cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίντερτουρ
Στη σημερινή θέση του Βίντερτουρ κατά τη διάρκεια των Ρωμαϊκών χρόνων βρισκόταν ένα οχυρό γνωστό ως Vitudurum. Τα πρώτα σπίτια στο σημερινό Βίντερτουρ χτίστηκαν το 600 με 700 μ.Χ. Το Βίντερτουρ ήταν πρωτεύουσα των κομήτων του οίκου του Κίμπουργκ, οι οποίοι περιτείχισαν την πόλη. Το 1264 η πόλη πέρασε στα χέρια των Αψβούργων και έλαβε το καθεστώς πόλης. Από το 1415 μέχρι το 1442, το Βίντερτουρ ήταν ράιχτφράι, δηλαδή υπόλογο μόνο στον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά το 1442 πέρασε πάλι στην κατοχή των Αψβούργων οι οποίοι το πούλησαν στην πόλη της Ζυρίχης. Όσον βρισκόταν υπό την εξουσία της Ζυρίχης, η οικονομία του περιορίστηκε. Απελευθερώθηκε το 1798. Το 1799 στη πόλη δόθηκε η Μάχη του Βίντερτουρ, καθώς η πόλη βρίσκεται πάνω σε εφτά κεντρικούς εμπορικούς δρόμους και έληξε με νίκη των Αυστριακών. Τον 19ο αιώνα ήταν σημαντική βιομηχανική πόλη, καθώς εταιρίες όπως η Sulzer, η Rieter και η SLM κατασκεύασαν μεγάλα εργοστάσια στην πόλη. Η πόλη επλήγη σοβαρά από τη μεγάλη ύφεση του 1930, αλλά με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να αναπτύσσεται και πάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Γκοφρέντο Μαμέλι
Ο ποιητής και συγγραφέας Γκοφρέντο Μαμέλι (Goffredo Mameli dei Mannelli) (1827- 1849) ήταν μια από τις σημαντικότερες μορφές του αγώνα για την Ιταλική ενοποίηση (Risorgimento italiano). Πέθανε σε ηλικία μόλις 22 ετών, στις 6 Ιουλίου του 1849, από μόλυνση που υπέστη από ένα τραύμα στο πόδι.
Το 1847 έγραψε το ποίημα Canto degl'Italiani (περισσότερο γνωστό ως Inno di Mameli), το οποίο, σχεδόν έναν αιώνα αργότερα (1946), έγινε ο Εθνικός ύμνος της Ιταλίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Λεϊόα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βισκαΐας
Μεράλ Τσετίνκαγια
Βιογραφία
Μεγάλη τουρκάλα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Έχει πάρει μέρος σε αμέτρητες σειρές, ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Ήταν σύζυγος του Γιαβουζέρ Τσετίνκαγια, ο οποίος απεβίωσε το 1992. Έχει κρατήσει το επίθετό του μέχρι σήμερα.
Κατάλογος Σειρών
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Ανθρωπιστική ψυχολογία
Με τον όρο ανθρωπιστική ψυχολογία εννοείται ένα είδος ψυχοθεραπευτικής προσέγγισης που εισήχθη απ' τον Καρλ Ρότζερς (1902-1987). Σε θεραπευτικό επίπεδο, βασικό χαρακτηριστικό της προσέγγισης είναι η μη παρεμβατική/κατευθυντική θεραπεία καθώς και η θεραπεία επικεντρωμένη στον πελάτη. Για το λόγο αυτό η θεραπεία αυτή ονομάζεται και προσωποκεντρική (ή πελατοκεντρική).
Η προσωποκεντρική προσέγγιση δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη δόμηση του εαυτού. Σύμφωνα μ'αυτή, μάλιστα, η ψυχοπαθολογία οφείλεται στη σύγκρουση του ιδεατού εαυτού με τις εμπειρίες της καθημερινότητας. Επίσης, σ'ό,τι αφορά τη θεραπευτική διαδικασία, βασικότερο στοιχείο θεωρείται η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου. Η σχέση αυτή πρέπει να χαρακτηρίζεται από αυθεντικότητα, αμοιβαία εμπιστοσύνη και άνευ όρων αποδοχή του πελάτη απ' τον θεραπευτή του.
Η βασική κατεύθυνση του ανθρώπου κατά τον Carl Rogers, είναι η αυτοπραγμάτωση. Ο άνθρωπος δηλαδή μεταβαλλόμενος συνεχώς και βελτιώνοντας τον εαυτό του, επιθυμεί να φτάσει στο καλύτερο δυνατό σημείο που μπορεί. Αυτή είναι και η κινητήριος δύναμη που σπρώχνει τον άνθρωπο στην αλλαγή και στην βελτίωση. Με τον όρο αυτοπραγμάτωση, ο Αμερικανός ψυχολόγος εννοούσε την την πλήρη ανάπτυξη και έκφραση όλων των ικανοτήτων που κατέχει κάποιος από την φύση του.
Νεσρίν Χανιμεφέντι
Η Νεσρίν Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نسرین خانم) (Τούρκικα: Nesrin Hanimefendi, 1826 - 2 Ιανουαρίου 1853) ήταν η ενδέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Είχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη σε νεαρή ηλικία, όπου ο πατέρας της την εμπιστεύτηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι, καο σύμφωνα με το έθιμο του οθωμανικού δικαστηρίου άλλαξε σε Νεσρίν.
Η Νεσρίν Χανιμεφέντι πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 1853 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 26/27 ετών. Είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Όρβηλος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Όρβηλος μπορεί να αναφέρεται:
Ανδρικός σωβινισμός
Ο Ανδρικός σωβινισμός είναι φεμινιστικός όρος που αναφέρεται στην πίστη όσων θεωρούν πως οι άνδρες είναι ανώτεροι των γυναικών. Ο όρος «σωβινιστής» αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει όποιον επιδεικνύει φανατική αφοσίωση για την πατρίδα του. Η λέξη εφαρμόστηκε αργότερα από το γυναικείο απελευθερωτικό κίνημα της δεκαετίας του '60, για την περιγραφή των ανδρών που υποστηρίζουν την ιδέα της γυναικείας κατωτερότητας.
Οι περισσότεροι άνδρες σωβινιστές σύζυγοι ασκούν πλήρη εξουσία επί των γυναικών τους. Μερικοί μάλιστα επιθυμούν από τις γυναίκες τους να γεννούν μόνο γιους, και σε ορισμένες κοινωνίες σε περίπτωση που γεννηθεί κορίτσι, τότε μπορεί να συντελέσουν βρεφοκτονία του θηλυκού μωρού, ή ο άντρας να πάρει νέα σύζυγο. Αυτό είναι πολύ ασυνήθιστο στον αναπτυγμένο κόσμο τη σύγχρονη εποχή.
Οι άνδρες σωβινιστές αντιτίθενται μερικές φορές στον φεμινισμό και κάποιοι θεωρούν τα κορίτσια σαν παιδιά δεύτερης τάξης. Η αντίθετη πίστη είναι αυτή της γυναικείας ανωτερότητας.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Διαχωρισμός φύλων Κατηγορία:Σωβινισμός
Chauvinism
Γκαλντάκαο
Το Γκαλντάκαο (επίσημη ονομασία στα βασκικά: Galdakao, ισπανικά: Galdacano, Γκαλντάκανο) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας της Βισκαΐας στην περιφέρεια της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία, ενταγμένη στο Μείζον Μπιλμπάο, στα νότια της πρωτεύουσας και προς το εσωτερικό της επαρχίας. Ιστορικά υπήρξε οικισμός με μικρό πληθυσμό, οι κάτοικοι του οποίου ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία ωστόσο είδε τον πληθυσμό της να εκτινάσσεται από τα μέσα του 19ου αιώνα με τον εκβιομηχανισμό και τη μαζική εισροή μεταναστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βισκαΐας
Υδρίδιο του καλίου
To υδρίδιο του καλίου ή καλάνιο ή υδροκάλιο είναι μια χημική ένωση που αποτελείται από κάλιο και υδρογόνο, με εμπειρικό τύπο KH. Αντιδρά με το νερό, σύμφωνα με την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
Η αντίδραση αυτή είναι τόσο έντονη ώστε συχνά το παραγόμενο υδρογόνο αναφλέγεται, εξαιτίας της θερμότητας της υδρόλυσης και της παρουσίας του οξυγόνου του ατμοσφαιρικού αέρα. Η φλόγα που παράγεται σε περίπτωση ανάφλεξης χρωματίζεται ανοικτό μωβ, εξαιτίας της παρουσίας ιόντων καλίου στη φλόγα υδρογόνου (που κανονικά είναι άχρωμη προς το γαλάζιο). Επίσης, το υδρίδιο του καλίου αντιδρά βίαια με οξέα και αναφλέγεται με την παρουσία οξυγόνου, χλωρίου ή φθορίου:
Είναι μια πυροφορική ένωση και χρειάζεται πολύ προσεκτικό χειρισμό. Για το λόγο αυτό στο εμπόριο πωλείται σε διασπορά ~35% μέσα σε πετρέλαιο.
