cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φθοριούχο σκάνδιο
Ιδιότητες
Το τριφθοριούχο σκάνδιο έχει την ασυνήθιστη ιδιότητα της αρνητικής θερμικής διαστολής, δηλαδή όταν θερμαίνεται συστέλλεται αντί να διαστέλλεται. Αυτό το φαινόμενο εξηγείται από την τεταρτική ταλάντωση των ανιόντων φθορίου (F−). Η ενέργεια που αποθηκεύτηκε από τη στελεχική κάμψη των ανιόντων φθορίου είναι ανάλογη με την τέταρτη δύναμη (x4) της μετατόπισης της γωνίας, ενώ στα περισσότερα άλλα υλικά είναι ανάλογη προς το τετράγωνο (x2) της μετατόπισης της γωνίας. Κάθε άτομο φθορίου συνδέεται με δυο (2) άτομα σκανδίου, και καθώς η θερμοκρασία αυξάνει, το φθόριο ταλαντεύεται πιο κάθετα στους δεσμούς του. Αυτή η κίνηση τραβάει τα άτομα σκανδίου σε εγγύτερη απόσταση, σε όλο το εννιαίο κομμάτι υλικού (τριφθοριούχο σκάνδιο), το οποίο έτσι συστέλλεται. Το φθοριούχο σκάνδιο παρουσιάζει την παραπάνω αναφερόμενη ιδιότητα από τουλάχιστον 10 K ως τους 1.100 K. Πάνω από τους 1.100 K το φθοριούχο σκάνδιο παρουσιάζει κανονική θετική θερμική διαστολή. Επιπλέον, το φθοριούχο σκάνδιο υιοθετεί κυβική συμμετρία σε όλο αυτό το θερμκρασιακό εύρος, αλλά και μετά, τουλάχιστον μέχρι τους 1.600 K, υπό πίεση αναφοράς (1 atm). Η αρνητική θερμική διαστολή σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες είναι πολύ έντονη, συγκεκριμένα γύρω στα -14·10–6 K–1, μεταξύ θερμοκρασιών 60 και 110 K.
Στις πιέσεις (γύρω από την) πίεση αναφοράς, το τριφθοριούχο σκάνδιο υιοθετεί το κυβικό κρυσταλλικό σύστημα, χρησιμοποιώντας τη δομή περοβσκίτη, με τη μια θέση (ατόμου) μετάλλου κενή. Η μονάδα κελιού έχει διάσταση 4,01 Å. Υπό υψηλότερη πίεση το τριφθοριούχο σκάνδιο επίσης υιοθετεί ρομβοεδρική δομή, ενώ υπό πίεση άνω των 3 GPa υιοθετεί τετραεδρική δομή.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις σκανδίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Αλογονίδια
Τζόλαμπουκ-ντο
Κατηγορία:Επαρχίες της Νότιας Κορέας
Aircrack-ng
Το Aircrack-ng είναι ένα πρόγραμμα που στην πραγματικότητα αποτελεί μια σουίτα από υποπρογράμματα που στόχο έχουν στον έλεγχο ασφάλειας ενός ασύρματου δικτύου. Μπορεί να παρεμβάλλεται σε ένα ασύρματο δίκτυο, με σκοπό την παράγωγη επιθυμητών δεδομένων από ένα ασύρματο δίκτυο.
Τα ποια σημαντικά υποπρογράμματα είναι:
Τα δυναμικά κλειδώματα (WPA) παρέχουν την καλύτερη ασφάλεια, αλλά από ένα σημείο και μετά. Ο εισβολέας δεν είναι υποχρεωτικό να είναι στην εμβέλεια του ασύρματου δικτύου, ώστε να δει κατά ποσό ασφαλείς είναι. (Από την στιγμή που πάρει τον κρυπτογραφημένο αλγόριθμο που εμπεριέχει μέσα το primary key του ασύρματου δικτύου).
Ακροκόρινθος
Ο Ακροκόρινθος είναι απότομος βράχος (ορόπαγος) ύψους 575 μέτρων που δεσπόζει εγγύς της πεδιάδας της Κορίνθου. Στους βόρειους πρόποδές του ήταν χτισμένη η Αρχαία Κόρινθος. Λόγω της μορφολογίας του, χρησιμοποιήθηκε από τα αρχαία χρόνια ως σκοπιά που αναδείχθηκε σε κάστρο-φρούριο (Ακρόπολη), από το οποίο και εποπτευόταν κάθε τυχόν επιδρομή από τη Στερεά Ελλάδα ή από τη θάλασσα. Στη γλώσσα των αγωνιστών του 1821 καλούταν Ακρόκορθος και η Κόρινθος Κόρθος.
Μυθολογία
thumb|200px|Ο ναός του Απόλλωνα στην Αρχαία Κόρινθο με τον Ακροκόρινθο στο βάθος. Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία πρώτος ιδιοκτήτης της περιοχής ήταν ο μυθικός βασιλιάς της Κορίνθου ο Βελλεροφόντης ο οποίος και αφιέρωσε τον χώρο στον θεό Ήλιο. Τα κτήματα κάτω από τον Ακροκόρινθο (όπου αργότερα κτίστηκε η Κόρινθος) τα παραχώρησε εκείνος στον γιο του Αιήτη, αλλά τον Ακροκόρινθο που ήταν το προνομιούχο σημείο της περιοχής, 240 στρέμματα τον πρόσφερε στη θεά Αφροδίτη. Η Αφροδίτη δεν συγκινήθηκε καθόλου από αυτό το δώρο, αφού ήταν σαφώς καλύτερα στον Όλυμπο. Προς τιμήν της θεάς, έχτισε η Μήδεια ένα ναό στην κορυφή του Ακροκορίνθου. Ήταν ένα ταπεινό και λιτό κτίσμα αλλά η κατάσταση άλλαξε δραματικά όταν έφτασε εκεί το νερό. Αυτό ήταν κατόρθωμα του Σίσυφου, του παμπόνηρου βασιλιά της Κορίνθου, όταν μια φορά είδε τον Δία να απαγάγει την κόρη του Ασωπού. Είπε στον Ασωπό πού κρύβονταν, με αντάλλαγμα να λύσει το πρόβλημα λειψυδρίας στον λόφο. Έτσι ο Βράχος απέκτησε την πρώτη του κρήνη την περίφημη Πειρήνη.
Ιστορία του Ακροκορίνθου
Στη συνέχεια ο Ακροκόρινθος άλλαξε κυριότητα. Παραχωρήθηκε διαδοχικά στους λατίνους άρχοντες Ιωάννη της Γραβίνας και Νικολό Ατσαγιόλι. Το 1395 ήλθε στην κατοχή του Θεόδωρου Παλαιολόγου, ο οποίος όμως το πούλησε -για οικονομικούς λόγους- στους Ιωαννίτες Ιππότες, που το κράτησαν μέχρι το 1404, οπότε και επανήλθε στα χέρια του Θεόδωρου. Το 1458 ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής κατέλαβε το κάστρο που το υπερασπιζόταν ο Βυζαντινός Ματθαίος Ασάν.
Το 1687 το κάστρο περνά στα χέρια των Ενετών οι οποίοι το επισκευάζουν και του δίνουν τη σημερινή του μορφή. Λίγα χρόνια μετά, το 1715, οι Τούρκοι πολιορκούν τον Ακροκόρινθο και τον καταλαμβάνουν. Το κάστρο παρέμεινε σε αυτούς μέχρι το 1821 όταν πέρασε στους Έλληνες αγωνιστές μέχρι τον Ιούλιο του 1822 όταν το ανακατέλαβε ο Δράμαλης, αμαχητί, έχοντάς το προηγουμένως εγκαταλείψει οι υπερασπιστές του. Μετά όμως την καταστροφή που έπαθε στη Μάχη των Δερβενακίων, επέστρεψε στον Ακροκόρινθο όπου πέθανε λίγους μήνες αργότερα από μαρασμό.
Στις αρχές του 1823 ξεκινάει για τρίτη φορά πολιορκία του Ακροκορίνθου απ τις Ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις. Η Εθνική Συνέλευση του Άστρους διορίζει αρχηγό της πολιορκίας τον Κορίνθιο Ιωάννη Σωτ. Νοταρά. Τον Ιούνιο έρχεται συμπολεμιστής και πορθητής του Παλαμηδιού, Στάικος Σταϊκόπουλος, ενώ τον Οκτώβρη, για να πιεστούν ακόμα περισσότερο τα πράγματα, διορίζεται από το Εκτελεστικό και ο Γενναίος Κολοκοτρώνης.
