cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζωή (αυτοκράτειρα)
Ο δεύτερος γάμος με τον Μιχαήλ Δ΄
Από τότε ο Μιχαήλ άρχισε να κυβερνά ως Αυτοκράτορας με το όνομα Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγόνας και ο αδελφός του Ιωάννης έγινε πρακτικά ο πιο ισχυρός άνθρωπος του Βυζαντίου. Ένα ένα τα μέλη της οικογένειας του Ιωάννη άρχισαν να καταλαμβάνουν αξιώματα και να αποκτούν τίτλους. Αρχικά ο Ιωάννης έβγαλε από τη μέση τη Ζωή, φυλακίζοντάς την για άλλη μία φορά στα διαμερίσματά της, όπως είχε κάνει και παλαιότερα, όταν η Ζωή ήταν νεότερη. Μετά φυλάκισε τον Κωνσταντίνο Δαλασσινό, φοβούμενος την αντίδρασή του και στη θέση του τοποθέτησε τον αδελφό του Νικήτα και τον έκανε δούκα Αντιοχείας. Τον γαμπρό από την αδελφή του Στέφανο, που ήταν καλαφάτης στα πλοία, τον έκανε ναύαρχο· έναν άλλον συγγενή του ονόματι Αντώνιο τον έκανε Επίσκοπο της Νικομήδειας και όταν ο πρωτοβεστιάριος του παλατιού παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμπεριφορά του Ιωάννη, εκείνος τοποθέτησε στη θέση του τον άλλο αδελφό του, τον Γεώργιο. Το 1037 μάλιστα ο Ιωάννης επιχείρησε να γίνει και Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, αλλά δεν τα κατάφερε.
Η εποχή της βασιλείας του Μιχαήλ Ε΄
Όμως το 1041 ο Μιχαήλ, που υπέφερε από επιληψία, αρρώστησε βαριά και φαινόταν πως πλησίαζε το τέλος της ζωής του. Ο Ιωάννης τότε, φοβούμενος για άλλη φορά για την εξουσία του, προσπάθησε να μεταβιβάσει τον θρόνο σε κάποιον άλλον συγγενή του και, παρά τις αντιρρήσεις του Μιχαήλ Δ΄, πίεσε αυτόν και τη Ζωή να υιοθετήσουν τον 26χρονο ανιψιό του, που λεγόταν και εκείνος Μιχαήλ. Στις 10 Δεκεμβρίου 1041 ο Μιχαήλ Δ΄ απεβίωσε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες και στον θρόνο ανήλθε ο θετός του γιος του, που κυβέρνησε με το όνομα Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτης λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του.
Η συνδιακυβέρνηση της Ζωής με τη Θεοδώρα
Αμέσως μετά την άνοδό του στον θρόνο και παρά τις υποσχέσεις του να σεβαστεί και να προστατέψει τη θετή του μητέρα, ο Μιχαήλ Ε΄ απομάκρυνε άμεσα τη Ζωή από το παλάτι και την εξανάγκασε να κλειστεί σε μοναστήρι και να γίνει καλόγρια. Με αυτόν τον τρόπο και το τελευταίο μέλος της βασιλικής οικογένειας απομακρύνθηκε από το παλάτι και όλη την εξουσία την κατείχε πλέον η οικογένεια του Ιωάννη. Όμως ο υπερβολικά φιλόδοξος αυτός ευνούχος έκανε το λάθος να αγνοήσει εκείνο, που γνώριζαν πολύ καλά όλοι οι μονάρχες της Ευρώπης, όπως οι Όθωνες και πολλοί άλλοι. Ότι η εξουσία στην Ευρώπη και το Βυζάντιο εκπήγαζε από το κληρονομικό δικαίωμα και στην προκειμένη περίπτωση αυτό το διέθετε μόνο η Ζωή και η Θεοδώρα και κανείς άλλος. Η απομάκρυνσή της Ζωής από την εξουσία προκάλεσε τη λαϊκή κατακραυγή και ο κόσμος ξεσηκώθηκε και ζητούσε την άμεση απομάκρυνση του Αυτοκράτορα. Ο Μιχαήλ Ε΄ προσπάθησε να κατευνάσει την οργή του λαού, επαναφέροντας τη Ζωή στο παλάτι και ζητώντας να κυβερνήσει τουλάχιστον ως συναυτοκράτορας στο πλευρό της, αλλά ο κόσμος είχε απηυδήσει πια με τον Ιωάννη και την οικογένειά του και στις 19 Απριλίου 1042 τοποθέτησε στον θρόνο τις δύο γυναίκες. Στην περίπτωση της Θεοδώρας μάλιστα αυτή η τοποθέτηση έγινε κυριολεκτικά με το ζόρι, διότι εκείνη αρνιόταν να αφήσει το μοναστήρι, όπου έμενε τα τελευταία χρόνια και την ημέρα του αυτοκρατορικού χρίσματος την πήγαν σηκωτή στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας για το χρίσμα παρά τις αντιρρήσεις και της Ζωής, που δεν θεωρούσε καθόλου ευχάριστη την προοπτική να συμβασιλεύσει με την αδερφή της. Αμέσως μετά το πλήθος όρμησε στο παλάτι και εκδίωξε τον Μιχαήλ Ε΄, ο οποίος, φοβούμενος ακόμα και για τη ζωή του, βρήκε καταφύγιο σε ένα μοναστήρι.
Τυπικά η Ζωή, όντας η μεγαλύτερη από τις δύο αδελφές, θεωρείτο πρώτη Αυτοκράτειρα και είχε μεγαλύτερη εξουσία από την αδελφή της. Ο θρόνος της μάλιστα ήταν τοποθετημένος γι' αυτόν τον λόγο ελαφρά πιο μπροστά από τον θρόνο της Θεοδώρας. Όμως η Θεοδώρα ήταν και εκείνη πολύ ισχυρή και, εφόσον εξαναγκάστηκε να αναλάβει την εξουσία, ήταν αποφασισμένη να μην αφήσει την αδελφή της, με την οποία διαφωνούσε σχεδόν απόλυτα, να κάνει ό,τι ήθελε. Η συνδιακυβέρνησή τους από νωρίς αποδείχθηκε ταραγμένη και γεμάτη συγκρούσεις και ανταγωνισμούς· η Σύγκλητος άρχισε να διχάζεται, καθώς τα μέλη της άρχισαν να δείχνουν την προτίμησή τους στη μία ή την άλλη Αυτοκράτειρα. Ένα από τα πρώτα πράγματα στα οποία διαφώνησαν η Ζωή και η Θεοδώρα ήταν η τύχη του Μιχαήλ Ε΄. Ενώ η Ζωή ζητούσε να του δοθεί αμνηστία και να αφεθεί ελεύθερος, η Θεοδώρα του επέβαλλε τη δική της τιμωρία, που ήταν τύφλωση και εγκλεισμός σε μοναστήρι.
Ο τρίτος γάμος με τον Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο
Μετά από μόλις δύο μήνες ταραχώδους συμβασιλείας, η Ζωή κατάλαβε, πως ο μόνος τρόπος να εμποδίσει τη Θεοδώρα να κατακτήσει την απόλυτη εξουσία, ήταν να ορίσει έναν άνδρα ως Αυτοκράτορα, έτσι ώστε να λήξουν οι τριβές. Οι Ρωμαίες Αυτοκράτειρες δεν ήταν εύκολο να διατηρήσουν από μόνες τους την εξουσία, όπως έκανε για παράδειγμα η Ελισάβετ Α΄ στην Αγγλία, αλλά στην πράξη χρειαζόταν πάντα να συνδέουν την εξουσία τους με κάποιον γάμο. Ο τρόπος για να γίνει αυτό ήταν μέσω ενός τρίτου γάμου (του τελευταίου που της επέτρεπε η Ορθόδοξη Εκκλησία) και αρχικά στράφηκε προς την επιλογή του Κωνσταντίνου Δαλασσινού, που είχε αποδειχθεί πιστός στη Δυναστεία των Μακεδόνων και που ήταν η παλαιά επιλογή συζύγου για εκείνη από τον πατέρα της ήδη από το 1028. Όμως πολύ σύντομα άλλαξε σχέδια, καθώς ο Δαλασσινός φαίνεται, πως της φέρθηκε με αυθάδεια. Η επόμενη επιλογή της ήταν ο παντρεμένος ήδη Κωνσταντίνος Ατροκλίνης, ο οποίος όμως απεβίωσε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, πριν να γίνει ο γάμος. Τελικά η Ζωή παντρεύτηκε τον χήρο Κωνσταντίνο Μονομάχο στις 11 Ιουνίου 1042, χωρίς όμως τη συμμετοχή του Πατριάρχη Αλέξιου, που δεν ενέκρινε το γεγονός, ότι και οι δύο σύζυγοι τελούσαν τον τρίτο τους γάμο. Την επόμενη ημέρα ο Κωνσταντίνος Θ΄ χρίστηκε επίσημα Αυτοκράτορας μαζί με τη Ζωή και τη Θεοδώρα και, με την ανοχή της Ζωής, έφερε στο παλάτι και την ερωμένη του Μαρία Σκλήραινα, με την οποία συζούσε ήδη επί πολλά χρόνια και η οποία είχε σταθεί στο πλάι του ακόμη και στις δύσκολες στιγμές της εξορίας του στη Λέσβο από τον Ιωάννη Ορφανοτρόφο. Η Μαρία Σκλήραινα αποκαλούνταν σεβαστή και δέσποινα, δύο τίτλοι που μέχρι τότε κατείχαν μόνο οι αυτοκράτειρες και η επίσημη θέση της ήταν ακριβώς πίσω από τη Ζωή και τη Θεοδώρα. Πολλές φορές την αποκαλούσαν ακόμη και δευτέρα βασιλίδα.
