cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαμελουκικό Σουλτανάτο (Κάιρο)
Το σύστημα του ίκτα
Το σύστημα του ίκτα κληρονομήθηκε από τους Αγιουβίδες και οργανώθηκε περαιτέρω από τους Μαμελούκους ώστε να ταιριάζει στις στρατιωτικές τους ανάγκες. Τα ικτά'ατ (πληθ. του ίκτα) ήταν ένα κεντρικό συστατικό της μαμελουκικής εξουσιαστικής δομής. Το ίκτα των μουσουλμάνων διέφερε από την ευρωπαϊκή εκδοχή των φέουδων στο γεγονός ότι ο όρος ίκτα αντιπροσώπευε ένα δικαίωμα συλλογής εσόδων από μια καθορισμένη επικράτεια-έδαφος και παραχωρείτο σε έναν αξιωματούχο (εμίρη) ως εισόδημα και ως οικονομική πηγή μέριμνας των στρατιωτών του. Παρόλα αυτά, πριν την άνοδο των Μαμελούκων, υπήρχε μια αυξανόμενη τάση των κατόχων ίκτα να αντιμετωπίζουν την έκταση αυτή ως προσωπική τους περιουσία, που μεταβίβαζαν στους απογόνους τους. Οι Μαμελούκοι τερμάτισαν αυτή την τάση, με την εξαίρεση κάποιων περιοχών στο όρος Λίβανος, όπου οι από καιρό Δρούζοι κάτοχοι ίκτα, που αποτελούσαν τμήμα της χάλκα (οι στρατιωτικές δυνάμεις του σουλτανάτου που αποτελούνταν από μη Μαμελούκους), ήταν ικανοί να προβάλουν αντίσταση στην απώλεια των κληρονομικών, όπως θεωρούσαν, δικαιωμάτων τους. Στην εποχή των Μαμελούκων, το ίκτα αποτελούσε την πρωταρχική πηγή εισοδήματος του εμίρη, και ξεκινώντας από το 1337, οι Μαμελούκοι κάτοχοι ίκτα άρχισαν να προβαίνουν σε αγοραπωλησίες των δικαιωμάτων τους επί του ίκτα τους σε μη Μαμελούκους ώστε να αποκομίσουν περισσότερα έσοδα. Το 1343, η παραπάνω πρακτική αποτελούσε πλέον κοινό τόπο, και μέχρι το 1347, η αγοραπωλησία ικτά'ατ έγινε αντικείμενο κρατικής φορολόγησης. Τα έσοδα που πήγαζαν από το ίκτα χρησίμευαν επίσης ως μια πιο σταθερή πηγή εισοδήματος της ελίτ από άλλες που κάποιες φορές μετέρχονταν οι Μαμελούκοι, όπως η αύξηση των φόρων, η πώληση διοικητικών αξιωμάτων, και διάφορες μορφές εκβιασμού των πολιτών του σουλτανάτου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γιο φαν Στέενμπέργκεν, καθηγητή Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης του Βελγίου: "Το σύστημα του ίκτα ήταν βασικό στη διασφάλιση μιας νομιμοποιημένης, ελεγχόμενης και εξασφαλισμένης πρόσβασης στις πηγές του συροαιγυπτιακού βασιλείου από ένα ανώτερο τμήμα της μαμελουκικής κοινωνίας, η οποία ήταν κυρίως στρατιωτική σε μορφή και οργάνωση. Ως τέτοιο αποτελούσε βασικό συστατικό της μαμελουκικής κοινωνίας, από τη μια πλευρά ανοίγοντας δρόμο σε μια στρατιωτική ιεραρχία που αποκρυσταλλωνόταν σε μια ακόμα πιο ανεπτυγμένη οικονομική ιεραρχία και η οποία είχε επαρκή οικονομικά συμφέροντα στην κοινωνία ως σύνολο· από την άλλη πλευρά, χαρακτήριζε βαθύτατα την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη του βασιλείου, τη γεωργία του, το εμπόριο δημητριακών του, και προπαντός τη δημογραφία στις αγροτικές περιοχές."
Το σύστημα σε μεγάλο βαθμό αποτελούνταν από παροχή εκτάσεων από το κράτος σε αντάλλαγμα για παροχή στρατιωτικών υπηρεσιών. Η γη αποτιμάτο κατόπιν περιοδικής κτηματολογικής χωρογράφησης και αξιολόγησης, που αποτελείτο από αξιολόγηση τμημάτων γης (που μετρούνταν με μονάδες φεντάν), εκτιμήσεις της ποιότητας του εδάφους, το ετήσιο προσδοκώμενο εισόδημα από τη φορολογία των επιμέρους τμημάτων γης, και την κατάταξη και ταξινόμηση του νομικού καθεστώτος εκάστου τμήματος γης ως ουάκφ ή ίκτα. Οι κτηματολογικές χωρογραφήσεις και αξιολογήσεις οργάνωναν το σύστημα του ίκτα και η πρώτη τέτοια διαδικασία έλαβε χώρα το 1298, στην περίοδο του σουλτάνου Λατσίν. Μια δεύτερη και τελευταία κτηματογράφηση και αξιολόγηση-αποτίμηση ολοκληρώθηκε το 1315 κατά τη σουλτανεία του Μουχάμμαντ αν-Νάσιρ και επηρέασε την πολιτική και οικονομική ανάπτυξη του μαμελουκικού σουλτανάτου μέχρι την πτώση του στις αρχές του 16ου αιώνα.
Προϊόντος του χρόνου, το σύστημα του ίκτα επεκτάθηκε, και όλο και μεγαλύτερες περιοχές χαράτζ (φορολογήσιμων εδαφών) καθορίζονταν ως ίκτα, ώστε να ικανοποιηθούν οι δημοσιονομικές ανάγκες του στρατιωτικού μηχανισμού των Μαμελούκων, δηλαδή η πληρωμή των Μαμελούκων αξιωματικών και των υποτακτικών τους. Το μαμελουκικό κράτος αποφάσισε να αυξήσει τα μερίδια-δικαιώματα γης διαχωρίζοντας και μισθώνοντας σε περισσότερα άτομα τα ικτά'ατ των εμίρηδων σε αρκετές επαρχίες και για μικρά χρονικά διαστήματα. Παρόλα αυτά, η τακτική αυτή οδήγησε σε μια κατάσταση όπου οι κάτοχοι ίκτα παραμέλησαν τη διοικητική-διαχειριστική εποπτεία, διατήρηση και υποδομή των ικτά'ατ τους, ενώ την ίδια στιγμή αφοσιώνονταν αποκλειστικά στη συλλογή των φόρων, με την κατάσταση να καταλήγει ως εκ τούτου σε μείωση της παραγωγής των ικτά'ατ.
Γεωργία
Η γεωργία ήταν η κύρια πηγή εισοδήματος της οικονομίας. Τα αγροτικά προϊόντα αποτελούσαν τον κύριο τομέα εξαγωγών της μαμελουκικής Αιγύπτου, Συρίας και Παλαιστίνης. Ακόμα περισσότερο, οι κύριες βιομηχανίες ζάχαρης και υφασμάτων ήταν επίσης εξαρτημένες από τα αγροτικά προϊόντα, ειδικώς από το ζαχαροκάλαμο και το βαμβάκι. Κάθε αγροτικό προϊόν φορολογείτο από το κράτος, με το θησαυροφυλάκιο του σουλτάνου να καρπούται το μεγαλύτερο τμήμα των φορολογικών εσόδων. Οι εμίρηδες και οι βασικοί ιδιώτες χρηματομεσίτες ακολουθούσαν. Η κύρια πηγή εσόδων ενός εμίρη ήταν το εισόδημα από τα αγροτικά προϊόντα του φέουδού του (ίκτα), και με αυτά τα έσοδα ήταν ικανός να χρηματοδοτήσει τον ιδιωτικό του στρατό.