Σύμφωνα με μία μελέτη η ένωση αυτή πρέπει να διασπείρεται σε παραφίνη για να επιτραπεί καλύτερη διανομή.
Το υδρίδιο του καλίου μπορεί να παραχθεί με απευθείας ολική σύνθεση από μεταλλικό κάλιο και υδρογόνο. Η αντίδραση αυτή ανακαλύφθηκε από τον Χάμφρυ Ντάιβη λίγο μετά τη δική του ανακάλυψη του στοιχείου καλίου, το 1807. Κατά τη σχετική έρευνά του σημείωσε ότι για την παραγωγή του υδριδίου του καλίου το μέταλλο πρεπει να εξατμιστεί μέσα σε υδρογόνο και να θερμανθεί κάτω από το σημείο βρασμού του :
Το υδρίδιο του καλίου είναι μια υπερβάση, ακόμη πιο δραστική από το υδρίδιο του νατρίου, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο να αποπρωτονιώσει οργανικές ενώσεις. Χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή άλλων υπερβάσεων, όπως οι RNHK και ROK, όπου R είναι ένα αλκύλιο. To υδρίδιο του καλίου είναι διαλυτό σε τήγματα υδροξειδίων και μιγμάτων αλάτων, αλλά όχι και σε οργανικούς διαλύτες.
Παρατηρήσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ενώσεις καλίου
Μαρία της Βραβάντης (1280-1340)
Η Μαρία της Βραβάντης, γεννηθείσα το 1280 και αποβιώσασα στις 7 Σεπτεμβρίου 1340 πλησίον του Παρισιού ήταν ευγενής με καταγωγή από τον Οίκο του Ρέγκιναρ.
Κόμισσα της Σαβοΐας
Νυμφεύθηκε σε ηλικία 17 ετών τον Αμεδαίο Ε΄ της Σαβοΐας, του οποίου και ήταν η δεύτερη σύζυγος. Μαζί απέκτησαν τέσσερις κόρες, την Μαρία, την Αικατερίνη, την Ιωάννα και την Βεατρίκη. Ορισμένες πηγές της αποδίδουν εννέα από τα συνολικά δώδεκα τέκνα του Αμεδαίου Ε΄, μεταξύ των οποίων και οι Αίμων της Σαβοΐας και Εδουάρδος της Σαβοΐας, ωστόσο οι ίδιες αυτές πηγές αναφέρουν πως ο Αμεδαίος Ε΄ νυμφεύθηκε την Μαρία της Βραβάντης το 1280, ενώ η τελευταία αποτελεί την ημερομηνία γέννησής της.
Η Μαρία νυμφεύθηκε τον Υγκ ντε λα Τουρ ντυ Πεν, ωστόσο το ζεύγος δεν απέκτησε κάποιον απόγονο. Απεβίωσε το 1331. Η Αικατερίνη νυμφεύθηκε το 1315 τον Λεοπόλδο Α΄ της Αυστρίας. Μαζί, απέκτησαν δύο κόρες, ωστόσο η Αικατερίνη απεβίωσε, μόλις, το 1326. Η Ιωάννα νυμφεύθηκε το 1326 τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Τέλος, η Βεατρίκη νυμφεύθηκε το 1328 τον Ερρίκο της Βοημίας, δούκα της Καρινθίας.
Θάνατος και ενταφιασμός
Απεβίωσε το 1340.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Στρασμπούρ
Η Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Στρασμπούρ είναι γαλλικό αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη του Στρασμπούρ. Ιδρυθείσα ως ποδοσφαιρικό σωματείο με την επωνυμία Straßburger Fussball Club, το 1890, σταδιακά εξελίχθηκε σε αθλητικό σωματείο.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1890 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Γαλλίας
Κρύα Βρύση Πέλλας
Η Κρύα Βρύση είναι κωμόπολη του νομού Πέλλας και ήταν έδρα του ομώνυμου δήμου (από το 1990 μέχρι το 2010) στην επαρχία Γιαννιτσών. Έχει πραγματικό πληθυσμό 5.214 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, με κύρια προϊόντα, τον καπνό, το σταφύλι, το ροδάκινο, το καλαμπόκι και τα σπαράγγια.
Αποτελεί έδρα του αθλητικού συλλόγου Ακαδημία Κρύας Βρύσης και του Γ.Α.Σ Μέγας Αλέξανδρος Κρύας Βρύσης.
Γεωγραφία
Η Κρύα Βρύση βρίσκεται νοτιοανατολικά της Έδεσσας, στο μέσο της απόστασης μεταξύ Γιαννιτσών και Νάουσας. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Πλάσνα οπότε μετονομάστηκε σε Κρύα Βρύση. Η πόλη αναπτύχθηκε τη δεκαετία του '30.
Ιστορία
Επί τουρκοκρατίας ονομάζονταν Πλάσνα και βρίσκονταν στις όχθες της λίμνη των Γιαννιτσών. Δίπλα βρίσκονταν ο οικισμός Πρίσνα ή Βραστή, ο οποίος μετά την αποξήρανση της λίμνης, εγκαταλείφθηκε και οι κάτοικοι μετοίκησαν στην Κρύα Βρύση που ήδη γνώριζε μεγάλη οικιστική ανάπτυξη λόγω της άφιξης και πολλών προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Στα τέλη του 19ου αιώνα τα δυο χωριά Πλάσνα και Πρίσνα είχαν συνολικό πληθυσμό γύρω στους 360 κατοίκους, κυρίως Έλληνες, αλλά και λίγους Τούρκους. Το σημερινό όνομα προήλθε από τον εντοπισμό πηγής κρύου καθαρού νερού μετά την αποξήρανση της λίμνης που υπήρχε στην περιοχή και τη λειψυδρία που ακολούθησε.
Προς το τέλος της Κατοχής, το Μάιο του 1944, η Κρύα Βρύση έγινε η επιχειρησιακή έδρα του δοσιλογικού, οπλισμένου από τους Γερμανούς κατακτητές, τάγματος του Γεωργίου Πούλου, του λεγόμενου «Ελληνικού Εθελοντικού Σώματος».
Αξιοθέατα
Σημαντικό κέντρο αναψυχής είναι το Οικολογικό Πάρκο, έκτασης 100 στρεμμάτων. Μνημεία της πόλης αποτελούν ο ναός του Αγίου Νικολάου και το μοναστήρι του Αγίου Λουκά.
Αθηναϊκή Ζυθοποιία
Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία Α.Ε. είναι εταιρεία παραγωγής και εμπορίας μπίρας στην Ελλάδα και είναι μέλος του ολλανδικού Ομίλου Heineken.
Κρύα Βρύση Πέλλας
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Πέλλας
Αθηναϊκή Ζυθοποιία
Παράγει και συσκευάζει στην Ελλάδα τις μπίρες Amstel, Amstel Pils, Amstel Bock, Amstel Radler, Heineken, ΑΛΦΑ, Fischer, Buckler, BIOΣ 5, Νύμφη, ΜΑΜΟΣ (σε συνεργασία με την οικογένεια Μάμου). Παράλληλα, εισάγει τις μπίρες SOL, Mc Farland, Erdinger, Chimay, Krusovice, Moretti κ.ά. Τα προϊόντα της διανέμονται και διατίθενται σε 11 χώρες παγκοσμίως.
