cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερμάνο Βολφ-Φεράρι
Βιογραφικά στοιχεία
Σε ηλικία 19 ετών, εγκατέλειψε το ωδείο και ταξίδεψε στη Βενετία. Εκεί εργάστηκε ως διευθυντής χορωδίας, νυμφεύτηκε, απέκτησε έναν γιο, τον Φεντερίκο και συναντήθηκε με τους Μπόιτο και Βέρντι. Το 1900, μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες, έδωσε την πρώτη παράσταση μιας από τις όπερές του, της Cenerentola, με βάση την ιστορία της Σταχτοπούτας. Η όπερα απέτυχε στην Ιταλία, και ο ταπεινωμένος νέος συνθέτης επέστρεψε στο Μόναχο, όπου το γερμανικό ακροατήριο θα αποδειχτεί πιο ευνοϊκό για το συγκεκριμένο έργο. Μάλιστα, η αναθεωρημένη έκδοση της Cenerentola έκανε μεγάλη εντύπωση στη Βρέμη το 1902, ενώ η καντάτα La vita nuova έφερε στον νεαρό συνθέτη διεθνή φήμη. Τότε, ο Βολφ-Φεράρι άρχισε να «μεταμορφώνει» τις σκληρές και πνευματώδεις φάρσες του βενετσιάνου θεατρικού συγγραφέα Κάρλο Γκολντόνι, σε κωμικές όπερες. Τα έργα που προέκυψαν ήσαν μουσικά εκλεκτικά, μελωδικά και, πολλές φορές, πραγματικά ξεκαρδιστικά. Κάθε μία από τις όπερές του γινόταν διεθνής επιτυχία. Στην πραγματικότητα, μέχρι την εκδήλωση του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι όπερες του Βολφ-Φεράρι ήσαν από τις πιο πολυπαρουσιασμένες, παγκοσμίως. Το 1902 έγινε καθηγητής σύνθεσης και διευθυντής του Ωδείου «Liceo Benedetto Marcello», της Βενετίας, θέση που διατήρησε μέχρι το 1909. Το 1911 ο συνθέτης δοκίμασε τις δυνάμεις του σε ένα βεριστικό έργο, το I gioielli della Madonna. Μια ιστορία πάθους, ιεροσυλίας και τρέλας, που έγινε μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία (Φλωρεντία), αλλά και στο εξωτερικό (ΗΠΑ).
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ωστόσο, ήταν ένας εφιάλτης για τον Βολφ-Φεράρι. Ο συνθέτης, που είχε μοιράσει το χρόνο του μεταξύ Μονάχου και Βενετίας, βρήκε ξαφνικά τις δύο χώρες να πολεμούν μεταξύ τους. Έτσι, μετά το ξέσπασμα του πολέμου, εγκαταστάθηκε στη Ζυρίχη και συνέθετε πολύ λιγότερο, αν και έγραψε ακόμη μια κωμωδία το, Gli amanti sposi (1916). Μια νέα, μελαγχολική φλέβα εμφανίστηκε στο μεταπολεμικό έργο του. Οι όπερές του έγιναν πιο «σκοτεινές» και συναισθηματικά περίπλοκες. Γενικά, πάντως, δεν συνέθετε με τους ρυθμούς των περασμένων χρόνων, αν και έγραψε τα έργα Das Himmelskleid (1925) και Sly (1927), το τελευταίο βασισμένο στο έργο του Σαίξπηρ Το Ημέρωμα της Στρίγγλας. Το 1939 έγινε καθηγητής σύνθεσης στο περίφημο Mozarteum του Σάλτσμπουργκ. Το 1946 πήγε ξανά στη Ζυρίχη πριν επιστρέψει στην πατρίδα του, Βενετία. Πέθανε στη γενέτειρά του, στο Palazzo Malipiero, και ενταφιάστηκε στο Ενετικό νεκροταφείο της νησίδας Σαν Μικέλε.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
thumb|180px|right|Ο Ερμάνο-Βολφ Φεράρι σε φωτογραφία του 1906, περίπου Ο Βολφ-Φεράρι συνέθεσε, κατά βάσιν, όπερες, αλλά παράλληλα έγραψε για διάφορα όργανα, κυρίως στην αρχή και στο τέλος της καριέρας του. Πάντως, μόνο το κονσέρτο του για βιολί εκτελείται με κάποια συχνότητα. Επίσης, συνέθεσε διάφορα κομμάτια μουσικής δωματίου, μεταξύ άλλων. Υπήρξε από τους πρώτους «αντι-ρομαντικούς» Ιταλούς συνθέτες που εμπνεύστηκαν από τον Γκολντόνι και την Κομέντια ντελ άρτε, γι’ αυτό και θεωρείται πρόδρομος του Μαλιπιέρο και της νεότερης Ιταλικής σχολής.
Γενικά, τα έργα του δεν παρουσιάζονται συχνά (με εξαίρεση μερικές από τις εισαγωγές του και το ιντερμέτζο της όπερας I gioielli della Madonna), παρόλο που θεωρείται, ίσως, ο καλύτερος χειριστής της ιταλικής κωμικής όπερας της εποχής του. Το στυλ του είναι ζωηρό, κομψό, γεμάτο ευγένεια και χιούμορ. Τα έργα του, συχνά, θυμίζουν την όπερα buffa του 18ου αιώνα αν και έγραψε, επίσης, πιο φιλόδοξες συνθέσεις με τον τρόπο του Πιέτρο Μασκάνι, οι οποίες όμως θεωρούνται λιγότερο καλές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Γιαν Βόρισεκ
Ο Γιαν Βάτσλαβ Χούγκο Βόρισεκ (ορθότερη προφορά Βόρζισεκ, με παχύ «σ», Τσεχικά: jan ˈvaːt͡slaf ˈɦuɡo ˈvor̝iːʃɛk, Jan Václav Hugo Voříšek, Βάμπερκ 11 Μαΐου 1791 – Βιέννη 19 Νοεμβρίου 1825) ήταν Τσέχος συνθέτης, πιανίστας και οργανίστας, ένας από τους προδρόμους της ρομαντικής μουσικής για το πιάνο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βόρισεκ γεννήθηκε στην πόλη Βάμπερκ της -σημερινής- Τσεχίας, όπου ο πατέρας του ήταν σχολικός διευθυντής, χοράρχης και οργανίστας. Παιδί-θαύμα στο πιάνο και στο βιολί, άρχισε να εμφανίζεται δημόσια στις πόλεις της Βοημίας σε ηλικία 9 ετών. Ο πατέρας του τον δίδαξε μουσική, τον ενθάρρυνε να παίζει περισσότερο πιάνο και τον βοήθησε να πάρει υποτροφία για να παρακολουθήσει μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Πράγας. Πήρε, επίσης, μαθήματα πιάνου και σύνθεσης από τον Β. Τόμασεκ (Václav Tomášek). Ο Τόμασεκ ήταν τόσο εντυπωσιασμένος με τις ικανότητες του μαθητή του, που τον δίδασκε δωρεάν, από το 1804 και έπειτα. Κάτω από την καθοδήγηση του Τόμασεκ, ο Βόρισεκ είχε ταχεία πρόοδο ως πιανίστας, αλλά ελάχιστη προσοχή δόθηκε στα θεωρητικά μαθήματά του.
Ωστόσο, παρέμενε εξαρτώμενος από τον εαυτό του και τη σπουδή έργων των μεγάλων δασκάλων της μουσικής. Μελετούσε εντατικά το αριστουργηματικό Καλώς Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ έτσι, ώστε αργότερα μπορούσε να το εκτελέσει εξ ολοκλήρου από μνήμης. Παρά το εξαιρετικό του ταλέντο, στάθηκε αδύνατον να βρει ικανοποιητική εργασία ως μουσικός στην Πράγα οπότε, το 1813, σε ηλικία 22 ετών, εγκαταστάθηκε στη Βιέννη για να σπουδάσει νομικά και, ελπίζοντας, να συναντήσει τον Μπετόβεν. Στο μεταξύ, στη Βιέννη, κατάφερε να βελτιώσει σημαντικά την τεχνική του στο πιάνο, υπό την επίβλεψη του Γ. Ν. Χούμελ (Johann Nepomuk Hummel). Τώρα του δόθηκε η ευκαιρία να εμφανιστεί δημόσια σε συναυλίες και μουσικά γεγονότα, τα οποία συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στη μουσική του φήμη. Μεταξύ των πολλών άλλων, μουσικών του δραστηριοτήτων στη Βιέννη, ήταν η συμμετοχή του στο “Historische Hauskonzerte” του Ρ. Κίζεβετερ (Raphael Kiesewetter), το οποίο έδωσε στον Βόρισεκ εκτεταμένη εμπειρία εκτέλεσης παλαιότερων έργων, από τα οποία έμαθε, επίσης, πολλά για τις τεχνικές της σύνθεσης.