Αν και η παρουσία και η θέση της Μαρίας Σκλήραινας δεν αποτέλεσαν πρόβλημα για τη Θεοδώρα, αλλά ούτε και για τη Ζωή, ο κόσμος βρήκε σκανδαλώδη τον διακανονισμό αυτόν και άρχισε να διαμαρτύρεται. Πολύ σύντομα κυκλοφόρησαν οι φήμες, πως ο Κωνσταντίνος Θ΄ σχεδίαζε να δολοφονήσει τη Ζωή, ίσως και τη Θεοδώρα, προκειμένου να καταλάβει μόνος του την εξουσία. Το 1044 μάλιστα η ζωή του Αυτοκράτορα κινδύνεψε από το πλήθος, που του επιτέθηκε για τον λόγο αυτόν. Χρειάστηκε να εμφανιστούν δημοσίως οι δύο Αυτοκράτειρες και να διαψεύσουν τις φήμες αυτές, για να ηρεμήσει η κατάσταση.
Τα τελευταία χρόνια της Ζωής και η ενασχόληση με την αρωματοποιία και την κατασκευή καλλυντικών
Η Ζωή σταδιακά μεταβίβασε όλες τις εξουσίες στον Κωνσταντίνο Θ΄ και αποσύρθηκε από την πολιτική δράση για να ασχοληθεί απερίσπαστα με την αγαπημένη της δραστηριότητα, την κατασκευή καλλυντικών και αρωμάτων, μία δραστηριότητα που τη γοήτευε σε όλη της τη ζωή. Μετέτρεψε μάλιστα και τα προσωπικά της διαμερίσματα σε χημικό εργαστήριο, όπου έκανε τα πειράματά της. Η κοσμετολογία και η αρωματοποιία ήταν αγαπημένες δραστηριότητες των γυναικών από την αρχαιότητα, όπως φαίνεται και από το παράδειγμα της Ταπούτι, που θεωρείται ο πρώτος αρωματοποιός της ανθρωπότητας που γνωρίζουμε. Η Ζωή Προφυρογέννητη, ασχολούμενη με αυτήν την πρώιμη μορφή χημείας, δεν ήταν εξαίρεση, ούτε παγκοσμίως, αλλά ούτε και στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπήρξαν πολλές γυναίκες, όπως η Άννα Κομνηνή, που ήταν εξαιρετικά μορφωμένες και ασχολήθηκαν με διάφορες επιστήμες. Οι περισσότερες από αυτές όμως σήμερα δεν είναι ευρέως γνωστές. Η Ζωή περνούσε πολύ χρόνο στο εργαστήριό της, ακόμη και τις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού. Ο σύγχρονός της ιστορικός Μιχαήλ Ψελλός τονίζει πόσο ασυνήθιστα φερόταν η Ζωή, καθώς δεν ασχολούνταν με το γνέσιμο ή την ύφανση και, όπως και η αδελφή της η Θεοδώρα, δεν απολάμβανε τον καθαρό αέρα και τις βόλτες στον κήπο. Η αναφορά στο γνέσιμο και στην ύφανση ήταν ένας τρόπος για να υπογραμμίσει το πόσο ασυνήθιστη ήταν η συμπεριφορά αυτής της Αυτοκράτειρας, καθώς επρόκειτο για δύο παραδοσιακά γυναικείες ασχολίες, που -ανεξάρτητα με το αν κάποια γυναίκα ασχολούνταν με αυτές ή όχι- συμβόλιζαν τον παραδοσιακό γυναικείο τρόπο ζωής.
Η Ζωή απεβίωσε στις 11 Ιουνίου 1050 σε ηλικία 72 ετών και ετάφη στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Την έχουν αποκαλέσει ως τη Ρωμαία Αυτοκράτειρα με τη μεγαλύτερη επιρροή κατά τον 11ο αι., η οποία καθόρισε για τέσσερις συνεχόμενες φορές τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, γεγονός που οφείλεται τόσο στην εξουσία, που της έδινε η βασιλική της καταγωγή, όσο και στην αδυναμία του πατέρα της και του θείου της να παντρέψουν την ίδια και την αδελφή της με έναν κατάλληλο σύζυγο στη σωστή ηλικία, που ήταν γύρω στα δεκαπέντε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Ρωμανό Γ΄ Αργυρό. Όλοι οι σύζυγοί της έγιναν Αυτοκράτορες των Ρωμαίων.
Έπειτα η Ζωή έκανε 2ο γάμο με τον Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγόνα. Υιοθέτησε τον ανιψιό του:
Τέλος έκανε 3ο γάμο με τον Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο. Η Ζωή δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων Κατηγορία:Κυβερνώσες αυτοκράτειρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Πορφυρογέννητες
Γύρη
Τα ανεμογαμή φυτά βασίζουν την γονιμοποίηση τους περισσότερο στην τύχη και για αυτό τον σκοπό παράγουν περισσότερη ποσότητα γύρης (Γυμνόσπερμα) αλλά και μικρότερου μεγέθους κόκκους για να ταξιδεύουν χιλιόμετρα μακριά με τη βοήθεια του ανέμου. Τα εντομογαμή βασίζουν την γονιμοποίηση τους στα έντομα (μέλισσες, πεταλούδες κ.α).Η γύρη κατά την επικονίαση που γίνεται από τις μέλισσες αναμειγνύεται με τις εκκρίσεις τους και με το νέκταρ. Ο συνδυασμός αυτών των συστατικών είναι υπεύθυνος για τις ωφέλιμες ιδιότητες της γύρης που προσφέρει στον άνθρωπο. Η γύρη αποτελεί βασική πηγή τροφής για τις μέλισσες λόγω του πλούτου θρεπτικών ουσιών που περιέχει. Πιο συγκεκριμένα περιέχει μεγάλες ποσότητες φυτοχημικών ουσιών και δευτερογενών μεταβολιτών. Υπάρχουν όμως και άλλα ζώα που συμβάλλουν στη διασπορά των γυρεοκόκκων, περισσότερο ή λιγότερο τυχαία, όπως πουλιά (κολιμπρί), νυχτερίδες ακόμα και σαλιγκάρια.
Χρήση της γύρης
Η χρήση της γύρης ήταν ευρέως διαδεδομένη από τα αρχαία χρόνια σε όλο τον κόσμο. Αυτό αποδίδεται στις φαρμακευτικές ιδιότητες της, οι οποίες ήταν γνωστές από τότε. Πολλές ασθένειες αντιμετωπίζονταν με τη χρήση της γύρης. Μερικές από τις ασθένειες αυτές ήταν το κρυολόγημα, η γρίπη, το έλκος, η πρόωρη γήρανση, η αναιμία και η κολίτιδα. Ακόμα και σήμερα, η χρήση της γύρης είναι διαδεδομένη και παρατηρείται διαρκής αύξηση της χρήσης της από ανθρώπους ως συμπλήρωμα διατροφής και ως τονωτικό. Απευθύνεται τόσο σε μικρές ηλικίες όσο και σε μεγαλύτερες ηλικίες γιατί προσφέρει ευεξία και έχει αντιγηραντικές ιδιότητες.