Ιστορία
Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία ιδρύθηκε το 1963 από μια ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών και αποτελεί μέλος του ομίλου Heineken N.V.. Λειτουργεί με έδρα την Αθήνα. Το πρώτο εργοστάσιο της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας λειτούργησε στην Αθήνα το 1965 και παρήγαγε την μπύρα Amstel. Το 1975 εγκαινιάστηκε το δεύτερο εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη και το 1985 αγοράστηκε το τρίτο, στη ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας. Από το 1993 λειτουργεί στη Λαμία η μονάδα εμφιάλωσης του Φυσικού Μεταλλικού Νερού ΙΟΛΗ. Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία κατείχε δεσπόζουσα θέση στην ελληνική αγορά μπύρας, κατέχοντας τη μερίδα του λέοντος στην ελληνική αγορά τη δεκαετία του 2000, όταν ήλεγχε μέχρι το 82% της ελληνικής αγοράς μπύρας. Την 1η Δεκεμβρίου 2015, η Ολομέλεια της Επιτροπής Ανταγωνισμού έκρινε ότι η Αθηναϊκή Ζυθοποιία Α.Ε. είχε υιοθετήσει πολιτικές για τον αποκλεισμό και τον περιορισμό των δυνατοτήτων ανάπτυξης των ανταγωνιστών της και της επέβαλε πρόστιμο ύψους 31.451.211€.
Χρονολόγιο Αθηναϊκής Ζυθοποιίας
Ακολουθούν ημερομηνίες σταθμοί στις ιστορία της εταιρείας.
Προϊόντα
250px|thumb|Λογότυπο της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας πλαισιομένο με προϊόντα-μάρκες
Εργοστάσια
Οι εγκαταστάσεις της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας περιλαμβάνουν τρία εργοστάσια στην Ελλάδα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα), μία μονάδα εμφιάλωσης στη Λαμία και ένα υποκατάστημα στην Κρήτη.
Βυνοποιεία
Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία διαθέτει δύο βυνοποιεία στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.
Εξαγωγές
Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία εξάγει προϊόντα στις παρακάτω περιοχές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ζυθοποιίες
Ποταμός Τίγρε
Ο Ποταμός Τίγρε (ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈtiɣɾe]) είναι περουβιανός παραπόταμος του Αμαζονίου δυτικά του Νανάι και είναι πλωτός για 200 χλμ. από τη συμβολή του με το Αμαζόνιο. Διαμορφώνεται από τη συμβολή των ποταμών του Ισημερινού Κουνάμπο και Πιντογιάκου στα περουβιανά σύνορα. Όπως ο Νανάι, ρέει εντελώς στις πεδιάδες. Η εκβολή του είναι 68 χλμ δυτικά από τη διασταύρωση του Ουκαγιάλι με το Αμαζόνιο. Συνεχίζοντας δυτικά από τον Τίγρε έχουμε τον Παρινάρι, Τσαμπίρα και Νουκοράι, όλοι είναι μικρά ρυάκια των πεδινών, μοιάζοντας με τον Νανάι στο χαρακτήρα. Tigre (Τίγρε) σημαίνει στα ισπανικά "Τίγρη".
Αντιόχεια (η Αραβική)
Η μόνη πληροφορία για την Αντιόχεια την Αραβική (ή Αντιόχεια της Μεσοποταμίας) είναι ότι κτίσθηκε, κατά τον Πλίνιο, από τον Νικάνορα (ένας από τους Ηγεμόνες της Μεσοποταμίας). Λεγόταν και Αντιόχεια Αραβίς.
Σύμφωνα με τους εκδότες του Barrington Atlas of the Greek and Roman World, η πόλη δανείστηκε και τα ονόματα Τήλα (ή Τηλαψός), Αντωνινόπολις, Κωνσταντία, Κωνσταντίνα και Μαξιμιανόπολις. Παράλληλα ο Στέφανος Βυζάντιος βασιζόμενος σε κάποιον αξιόπιστον άνδρα ονόματι Ουράνιο αναφέρει:
Επομένως μπορεί η Αντιόχεια να έφερε και το επιπλέον όνομα Νικηφόριον, πράγμα που μπορεί να δικαιώνει τον Ρωμαίο Αππιανό :
Ίσως να εννοούσε την Αντιόχεια Αραβική ή το Νικηφόριον του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον Ευφράτη. Πρόκειται για την σημερινή Βιρανσεχίρ στην επαρχία της Έδεσσας (Sanliurfa), η οποία όπως δηλώνει και το όνομά της (ερειπωμένη πόλη) είχε καταστραφεί πολλές φορές στο παρελθόν. Κατά την παράδοση εκεί υπάρχουν οι τύμβοι του Ιώβ και του προφήτη Ηλία.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Αντιόχεια Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Κυβερνείο Ερυθράς Θάλασσας
To Κυβερνείο της Ερυθράς Θάλασσας (αραβικά : البحر الأحمر, Muhāfazat El Bahr El Ahmar) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Χουργκάντα. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Αιγύπτου κατά μήκος της Ερυθράς Θάλασσας και της δεξιάς όχθης του Νείλου. Έχει πληθυσμό 288.233 κατοίκους και καταλαμβάνει έκταση 203.685 τ.χλμ..
Συνορεύει στα βόρεια με το Κυβερνείο Σουέζ, στα ανατολικά με την Ερυθρά Θάλασσα, στα δυτικά από το Κυβερνείο Ασουάν, το Κυβερνείο Λούξορ, το Κυβερνείο Κένα, το Κυβερνείο Σοχάγκ, το Κυβερνείο Ασιούτ, το Κυβερνείο Μίνια και το Κυβερνείο Μπένι Σουέφ. Στα νότια συνορεύει με το Σουδάν και την ομώνυμη επαρχία της Ερυθράς θάλασσας, στα σύνορα βρίσκεται και το Τρίγωνο Χαλάιμπ, εδαφική διαφωνία μεταξύ του Σουδάν και Αιγύπτου.
Διοικητική διαίρεση
Το Κυβερνείο Ερυθράς Θάλασσας διαιρείται, συμπεριλαμβανομένου του αμφιλεγόμενου τρίγωνου Χαλάιμπ, σε οκτώ υποκυβερνεία ( marākiz, στον ενικό Markaz ), από βορρά προς νότο:
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός ήταν το 2006 288.233 κάτοικοι, από τους οποίους οι 275.000 ζούσαν στις λίγες πόλεις στις ακτές της. Ιστορικά, ο πληθυσμός από το 1937:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Η Σχεδία της Μέδουσας
Η Σχεδία της Μέδουσας (γαλλ.: Le Radeau de la Méduse) είναι ζωγραφικός πίνακας μεγάλων διαστάσεων του Γάλλου ρομαντικού ζωγράφου Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ, ο οποίος προκάλεσε αμηχανία στους καλλιτεχνικούς κύκλους τόσο για το μοντερνισμό του θέματος όσο και για τους αιχμηρούς πολιτικούς υπαινιγμούς του. Ο Ζερικώ χρησιμοποίησε ελαιοχρώματα σε καμβά και οι διαστάσεις του πίνακα είναι πραγματικά τεράστιες: 491 x 716 εκατοστά. Απεικονίζει γεγονός, του οποίου τόσο η ανθρώπινη όσο και η πολιτική διάσταση ενδιέφεραν ζωηρά τον ζωγράφο: Το ναυάγιο της γαλλικής φρεγάτας "Μέδουσα" (Μéduse) στις ακτές της Αφρικής το 1816. Ο Ζερικώ ερεύνησε το ιστορικό του ναυαγίου σε βάθος: Διάβασε το φυλλάδιο που έγραψαν δύο από τους επιζώντες του ναυαγίου, επισκέφθηκε τα νοσοκομεία στα οποία είχαν διακομιστεί οι επιζώντες και τα νεκροτομεία στα οποία είχαν μεταφερθεί οι σοροί των νεκρών, έριξε μια σχεδία στη θάλασσα για να διαπιστώσει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόταν στα κύματα και σχεδίασε πολυάριθμα σκίτσα πριν καταλήξει στην τελική του σύνθεση.
Ο πίνακας εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου (πτέρυγα Sully, 2ος όροφος, αίθουσα 61).
