cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευστάθιος Αθανασόπουλος-Σερέτης
Είναι πολιτικός μηχανικός και αποφοίτησε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Είναι παλιό μέλος του ΠΑΣΟΚ, με προσωπική φιλία με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Θήτευσε στην τοπική αυτοδιοίκηση, συγκεκριμένα στον Δήμου της Πάτρας, ως αντιδήμαρχος, πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου, πρόεδρος της ΔΕΥΑΠΔ. Διετέλεσε για τρεις θητείες πρόεδρος Τ.Ε.Ε. Δυτικής Ελλάδας.
Είχε διατελέσει νομάρχης Αχαΐας όντας ο πρώτος αιρετός - εκλεγμένος από τον λαό στις νομαρχιακές εκλογές του 1994 με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. Ορκίστηκε την 1η Ιανουαρίου 1995. Στη θέση αυτή εκλέχτηκε και στις επόμενες νομαρχιακές εκλογές του 1998 και παρέμεινε στη θέση ως το τέλος της θητείας του το 2002.
Είναι νυμφευμένος με τη Ζωή Αθανασοπούλου-Σερετη και έχει δυο παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τη Νινέττα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Μαρίνα Ραφαήλ
Η Μαρίνα Ραφαήλ (γενν. Μαρίνα Ραφαήλ-Βογιατζάκη, 1998) είναι σχεδιάστρια μόδας και μέλος έκτης γενιάς της οικογένειας Swarovski. Σχεδιάζει και παράγει τσάντες τόσο για την ομώνυμή της μάρκα Marina Raphael όσο και για τη Swarovski. Το 2022, η δουλειά της και για τις δύο επωνυμίες την έβαλε στη λίστα μεταξύ των 30 Under 30 του Forbes Europe στην κατηγορία Arts & Culture.
Πρώιμη ζωή
Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα από Έλληνα πατέρα και Ελβετο-Αυστριακή μητέρα, η Ραφαήλ είναι απόγονος έκτης γενιάς του ιδρυτή της Swarovski, Daniel Swarovski. Αποφοίτησε με International Baccalaureate από το St. Catherine's British School πριν ολοκληρώσει το πτυχίο της στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο King's College του Λονδίνου.
Καριέρα
Η Ραφαήλ ίδρυσε την ετικέτα της για τις τσάντες Marina Raphael το 2017, λανσάροντας την το 2018 παράλληλα με τις πανεπιστημιακές της σπουδές. Ως σχεδιαστής και διευθύνων σύμβουλος, τα κομμάτια της ετικέτας παράγονται στη Φλωρεντία της Ιταλίας με τον ποιοτικό έλεγχο να ανατίθεται σε τρίτους στη Swarovski στην Αυστρία. Οι τσάντες Marina Raphael διατίθενται από τους Harrods, Harvey Nichols, LuisaViaRoma, Neiman Marcus και Moda Operandi. Έχουν επίσης φορεθεί από ανθρώπους όπως Βασίλισσα Μαξίμη της Ολλανδίας, Τζέσικα Άλμπα, Μέγκαν Φοξ, Πάρις Χίλτον, Κέιτι Χολμς, και Τζενιφερ Λόπεζ.
Από το 2020, η επωνυμία της Ραφαήλ έχει συνεργαστεί με έναν αριθμό τρίτων σχεδιαστών και εταιρειών, όπως η L'Oréal ’s Vichy Laboratories, για την οποία η Ραφαήλ υπηρέτησε επίσης ως το πρόσωπο των ελληνικών διαφημιστικών καμπανιών της εταιρείας, influencer Evangelie Smyrniotaki, και δημιουργική διευθύντρια και σύμβουλος βιωσιμότητας Doina Ciobanu.
Η δουλειά της με την τελευταία οδήγησε τη μάρκα Marina Raphael να κυκλοφορήσει την πρώτη βιώσιμη συλλογή από τσάντες που χρησιμοποιούν μια μορφή βίγκαν δέρματος που αναπτύχθηκε ως υποπροϊόν της βιομηχανικής επεξεργασίας των μήλων. Ομοίως, μια συνεργασία μεταξύ της Raphael και της Swarovski που ανακοινώθηκε το 2020 είδε τη σχεδιάστρια και την Global Creative Director του Ομίλου Swarovski, Giovanna Battaglia Engelbert, να συνεργάζονται στο σχεδιασμό και την παραγωγή της πρώτης σειράς τσαντών που θα κυκλοφορήσει με τη μάρκα Swarovski στην 125χρονη ιστορία του κοσμηματοπώλη.
Το 2022, η επωνυμία της Ραφαήλ προβλέπει ότι θα διπλασιάσει τις πωλήσεις της για να φτάσει τα έσοδα των 2,6 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Την ίδια χρονιά, λάνσαρε την συνεργασία της με την σχεδιάστρια πολύτιμων κοσμημάτων, Ευγενία Νιάρχου, παρουσιάζοντας μια σειρά.
Γιώργος Συρίμης
Ο Γιώργος Συρίμης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός και ελεγκτής-λογιστής. Διετέλεσε Υπουργός Οικονομικών της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώργος Συρίμης γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1921 στη Λευκωσία. Καταγόταν από τον Αγρό. Αδελφή του ήταν η Πόπη Συρίμη Κληρίδου, σύζυγος του Λεύκου Κληρίδη. Αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1939. Αρχικά εργάστηκε στο εμπορικό κατάστημα του πατέρα του στη Λευκωσία μέχρι το 1945. Ακολούθως, σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου αποκτώντας το δίπλωμα BSc. Economics. Στη συνέχεια, απέκτησε τον επαγγελματικό τίτλο του εγκεκριμένου λογιστή. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συνδέσμου Λογιστών Κύπρου.
Ίδρυσε τον ελεγκτικό οίκο Γ. Συρίμης και Σία. Στη συνέχεια ο οίκος αυτός μετεξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους της Κύπρου. Στη συνέχεια ενσωματώθηκε στο παγκόσμιο δίκτυο Peat Marwick, που τελικά εξελίχθηκε σε KPMG International το 1987.
Απεβίωσε στις 5 Ιανουαρίου 2010.
Πολιτική διαδρομή
Στις 28 Φεβρουαρίου 1988 διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου. Παρέμεινε στη θέση αυτή καθ΄ όλη την πενταετή θητεία της κυβέρνησης, έως τις 27 Φεβρουαρίου 1993. Τον τελευταίο μήνα της θητείας τους διετέλεσε, παράλληλα με τη θέση του ως Υπουργός Οικονομικών, αναπληρωτής Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Γιώργος Συρίμης διετέλεσε πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου Λευκωσίας. Επιπλέον, ασχολείτο με τη ζωγραφική και τα έσοδα από τις εκθέσεις των έργων του δίδονταν για ενίσχυση της Εθνικής Φρουράς. Ακόμη, είχε έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα. Επιπρόσθετα, ασχολείτο και με τη φωτογραφία και έργα του εκτέθηκαν σε Κύπρο, Αθήνα και Λονδίνο.
Επιπλέον, είχε συγγράψει το βιβλίο «Χαμόγελο στο χρώμα», το οποίο αναφέρεται στην ιδιωτική του ζωή αλλά και στη θητεία του στο Υπουργείο Οικονομικών.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι λογιστές Κατηγορία:Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988 Κατηγορία:Υπουργοί Εμπορίου και Βιομηχανίας (Κύπρος)
Εταιρία Αιολικών Μελετών
Η Εταιρεία Αιολικών Μελετών είναι μια επιστημονική εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που ιδρύθηκε το 1980 στη Μυτιλήνη από το λόγιο Γιώργο Βαλέτα με σκοπό την προώθηση των γραμμάτων και της τέχνης στο νησί.
Ίδρυση - Σκοποί
Η Εταιρεία Αιολικών Μελετών ιδρύθηκε το 1980 με πρωτοβουλία του επιφανούς Μυτιληνιού λόγιου Γιώργου Βαλέτα, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος της πρόεδρος. Ιδρυτικά μέλη, τα οποία αποτέλεσαν το πρώτο Δ.Σ. της Εταιρείας ήταν επίσης οι: Αργύρης Αραβανόπουλος (αντιπρόεδρος), Γ. Παπαπορφυρίου (γραμματέας), Ελπίδα Κουκουτού (ταμίας), Παναγιώτης Παρασκευαΐδης (μέλος), Στ. Καράβολα (μέλος) και Γεράσιμος Βενέτας (μέλος).
