cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτρης Κουντούρης (μουσικός)
Ο Δημήτρης Κουντούρης (Ανδρείκελος) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981 και μεγάλωσε στο Κερατσίνι με τους γονείς και τον μεγάλο αδελφό του. Τελείωσε Τεχνικό Λύκειο το 1999 ως Τεχνικός Η/Υ και έπειτα σπούδασε ως Ηχολήπτης σε Ι.Ε.Κ. ως το 2001. Το 2006 παντρεύτηκε και μετακόμισε στο Πέραμα.
Από το 1994 ξεκίνησε τις πρώτες του μουσικές αναζητήσεις και ύστερα από δύο χρόνια ασχολήθηκε με το DeeJaying. Ένα χρόνο αργότερα (1997) άρχισε να πειραματίζεται με την μουσική παραγωγή και την δημιουργία ρυθμών. Την ίδια χρονιά, αυτός και οι δύο καλύτεροι φίλοι του (Νικήτας a.k.a. Βενιαμίν – πρώην Προφήτης, και Κώστας a.k.a. Εφιάλτης MC) δημιούργησαν τους «Αποκάλυψις» (σχήμα που προϋπήρχε από το 1995 αλλά το ’97 απέκτησε την τελική ονομασία του "Αποκάλυψις"), ένα hip-hop group στο οποίο έχει την θέση του Μουσικού παραγωγού και DJ. Παράλληλα, δημιουργεί μια ομάδα παραγωγής ονόματι “Bad Brain Productions”.
Το 1999, οι Αποκάλυψις κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ «Ήτανε Γραμμένο» από την ανεξάρτητη εταιρεία Ankh Productions. Ζωντανές εμφανίσεις και ραδιοφωνικές εκπομπές ακολουθούν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια και στα τέλη του 2001 κυκλοφορούν το δεύτερο άλπμουμ τους με τίτλο «Σαμάντχι» στο οποίο το γκρουπ αποτελείται πλέον από δύο μέλη λόγω της αποχώρησης του Εφιάλτη και γι’αυτό τον λόγο από τότε στο εξής ο Ανδρείκελος συμμετέχει και ως δεύτερος ερμηνευτής και στιχουργός στους Αποκάλυψις.
Αμέσως μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, τα δύο μέλη καλούνται να εκπληρώσουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις και η μουσική δημιουργία κάνει παύση για ενάμισι χρόνο.
Το 2003 το γκρουπ ανασυντάσσεται και ξεκινάει την δημιουργία του τρίτου άλμπουμ του το οποίο κυκλοφορεί τον Νοέμβριο του 2005 με τίτλο «Το τέλος ήρθε νωρίτερα» μέσω του ολοκαίνουργιου δικού τους label Πηγή Soundpieces.
Παράλληλα, ο Ανδρείκελος ανακαλύπτει τον MC ονόματι Χρήστος Πακιώτης (Μέγας) και αναλαμβάνει την παραγωγή του πρώτου ολοκληρωμένου άλμπουμ του με τίτλο «Δια χειρός / 4 εποχές» στο οποίο συμμετέχει και ως DJ καθώς επίσης έχει γράψει και ερμηνεύσει ένα κομμάτι. Το άλμπουμ ολοκληρώνεται το 2005 – παράλληλα με το τρίτο άλμπουμ των Αποκάλυψις – αλλά λόγω δυσμενών συνθηκών και άτυχων περιστάσεων κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2007 από την Big Fiasco.
Επίσης, μεταξύ 2005 και 2007, ο Ανδρείκελος ετοίμαζε τον πρώτο του δίσκο ως παραγωγός και στον οποίο συμμετείχαν στο ερμηνευτικό μέρος καλλιτέχνες της ελληνόφωνης ραπ σκηνής όπως Βενιαμίν (Αποκάλυψις), Νικόλας (Razastarr), Εφιάλτης (Αποκάλυψις), Μέγας, Μιχαλάρας, Killah P, αλλά και νέοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες όπως Gadfly (Trial by Error), Αστέρι, Ορμέμφυτος, Dust Rhymes…
Κατά την ίδια περίοδο, εργάσθηκε και ως Διευθυντής παραγωγής & DJ στο ντεμπούτο άλμπουμ του MC Αστέρι με τίτλο «Δεν Νιώθω», ένα καθαρόαιμο Hip-Hop άλμπουμ. Ο Ανδρείκελος επίσης έγραψε μέρος των στίχων του εισαγωγικού track στο οποίο συμμετείχε και ως ερμηνευτής.
Η ολοκλήρωση αυτού του άλμπουμ σήμανε και την έναρξη της δημιουργίας του τέταρτου άλμπουμ των Αποκάλυψις όπως επίσης και του δεύτερου solo άλμπουμ του Ανδρείκελου το οποίο πρόκειται για έναν ορχηστρικό πειραματισμό – ένα μουσικό υβρίδιο με προσμίξεις πολλών ειδών – κλασσική, ψυχεδελική chill out και ροκ, Trip Hop, Electronica, Turntablism.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών
Η Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών είναι μια από τις εννέα σχολές του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και μία από τις τέσσερις, η πρώτη κατά σειρά, που περιλάμβανε από την ίδρυση του (1837) το ΕΚΠΑ.
Προδρομικές απόπειρες ίδρυσης Θεολογικής Σχολής
Ο Φρειδερίκος Τιρς κλήθηκε από τον πρόεδρο της Αντιβασιλείας κόμη Άρμανσμπεργ να υποβάλει υπόμνημα για την οργάνωση της Παιδείας. Για την ανώτερη βαθμίδα προέβλεπε τη δημιουργία πανεπιστημίου με τέσσερις σχολές εκ των οποίων η μία Θεολογική. Στην συνέχεια την άνοιξη του 1833 συστήθηκε επιτροπή για την εκπόνηση σχεδίου προτάσεων για την εκπάιδευση. Στην Τρίτη βαθμίδα ο Γιόχαν Φραντς, ένας εκ των μελών της, προέβλεπε την καλλιέργεια και της θεολογίας, της ‘’του θείου επιστήμης’’ Το 1834 ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής σύμβουλος στο υπουργείο Παιδείας πρότεινε με υπόμνημά του τη δημιουργία πανεπιστημίου με πέντε σχολές εκ των οποίων μια εκείνη της θεολογικής.
Η σφραγίδα της σχολής
Με το διάταγμα της 6ης Ιουλίου 1849 καθορίσθηκε η σφραγίδα της σχολής η οποία έχει έμβλημα το συμπλεκόμενο μονόγραμμα του Χ και του Ρ, εκατέρωθεν με τα γράμματα Α και Ω και σε κύκλο αρχικώς την επιγραφή ‘’Θεολογική Σχολή του Οθωνείου Πανεπιστημίου’’ (Διάταγμα 6/7/1849) , αργότερα ‘’Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου’’ (Νόμος 17/07/1911)
Ανθρωπογεωγραφία του πρώτου διδακτικού προσωπικού
Το πρώτο πλήρες ακαδημαϊκό έτος η Θεολογική στελεχώθηκε με 3 καθηγητές. Δύο τακτικοί και ένας έκτακτος. Οι διορισμοί του πρώτου διδακτικού προσωπικού της σχολής έγιναν χωρίς προσδιορισμό του διδακτικού αντικειμένου. Ως προς την ηλικιακή σύνθεση διαθέτει τον νεώτερο καθηγητή, τον ηλικίας εικοσιπέντε ετών Κωνσταντίνο Κοντογόνη. thumb|left|160px|Ο [[Κωνσταντίνος Κοντογόνης ήταν ο νεώτερος ηλικιακά καθηγητής της Θεολογικής και του Πανεπιστημίου Αθηνών όταν συστήθηκε το 1837.]] Οι τρεις πρώτοι δεν αντικαταστάθηκαν μέχρι το 1860, ενώ όσοι διορίστηκαν μετά το 1837 ατύπως, ουσιαστικά διαδέχθηκαν τους πρώτους.
