεξάγεται κάθε Αύγουστο. Σε αντίθεση με τις συνήθεις πρακτικές του ινδουισμού, στον κύριο ναό δεν πραγματοποιούνται θυσίες ζώων, γεγονός που αποδίδεται στην επίδραση του βουδιστικού παρελθόντος. Από την άλλη, τέτοιου είδους προσφορές διεξάγονται κανονικά στα διπλανά ναΐδρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδουιστικοί ναοί Κατηγορία:Ινδία
Γιαν Κοψίβα
Ο Γιαν Κοψίβα ήταν Τσεχοσλοβάκος προπονητής ποδοσφαίρου της προπολεμικής περιόδου, ο οποίος για πολλά χρόνια εργάστηκε στην Ελλάδα.
Σε συλλογικό επίπεδο
Προερχόμενος από μια ποδοσφαιρική σχολή εκ των κορυφαίων παγκοσμίως την εποχή εκείνη (η Τσεχοσλοβακία τερμάτισε στη δεύτερη θέση στο Μουντιάλ του 1934 στην Ιταλία), αλλά και με προϋπηρεσία στη σπουδαία Μπαρτσελόνα των προπολεμικών χρόνων, εργάστηκε στον Ολυμπιακό σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους (1927-1930), (1933-1934) και (1936-1937) και ήταν ο πρώτος ξένος προπονητής που εργάστηκε ποτέ στην ομάδα του Πειραιά.
Στην εθνική Ελλάδας
Την περίοδο 1929-1930 βρέθηκε στον πάγκο της εθνικής Ελλάδας και υπήρξε ο προπονητής υπό τις οδηγίες του οποίου σημειώθηκε η πρώτη νίκη στην ιστορία του ελληνικού αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, όταν στις 20 Ιανουαρίου 1930, στα πλαίσια του 1ου Βαλκανικού Κυπέλλου, επικράτησε 2-1 της Γιουγκοσλαβίας στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στους τρεις συνολικά αγώνες που βρέθηκε στην τεχνική ηγεσία της Ελλάδας, είχε απολογισμό μία νίκη, μία ισοπαλία και μία ήττα.
Πηγές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας
Λιρά Λακωνίας
Τα Λιρά είναι ένα ορεινό χωριό που βρίσκεται στην νότια Λακωνία και υπάγεται στον Δήμο Μονεμβασίας. Μαζί με τα Τέρια και τις Καλύβες αποτελούν την κοινότητα Λιρών. <mapframe latitude="36.682187" longitude="22.962799" zoom="2" width="200" height="100">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 22.966232, 36.64308 ] }   }  ] }
= Ιστορία = Το χωριό ιδρύθηκε περίπου τον 7ο αιώνα μ.Χ. και αναπτύχθηκε σημαντικά τα επόμενα χρόνια. Το 1461 τα Λιρά κατακτήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά την διάρκεια των Ορλωφικών οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το χωριό και επέστρεψαν μετά από 10 χρόνια. Εκεί ακόμα και σήμερα διατηρούνται αρκετά παλαιά σπίτια καθώς και αρκετοί βυζαντινοί ναοί.
Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας
2426 Σιμόνοφ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σιμόνοφ εκτιμάται σε 24,04 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,084 ± 0,014. Ο Σιμόνοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 49 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σιμονοφ
Στο δρόμο
Στο δρόμο ονομάζεται το δεύτερο μυθιστόρημα του αμερικανού συγγραφέα Τζακ Κέρουακ που εκδόθηκε το 1957. Θεωρείται ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά και σημαντικά έργα του μεταπολεμικού λογοτεχνικού κινήματος της γενιάς των μπητ, που συνδέθηκε με την αντικουλτούρα της δεκαετίας του 1960. Πραγματεύεται τις εμπειρίες του Κέρουακ κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής του στην Αμερική. Η τελική του μορφή αποτελεί ένα roman à clef, συνδυάζοντας αυτοβιογραφικά στοιχεία με φανταστικές διηγήσεις. Αρκετοί από τους βασικούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος ταυτίζονται με σημαντικές προσωπικότητες της μπητ γενιάς, όπως τους συγγραφείς Γουίλιαμ Μπάροουζ (Old Bull Lee), Άλλεν Γκίνσμπεργκ (Carlo Marx) και Νιλ Κάσαντι (Dean Moriarty).
Η συγγραφή του, για την οποία ο Κέρουακ χρησιμοποίησε έναν ενιαίο κύλινδρο χαρτιού, ολοκληρώθηκε το 1951 σε διάστημα τριών εβδομάδων, ωστόσο ακολούθησαν αρκετές αναθεωρήσεις μέχρι να λάβει την τελική του μορφή στα τέλη του 1956. Αμέσως μετά την έκδοσή του, επαινέθηκε από τον κριτικό λογοτεχνίας Γκίλμπερτ Μίλσταϊν στους New York Times ως ένα «αυθεντικό έργο τέχνης» ιστορικής σημασίας, αλλά και ως η σημαντικότερη έκφραση της μπητ γενιάς. To 1998 κατέλαβε την 55η θέση στον κατάλογο των εκατό καλύτερων μυθιστορημάτων της εκδοτικής εταιρείας Modern Library, ενώ το περιοδικό Time το συμπεριέλαβε επίσης στον δικό του κατάλογο με τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα από το 1923 μέχρι το 2005. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2012 με την ομώνυμη ταινία σε παραγωγή του Φράνσις Φορντ Κόπολα και σε σκηνοθεσία του Βάλτερ Σάλες.
Συγγραφή και έκδοση
Παρά την συχνά προβεβλημένη εικόνα πως το βιβλίο είναι αποτέλεσμα μιας έκρηξης έμπνευσης, τα πρώτα σχεδιάσματα του Κέρουακ για το Στο δρόμο τοποθετούνται χρονικά περίπου το 1948. Την άνοιξη του 1951 ολοκληρώθηκε η πρώτη εκδοχή του βιβλίου σε διάστημα τριών εβδομάδων. Προκειμένου να μην διακόπτει τη ροή του κειμένου καθώς δακτυλογραφούσε, ο Κέρουακ κόλλησε πολλές σελίδες χαρτιού τηλετυπίας, τις οποίες τύλιξε σε ένα ρολό συνολικού μήκους περίπου 36 μέτρων. Αν και αρκετές αναφορές περιγράφουν τον Κέρουακ να γράφει σε αυτό το διάστημα των τριών εβδομάδων πυρετωδώς, υπό την επήρεια της αμφεταμίνης μπενζεντρίνη, η αλληλογραφία του με τον Γκίνσμπεργκ και τον Κάσσαντι ανατρέπει αυτή την εικόνα. Αν και είναι γνωστό πως Κέρουακ συνήθιζε να καταναλώνει μπενζεντρίνη ενόσω έγραφε, μέσα από τις επιστολές του εκθειάζει τη δράση του καφέ ως πηγή της δημιουργικής του δύναμης κατά τη συγγραφή του Στο δρόμο.
