cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καζίνο (ταινία)
Υπόθεση
Το αφεντικό της μαφίας Ρέμο Γκάτζι, θα στείλει στον Σαμ τον παιδικό του φίλο και εκτελεστή, Νικ Σαντόρο, τον αδελφό του Νικ, Ντομινίκ Σαντόρο και τον έμπιστο συνεργάτη του, Φράνκι Μαρίνο για την προστασία του Σαμ και την συνολική διαχείριση του Καζίνου. Ο ασταθής φαύλος και νευρικός Νικ, σύντομα θα πάρει την απαγόρευση εισόδου σε κάθε καζίνο στο Λας Βέγκας  και το όνομά του θα βρίσκεται στη μαύρη λίστα. Έτσι, μαζί με τον Ντομινίκ και τον Φράνκι θα συγκεντρώσει την δικιά του συμμορία και θα αρχίσουν να πραγματοποιούν δικές τους ληστείες και διαρρήξεις.
Ο Σαμ θα συναντήσει και θα ερωτευθεί μια πρώην πόρνη, την Τζίντζερ Μακένα. Μετά από λίγους μήνες της σχέσης τους η Τζίντζερ θα μείνει έγκυος στην κόρη τους και παντρεύονται, αλλά ο γάμος τους θα περάσει κρίση, εξαιτίας της απληστίας και της αγάπης της Τζίντζερ για τον πρώην φίλο της, Λέστερ Ντάιμοντ που από καλλιτέχνης έγινε προαγωγός. Ο Λέστερ θα ξυλοκοπηθεί άγρια από τον Σαμ και τον Νικ αφού προηγουμένως θα εξαπατήσει μαζί με την Τζίντζερ τον Σαμ, κλέβοντας του κάποια χρήματα που υπήρχαν σε τραπεζική θυρίδα. Στο μεταξύ η Τζίντζερ αρχίζει να πίνει και ο Σαμ ανησυχεί για το παιδί τους, οδηγώντας τους σε δημόσιους καβγάδες. Έτσι η Τζίντζερ στρέφεται για παρηγοριά στον Νικ κάνοντας περιστασιακή σχέση μαζί του. Το 1980, ο Σαμ κάνει εχθρό τον πολιτειακό επίτροπο Πατ Γουέμπ εξαιτίας του γαμπρού του Ντον Γουάρντ. Όταν ο Σαμ αρνείται στον Γουάρντ να μπει στο Καζίνο για να παίξει, ο Γουέμπ θα αφαιρέσει την αίτηση άδειας του Σαμ, αναγκάζοντάς τον να αντιμετωπίσει μια ακρόαση για την άδεια τυχερών παιχνιδιών του, ενώ κρυφά η μαφία αποσύρει τον Σαμ από το διοικητικό συμβούλιο του Καζίνο. Ο Σαμ κατηγορεί για το περιστατικό την απερισκεψία του Νίκι, και οι δύο μετά θα συναντηθούν στην έρημο με τον Σαμ να προσπαθεί να πείσει τον Νίκι να φύγει απο το Λας Βέγκας.
Κουρασμένος με τον αλκοολισμό της Τζίντζερ, ο Σαμ επιδιώκει τελικά το διαζύγιο μαζί της. Η Τζίντζερ τότε απαγάγει την κόρη τους, Έιμι, και την παίρνει στο Λος Άντζελες σχεδιάζοντας να φύγει στην Ευρώπη μαζί της και με τον Λέστερ. Ο Σαμ πείθει την Τζίντζερ να γυρίσει πίσω με την Έιμι, και στη συνέχεια την επιπλήττει για κλοπή των χρημάτων του και την απαγωγή της κόρης τους. Αφού κρυφακούει την Τζίντζερ να μιλάει στο τηλέφωνο για τη δολοφονία του, ο Σαμ την διώχνει με τις κλωτσιές έξω από το σπίτι, αλλά σύντομα αλλάζει γνώμη. Η Τζίντζερ τότε πλησιάζει τον Νίκι για βοήθεια ώστε να πάρει τα τιμαλφή της από τον Σαμ και την κοινή θυρίδα τους. Ο Σαμ το ανακαλύπτει αυτό, αφού διαπίστωσε ότι η Έιμι είναι δεμένη στο κρεβάτι της, με την Τζίντζερ, να βρίσκεται εκείνη την στιγμή με τον Νίκι στο εστιατόριο του. Ο Σαμ τότε διώχνει οριστικά την Τζίντζερ, και τελειώνει την φιλία του με τον Νίκι.
Με τη μαφία τώρα να είναι έξω από το Λας Βέγκας και τα παλιά καζίνο να αγοράζονται από μεγάλες εταιρείες και να κατεδαφίζονται και να κατασκευάζονται νέα ως τουριστικά αξιοθέατα, ο Σαμ μοιρολογεί λέγοντας ότι το Λας Βέγκας δεν θα είναι πια το ίδιο όπως όταν η Μαφία είχε τον έλεγχο. Ο Σαμ Ρόθσταιν αποσύρεται στη συνέχεια στο Σαν Ντιέγκο και συνεχίζει να ζει σαν ένας αθλητικός μπουκμέικερ για τη μαφία, μονολογώντας στο τέλος, «ακριβώς πίσω όπου ξεκίνησα».
Ανάπτυξη
Το καζίνο βασίζεται στο βιβλίο Καζίνο: Αγάπη και τιμή στο Λας Βέγκας του αστυνομικού ρεπόρτερ της Νέας Υόρκης Νίκολας Πιλέγκι. Η έρευνα για το Καζίνο ξεκίνησε όταν ο δημοσιογράφος και σεναριογράφος Νίκολας Πιλέγκι διάβασε ένα άρθρο του 1980 από την εφημερίδα Las Vegas Sun σχετικά με την σχέση μεταξύ του Φρανκ Λέφτι Ρόζενταλ μιας φιγούρας στα καζίνο και της συζύγου του Τζέρι Μαγκί, πρώην στριπτιζέζ χορεύτρια. Αυτό έδωσε στον Πιλέγκι την ιδέα να επικεντρωθεί σε ένα νέο βιβλίο σχετικά με την αληθινή ιστορία της υπεξαίρεσης χρημάτων από την μαφία στο Λας Βέγκας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, όταν σταμάτησε η κινηματογράφιση της ταινίας Τα Καλά Παιδιά (Goodfellas) (του οποίου το σενάριο συν-έγραψε με τον Σκορσέζε).
Το φανταστικό θέρετρο Τανζιέρς αντανακλούσε την ιστορία του καζίνο Stardust, το οποίο είχε αγοράσει η Argent Corporation το 1974 χρησιμοποιώντας δάνεια από το Ταμείο Συντάξεων των Οδηγών Φορτηγών Teamsters. Η Argent Corporation ανήκε στον Άλεν Γκλικ, αλλά το καζίνο πιστεύεται ότι ελέγχονταν από διάφορες οικογένειες του οργανωμένου εγκλήματος από τις Μεσοδυτικές Πολιτείες. Κατά τα επόμενα έξι χρόνια, η Argent Corporation υπεξαίρεσε μεταξύ 7 και 15 εκατομμυρίων δολαρίων χρησιμοποιώντας εικονικούς ισολογισμούς. Αυτή η επιχείρηση υπεξαίρεσης, όταν αποκαλύφθηκε από το FBI, ήταν η μεγαλύτερη που είχε γίνει ποτέ και είχε σαν αποτέλεσμα την σύλληψη και καταδίκη ορισμένων αφεντικών του οργανωμένου εγκλήματος.
Ο Πιλέγκι επικοινώνησε με τον Σκορσέζε για να έχει το προβάδισμα της σκηνοθεσίας, το οποίο έγινε γνωστό ως Καζίνο. Ο Σκορσέζε εξέφρασε ενδιαφέρον, αποκαλώντας την «ιδέα επιτυχίας, χωρίς όρια». Ο Πιλέγκι ήθελε να κυκλοφορήσει το βιβλίο και στη συνέχεια να επικεντρωθεί σε μια προσαρμογή ταινίας, αλλά ο Σκορσέζε τον ενθάρρυνε να «αντιστρέψει τη σειρά».
Οι Σκορσέζε και Πιλέγκι συνεργάστηκαν στο σενάριο για πέντε μήνες, προς το τέλος του 1994. Οι πραγματικοί χαρακτήρες αναμορφώθηκαν, όπως ο Φρανκ Λέφτι Ρόζενταλ η Τζέρι Μαγκί, ο Άντονι Σπιλότρο και ο αδελφός του Σπιλότρο Μάικλ. Ορισμένοι χαρακτήρες συνδυάστηκαν και τμήματα της ιστορίας τέθηκαν στο Κάνσας Σίτι αντί για το Σικάγο. Ο πραγματικός μαφιόζος που έγινε στη συνέχεια μάρτυρας Φρανκ Κουλιότα ενέπνευσε τον χαρακτήρα του Φρανκ Μαρίνο (τον υποδύθηκε ο Φρανκ Βίνσεντ), και υπηρέτησε ως τεχνικός σύμβουλος για την ταινία καθώς έπαιξε επίσης έναν ρόλο στην ταινία ως εκτελεστής.
