cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορακιστικά
Η πρόσληψη του έργου
Στους αριστοκρατικούς κύκλους των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών ήταν το έργο ήδη γνωστό πριν από τη δημοσίευσή του. Μάλιστα ο Αθανάσιος Χριστόπουλος σε επιστολή του προς τον Ψαλίδα στα 1811 την χαρακτηρίζει αξιόλογον κωμωδία που όταν τη στείλει στον Ψαλίδα εκείνος μόλις τη διαβάσει θα πεθάνει από τα γέλια Ο Αδαμάντιος Κοραής αντέδρασε, όπως σημειώνει ο Μοσχονάς, νευρικά και επειδή ο Παναγιώτης Κοδρικάς είχε υιοθετήσει τον τίτλο Κορακιστικά,σχολιάσε δεικτικά Εάν τις.καθ'υπόθεσιν, ετόλμα να του παρωδήση τ' όνομα, μεταβάλλων εις το Π το τρίτον στοιχείον. Αναζητεί τον τρόπο που αυτή διαδίδεται: τυπωμένη ή σε αντίγραφα  και σε επιστολή του στα 1814 χαρακτηρίζει τον συντάκτη της παχύδερμο τσελέπη που θέλει από τους απαιδεύτους δόξαν. Στα Επτάνησα οι γύρω από τον Σολωμό την θεωρούν νόστιμην κωμωδίαν όπως μαρτυρεί ο Αντώνιος Μάτεσις. Στον ελλαδικό χώρο στην αλληλογραφία των λογίων (στην αλληλογραφία μεταξύ Χρήστου Κονομάτης και Νικόλαου Λογοθέτη, στα 1816 και 1819), υπάρχουν διάσπαρτα χωρία από την κωμωδία του Νερουλού σαν κοινοί τόποι. Έγινε, επίσης πρότυπο για την έκδοση άλλους σατιρικού δημοτικιστικού κειμένου στην Κωνσταντινούπολη και τη Λιψία και μιας τρίτης συναφούς έκδοσης μετά τον θάνατο του Κοραή. Το έργο αυτό δεν έμεινε ανεκμετάλευτο από τους οπαδούς τους αρχαϊσμού που το ενέταξαν στην φαρέτρα των επιχειρήματων τους κατά του Κοραή. Ωστόσο ο Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός έσπευσε σε επιστολή του προς τον Βάμβα το 1815 να μετριάσει τον πολεμικό χαρακτήρα του έργου του σε βάρος του Κοραή, αφου όπως σημείωνε ο ίδιος, [...]δεν εσυγγράφη επί σκοπώ να εκδοθή ή να βλάψη την υπόληψιν του σοφού Κοραή Ο Κοραής εκτίμησε την διευκρινιστική μεταστροφή του Νερουλού που τη θέωρησε ευγενούς ψυχής επιθυμίαν να λησμονηθή η κωμωδία. Το Όνειρον είναι ένα σύντομο κείμενο που συνοδεύει τα Λυρικά του Χριστόπουλου (1811)και που αποδίδεται στον Στέφανο Κανέλλο ο οποίος παραδέχεται πως αντλεί και από το σκωπτικό ύφος του Νερουλού.. Στα 1818 στον Λόγιο Ερμή δημοσίευσε με ψευδώνυμο ο Κοραής, στιχούργημα κατά του Νερουλού. Τέλος ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος γράφει ένα επίγραμμα για την έκδοση των Κορακιστικών του 1835.
Πρωτότυπο κείμενο
Το κείμενο έχει εκδοθεί το 1981 ενώ είναι διαθέσιμο σε ψηφιακή μορφή, σε έκδοση του 1835.
Πηγές
Κορακιστικα
Δεκαπενταύγουστος (ταινία)
Το Δεκαπενταύγουστος (ή και 15αύγουστος) είναι ελληνική δραματική ταινία του 2001 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη. Το τραγούδι της ταινίας είναι σε μουσική του Άκη Δαούτη, σε στίχους του Τάκη Συρέλλη και το ερμηνεύει η Γλυκερία. Πρωταγωνιστούν η Ελένη Καστάνη και ο Ακύλλας Καραζήσης.
Ακυληία
μικρογραφία|Άποψη του αρχαιολογικού χώρου της Ακυληίας. Η Ακυληία ή Ακουιληία (Aquileia) είναι αρχαία ρωμαϊκή πόλη στην Ιταλία, που βρίσκεται στον μυχό της Αδριατικής θάλασσας, στην άκρη των λιμνοθαλασσών, περίπου 10 χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Σήμερα, η πόλη είναι μικρή (περίπου 3.500 κατοίκων), αλλά κατά την αρχαιότητα ήταν μεγάλη και εξέχουσα ως μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου με πληθυσμό 100.000 κατοίκων το 2ο αιώνα μ.Χ. , και είναι ένας από τους κυριότερους αρχαιολογικούς χώρους της βόρειας Ιταλίας.
Δεκαπενταύγουστος (ταινία)
Η ταινία συνδυάζει μεταφυσικά στοιχεία και συμβολισμούς.
Ακυληία
Ρωμαική αποικία
Η Ακυληία ήταν αποικία που ιδρύθηκε από την Ρωμαϊκή δημοκρατία (180 π.Χ.), νότια από τις Ιουλιανές Άλπεις και περίπου 13 χιλιόμετρα βόρεια από τις λιμνοθάλασσες που αναπτύχθηκε η Δημοκρατία της Βενετίας. Η ίδρυση της αποικίας στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία είχε καθαρά στρατηγικό ρόλο. Ο στόχος ήταν να προστατευτούν οι μόνιμοι σύμμαχοι των Ρωμαίων Αρχαίοι Ενετοί από τον Αννίβα όταν ξέσπασαν ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος και οι Ιλλυρικοί πόλεμοι. Η αποικία λειτουργούσε σαν φυλάκιο με στόχο να απαγορεύσει την είσοδο στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία πολεμικών λαών που ήταν εχθρικοί στους Ρωμαίους και τους Ενετούς. Οι λαοί αυτοί ήταν οι Κέλτες Καρνίοι που ζούσαν στην Καρινθία και την νότια Σλοβενία και οι Ιστροί που ζούσαν στην Ίστρια. Την ίδια περίοδο ζούσαν σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από την πόλη οι Κέλτες νομάδες Ταυρίσκοι που είχαν επιχειρήσει να εγκατασταθούν στην περιοχή (183 π.Χ.). Η περιοχή ωστόσο στις βόρειες ακτές τις Αδριατικής είχε τεράστια εμπορική σημασία από τον 13ο αιώνα π.Χ.
Οι αρχαιολογικές έρευνες αποκάλυψαν ότι υπήρχε στην Ακυληία Κελτικό Oppidum πολύ πριν την άφιξη των Ρωμαίων, ανακαλύφτηκαν πολλά Κέλτικα αντικείμενα που χρονολογούνται από το 500 π.Χ. Η αποικία απέκτησε αμέσως Ρωμαικά δικαιώματα και κυβερνήθηκε από 3 Υπάτους : Πούμπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασικάς, Κάιος Φλαμίνιος και Λούσιους Μάνλιος Ακιντίνος που είχαν άριστη γνώσης της περιοχής. Ο Νασικάς κατέκτησε τους Βόιους (191 π.Χ.), ο Φλαμίνιος επέβλεψε την κατασκευή του δρόμου από την Μπολόνια στο Αρέτσο και ο Ακιντίνος νίκησε τους Ταυρίσκους (183 π.Χ.). Οι νικητές μετέφεραν 3.000 νέους αποίκους ενώ την εποχή που ιδρύθηκε είχε ήδη 20.000 κατοίκους. Οι νέοι άποικοι ήρθαν από το Πικηνόν, το Σάμνιον και την Ιταλική Καμπανία, αυτό δείχνει ότι είχε Λατινικό και όχι Ρωμαϊκό χαρακτήρα. Λίγο αργότερα νέοι άποικοι από το γειτονικό Βένετο συμπλήρωσαν τον πληθυσμό της πόλης.