Στην Αίγυπτο, ο συγκεντρωτισμός των Μαμελούκων στην αγροτική παραγωγή ήταν πιο ισχυρός από τη Συρία και την Παλαιστίνη, για μια σειρά από αιτίες. Μεταξύ αυτών ήταν το γεγονός ότι στην ουσία όλη η γεωργία στην Αίγυπτο εξαρτώταν από τη μόνη πηγή άρδευσης, τον ποταμό Νείλο, και τα κριτήρια και δικαιώματα άρδευσης καθορίζονταν από τις πλημμύρες του, ενώ στη Συρία και την Παλαιστίνη υπήρχαν πολλές πηγές άρδευσης, κυρίως από το νερό της βροχής, επομένως τα κριτήρια και δικαιώματα άρδευσης καθορίζονταν σε τοπικό επίπεδο. Το συγκεντρωτικό σύστημα επίσης στη Συρία και την Παλαιστίνη (συροπαλαιστινιακές περιοχές) ήταν πιο πολύπλοκο από αυτό στην Αίγυπτο, εξαιτίας της ποικιλίας της γεωγραφίας της περιοχής, καθώς και των συχνών εξωγενών εισβολών σε αυτές. Ο ρόλος του κράτους στη γεωργία της Συροπαλαιστίνης περιοριζόταν στη δημοσιονομική διοίκηση και στ' αρδευτικά δίκτυα και άλλους τομείς της αγροτικής υποδομής. Παρόλο που το επίπεδο συγκεντρωτισμού δεν ήταν τόσο υψηλό όσο στην Αίγυπτο, οι Μαμελούκοι επέβαλαν επαρκή έλεγχο στη συριακή οικονομία για να αποσπούν έσοδα από τη Συρία προς χάριν του σουλτανάτου και να συνεισφέρουν στην άμυνα του βασιλείου και ειδικώς στην καρδιά αυτού και έδρα της μαμελουκικής ισχύος, την Αίγυπτο. Επιπλέον, η διατήρηση μαμελουκικού στρατού στη Συρία βασιζόταν στον κεντρικό κρατικό έλεγχο στα έσοδα της συριακής γεωργίας.
Εμπόριο και βιομηχανία
Η Αίγυπτος και η Συρία έπαιζαν κεντρικό ρόλο στο διεθνές διαμετακομιστικό εμπόριο των μεσαιωνικών χρόνων. Νωρίς οι Μαμελούκοι αναζήτησαν να επεκτείνουν το ρόλο τους στο εξωτερικό εμπόριο, και με το σκοπό αυτό ο Μπαϋμπάρς Α΄ υπέγραψε μια εμπορική συμφωνία με τη Γένοβα, ενώ αργότερα ο σουλτάνος Καλαούν υπέγραψε μια παρόμοια συμφωνία με την Κεϋλάνη. Τoν 15ο αιώνα, εσωτερικές αναταραχές ως αποτέλεσμα διαμαχών για την εξουσία στις τάξεις των Μαμελούκων, η εκμηδένιση των εσόδων από τα φέουδα ως αποτέλεσμα λοιμών, και ο σφετερισμός και καταπάτηση των εγκαταλελειμμένων αγροκτημάτων από φυλές των Βεδουίνων, οδήγησαν το σουλτανάτο σε οικονομική κρίση. Για να αναπληρώσουν τις απώλειες αυτές, οι Μαμελούκοι εφάρμοσαν μια τριπλή προσέγγιση: φορολόγησαν την αστική μεσαία τάξη, αύξησαν την παραγωγή και πώληση βαμβακιού και ζάχαρης στην Ευρώπη, και εκμεταλλεύτηκαν τη γεωγραφική θέση του σουλτανάτου ως ενδιάμεσου σταθμού στο εμπόριο μεταξύ Άπω Ανατολής και Ευρώπης. Η τελευταία αυτή προσέγγιση αποδείχθηκε η πιο επικερδής μέθοδος και δημιουργήθηκε μετά την καλλιέργεια και σφυρηλάτηση εμπορικών δεσμών με τη Βενετία, τη Γένοβα και τη Βαρκελώνη (πόλη της επικράτειας του Στέμματος της Αραγωνίας), και την αύξηση των δασμών στα διάφορα αγαθά. Έτσι, κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα, το από μακρού χρόνου εμπόριο μεταξύ της Ευρώπης και του ισλαμικού κόσμου άρχισε ν' αποτελεί σημαντικό τμήμα των εσόδων του σουλτανάτου, καθώς οι Μαμελούκοι επέβαλλαν φόρους και δασμούς στους εμπόρους που εμπορεύονταν στη χώρα ή μετέφεραν τα εμπορεύματά τους μέσω των λιμανιών του σουλτανάτου.
Η μαμελουκική Αίγυπτος ήταν κύριος παραγωγός υφασμάτων και προμηθευτής της Δυτικής Ευρώπης. Παρόλα αυτά, οι συχνές επιδημίες Μαύρου Θανάτου οδήγησαν σε πτώση της παραγωγής στα μαμελουκικά εδάφη των αγαθών όπως τα υφάσματα, μεταξένια προϊόντα, ζάχαρη, γυαλί, σαπούνι και χαρτί, που συνέπεσε με την αυξανόμενη παραγωγή αυτών των αγαθών από τους Ευρωπαίους. Το εμπόριο συνεχίστηκε παρόλα αυτά και παρά τους παπικούς περιορισμούς για διεξαγωγή εμπορίου με τους Μουσουλμάνους κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών. Το μεσογειακό εμπόριο κυριαρχείτο από μπαχαρικά, όπως το πιπέρι, μοσχοκάρυδο, γαρύφαλλο και κανέλα, καθώς και φαρμακούχα σκευάσματα και το λουλάκι (ουσία με βαθύ γαλάζιο χρώμα που τη χρησιμοποιούσαν παλαιότερα στο πλύσιμο των ρούχων για να δίνει στα λευκά λάμψη). Τα αγαθά αυτά προέρχονταν από την Περσία, την Ινδία και τη Νοτιοανατολική Ασία, και διακινούνταν στην Ευρώπη μέσω των μαμελουκικών λιμανιών της Συρίας και της Αιγύπτου. Τα λιμάνια αυτά κατακλύζονταν από Ευρωπαίους εμπόρους, που με τη σειρά τους πουλούσαν χρυσά και αργυρά δουκάτα και ράβδους χρυσού και αργύρου, καθώς και μεταξένια, μάλλινα και λινά υφάσματα, γούνες, κερί, μέλι και τυριά.
Υπό τον σουλτάνο Μπαρσμπάυ (1422-1438), επιβλήθηκε κρατικό μονοπώλιο στα αγαθά πολυτελείας, κυρίως τα μπαχαρικά, στα οποία το κράτος όριζε τις τιμές και συγκέντρωνε ένα ποσοστό των κερδών. Με αυτό το σκοπό, το 1387, ο Μπαρσμπάυ επέβαλε άμεσο έλεγχο επί της Αλεξάνδρειας, το κύριο εμπορικό λιμάνι της Αιγύπτου, μεταφέροντας τα έσοδα από τους λιμενικούς δασμούς στον προσωπικό θησαυρό του σουλτάνου (ντϊουάν αλ-χας), αντί για το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο που συνδεόταν με το φεουδαρχικό σύστημα του στρατού. Επιπλέον, το 1429, διέταξε το εμπόριο μπαχαρικών στην Ευρώπη να διεξάγεται μέσω του Καΐρου, πριν τα αγαθά φτάσουν στην Αλεξάνδρεια, προσπαθώντας έτσι να τερματίσει την απευθείας μεταφορά των μπαχαρικών από την Ερυθρά Θάλασσα στην Αλεξάνδρεια. Στα τέλη του 15ου και αρχές του 16ου αιώνα η επέκταση της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας στην Αφρική και την Ασία άρχισε να μειώνει σημαντικά τα έσοδα του μαμελουκικο-βενετικού μονοπωλίου στο μεσογειακό εμπόριο. Το γεγονός αυτό συνεισέφερε και συνετέλεσε στην πτώση του μαμελουκικού σουλτανάτου.
