cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φυσικές επιστήμες στο Βυζάντιο
Κατά τον 6ο αιώνα παρ' όλο που το Βυζάντιο δεν γνωρίζει τα σκοτάδια που γνωρίζουν άλλοι λαοί, δεν υπάρχει δείγμα ανώτερης παιδείας, αλλά οι ιδιωτικοί δάσκαλοι διατηρούν την παράδοση. Κατά τον 8ο αιώνα αρχίζουν να διδάσκουν αριστοτελική φιλοσοφία, επειδή η Λογική του Αριστοτέλη ήταν χρήσιμη στους αγώνες που έκαναν οι εικονολάτρες. Γύρω στο 850 μ.Χ. ο Λέων ο μαθηματικός αποκαθιστά την παράδοση ανώτερης κρατικής εκπαίδευσης, αλλά η θέση των θετικών επιστημών είναι περιορισμένη
Από την άλλη πλευρά στη Δύση παρατηρείται το φαινόμενο οι Ρωμαίοι να αρχίζουν να συνθέτουν δειλά δειλά δικά τους επιστημονικά εγχειρίδια, τα οποία ήταν σαφώς κατώτερα από τα αντίστοιχα Ελληνικά, αφού τα περισσότερα προέρχονταν από λογοκλοπή και χαρακτηρίζονταν από ασάφειες και λάθη. Παρ' όλα αυτά έγιναν σημαντικές προσπάθειες στον τομέα της επιστήμης και δε θα ήταν υπερβολική η άποψη ότι αξίζουν συγχαρητήρια στους Λατίνους για την προσπάθειά τους να περισώσουν και να διαδώσουν την αρχαία ελληνική γνώση. Μάλιστα οφείλουμε να εκτιμήσουμε το γεγονός ότι, έχοντας επίγνωση της ανεπάρκειάς τους οι Λατίνοι κατά τον 12ον αι. μετέφραζαν σωρηδόν από τα Αραβικὰ στα Λατινικά τα χειρόγραφα που έφθαναν σε αυτούς.
145 Αδεόνα
Η Αδεόνα (Adeona) είναι μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,1. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από την Αντεόνα, ρωμαϊκή θεότητα του νόστου (επιστροφής στην πατρίδα). Είναι μέλος της πολυμελούς «Οικογένειας (αστεροειδών) της Αδεόνας», στην οποία έδωσε το όνομά της.
Φυσικές επιστήμες στο Βυζάντιο
Σημειωτέον ότι κατά τον 9ο και τον 10ο αι. πλήθος χειρογράφων είχε μεταφραστεί από τα Ελληνικά στα Αραβικά. Ωστόσο οι λατινικές μεταφράσεις των έργων των αρχαίων Ελλήνων ήταν συχνά διαστρεβλωμένες, και αυτό οφειλόταν στο ότι η διαδικασία της μετάφρασης ενός έργου ήταν περίπλοκη, αφού το έργο αυτό δεν μεταφραζόταν απευθείας από τα Ελληνικά στα Αραβικά και μετά στα Λατινικά, αλλά περνούσε από μία σειρά γλωσσών όπως π.χ. από Ελληνικά στα Συριακά, μετά στα Αραβικά, στα Ισπανικά και τέλος στα Λατινικά.
145 Αδεόνα
Τρεις επιπροσθήσεις αστέρων από την Αδεόνα έχουν καταγραφεί: Η πρώτη τον Νοέμβριο 1998, ορατή από τις ΗΠΑ, στον αστερισμό Μικροσκόπιον, η δεύτερη στις 9 Ιουλίου 2002, όταν ο αστεροειδής απέκρυψε έναν αστέρα μεγέθους 11,8, και τέλος στις 3 Φεβρουαρίου 2005, με αρκετούς παρατηρητές στην Ιαπωνία και απόκρυψη αστέρα μεγέθους 10,4.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αδεόνας είναι 151 χιλιόμετρα, όπως προέκυψε από παρατηρήσεις με τη μέθοδο ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο το 2001, αλλά και από την επιπρόσθηση του 2005. Η μάζα της Αδεόνας εκτιμάται σε 2,1 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αδεόνας εκτιμάται σε 4,22 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 79,9 m/sec.
Φυσικές επιστήμες στο Βυζάντιο
Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας των Λατίνων μεταφραστών βοήθησε να πραγματοποιηθεί η επιστημονική επανάσταση του 17ου αι., μετά από τη στασιμότητα του 15ου και του 16ου αι.
145 Αδεόνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Αδεόνας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,06. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 103 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν.
Φυσικές επιστήμες στο Βυζάντιο
Στο Βυζάντιο αναφέρεται ότι τα Μαθηματικά άνθισαν τον 5ο, τον 6ο, τον 9ο, τον 10ο, τον 13ο και τον 14ο αι. Οι μαθηματικοί δε των πρώτων βυζαντινών χρόνων άκμασαν στην Αλεξάνδρεια. Επί Ιουστινιανού, όμως, και λόγω της μεγάλης τότε οικοδομικής δραστηριότητας, το κέντρο βάρους μετατοπίστηκε στην Κωνσταντινούπολη.
145 Αδεόνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η Αδεόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 4 λεπτά.
Φυσικές επιστήμες στο Βυζάντιο
Λαμβάνοντας υπόψιν ότι κατά τη χρονική περίοδο (1143-1180), η βυζαντινή αυτοκρατορία είχε ήδη συρρικνωθεί και περιοριστεί σε ελληνόφωνες περιοχές , αλλά το Βυζάντιο παρέμενε πάντα πιο προηγμένο σε σχέση με τη Δύση στον τομέα των Μαθηματικών. Γενικότερα, δεν είναι δυνατόν να κατηγορήσουμε αβασάνιστα τους Βυζαντινούς για στασιμότητα στα Μαθηματικά, διότι π.χ. μέχρι το 1816 μ.Χ. που ο Gauss αμφισβήτησε το 5ο αίτημα του Ευκλείδη δεν είχαμε κάποια συνταρακτική επιστημονική ανακάλυψη. Από την άλλη πλευρά, οι Βυζαντινοί διδάσκαλοι φρόντισαν να διατηρήσουν και να μεταδώσουν τις γνώσεις που τους κληροδότησαν οι αρχαίοι Έλληνες, τις οποίες μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις επαύξησαν σχολιάζοντας τα αρχαία κείμενα και κάνοντας εύστοχες παρατηρήσεις σε αυτά. Κατά την άποψη των ερευνητών, αν δεν υπήρχαν οι Βυζαντινοί αντιγραφείς, ίσως πολλά έργα κλασικών συγγραφέων να είχαν χαθεί με την καταστροφή της μεγάλης Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης. Για να είμαστε όμως αντικειμενικοί, οφείλουμε να ἐπισημάνουμε ότι η ουσιαστική επιστημονική πρόοδος υπήρξε ὅταν το 1826 ο Riemann και το 1829 ο Lobatchewsky ἔθεσαν τὶς βάσεις των μη Ευκλειδείων Γεωμετριών.
Παρακάτω παρατίθενται εν συντομία ενδεικτικά στοιχεία της επιστημονικής δραστηριότητας των βυζαντινών επιστημόνων, όπως:
Κατά το 1300 μ.Χ. έγινε στο Βυζάντιο ο διαχωρισμός των «εμπορικών» από τα «ακαδημαϊκά» Μαθηματικά, και μολονότι από τον 14ο αι. τα εμπορικά ή πρακτικά Μαθηματικά δεν διδάσκονταν στα Πανεπιστήμια, η διδασκαλία τους βρισκόταν σε συνεχή ανταγωνισμό με την ύλη που διδασκόταν στις Ανώτατες Σχολές. Αυτό οφειλόταν στο ότι τα πρακτικά Μαθηματικά ενδιέφεραν πλήθος ανθρώπων επειδή βοηθούσαν στην επίλυση προβλημάτων σχετιζομένων με ζητήματα της καθημερινής τους ζωής, και επιπλέον κατηγορίες εργαζομένων όπως οι έμποροι, οι χειροτέχνες, οι διοικητικοί υπάλληλοι, οι πρωτομάστορες στις οικοδομές, οι τοπογράφοι κ. ἄ. χρειάζονταν μαθηματικές γνώσεις. Στα τέλη του 14ου αιώνα οι περισσότεροι αξιόλογοι Έλληνες διδάσκαλοι είχαν μεταβεί στη Φλωρεντία, όπου αναβίωσαν την αρχαία ελληνική γνώση. Η δε Φλωρεντία έγινε η κυριότερη αγορά αρχαίων χειρογράφων.