Ρωμαϊκή περίοδος
Σύμφωνα με την παράδοση η πόλη πήρε το όνομα της λόγω των άφθονων νερών που υπήρχαν στην περιοχή. Κατά τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες η πόλη γνώρισε ιδιαίτερη ακμή καθώς αποτελούσε σημαντικό κέντρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας χάρη στην καίρια στρατηγική της θέση. Η υψηλή στρατηγική σημασία της πόλης οφείλεται στο γεγονός ότι χτίστηκε στον μυχό της Αδριατικής θάλασσας και στον άξονα της φημισμένης Αιμιλιανής Ρωμαϊκής Οδού, η οποία οδηγούσε στο Ιλλυρικό, με άμεση συνέπεια η πόλη να γίνει το σταυροδρόμι των ρωμαϊκών οδών προς τη Δαλματία, την Ιστρία, την Παννονία και τη Ραιτία. Χάρη στη θέση αυτή η πόλη απέκτησε έντονη εμπορική κίνηση και συγκέντρωσε πλούτο με περαιτέρω άμεση συνέπεια την ευρύτατη αύξηση του πληθυσμού της. Σύμφωνα με τις πηγές που παραδίδονται η Ακυληία υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του αρχαίου κόσμου με πληθυσμό 100.000 κατοίκων (κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ.).
Σύγχρονος αρχαιολογικός χώρος
Κατά την ιδιαίτερα διαδεδομένη συνήθεια τα αρχαία κτήρια της Ακυληίας χρησιμοποιήθηκαν ως πρώτες ύλες επί σειρά αιώνων, και ως εκ τούτου κανένα από τα κτήρια της ρωμαϊκής περιόδου δε διατηρείται στην επιφάνεια του εδάφους. Μετά από εκτεταμένες ανασκαφές ήρθαν στο φως ένας δρόμος και η βορειοδυτική γωνία των τειχών της πόλης. Παράλληλα, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης φιλοξενούνται περισσότερες από 2.000 επιγραφές, αγάλματα και άλλα αντικείμενα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος μεταξύ των οποίων και γυάλινα αντικείμενα τοπικής προέλευσης και συλλογή νομισμάτων.
Δεκαπενταύγουστος (ταινία)
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια της απουσίας τους, ένας έφηβος διαρρήκτης (Κώστας Κοτσιανίδης) εισβάλλει στα σπίτια τους και ανακαλύπτει τα καλά κρυμμένα μυστικά και τις επιθυμίες των ταξιδιωτών. Επίσης, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού των ζευγαριών γίνονται αποκαλύψεις και κάποιες μπλεγμένες καταστάσεις ξεδιαλύνονται.
Ακυληία
Σύγχρονος αρχαιολογικός χώρος
Ο αρχαιολογικός χώρος της Ακυληίας θεωρείται ότι είναι η μεγαλύτερη αρχαία ρωμαϊκή πόλη που έχει ανασκαφεί έως σήμερα και έχει συμπεριληφθεί στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Δεκαπενταύγουστος (ταινία)
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία βραβεύτηκε με το βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Επίσης, επιλέχτηκε να συμμετάσχει στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου. Επίσης, προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του 42ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ακυληία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Παναθηναϊκός (χειροσφαίριση)
Το τμήμα χάντμπολ (χειροσφαίρισης) του Παναθηναϊκού είναι ένα από τα παλαιότερα του συλλόγου, αλλά και του αθλήματος στην Ελλάδα. Ωστόσο, δεν κατάφερε να πετύχει κάποια σημαντική διάκριση, ενώ σήμερα παραμένει ανενεργό.
1932-1935
Ιδρύθηκε το 1929 και στην ομάδα αγωνίζονταν κυρίως παίκτες της ποδοσφαιρικής ομάδας του συλλόγου. Μετείχε έως το 1935 στις αθηναϊκές διοργανώσεις της εποχής χωρίς να πετύχει κάποια διάκριση, με το τμήμα να αναστέλλει επί δεκαετίες τη λειτουργία του όταν οι αθλητές εντάχθηκαν στο περισσότερο δημοφιλές ποδοσφαιρικό.
1980-1990
Το 1980 ο αθλητής στίβου Ζήσης Κούρελος εγκατέλειψε το στίβο και σε συνεργασία με το Δημήτρη Σταύρου ανέλαβε να επανιδρύσει το τμήμα χάντμπολ οραματιζόμενος τη δημιουργία μιας ισχυρής ομάδας. Την περίοδο 1980-81 αγωνίστηκε στον πρώτο όμιλο της προκριματικής φάση για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κατακτώντας την 4η θέση μεταξύ 9 ομάδων.
Το 1982 το ανδρικό τμήμα κατέλαβε την ένατη θέση στο πρωτάθλημα νότου και τοποθετήθηκε στην εναρκτήρια διοργάνωση Β' Εθνικής την επόμενη περίοδο. Το γυναίκειο τμήμα λίγο μετά την ίδρυση του συμμετείχε στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα, χωρίς να καταφέρει να προκριθεί στην τελική φάση.
Το 1983 η ανδρική ομάδα έχασε την άνοδο στην Α' κατηγορία τις τελευταίες αγωνιστικές, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση με 40 βαθμούς, έναν μόλις λιγότερο από Άρη Νίκαιας και Δούκα που ισοβάθμισαν στην κορυφή. Το ίδιο έτος η γυναικεία ομάδα μετείχε στην τελική φάση του Πανελλήνιου πρωταθλήματος, καταλαμβάνοντας την 5η θέση μεταξύ έξι ομάδων. Στον όμιλο αντιμετώπισε τον Άρη Νίκαιας (ήττα 6-21) και Φίλιππο Βέροιας (ισοπαλία 10-10) και κατετάγη τρίτη υστερώντας σε ισοβαθμία με τον Φίλιππο. Στον αγώνα για τις θέσεις 5-6 επικράτησε του Έσπερου Πάτρας με 15-11 και η αθλήτρια του Παναθηναϊκού Σταμέλου αναδείχθηκε πρώτη σκόρερ της τελικής φάσης με 21 τέρματα.
Τα επόμενα τρία έτη η ανδρική ομάδα κατατάσσεται στο μέσον του βαθμολογικού πίνακα της Β' Εθνικής, ενώ η γυναικεία δεν παρουσιάζει δραστηριότητα και το 1985 ανεστέλλεται η λειτουργία της. Την περίοδο 1986-87 η ανδρική ομάδα υποβιβάστηκε από τη Β' Εθνική, ενώ το 1990 βρέθηκε σε οικονομικό αδιέξοδο και διέκοψε τις δραστηριότητές της.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Πηγές
Χάντμπολ Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Παύλος Βαρδινογιάννης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1925 στην Επισκοπή Ρεθύμνου και ήταν το μεγαλύτερο από τα δέκα παιδιά του Γιάννη Βαρδινογιάννη από τον Άγιο Ιωάννη Σφακίων και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη από το Γεράνι Ρεθύμνου. Ανάμεσα στα αδέλφια του ήταν οι αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού και επιχειρηματίες Βαρδής και Νίκος, ο επιχειρηματίας και εφοπλιστής Θεόδωρος, ο πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός Γιώργος, και η Ελένη, σύζυγος του βουλευτή και υπουργού Γιάννη Κεφαλογιάννη.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, πήρε μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών στην Κρήτη. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο, όμως δραπέτευσε από τις φυλακές και με τη βοήθεια της βρετανικής Secret Intelligence Service φυγαδεύτηκε στην Αίγυπτο.
Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ασχολήθηκε με την πολιτική. Το 1950, σε ηλικία μόλις 25 ετών, εντάχθηκε ενεργά στο Κόμμα Φιλελευθέρων και ανέλαβε διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Πρωθυπουργού Σοφοκλή Βενιζέλου, που ήταν στενός φίλος της οικογένειάς του, και κατά τη διάρκεια των κεντρώων κυβερνήσεων των ετών 1950 - 1952 συχνά έπαιζε το ρόλο ενδιάμεσου ανάμεσα στον Σοφοκλή Βενιζέλο και τους Γεώργιο Παπανδρέου και Νικόλαο Πλαστήρα.