Κινηματογράφιση
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν το βράδυ στο καζίνο Ριβιέρα στο Λας Βέγκας, με την είσοδο από το κοντινό και παλιό Landmark Hotel για να αναπαράγει το φανταστικό Τάνζιερς. Σύμφωνα με την παραγωγό Μπάρμπαρα Ντε Φίνα, δεν είχε νόημα να χτίσεις ένα σκηνικό αν το κόστος ήταν το ίδιο για να χρησιμοποιήσεις ένα πραγματικό. Η εναρκτήρια σκηνή, με το αυτοκίνητο του Σαμ να εκρήγνυται, γυρίστηκε τρεις φορές και η τρίτη λήψη χρησιμοποιήθηκε για την ταινία. Ο Σάουλ Μπας έκανε την μουσική, που ήταν και η τελευταία του δουλειά. Όταν υποβλήθηκε για πρώτη φορά στο MPAA, η ταινία έλαβε μια βαθμολογία NC-17 λόγω των απεικονίσεων βίας. Έγιναν αρκετές τροποποιήσεις προκειμένου να μειωθεί η βαθμολογία σε R.
Μουσική
Ο Στίβεν Τόμας Ερλιβάιν από το Allmusic στην κριτική του για την μουσική της ταινίας αναφέρει πως:''Το soundtrack για το επικό γκανγκστερικό φιλμ Καζίνο του Μάρτιν Σκορσέζε από τη δεκαετία του '70 είναι τόσο μεγάλο όσο η ταινία. Κατασκευασμένο από τον Ρόμπι Ρόμπερτσον, το άλμπουμ συνδυάζει την γκάμα από την Ποπ μέχρι τα Μπλουζ και το rock & roll, με μια μεγάλη ποικιλία κλασικών κομματιών και ερμηνευτών''.
Κριτικές
Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία τέσσερα από τα τέσσερα αστέρια του, δηλώνοντας ότι «η συναρπαστική νέα ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε Καζίνο δείχνει πολλά για τη σχέση της Μαφίας με το Λας Βέγκας. Όπως ο Νονός, μας κάνει να νιώθουμε σαν να κρυφακούμε σε ένα μυστικό μέρος». Προσθέτοντας, «Σε αντίθεση με άλλες ταινίες για την μαφία (Κακόφημοι Δρόμοι και Τα Καλά Παιδιά), το Καζίνο του Σκορσέζε ασχολείται τόσο με την ιστορία όσο και με την πλοκή και τον χαρακτήρα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λας Βέγκας Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μάρτιν Σκορσέζε Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λας Βέγκας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Νικόλαος Φραγκίσκος της Λωρραίνης
Ο Νικόλαος-Φραγκίσκος (Nicolas-François de Lorraine, 6 Δεκεμβρίου 1609 – 25 Ιανουαρίου 1670) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1634 - 1661).
Βιογραφία
Ήταν ο μικρότερος γιος του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Λωρραίνης και της Χριστίνας, κόρης του Παύλου κόμη του Ζαλμ.
Γεννήθηκε ανήμερα την εορτή του Αγ. Νικολάου, γι´αυτό ονομάστηκε Νικόλαος προς τιμή του αγίου. Ως μικρότερος γιος δεν προοριζόταν για τη διοίκηση του δουκάτου, ακολούθησε εκκλησιαστικές σπουδές, σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Πον-α-Μουσσόν (Pont-à-Mousson) (1622 - 1629) και επέστρεψε στο Νανσύ τον Ιούνιο του 1629. Η διατριβή του εκτυπώθηκε στην Ολλανδία (1629) με μια αφιέρωση στον πάπα Ουρβανό Θ΄. Το 1627 προήχθη σε Καρδινάλιο, αλλά το 1634 ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος -ύστερα από τη Γαλλική επίθεση με επικεφαλής τον καρδινάλιο Ρισελιέ- αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να του δώσει τη διοίκηση του δουκάτου, οπότε και ο πάπας τον αποκήρυξε από καρδινάλιο. Ο λόγος ήταν ότι ο αδελφός του υποστήριζε τον αντίπαλο του Ρισελιέ στη Γαλλία Γκαστόν της Ορλεάνης. Παρέμεινε στη θέση του δούκα ως το 1661 οπότε παραιτήθηκε παραχωρώντας ξανά το δουκάτο στον μεγάλο αδελφό του Κάρολο.
Οικογένεια
Από τον γάμο του με την εξαδέλφη του Κλαυδία Φραγκίσκη της Λωρραίνης παιδιά του ήταν:
Παραπομπές
Νικολαος Φραγκισκος Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Βιγιένα
Η Βιγιένα (στα ισπανικά Villena) είναι πόλη της Ισπανίας στην Περιφέρεια της Βαλένθια. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας του Αλικάντε, σε μέσο υψόμετρο 504 μέτρα και το έδαφος της καλύπτει 345,6 τ.χλμ. Το 2008 ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν σε 34.928 κατοίκους.
Στην Βιγιένα υπήρχε ένας σημαντικός οικισμός της Εποχής του Ορείχαλκου, το Cabezo Redondo (Στογγυλό Λοφίσκο), και σχετικά με αυτό, ο αρχαιολόγος José María Soler βρήκε τον Θησαυρό της Βιγιένα, τον δεύτερο μεγαλύτερο θησαυρό φτιαχμένο από χρυσάφι της Ευρώπης. Η πόλη εμφανίστηκε σητη σημερινή της θέση στην εποχή του Αλ-Ανδαλούς, και έγινε σημαντική περιοχική προτεύουσα. Μετά από την Ανακατάκτηση, η Βιγιένα υπήρχε επικυριαρχία. Από τότε, η σημαντικότητα της πόλης μειώθηκε, αλλά έμιναν πολλά μνημία της εποχής· το κάστρο του Μαρκησίου, δύο γοτθικές εκκλησίες, ή το δημοτικό παλάτι, μεταξύ των άλλων.
Βρίσκονται στην Βιγιένα επίσης διαφορετικά μουσεία, ώπος το Αρχαιολογικό Μουσείο Χοσέ Μαρία Σολέρ, το Γλυπτικό Μουσείο Ναβάρρο Σανταφέ (Navarro Santafé), το Εορτικό Μουσείο και το Μουσείο των Μποτίχων, ένα από τους λίγους που υπάρχουν.
Πέτρος Αλκυόνιος
Ο Πέτρος Αλκυόνιος (Pietro Alcionio ή Petrus Alcyonius, περ. 1487 – 1527) ήταν Ιταλός ουμανιστής και κλασικιστής λόγιος από τη Βενετία, υπό την προστασία του Πάπα Κλήμεντα Ζ΄. Είναι γνωστός ως ο μεταφραστής του Αριστοτέλη στα λατινικά. Τραυματίστηκε στη διάρκεια της Λεηλασίας της Ρώμης (1527) και πέθανε αργότερα τον ίδιο χρόνο.
Βιογραφία
Η καταγωγή του είναι άγνωστη. Μία επιστολή του Έρασμου από τα 1516, όπου επαινείται η ευφράδεια του Αλκυόνιου, αποτελεί την αρχαιότερη σωζόμενη αναφορά στον λόγιο. Ο Αλκυόνιος σπούδασε ελληνική φιλολογία στη Βενετία υπό τον Μάρκο Μουσούρο από την Κάντια. Εργάστηκε ως διορθωτής του τυπογράφου Μανούτιου. Το 1521 εξέδωσε στη Βενετία τη λατινική μετάφραση αρκετών έργων του Αριστοτέλη. Ο Ισπανός λόγιος Σεπούλβεδα βρήκε πολλά λάθη στα έργα αυτά.
Το 1522 ο Αλκυόνιος διορίστηκε καθηγητής Ελληνικών στη Φλωρεντία, υπό την επιρροή του Ιουλίου των Μεδίκων. Ο προστάτης του έγινε Πάπας με το όνομα Κλήμης Ζ΄ και ο Αλκυόνιος τον ακολούθησε στη Ρώμη, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Από τις πολλές μεταφράσεις που έκανε, σώθηκαν μόνο εκείνες του Αριστοτέλη.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί λόγιοι
Δήμος Αμυνταίου
Προέκυψε από την συνένωση των τριών προϋπαρχόντων καποδιστριακών δήμων Αμυνταίου, Φιλώτα και Αετού και των τριών ανεξάρτητων καποδιστριακών κοινοτήτων Λεχόβου, Νυμφαίου και Βαρικού.
