cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νατάλια Εστεμίροβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ακτιβιστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι ακτιβιστές
Σακούνι Τσουντχουρί
Ο Σακούνι Τσουντχουρί είναι Ινδός πολιτικός. Εξελέγη στη Λοκ Σάμπα, κάτω βουλή του Κοινοβουλίου της Ινδίας από την εκλογική περιφέρεια Χαγκάρια του Μπιχάρ, ως μέλος του κόμματος Σαμάτα για τη περίοδο 1998-1999. Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1941, στο Λαχανπούρ της επαρχίας Μουνγκέρ. Έχει 4 γιους και 2 κόρες, και είναι παντρεμένος με την Παρβάτι Ντέβι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Σπύρος Σπύρου
Ο Σπύρος Σπύρου του Πέτρου (γενν. στο Δήμο Κερκυραίων, στο προάστιο των Γουβιών) είναι γιατρός και Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων από το 2011 μέχρι το 2014. Νωρίτερα υπηρέτησε ως βουλευτής Κέρκυρας.
Βιογραφία
Έκανε σπουδές Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ και ειδικεύτηκε στην παθολογία και στη ρευματολογία. Εργάστηκε ως γιατρός στα Γουβιά της Κέρκυρας και δραστηριοποιήθηκε στον εκεί πολιτιστικό σύλλογο.
Είναι παντρεμένος με τη Μαρία-Σοφία Φαρούγγια και έχει δύο παιδιά.
Το 1981 εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Με το κόμμα αυτό κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής το 1989, χωρίς επιτυχία. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας στις εκλογές του 1996 και επανεξελέγη το 2000.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 εξελέγη (υποστηριζόμενος από τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ) στο δεύτερο γύρο με ποσοστό 52% Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων ως υποψήφιος με τη Νέα Ιόνιο Πολιτεία, επικρατώντας του Ηλία Μπεριάτου (ΠΑΣΟΚ) που έλαβε το 49,2%
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Περιφερειάρχες Ιονίων Νήσων Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες ρευματολόγοι Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Λουλούδια στη Σοφίτα
Λουλούδια στη Σοφίτα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Flowers in the Attic) είναι ο τίτλος του γοτθικού μυθιστορήματος της Βιρτζίνια Άντριους, 400 σελίδων, που πρωτοκυκλοφόρησε τον Νοέμβρη του 1979 στην Αμερική υπό τον εκδοτικό οίκο Simon and Schuster. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1982 υπό τον εκδοτικό οίκο Bell.
Το μυθιστόρημα είχε γνωρίσει τεράστια επιτυχία και έδωσε στην Βιρτζίνια Άντριους μεγάλη φήμη. Ήταν τέταρτο στη λίστα των μπεστ-σέλερ της New York Times και κράτησε τη θέση του για 15 ολόκληρες εβδομάδες. Το 1986, η Άντριους ανακηρύχθηκε, ξεπερνώντας ακόμη και τον Στίβεν Κινγκ, Νούμερο Ένα Συγγραφέας Μπεστ-Σέλερ τρόμου. Το 1984 είχε ήδη ανακηρυχθεί Επαγγελματική Γυναίκα της Χρονιάς.
Το μυθιστόρημα ήταν επίσης και η βάση για την ταινία Λουλούδια της Σοφίτας (1987), η οποία όμως δεν τιμήθηκε ιδιαίτερα, λόγω των διαφορών της με το μυθιστόρημα. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν οι: Λουίζ Φλέτσερ στο ρόλο της γιαγιάς Φόξγουορθ, η Βικτόρια Τέναντ στο ρόλο της Κορίν, και την Κρίστι Σουάνσον ως Κάθυ Ντόλανγκανγκερ, με τον Τζεμπ Στούαρτ Άνταμς στο ρόλο του αδερφού της, Κρίστοφερ. Τα μικρότερα αδέρφια Κόρυ και Κάρυ ερμηνεύτηκαν από τους Μπεν Γκέιντζερ και Λίνζι Πάρκερ.
Πλοκή μυθιστορήματος
Η Κορίν, μετά τον θάνατο του συζύγου της (που στην πραγματικότητα ήταν ο ετεροθαλής αδερφός του πατέρα της, δηλαδή ο θείος της), επιστρέφει στο Φόξγουορθ Χολ, το πατρικό της αρχοντικό με τα τέσσερα παιδιά της: την δωδεκάχρονη Κάθυ (και πρωταγωνίστρια), τον δεκατετράχρονο Κρις και τα πεντάχρονα δίδυμα Κόρυ και Κάρυ. Ελπίζει πως ο ετοιμοθάνατος πατέρας της -ο παππούς των παιδιών- θα τη συγχωρέσει που παντρεύτηκε το θείο της και έτσι να την συμπεριλάβει στην διαθήκη του. Όμως, για την συγχωρέσει, η Κορίν πρέπει να κρύψει την ύπαρξη των παιδιών της, με τη βοήθεια της σκληρόκαρδης και φανατικά θρησκόληπτης γιαγιάς των παιδιών, σ' ένα απόμερο δωμάτιο του αρχοντικού. Τα παιδιά πιστεύουν στη μητέρα τους πως θα μείνουν κλειδωμένα πολύ λίγο καιρό, και με την τεράστια σοφίτα του αρχοντικού σαν παιχνιδότοπο (της οποίας η είσοδος είναι μια σκάλα στο καμαράκι του δωματίου των παιδιών), προσμένουν το θάνατο του παππού τους έτσι ώστε να ελευθερωθούν. Όμως, περνούν μέρες, μήνες, χρόνια...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα τρόμου Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Νικόλαος Ράικος
Ο Νικόλαος Ράικος (ή αλλιώς Νικολάι Ράυκο) υπήρξε Ρώσος φιλέλληνας. Κατέβηκε στην Ελλάδα στα πρώτα έτη της επανάστασης του 1821 και πολέμησε γενναία σε πολλές μάχες ως διοικητής μεγάλων μονάδων. Ήταν αξιωματικός με εξαιρετική μόρφωση. Διετέλεσε φρούραρχος στο Παλαμήδι, Πάτρα και Ρίο. Επί Καποδίστρια ήταν διοικητής της Σχολής των Ευελπίδων και αρχηγός του πυροβολικού. Ήταν χαρακτήρας ελεύθερος και γενναίος και ποτέ δεν δέχτηκε μισθό.
Λίγα λόγια
Αποτέλεσε κατά την Καποδιστριακή περίοδο μια εξέχουσα προσωπικότητα της Πάτρας, αν και δεν απέκτησε μεγάλη φήμη στην περιοχή αυτή. Ο Ράυκο ήταν ο πιο γνωστός από τους «ελάχιστους φανερούς Ρώσους Φιλέλληνες». Ο ίδιος έγραψε σε συγγράμματά του πως επισκέφθηκε την επαναστατημένη Ελλάδα, διότι παρατηρούσε πως οι Ρώσοι Φιλέλληνες απείχαν εντελώς από τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων, αδιαφορώντας για το κοινό παρελθόν και την κοινή θρησκεία που συνέδεαν τους δύο αυτούς λαούς.
Όσον αφορά στην φυσιογνωμία του, «σύμφωνα με τον Κ. Παλαιολόγου, ήταν υψηλού αναστήματος, εύρωστος, συμπαθητικός στην όψη και διακρινόταν για τους καλούς του τρόπους». Επιπλέον, χαρακτηριζόταν από φιλομάθεια, γεγονός που φανερώνει το πλήθος των βιβλίων που λάμβανε, ενώ παρουσιάζεται και ως «ιδιαίτερα κοινωνικός».
Καταγωγή και πρώιμα χρόνια
Φημολογείται ότι ήταν νόθος γιος του Αλεξέι Μπομπρίνσκυ, ο οποίος «ήταν παιδί της τσαρίνας Αικατερίνης της Μεγάλης και του Γκριγκόρι». Ο Ράυκο, λοιπόν, προερχόταν από διακεκριμένη οικογένεια. Έτσι, σπούδασε στην Ιταλία και επέστρεψε το 1815 στη Ρωσία. Άξιο αναφοράς είναι και το γεγονός πως «διατηρούσε επαφές με τους αριστοκρατικούς κύκλους της Αγίας Πετρούπολης».
Πριν την έλευσή του στην Ελλάδα
Το 1824 ο Ράυκο διορίστηκε αξιωματικός του ιππικού της αυτοκρατορικής φρουράς της Ρωσίας. Ωστόσο, έλαβαν χώρα ορισμένες διενέξεις μεταξύ του ιδίου και των προϊσταμένων του, οι οποίες οδήγησαν το 1826 σε παραίτησή του από την τσαρική φρουρά. Μετά από αυτό, ήρθε αντιμέτωπος με ένα επαγγελματικό αδιέξοδο, γεγονός που τον ώθησε να αναζητήσει το μέλλον του στην Ελλάδα, μιας και επιθυμούσε από καιρό να εκφράσει έμπρακτα τη συμπαράστασή του απέναντι στους αγωνιζόμενους Έλληνες. Έφυγε, λοιπόν, από τη Ρωσία και κατευθύνθηκε προς την Ιταλία, απ' όπου και μετέβη στην Ελλάδα. «Εκεί παρέμεινε μέχρι το 1832».