Από το 1956 μέχρι το 1967 ο Παύλος Βαρδινογιάννης εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Ρεθύμνου. Στις κυβερνήσεις Γεωργίου Παπανδρέου (1963 - 1965) διετέλεσε υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου και αναπληρωτής υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως. Τότε συνδέθηκε φιλικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου, και το 1965 κατηγορήθηκε μαζί του για την Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ (προσπάθεια δημιουργίας μέσα στο Στρατό οργάνωσης αντιδεξιών αξιωματικών). Την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών αντιτάχθηκε στη δικτατορία, οι ηγέτες της οποίας διέταξαν τη σύλληψή του, αλλά εκείνος κατάφερε να διαφύγει στην Τουρκία με σκάφος που του έστειλε ο αδελφός του Νίκος για να εκλεγεί μεταπολιτευτικά, το 1977, βουλευτής. Τον ίδιο χρόνο δημιούργησαν μαζί με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων και το 1983 επέστρεψε στο πατροπαράδοτο Κόμμα Φιλελευθέρων, που είχε αναβιώσει ο Νικήτας Βενιζέλος, με την ιδιότητα του Γενικού Γραμματέα και εξ αιτίας της επιστροφής του αποχώρησε ο μέχρι τότε Γενικός Γραμματέας Κωνσταντίνος Μπαντουβάς, που προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ.
Είχε εξαιρετικές σχέσεις με πολλούς ηγέτες του Αραβικού κόσμου, από τις συντηρητικές μοναρχίες του Κόλπου μέχρι τη Λιβύη του Καντάφι, και για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος του Ελληνοαραβικού Συνδέσμου.
Παράλληλα με την πολιτική, ασχολήθηκε και με τον αθλητισμό, χρηματοδοτώντας αθλητικά σωματεία της ιδιαίτερης πατρίδας του. Προς τιμήν του θεσπίστηκε το διεθνές μίτινγκ Στίβου Βαρδινογιάννεια που γίνεται κάθε χρόνο στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Απεβίωσε στις 4 Μαΐου 1984 και δεν είχε απογόνους.
Στο βιβλίο του Η αλήθεια και το μέλλον, ο Παύλος Βαρδινογιάννης αναφέρει ότι τη Δευτέρα 18 Απριλίου 1967 επισκέφθηκε τον Γεώργιο Παπανδρέου στο Καστρί και του παρουσίασε στοιχεία για το στρατιωτικό κίνημα της 21ης Απριλίου, που προέκυπταν από τα πρακτικά του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου που είχε συνεδριάσει Μάρτιο και Απρίλιο τρεις φορές με μοναδικό αντικείμενο «εκλογές» και του επισήμανε ότι τα άρματα μάχης που είχαν έρθει στην Αθήνα από μονάδες της Βόρειας Ελλάδας για την εορτή της 25ης Μαρτίου παρέμεναν παράνομα στο Γουδί.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ρεθύμνου Εκλογική Περιφέρεια Ρεθύμνου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Παυλος Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ (Louis XVI, Βερσαλλίες, 23 Αυγούστου 1754 – Παρίσι, 21 Ιανουαρίου 1793) από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας από το 1774 έως το 1791, και βασιλιάς των Γάλλων από το 1791 έως το 1792.
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Αύγουστος γεννήθηκε στο παλάτι των Βερσαλλιών και ήταν γιος του Λουδοβίκου Φερδινάνδου, Δελφίνου της Γαλλίας, μοναδικού υιού του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της συζύγου του Μαρίας Λεστσύνσκα. Μητέρα του ήταν η Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας. Ήταν επίσης αδελφός άλλων δύο μετέπειτα βασιλέων, του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και του Καρόλου Ι΄, και πατέρας του Λουδοβίκου ΙΖ΄ που πέθανε στη φυλακή το 1795.
Ο πατέρας του πέθανε σε ηλικία 35 ετών πριν τον βασιλιά παππού του. Η μητέρα του ήταν κόρη του Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας, Βασιλιά της Πολωνίας.
Ήταν ο μεγαλύτερος από 8 παιδιά, εκ των οποίων τα τρία πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Οι γονείς του τον παραμέλησαν αφού λάτρευαν τον άλλον τους γιο Λουδοβίκο Ιωσήφ της Βουργουνδίας που πέθανε το 1761 σε ηλικία 10 ετών. Δυνατό και υγιές παιδί, είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την αγγλική ιστορία και αστρονομία. Ο πρόωρος θάνατος του πατέρα του έφερε τεράστια κατάθλιψη στη μητέρα του, που πέθανε και αυτή λίγο αργότερα από τη λύπη της. Τότε σε ηλικία 11 ετών ορίστηκε δελφίνος και διάδοχος του γαλλικού θρόνου. Ο παππούς του, Λουδοβίκος ΙΕ΄, απέτυχε να προετοιμάσει τον εγγονό του στον πολύ δύσκολο ρόλο του βασιλιά. Μετά τον θάνατο και της μητέρας του τέθηκε αυτός και τα υπόλοιπα αδέλφια του υπό τη φροντίδα των άγαμων θείων τους: Μαρίας Αδελαΐδας, Βικτωρίας, Σοφίας και Λουίζας Μαρίας.
Βασιλιάς της Γαλλίας
Ο νέος Βασιλιάς χαρακτηριζόταν από αφηρημάδα που πολλοί την απέδιδαν στην ισχυρή μυωπία του: μετά βίας μπορούσε να ξεχωρίσει ακόμα και το συνομιλητή του. Ήταν εξαιρετικά μελετηρός και τα ενδιαφέροντα του ήταν η ιστορία, η γεωγραφία και οι τέχνες. Το ναυτικό το έκανε προτεραιότητα της πολιτικής του, κάτι στο οποίο η χώρα του μειονεκτούσε σε σχέση με τη μεγάλη της αντίπαλο, τη γειτονική Αγγλία. Σχεδίαζε να ανατρέψει τη δυσχερή Συνθήκη των Παρισίων. Το ενδιαφέρον του για το ναυτικό οφειλόταν και στον ενθουσιασμό του όταν είδε για πρώτη φορά τη θάλασσα.
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ στόχευε απειλώντας τους ευγενείς της αυλής να μειώσει το κύρος τους μπροστά στην απέραντη βασιλική ισχύ. Υπήρχε αυστηρό ιεραρχικό σύστημα με επικεφαλής τον ίδιο τον βασιλιά, και οποιαδήποτε προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης από τη βασιλική ισχύ κατέληγε σε αποτυχία. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ στόχευε να ανατρέψει το συγκεκριμένο σύστημα, μειώνοντας τη βασιλική ισχύ και δίνοντας περισσότερες εξουσίες στον λαό. Ήταν ο πρώτος Γάλλος μονάρχης που γνώριζε άπταιστα την αγγλική γλώσσα, και όλες τις ιδέες του διαφωτισμού. Ο στόχος του ήταν μια φωτισμένη μοναρχία με Σύνταγμα στα πρότυπα του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας. Αλλά η απροθυμία της συζύγου του, Μαρίας Αντουανέττας της Αυστρίας, και των μελών του Κοινοβουλίου να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις αμαύρωσαν την εικόνα του. Ο λαός τον παρεξήγησε, μη κατανοώντας τις αρχικές καλές του προθέσεις.
Ανατροπή και σύλληψη της βασιλικής οικογένειας
Ο Λουδοβίκος παρ' όλα αυτά δεν ήταν τόσο αντιπαθής, αφού συσχετιζόταν με πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές προοδευτικές αναμορφώσεις. Αρρώστησε όμως και άρχισε να υποφέρει από κρίσεις αϋπνίας, που τον έφερναν σε σταδιακές κρίσεις παραλυσίας κάτι που εκμεταλλεύτηκε η Μαρία Αντουανέττα, προκειμένου να εξασκήσει ολοκληρωτική εξουσία.
Ταυτόχρονα οι επαναστάτες άρχισαν να αναζητούν τρόπους δημοκρατικής διακυβέρνησης και Συντάγματος. Το επαναστατικό τους κίνημα έδινε μήνυμα σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη με παρόμοια καθεστώτα. Μερικοί ισχυροί άντρες όπως ο Μιραμπώ προσπαθούσαν μυστικά να επαναφέρουν τον Βασιλιά σαν κυβερνήτη με ένα δημοκρατικό Σύνταγμα, αλλά ο ξαφνικός θάνατος του Μιραμπώ και η κατάπτωση του Λουδοβίκου εξασθένησαν αυτές τις προσπάθειες.