Διοικητική οργάνωση
Οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες και ο πληθυσμός (απογραφή 2011) του δήμου Αμυνταίου είναι:
Οικισμοί του δήμου που ανήκουν στις δημοτικές ή τοπικές κοινότητες είναι:
Φυσικό περιβάλλον
Ο δήμος Αμυνταίου βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Φλώρινας και έχει συνολική έκταση 240.141 στρέμματα. Η περιοχή του δήμου χαρακτηρίζεται ορεινή – ημιορεινή με εξαίρεση τα αγροκτήματα του Αμυνταίου και του Ροδώνα, τα οποία είναι κατά κύριο λόγο πεδινά.
Λίμνη Βεγορίτιδα
Η λίμνη Βεγορίτιδα ή Οστρόβου έχει υπερτοπικό χαρακτήρα, καθώς διοικητικά ανήκει στους νομούς Πέλλας και Φλώρινας και στους δήμους Αμυνταίου, Φιλώτα και Βεγορίτιδας. Περιβάλλεται από τα βουνά Βέρνου, Βόρας και Βέρμιο και αποτελεί το χαμηλότερο σημείο του συμπλέγματος των λιμνών Ζάζαρης, Χειμαδίτιδας και Πετρών, των οποίων δέχεται τα νερά μέσα από σύστημα διωρύγων και σήραγγας.
Μαζί με τις άλλες λίμνες της περιοχής αποτέλεσε σημαντικό παραγωγικό πυρήνα, γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκαν οικισμοί από την πρώιμη αρχαιότητα. Αυτό τεκμηριώνεται από τυχαία, επιφανειακά ευρήματα αν και μέχρι στιγμής δεν έχει προωθηθεί συστηματική αρχαιολογική έρευνα. Πέρα από τη στενά παραγωγική της σημασία αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί ένα τόπο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους που προσήλκυε έναν σημαντικό αριθμό επισκεπτών, αποκτώντας με τον τρόπο αυτό μια νέα παραγωγική σημασία σε ένα δεύτερο επίπεδο. Οι απόκρημνες όχθες της αποτελούν ιδανικό καταφύγιο για πλήθος άγριων πουλιών, όπως οι ασπροπάρηδες, οι αετογερακίνες, καθώς και για το παγκοσμίως απειλούμενο κιρκινέζι και έχει χαρακτηρισθεί ως Περιοχή Κοινοτικού Ενδιαφέροντος στο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο Natura 2000. Η λίμνη αποτελεί ιδανικό ψαρότοπο με συνηθέστερα είδη το γριβάδι, τον κορήγονο, τις τούρνες, τις πλατίκες, τους γουλιανούς και τα τσιρόνια.
Λίμνη Πετρών
Η λίμνη των Πετρών όπως και η Βεγορίτιδα δεν μπορεί να συσχετιστεί μόνο με έναν οικισμό. Η σχετικά ρηχή αυτή λίμνη, μέγιστο βάθος 3,5 μ, βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της λίμνης Βεγορίτιδος, με την οποία συνδέεται μέσω διώρυγας και σήραγγας και καταλαμβάνει έκταση 14 χμ2. Το ευρύτερο οικοσύστημα των λιμνών με τους γειτονικούς ορεινούς όγκους και την αμπελουργική ζώνη, συνθέτει το ιδιαίτερο τοπίο της περιοχής, ενώ έχει χαρακτηρισθεί ως Περιοχή Κοινοτικού Ενδιαφέροντος στο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο Natura 2000, λόγω της διαβίωσης περισσότερων από 130 ειδών πουλιών και αρπακτικών με σπανιότερα τη λαγγόνα και τη νανόχηνα. Η ιδιαίτερη σημασία που έχει για την ορνιθοπανίδα η προστασία της μιας από τις τρεις μοναδικές στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποικίες αναπαραγωγής της λαγγόνας και της νανόχηνας οδήγησε τις αρμόδιες υπηρεσίες της Ε.Ε να εντάξουν τη λίμνη των Πετρών στο πρόγραμμα LIFE Προστασία της λαγγόνας και της νανόχηνας.
Ορεινοί όγκοι
Οι ορεινοί όγκοι που περικλείουν το λεκανοπέδιο της περιοχής Αμυνταίου, δημιουργούν, σε συνδυασμό με τις λίμνες Πετρών και Βεγορίτιδα, ένα μοναδικό τοπίο. Το Ραντόσι, το Λελέκι, οι πρόποδες του Βόρα, αλλά και τα μικρότερα βουνά της περιοχής, εκτός από τους εντυπωσιακούς τους σχηματισμούς, αποτελούν χώρους διαβίωσης πτηνών (πέρδικες, σπάνια είδη αρπακτικών κλπ.) και θηλαστικών (λύκοι, αγριογούρουνα, αρκούδες, αλεπούδες κλπ.).
Με την ανάπτυξη του εναλλακτικού τουρισμού έχουν δημιουργηθεί και βελτιώνονται συνεχώς υποδομές για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών, όπως περιπατητικές διαδρομές, χώροι δασικής αναψυχής κλπ, όπου ο επισκέπτης μπορεί να χαρεί την ομορφιά της φύσης.
Ανθρακούχο μεταλλικό νερό
Τη διετία 1916 - 1918, οι συμμαχικές δυνάμεις μαστίζονταν από ελονοσία, δυσεντερίες και ισπανική γρίπη σ’ όλο το μήκος του μακεδονικού μετώπου, σύμφωνα με τον Α.J. MANN, Μ.Α. Ιταλοί και Γάλλοι αντιλήφθηκαν την αξία του ανθρακούχου νερού του Ξινού Νερού, για τις γαστρεντερικές παθήσεις όπως διηγείται ο Θέμης Λιάνης. Ο Τάκης Αλτίνης γράφει:
Γράφει επίσης:
Ο μεγαλοεπιχειρηματίας Αλέξανδρος Χωναίος, με κυριότερο συνεργάτη τον οικονομολόγο και πρώην Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Βορείου Ελλάδος Γεώργιο Αραβόπουλο κάλεσε τον (Κ.;) Αρώνη, καθηγητή γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο οποίος υπέδειξε, όπως κι έγινε, νέα γεώτρηση σε μικρό λοφίσκο στην Β.Δ. πλευρά του χωριού, όπου με επιτελείο μηχανικών, εργολάβων, υδρολόγων κατασκευάσθηκε σύγχρονο εργοστάσιο, ο λοφίσκος ηλεκτροφωτίσθηκε, γενόμενος ορατός από απόσταση πολλών χιλιομέτρων από τον κάμπο του Αμυνταίου. Ο ανάδοχος σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης εκτός από το ετήσιο μίσθωμα κατέβαλε στην κοινότητα και 0,2 δραχμές ανά κιλό πωλουμένου ύδατος.
Η λειτουργία του εργοστασίου υπό τον Αλέξανδρο Χωναίο άρχισε τον Μάιο του 1958 και διήρκησε ως το 1991. Στην αρχή παρήγαγε μόνο εμφιαλωμένο Ξινό Νερό και αργότερα πορτοκαλάδες, λεμονάδες με παραγωγή κατά τους μήνες αιχμής 2.500 κιβώτια ημερησίως των 24 φιαλών το καθένα και προσωπικό σε τρεις βάρδιες των 15-20 εργατριών - εργατών η κάθε μια. Την γνωμάτευση για την πώληση επιπλέον του νερού και πορτοκαλάδων - λεμονάδων είχε κάνει ο τότε καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κώστας Σημίτης, μετέπειτα πρωθυπουργός. Συμπερασματικά, όπως αναφέρει ο Τάκης Αλτίνης:
Σχετικά με τις θεραπευτικές (ευεργετικές) ιδιότητες του «Ξινού Νερού» ασχολήθηκε ο τότε καθηγητής της Υδροθεραπευτικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ε. Φωκάς. Συγκεκριμένα, γράφει στην Ακαδημαϊκή Ιατρική, τεύχος 5 τον Μάιο του 1958 ότι «το νερό «Ξυνό Νερό» ενδείκνυται για δυσπεπτικές καταστάσεις, χρόνιες γαστρίτιδες, γαστρικές ατονίες, εντερικές διαταραχές, ελαφρές ηπατικές ανεπάρκειες, αρθριτισμούς, ελαφρές ουραιμίες, νεφρολιθιάσεις, ψαμμιάσεις και είναι ενισχυτικό του οργανισμού σε ασβέστιο κύηση - παιδική ηλικία».