Οι τελευταίες δεκαετίες πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης θεωρείται ότι δεν προσέφεραν κάτι σημαντικό στα Μαθηματικά. Ωστόσο η ύπαρξη μεγάλου πλήθους χειρογράφων δείχνει ότι το ενδιαφέρον για την τετρακτή αλλὰ και τη λογιστική και τη γεωδαισία που ήταν κλάδοι των κατ' εξοχήν εμπορικών Μαθηματικῶν ήταν μεγάλο. Σημειωτέον ότι όπως ήδη αναφέρθηκε, μεγάλος αριθμὸς ελληνικών χειρογράφων είχαν περάσει ή επρόκειτο να περάσουν στη Δύση μέσω της Φλωρεντίας κυρίως, γεγονός που βοήθησε στην πνευματική αναγέννηση της Ευρώπης.
Η Βυζαντινή εποχή φτάνει στο τέλος της με ἔργα προορισμένα για πρακτική χρήση. Αυτά σε ως επί το πλείστον βιβλία Αριθμητικής, δηλαδή συλλογές ἐπιλεγμένων προβλημάτων λογιστικής και γεωδαισίας που σε δημιουργίες κληροδοτημένες από την παράδοση πολλών χρόνων και πολλών λαών. Αὐτὲς οι συλλογές περιλαμβάνουν στοιχεία πολύτιμα για την εξέλιξη του πολιτισμού και της γλώσσας, διότι ἀναφέρονται σε διάφορα ζητήματα της καθημερινής ζωής την εποχή εκείνη (μετατροπὲς νομισμάτων, φορολογικά, προβλήματα εταιρείας και γενικά προβλήματα εμπορίου κ.ἄ.). Δυστυχώς τα περισσότερα βιβλία της λογιστικής, τα οποία πιθανότατα προορίζονταν και για διδασκαλία στα τότε Δημοτικά σχολεῖα, χάθηκαν εκτός από ελάχιστα του 14ου και του 15ου αἰώνα. Μερικά από αυτά δημοσιεύθηκαν στη Βιέννη, και σύμφωνα με τους εκδότες H. Hunger και K. Vogel στα αρχεία της Βιέννης ὑπάρχουν πολλά ἀνέκδοτα προβλήματα των τελευταίων χρόνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των πρώτων δεκαετιών από την άλωση της Κωνσταντινούπολης υπό των Τούρκων.
Πηγές
Κατηγορία:Φυσικές επιστήμες Κατηγορία:Βυζαντινός πολιτισμός
Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης
Διμεθυλυδράργυρος
Ο διμεθυλυδράργυρος (συντ. DMHg) είναι οργανική ένωση του υδραργύρου, ειδικότερα οργανοϋδραργυρική, με μοριακό τύπο C2H6Hg ή (CH3)2Hg και συντακτικό Η3C – Hg – CH3. Ο τύπος μπορεί να γραφεί και Me2Hg ή Me – Hg – Me όπου το Me συμβολίζει την ομάδα μεθύλιο, CH3–. Η ένωση θεωρείται και σύμπλοκο του υδραργύρου με αριθμό συναρμογής 2.
Είναι άχρωμο, διαυγές υγρό και η μία από τις δύο σημαντικότερες οργανικές ενώσεις με τις οποίες βρίσκεται στη φύση ο υδράργυρος. Η άλλη, που βρίσκεται και σε πολύ μεγαλύτερη ποσότητα, είναι η κατιονική μορφή μεθυλοϋδράργυρος, CH3Hg+.
Παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1858 από το Βρετανό χημικό Τζορτζ Μπάκτον (George Bowdler Buckton, 1818-1899) στο Βασιλικό Κολέγιο Χημείας (Royal College of Chemistry) σημερινό Imperial College στα πλαίσια μια γενικότερης προσπάθειας σύνθεσης και μελέτης διαφόρων οργανομεταλλικών ενώσεων.
Είναι σφοδρότατο δηλητήριο και μια από τις ισχυρότερες νευροτοξίνες που έχει συνθέσει ο άνθρωπος. Αρκούν 1-2 σταγόνες στη ράχη της παλάμης του χεριού για να επιφέρουν έναν αργό και οδυνηρό θάνατο μετά από αρκετούς μήνες αν δεν εφαρμοστεί άμεσα δραστική θεραπεία. Αναφέρεται ότι έχει ελαφρώς γλυκιά μυρωδιά, αν και η εισπνοή των ατμών για ανίχνευση της οσμής του θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη.
Η τοξικότητα του διμεθυλυδράργυρου έγινε ευρύτερα γνωστή και μελετήθηκε προσεκτικότερα, καθιερώνοντας νέα standards στα όρια έκθεσης σε οργανοϋδραργυρικές ενώσεις, μετά το θάνατο της καθηγήτριας της χημείας Κάρεν Ουέτερχααν το 1997.
Δομή - Σχηματισμός του μορίου
Ο διμεθυλυδράργυρος ανήκει στην ομάδα σημείου D3h. Το μόριο του (CH3)2Hg είναι γραμμικό δηλ. η γωνία των δεσμών C — Hg — C είναι 180°. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι κάθε δεσμός C — Hg δημιουργείται από το ένα από τα τέσσερα υβριδισμένα τροχιακά sp3 του C του μεθυλίου και από ένα από τα δύο υβριδισμένα τροχιακά sp του ατόμου του υδράργυρου.
Η ένωση σχηματίζεται ως εξής :
Το άτομο του Hg στη βασική του κατάσταση έχει ηλεκτρονιακή κατανομή : [Xe] 4f14 5d10 6s2. Το ένα ηλεκτρόνιο του τροχιακού 6s μεταπηδά σε κενό τροχιακό 6p, οπότε η προσωρινή κατάσταση είναι τώρα : [Xe] 4f14 5d10 6s1 6p1. Στη συνέχεια, το 6s τροχιακό συνενώνεται με το 6p τροχιακό δημιουργώντας δύο sp-υβριδισμένα τροχιακά γραμμικής συμμετρίας με ένα μονήρες ηλεκτρόνιο το καθένα.
Η ρίζα μεθύλιο, CH3—, προκύπτει από το μεθάνιο με αποχώρηση ενός ατόμου υδρογόνου. Στο μεθύλιο, υπάρχουν τέσσερα sp3-υβριδισμένα τροχιακά του άνθρακα, τα τρία ενωμένα με ισάριθμα άτομα υδρογόνου και το τέταρτο με ένα μονήρες ηλεκτρόνιο.
και και
Οι λοβοί των τροχιακών με τα μονήρη ηλεκτρόνια Hg και C ενώνονται δημιουργώντας τον διμεθυλοϋδράργυρο.
Φυσικές - Χημικές ιδιότητες
Ο διμεθυλυδράργυρος περιέχει 10,414 % C, 2,622 % Η και 86,964 % w/w Hg. Είναι λιπόφιλο υγρό άχρωμο, διαφανές, πυκνότερο από το νερό, με μεγάλη τάση ατμών, 0,066 Atm στους 20°C, είναι δηλαδή πολύ πτητική ένωση και εξατμίζεται εύκολα. Είναι σχεδόν αδιάλυτος στο νερό, έχει διαλυτότητα 1 g/L νερού στους 21°C. Έχει μοριακή ειδική θερμότητα (για την αέρια φάση) 83,3 KJ/mol, μοριακή ελεύθερη ενέργεια σχηματισμού (για την υγρή φάση) 140,3 KJ/mol και μοριακή θερμότητα εξάτμισης 33,12 KJ/mol.
Είναι μονομερής ομοιοπολική ένωση, σ' αυτήν ο Hg έχει αριθμό οξείδωσης +2, οι δεσμοί C — Hg είναι σχετικά ασθενείς, με ενθαλπία σχηματισμού περίπου 60 KJ/mol και μήκος 2,083 Å ( = 2,083×10-10 m) ο καθένας.
Μπορεί να θεωρηθεί ένωση συναρμογής (σύμπλοκο) με αριθμό συναρμογής 2 και διαμόρφωση d10 ηλεκτρονίων. Επομένως, είναι αποδεκτός και ο συμβολισμός [(CH3)2Hg].
Όταν θερμανθεί δίνει αέριο αιθάνιο και υγρό υδράργυρο : Όταν εκτεθεί στο φως διασπάται ομολυτικά, αποβάλλοντας υδράργυρο και ελεύθερες ρίζες μεθυλίου :
Ο διμεθυλυδράργυρος είναι ανθεκτικός στην υδρόλυση και στον αέρα για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας είναι ότι ο δεσμός Hg—O, θερμοδυναμικά, είναι περίπου της ίδιας ισχύος με το δεσμό Hg—C και ο άλλος είναι ότι ο διμεθυλοϋδράργυρος (και γενικά οι ενώσεις της μορφής R2Hg όπου R = αλκύλιο) συμπεριφέρονται ως πολύ ασθενή οξέα κατά Lewis όσον αφορά τους δότες οξυγόνου.