Ο Λουδοβίκος προσπαθούσε με κάθε τρόπο να δείξει ότι στηρίζει τη δημοκρατική κυβέρνηση, γιατί φοβόταν για τη ζωή και την ασφάλεια της οικογένειας του, που βρισκόταν αιχμάλωτη στο Ανάκτορο του Κεραμεικού στο Παρίσι. Η Μαρία Αντουανέττα δεχόταν την ταπείνωση να έχει επαναστατικούς στρατιώτες για φύλαξη ακόμα και στο ίδιο της το δωμάτιο, ενώ της αρνήθηκε η παρουσία εξομολόγου.
Ο Λουδοβίκος επιχείρησε να δραπετεύσει από το Παρίσι μεταφέροντας την οικογένεια του στον ασφαλή πύργο του Μοντμεντύ, στα βορειοανατολικά γαλλικά σύνορα, ώστε να μπορεί να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις έχοντας την οικογένεια του σε ασφάλεια. Αναγνωρίστηκε όμως την τελευταία στιγμή σε μια συναλλαγή, όπου ο έμπορος τον αναγνώρισε από το νόμισμα που του έδωσε και είχε τη μορφή του, και επέστρεψαν στην αιχμαλωσία στο Παρίσι.
Αποτυχία των ξένων δυνάμεων να τον επαναφέρουν
thumb|right|200px|Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας σε ηλικία 20 ετών. Οι άλλοι μονάρχες της Ευρώπης είδαν με μεγάλη δυσπιστία το επαναστατικό κίνημα στη Γαλλία, διότι δικαιολογημένα φοβόντουσαν και τη δική τους θέση. Εξέφρασαν τη συμπαράσταση τους στο βασιλικό ζεύγος, με πρώτον απ' όλους τον ίδιο τον αδελφό της Βασίλισσας, Λεοπόλδο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Λεοπόλδος, και ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας σε συνεργασία με Γάλλους ευγενείς ανακοίνωσαν στις 27 Αυγούστου 1791 τη Διακήρυξη του Πίλνιτς, που εξέφραζε επίσημα το ενδιαφέρον των μοναρχών της Ευρώπης απέναντι στον Λουδοβίκο και την οικογένεια του. Στην πραγματικότητα ο Λεοπόλδος είχε βλέψεις και σε Γαλλικά εδάφη επωφελούμενος την αναστάτωση, με πρώτο στόχο την Αλσατία. Το επαναστατικό συμβούλιο απάντησε στέλνοντας ευγενείς στις Αυστριακές Κάτω Χώρες, προκειμένου να ξεσηκώσουν τον λαό και να προκαλέσουν προβλήματα στον αυτοκράτορα, κηρύσσοντας επίσημα τον πόλεμο στον Λεοπόλδο στις 20 Απριλίου 1792 μετά από μια σειρά αποτυχημένων διαπραγματεύσεων με τον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών Σαρλ-Φρανσουά Ντυμουριέ.
Αλλά οι Γάλλοι στρατιώτες ήταν ανέτοιμοι για οποιαδήποτε μάχη. Ενώ προσπαθούσαν να αναδιοργανώσουν τον στρατό του, ο Πρωσικός στρατός υπό την ηγεσία του Καρόλου Γουλιέλμου Φερδινάνδου του Μπράουνσβαϊγκ επιτέθηκε στον Ρήνο στο Κόμπλεντς και κατέλαβε εύκολα τα φρούρια της περιοχής. Τότε θεωρώντας τον εαυτό του νικητή έκανε στις 25 Ιουλίου το Μανιφέστο του Μπράουνσβαϊγκ υπογεγραμμένη και από τους Αυστριακούς, σύμφωνα με την οποία ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ επανερχόταν με απόλυτη εξουσία στον Γαλλικό θρόνο, όπως και πρωτύτερα. Οι οποιοιδήποτε αμφισβητίες θα τιμωρούνταν με θάνατο.
Αποκεφαλισμός του βασιλιά και τρομοκρατία των Ιακωβίνων
thumb|right|250px|Η εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Οι φανατικότεροι εχθροί του Λουδοβίκου, η λεγόμενη Κομμούνα, βρήκαν τη διακήρυξη του Μπράουνσβαϊγκ ως αφορμή να κατηγορήσουν το Λουδοβίκο για εσχάτη εθνική προδοσία της ίδιας της χώρας του από τους εχθρούς της. Ο λαός εξοργίστηκε με τη βασιλική οικογένεια, πολιόρκησε το Ανάκτορο του Κεραμεικού, όπου ζούσε, και τους συνέλαβε.
Αφού δικάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας καταδικάστηκε σε θάνατο με αποκεφαλισμό, και οδηγήθηκε στην γκιλοτίνα στις 21 Ιανουαρίου 1793 με το υποτιμητικό για τον ίδιο ονοματεπώνυμο Λουδοβίκος Καπέτος. Πριν την καταδίκη του ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος είπε:
Χειρόγραφη επιστολή του αρχιδήμιου του Παρισιού Σαρλ Ανρί Σανσόν, αποκαλύπτει τα τελευταία λόγια του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄: όταν ανήλθε στο ικρίωμα ρώτησε τον δήμιό του αν θα συνέχιζαν να ηχούν τα τύμπανα κι εκείνος του απάντησε πως δεν γνώριζε. Τα τελευταία του λόγια ήταν Είμαι αθώος κύριοι και εύχομαι το αίμα μου να σφραγίσει τουλάχιστον την ευτυχία των Γάλλων. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου αποκεφαλίσθηκαν και οι ηγέτες των Γιρονδίνων.
Μετά τον αποκεφαλισμό τους, οι Ιακωβίνοι πήραν την εξουσία και επιδόθηκαν σε εκτελέσεις των αντιπάλων τους καταδικάζοντας σε θάνατο μέσα σε έναν χρόνο 2.000 φιλομοναρχικούς. Η τρομοκρατία των Ιακωβίνων έληξε με την ανατροπή τους έπειτα από πραξικόπημα, και με τον αποκεφαλισμό του Ροβεσπιέρου το 1794.
Οικογένεια
Από το γάμο του το 1770 με τη Μαρία Αντουανέττα της Αυστρίας, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ απέκτησε τα εξής τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας
ΦΚ Σβέντμποργκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2008 Κατηγορία:ΦΚ Σβέντμποργκ
Αντώνιος Παπαδάκης (μουσικός)
Ο Αντώνης Παπαδάκης, γνωστότερος ως Καρεκλάς (1893 - 1980) ήταν Κρητικός μουσικός, διάσημος για το παίξιμο της λύρας του. Ονομαστή ήταν η σούστα του, με τα πολλά γυρίσματα, εκτελούμενη σε σταφιδιανό συρτό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Περβόλια Ρεθύμνου και άρχισε να παίζει λύρα από παιδί. Θεωρείται από τους σημαντικούς μουσικούς της Κρήτης των αρχών του 20ού αιώνα. Πρωτοεμφανίστηκε ως λυράρης γύρω στα 1928 στο πλευρό του λαουτιέρη Ψυλλάκη ή Ψύλλου. Ήταν από τους πρώτους που άρχισε περιστασιακά να χρησιμοποιεί το έγχορδο μπουλγαρί ως όργανο για τη συνοδεία της λύρας, προτού καθιερωθεί το λαούτο ως συνοδευτικό μουσικό όργανο στην Κρήτη. Από τη δεκαετία του 1930 άρχισε να ηχογραφεί τραγούδια, με πρώτα τα περίφημα Ρεθεμνιώτικα πεντοζάλια. Εξαιτίας της δεξιοτεχνίας του στη λύρα έγινε πλούσιος. Ωστόσο, έγινε επίσης γνωστός για την μποέμικη ζωή του και τα τελευταία χρόνια της ζωής του χαρακτηρίστηκαν από την ανέχεια και την φτώχεια. Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στα Χανιά σε άσυλο ανιάτων, το 1980.