822 Λαλάγη
Η Λαλάγη (Lalage) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,003. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Δήμος Αμυνταίου
Ανθρακούχο μεταλλικό νερό
Η γεύση του Ξινού Νερού είναι ευχάριστη και ελαφρώς υπόξινη λόγω του ελεύθερου διοξειδίου άνθρακα με ποσότητα 0,6 gr. ανά κιλό νερού που προκαλεί ευφραντικό συναίσθημα και όχι μόνο δεν ερεθίζει τον βλεννογόνο του στομαχιού, αλλά σε περίπτωση που αυτό εκκρίνει χλώριο, εξουδετερώνει το χλώριο. Επίσης όπως μας είπε ο διακεκριμένος καρδιολόγος και εξαιρετικός συγγραφέας Νικήτας Κακκαβάς, «μέσα στο Ξινό Νερό περιέχονται τα μεταλλικά στοιχεία ασβέστιο, μαγνήσιο, κάλιο, νάτριο σε αναλογία που προσειδεάζει στις ανάγκες του ανθρώπινου οργανισμού».
822 Λαλάγη
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λαλάγης εκτιμάται σε 11 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος. Η Λαλάγη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 21 λεπτά.
Δήμος Αμυνταίου
Ανθρακούχο μεταλλικό νερό
Ο Γεώργιος Χατζηκυριάκου, επιθεωρητής σχολείων Μακεδονίας, που μετέπειτα ως υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων το 1926 εγκαινίασε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, σε περιοδεία του το 1905 - 1906 διερχόμενος από το Ξινό Νερό γράφει, «το Εξησού ωνομάσθη ούτω, διότι παραυτώ υπάρχει πηγή ύδατος, αναβλύζουσα οξύ ύδωρ (τουρκιστί Εξη-Σού ίσον Ξυνό Νερό) και το οξύ ύδωρ εν τη Λυγκηστίδι μνημονεύεται υπό των αρχαίων. Ο Αριστοτέλης εις τα Μετεωρολογικά του λέγει, “έστι δε και περί Λύγκον κρήνη ύδατος οξέος».
822 Λαλάγη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαλαγη
Δήμος Αμυνταίου
Κρασιά
Το οροπέδιο του Αμυνταίου αποτελεί μια από τις σπουδαιότερες αμπελουργικές ζώνες της Ελλάδας και η καλλιέργεια του αμπελιού έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Τα ευρήματα της περιοχής και η πατροπαράδοτη λατρεία του Διονύσου και του Αγίου Τρύφωνα στα χριστιανικά χρόνια επιβεβαιώνουν τη σχέση αμπελιού και Αμυνταίου.
Ο αμπελώνας του Αμυνταίου αποτελεί την πιο ηπειρωτική ζώνη της Ελλάδας, εκτείνεται σε υψόμετρο 650 μέτρα και περιλαμβάνει 7.500 στρέμματα. Στην περιοχή δεσπόζει η εκλεκτή ποικιλία ξινόμαυρο η αποκαλούμενη και Ποπόλκα. Το 1972 ο ερυθρός οίνος και ο αφρώδης οίνος Αμυνταίου εντάχθηκαν στους οίνους Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας, ενώ από το 1995 στην ίδια ονομασία εντάχθηκε και ο ροζέ οίνος. Απαραίτητη προϋπόθεση τα σταφύλια να προέρχονται από την οριοθετημένη ζώνη ΟΠΑΠ Αμυνταίου και να είναι της ποικιλίας ξινόμαυρο. Για τους ερυθρούς οίνους ορίζεται απαραίτητα η παλαίωση τους σε δρύινα βαρέλια για έναν τουλάχιστον χρόνο. Ο μοναδικός ροζέ ελληνικός οίνος που ανήκει στην κατηγορία vqprd, στους οποίους υπάγονται οι ελληνικοί οίνοι Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας (ΟΠΑΠ), παράγεται στην ακριτική περιοχή του Αμυνταίου. Στους αμπελώνες αυτής της περιοχής καλλιεργείται η εκλεκτή ποικιλία ξινόμαυρο, η ίδια εκείνη ποικιλία που στους αμπελώνες της Νάουσας, της Γουμένισσας και της Ραψάνης δίνει οίνους της ίδιας κατηγορίας αλλά ερυθρούς. Κάποιοι οινοποιοί κάνουν επίσης ένα λευκό κρασί που προέρχεται από την ερυθρή ποικιλία ξινόμαυρο. Τα κρασιά αυτά ονομάζονται Blanc de Noirs.
Το οινοποιείο δημιουργήθηκε το 1960 για να καλύψει τις ανάγκες των αμπελουργών της περιοχής. Στη μακρά πορεία του πέτυχε την αναγνώριση του τοπικού κρασιού σε διεθνές επίπεδο, ενώ με το εξειδικευμένο προσωπικό του βοήθησε τους αμπελοπαραγωγούς να βελτιώσουν ποιοτικά τα προϊόντα τους. Επίσης ήταν αυτό που μετά από επίμονες προσπάθειες πέτυχε την αναγνώριση της αμπελουργικής ζώνης Αμυνταίου σε ζώνη Ονομασίας Προέλευσης Ανώτερης Ποιότητας. Είναι το μοναδικό ελληνικό συνεταιριστικό οινοποιείο που λειτουργεί στα πρότυπα του ISO 9002 και η σημερινή δυνατότητα εμφιάλωσης ανέρχεται σε 750.000 φιάλες με άμεσο στόχο τις 1.500.000. Εμφιαλώνει ακόμη ροζέ οίνους ΟΠΑΠ και για λογαριασμό άλλων οίκων εμφιάλωσης κρασιών, όπως η οινοποιία Τσάνταλη και η οινοποιία Μεγαπάνου.
Από το 2002 το οινοποιείο εκμεταλλευόμενο την παράδοση της περιοχής στην παραγωγή τσίπουρου παράγει και εμφιαλώνει το πατροπαράδοτο προϊόν με την ονομασία Spirito. Το οινοποιείο είναι μέλος της Ε.ΝΟ.Α.Μ και συμμετέχει στο πρόγραμμα Δρόμοι του κρασιού της Μακεδονίας, ενώ από το 2001 κατέστη επισκέψιμο και στους ειδικά διαμορφωμένους χώρους του, μπορεί να δεχθεί σημαντικό αριθμό επισκεπτών.
Περιηγητές όπως ο Εβλιγιά Τσελεμπή και ο Φρανσουά Πουκεβίλ εκθειάζουν τα αμπέλια της περιοχής ενώ τον 3ο αιώνα μ.Χ. ο Αθήναιος εκθειάζει τον Κελληνό ελαφρύ οίνο. Όταν ο Αλή Πασάς γίνεται κύριος της περιοχής προμηθεύεται προϊόντα αμπελοκαλλιέργειας από τους αμπελώνες της, ενώ κατά τους βαλκανικούς πολέμους ο Σπύρος Μελάς αναφέρεται στο εξαίρετο κρασί του Σόροβιτς. Ακόμα στη μεγάλη ακμή της πόλης υπάρχουν έμποροι που διακινούν το κρασί μέχρι το Μοναστήρι, το Βελιγράδι και τη Βιέννη.
Δίκτυο δήμου Αμυνταίου
Στο πλαίσιο της Πρόσκλησης 105, ο δήμος Αμυνταίου έχει υλοποιήσει ένα Ασύρματο Ευρυζωνικό Δίκτυο τοπικής πρόσβασης, συνολικού προϋπολογισμού 84.728,00 €. Το δίκτυο αυτό παρέχει δικτυακές υπηρεσίες υψηλής ταχύτητας καταρχήν στους τομείς της δημόσια διοίκησης, της παιδείας και του αθλητισμού. Αλλά μετά από μερικούς μήνες λειτουργίας το έργο εγκαταλείφθηκε στην τύχη του.
Τοπολογία δικτύου
Στη λειτουργία του δικτύου έχει υιοθετηθεί η ελεύθερη μπάντα συχνοτήτων των 5,4 GHz (UNII Band) με χρήση του πρωτοκόλλου IEEE 802.11a, που υποστηρίζει ταχύτητες από 6 έως 54 Mbps. Η προαναφερθείσα μπάντα συχνοτήτων προτιμήθηκε από την αντίστοιχη των 2,4 GHz (ISM Band) για λόγους που αφορούν την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών, τις ταχύτητες διασύνδεσης, τις αποστάσεις στις οποίες επιτυγχάνονται αυτές οι ταχύτητες, καθώς και τις παρεμβολές από και σε ήδη υπάρχοντα δίκτυα.
