cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καίτη Στεφανίδου
Καριέρα
Το 1978, η Στεφανίδου πραγματοποίησε την δεύτερη ατομική της έκθεση στη Γκαλερί Ζύγος στη Λευκωσία, όπου παρουσίασε και μερικά από τα παλαιότερα έργα της και το προηγούμενο στυλ της, καθώς και μια σειρά με τίτλο "Το βάθος του κόσμου" που ήταν επικεντρωμένη σε άγνωστες γυναικείες φιγούρες και τα όρια που επιβάλλονται στους ανθρώπους από παγκόσμια γεγονότα. Στην τρίτη ατομική της έκθεση, που πραγματοποιήθηκε το 1982, η τέχνη της Στεφανίδου αγκαλιάζει τον Σουρεαλισμό και την Ποπ Αρτ.
Καθ 'όλη τη δεκαετία του 1980, συνέχισε να διερευνά την ιδέα των ορίων που τίθενται στις γυναίκες στην κοινωνία, χρησιμοποιώντας σύμβολα όπως το τηλέφωνο ή τα σήματα κυκλοφορίας για να αναδείξει τα όρια. Μέχρι την 4η ατομική της έκθεση το 1988, που πραγματοποιήθηκε στην Πινακοθήκη Αποκάλυψης της Λευκωσίας, τα έργα της είχαν μετακινηθεί στην εξερεύνηση χρώματος, μορφής και κίνησης με μια εξπρεσιονιστική ρευστότητα στη σύνθεσή τους.
Η Στεφανίδου επέστρεψε στα έργα της σε καθαρή αφαίρεση στην 5η ατομική της έκθεση που πραγματοποιήθηκε στην Πινακοθήκη Μόρφη στη Λεμεσό και ακόμη περισσότερο στην 6η ατομική της έκθεση στην Πινακοθήκη Αποκάλυψη, στην οποία τα έργα επικεντρώθηκαν σε ομαλά ζωντανά χρώματα σε επίπεδο χώρο χωρίς βάθος και όγκο. Στην έκθεσή της το 1998 στην Πινακοθήκη Αποκάλυψη, η Στεφανίδου παρουσίασε θεματικά στοιχεία από παραδοσιακά χειροτεχνήματα, όπως ταπισερί και κεντήματα. Θολώνοντας τις γραμμές μεταξύ της καλής τέχνης και της λαϊκής τέχνης, χρησιμοποίησε μοτίβα για να αντιπροσωπεύσει τη θηλυκότητα. Το 2003, στην ατομική της έκθεση Μεταμορφώσεις, που φιλοξενήθηκε στο Argo Gallery στη Λευκωσία, επεκτάθηκε σε αυτά τα θέματα, κάνοντας αναφορές στη λαογραφία και την πνευματικότητα, αν και σε μια πλήρως μοντέρνα παρουσίαση εξισορροπώντας αυστηρά την οργάνωση και την κάθετη ανάπτυξη σε ζωντανά χρώματα σε μια επίπεδη επιφάνεια χωρίς προοπτική μιας τρίτης διάστασης.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Στεφανίδου πέθανε στις 24 Μαρτίου 2012. Αναφέρεται ως μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες του 20ού αιώνα, που ανέπτυξε τη σύγχρονη τέχνη στην Κύπρο. Η ιστορικός τέχνης Ελένη Νικήτα, χαρακτήρισε τη Στεφανίδου ως πρωτοπόρο, δηλώνοντας ότι το έργο της «δημιούργησε μια γέφυρα για την κυπριακή τέχνη που έφτασε στο σημείο που είναι σήμερα». Τα έργα της βρίσκονται στις συλλογές του Βυζαντινού Μουσείου του Αρχιεπισκόπου Μακάριου Γ ', στο Μουσείο Τέχνης Λουκίων και Μιχαλάκη Ζαμπέλα, στη Δημοτική Πινακοθήκη Λεμεσού και στην Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Κυπριακής Τέχνης. Το 2013, η Γκαλερί Αποκάλυψη φιλοξένησε το Descendance, μια έκθεση που παρουσίαζε προηγούμενα άγνωστα έργα της Στεφανίδου, του συζύγου της, Τάσου και του γιου της, Πάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ζωγράφοι
Βινογκράντοφ
Το ρωσικό επώνυμο Βινογκράντοφ (Виногра́дов, παλαιότερη ελληνική απόδοση Βινογκράντωφ), που ετυμολογείται από τη ρωσική λέξη Виногра́д = σταφύλι, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κλεισθένης ο Σικυώνιος
Ιστορία
Η κύρια πηγή για τη ζωή του είναι ο ιστορικός του 5ου αιώνα π.Χ. Ηρόδοτος, ο οποίος αναφέρει πως ο Κλεισθένης διέπονταν από έντονα αντι-δωρικά αισθήματα, αφότου πολέμησε κατά τον πρώτο Ιερό Πόλεμο εναντίον της πόλης της Κίρρας η οποία είχε καταστρέψει τη Σικυώνα το 595. Έτσι μετά από την επιτυχή διεξαγωγή του πολέμου εναντίον των Αργείων, εξόρισε όλους τους ραψωδούς του Ομήρου γιατί επευφημούσαν τους κατοίκους του Άργους.
Η κύρια καινοτομία της ηγεμονίας του, ήταν η αναμόρφωση του φυλετικού συστήματος στην πόλη της Σικυώνας. Έδωσε νέα ονόματα σε όλες τις φυλές, ενώ έθεσε τη δική του, μη δωρική φυλή, ως ηγέτιδα των άλλων, και ονόμασε τις άλλες δωρικές φυλές δίνοντας τους ονομασίες ζώων. Οι πληροφορίες αυτές προέρχονται από τον Ηρόδοτο, ο οποίος ωστόσο δεν αναφέρει ακριβώς το ποια ήταν η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη, βάσει της οποίας στάθηκε δυνατό το σύστημα που εισήγαγε να επιτύχει και να παραμείνει σταθερό για πολύ καιρό έπειτα από τον θάνατο του.
Υπήρξε ο παππούς του Αθηναίου Κλεισθένη, του πολιτικού που το 507 π.Χ. θεμελίωσε το πολίτευμα της δημοκρατίας στην πόλη των Αθηνών, και πρόγονος του Περικλή ο οποίος ανέδειξε την Αθήνα σε υπερδύναμη.
Ο Ηρόδοτος ξεκινά την αφήγηση του με τους Αλκμαιονίδες λέγοντας πως ύστερα από τον Αλκμέοντα, σημαντικός εκπρόσωπος της οικογενείας υπήρξε ο Κλεισθένης ο Σικυώνιος, μεταμορφώνοντας την πόλη της Σικυώνας σε υπολογίσιμη δύναμη.
Προβολή της Σικυώνας
μικρογραφία|Τοποθεσία της Σικυώνας στην Πελοπόννησο σε σχέση με άλλες πόλεις|285x285εσ Μετά τη νίκη του στο αγώνισμα του τέθριππου στους 52ους (572 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες στην Ολυμπία, ο Κλεισθένης έβαλε τον κήρυκα του να προκηρύξει πως όποιος από τους Έλληνες θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να γίνει γαμπρός του Κλεισθένη και να νυμφευθεί την κόρη του την Αγαρίστη, να έρθει στη Σικυώνα το αργότερα σε εξήντα μέρες και να παρουσιαστεί ως επίδοξος μνηστήρας.