Ιστορικό υπόβαθρο
Το 1816 η νέα γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει ένα μικρό στόλο στο λιμένα του Πορ Λουί της Σενεγάλης για να αναλάβει, όπως είχε συμφωνηθεί, την διακυβέρνηση στην ως τότε αγγλική αποικία. Ο στολίσκος αποτελείτο από τέσσερα σκάφη, το μπρίκι Argus, το ανεφοδιαστικό Loire, την κορβέτα Echo και την φρεγάτα Medusa ("Μέδουσα"). Το τελευταίο σκάφος μετέφερε τους επιβάτες, μεταξύ των οποίων ήταν και ο νέος Γάλλος κυβερνήτης Ζυλιέν-Ντεζιρέ Σμαλτζ (Julien-Desiré Schmalz) και τη σύζυγό του Ρεν (Reine). Συνολικά στο σκάφος αυτό επέβαιναν 400 άτομα, συμπεριλαμβανομένων και των 160 μελών του πληρώματος. Κυβερνήτης στη "Μέδουσα" ορίστηκε ο Υγκ Ντυρουά ντε Σωμερύ (Hugues Duroy de Chaumereys), ο οποίος δεν είχε κανένα προσόν για να αναλάβει παρόμοια αποστολή, παρά μόνον την γνωριμία του με τον αδελφό του βασιλέα και είχε να ταξιδέψει στη θάλασσα για περισσότερα από είκοσι χρόνια χωρίς ποτέ να έχει αναλάβει την διακυβέρνηση πλοίου. Οι περισσότεροι συνάδελφοί του δυσαρεστήθηκαν με την ανάληψη αυτής της θέσης από τον ντε Σωμερύ, τον οποίο θεωρούσαν απλά έναν ευνοούμενο του καθεστώτος, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί κλίμα έντασης σε ολόκληρο τον στολίσκο. Ο κυβερνήτης του Loire υποπλοίαρχος ντε Τους (des Touches) αναφέρει σχετικά: «Ο Ντυρουά ντε Σωμερύ ήταν ένας ευγενής αυλικός, αλλά όχι σοβαρά σκεπτόμενος, ενώ θεωρούσε ότι, λόγω της θέσης του, εγώ θα έπρεπε να είμαι υπάκουος υπηρέτης του. Αρχικά του έδωσα να καταλάβει ότι δεν είχα λάβει εσφαλμένη θέση όταν υπηρέτησα τη χώρα μου την περίοδο που αυτός είχε επιλέξει την εξορία. Στη συνέχεια η στάση του απέναντί μου άλλαξε, κάτι που ήταν χαρακτηριστικό του. Όπως συμβαίνει σε όλους τους μη ικανούς αυλοκόλακες, ήταν εύκολα διαχειρίσιμος.»
Στις 17 Ιουνίου 1816 ο στολίσκος απέπλευσε από το Ροσφόρ του νομού Σαράντ-Μαριτίμ (Rochefort, Charente-Maritime) με προορισμό το Πορ-Λουί της Σενεγάλης. Σε μια προσπάθεια να υπερφαλαγγίσει χρονικά τα άλλα σκάφη του στολίσκου, η "Μέδουσα", λόγω κακής πλοήγησης, βρέθηκε περίπου 100 μίλια εκτός πορείας με συνέπεια στις 2 Ιουλίου 1816 να προσαράξει σε μια σύρτι της δυτικής ακτής της Αφρικής, κοντά στην σημερινή Μαυριτανία. Η προσάραξη αυτή αποδίδεται στην ανικανότητα του ντε Σωμερύ. Όλες οι προσπάθειες αποκόλλησης του σκάφους απέβησαν άκαρπες και αποφασίστηκε η εγκατάλειψή του με τις σωσίβιες λέμβους. Ωστόσο ο αριθμός και το μέγεθός τους ήταν ανεπαρκή για τον αριθμό των επιβαινόντων, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η επιβίβαση όλων των επιβατών και μελών του πληρώματος σε αυτές. Ως συνέπεια, αποφασίστηκε η κατασκευή μιας σχεδίας, η οποία θα προσδενόταν στις λέμβους προκειμένου να ρυμουλκηθεί από αυτές ως την ακτή. Η σχεδία κατασκευάστηκε, επιβιβάστηκαν περίπου 150 άτομα σε αυτήν, αλλά όταν έπεσε στο νερό όλα τα σχοινιά πρόσδεσής της στις λέμβους κόπηκαν μυστηριωδώς, αν και σύμφωνα με άλλες πηγές ο ίδιος ο Σωμερύ αποφάσισε να κοπούν τα σχοινιά, γιατί η ρυμούλκηση της σχεδίας από τις λέμβους ήταν αδύνατη. Τα 150 άτομα που επέβαιναν στη σχεδία διέθεταν ελάχιστα τρόφιμα και νερό, κανένα μέσο πλοήγησης και ήταν τόσο στριμωγμένοι στη σχεδία που σχεδόν δεν είχαν χώρο να μετακινηθούν. Ο πλους της σχεδίας ήταν πραγματική κόλαση για τους επιβαίνοντες. Μερικοί παρασύρθηκαν από τα κύματα κατά τη διάρκεια καταιγίδων, άλλοι πέθαναν κατά τη διάρκεια μιας βίαιης εξέγερσης, ενώ από την τρίτη ημέρα άρχισαν να παρατηρούνται φαινόμενα κανιβαλισμού. Την έκτη ημέρα οι τραυματίες και οι άρρωστοι ρίχτηκαν στη θάλασσα για να εξοικονομηθούν τα ελάχιστα εφόδια που απέμεναν. Η σχεδία παρασύρθηκε από τα ρεύματα και εξακολούθησε να πλέει για μια ακόμη εβδομάδα, συνολικά δηλ. επί 13 ημέρες, πριν βρεθεί ολοσχερώς κατά τύχη, και περισυλλεγεί από το πλοίο Argus. Το ναυάγιο ξεπέρασε τα όρια μιας καταστροφής λόγω των φαινομένων κτηνωδίας και κανιβαλισμού που έλαβαν χώρα μεταξύ των επιβαινόντων. Από τους 150 περίπου επιβαίνοντες περισυνελέγησαν ζωντανοί μόνον δέκα.
Η γαλλική κυβέρνηση κατηγορήθηκε για τον διορισμό του ανεπαρκούς Σωμερύ ως κυβερνήτη της "Μέδουσας", που έγινε με μοναδικό κριτήριο την εύνοια του Λουδοβίκου του 18ου προς αυτόν, αλλά και για τα ανεπαρκή σωστικά μέσα με τα οποία ήταν εφοδιασμένη η φρεγάτα. Η υπόθεση έλαβε μεγάλη δημοσιότητα από την φιλελεύθερη αντιπολίτευση, την οποία ο Ζερικώ βοήθησε δημιουργώντας δύο λιθογραφίες για την εικονογράφηση ενός φυλλαδίου που εκδόθηκε ως "κατηγορητήριο" κατά της κυβέρνησης, το οποίο στηρίχθηκε στις αφηγήσεις δύο επιζώντων.
Η δημιουργία του πίνακα
Εμπνευσμένος από το σημαντικό αυτό επεισόδιο, ο Ζερικώ αποφάσισε να απεικονίσει την μάταιη ελπίδα των ναυαγών: Στο βάθος του πίνακα απεικονίζεται το πλοίο Argus, το οποίο δεν φαίνεται να έχει εντοπίσει τη σχεδία. Ο Ζερικώ, πριν αρχίσει να δημιουργεί τον πίνακα, τον οποίο σκόπευε να παρουσιάσει στο "Σαλόν" του 1819, δαπάνησε σημαντικό χρόνο στην προετοιμασία του. Η επίσκεψή του στους επιζώντες κατέληξε όχι μόνο στην ακρόαση της αφήγησής τους αλλά και στη δημιουργία των σκίτσων τους. Επισκέφθηκε, επίσης, τον ξυλουργό του σκάφους, ο οποίος τού κατασκεύασε ένα μοντέλο της σχεδίας, που χρησίμευσε στον καλλιτέχνη στην δημιουργία των αρχικών σχεδιασμάτων. Στη συνέχεια δημιούργησε κέρινα ομοιώματα στο εργαστήριό του, στο οποίο μελέτησε επίσης μέχρι και πτώματα. right|thumb|200px|Η πυραμιδοειδής διάταξη των μορφών στον πίνακα. Το Argus σημειώνεται με κίτρινο κύκλο. Χρησιμοποίησε ως μοντέλα φίλους του και πειραματίστηκε με αρκετά προσχέδια. Αρχικά ο Ζερικώ δεν είχε αποφασίσει σε ποιο επεισόδιο θα εστίαζε τον πίνακά του: Στην εξέγερση που σημειώθηκε, στον κανιβαλισμό, στον ενθουσιασμό της διάσωσης, πριν καταλήξει στο τελικό θέμα. Σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου εκτίθενται δύο από τα σκίτσα του, ενδείξεις της μακράς αυτής προπαρασκευαστικής περιόδου (αριθ. εκθεμάτων RF 2229, RF 1667). Την προπαρασκευή αυτή ακολούθησε περίοδος απομόνωσής του στο εργαστήριο, με κύριο στόχο την κατασκευή του τεραστίων διαστάσεων καμβά, στον οποίο θα ζωγράφιζε τον πίνακα.