Σύμφωνα με ένα διαδεδόμενο θρύλο, ο Κέρουακ παρουσίασε το τεράστιο δαχτυλογραφημένο ρολό στον εκδότη Ρόμπερτ Ζιρού, με τον οποίο είχε συνεργαστεί για την έκδοση του The Town and the City. Η ψυχρή αντιμετώπιση του Ζιρού και η δυσαρέσκειά του σχετικά με την μορφή του κειμένου που καθιστούσε δύσκολη τη διόρθωσή του απογοήτευσαν τον Κέρουακ, ο οποίος εξαγριωμένος επέμενε στην άποψη πως δεν θα άλλαζε ούτε μια λέξη από όσα έγραψε. Στην πραγματικότητα θεωρείται πιθανότερο πως μετά την ολοκλήρωση της πρώτης εκδοχής του βιβλίου, ο Κέρουακ πήρε το χρόνο να το καθαρογράψει πριν το παρουσιάσει στον Ζιρού, χρησιμοποιώντας μάλιστα τότε, για πρώτη φορά, φανταστικά ονόματα για τους χαρακτήρες του. Ο ίδιος ο Κέρουακ περιέγραψε σε συνέντευξή του το αρχικό δαχτυλογραφημένο ρολό ως ένα ενιαίο πυκνογραμμένο κείμενο, χωρίς σημεία στίξης και παραγράφους. Στην πραγματικότητα, παρά την απουσία παραγράφων, διαθέτει κανονικά σημεία στίξης και η πρόζα του είναι γενικά καθαρή και γραμματικά σωστή.
Μετά την απόρριψη του βιβλίου από τον εκδοτικό οίκο Harcourt, Brave του Ζιρού, ο Κέρουακ συνέχισε να το επεξεργάζεται και χρειάστηκε ουσιαστικά δύο χρόνια μέχρι να οριστικοποιήσει τη φόρμα και τη γλώσσα του. . Το καλοκαίρι του 1951, με παρότρυνση του στενού του φίλου και συγγραφέα Τζον Κλέλον Χολμς, ήρθε σε επαφή με την ατζέντη Ρέι Έβεριτ, η οποία προσπάθησε να μεσολαβήσει για την έκδοση του βιβλίου. Το Δεκέμβριο του 1951 κατάφερε να εξασφαλίσει ένα συμβόλαιο με τις εκδόσεις Ace Books που προέβλεπε χίλια δολάρια προκαταβολή εφόσον εκείνος πραγματοποιούσε ορισμένες αναθεωρήσεις. Ως γνήσιος ιδελιστής, ο Κέρουακ απέρριψε την πρόταση αρνούμενος να προβεί σε αλλαγές. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων προσπαθειών, το βιβλίο εκδόθηκε τελικά το 1957 από τον εκδοτικό οίκο Viking, σε συνεργασία με τον επιμελητή Μάλκολμ Κόουλι. Στην αλληλογραφία του με τον Κόουλι, ο Κέρουακ περιγράφει λεπτομερώς τις αλλαγές που έκανε στην προηγούμενη εκδοχή του βιβλίου. Ειδικότερα εξηγεί πώς άλλαξε όχι μόνο τα ονόματα αλλά επιπλέον το επάγγελμα και τον τόπο γέννησης των χαρακτήρων, με σκοπό να αποφευχθούν νομικές επιπλοκές, που ήταν άλλωστε κοινός φόβος όλων των εκδοτών. Αρκετές μακροσκελείς σκηνές πιθανότατα αφαιρέθηκαν διότι δεν σχετίζονταν άμεσα με την κεντρική ιστορία και επιβράδυναν το ρυθμό της αφήγησης, ενώ άλλες αφορούσαν προκλητικές σεξουαλικές σκηνές. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Κέρουακ κατηγόρησε τον Κόουλι για εκτεταμένες αλλαγές που αλλοίωναν την «καρδιά» του βιβλίου. Παρά τις προσθαφαιρέσεις, η δομή της τελικής έκδοσης ήταν ίδια με αυτή του αρχικού ρολού.
Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε στις 5 Σεπτεμβρίου και είχε τέτοια επιτυχία ώστε να ακολουθήσει μια δεύτερη επανέκδοση μόλις στις 20 του ίδιου μήνα και λίγες εβδομάδες αργότερα μια τρίτη. Ήταν μπεστ σέλερ για περίπου πέντε εβδομάδες. Τον Αύγουστο του 2007 εκδόθηκε για πρώτη φορά το αρχικό δαχτυλογραφημένο Στο δρόμο (On the Road: The Original Scroll), με αφορμή την 50ή επέτειο από την πρώτη έκδοση. Το αυθεντικό ρολό δημοπρατήθηκε στις 22 Μαίου 2001 για 2,2 εκ. δολάρια.
Πλοκή
Το Στο δρόμο περιγράφει την ιστορία δύο φίλων, του αφηγητή Σαλ Παραντάις (άλτερ έγκο του Κέρουακ) και του γοητευτικού τυχοδιώκτη και λάτρη της περιπέτειας Ντιν Μοριάρτι (Νιλ Κάσαντι), που αποτελούν και τους κεντρικούς χαρακτήρες του βιβλίου. Η γνωριμία τους συμπίπτει με μια δύσκολη περίοδο της ζωής του Παραντάις και ο Μοριάρτι αποτελεί τον καταλύτη για μια σειρά από ταξιδιωτικές περιπέτειες του αφηγητή, που εκτείνονται από την ανατολική μέχρι τη δυτική ακτή των ΗΠΑ. Το βιβλίο χωρίζεται σε πέντε μέρη, εκ των οποίων τα τέσσερα περιγράφουν λεπτομερώς τα ταξίδια και τις περιπέτειες του Παραντάις. Χρονικά, η αφήγηση τοποθετείται την περίοδο 1947-1950. Στο πρώτο μέρος περιγράφεται το πρώτο ταξίδι του Παραντάις μέχρι το Σαν Φρανσίσκο. Απογοητευμένος λόγω του διαζυγίου του, αναζητά την απόλυτη ελευθερία στο δρόμο, ξεκινώντας το οδοιπορικό του τον Ιούλιο του 1947 με πενήντα δολάρια στην κατοχή του. Στο Ντένβερ συναντά τον Κάρλο Μαρξ (Άλλεν Γκίσμπεργκ) και τον Μοριάρτι. Από εκεί συνεχίζει μέχρι το Σαν Φρανσίσκο, όπου με τη βοήθεια του φίλου του, Ρεμί Μπονκέρ, βρίσκει δουλειά ως νυχτερινός φύλακας την οποία όμως σύντομα εγκαταλείπει. Κατά την επιστροφή του προς την ανατολική ακτή, θα γνωρίσει μια μεξικανή κοπέλα με το όνομα Τέρι, με την οποία θα περάσει μερικές εβδομάδες.