Όλοι οι καθηγητές που διορίστηκαν στην Θεολογική Σχολή, μετά τους τρεις πρώτους, σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ένας εξ αυτών συνδεόταν με οικογενειακούς δεσμούς με άλλον καθηγητή: ο Νικόλαος Σαρίπολος ήταν σύζυγος της Αριάδνης Κουσκολέκα ανεψιάς του καθηγητή της Θεολογικής Μισαήλ Αποστολίδη. Στην πρώτη περίοδο λειτουργίας της σχολής (μέχρι το τέλος του 19ου αι.) οι 9 από τους 15 καθηγητές της ανήλθαν από τη βαθμίδα του υφηγητή. Το μεγαλύτερο ποσοστό των καθηγητών της Σχολής (μέχρι και σήμερα) αποτελείτο από λαϊκούς θεολόγους καθηγητές, κάτι που «μείωνε το κύρος των παραδοσιακών διανοουμένων (του κλήρου)»
Παράγοντες αρχικών δυσχερειών
Η δυσκολία συνδυασμού της θρησκευτικής πίστης με την επιστήμη, η απόρριψη των αντίστοιχων σχολών της Δύσης ως χώρων σπουδής της θεολογίας από τους Ορθόδοξους κληρικούς και αντίθετα η προτίμηση πατριαρχικών και άλλων ιερατικών σχολών καθόρισαν την αργή συγκρότηση προγράμματος σπουδών, την ονομασία των εδρών και το κεντρικό αντικείμενο της διδασκαλίας τους. Έτσι υπήρχε ελλειμματική αντιστοιχία με τα διδακτικά αντικείμενα. Οι αποδοχές τους-600 δραχμές- δεν ήταν αρκετές ώστε να αναγκάζονται να διδάσκουν και σε άλλες πανεπιστημιακές και μη Σχολές με αποτέλεσμα να μην έχουν διαθέσιμο χρόνο για την επιστημονική και ερευνητική εργασίας τους.
Η Θεολογική Σχολή Αθηνών και η σχέση της με την Εκκλησία της Ελλάδος
Ο σκοπός της λειτουργίας της Σχολής ήταν εξ αρχής συνδεδεμένος με την Εκκλησία. Καθώς η Ιερά Σύνοδος δεν την διοικούσε κλήθηκε να αποφανθεί επί του σχεδίου των μαθημάτων της Σχολής, το οποίο συντασσόταν όμως από τους καθηγητές της. Είναι χαρακτηριστική η απουσία του επισκόπου Αττικής από την τελετή της επετείου του ιδρύματος για τα τρία χρόνια λειτουργίας του. Όταν αργότερα ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος,καθηγητής όντας της Σχολής ανήλθε στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο Αθηνών «επιχειρήθηκε η πανεπιστημιακή θρησκευτική διανόηση να επανέλθει στην εκκλησιαστική της βάση και να υπηρετήσει την Εκκλησία » Η διάσταση μεταξύ της ακαδημαϊκής θεολογίας και της ποιμένουσας Εκκλησίας οδήγησε την Ιερά Σύνοδο να ιδρύσει Εκκλησιαστική Θεολογική Ακαδημία, για να αναλάβει η ίδια τη θρησκευτική μόρφωση του λαού, επειδή η Θεολογική Σχολή Αθηνών δεν ήταν εκκλησιαστική.
Παράγοντες δημιουργίας κύρους της σχολής
Στα πλαίσια της προεισαγωγικής δημοσίευσης μιας καθηγητικής διατριβής που ενθάρρυνε ο τότε Πρύτανης Κωνσταντίνος Σχινάς η θεολογική θα έχει μια πρωτιά με τη δημοσίευση από τον Μισαήλ Αποστολίδη της εργασίας του ‘’Ο βίος και τα συγγράμματα του εν Αγίοις Ιωάννου του Δαμασκηνού’’ (1838) Το 1875 το Υπουργείο Παιδείας ζητάει από τη Θεολογική Σχολή να αποφανθεί αν ο τότε Μητροπολίτης Αθηνών είχε το δικαίωμα να απαγορεύσει ανάγλυφες παραστάσεις σε ναό των Αθηνών που είχε τοποθετήσει η εκκλησιαστική επιτροπή. Η Θεολογική αποφάνθηκε πως δεν απαγορευόταν η χρήση ανάγλυφων παραστάσεων. Την ίδια χρονιά, επίσης, το Υπουργείο ζητά από τη Θεολογική να αποφανθεί για την τρόπο που πρέπει να γίνονται αποδεκτοί οι προσερχόμενοι στην Ορθόδοξη θρησκεία. Μετά κυρίως τους Βαλκανικούς αρχίζει να αυξάνει το κύρος της σχολής όταν αρχίζουν να μεταφράζονται σε άλλες γλώσσες τα βιβλία των διδασκόντων σε αυτή, όταν συμμετέχουν καθηγητές της σε διεθνείς συναντήσεις, π.χ Α’ Συνέδριο της Ορθόδοξης Θεολογίας το 1936 και στα πλαίσια της Οικουμενικής κίνησης όπου έρχονται σε επαφή με αλλόδοξους θεολόγους. . Καθηγητές της Θεολογικής καταλαμβάνουν θέσεις πρυτάνεως, γεγονός που αντανακλά «την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό της σύνολης πανεπιστημιακής κοινότητας του Πανεπιστημίου Αθηνών στο αποκτηθέν κεφάλαιο των πανεπιστημιακών θεολόγων» κάτι που οφειλόταν λιγότερο στο ισχυρό επιστημονικό κεφάλαιο και πιο πολύ στην ικανότητα διαχείρισης των πανεπιστημιακών ζητημάτων. Έτσι το 1850 ενώ το Πανεπιστήμιο εξέλεξε για πρύτανή του τον Ιωάννη Βενθύλο το Υπουργείο προτίμησε τον Μισαήλ Αποστολίδη, ο οποίος είχε έντονη παρουσία στα θρησκευτικά πράγματα της εποχής. Επίσης εντοπίζουμε καθηγητές της Σχολής ως μέλη του Συμβουλίου Εκκλησιαστική Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, της Επιτροπής Εκκλησιών του Υπουργείου Εξωτερικών, Διευθυντές θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Υπουργούς Παιδείας, Βασιλικούς Επιτρόπους στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Κρήτης.
Φοιτητές
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Κωνσταντίνος Σχινάς στον πρυτανικό λόγο του μετά το πέρας του πρώτης χρονιάς λειτουργίας ο συνολικός αριθμός τους ανέρχεται στους 8 Από την αρχή της λειτουργίας της σχολής γίνεται ένας χώρος προς αποφυγή, διότι δεν παρουσιάζει καμία επαγγελματική εξασφάλιση από την απόκτηση του πτυχίου. Είναι χαρακτηριστικό πως στην πρώτη εκατονταετία του ιδρύματος ενώ σε όλο γράφτηκαν 87.179 φοιτητές στη Θεολογική ήταν μόνο 2182 ,δηλαδή το 2,5% και από αυτούς πήραν πτυχίο οι μισοί (1034)
Η πρώτη γυναίκα φοιτήτρια και η παρουσία των γυναικών στη Θεολογική Σχολή
Η Θεοδώρα Παρασκευοπούλου ήταν η πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη σπουδάστρια στη Σχολή. Εγγράφτηκε το ακαδημαϊκό έτος 1919-1920, αλλά τελικά μετεγγράφεται το 1921-1922 στη Νομική Σχολή Αθηνών. Τελικά το 1924 οι πρώτες φοιτήτριες κάνουν την εμφάνισή τους στη σχολή. Η Θεολογική Σχολή Αθηνών λόγω της αυξημένης αριθμητικά παρουσίας γυναικών στις τάξεις των φοιτητών της Σχολής, προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και πέτυχε την έγκριση της αλλαγής ποσόστωσης μεταξύ ανδρών και γυναικών: 50 άνδρες και 25 γυναίκες. Ενδεικτικό είναι πως στο διάστημα 1984-1999 μόνο οκτώ γυναίκες έλαβαν διδακτορικό σε αντίθεση με σαράντα οκτώ άνδρες.
Ο Άγιος Νεκτάριος απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών
Στις 4 Νοεμβρίου 1881 εγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών ο Άγιος Νεκτάριος (Νεκτάριος Κεφάλας) φέροντας τον αύξοντα αριθμό στο Μητρώον 1042. Στο δεύτερο έτος αιτήθηκε υποτροφίας από από το κληροδότημα Παπαδάκη που την έλαβε μετά από εξετάσεις. Το 1885 ολοκλήρωσε τις σπουδές του.
