cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χριστίνα Ελισάβετ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (γιου του Αλεξάνδρου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ) και της Άννας, κόρης του Αντωνίου Β΄ του Όλντενμπουργκ-Ντέλμενχορστ (γιου του Αντωνίου Α΄ του Όλντενμπουργκ).
Αχαλτσίχε
Στο παλιό τμήμα της πόλης διακρίνεται το κάστρο Αχαλτσίχε (Ραμπάτι), χτισμένο τον 9ο αιώνα, πρόσφατα ολικά ανακατασκευασμένο. Αποτελεί ένα από τα κύρια αξιοθέατα της περιοχής Σάμτσχε-Τζαβαχέτι, μαζί με τη Βάρτζια, την κωμόπολη Βάλε, το Όκρος Τσίχε και το Μοναστήρι του Ζάρζμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Χριστίνα Ελισάβετ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Πετρομαγούλα Βοιωτίας
Η Πετρομαγούλα είναι σήμερα συνοικία του Ορχομενού, ενώ υπήρξε στο παρελθόν ξεχωριστός οικισμός και έδρα κοινότητας, αλλά και δήμου. Το 1961 ενώθηκε με τον οικισμό Σκριπού και αποτέλεσαν τον σημερινό Ορχομενό Βοιωτίας. Η συνοικία καταλαμβάνει το σημερινό κέντρο του Ορχομενού.
Ιστορικά στοιχεία
Η Πετρομαγούλα υπήρξε έδρα του πρώτου δήμου Ορχομενού που λειτούργησε μέχρι το 1912. Στο διάστημα 1912-1949 αποτέλεσε έδρα της κοινότητας Πετρομαγούλας. Το 1949 αποτέλεσε έδρα του δήμου Ορχομενού που ανασυστήθηκε. Τα επόμενα χρόνια ο οικισμός επεκτάθηκε και ενώθηκε με την Σκριπού. Ο νέος ενιαίος οικισμός που σχηματίστηκε αναγνωρίστηκε επίσημα το 1961 και ονομάστηκε Ορχομενός, ενώ παράλληλα ο οικισμός της Πετρομαγούλας καταργήθηκε.
Πορεία του πληθυσμού
Άρι Όλαφσσον
Ο Άρι Όλαφσσον (Ισλανδική προφορά: ˈaːrɪ ˈouːlafsɔn, 21 Μαΐου 1998-) είναι Ισλανδός τραγουδιστής ο οποίος εκπροσώπησε τη χώρα του στη Eurovision 2018, μετά τη νίκη του στο Söngvakeppnin 2018, τον εθνικό τρόπο επιλογής της Ισλανδίας, με το τραγούδι "Our Choice". Το τραγούδι δεν προκρίθηκε στον τελικό του διαγωνισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ισλανδία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Βασιλική των 26 Αγίων Μαρτύρων της Ιαπωνίας (Ναγκασάκι)
Ιστορία
Το 1863, δύο Γάλλοι ιερείς από την Εταιρεία Ξένων Αποστολών του Παρισίου (Société des Missions Étrangères), οι πατέρες Λουί-Τέοντορ Φυρέ και Μπερνάρ Πετιτζέν, αποβιβάστηκαν στο Ναγκασάκι με σκοπό να χτίσουν μια εκκλησία προς τιμήν των Είκοσι Έξι Μαρτύρων της Ιαπωνίας, εννέα Ευρωπαίους ιερείς και δεκαεπτά Ιάπωνες χριστιανούς, που είχαν σταυρωθεί το 1597 με εντολή του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Η εκκλησία τελείωσε το 1864. Κατασκευάστηκε από τον ξυλουργό του Κήπου Γκλόβερ, Κογιάμα Χιντενόσιν, και αρχικά ήταν μια μικρή ξύλινη εκκλησία με τρία κλίτη και τρεις οκταγωνικούς πύργους. Η σημερινή δομή είναι μια πολύ μεγαλύτερη γοτθική βασιλική, που χρονολογείται γύρω στο 1879. Χτίστηκε με τούβλα, που έχουν σοβατιστεί με λευκό χρώμα, με πέντε κλίτη, θολωτές οροφές και έναν οκταγωνικό πύργο. Το σχέδιο πιθανότατα προήλθε από ένα βελγικό σχέδιο, που χρησιμοποιήθηκε από καθολικούς ιεραποστόλους σε μια παλαιότερη εκκλησία, που χτίστηκε στην Οσάκα. Τα βιτρό εισήχθησαν από τη Γαλλία.
Στις 17 Μαρτίου 1865, λίγο μετά την ολοκλήρωση του αρχικού καθεδρικού ναού, ο πατέρας Πετιτζέν είδε μια ομάδα ανθρώπων να στέκονται μπροστά στον καθεδρικό ναό. Έδειξαν στον ιερέα ότι ήθελαν να ανοίξει τις πόρτες. Καθώς ο ιερέας γονάτισε στο βωμό, μια ηλικιωμένη γυναίκα από την ομάδα τον πλησίασε και του είπε «Η καρδιά (πίστη) όλων μας είναι ίδια με τη δική σου. Πού είναι το άγαλμα της Παναγίας;» Ο Πετιτζέν ανακάλυψε ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν από το κοντινό χωριό Ουρακάμι και ήταν Κακούρε Κιρισιτάν, απόγονοι των πρώτων Ιαπώνων Χριστιανών, που κρύβονταν μετά την εξέγερση Σιμαμπάρα τη δεκαετία του 1630. Ένα λευκό μαρμάρινο άγαλμα της Παναγίας εισήχθη από τη Γαλλία και ανεγέρθηκε στην εκκλησία, για να τιμήσει αυτό το γεγονός. Το χάλκινο ανάγλυφο στην αυλή κάτω από την εκκλησία δείχνει την αξιομνημόνευτη σκηνή της ανακάλυψης. Δεν πέρασε πολύς καιρός και δεκάδες χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί αποκάλυψαν την πίστη τους στην περιοχή του Ναγκασάκι. Τα νέα για αυτό έφτασαν στον Πάπα Πίο Θ΄, ο οποίος αποκάλεσε το γεγονός αυτό ως «το θαύμα της Ανατολής».
Ο καθεδρικός ναός Όουρα χαρακτηρίστηκε ως Εθνικός Θησαυρός το 1933. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο καθεδρικός ναός υπέστη ζημιές από την ατομική βόμβα στις 9 Αυγούστου 1945. Αντικείμενα από τις ζημιές βρίσκονται στο Μουσείο Ατομικής Βόμβας του Ναγκασάκι.
Ο χαρακτηρισμός του Εθνικού Θησαυρού επικυρώθηκε στις 31 Μαρτίου 1953 βάσει του νόμου του 1951 για την προστασία των πολιτιστικών αγαθών. Ήταν το πρώτο κτήριο δυτικού τύπου στην Ιαπωνία στο οποίο δόθηκε αυτή η τιμή και ήταν το μοναδικό μέχρι το 2009, όταν το νεομπαρόκ παλάτι Ακασάκα χαρακτηρίστηκε ως Εθνικός Θησαυρός. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fa/Oura_Church_Nagasaki.JPG/220px-Oura_Church_Nagasaki.JPG|μικρογραφία| Εσωτερικό της εκκλησίας Όουρα Η εκκλησία έλαβε το καθεστώς της μικρής βασιλικής από την Αγία Έδρα στις 26 Απριλίου 2016.
Στις 30 Ιουνίου 2018, ο καθεδρικός ναός Όουρα, μαζί με άλλες 11 τοποθεσίες, που συνδέονται με τον διωγμό των καθολικών χριστιανών στην Ιαπωνία, προστέθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ναγκασάκι
Βαλέρι Γκεράσιμοφ
Ο Βαλέρι Βασίλιεβιτς Γκεράσιμοφ (Валерий Васильевич Герасимов, 8 Σεπτεμβρίου 1955) είναι Ρώσος αξιωματικός του στρατού, νυν αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Ρωσίας, και και πρώτος αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας, αντικαθιστώντας τον Νικολάι Μακάροφ. Διορίστηκε σε αυτή την θέση από τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν στις 9 Νοεμβρίου 2012.
Θεωρείται ο ιθύνων νους του νέου στρατιωτικού δόγματος της Ρωσικής ομοσπονδίας και ο εισηγητής της ρωσικής προσέγγισης στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του 21ου αιώνα, του Πολέμου Νέας Γενιάς κατά τη ρωσική στρατιωτική σκέψη ή Δόγμα Γκερασίμοφ, όπως έχει επικρατήσει να λέγεται στη Δύση.