Όμως, για ακόμη μια φορά, απέτυχε να απασχολείται πλήρως ως μουσικός. Παρόλο που ο Βόρισεκ είχε γοητευθεί από το κλασσικό ύφος του Μότσαρτ, τον είλκυε περισσότερο ο «πρώιμος» ρομαντισμός του Μπετόβεν. Το 1814 όταν, ήδη, άρχιζε να συνθέτει γνώρισε, πράγματι, τον Μπετόβεν στη Βιέννη ο οποίος, μάλιστα, σχολίασε κολακευτικά το έργο Δώδεκα Ραψωδίες, για πιάνο. Συναντήθηκε, επίσης, με άλλους κορυφαίους μουσικούς, όπως τους Σπορ, Ι. Μόσελες (Ignaz Moscheles), Χούμελ και Σούμπερτ. Με τον τελευταίο, μάλιστα, έγιναν φίλοι γρήγορα. Σύντομα, εκτιμήθηκε ως συνθέτης ορχηστρικής, φωνητικής και πιανιστικής μουσικής. Το 1818, έγινε διευθυντής τής Μουσικής Εταιρείας (Gesellschaft der Musikfreunde) της Βιέννης. Ολοκλήρωσε τις νομικές σπουδές του, το 1821, και διορίστηκε δικηγόρος στο Αυλικό Στρατιωτικό Ιδιωτικό Συμβούλιο, για τον οποίο συνέταξε κυρίως νομικά έγγραφα. Αλλά το 1822 βρήκε, επιτέλους, τη μουσική απασχόληση που αναζητούσε, ως δεύτερος οργανίστας της Αυλής και διέκοψε τη νομική του σταδιοδρομία. Διορίστηκε πρώτος οργανίστας, το 1824. Το ίδιο έτος, όμως, αρρώστησε βαριά και ο Μπετόβεν τού έστειλε τον προσωπικό του γιατρό. Το καλοκαίρι του 1825 έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Γκρατς και, μετά την επιστροφή του από την πόλη, πήγε σε γιατρό στο Κάρλοβι Βάρι επειδή ένοιωθε άσχημα. Από εκεί, επέστρεψε στη Βιέννη σε χειρότερη κατάσταση.
Ο Βόρισεκ πέθανε, νωρίς, από φυματίωση το 1825, σε ηλικία 34 ετών. Ενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο Βέρινγκ (Währing) όπου, μέσα σε τρία χρόνια, τον ακολούθησαν το είδωλό του, Μπετόβεν (το 1827) και ο φίλος του, Σούμπερτ (το 1828).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τσέχοι συνθέτες Κατηγορία:Οργανίστες Κατηγορία:Πιανίστες
Μπόζο της Προβηγκίας
Ο Μπόζο της Προβηγκίας (Boson de Provence, 844 - 11 Ιανουαρίου 887) από τον Οίκο των Μπιβινιδών ήταν Φράγκος ευγενής, βασιλιάς της Κάτω Βουργουνδίας και της Προβηγκίας (879 - 887).
Ραγδαία άνοδος με την βοήθεια του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού
Το 872 ο Κάρολος Β΄ τον όρισε κηδεμόνα και καγκελάριο στον γιο του Λουδοβίκο τον Τραυλό και ο Μπόζο έλαβε και την κομητεία του Μπουργκ. Ο Λουδοβίκος διορίστηκε την ίδια χρονιά βασιλιάς της Ακουιτανίας, αλλά λόγω του ότι ήταν πολύ νέος, ο πραγματικός κυβερνήτης του βασιλείου ήταν ο Μπόζο. To φθινόπωρο του 875 ο Μπόζο συνόδευσε τον Κάρολο Β΄ στην πρώτη εκστρατεία του στην Ιταλία, στην Σύνοδο της Παβίας (876). Διορίστηκε πρωθυπουργός της Ιταλίας και ανήλθε στην τάξη του δούκα. Έγινε κυβερνήτης και κόμης της Προβηγκίας (877), αντιβασιλιάς και νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη της Ιταλίας, μοναδικό τέκνο του Λουδοβίκου Β΄ των Φράγκων & των Λομβαδών. Ο Μπόζο συγκρούστηκε με τον Κάρολο Β΄, μετά την δεύτερη εκστρατεία στην Ιταλία, και συνωμότησε με ευγενείς εναντίον του (877). Με το τέλος του Καρόλου Β΄ τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, οι ευγενείς που εξεγέρθηκαν πίεσαν τον γιο του Λουδοβίκο να επιβεβαιώσει τα προνόμια και τα δικαιώματά τους.
Ο Μπόζο επίσης δημιούργησε στενές σχέσεις με την παπική εκκλησία: συνόδευσε τον πάπα Ιωάννη Η΄ τον Σεπτέμβριο του 878 στο Τρουά, όπου ο πάπας ζήτησε από τον βασιλιά Λουδοβίκο να τον υποστηρίξει στην Ιταλία. Ο πάπας λάτρευε τον Μπόζο σαν γιο του, ενώ ακούγεται ότι ήθελε να τον στέψει αυτοκράτορα. Τον Απρίλιο του 879 ο Λουδοβίκος απεβίωσε, αφήνοντας δυο ενήλικους γιους: τον Λουδοβίκο Γ΄ της Γαλλίας και τον Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας. Τότε ο Μπόζο, μαζί με άλλους ευγενείς των Δυτικών Φράγκων, υποστήριξε τον Λουδοβίκο Γ΄ σαν μόνο βασιλιά, αλλά οι δυο αδελφοί έγιναν τελικά συμβασιλείς. Ο Μπόζο αρνήθηκε να συνεχίσει την υποστήριξη του στα δυο αδέλφια και απαίτησε να διεκδικήσει τα δικαιώματά του στον θρόνο, επειδή ο πεθερός του τον είχε ορίσει διάδοχό του.
Βασιλιάς της Προβηγκίας
Στην Σύνοδο του Μαντάγ οι ευγενείς και οι επίσκοποι της περιοχής εξέλεξαν διάδοχο του Λουδοβίκου του Τραυλού στον θρόνο των Δυτικών Φράγκων τον Μπόζσ, πρώτο μη Καρολίδη βασιλιά των Δυτικών Φράγκων, έπειτα από έναν αιώνα Καρολιγγείων. Ο τρόπος εκλογής του Μπόζο σαν βασιλιά των Φράγκων χωρίς να έχει βασιλική καταγωγή, ενέπνευσε στον κλήρο νέες μεθόδους στις εκκλησιαστικές εκλογές. Το βασίλειο του Μπόζο ονομάστηκε βασίλειο της Προβηγκίας, συστήθηκε από τις αρχιεπισκοπές του Αρλ, του Αιξ-αν-Προβάνς, του Βιέν, της Λυών και πιθανότατα της Μπεζανσόν και από τις επισκοπές του Ταραντέζ, του Ουζέ και του Βιβιέ.
Ο Λουδοβίκος και ο αδελφός του Καρλομάν μοίρασαν το βασίλειο του πατέρα τους στην Αμιένη τον Μάρτιο του 880 και στη συνέχεια ενώθηκαν μαζί εναντίον του Μπόζο. Κατέλαβαν το Μακόν και τα βόρεια τμήματα τού βασιλείου του, αλλά στη συνέχεια, παρά τη βοήθεια τού Καρόλου Γ΄ του Παχύ, απέτυχαν στην πολιορκία του Βιέν. Τον Αύγουστο του 882 ο Μπόζο πολιορκήθηκε ξανά στο Βιέν από τον αδελφό του Ριχάρδο δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος την κατέλαβε τον Σεπτέμβριο. Ο Μπόζο δεν κατόρθωσε να κερδίσει ποτέ τα χαμένα τμήματα του βασιλείου του. Όταν απεβίωσε (887), τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Γ΄ ο Τυφλός.