Πρώτος φρούραρχος της Πάτρας
Στις 12 Ιουνίου του 1829 ο Ράυκο διορίστηκε "Α' φρούραρχος των Πατρών και του Καστελλίου του Μωρέως", του κάστρου του Ρίου, με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Ο Κυβερνήτης Καποδίστριας, ενώ αρχικά εμφανιζόταν διστακτικός απέναντί του, στη συνέχεια επέδειξε απέραντη εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Φυσικά, πριν τον διορίσει σε αυτή τη θέση, φρόντισε να βεβαιωθεί για «τον ζήλο και τις ικανότητές του να εφαρμόσει την κυβερνητική πολιτική στη νευραλγική επαρχία της Αχαΐας».
Οι λόγοι που ήθελε στη θέση αυτή κάποιον ικανό και άξιο εμπιστοσύνης ήταν τρεις. Ο πρώτος ήταν οι εύπορες οικογένειες διαφόρων προκρίτων, όπως του Ζαΐμη, του Λόντου και του Ρούφου, που υπήρχαν στην Πάτρα και οι οποίες στήριζαν σημαντικά τους αντικαποδιστριακούς. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι απένταντι από την περιοχή της Πάτρας βρισκόταν η Ρούμελη, η οποία ήταν συνηθισμένη σε συμπλοκές. Επομένως, χρειαζόταν να υπάρχει ένας τακτικός στρατός στην Πάτρα και στο Ρίο, ώστε να μπορεί να παράσχει βοήθεια στην ευρύτερη περιοχή σε περίπτωση ανάγκης. Και ο τρίτος λόγος ήταν η στενή «επαφή της Πάτρας με τα Επτάνησα, τα οποία την εποχή εκείνη βρίσκονταν υπό αγγλική προστασία».
Λόγω της ευρωπαϊκής του μόρφωσης, επιθυμούσε τον εκσυγχρονισμό της πόλης, μα και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Ο εκσυγχρονισμός της πόλης ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να συμβεί, καθώς οι πολίτες της Πάτρας δε δέχονταν να παραχωρήσουν ούτε ένα μικρό μέρος των εκτάσεων που τους ανήκαν, επιδεικνύοντας πλήρη αδιαφορία για το αν η στάση τους ήταν επιζήμια τόσο για το συμφέρον των ιδίων όσο και για το όφελος των συμπολιτών τους και του κράτους. Οι απόψεις τους στέκονταν εμπόδιο στην υλοποίηση του οράματος του Ράυκο και των συνδιοικούντων του για δημιουργία μιας εμπορικής πόλης, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή ευημερίας για το κράτος και για όλους τους κατοίκους. Ούτε, βέβαια, η αποτίναξη του τουρκικού ζυγού μπορούσε να συμβεί εύκολα, εφόσον οι παραδοσιακές νοοτροπίες που είχε αποκτήσει ο ελληνικός λαός κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ήταν ιδιαίτερα ισχυρές απέναντι σε οποιαδήποτε αλλαγή που η κυβέρνηση επιχειρούσε να εφαρμόσει. Συγκεκριμένα, οι πρόκριτοι πίστευαν πως, σε περίπτωση αλλαγής των ισχυόντων κανόνων, θα έχαναν το κύρος τους. Ο Ράυκο, όμως, προσπαθούσε να τους πείσει πως οι νόμοι ήταν εκείνοι που θα τους προστάτευαν και όχι οι κοτζαμπάσηδες, αν και οι προσπάθειές του απέβησαν άκαρπες. Ο ίδιος ο Καποδίστριας θεωρούσε ότι για να γίνουν αποδεκτές οι αλλαγές που επιθυμούσαν στους νόμους, θα έπρεπε να ιδρυθούν αλληλοδιδακτικά σχολεία και να διανεμηθούν στον λαό εθνικές γαίες.
Όσον αφορά στα στρατιωτικά του καθήκοντα, ο Ράυκο κλήθηκε να αντιμετωπίσει αρκετά προβλήματα, μεταξύ των οποίων ήταν η απειθαρχία των στρατιωτών, ακόμα και εχθροπραξίες τους έναντι πολιτών. Προκειμένου, λοιπόν, να υπερκεράσει αυτές τις δυσκολίες, βρισκόταν σε συνεχή επικοινωνία με τον Κυβερνήτη, μέσω επιστολών. Φυσικά, ασχολήθηκε και με άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής της Πάτρας. Επίκεντρο του ενδιαφέροντός του αποτελούσαν πάντα οι πολίτες. Έτσι, δεν ήταν λίγες οι φορές που λογομάχησε με τον Αξιώτη, προασπίζοντας το συμφέρον του λαού. Τις περισσότερες φορές η γνώμη του επιβάλλονταν, με την παράλληλη στήριξη, βέβαια, του Καποδίστρια. Ακόμη, συνειδητοποίησε ότι μερικοί από τους λιγότερο ισχυρούς προκρίτους παρουσιάζονταν ως φίλοι της κυβέρνησης, ώστε να μπορούν να ανταγωνίζονται σε επιρροή τους πιο ισχυρούς.
Η ύψωση της ελληνικής σημαίας στην Πάτρα για πρώτη φορά
Η 1η Αυγούστου του 1829 είναι η ημερομηνία που για πρώτη φορά «υψώθηκε η ελληνική σημαία στο φρούριο της Πάτρας, καθώς και του Ρίου. Σύμφωνα με τις προσταγές του Ράυκου, εκείνη την ημέρα, προς τιμήν του γεγονότος, πραγματοποιήθηκαν διάφορες στρατιωτικές και θρησκευτικές τελετές».
Ο Ράυκο υπήρξε πρωτοστάτης και στη σύνταξη επιστολής με παραλήπτη τον πρίγκηπα Λεοπόλδο του Βελγίου. Το περιεχόμενο της συγκεκριμένης επιστολής, όσον αφορά στα κύρια σημεία της, είχε συμφωνηθεί με τον Κυβερνήτη Καποδίστρια και την υπέγραψαν γύρω στους 220 πολίτες της περιοχής. Προοριζόταν, λοιπόν, να σταλεί, μαζί με άλλες παρόμοιες από διάφορα μέρη της Ελλάδας, από την Κυβέρνηση προς τον Λεοπόλδο. Νόμιμες θεωρούνταν μόνο οι επιστολές αυτές, ενώ όλες οι συνταγμένες από αντιπολιτευόμενους ήταν παράνομες. Οι αντιπολιτευόμενοι, μέσα στις δικές τους επιστολές, υπονοούσαν πως ο πρίγκηπας Λεοπόλδος, καθώς θα έφθανε στην Ελλάδα, θα επέλεγε να συνεργαστεί με ανθρώπους της δικής τους παράταξης αντί να επιλέξει ανθρώπους της Κυβέρνησης. Ωστόσο, η παραίτηση του πρίγκηπα από τη θέση του διέψευσε τις ελπίδες τους και τους υποχρέωσε να προχωρήσουν σε αναδιοργάνωση των σχεδίων τους. Οι ενέργειες του Ράυκο, όπως αυτές φαίνονται μέσα από τις επιστολές του, δείχνουν πως ήταν πεπεισμένος για την ανάγκη που υπήρχε να επιδείξει αυταρχικότητα, καθώς μόνο έτσι θα σταθεροποιούνταν οι συνεχώς μεταβαλλόμενες καταστάσεις εντός της χώρας και θα τίθονταν οι βάσεις για τη δημιουργία ενός πιο φιλελεύθερου κράτους.
Το αίτημα και οι λόγοι που οδήγησαν στην παραίτησή του
Ο ίδιος ο Ράυκο υπέβαλε δύο φορές την παραίτησή του στον Κυβερνήτη Καποδίστρια, αλλά εκείνος απέρριψε και τις δύο φορές το αίτημά του για τον λόγο ότι ήταν αρκετά δύσκολο να καλυφθεί το κενό του, ιδιαίτερα σε μια κρίσιμη περίοδο για τη χώρα.
Την πρώτη φορά Ράυκο υπέβαλε την παραίτησή του στις 22 Ιανουαρίου του 1830, πριν την αλλαγή του καθεστώτος. Τη δεύτερη φορά προσέθεσε και οικογενειακούς λόγους, μα και τότε δεν έγινε δεκτή. Προέβη, λοιπόν, και τρίτη φορά σε υποβολή της παραίτησής του επικαλούμενος το πρόβλημα υγείας που τον ταλάνιζε τον τελευταίο χρόνο, η οποία εντέλει έγινε δεκτή από τον Καποδίστρια. Έτσι, «τον Φεβρουάριο του 1831 εγκατέλειψε την πόλη της Πάτρας».