Πηγές
Κατηγορία:Κρητικοί μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες λυράρηδες κρητικής λύρας
Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ΄
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (Δημητσάνα Αρκαδίας, 25 Μαρτίου 1771 - Ναύπλιο, 30 Μαΐου 1826) ήταν Έλληνας ιεράρχης, μητροπολίτης Παλαιών Πατρών και ένας από τους πρωταγωνιστές ιεράρχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 με διπλωματική και πολιτική δράση.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Δημητσάνα, γιος του Ιωάννη Γκόζια, χρυσοχόου και αγρότη και της Κανέλας Κουκουζή ή Κουκουζοπούλου, ενώ το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Οι γονείς του ήταν φτωχοί και άσημοι, ώστε δεν είναι με ακρίβεια γνωστό το επώνυμο του πατέρα του, αφού σε διάφορες βιογραφίες έχει εμφανιστεί ως Κοτζάς, ή Κοντζιάς, ή Κόζιας, ή Γκόζιας, ή Κοζής, ενώ ο ίδιος ο πατέρας του υπέγραφε ενίοτε και ως Ιωάννης Δημητρίου. Είχε έναν αδελφό και τέσσερεις αδελφές. Η πατρική του οικία ήταν στη θέση "Κάστρο" της Δημητσάνας, λέγεται δε ότι όταν ο Κολοκοτρώνης επισκέφθηκε τη Δημητσάνα κατά την εποχή του Όθωνα, επισκέφθηκε και το σπίτι του Γερμανού και ασπάσθηκε την εξώπορτα σε ένδειξη σεβασμού.
Φοίτησε αρχικά στη φημισμένη Σχολή Δημητσάνας, στο Άργος και μετέπειτα στη Σχολή της Σμύρνης. Χειροτονήθηκε διάκονος λαμβάνοντας το όνομα Γερμανός από τον Μητροπολίτη Άργους και Ναυπλίου Ιάκωβο. Στις αρχές του 1797 μετέβη στη Σμύρνη και υπηρέτησε δίπλα στον μητροπολίτη Γρηγόριο που ήταν συμπατριώτης και θείος του (ο μετέπειτα πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄), τον οποίον και ακολούθησε στη Κωνσταντινούπολη και στη μετέπειτα εξορία του στο Άγιο Όρος, γενόμενος αρχιδιάκονος του Μητροπολίτη Κυζίκου Ιωακείμ. Την εποχή εκείνη ανέλαβε να διευθετήσει τις διαφορές που υπήρχαν στις σταυροπηγιακές μονές της Πελοποννήσου όπου και έφερε επιτυχώς σε πέρας κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του ανώτερου κλήρου σε βαθμό τέτοιο που επί μια επταετία διεκπεραίωνε όλες τις υποθέσεις των απόντων από την Κωνσταντινούπολη Αρχιερέων.
thumb|right|Το άγαλμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού στο Πασαλιμάνι του Πειραιά.
Εκλογή σε μητροπολίτη και μύηση στη Φιλική Εταιρεία
Στις αρχές του 1806 επί πατριαρχίας του Γρηγορίου, χειροτονήθηκε επίσκοπος και εκλέχθηκε μητροπολίτης Παλαιών Πατρών όπου και ανέλαβε καθήκοντα (ενθρόνιση) τον Μάιο του ίδιου έτους με ιδιαίτερη εντολή να καθησυχάσει τα πνεύματα των εκεί Χριστιανών σε μια προσπάθεια αναμόρφωσης, μετά τους τρομερούς πατριαρχικούς αφορισμούς κατά των Κλεφτών που είχαν επιδράσει δυσμενώς. Έτσι ο νέος ιεράρχης επεδειξε μία αξιοθαύμαστη λεπτή διπλωματία που δεν άργησε να καταξιωθεί επ΄ αυτού και να κερδίσει την εμπιστοσύνη των τότε "ραγιάδων" αλλά και των Τούρκων του Μωριά. Πολλές φορές μέχρι το τέλος της ζωής του κλήθηκε ως δικαστής (κριτής) να επιλύσει διαφορές μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων προυχόντων ή και μεταξύ Ελλήνων ομοίως όπως μεταξύ των Νοταραίων και του Κιαμήλ Μπέη στη Κορινθία ή των Σισίνηδων μετά του Σαΐτ Αγά Λαλαίου στην Ηλεία. Παράλληλα την περίοδο 1815-1817 υπήρξε μέλος της Πατριαρχικής Συνόδου της Κωνσταντινούπολης. Από το 1818 διέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του στη Πελοπόννησο. Το Νοέμβριο του 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Φιλικό Αντώνιο Πελοπίδα. Ο Γερμανός συνέστησε τον Πελοπίδα στους Ανδρέα Ζαΐμη και Ανδρέα Λόντο οι οποίοι επίσης μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία, ενώ ο ίδιος εμύησε διάφορους ιερωμένους και οπλαρχηγούς όπως τον Χαριουπόλεως Βησσαρίωνα, τον Κερνίτζης Προκόπιο κ.ά.
Δράση
thumb|right|Η τέταρτη σελίδα του αριθμού 157 της γαλλικής εφημερίδας Le Constitutionel της 6ης Ιουνίου 1821. Κάτω δεξιά αναφέρει: «Ομιλία του Γερμανικού, εξάρχου της Πρώτης Αχαΐας, αρχιεπίσκοπου Πατρών, προς τον κλήρο και τους πιστούς της Πελοποννήσου, που εκφωνήθηκε στο μοναστήρι των αδελφών της Λαύρας του όρους Βελιά την 8η (20ή) Μαρτίου 1821».
Ουσιαστικά η δράση του Παλαιών Πατρών Γερμανού στη προετοιμασία της επικείμενης Επανάστασης ξεκίνησε από τις αρχές του επόμενου έτους της μύησής του όπου και άρχισε τις επαφές με τους Φιλικούς των Πατρών Ι. Βλασόπουλο, που την εποχή εκείνη ήταν πρόξενος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη Πάτρα και Ι. Παπαρρηγόπουλο, πρώτο γραμματέα, διερμηνέα, του ρωσικού προξενείου στην ίδια πόλη, ενεργώντας υπό τη σκιά των διαφόρων ειδήσεων περί του Αλή Πασά (1820) την προετοιμασία του Αγώνα. Ο Γερμανός σε συνεργασία με τους Παπαρρηγόπουλο και Βλασόπουλο κατώρθωσε να πείσει τον Αλή να συνεχίσει τον αγώνα του κατά του Σουλτάνου και ότι δήθεν μεσολαβούσε προς τη Ρωσία ώστε αυτή να υποστηρίξει τον Αλή.
Πρωτοστάτησε στη δημιουργία μιας πολιτικής οργάνωσης και τη συγκέντρωση χρημάτων για την προετοιμασία της επανάστασης. Οι μυστικές αυτές κινήσεις γίνονταν υπό τον συνθηματικό τίτλο της "ίδρυσης επιστημονικής σχολής" και έτσι αναφέρονταν στην αλληλογραφία. Σώζεται κατάλογος ιδιόγραφος από τον Γερμανό με τα ονόματα των 31 προσωπικοτήτων της Πελοποννήσου και τις συνεισφορές τους υπέρ της «κοινής επιστημονικής σχολής». Εκεί αναφέρεται ότι "Ο άγιος Παλαιών Πατρών κυρ-Γερμανός αφιεροί εις το σχολείον έν μούλκι", δηλ. κτήμα, που απέφερε ετήσιο εισόδημα 2.000 γρόσια.
Αρχές Ιανουαρίου του 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός υπέβαλλε προς τη Φιλική Εταιρεία τους "Στοχασμούς των Πελοποννησίων περί καλού συστήματος", όπου περιέγραφε την οργάνωση της Φιλ. Εταιρείας στην Πελοπόννησο. Σε απάντηση ο Αλέξανδρος Υψηλάντης που είχε στο μεταξύ αναλάβει αρχηγός του Αγώνα, μαζί με κάποιες οδηγίες τον διόρισε μέλος της Παμπελοποννησιακής Εταιρείας. Κατόπιν αυτού αλλά και της είδησης περί της δολοφονίας του Φιλικού Κ. Καμαρηνού ο Γερμανός ξεκίνησε άμεση δράση για προετοιμασία εξέγερσης που την απέδιδε σε προσωπική σπουδή του Α. Υψηλάντη.
