cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ
Το ατύχημα
Η εισαγωγή των ράβδων ελέγχου (μήκους 7 μέτρων) γινόταν με ταχύτητα 40 εκατοστών ανά δευτερόλεπτο, και διαρκούσε περίπου 20 δευτερόλεπτα. Οι ράβδοι ελέγχου περιείχαν καρβίδιο του βορίου, το οποίο απορροφά τα νετρόνια, και καταστέλλει την σχάση του καυσίμου. Ωστόσο, το άκρο των ράβδων ελέγχου ήταν από γραφίτη, ο οποίος είναι επιβραδυντής νετρονίων. Ο σχεδιασμός αυτός, που σκοπό είχε να βελτιώσει την απόκριση του αντιδραστήρα στην μετακίνηση των ράβδων, προκαλούσε παροδική αύξηση της ισχύος κατά την επείγουσα απενεργοποίηση. Η δυσλειτουργία αυτή είχε διαπιστωθεί ήδη από το 1983, και οφείλεται στο ότι καθώς οι ράβδοι κατεβαίνουν μαζικά, υπάρχει ένα τμήμα του αντιδραστήρα στο οποίο το νερό (που απορροφά νετρόνια) αντικαθίσταται από γραφίτη (που επιβραδύνει τα νετρόνια).
Λίγα δευτερόλεπτα μετά την πίεση του κομβίου του συστήματος επείγουσας απενεργοποίησης, όλα μαζί τα άκρα των ράβδων ελέγχου εισήλθαν ανάμεσα στις στήλες καυσίμου, προκαλώντας ραγδαία αύξηση της ισχύος. Η ισχύς του αντιδραστήρα ανέβηκε μέσα σε τρία δευτερόλεπτα στα 530MW, και ορισμένες στήλες καυσίμου έσπασαν από την υπερθέρμανση, μπλοκάροντας τις ράβδους ελέγχου. Ακολούθησε μία ανεξέλεγκτη αύξηση της ισχύος και της πίεσης του ατμού, με την τελευταία ένδειξη στης αίθουσα ελέγχου να δείχνει 33.000 μεγαβάτ, δέκα φορές περισσότερο από την ονομαστική ισχύ του αντιδραστήρα. Το περίβλημα από τις στήλες καυσίμου καταστράφηκε, και δισκία καυσίμου διασκορπίστηκαν μέσα στον αντιδραστήρα, ενώ ο ίδιος ο αντιδραστήρας εξερράγη από την πίεση του ατμού. Από την έκρηξη καταστράφηκε το κτήριο του αντιδραστήρα, κι έσπασαν πολλές σωληνώσεις από το κύκλωμα ψύξης, ενώ διέφυγε στην ατμόσφαιρα σημαντική ποσότητα ραδιενεργών υλικών. Δύο με τρία δευτερόλεπτα αργότερα ακολούθησε μία δεύτερη, ισχυρότερη έκρηξη. Η πηγή της δεύτερης έκρηξης δεν είναι σαφής. Σύμφωνα με μία υπόθεση, ενδέχεται να οφείλεται στο υδρογόνο που παρήχθη από την αντίδραση του Ζιρκόνιου των στηλών καυσίμου με τον υπέρθερμο ατμό. Ωστόσο η αναλογία των ισοτόπων Ξένου που μετρήθηκαν μετά το συμβάν δείχνει ότι πρόκειται για πυρηνική έκρηξη, που προκλήθηκε όταν κάποιο τμήμα του πυρήνα κατέστη υπερκρίσιμο.
Από την έκρηξη ο κατεστραμμένος πυρήνας του αντιδραστήρα διασκορπίστηκε, και υπέρθερμα κομμάτια γραφίτη εκτινάχτηκαν στην ατμόσφαιρα, ανάβοντας αρκετές φωτιές γύρω από το εργοστάσιο, καθώς και στην οροφή του κτηρίου ελέγχου. Εξάλλου, και ο ίδιος ο αντιδραστήρας άρχισε να φλέγεται. Από τις εκρήξεις και την φωτιά απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα μεγάλες ποσότητες ραδιενεργών ουσιών.
Αίτια του ατυχήματος
Το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ προήλθε από μια σειρά μη προβλεπόμενων χειρισμών και λαθών, και οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε σχεδιαστικές ατέλειες του αντιδραστήρα RBMK-1000, που χρησιμοποιούσε το εργοστάσιο.
Σύμφωνα με την επανεκτίμηση του ατυχήματος από τη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας που έγινε το 1992 (INSAG-7), οι ακόλουθοι παράγοντες μπορεί να προκάλεσαν το Πυρηνικό Ατύχημα στο Τσερνόμπιλ:
Επίπεδα ραδιενέργειας
Η κλίμακα της καταστροφής ενισχύθηκε από την έλλειψη εκπαίδευσης και εξοπλισμού του προσωπικού του εργοστασίου, η οποία οδήγησε σε σοβαρά λάθη εκτίμησης της πραγματικής κατάστασης. Τα επίπεδα ραδιενέργειας στις πλέον μολυσμένες περιοχές του εργοστασίου έχει υπολογιστεί ότι έφτασαν τα 5,6 Ρέντγκεν ανά δευτερόλεπτο (Ρ/δ), (τα Ρέντγκεν είναι μονάδα μέτρησης της ραδιενέργειας), τα οποία ισοδυναμούν με 20.000 Ρέντγκεν ανά ώρα (Ρ/ω). Καθώς η θανάσιμη δόση είναι 500 Ρέντγκεν σε 5 ώρες, μη προστατευμένοι εργαζόμενοι έλαβαν μοιραίες δόσεις μέσα σε λίγα μόλις λεπτά. Εντούτοις την ώρα της καταστροφής οι εργαζόμενοι δεν ήξεραν τα πραγματικά επίπεδα ραδιενέργειας. Ένα δοσίμετρο με δυνατότητα μέτρησης έως 1000 Ρ/δ δεν ήταν προσβάσιμο λόγω της έκρηξης, ενώ ένα δεύτερο δεν λειτούργησε όταν προσπάθησαν να το χρησιμοποιήσουν. Τα υπόλοιπα δοσίμετρα είχαν όριο μέτρησης τα 0,001 Ρ/δ και κατά συνέπεια έδειχναν «μέτρηση εκτός κλίμακας». Έτσι το προσωπικό του αντιδραστήρα μπορούσε μόνο να βεβαιώσει ότι η ακτινοβολία ήταν μεγαλύτερη των 0,001 Ρ/δ (3,6 Ρ/ω), ενώ τα πραγματικά επίπεδα ήταν, σε ορισμένες περιοχές, 5.600 φορές υψηλότερα.
Εξαιτίας των λανθασμένων μετρήσεων, ο επικεφαλής του προσωπικού του αντιδραστήρα, Αλεξάντερ Ακίμοβ, υπέθεσε ότι ο αντιδραστήρας ήταν ανέπαφος. Τα κομμάτια γραφίτη και πυρηνικής καύσιμης ύλης γύρω από το κτίριο αγνοήθηκαν και οι μετρήσεις ενός νέου δοσίμετρου το οποίο έφτασε στις 4:30πμ απορρίφθηκαν με το σκεπτικό ότι και αυτό ήταν ελαττωματικό. Ο Ακίμοβ έμεινε με τους άντρες του στο κτίριο του αντιδραστήρα μέχρι το πρωί, προσπαθώντας να αντλήσει νερό στον αντιδραστήρα. Κανείς τους δεν φορούσε προστατευτικές στολές και οι περισσότεροι, ανάμεσά τους και ο Ακίμοβ, πέθαναν από έκθεση σε ακτινοβολία μέσα σε τρεις εβδομάδες. Σημειώνεται ότι η έκθεση σε ραδιενέργεια είναι επιβλαβής για τον οργανισμό σε μεγάλες ποσότητες.
Έλεγχος της πυρκαγιάς
Λίγο μετά το ατύχημα, έφτασαν επιτόπου πυροσβέστες οι οποίοι προσπάθησαν να σβήσουν τις φλόγες. Δεν τους ενημέρωσαν για το πόσο επικίνδυνα ραδιενεργοί ήταν οι καπνοί και τα συντρίμμια. Η φωτιά στην οροφή του σταθμού και στην περιοχή γύρω από τον αντιδραστήρα 4 έσβησε στις 5 πμ, όμως πολλοί πυροσβέστες δέχθηκαν υψηλές δόσεις ραδιενέργειας. Η φωτιά μέσα στον αντιδραστήρα 4 συνέχισε να καίει μέχρι που την έσβησαν ελικόπτερα τα οποία πέταξαν υλικά όπως άμμο, μόλυβδο, πηλό, βόριο μέσα στον φλεγόμενο αντιδραστήρα.
Η έκρηξη και η φωτιά πέταξαν στον αέρα όχι μόνο σωματίδια του πυρηνικού καυσίμου, αλλά και πολύ πιο επικίνδυνα ραδιενεργά στοιχεία, όπως καίσιο-137, ιώδιο-131, στρόντιο-90 και άλλα ραδιοϊσότοπα.
Εκκένωση του Πρίπυατ
300px|thumb|Το [[Πρίπιατ με το Πυρηνικό Σταθμό Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ σε απόσταση]]
Η κοντινή πόλη Πρίπιατ δεν εκκενώθηκε αμέσως. Οι κάτοικοι της πόλης, τις πρώτες πρωινές ώρες, στη 01:23 τοπική ώρα, έκαναν τις συνήθεις δουλειές τους, αγνοώντας εντελώς αυτό που μόλις είχε συμβεί. Ωστόσο, μέσα σε λίγες ώρες από την έκρηξη, δεκάδες άνθρωποι αρρώστησαν. Αργότερα, ανέφεραν έντονους πονοκεφάλους, μαζί με ανεξέλεγκτες κρίσεις βήχα και εμετού με το ατύχημα.
Η Βαλεντίνα Σεφτσένκο, τότε Πρόεδρος της Βερκόβνα Ράντα της Ουκρανίας, θυμάτε ότι ο εν ενεργεία υπουργός Εσωτερικών της Ουκρανίας Βάσιλ Ντουρντύνετς της τηλεφώνησε στην δουλειά της στις 09:00 για να αναφέρει τις τρέχουσες υποθέσεις και μόνο στο τέλος της συνομιλίας τους πρόσθεσε ότι είχε σημειωθεί φωτιά στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνόμπιλ, αλλά είχε σβήσει και όλα ήταν καλά. Όταν η Σεφτσένκο τον ρώτησε «Πώς είναι οι άνθρωποι;», ο Ντουρντύνετς απάντησε ότι δεν υπήρχε τίποτα που να ανησυχεί: «Μερικοί γιορτάζουν έναν γάμο, άλλοι εργάζονται στον κήπο και άλλοι ψαρεύουν στον ποταμό Πρίπιατ».
300px|thumb|Ερείπια εγκαταλελειμμένης πολυκατοικίας στο Τσερνόμπιλ Η κυβερνητική επιτροπή που ερευνούσε το ατύχημα, με επικεφαλής τον Βαλέρι Λεγκάσοφ, έφτασε στο Τσερνόμπιλ το απόγευμα της 26ης Απριλίου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δύο άνθρωποι είχαν ήδη πεθάνει και 52 νοσηλεύτηκαν. Η αντιπροσωπεία είχε σύντομα πλήθος αποδείξεων ότι ο αντιδραστήρας καταστράφηκε και τα εξαιρετικά υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας είχαν προκαλέσει μια σειρά από περιπτώσεις έκθεσης σε ακτινοβολία. Τις πρώτες πρωινές ώρες της ημέρας της 27ης Απριλίου, περίπου 36 ώρες μετά την αρχική έκρηξη, διέταξαν την εκκένωση του Πρίπυατ. Αρχικά αποφασίστηκε η εκκένωση του πληθυσμού για τρεις ημέρες, αλλά αργότερα αυτό μονιμοποιήθηκε.
Στις 11:00 της 27ης Απριλίου, λεωφορεία είχαν φτάσει στο Πρίπυατ για να ξεκινήσει η εκκένωση. Η εκκένωση ξεκίνησε στις 14:00. Ακολουθεί μεταφρασμένο απόσπασμα της ανακοίνωσης για την εκκένωση:
Για να επιταχυνθεί η εκκένωση, οι κάτοικοι κλήθηκαν να φέρουν μόνο ό,τι ήταν απαραίτητο και ότι θα παραμείνουν μακριά για περίπου τρεις ημέρες. Ως αποτέλεσμα, τα περισσότερα προσωπικά αντικείμενα έμειναν πίσω και παραμένουν εκεί σήμερα. Μέχρι τις 15:00, 53.000 άνθρωποι απομακρύνθηκαν σε διάφορα χωριά της περιοχής του Κιέβου. Την επόμενη μέρα, άρχισαν συνομιλίες για την απομάκρυνση των ανθρώπων από τη ζώνη των 10 χιλιομέτρων. Δέκα ημέρες μετά το ατύχημα, η περιοχή εκκένωσης επεκτάθηκε στα 30 χιλιόμετρα. Η έρευνα και η ανίχνευση μεμονωμένων θραυσμάτων εκτός αυτής της ζώνης κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους οδήγησε τελικά σε 135.000 μακροχρόνια εκτοπισμένους συνολικά να συμφωνήσουν να μετακινηθούν. Τα έτη μεταξύ 1986 και 2000 ο συνολικός αριθμός των μόνιμα εκτοπισμένων ατόμων από τις πιο σοβαρά ραδιενεργές περιοχές σχεδόν τριπλασιάστηκε σε περίπου 350.000.
Επίσημη ανακοίνωση
300px|thumb|Εικόνα από τον Γαλλικό δορυφόρο SPOT-1 την 1η Μαΐου 1986 Η εκκένωση πληθυσμού ξεκίνησε μιάμιση μέρα πριν το ατύχημα αναγνωριστεί επίσημα από τη Σοβιετική Ένωση. Το πρωί της 28ης Απριλίου, τα επίπεδα ραδιενέργειας εντοπίστηκαν και έθεσαν σε συναγερμό τον πυρηνικό σταθμό Φόρσμαρκ στη Σουηδία, πάνω από 1.000 χιλιόμετρα από το εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ. Εργαζόμενοι στο Φόρσμαρκ ανέφεραν το γεγονός στη Σουηδική Αρχή Ακτινοπροστασίας, η οποία διαπίστωσε ότι η ακτινοβολία προήλθε από εκτός της χώρας. Εκείνη την ημέρα, η σουηδική κυβέρνηση επικοινώνησε με τη σοβιετική κυβέρνηση για να ρωτήσει εάν είχε σημειωθεί κάποιο πυρηνικό ατύχημα στη Σοβιετική Ένωση. Οι Σοβιετικοί το αρνήθηκαν αρχικά, και μόνο όταν η σουηδική κυβέρνηση ανέφερε ότι επρόκειτο να καταθέσουν επίσημη προειδοποίηση στη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας, η σοβιετική κυβέρνηση παραδέχτηκε ότι είχε λάβει χώρα ένα ατύχημα στο Τσερνόμπιλ.
Στην αρχή, οι Σοβιετικοί παραδέχτηκαν μόνο ότι είχε συμβεί ένα μικρό ατύχημα, αλλά μόλις άρχισαν να εκκενώνουν από την περιοχή περισσότερους από 100.000 ανθρώπους, η παγκόσμια κοινότητα αντιλήφθηκε την πλήρη έκταση της κατάστασης. Στις 21:02 το βράδυ της 28ης Απριλίου, μια ανακοίνωση 20 δευτερολέπτων διαβάστηκε στο τηλεοπτικό πρόγραμμα ειδήσεων Βρέμυα: "Έγινε ένα ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνόμπιλ. Ένας από τους πυρηνικούς αντιδραστήρες υπέστη ζημιά. Οι συνέπειες του ατυχήματος αντιμετωπίζονται. Έχει παρασχεθεί βοήθεια για τυχόν πληγέντες και έχει συσταθεί ερευνητική επιτροπή."
Αυτή ήταν η πλήρης ανακοίνωση και η πρώτη φορά που η Σοβιετική Ένωση ανακοίνωσε επίσημα πυρηνικό ατύχημα. Το Πρακτορείο Τηλεγραφημάτων της Σοβιετικής Ένωσης (TASS) ανέφερε στη συνέχεια το ατύχημα του Three Mile Island και άλλα αμερικανικά πυρηνικά ατυχήματα, τα οποία ο Σέρτζ Σέμαν των New York Times έγραψε ότι ήταν ένα παράδειγμα της σοβιετικής τακτικής παραπληροφόρησης. Η αναφορά μιας επιτροπής, ωστόσο, υπέδειξε στους παρατηρητές τη σοβαρότητα του συμβάντος και οι επόμενες εκπομπές του κρατικού ραδιοφώνου αντικαταστάθηκαν με κλασική μουσική, η οποία ήταν μια κοινή μέθοδος προετοιμασίας του κοινού για την ανακοίνωση μιας τραγωδίας.
Υπήρξε μια ειδοποίηση από τη Μόσχα ότι δεν υπήρχε λόγος να αναβληθούν οι εορτασμοί της 1ης Μαΐου της Παγκόσμιας Ημέρας των Εργαζομένων στο Κίεβο (συμπεριλαμβανομένης της ετήσιας παρέλασης), αλλά στις 30 Απριλίου πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ για να συζητηθεί το σχέδιο για την επερχόμενη γιορτή. Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι το επίπεδο ραδιενέργειας στο Κίεβο ήταν φυσιολογικό. Στη συνεδρίαση, η οποία ολοκληρώθηκε στις 18:00, αποφασίστηκε να μειωθούν οι εορτασμοί από τις κανονικές τρεισήμισι σε τέσσερις ώρες σε λιγότερο από δύο ώρες. Αρκετά κτίρια στο Πρίπιατ διατηρήθηκαν επίσημα ανοιχτά μετά την καταστροφή για να χρησιμοποιηθούν από εργάτες που εξακολουθούσαν να εργάζονται στο εργοστάσιο. Αυτά περιελάμβαναν το εργοστάσιο Τζουπίτερ που έκλεισε το 1996 και την πισίνα Αζούρ, που χρησιμοποιήθηκε από τους εργαζόμενους του Τσερνόμπιλ για αναψυχή κατά τη διάρκεια του καθαρισμού, που έκλεισε το 1998.
Θερμική έκρηξη
Για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, στάλθηκαν από τη σοβιετική κυβέρνηση στρατιώτες και εργάτες (οι αποκαλούμενοι «ρευστοποιητές») ως προσωπικό εκκαθάρισης. Δύο εξ αυτών στάλθηκαν με στολές κατάδυσης να ανοίξουν τις θυρίδες αποστράγγισης του ραδιενεργού νερού, ώστε να εμποδιστεί μια θερμική έκρηξη. Πιστεύεται ότι ήταν οι μηχανικοί Αλεξέι Ανανένκο (που ήξερε που βρίσκονταν οι βαλβίδες) και Βαλερί Μπεζπαλόβ, συνοδευόμενοι από ένα τρίτο άνδρα, τον Μπόρις Μπαρανόβ.
Απομάκρυνση καταλοίπων
Τα χειρότερα ραδιενεργά κατάλοιπα συγκεντρώθηκαν μέσα στα υπολείμματα του αντιδραστήρα. Ο ίδιος ο αντιδραστήρας καλύφθηκε με σάκους που περιείχαν άμμο, μόλυβδο και βορικό οξύ, οι οποίοι πετάχθηκαν από ελικόπτερα (περίπου 5.000 τόννοι τη βδομάδα μετά το ατύχημα). Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1986 είχε χτιστεί μια μεγάλη τσιμεντένια σαρκοφάγος για να σφραγίσει τον αντιδραστήρα και τα περιεχόμενά του.
Πολλά από τα οχήματα των «ρευστοποιητών» παραμένουν σκορπισμένα γύρω από την περιοχή του Τσερνόμπιλ ακόμα και σήμερα.
Τοπικές επιπτώσεις
Το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ, είχε σημαντικές επιπτώσεις στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας (ΣΣΔΟ - Ουκρανία από τις 24 Αυγούστου του 1991) και στην ευρύτερη περιοχή της ΕΣΣΔ. Σοβιετικοί και άλλοι επιστήμονες κατέγραφαν τα δεδομένα για τη μόλυνση του αέρα, των καλλιεργήσιμων εκτάσεων, των προϊόντων της καλλιέργειας, των τροφίμων και των κατοικημένων περιοχών της ΣΣΔΟ, της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας (ΣΣΔΛ) και της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ). Ο συστηματικός έλεγχος για τη μόλυνση από ραδιενέργεια συνεχίστηκε και μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και συνεχίζεται και σήμερα. Τα αποτελέσματα συγκεντρώνει και δημοσιοποιεί μεταξύ άλλων και η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, ανά πέντε ή δέκα έτη.
Οι μετρήσεις περιλάμβαναν δειγματοληψία του εδάφους, των αγροτικών προϊόντων, του κρέατος, του γάλακτος, του νερού και του αέρα. Στο έδαφος γινόταν διαχωρισμός ανάλογα με το αν ήταν σε περιοχές με καλλιεργήσιμα εδάφη, με ένα ή πολλά είδη καλλιέργειας, με το αν είχαν πληγεί άμεσα από τη ραδιενέργεια και με το αν κατοικούνταν ή ήταν περιοχές φυσικού περιβάλλοντος. Για τα δείγματα που προέρχονταν από το έδαφος περιοχών εκτός των καλλιεργήσιμων, λαμβάνονταν αρχικά μετρήσεις της ακτινοβολίας γάμμα που υποδείκνυαν αν υπάρχει εκεί θερμό σημείο, που θα υποδήλωνε συσσώρευση της ραδιενεργού δράσης στην περιοχή αυτή με εμφάνιση οξείας κορυφής. Αν εμφανιζόταν θερμό σημείο η περιοχή θεωρείτο ακατάλληλη για δειγματοληψία και επιλεγόταν άλλη περιοχή οπότε και λαμβάνονταν ένα με έξι δείγματα για αυτήν. Αυτή η μέθοδος που περιλάμβανε τη σκόπιμη παράλειψη των θερμών σημείων κρίθηκε ανεπαρκής για τη δειγματοληψία του εδάφους όπου υποτίθεται ότι τα θερμά σημεία θεωρούνται περιορισμένης έκτασης και μεγέθους που δεν υπερβαίνει τα λίγα μέτρα. Όμως, ακόμη και στην Πολωνία, το 1986, βρέθηκαν θερμά «σημεία» δεκάδων έως και εκατοντάδων μέτρων με δεκαπλάσια ποσά ραδιενέργειας από τις γύρω περιοχές.
Απαγορευμένη Ζώνη
Η ζώνη εφαρμόστηκε λίγο μετά την καταστροφή του Τσερνόμπιλ το 1986 για να βοηθήσει στην εκκένωση του τοπικού πληθυσμού και στην αποτροπή εισόδου στην σημαντικά μολυσμένη περιοχή. Η τοποθεσία γύρω από το χώρο του ατυχήματος χωρίστηκε σε τέσσερις ομόκεντρες ζώνες ανάλογα με το βαθμό επικινδυνότητας. Κάθε οικιστική, πολιτική και επαγγελματική δραστηριότητα είναι απαγορευμένη και ποινικοποιημένη μέσα στη τέταρτη και πιο επικίνδυνη ζώνη, ακτίνας 30 χιλιομέτρων. Η μόνη επίσημη εξαίρεση είναι η λειτουργία του πυρηνικού σταθμού στο Τσερνόμπιλ και τις επιστημονικές εγκαταστάσεις που σχετίζονται με τις έρευνες για την ασφάλεια της πυρηνικής ενέργειας.
Η χλωρίδα και η πανίδα στην περιοχή επηρεάστηκαν σημαντικά μετά το ατύχημα. Πευκοδάση στην περιοχή καταστράφηκαν από τη ραδιενέργεια, ενώ υπήρξαν αναφορές και για μεταλλάξεις σε ζώα, με μόνη επιστημονική καταγραφή τον μερικό αλμπινισμό στα χελιδόνια. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν αναφορές ότι η άγρια ζωή στην περιοχή γνωρίζει ιδιαίτερη ανάπτυξη λόγω της έλλειψης του ανθρώπινου παράγοντα. Εντούτοις επιστημονικές έρευνες αντικρούουν αυτές τις αναφορές, ισχυριζόμενες ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας έχουν σημαντική επίπτωση σε άγρια ζώα και φυτά.
Η περιοχή είναι επίσης γεμάτη με νεκροταφεία οχημάτων (περισσότερα από 800) γεμάτα από μολυσμένα στρατιωτικά οχήματα και ελικόπτερα. Δεκάδες ποταμόπλοια και φορτηγίδες σκουριάζουν σε εγκαταλελειμμένα λιμάνια.
Περιβάλλον
Διάφορα επιστημονικά ινστιτούτα και συντονιστικές επιτροπές στην ΕΣΣΔ συμμετείχαν μετά το ατύχημα σε λεπτομερή αποτίμηση της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος μέσω ελέγχων διαφόρων ραδιολογικών συστατικών. Κυρίως μελετήθηκε και έγινε καταγραφή της παρουσίας του 134Cs, του 137Cs, του Sr και του Pu καθώς και η παρουσία έντονα ραδιενεργών σωματιδίων (θερμά σωματίδια - hot particles).
Πληθυσμός
Ως αποτέλεσμα του ατυχήματος 237 άνθρωποι υπέφεραν από οξείας μορφής μόλυνση από ραδιενέργεια, από τους οποίους 31 πέθαναν μέσα στους πρώτους τρεις μήνες. Οι περισσότεροι ήταν πυροσβέστες και διασώστες, οι οποίοι δεν ήταν πλήρως ενήμεροι για τους κινδύνους που διέτρεχαν. 135.000 άνθρωποι εκκένωσαν την περιοχή, 50.000 από αυτούς κάτοικοι του Πρίπυατ. Ο συνολικός αριθμός των θανάτων στην περιοχή είναι δύσκολο να καθοριστεί επακριβώς λόγω της μυστικοπάθειας του τότε καθεστώτος, η οποία οδήγησε σε ελλιπή καταγραφή των σχετικών στατιστικών στοιχείων.
Επιπτώσεις στην υπόλοιπη Ευρώπη
Το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ είχε επιπτώσεις στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, με τη δυτική, ανατολική και βόρεια Ευρώπη να δέχεται το μεγαλύτερο ποσοστό ραδιενεργών ισοτόπων (περισσότερα από τα μισά ραδιενεργά σωματίδια που απελευθερώθηκαν από το ατύχημα κατέληξαν σε περιοχές εκτός ΕΣΣΔ). Πρώην Γιουγκοσλαβία, Φινλανδία, Σουηδία, Γερμανία, Βουλγαρία, Νορβηγία, Ρουμανία, Αυστρία και Πολωνία δέχθηκαν η κάθε μια περισσότερα από ένα πεταμπεκερέλ (1015 Bq) καισίου 137. Η περιοχή που μολύνθηκε με πάνω από 4.000 μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο καλύπτει το 40% της επιφάνειας της Ευρώπης, ενώ το 2,3% δέχτηκε πάνω από 40.000 μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο. Υπολογίζεται ότι από τη συνολική δόση ραδιενέργειας που έλαβε ο πληθυσμός της γης λόγω του ατυχήματος, το 36% αντιστοιχεί στους κατοίκους Ρωσίας, Ουκρανίας και Λευκορωσίας και το 53% στους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
Εκτιμάται ότι περισσότερο από το μισό του ιωδίου 131 που διέφυγε από το Τσερνόμπιλ κατέληξε εκτός ΕΣΣΔ. Το ραδιενεργό ιώδιο προκαλεί αύξηση των περιπτώσεων καρκίνου του θυρεοειδούς και σύμφωνα με εκτιμήσεις, παρουσιάστηκε αύξηση αυτής της μορφής καρκίνου σε Ηνωμένο Βασίλειο και Τσεχία, χρειάζονται όμως περισσότερες έρευνες για να υπάρξει συνολική εικόνα για την Ευρώπη. Κάποιες άλλες μελέτες αναφέρουν επίσης αύξηση της παιδικής λευχαιμίας σε Δυτική Γερμανία, Ελλάδα και Λευκορωσία. Έχοντας υπόψη ότι τα περισσότερα είδη καρκίνου χρειάζονται 20 με 60 χρόνια μεταξύ έκθεσης στο αίτιο και εκδήλωσης της ασθένειας, είναι προφανές ότι είναι ακόμα νωρίς για να εκτιμήσουμε τις πραγματικές διαστάσεις των επιπτώσεων του ατυχήματος.
Επιπτώσεις στην Ελλάδα
Μέρος του ραδιενεργού νέφους από το Τσερνόμπιλ έφτασε και στην Ελλάδα μετά από μερικές μέρες. Προκλήθηκε πανικός στον ελληνικό πληθυσμό, συγκεκριμένα σχετικά με την ασφάλεια των τροφίμων, με τον κρατικό μηχανισμό να κάνει συστάσεις για αποφυγή του φρέσκου γάλακτος και το καλό πλύσιμο φρούτων και λαχανικών από τις 5 Μαΐου και μετά. Το ραδιενεργό νέφος επηρέασε κυρίως την Βόρεια Ελλάδα και τη Θεσσαλία, όπου χρόνια αργότερα ανιχνεύονταν ποσά ραδιενέργειας υψηλότερα του κανονικού. Μετρήσεις που έγιναν το 1996 έδειξαν εκπομπές καισίου στα 65 κιλομπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο με το όριο επικινδυνότητας να βρίσκεται στα 5 κιλομπεκερέλ. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία δεν παρατηρήθηκε αύξηση στη συχνότητα της λευχαιμίας, εκτός από τη σπάνια βρεφική λευχαιμία, αλλά ούτε και στον καρκίνο του θυρεοειδούς. Από την άλλη όμως υπολογίζεται από έρευνα της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας ότι έγιναν περίπου 2.500 τεχνητές εκτρώσεις το 1986 από γονείς οι οποίοι φοβήθηκαν τις πιθανές επιπτώσεις της ραδιενέργειας στο έμβρυο. Επίσης ιατρικοί κύκλοι αποδίδουν 1500 περιπτώσεις καρκίνου (τη δεκαετία 1986-1996) που δεν δικαιολογούνταν από το ιστορικό του ασθενούς, σε πιθανές επιπτώσεις του Τσερνόμπιλ.
Σημερινή κατάσταση
340px|thumb|Η νέα σαρκοφάγος το 2017 Τον Σεπτέμβριο του 2007 η Ουκρανία ενέκρινε την κατασκευή ενός ατσάλινου κελύφους πάνω από τον αντιδραστήρα, σε αντικατάσταση της υπάρχουσας σαρκοφάγου, η οποία κινδυνεύει από κατάρρευση. Το κέλυφος το οποίο θα κατασκευαστεί από τον όμιλο γαλλικών εταιρειών Novarka, θα κοστίσει 432 εκ. ευρώ (κατ' άλλες πηγές 505 εκ. ευρώ), με το κόστος να καλύπτεται από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης και διεθνείς χορηγούς. Η τοξωτή κατασκευή έχει πλάτος 257 μέτρων, ύψος 105 μέτρων και μήκος 150 μέτρων και θα χρειαστούν 58 μήνες για την ολοκλήρωσή της. Η νέα σαρκοφάγος θα κατασκευαστεί σε σχετική απόσταση από τον αντιδραστήρα και μόλις ολοκληρωθεί θα μετακινηθεί πάνω σε ράγες προς την τελική της θέση, πάνω από την προϋπάρχουσα σαρκοφάγο. Μετά το πέρας της κατασκευής θα ξεκινήσει η αποδόμηση του πυρήνα
Στις 10 Ιουλίου 2019 παραδόθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση επίσημα η νέα ασφαλής σαρκοφάγος, η οποία καλύπτει τον τέταρτο πυρηνικό αντιδραστήρα του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ, ανακοίνωσε η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ουκρανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυρηνικά ατυχήματα Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Καταστροφές στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Περιβαλλοντικές καταστροφές
Αιολικό Πάρκο «Ημεροβίγλι»
right|thumb|250px|Μερική άποψη του αιολικού πάρκου, όπου διακρίνονται οι 5 από τις 10 συνολικά ανεμογεννήτριες. Το αιολικό πάρκο «Ημεροβίγλι» βρίσκεται στα όρια των Δήμων Αργοστολίου και Πυλάρου του Νομού Κεφαλληνίας.
Αποτελείται από 10 ανεμογεννήτριες της δανικής εταιρείας VESTAS ονομαστικής ισχύος 3 MW η κάθε μια, αποδίδοντας στο Εθνικό Δίκτυο Ηλεκτροδότησης συνολική ισχύ 30 MW. Η εταιρεία εκμετάλλευσης «ΑΙΟΛΙΚΗ ΕΛΛΑΣ Α.Ε.» ανήκει στην ελληνική εταιρεία «ΕΕΝ Hellas S.A.», θυγατρική της γαλλικής «EDF Energies Nouvelles».
left|thumb|200px|Οι ανεμογεννήτριες του πάρκου είναι τριών πτερυγίων, με μήκος πτερυγίου 45 m και ύψος πύργου 85 m.
Το πάρκο απασχολεί 5 άτομα ως μόνιμο προσωπικό (1 ηλεκτρολόγος μηχανικός - 1 τεχνικός ανεμογεννητριών - 3 τεχνικοί της εταιρείας VESTAS), ενώ η τηλεπικοινωνιακή του σύνδεση με το δίκτυο του ΟΤΕ μέσω καλωδίου οπτικών ινών επιτρέπει τη συλλογή δεδομένων και τον έλεγχο από απόσταση μέσω του εγκατεστημένου συστήματος SCADA, που περιλαμβάνει τον εξυπηρετητή «Vestas Online Powerplant Server» και την αντίστοιχη εφαρμογή λογισμικού.
Το αιολικό πάρκο βρίσκεται σε εμπορική λειτουργία από το 2008.
Γκρέτα Μόστνυ
Η Γκρέτα Μόστνυ (17 Σεπτεμβρίου 1914 - 15 Δεκεμβρίου 1991) ήταν Αυστρο-Εβραία που έγινε πρωτοπόρος Χιλιανή ανθρωπολόγος και αρχαιολόγος.
Ζωή
Γεννήθηκε στο Λίντς το 1914, υπό το όνομα Μαργκαρέτ Μόστνυ. Κόρη του Πάουλ Μόστνυ (1887-1929) και της Γιούλι Μόστνυ - Γκλάζερ. Το εργοστάσιο αλκοολούχων ποτών της οικογένειάς της θεωρούνταν η μεγαλύτερη Εβραϊκή εταιρεία του Λίντς.