Παρακάτω παρουσιάζονται αναλυτικά τα σημεία διασύνδεσης του δικτύου:
Α/Α	Σημείο Διασύνδεσης	Είδος Κόμβου 1	Δημαρχείο 	Κεντρικός 2	Αμιγής Δημοτική Επιχείρηση Εμπορική-Βιομηχανική «Ξινό Νερό» 	Διανομής 3	Τοπικό γραφείο Δ.Δ. Αγίου Παντελεήμονα 	Τερματικός 4	Τοπικό γραφείο Δ.Δ. Πετρών 	Τερματικός 5	Δημοτικό Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης (Κ.Ε.Κ) - ΤΕΕ - Μουσικό γυμνάσιο 	Τερματικός 6	Στέγαστρα Εργατοτεχνικού Προσωπικού Δήμου 	Τερματικός 7	Κέντρο Πληροφόρησης Νέων 	Τερματικός 8	Τοπικό γραφείο Δ.Δ. Ξινού Νερού 	Τερματικός 9	Τοπικό γραφείο Δ.Δ. Κέλλης 	Τερματικός 10	Τοπικό γραφείο Δ.Δ. Ροδώνα 	Τερματικός 11	Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο 	Τερματικός 12	Εγκαταστάσεις Βιολογικού Καθαρισμού 	Τερματικός 13	Γυμνάσιο Αμυνταίου 	Τερματικός 14	Ενιαίο Λύκειο Αμυνταίου 	Τερματικός 15	Δεξαμενή Νερού Αγίου Παντελεήμονα 	Αναμετάδοσης 16	Αναμεταδότης Τηλεοπτικού Σήματος Αγίου Παντελεήμονα 	Αναμετάδοσης 17	Νέα Δεξαμενή Νερού Κέλλης
Συγκεντρωτικά, το Ασύρματο Ευρυζωνικό Δίκτυο τοπικής πρόσβασης του Δήμου Αμυνταίου αποτελείται από: Παράλληλα, στο πλαίσιο συμπληρωματικής δράσης, τέσσερα (4) ασύρματα Access Points, που λειτουργούν στη συχνότητα των 2,4 GHz, εγκαταστάθηκαν σε επιλεγμένα σημεία, επιτρέποντας την ασύρματη πρόσβαση στο διαδίκτυο μέσω ξεχωριστής, από αυτής του Δικτύου «ΣΥΖΕΥΞΙΣ», γραμμής ADSL. Η πρόσβαση αυτή παρέχεται δωρεάν και είναι διαθέσιμη στις κεντρικές πλατείες των δημοτικών διαμερισμάτων: Αγίου Παντελεήμονα, Αμυνταίου, Κέλλης και Ροδώνα.
Εθνική Αργεντινής (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Αργεντινής αντιπροσωπεύει την Αργεντινή στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Αργεντινής (Confederación Argentina de Basquetbol).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αργεντινη Γυναικων
Ιερός ναός Παναγίας Φανερωμένης Κέρκυρα
thumb|right|300px|Ο ΙΝ Παναγίας Φανερωμένης στην Κέρκυρα. thumb|right|300px|Τέμπλο του Ναού. thumb|right|300px|Εσωτερική άποψη του ΙΝ Παναγίας Φανερωμένης. Ο ιερός ναός της Παναγίας Φανερωμένης ή όπως λένε οι ντόπιοι η Παναγία των ξένων βρίσκεται στην καρδιά της παλιάς πόλης της Κέρκυρας στην πλατεία Αγίου Σπυρίδωνος.Ο ναός αυτός χτίστηκε από τον ιερωμένο Νικόδημο, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, για τον εκκλησιασμό των προσφύγων από την Ήπειρο που κατέληγαν στην Κέρκυρα.
Ιστορία
Το Ηπειρώτικο στοιχείο μέσα από την πολυτάραχη ιστορική του πορεία, πάντα έβρισκε τόπο καταφυγής στην Κέρκυρα. Κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας το φαινόμενο ήταν πιο συχνό. Από τα τέλη όμως του 16ου και τις αρχές του 17ου αιώνα έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Η αποτυχία των διαφόρων επαναστατικών κινημάτων (κυριότερο του Διονυσίου του 1611) και οι βίαιοι εξισλαμισμοί (1635) ανάγκασαν μεγάλο αριθμό Ηπειρωτών να καταφύγουν στην φιλόξενη Κέρκυρα. Η αφομοίωση των πολυπληθών Ηπειρωτών δεν ήταν δυνατή. Με μεγάλο εθνικό και θρησκευτικό φανατισμό συσπειρώνονται και αισθάνονται την ανάγκη να αποκτήσουν δικό τους θρησκευτικό χώρο. Πρωτοβουλία σε αυτή την ανάγκη έλαβε ο ιερομόναχος Νικόδημος Κολήτζας με την βοήθεια των συνδρομών των Ιωαννιτών, Δερβινιωτών, Παραμυθιωτών και Στερεωτών, όπως μαρτυρούν η διαθήκη του, το αρχείο του Ναού, τα διασωζόμενα Ιστορικά αρχεία της Κέρκυρας και αναγράφεται στην επιγραφή της κεντρικής εισόδου του Ναού. Η μη αφομοιωθέντες λοιπόν Ηπειρώτες ήταν «ξένοι» για τους ντόπιους, για αυτό τον λόγο και ο ναός που ιδρύσαν και χρησιμοποιούσαν ονομάζεται, μέχρι και σήμερα Παναγία των ξένων και βρίσκεται στον κέντρο της Παλαιάς Πόλης στην Πλατεία Ηρώων Κυπριακού Αγώνα και μεταξύ των οδών Ντίνου Θεοτόκη (Πιάτσα) και Λοχαγού Άρη Κασφίκη. Ακόμα απέχει λιγότερο από 100 μέτρα από τον Ιερό Ναό του Πολιούχου του νησιού Αγ. Σπυρίδωνα. Το οικόπεδο του Ναού δωρίθηκε από τον ηπειρωτικής καταγωγής Ν. Βερβιτσιώτη υπό την κληρονομιά της κόρης του Θεοδωρέλας Βερβιτσιώτη στον ιερομόναχο Νικόδημο Κολήτζα, υπό τον όρο να χτιστεί Ναός στον οποίο να μνημονεύονται πάντα τα ονόματα αυτής των γονέων της και των υιών της. Ο Ναός χτίστηκε το 1689 και τον επόμενο χρόνο άρχισε να λειτουργεί. Η εκκλησία πραγματοποίησε την πρώτη ανακαίνιση-προέκταση της μεταξύ του 1727 και του 1732. Η εξωτερική πλευρά του ναού διαμορφώθηκε οριστικά με τα πυργωτό κωδωνοστάσιο, το 1752.
Αρχιτεκτονική του Ναού
Ο Ναός της Παναγίας των Ξένων είναι τύπου τρίκλιτου Βασιλικής. Οι εσωτερικές διαστάσεις του δεν είναι απολύτως συμμετρικές, ο μεγάλος άξονας του Ναού έχει μήκος 16,16, το δε πλάτος κυμαίνεται από Ανατολικά 9,80 προς Δυτικά 9,40 μέτρα. Μαζί όμως με τον Νάρθηκα του Ναού αποκαθιστάται κατά πολύ το ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, αφού ο Νάρθηκας παρουσιάζει αντιθέτου μείωση από Δυτικά 1,26 προς Ανατολικά 0,90. Το συνολικό κτίσμα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ορθογώνιο παραλληλόγραμμο διαστάσεων 16,16 μ. x 10,70 μ. και ύψος 9,39 μ. Ο προσανατολισμός του Ναού είναι από Ανατολικά προς Δυτικά. Η τοιχοποιία του είναι απλή και το πάχος των τοίχων του κτιρίου είναι 0,69. Η μορφολογία της στέγης είναι δείγμα της Μεταβυζαντινής Αρχιτεκτονικής και δεν παρουσιάζει καμία ιδιομορφία. Ολόκληρο το κτίσμα καλύπτεται από ξύλινη κεραμοσκεπή όπου από Δυτικά και Ανατολικά σχηματίζει Τριγωνικά αετώματα. Το Ιερό χωρίζεται από τον κύριο Ναό από Τέμπλο 5,45 μ. και αποτελεί το ωραιότερο και ιδιαίτερης τεχνοτροπίας επίχρυσο Τέμπλο από όλους τους Ναούς του νησιού κατά τον Σ. Παπαγεωργίου, ο οποίος αναφέρει ότι είναι -το παλαιότερο Τέμπλο ξύλινου, επίχρυσου, ρυθμού ροκοκό όπου ανανεώθηκε το 1875 στον ίδιο ρυθμό, από προσκεκλημένους Ιταλούς Τεχνικούς της Νεάπολης-. Ο διάκοσμος του ξυλόγλυπτου Τέμπλου έχει ως κύριο στοιχείο του στις παραστάσεις του την άμπελο. Δεν υπάρχουν τοιχογραφίες παρά μόνο φορητές εικόνες.