Η έκθεση
Ο πίνακας παρουσιάστηκε στο Σαλόν του Παρισιού το 1819, όπου αποτέλεσε το εξέχον έργο: "Χτυπά στο μάτι και ελκύει τον κάθε επισκέπτη" ανέγραφε η Journal de Paris. Οι κριτικοί, ωστόσο, διχάστηκαν: Ναι μεν η φρικαλεότητα του θέματος του πίνακα ήταν άριστα αποτυπωμένη, αλλά οι "κλασικιστές" τον αποκαλούσαν "ένα σωρό από σώματα", που πολύ απείχαν από το "ιδεώδες κάλλος" που απεικόνιζε ο πίνακας του Ζιροντέ "Πυγμαλίων και Γαλάτεια" που εκτέθηκε με διθυραμβικές κριτικές το ίδιο έτος. Ο ζωγράφος Μαρί-Φιλίπ Κουπέν (Marie-Philippe Coupin de la Couperie) έγραψε σχετικά: "Ο κ. Ζερικώ μοιάζει να έχει κάνει λάθος. Ο σκοπός του πίνακα είναι να "μιλήσει" στην ψυχή και στην όραση, όχι να προκαλέσει απέχθεια". Υπήρξαν, βεβαίως, και αρκετοί θαυμαστές του έργου, όπως ο κριτικός Ωγκύστ Ζαλ (Auguste Jal), που εξύμνησε τόσο το πολιτικό της θεματολογίας του πίνακα όσο και τον μοντερνισμό του. Ο ιστορικός Ζυλ Μισελέ (Jules Michelet) προσέθεσε "...όλη η κοινωνία μας επιβαίνει στη σχεδία της Μέδουσας..."
Όταν, το 1819, ο πίνακας εκτέθηκε στο Σαλόν, το οποίο επιχορήγησε ο Λουδοβίκος ο 18ος, ο μη-περιγραφικός τίτλος που αναγραφόταν στον κατάλογο της έκθεσης ήταν "Scene de naufrage" (Σκηνή ναυαγίου), ο οποίος, ωστόσο, δεν ξεγέλασε κανέναν από όσους τον είδαν σχετικά με την προέλευση του θέματος. Στο Σαλόν εκείνο το έτος εκτέθηκαν σχεδόν 1.300 πίνακες, 208 γλυπτά και αρχιτεκτονικά σχέδια. Τρεις ημέρες πριν το άνοιγμα της έκθεσης, ο βασιλιάς την επισκέφθηκε και φέρεται να είπε στον Ζερικώ: "κ. Ζερικώ, το ναυάγιό σας ασφαλώς δεν είναι καταστροφή". Ο Ζερικώ δεν κατάφερε να βρει αγοραστή για το έργο του, μολονότι το κοινό σε γενικές γραμμές εντυπωσιάστηκε, αλλά υπήρξαν και αρκετοί επισκέπτες που το βρήκαν απωθητικό, με αποτέλεσμα το έργο να μην έχει την απήχηση που πίστευε ο δημιουργός του. Στο τέλος της έκθεσης, το έργο τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο από την κριτική επιτροπή, η οποία ωστόσο απέφυγε να του απονείμει την ύψιστη διάκριση της επιλογής για το Μουσείο του Λούβρου. Ο Ζερικώ ύστερα από την έκθεση αποσύρθηκε στην εξοχή, όπου και κατέρρευσε λόγω εξάντλησης και το έργο του, μη έχοντας αγοραστή, φυλάχθηκε προσωρινά στο εργαστήριο ενός φίλου του.
Όταν ο Ζερικώ συνήλθε, φρόντισε να εκτεθεί ο πίνακάς του στο Λονδίνο το επόμενο έτος (1820). Η έκθεση πραγματοποιήθηκε στο Egyptian Hall του Πικαντίλλυ από τις 10 Ιουνίου 1820 ως το τέλος του έτους και τον πίνακα είδαν περίπου 40.000 άτομα. Η υποδοχή του έργου στο Λονδίνο ήταν κατά πολύ θετικότερη σε σχέση με αυτήν στο Σαλόν και θεωρήθηκε ως "αντιπροσωπευτικό μιας νέας κατεύθυνσης στην γαλλική τέχνη". Αυτό πιθανόν να οφειλόταν και στον τρόπο με τον οποίο εκτέθηκε στο Λονδίνο: Στο Σαλόν ο πίνακας ήταν κρεμασμένος ψηλά στο Salon-Carré, σφάλμα που αμέσως αντιλήφθηκε ο Ζερικώ όταν ο πίνακάς του τοποθετήθηκε στον εκθεσιακό χώρο του Λονδίνου σχεδόν σε επίπεδο εδάφους, γεγονός που τόνιζε την μνημειακή του επιρροή. Η έκθεση είχε εισιτήριο, γεγονός που απέφερε στον Ζερικώ το ποσόν των 20.000 περίπου φράγκων. Στις αρχές του επόμενου έτους (1821) ο ιδιοκτήτης του εκθεσιακού χώρου Ουίλιαμ Μπάλοκ (William Bullock) εξέθεσε τον πίνακα και στο Δουβλίνο, χωρίς όμως την ανάλογη επιτυχία.
Τελικά ο Ζερικώ βρήκε αγοραστή για το έργο του: Αγοράστηκε από μια ομάδα Γάλλων ευγενών, οι οποίοι σχεδίαζαν να το τεμαχίσουν και να πωλήσουν κάθε τμήμα του χωριστά. Επενέβη η γαλλική κυβέρνηση, η οποία αγόρασε ξανά το έργο, το οποίο εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου, αν και άλλες πηγές αναφέρουν ότι το έργο αγοράστηκε από τους κληρονόμους του δημιουργού (ο Ζερικώ απεβίωσε το 1824) από τον τότε έφορο του Λούβρου κόμητα ντε Φορμπέν, (Louis Nicolas Philippe Auguste de Forbin) ο οποίος το τοποθέτησε στην ειδική αίθουσα που στεγάζεται και σήμερα. Στην επεξηγηματική επιγραφή του έργου αναγράφεται: "Ο μοναδικός ήρωας σε αυτή την οδυνηρή ιστορία είναι η ανθρωπότητα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου Κατηγορία:Πίνακες του 1819 Κατηγορία:Πίνακες του Τεοντόρ Ζερικώ
Εράντιο
Το Εράντιο (επίσημη ονομασία στα βασκικά: Erandio, κι οινή με τα ισπανικά) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας της Βισκαΐας στην περιφέρεια της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία, ενταγμένη στο Μείζον Μπιλμπάο, στα νότια της πρωτεύουσας και προς το εσωτερικό της επαρχίας γειτονικό της Λεϊόα που παραδοσιακά αποτελούσε μέρος της επικράτειάς του. Ιστορικά υπήρξε οικισμός με μικρό πληθυσμό, οι κάτοικοι του οποίου ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία ωστόσο είδε τον πληθυσμό της να εκτινάσσεται από τα μέσα του 19ου αιώνα με τον εκβιομηχανισμό και τη μαζική εισροή μεταναστών. Το 2017 είχε 24.056 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βισκαΐας
Free Software Directory
To Free Software Directory είναι ένα εγχείρημα που υποστηρίζεται από το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού και την UNESCO. Περιλαμβάνει ένα κατάλογο ελεύθερου λογισμικού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ελεύθερα λειτουργικά συστήματα, όπως το GNU ή το GNU/Linux. Περιέχει μέχρι σήμερα περισσότερες από 4.600 εφαρμογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:GNU Κατηγορία:UNESCO
Νίκος Γαλανός (πολιτικός)
Ο Νίκος Γαλανός είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής και συνδικαλιστής.
Συνδικαλιστικά χρόνια
Γεννήθηκε το 1957 στην Κίμωλο. Κατά τα χρόνια της Χούντας δραστηριοποιείται στο Αντιδικτατορικό Κίνημα. Αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Εργάστηκε στα Ναυπηγεία της Ελευσίνας. Εκεί ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση και αναδείχτηκε σε Γενικό Γραμματέα, αρχικά, και έπειτα σε Πρόεδρο του Συνδικάτου Εργατών Μετάλλου. Την περίoδο 1984-1988 διετέλεσε Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου καθώς και στέλεχος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Εργατών Μετάλλου, ενώ την περίοδο 1987-1989 διετέλεσε και μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ.
