cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλωβός Φαραντέι
Ιστορία
Το 1836, ο Μάικλ Φαραντέι παρατήρησε ότι το επιπλέον φορτίο ενός φορτισμένου αγωγού βρισκόταν μόνο στο εξωτερικό του και δεν είχε καμία επίδραση σε οτιδήποτε περικλείεται μέσα του. Για να αποδείξει αυτό το γεγονός, έχτισε ένα δωμάτιο επικαλυμμένο με μεταλλικό φύλλο και επέτρεψε σε εκκενώσεις υψηλής τάσης από μια ηλεκτροστατική γεννήτρια να χτυπήσουν το εξωτερικό του δωματίου. Χρησιμοποίησε ένα ηλεκτροσκόπιο για να δείξει ότι δεν υπήρχε ηλεκτρικό φορτίο στο εσωτερικό των τοίχων του δωματίου.
Παρόλο που αυτό το φαινόμενο του κλωβού έχει αποδοθεί στα περίφημα πειράματα του Μάικλ Φαραντέι σε δοχεία πάγου που έγιναν το 1843, ήταν ο Βενιαμίν Φραγκλίνος το 1755 που παρατήρησε το φαινόμενο χαμηλώνοντας μια αφόρτιστη μπάλα φελλού κρεμασμένη σε ένα μεταξωτό νήμα μέσα από ένα άνοιγμα σε ένα ηλεκτρικά φορτισμένο μεταλλικό κουτί. Σύμφωνα με τα λόγια του, «ο φελλός δεν έλκονταν από το εσωτερικό του δοχείου όπως θα ήταν προς τα έξω, και παρόλο που άγγιζε τον πάτο, ωστόσο όταν τραβήχτηκε δεν βρέθηκε να ηλεκτρίζεται (φορτίζεται) από αυτό το άγγιγμα, όπως θα ήταν αγγίζοντας το εξωτερικό. Το γεγονός είναι μοναδικό». Ο Φραγκλίνος είχε ανακαλύψει τη συμπεριφορά αυτού που τώρα αποκαλούμε κλωβό ή ασπίδα Φαραντέι.
Επιπλέον, το 1754 ο Αββάς Νολέ δημοσίευσε μια πρώιμη περιγραφή ενός αποτελέσματος που αποδίδεται στο φαινόμενο του κλουβιού στο Leçons de physique Expérimentale.
Λειτουργία
Εάν ένα φορτίο τοποθετηθεί μέσα σε μια μη γειωμένη ασπίδα Φαραντέι χωρίς να αγγίξει τους τοίχους (ας υποδηλώσουμε αυτήν την ποσότητα φόρτισης ως +Q), η εσωτερική όψη της θωράκισης φορτίζεται με -Q, οδηγώντας σε γραμμές πεδίου που ξεκινούν από το φορτίο και επεκτείνονται στα φορτία στο εσωτερικό την εσωτερική επιφάνεια του μετάλλου. Οι διαδρομές των γραμμών πεδίου σε αυτόν τον εσωτερικό χώρο (προς τα αρνητικά φορτία τελικού σημείου) εξαρτώνται από το σχήμα των εσωτερικών τοιχωμάτων περιορισμού. Ταυτόχρονα +Q συσσωρεύεται στην εξωτερική επιφάνεια της ασπίδας. Η κατανομή των φορτίων στην εξωτερική επιφάνεια δεν επηρεάζεται από τη θέση του εσωτερικού φορτίου μέσα στο περίβλημα, αλλά μάλλον καθορίζεται από το σχήμα της εξωτερικής όψης. Έτσι, για όλες τις προθέσεις και σκοπούς, η ασπίδα Faraday παράγει το ίδιο στατικό ηλεκτρικό πεδίο στο εξωτερικό που θα δημιουργούσε εάν το μέταλλο φορτιζόταν απλώς με +Q. Σημειώστε ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα δεν είναι στατικά φορτία.
Η αποτελεσματικότητα της θωράκισης ενός στατικού ηλεκτρικού πεδίου είναι σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητη από τη γεωμετρία του αγώγιμου υλικού. Ωστόσο, τα στατικά μαγνητικά πεδία μπορούν να διεισδύσουν πλήρως στην ασπίδα.
Στην περίπτωση των μεταβαλλόμενων ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, όσο πιο γρήγορες είναι οι διακυμάνσεις (δηλαδή, όσο υψηλότερες είναι οι συχνότητες), τόσο καλύτερα το υλικό αντιστέκεται στη διείσδυση του μαγνητικού πεδίου. Στην περίπτωση αυτή η θωράκιση εξαρτάται επίσης από την ηλεκτρική αγωγιμότητα, τις μαγνητικές ιδιότητες των αγώγιμων υλικών που χρησιμοποιούνται στους κλωβούς, καθώς και από το πάχος τους.
Οι κλωβοί Φαραντέι είναι ασπίδες Φαραντέι που έχουν τρύπες και επομένως η ανάλυσή τους είναι πιο περίπλοκη. Ενώ οι συνεχείς ασπίδες ουσιαστικά εξασθενούν όλα τα μήκη κύματος μικρότερα από το βάθος του δέρματος, οι τρύπες σε ένα κλουβί μπορεί να επιτρέψουν σε μικρότερα μήκη κύματος να περάσουν ή να δημιουργήσουν «παροδικά πεδία» (ταλαντευόμενα πεδία που δεν διαδίδονται ως ΗΜ κύματα) ακριβώς πέρα από την επιφάνεια. Όσο μικρότερο είναι το μήκος κύματος, τόσο καλύτερα περνά μέσα από ένα πλέγμα δεδομένου μεγέθους. Έτσι, για να λειτουργήσει καλά σε μικρά μήκη κύματος (δηλαδή, υψηλές συχνότητες), οι οπές στον κλωβό πρέπει να είναι μικρότερες από το μήκος κύματος του προσπίπτοντος κύματος.
Παραδείγματα
μικρογραφία|Το [[Συγκρότημα εκτοξεύσεων 40 με υποδομή εκτόξευσης για τον Falcon 9 της SpaceX. Οι τέσσερις πύργοι που περιβάλλουν τον πύραυλο είναι αλεξικέραυνα, που λειτουργούν σαν ένας γιγάντιος κλωβός Φαραντέι.]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλεκτροστατική Κατηγορία:Εξοπλισμός ασφαλείας
Nikon D3100
μικρογραφία
H Nikon D3100 είναι φωτογραφική μηχανή DSLR Nikon F-mount τύπου DX 14,2 megapixel DX, που ανακοινώθηκε από τη Nikon στις 19 Αυγούστου 2010. Αντικατέστησε τη D3000 ως DSLR της Nikon. Εισήγαγε τον νέο επεξεργαστή εικόνας EXPEED 2 της Nikon και ήταν η πρώτη Nikon DSLR που διαθέτει πλήρη εγγραφή βίντεο υψηλής ευκρίνειας με πλήρη χρόνο αυτόματης εστίασης και συμπίεση H.264, αντί της συμπίεσης Motion JPEG. Ήταν επίσης η πρώτη ψηφιακή φωτογραφική μηχανή Nikon DSLR που παρέχει εγγραφή βίντεο υψηλής ευκρίνειας σε περισσότερα από ένα ρυθμό καρέ.
Η χρήση της υποβοηθείται από δύο εκπαιδευτικά προγράμματα: την εύκολη λειτουργία και την προηγμένη λειτουργία. Στις 19 Απριλίου 2012 η D3200 αντικατέστησε την D3100 ως ψηφιακή DSLR
Χαρακτηριστικά
Όπως και οι άλλες DSLR της Nikon, η D3100 δεν έχει μηχανισμό αυτόματης εστίασης εντός του σώματος και η πλήρως αυτόματη εστίαση απαιτεί έναν από τους 162 φακούς που διαθέτει σήμερα με ενσωματωμένη αυτόματη εστίαση. Με οποιοδήποτε άλλο φακό, το ηλεκτρονικός εύρος ζώνης της φωτογραφικής μηχανής μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη ρύθμιση της εστίασης με το χέρι.
Αποδοχή αγοράς
Η D3100 έχει λάβει πολλές αξιολογήσεις από ανεξάρτητες πηγές και συγκρίσεις εικόνων σε όλες τις ταχύτητες ISO.
