cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2006
Ψηφοφορία
Για να εξοικονομηθεί χρόνος στον τελικό, ο χρόνος ψηφοφορίας διήρκεσε δέκα λεπτά και η διαδικασία της ψηφοφορίας άλλαξε: οι βαθμοί από 1 έως 7 εμφανίστηκαν αμέσως στην οθόνη. Οι εκπρόσωποι των χωρών ανακοίνωσαν μόνο τους τρεις μεγάλους βαθμούς: 8, 10 και 12. Παρά το γεγονός αυτό που προοριζόταν να επιταχύνει τη διαδικασία, υπήρχαν ακόμη προβλήματα κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, όπως στο σημείο που η EBU κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας έδειξε τη Μαρία Μενούνος και κάποιοι πίνακες της ψηφοφορίας κάποιων χωρών ήταν αργοί στη φόρτωση για να δείξουν τους βαθμούς. Ο εκπρόσωπος της Ολλανδίας Paul de Leeuw προκάλεσε επίσης προβλήματα, δίνοντας τον αριθμό του κινητού του στον Σάκη Ρουβά κατά τη διάρκεια των ολλανδικών αποτελεσμάτων, επιβραδύνοντας τη διαδικασία από την ανακοίνωση των πρώτων επτά βαθμών. Ο Κωνσταντίνος Χριστοφόρου (που εκπροσώπησε την Κύπρο στην Eurovision το 1996, το 2002 και το 2005) χαιρέτισε την Ευρώπη από τη "Λευκωσία, την τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης". Κατά την διάρκεια της κυπριακής ψηφοφορίας, στον πίνακα εμφανίστηκε "Ελβετία" κατά λάθος. Αυτή η διαδικασία της ψηφοφορίας επικρίθηκε επειδή δεν υπήρχε αγωνία κατά τη διάρκεια της εκπομπής και εκφωνήθηκαν μόνο τρεις ψήφοι (8, 10 και 12) αντί για δέκα (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 και 12). Επιπλέον, όταν ήταν η σειρά της τότε ΠΓΔΜ ο τίτλος που διατυπώθηκε ήταν ("Former Yugoslav Republic Of Macedonia" - "Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας"), αντί της συντομογραφίας των προηγούμενων ετών (ως "FYR Macedonia" - "ΠΓΔΜ").
Οικογενειακή υπόθεση (ταινία, 1989)
Κριτικές
Ο Roger Ebert είπε, σε μια κατά τα άλλα θετική κριτική 3 αστέρων, "Τι θέλει να είναι η Οικογενειακή υπόθεση του Σίντνεϊ Λουμέτ; Ταινία δράσης ή οικογενειακό δράμα; Ρωτάω γιατί η ταινία φαίνεται να επιδιώκει και τους δύο στόχους με την ίδια επιτυχία μέχρι περίπου τα τρία τέταρτα και μετά αφήνει υπολείμματα της δράσης να κρέμονται ανησυχητικά στον αέρα".
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2006
Παρουσιαστές
Αρχικά, η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ) ζήτησε από τον Σάκη Ρουβά να εκπροσωπήσει ξανά την Ελλάδα στην Αθήνα, μια προσφορά την οποία δεν αποδέχθηκε. Με τον ελληνικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό να θέλει τη συμμετοχή του Ρουβά στο διαγωνισμό, του πρόσφεραν να γίνει ένας από τους παρουσιαστές του διαγωνισμού, κάτι το οποίο δέχτηκε. Μεταξύ των ονομάτων που φημολογούταν για την παρουσιάστρια, ήταν η Ελληνοκαναδή ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός Νία Βαρντάλος (γνωστή για το ότι έγραψε και πρωταγωνίστησε στην ταινία Γάμος αλά ελληνικά), η Ελληνίδα κοινωνική επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος Ελισάβετ Φιλιππούλη (αργότερα, ίδρυσε το Global Thinkers Forum στο Λονδίνο), η Ελληνοαμερικανίδα ηθοποιός, παραγωγός και επιχειρηματίας Τζένιφερ Άνιστον (παγκοσμίως γνωστή για τον ρόλο της ως Ρέιτσελ Γκριν στην τηλεοπτική κωμική σειρά Friends (1994–2004), η οποία κέρδισε βραβεία Primetime Emmy, Golden Globe και Screen Actors Guild), και οι τρεις νσ έχουν ελληνικές ρίζες, και η νικήτρια της προηγούμενης έκδοσης, Έλενα Παπαρίζου.
Οικογενειακή υπόθεση (ταινία, 1989)
Εισπράξεις
Η ταινία έκανε πρεμιέρα πηγαίνοντας στο Νο. 6 των εισπράξειων. Η ταινία βρήκε μεγαλύτερη επιτυχία στις ενοικιάσεις βίντεο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής TriStar Pictures Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Λουμέτ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες του 1989 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2006
Παρουσιαστές
Η Μενούνος και ο Ρουβάς, θα φιλοξενήσουν επίσης την κλήρωση κατανομής στις 21 Μαρτίου 2006, προκειμένου να προσδιορίσουν την τρέχουσα σειρά εμφάνισης των χωρών που θα συμμετείχαν στον ημιτελικό, την σειρά εμφάνισης του μεγάλου τελικού και - για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού - τη σειρά ψηφοφορίας όλων των χωρών.
Την τελετή έναρξης "Welcome to the Party" παρουσίασαν η ηθοποιός Ζέτα Μακρυπούλια και ο ηθοποιός/σεναριογράφος του διαγωνισμού, Γιώργος Καπουτζίδης, ενώ η Ιωάννα Παπανικολοπούλου παρουσίασε και συντόνισε τις συνεντεύξεις τύπου.
Opening και interval acts
Ο ημιτελικός ξεκίνησε με ένα ποτ-πουρί πρώην τραγουδιών της Eurovision από Έλληνες θεούς: το "Welcome to the Party" (δεύτερη θέση τον Ελληνικό Τελικό του 2006) της Άννας Βίσση που ερμήνευσαν οι Μούσες, το "Nel blu dipinto di blu" (Ιταλία 1958) του Ντομένικο Μοντούνιο από τον Δία, το "L'amour est bleu" (Λουξεμβούργο 1967) της Βίκυς Λέανδρος από τον Ποσειδώνα, το "Save Your Kisses for Me" (Ηνωμένο Βασίλειο 1976) των Brotherhood of Man που ερμήνευσε ο Ερμής, το "Making Your Mind Up" (Ηνωμένο Βασίλειο 1981) των Bucks Fizz σε ερμηνεία της θεάς Αθηνάς, το "A-Ba-Ni-Bi" (Ισραήλ 1978) του Ιζχάρ Κοέν & The Alphabeta ερμηνευμένο από τον Ήφαιστο, το "Dschinghis Khan" (Γερμανία 1979) των Dschinghis Khan από τον θεό Άρη, το "Diva" (Ισραήλ 1998) της Dana International ερμηνευμένο από την Αφροδίτη, το "Waterloo" (Σουηδία 1974) των ABBA να ερμηνεύεται από τις Χάριτες, το "Wild Dances" (Ουκρανία 2004) της Ρουσλάνα από την Άρτεμις και το "My Number One" (Ελλάδα 2005) της Έλενας Παπαρίζου που ερμήνευσε όλο το σύνολο των Ελλήνων θεών. Επιπλέον, οι οικοδεσπότες Μαρία Μενούνος και Σάκης Ρουβάς τραγούδησαν το νικητήριο τραγούδι του, "Love Shine a Light" των Katrina and the Waves, που εκπροσώπησαν εκείνη τη χρονιά το Ηνωμένο Βασίλειο.
Ο μεγάλος τελικός άνοιξε με χορό μπαλέτου, συμβολίζοντας τη γέννηση της Ελλάδας. Η Ελληνίδα τραγουδίστρια Φωτεινή Δάρρα ερμήνευσε το "The Mermaid Song" (γνωστό και ως "Το Τραγούδι της Ζωής"), ενώ οι χορευτές και τα σετ μιμούσαν τα δημιουργικά στοιχεία (τη θάλασσα, τον άνεμο, τον ήλιο). Στο τέλος του μπαλέτου, οι παρουσιαστές εμφανίστηκαν στον αέρα, αναρτημένοι από σχοινιά. Προσγειώθηκαν στη σκηνή και χαιρέτησαν το κοινό. Παρουσίασαν αμέσως τη νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς, την Έλενα Παπαρίζου, η οποία ερμήνευσε μια επανεκτέλεση του νικητήριου τραγουδιού της, "My Number One".
