cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωσική Λαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία
Ιστορία
Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος του Κορνίλοφ, ο Κερένσκι μετέτρεψε τη Ρωσία σε δημοκρατία στις 1 Σεπτεμβρίου, ιδρύοντας ένα Προσωρινό Συμβούλιο ως το προσωρινό κοινοβούλιο της Ρωσίας, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις εκλογές της Συντακτικής Συνέλευσης. Ωστόσο, στις 7 Νοεμβρίου 1917, οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία και διέλυσαν την Προσωρινή Κυβέρνηση και το Προσωρινό Συμβούλιο.
Ωστόσο, αργότερα τον Νοέμβριο έλαβε χώρα μια μερικώς δημοκρατική εκλογή της Συντακτικής Συνέλευσης. Στις 18 Ιανουαρίου 1918, αυτή η συνέλευση εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο ανακήρυξε τη Ρωσία λαϊκή ομοσπονδιακή δημοκρατία με την ονομασία «Ρωσική Λαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία», αλλά η Συντακτική Συνέλευση διαλύθηκε παράνομα από τους Μπολσεβίκους την επομένη.
Η Δημοκρατία συνέχισε να υπάρχει ντε γιούρε μέχρι την ανακήρυξη της Ρωσικής Σοβιετικής Δημοκρατίας από τους Μπολσεβίκους τον Ιούλιο του 1918. Ως απάντηση, οι αντιμπολσεβίκικες δυνάμεις ανακήρυξαν την ίδρυση του Ρωσικού Κράτους τον Σεπτέμβριο του 1918, υπό την ηγεσία της Προσωρινής Παρρωσικής Κυβέρνησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Πρώην σλαβικά κράτη Κατηγορία:Κράτη της περιόδου μετά την Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση Κατηγορία:Ρωσική Επανάσταση
Ορογένεση της Μαδαγασκάρης
Η Ορογένεση της Μαδαγασκάρης είναι μία εδιακρανική προς κάμβρια ορογένεση που πραγματοποιήθηκε καθώς η Ινδία συγκρούστηκε με την ήδη σχηματισμένη ήπειρο που αποτελούσε τη σημερινή Αφρική, την Αζανία και το Κονγκό-Τανζανία-Μπανγελούου Μπλοκ. Η συγκεκριμένη ορογένεση επηρέασε μέρη της Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής, που σήμερα βρίσκονται στην ανατολική Ινδία, τη Μαδαγασκάρη και την κεντρική Αραβία.
Ο όρος «Ορογένεση της Μαδαγασκάρης» αναφέρθηκε πρώτη φορά από τους, για την ορογένεση μεταξύ της Ινδίας και μίας σειράς κρατονικών περιοχών της Γκοντβάνα, στην σημερινή Αφρική (Κονγκό/Τανζανία/Μπανγκελούου/Αζανία). Κατά την ανακατασκευή τους, η Ινδία συγκρούστηκε με την Αυστραλία και την Ορογένεση της Κούουνγκα, πριν τη δημιουργια της Γκοντβάνα. Δήλωσαν την περιοχή της Μπετσιμισάρακα στην ανατολική Μαδαγασκάρη ως τα σύνορα των Αφρικανικών και των Ινδικών περιοχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορογενέσεις της Αφρικής
Αλέξανδρος Τερζιάν
Ο Αλέξανδρος Τερζιάν (γεννημένος ως Αλεχάντρο Τερζιάν [ ισπανικά: Alejandro Terzián]) (24 Ιουνίου 1968, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντίνος-Έλληνας πρώην αθλητής δρόμων ταχύτητας.
Καριέρα
Ο Τερζιάν, αγωνιζόμενος για την Αργεντινή, κέρδισε τον εθνικό τίτλο της χώρας στα 100 μέτρα το 1989 και στα 100 και 200 μέτρα το 1990. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Ελλάδα, παίρνοντας εκεί τους πρώτους του εθνικούς τίτλους το 1993.
Το 1994, ο Τερζιάν κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 60 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, με χρόνο 6,51 δευτ., το οποίο ήταν πανελλήνιο ρεκόρ κλειστού στίβου και τερμάτισε 7ος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, με 10,42.
Ο προσωπικός του καλύτερος χρόνος στα 200 μέτρα ήταν 20,61 δευτερόλεπτα, τον Μάιο του 1997 στον Πειραιά. Αυτό τον τοποθετεί στην 9η θέση στον κατάλογο με τους Έλληνες αθλητές όλων των εποχών στα 200 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αργεντίνικης καταγωγής Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1993 Κατηγορία:Έλληνες Μεσογειονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες
Σοφία Ζαχαράκη
Η Σοφία Ζαχαράκη (Αθήνα, 1976) είναι Ελληνίδα εκπαιδευτικός και πολιτικός. Διατελεί Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976 με καταγωγή από το Νέο Αργύρι Ευρυτανίας. Ο πατέρας της ήταν καθηγητής θεολόγος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Συγκριτική Παιδαγωγική και Διοίκηση Ευρωπαϊκών Εκπαιδευτικών Οργανισμών στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 2015 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο πρόγραμμα IVLP (International Visitor Leadership Program), ως υπότροφος του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, με θέμα «ο ρόλος των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα στην ανασυγκρότηση Οικονομικών».
Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά.
Πολιτική
Διατέλεσε σύμβουλος του υπουργού σε θέματα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σχέσεων στο Υπουργείο Ανάπτυξης από το 2012 έως το 2014.
Τον Αύγουστο του 2016, ορίστηκε αναπληρώτρια εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας, ενώ τον Μάρτιο του 2019, ορίστηκε εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας.
Στις 9 Ιουλίου 2019 ορίστηκε υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, αρμόδια για θέματα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Στις 4 Ιανουαρίου 2021 ορίστηκε υφυπουργός Τουρισμού αρμόδια για θέματα Τουριστικής Εκπαίδευσης και Ειδικών Μορφών Τουρισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί (γυναίκες) Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Τουρισμού
Ραμίλ Γκουλίεβ
Ο Ραμίλ Γκουλίεβ (γεννημένος στις 29 Μαΐου 1990) είναι Αζέρος αθλητής με τουρκική υπηκοότητα. Συμμετέχει σε αγώνες στίβου 100 και 200 ​​μέτρων. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2017 ο Γκουλίεβ έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην κούρσα των 200 μέτρων των ανδρών, κερδίζοντας το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Τουρκίας στη διοργάνωση. Ο σύλλογός του είναι το Αθλητικό Σωματείο Φενέρμπαχτσε.
Καριέρα
Ο Ραμίλ Γκουλίεβ αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων του 2009, κερδίζοντας ασημένιο μετάλλιο στα 100 μέτρα και χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα. Κατέχει το ρεκόρ τόσο σε εθνικό όσο και σε εθνικό εφήβων και στις δύο εκδηλώσεις.
Είναι επίσης κάτοχος του ευρωπαϊκού ρεκόρ στα 200 μέτρα εφήβων και του εθνικού ρεκόρ εφήβων στα 60 μέτρα. Ο χρόνος του στα 200 μέτρα είναι ο δεύτερο πιο γρήγορος, μετά από τα 19.93 δευτερόλεπτα του Γιουσέιν Μπολτ. Το 2009 κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο ετήσιο βραβείο Ανερχόμενο Αστέρι του Ευρωπαϊκού Στίβου.