Όταν πια κάθε ελπίδα διαφυγής ή σωτηρίας απ' έξω για τους έγκλειστους είχε αποκλειστεί, ένας Τούρκος αξιωματούχος του Ακροκορίνθου, ο Χαλήλ-Αγάς, υπέβαλε προτάσεις για την παράδοση του Κάστρου. Ο κυριότερος λόγος ήταν να παραδοθούν στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, γιατί μόνο αυτόν θεωρούσαν «μπεσαλή», ικανό να κρατήσει το λόγο του και να μη σφαχτούν οι αιχμάλωτοι.
Μετά από επίμονες διαπραγματεύσεις ο φρούραρχος Αβδουλάχ Μπέης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατέληξαν σε συμφωνία.
Η συνθήκη παράδοσης υπογράφτηκε στις 19 Οκτωβρίου 1823, αλλά οι Τουρκαλβανοί άφησαν το Κάστρο στις 26 Οκτωβρίου, γιατί στο μεταξύ έγινε απογραφή των πραγμάτων που θα περιέρχονταν στους Έλληνες.
Το μεσημέρι της 26ης Οκτωβρίου 1823, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, 300 Τουρκαλβανοί και 60 γυναίκες εγκατέλειπαν τον Ακροκόρινθο στα χέρια των Ελλήνων.
Περιγραφή κάστρου
Εντός αυτού του χώρου υπάρχουν σήμερα μόνο ερείπια παλαιότερων πύργων και διαφόρων κτισμάτων, (όπως του ναΐσκου του Προφήτη Ηλία), υπόγειων διόδων, φρεάτων, αποθηκών και δεξαμενών για την κατασκευή και τη συμπλήρωση ή ανασκευή κ.λπ. των οποίων εργάστηκαν πολλές γενιές ανθρώπων. Από την τελευταία ενετική κατοχή επί Φραγκίσκου Μοροζίνη φέρονται κάποια κανόνια ένα εκ των οποίων με έτος κατασκευής 1670. Το πλέον αξιόλογο του χώρου αυτού είναι η λεγόμενη σήμερα "Δραγονέρα" δεξαμενή νερού, που πρόκειται για την αρχαία Πειρήνη, κατά περιγραφή του Παυσανία. Η θέα από το επίπεδο αυτό είναι εξαιρετικά μαγευτική καλύπτοντας τον Πατραϊκό και Κορινθιακό Κόλπο, τις νότιες ακτές της Στερεάς Ελλάδας, όλο το δυτικό τμήμα του Σαρωνικού, τη Σαλαμίνα και την Αίγινα.
Χρονολόγιο
thumb|250px|Άποψη του Ακροκόρινθου.
Προστατευόμενη τοποθεσία
Η περιοχή είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 κατά μία έκταση 6,02 τ.χλμ.  Η βλάστηση του λόφου περιλαμβάνει θαμνώνες, πετρώδεις θαμνότοπους και φρύγανα. Στα προστατευόμενα είδη της χλωρίδας περιλαμβάνονται ο Στάχυς ο ραβδόμορφος και η Φριτιλάρια η Ελληνική. Στα προστατευόμενα είδη της πανίδας περιλαμβάνονται: η γουστέρα της Πελοποννήσου, πράσινοι φρύνοι, οφιόμοροι, σπιτόφιδα, αβλέφαροι, χρυσά τσακάλια, κυρτοδάκτυλοι, τρανόσαυρα, τυφλίτες, αγιόφιδα, τυφλίνοι, μυωτίδες, ρινόλοφοι, πεταλούδες της Ρόδου, κρασπεδωτές χελώνες, κ.α.
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα της Κορινθίας Κατηγορία:Ακροπόλεις στην Ελλάδα
Τα Κόκκινα Παπούτσια
Τα Κόκκινα Παπούτσια (αγγλικά The Red Shoes) είναι ταινία μιούζικαλ, παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία του διδύμου Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρέσμπεργκερ. Το κινηματογραφικό δίδυμο Πάουελ και Πρέσμπεργκερ που ανέλαβαν τη σκηνοθεσία ήταν επίσης παραγωγοί και σεναριογράφοι της ταινίας. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Μόιρα Σίρερ, Άντον Γουόλμπροκ και Μάριους Γκόρινγκ, που πλαισιώνονται από μεγάλα ονόματα του χώρου του μπαλέτου, όπως η Λουντμίλα Τσερίνα, ο Λεονίντ Μασίν και ο Ρόμπερτ Χέλπμαν που κάνουν σύντομα περάσματα. Η μουσικοχορευτική πανδαισία που χαρακτηρίζει την ταινία (σε πρωτότυπες συνθέσεις του Μπράιαν Ίσντεϊλ), σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη χρήση του τεχνικόλορ από τον διευθυντή φωτογραφίας Τζακ Κάρντιφ συντέλεσαν ώστε η ταινία να καταταγεί ως ένα από τα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης. Οι σκηνοθέτες Μάρτιν Σκορσέζε και Μπράιαν Ντε Πάλμα την έχουν κατατάξει στη λίστα με τις αγαπημένες τους ταινίες.
Υπόθεση
Υπό την αυταρχική επιρροή του χαρισματικού ιμπρεσάριου του μπαλέτου, Μπόρις Λέρμοντοφ (Άντον Γουόμπρουκ), οι προστατευόμενές του καταφέρνουν να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους στο μέγισθο, πληρώνοντας όμως το τίμημα, της υποταγής τους στην τέχνη τους, αλλά και στον ίδιο τον μέντορά τους. Η Βικτόρια "Βίκι" Πέιτζ (Μόιρα Σίρερ), έχει τεράστιο ταλέντο και είναι γεννημένη για να πετύχει, αλλά δυσαρεστεί τον Λεμοντόβ όταν ερωτεύεται τον συνθέτη Τζούλιαν Κράστερ (Μάριους Γκόρινγκ) που έχει γράψει τη μουσική για το επόμενο μπαλέτο στο οποίο πρόκειται να εμφανιστεί η όμορφη μπαλαρίνα, με τίτλο Τα Κόκκινα Παπούτσια, το οποίο έχει ως σκοπό του να επιδείξει το ταλέντο της. Ο Λερμοντόβ ζηλεύει και απολύει τον Κράστερ, ωθώντας παράλληλα και την Βικτόρια στο να αφήσει το θίασό του. Ένα χρόνο αργότερα η Βικτόρια έχει παντρευτεί τον Κράστερ και ο Λερμοντόβ της προτείνει ξανά τη θέση της κύριας μπαλαρίνας στο θίασο. Η κοπέλα διχάζεται ανάμεσα στην αγάπη της για το χορό και σε εκείνην για το σύζυγό της και η απόφασή της πρόκειται να έχει ως κατάληξη το θάνατο.
Πληροφορίες παραγωγής
Ο Έμερικ Πρέσμπεργκερ έγραψε το σενάριο της ταινίας το 1937, ώστε η σύζυγος του παραγωγού Αλεξάντερ Κόρντα, Μερλ Όμπερον, να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αφού τα χρόνια πέρασαν χωρίς να γυριστεί η ταινία ο Πρέσμπεργκερ σε συνεργασία με τον Πάουελ ξανάγραψε το σενάριο, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στο χορό. Το δίδυμο που έκανε και την παραγωγή της ταινίας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει χορευτές αντί για ηθοποιούς που ήξεραν να χορεύουν στοιχειωδώς. Για να αποδώσουν την αίσθηση και το κλίμα που επικρατεί στα παρασκήνια ενός θεατρικού θιάσου, δημιούργησαν τη δική τους σχολή χορού χρησιμοποιώντας χορευτές από τη Βασιλική Ακαδημία Μπαλέτου. Οι κύριοι χορευτές ήταν ο Ρόμπερτ Χέλπμαν (που έκανε τις χορογραφίες), η Λουντμίλα Τσερίνα και η Μόιρα Σίρερ.
Ο Λερμοντόβ, χαρακτήρας που ενσαρκώνει ο Άντον Γουόλμπρουκ, θεωρούταν βασισμένος σε εκείνον του θρυλικού ιμπρεσαρίου Σεργκέι Παύλοβιτς Ντιαγκίλεφ, ο οποίος βρισκόταν πίσω από τον διάσημο χορευτή Βασλάβ Νιζίνσκι. Όταν ο Ντιαγκίλεφ έμαθε ότι ο Νιζίνσκι παντρεύτηκε την πρώτη του μπαλαρίνα Ρομόλα ντε Πούλτσκι τους απέλυσε και τους δυο από το θίασό του. Ανάλογα και στην ταινία ο Λερμοντόβ απολύει χορευτές οι οποίοι ερωτεύονται μεταξύ τους.
Το μπαλέτο "Τα Κόκκινα Παπούτσια" το οποίο η Βίκι, ηρωίδα της ταινίας την οποία ερμηνεύει η Μόιρα Σίρερ, ακολουθεί την πλοκή του παραμυθιού του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: Μια νεαρή κοπέλα βλέπει ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια στη βιτρίνα ενός μαγαζιού τα οποία έχει φτιάξει ένας δαιμόνιος υποδηματοποιός. Τα φοράει και αρχίζει να χορεύει με το αγόρι της. Πηγαίνουν σε ένα πάρτυ καρναβαλιού, όπου ξεχνάει το αγόρι της και αρχίζει να χορεύει με οποιονδήποτε εμφανίζεται μπροστά της. Το αγόρι της φεύγει και η μόνη του ανάμνηση είναι η εικόνα του πάνω σε ένα κομμάτι σελοφάν. Προσπαθεί να επιστρέψει στο σπίτι της και στη μητέρα της, αλλά τα κόκκινα παπούτσια την κάνουν να συνεχίζει να χορεύει εφόσον βρίσκονται υπό τον έλεγχο του σατανικού υποδηματοποιού. Η κοπέλα συνεχίζει να χορεύει σε μια φανταστική χώρα όπου είναι δύσκολο κανείς να ξεχωρίσει το αληθινό από το ψεύτικο. Εξαντλημένη από το χορό και ετοιμοθάνατη η κοπέλα φτάνει σε μια εκκλησία, στην οποία γίνεται μια κηδεία. Όταν περνάει από μπροστά της η νεκρώσιμη ακολουθία, η κοπέλα ζητάει από τον ιερέα να της βγάλει τα Κόκκινα Παπούτσια από τα πόδια της. Η κοπέλα πεθαίνει και ο υποδηματοποιός παίρνει τα παπούτσια του για να τα προσφέρει στο επόμενό του θύμα.
Η χορογραφία του μπαλέτου έγινε από τον Ρόμπερτ Χέλπμαν που εμφανίζεται στην ταινία στο ρόλο του κεντρικού χορευτή του θιάσου του Λερμοντόβ.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές, (αν και υπήρξαν και επικριτές από το χώρο του μπαλέτου) και αποτέλεσε για πολλά χρόνια την πιο επιτυχημένη Βρετανική ταινία στο Αμερικανικό Box-Office. Στην Αγγλία όμως δεν έκανε επιτυχία αμέσως μετά την πρώτη της προβολή, εφόσον η εταιρία Rank που εκανε την παραγωγή είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα μετά την αποτυχία της ταινίας Καίσαρ και Κλεοπάτρα (Caesar and Cleopatra) το 1945. Επίσης οι δανειστές δεν κατάλαβαν την καλλιτεχνική αξία της ταινίας. Παρόλα αυτά ήταν η 6η πιο επιτυχημένη ταινία στο βρετανικό box-office το 1948. Στην Αμερική τη διανομή της ταινίας ανέλαβε η Universal.
Η ταινία έλαβε 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας (χάνοντας από τον Άμλετ (Hamlet) του Λόρενς Ολίβιε) και κερδίζοντας στο τέλος δυο (Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και Μουσικής Επιμέλειας).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Επιρροές
Η ταινία αποτέλεσε βασική επιρροή στη δημιουργία της ταινίας Ένας Αμερικανός στο Παρίσι (An American In Paris, 1951). Ο Τζιν Κέλι ήθελε να χρησιμοποιήσει σκηνές με μπαλέτο και κατάφερε να πείσει τους παραγωγούς να του το επιτρέψουν βάζοντάς τους να δουν Τα Κόκκινα Παπούτσια.
Διαχρονικότητα
Η ταινία έλαβε την 9η θέση στη λίστα με τις καλύτερες βρετανικές ταινίες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Μουσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μονακό Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Σαμαράς
Το ελληνικό επώνυμο Σαμαράς μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας
Η Μονή βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νομού Φωκίδας, στον πρώην Δήμο Ευπαλίου, 25 περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ναυπάκτου, στον παλαιό δρόμο του Λιδωρικίου. Είναι κτισμένη πάνω σε έναν μικρό λόφο στις παρυφές των Βαρδουσίων Ορέων και σε υψόμετρο 750 περίπου μέτρων, μέσα σε πυκνό δάσος από δρυς και αγριοκαστανιές, με πλουσιότατη θέα προς την ορεινή Ναυπακτία, τη Δωρίδα, το Όρος Γκιώνα και τον ποταμό Μόρνο.
Κορυφαίο κειμήλιο του μοναστηριού υπήρξε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βαρνάκοβας. Η εικόνα έφερε εμφανές ράγισμα κατά μήκος του προσώπου της Θεοτόκου, που σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες δημιουργήθηκε από τοπικό σεισμό στις 15 Αυγούστου 1940, την ώρα του τορπιλισμού του ευδρόμου Έλλη στην Τήνο. (Καταστράφηκε από πυρκαγιά την Κυριακή 14 Ιουνίου του 2020, μαζί με άλλα ιστορικά κειμήλια.)
Ιστορία
Η επωνυμία «Βαρνάκοβα» (ή «Βερνίκοβα», ή «Βερνίκωβα», ή «Βερνικώ»), την οποία φέρει η Μονή, ερμηνεύεται με διάφορους τρόπους από τους ιστορικούς. Κατά μία εκδοχή, το όνομα προέρχεται από σλαβικό τοπωνύμιο του 10ου αιώνα. Κατά μία άλλη, η εικόνα της Παναγίας είχε έλθει από την πόλη Βάρνα της Βουλγαρίας, εξ ου και η ονομασία.
Όπως αναφέρει η κτητορική επιγραφή, η οποία βρίσκεται στο εσωτερικό του Καθολικού, εντοιχισμένη υπεράνω της πύλης που συνδέει τον εξωνάρθηκα με τον κυρίως ναό, η Μονή ιδρύθηκε το 1077, επί αυτοκράτορος Μιχαήλ Ζ' Δούκα (Παραπινάκη) (ο οποίος θήτευσε το διάστημα 1071-1078) και Οικουμενικού Πατριάρχου Κοσμά Α' Ιεροσολυμίτου (1075-1081). Ιδρυτής της ήταν ο Όσιος Αρσένιος Βαρνακοβίτης, μοναχός καταγόμενος από την Καρυά Δωρίδας, ο οποίος αφιέρωσε τον πρώτο ναό στο Γενέθλιο της Θεοτόκου. Παράλληλα όμως εορταζόταν και η Κοίμηση της Θεοτόκου, η οποία τελικά επεκράτησε ως κυρία εορτή της Μονής.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το 1204, το Μοναστήρι τέθηκε υπό το Δεσποτάτο της Ηπείρου (1204-1359) και παρέμεινε εντεταγμένο σε αυτό για όσο το Δεσποτάτο υπήρχε (δηλαδή ως το 1359, οπότε και ενσωματώθηκε ξανά στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία).
Οι Κομνηνοί Δούκες, άρχοντες του Δεσποτάτου, αγάπησαν τόσο πολύ την Παναγία τη Βαρνάκοβα, ώστε μερικοί εξ αυτών επέλεξαν το καθολικό της Μονής ως τόπο ενταφιασμού τους. Μάλιστα, τουλάχιστον δύο από αυτούς έγιναν μοναχοί: ο Αλέξιος, με το όνομα Ακάκιος, ο κάποτε ηγούμενος (όπως αναφέρθηκε ήδη) και ο πατέρας του Εμμανουήλ, με το όνομα Ματθαίος. Το 1919, ο αρχαιολόγος Αναστάσιος Ορλάνδος ανακάλυψε τους τάφους τους κάτω από το δάπεδο του εσωνάρθηκα, ενώ σώζονται μέχρι σήμερα στη Μονή οι επιτύμβιες πλάκες.
Ανάλογη με τους Κομνηνούς εύνοια προς το Μοναστήρι λέγεται πως επέδειξαν και οι τελευταίοι αυτοκράτορες του Βυζαντίου, οι Παλαιολόγοι.
Μετά το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, προς τα τέλη του 15ου αιώνα, η παράδοση θέλει τη Μονή να πυρπολείται μερικώς και κατόπιν να γνωρίζει παρακμή. Η Βαρνάκοβα, πάντως, επανέρχεται στην Ιστορία λίγα χρόνια αργότερα, το 1520, όταν ηγούμενός της αναλαμβάνει ο Όσιος Δαυίδ (1520-1532). Η Μονή γνωρίζει τότε σημαντική ακμή: υπάρχουν μαρτυρίες πως οι μοναχοί ενδιαφέρονται για την οργάνωση βιβλιοθήκης ενώ εκεί λειτουργεί, από τις αρχές του 16ου αιώνα (πριν από το 1550), με κεντρική μορφή τον μοναχό διδάσκαλο Νικόδημο Καβάσιλα (περίπου 1595-1652) και ως το 1900, περίφημο σχολείο Ελληνικών σε επίπεδο Σχολαρχείου. Κατά την περίοδο αυτή, το 1626, έρχεται στη Βαρνάκοβα και ο Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός, για να μαθητεύσει στον καλογεροδιδάσκαλο Καλλίνικο. Στα 1578 η μονή αριθμεί περίπου 200 μοναχούς, όπως μας πληροφορεί ο Πρωτονοτάριος του Πατριαρχείου Θεοδόσιος Ζυγομαλάς.
Ακολουθεί έπειτα δύσκολη περίοδος, καθώς οι Τούρκοι κλέβουν την περιουσία του Μοναστηριού, το οποίο κατόπιν λεηλατείται στα πλαίσια διενέξεων Τούρκων και Βενετών (1687-1699). Σε μια περίοδο διαδοχικών εχθροπραξιών, η Βαρνάκοβα κατορθώνει να συντηρείται χάρη αφ' ενός στη χρήση διπλωματίας του τότε ηγουμένου Ιακώβου, αφ' ετέρου στις καλές σχέσεις της με τους Βενετούς, που κατείχαν ακόμη τη Ναύπακτο, κοντά στην οποία ανήκαν τα περισσότερα κτήματα της Μονής.
Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, η Μονή διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο ως εθνικό και πατριωτικό κέντρο. Υπήρξε κρησφύγετο-ορμητήριο πολλών Κλεφτών και Αρματωλών της γύρω περιοχής (όπως οι Δήμος Σκαλτσάς ή Σκαλτσοδήμος, Κωνσταντάρας ή Ζαχαριάς, Καλύβας), ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που ενεπλάκη σε ένοπλη αντιπαράθεση με τους Τούρκους, λόγω της φιλοξενίας κυνηγημένων Ελλήνων οπλαρχηγών. Σε διάφορες μάχες της περιοχής την περίοδο της Επανάστασης του 1821 διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και ο μοναχός της Μονής Παρθένιος Ζωγράφος, αποκαλούμενος για τη δράση του και «Παπαφλέσσας της Δωρίδας».
Κατά το έκτο έτος της επανάστασης (1826), λίγες εβδομάδες μετά την Έξοδο του Μεσολογγίου, δύναμη 4.000 ανδρών του Κιουταχή, προελαύνοντας προς τα ανατολικά, πολιορκεί την Βαρνάκοβα, όπου φιλοξενούνταν και Έλληνες, οι οποίοι είχαν διαφύγει κατά την Έξοδο. Ηγούμενος είναι τότε ο Κοσμάς Θεοχάρης. Μαζί με τους μοναχούς και τα γυναικόπαιδα, μέσα στο μοναστήρι βρίσκονται αρκετοί οπλαρχηγοί της περιοχής και όχι μόνο (π.χ. Κίτσος Τζαβέλας). Η πολιορκία κρατάει ημέρες, ωστόσο οι Τούρκοι αδυνατούν να καταλάβουν το μοναστήρι. Ύστερα από επανειλημμένες προσπάθειες εκπόρθησης των οχυρώσεών του χωρίς επιτυχία, αποφασίζουν μυστικά να σκάψουν υπόγεια, κάτω από τη Μονή, με σκοπό να την ανατινάξουν. Το μυστικό τους προδίδεται, όμως, στους μοναχούς από έναν Αλβανό και στις 26 Μαΐου αποφασίζεται έξοδος, η οποία και πραγματοποιείται, με απώλεια δύο μοναχών και ενός λαϊκού. Η Βαρνάκοβα, έπειτα, ανατινάζεται από τους Τούρκους, για να ξαναχτιστεί μετά από πέντε χρόνια, το 1831, με (μάλλον προσωπική) επιχορήγηση 1.800 φοινίκων από τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος θεωρείται δεύτερος κτήτωρ της Ιεράς Μονής.
Με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, το Μοναστήρι λειτουργεί ξανά, χωρίς να έχει την ίδια περιουσία, ούτε την ίδια έκταση, όπως άλλοτε. Το 1984 η Μονή θα ερημωθεί, αλλά από το 1992 και έπειτα επαναλειτουργεί από γυναίκες μοναχές, με επικεφαλής την ηγουμένη Θεοδοσία Ανδρικοπούλου.
Την Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017, από μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε περί τις 12:30 το μεσημέρι και εξαπλώθηκε ραγδαία εντός διώρου, πολλά κτήρια του Μοναστηριού (πλην του Καθολικού και του νέου Ιερού Ναού) υπέστησαν μεγάλη καταστροφή, ενώ απωλέσθηκε το αρχείο τής Μονής, μαζί με πολλά ιστορικά κειμήλια. Οι εργασίες που απαιτούνται ως την πλήρη αποκατάσταση των ζημιών που προκλήθηκαν, βρίσκονται στο στάδιο της τεχνικής μελέτης και αναμένεται να διαρκέσουν αρκετό καιρό. Ήδη πάντως ξεκίνησε η αναστήλωση του Καθολικού τής Ιεράς Μονής, καθώς το Σάββατο 17 Ιουλίου 2021, ανήμερα της εορτής της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνας, πραγματοποιήθηκε αγιασμός για την έναρξη των σχετικών εργασιών, οι οποίες αναμένετα να ολοκληρωθούν εντός 1 έτους.
Μετά την καταστροφή της ιστορικής εικόνας της Παναγίας, μια νέα εικόνα, ακριβές αντίγραφο της πρώτης, δημιουργήθηκε εξ αρχής, με τα έξοδα να καλύπτει ο Θανάσης Μαρτίνος. Η νέα εικόνα τοποθετήθηκε στο μοναστήρι στις 14 Αυγούστου 2021.
Παρά τις δυσκολίες και τις καταστροφές που έχει αντιμετωπίσει στους 10 αιώνες της ύπαρξής του, το Μοναστήρι παραμένει φάρος της Ορθοδοξίας και πόλος έλξης προσκυνητών. Από την κτίση του μέχρι και σήμερα, αποδίδονται στην Παναγία Βαρνάκοβα πλήθος θαυμάτων, μερικά εκ των οποίων καταγράφονται στα βιβλία που εκδίδει η ίδια η Μονή, η οποία είναι γνωστή σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ομογένεια, καθώς και σε Ορθόδοξες κοινότητες άλλων χωρών.
Αρχιτεκτονική
Ο αρχικός ναός ξεκίνησε να δημιουργείται το 1077, συμπληρώθηκε δε και αγιογραφήθηκε το 1084. Το 1148 δημιουργείται ένας δεύτερος, μεγαλύτερος ναός, είτε με εκ βάθρων ανέγερση είτε επεκτείνοντας τον πρώτο ναό. Ο νέος αυτός ναός ήταν αρχιτεκτονικού τύπου βασιλικής με τρούλο, με τρία ζεύγη κιόνων σε δύο σειρές, που χώριζαν το εσωτερικό του σε τρία κλίτη. Στην τελική του μορφή, το Καθολικό της μονής αποτελούταν από έναν εξωτερικό νάρθηκα (εξωνάρθηκας), έναν εσωτερικό νάρθηκα (εσωνάρθηκας) και τον κυρίως ναό, που ήταν και το παλαιότερο μέρος του αρχιτεκτονικού συνόλου. Ο εσωνάρθηκας ανεγέρθη εκ βάθρων το 1151 ενώ ο εξωνάρθηκας το 1229, όπως δηλώνεται σε χρονικό σημείωμα του 1690, ένα από τα πολλά έγγραφα που διασώθηκαν στον θησαυρό της Μονής. Το δάπεδο του ναού ήταν διακοσμημένο με μαρμαροθετήματα. Ο ναός αυτός πυρπολήθηκε το 1700 (ίσως, μάλιστα, να είχε προηγηθεί μια παρόμοια πυρκαγιά και το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα), ανακαινίσθηκε το 1805 και τελικά ανατινάχθηκε στις 26 Μαΐου 1826, κατά την τελική φάση της πολιορκίας της Μονής.
Το σύγχρονο Καθολικό
Ο σύγχρονος ναός είχε ανακατασκευαστεί το 1831. Όπως και ο παλαιός, ήταν τρίκλιτος βασιλική με τρούλο, αμφικλινής, κεραμοσκεπής, κτισμένος δια λαξευτών λίθων. Εξωτερικά, στα δεξιά της εισόδου του, υπάρχει δίλοβο κωδωνοστάσιο, σε σχέδιο του Ανδρέα Γάσπαρη Κάλανδρου, υπεύθυνου της ανακατασκευής, επηρεασμένο από την επτανησιώτικη αρχιτεκτονική. Ο νάρθηκας και ο κυρίως ναός διαιρούνταν σε τρία κλίτη από δύο σειρές κιόνων, μεταξύ των οποίων ξεχώριζαν οι κίονες του παλαιού εξωνάρθηκα που ήταν και οι μοναδικοί σωζόμενοι κίονες του παλαιού ναού. Ο κύριος ναός περιείχε 4 ζεύγη κιόνων.
Ο μοναδικός νάρθηκας του σημερινού ναού βρισκόταν στη θέση του παλαιού εξωτερικού νάρθηκα, ενώ διασωζόταν και μέρος του. Πάνω από την πύλη από την οποία επικοινωνούσε ο νάρθηκας με τον κυρίως ναό ήταν εντοιχισμένη η κτητορική επιγραφή, ενώ διασωζόταν και τοιχογραφία του εικονογραφικού τύπου της Παναγίας Οδηγήτριας, που σύμφωνα με τον Αναστάσιο Ορλάνδο αναγόταν σε εποχή πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης (δηλαδή, πριν το 1453).
Αντίθετα με τον εξωνάρθηκα, ο παλαιός εσωτερικός νάρθηκας δεν διακρινόταν στον σημερινό ναό. Ο αρχικός διαχωρισμός του ναού σε εσωτερικό νάρθηκα και κύριο μέρος γινόταν αντιληπτός από μια μικρή υψομετρική διαφορά ελάχιστων εκατοστών στο δάπεδο του κυρίως ναού.
Το δάπεδο του κυρίως ναού αποτελούνταν εν μέρει από μαρμαροθετήματα του 11ου αιώνα, τα οποία ήταν και το μοναδικό στοιχείο διακόσμησης που διασωζόταν από τον παλαιό ναό, καθώς οι τοιχογραφίες και το ξυλόγλυπτο τέμπλο χρονολογούνταν από τον 19ο αιώνα και συγκεκριμένα από την περίοδο 1831-1838, κατά την οποία ανοικοδομήθηκε ο ναός.
Θεματικά, τα μαρμαροθετήματα του δαπέδου χωριζόταν σε 25 μικρά τετράγωνα ή ορθογώνια πλαίσια, ομαδοποιημένα σε 14 ομάδες, τα οποία έφεραν είτε γεωμετρικές παραστάσεις είτε παραστάσεις ζώων. Οι παραστάσεις ήταν κατασκευασμένες με την τεχνική της εκτομής του μαρμάρου με βάση το σχέδιο του πλαισίου και τοποθετημένα στις τομές μικρών μαρμάρινων τεμαχίων. Λόγω της δυσκολίας της τεχνικής, η ύπαρξη παραστάσεων ζώων σε βυζαντινούς ναούς είναι σπάνια.
Διοικητικά
Μετά την απελευθέρωση, η Μονή αναφέρεται-απογράφεται επίσημα ως «Μονή Βαρνακόβης». Το 1835 προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Ποτιδανείας του νομού Φωκίδος και Λοκρίδος. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Βαρνακόβης. Από το 2010 και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Τείχιο, συνιστούν την Τοπική Κοινότητα Τειχίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδας. Στην Απογραφή του 2011 καταγράφεται. να κατοικείται από 16 μοναχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Β Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Γεώργιος Αλεξόπουλος
Ο Γεώργιος Αλεξόπουλος ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από τον Χορτιάτη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στον Χορτιάτη και κατατάχτηκε το 1903 στο σώμα του Γεωργίου Γιαγκλή που δρούσε στις περιοχές Χαλκιδικής, Θεσσαλονίκης και Σερρών. Διακρίθηκε για τη δράση του ως οπλίτης και σύντομα έγινε πρωτοπαλίκαρο του οπλαρχηγού Παναγιώτη Δαγκλή. Έχοντας την επιστοσύνη του Χαλκιδικιώτη οπλαρχηγού, συγκρότησε αυτόνομη ένοπλη ομάδα, το 1906 και τέθηκε επικεφαλής. Έδρασε με το σώμα του στις περιοχές των ορέων Χορτιάτη, Βερτίσκου και Βισαλτίας, προσπαθώντας να αναχαιτίσει τις ενέργειες των Βουλγάρων κομιτατζήδων που τρομοκρατούσαν τους κατοίκους των χωριών. Το σώμα του έδρασε καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα έως το 1912 και την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Διακρίνονταν για το σπάνιο θάρρος του και την αφοσίωσή του στο καθήκον. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Τζόλαναμ-ντο
Η επαρχία Νότιας Τζόλα ή Τζόλαναμ-ντο (Χάνγκουλ: 전라남도, Jeollanam-do) είναι μία επαρχία στη νοτιοδυτική άκρη της Νότιας Κορέας. Ο πληθυσμός της είναι 1.902.324 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2014. Η έκτασή της είναι 12.247 χλμ2. Η πρωτεύουσα της είναι η πόλη Μούαν. Οι άλλες κυριότερες πόλεις της επαρχίας είναι Γιόσου, Σούντσον, Μόκπο, και Γκουάνγιανγκ.
Κατηγορία:Επαρχίες της Νότιας Κορέας
Sul tsin iare
Το Sul tsin iare είναι τραγούδι από τον Γεωργιανό τραγουδιστή Ότο Νεμσάντζε. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη στον  στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ αλλά δεν προκρίθηκε στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Δανάη
Κατά την ελληνική μυθολογία, η Δανάη ήταν μοναχοκόρη του Ακρισίου, βασιλιά του Άργους, και της Ευρυδίκης, κόρης του Λακεδαίμονα. Ήταν μητέρα του ημίθεου ήρωα Περσέα.
Μύθος
262x262px|μικρογραφία|Πίνακας του [[Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ|Τζ. Γ. Γουότερχαουζ. Τα κύματα έφεραν τη λάρνακα στις ακτές της Σερίφου, όπου μπλέχτηκε στα δίκτυα του ψαρά Δικτύος, αδελφού του βασιλιά Πολυδέκτη.|εναλλ.=]] Ο βασιλιάς Ακρίσιος είχε λάβει ένα χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο θα τον σκότωνε ο εγγονός του. Γι' αυτό, αποφάσισε να κλειδώσει τη Δανάη μαζί με την τροφό της σε μια υπόγεια φυλακή της οποίας οι τοίχοι είχαν επενδυθεί με μεταλλικές πλάκες. Τη Δανάη, όμως, ερωτεύθηκε ο Δίας, που μεταμορφώθηκε σε χρυσή βροχή και έτσι εισχώρησε, από μία χαραμάδα, στη φυλακή της. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Περσέας.
Ο Ακρίσιος, όταν κάποτε άκουσε το κλάμα του παιδιού και έμαθε για τη γέννηση του εγγονού του, σκότωσε την τροφό και κλειδώνοντας τη Δανάη και τον μικρό Περσέα σε ένα μπαούλο, τους έριξε στη θάλασσα. Το μπαούλο ξεβράστηκε στη Σέριφο, όπου και το μάζεψε ο ψαράς Δίκτυς και το μετέφερε στον αδελφό του, τον βασιλιά Πολυδέκτη, σώζοντας έτσι τη ζωή μητέρας και γιου. Κατά τον Φερεκύδη, ο Πολυδέκτης τους περιποιούνταν σα να ήταν συγγενείς του. Δίπλα στον Δίκτυ ο Περσέας ενηλικιώθηκε.
"«Ea voluntate Iovis delata est in insulam Seriphum, quam piscator Dictys cum invenisset, effracta ea vidit mulierem cum infante, quos ad regem Polydectem perduxit, qui eam in coniugio habuit et Perseum educavit in templo Minervae»."
Όμως ο Πολυδέκτης τελικά αγάπησε τη Δανάη, χωρίς να λαμβάνει όμως ανταπόκριση. Θεωρώντας τον Περσέα, εμπόδιο τού ανέθεσε τον φόνο της θνητής Γοργόνας, Μέδουσας, βέβαιος ότι θα σκοτωνόταν. Ο Περσέας όμως, λαμβάνοντας βοήθεια από τους θεούς, γύρισε θριαμβευτής, αποκεφαλίζοντας τη Μέδουσα και παίρνοντας το κεφάλι της μαζί του, σε ένα σάκο. Ωστόσο, βρήκε τη μητέρα του ικέτιδα σε ναό, μαζί με τον Δίκτυ, καταδιωκόμενους από τον Πολυδέκτη. Τότε, έστρεψε το κεφάλι της Μέδουσας προς τον Πολυδέκτη, μετατρέποντάς τον σε πέτρα. Κατέστησε τον Δίκτυ βασιλιά της Σερίφου και επανάφερε τη Δανάη στην πατρίδα τους, το Άργος.
Παρατηρήσεις
Ο μύθος αυτός είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς της ελληνικής μυθολογίας, που παρόμοια επαναλαμβάνεται σε πολλές αρχαίες θρησκείες, όπως η περίπτωση της διάσωσης στη θάλασσα ή ποταμούς προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης (Ιησούς του Ναυή κ.ά.), της αρχαίας Ρωμαϊκής θρησκείας (Ρώμου και Ρωμύλου), αλλά κ.ά. Η παρθενογένεση αναφέρεται σε πολλούς μύθους στην ελληνική μυθολογία, απαντάται επίσης στην αιγυπτιακή και την αρχαία ινδική μυθολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θνητές γυναίκες του Δία Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία
Γιώργος Γερμενής
Ο Γιώργος Γερμενής (12 Ιουνίου 1978) είναι Έλληνας μουσικός και πολιτικός καταδικασθείς για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Έχει διατελέσει βουλευτής της Χρυσής Αυγής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών την περίοδο 2012 - 2019.
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι γιος του Σπύρου Γερμενή, υποψηφίου βουλευτή με τη Χρυσή Αυγή στον νομό Κεφαλληνίας. Από το 1994 συμμετέχει ως μπασίστας με το ψευδώνυμο Καιάδας στο ελληνο-νορβηγικό black metal συγκρότημα Naer Mataron, το οποίο έχει κυκλοφορήσει τραγούδια με αναφορές στην παγανιστική νορβηγική μυθολογία και αντιχριστιανικούς στίχους. To 2012 οι Naer Mataron κυκλοφόρησαν το δίσκο Ζήτω ο Θάνατος, που περιείχε τραγούδια με αγγλικό στίχο, ανάμεσα στα οποία το «Goat Worship», μελοποίηση της αγγλικής μετάφρασης ενός ποιήματος του Νίκου Μιχαλολιάκου με τίτλο «Ο Μέγας Παν». Το 2018 κυκλοφόρησαν το δίσκο Lucitherion. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής, με την οποία είχε εκλεγεί βουλευτής Β΄ Αθηνών στις εκλογές του Μαΐου 2012.
Σχέσεις με Ναζισμό
Σε βίντεο από εκδήλωση-συναυλία της Χρυσής Αυγής εμφανίζεται ο Γερμενής να παίζει μια σύνθεσή του για τους «ενάρετους πεσόντες, αυτούς που έχουν δώσει την ψυχή τους για να είναι αυτή η χώρα ανεξάρτητη, λεύτερη, περήφανη και δυνατή». Τον Γερμενή παρουσιάζει κάποιος καλυμμένος με τη σημαία της Βέρμαχτ με τη σβάστικα, την πολεμική σημαία της ναζιστικής Γερμανίας. Μετά το τραγούδι του Γερμενή εκφωνούνται ναζιστικά συνθήματα και παριστάμενοι ψάλλουν τους εθνικούς ύμνους της Ελλάδας και της ναζιστικής Γερμανίας ενώ χαιρετούν ναζιστικά.
Επίθεση εναντίον Γιώργου Καμίνη
Τη Μεγάλη Πέμπτη του 2013 η Χρυσή Αυγή σχεδίαζε να οργανώσει ένα συσσίτιο μόνο για Έλληνες στην πλατεία Συντάγματος, αλλά την προηγουμένη ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης ειδοποίησε την αστυνομία πως δεν του είχε ζητηθεί η προβλεπόμενη άδεια για δημόσιες εκδηλώσεις και η αστυνομία απέτρεψε την εκφόρτωση των τροφίμων. Η ΧΑ ξεκίνησε να διανέμει τρόφιμα στα γραφεία της στο σταθμό Λαρίσης όταν σαράντα χρυσαυγίτες, μεταξύ των οποίων ο Γερμενής, αντιλήφθηκαν ότι ο Καμίνης επισκεπτόταν το κοινωνικό παντοπωλείο του δήμου Αθηναίων, που βρισκόταν σε κοντινή απόσταση, και κατευθύνθηκαν προς τα εκεί, αλλά σταματήθηκαν από τα ΜΑΤ. Ο Γερμενής χρησιμοποιώντας τη βουλευτική του ιδιότητα μπήκε στο κτήριο και, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, προσπάθησε να γρονθοκοπήσει τον Καμίνη, αλλά χτύπησε ένα 12χρονο κορίτσι και έπειτα προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το όπλο του, αλλά εμποδίστηκε από άνδρες της ασφάλειας του Καμίνη.
Μετά από τέσσερις αναβολές εκδίκασης της υπόθεσης, τον Μάρτιο του 2018 ο Γερμενής δικάστηκε για την επίθεση εις βάρος του Καμίνη το 2013, κρίθηκε ένοχος από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας για απόπειρα απλής σωματικής βλάβης και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων μηνών με αναστολή.
Επίθεση εναντίον Αστέριου Χάμου
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2013 εκατοντάδες χρυσαυγίτες είχαν προσέλθει σε στρατιωτικό σχηματισμό στο μνημόσυνο για τα θύματα της «πηγάδας» στο Μελιγαλά, όπου βρισκόταν επίσης και ο Αστέριος Χάμος, που δραστηριοποιούνταν με τη ΧΑ και ήταν υποψήφιος βουλευτής Λάρισας το 2009, αλλά οι σχέσεις του με την ηγεσία της ΧΑ είχαν διαταραχθεί, επειδή είχε καλέσει τον «Περίανδρο» Ανδρουτσόπουλο σε ομιλία στη Λάρισα. Σε συνομιλία του πρώην οδηγού του Μιχαλολιάκου και ενός μέλους του πενταμελούς κλειστού πυρήνα της οργάνωσης της ΧΑ στη Νίκαια αναφέρεται ότι ο Γερμενής «ξεσάλωσε» και «σκότωσε στο ξύλο» το Χάμο, γρονθοκοπώντας τον μαζί με το Γιάννη Λαγό. Λίγες μέρες μετά το περιστατικό, ο Χάμος κατέθεσε μήνυση εναντίον του Λαγού και του Γερμενή.
Προφυλάκιση
Τον Ιανουάριο του 2014, μετά από δικαστικές έρευνες που ξεκίνησαν μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, του απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες της διεύθυνσης και ένταξης σε εγκληματική οργάνωση και προφυλακίστηκε επειδή κρίθηκε ύποπτος διάπραξης νέων αδικημάτων. Αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 2015 μετά την παρέλευση του ορίου των 18 μηνών προσωρινής κράτησης και του επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή Κατηγορία:Έλληνες νεοναζιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Μέλη της Χρυσής Αυγής με καταδικαστικές αποφάσεις
Μαγδαληνή Κυπρία
Η ιερομόναχη Μαγδαληνή ήταν βιβλιογράφος του 17ου αιώνα. Η καταγωγή της ήταν από την Κύπρο. Υπήρξε ηγουμένη της Υπεραγίας Θεοτόκου των καλογριών στην Ιερουσαλήμ.
Το 1615 διακόσμησε πλούσια τον κώδικα που γράφτηκε το 1061 ή 1062 και φυλάγεται το μοναστήρι της Μεγάλης Παναγίας στα Ιεροσόλυμα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι Κατηγορία:Πρόσωπα κυπριακής καταγωγής
Άλεκ Ρ. Κωνσταντίνος
Ο '''Άλεκ Ρ. Κωνσταντίνος, (πλήρες όνομα Αλεξάντρ Κουγιουμτζιάν''') γεννήθηκε το 1944 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Ο πατέρας του ήταν Αρμενικής καταγωγής (ζούσε για χρόνια στην Αμερική) και η μητέρα του Ελληνίδα. Στα 22 του μετακόμισε στη Γαλλία και ασχολήθηκε με την παραγωγή μουσικής, κυρίως χορευτικής. Θεωρείται μάλιστα ο βασικός καταλύτης της Γαλλικής σχολής της Ευρωπαϊκής Disco (Eurodisco). Πέρα από μουσικός παραγωγός, υπήρξε επίσης συγγραφέας, εκδότης, ενώ διατηρούσε σχέση ως μουσικός και με τους Aphrodite's Child. Τη δουλειά του πολλές φορές την υπόγραφε και ως "R. Rupen", που φημολογείται ότι είναι το πατρώνυμό του.
Συνεργασίες και παράλληλα πρότζεκτ
Ο Άλεκ Ρ. Κωνσταντίνος είναι γνωστός για τις συνεργασίες του με αρκετούς Γάλλους καλλιτέχνες της Eurodisco, με την πλέον γνωστή αυτή με τον ντράμερ και μουσικό παραγωγό Cerrone το 1976, για το L.P. "Love in C Minor". Το ομωνυμο κομμάτι αυτού του LP, διάρκειας 17 λεπτών, υπήρξε διεθνής eurodisco επιτυχία της εποχής, και το είχαν χαρακτηρίσει ως "αντρικό αντίλογο" στην επιτυχία της Ντόνα Σάμερ "I feel love" (στην εποχή του, το I Feel Love είχε χαρακτηριστεί από τους αμερικανούς κριτικούς ως μία "γυναικεία ωδή στον Έρωτα"). Στον ίδιο δίσκο υπήρξε και η μεγάλη Disco επιτυχία "Midnite Lady".
Μία άλλη αξιόλογη συνεργασία του την ίδια εποχή, ήταν στο δισκογραφικό ντεμπούτο των Crystal Grass, με το τραγούδι "Crystal World", που κυκλοφόρησε η "Philips label" στη Γαλλία.
Κατά τη δεκαετία του 1970, ο Alec συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες της εποχής που δραστηριοποιούνταν στη Γαλλία, μεταξύ των οποίων η Γάλλο-Αιγύπτιο-Ελληνίδα Dalida και ο Ντέμης Ρούσος (στο τραγούδι "L.O.V.E. Got a Hold on Me"). Με τον Ντέμη Ρούσο είχε συνεργαστεί και το 1973 για το "My Friend The Wind", μια μεγάλη επιτυχία σε Γερμανία και Ολλανδία.
Μετά τη συνεργασία του με τον Cerrone, ο Κωνσταντίνος δημιούργησε το 1977 το δικό του μουσικό σχήμα, που ονομάζονταν Love & Kisses. Το σχήμα βρήκε μουσική στέγη στη "Rei Vera Label" της Γαλλίας και η πρώτη του κυκλοφορία, είχε τα τραγούδια "Accidental Lover" και "I've Found Love (Now That I've Found You)". Το δεύτερο, που έγινε γρήγορα μεγάλη επιτυχία στην Αμερική, είχε στα φωνητικά τη μακαρίτισα Joanne Stone (πλήρες όνομα Joanne Williamstone), ενώ στα βοηθητικά φωνητικά φημολογούνται ότι οι φωνές ήταν από τις Σάνι Λέσλι και Σου Γκλόβερ. Στην Αμερική το συγκεκριμένο τραγούδι κυκλοφόρησε σε ένα δίσκο με προκλητικό εξώφυλλο και πολύ σύντομα τα δικαιώματα για τις Η.Π.Α. τα απέκτησε η "Casablanca Records", με την οποία ο Alec είχε πολυετή συνεργασία. Το "Accidental Lover", κυκλοφόρησε παράλληλα από ανεξάρτητη δισκογραφική, τη "Salsoul imprint" που άνηκε στον Tom Moulton.
Ο Costandinos κατά τη δεκαετία του 1970, συνεργάστηκε δύο φορές με τον Γάλλο Ρεμόν Ντονέ, γνωστό και ως Don Ray. Στη δεύτερη συνεργασία τους, δημιούργησαν ένα eurodisco άλμπουμ πρωτότυπα, με θέμα τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα. Το "Romeo & Juliet", που ενορχήστρωσαν οι Love & Kisses, έγινε και αυτό μεγάλη διεθνής επιτυχία. Αποτελεί πλήρη σύνθεση του Άλεκτ, χωρισμένη σε 2 μέρη που απαρτίζονται συνολικά από πέντε μουσικές συνθέσεις. Αυτή η παραγωγή, κυκλοφόρησε διεθνώς ως "Alec. R Costandinos & The Synchophonic Orchestra".
Η συνεργασία του στην Αμερική με την Casablanca Records, οδήγησε σε πολλές κυκλοφορίες, με αρκετή επιτυχία στους αμερικανικούς καταλόγους τρέχοντων πωλήσεων (charts). Μεταξύ τους, το σινγκλ "How Much, How Much I Love You" και το κύριο θέμα της ταινίας "Thank God it's Friday", μια κινηματογραφική παραγωγή της Casablanca Filmworks με πρωταγωνίστρια την Donna Summer. Στο σάουντρακ της ίδιας ταινίας, ήταν και η επιτυχία "You're The Most Precious Thing In My Life". Ωστόσο, οι περισσότερες παραγωγές του Άλεκ κυκλοφορούσαν στην Αμερική μόνο σε μορφή "Extended version" και αποκλειστικά για χρήση από DJ's. Έτσι, ενώ ως "Alec. R. Costandinos & The Synchophonic Orchestra", μεταξύ 1977 - 1980, κυκλοφόρησε πολλά τραγούδια στην Αμερική, αυτά έγιναν γνωστά μόνο στους εκεί Disco DJs. Μετά τη λήξη του συμβολαίου συνεργασίας του με την Casablanca Records, όλο αυτό το τμήμα της δουλειάς του ουτδέποτε επανακυκλοφορησε και σταδιακά ξεχάστηκε.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, επέστρεψε στη Γαλλία όπου συνεργάστηκε με την RCA France. Εκεί είχε ξανά επιτυχίες, όπως το "Something's Cookin'" και το "Americana" από την Dalida. Τα διάφορα παράλληλα project του, τα κυκλοφορούσε από την Carrere label.
Εδώ να αναφέρουμε, ότι ο Κουγιουμτζιάν υπήρξε ο παραγωγός του πρώτου δίσκου της Τίνα Τάρνερ στην EMI, που είχε κάνει την επιτυχία "Love Explosion" το 1979. Η ατυχία αυτού του δίσκου, ήταν ότι κυκλοφόρησε στην Αμερική μετά τα γεγονότα της 12ης Ιουλίου του 1979 (γνωστά ως "Νύχτα κατεδάφισης της ντίσκο"), ένας ακόμα λόγος άλλωστε, που δεν συνέχισε η συνεργασία του Άλεκ με την Casablanca Records.
Η τελευταία αξιόλογη επιτυχία του στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ήταν ο δίσκος "Τhe hunchback of Notre Dame" (καθυστερημένα, καθώς η παραγωγή ήταν του 1979).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Τσούνγκτσονγκμπουκ-ντο
Η επαρχία Βόρειας Τσούνγκτσονγκ ή Τσούνγκτσονγκμπουκ-ντο (Χάνγκουλ: 충청북도, Chungcheongbuk-do) είναι μία επαρχία στη μέση της Νότιας Κορέας. Ο πληθυσμός της είναι 1.578.934 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2014. Η έκτασή της είναι 7.433 χλμ2. Η πρωτεύουσα της είναι η πόλη Τσόνγκτζου. Οι άλλες κυριότερες πόλεις της επαρχίας είναι Τσούνγκτζου και Τζέτσον.
Κατηγορία:Επαρχίες της Νότιας Κορέας
Καστέλλα (Πειραιά)
thumb|right|300px|Ο λόφος της Καστέλλας από τη Γέφυρα του Θ/Κ Αβέρωφ. Στην κορυφή δεσπόζει ο Ι.Ν. του Προφήτη Ηλία, δεξιά το Μπόουλιγκ σέντερ και αριστερά στην άκρη το «[[Βεάκειο Δημοτικό Θέατρο|Βεάκειο».]]
Ο Λόφος Καστέλλας έχει υψόμετρο περίπου 90 μέτρων. Από την συσταθείσα επιτροπή το 1925 προς διόρθωση των ονομάτων διαφόρων περιοχών και σημείων του Πειραιά ονομάσθηκε λόφος Μουνιχίας περιλαμβανόμενος εντός των τειχών της πόλης που έμεινε όμως περισσότερο γνωστός με το όνομα Προφήτης Ηλίας από τον ομώνυμο Ναό που βρίσκεται στη κορυφή του. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές, στα τέλη της δεκαετίας του 1860, ο Δήμος Πειραιά επέτρεψε σε έναν ιδιώτη με το επώνυμο Παπαδόπουλος, να οικοδομήσει στο σημείο εκείνο μικρό παρεκκλήσιο "επ'ονόματι Αγίας Ρωσικής", με την προϋπόθεση ο ναός να θεωρείται δημοτικός - γεγονός το οποίο εν τέλει πραγματοποιήθηκε το 1883. Ο σημερινός ναός του Προφήτη Ηλία είναι σύγχρονος καθώς ο εικονιζόμενος στη φωτογραφία εποχής υπέστη μεγάλες ζημιές στον σεισμό του 1980.
Στη κορυφή του λόφου υπάρχει δεξαμενή νερού για την ύδρευση της πόλης και παλαιότερα η συνοικία ήταν γνωστή και ως "Συνοικία Δεξαμενής". Σημειώνεται ότι οι Πειραιώτες ονομάζουν Καστέλλα την ανατολική πλευρά του λόφου (αυτή της φωτογραφίας), ενώ τη δυτική πλευρά που βλέπει προς την πόλη του Πειραιά ονομάζουν λόφο του Προφήτη Ηλία.
thumb|left|200px|Ο Ι.Ν. του Προφήτη Ηλία Κατά τον Αγώνα του 1821 κατά την πολιορκία της Αθήνας από τα στρατεύματα του Κιουταχή στον λόφο αυτόν οχυρώθηκαν οι Έλληνες υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη όπου και έκτοτε επεκράτησε το όνομα αρχικά Καστέλλια (μικρά φρούρια) και αργότερα Καστέλλα. Στο δυτικό μέρος του λόφου υπήρχε πυροβολείο που είχε ανεγερθεί κατά τον αποκλεισμό του Ουΐλιαμ Πάρκερ, κατά τα γνωστά Παρκερικά.
Στη Καστέλλα εγκαταστάθηκαν κατά πρώτον Κρήτες εξ ου και το όνομα «Κρητικά» και στη συνέχεια, παρά το Τουρκολίμανο που είναι η παλαιότερη ονομασία του αλλά και Μικρολίμανο και δυτικά του λόφου, πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Επί της κορυφής, απ΄ όπου η θέα είναι πανοραμική, υφίστανται Δημοτικό αναψυκτήριο με εγκατάσταση Μπόουλινγκ και το ανοικτό θέατρο (τύπου αρχαίου θεάτρου) «Βεάκειο» πρώην «Σκυλίτσειο», αμφότερα έργα επί δημαρχίας Αριστείδη Σκυλίτση.
Στην Καστέλλα υπάρχει το ανοιχτό δημοτικό κολυμβητήριο που φέρει το όνομα του σπουδαίου αθλητή, προπονητή και παράγοντα της ελληνικής υδατοσφαίρισης, Ανδρέα Γαρύφαλλου που έκανε μεγάλη καριέρα με τον Εθνικό Πειραιώς και την Εθνική Ελλάδος.
Καστέλλα
Με το όνομα Καστέλα ή Καστέλλα φέρονται οι εξής περιοχές/οικισμοί:
Καστελλα
Επιστολές του δεσμωτηρίου
Με τον τίτλο "Επιστολές του δεσμωτηρίου", ή "Επιστολές της φυλάκισης", ή "Επιστολές της Αιχμαλωσίας" χαρακτηρίστηκαν στη χριστιανική Εκκλησιαστική ιστορία τέσσερις επιστολές που φέρονται να συνέγραψε ο ισαπόστολος Παύλος, το πιθανότερο στη Ρώμη το 60 μ.Χ., αν και άλλοι θεωρούν στην Καισάρεια και χρονικά πολύ αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Καινή Διαθήκη Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Δεσμωτηριου
Σάλσα
Ο όρος σάλσα μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Ζάρκο Πάσπαλι
Ο Ζάρκο Πάσπαλι (σερβικά: Жарко Паспаљ, Žarko Paspalj, γεννήθηκε Πλιέβλια, 27 Μαρτίου 1966), είναι Μαυροβούνιος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,08 μ. αγωνιζόταν στις θέσεις του σμολ και πάουερ φόργουορντ. Αγωνίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην Ελλάδα (έξι συνολικά σεζόν), αποτελώντας έναν από τους κορυφαίους αθλητές κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, έχοντας σημαντική επιρροή στην ανάδειξη του ελληνικού πρωταθλήματος. Επίσης αγωνίστηκε στο ΝΒΑ, την Ιταλία, τη Γαλλία, καθώς και τη Γιουγκοσλαβία, από όπου και ξεκίνησε την πορεία του.
Γιουγκοσλαβία
Ξεκίνησε να αγωνίζεται στη Μπούντουτσνοστ της Ποντγκόριτσα. Ήταν ήδη μεγάλο αστέρι από την αρχή της καριέρας του στην Παρτιζάν, με την οποία κατέκτησε κύπελλο Κόρατς, πρωτάθλημα και κύπελλο Γιουγκοσλαβίας παρέα με τον Βλάντε Ντίβατς και τον Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς.
Σαν Αντόνιο Σπερς
Σε ηλικία 23 χρόνων, δίχως να επιλεγεί ποτέ σε ντραφτ, αποκτήθηκε από τους Σαν Αντόνιο Σπερς, με τους οποίους δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί, εξαιτίας κυρίως της κακής εξωγηπεδικής ζωής του που ήταν άμεσα συνδυασμένη με το τσιγάρο και την πίτσα, αγαπήθηκε όμως από τους φίλους της ομάδας.
Επιστροφή στη Γιουγκοσλαβία
Το 1990 επέστρεψε στην Παρτιζάν Βελιγραδίου και παρέα με τους Τζόρτζεβιτς και Ντανίλοβιτς προσπάθησαν ανεπιτυχώς να σταματήσουν την κυριαρχία της Γιουγκοπλάστικα των Ντίνο Ράτζα και Τόνι Κούκοτς.
Ολυμπιακός
Σε μια οριακή στιγμή της καριέρας του, ο Ζάρκο αποκτήθηκε τη σεζόν 1991-1992 από τον Ολυμπιακό, ο οποίος την προηγούμενη χρονιά είχε τερματίσει 8ος διαθέτοντας μια ομάδα χωρίς στόχους και φιλοδοξίες. Με την καθοδήγηση του Γιάννη Ιωαννίδη και τον Ζάρκο Πάσπαλι στην πρώτη χρονιά του να σκοράρει 32 πόντους μ.ό., ο Ολυμπιακός ξαναγεννιέται και φτάνει στον τελικό του πρωταθλήματος, τον οποίο έχασε μετά από σκληρές μάχες από τον ΠΑΟΚ.
Την επόμενη σεζόν 1992-1993 ο Ολυμπιακός με πρωταγωνιστή και πάλι τον Πάσπαλι και με τη βοήθεια του Μπέρι κατακτά το πρωτάθλημα απέναντι στον ενισχυμένο Παναθηναϊκό των Γκάλη, Βράνκοβιτς, Κόμαζετς, Σοκ, ενώ αποκλείεται ένα βήμα πριν το φάιναλ φορ της Αθήνας για την Ευρωλίγκα από τη Λιμόζ.
Η σεζόν 1993-1994 βρίσκει τον Ολυμπιακό να είναι μια από τις ισχυρότερες ομάδες της Ευρώπης. Με Πάσπαλι, Τάρπλεϊ και Φασούλα να βρίσκονται στο ζενίθ της ευρωπαϊκής τους καριέρας και τους νεαρούς Σιγάλα, Τάρλατς, Τόμιτς, Νάκιτς να έχουν αποκτήσει την ωριμότητα για να μπουν σε τροχιά πρωταθλητισμού, ο Ολυμπιακός φτάνει με κεκτημένη ταχύτητα στον τελικό της Ευρωλίγκας στο Τελ Αβίβ, κερδίζοντας τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό και στερώντας έτσι από το Νίκο Γκάλη την τέταρτη και τελευταία ευκαιρία του να αγωνιστεί σε τελικό Ευρωλίγκας. Στον τελικό του Τελ Αβίβ, ο Ζάρκο χρεώθηκε την ευθύνη της μεγαλύτερης ίσως μπασκετικής αποτυχίας στην ιστορία του Ολυμπιακού, καθώς έχασε το τρόπαιο με 59-57 από μια ομάδα που όλα τα προγνωστικά έδιναν ότι ο Ολυμπιακός θα συντρίψει δια περιπάτου, την Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα. Όμως η αλήθεια απέβη διαφορετική και μοιραία, καθώς συνολικά σαν ομάδα ο Ολυμπιακός δεν σκόραρε για τα τελευταία 6 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα του αγώνα, με τον Ζάρκο να αστοχεί στις 7 από τις 10 ελεύθερες βολές του στον αγώνα, αλλά και σε αρκετές κρίσιμες προσπάθειες για σουτ, ενώ μάλιστα έμεινε άποντος σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο. Στέφτηκε μετά πρωταθλητής και κυπελλούχος Ελλάδας και αποχώρησε από τον Ολυμπιακό.