Το δεύτερο μέρος του βιβλίου βρίσκει τον Παραντάις να γιορτάζει τα Χριστούγεννα του 1948 με τους συγγενείς του στη Βιρτζίνια. Η άφιξη του Μοριάρτι με την φίλη του, Μεριλού, ανατρέπει τα σχέδιά του. Μαζί ταξιδεύουν οδικώς αρχικά στη Νέα Υόρκη και κατόπιν στη Νέα Ορλεάνη όπου συναντούν τον Ολντ Μπουλ Λι (Μπάροουζ) και τη γυναίκα του, Τζέιν. Στον επόμενο σταθμό τους, την Καλιφόρνια, ο Μοριάρτι μαζί με τη νέα αγαπημένη του, Καμίλ, εγκαταλείπει τη Μεριλού και τον Παραντάις. Ο τελευταίος, απογοητευμένος από τη συμπεριφορά του Μοριάρτι, επιστρέφει τελικά στη Νέα Υόρκη. Στην αρχή του τρίτου μέρους ο Παραντάις είναι μακριά από φίλους, μόνος και θλιμμένος. Την άνοιξη του 1949 αποφασίζει να αναζητήσει τον Μοριάρτι στον Σαν Φρανσίσκο. Την ίδια περίοδο, ένας ένας οι φίλοι του Μοριάρτι τον εγκαταλείπουν, ενώ η Καμίλ είναι έγκυος. Ο Παραντάις είναι ο μόνος που του συμπαραστέκεται και οι δυο τους αποφασίζουν να ταξιδέψουν και πάλι μαζί, σχεδιάζοντας μεταξύ άλλων να αναζητήσουν τον άστεγο πατέρα του Μοριάρτι. Στη διάρκεια του οδοιπορικού τους λογομαχούν και ο Παραντάις αρχίζει να αναρωτιέται αν όσοι εγκαταλείπουν τον Μοριάρτι έχουν τελικά δίκιο. Καταλήγουν στη Νέα Υόρκη, όπου επισκέπτονται τη θεία του Παραντάις στο Λονγκ Άιλαντ. Ενόσω διασκεδάζουν μαζί στη Νέα Υόρκη, ο Μοριάρτι γνωρίζει την Ινέζ, την οποία αφήνει έγκυο.
Το τέταρτο μέρος εκτυλίσσεται την άνοιξη του 1950. Ο Παραντάις είναι έτοιμος για ένα νέο οδοιπορικό και με λεωφορείο φτάνει στο Ντένβερ, όπου συναντά τον φίλο του, Σταν Σέφερντ. Μαζί σχεδιάζουν να ταξιδέψουν στο Μεξικό, όταν μαθαίνουν πως ο Μοριάρτι καταφθάνει οδικώς για να τους συντροφεύσει. Ενθουσιασμένοι που αφήνουν τα πάντα πίσω τους για νέες άγνωστες περιπέτειες διασχίζουν το Τέξας και περνούν τα σύνορα. Στο Μεξικό απολαμβάνουν την εύκολη πρόσβαση σε φθηνό αλκοόλ, ουσίες και νεαρές πόρνες. Στην πόλη του Μεξικού ο Παραντάις προσβάλλεται από δυσεντερία, παρ'όλα αυτά ο Μοριάρτι τον εγκαταλείπει και επιστρέφει μόνος του στη Νέα Υόρκη, αφού πρώτα φροντίζει να διεκπεραιώσει το διαζύγιό του με την Καμίλ. Στο τελευταίο μέρος ο Παραντάις αναρρώνει και επιστρέφει στη Νέα Υόρκη το φθινόπωρο. Στο διάστημα αυτό, ο Μοριάρτι επανασυνδέεται με την Καμίλ, παρά την αρχική του πρόθεση να παντρευτεί την Ινέζ. Ο Παραντάις γνωρίζει εντωμεταξύ την Λώρα και γράφει στον Μοριάρτι για τα σχέδιά τους να ζήσουν μαζί στο Σαν Φρανσίσκο. Εκείνος προτίθεται να τους συντροφεύσει στο ταξίδι, επισκέπτεται όμως τον Παραντάις σε μία περίοδο που ο τελευταίος αδυνατεί να καλύψει τα έξοδα του ταξιδιού. Οι δρόμοι τους χωρίζουν, ωστόσο ο Παραντάις συνειδητοποιεί πως θα συλλογίζεται πάντα τον Μοριάρτι.
Ύφος
Περισσότερο ακόμα και από το πικαρέσκο, το είδος του roman à clef (ή αλλιώς «μυθιστόρημα με κλειδί») στο οποίο εντάσσεται το Στο δρόμο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το μπητ λογοτεχνικό ύφος. Αν και τα ονόματα των πρωταγωνιστών ή ενίοτε και οι τοποθεσίες της δράσης είναι φανταστικά, η πλοκή του έργου είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και γίνεται περισσότερο κατανοητή όταν ο αναγνώστης κατέχει το «κλειδί», δηλαδή τη γνώση για το πώς συσχετίζονται η αφήγηση και οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος με τους πρωταγωνιστές και τις πράξεις τους στην πραγματική ζωή. Παράλληλα, και καθώς οι χαρακτήρες είναι φαινομενικά φανταστικοί, ο Κέρουακ χρησιμοποιεί τη δυνατότητα που του παρέχει η τεχνική του roman à clef να αφηγηθεί τα γεγονότα αποκλειστικά από τη δική του οπτική γωνία.
Με το Στο δρόμο, ο Κέρουακ διαφοροποιείται αρκετά σε ό,τι αφορά το ύφος και τη γλώσσα σε σχέση με το πρώτο του μυθιστόρημα, The Town and the City, το οποίο είναι λυρικότερο και εμφανώς η επηρεασμένο από την πρόζα του Τόμας Γουλφ. Ακολουθεί μια διαφορετική προσέγγιση στον τρόπο γραφής, σε μια προσπάθεια να γράψει όσο το δυνατό πιο γρήγορα και αποτυπώνοντας τα γεγονότα «όπως ακριβώς συνέβησαν». Βασικές επιρροές του ήταν ο Κάσσαντι και ο Μπάροουζ. Ο πρώτος είχε στείλει στον Κέρουακ τον Μάρτιο του ίδιου έτους ένα μακροσκελές γράμμα, μέρος της αυτοβιογραφίας του, στο οποίο περιέγραφε την ιστορία μιας κοπέλας με το όνομα Τζόαν Άντερσον. Η ορμητικότητα της γραφής του εντυπωσίασε τον Κέρουακ, τοποθετώντας την πρόζα του Κάσσαντι πάνω από εκείνη του Γουλφ και του Μέλβιλ. Ξεκινώντας τη συγγραφή του Στο δρόμο ο Κέρουακ βασίστηκε επίσης στις απόψεις του Μπάροουζ περί «καθαρής» αφήγησης σε πρώτο πρόσωπο και άμεσης καταγραφής της ιστορίας. Ο λεγόμενος «Πραγματισμός» (Factualism) του Μπάροουζ είχε ήδη βρει έκφραση στην πρώτη του νουβέλα, Junky (1953), την οποία είχε την ευκαιρία να διαβάσει ο Κέρουακ πριν την έκδοσή της.