Η διαλειμματική πράξη του ημιτελικού ξεκίνησε με την αγγλική επανεκτέλεση του τραγουδιού "Σ'έχω Ερωτευθεί", ερμηνευμένο ως "I'm In Love With You" από τον οικοδεσπότη Σάκη Ρουβά. Ακολούθησε ένα λαογραφικό μπαλέτο, χρησιμοποιώντας παραδοσιακή ελληνική μουσική και χορούς, με το φλάουτο ως αγώγιμο στοιχείο. Αυτό το μπαλέτο συντέθηκε από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου και χορογραφήθηκε από τον Φωκά Ευαγγελινό, ενώ για τον μεγάλο τελικό, η Έλενα Παπαρίζου ερμήνευσε το τραγούδι "Mambo!", το οποίο είχε κάνει ήδη τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα. Η πράξη του διαστήματος έκλεισε με ένα σύγχρονο μπαλέτο με τίτλο "4000 Χρόνια Ελληνικού Τραγουδιού", το οποίο ανίχνευσε την ιστορία της μουσικής κουλτούρας της διοργανώτριας χώρας. Αυτό το μπαλέτο συντέθηκε επίσης από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου και χορογραφήθηκε από τον Φωκά Ευαγγελινό.
Οι γραμμές ψηφοφορίας και για τις δύο παραστάσεις άνοιξαν από τρεις ειδικούς καλεσμένους: για τον ημιτελικό οι γραμμές άνοιξαν η Αιμιλία Τσουλφά (χρυσή ολυμπιονίκης στην Αθήνα το 2004 στην κατηγορία 470 στην ιστιοπλοΐα, που εκπροσώπησε την Ελλάδα) και ο Δημοσθένης Ταμπάκος (Έλληνας γυμναστής και χρυσός ολυμπιονίκης), ενώ για τον μεγάλο τελικό οι γραμμές άνοιξαν από τον συμμετέχοντα για το Λουξεμβούργο στο, Νάνα Μούσχουρη.
Χώρες που έλαβαν μέρος
Οι συμμετέχουσες χώρες σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision θα πρέπει να είναι ενεργά μέλη της EBU.
Η EBU ανακοίνωσε αρχικά στις 16 Ιανουαρίου 2006 ότι τριάντα οκτώ χώρες θα συμμετάσχουν στο διαγωνισμό, με την να έχει επιλέξει να μην συμμετάσχει λόγω του κακού αποτελέσματος στον προηγούμενο διαγωνισμό και την  να αποφασίζει επίσης να μην συμμετάσχει για οικονομικούς λόγους. Η Αρμενία συμμετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού.
Η ανακοίνωσε την απόσυρσή της στις 15 Μαρτίου 2006, μειώνοντας τον αριθμό των συμμετεχόντων από 38 σε 37.
Ημιτελικός
Ο ημιτελικός πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαΐου 2006 και ώρα 21:00 (Κεντρική Ώρα Ευρώπης). 23 χώρες έλαβαν μέρος στον ημιτελικό και όλες οι 37 συμμετέχουσες χώρες μαζί με τη Σερβία και Μαυροβούνιο ψήφισαν. Μόνο οι 10 προκρίθηκαν για τον τελικό.
Οι σκιασμένες χώρες προκρίθηκαν στον Τελικό της Eurovision του 2006. Σημειώσεις
Τελικός
Οι φιναλίστ ήταν:
Οι χώρες με έντονους χαρακτήρες αυτόματα προκρίνονται για τον Τελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision του 2007.
Σημειώσεις
Σειρά των χωρών κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας του τελικού και εκφωνητές
Για πρώτη φορά στην ιστορία της Eurovision, πραγματοποιήθηκε κλήρωση για να καθοριστεί η σειρά ψήφου κάθε χώρας. Οι χώρες έδωσαν την ψήφο τους με την ακόλουθη σειρά:
• 3
Καλλιτέχνες που επέστρεψαν
Η Άννα Βίσση, συμμετοχή της Ελλάδας, εκπροσώπησε την Κύπρο το 1982 και την Ελλάδα το 1980. Ο Ισραηλινός Έντι Μπάτλερ ήταν η συμμετοχή του Ισραήλ το 1999, ως μέλος του συγκροτήματος Eden. Ο Βίκτορας Ντιαβάρα, μέλος των LT United, εκπροσώπησε και πάλι τη Λιθουανία με το συγκρότημα SKAMP το 2001. Ο Φαμπρίτσιο Φανιέλο επέστρεψε για τη Μάλτα, για πρώτη φορά μετά το 2001. Το συγκρότημα Ich Troje της Πολωνίας ήταν ξανά συμμετοχή της χώρας αυτής στο διαγωνισμό του 2003. Τέλος, η τραγουδίστρια της Σουηδίας Καρόλα ήταν ξανά συμμετοχή της χώρας της το 1983 και το 1991 (οπότε και αναδείχθηκε νικήτρια).
Πίνακας αποτελεσμάτων
Η τηλεψηφοφορία χρησιμοποιήθηκε από όλες τις χώρες, εκτός από το Μονακό και την Αλβανία. Το Μονακό χρησιμοποίησε μια κριτική επιτροπή και οι πιθανότητες να πάρει αρκετές ψήφους που απαιτούνται για εγκυρότητα των ψήφων ήταν χαμηλές. Η Αλβανία χρησιμοποίησε μια κριτική επιτροπή δεδομένου ότι υπήρχαν προβλήματα με την τηλεψηφοφορία τους. Στον ημιτελικό, το Μονακό και η Αλβανία χρησιμοποίησαν την ψήφο της κριτικής επιτροπής, λόγω ανεπαρκούς αριθμού τηλεθεατών που ψήφισαν. Συμπτωματικά, η Αλβανία και το Μονακό ήταν δύο από τις τρεις χώρες που δεν ψήφισαν το νικητήριο τραγούδι.
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του ημιτελικού:
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του τελικού:
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Το 2006 απονεμήθηκαν τα βραβεία που θεσμοθετήθηκαν στη μνήμη του Μαρσέλ Μπεζανσόν. Τα βραβεία υποδιαιρούνται σε 3 κατηγορίες: Βραβείο Τύπου, Βραβείο Καλλιτέχνη και Βραβείο Συνθέτη.
Τηλεθεάσεις
Μετά το διαγωνισμό, οι αξιωματούχοι της EBU ανέφεραν ότι τα ποσοστά τηλεθέασης στον ημιτελικό ήταν κατά 35% υψηλότερα από το 2005, ενώ στον τελικό είχαν αυξηθεί κατά 28%.
Στη Γαλλία, τα μέσα μερίδια αγοράς ανήλθαν σε 30,3%, από 8% πάνω από το ποσοστό του 2005. Άλλες χώρες που παρουσίασαν αύξηση κατά μέσο όρο των μεριδίων αγοράς ήταν η Γερμανία με 38% (από 29%), το Ηνωμένο Βασίλειο με 37,5% (από 36%), η Ισπανία με 36% (από 35%), η Ιρλανδία με 58% (από 35%) και η Σουηδία, η οποία υπερέβη το 80% σε σύγκριση με 57% τον προηγούμενο χρόνο.
Τα έσοδα από την ψηφοφορία αυξήθηκαν επίσης σε σχέση με τον διαγωνισμό του Κιέβου, και η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision, www.eurovision.tv, ανέφερε επισκέψεις από πάνω από 200 χώρες και πάνω από 98 εκατομμύρια προβολές σελίδας, σε σύγκριση με 85 εκατ. το 2005.