Χημική σύσταση
Τα κύρια συστατικά από τα οποία αποτελείται η γύρη είναι τα λιπίδια, τα σάκχαρα, οι πρωτεΐνες, οι βιταμίνες, τα καροτενοειδή, τα αμινοξέα, οι πολυφαινόλες όπως τα φλαβονοειδή και υδατάνθρακες. Σε ορισμένα από τα συστατικά αυτά αποδίδονται οι θεραπευτικές ιδιότητες της. Μια πρόσφατη έρευνα εκτίμησε τη χημική σύνθεση και τις βιολογικές δραστηριότητες της ελληνικής γύρης και τα αποτελέσματα της έδειξαν ότι τα κύρια συστατικά της ανήκουν στα σάκχαρα, στα λιπαρά οξέα, στα φαινολικά οξέα, στα φλαβονοειδή, στους εστέρες λιπαρών οξέων και στο παλμιτικό οξύ.
Αντιγηραντική δράση
Στην ίδια έρευνα, παρατηρήθηκε αυξημένη πρωτεοσωμική δράση σε ανθρώπινους ινοβλαστούς, η οποία έχει ωφέλιμα αποτελέσματα στα κύτταρα που υπόκεινται σε οξειδωτική καταπόνηση και επιπρόσθετα συνεισφέρει στην επιμήκυνση της διάρκειας ζωής τους.
Αντιμικροβιακή δράση
Μετά από πειράματα, βρέθηκε ότι τα συστατικά της γύρης παρουσιάζουν αντιμικροβιακή δράση γιατί αναστέλλουν την ανάπτυξη βακτηρίων και παθογόνων μυκήτων. Η δράση αυτή θα μπορούσε να αποδοθεί στο υψηλό περιεχόμενο σε φλαβονοειδή.
Αντιοξειδωτική δράση
Η γύρη έχοντας στη χημική της σύσταση μεγάλη ποσότητα φλαβονοειδών και φαινολικών συστατικών, παρουσιάζει υψηλή αντιοξειδωτική δράση, καθώς βοηθάει στην απομάκρυνση των ελεύθερων ριζών του ανθρώπινου οργανισμού.
Ελληνική χλωρίδα
Τα φλαβονοειδή που περιέχονται στη γύρη, αποτελούν δείκτη για τη χημειοταξινόμηση τόσο για τα φυτά όσο και για τη γύρη και παρέχει γεωγραφικές και βοτανικές πληροφορίες για την προέλευση των δειγμάτων. Η σύσταση της γύρης μπορεί να προέρχεται από μια ποικιλία φυτών. Σε μια έρευνα, δείγμα γύρης που συλλέχθηκε από μία περιοχή της Πελοποννήσου, βρέθηκε να προέρχεται από φυτά όπως η παπαρούνα (Papaver rhoeas L.), η ανεμώνα (Anemone sp.), η αριά (Querqus ilex L.), το χαμομήλι (Matricaria chamomilla L.), η μολόχα (Malva sylvestris L.), η λαδανιά (Cistus sp.), το τριφύλλι (Trifolium sp.), το σινάπι (Sinapis arvensis L.), το ραδίκι (Cichorium sp.), κ.α. .
Αλλεργία
Σε μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε, η μεγαλύτερη ευαισθησία στη γύρη παρατηρήθηκε ότι προκλήθηκε κυρίως από τα αγρωστώδη, τις ελιές, το χηνοπόδιο, τα κυπαρίσσια, τα πεύκα, κ.α. Η περίοδος κατά την οποία υπάρχει μεγαλύτερη ποσότητα γύρης στην ατμόσφαιρα και προκαλούνται περισσότερες αλλεργίες είναι από το Μάρτιο έως τον Ιούνιο.
Δείτε επίσης
Μελισσοκομία
Ισαβέλλα της Μαγιόρκας
Αιχμαλωσία
Κληρονόμησε τα εδάφη και τις διεκδικήσεις στο βασίλειο της Μαγιόρκας με τον θάνατο του αδελφού της Ιακώβου Δ΄ της Μαγιόρκας (1375). Ο πατέρας τους έχασε το βασίλειο (1343) και έπεσε στη μάχη του Λουκμέιζορ (1349) σε πόλεμο εναντίον του θείου της Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας. Ο Πέτρος Δ΄ μετά τη μάχη συνέλαβε αιχμάλωτη την Ισαβέλλα, τον αδελφό της και τη θετή της μητέρα, μεταφέρθηκαν στη μονή των Πουρ Κλερ στη Βαλένθια. Ελευθερώθηκε χάρη στις προσπάθειες της θετής της μητέρας (1359) αφού πρώτα αναγκάστηκε να αποκηρύξει τα δικαιώματα της στη Μαγιόρκα.
Οικογένεια
Η Ισαβέλλα της Μαγιόρκας παντρεύτηκε πρώτα στο Μονπελιέ τον Ιωάννη Β΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου (4 Σεπτεμβρίου 1358). Ο γάμος τακτοποιήθηκε από τη μητριά της, που ζούσε στη μαρκιωνία του Μομφερράτου. Με τον γάμο απέκτησε τέκνα: Η Ισαβέλλα στάθηκε ανίκανη να ανακτήσει τις χαμένες περιοχές· στις προσπάθειες της να ανακτήσει τον θρόνο, έχρισε τον Λουδοβίκο Α΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού τιτουλάριο βασιλιά της Σικελίας και της Ιερουσαλήμ, διάδοχό της και συμβασιλιά (1375). Ο Λουδοβίκος Α΄ κατάκτησε το Ρουσιγιόν και τη χρησιμοποίησε σαν βάση στην Αραγωνική επέκταση. Ο διάδοχός του εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί τη Μαγιόρκα στους τίτλους του, αν και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κατακτήσει το βασίλειο του νησιού.
Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε (1372), η Ισαβέλλα παντρεύτηκε σε δεύτερο, μυστικό γάμο τον Κορράδο φον Ράινσαχ τσου Γιούνγκναου(1375), με τον οποίο απέκτησε έναν γιο (αργότερα χώρισαν) :
Τα παιδιά της δεν διεκδίκησαν τον θρόνο της Μαγιόρκας· η θυγατέρα της -με τον σύζυγο και τον γιο της Ιάκωβο Β΄ κόμη του Ουρζέλ- διεκδίκησε τα δικαιώματά της στην Αραγωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Μαγιόρκας Κατηγορία:Μαρκησίες του Μομφερράτου
Focal-JMlab
Η Focal-JMlab είναι Γαλλική εταιρεία που κατασκευάζει επαγγελματικά και καταναλωτικά προϊόντα ήχου. Ιδρύθηκε περί τα τέλη του 1979 στο Σαιντ-Ετιέν της Γαλλίας, όπου εδρεύει μέχρι σήμερα, από το μηχανικό ήχου Jacques Mahul, από τον οποίο προέρχονται και τα αρχικά JMLab (Jacques Mahul's Laboratory). Τα αρχικά προϊόντα ήταν οικιακά ηχεία και μεγάφωνα. Η Focal-JMLab αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής ηχείων στη Γαλλία, την τρίτη στην Ευρώπη και τη δέκατη παγκοσμίως. Τα προϊόντα της διανέμονται σε 80 χώρες.
Σήμερα, η Focal-JMlab σχεδιάζει, κατασκευάζει και διανέμει προϊόντα των ακόλουθων κατηγοριών:
Η σειρά Grande Utopia θεωρείται από τα κορυφαία hi-end ηχεία παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1979 Κατηγορία:Ηχεία
Ξηροπήγαδο Αιτωλοακαρνανίας
Το Ξηροπήγαδο είναι οικισμός στην Ναυπακτία και την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Ξηροπήγαδο βρίσκεται ανατολικά της Ναυπακτου, επί της εθνικής οδού Ναυπάκτου-Ιτέας, σε απόσταση περίπου τριών χιλιόμετρων. Στην ουσία η ανατολική πλευρά της Ναυπάκτου και η δυτική πλευρά του Ξηροπήγαδου έχουν ενωθεί. Κατά μήκος του εθνικού δρόμου έχουν αναπτυχθεί πολλές εμπορικές επιχειρήσεις, οι οποίες εξυπηρετούν καθημερινά τις βασικές ανάγκες των κατοίκων.
Το Ξηροπήγαδο χαρακτηρίζεται ως πεδινό χωριό με υψόμετρο 50 μέτρων και συνολικής εκτάσεως 2,1 χιλιάδων στρεμμάτων (8,5 τετραγωνικών χιλιόμετρων), εκ των οποίων το 81% περίπου (1,7 χιλιάδες στρέμματα) είναι καλλιεργήσιμο (σύμφωνα με την απογραφή γεωργικής κτηνοτροφίας ΕΣΥΕ 1991) και μόλις 0,4 χιλιάδες στρέμματα είναι εκτάσεις οικισμών.
Διοικητικές μεταβολές
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο μόνιμος πληθυσμός ανήλθε στους 473 κατοίκους.
Πριν να ψηφιστεί το νομοσχέδιο Καποδίστρια (ν.2539/97), το Ξηροπήγαδο ήταν αυτοδύναμη κοινότητα, ενώ ακριβώς μετά την εφαρμογή του νομοσχεδίου διοικητικά ανήκει στον δήμο Ναυπάκτου. Με το σχέδιο Καλλικράτης (ν.3852/2010), το Ξηροπήγαδο διοικητικά ανήκει στον δήμο Ναυπακτίας και στην ευρύτερη περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Πανόραμα
Ο όρος Πανόραμα μπορεί να αναφέρεται στο πανόραμα (εικόνα), δηλαδή μια εικόνα της οποίας το οπτικό εύρος είναι μεγαλύτερο από το φυσιολογικό. Αναφέρονται επίσης οι παρακάτω οικισμοί και γειτονιές της Ελλάδας (ανά γεωγραφικά διαμερίσματα):
Στερεά Ελλάδα
αλλά και
Barcode Crew
Το Barcode Crew, γνωστό και ως BCC ή Barcode Entertainment, είναι hip hop label που ίδρυσε ο Λεκτικός Επεξεργαστής (Ανδρέας Μαρνέζος) μαζί με τον Jay Nuts (Δημήτρης Κρητικός) το 1998. Από το 2002 και μετά αποφάσισε να επενδύσει στο ελληνικό hip hop, δημιουργώντας την πρώτη ανεξάρτητη και underground εταιρεία προώθησης hip hop παραγωγών με την ονομασία Λεκτικοεπεξεργαστική, η οποία επιβράβευε τους καλλιτέχνες του Barcode Crew με συμβόλαια από 10 έως 20%. Από το Barcode Crew πέρασαν πολλοί rappers όπως: Phyrosun & Zeraw (Tang-Ram), RG, Θύτης, Fat B, Instict, Don. G, Nevro, Johny boy, Freestyle Arsonists, Kris, Panos Pilatos, Παράξενος, G-Bani και άλλοι. Μετά τον θάνατο του Λεκτικού Επεξεργαστή το 2011, το label αδρανοποιήθηκε μέχρι το 2020 όπου και το επανέφερε στο προσκήνιο ο γιός του Μαρνέζου, Ηρακλής επίσης ράπερ με το ψευδώνυμο Rack.
Η αναγέννηση του Barcode Crew
Η επιστροφή του label αρχίζει στις 19 Μαϊου του 2020, όπου και κυκλοφορεί, μετά από χρόνια εκτός δράσης, από το επίσημο κάναλι της εταιρίας το πρώτο single του Immune με τίτλο Oldschool Vibes. Ακολουθούν διάφορες κυκλοφορίες από τον Immune και τον Haik, οι οποίες δημιουργούσαν όλο και περισσότερο ενδιαφέρον για την επιστροφή του BCC, μια συνεργασία του Immune με τον Mente Fuerte, καλλιτέχνη της OffBeat Records, στο κομμάτι Winners, στις 4 Σεπτεμβρίου του 2020, και μια εμφάνιση του Immune στην διαδικτυακή σειρά μουσικών έργων “Dof Sessions”, του Θεσσαλονικιού μουσικού παραγωγού Dof Twogee , στις 23 Σεπτεμβρίου 2020, που λειτουργεί ως προπομπός για το τι θα ακολουθήσει.
Η επιστροφή του Barcode στα δρώμενα, σφραγίζεται και επίσημα, με την κυκλοφορία του Davay από τον Rack τον Φεβρουάριο του 2021. Ακολουθούν κάποιες κυκλοφορίες single από τον Rack και τον Immune, καθώς και ένα diss προς την Υπουργό Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, από τον βετεράνο rapper RG, ο οποίος είναι μέλος της πρώτης γενιάς του BCC, τα οποία δημιουργούν τις βάσεις για να κυκλοφορήσει στις 20 Μαϊου του 2021 ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Rack, με τίτλο Rackattack. Ο δίσκος περιέχει 9 κομμάτια, και συνεργασίες με ανθρώπους όπως ο Immune και ο Haik22, που είναι μέλη του Barcode, αλλά και άλλους καλλιτέχνες όπως Oge, Dof Twogee, DJ.Silence, Strat, BeTaf Beats, LILA, Beyond, Ortiz και IAMSTRONG.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά hip hop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικές δισκογραφικές εταιρίες Κατηγορία:Ελληνικό hip hop
Μάρτιν Βάνιακ
Ο Μάρτιν Βάνιακ (Martin Vaniak, 4 Οκτωβρίου 1970) είναι Τσέχος διεθνής τερματοφύλακας ποδοσφαίρου.
Γεννήθηκε στο Ούστι ναντ Λάμπεμ της Βοημίας και αγωνίζεται στη Σλάβια Πράγας. Στο παρελθόν έχει παίξει και στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, τη σεζόν 2005-06. Έχει ύψος 1,93 και συνεχίζει να αγωνίζεται αν και είναι 40 ετών. Έχει αγωνιστεί επίσης στη Σίγκμα Όλομουτς, στην Ντρνόβιτσε (FK Drnovice) και στη Σιαντ Μοστ (FK Baník Most). Μεταξύ 2002 και 2004 αγωνίστηκε 7 φορές στη εθνική Τσεχίας.
Τίτλοι
Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλάβια Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Σίγκμα Όλομουτς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντρνόβιτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπάνικ Μοστ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Το Νούμερο 31328
Το νούμερο 31328 (υπότιτλος Το βιβλίο της σκλαβιάς) αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα του λογοτέχνη Ηλία Βενέζη, το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1924 σε συνέχειες — αλλά όχι ολοκληρωμένο — από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούνιο του 1924, ως επιφυλλίδα στην εφημερίδα της Μυτιλήνης Καμπάνα, την οποία εξέδιδε και διεύθυνε ο Στράτης Μυριβήλης, και αφορά την εμπειρία του συγγραφέα από την αιχμαλωσία του και την σκλαβιά στα εργατικά τάγματα της Τουρκίας, αμέσως μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Το βιβλίο το αφιέρωσε ο συγγραφέας στη μητέρα του «και σε όλες τις τυραγνισμένες μητέρες του κόσμου».
Το έργο κυκλοφόρησε σε βιβλίο το 1931, αφού ο συγγραφέας το επεξεργάστηκε ξανά, γνωρίζοντας την καταξίωση από το κοινό και τους κριτικούς. Ο Βενέζης γράφει για το πώς δούλεψε το έργο στην πρώτη έκδοση του 1931: «[Π]''άνε 21 χρόνια από το 1924 που έγραψα στην πρώτη του μορφή, γυρίζοντας, παιδί, απ' τα κάτεργα της Ανατολής, το χρονικό τούτο. Το ξαναδούλεψα το 1931, όταν βγήκε σε βιβλίο. Από τότε δεν το είχα πιάσει στα χέρια μου. Με είχε πολύ βασανίσει όταν το έγραφα, με είχε αναστατώσει το επίμονο στριφογύρισμα στην πυκνή και φοβερή ύλη αυτής της ζωής που έπρεπε να πάρει έκφραση. Είχα τότε περάσει πολλές νύχτες που κυνηγημένος απ' τους εφιάλτες και τις αναμνήσεις δεν μπορούσα να βρω καταφύγιο ούτε στον ύπνο. Γι' αυτό όταν βγήκε πια σε βιβλίο, το Νούμερο 31328, δεν τολμούσα, δεν ήθελα να το ξαναδώ — τέλος πάντων η ζωή όταν είσαι γερός και είσαι νέος έχει τόση δύναμη, σου το επιβάλλει να θ έ λ ε ι ς να ξεχνάς.''»
Το Νούμερο 31328 αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα της τριλογίας του Βενέζη με θέμα την Μικρασιατική Καταστροφή, την προσφυγιά και τον πόνο για τις «χαμένες πατρίδες» της Ιωνίας· τα άλλα δύο είναι η Γαλήνη (1939) και η Αιολική γη (1943). Το Νούμερο 31328 είναι επίσης από τα πιο πολυδιασμένα νεοελληνικά μυθιστόρηματα, αφού το διάστημα από το 1961 έως το 2011, κυκλοφόρησε σε 162.920 αντίτυπα, ενώ έχει μεταφραστεί και σε οκτώ ξένες γλώσσες.
Φιντίας Βελλίκης
Ο Φιντίας Βελλίκης (Πρώτη Σερρών, 2 Μαρτίου 1940) του Στεργίου και της Κυριακής, είναι Έλληνας συνταξιούχος δικηγόρος και αγωνιστής της Αριστεράς, που εξελέγη βουλευτής της Εκλογικής Περιφέρειας Σερρών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πρώτη Σερρών και εργάστηκε ως δικηγόρος. Ως φοιτητής ήταν μέλος της Κ.Ε. της ΕΦΕΕ Θεσσαλονίκης και από τους πρωτεργάτες των αγώνων του 15% για την παιδεία και του 114 για την Δημοκρατία. Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 εξελέγη βουλευτής με τον Συνασπισμό και ήταν ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της ΕΑΡ. Ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Αμφίπολης το 2010 με τον "Άλλο Δρόμο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση". Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ήταν υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών
Το Νούμερο 31328
Υπόθεση
Συνολικά ο Βενέζης πέρασε 14 μήνες στα τάγματα εργασίας. Ελευθερώθηκε το 1923 και πέρασε στην Μυτιλήνη. Ήταν ένας από τους ελάχιστους αιχμαλώτους που κατόρθωσαν να επιζήσουν από τα τάγματα εργασίας χάνοντας όμως όλους τους φίλους του. Ο αριθμός του δόθηκε όταν συμφωνήθηκε η ανταλλαγή πληθυσμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ηλία Βενέζη Κατηγορία:Μυθιστορήματα για την Μικρασιατική εκστρατεία
Μαρία Έλενα Κυριάκου
Η Μαρία Έλενα Κυριάκου (Λάρνακα, 11 Ιανουαρίου 1984) είναι Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια. Είναι περισσότερο γνωστή για τη νίκη της στον 1ο κύκλο του The Voice of Greece, με την ομάδα της Δέσποινας Βανδή, αλλά και για τη συμμετοχή της στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision το 2015 με την Ελλάδα και το τραγούδι "One Last Breath" με το οποίο κατέλαβε τη δέκατη ένατη θέση.
Ζωή
Η Μαρία Έλενα Κυριάκου γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1984 στη Λάρνακα στην Κύπρο και κατοικεί εκεί από τότε. Έχει τρία αδέρφια• έναν αδερφό, τον Κυριάκο Παύλου και δύο αδερφές. Στην ηλικία των 13, η μητέρα της την έγραψε σε μια σχολή μουσικής. Μετά από μερικά χρόνια, σπούδασε φιλοσοφική στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και στον πρώτο της χρόνο δέχτηκε πρόταση από τον Γιάννη Πλούταρχο, την οποία απέρριψε καθώς η ίδια επιθυμούσε να συνεχίσει τις σπουδές της. Έπειτα από δύο χρόνια στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, αποφάσισε να επιστρέψει στην Κύπρο. Τότε συνέχισε τις σπουδές τις στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Μετά την αποφοίτησή της, εγκατάστησε το δικό της φροντιστήριο. Το 2011, η μητέρα της της πρότεινε να δοκιμάσει την τύχη της στο Greek Idol αλλά η ίδια το αρνήθηκε.
The Voice of Greece
Η Μαρία Έλενα Κυριάκου ξεκίνησε τις ακροάσεις για το The Voice of Greece στην ηλικία των 29. Στον τελικό ερμήνευσε το τραγούδι της, το "Δύο Εγωισμοί" και ένα ντουέτο με την coach της με το τραγούδι "No More Tears (Enough Is Enough)". Όταν προχώρησε στο δεύτερο γύρο με την Αρετή Κοσμίδου και το Λευτέρη Κιντάτο, ερμήνευσε το "Because of You", το τραγούδι που είχε ερμηνεύσει στις blind auditions. Η Μαρία Έλενα Κυριάκου κέρδισε τον 1ο κύκλο και ένα συμβόλαιο δίσκου με την Universal Music Greece.
Eurovision 2015
Η Μαρία Έλενα Κυριάκου εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision το 2015 με το τραγούδι "One Last Breath". Το τραγούδι προκρίθηκε στον τελικό, όπου κατατάχθηκε στη 19η θέση με 23 βαθμούς.
Προσωπική ζωή
Η Μαρία Έλενα Κυριάκου είναι ένα από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειάς της, μεταξύ τους και ο Κύπριος ποδοσφαιριστής Κυριάκος Παύλου. Το 2006 παντρεύτηκε με το δημοσιογράφο αθλητικών Γρηγόρη Γεωργίου ενώ πήραν διαζύγιο το 2011. Έχει τρία παιδιά μαζί του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα
Τριπλ Κράουν
Ο όρος Τριπλ Κράουν (Triple Crown στα Αγγλικά) ή τριπλό στέμμα χρησιμοποιείται στο μπάσκετ για τις ομάδες που κατέκτησαν στην ίδια σεζόν την Ευρωλίγκα ή το παλιό Κύπελλο Πρωταθλητριών και το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο της χώρας τους. Συνολικά, το Τριπλ Κράουν έχει επιτευχθεί 22 φορές από 12 διαφορετικές ομάδες. Οι ελληνικοί σύλλογοι το έχουν πετύχει τρεις φορές μέχρι τώρα: Ο Ολυμπιακός το 1997 (κυπελλούχος Ελλάδος με νίκη 80-78 απέναντι τον Απόλλωνα Πατρών, πρωταθλητής Ευρώπης με νίκη 73-58 απέναντι στην ισπανική Μπάνκα Καταλάνα Μπαρτσελόνα και πρωταθλητής Ελλάδος με 3-1 νίκες απέναντι στην ΑΕΚ). ενώ ακολούθησε δύο φορές ο Παναθηναϊκός, το 2007 (κυπελλούχος Ελλάδος με νίκη 87-48 απέναντι στον Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου, πρωταθλητής Ευρώπης με νίκη 93-91 απέναντι στη ρωσική ΤΣΣΚΑ Μόσχας και πρωταθλητής Ελλάδος με 3-2 νίκες απέναντι στον Ολυμπιακό) και το 2009 (κυπελλούχος Ελλάδος με νίκη 80-70 απέναντι στον Ολυμπιακό, πρωταθλητής Ευρώπης με νίκη 73-71 απέναντι στη ρωσική ΤΣΣΚΑ Μόσχας και πρωταθλητής Ελλάδος με 3-1 νίκες απέναντι στον Ολυμπιακό).
Το τριπλ κράουν δεν αποτελεί επίσημο τίτλο αλλά απλά μια ανεπίσημη ιστορική διάκριση.
Όλα τα Τριπλ Κράουν στην ιστορία
Οι 12 ομάδες που έχουν πετύχει το Τριπλ Κράουν είναι:
Το 2001 ουσιαστικά υπήρξαν 2 πρωταθλητές Ευρώπης: η Μακάμπι Τελ Αβίβ, η οποία κέρδισε τη Σουπρολίγκα της FIBA και η Κίντερ Μπολόνια, που κατέκτησε την Ευρωλίγκα της νεοσύστατης τότε ULEB.
Οι ομάδες με τα περισσότερα Τριπλ Κράουν
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης
Γοδεφρείδος Γ΄ του Ανζού
Ο Γοδεφρείδος Γ' του Ανζού (Geoffroy III d'Anjou, 1040 - 1096) από τον Οίκο του Ανζού ή Γοδεφρείδος ο Γενειοφόρος ήταν κόμης του Ανζού (1060-1068), μεγαλύτερος γιος του Γοδεφρείδου κόμη του Γκατινέ και της Ερμενγάρδης του Ανζού, κόρης του Φούλκωνα Γ΄ Νέρρα του Ανζού. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Φούλκωνος Δ΄ του Ανζού.
Διάδοχος στην κομητεία του Ανζού του εκ μητρός θείου του Γοδεφρείδου Μαρτέλου
Μεγάλωσε μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Φούλκωνα στην αυλή του εκ μητρός θείου τους, Γοδεφρείδου Μαρτέλου κόμη του Ανζού. Παρά το ότι ο θείος του έδειχνε περισσότερο έντονη προτίμηση στον Φούλκωνα, τελικά προτίμησε σαν διάδοχό του τον Γοδεφρείδο Γ΄ (1060). Παρέμεινε κόμης μέχρι την ανατροπή του από τον μικρότερο αδελφό του Φούλκωνα.
Ανίκανος κυβερνήτης
Μετά την άνοδό του στην εξουσία, οι περισσότεροι ευγενείς του Ανζού αναγνώρισαν αμέσως ότι δεν έχει καμιά σχέση με τον θείο του. Έδωσε σαν δώρο στον μικρότερο αδελφό του Φούλκωνα το Σαιντόνγκ (1062), αλλά όταν αυτός δέχτηκε επίθεση από τον Γουλιέλμο Η΄ της Ακουιτανίας, ο Γοδεφρείδος δεν έστειλε στρατό να υποστηρίξει τον αδελφό του και το Σαιντόνγκ έπεσε. Ακολούθησαν νέες απώλειες για το Ανζού, όπως η κομητεία του Μαιν, και το Σατώ - Γκοντιέρ (1064), αφού ξανά δεν έστειλε στρατό για να υποστηρίξει τον υπήκοό του Ραινάλδο, που συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Βρετόνους. To 1065 ο Γοδεφρείδος Γ΄ προσπάθησε να απομονώσει τον αρχιεπίσκοπο Βαρθολομαίο, προκειμένου να προωθήσει την δική του επιλογή για επίσκοπο του Λε Μανς· ο αρχιεπίσκοπος εξοργισμένος τον αφόρισε.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού
Δήμος Ελλομένου
thumb|Δήμος Ελλομένου Ο Δήμος Ελλομένου ήταν δήμος του νομού Λευκάδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λευκάδας. Είχε πληθυσμό 3.352 κατοίκους και ήταν ο δεύτερος σε πληθυσμό δήμος στο νησί της Λευκάδας.
Γυψοχώρι Πέλλας
Το Γυψοχώρι είναι οικισμός του δήμου Πέλλας και αριθμεί 378 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Δήμος Ελλομένου
Βρισκόταν στο ανατολικό μέρος του νησιού και είχε σαν έδρα το κοσμοπολίτικο Νυδρί. Στα όρια του συπεριλαμβάνονταν γραφικά ψαροχώρια, παροδοδιακοί οικισμοί αλλα και το μικρό νησάκι Μαδουρή, στο οποίο βρίσκεται το πατρικό σπίτι του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Η παραλία του Μικρού Γιαλού κοντά στο χωριό Πόρος είναι μια από τις ομορφότερες του νησιού.
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Γυψοχώρι Πέλλας
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού πιστεύεται πως βγήκε από την κόρη του μπέη τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, η οποία ονομαζόταν "Γιουψάν".
Μια δεύτερη εκδοχή είναι ο ποταμός Ασπροπόταμος που βρίσκεται στο χωριό και μαρτυράται πως παλιότερα έβγαζε γύψο.
Το χωριό κατά την παλαιά του ονομασία λεγόταν Γιούψοβο.
Ιστορία & Πληροφορίες
Η καταγωγή των ανθρώπων του χωριού είναι γηγενείς Μακεδόνες.
Είναι παλιός οικισμός με γειτονικά χωριά το Δροσερό και το Τριφύλλι. Στο κέντρο του χωριού κάποτε ήταν χτισμένο το σπίτι του μπέη που αργότερα έγινε η κοινότητα του χωριού και τώρα πλέον αποτελεί την πλατεία του χωριού. Εκεί υπάρχουν και τα καφενεία και οι ταβέρνες του χωριού καθώς και τα παντοπωλεία.
Στην άκρη του χωριού στεγάζεται ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος Γυψοχωρίου η "ΜΑΚΕΔΟΝΊΑ" και ακριβώς απέναντι βρίσκεται το γήπεδο του χωριού που δραστηριοποιόταν στο παρελθόν η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού "Ασπίδα Γυψοχωρίου".
Ακριβώς απέναντι από το γήπεδο στεγάζεται και ο αγροτικός συνεταιρισμός του χωρίου καθώς οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.
Στη νοτιοανατολική πλευρά του χωριού βρίσκονται η παλαιά και η νέα εκκλησία ονόματι Αγίος Αθανάσιος. Η παλιά εκκλησία χτίστηκε το 1851 και αποτελεί σύμβολο του χωριού.
Το Γυψοχώρι έχει υψόμετρο 35 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 40,8059708099 και γεωγραφικό μήκος 22,2581041965.
Κοντά στο χωριό περνάει ποτάμι το οποίο ξεκινάει από το διπλανό βουνό Πάικο και καταλήγει στο Ποταμό Λουδία.
Κάτοικοι
Έντονη ήταν η συμμετοχή των κατοίκων του χωριού στο Μακεδονικό Αγώνα, καθώς αναφέρονται πολλά ονόματα Γυψοχωριτών αγωνιστών στα Μυστικά του Βάλτου (το σημαντικότερο ιστορικό μυθιστόρημα της ελληνικής πεζογραφίας).
Το 1922 ήρθαν πρόσφυγες από τον Πόντο και το 1924 από την Ανατολική Θράκη. Το 1928 εγκαταστάθηκαν στο χωριό κι άλλοι Πόντιοι πρόσφυγες.
Τις δεκαετίες 1960-1970, υπήρξε έντονο μεταναστευτικό κίνημα προς τη Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Πέλλας
Ισπανική αυτοκρατορία
Η ισπανική αυτοκρατορία (1492 - 1975), (ισπανικά: Imperio español) ήταν μια από τις πρώτες παγκόσμιες αποικιακές αυτοκρατορίες και μεταξύ των μεγαλύτερων σε έκταση. Κατά τον 16ο αιώνα, όντας μαζί με την Πορτογαλία στην κεφαλή των ευρωπαϊκών εξερευνητικών αποστολών, Ισπανικές αποστολές ανακάλυψαν και διεκδίκησαν για λογαριασμό του ισπανικού στέμματος τεράστιες εκτάσεις στην Νότια και Κεντρική Αμερική, την Αφρική και τον Ινδικό Ωκεανό. Για ένα μεγάλο τμήμα του 16ου αιώνα η κυριαρχία της στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό ήταν απόλυτη και αδιαμφισβήτητη, ελέγχοντας τις εμπορικές αρτηρίες και τη ροή πολυτίμων μετάλων στην Ευρώπη.
Κατά την περίοδο της απόλυτης κυριαρχίας της η Ισπανική Αυτοκρατορία, διατηρούσε υπό τον απόλυτο έλεγχό της τεράστιες εκτάσεις στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής, καταλαμβάνοντας τα 2/3 των εδαφών της Νοτίου Αμερικής περιλαμβανομένης της σημερινής Κολομβίας, Βενεζουέλας, Περού, Χιλής, Αργεντινής καθώς και εδάφη της σημερινής Βολιβίας. Παράλληλα η ίδια ήδη από τα πρώτα χρόνια των ανακαλύψεων, είχε εξασφαλίσει τον απόλυτο έλεγχο των εδαφών της Κεντρικής Αμερικής, ενώ η ισχύ της είχε φτάσει να περιλαμβάνει εδάφη από τις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (Καλιφόρνια, Φλόριντα), ενώ πριν την απόλυτη κατάρρευση της τον 19ο αιώνα είχε εξασφαλίσει εκτάσεις μέχρι την Νότια περιοχή της Αλάσκας. Ωστόσο η ίδια η Αυτοκρατορία παρ' όλες τις κατακτήσεις της, είχε κατορθώσει να θέσει υπό την επιρροή της το Διεθνές εμπόριο στην περιοχή του Ειρηνικού-Ινδικού Ωκεανού ενώ με την Πορτογαλία ήλεγχαν το εμπόριο στον Ατλαντικό Ωκεανό. Με κτήσεις στην περιοχή του Ειρηνικού συμπεριλαμβανομένων των Νήσων Μάρσαλ και των Μαριανών που αργότερα τέθηκαν κάτω από την Γερμανική επιρροή αλλά και στον Ινδικό συμπεριλαμβανομένων των Ισπανικών Ανατολικών Ινδιών (Φιλιππίνες). Η ίδια παράλληλα διατηρούσε και ικανές κτήσεις στην Κεντρική Ιταλία, την Ολλανδία και το Βέλγιο ενώ είχε ήδη αρχίσει να επεκτήνει την σφαίρα επιρροής της και στην περιοχή της Κεντρικής Αφρικής.
Η εμπλοκή της Ισπανίας σε συνεχείς πολέμους, σε ολόκληρη την έκταση της τεράστιας αυτοκρατορίας της την οδήγησε σταδιακά στην παρακμή. Παρόλο που ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα έχασε το μεγαλύτερο μέρος των αποικιών της, ακόμη και τώρα παραμένει η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που κατέχει εδάφη στην Αφρική. Η εμπλοκή της στους Ναπολεόντειους πολέμους έφερε ως αποτέλεσμα τον άμεσο ξεσηκωμό των αποικιών της στην περιοχή της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής που υποστηρίχθηκε έντονα και από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μέσω του περίφημου δόγματος Μονρόε που επιζητούσε την αυτοδιάθεση των λαών στην Αμερικανική ήπειρο, ενώ έφερε ως άμεσο αποτέλεσμα η ίδια να χάσει αρκετές από τις Υπερπόντιες κτήσεις της στην περιοχή του Ινδικού και του Ατλαντικού είτε από μεριά Βρετανίας (Φώκλαντ) είτε από την μεριά της Γαλλίας. Η ζημίωση βέβαια ήταν τεράστια, και έχοντας είδη περάσει στο νέο στάδιο απόλυτης παρακμής, η χαριστική βολή θα ερχόταν από μεριά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κατά την περίοδο του Αμερικανό-Ισπανικού πολέμου μεταξύ 15 Φεβρουαρίου-25 Απριλίου του 1898, που είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την απώλεια των τελευταίων κτήσεων της Ισπανίας στην Κεντρική Αμερική (Παναμάς-Κούβα-Κόλπος των Χοίρων) αλλά και την απώλεια των Φιλιππινών που γρήγορα μετατράπηκαν σε Αμερικανική αποικία αλλά και των εκτάσεων της στην περιοχή του Ειρηνικού από μεριάς Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Αφρικής Ισπανια
Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι
Ο Μπρονίσλαφ Μαρία Κομορόφσκι (Bronisław Maria Komorowski, 4 Ιουνίου 1952) είναι Πολωνός πολιτικός και ιστορικός, πρόεδρος της Πολωνίας από το 2010 ως το 2015. Ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου άσκησε για μικρό χρονικό διάστημα προεδρικά καθήκοντα το 2010, μετά το θάνατο του προέδρου Λεχ Κατσίνσκι σε αεροπορικό δυστύχημα. Ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς με το κυβερνών κόμμα Πολιτική Πλατφόρμα και αναδείχθηκε νικητής στον δεύτερο γύρο των εκλογών στις 4 Ιουλίου. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 6 Αυγούστου 2010. Διετέλεσε υπουργός Άμυνας από το 2000 ως το 2001.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Ομπορνίκι Σλάσκιε. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής πανεπιστημίου.
Ενώ βρισκόταν στους προσκόπους, συνάντησε τη μελλοντική του σύζυγο.
Το 1977 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Από το 1977 ως το 1980 εξέδιδε την επιθεώρηση Słowo Powszechne.
Τρίτη Δημοκρατία
Με τη Δημοκρατική Ένωση εξελέγη στη Βουλή το 1991 και το 1993. Το 1997 ίδρυσε το κόμμα Koło Konserwatywno-Ludowe.Την ίδια χρονιά το τελευταίο ίδρυσε το Συντηρητικό Κόμμα του Λαού (SKL), το οποίο προσχώρησε στην Αλληλεγγύη (AWS). Το 1997 Κο Κομορόφσκι εξελέγη με το AWS. Από το 2000 ως το 2001 υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση του Γιερζί Μπούζεκ. Το 2001 έγινε μέλος της Πολιτικής Πλατφόρμας (PO) και εξελέγη στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Μετά την πρώτη συνεδρίαση του νέου Κοινοβουλίου παραιτήθηκε από το SKL. Si
Το 2005 εξελέγη ξανά βουλευτής και αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου. Μετά την παραίτηση του Μάρεκ Γιούρεκ ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το αξίωμα του προέδρου της βουλής. Στις 27 Απριλίου 2007 η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε από το Κοινοβούλιο και νέος πρόεδρος έγινε ο Λούντβικ Ντορν από το PiS. Υπέρ του Κομορόφσκι ψήφισαν 189 βουλευτές. Ο Κομορόφσκι έγινε αντιπρόεδρος της βουλής. Ο ίδιος επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 2007.
Πρόεδρος του Κοινοβουλίου
Στις 5 Νοεμβρίου 2007 στην πρώτη συνεδρίαση της 4ης Βουλής (Sejm) της Πολωνικής Δημοκρατίας, ο Κομορόφσκι εξελέγη πρόεδρός της, με 292 ψήφους έναντι 160 που πήρε ο αντίπαλός του Κρίστοφ Πούτρα από το κόμμα PiS.
Υπηρεσιακός Πρόεδρος
Ο Κομορόφσκι έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος στις 10 Απριλίου 2010 έπειτα από το θάνατο σε αεροπορικό δυστύχημα του προέδρου Λεχ Κατσίνσκι. Πρώτη του απόφαση ήταν η κήρυξη 7ήμερου εθνικού πένθους που ξεκίνησε στις 10 Απριλίου. Με βάση το Σύνταγμα, ο Κομορόφσκι προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τις 20 Ιουνίου. Στις εκλογές πήρε το 41,54% των ψήφων στον πρώτο γύρο, έναντι του Γιαροσλάβ Κατσίνσκι, ο οποίος είχε ποσοστό 36,46%. Στον τελικό γύρο ο Κομορόφσκι εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 53,01% και η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 6 Αυγούστου 2010.
Προεδρία
Μετά το θάνατο δεκάδων αξιωματούχων στο αεροπορικό δυστύχημα του Σμόλενσκ, έγιναν πολλοί νέοι διορισμοί αξιωματούχων.
Στις 29 Απριλίου 2010 ο Κομορόφσκι υπέγραψε το νομοσχέδιο του κοινοβουλίου για τον εκσυγχρονισμό του Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης. Ο Κομορόφσκι διόρισε τον πρώην πρωθυπουργό Μάρεκ Μπέλκα στο αξίωμα του προέδρου της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας στις 27 Μαΐου 2010 στη θέση του αποβιώσαντα Σλάβομιρ Σκρζίπεκ.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Άννα Ντεμπόφσκα από το 1977. Έχουν 5 παιδιά: τη Zofia Aleksandra (γ. 1979), τον Tadeusz Jan (γ. 1981), τη Maria Anna (γ. 1983), τον Piotr Zygmunt (γ.1986) και την Elżbieta Jadwiga (γ. 1989).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1991-1993) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1993-1997) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1997-2001) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2001-2005)
Προτεσταντισμός
thumb|upright=1.2|Η Θύρα των [[95 Θέσεις|Θέσεων στη Βιτεμβέργη στη Σαξονία-Άνχαλτ της Γερμανίας.]]
Ο προτεσταντισμός είναι μια μορφή του Δυτικού Χριστιανισμού (αλλά μερικές φορές του Ανατολικού Χριστιανισμού) που ακολουθεί τις θεολογικές αρχές της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης: ένα κίνημα εντός του Δυτικού Χριστιανισμού που άρχισε να επιδιώκει τη μεταρρύθμιση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας εκ των έσω τον 16ο αιώνα ενάντια σε αυτό που οι οπαδοί του αντιλαμβάνονταν ως λάθη, καταχρήσεις, καινοτομίες, αποκλίσεις και θεολογικά novum (νέα) που αναπτύσσονταν εντός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Ο προτεσταντισμός δίνει έμφαση στη δικαίωση του χριστιανού πιστού από τον Θεό μόνο με την πίστη (sola fide) και όχι με τον συνδυασμό πίστης και καλών πράξεων όπως στον Ρωμαιοκαθολικισμό, στη διδασκαλία ότι η σωτηρία έρχεται μόνο με τη θεία χάρη ή την «ανάξια εύνοια», όχι ως κάτι που αξίζει λόγω (sola gratia) των καλών πράξεων, στην ιεροσύνη όλων των πιστών της Εκκλησία και στην επιβεβαίωση της Αγίας Γραφής ως της μόνης ανώτατης αρχής (sola scriptura, «μόνο η γραφή») από την οποία πρέπει να πηγάζει όλη η πνευματική εξουσία ή η κύρια εξουσία (prima scriptura, «πρώτα η γραφή») για τον έγκυρο ορισμό του χριστιανικού δόγματος, αντί της πίστης στην ισότητα με τις ιερές παραδόσεις της Εκκλησίας που βρίσκονται έξω από την παραδοσιακή βιβλική γραφή. Οι περισσότεροι Προτεστάντες, με εξαίρεση τον Αγγλοπαπισμό, απορρίπτουν το καθολικό δόγμα της παπικής υπεροχής, αλλά διαφωνούν μεταξύ τους σχετικά με τον αριθμό των μυστηρίων, την πραγματική παρουσία του Χριστού στη Θεία Ευχαριστία και τα ζητήματα της εκκλησιαστικής πολιτείας και της αποστολικής διαδοχής. Άλλα προτεσταντικά δόγματα και ανεξάρτητοι προτεστάντες συνήθως δεν ενδιαφέρονται για τα περισσότερα από αυτά τα θεολογικά ζητήματα και επικεντρώνονται μόνο στην αντίληψή τους για τις ρητές χριστιανικές διδασκαλίες στην ίδια την Αγία Γραφή. Τα πέντε solae του Λουθηρανισμού και των Μεταρρυθμισμένων εκκλησιών συνοψίζουν τις βασικές θεολογικές διαφορές με την Καθολική Εκκλησία. Σήμερα είναι η δεύτερη σε αριθμό πιστών μορφή Χριστιανισμού, με συνολικά 800 εκατομμύρια ως 1 δισεκατομμύριο πιστούς παγκοσμίως, περίπου το 37% όλων των Χριστιανών. Με την ταχεία αύξηση του πληθυσμού οι Προτεστάντες προβλέπεται να αποτελούν την πλειοψηφία των Χριστιανών μέσα στις επόμενες δεκαετίες.
Η Μεταρρύθμιση ξεκίνησε στη Γερμανία το 1517, όταν ο Μαρτίνος Λούθηρος δημοσίευσε τις Ενενήντα Πέντε Θέσεις του ως αντίδραση στις καταχρήσεις στην πώληση συγχωροχαρτίων από την Καθολική Εκκλησία, που υποτίθεται ότι πρόσφερε άφεση αμαρτιών στους αγοραστές τους.. Ο όρος ωστόσο προέρχεται από την επιστολή διαμαρτυρίας Γερμανούς Λουθηρανούς πρίγκιπες το 1529 κατά ενός διατάγματος της Δίαιτας του Σπάιερ που καταδικάζε τις διδασκαλίες του Μαρτίνου Λούθηρου ως αιρετικές. Αν και υπήρξαν προηγούμενες ρήξεις και προσπάθειες μεταρρύθμισης της Καθολικής Εκκλησίας, κυρίως από τους Πέτερ Βάλντο, Τζον Ουίκλφ και Γιαν Χους, μόνο ο Λούθηρος κατάφερε να πυροδοτήσει ένα ευρύτερο, διαρκές και νεότερο κίνημα. Τον 16ο αιώνα ο Λουθηρανισμός εξαπλώθηκε από τη Γερμανία στις Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Λετονία, Εσθονία και Ισλανδία. Οι καλβινιστικές εκκλησίες εξαπλώθηκαν στις Γερμανία, Ουγγαρία, Ολλανδία, Σκωτία, Ελβετία και Γαλλία από Προτεστάντες Μεταρρυθμιστές όπως ο Ιωάννης Καλβίνος, ο Ούλριχ Ζβίγγλιος και ο Τζον Νοξ. Ο πολιτικός διαχωρισμός της Εκκλησίας της Αγγλίας από τον πάπα επί του Βασιλιά Ερρίκου Η' ήταν η αρχή του Αγγλικανισμού, φέρνοντας την Αγγλία και την Ουαλία σε αυτό το ευρύ κίνημα της Μεταρρύθμισης, υπό την ηγεσία του μεταρρυθμιστή Τόμας Κράνμερ, τότε Αρχιεπίσκοπου του Καντέρμπερι, του οποίου το έργο σφυρηλάτησε το αγγλικανικό δόγμα και ταυτότητα.
Οι Προτεστάντες έχουν αναπτύξει εκτενώς μια μοναδική κουλτούρα, που έχει συνεισφέρει σημαντικά στην εκπαίδευση, τις κλασσικές μελέτες και τις επιστήμες, την πολιτική και κοινωνική τάξη, την οικονομία και τις τέχνες και σε πολλούς άλλους τομείς. Ο προτεσταντισμός είναι ποικίλος, χωρίζεται σε διάφορες ονομασίες με βάση τη θεολογία και την εκκλησιολογία, χωρίς να αποτελεί ενιαία δομή όπως η Καθολική Εκκλησία, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες ή οι Ανατολίτικες Εκκλησίες. Οι Προτεστάντες πιστεύουν στην έννοια της αόρατης εκκλησίας, σε αντίθεση με την Καθολική Εκκλησία, τις Ορθόδοξες και τις Ανατολίτικες Ορθόδοξες Εκκλησίες, την Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής και την Αρχαία Εκκλησία της Ανατολής, που όλες αντιλαμβάνονται εαυτές ως τη μία και μοναδική αρχική εκκλησία — τη «μία αληθινή εκκλησία» — που ιδρύθηκε από τον Ιησού Χριστό (αν και ορισμένα προτεσταντικά δόγματα, συμπεριλαμβανομένου του ιστορικού Λουθηρανισμού, τηρούν αυτή τη θέση). Ορισμένα δόγματα έχουν παγκόσμια εμβέλεια και κατανομή των μελών της εκκλησίας, ενώ άλλα περιορίζονται σε μία μόνο χώρα. Η πλειοψηφία των Προτεσταντών[g] είναι μέλη λίγων προτεσταντικών δογμάτων: Αντβεντιστές, Αναβαπτιστές, Αγγλικανοί, Βαπτιστές, Καλβινιστές/Μεταρρυθμιστές, Λουθηρανοί, Μεθοδιστές, Μοραβιανοί, Αδελφοί του Πλίμουθ, Πρεσβυτεριανοί και Κουάκεροι. Οι ανεξάρτητες, οι χαρισματικές και οι τοπικές εκκλησίες βρίσκονται σε άνοδο και αποτελούν σημαντικό κομμάτι του Προτεσταντισμού.
Προτεστάντης
Έξι πρίγκιπες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και οι ηγεμόνες δεκατεσσάρων Αυτοκρατορικών Ελεύθερων Πόλεων, που εξέδωσαν διαμαρτυρία (ή διαφωνία) κατά του διατάγματος της Δίαιτας του Σπάιερ (1529), ήταν τα πρώτα άτομα που ονομάστηκαν Προτεστάντες. Το διάταγμα ακύρωσε τις παραχωρήσεις που είχαν γίνει στους Λουθηρανούς με την έγκριση του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Ε' τρία χρόνια νωρίτερα. Ο όρος προτεστάντης (διαμαρτυρόμενος), αν και αρχικά ήταν καθαρά πολιτικός, απέκτησε αργότερα ευρύτερη έννοια, αναφερόμενος στο μέλος οποιασδήποτε Δυτικής εκκλησίας προσυπέγραφε τις κύριες προτεσταντικές αρχές. Ένας Προτεστάντης είναι οπαδός οποιουδήποτε από αυτά τα χριστιανικά σώματα που χωρίστηκαν από την Εκκλησία της Ρώμης κατά τη Μεταρρύθμιση, ή οποιασδήποτε ομάδας προέρχεται από αυτά.
Κατά τη Μεταρρύθμισης ο όρος προτεστάντης δεν χρησιμοποιήθηκε σχεδόν καθόλου έξω από τη γερμανική πολιτική. Οι άνθρωποι που συμμετείχαν στο θρησκευτικό κίνημα χρησιμοποιούσαν τη λέξη ευαγγελικός (γερμανικά: evangelisch). Για περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε την παρακάτω ενότητα. Σταδιακά το προτεστάντης έγινε γενικός όρος, που σήμαινε κάθε οπαδό της Μεταρρύθμισης στις γερμανόφωνες περιοχές. Τελικά υιοθετήθηκε κάπως από τους Λουθηρανούς, παρόλο που ο ίδιος ο Μαρτίνος Λούθηρος επέμενε στα χριστιανός ή ευαγγελικός ως τα μόνα αποδεκτά ονόματα για άτομα που ομολογούσαν τον Χριστό. Οι Γάλλοι και οι Ελβετοί Προτεστάντες προτίμησαν αντ' αυτού τη λέξη μεταρρυθμιστής (γαλλικά: réformé), που έγινε δημοφιλής, ουδέτερη και εναλλακτική ονομασία για τους Καλβινιστές.