Το αφηγηματικό ύφος του μυθιστορήματος συγχέεται κάποιες φορές με την μέθοδο της λεγόμενης «αυθόρμητης πρόζας» του Κέρουακ. Αν και η πρόζα του Στο δρόμο διακρίνεται για το γρήγορο ρυθμό και την ενεργητικότητά της, γεγονός παραμένει πως δεν ξεφεύγει κατά πολύ από τα καθιερωμένα πρότυπα. Στην πραγματικότητα ο Κέρουακ τελειοποίησε το στυλ της αυθόρμητης πρόζας τα χρόνια που ακολούθησαν τη συγγραφή του Στο δρόμο. Τον Οκτώβριο του 1951 είχε αποφασίσει να ξαναγράψει την ιστορία των ταξιδιών του, υιοθετώντας το νέο στυλ της αυθόρμητης πρόζας και με πρόθεση να αντικαταστήσει το αρχικό δαχτυλογραφημένο ρολό. Η νέα αυτή εκδοχή αποτέλεσε τελικά το βιβλίο Οράματα του Κόντυ που δημοσιεύτηκε πολύ αργότερα και αντιπροσωπεύει το στυλ της αυθόρμητης πρόζας στην πιο ακραία μορφή του. Η μέθοδος αυτή, που βασιζόταν στον αυθορμητισμό και αποσκοπούσε σε μια «ακατέργαστη» και αδιάκοπη αφήγηση, υπήρξε για τον Κέρουακ μια σπουδαία ανακάλυψη, καταλήγοντας στην πεποίθηση πως τελικά αυτό που κάποιος επιθυμεί να κρύψει, να αναθεωρήσει ή να ανασκευάσει είναι ακριβώς αυτό που η λογοτεχνία αναζητά. Το λογοτεχνικό ύφος που υιοθέτησε ο Κέρουακ συνδέεται με την έννοια του δρόμου ως ένας χώρος ελευθερίας. Υπό αυτό το πρίσμα ερμηνεύεται και η ανάμιξη του - κατά τα άλλα παραδοσιακού - αφηγηματικού στυλ με αποσπάσματα αλλοφροσύνης, κυρίως για την περιγραφή στιγμών έκστασης των πρωταγωνιστών σε τζαζ κλαμπ ή ολονύχτια πάρτυ. Σύνθετες, μακροσκελείς προτάσεις, σειρές επιθετικών προσδιορισμών, καθώς και η εμφαση σε ενεργητικά ρήματα, αποτελούν μέσα που χρησιμοποιεί συχνά ο Κέρουακ, ειδικά περιγράφοντας σκηνές οδήγησης, για την απεικόνιση του αμερικανικού δρόμου.
Υποδοχή και κριτική
Παρά την υποστήριξη του βιβλίου από ορισμένους κριτικούς, εξίσου μεγάλη μερίδα του τύπου εναντιώθηκε με μανία, θεωρώντας το μυθιστόρημα καταγραφή μιας ασήμαντης περιπέτειας. Η θετική κριτική του Γκίλμπερτ Μίλσταϊν στους New York Times, που αναγνώριζε το Στο δρόμο ως ένα μείζων λογοτεχνικό έργο, υπήρξε καθοριστική για την μετέπειτα εξέλιξη και μεγάλη επιτυχία του βιβλίου, τοποθετώντας τον Κέρουακ στο επίκεντρο της προσοχής του λογοτεχνικού κόσμου. Επαινετική υπήρξε για το Στο δρόμο και η αρχική αναφορά του ποιητή και κριτικού Κένεθ Ρέξροθ, ο οποίος χαρακτήρισε το βιβλίο ως ένα σημαντικό μυθιστόρημα που διακρίνεται για το «αυθεντικό, νέο, ελκυστικό και συναρπαστικό ύφος της πρόζας του». Αρκετοί ήταν ωστόσο οι κριτικοί που με αφορμή το βιβλίο αμφισβήτησαν το συγγραφικό ταλέντο του Κέρουακ, με τα μεγαλύτερα έντυπα μέσα της εποχής να συντάσονται εναντίον του και κατά του ευρύτερου οράματος των μπητ λογοτεχνών που ο ίδιος εκπροσωπούσε. . Ενδεικτικά, στη Herald Tribune το μυθιστόρημα χαρακτηρίστηκε ως «νηπιακό διεστραμμένα αρνητικό», ενώ το λογοτεχνικό περιοδικό Encounter το περιέγραψε ως μια «αλληλουχία γρυλισμών Νεάντερταλ». Μια δεύτερη βιβλιοκριτική στους New York Times, αυτή τη φορά από τον Ντέιβιντ Ντέμπσεϊ, ανέτρεπε τους αρχικούς επαίνους του Μίλσταϊν, κατατάσοντας το Στο δρόμο στον νέο «Μποεμισμό» της αμερικανικής λογοτεχνίας, όπου «ένα πειραματικό ύφος συνδυάζεται με εκκεντρικούς χαρακτήρες και ηθική ουδετερότητα», εν τέλει απορρίπτοντας το βιβλίο στο σύνολό του. Κατά την βιβλιοκριτικό του Atlantic Monthly, Φίμπι Λου Άνταμς, ο Κέρουακ απογοητεύει τελικά τον αναγνώστη καθώς «υπόσχεται συνεχώς μία αποκάλυψη ή ένα συμπέρασμα αληθινής αξίας και ευρύτερης χρήσης» που ωστόσο δεν καταφέρνει στο τέλος να δώσει. Στην ίδια κριτική επισημαίνονται ακόμα προβλήματα επανάληψης στην αφήγηση. Αρνητική ήταν επίσης η βιβλιοκριτική που δημοσιεύτηκε το Σεπτέμβριο του 1957 στο περιοδικό Time, όπου ο Κέρουακ παρομοιάζεται ως ένα λογοτεχνικό ανάλογο του Τζέιμς Ντιν που δεν κατορθώνει να σταθεί στο επίπεδο μεγάλων συγγραφέων όπως ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ ή ακόμα ο Ναθάνιελ Γουέστ. .
Για πολλά χρόνια το ενδιαφέρον των κριτικών για το συγγραφικό ύφος του Κέρουακ επισκιάστηκε από το μύθο που καλλιεργήθηκε γύρω από την προσωπικότητα και το βίο του. Ως αποτέλεσμα, το Στο δρόμο παρέμεινε τις δεκαετίες του 1970 και 1980 στο περιθώριο της ακαδημαϊκής μελέτης, με τα έργα των Robert Hipkiss (1976), John Tytell (1976), Tim Hunt (1981), Warren French (1986) και Regina Weinreich (1987) να αποτελούν εξαιρέσεις του κανόνα. Σταδιακά, η εικόνα αυτή ανατράπηκε και πλέον το Στο δρόμο συναντάται πιο συχνά από ποτέ σε πανεπιστημιακά προγράμματα σπουδών, παραμένοντας μέχρι σήμερα στο προσκήνιο και προσελκύοντας συνεχώς νέους αναγνώστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταξιδιωτική λογοτεχνία Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζακ Κέρουακ
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1937
Οι Η΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1937 διεξήχθησαν στο Βουκουρέστι από τις 5 ως τις 12 Σεπτεμβρίου. Την έναρξη κήρυξε ο ίδιος ο βασιλιάς Κάρολος της Ρουμανίας. Η Βουλγαρία μετείχε εντελώς συμβολικά με έναν αθλητή. Νικήτρια αναδείχθηκε και πάλι η Ελλάδα.