Οι μνηστήρες που παρουσιάστηκαν μέσα στο διάστημα αυτό, ήταν από όλα τα μέρη του τότε ελληνικού κόσμου, και ο Κλεισθένης τους φιλοξένησε και οργάνωσε αγώνες στίβου και πάλης προς τιμή τους: Κατά την πρώτη ημέρα ο Κλεισθένης αρχικά γνωρίστηκε με τον καθένα και μαθαίνοντας για την πατρίδα και την οικογένεια του καθενός, στάθμισε τα προτερήματα, ιδιοσυγκρασία και αγωγή τους και κατόπιν παρακολουθούσε τη συμπεριφορά τους στα συμπόσια, δείχνοντας ωστόσο μια προτίμηση στους Αθηναίους μνηστήρες και ειδικότερα στον Ιπποκλείδη, λόγω των προτερημάτων του και λόγω της συγγένειας της οικογενείας του με τους Κυψελίδες της Κορίνθου. μικρογραφία|[[Οβολός των τελών του 6ου αιώνα π.Χ. από την πόλη της Φλειούς σε κοντινή νότια περιοχή της Σικυώνας|268x268εσ]]Κατά την επίσημη μέρα του γαμήλιου συμποσίου και της δημόσιας δήλωσης του Κλεισθένη, ο Κλεισθένης θυσίασε εκατό βόδια και οργάνωσε συμπόσιο, με τους μνηστήρες της κόρης του κι όλους τους Σικυωνίους. Κατά τη δεξίωση ο Ιπποκλείδης παρήγγειλε στους αυλητές τη μουσική που επιθυμούσε, και βρισκόμενος υπό μέθη ανέβηκε σε ένα τραπέζι και άρχισε να χορεύει επιδεικτικά. Ο Κλεισθένης δυσανασχέτησε ιδιαίτερα με αυτή τη συμπεριφορά, και αποφάσισε να αποκλείσει τον Ιπποκλείδη τον οποίο προηγουμένως προτιμούσε λέγοντας του πως με τον χορό του κλότσησε τον γάμο του (Ὦ παῖ Τεισάνδρου, ἀπορχήσαό γε μὲν τὸν γάμον) με τον Ιπποκλείδη να αποκρίνεται πως δεν τον ενδιαφέρει (Οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδῃ).
Κατόπιν ο Κλεισθένης αφότου ευχαρίστησε όλους τους μνηστήρες, και προσφέροντας τους δώρο ένα τάλαντο ασημιού στον καθένα για την τιμή που του κάναν με το να ζητήσουν το χέρι της κόρης του σε γάμο, ανακοίνωσε πως αρραβωνιάζει την κόρη του με τον γιο του Αλκμέωνος, τον Μεγακλή, κάτι που ο Μεγακλής αποδέχτηκε και έτσι οριστικοποιήθηκε ο γάμος. Απόγονος του Μεγακλή και της Αγαρίστης υπήρξε ο Αθηναίος Κλεισθένης ο οποίος χώρισε σε φυλές τους Αθηναίους και εγκαθίδρυσε στην πόλη το πολίτευμα της δημοκρατίας, παίρνοντας το όνομα του από τον παππού του, Κλεισθένη τον Σικυώνιο. Τρισέγγονος του Κλεισθένη του Σικυώνιου υπήρξε ο Περικλής, γιος του γιου του Μεγακλή.
Αναδιοργάνωση της πόλης
μικρογραφία|Τα ερείπια του [[Δωριείς|δωρικού ναού στην Σικυώνα|273x273εσ]] Σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε στη Σικυώνα, ο Ηρόδοτος ξεκινά την αφήγηση του λέγοντας πως ο Κλεισθένης ο Σικυώνιος μετά από τον νικηφόρο πόλεμο που διεξήγαγε με τους Αργείους, φρόντισε να καταργήσει τους αγώνες απαγγελίας των ομηρικών επών στη Σικυώνα, επειδή αυτοί εξυμνούσαν την πόλη του Άργους και τους Αργείους, καθώς και γιατί στο κέντρο της Σικυώνας υπήρχε ναός για τη λατρεία ως ημίθεου του Αδράστου, μυθικός βασιλιάς του Άργους και ένας από τους επιγόνους κατά το Επτά επί Θηβών.
Ο Κλεισθένης κατέφυγε στο μαντείο των Δελφών ώστε να λάβει χρησμό για το πως θα μπορούσε να διώξει από την πόλη τη λατρεία του Αδράστου, με την απάντηση που έλαβε να αναφέρει πως ο Άδραστος ήταν βασιλιάς των Σικυωνίων, ενώ ο Κλεισθένης είναι μακελάρης (Ἄδρηστον μὲν εἶναι Σικυωνίων βασιλέα, ἐκεῖνον δὲ λευστῆρα). Έτσι επιστρέφοντας στην πόλη χωρίς να έχει κάλυψη από το μαντείο των Δελφών, προσπάθησε να βρει άλλο τρόπο ώστε να καταφέρει αυτό που επιθυμούσε. Αυτό το κατάφερε φέρνοντας από τη Βοιωτία τα οστά του Μελανίππου (εχθρού του Αδράστου), και δημιουργώντας ναό προς τιμή του σε κεντρικό μέρος της πόλης. Σταδιακά φρόντισε όλες οι τιμές και λατρεία που αποδίδονταν στον Άδραστο να μεταφερθούν προς τη λατρεία του Μελανίππου, όπως τους τραγικούς χορούς τους οποίους αφιέρωσε στον Διόνυσο και τις άλλες θυσίες στον Μελάνιππο.
Προχωρώντας ένα βήμα περισσότερο, εισήγαγε ευρείες μεταρρυθμίσεις στη Σικυώνα αναμορφώνοντας τις φυλές και τις ονομασίες τους. Έτσι για τις δωρικές φυλές, τις ονόμασε δίνοντας τους ονόματα ζώων, όπως γουρούνια (Ὑᾶται), γαϊδούρια (Ὀνεᾶται) και γουρουνόπουλα (Χοιρεᾶται), ενώ τη δική του φυλή την ονόμασε Αρχέλαοι υποδυκνείοντας έτσι πως αυτή είχαν την αρχή επί του λαού. Τα ονόματα αυτά διατηρήθηκαν καθόλη τη διάρκεια της εξουσίας του Κλεισθένη, αλλά και για επιπλέον 60 έτη μετά από τον θάνατο του. Μετά από το διάστημα αυτό οι ονομασίες άλλαξαν σε Υλλείς, Πάμφυλοι και Δυμάνες, ενώ οι φυλή των Αρχέλαων τελικά κατέληξαν να γίνουν Αιγιαλείς, από τον Αιγιαλέα, το γιο του Αδράστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Κάλιτσε αλ Κορνοβίλιο
Το Κάλιτσε αλ Κορνοβίλιο (ιταλικά: Calice al Cornoviglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Καρτερές Θεσσαλονίκης
Το χωριό Καρτερές (Καρτεραί) ανήκει στον δήμο Λαγκαδά και στον νομό Θεσσαλονίκης.
Πληθυσμός
Στην απογραφή του 2011, καταγράφηκαν 187 κάτοικοι.
Αξιοθέατα
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Αλέξιος Σπανός
Ο Αλέξιος Σπανός ήταν Έλληνας λόγιος με καταγωγή από τα Ιωάννινα, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στα τέλη του 16ου και στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα. Σπούδασε στα Ιωάννινα και δίδαξε την ελληνική γλώσσα στην Αδριανούπολη και αλλού.
Επιμελήθηκε ευρετήρια και πίνακες αλφαβητικής κατάταξης στις μεταφράσεις στα νέα ελληνικά την νομική πραγματεία του Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου -λόγιος του 14ου αιώνα-, την Εξάβιβλο. Οι μεταφράσεις είχαν γίνει από τους Νικόλαο Κουνάλη του Κριτοπούλου και Θεοδόσιο Ζυγομαλά. Ο Σπανός προχώρησε μάλιστα σε εκ νέου μετάφραση του έργου, η οποία εκδόθηκε στη Βενετία το 1744 και επανεκδόθηκε σε πολλά αντίτυπα αργότερα.