Κειμήλια του Ναού
Η εικόνα που παριστάνει την Ρίζα Ιεσσαί, είναι ένα απ τα σημαντικά κειμήλια του ναού. Στην εικόνα αυτή παρουσιάζονται προφήτες με τις αντίστοιχες ρήσεις τους σχετικά με την έλευση του Μεσσία. Επίσης μια άλλη εικονογραφία που βρίσκεται στις Θύρες του Τέμπλου είναι μοναδική στο είδος της καθώς εικονίζονται δεκαεννέα Πατέρες της εκκλησίας, δέκα της Ανατολής και εννέα της Δύσης. Τα ιερά σκεύη του ναού είναι αρκετά αξιόλογα και αριστοτεχνικά. Υπάρχουν αργυρές λειψανοθήκες που εμπεριέχουν μικρά τεμάχια από λείψανα Αγίων όπως, του Αγίου Γεωργίου εξ΄ Ιωαννίνων, καθώς και ένα μεγάλο σχετικά τμήμα του Τίμιου Σταυρού.
Έθιμα του Ναού
Ο ναός γιορτάζει στο Γενέσιον της Θεοτόκου που είναι στις 8 Σεπτεμβρίου. Ιδιαίτερος εορτασμός γίνεται επίσης στις 20 Ιουλίου στην γιορτή του Προφήτη Ηλία και τιμά αντίστοιχα τον Άγιο Γεώργιο τον εξ΄ Ιωαννίνων στις 17 Ιανουαρίου. Το Μεγάλο Σάββατο στις 6 το πρωί πραγματοποιείται το έθιμο Μπότηδες, που είναι μια αναπαράσταση του σεισμού που ακολούθησε μετά την ανάσταση.
Πηγές
Παναγια Φανερωμενη Φανερωμενη Κερκυρα
Ματθαίος Δεβαρής
Ο Ματθαίος Δεβαρής ή Δε Βαρής, Δεβάρης ή Άβαρις (περ. 1505-1581) ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα κατά το 1505. Οκταετής πήγε με υποτροφία στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Ρώμης. Εκεί διδάχτηκε από τον Ιανό Λάσκαρι και αναδείχτηκε ως ο πιο επιμελής μαθητής των τροφίμων της σχολής. Μετά τη διάλυση του Γυμνασίου προσελήφθη μαζί με άλλα Ελληνόπουλα από τον φιλέλληνα καρδινάλιο Νικόλαο Ρουδολφίνο, το σπίτι του οποίου ήταν γενικό εντευκτήριο των τότε λογίων. Ο Πάπας Γ’ διόρισε τον Δεβάρη διορθωτή των κωδίκων της Βατικανής, και του χορήγησε μάλιστα ισόβια σύνταξη.
Μετά το θάνατο του προστάτη του Ρουδολφίνου, ο Κάρολος Κολούμνας παρέδωσε στον Ματθαίο τον γιο του Αντώνιο, (ο οποίος αργότερα έγινε καρδινάλιος) για να του διδάξει τα ελληνικά. Αυτός τον συνόδευσε επίσης στα πανεπιστήμια της Πίζας και της Πάδουας. Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ο Δεβαρής προσκολλήθηκε στον οίκο του φιλόμουσου καρδιναλίου Αλεξάνδρου Φαρνεζίου. Υπηρέτησε επί μεγάλο διάστημα στη Κουρία ως corrector graecorum voluminum (διορθωτής των ελληνικών τόμων) μεταξύ άλλων.
Ο Δεβάρης πέθανε στην Ρώμη σε ηλικία εβδομήντα χρονών, στις 13 Ιανουαρίου του 1581.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Χίλντε Κράβινκελ Σπέρλινγκ
Κέρδισε τρεις διαδοχικούς τίτλους απλού στο γαλλικό πρωτάθλημα το 1935, 1936 και το 1937. Θεωρείται ως η δεύτερη μεγαλύτερη γερμανίδα τενίστρια στην ιστορία πίσω από τον Στέφι Γκραφ. Η Έλεν Χαλ Γιάκομπς έγραψε κάποτε ότι η Σπέρλινγκ ήταν η τρίτη καλύτερης παίκτρια στον κόσμο που έπαιξε ποτέ, πίσω από την Έλεν Γουίλς Μούντι και την Συζάν Λεγκλέν.
Καριέρα
Από το 1935 έως το 1937, η Σπέρλινγκ κέρδισε τρεις διαδοχικούς τίτλους απλού στο γαλλικό πρωτάθλημα, είναι μία από τις τέσσερις μόνο γυναίκες στην ιστορία που το κατάφερε, οι άλλες είναι η Έλεν Γουίλς Μούντι (1928-1930), η Μόνικ Σέλερς (1990-1992) και η Ζυστίν Ενάν (2005-2007). Η μοναδική απώλεια της Σπέρλινγκ σε χωμάτινο γήπεδο από το 1935 έως το 1939 ήταν πό την Σιμόν Ματιέ σε τουρνουά στο Beaulieu της Γαλλίας το 1937. Ήταν η μόνη νίκη της Mατιέ έναντι της Σπέρλινγκ σε πάνω από 20 αγώνες καριέρας.
Η Σπέρλινγκ έφθασε δύο φορές στο τελικό του απλού στο Γουίμπλεντον αλλά ποτέ δεν κέρδισε τον τίτλο. Το 1931, έχασε από την συμπατριώτισσα της Σίλι Όσεμ, το 1936 , έχασε από την Έλεν Χαλ Γιάκομπς. Ωστόσο, η Σπέρλινγκ κέρδισε τον τίτλο των μικτών διπλών παιχνιδιών εκείνο το χρόνο, παίζοντας με τον Γκότφριντ φον Κραμ.
Από το 1933 έως το 1939, η Σπέρλινγκ κέρδισε τον τίτλο του πλού στο γερμανικό πρωτάθλημα έξι διαδοχικές φορές (το τουρνουά δεν πραγματοποιήθηκε το 1936 λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου). Αυτό το ρεκόρ διατηρήθηκε μέχρις ότου η Γκραφ κέρδισε το τουρνουά εννέα φορές (αν και όχι περισσότερο από τέσσερις συνεχόμενες). Η Σπέρλινγκ κέρδισε επίσης τον τίτλο στο απλό στο διεθνές ιταλικό πρωτάθλημα το 1935 και κατάφερε να νικήσει την Μούντι στον ημιτελικό του πρωταθλήματος Queens Club του Λονδίνου του 1938 λίγο πριν η Μούντι κερδίσει τον όγδοο τίτλο της στο απλό του Γουίμπλεντον. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1936 ήταν νικήτρια στο απλό και στο διπλό με συμπαίκτρια την Μαρί Λουίζ Χορν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 34
thumb|right|300px|LC-34 στις [[28 Μαρτίου 1963 με τον πύραυλο SA-4]]
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-34 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ είναι διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα.
Ιστορικό
Μεταξύ 1961 και 1968 εκτοξεύθηκαν από την Βάση 34 τέσσερις πύραυλοι τύπου Κρόνος 1 και τρεις τύπου Κρόνος 1Β. Έκτοτε προορίστηκε για εκτοξεύσεις του προγράμματος Skylab, για να κλείσει το 1971, αφού το Skylab πήγε στο LC-39.
Στις 27 Ιανουαρίου 1967 έγινε το τραγικό δυστύχημα της διαστημικής αποστολής AS-204 που αργότερα ονομάστηκε Apollo 1, στο οποίο πέθαναν στην φωτιά οι αστροναύτες Virgil Grissom, Edward White και Roger Chaffee. Εις ανάμνησή τους η βάση αυτή από τον Απρίλιο 1984 ονομάζεται ιστορικό ορόσημο (αγγλ. Historic Landmark).
Φραγκίσκος Β΄ της Λωρραίνης
Ο Φραγκίσκος Β΄ (François II de Lorraine, 27 Φεβρουαρίου 1572 - 14 Οκτωβρίου 1632) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 34
Περιγραφή του συγκροτήματος
Όταν στις 5 Ιουνίου 1961 το συγκρότημα αποπερατώθηκε, αποτελείτο από μια εξέδρα εκτοξεύσεων, έναν πύργο τροφοδοσίας, έναν κινητό πύργο εργασιών, ένα κτίριο καυσίμων και ένα οχυρό καταφύγιο. Οι αγωγοί καυσαερίων ήταν πάνω σε ράγες για να τους κινούν και να τους τοποθετούν κάτω από τον πύραυλο. Ο πύργος εργασιών ήταν επίσης πάνω σε ράγες και μεταφερόταν 185 μέτρα δυτικά της εξέδρας λίγο πριν την εκτόξευση. Είχε ύψος 95 μέτρα και ήταν η ψηλότερη κατασκευή του συγκροτήματος. Το οχυρό καταφύγιο ήταν 320 μέτρα μακρυά από την εξέδρα και ήταν αντίγραφο του θολωτού οχυρού του συγκροτήματος LC-20. Είχε χωρητικότητα προσωπικού 130 ανθρώπων που κατά την εκτόξευση μαζί με μηχανήματα παρακολουθούσαν τα γεγονότα από περισκόπιο, αφού το κτίριο δεν είχε παράθυρα.
Φραγκίσκος Β΄ της Λωρραίνης
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και της συζύγου του Κλαυδίας των Βαλουά, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας. Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Β'. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του και του αδελφού του είχε τον τίτλο του κόμη του Βοντεμόν.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 34
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Φραγκίσκος Β΄ της Λωρραίνης
Βιογραφία
Το 1594 διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής της Γαλλίας στο Τουλ και στο Βερντάν, το 1606 ήταν σε διπλωματική αποστολή του πατέρα του στην Αγγλία. Το 1608 επισκέφτηκε τη Γαλλία προκειμένου να παντρέψει τον μεγαλύτερο γιο του Κάρολο με την κόρη του δούκα Ερρίκου Β΄ Νικολέττα της Λωρραίνης, ώστε να εξασφαλίσει τη διαδοχή του δουκάτου της Λωρραίνης αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος είχε μόνο κόρες. Αλλά το ζευγάρι τελικά δεν απέκτησε παιδιά και η διαδοχή του δουκάτου πήγε στον μικρότερο γιο του Νικόλαο-Φραγκίσκο. Διαδέχθηκε το 1624 τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο αλλά παραιτήθηκε λίγο αργότερα την ίδια χρονιά υπέρ του γιου του Καρόλου.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Χριστίνα, κόρη του Παύλου κόμη του Ζαλμ, παιδιά του ήταν:
Αναφορές
Φραγκίσκος Β΄
Κότυς Γ΄ (Σαπαίων)
Ο Κότυς Γ΄ ήταν Σαπαίος βασιλιάς της Θράκης.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ροιμητάλκη Α΄, μεγαλύτερου αδελφού τού Ρησκούπορι Β΄. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, ο Οκταβιανός Αύγουστος μοίρασε το βασίλειο ανάμεσα στον Κότυ Γ΄ και τον Ρησκούπορι Β΄. Ο Κότυς Γ΄ πήρε τα πιο γόνιμα εδάφη, όλες τις πεδιάδες και τις πόλεις, σε αντίθεση με τον θείο του που πήρε τα ορεινά και άγονα εδάφη. Ο Κότυς Γ΄ ήταν ευγενής και με ελληνική παιδεία, σε αντίθεση με τον Ρησκούπορι Β΄ που ήταν σκληρός και άπληστος.
Μετά το τέλος τού Αυγούστου, ο Ρησκούπορις Β΄ προσπάθησε με δολιοφθορές να προκαλέσει πόλεμο με τον Κότυ Γ΄. Με παρέμβαση του Τιβέριου η διαμάχη έληξε. Ο νέος αυτοκράτορας διαμήνυσε στους δύο βασιλείς να λύσουν τις διαφορές ειρηνικά και τότε ο Κότυς Γ΄ διέλυσε τον στρατό του. Ο Ρησκούπορις Β΄, προφασιζόμενος τη συμφωνία με τον Τιβέριο, κάλεσε τον Κότυ Γ΄ σε συμπόσιο για να συζητήσουν τους όρους της, τον συνέλαβε και τον φυλάκισε. Παρά την επέμβαση του Τιβέριου, ο Κότυς Γ΄ δολοφονήθηκε από τον Ρησκούπορι Β΄, ο οποίος συνελήφθη αργότερα από του Ρωμαίους. Τότε διάδοχος στο θρόνο των Οδρυσών έγινε ο Ροιμητάλκης Β΄, γιος τού Κότυ Γ΄.
Ο Κότυς Γ΄ έκοψε αργυρά νομίσματα, που στη μία όψη έφεραν τη δική του κεφαλή με την επιγραφή ΚΟ[ΤΥΟΣ] και στην άλλη όψη κεφαλή τού Αυγούστου. Σε κοινά χάλκινα νομίσματα που έκοψε με τον Ρησκούπορι Β΄, απεικονίζεται η κεφαλή του με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΟΤΥΟΣ, ενώ στην άλλη όψη στεφανωμένη Νίκη να κρατά κλαδί φοίνικα και την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΡΑΙΣΚΟΥΠΟΡΕΩΣ ή ΡΑΙΣΚΟΥΠΟΡΙΔΟΣ.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Γιαν Ρομπάουτς Ι
Ο Γιαν Ρομπάουτς Ι (φλαμανδικά: Jan Rombouts I ή Jan Rombauts I (εναλλακτικά το μικρό όνομα συναντάται και ως Johannes) (περ. 1480, Λέουβεν – 1535, Λέουβεν) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, υαλογράφος, σχεδιαστής, χαράκτης και σχεδιαστής υαλογραφιών, με θρησκευτική θεματολογία.
Βίος
Οι λεπτομέρειες της ζωής του Γιαν Ρομπάουτς είναι ασαφείς. Υπέγραφε τις εργασίες του με τα αρχικά "IVR" και "IANR" και επί μακρό χρονικό διάστημα είχε εσφαλμένα ταυτοποιηθεί με τον Γιαν φαν Ρίλλαερτ ΙΙ, τον κύριο ζωγράφο του Λέιντεν. Στο παλαιότερο αρχειακό έγγραφο στο οποίο αναφέρεται ο Ρομπάουτς χρονολογείται από το 1508 και σε αυτό αναγράφεται ως Johannes Rombouts pictor. Δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη γενέτειρα πόλη του Λέουβεν.
Ο γιος του, Γιαν Ρομπάουτς ΙΙ έγινε επίσης ζωγράφος. Η θυγατέρα του, Μαρί, νυμφεύτηκε τον Γιαν Βίλλεμς, ζωγράφο από το Λέιντεν. Ήταν μικρανεψιός του υαλογράφου Κλάες Ρομπάουτς. Ο Γιαν Ρομπάουτς ήταν διευθυντής στον διοικητικό μηχανισμό της πόλης και υπηρέτησε και στο Διευθυντήριο του Τάγματος των Αντωνίνων (Canonici Regulares Sancti Antonii).
Ο γιος του (1505-1559) εργάστηκε στο εργαστήριο του πατέρα του και έλαβε δημόσια αξιώματα στην πόλη, υπηρετώντας ως δημοτικός σύμβουλος. Καταγράφεται, ωστόσο, ως υαλογράφος μόνον ο γιος, αλλά οι μαρτυρίες φαίνεται να συντείνουν στο ότι και ο πατέρας ήταν επίσης υαλογράφος.
Έργο
Ο Γιαν Ρομπάουτς θεωρείται ως σημαντικός εκσυγχρονιστής μέσω των πολύπλοκων συνθέσεών του, των κινούμενων μορφών του, τη ζωηρή και πολύχρωμη παλέτα του, το λεπτολόγο βλέμμα του με προσοχή στις λεπτομέρειες και τα ψευδοαναγεννησιακά αρχιτεκτονικά στοιχεία που απεικονίζει. Με τον τρόπο αυτό προλείανε το έδαφος για τις καινοτομίες του Μπέρναρντ φαν Ορλέι και τη Σχολή της Αμβέρσας στο Λέουβεν. Ταυτόχρονα, κατάφερε να παραμείνει πιστός στις παραδόσεις του διάσημου συμπολίτη του Ντίρικ Μπάουτς.
Σήμερα πιστεύεται ότι το έργο του περιλαμβάνει τέσσερις πίνακες, υπό μορφή ρετάμπλ με πτέρυγες διπλής όψεως και ένα κεντρικό πάνελ, επτά χαρακτικά, ένα σχέδιο της "Κρίσης του Σολομώντα" σε ξύλινο πάνελ, ένα σχεδίασμα (vidimus) για τετράφυλλο παράθυρο μιας εκκλησίας στο Άμστερνταμ - σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ και λίγα περισσότερα από δυο δωδεκάδες χρωματισμένα παράθυρα, μερικά από τα οποία πιστεύεται ότι έγιναν απλώς με βάση τα σχέδιά του και δεν τα ζωγράφισε ο ίδιος.
Τα κυριότερα έργα του σε πάνελ είναι οι πτέρυγες ενός αποσυναρμολογημένου ρετάμπλ με θέμα τη "Μεταστροφή του Αγίου Παύλο" και την "Πτώση του Σίμωνος του Μάγου", που σήμερα βρίσκονται στο "M Museum στο Λέουβεν. Είναι μνημειώδη και σε κλασικιστικό ύφος.
Τα χαρακτικά του έχουν εμφανή την επιρροή των συγχρόνων του Άλμπρεχτ Ντύρερ και Λούκας φαν Λέιντεν.
Ένα υπογραμμένο με αρχικά σχέδιο που τιτλοφορείται "Η Κρίση του Σολομώντα" (Gemäldegalerie, Staatliche Museen, Βερολίνο), χρονολογούμενο από το 1528, αποτελεί σχεδίασμα για γυάλινο πάνελ. Τα επιχρωματισμένα γυαλιά από την πρώην Καρτουσιανή μονή στο Λέουβεν (σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης και στη Riverside Church αποδίδονται στον Ρομπάουτς και στο εργαστήριό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μουριά (φυτό)
Η μουριά είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό το οποίο κατά το σύστημα Κρόνκουιστ ανήκει στην τάξη των Κνιδωδών (Urticales) και στην οικογένεια των Μορεοειδών (Moraceae) με 10 είδη φυλλοβόλων δέντρων αλλά και θάμνων.
Στην Ελλάδα καλλιεργήθηκε εντατικά από οικογένειες Μικρασιατών που γνώριζαν την τέχνη της σηροτροφίας. μικρογραφία|320px|[[Ξηροκρήνη (Θεσσαλονίκης)|Ξηροκρήνη Θεσσαλονίκης: το παλαιότερο δέντρο της πόλης είναι η 300 ετών μουριά στην αυλή του 16ου Λυκείου Θεσσαλονίκης.]]
Καταγωγή & μορφολογία
Ιθαγενές φυτό της Βόρειας Αμερικής και της Ασίας. Ο κορμός του δέντρου περιέχει ένα γαλακτώδες υγρό σε άφθονη ποσότητα, πράγμα που γίνεται εμφανές όταν το δέντρο τραυματιστεί. Τα φύλλα της είναι οδοντωτά μεγάλα σε σχήμα καρδιάς. Τα άνθη της είναι μονογενή με απλό περιάνθιο και μονόχωρη ωοθήκη που αποτελείται από δύο συνήθως καρπόφυλλα, διατάσσονται δε σε αρσενικές και θηλυκές ταξιανθίες. Ο καρπός της μουριάς είναι το μούρο.
Τα σημαντικότερα είδη
thumb|Μουρνιά στο Μιλλιαράδω Ηρακλείου Έχει λευκούς και μερικές φορές κόκκινους καρπούς. Καλλιεργείται σε μεγάλες εκτάσεις στην Κίνα κυρίως για τα φύλλα της που δίνονται τροφή στους μεταξοσκώληκες και για την καλή ποιότητας ξυλεία που παράγει. Αξιοσημείωτο είναι ότι σπάνια βρίσκεις αυλή εκεί, χωρίς μια μουριά. Φτάνει στο ύψος τα 15 μέτρα, τα κλαδιά της απλώνονται και  ο φλοιός της  είναι χρώματος γκρίζου. Εγκλιματίστηκε στην Ευρώπη, όπου έφτασε το 12ο αιώνα μ.Χ., και υπάρχει σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Είναι καλλωπιστικό δέντρο και δίνει πολύ πλούσια σκιά.
Το ύψος της φτάνει τα 10 μέτρα και η καταγωγή της είναι από το Ιράν. Είναι το πιο κοινό είδος μουριάς και εξαπλώθηκε παγκοσμίως πολύ γρήγορα. Από το 15ο αιώνα μ.Χ. την καλλιεργούσαν στην Ιταλία και τα φύλλα της δίνονταν τροφή στους μεταξοσκώληκες. Όμως επειδή τα φύλλα της λευκής μουριάς θεωρούνται σαν καλλίτερη τροφή, γρήγορα αντικαταστάθηκε από αυτή. Σήμερα καλλιεργείται κυρίως για τον καρπό της που είναι ο πιο νόστιμος από όλα τα είδη. Η ξυλεία της είναι καλής ποιότητας και εύκολα επεξεργάσιμη. Χρησιμοποιείται στην κατασκευή αγροτικών εργαλείων, πασσάλων, στην επιπλοποιία και στην κατασκευή βαρελιών.
Ψηλό δέντρο, μπορεί να ξεπερνά και τα 20 μέτρα σε ύψος. Καλλιεργείται για τους καρπούς της και την ξυλεία της.
Ανήκει στο ίδιο είδος με τη λευκή, όμως είναι ιδιαίτερα ανθεκτική στις χαμηλές θερμοκρασίες. Βρίσκεται σε πολλές περιοχές της βόρειας Ευρώπης.
Το ψηλότερο από όλα τα είδη· φτάνει τα 30 μέτρα ύψος, βρίσκεται δε στις περιοχές της κεντρικής Αφρικής. Δίνει πλούσια σκιά και καλής ποιότητας ξυλεία γνωστή με την ονομασία ντιφού. Βαρύ, σκληρό και πολύ ανθεκτικό ξύλο, χρησιμοποιείται στην κατασκευή πατωμάτων ποιότητας, στις οικοδομές και στην κατασκευή ισχυρών δοκαριών στήριξης. Κατεργάζεται εύκολα και χρησιμοποιείται στην κατασκευή ξύλινων παιχνιδιών και ξυλόγλυπτων.
Ονομασίες
Στην Κρήτη η μουριά λέγεται μουρνιά, στην Άρτα σκαμνιά ενώ στην Κύπρο στην Ικαρία και στη Χίο συκαμινιά. Στην  Κύπρο  ονομάζεται επίσης βαβατσινιά, ενώ τα μούρα του δέντρου βαβάτσινοι. Στην Χαλκιδική συνηθίζουν να αποκαλούν τα δέντρα Μπαμπουσκιές.
Κύθνος (Χώρα)
Η Χώρα της Κύθνου, επίσης γνωστή ως Μεσαριά, είναι η πρωτεύουσα της Κύθνου και έδρα του Δήμου Κύθνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ζουν σε αυτή 561 κάτοικοι.
Τοπωνύμιο
Όπως πολλές πρωτεύουσες νησιών του Αιγαίου ονομάζεται Χώρα ωστόσο είναι γνωστή στους ντόπιους και με την ονομασία Μεσαριά. Η δεύτερη ονομασία προέρχεται από το γεγονός πως είναι χτισμένη στο εσωτερικό του νησιού. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή έχει τις ρίζες της στο φραγκικό Μισσαρία. Ως εκ τούτου οι κάτοικοι της Χώρας ονομάζονται και Μεσσαριώτες.
Περιγραφή
Στη Χώρα στεγάζονται οι πρώτες τάξεις του διεδρικού Δημοτικού Σχολείου Κύθνου. Λειτουργούν ακόμα περιφερειακό ιατρείο και διάφορες επιχειρήσεις τουρισμού και εστίασης.
Αξιοθέατα
Στη Χώρα υπάρχουν πολλές εκκλησίες και δυο μοναστήρια: η Αγία Τριάδα (η παλαιότερη εκκλησία του νησιού), ο ναός του Αγίου Σάββα του 17ου αιώνα, ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος με τέμπλο του 17ου αιώνα, ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, ο Άγιος Νικόλαος, η Αγία Βαρβάρα στον Αστέρα, η μονή της Παναγίας του Νίκους και το μοναστήρι του Προδρόμου στο Χορδάκι. Στη Χώρα συναντά κανείς και τα απομεινάρια απο παλιούς ανεμόμυλους.
Στη Χώρα σχεδιάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κύθνου που θα φιλοξενήσει πλήθος ευρημάτων απ' την αρχαία πρωτεύουσα του νησιού, το Βρυόκαστρο. Επίσης θα φιλοξενήσει την υπαίθρια Αρχαιολογική Συλλογή του Πάρκου του Καθολικού της Χώρας όπου έχουν τοποθετηθεί από το 1973 γλυπτά και αρχιτεκτονικά μέλη που έχουν βρεθεί στην Κύθνο.
Δημογραφία
Η πορεία του πληθυσμού στις απογραφές των τελευταίων ετών είναι η ακόλουθη:
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κύθνου
Αντώνης Αντωνίου
Με το όνομα Αντώνης Αντωνίου είναι γνωστοί οι:
Δωμάτιο των Συζύγων
To Δωμάτιο των Συζύγων ή Ζωγραφισμένο Δωμάτιο, ιταλ. Camera degli Sposi ο Picta είναι ένα δωμάτιο γεμάτο νωπογραφίες με προοπτικές οφθαλμαπάτες, που έγιναν από τον Αντρέα Μαντένια στο Δουκικό ανάκτορο της Μάντοβα της Ιταλίας. Όταν εκτελέστηκαν οι τοιχογραφίες, τη Μάντοβα κυβερνούσαν οι Γκοντζάγκα, που κράτησαν την πολιτική αυτονομία της από τους πολύ δυνατότερους γείτονές τους -το Μιλάνο και τη Βενετία- με το να προσφέρουν μισθοφορικές υπηρεσίες.