Αξιοσημείωτα και ιστορικά γεγονότα
Από τον Τελικό
Διεθνείς αναμεταδόσεις
Επίσης, δεν έλαβαν μέρος, αλλά μετέδωσαν τον διαγωνισμό οι:
Σχολιαστές
• 🇦🇱 Albania – Λέον Μένκσι (TVSH)
• 🇧🇾 Belarus – Ντένις Κουριάν (Belarus 1)
• 🇧🇪 Belgium – Ολλανδικά: Αντρέ Φερμόιλεν & Μπαρτ Πίτερς (één), Μισέλ Φογιέ & Σβεν Πιχάλ (Radio 2). Γαλλικά: Ζαν Πιερ Οτιέ (La Une), Πατρίκ Ντιαμέλ & Τομάς Γκουντσίγκ (La Première)
• 🇧🇦 Bosnia and Herzegovina – Ντέγιαν Κούκριτς (BHT1)
• 🇧🇬 Bulgaria – Έλενα Ρόσμπεργκ και Γκεόργκι Κουσβάλιεφ
• 🇭🇷 Croatia – Ντούσκο Τσούρλιτς
• 🇨🇾 Cyprus – Εύη Παπαμιχαήλ και Παμπίνα Θεμιστοκλέους (ημιτελικός), Εύη Παπαμιχαήλ και Βάσω Κομνηνού (τελικός) (ΡΙΚ 1)
• 🇩🇰 Denmark – Μαντς Φάνγκσο και Άνταμ Ντούβο Χαλ (DR1)
• 🇪🇪 Estonia – Μάρκο Ράικοπ
• 🇫🇮 Finland – Φινλανδικά: Χέικι Πάσονεν, Γιάνα Πέλκονεν και Άσκο Μουρτομάκι (YLE TV2), Σάννα Κόγιο και Γιόρμα Χιτεμάκι (YLE Radio Suomi), Σουηδικά: Τόμας Λούντιν (YLE FST)
• 🇩🇪 Germany – Πέτερ Ούρμπαν (Das Erste), Τόμας Μορ (Deutschlandfunk/NDR 2)
• 🇬🇷 Greece – Γιώργος Καπουτζίδης και Ζέτα Μακρυπούλια (ΝΕΤ), Μαρία Κοζάκου (Δεύτερο Πρόγραμμα)
• 🇮🇸 Iceland – Σίγκμαρ Γκούδμουνδσον (Sjónvarpið)
• 🇮🇪 Ireland – Μάρτι Γουέλαν (RTÉ One), Λάρι Γκόγκαν (RTÉ Radio 1, τελικός)
• 🇮🇱 Israel – Χωρίς σχολιαστή
• 🇱🇻 Latvia – Κάρλις Στρέιπς
• 🇱🇹 Lithuania – Νταρίους Ουζκουράιτις
• 🇲🇰 Macedonia – Καρολίνα Πετκόφσκα
• 🇲🇹 Malta – Άιλιν Μοντεσίν
• 🇲🇩 Moldova – Βιτάλιε Ροτάρου
• 🇲🇨 Monaco – Μπερνάρ Μοντιέλ και Εγκλαντίν Εμεγιέ (TMC Monte Carlo)
• 🇳🇴 Norway – Γιοστάιν Πέντερσεν (NRK1)
• 🇵🇱 Poland – Αρτούρ Ορζέχ (TVP1)
• 🇵🇹 Portugal – Ελάντιο Κλίμακο (RTP1)
• 🇷🇴 Romania – Άντρια Ντεμιρτζιάν (TVR1)
• 🇷🇺 Russia – Γιούρι Ακσιούτα και Τατιάνα Γκουντούνοβα (Channel One)
• 🇸🇮 Slovenia – Μόιτσα Μάβετς
• 🇪🇸 Spain – Μπέατριθ Πέκερ (TVE1)
• 🇸🇪 Sweden – Πέκα Χέινο (SVT1), Καρολίνα Νορέν (SR P3)
• 🇨🇭 Switzerland – Γερμανικά: Σάντρα Στούντερ (SF zwei), Γαλλικά: Ζαν-Μαρκ Ρισάρ και Αλέν Μορισόντ (TSR 1), Ιταλικά: Σάντι Άλτερματ και Κλαούντιο Λατσαρίνο (TSI 2)
• 🇹🇷 Turkey – Μπουλέντ Οζβερέν (TRT 1)
• 🇺🇦 Ukraine – Πάβλο Σίλκο (First National TV Channel)
• 🇬🇧 United Kingdom – Πάντι Ο' Κόνελ (BBC Three, ημιτελικός), Τέρι Γουόγκαν (BBC One, τελικόςl) και Κεν Μπρους (BBC Radio 2, τελικός)
• 🇦🇹 Austria (μη συμμετέχουσα χώρα) – Άντι Κνολ (ORF2)
• 🇦🇿 Azerbaijan (μη συμμετέχουσα χώρα) – TBA (ITV)
• 🇬🇮 Gibraltar (μη συμμετέχουσα χώρα) – TBA (GBC)
• Serbia and Montenegro (μη συμμετέχουσα χώρα)– Ντούσκα Βούτσινιτς-Λούτσιτς (σερβικά, RTS1), Ντράζεν Μπάουκοβιτς & Ταμάρα Ιβάνκοβιτς (μαυροβουνιακά, TVCG2)
Επίσημο μουσικό άλμπουμ
Το Eurovision Song Contest: Athens 2006 ήταν το επίσημο άλμπουμ του διαγωνισμού του 2006, το οποίο συντάχθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και κυκλοφόρησε από την CMC στις 28 Απριλίου 2006. Το άλμπουμ περιελάμβανε και τα 37 τραγούδια που εισήλθαν στο διαγωνισμό του 2006, περιλαμβάνοντας τους ημι-φιναλίστ που απέτυχαν να προκριθούν στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:2006 Κατηγορία:Μουσικές διοργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτισμός στην Αθήνα
Δανία–Νορβηγία
Η Δανία–Νορβηγία (δανικά και νορβηγικά, Danmark–Norge), γνωστή και ως Δανο-Νορβηγικό Βασίλειο, Μοναρχία του Όλντενμπουργκ, ή βασίλεια του Όλντενμπουργκ, ήταν μια πολυεθνική και πολύγλωσση πραγματική ένωση των πρώιμων νεότερων χρόνων, που αποτελείτο από το Βασίλειο της Δανίας, το Βασίλειο της Νορβηγίας (συμπεριλαμβανομένων των Νορβηγικών υπερπόντιων κτήσεων: των Νήσων Φερόες, της Ισλανδίας, της Γροιλανδίας κ.λπ.), το Δουκάτο του Σλέσβιχ και το Δουκάτο του Χόλσταϊν. Το κράτος διεκδικούσε επίσης κυριαρχία επί δύο ιστορικών λαών: των Βενδών και των Γούτων (εθνώνυμο σχετικό με τους Γότθους). Η Δανία-Νορβηγία είχε αρκετές αποικίες, συγκεκριμένα τη Δανική Χρυσή Ακτή, τα Νησιά Νικομπάρ, τη Σεραμπούρ, το Ταρανγκαμπάντι και οι Δανικές Δυτικές Ινδίες.
Οι κάτοικοι του κράτους ήταν κυρίως Δανοί, Νορβηγοί και Γερμανοί, ενώ περιλάμβανε επίσης Φεροέζους, Ισλανδούς και Ινουίτ στις Νορβηγικές υπερπόντιες κτήσεις, μια μειονότητα Σαάμι στη βόρεια Νορβηγία, καθώς και αυτόχθονες πληθυσμούς και υποδουλωμένους Αφρικανούς στις αποικίες. Οι κύριες πόλεις της Δανίας-Νορβηγίας ήταν η Κοπεγχάγη, η Χριστιανία (Όσλο), η Aλτόνα, το Μπέργκεν και το Τρόντχαϊμ, ενώ οι κύριες επίσημες γλώσσες ήταν η Δανική και η Γερμανική, αλλά ομιλούνταν επίσης τοπικά η Νορβηγική, η Ισλανδική, η Φεροϊκή, η Σάμι και η Γροιλανδική.
Η Δανο-Νορβηγική ένωση διήρκεσε μέχρι το 1814 όταν η Συνθήκη του Κιέλου όρισε την παραχώρηση στη Σουηδία της Νορβηγίας (εκτός από τις Νήσους Φερόες, την Ισλανδία και τη Γροιλανδία). Η συνθήκη όμως δεν αναγνωρίστηκε από τη Νορβηγία, που αντιστάθηκε επιτυχώς κατά το Σουηδονορβηγικό πόλεμο του 1814. Μετά από αυτό η Νορβηγία συμμετείχε σε μια πολύ πιο χαλαρή προσωπική ένωση με τη Σουηδία ως ένα από δύο ίσα βασίλεια μέχρι το 1905, όταν η ένωση διαλύθηκε και τα δύο βασίλεια έγιναν ανεξάρτητα.
Χρήση και έκταση
Ο όρος «Βασίλειο της Δανίας» χρησιμοποιείται μερικές φορές για να συμπεριλάβει και τις δύο χώρες την περίοδο αυτή, δεδομένου ότι η πολιτική και οικονομική εξουσία πήγαζε από τη Δανική πρωτεύουσα, την Κοπεγχάγη. Αυτοί οι όροι καλύπτουν τα «βασιλικά εδάφη» των Όλντενμπουργκ όπως ήταν το 1460, εξαιρουμένων των «δουκικών εδαφών» του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν. Η διοίκηση χρησιμοποιούσε δύο επίσημες γλώσσες, τη Δανική και τη Γερμανική, και επί αιώνες υπήρχαν τόσο μια Δανική (δανικά: Danske Kancelli) όσο και και μια Γερμανική Καγκελαρία (δανικά: Tyske Kancelli). .