Ο DMHg μεταφέρει πολύ εύκολα την ομάδα μεθύλιο σε άλλο μέταλλο, σχηματίζοντας έτσι μεγάλη ποικιλία οργανομεταλλικών ενώσεων, σύμφωνα με το γενικό σχήμα : όπου Μ κάποιο μέταλλο των αλκαλίων ή αλκαλικών γαιών ή Zn, Cd, Al, Ga, In, Tl, Sn, Pb, Sb, Bi, Se, Te και x ο αριθμός οξείδωσης του μετάλλου. Π.χ. : Αντιδρά με χλωριούχο υδράργυρο (ΙΙ) δίνοντας μεθυλο-υδραργυρο- χλωρίδιο :
Ο διμεθυλοϋδράργυρος στο περιβάλλον
Ο διμεθυλυδράργυρος σχηματίζεται στο παχύ έντερο των αγελάδων, στη λάσπη των βυθών λιμνών και σε χώρους υγειονομικής ταφής από ανόργανα άλατα του Hg++, που μεθυλιώνονται ενζυματικά από μικροοργανισμούς όπως το αναερόβιο βακτήριο Methanosarcia barkeri. Η μεθυλοκοβαλαμίνη, MeB12, παράγωγο της βιταμίνης Β12, παράγεται από ορισμένα είδη βακτηρίων τα οποία αν έρθουν σε επαφή με βαρέα μέταλλα, όπως ο Hg, στο περιβάλλον, μπορούν να μεταφέρουν τα μεθύλια της MeB12 στα μέταλλα και να τα μετατρέψουν σε μεθυλιωμένες μορφές.
Αναφέρονται επίσης εμφανίσεις του στο αργό πετρέλαιο αλλά και σε διαλύτες που προέρχονται από την κατεργασία του όπως μεθανόλη, τολουόλιο, διχλωρομεθάνιο, 2-προπανόλη.
Διμεθυλυδράργυρος έχει παρατηρηθεί και σε υδάτινο περιβάλλον αλλά σε εξαιρετικά μικρές συγκεντρώσεις π.χ. 0,016 ng/L στα νερά του Βόρειου Ατλαντικού ωκεανού.
Στις Η.Π.Α., υδράργυρος έχει βρεθεί και σε βρόχινο νερό ως αποτέλεσμα εκπομπών ανόργανου Hg από την καύση άνθρακα. Ωστόσο δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη οργανικών ενώσεων Hg. Προκειμένου να περιοριστεί το φαινόμενο οι ρυθμιστικές αρχές έχουν επικεντρωθεί στην μείωση των εκπομπών του ανόργανου υδραργύρου. Επίσης οι συγκεντρώσεις του DMHg που μετρήθηκαν σε αέρια προερχόμενα από χώρους υγειονομικής ταφής στη Φλόριντα των Η.Π.Α., έφθαναν τα 50 ng/m3 αερίου ήταν δηλαδή 30 ή 40 φορές μεγαλύτερες από τις συγκεντρώσεις ολικού Hg στον ατμοσφαιρικό αέρα. Ακόμα, ήταν τουλάχιστον 1000 φορές μεγαλύτερη από οποιαδήποτε συγκέντρωση διμεθυλοϋδραργύρου που έχει καταγραφεί ποτέ στην ύπαιθρο.
Τοξικότητα - Προφυλάξεις - Βιολογικός ρόλος
Τα όρια έκθεσης που καθόρισαν οι Η.Π.Α. και διάφορες άλλες χώρες για τον διμεθυλοϋδράργυρο (ως Hg) είναι :
Προφυλάξεις
Ο DMHg διαπερνά ταχύτατα (μέσα σε δευτερόλεπτα) το λάτεξ, το PVC και το νεοπρένιο και απορροφάται από το δέρμα. Ως εκ τούτου, τα περισσότερα γάντια εργαστηρίου δεν παρέχουν επαρκή προστασία και η μόνη ασφαλής προφύλαξη είναι ο χειρισμός της ουσίας φορώντας ιδιαίτερα ανθεκτικά γάντια με απανωτές στρώσεις. Δοκιμές έχουν δείξει ότι μόνο τα γάντια SilverShield είναι αδιαπέραστα από την ουσία για τουλάχιστον 4 ώρες. Πρέπει να φοριούνται κάτω από εξωτερικά γάντια νεοπρενίου και μετά τη χρήση είναι απαραίτητο να αφαιρούνται και να καταστρέφονται εντελώς. Όλα τα γάντια που ενδέχεται να έχουν έλθει σε επαφή με DMHg θα πρέπει να θεωρούνται μολυσμένα και δεν επαναχρησιμοποιούνται.
Ιστορικό δηλητηριάσεων
Το 1851, ο διάσημος Βρετανός χημικός Έντουαρντ Φράκλαντ, (Sir Edward Frankland, 1825 - 1899), ο οποίος το 1849 παρασκεύασε μια από τις πρώτες οργανομεταλλικές ενώσεις στη χημεία, τον διαιθυλοψευδάργυρο, (C2H5)2Zn ασχολήθηκε με τις οργανοϋδραργυρικές ενώσεις και σημείωσε ότι είχαν "σιχαμερή γεύση" αλλά δεν συνειδητοποίησε ότι ήταν τοξικές. Όταν συνέχισε τις έρευνές του στο Λονδίνο, εργαζόταν μαζί με το βοηθό του Μπιλ Όντλιν (Bill Odling) και με τον  Δρα. Καρλ Ούρλιχ (Carl Ulrich). Ο Ulrich πέθανε το 1865 λόγω της έκθεσής του σε διαλκυλοϋδραργυρικές ενώσεις, R2Hg. Όπως δήλωσε ο ίδιος, είχε εισπνεύσει μεγάλες ποσότητες της πτητικής ένωσης χωρίς να λάβει τις απαιτούμενες προφυλάξεις. Την επόμενη ημέρα "εμφανίστηκε ανέκφραστος, νευρικός και σε σύγχυση" και μπήκε στο νοσοκομείο σε άσχημη κατάσταση στις 3 Φεβρουαρίου. Πέθανε επώδυνα στις 14 Φεβρουαρίου.
Ένας τεχνικός από την ίδια ερευνητική ομάδα (αναφέρεται μόνο με τα αρχικά Τ.C.) μπήκε επίσης στο νοσοκομείο στις 28 Μαρτίου του ίδιου χρόνου. Τα συμπτώματά του αρχικά ήταν πιο ήπια από εκείνα του Ulrich, αλλά σύντομα χειροτέρεψαν. Το καλοκαίρι είχε περιέλθει πλέον σε κατάσταση πλήρους άνοιας και είχε χάσει τον έλεγχο των λειτουργιών του σώματός του. Έμεινε στην κατάσταση αυτή περίπου ένα χρόνο και πέθανε στις 7 Απριλίου 1866. Από τα αρχεία της εποχής προκύπτει ότι υπήρξε και τρίτος βοηθός που αρρώστησε, αλλά δεν αναφέρεται τίποτα επιπλέον και είναι άγνωστο αν πέθανε.
Το 1971 αναφέρθηκε η περίπτωση ενός 28χρονου Τσεχοσλοβάκου χημικού, ο οποίος συνέθεσε συνολικά 6 Kg DMHg σε διάστημα τριών μηνών. Ο χημικός παρουσίασε συμπτώματα δηλητηρίασης όπως μούδιασμα και τσούξιμο στα χείλη, αποπροσανατολισμό, διαταραχή της ομιλίας, στένωση των οπτικού πεδίου και πέθανε ένα μήνα μετά την έναρξη των συμπτωμάτων.