Η έναρξη της Επανάστασης
μικρογραφία|Ο Γερμανός ήταν μια από τις 24 σημαντικές προσωπικότητες της Επανάστασης των οποίων τα πορτραίτα σχεδίασε ο [[Άνταμ Φρίντελ και εξέδοσε το 1825-26. Αυτά γνώρισαν πολλές επανεκδόσεις. ]]
Περί τα τέλη του 1820 έφτασε στην Πελοπόννησο ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας με οδηγίες και έγγραφα και με τη διάθεση να ξεσηκώσει την επανάσταση το συντομότερο. Ο Γερμανός και οι πρόκριτοι θεώρησαν πρόωρο και επικίνδυνο το ξεκίνημα της επανάστασης στις αρχές του 1821. Στη μυστική συνέλευση της Βοστίτσας, (στις 20 - 30 Ιανουαρίου του 1821), ο Γερμανός διατύπωσε τις επιφυλάξεις του για την ετοιμότητα για έναρξη της επανάστασης, αμφισβητώντας τα επιχειρήματα του Παπαφλέσσα με συνέπεια να έρθει σε σύγκρουση. Από τα απομνημονεύματά του φέρεται, εκείνη την περίοδο, να ήταν ιδιαίτερα διστακτικός, ζητώντας προηγουμένως την επαλήθευση των διάφορων φημών περί της πραγματικής στάσης της Ρωσίας, όπως και άλλων δυνάμεων της Ευρώπης.
Όταν όμως άρχισε να υποψιάζεται ότι οι Τούρκοι έχουν πάρει είδηση περί τής προετοιμασίας του Αγώνα και ειδικά όταν ο Καϊμακάμης της Τριπολιτσάς, Μεχμέτ Σαλίχ, στα μέσα Φεβρουαρίου, καλούσε όλους τους προύχοντες και αρχιερείς της Πελοποννήσου σε μια σύσκεψη δήθεν για επείγοντα ζητήματα, (στη πραγματικότητα για να τους συλλάβει και να τους κρατήσει ομήρους, όπως αποδείχθηκε), πρώτος αυτός συνέστησε να μην υπακούσουν διότι πλησίαζε ο χρόνος εκδήλωσης της επανάστασης. Με διάφορα τεχνάσματα κατόρθωσε να κερδίσει χρόνο και να παρατείνει την παραμονή του ιδίου και των άλλων προυχόντων σε ασφαλή μέρη έως την έναρξη της Επανάστασης.
Περίπου τις ίδιες μέρες και μετά από την απελευθέρωση των Καλαβρύτων, με τέχνασμα του Α. Λόντου παραδίδεται αμαχητί το Αίγιο, αφού προηγουμένως οι λίγοι Τούρκοι κάτοικοί του έφυγαν με βάρκες για τη Φωκίδα. Στις 23 Μαρτίου απελευθερώθηκε η Καλαμάτα, επίσης αμαχητί.
Τον ίδιο καιρό (αρχές τρίτου δεκαήμερου του Μαρτίου) οι Τούρκοι της Πάτρας σταδιακά κλείστηκαν στο φρούριο το οποίο πολιορκήθηκε από τους επαναστάτες. Επειδή οι τελευταίοι δεν ήταν καλά οπλισμένοι, οι Τούρκοι κατάφερναν να κάνουν εξόδους και να πυρπολούν σπίτια, ενώ κανονιοβολούσαν και από το φρούριο. Έτσι οι Πατρινοί έγραψαν στα Νεζερά στον Π.Π. Γερμανό ζητώντας βοήθεια, ο οποίος μετέβη εκεί όπου στις 22 ή 23 -ή 25 Μαρτίου κατά τον Πουκεβίλ και άλλες πηγές - στη πλατεία του Αγίου Γεωργίου ευλόγησε τους συγκεντρωμένους αγωνιστές και τα όπλα.
Κατά τον ξεσηκωμό της Πάτρας στις 22 Μαρτίου του 1821 και σύμφωνα με τις αναφορές του ανθέλληνα πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας στο Μοριά, που είχε έδρα την Πάτρα, Φίλιπ Γκρην, και που βοηθούμενος με σπείρα κατασκόπων υποδαύλιζε εξ αρχής τις ανησυχίες των Τούρκων υπερασπιζόμενος την οθωμανική κυριαρχία, ο Γερμανός, βρισκόταν στην περιοχή των Καλαβρύτων, προκειμένου να αποφύγει την παράδοσή του στην Τριπολιτσά.
Φθάνοντας στην Πάτρα, κατά ορισμένες πηγές το απόγευμα της 25 και κατ' άλλους στις 26 Μαρτίου, και συνεχιζόμενης της πολιορκίας του κάστρου όπου είχαν εγκλειστεί οι Τούρκοι, ο Γερμανός κήρυξε την Επανάσταση και είχε μια συνάντηση με τους ξένους πρόξενους (Πουκεβίλ Γαλλίας και Γκρην Μεγάλης Βρετανίας). Ως πρόεδρος της επαναστατικής Αρχής της Αχαΐας, του λεγόμενου Αχαϊκού Διευθυντηρίου επέδωσε επαναστατικό μανιφέστο με ημερομηνία 26 Μαρτίου 1821. Στο μανιφέστο εκείνο, αφού τόνιζε ότι «αποφασίσαμεν σταθερώς ή ν' αποθάνωμεν όλοι, ή να ελευθερωθόμεν», καλούσε τους προξένους, ώστε οι χώρες τους «να παρέχουν την εύνοια και την προστασία τους» (Το πιο πάνω βιβλίο περιέχει μεταφρασμένο αντίγραφο του μανιφέστου). Η μαρτυρία του Βρετανού προξένου έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί επιβεβαιώνει όλα τα γεγονότα που αναφέρει ο Πουκεβίλ στη γνωστή ιστορία του της Ελληνικής επανάστασης, παρόλο ότι τηρούσε, ως γνωστό, καθαρά φιλοτουρκική στάση.
Τα σχετικά με την Αγία Λαύρα
right|thumb|Ο Αρχιεπίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στα Καλάβρυτα.Εθνικό Ιστορικό Μουσείο". Πίνακας του [[Λουδοβίκος Λιπαρίνι|Λουδοβίκου Λιπαρίνι (1800-1856). Λιθογραφία του πίνακα εκτίθεται στη μόνιμη έκθεση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου .]]
Σύμφωνα με μια ευρέως διαδεδομένη εξιστόρηση των γεγονότων, στις 25 Μαρτίου του 1821 ο Γερμανός ύψωσε τη σημαία του αγώνα και κήρυξε την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, που χρησιμοποιούνταν ως σημείο συγκέντρωσης προεστών, οπλαρχηγών και κληρικών την περίοδο αυτή.
Σχετική είναι και μια επαναστατική-θρησκευτική ομιλία του Γερμανού που δημοσιεύεται στη γαλλική εφημερίδα Le Constitutionnel, στο φύλλο της 6ης Ιουνίου 1821 (Γρηγοριανό ημερολόγιο). Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο μητροπολίτης "Γερμανικός" εκφώνησε στις 8 (20) Μαρτίου επαναστατική ομιλία στη Μονή Αγίας Λαύρας του όρους "Βελίν" (αντί "Βελιά"). Η ίδια ομιλία δημοσιεύεται και στους Times του Λονδίνου την 11-6-1821. και στην αμερικανική Nile's Register της 4-8-1821. Κατά τον ιστορικό Β. Κρεμμυδά, η ομιλία αυτή δεν συνέβη "τουλάχιστον, στο χρόνο και στο χώρο που αναφέρεται". Κατ' αυτόν η συγκεκριμένη ομιλία πλάστηκε από το Γάλλο φιλέλληνα Φρανσουά Πουκεβίλ σε συνεργασία με τον αδερφό του, Ούγο, που ήταν πρόξενος στην Πάτρα την εποχή της έναρξης της Επανάστασης και πιθανώς και με τον Γερμανό. Κριτικές προσεγγίσεις του γεγονότος εικάζουν ότι η είδηση ήταν ψευδής και είχε στόχο την αμοιβαία ωφέλεια των δύο πλευρών. Ο Κρεμμυδάς δεν αποκλείει ότι ο Γερμανός εκφώνησε άλλες επαναστατικές ομιλίες σε διάφορες ημερομηνίες.
Στην Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης που εξέδωσε ο Πουκεβίλ το 1824 αφηγήθηκε με λεπτομέρειες την κήρυξη της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα από το Γερμανό χωρίς ακριβή ημερομηνία, αναφέροντας απλώς ότι έγινε αφού ο Γερμανός πληροφορήθηκε τη φυγή των Τούρκων από την ορεινή Αχαΐα (Καλάβρυτα). Πιστεύεται ότι αυτό έγινε μερικές ημέρες πριν την κάθοδό του στην Πάτρα το βράδυ της 25ης Μαρτίου. Σύμφωνα με μαρτυρία του Άγγλου προξένου στην Πάτρα Philip James Green, Τούρκοι προερχόμενοι από τα Καλάβρυτα, που έφτασαν στην Πάτρα στις 23 Μαρτίου (4 Απριλίου), μετέφεραν την είδηση ότι οι Έλληνες εκεί είχαν πάρει τα όπλα. Ο Green επίσης αναφέρει την ίδια μέρα ότι στην Πάτρα με αγωνία περιμένουν τον Γερμανό ο οποίος έχει αναγορευθεί σε γενικό αρχηγό.
