cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλφρέδο Ντι Στέφανο
Διεθνής καριέρα
Σε όλη την καριέρα του συμμετείχε σε 1.126 επίσημους και φιλικούς αγώνες σε Αργεντινή, Κολομβία και Ισπανία και σημείωσε 893 γκολ. Έχοντας σημειώσει 376 τέρματα σε συναντήσεις πρώτης εθνικής κατηγορίας, κατατάσσεται στους 25 πρώτους όλων των εποχών, ενώ σε επίσημους αγώνες σημείωσε 524 τέρματα (τουλάχιστον) σε 715 αγώνες. Κατέκτησε 21 συλλογικούς τίτλους και ένα διεθνή με την Αργεντινή.
Προπονητής
Ο Στεφάνο ακολούθησε στη συνέχεια καριέρα ως προπονητής: το 1967–68 βρισκόταν στον πάγκο της Έλτσε και στη συνέχεια μετακόμισε στην τεχνική διεύθυνση της Μπόκα Τζούνιορς το 1969 οδηγώντας την ομάδα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της Αργεντινής. Το 1970 επιστρέφει στην Ισπανία για οικογενειακούς λόγους και αναλαμβάνει τη Βαλένθια (με την οποία κατέκτησε ένα ισπανικό πρωτάθλημα), χάνοντας και σε τελικό Κυπέλλου την πρώτη αγωνιστική περίοδο, και τελικά επιστρέφει στην πρώτη του ομάδα, Ρίβερ Πλέιτ το 1981, που την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωτάθληματος. Παραμένει ο μόνος προπονητής που έχει οδηγήσει τους μακροχρόνιους αντιπάλους, Μπόκα και Ρίβερ στην κατάκτηση πρωταθλήματος. Το 1979 αναλαμβάνει τη Βαλένθια για δεύτερη φορά (από τις τέσσερις φορές που κάθισε στον πάγκο της) και την οδηγεί στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης τη ίδια χρονιά (1979–80).
thumb|left| Προπονητής της Ρίβερ Πλέιτ το 1981 Το 1982 επανήλθε στη Ρεάλ ως προπονητής για λιγότερο από δύο χρόνια. Η χρονιά 1982–83 ήταν απογοητευτική για το σύλλογο, τελείωσε τρίτη στο πρωτάθλημα Ισπανίας και έχασε σε τρεις τελικούς στους οποίους αγωνίστηκε μεταξύ των οποίων και τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Άνοιξε όμως το δρόμο για μια γενιά παικτών που αργότερα θα σηματοδοτούσαν μια εποχή στο σύλλογο όπως οι Εμίλιο Μπουτραγκένιο, Μανουέλ Σανστίς και Μάρτιν Βάσκες. Στη Ρεάλ βρέθηκε και πάλι ως λύση έκτακτης ανάγκης τον Νοέμβριο του 1990 παραμένοντας για πέντε μήνες και κερδίζοντας το Σούπερ Κύπελλο Ισπανίας. Καθοριστική για τη δεύτερη απομάκρυνση ήταν η απρόσμενη αποτυχία στο Κύπελλο Πρωταθλητριών τον Μάρτιο της επόμενης χρονιάς, με την ήττα εντός έδρας με 3–1 από τη Σπαρτάκ Μόσχας. Η δημιουργικότητά του επαλήθευε την άποψη ότι στο ποδόσφαιρο είναι πιο εύκολο να καταστρέφεις παρά να επινοείς. Ο ίδιος είχε πει σχετικά: «Για να χτίσω ένα σπίτι πρέπει να πάω στο πανεπιστήμιο για πέντε χρόνια, για να το γκρεμίσω χρειάζομαι μόνο ένα σφυρί». Δεν έτρεφε μεγάλη συμπάθεια στη προπονητική, αποκαλώντας την «το χειρότερο επάγγελμα που μπορεί να κάνει κανείς». Ωστόσο, ενέπνευσε αρκετούς από τους παίκτες του στο να γίνουν οι ίδιοι προπονητές και κάτι τέτοιο θα πρέπει να οδηγήσει σε θετική αποτίμηση του προπονητικού του έργου.
Τα τελευταία χρόνια
Ο Ντι Στέφανο εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κινηματογράφο κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Πρώτα στο Con los mismos colores, αργεντίνικη ταινία του 1949 που γνώρισε εμπορική επιτυχία, στη συνέχεια στην Ισπανία σε πολλές ταινίες ντοκιμαντέρ αφιερωμένες στη Ρεάλ Μαδρίτης, στις ταινίες Once pares de botas (1954), La batalla del domingo (1963) αλλά και στην ταινία Saeta Rubia, που γυρίστηκε το 1956 και στην οποία παίζει τον δικό του ρόλο. Ήταν επίσης πρωτοπόρος στη διαφήμιση μεταξύ αθλητών, υποστηρίζοντας πολλές εταιρείες και επωφελήθηκε σημαντικά από αυτά καθώς η δημοτικότητά του έφτασε στα ύψη. Το 2000 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του με τον τίτλο Gracias, vieja (Ευχαριστώ, γριά), τίτλος που αναφέρεται στη μπάλα και τη μητέρα του. Στη «γριά», που τον γέννησε, και στην μπάλα που τον έκανε να μεγαλώσει και του πρόσφερε τα πάντα.
Κατοικούσε στην Ισπανία μέχρι το θάνατό του το 2014. Στις 24 Δεκεμβρίου 1989 του απονεμήθηκε η «Σούπερ Χρυσή Μπάλα» (Super Ballon d'or) υπερψηφώντας των Γιόχαν Κρόιφ και Μισέλ Πλατινί που είχαν κερδίσει το έπαθλο τρεις φορές ο καθένας, ενώ ο ίδιος δύο. Το ειδικό αυτό βραβείο δεν έχει απονεμηθεί από τότε ξανά. Το 1994 τιμήθηκε με το Τάγμα Αξίας της FIFA για την προσφορά του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Στο τέλος του 20ού αιώνα απόλαυσε την αναγνώριση από την ποδοσφαιρική κοινότητα με πολλαπλούς τίτλους και διακρίσεις. Η πολύχρονη παρουσία του στη Ρεάλ Μαδρίτης και η συνεισφορά του στην καταξίωσή της ως «βασίλισσας της Ευρώπης», οδήγησε το σύλλογο στην ανακήρυξή του το 2000 σε επίτιμο πρόεδρο. Επίσης, εκλέχθηκε τέταρτος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα σε ειδική ψηφοφορία του περιοδικού France Football, ανάμεσα στους νικητές της Χρυσής Μπάλας. Το 2000 στην ψηφοφορία της «FIFA Football family» και των αναγνωστών του περιοδικού FIFA Magazine για την ανάδειξη του καλύτερου ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα ήρθε δεύτερος με 9,8 % των ψήφων, πίσω μόνο από τον Πελέ που πρώτευσε με 72,8 %. Το 2003 επελέγη από την Ισπανική Ομοσπονδία ως ο «χρυσός παίκτης» της χώρας για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ. Το 2004 συμπεριληφθηκε στη λίστα FIFA 100 με τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές. Ο Πελέ δήλωσε τότε ότι «ο Μαραντόνα είναι μεγάλος αλλά ο Ντι Στέφανο ο καλύτερος όλων».
thumb|Σε φωτογραφία του 1958
Στις 24 Δεκεμβρίου 2005, ο 79χρόνος «Δον Αλφρέδο» υπέστη καρδιακή προσβολή, που τον ανάγκασε να υποβληθεί σε επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης. Στις 9 Μαΐου 2006, εγκαινιάστηκε το «Στάδιο Αλφρέδο Ντι Στέφανο» (Estadio Alfredo Di Stefano) στην πόλη της Μαδρίτης και έγινε έδρα της δεύτερης ομάδας της Ρεάλ. Εναρκτήριος αγώνας ήταν μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και της Ρεμς, μια επανάληψη του τελικού του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου του 1956. Η UEFA του απέδωσε τον πρώτο τίτλο του προεδρικού βραβείου της το 2007, ως αναγνώριση της εξαιρετικής και μακροχρόνιας προσφοράς του Αργεντινού στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Το 2008 σε διαδικτυακή ψηφοφορία που διοργάνωσε η Ρεάλ Μαδρίτης, εξελέγη καλύτερος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου, μπροστά από το Ζινεντίν Ζιντάν. Τελική απόδειξη του αποτυπώματος που άφησε, ακόμα και όταν έπαιζε σε μια εποχή που τα παιχνίδια δεν ήταν ακόμη τηλεοπτικά. Από το 2008 ένα μπρούτζινο άγαλμα 2,5 μέτρων κοσμεί το χώρο του γηπέδου, εμπνευσμένο από τον πανηγυρισμό του μετά από χατ τρικ που σημείωσε στον αγώνα εναντίον της Βάσας Βουδαπέστης στη Μαδρίτη για τον πρώτο ημιτελικό του Κύπελλο Πρωταθλητριών της χρονιάς 1957–58.