Διοικητής της Σχολής Ευελπίδων
Μετά την αποχώρησή του από την Πάτρα, ο Ράυκο μετέβη στα Θερμιά στο Παρανέστι Δράμας για να απολαύσει τις ευεργετικές ιδιότητες των ιαματικών λουτρών που βρίσκονταν εκεί. Ύστερα, πήγε στο Ναύπλιο, όπου άρχισε να προετοιμάζεται για την επιστροφή του πίσω στη Ρωσία. Ο Καποδίστριας, θέλοντας να βοηθήσει τον Ράυκο να λάβει την άδεια επανόδου στη χώρα του, συνέταξε μια επιστολή, στην οποία εκθείαζε τον πρώην συνεργάτη του, προκειμένου να πείσει τη Ρωσική Κυβέρνηση για την εντιμότητά του. Επειδή, όμως, ο Ράυκο καθυστερούσε να λάβει αυτή την άδεια, μα κι επειδή ο ίδιος ο Καποδίστριας εκτιμούσε βαθύτατα τις ικανότητές του, το 1831 τον διόρισε διοικητή της Σχολής Ευελπίδων, όπου αντικαθιστούσε προσωρινά τον Γάλλο συνταγματάρχη Ερρίκο Πωζιέ. Ωστόσο, η πράξη του αυτή τον έθεσε στο στόχαστρο των Γάλλων, οι οποίοι τον κατηγόρησαν ως ρωσόφιλο. Βέβαια, παρά την όλη αναταραχή που είχε συμβεί γύρω από το όνομά του, ο Ράυκο προσπάθησε να συνεχίσει και να επιτελέσει το έργο του Πωζιέ. Φυσικά, αξίζει να σημειωθεί πως από τον διορισμό του ως φρούραρχος στην Πάτρα το 1827 μέχρι και την ημέρα της αποχώρησής του από την Ελλάδα «δε δέχθηκε να πάρει καμία αμοιβή για τις υπηρεσίες που προσέφερε στη χώρα».
Η επιστροφή του στη Ρωσία και η παρασημοφόρησή του
Ο Ράυκο, με την άδεια της Ρωσικής Κυβέρνησης, αναχώρησε για τη Ρωσία στα τέλη Μαρτίου του 1832, πριν την αλλαγή του καθεστώτος και τον ερχομό του Όθωνα στην Ελλάδα. Η καθυστέρηση της αδειοδότησης οφειλόταν στο γεγονός ότι ο Ράυκο δεν είχε απολογηθεί για τη συμπεριφορά του, όταν έφυγε από τη Ρωσία χωρίς να πάρει την άδεια της τσαρικής κυβέρνησης. Η Κυβέρνηση του Αυγουστίνου Καποδίστρια, ο οποίος διετέλεσε Κυβερνήτης της Ελλάδας μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, αποχαιρέτησε ένθερμα τον Ρώσο φιλέλληνα και τον ευχαρίστησε για τη σημαντική προσφορά του στην ανέλιξη της Ελλάδας.
Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα από την επιστροφή του, αποστρατεύθηκε και εγκαταστάθηκε στην Οδησσό, και συγκεκριμένα το 1835. Ο ίδιος προσπάθησε να διαδώσει τη σηροτροφία στη Νότια Ρωσία, θέλοντας έτσι και να αξιοποιήσει τις γνώσεις που έλαβε κατά τη διαμονή του στην Ελλάδα. Όμως, απέτυχε και απογοητεύθηκε πολύ. Η Ελλάδα, φυσικά, βρισκόταν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του. Βέβαια, στην Οδησσό δεν ήταν λίγοι οι Έλληνες που είτε ζούσαν μόνιμα εκεί, είτε έμεναν προσωρινά για τη διευθέτηση προσωπικών τους υποχρεώσεων. Μάλιστα, αρκετοί από αυτούς δεν παρέλειπαν να του δείξουν τον σεβασμό τους και τον επισκέπτονταν συχνά. Ως ένδειξη της ευγνωμοσύνης του πανελληνίου για την προσφορά του, «το 1841 ο βασιλιάς Όθωνας του απένειμε παράσημο».
Ο θάνατός του σημειώθηκε «τον Φεβρουάριο του 1854».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Ρώσοι αγωνιστές του 1821
Ο επιθεωρητής
Ο επιθεωρητής (τίτλος στα ρωσικά: Ревизор), είναι σατιρικό θεατρικό έργο σε πέντε πράξεις του Ρώσου δραματουργού και μυθιστοριογράφου Νικολάι Γκόγκολ που έκανε πρεμιέρα και δημοσιεύτηκε το 1836. Ο συγγραφέας συνέχισε να εργάζεται πάνω στο έργο του και παρέδωσε μια δεύτερη εκδοχή το 1842.
Η υπόθεση βασίζεται σε μια ιστορία που φέρεται να αφηγήθηκε στον Γκόγκολ ο Πούσκιν. Είναι μια κωμωδία παρεξηγήσεων, που σατιρίζει την ανθρώπινη απληστία, την υποκρισία, την ανοησία, τη γραφειοκρατία και την εκτεταμένη πολιτική διαφθορά της Αυτοκρατορικής Ρωσίας.
Η δημοσίευση του έργου προκάλεσε μεγάλη κατακραυγή στον αντιδραστικό Τύπο της εποχής. Χρειάστηκε η προσωπική παρέμβαση του Τσάρου Νικολάου Α' για να σωθεί η παράσταση.
Το 2014, το έργο κατατάχθηκε από την εφημερίδα The Telegraph ως ένα από τα 15 καλύτερα θεατρικά έργα που γράφτηκαν ποτέ.
Ιστορικό
Στην αρχή της καριέρας του, ο Γκόγκολ ήταν περισσότερο γνωστός για τα διηγήματά του, με τα οποία κέρδισε τον θαυμασμό των ρωσικών λογοτεχνικών κύκλων, συμπεριλαμβανομένου του Αλεξάντρ Πούσκιν. Αφού έγινε γνωστός, ο Γκόγκολ άρχισε να εργάζεται σε θεατρικά έργα. Η πρώτη του απόπειρα να γράψει ένα σατιρικό έργο για την αυτοκρατορική γραφειοκρατία το 1832 εγκαταλείφθηκε λόγω του φόβου της λογοκρισίας. Το 1835, αναζήτησε έμπνευση για ένα νέο σατιρικό έργο από τον Πούσκιν. "Κάνε μου μια χάρη, στείλε μου κάποιο θέμα, κωμικό ή όχι, αλλά ένα αυθεντικό ρωσικό ανέκδοτο. Θα ήθελα να γράψω μια κωμωδία... Δώσε μου το θέμα και θα κάνω μια κωμωδία σε πέντε πράξεις – το υπόσχομαι, πιο αστεία κι από την κόλαση. Για όνομα του Θεού, κάντε το..."Ο Πούσκιν του έγραψε για μια ιστορία που είχε ακούσει ότι συνέβη το 1833 σε μια επαρχιακή ρωσική πόλη. Οι σημειώσεις του είναι παρόμοιες με το βασικό θέμα του Επιθεωρητή. "Ο Κρίσπιν φτάνει στην επαρχία ... σε ένα πανηγύρι - τον οδηγούν ... Ο κυβερνήτης είναι ένας έντιμος ανόητος – η σύζυγος του κυβερνήτη τον φλερτάρει – ο Κρίσπιν μαγεύει την κόρη..."
Υπόθεση
μικρογραφία|313x313εσ|Ρωσικό γραμματόσημο που απεικονίζει τον Επιθεωρητή, αφιερωμένο στα 200 χρόνια από τη γέννηση του [[Νικολάι Γκόγκολ, 2009]] Οι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι μιας μικρής ρωσικής πόλης, με επικεφαλής τον Έπαρχο, αντιδρούν πανικόβλητοι στην είδηση ​​ότι σύντομα θα φτάσει σε μυστική αποστολή στην πόλη τους ινκόγκνιτο ένας επιθεωρητής για να τους ελέγξει. Η αναταραχή για να καλύψουν τις σημαντικές τους ατασθαλίες και να κρύψουν την ανικανότητα και τις καταχρήσεις της διοίκησης διακόπτεται από την αναφορά ότι ένα ύποπτο άτομο είχε φτάσει δύο εβδομάδες νωρίτερα από την Αγία Πετρούπολη και μένει στο πανδοχείο. Αυτό το άτομο, ωστόσο, δεν είναι ο επιθεωρητής. Είναι ο Ιβάν Αλεξάντροβιτς Χλεστάκοφ, ένας χρεοκοπημένος νεαρός δημόσιος υπάλληλος που βρέθηκε εκεί τυχαία, έφυγε από την Πετρούπολη πριν από δύο μήνες πνιγμένος στα χρέη από χαρτοπαιξία.
Μαθαίνουμε ότι ο Χλεστάκοφ δεν έχει πληρώσει για το ξενοδοχείο και χρεώνει τον λογαριασμό του. Επιπλέον, ο προορισμός του ήταν το Κυβερνείο του Σαράτοφ, αλλά για άγνωστο λόγο μένει στην πόλη τους για λίγο. Ο Έπαρχος και οι απατεώνες αξιωματούχοι αμέσως συμπεραίνουν ότι αυτός ο κύριος της ανώτερης τάξης είναι ο επίφοβος επιθεωρητής. Αρχικά, ο Χλεστάκοφ δεν συνειδητοποιεί καν ότι τον έχουν μπερδέψει με κάποιον άλλο αλλά ακόμη και όταν το αντιλαμβάνεται συνεχίζει να παριστάνει τον επιθεωρητή και μάλιστα λέει ψέματα ότι είναι κεντρικό πρόσωπο της αυτοκρατορικής διοίκησης, έχει γνωριμίες με κόμητες, ακόμη και με τον αυτοκράτορα, είναι φίλος του Πούσκιν και γνωρίζει όλον τον δημοσιογραφικό κόσμο, δίνει χορούς για ξένους διπλωμάτες κλ. Έτσι, απολαμβάνει τον τρομοκρατημένο σεβασμό των επισήμων και μετακομίζει ως φιλοξενούμενος στο σπίτι του Έπαρχου. Επίσης, απαιτεί και λαμβάνει μαζικά «δάνεια» από τον Έπαρχο και όλους τους αξιωματούχους. Φλερτάρει αδιάντροπα τόσο τη γυναίκα όσο και την κόρη του Επάρχου.
Αγανακτισμένοι και κουρασμένοι από τις απαιτήσεις του Έπαρχου για δωροδοκίες, έμποροι της πόλης καταφθάνουν και τον καταγγέλουν στον Χλεστάκοφ ζητώντας να τον απολύσει από τη θέση του. Μαθαίνοντας για τη διαφθορά του Επάρχου, ο Χλεστάκοφ δηλώνει ότι πράγματι, του αξίζει να εξοριστεί αλυσοδεμένος στη Σιβηρία. Δεν παραλείπει όμως να ζητήσει «δάνεια» και από τους εμπόρους, υποσχόμενος ότι θα ικανοποιήσει το αίτημά τους.
Τρομοκρατημένος από τις καταγγελίες, ο Έπαρχος παρακαλεί τον Χλεστάκοφ να μην τον συλλάβει. Στη συνέχεια, μαθαίνει ότι ο τελευταίος αρραβωνιάστηκε την κόρη του. Ο Χλεστάκοφ ανακοινώνει ότι φεύγει για μια σύντομη επίσκεψη σε έναν πολύ πλούσιο θείο του, έχοντας πειστεί από τον υπηρέτη του Όσιπ ότι είναι πολύ επικίνδυνο να συνεχίσει άλλο την κωμωδία.
Ο Χλεστάκοφ και ο Όσιπ αναχωρούν με άμαξα ενώ τα στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης επισκέπτονται τον Έπαρχο για να τον συγχαρούν υποκριτικά για τους αρραβώνες. Βέβαιος ότι πλέον η θέση του δεν κινδυνεύει, καυχιέται για τον αρραβώνα της κόρης του και ορκίζεται να εκδικηθεί τους εμπόρους. Ωστόσο, καταφθάνει ξαφνικά ο διευθυντής του Ταχυδρομείου που άνοιξε μια επιστολή του Χλεστάκοφ και τους αποκαλύπτει την αληθινή ταυτότητα του νεαρού – και την κοροϊδευτική γνώμη του για όλους.
Ο Έπαρχος εξοργίζεται που ταπεινώθηκε τόσο πολύ από έναν απατεώνα. Ουρλιάζει στους φίλους του, δηλώνοντας ότι φταίνε αυτοί, όχι ο ίδιος. Αυτή τη στιγμή, λέει την περίφημη φράση απευθυνόμενος στο κοινό: «Τι γελάτε; Γελάτε με τον εαυτό σας!». Ενώ οι αξιωματούχοι συνεχίζουν να μαλώνουν, έρχεται ένα μήνυμα από τον πραγματικό κυβερνητικό επιθεωρητή, ο οποίος απαιτεί να δει αμέσως τον Έπαρχο.
Υποδοχή
μικρογραφία|Ρωσικό γραμματόσημο του 1959 Το έργο έκανε πρεμιέρα στις 19 Απριλίου 1836 στην Αγία Πετρούπολη, παρουσία του αυτοκράτορα Νικολάου Α', γεγονός που έδωσε στη βραδιά μια νότα αριστοκρατικής κοσμικότητας. Ο Γκόγκολ, πολύ νευρικός, παρακολούθησε την παράσταση από τα παρασκήνια. Αλλά το έργο είχε κακή υποδοχή, όπως έγραψε ο ίδιος ο Γκόγκολ σε μια επιστολή του στον Πούσκιν. Αρχικά προκάλεσε μικτές αντιδράσεις στο κοινό: κάποιοι το θεώρησαν απλή φάρσα, αλλά πολλοί αγανάκτησαν με την κοινωνική σάτιρα. Τελικά, ένα ευνοϊκό σχόλιο του αυτοκράτορα, που είχε γελάσει πολύ, έσωσε το έργο.
Αλλά αυτή η σκανδαλώδης επιτυχία επηρέασε και απογοήτευσε τον Γκόγκολ, που στην ίδια επιστολή στον Πούσκιν, ανακοίνωσε ότι θα φύγει στο εξωτερικό, έφυγε στα μέσα Ιουνίου 1836 και δεν επέστρεψε πλέον στη Ρωσία παρά μόνο για σύντομα χρονικά διαστήματα.
Η επιτυχία των παραστάσεων αυξήθηκε σύντομα και πλέον το έργο αποτελεί μέρος του κλασικού θεατρικού ρεπερτορίου, με συχνές παραστάσεις και στην Ελλάδα. Έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και την όπερα.
Η τελευταία σκηνή
Σε σημείωμά του, ο Γκόγκολ επιμένει και προσδιορίζει προσεκτικά τις συνθήκες υπό τις οποίες πρέπει να παιχτεί η τελευταία σκηνή: «Οι ηθοποιοί να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην τελευταία σκηνή. Η τελευταία λέξη που λέγεται πρέπει να προκαλέσει κάτι σαν ηλεκτροπληξία, σε όλους ταυτόχρονα. Όλοι πρέπει να αλλάξουν θέση αμέσως. Μια κραυγή έκπληξης πρέπει να ξεπηδήσει από όλες τις γυναίκες ταυτόχρονα, σαν να ήταν από έναν άνθρωπο.
Η μη τήρηση αυτών των παρατηρήσεων μπορεί να προκαλέσει απώλεια ολόκληρου του αποτελέσματος. »
Παραπομπές
Κατηγορία:Σατιρικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Νικολάι Γκόγκολ
Τζουνίγια
Η Τζουνίγια (αραβικά: جونية) είναι παραθαλάσσια πόλη στο διαμέρισμα Κασερβάν, περίπου 16 χλμ βόρεια της Βηρυτού, στον Λίβανο. Από το 2017, είναι η πρωτεύουσα του Κυβερνείου Κασερβάν-Τζουμπάιλ. Η Τζουνίγια είναι γνωστή για τα παραθαλάσσια θέρετρα και την πολυσύχναστη νυχτερινή ζωή, καθώς και για το παλιό πέτρινο παζάρι, το λιμάνι των φέρι, τον χώρο αλεξιπτώτων πλαγιάς και το τελεφερίκ, που ανεβάζει τους επιβάτες στο βουνό στο ιερό της Παναγίας του Λιβάνου στη Χαρίσσα.
Πάνω από τη Τζουνίγια, και στο δρόμο προς τη Χαρίσσα, ένας μικρός λόφος ονόματι Μπακερκή (αραβικά: بكركي‎), με θέα στον κόλπο της Τζουνίγια, είναι η έδρα του Πατριάρχη της Μαρωνιτικής Καθολικής Εκκλησίας του Λιβάνου. Οι κάτοικοι της Τζουνίγια και των γύρω πόλεων είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία Μαρωνίτες Καθολικοί.