Φέρεται επίσης να έχει γράψει γραμματικές, ποιήματα και διάφορα επιγράμματα τα οποία ωστόσο δεν έχουν διασωθεί. Τρία επιγράμματά του έχουν καταχωρισθεί στο βιβλίο του Σταύρου Μουλαϊμου, Αντιδοτάριον περί των ιοβόλων δηγμάτων, στη Βενετία το 1724. Απεβίωσε το 1733.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Κάρολος Φρειδερίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ο Κάρολος Φρειδερίκος (γερμ. Karl Friedrich, 9 Ιανουαρίου 1724 - 20 Δεκεμβρίου 1785) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν (1769-1785).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωσήφ Φρειδερίκου Ερνέστου, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Μαρίας Φραγκίσκης Λουίζας, κόρης του Φραγκίσκου Αλβέρτου, πρίγκιπα του Έτινγκεν-Σπίλμπεργκ.
Το 1785 απεβίωσε στο Κραουχενβίς σε ηλικία 61 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Αντώνιος Άλοϊς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1749 την εξαδέλφη του Ιωάννα Ιωσηφίνα Αντωνία των Χοεντσόλερν, κόρη του Φραγκίσκου Γουλιέλμου, κόμη του Χοεντσόλερν-Μπεργκ (γιου του Μάινραντ Β΄) και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Μνημείο της Επανάστασης (Κοζάρα)
Το Μνημείο της Επανάστασης είναι ένα αναμνηστικό γλυπτό του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, φτιαγμένο από τον Ντουσάν Τζαμόνια (Γιουγκοσλάβος, Κροάτης και Σέρβος γλύπτης), που βρίσκεται στη Μρακόβικα, μια από τις υψηλότερες κορυφές του βουνού Κοζάρα στη δυτική Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Είναι μια μαρτυρία για τα δεινά των κατοίκων αυτής της περιοχής κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου από τις γερμανικές δυνάμεις και τους Ούστασε και Τσέτνικ. Το σημείο του μνημείου αποτελείται από το ίδιο το Μνημείο της Επανάστασης και ένα μουσείο.
Ιστορία
Ένα εχθρικό "δαχτυλίδι" δημιουργήθηκε γύρω από την Κοζάρα, στο οποίο βρίσκονταν 80.000 πολίτες. Στις 4 Ιουλίου, περίπου 10.000 άτομα εισέβαλαν στην επίθεση. Η επίθεση έληξε στα μέσα Ιουλίου του 1942. Κατά τη μάχη της Κοζάρας, σκοτώθηκαν περίπου 1.700 αντάρτες, και σύμφωνα με τα τρέχοντα στοιχεία, 33.398 πολίτες στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, όπου οι περισσότεροι από αυτούς πέθαναν. Παρά την επίθεση αυτή, η Κοζάρα συνέχισε να είναι ένας από τους πιο "καυτούς" χώρους της εξέγερσης.
Η πρωτοβουλία για την κατασκευή του μνημείου ξεκίνησε το 1969 και ο Ντουσάν Τζαμόνια κέρδισε το πρώτο βραβείο για το έργο του. Η κατασκευή του μνημείου ολοκληρώθηκε το 1972. Ο ίδιος ο Τζαμόνια περιέγραψε το μνημείο ως αλληλεπίδραση φωτός και σκοταδιού.
Περιγραφή και συμβολισμός
Αυτό το μνημείο κυλινδρικού σχήματος αποτελείται από είκοσι κατακόρυφα τμήματα, το καθένα από τα οποία χαρακτηρίζεται από πυλώνες από σκυρόδεμα (θετικά) και κοιλότητες (αρνητικά). Ενώ τα αρνητικά συμβολίζουν το θάνατο, τα θετικά αντιπροσωπεύουν τη νίκη και τη ζωή. Οι οριζόντια τοποθετημένοι τσιμεντόλιθοι συμβολίζουν τις εχθρικές δυνάμεις που προσπαθούν να καταστρέψουν τη ζωή αλλά χωρίς επιτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Ιωσήφ Φρειδερίκος Ερνέστος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ο Ιωσήφ Φρειδερίκος Ερνέστος (γερμ. Joseph Friedrich Ernst, 24 Μαΐου 1702 - 8 Δεκεμβρίου 1769) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν (1715-69) και κόμης του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (1767-69).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάινραντ Β΄, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Ιωάννας Αικατερίνης, κόρης του Ιωάννη Αντωνίου, κόμη του Μόντφορτ-Τέτνανγκ.
Το 1769 απεβίωσε στο κάστρο Χάαγκ του Χάιγκερλοχ σε ηλικία 67 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος Φρειδερίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε σε πρώτο γάμο το 1722 τη Μαρία Φραγκίσκη Λουίζα, κόρη του Φραγκίσκου Αλβέρτου, πρίγκιπα του Έτινγκεν-Σπίλμπεργκ και είχε τέκνα:
Το 1743 απεβίωσε η Μαρία Ιουδήθ Αικατερίνη Φιλιππίνα και το 1743 ο Ιωσήφ Φρειδερίκος Ερνέστος έκανε τρίτο γάμο με τη Μαρία Θηρεσία, κόρη του Φραγκίσκου Χριστόφορου, κόμη του Βάλντμπουργκ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πιερίας 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πιερίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Πιερίας.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Πιερίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2016–17, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Ο πρωταθλητής αναδεικνύεται με αγώνες κατάταξης (Play Off) μεταξύ των 4 πρώτων ομάδων στη βαθμολογία της κανονικής περιόδου. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν και υπάρχει «κίνδυνος» για επιπλέον δυο, εφόσον υποβιβαστούν ομάδες-μέλη της ΕΠΣ Πιερίας από τη Γ΄ Εθνική.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ποσειδών Νέων Πόρων κατακτώντας την 1η θέση τόσο στην κανονική περίοδο όσο και στα Play Off. Ο Ποσειδώνας δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής 2017-18 αλλά ούτε και στο επόμενο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πιερίας. Στη θέση του προβιβάστηκε η δευτεραθλήτρια ΑΕ Καρίτσας Πηγή: ΕΠΣ Πιερίας
Β΄ Κατηγορία
Οι δυο πρώτες της βαθμολογίας Θερμαϊκός Κορινού και Αναγέννηση Σφενδάμης προβιβάστηκαν στην Α΄. Άλλες δυο θέσεις ανόδου κρίνονται με αγώνες κατάταξης όπου θα αναμετρηθούν η 3η με την 6η και η 4η με την 5η ομάδα της βαθμολογίας.
Υποβιβάστηκαν οι τρεις τελευταίες.
Γ΄ Κατηγορία
Με 11 ομάδες διεξήχθη το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας. Την άνοδο κέρδισαν τέσσερεις συνολικά ομάδες: οι δυο πρώτες της βαθμολογίας «Νέος Παμβρυακός» και «Δόξα 10 Μοσχοχωρίου» καθώς και οι «Εθνικός Νέας Τραπεζούντας» (3η) και «Διγενής Αλωνίων» (4η) που επικράτησαν σε αγώνες κατάταξης της 6ης και 5ης αντίστοιχα.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πιερίας. Το κύπελλο της περιόδου 2016–17 κατέκτησε η ομάδα της ΑΕ Ποσειδών Νέων Πόρων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πιερίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Αντώνιος Άλοϋς του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ο Αντώνιος Άλοϋς (γερμ. Anton Aloys, 20 Ιουνίου 1762 - 17 Οκτωβρίου 1831) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν (1785-1831).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Καρόλου Φρειδερίκου, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Ιωάννας Ιωσηφίνας Αντωνίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φραγκίσκου Γουλιέλμου, κόμη του Χοεντσόλερν-Μπεργκ.