Το ζήτημα της ισοτιμίας της θεολογικής Αθηνών και θεολογικών σχολών εξωτερικών
Από το 1885 οι καθηγητές της Θεολογικής Σχολής Αθηνών είχαν εκφράσει την άποψη πως η Θεολογική Σχολή της Χάλκης δεν είναι αναγνωρισμένη ως Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου αλλά είναι επιπέδου γυμνασίου και οι απόφοιτοί της εγγράφονται μόνο ως φοιτητές στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Τελικά το 1930 αποδέχθηκε τους αποφοίτους της Χάλκης ως ικανούς να διοριστούν στην Μέση Εκπαίδευση και στο Πανεπιστήμιο, στην πράξη όμως δεν αποδεχόταν τους διδάκτορες της Χάλκης ως υποψήφιους για θέση καθηγητών στη Σχολή. Έτσι η Θεολογική Σχολή Αθηνών έκανε το 1912 τον Χρήστο Ανδρούτσο και το 1924 τον Βασίλειο Στεφανίδη καθηγητές της χάρη στο γερμανικό διδακτορικό δίπλωμα φιλοσοφίας κι όχι στο δίπλωμα της Χάλκης. Το ίδιο έγινε και με τον Βασίλειο Ιωαννίδη ο οποίος απόφοιτος της Χάλκης όντας ήλθε με μεταπτυχιακό δίπλωμα από την Οξφόρδη που δεν το αναγνώρισε ως διδακτορικό η Θεολογική Αθηνών, με αποτέλεσμα να υποβάλλει την υποβληθείσα ως μεταπτυχιακή εργασία στην Αγγλία ως διδακτορική στην Θεολογική Αθηνών το 1937 προκειμένου να μπορέσει να γίνει υφηγητής της Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης.
Διαδικασία αποφοίτησης
Αναγκαία προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις εξετάσεις ήταν η προηγούμενη τριετής φοίτηση. Το διδακτορικό αξίωμα δινόταν μόνο σε κληρικούς και αν δεν είναι κάποιος κληρικός και πετύχει στις εξετάσεις θα λάμβανε ένα προσωρινό αποδεικτικό μέχρι να γίνει κληρικός. Η θεολογική σχολή έδινε δίπλωμα προλύτη. Το διδακτορικό δινόταν τιμητικά μόνο σε διαπρεπείς θεολόγους. Πράγματι μετά από σχετική σύσταση του τότε Πρύτανη Πέτρου Παπαρρηγόπουλου η Θεολογική το 1863 αποφάσισε να δίδεται ο τίτλος του διδάκτορος μόνο σε όσους είχαν φοιτήσει τέσσερα έτη (όπως και για την απόκτηση του διπλώματος του προλύτου Ο πρώτος προλύτης αναδείχθηκε το 1857 Ήταν ένας ρώσος ο Π. Νιτσίνσκι. Ο πρώτος αριστούχος προλύτης της Θεολογικής ήταν μετέπειτα καθηγητής της σχολής Φίλιππος Παπαδόπουλος από την Βάρνα της Μαύρης Θάλασσας.
Κτιριακές εγκαταστάσεις
Από την αρχή της λειτουργίας της στεγάστηκε στο κτήριο του παλαιού Πανεπιστημίου. Το 1976 μεταφέρθηκε στον χώρο της Πανεπιστημιούπολης του δήμου Ζωγράφου, κι έγινε η πρώτη Σχολή που μετοίκισε στον συγκεκριμένο χώρο.
Θεολογική σχολή Αθηνών και σχολική θρησκευτική εκπαίδευση
Ένας από τους σκοπούς της Θεολογικής σχολής ήταν και η στελέχωση της μέσης παιδείας με δασκάλους της θρησκευτικής αγωγής. Όμως ο μικρός αριθμός φοιτητών και η μη χορήγηση διδακτορικού διπλώματος σε λαϊκούς δεν ευνόησαν την στροφή θεολόγων προς τη δημόσια εκπαίδευση. Έτσι αρκετοί λαϊκοί ή κληρικοί εγγράφονταν ή μετεγγράφονταν στη Φιλοσοφική Αθηνών προς απόκτηση του διδακτορικού τίτλου για διορισμό τους στην εκπαίδευση. thumb|right|150px|Ο Ιγνάτιος Μοσχάκης ήταν ένας εκ των διδασκόντων της Θεολογικής Αθηνών που συνέγραψε σχολικά εγχειρίδια
Ο Μισαήλ Αποστολίδης συμβάλει στην εξέλιξη της σχολικής θρησκευτικής αγωγής με τη συγγραφή δύο σχολικών εγχειριδίων του μαθήματος των Θρησκευτικών. Ο Αναστάσιος Διομίδης Κυριακός ήταν ο δεύτερος πανεπιστημιακός θεολόγος που εισήγαγε στη μέση εκπαίδευση τη διδασκαλία της Εκκλησιαστικής Ιστορίας. Έτσι εγκαινιάστηκε η μακρά παράδοση συμμετοχής πανεπιστημιακών θεολόγων στη σχεδίαση Αναλυτικών προγραμμάτων, συγγραφής ή κρίσης σχολικών εγχειριδίων. Άλλοι καθηγητές που στη διάρκεια του 19ου αιώνα συνέγραψαν διδακτικά εγχειρίδια ήταν οι Παναγιώτης Ρομπότης, Γεώργιος Δέρβος, Ιωάννης Μεσολωράς, και Ιγνάτιος Μοσχάκης Δεν ήταν λίγα πάντως τα σχολικά εγχειρίδια με συντάκτες καθηγητές της σχολής που απορρίφθηκαν κάτι που έδειχνε πως απουσίαζε από αυτούς «κάθε σοβαρή ενασχόληση (θεολογική και παιδαγωγική) με θέματα σχολικής θρησκευτικής αγωγής»
Οι πρώτες αντιδράσεις-πολεμικές σε βάρος της σχολής
Τις περισσότερες αντιδράσεις από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας της θα δεχθεί η Θεολογική. Η εφημερίδα ‘’Αθήνα’’ θα επικρίνει την υπερβολική βαρύτητα που δόθηκε στην θεωρητική παιδεία και την υποστελέχωση των μαθηματικοφυσικών επιστημών, «Παρατηρούμεν τρεις καθηγητάς διά την θεολογίαν […] δια τας μαθηματικοφυσικάς επιστήμας ,[…] δύο καθηγητάς» Η ίδια εφημερίδα θα επισημάνει την ανάπηρη και ατελή λειτουργίας της. Οι κληρικοί έδειχναν αδιαφορία για να παρακολουθήσουν τις παραδόσεις. Αίτιο της αδιαφορίας ήταν οι ‘’φαρμακερές ραδιουργίες’’ που εκπορεύονταν από ‘’κάποιους κύκλους’’ και στην αλαζονική αντίληψη πως για τους κληρικούς αρκεί το απολυτήριο γυμνασίου. Μάλιστα ο συντάκτης της εφημερίδας ζητάει να απειληθούν με διακοπή της μισθοδοσίας τους αν δεν φοιτήσουν στη Θεολογική σχολή. Η εφημερίδα ‘’Αιών’’ υπογράμμιζε τη σπουδαιότητα της σχολής αλλά διαφοροποιείται από την Αθηνά ως προς την μόρφωση των κληρικών που μπορεί να γίνει και από ένα ‘’Φροντιστήριο’’. Ο Κωνσταντίνος Οικονόμος δεν θεωρούσε τη θεολογική σχολή ικανή να μορφώσει τους φοιτητές στην εκκλησιαστική πράξη. Ο σχολάρχης της Σχολής Μισαήλ Αποστολίδης κατηγορήθηκε ότι δίδασκε τους μελλοντικούς θεολόγους ‘’δι’ αποκρύφων της Θεολογίας τετραδίων’’ Αλλά και απλοί άνθρωποι ανεπισήμως επικρίνουν το καθηγητικό προσωπικό της σχολής-εν προκειμένω τον Μισαήλ Αποστολίδη- όπως ο εκπαιδευτικός από το Μεσολόγγι Δημήτριος Παλαμάς στην αλληλογραφία του με τον μητροπολίτη Αθηνών Θεόφιλο μιλώντας για ‘’γερμανοπαιδευθέντες ‘’ και ‘’ξενοφρονούντες’’ Φιλορθόδοξοι κύκλοι προσκείμενοι πολιτικά στο ρωσικό κόμμα με επικαφαλής τον Κωνσταντίνο Οικονόμο δεν κρύβουν την ανησυχία τους για τη στελέχωση του Πανεπιστημίου από προσωπικό με φιλελεύθερες θρησκευτικές απόψεις, θα κατηγορήσουν τον Αποστολίδη για εξύβριση του κλήρου. Τις κατηγορίες περί αθεϊσμού που προάγει το πανεπιστήμιο θα αντικρούσει ο ένας μη θεολόγος διδάσκων του ιδρύματος επικαλούμενος ότι το Πανεπιστήμιο διδάσκει την ‘’πλέον υψηλή Θεολογίαν’’ thumb|right|150px|Ο [[Μισαήλ Αποστολίδης ήταν από τους πρώτους καθηγητές της Θεολογικής Σχολής Αθηνών που θα συγκεντρώσει τις πρώτες αμφισβητήσεις για το περιεχόμενο των όσων πρέσβευε ]]
Φροντιστήρια της Θεολογικής σχολής
Το πρώτο φροντιστήριο που συστήνεται είναι εκείνο της Ομιλητικής το 1860 με διδάσκοντα τον Αλέξανδρο Λυκούργο. Άλλα φροντιστήρια που συστήνονται είναι το της Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Γεώργιου Δέρβου, της Δογματικής Θεολογίας, της Πατρολογίας, το Ερμηνευτικό και της Εβραϊκής γλώσσας. Τη διδασκαλία σε αυτά τα φροντιστήρια αναλαμβάνουν υφηγητές λόγω του μικρού αριθμού των διδασκόντων σε αυτήν. Πέραν της φροντιστηριακής εκπαίδευσης διοργανώθηκαν και εκπαιδευτικές εκδρομές των φοιτητών της σχολής με προορισμούς τον Μυστρά (1928), το Άγιον Όρος (1929), τα Μετέωρα (1930), το Μέγα Σπήλαιο και την Αγία Λαύρα(1931), τους Δελφούς (1932), την Κρήτη (1933)
Η Θεολογική Σχολή Αθηνών και η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης
Στον μεσοπόλεμο ο δικτάτορας Πάγκαλος σχεδίαζε να μεταφέρει τη Θεολογική Αθηνών (και τη Φιλοσοφική) μαζί με τους καθηγητές της στη Θεσσαλονίκη. Τελικά υποχώρησε μπροστά στη σφοδρή αντίδραση των συγκλητικών του ιδρύματος. Η προοπτική ίδρυσης δεύτερης Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης δημιουργούσε έντονο σκεπτικισμό στους διδάσκοντες της Θεολογικής Αθηνών. Ο καθηγητής Αμίλκας Αλιβιζάτος επιχειρηματολογούσε κατά της ίδρυσης λέγοντας πως θα αύξανε τον υπερπληθυσμό των λαϊκών θεολόγων που λόγω της χαμηλής απορροφητικότητάς τους στην εκπαίδευση και της απροθυμίας τους να ενταχθούν στον κλήρο θα διόγκωνε την ανεργία τους.