Αποικίες
thumb|left|350px|Η Δανία–Νορβηγία και οι κτήσεις της περί το 1800 Οσο υπήρχε η Δανία-Νορβηγία είχε συνεχώς κτήσεις σε διάφορα υπερπόντια εδάφη. Κατά την πρώτη περίοδο αυτές ήταν περιοχές στη Βόρεια Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, όπως για παράδειγμα η Εσθονία και οι Νορβηγικές κτήσεις της Γροιλανδίας, των Νήσων Φερόες και της Ισλανδίας.
Από το 17ο αιώνα τα βασίλεια απέκτησαν αποικίες στην Αφρική, την Καραϊβική και την Ινδία. Στην ακμή της η αυτοκρατορία είχε έκταση περίπου 2.655.564,76 τ.χλμ.
Ινδία
Η Δανία-Νορβηγία διατηρούσε πολλές αποικίες από το 17ο ως το 19ο αιώνα σε διάφορα μέρη της Ινδίας. Οι αποικίες περιλάμβαναν τις πόλεις Tρανκεμπάρ και Σεραμπούρ. Οι τελευταίες πόλεις που έλεγχε πωλήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1845. Τα δικαιώματα στα Νησιά Νικομπάρ πωλήθηκαν το 1869.
Καραϊβική
Με κέντρο τις Παρθένες Νήσους η Δανία-Νορβηγία ίδρυσε τις Δανικές Δυτικές Ινδίες. Αυτή η αποικία ήταν μία από τις πιο μακρόβιες της Δανίας, μέχρι που πωλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1917.
Δυτική Αφρική
Στην περιοχή Χρυσή Ακτή της Δυτικής Αφρικής, η Δανία-Νορβηγία επίσης με την πάροδο του χρόνου είχε τον έλεγχο πολλών αποικιών και οχυρών. Τα τελευταία οχυρά πωλήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1850.
Προέλευση της Ένωσης
thumb|right|200px|Η Carta marina, παλιός (1539) χάρτης των [[Βόρειες Χώρες|Βόρειων Χωρών, γύρω στο τέλος της Ένωσης του Κάλμαρ και την αρχή της Δανίας-Νορβηγίας]] Τα τρία βασίλεια συνενώθηκαν στην Ένωση του Κάλμαρ το 1397. Η Σουηδία αποχώρησε από αυτή την ένωση και επανήλθε αρκετές φορές μέχρι το 1521, οπότε έφυγε τελικά από την Ένωση, αφήνοντας τη Δανία-Νορβηγία (συμπεριλαμβανομένων των υπερπόντιων κτήσεων στο Βόρειο Ατλαντικό και νησί Σάαρεμαα της σημερινής Εσθονίας).
Βόρειος Επταετής Πόλεμος
Το ξέσπασμα του Βόρειου Επταετούς Πολέμου το 1563 αποδίδεται κυρίως στη δυσαρέσκεια της Δανίας για τη διάλυση της Ένωσης του Κάλμαρ τη δεκαετία του 1520. Όταν ο Δανο-Νορβηγός βασιλιάς Χριστιανός Γ΄ (βασ. 1534-1559) περιέλαβε το παραδοσιακό Σουηδικά έμβλημα των τριών κορωνών στο δικό του οικόσημο οι Σουηδοί το εξέλαβαν ως Δανική διεκδίκηση έναντι της Σουηδίας. Αντιδρώντας ο Ερρίκος ΙΔ΄ της Σουηδίας (βασ. 1560-1568) πρόσθεσε τα εμβλήματα της Νορβηγίας και της Δανίας στο δικό του οικόσημο.
Οταν ο Σουηδός βασιλιάς Ερρίκος έθεσε προσκόμματα σε μια προσπάθεια να εμποδίσει το εμπόριο με τη Ρωσία η Λύμπεκ και η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία σχημάτισαν με τη Δανία-Νορβηγία μια πολεμική συμμαχία. Στη συνέχεια η Δανία-Νορβηγία πραγματοποίησε ορισμένες ναυτικές επιθέσεις στη Σουηδία, ξεκινώντας ουσιαστικά τον πόλεμο. Μετά από επτά χρόνια εχθροπραξιών η σύγκρουση έληξε το 1570 με ένα status quo ante.
Πόλεμος του Κάλμαρ
Η Δανία και ο Βασιλιάς Χριστιανός Δ΄ της Δανίας διαμαρτυρήθηκαν για τις ενέργειες της Σουηδίας, καθώς δεν είχαν καμία πρόθεση να αφήσουν μια άλλη ανεξάρτητη εμπορική διαδρομή ανοικτή, ο Χριστιανός Δ΄είχε επίσης την πρόθεση να αναγκάσει τη Σουηδία να επανενταχθεί στην ένωσή της με τη Δανία. Το 1611 η Δανία τελικά εισέβαλε στη Σουηδία με 6000 άνδρες και κατέλαβε την πόλη του Κάλμαρ. Στις 20 Ιανουαρίου 1613 υπεγράφη η Συνθήκη του Κνέρεντ, με την οποία ο νορβηγικός διάδρομος από τη Σουηδία ανακτήθηκε με την ενσωμάτωση της Λαπωνίας στη Νορβηγία και την καταβολή από τη Σουηδία των Λύτρων του Ελβσμποργκ, για δύο οχυρά που η Δανία είχε καταλάβει στον πόλεμο. Εντούτοις η Σουηδία πέτυχε την απαλλαγή της από τα Διόδια του Πορθμού, που μέχρι τότε είχαν εξασφαλίσει μόνο η Βρετανία και η Ολλανδία.
Συνέπειες των Λύτρων του Ελβσμποργκ
Τα βαρειά λύτρα που κατέβαλε η Σουηδία (Λύτρα του Ελβσμποργκ) χρησιμοποιήθηκε από το Χριστιανός Δ΄, μεταξύ άλλων, για να ιδρύσει τις πόλεις Γκλύκσταντ, Χριστιανία (ανακατασκευάστηκε μετά από πυρκαγιά), Χριστιανσχάβε, Κρισιανστάντ και Κρίστιανσαντ. Ίδρυσε επίσης τη Δανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, που οδήγησε στην ίδρυση πολυάριθμων Δανικών αποικιών στην Ινδία.
Τριακονταετής Πόλεμος
Λίγο μετά τον Πόλεμο του Κάλμαρ η Δανία-Νορβηγία ενεπλάκη σε έναν ακόμη μεγαλύτερο πόλεμο, στον οποίο πολέμησε μαζί με τα κυρίως βόρεια Γερμανικά και άλλα Προτεσταντικά κράτη εναντίον των Καθολικών κρατών με επικεφαλής τη Γερμανική Καθολική Ένωση.
Ο Χριστιανός Δ΄ προσπάθησε να γίνει ο ηγέτης των βόρειων Γερμανικών Λουθηρανικών κρατών της, ωστόσο, μετά τη Μάχη του Λούττερ το 1626 η Δανία υπέστη συντριπτική ήττα. Αυτό έκανε τα περισσότερα Γερμανικά Προτεσταντικά κράτη να πάψουν να υποστηρίζουν το Χριστιανό Δ΄. Μετά από νέα ήττα στη Μάχη του Βόλγκαστ και τη Συνθήκη της Λύμπεκ το 1629, που απαγόρευε τη μελλοντική παρέμβαση της Δανίας-Νορβηγίας στις γερμανικές υποθέσεις, η συμμετοχή της στον πόλεμο τερματίστηκε.
Πόλεμος του Τόρστενσον
thumb|right|Συνθήκη του Μπρέμσεμπρο, 1645: {{legend|#886A08|Δανία–Νορβηγία}} {{legend|#088A08|Σουηδία}} {{legend|#FFFF00|Οι επαρχίες Γεμτλαντ, Χεργεντάλεν, Ιντρε & Σέρνα και τα νησιά [[Γκότλαντ και Εσελ της Βαλτικής Θάλασσας, που παραχωρήθηκαν στη Σουηδία}} {{legend|#FF0000|Η επαρχία Χάλλαντ, που παραχωρήθηκε για 30 χρόνια}}]] Η Σουηδία είχε σημαντικές επιτυχίες κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο, ενώ η Δανία-Νορβηγία αποτυχίες. Η Σουηδία είδε μια ευκαιρία αλλαγής της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή. Η Δανία-Νορβηγία κατείχε μια απειλητική περιοχή γύρω από τη Σουηδία και τα Διόδια του Πορθμού ήταν συνεχής αιτία εκνευρισμού για τους Σουηδούς. Το 1643 το Σουηδικό Βασιλικό Συμβούλιο εκτίμησε ότι υπήρχαν μεγάλες πιθανότητες εδαφικών κερδών σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο κατά της Δανίας-Νορβηγίας. Λίγο αργότερα η Σουηδία εισέβαλε στη Δανία-Νορβηγία.
Ο πόλεμος, όπως προβλεπόταν, τελείωσε με τη νίκη της Σουηδίας και με τη Συνθήκη του Μπρέμσεμπρο το 164, η Δανία-Νορβηγία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει ορισμένα από τα εδάφη της, συμπεριλαμβανομένων των Νορβηγικών εδαφών Γεμτλαντ, Χεργεντάλεν, Ιντρε & Σέρνα και των Δανικών νησιών της Βαλτικής Θάλασσας Γκότλαντ και Εσελ. Ετσι ο Τριακονταετής Πόλεμος ήταν η αρχή της ανόδου της Σουηδίας ως μεγάλης δύναμης, ενώ σηματοδότησε την αρχή της παρακμής για τους Δανούς. thumb|right|Συνθήκη του Ρόσκιλντε, 1658: {{legend|#FF0000|Το Χάλλαντ, που κατεχόταν από τη Σουηδία για περίοδο 30 ετών σύμφωνα με όρους της Συνθήκης του Μπρέμσεμπρο που υπογράφηκε το 1645, της παραχωρήθηκε οριστικά}} {{legend|#FFFF00|Τα εδάφη της [[Σκάνιας και η Περιφέρεια Μπόχους παραχωρήθηκαν στη Σουηδία}} {{legend|#B404AE|Η επαρχία Τρέντελαγκ και το Μπόρνχολμ, που παραχωρήθηκαν στη Σουηδία το 1658, αλλά εξεγέρθηκαν και επανήλθαν στην κυριαρχία της Δανίας το 1660}}]]
Δεύτερος Βόρειος Πόλεμος
Ο Δανοσουηδικός πόλεμος (1657-1658), μέρος του Δεύτερου Βόρειου Πολέμου, ήταν ένας από τους πιο καταστροφικούς πολέμους για το Δανο-Νορβηγικό βασίλειο. Μετά από μια συντριπτική ήττα η Δανία-Νορβηγία αναγκάστηκε με τη Συνθήκη του Ρόσκιλντε να δώσει στη Σουηδία σχεδόν το μισό της επικράτειάς της. Αυτό περιλάμβανε τη Νορβηγική επαρχία Τρέντελαγκ και το Μπόχουλσεν, όλες τις υπόλοιπες επαρχίες της Δανίας στη Σουηδική χερσόνησο και το νησί Μπόρνχολμ.
Ωστόσο δύο χρόνια αργότερα, το 1660, υπήρξε μια συμπληρωματική συνθήκη, η Συνθήκη της Κοπεγχάγης, που επέστρεψε το Τρέντελαγκ και το Μπόρνχολμ στη Δανία-Νορβηγία.
Βασιλικό απολυταρχικό κράτος
Μετά την οριστική απόσχιση της Σουηδίας από την Ένωση του Κάλμαρ το 1521 ακολούθησαν στη Δανία και τη Νορβηγία εμφύλιος πόλεμος και η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Όταν τα πράγματα είχαν καταλαγιάσει το Riksråd (Ανώτατο Συμβούλιο) της Δανίας αποδυναμώθηκε και καταργήθηκε το 1660, ενώ το Νορβηγικό Riksråd είχε καταργηθεί ήδη de facto το 1537 (οπότε συνεδρίασε για τελευταία φορά) όταν ο βασιλιάς Χριστιανός Γ΄ της Δανίας-Νορβηγίας έκανε πραξικόπημα στη Νορβηγία και την κατέστησε κληρονομικό βασίλειο σε μια πραγματική ένωση με τη Δανία. Η Νορβηγία διατήρησε τους ξεχωριστούς της νόμους και ορισμένα θεσμικά όργανα, όπως το βασιλικό καγκελάριο και ξεχωριστό νόμισμα και στρατό. Η Νορβηγία είχε επίσης τη δική της βασιλική σημαία μέχρι το 1748, οπότε η Σημαία της Δανίας έγινε η μόνη επίσημη πολιτική σημαία της ένωσης. Η Δανία-Νορβηγία έγινε ένα απολυταρχικό κράτος και η Δανία μια κληρονομική μοναρχία, όπως η Νορβηγία ήταν ήδη de jure από το Μεσαίωνα. Αυτές οι αλλαγές επιβεβαιώθηκαν στη Lex Regia, που υπογράφηκε στις 14 Νοεμβρίου 1665, ορίζοντας ότι όλη η εξουσία βρισκόταν στα χέρια του βασιλιά, που ήταν υπεύθυνος μόνο έναντι του Θεού..
Πόλεμος της Σκάνιας
Η Δανία είχε χάσει τις επαρχίες της στη Σκάνια με τη Συνθήκη του Ρόσκιλντε και επιθυμούσε διακαώς να τις ανακτήσει, αλλά καθώς η Σουηδία είχε γίνει μεγάλη δύναμη δεν θα ήταν εύκολο έργο. Ωστόσο ο Χριστιανός Ε΄ διείδε μια ευκαιρία όταν η Σουηδία ενεπλάκη στο Γαλλοολλανδικό Πόλεμο και μετά από κάποιο δισταγμό η Δανία-Νορβηγία εισέβαλε στη Σουηδία το 1675.
Παρόλο που η επίθεση αυτή ξεκίνησε ως μεγάλη επιτυχία, οι Σουηδοί υπό το 19χρονο Κάρολος ΙΑ΄ αντεπιτέθηκαν και πήραν πίσω τα καταληφθέντα εδάφη. Ο πόλεμος ολοκληρώθηκε με την ειρήνη που υπαγόρευσαν οι Γάλλοι χωρίς μόνιμα κέρδη ή απώλειες για καμία από τις δύο χώρες.
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι και τέλος της Ένωσης
left|thumb|300px|Ναυμαχία μεταξύ της [[φρεγάτας HMS Tartar και Νορβηγικών κανονιοφόρων κοντά στο Μπέργκεν το 1808]] Κατά τους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης η Δανία-Νορβηγία προσπάθησε αρχικά να παραμείνει ουδέτερη, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει τις συναλλαγές της τόσο με τη Γαλλία όσο και με το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά όταν συμμετέσχε στην Ένωση Ένοπλης Ουδετερότητας, οι Βρετανοί το θεώρησαν εχθρική δράση και επιτέθηκαν στην Κοπεγχάγη το 1801 και πάλι το 1807. Στην επιδρομή του 1807 στην Κοπεγχάγη ο Βρετανικός στρατός κατάσχεσε το σύνολο του Δανονορβηγικού στόλου με το σκεπτικό ότι η Δανία-Νορβηγία ήταν έτοιμη να ξεκινήσει μια επίθεση κατά της Βρετανίας. Ο Δανονορβηγικός στόλος ήταν ο μοναδικός που απέμενε στην Ευρώπη και ήταν ικανός να αμφισβητήσει το Βρετανικό στόλο μετά την καταστροφή του Ισπανικού και του Γαλλικού στόλου στη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. Ωστόσο ο Δανονορβηγικός στόλος δεν ήταν προετοιμασμένος για οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση και οι Βρετανοί στρατιώτες τον βρήκαν ακόμα αγκυροβολημένο μετά τη χειμερινή περίοδο. Οι Δανο-Νορβηγοί ενδιαφέρονταν περισσότερο για τη διατήρηση της συνεχιζόμενης ουδετερότητάς τους και έτσι ολόκληρος ο Δανονορβηγικός στρατός συγκεντρώθηκε στο Ντανεβίρκε (στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν) για το ενδεχόμενο γαλλικής επίθεσης, αφήνοντας την Κοπεγχάγη ευάλωτη σε μια βρετανική επίθεση. Η βρετανική επίθεση κατά της ουδετερότητας της Δανίας ανάγκασε ουσιαστικά τους Δανο-Νορβηγούς να συμμαχήσουν με το Ναπολέοντα.
Η Δανία-Νορβηγία ηττήθηκε και υποχρεώθηκε να παραχωρήσει το Βασίλειο της Νορβηγίας στο Βασιλιά της Σουηδίας με τη Συνθήκη του Κιέλου. Τις υπερπόντιες κτήσεις της Νορβηγίας διατήρησε η Δανία. Όμως οι Νορβηγοί αντιτάχθηκαν στους όρους αυτής της συνθήκης και μια συνταγματική συνέλευση κήρυξε την ανεξαρτησία της Νορβηγίας στις 17 Μαΐου 1814 και εξέλεξε τον Πρίγκιπα του Στέμματος Χριστιανό Φρειδερίκο βασιλιά της ανεξάρτητης Νορβηγίας. Μετά από εισβολή της Σουηδίας η Νορβηγία αναγκάστηκε να δεχθεί μια προσωπική ένωση μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας, αλλά διατήρησε το φιλελεύθερο σύνταγμα και ξεχωριστά θεσμικά όργανα, εκτός από το υπουργείο εξωτερικών. Η ένωση διαλύθηκε το 1905.
Θρησκεία
Υπήρχε όμως μια άλλη θρησκευτική «μεταρρύθμιση» στο βασίλειο επί της βασιλείας του Χριστιανού ΣΤ΄, οπαδού του Ευσεβισμού. Η περίοδος από το 1735 μέχρι το θάνατό του το 1746 έχει ονομαστεί «Κρατικός Ευσεβισμός», καθώς θεσπίστηκαν νέοι νόμοι και κανονισμοί υπέρ του Ευσεβισμού. Παρόλο που ο Ευσεβισμός δεν διήρκεσε για αρκετό καιρό, πολλές νέες μικρές αναβιώσεις του εμφανίστηκαν τα επόμενα 200 χρόνια. Τελικά ο Ευσεβισμός δεν καθιερώθηκε ποτέ ως μια θρησκευτική ομάδα με διάρκεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Δανίας Κατηγορία:Ιστορία της Νορβηγίας
Costa Concordia
thumb|250px|Το Costa Concordia στη [[Μαγιόρκα το 2011.]] Το Costa Concordia (Κόστα Κονκόρντια με ελληνικούς χαρακτήρες) ήταν κρουαζιερόπλοιο που διαχειριζόταν η Costa Crociere. Ήταν το πρώτο από τα κρουαζιερόπλοια της τάξης Concordia, ακολουθούμενα από παρόμοια πλοία Costa Serena, Costa Pacifica, Costa Favolosa και Costa Fascinosa, και το Carnival Splendor που κατασκευάστηκε για την Carnival Cruise Line. Όταν το ολικής χωρητικότητας 114.137 τόνων Costa Concordia και τα αδερφά της πλοία τέθηκαν σε λειτουργία, ήταν από τα μεγαλύτερα πλοία που κατασκευάστηκαν στην Ιταλία μέχρι την κατασκευή των κρουαζιερόπλοιων τάξης Dream των 130.000 τόνων.
Στις 13 Ιανουαρίου 2012 στις 21:45, το Costa Concordia χτύπησε ένα βράχο στο Τυρρηνικό Πέλαγος, ακριβώς έξω από την ανατολική ακτή του νησιού Τζίλιο. Αυτός δημιούργησε ένα ρήγμα μήκους 50 μέτρων στα ύφαλα του πλοίου από την πλευρά του λιμανιού, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσουν σύντομα τμήματα του μηχανοστασίου, μειώνοντας την ισχύ από τους κινητήρες και τις υπηρεσίες πλοίων. Καθώς η στάθμη του νερού ανέβαινε και το πλοίο πήρε κλίση, παρασύρθηκε πίσω στο νησί και εξώκοιλε κοντά στην ακτή, έπειτα έγειρε στη δεξιά πλευρά του, μένοντας σε ασταθή θέση σε μια βραχώδη υποβρύχια προεξοχή.
Η εκκένωση του Costa Concordia χρειάστηκε πάνω από έξι ώρες, και από τους 3.229 επιβάτες και 1.023 μέλη πληρώματος που ήταν γνωστό ότι είχαν επιβιβαστεί, 32 πέθαναν. Ο Φραντσέσκο Σκετίνο, ο καπετάνιος του πλοίου εκείνη την εποχή, κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία, πρόκληση ναυτικού ατυχήματος και εγκατάλειψη του πλοίου του. Το πλοίο διασώθηκε δύο χρόνια μετά το περιστατικό και στη συνέχεια ρυμουλκήθηκε στο λιμάνι της Γένοβας, όπου άρχισαν οι επιχειρήσεις διάλυσης.
Κατασκευή
αριστερά|μικρογραφία| Το Costa Concordia στον [[Πειραιάς|Πειραιά, τις 30 Νοεμβρίου 2006]] Το Costa Concordia παραγγέλθηκε το 2004 από την Carnival Corporation στα ναυπηγεία Fincantieri και χτίστηκε στα ναυπηγεία Sestri Ponente στη Γένοβα, με αριθμό ναυπηγείου 6122. Κατά την καθέλκυση του πλοίου στο Sestri Ponente στις 2 Σεπτεμβρίου 2005, το μπουκάλι σαμπάνιας, που άφησε το μοντέλο Εύα Χερτζίγκοβα, δεν έσπασε όταν χτύπησε το κύτος του πλοίου, ένας δυσάρεστος οιωνός στις θαλάσσιες προκαταλήψεις. Το πλοίο παραδόθηκε στην Κόστα στις 30 Ιουνίου 2006. Η κατασκευή του κόστισε 450 εκατομμύρια ευρώ. Το όνομα Concordia προοριζόταν να εκφράσει την επιθυμία για «συνεχή αρμονία, ενότητα και ειρήνη μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών».
Περιγραφή
Το Costa Concordia είχε μήκος 290,2 μέτρα, πλάτος 35,5 μέτρα και βύθισμα 8,2 μέτρα. Είχε ένα κινητήρα ντίζελ-ηλεκτρισμού ως μονάδα παραγωγής ενέργειας που αποτελείται από έξι 12-κύλινδρα 12V46C τετράχρονα μέσης ταχύτητας ζεύγη Diesel Wärtsilä με συνδυασμένη παραγωγή ενέργειας 76,6 MW (102.780 hp). Αυτές οι κύριες γεννήτριες παρείχαν ισχύ σε όλο το πλοίο, από τους κινητήρες πρόωσης έως τις λειτουργίες ξενοδοχείου, όπως φωτισμός και κλιματισμός. Το πλοίο προωθούταν από δύο ηλεκτρικούς κινητήρες 21 μεγαβάτ σε συνδυασμό με προπέλες σταθερού βήματος. Η σχεδιασμένη ταχύτητα πλεύσης ήταν 19,6 κόμβοι (36 km/h), αλλά κατά τη διάρκεια δοκιμών στη θάλασσα, πέτυχε ταχύτητα 23 κόμβων (43 km/h).
2008: ζημιά στο κύτος
Στις 22 Νοεμβρίου 2008, το Costa Concordia υπέστη ζημιά στο κύτος της όταν οι άνεμοι στην πόλη του Παλέρμο της Σικελίας έσπρωξαν το πλοίο στην προβλήτα. Δεν υπήρχαν τραυματισμοί και οι επισκευές ξεκίνησαν αμέσως μετά.
2012: προσάραξη και μερική βύθιση
Στις 13 Ιανουαρίου 2012, υπό τη διοίκηση του καπετάνιου Φρανσέσκο Σκετίνο, το Costa Concordia αναχώρησε από τη Τσιβιταβέκια, το λιμάνι της Ρώμης, σε μια κρουαζιέρα επτά διανυκτερεύσεων. Στις 21:45 τοπική ώρα (UTC + 1), με ήρεμη θάλασσα και συννεφιασμένες καιρικές συνθήκες, συγκρούστηκε με ένα βράχο κοντά στο Τζίλιο ( 42.36528°N, 10.92139°W ), στη δυτική ακτή της Ιταλίας περίπου 100 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ρώμης. Ένα ρήγμα μήκους 53 μέτρων δημιουργήθηκε στο κύτος από την πλευρά της θύρας, κατά μήκος 3 διαμερισμάτων του μηχανοστασίου (κατάστρωμα 0), με αποτέλεσμα απώλειες ισχύος, οδηγώντας σε απώλεια πρόωσης και απώλεια ηλεκτρικών συστημάτων, τα οποία σακάτεψαν το πλοίο. Γεμίζοντας νερό, το σκάφος έγειρε στην πλευρά του λιμένα. Είκοσι τέσσερα λεπτά αργότερα, ισχυροί άνεμοι ώθησαν το σκάφος πίσω στο νησί Τζίλιο, όπου προσάραξε 500 μέτρα βόρεια του χωριού Τζίλιο Πόρτο, όπου ακουμπά στην δεξιά πλευρά της σε ρηχά νερά, με το μεγαλύτερο μέρος της δεξιάς της να είναι κάτω από το νερό. δεξιά|μικρογραφία| Το Costa Concordia μετά την αυγή με σωσίβιες λέμβους στην ακτή Σχεδόν το ήμισυ του πλοίου παρέμεινε πάνω από το νερό, αλλά κινδύνευε να βυθιστεί εντελώς σε μια κοιλότητα βάθους 70 μέτρων. Παρά τη σταδιακή βύθιση του πλοίου, την πλήρη απώλεια ισχύος και την εγγύτητά του στην ακτή σε ήρεμες θάλασσες, η εντολή εγκατάλειψης του πλοίου δεν εκδόθηκε παρά μόνο για μία ώρα μετά την αρχική σύγκρουση. Αν και το διεθνές ναυτικό δίκαιο απαιτεί από όλους τους επιβάτες να εκκενωθούν εντός 30 λεπτών από την παραγγελία να εγκαταλείψουν το πλοίο, η εκκένωση της Costa Concordia διήρκεσε έξι ώρες. Εκείνη την εποχή, μετέφερε 3.206 επιβάτες και 1.023 μέλη του πληρώματος. Το ατύχημα είχε ως αποτέλεσμα 32 θανάτους. Το σώμα του τελευταίου αγνοουμένου, του Ινδού μέλους του πληρώματος Ράσελ Ρεμπέλο, ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2014. Φαίνεται ότι ο κ. Ρεμπέλο πέθανε ενώ διέσωζε άλλους επιβάτες.