Κατηγορία:Ισλαμικά κράτη Κατηγορία:Σουλτανάτο των Μαμελούκων (Κάιρο) Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Σουλτανάτα
Ιωάννης Δ΄ Αλεξανδρείας
Ο Ιωάννης Δ΄ υπηρέτησε ως Έλληνας Ορθόδοξος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας μεταξύ των ετών 569 και 579.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Γερμανική προεδρική εκλογή 2022
Στις 13 Φεβρουαρίου 2022 διεξήχθη προεδρική εκλογή στη Γερμανία. Η εκλογή του Προέδρου της Γερμανίας έγινε έμμεσα από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση, ένα σώμα 1472 εκλεκτόρων αποτελούμενο από τα 736 μέλη του Μπούντεσταγκ και ισάριθμους (736) εκπροσώπους των 16 ομόσπονδων κρατιδίων της Γερμανίας.
Ο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ επανεξελέγη Πρόεδρος με 1.045 ψήφους.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Γερμανικό Σύνταγμα ο Πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό, δηλαδή ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, (πάνω από 50% των ψήφων) ανακηρύσσεται νικητής. Αν στους δύο πρώτους γύρους δεν αναδειχθεί νικητής, τότε νικητής ανακηρύσσεται ο υποψήφιος που συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες της Γερμανίας, ηλικίας άνω των 40 ετών. Η θητεία του Προέδρου είναι ανανεώσιμη για μία μοναδική φορά, δηλαδή κανείς δεν μπορεί να διατελέσει πάνω από δύο θητείες ως Πρόεδρος.
Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση αποτελείται από:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές εκλογές Γερμανι
Μαίρη Μέρφι
Η Μέρι Μέρφι (αγγλικά: Mary Murphy),(26 Ιανουαρίου 1931 - 4 Μαΐου 2011), ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης των δεκαετιών του 1950, του 1960 και του 1970.
Βιογραφία
Η Μέρφι γεννήθηκε στη Ουάσιγκτον και ήταν η νεότερη από τα άλλα τρία αδέλφια της. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής ηλικίας της στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Ο πατέρας της, Τζέιμς Βίκτορ Μέρφι πέθανε το 1940. Λίγο αργότερα, η ίδια και η μητέρα της θα μετακόμισουν στη Νότια Καλιφόρνια. Πήγε στο Γυμνάσιο στο Δυτικό Λος Άντζελες.
Η πρώτη της δουλειά ήταν στο πολυκατάστημα Saks Fifth Avenue στο Μπέβερλι Χιλς, όπου εργαζόταν  στη συσκευασία πακέτων. Παράλληλα είχε υπογράψει συμβόλαιο για να εμφανιστεί σε ταινίες με την Paramount Pictures το 1951.
Καριέρα
Η Μέρφι έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1953, στη ταινία Ο Ατίθασος με πρωταγωνιστή τον Μάρλον Μπράντο, όπου υποδύθηκε την Κάθυ, ένα καλοκάρδο κορίτσι που κέντρισε το ενδιάφερον του Αρχηγού των μηχανόβιων. Το επόμενο έτος, εμφανίστηκε μαζί με τον Τόνι Κέρτις στο Beachhead, και με τον Ντέιλ Ρόμπερτσον στο Bull Sitdown, και ένα έτος μετά από αυτό στο θρίλερ The Desperate Hours στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Επίσης συμπρωταγωνιστήσε με τον Ρέι Μίλαντ στο γουέστερν A Man alone. Μια άλλη ταινία που έκανε το επόμενο έτος ήταν με τον Τζόσεφ Λόσει,The Intimate Stranger (1956).
Προσωπική ζωή
Στις 3 Ιουνίου 1956, η Μέρφι παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ντέιλ Ρόμπερτσον στη Γιούμα της Αριζόνα. Ο γάμος ακυρώθηκε μετά από έξι μήνες. Είχε μια κόρη.
Στις 4 Μαΐου 2011, η Μέρφι πέθανε από καρδιακή νόσο στο σπίτι της στο Μπέβερλι Χιλς, στη Καλιφόρνια, σε ηλικία 80 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ιωάννης Θεόδωρος της Βαυαρίας
Ο Ιωάννης-Θεόδωρος, γερμ. Johann-Theodor (3 Σεπτεμβρίου 1703 - 27 Ιανουαρίου 1763) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν καρδινάλιος, πρίγκιπας-επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ, του Φράιζινγκ και της Λιέγης.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος επιζήσας γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ εκλέκτορα της Βαυαρίας και της Θηρεσίας-Κουνεγούντας Σομπιέσκι, κόρης του Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ στη Βαυαρίας και στο Πανεπιστήμιο της Σιένα.
Χειροτονήθηκε υποδιάκονος το 1724 και ιερέας το 1730. Το 1730 έλαβε παπική άδεια να χειροτονηθεί επίσκοπος πριν την επιτρεπόμενη ηλικία (ήταν μόνο 27 ετών). Η τελετή έγινε στο καθεδρικό του Μύνστερ από τον τριτότοκο αδελφό του Κλήμη-Αύγουστο αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και δύο επισκόπους.
Το 1743 έγινε καρδινάλιος-ιερέας από τον πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄, αλλά το όνομά του κρατήθηκε in pectore (στο στήθος, στην καρδιά) και δεν ανακοινώθηκε πριν το 1746, οπότε έλαβε τη θέση του καρδιναλίου στο Σαν Λορέντσο ιν Πανίσπερνα της Ρώμης. Το 1744 εκλέχθηκε πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από τον σύλλογο του καθεδρικού και ο πάπας το ενέκρινε 20 ημέρες μετά, με την άδεια να κρατήσει και τις προηγούμενες επισκοπές.
Δεν συμμετείχε στο Σύλλογο των καρδιναλίων (Conclave) του 1758. Ήταν ο τελευταίος επίσκοπος της Λιέγης από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ. Το 1761 απεβίωσε ο αδελφός του και διεκδίκησε την αρχιεπισκοπή της Κολωνίας, αλλά ο πάπας Κλήμης Η΄ απέρριψε το αίτημα, διότι είχε μερικές αμφιβολίες για την ηθική του συμπεριφορά.
Ήταν γνωστός ως σπουδαίος κυνηγός, προστάτης της μουσικής -έπεζε βιολοντσέλο- και του θεάτρου. Διατηρούσε μία εξαίρετη Αυλή στη Λιέγη. Λέγεται ότι είχε σχέσεις με διάφορες γυναίκες· ήταν αγαπητός στην επισκοπή. Υπέφερε από άσθμα και φυματίωση και ο ιατρός του ισχυριζόταν ότι προέρχονται από ατμούς άνθρακα. Πήγαινε στη Γερμανία τακτικά διακοπές για να βελτιωθεί η υγεία του, όμως αυτή δεν έφτιαξε.
Απεβίωσε το 1763 στη Λιέγη (τώρα στο Βέλγιο) και τάφηκε στον καθεδρικό του Αγ. Λάμπερτ της Λιέγης, ενώ η καρδιά του τοποθετήθηκε στο παρεκκλήσιο της Χάριτος στο ναό της Παναγίας του Άλτεττινγκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Καζάνο αλλό Ιόνιο
Το Καζάνο αλλό Ιόνιο είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας της Κοζέντσα, στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Η έκταση της πόλης είναι 159.07 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός 18.270 κάτοικοι (Απογραφή 01-01-2018). Βρίσκεται σε μία εύφορη πεδιάδα, στην κοιλότητα ενός απότομου βουνού, 60 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα Κοζέντσα και 10 χιλιόμετρα δυτικά από την αρχαιολογική τοποθεσία Σύβαρις. Το Καζάνο αλλό Ιόνιο ήταν η θέση στην οποία ο Βυζαντινός στρατός υπό την ηγεσία του Πόθου Αργυρού γνώρισε τη συντριβή από τους Σαρακηνούς (1031). Η επισκοπή του Καζάνο αναφέρεται για πρώτη φορά το 1059.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας
Wordfast
Η "Wordfast" είναι μια εταιρία λογισμικού Μεταφραστικής Μνήμης. Η Wordfast παρέχει λύσεις μεταφραστικής μνήμης ανεξαρτήτου πλατφόρμας για ανεξάρτητους επαγγελματίες μεταφραστές, παρόχους γλωσσικών υπηρεσιών και πολυεθνικές εταιρείες.