Ο Πουκεβίλ αναφέρει επίσης την τέλεση θρησκευτικής λειτουργίας από τον Γερμανό σε ένα ερημικό παρεκκλήσιο κοντά στην Πάτρα, λίγο πριν την είσοδό του στην πόλη. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι ο λαός επαναλάμβανε το Τρισάγιο, το οποίο αντηχούσε στα τείχη του κάστρου της Πάτρας.
Η σκηνή της κήρυξης της Επανάστασης την 25 Μαρτίου περιγράφεται με λεπτομέρειες από τον αγωνιστή Αλέξανδρο Δεσποτόπουλο σε επετειακή ομιλία του στην Αγία Λαύρα.
Κάποιοι ιστορικοί, βασιζόμενοι σε προσωπικά αρχεία οικογενειών επαναστατών, υποστηρίζουν ότι σε συνάντηση στην Αγία Λαύρα στις 17 Μαρτίου, ο Γερμανός τέλεσε δοξολογία και ορκωμοσία όπου όρκισε προεστούς και επισκόπους του Μοριά που βρίσκονταν εκεί για τον εορτασμό του αγίου Αλεξίου, πολιούχου των Καλαβρύτων.
Στα απομνημονεύματα του Γερμανού, σε μη ακριβώς προσδιοριζόμενη ημερομηνία αλλά πάντως μετά την 21 Μαρτίου, αναφέρεται ότι οι κάτοικοι της Πάτρας έγραψαν προς τον Γερμανό στα Νεζερά (Επαρχία Καλαβρύτων) να έλθει προς βοήθειά τους.
thumb|Άγαλμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού (έργο του Γεώργιου Συννέφα - 1937) στο Πεδίον το Άρεως.
Στα απομνημονεύματά του ο Γερμανός δεν αναφέρει τέλεση Δοξολογίας ούτε στην Αγία Λαύρα ή τη Βοστίτσα, ενώ γενικώς δεν αναφέρει ότι τέλεσε καμία ιερουργία σε όλο το χρονικό διάστημα που καλύπτουν τα απομνημονεύματα. Δεν αναφέρει ούτε την τελετή στην Πάτρα, ίσως για να μη θεωρηθεί δοξομανής ή γιατί δεν το θεώρησε σημαντικό. Αυτό έκανε μερικούς ιστορικούς, που γενικά αμφισβητούν το ρόλο του ανωτέρου κλήρου στην Επανάσταση, να αμφισβητήσουν το ρόλο του Γερμανού όχι μόνο στην Αγία Λαύρα αλλά και στην Πάτρα.
Ωστόσο είναι γνωστό από άλλες πηγές ότι τελούσε και τα ιερατικά του καθήκοντα και μάλιστα ότι περί την έναρξη της Επανάστασης διένεμε τις πολεμικές σημαίες και ευλογούσε τους αγωνιστές.
Ο Γερμανός και η κήρυξη της Επανάστασης στον ξένο τύπο
Σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές εφημερίδες του 1821 δημοσιεύονταν ειδήσεις για την κήρυξη της Επανάστασης από τον Γερμανό (κάποιες φορές με το όνομά του λανθασμένο) είτε στις 25 Μαρτίου (6 Απριλίου) είτε σε άλλες ημερομηνίες είτε χωρίς ημερομηνία.
Η αμερικανική Southern Recorder της 24 Ιουλίου 1821, σε είδηση που ήρθε από το Παρίσι την 25 Μαΐου (νέο ημ.) αναφέρει τον Γερμανό ως "Αρχιεπίσκοπο Gerveaux" ο οποίος τη νύχτα της 6 Απριλίου (25 Μαρτίου παλ. ημ/γιο), σαν προστάτης του ελληνικού πληθυσμού διεκήρυξε στην Πάτρα "Σεβασμός στους Πρέσβεις - Βοήθεια στους Χριστιανούς - Θάνατος στους Τούρκους". Επίσης αναφέρει ότι ο Σταυρός υψώθηκε σαν σημείο εξέγερσης και ότι οι Έλληνες σφαγίαζαν τους Τούρκους όπου τους εύρισκαν.
Η γαλλική εφημερίδα Journal de Savoie, σε ανταπόκριση της 25 Μαΐου 1821 από τη Βιένη, αναφέρει: Στη γαλλική Constitutionnel την 6-6-1821 και τους Times του Λονδίνου την 11-6-1821 δημοσιεύεται η επαναστατική ομιλία του Γερμανού της 8/20 Μαρτίου. Εκεί αναφέρεται ως "Γερμανικός" (βλ. Ομιλία Π. Πατρών Γερμανού στην Αγία Λαύρα (8/20 Μαρτίου 1821)).
Στην αυστριακή Österreichischer Beobachter και την ιταλική Gazzetta di Milano αναφέρεται η έλευση του Γερμανού στην Πάτρα και η ύψωση της επαναστατικής σημαίας σε πλατεία της πόλης. Ο ίδιος αναφέρεται ως στρατιωτικός αρχηγός. Η ιταλική Giornale della provincia Bresciana αναφέρει ότι σύμφωνα με πληροφορίες καπετάνιου που έφυγε από την Πάτρα την 27 Μαρτίου (παλ. ημ.) οι επαναστάτες οδηγούμενοι από τον Γερμανό ξεσηκώθηκαν την 1η Απριλίου (20 Μαρτ.) και ότι ο ίδιος εισήλθε στην Πάτρα την 7 Απριλίου (26 Μαρτίου). Η ίδια εφημερίδα, στο φύλλο της 22 Ιουνίου αναφέρει ότι ο Γερμανός, ως ηγέτης των επαναστατών, λόγω της αναταραχής που επικρατούσε στην Πάτρα, προσέφερε σωματοφύλακες για τη φύλαξη των ξένων διπλωματών. Η Gazette de Lausanne την 5 Σεπ. 1826 επιβεβαιώνει τον θάνατο του Γερμανού και αναφέρει ότι "ήταν ο πρώτος μεταξύ των χριστιανών Ελλήνων που ύψωσαν την ιερή σημαία του Σταυρού το 1821".
Πολιτική και διπλωματική δράση
Το καλοκαίρι όταν στις 19 Ιουνίου ο πληρεξούσιος του Γενικού Επιτρόπου Δημήτριος Υψηλάντης αποβιβάστηκε στο Άστρος και κατευθύνθηκε στο στρατόπεδο που πολιορκούσε τη Τριπολιτσά γενόμενος μετά ενθουσιασμού δεκτός ως γενικός πληρεξούσιος του συνόλου των αγωνιστών, άρχισαν σχεδόν αμέσως οι διάφορες αντιδράσεις και έριδες των προεστών της Πελοποννησιακής Γερουσίας. Μάταια προσπαθούσε ο Δ. Υψηλάντης να επιφέρει την ομόνοια ζητώντας την αρχιστρατηγία με σύμπραξη Βουλής εκλεγμένης εμμέσως από τις επαρχίες. Η δε Γερουσία όμως δεν ήθελε να χάσει τα δικαιώματα να ελέγχει και αυτή τα στρατιωτικά. Αυτό είχε ως συνέπεια την αποχώρηση του Υψηλάντη από το στρατόπεδο. Τότε κλήθηκε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός να μεσολαβήσει για την επίλυση της διαφοράς πλην όμως δεν το κατόρθωσε μέχρι που εξαναγκάσθηκε η Γερουσία να δεχθεί τους όρους του Υψηλάντη αλλά με δημιουργία τριανδρίας, γεγονός που επέφερε νέα διένεξη.
Τον Μάιο του 1821 συμμετείχε στη Συνέλευση των Καλτεζών στην Αρκαδία. Στα απομνημονεύματά του, ενώ αναφέρει τη Συνέλευση, δεν αναφέρει τη δική του συμμετοχή.