Η έρευνα εστίασε στις παραλείψεις διαδικασιών που ακολούθησε το πλήρωμα του Costa Concordia και στις ενέργειες του καπετάνιου, Φραντσέσκο Σκετίνο, ο οποίος εγκατέλειψε το πλοίο πρόωρα. Περίπου 300 επιβάτες παρέμεναν στο πλοίο και οι περισσότεροι διασώθηκαν από ελικόπτερα ή μηχανοκίνητα σκάφη στην περιοχή. Ο Σκετίνο αργότερα βρέθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία όσον αφορά την καταστροφή και καταδικάστηκε σε 16 έτη φυλάκισης. Παρά το γεγονός ότι δέχθηκε κριτική, η Costa Cruises δεν προσήχθη στη δίκη.
Διάσωση
δεξιά|μικρογραφία| Η επιχείρηση διάσωσης του Costa Concordia εν εξελίξει Μια αρχική αξιολόγηση από την εταιρεία εμπειρογνωμόνων διάσωσης Smit International εκτίμησε ότι η απομάκρυνση του Costa Concordia και των 2.380 τόνων καυσίμων του μπορεί να διαρκέσει έως και 10 μήνες. Η Smit ενημέρωσε ότι το πλοίο είχε υποστεί ζημιά πέρα από την ελπίδα οικονομικής επισκευής και συνέστησε να διαγραφεί ως δομική συνολική απώλεια. Η Smit σύντομα ανέλαβε να αφαιρέσει μόνο τα καύσιμα της Concordia.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2013, το Costa Concordia ήρθε σε κατακόρυφη θέση μέσω άσκησης πλευρικής ροπής (parbuckling). Το κόστος για τη διάσωση του πλοίου αυξήθηκε στα 799 εκατομμύρια δολάρια. Επιπλέον, το πλοίο είχε υποστεί σοβαρή παραμόρφωση του κύτους σε δύο σημεία. Η Titan Salvage, η εταιρεία που διευθύνει τις επιχειρήσεις διάσωσης, υπολόγισε ότι η επόμενη φάση της επιχείρησης διάσωσης θα είχε ολοκληρωθεί έως τις αρχές του 2014. Μετά από αυτήν την «πλωτή» επιχείρηση, το πλοίο θα ρυμουλκούταν σε ναυπηγείο διάσωσης στην ηπειρωτική Ιταλία για διάλυση ή «σπάσιμο».
Στις 14 Ιουλίου 2014, οι εργασίες άρχισαν ώστε το Costa Concordia να επιπλεύσει ξανά ως προετοιμασία για ρυμούλκηση. Σε αυτό το σημείο, το κόστος είχε αυξηθεί σε 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Συμπεριλαμβανομένου του κόστους ρυμούλκησης, 100 εκατομμυρίων ευρώ για το σκάφος που θα διαλυθεί για θραύσματα και το κόστος επισκευής ζημιών στο νησί Τζίλιο, το εκτιμώμενο τελικό κόστος αναμενόταν να είναι 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ (2 δισεκατομμύρια δολάρια). Στις 23 Ιουλίου, αφού είχε επιπλεύσει ξανά, το πλοίο ξεκίνησε το τελευταίο του ταξίδι υπό έλξη με ταχύτητα 2 κόμβων, συνοδεία 14 πλοίων, για να διαλυθεί στη Γένοβα. Έφτασε στο λιμάνι στις 27 Ιουλίου, μετά από τετραήμερο ταξίδι. Αγκυροβόλησε σε ένα κυματοθραύστη στο λιμάνι, περιμένοντας τις διαδικασίες αποσυναρμολόγησης. αριστερά|μικρογραφία| Το Costa Concordia στις 12 Σεπτεμβρίου 2015, στην αποβάθρα Superbacino στη Γένοβα της Ιταλίας. Στις 11 Μαΐου 2015, μετά την αρχική αποσυναρμολόγηση, αλλά εξακολουθώντας να πλέει με πλωτήρες, το κύτος ρυμουλκήθηκε 16 χιλιόμετρα προς την αποβάθρα Superbacino στη Γένοβα για την αφαίρεση των ανώτερων καταστρωμάτων. Ο τελευταίος πλωτήρας απομακρύνθηκε τον Αύγουστο του 2016 και το κύτος μεταφέρθηκε σε μία ξηρά δεξαμένη την 1η Σεπτεμβρίου για τελική αποσυναρμολόγηση. Η διάλυση του πλοίου ολοκληρώθηκε στις 7 Ιουλίου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα Κατηγορία:Επιβατηγά πλοία
Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης
μικρογραφία| Το αυθεντικό άρθρο στην εφημερίδα The Sun Η απάντηση «Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης» (πρωτότυπη φράση: Yes, Virginia, there is a Santa Claus) είναι μία φράση που εμπεριέχεται σε ένα άρθρο με τίτλο «Υπάρχει Άγιος Βασίλης;» (πρωτότυπος τίτλος: Is There a Santa Claus?), και το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The Sun της Νέας Υόρκης στις 21 Σεπτεμβρίου 1897. Από τότε, αποτέλεσε σημαντικό μέρος της χριστουγεννιάτικης παράδοσης των Ηνωμένων Πολιτειών και μέχρι το 1950, οπότε κι έκλεισε η εφημερίδα, ανατυπωνόταν κάθε χρόνο κάνοντάς το το πιο ανατυπωμένο άρθρο εφημερίδας στην αγγλική γλώσσα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Φράνσις Φάρκελους Τσερτς, ο αρθρογράφος του περίφημου άρθρου
Το 1897, η Βιρτζίνια Ο’ Χάνλον, ένα κοριτσάκι οχτώ χρονών, ρώτησε τον πατέρα της Φίλιπ Ο’ Χάνλον, έναν χειρουργό και αναπληρωτή ιατροδικαστή στο Μανχάταν, αν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Ο πατέρας της, αποφεύγοντας να της απαντήσει ευθέως, την προέτρεψε να γράψει μία επιστολή στην έγκριτη εκείνης της εποχής εφημερίδα της Νέας Υόρκης, The Sun, διαβεβαιώνοντάς την πως «αν το δει γραμμένο στη Sun, τότε ισχύει». Έτσι, το κοριτσάκι έστειλε την παρακάτω επιστολή στην εφημερίδα:
Αγαπητέ εκδότη, είμαι οχτώ χρόνων. Κάποιοι από τους μικρούς μου φίλους λένε πως ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Ο μπαμπάς μου μου είπε πως αν το δω γραμμένο στην εφημερίδα Sun, τότε ισχύει. Σας παρακαλώ, πείτε μου την αλήθεια: υπάρχει ο Άγιος Βασίλης; Βιρτζίνια Ο΄ Χάνλον
Έτσι, ο Δρ. Ο'Χάνλον έδωσε άθελά του την ευκαιρία σε έναν από τους αρθρογράφους της εφημερίδας, τον Φράνσις Φάρκελους Τσερτς, να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα αναδύοντας και αντιμετωπίζοντας τα φιλοσοφικά ζητήματα που κρύβονται πίσω από αυτό.