Από τις 12 Ιανουαρίου 2023 είναι διοικητής όλων των δυνάμεων της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας στην Ρωσική εισβολή της Ουκρανίας το 2022.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε από οικογένεια εργατών στο Καζάν της Ταταρικής αυτόνομης δημοκρατίας της Σοβιετικής δημοκρατίας της Ρωσίας. Ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα αποφοιτώντας από τη Στρατιωτική Σχολή Σουβόροφ (1971–1973), την Ανώτερη Σχολή Διοίκησης Τανκ, την Ακαδημία Στρατιωτικών Τεθωρακισμένων Δυνάμεων Malinovsky (1984–1987) και τη Στρατιωτική Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας (1995–1997).
Από τις θέσεις στις οποίες έχει υπηρετήσει ξεχωρίζουν η διοίκηση της 58ης στρατιάς στον δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας (2001 - 2003) και η διοίκηση της Κεντρικής Στρατιωτικής Περιοχής (2012). Από το 2010 ως το 2012 υπηρέτησε ως αναπληρωτής Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας, ενώ στις 9 Νοεμβρίου 2012 προήχθη στη θέση του Αρχηγού αλλά και του αναπληρωτή Υπουργού Άμυνας της χώρας (το αξίωμα του αναπληρωτή Υπουργού Άμυνας το αναλαμβάνει πάντα ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου).
Στρατιωτική σκέψη
Αν και ο Γκεράσιμοφ έχει κάνει μόνο τρεις δημόσιες παρεμβάσεις, το σκεπτικό που ανέπτυξε σε αυτές επηρέασε καθοριστικά όχι μόνο τη Ρωσία (η συνεισφορά του στο επίσημο κείμενο «Το στρατιωτικό δόγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας» του 2014 ήταν καθοριστικής σημασίας), αλλά και την στρατιωτική σκέψη στη Δύση.
Η αξία της Επιστήμης έγκειται στην πρόβλεψη
Το άρθρο αυτό του Γκεράσιμοφ δημοσιεύτηκε στην ρωσικό περιοδικό «Στρατιωτικός - Βιομηχανικός Ταχυδρόμος» (Voenno-promyshlennyi kur'er), στο τεύχος της 27ης Φεβρουαρίου 2013 και πραγματεύεται τις νέες συνθήκες πολέμου που έχουν διαμορφωθεί από τις αρχές του 21ου αιώνα και το πως πρέπει να οργανωθούν οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις υπό τα νέα δεδομένα.
Ο πόλεμος της νέας γενιάς χαρακτηρίζεται από την ενίσχυση του ρόλου των μη στρατιωτικών μέσων για την επίτευξη των τελικών πολιτικών και στρατηγικών στόχων σε σχέση με τα στρατιωτικά. Οι μέθοδοι σύγκρουσης περιλαμβάνουν τη χρήση πολιτικών, οικονομικών, ενημερωτικών, ανθρωπιστικών και άλλων μη στρατιωτικών μέτρων, σε συνδυασμό με τον συντονισμό και τον έλεγχο των διαμαρτυριών του πληθυσμού. Τα στρατιωτικά μέσα συνεπικουρούν με τη μορφή επιχειρήσεων των μονάδων ειδικών δυνάμεων και επίλεκτων μικρών σωμάτων, ενώ η ανοιχτή χρήση ένοπλης εμπλοκής είναι η έσχατη λύση και μόνο για την επίτευξη της τελικής επιτυχίας.
Πέρα από το εξωτερικό της χώρας, η αναπροσαρμογή των ρωσικών στρατιωτικών μονάδων πρέπει να αφορά και το εσωτερικό της χώρας, με την οργάνωση εδαφικής άμυνας, καθώς και τη δημιουργία σωμάτων που να μπορούν να επεμβαίνουν έγκαιρα και έγκυρα σε οποιαδήποτε επίθεση, οποιουδήποτε είδους εξαπολύεται προς την εδαφική επικράτεια ή τον πληθυσμό της Ρωσίας.
Με βάση αυτή την προοπτική ο Γκεράσιμοφ αναρωτιέται για το είδος του στρατού που χρειάζεται πλέον η Ρωσία εκμεταλλευόμενη την πρωτοπόρα στρατιωτική σκέψη του παρελθόντος, όταν Σοβιετικοί στρατιωτικοί και θεωρητικοί μπόρεσαν να αναπτύξουν πρωτοπόρες μεθόδους και στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο αλλά και στο πόλεμο του Αφγανιστάν, όπως και την ανάπτυξη της σημερινής στρατιωτικής επιστήμης, καθώς και τον μη τυποποιημένο τρόπο σκέψης μπορούν να οδηγήσουν στον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων.
Το άρθρο διαβάστηκε και σχολιάστηκε πολύ στη Δύση. Με βάση την αγγλική μετάφραση της ομιλίας στο μπλογκ του Αμερικανού αναλυτή, Μαρκ Γκαλλεότι, και του τίτλου που επέλεξε για το άρθρο του, "The ‘Gerasimov Doctrine’ and Russian Non-Linear War" δημιουργήθηκε η σχετική παραφιλολογία που κατέληξε στην αποδοχή και χρήση του (ανακριβούς) όρου Δόγμα Γκεράσιμοφ στα δυτικά ΜΜΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Our Choice (τραγούδι του Άρι Όλαφσσον)
Το Our Choice είναι ένα τραγούδι από τον Ισλανδό τραγουδιστή Άρι Όλαφσσον. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Ισλανδία στη Eurovision 2018 όμως περιορίστηκε στην 19η θέση στον ημιτελικό, μένοντας εκτός τελικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2018 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Εθνική Βιβλιοθήκη του Περού
Υπάρχουν δύο κτίρια. Το παλιό που βρίσκεται στη λεωφόρο Abancay (περιοχή Λίμα) και το σύγχρονο κτίριο στη λεωφόρο Javier Prado (περιοχή San Borja). Και τα δύο είναι ανοιχτά στο κοινό.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε από τον Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν το 1821 αφού δώρισε την προσωπική του συλλογή βιβλίων  και χαιρέτισε τη νέα βιβλιοθήκη ως «ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα διακίνησης των πνευματικών αξιών.». Η βιβλιοθήκη έχει διάφορες λειτουργίες, μεταξύ των οποίων πρέπει να διαμορφώνει, να διεξάγει, να επιβλέπει και να αξιολογεί την εκπλήρωση πολιτικών και σχεδίων για την ανάπτυξη της υπηρεσίας της βιβλιοθήκης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Αυτές και άλλες διοικητικές αποφάσεις σχετικά με τη βιβλιοθήκη εξαρτώνται και από το Υπουργείο Παιδείας της χώρας. μικρογραφία|364x364εσ|Ο [[Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν ιδρυτής της βιβλιοθήκης του Περού.]] Ιστορικά, η βιβλιοθήκη έχει περάσει από διάφορες φάσεις αναδιάρθρωσης από την ίδρυσή της. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ειρηνικού, ο Χιλιανός Στρατός, αφού κατέλαβε τη Λίμα, λεηλάτησε διάφορα αρχεία καθώς και μεγάλο μέρος της συλλογής της βιβλιοθήκης. Ο Περουβιανός συγγραφέας και λόγιος Ρικάρντο Πάλμα, ο οποίος ήταν διευθυντής της βιβλιοθήκης το 1884, σημείωσε σε μια από τις αφηγήσεις του ότι από τα 56.000 βιβλία που διέθετε η βιβλιοθήκη πριν από τον πόλεμο, μόνο 378 παρέμειναν στο τέλος της κατοχής. Το 2007, 3.778 βιβλία επιστράφηκαν στο Περού από τη Χιλή. Σε εξέλιξη βρίσκονται συζητήσεις μεταξύ του διευθυντή της βιβλιοθήκης και των αρχών της Χιλής για τον εντοπισμό έργων που θα μπορούσαν να ανήκουν στο Περού και που θα μπορούσαν τελικά να επιστραφούν. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός ήταν η πυρκαγιά της βιβλιοθήκης που κατέστρεψε σχεδόν ολοσχερώς τον χώρο της βιβλιοθήκης στις 10 Μαΐου 1943. Δυστυχώς χάθηκαν διάφορα πολύτιμα ιστορικά έργα. Ένα νέο κτίριο ανεγέρθηκε στο ίδιο οικόπεδο με την παλιά βιβλιοθήκη καθώς και ένα κέντρο εκπαίδευσης για μελλοντικούς διαχειριστές βιβλιοθηκών.
Εκσυγχρονισμός
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Περού βρίσκεται σε στάδιο εκσυγχρονισμού και φιλοδοξεί να καταστήσει τη βιβλιοθήκη μια από τις πιο σύγχρονες βιβλιοθήκες στη Λατινική Αμερική. Βρίσκεται στην περιοχή San Borja της Λίμα. Μετά από χρόνια οικονομικού σχεδιασμού για το νέο κτίριο, η κυβέρνηση του Περού συνεργάστηκε οικονομικά για την ολοκλήρωση του κτιρίου, καθώς έλαβε δάνειο επτά εκατομμυρίων δολαρίων από την Ισπανία για να να εξοπλίσει τη νέα  βιβλιοθήκη με σύγχρονο εξοπλισμό. Σύμφωνα με επίσημες πηγές της βιβλιοθήκης, η βιβλιογραφική της κληρονομιά ανέρχεται περίπου σε 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Μεταξύ των ιστορικών έργων, η βιβλιοθήκη διαθέτει το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στη Λίμα το 1584 καθώς και άλλα ιστορικά βιβλία που χρονολογούνται από την εποχή της αποικιοκρατίας. Η νέα βιβλιοθήκη θα προσπαθήσει επίσης να συνδεθεί με άλλες περουβιανές βιβλιοθήκες με στόχο τη δημιουργία ενός διαδικτυακού εθνικού καταλόγου βιβλίων και άλλου υλικού για καλύτερη έρευνα.
Η νέα βιβλιοθήκη άνοιξε επίσημα στις 27 Μαρτίου 2006. Για να τιμήσει την περίσταση ο τότε υπουργός Παιδείας Χαβιέ Σότα Ναδάλ ανήγγειλε ένα συμφωνικό ποίημα στον Περουβιανό συνθέτη Τζίμι Λόπεζ. Το έργο με τίτλο «America Salvaje» είναι εμπνευσμένο από το ποίημα «Blasón» του José Santos Chocano. Ο Πρόεδρος Αλεχάντρο Τολέδο και ο Διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης Sinesio López ήταν παρόντες στα εγκαίνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Περού Πε
Σεργκέι Αξιόνοφ
Ο Σεργκέι Βαλεριέβιτς Αξιόνοφ (ρωσικά: Сергей Валерьевич Аксёнов, ουκρανικά: Сергій Валерійович Аксьонов) (26 Νοεμβρίου 1972) είναι Ρώσος πολιτικός, ο οποίος από τις 9 Οκτωβρίου 2014 υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Κριμαίας, ένα διεθνώς αμφισβητούμενο ομοσπονδιακό κρατίδιο της Ρωσίας, που βρίσκεται στην κριμαϊκή χερσόνησο.
Βιογραφία
Το 1989 μετακόμισε στην Κριμαία και σπούδασε στρατιωτικός μηχανικός στην Συμφερόπολη. Ωστόσο, η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης συνέβη πριν προλάβει να αποφοιτήσει και γίνει αξιωματικός του στρατού. Έπειτα αρνήθηκε να ορκιστεί πίστη στην Ουκρανία, την οποία θεωρούσε ως «ένα άδικα αποκομμένο παράρτημα της Ρωσίας».
Από το 1993 έως το 1998, ήταν υποδιευθυντής μιας εταιρείας με το όνομα Greki («Έλληνες»), μιας επιχείρησης σχετικής με προϊόντα διατροφής. Από τον Οκτώβριο 1998 έως τον Μάρτιο 2001, ήταν αναπληρωτής διευθυντής της εταιρείας Asteriks και από τον Απρίλιο 2001 είναι αναπληρωτής διευθυντής της εταιρείας Eskada. Είναι επίσης επικεφαλής του οργανισμού ελληνορωμαϊκής πάλης της Κριμαίας, του αθλητικού συλλόγου Hwarang-do. Έλαβε το ουκρανικό διαβατήριό του στις 12 Αυγούστου 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Ουέλε (ποταμός)
Ο Ουέλε είναι ποταμός στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ο Ουέλε σχηματίζεται στο Ντούνγκου, με την ένωση των ποταμών Ντούνγκου και Κιμπάλι, οι οποίοι προέρχονται από τα βουνά κοντά στη λίμνη Αλβέρτου. Ο Ουέλε ρέει δυτικά για περίπου 1.210 χιλιόμετρα, έως ότου ενώνεται με τον ποταμό Μπόμου στο Γιακόμα και σχηματίζουν τον ποταμό Ουμπάνγκι. Οι κύριοι παραπόταμοι του ποταμού Ουέλε είναι ο ποταμός Μπομοκάντι (αριστερή πλευρά) και ο ποταμός Ουέρε (δεξιά). Η ένωση του Ουέλε-Μπόμου στο Γιακόμα σηματοδοτεί την έναρξη του ποταμού Ουμπάνγκι, ο οποίος με τη σειρά του ρέει στον ποταμό Κονγκό. Ο Ουέλε είναι ο μακρύτερος παραπόταμος του Ουμπάνγκι. Το συνδυασμένο μήκος Ουμπάνγκι-Ουέλε είναι περίπου 2.270 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Γεγονότα Ιουλίου 2019
29 Ιουλίου
(Al Jazeera)
Τέεμου Πούκι
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ΚΤΡ, όπου και πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο το 2005. Το 2008 αποκτήθηκε από την Σεβίλλη, αλλά έπαιξε σε μόλις έναν αγώνα πρωταθλήματος με την πρώτη ομάδα (αγωνίστηκε με τη δεύτερη ) και επέστρεψε στη Φινλανδία για τη ΧΓΚ Ελσίνκι. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για τις Σάλκε 04, Σέλτικ και Μπρόντμπι. Το 2018 αποκτήθηκε από τη Νόριτς και ανακηρύχθηκε παίκτης της σεζόν για την Τσάμπιονσιπ 2018-19. Το 2019 αναδείχθηκε σε Φινλανδό ποδοσφαιριστή της χρονιάς.
Ο Πούκι πραγματοποίησε το διεθνές του ντεμπούτο με τη Φινλανδία το 2009, έχει 100 συμμετοχές και 33 γκολ με το εθνόσημο και είναι ο κορυφαίος σκόρερ της εθνικής, ξεπερνώντας τον Γιάρι Λιτμάνεν. Στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2020 σημείωσε 10 γκολ σε 10 αγώνες, βοηθώντας την Εθνική Φινλανδίας να πάρει για πρώτη φορά την πρόκριση σε μεγάλη διεθνή διοργάνωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φινλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Φινλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΓΚ Ελσίνκι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέλτικ Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρόντμπυ ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νόριτς Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:FIFA Century Club
Κήπος του Γκλόβερ
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/27/Koi_pond%2C_Glover_Garden%2C_Nagasaki.jpg/220px-Koi_pond%2C_Glover_Garden%2C_Nagasaki.jpg|μικρογραφία| Λίμνη με κυπρίνους μπροστά από την κατοικία Γκλόβερ σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0c/Glover_Garden_02.jpg/220px-Glover_Garden_02.jpg|μικρογραφία| Με θέα στο λιμάνι του Ναγκασάκι σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/Glover_Garden_Nagasaki_Japan34s3.jpg/220px-Glover_Garden_Nagasaki_Japan34s3.jpg|μικρογραφία| Ο κήπος σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/34/Former_Mitsubishi_second_dock_house_Glover_Garden_Nagasaki.JPG/220px-Former_Mitsubishi_second_dock_house_Glover_Garden_Nagasaki.JPG|μικρογραφία| Πρώην κατοικία του Mitsubishi στον κήπο του Γκλόβερ Ο Κήπος του Γκλόβερ (グラバー園, Gurabāen) είναι πάρκο στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, και είχε κατασκευαστεί για τον Τόμας Μπλέικ Γκλόβερ, έναν Σκωτσέζο έμπορο, που συνέβαλε στον εκσυγχρονισμό της Ιαπωνίας στη ναυπηγική, στην εξόρυξη άνθρακα και σε άλλους τομείς. Στον κήπο υπάρχει η κατοικία του Γκλόβερ, η παλαιότερη δυτικού τύπου κατοικία, που διασώζεται στην Ιαπωνία και αποτελεί πόλο έλξης τουριστών στο Ναγκασάκι.