Τον Δεκέμβριο του 1821 συμμετείχε στην Α' Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο, συμμετοχή την οποία δεν αναφέρει στα απομνημονεύματά του. Το 1822 κλήθηκε να συμβιβάσει τους Δεληγιανναίους με τον Πλαπούτα οι οποίοι βρίσκονταν σε έριδα στρατιωτικής υφής, χωρίς να το επιτύχει.
Ο Καλλίνικος Καστόρχης που εξέδωσε τα απομνημονεύματά του, αποδίδει στον Γερμανό την πρώτη ιδέα δημιουργίας κεντρικής εθνικής διοίκησης της Επανάστασης, κάτι που ο Γερμανός δεν το αναφέρει στα απομνημονεύματά του «δια να μη φανεί αυτεπαίνετος» κατά τον Καστόρχη. Το 1822 ο Γερμανός μαζί με άλλους εναντιώθηκε στον εξωτερικό δανεισμό επισημαίνοντας το ολέθριο αποτέλεσμα που θα είχε αυτός, αλλά δεν εισακούσθηκε.
Η αποστολή στην Ιταλία
Η συνάντηση με τον Πάπα δεν έγινε γιατί το Βατικανό επικαλέστηκε την προχωρημένη ηλικία του, λόγω της οποίας δεν ησχολείτο πλέον με διεθνείς υποθέσεις. Πάπας ήταν τότε ο Πίος VII, ο οποίος και απεβίωσε τον Αύγουστο του 1823 σε ηλικία 81 ετών. Πιστεύεται ότι ο Πάπας ήταν θετικός προς την υπόθεση της Ελλάδος, αλλά η ματαίωση της συνάντησης οφείλεται σε παρέμβαση της Αυστρίας η οποία τότε είχε υπό την προστασία της το Βατικανό και διέκειτο εχθρικά προς την Επανάσταση.
Περιφερόμενος ο Γερμανός επί μια διετία στην Ιταλία και μετά από αποτυχία κάποιων συνεννοήσεων με ηγεμόνες στη Βερόνα, αλλά και με τον Φιλικό μητροπολίτη Ιγνάτιο που ήταν εξόριστος στη Πίζα, προσπάθησε να έλθει σε επαφή με τον Λόρδο Στάνχοουπ και τον τραπεζίτη Μπλανκίαρ ("Βλακέρο" κατά τους λογίους) για σύναψη εθνικού δανείου, κάτι το οποίο δεν κατάφερε. Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του όμως, παρά την αποτυχία της κυρίας αποστολής του, κατάφερε τουλάχιστον να ενημερώσει και να προτρέψει τους φιλέλληνες της Ευρώπης να βοηθήσουν την επανάσταση.
Επιστροφή στην Ελλάδα
Ο Γερμανός επέστρεψε στην Ελλάδα τον Ιούνιο ή Ιούλιο του 1824, οπότε και εγκαταστάθηκε στη Γαστούνη, δεδομένου ότι δεν μπορούσε να επιστρέψει στην έδρα του. Την περίοδο όμως εκείνη είχε ξεσπάσει η πρώτη ένοπλη εμφύλια διαμάχη. Ο Γερμανός αρχικά προσπάθησε να συμφιλιώσει τις αντίπαλες παρατάξεις πλην όμως έκανε το μοιραίο λάθος να υπερασπιστεί εντονότερα (ίσως για λόγους καταγωγής), τους Αχαιούς προκρίτους με συνέπεια όχι μόνο να μην επιτύχει τη συμφιλίωση αλλά αντίθετα να υποπέσει στη δυσμένεια πολλών οπλαρχηγών και ιδιαίτερα του Γιάννη Γκούρα που ανέλαβε να καθυποτάξει όλους τους ενάντιους στην υπό τους Κουντουριώτες διοίκηση.
Έτσι, ενώ ο Γερμανός είχε αποσυρθεί στη Μονή της Χρυσοποδαρίτισσας (Νεζερών), ο Γκούρας τον χειμώνα του 1825 προχώρησε στη σύλληψή του και τη μεταφορά του στη Γαστούνη. Σε τμήματα της διαδρομής ο Γερμανός υποχρεώθηκε να προχωρήσει πεζός λόγω του χιονιού. Εκεί λέγεται ότι υπέστη και κάποια τυραννική συμπεριφορά από τον γιατρό Νικόλαο Σοφιανόπουλο, που καταγόταν από το Σοπωτό, που είχε αναλάβει τη φύλαξή του. Όταν όμως ο τελευταίος προσβλήθηκε από δυσεντερία και πέθανε, ο Γκούρας που πίστευε σε δεισιδαιμονίες, φοβήθηκε και απέλυσε τον Γερμανό ο ο ποίος εξαντλημένος έφθασε στο Ναύπλιο όπου και εγκαταστάθηκε μέχρι να ανακτήσει την υγεία του.
Τον Απρίλιο του 1826 εκλέχθηκε μέλος της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο όπου και ανέλαβε τη διεύθυνση των εργασιών της, εκλεγείς και μέλος της επί των Εσωτερικών επιτροπής. Λίγο αργότερα όμως προσβλήθηκε από εξανθηματικό τύφο, που είχε καταστεί τότε ενδημικός στο Ναύπλιο, όπου και πέθανε στις 30 Μαΐου του 1826. Η κηδεία του έγινε στο Ναύπλιο με κάθε μεγαλοπρέπεια και αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Δημητσάνα. Την τελετή της κήδευσης του Γερμανού περιγράφει ο φιλέλληνας F.R. Schack. Έγινε στο Ναό του Αγ. Γεωργίου, και ένας αρχιμανδρίτης εκφώνησε επικήδειο λόγο με το ιστορικό της ζωής του αποθανόντος. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ο Γερμανός ήταν ο πρώτος που σήκωσε τη σημαία του σταυρού στα Καλάβρυτα.
Προς τιμή του ανεγέρθηκε στη Πάτρα σπουδαίος ανδριάντας επί μαρμάρινου βάθρου στη θέση Ψηλά Αλώνια ως σύμβολο της "ευελπίδι παλιγγενεσίας".
Τα Απομνημονεύματα
Ο Γερμανός έγραψε απομνημονεύματα τα οποία, πέρα από ένα σύντομο ιστορικό περί της τουρκοκρατίας, αναφέρουν γεγονότα πριν από την έναρξη της Επανάστασης και μέχρι την Εθνοσυνέλευση του Άστρους το 1823. Στο τέλος του κειμένου αναγγέλλει τη συνέχεια των απομνημονευμάτων αλλά δεν είναι γνωστή η ύπαρξη άλλου σχετικού κειμένου. Τα απομνημονεύματα εκδόθηκαν πρώτα από τον Καλλίνικο Καστόρχη το 1837 σε δύο σχεδόν πανομοιότυπες εκδόσεις. Εκεί το κυρίως κείμενο των απομνημονευμάτων καταλαμβάνει 169 σελίδες, ενώ υπάρχουν και προλεγόμενα του Ι. Φιλήμονος και ευρετήριο ονομάτων από τον ίδιο. .
Το κείμενο δεν φέρει χρονολόγηση αλλά ο Καστόρχης πιστεύει ότι ο Γερμανός άρχισε να συγγράφει τα απομνημονεύματα πριν αναχωρήσει για την αποστολή του στην Ευρώπη κατά το τρίτο έτος της Επανάστασης. Οι κληρονόμοι του Γερμανού προσέφεραν το χειρόγραφο ως δώρο στον Καστόρχη ο οποίος μετέπειτα το δώρισε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος.
thumb|right|Σελίδες από το χειρόγραφο με τα απομνημονεύματα του Π.Π. Γερμανού. Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος.
Το 1900 έγινε νεότερη έκδοση από τον Γ. Παπούλα που περιλαμβάνει προλεγόμενα περί της Δημητσάνας και βιογραφικές πληροφορίες για τον Γερμανό καθώς και άλλα ιστορικά στοιχεία. Η έκδοση αυτή έγινε κατ' αντιπαραβολή με τα χειρόγραφα υπό την επιμέλεια του Δημητρίου Καμπούρογλου. Η έκδοση περιλαμβάνει και άλλα έγγραφα του Γερμανού όπως οδηγίες προς ιερείς και ιεροκήρυκες, επιστολές κ.ά.
Άλλη, λαϊκή έκδοση έγινε από τον εκδοτικό οίκο Τσουκαλά το 1956 στη σειρά των Απομνημονευμάτων Αγωνιστών του 1821, υπ' αριθ. 3.