Τον Οκτώβριο του 2011 ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο ήταν από τους 15 πρώτους που συμπεριλήφθησαν μετά από ψηφοφορία στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol), που στεγάζεται στην πόλη Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού τα εγκαίνια του οποίου έγιναν στις 11 Ιουλίου του ίδιου έτους. Το μουσείο συμπεριλαμβάνει τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.
Μετά από άλλη καρδιακή προσβολή ο 88χρονος θρύλος του δημοφιλέστερου αθλήματος στην υφήλιο κατέληξε στις 7 Ιουνίου 2014. Η σορός του εκτέθηκε στο Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου την επόμενη ημέρα. Κατά τη διάρκεια του ημιτελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 μεταξύ Αργεντινής και Ολλανδίας στις 9 Ιουλίου, τιμήθηκε με ένα λεπτού σιγή, ενώ η ομάδα της Αργεντινής φορούσε μαύρες κορδέλες. Η Ρίβερ Πλέιτ από την Αργεντινή και η Μιγιονάριος από την Κολομβία οργάνωσαν ένα φιλικό αγώνα ως φόρο τιμής του πρώην παίκτη τους. Ο αγώνας διεξήχθηκε στις 16 Ιουλίου 2014. Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί μία φορά και ήταν πατέρας έξι παιδιών.
Η κληρονομιά του
Το 2008 ο Ντι Στέφανο έγινε ο πρώτος παραλήπτης του Προεδρικού Βραβείου της UEFA, παρότι κατ' ουσία δεν ήταν Ευρωπαίος. Ο πρόεδρος της UEFA Μισέλ Πλατινί κατά τη διάρκεια της απονομής στη Μαδρίτη είπε: «Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς την ιστορία του ποδοσφαίρου χωρίς να σκέφτεσαι για εσάς. Η ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης κατά τη διάρκεια της θητείας σας ως παίκτης σημάδεψε την ιστορία για πάντα και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αφήσατε ένα αποτύπωμα που δεν μπορεί να σβήσει ποτέ». Σε πενήντα χρόνια, η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε δύο τίτλους πρωταθλήματος. Μετά την άφιξη του Ντι Στέφανο στα επόμενα πενήντα, ο σύλλογος είχε κερδίσει περισσότερους τίτλους από όλους τους ισπανικούς συλλόγους, αποτελώντας τον ιδανικότερο συνδυασμό κορυφαίας ατομικής και συλλογικής επιτυχίας στην ιστορία.
Αναγνωρισμένος ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης  άφησε στο σύλλογο εξαιρετικά σημαντική κληρονομιά ανασύροντάς τον από την αγωνιστική μετριότητα και συμβάλλοντας στην πλήρη αναμόρφωσή του στον πιο διάσημο ποδοσφαιρικό συλλόγο στον κόσμο και μέσω αυτού προάγοντας το άθλημα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέχρι τότε. Εφαρμόζοντας με τον καλύτερο τρόπο ότι «οι τελικοί δεν παίζονται, κερδίζονται», παραμένει ο σημαντικότερος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου δημιουργώντας θεμέλια στοιχεία νοοτροπίας που υπάρχουν ακόμα και πάνω από μισό αιώνα από τον τελευταίο του αγώνα. Η κληρονομιά του όμως δεν περιορίζεται στα όρια ενός σωματείου καθώς η αγωνιστική του παρουσία υπήρξε καθοριστική στην επιτυχία νέων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων που άντεξαν στην πάροδο του χρόνου, μεταξύ των οποίων και η κορυφαία διασυλλογική της γηραιάς ηπείρου. Στη σύγχρονη γλώσσα, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ήταν ο πρώτος Galactico. Ορισμένα από τα ρεκόρ του καταρρίφθηκαν με το πέρασμα των δεκαετιών, όμως οι αναμνήσεις που άφησε και η σχέση του με τους φιλάθλους δεν προσεγγίστηκαν ποτέ.
Συνέβαλε επίσης καθοριστικά στην ανάπτυξη και την εδραίωση του κολομβιανού ποδοσφαίρου στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Νότιας Αμερικής. Επιπλέον, πιστώνεται με την ευθύνη για την ταχεία επιτυχία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, που με την κυρίαρχη αγωνιστική του παρουσία συνέβαλε τα μέγιστα στην επιτυχή εδραίωση του θεσμού. Ο Ντι Στέφανο και ο Πελέ ήταν οι κύριοι δημιουργοί της παγκόσμιας επέκτασης του ποδοσφαίρου ως θέαμα.
Όμως, περισσότερο σημαντική ήταν η παρουσία του για ολόκληρο το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Η Ευρώπη υπέστη ανυπολόγιστη καταστροφή με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το άθλημα προσπαθούσε να ανασυνταχθεί στα πλαίσια όμως σημαντικότερων αναγκών που προκύπτουν μετά από μία τόσο εκτεταμένη σύρραξη. Το ποδόσφαιρο της Αργεντινής ήταν ίσως το κορυφαίο στον κόσμο τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και η μεταγραφή του Ντι Στέφανο στη Ευρώπη οδήγησε τη γηραιά ήπειρο σε επίπεδο του δημοφιλέστερου αθλήματος, αντίστοιχο του οποίου δεν είχε βρεθεί στο παρελθόν. Η έλλειψη κορυφαίων στιγμών σε επίπεδο εθνικών ομάδων έχει αντίκτυπο και στη γνώμη της διεθνούς κοινότητας του αθλήματος για τη συνολική αξιολόγησή του. Ενώ χαρακτηρίζεται ως ποδοσφαιρικός «θεός», είναι ίσως η διεθνής του καριέρα που τον βρίσκει (κατά πολλούς) πίσω από τους Πελέ και Ντιέγκο Μαραντόνα στην πιο ευρέως διαδεδομένη άποψη των καλύτερων όλων των εποχών. Η επιρροή όμως που άσκησε ο Ντι Στέφανο είναι δύσκολο να συγκριθεί με οποιοδήποτε άλλο. Πολλοί ειδικοί του αθλήματος εξακολουθούν να τον αναγνωρίζουν ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή που αγωνίστηκε ποτέ σε ευρωπαϊκό σύλλογο.
thumb|300px|Με την Εθνικής Αργεντινής
Ειδικά στατιστικά
Κύριες πηγές : FIFA, IFFHS, Ρεάλ Μαδρίτης, docs.ufpr.br., transfermarkt
Αναστάσιος Ρομπότσης
Πηγές
Κατηγορία:Πυρπολητές του 1821
Αλφρέδο Ντι Στέφανο
Ποδοσφαιριστής
Ριβέρ Πλέιτ Μιγιονάριος Ρεάλ Μαδρίτης Εθνική Αργεντινής
Ατομικές διακρίσεις
thumb |Οι δύο Χρυσές Μπάλες και η μοναδική Σούπερ Χρυσή Μπάλα
Ερτουγρούλ Οσμάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί
Γονότυπος
Φυλετικά χαρακτηριστικά
Στην περίπτωση της αιμορροφιλίας, αχρωματοψίας, ή άλλων χαρακτηριστικών που σχετίζονται με το φύλο, το γονίδιο μεταφέρεται μόνο στο χρωμόσωμα Χ. Επομένως, μόνο άτομα με δύο χρωμοσώματα Χ (γυναίκες) μπορούν να είναι φορείς στις οποίες δεν εμφανίζεται η ανωμαλία. Αυτό το άτομο έχει φυσιολογικό φαινότυπο, αλλά έχει 50-50 πιθανότητες, με έναν μη επηρεασμένο σύντροφο, να μεταδώσει το ανώμαλο γονίδιο του στον απόγονο της. Εάν ζευγαρώσει με έναν άνδρα με αιμορροφιλία (έναν άλλο φορέα) θα υπήρχε πιθανότητα 75% να μεταδοθεί το γονίδιο.