Οικογένεια
Από την πρώτη σύζυγό του, αγνώστου ονόματος, είχε τέκνα:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ερμενγάρδη των Καρολιδών, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ των Φράγκων & των Λομβαρδών, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών
Γκέρλαχ Α΄ του Νάσσαου
Ο Γκέρλαχ Α΄, γερμ. Gerlach I (μεταξύ 1275 και 1283 - 7 Ιανουαρίου 1361) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου (1298-1344).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1307 την Αγνή, κόρη του Ερρίκου του νεότερου από τον Οίκο της Έσσης και είχε τέκνα:
Πριν το 1337 ο Γκέρλαχ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ίρμγκαρντ, κόρη του Κραφτ του Χοενλόε-Βάικερσχαϊμ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γουλιέλμος του Νάσσαου
Οικογένεια
Η Λουίζα απεβίωσε το 1825 και ο Γουλιέλμος έκανε δεύτερο γάμο το 1829 με την Παυλίνα, κόρη του Παύλου της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ιωάννης Α΄ του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ
Ο Ιωάννης Α΄, γερμ. Johann Ι (130 9- 1371) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (1355-71).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκέρλαχ Α΄, κόμη του Νάσσαου και της Αγνής, κόρης του Ερρίκου του νεότερου του Οίκου της Έσσης.
Οικογένεια
Ο Ιωάννης Α΄ το 1353 έκανε δεύτερο γάμο με την Ιωάννα, κόρη και κληρονόμο του Ιωάννη Β΄, κόμη του Σααρμπρύκεν και κυρίου του Κομμερσύ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ο κυρίαρχος του παιχνιδιού
Ο κυρίαρχος του παιχνιδιού (αγγλικά: Best Player) είναι αμερικανική κωμική τηλεοπτική ταινία, η οποία προβλήθηκε στις 12 Μαρτίου 2011. Στην Ελλάδα, η ταινία προβλήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2015. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζέρι Τρέινορ και Τζενέτ ΜακΚέρντι. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 24 Οκτωβρίου 2009 στο Βανκούβερ του Καναδά και τελείωσαν στις 18 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του Nickelodeon Κατηγορία:Τηλεταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή
Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Υποστήριξης Στρατού (Ελλάδα)
Η Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Υποστήριξης Στρατού (ΑΣΔΥΣ) είναι σχηματισμός επιπέδου σώματος στρατού του Ελληνικού Στρατού. Εδρεύει στην περιοχή του Γουδή.
Ιστορία
Συγκροτήθηκε στην Αθήνα το 1955 ως Στρατιωτική Διοίκηση Αθηνών (ΣΔΑ), έπειτα από τη διάλυση του Φρουραρχείου Αθηνών - Πειραιώς. Η ΣΔΑ αντικαταστάθηκε το 1975 από την Διοίκηση Βάσης Συντήρησης (ΔΒΣ) η οποία μετονομάστηκε εκ νέου σε Στρατιωτική Διοίκηση Αθηνών (ΣΔΑ) και αναβαθμίστηκε σε σώμα στρατού. Το 2004 πήρε την ονομασία Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Υποστήριξης Στρατού (ΑΣΔΥΣ).
Έμβλημα
Το έμβλημα της απεικονίζει το Θησέα. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό ΑΛΚΗ ΚΡΑΤΟΣ ΕΣΤΙ ΜΕΓΙΣΤΟΝ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σώματα στρατού της Ελλάδας‎ Κατηγορία:Δήμος Αθηναίων
Φίλιππος Α΄ του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ
Ο Φίλιππος Α΄, γερμ. Philipp I (1368 - 2 Ιουλίου 1429) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (1371-1429) ως διάδοχος του πατέρα του, καθώς και κόμης του Σααρμπρύκεν και κύριος του Κομμερσύ ως διάδοχος της μητέρας του.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος επιζήσας γιος του Ιωάννη Α΄, κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και της Ιωάννας, κόρης και διαδόχου του Ιωάννη Β΄, κόμη του Σααρμπρύκεν και κυρίου του Κομμερσύ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1385 την Άννα, κόρη του Κραφτ Δ΄, κόμη του Χοενλόε-Βάικερσχαϊμ και είχε τέκνα:
Το 1410 απεβίωσε η Άννα και ο Φίλιππος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1412 με την Ελισάβετ του Οίκου της Λωρραίνης, κόρη του Φρειδερίκου Α΄, κόμη του Βωντεμόν και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε τρία (νόθα) φυσικά τέκνα:
Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων (Ελλάδα)
Η Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ) «ΑΙΓΕΑΣ» είναι σχηματισμός επιπέδου σώματος στρατού του Ελληνικού Στρατού με σκοπό την άμυνα των νησιών του Αιγαίου.
Ιστορία
Η Μείζονα Διοίκηση συγκροτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1945 στην Αθήνα ως Ανωτέρα Στρατιωτική Διοίκηση Αττικής, από το 1961 εξελίχθηκε από μια εδαφική αμυντική δύναμη σε έναν σχηματισμό μεγέθους σώματος στρατού, επιβλέποντας τις τέσσερις Διοικήσεις Εθνοφυλακής της περιοχής του Αιγαίου. Στις 26 Οκτωβρίου του 1961 μετονομάστηκε σε Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ), για να αντικατοπτρίζει το διευρυμένο ρόλο της.
Το 1995, η έδρα της διοίκησης μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Ανχη Σακέτα στο Καρέα στην Αθήνα, Αττικής και μέχρι το 2005 έγινε σημαντικός επιχειρησιακός σχηματισμός του Ελληνικού Στρατού, αποτελούμενος από δύο μεραρχίες και πέντε ταξιαρχίες, έκαστη την ονομασία Ανώτερη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής (ΑΔΤΕ). Μετά από μια εκτεταμένη αμυντική επανεξέταση το 2013, οι δυνατότητες του σώματος ενισχύθηκαν με την αναδιοργάνωση της 5ης Ταξιαρχίας Πεζικού ως αερομεταφερόμενη ταξιαρχία για να καταστεί η δύναμη ταχείας αντίδρασης της ΑΣΔΕΝ.
Έμβλημα
Το έμβλημα της ΑΣΔΕΝ αποτελεί αναπαράσταση της Πύλης των Λεόντων των Μυκηνών. Συμβολίζει την ισχύ και την ενότητα του έθνους δια μέσου των αιώνων. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σώματα στρατού της Ελλάδας‎ Κατηγορία:Δήμος Βύρωνα
Φίλιππος Β΄ του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ
Ο Φίλιππος Β΄, γερμ. Philipp II (14 Μαρτίου 1418 - 19 Μαρτίου 1492) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (1429-92).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα του Οίκου Λουν, κόρη του Ιωάννη Γ΄, κυρίου του Χάινσμπεργκ και είχε τέκνα:
Όταν η Μαργαρίτα απεβίωσε, ο Φίλιππος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Βερόνικα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Γεώργιος Γεωργιάδης (συνθέτης)
Ο Γεώργιος Γεωργιάδης (Θεσσαλονίκη 1912 – Αθήνα 1986) ήταν Έλληνας πιανίστας και συνθέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος του Ανέστη και της Όλγας Γεωργιάδη, ο Γεώργιος Γεωργιάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 1912. Σπούδασε στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης με τους Τ. Κόφμαν (πιάνο) και Γ. Βακαλόπουλο (ανώτερα θεωρητικά) ενώ, από το 1929 μέχρι το 1934, πήρε -διαδοχικά- πτυχία αρμονίας, αντίστιξης, ενορχήστρωσης, φούγκας και δίπλωμα πιάνου. Όσο σπούδαζε, διηύθυνε τη Χορωδία Θεσσαλονίκης και την Ορχήστρα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Από το 1937 μέχρι το 1939 βρέθηκε στο Παρίσι, όπου φοίτησε στην École Normal de Musique, με καθηγητές τους Αλφρέντ Κορτό και Υβ Νατ στο πιάνο και την Νάντια Μπουλανζέ στη σύνθεση. Διετέλεσε διευθυντής του -τότε- Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών (1942-5 και 1947-9), καθηγητής Α’ στο πιάνο (από το 1943) και καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Ωδείου (1973-1980). Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΕΜ και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής (του ελληνικού παραρτήματος της ΟΥΝΕΣΚΟ).
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Η μουσική του Γεωργιάδη κινείται μεταξύ Εθνικής Σχολής και νεοκλασικισμού. Το προσωπικό του ύφος οφείλεται, πιθανόν, στη γαλλική του παιδεία, με «έκδηλο το νεο-ιμπρεσιονιστικό στοιχείο και τη ρομαντική διάθεση»... «πρωτότυπες αρμονίες» και ...«απρόσμενες μετατροπίες» (πρόλογος του Μάριου Βάρβογλη στο έργο του Γεωργιάδη Λυρικά Τραγούδια, 1964)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες
Sans-culottes
Οι  Sans-culottes, ή αλλιώς Αβράκωτοι, ήταν άνθρωποι που ανήκαν στην εργατική τάξη και στα χαμηλά στρώματα της αστικής τάξης, όπως π.χ. μικρέμποροι, μισθωτοί κ.λπ., οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στο πολιτικό στίβο της Γαλλικής Επανάστασης. Ο όρος Αβράκωτος χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει αυτούς που φορούσαν παντελόνια και όχι βράκες μέχρι το γόνατο, τα οποία φορούσαν οι αριστοκράτες. Έγιναν γνωστοί για τις ριζοσπαστικές τους απαιτήσεις σε κοινωνικά θέματα και τη συχνή χρήση βίας και εκφοβισμού. Χώρος δράσης των Αβράκωτων ήταν η Κομμούνα του Παρισιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικληρικαλισμός Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Ιωάννης Γ΄ του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ
Ο Ιωάννης Γ΄, γερμ. Johann III (27 Ιουνίου 1441 - 15 Ιουλίου 1480) ανήκε στον Οίκο του Νάσσαου.
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1480, πριν από τον πατέρα του και έτσι δεν κληρονόμησε ποτέ την κομητεία του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, η οποία το 1492, όταν απεβίωσε ο πατέρας του πήγε στον γιο του, Λουδοβίκο Α΄.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ελληνικά Βραβεία Κόμικς
Τα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς (αρκτικόλεξο: ΕΒΚ) απονέμονται ετησίως κατά τη διάρκεια του Comicdom Con Athens. Ο θεσμός ξεκίνησε ως Comicdom Awards, με την ονομασία να αλλάζει στην τωρινή το 2015.
Σημειώσεις
α.Πρόκειται για διαδικτυακό κόμικ.
β.Διοργανώθηκαν το 2021 λόγω της πανδημίας COVID-19.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Βραβεία κόμικς Κατηγορία:Ελληνικά κόμικς
Σαποταλίνιο
Το σαποταλίνιο (αγγλικά Sapotalin) είναι αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, δηλαδή είναι αρωματικός υδρογονάνθρακας, με μοριακό τύπο C13H14. Πιο συγκεκριμένα, ανήκει στα ναφθαλίνια, δηλαδή έχει δομή δυο συμπυκvωμένων (δηλαδή με κοινή πλευρά και δυο κοινά άτομα) βενζολικών δακτυλίων, και επιπλέον έχει τρεις (3) μεθυλομάδες, ενωμένες στα #1, #2 και #7 άτομα άνθρακα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ναφθαλίνια Κατηγορία:C13
Κρίστιαν Κόλμαν
O Κρίστιαν Κόλμαν (γεννήθηκε 6 Μαρτίου 1996) είναι Αμερικανός αθλητής του στίβου. Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.
Μετάλλια
Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στην Ντόχα στα 100 μέτρα και δύο αργυρά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017. Στα 100 μέτρα πήρε τη 2η θέση πίσω από τον Τζάστιν Γκάτλιν και μπροστά από τον Γιουσέιν Μπολτ. Και στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρα πήρε τη 2η θέση πίσω από τη Μεγάλη Βρετανία. Στους Παναμερικανικούς Αγώνες Νέων πήρε χάλκινο στα 100 μ. Στους Αγώνες NACAN κάτω των 23 ετών πήρε χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Ποντλιπόγκλαβ
Το Ποντλιπόγκλαβ (προφέρεται pɔˈdliːpɔɡlau̯, σλοβενικά: Podlipoglav) είναι χωριό του Δήμου της Λιουμπλιάνας στην κεντρική Σλοβενία. Η περιοχή ήταν μέρος της παραδοσιακής περιοχής της Κάτω Καρνιόλας, και σήμερα που περιλαμβάνονται με το υπόλοιπο του δήμου στην Στατιστική Περιοχή της Κεντρικής Σλοβενίας.
Όνομα
Το όνομα Ποντλιπόγκλαβ είναι ένας συγχωνευμένος εμπρόθετος προσδιορισμός που σημαίνει "κάτω από το Λιπόγκλαβ", στο οποίο το ουσιαστικό έχει χάσει την πτώση. Το όνομα Λιπόγκλαβ προέρχεται από το Λουπόγκλαβ, πιθανώς από την ρίζα lupъ 'γυμνός, εκτεθειμένος", που σημαίνει "γυμνός στην κορυφή του λόφου". Το χωριό ήταν γνωστό και ως Ποντλιπόγκλου στα γερμανικά στο παρελθόν.
Πολιτιστική κληρονομιά
Εκτός από το νεκροταφείο της Ρωμαϊκής εποχής, αρκετές άλλες δομές στο Ποντλιπόγκλαβ έχουν εγγραφεί σε κατάσταση πολιτιστικής κληρονομιάς:
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
Στα αξιοσημείωτα άτομα που γεννήθηκαν ή έζησαν στο Ποντλιπόγκλαβ περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβενίας
Τακάσι Μίικε
Ο Τακάσι Μίικε (ιαπωνικά: 三池 崇史, Χέπμπορν: Miike Takashi) είναι Ιάπωνας σκηνοθέτης, παραγωγός και ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, με εκατό ταινίες στο ενεργητικό του. Η φιλμογραφία του περιλαμβάνει ένα ευρύτατο φάσμα ειδών, καθώς έχει γυρίσει από θρίλερ μέχρι κωμωδίες. Είναι κυρίως γνωστός για τις ταινίες τρόμου και δράσης, όπως Αργός Θάνατος (1999), Ichi the Killer (2001), The Happiness of the Katakuris (2001), 13 Δολοφόνοι (2010) και Yakuza Apocalypse - Ο Σκληρός Πόλεμος του Υποκόσμου (2015), για αυτό και του έχει αποδοθεί ο χαρακτηρισμός «το κακό αγόρι του ιαπωνικού σινεμά».
Διακρίσεις
Ταινίες του Μίικε έχουν επανειλημμένως προβληθεί στο Φεστιβάλ των Καννών, ενώ οι Ichimei (2011) και Shield of Straw (2013) ήταν υποψήφιες για Χρυσό Φοίνικα. Άλλες διακρίσεις που έχει λάβει είναι τα βραβεία τύπου και FIPRESCI στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ (Αργός Θάνατος – 1999) και οι δύο υποψηφιότητες για Χρυσό Λέοντα (Sukiyaki Western Django – 2007, 13 Δολοφόνοι – 2015).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες κινηματογράφου
Τζόναθαν Πάλμερ
Ο Τζόναθαν Πάλμερ (γεν. στο Χόρσαμ του Ηνωμένου Βασιλείου στις 7 Νοεμβρίου του 1956) είναι Βρετανός παλαίμαχος οδηγός αγώνων από την Αγγλία. Από το 1983 μέχρι το 1989 αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1. Συνολικά πήρε μέρος σε 83 Γκραν Πρι. Το 1ο από αυτά ήταν το Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι του 1983 και το τελευταίο το Αυστραλιανό Γκραν Πρι του 1989. Τα μόνα αποτελέσματα που μπόρεσε να σημειώσει ήταν 14 βαθμοί και 1 ταχύτερος γύρος. Επίσης έτρεξε για λογαριασμό των ομάδων Γουίλιαμς, Τύρελ, Ραμ και Ζάκσπιντ. Το επόμενο έτος (1990) πήγε στη Μακλάρεν ως δοκιμαστής και αναπληρωματικός οδηγός.
Προσωπική ζωή
Ο Πάλμερ έχει 2 γιους τους οποίους βοηθά στην αγωνιστική τους καριέρα. Τον Τζόλυον ο οποίος συμμετέχει αυτή τη στιγμή στη Φόρμουλα 1 και τον Γουίλ ο οποίος μετέχει σε αγώνες Μότο Κρος.
Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Ζιζέλ Μπούντχεν
Η Ζιζέλ Καρολίν Μπoύντχεν (Gisele Caroline Bündchen·, Γερμανική προφορά :, γενν. 20 Ιουλίου 1980) είναι Βραζιλιάνα μοντέλο. Έχει συνεργαστεί με την εταιρία Victoria's Secret και σύμφωνα με το περιοδικό Forbes είναι το πιο ακριβοπληρωμένο μοντέλο του πλανήτη τα τελευταία 8 χρόνια. Το 2014 αναδείχθηκε από το ίδιο περιοδικό ως η 89η πιο ισχυρή γυναίκα παγκοσμίως.
Προσωπική ζωή
Από το 2000 μέχρι το 2005 ήταν σε σχέση με τον ηθοποιό Λεονάρντο Ντι Κάπριο.
Τον Δεκέμβριο του 2006, ξεκίνησε να βγαίνει με τον παίκτη αμερικανικού ποδοσφαίρου, Τομ Μπρέιντι, με τον οποίο παντρεύτηκαν στις 26 Φεβρουαρίου 2009, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Απέκτησαν μαζί δύο παιδιά: τον Μπέντζαμιν Ρέιν Μπρέιντι (γενν. 9 Δεκεμβρίου 2009) και την Βίβιαν Λέικ Μπρέιντι (γενν. 5 Δεκεμβρίου 2012). Τον Οκτώβριο του 2022, ανακοινώθηκε το διαζύγιο τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνες μοντέλα Κατηγορία:Βραζιλιάνοι γερμανικής καταγωγής
Λάις Ριμπέιρο
Η Λαίς Ριμπέιρο (γενν. Λαίς Περέιρα ντε Ολιβέιρα, πορτογαλικά: Laís Pereira de Oliveira, 5 Οκτωβρίου 1989) είναι Βραζιλιάνα μοντέλο. Έγινε γνωστή κυρίως από τη συμμετοχή της στις επιδείξεις μόδας της εταιρείας εσωρούχων Victoria's Secret, ως ένα από τα «αγγελάκια» της (Victoria's Secret Angels).
Ζωή και καριέρα
Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1989 στην Τερεζίνα και μεγάλωσε σε ένα χωριό της Βραζιλίας. Ως παιδί δεν είχε σκεφτεί ποτέ να γίνει μοντέλο αλλά κάποιοι φίλοι της την παρότρυναν να το κάνει λόγω του ύψους της. Έτσι, το 2009 ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο, αρχικά στη Βραζιλία, κάνοντας φωτογραφήσεις και πασαρέλες. Το 2010, εγκαταστάθηκε με την οικογένεια της στη Νέα Υόρκη, για να ακολουθήσει μεγαλύτερη καριέρα.
Έχει φωτογραφηθεί για την αμερικανική, τη γερμανική, την ιταλική και τη βραζιλιάνικη Vogue και έχει λάβει μέρος σε διαφημιστικές καμπάνιες για τους Ralph Lauren, Christian Dior, Tom Ford, GAP και American Eagle.
Σε ηλικία μόλις 17 ετών περπάτησε για πρώτη φορά για τη Victoria's Secret σε πασαρέλα και ακολούθησαν οι εμφανίσεις της τα έτη 2011, 2013, 2014, 2015 και 2016 μαζί με τις Αντριάνα Λίμα και Κάντις Σουάνπολ. Το 2012, ενώ είχε προγραμματιστεί να λάβει μέρος στο fashion show της VS, δεν μπόρεσε τελικά λόγω τραυματισμού στον αστράγαλο. Από το 2015, είναι και επίσημα «άγγελος» της Victoria's Secret.
Προσωπική ζωή
Στις 17 Μαΐου 2008, γέννησε τον γιο της, Αλεξάντρε.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, ξεκίνησε τη σχέση της με τον πρώην καλαθοσφαιριστή του NBA, Τζόακιμ Νόα, ο οποίος τότε αγωνιζόταν στους Νιου Γιορκ Νικς. Αρραβωνιάστηκαν έναν χρόνο αργότερα και παντρεύτηκαν στις 13 Ιουλίου 2022 στη Βραζιλία.
Ταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία το 1969
Το 1969, και κυρίως το χρονικό διάστημα μεταξύ 12 και 17 Αυγούστου, η Βόρεια Ιρλανδία συγκλονίστηκε από ταραχές. Παρουσιάστηκαν σποραδικά κρούσματα βίας όλο το έτος, που προέκυψαν από την εκστρατεία για τα πολιτικά δικαιώματα, η οποία απαιτούσε τον τερματισμό των διακρίσεων εις βάρος των Ιρλανδών καθολικών. Ο Βρετανικός Στρατός Ξηράς παρενέβη για να αποκαταστήσει την τάξη και ξεκίνησε την κατασκευή τείχους για να διαχωριστούν οι δύο αντιπαρατιθέμενες πλευρές, οι «ενωτικοί» Προτεστάντες από τους «αντιενωτικούς» Καθολικούς. Τα γεγονότα του Αυγούστου του 1969 αναφέρονται ως η αρχή της τριαντάχρονης σύγκρουσης στη Βόρεια Ιρλανδία.
Ιστορικό
Η ατμόσφαιρα την Πρωτοχρονιά του 1969 στη Βόρεια Ιρλανδία ήταν τεταμένη, καθώς προτεστάντες ενωτικοί και καθολικοί εθνικιστές βρίσκονταν επί ποδός πολέμου εν όψει της προγραμματισμένης πορείας για τα πολιτικά δικαιώματα της καθολικής μειονότητας. Η πορεία που θα ξεκινούσε από το Μπέλφαστ για να φτάσει στο Ντέρι διανύοντας απόσταση 118 χιλιομέτρων, οργανώθηκε από τη μαχητική οργάνωση Λαϊκή Δημοκρατία και αποτελούσε την κορύφωση μίας αλυσίδας κινητοποιήσεων και ταραχών που συγκλόνισαν το Όλστερ τους τρεις τελευταίους μήνες.
Υπόβαθρο της πολιτικής ανάφλεξης ήταν η ωμή καταπίεση των καθολικών στις Έξι Κομητείες του Βορρά που προσαρτήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο με τη διχοτόμηση της Ιρλανδίας, την επαύριο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Θύμα της παραδοσιακής αποικιοκρατικής πολιτικής, η καθολική μειονότητα, αν και κάλυπτε πάνω από το ένα τρίτο του 1.500.000 κατοίκων του Όλστερ, ήταν σε μειονεκτική θέση από τη συνθήκη του 1920. Το μεσαιωνικό εκλογικό σύστημα που διαιώνιζε τον πολιτικό εξοστρακισμό της ήταν σκανδαλώδες: Δικαίωμα ψήφου δεν είχαν όλοι οι ενήλικες αλλά μόνο οι ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας, με συνέπεια πολλοί καθολικοί να μην έχουν καμία ψήφο, ενώ πολλοί προτεστάντες να έχουν δύο και τρεις ψήφους. Εξίσου εξοργιστικός ήταν ο τεχνητός διαχωρισμός των εκλογικών περιφερειών: Σε μία περιφέρεια οι καθολικοί είχαν πλειοψηφία 95% και σε πέντε άλλες υπερτερούσαν οι προτεστάντες με 55%. Έτσι, οι ισχνές πλειοψηφίες των προτεσταντών μετατρέπονταν σε συντριπτική υπεροχή εδρών στην τοπική βουλή (Στόρμοντ) και στους δήμους του Όλστερ. Ακόμα και πόλεις, όπως το Ντέρι ή το Ντούνγκανον, με πληθυσμό κατά 60% ή και περισσότερο καθολικό, βρίσκονταν σταθερά στα χέρια των προτεσταντών.
Ο πολιτικός εξοστρακισμός ήταν η άλλη όψη της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Η ανεργία, που δεν ξεπερνούσε το 2,5% σε ό,τι αφορά τον βρετανικό μέσο όρο, έφτανε το 8-10% στη Βόρεια Ιρλανδία, με τη μερίδα του λέοντος να πέφτει στους καθολικούς. Στο καθολικό Ντέρι πάνω από το 70% των δημοσίων υπαλλήλων ήταν προτεστάντες, ενώ από τα δέκα καλύτερα αμειβόμενα πόστα μόνο το ένα είχε καταληφθεί από καθολικό. Η ανισότητα ήταν προκλητική στις παραδόσεις κατοικιών από τις δημοτικές αρχές, καθώς βασικό κριτήριο δεν ήταν οι πραγματικές κοινωνικές ανάγκες, αλλά η διαιώνιση του πολιτικού μονοπωλίου. Στα σχολεία και στις γειτονιές ο διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων ήταν πλήρης. Όποιος ήταν καθολικός, θα πήγαινε υποχρεωτικά σε καθολικό σχολείο και θα ζούσε σε καθολική γειτονιά. Εν ολίγοις, οι καθολικοί του Όλστερ ήταν για τη Βρετανία ό,τι και οι μαύροι για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Έτσι, η σύγκρουση στο Όλστερ πέρα από τη θρησκευτική και την εθνική της διάσταση, απέκτησε κοινωνικά και πολιτικά χαρακτηριστικά: Οι προνομιούχοι και οι συντηρητικοί ήταν με τους προτεστάντες ενωτικούς, οι φτωχοί και οι αριστεροί ήταν με τους καθολικούς εθνικιστές.
Τα γεγονότα που οδήγησαν στις ταραχές του Αυγούστου
Προσπαθώντας να ανακόψει την ορμή της αφυπνιζόμενης μειονότητας, ο πρωθυπουργός του Όλστερ, λοχαγός Τέρενς Ο'Νιλ, υποσχέθηκε, στις 9 Δεκεμβρίου του 1968, ορισμένες κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις: Πιο δίκαιη διάθεση των κατοικιών, μέτρα για την ανεργία και νόμο για την καθιέρωση του "συνήγορου του πολίτη" (Όμπουντσμαν). Αν και ο Τέρενς Ο'Νιλ ανήκε, όπως και όλο σχεδόν το πολιτικό κατεστημένο του Όλστερ, στο Ενωτικό Κόμμα που μονοπωλούσε, χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση, την εξουσία από το 1920, πίστευε ότι "η Ένωση (με τη Βρετανία) οπλισμένη με Δικαιοσύνη είναι πιο ισχυρή από την Ένωση οπλισμένη μόνο με Ισχύ". Αλλά η ριζοσπαστικοποίηση της καθολικής μειονότητας ερέθιζε αντίρροπα αντανακλαστικά στους κόλπους της προτεσταντικής πλειοψηφίας, ένα μέρος της οποίας αναζήτησε καταφύγιο σε ακροδεξιές, υπερεθνικιστικές ομάδες ή και σε παραστρατιωτικές συμμορίες που τρομοκρατούσαν τους καθολικούς. Αρχηγός των ακροδεξιών ήταν ένας πάστορας, ο αιδεσιμότατος Ίαν Πέισλι.
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1969, ο Πέισλι, μαζί με τον ταγματάρχη Ρόναλντ Μπάντινγκ και άλλους εξτρεμιστές, αποφάσισε να διευρύνει τον κύκλο των δραστηριοτήτων του. Με ανακοίνωση της υπερσυντηριτικής οργάνωσης Νομιμόφρονες Πολίτες, κάλεσε, εν όψει της πορείας των καθολικών που ήταν καθορισμένη για την επαύριο, "όλους εκείνους που τιμούν την κληρονομιά τους, να αναλάβουν κάθε δυνατή δράση στο πλαίσιο του νόμου ώστε να εμποδίσουν και να χαλιναγωγήσουν τους αυτοαποκαλούμενους διαδηλωτές των πολιτικών δικαιωμάτων". Έτσι, οι οπαδοί του πέρασαν τη νύχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς συγκεντρώνοντας ρόπαλα, λοστούς, φαλτσέτες, σιδερογροθιές, στιλέτα και περίστροφα για να υποδεχθούν τους εχθρούς του Θεού του "Όλστερ όπως τους αξίζει".
Το απόγευμα της Πρωτοχρονιάς, 80 αποφασισμένοι καθολικοί ξεκίνησαν την προγραμματισμένη πορεία τους με συγκέντρωση στο δημαρχείο του κυριαρχούμενου από τους προτεστάντες Μπέλφαστ. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, 200 οπλισμένοι προτεστάντες του ταγματάρχη Μπάντινγκ έστησαν μπλόκο στους διαδηλωτές, έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Αντρίμ. Η έγκαιρη επέμβαση της αστυνομίας, που σχημάτισε διαχωριστικό κλοιό ανάμεσα στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα, απέτρεψε τη σύρραξη στο "παραπέντε" και τελικά οι διαδηλωτές αναγκάστηκαν να διανυκτερεύσουν έξω από την πόλη, παρεκκλίνοντας από την προγραμματισμένη πορεία τους.
Το πρωί της 2ας Ιανουαρίου, οι διαδηλωτές δέχτηκαν νέα επίθεση από 300 ροπαλοφόρους οπαδούς του Πέισλι, καθώς προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να μπουν στο Ράνταλσταουν. Ανάλογο μπλόκο συνάντησαν στη Μαγκέρα, όπου αναδιπλώθηκαν και διανυκτέρευσαν για δεύτερη νύχτα έξω από την πόλη που είχαν προγραμματίσει να επισκεφθούν. Αλλά η 3η Ιανουαρίου ξημέρωσε με καλύτερους οιωνούς για τους διαδηλωτές, οι οποίοι μπήκαν πλέον σε περιοχές που κατοικούνταν στην πλειοψηφία τους από καθολικούς. Στο Ντάνγκιβεν, ο τοπικός πληθυσμός τούς υποδέχθηκε σαν ελευθερωτές. Έξω από το Κλάουντι, είχαν φτάσει ήδη τους 1.000. Οι αστυνομικές δυνάμεις που προσπάθησαν να εκτρέψουν την πορεία ώστε να μη φτάσει στο Ντέρι υπό το πρόσχημα των επεισοδίων, το μόνο που κατάφεραν ήταν να εξοργίσουν το πλήθος. Οι διαδηλωτές πετούσαν πιπέρι στα μάτια των αστυνομικών, διέσπασαν τον κλοιό και, έπειτα από άγριες συμπλοκές με τους προτεστάντες, διανυκτέρευσαν στο φλεγόμενο Κλάουντι, πίσω από οδοφράγματα. Την ίδια ώρα, ξέσπασαν βίαια επεισόδια στο Ντέρι, όπου οι Μπάντινγκ και Πέισλι επιχείρησαν προκλητική αντιδιαδήλωση φανατικών προτεσταντών στο δημαρχείο. Ένα οργισμένο πλήθος καθολικών πολιόρκησε το δημαρχείο κραυγάζοντας "Δώστε μας τον Πέισλι", έβαλε φωτιά στο αυτοκίνητο του Μπάντινγκ και επιτέθηκε στο κτίριο με πέτρες και βόμβες μολότοφ. Η αστυνομία επενέβη με γκλομπ και μάνικες για να σώσει τους φανατικούς προτεστάντες και οι συγκρούσεις κράτησαν αρκετές ώρες.
Στις 4 Ιανουαρίου, εκτυλίχθηκαν αιματηρές συγκρούσεις των διαδηλωτών με τους προτεστάντες των παραστρατιωτικών ομάδων που τους είχαν στήσει ενέδρες σε διάφορα σημεία, στα τελευταία 10 χιλιόμετρα προς το Ντέρι. Σε πολλές περιπτώσεις, η πορεία αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει δύσκολους ελιγμούς μέσα από λόφους, λιβάδια και φράχτες προκειμένου να φτάσει στον προορισμό της. Έπειτα, οι διαδηλωτές που είχαν φτάσει στο μεταξύ τις 3.000, μπήκαν στο Ντέρι όπου ο καθολικός πληθυσμός τούς επιφύλαξε υποδοχή ηρώων. Τα επεισόδια στο Ντέρι κράτησαν τρεις μέρες και στέφθηκαν από πλήρη επικράτηση των καθολικών, που περιπολούσαν στους δρόμους οπλισμένοι με ρόπαλα και λοστούς, τρέποντας σε φυγή τους αντιπάλους τους.
Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 24 Φεβρουαρίου και κατέληξαν σε πύρρεια νίκη του Ο'Νιλ. Το κόμμα του κατέκτησε άνετη αυτοδύναμη πλειοψηφία, κερδίζοντας τις 36 από τις 52 έδρες του Στόρμοντ, αλλά 13 από τους βουλευτές του ανήκαν και πάλι στο στρατόπεδο των αδιάλλακτων. Ο ίδιος ο Ο'Νιλ αναγκάστηκε να δώσει πολύ σκληρή μάχη στην εκλογική του περιφέρεια με τον Ίαν Πέισλι και τελικά εκλέχθηκε με διαφορά μόλις 1.400 ψήφων. Αν και η κοινοβουλευτική ομάδα τού έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης με 23 ψήφους υπέρ, 1 κατά και 12 απουσίες, στο συνέδριο του κόμματος, στις 31 Μαρτίου, η πλειοψηφία του ήταν πολύ λιγότερο άνετη: 338 με τον Ο'Νιλ, 263 με τους "αντάρτες".
Αντιμέτωπος με διασταυρούμενα πυρά, ο πρωθυπουργός του Όλστερ προσπάθησε να κρατήσεις ίσες αποστάσεις. Για να εξευμενίσει τους καθολικούς, υποσχέθηκε επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων και έκλεισε στη φυλακή τον Πέισλι και τον Μπάντινγκ που κατηγορήθηκαν για "παράνομες συναθροίσεις". Ταυτόχρονα, επιχείρησε να θωρακίσει ένα αστυνομικό κράτος ανακαλώντας από την εφεδρεία την παραστρατιωτική οργάνωση B-Specials, κόκκινο πανί για τους καθολικούς, και καταθέτοντας δρακόντειο νόμο "περί δημόσιας τάξης" που εκχωρούσε έκτακτες εξουσίες στους αστυνομικούς και στρατιωτικούς διοικητές -ένα μόνο βήμα πριν από την κήρυξη ανοιχτής δικτατορίας. Στη συνεδρίαση του Στόρμοντ για την ψήφιση του επίμαχου νομοσχεδίου, εννέα βουλευτές της αντιπολίτευσης πραγματοποίησαν καθιστική διαδήλωση μέσα στην αίθουσα της Βουλής, τραγουδώντας τον ύμνο των μαύρων της Αμερικής, πασίγνωστο από τις πορείες του δολοφονημένου Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: "We Shall Overcome" (Θα το ξεπεράσουμε). Ο πρόεδρος της Βουλής φώναξε την αστυνομία που έβγαλε σηκωτούς από την αίθουσα τους βουλευτές της αντιπολίτευσης, οι οποίοι τέθηκαν σε προσωρινή παύση από το αξίωμά τους.
Η ψήφιση του νόμου και η παύση των βουλευτών εκλήφθηκαν από τους μαχητικούς Ιρλανδούς εθνικιστές ως κήρυξη πολέμου εναντίον τους. Στο διάστημα από 22 Μαρτίου μέχρι 20 Απριλίου το Όλστερ έζησε στον πυρετό μεγάλων διαδηλώσεων των καθολικών, που συχνά κατέληγαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία και τις παραστρατιωτικές ομάδες των προτεσταντών. Την ίδια περίοδο, επανήλθε στο προσκήνιο ο ΙΡΑ, ο παράνομος Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός, που είχε περιορίσει την ένοπλη δράση του μετά την αποτυχημένη εκστρατεία της δεκαετίας 1952-1962. Στις 30 Μαρτίου, έκρηξη βόμβας κατέστρεψε υποσταθμό της Εταιρείας Ηλεκτρισμού στο Κάστλριχ. Στις 20 Απριλίου το Μπέλφαστ τυλίχτηκε στις φλόγες, καθώς εννέα ταχυδρομεία και ένας σταθμός λεωφορείων έγιναν στόχοι σχεδόν ταυτόχρονων βομβιστικών ενεργειών. Την ίδια ώρα, μία άλλη βόμβα ανατίναξε τον κεντρικό αγωγό του νερού, με αποτέλεσμα να επιβληθούν σοβαροί περιορισμοί στην υδροδότηση και να παραλύσει η Πυροσβεστική τη στιγμή που είχε να αντιμετωπίσει πολλά μέτωπα πυρκαγιών.
Η επίδειξη δύναμης των εθνικιστών ανάγκασε το Λονδίνο να επέμβει. Στις 21 Απριλίου, έπειτα από "αίτηση" της κυβέρνησης Ο'Νιλ, 1.500 Βρετανοί στρατιώτες της 39ης μεραρχίας αλεξιπτωτιστών έφτασαν στο Μπέλφαστ και ανέλαβαν τη φρούρηση στρατηγικής σημασίας εγκαταστάσεων. Την επομένη, άλλες δύο εκρήξεις έκαναν τραγική την ήδη άσχημη κατάσταση του δικτύου ύδρευσης της βορειοϊρλανδικής πρωτεύουσας, ενώ φοβερές ταραχές μεταξύ προτεσταντών και καθολικών μαίνονταν στο Ντέρι, όπου και οι δύο πλευρές οχυρώθηκαν σε οδοφράγματα. Η κυβέρνηση του Ο'Νιλ κλονιζόταν, καθώς οι ενωτικοί αναζητούσαν ένα διέξοδο.
Λίγες μέρες πριν, είχε προηγηθεί ένα άλλο, λιγότερο εκκωφαντικό αλλά καθόλου λιγότερο οδυνηρό πλήγμα από τους εθνικιστές. Στις 17 Απριλίου, η υποψήφια της Λαϊκής Δημοκρατίας Μπερναντέτ Ντέβλιν πραγματοποίησε τη μεγάλη έκπληξη στις εκλογές για την πλήρωση μιας χηρεύουσας θέσης της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου νικώντας, στην περιφέρεια του κεντρικού Όλστερ, την ενωτική αντίπαλό της, Αν Φόρεστ, παρά τη γενική κινητοποίηση των συντηρητικών. Σε ηλικία μόλις 22 ετών, η μικροκαμωμένη φοιτήτρια της ψυχολογίας, γνωστή για τη φλογερή ρητορική της και τη δραστήρια συμμετοχή της στο κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων, έγινε η πιο νέα βουλευτίνα στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 22 Απριλίου, την παραμονή των γενεθλίων της, η μαχητική αγωνίστρια σκανδάλισε το αγγλικό κατεστημένο της Βουλής των Κοινοτήτων, όχι μόνο επειδή εμφανίστηκε στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ με μίνι φούστα, αλλά και για την ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση να καταφερθεί εναντίον της βρετανικής αποικιοκρατίας στην Ιρλανδία, στον παρθενικό της λόγο, μόλις μία ώρα μετά την ανάληψη της βουλευτικής της έδρας.
"Στα γεγονότα του Μπόγκσαϊντ", δήλωσε η Ντέβλιν, μιλώντας για τις αιματηρές ταραχές του Ντέρι, όπου η ίδια είχε πάρει μέρος στις πρώτες γραμμές των οδοφραγμάτων, "δεν είδα μια νύχτα σπασμένων βιτρινών, όπως ο προηγούμενος ομιλητής, αλλά 50 χρόνια απόλυτης ανθρώπινης εξαθλίωσης. Αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι, καθολικοί και προτεστάντες, είναι οι αποκλεισμένοι από την κοινωνία που αντιπροσωπεύουν οι ενωτικοί του Όλστερ. Πρόκειται για μια κοινωνία των γαιοκτημόνων, που κυβερνούν με το αρχαίο σύστημα του Καρόλου Β' και εξακολουθούν να σφετερίζονται τα δικαιώματα των απλών ανθρώπων, που ζουν σ' αυτή τη γη επί πολλές γενιές... Αν σκέφτεστε να στείλετε βρετανικό στρατό στο Όλστερ, ένα έχω να σας πω: Για τίποτα στον κόσμο δεν θα 'θελα να βρεθώ στη θέση της μητέρας ή της αδελφής του άτυχου στρατιώτη που θα βρεθεί εκεί!"