Βαθμολογία
* Σημείωση: Βαθμολογήθηκαν με 6-5-4-3-2-1 β. οι έξι πρώτοι.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1937 Κατηγορία:Βουκουρέστι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1937
Λάμπρος Παπαδήμας
Ο Λάμπρος Παπαδήμας (1939 - 31 Μαρτίου 2015) ήταν Έλληνας ιατρός - χειρουργός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ, καθώς και δήμαρχος Λαμίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1939 στη Λαμία. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως ιατρός - χειρουργός και επί σειρά ετών διηύθυνε την χειρουργική κλινική του Νοσοκομείου Λαμίας. Την περίοδο 1978 - 1982 διετέλεσε για δύο συνεχείς θητείες πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Ειδικευμένων Νοσοκομειακών Ιατρών.
Εξελέγη δήμαρχος Λαμίας επί τρεις συνεχόμενες τετραετίες (1982, 1986, 1990) και διετέλεσε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΕΔΚΕ και πρόεδρος της Κοινοπραξίας Ελληνικών Δήμων για την Ευρώπη (1990 - 1993), ενώ υπήρξε ο πρώτος Έλληνας δήμαρχος που αναδείχθηκε σε θέση αντιπροέδρου της Ένωσης Δήμων και Περιφερειών Ευρώπης (CCRE) την περίοδο 1988 - 1990.
Επί δημαρχίας του, στήθηκε άγαλμα του Άρη Βελουχιώτη στην κεντρική Πλατεία Λαού της Λαμίας.
Το 1993 παραιτήθηκε από δήμαρχος Λαμίας και εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδας του ΠΑΣΟΚ. Επανεξελέγη το 1996, 2000 και 2004. Διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (1996 - 1998 και 2001 - 2004) και υπουργός Υγείας και Πρόνοιας (1998 - 2000).
Ήταν νυμφευμένος και είχε δύο παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λαμιέων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας και Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων
250px|right|thumb|Μέσα στο τούνελ του επιταχυντή Ο LHC (Large Hadron Collider, στα ελληνικά Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων ( Συγκρουόμενων Δεσμών Αδρονίων)) είναι ένας επιταχυντής στοιχειωδών σωματιδίων (αδρονίων) στο ευρωπαϊκό κέντρο πυρηνικών ερευνών CERN της Γενεύης.
Ζλάτα
Ζλάτα είναι γυναικείο όνομα συνηθισμένο σε χώρες όπου κυριαρχούν οι Σλαβικές γλώσσες. Το όνομα αυτό σημαίνει «χρυσή» και θεωρείται ότι προέρχεται από την ελληνική λέξη.
Στη Ρωσία, σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο γιορτάζεται στις 26 και στις 31 Οκτωβρίου.
Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων
Οι δέσμες πρωτονίων κατά την αυτή φορά άρχισαν να κυκλοφορούν στον επιταχυντή στις 10 Σεπτεμβρίου του 2008, σύντομα όμως παρουσιάστηκε πρόβλημα στους μαγνήτες του επιταχυντή. Έτσι η έναρξη της κανονικής του λειτουργίας μετατέθηκε αρχικά για την άνοιξη και πλέον για το καλοκαίρι του 2009.
Ζλάτα
Το αντίστοιχο ανδρικό όνομα είναι Ζλάταν.
Αναφορές
Κατηγορία:Γυναικεία ονόματα
Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων
Γενικά
Ο LHC είναι ο μεγαλύτερος σε μέγιστη ενέργεια επιταχυντής στον κόσμο. Κατασκευάστηκε από το ευρωπαϊκό κέντρο πυρηνικών ερευνών (CERN) μεταξύ του 1998 και 2008 σε συνεργασία με περισσότερους από δέκα χιλιάδες φυσικούς και εκατοντάδες πανεπιστήμια και εργαστήρια σε περισσότερες από εκατό χώρες.
Ο επιταχυντής βρίσκεται σε μια σήραγγα περιφέρειας 27 χιλιομέτρων (προϋπάρχουσα υπόγεια σήραγγα του επιταχυντή LEP) και σε βάθος 175 μέτρων κάτω από τα σύνορα Γαλλίας - Ελβετίας κοντά στη Γενεύη.
Οι πρώτες συγκρούσεις δεσμών πρωτονίων επιτεύχθηκαν το 2010 με ενέργεια 3.5 TeV ανά δέσμη. Μετά από αναβαθμίσεις έφτασε τα 6.5 TeV ανά δέσμη (13 ΤeV συνολική ενέργεια σύγκρουσης). Στα τέλη του 2018 ξεκίνησε μια διετής περίοδος αναστολής λειτουργίας του επιταχυντή για περαιτέρω αναβαθμίσεις.
Δύο πειράματα γενικού σκοπού, το ATLAS και το CMS, ένα πείραμα που ερευνά b-κουάρκ, το LHCb, και ένα επικρεντρωμένο σε έρευνες σχετικά με το πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων, το ΑLICE, αποτελούν τα τέσσερα κύρια πειράματα του LHC.
Στόχος
Ο Μέγας Επιταχυντής Ανδρονίων, μετά την ανακοίνωση της 4ης Ιουλίου 2012 είναι πολύ κοντά στην ταυτοποίηση, του σωματίδιο Χιγκς (Higgs Boson), η έως τώρα μη παρατήρηση του οποίου είναι ένας από τους 'χαμένους κρίκους' του Καθιερωμένου Μοντέλου της σωματιδιακής φυσικής. Η επιβεβαίωση της ύπαρξης του σωματιδίου Χιγκς θα ερμηνεύσει πώς τα υπόλοιπα στοιχειώδη σωματίδια αποκτούν μάζα κατά το μοντέλο Χιγκς.
Η τυχόν επαλήθευση της ύπαρξης του μποζονίου Χιγκς θα αποτελέσει και ένα πολύ σημαντικό βήμα στην αναζήτηση μίας Μεγάλης Ενοποιημένης Θεωρίας που προσπαθεί να ενοποιήσει τρεις από τις τέσσερις Θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις: τον ηλεκτρομαγνητισμό, την ισχυρή αλληλεπίδραση, και την ασθενή αλληλεπίδραση. Το μποζόνιο Χιγκς μπορεί επίσης να βοηθήσει να εξηγηθεί γιατί η απομείνουσα αλληλεπίδραση, η βαρύτητα, είναι τόσο ασθενής σε σύγκριση με τις άλλες τρεις.