Ιστορικό
Η Wordfast ιδρύθηκε στο Παρίσι το 1999, από τον Yves Champollion. Ο Champollion έχει περισσότερα από 25 χρόνια εμπειρίας ως ανεξάρτητος μεταφραστής, διαχειριστής μεταφραστικών εργασιών και σύμβουλος στη βιομηχανία μεταφράσεων. Ο Yves Champollion ανήκει στους απογόνους του Αιγυπτιολόγου Jean-François Champollion στον οποίον ανήκουν τα εύσημα για την αποκρυπτογράφηση της Στήλης της Ροζέττας.
Το 1999, ο Yves Champollion σχεδίασε το αρχικό λογισμικό Wordfast, χρησιμοποιώντας μακροεντολές εντός του Microsoft Word (έκδοση 97 και μετά). Μέχρι και τα τέλη του 2002, το συγκεκριμένο πρόγραμμα (που πλέον είναι γνωστό ως Wordfast Classic) ήταν ένα δωρεάν εργαλείο για το MS Word. Από στόμα σε στόμα, το Wordfast κατέληξε να γίνει το δεύτερο πιο χρησιμοποιημένο πρόγραμμα μεταφραστικής μνήμης ανάμεσα στους μεταφραστές.
Τον Ιανουάριο του 2009, η Wordfast κυκλοφόρησε το Wordfast Translation Studio το οποίο περιλάμβανε το Wordfast Classic και το Wordfast Professional, ένα αυτόνομο μεταφραστικό εργαλείο βασισμένο σε Java.
Προϊόντα
Η Wordfast προσφέρει το Wordfast Translation Studio. Μια άδεια χρήσης για το WFTS επιτρέπει στο χρήστη πρόσβαση στα:
Τα πρόσθετα προϊόντα περιλαμβάνουν:
Συμβατά αρχεία κειμένου πηγής
Το Wordfast Classic μπορεί να χειριστεί τους ακόλουθους τύπους αρχείων: οποιοδήποτε αρχείο μπορεί να διαβάσει το Microsoft Word, συμπεριλαμβανομένων των απλών αρχείων κειμένου, αρχείων Word (DOC), Microsoft Excel (XLS), PowerPoint (PPT), Rich Text Format (RTF), τιτλοποιημένο RTF και HTML. Δεν υποστηρίζει απευθείας τα αρχεία OpenDocument καθώς οι τρέχοντες εκδόσεις του Microsoft Word δεν έχουν φίλτρα για την εισαγωγή αρχείων OpenDocument.
Το Wordfast Pro μπορεί να χειριστεί αρχεία (DOC), Microsoft Excel (XLS), PowerPoint (PPT), HTML, XML, ASP, JSP, Java, και InDesign (INX).
Συμβατά αρχεία μεταφραστικής μνήμης και λεξικών
Ο τύπος αρχείων μεταφραστικής μνήμης για το Wordfast Classic και το Wordfast Pro είναι ένα απλό στηλοθετημένο αρχείο κειμένου το οποίο μπορεί να ανοίξει και να επεξεργαστεί κάποιος με έναν επεξεργαστή κειμένου. Επίσης το Wordfast μπορεί να εισάγει και να εξάγει αρχεία TMX για την ανταλλαγή μνήμης με άλλα μεγάλα εμπορικά μεταφραστικά εργαλεία.
Ο μέγιστος αριθμός τμηματοποιημένων φράσεων (segments) σε μία μεταφραστική μνήμη είναι 1 εκατομμύριο. Οι μμεταφραστικές μνήμες και τα λεξικά μπορούν να αντιστραφούν, ώστε να αντιστραφεί άμεσα και η γλώσσα πηγής με τη γλώσσα στόχο.
Το Wordfast μπορεί να χρησιμοποιεί μεταφραστικές μνήμες βασισμένες σε σέρβερ, και να ανακτά δεδομένα από εργαλεία μηχανικής μετάφρασης (συμπεριλαμβανομένου του on-line εργαλείου Google Μετάφραση).
Ο τύπος του αρχείου του λεξικού του Wordfast είναι ένα απλό στηλοθετημένο αρχείο κειμένου. Το Wordfast Pro μπορεί επίσης να κάνει εισαγωγή αρχείων TBX.
Ο μέγιστος αριθμός εγγραφών σε ένα λεξικό είναι οι 250.000, όμως μόνο οι πρώτες 32.000 σειρές μπορούν να εμφανιστούν κατά την αναζήτηση.
Έγγραφα
Μπορείτε να κατεβάσετε ένα εμπεριστατωμένο εγχειρίδιο χρήστη για το Wordfast Classic από τον ιστότοπο του Wordfast. Εκπαιδευτικές ενότητες είναι επίσης διαθέσιμες μαζί με online εκπαιδευτικά βίντεο.
Μπορείτε να βρείτε online βοηθητικές σελίδες για το Wordfast Pro στον ιστότοπο του Wordfast, μαζί με βίντεο με εκπαιδευτικούς οδηγούς.
Το Wordfast προσφέρει στους χρήστες δωρεάν υποστήριξη για ένα έτος με την αγορά μίας άδειας χρήσης. Μετά από αυτήν την περίοδο, μπορεί κάποιος να αγοράσει επιπλέον υποστήριξη για ένα αντίτιμο.
Ομάδες χρηστών
Κατηγορία:Λογισμικό εφαρμογών
Γαληψός Καβάλας
Η Γαληψός (μέχρι το 1928 Δεδέμπαλη ) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2022, έχει 250 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 110 μέτρων, 47,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Καβάλας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ορφανού, του οποίου ορίστηκε έδρα, και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Γαληψού.
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία όπως μαρτυρούν ίχνη προϊστορικού οικισμού στο λόφο στη θέση Παλιάμπελα ή Μπαϊρέλα, νοτιοδυτικά του χωριού. Στη θέση Αρκουδότρυπα, στο Παγγαίο, υπάρχει λατρευτικό σπήλαιο προϊστορικών και πρώιμων ιστορικών χρόνων. Στην τούμπα Χαρμάν Τεπέ και στη θέση Πλατάνια υπάρχουν προϊστορικοί οικισμοί με ορατά επιφανειακά λείψανα. Στη θέση Αμπελώνες βρίσκεται εγκατάσταση, πιθανώς αγροικία, και νεκροταφείο Ρωμαϊκής περιόδου. Στη θέση Βουρλάκια έχει εντοπιστεί νεκροταφείο Ρωμαϊκής περιόδου και τμήμα αρχαίου υδραγωγείου με δίκτυο από πήλινους σωλήνες. Στη θέση Πασά Μεζάρ βρίσκεται αρχαίο μαρμάρινο κτήριο με ορατά επιφανειακά λείψανα κατά χώραν και διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη. Μέσα στον οικισμό έχει βρεθεί υστερορρωμαϊκό νεκροταφείο.
Η Γαληψός πήρε το όνομά της από την ομώνυμη αρχαία αποικία της Θάσου, η οποία ταυτίζεται από τον αρχαιολογικό χώρο στη θέση Γαϊδουρόκαστρο, ανατολικά της παραλίας της Καριανής, όπου έχει βρεθεί αρχαίο νεκροταφείο. Άλλες αρχαίες πόλεις στην ευρύτερη περιοχή ήταν η Φάγρης, στο Ορφάνι, και η Ηιών, στην παραλία Οφρυνίου. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, είχε μουσουλμανικό πληθυσμό, 220 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1900, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στη Γαληψό εγκαταστάθηκαν 33 προσφυγικές οικογένειες, η οποία πλέον είχε αμιγώς προσφυγικό πληθυσμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Πλατεία Τζορτζ (Γλασκώβη)
Η Πλατεία Τζορτζ (αγγλικά: George Square) είναι η κεντρική πλατεία στην Γλασκώβης της Σκωτίας. Πήρε το όνομά της από τον Βασιλιά Γεώργιο Γ΄. Δημιουργήθηκε το 1781 και περιβάλλεται από κτήρια αρχιτεκτονικής σπουδαιότητας, όπως το Δημαρχιακό Μέγαρο της Γλασκώβης (Glasgow City Chambers). Στην πλατεία δεσπόζουν δώδεκα αγάλματα σημαντικών προσωπικοτήτων της πόλης και της χώρας.