Διεθνείς σχέσεις
Η Τζουνίγια είναι αδελφοποιημένη με:
Κλίμα
Η Τζουνίγια έχει μεσογειακό κλίμα με θερμά καλοκαίρια (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Csa). Το χειμώνα οι βροχοπτώσεις είναι πολύ περισσότερες από το καλοκαίρι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στη Τζουνίγια είναι 20,9 °C. Περίπου 873 χιλιοστά βροχοπτώσεων πέφτουν ετησίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Λιβάνου
Ιταλοαλβανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Η Ιταλοαλβανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία, επίσης ονομαζόμενη ως Ιταλοβυζαντινή ή Ιταλοελληνική Εκκλησία, είναι μία από τις 14 Ελληνόρρυθμες Καθολικές Εκκλησίες των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών σε πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα, ως μέρος της παγκόσμιας Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Πρόκειται για μια ομοσπονδία από τις τρεις περιοχές της δικαιοδοσίας της στην Ιταλία, στις οποίες η Θεία Λειτουργία τελείται σύμφωνα με το βυζαντινό τυπικό. Η λειτουργική γλώσσα που χρησιμοποιείται κυρίως είναι η Ελληνιστική Κοινή (η παραδοσιακή γλώσσα των Ανατολικών Εκκλησιών) ή η αλβανική γλώσσα (η μητρική γλώσσα της κοινότητας). Στην Ιταλία υπάρχουν σήμερα 98.000 Ρωμαιοκαθολικοί του βυζαντινού τυπικού. Η Ιταλοαλβανική Εκκλησία βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα της Ρώμης, ακολουθεί τις τελετουργικές και πνευματικές παραδόσεις που είναι κοινές στις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες. Εκκλησιαστικά είναι απόγονοι των εξόριστων Αλβανών που κατέφυγαν στην Ιταλία τον 15ο αιώνα υπό την πίεση των τουρκικών διωγμών στην Αλβανία, την Ήπειρο και τα εδάφη που κατοικούν Αλβανοί στα Βαλκάνια γενικά και στον Μορέα Πελοπόννησο). Για πάνω από πέντε αιώνες από τη διασπορά, το μεγαλύτερο μέρος της ιταλοαλβανικής κοινότητας διατηρεί μέχρι σήμερα τη γλώσσα, τα έθιμα, τον πολιτισμό και τη βυζαντινή ιεροτελεστία της καταγωγής τους. Η αλβανική εθνογλωσσική ομάδα της Ιταλίας έχει καταφέρει να διατηρήσει την ταυτότητά της έχοντας στον κλήρο τον ισχυρότερο θεματοφύλακα και το υπομόχλιο της εθνοτικής ταύτισης. H μοναστική κοινότητα Grottaferrata (Ρώμη) είναι Ιταλοβυζαντινής καταγωγής και διοικείται από Ιταλοαλβανούς κυρίως μοναχούς. Θεωρεί τον εαυτό της κληρονόμο της παράδοσης της Εκκλησίας του Ιλλυρικού και συνδέεται στενά με την Αλβανική Ελληνο-Καθολική Εκκλησία, με την οποία υπάρχει κοινή ιστορία και παραδόσεις. Πάντα αναγνωρίζεται και λαμβάνεται υπόψη από την Αγία Έδρα, ως σπάνια μαρτυρία -μαζί με τους Μαρωνίτες- της επίμονης ενότητας της Εκκλησίας παρά την πολυμορφία των παραδόσεων, που δεν αποσχίστηκε ποτέ από την Αποστολική Έδρα της Ρώμης, γι' αυτό αναγνωρίζεται ως μη ενωμένη από την Ορθόδοξη πλευρά.
Οργάνωση
Η Ιταλοβυζαντινή Εκκλησία περιλαμβάνει τρεις εκκλησιαστικές συνοικίες. Συγκεκριμένα πρόκειται για:
Ιστορία
Το παλαιότερο τμήμα της Ιταλοβυζαντινή Εκκλησίας είναι το εξαρχικό μοναστήρι της Παναγίας Θεοτόκου της Κρυπτοφέρρης. Ιδρύθηκε το 1004 από το Νείλο του Ροσάνο. Μετά το Σχίσμα του 1054, το μοναστήρι παρέμεινε εξαρτώμενο από τον Πάπα, αλλά διατηρεί στην Θεία Λειτουργία τη Βυζαντινή ιεροτελεστία. Οι πιστοί της Ιταλοβυζαντινής Εκκλησίας λέγουν τους ιερείς τους Patire (πατήρ).
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες Ουνια Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ιταλία Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Αλβανία
Ριντζάνι
thumb|250px|Η καλντέρα του Ριντζάνι Το Ριντζάνι (Gunung Rinjani ή Rindjani) είναι ενεργό ηφαίστειο στο Λομπόκ, Ινδονησία. Το Ριντζάνι έχει ύψος 3.726 μέτρα και είναι το ψηλότερο βουνό στο νησί και το δεύτερο ψηλότερο ηφαίστειο στην Ινδονησία. Στην κορυφή του ηφαιστείου βρίσκεται μια μεγάλη πλημμυρισμένη καλντέρα, η Σεγκάρα Άνακ. Η καλντέρα έχει διαστάσεις 6 επί 8,5 χιλιόμετρα και η λίμνη μέσα σε αυτή βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 2.000 μέτρων. Το μέγιστο βάθος της είναι 200 μέτρα. Στην ανατολική όχθη της λίμνης βρίσκεται ο κώνος Μπαρουτζάρι, από τον οποίο έχουν προέλθει όλες οι καταγεγραμμένες εκρήξεις του Ριντζάνι. Το βουνό είναι επίκεντρο του Εθνικού Πάρκου Ριντζάνι, το οποίο δημιουργήθηκε το 1997 και είναι δημοφιλής προορισμός για πεζοπορία.
Το Ριντζάνι αναγνωρίστηκε ως η πηγή μιας κολοσσιαίας έκρηξης που έλαβε χώρα περίπου το 1257/1258, με εκτιμόμενη ισχύ στην κλίμακα VEI 7. Η έκρηξη απελευθέρωσε στην ατμόσφαιρα περισσότερα αέρια του θείου από ότι οποιαδήποτε άλλη έκρηξη τα τελευταία 7.000 χρόνια. Η πηγή της έκρηξης για πολλά χρόνια ήταν ένα μυστήριο. Άλλα υποψήφια ηφαίστεια ήταν το Ελ Τσιτσόν στο Μεξικό, το Κιλοτόα στον Ισημερινό και το Οκατάινα στη Νέα Ζηλανδία, τα οποία όμως απορρίφθηκαν με βάση ιστορικά και γεωχημικά ευρήματα. Η πηγή αναγνωρίστηκε ως το όρος Σαμάλας, το οποίο ακρίβως δίπλα στο Ριντζάνι.
Γεωγραφία - Γεωλογία
To Λομπόκ είναι ένα μία από τις Μικρές Σούνδες, ένα μικρό αρχιπέλαγος το οποίο, από τα δυτικά προς τα ανατολικά, αποτελείται από τα Μπαλί, Λομπόκ, Σουμπάουα, Φλόρες, Σούμπα και Τιμόρ. Όλα βρίσκονται στην άκρη της Αυστραλιανής υφαλοκρηπίδας. Τα ηφαίστεια στην περιοχή σχηματίζονται λόγω της δράσης του ωκεάνιου πυθμένα και την κίνηση της υφαλοκρηπίδας. Το Ριντζάνι είναι ένα από τα τουλάχιστον 129 ενεργά ηφαίστεια στην Ινδονησία, τέσσερα εκ των οποίων ανήκουν στα σύστημα τάφρων του Τόξου της Σούνδας και αποτελούν μέρος του Δαχτυλιδιού της Φωτιάς του Ειρηνικού - ένα τμήμα ρηγμάτων που εκτείνεται από το δυτικό ημισφαίριο μέσω της Ιαπωνίας και της Νοτιοανατολικής Ασίας. Τα νησιά Λομπόκ και Σουμπάουα βρίσκονται στο κεντρικό τμήμα του τόξου Σούνδα. Το τόξο της Σούνδας φιλοξενεί μερικά από τα πιο επικίνδυνα και ισχυρά ηφαίστεια στον κόσμο. Η έκρηξη του Όρους Ταμπόρα στη Σουμπάουα στις 15 Απριλίου 1815 είναι γνωστή ως η πιο βίαιη έκρηξη στην καταγραμμένη ιστορία, με μια κλίμακα ισχύ στη κλίμακα VEI 7.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ινδονησίας
Αμορεμπιέτα-Ετσάνο
Η Αμορεμπιέτα-Ετσάνο (επίσημη μορφή στα βασκικά: Amorebieta-Etxano, ισπανικά: Amorebieta-Echaano) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας της Βισκαΐας στην περιφέρεια της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Ως δήμος και αστικό συγκρότημα, είναι το αποτέλεσμα της συγχώνευσης τεσσάρων ιστορικών οικισμών της ευρύτερης περιοχής του Σορότσα, εκ των οποίων η Αμπορεμπιέτα έχει υπάρξει διαχρονικά η πιο σημαντική, ως αξιόλογο αστικό κέντρο της ευρύτερης κομάρκας του Ντουράνγκο μαζί με την ομώνυμη πόλη. Διαρρέεται από τον ποταμό Ιμπαϊθάμπαλ. Το 2017 είχε 18.955 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βισκαΐας
Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος
thumb|220px|Η ανατολική ακτή του Ακρωτηρίου
Το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος (ή της Ελπίδας) είναι ένα από τα διασημότερα ακρωτήρια του κόσμου, βρίσκεται στο νότιο άκρο της Αφρικής, χωρίς όμως και να αποτελεί τη νοτιότερη εσχατιά της αφρικανικής ηπείρου, που πολλοί λανθασμένα θεωρούν.