Μετάβαση στην Τουρκία
Τον Απρίλιο του 2011 η IAAF απέρριψε το αίτημα του Γκουλίεβ να εκπροσωπήσει άλλη χώρα πέρα του Αζερμπαϊτζάν. Ο δρομέας ισχυρίστηκε ότι η εκπαίδευση και η οικονομική στήριξη που έλαβε στην Τουρκία ήταν σημαντική και ότι ο λαός, η γλώσσα και ο πολιτισμός ήταν παρόμοιοι μεταξύ των δύο χωρών, αν και ο σύλλογός του επιθυμούσε να αντιπροσωπεύσει ξανά το Αζερμπαϊτζάν σε διεθνές επίπεδο. Μετά από διαπραγματεύσεις με το Υπουργείο Νεολαίας και Αθλητισμού του Αζερμπαϊτζάν ο Γκουλίεβ επιβεβαίωσε την αρχική του απόφαση να μην διαγωνιστεί με το Αζερμπαϊτζάν. Ο υπουργός ισχυρίστηκε ότι ο αθλητής αιτούνταν παράλογα οικονομικά ποσά και εξέφρασε την αμφιβολία του για το αν η εκπροσώπησή του στο πλευρό της Τουρκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 θα ήταν επιτυχής.
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2015 έτρεξε σε αγώνα 200 μέτρων στο Ζάγκρεμπ με χρονομέτρηση στα 19,88 δευτερόλεπτα. Με αυτή την επίδοση βρέθηκε στην 34η καλύτερη θέση παγκοσμίως και στην 6η καλύτερη για το 2015.
Στις 10 Αυγούστου 2017 κέρδισε την κούρσα 200 μέτρων ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Λονδίνου σε χρόνο 20,09 δευτερόλεπτα.
Μετά την ιστορική επιτυχία του δήλωσε ότι «αν δεν επρόκειτο για τη Φενέρμπαχτσε, θα είχα εγκαταλείψει πιθανώς τον αθλητισμό εδώ και πολύ καιρό. Όλα μου τα επιτεύγματα οφείλονται στο σύλλογό μου».
Με ρεκόρ πρωταθλήματος 19.76 δευτερολέπτων, ο Γκουλίεφ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον τελικό των 200 μέτρων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αζέροι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2009 Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2013 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2015 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Ισλαμικούς Αγώνες Αλληλεγγύης 2017 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Τουρκίας Κατηγορία:Νικητές Αθλητή της Χρονιάς των Βαλκανίων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Καταρίνα Βιτ
Η Καταρίνα Βιτ (Katarina Witt, 3 Δεκεμβρίου 1965) είναι Γερμανίδα πρώην αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ.
Η Βιτ κέρδισε δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια για την Ανατολική Γερμανία, το πρώτο το 1984 στους Ολυμπιακούς του Σαράγεβο και το δεύτερο το 1988 στους Ολυμπιακούς του Κάλγκαρυ. Είναι τέσσερις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια (1984, 1985, 1987, 1988) και δύο φορές νικήτρια αργυρού μεταλλίου (1982, 1986). Η Βιτ κέρδισε σε έξι συνεχόμενα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (1983–1988), απόδοση που έχει πετύχει, από τις γυναίκες αθλήτριες του καλλιτεχνικού πατινάζ, μόνο η Σόνια Χένιε.
Η δουλειά της στα media από τότε που σταμάτησε τον αθλητισμό περιλαμβάνει μία cameo εμφάνιστη στην ταινία Τζέρι Μαγκουάιρ, έναν μικρό ρόλο στο Ronin, και το 2012 ήταν κριτής στο βρετανικό τηλεοπτικό σόου Dancing on Ice.
Από το 1983 ως το 1988, η Βιτ κέρδισε δέκα χρυσά μετάλλια σε έντεκα μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις: δύο ολυμπιακά, τέσσερα σε πέντε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και πέντε σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Αυτό το ρεκόρ την καθιστά μία από τις πιο επιτυχημένες αθλήτριες καλλιτεχνικού πατινάζ όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητές από την Ανατολική Γερμανία Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της καλλιτεχνικής παγοδρομίας
Ηγεμονία του Καμέρος
Η Ηγεμονία του Καμέρος (ή Λος Καμέρος) ήταν συνοριακή ηγεμονία στη Σιέρρα ντε Καμέρος, εντός της επαρχίας της Λα Ριόχα κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα και της πρώιμης νεότερης περιόδου. Αρχικώς, αποτελούσε τμήμα των νότιων συνόρων της Ναβάρρας, περιλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του Βασιλείου της Βιγκέρα, κατά το πρώτο τέταρτο του 11ου αιώνα. Μετά το 1076, τέθηκε υπό τον έλεγχο της Καστίλης.
Κατά την διάρκεια του 12ου αιώνα, οι ηγεμόνες του Καμέρος αποτέλεσαν πάτρονες Μοναστήρι Σαν Προυδένσιο ντε Μόντε Λατούρθε, το οποίο αποτέλεσε τόπο ταφής τους. Το 1162, οι Πέδρο και Ντιέγο Χιμένεθ ίδρυσαν τον Κιστερκιανό θυγατρικό οίκο της Σάντα Μαρία ντε Ρούτε. Το 1181, τον μετατόπισαν στο Μόντε Λατούρθε, προκειμένου να «επανιδρύσουν» το παλαιό μοναστήρι στην συγκεκριμένη τοποθεσία, βασιζόμενοι στους κανόνες των Κιστερκιανών.
Ηγεμόνες του Καμέρος
Με τον θάνατο του Σιμόν, η ηγεμονία του Καμέρος πέρασε υπό τον έλεγχο του Στέμματος.
Πηγές
Κατηγορία:Λα Ριόχα (Ισπανία)
Αλεξέι Κοβαλιόφ
Ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς Κοβαλιόφ (Олексій Іванович Ковальов, Алексей Иванович Ковалёв, Ολεξίι Ιβάνοβιτς Κοβαλιόφ, 19 Ιανουαρίου 1989, Γκόλαγια Πρίσταν - 28 Αυγούστου 2022, Γκόλαγια Πρίσταν) ήταν Ουκρανός πολιτικός, βουλευτής της Βερχόβνα Ράντα. Το 2022, κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, συνεργάστηκε με τον ρωσικό στρατό και διορίστηκε αντιπρόεδρος της ρωσικής κατοχικής στρατιωτικο-πολιτικής διοίκησης της Χερσώνας για τη γεωργία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1989 στη Γκόλαγια Πρίσταν του Όμπλαστ της Χερσώνας. Αποφοίτησε από τη Νομική Ακαδημία της Οδησσού. Εργάστηκε ως δικηγόρος σε αγροτική επιχείρηση. Διευθυντής της ΠΕ «LK-AGRO» (από τους κορυφαίους στην καλλιέργεια στην περιοχή). Το 2019, στις εκλογές για τη Βερχόβνα Ράντα, εξελέγη από την 186η εκλογική περιφέρεια του Όμπλαστ της Χερσώνας. Εντάχθηκε στην παράταξη Υπηρέτης του Λαού, του Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Στις 28 Απριλίου 2022, η ένταξη στην παράταξη ανεστάλη, ενώ στις 3 Μαΐου διαγράφηκε οριστικά από την παράταξη.
Στις 22 Ιουνίου 2022, επέζησε από απόπειρα δολοφονίας, την οποία ορισμένα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν λανθασμένα ως επιτυχή.
Στις 30 Ιουνίου, η ηγεσία της Βερχόβνα Ράντα ανακοίνωσε την απαλλαγή του Κοβαλιόφ από τα καθήκοντα του.
Στις 4 Ιουλίου 2022, έγινε μέλος της ρωσικής κατοχικής στρατιωτικο-πολιτικής διοίκησης της Χερσώνας, αναλαμβάνοντας τη θέση του αντιπροέδρου για τη γεωργία.
Στις 28 Αυγούστου 2022 δολοφονήθηκε.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί πολιτικοί
Τέλος καλό, όλα καλά
Τέλος καλό όλα καλά (αγγλικός τίτλος: All's Well That Ends Well) είναι θεατρικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Υπάρχει διαφωνία σχετικά με τη χρονολόγηση της συγγραφής του έργου, με πιθανές ημερομηνίες να κυμαίνονται από το 1598 έως το 1608.