Κοινοβούλιο και Τοπική Αυτοδιοίκηση
Το 1989 εκλέγεται βουλευτής με τον -πολυκομματικό ακόμα- Συνασπισμό. Με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, ο Γαλανός αναλαμβάνει μέλος του. Το 1993 αποχωρεί από το Συνασπισμό για να προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο θα εκλεγεί βουλευτής στις εκλογές του '93. Την περίοδο 1997-2001 θα διετελέσει δημοτικός σύμβουλος Πειραιά. Το 2010 θα επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο ως υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά με τον Γιάννη Δημαρά και την παράταξη "Άρμα Πολιτών". Αργότερα, ο Γαλανός θα συμμετάσχει στην ίδρυση του Πανελληνίου Άρματος Πολιτών, στο οποίο θα εκλεγεί μέλος της Πολιτικής του Γραμματείας.
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1932
μικρογραφία|Οι χώρες που συμμετείχαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1932.Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1932, γνωστοί επίσημα ως 3οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες, ήταν μια χειμερινή αθλητική εκδήλωση στο Λέικ Πλάσιντ της Νέας Υόρκης, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ξεκίνησαν στις 4 Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκαν στις 15 Φεβρουαρίου. Ήταν οι πρώτοι από τους τέσσερις Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες που έχουν γίνει στις ΗΠΑ, ενώ η Λέικ Πλάσιντ διοργάνωσε πάλι τους αγώνες το 1980.
Οι αγώνες ανατέθηκαν στο Λέικ Πλάσιντ εν μέρει λόγω των προσπαθειών του Τζέφρι Ντιούι, επικεφαλής του Συλλόγου του Λέικ Πλάσιντ και γιου του Μέλβιλ Ντιούι, εφευρέτη του συστήματος Ντιούι. Η Καλιφόρνια έθεσε υποψηφιότητα για την διοργάνωση των αγώνων επίσης. Ο Ουίλιαμ Μέι Γκάρλαντ, πρόεδρος της Καλιφορνέζικης Ένωσης της Δέκατης Ολυμπιάδας, ήθελε οι αγώνες να λάβουν χώρα στο Ράιτγουντ και στο Μπιγκ Πάινς της Καλιφόρνιας. Ο μεγαλύτερος χώρος χιονοδρομίας κατασκευάστηκε στο Μπιγκ Πάινς για τους αγώνες, αλλά η διοργάνωση των αγώνων ανατέθηκε στο Λέικ Πλάσιντ.
Παραπομπές
μικρογραφία|299x299εσ|Το Ολυμπιακό χιονοδρομικό κέντρο στο Λέικ Πλάσιντ.
Κρις Κάφερι
Ο Κρις Κάφερι (9 Σεπτεμβρίου 1967) είναι Αμερικανός κιθαρίστας της Heavy Metal μουσικής, γνωστός ως κιθαρίστας των Savatage και των Trans-Siberian Orchestra.
Βιογραφία
Ο Κρις Κάφερι γεννήθηκε το 1967 στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσεϊ. Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στα έντεκα του χρόνια και ένα χρόνο αργότερα αποφάσισε να συνεχίσει ως αυτοδίδακτος. Στα 14 του σχημάτισε το συγκρότημα Anti μαζί με τον αδελφό του και ντράμερ, Φιλ Κάφερι. Δύο χρόνια αργότερα σταμάτησε την φοίτηση του στο λύκειο και συνέχισε διδάσκοντας κιθάρα επαγγελματικά.
Το 1985 εντάχθηκε στους Heaven των οποίων μάνατζερ ήταν ο Πωλ Ο'Νηλ, ο οποίος το 1987 ξεκίνησε την συνεργασία του με τους Savatage. Για την περιοδεία του δίσκου "Hall of the Mountain King", το συγκρότημα χρειάστηκε έναν δεύτερο κιθαρίστα και μετά από πρόταση του Ο'Νηλ, ο Κάφερι ανέλαβε την ρυθμική κιθάρα. Παρ' όλα αυτά, κατά την διάρκεια των συναυλιών έπαιζε από τα παρασκήνια, κάτι που τον δυσαρέστησε και σταμάτησε την συνεργασία του μαζί τους μετά την περιοδεία.
Το 1989, ο Κάφερι συνεργάστηκε και πάλι με τους Savatage για την περιοδεία του "Gutter Ballet" και στη συνέχεια δημιούργησε τους Witchdoctor με τον αδελφό του, Φιλ, στα τύμπανα, τον μπασίστα Χαλ Πατίνο (King Diamond) και τον κιμπορντίστα Νταγκ Κίστνερ. Μετά από μία περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, το συγκρότημα διαλύθηκε και ο Κάφερι δέχτηκε πρόταση να παίξει στην περιοδεία των Savatage για τον δίσκο "Streets: A Rock Opera", αλλά αρνήθηκε λόγω υποχρεώσεων. Μετά την αποχώρηση του Τζον Όλιβα από τους Savatage, ο Κάφερι συνεργάστηκε μαζί του στους Doctor Butcher.
Τον Οκτώβριο του 1993, ο Κρις Όλιβα έχασε την ζωή του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και η θέση του κιθαρίστα προτάθηκε στον Κάφερι αλλά η "Atlantic Records" προτίμησε τον Άλεξ Σκόλνικ των Testament. Τελικά, έγινε μέλος του συγκροτήματος το 1994, αποτελώντας το δίδυμο κιθαριστών μαζί με τον Αλ Πιτρέλλι. Μαζί ηχογράφησαν τους δίσκους "Dead Winter Dead" και "The Wake of Magellan" το 1995 και το 1997, αντίστοιχα.
Ο Κάφερι συνεργάστηκε με τους Metalium για το άλμπουμ "Millenium Metal - Chapter One" το 1999, αλλά αποχώρησε μετά την περιοδεία του δίσκου. Ο Πιτρέλλι αποχώρησε από τους Savatage το 2000 για να αντικαταστήσει τον Μάρτι Φρίντμαν στους Megadeth. Ο τραγουδιστής Ζακ Στίβενς αποχώρησε λίγο αργότερα και το συγκρότημα ηχογράφησε το "Poets and Madmen" το 2001.
Ο Κάφερι αποτελεί μόνιμο μέλος των Trans-Siberian Orchestra από το 1999 και έπειτα, αν και συνεργάστηκε μαζί τους ως γκεστ στα δύο πρώτα τους άλμπουμ, "Christmas Eve and Other Stories το 1996 και "The Christmas Attic" το 1998.
Έχει συνεργαστεί με συγκροτήματα όπως οι Circle II Circle του Ζακ Στίβενς και οι Pain του Τζον Όλιβα, ενώ το 2004 κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Faces / The Damn War" και το ΕΡ "Music Man". Ακολούθησε το "Pins and Needles" το 2007 και το "House of Insanity" την επόμενη χρονιά.
Το 2011, δημιούργησε την πρώτη του καυτερή σάλτσα μαγειρικής με την ονομασία "Tears of the Sun" κερδίζοντας το "The Hot Pepper Award" για την καλύτερη καυτερή σάλτσα το 2011. Επίσης, συνεργάστηκε με την Ντόρο Πες και τον Τιμ Όουενς ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Heaven and Hell, ενώ συνεργάζεται κατά καιρούς με τον τραγουδιστή της πόλκα, Τζίμι Σταρ.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Χαλ Κάντερ
Ο Χαλ Κάντερ (αγγλικά: Hal Kanter, 18 Δεκεμβρίου 1918 - 6 Νοεμβρίου 2011) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος, παραγωγός και σκηνοθέτης, κυρίως όμως για κωμικός ηθοποιούς όπως ο Τζέρι Λιούις και ο Μπομπ Χόουπ ή, ακόμα, και ο Έλβις Πρίσλεϊ, συμμετέχοντας και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Επίσης, ο Κάντερ είχε βοηθήσει τον Τένεσι Ουίλιαμς να διασκευάσει το θεατρικό του έργο, Το στιγματισμένο ρόδο. Ενώ, από το 1991, τακτικά πιστώνεται ως ο σεναριογράφος για τις εκπομπές της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Τέλος, ήταν ο δημιουργός και διευθυντής παραγωγός της τηλεοπτικής σειράς Τζούλια.
Ο Κάντερ έλεγε μία γνωστή χαρακτηριστική φράση: «Το ράδιο είναι το θέατρο του νου, η τηλεόραση το θέατρο άνου».