Βιολογική δράση
Ο DMHg είναι μία από τις πιο ισχυρές νευροτοξίνες. Ακόμα και μια σταγόνα του αν απορροφηθεί από το δέρμα μπορεί να αποβεί μοιραία. Είναι λιποδιαλυτός και αποθηκεύεται στους λιπώδεις ιστούς του οργανισμού, από όπου αποσπάται πολύ δυσκολότερα από τις ανόργανες ενώσεις του Hg. Διαπερνά εύκολα τον αιματεγκεφαλικό φραγμό, πιθανώς λόγω σχηματισμού συμπλόκου με το αμινοξύ κυστεΐνη, HS-CH2-CH(NH2)-COOH, που περιέχει θείο και ο Hg σχηματίζει εύκολα σύμπλοκα με θείο. Μπορεί επίσης να διαπεράσει και τον πλακούντα και να προσβάλει τα εμβρυικά κύτταρα. Αναστέλλει διάφορα στάδια της νευροδιαβίβασης στον εγκέφαλο προκαλώντας έλλειψη συντονισμού, αισθητηριακές διαταραχές και αλλαγές στην ψυχική κατάσταση. Αποβάλλεται από τον οργανισμό με αργό ρυθμό, ως εκ τούτου έχει την τάση να βιοσυσσωρεύεται. Τα συμπτώματα της δηλητηρίασης μπορεί να καθυστερήσουν μήνες, οπότε τότε είναι πολύ αργά για αποτελεσματική θεραπεία. Στην περίπτωση της Wetterhahn τα νευρολογικά συμπτώματα άρχισαν 154 μέρες μετά την έκθεσή της στο δηλητήριο. Ωστόσο, υπήρξαν αναφορές για έναρξη συμπτωμάτων σε πιθήκους μετά από χρόνια. Ο λόγος αυτής της καθυστέρησης είναι ασαφής.
Η περίπτωση της Karen Wetterhahn
Στις 14 Αυγούστου του 1996, η Κάρεν Ουέτερχααν (Karen Wetterhahn), 48χρονη καθηγήτρια της χημείας στο Κολλέγιο Ντάρτμουθ του Νιού Χάμσαϊρ και διεθνώς γνωστή για τις επιστημονικές της εργασίες πάνω στην τοξικότητα διαφόρων βαρέων καρκινογόνων μετάλλων, κατά τη διάρκεια ενός πειράματος με υγρό διμεθυλοϋδράργυρο διαπίστωσε ότι 1-2 σταγόνες του υγρού έπεσαν στο γάντι Latex που φορούσε στο χέρι της. Η Wetterhahn εφάρμοσε τα πρωτόκολλα προστασίας σκουπίζοντας προσεκτικά, αφαιρώντας και καταστρέφοντας τα γάντια και πλένοντας σχολαστικά τα χέρια της. Όμως, ο DMHg, εν αγνοία της, είχε διαπεράσει το γάντι και είχε απορροφηθεί μέσα σε δευτερόλεπτα από το δέρμα της. Σχεδόν πέντε μήνες αργότερα και ενώ δεν παρουσίαζε μέχρι τότε κανένα σύμπτωμα, άρχισε να έχει προβλήματα στην ισορροπία, στην ομιλία, στο βάδισμά, στην όραση και στην ακοή της. Είχε χάσει ήδη 7 κιλά μέσα σε δύο μήνες και είχε συμπτώματα ναυτίας, διάρροια και έντονους κοιλόπονους. Στις 20 Ιανουαρίου 1997 εισήχθη στο νοσοκομείο όπου μετά από μια εβδομάδα διαγνώσθηκε οξεία δηλητηρίαση από υδράργυρο. Η συγκέντρωση Hg στα ούρα βρέθηκε 234 μg/L (ανεκτά επίπεδα: 1-5 μg/L, τοξικά επίπεδα: >50 μg/L) και στο αίμα 4000 μg/L (ανεκτά επίπεδα: 1-8 μg/L, τοξικά επίπεδα: >200 μg/L). Ιατρικές εξετάσεις των μελών της οικογένειας, των συνεργατών στο εργαστήριο καθώς και αναλύσεις των επιφανειών του εργαστηρίου δεν εντόπισαν υδράργυρο ή άλλα σχετικά τοξικά.
Ακολούθησε εντατική θεραπεία με το χηλικό αντιδραστήριο "succimer", σε συνδυασμό με βιταμίνη Ε (τοκοφερόλη) ως αντιοξειδωτικό. Η θεραπεία όμως, παρά τις αρχικές ενθαρρυντικές ενδείξεις, δεν στάθηκε ικανή να σώσει την Wetterhahn. Οι βλάβες στον εγκέφαλο ήταν πλέον μη αντιστρεπτές. Στις 6 Φεβρουαρίου έπεσε σε κώμα, από το οποίο δε συνήλθε ποτέ, και πέθανε στις 8 Ιουνίου του 1997, περίπου 10 μήνες μετά την έκθεσή της στον DMHg.
Ο καθηγητής της Χημείας στο Dartmouth College, Ντην Ουίλκοξ (Dean E. Wilcox) δήλωσε χαρακτηριστικά μετά το θάνατο της Wetterhahn : ''On a scale of one to ten, dimethylmercury was a 15. Before Karen’s accident we thought it was a ten. Now we know it is off the scale.'' (Σε κλίμακα επικινδυνότητας από 1 έως 10, ο διμεθυλυδράργυρος ήταν 15. Πριν το ατύχημα της Karen νομίζαμε ότι ήταν 10. Τώρα ξέρουμε ότι είναι εκτός κλίμακας.)
Χρήσεις
Ο διμεθυλυδράργυρος δεν έχει καμιά σχεδόν εφαρμογή λόγω της τοξικότητάς του. Χρησιμοποιείται στην τοξικολογία ως τοξίνη αναφοράς. Επίσης, έχει χρησιμοποιηθεί για τη βαθμονόμηση φασματοφωτόμετρων NMR για ανίχνευση υδραργύρου, αν και σήμερα προτιμώνται λιγότερο τοξικά άλατα υδραργύρου όπως ο υπερχλωρικός υδράργυρος Hg(ClO4)2.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Διαταγή περί Κομισάριου
Η Διαταγή περί Κομισάριου (γερμανικά:Kommissarbefehl) ήταν διαταγή που εκδόθηκε από τη Γερμανική Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση στις 6 Ιουνίου 1941 πριν από την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η επίσημη ονομασία της ήταν Οδηγίες για τη Μεταχείριση των Πολιτικών Κομισάριων (Richtlinien für die Behandlung politischer Kommissare). Η διαταγή αυτή έδινε στη Βέρμαχτ την εντολή ότι οποιοσδήποτε σοβιετικός πολιτικός Κομισάριος εντοπίζονταν μεταξύ των αιχμαλωτισμένων στρατιωτών να εκτελεστεί συνοπτικά ως δήθεν προπαγανδιστής της ιδεολογίας του «Ιουδαϊσμού-Μπολσεβικισμού» στις στρατιωτικές δυνάμεις. Σύμφωνα με τη διαταγή, όλοι οι κρατούμενοι που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «εντελώς μπολσεβίκοι ή ως ενεργά εκπρόσωποι της μπολσεβιστικής ιδεολογίας» θα πρέπει επίσης να εκτελεστούν.
Ιστορία
Στις 30 Μαρτίου, ο Χίτλερ απευθύνθηκε σε πάνω από 200 ανώτερους αξιωματούχους στην Καγκελαρία του Ράιχ. Μεταξύ των παρόντων ήταν ο Φραντς Χάλντερ, ο οποίος κατέγραψε τα βασικά σημεία της ομιλίας. Υποστήριξε ότι ο πόλεμος εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης «δεν μπορεί να διεξαχθεί με ιπποτικό τρόπο» επειδή ήταν ένας πόλεμος «ιδεολογιών και φυλετικών διαφορών». Δήλωσε επίσης ότι οι κομισάριοι έπρεπε να «εκκαθαριστούν» χωρίς έλεος, επειδή ήταν «φορείς ιδεολογίας που αντιτίθενται άμεσα στον Εθνικοσοσιαλισμό». Ο Χίτλερ όρισε την «εκμηδένιση των μπολσεβίκων κομισάριων και της κομμουνιστικής υπηρεσίας πληροφοριών» (θέτοντας έτσι τα θεμέλια για την διαταγή περί κομμισάριων) και απέρριψε την ιδέα των πολεμικών δικαστηρίων για κακουργήματα που διέπραξαν τα γερμανικά στρατεύματα και τόνισε τη διαφορετική φύση του πολέμου στην Ανατολή με τον πόλεμο στη Δύση.
Ο Χίτλερ γνώριζε καλά ότι αυτή η διαταγή ήταν παράνομη, αλλά προσωπικά απάλλασε εκ των προτέρων τυχόν στρατιώτες που παραβίασαν το διεθνές δίκαιο κατά την επιβολή αυτής της διαταγής. Ισχυρίστηκε ότι οι Συμβάσεις της Χάγης του 1899 και του 1907 δεν είχαν εφαρμογή, αφού οι Σοβιετικοί δεν τις είχαν υπογράψει. Η Σοβιετική Ένωση, ως ξεχωριστή οντότητα από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, δεν υπέγραψε, στην πραγματικότητα, τη Σύμβαση της Γενεύης του 1929. Ωστόσο, η Γερμανία δεσμεύτηκε από το άρθρο 82, ότι «Σε περίπτωση πολέμου, αν ένας από τους στρατιώτες δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης, οι διατάξεις της θα εξακολουθήσουν να ισχύουν μεταξύ των αντιπάλων που είναι συμβαλλόμενα μέρη αυτής».
Ριονέγρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας
Διαταγή περί Κομισάριου
Η Διαταγή
Η διαταγή περί κομισάριων είχε ως εξής:
Κατευθυντήριες γραμμές για τη μεταχείριση των πολιτικών επιτρόπων. Στη μάχη ενάντια στον Μπολσεβικισμό, δεν πρέπει να υπολογίζουμε την προσήλωση του εχθρού στις αρχές της ανθρωπότητας ή του διεθνούς δικαίου. Συγκεκριμένα, μπορεί να αναμένεται ότι όσοι από εμάς αιχμαλωτιστούν θα αντιμετωπίζονται με μίσος, σκληρότητα και απάνθρωπη συμπεριφορά από κάθε είδους πολιτικούς επιτρόπους.
Τα στρατεύματα πρέπει να γνωρίζουν ότι:
Ισχύουν επίσης οι ακόλουθες διατάξεις:
Απάντηση
Το πρώτο προσχέδιο της Διαταγής περί Κομισάριου εκδόθηκε από τον στρατηγό Eugen Müller στις 6 Μαΐου 19414 και ζήτησε την εκτέλεση όλων των κομισάριων, προκειμένου να αποφευχθεί η είσοδος σε κάποιο στρατόπεδο συγκεντρωσης στη Γερμανία. Ο Γερμανός ιστορικός Χανς Άντολφ Γιάκομπσεν έγραψε:
Η παράγραφος στην οποία ο στρατηγός Μίλερ κάλεσε τους διοικητές του στρατού να αποτρέψουν «υπερβολές» καταργήθηκε, κατόπιν αιτήματος της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης. Ο Brauchitsch τροποποίησε την απόφαση στις 24 Μαΐου 1941 επισυνάπτοντας την παράγραφο του Μίλερ και κάλεσε τον στρατό να δείξει πειθαρχία στην εκτέλεση της διαταγής. Το τελικό σχέδιο της διαταγής εκδόθηκε από την Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση στις 6 Ιουνίου 1941 και περιορίστηκε μόνο στους πιο ανώτερους διοικητές, στους οποίους δόθηκε εντολή να ενημερώσουν προφορικά τους υφισταμένους τους.
Η ναζιστική προπαγάνδα παρουσίασε την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ως έναν ιδεολογικό-φυλετικό πόλεμο μεταξύ του γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού και του «Ιουδαϊσμού-Μπολσεβικισμού», και ασιατικών βαρβάρων που εμπλέκονταν σε «βάρβαρες ασιατικές μεθόδους μάχης» από κακούς Εβραίους κομισάριους στους οποίους τα γερμανικά στρατεύματα δεν έδειξαν έλεος. Η συντριπτική πλειονότητα των αξιωματικών και στρατιωτών της Βέρμαχτ έτεινε να βλέπει τον πόλεμο με ναζιστικούς όρους, αντιμετωπίζοντας τους σοβιετικούς αντιπάλους τους ως υπανθρώπους.
Η επιβολή της διαταγής περί Κομισάριου οδήγησε σε χιλιάδες εκτελέσεις. Ο Γερμανός ιστορικός Γιούργκεν Φέρστερ έγραψε το 1989 ότι απλώς δεν ήταν αλήθεια ότι η Διαταγή περί Κομισάριου δεν εφαρμόστηκε, όπως ισχυρίστηκαν οι περισσότεροι διοικητές του γερμανικού στρατού στα απομνημονεύματά τους και ορισμένοι γερμανοί ιστορικοί όπως ο Ερνστ Νόλτε εξακολουθούν να ισχυρίζονται. Η πλειονότητα των γερμανικών μονάδων πραγματοποίησε τη Διαταγή περί Κομισάριου.
Όταν η Διαταγή περί Κομισάριου έγινε γνωστή στον Κόκκινο Στρατό, προκάλεσε ισχυρότερη αντίσταση στις γερμανικές δυνάμεις. Αυτό το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα αναφέρθηκε στις γερμανικές εκκλήσεις προς τον Χίτλερ, ο οποίος τελικά ακύρωσε τη Διαταγή περί Κομισάριου μετά από ένα έτος, στις 6 Μαΐου 1942. Η διαταγή χρησιμοποιήθηκε ως απόδειξη στις δίκες της Νυρεμβέργης και ως μέρος του ευρύτερου ζητήματος του κατά πόσον οι Γερμανοί στρατηγοί ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν εντολές του Χίτλερ ακόμη και όταν γνώριζαν ότι οι διαταγές ήταν παράνομες.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αδόλφος Χίτλερ Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί Κατηγορία:Βέρμαχτ
Ρογήρος Δ΄ της Φουά
Ο Ρογήρος Δ΄, γαλλ. Roger IV (απεβ. 24 Φεβρουαρίου 1265) από τον Οίκο των Φουά ήταν 7ος κόμης της Φουά (1241-65).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ρογήρου-Βερνάρδου Β΄ κόμη της Φουά και της Ερμεζίνντε, κόρης και κληρονόμου τού Αρνώ υποκόμη τού Καστελμπό (στο Ουρζέλ της Καταλωνίας).
H διακυβέρνησή του ξεκίνησε με τον νότο να είναι πάλι σε πόλεμο με τη βόρεια Γαλλία· ακολούθησε απρόθυμα τον παλαιό σύμμαχο τού πατέρα του Ραϋμόνδο Ζ΄ της Τουλούζης και δεν συνέδραμε τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας στον Πόλεμο τού Σαιντόνζ.
Ο Ρογήρος Δ΄ ήταν υποτελής (vassal) τού κόμη της Τουλούζης (ως κόμης της Φουά) και τού βασιλιά της Γαλλίας (για τις γαίες του στο Καρκασσόν), που τότε ήταν ο Λουδοβίκος Θ΄. Τελικά έδωσε προβάδισμα στην πίστη του στον βασιλιά, έτσι ξεκίνησε πόλεμο με τον Ραϋμόνδο Ζ΄ τον Οκτώβριο τού 1242. Αν και ο Ραϋμόνδος Ζ΄ αναγκάστηκε να υποταγεί στον βασιλιά τον Νοέμβριο, ο πόλεμος με τον Ρογήρο Δ΄ συνεχίστηκε ως τον Ιανουάριο τού 1243, όταν τον έπαυσε ο βασιλιάς. Ο κόμης της Φουά ήταν τώρα υποτελής μόνο στον βασιλιά και ο Ραϋμόνδος Ζ΄ πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του, ως το 1249, προσπαθώντας εις μάτην να αποκαταστήσει την υποτέλεια τού Ρογήρου Δ΄ σε αυτόν.
Όπως ο πατέρας του, είχε προβλήματα με την Εκκλησία και ιδιαίτερα τον επίσκοπο τού Ουρζέλ. Το 1257 απέσπασε επιτυχώς την υποκομητεία τού Καστελμπόν από τη δικαιοδοσία τού επισκόπου. Το 1245 έκτισε τον ναό τού Μπουλμπόν, μετέφερε τα λείψανα των προγόνων του εκεί και τον υπερασπίστηκε εναντίον πολυάριθμων εχθρών. Δίωξε τους Καθαρούς, την "αίρεση" της μητέρας του Ερμενσίνντας τού Καστελμπόν, με σκοπό να μην έλθει σε αντιπαράθεση με την Ιερά Εξέταση. Απεβίωσε το 1265 και ετάφη στο Μπουλμπόν, δίπλα στον πατέρα του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπρουνισσένντα, κόρη τού Ραμόν Η΄ υποκόμη τού Καρδόνα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Citroën Type A
Το Citroën Type A ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που παρήγαγε η γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën από την ίδρυσή της, τον Μάρτιο του 1919, από τον μηχανολόγο Αντρέ Σιτροέν (André Citroën). Η παραγωγή του μοντέλου ξεκίνησε τον Μάιο του 1919 και έληξε τον Δεκέμβριο του 1921, αφού είχαν κατασκευαστεί 24.093 αντίτυπα. Επίσης ήταν και το πρώτο, χρονολογικά, ευρωπαϊκό αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής.