Περίοπτα κτίρια
αριστερά|μικρογραφία|Η διάταξη της Πλατείας Τζορτζ, γύρω στο 1900. Στην ανατολική πλευρά της πλατείας δεσπόζει το περίτεχνο Δημαρχιακό Μέγαρο της Γλασκώβης, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ουίλιαμ Γιανγκ, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1888. Στη νότια πλευρά είναι μια σειρά από κτίρια, συμπεριλαμβανομένου του πρώην κεντρικού ταχυδρομείου της πόλης, που χτίστηκε το 1878 και ανακατασκευάστηκε σε γραφεία το 2007.
Στη δυτική πλευρά βρισκόταν στο παρελθόν μια σειρά από ξενοδοχεία, όπου πλέον έχει χτιστεί το Merchants House. Στη δυτική πλευρά βρισκόταν επίσης η πρώην Τράπεζα της Σκωτίας, το οποίο κτίριο έχει πλέον μετατραπεί σε γραφεία, εστιατόριο και μπαρ.
Αγάλματα
Στην έκταση της πλατείας υπάρχουν δώδεκα αγάλματα, που ανεγέρθηκαν στο διάστημα μεταξύ του 1832 και 1902. μικρογραφία|250x250εσ|Η Πλατεία Τζορτζ τα Χριστούγεννα
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλασκώβη
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2018-19
Η Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2018-19 ήταν η 46η έκδοση της Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου για έκτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2018-19 συμμετείχαν 7 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας.
Οι πρώτες τέσσερις ομάδες έδωσαν μεταξύ τους αγώνες play off για την ανάδειξη του πρωταθλητής. Οι ομάδες αναμετριόνταν ως εξής: 1η-4η, 2η-3η. Οι νικήτριες των δύο ζευγαριών έδωσαν αγώνες play off για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Οι άλλες δύο ομάδες έδωσαν αγώνες κατάταξης για την τρίτη και τέταρτη θέση. Σε όλους τους γύρους μετρούσαν οι νίκες που είχαν πετύχει οι ομάδες στην Α΄ φάση του πρωταθλήματος. Για την πρόκριση στον επόμενο γύρο έπρεπε μία ομάδα από κάθε ζευγάρι να πετύχει 3 νίκες. Οι αγώνες των play off ξεκινούσαν από την έδρα της ομάδας που είχε τερματίσει πιο ψηλά στην κατάταξη της πρώτης φάσης και συνεχίζονταν εναλλάξ στις έδρες των δύο ομάδων μέχρι την ολοκλήρωση της φάσης.
Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 2018-19.
Σύστημα βαθμολόγησης
Το σύστημα βαθμολόγηση των αγώνων ήταν ως εξής:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2017-18
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2018-19 δεν συμμετείχε ο πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας 2017-18, Εθνικός Λατσιών, ο οποίος είχε προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία 2018-19. Στο πρωτάθλημα συμμετείχε η Ολυμπιάς Φρενάρου η οποία είχε υποβιβαστεί από την Α΄ κατηγορία 2017-18.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία ήταν:
Πηγή :
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα της Α΄ φάσης.
Πηγή : Αποτελέσματα 2018-19
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο αναμετρήθηκαν οι:
Ανάδειξη πρωταθλητή
Για την ανάδειξη του πρωταθλητή αναμετρήθηκαν η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και η Ολυμπιάς Φρενάρου. Οι δύο ομάδες είχαν πετύχει από μία νίκη στην Α΄ φάση. Μετά από 3 αγώνες το σκορ έγινε 3-2 νίκες υπέρ της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, η οποία ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια.
Τρίτη θέση
Για την κατάκτηση της τρίτης θέσης αναμετρήθηκαν η Ένωση Νέων Αγίου Αθανασίου και ο Φοίνικας Πύλας. Η Ένωση Νέων Αγίου Αθανασίου είχε πετύχει δύο νίκες στην Α΄ φάση. Μετά από 1 αγώνα το σκορ έγινε 3-0 νίκες υπέρ της Ένωσης Νέων Αγίου Αθανασίου, η οποία κατέκτησε την τρίτη θέση.
Τελική κατάταξη
Η τελική κατάταξη των ομάδων μετά την ολοκλήρωση των play off ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2019
Γαϊανός Αλεξανδρείας
Ο Γαϊανός (επίσης Γάιαν ή Γαϊνάς ) ήταν Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας για τρεις μήνες το 535.
Μετά το τέλος του Πατριάρχη Τιμοθέου Δ΄, στις 7 Φεβρουαρίου 535, πραγματοποιήθηκαν διπλές εκλογές για την πλήρωση του κενού πατριαρχείου. Οι δύο βασικές μερίδες στην Αλεξάνδρεια εκείνη την εποχή ήταν οι Σεβηριανοί, οπαδοί του Σεβήρου της Αντιόχειας και οι Ιουλιανοί, οπαδοί του Ιουλιανού της Αλικαρνασσού. Η πρώτη εξέλεξε τον διάκονο Θεοδόσιο Α΄, ενώ η δεύτερη εξέλεξε τον Γαϊανό, ο οποίος ήταν αρχιδιάκονος υπό τον Τιμόθεο Δ΄. Σύμφωνα με τον Λεόντιο τον Βυζάντιο, «οι μεγιστάνες της πόλης ήταν με τον Θεοδόσιο Α΄· οι δήμοι (ο λαός) με τον Γαϊανό».
Οι αντίπαλοι Πατριάρχες χειροτονήθηκαν την ίδια ημέρα, 9 ή 11 Φεβρουαρίου. Η χειροτονία του Γαϊανού έγινε από τον Ιουλιανό της Αλικαρνασσού. Η λαϊκή υποστήριξη για τον Γαϊανό ανάγκασε τον Θεοδόσιο Α΄ να εξοριστεί, πριν ακόμη γίνει η κηδεία του Τιμόθεου Δ΄, σύμφωνα με τον Λεόντιο. Σύμφωνα με τον Ζαχαρία τον Ρήτορα, ο Γαϊανός κατάφερε να διατηρήσει τη θέση του για τρεις μήνες. Ο Λιβεράτος της Καρχηδόνας, πιο συγκεκριμένα, του δίνει 103 ημέρες, που θέτει το τέλος της πατριαρχείας του στις 23 ή 25 Μαΐου. Ένας αυτοκρατορικός απεσταλμένος, ο Nαρσής, στάλθηκε για να διερευνήσει τις αμφισβητούμενες εκλογές. Αποφάνθηκε υπέρ του Θεοδοσίου Α΄ και ο Γαϊανός εξορίστηκε στην Καρχηδόνα, σύμφωνα με τον Λιβεράτο "από δικαστές". Σύμφωνα με τον Μιχαήλ τον Σύριο, που γράφει αρκετούς αιώνες αργότερα, οι ταραχές που ακολούθησαν την εξορία του Γαϊανού άφησαν 3.000 νεκρούς. Ο Θεοδόσιος Α΄ επέστρεψε στην πόλη δύο μήνες αργότερα, στα τέλη Ιουλίου ή στις αρχές Αυγούστου. Ο Ναρσής, που είχε 6.000 στρατιώτες υπό την ηγεσία του στην Αίγυπτο, έπρεπε να αφήσει 2.000 στην Αλεξάνδρεια για προστασία του Θεοδοσίου Α΄.