Επιτυχία ορόσημο
Στις 30 Μαρτίου του 2010 σημειώθηκε το ιστορικό ρεκόρ της σύγκρουσης δεσμών με συνδυασμένη ισχύ 7 TeV (= Τέρα-ηλεκτρονιοβόλτ). Η ισχύς αυτή είναι η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα και ο αρχικός στόχος που τελικά επετεύχθη μετά από αλλεπάλληλες διακοπές λόγω τεχνικών προβλημάτων που στοίχισαν πολύμηνες καθυστερήσεις και δαπανηρές επισκευές. Η ενέργεια που εκλύθηκε απ΄ αυτή τη σύγκρουση υπολογίσθηκε θεωρητικά ότι είναι ίση μ΄ εκείνη που θα απελευθέρωνε ένα όχημα αν προσέκρουε σε τοίχο με την ταχύτητα του ήχου!.
Μετά απ΄ αυτή την επιτυχία έγινε η συνέχιση της λειτουργίας του Επιταχυντή για ενάμισι περίπου χρόνο όπου ακολούθησε διακοπή, οπότε επανελέχθηκαν και επισκευάστηκαν ελαττωματικοί μαγνήτες. Στη συνέχεια ετέθη και πάλι σε λειτουργία και πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις ενέργειας 14 TeV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά πειράματα Κατηγορία:Επιταχυντές Κατηγορία:CERN
Μιχαήλ Κύρκος
Ο Μιχαήλ Κύρκος (1893-1967) ήταν δημοσιογράφος και πολιτικός. Γεννήθηκε στο Σαμάκοβο της Ανατολικής Θράκης. Πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της ΕΔΑ, το 1951, από την οποία όμως αποχώρησε λίγους μήνες αργότερα (συνεργάστηκε εκ νέου με την ΕΔΑ από το 1958 μέχρι την επιβολή της δικτατορίας).
Καριέρα
Εκλέχτηκε βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων (1923, 1926 Κόμμα Ενώσεως Φιλελευθέρων), το Προοδευτικόν Κόμμα του Γεωργίου Καφαντάρη (1933), το Λαϊκό Κόμμα (1935) και την ΕΔΑ (1951, 1958, 1963). Ανέλαβε Υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως (1926-1928) στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Ζαΐμη και Γενικός Διοικητής Κρήτης.
Εξέδωσε πολλές εβδομαδιαίες εφημερίδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Εκτοπίστηκε κατά το διάστημα 1938-1940 και φυλακίστηκε για ένα διάστημα μεταξύ 1949 και 1950. Παρόλο που διαφωνούσε πλήρως με την 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, στην οποία διακηρύχθηκε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων, δεν την καταδίκασε.
Υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ και ανέλαβε διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας Ελεύθερη Ελλάδα, του επίσημου οργάνου του ΕΑΜ.
Ο Κύρκος και ο Λ. Καραμαούνας ήταν οι δύο βουλευτές που καταψήφισαν την πρόταση μομφής στις 22 Αυγούστου 1952 κατά του ασθενούντος πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα, παρόλο που είχαν εκλεγεί με την ΕΔΑ (βέβαια είχαν αποχωρήσει απ' αυτήν), αποτρέποντας έτσι την πτώση της κυβέρνησης και προκαλώντας την οργή του τότε Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Τζον Πιουριφόυ. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του τελευταίου: "Διά τους Αμερικανούς οι δύο αυτοί βουλευταί εξακολουθούν να είναι κομμουνισταί. Η λεοπάρδαλις όσο κι αν παρέλθει ο χρόνος, ουδέποτε αποβάλλει τα στίγματά της", μια δήλωση που ευθυγραμμιζόταν πλήρως με το επιχείρημα της αντιπολίτευσης περί "εθνικόφρονος" πλειοψηφίας.
Επίσης, ο Κύρκος ψήφισε κατά της ένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, όπως άλλωστε και οι υπόλοιποι βουλευτές της ΕΔΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Άργυρος
Το χημικό στοιχείο άργυρος ή ασήμι (λατινικά: argentum, αγγλικά: silver) είναι ένα μαλακό και λευκωπό μέταλλο με έντονη μεταλλική λάμψη. Έχει τη μεγαλύτερη ηλεκτρική και θερμική αγωγιμότητα από όλα τα μέταλλα. Ο ατομικός αριθμός του είναι 47 και η σχετική ατομική μάζα του 107,8682(2). Το χημικό του σύμβολο είναι Ag και ανήκει στην ομάδα 11 (IΒ, με την παλαιότερη ταξινόμηση) του περιοδικού πίνακα, στην περίοδο 5, στον τομέα d και στη 2η κύρια σειρά των στοιχείων μετάπτωσης. Έχει θερμοκρασία τήξης 961,78 °C και θερμοκρασία βρασμού 2162 °C.
Το ασήμι είναι ένα από τα πρώτα μέταλλα που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος. Ήταν γνωστό ήδη από την προϊστορική εποχή στους λαούς που κατοικούσαν στη Μεσοποταμία, στον ελλαδικό χώρο, στη Μέση Ανατολή και στην Αίγυπτο.
Το σημερινό όνομά του το πήρε από τη λατινική λέξη argentum ή και την ελληνική αργυρός και είναι το μόνο χημικό στοιχείο από το οποίο ονομάστηκε ένα κράτος, η Αργεντινή. Θεωρείται ευγενές μέταλλο μαζί με το ρουθήνιο, το ρόδιο, το ιρίδιο, το παλλάδιο, το όσμιο, τον λευκόχρυσο και τον χρυσό. Για τις χρηματιστηριακές συναλλαγές μετράται με την ουγγιά και τίθεται υπό διαπραγμάτευση, όπως και τα άλλα πολύτιμα μέταλλα στις διεθνείς χρηματαγορές.
Η περιεκτικότητα του στερεού φλοιού της Γης σε ασήμι είναι μεταξύ 0,07 και 0,08 γραμμάρια ανά τόνο (g/t ή μέρη στο εκατομμύριο, ppm). Σπάνια βρίσκεται ως αυτοφυές και πολλές φορές συνυπάρχει με χρυσό. Λαμβάνεται κυρίως ως παραπροϊόν παραγωγής και ηλεκτρολυτικής επεξεργασίας άλλων μετάλλων (χαλκού, μολύβδου, ψευδαργύρου) στα θειούχα ορυκτά των οποίων βρίσκεται σε πολύ μικρές αλλά εκμεταλλεύσιμες ποσότητες. Βρίσκεται και σε ορυκτά όπως ο αργεντίτης και ο χλωραργυρίτης. Το 2010, πάνω από 50 χώρες σε όλο τον κόσμο διατηρούσαν ορυχεία αργύρου. Οι κυριότερες χώρες παραγωγής αργύρου είναι μεταξύ άλλων το Μεξικό, το Περού, η Κίνα, η Αυστραλία, η Χιλή, η Πολωνία, η Ρωσία, η Βολιβία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο άργυρος χρησιμοποιείται για να κατασκευασθούν κοσμήματα, νομίσματα, σκεύη τραπεζιού, κυρίως μαχαιροπίρουνα (τα οποία συλλογικά καλούνται ασημικά), φωτογραφικά φιλμ (όπου υπάρχει στα φωτοευαίσθητα αλογονούχα άλατα) και καθρέπτες. Η περιεκτικότητα σε άργυρο ενός κοσμήματος συνήθως μετριέται με τους «βαθμούς» που συμβολίζονται με °. Για παράδειγμα ένα κόσμημα 925° περιέχει 92,5 % άργυρο, ένα κόσμημα 950° περιέχει 95 % άργυρο και ούτω καθεξής.
