cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φανταστικά Ζώα και πού Βρίσκονται (ταινία)
Box Office
Με προϋπολογισμό 180 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία Φανταστικά Ζώα και που Βρίσκονται έκανε άνοιγμα τριημέρου με 219.9 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό και καναδέζικο box office έφτασαν τα 234 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 580 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 814 εκατομμύρια δολάρια.
1848
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1848 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Εξαμίλιο
Με το όνομα Εξαμίλιο ή Εξαμίλι αναφέρονται:
Εθνική Μάλι (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μάλι εκπροσωπεί το Μάλι στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου του Μάλι (FMF). Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το 1972 έφτασε κοντά στην πρόκριση για την τελική φάση του Κυπέλλου Εθνκών Αφρικής, αλλά έχασε από το Κόνγκο με 3-2. Απέτυχε να προκριθεί στην τελική φάση μέχρι το 1994, όταν έφτασε στα ημιτελικά, κατόρθωμα που επανέλαβε το 2002, το 2004 και το 2012. Έχει κατακτήσει 3 Κύπελλο Αμίλκαρ Καμπράλ (Taça Amílcar Cabral).
Κιχλίδες
thumb|right|150px| Πτερόφυλλον το σκαλικόν (Pterophyllum scalare) Οι Κιχλίδες (Cichlidae) αποτελούν μεγάλη οικογένεια ψαριών των γλυκών νερών κυρίως των τροπικών χωρών που μοιάζουν πολύ με τις πέρκες. Ζουν σε λίμνες και ποταμούς της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, της Ινδίας και της τροπικής Αμερικής. Οι Κιχλίδες είναι ψάρια σαρκοφάγα ή φυτοφάγα και μερικά είδη αυτών παρουσιάζουν κατά την αναπαραγωγή εμφανείς σεξουαλικές διαφορές, (αρσενικά - θηλυκά), που εξαφανίζονται στη συνέχεια.
Κάποια είδη του γένους «Τιλάπια» (Tilapia) αποτελούν σημαντικό είδος ιχθυοτροφίας για τον εμπλουτισμό των αφρικανικών λιμνών και κάλυψη αναγκών της τοπικής διατροφής των παρόχθιων αφρικανικών λαών και όχι μόνο.
Οι τιλαπίες αυξάνονται σχετικά γρήγορα, πολλαπλασιάζονται σε ηλικία 10 – 11 μηνών όπου το μήκος τους φθάνει τα 20 εκ. και το βάρος τους τα 150 γρ. Χαρακτηριστικά είδη του γένους αυτού είναι η «Τιλάπια η νειλοτική», (Tilapia nilotica), που απαντά στον Νείλο, η «Τιλάπια η γαλιλαία», (Tilapia galilea), που απαντά στη Μέση Ανατολή, και η «Τιλάπια η μακρόχειρ» (Tilapia macrochir), που όλα τρέφονται με μικρότερα ψάρια, ενώ τα θηλυκά αυτών επωάζουν τ΄ αυγά τους μέσα στο στόμα τους. Αντίθετα τα είδη «Τιλάπια η ζίλλειος» (Tilapia zilli), και «Τιλάπια η μελανόπλευρος», (Tilapia melanopleura), είναι χορτοφάγα και τα θηλυκά δεν επωάζουν τ΄ αυγά τους με τον παραπάνω τρόπο.
Στην οικογένεια των Κιχλίδων ανήκουν και πολλά είδη περιζήτητα για οικιακά ενυδρεία, όπως το είδος «Πτερόφυλλον το σκαλικόν», (Pterophyllum scalare) που φέρει στο σώμα του τρεις χαρακτηριστικές κάθετες μαύρες ραβδώσεις, (μία στο κεφάλι, μία περί τα στηθικά πτερύγια και μία μεγάλη που καταλήγει στις πίσω άκρες του ραχιαίου και κοιλιακού πτερυγίων), κάνοντάς το πολύ διακοσμητικό ψάρι.
Άλλα γένη της οικογένειας των Κιχλιδών είναι ο «Γεωφάγος», (Geophagus), ο «Ήρως», (Heros), η «Κίχλη», (Cichla), ο «Λαμπρολόγος», (Lamprologus), η «Παρατιλάπια», (Paratilapia), κ.ά.
Ταξινόμηση
Οι Κιχλίδες ανήκουν στην υπόταξη των Περκοειδών.
Μετρό του Μιλάνου
Το μετρό του Μιλάνου είναι ένα δίκτυο από γραμμές υπόγειου σιδηροδρόμου (μετρό) υπό την υπηρεσία της πόλης του Μιλάνου και τμήμα της ενδοχώρας, ο κεντρικός άξονας του δικτύου των μέσων μαζικής μεταφοράς.
Αποτελείται από πέντε γραμμές, τρεις μεγάλης δυναμικότητας και δύο μέσης δυναμικότητας, που προσδιορίζονται με διαφορετικούς αριθμούς και χρώματα, για μια απόσταση συνολικού μήκους 102,5 χλμ. Η πρώτη γραμμή, η κόκκινη, που ονομάζεται επίσης Μ1, εγκαινιάστηκε το 1964, η πράσινη (Μ2) το 1969, η κίτρινη (Μ3) το 1990, η μωβ (Μ5) το 2013 και η μπλε (Μ4) το 2022 Σήμερα ολοκληρώνεται η επέκταση της κόκκινης γραμμής προς τη Monza Bettola, της μπλε γραμμής προς το San Cristoforo FS και επίσης σχεδιάζεται η μωβ γραμμή προς τη Μόντσα. Υπάρχουν 119 σταθμοί, εκ των οποίων οι 101 είναι υπόγειοι. Το δίκτυο διαχειρίζεται η Azienda Trasporti Milanesi (ATM), εταιρεία μεταφορών του Μιλάνου.
Είναι το μεγαλύτερο δίκτυο μετρό στην Ιταλία, έπειτα από εκείνων της Ρώμης και της Νάπολης. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το ένατο μεγαλύτερο δίκτυο ανά χιλιομετρική επέκταση.
Δίκτυο
Το δίκτυο του μετρό αποτελείται από τέσσερις γραμμές.
Το Νοέμβριο του 2022 η επέκταση του δικτύου ανήλθε στα 102,5 χιλιόμετρα. Περίπου 83 χλμ. του δικτύου εκτείνονται κατά πλάτος της επικράτειας του δήμου του Μιλάνου, ενώ τα υπόλοιπα 22 χλμ. εκτείνονται στους δήμους της ενδοχώρας του Μιλάνου. Περίπου 77 χλμ. του δικτύου είναι υπόγεια, τα υπόλοιπα βρίσκονται σε υπερυψωμένα εδάφη, σε ορύγματα ή σε επίπεδα εδάφη. Ο συνολικός αριθμός των σταθμών είναι 119, από τους οποίους οι 19 βρίσκονται εκτός πόλης.
Οι τέσσερις γραμμές αναφέρονται συνήθως με τα χρώματα που φέρουν: η "κόκκινη" (Μ1), η "πράσινη" (M2), η "κίτρινη" (M3), η "μωβ" (M5), η "μπλε" (M4). Το χρώμα χρησιμοποιείται στους χάρτες, στο εξωτερικό των τρένων και στα έπιπλα που υπάρχουν στους σταθμούς.
Τα πρώτα στάδια
Ο σχεδιασμός και η κατασκευή του δικτύου του μετρό στην πόλη του Μιλάνου είναι ένα θέμα που, μέχρι τη δεύτερη μεταπολεμική περίοδο, εμφανίζεται διαρκώς στην ιστορία της πόλης, υπό τη μορφή της πολιτικής βούλησης, αφενός, και των τεχνικών υποθέσεων και έργων, αφετέρου.
Η πρώτη υπόθεση για την κατασκευή του δικτύου του μετρό στην πόλη του Μιλάνου χρονολογείται πράγματι από το έτος 1857, όταν ο μηχανικός Carlo Mira, ειδικός στις μεταφορές, πρότεινε να εκτραπούν τα νερά του καναλιού Martesana και να χρησιμοποιηθεί η κοίτη του ποταμού, η οποία είναι καταλλήλως χαμηλή, ως βάση ενός μονοπατιού ιππασίας το οποίο κυλά χωριστά. Συγκεκριμένη πρόταση ήρθε μετά την εκκίνηση του Εικοστού αιώνα, όταν ο μηχανικός Baldassarre Borioli, παρουσιάζει ένα σχέδιο εγκατάστασης σιδηροδρομικών κόμβων στο Μιλάνο. Το έργο περιελάμβανε μια σιδηροδρομική γραμμή απομακρυσμένης ζώνης απόστασης περίπου 9 χλμ. από το κέντρο της πόλης, η οποία διέθετε 8 σταθμούς. Οι σταθμοί θα εξυπηρετούνταν από αντίστοιχες γραμμές του μετρό, τοποθετημένες ακτινωτά έχοντας ως κοινή αφετηρία την πλατεία Piazza del Duomo. Μία ένατη κυκλική γραμμή θα συνέδεε όλες τις γραμμές μεταξύ τους.