Η Ιστορία των Πατριαρχών της Αλεξάνδρειας ισχυρίζεται ότι ο Γαϊανός και ο Θεοδόσιος Α΄ συμφιλιώθηκαν τελικά, αλλά αυτό φαίνεται απίθανο υπό την επιμονή μίας Γαϊανιτικής φατρίας στην Αλεξάνδρεια. Μεταφέρθηκε αργότερα στη Σαρδηνία, όπου απεβίωσε.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Ερρίκος ΙΓ΄ της Βαυαρίας
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας και της Αγνής των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Ε΄ παλατινού κόμη του Ρήνου.
Το 1253 απεβίωσε ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Β΄ και ο Ερρίκος ΙΓ΄ τον διαδέχθηκαν από κοινού, αλλά το 1255 διαίρεσαν την κτήση, ενάντια στον νόμο. Ο πρώτος έλαβε την Άνω Βαυαρία και ο Ερρίκος ΙΓ΄ την Κάτω Βαυαρία: διέμενε στο Λάντσουτ και το ίδιο έτος ξεκίνησε την οικοδόμηση του κάστρου Μπούργκχαουζεν.
Οι επίσκοποι της Βαυαρίας δυσαρεστήθηκαν με την παράνομη διαίρεση του δουκάτου και συμμάχησαν με τον Ότακαρ Β΄ Πρεμυσλιδών της Βοημίας το 1257. Ο Ότακαρ Β΄ εισέβαλλε στη Βαυαρία, αλλά οι αδελφοί δούκες κατάφεραν να τον απωθήσουν. Σπάνια οι δύο τους συμφωνούσαν· συνήθως διαπληκτιζόταν. Ο Ερρίκος ΙΓ΄ ήλθε σε διαμάχη με τον αρχιεπίσκοπο του Ζάλτσμπουργκ και τον επίσκοπο του Πασάου. Κατά την αντιπαράθεση του Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων με τον Όττακαρ Β΄, ο Ερρίκος ΙΓ΄ άλλαξε στρατόπεδο πολλές φορές.
Κατά τη διακυβέρνησή του εφαρμόστηκαν οι Διατάξεις για την Ειρήνη, όπως αυτή που θεωρούσε ύποπτο όποιον τη νύχτα κυκλοφορούσε χωρίς φανάρι ή έφερε (τη μέρα ή τη νύχτα) σπαθί ή μαχαίρι και τον τιμωρούσε.
Απεβίωσε το 1290 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Όθων Γ΄, που έγινε και βασιλιάς της Ουγγαρίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1250 την Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρη του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μάουρο Καμορανέζι
Ο Μάουρο Καμορανέζι (Mauro Camoranesi, 4 Οκτωβρίου 1976) είναι Ιταλός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως δεξιός μέσος ή δεξιός επιθετικός, και προπονητής ποδοσφαίρου. Σήμερα προπονεί τη σλοβένικη Τάμπορ Σεζάνα.
Ο Καμορανέζι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αργεντινή, αλλά προτίμησε να εκπροσωπήσει σε διεθνές επίπεδο την Ιταλία, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 2003. Με την εθνική Ιταλίας συμμετείχε στα Euro 2004 και Euro 2008, ήταν μέλος της πρωταθλήτριας ομάδας στο Μουντιάλ 2006 και συμμετείχε επίσης στο Μουντιάλ 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλντοσίβι Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Αλφάβητο Μολόνττσοφ
μικρογραφία|Κυριλλικό αλφάβητο Μολόνττσοφ Το Κυριλλικό αλφάβητο Μολόνττσοφ (Κόμι: Молодцов анбур, Molodcov anbur) είναι αλφάβητο που προέρχεται από το Κυριλλικό και χρησιμοποιήθηκε στη δεκαετία του 1920 και του 1930 για να γράψει δύο εκδόσεις της γλώσσας Κόμι, την Κόμι-Ζιριάν και Κόμι-Περμιάκ. Αντικαταστάθηκε από το λατινικό αλφάβητο Μολόνττσοφ το 1931 και αργότερα από το Κυριλλικό αλφάβητο στην Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία των Κόμι.
Τα γράμματα που συναντώνται μόνο στο κυριλλικό αλφάβητο Μολόνττσοφ είναι τα ακόλουθα: Ԁ Ԃ Ԅ Ԇ Ԉ Ԋ Ԍ Ԏ (τα άγκιστρα αντιπροσωπεύουν φατνιακοποίηση) Επιπλέον, τα γράμματα Ф ф, Х х, και Ц ц μπορεί να χρησιμοποιήθηκαν για λέξεις που προέρχονταν από την ρωσική. μικρογραφία|Λατινικό αλφάβητο Μολόνττσοφ Το λατινικό αλφάβητο Μολόνττσοφ χρησιμοποιήθηκε στην περιφέρεια Περμ, όπου σχεδόν όλες οι δημοσιεύσεις στα Κόμι από το 1932 μέχρι το 1936 έγιναν στο λατινικό αλφάβητο Μολόνττσοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία των Κόμι Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας
Αδεοδάτος της Νάπολης
Ο Αδεοδάτος (ιταλικά : Adeodato, λατινικά : Adeodatus), (απεβίωσε το 672 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 653 έως το 672. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία όπου η μνήμη του εορτάζεται στις 27 Ιουνίου και 1 Οκτωβρίου.
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Άγιο Αδεοδάτο της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε από έναν ανώνυμο συγγραφέα στα τέλη του 8ου-9ου αιώνα. Τα γεγονότα στη Νάπολη εκείνη την εποχή αναφέρονται επίσης στην «Ιστορία των Λομβαρδών» του Παύλου διάκονου και στο «Liber Pontificalis».
Από το 661, αναφέρονται δούκες της Νάπολης σε μεσαιωνικές ιστορικές πηγές έως τότε αναφέρονταν σποραδικά, ο πρώτος από τους οποίους ήταν ο Βασίλειος. Η συνεχής απειλή επιθέσεων στη Νάπολη από τους Λομβαρδούς ανάγκασε τους τοπικούς ευγενείς να δώσουν την εξουσία πάνω στην πόλη σε ένα άτομο με γνώση των στρατιωτικών υποθέσεων ή τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κώνστα Β' να διορίσει έναν δουξ. Ο αυτοκράτορας Κώνστας Β΄ την εποχή αυτή έκανε ένα ταξίδι στην Ιταλική χερσόνησο, ήρθε πρώτα στη Ρώμη και στη συνέχεια έφτασε στη Νάπολη, όπου τον υποδέχτηκαν πανηγυρικά οι κάτοικοι και ο κλήρος της πόλης. Από εδώ, ο Κώνστας πήγε στο Ρήγιο και στη συνέχεια στις Συρακούσες.
Κατόπιν διαταγής του Αδεοδάτου, χτίστηκε ρητορείο στη Βασιλική του Αγίου Restituta, που ήταν τότε ο καθεδρικός ναός της Νάπολης, και τα λείψανα αυτού του αγίου μεταφέρθηκαν εκεί από το νησί Ίσκια. Το 670 ο επίσκοπος πραγματοποίησε πανηγυρική τελετή για την ταφή των λειψάνων της Αγίας Πατρικίας.
Λίγο μετά το θάνατό του, ο Αδεοδάτος άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο του 9ου αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές για τη σύνταξη του. Οι εορτές των Αγίων Αδεοδάτων της Νεάπολης εορτάζονται στις 27 Ιουνίου και την 1η Οκτωβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ματίας Ναουέλ
Ο Ματίας Ναουέλ Λέιβα Εσκιβέλ (ισπανικά: Matías Nahuel Leiva Esquivel, 22 Νοεμβρίου 1996), γνωστός απλά ως Ναουέλ, είναι Αργεντινό-Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως ακραίος μεσοεπιθετικός στη Σούπερ Λίγκα για τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Βιγιαρέαλ
Γεννήθηκε το στις 22 Νοεμβρίου του 1996, στη Σάντα Φε της Αργεντινής και σε ηλικία 14 ετών μετακόμισε στην Ισπανία, όπου εντάχθηκε στις ακαδημίες τις Βιγιαρεάλ. Το 2012, πραγματοποίησε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση, στην Τερθέρα Ντιβιζιόν με τη Βιγιαρεάλ Γ, ενώ έως και το 2015, έκανε εμφανίσεις και στη Βιγιαρέαλ Β.