Ο Τσερτς ήταν ένας από τους ανταποκριτές πολέμου κατά τη διάρκεια Αμερικανικού Εμφυλίου, μία περίοδος όπου έγινε μάρτυρας μεγάλων δεινών και της έλλειψης ελπίδας και πίστης από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, με τον ίδιο να χάνει την πίστη του σχεδόν στα πάντα, συμπεριλαμβανομένου και της δουλειάς του. Αν και το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έβδομη σελίδα της εφημερίδας, σε ένα όχι τόσο εμφανές σημείο, οι αναγνώστες όχι μόνο το πρόσεξαν, αλλά και το υποδέχτηκαν θετικά. Σύμφωνα με ένα ανέκδοτο του ραδιοφωνικού προγράμματος The Rest of the Story, ο Τσερτς ήταν ένας κυνικός άνθρωπος και αθεϊστής, ο οποίος δεν έδειχνε καθόλου υπομονή σε δεισιδαιμονικές πεποιθήσεις και αρχικά αρνήθηκε να γράψει το άρθρο. Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, το άρθρο του είναι το πιο ανατυπωμένο άρθρο σε οποιαδήποτε αγγλόφωνη εφημερίδα.
Το 1971, όταν είδαν τη νεκρολογία της Βιρτζίνια στην εφημερίδα The New York Times, τέσσερις φίλοι δημιούργησαν μία εταιρία με το όνομα Elizabeth Press και κυκλοφόρησαν ένα παιδικό βιβλίο με τον τίτλο Yes, Virginia, το οποίο εικονογραφούσε το άρθρο και περιελάμβανε μία σύντομη ιστορία των βασικών χαρακτήρων. Το 1974, δημιουργήθηκε ένα ειδικό τηλεοπτικό επεισόδιο κινουμένων σχεδίων, το οποία κέρδισε βραβείο Emmy στην κατηγορία του «Καλύτερου Παιδικού Προγράμματος».
μικρογραφία|Η αυθεντική επιστολή
Ένα χειρόγραφο αντίγραφο του γράμματος το οποίο η οικογένεια της Βιρτζίνια πιστεύει πως είναι το αυθεντικό, επιστράφηκε σε εκείνους από την εφημερίδα και κυρώθηκε ως αυθεντικό από την Καθλίν Γκούζμαν το 1998, μία εκτιμήτρια του τηλεοπτικού προγράμματος Antiques Roadshow. Το 2007, το πρόγραμμα εκτίμησε την αξία του γράμματος γύρω στα $50,000. Ωστόσο, μερικοί σχολιαστές αμφισβητούν το γεγονός πως ένα νεαρό κορίτσι οκτώ ετών θα αναφερόταν σε παιδιά της ηλικίας του ως «οι μικροί μου φίλοι» και υποψιάζονται πως ο πατέρας της Βιρτζίνια τη βοήθησε να συντάξει το γράμμα ή ακόμα πως το έγραψε ο ίδιος για εκείνη.
Κληρονομιά
Το άρθρο ανατυπωνόταν στην εφημερίδα κάθε χρόνο μέχρι το κλείσιμό της το 1950, ενώ έχει μεταφραστεί σε 20 γλώσσες.
Κάθε χρόνο, το γράμμα της Βιρτζίνια και η απάντηση του Τσερτς διαβάζονται στην τελετή Γιουλ Λογκ (χριστουγεννιάτικη παράδοση) του Κολεγίου της Κολούμπια του Πανεπιστημίου της Κολούμπια, όπου φοίτησε ο Τσερτς.
Το 1932, η ιστορία του ερωτήματος της Βιρτζίνια και η απάντηση της εφημερίδας The Sun, προσαρμόστηκαν σε μια καντάτα παραγωγής NBC (το μόνο γνωστό άρθρο που προσαρμόστηκε σε κλασική μουσική), το 1945 υπήρξε ως ένθετο στην ταινία μικρού μήκους Santa Claus Story και το 1974, δημιουργήθηκε ένα ειδικό τηλεοπτικό επεισόδιο κινουμένων σχεδίων το οποίο προβλήθηκε στο ABC, κερδίζοντας την επόμενη χρονιά βραβείο Έμμυ στην κατηγορία του «Καλύτερου Παιδικού Προγράμματος». Μια τηλεταινία με τίτλο Yes Virginia, There Is a Santa Claus σε σκηνοθεσία Τσαρλς Τζαρότ και πρωταγωνιστές τους Ρίτσαρντ Τόμας και Τσαρλς Μπρόνσον, προβλήθηκε το 1991, ενώ το 1996 έγινε μία προσαρμογή σε εποχικό μιούζικαλ από τους Ντέιβιντ Κιρτσενμπάουμ και Μάιλς ΜακΝτόνελ.
Το 1954, ο Αμερικανός τραγουδιστής κάντρι μουσικής και ηθοποιός Τεξ Ρίτερ, κυκλοφόρησε ένα σινγκλ με τίτλο «Is There a Santa Claus?», όπου αφηγείται αρχικά το γράμμα της «μικρής» Βιρτζίνια κι έπειτα την απάντηση του Φράνσις Τσερτς.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1997, την 100η επέτειο από την αυθεντική δημοσίευση του άρθρου, η εφημερίδα The New York Times δημοσίευσε μία ανάλυση της καρτερικότητας και της σημασίας του.
Το 2003, κατά την περίοδο των Χριστουγεννιάτικων εορτασμών, το πολυκατάστημα Lord & Taylor στην Πέμπτη Λεωφόρο του Μαχνάταν, απεικόνισε στη βιτρίνα του την ιστορία της Βιρτζίνια.
Η Βιρτζίνια συνεχίζει να εμπνέει γενιές νεαρών μαθητών στο Studio School, ένα ιδιωτικό σχολείο στη Νέα Υόρκη το οποίο βρίσκεται στο κτίριο όπου η Βιρτζίνια μεγάλωσε και έγραψε το γράμμα της. Η περιέργεια στο γράμμα της Βιρτζίνια και η αφοσίωσή της να μορφωθεί μεγαλώνοντας, την έχουν καθιερώσει ως μία ηγετική προσωπικότητα του σχολείου. Κάθε χρόνο οι μαθητές διαβάζουν και αναλύουν το γράμμα της, ενώ έχουν γράψει και παρουσιάσει θεατρικά με θέμα τη ζωή του νεαρού κοριτσιού. Το 2009, η Διευθύντρια του σχολείου, Τζάνετ Ρότερ, ανακοίνωσε την καθιέρωση της υποτροφίας Βιρτζίνια Ο'Χάνλον, μιλώντας με πάθος για τη δέσμευση του σχολείου να προσφέρει αναγκαίες υποτροφίες σε μαθητές που το αξίζουν. Η υποτροφία συνεχίζει να υφίσταται και να δίνεται μέχρι και σήμερα.
Τον Δεκέμβριο του 2015, το πολυκατάστημα Macy's στην πλατεία Χέραλντ της Νέας Υόρκης, χρησιμοποίησε την ιστορία της Βιρτζίνια διακοσμώντας τη βιτρίνα τους με τρισδιάστατες φιγούρες, η οποία βιτρίνα εκτεινόταν στη βόρεια πλευρά του μαγαζιού στον 34ο δρόμο ανάμεσα στις λεωφόρους 6 και 7. Αυτή η εκδοχή του «Ναι, Βιρτζίνια» ήταν βασισμένη στο ομότιτλο ειδικό τηλεοπτικό επεισόδιο του 2010, στο οποίο πρωταγωνιστούσαν οι Νιλ Πάτρικ Χάρις και Μπία Μίλερ.
Η ιστορία της Βιρτζίνια, έγινε επίσης βιβλίο το 2013 από τον Βασίλη Παπαθεοδώρου σε εικονογράφηση της Λίλας Καλογερή, με τίτλο Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης και το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το βιβλίο βραβεύτηκε με το Βραβείο Ελληνικού Κύκλου του Παιδικού Βιβλίου και το Βραβείο του ηλεκτρονικού περιοδικού «Αναγνώστης», ενώ εντάχθηκε στη λίστα της Νεανικής Βιβλιοθήκης του Μονάχου White Raven με τα 200 καλύτερα βιβλία του 2013 παγκοσμίως.
Η φράση «Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει ... » έχει γίνει ιδιωματική έκφραση η οποία υποδηλώνει πως κάτι είναι αλήθεια.
Βιρτζίνια Ο' Χάνλον
Η Λάουρα Βιρτζίνια Ο' Χάνλον γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1889 στο Μανχάταν στη Νέα Υόρκη. Ο γάμος της με τον Έντουαρτ Ντάγκλας το 1910 ήταν σύντομος και έληξε με εκείνον να την εγκαταλείπει λίγο πριν τη γέννηση της κόρης τους, Λάουρα. Καταχωρήθηκε ως διαζευγμένη στην απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών που έγινε το 1930, αλλά διατήρησε το επώνυμο του πρώην συζύγου της για το υπόλοιπο της ζωής της (όπως ήταν συνηθισμένο εκείνη την εποχή), με το πλήρες όνομά της να είναι «Λάουρα Βιρτζίνια Ο'Χάνλον Ντάγκλας».