Το ίδιο έτος (1905) οι μηχανικοί Leopoldo Candiani και Carlo Castiglioni σχεδίασαν μαι υπόγεια γραμμή η οποία συνέδεε  την Porta Vittoria με την Porta Magenta, διασχίζοντας την Piazza Duomo.
Τα πρώτα απτά σχέδια για την γραμμή του μετρό στο Μιλάνο χρονολογούνται το 1912, με την παρουσίαση του μηχανικού Evaristo Stefini του έργου της υπόγειας γραμμής που θα συνέδεε το Μιλάνο με τη Monza, του αρχιτέκτονα Carlo Broggi, για μια γραμμή που συνδέει το σταθμό Loreto με το San Cristoforo και του μηχανικού Minorini που προέβλεπε την εγκατάσταση του δικτύου τραμ κάτω από το επίπεδο του δρόμου. Ο Δήμος του Μιλάνου επεσήμανε μια εκδήλωση ενδιαφέροντος τη στιγμή της παρουσίασης αποτελεσματικών προτάσεων για την κατασκευή και τη μετέπειτα διαχείριση του μετρό˙ ορίστηκε τελικά για τον Μάρτιο, το 1913, το αργότερο, η παρουσίαση των διαδικασιών. Ανάμεσα σε όλα αυτά που υποβλήθηκαν, οι τρεις επιλέχθηκαν και παρουσιάζονται, αντίστοιχα, από την ομάδα των Εταιρειών Edison, Siemens, Halske και AEG Βερολίνου, από τη γαλλική Groupe d'etudes Chemin de Fer Métropolitan de Milan και από την ιταλική Candiani e Castiglioni. To 1914, ωστόσο, η εξεταστική επιτροπή διαπίστωσε ότι κανένα από τα τρία έργα δεν ανταποκρινόταν στις ανάγκες της πόλης, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η μόνη τελική γραμμή με πιθανότητα εφαρμογής θα ήταν αυτή που θα συνέδεε τον Κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό στο σταθμό Nord, διασχίζοντας την Piazza Duomo. Το ξέσπασμα του πολέμου έκλεισε το σύντομο διάλειμμα.
Το 1923, η εταιρεία Edison παρουσίασε και πάλι στην πόλη του Μιλάνου μια προσφορά για την κατασκευή του μετρό, σε αντάλλαγμα της εκ νέου επιμέλειας των υπηρεσιών του τραμ (το οποίο η ίδια εταιρεία είχε κατασκευάσει στα τέλη του 1917, έτος κατά το οποίο συνέβη η δημοτικοποίησή του). Αυτή η κατάσταση οδήγησε το δήμο να απορρίψει την πρόταση.
Η ιδέα επέστρεψε το 1926, χωρίς την εύνοια των χρηματοπιστωτικών και τεχνικών ομίλων καθώς οι προδιαγραφές που πρότεινε ο δήμος θεωρήθηκαν υπερβολικά επαχθείς.
Εντοπίζεται και πάλι το θέμα του μετρό στο Νέο Σχέδιο που εγκρίθηκε στις 28 Ιουλίου 1933.
Το 1938, προχώρησε ο σχεδιασμός ενός συστήματος επτά γραμμών, αλλά διακόπηκε μαζί με άλλα μεταγενέστερα έργα (το 1940 και 1941) μετά την έναρξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και λόγω έλλειψης πόρων.
Το 1942 παρουσιάζεται ένα νέο επίσημο σχέδιο για το δίκτυο του μετρό: αποτελείται από πέντε γραμμές, εκ των οποίων η μια είναι κυκλική. Μετά το ξέσπασμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, το έργο της κατασκευής του δικτύου του μετρό αντιμετωπίζει καθυστέρηση.
Η δεύτερη μεταπολεμική περίοδος και τα πρώτα επιτεύγματα
αριστερά|μικρογραφία|Το έργο του δικτύου, όπως παρουσιάστηκε το 1952 μικρογραφία|Ο σταθμός Amendola, της γραμμής M1, υπό κατασκευή Στις 3 Ιουλίου του 1952, η δημοτική αρχή αποφάσισε για ένα έργο, το οποίο ανατέθηκε στον μηχανικό Amerigo Belloni, ενός δικτύου μετρό που αποτελείται από τέσσερις γραμμές. Στις 6 Οκτωβρίου 1955 δημιουργήθηκε μια νέα εταιρεία, η Metropolitana Milanese, για τη διαχείριση της κατασκευής των νέων υποδομών. Το έργο χρηματοδοτήθηκε με 500 εκατομμύρια λίρες από το Δήμο και οι υπόλοιπες δαπάνες καλύφθηκαν με πίστωση από τους πολίτες, που ανταποκρίθηκαν ενθουσιασμένοι. Από τις γραμμές που εμφανίζονται σε αυτό το έργο, μόνο η γραμμή M1 κατασκευάστηκε ακριβώς όπως προέβλεπε το σχέδιο του 1952. Το πρώτο εργοτάξιο της γραμμής M1, ανατέθηκε με σύμβαση για τις 24 Απριλίου του 1957 και ξεκίνησε στη λεωφόρο Monte Rosa στις 4 Μαΐου του επόμενου έτους.
Οι σταθμοί της νέας γραμμής σχεδιάστηκαν από το αρχιτεκτονικό γραφείο του Franco Albini και της Franca Helg, ενώ ο Bob Noorda σχεδίασε το σύστημα σηματοδότησης. Για το σχεδιασμό των συστημάτων σηματοδότησης και της εξοπλισμού του μετρό του Μιλάνου και οι Albini-Helg καθώς και ο Noorda κέρδισαν το βραβείο Compasso d'oro.
Η πρώτη δοκιμή της διαδρομής ολοκληρώθηκε με τραμ στις 14 Αυγούστου 1962. Το πρώτο βαγόνι (πρώτο 101) του μετρό μπήκε σε σήραγγα στις 10 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους από τις προσωρινές ράγες που είχαν εγκατασταθεί μπροστά από το Κάστρο των Σφόρτσα. Στις 10 Αυγούστου 1964 ξεκίνησαν οι αμαξοστοιχίες δοκιμής, αναγκαίες για τη διάθεση της γραμμής στο κοινό. . μικρογραφία|1969, η μετατροπή του Τραμ σε Μετρό: Τραμ των γραμμών[[:it:Linee_celeri_dell'Adda|Celeri dell'Adda και η αμαξοστοιχία της M1 που χρησιμοποιείται προσωρινά στην M2, στη Via Palmanova]]
Τα έτη 1970-1980 και οι επεκτάσεις των δύο πρώτων γραμμών
μικρογραφία|Η αποβάθρα αναμονής του σταθμού Garibaldi FS, γραμμή M2 Το 1970 εγκαινιάστηκε ο Κεντρικός σταθμός FS, για τη γραμμή Μ2, ως επέκταση που ερχόταν από το Caiazzo, η οποία επεκτάθηκε το επόμενο έτος μέχρι το σταθμό Garibaldi.
Στις 8 Νοεμβρίου 1971, η τάση παροχής ηλεκτρικού ρεύματος της γραμμής 2 αυξήθηκε από 750 V σε 1500 V˙ ταυτόχρονα παύει η χρήση αυτής της γραμμής από τα τρένα της γραμμής 1. . Στις 4 Δεκεμβρίου 1972, άνοιξε στην γραμμή Μ2 το τμήμα Gobba-Gorgonzola, που ήταν ήδη μέρος της γραμμής celeri dell'Adda˙ οι στάσεις της επέκτασης βρίσκονται όλες εκτός των ορίων του δήμου του Μιλάνου.
Το 1975 επεκτάθηκε η γραμμή M1. Οι καινούργιοι τερματικοί σταθμοί των διακλαδώσεων είναι ο QT8 (o οποίος αντικαθιστά το Lotto) και o Inganni (ο οποίος αντικαθιστά τον Gambara).
Για να συνδέονται πάντα οι μεγαλύτεροι σιδηροδρομικοί σταθμοί, το 1978, η γραμμή Μ2 επεκτάθηκε μέχρι το σταθμό Cadorna FN, όπου υπάρχει ένας δεύτερος κόμβος με τη γραμμή M1. Σε αυτό το σημείο, οι δύο γραμμές είναι αντίστοιχα 17,6 και 23 χλμ σε μήκος με 28 και 22 σταθμούς η κάθε μία.
Το 1980, η γραμμή M1 επεκτάθηκε από το σταθμό QT8 στον San Leonardo με τρεις ενδιάμεσους σταθμούς. Το επόμενο έτος λειτούργησε η νέα διακλάδωση της γραμμής M2 με τρεις σταθμούς, τον Cologno Sud, τον Cologno Centro και ton Cologno Nord.
Στις 26 Απριλίου 1982, μετά από μια εμπρηστική επίθεση, καταστράφηκε ο σταθμός Sesto Marelli. Παρέμεινε κλειστός για να αποκατασταθεί πλήρως και να φυλάσσεται συνεχώς για πέντε μήνες.
Η πράσινη γραμμή επεκτάθηκε στο σταθμό Porta Genova FS το 1983. Το 1985 άνοιξε η στάση Romolo στα νότια και το τμήμα Gobba-Gorgonzola στα βόρεια.
Το 1986 στην κόκκινη γραμμή προστέθηκαν στα βόρεια οι στάσεις Sesto Rondò, Sesto FS και Molino Dorino. Στις 2 Μαρτίου, 1988 ξέσπασε μια πυρκαγιά στο Loreto στο μπροστινό κινητήρα ενός τρένου εκτός υπηρεσίας που προοριζόταν για έλεγχο. . Στις 25 Ιουνίου του επόμενου έτους ξέσπασε μια πυρκαγιά ανάμεσα στο Duomo και το San Babila στο σύστημα πέδησης ενός τρένου σε υπηρεσία στη γραμμή 1.
Τα έτη 1990-2000 και η τρίτη γραμμή
μικρογραφία|Ο σταθμός Zara, γραμμή Μ3 Το πρώτο τμήμα της τρίτης γραμμής (Centrale FS - Duomo), με 5 σταθμούς, εγκαινιάστηκε στις 3 Μαΐου του 1990, μετά από σχεδόν 9 χρόνια κατασκευής του έργου˙ η γραμμή άνοιξε λίγο πριν παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου. Στις 16 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, η γραμμή έφτασε στη στάση της Porta Romana. Το 1991 άνοιξαν στη γραμμή 3 ακόμα έξι σταθμοί στα νοτιοανατολικά, μέχρι τη στάση San Donato, συμπεριλαμβανομένου του σταθμού Rogoredo FS, ο οποίος επιτρέπει την ανταπόκριση με τον ομόνυμο σιδηροδρομικό σταθμό, και ένας σταθμός στα βορειοδυτικά (Sondrio).
Το 1992 στη γραμμή Μ1, ο τερματικός σταθμός Bisceglie αντικατέστησε τον Inganni. Το 1994 άνοιξε ο σταθμός Famagosta στη γραμμή M2 και τον επόμενο χρόνο εγκαινιάστηκε ο σταθμός Zara.
Από τις 21 Δεκεμβρίου 1997, οι στάσεις Porta Venezia, Repubblica και Garibaldi FS αποτέλεσαν σημαντικά σημεία ανταπόκρισης με το σιδηροδρομικό σταθμό βαρέων αμαξοστοιχιών.
Το 2003 εγκαινιάστηκε ο σταθμός Maciachini στη γραμμή 3, ένας σημαντικός σταθμός ανταπόκρισης με τις μη υπόγειες υπηρεσίες.
Τον Μάρτιο του 2005 η γραμμή 2 έφτασε στο σταθμό Piazza Abbiategrasso (νότια) και η τη γραμμή 1 το σταθμό Rho Fiera στη βόρεια διακλάδωση. Ο ενδιάμεσος σταθμός Pero εγκαινιάστηκε το Δεκέμβριο του 2005.
Από το 2010 και μετά, μια νέα γραμμή
μικρογραφία|Ο σταθμός Garibaldi FS, γραμμή M5 Στις 20 Φεβρουαρίου 2011 άνοιξε μια δεύτερη διακλάδωση στη γραμμή M2. Η διαδρομή αποτελούνταν από δύο στάσεις, την Assago Milanofiori Forum και την Assago Milanofiori Nord. Στις 26 Μαρτίου επεκτάθηκε γραμμή Μ3 μέχρι την Comasina, με τρεις ενδιάμεσους σταθμούς.
Στις 16 Ιουλίου 2012, ξεκίνησαν οι εργασίες (διαδρομή Αεροδρόμιο Linate-Forlanini FS) για τη νέα γραμμή M4.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2012 στις 9:45 δύο τρένα συγκρούστηκαν στο σταθμό Gioia. Σαράντα άτομα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, ευτυχώς κανείς δεν ήταν σε σοβαρή κατάσταση.
Μετά από μια σειρά αναβολών και μετά από 23 χρόνια από την κατασκευή της τελευταίας καινούργιας γραμμής, στις 10 Φεβρουαρίου 2013 εγκαινιάστηκε η γραμμή M5, τα έργα της οποίας είχαν ξεκινήσει στις 16 Ιουλίου 2007. Οι εργασίες για τη δεύτερη διαδρομή, από τη στάση Zara στη στάση Garibaldi FS ξεκίνησαν το 2007 και για την τρίτη διαδρομή από τη στάση Garibaldi FS στη στάση San Siro Stadium, ωστόσο, ξεκίνησαν το 2010. Η πρώτη διαδρομή, η οποία περιλαμβάνει επτά σταθμούς, έχει μήκος 4,1 χλμ. και εγκαινιάστηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2013. Την 1η Μαρτίου 2014, η γραμμή 5 έφτασε μέχρι το σταθμό Garibaldi FS, ενώ στις 29 Απριλίου 2015, έφτασε μέχρι τον τερματικό σταθμό San Siro Stadio και έτσι το τελικό του μήκος ήταν 12,9 χλμ. μαζί με 5 ακόμη σταθμούς. Οι άλλοι σταθμοί οι οποίοι λείπουν από τη διακλάδωση Garibaldi-San Siro εγκαινιάστηκαν μεταξύ Ιουνίου και Οκτωβρίου του 2015, ενώ ο σταθμός Tre Torri εγκαινιάστηκε στις 14 Νοεμβρίου 2015.
Τον Νοέμβριο του 2014 ο δήμος του Μιλάνου επιβεβαιώνει την πρόθεσή του να συνεχίσει με την κατασκευή της γραμμής 4.
Στις 26 Νοεμβρίου 2022, εγκαινιάστηκε το πρώτο τμήμα της γραμμής Μ4 μεταξύ του Linate Aeroporto και του Dateo.
Χρονογραφία
κέντρο|μικρογραφία|Η εξέλιξη του δικτύου του μετρό
Η Γραμμή M1
μικρογραφία|Χάρτης της γραμμής Μ1 Η γραμμή Μ1 του μετρό του Μιλάνου συνδέει την πόλη από τα βορειοανατολικά, με τον τερματικό σταθμό Sesto 1 Maggio FS (του δήμου Sesto San Giovanni) προς τα δυτικά, και διαχωρίζεται σε δύο διαδρομές, η μία προς τα βορειοδυτικά, με τερματικό σταθμό τον Rho Fiera (στο δήμο Rho) και η άλλη προς τα νοτιοδυτικά, με τερματικό σταθμό τον Bisceglie (στο δήμο του Μιλάνου). Η διαδρομή είναι εξ ' ολοκλήρου υπόγεια.
Η γραμμή 1 ονομάζεται επίσης "κόκκινη γραμμή" λόγω του χρώματος που της έχει δοθεί στους χάρτες. Το κόκκινο είναι το κύριο χρώμα που χρησιμοποιείται στη διακόσμηση των σταθμών και των αμαξοστοιχιών.
Περνά από τη γραμμή Μ2 στους σταθμούς Loreto και Cadorna, από τη γραμμή Μ3 στο σταθμό Duomo, και από τη γραμμή M5 στο σταθμό Πολλά.
Η γραμμή έχει ανταποκρίσεις με αρκετούς σταθμούς τρένων: Sesto San Giovanni (προαστιακές γραμμές S7, S8, S9, S11, και τα περιφερειακά τρένα), Milano Porta Venezia (προαστιακές γραμμές S1, S2, S5, S6, S12, S13), Milan Cadorna (προαστιακές γραμμές S3, S4, Malpensa Express και περιφερειακά τρένα) και Rho Fiera (προαστιακές γραμμές S5, S6, S11, περιφερειακά, εθνικά και διεθνή τρένα).
Η Γραμμή Μ2
μικρογραφία|Χάρτης της γραμμής M2 Η γραμμή Μ2 του μετρό του Μιλάνου συνδέει την πόλη από τα βορειοανατολικά με τον διπλό τερματικό σταθμό Cologno Nord (στο δήμο Cologno Monzese) και τον Gessate (του ομώνυμου δήμου) προς τα νότια, φτάνοντας μέχρι τους δύο τερματικούς σταθμούς Piazza Abbiategrasso (στο δήμο του Μιλάνου) καιAssago Milanofiori Forum (στο δήμο Assago). Η διαδρομή της δεν είναι εξ ' ολοκλήρου υπόγεια, είναι η μόνη γραμμή του Μετρό του Μιλάνου η οποία διέρχεται στην επιφάνεια της γης στις διαδρομές Udine-Gessate/Cologno Nord και Famagosta-Assago Milanofiori Forum. Σε αυτές τις διαδρομές, η γραμμή μοιάζει πολύ με ένα S-Bahn (προαστιακές αμαξοστοιχίες παρόμοιες με εκείνες του μετρό) και ακολουθεί παρόμοιες διαδρομές με αυτές των τρένων, διαδρομές σε ορύγματα ή ισόπεδες (κοντά στις στάσεις), ή σε υπερυψωμένο δρόμο (Cascina Gobba-Cologno Nord)
Η γραμμή 2 ονομάζεται και "πράσινη γραμμή", λόγω του χρώματος που της έχει δοθεί στους χάρτες. Το πράσινο είναι το κύριο χρώμα που χρησιμοποιείται στη διακόσμηση των σταθμών και των αμαξοστοιχιών.
Περνά από τη γραμμή M1 στους σταθμούς Loreto και Cadorna, από τη γραμμή Μ3 στο σταθμό Centrale FS, και από τη γραμμή M5 στο σταθμό Garibaldi FS.
Η γραμμή έχει ανταποκρίσεις με αρκετούς σταθμούς τρένων: Milano Lambrate (προαστιακή γραμμή S9, περιφερειακά και εθνικά τρένα), Milano Centrale (Malpensa Express, περιφερειακά, εθνικά και διεθνή τρένα), Milan Porta Garibaldi  (προαστιακές γραμμές S1, S2, S5, S6, S7, S8, S11, S12, S13, Malpensa Express, περιφερειακά, εθνικά και διεθνή τρένα), Milan Cadorna  (προαστιακές γραμμές S3, S4, το Malpensa Express και περιφερειακά τρένα) Milan Porta Genova (περιφερειακά τρένα) και Milano Romolo (προαστιακή γραμμή S9).
Η Γραμμή Μ3
μικρογραφία|Χάρτης της γραμμής M3 Η γραμμή Μ3 του μετρό του Μιλάνου συνδέει την πόλη από τα βόρεια με τον τερματικό σταθμό Comasina (στο δήμο του Μιλάνου) προς τα νότια, φτάνοντας στον τερματικό σταθμό San Donato (στο δήμο του Μιλάνου, στα σύνορα με τον δήμο San Donato Milanese). Η διαδρομή είναι εξ ολοκλήρου υπόγεια, με εξαίρεση τη λωρίδα δοκιμής (όπως ο δοκιμαστικός δακτύλιος του Deposito ATM στο San Donato).
Η γραμμή 3 ονομάζεται επίσης "κίτρινη γραμμή", λόγω του χρώματος που της έχει δοθεί στους χάρτες. Το κίτρινο είναι το κύριο χρώμα που χρησιμοποιείται στη διακόσμηση των σταθμών και των αμαξοστοιχιών.
Η γραμμή έχει ανταποκρίσεις με αρκετούς σταθμούς τρένων: Milano Affori (προαστιακές γραμμές S2 και S4, και περιφερειακά τρένα), Milano Centrale (Malpensa Express, περιφερειακά, εθνικά και διεθνή τρένα), Milano Repubblica (προαστιακές γραμμές S1, S2, S5, S6, S12, S13), Milano Porta Romana (προαστιακή γραμμή S9) και Milano Rogoredo (προαστιακές γραμμές S1, S2, S12, S13, περιφερειακά και εθνικά τρένα).
Η Γραμμή Μ4
μικρογραφία|Χάρτης της γραμμής M4 Η γραμμή Μ4 του μετρό του Μιλάνου συνδέει την πόλη από τα ανατολικά, με τερματικό το Linate Aeroporto (αεροδρόμιο Λινάτε, στο δήμο Segrate), στα ανατολικά σύνορα της εξωτερικής περιφερειακής οδού, στο Dateo (στο δήμο του Μιλάνου). Μόλις ολοκληρωθεί, η γραμμή θα εκτείνεται προς τα νοτιοδυτικά της πόλης, καταλήγοντας στο San Cristoforo FS (στο δήμο του Μιλάνου).
Η γραμμή 4 ονομάζεται επίσης "μπλε γραμμή" λόγω του χρώματος που θα σχεδιαστεί στους χάρτες. Το μπλε είναι επίσης το κύριο χρώμα που χρησιμοποιείται στη διακόσμηση σταθμών και τρένων. Θα διασχίσει τη γραμμή Μ1 στο σταθμό San Babila και τη γραμμή Μ2 στο σταθμό Sant'Ambrogio.
Η ανταπόκριση με τη γραμμή Μ3 θα πραγματοποιηθεί δημιουργώντας μια σύνδεση πεζών μεταξύ των στάσεων Sforza-Policlinico και Missori. Εκτός από τη σημαντική ανταλλαγή με το αεροδρόμιο Λινάτε, η γραμμή έχει επίσης αναταποκρίσεις με τους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Forlanini (προαστιακές γραμμές S5, S6 και S9) και Dateo (προαστιακές γραμμές S1, S2, S5, S6, S12 και S13) και, μόλις ολοκληρωθεί, με το San Cristoforo (προαστιακή γραμμή S9 και περιφερειακά τρένα).
Η Γραμμή M5
μικρογραφία|Χάρτης της γραμμής M5 Η γραμμή M5 του μετρό του Μιλάνου συνδέει την πόλη από τα βόρεια, με τον τερματικό σταθμό Bignami (στο δήμο του Μιλάνου), προς τα δυτικά, στη στάση San Siro Stadio (στο δήμο του Μιλάνου επίσης). Είναι η πρώτη γραμμή του μετρό του Μιλάνου η οποία δεν περνά από την περιφερειακή οδό Cerchia dei Bastioni και από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Η διαδρομή είναι εξ ' ολοκλήρου υπόγεια.
Η γραμμή 5 ονομάζεται επίσης "μωβ γραμμή", λόγω του χρώματος που της έχει δοθεί στους χάρτες. Το μωβ είναι, επίσης, το κύριο χρώμα που χρησιμοποιείται στη διακόσμηση των σταθμών και των αμαξοστοιχιών.
Περνά από τη γραμμή Μ3 κοντά στη στάση Zara, από τη γραμμή M2 κοντά στο σταθμό Garibaldi FS και από τη γραμμή Μ1 κοντά στη στάση Lotto.
Η γραμμή έχει ανταποκρίσεις με αρκετούς σταθμούς τρένων: Milano Porta Garibaldi (προαστιακές γραμμές S1, S2, S5, S6, S7, S8, S11, S12 και S13, Malpensa Express, περιφερειακά, εθνικά και διεθνή τρένα) και Milan Domodossola (προαστιακές γραμμές S3 και S4, και περιφερειακά τρένα).
Ταξιδιωτικές κάρτες
Οι διαθέσιμες ταξιδιωτικές κάρτες που προσφέρει η υπηρεσία είναι οι STIBM (Σύστημα τιμολόγησης εισιτηρίων διαρκείας στις περιοχές κινητικότητας), με τις οποίες είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί μία ή περισσότερες είσοδοι σε ταξίδια μέσα στο χρονικό όριο που επιτρέπει η κάθε κάρτα. Για την απόκτησή της είναι απαραίτητη η κατοχή μιας ηλεκτρονικής κάρτας, στην οποία μπορούν να χρεωθούν συνδρομές εβδομαδιαίες, μηνιαίες, ετήσιες, φοιτητικές, νεανικές και ηλικιωμένων˙στις ηλεκτρονικές κάρτες είναι επίσης δυνατόν να χρεωθούν απλά εισιτήρια ή ένα δελτίο από τα σημεία πρακτορείων εισιτηρίων (ATM), είτε από την ιστοσελίδα των πρακτορείων είτε από τους αυτόματους πωλητές που υπάρχουν σε κάθε σταθμό.
Από την 1η Φεβρουαρίου 2011 είναι, επίσης, διαθέσιμα τα εισιτήρια διαρκείας "Io Viaggio Ovunque in Lombardia" - IVOL (από ημερήσια μέχρι ετήσια συνδρομή), τα οποία θα πρέπει να χρεώνονται σε μια ειδική ηλεκτρονική κάρτα και ισχύουν για όλες τις γραμμές του μετρό του Μιλάνου, όπως και σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ώρες λειτουργίας
Η υπηρεσία ξεκινά στις 5:30/5:40 το πρωί, από Δευτέρα έως Σάββατο και από τις 6:00 την Κυριακή και σταματά περίπου στη 1:00. Μπορεί κατ ' εξαίρεση να παραταθεί έως και τις 2:00 σε ειδικές περιστάσεις. Από την τελευταία διαδρομή το βράδυ μέχρι την πρώτη το πρωί, οι υπηρεσίες των πρώτων τριών γραμμών καλύπτονται από τα αναπληρωματικά λεωφορεία NM1, NM2 και NM3, με ένα δρομολόγιο κάθε 30 λεπτά.
Η υπηρεσία λειτουργεί συνεχώς όλο το χρόνο. Ακόμη και την ημέρα των Χριστουγέννων και την 1η Μαΐου, ισχύει ωράριο αργιών από τις 7:00 έως τις 19:30 για όλες τις γραμμές.
Νυχτερινό δίκτυο
μικρογραφία|Μαγνητικό εισιτήριο πρακτορείων ATM, σε χρήση από το [[2004.]] Από το 2012 λειτουργεί το νυχτερινό δίκτυο που αναπληρώνει το μετρό, το οποίο, από την 1η Μαΐου 2015, καλύπτει τα δρομολόγια όλο το βράδυ από τις 00:00 έως 06:00. Τα δρομολόγια πραγματοποιούνται με λεωφορείο και μοιράζονται σε διάφορες γραμμές:
Οι δύο νυχτερινές γραμμές NM1 κάνουν την ίδια διαδρομή και περνούν από τις στάσεις Cadorna, Conciliazione και Pagano.
Στις γραμμές αυτές, ισχύουν τα κανονικά εισιτήρια και οι κάρτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P856 Κατηγορία:Μετρό
Αποσάθρωση
thumb|Πέτρωμα αλλοιωμένο από αιολική διάβρωση (Βουνά Εϊλάτ, [[Ισραήλ)]]
Με τον όρο αποσάθρωση εννοούμε την προοδευτική και σταδιακή αποσύνθεση των υλικών των εδαφών, των πετρωμάτων, της λάσπης αλλά και τεχνητών υλικών με την πάροδο του χρόνου υπό την επίδραση παραγόντων του περιβάλλοντος, όπως του ανέμου, του νερού, του πάγου ή ακόμη και των ζωντανών οργανισμών (βιοδιάβρωση), αλλά και τη διάβρωση.
Αιολική αποσάθρωση
Η αποσαθρωτική ενέργεια που αναπτύσσουν οι άνεμοι κατά την κίνηση τους πάνω στην επιφάνεια της Γης, τροποποιώντας έτσι την εξωτερική μορφή των διάφορων πετρωμάτων, κυρίως στις ερημικές θερμές περιοχές και σε μικρότερη κλίμακα σε περιοχές με ιδιαίτερα φτωχή Βλάστηση (υποερημικές, παράκτιες ζώνες, περιοχές γύρω από παγετώνες κλπ.).
Κατά κανόνα οι άνεμοι θεωρούνται ρεύματα τα οποία κινούνται από σημεία με υψηλότερη πίεση της ατμόσφαιρας προς σημεία με χαμηλότερη, με κινήσεις εν μέρει παράλληλες προς την επιφάνεια της Γης, η ροή τους όμως είναι συχνά ανώμαλη, με ρεύματα ανοδικά και καθοδικά, με περιδινήσεις και απότομες αλλαγές διεύθυνσης εξαιτίας στιγμιαίων τοπικών συνθηκών. Σε τέτοιες συνθήκες οι άνεμοι αποκτούν ορισμένη ποσότητα ενέργειας, με την οποία αποσπούν και μεταφέρουν σκόνη και κόκκους άμμου, από σημεία όπου άλλες φυσικές και χημικές επιδράσεις έχουν προκαλέσει τη γένεση τους. Οι άνεμοι μερικές φορές απογυμνώνουν τα πετρώματα σε μεγάλες εκτάσεις (και αυτό συμβαίνει στην περίπτωση των ερήμων) οπότε δεν απομένουν παρά μόνο γυμνοί βράχοι (λιθώδεις θίνες, τα hammad της Σαχάρας) ή χαλίκια αρκετά βαριά- αυτά που δεν μπορούν να μεταφερθούν, σχηματίζουν τα ρεγκ (όρος που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα για τις ερημικές περιοχές της Σαχάρας). Αυτή η δράση ανύψωσης, μεταφοράς και κύλισης πάνω στην επιφάνεια του εδάφους των λεπτών υπολειμμάτων της αποσύνθεσης των πετρωμάτων, την οποία αναπτύσσουν οι άνεμοι με τα ρεύματα τους, ονομάζεται Lovato.
Τα λεπτά υλικά που μεταφέρονται με τον άνεμο αποτελούν ισχυρό παράγοντα απόξεσης, ικανό να λειαίνει, να χαράζει και να τρυπά ακόμη και τα πιο σκληρά πετρώματα, δημιουργώντας έτσι ιδιαίτερους τύπους αποσαθρωτικών μορφών που χαρακτηρίζουν την α.δ.• αυτό το φαινόμενο αποσάθρωσης ονομάζεται απορρίνιση. Οι μορφές που αποκτούν τα πετρώματα με την αιολική απορρίνιση είναι συνήθως αρκετά χαρακτηριστικές στις λεπτομέρειες, ελάχιστα όμως στο σύνολο τους. Τα ανθεκτικότερα τμήματα των πετρωμάτων, πάνω στα οποία δρα σε μικρότερο βαθμό η απορρίνιση, καταλήγουν να προεξέχουν πάνω από τα λιγότερο ανθεκτικά, στα οποία σχηματίζονται κοιλότητες• έτσι προκύπτει μια χαρακτηριστική αιολική σμίλευση, σε σχήματα κυψελίδων, μικρών θυλάκων και κυπέλλων, δικτυωτών, δαιδάλων κ.ά. Χαρακτηριστικοί επίσης είναι οι λεγόμενοι Grande, βραχώδεις προεξοχές σε σχήμα χοντρής πλάκας πάνω στην κορυφή λεπτού στηρίγματος. Οι μύκητες σχηματίζονται από τη αποσαθρωτική ενέργεια του βαρύτερου υλικού, που το μετακινεί ο άνεμος χαμηλά, σχεδόν αγγίζοντας την επιφάνεια του εδάφους. Η ενέργεια αυτή του βαρύτερου υλικού είναι μεγαλύτερη σε σύγκριση με την ασθενέστερη δράση του λεπτότερου υλικού, που μεταφέρεται αιωρούμενο.
Στα κρυσταλλοσχιστώδη πετρώματα, που είναι πιο λεπτοκοκκώδη, εμφανίζεται μια τυπική στιλπνότητα, η οποία ονομάζεται βερνίκι της ερήμου. Με τις περιδινήσεις του αέρα ενίοτε δημιουργούνται στο έδαφος κυλινδρικοί ή κωνοειδείς λάκκοι με κατακόρυφο άξονα, όμοιοι με τις χύτρες που σχηματίζει η διαλυτική ενέργεια των νερών. Όμως η δράση του ανέμου δεν εκδηλώνεται μόνο πάνω στα ακίνητα πετρώματα, αλλά και αρκετά συχνά πάνω στα χαλίκια, που αποκτούν εντυπωσιακά σχήματα, ως αποτέλεσμα της απορρίνισης• τα Μετέωρα αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του φαινομένου της αιολικής διάβρωσης στην Ελλάδα. Η ενέργεια του ανέμου πάνω στους κροκαλοπαγείς σχηματισμούς της περιοχής είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία των βραχωδών εξάρσεων σε ποικίλα σχήματα: Bieber, πύργων, πυραμίδων, τραπεζών κλπ.
Παγκόσμια εξίσωση απώλειας εδάφους
Η αποτίμηση του μεγέθους και τις έκτασης της διάβρωσης, καθώς και της προβλέψεις της υποβάθμισης της παραγωγικότητας των εδαφών δίνεται από την εμπειρική εξίσωση που υπολογίζει την ποσότητα εδάφους που χάνεται με τη διάβρωση είναι γνωστή ως, <<παγκόσμια ή γενική εξίσωση απώλειας εδάφους (ΠΕΕΑ) (Universal Soil Loss Equation, USLE)>> (Wischmeier and Smith, 1965, 1978, Schwertmann et al., 1990).
Α=R*K*LS*C*P Α = Η ποσότητα εδάφους που χάνεται με τη διάβρωση σε τον. / εκτάριο [t/ha].
R = Οι επιδράσεις του κλιματικού παράγοντα. Η αποσαθρωτική ικανότητα, αποσαθρώτικότητα των βροχοπτώσεων και των νερών της επιφανειακής απορροής, ως αποτέλεσμα της κινητικής ενέργειας των βροχών, των καταιγίδων και με μέγιστη ένταση 30 λεπτών. Υπολογίζεται με τη βοήθεια του τύπου του Fournier R = Σp2 / P, όπου: P η μηνιαία βροχόπτωση και P η μέση ετήσια βροχόπτωση[MJ mm ha-1 h-1].
LS = Ο τοπογραφικός παράγοντας που αναφέρεται στη κλίση του κεκλιμένου εδάφους. Μια αύξηση της τιμής των δύο συντελεστών L και S, επιφέρει σημαντική αύξηση της εδαφικής διάβρωσης, διότι οι πιο απότομες κλίσεις (S) παράγουν τις υψηλότερες ταχύτητες ροής και οι μακρύτερες κλίσεις (L) συσσωρεύουν επιφανειακή απορροή από μεγαλύτερες περιοχές με αποτέλεσμα την αύξηση πάλι της ταχύτητας ροής. Κατά συνέπεια η αύξηση και των δύο συντελεστών οδηγούν στην αυξανόμενη δυνατότητα εδαφικής διάβρωσης [Stefano, et al. 2000].
C = Ο παράγοντας της φυτικής κάλυψης. Εκφράζει το καλλιεργητικό σύστημα και τη διαχείριση του εδάφους.
P = Ο παράγοντας διαχείρισης της γης. Αναφέρεται σε πρακτικές εφαρμογές που έχει ως σκοπό να ελέγχει τη διάβρωση του εδάφους.
Η ανωτέρω εξίσωση προέκυψε από τη στατιστική επεξεργασία στοιχείων από παρατηρήσεις σε καλλιεργούμενα εδάφη με μικρές λεκάνες απορροής στις ΗΠΑ και αφορά την αυλακωτή διάβρωση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχει αμφισβητηθεί η ακρίβεια της μιας και αποτελεί μειονέκτημα της μεθόδου στην περίπτωση που εφαρμόζεται η μέθοδος σε περιοχές εκτός των ΗΠΑ και άλλες μορφές διάβρωσης. Επιπροσθέτως δεν συνυπολογίζει τη στερεομεταφορά στις κλιτύες των λεκανών απορροής. Επίσης μειονεκτεί διότι συνυπολογίζει την εδαφική διάβρωση πολλαπλασιάζοντας εντελώς διαφορετικά μεγέθη, τα οποία εκφράζουν βροχόπτωση, εδαφολογικά χαρακτηριστικά, τοπογραφικές κλίσεις, φυτοκάλυψη και πρακτικές ελέγχου της διάβρωσης ενώ στην πραγματικότητα η διάβρωση δεν μπορεί να προσεγγιστεί με τόσο απλουστευμένο τρόπο [Kirkby, 1980]. Η εξίσωση Wischmeier εξακολουθεί να εφαρμόζεται λόγο της χρηστικότητας της αν και δεν δίνει αρκετά ακριβείς εκτιμήσεις για τις περισσότερες εφαρμογές. Έχουν προταθεί διάφορες τροποποιήσεις στον υπολογισμό του συντελεστή διαβρωσιμότητας εδάφους (Κ), όπου είναι η μεγαλύτερη δυσκολία εφαρμογής της εξίσωσης.Τα αποτελέσματα της ΠΕΕΑ δεν θα πρέπει να λαμβάνονται ως απόλυτη τιμή αλλά ως μέτρο σύγκρισης περιοχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωλογικά φαινόμενα Κατηγορία:Βιομηχανική γεωργία
Περιφέρεια Κουλικορό
Η Περιφέρεια Κουλικορό (γαλλικά: Région de Koulikoro, αραβικά: منطقة كوليكورو) είναι μια Περιφέρεια του Μαλί. Έχει έκταση 95.848 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.418.305 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι το Κουλικορό.
Δημογραφία
Η Περιφέρεια Κουλικορό έχει 2.625.919 κατοίκους (2009) (δηλαδή περίπου το 18,1 % του συνολικού πληθυσμού του Μαλί). Έχει πυκνότητα 37,3 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι το Κουλικορό με πληθυσμό 43.174 κατοίκων και μεγαλύτερη πόλη η Κατί με 114.983 κατοίκους.
Επαρχίες
Η Περιφέρεια Κουλικορό διαιρείται σε 7 επαρχίες:
Δουκάτο της Λιβύης
Το Δουκάτο της Λιβύης, αναφέρεται και σαν Λυβικό Λίμιτον ήταν διοικητική και στρατιωτική διαίρεση, Δουκάτο, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Βόρειο Αφρική.
Διοικητικά χωριζόταν σε δύο επαρχίες, την Επαρχία Άνω Λιβύης και Επαρχία Κάτω Λιβύης. Το Δουκάτο περιελάμβανε την σημερινή Κυρηναϊκή και περιοχές της δυτικής Αιγύπτου, ως τις περιοχές της Μαρεώτιδος και της Μενελαΐτιδος στο δυτικό Δέλτα του Νείλου. Το 642 με την Αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου το δουκάτο έπαψε να υπάρχει.
Γνωστός δουξ ήταν ο Άννονας.
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Αίγυπτος
Εθνική Μάλι Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Μάλι Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών) εκπροσωπεί το Μάλι στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις για ποδοσφαιριστές κάτω των 20 ετών. Ελέγχεται από την Mali Football Federation. Η ομάδα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών και στο African U-20 Championship. Καλύτερες θέσεις που έχει κατακτήσει είναι η τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1999, η δεύτερη θέση στο African U-20 Championship το 1989 και η τρίτη θέση στην ίδια διοργάνωση το 2003. Έδρα της ομάδας είναι το Stade du 26 Mars.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Μάλι (ποδόσφαιρο) Μαλι
Αιμαγγείωμα
Το αιμαγγείωμα είναι καλοήθης όγκος των ενδοθηλιακών κυττάρων, που αποτελούν το τοίχωμα των αγγείων. Συνήθως εμφανίζεται στην πρώτη εβδομάδα της ζωής και λύεται ως την ηλικία των 10. Είναι ο πιο συχνός όγκος της νεογνικής ηλικίας.
Το αιμαγγείωμα, όμως, είναι συχνό και στους ενήλικες με συχνότερη εντόπιση στον κορμό.
Αιτιολογικοί παράγοντες
Η αιτιολογία τους δεν είναι απολύτως γνωστή. Επιπλέον, τα αιμαγγειώματα δεν είναι μεταδιδόμενα.
Κατηγορία:Ογκολογία Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Πώλα (ταινία)
Η Πώλα (Πρωτότυπος τίτλος: ''Framed) είναι ένα φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1947 σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Γουάλας και σενάριο του Μπεν Μάντοου, βασισμένο σε μια ιστορία του Τζον Πάτρικ. Πρωταγωνιστούν ο Γκλεν Φορντ και η Τζάνις Κάρτερ.
Πλοκή
Ο μηχανικός εξόρυξης Μάικ Λάμπερτ αναλαμβάνει μια προσωρινή δουλειά οδηγώντας ένα φορτηγό. Όταν τα φρένα αποτυγχάνουν ενώ κατεβαίνει σε έναν απότομο αυτοκινητόδρομο, κατευθύνεται σε μια μικρή πόλη και στέκεται τυχερός που απλώς χτύπησε το αμάξι του Τζεφ Κάνινγχαμ. Όταν ο Μάικ ζητά να πληρώσει στον Τζεφ την ζημιά, ο διευθυντής της εταιρειας ρωτά ποιος είναι και γιατί οδηγεί ένα από τα φορτηγά του. Ο Μάικ λέει ότι προσλήφθηκε επειγόντως, χωρίς καν να τον ενημερωσουν ότι το φορτηγό είχε προβλήματα με τα φρένα. Ο Μάικ κρατά από τον διευθυντή 15 δολάρια που κέρδισε για την δουλειά του και τα δίνει στον Τζεφ.
Στη συνέχεια, ο Μάικ κατευθύνεται στο τοπικό μπαρ "La Paloma", όπου η ελκυστική ξανθιά Πώλα Craig εργάζεται ως σερβιτόρα στο μπαρ, ξεκινά μια συνομιλία μαζί του. Σύντομα ο διευθυντής της εταιρείας μεταφορών εμφανίζεται στο μπαρ, συνοδευόμενος από δύο αστυνομικούς, οι οποίοι ελέγχουν τα έγγραφα του Μάικ, ανακαλύπτοντας ότι η άδεια οδήγησης του έληξε πριν από 3 μήνες. Εξηγώντας τον σκοπό της επίσκεψής του στην πόλη, ο Μάικ λέει ότι είναι πιστοποιημένος μηχανικός εξόρυξης και ήρθε σε αναζήτηση εργασίας. Οι μπάτσοι τον μεταφέρουν στον δικαστή για περαιτέρω διαδικασίες.
Αφού κατηγόρησε τον Μάικ ότι παραβίασε τους κανόνες του δρόμου και οδήγησε χωρίς άδεια, ο δικαστής απαφασίζει να καταβάλει πρόστιμο 50 δολαρίων ή δέκα ημέρες στη φυλακή. Οι προσπάθειες του Μάικ να δικαιολογήσουν ότι το φορτηγό δεν λειτουργούσε αντικρούεται από έναν διευθυντή της εταιρείας, ο οποίος ισχυρίζεται ότι από τη στιγμή που ο Μάικ ανέλαβε το φορτηγό, όλη η ευθύνη ήταν δικιά του. Ως αποτέλεσμα, ο δικαστής αφήνει σε ισχύ την ετυμηγορία, και δεδομένου ότι ο Μάικ δεν έχει το απαιτούμενο ποσό για να πληρώσει το πρόστιμο, οδεύει για τη φυλακή. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή, η Πώλα, εμφανίζεται στην αίθουσα του δικαστηρίου, και του πληρώνει το πρόστιμο.
Επιστρέφοντας στο σπίτι της, η Πώλα ντύνεται με μια κομψή βραδινή τουαλετα και πάλι φεύγει για την πόλη. Σε μια διασταύρωση, ένα ακριβό αυτοκίνητο την περιμένει, οδηγημένο από έναν κομψό ντυμένο άνδρα, τον Στιβ Πράις. Η Πώλα του λέει ότι βρήκε έναν άνδρα με το ύψος του και το σωματοτυπο του, αν και δεν μοιάζει πολύ με το πρόσωπό του. Ο Στιβ λέει ότι στην περίπτωσή τους δεν έχει σημασία. Φτάνουν σε ένα πολυτελές εξοχικό σπίτι στα βουνά.
Εγκατεστημένος δίπλα στο τζάκι, ο Στιβ λυπάται που η Πώλα αναγκάστηκε να εργαστεί σε αυτό το τρομερό μπαρ. Ωστόσο, η Πώλα απαντά ότι εργάστηκε ως σερβιτόρα για πέντε εβδομάδες για να βρει το σωστό άτομο στο μπαρ. Μερικές φορές σκέφτηκε ότι όλες οι προσπάθειές της δεν άξιζαν τα 250.000 χιλιαδες δολάρια. Αλλά τώρα που είναι έτοιμοι να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους, το παρελθόν θα τελειώσει. Η Πώλα επιβεβαιώνει στον Στιβ ότι ο Μάικ δεν έχει συγγενείς ή γνωστούς σε αυτήν την πόλη και είναι απίθανο να μπορέσει να πλησιάσει κανέναν τις επόμενες μέρες. Μετά από αγκαλιές και ρομαντικές αναμνήσεις από την πρώτη τους συνάντηση πριν από δύο χρόνια, ο Στιβ δίνει στην Πώλα μια αίτηση για να ανοίξει μια τραπεζική θυρίδα στο όνομά της. Στην ερώτηση της Πώλα σχετικά με το κλειδί της θυρίδας, ο Στιβ απαντά ότι θα το κρατήσει για τον εαυτό του, όπου σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά να χρησιμοποιήσει το κλειδί για να είναι σε θέση να επιστρέψει γρήγορα τα χρήματα στο μέρος. Αποφασίζουν οι δυο τους να προωθήσουν το σχέδιό τους το συντομότερο δυνατό.
Ο Στιβ φτάνει στο σπίτι του, όπου τον υποδέχεται η σύζυγός του και διαμαρτύρεται για την καθυστερημένη επιστροφή του. Πιστεύει ότι μετά από εννέα χρόνια γάμου, έχουν προκύψει σοβαρά προβλήματα στη σχέση τους. Ωστόσο, ο Στιβ δεν βλέπει κανένα πρόβλημα, ισχυριζόμενος ότι του πραγματοποίησε ό,τι ονειρεύτηκε ο ίδιος - έναν αξιοσέβαστο αντιπρόεδρο μιας τράπεζας, και ως εκ τούτου δεν έχει τίποτα για να μετανιώσει. Η συζυγός του τον χτυπά στο πρόσωπο λέγοντας ότι είναι αυτό που πλήρωσε και φεύγει.
Το πρωί, ο Μάικ ξυπνά σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, ανίκανος να καταλάβει πώς έφτασε εκεί, και στη συνέχεια βρίσκει κάποια δολάρια στο πορτοφόλι του. Ο Μάικ ανακαλύπτει από τον υπάλληλο του ξενοδοχείου ότι τον έφερε μια κυρία που έχει ήδη πληρώσει για το δωμάτιό του και του άφησε επίσης ένα σημείωμα με έναν αριθμό τηλεφώνου. Ο Μάικ πετάει το σημειώμα και κατευθύνεται στο εργαστήριο εξέτασης πετρωμάτων, όπου προσπαθεί να βρει δουλειά. Ένας υπάλληλος του λέει ότι δεν έχει θέσεις, αλλά συνιστά να περιμενει ένα άτομο που χθες παρέδωσε ένα δείγμα του για εξέταση, το οποίο, όπως αποδείχθηκε, είναι πολύ πλούσιο σε ασήμι. Αυτό το άτομο είναι ο Τζεφ Κάνιγχαμ, ο οποίος, έχοντας διαβάσει τη γνώμη των εμπειρογνωμόνων, αποφασίζει να ανοίξει το ορυχείο σε δύο εβδομάδες. Βλέποντας τον Μάικ και μαθαίνοντας ότι είναι πιστοποιημένος μηχανικός εξόρυξης, ο Τζεφ του προσφέρει εργασία στο ορυχείο έναρξης σε πολύ αξιοπρεπείς συνθήκες.
Η Πώλα κάνει την εμφάνιση της στο δωμάτιο του Μάικ, ο οποίος της αναφέρει ότι δεν θυμάται τίποτα για χθες. Η Πώλα τον βοηθά να ράψει το πουκάμισό του και τον προκαλεί ξεκάθαρα, λέγοντας ότι την φοβάται. Ανίκανος να το αντέξει, ο Μιχαήλ την αγκαλιάζει και τη φιλά. Τότε της λέει ότι ήρθε στην πόλη για δουλειά. Τώρα βρήκε μια και το απόγευμα θα φύγει για το ορυχείο, το οποίο βρίσκεται 15 μίλια από την πόλη και ανήκει στον Τζεφ. Ο Μάικ λέει ότι σκοπεύει να φύγει σήμερα στις 2:00 μ.μ., εάν δεν υπάρχει καθυστέρηση να πάρει ο Τζέφ ένα τραπεζικό δάνειο για την άνοιγμα του ορυχείου. Αφού του ευχήθηκε επιτυχία, η Πώλα φεύγει και κατεβαίνοντας στην ρεσεψιόν, καλεί επειγόντως κάποιον στο τηλέφωνο.
Πηγαίνοντας στο μπαρ La Paloma, ο Μάικ μαθαίνει ότι η Πώλα εχει παραιτηθεί απο την δουλειά. Φτάνοντας στο σπίτι της, ο Μάικ αναφέρει για το δάνειο που δεν πήρε ο Τζεφ και ότι ο ίδιος δεν θα πάει πουθενά. Λέει ότι είναι ευτυχής που την βλέπει και την αποκαλεί παράξενο κορίτσι που ντύνεται πλούσια, χρησιμοποιεί ακριβά αρώματα και ζει σε ένα εξαιρετικό διαμέρισμα, αλλά ταυτόχρονα εργάστηκε σε ένα φθηνό μπαρ. Ο Μάικ λέει ότι αν όλα πάνε στραβά με τη δουλειά του, θα αναγκαστεί να φύγει, αλλά θα ήθελε πραγματικά να μείνει.
Αφότου ο Μάικ φεύγει, η Πώλα πηγαίνει στο ορεινό σπίτι. Ο Στιβ, που την περιμένει εκεί, την ενημερώνει ότι μεθαύριο θα ξεκινήσει ο έλεγχος στην τράπεζα, η οποία θα διαρκέσει περίπου δύο εβδομάδες, και θέλει να ολοκληρώσει την υπόθεση πριν από αυτό. Όταν ρωτάται από την Πώλα για τα χρήματα, ο Στιβ αναφέρει ότι τα έχει ήδη βάλει στην θυρίδα της 250 χιλιάδες δολάρια, τα οποία έκλεψε από τη γυναίκα του. Λέει ότι "θα αναζητήσουν χρήματα σε όλη τη χώρα, και θα βρίσκονται κάτω από τη μύτη τους, στην τράπεζά μου, στο όνομά σου." Ανοίγοντας την πόρτα του αυτοκινήτου του, ο Στιβ αποκαλύπτει στη Πώλα ότι έχει κρύψει ένα γαλλικό κλειδί στο πίσω κάθισμα. Η Πώλα ζητά από τον Στιβ να πει στον Μάικ στη συνάντηση ότι αυτό είναι το σπίτι του, καθώς ο Μάικ εξακολουθεί να πιστεύει ότι είναι σερβιτόρα.
Στη συνέχεια, ο Στιβ βάζει την Πώλα στο αυτοκίνητό του και την οδηγεί σε ένα μέρος πριν από μια επικίνδυνη στροφή στο δρόμο, όπου σταματά και λέει ότι όλα πρέπει να συμβούν σε αυτό το μέρος. Για να αποφευχθεί ο εντοπισμός του Μάικ, ο Στιβ προτείνει να βάλει φωτιά στο εσωτερικό του αυτοκινήτου και υπόσχεται στη Πώλα ότι δεν θα αφήσει κανένα αποδεικτικό στοιχείο για να ταυτοποιηθεί ο Μάικ. Σχεδιάζουν μια επιχείρηση αύριο το απόγευμα. Στη συνέχεια, ο Στιβ πηγαίνει την Πώλα στο σπίτι της, αλλά δεν παρατηρεί όμως ότι ο Μάικ περιμένει σε μια σκιά κοντά στο σπίτι.
Ζηλεύοντας που είδε την Πώλα με έναν άλλο άντρα, ο Μάικ κατευθύνεται προς το μπαρ La Paloma, όπου δίνει το ρολόι του ενεχύρο για 10 δολάρια και πηγαίνει να παίξει στο παράνομο καζίνο που βρίσκεται εκεί. Στο παιχνίδι των ζαριών, είναι εξαιρετικά τυχερός. Στοιχηματίζοντας όλα τα χρήματα που έχει πολλές φορές στη σειρά, ο Μάικ κερδίζει ένα αξιοπρεπές ποσό σε λίγα λεπτά. Στη συνέχεια πάει στην Πώλα, η οποία προσπαθεί να τον αγκαλιάσει, αλλά ο Μάικ απαντά κρύα ότι ήρθε για να εξοφλήσει το χρέος της. Πετώντας τα χρήματα που της χρωστά, ο Μάικ θέλει να φύγει, αλλά η Πώλα δεν τον αφήνει. Του εξηγεί ότι συναντήθηκε με τον αντιπροεδρο της Τράπεζας για χάρη του, καθώς θέλει να πάρει την δουλειά στο ορυχείο και να μείνει στην πόλη. Διαβεβαιώνει ότι από αύριο, ο Στίβεν Πράις θα επανεξετάσει την απόφασή του για το δάνειο στον Τζεφ.
Στο γραφείο του, ο Στιβ ζητά από την γραμματέα του να ακυρώσει όλες τις συναντήσεις και λέει ότι φεύγει για να επιθεωρήσει το ορυχείο του Τζεφ και να αποφασίσει για το δάνειο. Στο δρόμο, ο Στιβ παίρνει τον Μάικ και την Πώλα για να επιθεωρήσουν μαζί το ορυχείο. Ο Στιβ εξηγεί ότι χρειάζεται τον Μάικ ως επαγγελματία για να αξιολογήσει την κατάσταση του ορυχείου. Αφού εξέτασαν το ορυχείο, επιστρέφουν στην πόλη, όπου ο Στιβ λέει ότι είναι έτοιμος να επανεξετάσει την απόφασή του σχετικά με το δάνειο. Ετσι προτείνει στον Μάικ να πάει μαζί του στο ορεινό του σπίτι για να γιορτάσουν αυτό το γεγονός. Ο Μάικ θέλει να φύγει για την πόλη, αλλά η Πώλα και ο Στιβ τον πείθουν να πιει ένα ποτήρι ουίσκι και μετά να δειπνήσουν. Όταν ο Μάικ μπαίνει στο μπάνιο για να πλύνει τα χέρια του, βλέπει μια ρόμπα που κρέμεται εκεί με το όνομα Πώλα κεντημένο πάνω της. Συνειδητοποιώντας ότι η Πώλα δεν είναι τυχαία επισκέπτης εδώ, ο Μάικ κατεβαίνει στο σαλόνι και πίνει πολλά ποτήρια από στεναχώρια. Ο Στιβ, εν τω μεταξύ, πηγαίνει στο μπάνιο και δίνει επίσης προσοχή στο μπουρνούζι της Πώλα. Η αλλαγή της διάθεσης του Μάικ καθιστά σαφές ότι ζηλεύει την Πώλα για τον Στιβ. Μέσα σε τρεις ώρες, ο Μάικ έχει μεθύσει σε τέτοιο σημείο που ο Στιβ αναγκάζεται να τον μεταφέρει στο αυτοκίνητο του. Στο δρόμο για το σπίτι, ο Στιβ σταματά το αυτοκίνητο στο καθορισμένο μέρος. Η Πώλα παίρνει ένα γαλλικό κλειδί και μετά από μια σκέψη που κάνει χτυπά τον Στιβ, όχι τον Μάικ, στο κεφάλι, σκοτωνόντας τον. Τραβά τον Μάικ από το αυτοκίνητο, παίρνει το κλειδί από την θυρίδα της τράπεζας από τον Στιβ και έπειτα σπρώχνει το αυτοκίνητο με τον Στιβ μέσα να πέσει στον γκρεμό.
Η Πώλα αναγκάζεται να επιστρέψει στο σπίτι της, όπου ο Μάικ της λέει ότι δεν θυμάται τίποτα για χτες το βράδυ, εκτός από τη ρόμπα της. Η Πώλα λέει ότι είχε σχέση με τον Στιβ πριν, αλλά αυτό ήταν πριν τον συναντήσει. Ο Μάικ δεν την πιστεύει και θέλει να φύγει, τότε η Πώλα του δείχνει μια νέα εφημερίδα. Στη συνέχεια, λέει στον Μάικ ότι αυτός σκότωσε τον Στιβ. Σύμφωνα με την Πώλα, το προηγούμενο βράδυ ο Μάικ κατηγόρησε τον Στιβ ότι την παρενοχλεί, και ο Στιβ απάντησε ότι θα αρνηθεί το δάνειο. Τότε ο Μάικ τον χτύπησε και ο Στιβ έπεσε κοντά στο τζάκι, χτυπώντας το κεφάλι του. Ο Μάικ θέλει να το αναφέρει αμέσως στην αστυνομία, αλλά η Πώλα τον αποτρέπει, ισχυριζόμενη ότι εάν αποκαλυφθεί ολόκληρη η ιστορία, σίγουρα θα καταδικαστεί σε ισόβια, και η ίδια μπορεί επίσης να φυλακιστεί για συνενοχή και συγκάλυψη ενός φόνου. Η Πώλα τον προσκαλεί να πάει να μαζέψει τα πράγματα του και να φύγει από την πόλη την επόμενη μέρα. Ο Μάικ φεύγει με τις λέξεις:«Πήγα πίσω στο σημείο που ξεκίνησα. Δεν πηγαίνω πουθενά ".