Η θεολογική σχολή Αθηνών και οι Γερμανικές ,προτεσταντικές-ρωμαιοκαθολικές καταβολές της
Οι ερευνητές έχουν επισημάνει τις γερμανικές καταβολές του πρώτου πανεπιστημίου της Ελλάδος. Από αυτόν τον κανόνα δεν εξαιρείται και η Θεολογική Σχολή Αθηνών. Όλοι οι υφηγητές της θεολογικής σχολής που διορίστηκαν πριν το 1870 ήταν διδάκτορες φιλοσοφίας γερμανικών Πανεπιστημίων Συγκεκριμένα από τους τριαντατρείς καθηγητές της πρώτης εκατονταετίας (1837-1937), οι είκοσιεπτά είχαν εκπαιδευθεί στη Γερμανία.
Τα Ευαγγελικά και η θεολογική σχολή Αθηνών
Σημαντική ήταν η εμπλοκή της Θεολογικής Σχολής Αθηνών στα Ευαγγελικά. Στις 29 Οκτωβρίου 1901 συνεδρίασε και με υπόμνημά της καταδίκασε τη μετάφραση. Την επομένη οι εφημερίδες Ακρόπολις και Άστυ ειρωνεύτηκαν το υπόμνημα κάτι που προκάλεσε την αντίδραση των φοιτητών που μετά από πρωτοβουλία των φοιτητών της Θεολογικής συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια και διαδήλωσαν στα γραφεία των δύο εφημερίδων προξενώντας σε αυτές καταστροφές. «Είναι χαρακτηριστική η δυναμική παρουσία της Θεολογικής Σχολής στις συγκρούσεις του 1901, με την οποία αναβαθμιζόταν η θέση της εντός του πανεπιστημίου και παράλληλα της δινόταν η ευκαιρία να τοποθετηθεί με βαρύνοντα λόγο σε ζητήματα σχέσεων κράτους εκκλησίας»
Στη δικτατορία του 1967-1974
Ο Καθηγητής της θεολογικής σχολής Αθανάσιος Χαστούπης ήταν Πρύτανης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Όπως σημείωνε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του ο καθηγητής της κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας Δημήτρης Σαβράμης ,«Το ότι ένας Πρύτανις ελληνικού πανεπιστημίου ανήκει πλέον στην ιστορία με τον τίτλο ''ο Πρύτανις των τανκς», και είναι τακτικός καθηγητής ελληνικής Θεολογικής Σχολής, αρκεί σαν απόδειξη του ότι οι Θεολογικές μας Σχολές απογοήτευσαν πολύ τον Ελληνικό Λαό» Τον Φεβρουάριο του 1973 έχουμε εξέγερση των φοιτητών και κατάληψη της Νομικής. Το παρόν δίνει μεταξύ άλλων ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής και τότε Επίσκοπος Ανδρούσης Αναστάσιος Γιαννουλάτος που επιχειρεί να εισέλθει στην υπό κατάληψη σχολή κρύβοντας στα ράσα του τρόφιμα. Μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας στα πλαίσια της αποχουντοποίησης των Α.Ε.Ι. από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών τιμωρήθηκαν οι Αθανάσιος Δεληκωστόπουλος με την ποινή της οριστικής απόλυσης και ο Ηλίας Οικονόμου με την ποινή της τριετούς απόλυσης.Ο τελευταίος επανήλθε το 1980 ως τακτικός καθηγητής
Ιδεολογικό στίγμα της Θεολογικής σχολής και ο ρόλος της στη διαμόρφωση της επίσημης πολιτικο-θρησκευτικής ιδεολογίας
Η Θεολογική σχολή ήταν μέσα στις τέσσερις πρώτες σχολές του νεοσυσταθέντος πανεπιστημίου και η προτεραιότητα της ένταξής της αυτής οφειλόταν σύμφωνα με τον ιστορικό Γιώργο Δερτιλή, «[...]για να στελεχώσει την Εκκλησία που,για το κράτος, ήταν δυνάμει πηγή νομιμότητας αλλά και αμφισβητήσεων και απειλών και για την κοινωνία, ήταν ενοποιητικό συνεκτικό στοιχείο, αλλά και θεσμός τον οποίο σεβόταν και υπάκουε το ποίμνιο, δηλαδή η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού[...]» Οι εκπρόσωποι της Ελλαδικής ακαδημαϊκής θεολογίας και ιδιαίτερα του Αθήνησι πανεπιστημίου συμβάλουν στον προσδιορισμό της επίσημης θρησκευτικο-πολιτικής ιδεολογίας μέσα από τον χρηματισμό τους σε κυβερνητικές θέσεις του Υπουργείου Παιδείας: ο Αμίλκας Αλιβιζάτος ήταν τμηματάρχης του τμήματος εκκλησιαστικών του Υπουργείου Εκκλησιαστικών και δημοσίας εκπαιδεύσεως (1917-1923) και τρεις φορές κυβερνητικός επίτροπος στην Ιερά Σύνοδο. Ο Κωνσταντίνος Δυοβουνιώτης υπήρξε διευθυντής θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας (1927-1930). Ο Δημήτρης Μπαλάνος διετέλεσε Υπουργός Παιδείας της Κυβέρνησης Δεμερτζή.Ο Νικόλαος Λούβαρης γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας (1926-1928 και 1935),ενώ το 1936 Υπουργός Παιδείας. Ο Χρήστος Ανδρούτσος προϊστάμενος της Διεύθυνσης Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας επί κυβερνήσεως Πάγκαλου (1925),thumb|left|250px| Ο Ανδρούτσος διετέλεσε προϊστάμενος της Διεύθυνσης Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας καθώς και ο Λεωνίδας Φιλιππίδης (1930-1939) Ο Βλάσιος Φειδάς από το 1974 μέχρι το 1979 υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής Θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας. Τον Μάρτιο του 1912 η σχολή αναγορεύει ως επίτιμους διδάκτορες τους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ, Αλεξανδρείας Φώτιο, Αντιοχείας Γρηγόριο και Ιεροσολύμων Δαμιανό. Ήταν μια ξεκάθαρη συμβολική πράξη, η οποία συνέδεε τους εκκλησιαστικούς ηγέτες των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής με το εθνικό μητροπολιτικό κέντρο, πράξη που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία και του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Δεν είναι τυχαίο πως στη Σχολή αυτή εκπονήθηκε διατριβή με θέμα Ο Χριστιανισμός και τα Σοσιαλιστικά Συστήματα στα πλαίσια μιας προσπάθειας επιστημονικής κατανόησης της ηθικής και πνευματικής διαφοράς του χριστιανισμού από τον υλιστικό σοσιαλισμό, ενισχύοντας την εντύπωση πως η Σχολή στήριζε το υπάρχον κοινωνικό σύστημα. Σύγχρονη έρευνα κατέδειξε ότι πενιχρές είναι οι αναφορές σε διαγραφές ή αποκλεισμούς θεολόγων σπουδαστών στην περίοδο 1938-1974 λόγω αριστερών φρονημάτων κάτι που καταδεικνύει ότι λειτούργησε ως μηχανισμός ιδεολογικής αναπαραγωγής της κρατούσας αντικομμουνιστικής ιδεολογίας. Όπως επισημαίνει ο Σάββας Αγουρίδης, «Το κράτος μέχρι τώρα ζητάει από τις Θεολογικές Σχολές να εκπαιδεύσουν ιερείς και καθηγητές σημαιοφόρους της κρατούσας ιδεολογίας και ηθικής, καθώς και την ιδιαίτερη συμβολή τους στις εθνικές κρατικές επιλογές ως προς τα συμφέροντα του Ελληνισμού»
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Σουηδική Λαπωνία
Η Σουηδική Λαπωνία ή Λάπλαντ (Lapland, προφορά: [ˈɵ̌pːland]) είναι είναι επαρχία στη Βόρεια Σουηδία.