Το 1831 απεβίωσε στο Ζίγκμαρινγκεν σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1782 την Αμαλία Ζεφυρίνα, κόρη του Φιλίππου Ιωσήφ, πρίγκιπα του Ζαλμ-Κύρμπουργκ και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Τσίρκο
thumb|250px|Αφίσα αμερικανικού τσίρκου από το 1900 Το Τσίρκο αποτελεί θίασο, συνήθως περιοδεύοντα, αποτελούμενο από ακροβάτες, ταχυδακτυλουργούς, κλόουν ταλαντούχους περιπλανώμενους καλλιτέχνες και ζώα, οι οποίοι δίνουν παραστάσεις. Οι παραστάσεις του τσίρκου έχουν εξελιχθεί από την πρώτη εμφάνιση τσίρκου το 1768 στο Λονδίνο, η οποία περιλάμβανε επιδείξεις ιππικών ικανοτήτων. Μέχρι και τα τέλη του 18ου αιώνα η έννοια του τσίρκου είχε επεκταθεί σε όλη την Ευρώπη και στην Αμερική, όπου άρχισαν οι πρώτες παραστάσεις με την παρουσίαση άγριων ζώων και την χρήση τέντας. Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα θεωρείται η χρυσή εποχή του τσίρκου. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα τσίρκα ανταγωνίζονταν για την επιβίωσή τους, όμως μετά τη δεκαετία του 1950 γνώρισαν μια νέα περίοδο ακμής, και εμφανίστηκαν νέες μορφές τσίρκου, χωρίς ζώα, οι οποίες δίνουν έμφαση στα ακροβατικά και συμπεριλαμβάνουν και άλλες μορφές τέχνης, όπως το θέατρο και ο χορός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τ
Σάντσα της Αραγωνίας, κόμισσα της Τουλούζης
Η Σάντσα, ισπαν. Sancha (1186 - 1241) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Τουλούζης.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας και της Σάντσας των Ιβρέα, κόρης του Αλφόνσου Ζ΄ του Λεόν & της Καστίλης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ραυμόνδο Ζ΄ κόμη της Τουλούζης και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Κόμησσες της Τουλούζης
Κοκκινόλογγος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Κοκκινόλογγος είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 340 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα ανατολικά της τεχνητής λίμνης Καστρακίου και απέχει 21,5 χλμ. βόρεια από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναφέρεται στις ελληνικές απογραφές από το 1920 να ανήκει στην τότε κοινότητα Σαργιάδας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Σαργιάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 35 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Σχέδιο μόδας
*
Γουλιέλμος Γ΄ της Τουλούζης
Ο Γουλιέλμος Γ΄, γαλλ. Guillaume III (π. 970 - Σεπτέμβριος 1037) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης της Τουλούζης (978-1037).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ραϋμόνδου Γ΄ κόμη της Τουλούζης και της Αδελαΐδας-Λευκής των Ανζού, κόρης του Φούλκωνα Β΄ κόμη του Ανζού.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Έμμα των Μποζονιδών, κόρη και κληρονόμο του Ρότμπολντ Β΄ κόμη της Προβηγκίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τουλούζης
Βιντεοπαιχνίδι πάλης
μικρογραφία|Εικόνα από βιντεοπαιχνίδι πάλης Το βιντεοπαιχνίδι πάλης είναι είδος βιντεοπαιχνιδιού στο οποίο ο παίκτης ελέγχει έναν on-screen χαρακτήρα και εμπλέκεται σε μάχη με έναν αντίπαλο, που μπορεί να ελέγχεται είτε από υπολογιστή είτε από έναν άλλο παίκτη. Οι μάχες συνήθως αποτελούνται από αρκετούς γύρους και λαμβάνουν μέρος σε μια αρένα, ενώ κάθε χαρακτήρας έχει διαφορετικές ικανότητες, αλλά όλα είναι σχετικά εφικτά για επιλογή. Οι παίκτες πρέπει να τελειοποιήσουν τεχνικές όπως άμυνα, αντεπίθεση, και συνδυασμούς επιθέσεων (combos). Τα παιχνίδια πάλης περιλαμβάνουν συνήθως μάχη με τα χέρια, αλλά μπορεί επίσης να συμπεριλαμβάνουν και όπλα εξ επαφής. Δύο χαρακτήρες πολεμούν ο ένας τον άλλο στην οθόνη  ωστόσο, σε συγκεκριμένα παιχνίδια, με το πάτημα συγκεκριμένων κουμπιών μπαίνουν και άλλοι χαρακτήρες στην αρένα (tag), οι οποίοι είτε βοηθούν, είτε αντικαθιστούν τον εκάστοτε χαρακτήρα του παίκτη. Τα παιχνίδια πάλης συνήθως διαθέτουν ειδικές κινήσεις που ενεργοποιούνται με ταχείες ακολουθίες από προσεκτικά χρονομετρημένες πιέσεις κουμπιών και κινήσεις joystick. Η οπτική γωνία των παιχνιδιών πάλης εστιάζει κατά βάση στην πλαϊνή πλευρά των χαρακτήρων, με τον έναν να τοποθετείται στην αριστερή και τον άλλο στη δεξιά πλευρά της οθόνης, παρόλο που το είδος έχει εδραιωθεί και στα τρισδιάστατα και δισδιάστατα γραφικά. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, τα περισσότερα παιχνίδια πάλης επιτρέπουν στον παίκτη να εκτελέσει ειδικές επιθέσεις με την εκτέλεση εισαγωγής συγκεκριμένων συνδυασμών. Το είδος των παιχνιδιών πάλης συγγενεύει, αλλά ωστόσο διακρίνεται από τα beat 'em ups, τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλο αριθμό εχθρών εναντίον του παίκτη.
Αν και δεν είναι το πρώτο παιχνίδι μάχης που διέδωσε και τυποποίησε τις συμβάσεις του είδους, το Street Fighter II και παρόμοια παιχνίδια που κυκλοφόρησαν πριν από αυτό, έχουν ρητά ταξινομηθεί ως παιχνίδια πάλης.
Κάρολος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ο Κάρολος (γερμ. Karl von Hohenzollern-Sigmaringen, 20 Φεβρουαρίου 1785 - 11 Μαρτίου 1853) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν (1831-1848).
Βιογραφία
Ο Κάρολος Αντώνιος Φρειδερίκος Μεϊρράδος Φιδέλιος ήταν το μόνο τέκνο του Αντωνίου Αλοϋσιου του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Αμαλίας Ζεφυρίνας, κόρης του Φιλίππου Ιωσήφ του Ζαλμ-Κύρμπουργκ.
Το 1853 απεβίωσε στη Μπολόνια της Ιταλίας σε ηλικία 68 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος Αντώνιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Γουόλερ Ρόντγουελ Ράιτ
Ο Γουόλερ Ρόντγουελ Ράιτ (αγγλικά: Waller Rodwell Wright) (1775 - 20 Απριλίου 1826) ήταν Άγγλος δικηγόρος, συγγραφέας και διπλωμάτης. Το πιο γνωστό έργο του ήταν το ποίημα Horæ Ionicæ. Ήταν Βρετανός γενικός πρόξενος στην Επτάνησο Πολιτεία (Ιόνιοι Νήσοι) από το 1800 έως το 1804.
Καριέρα
Την περίοδο 1800-1804, ο Ράιτ ήταν Βρετανός πρόξενος στη δημοκρατία της Επτανήσου Πολιτείας (Ιόνιοι Νήσοι).
Με την επιστροφή του στην Αγγλία έγινε γραμματέας δικαστηρίου στο Μπέρι Σεντ Έντμουντς. Στη συνέχεια διετέλεσε πρόεδρος του εφετείου στη Μάλτα, όπου πέθανε το 1826. Η βιβλιοθήκη του Ράιτ στη Ζάκυνθο πυρπολήθηκε μετά την αναχώρησή του το 1804, πιθανώς κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής το 1807-09 και τα υλικά που είχε συλλέξει για ένα έργο για τα ελληνικά νησιά διασκορπίστηκαν ή καταστράφηκαν.