Η D3100 είναι η μόνη γνωστή DSLR Nikon με διεπαφή αισθητήρα εικόνας η οποία ενσωματώνει μετατροπείς αναλογικού σε ψηφιακό που δεν έχουν κατασκευαστεί από τη Nikon: Το αποτέλεσμα είναι ενα δυναμικό εύρος μόνο σε επίπεδο ανταγωνιστών, όπως η Canon EOS 600D (υψηλότερη τιμή), και με χαμηλότερα από άλλα τρέχοντα DSLR της Nikon.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωτογραφία
Σαηεντολογία
Η σαηεντολογία είναι κίνημα θρησκευτικών πίστεων και πρακτικών. Η σαϊεντολογία δημιουργήθηκε από τον αμερικανό συγγραφέα Λ. Ρον Χάμπαρντ (1911-1986) τον Μάιο του 1952. Αρχικά ο Χάμπαρντ δημιούργησε ένα πρόγραμμα ιδεών γνωστό ως διανοητική, του οποίου τα έγγραφα και υλικά διανεμήθηκαν από το Ίδρυμα Διανοητικής. Το ίδρυμα χρεοκόπησε σύντομα και ο Χάμπαρντ έχασε τα δικαιώματα του έργου Dianetics: The Modern Science of Mental Health (Διανοητική: Η Σύγχρονη Επιστήμη της Ψυχικής Υγείας) το 1952. Ο Χάμπαρντ επαναχαρακτήρισε το θέμα της διανοητικής σε θρησκεία και τη μετονόμασε σε Σαηεντολογία,  διατηρώντας την ορολογία, τα δόγματα, το ηλεκτρονικό μέτρο (E-meter) και την πρακτική της ελεγκτικής. Μέσα σε ένα χρόνο, ανέκτησε τα δικαιώματα πάνω στα έργα της διανοητικής και διατήρησε τα δύο θέματα υπό την ομπρέλα της Εκκλησία της Σαϊεντολογίας.
Η Εκκλησία της Σαηεντολογίας λέει ότι ο άνθρωπος είναι ένα αθάνατο, πνευματικό ον (θήταν) το οποίο κατοικεί σε ένα φυσικό σώμα. Το θήταν είχε αναρίθμητες παρελθοντικές ζωές και σύμφωνα με τα προχωρημένα κείμενα της σαηεντολογίας οι ζωές που προηγήθηκαν του ερχομού του θήταν στη Γη διαβιώθηκαν σε εξωγήινους πολιτισμούς. Από έρευνες που έχουν γίνει σε προχωρημένα επίπεδα, προβλέπεται ότι κάθε σαηεντολόγος που υπόκειται σε έλεγχο θα καταφέρει να θυμηθεί μια κοινή σειρά γεγονότων.
Ο Χάμπαρντ περιγράφει ότι η ετυμολογία της λέξης "Σαηεντολογία" είναι η λατινική λέξη scio (ελληνικά: ξέρω, διαχωρίζω) και η ελληνική λέξη λόγος, η οποία σημαίνει "η λέξη ή η εξωτερική μορφή με την οποία η εσωτερική σκέψη εκφράζει και γνωστοποιείται". Ο Χάμπαρντ γράφει ότι η σημασία της λέξης "Σαηεντολογία" είναι "το να γνωρίζει κάποιος πως να γνωρίζει, ή η επιστήμη της γνώσης".
Οι ομάδες του Χάρμπαρντ έχουν δεχθεί ευρείες κριτικές, επικρίσεις και αντίθεση. Τον Ιανουάριο του 1951, το Συμβούλιο Ιατρικών Εξεταστών του Νιου Τζέρσεϊ ξεκίνησε τις διαδικασίες κατά του Ιδρύματος Διανοητικής με την κατηγορία της διδασκαλίας ιατρικής χωρίς άδεια. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 οι ακόλουθοι του Χάμπαρντ ασχολήθηκαν με ένα πρόγραμμα ποινικής διήθησης της αμερικανικής κυβέρνησης. Η ταξινόμηση των οργανισμών εμπνευσμένων από τον Χάμπαρντ είναι σημείο διαμάχης. Η Γερμανία θεωρεί τις ομάδες της Σαηεντολογίας "αντισυνταγματικές σέκτες", ενώ κοινοβουλευτικές αναφορές στη Γαλλία την ονομάζουν επικίνδυνη λατρεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέα θρησκευτικά κινήματα Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Όρμος Αγίου Ισιδώρου Σάμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Γιούτζα Γουάνγκ
Η Γιούτζα Γουάνγκ (王羽佳, γενν. 10 Φεβρουαρίου 1987, Πεκίνο) είναι Κινέζα δεξιοτέχνις πιανίστα και μία από τις διασημότερες καλλιτέχνιδες της σύγχρονης εποχής. Η Γουάνγκ ξεκίνησε τις μουσικές της σπουδές όταν ήταν 6 ετών, ενώ στα 7 εισήχθη στο Κεντρικό Κονσερβατόριο Μουσικής του Πεκίνου και αργότερα στο Ινστιτούτο Μουσικής Κέρτις. Στην ηλικία των 21 χρόνων, ήταν ήδη διεθνώς αναγνωρισμένη καλλιτέχνις, δίνοντας ρεσιτάλ σε όλο τον κόσμο. Επίσης, από το 2009 ανήκει στο καλλιτεχνικό δυναμικό της Deutsche Grammophon.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι καλλιτέχνες
Σπύρος Μάζης
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα (1957). Σπούδασε ανώτερα θεωρητικά με τον Γ. Αυγερινό, Β. Δέλιο και Δ. Δραγατάκη. Σπούδασε σύνθεση με τον Γ. Ιωαννίδη και πήρε δίπλωμα με άριστα και πρώτο βραβείο. Είναι κάτοχος διδακτορικού σύνθεσης (PhD) από το πανεπιστήμιο York της Αγγλίας με καθηγητές τον συνθέτη Thomas Simaku και Internal examiner τον συνθέτη William Brook. Παρακολούθησε επίσης, σεμινάρια σύνθεσης στην Ελλάδα με τον Θ. Αντωνίου και Ι. Ξενάκη και στην Ουγγαρία με τους Marco Stroppa και Tristan Murail καθώς και computers και ηλεκτρονική μουσική με τους David Waxman και Andrea Szigetvari. Έχει ειδικευτεί στον προγραμματισμό σύνθεσης μέσω υπολογιστή και έχει παρουσιάσει το πρόγραμμα Η/Υ, «Bach Analysis», που σχεδίασε ο ίδιος (Ζάππειο Μέγαρο).
Διακρίσεις
Έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς, όπως ο διαγωνισμός της Στέγης Καλών Γραμμάτων και Τεχνών με το έργο Φράγμα για 15 μουσικούς, ο Διεθνής Διαγωνισμός Σύνθεσης του Παρισιού (Concours de composition, Prix Voya Toncich, 1987) με το έργο «Με το ρεύμα του Νείλου» για σόλο πιάνο και στον διεθνή διαγωνισμό "Musical Olympics" με το έργο Pindar’s Hymns  για λυρική σοπράνο, χορωδία και μεγάλη ορχήστρα. Επίσης σε διαγωνισμό επιλογής έργων για συναυλία και Workshop συνθετών επιλέχθηκαν τα έργα του: Phlyax για σόλο βιολοντσέλο. Επιλέχθηκε και παίχτηκε από τον Rohan de Saram ( cellist arditti, quartet). Intermezzi για 7 εκτελεστές από το Chimera ensemble (Αγγλία), Gazing into infinity για κουαρτέτο εγχόρδων από το Kreutzer quartet, και επίσης το έργο του Ialemos για σόλο κόρνο από το Chimera ensemble.
Πολύ-αρμονικοί- πολύ- φασματικοί τρόποι
Από τα πρώτα του έργα (1981) άρχισε να ασχολείται με τη συνύπαρξη της μουσικής και των μαθηματικών, κάτι που εκφράζεται στο έργο του Παραλλαγές πάνω σ’ ένα αριθμοηχητικό, γεωμετρικό σχέδιο. Επίσης από το 1986 χρησιμοποιεί ένα σύστημα με πολύ-αρμονικούς τρόπους (multi-harmonic modes) ή πολύ- φασματικούς (multispectral modes) με 48 διαφορετικά ύψη τα οποία περιέχουν πολύ μικρότερες αποστάσεις του ημιτονίου. Κατά τη διάρκεια τις διδακτορικής του διατριβής επεκτείνει τα ύψη  σε πολύ περισσότερα. Συγκεκριμένα στο τελευταίο του έργο “10 dimensions AEB160” για μεγάλη ορχήστρα (εμπνευσμένο από την επιστημονική θεωρία των δέκα διαστάσεων) χρησιμοποιεί  τρεις αρμονικές σειρές   με 160 διαφορετικούς αρμονικούς (partials) η καθεμία, συνολικά 480 αρμονικούς.
Εργογραφία
<- 1. 8 SONGS Poems by: I.Ritsos, for baritone-flute-piano-cello Nietzsche, a) for soprano-basso-flute-clarinnet-piano b) for tenor-clarinet- 2 violins-percussion Pan Mo Hova, for alto-piano 1981
2.EKLAKTISMA For piano solo 1982
3.THE DANCE OF COUROI For piano and clarinet 1982
4. ASTRAL TRAVEL For solo guitar 1983
5. TETRAKTIS For solo guitar 1984
6. THREE PIECES FOR SOLO GUITAR 1984 1. SCHOLION 2. ANTIHISEIS 3. MORNING
7. DIONISIAN TRIO For flute-clarinet-piano 1984
8. THE TWO PYRAMIDS For large orchestra 1985
9. COMPLEX For 10 horns and 6 percussionists 1986
10. A to Z For solo guitar 1986
11. SANDANA For two guitars 1986
13. THREE PIECES 1986 FOR WIND QUARTET: Flute, oboe, clarinet, bassoon 1. D.S.12 2. TONI 3. PERMUTATIONS
14. WITH THE STREAM OF THE NILE For piano solo 1987
15. WAILS OF JEROME For choir and string orchestra 1987
16. BARRIER For 15 performers 1987
17. SILENCE IN MOVEMENT For large orchestra 1987
18. IMOGI For violoncello and piano 1987
19. ECHOCOLORS For solo guitar 1988
20.ANAPLASIS For chamber orchestra: (7 performers) flute, oboe, clarinet, quartet 1987
21. DIMENSIONS n.1 For piano solo 1988
22. DIMENSIONS n.2 For viola, violoncello, contrabass 1988 ->
Αναφορές
1. Spiros Mazis: Comentary on Folio of the Compositions, Submitted for the degree of PhD. Music Department of York University England January 2010 2. composer web page: https://web.archive.org/web/20111002112806/http://www.cccm.gr/cccm/P3_MAZIS_BIO.html
Σμύρνιον το μελανοσέλινον
Το Σμύρνιον το μελανοσέλινον (Smyrnium olusatrum), κοινή ονομασία Αγριοσέλινο ή Σμυρνιά, είναι ένα καλλιεργούμενο ανθοφόρο φυτό, που ανήκει στην οικογένεια των Απιίδων (Apiaceae) ή Σκιαδοφόρων (Umbelliferae). Επίσης, είναι γνωστό ως Αλεξάντερς, alisanders, μαϊντανός αλόγου και smyrnium. Ήταν γνωστό στον Θεόφραστο (9.1) και τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο (N. H. 19.48).
Περιγραφή
Αυτά τα σωματώδη φυτά αναπτύσσονται σε ύψος 150 εκ. (59 in), με ένα συμπαγές στέλεχος το οποίο με τα χρόνια γίνεται κοίλο και αυλωτό. Τα φύλλα είναι σκέτα οδοντωτά, τα τρισχιδή διαιρούμενα τμήματα χωρίζουν τα τμήματα επίπεδα, όχι σαρκώδη.
Το Αγριοσέλινο είναι ενδημικό στη Λεκάνη της Μεσογείου, αλλά είναι σε θέση να ευδοκιμήσει βορειότερα. Τα άνθη του είναι χρώματος κίτρινο-πράσινου και σχηματίζουν σκιάδια, και οι καρποί του είναι μαύροι. Ανθίζει από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο. Γευστικά, το Αγριοσέλινο βρίσκεται ενδιάμεσα μεταξύ σέλινου και μαϊντανού. Παλαιότερα, χρησιμοποιείτο σε πολλά πιάτα, είτε ζεματισμένο είτε όχι, αλλά τώρα έχει αντικατασταθεί από το σέλινο.
Τώρα έχει σχεδόν ξεχαστεί ως πηγή τροφής αν και εξακολουθεί να φύεται άγριο, σε πολλά μέρη της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας. Είναι σύνηθες μεταξύ των τοποθεσιών των Μεσαιωνικών κήπων των μονών. Αυτό το υψηλό φυτό, φύεται στα μονοπάτια των γκρεμών και είναι το πρώτο πράσινο παραθαλάσσιο τοπίο του έτους. Οι Ρωμαίοι το έφεραν μαζί τους για τρώνε τα φύλλα, τους μίσχους, τις ρίζες και τους ανθοφόρους οφθαλμούς του.
Τα Αγριοσέλινο είναι μια πηγή τροφής η οποία εκτιμάται πολύ από τα άλογα.
Φυσικό περιβάλλον
Ευρέως διασκορπισμένο στην Αγγλία και την Ιρλανδία. Συνηθισμένο σε εδάφη αποβλήτων και τις άκρες των αγρών, ειδικά πλησίον των ακτών.
Διανομή
Στις Κομητείες Down, Antrim, Londonderry και σε ολόκληρη την Ιρλανδία.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρώσιμα φυτά Κατηγορία:Σελινοειδή
Κανέλλι
Το Κανέλλι (ιταλικά: Canelli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Μπεσταμάκ
Το Μπεσταμάκ (επίσης γνωστή ως Μπέσταμακ (Бестамак, Bestamak, Бестамақ, Bestamaq, بەستاماق)) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Ακτόμπε, του βορειοδυτικού Καζακστάν. Βρίσκεται σε υψόμετρο 246 μέτρων (807 πόδια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Πέταρ Κότσιτς
Ο Πέταρ Κότσιτς (Petar Kočić) ( Петар Кочић; 29 Ιουνίου 1877 - 27 Αυγούστου 1916) ήταν Σερβοβόσνιος συγγραφέας, ακτιβιστής και πολιτικός. Γεννημένος στην αγροτική βορειοδυτική Βοσνία τις τελευταίες μέρες της οθωμανικής κυριαρχίας, ο Κότσιτς άρχισε να γράφει γύρω στα τέλη του εικοστού αιώνα, πρώτα ποίηση και μετά πεζογραφία. Ενώ ήταν φοιτητής πανεπιστημίου, έγινε πολιτικά ενεργός και άρχισε να αγωνίζεται για αγροτικές μεταρρυθμίσεις στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, οι οποίες είχαν καταληφθεί από την Αυστροουγγαρία μετά την απόσυρση των Οθωμανών το 1878. Άλλες μεταρρυθμίσεις, που ζήτησε ο Κότσιτς ήταν η ελευθερία του Τύπου και η ελευθερία του συνέρχεσθαι, οι οποίες απορρίφθηκαν υπό την Αυστροουγγαρία.
Το 1902, ο Κότσιτς δημοσίευσε την πρώτη του συλλογή μικρών ιστοριών. Δημοσίευσε δύο ακόμη συλλογές διηγήσεων το 1904 και το 1905 και στη συνέχεια προσάρμοσε ένα από τα πιο επιτυχημένα διηγήματά του, το Ο ασβός σε δίκη (The Badger on Trial), για το θέατρο. Στη συνέχεια, ο Κότσιτς ηγήθηκε αρκετών διαδηλώσεων στο Σεράγεβο και φυλακίστηκε τρεις φορές, επειδή δημοσίευσε άρθρα εφημερίδων επικριτικά για τον κανονισμό του οίκου των Αψβούργων. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της φυλάκισής του σε απομόνωση, γεγονός που συνέβαλε στην ανάπτυξη της κατάθλιψης. Το 1909, ο Κότσιτς απελευθερώθηκε ως μέρος μιας γενικής αμνηστίας. Τον επόμενο χρόνο, δημοσίευσε την τρίτη και τελευταία συλλογή διηγήματος και κέρδισε μια θέση στο νεοσύστατο κοινοβούλιο της Βοσνίας (Sabor), όπου έγινε ο ηγέτης μιας ομάδας αντι-αυστριακών Σέρβων εθνικιστών. Άσκησε πιέσεις για αυξημένες παραχωρήσεις στους Σέρβους Βόσνιους αγρότες και χωριάτες, που έκαναν αναταραχές εναντίον των Αυστροούγγρων καθώς και της Βόσνιας μουσουλμανικής τάξης γαιοκτημόνων. Έφυγε από το Sabor το 1913, αναφέροντας πνευματική εξάντληση. Τον Ιανουάριο του 1914, ο Κότσιτς εισήχθη σε ψυχιατρείο του Βελιγραδίου, όπου πέθανε δύο χρόνια αργότερα.
Ο Κότσιτς ήταν ένας από τους σημαντικότερους Σερβοβόσνιους πολιτικούς της Αυστροουγγρικής εποχής, καθώς και ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Έγινε διάσημος για το φλογερό ταμπεραμέντο και την έντονη εξυπνάδα του, που συχνά χρησιμοποιούσε εναντίον των αυστροουγγρικών αρχών. Τα έργα του Κότσιτς όχι μόνο επηρέασαν μια ολόκληρη γενιά Βόσνιων διανοουμένων, όπως ο Ίβο Άντρις, που βραβεύτηκε μελλοντικά με Νόμπελ, αλλά επίσης και τα σερβικά και γιουγκοσλαβικά εθνικιστικά κινήματα, καθώς και τα βοσνιακά αυτονομιστικά και γιουγκοσλαβικά κομμουνιστικά κινήματα. Πολλοί δρόμοι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Σερβία φέρουν το όνομά του και η απεικόνισή του υπάρχει στα βοσνιακά τραπεζογραμμάτια 100 μάρκων Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από το 1998.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
δεξιά|μικρογραφία| Το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε ο Κότσιτς, Στρίτσιτσι Ο Πέταρ Κότσιτς γεννήθηκε σε μια Σερβοβόσνια οικογένεια στις 29 Ιουνίου 1877 στον οικισμό Στρίτσιτσι, στην περιοχή Ζμίγιανιε, κοντά στη Μπάνια Λούκα στη βόρεια Βοσνία. Ο πατέρας του, Γιόβαν, ήταν ανατολικός ορθόδοξος ιερέας και η μητέρα του, Μάρα, ήταν νοικοκυρά. Μέσα σε ένα χρόνο από τη γέννησή του, το Βιλαέτι της Βοσνίας καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία, φέρνοντας ξαφνικά πάνω από τέσσερις αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας. Ο πατέρας του Κότσιτς είχε πάρει τους ιερατικούς του όρκους το 1873. Το 1879, η μητέρα του Κότσιτς πέθανε ενώ γεννήθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ίλια και ο πατέρας του αποφάσισε να γίνει μοναχός στη Μονή Γκομιόνιτσα, όπου υιοθέτησε το μοναστικό όνομα Γκερασίμ.
Μαρί Καλκούν
Η Μαρί Καλκούν (γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1986) είναι Εσθονή τραγουδίστρια και μουσικός που ειδικεύεται στη σύγχρονη παραδοσιακή μουσική. Έχει εμφανιστεί στο εσωτερικό και στο εξωτερικό σε συναυλίες με το σύνολο Runorum και έχει κυκλοφορήσει πολλές ηχογραφήσεις από το 2007. Το 2013, ψηφίστηκε ως η καλύτερη τραγουδίστρια στα Βραβεία Εθνικής Μουσικής της Εσθονίας. Το ευρέως αναγνωρισμένο άλμπουμ της του 2018 Ilmamõtsan αποτελείται από τραγούδια εμπνευσμένα από την παραδοσιακή λαϊκή μουσική της Εσθονίας, ειδικά από τα χωριά του γηγενούς Καλκούν Βούρου στη νοτιοανατολική Εσθονία.
Πέταρ Κότσιτς
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Κότσιτς και τα αδέλφια του, η Μίλιτσα και ο Ίλια, στάλθηκαν για να ζήσουν με την διευρυμένη οικογένειά τους σε μια αγροτική zadruga. Σε κάθε μέλος της zadruga ανατέθηκε ένας συγκεκριμένος ρόλος. Ο Κότσιτς ανέλαβε την κτηνοτροφία. Εκείνη την εποχή, το ενενήντα τοις εκατό του πληθυσμού της Βοσνίας ήταν αναλφάβητος και η αφήγηση είχε έναν κυρίως προφορικό χαρακτήρα, όπως φαίνεται από την παράδοση της gusle, ένα μονόχορδο όργανο, που χρησιμοποιείται, για να συνοδεύει την απαγγελία της επικής ποίησης, η οποία ήταν η κύρια μορφή ψυχαγωγία σε Σερβικές αγροτικές κοινότητες. Ο Κότσιτς παρέμεινε αναλφάβητος μέχρι την ηλικία των έντεκα, όταν στάλθηκε στη Γκομιόνιτσα, από τότε που ο πατέρας του είχε γίνει ηγούμενος, για να λάβει βασική εκπαίδευση. Η παραμονή του Κότσιτς στο μοναστήρι, κατά τη διάρκεια της οποίας διδάχθηκε την ιστορία των Σέρβων και εξοικειώθηκε με τη σερβική παράδοση και γνώση, άφησε μια ανεξίτηλη εντύπωση σε αυτόν και επρόκειτο να επηρεάσει τα μελλοντικά του γραπτά. Το 1888, περίπου την ώρα που ο Κότσιτς έφτασε στη Γκομιόνιτσα, ο πατέρας του συνελήφθη από την Αυστροουγγρική αστυνομία, επειδή ηγείτο μίας διαδήλωσης εναντίον του Πρίγκιπα Ροντόλφ κατά τη διάρκεια μιας κρατικής επίσκεψης στη Μπάνια Λούκα και καταδικάστηκε σε φυλάκιση επτά μηνών.
Μαρί Καλκούν
Βιογραφία
Γεννημένη την 1η Απριλίου 1986, η Μαρί Καλκούν μεγάλωσε στην περιοχή Βόρου στη νοτιοανατολική Εσθονία, όπου από την παιδική της ηλικία εμπνεύστηκε από τα δάση, τα πουλιά και τους βάλτους. Ο ξάδερφος της είναι ο μουσικός και λαογράφος Ανδρέας Καλκούν, με τον οποίο έχει συνεργαστεί.
Σπούδασε για αρχικά πολιτιστική διαχείριση στην Ακαδημία Πολιτισμού του Βίλιαντι. Στη συνέχεια έκανε σπουδές μουσικής στην Εσθονική Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου και ήταν φοιτήτρια ανταλλαγής στην Ακαδημία Σιμπέλιους στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Αποφοίτησε με μεταπτυχιακό στο παραδοσιακό τραγούδι. Έχει κατακτήσει την τέχνη του συνδυασμού λαϊκής μουσικής με τζαζ.
Η Καλκούν όχι μόνο τραγουδά αλλά και συνθέτει τη δική της μουσική και παίζει διάφορα όργανα όπως το εσθονικό ορνιθώνα, πιάνο, ακορντεόν και κιθάρα. Κυκλοφόρησε το πρώτο της σόλο άλμπουμ õü tulõk (Άφιξη της νύχτας) το 2007. Χάρη στην επιτυχία της, συμμετείχε σε συναυλίες στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Φινλανδία και τη Ρωσία. Το 2009, εμφανίστηκε στην Ιαπωνία μαζί με τον Εσθονό καλλιτέχνη Pastacas, όπου επίσης κυκλοφόρησε η μουσική της.
Πέταρ Κότσιτς
Πρώιμη συγγραφική περίοδος και ακτιβισμός
δεξιά|μικρογραφία| Ο Κότσιτς σπούδασε στο [[Πανεπιστήμιο της Βιέννης μεταξύ 1899 και 1905]] Ενώ βρισκόταν στο Βελιγράδι, ο Κότσιτς συναντήθηκε με τον συγγραφέα Γιάνκο Βεσελίνοβιτς, του οποίου τα δημοφιλή διηγήματα και μυθιστορήματα ωραιοποίησαν τη ζωή των Σέρβων αγροτών. Ο Κότσιτς μοιράστηκε πολλά από τα ποιήματά του με τον Βεσελίνοβιτς, ο οποίος συνέστησε ότι έπρεπε αντίθετα αυτός να επικεντρωθεί στην πεζογραφία. Η εποχή του Κότσιτς στο Βελιγράδι χαρακτηρίστηκε από τρομερή φτώχεια. «Αν και Σερβική», έγραψε, η πόλη ήταν «ένας ξένος κόσμος». Η συμπεριφορά του Κότσιτς έγινε εξαιρετικά ασταθής, όπως εξηγείται σε μια επιστολή, που έγραψε στην παιδική του φίλη και μελλοντική σύζυγο Μίλκα Βουκμάνοβιτς, απειλώντας να την σκοτώσει και μετά τον εαυτό του, αν παντρευόταν έναν άλλο άνδρα. Οι επιστολές στον πατέρα του, πιέζοντας για χρήματα, είχαν επίσης έναν υβριστικό και χειραγωγικό τόνο. Η έννοια της αυτοκτονίας άρχισε να εμφανίζεται συχνότερα στις σημειώσεις του. «Θα αυτοκτονήσω», έγραψε, «για να σταματήσω μια για πάντα όλα τα βάσανα και τα βασανιστήρια, που με κυνηγούσαν από τη γέννησή μου. Η ζωή μου στη Μπάνια Λούκα ήταν σκληρή και σκοτεινή, στο Σεράγεβο ακόμα χειρότερη και στο Βελιγράδι, έφτασε στο αποκορύφωμα της ταλαιπωρίας." Ο ιστορικός Ρόμπιν Οκέϊ περιγράφει τέτοια αποσπάσματα ως «υπενθύμιση των πιέσεων στους νέους μαθητές σε αυτήν την πρώτη μετάβαση από τον πατριαρχισμό, ειδικά χωρίς χρηματοδότηση, όταν ήταν επαναλαμβανόμενες ασθένειες και πείνα».
Μαρί Καλκούν
Βιογραφία
Οι μεταγενέστερες ηχογραφήσεις περιλαμβάνουν το Dear Rain (2010), το Tii ilo (2015) μαζί με το φινλανδικό συγκρότημα Runorum και το Upa-upa ubinakõnõ (2015) στη μητρική της διάλεκτο Βόρο. Το Ilmamõtsan κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2017. Αποτελείται από 12 τραγούδια στα Εσθονικά και στα Βόρο, τα περισσότερα από τα οποία γράφτηκαν από την Καλκούν εμπνευσμένα από τοπικούς ποιητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Εσθονοί τραγουδιστές
Πέταρ Κότσιτς
Πρώιμη συγγραφική περίοδος και ακτιβισμός
Συχνά άστεγος, ο Κότσιτς κοιμόταν στο δρόμο. Ένα βράδυ, ξύπνησε από ένα λάκτισμα στην κοιλιά. Ένας αστυνομικός στάθηκε ψηλά, βρίζοντας και απειλώντας να τον συλλάβει. Ο Κότσιτς έφυγε, αλλά αργότερα διηγήθηκε ότι συγχώρεσε τον αστυνομικό, επειδή το λάκτισμα είχε γίνει από τον «ίδιο στρατιώτη που, αργά ή γρήγορα, θα μεταφέρει νικηφόρα πανό» στη Βοσνία. Ο ιστορικός Εντίν Χαϊντάρπασιτς πιστεύει ότι η απάντηση του Κότσιτς σε αυτό το περιστατικό είναι εμβληματική της εθνικιστικής φιλοσοφίας του. "Κάποια τραχύτητα από τους συμπολίτες μας ήταν κατανοητή", γράφει ο Χαϊντάρπασιτς, "αλλά ένας «ξένος» κανόνας δικαίου ήταν απαράδεκτος, καθώς παραβίαζε, εξ ορισμού, το «γηγενές» εθνικό συναίσθημα που ο Κότσιτς ισχυρίστηκε ως θέση του».
Κοσμαδαίοι Σάμου
Οι Κοσμαδαίοι είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 82 κατοίκους.
Πέταρ Κότσιτς
Πρώιμη συγγραφική περίοδος και ακτιβισμός
Το φθινόπωρο του 1899, ο Κότσιτς εγγράφηκε στο Τμήμα Σλαβικής του Πανεπιστημίου της Βιέννης και άρχισε να γράφει πεζογραφία. Η πρώτη σύντομη διήγησή του εμφανίστηκε στην έκδοση Bosanska vila (Bosnian Fairy) το 1899. Σύντομα, ο Κότσιτς άρχισε να συμμετέχει σε διαδηλώσεις φοιτητών της Νότιας Σλαβικής στην πανεπιστημιούπολη, απαιτώντας ελευθερία του Τύπου και του συνέρχεσθαι στη Βοσνία. Παρά το γεγονός ότι ζούσε στην πόλη και ήταν καλά μορφωμένος, ο Κότσιτς ανέλαβε τον σκοπό των Σερβοβόσνιων αγροτών. Οι περισσότεροι αγρότες ήταν kmets, ή δουλοπάροικοι, και δεν ήταν ιδιοκτήτες των εκτάσεων, που καλλιεργούσαν. Αν και δεν αναφέρονται πλέον νομικά ως δουλοπάροικοι από το 1878 και μετά, η καλλιεργήσιμη γη τους παρέμεινε ιδιοκτησία της μουσουλμανικής τάξης γαιοκτημόνων, η οποία προέκυψε από την οθωμανική απόσυρση σε μεγάλο βαθμό άθικτη. Ο Κότσιτς βοήθησε στην παραγωγή μνημονίων, που περιέγραφαν τα αιτήματα των διαδηλωτών, τα οποία προσέλκυσαν την προσοχή των αυστροουγγρικών αρχών. Ο Κότσιτς κατάλαβε ότι οι πολιτικές του απόψεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην επιβολή περιορισμών στην ελευθερία του, όπως αποδεικνύεται σε μια επιστολή, που έγραψε στη Βουκμάνοβιτς το 1901: "Θα περάσω ίσως το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου σε φυλακές, επειδή όλοι εμείς οι μαθητές πρόκειται να ξεκινήσουμε έναν αγώνα ενάντια στους [Αυστριακούς], που λεηλατούν το έθνος μας, το στερούν από την ελευθερία του και καταστρέφουν την ευτυχία του. "
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βιέννη, ο Κότσιτς προσχώρησε στο Σερβικό ακαδημαϊκό σύλλογο Ζόρα (Dawn). Ήταν εδώ, που συνάντησε τον Παύλε Λάγκαριτς, έναν άλλο φιλόδοξο συγγραφέα. Ο Λάγκαριτς αναγνώρισε τα λογοτεχνικά ταλέντα του Κότσιτς και τον εισήγαγε στον ρεαλισμό, απομακρύνοντάς τον από τον ρομαντισμό του Βεσελίνοβιτς. Ο Πέταρ προσαρμόστηκε στο νέο στυλ με ευκολία, δημοσιεύοντας την πρώτη του συλλογή διηγήσεων, το Από το βουνό και κάτω από το βουνό (S planine i ispod planine) (From the Mountain and Under the Mountain) το 1902. Ο Κότσιτς διάβασε για πρώτη φορά τα σχέδια των ιστοριών του σε μέλη του Ζόρα, κράτησε σημειώσεις για τα σχόλιά τους και τις ανησυχίες τους, και έκανε τις αντίστοιχες αλλαγές. Μεταξύ 1902 και 1905, ο Κότσιτς δημοσίευσε τρεις τόμους διηγήσεων, όλων με τον ίδιο τίτλο, S planine i ispod planine. Αξιοσημείωτο μεταξύ αυτών ήταν το Ο Ασβός σε δίκη (Jazavac pred sudom) (The Badger on Trial), στο οποίο ένας αγρότης προσπαθεί να μηνύσει έναν ασβό για την κατανάλωση των καλλιεργειών του. Ο Κότσιτς στη συνέχεια προσάρμοσε την ιστορία σε ένα μονόπρακτο έργο. Έκανε πρεμιέρα στο Εθνικό Θέατρο του Βελιγραδίου στις 26 Νοεμβρίου 1905.
Αντικυβερνητικές φυλλάδια και φυλάκιση
δεξιά|μικρογραφία| Ένα άγαλμα του συγγραφέα στο πάρκο Πέταρ Κότσιτς, Μπάνια Λούκα Μετά την αποφοίτησή του, ο Κότσιτς έφυγε από τη Βιέννη τον Απρίλιο του 1904 και επέστρεψε στη βόρεια Βοσνία, όπου αυτός και η Βουκμάνοβιτς κλέφτηκαν στις 18 Σεπτεμβρίου. Τον Φεβρουάριο του 1905, οι δύο μετεγκαταστάθηκαν στα Σκόπια, στην Οθωμανική Μακεδονία, όπου ο Κότσιτς δούλευε ως δάσκαλος σε τοπικό γυμνάσιο Σερβικής γλώσσας. Όταν έφτασε στα Σκόπια, ο Κότσιτς συγκλονίστηκε από την είδηση ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει. Ο Κότσιτς παρέμεινε στα Σκόπια για λιγότερο από ένα χρόνο. Έκανε το λάθος να γράψει ένα άρθρο για την καθημερινή Πολίτικα του Βελιγραδίου, το οποίο ήταν επικριτικό για τον τοπικό Σέρβο αρχιμανδρίτη, ωθώντας τους προϊσταμένους του να κανονίσουν μια μεταφορά στη Μπίτολα, την οποία αρνήθηκε. Ο Κότσιτς και η σύζυγός του μετακόμισαν πίσω στη Βιέννη, αλλά η διαμονή τους εκεί αποδείχθηκε σύντομη. Μέσα σε ένα χρόνο, το ζευγάρι μετεγκαταστάθηκε στο Σεράγεβο, όπου ο Κότσιτς έγινε ο γενικός γραμματέας της Prosveta (Enlightment), ενός Σερβικού πολιτιστικού συλλόγου. Τον Μάιο του 1906, συμμετείχε σε μια γενική απεργία σε όλη την επαρχία. Στις ομιλίες του, έκανε παραλληλισμούς μεταξύ των παραπόνων των εργατών και εκείνων των αγροτών, των οποίων η δυσαρέσκεια συνέχισε να φουντώνει, καθώς το μέσο μέγεθος των χωραφιών τους είχε μειωθεί κατά 11% μεταξύ 1895 και 1910.
Λίγο μετά την μετεγκατάσταση στο Σεράγεβο, ο Κότσιτς υπέβαλε αίτηση για άδεια δημοσίευσης μιας σατιρικής εφημερίδας, που ονομάζεται Jazavac (Ο ασβός). Ο Κότσιτς δήλωσε ότι η εφημερίδα θα κοροϊδεύει "όλα όσα είναι σάπια και άρρωστα στη σύγχρονη κοινωνική μας ζωή". Το αίτημά του τον έφερε πάλι στην προσοχή των αυστροουγγρικών αρχών, οι οποίες συνέταξαν ένα μυστικό εσωτερικό μνημόνιο, που τον χαρακτήριζε «φανατικό επαναστάτη», ο οποίος ηγείτο «ένα αυστροφοβικό κίνημα αφιερωμένο στην οργάνωση μιας παν-σερβικής εξέγερσης στη Βοσνία». Τον Οκτώβριο του 1906, ο Κότσιτς ηγήθηκε μιας φοιτητικής διαμαρτυρίας ενάντια σε μια Βοσνιακή Κροατική εφημερίδα με τίτλο Hrvatski dnevnik (The Croatian Daily), την οποία κατηγόρησε ότι χρησιμοποίησε υποτιμητικά λόγια, για να περιγράψει τους Σέρβους της Βοσνίας. Οι αρχές ενήργησαν γρήγορα εναντίον τόσο του Κότσιτς όσο και των δύο συντακτών της εφημερίδας. Οι συντάκτες, που ήταν και οι δύο από την Κροατία, απελάθηκαν από την επαρχία. Ο Κότσιτς ειδοποιήθηκε ότι είχε 48 ώρες για να φύγει από το Σεράγεβο ή να αντιμετωπίσει τη σύλληψή του.
Επέστρεψε στην Μπάνια Λούκα, αλλά σύμφωνα με τον βιογράφο Τόμας Μπάτλερ, "οι αρχές δεν ήταν ικανοποιημένες απλώς με την εκδίωξή του". Το 1907, ο Κότσιτς υπέβαλε αίτηση για άδεια δημοσίευσης εφημερίδας με την ονομασία Otadžbina (Πατρίδα). Η πρώτη έκδοση εμφανίστηκε στις 28 Ιουνίου 1907, κατά τη διάρκεια του Βιντόβνταν (Ημέρα του Αγίου Βίτου), εορτής μεγάλης σημασίας στη σερβική εθνική συνείδηση, που σηματοδοτεί την επέτειο της Μάχης του Κοσσυφοπεδίου. Σε αυτό το τεύχος, ο Κότσιτς επέκρινε πικρά τον αυστροουγγρικό κανόνα και την αρνητική του επίδραση στον αγρότη, για το οποίο φυλακίστηκαν ο ίδιος και ο διευθυντής του, Βάσα Κόντιτς. Ο Κότσιτς φυλακίστηκε στο Μαύρο Σπίτι, στην ίδια φυλακή στην οποία κρατήθηκε ο πατέρας του. Καταδικάστηκε για πρώτη φορά σε φυλάκιση δύο μηνών, αλλά επέμεινε στις κατηγορίες του, οδηγώντας σε μια δεύτερη περίοδο στη φυλακή που διήρκεσε οκτώ μήνες, και στη συνέχεια μια τρίτη, που κράτησε δεκαπέντε. Ο Κότσιτς πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της φυλάκισής του σε απομόνωση, αλλά οι συμπονετικοί αγρότες εμφανίζονταν συχνά στο παράθυρό του και του έγνεφαν, κάτι που κρατούσε το φρόνημά του ψηλά. Στη μέση μιας από τις περιόδους του στη φυλακή, μεταφέρθηκε σε μια σωφρονιστική εγκατάσταση στην Τούζλα, όπου δεν του επιτρεπόταν να μιλήσει με τους άλλους κρατούμενους ή τους φρουρούς της φυλακής. Αυτό είχε αρνητική επίδραση στην ψυχολογική του ευημερία. Έπεσε σε μια βαθιά κατάθλιψη και ανησυχούσε όλο και περισσότερο για την ευημερία της γυναίκας και του παιδιού του στην απουσία του.
Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του Κότσιτς, η Αυστροουγγαρία προσάρτησε επίσημα τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η ποινή του μετατράπηκε στις αρχές του 1909, ως μέρος μιας γενικής αμνηστίας για τους πολιτικούς κρατουμένους. Μέχρι τότε, η σωματική υγεία του Κότσιτς είχε επίσης επιδεινωθεί. Επέστρεψε για πρώτη φορά στην πατρίδα του Στρίτσιτσι, όπου ξεκουράστηκε για δύο μήνες και συγκέντρωσε υλικό για μια λαϊκή αφήγηση σχετικά με την ιστορία του Zmijanje. Η συλλογή διηγήματος, που προέκυψε, με τίτλο Jauci sa zmijanja (Ο θρήνος από το Zmijanje), δημοσιεύθηκε το 1910.
Βοσνιακό Κοινοβούλιο, ψυχολογική επιδείνωση και θάνατος
δεξιά|μικρογραφία| Το κτίριο του [[Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης|Κοινοβουλίου της Βοσνίας, 1917]] Η Αυστροουγγαρία επέτρεψε το σχηματισμό ενός βοσνιακού κοινοβουλίου ( Sabor) το 1910. Ο Κότσιτς κατέβηκε στην περιφέρεια της Μπάνια Λούκα ως υποψήφιος του Αγροτικού Κόμματος και κέρδισε. Ένας ανώτερος Αυστροουγγρικός αξιωματούχος περιέγραψε όλα τα Σερβικά μέλη του κοινοβουλίου, με εξαίρεση τον Κότσιτς, ως "επίσημα πιστά" στο στέμμα του οίκου των Αψβούργων. Άλλοι αξιωματούχοι ήταν πολύ λιγότερο συγκρατημένοι στην κριτική τους, χαρακτηρίζοντας τον Κότσιτς έναν «γνωστό ταραξία», «εξτρεμιστικό», «προσηλυτικό ανατρεπτικό», «φανατικό επαναστάτη», «καταστροφική επιρροή», «πνευματικό πρύτανη της δυσαρέσκειας», « απεριόριστα ευέξαπτος δημαγωγός "και "ο πιο ενθουσιώδης πρωταθλητής της μεγάλης Σερβικής υπόθεσης ".
Μέχρι το 1911, ο Κότσιτς μετεγκαταστάθηκε στο Σεράγεβο, έτοιμος να εκπροσωπήσει την περιοχή του. Λίγο αργότερα, διορίστηκε στο Διοικητικό και Πολιτιστικό Συμβούλιο. Έγραψε λίγα, με εξαίρεση τις Σουντανίγια (Δίκες), έναν διάλογο με βάση τις εμπειρίες του στη φυλακή, και αντ 'αυτού αφιερώθηκε στην εκπόνηση φλογερών ομιλιών, που θα γίνονταν στο Sabor. Τα κύρια θέματα αυτών των ομιλιών ήταν το αγροτικό ζήτημα και τα δασικά δικαιώματα, τα οποία και οι δύο επηρέασαν δυσανάλογα τους Σερβοβόσνιους αγρότες, τους κύριους εκλογείς του Κότσιτς, οι οποίοι αποτελούσαν σχεδόν το ήμισυ του αγροτικού πληθυσμού της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Κότσιτς ήταν ένας από τους δύο κύριους υποστηρικτές της αγροτικής μεταρρύθμισης στην επαρχία, παράλληλα με τον Λάζαρ Ντιμιτρίγιεβιτς.
Ο Κότσιτς έκανε επίσης ταραχές εναντίον της μουσουλμανικής τάξης γαιοκτημόνων. Οι μουσουλμάνοι ιδιοκτήτες γης έγιναν ένας από τους πρωταρχικούς στόχους των ομιλιών του, δεύτερος μετά τους Αυστρο-Ούγγρους. " Τα έσοδα κάθε kmet φορολογούνται", διαμαρτυρήθηκε ο Κότσιτς, "ενώ οι άνθρωποι στις πόλεις δεν πληρώνουν φόρους για τους τόκους, που παίρνουν στα χρήματά τους στις τράπεζες ούτε οι φεουδάρχες πληρώνουν φόρους για το ένα τρίτο που λαμβάνουν από τα kmets. " Το κίνημα του Κότσιτς ήταν ένα από τα τέσσερα Βοσνιακά Σερβικά κόμματα στο Sabor και το μόνο που εκπροσώπησε τη Σερβική αγροτιά. Τα άλλα τρία αντιπροσώπευαν Σέρβους εθνικιστές, που κατοικούσαν στην πόλη, παναβλαβικούς Σέρβους και Σέρβους, που ήταν υπέρ του οίκου των Αψβούργων. Ο ιστορικός Ίβο Μπάνατς περιγράφει τους οπαδούς του Κότσιτς ως "τους πιο ασυμβίβαστους αντι-Αυστριακούς Σέρβους εθνικιστές στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη". Ο Κότσιτς και οι οπαδοί του είχαν επίσης εκτεταμένους δεσμούς με τη Mlada Bosna (Νέα Βοσνία), ένα εθνικιστικό κίνημα της Νότιας Σλαβίας που ζητούσε τον τερματισμό της αυστροουγγρικής κυριαρχίας.
Μέχρι το 1912, τα στελέχη της πολιτικής άρχισαν να επηρεάζουν την ψυχική υγεία του Κότσιτς και άφησε τη θέση του στο Διοικητικό και Πολιτιστικό Συμβούλιο τον επόμενο χρόνο. Πέρασε τους επόμενους μήνες σε ένα θέρετρο κοντά στο Όρος Ιβάν, στην κεντρική Βοσνία, αλλά η κατάσταση της ψυχικής του υγείας παρέμεινε κακή. Τον Ιανουάριο του 1914, ο Κότσιτς εισήχθη σε ψυχιατρείο του Βελιγραδίου, όπου πέθανε στις 27 Αυγούστου 1916, εν μέσω του χάους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της κατοχής της πόλης από την Αυστρία-Ουγγαρία. Από ορισμένες αφηγήσεις, ο Κότσιτς αυτοκτόνησε, αλλά αυτό το αρνήθηκε η οικογένειά του. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του Μίλκα και την κόρη της Ντουσάνκα, η οποία στη συνέχεια έγινε καθηγήτρια. Το ζευγάρι είχε επίσης έναν γιο, τον Σλόμπονταν, ο οποίος πέθανε πριν από τον πατέρα του. Τα λείψανα του Κότσιτς θάφτηκαν στο Νέο Νεκροταφείο του Βελιγραδίου.
Στυλ και θέματα
Όπως αυτά των συγχρόνων του Αλέξα Σάντιτς, Βλαντιμίρ Κόροβιτς και Γιοβάν Ντούτσιτς, τα γραπτά του Κότσιτς είχαν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την Νέμανιτς - βυζαντινή λογοτεχνική παράδοση, η οποία κατά κύριο λόγο υιοθετήθηκε από Σέρβους συγγραφείς, και ασχολήθηκε κυρίως με θέματα από την σερβική ιστορία, όπως η μεσαιωνική σερβική Αυτοκρατορία και η μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Όλες οι ιστορίες του αναφέρονται στις κοινωνικές και πολιτικές πεποιθήσεις στις οποίες προσχώρησε. Πρωτογενείς πηγές έμπνευσής του ήταν η Σερβική επική ποίηση και  Gorski vijenac (Στεφάνι στο βουνό, 1847) του Νιέγκος. Τα έργα του Κότσιτς γράφτηκαν στη μητρική του διάλεκτο λιεκάβιαν (Ijekavian), ομιλούμενη κυρίως δυτικά του Δρίνου.
Κληρονομιά
δεξιά|μικρογραφία| Γιουγκοσλαβικό αναμνηστικό γραμματόσημο του 1977 Ο Κότσιτς ήταν ένας από τους σημαντικότερους Σερβοβόσνιους πολιτικούς της Αυστροουγγρικής εποχής. Ήταν επίσης ένας από τους πιο σημαντικούς θεατρικούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Μικρές ιστορίες όπως ο Jazavac pred sudom ενέπνευσαν μια ολόκληρη γενιά νέων εργαζομένων, αγροτών και διανοούμενων της Νότιας Σλαβίας να αντιταχθούν στην αυστροουγγρική κυριαρχία. Το πιο αξιοσημείωτο από αυτά ήταν ο συγγραφέας Ίβο Άντριτς, ο οποίος βραβεύθηκε με το βραβείο Νόμπελ στη λογοτεχνία το 1961. Η υπόθεση του Κότσιτς αναλήφθηκε επίσης από τους εθνικιστές της Νότιας Σλαβίας, όπως ο Γκαβρίλο Πρίντσιπ, ο νεαρός Βόσνιος που δολοφόνησε τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο της Αυστρίας τον Ιούνιο του 1914, επιταχύνοντας την κρίση του Ιουλίου και το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Οι νέοι επαναστάτες, γράφει ο Μπάτλερ, "έμαθαν από το παράδειγμα του Κότσιτς ότι η Βοσνία δεν μπορούσε να ελευθερωθεί μέσω του νόμου και των δικαστηρίων".
Οι ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, που υποστήριξε ο Κότσιτς υλοποιήθηκαν μόνο μετά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την κατάρρευση της Αυστρίας-Ουγγαρίας και τη δημιουργία του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Μάρκο Αττίλα Χορ, αυτό προκάλεσε την τάξη των μουσουλμάνων γαιοκτημόνων να απεχθάνονται περαιτέρω τους Σερβοβόσνιους αγρότες και ήταν ένας από τους παράγοντες, που συνέβαλαν στη γενοκτονία εκατοντάδων χιλιάδων Σέρβων από το Κροάτικο εθνικιστικό κίνημα Ούστασε κατά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Η έκκληση των πολιτικών αποφάσεων του Κότσιτς μεταξύ Βοσνίων Σέρβων επεκτάθηκε σε όλο το πολιτικό φάσμα. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σέρβοι εθνικιστές Τσέτνικς και οι κομμουνιστές Παρτιζάνοι, και τα δύο μέλη των οποίων ήταν κυρίως Σέρβοι, υποστήριξαν τον Κότσιτς ως ήρωα. Αυτό εκδηλώθηκε στη δημιουργία του Τσέτνικ αποσπάσματος «Πέταρ Κότσιτς», υπό την διοίκηση του Ούρος Ντρένοβιτς. Στην προπαγάνδα των Παρτιζάνων, ο Κότσιτς επαινέθηκε ως αντι-γερμανικός επαναστάτης, που αγωνίστηκε, για να απελευθερώσει τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη από την ξένη κυριαρχία. Κατά τη σοσιαλιστική περίοδο, η οποία διήρκεσε μεταξύ του 1945 και του 1991, η Σερβική κληρονομιά του Κότσιτς εσκεμμένα υποτιμήθηκε σε σχολικά βιβλία και οι μαθητές διδάσκονταν να τον θεωρούν ως αποκλειστικά Βοσνιακή ιστορική και λογοτεχνική προσωπικότητα.
Τα έργα του Κότσιτς γνώρισαν μια αναζωπύρωση σε δημοτικότητα μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, η απεικόνιση του Κότσιτς χρησιμοποιήθηκε στην εμπρόσθια όψη 5,000 σε 500 εκατομμυρίων δηναρίων  χαρτονομίσματα της Δημοκρατίας Σέρπσκα. Το 1998, η απεικόνιση του άρχισε να εμφανίζεται σε χαρτονομίσματα 100 μάρκων που εκδόθηκαν στη Δημοκρατία Σέρπσκα, τα οποία έγιναν επίσημα νομίσματα  μετά τη συμφωνία του Ντέιτον. Πολλοί δρόμοι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο φέρουν το όνομά του. Ένας δρόμος του Σεράγεβο που πήρε το όνομά του από τον Κότσιτς μετονομάστηκε κατά τη διάρκεια του Βοσνιακού Πολέμου, ως μέρος του σχεδίου της κεντρικής κυβέρνησης, που κυριαρχούσαν οι μουσουλμάνοι, για τη μείωση του αριθμού των δρόμων της πόλης, που πήραν το όνομά τους από μη μουσουλμάνους. Πριν από τον πόλεμο, η κεντρική βιβλιοθήκη της Μπάνια Λούκα έφερε το όνομα του Κότσιτς, αλλά αργότερα μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας Σέρπσκα. Ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα της πόλης συνεχίζει να φέρει το όνομά του. Στο κέντρο του είναι ένα άγαλμα του συγγραφέα σε φυσικό μέγεθος. Οι τελευταίοι μήνες του Κότσιτς δραματοποιήθηκαν στην ταινία του Γκόραν Μάρκοβιτς του 2016, Slepi putnik na brodu ludaka (Ένας λαθρεπιβάτης σε ένα πλοίο με τρελούς) (A Stowaway on the Ship of Fools).
Κατάλογος έργων
δεξιά|μικρογραφία| Το πρώτο προσχέδιο μιας από τις διηγήσεις του Κότσιτς γραμμένο με το χέρι.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι Κατηγορία:Σέρβοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Νέο Κοιμητήριο Βελιγραδίου Κατηγορία:Βόσνιοι συγγραφείς Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σερβικά (sr) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
I (συγκρότημα)
Οι I είναι νορβηγικό heavy metal συγκρότημα που αποτελείται από τον κιθαρίστα Abbath, τον ντραμερ Armagedda, τον μπασίστα King ov Hell και τον κιθαρίστα Ice Dale.
Ιστορία
Το black metal συγκρότημα Immortal διαλύθηκε το 2003 για διάφορους λόγους. Το 2005 τα αυθεντικά μέλη, Abbath, Demonaz και Armagedda άρχισαν να δουλεύουν στο πρότζεκτ "I". Μαζί με τους King ov Hell (ως MC King) και τον Άρβε Ίσνταλ (ως Ice Dale) έπαιξαν την πρώτη -και μοναδική- συναυλία τους στο φεστιβάλ Hole in the Sky στις 26 Αυγούστου του 2006. Το πρώτο τους άλμπουμ, Between Two Worlds, κυκλοφόρησε στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Ο Abbath δήλωσε το 2007 ότι το συγκρότημα εργαζόταν σε νέο υλικό, ωστόσο σε συνέντευξη το 2016 γνωστοποίησε ότι το θεωρεί απίθανο να συνεχίσουν οι I.
Τζίλλιαν Ρουμπινστάιν
Η Τζίλλιαν Ρουμπινστάιν (ψευδώνυμο Λίαν Χερν) γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1942 και είναι Βρετανή συγγραφέας. Έχει γράψει θεατρικά, μυθιστορήματα, παιδικά και εφηβικά βιβλία.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Πόττεν Εντ του Μπερκ Χαμστεντ στο Χέρτφορντσαϊρ της Αγγλίας. Η παιδική ηλικία της μοιράστηκε μεταξύ της Αγγλίας και της Νιγηρίας, ενώ το 1973 πήγε στην Αυστραλία σαν μετανάστης. Το 1981 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Νότιο Αυστραλία. Σπούδασε σύγχρονες γλώσσες στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και εργάστηκε στην Αγγλία ως κριτικός κινηματογράφου και καλλιτεχνική συντάκτρια. Η Ιαπωνία σαν χώρα και σαν πολιτισμός της κινούσε το ενδιαφέρον από τα νεανικά της χρόνια, με αποτέλεσμα να σπουδάσει την ιαπωνική γλώσσα και να ταξιδέψει στην Ιαπωνία πολλές φορές. Έχει στο ενεργητικό της πάνω από τριάντα βιβλία, πολλά διηγήματα και άρθρα, συμπεριλαμβανομένων και των οκτώ θεατρικών έργων που έχει γράψει. Το πρώτο της μυθιστόρημα Διαστημικοί Δαίμονες (1986) έγινε εξαιρετικά δημοφιλές και απέσπασε βραβείο. Η Ρουμπινστάιν στα βιβλία της παρουσιάζει φανταστικούς κόσμους οι οποίοι προκύπτουν συχνά σε πολλά γραπτά της. Βιβλία όπως "Στην Αρντίλλα", Foxspell και Galax-Arena έλαβαν σπουδαία αναγνώριση και πολλά βραβεία. Το 2001 η Ρουμπινστάιν, με το ψευδώνυμο Λίαν Χερν, εκδίδει το μυθιστόρημα Across the Nightingale Floor που γίνεται best- seller και είναι η πρώτη ιστορία από μία σειρά πέντε βιβλίων με γενικό τίτλο "Ιστορίες των Οτόρι". Η σειρά βρίσκεται σε ένα φανταστικό νησί που μοιάζει με τη φεουδαρχική Ιαπωνία και είναι η πρώτη δουλειά της που γράφεται για ενήλικο κοινό. Το όνομα «Λίαν», είναι το όνομα με το οποίο την αποκαλούσαν στην παιδική της ηλικία και το «Χερν» προφανώς αναφέρεται στο πουλί ερωδιός που είναι σημαντικό θέμα στις "Ιστορίες των Οτόρι". Η Τζίλλιαν Ρουμπινστάιν κατοικεί σήμερα στο Γκούλουα της Νότιας Αυστραλίας.
Εργογραφία
Στην Ελλάδα κυκλοφορεί μεταφρασμένη η πενταλογία "Ιστορίες των Οτόρι").
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς
Κανταράνα
Η Κανταράνα (ιταλικά: Cantarana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων Καλαθοσφαίρισης 2009-2010
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2009-10 αποτέλεσε την 24η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 7 έως τις 11 Απριλίου 2010 στο Κλειστό Γυμναστήριο «Μελίνα Μερκούρη» του Ρεθύμνου. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτό κατέκτησε ο Ο.Κ.Α. Αρκάδι Ρεθύμνου για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Αρκάδι
Εσπερίδες Καλλιθέας
Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων
Μ.Ε.Ν.Τ.
Καβάλα
Άμιλλα Τριπόλεως
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2009 2010 Πανελληνιο Νεανιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στο Ρέθυμνο
Νικ Κλεγκ
Ο Σερ Νίκολας Γουίλιαμ Πήτερ «Νικ» Κλεγκ (αγγλικά: Nicholas William Peter Clegg, 7 Ιανουαρίου 1967) ήταν Βρετανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε αναπληρωτής πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, λόρδος πρόεδρος του Συμβουλίου και υπουργός Συνταγματικών και Πολιτικών Μεταρρυθμίσεων στην κυβέρνηση συνασπισμού του Συντηρητικού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον. Ο Κλεγκ ήταν από το 2017 ως και το 2019 ο ηγέτης του κόμματος των Φιλελεύθερων Δημοκρατών και Μέλος του Κοινοβουλίου για την εκλογική περιφέρεια του Σέφιλντ Χάλαμ (Sheffield Hallam parliamentary constituency).
Μεγάλωσε στο Όξφορντσαϊρ και ο πατέρας του, τραπεζίτης στο επάγγελμα, κατάγεται από οικογένεια Ρώσων αριστοκρατών που μετανάστευσαν στη Βρετανία μετά την Επανάσταση του 1917. Η Ολλανδή μητέρα του μεγάλωσε στην πρώην αποικία, την Ινδονησία.
Ο Κλεγκ φοίτησε στο Westminster School του Λονδίνου, ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία της Βρετανίας, και στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο στην Κοινωνική Ανθρωπολογία. Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και στο Ευρωπαϊκό Κολλέγιο του Βελγίου. Για μια περίοδο εργάστηκε ως μαθητευόμενος δημοσιογράφος στη Νέα Υόρκη, ως σύμβουλος στο Λονδίνο, καθώς και στη Βουδαπέστη, όπου με τα συγγράματά του κέρδισε βραβείο από τους Financial Times. Ακολούθως μετακόμισε στις Βρυξέλλες όπου εργάστηκε για πέντε χρόνια στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Από το 1999 μέχρι το 2004 διετέλεσε Ευρωβουλευτής. Διετέλεσε Εκπρόσωπος των Ευρωβουλευτών του Φιλελεύθερου Κόμματος σε θέματα Εμπορίου και Βιομηχανίας, προωθώντας έναν νέο νόμο για την κατάργηση των μονοπωλίων στις τηλεπικοινωνίες.
Το 2004, έχοντας πλέον αποκτήσει οικογένεια, παραιτήθηκε από Ευρωβουλευτής. Έδινε διαλέξεις στα πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και του Σέφιλντ μέχρι την εκλογή του στο Βρετανικό Κοινοβούλιο το 2005, λαμβάνοντας από τον αρχηγό του κόμματός του, Τσαρλς Κέννεντυ το ρόλο του Εκπροσώπου του Κόμματος στην Ευρώπη. Μετά την παραίτηση του Κέννετυ τον Ιανουάριο του 2006, υπήρχαν σκέψεις για την ανάληψη της θέσης του από τον Κλεγκ, ωστόσο ο τελευταίος στήριξε την υποψηφιότητα του Μένζις (Μινγκ) Κάμπελ, λαμβάνοντας τη θέση του Γραμματέα Εσωτερικών Υποθέσεων.