Έμπνευση
Ο Σαίξπηρ εμπνεύστηκε το έργο από μια ιστορία του Δεκαήμερου του Βοκάκιου, την ένατη ιστορία της τρίτης ημέρας. Ωστόσο, άλλαξε και πρόσθεσε τα πρόσωπα. Επίσης, ο Βοκάκιος εστιάζει μόνο στη σχέση μεταξύ της Ελέν και του Μπερτράμ και όλη η πολιτική ίντριγκα γύρω από τον κόμη ντε Ρουσιγιόν και τον Παρόλ είναι εντελώς απούσα. Εκτός από αυτές τις τροποποιήσεις, το έργο είναι πιστό στο πρωτότυπο κείμενο του Μεσαίωνα.
Υπόθεση
μικρογραφία|Η Ελέν και ο κόμης Μπερτράμ μπροστά στον Γάλλο βασιλιά, Φράνσις Γουίτλεϊ (1793) Το έργο διαδραματίζεται στη Γαλλία και στην Τοσκάνη.
Η Ελέν, ορφανή κόρη ενός διάσημου γιατρού και ακόλουθος της κόμισσας ντε Ρουσιγιόν, είναι απελπισμένα ερωτευμένη με τον γιο της κόμισσας, τον κόμη Μπερτράμ, ο οποίος έχει σταλεί στην αυλή του βασιλιά της Γαλλίας. Παρά την ομορφιά της και τις φυσικές της χάρες, η Ελέν δεν έχει καμία ελπίδα να προσελκύσει τον κόμη, επειδή είναι ταπεινής καταγωγής ενώ εκείνος είναι ευγενής. Η Ελέν ακολουθεί τον Μπερτράμ στο Παρίσι, φαινομενικά για να προσφέρει στον βασιλιά που είναι άρρωστος τις υπηρεσίες της, χρησιμοποιώντας τις ιατρικές γνώσεις που της μετέδωσε ο πατέρας της. Ο βασιλιάς δυσπιστεί και αυτή εγγυάται τη θεραπεία του με τη ζωή της: αν πεθάνει, θα θανατωθεί, αλλά αν ζήσει, ζητά ως ανταμοιβή να επιλέξει σύζυγο από τη βασιλική αυλή.
Ο βασιλιάς θεραπεύεται από το συρίγγιο που έπασχε και η Ελέν επιλέγει ως σύζυγο τον Μπερτράμ, ο οποίος συγκλονίζεται από τα νέα και την απορρίπτει, λόγω της φτώχειας και της χαμηλής της θέσης. Ο βασιλιάς τον αναγκάζει να την παντρευτεί, αλλά μετά την τελετή ο νέος φεύγει αμέσως στον πόλεμο στην Ιταλία με τον φίλο του Παρόλ χωρίς ούτε ένα αποχαιρετιστήριο φιλί.
Η Ελέν επιστρέφει στο σπίτι της κόμισσας και λαμβάνει ένα γράμμα από τον Μπερτράμ που την ενημερώνει ότι δεν θα γίνει ποτέ σύζυγός της, εκτός κι αν μπορέσει να πάρει το οικογενειακό του δαχτυλίδι από το δάχτυλό του και να μείνει έγκυος στο παιδί του - κανένα από τα δύο, δηλώνει, δεν θα συμβεί ποτέ. Η κόμισσα, που αγαπά την Ελέν και εγκρίνει τον γάμο, προσπαθεί να την παρηγορήσει, αλλά η νεαρή γυναίκα, κυριευμένη από θλίψη, φεύγει από το Ρουσιγιόν, προφασιζόμενη ένα θρησκευτικό προσκύνημα.
Εν τω μεταξύ, στη Φλωρεντία, ο Μπερτράμ έγινε στρατηγός στο στρατό του δούκα. Η Ελέν, μόλις φτάνει στην πόλη, ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της προσπαθεί να σαγηνεύσει την Ντιάνα, την κόρη μιας χήρας, η οποία δέχεται να προσφέρει τη βοήθειά της στην Ελέν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο Μπερτράμ και η Ελέν - που ο επίδοξος εραστής νομίζει ότι είναι η Ντιάνα - ανταλλάσσουν τα δαχτυλίδια τους, ολοκληρώνουν τη σχέση τους, χωρίς ο Μπερτράν να υποψιάζεται ότι κοιμάται με την Ελέν, η οποία μένει έγκυος. Εν τω μεταξύ, στη δευτερεύουσα πλοκή του έργου, δύο άρχοντες του στρατού κατηγορούν τον Παρόλ για δειλία και απιστία και πέφτει σε δυσμένεια.
Διαδίδεται η φήμη ότι η Ελέν είναι νεκρή και, καθώς ο πόλεμος πλησιάζει στο τέλος του, ο Μπερτράμ αποφασίζει να επιστρέψει στη Γαλλία. Εν αγνοία του, η Ελέν τον ακολουθεί, συνοδευόμενη από την Ντιάνα και τη μητέρα της. μικρογραφία|250x250εσ|Εικονογράφηση της τελευταίας σκηνής (1794) Στο Ρουσιγιόν, όλοι προσποιούνται ότι θρηνούν για την Ελένη. Ο βασιλιάς τους επισκέπτεται και συναινεί σε έναν γάμο μεταξύ του Μπερτράμ και της κόρης ενός ευγενή. Ωστόσο, παρατηρεί στο δάχτυλο του Μπερτράμ το δαχτυλίδι που ανήκε στην Ελέν: ήταν το δώρο που της έκανε όταν του έσωσε τη ζωή. Ο Μπερτράμ δυσκολεύεται να εξηγήσει από πού προέρχεται. Η Ντιάνα και η μητέρα της επεμβαίνουν στη συνέχεια για να εξηγήσουν την εξαπάτηση που επινόησε η Ελέν. Η τελευταία ενημερώνει τον σύζυγό της ότι οι δύο προϋποθέσεις που είχε θέσει για την ολοκλήρωση του γάμου τους έχουν εκπληρωθεί. Ο Μπερτράμ, εντυπωσιασμένος από όλα όσα έχει κάνει για να τον κερδίσει, της ορκίζεται την αγάπη του. Έτσι όλα τελειώνουν καλά, αν και στις περισσότερες σύγχρονες ερμηνείες του έργου, ο ήρωας διατηρεί την πικρία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Νικολό ντελ’Αμπάτε
O Νικολό ντελ’Αμπάτε (ιταλικά: Niccolò dell'Abbate, αναφερόμενος ενίοτε και ως Nicolò και ωςAbate, 1509 ή 1512 - 1571 ) ήταν Ιταλός μανιεριστής ζωγράφος, που ασχολήθηκε τόσο με την τοιχογραφία όσο και με την ελαιογραφία. Όσον αφορά τη "Σχολή" του, κατατάσσεται στη "σχολή της Μπολόνια", ωστόσο αποτελεί έναν από τους ιδρυτές της "Σχολής του Φονταινεμπλώ", μιας ομάδας Ιταλών καλλιτεχνών που εργάστηκαν στο βασιλικό Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ και άσκησαν σημαντική επίδραση στην τέχνη της Γαλλίας αλλά και της βόρειας Ευρώπης γενικότερα
Βιογραφία και έργο
Ο Νικολό ντελ’Αμπάτε γεννήθηκε στη Μόντενα και ήταν γιος του γλύπτη Τζοβάννι ντελ Αμπάτε. Εκπαιδεύτηκε, μαζί με τον Αλμπέρτο Φοντάνα στο εργαστήριο του τοπικού γλύπτη Αντόνιο Μπεγκαρέλλι (Antonio Begarelli) στη Μόντενα. Οι πρώτες του επιρροές ήταν από καλλιτέχνες της Σχολής της Φερράρα όπως οι Γκαρόφαλο (Garofalo) (Μπενβενούτο Τίζι) και Ντόσσο Ντόσσι (Dosso Dossi). Ο Αμπάτε ειδικεύτηκε στην εικονογράφηση μεγάλων ζωφόρων, στις οποίες καλλιτεχνούσε κοσμικές και μυθολογικές παραστάσεις, όπως έκανε στο Παλάτσο ντέι Μπεκκερίε (Palazzo dei Beccherie) το 1537, σε αίθουσες του "Ρόκκα ντι Σκαντιάνο", το οποίο κατείχαν οι κόμητες Μποϊάρντο (Boiardo), όπου ζωγράφισε 12 τοιχογραφίες, μία για κάθε βιβλίο της Αινειάδας και, ιδιαίτερα, μια τοιχογραφία συναυλιών σε οροφή, η οποία αποτελείται από ένα δακτύλιο νεαρών μουσικών σε προοπτική (αρχές δεκαετίας 1540). Δημιούργησε, επίσης, την αίθουσα του Ηρακλή στο οικοδόμημα Rocca Meli Lupi στη Σοράνια (Soragna) (περίπου την περίοδο 1540 - 1543). Είναι, επίσης, πιθανόν να δημιούργησε τις τοιχογραφίες της στοάς που αφαιρέθηκαν από το Παλάτσο Καζόττι (Palazzo Casotti) στο Ρέτζο Εμίλια.
Το ύφος του άλλαξε όταν είδε έργα των Κορρέτζο και Παρμιτζανίνο μετακομίζοντας στη Μπολόνια το 1547. Εκεί, τα περισσότερα έργα του απεικόνιζαν λεπτομερή τοπία ή ήταν ρωπογραφίες από τη ζωή αριστοκρατών, όπως σκηνές κυνηγίου, έρωτες στις Αυλές, συχνά παραλληλιζόμενες με μυθολογικές αφηγήσεις. Εκείνη την εποχή άρχισε να διακοσμεί το Παλάτσο Πότζι (Palazzo Poggi) και δημιούργησε ένα κύκλο τοιχογραφιών με εικονογραφήσεις από το "Μαινόμενο Ορλάνδο" του Αριόστο και μνημονεύθηκε σε ένα σονέτο στο οποίο συγκρινόταν, ανάμεσα σε άλλους, με τον Ραφαήλ και τον Τιτσιάνο. Ένα από τα πρώιμα έργα του, χάρη στο οποίο εδραιώθηκε η φήμη του, ήταν το Μαρτύριο των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην εκκλησία του Αββαείου του Αγίου Πέτρου στη Μόντενα.
Το 1552 ο ντελ' Αμπάτε μετακόμισε στη Γαλλία, ύστερα από πρόσκληση του Γάλλου βασιλέα Ερρίκου Β', όπου εργάστηκε στο βασιλικό Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ ως μέλος της ομάδας διακόσμησής του υπό τη διεύθυνση του Φραντσέσκο Πριματίτσο (Francesco Primaticcio). Επί δύο χρόνια μετά την άφιξή του ζωγράφιζε το διακοσμητικό έργο που τιμούσε τη μνήμη του Αν του Μονμορανσύ και το προσχέδιο αυτού του έργου σήμερα διασώζεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Στο Παρίσι ζωγράφισε την οροφή του παρεκκλησίου του μεγάρου του Γκιζ (σήμερα έχει καταστραφεί) βασισμένος σε σχέδια του Πριματίτσο. Εξετέλεσε, επίσης, ιδιωτικές παραγγελίες για πίνακες με μυθολογικά θέματα με πλαίσιο τοπιογραφίες. Σχεδίασε και μια σειρά ταπισερί που αναφέρεται με τίτλο Les Mois Arabesques, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν από τη βιοτεχνία σμάλτου της Λιμόζ. Μεγάλο μέρος της παραγωγής του αντικατόπτριζε μια συχνά παραβλεπόμενη λειτουργία των καλλιτεχνών της εποχής: οι εφήμερες εορταστικές διακοσμήσεις που δημιουργήθηκαν για να γιορτάσουν ειδικές περιστάσεις στον Αυλικό κύκλο, για παράδειγμα, οι διακοσμήσεις για τη θριαμβευτική είσοδο του βασιλέα Καρόλου Θ' της Γαλλίας και της συζύγου του Ελισάβετ της Αυστρίας. Τελευταία έργα του, το 1571, ήταν δεκαέξι τοιχογραφίες, τις οποίες δημιούργησε με τη βοήθεια του γιου του, Τζύλιο Καμίλλο. Τον ίδιο χρόνο απεβίωσε στο Φονταινεμπλώ.
Έργα
Ο ντελ' Αμπάτε είναι περισσότερο γνωστός για τα μυθολογικά θέματα σε περιβάλλον τοπίων, που εισήγαγαν τη Φλαμανδική ζωγραφική στην τέχνη της Γαλλίας, όπως το έργο του Ο Ορφέας και τοπίο με τον θάνατο της Ευρυδίκης (σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου και Η αρπαγή της Περσεφόνης (σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου καθώς και για τα εμβριθή και κομψά σχέδιά του. Δεν έχουν διασωθεί αρκετές από τις τοιχογραφίες του, αλλά στο Λούβρο διασώζεται μια συλλογή των σχεδίων τους. Πολλοί πίνακές του κάηκαν το 1643 από την αντιβασίλισσα Άννα την Αυστριακή. Ορισμένα από τα τοπία του, που δημιούργησε για τον Κάρολο Θ', επηρέασαν καλλιτέχνες του 17ου αιώνα Κλωντ Λορραίν και Νικολά Πουσέν.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2010-2011
Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2010−2011 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Νέες ομάδες σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο ήταν ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας και η ΧΑΝΘ, που προβιβάστηκαν από την Α2 και αντικατέστησαν τον ΓΑΣ Κιλκίς και τον ΑΟΔ Θερμαϊκού. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου συμμετείχαν στα πλέι οφ για τον τίτλο του πρωταθλητή, ενώ οι τέσσερις τελευταίες στα πλέι άουτ για την αποφυγή του υποβιβασμού. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε, για πρώτη φορά στην 6χρονη ιστορία της, η ΑΕΚ.
Play off
Στα πλέι οφ και στα πλέι άουτ, οι ομάδες μετέφεραν τους μισούς από τους βαθμούς που πήραν στην κανονική περίοδο. Οι ομάδες έδωσαν από τρεις αγώνες. Όλοι οι αγώνες έγιναν στις έδρες των ομάδων που είχαν την καλύτερη θέση (σε σχέση με τον αντίπαλο τους) στην κανονική περίοδο.
Ο ΠΑΟΚ έιχε το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας και την τελευταία αγωνιστική ο ΠΑΟΚ κατακτούσε το πρωτάθλημα ακόμα και με ισοπαλία κόντρα στην ΑΕΚ. Η ΑΕΚ όμως, αν και βρέθηκε να χάνει με 22−21 30 δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα, κατάφερε να κάνει μια απίστευτη ανατροπή, πετυχαίνοντας το 22−23 στο τελευταίο δευτερόλεπτο, και κατέκτησε έτσι το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της.
Οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς: ΠΑΟΚ 17, ΑΕΚ 17, Δούκας 16, Διομήδης 15.
{|
Πλέι άουτ
Τον υποβιβασμό γνώρισαν ο Ιωνικός Ν.Φ. και ο Ζαφειράκης Νάουσας.
Οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς: Χ.Α.Ν.Θ. 8, Πανελλήνιος 6, Ιωνικός Ν.Φ. 6, Ζαφειράκης 4.
{|
Φρανσουά-Αλεξάντρ-Φρεντερίκ ντε Λα Ροσφουκώ-Λιανκούρ
Ο Φρανσουά- Αλεξάντρ- Φρεντερίκ ντε Λα Ροσφουκώ- Λιανκούρ (François Alexandre Frédéric de La Rochefoucauld-Liancourt) (11 Ιανουαρίου 1747 - 27 Μαρτίου 1827) ήταν Γάλλος κοινωνικός μεταρρυθμιστής.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Λα Ρος Γκουιγιόν. Ήταν γιος του Φρανσουά Αρμάντ ντε λα Ροσφουκώ, δούκα του Εστισάκ, μεγάλου άρχοντα της βασιλικής γκαρνταρόμπας. Ξάδελφός του ήταν ο Λουίς Αλεξάντρ ντε λα Ροσφουκώ ντ' Ανβίλ.
Γνωστός ως δούκας του Λιανκούρ, σε νεαρή ηλικία, έγινε αξιωματικός των καραμπινιέρων.
Μια επίσκεψή του στην Αγγλία φαίνεται να του έδωσε την ιδέα να δημιουργήσει ένα πρότυπο αγρόκτημα στο Λιανκούρ, όπου εξέτρεφε βοοειδή που εισάγονταν από την Αγγλία και την Ελβετία. Εγκατέστησε επίσης κλωστήρια στο κτήμα του και ίδρυσε μια σχολή, την École nationale supérieure d'arts et métiers, για τους γιους των στρατιωτών, η οποία έγινε το 1788 η École des Enfants de la Patrie υπό βασιλική προστασία. Το 2008, η σχολή αυτή μετονομάστηκε σε Arts et Métiers ParisTech.
Γαλλική Επανάσταση
Ο Φρεντερίκ ντε Λιανκούρ εξελέγη στη Συνέλευση των Τάξεων το 1789, όπου προσπάθησε μάταια να υποστηρίξει τη μοναρχία προωθώντας παράλληλα την κοινωνική μεταρρύθμιση.
Στις 14 Ιουλίου, μετά την πτώση τη Βαστίλης, προειδοποίησε τον Λουδοβίκο ΙΣΤ' για την κατάσταση που επικρατούσε στο Παρίσι και αναφώνησε ότι υπήρχε εξέγερση με τη φράση: "Non, sire, c'est une révolution." («Όχι, μεγαλειότατε, είναι επανάσταση»). Στις 18 Ιουλίου έγινε πρόεδρος της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Επικεφαλής μιας στρατιωτικής μεραρχίας στη Νορμανδία, προσέφερε στον Λουδοβίκο μάταια καταφύγιο στη Ρουέν. Τελικά τον στήριξε με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό.
Εξορία
Έφυγε από την Αγγλία το 1794 και ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1795 ξεκίνησε μαζί με πέντε συνεργάτες του μια περιοδεία που κάλυψε μεγάλο μέρος των βόρειων Ηνωμένων Πολιτειών και του Άνω Καναδά. Διέσχισαν τον ποταμό Νιαγάρα προς το Οχυρό Ερί και είδαν επίσης το Οχυρό Chippawa. Από εκεί ταξίδεψαν στο Νιούαρκ του Καναδά, όπου τους φιλοξένησε ο υποδιοικητής Τζον Γκρέιβς Σίμκοε. Το ταξίδι τους διακόπηκε όταν τους απαγορεύτηκε η είσοδος στον Κάτω Καναδά. Προσβεβλημένος, ο Φρανσουά- Αλεξάντρ- Φρεντερίκ επέστρεψε στις ΗΠΑ και, το 1799, μετά το τέλος της εξορίας του, επέστρεψε στη Γαλλία.
Επιστροφή στη Γαλλία
Κατά την επιστροφή του στο Παρίσι, ο Ναπολέων του φέρθηκε με αξιοπρέπεια, αλλά κρατώντας απόσταση.
Κατά την παλινόρθωση μπήκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά ο Λουδοβίκος XVIII αρνήθηκε να τον επαναφέρει στη θέση του άρχοντα της γκαρνταρόμπας, παρόλο που ο πατέρας του είχε πληρώσει 400.000 φράγκα για την τιμή αυτή.
Οι διαδοχικές κυβερνήσεις, επαναστατικές και μη, αναγνώρισαν την αξία των ιδρυμάτων του στο Λιανκούρ και επί είκοσι τρία χρόνια ήταν κυβερνητικός επιθεωρητής της σχολής του, École nationale supérieure d'arts et métiers, η οποία είχε μεταφερθεί στην Καμπανία.
Η 19μελής κριτική επιτροπή για την 5η έκθεση προϊόντων της γαλλικής βιομηχανίας επιλέχθηκε τον Μάιο του 1819, με πρόεδρο τον δούκα του Ροσφουκώ.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε στα δεκαεπτά του χρόνια.
Ο μεγαλύτερος γιος του, ο Φρανσουά, δούκας του Ροσφουκώ (1765-1848), διαδέχθηκε τον πατέρα του στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Ο δεύτερος, ο Αλεξάντρ, κόμης του Ροσφουκώ (1767-1841), παντρεύτηκε την Αντελαΐντ ντε Πιβάρτ ντε Σαστιγέ, κληρονόμο του Αγίου Δομίνικου. Η κυρία του Ροσφουκώ έγινε Κυρία επί των τιμών της αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας και η μεγαλύτερη κόρη τους παντρεύτηκε τον Φρανσέσκο Μποργκέζε, κουνιάδο της Παουλίν Βοναπάρτη, πριγκίπισσας Μποργκέζε. Ο Ροσφουκώ έγινε πρεσβευτής διαδοχικά στη Βιέννη (1805) και στη Χάγη (1808-1810), όπου διαπραγματεύτηκε την ένωση του Βασιλείου της Ολλανδίας με τη Γαλλία. Κατά τη διάρκεια των «Εκατό Ημερών» έγινε ευγενής της Γαλλίας. Στη συνέχεια αφιερώθηκε στο φιλανθρωπικό έργο και το 1822 έγινε βουλευτής στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το 1831 ανακηρύχθηκε και πάλι ευγενής.
Ο τρίτος γιος, ο Φρεντερίκ Γκετάν, μαρκήσιος του Ροσφουκώ Λιανκούρ (1779-1863), ήταν ένθερμος φιλάνθρωπος και οπαδός της συνταγματικής μοναρχίας. Δεν έλαβε μέρος στην πολιτική μετά το 1848. Ο μαρκήσιος έγραψε για κοινωνικά ζητήματα, ιδίως για τη διοίκηση των φυλακών. Εξέδωσε τα έργα του Ροσφουκώ και τα απομνημονεύματα του Κοντορσέτ και ήταν ο συγγραφέας ορισμένων βαριετέ, τραγωδιών και ποιημάτων.
Τοπσούκιογιου
Το Τοπσούκιογιου είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άγιος Ανδρόνικος Τρικώμου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η γυναίκα
Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η γυναίκα είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού του Έλληνα τραγουδιστή Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Το τραγούδι περιέχεται στο άλμπουμ L'Infinitamente Piccolo του Ιταλού τραγουδιστή Άντζελο Μπραντουάρντι, το οποίο κυκλοφόρησε το 2000, με τον τίτλο Il sultano di Babilonia e la prostituta (μετάφραση: Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η πόρνη), που έγραψε η Λουίζα Ζάπα Μπραντουάρντι.
Ωστόσο, το 2001 ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας συνεργάστηκε με την στιχουργό Λίνα Νικολακοπούλου, η οποία μετέφρασε το ιταλικό τραγούδι στα ελληνικά, αντικαθιστώντας τη λέξη «πόρνη» με τη λέξη «γυναίκα». Ο τίτλος που δόθηκε, λοιπόν, ήταν Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η γυναίκα. Το τραγούδι αποτελεί κομμάτι του δίσκου Το διάλειμμα κρατάει δυο ζωές, ο οποίος κυκλοφόρησε το 2001. Στο τραγούδι μετέχει και ο Μπραντουάρντι. Τον Ιούλιο του 2012 το ξανατραγούδησαν μαζί στο Καλλιμάρμαρο
Το τραγούδι διηγείται την ιστορία του Φραγκίσκου της Ασίζης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια
Ισαβέλλα Δάρα
Η Ισαβέλλα Δάρρα (γενν. 1978) είναι Ελληνογαλλιδαπρώην μοντέλο, εστεμμένη Μις Ευρώπη του 1997.
Βιογραφία
Το 1997 στέφθηκε Β' Μις Ελλάς στα ελληνικά καλλιστεία, χορηγίας του ANT1. Λίγους μήνες αργότερα κέρδισε τον τίτλο Μις Ευρώπη στο Κίεβο της Ουκρανίας. Ήταν η τέταρτη νικήτρια του τίτλου από την Ελλάδα.
Μιλάει πέντε γλώσσες (ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά και γερμανικά) ενώ πέρα από τη σταδιοδρομία της ως μοντέλο, έχει ασχοληθεί με τη μουσική και την υποκριτική. Έχει δίπλωμα πιάνου αλλά και πτυχίο από το Ωδείο Αθηνών, καθώς και από το Ωδείο Νάκα. Έχει εκλεγεί ως δημοτική σύμβουλος.
Από το 2004 έως το 2014 ήταν παντρεμένη με τον μουσικό παραγωγό Κωνσταντίνο Θεοφίλου, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Αχιλλέα (γενν. 2005).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Έλληνες γαλλικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής
μικρογραφία|350x350εσ|Οι ορογενέσεις της Ανατολικής Αφρικής και της Κούουνγκα. Η Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής (ΟΑΑ) είναι το κύριο στάδιο της Νεοπροτεροζωικής ορογένεσης της Δυτικής και Ανατολικής Γκοντβάνα (Αυστραλία–Ινδία–Ανταρκτική και Αφρική–Νότια Αμερική) κατά μήκος της Ζώνη της Μοζαμβίκης.
Ορογένεση της Γκοντβάνα
Η ιδέα ότι η Γκοντβάνα δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της Ύστερης Προκάμβριας από δύο παλαιότερα θραύσματα κατά μήκος της Ζώνης της Μοζαμβίκης προτάθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Μια δεκαετία αργότερα αυτή η ηπειρωτική σύγκρουση ονομάστηκε Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής, αλλά έγινε επίσης αντιληπτό ότι δεν ήταν η απλή συνένωση δύο μισών. Μάλλον, ήταν η αποσπασματική ένωση πολλών αρκετά μικρότερων σε μέγεθος κρατονικόν στοιχείων που κάποτε σχημάτισαν μια παλαιότερη υπερήπειρο (σήμερα γνωστή ως Ροδινία), μια διαδικασία που τελικά κορυφώθηκε στη σχετικά βραχύβια υπερήπειρο Γκοντβάνα.
Για αυτή τη συνέλευση έχουν προταθεί δύο εν μέρει ασύγκριτα σενάρια. Σε ένα μοντέλο, η Ορογένεση της Ανατολικής Αφρικής εξελίχθηκε από μια προσαυξητική ορογένεση που περιελάμβανε τη συγχώνευση τόξων και εξελίχθηκε σε μια σύγκρουση ορογένεσης όταν η νεοπρωτοζωική ήπειρος Αζανία συγκρούστηκε με το Κονγκό-Τανζανία-Μπανγκελούου Μπλοκ πριν από c. 640 εκατομμύρια χρόνια. Σύμφωνα με την άλλη γνώμη, η ορογένεση της Ανατολικής Γκοντβάνα (c. 750 με 530 Ma) ήταν μια πολυφασική διαδικασία που περιελάμβανε δύο κύριες περιόδους ορογένεσης: την παλαιότερη ΟΑΑ (c.  750 με 620 Ma) και τη νεότερη Ορογένεση της Κούουνγκα (c.  570 με 530 Ma). Αναφορικά με το πρώτο σενάριο, η Ορογένεση της Κούουνγκα του δεύτερου σεναρίου είναι δύο συνομήλικα γεγονότα: οι συγκρούσεις μεταξύ της Ινδίας και της Αυστραλίας-Ανατολικής Ανταρκτικής και της Αζανίας και της Ινδίας. Επιπλέον, οι δύο ορογενέσεις του τελευταίου σεναρίου τέμνονται στη Μαδαγασκάρη, την προτεινόμενη τοποθεσία της σύγκρουσης Αζανίας-Ινδίας. Αυτό το τμήμα της ορογένεσης Κούουνγκα έχει μετονομαστεί σε Ορογένεση της Μαδαγασκάρης.
Διάβρωση και Κάμβρια Έκρηξη
Η ορογένεση διαβρώθηκε σε τέτοιο βαθμό που από την εποχή των Ορδοβίκων είχε ισοπεδωθεί σε μια επίπεδη επιφάνεια στην Αιθιοπία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορογενέσεις της Αφρικής
Πλωτινούπολις
Η Πλωτινούπολη ή Πλωτινόπολη (αρχαία ελληνικά: Πλωτινούπολις ή Πλωτινόπολις) ήταν πόλη της Θράκης στο δρόμο μεταξύ Τραϊανουπόλεως και Αδριανουπόλεως. Σύμφωνα με το Οδοιπορικό του Αντωνίνου, ευρίσκετο περίπου 30 χλμ. από την Αδριανούπολη.
Πιθανότατα ιδρύθηκε από τον Τραϊανό την ίδια εποχή με την Τραϊανούπολη και της έδωσε το όνομα προς τιμήν της συζύγου του, Πομπηίας Πλωτίνας. Ο Ιουστινιανός Α´ την αποκατέστησε.
Πιστεύεται ότι μπορεί να αντιστοιχεί στο σύγχρονο Διδυμότειχο.
Καθολική επίτιμη επισκοπή
Η επισκοπή Πλωτινουπόλεως ιδρύθηκε το 1933 ως Λατινοκαθολική επίτιμη επισκοπή. Είχε μόνο έναν εν ενεργεία: Παύλο Βασίλικ (16.01.1991 – 20.04.1993), ενόσω ήταν βοηθός επίσκοπος του Ιβάνο-Φρανκίβσκ των Ουκρανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διδυμότειχο Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές της Ευρώπης Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Εθνικά Αρχεία της Βιβλιοθήκης της Ζιμπάμπουε
Ιστορία
Η Εθνική Ελεύθερη Βιβλιοθήκη της Ζιμπάμπουε, ιδρύθηκε το 1945, και βρίσκεται στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας στο Μπουλαγουέο. Χρησιμεύει τόσο ως εθνική δημόσια βιβλιοθήκη όσο και ως εθνικό κέντρο διαδανεισμού.
Το προηγούμενο καθεστώς της Εθνικής Ελεύθερης Βιβλιοθήκης της Ζιμπάμπουε ως ανεξάρτητου οργανισμού καταργήθηκε με νόμο του Κοινοβουλίου της Ζιμπάμπουε για την ίδρυση της NLDS το 1985, και η βιβλιοθήκη του Μπουλαγουέο έγινε μέρος της NLDS στη Χαράρε.
Στο Μπουλαγουέο εδρεύει επίσης η παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη της Ζιμπάμπουε, η Δημόσια Βιβλιοθήκη του Μπουλαγουέο, που άνοιξε το 1896.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Ζιμπάμπουε Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Τέμενος Γενί Βάλιντε
Ιστορία
Η κατασκευή του τζαμιού Γενί Βάλιντε στο Ουσκουντάρ ξεκίνησε το 1708 και ολοκληρώθηκε το 1710. Χτίστηκε για τον σουλτάνο Αχμέτ Γ' προς τιμήν της μητέρας του Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάνας. Το συγκρότημα αποτελείται από ένα ιμαρέτ (πτωχοκομείο), arasta, δημοτικό σχολείο, τον τάφο της Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάνας, μια αυλή με σαντιρβάν (συντριβάνι), έναν μουβακιτχανέ (πύργος του ρολογιού) και γραφεία. Το κτήριο είναι χαρακτηριστικό της Κλασικής Οθωμανικής περιόδου και της «Σχολής Σινάν» της οθωμανικής θρησκευτικής αρχιτεκτονικής. Βρίσκεται στη γειτονιά Ουσκουντάρ της Κωνσταντινούπολης. Το κύριο μέρος του κτηρίου είναι τετράγωνο και καλύπτεται με πεπλατυσμένο κύριο τρούλο και τέσσερις ημιτρούλους. Το τζαμί έχει δύο μιναρέδες με δύο μπαλκόνια ο καθένας. Η καλλιγραφία μέσα στο τζαμί είναι έργο του Χεζαρφέν Μεχμέτ Εφέντι.
Εσωτερικός χώρος
μικρογραφία| Μέσα στην περιοχή προσευχής, μινμπάρ του Τζαμί Γενί Βάλιντε Στο εσωτερικό του τζαμιού, υπάρχουν φυτικά μοτίβα και σχέδια. Στο μπροστινό μέρος υπάρχει ένα μιχράμπ καθώς και ένα μινμπάρ για τον ιμάμη, που χρειάζεται στα τζαμιά, ώστε ο ιμάμης να μπορεί να ιερουργεί και να κατευθύνει τη μουσουλμανική κοινότητα κατά τη διάρκεια της προσευχής. Στο εσωτερικό της θολωτής οροφής πάνω, φαίνεται ότι υπάρχουν γραμμένες διάφορες αραβικές γραφές, ειδικά στην καλλιγραφία του Τούλουτ.
Τα παράθυρα του τζαμιού χρησιμοποιούν τόσο μυτερές όσο και καμπύλες καμάρες. Αυτά που βρίσκονται κάτω από τους θόλους είναι μυτερά, δημιουργώντας το οπτικό αποτέλεσμα της ώθησης των θόλων προς τα πάνω. Τα παράθυρα στους θόλους έχουν στρογγυλεμένες καμάρες, γεγονός, που δημιουργεί το οπτικό αποτέλεσμα ο θόλος να σπρώχνεται προς τα κάτω στην όλη κατασκευή. Τόσο η είσοδος όσο και το οκταγωνικό σιντριβάνι (σαντιρβάν, shadirvan) στην αυλή χρησιμοποιούν πολύ λεπτομερή πέτρινα γλυπτά και ο τάφος της Γκιουλνούς διαθέτει ανοιχτή κορυφή και περίπλοκα μεταλλικά δικτυωτά πλέγματα. Το δημοτικό σχολείο βρίσκεται πάνω από τη βόρεια πύλη προς το συγκρότημα του τζαμιού.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τζαμιά στην Τουρκία Κατηγορία:Ουσκουντάρ Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Τουρκία Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Βαφαίικα Ξάνθης
Τα Βαφαίικα ή Βαφέικα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Βαφαίικα βρίσκονται στο κέντρο της πεδιάδας της Ξάνθης και σε υψόμετρο 30 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 3 χλμ. Β. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου) και 8 χλμ. ΝΑ. από την πόλη της Ξάνθης. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής, η οποία βορειοδυτικά διασταυρώνεται με την Εγνατία Οδό (κόμβος Βαφέϊκων) ενώ στη βόρεια άκρη του περνάει ο ποταμός Κόσυνθος. Χαρακτηριστικό του χωριού είναι οι "στήλοι / καλάθια" της Δ.Ε.Η. που φιλοξενούν, από την άνοιξη και μετά, ζευγάρια πελαργών που μεταναστεύουν στην ευρύτερη περιοχή του Εθνικού Πάρκου Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης (ΕΠΑΜΘ) και τον υγρότοπο της λίμνης Βιστωνίδας.
Η παλιά τους ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Μπογιατζηλάρ και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, ως Βαφέικα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γενισαίας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Γενισέα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Γενισέας που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Βιστωνίδος του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 712 κατοίκους.
Η Εκκλησία του όμορφου αυτού χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεράσιμο της Κεφαλονιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Φλορίνι (νόμισμα Αραγονίας)
Το Φλορίνι Αραγονίας, ισπαν.: Florin ήταν ένα χρυσό νόμισμα της Αραγονίας, που κόπηκε για πρώτη φορά το 1346 με εντολή του βασιλιά δον Πέτρου Δ΄ σε μίμηση του πρότυπου χρυσού νομίσματος από τη Φλωρεντία της Ιταλίας.
Είχε βάρος 3,35 γραμ. και έδειχνε τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή από τη μία πλευρά και ένα κρινάνθεμο (fleur de lis) από την άλλη. Φλορίνια Αραγονίας κόπηκαν στο Περπινιάν, τη Βαρκελώνη, τη Χιρόνα (πριγκιπάτο της Καταλονίας), τη Βαλένθια και τη Μαγιόρκα, αλλά ποτέ στο βασίλειο της Αραγονίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ισπανικά νομίσματα
Κορνάδο
μικρογραφία|Κορνάδο που κόπηκε στο [[Τολέδο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης (1284–1295). Το κεφάλι του φέρει στέμμα (= cor[ο]nado).]] μικρογραφία|Το κορνάδο της [[Βασίλειο της Ναβάρρας|Nαβάρρας κόπηκε το 1757, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φερδινάνδου ΣΤ΄.]]
Το κορνάδο, ισπαν.: ''cornado' (= στεφηφόρος) είναι το κοινό όνομα πολλών Καστιλιανικών νομισμάτων από χαλκό ή billon (κράμα αργύρου και χαλκού), που κόπηκε από την εποχή του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης (13ος αι.) μέχρι εκείνη των Καθολικών Μοναρχών (16ος αι.).
Το όνομα cornado προέρχεται από το γεγονός ότι ο εμπροσθότυπος του νομίσματος απεικόνιζε το κεφάλι του βασιλιά εστεμμένο.
Το 1286, δέκα κορνάδος ήταν ισοδύναμα με ένα μαραβέδιο, και οκτώ κορνάδος με ένα σου΄λεδο (sueldo, σολδία). Οι μεταγενέστερες εκδόσεις κόπηκαν με χαμηλότερη ποιότητα κράματος. Αυτό οδήγησε στην παροιμία no vale un cornado, που ισοδυναμεί με την αγγλική έκφραση "δεν αξίζει ούτε ένα φαρδίνι".
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ισπανικά νομίσματα
Χιτσκοκικά Εγκλήματα
Η τηλεοπτική ταινία Χιτσκοκικά Εγκλήματα (ιταλικά: Ti piace Hitchcock?) είναι τζάλο ιταλικής και ισπανικής συμπαραγωγής του 2005 σε σκηνοθεσία του Ντάριο Αρτζέντο. Η ταινία αποτελεί φόρο τιμής στον καταξιωμένο σκηνοθέτη ταινιών θρίλερ Άλφρεντ Χίτσκοκ.
Υπόθεση
Ο Τζούλιο, ένας φοιτητής κινηματογράφου, κατασκοπεύει την Σάσα, την ελκυστική γειτόνισσά του, και νοικιάζει ταινίες του Φριτς Λανγκ για την πτυχιακή του. Βλέπει την Σάσα στο βιντεοκλάμπ. Εκείνη, προσπαθεί να νοικιάσει την ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ, Ο Άγνωστος του Εξπρές (Strangers on A Train), την ίδια στιγμή με μια άλλη γυναίκα, την Φεντερίκα. Οι δυο τους γίνονται φίλες. Την επόμενη ημέρα, ενώ κάνει ποδήλατο, ο Τζούλιο βλέπει την Σάσα και την Φεντερίκα συζήτηση στα κρυφά, δίπλα σε ένα συντριβάνι.
Ένας εισβολέας χρησιμοποιεί ένα κλειδί, για να εισέλθει στο διαμέρισμα της Σάσα, ενώ η μητέρα της είναι μόνη στο σπίτι και τη δολοφονεί με ένα ορειχάλκινο γουδοχέρι. Ο Τζούλιο ξυπνά τη νύχτα από την αστυνομική έρευνα, ενώ κάνουν ερωτήσεις στη Σάσα.
Διαβάζοντας εφημερίδα, ο Τζούλιο ανακαλύπτει ότι η Σάσα Τσερμπόνι ήταν μοναχοπαίδι και ότι η μητέρα της ήταν μια πλούσια χήρα. Ο Τζούλιο λέει στην κοπέλα του, Αριάνα, ότι υποπτεύεται ότι η Σάσα και η Φεντερίκα έχουν κάνει μια συμφωνία, παρόμοια με εκείνη στην ταινία Ο Άγνωστος του Εξπρές.
Ο Τζούλιο περνάει απέναντι στο δρόμο και συναντά μια ομάδα καθαρισμού να σκουπίζει τη σκηνή του εγκλήματος. Αρπάζει μια επιστολή από το γραμματοκιβώτιο και βλέπει μια τραπεζική δήλωση που δηλώνει ότι σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ βρίσκονται στο λογαριασμό των Τσερμπόνι. Πίσω στο διαμέρισμά του, η μητέρα του του λέει για τον καινούργιο της αρραβωνιαστικό. Με την επιστροφή της Σάσα, ο υπεύθυνος της ομάδας καθαρισμού της λέει για την επίσκεψη του Τζούλιο.
Κάποιος εισβάλει στο διαμέρισμα του Τζούλιο. Ο εισβολέας σπάει ένα άδειο μπουκάλι από κρασί και φεύγει όταν ο Τζούλιο ακούει θόρυβο. Ο Τζούλιο τηλεφωνεί την Αριάνα και της ζητά να περάσουν τη νύχτα μαζί, γιατί είναι πολύ αγχωμένος. Όταν ο Τζούλιο υποθέτει ότι είναι η σειρά της Σάσα να σκοτώσει κάποιον γνωστό της Φεντερίκα (όπως και στην ταινία Ο Άγνωστος του Εξπρές), η Αριάνα του λέει ότι είναι τρελός. Την επόμενη μέρα, ο υπάλληλος του βιντεοκλάμπ, Αντρέα, λέει στον Τζούλιο ότι η Σάσα τον ρωτούσε για εκείνον, λέγοντας ότι ήξερε ότι την έβλεπε.
Την επόμενη ημέρα, ο Αντρέα ζητά στον Τζούλιο να προσέχει το βιντεοκλάμπ ενώ εκείνος θα βγει λίγο έξω. Ενώ λείπει ο Αντρέα, ο Τζούλιο ψάχνει τη διεύθυνση της Φεντερίκα στον υπολογιστή του καταστήματος.
Ο Τζούλιο πηγαίνει με τη μηχανή του μέχρι το διαμέρισμα της Φεντερίκα και την ακολουθεί μέχρι τον τόπο εργασία της. Στο τέλος της ημέρας, η Φεντερίκα φεύγει απογοητευμένη με το αφεντικό της. Ο Τζούλιο τους ακολουθεί μέχρι το διαμέρισμα του αφεντικού της και τους βλέπει να τσακώνονται στο παράθυρο του δεύτερου ορόφου. Το αφεντικό εκβιάζει την Φεντερίκα να του παρέχει σεξουαλικές υπηρεσίες, λόγω του ότι εκείνη έκλεψε χρήματα από έναν πελάτη. Η Φεντερίκα εντοπίζει τον Τζούλιο να παρακολουθεί από το παράθυρο. Ο Τζούλιο πέφτει από το περβάζι, με αποτέλεσμα να σπάσει τον αστράγαλό του. Παίρνει την μοτοσικλέτα του και μετά βίας δραπετεύει.
Ο γιατρός λέει στον Τζούλιο ότι θα πρέπει να φορέσει γύψο για μερικές εβδομάδες. Η Αριάνα τον βοηθάει να τον φορέσει. Όταν της λέει τη θεωρία του, ότι η Φεντερίκα θέλει την Σάσα να σκοτώσει το αφεντικό της, με αποτέλεσμα η Αριάνα να του λέει ότι είναι πιο τρελός από ό, τι πίστευε και φεύγει.
Ο Αντρέα πηγαίνει, φαινομενικά, να επισκεφτεί τον κρεβατωμένο Τζούλιο, και προσπαθεί να τον πνίξει στην μπανιέρα. Ενώ ο Τζούλιο και ο Αντρέα παλεύουν, η μητέρα του Τζούλιο και ο αρραβωνιαστικός της τον επισκέπτονται. Ενώ ακούνε τις φωνές, ο αρραβωνιαστικός σπάει την πόρτα και τραβάει τον Αντρέα που είναι πάνω από τον Τζούλιο. Ο Αντρέα φεύγει τρέχοντας προς το δρόμο και τον χτυπάει θανάσιμα ένα αυτοκίητο.
Η αστυνομία συλλαμβάνει τη Σάσα. Η Αριάνα πηγαίνει στο διαμέρισμα του Τζούλιο και τα ξανά βρίσκουν. Ο Τζούλιο εξηγεί ότι η Σάσα προσέλαβε τον Αντρέα να σκοτώσει τη μητέρα της. Η Αριάνα βλέπει μια μαυροφορεμένη γυναίκα να πλησιάζει το διαμέρισμα της Σάσα. Η Αριάνα την κυνηγά, για να δει τι έχει σκοπό να κάνει. Ο Τζούλιο βλέπει με τα κιάλια του ότι η γυναίκα είναι στην ουσία η Φεντερίκα, αλλά μεταμφιεσμένη. Ψάχνει το κλειδί που άφησε στο διαμέρισμα της Σάσα. Ο Τζούλιο συνειδητοποιεί ότι ο πραγματικός δολοφόνος ήταν η Φεντερίκα, και ότι ο Αντρέα ενώθηκε μαζί τους αργότερα. Ο Τζούλιο τηλεφωνεί την Αριάνα, αλλά εκείνη αρνείται να παρατήσει την καταδίωξη.
Ο Τζούλιο τηλεφωνεί τον επιθεωρητή, ο οποίος φθάνει στο διαμέρισμα της Σάσα, προτού η Αριάνα έχει την ευκαιρία να αντιμετωπίσει την Φεντερίκα. Την κυνηγούν μέχρι την οροφή. Η Φεντερίκα γλιστράει στην άκρη του κτιρίου, αλλά ο επιθεωρητής την πιάνει από το χέρι. Ο επιθεωρητής και η Αριάνα σώζουν την Φεντερίκα, και τη συλλαμβάνουν.
Στην τελική σκηνή, ο Τζούλιο αφαιρεί το γύψο του και λαμβάνει τηλεφώνημα από την μητέρα του. Ενώ μιλάνε, βλέπει μια άλλη όμορφη γυναίκα να μένει πλέον στο πρώην διαμέρισμα της Σάσα. Είναι σχεδόν γυμνή και διαβάζει ένα βιβλίο στον καναπέ. Βλέπει τον Τζούλιο να την παρακολουθεί, αλλά δε φαίνεται να την ενοχλεί.
Αποδοχή
Ο Εντ Γκονθάλεθ βαθμολόγησε την ταινία με δυόμισι αστέρια στο περιοδικό Slant Magazine, περιγράφοντάς το ως "φιλόδοξο επιχείρημα για τη μικρή οθόνη, προτιμότερη από την ντροπιαστική ταινία του 1998 Το Φάντασμα της Όπερας (Il fantasma dell'opera), αλλά και πάλι αποτελεί ελαφρά απομίμηση των παλιότερων τζάλο του σκηνοθέτη." Επιπροσθέτως, ανέφερε τις αποτρόπαιες δολοφονίες και το κυνηγητό ως τα καλύτερα σημεία της ταινίας.
Η ταινία προτάθηκε ως η καλύτερη τηλεοπτική ταινία στα κινηματογραφικά βραβεία της Βαρκελώνης το 2006.
Αεροπορία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αεροπορία εδραιώθηκε ως κρίσιμο στοιχείο των σύγχρονων οπλικών συστημάτων, από τη Μάχη της Αγγλίας στα πρώτα στάδια μέχρι τις μάχες μεταξύ των στόλων των αεροπλανοφόρων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό και την τελική ρίψη των πυρηνικών όπλων. Οι κύριοι αντιμαχόμενοι – Γερμανία και Ιαπωνία από τη μία και Βρετανία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Σοβιετική Ένωση από την άλλη – δημιούργησαν τεράστιες αεροπορικές δυνάμεις οι οποίες ενεπλάκησαν σε μάχες παράταξης η μία με την άλλη αλλά και με τις αντίπαλες χερσαίες δυνάμεις. Ο βομβαρδισμός έγινε κύρια στρατηγική δύναμη, και επίσης ο πόλεμος αυτός αποτέλεσε τον πρώτο στον οποίον τα αεροπλανοφόρα έπαιξαν σημαντικό ρόλο.