'Εργα
Οι αναμνήσεις του έλαβαν μορφή στο Horæ Ionicæ: ένα περιγραφικό ποίημα των Ιονίων Νήσων και μέρος της παρακείμενης ακτής της Ελλάδας (Λονδίνο, 1809, 8 τόμοι). Υπάρχουν μερικές γοητευτικές γραμμές ανάμεσα στα ηρωικά δίστιχά του, το έργο ενός ένθερμου μαθητή του Αλεξάντερ Πόουπ. Το «Postscript» περιέχει μερικές παρατηρήσεις σχετικά με τη νεοελληνική ομιλία στα Ιόνια Νησιά. Στην τρίτη έκδοση (Λονδίνο, 1816, 12 τόμοι) επισυνάφθηκαν «Ορέστης, μια τραγωδία: από τον Ιταλό Κόμη Βιττόριο Αλφιέρι» (αυτό ήταν σε κενό στίχο, για τον οποίο ο Ράιτ έδειξε μικρή ικανότητα) και δύο ωδές. Μία από αυτές τις ωδές, στην εγκατάσταση του Δούκα του Γκλόστερ στο Κέιμπριτζ, είχε εκτυπωθεί το 1811 και διαβιβάστηκε τον Σεπτέμβριο από τον Ρόμπερτ Ντάλας στον Λόρδος Βύρονα, ο οποίος έγραψε: Είναι προφανώς η παραγωγή ενός ανθρώπου με γούστο και ενός ποιητή, αν και εγώ δεν πρέπει να είμαι πρόθυμος να πω ότι ήταν απολύτως ίσο με αυτό που θα περίμενε κανείς από τον συγγραφέα του Horæ Ionicæ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί φιλέλληνες Κατηγορία:Ιστορία της Ζακύνθου
Ντάριους Μασκολιούνας
Ο Ντάριους Μασκολιούνας (γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1971) είναι Λιθουανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, προπονητής και πολιτικός. Αυτή τη στιγμή είναι βοηθός προπονητή καλαθοσφαίρισης της Μπαρτσελόνα και επικεφαλής προπονητής της εθνικής ομάδας ανδρών της Λιθουανίας.
Πρώιμη ζωή
Ο Μασκολιούνας αποφοίτησε από το πρώτο γυμνάσιο, στη Γιόναβα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σε επαγγελματικούς συλλόγους, ο Μασκολιούνας κέρδισε το πρωτάθλημα της δευτεροβάθμιας διοργάνωσης ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, το Κύπελλο Σαπόρτα της FIBA, την περίοδο 1997-98 ) και την κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση, την Ευρωλίγκα, την περίοδο 1998-99 . Κέρδισε και τις δύο διοργανώσεις ενώ ήταν μέλος της Ζαλγκίρις Κάουνας του Λιθουανικού Πρωταθλήματος (LKL).
Προπονητική σταδιοδρομία
Μετά το τέλος της πορείας του ως παίχτης στο μπάσκετ, ο Μασκολιούνας ξεκίνησε μία σταδιοδρομία ως προπονητής καλαθοσφαίρισης. Κατά τη διάρκεια της προπονητικής του σταδιοδρομίας, ο Μασκολιούνας ήταν επικεφαλής προπονητής τηςΛιθουανικής (LKL) Ζαλγκίρις Κάουνας. Ενώ ήταν στη Ζαλγκίρις, αντικαταστάθηκε υπό αμφισβήτηση, καθώς απολύθηκε κατά τη διάρκεια της σειράς τελικών του Λιθουανικού Πρωταθλήματος (LKL) του 2010, από τον τότε ιδιοκτήτη του συλλόγου, Βλαντιμίρ Ρομάνοφ.
Έχει επίσης εργαστεί τόσο ως βοηθός όσο και ως επικεφαλής προπονητής με τους μεγάλους αντιπάλους της Ζαλγκίρις Κάουνας, Λιέτουβος Ρίτας. Υπέγραψε με τη Λιέτουβος Ρίτας την επόμενη χρονιά και εργάστηκε στον σύλλογο πρώτα ως βοηθός, αλλά έγινε επικεφαλής προπονητής του συλλόγου τον Απρίλιο του 2011, μετά την απόλυση του τότε προπονητή του, Αλεξάνταρ Τριφούνοβιτς. Μετά από εκείνη τη χρονιά, έγινε και πάλι βοηθός, εκείνη τη φορά του Αλεξάντας Ντζίκιτς. Τον Οκτώβριο του 2012, μετά την απόλυση του Ντζίκιτς, έγινε ξανά προπονητής της ομάδας, αλλά στη συνέχεια απολύθηκε με συγκλονιστικό τρόπο από τη Λιέτουβος Ρίτας τον Μάρτιο του 2013.
Προσωπική ζωή
Ο Ντάριους Μασκολιούνας έχει ένα παλιό προσωνύμιο, το "Σβάρτσας", το οποίο απέκτησε κατά τη διάρκεια της θητείας του με την Ζαλγκίρις Κάουνας ως παίκτης. Όταν εντάχθηκε στη Ζαλγκίρις, ήταν ένας εξαιρετικά αδύνατος πόιντ γκαρντ και λόγω του δεύτερου του ονόματος Μασκολιούνας, που μοιάζει λίγο με την αγγλική λέξη "Μασκλς (Ώμοι)", πήρε το προσωνύμιο "Σβάρτσας" ( Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ ). Πιο πρόσφατα, ένας αυξανόμενος αριθμός μελών της διαδικτυακής κοινότητας μπάσκετ της Λιθουανίας τον ονόμασαν "μακαλουοτόιας" (δηλαδή αυτός που χτυπάει ή κάνει κάτι βιαστικά, συνήθως χωρίς ιδιαίτερη σημασία στην ποιότητα) μετά τη χρήση της λέξης σε ένα φιλικό παιχνίδι για να ενθαρρύνει τους παίκτες του να νικούν τους αμυντικούς με τεχνασματικές κινήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Λιθουανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Λιέτουβος Ρίτας
Βιοκοινωνική εγκληματολογία
Η βιοκοινωνική εγκληματολογία είναι μια νέα εγκληματολογική κατεύθυνση (όπως λ.χ. η φεμινιστική ή διαχειριστική εγκληματολογία), η οποία επιχειρεί να ερμηνεύσει το έγκλημα και την αντικοινωνική συμπεριφορά θεωρώντας τα ως το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης τόσο βιολογικών όσο και περιβαλλοντικών παραγόντων. Το γεγονός της χαρτογράφησης του ανθρώπινου γονιδιώματος έδειξε πως οι επιστήμονες έχουν τη δυνατότητα πλέον να μελετούν με μεγαλύτερη ακρίβεια τα βιολογικά αίτια κάθε είδους ανθρώπινης συμπεριφοράς και επομένως και της εγκληματικής. Έτσι οι υποστηρικτές της Βιοκοινωνικής Εγκληματολογίας θεωρούν πως δεν είναι αμελητέοι στην εκδήλωσή της, παράγοντες που ανήκουν στους χώρους της γενετικής, των νευροεπιστημών και των εξελικτικών θεωριών.
Έτσι, κατά τη γνώμη τους, η Βιοκοινωνική Εγκληματολογία είναι ένας διεπιστημονικός κλάδος που επιχειρεί να ερμηνεύσει την εγκληματική συμπεριφορά εξετάζοντας παράλληλα και ισότιμα τόσο βιολογικούς όσο και περιβαλλοντικούς παράγοντες (Beaver K.M.: 2013). Σύμφωνα δε με τους Barnes & Boutwell (2015: 2) η Βιοκοινωνική Εγκληματολογία αποτελεί το χώρο σύγκλισης των απόψεων της εξελικτικής εγκληματολογίας, της βιο-φυσιολογικής εγκληματολογίας, της μοριακής γενετικής, της γενετικής της συμπεριφοράς και της νευρο-εγκληματολογίας. Η συμβολή των βιολογικών παραγόντων στην εκδήλωση της εγκληματικής συμπεριφοράς είχε τονισθεί από τους πρώτους εγκληματολόγους, με πρωτοστατούντα τον Cesare Lombroso. Αυτοί υποστήριξαν αρχικά ότι ορισμένα φυσικά χαρακτηριστικά του ατόμου ήσαν ενδεικτικά της "εγκληματικής φύσης" του. Οι θεωρίες αυτές απορρίφθηκαν στη συνέχεια και από τους ίδιους γιατί θεώρησαν πως θα έπρεπε να λάβουν υπόψη τους και το κοινωνικό περιβάλλον του εγκληματία. Στη διαπίστωση αυτή στηρίχθηκαν οι μετέπειτα αναπτυχθείσες κοινωνιολογικές ερμηνείες της εγκληματικής συμπεριφοράς.
