cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Μπούκουρας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπούκουρας βρέθηκε και στην πολιορκία των Πατρών και ιδίως στην μάχη της 9ης Μαρτίου και κλείστηκε μαζί με τον Γενναίο και Σέκερη στον ληνό του Σαΐταγα.
Πολέμησε επίσης και στις μάχες εναντίον του Δράμαλη στο Χαρβάτι μαζί με τον στρατηγό Πλαπούτα, όταν έσπασε το σπαθί του Πλαπούτα.
Αργότερα βρέθηκε και στην θέση Σχοινοχώρι και Άκοβα μέχρι το τέλος των Δραμαλικών μάχεων.
Ο Μπούκουρας πέθανε εν ενεργεία βουλευτής το 1858. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Βουλευτές Καρύταινας
Πολυδεύκης (δορυφόρος)
Ο Πολυδεύκης (αγγλικά: Polydeuces) είναι ένας μικρός φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου, που μοιράζεται την ίδια τροχιά με τον δορυφόρο Διώνη, (όπως και ο δορυφόρος Ελένη). Ανακαλύφθηκε από την Cassini Imaging Team, στις 24 Οκτωβρίου του 2004, σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στις 21 Οκτωβρίου του 2004 και έλαβε την προσωρινή ονομασία S/2004 S 5. Νεότερες έρευνες έδειξαν ότι ο δορυφόρος είχε αποτυπωθεί και σε φωτογραφίες που είχαν ληφθεί στις 9 Απριλίου του ίδιου έτους. Ονομάζεται επίσης και Κρόνος XXXIV (Sarurn XXXIV).
Ο Πολυδεύκης πήρε το όνομα του στις 21 Ιανουαρίου του 2005, από την IAU Working Group on Planetary System Nomenclature (ομάδα εργασίας στην πλανητική ονοματολογία συστημάτων της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης). Ο Πολυδεύκης κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν ο ένας από τους δύο διόσκουρους, αδελφός του Κάστορα, γιος του Δία και της Λήδας.
Τροχιά
Σε σχέση με τα υπόλοιπα σώματα που περιφέρονται γύρω από τον Κρόνο και για τα οποία ισχύουν οι υπολογισμοί του Λαγκράνζ (δηλαδή μικροί δορυφόροι που περιφέρονται στην ίδια τροχιά με κάποιον άλλο μεγαλύτερο δορυφόρο), ο Πολυδεύκης είναι αυτός που περιφέρεται πιο μακρυά από το «σημείο Λαγκράνζ» του (σημείο όπου η έλξη του Κρόνου πάνω στον μικρό δορυφόρο, εξουδετερώνει την έλξη της Διώνης πάνω του - Ο Πολυδεύκης κινείται γύρω από το σημείο Λαγκράνζ L5, δηλαδή στην κορυφή ενός ισόπλευρου τριγώνου με πλευρά την απόσταση Κρόνου-Διώνης). Καθώς το σημείο L5 είναι σημείο ευσταθούς ισορροπίας (ο λόγος των μαζών του Κρόνου προς της Διώνης είναι μεγαλύτερος του 24,96) ο Πολυδεύκης δεν μπορεί ποτέ να ξεφύγει από την τροχιά του. Το λίκνισμα του Πολυδεύκη τον μετατοπίζει από το L5 κατά 31,4°, με κατεύθυνση μακρυά από τη Διώνη, και 26,1° με κατεύθυνση προς αυτή, με μία περίοδο 790,931 μέρες. Έτσι, η ακτίνα της τροχιάς του διαφέρει σε σχέση με την ακτίνα της Διώνης κατά ± 7.660 χιλιόμετρα.
Μορφολογία
Το σχήμα του Πολυδεύκη είναι ωοειδές. Αυτό φάνηκε καθαρά στην εικόνα ανακάλυψής του που πάρθηκε από το Κασσίνι-Χόιχενς, αλλά και από τις δύο νέες φωτογραφίες του που πάρθηκαν από το ίδιο σκάφος, στις 3 Μαΐου του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Κατάλογος έργων του Τζοβάννι Πιζάνο
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Τζοβάννι Πιζάνο.
Εκτός από τα έργα που ακολουθούν, πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν η συμμετοχή του Τζοβάννι σε δημιουργίες του πατέρα του, Νικόλα Πιζάνο : στην Σαρκοφάγο του Αγίου Δομηνίκου στον φερώνυμο ναό της Μπολόνιας, στον άμβωνα του Duomo της Σιένας και κυρίως στην Fontana Maggiore της Περούτζα (βλ. λήμμα Κατάλογος έργων του Νικόλα Πιζάνο).
Άμβωνας του Sant'Αndrea στην Πιστόια
Κατασκευασμένο μεταξύ 1298 και 1301 και ακολουθώντας σε γενικές γραμμές το σχέδιο του Βαπτιστηρίου της Πίζας, το έργο αυτό φέρει επάνω του την επιγραφή ότι ο Τζοβάννι υπερέβαλε τους πάντες προ αυτού.
Άμβωνας του Duomo της Πίζας
Έργο κατασκευασμένο μεταξύ 1301 και 1310, με πολλές αρχιτεκτόνικες και γλυπτικές καινοτομίες, το αριστούργημα του Τζοβάννι Πιζάνο.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Γιαμάγκα Σοκό
Ο Γιαμάγκα Σοκό (山鹿 素行, 21 Σεπτεμβρίου 1622 – 23 Οκτωβρίου 1685) ήταν Ιάπωνας φιλόσοφος και σχεδιαστής πολεμικής στρατηγικής στο Τοκουγκάβα σογκουνάτο στην περίοδο Έντο στην Ιαπωνία. Ως λόγιος υιοθέτησε την ιδέα του Κομφούκιου για τον «ανώτερο άνδρα» για την τάξη των σαμουράι της Ιαπωνίας. Αυτό έγινε σημαντικό μέρος του τρόπου ζωής των σαμουράι και του κώδικα συμπεριφοράς τους.
Βιογραφία
Ο Γιαμάγκα γεννήθηκε στο Αϊζουβακαμάτσου, γιος ενός ρονίν παλίοτερα της επαρχίας Αϊζού και μετακόμισε στο Έντο σε ηλικία έξι ετών το 1628. Είχε μελετήσει τους Κινέζους κλασικούς από εκείνη την εποχή, και σε ηλικία εννέα ετών έγινε μαθητής του Χαγιάσι Ραζάν, ενός οπαδού του νεοκομφουκιανισμού, που είχε αναπτύξει μια πρακτική ανάμειξη σιντοϊστικών και κομφουκιανικών πεποιθήσεων και πρακτικών, που έγινε το θεμέλιο για την κυρίαρχη ιδεολογία του σογκουνάτου Τοκουγκάβα. Σε ηλικία 15 ετών, ταξίδεψε στην επαρχία Κάι για να σπουδάσει στρατιωτική στρατηγική υπό τον Ομπάτα Καγκενόρι.
Ωστόσο, σε ηλικία σαράντα ετών απομακρύνθηκε από το επίσημο δόγμα, απορρίπτοντας τη σχολή Τσενγκ-Τσου, που προωθείται από τη φυλή Χαγιάσι, και καίγοντας όλα τα βιβλία, που είχε γράψει ενώ βρισκόταν υπό την επιρροή της. Αυτό, μαζί με τη δημοσίευση ενός φιλοσοφικού έργου με τίτλο Σεϊκυό Γιορόκου, προκάλεσε τη σύλληψή του τον επόμενο χρόνο με την υποκίνηση του Χοσίνα Μασαγιούκι, του νταϊμιό της επαρχίας Αϊζού. Ο Γιαμάγκα διακήρυξε την πεποίθησή του ότι η ανόθευτη αλήθεια μπορούσε να βρεθεί μόνο στις ηθικές διδασκαλίες του Κομφούκιου και ότι οι μετέπειτα εξελίξεις στην παράδοση του Κομφούκιου αντιπροσώπευαν διαστρεβλώσεις του αρχικού δόγματος. Ο Χοσίνα, ωστόσο, είδε αυτή την επίθεση στην επικρατούσα ορθοδοξία ως πιθανή πρόκληση για την ίδια την εξουσία του Τοκουγκάβα και διέταξε την εξορία του από το Έντο. Λίγο μετά την εκδίωξή του από το Έντο, ο Γιαμάγκα μετακόμισε στην περιοχή Ακό στην επαρχία Χαρίμα το 1653, και έγινε φίλος με τον Ασάνο Ναγκατόμο και έγινε σημαντικός δάσκαλος του Κομφουκιανισμού και της στρατιωτικής επιστήμης στην περιοχή. Η επιρροή του Γιαμάγκα θα εκφραστεί αργότερα στο περιστατικό Γκενρόκου Ακό, καθώς ο αρχηγός του, Όισι Γιοσίο, ήταν ένας από τους αφοσιωμένους μαθητές του.