Επίσταση
Η επίσταση είναι όταν ο φαινότυπος ενός γονιδίου επηρεάζεται από ένα ή περισσότερα άλλα γονίδια. Αυτό συμβαίνει συχνά μέσω κάποιου είδους επικάλυψης του ενός γονιδίου στο άλλο. Για παράδειγμα, το γονίδιο "Α" κωδικοποιεί το χρώμα των μαλλιών, το επικρατές αλληλόμορφο "Α" κωδικοποιεί τα καστανά μαλλιά και ένα υπολειπόμενο αλληλόμορφο "a" τα ξανθά μαλλιά, αλλά ένα ξεχωριστό γονίδιο "Β" ελέγχει την ανάπτυξη των μαλλιών και ένα υπολειπόμενο αλληλόμορφο "b" προκαλεί φαλάκρα. Εάν το άτομο έχει τον γονότυπο BB ή Bb, τότε παράγει μαλλιά και μπορεί να παρατηρηθεί ο φαινότυπος του χρώματος των μαλλιών, αλλά εάν το άτομο έχει γονότυπο bb, τότε το άτομο είναι φαλακρό που καλύπτει πλήρως το γονίδιο Α.
Πολυγονιδιακά χαρακτηριστικά
Ένα πολυγονιδιακό χαρακτηριστικό είναι εκείνο του οποίου ο φαινότυπος εξαρτάται από τα πρόσθετα αποτελέσματα πολλαπλών γονιδίων. Οι συνεισφορές καθενός από αυτά τα γονίδια είναι συνήθως μικρές και προσθέτουν μέχρι έναν τελικό φαινότυπο με μεγάλη ποικιλία παραλλαγών. Ένα καλά μελετημένο παράδειγμα αυτού είναι ο αριθμός των αισθήριων τριχών στις μύγες. Αυτοί οι τύποι πρόσθετων αποτελεσμάτων είναι επίσης η εξήγηση για το ποσό της διακύμανσης στο χρώμα των ανθρώπινων ματιών.
Προσδιορισμός
Γονοτύπηση είναι η διαδικασία της αποσαφήνισης του γονότυπου ενός ατόμου με βιολογική ανάλυση. Γνωστή επίσης ως γονοτυπική ανάλυση, οι τεχνικές περιλαμβάνουν PCR, ανάλυση θραυσμάτων DNA, ανιχνευτές αλληλομορφοειδικό ολιγονουκλεοτίδιο (allele specific oligonucleotide ή ASO), αλληλούχιση DNA και υβριδοποίηση νουκλεϊκού οξέος σε μικροσυστοιχίες γονιδίων ή σφαιρίδια. Αρκετές κοινές τεχνικές γονοτύπησης περιλαμβάνουν πολυμορφισμός μήκους περιοριστικού θραύσματος (restriction fragment length polymorphism ή RFLP), πολυμορφισμός μήκους περιοριστικού θραύσματος τερματικού (terminal restriction fragment length polymorphism ή t-RFLP), ενισχυμένος πολυμορφισμός μήκους θραύσματος (amplified fragment length polymorphism η AFLP), και multiplex ligation-dependent probe amplification ή MLPA.
Η πιο κοινή χρωμοσωμική ανευπλοειδία είναι η τρισωμία του χρωμοσώματος 21, η οποία εκδηλώνεται ως σύνδρομο Down. Οι τρέχοντες τεχνολογικοί περιορισμοί επιτρέπουν συνήθως μόνο ένα κλάσμα του γονότυπου ενός ατόμου να προσδιορίζεται αποτελεσματικά.
Εξελικτική προέλευση του γονότυπου
Ο κόσμος RNA είναι το υποθετικό προκυτταρικό στάδιο της εξελικτικής ιστορίας της ζωής στη γη, στο οποίο αυτοαναπαραγόμενα μόρια RNA που πολλαπλασιάζονται πριν από την εξέλιξη του DNA και των πρωτεϊνών. Η Αυτοαναπαραγωγή που κατευθύνεται από το πρότυπο RNA ξεκίνησε πιθανώς όταν μια αλληλουχία RNA εμφανίστηκε στον πρεβιοτικό κόσμο που θα μπορούσε να δράσει καταλυτικά ως ριβοένζυμο για να διευκολύνει τη δική του αναπαραγωγή αποφεύγοντας τη δική του καταστροφή. Η αλληλουχία νουκλεοτιδίων του πρώτου αναδυόμενου αυτοαντιγραφόμενου μορίου RNA θα ήταν ο αρχικός γονότυπος. Η αναδιπλωμένη τρισδιάστατη φυσική δομή του πρώτου μορίου RNA που είχε ενεργότητα ριβοζύμου που προάγει την αντιγραφή ενώ αποφεύγει την καταστροφή θα ήταν ο πρώτος φαινότυπος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενετική
Νέμεα
Τα Νέμεα με γυμνικούς και ιππικούς αγώνες ήταν από τις πιο σημαντικές αθλητικές διοργανώσεις της αρχαίας Ελλάδας μετά τα Πύθια, τα Ολύμπια και τα Ίσθμια. Με την ίδια ονομασία διεξάγονται από το 1996 στο αρχαίο στάδιο της Νεμέας διεθνείς αθλητικοί αγώνες.
Ιστορικές πληροφορίες
Τα Νέμεα καθιερώθηκαν το 573 π.Χ. σε μια εποχή που η πόλη της Νεμέας αποτελούσε τμήμα της πόλης-κράτους των Κλεωνών  (σημερινός οικισμός βλέπε Αρχαίες Κλεωνές). Αργότερα η Νεμέα και οι αγώνες πέρασαν στην κατοχή του Άργους και από το 270 π.Χ. διεξάγονταν εκεί.
Στη Νεμέα υπήρχε το ιερό του Δία, ένα από τα σημαντικότερα ιερά των Ελλήνων και οι αθλητικοί αγώνες διοργανώνονταν ως μέρος του κύκλου των εορτών προς τιμήν του Δία. Τα Νέμεα, μαζί με τα Ολύμπια, τα Ίσθμια και τα Πύθια, ήταν οι σπουδαιότεροι αθλητικοί αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Στη διάρκειά τους μια ιερή εκεχειρία σταματούσε κάθε εχθροπραξία ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις.
Η Νεμέα δεν ήταν πόλη ούτε καν οικισμός. Διέμεναν εκεί μόνο λίγοι ιερείς ενώ συνέρρεε πλήθος προσκυνητών. Το έπαθλο των αγώνων ήταν ένα στεφάνι από άγριο σέλινο. Η διάρκεια των αγώνων εικάζεται ότι ήταν πέντε μέρες και την ευθύνη της διεξαγωγής τους είχαν οι Ελλανοδίκες. Διεξάγονταν κάθε δύο έτη. Ήταν ταφικοί αγώνες προς τιμήν των Επτά επί Θήβας αλλά και προς τιμήν του οφέλτη Δία Για αυτόν το λόγο οι ελλανοδίκες φορούσαν πένθιμο ένδυμα.
Αγωνίσματα
Στα Νέμεα διεξάγονταν αγώνες γυμνικοί και ιππικοί. Αργότερα προστέθηκαν και μουσικοί. Τα αγωνίσματα ήταν τα εξής :
Γυμνικοί Αγώνες
Ιππικοί αγώνες
Ανασκαφή και αναβίωση των αγώνων
Το 1974 άρχισε η ανασκαφή του αρχαίου σταδίου της Αρχαίας Νεμέας από την Αμερικανική Αρχαιολογική Σχολή. Ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ Steven G. Miller ήταν εκείνος που με την επιμονή του ανέδειξε το αρχαίο στάδιο. Η ανασκαφή ολοκληρώθηκε το 1991 και στη συνέχεια οργανώθηκε η αναβίωση των Νέμεων, με τους πρώτους αγώνες που έγιναν το 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Ιστορία της Κορινθίας
Νίκαια (Βιθυνία)
Ιστορία
Προς το τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου,οι πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η σφαγή των Αρμενίων και αργότερα - κατά τη μικρασιατική εκστρατεία - η σφαγή των Ελλήνων της πόλης, συντέλεσαν στην παρακμή της. Επιπλέον πραγματοποιήθηκαν σημαντικές καταστροφές στα μνημεία της πόλης και από τις δύο πλευρές. Σήμερα η Νίκαια είναι ένα μικρό αστικό κέντρο 20.000 κατοίκων, στο οποίο σώζονται τα τείχη, οι ρωμαϊκοί και βυζαντινοί προμαχώνες, περιμέτρου 4,5 χιλιομέτρων, καθώς και ο Ναός της Αγίας Σοφίας, που από το 2012 λειτουργεί ως μουσουλμανικό τέμενος.
Κεραμική Νίκαιας
Η Νίκαια είναι γνωστή για τα φημισμένα κεραμικά προϊόντα της. Από τον 14ο αιώνα ώς τις αρχές του 20ού (και με τη μέγιστη ακμή τους τον 16ο αι., επί σουλτάνου Σουλεϊμάν Α'), τα αγγειοπλαστικά εργαστήρια της Νίκαιας παρήγαν κεραμικά πλακίδια για την επένδυση τοίχων, αγγεία, επιτραπέζια σκεύη και άλλα αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Τα προϊόντα αυτά ήταν περιζήτητα από την οθωμανική αυτοκρατορική αυλή και τις πλούσιες οικογένειες της Κωνσταντινούπολης, συναγωνίζονταν μάλιστα τα αντίστοιχα κινεζικά προϊόντα από πορσελάνη. Από τον 19ο αι. μάλιστα, ήταν αντικείμενο αναζήτησης των ξένων περιηγητών και συλλεκτών.
Τα τελευταία χρόνια, το τουρκικό κράτος έχει κάνει σοβαρή προσπάθεια να αναβιώσει αυτή την κάποτε ανθηρή βιομηχανία της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας * Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Βιθυνίας
Εχεκλής
Με το όνομα Εχεκλής είναι γνωστά δύο πρόσωπα της ελληνικής αρχαιότητας, το ένα μυθικό και το άλλο πραγματικό.
Μυθολογία
Στην ελληνική μυθολογία ο Εχεκλής ήταν αρχηγός των Μυρμιδόνων, γιος του Άκτορα. Ο Εχεκλής πήρε ως σύζυγό του την Πολυμήλη.
Φιλοσοφία
Το ιστορικό πρόσωπο με το όνομα Εχεκλής ήταν αρχαίος κυνικός φιλόσοφος από την Έφεσο. Υπήρξε μαθητής του Κλεομένους και του Θεομβρότου, ενώ ο ίδιος ήταν ο δάσκαλος του Μενεδήμου. Δεν έχουν σωθεί πληροφορίες για τα έργα του.
Γκουαλγκάνο Ριντέλ
Μετά το θάνατο του πρίγκιπα Ζοτρντέν Α΄ της Κάπουα, ο Γκουαλγκάνο, οι Καπουάνοι και οι Γκαέτες εξεγέρθηκαν και ο νέος πρίγκιπας, ο Ριχάρδος Β΄, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κάπουα για το οικογενειακό προπύργιο της Αβέρσα, ενώ ο Δούκας Ρενώ της Γκαέτα έπρεπε να εγκαταλείψει την Γκαέτα για το αγροτικό προπύργιο της οικογένειάς του στο Ποντεκόρβο.
Λίγο πριν από το 1100, ο Γκουαλγκάνο παντρεύτηκε τη Καρότα, κόρη του Κόμη Ράνουλφ Α΄ του Καϊάτζο και της συζύγου του Σίμπιλας. Δεν είχαν παιδιά και με το θάνατο του Γκουαλγκάνο ο Ιταλικός κλάδος της οικογένειας Ριντέλ εξαφανίστηκε. Η Γκαέτα βρίσκεται στη συνέχεια στα χέρια ενός άλλου Νορμανδού, του Γκιγιώμ ντε Μπλοσεβίλ, ο οποίος ίσως και να είχει εκδιώξει τον Γκουαλγκάνο αντί να περιμένει τον θάνατό του. Το Ποντεκόρβο πέρασε στη χήρα του, την αδερφή του Κόμη Ροβέρτου του Καΐζαζο και τον ξάδελφό του Πρίγκιπα Ριχάρδου Β΄. Υποτίθεται ότι συνωμότησε με τους εχθρούς του Ριχάρδου και έτσι έχασε τον Ποντεκόρβο και το έδωσε στον αδερφό της, ο οποίος στη συνέχεια εν μέρει στο Αβαείο του Μόντε Κασσίνο στις 13 Ιανουαρίου 1105.
Μενέρ
Ο όρμος Μενέρ (Menere Bay) είναι όρμος και παραλία της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα σε ζώνη ώρας UTC-4.
Οίκος του Δαβίδ
Χριστιανικές ερμηνείες
Το Δένδρο του Ιεσσαί (αναφερόμενο στον πατέρα του Δαβίδ) είναι μια παραδοσιακή χριστιανική καλλιτεχνική αναπαράσταση της γενεαλογικής σύνδεσης του Ιησού με τον Δαβίδ.
Μενέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Όρμοι της Γρενάδας
Οίκος του Δαβίδ
Ισλαμικές ερμηνείες
Το Κοράνιο αναφέρει τον Οίκο του Δαβίδ μία φορά: «Εργασθείτε, οικογένεια του Δαβίδ, με ευγνωμοσύνη, και λίγοι από τους δούλους Μου είναι ευγνώμονες» και αναφέρεται 16 φορές στο όνομα του ίδιου του Δαβίδ.
Σύμφωνα με ορισμένες Ισλαμικές πηγές, μερικοί από τους Εβραίους της Αραβίας κατάγονταν απο την γενεαλογική γραμμή του Δαβίδ. Ο Μωχαμάντ-Μπάκερ Μαγιέσι κατέγραψε: «Ένας Εβραίος από τη γραμμή του Δαβίδ έφτασε στη Μεδίνα και βρήκε τον λαό σε βαθιά θλίψη. Τί συμβαίνει?, ρώτησε. Κάποιοι από τους ανθρώπους απάντησαν: ο Προφήτης Μωάμεθ πέθανε".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βίβλος Κατηγορία:Οικογένειες
Ευφροσύνη (μυθολογία)
Πηγές
Ευφροσυν
Βίκτωρ Μητρόπουλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το Βήμα: Βίος και Πολιτεία των αδελφών Μητρόπουλου
Μητροπουλος Βικτωρ Μητροπουλος Βικτωρ Μητροπουλος Βικτωρ Μητροπουλος Βικτωρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Μητροπουλος Βικτωρ μ
Αμβρόσιος Σκαραμαγκάς
Βιογραφία
Επιδόθηκε με το εμπόριο και εγκαταστάθηκε ησυχάζοντας στην Αθήνα και τον Πειραιά, όπου απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1864.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή της Αμβέρσας
Χρονικό του Γαλαξειδίου
Το Χρονικόν του Γαλαξειδίου αναδημοσιεύτηκε το 1914 από τον "Σύνδεσμο των Γαλαξειδιωτών" μαζί με την ιστορία και των γύρω κωμοπόλεων, όπως της Άμφισσας, της Ναυπάκτου, του Λιδωρικίου κ.λπ. Το δε 1944 ο Γεώργιος Βαλέτας το επαναδημοσίευσε.
Το πρωτότυπο χειρόγραφο του Χρονικού περιήλθε στις ανιψιές τού Κωνσταντίνου Σάθα, Αικατερίνη & Ευθυμία Βλασσοπούλου μέχρι το 1967. Τελικά, ύστερα από μια μικρή περιπέτεια, επέστρεψε στις 30 Ιουνίου 1980 στην πατρίδα του. Σήμερα φυλάσσεται σε ειδική προθήκη στο «Ναυτικό Μουσείο Γαλαξειδίου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χ Κατηγορία:Χρονικά
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας
Ζακ-Αρσέν ντ' Αρσονβάλ
Βιογραφικά στοιχεία
Επηρεασμένος από τον Μπερνάρ, ο ντ' Αρσονβάλ πήρε την απόφαση να αφιερώσει τη ζωή του στην επιστημονική έρευνα. Το 1892 έγινε διευθυντής του νέου εργαστηρίου βιοφυσικής στο College de France και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1910. Οι κυριότερες ερευνητικές συνεισφορές του έγιναν στην ηλεκτροφυσιολογία. Το 1889 άρχισε τις πρώτες έρευνες των επιδράσεων του εναλλασσόμενου ρεύματος στη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος. Ανεκάλυψε ότι τέτοια ρεύματα με συχνότητες πάνω από 5 kHz δεν προκαλούσαν τις μυϊκές συσπάσεις και διεγέρσεις νεύρων μιας ηλεκτροπληξίας. Αντιθέτως, φαινόταν να έχουν ευεργετικά αποτελέσματα. Ο ντ' Αρσονβάλ πρωτοπόρησε έτσι στη θεραπευτική εφαρμογή του εναλλασσόμενου ρεύματος υψηλής συχνότητας στο ανθρώπινο σώμα, θεμελιώνοντας την πρακτική που είναι γνωστή ως ηλεκτροθεραπεία. Ανέπτυξε ένα διεγειρόμενο από σπινθήρα κύκλωμα συντονισμού για να παράγει ρεύματα συχνότητας 0,5 ως 2 MHz, γνωστά ως «ρεύματα ντ' Αρσονβάλ» για θεραπευτικούς σκοπούς. Αργότερα, το ίδιο κύκλωμα χρησιμοποιήθηκε για διαθερμία.
Το 1881 ο ντ' Αρσονβάλ πρότεινε την αξιοποίηση της θαλάσσιας θερμικής ενέργειας. Δικός του φοιτητής, ο Ζωρζ Κλωντ, κατασκεύασε την πρώτη τέτοια εγκατάσταση, το 1930 στην Κούβα.