Σκοπός της ίδρυσης της Εταιρείας υπήρξε η προώθηση του πολιτισμού της Λέσβου κατά κύριο λόγο και συμπληρωματικά της Λήμνου και του Αγίου Ευστρατίου που ανήκουν στον ίδιο νομό. Πιο συγκεκριμένα, η ενίσχυση της έρευνας: ιστορικής, λαογραφικής, φιλολογικής, αρχειακής, αρχαιολογικής ή άλλης, η προώθηση της τέχνης, του λόγου και της πνευματικής δημιουργίας γενικότερα και εν τέλει η ανάδειξη του αιολικού πολιτισμού.
Δραστηριότητες
Στις τρεις περίπου δεκαετίες της λειτουργίας της η Εταιρεία διοργάνωσε Διεθνή Συνέδρια, προώθησε την ίδρυση του Ιστορικού Αρχείου Μυτιλήνης και την ανέγερση μνημείου της Εθνικής Αντίστασης, εξέδιδε επί δώδεκα έτη το τριμηνιαίο περιοδικό λόγου και τέχνης "Αιολικά Φύλλα" και εκδίδει μέχρι σήμερα τον ετήσιο τόμο "Αιολικά Χρονικά".
Επίσης, μέλη της Εταιρείας εξέδωσαν ή συνέβαλαν στην έκδοση σημαντικών βιβλίων για τη Λέσβο: ιστορικών, λαογραφικών, τέχνης και γενικότερα του λεσβιακού πολιτισμού.
"Αιολικά Φύλλα"
Μια από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες της Εταιρείας ήταν η έκδοση του τριμηνιαίου περιοδικού λόγου και τέχνης "Αιολικά Φύλλα". Το πρώτο τεύχος του περιοδικού εκδόθηκε τον Απρίλιο του 1986 και συνέχισε να εκδίδεται τακτικά ανά τρίμηνο - κάθε Ιανουάριο, Απρίλιο, Ιούλιο και Οκτώβριο - για δώδεκα και πλέον έτη ως το τεύχος 51 (Οκτώβριος 1998).
Το περιοδικό ήταν 48 σελίδων μικρού σχήματος και είχε πάντα ένα έργο Λέσβιου καλλιτέχνη στο εξώφυλλο. Τη συντακτική του επιτροπή αποτελούσαν οι: Θανάσης Παρασκευαΐδης, Παναγιώτης Παρασκευαΐδης, Γιάννης Σκαλόπουλος και Μάκης Αξιώτης. Στόχος της έκδοσης ήταν το περιοδικό "να αποτελέσει ένα ελεύθερο βήμα για την Αιολική δημιουργία" και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε. Στα δώδεκα χρόνια της κυκλοφορίας του αποτέλεσε ένα φιλόξενο βήμα για νέους και παλιούς συγγραφείς κα μελετητές.
Στα 51 τεύχη του περιοδικού δημοσίευσαν συνεργασίες τους περισσότεροι από διακόσιοι λόγιοι, καλλιτέχνες και φωτογράφοι από τη Λέσβο ή από άλλες περιοχές της Ελλάδας ακόμα και ξένοι. Η θεματολογία του περιοδικού περιλάμβανε πεζογραφήματα, ποίηση, οδοιπορικά, ιστορικές και λαογραφικές μελέτες, βιογραφίες, χρονικά, νεκρολογίες, κριτική, δοκίμια είτε Λεσβίων είτε που αφορούσαν τη Λέσβο και κατά δεύτερο λόγο τη Λήμνο. Εκτός από τις τακτικές συνεργασίες, είχε παρουσιάσεις και κριτικές βιβλίων, σχόλια και στήλη αλληλογραφίας.
Η έκδοση διακόπηκε τον Οκτώβριο του 1998 για οικονομικούς λόγους, αφού είχε ήδη ξεπεράσει κάθε προηγούμενη προσπάθεια ανάλογου χαρακτήρα στο νησί.
"Αιολικά Χρονικά"
Μια από τις πρώτες ενέργειες της Εταιρείας όταν ιδρύθηκε, ήταν η έκδοση το 1981 ενός τόμου με μελέτες που αφορούσαν τη Λέσβο. Ο τόμος αυτός έφερε τον τίτλο "Αιολικά Χρονικά". Η πρώτη αυτή προσπάθεια δεν είχε συνέχεια. Αντί της έκδοσης ετήσιου τόμου προτιμήθηκε η έκδοση ενός περιοδικού ανά τρίμηνο, που ξεκίνησε το 1986 και ονομάστηκε "Αιολικά Φύλλα".
Μετά τη διακοπή της έκδοσης των Αιολικών Φύλλων, το 1998, για οικονομικούς λόγους, η Εταιρεία αποφάσισε να ξεκινήσει πάλι την έκδοση ενός ετήσιου επιστημονικού περιοδικού έπειτα από γενναία οικονομική ενίσχυση της νομαρχίας Λέσβου. Έτσι ο Β΄ τόμος των Αιολικών Χρονικών κυκλοφόρησε το 2000. Έκτοτε κυκλοφορούν κανονικά σε ετήσια βάση και έχει ήδη εκδοθεί ο τόμος ΙΔ΄ (2012).
Τα Αιολικά Χρονικά αποτελούν κατά κάποιο τρόπο τη συνέχεια των Αιολικών Φύλλων. Η έκδοση διευθύνεται από το Δ.Σ. της Εταιρείας και υπεύθυνοι της ύλης είναι οι Παναγιώτης Παρασκευαΐδης και Ραφαήλ Παπαδέλλης. Ο κάθε τόμος έχει 300 σελίδες περίπου και περιλαμβάνει μελέτες και κείμενα παρόμοιας θεματολογίας με των Αιολικών Φύλλων. Όμως, το μέγεθος του τόμου επιτρέπει τη δημοσίευση μελετών μεγαλύτερου μεγέθους και πληρέστερης τεκμηρίωσης.
Στα λίγα χρόνια της κυκλοφορίας τους τα Αιολικά Χρονικά έχουν εξελιχτεί σε ένα σοβαρό βήμα επιστημονικών ανακοινώσεων που φορούν στον πολιτισμό του νομού Λέσβου.
Πηγές
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις βασισμένες στην Ελλάδα Αιολικων Κατηγορία:Λέσβος
Δημοτικό Γήπεδο Αχαρνών
Το Δημοτικό Γήπεδο Αχαρνών είναι γήπεδο ποδοσφαίρου που βρίσκεται στις Αχαρνές Αττικής και ανήκει στο Δήμο Αχαρνών. Διαθέτει αγωνιστικό χώρο ποδοσφαίρου με φυσικό χλοοτάπητα και δύο κερκίδες, χωρητικότητας 4.450 θεατών. Είναι η φυσική έδρα του Αχαρναϊκού.
Ιστορικό
Κατασκευάστηκε το 1953 και τελευταία φορά ανακατασκευάστηκε το 1987. Το 1978 κατασκευάστηκε το κεντρικό τμήμα της βόρειας κερκίδας και το 1983 κατασκευάστηκε η μικρή νότια κερκίδα. Το 1985 τοποθετήθηκε για πρώτη φορά φυσικός χλοοτάπητας, αντικαθιστώντας τον χωμάτινο αγωνιστικό χώρο που διέθετε έως τότε και τα εγκαίνια του φυσικού χλοοτάπητα έγιναν στον αγώνα Αχαρναϊκός - Ιωνικός Νίκαιας 1-1 για την 10η αγωνιστική της Β΄ Εθνικής στις 24 Νοεμβρίου 1985. Το 1987 προστέθηκαν τα 2 πλαϊνά τμήματα της βόρειας κερκίδας, παίρνοντας την τελική του μορφή. Σήμερα το γήπεδο διαθέτει προβολείς και σκέπαστρο στο κεντρικό τμήμα της βόρειας κερκίδας.
Το ρεκόρ των εισιτηρίων κρατάει από το 1970, όταν στον αγώνα Αχαρναϊκός - Π.Α.Σ. Γιάννινα για την Β΄ Εθνική της περιόδου 1970-71, διατέθηκαν 6.750 εισιτήρια.
Γουνδοάλδος του Άστι
Ο Γουνδοάλδος, γερμ. Gundoald, (π. 565 - 616) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν Βαυαρός ευγενής, δούκας του Άστι (589).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γαριβάλδου Α΄ δούκα του Άστι και τον διαδέχθηκε περί το 589.
Το 588 η μεγαλύτερη αδελφή του Θεοδελίνδη μνηστεύθηκε τον Αυθάριο βασιλιά των Λομβαρδών. Η δυνατή συμμαχία από την επιγαμία με τους Λομβαρδούς πυροδότησε μία εισβολή από τους Φράγκους, επικυρίαρχους των Βαυαρών το 589. Η Θευδελίνδα και ο Γουνδοάλδος διέφυγαν στην Ιταλία. Εκεί η Θεοδελίνδη παντρεύτηκε τον Αυθάριο τον Μάιο, ενώ στον Γουνδοάλδο δόθηκε το δουκάτο του Άστι και το χέρι μίας εγγονής του Βάσχο βασιλιά των Λομβαρδών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία εγγονή του Βάσχο βασιλιά των Λομβαρδών και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Βαυαρία
Περιθώριο ασφαλείας (χρηματοοικονομικά)
Περιθώριο ασφαλείας είναι η διαφορά μεταξύ της εσωτερικής αξίας μιας μετοχής και της τιμής αγοράς της.
Ένας άλλος ορισμός: Στη λογιστική, το περιθώριο ασφαλείας είναι το ποσοστό που μπορεί να μειωθεί το μέγεθος της παραγωγής ή το επίπεδο των πωλήσεων πριν  μια επιχείρηση φτάσει το νεκρό σημείο της.
Ιστορία
Ο Benjamin Graham και ο David Dodd, ιδρυτές της επενδυτικής αξίας, επινόησαν τον όρο περιθώριο ασφαλείας στο βιβλίο τους με τίτλο Ανάλυση Ασφαλείας. Ο όρος περιγράφεται επίσης στο Intelligent Investor  του Graham. Ο Graham δήλωσε ότι “το περιθώριο ασφαλείας εξαρτάται πάντα από την τιμή που καταβάλλεται” (The Intelligent Investor, Benjamin Graham, HarperBusiness Essentials, 2003).
Αίτηση για επένδυση
Χρησιμοποιώντας το περιθώριο ασφαλείας, πρέπει κάποιος να αγοράσει ένα απόθεμα όταν αυτό αξίζει περισσότερο από την τιμή του στην αγορά. Αυτή είναι η κεντρική θέση της φιλοσοφίας της επενδυτικής αξίας την οποία ενστερνίζεται η διατήρηση του κεφαλαίου ως τον πρώτο κανόνα της επένδυσης. Ο Benjamin Graham πρότεινε να ρίξουμε μια ματιά σε μη δημοφιλείς ή παραμελημένες επιχειρήσεις με χαμηλές P / E και P / B αναλογίες. Θα πρέπει επίσης να αναλυθούν οι οικονομικές καταστάσεις και υποσημειώσεις ώστε να καταλάβουμε αν οι εταιρείες έχουν κρυμμένα περιουσιακά στοιχεία (π.χ., επενδύσεις σε άλλες εταιρείες) που είναι δυνητικά απαρατήρητα στην αγορά.
Μία κοινή ερμηνεία του περιθωρίου ασφαλείας είναι το κατά πόσο κάτω από την πραγματική αξία πληρώνει κάποιος για ένα απόθεμα. Για θέματα υψηλής ποιότητας, οι επενδυτές συνήθως θέλουν να πληρώνουν 90 σεντς για ένα δολάριο (το 90% της εγγενούς αξίας), ενώ τα πιο κερδοσκοπικά αποθέματα θα πρέπει να αγοραστούν μέχρι 50 τοις εκατό κάτω από την εγγενή αξία ( 50 σεντς για ένα δολάριο).
Εφαρμογή στη λογιστική
Στη διάλεκτο της λογιστικής, το περιθώριο ασφαλείας είναι η διαφορά μεταξύ του αναμενόμενου (ή πραγματικού) επιπέδου πωλήσεων και του νεκρού επιπέδου πωλήσεων. Μπορεί να εκφραστεί με τη μορφή εξίσωσης ως εξής:
Περιθώριο ασφαλείας = Αναμενόμενο (ή) πραγματικό επίπεδο πωλήσεων (ποσότητα ή ποσό σε δολάρια) - Νεκρό επίπεδο πωλήσεων (ποσότητα ή ποσό σε δολάρια)
Η μέτρηση αυτή είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σε περιπτώσεις όπου μεγάλο μέρος των πωλήσεων της εταιρείας βρίσκεται σε κίνδυνο, όπως για παράδειγμα όταν είναι δεσμευμένες σε ένα μοναδικό συμφωνητικό ενός πελάτη το οποίο μπορεί να ακυρωθεί.
Τύπος
Περιθώριο ασφαλείας = Πραγματικές Πωλήσεις - Νεκρές Πωλήσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά
Θανάσης Φωτιάδης
Ο Θανάσης Φωτιάδης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1921 και πέθανε στην Αθήνα το 1989. Ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος και δικηγόρος. Ακόμα, εξέδωσε λαογραφικές μελέτες και γλωσσικά δοκίμια. Υπήρξε από τους βασικούς συνεργάτες του φοιτητικού περιοδικού Ξεκίνημα, ενώ συνεργάστηκε και με με τα λογοτεχνικά περιοδικά Ελεύθερα Γράμματα και Ο Αιώνας μας. Ανθολογήθηκε σε όλες τις ανθολογίες ποίησης. Πρόκειται για μια πολυτάλαντη πνευματική προσωπικότητα με συνεχή και αδιάλειπτη πολιτική και πνευματική δράση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1921. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ως φοιτητής κατά τη διάρκεια της κατοχής οργανώθηκε στην Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ). Προς το τέλος της Κατοχής έγινε γραμματέας διαφώτισης της ΕΠΟΝ Μακεδονίας. Υπήρξε αρχισυντάκτης του περιοδικού Λεύτερα Νιάτα και από κοινού με τους Μανόλη Αναγνωστάκη, Κλείτο Κύρου, Πάνο Θασίτη και Γιώργο Καφταντζή συγκρότησε τον κύκλο του φοιτητικού περιοδικού Ξεκίνημα. Στη Θεσσαλονίκη έζησε για 28 περίπου χρόνια. Κατόπιν, το 1954 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου εργάστηκε ως δικηγόρος. Κατά τη δικτατορία του 1967 μετέβη στη Δυτική Γερμανία όπου ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση. Την περίοδο της μεταπολίτευσης επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε συστηματικά με τη λαογραφία, δημοσιεύοντας λαογραφικές μελέτες και συμμετέχοντας σε λαογραφικά συνέδρια και διαλέξεις. Οι συλλογές "μαργαριταριών" της ελληνική; γλώσσας εκδόθηκαν σε δύο βιβλία (Το λιβάδι με τους μαργαρίτες / Το περιβόλι με τους μαργαρίτες), που σημείωσαν μεγάλη εκδοτική επιτυχία, ενώ ο γυιός του Χρήστος Φωτιάδης συνέχισε το έργο του με το "Ο Μπαχτσές με τους μαργαρίτες" (Ελληνικά Γράμματα, 2006). Η πολιτική του δράση συνεχίστηκε και κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο όπου αγωνίστηκε για την ειρήνη ως πρόεδρος της Επιτροπής Βορείων Προαστίων. Υπήρξε επίσης ενεργό μέλος της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης  (ΠΑΠΟΚ). Συνεργάστηκε από το 1965 με την εφημερίδα των βορείων προαστίων ΑΜΑΡΥΣΙΑ και άλλα έντυπα. Το ενδιαφέρον του για την πολιτική πιστοποιείται και από το γεγονός ότι μία μέρα πριν από το θάνατό του μπόρεσε να πάει μέχρι το εκλογικό κέντρο για να ψηφίσει. Πέθανε στην Αθήνα το 1989.
Μαλαγουζιά
200px|thumb|Μαλαγουζιά Η ποικιλία Μαλαγουζιά δίνει κρασιά υψηλόβαθμα, μέτριας οξύτητας, αρωματικά. Υπάρχει και η παραλλαγή ψιλόρραγη Μαλαγουζιά, η οποία δίνει πιο αρωματικό κρασί.
Θανάσης Φωτιάδης
Ο Θανάσης Φωτιάδης στο περιοδικό Ξεκίνημα
Ο Θανάσης Φωτιάδης υπήρξε ένας από τους κύριους συνεργάτες του φοιτητικού περιοδικού Ξεκίνημα που έβγαινε από τον Εκπολιτιστικό Όμιλο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Ε.Ο.Π). Στο Ξεκίνημα δημοσίευσε μεταξύ άλλων τη μελέτη του "Ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης", καθώς και αρκετές κριτικές για θεατρικά έργα και εικαστικές μελέτες στις οποίες υπογράφει ως Νικήτας Βενιέρης.
Η Καλλιόπη Φωτιάδου
Το 1950 ο Θανάσης Φωτιάδηςπαντρεύτηκε με την Καλλιόπη (Πιπίτσα) Στάλιου και αργότερα -για να γλυτώσουν από το αφόρητο κύμα διώξεων-  μετακόμισαν στην "απρόσωπη" Αθήνα, όπου ο Φωτιάδης άσκησε τη δικηγορία για πολλά χρόνια. Το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον Χρήστο και δυο εγγονές την Ειρήνη και την Ήρα.
Μαλαγουζιά
Προέλευση
Το 1970, το Ινστιτούτο Αμπέλου, το οποίο διέθετε συλλογή ποικιλιών στη Λυκόβρυση της Αττικής, ενδιαφέρθηκε να συμπεριλάβει και τη Μαλαγουζιά. Ο Κοτίνης του προμήθευσε εμβολιοκληματίδες από τα λίγα κλήματα που είχε ο αμπελουργός Βαλανδρέας στο Νεοχώρι, κοινότητα της επαρχίας Μεσολογγίου, στην πεδιάδα ανατολικά του Αχελώου. Μερικές απ´ αυτές τις κληματίδες, το Ινστιτούτο Οίνου - αδελφό Ίδρυμα του Ινστιτούτου Αμπέλου - έστειλε στη Σιθωνία της Χαλκιδικής, στην αμπελουργική εκμετάλλευση Πόρτο Καρράς, με την οποία συνεργαζόταν.
Θανάσης Φωτιάδης
Η Καλλιόπη Φωτιάδου
Η Καλλιόπη Φωτιάδου δραστηριοποιήθηκε ακόμη στο γυναικείο και αντιπολεμικό κίνημα. Υπήρξε μέλος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) και της Ένωσης Προοδευτικών Γυναικών Βορείων Προαστίων. Πέθανε το 2009.
Μαλαγουζιά
Περιοχές καλλιέργειας
Μακεδονία (Χαλκιδική, Θεσσαλονίκη), και διάσπαρτα στη Στερεά Ελλάδα (Αιτωλοακαρνανία, Φθιώτιδα, Αττική) και την Πελοπόννησο.
Παραγωγή
Τοπικός οίνος Επανομής, Σιθωνίας, Μακεδονίας, Παλλήνης καθώς και Επιτραπέζιος οίνος.
Θανάσης Φωτιάδης
Αρχείο στο ΕΛΙΑ
Ο Θανάσης Φωτιάδης δώρισε μέρος του αρχείου του στο ΕΛΙΑ το 1978. Σε σημείωμα της 18.7.1978 του Φωτιάδη προς τον Μάνο Χαριτάτο, του γράφει χαρακτηριστικά: «Πολύ λίγο για την υστεροφημία και περισσότερο για να σου δώσω μια μικρή ηθική χαρά, εμπιστεύομαι στο Αρχείο σου, όσα - λίγα περίσσεψαν από τα χαρτιά μου».
Μαλαγουζιά
Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά
Είναι ζωηρό φυτό εύρωστο και παραγωγικό. Είναι ευαίσθητο στον βοτρύτη και το ωίδιο και ανθεκτικό στην ξηρασία. Διαμορφώνεται σε κύπελλα και σε γραμμικό αμφίπλευρο κορδόνι (Royat).
Κατηγορία:Ελληνικό κρασί Κατηγορία:Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών
Θανάσης Φωτιάδης
Αρχείο στο ΕΛΙΑ
Το αρχείο της Καλλιόπης Φωτιάδου δωρήθηκε από την ίδια σε δύο τμήματα. Το πρώτο τμήμα εισήχθη στο ΕΛΙΑ το 2000 και το δεύτερο το 2005.
Το αρχείο απόκειται στο ΕΛΙΑ Θεσσαλονίκης.
Ποιητικές συλλογές
Νοτιές, 1943.
Αντίσταση,  Θεσσαλονίκη 1945 / Αθήνα 1975
Πανοπλίες, Θεσσαλονίκη, Εκδοτικός Οίκος Αφών Τσακυράκη και Μπεχάρ, 1945
Ναυτικό Φυλλάδιο, 1957
Διαδρομή 1940-1960, (συγκεντρωτική έκδοση με την προσθήκη της σειράς  Μυθολογικά Σχέδια  ), 1964
Ένας θαυμάσιος περίπατος, 1965
Ληξίαρχος, 1966
Ο μηλότοπος, 1980
Μητρώο, Εκδόσεις Συλλογές, 1985
Πεζογραφία
''Ερατώ. Μια σύγχρονη περιπέτεια στην Ελλάδα'', (1971)
Δοκίμια
Το Λιβάδι με τους μαργαρίτες, Εκδόσεις Γρηγόρη 1965
Το Περιβόλι με τους μαργαρίτες, Εκδόσεις Γρηγόρη 1966
Ευτράπελος Ανθολογία, Εκδόσεις Γρηγόρη,  1967
Αποσπήλαιος άνθρωπος, Aθήνα, Άρδην, 1972
Φιγούρες Καραγκιόζη, 1975
Καραγκιόζης ο πρόσφυγας, Αθήνα, Gutenberg, 1977
Γυναικοκρατία (μητριαρχία). Ελληνική συμβολή στην εθνολογία, Χατζηνικολή, 1980
Πώς να δημιουργήσουμε τοπικό λαογραφικό μουσείο για την διάσωση του παραδοσιακού μας θησαυρού, 1980
Ρήγας - Καραϊσκάκης - Κόχραν, Άμφισσα 1984
Νύφη-γαμπρός και συγγενολόι. Απαρχές και διαδρομή του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού, 1988
Λεξικό για επισκευή!, 1989
Μεταφράσεις
M. Maeterlinck, Η νοημοσύνη των φυτών, Αθήνα, Χατζηνικολή, 1977
Κριτικές για τον Θανάση Φωτιάδη
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης δημοσίευσε στο φοιτητικό περιοδικό Ξεκίνημα τχ. 1 κριτική για την ποιητική συλλογή του Φωτιάδη Νοτιές. Κριτικές δημοσίευσαν επίσης ο Γ. Μυλωνογιάννης στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα τχ. 23 για την ποιητική συλλογή Αντίσταση και Πανοπλίες, ο Γ. Β. Ιωαννιδης για την ποιητική συλλογή Αντίσταση στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα τχ. 35-36. Επιπλέον, κριτικές για τις ποιητικές συλλογές του Φωτιάδη Ναυτικό Φυλλάδιο και Μυθολογικά σχέδια δημοσίευσαν και οι Μπ. Ντίντας στο περιοδικό Νέα Πορεία τχ. 37 (Μάρτιος 1958), σελ. 95, Δ. Κόκκινος και Ντίνος Χριστιανόπουλος στο περιοδικό Διαγώνιος τχ. 2 (Καλοκαίρι 1959), σελ. 68-69.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Ιάκωβος Β΄ του Λα Μαρς
Ο Ιάκωβος Β΄ (1370 - 1438) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης του Λα Μαρς.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη του Λα Μαρς και της Αικατερίνης των Μοντουάρ, κόρης τού Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Βαντόμ & Καστρ. Συμμετείχε στη μάχη της Νικόπολης, επέστρεψε στη Γαλλία και στη συνέχεια επιτέθηκε στην Αγγλία με την υποστήριξη του Όουεν Δ΄ της Ουαλίας. Ο στόλος του κυρίευσε το Πλίμουθ (1403) αλλά 12 πλοία από τον στόλο του χάθηκαν σε θύελλα επιστρέφοντας στη Γαλλία (1404). Ήταν οπαδός του Ιωάννη του Ισχυρού και εχθρός του κλάδου των Αρμανιάκ. Οι υποθέσεις του διακόπηκαν από ένα διάστημα παραμονής του στο εξωτερικό. Το 1415 οι βαρόνοι της Νάπολης τακτοποίησαν τον γάμο του με την Ιωάννα Β' της Νάπολης, ελπίζοντας να σπάσει η δύναμη των Παντόλφο Αλόπο και Μούτσιο Σφόρτσα. Ο Αλόπο εκτελέστηκε και αιχμαλωτίστηκε ο Σφόρτσα, αλλά επίσης κρατούσε τη βασίλισσα σε ομηρεία ελπίζοντας να γίνει ο ίδιος βασιλιάς. Τότε οι αγανακτισμένοι βαρόνοι τον συνέλαβαν (1416) και αυτός εξαναγκάστηκε να ελευθερώσει τον Σφόρτσα και να παραιτηθεί από τα δικαιώματα του για τη βασιλεία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα (1406) στην Παμπλόνα τη Βεατρίκη των Εβρέ, κόρη του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας, η οποία απεβίωσε στη γέννα του μικρότερου παιδιού της, απέκτησαν τρεις κόρες:
Μετά τον τέλος και της δεύτερης συζύγου του αρνήθηκε όλους τους τίτλους, παραιτήθηκε υπέρ του γαμπρού του Βερνάρδου και έγινε μοναχός (1435).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Μονάρχες της Νεαπόλεως Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα
Τραχεία
thumb|right|300px|Το νούμερο 16 δείχνει την τραχεία, που είναι η συνέχεια του λάρυγγα.Η τραχεία είναι ένας ινοχονδρινος σωλήνας του αναπνευστικόυ σύστηματος μέσα από τον οποίο μεταφέρεται αέρας. Έχει μήκος 10 εκατοστά περίπου και διάμετρο 2,5 εκατοστά. Σχηματίζεται από ημικύκλιους χόνδρινους δίσκους τύπου υαλίνης.
Η τραχεία προς τα άνω συνέχεται με τον λάρυγγα ενώ προς τα κάτω διαιρείται σε δύο βρόγχους, ένα για κάθε πνεύμονα.Οι βρόγχοι είναι όμοιοι με την τραχεία με τη μόνη διαφορά ότι είναι στενότεροι. Μέσα στους πνεύμονες οι βρόγχοι υποδιαιρούνται συνεχώς σε πολλούς μικρότερους και στενότερες σωλήνες, τα βρογχιόλια, που σχηματίζουν το βρογχικό δένδρο. Τα βρογχιόλια με τη σειρά τους καταλήγουν στις κυψελίδες.
Το τοίχωμα της παραμένει άκαμπτο εξ αιτίας των ατελων κυκλικών χόνδρινων δακτυλίων (συνηθως 15-20) οι οποίοι καλυπτουν το πρόσθιο και πλάγιο τοίχωμα. Το οπίσθιο τοίχωμα καλυπτεται από πυκνό ινοκολλαγονώδη συνδεσμο.
Ιστολογικά, η τραχεία αποτελείται απο τον αναπνευστικό βλεννογόνο δηλαδή ψευδοπολύστιβο, κυλινδρικό, το οποίο εχει διάσπαρτα καλυκοειδή κυτταρα και οροβλεννώδεις αδένες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναπνευστικό σύστημα Κατηγορία:Ανατομία των αρθρόποδων Κατηγορία:Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός Κατηγορία:Θώρακας
Μιχάλης Κουνελάκης
Ο Μιχάλης Κουνελάκης του Αντωνίου (Κωνσταντινούπολη, 1898 – Αθήνα, 25/01/1966) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, συγγραφέας και κριτικός θεάτρου. Υπήρξε από τους πρώτους Έλληνες θεατρικούς σκηνοθέτες με αντίστοιχες σπουδές και για πολλά χρόνια σταδιοδρόμησε ως καθηγητής σε δραματικές σχολές. Μέσα από την πολυσχιδή παρουσία του στο ελληνικό θέατρο του Μεσοπολέμου συνέβαλε σημαντικά στην αναγνώριση του ρόλου του σκηνοθέτη στο θέατρο και στην ανανέωση της θεατρικής κριτικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Από τα νεανικά του χρόνια, παράλληλα με τις θεατρικές δραστηριότητές του, ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική συγγραφή. Την εποχή που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη δημοσίευσε ποιήματα και διηγήματα στα περιοδικά Ο Λόγος και Νέα Ζωή, ενώ στην Πόλη εξέδωσε και το πρώτο του μυθιστόρημα (Το παιδί της θάλασσας, 1920). Όσο σπούδαζε στο Βερολίνο, αρθρογραφούσε στον ελληνικό Τύπο κυρίως για τις θεατρικές εξελίξεις στη Γερμανία. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αφοσιώθηκε κυρίως στη συγγραφή θεατρικών έργων, πολλά από τα οποία παραστάθηκαν από γνωστούς θιάσους της Αθήνας. Επίσης, ασχολήθηκε και με τη μετάφραση τόσο θεατρικών έργων όσο και θεατρικών μελετημάτων και άρθρων. Περιστασιακά εργάστηκε και στον κινηματογράφο ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος, αλλά και στο ραδιόφωνο ως σκηνοθέτης θεατρικών ραδιο–παραστάσεων. Διετέλεσε μέλος της Ένωσης Μουσικών και Θεατρικών Κριτικών, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Υπήρξε παντρεμένος με τη Φλώρα Βάου, ενώ η ηθοποιός Μιράντα Κουνελάκη ήταν ανιψιά του. Πέθανε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 1966 και θάφτηκε στο Κοιμητήριο Ζωγράφου.
Περίοδος Μεσοπολέμου
Η πρώτη επαγγελματική σκηνοθεσία του Μ. Κουνελάκη στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1925, με την παράσταση Οιδίπους Τύραννος από τον θίασο Βεάκη – Νέζερ. Η συνεργασία του με τον θίασο του Αιμίλιου Βεάκη και του Χριστόφορου Νέζερ απέδωσε τρεις ακόμα θεατρικές παραγωγές (Ο φιλάργυρος, Οι δίδυμοι του Μπράιτον, Σέντζας). Μετά τη μάλλον απογοητευτική εμπειρία από τη συνεργασία του με τον θίασο Βεάκη–Νέζερ, επικεντρώθηκε επαγγελματικά στη θεατρική κριτική και στη διδασκαλία σε δραματικές σχολές. Ως κριτικός αρθρογράφησε σε εφημερίδες και σε περιοδικά τέχνης (Πολιτεία, Ελεύθερος Λόγος, Βραδυνή, Μουσικά Χρονικά κ.ά.) από τα μέσα της δεκαετίας του '20 έως τα μέσα της δεκαετίας του '30. Τα κριτικά του σημειώματα χαρακτηρίζονταν από τη γνώση και κατανόηση των θεατρικών ρευμάτων της πρωτοπορίας στην Ευρώπη, από την προσπάθεια ανάδειξης της σημασίας του επαγγέλματος του σκηνοθέτη και από την προώθηση ανανεωτικών πρακτικών στον τρόπο συγγραφής των κριτικών κειμένων (διαχωρισμός δράματος από παράσταση, χωριστή τεκμηρίωση των συντελεστών μιας παράστασης). Μέσα, λοιπόν, από τις κριτικές του πήρε μέρος και στη συζήτηση που διεξαγόταν μεταξύ των Ελλήνων διανοούμενων της εποχής για μια σειρά θεωρητικών ζητημάτων αναφορικά με τη θεατρική κριτική. Το 1927 έδωσε μία σειρά διαλέξεων για το επάγγελμα του σκηνοθέτη και την έννοια της σκηνοθεσίας. Οι διαλέξεις αυτές συγκεντρώθηκαν και εκδόθηκαν σε μονογραφία. Η συγκεκριμένη έκδοση αποτέλεσε το πρώτο και μοναδικό αυτοτελές δοκίμιο που εκδόθηκε στην Ελλάδα έως και το τέλος του Μεσοπολέμου και που αναφερόταν στον ρόλο του σκηνοθέτη.
Παράλληλα, στις διάφορες δραματικές σχολές, όπου δίδαξε, προσπάθησε να καθιερώσει, τις νέες ευρωπαϊκές ερμηνευτικές και σκηνοθετικές τάσεις (παραστάσεις συνόλου κ.ά.) και να φέρει τους μαθητές του σε επαφή με τη σύγχρονή τους πρωτοποριακή δραματουργία. Επιπλέον, υπήρξε από τους πρώτους που δίδαξαν το μάθημα της σκηνοθεσίας στην Ελλάδα (Εθνικό Ωδείο). . Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, συχνά στις παραστάσεις επίδειξης των δραματικών σχολών επέλεγε και παρουσίαζε μεταξύ άλλων και θεατρικά έργα της πρωτοπορίας, πολλά από τα οποία παίζονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Κάποια από τα έργα αυτά ήταν: η σουρεαλιστική σάτιρα Κνοκ ή ο θρίαμβος της ιατρικής του Ζυλ Ρομαίν (Ωδείο Πειραιά, 1928), το νατουραλιστικό δράμα του Άρτουρ Σνίτσλερ Κληροδότημα (Ωδείο Αθηνών, 1928), τα μονόπρακτα του Αντόν Τσέχοφ Κύκνειο άσμα (Ωδείο Αθηνών, 1929) και Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού (Ωδείο Αθηνών, 1930) κ.ά. Σύμφωνα με μαρτυρίες, σε κάποιες από τις παραστάσεις επίδειξης που παρουσίασε συμμετείχε και ως ηθοποιός. Για τις ανάγκες των παραστάσεων αυτών συχνά ο Κουνελάκης μετέφραζε και διασκεύαζε ο ίδιος τα θεατρικά κείμενα (Τσέχοφ, Χάουπτμαν), αρκετά από τα οποία —σύμφωνα με τη συνήθεια της εποχής— αποδίδονταν με τους τίτλους παραλλαγμένους σε σημαντικό βαθμό, π.χ. το Κύκνειο άσμα του Τσέχοφ αποδόθηκε ως Τραγικός χωρίς να το θέλει. Τον ρόλο του μεταφραστή τον διατήρησε και ως ανεξάρτητη επαγγελματική ιδιότητα, μεταφράζοντας και για επαγγελματικούς θιάσους (Τιτάνικ Βαλς, θίασος Κοτοπούλη κ.ά.).
Στα τέλη του 1932 δημιούργησε τον θίασο «Καλλιτεχνικόν Θέατρον Αθηνών» με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών, οι οποίοι είχαν υπάρξει μαθητές του. Ο Μ. Κουνελάκης είχε αναλάβει τη διεύθυνση του θιάσου, τη σκηνοθεσία των παραστάσεων και ενίοτε και τις μεταφράσεις των έργων. Αρχικά, ο θίασος έδωσε κάποιες παραστάσεις στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (Πειρασμός, Ο θειόκας ονειρεύθηκε) και έπειτα εγκαταστάθηκε για λίγους μήνες στο Θέατρο Ατλαντίς (Εξάρχεια). Από τον Μάιο ως τον Αύγουστο του 1933 παρουσίασε δώδεκα θεατρικές παραγωγές έργων, κυρίως του σύγχρονου ξένου δραματολογίου. Το ελληνικό ρεπερτόριο του θιάσου απαρτιζόταν από τέσσερα ελληνικά θεατρικά έργα νέων συγγραφέων (Αγάπες του Δ. Μπόγρη, Χρυσές καρδιές του Τ. Ραυτόπουλου, Η εξέλιξις του Γ. Κούρτη και Καμπούρης του Κ. Βαλασίδη). Η κριτική αρχικά ήταν θετική ως προς την προσπάθεια δημιουργίας ενός θιάσου με καλλιτεχνικές βλέψεις. Στην πορεία όμως, η πλειονότητα των κριτικών αδιαφόρησε για τις παραστάσεις του θιάσου ή ήταν επικριτική. Υπάρχουν αρνητικές αναφορές άλλοτε για την ποιότητα των παραστάσεων και των ερμηνειών άλλοτε για τις επιλογές του δραματολογίου. Ο Κουνελάκης, σε αντίθεση με τις παραστάσεις επίδειξης των δραματικών σχολών, όπου συχνά επέλεγε να παρουσιάσει έργα που θεωρούνταν ότι ανήκαν στην πρωτοπορία της εποχής, όταν δημιούργησε το δικό του θεατρικό σχήμα, ακολούθησε την επικρατούσα παράδοση με το ανέβασμα συμβατικών έργων ρεαλισμού —τα γνωστά «καλοφτιαγμένα» έργα— και βουλεβάρτου. Οι επιλογές αυτές μάλλον καθορίστηκαν από τις οικονομικές ανάγκες του θιάσου. Στη συνέχεια ο θίασος συνεργάστηκε με τον παλαίμαχο τότε ηθοποιό Θεμιστοκλή Νέζερ, με τη βοήθεια του οποίου παρουσίασε μια σειρά παραστάσεις σε διάφορα μέρη στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας. Η προσπάθεια αυτή με τα τότε θεατρικά δεδομένα θύμιζε περισσότερο μπουλούκι, ίσως με βάση τις σημερινές θεατρικές πρακτικές να μπορεί να ιδωθεί ως μια πρώιμη προσπάθεια θεατρικής αποκέντρωσης.
Στο πλαίσιο αυτής της «θεατρικής αποκέντρωσης» ο Μ. Κουνελάκης συγκρότησε τον θίασο «Νέα Σκηνή» και την περίοδο 1937/38 οργάνωσε μία σειρά από περιοδείες σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας (Πάτρα, Βόλος κ.ά.). Το ρεπερτόριο που κατάρτισε περιελάμβανε κυρίως έργα νεοελλήνων θεατρικών συγγραφέων και δευτερευόντως ξένων σύγχρονων δημιουργών. Ενδεικτικά αναφέρονται: οι κωμωδίες του Θεόδωρου Συναδινού Καλώς ήλθες και Ευτυχώς επτωχεύσαμεν, το έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου Φοιτητές, η κωμωδία του Ντάριο Νικοντέμι Η σκιά, μια θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του Εμίλ Ζολά Η ταβέρνα. Η τελευταία επαγγελματική σκηνοθετική του προσπάθεια για την περίοδο αυτήν εντοπίζεται τον Αύγουστο του 1939, όταν παρουσίασε με το νέο θεατρικό του σχήμα, τη «Νεοελληνική Σκηνή», το έργο του Δημήτρη Βουρνά Καθόμαστε σε πολυκατοικίες (Θέατρο Δελφοί).
Μία ακόμα πτυχή της καλλιτεχνικής του πολυπραγμοσύνης αποτέλεσε η ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο. Το 1930 σκηνοθέτησε τη βουβή ελληνική ταινία Τα γαλάζια κεριά, η οποία βασιζόταν στο μυθιστόρημα του Σπύρου Ποταμιάνου Το αγκάθι. Επίσης, ασχολήθηκε και με την κινηματογραφική εταιρεία Ακρόπολις Φιλμ.
Μεταπολεμική περίοδος
Το καλοκαίρι του 1946 ο Μ. Κουνελάκης δημιούργησε τον τελευταίο θίασό του, την «Ελληνική Κωμωδία». Με έδρα το θέατρο Βέρα παρουσίασε δύο παραγωγές: το έργο Δακτυλογράφος ζητεί θέσιν του Τίμου Μωραϊτίνη και Ο απένταρος εκατομμυριούχος του Νίκου Βυζαντινού. Η επόμενη σκηνοθετική δουλειά του πραγματοποιήθηκε στον θίασο του παλιού μαθητή του, του Αδ. Λεμού, με την παρουσίαση του έργου Τιτάνικ βαλς του Τούντορ Μουσατέσκο (Διονύσια, 1949). Το 1954 επανήλθε σκηνοθετικά στο ίδιο έργο για λογαριασμό του θιάσου Λ. Καλλέργη – Δ. Σκούρα, παρουσιάζοντάς το όμως υπό τον τίτλο Βουλευτής με το ζόρι (θέατρο Ραντάρ, 1954). Το καλοκαίρι του 1954 πραγματοποίησε μία ακόμα σκηνοθεσία —μάλλον και την τελευταία του σε επαγγελματικό θίασο— με την παράσταση του έργου του Θ. Συναδινού Σατανάς (θίασος Άννας Λώρη). Επιπλέον, το 1952 ο Μ. Κουνελάκης σκηνοθέτησε στο αρχαίο θέατρο του Άργους την παράσταση Παλαμήδης, στο πλαίσιο μίας συνεργασίας του τοπικού Συλλόγου Αργείων «Ο Δαναός» και του θεατρικού παραρτήματος του Ελληνικού Ωδείου στο Ναύπλιο. Στην παράσταση αυτή συμμετείχαν μαθητές του Ωδείου ως μέλη του χορού και επαγγελματίες ηθοποιοί στους βασικούς ρόλους (Μ. Κατράκης, Β. Ανδρεόπουλος, Δ. Βεάκης, Ν. Περγιάλης κ.ά). Πρόκειται για μια παράσταση, η εξέταση της οποίας, μεταξύ άλλων, αναδεικνύει στοιχεία για το εύρος των δράσεων του Ελληνικού Ωδείου υπό τη διεύθυνση του Μ. Κουνελάκη, για τη συμβολή του στο «μπόλιασμα» των παραστάσεων επίδειξης των δραματικών σχολών με το ημι-επαγγελματικό θέατρο, αλλά και για την ενασχόληση του ίδιου του Κουνελάκη με το ημι-επαγγελματικό θέατρο.
Τέλος, κατά τη δεύτερη μεταπολεμική δεκαετία ασχολήθηκε συστηματικά με την παρουσίαση θεατρικών έργων στο ραδιόφωνο είτε ως σκηνοθέτης είτε ως συγγραφέας ή μεταφραστής. Παρουσίασε κάποια θεατρικά κείμενα που έγραψε ο ίδιος ειδικά για το ραδιόφωνο (Ερωτική απαγωγή, Απ’ το παράθυρο, Η γούνα), αλλά και μια σειρά έργα πρόζας άλλων δραματουργών. Αναφέρονται ενδεικτικά: Το κύκνειο άσμα του Α. Τσέχοφ με ερμηνευτή τον Αιμ. Βεάκη (1951), το έργο του Δ. Κορομηλά Η τύχη της Μαρούλας (1952), το μονόπρακτο του Γρ. Ξενόπουλου Καβαλλερία Ποπολάνα (1955) κ.ά. Παράλληλα, διασκεύασε και σκηνοθέτησε για το ραδιόφωνο και κάποιες οπερέτες, όπως: Η κόρη της καταιγίδας του Θ. Σακελλαρίδη (1958), Η γυναίκα του δρόμου του Ν. Χατζηαποστόλου, Όνειρο αποκριάτικης βραδιάς των Τ. Μωραϊτίνη και Ιωσήφ Ριτσιάρδη (1959) κ.ά. Επίσης, έγραψε και το σενάριο για την κινηματογραφική ταινία Άντρα θέλω με πυγμή (1959) της Νικόλς Φίλμ με πρωταγωνίστρια την Καλή Καλό.
Παραστασιογραφία
II. Κατάλογος ελληνικών παραστάσεων των θεατρικών έργων του Μ. Κουνελάκη.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Διπλή ιθαγένεια
Τοπικό ή εθνικό νομικό καθεστώς δύναται να δίνει τη δυνατότητα σε ένα φυσικό πρόσωπο να θεωρείται ταυτόχρονα ως υπήκοος ή πολίτης περισσότερων από μία χωρών. Δεν υπάρχει διεθνής σύμβαση που να καθορίζει την υπηκοότητα ή την ιδιότητα του πολίτη ενός ατόμου. Αυτό ορίζεται αποκλειστικά από τους εθνικούς νόμους, οι οποίοι μπορεί να διαφέρουν και να συγκρούονται μεταξύ τους. Η διπλή/πολλαπλή υπηκοότητα προκύπτει από διαφορετικά και όχι απαραίτητα αμοιβαία αποκλειστικά κριτήρια.
Ένα άτομο που έχει διπλή/πολλαπλή υπηκοότητα δικαιούται, γενικά, τα δικαιώματα ιθαγένειας σε κάθε χώρα της οποίας έχει την ιθαγένεια (όπως διαβατήριο, δικαίωμα εισόδου στη χώρα, δικαίωμα διαμονής και εργασίας, δικαίωμα ψήφου κ.λπ.), αλλά επίσης υπόκειται σε υποχρεώσεις υπηκοότητας (όπως ενδεχόμενη υποχρέωση για στράτευση , υπαγωγή σε φορολογία για παγκόσμιο εισόδημα κ.λπ.). Ορισμένες χώρες δεν επιτρέπουν το καθεστώς της διπλής υπηκοότητας ή το επιτρέπουν μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις. Ορισμένες χώρες επιτρέπουν την αποποίησή της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινη μετανάστευσηΚατηγορία:Ιθαγένεια
Capelli Sport
Η Capelli Sport είναι μία αμερικάνικη εταιρεία η οποία ειδικεύεται στον σχεδιασμό αθλητικών ρούχων και αξεσουάρ. Η Capelli sport ιδρύθηκε το 2011 στην Νέα Υόρκη των ΗΠΑ από τον Τζόρτ Άλτιρς, γεννημένο στον Λίβανο. Η Capelli Spoέχει παρουσία στην Ευρώπη, την Μέση Ανατολή και την Αφρική μέσω της θυγατρικής Capelli Europe GmbH, και στη Κίνα μέσω της GMA (το όνομα της μητρικής της) Shanghai.
Η εταιρεία παράγει κυρίως προϊόντα που έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο, παράγοντας μπάλες, γάντια τερματοφύλακα και άλλα υλικά, μπλουζάκια, φούτερ, ζακέτες και άλλα σχετικά αντικείμενα και αξεσουάρ. Παράγει επίσης αθλητικά παπούτσια και σνίκερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Γλώσσα Μον
μικρογραφία Η γλώσσα Μον (Μον: ဘာသာ မန် - φεϊσάα μον, Βιρμανικά: မွန်ဘာသာ - μον μπάσα) είναι Αυστροασιατική γλώσσα που ομιλείται από τους Μον που ζουν στη Μιανμάρ. Η Μον, όπως και η συγγενική Χμερ, αλλά σε αντίθεση με τις περισσότερες γλώσσες στη ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία, δεν είναι τονική. Τα τελευταία χρόνια, η χρήση των Μον έχει μειωθεί ραγδαία, ιδίως μεταξύ των νεότερων γενιών. Πολλοί εθνοτικοί Μον είναι μονόγλωσσοι στα Βιρμανικά και η γλώσσα χαρακτηρίζεται ως "τρωτή" από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Ο σημερινός αριθμός των ομιλητών είναι περίπου 800.000 άτομα σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2007.
Στη Μιανμάρ, η πλειοψηφία των ομιλητών ζουν στην Πολιτεία Μον, ακολουθούμενη από κοινότητες στην περιφέρεια Τανινθάργι και πολιτεία Καγίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ταϊλάνδης Κατηγορία:Γλώσσες της Μιανμάρ
Ασκάλαφος ο Ορχομένιος
Ο Ασκάλαφος θάφτηκε κατά την παράδοση στην Παλαιστίνη και από τον τάφο του, που ονομάσθηκε «σάμα (σήμα) Άρην», πήρε το όνομά της η περιοχή Σαμάρεια.
Πηγές
Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς του Ορχομενού Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Δαρεικός
Οι δαρεικοί ήταν χρυσά περσικά νομίσματα,που μαζί με τον αργυρό σίκλο ήταν το διμεταλικό νομισματικό σύστημα της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών.
Ιστορία
Ο Κύρος Β΄ της Περσίας (βασ. 550-530 π.Χ.) εισήγαγε νόμισμα στο κράτος του μετά το 546 π.Χ., έπειτα από την κατάκτηση της Λυδίας και την ήττα τού βασιλιά της Κροίσου, ο οποίος έκοψε το πρώτο νόμισμα στην ιστορία. Φαίνεται πως ο Κύρος, αρχικά υιοθέτησε το Λυδικό νόμισμα, όπως είχε και συνέχισε να κόβει τέτοια με τις μορφές τού λέοντα και τού ταύρου.
Ο Δαρείος Α΄ της Περσίας (βασ. 521-486 π.Χ.) εισήγαγε ένα νέο παχύ, χρυσό νόμισμα σταθερού βάρους 8,4 γραμμ., ίσο σε αξία με 20 αργυρά. Ο χρυσός που χρησιμοποιούσαν, ήταν πολύ καλής ποιότητας, με καθαρότητα 95,83% και έφερε την εικόνα τού Πέρση βασιλιά με τόξο και βέλος, γονατιστού σε θέση εκτόξευσης. Η χρήση των δαρεικών έπαυσε με την κατάκτηση τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου το 330 π.Χ., έπειτα από την οποία οι περισσότεροι λιώθηκαν για την κοπή νομισμάτων τού Μακεδόνα στρατηλάτη. Αυτή πιστεύεται, ότι είναι η αιτία για την σπανιότητά τους, παρά τη μεγάλη χρήση στην εποχή τους.
Περί το τέλος τού 5ου αι. π.Χ. οι Πέρσες σατράπες της Μ. Ασίας αποφάσισαν να κόβουν δικά τους νομίσματα. Ο Δαρείος Α΄ θεωρούσε την καταπάτηση τού δικαιώματός του ως πράξη με ποινή την εκτέλεση, καθώς μόνο ο βασιλιάς είχε το προνόμιο να κόπτει νομίσματα. Τα νομισματικά τεκμήρια των δαρεικών και των σίκλων δεν μας επιτρέπουν την ταύτιση της εικόνας, καθώς δείχνουν την ίδια βασιλική μορφή.
Την επιτυχημένη εκστρατεία τού Αγησιλάου Β΄ της Σπάρτης στη Μ. Ασία έπαυσε ένας σατράπης, που με τις δωροδοκίες που μοίρασε στην κυρίως Ελλάδα, ξεκίνησε ο Κορινθιακός Πόλεμος, με αποτέλεσμα την ανάκληση τού Αγησιλάου Β΄. Έλεγαν τότε, ότι τον έκαναν να επιστρέψει οι 10.000 "τοξότες", εννοώντας τις παραστάσεις των δαρεικών.
Οι αρχαίοι Έλληνες ερμήνευαν το όνομα δαρεικός από τον εισηγητή τού νομίσματος, τον Δαρείο Α΄ τον Μεγάλο. Μερικοί ερευνητές το πιστεύουν και έφτιαξαν την λέξη *dārayaka- σύμφωνη με τα αρχαία περσικά. Άλλοι πιστεύουν, ότι η λέξη προέρχεται από το *dari- (= χρυσούς, λέξη από την οποία μάλλον προέρχεται η λέξη زر [zar] στα σύγχρονα περσικά) και πως σχετίστηκε με το όνομα τού Δαρείου Α΄ μόνο σε μετέπειτα λαϊκή ετυμολογία.
Πηγές
Κατηγορία:Χρυσά νομίσματα Κατηγορία:Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία
Μέτσοβο (Οροσειρά)
Ταύτιση με Πίνδο
Η ταύτιση της ονομασίας Μέτσοβο με την οροσειρά της Πίνδου αναπαράγεται και σε γαλλική εγκυκλοπαιδικά του 1756.Την ίδια άποψη συμμερίζεται το 1810 ο περιηγητής Hobhouse, o οποίος αναφέρει ότι «…''τα βουνά, που τώρα είναι γνωστά με το όνομα  Μέτσοβο δεν μπορεί να είναι άλλα από την ίδια την Πίνδο''…» ενώ σε πατριαρχικό σιγίλιο του 1818, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε «''Επειδή τοίνυν και το κατ’ Ήπειρον κείμενον υπερύψηλον όρος της Πίνδου, όπερ κοινότερον Μέσσοβον εκλήθη''…».
Βουνά Μετσόβου
Επίσης σε μία σειρά πηγών η Πίνδος αναφέρεται και ως «βουνά του Μετσόβου». Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι η λέξη Πίνδος αποτελεί κληρονομιά της λόγιας παράδοσης, ενώ η λαϊκή ονομασία της οροσειράς από τα μεσαιωνικά χρόνια έως και τον 19o αιώνα ήταν, είτε «Μέτσοβο» είτε η περιγραφική «βουνά του Μετσόβου». Πιθανόν αυτή η ονομασία δεν πρέπει να συμπεριλάμβανε όλη την σημερινή οροσειρά, αλλά το κεντρικό της τμήμα μεταξύ της περιοχής του Ασπροποτάμου και των πηγών του Αώου. Είναι δε αξιοπαρατήρητο ότι αυτό το τμήμα συμπίπτει με την ορεινή ζώνη που προσδιόριζαν οι αρχαίοι έλληνες ως Πίνδο.
Πηγές
Αθήνα 1970, σελ. 125.
Γοθολία
Η Γοθολία είναι πρόσωπο που αναφέρεται στη Βίβλο ως βασίλισσα του Βασιλείου του Ιούδα. Το όνομά της στα  Εβραϊκά : עֲתַלְיָה, Αταλία, σημαίνει "Θεός υπερουράνιος". Στη λατινική φέρεται ως Athalia (Αθαλία).
Η Γοθολία ήταν κόρη του Βασιλέως Αχαάβ του (βορείου) Βασιλείου του Ισραήλ και της Ιεζάβελ, πριγκίπισσας Τύρου και Σιδώνας. Παντρεύτηκε τον γιο του Βασιλέως Ιωσαφάτ του (νοτίου) Βασιλείου του Ιούδα, τον Ιωράμ. Με το γάμο της αυτό επήλθε συνθήκη συμμαχίας μεταξύ των δύο βασιλείων. Σύμφωνα με τις Γραφές η Γοθολία φέρεται να ήταν ειδωλολάτρης και να ασπαζόταν τον Βαάλ. Εκ του γάμου της απέκτησε ένα τον Οζία, ή Οχοζία και άλλα τέκνα. Μετά το θάνατο του συζύγου της ανέλαβε καθήκοντα βασιλομήτορας, αναλαμβάνοντας τον θρόνο ο γιος της Οζίας. Όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε σε επίσημη επίσκεψη στο Βασίλειο του Ισραήλ μαζί με τον εκεί βασιλέα που λεγόταν και εκείνος Ιωράμ, αδελφός ή ανεψιός της Γοθολίας, σε μια κάθαρση που επιχείρησε ο Ιηού σφετερίστηκε το θρόνο και ανέλαβε η ίδια Βασίλισσα, εξολοθρεύοντας τα μέλη της βασιλικής οικογένειας εκτός το μικρό γιο του Οζία, τον Ιωά που προστάτεψε η αδελφή του Οζία παραδίδοντάς τον στον ιερέα Ιωδαέ.
Μετά από έξι χρόνια όταν η Γοθολία έμαθε ότι ζει εγγονός της, προσπάθησε ν΄ αποτρέψει κίνηση των ιερέων που ζητούσαν την παραίτησή της. Τελικά επενέβησαν Λευίτες ιερείς οι οποίοι διέταξαν την εκτέλεση της Γοθολίας αποκαθιστώντας στο θρόνο τον νόμιμο ηγεμόνα.
Η Γοθολία αναφέρεται στο Βιβλίο Β' Βασιλέων (κεφ.11), Β' Χρονικών (κεφ.22)
Με το όνομα Γοθολία φέρονται συνώνυμα τα ξενικά ονόματα Αταλία (Atalya), Αθαλία ή Αθάλια (Athalia), Οτιλία (Ottilie), Οδήλη (Odile) καθώς και Οφηλία (Ophelia).
Η ιστορία της βασίλισσας ενέπνευσε στον Γάλλο δραματουργό Ρακίνα την τραγωδία του Αθαλία (1691).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Υδροκήλη
Υδροκήλη αποκαλείται η συλλογή υγρού μεταξύ του τοιχωματικού και του σπλαγχνικού πετάλου του ιδίως ελυτροειδούς χιτώνα του όρχεως. Στα παιδιά αυτή οφείλεται στην ατελή απόφραξη της ελυτροπεριτοναϊκής πτυχής, της διόδου δηλαδή, μέσω της οποίας ο όρχις κατεβαίνει από την κοιλιά στο όσχεο, την φυσιολογική του θέση. Υπάρχει, δηλαδή, επικοινωνία ανάμεσα στους χιτώνες του όρχεως και την κοιλιά και για τον λόγο αυτό η πάθηση αποκαλείται επικοινωνούσα υδροκήλη. Σπανίως, είναι δυνατόν η υδροκήλη να μην είναι επικοινωνούσα, όταν εμφανίζεται μετά από τραύμα, συστροφή όρχεως, επιδιδυμίτιδα ή επέμβαση για κιρσοκήλη. Η διάγνωση τίθεται από το ιστορικό, την φυσική εξέταση του παιδιού και τον έλεγχο με φωτεινή πηγή του οσχέου. Αν υπάρχει αμφιβολία καλό είναι να γίνεται υπερηχογράφημα. Η θεραπεία της υδροκήλης είναι χειρουργική, αλλά πρέπει να γίνεται μετά την ηλικία του ενός έτους, επειδή η πάθηση μπορεί να υποχωρήσει από μόνη της. Πριν την ηλικία αυτή ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση εάν υπάρχει η υποψία ότι συνυπάρχει βουβωνοκήλη. Κατά την επέμβαση γίνεται απολίνωση της επικοινωνίας και αναστροφή των χιτώνων του όρχεως.
Πηγές
Κατηγορία:Κήλες
Κλιφ Έντουαρντς
Ο Κλιφ Έντουαρντς (Clifton Avon Edwards, Χάνιμπαλ, 14 Ιουνίου 1895 - Χόλιγουντ, 17 Ιουλίου 1971), γνωστός επίσης με το προσωνύμιο Ukulele Ike, ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και μουσικός. Απέκτησε μεγαλύτερη φήμη κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930, ενώ υπήρξε ένας από τους πρώτους τζαζ τραγουδιστές που ηχογράφησαν και τραγούδησε στο ύφος του σκατ, λίγα χρόνια πριν την ηχογράφηση του Heebie Jeebies από τον Λούις Άρμστρονγκ. Ο Έντουαρντς συμμετείχε επίσης σε — κυρίως δεύτερης διαλογής — κινηματογραφικές ταινίες, ενώ διακρίθηκε στο όργανο του ουκουλέλε, με το οποίο συχνά συνόδευε τις ερμηνείες του. Στην ύστερη περίοδο της καριέρας του δάνεισε τη φωνή του σε χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων της Walt Disney. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του πουλήθηκαν περίπου 75 έως 80 εκατομμύρια δίσκοι του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Χάνιμπαλ του Μιζούρι και σε εφηβική ηλικία εγκατέλειψε το σχολείο προκειμένου να εργαστεί στο χώρο του θεάματος. Εγκαταστάθηκε στο Σεντ Λούις, όπου αρχικά εμφανιζόταν σε κέντρα διασκέδασης και σαλούν ως τραγουδιστής, πριν σημειώσει επιτυχία στο είδος του βοντβίλ (Vaudeville) και σε παραστάσεις του Μπρόντγουεϊ. Η πρώτη ηχογράφησή του κυκλοφόρησε το 1922, τραγουδώντας με το μεμβρανόφωνο όργανο kazoo, ενώ μέχρι το 1933 ηχογράφησε περισσότερα από 125 τραγούδια, συνεργαζόμενος συχνά με σημαντικούς τζαζ μουσικούς όπως ο σαξοφωνίστας και τρομπετίστας Τζίμι Ντόρσεϊ και ο κιθαρίστας Έντι Λανγκ. Το 1924 συμμετείχε στο έργο Lady Be Good του Τζορτζ Γκέρσουιν, ενώ ήταν πρωταγωνιστής στην παράσταση των θεατρικών παραγωγών Ziegfeld Follies του 1927.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Φαίδρος Οικονομίδης
Ο Φαίδρος Οικονομίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Οικονομικών της Κύπρου.