Αρχική ιδέα και πραγματοποίηση
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αντρέ Σιτροέν κατασκεύαζε πολεμικό υλικό για τη Γαλλία, καθώς είχε την ευθύνη για την μαζική παραγωγή όπλων, αλλά μετά τον Πόλεμο διέθετε μόνο ένα εργοστάσιο και όχι προϊόντα. Ήδη από το 1917, ο 39-χρονος τότε Σιτροέν είχε αρχίσει να εξετάζει την δημιουργία ενός αυτοκινήτου της μεσαίας κατηγορίας, σχετικά μικρού κόστους και με χαμηλό βάρος. Το πρώτο αυτό μοντέλο σχεδιάστηκε το 1918 υπό την καθοδήγηση του σχεδιαστή Jules Salomon, ο οποίος είχε ενταχθεί στην εταιρεία στις 14 Ιουλίου 1917, πριν ακόμα ιδρυθεί επίσημα, και εργάστηκε σε αυτήν έως το 1925.
Το μοντέλο έλαβε την έγκριση τύπου της Γαλλικής κυβέρνησης στις 20 Νοεμβρίου 1918 και ονομάστηκε επίσημα Citroën Type A, υποδηλώνοντας έτσι ότι ήταν το πρώτο μοντέλο της εταιρείας. Επίσης, ήταν επίσημα γνωστό και ως Citroën Type A 10CV, δηλαδή «10 chevaux» (10 ίπποι). Τα νούμερα αντιστοιχούσαν στο Γαλλικό σύστημα φορολόγησης, το οποίο βασιζόταν στον κυβισμό του κινητήρα (CV = Cheval Vapeur, φορολογήσιμοι ίπποι).
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Ο στάνταρ κινητήρας του Type A ήταν ένας υδρόψυκτος 4-κύλινδρος, κυβισμού 1.327 cm³ και ισχύος 18 hp στις 2.100 στροφές το λεπτό. Η τελική ταχύτητα του μοντέλου ήταν 65 - 68 km/h (40 - 42 mph) αναλόγως με το αμάξωμα, τιμές πολύ καλές για τα δεδομένα της τότε εποχής. thumb|left|Citroën Type A με μπροστινά φλας.
Ειδικότερα η έκδοση 10CV Type A Spécial, συνδυαζόταν με έναν ισχυρότερο κινητήρα 1.452 cm³, ισχύος 22 hp στις 2.100 στροφές το λεπτό και η τελική ταχύτητα έφτανε τα εντυπωσιακά για την εποχή 75 km/h (46 mph).
Και στους δύο κινητήρες, η μετάδοση του Type A εξασφαλιζόταν με ένα 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, με όλες τις ταχύτητες ασυγχρόνιστες, αν και με τα τότε στάνταρ ήταν σχετικά προηγμένο, καθώς την τότε εποχή πολλά αυτοκίνητα είχαν ακόμα κιβώτια με μόλις 2 ταχύτητες. Τα φρένα του Type A ενεργούσαν μόνο στους πίσω τροχούς και ελέγχονταν μέσω ενός πεντάλ. Υπήρχε και χειρόφρενο, επίσης ενεργό μόνο στους πίσω τροχούς, το οποίο ελεγχόταν μέσω ενός χειροκίνητου λεβιέ. thumb|right|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Citroën Type A.
Είναι αξιοσημείωτο ότι ήταν ένα από τα πρώτα μοντέλα που καθιέρωσαν τη διάταξη με το τιμόνι αριστερά για τις χώρες με την κυκλοφορία στα δεξιά, με σκοπό την καλύτερη ορατότητα του οδηγού προς τα αυτοκίνητα που έρχονταν από το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, σε μια εποχή που η διάταξη του τιμονιού ήταν ακόμα ασαφής, ακόμα και στα κράτη με την κυκλοφορία στα δεξιά.
Εκδοχές αμαξώματος
Το αμάξωμα του Type A ήταν διαθέσιμο σε δύο μήκη και πολλές παραλλαγές. Το μακρύτερο παραγόταν ως:
thumb|right|Citroën Type A Torpedo του 1919.
Το κοντό, που τελικώς καταργήθηκε στις αρχές του έτους 1920, παραγόταν ως:
Παραγωγή και τιμές
thumb|right|Η γραμμή παραγωγής του Citroën Type A στο Παρίσι.
Η παραγωγή του Type A ξεκίνησε τον Μάιο του 1919 στο Παρίσι και κυκλοφόρησε στην αγορά τον Ιούνιο, ενώ η πρώτη παράδοση του μοντέλου έγινε στις 7 Ιουλίου 1919. Το πρώτο έτος κυκλοφορίας, το στάνταρ Type A κόστιζε 7.950 γαλλικά φράγκα, τιμή εξαιρετικά χαμηλή για τα τότε δεδομένα. Ένα χρόνο μετά, το 1920, είχε φτάσει την τιμή πώλησης των 12.500 φράγκων, λόγω του πληθωρισμού και της κατάργησης της έκδοσης με το κοντό μεταξόνιο, ενώ οι πολυτελέστερες εκδόσεις του έφταναν έως και τα 18.000 φράγκα.
Μετά το κάπως αργό ξεκίνημα των πρώτων λίγων μηνών, οι ρυθμοί της παραγωγής του μοντέλου επιταχύνθηκαν ραγδαία, με αποκορύφωμα το έτος 1920, όταν η συνολική ετήσια παραγωγή ξεπέρασε τα 20.000 αντίτυπα. Με ρυθμό παραγωγής που έφτασε έως και τα 100 αυτοκίνητα την ημέρα, η Citroën έφερε για πρώτη φορά στην Ευρώπη την επαναστατική καινοτομία στον τρόπο παραγωγής των αυτοκινήτων, που είναι γνωστή ως μαζική παραγωγή. Σε παγκόσμια κλίμακα, η καινοτομία αυτή είχε ξεκινήσει στις ΗΠΑ από την Ford, με το εξαιρετικά δημοφιλές μοντέλο Ford Model T το 1908. Σημειωτέον ότι ο Αντρέ Σιτροέν είχε προσωπικά μελετήσει τη διαδικασία της αλυσίδας κατασκευής του, σε σχετικό ταξίδι στο Ντιτρόιτ το 1912 και κατασκεύαζε τα μοντέλα του στο πρότυπο της παραγωγής του Ford Model T, με γραμμή συναρμολόγησης.
Ως αποτέλεσμα, ήταν το πρώτο στη ιστορία ευρωπαϊκό αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής. Παράλληλα, εξαιτίας του μειωμένου κόστους της μαζικής παραγωγής, ήταν και το πρώτο ευρωπαϊκό μοντέλο χαμηλού κόστους με πλήρη εξοπλισμό για την τότε εποχή, καθώς έφερε στάνταρ μίζα (ηλεκτρικό εκκινητή), ηλεκτρικούς προβολείς εμπρός και πίσω, πλήρες καπό, ρεζέρβα κ.α. Μάλιστα προσέφερε και έξτρα μπροστινά και πίσω φλας, κάτι ιδιαίτερα σπάνιο για τα τότε δεδομένα.
Αντικατάσταση του Type A
thumb|right|Citroën Type A Conduite Intérieure (4-πορτο [[Σεντάν (αυτοκίνητο)|σεντάν), αλλά με ανοιχτή την οροφή.]]
Η παραγωγή του Citroën Type A έληξε τον Δεκέμβριο του 1921. Συνολικά παρήχθησαν 24.093 αντίτυπα, νούμερο ιδιαίτερα μεγάλο για τα δεδομένα της τότε εποχής. Αντικαταστάθηκε από το Citroën Type B2, που είχε αρχίσει να παράγεται ήδη από τον Μάιο του 1921.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Type A Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα
Δημωνύμιο
Το δημωνύμιο ή δημώνυμο αντιδάνειο του demonym (/dɛmənɪm/) από το δῆμος και ὄνομα) είναι λέξη προσδιοριστική της καταγωγής ή της κατοίκησης συγκεκριμένου χώρου και προέρχεται από το όνομα του συγκεκριμένου τόπου . Είναι πρόσφατος σχετικά όρος όρος που αντικαθιστά σταδιακά το gentilic (Λατινικά + αγγλική κατάληξη -ic), φυλετικός, που χρησιμοποιείτο από το αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης ως φυλετικός προσδιορισμός. Παραδείγματα δημωνυμίων είναι το Κινέζος για τους ιθαγενείς της Κίνας, το Σουαχίλι για τους ιθαγενείς της ακτής Σουαχίλι και Αμερικανός για τους ιθαγενείς των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ή ενίοτε για τους ιθαγενείς και των δύο αμερικανικών ηπείρων).