Την επομένη της επεισοδιακής συζήτησης στο βρετανικό κοινοβούλιο, ο Τέρενς Ο'Νιλ αποφάσισε το μεγάλο τόλμημα: Έφερε στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του νομοσχέδιο με το οποίο αποδεχόταν το βασικό αίτημα των καθολικών: "ένας άνθρωπος, μία ψήφος". Έπειτα από εξάωρη επεισοδιακή συζήτηση, το νομοσχέδιο πέρασε από την κοινοβουλευτική ομάδα (βουλευτές και γερουσιαστές) του κόμματος, αλλά με ισχνή πλειοψηφία μόλις 28 βουλευτές των Ενωτικών ψήφισαν υπέρ και 22 κατά, πράγμα που αντανακλούσε την αυξανόμενη απομόνωση του Ο'Νιλ από τον "σκληρό πυρήνα" του κομματικού μηχανισμού. Η χαριστική βολή ήρθε την επόμενη μέρα εκ των ένδον: Ο υπουργός Γεωργίας και πρόεδρος του Στόρμοντ, ταγματάρχης Τζέιμς Τσίτσεστερ-Κλαρκ, που εμφανιζόταν στο στρατόπεδο των συνεπών "μεταρρυθμιστών" μέχρι πρόσφατα, παραιτήθηκε από την κυβέρνηση δηλώνοντας ότι, αν και συμφωνούσε από θέση αρχής με την καθιέρωση του γενικού εκλογικού δικαιώματος, πίστευε ότι "είναι πρόωρη, υπό τις παρούσες συνθήκες, η εφαρμογή του στις αμέσως επόμενες εκλογές".
Απομονωμένος ο λοχαγός Ο'Νιλ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και την ηγεσία του κόμματός του στις 28 Απριλίου. Τρεις μέρες αργότερα η κοινοβουλευτική ομάδα εξέλεξε τον Τζέιμς Τσίτσεστερ-Κλαρκ ως νέο αρχηγό του κόμματος και πρωθυπουργό, με οριακή πλειοψηφία μίας ψήφου (18-17) έναντι του αντιπάλου του, Μπράιαν Φόκνερ. Ο νέος πρωθυπουργός χρώσταγε την εκλογή του στην αποφασιστική ψήφο του ανατραπέντος Ο'Νιλ. Αιτιολογώντας την επιλογή του, ο τελευταίος δήλωσε: "Προτίμησα να υποστηρίξω αυτόν που με αντιπολιτευόταν τους έξι τελευταίους μήνες παρά εκείνον που με αντιπολιτευόταν τα έξι τελευταία χρόνια".
Η πρόσκαιρη ανακωχή δεν κράτησε πολύ. Αφορμή της καινούργιας ανάφλεξης ήταν η απόφαση των εξτρεμιστών προτεσταντών του Τάγματος της Οράγγης να γιορτάσουν επιδεικτικά, στις 12 Ιουλίου, την 279η επέτειο της ιστορικής μάχης του Μπόιν, όπου οι προτεστάντες συνέτριψαν τους καθολικούς. Επρόκειτο για πρόκληση, αλλά η κυβέρνηση του Τσίτσεστερ-Κλαρκ έδωσε την άδεια της και στις 12 Ιουλίου εκατοντάδες φανατικοί προτεστάντες έκαναν παρέλαση στους δρόμους του Μπέλφαστ και του Ντέρι με σημαίες, θυρεούς, εμβλήματα και πολεμικούς παιάνες χλευάζοντας και προπηλακίζοντας τους καθολικούς. Το τριήμερο από τις 12 ως τις 14 Ιουλίου οι καθολικοί του Ντέρι κατέβηκαν στα οδοφράγματα. Γρήγορα η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο της Ένωσης Πολιτικών Δικαιωμάτων -της πιο μαζικής οργάνωσης της μειονότητας, που τασσόταν υπέρ της μη βίαιης διεκδίκησης των δικαιωμάτων της- και των άλλων οργανωμένων δυνάμεων. Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις πολιτικών ηγετών, βουλευτών και καθολικών ιερέων, περίπου 500 οργισμένοι νεαροί από τις φτωχογειτονιές του Ντέρι λεηλάτησαν καταστήματα και δημόσια κτίρια στο κέντρο της πόλης και συμπλέχθηκαν άγρια με ομάδες προτεσταντών και αστυνομικούς. Οι δυνάμεις καταστολής προσπάθησαν να περιορίσουν τους διαδηλωτές με γκλομπ και μάνικες της Πυροσβεστικής, χωρίς να το καταφέρουν. Μόνο την πρώτη μέρα των επεισοδίων, 22 πολίτες και 16 αστυνομικοί τραυματίστηκαν, ενώ δεκάδες άτομα συνελήφθησαν.
Στις 14 Ιουλίου, ο υπουργός Εσωτερικών του Όλστερ, Ρόμπερτ Πόρτερ, ανέθεσε αστυνομικά καθήκοντα στους διαβόητους B-Specials, πολλοί από τους οποίους κυκλοφορούσαν με καραμπίνες, στο πλάι των εξτρεμιστών προτεσταντών το προηγούμενο διήμερο, στις ταραχές του Ντέρι και του Ντάνγκιβεν. Η αναγγελία της είδησης προκάλεσε θύελλα οργής στον καθολικό πληθυσμό, όπου οι φωνές της μετριοπάθειας και της μη βίας υπερκεράστηκαν από τις πολεμικές κραυγές των αδιάλλακτων. Τις επόμενες μέρες συγκροτήθηκαν σε μια σειρά πόλεις "Επιτροπές Λαϊκής Αυτοάμυνας", που οπλίστηκαν με ρόπαλα, λοστούς, μαχαίρια ή και καραμπίνες για να αντιμετωπίσουν τις παραστρατιωτικές οργανώσεις των προτεσταντών.
Οι ταραχές του Αυγούστου
thumb|right|200px|Η σημαία του Τάγματος της Οράγγης Ενθαρρυνόμενοι από την προστασία της κυβέρνησης και του παρακράτους, οι προτεστάντες πύκνωσαν τις προκλήσεις τους. Το απόγευμα της 2ας Αυγούστου περίπου 1.000 προτεστάντες του Τάγματος της Οράγγης παρέλασαν με τις στολές τους μπροστά από το συγκρότημα των καθολικών κατοικιών Γιούνιτι Γουόρκ στο Μπέλφαστ. Οι πιο έξαλλοι από αυτούς έσπασαν τζάμια και ξυλοφόρτωσαν όσους καθολικούς συναντούσανε στο δρόμο τους. Τα επεισόδια αυτά έγιναν αφορμή για να ξεσπάσουν οι χειρότερες ταραχές που γνώρισε η πρωτεύουσα του Όλστερ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το Μπέλφαστ είχε δύο μεγάλες αρτηρίες, την Σανκίλ Ρόουντ και την Φολς Ρόουντ. Η πρώτη ήταν των προτεσταντών και η δεύτερη των καθολικών. Ανάμεσα στους δύο δρόμους υπήρχε πραγματικός πόλεμος. Οι προτεστάντες δεν περνούσαν από το δρόμο των καθολικών και οι καθολικοί δεν περνούσαν από το δρόμο των προτεσταντών παρά μόνο όταν επρόκειτο για κάποια "δολιοφθορά στα μετόπισθεν του εχθρού". Αλλά μετά την "εισβολή" των προτεσταντών στο Γιούνιτι Γουόρκ, οι καθολικοί απάντησαν με ξαφνική "αντεπίθεση" στη Σανκίλ Ρόουντ. Τη νύχτα της 2ας Αυγούστου και τις πρώτες πρωινές ώρες της 3ης Αυγούστου, καθολικοί και προτεστάντες ύψωσαν οδοφράγματα σε μία σειρά σημεία της πόλης. Ο πετροπόλεμος, οι βόμβες μολότοφ, οι πυρκαγιές και οι λεηλασίες ήταν πολλές και από τις δύο πλευρές. Περίπου 80 πολίτες και 17 αστυνομικοί τραυματίστηκαν ως τα χαράματα, ενώ οι ταραχές συνεχίστηκαν όλο το επόμενο διήμερο. Ανήσυχος για την κλιμάκωση των επεισοδίων ο Βρετανός πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον κάλεσε για διαβουλεύσεις τον Τσίτσεστερ-Κλαρκ στις 8 Αυγούστου στο Λονδίνο, όπου για πρώτη φορά έγινε επίσημα λόγος για το ενδεχόμενο δράσης από τα βρετανικά στρατεύματα.