Βρίσκεται στην πλαγιά του λόφου Μιναμιγιαμάτε με θέα στο λιμάνι του Ναγκασάκι. Χτίστηκε από τον Χιντενόσιν Κογιάμα του νησιού Αμάκουσα και ολοκληρώθηκε το 1863. Έχει χαρακτηριστεί ως σημαντικό πολιτιστικό αγαθό. Καθώς το σπίτι και τα περίχωρά του θυμίζουν την όπερα του Πουτσίνι, είναι επίσης γνωστό ως «Οικία Μαντάμ Μπατερφλάι». Τα αγάλματα του Πουτσίνι και της ντίβας Μιούρα Ταμάκι, που φημίζεται για τον ρόλο της ως Cio-Cio-san, βρίσκονται στο πάρκο κοντά στο σπίτι. Αυτό το σπίτι ήταν επίσης ο τόπος συναντήσεων του Γκλόβερ με τους επαναστάτες σαμουράι, ιδιαίτερα από τις περιοχές Τσοσού και Σατσούμα.
Κατοικία του Γκλόβερ
αριστερά|μικρογραφία|Κατοικία του Γκλόβερ Η κατοικία του Γκλόβερ φημίζεται για το μείγμα δυτικών και ιαπωνικών στοιχείων. Αυτός ο τύπος αρχιτεκτονικής μοιάζει πολύ με μονώροφα μπανγκαλόου, που χρησιμοποιούνταν από ξένους στο Χονγκ Κονγκ ή τη Σαγκάη και εισάγονταν στην Ιαπωνία από Βρετανούς εμπόρους. Αντί να ακολουθεί τα σύγχρονα βικτοριανά στυλ, αυτός ο τύπος κτηρίου αντικατοπτρίζει πιο στενά τη γεωργιανή αισθητική, που ήταν δημοφιλής στη Βρετανία κατά την προηγούμενη γενιά.
Οι βεράντες με πέτρινο δάπεδο, οι δικτυωτές καμάρες και τα γαλλικά παράθυρα είναι αρκετά από τα διακριτικά ξένα στοιχεία, που περιλαμβάνονται στην κατοικία, ενώ η ιαπωνική επιρροή μπορεί να φανεί στην κεραμοσκεπή με τα κεραμίδια της, που είχαν κεφαλή δαιμόνων και που προορίζονταν να απομακρύνουν το κακό. Η οροφή τροποποιήθηκε με την προσθήκη βρετανικών καμινάδων.
Το σπίτι χτίστηκε από έναν Ιάπωνα ξυλουργό, τον Χιντενόσιν Κογιάμα. Το σχέδιο για το σπίτι, που σώζεται ακόμη, είναι ανυπόγραφο. Το σχέδιο χρησιμοποιεί πόδια αντί για ιαπωνικές μετρήσεις. Η βασική κατασκευή του σπιτιού είναι Ιαπωνική, παρά τα ξένα στοιχεία του. Αποτελείται από παραδοσιακά ιαπωνικά στηρίγματα οροφής και πλαίσια δοκών τοποθετημένα σε ογκόλιθους.
Η κατοικία του Γκλόβερ αποκαλείται «Ιππονμάτσου» (Ipponmatsu), που σημαίνει «μονό πεύκο». Το πεύκο ξεράθηκε και κόπηκε το 1905.
Άλλα κτήρια
Το πάρκο περιλαμβάνει επίσης την Οικία Ρίνγκερ (χτίστηκε το 1865 για τον Φρέντερικ Ρίνγκερ) και το Οικία Αλτ (χτίστηκε για τον Ουίλιαμ Αλτ). Η σωστή επεξεργασία των πυλώνων και του αετώματος στην Οικία Αλτ υποδηλώνει ότι αυτό το κτήριο σχεδιάστηκε από έναν δυτικό αρχιτέκτονα. Το αέτωμα συχνά ενσωματώνεται εμφανώς σε μασονικούς ναούς και μπορεί να είχε χρησιμοποιηθεί εδώ με τον ίδιο τρόπο όπως ένα μασονικό σύμβολο.
Τουρισμός
Το πάρκο είναι ανοιχτό στο κοινό και προσελκύει σχεδόν δύο εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κήποι στην Ιαπωνία
Ελισάβετ της Σουηδίας
Η Ελισάβετ της Σουηδίας (Elisabet av Sverige, 5 Απριλίου 1549 - 20 Νοεμβρίου 1597) ήταν κόρη του Βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύου Α΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1549 στο Κουνσόρ του Σέντερμαανλαντ, και ήταν το ένατο παιδί και η νεότερη κόρη του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας Λέιγιονχουβουντ.
Έλαβε ιδιωτική εκπαίδευση και θεωρήθηκε μια καλλιεργημένη πριγκίπισσα. Περιγράφεται ως μια όμορφη ξανθιά νεαρή γυναίκα, αν και δεν υπάρχει σύγχρονο πορτραίτο της. Η νεαρή Ελισάβετ είχε μια ήρεμη ζωή μέσα στη βασιλική αυλή. Ασχολήθηκε με την εκπαίδευση των παράνομων παιδιών των αδελφών της και στην προσωπική της υπηρεσία είχε την Κάριν Μάνσνταττερ, τη νεαρή γυναίκα που κατέληξε να γίνει σύζυγος του Ερρίκου ΙΔ΄ της Σουηδίας.
Είχε πολλές προτάσεις γάμου μεταξύ των ευγενών οικογενειών της Ευρώπης. Το 1562 ο Χριστόφορος του Μεκλεμβούργου τη ζήτησε σε γάμο, αλλά η δέσμευση έσπασε όταν παρέμεινε φυλακισμένος στην Πολωνία για αρκετά χρόνια. Το 1577 αποκαταστάθηκε η δέσμευση της, με τον Χριστόφορο και στις 7 Μαΐου 1581 πραγματοποιήθηκε ο γάμος. Η Ελισάβετ έφυγε από τη Σουηδία για να ζήσει στην πόλη Σβερίν στο Μεκλεμβούργο. Από τα γράμματα που έχουν διατηρηθεί, φαίνεται ότι ο γάμος τους ήταν πολύ ευτυχισμένος. Μαζί απέκτησαν μια κόρη:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Λούκας Μέιγιερ
Ο Λούκας Μέιγιερ (γ. 21 Αυγούστου 1988, Στοκχόλμη) είναι Σουηδός ροκ μουσικός, κιθαρίστας, τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Είναι επίσης στα φωνητικά του No Sleep For Lucy.
Μαζί με τον Πολωνό DJ Gromee, εκπροσώπησε την Πολωνία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2018 στη Λισαβόνα, με το τραγούδι «Light Me Up». Το τραγούδι απέτυχε να προκριθεί στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Κιθαρίστες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Πολωνία Κατηγορία:Σουηδοί ολλανδικής καταγωγής
Σκάνδαλο Σουσουρλούκ
Το σκάνδαλο Σουσουρλούκ (τουρκικά: Susurluk skandalı, ή Susurluk kazası) ήταν ένα σκάνδαλο που αφορούσε τη στενή σχέση μεταξύ του βαθέως κράτους στην Τουρκία, των Γκρίζων Λύκων και της τουρκικής μαφίας και έγινε κατά την κορύφωση της κουρδοτουρκικής σύγκρουσης, στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η σχέση δημιουργήθηκε καθώς το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας έθεσε την ανάγκη για συγκέντρωση των πόρων του κράτους για την καταπολέμηση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK).
Το σκάνδαλο ξέσπασε όταν μια θωρακισμένη Μερσεντές, που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα, καρφώθηκε σ’ ένα φορτηγό στις 3 Νοεμβρίου 1996, κοντά στο Σουσουρλούκ, στην επαρχία Μπαλίκεσιρ. Μεταξύ των θυμάτων ήταν: ο οδηγός του αυτοκινήτου Χουσεΐν Κοτσαντάγκ, ο οποίος ήταν υποδιευθυντής Ασφαλείας στην Κωνσταντινούπολη και πρώην διευθυντής ειδικών επιχειρήσεων στις κουρδικές επαρχίες, ο Αμπντουλάχ Τσατλί, αρχηγός των Γκρίζων Λύκων και δολοφόνος επί πληρωμή της Εθνικής Οργάνωσης Πληροφοριών (MİT), ο οποίος βρισκόταν στην λίστα με τους καταζητούμενους της Ιντερπόλ κατά τη στιγμή του θανάτου του και τέλος η αεροσυνοδός και ερωμένη του Κοτσαντάγκ, Γκόντσα Ους.
Το τουρκικό κράτος είχε εμπλακεί σε μια κλιμακούμενη σύγκρουση χαμηλής έντασης με το PKK από το 1984, η οποία κλιμακώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Προς τα τέλη του 1992, υπήρξε μια έντονη συζήτηση στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας για το πώς θα προχωρήσει. Οι μετριοπαθείς παράγοντες όπως ο Πρόεδρος Τουργκούτ Οζάλ και ο στρατηγός Εσφέρ Μπιτλίς τάχθηκαν υπέρ μιας μη στρατιωτικής λύσης. Ωστόσο, και οι δύο πέθαναν ξαφνικά το 1993. Ο θάνατος του Μπιτλίς (τότε Γενικός Διοικητής της Τουρκικής Χωροφυλακής) σε αεροπορικό δυστύχημα παραμένει ακόμη αμφιλεγόμενος. Την ίδια χρονιά, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας διέταξε μια συντονισμένη εκστρατεία μαύρων επιχειρήσεων χρησιμοποιώντας ειδικές δυνάμεις. Το τουρκικό παράρτημα της επιχείρησης Γκλάντιο, οι αντι-ανταρτικές ομάδες, συνεισέφεραν μεγάλο μέρος αυτών των ειδικών δυνάμεων.
Η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τανσού Τσιλέρ ανέθεσε στις αστυνομικές δυνάμεις, τότε υπό την ηγεσία του Μεχμέτ Αγάρ, να ακρωτηριάσουν το PKK και να δολοφονήσουν τον ηγέτη του, Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Η αστυνομική μονάδα που ήταν υπεύθυνη για αυτή τη δουλειά ήταν το Τμήμα Ειδικών Επιχειρήσεων στην οποία συμμετείχε και ο Αμπντουλάχ Τσατλί. Αυτό προκάλεσε έκπληξη στην MİT, η οποία στο παρελθόν είχε αναθέσει στον Τσατλί να πραγματοποιήσει αντίποινα κατά της αντάρτικης αρμενικής οργάνωσης ASALA. Ιδιαίτερα προβληματισμένος ήταν ο Μεχμέτ Εϊμούρ του Τμήματος Επιχειρήσεων/Αντιτρομοκρατικής της MİT, ο οποίος είχε ασυμβίβαστες διαφορές με τον Αγάρ. >Ως εκ τούτου, το σκάνδαλο έχει περιγραφεί ευγενικά ως «η μάχη των δύο Μεχμέτ».
Οι τουρκικές αρχές είχαν ισχυριστεί ότι αυτοί οι αξιωματικοί ασφαλείας, οι πολιτικοί και άλλες αρχές που είχαν εμπλακεί στη διακίνηση ναρκωτικών είχαν αρχικά επιφορτιστεί με την εξάρθρωση της τουρκικής μαφίας και του PKK από το να επωφεληθούν από παράνομες δραστηριότητες, όπως η διακίνηση ναρκωτικών, αλλά ότι αυτοί οι αξιωματούχοι στη συνέχεια ανέλαβαν την επιχείρηση και τσακώθηκαν για το ποιος θα την ελέγξει.
Ο ειδικός των πληροφοριών Μαχίρ Καϊνάκ περιέγραψε το αστυνομικό στρατόπεδο ως «φιλοευρωπαϊκό» και το στρατόπεδο της MİT ως «φιλοαμερικανικό». Οι αρχές κέρδισαν δισεκατομμύρια δολάρια σε κέρδη από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Αυτή η παράνομη δραστηριότητα από την πλευρά του κράτους υποκινήθηκε εν μέρει, ή τουλάχιστον δικαιολογήθηκε ως τέτοια, από τις απώλειες δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων στο εμπόριο με το Ιράκ λόγω του Πολέμου του Κόλπου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το τουρκικό εμπόριο ηρωίνης, αξίας 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων τότε, να ξεπεράσει τον κρατικό προϋπολογισμό των 48 δισεκατομμυρίων δολαρίων. (Άλλες πηγές αναφέρουν τον προϋπολογισμό του 1998 ως 62 δισεκατομμύρια δολάρια και την αγορά ναρκωτικών ως 70 δισεκατομμύρια δολάρια, αν και μόνο ένα ποσοστό αυτού χρησιμοποιήθηκε ως προμήθεια. )
Αν και ο Αγάρ και η Τσιλέρ παραιτήθηκαν μετά το σκάνδαλο, κανείς δεν διώχθηκε ποινικά. Ο Αγάρ τελικά επανεξελέγη στο Κοινοβούλιο (ως ηγέτης του Κόμματος Αληθινό Μονοπάτι) και ο μοναδικός επιζών του δυστυχήματος, ο αρχηγός Σεντάτ Μπουτσάκ, αφέθηκε ελεύθερος. Ωστόσο εγιναν ορισμένες μεταρρυθμίσεις. π.χ., η υπηρεσία πληροφοριών αναδιαρθρώθηκε για να τερματίσει τις εσωτερικές διαμάχες (με το τμήμα του Εϊμούρ να διαλύεται πλήρως). Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το σκάνδαλο κατέστη δυνατό με την κατάργηση του ελέγχου της MİT από τον τουρκικό στρατό το 1992.
Εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο
Από τα 59 άτομα που κατονομάζονται στο τρίτο πόρισμα της MİT, οι 17 ήταν νεκροί μέχρι τη στιγμή που δημοσιεύτηκε το πόρισμα. Ανάμεσά τους ήταν 4 πολιτικοί, 4 επιχειρηματίες, 14 εθνικιστές που συνδέονταν με τη μαφία, 5 στρατιωτικοί, 13 υπάλληλοι ασφαλείας, 4 υπάλληλοι της MİT και 8 λαθρέμποροι ναρκωτικών που συνδέονταν επίσης με τη μαφία.
24 Ιανουαρίου 1993: Δολοφονία Ουγκούρ Μουντσού
Ο Ουγκούρ Μουντσού ήταν Τούρκος ερευνητής δημοσιογράφος της εφημερίδας Τζουμχουριέτ. Στο άρθρο του της 8ης Ιανουαρίου, με τίτλο "Ültimatom", ο Μουντσού δήλωσε εμφατικά ότι θα αποκάλυπτε σύντομα σε ένα νέο βιβλίο τους δεσμούς μεταξύ των Κούρδων εθνικιστών και ορισμένων οργανώσεων πληροφοριών (δηλαδή του Αμπντουλάχ Οτσαλάν και της ΜΙΤ). Το πρωί της 24ης Ιανουαρίου 1993, ο Μουντσού έφυγε από το σπίτι του και σκοτώθηκε από έκρηξη βόμβας που περιείχε πλαστικά εκρηκτικά C-4 καθώς ξεκινούσε το αυτοκίνητό του. Υπάρχουν πολλές υποθέσεις για το ποιος ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία του. Δεδομένων των διάφορων δεσμών μεταξύ του τουρκικού βαθέος κράτους και των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, των Αντιανταρτιστών, των κουρδικών δυνάμεων και της CIA και τη Μοσάντ, οι υποθέσεις δεν είναι απαραίτητα αμοιβαία αποκλειόμενες, ειδικά καθώς ο Μουντσού ερευνούσε μερικούς από αυτούς τους δεσμούς.
28 Ιανουαρίου 1995: Δολοφονίες Ιρανών κατασκόπων
Σύμφωνα με τον Μεχμέτ Εϊμούρ, το Σουσουρλούκ ξεκίνησε από τη δολοφονία δύο Ιρανών που σχετίζονται με ναρκωτικά, του Ασκάρ Σιμίτκο και του Λαζίμ Εσμαελί το 1995. Ο Σιμίτκο και ο Εσμαελί ήταν κατάσκοποι που εργάζονταν για την MİT εντός της αρμενικής οργάνωσης SAVAMA. Ωστόσο, η MİT δεν γνώριζε το λαθρεμπόριο ναρκωτικών που έκαναν, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατό τους.