Ο Γιαμάγκα έγραψε μια σειρά έργων, που ασχολούνται με τα «πιστεύω του πολεμιστή» (μπουκιό, bukyō) και τον «τρόπο του τζεντλεμαν» (σιντό, shidō). Με αυτόν τον τρόπο περιέγραψε την υψηλή αποστολή της τάξης των πολεμιστών και τις συνακόλουθες υποχρεώσεις της. Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Σκοτ Γουίλσον στο Τα Ιδιανικά των Σαμουράι, ο Γιαμάγκα «στη θεωρία του για το σιντό (μια λιγότερο ριζοσπαστική θεωρία από το μπουσίντο), όρισε τον πολεμιστή ως παράδειγμα κομφουκιανής αγνότητας για τις άλλες τάξεις της κοινωνίας και ως τιμωρό όσων θα ξέφευγαν από το δρόμο του». Ο Γουίλσον έγραψε ότι ο Γιαμάγκα θεωρούσε τους σαμουράι ως ένα «είδος πολεμιστή-σοφού» και εστίασε τα γραπτά του στην τελειότητα αυτού του «υπερβατικού ιδεώδους», αλλά «αυτή την κατεύθυνση της σκέψης ... ήταν χαρακτηριστικό των μελετητών της περιόδου Έντο στην τάση τους προς την εικασία». Τόνισε ξανά ότι οι ειρηνικές τέχνες, τα γράμματα και η ιστορία ήταν απαραίτητα για την πνευματική πειθαρχία των σαμουράι. Ο Γιαμάγκα συμβολίζει έτσι τον ιστορικό μετασχηματισμό της τάξης των σαμουράι από μια καθαρά στρατιωτική αριστοκρατία σε μια αυξανόμενη πολιτική και πνευματική ηγεσία. Ένας από τους μαθητές του ήταν ο Νταϊντότζι Γιούζαν, ένας σαμουράι από την οικογένεια Νταϊντότζι, ο οποίος θα γινόταν ο συγγραφέας ενός σημαντικού κειμένου μπουσίντο, του Μπουντό σοσίν σου. Επέστησε επίσης την προσοχή στην ανάγκη μελέτης και υιοθέτησης δυτικών όπλων και τακτικών, όπως τα εισήγαγαν οι Ολλανδοί.
Η ζωή του σχεδόν σύγχρονού του Ματσουντάιρα Σαντανόμπου παρουσιάζει ένα εύλογο πλαίσιο για την πληρέστερη κατανόηση και εκτίμηση της ζωής του Γιαμάγκα. Και οι δύο πίστευαν πλήρως στις αστικές και προσωπικές αξίες του Κομφουκιανισμού, αλλά και οι δύο ερμήνευσαν αυτές τις αρχές λίγο διαφορετικά λόγω της θέσης τους στην κοινωνία της περιόδου Έντο. Στην εποχή του, αυτή η αντίληψη για τις κομφουκιανές αξίες ήταν μεταξύ των παραγόντων, που τον οδήγησαν να επιστήσει την προσοχή στην ανάγκη μελέτης και υιοθέτησης δυτικών όπλων και τακτικών, όπως εισήχθησαν από τους Ολλανδούς.
Η σύλληψη του Γιαμάγκα επαναδιατύπωσε και κωδικοποίησε τα γραπτά των περασμένων αιώνων και έδειξε τον αυτοκράτορα ως το επίκεντρο όλων των πιστών. Οι διδασκαλίες του, επομένως, είχαν άμεση εφαρμογή για όλους στην υπάρχουσα φεουδαρχική δομή και δεν ζητούσε αλλαγή του καθεστώτος του αυτοκράτορα. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Τάφος Γιαμάγκα Σοκό Ο Γιαμάγκα έλαβε χάρη το 1675 και του επετράπη να επιστρέψει στο Έντο, όπου δίδαξε στρατιωτικές σπουδές για τα επόμενα 10 χρόνια. Πέθανε το 1685 και ο τάφος του βρίσκεται στο ναό Σότο Ζεν του Σόσαν-τζι στο Σιντζούκου του Τόκιο. Ο τάφος του χαρακτηρίστηκε Εθνικός Ιστορικός Τόπος το 1943.
Τσουτσό Τζιτζίτσου
Ένα σημαντικό θέμα στη ζωή και τα έργα του Γιαμάγκα ήταν η εστίαση στο μεγαλείο της Ιαπωνίας, και αυτό έγινε ένας από τους λόγους για τους οποίους η δημοτικότητα και η επιρροή του επεκτείνονταν στην ανερχόμενη εθνικιστική κουλτούρα των μέσων του εικοστού αιώνα.
Ζώντας σε μια εποχή, που πολύ λίγα κείμενα γράφτηκαν σε Ιάπωνες και οι Ιάπωνες μελετητές αφοσιώθηκαν στη μελέτη της κινεζικής ιστορίας, της κινεζικής λογοτεχνίας και της κινεζικής φιλοσοφίας, έγραψε το Τσουτσό Τζιτζίτσου (που μεταφράζεται ως "Πραγματικά γεγονότα για το Κεντρικό Βασίλειο") για να αφυπνίσει τους Ιάπωνες μελετητές για το μεγαλείο της δικής τους εθνικής ιστορίας και πολιτισμού. Το επιχείρημά του είναι ότι η Ιαπωνία είναι ένα δώρο των θεών στον ιαπωνικό λαό, και ότι ενώ πολλά έθνη (εδώ οι αναγνώστες του θα κατάλαβαν ότι αναφέρεται στην Κίνα) θεωρούν τη χώρα τους ως το κέντρο του κόσμου, με αντικειμενική βάση το εύκρατο κλίμα, μόνο η Κίνα και η Ιαπωνία μπορούν να δικαιολογήσουν τέτοιους ισχυρισμούς, και από τις δύο η Ιαπωνία είναι σαφώς ανώτερη, γιατί ευνοείται από τους θεούς, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μόνο στην Ιαπωνία υπάρχει αδιάσπαστη αυτοκρατορική συνέχεια, που προέρχεται από τους ίδιους τους θεούς.
Ο τόνος του έργου μπορεί να εκτιμηθεί σε αυτό το απόσπασμα:
«Το νερό και το έδαφος της Ιαπωνίας υπερτερούν εκείνων όλων των άλλων χωρών και οι ιδιότητες των ανθρώπων της είναι υπέρτατες σε όλες τις οκτώ γωνιές της γης. Γι' αυτό, η απεριόριστη αιωνιότητα των θεών της και η ατέλειωτη βασιλεία της ιερής γραμμής της, τα υπέροχα λογοτεχνικά της έργα και τα ένδοξα κατορθώματα των όπλων της, θα είναι τόσο διαρκή όσο ο ουρανός και η γη.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Ιάπωνες φιλόσοφοι
Σχέσεις Γεωργίας-Ελλάδας
Οι σχέσεις Ελλάδας-Γεωργίας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Γεωργίας. Και οι δύο χώρες καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις σε επίπεδο πρεσβειών στις 20 Απριλίου 1992. Οι Έλληνες είναι παρόντες στη Γεωργία από την αρχαιότητα. Υπήρχαν ελληνικές αποικίες στη σημερινή Γεωργία κατά την αρχαιότητα.
Επίσης, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός Ποντίων Ελλήνων στη Γεωργία (μεταξύ 15.000 και 25.000), αν και αυτός είναι σημαντικά χαμηλότερος από ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν πολλοί Ελληνογεωργιανοί άρχισαν να μεταναστεύουν στην Ελλάδα ή στη νότια Ρωσία.
Λόγω των ισχυρών πολιτιστικών, θρησκευτικών και πολιτικών δεσμών μεταξύ των δύο χωρών, η Ελλάδα και η Γεωργία διατηρούν άριστες διπλωματικές σχέσεις. Οι σχέσεις αυτές ήταν πάντα ισχυρές τόσο συναισθηματικά όσο και ιστορικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλαδα Γεωργια
Κέδρος Καρδίτσας
Με την ονομασία Κέδρος Καρδίτσας αναφέρονται οι οικισμοί:
Γιάννης Γαλάτης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946 και είναι γιoς του Παναγιώτη Γαλάτη. Κατάγεται από την παλιά αριστοκρατική οικογένεια Γαλάτη της Ιθάκης, η οποία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα 1300 επί Τόκων, όταν και της παραχωρήθηκαν προνόμια. Πολύ πιθανόν μάλιστα να συγγένευε και με αυτής της οικογένειας Καποδίστρια. Ο προ-προπάππος του ήταν α΄ ξάδερφος του Φιλικού Νικολάου Γαλάτη και του δημάρχου Αθηναίων Κωνσταντίνου Γαλάτη.