Ο ντ' Αρσονβάλ νυμφεύθηκε νεαρός, το 1871, έμεινε χήρος το 1896 και ξαναπαντρεύτηκε χωρίς να αποκτήσει παιδιά.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Ζακ-Αρσέν ντ' Αρσονβάλ τιμήθηκε με το Βραβείο Μοντυόν (Prix Montyon) το 1882, με το παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής το 1884 και με τον γαλλικό Μεγαλόσταυρο το 1931. Το 1918 εκλέχθηκε πρόεδρος του Ινστιτούτου Ακτινολογίας. Ο κρατήρας Ντ' Αρσονβάλ στην αόρατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί
Δρυμός Θεσσαλονίκης
Το δημοτικό σχολείο του Δρυμού
Το 1899-1900 είναι η πρώτη σχολική χρονιά για την οποία υπάρχουν πλήρη διδακτικά στοιχεία. Δίδασκαν δύο δάσκαλοι, τα μαθήματα άρχιζαν τις αρχές Σεπτεμβρίου και τελείωναν στα μέσα Μαΐου. Το διάστημα 1900-1913, στη θέση του διθέσιου σχολείου κτίσθηκε τετραθέσιο και το 1914 το σχολείο άρχισε να λειτουργεί ως δημόσιο. Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν: ιερά, γλωσσικά, αριθμητική, καλλιγραφία, πατριδογνωσία, φυσική, ωδική, γυμναστική, ιστορία και ιχνογραφία. Το 1953 λειτούργησε νέο διδακτήριο, που κτίσθηκε στην άκρη του χωριού.
Αθλητισμός
Όσον αφορά τον αθλητικό τομέα, στο Δρυμό Θεσσαλονίκης και ειδικότερα στο ΔΑΚ Μυγδονίας εδρεύουν τα σωματεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Ωραιοκάστρου
Μελισσουργοί Άρτας
Μονοπάτια
Ενδεικτικά, κάποια από αυτά:
Αθλητισμός
Ο τοπικός αθλητικός σύλλογος των Μελισσουργών είναι η Αθλητική Ένωση Μελισσουργιωτών Άρτας «η Μέλισσα», γνωστή απλά ως «Μέλισσα Άρτας» και ιδρύθηκε το 1978. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Άρτας, εκπροσωπώντας την περιοχή στο τοπικό ποδόσφαιρο.
Έχει κατακτήσει 4 τοπικά πρωταθλήματα (1990, 1994, 1996, 1998) και 5 κύπελλα (1982, 1991, 1992, 1995, 1996) και έχει παρουσία στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε τις χρονιές 1990-91, 1991-92, 1992-93, 1994-95, 1996-97, 1998-99 και 2002-03.
Στο παρελθόν διέθετε επίσης και τμήμα χάντμπολ, το οποίο ιδρύθηκε το 1984 και το 2003 ανέστειλε τη λειτουργία του, έχοντας αγωνιστεί επί σειρά ετών στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής. Επίσης για διάστημα 2 ετών ο σύλλογος διατήρησε και τμήμα μπάσκετ, λειτουργώντας εντελώς ερασιτεχνικά.
Διοίκηση
μικρογραφία|Η πρώην κοινότητα Μελισσουργών Οι Μελισσουργοί αποτελούσαν μέχρι και το 2010 ξεχωριστή κοινότητα που καταλάμβανε ένα ορεινό τμήμα στο βορειότερο σημείο του νομού, στις πλαγιές των Τζουμέρκων. Η κοινότητα καταλάμβανε έκταση 36,5 τ.χλμ. και συνόρευε με τον δήμο Αγνάντων και με τους νομούς Τρικάλων και Ιωαννίνων.Μετά το σχέδιο Καλλικράτης και τις ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2010 οι Μελισσουργοί ανήκουν στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων ως ξεχωριστή δημοτική κοινότητα.
Ελληνικές Αυτοδιοικητικές Εκλογές 2010
Τα αποτελέσματα για τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του 2010 για την τοπική κοινότητα Μελισσουργών είναι τα εξής:
Για την περιφέρεια Ηπείρου:
Για το δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Ωραιοκάστρου
Οστρακισμός
Ιστορική αναφορά
Ο οστρακισμός θεσπίστηκε αρχικά ως ένα μέσο προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αργότερα όμως, ο θεσμός αυτός έχασε βαθμιαία τη σημασία του, διότι χρησιμοποιήθηκε από τις διάφορες παρατάξεις σαν τρόπος απαλλαγής και εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων. Χαρακτηριστικά ο Πλούταρχος αναφέρει για τον Αριστείδη:
Εξοστρακισθέντες Αθηναίοι
Οι Αθηναίοι που είναι γνωστό ότι εξοστρακίστηκαν είναι οι ακόλουθοι (κατά χρονική σειρά):
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Κοινωνική απόρριψη Κατηγορία:Ομαδικές διεργασίες
Α.Ο. Ζωγράφου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Δήμος Ζωγράφου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Ζωγραφου Ανδρων Ζωγραφου Γυναικων
Ιωάννης Καραγεωργής
Ο Γιάννης Καραγεωργής ή ο Ιωάννης Καραγεωργής, 17 Φεβρουαρίου 1929 - Νέα Υόρκη, 20 Μαρτίου 2002 υπήρξε Έλληνας ιστιοπλόος, λεμβοδρόμος και αθλητής που είχε λάβει το χάλκινο μετάλλιο για τη χώρα του το 1991 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Radial Laser.
Βιογραφία
Ο Γιάννης Καραγεωργής γεννήθηκε τις 17 Φεβρυαρίου 1929 στην Αθήνα. Όντας αγωνιστής λεμβοδρομίας σε προχωρημένη ηλικία, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο το 1991 για τη χώρα του στην κατηγορία Laser Radial.
Στις 20 Μαρτίου 2002, πέθανε στη Νέα Υόρκη, Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ζούσε. Θάφτηκε στο νεκροταφείο του Αγίου Μιχαήλ στο Ανατολικό Elmhurst της Νέας Υόρκης.
Επαγγελματικά Επιτεύγματα
Το νεοδημιουργούμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Laser Radial, που διοργάνωσε η Διεθνής Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία (ISAF), πραγματοποιήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1991 στην τρίτη του έκδοση στο Porto Carras Grand Resort, , που βρίσκεται στο Δήμο Σιθωνίας, στη Μακεδονία, Ελλάδα. Εκείνη την εποχή, δεν ήταν ακόμα στο Ολυμπιακό ημερολόγιο, οπότε ήταν το σπουδαιότερο τουρνουά της ειδικότητας.
Για την ημερομηνία, αναφέρεται στην τρίτη έκδοση του παγκόσμιου πρωταθλήματος της ειδικότητας, το μετάλλιο της οποίας κατείχε ο Αυστραλός Stewart Casey στην πρώτη θέση με χρυσό, στη δεύτερη θέση βρίσκοταν με το ασημένιο η Ελληνίδα Μαρία Βλάχου και στην Τρίτη θέση, ο Ιωάννης Καραγεωργής με το χάλκινο μετάλλιο .
Refeferences
Κατηγορία:Έλληνες_αθλητές_της_ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Αθλητές_της_ιστιοπλοΐας
Βουτάς Εύβοιας
Ο Βουτάς είναι ημιορεινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Βουτάς βρίσκεται σε υψόμετρο 216 μέτρα, απέχει 8 χλμ. ΝΔ. από την Ιστιαία (έδρα του δήμου) και 102 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα ενώ στα δυτικά και νότια περνάει η ΕΟ Χαλκίδας - Αιδηψού. Το χωριό είναι κτισμένο στην κοιλάδα που σχηματίζεται από έναν χείμαρρο σε περιοχή κατάφυτη από πλατάνια και πεύκα. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, αναφέρεται ότι το χωριό ανήκε σε τσιφλίκι Τούρκου πασά ενώ μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας η γη απαλλοτριώθηκε και μοιράστηκε στους ντόπιους. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία παράγοντας κτηνοτροφικά προϊόντα, λάδι, μέλι, κρασί, τσίπουρο και ξυλεία.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιστιαίων. Το 1877 με το ΦΕΚ 35Α - 02/06/1877 ορίστηκε έδρα του τότε δήμου Τελεθρίου ενώ το το 1928 με το ΦΕΚ 180Α - 05/09/1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Σήμια και το Κυπαρίσσι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Βουτά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιστιαίας του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει 294 κατοίκους ενώ ως οικισμός 198.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Κούκος
Ο Κούκος είναι πτηνό της οικογενείας των Κοκκυγιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Cuculus canorus και περιλαμβάνει 4 υποείδη. Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Cuculus canorus canorus (Linnaeus, 1758).