Στις 13 Ιανουαρίου του 2014, πραγματοποίησε και το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα στην Πριμέρα Ντιβισιόν, σε έναν αγώνα κόντρα στη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Στις 28 Αυγούστου του 2014, πέτυχε και το πρώτο γκολ, κόντρα στην Αστάνα, για το Europa League.
Στις 16 Ιουνίου του 2016, υπέγραψε διετή δανεισμό στη Ρεάλ Μπέτις, ο οποίος όμως σταμάτησε τον χειμώνα του 2018, όπου έπειτα εντάχθηκε στην Μπαρτσελόνα Β, ξανά υπό τη μορφή δανεισμού, για ένα εξάμηνο. Το 2018, αποχώρησε από τη Βιγιαρεάλ.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Την 1 Σεπτεμβρίου του 2018, η Βιγιαρεάλ ανακοίνωσε επίσημα τη μεταγραφή του ποδοσφαιριστή στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Εθνική Ισπανίας
Ο Ναουέλ, το 2015, πανηγύρισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου U19, στην Ελλάδα, με την Εθνική Ισπανίας U19. Μάλιστα είχε πετύχει και 2 τέρματα, ένα γκολ στη Γερμανία στη φάση των ομίλων και ένα με τη Ρωσία, σε ένα σημαντικό αγώνα που έληξε 2-0, στην Κατερίνη.
Από το 2015, αγωνίζεται στην Εθνική Ισπανίας U21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Λαϊκή Συμμαχία (Ισπανία)
Η Λαϊκή Συμμαχία (ισπανικά: Alianza Popular) ήταν ισπανικό συντηρητικό πολιτικό κόμμα της μεταφρανκικής δεξιάς της εποχής της ισπανικής μετάβασης στη Δημοκρατία. Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1976 και εξαρχής συνδέθηκε άρρηκτα με τον ηγέτη και ιδρυτή του Μανουέλ Φράγα Ιριβάρνε, μετριοπαθή τέως υπουργό επί της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο, και συγκέντρωσε γύρω του πλήθος γηραιών τέως φρανκιστών πολιτικών. Τον Ιανουάριο του 1989 επανιδρύθηκε και μετονομάστηκε σε Λαϊκό Κόμμα.
Εξέλιξη
Ιδρύθηκε το 1976 ως ομοσπονδία δεξιών κομματικών σχηματισμών τέως φρανκιστών πολιτικών. Συγκέντρωσε κυρίως γηραιούς πολιτικούς, με τους νεότερους φρανκιστές να εντάσσονται στο κόμμα του αρχηγού της κυβέρνησης Αδόλφο Σουάρεθ, Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου. Τέτοιοι ήταν ο επικεφαλής του συνασπισμού, Μανουέλ Φράγα Ιριβάρνε (τέως υπουργός Τουρισμού και Πληροφοριών), ο Λαουρεάνο Λόπεθ Ροδό (μεταξύ άλλων τέως υπουργός Εξωτερικών) και ο Γκονθάλο Φερνάντεθ ντε λα Μόρα (τέως υπουργός Δημοσίων Έργων). Στις πρώτες εκλογές της ισπανικής μετάβασης στη δημοκρατία το 1977 έλαβε 8,34% των ψήφων και εξέλεξε δεκαέξι βουλευτές, οι δεκατρείς εκ των οποίων ήταν τέως υπουργοί της δικτατορίας. Δύο χρόνια αργότερα, στις εκλογές του 1979 ενσωματώθηκε στον Δημοκρατικό Συνασπισμό, παίρνοντας αποστάσεις από το δικτατορικό παρελθόν και έλαβε 6,1% των ψήφων. Στις περιφερειακές εκλογές του 1981 ανεδείχθη κυβέρνηση στη Γαλικία, περιφέρεια από όπου παραδοσιακά λάμβανε υποστήριξη.
Στις γενικές εκλογές του 1982, μετά την εξαφάνιση της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου, συνεργάστηκε με το διασπασθέν από την Ένωση Δημοχριστιανικό κόμμα Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα και με πλήθος ρεζιοναλιστικών κομμάτων στην Βαλενθιανική Χώρα, τη Ναβάρα και την Αραγώνα. Έλαβε το 26,36% των ψήφων και μετατράπηκε στη δεύτερη κοινοβουλευτική δύναμη πίσω από το παντοδύναμο Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Στις περιφερειακές εκλογές του 1983 σχημάτισε κυβέρνηση στις Βαλεαρίδες και την Κανταβρία.
Σημαντικές προσωπικότητες του κόμματος πέραν του προέδρου του ήταν ο γενικός γραμματέας, Χόρχε Μπερστρίνχε, και ο αντικαταστάτης του, Αλβέρτο Ρουίθ Γκαγιαρδόν.
Στο δημοψήφισμα για την παραμονή της Ισπανίας στο ΝΑΤΟ υποστήριξε την αποχή ή τη λευκή ψήφο. Μετά τις βασκικές εκλογές του 1986 και τις συνεχόμενες νίκες του Φελίπε Γκονθάλεθ στις βουλευτικές εκλογές, ο Φράγα παραιτήθηκε και το κόμμα εισήλθε σε παρακμή. Ουσιαστικά ποτέ δεν υπήρξε πραγματική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης έναντι του PSOE. Ανασυστάθηκε το 1989 μετά την ατυχή διαχείριση του Αντόνιο Ερνάντεθ Μότσα με επικεφαλής αυτή τη φορά τον Χοσέ Μαρία Αθνάρ. Ο νέος πρόεδρος του κόμματος, πολιτικός που όπως και οι συνεργάτες του δεν είχε ζήσει τη δικτατορία, προχώρησε σε ανανέωση του γερασμένου κόμματος που μετονομάστηκε σε Λαϊκό Κόμμα.
Παγκύπριο Πρωτάθλημα Τζούντο
Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε αρχικά από την Παγκύπρια Ερασιτεχνική Ομοσπονδία Τζούντο, Καράτε και Τάεκβοντο (ΠΕΟΤΚΤ). Από το 1997 έως το 2015 διεξήχθη υπό την αιγίδα της Παγκύπριας Ερασιτεχνικής Ομοσπονδίας Τζούντο και Τάεκβοντο (ΠΕΟΤΤ) ύστερα από τη δημιουργία της ανεξάρτητης Ομοσπονδίας Καράτε. Από το 2015 το πρωτάθλημα διοργανώνεται από την Παγκύπρια Ομοσπονδία Τζούντο μετά από τη διάσπαση της από την Ομοσπονδία Τάεκβοντο.
Λαϊκή Συμμαχία (Ισπανία)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ισπανικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Λαϊκό Κόμμα (Ισπανία) Κατηγορία:Δεξιά (πολιτική) Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Ισπανική μετάβαση στη δημοκρατία
Παγκύπριο Πρωτάθλημα Τζούντο
Το πρωτάθλημα διεξάγεται ετησίως και στο σημερινό πρόγραμμα περιλαμβάνονται 11 αγωνίσματα.
Κατηγορίες βάρους
Οι ακόλουθες κατηγορίες βάρους που περιλαμβάνονται στο πρωτάθλημα (2019).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κύπρο Κατηγορία:Τζούντο στην Ευρώπη Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις τζούντο
Πάπας Κλήμης Ι΄
Ο πάπας Κλήμης Ι΄, λατ. Clemens X (13 Ιουλίου 1590 - 22 Ιουλίου 1676), που γεννήθηκε ως Εμίλιο-Μποναβεντούρα Αλτιέρι, ήταν ποντίφικας από τις 29 Απριλίου 1670 ως το 1676 που απεβίωσε.