Ο φυσικός άργυρος αποτελείται από δύο σταθερά ισότοπα: 107Ag και 109Ag.
Το όνομα του μετάλλου
Ο άργυρος πήρε το σημερινό του όνομα από το θέμα αργ- που προέρχεται από την Ινδοευρωπαϊκή ρίζα «arg-u-ro» (= λαμπερό μέταλλο) και σχετίζεται με τη Σανσκριτική λέξη arj-una (= φως, φωτεινός). Εκτός από τον άργυρο στα Ελληνικά, η ρίζα έδωσε στα Λατινικά τη λέξη argentum που με τη σειρά της πέρασε στις υπόλοιπες λατινογενείς γλώσσες (argent στα Γαλλικά, argento στα Ιταλικά).
Η αρχαία αιγυπτιακή λέξη για τον άργυρο ήταν «K-S-F (kesef)» που ήταν παρόμοια με τη λέξη που χρησιμοποιούσαν οι Χαναναίοι και οι Εβραίοι και λέγεται ότι σήμαινε «να είσαι λευκός». Έμοιαζε ακουστικά με τη λέξη «kasham» που χρησιμοποιούσαν οι Βαβυλώνιοι για τον άργυρο και σήμαινε «λευκός χρυσός». Οι αρχαίοι Ασσύριοι, λαός Σημιτικής καταγωγής, χρησιμοποιούσαν τη λέξη sapru ενώ και η αρχαία προελληνική λέξη για τον άργυρο στη μινωική Κρήτη ήταν sa-ya που ξεκινούσε επίσης με το «sa».
Ο άργυρος στη γλώσσα των Αζτέκων λεγόταν arizuma, λέξη από την οποία πήρε και το όνομά της η πολιτεία Αριζόνα των Η.Π.Α. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αντιστοιχία μεταξύ γερμανικών, σλαβικών και γλωσσών των χωρών της Βαλτικής. Από το silba της αρχαίας γερμανικής γλώσσας έδωσε τα Silber (Γερμανικά), silver (Αγγλικά) και zilver (Ολλανδικά), ενώ το παλαιοσλαβικό silebro, το σερβοκροάτικο srebro και το λιθουανικό sidabras μαρτυρούν μια κοινή καταγωγή από άγνωστη μέχρις στιγμής γλώσσα της περιοχής. Ο άργυρος ανήκει στα δέκα στοιχεία των οποίων το όνομα στις βορειοευρωπαϊκές γλώσσες, και ειδικότερα στα αγγλικά, δεν έχει σχέση με το χημικό σύμβολο. Τα υπόλοιπα εννέα στοιχεία είναι το αντιμόνιο (antimony, Sb), ο χαλκός (copper, Cu), ο χρυσός (gold, Au), ο μόλυβδος (lead, Pb), το κάλιο (potassium, K), το νάτριο (sodium, Na), ο κασσίτερος (tin, Sn), ο υδράργυρος (mercury, Hg) και το βολφράμιο (tungsten, W). Τα στοιχεία αυτά είναι γνωστά στον άνθρωπο από τα αρχαία χρόνια και το όνομά τους έχει λατινική ρίζα.
Στα Ισπανικά και Πορτογαλικά ο άργυρος λέγεται plata που στα Μεσαιωνικά Λατινικά σημαίνει πλάκα, κομμάτι από μέταλλοπιθανόν από την Ελληνική λέξη πλατύς, ενώ στα Ουαλικά ο άργυρος λέγεται arian, Κελτική λέξη που πιθανόν σχετίζεται με το άργυρος. Στα Ρωσικά είναι Серебро (Serebro) με άλλη ρίζα.
Η ονομασία ασήμι προέρχεται από τον άσημο άργυρο των αρχαίων Αθηναίων (άργυρος χωρίς σήμανση, άργυρος που δεν έχει γίνει νόμισμα).
Από την Αρχαιότητα μέχρι τον Μεσαίωνα
thumb|left|upright|Ο μηνίσκος (μισοφέγγαρο) συμβόλιζε τα αρχαία χρόνια το ασήμι και τη [[Σελήνη]] Το ασήμι είναι γνωστό στον άνθρωπο από την προϊστορική εποχή. Η αρχαιότερη αναφορά στο μέταλλο εμφανίζεται στον Όμηρο: ἐξ Ἀλύβης, ὅθεν ἀργύρου ἐστὶ γενέθλη (από την Αλύβη, όπου γεννιέται ο άργυρος, Ιλιάδα Β 857)
Είναι ένα από τα πρώτα έξι μέταλλα που χρησιμοποιήθηκαν από τον άνθρωπο, μαζί με τον χρυσό και τον χαλκό που θεωρούνται παλαιότερα μέταλλα χρονολογούμενα από το 6000 π.Χ. και 4200 π.Χ. αντίστοιχα αλλά και τον μόλυβδο (3500 π.Χ.), τον κασσίτερο (1750 π.Χ.) και το σίδηρο (1.500 π.Χ.). Τα πρώτα αργυρά αντικείμενα χρονολογούνται από το 4000 π.Χ. και έχουν βρεθεί στην Ελλάδα και στην Ανατολία, όπου ήταν η αρχική περιοχή παραγωγής αργύρου. Αργυρά ευρήματα στη σουμεριακή πόλη Κις και στη πόλη Μοχέντζο-ντάρο στη κοιλάδα του Ινδού χρονολογούνται από το 3000 π.Χ., περίοδο κατά την οποία χρονολογούνται και οι πρώτες προσπάθειες εξόρυξης αργύρου. Στα μέσα της τρίτης χιλιετίας οι Χαλδαίοι ανακάλυψαν την τεχνική της κυπέλλωσης για να διαχωρίσουν τον άργυρο από τα μεταλλεύματα μολύβδου, μέθοδο που περιγράφεται και στη Βίβλο. Στην αρχαία Αίγυπτο, επειδή ο άργυρος έπρεπε να απομονωθεί ήταν πιο σπάνιος και συνεπώς ακριβότερος από τον χρυσό που ήταν αυτοφυής. Σημαντική ζήτηση αργύρου υπήρχε και κατά τη διάρκεια της 2η χιλιετίας από τους πολιτισμούς του ελληνικού χώρου, τον Μινωικό και τον Μυκηναϊκό, καθώς και της Μικράς Ασίας. Ο άργυρος προερχόταν από ορυχεία στη σημερινή Αρμενία, αλλά με την παρακμή αυτών των πολιτισμών το επίκεντρο εκμετάλλευσης αργύρου άλλαξε τοποθεσία, με τα μεταλλεία Λαυρίου να είναι πλέον η κύρια θέση εξόρυξης αργύρου παγκοσμίως για τα επόμενα περίπου χίλια χρόνια. Εκτιμάται ότι περί το 2000 π.Χ. η συνολική παγκόσμια παραγωγή αργύρου ήταν περίπου 3.100 τόνοι.