Βρίσκεται συγκεκριμένα επί της δυτικής πλευράς της νότιας εσχατιάς της Αφρικής προς τον Ατλαντικό Ωκεανό και περίπου 90 ν. μίλια (150 χλμ.) βορειοδυτικότερα της νοτιότερης εσχατιάς που είναι το Ακρωτήριο των Βελονών ή Ακρωτήριο Αγκούλιας.
Το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας είναι βραχώδες, απόκρημνο και με αρκετές απορρωγές. Πρόκειται για ένα συνηθισμένο στην όψη ακρωτήριο, που όμως υπήρξε πολύ σπουδαίο την εποχή των εξερευνήσεων, στην αναζήτηση των δυτικών Ινδιών. thumb|left|200px|Χάρτης με τις θέσεις των Ακρωτηρίων της Καλής Ελπίδος και της Αγκούλιας. Πρώτος εξερευνητής που έφθασε στο ακρωτήριο αυτό ήταν ο Πορτογάλος θαλασσοπόρος Βαρθολομαίος Ντιάζ, μόλις 35 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1488, ο οποίος και το ονόμασε αρχικά Κάμπο ντας Τορμέντας, (= Ακρωτήριο των Τρικυμιών), λόγω της μεγάλης θαλασσοταραχής που αντιμετώπισε στη περιοχή, πλην όμως ο Βασιλιάς Ιωάννης Β΄ της Πορτογαλίας διαισθανόμενος ότι τελικά από εκεί συνεχίζει πλέον ανατολικά ο θαλάσσιος δρόμος προς την Ινδία το ονόμασε επίσημα Κάμπο ντα Μπόα Εσπεράντζα, που σημαίνει Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος (προς Ινδία). To 1652 όταν κατέλαβαν την περιοχή οι Ολλανδοί θαλασσοπόροι το ονόμασαν Ακρωτήριο Αποικίας (Κόλονυ). Το 1795 που η Ολλανδία βρισκόταν υπό γαλλική κατοχή το ακρωτήριο κατέλαβαν οι Άγγλοι που παρέμεινε σ΄ αυτούς, μέχρι το 1910 με τη δημιουργία της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης επανακτώντας το προηγούμενο, (σημερινό) όνομα.
Το ότι ονομάσθηκε αυτό και όχι η λίγο νοτιότερη ακόμη εσχατιά ήταν αφενός μεν από το γεγονός ότι απ΄ αυτό το γεωγραφικό σημείο το πλοίο που επιχειρεί τον περίπλου, από Δ. προς Α., αλλάζει πορεία ανατολικότερη, από νότια που ακολουθούσε, αφετέρου διότι αμέσως μετά ανοίγεται ένας κόλπος που πιθανώς η παράλλαξή του να δημιούργησε την εντύπωση του νοτιότερου άκρου της Αφρικής. Όπως και να είχε όμως, για την εποχή εκείνη, η ψυχολογία που παρείχε η αλλαγή πορείας ήταν πολύ σημαντική στο ηθικό των θαλασσοπόρων και των πληρωμάτων των ιστιοφόρων πλοίων τους, αλλά και των μετέπειτα αποικιστών, έτσι ώστε να περιοριστεί το όνομα και να καθιερωθεί σκέτο «Ακρωτήριο», όπως ομοίως αυτό της Κρήτης στην Ελλάδα.
Σημειώνεται όμως ότι με την ονομασία Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος ονομάζεται και η χερσόνησος της οποίας αποτελεί εσχατιά, καθώς και η γύρω ηπειρωτική περιοχή που αποτέλεσε διοικητικά μία από τις τέσσερις επαρχίες της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης με πρωτεύουσα το Κέιπ Τάουν.
Καλης Ελπιδος Καλής Ελπίδος
Εθνόσημο της Ισλανδίας
200px|right|thumb|Το εθνόσημο της Ισλανδίας. Το εθνόσημο της Ισλανδίας ή Skjaldarmerki Íslands στα ισλανδικά είναι ένας αργυρός σταυρός σε έναν θυρεό σε χρώμα μπλε του ουρανού, με έναν σταυρό χρώματος κόκκινου της φωτιάς να βρίσκεται μέσα στον ασημένιο σταυρό. Αυτοί που κρατούν το σταυρό (λαντβέτιρ, ισλ. landvættir) στέκονται σε ένα κομμάτι από λάβα παχόεχοε. Ο ταύρος (Γκριδούνγκουρ, ισλ. griðungur) είναι προστάτης της νοτιοδυτικής Ισλανδίας, ο αετός (Γκαμμούρ) προστατεύει τη βορειοδυτική χώρα, ο δράκος (Ντρέκι) φρουρεί τα βορειανατολικά και ο μεγάλος Γίγαντας- Βράχος (Μπεργκρίσι) τα νοτιoανατολικά της χώρας.
Ιστορία
Η Ισλανδία ιστορικά είχε διάφορα εθνόσημα: το πρώτο από αυτά πιστεύεται ότι ήταν ένας θυρεός με 6 μπλε λωρίδες και 6 ασημί λωρίδες, πιθανότατα συμβολίζοντας τα 12 θινγκ της Ισλανδικής Κοινοπολιτείας. Στις 3 Οκτωβρίου 1903 το εθνόσημο άλλαξε σε λευκό γεράκι σε μπλε θυρεό. Το πρώτο εθνόσημο με τους λαντβέτιρ επισημοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1919, συμβολίζοντας το Βασίλειο της Ισλανδίας επί κατοχής από τη Δανία. Αυτό διήρκεσε ως την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ισλανδίας. Μετά την ανεξαρτησία τον Ιούνιο του 1944, επανασχεδιάστηκε το εθνόσημο με την αφαίρεση του δανικού στέμματος και τη βελτίωση του προγενέστερου συμβόλου των λαντβέτιρ.
Παραπομπές
Ισλανδια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ισλανδίας
Τέταρτος τοίχος
thumb|Πρότυπο σκηνής, ο τέταρτος τοίχος στην πλευρά του κοινού (audience) Ο τέταρτος τοίχος (αγγλικά: Fourth wall) είναι μια νοητή επιφάνεια η οποία οριοθετεί τη θεατρική ή κινηματογραφική δράση σε σχέση με τον θεατή που την παρακολουθεί. Αν θεωρήσουμε ότι οι ηθοποιοί είτε στο θέατρο είτε στον κινηματογράφο βρίσκονται ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους, οι τρεις από αυτούς είναι πραγματικοί τοίχοι που συνεισφέρουν στην θεατρική ή κινηματογραφική εικόνα και ο τέταρτος είναι «διάφανος» ως προς τον θεατή επιτρέποντας του να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, και «αδιαφανής» ως προς τους ηθοποιούς οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξη του κοινού.
Παραδείγματα
Μια χαρακτηριστική περίπτωση στον ελληνικό κινηματογράφο στην οποία φαίνεται ο τέταρτος τοίχος να σπάει, είναι το τέλος της δημοφιλούς ταινίας «Τα κίτρινα γάντια» όπου ο πρωταγωνιστής κοιτώντας την κάμερα λέει στους θεατές: «''Πηγαίνετε κι εσείς πηγαίνετε. Εγώ μια φορά, δεν πρόκειται να συνέλθω. Πηγαίνετε. Α, βέβαια. Πηγαίνετε''».
Χερσώνα
Η Χερσώνα ή Χερσών (ουκρανικά: Херсон), είναι παραθαλάσσια πόλη και πρωτεύουσα της διοικητικής περιφέρειας της Χερσώνας στην Ουκρανία. Το όνομα «Χερσών» προέρχεται από την ελληνική λέξη «χερσόνησος», που αναφέρεται τόσο στην ομώνυμη ελληνική αποικία, ιδρυθείσα τον 6ο αιώνα π.Χ., όσο και στο σύνολο της σημερινής Κριμαίας (κατά την κλασική αρχαιότητα Ταυρική Χερσόνησος). Η Χερσώνα είναι σήμερα ένα από τα σημαντικά λιμάνια και μεγάλο ναυπηγικό κέντρο στη Μαύρη Θάλασσα.