Το είδος είναι γνωστό στις περιοχές εξάπλωσής του, από δύο κύρια στοιχεία που το αφορούν: πρώτον, το χαρακτηριστικό δισύλλαβο κάλεσμά του, στο οποίο οφείλει την ονομασία του (βλ. Ονοματολογία) και, δεύτερον, την σπάνια για την ομοταξία -(πτηνά)- ηθολογία του, που εκφράζεται μέσω του παρασιτισμού του στις φωλιές άλλων πτηνών.
Ορθογραφία
Παρόλο που, η λέξη κούκος έχει «περάσει» στην ελληνική βιβλιογραφία με τη συγκεκριμένη ορθογραφία, είναι ορθότερη η εκδοχή της λέξης κούκκος. Αυτό συμβαίνει διότι το κούκος προέρχεται από το αρχαίο κόκκυξ που γράφεται με δύο κ (βλ. Ονοματολογία).
Ονοματολογία
Η ετυμολογία της λέξης κού(κ)κος, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Η λέξη είναι αρχαία ελληνική, ηχομιμητικής προέλευσης, αλλά η ρίζα της είναι σανσκριτική. Η επικρατέστερη ετυμολογική εκδοχή είναι η εξής: [ΕΤΥΜ. < αρχ. κόκκυξ, -υγος ≪κούκκος≫ < επιφών. κόκκυ ≪η κραυγή τού κούκκου≫, ονοματοποιημένη λ. από τον ήχο ku-ku, πβ. σανσκρ.kokila- ≪κούκκος≫, kukkuta ≪κόκορας≫, λατ. cuculus ≪κούκκος≫, αγγλ.cuckoe, γερμ. Kuckuck κ.ά. .
Η λέξη κόκκυξ, με τη σειρά της, αναφέρεται στον Αριστοφάνη: «χώπόθ’ ο κόκκυξ είποι κόκκυ». Ο μεγάλος ποιητής κάνει λογοπαίγνιο με τις λέξεις, εκθέτοντας ταυτόχρονα την ετυμολογία της λέξης κόκκυξ : <κόκκυ + επίθημα -υξ/-υγος (πρβλ. όρτ-υξ, πτέρ-υξ). Το κόκκυ είναι η λέξη που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες για το σημερινό κούκου, δίνοντας ξεκάθαρη ηχομιμητική προέλευση στη λέξη: κόκκυ→κόκκυξ και κούκου→κούκος.
Επιπροσθέτως, η ηχητική προέλευση της λέξης, υιοθετήθηκε τόσο στην επιστημονική (λατινική) ονομασία του γένους (Cuculus), όσο και σε όλες σχεδόν τις, ινδοευρωπαϊκής προέλευσης, γλώσσες. Ενδεικτικά αναφέρονται: Cuckoo, Kuckuck, Cuco, Coucou, Cuculo, Koekoek, Kуку́шка, Kukulca, Kakkuk, κλπ, ένα πραγματικό ηχητικό παιχνίδι που ξεκινάει, στην κυριολεξία, από δύο συλλαβές.
Η επιστημονική ονομασία του είδους canorus (cănōrus, a, um, adj. canor), προέρχεται από τη λατινική λέξη canere (=τραγουδώ) και, σημαίνει «(μελ-)ωδικός, αρμονικός, καλλίφωνος» (πρβλ. cum hoc animal (gallus) sit canorum suă sponte, Cic. Div. 2, 26, 57: aves).
Περιοχές αναπαραγωγής
Οι καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής του κούκου, καλύπτουν όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο και πολύ μεγάλο μέρος της Ασίας, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι, στην Ευρώπη, δεν υπάρχουν μόνιμοι (επιδημητικοί) πληθυσμοί, δηλαδή όλα τα άτομα μεταναστεύουν προς τις αφρικανικές περιοχές διαχείμασης.
Στην Ευρώπη απαντά σε όλες σχεδόν τις χώρες, πλην της Ισλανδίας και τις Φερόες, ενώ απουσιάζει από την πολύ Β. Σκανδιναβία και το βορειοανατολικό τμήμα της Βαλτικής. Στην Ασία εξαιρείται όλη σχεδόν η Αραβική Χερσόνησος, το μεγαλύτερο μέρος της ινδικής υποηπείρου και της Ινδοκίνας και σχεδόν όλη η Ινδονησία. Το βόρειο όριο εξάπλωσης του είδους περνάει από το βόρειο άκρο της τάιγκα και της Νορβηγίας, μέχρι την Καμτσάτκα και την Ιαπωνία, περίπου κατά μήκος του Αρκτικού Κύκλου. Το νότιο όριο της επικράτειας «τρέχει» περίπου κατά μήκος του 40ού παραλλήλου.
Στην Αφρική η αναπαραγωγή πραγματοποιείται σε κάποιους θύλακες του Μαρόκου, της Αλγερίας και της Τυνησίας.
Περιοχές διαχείμασης
Το υποείδος Cuculus canorus bakeri διαχειμάζει στη ΝΑ Ασία, το Ασσάμ και την ανατολική Βεγκάλη.
Μεταναστευτικές οδοί
Η εαρινή μετανάστευση πραγματοποιείται από το Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος και η φθινοπωρινή για τους τόπους διαχείμασης, ξεκινάει από τον Αύγουστο. Ο κούκος είναι ταξιδευτής μεγάλων αποστάσεων και κινείται κυρίως τη νύχτα.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τις Φερόες, την Ισλανδία και τη Γροιλανδία, τις Σεϋχέλλες και τις Κομόρες, τα Μπαρμπάντος και τις ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα, ο κούκος είναι καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, ερχόμενος από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο και, απαντά σε όλη την επικράτεια.
Βιότοπος
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δείχνει τα εξής αποτελέσματα: Καλαμιώνες, Βάλτοι, Θαμνότοποι, Κωνοφόρα και Ερεικώνες.
Στις αφρικανικές περιοχές διαχείμασης, συχνάζει στη σαβάνα, κυρίως στις τοποθεσίες με δένδρα, απαραίτητα για την επιτήρηση του χώρου. Αποφεύγει τα δάση και, όταν το οικοσύστημα είναι γυμνό από δένδρα, προτιμάει τις περιαστικές περιοχές όπου υπάρχει τεχνητή φύτευση.
Στην Ελλάδα απαντά σε αλσύλλια, ελαιώνες, αμπελώνες, αγρούς, πεδιάδες, δασικές παρυφές, θαμνώδεις περιοχές, αμμοθίνες, ρεματιές και βαλτότοπους.
Μορφολογία
Ο κούκος είναι μετρίου μεγέθους πτηνό, περίπου όσο ένα σαΐνι που, η εμφάνιση και το πέταγμά του, θυμίζουν έντονα γεράκι, αν εξαιρέσει κανείς τις οξύληκτες πτέρυγες και τη μακριά, όχι τετράγωνη ουρά.
Απαντάται σε δύο χρωματικές φάσεις: μία σκούρα γκρι, στην οποία ανήκουν όλα τα αρσενικά και, μία λιγότερο συχνή καφέ-καστανή, στην οποία ανήκουν τα νεαρά άτομα (juveniles) και αρκετά θηλυκά. Ο χρωματισμός των ενήλικων αρσενικών είναι σκούρος γκρι-μολυβί, σε όλη την άνω επιφάνεια του σώματος, το κεφάλι και τον τράχηλο, ενώ οι παρειές, ο λαιμός και το στήθος είναι πιο ανοιχτόχρωμα γκρι. Η υπόλοιπη κάτω επιφάνεια του σώματος είναι υπόλευκη με χαρακτηριστικές οριζόντιες γκριζόχρωμες ή καφετί ραβδώσεις. Τα θηλυκά αυτής της φάσης είναι σχεδόν όμοια με τα αρσενικά, εκτός από κάποιες περιπτώσεις, όπου παρουσιάζεται ένας ελαφρά καφετί χρωματισμός στις ραβδώσεις του στήθους και στις πλευρές του τραχήλου, πάντοτε όμως σε γκρι υπόβαθρο. thumb|left|300px| Συγκριτική μορφολογία κούκου και [[ξεφτέρι|ξεφτεριού, με έκδηλο τον μιμητισμό του πρώτου προς το δεύτερο]] Τα θηλυκά της καφετί φάσης είναι πολύ εύκολα αναγνωρίσιμα, με το χαρακτηριστικό κοκκινωπό κεφάλι και ουροπύγιο. Η στρογγυλεμένη και μακριά ουρά φέρει, και στις δύο χρωματικές φάσεις, χαρακτηριστικές, μικρές, λευκές κηλίδες. Η ίριδα είναι καστανή -σκούρα καφέ στα νεαρά άτομα-, ενώ διακρίνεται κίτρινος δακτύλιος γύρω από τον οφθαλμό.