Ο Κάντερ πέθανε στις 6 Νοεμβρίου του 2011, στο σπίτι του, στο Ενκίνο, του Λος Άντζελες, σε ηλικία 92 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Ο Κομήτης του Σόζιν: Η Τελική Αναμέτρηση
Το Ο Κομήτης του Σόζιν: Η Τελική Αναμέτρηση αποτελείται από τα 4 τελευταία επεισόδια του τρίτου κύκλου της σειράς κινουμένων σχεδίων Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου. Σκηνοθετήθηκε από τους Έθαν Σπάουλντιγκ, Τζιανκάρλο Βολπ και Ιοακίμ Ντος Σάντος, ενώ γράφτηκε από τους Μάικλ Τάντε ΝτιΜάρτινο, Μπράιν Κονιέτζκο και Άαρον Έχασζ. Αν και επρόκειτο να χωριστεί σε τρία μέρη, το φινάλε προβλήθηκε ως μια δίωρη ταινία αποτελούμενη από τέσσερα μέρη, στις 19 Ιουλίου 2008. Πριν την εβδομάδα 14-19 Ιουλίου, κανένα επεισόδιο δεν είχε παιχτεί από τις 30 Νοεμβρίου 2007. Η σαββατιάτικη προβολή του επεισοδίου έδρασε ως το αποκορύφωμα μιας εβδομάδας προβολής νέων επεισοδίων του τρίτου κύκλου της σειράς.
Το κύριο θέμα των 4 επεισοδίων είναι η αναμέτρηση του Άανγκ, κύριου πρωταγωνιστή της σειράς, και του Λόρδου της Φωτιάς Οζάι κατά τον ερχομό του κομήτη Σόζιν. Την ίδια ώρα ο Ζούκο, μαζί με την Κατάρα, αναμετριέται με την αδερφή του, Αζούλα. Ο Σόκκα, η Τοφ και η Σούκι καταστρέφουν τον ιπτάμενο στόλο της Φυλής της Φωτιάς. Ο Άανγκ καταφέρνει να νικήσει τον Οζάι και να σταματήσει τον πόλεμο, τον οποίον άρχισε η Φυλή της Φωτιάς 100 χρόνια πριν. Ο Ζούκο, χάρη στη βοήθεια της Κατάρα, καταφέρνει να νικήσει την Αζούλα και να γίνει ο νέος Λόρδος της Φωτιάς. Καθώς γίνονται όλα αυτά, στη Μπά-Σινκ-Σέ, πρωτεύουσα του Βασιλείου της Γης, ο Άιρο και ο Λευκός Λόττος καταφέρνουν να ελευθερώσουν την πόλη από τον στρατό των μάγων φωτιάς.
Το Ο Κομήτης του Σόζιν: Η Τελική Αναμέτρηση έλαβε καλές κριτικές. Στα 36α Annie Awards, το 3ο επεισόδιο Ο Κομήτης του Σόζιν, Μέρος 3: Μέσα στον Άδη ήταν υποψήφιο για το βραβείο «Best Directing in an Animated Television Production».
Μέρος 1ο: "Ο Βασιλιάς Φοίνικας"
Ο Ζούκο δίνει ένα μάθημα μαγείας φωτιάς στον Άανγκ, αλλά αυτός βαριέται για αυτό και οι φίλοι του σχεδιάζουν πάρτυ στην παραλία. Αυτό θυμώνει τον Ζούκο, ο οποίος θεωρεί πώς είναι αδύνατο να διασκεδάζουν όταν ο κομήτης του Σόζιν θα πέσει σε 3 μέρες. Για αυτό και επιτίθεται στον Άανγκ, λέγοντας πώς του συνεχίζει το μάθημα. Ο Άανγκ ρίχνει τον Ζούκο στους θάμνους και όταν συγκεντρώνονται όλοι, ρωτούν τον Ζούκο τι έπαθε. Αυτός στην αρχή θυμώνει, μα όταν μαθαίνει πώς ο Άανγκ αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Λόρδο της Φωτιάς Οζάι μετά τον ερχομό του κομήτη, του εξιστορεί το σχέδιο του Οζάι.
Την προηγούμενη της εκλείψεως, ο Ζούκο συμμετείχε σε ένα πολεμικό συνέδριο. Ο ίδιος είπε στον Άανγκ πως αυτό ήταν που πάντα ονειρευόταν. Ο πατέρας του τον έβαλε να καθίσει κοντά του. Στο συνέδριο, ο Οζάι πρότεινε την ημέρα που θα πέσει ο κομήτης, ο οποίος δίνει απίστευτη ενέργεια στους μαχητές της φωτιάς, να ισοπεδώσουν το Βασίλειο της Γης και να δημιουργήσουν ένα νέο πλανήτη από φωτιά. Ο Άανγκ και οι φίλοι του τρόμαξαν μόλις ακούσαν το σχέδιο του Οζάι, αλλά αποφασίζουν να τον αντιμετωπίσουν μαζί. Όλοι, εκτός τον Άανγκ, θεωρούν πώς ο Οζάι πρέπει να πεθάνει. Ο Άανγκ, τη νύχτα, κατευθύνεται στη θάλασσα και φεύγει.
Μέρος 2ο: "Οι παλαιοί δάσκαλοι"
Ο Ζούκο και οι υπόλοιποι ανακαλύπτουν πώς ο Άανγκ και ο Μόμο χάθηκαν, για αυτό και αρχίζουν το ψάξιμο. Δεν τους βρίσκουν στο Νησί των Χοβολέων, για αυτό κατευθύνονται στο Βασίλειο της Γης. Εκεί βρίσκουν την Τζουν, της οποίας το ζώο μπορεί να βρει άνθρωπο χάρη στη μυρωδιά του. Δυστυχώς για αυτούς, η Τζούν τους λέει πώς ο Άανγκ δεν υπάρχει στον πλανήτη, κάτι όμως που δεν σημαίνει πώς ο Άανγκ πέθανε. Για αυτό και ο Ζούκο δίνει στο ζώο της ένα βρόμικο σανδάλι του θείου του, και με αυτό τον τρόπο οι ήρωες φτάνουν στη Μπα-Σιν-Κσε, όπου τους περικυκλώνουν τα μέλη του Λευκού Λόττου. Ο Λευκός Λόττος είναι μια αρχαία μυστική οργάνωση, η οποία υπήρχε πριν το χωρισμό του κόσμου σε 4 λαούς. Αυτοί τους οδηγούν στον Άιρο. Ο Ζούκο ζητά συγχώρεση και ο θείος του δέχεται τη συγγνώμη του.
Την ίδια ώρα, ο Άανγκ, μαζί με τον Μόμο, βρίσκεται στη ράχη της λεοντοχελώνας. Ρωτά τους τέσσερις προηγούμενους Αβατάρ τι πρέπει να κάνει όταν συναντήσει τον Οζάι. Όλοι τον συμβουλεύουν να τον σκοτώσει, αλλά ο Άανγκ δεν το θεωρεί σωστό. Στο τέλος, ο Άανγκ καταλαβαίνει πώς δεν βρίσκεται σε ένα νησί, όπως φανταζόταν, αλλά στη ράχη της λεοντοχελώνας. Την ρωτά τι πρέπει να κάνει όταν συναντήσει τον Οζάι, και εκείνη του λέει πώς ο μόνος τρόπος να νικήσει τον Οζάι χωρίς να τον σκοτώσει είναι να του πάρει την μαγεία φωτιάς.
Μέρος 3ο: "Μέσα στην κόλαση"
Ο Οζάι αρχίζει την επίθεση στο Βασίλειο της Γης. Την ίδια ώρα, στο στρατόπεδο του Τάγματος του Λευκού Λόττου ετοιμάζουν σχέδιο για να νικήσουν τον Οζάι. Ο Ζούκο και η Κατάρα κατευθύνονται στη Φυλή της Φωτιάς, όπου ο Ζούκο θα αντιμετωπίσει την Αζούλα, ενώ ο Σόκκα, η Σουγιούκι και η Τοφ κλέβουν ένα καράβι του ιπτάμενου στόλου του Οζάι και καταστρέφουν τα περισσότερα από τα υπόλοιπα. Αρχίζει η αναμέτρηση του Άανγκ και του Οζάι. Ο Οζάι, αρχικά, βγαίνει νικητής. Την ίδια ώρα, ο Ζούκο και η Αζούλα αναμετριούνται. Η Αζούλα ετοιμάζεται να επιτεθεί στην Κατάρα, αλλά ο Ζούκο την σώζει. Αλλά ακινητοποιείται μετά το τρομερό χτύπημα της Αζούλα.