28 Ιουλίου 1996: Δολοφονία Ομέρ Τοπάλ
Ο βασιλιάς των καζίνο Ομέρ Τοπάλ δολοφονήθηκε στις 28 Ιουλίου. Είχε καταδικαστικές αποφάσεις για λαθρεμπόριο ναρκωτικών και ονομάστηκε «βασιλιάς των καζίνο» για τις δραστηριοτήτες του στα τυχερά παιχνίδια και χάρις σε αυτά απέκτησε αργότερα την περιουσία του, η οποία ανερχόταν σε περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια τη στιγμή της δολοφονίας του. Μια εκτενής αναφορά του 1999 από το Υπουργείο Οικονομικών περιείχε τα ακόλουθα στοιχεία για τον Τοπάλ:
Ο Τοπάλ έλαβε επίσης μακρά αναφορά στην έκθεση του Συμβουλίου Επιθεώρησης. Ο συγγραφέας του, Κουτλού Σαβάς, έγραψε ότι ο Τοπάλ θα είχε γίνει ένας βαρόνος των ναρκωτικών που θα αποτελούσε απειλή για την κυβέρνηση εάν δεν σταματούσε. Το 1995, έκανε ορισμένες προσπάθειες να αναλάβει τη διαχείριση ορισμένων ξενοδοχείων και καζίνο στο Ασγκαμπάτ στο Τουρκμενιστάν.
Ο Τοπάλ δολοφονήθηκε στις 28 Ιουλίου 1996 με ένα τουφέκι Καλάσνικοφ. Μετά την δολοφονία του άρχισαν να εμφανίζονται διασυνδέσεις με την κυβέρνηση που αργότερα θα τροφοδοτήσουν το σκάνδαλο Σουσουρλούκ. Το δακτυλικό αποτύπωμα του Αμπντουλάχ Τσατλί φέρεται να βρέθηκε στο ένα από τα πολυβόλα που χρησιμοποιήθηκαν. Ο Αϊχάν Τσαρκίν και δύο άλλοι αστυνομικοί που κατηγορήθηκαν αθωώθηκαν λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Το 2008 ο δικαστής ισχυρίστηκε ότι αυτό οφειλόταν σε παρεμπόδιση της έρευνας.
3 Νοεμβρίου 1996: Τροχαίο ατύχημα στο Σουσουρλούκ
Το σκάνδαλο ξεκίνησε όταν μια Mercedes που ανήκε στον βουλευτή Σεντάτ Μπουτζάκ συγκρούστηκε με ένα φορτηγό κοντά στο χωριό Σουσουρλούκ στην επαρχία Μπαλικεσίρ. Το δυστύχημα έγινε στις 3 Νοεμβρίου 1996 γύρω στις 19:25. Μεταξύ των επιβαινόντων ήταν ο Αμπντουλάχ Τσατλί, ο Χουσεΐν Κοτσαντάγ, η Γκόντσα Ους και οι οποίοι σκοτώθηκαν. Επίσης ήταν και ο ίδιος ο Σεντάτ Μπουτζάκ, ο οποίος κατάφερε και διέφυγε με σπασμένο πόδι και ένα κάταγμα στο κρανίο. Θεωρείται ότι το τροχαίο ατύχημα ήταν στην πραγματικότητα ενα σχέδιο δολοφονίας. Ολα τα θύματα καθώς και ο υπουργός Εσωτερικών Μεχμέτ Αγάρ, διέμεναν στο ξενοδοχείο Ονούρα στο Κουσάντασι. Το σχέδιο δολοφονίας απαιτούσε να σκοτωθεί και ο Αγάρ. Ωστόσο, προειδοποιήθηκε από τον Σαμί Χοστάν, οπότε παρέμεινε στο ξενοδοχείο και είπε στους υπόλοιπους να φύγουν χωρίς αυτόν. Η Εισαγγελική Έκθεση ανέφερε ότι οι επιβάτες στο αυτοκίνητο ήταν οι ίδιοι σε μια αποστολή για να οργανώσουν μια δολοφονία.
Ο Αγάρ αρχικά αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με το περιστατικό, αλλά υπό την πίεση των μέσων ενημέρωσης και της αντιπολίτευσης παραιτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου. Η διάδοχός του, Μεράλ Αξενέρ, ανακοίνωσε ότι απέλυσε τον αρχηγό της αστυνομίας της Κωνσταντινούπολης Κεμάλ Γιαζιτσιόγλου, τον επικεφαλής του τμήματος ασφάλειας Χανεφί Αβσί και πολλά μέλη των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας.
Διερεύνηση
Το Τουρκικό Κοινοβούλιο αποφάσισε στις 12 Νοεμβρίου να ξεκινήσει μια εξεταστική επιτροπή για τις σχέσεις μεταξύ αστυνομίας, πολιτικών και οργανωμένου εγκλήματος, και στις 22 Δεκεμβρίου ο πρόεδρος Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ συγκέντρωσε τους ηγέτες των κομμάτων προκειμένου να επιτευχθεί μια συναίνεση για τη διερεύνηση αυτών των ζητημάτων. Το Κοινοβούλιο ψήφισε στις 11 Δεκεμβρίου για την αφαίρεση της βουλευτικής ασυλίας των Αγάρ και Μπουτζάκ.
Κουρδικοτουρκική σύγκρουση
Ο αγώνας κατά των Κούρδων αυτονομιστών, κυρίως του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), έφτασε στο αποκορύφωμά του στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το PKK ήθελε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία το αργότερο μέχρι το 1994, με το αποσχισθέν κράτος του να έχει κέντρο το Σιρνάκ. Το PKK έλεγχε ουσιαστικά τις πόλεις Σιρνάκ και Τσιζρέ από τα κρυσφήγετα τους στα βουνά Κουντί, Γκαμπάρ και Ναμάζ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο τουρκικός στρατός να αποφασίσει ότι όποιος μπορούσε να πειστεί να πολεμήσει το PKK—όχι μόνο ο στρατός, αλλά και η αστυνομία, η μαφία, οι κουρδικές αντιπολιτευόμενες ομάδες κ.λπ.— έπρεπε να το κάνουν με συντονισμένη προσπάθεια. Έτσι συντάχθηκε η «Στρατηγική του 1993» που ζητούσε να στοχοποιηθούν άτομα που ήταν ύποπτα για χρηματοδότηση του PKK, συλλαμβάνοντας προληπτικά μέλη του PKK χρησιμοποιώντας ειδικές δυνάμεις. Επίσης χρησιμοποιήθηκε η τακτική του ολοκληρωμένου ψυχολογικού πολέμου και υπήρξε ανανέωση των εφέδρων του στρατού.
Η πρόταση που τέθηκε ενώπιον του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας αρχικά απορρίφθηκε. Αξιοσημείωτοι επικριτές ήταν ο πρόεδρος Τουργκούτ Οζάλ και ο στρατηγός Εσρέφ Μπιτλίς, οι οποίοι τάχθηκαν υπέρ μιας ειρηνικής λύσης. Και οι δύο πέθαναν ξαφνικά το 1993. Ο Μπιτλίς σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα λόγω δολιοφθοράς, ενώ ο Οζάλ φέρεται να πέθανε από καρδιακή προσβολή. Η ρητορική της Τσίλερ έγινε πιο ακραία μετά από αυτή την περίοδο.
Με την αντιπολίτευση να αποκλείεται, το σχέδιο εκτελέστηκε, με τον αντιστράτηγο Χασάν Κουντάκτσι ως επικεφαλής των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Επαγγελματίες δολοφόνοι όπως ο Αμπντουλάχ Τσατλί και ο Αλατίν Κακιτσί συμμετείχαν, μαζί με άλλα 2.500–5.000 μέλη των ειδικών δυνάμεων. Πολλοί από αυτούς τους άνδρες αποσπάστηκαν από τις τάξεις των αντι-ανταρτικών ομάδων του τουρκικού παραρτήματος της Επιχείρησης Γκλάντιο. Οι αντι-αντάρτικες ομάδες ιδρύθηκαν αρχικά για να προετοιμάσουν την ανατροπή μιας πιθανής εισβολής του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Ωστόσο, από τη στιγμή που διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση αυτές χρησιμοποιήθηκαν για να πολεμήσουν το PKK.
Εικάζεται ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εκπρόσωποι συμπεριλαμβανομένων των Τσιλέρ, Ντεμιρέλ, Σιντορούκ (Πρόεδρος του Κοινοβουλίου), Αϊντίμ Ιλτέρ (Γενικός Διοικητής της Χωροφυλακής), Ναχίτ Μεντές (Υπουργός Εσωτερικών) και Αγάρ (ως αρχηγός της αστυνομίας), συναντήθηκαν με δώδεκα αρχηγούς φυλών. Οι αξιωματούχοι τους διαβεβαίωσαν ότι το κράτος θα τους προμήθευε με ό,τι όπλα χρειάζονταν για να πολεμήσουν το PKK. Οι πολέμαρχοι ζήτησαν πολυβόλα MG-3, χειροβομβίδες, φλογοβόλα, οβίδες και τανκς της αστυνομίας. Οι αξιωματούχοι αρνήθηκαν τα δύο τελευταία αιτήματα και τους αποζημίωσαν αυξάνοντας τους μισθούς των χωρικών φρουρών (πολιτοφυλακών) που υπηρέτησαν για τους πολέμαρχους.
Τον Σεπτέμβριο του 1993, οι Αγάρ, Εκέν, Σαχίν, Ογκάν και ο έμπορος όπλων Ερτάκ Τινάρ ταξίδεψαν στο Ισραήλ μέσω της Ζυρίχης. Ο Αγάρ επικοινώνησε με ανώτερους ισραηλινούς αξιωματούχους πληροφοριών. Μετά από κάποια διαπραγμάτευση, ο Εκέν παρέλαβε όπλα αξίας 50 εκατομμυρίων δολαρίων (αν και μόνο τα μισά από αυτά πληρώθηκαν) από το ÖHD (τμήμα ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας). Στα χαρτιά, τα όπλα φαινόταν να είναι δωρεά από την εταιρεία του Τινάρ, την Hospro. Μερικά από αυτά αργότερα εξαφανίστηκαν, όπως 10 αυτόματα Ούζι, 10 Super MG και 10 περίστροφα Μπερέττα με σιγαστήρες, συν έναν εκτοξευτή πυραύλων AL 50Hv. Τρεις από τις Μπερέττα βρέθηκαν στο ατύχημα του Σουσουρλούκ. Τότε ξεκίνησε μια δικαστική έρευνα εναντίον του αντιπροέδρου του ÖHD, Ιμπραχίμ Σαχίν, αλλά αυτός υπέστη τροχαίο ατύχημα και ισχυρίστηκε ότι έχασε τη μνήμη του.
Στις 3 Νοεμβρίου 1994, οι Τσίλερ, Κοκσάλ, Εϊμούρ και Αγάρ πήγαν στο Ισραήλ για να συνάψουν συμφωνία συνεργασίας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την ανταλλαγή πληροφοριών. Αυτή ήταν η πρώτη συνάντηση μεταξύ των πρωθυπουργών των δύο χωρών. Η Τσιλέρ και ο Αγάρ —και όχι οι αξιωματούχοι της MİT— μίλησαν ιδιωτικά με στελέχη της Μοσάντ για τον εξοπλισμό που χρειάζονταν για να συλλάβουν τον Οτσαλάν, ο οποίος βρισκόταν στη Συρία. Μια πλούσια συλλογή όπλων παραδόθηκε στην ÖHD στις 15 Νοεμβρίου, συμπεριλαμβανομένων 2 τηλεσκοπικών τυφεκίων Μπερέττα, 8 κυνηγετικών όπλων, 280 αυτόματα Ούζι και 20 τουφεκίων Γκάλι. Ο Καν Ντουντάρ προτείνει ότι τα όπλα χρησιμοποιήθηκαν για άλλους πολιτικούς σκοπούς και όχι για τη δολοφονία του Οτσαλάν.
Ο πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος, Ντογκού Περιντσέκ, ισχυρίστηκε ότι «η δικτατορία της Μαφίας-Γκλάντιο» ήταν υποταγμένη στην Τσιλέρ και τον Αγάρ. Ο ειδικός στις μυστικές υπηρεσίες Μαχίρ Κεϊνάκ ανέφερε ότι η συμμορία του Αγάρ στόχευε να δημιουργήσει ένα κράτος μέσα σε ένα κράτος, με έναν σκιώδη στρατό (το σύστημα πολιτοφυλακής) και μια οργάνωση πληροφοριών, μέσα στην αστυνομική δύναμη. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση της MİT, η οποία καθάρισε τη συμμορία σε ένα δυστύχημα που εμφανίστηκε ως ατύχημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκάνδαλα Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Τουρκίας
Αμπρολαούρι
Το Αμπρολαούρι (γεωρ.: ამბროლაური Αμ’μπρολαούρι) είναι πόλη στη Γεωργία, η οποία βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της χώρας, στις δύο όχθες του ποταμού Φάσιδος, σε υψόμετρο 550 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι αυτοδιοικούμενη πόλη. Ταυτόχρονα, η πόλη λειτουργεί ως έδρα της περιφερειακής διοίκησης Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι και του δήμου Αμπρολαούρι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, η πόλη είχε πληθυσμό 2.021 κατοίκους. Η έκτασή του είναι 1,6 τ.χλμ.
Όχθια Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: Όχθια Αρκαδίας
Αμπρολαούρι
Το Αμπρολαούρι καταγράφεται για πρώτη φορά τον 17ο αιώνα ως τόπος, στον οποίο βρισκόταν ένα από τα ανάκτορα των βασιλέων της Ιμερετίας. Απέκτησε καθεστώς πόλης το 1966 και έγινε αυτοδιοικούμενη πόλη με τη δική της δημοτική κυβέρνηση το 2014.
Παραπομπή
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Όχθια Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Όχθια βρίσκονται στις νοτιοδυτικά της τεχνητής λίμνης Στράτου και ανατολικά της λίμνης Οζερός. Απέχουν 15,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Αγρίνιο και στα ανατολικά και νότια του χωριού περνάει ο Αχελώος ποταμός ενώ στα βόρεια η ΕΟ Αγρινίου - Άρτας.
Την περίοδο του ΣΤ΄ Βενετοτουρκικού πολέμου (1684-1699), στις 13 Σεπτεμβρίου 1684, στη σημερινή τοποθεσία "Μύλος" δυτικά του Αχελώου έγινε σημαντική μάχη Βενετών εναντίον των Οθωμανών στα πλαίσια των πολεμικών επιχειρήσεων στην Αιτωλία και Ακαρνανία (Σεπτέμβριος 1684). Οι Βενετοί με αρχιστράτηγο τον Φραντζέσκο Μοροζίνι και αρχηγό τον στρατηγό κόντε Carlo di Strassoldo είχαν συγκροτήσει στρατιωτικό σώμα από 1.600 Ενετούς, 1.000 Μαλτέζους, 300 στρατιώτες του Πάπα, Αρβανίτες, Κροάτες και 1.500 Έλληνες εθελοντές της περιοχής ενώ οι Οθωμανοί με αρχηγό τον Σεφέρ Αγά στρατό με 1.500 στρατιώτες και 200 ιππείς είχαν στρατοπεδεύσει στην δυτική πλευρά του Αχελώου κοντά στο Ζαπάντι (σημερινή Μεγάλη Χώρα). Η μάχη υπήρξε νικηφόρα για τους Βενετούς και oι Toύρκοι με αρκετές απώλειες υποχώρησαν άτακτα, ενώ οι Βενετοί συνέχησαν την προέλασή τους μέχρι τον όρμο του Πεταλά.
Το χωριό πολιτιστικά συμπεριλαμβανόταν στα Βλάχικα ή Αρωμάνικα ή Καραγκούνικα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας (Παλαιομάνινα, Στράτος, Αγράμπελo, Γουριώτισσα, Στρογγυλοβούνι και Μάνινα Βλιζιανών). Σύμφωνα με τον ιστορικό Αστέριο Κουκούδη οι λατινόφωνοι αυτοί Βλάχοι μετανάστευσαν στην περιοχή σταδιακά από το 1865 έως το 1870 από το Μπιτσικόπουλο (στη σημερινή συνοριακή γραμμή Ελλάδας - Αλβανίας). Όταν το 1860 με νόμο (ΦΕΚ 12/2 Μαΐου 1858 και ΦΕΚ 14/9 Απριλίου 1959) υποχρεώθηκαν οι νομάδες που πηγαινοέρχονταν μεταξύ ελληνικού και τουρκικού κράτους να εγκατασταθούν μόνιμα αυτοί αποφάσισαν να μείνουν οριστικά στην περιοχή και να ασχοληθούν και με την καλλιέργεια της γης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Ιστορικός (επάγγελμα)
Ιστορικός είναι ένα άτομο που, κατά κανόνα, ασχολείται επαγγελματικά με τη μελέτη της ιστορίας.
Ο ιστορικός ερευνά τις τάσεις της κοινωνίας σε διάφορες περιόδους και σε διάφορους τομείς, τις οικονομικές συνθήκες, την εξέλιξη του πολιτισμού, της επιστήμης, της φιλοσοφίας και της τέχνης. Υπάρχει ιστορία των εθνών, ιστορία της μουσικής, ιστορία της ιατρικής, ιστορία της αρχιτεκτονικής κ.λ.π.
Οι ιστορικοί πάντως εκφράζουν διάφορες απόψεις για το αντικείμενό τους, θεωρώντας το άλλοι επιστήμη και άλλοι τέχνη. Επίσης, διαφορετικές απόψεις εκφράζονται και για τη δυνατότητα της ιστορίας να είναι αντικειμενική, όπως γενικά και για τη φιλοσοφία της ιστορίας.
Ο Ηρόδοτος και αρκετοί άλλοι, κυρίως Ρωμαίοι συγγραφείς, είναι οι πρώτοι ιστορικοί. Την σήμερον ημέραν, ωστόσο, δεν θα ήταν ιστορικοί με την πραγματική έννοια της λέξης, καθώς αυτοί οι συγγραφείς δεν επιχείρησαν να καταγράψουν αντικειμενικά την ιστορία, πρισδίδοντας, πολλές φορές, εντυπωσιασμούς στις ιστορικές τους αναφορές. Προσπάθησαν να περιγράψουν ευανάγνωστα γεγονότα που είτε ήταν μάρτυρες είτε γνώριζαν από διάφορες πηγές. Το έργο τους συχνά έμοιαζε με αυτό των χρονικογράφων. Ωστόσο, ακόμη και μεταξύ των αρχαίων ιστορικών, παρά μια ορισμένη τάση, μπορούμε να βρούμε ορισμένα στοιχεία που εξακολουθούν να αποτελούν μια από τις μεθόδους εργασίας των ιστορικών, το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα των οποίων είναι η προσπάθεια διαχωρισμού μεμονωμένων πηγών μεταξύ τους και, σύμφωνα με τους αξιοπιστία, συνθέστε την πιο πιθανή εκδοχή της ιστορίας. Στον αρχαίο και μεσαιωνικό κόσμο, μπορεί κανείς να βρει πολλά παραδείγματα για το πώς άλλαξε η κατανόηση του ιστορικού, πώς οι ιστορικοί της εποχής ήταν επιτυχημένοι και πώς περιέγραφαν μόνο γεγονότα ή πώς συχνά παραπλανούσαν εσκεμμένα αυτά τα γεγονότα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικοί Κατηγορία:Λήμματα Βικιπαίδειας με αναγνωριστικά LCCN Κατηγορία:Λήμματα Βικιπαίδειας με αναγνωριστικά GND Κατηγορία:Λήμματα Βικιπαίδειας με αναγνωριστικά BNF
Σκριπού Βοιωτίας
Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλλο του 1272 του αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου. Εκεί, σε σχέση με κτήματα του γειτονικού μοναστηριού, αναφέρει "χωρίον η Κρυπούς μετά πάντων των δικαίων και προνομοίων αυτού και των μονοξύλων αυτού και αλιέων, χωραφιών, αμπελιών και της νεμομένης γης έως Αειδοροράχης ...". Τα μονόξυλα και οι αλιείς υπήρχαν λόγω της λίμνης Κωπαΐδος την εποχή εκείνη.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών
Η Σκριπού είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ο και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής:
Επισκοπή Αμαζοκορακίας και Χαλκόλαμνου
Η Επισκοπή Αμαζοκορακίας και Χαλκόλαμνου είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας και έφερε το όνομα των πόλεων Χαλκόλαμνος και Αμαζοκορακία, ο επίσκοπος πιθανότατα έδρευε στην Αμαζοκορακία.
Σκριπού Βοιωτίας
Δ. Ορχομενού Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Σκριπού
Επισκοπή Αμαζοκορακίας και Χαλκόλαμνου
Άγνωστη η ιστορία της επισκοπής ενώ σώζεται το όνομα ενός μόνο επίσκοπου.
Σκριπού Βοιωτίας
Δ. Ορχομενού Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Σκριπού στον οικισμό Πετρομαγούλα
Δ. Ορχομενού Ν. Βοιωτίας
Ο δήμος αποσπάσθηκε στο νομό Βοιωτίας από το νομό Αττικής και Βοιωτίας
Δ. Ορχομενού Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Ο δήμος αποσπάσθηκε στο νομό Αττικής και Βοιωτίας από το νομό Βοιωτίας
Κ. Σκριπούς Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Σκριπού από το δήμο Ορχομενού και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας
Αναγνώριση του οικισμού Σκηνίται και προσάρτησή του στην κοινότητα Σκριπούς
Ο οικισμός Σκηνίται της κοινότητας καταργείται.Αναγνώριση του οικισμού Τζαμάλιον και προσάρτησή του στην κοινότητα Σκριπούς.
Κ. Σκριπούς Ν. Βοιωτίας
Η κοινότητα αποσπάσθηκε στο νομό Βοιωτίας από το νομό Αττικής και Βοιωτίας.
Δ. Ορχομενού Ν. Βοιωτίας
Ο οικισμός Σκριπού αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στο δήμο Ορχομενού. Η κοινότητα καταργείται.
Ο οικισμός Σκριπού του δήμου μετονομάζεται σε Αθάμας.
Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Πετρομαγούλα στον οικισμό Ορχομενός.
Ο οικισμός Αθάμας του δήμου καταργείται και προσαρτάται στον οικισμό Ορχομενός του δήμου.
Δημογραφικά στοιχεία
Πορεία του πληθυσμού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Μπονβίλ (Άνω Σαβοΐα)
Η Μπονβίλ (γαλλικά: Bonneville) είναι γαλλική κοινότητα στα ανατολικά της Γαλλίας, στο νομό Άνω Σαβοΐας στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι υπονομαρχία του νομού, με πληθυσμό 12.735 κατοίκους (2016) και αποτελεί τμήμα του διαμεθοριακού αστικού κέντρου της Γενεύης.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Μπονβιλουά (ζ).
Φόσα
Η Φόσα (Cryptoprocta ferox - Κρυπτόπρωκτος ο θηριώδης) είναι αιλουρόμορφο, σαρκοφάγο θηλαστικό, ενδημικό της Μαδαγασκάρης. Είναι μέλος των Ευπλερίδων (Eupleridae), οικογένεια σαρκοφάγων που είναι στενοί συγγενείς της μαγκούστας (οικογένεια Ερπηστίδων). Η ταξινόμησή της έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση καθώς τα φυσικά χαρακτηριστικά της μοιάζουν με αυτά των Φελίδων (Felidae), ωστόσο άλλα χαρακτηριστικά υποδεικνύουν πιο στενή σχέση με τις Βιβερίδες (κυρίως μοσχογαλές και οι συγγενείς τους). Η ταξινόμησή της, μαζί με αυτή άλλων μαλαγασικών σαρκοφάγων, επηρέασαν υποθέσεις για το πόσες φορές σαρκοφάγα θηλαστικά εποίκισαν το νησί. Αφότου γενετικές μελέτες έδειξαν ότι η Φόσα και όλα τα άλλα μαλαγασιανά σαρκοφάγα έχουν στενότερους συγγενικούς δεσμούς μεταξύ τους (σχηματίζοντας κλάδο, την οικογένεια των Ευπλερίδων), είναι πλέον παραδεκτό ότι τα σαρκοφάγα αποίκησαν το νησί μία φορά πριν από περίπου 18 με 20 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Μπονβίλ (Άνω Σαβοΐα)
Τοπωνυμία
Το όνομα της κοινότητας προέρχεται από τον γαλλοπροβηγκιανό όρο bôna + vèla, που σημαίνει «καλό χωριό». Στα γαλλοπροβηγκιανά (ή αρπιτάν), την παραδοσιακή γλώσσα της περιοχής, το όνομα γράφεται Bonavèla ή Bônavela.
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Μπονβίλ στο νομό [[Άνω Σαβοΐα|Άνω Σαβοΐας]] Η Μπονβίλ βρίσκεται στο κέντρο του νομού Άνω Σαβοΐας και είναι τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής Ρον-Αλπ, πλέον Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στην ανατολική Γαλλία.