Ο κούκος μοιάζει αρκετά, από μακριά, με το ξεφτέρι, λόγω του περίπου ίδιου μεγέθους και του χαρακτηριστικού γκρι ραβδόμορφου πτερώματός του στο στήθος. Από κοντύτερα, όμως, διακρίνονται οι οξύληκτες πτέρυγες, η στρογγυλεμένη και μακρύτερη ουρά και, το λεπτό, χωρίς άγκιστρο ράμφος του.
Ωστόσο, οι νεαροί κούκοι στο πρώτο φθινόπωρο της ζωής τους έχουν πολυποίκιλο φτέρωμα. Μερικοί έχουν καστανή, έντονα ραβδωτή κάτω επιφάνεια, ενώ άλλοι είναι απλά ομοιόμορφοι γκρι, με τους πρώτους να έχουν και ραβδωτή καστανοκοκκινωπή-καφέ άνω επιφάνεια, ενώ κάποια φτερά έχουν ανοικτές καφέ (κρεμ) άκρες. Όλα τα νεαρά άτομα έχουν υπόλευκες άκρες στα ανώτερα καλυπτήρια και στα πρωτεύοντα ερετικά φτερά. Τα δευτερεύοντα και τα μεγάλα καλυπτήρια φέρουν καφεκάστανες ραβδώσεις ή κηλίδες. Την άνοιξη, εκείνα τα πουλιά που είχαν εκκολαφθεί κατά το προηγούμενο έτος ενδέχεται να διατηρούν ορισμένα ραβδωτά δευτερεύοντα και καλυπτήρια των πτερύγων. Πάντως, τα πιο εμφανή χαρακτηριστικά αναγνώρισης των νεαρών κούκων είναι το άσπρο μπάλωμα στον αυχένα και τα λευκά κράσπεδα στα φτερά.
Τροφή
Ο κούκος τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με έντομα, κυρίως με κάμπιες συμπεριλαμβανομένων και εκείνων με σκληρές, δηλητηριώδεις τρίχες ή με έντονα χρώματα δηλωτικά δηλητηριώδους υφής που, άλλα πτηνά τις αποφεύγουν. Επίσης, τρέφεται με σκαθάρια, λιβελούλες, ακρίδες, κοριούς, μύγες και Υμενόπτερα. Σπανιότερα, καταναλώνει αράχνες, σαρανταποδαρούσες, γαιοσκώληκες, σαλιγκάρια και τα μικρούς βατράχους και φρύνους. Τα θηλυκά καταναλώνουν, αρκετές φορές, τα αυγά των ξενιστών τους. Οι νεοσσοί τρέφονται από τους γονείς-ξενιστές με ένα ευρύ φάσμα θηραμάτων, ανάλογα με το είδος της λείας με την οποία τρέφουν τα δικά τους γνήσια «τέκνα», αλλά και πάλι η κύρια τροφή είναι τα έντομα.
Φωνή
Ο κούκος είναι ευρύτατα γνωστός για τη χαρακτηριστική φωνή του, ένα δισύλλαβο κάλεσμα που ακούγεται από το αρσενικό κάθε άνοιξη (στις περιοχές αναπαραγωγής), από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο, περίπου και, έχει αναλυθεί μουσικά με παλμογράφο. Από τις δύο συλλαβές, η πρώτη είναι αυτή που τονίζεται περισσότερο (θέση). Το διάστημα μεταξύ των δύο φθόγγων είναι στις περισσότερες περιπτώσεις μία κατιούσα τρίτη μικρή (3rd minor), αλλά υπάρχουν αρκετά καλέσματα με διαστήματα από δεύτερη έως πέμπτη.
Σε μετρήσεις που έγιναν σε 7 κούκους, τα αποτελέσματα στον παλμογράφο έδειξαν την πρώτη νότα στα 678 Hz και τη δεύτερη στα 565 Hz. Με την ολοκλήρωση των δύο συλλαβών, ακολουθεί παύση που διαρκεί περίπου 1-1½ δευτερόλεπτα, αλλά μεταβάλλεται ανάλογα με την ερωτική διάθεση του αρσενικού (βλ. παρακάτω). Αρθρώνονται 10-20 δισύλλαβα καλέσματα εν συνόλω, γίνεται παύση μερικών δευτερολέπτων και η διαδικασία επαναλαμβάνεται.
Αντίθετα με ό,τι πιστεύεται, το θηλυκό αρθρώνει επίσης ένα χαρακτηριστικό ήχο, εντελώς διαφορετικό από του αρσενικού, που μοιάζει με τρίλια, μία διαδοχή από μικρότατης διάρκειας συχνότητες, χωρίς παύσεις μεταξύ τους, κυρίως κατά την περίοδο αναπαραγωγής.
Παρασιτισμός
thumb|right|300px|Καλαμοποταμίδα (ξενιστής) σιτίζοντας νεοσσό κούκο Ο κούκος είναι ευρύτατα γνωστός για το φαινόμενο του παρασιτισμού που εμφανίζει, ο οποίος, στην περίπτωση αυτή, ονομάζεται αναπαραγωγικός παρασιτισμός (brood parasitism), διότι αναφέρεται αποκλειστικά στο φώλιασμα και την ωοτοκία του, σε σχέση με τα παρασιτούμενα πτηνά: σε γενικές γραμμές, ο θηλυκός κούκος γεννάει τα αυγά του στις φωλιές άλλων πουλιών, βρίσκοντας την κατάλληλη στιγμή και, απορρίπτοντας από την εκάστοτε φωλιά αντίστοιχο αριθμό αυγών του ιδιοκτήτη (συνήθως 1 αυγό ανά φωλιά, σπάνια 2). Κατόπιν απομακρύνεται γρήγορα, με την όλη διαδικασία να διαρκεί περίπου 10 δευτερόλεπτα. Ένα θηλυκό μπορεί να επισκεφθεί μέχρι και 25 φωλιές κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής (βλ. Ωοτοκία).
Ξενιστές
Τα παρασιτούμενα πτηνά ονομάζονται ξενιστές και, πάνω από 100 είδη ξενιστών έχουν καταγραφεί, αλλά μόνον 40-45 είναι τα συνηθέστερα. Στη Β. Ευρώπη, κυρίως τα είδη Anthus pratensis, Prunella modularis και Acrocephalus scirpaceus. Στην Κ. Ευρώπη, κυρίως τα Anthus pratensis, Sylvia borin, Motacilla alba και Erithacus rubecula, ενώ στη Φινλανδία επίσης τα Fringilla montifringilla και Phoenicurus phoenicurus και στην Ουγγαρία το Acrocephalus arundinaceus.
Ανάλογα με τον ξενιστή, οι θηλυκοί κούκοι χωρίζονται σε ομάδες που ονομάζονται κάστες (gentes). Κάθε κάστα παρασιτεί τη φωλιά ενός συγκεκριμένου πτηνού-ξενιστή και, συνήθως, τα αυγά κούκου-κάστας και ξενιστή μοιάζουν μεταξύ τους στο χρώμα και το σχέδιο, ούτως ώστε να ελαχιστοποιείται η πιθανότητα απόρριψης του «ξένου» αυγού. Στοιχεία από αναλύσεις μιτοχονδριακού DNA δείχνουν ότι ο συγκεκριμένος μιμητισμός (mimikry) κληρονομείται και, επειδή αυτό συμβαίνει μόνο στα θηλυκά, το γονίδιο που ελέγχει τη συγκεκριμένη ιδιότητα, πρέπει να μεταφέρεται μέσω του χρωμοσώματος W που προσδιορίζει το φύλο (τα θηλυκά είναι WZ, τα αρσενικά ZZ).
Γενετική ανάλυση στις κάστες υποστηρίζει αυτή την πρόταση, μέσω της εύρεσης σημαντικής διαφοροποίησης στο μιτοχονδριακό DNA, αλλά όχι στο DNA μικρών επαναλαμβανομένων συστοιχιών (Microsatellites). Μια δεύτερη υπόθεση για την κληρονόμηση αυτής της συμπεριφοράς είναι ότι, τα γονίδια που ελέγχουν τα χαρακτηριστικά των αυγών βρίσκονται μάλλον σε μη φυλετικά χρωμοσώματα (αυτοσωμικά χρωμοσόματα) και όχι σε φυλετικά. Μάλιστα, κάποια άλλη γενετική ανάλυση των συμπατρικών καστών, συνηγορεί υπέρ της δεύτερης υπόθεσης μέσω της εύρεσης σημαντική γενετικής διαφοροποίησης, τόσο στο μιτοχονδριακό DNA, όσο και στο DNA μικρών επαναλαμβανομένων συστοιχιών.
Λαμβάνοντας υπόψη την τάση των αρσενικών κούκων να ζευγαρώνουν με πολλά θηλυκά και να παράγουν απογόνους που ανατρέφονται από περισσότερους από έναν (1) ξενιστή, φαίνεται ότι τα αρσενικά δεν συμβάλλουν στη διατήρηση των καστών. Ωστόσο, διαπιστώθηκε ότι μόνο το 9% των απογόνων ανατράφηκαν από μη αναμενόμενο ξενιστή (σύμφωνα με τις επιλογές του αρσενικού). Ως εκ τούτου, τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά μπορούν να συμβάλλουν στη διατήρηση της ιδιότητας του μιμητισμού των αυγών.
Βέβαια, όσο ο κούκος εξελίσσεται προσαρμοστικά για να εναποθέτει αυγά που μιμούνται όλο και καλύτερα τα αυγά του ξενιστή, τόσο και ο ξενιστής προσαρμόζεται στο να ξεχωρίζει όλο και περισσότερο τα αυγά του κούκου. Μια μελέτη σε, συνολικά, 248 αυγά (κούκου και δύο ξενιστών), έδειξε ότι οι θηλυκοί κούκοι που παρασιτούν τις φωλιές του κοκκινούρη (Phoenicurus phoenicurus), εναποθέτουν αυγά που ταιριάζουν καλύτερα από εκείνα που εναποτίθενται στις φωλιές του θαμνοψάλτη (Prunella modularis). Η τεχνική της φασματοσκοπίας χρησιμοποιήθηκε για να εξηγήσει το πώς το είδος του ξενιστή ξεχώριζε τα αυγά των κούκων. Οι κούκοι που παρασιτούσαν τις φωλιές του Prunella modularis εναπόθεταν λευκά, με καφέ κηλίδες αυγά, σε αντίθεση με τα μπλε αυγά του «ιδιοκτήτη», δηλαδή αρκετά διαφορετικά. Αυτό σημαίνει ότι το είδος Phoenicurus phoenicurus, παρασιτείται από πολύ παλαιότερα, και έτσι τα αυγά που εναποτίθενται εκεί, έχουν εξελιχθεί να είναι περισσότερο όμοια από εκείνα στις φωλιές του Prunella modularis.
Επιλογή φωλιάς
thumb|right|300px|Ενήλικος αρσενικός κούκος εν πτήσει (κοιλιακή όψη) Η αναπαραγωγική ικανότητα για τους κούκους της Ευρώπης, ξεκινά από το 2ο έτος της ηλικίας τους και η περίοδος αναπαραγωγής είναι συνήθως στις πρώτες ημέρες του Μαΐου, σπανιότερα στα τέλη του μήνα. Δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις περί μονογαμικότητας των αρσενικών και, πιθανόν, να συμβαίνει το αντίθετο. Τα αρσενικά καταφθάνουν στις επικράτειες αναπαραγωγής μία εβδομάδα, περίπου, πριν από τα θηλυκά.
Η επιλογή των φωλιών γίνεται από το θηλυκό, σε περιοχή που την υπερασπίζεται σθεναρά από άλλα θηλυκά. Η διαδικασία επιλογής είναι διεξοδική και επίπονη, ενώ πριν την εναπόθεση των αυγών, υπάρχει ήδη στο «μυαλό» του θηλυκού το πλάνο επίσκεψης των διαφορετικών φωλιών, ώστε να μη χάνεται χρόνος. Επίσης, γνωρίζει επακριβώς, το πότε έχει αρχίσει η ωοτοκία των ξενιστών, ώστε να ξεκινήσει άμεσα ο παρασιτισμός.
Το κάθε αυγό εναποτίθεται απ’ευθείας μέσα στη φωλιά του ξενιστή, ακόμη και όταν η φωλιά είναι θολωτή (domed), οπότε το θηλυκό κρεμιέται από την κορυφή για να εναποθέσει το αυγό, εάν δεν χωράει να μπει μέσα. Κάποιες «ανεπιτυχείς» επισκέψεις, έχουν ως αποτέλεσμα τα αυγά του κούκου να βρίσκονται μπροστά στην είσοδο της φωλιάς ή και κάτω απ’αυτήν. Κάθε αυγό που εναποτίθεται, συνοδεύεται από την απόρριψη αντίστοιχου αυγού του ξενιστή, ενώ περισσότερα από ένα (1) αυγά ανά φωλιά, δηλώνει την ύπαρξη και άλλου/άλλων θηλυκών στην περιοχή. Η εναπόθεση των αυγών πραγματοποιείται, στις περισσότερες των περιπτώσεων, αργά το απόγευμα μέχρι να πέσει η νύχτα.
Μελέτες που έγιναν στην κεντρική Ουγγαρία, σε 90 φωλιές του ξενιστή Acrocephalus arundinaceus έδειξαν ότι, υπήρχε μια «ασυνήθιστα υψηλή» συχνότητα παρασιτισμού στο συγκεκριμένο είδος, με το 64% των φωλιών να παρασιτείται. Το 64% του συνόλου των φωλιών περιείχαν ένα (1) αυγό κούκου, το 23% είχαν 2, το 10% είχαν 3, και μόλις το 3% είχαν 4 αυγά. Μάλιστα, ένα 58% των φωλιών περιείχαν ήδη αυγά από άλλους κούκους και, τα εκάστοτε «νεοφερμένα» θηλυκά, αφαιρούσαν ένα (1) τυχαίο αυγό, αδιαφορώντας αν ήταν του ξενιστή, ή ενός «παλαιότερου» κούκου.
Μελέτη σε φωλιές του ξενιστή Acrocephalus arundinaceus είχε, στατιστικά, την εξής ανταπόκριση: το 66% των πουλιών αποδέχθηκαν το αυγό/ά, το 12% το απέρριψαν, το 20% το εγκατέλειψαν στις φωλιές εντελώς, ενώ το 2% των ξενιστών έθαψαν (sic) τα αυγά. To 28% των αυγών του κούκου περιγράφηκαν ως «σχεδόν τέλεια» στη μίμηση τους, καθώς και τα απορριφθέντα αυγά ήσαν «ανεπαρκώς μιμητικά». Μάλιστα, ο βαθμός μιμητισμού σε κάποιες περιπτώσεις, δυσκόλεψε τόσο τον ξενιστή όσο και τους ερευνητές για να ξεχωρίσουν τα αυγά (!).
Ωοτοκία
Τα θηλυκά των κούκων, λόγω του φαινομένου του παρασιτισμού, εμφανίζουν και υψηλή ωοτοκία. Ο συνηθισμένος αριθμός αυγών που εναποτίθενται σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο είναι 8-12 (μέσος όρος 9 αυγά) και μπορεί να φθάσει μέχρι και τα 25 αυγά, σε πειραματικές συνθήκες. Οι περισσότεροι ξενιστές είναι πτηνά μικροτέρου μεγέθους από τον κούκο και, η εναπόθεση γίνεται μέρα παρά μέρα, ένα (1) αυγό κάθε φορά, σε διαφορετικές φωλιές, έτσι ώστε να συμπληρωθεί σταδιακά η όλη γέννα.
Το κάθε αυγό έχει μέγεθος 22,7-16,9 χιλιοστά και ζυγίζει μόλις 3,2 γραμμάρια, εκ των οποίων το 7% είναι το κέλυφος. Έρευνα έχει δείξει ότι ο θηλυκός κούκος είναι σε θέση να κρατήσει το αυγό μέσα στο σώμα της για, επιπλέον 24 ώρες πριν από την εναπόθεση στη φωλιά του ξενιστή. Αυτό σημαίνει ότι ο νεοσσός κούκος μπορεί να εκκολαφθεί πριν τους νεοσσούς του ξενιστή, και να απορρίπτει τα μη εκκολαφθέντα αυγά του ξενιστή από τη φωλιά. Οι επιστήμονες επώασαν τεχνητά, αυγά κούκων για 24 ώρες στη θερμοκρασία του σώματος του πουλιού (40°C), και εξέτασαν τα έμβρυα, τα οποία βρέθηκαν «πολύ πιο ανεπτυγμένα» από ό,τι εκείνα άλλων πτηνών. Η ιδέα της «εσωτερικής επώασης» ετέθη για πρώτη φορά το 1802 και ήδη, από τους 18ο και 19ο αιώνες, συλλέκτες αυγών είχαν διαπιστώσει ότι τα έμβρυα των κούκων ήσαν πιο ανεπτυγμένα από εκείνα των ξενιστών.