Τέταρτος τοίχος
Παραδείγματα
Στο θέατρο αντίστοιχα, στην τελευταία σκηνή του θεατρικού έργου το Ουίλλιαμ Σαίξπηρ «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», το ξωτικό Πουκ απευθύνεται στους θεατές και λέει: «''Και τώρα καληνύχτα σας. Αν είστε φίλοι χειροκροτήστε να μας δώσετε χαρά, κι ο Πουκ θα τά’χει όλα διορθώσει ως την επόμενη φορά''».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία φιλμ και βίντεο
Χερσώνα
Γεωγραφία
Η Χερσώνα βρίσκεται στις αρχές του δέλτα του Δνείπερου σε απόσταση περίπου 30 χλμ. από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. 60 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης βρίσκεται το λιμάνι Μικολάιβ (Миколаїв), ενώ περίπου 100 χλμ. προς τα νοτιοανατολικά ξεκινά η Κριμαία.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022, οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη στις 2 Μαρτίου. Ήταν η πρώτη μεγάλη πόλη της Ουκρανίας και η μόνη πρωτεύουσα περιφέρειας της Ουκρανίας που έπεσε στα χέρια των Ρώσων κατά τη διάρκεια της εισβολής. Οι Ουκρανοί ανακατέλαβαν την πόλη στις 11 Νοεμβρίου 2022, μετά την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων εξαιτίας της ουκρανικής αντεπίθεσης που είχε δυσκολέψει πολύ τον εφοδιασμό τους. Μαζί με τα στρατεύματα απομακρύνθηκαν και πολλοί κάτοικοι της πόλης.
Κάστρο Οριόντα Αρκαδίας
Το Κάστρο του Οριόντα Αρκαδίας, είναι ένα ερειπωμένο σήμερα κάστρο, χτισμένο σε υψόμετρο 1191 μ. στην βόρεια άκρη του οροπεδίου της Βασκίνας, κοντά στα ερείπια της Παλαιόχωρας. Βρίσκεται 35 χλμ. δυτικά του Τυρού και κοντά στην Μονή Καρυάς, καθώς και στον Πραστό.
Ιστορία
Το όνομα του κάστρου, προέρχεται από τον αρχαίο οικισμό Ορειάται, που υπήρξε περιφερειακός οικισμός των Πρασιών και έγινε στην Τσακώνικη διάλεκτο Οριόντας. Από τον Οριόντα, προέρχεται ο εκκλησιαστικός τίτλος της επισκοπής Ρέοντος (αργότερα και Πραστού), που αναφέρεται τον 13ο αιώνα σε Χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, αλλά και το τοπωνύμιο Ρεοντινό, που φέρει το γειτονικό ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου. Ο οικισμός, αναφέρεται επίσης στο Χρονικόν του Μορέως το 1435, από τον Γεώργιο Σφραντζή. Το κάστρο, ήταν άγνωστο στις μεσαιωνικές πηγές, αλλά αναφέρεται από διάφορους περιηγητές. Τα βυζαντινά χρόνια, ο οικισμός άνθησε και οχυρώθηκε, αλλά εγκαταλείφθηκε τον 17ο αιώνα, όταν άρχισε να ακμάζει ο γειτονικός Πραστός. Κατά τα χρόνια της Επανάστασης, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε για την αντίσταση των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων.
Το κάστρο
Το κάστρο, κτίσμα των βυζαντινών χρόνων, βρίσκεται χτισμένο στην κορυφή του ομώνυμου βουνού. Το κάστρο, είναι σήμερα ερειπωμένο, σώζονται όμως ακόμη κάποιες οχυρώσεις. Τα τείχη, ήταν κυρίως κατασκευασμένα από ξερολιθιές, εκτός από την βόρεια πλευρά, όπου είχε προστεθεί ασβεστοκονίαμα. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από ένα παράθυρο, κοσμημένο με κεραμίδια, το οποίο έχει καταρρεύσει. Το μεγαλύτερο μέρος των τειχών και των οικημάτων των Τσακώνων, που υπήρχαν στο πλάτωμα της κορυφής, έχουν μετατραπεί σε λιθοσωρούς. Μόνο ένας τετράγωνος πύργος στην κορυφή του λόφου σώζεται, ο οποίος διατηρεί το ύψος του, στα 3 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεσποτάτο του Μορέως Κατηγορία:Κάστρα της Αρκαδίας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Πελοπόννησο
Μπασάουρι
Το Μπασάουρι (επίσημη γραφή στα βασκικά: Basauri, κοινή με τα ισπανικά) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας της Βισκαΐας στην περιφέρεια της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία, ενταγμένη στο Μείζον Μπιλμπάο. Διαχρονικά το Μπασάουρι αποτέλεσε ένα χωριό μερικά χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα της επαρχίας ωστόσο με τον εκβιομηχανισμό της Χώρας των Βάσκων είδε την εγκατάσταση του εργοστασίου Basconia και την ραγδαία αύξηση του πληθυσμού του από μερικές χιλιάδες σε 50.000 με τη μαζική εισροή εσωτερικών μεταναστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βισκαΐας
Null (SQL)
Στη γλώσσα ερωτημάτων προγραμματισμού SQL ένα πεδίο με τιμή NULL είναι ένα πεδίο χωρίς τιμή. Μια τιμή NULL διαφέρει από μια μηδενική τιμή ή ένα πεδίο που περιέχει κενά. Ένα πεδίο με τιμή NULL είναι ένα πεδίο που έχει μείνει κενό κατά τη δημιουργία εγγραφής.
Δεν είναι δυνατή η δοκιμή για τιμές NULL με χειριστές σύγκρισης, όπως =, <, ή  <>.Σε αυτή τη περίπτωση θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τους IS NULL και IS NOT NULL χειριστές.Η IS NULL χρησιμοποιείται για τη δοκιμή κενών τιμών (τιμές NULL) ενώ η IS NOT NULL χρησιμοποιείται για τη δοκιμή μη-κενών τιμών (τιμές NOT NULL).
Παράδειγμα IS NULL
SELECT CustomerName, Address
WHERE Address IS NULL;
Παράδειγμα IS NOT NULL
SELECT CustomerName, Address
FROM Customers
Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων
Σίφνος (αποβατικό)
Πρώην USS LCU 655. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία «USA – Pidgeon – Thomaw Iron Cop. Kansas». Καθελκύστηκε στις 10 Απριλίου 1944. Εντάχθηκε στον Στόλο στις 4 Ιανουαρίου 1959. Ένα από τα οκτώ (8) μικρά αποβατικά που παραχωρήθηκαν από τις ΗΠΑ (στρ. βοήθεια) το 1959 και 1960. Στις 21/12/1960 παρελήφθη, όλα χρησιμοποιούνται σε αποβατικές επιχειρήσεις-μεταφερόμενα με τα LSD, όπως το ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ-καθώς και για τις μεταφορές λιμένων. Παροπλίστηκε στις 10 Μαρτίου 1993.
Ιδίου τύπου
Ιδίου τύπου Κάρπαθος ΙΙ, Κάσος ΙΙΙ, Κέα, Κύθνος ΙΙ, Κίμωλος, Σίφνος, ‘ΣΚΙΑΘΟΣ’ και ‘ΣΚΟΠΕΛΟΣ’.
Κατηγορία:Ελληνικά αποβατικά
Χρήστος Γιούσης
Ο Χρήστος Γιούσης (Βόλος, 8 Φεβρουαρίου 1999) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος για την Τέλσταρ της Ολλανδίας με δανεισμό από την ΑΕΚ.
ΑΕΚ
Στις 21 Αυγούστου 2017, ο Γιούσης υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ, που θα διαρκέσει μέχρι το καλοκαίρι του 2022. Στις 11 Δεκεμβρίου 2017, έκανε το ντεμπούτο του στην Σούπερ Λίγκα με νίκη εντός έδρας 3-2 επί της Κέρκυρας ως αναπληρωματικός.
Πλατανιάς
Στις 31 Ιανουαρίου 2020, ο Γιούσης δόθηκε ως δανεικός στον Πλατανιά.
Παναχαϊκή
Στις 5 Οκτωβρίου 2020, ο Γιούσης δόθηκε ως δανεικός για μια σεζόν στην Παναχαϊκή Γ.Ε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Ιάννης Ξενάκης
Ο Ιάννης Ξενάκης (29 Μαΐου 1922 – 4 Φεβρουαρίου 2001) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, διεθνώς γνωστός ως «Iannis Xenakis». Οι πρωτοποριακές συνθετικές μέθοδοι, που ανέπτυξε συσχέτιζαν τη μουσική και την αρχιτεκτονική με τα μαθηματικά και τη φυσική, μέσω της χρήσης μοντέλων από τη θεωρία των συνόλων, τη θεωρία των πιθανοτήτων, τη θερμοδυναμική, τη Χρυσή Τομή, την ακολουθία Φιμπονάτσι κ.ά. Παράλληλα, οι φιλοσοφικές του ιδέες για τη μουσική έθεσαν καίρια το αίτημα για ενότητα φιλοσοφίας, επιστήμης και τέχνης, συμβάλλοντας στο γενικότερο προβληματισμό για την κρίση της σύγχρονης ευρωπαϊκής μουσικής των δεκαετιών του 1950 και 1960.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1938 μετακόμισε στην Αθήνα, προκειμένου να προετοιμαστεί για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ). Παράλληλα, έπαιρνε μαθήματα αρμονίας και αντίστιξης με τον Αριστοτέλη Κουντούρωφ, μαθητή του Ιππολίτοφ-Ιβάνοφ, κάνοντας και τις πρώτες συνθετικές του απόπειρες. Τότε άρχισε επίσης να μελετά τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, κυρίως τον Πλάτωνα. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι από αυτή την ηλικία ενδιαφερόταν για τη σχέση των μαθηματικών και της μουσικής, προσπαθώντας να βρει πώς θα μπορούσαν να εφαρμοστούν μαθηματικά μοντέλα στην Τέχνη της Φούγκας του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, έτσι ώστε οι μουσικές δομές να παρασταθούν με γραφήματα ως οπτικές αντιστοιχίες της μουσικής.