Σημειώνεται ότι η νεότερη συζήτηση για το θέμα της συμβολής των βιολογικών παραγόντων στην εκδήλωση της ανθρώπινης, γενικά, συμπεριφοράς ξεκίνησε από το 1970 με την έκδοση του βιβλίου του Εdward O. Wilson, Sociobiology. Ο συγγραφέας υποστήριξε την άποψη πως όλοι οι άνθρωποι είναι βιο-κοινωνικοί οργανισμοί των οποίων η συμπεριφορά επηρεάζεται τόσο από τα φυσικά χαρακτηριστικά τους όσο και από τις συνθήκες του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο διαβιούν. Μολονότι οι σύγχρονες βιο-κοινωνικές θεωρίες βασίζονται κατά ένα τμήμα τους στην κεντρική ιδέα που ενέπνευσε τις παλαιότερες όσον αφορά (και)την εγκληματική συμπεριφορά, δεν ταυτίζονται ωστόσο απόλυτα με αυτές. Οι σημερινοί οπαδοί της Βιοκοινωνικής Εγκληματολογίας πρεσβεύουν μεν ότι όλα τα άτομα έχουν από τη φύση τους τη δυνατότητα να είναι βίαια και αντικοινωνικά, αλλά ως εξαρτημένα άμεσα από το περιβάλλον τους, μπορούν να εκδηλώσουν τη συμπεριφορά  αυτή μόνον όταν συναντήσουν τις συνθήκες που την ευνοούν δηλ. τις κατάλληλες περιβαλλοντικές συνθήκες. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να εξηγηθεί κατά τους ίδιους το γιατί ένας μέχρι σήμερα νομοταγής πολίτης εμφανίζει ξαφνικά βίαιη και ποινικά επιλήψιμη συμπεριφορά, ενώ κάποιος άλλος που είχε συνεχείς δοσοληψίες με την ποινική δικαιοσύνη εμφανίζεται για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα να απέχει από κάθε εγκληματική δραστηριότητα. :
Κριτικές παρατηρήσεις
Σε γενικές γραμμές η Βιοκοινωνική Εγκληματολογία θέτει το πρόβλημα της ελεύθερης ή μη βούλησης των ατόμων. Το φιλοσοφικό ερώτημα που προκύπτει στην περίπτωση αυτή είναι το, εάν τα άτομα μπορούν να αποφασίζουν ελεύθερα για τις πράξεις τους ή αν οι αποφάσεις τους προκαθορίζονται από τη βιολογική τους υπόσταση. Οι αντιτιθέμενοι στις απόψεις της Βιοκοινωνικής Εγκληματολογίας υποστηρίζουν ότι η ελεύθερη βούληση η οποία αποτελεί το θεμέλιο λίθο του νομικού μας συστήματος θα υποβαθμισθεί σημαντικά, εάν θεωρηθεί ως το αποτέλεσμα βιολογικών διεργασιών. Είναι γεγονός πως στην περίπτωση αυτή τίθενται νομικά αλλά και ζητήματα βιο-ηθικής.Η θέση που παίρνει η Βιοκοινωνική Εγκληματολογία στο ζήτημα αυτό είναι ότι ο γενετικός προκαθορισμός των ενεργειών του ατόμου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ο αποκλειστικός παράγοντας που οδηγεί στην αντικοινωνική συμπεριφορά του, θα πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και οι συνθήκες που επικρατούσαν στο περιβάλλον του όταν αυτή εκδηλώθηκε. Και οι υποστηρικτές της συμπληρώνουν ότι δεν μπορεί να παραμερισθεί και ο ρόλος τον οποίο διαδραματίζουν διάφοροι νευροφυσιολογικοί παράγοντες που διαπιστώνονται σε ένα άτομο. Αν αυτοί αγνοηθούν εντελώς, γεννάται το ερώτημα: “Γιατί άτομα που διαβιώνουν στο ίδιο περιβάλλον επιδεικνύουν συχνά διαφορετική συμπεριφορά;” Η προφανής απάντηση από τους θεωρητικούς της Βιοκοινωνικής Εγκληματολογίας τίθεται με δυο βασικά ερωτήματα: “Μήπως σε τέτοιες περιπτώσεις και ιδίως στα εγκλήματα βίας, η βιολογική ιδιοσυστασία των δραστών είναι εκείνη που κάνει τη διαφορά; “ “Γιατί να μην την λάβουμε κι αυτήν υπόψη μας, λοιπόν;”
Επιστημονική κίνηση
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σημαντική επιστημονική κίνηση στο χώρο της Βιοκοινωνικής Εγκληματολογίας ιδίως στις ΗΠΑ. Όπως εύστοχα σημειώνει ο καθηγητής εγκληματολογίας του Florida State University των ΗΠΑ και βασικός υποστηρικτής των θέσεων της Βιοκοινωνικής Εγκληματολογίας, Kevin M. Beaver (Beaver et all. 2015:6) :"Ποτέ στην μέχρι τώρα ιστορία της εγκληματολογίας δεν έχουν πραγματοποιηθεί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, τόσα πολλά ερευνητικά προγράμματα από μια ομάδα ακαδημαϊκών που υποστηρίζουν μια θεωρητική κατεύθυνση, όσο από τους βιο-κοινωνικούς εγκληματολόγους. Σε λιγότερο από δέκα χρόνια, οι βιο-κοινωνικοί εγκληματολόγοι έχουν γράψει εκατοντάδες κεφάλαια βιβλίων, πολύ περισσότερα άρθρα σε περιοδικά καθώς και ένα σημαντικό αριθμό βιβλίων."
Ζωσιμαία Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων
Η Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων, που ιδρύθηκε το 1828 παράλληλα με την ίδρυση της Ζωσιμαίας Σχολής, από τους αδερφούς Ζωσιμάδες, είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) και υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Συλλογές
Η κύρια συλλογή της καλύπτει βιβλία όλων των θεματικών πεδίων που απασχολούν έναν πολίτη και αποτελείται από λογοτεχνικά βιβλία ενηλίκων, ελληνικά και ξενόγλωσσα, παιδικά βιβλία, βιβλία γνώσεων, συλλογή σε παλαιότυπα και σπάνια τεκμήρια, 32 χειρόγραφα, από το 12ο έως τον 19ο αι., περισσότερους από 100.000 τίτλους βιβλίων, 350 τίτλους περιοδικών, δίσκους μουσικής βινυλίου, CD-ROM, DVD και δωρεές που έγιναν αποδεκτές έπειτα από καθορισμένα κριτήρια αξιολόγησης. Η βιβλιοθήκη διατηρεί αρχειακό υλικό (εφημερίδες, περιοδικά κ.λπ.) τοπικού χαρακτήρα και περιλαμβάνει στη συλλογή της υλικό που έχει δημοσιευτεί και αφορά στην ιστορία του τόπου. Παράλληλα, διαχειρίζεται τους χρηματικούς πόρους της και εμπλουτίζεται με νέες αγορές σύμφωνα με τις πληροφοριακές ανάγκες των χρηστών της και τις ελλείψεις που έχει. Επιπρόσθετα, από το 1995 λειτουργεί στο ισόγειο της Εργαστήριο Συντήρησης χαρτιού και βιβλίου όπου συντηρούνται παλαιά και σπάνια βιβλία, έγγραφα αρχειακών συλλογών, χάρτες κ.λπ. επίσης παρέχει τη δυνατότητα αναζήτησεως υλικού στον ηλεκτρονικό κατάλογο. Για την περιγραφική καταλογογράφηση του υλικού της, το προσωπικό της χρησιμοποιεί τους Αγγλοαμερικάνικους Κανόνες Καταλογογράφησης (AACR2) και για τη θεματική ευρετηρίαση χρησιμοποιεί τον Κατάλογο Θεματικών Επικεφαλίδων της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (LCSH) και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Ιωάννινα Κατηγορία:Εκπαίδευση στα Ιωάννινα Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
Αρκεσίλαος Δ΄ της Κυρήνης
Ο Αρκεσίλαος Δ´ (4ος αιώνας - 440 π.Χ.) ήταν ο όγδοος και τελευταίος Έλληνας βασιλιάς της Κυρήνης, της δυναστείας των Βαττιαδών. Το βασίλειό του υπήρξε υποτελές σε αυτό των Αχαιμενιδών της Περσίας.