Συνορεύει με Γιέμτλαντ, Όνγκερμανλαντ, Βεστερμπότεν, Νορμπότεν, Νορβηγία και Φινλανδία. Σχεδόν το ένα τέταρτο της γης της Σουηδίας βρίσκεται στο Λάπλαντ.
Το Λάπλαντ αρχικά επεκτάθηκε ανατολικά. Ωστόσο, το 1809 η Ρωσική Αυτοκρατορία προσάρτησε το ανατολικό τμήμα της Σουηδίας, και δημιούργησε το Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας, το οποίο ουσιαστικά χώρισε το Λάπλαντ σε ένα σουηδικό και ένα φινλανδικό τμήμα, και τα δύο εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. Αποτελείται κυρίως από την Κομητεία Βεστερμπότεν στα νότια και την Κομητεία Νορμπότεν στα βόρεια, σχηματίζοντας τις περαιτέρω εσωτερικές περιοχές των δύο κομητειών. Το Λάπαλντ έχει τα πιο κρύα κλίματα της Σουηδίας με τεράστιες εποχιακές διαφορές που προκαλούνται από τα υψηλά γεωγραφικά πλάτη και την εσωτερική τοποθεσία.
Ο όρος "Λάπλαντ" θεωρείται ως προσβλητικός, από ορισμένους Σάμι, που προτιμούν το όνομα της περιοχής στη δική τους γλώσσα, "Σάμπτι".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Εκκλησία Αγίου Μιχαήλ (Φούλντα)
μικρογραφία|409x409εσ|Εκκλησία [[Αρχάγγελος Μιχαήλ|Αγίου Μιχαήλ, Φούλντα]] Η εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ στη Φούλντα χτίστηκε σε προ-ρωμανικό καρολίγγειο ρυθμό για λογαριασμό του αββά Eigil μεταξύ 820 και 822. Θεωρείται το παλαιότερο αντίγραφο της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου στη Γερμανία και είναι ένα από τα σημαντικότερα μεσαιωνικά Ιερά κτίρια στη Γερμανία. Χρησίμευε ως το νεκροταφείο του μοναστηριού της Φούλντα, που ιδρύθηκε το 744, ένα από τα κορυφαία πολιτιστικά κέντρα του πρώιμου Μεσαίωνα.
Η σημασία του βασίζεται επίσης στο γεγονός ότι στο Vita Aegil Abbatis Fuldensis του μοναχού της Φούλντα Brun Candidus έχει διατηρηθεί μια σύγχρονη ερμηνεία του κτιριακού συμβολισμού, που αναφέρεται ρητά στον Rabanus Maurus.
Ιστορία
Η εκκλησία στη θέση του νεκροταφείου της μονής σχεδιάστηκε από τον Rabanus Maurus μεταξύ 820 και 822, πιθανώς με αναφορά στην Εκκλησία του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ (σύμφωνα με μια απαρχαιωμένη άποψη του μοναχού και πρωτομάστορα Rachulf, ο οποίος έχτισε τις κρύπτες στην Βασιλική Ratgar, αλλά δεν αναφέρεται στις γραπτές πηγές σε σχέση με την Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ) και στις 15 Ιανουαρίου 822 ο Αρχιεπίσκοπος Haistulph την έθεσε υπό την αιγίδα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Το περιπατητικό της κρύπτης χρησίμευε ως ξυλόσπιτο: εκεί στοιβάζονταν τα οστά που διασώθηκαν όταν έσκαβαν τους τάφους στο νεκροταφείο της μονής.
Το αργότερο μέχρι το 1093, στον επάνω όροφο είχε στηθεί αντίγραφο του Παναγίου Τάφου με τρεις βωμούς, αλλά δεν σώζεται πλέον. Τον 10ο και 11ο αιώνα έγιναν εκτεταμένες ανακαινίσεις αφού καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό .Η ροτόντα επεκτάθηκε σχηματίζοντας σταυρό και προστέθηκε δυτικός πύργος. Στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα, ο πύργος έλαβε έναν όροφο με καμπάνα. Το 1618 ο πύργος πάνω από τη ροτόντα υψώθηκε και εφοδιάστηκε με ένα κωνικό κωδωνοστάσιο. Κατά τα έτη 1715 έως 1716 το παρεκκλήσι Rochus χτίστηκε στη βόρεια πλευρά της εκκλησίας. Στη δεκαετία του 1850, οι εργασίες αποκατάστασης πραγματοποιήθηκαν υπό τον Φρίντριχ Λανγκ.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|226x226εσ Η εκκλησία είναι κοντά στον καθεδρικό ναό της Φούλντα. Μόνο η κρύπτη έχει σωθεί από το αρχικό καρολίγγειο κτίριο. Ωστόσο, ουσιαστικά στοιχεία της αρχικής αρχιτεκτονικής σύλληψης, η οποία πιστοποιείται από την περιγραφή στο Vita Aegil του Brun Candidus της Fulda και η οποία περιγράφεται παρακάτω, χάθηκαν κατά την ανακαίνιση του 10ου και 11ου αιώνα μετά από εκτεταμένες καταστροφές, πιθανώς από ουγγρική εισβολή. Το κεντρικό κτίριο, κατά την παλαιοχριστιανική παράδοση, υψωνόταν ως ροτόντα πάνω από οκτώ κίονες, όπως και σήμερα. Η κεντρική αίθουσα περιβαλλόταν από αυτό που αρχικά ήταν ένα μονώροφο περιπατητικό, το οποίο σήμερα είναι διώροφο. Η ροτόντα είχε αρχικά θόλο ή τρούλο με ορατή θεμέλιο λίθο. Κάτω από την εκκλησία βρισκόταν η κρύπτη, η οποία ήταν διαμορφωμένη ως υπόγειο, θολωτή πάνω σε δύο ομόκεντρους τοίχους και μια κεντρική στήλη και ήταν προσβάσιμη από το εξωτερικό. Αντίστοιχα, είχε ένα κεντρικό δωμάτιο που σχηματιζόταν από τον εσωτερικό δακτύλιο των τοίχων και επίσης περιβαλλόταν από μια καμαροσκέπαστη στοά. Στο κέντρο βρισκόταν ο κοντός κεντρικός κίονας με το ιοντίζον κιονόκρανο, που μαζί με τον εσωτερικό δακτυλιοειδή τοίχο έφεραν τον εσωτερικό θολωτό δακτύλιο. Το κιονόκρανο, το οποίο φαίνεται αρχαϊκό παρά την συμπερίληψη παλαιών στοιχείων και πιστεύεται ότι είναι παλαιότερο από το κτήριο για στιλιστικούς λόγους, πιθανότατα "χρησιμοποιείται δευτερογενώς" και "προφανώς προέρχεται από το Αβαείο Στούρμια γύρω στο 750 ή 765".
Παραπομπές
Κατηγορία:Φούλντα
Βωλεώνες Ρεθύμνου
Οι Βολιώνες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 24 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 340 μ. Ανατολικά του χωριού υψώνεται το όρος Βένι και επίσης κοντά στο χωριό βρίσκεται η τεχνητή Λίμνη Ποταμών.
Ιστορία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Vogliones. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Vogliones με 299 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Vagliones. Για την προέλευση του ονόματος υπάρχουν δύο θεωρείες. Η μια αναφέρει ότι προέρχεται από το αγριολούλουδο βιόλα, οπότε και γράφεται με ο, και άλλη ότι προέρχεται από τη λέξη βώλος, αναφερόμενο στους βώλους του χώματος, οπότε και γράφεται με ω.
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικών χρόνων στο χωριό κατοικούσαν μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 35 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μέρωνα και είχε 17 χριστιανούς και 184 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 38 κατοίκους, καθώς οι Τούρκοι το εγκατέλειψαν. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως προσαρτημένο στην κοινότητα Παντάνασσας. Το 1931 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στο Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Κτίστηκε το 1977 σε ρυθμό σταυροειδούς ναού με τρούλο. Προηγουμένως ο κεντρικός ναός της ενορίας ήταν ο ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου, ο οποίος σήμερα είναι ο νεκροταφικός ναός. Ο ναός είναι τοιχογραφημένος και χρονολογείται από τον 8ο-9ο αιώνα μ.Χ. Ο ναός γιορτάζει στις 6 Σεπτεμβρίου, καθώς σύμφωνα με την παράδοση, εκείνη την ημέρα έγινε παράκληση στον άγιο ώστε να σταματήσει επιδημία η οποία μάστιζε το χωριό. Στο χωριό βρίσκεται ένας ακόμη βυζαντινός ναός, αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τους Άγιο Γεώργιο, Παναγία και Αγία Παρασκευή. Στο ύψωμα πάνω από το χωριό βρίσκεται η ιερά μονή Βενίου. Επίσης κοντά στο χωριό βρίσκεται το προσκύνημα Παναγίας Ελεούσας Ποταμών.
Στο χωριό άρχισε να λειτουργεί σχολείο το 1918, αρχικά στεγασμένο σε οικίες. Το κτίριο του σχολείου άρχισε να κτίζεται το 1928 και ολοκληρώθηκε το 1937. Πλέον έχει συγχωνευθεί με το δημοτικό σχολείο Αποστόλων.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Βωλεώνων
Οι Βωλεώνες αναφέρονται επίσημα, γραμμένες ως Βολιώνες, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Παντανάσσης ενώ το 1931 με το ΦΕΚ 301Α - 29/08/1931 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Παντανάσσης και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Βωλεώνες. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιβρίτου του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 109 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Σουηδικό Πρωτάθλημα Στίβου 1896
Το Σουηδικό Πρωτάθλημα Στίβου 1896 (σουηδ: Svenska mästerskapen i friidrott 1896) ήταν η 1η διοργάνωση του Σουηδικoύ Πρωταθλήματος Στίβου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σουηδικής Αθλητικής Ομοσπονδίας (Svenska Idrottsförbundet) και της Αθλητικής Ομοσπονδίας του Χέλσινγκμποργκ (Helsingborgs Idrottsförbund). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Sommarlust, στη συνοικία Raus plantering (sv) στο Χέλσινγκμποργκ μεταξύ 7 και 9 Αυγούστου του 1896.
Πολύτιμα μέταλλα
thumb|[[Σβόλος χρυσού]] thumb|Συλλογή πολύτιμων μετάλλων Με τον συλλογικό όρο πολύτιμα μέταλλα αναφέρονται μεταλλικά χημικά στοιχεία που βρίσκονται στη φύση, είναι σχετικώς σπάνια και έχουν υψηλή οικονομική και πολιτιστική αξία.
Τα πολύτιμα μέταλλα τείνουν να είναι χημικώς πιο αδρανή από όσο τα περισσότερα στοιχεία της ύλης (δείτε το λήμμα ευγενή μέταλλα). Συνήθως είναι όλκιμα και εμφανίζουν έντονη μεταλλική λάμψη. Ιστορικώς μερικά πολύτιμα μέταλλα ήταν σημαντικά ως νόμισμα, ενώ σήμερα θεωρούνται κυρίως ως οικονομική επένδυση και βιομηχανικές πρώτες ύλες.
Σουηδικό Πρωτάθλημα Στίβου 1896
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Έργκριτε ΙΣ με 6 χρυσά μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέκτησε η ΙΣ Λίκανς Σολντάτερ με 4 χρυσά μετάλλια. Την περίοδο αυτή στην Ευρώπη διοργανώθηκαν για πρώτη φορά τα εθνικά πρωταθλήματα της Κύπρου, της Ελλάδας, της Νορβηγίας και της Ουγγαρίας.
Πολύτιμα μέταλλα
Τα γνωστότερα πολύτιμα μέταλλα είναι όσα ακριβώς χρησίμευσαν ως νομίσματα: ο χρυσός (κοινώς χρυσάφι) και ο άργυρος (κοινώς ασήμι). Παρά το ότι αμφότερα έχουν και βιομηχανικές χρήσεις, είναι γνωστότερα για τις χρήσεις τους στις τέχνες, την κοσμηματοποιία και την κατασκευή νομισμάτων. Ο χρυσός, ο άργυρος, ο λευκόχρυσος (κοινώς πλατίνα) και το παλλάδιο έχουν το καθένα τον δικό του κωδικό ISO 4217 ως «νομίσματα». Εκτός από αυτά, πολύτιμα μέταλλα είναι και τα μέταλλα της ομάδας του λευκόχρυσου: ρουθήνιο, ρόδιο, παλλάδιο, όσμιο, ιρίδιο και λευκόχρυσος, από τα οποία το τελευταίο έχει την ευρύτερη εμπορική διακίνηση.
Η ζήτηση για τα πολύτιμα μέταλλα προκαλείται όχι μόνο από την πρακτική χρήση τους, αλλά και για τον ρόλο τους ως επένδυση σταθερής αξίας. Ιστορικά τα πολύτιμα μέταλλα έχουν διατηρήσει πολύ υψηλότερες τιμές από όσο τα συνηθισμένα βιομηχανικά μέταλλα.
Μορφή ράβδου
thumb|right|Τούβλο αργύρου χιλίων ουγγιών Η σπανιότητα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ιδιότητας του «πολύτιμου» μετάλλου. Η ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων ή βελτιώσεις στην εξορυκτική διαδικασία μπορεί να προκαλέσει μείωση στην τιμή ενός πολύτιμου μετάλλου. Στην ιδιότητα του «πολύτιμου» μετάλλου συνεισφέρουν επίσης η υψηλή ζήτηση ή η τιμή αγοράς. Τα πολύτιμα μέταλλα κατά την παραγωγή τους σε καθαρή κατάσταση «καλουπώνονται» και διατηρούνται σε μορφή που είναι γνωστή ως ράβδος ή και «τούβλο» (bar, bullion), και με αυτή τα εμπορεύονται στο επενδυτικό εμπόριο. Από τις ράβδους μπορούν να κατασκευασθούν («κοπούν») νομίσματα (κέρματα). Το καθοριστικό χαρακτηριστικό της ράβδου είναι ότι τιμάται από τη μάζα και την καθαρότητα του μετάλλου της μόνο, αντί της ονομαστικής αξίας ως χρήμα.
Σουηδικό Πρωτάθλημα Στίβου 1896
Αποτελέσματα
thumb|right|Ο πρωταθλητής στα 100 μέτρα, 110 μέτρα με εμπόδια, άλμα εις μήκος και ακοντισμό με δύο χέρια, Χάραλντ Άντερσον-Αρμπίν. 1896 | 1897 | 1898
Πολύτιμα μέταλλα
Καθαρότητα και μάζα
thumb|left|Ράβδος αργύρου 500 γραμμαρίων Το επίπεδο της καθαρότητας ποικίλλει από παρτίδα σε παρτίδα. Τα «τρία εννιάρια», δηλαδή η καθαρότητα 99,9%, είναι συνήθης. Οι καθαρότερες μαζικής παραγωγής ράβδοι είναι της καναδικής σειράς νομισμάτων «Gold Maple Leaf», που φθάνουν σε καθαρότητα έως 99,999%. Η καθαρότητα 100% είναι πρακτικώς αδύνατη: όσο το ποσοστό των προσμίξεων μειώνεται, γίνεται εκθετικά όλο και πιο δύσκολο να καθαρισθεί το μέταλλο περισσότερο. Ιστορικώς τα κέρματα είχαν ένα ορισμένο ποσοστό άλλου μετάλλου, ήταν δηλαδή κράματα, με το ποσοστό του βασικού μετάλλου να αποτελεί ένα τοπικό πρότυπο. Το κρύγερραντ είναι το πρώτο σύγχρονο παράδειγμα αποτιμήσεως κέρματος σε «καθαρό χρυσό»: θα πρέπει να περιέχει τουλάχιστον 12/11 της «ευγενούς ουγγίας» από χρυσό καθαρότητας τουλάχιστον 11/12 (22 καρατίων).
Στη νομισματική
thumb|Χρυσό αυστριακό νόμισμα της 1 ουγγιάς (Φιλαρμονική της Βιέννης) Πολλές χώρες «κόβουν» κέρματα από καθαρό πολύτιμο μέταλλο. Παρά το ότι κυκλοφόρησαν ως νόμιμο χρήμα, η ονομαστική αξία αυτών των κερμάτων είναι πολύ μικρότερη από εκείνη της αξίας τους ως μετάλλου. Για παράδειγμα, ο Καναδάς κόβει ένα χρυσό νόμισμα (το «Gold Maple Leaf») με ονομαστική αξία 50 δολαρίων, που περιέχουν 1 ευγενή ουγγία (31,1035 γραμμάρια) χρυσού. Τον Ιανουάριο του 2022, αυτό το κέρμα είχε αξία περίπου 2300 δολάρια. Η κοπή τέτοιων νομισμάτων από εθνικές κυβερνήσεις τους προσδίδει κάποια νομισματική αξία εκτός από εκείνη του μετάλλου που περιέχουν, ενώ συγχρόνως πιστοποιεί και την καθαρότητά τους.
Σουηδικό Πρωτάθλημα Στίβου 1896
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σουηδικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1896 Κατηγορία:Χέλσινγκμποργκ
Πολύτιμα μέταλλα
Η περίπτωση του αλουμινίου
Το αλουμίνιο (αργίλιο) ήταν ένα αρχικώς πολύτιμο μέταλλο που έγινε «κοινό μέταλλο». Αν και είναι το τρίτο σε αφθονία χημικό στοιχείο και το αφθονότερο μέταλλο στον φλοιό της Γης, τον 19ο αιώνα ήταν υπερβολικά δύσκολη η εξαγωγή του από τα μη μεταλλικά μεταλλεύματά του. Το μεγάλο κόστος της εξαγωγής του καθιστούσε τις μικρές διαθέσιμες ποσότητες καθαρού αλουμινίου ακριβότερες από τον χρυσό. Ράβδοι αλουμινίου αποτελούσαν εκθέματα στην Παγκόσμια Έκθεση των Παρισίων του 1855 και στους σημαντικότερους προσκεκλημένους του Αυτοκράτορα της Γαλλίας Ναπολέοντα Γ΄ στο επίσημο γεύμα δόθηκαν μαχαιροπήρουνα από αλουμίνιο, ενώ οι λιγότερο σημαντικοί γευμάτισαν με απλά ασημένια μαχαιροπήρουνα. Το 1884 η μικρή πυραμίδα στην κορυφή του Μνημείου του Ουάσινγκτον στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ χυτεύθηκε από 100 ουγγιές καθαρού αλουμινίου. Εκείνη την εποχή το αλουμίνιο ήταν εξίσου ακριβό με τον άργυρο. Το άγαλμα του Αντέρωτα στην κορυφή του συντριβανιού (1885-1893) στο Πικαντίλυ Σέρκους του Λονδίνου είναι επίσης κατασκευασμένο από χυτό αλουμίνιο. Από εκεί και ύστερα ωστόσο η τιμή του μετάλλου άρχισε να πέφτει σημαντικά, μετά την έναρξη της εμπορικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας το 1882 και την επινόηση της μεθόδου Hall–Héroult το 1886.
Πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής
Η πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής (praefectura praetorio Africae) ήταν διοικητική διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Βόρεια Αφρική. Με έδρα την Καρχηδόνα, ιδρύθηκε μετά την ανακατάληψη της βορειοδυτικής Αφρικής (από τους Βανδάλους που την είχαν καταλάβει) το 533–534 από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α'. Συνέχισε να υπάρχει μέχρι το 591, όταν αντικαταστάθηκε από την Εξαρχία της Αφρικής.
Εγκατάσταση
Το 533, ο ρωμαϊκός στρατός υπό τον Βελισάριο νίκησε και κατέστρεψε το βασίλειο των Βανδάλων, που υπήρχε στα πρώην ρωμαϊκά εδάφη της Βόρειας Αφρικής. Αμέσως μετά τη νίκη, τον Απρίλιο του 534, ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ δημοσίευσε νόμο σχετικά με τη διοικητική οργάνωση των ανακτηθέντων εδαφών. Οι παλαιές επαρχίες της Ρωμαϊκής διοίκησης της Αφρικής είχαν διατηρηθεί ως επί το πλείστον από τους Βάνδαλους, αλλά μεγάλα τμήματα, συμπεριλαμβανομένης σχεδόν όλης της Mauretania Tingitana, μεγάλο μέρος της Mauretania Caesariensis και Mauretania Sitifensis και μεγάλα τμήματα του εσωτερικού της Nουμιδίας και της Bυζακηνής, είχαν χαθεί σε οι εισβολές των Βερβερικών φυλών, που ονομάζονται συλλογικά Mauri (Μαυριτανοί). Ωστόσο, ο Ιουστινιανός Α΄ αποκατέστησε την παλαιά διοικητική διαίρεση, αλλά ανέδειξε τον γενικό κυβερνήτη στην Καρχηδόνα στην ανώτατη διοικητική βαθμίδα του πραιτοριανού έπαρχου, τερματίζοντας έτσι την παραδοσιακή υπαγωγή της διοίκηση της Αφρικής στην πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας (τότε ακόμη υπό την κυριαρχία του Οστρογοτθικού βασιλείου). Επτά επαρχίες –τέσσερις υπατικές, τρεις προεδρικές (praesides)– ορίστηκαν:
Θα πρέπει να υποτεθεί ότι η Mauretania Tingitana, παραδοσιακά μέρος της διοίκησης Ισπανίας (τότε υπό την κυριαρχία του Βησιγοτθικού Βασιλείου), απαλείφθηκε προσωρινά ως ξεχωριστή επαρχία στη ρύθμιση του Ιουστινιανού Α΄ και συγχωνεύθηκε με τη Mauretania Caesariensis, για να σχηματίσει την επαρχία που κυβερνιόταν από την Tingi (νυν Ταγγέρη), και ότι το "Mαυριτανία" αναφέρεται στη Mauretania Sitifensis. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι το νησί της Σαρδηνίας ήταν μέρος της Αφρικής, και όχι της Ιταλίας.
Η πρόθεση του Ιουστινιανού Α΄ ήταν, σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού Τζ. Μπ. Μπιούρυ, «να εξαλείψει κάθε ίχνος της κατάκτησης των Βανδάλων, σαν να μην έγινε ποτέ». Οι εκκλησίες αποκαταστάθηκαν στον Χαλκηδόνιο (Ορθόδοξο) κλήρο και οι υπόλοιποι Αρειανοί υπέστησαν διωγμούς. Ακόμη και η ιδιοκτησία γης επανήλθε στο καθεστώς πριν από τη Βανδαλική κατάκτηση, αλλά η έλλειψη έγκυρων τίτλων ιδιοκτησίας -μετά από 100 χρόνια κυριαρχίας των Βανδάλων- δημιούργησε ένα διοικητικό και δικαστικό χάος.
Επικεφαλής της στρατιωτικής διοίκησης ήταν η νέα θέση του magister militum Africae, με έναν υφιστάμενο μάγιστρο πεζικού (magister peditum) και τέσσερις περιφερειακές συνοριακές εντολές (Μεγάλη Λέπτιδα για την Τριπολιτανία, Capsa ή Θελεπτή για τη Βυζακηνή, Cirta για τη Νουμιδία και Καισάρεια για τη Μαυριτανία ). Αυτή η οργάνωση ιδρύθηκε μόνο σταδιακά, καθώς οι Ρωμαίοι απώθησαν τους Μαυριτανούς και ανέκτησαν αυτά τα εδάφη.
Οι Μαυριτανικοί Πόλεμοι
Όταν οι Ρωμαίοι αποβιβάστηκαν στην Αφρική, οι Μαυριτανοί διατήρησαν ουδέτερη στάση, αλλά μετά τις γρήγορες ρωμαϊκές νίκες, οι περισσότερες από τις φυλές τους υποσχέθηκαν πίστη στην Αυτοκρατορία. Οι πιο σημαντικές φυλές ήταν οι Λευάθαι στην Τριπολιτανία και οι Φρέξι στη Bυζακηνή. Οι Φρέξι και οι σύμμαχοί τους είχαν επικεφαλής τον Aντάλα, ενώ άλλες φυλές της περιοχής ακολούθησαν τον Κουτζινά. Οι Aυράσιοι (οι φυλές των βουνών Ωρές) στη Νουμιδία διοικούνταν από τον Iαύδα και οι Μαυριτανοί ηγούνταν από τον Mάστιγα και τον Mασούνα.
Πρώτη εξέγερση των Μαυριτανών
Αφού ο Βελισάριος αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, τον διαδέχθηκε ως magister militum Africae ο δομέστικός του (ανώτερος βοηθός), ο ευνούχος Σολομών από τη Δάρα. Σχεδόν αμέσως ξεσηκώθηκαν οι φυλές των Μαυριτανών που ζούσαν στη Βυζακηνή και στη Νουμιδία και ο Σολομών ξεκίνησε με τις δυνάμεις του, που περιλάμβαναν συμμαχικές Μαυριτανικές φυλές, εναντίον τους. Η κατάσταση ήταν τόσο κρίσιμη, που στον Σολομώντα ανατέθηκε και η πολιτική εξουσία, αντικαθιστώντας τον πρώτο έπαρχο Αρχέλαο, το φθινόπωρο του 534. Ο Σολομών μπόρεσε να νικήσει τους Μαυριτανούς της Βυζακηνής στο Μάμμα και πάλι, αποφασιστικά, στη μάχη του όρους Βουργάον στις αρχές του 535. Το καλοκαίρι εκστράτευσε εναντίον του Ιαύδα και των Αυρασίων, που λυμαίνονταν τη Νουμιδία, αλλά δεν κατάφερε να επιτύχει κανένα αποτέλεσμα. Τότε ο Σολομών ξεκίνησε να κτίζει οχυρά κατά μήκος των συνόρων και των κύριων δρόμων, ελπίζοντας να συγκρατήσει τις επιδρομές των Μαυριτανών.
Στρατιωτική ανταρσία
δεξιά|μικρογραφία| Η Αφρική, με τις επαρχίες της Βυζακηνής, Ζευγιτανής και Νουμιδίας. αριστερά|μικρογραφία| Μερική βυζαντινή αποκατάσταση της ρωμαϊκής Βόρειας Αφρικής μέχρι το 541. Το Πάσχα όμως του 536 ξέσπασε μεγάλης κλίμακας στρατιωτική εξέγερση, που προκλήθηκε από τη δυσαρέσκεια των στρατιωτών για τον Σολομώντα. Ο Σολομών, μαζί με τον Προκόπιο που εργαζόταν ως γραμματέας του, κατάφερε να διαφύγει στη Σικελία, που μόλις είχε κατακτηθεί από τον Βελισάριο. Οι υποδιοικητές του Σολομώντα Μαρτίνος και Θεόδωρος έμειναν πίσω: ο πρώτος προσπάθησε να φτάσει στα στρατεύματα στη Νουμιδία και ο δεύτερος να κρατήσει την Καρχηδόνα. Όταν άκουσε για την ανταρσία ο Βελισάριος, μαζί με τον Σολομώντα και 100 εκλεκτούς άνδρες, απέπλευσαν για την Αφρική. Η Καρχηδόνα πολιορκούνταν από 9.000 επαναστάτες, συμπεριλαμβανομένων πολλών Βανδάλων, υπό τον Στότζα. Ο Θεόδωρος σκεφτόταν τη συνθηκολόγηση, όταν εμφανίστηκε ο Βελισάριος. Η είδηση της άφιξης του διάσημου στρατηγού ήταν επαρκής, ώστε οι επαναστάτες να εγκαταλείψουν την πολιορκία και να αποσυρθούν προς τα δυτικά. Ο Βελισάριος, αν και μπόρεσε να συγκεντρώσει μόνο 2.000 άνδρες, καταδίωξε αμέσως και πρόλαβε και νίκησε τις δυνάμεις των επαναστατών στη Μεμβρέσα. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος των επαναστατών μπόρεσε να φύγει και συνέχισε να βαδίζει προς τη Νουμιδία, όπου τα τοπικά στρατεύματα αποφάσισαν να ενωθούν μαζί τους. Ο ίδιος ο Βελισάριος αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ιταλία και ο Ιουστινιανός Α΄ διόρισε τον εξάδελφό του Γερμανό ως magister militum για να αντιμετωπίσει την κρίση.
Δεύτερη εξέγερση των Μαυριτανών και η εξέγερση του Γουνδάριχου
Η Αφρική γνώρισε ειρήνη και ευημερία για τα επόμενα χρόνια, μέχρι την άφιξη της μεγάλης πανώλης περί το 542, κατά την οποία ο λαός της επαρχίας υπέφερε πολύ. Ταυτόχρονα, η αλαζονική συμπεριφορά ορισμένων Ρωμαίων κυβερνητών αποξένωσε τους ηγέτες των Μαυριτανών, όπως ο Αντάλας στη Βυζακηνή, και τους προκάλεσε να ξεσηκωθούν και να επιδράμουν στο ρωμαϊκό έδαφος. Έτσι, κατά τη διάρκεια μίας μάχης με τους Μαυριτανούς στο Κίλλιο της Βυζακηνής το 544, οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν και ο ίδιος ο Σολομών σκοτώθηκε. Τον Σολομώντα διαδέχθηκε ο ανιψιός του, Σέργιος, ο οποίος ως δούκας της Τριπολιτανίας ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για την εξέγερση των Μαυριτανών. Ο Σέργιος ήταν αντιδημοφιλής και περιορισμένων ικανοτήτων, ενώ οι Μαυριτανοί, μαζί με τον αποστάτη Στότζα, συγκεντρώθηκαν υπό την ηγεσία του Αντάλα. Οι Μαυριτανοί, με τη βοήθεια του Στότζα, μπόρεσαν να εισέλθουν και να λεηλατήσουν την παραλιακή πόλη Hadrumetum με τέχνασμα. Ένας ιερέας ονόματι Παύλος μπόρεσε να ανακαταλάβει την πόλη με μία μικρή δύναμη, χωρίς τη βοήθεια του Σέργιου, ο οποίος αρνήθηκε να βαδίσει εναντίον των Μαυριτανών. Παρά αυτή την οπισθοδρόμηση, οι επαναστάτες περιπλανήθηκαν στις επαρχίες κατά βούληση, ενώ ο αγροτικός πληθυσμός κατέφυγε στις οχυρωμένες πόλεις και στη Σικελία.
Ο Ιουστινιανός έστειλε στη συνέχεια τον Αρεόβινδο, έναν άνδρα συγκλητικό και σύζυγο της ανιψιάς του Πραϊέκτας, αλλά κατά τα άλλα αδιάκριτο, με λίγους άνδρες στην Αφρική, όχι για να αντικαταστήσει τον Σέργιο, αλλά για να μοιραστεί μαζί του τη διοίκηση. Στον Σέργιο ανατέθηκε ο πόλεμος στη Νουμιδία, ενώ ο Αρεόβινδος ανέλαβε να υποτάξει τη Βυζακηνή. Ο Αρεόβινδος έστειλε δύναμη υπό τον ικανό στρατηγό Ιωάννη εναντίον του Αντάλα και του Στότζα. Επειδή ο Σέργιος δεν τους βοήθησε όπως του ζητήθηκε, οι Ρωμαίοι κατατροπώθηκαν στη Θακία, αλλά όχι πριν ο Ιωάννης τραυματίσει θανάσιμα τον Στότζα σε μονομαχία. Τα αποτελέσματα αυτής της καταστροφής ανάγκασαν τουλάχιστον τον Ιουστινιανό Α΄ να ανακαλέσει τον Σέργιο και να αποκαταστήσει την ενότητα της διοίκησης στα χέρια του Αρεόβινδου. Αμέσως μετά, τον Μάρτιο του 546, ο Αρεόβινδος ανατράπηκε και δολοφονήθηκε από τον Γουνδάριχου, τον δούκα Νουμιδίας, ο οποίος είχε αρχίσει διαπραγματεύσεις με τους Μαυριτανούς και σκόπευε να ορίσει τον εαυτό του ως ανεξάρτητο βασιλιά. Ο ίδιος ο Γουνδάριχος ανατράπηκε από πιστά στρατεύματα υπό τον Αρμένιο Αρταβάνη στις αρχές Μαΐου. Ο Αρταβάνης αναβιβάστηκε στο αξίωμα του magister militum Africae, αλλά σύντομα ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη.