cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση
Δημογραφικά στοιχεία και τάσεις των ψηφοφόρων
Μελέτες δείχνουν ότι οι ηλικιωμένοι ήταν πιο πιθανό να ψηφίσουν την έξοδο και οι νεότεροι να ψηφίσουν την παραμονή. Σύμφωνα με τον Thomas Sampson, οικονομολόγο στο London School of Economics, «Οι ηλικιωμένοι και οι λιγότερο μορφωμένοι ψηφοφόροι ήταν πιο πιθανό να ψηφίσουν την έξοδο [...] Η πλειοψηφία των λευκών ψηφοφόρων ήθελαν να αποχωρήσουν αλλά μόνο το 33% των Ασιατών ψηφοφόρων και το 27% των έγχρωμων ψηφοφόρων επέλεξαν την έξοδο. [...] Οι ψήφοι υπέρ της εξόδου από την ΕΕ συσχετίστηκαν έντονα με την υιοθέτηση κοινωνικά συντηρητικών πολιτικών πεποιθήσεων, την αντίθεση στον κοσμοπολιτισμό και την άποψη ότι η ζωή στη Βρετανία γίνεται χειρότερη».
Η δημοσκόπηση που διεξήχθη από τη YouGov υποστήριξε αυτά τα συμπεράσματα, δείχνοντας ότι παράγοντες όπως η ηλικία, η εκπαίδευση, το εισόδημα του νοικοκυριού και η κομματική υποστήριξη ήταν οι πρωταρχικοί παράγοντες που έδειχναν πώς θα ψήφιζαν οι πολίτες. Για παράδειγμα, οι ψηφοφόροι του Συντηρητικού Κόμματος είχαν 61% πιθανότητες να ψηφίσουν την έξοδο, συγκριτικά με τους ψηφοφόρους του Εργατικού Κόμματος, που ήταν κατά 35% πιθανό να ψηφίσουν την έξοδο. Η ηλικία ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρέαζαν το εάν κάποιος θα ψήφιζε την έξοδο, με το 64% των πολιτών άνω των 65 ετών να είναι πιθανό να ψηφίσουν την έξοδο ενώ οι νέοι ηλικίας 18-24 ετών ήταν μόνο κατά 29% πιθανό να ψηφίσουν την έξοδο. Η εκπαίδευση ήταν άλλος ένας παράγοντας που έδειχνε την πιθανότητα ψήφου : τα άτομα με απολυτήριο λυκείου ή χαμηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης ήταν 70% πιθανό να ψηφίσουν την έξοδο ενώ οι απόφοιτοι πανεπιστημίου ήταν μόνο κατά 32% πιθανό να ψηφίσουν την έξοδο. Το εισόδημα του νοικοκυριού ήταν άλλος ένας σημαντικός παράγοντας, με τα νοικοκυριά που είχαν ετήσιο εισόδημα λιγότερο από 20.000 λίρες να έχουν 62% πιθανότητες να ψηφίσουν την έξοδο, σε σύγκριση με τα νοικοκυριά που είχαν ετήσιο εισόδημα ένω των 60.000 λιρών, τα οποία είχαν μόνο 35% πιθανότητα να ψηφίσουν την έξοδο.
Υπήρξαν μεγάλες διαφορές στη γεωγραφική υποστήριξη της κάθε πλευράς. Τόσο η Σκωτία όσο και η Βόρεια Ιρλανδία επέλεξαν την παραμονή, αν και είχαν σχετικά μικρό αντίκτυπο στο συνολικό αποτέλεσμα, δεδομένου ότι η Αγγλία έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό. Υπήρξαν σημαντικές περιφερειακές διαφορές εντός της Αγγλίας, με το μεγαλύτερο μέρος του Λονδίνου να υποστηρίζει κατά πλειοψηφία την παραμονή, παράλληλα με τα αστικά κέντρα της βόρειας Αγγλίας, όπως το Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ, που υποστήριξαν την παραμονή κατά 60% και 58% αντίστοιχα. Αντίθετες τάσεις εμφανίστηκαν στις βιομηχανικές και μετα-βιομηχανικές περιοχές της βόρειας Αγγλίας, με περιοχές όπως το North Lincolnshire και South Tyneside να υποστηρίζουν σε μεγάλο βαθμό την έξοδο.
Οι δημοσκοπήσεις διαπίστωσαν ότι οι ψηφοφόροι υπέρ της εξόδου πίστευαν ότι η αποχώρηση από την ΕΕ ήταν «πιο πιθανό να επιφέρει ένα καλύτερο μεταναστευτικό σύστημα, βελτιωμένους συνοριακούς ελέγχους, ένα πιο δίκαιο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, καλύτερη ποιότητα ζωής και τη δυνατότητα ελέγχου των δικών μας νόμων». Από την άλλη, οι ψηφοφόροι υπέρ της παραμονής πίστευαν ότι η συμμετοχή στην ΕΕ «θα ήταν καλύτερη για την οικονομία, τις διεθνείς επενδύσεις και την επιρροή του Ηνωμένου Βασιλείου στον κόσμο». Οι δημοσκοπήσεις διαπίστωσαν ότι οι κύριοι λόγοι για τους οποίους οι πολίτες ψήφισαν υπέρ της εξόδου ήταν «η αρχή ότι οι αποφάσεις για το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να λαμβάνονται στο ίδιο το Ηνωμένο Βασίλειο» και ότι η έξοδος «προσφέρε την καλύτερη ευκαιρία στο Ηνωμένο Βασίλειο να ανακτήσει τον έλεγχο της μετανάστευσης και των συνόρων του». Ο κύριος λόγος για τον οποίο οι πολίτες ψήφισαν υπέρ της παραμονής ήταν ότι «οι κίνδυνοι από την αποχώρηση από την ΕΕ φαίνονταν πολύ μεγαλύτεροι όσον αφορά ζητήματα όπως η οικονομία, οι θέσεις εργασίας και οι τιμές».
Έρευνες μετά το δημοψήφισμα
Μετά το δημοψήφισμα, η Επιτροπή για τις Εκλογές διερεύνησε μια σειρά παρατυπιών σχετικά με τις δαπάνες της προεκλογικής εκστρατείας, επιβάλλοντας αργότερα έναν μεγάλο αριθμό προστίμων. Τον Φεβρουάριο 2017, η κύρια ομάδα εκστρατείας υπέρ της αποχώρησης, Leave.EU, τιμωρήθηκε με πρόστιμο 50.000 λιρών επειδή απέστειλε μηνύματα μάρκετινγκ χωρίς κάποια σχετική άδεια. Τον Δεκέμβριο 2017, η Επιτροπή επέβαλε πρόστιμο σε δυο ομάδες υπέρ της παραμονής, τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες (£18.000) και την Ανοιχτή Βρετανία (£1.250), για παραβίαση των κανόνων χρηματοδότησης κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για το δημοψήφισμα. Τον Μάιο 2018, επέβαλε πρόστιμο £70.000 στην ομάδα Leave.EU για παράνομη υπέρβαση των δαπανών και ανακριβή αναφορά δανείων από την Arron Banks συνολικού ποσού £6 εκατ. Μικρότερα πρόστιμα επιβλήθηκαν στη φιλοευρωπαϊκή ομάδα Best for Our Future και σε δυο δωρητές συνδικαλιστικών οργανώσεων για ανακριβείς αναφορές. Τον Ιούλιο 2018 η ομάδα Vote Leave έλαβε πρόστιμο £61,000 για υπέρβαση δαπανών, για μη δήλωση των οικονομικών που μοιράστηκε με την BeLeave και μη συμμόρφωσης με τις αρχές.
Τον Νοέμβριο 2017, η Επιτροπή για τις Εκλογές ξεκίνησε έρευνα σχετικά με τους ισχυρισμούς ότι η Ρωσία προσπάθησε να επηρεάσει την κοινή γνώμη για το δημοψήφισμα, χρησιμοποιώντας πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Twitter και το Facebook.
Τον Φεβρουάριο 2019, η κοινοβουλευτική Επιτροπή Ψηφιακής Πολιτικής, Πολιτισμού, ΜΜΕ και Αθλητισμού ζήτησε να διεξαχθεί έρευνα σχετικά με την «ξένη επιρροή, την παραπληροφόρηση, τη χρηματοδότηση, τη χειραγώγηση των ψηφοφόρων και την ανταλλαγή των δεδομένων» στην ψηφοφορία για το Brexit.
Τον Ιούλιο 2020, η Επιτροπή Πληροφοριών και Ασφαλείας του Κοινοβουλίο δημοσίευσε έκθεση στην οποία κατηγορεί τη βρετανική κυβέρνηση ότι αποφεύγει ενεργά να διερευνήσει αν η Ρωσία παρενέβη στην κοινή γνώμη. Η έκθεση δεν άσκηση κριτική στο εάν οι ρωσικές υπηρεσίες πληροφόρησης είχαν αντίκτυπο στο τελικό αποτέλεσμα.
Πριν το 2020
Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν συνολικά μια αρχική πτώση της υποστήριξης για το Brexit από το δημοψήφισμα μέχρι τα τέλη του 2016, όταν οι απαντήσεις ήταν ισομερώς μοιρασμένες μεταξύ της παραμονής και της εξόδου. Η υποστήριξη αυξήθηκε πάλι και διατηρήθηκε μέχρι τις γενικές εκλογές του 2017. Έκτοτε οι δημοσκοπήσεις τείνουν να δείχνουν μια υποστήριξη υπέρ της παραμονής στην ΕΕ ή υπέρ της άποψης ότι το Brexit ήταν λάθος, με το εκτιμώμενο περιθώριο να αυξάνεται και το 2019 να σημειώνεται μια μικρή μείωση (53% υπέρ της παραμονής και 47% υπέρ της εξόδου τον Οκτώβριο 2019). Αυτό φαίνεται πως οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην προτίμηση για την παραμονή στην ΕΕ μεταξύ αυτώμν που δεν ψήφισαν στο δημοψήφισμα του 2016 (εκτιμάται ότι 2.5 εκατομμύρια από αυτούς, τον Οκτώβριο 2019, ήταν πολύ νέοι για να ψηφίσουν εκείνη την περίοδο). Άλλοι λόγοι περιλαμβάνουν τον ελαφρά μεγαλύτερο αριθμό των ψηφοφόρων υπέρ της εξόδου από τους ψηφοφόρους της παραμονής (14% και 12% αντίστοιχα τον Οκτώβριο 2019) οι οποίοι άλλαξαν τον τρόπο που θα ψήφιζαν (ιδιαίτερα μεταξύ των εργατικών) και τους θανάτους των ηλικιωμένων ψηφοφόρων, οι περισσότεροι από τους οποίους ψήφισαν υπέρ της εξόδου. Μια εκτίμηση των δημογραφικών αλλαγών υποδηλώνει ότι εάν το δημοψήφισμα για παραμονή ή όχι στην ΕΕ πραγματοποιούνταν τον Οκτώβριο 2019, θα υπήρχαν περίπου 800.000 με 900.000 λιγότεροι ψηφοφόροι υπέρ της εξόδου και περίπου 600.000 με 700.000 περισσότεροι ψηφοφόροι υπέρ της παραμονής, καταλήγοντας σε μια πλειοψηφία υπέρ της παραμονής στην ΕΕ.
Τον Μάρτιο 2019, η αίτηση που ανέβηκε στον ιστότοπο του βρετανικού κοινοβουλίου, με την οποία ζητούνταν από την κυβέρνηση να ανακαλέσει το Άρθρο 50, και να παραμείνει στην ΕΕ, έφτασε σε ένα επίπεδο ρεκόρ με περισσότερες από 6.1 εκατομμύρια υπογραφές.
2020-σήμερα
Οι δημοσκοπήσεις της YouGov έδειξαν μια σταδιακή αλλά προοδευτική μείωση της αντίληψης των πολιτών για τα οφέλη του Brexit, με το συνολικό αίσθημα για την ορθότητα της απόφασης του Brexit να μειώνεται από το ελαφρώς θετικό το 2016 στο -11% το 2022. Μια δημοσκόπηση του Μαΐου 2022 έδειξε ότι η πλειοψηφία των ερωτηθέντων, οι οποίοι εξέφρασαν άποψη, θεωρούσε ότι το Brexit πήγε είτε «άσχημα» είτε «πολύ άσχημα». Μια νέα μελέτη έδειξε ότι από το Brexit και μετά, οι πολίτες άλλων ευρωπαϊκών κρατών ήταν περισσότερο υπέρ της αποχώρησης του ΗΒ από όσο ήταν το 2016. Πρόσφατες δημοσκοπήσεις στη Μεγάλη Βρετανία αντικατοπτρίζουν αυτούς τους αριθμούς, με το 54% των ερωτηθέντων να πιστεύει ότι η χώρα έκανε λάθος που έφυγε από την ΕΕ ενώ το 35% των ερωτηθέντων πίστευε ότι ήταν η σωστή απόφαση.
Προγραμματισμός χωρίς συμφωνία
Στις 19 Δεκεμβρίου 2018, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποκάλυψε το σχέδιο δράσης της για έκτακτες ανάγκες, «χωρίς συμφωνία», σε συγκεκριμένους τομείς αναφορικά με την αποχώρηση του ΗΒ από την ΕΕ «μέσα σε 100 ημέρες».
Στον απόηχο της ψηφοφορίας του Ηνωμένου Βασιλείου προκειμένου να αποχωρήσει από την ΕΕ, δημιουργήθηκε το Υπουργείο Διεθνούς Εμπορίου από την πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων της στις 13 Ιουλίου 2016, για την επίτευξη και επέκταση των εμπορικών συμφωνιών μεταξύ του ΗΒ και των κρατών εκτός ΕΕ. Μέχρι το 2017, απασχολούσε περίπου 200 διαπραγματευτές εμπορίου και εποπτευόταν από τον τότε Υπουργό Διεθνούς Εμπορίου Liam Fox. Τον Μάρτιο 2019, η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα μηδένιζε τους δασμούς στις εισαγωγές, σε περίπτωση ενός Brexit χωρίς συμφωνία. Η Συνομοσπονδία της Βρετανικής Βιομηχανίας δήλωσε ότι αυτή η κίνηση θα ήταν μια «βαριοπούλα για την οικονομία μας» , και η Εθνική Ένωση Αγροτών ήταν επίσης αρκετά επικριτική. Επιπλέον, αυτό το σχέδιο φαίνεται πως παραβίαζε αρκετούς κανόνες του ΠΟΕ.
Στις 2 Ιουνίου 2020, η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι η ΕΕ πρέπει να προετοιμαστεί για πιθανή αποτυχία των εμπορικών συνομιλιών για το Brexit με το ΗΒ. Πρόσθεσε ότι οι διαπραγματεύσεις επιταχύνονται ώστε να προσπαθήσουν οι δυο πλευρές να καταλήξουν σε μια συμφωνία που θα μπορούσε να επικυρωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου. Η προειδοποίησή της ήρθε καθώς παρήλθε η προθεσμία για τις εκτενείς συνομιλίες, με τις διαπραγματεύσεις να αναμενόταν να ολοκληρωθούν στις 31 Δεκεμβρίου με ή χωρίς συμφωνία.
Πολιτιστικές αναφορές
Το Brexit ενέπνευσε πολλά δημιουργικά έργα, όπως τοιχογραφίες, γλυπτά, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, ταινίες και βιντεοπαιχνίδια. Η αντίδραση των Βρετανών καλλιτεχνών και συγγραφέων απέναντι στο Brexit ήταν αρνητική, αντανακλώντας το συντριπτικό ποσοστό των ανθρώπων που ασχολούνται με τη βιομηχανία του θεάματος στη Βρετανία, οι οποίοι ψήφισαν κατά της αποχώρησης από την ΕΕ. Παρά το γεγονός ότι τα προβλήματα γύρω από τη μετανάστευση κυριάρχησαν στις συζητήσεις για το Brexit, οι Βρετανοί καλλιτέχνες άφησαν σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη την οπτική των μεταναστών απέναντι στο Brexit. Ωστόσο, το Brexit ενέπνευσε επίσης του μετανάστες καλλιτέχνες που εδρεύουν στο ΗΒ ώστε να δημιουργήσουν νέα έργα και «να διεκδικήσουν την εκπροσώπησή τους στους δημόσιους χώρους και να δημιουργήσουν μια πλατφόρμα που μπορεί να διευκολύνει τις συναντήσεις σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, τους πολυπολιτισμικούς δημοκρατικούς χώρους, την αίσθηση της κοινότητας και της αλληλεγγύης».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωσκεπτικισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρωπαϊκή Ένωση
Λουντβίκα Παλέτα
Η Λουντβίκα Παλέτα (Ludwika Paleta Paciorek, 29 Νοεμβρίου 1978 -) είναι Πολωνο-Μεξικανή ηθοποιός. Είναι κόρη του Πολωνού βιολιστή και συνθέτη Ζμπιγκνιέβ Παλέτα.
Γεννήθηκε στην Κρακοβία της Πολωνίας το 1978. Όταν ο πατέρας της, ο μουσικός Ζμπιγκνιέβ Παλέτα, έλαβε θέση εργασίας στο Μεξικό, όπου η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα. Ως παιδί, η Λουντβίκα μαζί με την Ντομίνικα, πήγαν σε οντισιόν με προτροπή του πατέρα τους. Η Λουντβίκα εντυπωσίασε τόσο πολύ τους σκηνοθέτες, που σύντομα της έδωσαν τον πρώτο της τηλεοπτικό ρόλο στην τηλενουβέλα Carrusel, όπου έπαιξε την Μαρία Χοακίνα Βιγιασενιόρ, ένα μικρό κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο.
Ο ρόλος της την έκανε ευρέως γνωστή με μεγάλη φήμη και δημοτικότητα στη λατινοαμερικανική χώρα που ήταν το σπίτι της από τότε που ήταν παιδί. Σε συνέντευξή της, η Λουντβίκα δήλωσε ότι αγαπά τόσο το Μεξικό όσο και την Πολωνία, αλλά ότι δεν βλέπει τον εαυτό της να ζει έξω από το Μεξικό στο εγγύς μέλλον.
Το 1995 η επιτυχία της επαναλήφθηκε όταν έπαιξε στην παγκόσμια επιτυχία της Televisa, María la del Barrio, δίπλα στους Ταλία, Φερνάντο Κολούνγκα και Ιτατί Καντοράλ. Εκτός από την μητρική της γλώσσα τα Πολωνικά, μιλάει Ισπανικά και Αγγλικά. Μαζί με τον ηθοποιό Άαρόν Ντίας είναι επίσημοι εκπρόσωποι τις Calvin Klein στο Μεξικό.
Το 1998 παντρεύτηκε τον Μεξικανό ηθοποιό Πλούταρκο Άζα. Μαζί απέκτησαν ένα γιο τον Νίκολας (γ. 11 Νοεμβρίου 1999). Τον Αύγουστο του 2008 πήραν διαζύγιο. Στις 20 Απριλίου 2013 ξαναπαντρεύτηκε με τον Εμιλιάνο Σαλίνας, γιο του πρώην Μεξικανού προέδρου Κάρλος Σαλίνας ντε Γόρταρι. Μαζί απέκτησαν δύο δίδυμα παιδιά την Μπάρμπαρα και τον Σεμπαστιάν (γ. το 2017).
Φιλμογραφία
Ταινίες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί φωνής
Αββαείο της Στίτσνα
Τοποθεσία
Το αββαείο βρίσκεται εντός της κοιλάδας του Στίσκι Πότοκ, στο σημείο όπου η στενή κοιλάδα του συγκεκριμένου μικρού ποταμού διέρχεται των Σλοβενικών Προάλπεων, προκειμένου να ενωθεί με τον ποταμό Βίσνιτσα, ο οποίος αποτελεί εξ'αριστερών παραπόταμο της Κρκα. Ευρίσκεται εντός του ομώνυμου χωριού, σε απόσταση, περίπου, δύο χιλιομέτρων βόρεια της πόλεως της Ιβάντσνα Γκόριτσα.
Ίδρυση
μικρογραφία|αριστερά|Άποψη του περιστυλίου του αββαείου.
Προς το 1132, ο Πατριάρχης της Ακουιλέια, Πελεγρίνος, ζήτησε από τους Κιστερκιανούς να εγκατασταθούν εντός του σλαβικού τμήματος των εδαφών του (σημερινή Σλοβενία). Απευθύνθηκε στους Κιστερκιανούς του Ράιν, αββαείο το οποίο επίσης ευρισκόταν εντός των εδαφών του, ωστόσο εντός του γερμανικού τμήματός τους (Καρινθία). Οι τελευταίοι απέστειλαν μία ομάδα μοναχών προκειμένου να ιδρύσουν το αββαείο, συνοδευόμενοι από τον Μιχαήλ, αρχιτέκτονα της κατασκευής (λατινικά: cementarius) ,. Σύμφωνα με τον Μάριαν Ζάντνικαρ, πιθανώς ο Μιχαήλ να προερχόταν από την Βουργουνδία, ενώ, επίσης, πιστεύεται πως διηύθυνε τις εργασίες ανέγερσης του μοναστηριού της Στίτσνα , πιο συγκεκριμένα των κτιρίων περιμετρικά του περιστυλίου , καθώς και της αββατιακής εκκλησίας.
Το μεσαιωνικό αββαείο
Η αββατιακή εκκλησία καθαγιάστηκε στις 8 Ιουλίου 1156.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 15ου αιώνα, οι οθωμανικές επιδρομές είχαν ως συνέπεια την πρόκληση σημαντικών ζημιών. Έπειτα από τις πρώτες λεηλασίες, το αββαείο οχυρώθηκε, ενισχυόμενο με ένα τείχος, καθώς και αμυντικούς πύργους.
Η μπαρόκ ανακατασκευή και το κλείσιμο του αββαείου
Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, το μοναστήρι, το οποίο γνώριζε μία περίοδο νέας άνθησης, υπέστη, επίσης, εργασίες ανακατασκευής του σύμφωνα με τον μπαρόκ αρχιτεκτονικό ρυθμό. Αρχικώς, ανακατασκευάστηκε η αββατιακή εκκλησία, κατά τη διάρκεια της αββατιακής περιόδου του Γιάκομπ Ράινπρεχτ (1603-1626): η επίπεδη οροφή αντικαταστάθηκε με έναν ολίγον χαμηλότερο, ως προς το ύψος, θόλο μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού, ένα τοξωτό άνοιγμα της εκκλησίας, στη δυτική πλευρά της, αφαιρέθηκε, ενώ η διακόσμησή της επιδιορθώθηκε πλήρως.
Το 1766, μία δεύτερη περίοδο διακοσμήσεως, σύμφωνα με τον μπαρόκ αρχιτεκτονικό ρυθμό, της αββατιακής εκκλησίας ξεκίνησε. Ο, καταγόμενος από την Καρνιόλα, ζωγράφος Φορτούνατ Μπέργκαντ φιλοτέχνησε τις δεκατέσσερις στάσεις του δρόμου του Σταυρού.
Το 1784, το αββαείο διαλύθηκε, κατόπιν σχετικής αποφάσεως του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄.
20ός αιώνας
μικρογραφία|δεξιά|Η βιβλιοθήκη του αββαείου, το 1945, στα τέλη του [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.]]
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το αββαείο λεηλατήθηκε από τους Ναζί. Μετά το πέρας του πολέμου, κατά τη διάρκεια της αββατιακής περιόδου του Αβγκούστιν Κόστελτσα, το αββαείο δεν έκλεισε από τον Τίτο, ωστόσο η αβεβαιότητα σχετικά με το μέλλον της λειτουργίας του παρέμεινε για διάστημα άνω των δεκαπέντε ετών. Αριθμός μοναχών συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν και ανακρίθηκαν, ενώ σχεδόν το σύνολο των κτήσεων του μοναστηριού κατασχέθηκε, με εξαίρεση την εκκλησία, το περιστύλιο, καθώς και το κοιμητήριο. Μετά την δεκαετία του 1960, οι διώξεις περιορίστηκαν, ενώ νέοι μοναχοί άρχισαν να μονάζουν εντός του αββαείου. Το 1963, νέος αββάς επελέγη ο Ράφαελ Άσιιτς, τον οποίον, το 1979, διαδέχθηκε ο Άντον Νάντραχ. Η προσπάθεια επιβίωσης κατά τη διάρκεια της τιτιστικής περιόδου είχε ως αποτέλεσμα το μοναστήρι να φιλοξενήσει έναν Τραπιστή μοναχό προερχόμενο από την Παναγία της Λυτρώσεως (ευρισκόμενη στη Μπρεστάνιτσα), η οποία είχε κλείσει. Ο πατέρας Νόρμπερτ υποχρεώθηκε, ως αποτέλεσμα, να εγκατασταθεί και να συνεχίσει τον μοναστικό βίο του στη Στίτσνα, όπου και απεβίωσε το 2004.
Οι εργασίες αναστήλωσης του αββαείου πραγματοποιήθηκαν υπό την διεύθυνση των αρχιτεκτόνων Γιόζε Πλέτσνικ, Άντον Μπίτεντς και Σβέτοζαρ Κρίζαϊ.
Η μεσαιωνική αββατιακή εκκλησία
Η μεσαιωνική αββατιακή εκκλησία δεν σχεδιάστηκε βάσει των παραδοσιακών κιστερκιανών αρχιτεκτονικών σχεδίων (των οποίων πρότυπο αποτελούσε το Αββαείο του Φοντεναί). Αντιθέτως, ήταν εμπνευσμένη από τους αρχιτεκτονικούς σχεδιασμούς του Κλυνί. Παρά το γεγονός πως η αββατιακή εκκλησία διαθέτει τρία κλίτη (ένα κύριο και δύο πλευρικά), ωστόσο, περιλαμβάνει πέντε αψίδες, σπάνια προσθήκη στην κιστερκιανή αρχιτεκτονική. Επρόκειτο για ευρείας έκτασης κατασκευή, η οποία, κατά την περίοδο ανεγέρσεώς της, αποτελούσε την μεγαλύτερη εκκλησία στην περιοχή της σημερινής Σλοβενίας.
Η μπαρόκ αββατιακή εκκλησία
μικρογραφία|δεξιά|Άποψη του εσωτερικού της αββατιακής εκκλησίας.
Η αββατιακή εκκλησία διατηρήθηκε, ωστόσο περιορίστηκε ως προς το μέγεθός της μέσω της αφαίρεσης ενός τοξωτού ανοίγματος στη δυτική πλευρά (από την πλευρά της κύριας προσόψεως, απέναντι από το χοροστάσιο: το κλίτος δεν αριθμεί, πλέον, παρά μόνον έξι, αντί των επτά ενός ρομανικού αββαείου. Επίσης, είναι χαμηλότερου ύψους: η παλαιά εκκλησία ήταν σκεπασμένη από μία απλή ξύλινη επίπεδη οροφή. Η ανώτερη σειρά παραθύρων, η οποία, παλαιότερα, φώτιζε το άνω τμήμα της αββατιακής εκκλησίας, σήμερα, βρίσκεται πάνω από, μπαρόκ αρχιτεκτονικής, θόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κιστερκιανά μοναστήρια στη Σλοβενία
Φρούριο Καλέτο
Το Φρούριο Καλέτο (βουλγαρικά : Крепост Калето) είναι κάστρο, ερειπωμένο σήμερα, στη Βουλγαρία. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Κοσνίτσα του Δήμου Σμόλιαν, σε υψόμετρο 1006 μέτρα στην κορυφή λόφου.
Το κάστρο χτίστηκε το 5ο αιώνα από τους Βυζαντινούς και τον 6ο αιώνα αναφέρεται κατεστραμμένο, μετά από πολλά χρόνια επισκευάστηκε και κατοικήθηκε πάλι. Χρησιμοποιήθηκε για τον έλεγχο και ασφάλεια του δρόμου που διέσχιζε την κοιλάδα του ποταμού Άρδα, αλλά και την προστασία των κατοίκων των γειτονικών χωριών. Πιστεύεται ότι στέγαzε την φρουρά με τις οικογένειες τους. Το κάστρο σχετίζεται την Άννα της Σαβοΐας που το δώρησε μαζί με άλλα στον Βούλγαρο τσάρο Ιβάν Αλεξάντερ για την βοήθεια του εναντίον του Ιωάννη Καντακουζηνού διεκδικητή του Βυζαντινού θρόνου.
Σήμερα σώζεται τμήμα του βόρειου τείχους μήκους 47 μέτρων, και του δυτικού τείχους μήκους 38 μέτρων. Η κεντρική πύλη του ήταν σε σπήλαιο που και σήμερα αν και κατεστραμμένη το σπήλαιο είναι η μόνο πρόσβαση σε αυτό. Τα τείχη είχαν πάχος 1.70 έως 1.80 μέτρα. Στο κάστρο έχουν βρεθεί ερείπια ναού της αρχαιότητας.
Από το 1955 αποτελεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Βουλγαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας
Μπίμπλια Χεμπράικα Στουτγκαρτένσια
thumb|180px|right|Το εξώφυλλο της Μπίμπλια Χεμπράικα Στουτγκαρτένσια Η Μπίμπλια Χεμπράικα Στουτγκαρτένσια (Εβραϊκή Βίβλος της Στουτγκάρδης) ή Biblia Hebraica Stuttgartensia, συντομογραφικά BHS, αποτελεί έκδοση της Εβραϊκής Βίβλου που εκδόθηκε από τη Γερμανική Βιβλική Εταιρία (Deutsche Bibelgesellschaft) στην Στουτγκάρδη. Θεωρείται ευρέως, τόσο από τους Ιουδαίους όσο και τους Χριστιανούς, ως η πιο αξιόπιστη έκδοση των εβραϊκών και των αραμαϊκών γραφών (δηλαδή, του Τανάκ κατά την Ιουδαϊκή ορολογία ή της Παλαιάς Διαθήκης κατά την Χριστιανική ορολογία) και είναι ουσιαστικά η πλέον χρησιμοποιούμενη έκδοση του πρωτότυπου κειμένου μεταξύ των λογίων.
Αποτελεί αναθεώρηση της τρίτης έκδοσης της Μπίμπλια Χεμπράικα που εξέδωσε ο Ρούντολφ Κίτελ (Rudolf Kittel), η οποία ήταν η πρώτη που βασίστηκε στον Κώδικα του Λένινγκραντ. Οι υποσημειώσεις της αναθεωρήθηκαν πλήρως. Κυκλοφόρησε τμηματικά από το 1968 ως το 1976, ενώ η μονότομη έκδοση παρουσιάστηκε το 1977. Από τότε έχει ανατυπωθεί πολλές φορές.
Το κείμενό της είναι ακριβές αντίγραφο (αφαιρέθηκαν ελάχιστα λάθη) του Μασοριτικού Κειμένου όπως καταγράφεται στον Κώδικα του Λένινγκραντ. Η μόνη σημαντική διαφορά είναι ότι τα Βιβλία των Χρονικών, ενώ στον Κώδικα προηγούνται του βιβλίου των Ψαλμών, μετακινήθηκαν στο τέλος, όπου βρίσκονται και σε άλλες Εβραϊκές Βίβλους. Το βιβλίο του Ιώβ προηγείται των Παροιμιών, όπως συμβαίνει με τον Κώδικα αλλά ανόμοια με άλλες Εβραϊκές Βίβλους.
Στα περιθώρια υπάρχουν οι Μασοριτικές περιθωρειακές σημειώσεις, οι οποίες βασίζονται σε εκείνες του Κώδικα οι οποίες όμως προσαρμόστηκαν ώστε να είναι πιο συνεπείς και ευανάγνωστες. Οι υποσημειώσεις καταγράφουν πιθανές διορθώσεις στο εβραϊκό κείμενο. Πολλές από αυτές βασίζονται στην Σαμαριτική Πεντάτευχο, στους Ρόλους της Νεκράς Θαλάσσης και σε άλλες αρχαίες μεταφράσεις όπως η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, η Βουλγάτα και η Πεσίτα.
Συνεχίζονται η εργασίες για τη δημιουργία μια αναθεωρημένης έκδοσης, η οποία πρόκειται να γίνει γνωστή ως Μπίμπλια Χεμπράικα Κουίντα (Biblia Hebraica Quinta) ή Πέμπτη Εβραϊκή Βίβλος, καθώς η BHS θεωρείται ως τέταρτη έκδοση της Μπίμπλια Χεμπράικα.
Το κείμενο
thumb|250px|right|Απόσπασμα από την Μπίμπλια Χεμπράικα Στουτγκαρτένσια ([[Ψαλμοί (βιβλίο)|Ψαλμοί 83, 84)]]
Βιβλιογραφία
Εκδόσεις της BHS:
Σχετικά με την BHS:
Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2013-2014
Το πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ γυναικών της περιόδου 2013–14, είναι το 24ο με την ονομασία Α1 Εθνική κατηγορία και το 32ο Εθνικό πρωτάθλημα. Διεξήχθη από την ΕΟΠΕ με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση είναι η κανονική περίοδος, από όπου οι τέσσερις πρώτες προκρίθηκαν στη δεύτερη φάση, τα πλέι οφ, και διεκδίκησαν τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ελλάδος, ενώ οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Α2 Εθνική. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 26 Οκτωβρίου με τους αγώνες της τρίτης αγωνιστικής, καθώς οι δύο πρώτες αγωνιστικές είχαν αναβληθεί λόγω προβλημάτων με τις αδειοδοτήσεις των γυμναστηρίων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για δεύτερη φορά στην ιστορία του, κάνοντας την ανατροπή στους τελικούς κόντρα στην ΑΕΚ που είχε το πλεονέκτημα έδρας. Η Αρέτα Κονόμη του Ολυμπιακού μετά τη λήξη του τελικού, αναδείχθηκε Πολυτιμότερη Παίκτρια του πρωταθλήματος.
Οι ομάδες
Από τις δώδεκα ομάδες, οι εννέα προέρχονται απο την Α1 της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου, ενώ τρεις προβιβάστηκαν από το πρωτάθλημα της Α2. Συγκεκριμένα την περίοδο 2012–13: {|
Αντικαταστάσεις προπονητών
* Λόγω μη αδειοδότησης του κλειστού των Κυμίνων, οι Μακεδόνες μέχρι σημέρα αγωνίστηκαν εντός έδρας στα γήπεδα του Κατσάνειου και της Χαλάστρας.
Play off
Στα πλέι οφ μετείχαν οι τέσσερεις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ημιτελικοι και ο μικρός τελικός κρίθηκαν στις δύο νίκες και ο μεγάλος τελικός στις τρεις. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2013 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2014
3005 Περβικτοράλεξ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Περβικτοράλεξ εκτιμάται σε 4,770 χιλιόμετρα, ενώ το άλβεδό του είναι 0,282. Ο Περβικτοράλεξ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του κάθε 36 ώρες και 4 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης
Ελίας Φιγκερόα
Ο Ελίας Ρικάρντο Φιγκερόα Μπραντέρ (ισπανικά : Elías Ricardo Figueroa Brander, γεννήθηκε 25 Οκτωβρίου 1946) είναι  Χιλιανός πρώην ποδοσφαιριστής. Ένας από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών,  ψηφίστηκε 37ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.
Βιογραφία
Από τη γέννησή του ο Φιγκερόα αντιμέτωπε προβλήματα υγείας που δεν του επέτρεψαν να περπατήσει χωρίς πατερίτσες μέχρι την ηλικία των τουλάχιστον έξι χρόνων. Η σταδιακή ανάκαμψή του του επέτρεψε να ξεκινήσει παίζοντας ποδόσφαιρο ως τερματοφύλακας και αργότερα ως αμυντικός μέσος. Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία το 1963, όταν σε ηλικία 16 ετών, εμφανίστηκε στην πρώτη κατηγορία του επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Χιλής, παίζοντας για την πρώτη ομάδα Σαντιάγο Γουόντερερς ως αμυντικός, όπως και καθιερώθηκε. Σε ηλικία μόλις 17 ετών, κλήθηκε στην εθνική ομάδα νέων της Χιλής, ενώ στα 19 του ήταν στη βασική ενδεκάδα της ομάδας των ανδρών.
Η ικανότητά του να προβλέπει επιθέσεις ως αμυντικός με την εξαιρετική ανάγνωση του παιχνιδιού ήταν τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του. Ο Φιγκερόα είχε επίσης τη δυνατότητα να ξεκινήσει αντεπιθέσεις από την άμυνα χάρη στην ψυχραιμία του με τη μπάλα, το όραμα και τα καλά του περάσματα. Τα ηγετικά του προσόντα και η ικανότητά του στον αέρα παραμένουν αξέχαστα. Ο τρόπος παιχνιδιού του συγκρίθηκε συχνά με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο οποίος δήλωσε περίφημα: «Είμαι ο Ευρωπαίος Φιγκερόα». Οι πετυχημένες εμφανίσεις του τράβηξαν το ενδιαφέρον πολλών ξένων ομάδων και μετά το Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) στο Μοντεβιδέο το 1967, και μεταγράφηκε στην Πενιαρόλ της Ουρουγουάης αργότερα εκείνο το έτος. Εκείνη την εποχή ήταν η καλύτερη ομάδα στον κόσμο ως νικήτρια του Διηπειρωτικού Κυπέλλου και το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης ήταν πολύ δυνατό. Ο Φιγκέροα αγωνίστηκε σε μια ομάδα γεμάτη αστέρες, αλλά αυτός εξελέγη ο καλύτερος παίκτης στο Πρωτάθλημα Ουρουγουάης το 1967, το 1968 και το 1971. Η άμυνα της ομάδας ήταν απροσπέλαστη και με τερματοφύλακα τον κορυφαίο στην ιστορία της Ουρουγουάης Λαδισλάο Μαζουρκιέβιτς πέτυχε το ρεκόρ για τα περισσότερα λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ: 987 (11 αγώνες) το 1968. Πέρασε τα πιο πετυχημένα χρόνια του με την Πενιαρόλ, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Ουρουγουάης το 1967, το 1968 και το 1969 και στο αποχαιρετιστήριό του στα τέλη του 1971, οι άνθρωποι έκλαιγαν στο αεροδρόμιο.
Το 1972 αποκτήθηκε από τη Βραζιλιάνικη ΣΚ Ιντερνασιονάλ, όπου είχε εξίσου επιτυχημένη πορεία, κερδίζοντας το πρωτάθλημα της Βραζιλίας το 1975 και το 1976. Το ενδιαφέρον της Ρεάλ Μαδρίτης δεν τον απασχόλησε μιας και το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα ήταν υψηλού επιπέδου εκείνη την εποχή. Το 1974, ο σύλλογος κέρδισε και τα 18 παιχνίδια τους για να διεκδικήσει τον τίτλο. Ο Φιγκερόα ήταν η κεντρική φιγούρα της ομάδας, και οι οπαδοί του συλλόγου τον θυμούνται για το διάσημο «πεφωτισμένο γκολ» του στη νίκη του συλλόγου απέναντι της Κρουζέιρο στον τελικό του πρωταθλήματος του 1975 στις 14 Δεκεμβρίου. Στο Πόρτο Αλέγκρε η ημέρα είναι εντελώς συννεφιασμένη. Έντεκα λεπτά μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου απέναντι στην Κρουζέιρο, ο μέσος Βαλντομίρο κέρδισε φάουλ. Σε μία εντελώς συννεφιασμένη ημέρα και ενώ το σκορ ήταν στο 0–0, ο ίδιος ο Βαλντομίρο εκτέλεσε το φάουλ, στέλνοντας την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή. Ο Φιγκερόα με μία δυνατή κεφαλιά άνοιξε το σκορ. Το παραλήρημα στην εξέδρα, απόλυτο για τον πρώτο τίτλο μετά από 66 χρόνια. Το μυστήριο είναι ότι, όπως έδειξαν τα βίντεο και οι φωτογραφίες αργότερα, τη στιγμή κατά την οποία ο Χιλιανός αμυντικός σηκώνεται στον αέρα και κάνει την κεφαλιά, φωτίζεται μόνο αυτός από μία ισχυρή ακτίνα ηλιακού φωτός, που ερχόταν από τον ουρανό. Εκλέχθηκε ο καλύτερος κεντρικός αμυντικός του πρωταθλήματος της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια των ετών 1973, 1974, 1975 και 1976, κερδίζοντας το Bola de Prata, και ψηφίστηκε ο Παίκτης της Χρονιάς του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος το 1975 και 1976, κερδίζοντας το Βραβείο Bola de Ouro. Κέρδισε περαιτέρω αναγνώριση όταν διαδέχθηκε τον Πελέ στο να ανακηρυχθεί ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιος Αμερικής της Χρονιάς το 1974, το 1975 και το 1976. Το 1977 ήταν στην τρίτη θέση.
Μετά την καριέρα του στη Βραζιλία, επέστρεψε στην πατρίδα του το 1977, αγωνιζόμενος την Παλεστίνο, με την οποίο κέρδισε το Πρωτάθλημα της Χιλής το 1977 και το 1978, ανακηρύχθηκε δε ο καλύτερος παίκτης στη Χιλή και στις δύο αυτές αγωνιστικές περιόδους. Όπως πολλοί σημαντικοί ποδοσφαιριστές εκείνη την εποχή προς το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας τους, το 1981 πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έπαιξε στο NASL για μικρό χρονικό διάστημα στους  Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς και μετά επέστρεψε στην πατρίδα του κλείνοντας την καριέρα του. Συνολικά συγκέντρωσε 22 τίτλους σε επίσημες διοργανώσεις.
Με τη Χιλιανή εθνική ομάδα αγωνίστηκε 47 φορές μεταξύ του 1966 και του 1982. Ήταν για χρόνια ο αρχηγός της εθνικής ομάδας, και μάλιστα ήταν αρχηγός και στα τρία Παγκόσμια Κύπελλα που συμμετείχε (1966, 1974, 1982). Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Δυτική Γερμανία, ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης, παρά την κακή απόδοση της Χιλής. Ήταν επίσης αρχηγός της εθνικής Χιλής όταν κατετάγη δεύτερη το 1979 στο Κόπα Αμέρικα. Έκλεισε την καριέρα του (και εξακολουθεί να θεωρείται) ως ο κορυφαίος Χιλιανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας ακολούθησε καριέρα σχολιαστή αγώνων στην πατρίδα του και τη Βραζιλία. Το 2004 επελέγη στη λίστα FIFA 100.
Τίτλοι
Πενιαρόλ Ιντερνασιονάλ Παλαιστίνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαντιάγο Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Παλεστίνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς (1977-1983) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982
Οίκος των Καπετιδών-Ανζού
Ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού Γαλλικός βασιλικός Οίκος, κλάδος του Οίκου των Καπετιδών, είναι ο 2ος από τους τρεις Οίκους με την ονομασία του Ανζού (ή της Ανδεγαυίας, παλαιότερης ονομασίας της περιοχής). Ιδρυτής του Οίκου ήταν ο Κάρολος ο Ανδεγαυός, ο πρώτος Καπετίδης βασιλιάς που κυβέρνησε τον 13ο αι. το Βασίλειο της Σικελίας, που περιελάμβανε και τη νότιο Ιταλία, μικρότερος γιος του Λουδοβίκου Η΄ και μικρότερος αδελφός του Λουδοβίκου Θ΄. Όμως τελικά στον Σικελικό Εσπερινό (1282) οι Γάλλοι σφαγιάστηκαν και εκδιώχθηκαν από το νησί, έτσι στον Κάρολο έμεινε μονάχα το νότιο τμήμα της Ιταλικής χερσονήσου, το λεγόμενο Βασίλειο της Νεαπόλεως. Ο Οίκος κυβέρνησε συνολικά το Ανζού, το Μαιν, την Τουραίν, την Προβηγκία, το Πριγκιπάτο της Αχαΐας, τον Τάραντα, το "βασίλειο της Σικελίας", που τότε περιελάμβανε και τη Νάπολη, την Ουγγαρία, την Κροατία, την Αλβανία και την Πολωνία.
Άνοδος του Καρόλου Α΄ του Ανδεγαυού
thumb|right|150px|Ο Κάρολος Α΄ βασιλιάς της Σικελίας-Νάπολης Με τον θάνατο του πατέρα του (1226) ο Κάρολος Α΄ ο Ανδεγαβός ονομάστηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του Λουδοβίκο «κόμης του Ανζού και του Μαιν». Το Ανζού ήταν ένα υποτελές κρατίδιο στα δυτικά της Γαλλίας, το οποίο είχαν αποσπάσει πριν μερικές δεκαετίες οι Καπετίδες από τον 1ο Οίκο του Ανζού, που τα μέλη του βασίλευαν στην Αγγλία ως Πλανταγενέτες. Ο Κάρολος Α΄ παντρεύτηκε τη διάδοχο της κομητείας της Προβηγκίας, τη Βεατρίκη της Προβηγκίας από τον Οίκο της Βαρκελώνης και με τον γάμο έγινε κόμης της Προβηγκίας. Μετά τη συμμετοχή του στην Ζ΄ Σταυροφορία, ο Πάπας Κλήμης Δ΄ του πρόσφερε το βασίλειο της Σικελίας, που περιείχε εκτός από το νησί και τη νότια Ιταλία. Ο λόγος ήταν η σύγκρουση του πάπα τότε με τη Γερμανία, που την κυβερνούσαν οι Χοενστάουφεν. Οι Γουέλφοι, οπαδοί των Καπετιδών, κέρδισαν το βασίλειο της Σικελίας από τους Γιβελίνους στη μάχη του Μπενεβέντο. Ο Κάρολος Α΄ περιγράφεται βασιλιάς αρκετά δυναμικός, ενεργητικός και φιλόδοξος. Ο Κάρολος Α΄ ο Ανδεγαυός, ο Βαλδουίνος Β΄ της Κωνσταντινούπολης και ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος υπέγραψαν τη Συνθήκη του Βιτέρμπο (1267) σύμφωνα με την οποία ο Κάρολος κληρονόμησε τα δικαιώματα διαδοχής στη Λατινική Αυτοκρατορία, σύμφωνα με την οποία η κόρη του Καρόλου, η Βεατρίκη της Σικελίας παντρεύτηκε τον γιο του Βαλδουίνου Β΄, τον Φίλιππο του Κουρτεναί τιτουλάριου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.
Οι Ρωμαίοι/Βυζαντινοί είχαν ανακαταλάβει την Κωνσταντινούπολη (1261) και ο Κάρολος Α΄ σχεδίαζε να κερδίσει το αυτοκρατορικό στέμμα με την εκδίωξη του Μιχαήλ Η΄. Θέλησε να αποκαταστήσει τη Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Ο Κάρολος Α΄ έγινε κυρίαρχος στην Κέρκυρα και σε πόλεις στα Βαλκάνια όπως το Δυρράχιο, ανέλαβε την επικυριαρχία στο πριγκιπάτο της Αχαΐας και στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου, εκτός από εκείνα που κυβερνούσε η Βενετική Δημοκρατία. Ο Κάρολος κατόπιν συμμετείχε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Λουδοβίκο στην ανεπιτυχή Η΄ Σταυροφορία στην Τύνιδα. Ύστερα στράφηκε αποκλειστικά στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ο στόλος του καταστράφηκε από τρικυμία έξω από την ακτή του Τράπανι. Ο νέος Πάπας Γρηγόριος Ι΄ στη Β΄ Σύνοδο της Λυών υποχρέωσε τον Κάρολο Α΄ να κλείσει ειρήνη με τον Μιχαήλ Η΄, με στόχο την ένωση των δύο εκκλησιών και κοινή εκστρατεία όλων των χριστιανών στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ για να το ανακαταλάβουν από τους Μουσουλμάνους.
Οι κλάδοι της δυναστείας
Ο Κάρολος ισχυροποίησε την εξουσία του στο Δυρράχιο από το 1272, δημιουργώντας ένα μικρό βασίλειο της Αλβανίας για τον εαυτό του, βόρεια από το Δεσποτάτο της Ηπείρου, και δέχτηκε την υποτέλεια των τοπικών οπλαρχηγών. Ο Σικελικός Εσπερινός οδήγησε στην εκδίωξή του από τη Σικελία· οι απόγονοί του, που περιορίστηκαν στη νότιο Ιταλία, κυβέρνησαν τη Νεάπολη μέχρι το 1435. Ο κλάδος των Ανζού-Ουγγαρίας κυβέρνησε την Ουγγαρία (1308 - 1385 και 1386 - 1395) και την Πολωνία (1370 - 1399), και ο κλάδος των Ανζού-Τάραντα διεκδίκησε τη Λατινική Αυτοκρατορία. Ο κλάδος των Ανζού-Δυρραχίου κυβέρνησε τη Νάπολη (1382 - 1435) και την Ουγγαρία (1385 - 1386)· ξεκληρίστηκε όταν πέθανε πρόωρα ο Λαδίσλαος Α΄ της Νεαπόλεως (1414) και έσβησε όταν πέθανε η αδελφή του Ιωάννα Β΄ της Νάπολης (1435)
Άνοδος στον θρόνο της Ουγγαρίας
Τον άτεκνο Λαδίσλαο Δ΄ διαδέχθηκε ο Ανδρέας Γ΄ της Ουγγαρίας, γιος του Στεφάνου του Υστερότοκου, του μικρότερου, ετεροθαλούς αδελφού του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας. Για πολλούς το τέλος του Λαδίσλαου Δ΄ ήταν το τέλος της δυναστείας του Αγίου Στεφάνου της Ουγγαρίας. Στη Νάπολη ο Κάρολος Μαρτέλος, μεγαλύτερος γιος του Καρόλου Β΄ του Χωλού και της Μαρία της Ουγγαρίας, ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας με την υποστήριξη της μητέρας του και του πάπα. Προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη των Ούγγρων μεγιστάνων για να πάρει και επίσημα το στέμμα, αλλά δεν το επέτυχε μέχρι τον -πρόωρο- θάνατό του. Με τον θάνατο τού Ανδρέα Γ΄ επίσημα είχαν πεθάνει όλοι οι άρρενες απόγονοι του Αγίου Στεφάνου της Ουγγαρίας και έπρεπε να διατηρηθεί στον θρόνο το αίμα του έστω σε εκ θηλυγονίας γραμμή. Εμφύλιος ξέσπασε ανάμεσα στους βαρόνους για τον θρόνο. Μετά τη σύντομη περίοδο, που βασίλευσαν ο Βεγκέσλαος Γ΄ της Βοημίας (1301 - 1305) και ο Όθων Γ΄ της Βαυαρίας (1305 - 1307), ο εμφύλιος έληξε με νικητή τον γιο του Καρόλου Μαρτέλου, τον Κάρολο Α΄ της Ουγγαρίας, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1320 αντιμετώπισε την αντίδραση των ισχυρών Ούγγρων βαρόνων.
Οι τρεις γιοι του Καρόλου Α΄ ήταν: Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας (1326–1382), Ανδρέας της Καλαβρίας (1327-1345) και Στέφανος της Σλαβονίας (1332-1354). Ο Λουδοβίκος Α΄ άφησε δύο κόρες: τη Μαρία της Ουγγαρίας (1371 - 1395), που παντρεύτηκε τον Σιγισμόνδο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τη Γιαντβίγκα της Πολωνίας (1373 - 1399), που παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκελόν. Με τον θάνατο του Λουδοβίκου Α΄ χωρίς γιους, ο σύζυγος της Μαρίας, ο Σιγισμόνδος δέχτηκε τη συμβασιλεία από τους Ούγγρους άρχοντες. Η Μαρία και ο Σιγισμόνδος είχαν μόνο μία κόρη, την Ελισάβετ του Λουξεμβούργου, που μετά τον θάνατό της (1395) το στέμμα πέρασε στον Οίκο του Λουξεμβούργου.
Η υπόθεση της δολοφονίας του Ανδρέα της Καλαβρίας
Ο εξάχρονος Ανδρέας της Καλαβρίας απεστάλη στη Νάπολη (1333) για κληρονομικούς λόγους και μπήκε στην κηδεμονία του θείου του πατέρα του Ροβέρτου του Σοφού της Νάπολης. Ο Ανδρέας αρραβωνιάστηκε (1334) την εξαδέλφη του Ιωάννα Α΄ της Νάπολης, εγγονή και διάδοχο του Ροβέρτου του Σοφού· την παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών (1342). Μετά τον θάνατο του Ροβέρτου (1343), ο Ανδρέας έγινε θύμα των ισχυρών βαρόνων της Νάπολης. Ο Ροβέρτος ο Σοφός είχε δικαιώματα στον θρόνο της Νάπολης λόγω πρωτογένειας. Ο παππούς του Ανδρέα, ο Κάρολος Μαρτέλος, είχε αποβιώσει πολύ πρόωρα και διάδοχος θα έπρεπε να γίνει ο γιος του Κάρολος Α΄, που ήταν μόλις 7 ετών, ηλικία και δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τις σκληρές επιθέσεις των Σικελών. Έτσι ο Κάρολος Β΄ ο Χωλός έδωσε το στέμμα στον δεύτερο γιο του, Άγιο Λουδοβίκο της Τουλούζης, αλλά δεν το δέχτηκε για να ακολουθήσει μοναστική ζωή και το στέμμα πέρασε αυτόματα στον τρίτο γιο του, Ροβέρτο. Τότε ο Κάρολος Β΄ ο Χωλός, για να αποζημιώσει τον επτάχρονο εγγονό του Κάρολο Α΄, του έδωσε τα κληρονομικά δικαιώματα στον θρόνο της Ουγγαρίας.
Ο Ροβέρτος ο Σοφός στη διαθήκη του όρισε διάδοχο την εγγονή του Ιωάννα Α΄ (1343) και δεν ανέφερε τίποτε για τον μικρό Ανδρέα. Με την έγκριση του πάπα Κλήμη ΣΤ΄ η Ιωάννα Α΄ στέφθηκε μόνη βασίλισσα της Νεαπόλεως (1344). Ο Ανδρέας φοβόταν για τη ζωή του και έγραψε στη μητέρα του Ελισάβετ της Πολωνίας ότι ήταν έτοιμος να δραπετεύσει από τη Νεάπολη. Η μητέρα του παρενέβη και διέδωσε ψευδώς ότι ο πάπας δέχτηκε να γίνει η στέψη του Ανδρέα και της συζύγου του. Οι ευγενείς, από φόβο μήπως αλλάξει γνώμη ο πάπας, αποφάσισαν να θανατώσουν τον Ανδρέα: σε ένα κυνηγητικό ταξίδι του ζεύγους στην Αβέρσα οι συνωμότες τον συνέλαβαν όταν έβγαινε τη νύχτα από το δωμάτιό του και ενώ η Ιωάννα κοιμόταν, ένας υπηρέτης έκλεισε την πόρτα για να μην δραπετεύσει εκείνος. Μετά από άγρια πάλη οι συνωμότες στραγγάλισαν τον Ανδρέα με ένα κορδόνι και πέταξαν το πτώμα του από το παράθυρο. Η Ουγγαρέζα νοσοκόμα του Ανδρέα Ιζόλδη το μετέφερε στην εκκλησία των μοναχών και παρέμεινε μέχρι το επόμενο πρωί· όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι από την Ουγγαρία, τους είπε αναλυτικά στη γλώσσα τους τι έγινε και πληροφόρησαν τον βασιλιά τους. Η Ιωάννα στιγματίστηκε για όλη την υπόλοιπη ζωή της με τον φόνο, αν και εισήχθη δυο φορές σε δίκη και αθωώθηκε. Ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας έκανε πολλές φορές εκστρατείες στη Νάπολη για να εκδικηθεί τον φόνο του αδελφού του.
Πόλεμοι του Λουδοβίκου Α΄ με τη Νεάπολη
thumb|right|250px|Η στέψη του Καρόλου Α΄ ως βασιλιά της Σικελίας από τον πάπα Κλήμη Δ΄. Τον Νοέμβριο του 1347 ο Λουδοβίκος Α΄ ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον της Νάπολης με 1.000 Γερμανούς και Ουγγαρέζους μισθοφόρους. Με την άφιξή του στο βασίλειο της Ιωάννας είχε 2.000 Ούγγρους ιππότες, 2.000 ιππείς μισθοφόρους βαριά οπλισμένους, 2.000 Κουμάνους τοξότες ιππείς και 6.000 πεζούς μισθοφόρους βαριά οπλισμένους. Η Ιωάννα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Λουδοβίκο του Τάραντα· με τον γάμο έκλεισε ειρήνη με τον μεγάλο εχθρό της Νάπολης, το βασίλειο της Σικελίας. Ο στρατός της Νάπολης περιείχε 2.700 ιππότες και 5.000 πεζούς υπό την ηγεσία του Λουδοβίκου του Τάραντα. Τελικά οι Ούγγροι ήταν οι μεγάλοι νικητές στη μάχη της Κάπουα (11 Ιανουαρίου 1348) και όλοι οι βαρόνοι του βασιλείου δήλωσαν υποταγή στον νέο βασιλιά. Ο Λουδοβίκος Α΄ βάδισε από το Μπενεβέντο για την Αβέρσα, τον τόπο που είχε δολοφονηθεί ο αδελφός του. Όμως οι Ναπολιτάνοι, έντονα δυσαρεστημένοι από τη σκληρή διακυβέρνηση των Ούγγρων, κάλεσαν πίσω την Ιωάννα. Αυτή έδωσε στους πάπες τα δικαιώματά της στην Αβινιόν και σε αντάλλαγμα ζήτησε βοήθεια να ανατρέψει τους Ούγγρους. Η Μαύρη Πανώλη ανάγκασε τους Ούγγρους να φύγουν από τη Νάπολη και έτσι η Ιωάννα επέστρεψε με τον δεύτερο σύζυγό της. Τον Ιανουάριο του 1352 σε νέα δίκη στην Αβινιόν της Ιωάννας και του Λουδοβίκου του Τάραντα για τον φόνο του Ανδρέα, οι δύο αθωώθηκαν πανηγυρικά. Έκλεισαν ειρήνη με τους Ούγγρους (23 Μαρτίου 1352), που κράτησε 29 χρόνια. Ο Λουδοβίκος Α΄ έστειλε τον 2ο εξάδελφό του, τον Κάρολο του Δυρραχίου να καταλάβει τη Νάπολη, όπου ο Κάρολος ορκίστηκε νέος βασιλιάς (1382). Ως Κάρολος Γ΄ της Νεαπόλεως φυλάκισε την Ιωάννα και τη στραγγάλισε στη φυλακή, αλλά μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου Α΄, όταν διεκδίκησε το Ουγγρικό στέμμα, δολοφονήθηκε και ο ίδιος (1386).
Πτώση της δυναστείας στην Ουγγαρία
Ο Στέφανος της Σλαβονίας, τρίτος γιος του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας, πέθανε πρόωρα, πριν τον μεγαλύτερο αδελφό του (1354) Λουδοβίκο Α΄· μετά τη δολοφονία του Ανδρέα έγινε διάδοχος του Ουγγρικού θρόνου, αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ ήταν άτεκνος. Νυμφεύτηκε (1350) τη Μαργαρίτα, κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Βαυαρίας. Ο γάμος με μία Γερμανή πριγκίπισσα εξόργισε σε τέτοιο βαθμό τους Πολωνούς, που υποσχέθηκαν τον Ιούλιο του 1351 στον Λουδοβίκο Α΄ ότι θα τον αναγνωρίσουν διάδοχο του Καζιμίρ Γ΄ του Μεγάλου, μόνο αν δεν συμμετείχε ο αδελφός του Στέφανος στη διακυβέρνηση. Ο Στέφανος με τον γάμο απέκτησε μια κόρη, την Ελισάβετ (1352) και έναν γιο, τον Ιωάννη της Σλαβονίας, που τον διαδέχτηκε στη Σλαβονία, αλλά πέθανε σε νηπιακή ηλικία (1360).
Με τον θάνατο του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας (1382), ο Κάρολος Γ΄ της Νεαπόλεως, γιος του Λουδοβίκου κόμη της Γκραβίνα (1324–1362) και δισέγγονος του Καρόλου Β΄ του Χωλού, διεκδίκησε τον Ουγγρικό θρόνο σαν μοναδικός άρρην απόγονος της Ανδεγαυικής δυναστείας. Η υπόθεση ήταν πολύ εύκολη για τον ίδιο: με τη βοήθεια Κροατών ευγενών, έδιωξε από την Ουγγαρία τον Δεκέμβριο του 1385 τη μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου Α΄, τη Μαρία της Ουγγαρίας που είχε παντρευτεί τον αυτοκράτορα Σιγισμόνδο. Η Ελισάβετ της Βοσνίας, χήρα του Λουδοβίκου Α΄ και μητέρα της Μαρίας, οργάνωσε τη δολοφονία του (7 Φεβρουαρίου 1386): ο Κάρολος Γ΄ πέθανε από τα τραύματά του στο Βίσεγκραντ στις 24 Φεβρουαρίου. Ο γιος του Λαδίσλαος Α΄ της Νεαπόλεως θα διεκδικήσει τον θρόνο της Ουγγαρίας, χωρίς να τον αποκτήσει ποτέ.
Άνοδος στον θρόνο της Πολωνίας
thumb|right|250px|Καλλιτεχνική απεικόνιση του Σικελικού Εσπερινού από τον [[Φραντσέσκο Άγιετς.]] Ο Καζιμίρ Γ΄ ο Μέγας, τελευταίος βασιλιάς της Πολωνίας από τον Οίκο των Πιαστ, επέλεξε διάδοχο τον ανιψιό του Λουδοβίκο Α΄ (1355) με το Προνόμιο της Βούδα, έτσι με τον θάνατο τού Καζιμίρ Γ΄ (5 Νοεμβρίου 1370) τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος Α΄. Η Πολωνική αριστοκρατία δέχτηκε με ενθουσιασμό την άνοδο του Λουδοβίκου, με τη σκέψη ότι θα απουσίαζε ο ίδιος και θα έδειχνε ελάχιστο ενδιαφέρον. Ο Λουδοβίκος Α΄ έστειλε τη μητέρα του Ελισάβετ, που ήταν αδελφή του Καζιμίρ Γ΄, να κυβερνήσει σαν αντιβασίλισσα. Οι προτεραιότητες του Λουδοβίκου Α΄ ήταν κυρίως στην Ουγγαρία, επισκέφτηκε την Πολωνία μόνο τρεις φορές και πέρασε λίγους μήνες, ενώ οι διαπραγματεύσεις με την αριστοκρατία της Πολωνίας έγιναν στην Ουγγαρία. Οι Ούγγροι ωστόσο ήταν μισητοί στην Πολωνία· σε ένα μακελειό στην Κρακοβία σφαγιάστηκαν 160 Ούγγροι και η αντιβασίλισσα επέστρεψε δυσαρεστημένη στην Ουγγαρία. Ο Λουδοβίκος Α΄ αντικατέστησε τη μητέρα του με τον συγγενή τους Βλαδίσλαο Β΄ του Οπόλε. Η ένωση της Πολωνίας με την Ουγγαρία διαλύθηκε με τον θάνατο του Λουδοβίκου Α΄ (1382). Οι δυσαρεστημένοι Πολωνοί ευγενείς ζήτησαν από τη διάδοχό του στον Ουγγρικό θρόνο, τη Μαρία να έρθει να εγκατασταθεί μόνιμα στην Κρακοβία. Η μητέρα της Μαρίας, Ελισάβετ της Βοσνίας, που ήταν χήρα του Λουδοβίκου Α΄ και μικρανεψιά τού πατέρα τού Καζιμίρ Γ΄, τού Λαδίσλαου Α΄ του Βραχύ, φοβήθηκε ότι θα έχει την τύχη της πεθεράς της και το αρνήθηκε. Αποφάσισε να μην αντιμετωπίσει την αριστοκρατία με τη βία και έστειλε τη μικρότερη κόρη της Γιαντβίγκα της Πολωνίας να στεφτεί βασίλισσα σαν διάδοχος του Λουδοβίκου στην Πολωνία.
Η Γιαντβίγκα στέφτηκε στην Κρακοβία ως βασίλισσα της Πολωνίας (16 Οκτωβρίου 1384) η αριστοκρατία της Πολωνίας βρέθηκε σε έντονη αντίθεση μαζί της, επειδή σχεδίαζε να παντρευτεί τον Γουλιέλμο της Αυστρίας και εκείνος να είναι βασιλιάς στο πλευρό της. Οι σύμβουλοι της Γιαντβίγκα ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τον Γιαγκελόν δούκα της Λιθουανίας, που ήταν ακόμη παγανιστής, για να παντρευτεί τη βασίλισσά τους. Με την Ένωση του Κριού ο ίδιος και οι Λιθουανοί βαπτίστηκαν Καθολικοί. Ο Γιαγκελόν βαπτίστηκε χριστιανός με το όνομα Λαδίσλαος, παντρεύτηκε τη Γιαντβίγκα (15 Φεβρουαρίου 1386) και ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Πολωνίας ως Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν (4 Μαρτίου 1386), όπου βασίλευσε στο πλευρό της συζύγου του. Η Γιαντβίγκα παρέμεινε άτεκνη για περισσότερο από μια δεκαετία, κατόπιν γεννήθηκε στη Βάβελ μία κόρη, η Μαρία Βονιφακία (22 Ιουνίου 1399), αλλά το βρέφος πέθανε σε τρεις εβδομάδες (13 Ιουλίου 1399). Η Γιαντβίγκα πέθανε και αυτή σε τέσσερις ημέρες από τις επιπλοκές στη γέννα (17 Ιουλίου 1399). Ο Οίκος των Γιαγκελλόνων πήρε το στέμμα της Πολωνίας: η Λιθουανία και η Πολωνία ενώθηκαν για τέσσερις αιώνες.
Άνοδος στον θρόνο της Αλβανίας
Ο Κάρολος Α΄ ο Ανδεγαυός κατέκτησε πολλές περιοχές στην Αλβανία από το Δεσποτάτο της Ηπείρου (1271) και πήρε τον Φεβρουάριο του 1272 τον τίτλο του βασιλιά της Αλβανίας. Το βασίλειο επεκτεινόταν από το Δυρράχιο μέχρι τις ακτές στο Βουθρωτό. Οι προσπάθειες του Καρόλου Α΄ να επεκταθεί προς την Κωνσταντινούπολη απέτυχαν και οι Ρωμαίοι/Βυζαντινοί τον έδιωξαν από την περιοχή στην πολιορκία του Μπέρατ (1281). Ο Σικελικός Εσπερινός εξασθένησε σημαντικά περισσότερο τον Κάρολο Α΄, που περιορίστηκε σε μια μικρή περιοχή γύρω από το Δυρράχιο. Οι Ανδεγαυοί παρέμειναν στην περιοχή μέχρι την εποχή που την κατέλαβε οριστικά ο Αλβανός πρίγκιπας Κάρολος Τόπια (1368). Ο γιος του Τόπια παρέδωσε την πόλη στη Βενετική Δημοκρατία (1392).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καπετιδες Ανζου
Σοφία της Πομερανίας
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ (απεβ. 1474) και της Σοφίας (απεβ. 1497), κόρης του Μπόγκισλαβ Θ΄ δούκα της Πομερανίας-Στολπ.
Ο αδελφός της ήταν ο Μπόγκισλαβ Ι΄ (1454-1523), ο οποίος κυβέρνησε τη χώρα για σχεδόν πενήντα χρόνια ως ενοποιημένη περιοχή. Υπό τον Μπόγκισλαβ Ι΄ η Πομερανία γνώρισε μία χρυσή εποχή: το Στσέτσιν έγινε η έδρα του το 1491, η δουκική διοίκηση οργανώθηκε με αρχεία, εισήχθη μία καλά ρυθμισμένη είσπραξη φόρων και διατηρήθηκε η ειρήνη και η σταθερότητα. Για πολιτικούς λόγους, το δουκάτο του Μεκλεμβούργου ενεργούσε για τη συγχώνευση με τον Οίκο της Πομερανίας.