Τη δεκαετία του ΄60 άρχισε να κάνει τα πρώτα του βήματα στον χώρο της μόδας. Με τη βοήθεια της Έφης και του Στάθη Παντελάκη άνοιξε βιοτεχνία, η οποία σύντομα άρχισε να δραστηροποιείται εκτός από την Ελλάδα και την Κύπρο και στη Γαλλία, ΗΠΑ, Γερμανία κ.α. Ο Γαλάτης αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα, ειδικότερα τη δεκαετία του ΄70, ονόματα της εποχής του στον ελληνικό χώρο.
Έχει παντρευτεί τρεις φορές και έχει αποκτήσει δύο παιδιά: τον Αίολο και την Κατερίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σχεδιαστές μόδας
Βερμπάνια
Η Βερμπάνια (ιταλικά: Verbania) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου. Η πόλη δημιουργήθηκε το 1939 από την ένωση των πόλεων Ίτρα και Παλάντσα.
Η Βερμπάνια είναι κτισμένη στις δυτικές όχθες της λίμνης Ματζόρε. Διαθέτει βοτανικό κήπο. Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν τους ναού του Σαν Σεκόντο και Μαντόνα ντι Καμπανία, αφότεροι του 16ου αιώνα, και το Παλάτσο Ντουνιάνι, το οποίο στεγάζει μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Τριστάν του Κλερμόν
Ο Βαρθολομαίος "Τριστάν", γαλλ. Bartholomew "Tristan" de Clermont-Lodève (1380 - π.1432) από τον Οίκο του Κλερμόν-Λοντέβ, ήταν Γάλλος ιππότης, που νυμφεύτηκε την κόμισσα του Κοπερτίνο.
Ήταν ο πατέρας της Ισαβέλλας του Κλερμόν, της πρώτης συζύγου του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης.
Βιογραφία
Τα έγγραφα και οι πηγές σχετικά με τον Τριστάν, του οποίου το σωστό μικρό όνομα ήταν Βαρθολομαίος, είναι λιγοστά. Ο Τριστάν του Κλερμόν (ιταλ.: Tristano di Chiaramonte) έγινε ο κόμης του Κοπερτίνο από την προίκα της συζύγου του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη ντελ Μπάλτσο-Ορσίνι, τη μικρότερη κόρη του Ραϋμόνδου ντελ Μπάλτσο-Ορσίνι, πρίγκιπα του Τάραντο και της Μαρίας ντ'Ανκιέν, κόρης του Ιωάννη κόμη του Κάστρο. Ο Ιωάννης ήταν γιος του Βαλτέρ ντ'Ανγκιέν και της Ισαβέλλας ντε Μπριέν. Ο Τριστάν είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Ιταλίας
Τραμ Πατρών
right|thumb|250px|Συρμός του τραμ της Πάτρας διέρχεται από τις Ιτιές, αρχές του 20ού αιώνα. thumb|right|200px|Ανακοίνωση στις εφημερίδες των εγκαινίων του τραμ. Πηγή: Εμπρός, 8/4/1902. Το Τραμ Πατρών ήταν σύστημα αστικής συγκοινωνίας σταθερής τροχιάς το οποίο λειτούργησε στην Πάτρα από τις 5 Απριλίου 1902 έως τις 8 Μαρτίου 1917.
Ιστορικά στοιχεία
Το τροχιοδομικό δίκτυο της Πάτρας ήταν εξ αρχής ηλεκτροκίνητο, το πρώτο στην Ελλάδα (τα υπόλοιπα ως τότε ήταν ιππήλατα ή ατμήλατα), και γι' αυτό τον σκοπό είχε κατασκευαστεί εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος κοντά στη συνοικία Ιτιές, νότια και έξω από την πόλη. Η εταιρία που το ανέλαβε να το κατασκευάσει ήταν η Thomson-Houston.
Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1900 και ολοκληρώθηκε πλήρως το 1902 με τα εγκαίνια του δικτύου να πραγματοποιούνται στις 7 Απριλίου 1902 στο εργοστάσιο ρεύματος της εταιρείας με την παρουσία όλων των τοπικών αρχόντων και των πρόξενων ξένων χωρών.
Στον λαϊκό πολιτισμό
Για το τραμ της Πάτρας συνήθιζαν εκείνη την εποχή να τραγουδούν, τόσο στο κέντρο της Πάτρας όσο και στην εξοχική τότε περιοχή των Ιτεών, το εξής:
Με το τραμ-τραμ κατεβαίνω
Δεκαπέντε (λεπτά) μες τη χώρα,
είκοσι πέντε στις Ετιές
Νέοι πάνε και έρχονται
με κοπέλες μορφονιές.
Βιβλιογραφία
Πατρα Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:Μεταφορές στην Πάτρα
Catastroika
Ως Catastroika εννοείται ντοκιμαντέρ του 2012 των Κατερίνας Κιτίδη και Άρη Χατζηστεφάνου. Όπως αναφέρουν οι δημιουργοί στις αρχές του 1989 ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ζακ Ρουπνίκ έγραψε μια έκθεση για την πορεία των οικονομικών μεταρρυθμίσεων στη Σοβιετική Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και ο όρος που σκαρφίστηκε ήταν Καταστρόικα.
Το ντοκιμαντέρ διανεμήθηκε υπό την άδεια Creative Commons BY-SA 3.0 license από τις 26 Απριλίου 2012, και οι παραγωγοί αναφέρεται ότι δεν ενδιαφέρονται για οποιουδήποτε είδους εμπορική εκμετάλλευση του εγχειρήματος. Το ντοκιμαντέρ είναι διαθέσιμο στην Ελληνική και Αγγλική και με υπότιτλους σε γαλλικά, γερμανικά και ισπανικά.
Στο ντοκιμαντέρ ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Κεν Λόουτς και ο Γκρεγκ Πάλαστ μιλούν για την πολιτική του μνημονίου, την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Ακαδημαϊκοί όπως ο Ντάνι Ρόντρικ, ο Άλεξ Καλίνικος, ο Μπεν Φάιν, ο Κώστας Δουζίνας, ο Ντιν Μπέικερ, ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφουν άγνωστες πτυχές των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Συντελεστές
Επιστημονική επιμέλεια: Λεωνίδας Βατικιώτης
Υπεύθυνος παραγωγής: Θάνος Τσάντας
Μοντάζ: Αρης Τριανταφύλλου
Μουσική: Active Member, Ερμής Γεωργιάδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ
Βασίλειος
Το όνομα Βασίλειος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω λήμματα:
Σόνια Μποροβίντσεκ
Η Σόνια Μποροβίντσεκ (γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Σλοβένα επαγγελματίας διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται ως διαγώνια. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σλοβενίας, του Βελγίου, της Ρουμανίας, της Τσεχίας και της Ελλάδας.
Καριέρα
Η Σόνια Μποροβίντσεκ υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο το 1999 στη Νόβα Μπράνικ, ομάδα της Σλοβενίας. Στη Μπράνικ παρέμεινε για τρία χρόνια έχοντας καταφέρει να κατακτήσει ισάριθμα πρωταθλήματα αλλά και Κύπελλα Σλοβενίας (2000, 2001, 2002).
Το 2002 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Πανελληνίου, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν Στη συνέχεια επέστρεψε στη Σλοβενία και μετεγγράφη στη Σλάντκι Λιουμπλιάνας, με την οποία κατέκτησε σε ένα χρόνο το εγχώριο νταμπλ της Σλοβενίας (2004).
Από το 2004 και μέχρι το 2007, η Μποροβίνσεκ αγωνιζόταν κυρίως σε ελληνικούς συλλόγους και συγκεκριμένα στο Φιλαθλητικό, στον Παναθηναικό και στον Ολυμπιακό. Μοναδική εξαίρεση σε αυτήν την τετραετία συνεχούς παρουσίας της στην Ελλάδα αποτέλεσε ενα πέρασμά της από τη βελγική Σαρλερουά.
Το 2008 επέστρεψε και πάλι στη Σλοβενία και συγκεκριμένα στη Νόβα Μπράνικ, την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του. Στη Μπράνικ παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας το πρωτάθλημα Σλοβενίας του 2009.
Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Ρουμανίας με τη φανέλα της Μέταλ Γκαλάτι, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ρουμανίας εκείνης της σεζόν. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της ΑΕΚ.
Στην ομάδα της ΑΕΚ παρέμεινε μέχρι το 2013 έχοντας προλάβει ενδιάμεσα να κατακτήσει όλους τους εγχώριους τίτλους τους οποίους διεκδίκησε ο σύλλογος την αγωνιστική περίοδο 2012-13.
Την περίοδο 2013-14 αγωνίστηκε με τη φανέλα της τσέχικης Μοντράνσκα Προστέγιοφ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Τσεχίας του 2014. Η Μποροβίντσεκ παραμένει στην ομάδα της Προστέγιοφ μέχρι και σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Η Σόνια Μποροβίντσεκ έχει πραγματοποιήσει με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Σλοβενίας αρκετές συμμετοχές καθώς είναι διεθνής για περισσότερο από δέκα χρόνια και συγκεκριμένα από το 2002.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σόντερμανλαντ
Διοργανώσεις πρωταθλήματος
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών: • 2
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Σόντερμανλαντ
Red Devils
Red Devils (ελλ.: Κόκκινοι Διάβολοι) είναι η επίσημη ομάδα υποστήριξης για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Νοτίου Κορέας.
Καταγωγή
Ο σύλλογος ιδρύθηκε ως "Μεγάλη Κορεατική ομάδα", το Δεκέμβριο του 1995. Το σημερινό της όνομα, «κόκκινοι διάβολοι», προέρχεται από έναν όρο που προτάθηκε από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης το 1983, όταν η κορεατική ομάδα των νέων έφθασε σε ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων του 1983.
Σήμα κατατεθέν
Η μασκότ για τους κόκκινους διαβόλους είναι ο Chiwoo Cheonwang.
Μέλος
Η συμμετοχή είναι ανοικτή σε όσους θέλουν να στηρίξουν την εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Νότιας Κορέας, αλλά όποιος φοράει κόκκινα και στηρίζει την εθνική ομάδα κατά τη διάρκεια αγώνων θεωρείται κόκκινος διάβολος. Πολλές δραστηριότητες και εκδηλώσεις οργανώνονται μέσω της επίσημης ιστοσελίδας. Παρά το γεγονός ότι τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στην Σεούλ, υπάρχουν πολλά γραφεία σε όλη τη χώρα, όπου μπορεί κανείς να συμμετάσχει.
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νότια Κορέα
Εναλλακτικό κίνημα
Με τον όρο Εναλλακτικό Κίνημα οι σοσιαλιστές εννοούν την οργανωμένη προσπάθεια μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων που έχουν κοινούς στόχους και γι αυτούς οργανώνονται, ν' αλλάξουν μία ή περισσότερες πτυχές της κοινωνίας που θεωρούν εσφαλμένες, άδικες ή αντιδραστικές, έχοντας ταυτόχρονα μια ιδεολογία (ή σκοπό) η οποία συνδυάζει διάφορες πτυχές άλλων ειδών κοινωνικών κινημάτων. Ένα εναλλακτικό κίνημα, μπορεί να έχει ως σκοπό την περιορισμένη αλλαγή της κοινωνίας σε κάποια θέματα (π.χ. αγώνας για τα δικαιώματα των ιθαγενών της Βορείου Αμερικής) ή ακόμα και την κατάλυση του υπάρχοντος συστήματος, οικονομικού και πολιτικού κι αντικατάστασής του από κάποιο άλλο που προτείνεται (π.χ. τα κοινωνικά, πολιτικά ή ένοπλα, κινήματα της Λατινικής Αμερικής).
Διακρίσεις των κοινωνικών κινημάτων
Πολλοί κοινωνιολόγοι κάνουν ένα σαφή διαχωρισμό μεταξύ των κοινωνικών κινημάτων, χωρίζοντάς τα σε: (α) εναλλακτικά, (β) αλυτρωτικά, (γ) μεταρρυθμιστικά, (δ) επαναστατικά. Θεωρούν τα εναλλακτικά κινήματα ως κινήματα περιορισμένης κοινωνικής αλλαγής, τα αλυτρωτικά κινήματα ως εθνικά ή κινήματα άμεσα συσχετιζόμενα με την εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία, τα μεταρρυθμιστικά ως πολιτικά κινήματα και τα επαναστατικά ως ένοπλα. Η διάκριση αυτή ωστόσο, δεν είναι πάντοτε σωστή, καθώς ένα κίνημα μπορεί να είναι εθνικό, ένοπλο αλλά και πολιτικό ταυτόχρονα θέτοντας ωστόσο όχι περιορισμένη κοινωνική αλλαγή αλλά ριζοσπαστική κι εκτενή. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το κουρδικό κίνημα, το οποίο είναι ένοπλο, ταυτόχρονα πολιτικό κι η βασική πολιτική θεωρία του είναι ο Μαρξισμός-Λενινισμός (άρα είναι κομμουνιστικό).
Εναλλακτικό Κίνημα στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα βασικός θεωρητικός του εναλλακτικού κινήματος θεωρείται ο Γιώργος Καραμπελιάς, εκδότης του περιοδικού Άρδην και της εφημερίδας Ρήξη, συγγραφέας, αναλυτής και βασικός ιδρυτής της Κίνησης Πολιτών Άρδην. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου, η παραπάνω διάκριση των κοινωνικών κινημάτων δεν υφίσταται. Ένα κοινωνικό κίνημα μπορεί να είναι εναλλακτικό, πολιτικό, με σαφή εθνικά χαρακτηριστικά κι όταν οι "αντικειμενικές συνθήκες ωριμάσουν και υπάρξει υποστήριξη από τα λαϊκά στρώματα, μπορεί να γίνει ένοπλο". Κατά τον Καραμπελιά, μετά τον Μάη του '68, τα κινήματα χωρίστηκαν στα ένοπλα δηλαδή τα αντάρτικα πόλης ή τρομοκρατικά (βλέπε και ερυθρά τρομοκρατία) και τα εναλλακτικά. Τα μεν πρώτα είναι καταδικασμένα να οδηγήσουν στην αποτυχία γιατί όσο αγνοί και ανιδιοτελείς κι αν είναι οι σκοποί τους, δεν έχουν τη λαϊκή υποστήριξη που απαιτείται, τα δε δεύτερα, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη έχουν κάνει την εμφάνισή τους αλλά και την παρουσία τους αισθητή, στην Ελλάδα είναι σε εμβρυακή μορφή ακόμη. Σύμφωνα με τον ίδιο, επίσης, το σύγχρονο κίνημα, είτε θα είναι εναλλακτικό προτάσσοντας στοιχεία άμεσης δημοκρατίας, οικολογίας, εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής επανάστασης προσπαθώντας να πετύχει αλλαγή στη συμπεριφορά, τις αντιλήψεις και των τρόπο ζωής των πολιτών άρα και σ' ένα μεγάλο κομμάτι των λαϊκών στρωμάτων και κατά συνέπεια όλης της κοινωνίας, είτε θ' αποτύχει ή δε θα υπάρξει. Αυτό το αιτιολογεί λέγοντας πως εφόσον επαναστατικά κινήματα θεωρούνται τα ένοπλα και "τρομοκρατικά", η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας θα στραφεί προς το ρεφορμισμό. Κατά τον Καραμπελιά, σκοπός του εναλλακτικού κινήματος στην Ελλάδα του 21ου αιώνα δε μπορεί να είναι η βελτίωση του καπιταλιστικού συστήματος αλλά ούτε κι η απάτη του "υπαρκτού" σοσιαλισμού της ΕΣΣΔ αλλά μια αντικαπιταλιστική, μετασοσιαλιστική κοινωνία με προοπτική τον αληθινό κομμουνισμό.
Επιρροές
Οι επιρροές που έχουν δεχτεί τα εναλλακτικά κινήματα στον κόσμο είναι κυρίως από τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής, τα κινήματα των αγροτών της Νότιας Ασίας (Ινδία, Σρι Λάνκα κλπ), τα οικολογικά κινήματα της Σκανδιναβίας και της Βόρειας Ευρώπης αλλά και τα εθνικά κινήματα των Βάσκων, των Ιρλανδών κι άλλων καταπιεζόμενων λαών.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνία
Αναστάσιος Λογιώτατος
Ο Αναστάσιος Λογιώτατος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Βαλτεσινίκο της επαρχίας Καρύταινας. Χρημάτισε στην πολιτική υπηρεσία πριν της επανάστασης, κοντά στον διερμηνέα του Πασά της Πελοποννήσου. Φυλακίστηκε στην Τριπολιτσά. Μετά την άλωση διορίστηκε μέλος της εφορείας Καρυταίνης, και αργότερα η κυβέρνηση του εμπιστεύονταν τα πολεμοφόδια να τα μοιράζει στα στρατόπεδα κατ' αναλογία και κατ' ανάγκη. Είχε ευθύ χαρακτήρα και όλοι τον τιμούσαν γι' αυτό.