Αρχιεράτευσε για 6 έτη, 2 μήνες και 23 ημέρες.
Νεανική ζωή
Γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν γιος του Λορέντσο Αλτιέρι και της Βικτόριας Ντελφίν, μίας Βενετής ευγενούς. Αδελφός του ήταν ο Τζανμπατίστα Αλτιέρι. Η οικογένειά του ανήκε στην αρχαία αριστοκρατία της Ρώμης και απολάμβανε τoν υψηλότερο σεβασμό στη Ρώμη για μερικούς αιώνες· είχε συνάψει συμμαχίες με τους Κολόνα και τους Ορσίνι. Σε προηγούμενους πάπες οι Αλτιέρι είχαν πολλά σημαντικά αξιώματα και είχαν αναλάβει αρκετές λεπτές αποστολές.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 17ου αιώνα
Πετροπέρδικα
Στην Ελλάδα απαντάται το υποείδος Alectoris graeca graeca, το οποίο είναι ενδημικό των Βαλκανίων.
Ονοματολογία
Το όνομα του γένους προέρχεται από την Αρχαία Ελληνική alektoris που αναφερόταν σε οικόσιτα κοτόπουλα, ενώ η ειδική ονομασία του είδους graeca οφείλεται στον τόπο όπου περιγράφηκε.
Η ελληνική ονομασία οφείλεται στο γεγονός ότι ζει σε βραχώδεις περιοχές.
Συστηματική ταξινόμηση
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Μεϊσνέρ (Meisner) ως Perdix graeca (Ελλάδα, 1804).
Το είδος αυτό συνδέεται στενά με τη νησιώτική πέρδικα (Alectoris chukar), τη πέρδικα του Πρζεβάλσκι (Alectoris magna), καθώς και με τις πέρδικες του Φίλμπι (Alectoris philbyi), σχηματίζοντας ένα υπερείδος (superspecies). Οι Δυτική Μεσόγειο κόκκινα πόδια και Βαρβαρίας πέρδικες με στίγματα κολάρο στο λαιμό τους είναι ελαφρώς πιο μακρινούς συγγενείς. Παρ 'όλα αυτά, αν και εύρος αυτού του είδους θα δεν συμπίπτουν φυσικά με αυτό των συγγενών του, που συν-συμβαίνουν όταν έχουν εισαχθεί ως θηράματα, για παράδειγμα, στη Βόρεια Αμερική, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νέα Ζηλανδία, και τη Ρωσία, και στη νοτιοανατολική Γαλλία, όπου έχουν κόκκινα πόδια πέρδικες έχουν κυκλοφορήσει. Σε αυτές τις περιοχές, τα υβρίδια μεταξύ αυτού του είδους, το chukar, και το κόκκινο πέρδικα βρίσκονται συνήθως (McGowan 1994).
Τρία επιζώντα υποείδη συνήθως αναγνωρίζονται (McGowan 1994), τα οποία διαφέρουν οριακά στο χρωματισμό και κάπως περισσότερο, σύμφωνα με μοριακές μελέτες (Randi 2006? δείτε παρακάτω για λεπτομέρειες).
Γεωγραφική εξάπλωση
μικρογραφία|Κατανομή της πετροπέρδικας (ροζ) και των άλλων συγγενικών περδικών|300x300εσ
Η πετροπέρδικα είναι ενδημικό επιδημητικό πτηνό της Ευρώπης, όπου εξαπλώνεται μόνο στις Άλπεις, τα Απέννινα, τη Σικελία και τα Βαλκάνια.
Εντός των Βαλκανίων, αναπαράγεται στην Αλβανία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, τη Βουλγαρία, την Κροατία, την Ελλάδα, τη Βόρεια Μακεδονία, το Μαυροβούνιο και τη Σερβία.
Άλλες περιοχές εξάπλωσης του είδους αποτελούν τη Γαλλία, την Αυστρία, την Ιταλία (Απέννινα, Σικελία) και την Ελβετία. Ένας μικρός πληθυσμός επιζεί στη Σλοβενία, όπου τρέχουσα τάση είναι άγνωστη. Θεωρείται πως έχει εξαφανιστεί από το Λίχτενσταϊν, ενώ έχει εισαχθεί σε Βέλγιο, Λιβάνο και Ισπανία. Πηγές: (σημ1. Επιπλέον, υπήρχε ένα παλαιοϋποείδος (paleosubspecies), το Α. g. martelensis, το οποίο είναι γνωστό μόνο από απολιθώματα)
(σημ 2. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Βιότοπος
Η πετροπέρδικα είναι είδος επιδημητικό σε βραχώδης πλαγιές, κυρίως στα βουνά, συχνά σε γρασίδι, σκόρπιους θάμνους και παραδοσιακές ορεινές καλλιέργειες σιτηρών και αποφεύγει τις βορινές πλαγιές. Όπου, πάντως, δεν υπάρχει κυνηγετική πίεση ή άλλες ενοχλήσεις απαντάται και μέχρι το επίπεδο της θαλάσσης, π.χ. στο Άγιο Όρος.
Μορφολογία
Η μόνες διαφορές από τη νησιώτικη είναι πως έχει κάτασπρη τραχηλιά, σαφώς καθορισμένο περιθώριο τραχηλίας (ποικίλει σε φάρδος, π.χ. πιο φαρδύ στο υποείδος των Άλπεων, στενό ή και σπασμένο στο υποείδος της Σικελίας), στενό λευκό φρύδι που συχνά διασχίζει και το μέτωπο, λίγο μαύρο δίπλα στη βάση του πάνω ράμφους και σαφώς περισσότερες (σχεδόν οι διπλάσιες) ραβδώσεις στα πλάγια (περίπου 10–12). Τα νεαρά πουλιά έχουν κιτρινοκάστανο χρώμα με καφετί γραμμώσεις για καμουφλάζ.
Οι διαφορά ανάμεσα στα 2 φύλα εντοπίζεται στο μέγεθος (όπου τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά) και στον αστράγαλο των ποδιών τους, στο αρσενικό φαίνεται έντονα ο αστράγαλος ενώ στο θηλυκό καθόλου.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές: )μικρογραφία|Βαλσαμωμένη πετροπέρδικα|400x400px
Τροφή
Η τροφή της είναι κυρίως φυτική και κατά ένα μικρό μέρος ζωική. Αποτελείται από σπόρους φυτών, γράστεων, χυμώδεις καρπούς, σκουλήκια, έντομα, σαλιγκάρια κλπ. Μαζί με την τροφή καταπίνει και χαλίκια που βοηθούν στο άλεσμα αλλά γίνεται έτσι και πρόσληψη ασβεστίου.
Πτήση
Η πετροπέρδικα πετά σπάνια αλλά γρήγορα και καλύτερα από άλλα Ορνιθόμορφα. Πετάει μόνο σε ανάγκη, χαμηλά με γρήγορα φτεροκοπήματα και αερογλιστρήματα με αλύγιστες φτερούγες.
Φωνή
Το κάλεσμα στην επικράτειά της (πρωί πρωί ή σούρουπο) μια ακανόνιστη σειρά από σύντομες λαρυγγώδεις πολύ σκληρές νότες, που σποραδικά διακόπτονται από γρήγορες πνιχτές σειρές "τσι τσεκ πε–τι–τσεκ τσι–τσεκ τσικ τσι–τσεκ τσι–τσεαϊ–τσεαϊ, πε–τε–τι–τιτσεκ τσι τε..." κλπ.συχνά χωρίς το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των συγγενών της.
Ηθολογία
Το χειμώνα, οι πετροπέρδικες υποφέρουν από την έλλειψη τροφής και, αν είναι βαρύς, πολλές πεθαίνουν από την πείνα. Αγαπούν πολύ τον ήλιο. Στη διάρκεια της ημέρας κινούνται ελάχιστα σε μια ορισμένη περιοχή ή κάθονται στο χώμα και απολαμβάνουν τον ήλιο. αριστερά|μικρογραφία|Αυγά του υποείδους Alectoris graeca graeca|280x280εσ