Στην αγγλική γλώσσα περιλαμβάνονται δημωνύμια σε επίπεδο χώρας - όπως Αιθίοπας, Γουατεμαναλός, Ιάπωνας και Γάλλος. Περιλαμβάνει επίσης και δημωνύμια κατώτερου γεωγραφικού προσδιορισμού, όπως τα "Seoulite", για να προσδιορίσει τον κάτοικο της Σεούλ, με τον ίδιο τρόπο που το «Αθηναίος» προσδιορίζει τον κάτοικο ή/και τον δημότη Αθηνών, το «Wisconsinite», τον κάτοικο του Γουισκόνσιν το «Chicagoan» για τον κάτοικο του Σικάγου κ.ά. . Ορισμένες μεγάλες πόλεις, όπως το Περθ στην Αυστραλία, και πολλά άλλα μέρη, δεν έχουν συχνά χρησιμοποιούμενη και αποδεκτή ονομασία, κάτι που αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση για την εν λόγω έρευνα δημωνυμίων.
Επίσης, τα δημωνύμια πρέπει να θεωρούνται υποκατηγορία των επιθέτων και ουσιαστικών που χρησιμοποιούνται ως ονομασίες προέλευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σημασιολογία Κατηγορία:Τύποι λέξεων
Γαρίπα Ηρακλείου
Η Γαρίπα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου. Απέχει από το Ηράκλειο 44,7 χλμ. Οι κάτοικοι έχουν την ελαιοκομία ως κύρια ασχολία. Στην κοινότητα ανήκει και ο οικισμός Δραπέτι.
Ρογήρος Βερνάρδος Γ΄ της Φουά
Ο Ρογήρος-Βερνάρδος Γ΄, γαλλ. Roger Bernard III (1243 - 3 Μαρτίου 1302) πό τον Οίκο των Φουά ήταν κόμης της Φουά (1265-1302).
Γαρίπα Ηρακλείου
Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στα δύο χωριά εξυπηρετείται από το περιφερειακό ιατρείο, που εδρεύει στη Γαρίπα. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Γαρίπας ιδρύθηκε το 1979 και αγωνίζεται στη A΄ κατηγορία της Ενώσεως Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου (Ε.Π.Σ.Η).
Ρογήρος Βερνάρδος Γ΄ της Φουά
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Ρογήρου Δ΄ κόμη της Φουά και της Μπρουνισσένντε, κόρης τού Ραμόν Η΄ υποκόμη τού Καρδόνα.
Γαρίπα Ηρακλείου
Στο χωριό υπάρχει μία Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία, με συναθροίσεις των πιστών της. Ο κεντρικός Ορθόδοξος ναός είναι της Αγίας Αικατερίνης.
Ρογήρος Βερνάρδος Γ΄ της Φουά
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1252 τη Μαργαρίτα της Μονκάδα, πρώτη κόρη τού Γκαστόν Ζ΄ υποκόμη τού Μπεάρν και είχε τέκνα:
Γαρίπα Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία Γαρίπα οφείλεται πιθανότατα σε επώνυμο του πρώτου οικιστή. Παρόμοιο επώνυμο υπάρχει και στις μέρες μας. Με το ίδιο όνομα συναντάμε και άλλους οικισμούς σε άλλους νομούς της Κρήτης. Δεν είμαστε όμως σε θέση να μιλήσουμε με βεβαιότητα για την προέλευση του ονόματος παρά το γεγονός ότι μαρτυρείται όνομα Garipu σε έγγραφα του 1368.
Ρογήρος Βερνάρδος Γ΄ της Φουά
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Γαρίπα Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Παλαιότερα εκεί που βρίσκεται η Γαρίπα υπήρχαν δύο οικισμοί, η Απάνω και η Κάτω Γαρίπα (καταγράφονται σε αρσενικό γένος- Γαρίπας- σε αιγυπτιακή απογραφή). Στην περιφέρειά της ανήκε και το εξαφανισμένο σήμερα χωριό, Κατσικάλι. Το Κατσικάλι αναφέρεται σε απογραφή το 1577 και τους επόμενος αιώνες, ως το 1940. Το 1583 αναφέρεται η Γαρίπα με το όνομα Garippa με 106 κατ. (Καστροφ. Κ96). Στην απογραφή του 1583 ως Drapetti βλέπουμε και το Δραπέτι (Καστροφύλακας, Κ96). Νωρίτερα, γίνεται μνεία στο Δραπέτι σε έγγραφο του 1271 και στη Γαρίπα σε έγγραφο του 1394. Το Δραπέτι ανήκε στην Κοινότητα Καλυβίων μέχρι το 1940. Επί Τουρκοκρατίας, το χωριό είχε αποκλειστικά μουσουλμανικό πληθυσμό. Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού έχουν καταγωγή από το Λασίθι και τη Μικρά Ασία.
Δείτε Κοινότητα Γαρίπας
Παραπομπές
Γαριπα Γαριπα Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Σειρήνα της Κανόσα
Η Σειρήνα της Κανόσα που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Κανόσα της Ιταλίας.
Περιγραφή
Είναι αγαλμάτιο από τερακότα. Αναπαριστά Σειρήνα με σώμα γυναίκας, φτερούγες στους ώμους και πόδια και ουρά πουλιού. Κρατάει κιθάρα στο αριστερό. Στέκει όρθια με το δεξί χέρι υψωμένο πάνω από το κεφάλι με καταθλιπτική διάθεση.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο του 4ου αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής
Κράαλ (φράχτης)
thumb|300px|Ένα τυπικό κράαλ, πλησίον του [[Μπουλαουάιο τον 19ο αιώνα.]] Το Κράαλ (Kraal) (στα Αγγλικά εκτός από kraal λέγεται επίσης craal ή kraul), είναι μια λέξη από τα Αφρικάανς και την Ολλανδική γλώσσα (και που χρησιμοποιείται επίσης στα Αγγλικά της Νότιας Αφρικής) σε μια περίφραξη για βοοειδή ή άλλα ζώα, που βρίσκεται μέσα σε ένα Αφρικανικό οικισμό ή χωριό που περιβάλλεται από έναν αγκαθωτό φράκτη, ένα φράκτη από πασσάλους, τοίχο από λάσπη ή άλλη περίφραξη, σε πρόχειρη κυκλική μορφή. Είναι παρόμοιο με μια περίφραξη της μπόμα στην Ανατολική ή την Κεντρική Αφρική.
Στο Κουρασάο, μια άλλη Ολλανδική αποικία, η περίφραξη λεγόταν "κοράαλ ("koraal"), το οποίο στα Papiamentu μεταφράζεται σε "κούρα" ("kura") (σε χρήση ακόμα και σήμερα, για οποιοδήποτε κλειστό χώρο, όπως ένα κήπο).
Ετυμολογία
Στην Ολλανδική γλώσσα, ένα κράαλ είναι ένας όρος που προέρχεται από την Πορτογαλική λέξη curral, συγγενές με την Ισπανική λέξη corral, η οποία εισήλθε στα Αγγλικά, ξεχωριστά. Στην Ανατολική και την Κεντρική Αφρική, η ισοδύναμη λέξη για την περίφραξη του ζωικού κεφαλαίου είναι η "μπόμα", αλλά αυτή έχει πάρει ευρύτερες έννοιες.
Σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Αφρικής, ο όρος "kraal" χρησιμοποιείται στον προσκοπισμό, αναφερόμενος στον Αρχηγό Προσκόπων της ομάδας.
Αγροτικό σπίτι
Ο όρος αναφέρεται κυρίως στον τύπο των διάσπαρτων αγροτικών σπιτιών-μικρών Αφρικανικών οικισμών, χαρακτηριστικό του λαού Nguni της Νότιας Αφρικής. Παρά το γεγονός ότι από την περίοδο της αποικιοκρατίας, οι Ευρωπαίοι Νοτιοαφρικανοί και ιστορικοί, αναφέρονται συνήθως σε ολόκληρο τον οικισμό ως κράαλ (φράχτης-μαντρί), οι εθνολόγοι έχουν από καιρό αναγνωρίσει ότι η σωστή αντικειμενική του αναφορά, είναι η περιοχή μαντρώματος των ζώων, εντός μιας αγροικίας. Σύγχρονοι εθνογράφοι καλούν τις πολλές ανθρώπινες κατοικίες εντός μιας αγροικίας (Xhosa: umzi, Ζουλού: umuzi, Σουάζι: umuti) (ενικός indlu· πληθυντικός Xhosa και Ζουλού izindlu, Σουάζι: tindlu).
Οι στάνες των ζώων και οι περιφράξεις που κατασκευάσθηκαν ειδικά για αμυντικούς σκοπούς, επίσης ονομάζονται "κράαλ" ("kraals").