Δημοκρατική Συμμαχία
Το 2012 ανέστειλε τη λειτουργία του, προσχωρώντας στη Νέα Δημοκρατία.
Ιστορικό
Η Δημοκρατική Συμμαχία ιδρύθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2010 από την πρώην υπουργό των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία λίγους μήνες νωρίτερα, είχε τεθεί εκτός Νέας Δημοκρατίας, καθώς είχε ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση με την Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εναντιούμενη στην "κομματική πειθαρχία" που είχε επιβάλει στους βουλευτές ο πρόεδρος του κόμματος Αντώνης Σαμαράς. Η ιδρυτική εκδήλωση έλαβε χώρα στο θέατρο Badminton, παρουσία περίπου 5.000 ατόμων. Στο κόμμα προσχώρησαν οι πρώην υπουργοί των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας και ανεξάρτητοι βουλευτές Χρήστος Μαρκογιαννάκης και Κώστας Κιλτίδης, ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Θεόδωρος Σκυλακάκης καθώς και πρώην μέλη της Νέας Δημοκρατίας.
Ο βουλευτής Ηρακλείου Λευτέρης Αυγενάκης που εκφράστηκε θετικά για το νέο κόμμα διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία, ενώ ο βουλευτής Ηλείας Γιώργος Κοντογιάννης ανεξαρτητοποιήθηκε καταγγέλλοντας την ηγεσία του κόμματος. Λίγες ημέρες αργότερα, αμφότεροι προσχώρησαν στη Δημοκρατική Συμμαχία.
Το Μάιο του 2011 πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Στο συνέδριο ψηφίστηκε το καταστατικό και οι πολιτικές θέσεις του κόμματος, καθώς και η Κεντρική Επιτροπή. Πρόεδρος εξελέγη η Ντόρα Μπακογιάννη.
Ένα μήνα αργότερα, ο βουλευτής Κώστας Κιλτίδης ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Δημοκρατική Συμμαχία.
Το Νοέμβριο του ίδιου έτους η Δημοκρατική Συμμαχία εντάχθηκε και επίσημα στο Ευρωπαϊκό Φιλελεύθερο Δημοκρατικό και Μεταρρυθμιστικό Κόμμα.
Το 2012, εν όψει των εκλογών, η Δημοκρατική Συμμαχία ενισχύθηκε με προσχωρήσεις στελεχών από τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Ωστόσο, κατετάγη στη δέκατη θέση, με ποσοστό 2,55% και δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή.
Μετά την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης και την προκήρυξη επαναληπτικών εκλογών για τον Ιούνιο η Δημοκρατική Συμμαχία συμμετείχε σε διαβουλεύσεις για την εκλογική συνεργασία των φιλελεύθερων κομμάτων (Δημιουργία, ξανά!, Δράση, Φιλελεύθερη Συμμαχία). Αρχικά, υπήρξε συμφωνία για κοινή κάθοδο του κόμματος με τη Δράση και της Φιλελεύθερη Συμμαχία. Ωστόσο, η Δημοκρατική Συμμαχία συμπορεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία. Προκειμένου να μπορέσει η Νέα Δημοκρατία να κρατήσει το όφελος των 50 εδρών που προβλέπεται από τον εκλογικό νόμο σε περίπτωση που εκλεγεί πρώτο κόμμα, το Πολιτικό Συμβούλιο της Δημοκρατικής Συμμαχίας αποφάσισε την αναστολή λειτουργίας του κόμματος, με τα περισσότερα μέλη της να εντάσσονται στη Νέα Δημοκρατία.
Την ίδια ημέρα, ο ευρωβουλευτής Θεόδωρος Σκυλακάκης διαφωνώντας με την απόφαση για προσχώρηση στη Νέα Δημοκρατία, αποχώρησε από το κόμμα συνεχίζοντας ως ανεξάρτητος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην φιλελεύθερα κόμματα στην Ελλάδα
Κατάλογος πρωθυπουργών του Κατάρ
Ο Πρωθυπουργός του Κράτους του Κατάρ (αραβικά: رئیس الوزرا القطری) είναι ο δεύτερος πιο ισχυρός αξιωματούχος του Κατάρ, ο οποίος ηγείται της κυβέρνησης της χώρας.
Ο Χαλίφα μπιν Χαμάντ Αλ Θανί, ο τότε εμίρης του Κατάρ θεσμοθέτησε τη θέση αυτή στις 29 Μαΐου 1970 και ο ίδιος έγινε πρωθυπουργός υπηρετώντας μέχρι τις 27 Ιουνίου 1995, οπότε και καθαιρέθηκε από τον γιο του, Χαμάντ μπιν Χαλίφα Αλ Θανί. Από τις 25 Ιουνίου 2013, Αμπντάλα μπιν Νασέρ αλ Χαλίφα Αλ Θανί είναι ο σημερινός πρωθυπουργός του Κατάρ.
Στις 28 Ιανουαρίου 2020, έπειτα από την παραίτηση του Αμπντάλα μπιν Νασέρ μπιν Χαλίφα Αλ Θανί νέος πρωθυπουργός έγινε ο Χαλίντ μπιν Χαλίφα μπιν Αμπντούλ Αζίζ Αλ Θανί.
Παραπομπές
Καταρ
Δημήτριος Β΄ Νικάτωρ
Ο Δημήτριος Β' Νικάτωρ ήταν αυτοκράτορας της Δυναστειας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του Δημητρίου Α' Σωτήρα και πιθανώς της Λαοδίκης Ε' και κυβέρνησε σε δύο περιόδους: από το 146 μέχρι το 139 π.Χ. και κατόπιν από το 129 μέχρι το 125 π.Χ.
Άνοδος στον Θρόνο
thumb|310px|Νόμισμα με τη μορφή του Δημητρίου Β' Νικάτορος. Στην πίσω όψη ο Δίας κρατά μία Νίκη. Αναγράφεται στα ελληνικά ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΕΟΥ ΝΙΚΑΤΟΡΟΣ (129–128 π.Χ.) Δύο χρόνια μετά την άνοδό του στον θρόνο των Σελευκίδων, ο Αλέξανδρος Α' Βάλας, που είχε εκθρονίσει τον Δημήτριο Α' Σωτήρα, αποδείχτηκε κακός ηγέτης και δυσαρέστησε τους συμμάχους του. Έτσι ήρθε στο προσκήνιο νέος υποψήφιος για τον θρόνο, ο μικρός σε ηλικία Δημήτριος, γιος του Δημητρίου Α'. Ο τελευταίος είχε καταφύγει στην Κρήτη μαζί με τον αδελφό του, τον Αντίοχο.
Βλέποντας την απειλή για εισβολή της Συρίας από τον Βορρά, ο πεθερός του Αλεξάνδρου Βάλα και φαραώ της Αιγύπτου, ο Πτολεμαίος Στ' Φιλομήτωρ, πέρασε με ισχυρή δύναμη τα σύνορα φτάνοντας μέχρι την Πτολεμαΐδα το 148 π.Χ. Εκεί γλίτωσε από μια απόπειρα δολοφονίας την οποία απέδωσε στον Αλέξανδρο Βάλα και τον θεώρησε από κει κι έπειτα εχθρό. Ανακτώντας την κόρη του, Κλεοπάτρα Θεά, τη βασίλισσα της Συρίας, τη μεταβίβασε στον νεαρό Δημήτριο. Η Αντιόχεια έδιωξε τον Αλέξανδρο, που διέφυγε στην Κιλικία και ο Πτολεμαίος Φιλομήτωρ μπήκε στη μεγάλη πόλη το 145 π.Χ. Ο λαός της πόλης, που δεν ήθελε ούτε τον Αλέξανδρο ούτε τον Δημήτριο για ηγεμόνα, τον παρακάλεσε να φορέσει το στέμμα της Συρίας μαζί με αυτό της Αιγύπτου. Ωστόσο, με τη σκιά της Ρώμης πάνω από τον κόσμο, η οποία δεν θα ανεχόταν ένα ενοποιημένο ελληνιστικό βασίλειο, εκείνος υπήρξε ιδιαίτερα προσεκτικός για να αποδεχτεί την πρόταση. Έπεισε τον λαό να δεχτεί τον νεαρό Δημήτριο στον θρόνο των προγόνων του, με ανταμοιβή φυσικά να επιστρέψει η Κοίλη Συρία στα χέρια των Πτολεμαίων. Λίγο αργότερα, οι Αιγύπτιοι νίκησαν τις δυνάμεις του Αλεξάνδρου Βάλα, ο οποίος και πέθανε στα χέρια μιας φυλής Ναβαταίων Αράβων.