Ιστορία
Ο Αρκεσίλαος Δ΄ ήταν ο μοναδικός απόγονος τού Βάττου Δ´ και όταν ο τελευταίος απεβίωσε το 465 π.Χ., ο Αρκεσίλαος έγινε ο νέος βασιλιάς. Το 462 π.Χ. αναδείχθηκε νικητής στην αρματοδρομία με τέθριππο στους Πύθιους αγώνες, που τελούνταν στους Δελφούς χρησιμοποιώντας άλογα από τη Κυρήνη για το άρμα του. Ο σύγχρονός του ποιητής Πίνδαρος τον εξύμνησε αφιερώνοντάς του τον τέταρτο και πέμπτο Πυθιόνικο ύμνο του, ενώ παράλληλα τον συμβούλευσε μέσω των γραπτών του να συμβιβαστεί με τούς πολιτικούς αντιπάλους του, και καθησυχάζοντάς τον αναφέροντας πως η εξουσία του είχε ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς η οικογένειά του κυβερνούσε την Κυρήνη για 8 γενεές. Το 460 π.Χ. ο Αρκεσίλαος αναδείχθηκε νικητής ξανά στο τέθριππο, αυτή τη φορά στους 80ούς Ολυμπιακούς αγώνες στην Ολυμπία.
Η βασιλεία του ωστόσο γινόταν όλο και πιο δεσποτική, και αφότου εξόρισε την αριστοκρατία της Κυρήνης, έφερε μισθοφορικά στρατεύματα για να υποστηρίξουν την εξουσία του. Ακολούθησε εξέγερση τού λαού, και ο Αρκεσίλαος Δ΄ αναγκάστηκε να καταφύγει στις Ευεσπερίδες (σημερινή Βεγγάζη, πιθανώς υπήρξε ο ιδρυτής της) με τον γιό του Βάττο Ε´. Δεν είναι γνωστό εάν συνελήφθη ο Αρκεσίλαος Δ΄, ωστόσο ο Βάττος Ε΄ αιχμαλωτίστηκε από τους εξεγερμένους Κυρηναίους, οι οποίοι τον θανάτωσαν και κατόπιν τον αποκεφάλισαν και πέταξαν το κεφάλι του στη θάλασσα, τερματίζοντας πλέον οριστικά την δυναστική γραμμή των Βαττιαδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1890-1891
Το 1890-1891 διοργανώθηκε το τρίτο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών. Η Έβερτον κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορα στην ιστορία της, εκθρονίζοντας την δύο φορές πρωταθλήτρια Πρέστον Νορθ Εντ στην δεύτερη θέση. Συμμετείχαν δώδεκα ομάδες. Έντεκα από το πρωτάθλημα της προηγούμενης σεζον 1889-1890 και για πρώτη φορά πήρε μερος η Σάντερλαντ που αντικατέστησε την Στόουκ Σίτι στην οποία απορρίφθηκε η επανεκλογή της για το νέο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
1Δύο πόντοι αφαιρέθηκαν από την Σάντερλαντ για αντικανονική συμμετοχή παίκτη.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Όμιλος Δ΄ Ευρωμπάσκετ 2017
Ο όμιλος αποτελείται από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Ρωσία, τη Σερβία, τη Λετονία, την Τουρκία και του Βελγίου. Οι τέσσερεις πρώτες ομάδες στην τελική κατάταξη προκρίνονται στον δεύτερο γύρο.
Βαθμολογία
Όλες οι ώρες είναι στην τοπική.
Λεοπόλδος του Χοεντσόλερν
Ο Λεοπόλδος (γερμ. Luitpold, 22 Σεπτεμβρίου 1835 - 8 Ιουνίου 1905) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν (1885-1905).
Βιογραφία
Ο Λεοπόλδος Στέφανος Κάρολος Αντώνιος Γουσταύος Εδουάρδος Τάσσιλος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Αντωνίου του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Καρόλου Β΄ της Βάδης.
Το 1905 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 70 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του, Γουλιέλμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
NGC 3021
Ο NGC 3021 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Λέοντα Μικρό. Απέρχει περίπου 93 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και απομακρύνεται με ηλιοκεντρική ακτινική ταχύτητα 1537±4 km/s. Ανακαλύφθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1785 από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) και ταξινομείται ως SA(rs)bc σύμφωνα με το σύστημα μορφολογικής ταξινόμησης των γαλαξιών.
Υπερκαινοφανείς
Την 1η Νοεμβρίου 199 οι S. Pesci και P. Mazza ανέφεραν πως εντόπισαν υπερκαινοφανή στον NGC 3021, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τον G. M. Hurst. Ο υπερκαινοφανής αυτός ονομάστηκε SN 1995al και η θέση του ήταν 15,0″ δυτικά και 2,9″ νότια από το γαλαξιακό πυρήνα. Ήταν τύπου Ia και αποδείχθηκε παρόμοιος με τον SN 1981b μέγιστη φωτεινότητα. Στις 18 Φεβρουαρίου 2023 εντοπίσθηκε και άλλος υπερκαινοφανής, αυτή τη φορά τύπου ΙΙ, ο οποίος και ονομάστηκε SN 2023bvj.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Λέων Μικρός (αστερισμός) 3021 28357 05280
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν
Ο Κάρολος Αντώνιος (γερμ. Karl Anton, 7 Σεπτεμβρίου 1811 - 2 Ιουνίου 1885) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν (1848-49), του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν (1869-85), του Χοεντσόλλερν (1849-85) και μετά πρωθυπουργός της Πρωσίας (1858-62).
Ρότζερ Μόρτιμερ, 4ος κόμης του Μαρς
Ο Ρότζερ Μόρτιμερ ήταν νόμιμος μνηστήρας του θρόνου από όταν πέθανε η μητέρα του (1382) μέχρι την ημέρα που ανατράπηκε ο πρώτος της ξάδελφος Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας (1398). Ο Ρότζερ μπήκε στην κηδεμονία του Τόμας Χόλλαντ, 2ου κόμη του Κεντ και παντρεύτηκε την κόρη του Ελεονώρα Χόλλαντ, κόμισσα του Μαρς. Έζησε τα περισσότερα χρόνια στην Ιρλανδία, διετέλεσε Υπολοχαγός της Ιρλανδίας και έπεσε στην μάχη του Κέλλισταουν, τον διαδέχθηκε ο γιος του Εδμόνδος Μόρτιμερ. Η μητέρα του είχε ισχυρά δικαιώματα στον Αγγλικό θρόνο σαν κόρη του δεύτερου γιου του Εδουάρδου Γ΄. Ο Ρότζερ είχε άλλες δυο αδελφές : την Ελισάβετ Μόρτιμερ που παντρεύτηκε τον Χότσπερ από την Οικογένεια Πέρσι και την Λαίδη Φιλίππη Μόρτιμερ που παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Τζων Χέιστινγκς, 3ο κόμη του Πέμπροκ σε δεύτερο γάμο τον Ριχάρδο Φίτς Άλαν 11ο κόμη του Αρουντέλ και σε τρίτο γάμο τον Σερ Τόμας Πόινινγκς του Μπέιζινγκ. Ο μικρότερος αδελφός του Ρότζερ Εδμόνδος Μόρτιμερ παντρεύτηκε την Αικατερίνη Γκλύντυρ κόρη του Ογουάιν Γκλύντυρ.