Σε αντίθεση με τους Έλληνες, οι Ετρούσκοι και οι Φοίνικες δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τα μεταλλικά νομίσματα. Οι Ετρούσκοι χρησιμοποιούσαν τον άργυρο για πολυτελή οικιακά σκεύη, ενώ τα πρώτα αργυρά ετρούσκικα νομίσματα εμφανίστηκαν στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και είχαν ως πρότυπα τα ελληνικά αργυρά νομίσματα που κυκλοφορούσαν στις ελληνικές αποικίες της Ιταλίας και της Σικελίας. Οι Ρωμαίοι αντίθετα χρησιμοποιούσαν μπρούτζινα νομίσματα, ενώ η εισαγωγή του αργύρου στη ρωμαϊκή νομισματοποιία έλαβε χώρα το 214 π.Χ. με αργυρό νόμισμα το δηνάριο, μετά την επαφή των Ρωμαίων με πλουσιότερους λαούς, ενώ άρχισαν να κατασκευάζουν και περισσότερα αργυρά αντικείμενα, αρκετά από τα οποία ήταν καθημερινής χρήσης. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23-79 μ.Χ.) έκανε αρκετές αναφορές σε μέταλλα, μεταξύ των οποίων και ο άργυρος και στην κατεργασία τους.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ενώ ο αριθμός των ορυχείων αυξήθηκε, επειδή βρέθηκαν νέες τοποθεσίες πλούσιες σε άργυρο στη κεντρική Ευρώπη, βελτιώθηκαν η παραγωγή και η τεχνολογία, με αποτέλεσμα να αυξηθεί ο ρυθμός παραγωγής του αργύρου. Ο διάσημος Πέρσης Τζαμπίρ Ιμπν Χαγιάν (Γκέμπερ), ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της Αλχημείας, μεταξύ άλλων ανακαλύψεων τον 8ο αιώνα, βρήκε και έναν τρόπο διαχωρισμού του χρυσού από τον άργυρο με τη βοήθεια οξέων. Στον Μεσαίωνα, ο άργυρος χρησιμοποιούνταν και για τις αντιμικροβιακές ιδιότητές του, οι οποίες είναι γνωστές από την αρχαιότητα. Πολλά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνταν μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα είχαν ως βάση άλατα του αργύρου. Τον 12ο αιώνα ο Δομινικανός μοναχός και επίσκοπος Μάγκνους πειραματίστηκε με φωτοευαίσθητες ουσίες, όπως ο νιτρικός άργυρος.
1500-σήμερα
300px|right|thumb|Αλχημιστικά σύμβολα του 1775. Διακρίνεται στην 3η στήλη και στην τρίτη γραμμή το σύμβολο του αργύρου
Το γεγονός που αύξησε ξανά την αξία του αργύρου ήταν η ανακάλυψη και η κατάκτηση της Αμερικής από τους Ισπανούς. Στοιχεία για την εξόρυξη του αργύρου στην Αμερική δείχνουν ότι υπήρχε μια μικρή παραγωγή του μετάλλου στο Μεξικό (600 μ.Χ.) και τη Βολιβία (1000 μ.Χ.). Με την κατάκτηση της Λατινικής Αμερικής από τους Ισπανούς, η εξόρυξη αργύρου ανήλθε σε πρωτοφανή επίπεδα. Μεταξύ του 1500 και του 1800, η παραγωγή ασημιού στη Βολιβία, το Περού και το Μεξικό έφτασε το 85% της παγκόσμιας παραγωγής. Από το ορυχείο αργύρου στο Ποτοσί της Βολιβίας εξορύχθησαν σε 220 χρόνια 41.000 τόνοι ασημιού, ενώ η λέξη Ποτοσί έγινε συνώνυμο του πλούτου. Το υπόλοιπο 15 % προερχόταν κυρίως από τη Γερμανία, την Ουγγαρία και τη Ρωσία. Μετά το 1850 ανακαλύφθηκαν σημαντικά αποθέματα του μετάλλου στο Κόμστοκ Λοντ, στη Νεβάδα τα οποία ήταν και τα πρώτα σημαντικά αποθέματα μεταλλευμάτων αργύρου που βρέθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παράλληλα με την ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων αργύρου εμφανίστηκαν νέες τεχνικές απομόνωσής του. Στις αρχές του 15ου αιώνα καθιερώθηκε το νιτρικό οξύ στο βιομηχανικό διαχωρισμό χρυσού-αργύρου, ενώ τον 16 αιώνα ο διαχωρισμός αυτός είχε διαδοθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο διαχωρισμός των δύο αυτών μετάλλων με διαλυτοποίηση του αργύρου σε θειικό οξύ πραγματοποιήθηκε το 1802 από τον Γάλλο χημικό ντ'Αρσέ (Jean-Pierre-Joseph d'Arcet, 1777- 1844). To 1887 κατοχυρώνεται ως πατέντα η σημαντική μέθοδος κυανίωσης για τη διαλυτοποίηση χρυσού και αργύρου, παρόλο που η μέθοδος ήταν γνωστή ήδη από το 1783.
Νέες ανακαλύψεις πηγών αργύρου σε όλο τον κόσμο, μαζί με βελτιώσεις στις τεχνικές παραγωγής και εξόρυξης, όπως οι ατμοκίνητες μηχανές, αύξησαν σταδιακά την παγκόσμια παραγωγή αργύρου μέχρι τους 6.000 τόνους ετησίως το 1920. Τον τελευταίο αιώνα νέες τεχνικές εξόρυξης του αργύρου από μεταλλεύματα αύξησαν την παραγωγή σε πάνω από 20.000 τόνους ετησίως κατά μέσο όρο, παρά την εξάντληση των περισσότερων πηγών πλουσίων σε άργυρο. Οι τεχνικές αυτές είναι η μαζική εξόρυξη, επιφανειακή ή υπόγεια, μεταλλευμάτων με μικρότερη περιεκτικότητα στο μέταλλο, η διύλιση των μεταλλευμάτων, η «επίπλευση αφρού» και η ηλεκτροδιύλιση. Αυτές οι τεχνικές επιτρέπουν την εξαγωγή αργύρου από μεταλλεύματα άλλων μετάλλων, όπως ο ψευδάργυρος, ο μόλυβδος και ο χαλκός.
Εμφανίσεις
Ο άργυρος είναι πολύ σπάνιο μέταλλο. Η περιεκτικότητά του στον στερεό φλοιό της Γης κυμαίνεται μεταξύ 0,07 - 0,08 ppm (0,07 - 0,08 g/t). Είναι 67ο στοιχείο σε φθίνουσα σειρά περιεκτικότητας στη λιθόσφαιρα μεταξύ όλων των χημικών στοιχείων και 25 φορές αφθονότερος από τον χρυσό.