Απώλεια της Εξουσίας
Ωστόσο, ο Δημήτριος δεν ήταν λαοφιλής βασιλιάς. Οι Σύροι έτρεφαν ελάχιστο σεβασμό για τον νεαρό, που κέρδισε δύναμη χάρη στην Αίγυπτο και τους Κρήτες μισθοφόρους. Μετά τον θάνατο του Πτολεμαίου Στ' τα αιγυπτιακά στρατεύματά αποχώρησαν και έτσι ο Δημήτριος παρέμεινε μόνος ηγεμόνας των Σελευκιδών. Φασαρίες, όμως, δεν άργησαν να ξεσπάσουν. Η παρουσία των στρατιωτών από την Κρήτη, οδήγησε τους κατοίκους της Αντιόχειας σε επανάσταση, και μόνο μετά από άγριες σφαγές επανήλθε η τάξη. Λίγο αργότερα, ο στρατηγός Διόδοτος κατέκτησε την πρωτεύουσα και επέβαλε τον προστατευόμενό του, Αντίοχο Στ' Διόνυσο, τον γιο του Αλέξανδρου Βάλα που ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία, ως βασιλιά. Ο Δημήτριος απέτυχε να ανακτήσει την πόλη, ωστόσο διασώθηκε χάρις σε κάποιους στρατιώτες από την Ιουδαία και εγκαταστάθηκε στη Σελεύκεια.
Κατά τη διάρκεια της ταραγμένης αυτής περιόδου, η Παρθία πραγματοποίησε εχθρικές κινήσεις προς το κράτος των Σελευκιδών, κατακτώντας τη Μηδία. Ο Δημήτριος αναγκάστηκε να καταφύγει στη δράση. Προέλασε ενάντια στον Μιθριδάτη Α', βασιλιά της Παρθίας και αρχικά είχε επιτυχίες. Το 142 π.Χ. ο Δημήτριος αναγνώρισε τον Σίμωνα ως Αρχιερέα της Ιερουσαλήμ και απέσυρε τους στρατιώτες του από την πόλη, αναγνωρίζοντας την de facto ανεξαρτησία της Ιουδαίας. Τον Ιούλιο του επόμενου χρόνου, η Σελεύκεια, πρωτεύουσα της Βαβυλωνίας έπεσε στα χέρια των Πάρθων και του Μιθριδάτη. Το καλοκαίρι του 140 π.Χ. ο Διόδοτος, θανάτωσε τον νεαρό του προστατευόμενο, τον Αντίοχο Στ', διεκδικώντας τον θρόνο για τον εαυτό του, με την επωνυμία Διόδοτος Τρύφων. Ωστόσο απέτυχε να κερδίσει την αναγνώριση του ρωμαϊκού κράτους. Το 139 π.Χ. στην κατοχή της Παρθίας περνούν και τα Σούσα, στο Ελάμ, ενώ το καλοκαίρι του επόμενου χρόνου ο ίδιος ο Δημήτριος Β' συλλαμβάνεται αιχμάλωτος.
Η βαβυλωνιακή επαρχία των Σελευκιδών είχε ήδη περάσει στα χέρια της Παρθίας, αλλά στη Συρία η θέση της Δυναστείας ισχυροποιήθηκε υπό τον Αντίοχο Ζ' Σιδήτη, τον νεότερο αδελφό του Δημητρίου, ο οποίος επίσης παντρεύτηκε την Κλεοπάτρα Θεά. Ο τελευταίος ανέτρεψε τον Διόδοτο, ο οποίος και αυτοκτόνησε στην Απάμεια. Ανάμεσα στα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα κατά την περίοδο της βασιλείας του Αντίοχου (138 – 129 π.Χ.) ήταν η πολιορκία της Ιερουσαλήμ, ο θάνατος του Μιθριδάτη και η διαδοχή του από τον Φραάτη Β΄, καθώς και το ξέσπασμα εμφύλιου πολέμου στο πτολεμαϊκό βασίλειο ανάμεσα στον Πτολεμαίο Η' Φύσκονα και την αδελφή του (και μητέρα της Κλεοπάτρας Θεάς), την Κλεοπάτρα Β'. Το 130 π.Χ. ο Αντίοχος έχει στρατιωτικές επιτυχίες απέναντι στους Πάρθους, διώχνοντας τους από τη Βαβυλωνία και τη Μηδία. Ωστόσο τελικά γνώρισε την ήττα και αυτοκτόνησε το καλοκαίρι του 129 π.Χ.
Αιχμαλωσία
Ο Μιθριδάτης όλο αυτό το διάστημα κράτησε τον Δημήτριο ζωντανό και τον πάντρεψε με μία πριγκίπισσα που ονομαζόταν Ροδογύνη, με την οποία πιθανώς απέκτησε και παιδιά. Την κόρη του νυμφεύθηκε ο διάδοχος του Μιθριδάτη, ο Φραάτης Β'. Εντούτοις, ο Δημήτριος προσπάθησε δύο φορές να δραπετεύσει από το μέρος που βρισκόταν στις ακτές της Κασπίας Θάλασσας, την πρώτη από τις οποίες με τη βοήθεια του φίλου του Καλλίμανδρου, που κινδύνεψε για να σώσει τον βασιλιά: ταξίδεψε ινκόγνιτο μέσα στη Βαβυλωνία και στην Παρθία. Όταν οι δύο φίλοι αιχμαλωτίστηκαν, ο βασιλιάς των Πάρθων δεν τιμώρησε τον Καλλίμανδρο αλλά τον αντάμειψε για την αφοσίωσή του στον Δημήτριο. Τη δεύτερη φορά που ο Δημήτριος αποπειράθηκε να δραπετεύσει χωρίς επιτυχία, ο Μιθριδάτης θέλησε να τον ταπεινώσει δίνοντάς του ένα ζευγάρι χρυσά ζάρια, υπονοώντας έτσι ότι ο Δημήτριος ήταν ένα ανήσυχο παιδί που είχε ανάγκη από παιχνίδια. Για πολιτικούς όμως λόγους, οι Πάρθοι φέρθηκαν ευγενικά στον Δημήτριο.
Δεύτερη Βασιλεία και Θάνατος
Ωστόσο, το Βασίλειο της Σελευκιδών ήταν παρά μια σκιά της προγενέστερης δόξας του και ο Δημήτριος δυσκολευόταν να κυβερνήσει ακόμη και τη Συρία. Η ανάμνηση της σκληρής συμπεριφοράς του και της ντροπιαστικής του ήττας ενέπνεαν μίσος στους υπηκόους του. Η Βασίλισσα της Αιγύπτου Κλεοπάτρα Β', μητέρα της συζύγου του, παρέδωσε ολόκληρο στρατό στον Δημήτριο ελπίζοντας να τον εμπλέξει στον εμφύλιο πόλεμο που είχε ξεσπάσει στην πτολεμαϊκή Αίγυπτο, ανάμεσα σε εκείνη και τον αδελφό της και φαραώ Πτολεμαίο Η' Φύσκονα. Εντούτοις αυτό μόνο περισσότερα βάσανα του έφερε. Οι στρατιώτες του τον εγκατέλειψαν και ο Πτολεμαίος υποστήριξε έναν νέο σφετεριστή του θρόνου, τον Αλέξανδρο Β' Ζαβίνα.
Το 125 π.Χ. ο Δημήτριος ηττήθηκε σε μια μάχη κοντά στη Δαμασκό και έχασε τη ζωή του σε ένα πλοίο κοντά στην Τύρο, μετά την εγκατάλειψή του από την Κλεοπάτρα Θεά. Ο σκληρός θάνατός του – αιχμαλωτίστηκε και ίσως βασανίστηκε – ήταν ένας επιτάφιος αντάξιος των ατυχιών που αντιμετώπισε στα χρόνια της βασιλείας του. Τον διαδέχτηκε η σύζυγός του και έπειτα δύο από τους γιους τους, ο Σέλευκος Ε' Φιλομήτωρ και ο Αντίοχος Η' Γρυπός.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Στρουμφάκια
Τα Στρουμφάκια (γαλλικά: Les Schtroumpfs, αγγλικά: The Smurfs) είναι βελγικό franchise που επικεντρώνεται σε μια φανταστική κοινότητα μικρών γαλάζιων πλασμάτων τα οποία ζουν σε ένα χωριό, μέσα στο δάσος, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τον κακό της υπόθεσης τον Δρακουμέλ. Είναι δημιούργημα του Βέλγου καρτουνίστα Πεγιό και η πρώτη εμφάνισή τους έγινε στις 23 Οκτωβρίου του 1958 στο γαλλοβελγικό περιοδικό κόμικ Σπιρού και Φαντάζιο. Τα Στρουμφάκια έγιναν περισσότερο γνωστά στην Ελλάδα κατά τη δεκαετία του 1980, μέσα από την ομότιτλη τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων.