Το 1940 πέτυχε την εισαγωγή του στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ, παρόλο που δεν ήθελε να γίνει πολιτικός μηχανικός ή αρχιτέκτονας, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος. Κατάφερε όμως με αυτή του την επιλογή να συνδυάσει σε κάποιο βαθμό τα δικά του ενδιαφέροντα (Μουσική, Μαθηματικά, Φυσική) με τις επιθυμίες του πατέρα του, ο οποίος ήθελε να τον στείλει στην Αγγλία να σπουδάσει Ναυπηγική. Την ίδια χρονιά εντάχθηκε στο – παράνομο τότε – KKE, ενώ αργότερα (1943) έγινε γραμματέας της ΕΠΟΝ Πολυτεχνείου. Κατά τη συμμετοχή του στα Δεκεμβριανά ως ομαδάρχης του Λόχου Σπουδαστών «Λόρδος Μπάιρον» τραυματίστηκε σοβαρά από θραύσμα αγγλικής οβίδας, με αποτέλεσμα να χάσει το αριστερό του μάτι και να παραμορφωθεί η αριστερή πλευρά του προσώπου του.
Λόγω της αντιστασιακής του δράσης και των γενικότερων συνθηκών της εποχής, οι σπουδές του γίνονταν μετ' εμποδίων μέχρι και το 1946, οπότε και υποστήριξε επιτυχώς την διπλωματική του εργασία με θέμα το ενισχυμένο σκυρόδεμα. Λίγο αργότερα παρουσιάστηκε στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, περιμένοντας να απαλλαγεί από τη στρατιωτική θητεία ή να υπηρετήσει ως βοηθητικός λόγω του τραυματισμού του, αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Φοβούμενος την εξορία στη Μακρόνησο, δραπέτευσε με πλαστό διαβατήριο στην Ιταλία, οπότε και καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο για λιποταξία. Από την Ιταλία, με την βοήθεια Ιταλών κομμουνιστών πέρασε στη Γαλλία και έφτασε τελικά στο Παρίσι.
Στο Παρίσι, με τη μεσολάβηση του Γιώργου Κανδύλη, ο Ξενάκης προσλήφθηκε από τον γνωστό αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ, για τον οποίον εργάστηκε μέχρι και το 1959. Παράλληλα αναζητούσε δασκάλους για να συνεχίσει τα μαθήματα σύνθεσης. Οι πρώτοι στους οποίους απευθύνθηκε ήταν οι Αρτύρ Ονεγκέρ και Νταριούς Μιγιώ, μέλη της «ομάδας των Έξι». Ο Ξενάκης όμως δεν ήταν διατεθειμένος να διδαχθεί τους ακαδημαϊκούς κανόνες της αρμονίας και της αντίστιξης. Σύντομα συγκρούστηκε με τον Ονεγκέρ, ο οποίος δεν αποδεχόταν τις ιδέες του. Η Νάντια Μπουλανζέ, στην οποία απευθύνθηκε επίσης ο Ξενάκης, είδε μερικά έργα του και του εξέφρασε την αδυναμία της να αναθεωρήσει τις απόψεις της στην ηλικία της ή να «ξεκινήσει για χάρη του από την αρχή».
Η γνωριμία του με την συναγωνίστριά του Φούλα Χατζιδάκη (συγγραφέα, μεταφράστρια και κριτικό) έγινε, όταν εξόριστοι και οι δυο κατοίκησαν ένα διάστημα στο ίδιο ξενοδοχείο, στο Παρίσι, στην οδό Claude Bernard 26. Έκτοτε διατήρησαν μακρόχρονη αλληλογραφία. Μάλιστα στα κατάλοιπα της Φούλας Χατζιδάκη, σώθηκαν, φυλαγμένα με προσοχή, λίγα γράμματα του Ιάννη Ξενάκη, χρονολογημένα από το Μάρτιο του 1948, το πρώτο, ως τον Ιούλιο του 1964, το τελευταίο, τα οποία αποτελούν ιστορικά τεκμήρια για τις αναζητήσεις, τις επιρροές, τις σκέψεις και το ιστορικό περιβάλλον των δύο πνευματικών ανθρώπων.
Τη λύση στις μουσικές του αναζητήσεις την έδωσε τελικά ο Ολιβιέ Μεσιάν, ο οποίος ήταν ο πρώτος που κατάλαβε τις μουσικές ιδιαιτερότητες του Ξενάκη, λέγοντάς του ότι δεν χρειάζεται να μελετήσει αρμονία και αντίστιξη. Ο ίδιος ο Μεσιάν θυμάται μάλιστα ότι τον συμβούλεψε: «Είσαι σχεδόν 30 χρονών, έχεις την τύχη να είσαι Έλληνας, αρχιτέκτονας και με γνώσεις εφαρμοσμένων μαθηματικών. Εκμεταλλεύσου τα αυτά. Κάν’τα στη μουσική σου». Τα μόνα μαθήματα, που του πρότεινε να παρακολουθήσει μαζί του, ήταν μουσικής αισθητικής και ανάλυσης, στο Κονσερβατουάρ του Παρισιού. Πράγματι, ο Ξενάκης άρχισε να παρακολουθεί το 1952 μαθήματα με τον Μεσιάν, ενώ στον λιγοστό ελεύθερό του χρόνο συνέθετε. Εκείνη την περίοδο γνώρισε και τη Φρανσουάζ – τη γνωστή σήμερα μυθιστοριογράφο Φρανσουάζ Ξενάκη – την οποία παντρεύτηκε το 1953 και με την οποία απέκτησε μία κόρη, τη Μάχη.
Από το 1960, ο Ξενάκης αφιερώνεται ολοκληρωτικά στη σύνθεση, έχοντας ολοκληρώσει μια σειρά πρωτοποριακών αρχιτεκτονικών κατασκευών που του είχε αναθέσει ο Λε Κορμπυζιέ, με σημαντικότερο το Περίπτερο της Philips για τη διεθνή έκθεση των Βρυξελλών του 1958, μία από τις πρώτες πολυμεσικές εγκαταστάσεις στον κόσμο. Είχε προηγηθεί η παρουσίαση του έργου του Μεταστάσεις (1955), το οποίο προκάλεσε αίσθηση, σηματοδοτώντας την αρχή της «στοχαστικής μουσικής». Παράλληλα, ο Ξενάκης δημοσίευε τα πρώτα κείμενά του σε διάφορα περιοδικά, εκφράζοντας τη φιλοσοφία του για τη μουσική, δημιουργώντας νέους όρους και μουσικές κατηγορίες, ενώ άσκησε έντονη κριτική στη σειραϊκή μουσική με το κείμενό του «Η κρίση της σειραϊκής μουσικής», μετατρέποντας με αυτόν τον τρόπο σε εχθρούς του τους Πιερ Μπουλέζ και Καρλχάιντς Στοκχάουζεν, δεσπόζουσες προσωπικότητες της πρωτοποριακής ευρωπαϊκής μουσικής σε Γαλλία και Γερμανία αντίστοιχα, οι οποίοι τον αποκάλεσαν «ηλίθιο».
Παρ' όλες τις δυσκολίες όμως που αντιμετώπιζε ο Ξενάκης από τους επίσημους κύκλους της πρωτοποριακής ευρωπαϊκής μουσικής, η φήμη του άρχισε να εξαπλώνεται ραγδαία σε όλο τον κόσμο από το 1960 και έπειτα. Από τη δεκαετία του 1970 και μέχρι τον θάνατό του έμεινε στο προσκήνιο της σύγχρονης ευρωπαϊκής μουσικής, εργαζόμενος πάντα στο πλαίσιο της σχέσης μαθηματικών, μουσικής και αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας, με έναν προσωπικό, πρωτοποριακό αλλά και μοναχικό τρόπο, αφήνοντας ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στη σύγχρονη μουσική του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.