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν
Ο Κάρολος Αντώνιος (γερμ. Karl Anton, 1 Σεπτεμβρίου 1868 - 21 Φεβρουαρίου 1919) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας (ως προς τον τίτλο μόνο) του Χοεντσόλλερν.
Ρότζερ Μόρτιμερ, 4ος κόμης του Μαρς
Κηδεμονία
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρις Ντέιβις (1938 - 2008) η κηδεμονία ενός τόσο σημαντικού διαδόχου έγινε πολιτικό ζήτημα την τριετία 1382 - 1384. Τα εδάφη του Μόρτιμερ στην Αγγλία και την Ουαλία παραχωρήθηκαν με ετήσιο μισθό 4.000 στερλίνες σε ένα συμβούλιο στο οποίο ανήκαν ο κόμης του Αρουντέλ, ο Χένρι Πέρσι, 1ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ, ο κόμης του Γουόρικ και ο Τζων Νέβιλ, 3ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι. Η κηδεμονία του Μόρτιμερ αρχικά ανατέθηκε στον Αρουντέλ αλλά ύστερα από έτοιμα που έκανε η Ιωάννα του Κεντ η κηδεμονία και ο γάμος του ανατέθηκαν τον Αύγουστο του 1384 στον γιο της Τόμας Χόλλαντ, 2ο κόμη του Κεντ ετεροθαλή αδελφό του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας με 6.000 μάρκα. Ο Μόρτιμερ παντρεύτηκε την κόρη του κόμητος του Κεντ Ελεονώρα Χόλλαντ που ήταν ετεροθαλής ανιψιά του Ριχάρδου. Ο Μόρτιμερ έδωσε όρκο υποτέλειας και του παραχωρήθηκε η μίσθωση για τα εδάφη του στην Ιρλανδία στις 18 Ιουνίου 1393 και για τα εδάφη του στην Αγγλία και την Ουαλία στις 25 Φεβρουαρίου 1394.
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν
Βιογραφία
Ο Κάρολος Αντώνιος Φρειδερίκος Γουλιέλμος Λουδοβίκος ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου του Χοεντσόλλερν και της Αντωνίας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας.
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν
Βιογραφία
Ο Κάρολος Αντώνιος Ιωακείμ Ζεφυρίνος Φρειδερίκος Μεϊνάρδος ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν και της Μαρίας Αντωνίας Μυρά, κόρης του Πιέρ Μυρά (αδελφού του Ζοακίμ Μυρά, ο οποίος ήταν σύζυγος της Καρολίνας Βοναπάρτη).
Ρότζερ Μόρτιμερ, 4ος κόμης του Μαρς
Κηδεμονία
Ο βασιλιάς Ριχάρδος δεν είχε δικά του παιδιά, ο Μόρτιμερ σαν δισέγγονος του Εδουάρδου Γ΄ ήταν επόμενος σε σειρά διαδοχής και παντρεύτηκε την ετεροθαλή ανιψιά του. Ο ιστορικός Τζορτζ Έντουαρντ Κοκάιν (1825 - 1911) αναφέρει ότι ο Μόρτιμερ ανακηρύχτηκε τον Οκτώβριο του 1385 διάδοχος του θρόνου από τον Ριχάρδο Β΄. Ο ιστορικός Ρις Ντέιβις (1938 - 2008) θεωρεί αντίθετα την πληροφορία αβάσιμη αν και υπάρχουν γραπτές αποδείξεις ότι το θέμα είχε συζητηθεί έντονα εκείνη την εποχή. Ο Ρότζερ Μόρτιμερ στέφθηκε από τον βασιλιά ιππότης στις 23 Απριλίου 1390.
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν
Βιογραφία
Το 1885 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 74 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδος.
Εκλογική περιφέρεια Ηλείας
H εκλογική περιφέρεια Ηλείας είναι μία από τις τρεις εκλογικές περιφέρειες οι οποίες ανήκουν στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και περιλαμβάνει το νομό Ηλείας. Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο εκπροσωπείται με πέντε βουλευτές, οι οποίοι εκλέγονται μέσω του συστήματος της ενισχυμένης αναλογικής εκπροσώπησης.
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν
Βιογραφία
Το 1919 απεβίωσε στο κάστρο Νάμεντυ, στο Άντερναχ της Ρηνανίας σε ηλικία 51 ετών.
Εκλογική περιφέρεια Ηλείας
Εθνικές εκλογές
Τα αποτελέσματα των έξι τελευταίων εθνικών εκλογών στην περιφέρεια Ηλείας.
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1834 την Ιωσηφίνα, κόρη του Καρόλου της Βάδης, και είχε τέκνα:
Ρότζερ Μόρτιμερ, 4ος κόμης του Μαρς
Λόρδος της Ιρλανδίας
Μετά την ενηλικίωση του ο Μόρτιμερ πέρασε τον περισσότερο χρόνο του στην Ιρλανδία, ο Ριχάρδος Β΄ διόρισε τον Μόρτιμερ λόρδο Υπολοχαγό της Ιρλανδίας σε ηλικία επτά ετών (24 Ιανουαρίου 1382) μαζί με τον θείο του Σερ Τόμας Μόρτιμερ σαν αναπληρωτές του. Ο Ριχάρδος διόρισε ξανά τον Ρότζερ Μόρτιμερ Υπολοχαγό της Ιρλανδίας (23 Ιουλίου 1392) και τον Σεπτέμβριο του 1394 συνόδευσε τον βασιλιά στην Ιρλανδική εκστρατεία. Ο βασιλιά τον διόρισε επιπλέον Υπολοχαγό του Άλστερ, του Κόνοτ και του Μιθ για τα επόμενα τρία χρόνια (25 Απριλίου 1396), τον Απρίλιο του 1397 διορίστηκε ξανά Υπολοχαγός της Ιρλανδίας για άλλα τρία χρόνια. Η συνεχή παρουσία του Μόρτιμερ στην Ιρλανδία έδειξε ότι είχε κατώτερο ρόλο στις Αγγλικές υποθέσεις. Οι σημαντικότεροι συνεργάτες του ήταν μέλη της οικογένειας του : ο αδελφός του Εδμόνδος Μόρτιμερ που πήρε εκτάσεις και χορηγίες, ο Χότσπερ που παντρεύτηκε την μεγαλύτερη αδελφή του Ελισάβετ και ο Ριχάρδος ΦίτςΆλαν 11ος κόμης του Αρουντέλ που παντρεύτηκε την μικρότερη αδελφή του Φιλίππη.
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Εκλογική περιφέρεια Ηλείας
Ευρωεκλογές
Τα αποτελέσματα των τεσσάρων τελευταίων ευρωεκλογών στην περιφέρεια Ηλείας.
Παραπομπές
Ηλειας Εκλογικη περιφερεια
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ρότζερ Μόρτιμερ, 4ος κόμης του Μαρς
Λόρδος της Ιρλανδίας
Ο Ντέιβις όπως τονίζει "η φήμη και ο πλούτος του τον βοήθησαν να έχει σημαντικό ρόλο στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Ριχάρδου Β΄". Πήρε εντολή να συλλάβει τον θείο του Σερ Τόμας Μόρτιμερ για προδοσία λόγω της συμπεριφοράς του στην μάχη του Ράντκοτ Μπρίτζ αλλά δεν έκανε καμιά σημαντική προσπάθεια να το κάνει. Τον Ιανουάριο του 1398 κλήθηκε από το Κοινοβούλιο στο Σρούσμπερυ και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό όπως αναφέρει ο Άνταμ Ουσκ και ο χρονικογράφος του Γουίγκμορ από ένα μεγάλο πλήθος από οπαδούς του που φορούσαν τα χρώματα του. Τα γεγονότα προκάλεσαν μεγάλες υποψίες από τον βασιλιά ο οποίος όταν επέστρεψε στην Ιρλανδία μετά το Κοινοβούλιο του 1398 δήλωσε "ο εχθρός του και κουνιάδος του Τόμας Χόλλαντ, 1ος δούκας του Σάρρεϋ πήρε εντολή να τον ακολουθήσει και να τον συλλάβει".