Μπαμπαστρούμφ
Ο Μπαμπαστρούμφ είναι ο μόνος χαρακτήρας ανάμεσα στα στρουμφάκια που είναι ντυμένος με κόκκινα ρούχα και κόκκινο σκούφο. Είναι ο αρχηγός της κοινότητας και πατρική φιγούρα για τα υπόλοιπα στρουμφάκια. Γνωρίζει να φτιάχνει μαγικά φίλτρα, αλλά δεν παρουσιάζεται ως μάγος.
Δρακουμέλ
Είναι ένας κακός μάγος που έχει σκοπό να χρησιμοποιήσει τα στρουμφάκια για να φτιάξει χρυσό με ένα παλιό μαγικό ξόρκι. Ενίοτε κάνει να θέλει και να τα φάει. Όμως όλες οι προσπάθειες του προκειμένου να τα πιάσει συνεχώς αποτυγχάνουν στο τέλος. Συνοδεύεται πάντα από την γάτα του, Ψιψινέλ. Στη μεταγλώττιση της ΕΡΤ τον Δρακουμέλ τον έκανε ο Νίκος Σκιαδάς. Στη νέα μεταγλώττιση τον Δρακουμέλ τον κάνει ο Τάσος Κωστής.
Στρουμφίτα
Η Στρουμφίτα είναι το μόνο ενήλικο θηλυκό στρουμφάκι. Δημιουργήθηκε από τον μάγο Δρακουμέλ, με σκοπό να διεισδύσει στο στρουμφοχωριό και να οδηγήσει τον Δρακουμέλ εκεί. Όταν ήταν υποχείριο του Δρακουμέλ ήταν μελαχρινή, άσχημη και ύπουλη, αλλά ο Μπαπαστρούμφ έλυσε τα μάγια και η Στρουμφίτα μετατράπηκε σε γοητευτική ξανθιά.
Σπιρτούλης
Ένας δήθεν ξερόλας που όλο προσπαθεί να βοηθήσει τον Μπαμπαστρούμφ, αλλά ελάχιστες φορές τα καταφέρνει. Απαγγέλλει συνέχεια ποιήματα, ανοησίες και ασυναρτησίες και με αυτό προκαλεί μπελάδες. Συχνά εκτοξεύεται έξω από το χωριό από τα υπόλοιπα στρουμφάκια όταν πετάει εξυπνάδες. Ξεχωρίζει από τα μεγάλα στρογγυλά γυαλιά που φοράει.
Ξεφτέρης
Ο Ξεφτέρης είναι ο μηχανικός του χωριού. Είναι το στρουμφάκι που μπορεί να κάνει τα πάντα στο χωριό. Όχι μόνο μπορεί να διορθώσει τα πάντα, αλλά μπορεί και να σκαρφιστεί δεκάδες διαφορετικές χρήσιμες εφευρέσεις. Καθώς είναι πάντα απασχολημένος, φορά μια άσπρη φόρμα και ένα μολύβι στο αφτί του.
Γκρινιάρης
Είναι το μοναδικό στρουμφάκι που γκρινιάζει και παραπονιέται για τα πάντα που συμβαίνουν στα υπόλοιπα στρουμφάκια, στον ίδιο, αλλά και στο υπόλοιπο Στρουμφοχωριό. Όταν μιλάει ξεκινάει πάντοτε λέγοντας "Μου τη δίνει...".
Μελένιος
Είναι το στρουμφάκι με τη πιο πολλή αυτοπεποίθηση. Κοιτάζεται συνεχώς στον καθρέφτη που έχει πάντα μαζί του και περιποιείται ίσως σε υπερβολικό βαθμό τον εαυτό του. Ξεχωρίζει από το λουλούδι που στολίζει τον σκούφο του.
Χουζούρης
Χαρακτηρίζεται ως το πιο τεμπέλικο στρουμφάκι. Νυστάζει συνεχώς και βαριέται να κάνει το οτιδήποτε.
Σκουντούφλης
Είναι ο απρόσεκτος του στρουμφοχωριού. Σκοντάφτει συνέχεια πάνω σε πράγματα, προκαλεί καταστροφές και σύγχυση στα άλλα στρουμφάκια. Αλλά είναι πάντα πρόθυμος να βοηθήσει όποιον το έχει ανάγκη (αν και δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει).
Μάγειρας
Ένας εξαιρετικός ζαχαροπλάστης. Αρέσκεται στο να φτιάχνει κάθε είδους λιχουδιές και να τις μοιράζει στο στρουμφοχωριό.
Λιχούδης
Είναι το πιο φαγανό στρουμφάκι. Καταβροχθίζει γλυκά, στρουμφόμουρα, πίτες και άλλες λιχουδιές, αμέσως και όπου τις βρει. Κάνει επιδρομές στην κουζίνα του Μάγειρα και αφανίζει ό,τι υπάρχει εκεί.
Ένα συχνό λάθος που γίνεται τόσο από τους οπαδούς των στρουμφ όσο και από τους μεταγλωττιστές είναι ότι συγχέουν τον Λιχούδη με τον Μάγειρα. Στην πραγματικότητα όμως τα δύο στρουμφάκια έχουν το καθένα την δική του ξεχωριστή προσωπικότητα. Άλλωστε, στην αγγλική μετάφρασή τους, ο Λιχούδης λέγεται Greedy smurf (φαγανό ή αδηφάγο στρουμφ), ενώ ο Μάγειρας λέγεται Cook Smurf.
Χαχανούλης
Το αστείο στρουμφάκι, που του αρέσει να πειράζει τους φίλους του κάνοντάς τους φάρσες όλη την ώρα. Σπαταλά όλο του το χρόνο ετοιμάζοντας σκανταλιές και κατασκευάζοντας δωράκια που ανατινάζονται όταν τα ανοίγεις.
Ντορεμί
Είναι ο ατάλαντος καλλιτέχνης του χωριού. Οι ήχοι που καταφέρνει και βγάζει από την τρομπέτα του είναι πραγματικά φάλτσοι και εις βάρος των αφτιών των άλλων στρουμφ.
Προκόπης
Ξεχωρίζει από το τατουάζ με την καρδιά που έχει στο μπράτσο του. Είναι πάντα σε φόρμα, αφού ασχολείται σχεδόν με όλα τα σπορ. Αν και είναι λίγο άξεστος, πάντα έχει τη διάθεση να δώσει ένα χέρι βοηθείας.
Λουλούκος
Γυρνά όλη μέρα στο χωριό και στο δάσος με ένα μολύβι στο ένα χέρι κι ένα χαρτί στο άλλο, ψάχνοντας για έμπνευση. Όλη τη μέρα προσπαθεί να βρει ρίμες με το μυαλό του στα σύννεφα. Η Στρουμφίτα είναι για αυτόν η κυριότερη πηγή έμπνευσης.
Μουντζούρης
Είναι ένα βρώμικο Στρουμφ, που ενδιαφέρεται για τη συλλογή δύσοσμων αντικειμένων.
Κάρλος Γκράσα
Ο Κάρλος Γκράσα (Carlos Alberto Monteiro Dias da Graça, 22 Δεκεμβρίου 1931 – 17 Απριλίου 2013 ) ήταν πολιτικός από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Διετέλεσε πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από το 1994 ως το 1995.
Στρουμφάκια
Μπιζέλης
Αναγνωρίζεται εύκολα από το αχυρένιο καπέλο και τα πράσινα ρούχα του. Γενικά, δεν συμμετέχει πολύ στη ζωή του χωριού και προτιμά να ασχολείται με τα φυτά και τα λαχανικά του.
Κάρλος Γκράσα
Καριέρα
Ο Γκράσα διορίστηκε πρωθυπουργός στις 25 Οκτωβρίου 1994 και ανατράπηκε με βραχύβιο πραξικόπημα στις 15 Αυγούστου 1995. Η εκλεγμένη κυβέρνηση αποκαταστάθηκε στην εξουσία στις 21 Αυγούστου 1995 και παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 31 Δεκεμβρίου 1995. Κατήλθε ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές το 1996 αλλά ήρθε τελευταίος συγκεντρώνοντας μόνο το 5,4% των ψήφων. Ήταν μέλος του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε/Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (MLSTP/PSD). Προτού γίνει πρωθυπουργός, υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών από το 1988 ως το 1990. Εξελέγη πρόεδρος της επιτροπής κοινωνικών υποθέσεων και στο τέλος της θητείας του το 2006 αποσύρθηκε από την ενεργό ζωή του πολιτικού κόμματος.
Στρουμφάκια
Μουσούδης
Το στρουμφάκι με την πιο δυνατή όσφρηση. Ξεχωρίζει από το φτερό που έχει στο σκούφο του.
Κοιμήσης
Είναι ο ονειροπόλος του χωριού. Στη μεταγλώττιση της ΕΡΤ τον κοιμήση τον κάνει η Ναταλία Τσαλίκη. Στη νέα μεταγλώττιση η φωνή του αλλάζει. Σε κάποια επεισόδια τον κάνει ο Σπύρος Μπιμπίλας, σε κάποια άλλα επεισόδια τον κάνει ο Δημήτρης Μυλωνάς.
Κάρλος Γκράσα
Έργα
Εξέδωσε διάφορα έργα, όπως:
Στρουμφάκια
Μπιμπίκος
Ο ποιητής του στρουμφοχωριου.
Κάρλος Γκράσα
Θάνατος
Πέθανε το 2013 σε ηλικία 81 ετών.
Στρουμφάκια
Μωρό-Στρουμφ
Ένα βράδυ, ένας πελαργός έφερε το Μωρό-Στρουμφ στο χωριό. Κανένας δεν ξέρει από που προήλθε, αλλά υιοθετήθηκε αμέσως από όλο το χωριό και άλλαξε τις ήσυχες ζωές τους, αλλά κανείς δεν παραπονιέται για αυτό. Όλοι το αγαπάνε, παρ' όλες τις σκανταλιές του. Σε κάποιο επεισόδιο ο Μπαρμπαστρουμφ τον έχει αποκαλέσει ως διάδοχό του.
Παππούς Στρουμφ
Ο Παππούς Στρουμφ ήταν Μπαμπαστρούμφ όταν ο τωρινός Μπαμπαστρούμφ ήταν ακόμα ένα μικρό Στρουμφάκι. Για 500 χρόνια γύριζε ολόκληρο τον κόσμο αναζητώντας το πιο αγνό από τα τέσσερα αρχέγονα στοιχεία.
Γιαγιά Στρουμφ
Η Γιαγιά Στρουμφ φυλακίστηκε σε ένα στοιχειωμένο σπίτι για 500 χρόνια, όταν προσπάθησε να ακολουθήσει τον Παππού Στρουμφ στο ταξίδι του.
Τα Στρουμφομικρά
Τα τρία αρσενικά και ένα θηλυκό Στρουμφομικρά αρχικά ήταν ενήλικα Στρουμφάκια, όταν εξαιτίας μιας δυσλειτουργίας στο ρολόι του Πατέρα-Χρόνου μεταμορφώθηκαν και επέστρεψαν πίσω στη παιδική τους ηλικία. Η Κοτσιδούλα δημιουργήθηκε από την ίδια μαγική φόρμουλα που χρησιμοποίησε ο Δρακουμέλ για να φτιάξει τη Στρουμφίτα.
Άτσαλος
Ο Άτσαλος είναι το μικρότερο από τα Στρουμφομικρά, φοράει ένα κόκκινο μπλουζάκι και είναι πάντα χαλαρός.
Ξύπνιος
Ο Ξύπνιος φοράει μια κίτρινη μπλούζα με αστραπή και συχνά τον παίρνει ο ύπνος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρουμφάκια Κατηγορία:Βελγικά κόμικς Κατηγορία:Κωμικά κόμικς Κατηγορία:Κόμικς φαντασίας Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Εμπορικά σήματα οπτικοακουστικών μέσων Κατηγορία:Παιδικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
ΠΦΚ Τσερνομόρετς Μπουργκάς Σόφια
Η ΠΦΚ Τσερνομόρετς Μπουργκάς Σόφια ήταν μια βουλγαρική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 2006 και αγωνιζόταν στο Εθνικό Στάδιο Βασίλ Λέφσκι. Η ομάδα αγωνιζόταν στην B PFG. Πέτυχε την άνοδο της στην A PFG την περίοδο 2005-2006 κερδίζοντας τη Μαρίτσα Πλόβντιφ στα πλέι-οφ.
Από τον Ιούνιο του 2006 το όνομα της ομάδας έγινε ΠΦΚ Τσερνομόρετς Μπουργκάς Σόφια.
Η ομάδα τερμάτισε την περίοδο 2006-07 στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα, χωρίς νίκη, με μία ισοπαλία και 29 ήττες σε 30 αγώνες, με 8 τέρματα υπέρ και 131 εναντίον. Επιπρόσθετα, είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση τριών βαθμών.
Το καλοκαίρι του 2007 η ομάδα αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα B PFG λόγω χρεών. Άλλαξε το όνομα της σε ΠΦΚ Τσερνομόρετς Μπουργκάς Βουλγαρίας και λίγο μετά έπαψε να υπάρχει.
External links
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας Κατηγορία:ΠΦΚ Τσερνομόρετς Μπουργκάς Σόφια
Σιλγιάνα (Κυβερνείο)
Το Κυβερνείο (νομός) Σιλγιάνα, ή Σιλιάνα είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βόρειο μεσόγειο τμήμα της χώρας και πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Σιλιάνα. Έχει συνολική έκταση 4.631 τ.χλμ., (12ο σε έκταση), και πληθυσμό 233.300 (2007). Δημιουργήθηκε το 1974.
Αικατερίνη του Τάραντα, κόμισσα του Κοπερτίνο
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ραϋμόνδου ντελ Μπάλτσο Ορσίνι ντι Νόλα και της Μαρίας του Ανγκιέν, κόρης του Ιωάννη κόμη του Κάστρο. Ο Ιωάννης ήταν γιος του Βαλτέρ ντ'Ανγκιάν και της Ισαβέλλας ντε Μπριέν. Αδελφός της ήταν ο Ιωάννης Αντώνιος ντελ Μπάλτσο Ορσίνι.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον ιππότη Τριστάν του Κλερμόν (1380 - π.1432), μέλος του γαλλικού Οίκου του Κλερμόν-Λοντέβ, που έγινε κόμης του Κοπερτίνο, το οποίο ήταν μέρος της προίκας της. Είχαν τέκνα:
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τάραντα Κατηγορία:Οικογένεια Ορσίνι
Βάπιλα
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 112 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Οχρίδας Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Ραούλ Μπραγκάνσα Νέτο
Ο Ραούλ Μπραγκάνσα Νέτο (Raul Wagner da Conceição Bragança Neto, 1946 - 17 Απριλίου 2014) ήταν πολιτικός από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Διετέλεσε πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από το 1996 ως το 1999.
Θάνατος
Πέθανε το 2014 σε ηλικία 68 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Ιωάννης Ζαφειρόπουλος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ιωάννης Ζαφειρόπουλος μπορεί να αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Νόαμ Τσόμσκι
Ο Νόαμ Τσόμσκι (αγγλ.: Avram Noam Chomsky, γενν. 7 Δεκεμβρίου 1928) είναι Αμερικανός καθηγητής στο Τμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (MIT). Έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων και άρθρων, ενώ έχει δώσει και εκτενείς διαλέξεις επάνω σε ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων τα οποία περιλαμβάνουν τη γλωσσολογία, τη φιλοσοφία και την ιστορία της διανόησης. Επίσης, ο Τσόμσκι έχει πλούσιο ιστορικό πολιτικού ακτιβισμού από τη δεκαετία του '60 κι έπειτα, με πληθώρα βιβλίων τα οποία επικρίνουν κυρίως την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ενώ με δήλωσή του τοποθέτησε ιδεολογικά τον εαυτό του στον αναρχικό χώρο, αν και κατά καιρούς έχουν σχολιαστεί οι φιλελεύθερες καταβολές της πολιτικής του σκέψης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, απ' όπου αποφοίτησε με πτυχίο φιλοσοφίας το 1949 και με μεταπτυχιακό στη γλωσσολογία το 1951. Η συνεργασία του εκεί με τον διάσημο γλωσσολόγο Zellig Harris έθεσε τις βάσεις για τις μετέπειτα θεωρίες του στη γλωσσολογία και την πολιτική του σκέψη.