Μέρος 4ο: "Άβαταρ Άανγκ"
Η αναμέτρηση συνεχίζεται. Ο Οζάι, αρχικά, βγαίνει νικητής. Ωστόσο, ο Άανγκ με ένα χτύπημα στην πλάτη μπαίνει στην Κατάσταση του Αβατάρ και ακινητοποιεί για λίγο τον Οζάι. Ετοιμάζεται να τον σκοτώσει, αλλά θυμάται τα λόγια της λεοντοχελώνας και δεν το κάνει. Ο Οζάι επιτίθεται και έτσι αρχίζει η μάχη των ψυχών τους, στην οποία ο Άανγκ βγαίνει νικητής και έτσι κλέβει τη μαγεία φωτιάς του Οζάι. Ο Σόκκα, η Τοφ και η Σουγιούκι καταστρέφουν όλο τον ιπτάμενο στόλο της Φυλής της Φωτιάς. Ο Ζούκο συνέρχεται, αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει την αναμέτρηση με την Αζούλα. Η Κατάρα καταφέρνει να βάλει στην Αζούλα αλυσίδες, και έτσι η αναμέτρηση τελειώνει με την νίκη της Κατάρα και του Ζούκο. Ο Ζούκο γίνεται Λόρδος της Φωτιάς και μαζί με τον Άανγκ ανακοινώνουν το τέλος του πολέμου. Μετά, επισκέπτεται τον πατέρα του στην φυλακή και τον ρωτά που είναι η μητέρα του, την οποία για πολύ καιρό θεωρούσε νεκρή. Η ιστορία τελειώνει με τους ήρωες να βρίσκονται στην Μπα-Σιν-Κσε.
Παραγωγή
Συγγραφείς των επεισοδίων ήταν ο Μάικλ Τάντε ΝτιΜάρτινο και ο Μπράιν Κονιέτζκο - ο ΝτιΜάρτινο έγραψε το 1ο, το 3ο και το 4ο επεισόδιο ενώ ο Κονιέτζκο ήταν βοηθός στο 3ο και στο 4ο επεισόδιο. Το 2ο επεισόδιο έγραψε ο Άαρον Έχαζ. Ο Έθαν Σπάουλντιγκ σκηνοθέτησε το 1ο επεισόδιο, ο Τζιανκάρλο Βολπ το 2ο επεισόδιο ενώ ο Ιοακίμ Ντος Σάντος το 3ο και το 4ο επεισόδιο. Ο Ιοακίμ Ντος Σάντος ήταν υποψήφιο για το Annie Award για την σκηνοθεσία του επεισοδίου Ο Κομήτης του Σόζιν, Μέρος 3: Στον Άδη. Στην αρχή ήταν προγραμματισμένα 3 αντί 4 επεισόδια, αλλά οι συγγραφείς κατάλαβαν πώς το μέγεθος θα ήταν μεγαλύτερο από ότι υπολόγιζαν. Για αυτό και έγραψαν και το 4ο επεισόδιο.
Αν και το Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου δεν ανήκει στην κατηγορία των ανιμέ, λόγω της αμερικάνικης προέλευσης του, ο Τάσα Ρόμπινσον του SciFi Channel δήλωσε «Το Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου θολώνει την διαχωριστική γραμμή μεταξύ των ανιμέ και των εσωτερικών (ΗΠΑ) κινουμένων σχεδίων». Ένας δημοσιογράφος του IGN δήλωσε ότι το Ο Κομήτης του Σόζιν: Η Τελική Αναμέτρηση «έχει κάτι που μοιάζει πολύ με το ανιμέ, κάτι που μου αρέσει όταν παρακολουθώ παλιές ταινίες ανιμέ. Το σενάριο και η εκτέλεση ήταν εξαιρετική». Την μουσική ανέλαβαν να γράψουν οι "The Track Team", μαζί με τον Τζέρεμι Ζάκερμαν.
Κατά τη διάρκεια του San Diego Comic-con, ανακοινώθηκε πώς δημιουργήθηκε επεισόδιο για την ένωση του Ζούκο και της μητέρας του, Ούρσα, αλλά αυτό διεψεύτηκε από τον ΝτιΜάρτινο.
Στο Ο Κομήτης του Σόζιν: Η Τελική Αναμέτρηση συμμετείχαν όλοι οι κύριοι χαρακτήρες του τρίτου κύκλου: Άανγκ (Ζάχαρι Τίλερ Έισεν), Κατάρα (Μάε Ουάιτμαν), Σόκκα (Τζακ ΝτεΣένα) και η Τοφ (Τζέσι Φλάουερ). Τον Άιρο υποδύεται ο Γκρέγκ Μπάλτουιν, ενώ τον Ζούκο ο Ντάντε Μπάσκο. Ο Μαρκ Χάμιλ υποδύεται τον Οζάι, ενώ την Αζούλα υποδύεται η Γκρέι ΝτεΛίσλε. Στο επεισόδιο Ο Κομήτης του Σόζιν, Μέρος 3: Μέσα στον Άδη συμμετείχαν και ο Κονιέτζκο με τον ΝτιΜάρτινο.
Το Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου είναι βασισμένο στην κουλτούρα της Ανατολικής Ασίας. Οι μαγείες των 4 στοιχειών της φύσης είναι βασισμένα σε διάφορες πτυχές της Ασιατικής κουλτούρας: το Μπαγκουαζάνγκ για τη μαγεία του αέρα, το Χουνγκ Γκαρ και το στυλ της Νότιας Μάντης για τη μαγεία της γης, το στυλ του Βόρειου Σάολιν για τη μαγεία της φωτιάς και το Τάι Τσι Τσουάν για τη μαγεία του νερού. Η σειρά είναι βασισμένη και σε πτυχές του Ταοϊσμού.
Η Nickelodeon πρόβαλε τα επεισόδια κατά τις 8-10 μ.μ (Ανατολική Ζώνη Ώρας) στις 19 Ιουλίου 2008. 10 μέρες αργότερα, κυκλοφόρησε το "Book 3: Fire – Volume 4", το οποίο περιλαμβάνει τα 4 επεισόδια, τις γνώμες κριτικών, σκηνές από την προετοιμασία καθώς και ένα βιβλίο κόμικς.
Κριτική
Το Ο Κομήτης του Σόζιν: Η Τελική Αναμέτρηση έλαβε καλή κριτική - ο Ετν Λιού του Toon Zone δήλωσε «Το Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου είναι μια από τις καλύτερες σειρές κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκαν», ενώ η IGN δήλωσε πώς η σειρά αξίζει το Όσκαρ. Η Toon Zone εγκωμίασε τους σκηνοθέτες για την εκπληκτική σκηνοθεσία και για τις σκηνές με τις μονομαχίες. Η Τόρι Ίρελαντ Μελλ, δημοσιογράφος της IGN, δήλωσε πώς «το Αβατάρ είναι μια από τις 10 καλύτερες σειρές κινουμένων σχεδίων στην ιστορία». Επίσης εγκωμίασε τη σκηνοθεσία και ειδικά τη δημιουργία της λεοντοχελώνας. Επίσης δήλωσε πώς «το Ο Κομήτης του Σόζιν: Η Τελική Αναμέτρηση μας έκανε να μείνουμε στις θέσεις μας μέχρι το τέλος».
Το Ο Κομήτης του Σόζιν: Η Τελική Αναμέτρηση έλαβε και αρνητική κριτική. Πολλοί κριτικοί θεωρούν πώς είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι λέει ο νέος χαρακτήρας της σειράς: η λεοντοχελώνα. Η λεοντοχελώνα δημιουργήθηκε από τον Μπράιν Κονιέτζκο και τον δημιουργό χαρακτήρων, Τζάε Βου Κιμ. Ο Κονιέτζκο αντιπάθησε την εμφάνιση της λεοντοχελώνας, ενώ η ιστοσελίδα CraveOnline δήλωσε πώς «η σειρά δημιουργήθηκε για τα παιδιά, αλλά οι συγγραφείς δεν είχαν πολλές ιδέες καθώς δεν ήταν έμπειροι σε αυτή την σφαίρα».
Ο Ιοακίμ Ντος Σάντος, στα 36α Annie Awards (2008), κέρδισε το βραβείο «Best Directing in an Animated Television Production» για τη σκηνοθεσία του Ο Κομήτης του Σόζιν, Μέρος 3: Μέσα στον Άδη. Επίσης, ο Τζέρεμι Ζάκερμαν και η μουσική του ομάδα, ήταν υποψήφιος για το βραβείο Golden Reel, στην κατηγορία «Best Sound Editing in a Television Animation», για τη δουλειά στο επεισόδιο Ο Κομήτης του Σόζιν, Μέρος 4: Αβατάρ Άανγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου Κομητης Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές