cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασπίδα
thumb|right|220px|Ασπίδα που βρέθηκε στους [[Δελφοί|Δελφούς]] Η ασπίδα είναι το αρχαιότερο αμυντικό όπλο. Η μορφή της καθώς και η κατασκευή της ήταν διαφορετική από τόπο σε τόπο και από χρόνο σε χρόνο. Έτσι έχουμε ξύλινες, σιδερένιες, δερμάτινες, ορειχάλκινες και ακόμη ορθογώνιες, στρογγυλές, τριγωνικές κ.ά.
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία - Μεσαίωνας
Οι Ρωμαίοι είχαν μικρότερες ορθογώνιες ή στρογγυλές ασπίδες για τους αξιωματικούς. Στον Μεσαίωνα, η ασπίδα ήταν όπλο τόσο του πεζικού, όσο και του ιππικού και ήταν ζωγραφισμένη με παραστάσεις ή οικόσημα των ιπποτών. Μερικές φορές ήταν μυτερή στο μέσο, οπότε γινόταν και επιθετικό όπλο. Ήταν κατασκευασμένη από μέταλλο και κρατιόταν με το αριστερό χέρι.
Μεταγενέστερη χρήση
Η ασπίδα έχασε την αξία της με την εμφάνιση των πυροβόλων όπλων και υπέπεσε σε αχρηστία στο πεδίο της μάχης. Σήμερα χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις που δεν υφίσταται χρήση πυροβόλων όπλων, όπως από τμήματα ελέγχου ταραχών της αστυνομίας.
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά όπλα Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Προστατευτικός εξοπλισμός
Ευαγόρας Πάφου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ευαγόρας Πάφου (ή ο Ευαγόρας Πάφου) είναι ένα κυπριακό πολιτιστικό σωματείο με έδρα την Πάφο. Ιδρύθηκε το 1961 ως αθλητικός σύλλογος, δημιουργώντας ποδοσφαιρική ομάδα. Η ομάδα συμμετείχε στα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας και Β΄ κατηγορίας. Έδρα της ομάδας ήταν το Παφιακό Στάδιο. Το 2000 η ποδοσφαιρική ομάδα ενοποιήθηκε με τον ΑΠΟΠ Πάφου δημιουργώντας την Αθλητική Ένωση Πάφου (ΑΕΠ). Ωστόσο, ο Ευαγόρας Πάφου διατηρήθηκε σαν πολιτιστικό σωματείο.
Ίδρυση
Ο Ευαγόρας Πάφου ιδρύθηκε στις 2 Απριλίου 1961. Πήρε το όνομα του από τον ήρωα μαθητή αγωνιστή της ΕΟΚΑ Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο. Στο έμβλημα της ομάδας απεικονιζόταν η μορφή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη.
Δεκαετία 1960-1969
Την περίοδο 1962-63 συμμετείχε για πρώτη φορά στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1963-64 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα. Την περίοδο 1964-65 τερμάτισε πρώτος στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου και διεκδίκησε την άνοδο του στην Α΄ κατηγορία μέσα από αγώνες μπαράζ με την ομάδα που τερμάτισε πρώτη στον όμιλο Λευκωσίας-Λάρνακας-Αμμοχώστου, Ορφέα Λευκωσία. Νικητής των αγώνων μπαράζ αναδείχθηκε ο Ορφέας και έτσι ο Ευαγόρας παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1966-67 τερμάτισε πρώτος στο όμιλο Λεμεσού-Πάφου και διεκδίκησε την άνοδο του στην Α΄ κατηγορία μέσα από αγώνες μπαράζ με την ομάδα που τερμάτισε πρώτη στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου, ΑΣΙΛ Λύσης. Νικητής των αγώνων μπαράζ αναδείχθηκε ο ΑΣΙΛ και έτσι ο Ευαγόρας παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία.
Την επόμενη περίοδο αναδείχθηκε πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 1968-69 τερμάτισε στη δωδέκατη θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Ο Ευαγόρας συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Δεκαετία 1970-1979
Την περίοδο 1971-72 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Παρέμεινε στην ανώτατη κατηγορία για οκτώ συνεχόμενες περιόδους. Την περίοδο 1972-73 (όπως και την περίοδο 1976-77) τερμάτισε στην ένατη θέση, την υψηλότερη στην ιστορία της. Την περίοδο 1974-75 παρόλο που τερμάτισε στην τελευταία θέση δεν υποβιβάστηκε καθώς δεν ίσχυσε η διαβάθμιση λόγω της τουρκικής εισβολής.
Δεκαετία 1980-1989
Την περίοδο 1979-80 ο Ευαγόρας τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1980-81 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 1981-82 τερμάτισε και πάλι στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1983-84 τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 1984-85 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Ακολούθησαν τέσσερις συνεχόμενες περίοδοι στη Β΄ κατηγορία έως την περίοδο 1988-89 που κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην ανώτατη κατηγορία.
Περίοδος 1990-2000
Στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1989-90 τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Ακολούθησε η κατάκτηση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας την περίοδο 1990-91 και ο προβιβασμός την Α΄ κατηγορία. Παρέμεινε στην ανώτατη κατηγορία για τρεις συνεχόμενες περιόδους έως την περίοδο 1993-94 που τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε.
Την περίοδο 1994-95 κατέκτησε για τελευταία φορά το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 1995-96 τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1996-97 κατέκτησε τη δεύτερη θέση και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 1997-98 τερμάτισε στην ενδέκατη θέση. Την περίοδο 1998-99 τερμάτισε στη δωδέκατη θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1999-00 τερμάτισε στην έκτη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας.
Ενοποίηση με ΑΠΟΠ
Το καλοκαίρι του 2000 έγινε η ενοποίηση με τον ΑΠΟΠ Πάφου (ο οποίος αγωνιζόταν στη Α΄ κατηγορία), δημιουργώντας την Αθλητική Ένωση Πάφου, η οποία πήρε τη θέση του ΑΠΟΠ στην Α΄ κατηγορία. Με την ενοποίηση τα δύο σωματεία ήθελαν να σταματήσει η συνεχής πτώση του Ευαγόρα και του ΑΠΟΠ στη Β’ Κατηγορία, αλλά και να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα.
Συνολικά στατιστικά στην Α΄ κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τη συνολική πορεία του Ευαγόρα στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας από το 1968 έως και το 2000. Η βαθμολογία είναι το άθροισμα της πραγματικής βαθμολογίας κάθε περιόδου, ανεξάρτητα από το σύστημα βαθμολόγησης. Χρησιμοποιώντας το σύγχρονο σύστημα βαθμολόγησης (Νίκη=3 Βαθμοί, Ισοπαλία=1 Βαθμός, Ήττα:0 βαθμοί) οι βαθμοί που εξασφαλίζει είναι 406.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου.
Έδρα
Μέχρι το 1982 έδρα της ομάδας ήταν το στάδιο ΓΣ Κόροιβος. Από το 1982 έως το 2000 έδρα της ομάδας ήταν το Παφιακό Στάδιο.
Αθλητικό Σωματείο Ευαγόρας Παλλικαρίδης Πάφου
Το 2013 μια ομάδα του Ευαγόρα Πάφου δημιούργησε το «», θεωρώντας ότι επανιδρύουν τον Ευαγόρα Πάφου. Το σωματείο αυτό θεωρεί τον εαυτό του συνέχεια του Ευαγόρα Πάφου. Η ομάδα αυτή συμμετέχει στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1961 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)  Κατηγορία:ΑΕΠ Πάφου Κατηγορία:Δήμος Πάφου
C3H7I
Ο γενικός χημικός τύπος C3H7I μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Άνθεια (Θράκη)
Η Άνθεια ήταν πόλη στη δυτική ακτή του Εύξεινου Πόντου (Μαύρη Θάλασσα) στην αρχαία Θράκη, αποικία των Μιλήσιων και των Φωκαίων. Αργότερα έφερε το λατινικό όνομα Anthium, και ήταν ο πρόδρομος οικισμός της Απολλωνία Ποντίκη (σύγχρονη Σωζόπολη). Βρισκόταν στον κόλπο του Μπουργκάς ανάμεσα στις σύγχρονες πόλεις Μπουργκάς και Σωζόπολη στη Βουλγαρία.
Τοποθεσία
Ο οικισμός ήταν στην ακτή του κόλπου του Μπουργκάς, που βρίσκεται στη χερσόνησο της Ατίας (βουλγαρικά: Атия), που βρίσκεται ανάμεσα στους κόλπους του Βρόμου και της Ατία, περίπου 2 χλμ. βορειοδυτικά της σύγχρονης πόλης Τσερνομόρετς. Περίπου 10 χλμ. νοτιοανατολικά είναι η Σωζόπολη, η αρχαία Απολλωνία, η οποία ήταν ο διάδοχος οικισμός της Άνθειας. Σήμερα, η χερσόνησος καταλαμβάνεται από τη Ναυτική Βάση Ατία, επομένως η τοποθεσία βρίσκεται σε μια περιορισμένη στρατιωτική περιοχή. Δεν απέχει πολύ το χωριό Ατία.
Ιστορία
Στην πορεία του ελληνικού αποικισμού της Μαύρης Θάλασσας στα τέλη του 7ου και στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. Ο τόπος ιδρύθηκε από Έλληνες από τη Μίλητο και τη Φώκαια. Όλα τα ευρήματα που βρέθηκαν στην περιοχή του οικισμού προέρχονται από την αρχαϊκή περίοδο, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι ο τόπος εγκαταλείφθηκε νωρίς. Ο τόπος ήταν προφανώς απλώς μια αποικία και δεν απέκτησε ποτέ το καθεστώς της πόλις, και πιθανώς συγχωνεύτηκε με την Απολλωνία με συνοικισμό. Ο Πλίνιος, γράφοντας τον πρώτο αιώνα, αναφέρει ότι η Άνθεια βρισκόταν στην περιοχή όπου βρισκόταν η Απολλωνία στην εποχή του - Astice regio habuit oppidum Anthium, nunc est Apollonia. Η ερμηνεία αυτού του αποσπάσματος, ότι η Άνθεια ήταν το παλιό όνομα της Απολλωνίας, βασίζεται σε μια παρεξήγηση.
Αρχαιολογία
Από την Άνθεια προέρχεται το άγαλμα ενός ακέφαλου αρχαϊκού Κούρου (π. 550-540 π.Χ.) και αρχαϊκή κεραμική. Το 1927 ένας σωρός από αιχμές βέλους του 5ου αιώνα π.Χ. βρέθηκε εκεί, το οποίο έχει ερμηνευτεί ότι δείχνει ότι οι αιχμές βέλους ήταν μια μορφή προνομισματικού μέσου ανταλλαγής. Στο Μεσαίωνα, η χερσόνησος Ατία κατοικήθηκε ξανά. Στο υψηλότερο σημείο της βρίσκονται τα διασκορπισμένα ερείπια ενός μεσαιωνικού φρουρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Θράκη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βουλγαρία
Λεμύθου
Η Λεμύθου είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Λεμύθου βρίσκεται 65 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια της Μαραθάσας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 880 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα ανατολικά συνορεύει με τον Πρόδρομο, στα νοτιοανατολικά με τον Παλιόμυλο, στα νοτιοδυτικά με τις Τρεις Ελιές, στα δυτικά με το Μηλικούρι και στα βόρεια με τον Πεδουλά.
Φυσικά περιβάλλον
Η Λεμύθου βρίσκεται σε μια από τις ψηλότερες περιοχές της Κύπρου, γι αυτό και το κλίμα της είναι δροσερό το καλοκαίρι και ήπιο το χειμώνα. Είναι χωριό της νότιας Μαραθάσας, κτισμένο αμφιθεατρικά μέσα σε ένα καταπράσινο φυσικό περιβάλλον.
Δέχεται μια πολύ ψηλή μέση ετήσια βροχόπτωση που κυμαίνεται γύρω στα 900 χιλιοστόμετρα. Παρά τη ψηλή βροχόπτωση, το τραχύ και απότομο ανάγλυφο της περιοχής δεν αφήνει πολλά περιθώρια για γεωργική ανάπτυξη. Στην περιορισμένη καλλιεργήσιμη γη του χωριού καλλιεργούνται κυρίως φρουτόδεντρα (μηλιές, κερασιές, αχλαδιές, δαμασκηνιές και ροδακινιές), καρυδιές και λίγα λαχανικά, ενώ η αμπελοκαλλιέργεια έχει σχεδόν εξαφανισθεί.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του χωριού:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο υψηλότερο σημείο του το 1946. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Λεμύθου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Προσωπικότητες
Μερικά σημαντικά πρόσωπα με καταγωγή από τη Λεμύθου είναι:
Παραδοσιακά προϊόντα
Οι κάτοικοι της Λεμύθου, η οποία αποτελεί κρασοχώρι της περιοχής της Μαραθάσας, έχουν ασχοληθεί, εκτός από την αμπελοκαλλιέργεια και την οινοποιία, και με την παραγωγή προϊόντων από τα σταφύλια. Η κατασκευή των προϊόντων γινόταν από τα παλιά χρόνια. Σήμερα τα προϊόντα που γίνονται από σταφύλι αποτελούν μέρος της λαϊκής κληρονομιάς της Κύπρου. Μερικά από τα προϊόντα αυτά είναι ο παλουζές, ο σουτζιούκος και η ζιβανία (ρακί).
Εκκλησία Παναγιάς της Ιαματικής
Η Παναγία της Ιαματικής είναι η κυρίως εκκλησία της Λεμύθου. Κτίστηκε το 1721 από το μοναχό Χριστόδουλο. Στη συνέχεια αφού καταστράφηκε ξανακτίστηκε το 1862 από τον Μητροπολίτη Πέτρας Μελέτιο Ματτέο. Δίπλα από τη εκκλησία κτίστηκε με έξοδα το ιδίου και το πρώτο δημοτικό σχολείο της Λεμύθου το 1867. Το 1908 ο ναός της Παναγίας ανακαινίστηκε και πήρε τη σημερινή του μορφή. Το καμπαναριό κτίστηκε το 1920 από τον Ιωάννη Λούρο. Το μεσαίο τμήμα του εικονοστασίου και ο άμβωνας ανήκουν στον παλαιότερο ναό. Το νέο εικονοστάσι έγινε με δωρεές του Ιωάννη Σχίζα από την Λεμύθου. Στο ναό υπάρχουν αρκετά κειμήλια εκκλησιαστικής τέχνης. Από αυτά ξεχωρίζουν ένας επιτάφιος, ένα φελόνιο ιερέα ρωσικής κατασκευής και ένα αργυροκόσμητο ευαγγέλιο, έκδοση Βενετίας του 1831, τα οποία δώρησε στο ναό ο Μελέτιος Ματτέος. Στο ναό υπάρχουν επίσης αρκετές εικόνες του 17ου αιώνα βυζαντινής τέχνης. Από αυτές ξεχωρίζουν του Τιμίου Σταυρού, του Χριστού, της Παναγίας και του Ιωάννη του Θεολόγου που βρίσκονται στο παλιό εικονοστάσι. Στο ναό φυλάσσεται και η εικόνα της Παναγίας του Αγρού που είναι ζωγραφισμένη σε δέρμα τράγου και χρονολογείται γύρω στο 1600.
Εξωκλήσι Αγίου Νικολάου
Το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου ήταν παλαιότερα ο κυρίως ναός του παρακείμενου χωριού Λιβάδι, το οποίο καταστράφηκε από επιδρομές Καραμάνων από την Μικρά Ασία μετά το 1713. Στο ναό υπάρχουν αρκετές παλιές εικόνες του 18ου αιώνα όπως του Χριστού, του Αγίου Αντωνίου, του Τιμίου Προδρόμου, του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Γεωργίου.
Εξωκλήσι Αγίου Γεωργίου
Το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στην τοποθεσία Αγρός. Πιστεύεται ότι ο ναός αυτός εξυπηρετούσε τις θρησκευτικές ανάγκες του συνοικισμού Αγρού σε παλαιότερες εποχές. Ο ναός ανοικοδομήθηκε πρόσφατα με έξοδα του Γιώργου και της Σμαράγδας Σύγγελου, απόδημων Λεμυθιωτών. Ο ναός λειτουργείται στις 23 Απριλίου, μέρα εορτής του Αγίου Γεωργίου.
Εικονοφυλάκιο-Ναός Αγίου Θεοδώρου
Στη Λεμύθου λειτουργεί από το 2006 εικονοφυλάκιο στον ναό του Αγίου Θεοδώρου στον οποίο εκτίθενται παλαιές εικόνες βυζαντινής και μεταβυζαντινής ζωγραφικής που χρονολογούνται από το 13ο έως το 19ο αιώνα.
Από τις εικόνες ξεχωρίζουν οι ακόλουθες:
Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης
Το μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης στεγάζεται στην πατρογονική κατοικίας της οικογένειας Λεβέντη. Η κατοικία έχει ανακτηθεί με δαπάνες του Ιδρύματος Α.Γ. Λεβέντη το οποίο έχει αναλάβει και την ανοικοδόμηση και αποκατάστασή του σε παραδοσιακό σπίτι της Λεμύθου. Στο μουσείο εκτίθενται αντικείμενα παραδοσιακής τέχνης που θυμίζουν τη ζωή, την κουλτούρα, καθώς και τα ήθη και έθιμα των κατοίκων της κοινότητας. Το μουσείο διαθέτει μικρό ξενώνα για τη διανυκτέρευση επισήμων, βιβλιοθήκη, μικρό αναψυκτήριο για όσους το επισκέπτονται και υπαίθριο χώρο για διάφορες εκδηλώσεις μικρής κλίμακας. Τη διαχείριση και λειτουργία του μουσείο έχει το Κοινοτικό Συμβούλιο Λεμύθου.
Εμπορική σχολή Μιτσή
Στο χωριό βρίσκεται η εμπορική σχολή Μιτσή. Πρωτολειτούργησε το 1912 με κύριο σκοπό να παρέχει την αναγκαία μόρφωση και τα πνευματικά εφόδια στα παιδιά της περιοχής Μαραθάσας για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της εποχής. Τη σχολή ανήγειρε ο Δημοσθένης Μιτσής και την προικοδότησε με σημαντικό ποσό χρημάτων για να μπορεί να συντηρείται με δικούς της πόρους. Αρχικά η φοίτηση στη σχολή ήταν τετραετής και οι μαθητές της διδάσκονταν αγγλικά, λογιστική, εμπορική αριθμητική, εμπορικό δίκαιο, και εμπορική αλληλογραφία. Το επίπεδο διδασκαλίας ήταν ψηλό με αποτέλεσμα οι απόφοιτοι της να εργοδοτούνται σχετικά εύκολα στη δημόσια υπηρεσία. Το γεγονός αυτό συνέτεινε ώστε η Σχολή να αποκτήσει παγκύπρια φήμη.
Το 1939 η σχολή μετατρέπεται σε πεντατάξια για να ανταποκρίνεται καλύτερα στους στόχους της. Το 1955 η Σχολή αναβαθμίζεται σε εξατάξιο σχολείο και ενισχύονται τα ελληνικά μαθήματα. Το 1959 αρχίζει και η φοίτηση στη Σχολή κοριτσιών κάτι που ο αρχικός κανονισμός δεν επέτρεπε. Το 1960, μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου, η Σχολή υιοθέτησε τα εκπαιδευτικά προγράμματα που καθόριζε η Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση. Το 1962 η Σχολή αναγνωρίζεται από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας ως ισότιμη με τα δημόσια ελληνικά γυμνάσια. Το 1970 η Σχολή κηρύσσεται για σκοπούς εκπαιδευτικούς σε δημόσια σχολή. Από το 1993 η Σχολή λειτουργεί μόνο ως λύκειο.
Η αστυφιλία που έπληξε τα χωριά της Μαραθάσας είχε σαν αντίκτυπο την μείωση των μαθητών. Με πρωτοβουλία του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού ιδρύεται το 1999 το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Λεμύθου που λειτουργεί με σημαντική οικονομική βοήθεια του διαχειριστικού συμβουλίου της Σχολής Μιτσή και συμβάλλει στην προαγωγή της περιβαλλοντικής συνείδησης ανάμεσα στους μαθητές πολλών σχολείων της Κύπρου.
Μνημείο πεσόντων και αγνοουμένων
Στο κέντρο του χωριού η κοινότητα της Λεμύθου έχει ανεγείρει, με δαπάνες του Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και του Συνδέσμου Αποδήμων και Φίλων της Λεμύθου, μνημείο για τους ήρωες της κοινότητας. Οι ήρωες αυτοί ήταν ο στρατιώτης Γιώργος Αντωνίου Χριστοδούλου ο οποίος έχασε τη ζωή του κατά τις δικοινοτικές διαταραχές το 1964, και οι στρατιώτες Σταύρος Σταυρινού και Ανδρέας Κατσαμπρής οι οποίοι μετά από μάχη κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974, συνελήφθησαν από τον τουρκικό στρατό και εκ τότε αγνοείται η τύχη τους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Μαραθάσας
Χοάν Βερδού
Ο Χοάν Βερδού ή Ζοάν Βερδού είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής γεννημένος στη Βαρκελώνη στις 5 Μαΐου 1983 και αγωνίζεται στην κινεζική Qingdao Huanghai.
Μπαρτσελόνα
Ο Βερδού ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα. Τη σεζόν 2002-2003 αγωνίστηκε στην Μπαρτσελόνα Γ, σκοράροντας 2 γκολ σε 19 εμφανίσεις. Παράλληλα αγωνιζόταν και στην Μπαρτσελόνα Β. Έως το 2006 πέτυχε 31 γκολ σε 134 εμφανίσεις. Όμως στην πρώτη ομάδα έκανε μόνο μια εμφάνιση στις 7 Δεκεμβρίου 2004 για το Τσάμπιονς Λιγκ 2004-2005 σε μία ήττα από τη ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ.
Ντεπορτίβο και Εσπανιόλ
Το καλοκαίρι του 2006 το συμβόλαιο με την Μπαρτσελόνα λήγει και ο Βερδού παίρνει μεταγραφή στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Το 2007, και συγκεκριμένα στις [11 Φευρουαρίου]], βοήθησε την ομάδα του να νικήσει τη Βιγιαρεάλ με 2-0.
Μετά από 3 χρόνια στη Γαλικία, ο Βερδού επιστρέφει στη γενέτειρα πόλη του, τη Βαρκελώνη, για να υπογράψει 4ετές συμβόλαιο με την Εσπανιόλ.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2009 ο Βερδού σκόραρε ένα γκολ κατά της πρώην ομάδας του, την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Μετά την απόσυρση του Ιβάν Ντε Λα Πένια, ο Βερδού έγινε βασικός στην ενδεκάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καταλονίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπανίας ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ
Βιβλίο περί των αιτίων
Το Βιβλίο περί των αιτίων ή Βιβλίο περί του καθαρού αγαθού (Liber de causis ή Liber de expositione bonitatis purae) είναι βιβλίο γραμμένο στην αραβική γλώσσα τον 10ο ή 11ο αιώνα μ.Χ., που περιελάμβανε μέρη του έργου του Πρόκλου Στοιχείωσις θεολογική και έγινε πολύ γνωστό κατά τον Μεσαίωνα στη λατινική του μετάφραση. Το έργο γνώριζαν ο Αλανός, ο Αλβέρτος ο Μέγας, ο Θωμάς Ακινάτης και ο Δάντης.
Κατηγορία:Χειρόγραφα Κατηγορία:Λατινική γραμματεία Κατηγορία:Ισλαμική φιλοσοφία Κατηγορία:Φιλοσοφία του μεσαίωνα
Φος (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Φος (γαλλικά: Fosse, καταλανικά: Fossa, οξιτανικά: Fòssa) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φοσάν (γαλλικά: Fossans).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Βιομηχανική επανάσταση
thumb|right|250px|Η [[ατμομηχανή του Βατ, που έπαιξε βασικό ρόλο στη Βιομηχανική Επανάσταση.]]
Ο όρος «βιομηχανική επανάσταση» χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα της περιόδου, κατά την οποία αυτή συνέβη. Πρωτοαναφέρθηκε, σχεδόν, στα μέσα του 19ου αιώνα και, μάλιστα, συγκριτικά της γαλλικής επανάστασης και των εντυπωσιακών οικονομικών και τεχνικών μεταβολών που συνέβαιναν την ίδια εποχή στη Μεγάλη Βρετανία. Ειδικότερα ο όρος πέρασε σε ακαδημαϊκή χρήση, αμέσως, μετά τη δημοσίευση των σχετικών διαλέξεων του A.Toybee, το 1884, όπου καθιερώθηκε πολύ γρήγορα.
Ιστορική εξέλιξη
Παράλληλα, η ανάπτυξη αγροτικής παραγωγής υψηλής απόδοσης, στα τέλη του 18ου αιώνα, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την εμφάνιση οικοτεχνικών δικτύων, τα οποία μπορούσαν να τροφοδοτούν τις αναπτυσσόμενες βιομηχανίες με προϊόντα αλλά και ένα, σχετικώς ικανοποιητικά, εκπαιδευμένο πρώην αγροτικό και νυν εργατικό δυναμικό.
Η ζήτηση για το βαμβάκι και η ανάπτυξη της αγγλικής υφαντουργικής βιομηχανίας ευθύνεται σημαντικά για την οικονομική ανάπτυξη της Μεγάλης Βρετανίας ως το 1830. Ήταν τόσο σημαντική για το εξαγωγικό εμπόριο, που επηρέαζε ολόκληρη την οικονομία. Επίσης, δημιούργησε μια κοινωνική κατάσταση που στηριζόταν σε ένα νέο τρόπο παραγωγής. Υπό την κυριαρχία αυτού του τρόπου παραγωγής, οι κεφαλαιούχοι επένδυσαν σε μηχανολογικό εξοπλισμό και πρόσληψη εργατικού, έμμισθου, δυναμικού. Έτσι, προέκυψαν παραγωγικές μονάδες που λειτουργούσαν δομημένες πέριξ μιας κεντρικής μονάδας παραγωγής ισχύος (έργου), οι οποίες υποστηρίζονταν από μονάδες κατοικίας πλησίον αυτών.
Οι βιομήχανοι είχαν στη διάθεση τους έναν αριθμό ανενεργού εργατικού δυναμικού, το οποίο είχε δημιουργηθεί, ιστορικά, από την περίφραξη και τη μαζική εκκένωση της γης, καθώς και από το αναπτυσσόμενο μέγεθος των αγροτικών οικογενειών, οι οποίες εργάζονταν στο σύστημα «façon». Η χρήση μηχανών αύξησε την παραγωγικότητα, μειώνοντας το κόστος ανά μονάδα παραγωγής, επιτυγχάνοντας εκτενείς οικονομίες κλίμακος. Άλλωστε, το κόστος της εργασίας μειώθηκε, καθώς στην παραγωγή προστέθηκε μεγάλος αριθμός γυναικών και παιδιών. Η μεγαλύτερη παραγωγική δαπάνη, η οποία ενσωματωνόταν στο κόστος της πρώτης ύλης, μειώθηκε σημαντικά με την επέκταση της βαμβακοκαλλιέργειας στις ΗΠΑ και την επινόηση της εκκοκκιστικής μηχανής, το 1793. Η βιομηχανική επανάσταση και ο ανταγωνισμός οδήγησαν σε μια συνεχόμενη και σημαντική πτώση της τιμής των προϊόντων αλλά όχι και πτώση του κόστους παραγωγής. Η μείωση του περιθωρίου κέρδους έπρεπε να αντιμετωπιστεί, κάτι που μπορούσε να προκύψει μόνο με τον περιορισμό των δαπανών. Το μεγαλύτερο μέρος των αυτών, πλέον, ήταν τα ημερομίσθια, το κόστος των οποίων ανερχόταν στο τριπλάσιο εκείνου των πρώτων υλών.
Η βιομηχανία πιέστηκε πολύ από τη μείωση περιθωρίων κέρδους, ώστε έπρεπε να προχωρήσει σε περαιτέρω μείωση δαπανών σε εργατικά χέρια, οργάνωση και επέκταση της παραγωγής και των πωλήσεων. Οι αποδοχές των εργατών μειώνονταν σταθερά, από το 1815 κι εφεξής, μέχρι του σημείου των προθύρων λιμοκτονίας των εργατών, γεγονός που μείωσε το μισθό των υφαντών με χειροκίνητο αργαλειό. Αυτή η μείωση μισθών καθυστέρησε, κάπως, την υιοθέτηση του μηχανοκινήτου αργαλειού. Ο αυτοματισμός που εισήχθη αργότερα στην παραγωγή δεν αποτελούσε σημαντική τεχνολογική καινοτομία αλλά γενίκευση χρήσης των υπαρχόντων μηχανημάτων (ή ελαφρές βελτιώσεις τους).
Τα πρώιμα εργοστάσια υφασμάτων αντιμετώπιζαν την απροθυμία του εργατικού δυναμικού - το οποίο είχε, ήδη, αρχίσει να αναπτύσσεται με κινηματικά χαρακτηριστικά - να απασχοληθεί σε παραγωγικές μονάδες. Οι αντιδράσεις προέρχονταν από τις απαιτήσεις των εργοδοτών για αδιάκοπη εργασία με εντατικούς ρυθμούς και αυστηρή πειθαρχία, που ερχόταν σε αντίθεση με προηγούμενες συνήθειες κατ'οίκον εργασίας. Πολλά πρώιμα εργοστάσια στελεχώθηκαν από τροφίμους ορφανοτροφείων, παρά τη θέλησή τους. Οι πρώην χειροτέχνες και οικοτέχνες θεωρούσαν ότι ήταν κοινωνικώς μειωτική η εξέλιξή τους από οικιακούς παραγωγούς σε υποταγμένους βιομηχανικούς εργάτες. Οι επιχειρηματίες προσπαθώντας να εξασφαλίσουν πειθαρχημένο και φθηνό εργατικό δυναμικό στράφηκαν σε νέες εργατικές δυνάμεις. Το καινούργιο εργατικό δυναμικό που επάνδρωνε τους μηχανοκίνητους αργαλειούς αποτελούνταν, πλέον, κυρίως από γυναίκες και παιδιά.
Οι καινούργιες βιομηχανίες απαιτούσαν, όχι απλώς εργατικά χέρια και μηχανήματα, αλλά και πρώτες ύλες, με αποτέλεσμα, την εκτεταμένη αναδιοργάνωση περιοχών του κόσμου, προκειμένου να προμηθεύσουν τις νέες παραγωγικές μονάδες. Αυτές οι προσπάθειες δημιούργησαν νέα καθεστώτα εργασίας ή ενέτειναν σε αξιοσημείωτο βαθμό τη ζήτηση σε εργατικά χέρια στα, ήδη, υπάρχοντα εργασιακά συστήματα.
Η παραγωγή βαμβακερών υφασμάτων έγινε η σημαντικότερη βιομηχανία φορέας της Βιομηχανικής Επανάστασης. Μετά τους ναπολεόντειους πολέμους, το ήμισυ της αξίας όλων των βρετανικών εξαγωγών αποτελούνταν από προϊόντα βάμβακος και το 20% των εισαγωγών ήταν ακατέργαστη πρώτη ύλη αυτού. Όπως σημειώνει ο Hobsbawm, είναι, σχεδόν, βέβαιο ότι συνεισέφερε στη συσσώρευση κεφαλαίου περισσότερο από όσο οι άλλες βιομηχανίες.
Χαρακτηριστικά
Τα κύρια χαρακτηριστικά της Βιομηχανικής Επανάστασης είναι:
Τεχνικές καινοτομίες
Κορυφαίο επίτευγμα της Βιομηχανικής Επανάστασης θεωρείται η εφεύρεση της ατμομηχανής, στη Μεγάλη Βρετανία, οι εφαρμογές της οποίας επεκτάθηκαν σε διάφορους τομείς της οικονομίας, και ο σιδηρόδρομος. Το πρώτο τρένο κυκλοφόρησε το 1830 στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ τα επόμενα χρόνια, σιδηροδρομικό δίκτυο άρχισε να κατασκευάζεται στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και άλλα κράτη. Ουσιαστικά, ο σιδηρόδρομος έφερε την επανάσταση στις μεταφορές. Αντίστοιχα, στις θαλάσσιες μεταφορές την επανάσταση έφερε η χρήση ατμόπλοιου, που έκανε τις μεταφορές ασφαλέστερες και ταχύτερες. Άλλα περίφημα επιτεύγματα ήταν η μηχανή εσωτερικής καύσης, η παραγωγή ηλεκτρισμού και ο τηλέγραφος, με τον οποίο χρησιμοποιείται ηλεκτρισμός για να μεταδοθεί μέσα από καλώδια ένα μήνυμα φτιαγμένο από σήματα. Την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης έγιναν πολλές καινοτομίες, οι οποίες βοήθησαν στην ανάπτυξη υπαρχόντων και νέων τεχνών και στην επίτευξη κάποιων κατασκευών. Μερικές καινοτομίες ήταν η εκτεταμένη χρήση των νέων τεχνικών μέσων, όπως, ο σιδηρόδρομος, το ατμόπλοιο, το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο, επίσης, η εφαρμογή καινοτομιών στη μεταλλουργία και την υφαντουργία ήταν πολύ σημαντική.
Μετά το 1880, αναπτύχθηκαν νέοι βιομηχανικοί κλάδοι που συνδέονταν με την επιστημονική έρευνα. Η χημεία πέρασε από τον χώρο του εργαστηρίου στη μαζική παραγωγή. Επαναστατικές επιστημονικές ανακαλύψεις γέννησαν την οργανική χημεία και επέτρεψαν την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων συνθετικών βαφών, λιπασμάτων, πλαστικών υλών και εκρηκτικών (δυναμίτιδα).
Χάρη στη χημεία αναπτύχθηκαν, ακόμη, οι βιομηχανίες φαρμάκων, ψυγείων, φωτογραφικών και κινηματογραφικών ειδών. Πρωτοπόρος αναδείχθηκε η Γερμανία. Παράλληλα, ο ηλεκτρισμός αποτέλεσε, ίσως, την κυριότερη καινοτομία του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα., τόσο ως πηγή ενέργειας για τους ηλεκτρικούς κινητήρες όσο και ως μέσο φωτισμού.
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η εξέλιξη των κινητήρων και η ενσωμάτωση τους σε οχήματα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του αυτοκινήτου, αλλά και τον πειραματισμό στη δημιουργία ιπτάμενων μηχανών, των πρώτων αεροπλάνων. Τέλος, καινοτομίες έγιναν στα μέσα μετάδοσης ήχου σε μεγάλες αποστάσεις (ηλεκτρικός τηλέγραφος, τηλέφωνο, ασύρματος τηλέγραφος), τα οποία έκαναν ευκολότερη την επικοινωνία.
Εκτός, όμως, από την Ευρώπη, ο αντίκτυπος της Βιομηχανικής Επανάστασης έφτασε και στον υπόλοιπο κόσμο μέσω των εξερευνήσεων στις αποικίες των ευρωπαϊκών δυνάμεων.
Εργατική τάξη
Η νέα κοινωνική ομάδα ήταν οι εργάτες και οι εργάτριες. Οι εργάτες που κατασκεύαζαν τα βιομηχανικά προϊόντα δεν είχαν τα χρήματα που απαιτούνταν για την αγορά τους, διαβιούσαν σε άσχημες συνθήκες και δεν είχαν σίγουρη και σταθερή εργασία. Οι περισσότεροι από αυτούς κατοικούσαν σε μικρά δωμάτια στο κέντρο της πόλης. Οι κακές συνθήκες υγιεινής προκαλούσαν επιδημίες. Έτσι, πολλοί πέθαιναν από φυματίωση και χολέρα. Οι εργάτες διαχωρίζονταν από την εργασία τους, από την ειδίκευση που είχαν, από την καταγωγή τους, από το φύλο και την ηλικία τους. Υπήρχε μισθολογική ανισότητα και εργασιακή αστάθεια.
Παιδική εργασία
Οι βασικοί λόγοι για τους οποίους οι επιχειρηματίες στράφηκαν στην απασχόληση παιδιών ήταν η αυξημένη αποδοτικότητά τους, κατά περιπτώσεις, σε συνδυασμό με την πειθαρχία που επιδείκνυαν, σε σχέση με τους ενήλικες εργάτες, γεγονός που καθιστούσε την εργασιακή εκμετάλλευσή τους συμφέρουσα, οικονομικώς, επιλογή. Η αμοιβή των παιδιών στα εργοστάσια βρίσκονταν κάτω του μισού εκείνης των ενηλίκων, με αυτή, ενίοτε, να μην ξεπερνά το 1/3 ετούτων. Αν και η τεχνολογική πρόοδος ευνόησε τη μείωση της παιδικής εργασίας, αυτό συνέβη αρκετά αργότερα απ' ότι η τεχνολογική πρόοδος, καθεαυτή, στα πρώτα στάδια εκβιομηχάνισης, δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τη μείωση της παιδικής εργασίας, καθώς, μείωσε την ανάγκη για ειδικευμένα εργατικά χέρια.
Φυσικά, το ζήτημα της παιδικής εργασίας είχε γίνει αντικείμενο δημόσια συζήτησης και προβληματισμού. Υπήρξε διαμάχη μεταξύ επιχειρηματιών και πολιτείας, σχετικά, με την επιβολή νόμων και ρυθμίσεων που θα απέτρεπαν ή, τουλάχιστον, περιόριζαν, σε πρώτο στάδιο, την απασχόληση παιδιών στα εργοστάσια, με σθεναρή αντίδραση από την πλευρά των επιχειρηματιών, που προέβαλαν ως, κύριο, επιχείρημα την ύπαρξη ανταγωνισμού από τις ξένες βιομηχανίες. Νόμοι που περιόριζαν την παιδική εργασία, τελικά, εφαρμόστηκαν με αρκετή καθυστέρηση, μόνο όταν οι οικονομίες και η βιομηχανία δεν τη χρειάζονταν, πλέον, για να αναπτυχθούν. rudi5irdf7
Αστική τάξη
Οι αστοί ήταν εύπορα άτομα (βιομήχανοι, μεγαλέμποροι, τραπεζίτες, ή μεγαλοϊατροί). Σε όποια ευρωπαϊκά κράτη αναπτύχθηκε η βιομηχανία, οι αστοί προέκυπταν ως η, πλέον, ισχυρή κοινωνική ομάδα. Είχαν υπό τον έλεγχό τους, πρακτικώς, το σύνολο των μέσων παραγωγής, όπως, βιομηχανικές εγκαταστάσεις και κεφάλαια για την προμήθεια νέων υλών και την απασχόληση εργατικού δυναμικού. Για αυτούς είχε μεγάλη σημασία η επιχειρηματική επιτυχία, καθώς και η μόρφωσή τους. Κατά τον 19ο αιώνα, οι αστοί επιχείρησαν την ανάμειξή τους στην πολιτική εξουσία, επειδή, αφορμής των, σταδιακά, πιο φιλελεύθερων καθεστώτων. Γενικώς, η αστική τάξη, πλέον, έγινε η ισχυρότερη κοινωνική τάξη.
Βιομηχανικές πόλεις
Στις πρώτες βιομηχανικές πόλεις, που κτίστηκαν στις κορυφές λόφων, υπήρχαν 30 ως 40 εργοστάσια. Βορείως αυτών βρίσκονταν μικρές μονάδες κατοικίας, με τις συνθήκες διαβίωσης να είναι αρκετά δυσμενείς, για τα σημερινά δεδομένα. ο αριθμός των ενοίκων ποίκιλε, αναλόγως του κατασκευαστή, όμως σε κάθε περίπτωση, δεν υπήρχε άνεση χώρου. «Πυκνά μαύρα σύννεφα υψώνονταν πάνω από την πόλη», όπως, χαρακτηριστικά, περιγράφει για το Μάντσεστερ της Αγγλίας, ο Γάλλος ιστορικός και διπλωμάτης Αλέξις ντε Τοκβίλ.
Οικονομικός φιλελευθερισμός, καπιταλισμός και σοσιαλισμός
Ο νέος τρόπος οργάνωσης της οικονομίας ονομάστηκε «οικονομία της ελεύθερης αγοράς», κεφαλαιοκρατία ή καπιταλισμός. Ιδεολογική βάση αυτού υπήρξε ο οικονομικός φιλελευθερισμός. Σύμφωνα με αυτόν, το κεφάλαιο είχε δικαίωμα να πράττει ό,τι εκείνο έκρινε αναγκαίο για το κέρδος. Κατά το σύστημα αυτό, το ατομικό συμφέρον θεωρείτο σημαντικότερο του κοινωνικού.
Η ανάγκη συγκέντρωσης κεφαλαίων, για να ιδρυθούν μεγάλες βιομηχανίες, οδήγησε στη δημιουργία εταιριών με τη συμμετοχή πολλών κεφαλαιούχων. Το κεφάλαιο ήταν μετοχικής μορφής. Ανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής στην εταιρεία, ο κάθε κεφαλαιούχος είχε έναν αριθμό μετοχών. Την ίδια εποχή δημιουργήθηκαν μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα, ανάλογης με τη σημερινή οργάνωσης, τα οποία συγκέντρωναν κεφάλαια τα οποία διέθεταν σε επιχειρηματίες, εντόκως. Η ανάγκη μείωσης του κόστους παραγωγής προκάλεσε συγχωνεύσεις και οδήγησε στη δημιουργία ολιγοπωλίων και μονοπωλίων τα οποία κυριάρχησαν στην αγορά. Παράλληλα, άρχισαν να ξεσπούν, οικονομικές κρίσεις όταν η αγορά αδυνατούσε να απορροφήσει την παραγωγή. Έτσι, άρχισε να αμφισβητείται ο απόλυτος οικονομικός φιλελευθερισμός και να συζητείται η κρατική παρέμβαση στην οικονομία.
Οι πρώτες σοσιαλιστικές θεωρίες εμφανίστηκαν τον 19ο αιώνα, με σκοπό την αντιμετώπιση των έντονων κοινωνικών προβλημάτων. Κύριο μέλημά τους ήταν, πρωτίστως, το κοινωνικό συμφέρον έναντι του ατομικού. Γι' αυτό, άλλωστε, ονομάστηκε έτσι (αγγλική λέξη: social = κοινωνικός).
Το 1848, οι Γερμανοί Καρλ Μαξ και Φρίντριχ Ένγκελς δημοσίευσαν το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Αργότερα, ο πρώτος έφερε στη δημοσιότητα ένα τρίτομο έργο με τίτλο «Το κεφάλαιο». Με αυτά τα δύο έργα εμφανίστηκαν οι απόψεις που υποστήριζαν ότι, κύρια, αιτία της κοινωνικής αδικίας ήταν το γεγονός ότι τα μέσα παραγωγής άνηκαν σε μικρό αριθμό αστών. Έτσι, αναπτύχθηκε η ιδέα πως η εργατική τάξη θα έπρεπε να δημιουργήσει μία πολιτική παράταξη, η οποία θα ανέτρεπε τον καπιταλισμό και θα έπαιρνε στα χέρια της τα μέσα παραγωγής, δημιουργώντας, έτσι, μια αταξική κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση των ανθρώπων. Αυτές οι ιδέες έγιναν γνωστές ως μαρξισμός.
Πολιτική οργάνωση των εργατών
Το 1864, ιδρύθηκε στο Λονδίνο η πρώτη Διεθνής Ένωση Εργατών, γνωστή και ως «πρώτη Διεθνής», η οποία διαλύθηκε, όμως, το 1876, λόγω των διαφωνιών των σοσιαλιστών. Ωστόσο το 1889, ιδρύθηκε στο Παρίσι η «δεύτερη Διεθνής», στην οποία συμμετείχαν εξ’ολοκλήρου πολιτικά κόμματα τα οποία δέχονταν τον μαρξισμό. Όλα τα επόμενα έτη, δημιουργήθηκαν σοσιαλιστικά και εργατικά κινήματα με άμεσο στόχο να ανέλθουν στην κυβέρνηση, μέσω εκλογών. Όμως, υπήρξαν σοσιαλιστές που θεώρησαν πως η ανατροπή του καπιταλισμού θα επέλθει με την επανάσταση, προκειμένου να εγκαθιδρυθεί ένα νέο σοσιαλιστικό καθεστώς. Σε αυτούς συγκαταλέγονται οι Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζα Λούξεμπουργκ, στη Γερμανία, και ο Λένιν, ο Τρότσκι στη Ρωσία.
Μετέπειτα εξελίξεις
Το τέλος της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης στα μέσα του 19ου αιώνα ακολούθησε περίοδος ταχείας επιστημονικής ανακάλυψης, τυποποίησης, μαζικής παραγωγής και εκβιομηχάνισης, η οποία είναι γνωστή ως δεύτερη βιομηχανική επανάσταση. Η πρόοδος στην τεχνολογία κατασκευής και παραγωγής επέτρεψε την ευρεία υιοθέτηση τεχνολογικών συστημάτων όπως τα τηλεγραφικά και σιδηροδρομικά δίκτυα, η παροχή αερίου και νερού και τα συστήματα αποχέτευσης, τα οποία προηγουμένως είχαν συγκεντρωθεί σε μερικές επιλεγμένες πόλεις. Η τεράστια επέκταση των σιδηροδρομικών και τηλεγραφικών γραμμών μετά το 1870 επέτρεψε μια άνευ προηγουμένου μετακίνηση ανθρώπων και ιδεών, που κορυφώθηκε σε ένα νέο κύμα παγκοσμιοποίησης. Την ίδια χρονική περίοδο εισήχθησαν νέα τεχνολογικά συστήματα, κυρίως η ηλεκτρική ενέργεια και τα τηλέφωνα. Η Δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση συνεχίστηκε στον 20ο αιώνα με την ηλεκτροδότηση των εργοστασίων και τη γραμμή παραγωγής και τελείωσε στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Βιομηχανία 4.0 (Industry 4.0) είναι η ονομασία που δόθηκε στην τρέχουσα τάση της αυτοματοποίησης και της ανταλλαγής δεδομένων στις τεχνολογίες παραγωγής. Περιλαμβάνει τα κυβερνο-φυσικά συστήματα, το Διαδίκτυο των πραγμάτων, το cloud computing  και τη γνωστική υπολογιστική. Η βιομηχανία 4.0 αναφέρεται συνήθως ως η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία
Πέραμα Ρεθύμνης
Το Πέραμα είναι κωμόπολη και έδρα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.545 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το Πέραμα βρίσκεται στο 24o χλμ. του παλαιού κεντρικού δρόμου Ρεθύμνου - Ηρακλείου και την περιοχή του Κάτω Μυλοποτάμου. Είναι κτισμένο στη δυτική όχθη του Γεροποτάμου (Αυλοποτάμου-Μυλοποτάμου), ανατολικά του Μυλοποτάμου και έχει υψόμετρο 75 μέτρα. Στη θέση που υπάρχει σήμερα η σιδερένια γέφυρα τύπου Μπέιλι - έξοδος προς το Πάνορμο και το Μελιδόνι - υπάρχει πιθανότατα, πριν από την κατασκευή και την επισκευή της από τους Ρώσους επί Κρητικής Πολιτείας «πέρασμα» του ποταμού, αλλά και αν δεν υπήρχε αυτό, το Πέραμα υπήρξε πάντοτε, όπως και σήμερα, από τη θέση του φυσικό πέρασμα προς όλα σχεδόν τα χωριά του Κάτω Μυλοποτάμου, απ' όπου και το όνομα του. Έχει έκταση 4 τ.χλμ., το έδαφός του είναι πεδινό και καλύπτεται με 3.600 στρέμματα από καλλιεργούμενες εκτάσεις και 400 στρέμματα από σπίτια, δρόμους κλπ.
Ιστορία
Αναγνωρίστηκε ως κοινότητα στις 23/9/1930 και περιλάμβανε και τα χωριά Αγγελιανά και Χουμέρι.
, αλλά στα αρχεία της κοινότητας ο πρώτος κάτοικος, που είναι καταχωρημένος κατά αλφαβητική σειρά είναι ο Άγας Αναστάσιος του Γεωργίου, γεννημένος το 1880 στη Φολέγανδρο. Ο πρώτος πρόεδρος της κοινότητας ήταν ο Πέτρος Χουρδάκης.
Διοικητικά - Πληθυσμός
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγγελιανών. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίσθηκε έδρα του τότε δήμου Γεροποτάμου.
Δείτε Κοινότητα Περάματος
Εκκλησιαστική υπαγωγή
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Γ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Τζεντάι
right|150px|thumb|Ο [[Γιούαν ΜακΓκρέγκορ στον ρόλο του Όμπι-Ουάν Κενόμπι με χαρακτηριστική ενδυμασία Τζεντάι.]]
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2014
Η Μόιρα Ντέλια, μια πολύ γνωστή τηλεοπτική προσωπικότητα, παρουσίασε τον διαγωνισμό της Junior Eurovision 2014. Αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού που ένα άτομο παρουσίασε τον διαγωνισμό μόνο του.
Τζεντάι
Οι Τζεντάι (αγγλικά: Jedi προφ. Τζένταϊ) είναι φανταστικό, μοναστικό, ειρηνευτικό τάγμα στο σύμπαν του «Πολέμου των Άστρων», γνωστός για την ικανότητά τους με την Δύναμη. Η λέξη Jedi λέγεται ότι υιοθετήθηκε από τον Τζορτζ Λούκας από το "τζινταϊγκέκι" (ιαπωνική λέξη για τα "ιστορικά δράματα", ταινίες με σαμουράι), ίσως παραλλαγμένη κατά την σχέση με τον τίτλο του πολεμιστή "jed" που βρίσκεται σε βιβλία του Έντγκαρ Ράις Μπάρροους, μια σειρά που ο Λούκας σκεπτόταν να κάνει ταινία πριν να ξεκινήσει τον Πόλεμο των Άστρων.
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2014
Τόπος διεξαγωγής
Στις 18 Δεκεμβρίου 2013, ο Εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Μάλτα, PBS και η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση ανακοίνωσε ότι ο διαγωνισμός του 2014 θα πραγματοποιηθεί στη Μάλτα. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου του νικητή, οι εκπρόσωποι του ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού της Μάλτας χωρίς δισταγμό εκφράζουν την επιθυμία τους, να φιλοξενήσουν τον διαγωνισμό του 2014 της Junior Eurovision, μετά τη νίκη της Μάλτας στο διαγωνισμό του 2013. Ο Vladislav Yakovlev, ο εκτελεστικός επόπτης για τoν Διαγωνισμό Τραγουδιού της Junior Eurovision, ανακοίνωσε ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της Junior Eurovision δεν θα υπήρχε διοργανώτρια πόλη για το διαγωνισμό, αλλά το νησί της Μάλτας ως νησί που θα φιλοξενήσει αντί αυτού. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που η Μάλτα θα φιλοξενήσει έναν οποιοδήποτε διαγωνισμό της Eurovision.
Τζεντάι
Το Τάγμα των Τζεντάι
Το τάγμα των Τζεντάι δημιουργήθηκε δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν την εποχή της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας και συνεπώς ήταν ήδη πανάρχαιο την εποχή στην οποία αναφέρονται οι ταινίες της σειράς.Οι Τζεντάι δεν επιτρέπεται να παντρευτούν και να αγαπήσουν γιατί μετά μπορεί να παρασυρθούν από τη σκοτεινή πλευρά. Οι Τζεντάι έχουν την ικανότητα να βρίσκονται σε επαφή με τη Δύναμη και να χρησιμοποιούν τη φωτεινή πλευρά της. Αν κάποιος παρασυρθεί από τη σκοτεινή πλευρά της Δύναμης γίνεται πια ένας σκοτεινός Τζεντάι ή Σιθ. Όλοι οι Τζεντάι είναι εκπαιδευμένοι να χρησιμοποιούν το χαρακτηριστικό όπλο τους, το φωτόσπαθο και είναι οι μόνοι στους οποίους επιτρέπεται να το χειρίζονται.
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2014
Γραφιστική
Στις 9 Μαΐου του 2014, ο Άντον Άταρντ αποκάλυψε το λογότυπο και το σλόγκαν του Παιδικού Διαγωνισμού του 2014, στην Κοπεγχάγη σε μια συνέντευξη τύπου της ΕΒU και της PBS της Μάλτας. Το σύνθημα είχε ανακοινωθεί να είναι το "#Together" ("#Μαζί"), ενώ το λογότυπο αποκαλύφθηκε ότι θα εμπνευστεί από το σταυρό της Μάλτας. Διαφορετικού χρώματος τμήματα του ενώθηκαν με το καθένα, ώστε να αντιπροσωπεύει το καθένα ένα χαρακτηριστικό της Μάλτας: Άμμος, Θάλασσα, Πέτρα, Γρασίδι, Ουρανός, Σούρουπο και Ηλιοβασίλεμα. Τα καρτ-ποστάλ της φετινής χρονιάς θα περιλαμβάνουν σύμφωνα με πληροφορίες ένα θέμα του "Extreme Sports", και θα είναι εν μέρει γυρίσμένα στο συγκρότημα SmartCity Malta.
Τζεντάι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Star Wars Κατηγορία:Θρησκεία στη μυθοπλασία
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2014
Οικοδεσπότης
Στις 10 Σεπτεμβρίου του 2014, ανακοινώθηκε ότι η Μοίρα Ντέλια θα φιλοξενήσει τον Παιδικό Διαγωνισμό του 2014. Είναι γνωστή στη Μάλτα για την παρουσίαση των πρόσφατων εκδόσεων του Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στη Μάλτα και για την εθνική επιλογή της Μάλτας για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Θα είναι το πρώτο πρόσωπο που θα φιλοξενήσει το διαγωνισμό μόνη της.
Σειρά εμφάνισης
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης των αρχηγών των αντιπροσωπειών στη Μάλτα στις 30 Σεπτεμβρίου 2014, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός υποδοχής PBS, μαζί με την ομάδα παραγωγής ζήτησε την άδεια να αλλάξει τον κανόνα της σειράς εμφάνισης των χωρών, το οποίο επέτρεπε στους καλλιτέχνες να επιλέξουν τυχαία τον αριθμό θέσης τους (ένα σύστημα που χρησιμοποιήθηκε το 2013). Η συμφωνηθείσα αλλαγή είναι για τη χώρα διεξαγωγής, τη Μάλτα, για να διαλέξει τη θέση της στην τύχη, μετά ακολουθοεί η χώρα που θα "ανοίξει" και η χώρα που θα "κλείσει" το σόου, όπου πρέπει να επιλέγεται τυχαία. Στη συνέχεια, οι υπόλοιπες χώρες θα επελεχθούν τυχαία αν θα εκτελέσουν το τραγούδι τους στο πρώτο ή στο δεύτερο μισό της παράστασης. Αυτή η κλήρωση έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης, στο παλάτι Verdala στις 9 Νοεμβρίου του 2013. Μια «προ-κλήρωση» για να αποφασίσει τη σειρά με την οποία καθόρισε οι χώρες σε ποιο μισό του τελικού θα εκτελέσουν τα τραγούδια τους (πρώτο ή δεύτερο μισό), πραγματοποιήθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 2014, που φιλοξενίθηκε από τη Μοίρα Ντέλια, τον Βλαντισλάβ Γιάκοβλεφ, και την Γκαία Κάουτσι. Ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός υποδοχής και η ομάδα παραγωγής στη συνέχεια θα αποφασίσουν για την ετοιμότητα, προκειμένου να αποφευχθούν παρόμοιες εγγραφές. Αυτή η μέθοδος έχει χρησιμοποιηθεί στους διαγωνισμούς των ενηλίκων το 2013 και το 2014. Η εκτελεστικός επόπτρια μαζί με τη συντονιστική ομάδα παρουσίασε την οριστικοποίηση της κατάσταση λειτουργίας αμέσως μετά την τελετή έναρξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Eurovision
Φουρκ (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Φουρκ (γαλλικά: Fourques, καταλανικά: Forques) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φουρκατέν (γαλλικά: Fourcatins).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Άννα του Λαβάλ, υποκόμισσα του Τουάρ
Η Άννα του Λαβάλ, γαλλ.: Anne de Laval, (23 Σεπτεμβρίου 1505 – 1554), πριγκίπισσα του Τάραντα, ήταν Γαλλίδα ευγενής και διεκδικήτρια για το βασίλειο της Νάπολης. Γεννήθηκε στο Βιτρέ, Iλ-ε-Βιλαίν, ως κόρη τού Γκυ ΙΣΤ΄ κόμη του Λαβάλ, και της Καρλόττας της Νάπολης, πριγκίπισσας τού Τάραντα.
Βιογραφία
Ήταν το μοναδικό παιδί της Καρλόττας, που παντρεύτηκε και άφησε απογόνους, συνεχίζοντας έτσι τη γραμμή κληρονομιάς τού Φρειδερίκου της Νάπολης. Στις 23 Ιανουαρίου 1521 παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο ντε Λα Τρεμουάλ, υποκόμη τού Tουάρ. Ο γάμος όχι μόνο έφερε στους Λα Τρεμουάλ την κομητεία τού Λαβάλ και τη διεκδίκηση της Νάπολης το 1521, αλλά και τον βαθμό ευγένειας των "ξένων πριγκίπων" στη γαλλική Αυλή. Λέγεται επίσης ότι κληρονόμησε επίσης τη βαρονία τού Λαζ, αν και η γενεαλογία της οικογένειάς της του περ Ανσέλμ δεν κάνει καμία αναφορά σε αυτό. Απεβίωσε στο Κραόν, σε ηλικία 48 ή 49 ετών.
Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης
thumb|Το Δημαρχείο Παύλου Μελά, το οποίο στεγάζεται στο χαρακτηριστικό κόκκινο κτίριο στη Σταυρούπολη και αποτελεί τοπόσημο της περιοχής. Η Σταυρούπολη είναι περιοχή του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης και αποτελεί την έδρα του Δήμου Παύλου Μελά. Βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της πόλης, στον δρόμο που οδηγεί ανατολικά προς Καβάλα. μικρογραφία|Μια άποψη από το γήπεδο του Παύλου Μελά, του Δημαρχείου και του 1ου ΓΕΛ Σταυρούπολης
Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του Δήμου Παύλου Μελά ανέρχεται σε 98.870 κατοίκους και αποτελεί τον τρίτο πληθυσμιακά μεγαλύτερο Δήμο του πολεοδομικού συγκροτήματος, μετά τον Δήμο Θεσσαλονίκης και τον Δήμο Κορδελιού-Ευόσμου. Ως έδρα του νέου Δήμου ορίστηκε η Σταυρούπολη.
Ιστορία
Τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν βρεθεί στην περιοχή της Ομόνοιας μαρτυρούν ότι η ιστορία της περιοχής ξεκινά κατά την νεολιθική εποχή. Η Σταυρούπολη, δυτική ύπαιθρος της Θεσσαλονίκης αλλάζει μορφή μετά το 1914 με την οργανωμένη εγκατάσταση ανθρώπων και τη δημιουργία οικισμών. Πρόσφυγες από τη Μακεδονία, τη Θράκη, τη Μικρά Ασία (Ιωνία, Καππαδοκία, Ικόνιο-Λυκαονία, Πόντος, Βιθυνία) εγκαθίστανται στην περιοχή, η οποία τότε ονομαζόταν Λεμπέτ, από ένα τσιφλίκι που βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα βορειότερα. Το όνομα Σταυρούπολη επελέγη από τους πρόσφυγες καθώς είχαν φτάσει πρώτη φορά στην περιοχή ανήμερα της εορτής του Τιμίου Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου. Η ονομασία αυτή τελικά καθιερώθηκε από το 1932. Στη δεκαετία 1950-1960 με το κύμα της αστυφιλίας, ο πληθυσμός της περιοχής αυξάνεται ραγδαία. Το Δημαρχείο Παύλου Μελά στεγάζεται στο χαρακτηριστικό κόκκινο κτίριο, στην οδό Καραολή & Δημητρίου με Λαγκαδά, και αποτελεί τοπόσημο της περιοχής. Στη Σταυρούπολη βρίσκεται επίσης και ο Καθολικός Ναός του Αγίου Βικεντίου των Λαζαριστών.
Δήμαρχοι Σταυρούπολης
Δήμαρχοι Σταυρούπολης διετέλεσαν οι εξής:
Μονή Λαζαριστών
Στη Σταυρούπολη βρίσκεται το ιστορικό κτιριακό συγκρότημα της Μονής Λαζαριστών που χτίστηκε το 1886. Το συγκρότημα αποκαταστάθηκε και επεκτάθηκε στα πλαίσια των έργων ανάδειξης της Θεσσαλονίκης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 1997. Σήμερα, στο πολιτιστικό αυτό πολυδύναμο κέντρο στεγάζονται:
Πολιτιστικές υποδομές
Επίσης άλλες πολιτιστικές υποδομές πέραν της Μονής Λαζαριστών είναι οι εξής: Περιλαμβάνει αίθουσα θεάτρου από τις αρτιότερες των περιφερειακών δήμων της Θεσσαλονίκης με χωρητικότητα 270 θέσεων συνολικά (στην πλατεία και τον εξώστη), χώρο όπου στεγάζεται η δανειστική βιβλιοθήκη της Δημοτικής Ενότητας Σταυρούπολης, χώρο πολλαπλών εκδηλώσεων, χώρους για δραστηριότητες της Δημοτικής Επιχείρησης «Ίρις», υπόγειους χώρους (για τη φωτογραφία, τη μουσική κ.α.).
Βιομηχανική κληρονομιά
Στην περιοχή υπάρχουν επίσης σημαντικά ιστορικά κτίρια ανενεργών βιομηχανιών, όπως το εργοστάσιο της ΑΓΝΟ και διάφορα παλαιά Καπνεργοστάσια, που αποτελούν πολύτιμα δείγματα της βιομηχανικής κληρονομιάς της χώρας. Μια καπναποθήκη των μέσων του 20ού αι. μετατράπηκε σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων, ενώ σε ένα ειδικά διαμορφωμένο καπνομάγαζο στην οδό Ικονίου, λειτουργεί από το 2004 το Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ και τα εργαστήρια του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΑΠΘ. Ιστορικό κτίριο αποτελεί το Κόκκινο Καπνομάγαζο που ανεγέρθηκε την δεκαετία του 1950 και στο οποίο βρισκόταν και το μνημειακών διαστάσεων έργο «Καλλιέργεια του Καπνού», που φιλοτέχνησε το 1960 ο χαράκτης Τάσσος και σήμερα εκτίθεται στη συλλογή του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη Μονή Λαζαριστών.
Σχολή Καλών Τεχνών Α.Π.Θ.
Η Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης διατηρεί εγκαταστάσεις στη Σταυρούπολη για δύο από τα τμήματά της: το Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών καθώς και το Τμήμα Κινηματογράφου. Οι εγκαταστάσεις φιλοξενούνται σε ένα ειδικά διαμορφωμένο ιστορικό κτίριο καπνομάγαζου στην οδό Ικονίου 1. Ο χώρος διαθέτει αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια φωτογραφίας, ήχου, μοντάζ καθώς και μία βιβλιοθήκη-ταινιοθήκη.
Αθλητισμός
Τα αθλητικά σωματεία που δραστηριοποιούνται στην περιοχή της Σταυρούπολης είναι τα εξής:
Συγκοινωνίες
Η Σταυρούπολη είναι εύκολα προσβάσιμη μέσω του κόμβου (4) της περιφερειακής οδού. Επίσης από τη Σταυρούπολη διέρχεται η λεωφόρος Λαγκαδά, όπου συνήθως δεν υπάρχουν δυσκολίες στην οδήγηση , προσφέροντας άμεση πρόσβαση στο κέντρο της πόλης , στις γειτονικές περιοχές αλλά και στην Εγνατία Οδό.Μελλοντικά θα υπάρχει πρόσβαση στη Σταυρούπολη με το μετρό μέσω των σταθμών Αγία Βαρβάρα (επί των οδών Λαγκαδά & Δαβάκη) και Σταυρούπολη (επί των οδών Λαγκαδά & Βενιζέλου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Πόλεις του νομού Θεσσαλονίκης