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τοπική Αυτοδιοίκηση Κατηγορία:Ανθρώπινα ενδιαιτήματα Κατηγορία:Οχυρώσεις
Επιχείρηση Μέρλιν
Ιστορικό
Στο βιβλίο του State of War, ο συγγραφέας και ο ανταποκριτής ειδήσεων των New York Times Τζέιμς Ρίσεν αναφέρει ότι η CIA επέλεξε έναν συνταξιούχο Ρώσο πυρηνικό επιστήμονα για να παρέχει σκόπιμα ελαττωματικά σχέδια πυρηνικών κεφαλών στους Ιρανούς αξιωματούχους τον Φεβρουάριο του 2000.
Σύμφωνα με έγγραφα της CIA, η αναζήτηση ενός κατάλληλου Ρώσου πυρηνικού επιστήμονα με μηχανικό υπόβαθρο στην πυρηνική φυσική και την παραγωγή ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1996. Η αμοιβή για τον Ρώσο επιστήμονα που επιλέχθηκε από την CIA τον Αύγουστο του 1994 ήταν ένας μηνιαίος μισθός 5.000 δολάρια (συν έξοδα ταξιδιού) το 1997 και το 1998, ο οποίος αυξήθηκε στα 6.000 δολάρια από τον Φεβρουάριο του 1999. Το επιλεγμένο εξάρτημα όπλων βασίστηκε στο ρωσικό TBA-480 Fire Set (Αυτόματο μπλοκ υψηλής τάσης), το οποίο τροποποιήθηκε σε μια προσπάθεια να το κάνει «θανατηφόρο ελαττωματικό». Η CIA υπολόγισε ότι το TBA-480 Fire Set, το οποίο είχε αναπτυχθεί στο Πρόγραμμα Arzamas-16, ήταν 20 χρόνια πιο προχωρημένο από οτιδήποτε χρειαζόταν για να τεθεί σε λειτουργία ένα πυρηνικό όπλο πρώτης γενιάς. Μετά την παράδοση των σχεδίων στο Ιράν στις 3 Μαρτίου 2000, η CIA επέκτεινε την απασχόληση του Ρώσου επιστήμονα τουλάχιστον μέχρι και τον Μάρτιο του 2003, με την προϋπόθεση να μεταφέρει τα ελαττωματικά σχέδια TBA-480 σε άλλη χώρα που είναι ύποπτη για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων.
Ο Ρίσεν έγραψε στο βιβλίο του ότι ο Πρόεδρος Κλίντον είχε εγκρίνει την επιχείρηση και ότι η κυβέρνηση Μπους ενέκρινε αργότερα το σχέδιο. Ωστόσο μια πρώιμη δημοσίευση των στοιχείων σχετικά με την επιχείρηση Μέρλιν από τους New York Times το 2003, εμποδίστηκε από την παρέμβαση την Σύμβουλο της Εθνικής Ασφαλείας Κοντολίζα Ράις η οποία απευθύνθηκε στον εκτελεστικό συντάκτη της εφημερίδας Χάουελ Ρέινς.
Πρόωρο τέλος
Η «Επιχείρηση Μέρλιν» μπήκε σε εφαρμογή όταν ο Ρώσος επιστήμονας (πράκτορας της CIA) παρατήρησε ατέλειες στα σχέδια και το είπε στους Ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες. Αντί να καταστρέψει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ο Ρίσεν ισχυρίζεται, ότι η «Επιχείρηση Μέρλιν» μπορεί να το επιτάχυνε παρέχοντας χρήσιμες πληροφορίες καθώς μόλις εντοπίζονταν τα ελαττωματικά σχέδια, αυτά θα μπορούσαν να συγκριθούν με άλλες πηγές, όπως αυτές που υποτίθεται ότι είχαν παρασχεθεί στο Ιράν από τον AQ Khan.
Κατηγορία, καταδίκη πρώην αξιωματικού της CIA
Στα τέλη του 2010, ο πρώην αξιωματικός της CIA Τζέφρεϊ Στέρλινγκ κατηγορήθηκε ότι υπήρξε η πηγή για μερικές από τις πληροφορίες στο βιβλίο του Ρίσεν, και παραπέμπθηκε σε δίκη για κατασκοπεία, τον Ιανουάριο του 2015. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 3 1 ⁄ 2 χρόνια φυλάκιση.
Θεισόα Ηλείας
Η Θεισόα είναι χωριό της Ηλείας στα νότια του νομού κοντά στην αρχαία πόλη Θεισόα όπου οφείλει και το όνομα του. Βρίσκεται χτισμένο στους πρόποδες του Λύκαιου όρους στα σύνορα των νομών Ηλείας και Αρκαδίας και συνδέεται οδικά με την Μεγαλόπολη και την Ανδρίτσαινα.
Ιστορία
Πρώτος οικιστής του χωριού αναφέρεται ο Λάβδας, βυζαντινός άρχοντας που του δόθηκε η περιοχή τιμάριο. Από αυτόν απέκτησε και το πρώτο της όνομα «Λάβδα». Αργότερα οι βυζαντινοί οχύρωσαν την ακρόπολη της αρχαίας πόλης σε κάστρο, το 1200 μ.χ. αναφέρεται γύρω από το κάστρο πλούσια κωμόπολη. Το 1209 την κατέλαβε ο βαρώνος της Καρύταινας Ούγος ντε Μπρυγέρ ο οποίος έχτισε στο κάστρο τον ναό της Αγίας Ελένης όπου πήρε και το όνομα του, Κάστρο της Αγίας Ελένης. Το 1302 οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής επαναστάτησαν και με την βοήθεια τους κατέλαβε το κάστρο ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.
Επί ενετοκρατίας αναφέρεται σε απογραφές και κατά την Β΄ τουρκοκρατία στην περιοχή δρούσαν κλεφταρματωλοί, αναφέρεται η οικογένεια Τσιλίκα και ο Αγγελής Λαβδιώτης. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο κλεφταρματωλός Τσιλίκας σκότωσε στου Λάβδα έφιππο οθωμανικό απόσπασμα με αποτέλεσμα οι κάτοικοι του να φύγουν για το χωριό Σκάλα Οιχαλίας. Πολλοί από αυτούς αργότερα επέστρεψαν στο χωριό.
Στην επανάσταση του 1821 οι Λαβδαίοι πήραν μέρος στις Μάχες του Λάλα, στην Μάχη του Αλφειού και αλλού. Τον Μάρτιο του 1821 στην περιοχή έγινε η Μάχη του Αγίου Αθανασίου που έλειξε με νίκη των Ελληνων.
Διοικητική ιστορία
Το 1833 η Λάβδα γίνεται έδρα του νεοσύστατου Δήμου Θείσης του Νομού Μεσσηνίας έως το 1840 που ο δήμος καταργήθηκε και η Λάβδα αποτέλεσε χωριό του Δήμου Ανδρίτσαινας. Το 1912 γίνεται έδρα της κοινότητας Λάβδα που το 1915 μετονομάζεται ο οικισμός και η κοινότητα σε Θεισόα πάντα του νομού Μεσσηνίας.
Το 1939 το χωριό και η κοινότητα Θεισόας αποσπάτε από τον νομό Μεσσηνίας στον νομό Ηλείας. Το 1997 καταργείται η κοινότητα και το χωριό γίνεται διαμέρισμα του δήμου Ανδρίτσαινας του νομού Ηλείας, και το 2010 προσαρτάται στον δήμο Ανδρίτσαινας Κρεστένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Πατάνι
Το Πατάνι είναι πόλη της Ταϊλάνδης, πρωτεύουσα της ομώνυμης Επαρχίας Πατάνι, κοντά στα σύνορα με τη Μαλαισία. Η πόλη έχει πληθυσμό 44.353 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2018.
Το Πατάνι είναι η νοτιότερη πόλη της Ταϊλάνδης, ευρισκόμενη 1.056 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας Μπανγκόκ. Το παλαιότερο ιστορικό κέντρο του ομώνυμου Βασιλείου Πατάνι ή Σουλτανάτου του Πατάνι, που κατελάμβανε όλη την περιοχή, βρισκόταν μερικά χιλιόμετρα ανατολικά της σημερινής πόλεως. Η παλαιότερη πόλη Πατάνι καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε από τους Σιαμέζους το 1785 και στη συνέχεια χτίστηκε ένα νέο κέντρο πόλεως στην παρούσα θέση. Η αρχική τοποθεσία του Πατάνι ήταν κοντά στο Μπαν Κρου Σε ή στο Καμπόνγκ Κέρσικ, όπου βρίσκεται το τζαμί Κρούε Σε.
Η τοπική διάλεκτος της μαλαϊκής γλώσσας αποκαλείται «μαλαϊκή του Πατάνι», ή «μαλαϊκή Κελάνταν-Πατάνι» ή (στα ταϊλανδικά) «γιάβι».