Ενεγράφη στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, στο τμήμα της Φιλοσοφικής, όπου παρακολουθούσε μαθήματα γλωσσών, Αιγυπτιολογίας και Προϊστορίας μεταξύ άλλων. Είχε ήδη ολοκληρώσει μέρος των σπουδών της όπως και την πτυχιακή της πάνω στην ενδυματολογία των αρχαίων Αιγυπτίων γυναικών, αλλά εγκατέλειψε την χώρα λόγω της ανόδου των Ναζί μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, φεύγοντας στο Βέλγιο. Η οικογενειακή περιουσία απαλλοτριώθηκε το 1938 από το Ναζιστικό καθεστώς. Η ίδια ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή στις Βρυξέλλες το 1939, ενώ η μητέρα της είχε καταφύγει στην Τσεχοσλοβακία. Το 1939 έλαβε το χρίσμα του Διδάκτορα στη Φιλολογία και Ιστορία της Ανατολής. Ακολούθως έλαβε μέρος σε αρχαιολογικές έρευνες τόσο στο Λούξορ όσο και στο Κάιρο. Μετά έφυγε για τη Χιλή, με το νεότερο αδερφό της Κούρτ και τη μητέρα της. Η Χιλή είχε γίνει αποδέκτης μεγάλου αριθμού Γερμανών αντιφρονούντων το 1939, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μία σημαντική Γερμανική κοινότητα, κάτι που αποτέλεσε πηγή Αντισημιτισμού.
Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, προτίμησε να αποκτήσει τη Χιλιανή υπηκοότητα το 1946, παρά την πρόσκληση επιστροφής στην Αυστρία που της είχε αποσταλεί.
Η Μούμια του Πλόμο
Ηγήθηκε αρκετών αρχαιολογικών ερευνών στη Νότια Αμερική. Το 1954 έλαβε μέρος στην έρευνα και τις εργασίες της Μούμιας του Πλόμο, όταν αυτή περιήλθε στην ιδιοκτησία του Εθνικού Μουσείου Χιλής Φυσικής Ιστορίας. Πρόκειται για το μουμιοποιημένο από το ψύχος σώμα ενός παιδιού που βρέθηκε στα βουνά, όπου και πιστεύεται ότι είχε προσφερθεί ως θυσία από τους Ίνκας.
Η Μόστνυ ανέλαβε τη Διεύθυνση του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Χιλής στο Σαντιάγο, διαδεχόμενη των Ουμπέρτο Φουενζαλίδα Βιλλέγκας από το 1964 ως το 1982.
Κληρονομιά
Το Πανεπιστήμιο της Βιέννης καταγράφει τη βιογραφία της ως θύματος του Εθνικοσοσιαλισμού. Επιπλέον το πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας απονέμει διδακτορική υποτροφία προς τιμήν της, για έρευνα στις Ιστορικές και Πολιτιστικές Επιστήμες από το 2013. Αντίγραφο της διδακτορικής διατριβής της Μόστνυ βρίσκεται σε κεραμική μορφή σε αλατωρυχείο στο Χάλστατ.
Αλφόνσειοι Πίνακες
Οι Αλφόνσειοι Πίνακες αποτελούν το σημαντικότερο ίσως πρωτότυπο έργο για την Αστρονομία που εκπονήθηκε τον Μεσαίωνα σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι πίνακες αυτοί, που βελτιώνουν εκείνους του Πτολεμαίου, συντάχθηκαν κατόπιν εντολής του Αλφόνσου Ι΄, βασιλέα της Λεόν και Καστίλλης (Ισπανία) και υπό την εποπτεία του, από όπου και η ονομασία τους. Ο χρόνος συντάξεώς τους ανάγεται κάπου μεταξύ των ετών 1223 και 1244. Ο τόπος ήταν το Τολέδο της Ισπανίας.
Ιστορικό
μικρογραφία|Έκδοση 1545 του Tabulae astronomicae
Σύνταξη και δημοσίευση
Ο Αλφόνσος κατόρθωσε να συγκεντρώσει στο Τολέδο ορισμένους από τους σημαντικότερους αστρονόμους της εποχής του, και μάλιστα διαφορετικών θρησκειών (Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Ιουδαίους) παρά τις προκαταλήψεις της εποχής: Ιμπν Μουσά, Jacob Abuena, Ιωσήφ μπεν Αλί, υπό τη διεύθυνση του ραβίνου Ισαάκ μπεν Σαΐντ ("Χασάν") και του ιατρού Jehuda ben Mose Cohen.
Οι Αλφόνσειοι Πίνακες, για τη σύνταξη των οποίων χρειάσθηκαν τουλάχιστο τέσσερα χρόνια και το μεγάλο για την εποχή εκείνη ποσό των 40.000 δουκάτων, δημοσιεύθηκαν επισήμως στις 30 Μαΐου 1252, ημέρα της στέψεως του Αλφόνσου ως βασιλέως. Φέρουν ισχυρή την επίδραση της αραβικής ονοματολογίας, ακόμα και στις λατινικές μεταφράσεις τους, όπως γίνεται εμφανές από τα σημερινά ονόματα πολλών αστέρων, που αντλήθηκαν από αυτούς. Οι συντάκτες, ίσως επίτηδες, παραλείπουν να αναφέρουν ότι οι πίνακες έχουν ως βάση τον μεσημβρινό του Τολέδου. Το έργο δεν φέρει μεγάλες διορθώσεις ως προς την Αλμαγέστη, και οι σημαντικότερες αφορούν τις ίδιες κινήσεις, τις εποχές της μεταπτώσεως και τις «σταθερές», όπως είναι η διάρκεια του τροπικού έτους, στο οποίο δόθηκε η ακριβέστερη ως τότε τιμή, 365 ημέρες, 5 ώρες, 49 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα, ακριβέστερη ακόμα και από αυτή του γρηγοριανού ημερολογίου που χρησιμοποιούμε σήμερα! Βέβαια στη μετάπτωση σφάλλουν, υιοθετώντας αρχικά διάρκεια του κύκλου της 49.000 έτη, που διορθώθηκαν στο ορθό 26.000 έτη σε μεταγενέστερες εκδόσεις. Υπέθεταν επίσης ότι η μετάθεση των ισημερινών σημείων πάνω στην εκλειπτική κατά την μετάπτωση δεν γινόταν με συνεχή κίνηση προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά διαδοχικά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση με περίοδο ταλαντώσεως 7.000 έτη. Οι ολοκληρωμένοι Αλφόνσειοι Πίνακες περιλαμβάνουν και τον «Κώδικα της Αστρονομικής Επιστήμης» από την ίδια ομάδα ειδικών, επίσης στην ισπανική, και ο επίσημος ισπανικός τίτλος τους είναι Los Libros del Saber de Astronomia del Rey D. Alfonso X. de Castilla. Σε αυτή τη μορφή είναι μία ογκώδης εγκυκλοπαίδεια όλων των αστρονομικών γνώσεων της εποχής που χρησιμοποίησε αραβικές κυρίως πηγές. Περιέχει σειρά κεφαλαίων για τη Σφαιρική και τη Θεωρητική Αστρονομία. Πρέπει να έχουν συγκεντρωθεί από διάφορες πηγές, καθώς υπάρχουν πολλές επαναλήψεις ακόμα και για βασικά θέματα. Το πιο αξιοσημείωτο ίσως είναι ότι η τροχιά του Ερμή παριστάνεται ως έλλειψη (βέβαια με τη Γη στο κέντρο όπως επέβαλλε τότε το γεωκεντρικό σύστημα), πράγμα που αποτελεί την πρώτη νύξη ότι οι κινήσεις των ουράνιων σωμάτων μπορεί να διαγράφουν και άλλες καμπύλες εκτός από τον κύκλο.
Φήμη και διάδοση
Οι Πίνακες διαδόθηκαν αμέσως μετά την αρχική έκδοσή τους σε ολόκληρη την Ευρώπη και η φήμη τους ως αρίστων διατηρήθηκε επί τρεις τουλάχιστον αιώνες, όσο και η χρήση τους. Ο αναγεννησιακός Βρετανός συγγραφέας Ρίτσαρντ Έντεν, γράφοντας το 1555 παραθέτει από το On the Maner of Fyndynge the Longitude («Επί της μεθόδου ευρέσεως του γεωγραφικού μήκους») του Gemma Phrysius το απόσπασμα: «Μετά, είτε εκ των Εφημερίδων, είτε εκ των πινάκων του Αλφόνσου...». Οι Αλφόνσειοι Πίνακες τυπώθηκαν για πρώτη φορά το 1483 στη Βενετία, ένα έτος πριν συμπληρωθούν 200 χρόνια από τον θάνατο του Αλφόνσου, αλλά κυκλοφορούσαν ευρύτατα στο μεταξύ σε πολυάριθμα χειρόγραφα, πολλά από τα οποία σώζονται ακόμα. Ακολούθησαν οι εκδόσεις του 1492 και του 1521, αμφότερες στη Βενετία και στα λατινικά, του 1545 στο Παρίσι και του 1641 στη Μαδρίτη. Η τελευταία έκδοσή τους έγινε από την ισπανική κυβέρνηση το 1863-1867, σε 5 τόμους μεγάλου σχήματος, με βάση το αρχαιότερο προσβάσιμο ισπανικό χειρόγραφο, αλλά και εικονογράφηση, υποτίθεται αντίγραφο της πρωταρχικής.
Η αντικατάσταση
Η χρήση των Αλφόνσειων Πινάκων αντικαταστάθηκε βαθμιαία από τη χρήση των Πρωσσικών Πινάκων του Erasmus Reinhold, που βασίζονταν στο έργο του Κοπέρνικου De revolutionibus orbium coelestium και, μετά το 1627, από τη χρήση των Ροδόλφειων Πινάκων, που ήταν ουσιαστικά η έκδοση από τον Γιοχάνες Κέπλερ των διορθωτικών παρατηρήσεων του Τύχωνος.
Πηγές
Αλφονσειοι Κατηγορία:Βιβλία αστρονομίας
Κορλεόνε
Το Κορλεόνε (σικελ. Cunigghiuni, ιταλ. Corleone) είναι πόλη στη Σικελία της Ιταλίας. Ο δήμος με πληθυσμό 11.500 κατοίκους, υπάγεται διοικητικά στην επαρχία Παλέρμο της περιφέρειας Σικελίας. Βρίσκεται 60χμ νότια του Παλέρμο και 110χμ βόρεια του Αγκριτζέντο (Ακράγας) σε υψόμετρο 542 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Η ονομασία συντίθεται από τις λέξεις cuore (καρδιά) και leone (λέων), συνεπώς μεταφράζεται Λεοντόκαρδος. Το έμβλημα της πόλης είναι ένα λιοντάρι σε όρθια στάση κρατώντας μία καρδιά.
Ιστορία
thumb|left|Δημαρχείο Η περιοχή κατοικείται τουλάχιστον από τον 7ο αιώνα π.Χ. Λόγω στρατηγικής θέσης, στη μέση της διαδρομής από το Παλέρμο στον Ακράγαντα, υπήρξε πάντα σημαντική βάση του εκάστοτε άρχοντα της Σικελίας.
Το 840 καταλήφθηκε από τους Άραβες και το 1072 από τους Νορμανδούς. Εκείνες τις εποχές η πόλη ήταν περιτειχισμένη. Τα τείχη ένωναν τους δύο πύργους που βρίσκονται σε δύο μεγάλους βράχους: το καστέλλο Σοπράνο και το καστέλλο Σοττάνο. Το δεύτερο λειτουργεί πλέον ως φραγκισκάνικο μοναστήρι.
Μία συμμαχία δημιουργήθηκε με το Παλέρμο κατά του Καρόλου του Ανδεγαυού και τους Γουέλφους. Στο Κορλεόνε κατέφυγαν οι Γιβελίνοι από την Μπρέσια όταν φάνηκε πως ο αυτοκράτωρ Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν δεν θα μπορούσε να πατάξει τους Γουέλφους.
Οργανωμένο έγκλημα
Η πόλη μπήκε, κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, επανειλημμένα στο προσκήνιο της δημοσιότητας λόγω της μαφίας αφού υπήρξε έδρα ισχυρής φαμίλιας και γενέτειρα πολλών αρχιμαφιόζων όπως του Μπερνάρντο Προβεντσάνο και του Σαλβατόρε "Τότο" Ριίνα.
Πολλοί μαφιόζοι μετανάστευσαν στην Αμερική και δημιούργησαν δίκτυο της μαφίας. Από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο μέχρι σήμερα έχουν γίνει, στην πόλη, πάνω από 300 δολοφονίες για λογαριασμό της μαφίας.
Στις 11 Απριλίου 2006 συνελήφθη ο αρχιμαφιόζος Μπερνάντο Προβεντσάνο, αρχηγός της Σικελικής μαφίας και 40 χρόνια φυγόποινος, στην περιοχή του Κορλεόνε. Ο δήμος ανακήρυξε την ημερομηνία εορταστική και μετονόμασε μια οδό σε 11ης Απριλίου (Via 11 Aprile).
Λογοτεχνία και ταινίες
Η πόλη έγινε παγκοσμίως γνωστή μέσω του μυθιστορήματος Ο Νονός του Μάριο Πούζο. Το μυθιστόρημα του 1969 περιγράφει τη ζωή του, φανταστικού, αρχιμαφιόζου Βίτο Κορλεόνε και της φαμίλιας του. Το 1972 γυρίστηκε υπό την σκηνοθεσία του Φράνσις Φορντ Κόπολα η πρώτη ομώνυμη ταινία με πρωταγωνιστές τους Μάρλον Μπράντο και Αλ Πατσίνο. Η ταινία κέρδισε 3 βραβεία Όσκαρ, είχε μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως και ακολούθησαν άλλες δύο το 1974 και 1990. Η δεύτερη (Ο Νονός ΙΙ) κέρδισε έξι Όσκαρ. Ο πατέρας του Αλ Πατσίνο γεννήθηκε στο Κορλεόνε και μετανάστευσε στην Αμερική.
Αξιοθέατα
thumb|εύρημα 4ου αιώνα π.Χ. στο μουσείο Ρίτσο Το Κορλεόνε λέγεται και "πόλη των 100 εκκλησιών". Αξιοπρόσεκτες είναι οι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας
Άστυ
Η αρχαία ελληνική λέξη Άστυ μπορεί να αναφέρεται:
Εκτελέσεις στη Μαλάθυρο
Οι εκτελέσεις στη Μαλάθυρο είναι η μαζική εκτέλεση 61 ανδρών στην Μαλάθυρο της Κρήτης από γερμανικό εκτελεστικό απόσπασμα, στις 28 Αυγούστου 1944.
Παρασκήνιο
Η Μαλάθυρος βρίσκεται σε υψόμετρο 330 μέτρων. Βρίσκεται 16.5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Κίσσαμο και βρίσκεται 45 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Χανίων. Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Κρήτης, το χωριό είχε περίπου 300 κατοίκους. Οι ντόπιοι φιλοξενούσαν βρετανούς πράκτορες των Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών και βοηθούσαν μαχητές της τοπικής αντίστασης. Εκείνη την εποχή ο Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ ήταν ο επικεφαλής του γερμανικού φυλακίου της Κρήτης.
Το χρονικό της εκτέλεσης
Το πρωινό της 28ης Αυγούστου 1944 η Μαλάθυρος είχε περικυκλωθεί από γερμανικές δυνάμεις. Οι άρρενες κάτοικοι της πόλης απήχθησαν από τα σπίτια τους και μεταφέρθηκαν στο σχολείο. Κατά την διάρκεια της ημέρας ανακρίθηκαν από τους Γερμανούς, με στόχο να αποσπάσουν πληροφορίες για τις κινήσεις των Βρετανών. Ωστόσο αρνήθηκαν να συνεργαστούν παρά το γεγονός ότι βασανίζονταν και ξυλοκοπούνταν άγρια. Προς το ηλιοβασίλεμα, υποχρεώθηκαν να περπατήσουν σε περιοχή εκτός του χωριού και εκτελέστηκαν σε μια κοντινή κοιλάδα. Το χωριό λεηλατήθηκε.
Επακόλουθα
Οι εκτελέσεις αποδεκάτισαν τον ανδρικό πληθυσμό του χωριού. Ως αποτέλεσμα, πολλές γυναίκες έπρεπε να μεγαλώσουν τα παιδιά τους από μόνες τους, χωρίς κάποιο είδος υποστήριξης. Στις οικογένειες των θυμάτων δεν καταβλήθηκε ποτέ κάποια αποζημίωση. Ένας από τους ομήρους, ο Γιάννης Καρτσωνάκης, επέζησε της εκτέλεσης και αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας.
Στην πλατεία του χωριού υπάρχει ένα μνημείο για τα θύματα της εκτέλεσης. Η τοπική εκκλησία κάνει ένα μνημόσυνο για τα θύματα κάθε χρόνο.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1998 η Μαλάθυρος απέκτησε το καθεστώς του μαρτυρικού χωριού (Προεδρικό Διάταγμα 399, ΦΕΚ Α 277/16.12.1998).
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Τζιρόλαμο Πομπέι
Ο Τζιρόλαμο Πομπέι (Βερόνα, 18 Απριλίου 1731 – Βερόνα, 4 Φεβρουαρίου 1788) ήταν Ιταλός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής.
Ήταν υιός του Βερονέζου ευγενούς Φραντσέσκο Πομπέι και της Μπιάνκα Μπρεντσόνα.
Έγινε γνωστός ως συγγραφέας εκκλησιαστικών ύμνων, ποιημάτων, τραγωδιών, καθώς και δοκιμίων λογοτεχνικού και πνευματικού χαρακτήρα. Μετέφρασε στις Επιστολές του Οβιδίου και, κυρίως, τους Βίους Παραλλήλους του Πλουτάρχου: η γλώσσα που ο ίδιος χρησιμοποιεί, σε μια έκδοση η οποία τυπωνόταν ως το 1940, θεωρείται αρκετά πιστή στο πρωτότυπο έργο, αν και θεωρείται «μονότονη, ανομοιογενής και, αρκετά συχνά, ιδιαίτερα σκληρή».
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί μεταφραστές Κατηγορία:Πομπέι (οικογένεια)
Ντυκό (Μαρτινίκα)
Το Ντυκό (γαλλικά: Ducos), έως το 1855 γνωστό ως Τρου-ω-Σα (γαλλικά: Trou-au-Chat), είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντυκοσαί (γαλλικά: Ducossais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
DualDisc
DualDisc ονομάζεται ένας υβριδικός οπτικός δίσκος δύο πλευρών που αναπτύχθηκε από τις EMI Music, Universal Music Group, Sony/BMG Music Entertainment, Warner Music Group και 5.1 Entertainment Group και βρίσκεται υπό την αιγίδα της Recording Industry Association of America (RIAA). Η μία του πλευρά είναι συμβατή με το CD, χωρίς όμως να ακολουθεί το πρότυπο του κόκκινου βιβλίου (Red Book CD Specifications), ενώ η άλλη πλευρά είναι συμβατή με το πρότυπο του DVD. Το DualDisc πρωτοεμφανίστηκε στις ΗΠΑ το Μάρτιο του 2004. Το πρώτο DualDisc στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 28 Σεπτεμβρίου 2005 από την Άννα Βίσση με τίτλο "Nylon".
Τεχνικά χαρακτηριστικά
right|frame|Τρόπος λειτουργίας του Dual Disk
Το DualDisc βασίζεται στην τεχνολογία δύο πλευρών του DVD, δηλαδή στα DVD-10, DVD-14 και DVD-18. Οι δίσκοι κατασκευάζονται με τη συγκόλληση δύο στρωμάτων, ενός DVD πάχους 0.6 mm (χωρητικότητας 4.7 Gigabyte) και ενός CD πάχους 0.9 mm (60 λεπτών ή 525-Megabyte), συνολικού πάχους 1.5 mm.
Λόγω του 0.9 mm πάχους του στρώματος CD, το Dual Disc δεν συμμορφώνεται με την προδιαγραφή του κόκκινου βιβλίου που προβλέπει ελάχιστο πάχος 1.1 mm. Επίσης, ο μέγιστος χρόνος αναπαραγωγής, τουλάχιστον για τα πρώτα Dual Discs ήταν 60 λεπτά αντί των 74 λεπτών.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Ψηφιακή τεχνολογία Κατηγορία:Μέσα αποθήκευσης Κατηγορία:Αποθηκευτικός χώρος ήχου
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1988
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1988 ήταν η 33η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision. Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1988 στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, μετά τη νίκη της χώρας στην. Οι παρουσιαστές ήταν οι Πατ Κένι και Μικέλε Ρόκα. Ο κεντρικός διοργανωτικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ήταν το Radio Telefís Éireann (RTÉ) είχε την επιμέλεια της παραγωγής, την οποία άλλαξε ως προς το στιλ σε σχέση με τους προηγούμενους διαγωνισμούς, δίνοντάς της έναν πιο νεανικό τόνο (ώστε να προσελκύσει και νεότερα σε ηλικία κοινά).
Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ελβετία με το τραγούδι "Ne partez pas sans moi", ερμηνευμένο από την Καναδέζα τραγουδίστρια Σελίν Ντιόν σε σύνθεση του Ατίλα Σερεφτούγ και γαλλικούς στίχους της Νέλα Μαρτινέτι. Η Ελβετία νίκησε το Ηνωμένο Βασίλειο με μόλις ένα βαθμό διαφορά στην τελευταία ψηφοφορία της βραδιάς. Είκοσι μία χώρες συμμετείχαν, μετά από ένα αρχικό σχέδιο είκοσι δύο χωρών, καθώς η Κύπρος αποκλείστηκε επειδή παραβίασε τους κανόνες του διαγωνισμού δημοσιεύοντας λίγα χρόνια νωρίτερα το τραγούδι που θα την εκπροσωπούσε, σε μια προσπάθεια εκπροσώπησης της χώρας σε προηγούμενη έκδοση του διαγωνισμού. Το κυπριακό τραγούδι είχε σχεδιαστεί για να εκτελεστεί 2ο σε σειρά.
Τοποθεσία
Το Δουβλίνο είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ιρλανδίας. Το Δουβλίνο βρίσκεται στην επαρχία του Λένστερ στην ανατολική ακτή της Ιρλανδίας, στις εκβολές του ποταμού Liffey. Με την πόλη να ιδρύεται αρχικά ως οικισμός Βίκινγκ, το Βασίλειο του Δουβλίνου έγινε η κύρια πόλη της Ιρλανδίας μετά την εισβολή των Νορμανδών. Η πόλη επεκτάθηκε γρήγορα από τον 17ο αιώνα και ήταν σύντομα η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας πριν από τις Πράξεις της Ένωσης το 1800. Μετά την ανεξαρτησία το 1922, το Δουβλίνο έγινε η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας.
Γραφιστικός σχεδιασμός
Ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός RTÉ προσέλαβε τον Ντίκλαν Λάουνεϊ, ο οποίος ήταν αξιοσημείωτος ως διευθυντής μουσικών βίντεο και προγραμμάτων νέων, ως σκηνοθέτης για αυτήν την έκδοση, προκειμένου να ανανεώσει τον διαγωνισμό για να προσελκύσει και να διατηρήσει ένα νεότερο κοινό. Ο παραδοσιακός πίνακας βαθμολογίας αντικαταστάθηκε με δύο γιγάντιες βιντεοθόνες Vidiwalls που βρισκόταν και στις δύο πλευρές της σκηνής, οι οποίες πρόβαλλαν ζωντανές εικόνες των ερμηνευτών από το πράσινο δωμάτιο όπου οι διαγωνιζόμενοι καθόταν κατά τη διάρκεια των ανακοινώσεων των βαθμολογιών και χρησιμοποιήθηκε ένας νέος πίνακας αποτελεσμάτων που δημιουργήθηκε από υπολογιστή.
Η ίδια η σκηνή, που σχεδιάστηκε από την Πάουλα Φάρελ υπό τον επικεφαλή σχεδιαστή παραγωγής Μάικλ Γκρόγκαν, ήταν επίσης η μεγαλύτερη και πιο περίπλοκη που κατασκευάστηκε ποτέ για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Για να αντισταθμίσει το γεγονός ότι η τεράστια σκηνή καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της αίθουσας σε μια πραγματικά μεσαίου μεγέθους αίθουσα εκθέσεων, ο σκηνοθέτης σκόπιμα "μαύρισε" την αίθουσα όπου βρισκόταν το κοινό και αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει ευρείες γωνίες του κοινού, προκειμένου να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι ο χώρος είναι μεγαλύτερος από ό, τι ήταν στην πραγματικότητα.
Ψηφοφορία
Κάθε χώρα είχε μια κριτική επιτροπή που απένειμε 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 και 1 πόντους για τα δέκα κορυφαία τραγούδια της.
Αυτή η έκδοση διαθέτει μία από τις κοντινότερες και πιο ασταθείς ψήφους στην ιστορία του διαγωνισμού. Με τρεις χώρες να έχουν μείνει να ψηφίσουν, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε προβάδισμα με 133 βαθμούς έναντι των 118 της Ελβετίας. Με την τρίτη από το τέλος χώρα, τη Γαλλία, να απονέμει στην Ελβετία μόνο έναν βαθμό, η νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου φαινόταν σίγουρη, αφού η Ελβετία και να λάμβανε τα δύο τελευταία σετ των 12 πόντων, το Ηνωμένο Βασίλειο θα χρειαζόταν να συγκεντρώσει μόνο 11 πόντους από τρεις επιτροπές σε συνδυασμό, για να είναι ο μεγάλος νικητής και να μη μπορεί να κερδηθεί. Ωστόσο, η Γαλλία δεν απένειμε κανέναν πόντο στο Ηνωμένο Βασίλειο, και η ακόλουθη χώρα, η Πορτογαλία, έδωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο 3 πόντους ενώ έδωσε τους μέγιστους 12 στην Ελβετία, αφήνοντας το ενδεχόμενο νίκης κάποιας συγκεκριμένης χώρας ανοιχτό μεταξύ των δύο χωρών μέχρι το τέλος της ψηφοφορίας.
Με την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας από την προτελευταία κριτική επιτροπή, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε πέντε πόντους έναντι της Ελβετίας. Καθώς η τελική κριτική επιτροπή, αυτή της Γιουγκοσλαβίας, άρχισε να απονέμει τους βαθμούς της με τη συνήθη αύξουσα σειρά, ακούστηκαν πολλοί ενθουσιασμοί από το ακροατήριο για να δουν πώς θα πετύχαιναν οι δύο αντίπαλοι για τη νίκη. Η Ελβετία ήταν η πρώτη που άκουσε το όνομά της με έξι πόντους, προχωρώντας με έναν βαθμό προβάδισμα έναντι του Ηνωμένου Βασιλείου. Νωρίτερα, μετά από μεγάλους πόντους από τις περισσότερες χώρες στο Ηνωμένο Βασίλειο, φαινόταν πολύ πιθανό ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο θα δοθεί ένας από τους μεγαλύτερους πόντους. Ωστόσο, καθώς η Γιουγκοσλαβία ανακοίνωσε τους επτά, οκτώ, δέκα και δώδεκα πόντους της, προέκυψε ότι δεν απέδωσε καθόλου πόντους στο Ηνωμένο Βασίλειο (12 πόντοι από τη Γιουγκοσλαβία πήγαν στη Γαλλία), και η Ελβετία έμεινε με το προβάδισμα ενός μόνο βαθμού για να απολαύσει έναν δραματικό θρίαμβο.
Διευθυντές ορχηστρών
Κάθε παράσταση είχε έναν μαέστρο που διηύθυνε την ορχήστρα, εκτός από την Ισλανδία και την Ιταλία. Σε αντίθεση με τα περισσότερα χρόνια, οι μαέστροι έλαβα χειροκρότημα μετά από κάθε τραγούδι, όχι πριν.
Συμμετέχοντες
Συμμετείχαν 21 χώρες, μετά από ένα αρχικό σχέδιο είκοσι δύο χωρών, καθώς η Κύπρος αποκλείστηκε αφού είχε ήδη υποβάλει συμμετοχή. Ο Κυπριακός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ΡΙΚ είχε επιλέξει το τραγούδι "Θυμάμαι" που τραγούδησε ο Γιάννης Δημητρίου, και εν τέλει είδε ότι το τραγούδι δεν ήταν επιλέξιμο για να εκπροσωπήσει τη χώρα, καθώς είχε προηγουμένως συμμετάσχει στην κυπριακή εθνική επιλογή για το, όπου είχε τερματίσει στην 3η θέση. Αυτό χαρακτηρίστηκε ως παραβίαση των Κυπριακών κανόνων επιλογής της συμμετοχής τους εκείνη τη στιγμή, καθώς και ως παράβαση των κανόνων του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Ήταν μια πολύ καθυστερημένη απόφαση, καθώς το τραγούδι είχε ήδη σχεδιαστεί για να ερμηνευτεί δεύτερο στο διαγωνισμό, είχε ήδη διαφημιστεί από τις πληροφορίες του Radio Times σχετικά με το πρόγραμμα προεπισκόπησης του διαγωνισμού και ήδη εμφανιζόταν ως το κομμάτι νούμερο δύο (σύμφωνα με την αρχική κλήρωση εμφάνισης), στην κυκλοφορία του δίσκου "Melodi Grand Prix 1988" - ο δίσκος συλλογής των συμμετοχών του διαγωνισμού.
Ο διαγωνισμός βοήθησε να ξεκινήσει μια διεθνή καριέρα για δύο καλλιτέχνες, την Ελβετίδα νικήτρια Σελίν Ντιόν και την Λουξεμβουριανή εκπρόσωπο Λάρα Φαμπιάν. Η Γάλλος-Καναδέζα Σελίν Ντιόν ήταν διάσημη μόνο στον γαλλόφωνο κόσμο κατά τη στιγμή του διαγωνισμού, λίγο αργότερα άρχισε να ηχογραφεί τραγούδια στα Αγγλικά. Η Βέλγο-Καναδέζα Λάρα Φαμπιάν ξεκίνησε μια επιτυχημένη καριέρα μετά τον διαγωνισμό, καθώς γινόταν ολοένα και πιο γνωστή σε διάφορες χώρες παγκοσμίως, με ρεπερτόριο κυρίως στο γαλλικό τραγούδι. Η βρετανική συμμετοχή που έγραψε και συνέθεσε η Τζούλι Φόρσιθ, κόρη του αρτίστα Μπράις Φόρσιθ ο οποίος ήταν παρών. Όταν έδωσε συνέντευξη μετά, ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένος από την ολλανδική κριτική επιτροπή που δεν είχε δώσει κανέναν πόντο στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς είχαν κάνει κάποια δουλειά εκεί.
Ο διαγωνισμός είδε την επιστροφή επτά καλλιτεχνών που συμμετείχαν σε προηγούμενες εκδόσεις: οι Κίρστεν & Σόρεν της Δανίας που εκπροσώπησαν την χώρα το και το, οι Boulevard που εκπροσώπησαν την χώρα το  ως φωνητικά της Βίκυ Ρόστι, οι Ρούβεν Γκβριρτς και Γεχουντά Ταμίρ του Ισραήλ, νικητές του  ως μέρος των Milk and Honey, επέστρεψαν στην Eurovision ως καλλιτέχνες φωνητικών για τη Γιαρντένα Αράζι, η οποία εκπροσώπησε τη χώρα το  ως μέλος του συγκροτήματος Chocolat, Menta, Mastik. Η Αράζι είχε παρουσιάσει το ,, η Ντόρα της Πορτογαλίας εκπροσώπησε τη χώρα το, ο Τόμι Κέρμπεργκ της Σουηδίας εκπροσώπησε τη χώρα το και οι MFÖ της Τουρκίας εκπροσώπησαν τη χώρα το.
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό:
Μέλη εθνικής κριτικής επιτροπή
Το μέγεθος των εθνικών κριτικών επιτροπών άλλαξε από 11 σε 16 μέλη την χρονιά αυτή και αυτό διήρκεσε ως το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1988
S/2002 (121) 1
Ο S/2002 (121) 1 είναι ένας δορυφόρος του αστεροειδή 121 Ερμιόνη. Ανακαλύφθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2002, από εικόνες που αποκτήθηκαν με το Τηλεσκόπιο Κεκ ΙΙ. Ο δορυφόρος δεν έχει ακόμα επίσημο όνομα και είναι γνωστός με το προσωρινό όνομα S/2002 (121) 1, αλλά μια ομάδα αστρονόμων έχει προτείνει το όνομα «Λα Φαγιέτ» (La Fayette). Η τροχιά του δορυφόρου γύρω από την Ερμιόνη είναι κυκλική ή σχεδόν κυκλική, με ακτίνα 768 ± 11 χλμ. Ο δορυφόρος εκτελεί μία πλήρη περιφορά γύρω από την Ερμιόνη κάθε 2 γήινες ημέρες 13 ώρες και 58 λεπτά. Οι διαστάσεις του εκτιμώνται σε 12 ± 4 χλμ., ενώ η μάζα του σε 1,6 τρισεκατομμύριο τόνους.
Κατηγορία:Δορυφόροι αστεροειδών
Γκο Α-σονγκ
Η Γκο Α-σονγκ (κορεατικά: 고아성, Χάντσα: 	高我星, RR: Go Aseong, MR: Ko A-sŏng, 10 Αυγούστου 1992) Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης και ερασιτέχνης φωτογράφος και ψυχολόγος. Περισσότερο είναι γνωστή για τους ρόλους στις ταινίες του Πονγκ Τσουν-χο, The Host (2006) και Snowpiercer (2013), καθώς και στο Office (2015).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σεούλ στις 10 Αυγούστου του 1992 και ήδη από την ηλικία των 4 εισήλθε στη βιομηχανία του θεάματος, κάνοντας διαφημιστικό στην τηλεόραση. Το 2002, συμμετείχε για πρώτη φορά στο θέατρο, στη μουσική παράσταση Peter Pan, όταν ήταν 10 ετών. Στα 13 της ξεκίνησε την παιδική της καριέρα ως ηθοποιός και στην τηλεόραση, συμμετέχοντας στην παιδική σειρά Oolla Boolla Blue-jjang (2004). Το 2005 συμμετείχε στη σειρά Beating Heart, στην οποία γνώρισε την ίδια διάσημη νοτιοκορεάτισσα ηθοποιό Μπε Ντούνα. Η γνωριμία αυτή της έδωσε τον πρώτο της ρόλο και στον κινηματογράφου, αφού η Ντούνα, την πρότεινε στο Πονγκ Τσουν-χο και την τότε επερχόμενη ταινία του, The Host.