cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάκης Ιθακήσιος
Βίος
Μέχρι το 1960 υπήρξε επιμελητής στο ΓΝΑ «Ιπποκράτειο». Ακολούθως και επί 23 χρόνια ήταν διευθυντής των χειρουργικών κλινικών του νοσοκομείου του Υπουργείου Δικαιοσύνης «Άγιος Παύλος», των ιδιωτικών κλινικών «Κυανούς Σταυρός» και «Άγιος Παντελεήμων» και ιδιοκτήτης των ιδιωτικών κλινικών «Αγία Παρασκευή» και «Παντάνασσα». Αποσύρθηκε από την ενεργό άσκηση της ιατρικής το 1994.
Από το 1952 ήταν ιατρός της ποδοσφαιρικής ομάδας του Παναθηναϊκού και σταδιακά μέλος της τριμελούς επιτροπής ποδοσφαίρου του. Για πρώτη φορά εκλέχθηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Παναθηναϊκού την περίοδο 1955-56 και την αγωνιστική περίοδο 1965-1966 ήταν ο αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματός του. Το 1975 διετέλεσε Πρόεδρος του Π. Α. Ο. (Διοικούσας Επιτροπής). πηγή: επίσημη σελίδα Π.Α.Ο., www.pao1908.com (Διοικητικό Συμβούλιο/Οι Πρόεδροι του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου)
Στο Διοικητικό Συμβούλιο των «πρασίνων» εκλεγόταν ανελλιπώς, μετά το 1975 και μέχρι το 1979, αναλαμβάνοντας κατά διαστήματα τη θέση του αντιπροέδρου και του αναπληρωτή του προέδρου.
Το 1979 εκλέχθηκε πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών (ΕΠΑΕ). Την επόμενη χρονιά, αφού του απονεμήθηκε ο τίτλος του επιτίμου προέδρου, αποσύρθηκε από την ΕΠΑΕ. Το 1981-83 αναδείχθηκε εκ νέου αντιπρόεδρος του Παναθηναϊκού ΑΟ.
Ενρίκε ντε Ισασί
Ο Ενρίκε ντε Ισασί (λατινικό αλφάβητο : Enrique de Isasi e Ivison), (Χερέθ ντε λα Φροντέρα, 15 Φεβρουαρίου 1899 - 19 Ιουνίου 1983), ήταν Ισπανός συγγραφέας και φωτογράφος, γενικός διευθυντής του οινοποιείου Wisdom & Warter, μέλος της Βασιλικής ακαδημίας επιστημών και τεχνών και της Jerez de la Frontera.
Επίσης σε νεαρή ηλικία είχε συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα αντισφαίρισης της Ισπανίας το 1910 στην Μαδρίτη όπου αποκλείστηκε στον Β γύρο από τον Βινσέντε Μαρτίν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί φωτογράφοι
Ο Μπάρνι και οι φίλοι του
Ο Μπάρνι και οι φίλοι του είναι ο τίτλος Αμερικανικής επιμορφωτικής σειράς. Δημιουργήθηκε από τον Σέριλ Λιτς και ο βασικός της χαρακτήρας είναι ο Μπάρνι, ένας μοβ ανθρωπόμορφος τυραννόσαυρος ρεξ, ο οποίος έρχει την ικανότητα να μεταβιβάζει εκπαιδευτικά μηνύματα με τραγούδια και συνήθεις χορούς με μια φιλικά οπτιμιστική διάθεση.
Χαρακτήρες
Δεινόσαυροι Ο βασικός χαρακτήρας, ένας μοβ και πράσινος ανθρωπόμορφος τυραννόσαυρος ρεξ o οποίος μοιάζει να' ναι κατασκευασμένος από ύφασμα κι έρχεται να ζήσει στη φαντασία των παιδιών. Το βασικό τραγούδι του είναι το Ο Μπάρνι είναι ένας δεινόσαυρος το οποίο τραγουδιέται στο σκοπό του Γιάνκι Ντουντλ. Τα επεισόδια τελειώνουν με το τραγούδι Σ' αγαπώ το οποίο τραγουδιέται στο σκοπό του Αυτός ο γέρος άντρας το οποίο συμβαίνει να' ναι το αγαπημένο τραγούδι του Μπάρνι. Σε κάθε επεισόδιο ο Μπάρνι παίζει διάφορα επιμορφωτικά παιχνίδια με τα παιδιά τα οποία έχει γύρω του, προκειμένου τόσο εκείνα όσο και τα παιδιά που βλέπουν τη σειρά απ' τις τηλεοράσεις τους, να μάθουν κάποια πράγματα τα οποία θα τους είναι χρήσιμα στη ζωή τους όταν θα μεγαλώσουν.
Η Μπέιμπι Μποπ είναι μόλις 3 ετών και είναι τρικεράτωψ. Εμφανίστηκε για 1η φορά στις 29 Ιουλίου του 1991 στο επεισόδιο με τίτλο Ο Μπάρνι σε συναυλία. Φοράει ένα ροζ παπιγιόν και ροζ παπούτσια μπαλέτου. Επίσης έχει μια κίτρινη κουβερτούλα την οποία κουβαλάει σχεδόν πάντα μαζί της για ασφάλεια. Της αρέσει να τρώει μακαρόνια με τυρί και πίτσα. Είναι η μικρή αδερφή του Μπι Τζέι και το χρώμα της είναι πράσινο.
Ο Μπι Τζέι είναι 7 ετών και είναι πρωτοκεράτωψ. Πρωτοεμφανίστηκε στη σειρά στις 27 Σεπτεμβρίου του 1993 και είναι ο μεγάλος αδερφός της Μπέιμπι Μποπ. Το τραγούδι το οποίο τραγουδάει είναι Το τραγούδι του Μπι Τζέι και το τραγουδάει για τον εαυτό του. Φοράει ένα κόκκινο καπέλο του μπέιζμπολ και κόκκινες ελβιέλες. Στο επεισόδιο με τίτλο Όχι καπέλα για τον Μπι Τζέι έχασε το καπέλο του και κάποιες φορές λέει διάφορα πράγματα για να κρύψει τους φόβους του, όπως π. χ στο επεισόδιο με τίτλο Το πάρτι του Μπάρνι στο Χάλοουιν τινάχτηκε τρομαγμένος απ' τις χάρτινες αράχνες και μόλις έμαθε πως είχαν ξεγελαστεί, είπε "αυτό το ήξερα, είναι ένας τρόπος". Το αγαπημένο του φαγητό είναι οι πίκλες τις οποίες δοκίμασε με πολλούς τρόπους όπως πάνω σ' ένα κομμάτι πίτσα. Το χρώμα του είναι κίτρινο.
Ο Ριφ είναι 6 ετών και είναι βροντόσαυρος. Είναι ξάδερφος της Μπέιμπι Μποπ και του Μπι Τζέι και φοράει πράσινες ελβιέλες. Το αγαπημένο του μουσικό θέμα είναι Ακούω μουσική παντού. Αγαπά πολύ τη μουσική και τη συνδυάζει με τις περισσότερες απ' τις δραστηριότητες με τις οποίες ασχολείται. Στο επεισόδιο με τίτλο Μπάρνι: Ας πάμε στον Πυροσβεστικό Σταθμό αποκαλύφθηκε πως στο Ριφ αρέσει επίσης να ανακαλύπτει πράγματα, επειδή δημιούργησε έναν ανιχνευτή καπνού ο οποίος παρήγαγε τέσσερις ήχους. Όπως φαίνεται, προτιμά τα μουσικά εμβατήρια και τις παρελάσεις. Το χρώμα του είναι πορτοκαλί.
Κούκλες
Στη σειρά αυτή πήραν μέρος και πολλές κούκλες. Οι σημαντικότερες είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Μοντέλο (Ιταλία)
Το Μοντέλο (ιταλικά: Mondello) είναι ένα μικρό προάστιο της πόλης του Παλέρμο στην αυτόνομη περιφέρεια της Σικελίας. Τα βόρεια και νότια όρια του καθορίζονται από δύο ορεινούς όγκους, το Όρος Γκάλο και το Όρος Πελεγκρίνο. Η πόλη του Μοντέλο ήταν αρχικά ένα μικρό ελώδες ψαροχώρι, όμως από τα τέλη του 19ου αιώνα εξελίχθηκε σε σημαντικό τουριστικό προορισμό.
Ιστορία
Κάποια στιγμή, ένας Παλερμίτης ευγενής είχε την ιδέα να στραγγίξει τον βάλτο. Ο πρίγκιπας Φραντσέσκο Λάντζα ντι Σκαλέα, με τη βοήθεια μιας βελγικής κτηματομεσιτικής εταιρείας, δημιούργησε ένα εργοστάσιο για την αποστράγγιση του βαλτώδους νερού του χωριού. Οι νεοδιαμορφωμένες περιοχές, που προηγουμένως καταλάμβανε ο βάλτος, επεκτάθηκαν και εξελίχθηκαν σταδιακά από τον 18ο έως τον 20ο αιώνα.
Από το 1912 και μετά, το Μοντέλο έγινε έδρα της ανώτερης αστικής τάξης και της αριστοκρατίας. Η αριστοκρατία της πόλης ενθάρρυνε την κατασκευή διάφορων πολυτελών βιλών με καταπράσινους κήπους. Ο βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών την χαρακτήρισε ως «μια γωνία του παράδεισου».
Αξιοθέατα
Το Μοντέλο χαρακτηρίζεται από τον αμμώδη κόλπο του, που ενώνει τα δύο ακρωτήρια βόρεια και νότια της πόλης. Η λευκής άμμου ακτογραμμή που διαθέτει σήμερα έχει μήκος περίπου 1,5 χιλιόμετρα. Το Φυσικό Καταφύγιο του Ακρωτηρίου Γκάλο και το Καταφύγιο του Όρους Πελεγκρίνο βρίσκονται σε κοντινή απόσταση. Η περιοχή είναι γνωστή για την παραλία της και τις αρ νουβό βίλες της, που επικρατούν στην αρχιτεκτονική του τόπου, καθιστώντας τον ορόσημο στην ιστορία του διεθνούς μοντερνισμού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Παλέρμο
Ιωσήφ Βουρδουμπάς
Ο Ιωσήφ Χατζή Ρούσου Βουρδουμπάς (1817 - 29 Οκτωβρίου 1906) ήταν Κρητικός αγωνιστής από τον Άσκυφο Σφακίων. Διετέλεσε αρχηγός και πληρεξούσιος Σφακίων σε όλες τις επαναστατικές συνελεύσεις.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1817 και ήταν γιος του Ρούσου Βουρδουμπά, αγωνιστή του 1821. Ο ίδιος ο Σήφης ήταν οπλαρχηγός, πρόεδρος της προσωρινής συνέλευσης της Κρήτης πριν την Κρητική Επανάσταση του 1866 και στην επανάσταση του 1878 εξελέγη αντιπρόεδρος της συνέλευσης στην Αργυρούπολη, όπου ζητήθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις να ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα.
Απεβίωσε στις 29 Οκτωβρίου 1906 και η ταφή του έγινε στο Γετίμ Μετόχι, που ήταν περιουσία των προγόνων του ήδη από το 1835.
Οικογένεια
Ο Βουρδουμπάς κληρονόμησε από τον πατέρα του μεγάλη περιουσία. Παντρεύτηκε με την Άννα Βολουδάκη και απέκτησε 3 κόρες, τη Χρυσή Παπαδοπέτρου, τη Μαρία Λυκάκη και την Αθηνά Μανουσέλη, και 2 γιους, το Ρούσσο (που διακρίθηκε ως Μακεδονομάχος) και τον Ιωάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Τρομοκρατικές επιθέσεις στα αεροδρόμια της Ρώμης και της Βιέννης (1985)
Οι επιθέσεις στα αεροδρόμια της Ρώμης και της Βιέννης ήταν δύο μεγάλες τρομοκρατικές επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα στις 27 Δεκεμβρίου 1985. Επτά Άραβες τρομοκράτες επιτέθηκαν στα αεροδρόμια της Ρώμης της Ιταλίας και της Βιέννης της Αυστρίας με τουφέκια και χειροβομβίδες. Δεκαεννέα άμαχοι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από εκατό τραυματίστηκαν προτού σκοτωθούν τέσσερις από τους τρομοκράτες από το προσωπικό ασφαλείας της El Al και την τοπική αστυνομία, η οποία συνέλαβε τους υπόλοιπους τρεις.
Επίθεση στη Ρώμη
Στις 08:15 GMT, τέσσερις Άραβες ένοπλοι πήγαν στο γκισέ εισιτηρίων της ισραηλινής El Al Airlines και την Trans World Airlines στο αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο έξω από τη Ρώμη, πυροβόλησαν με όπλα και πέταξαν χειροβομβίδες. Σκότωσαν 16 και τραυμάτισαν 99, συμπεριλαμβανομένου του Αμερικανού διπλωμάτη Γουές Βέσελς, προτού σκοτωθούν τρεις από τους επιτιθέμενους από την ασφάλεια του El Al, ενώ ο υπόλοιπος, ο Μοχάμεντ Σάραμ, τραυματίστηκε και συνελήφθη από την ιταλική αστυνομία. Μεταξύ των νεκρών ήταν ο στρατηγός Ντονάτο Μιράντα Ακόστα, Μεξικανός στρατιωτικός ακόλουθος, και η γραμματέας του, Τζενοβέβα Τζέιμι Σισνέρος.
Επίθεση στη Βιέννη
Λίγα λεπτά αργότερα, στο αεροδρόμιο Σβέτσατ στη Βιέννη της Αυστρίας, τρεις τρομοκράτες πραγματοποίησαν παρόμοια επίθεση. Χειροβομβίδες πετάχτηκαν σε πλήθη επιβατών που περεμέναν στην ουρά για να κάνουν check-in για μια πτήση προς το Τελ Αβίβ, σκοτώνοντας ακαριαία δύο ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 39. Ένα τρίτο θύμα πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1986, από τραύματα από χειροβομβίδα που υπέστη κατά την επίθεση. Η πρώτη απάντηση ήρθε από αρκετούς Αυστριακούς αστυνομικούς, οι οποίοι άνοιξαν πυρ εναντίον των τρομοκρατών. Υποστηρίχθηκαν από δύο φρουρούς ασφαλείας της El Al με που βοήθησαν στην απόκρουση των επιτιθέμενων. Πάνω από 200 σφαίρες έπεσαν κατά τη διάρκεια της μάχης. Οι τρομοκράτες κατέλαβαν μια Mercedes έξω από τον τερματικό σταθμό και τράπηκαν σε φυγή, με την αυστριακή αστυνομία και τους φρουρούς ασφαλείας της El Al να τους καταδιώκουν. Σκότωσαν έναν τρομοκράτη και συνέλαβαν τους άλλους δύο αρκετά μίλια μακριά από το αεροδρόμιο μετά από σύντομη καταδίωξη με αυτοκίνητο και ένοπλη σύγκρουση.
Συνέπεια
Συνολικά, στις δύο επιθεσεις έχασαν την ζωής τους 19 άτομα, ανάμεσά τους ένα παιδί, και τραυμάτισαν περίπου 140. Ορισμένες σύγχρονες αναφορές ισχυρίζονται ότι οι ένοπλοι είχαν αρχικά την πρόθεση να προχωρήσουν σε αεροπειρατεία σε αεροσκάφη της El Al στα αεροδρόμια και να τα ανατινάξουν πάνω από το Τελ Αβίβ. Άλλοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η επίθεση σε επιβάτες που περίμεναν ήταν το αρχικό σχέδιο και ότι το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης επρόκειτο να χτυπηθεί επίσης.
Οι επιθέσεις έγιναν μετά από αυξημένη ασφάλεια λόγω πρόσφατων αεροπειρατειών και επίσημων προειδοποιήσεων της Ιντερπόλ ότι τα αεροδρόμια ενδέχεται να γίνουν στόχοι τρομοκρατών κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου.
Δράστες
Οι ιταλικές αρχές δήλωσαν ότι οι αποδείξεις που εντόπισαν στους τρομοκράτες έδειχναν ότι είχαν εισέλθει στην Ιταλία λίγες εβδομάδες νωρίτερα και είχαν μείνει σε ξενοδοχεία κοντά στη Ρώμη. Όλοι είχαν μαροκινά διαβατήρια. Αναφέρθηκε επίσης ότι στο πτώμα ενός από τους επιτιθέμενους βρέθηκε ένα σημείωμα στα αραβικά, που απευθυνόταν στους «σιωνιστές» και ανήγγειλε ότι «ο πόλεμος άρχισε». Το σημείωμα φέρεται να είχε υπογραφεί, από τους «μάρτυρες της Παλαιστίνης»
Οι ισραηλινές αρχές κατηγόρησαν αρχικά την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) για τις επιθέσεις, αλλά ο ηγέτης της, Γιάσερ Αραφάτ, αρνήθηκε τις κατηγορίες και κατήγγειλε τις επιθέσεις. Η PLO εξέφρασε την «αγανάκτηση για την εγκληματική ενέργεια» και υποστήριξε ότι οι επιθέσεις συντονίστηκαν ως μέρος «συνωμοσίας ενάντια στο παλαιστινιακό ζήτημα», με σκοπό να αναγκάσουν την Αυστρία και την Ιταλία να διακόψουν τους δεσμούς τους με τους Παλαιστινίους. Αξιωματούχοι της PLO υπενθύμισαν ότι ο Αραφάτ είχε πρόσφατα δεσμευτεί ότι η συντονισμένη ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση θα περιοριστεί στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα εδάφη.
Την ευθύνη για τις δύο επιθέσεις ανέλαβε αργότερα η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ ως αντίποινα για την Επιχείρηση Wooden Leg, τον ισραηλινό βομβαρδισμό του αρχηγείου της PLO στην Τύνιδα την 1η Οκτωβρίου 1985 Η Λιβύη κατηγορήθηκε από τις ΗΠΑ ότι χρηματοδότησε τους τρομοκράτες που πραγματοποίησαν τις επιθέσεις. Αν και αρνήθηκαν τις κατηγορίες, επαίνεσαν τις επιθέσεις. Σύμφωνα με δημοσιευμένες αναφορές, πηγές κοντά στον Αμπού Νιντάλ ανέφεραν ότι οι λιβυκές μυστικές υπηρεσίες προμήθευσαν τα όπλα και ο επικεφαλής της Επιτροπής Ειδικών Αποστολών της Διεύθυνσης Πληροφοριών της ANO, Δρ. Γκασάν αλ-Αλί, ήταν αυτός που οργάνωσε τις επιθέσεις. Η Λιβύη αρνήθηκε επίσης αυτές τις κατηγορίες, παρά το γεγονός ότι ισχυρίστηκε ότι ήταν "ηρωικές επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν από τους γιους των μαρτύρων της Σφαγής στη Σάμπρα και τη Σατίλα ". Οι ιταλικές μυστικές υπηρεσίες κατηγόρησαν τη Συρία και το Ιράν.
Ο επιζών τρομοκράτης στην επίθεση στο αεροδρόμιο της Ρώμης, ο Σύρος υπήκοος Μαχμούντ Ιμπραχίμ Χαλίντ, καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση το 1988. Αποφυλακίστηκε νωρίς λόγω καλής συμπεριφοράς τον Ιούνιο του 2010 και ζούσε στη Ρώμη μέχρι το 2011. Σε μια συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα Il Messaggero, καταδίκασε την τρομοκρατία, εξέφρασε μεταμέλεια για τις επιθέσεις και είπε ότι προσεύχεται για τη συγχώρεση του Θεού. Το 1987, ένα αυστριακό δικαστήριο καταδίκασε τους δύο επιζώντες τρομοκράτες στην επίθεση στο αεροδρόμιο της Βιέννης σε ισόβια κάθειρξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στην Ιταλία
Ελένη (τραγωδία)
Υπόθεση
Ο Μενέλαος μετά από την άλωση της Τροίας κατέπλευσε στην Αίγυπτο όπου συνάντησε την Ελένη και έμαθε με κατάπληξη ότι η «εν Τροία» Ελένη ήταν φάσμα ψευδές. Η πραγματική του σύζυγος ήταν κρυμμένη στην Αίγυπτο καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου και ο καταστροφικός πόλεμος της Τροίας είχε βασιστεί σε ένα ψέμα. Ο βασιλιάς της Αιγύπτου Θεοκλύμενος θέλει να νυμφευθεί την Ελένη αλλά εκείνη με τον Μενέλαο καταφέρνουν και διαφεύγουν κρυφά. Η έξοδος στο έργο αυτό μοιάζει πολύ με εκείνη στην Ιφιγένεια εν Ταύροις. Το έργο χαρακτηρίζεται ως αντιπολεμικό δράμα.
Ιστορικό πλαίσιο
Η Ελένη του Ευριπίδη γράφτηκε το 412 π.Χ και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την ίδια εποχή, δηλαδή μόλις είχε τελειώσει η Σικελική εκστρατεία με την πανωλεθρία του αθηναϊκού στόλου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ευριπίδη
Σακουρατζίμα
thumb|250px|Το ηφαίστειο, το 2009 Το Σακουρατζίμα (桜島) είναι ενεργό ηφαίστειο και πρώην νησί στο νομαρχιακό διαμέρισμα της Καγκοσίμα, Κιούσου, στην νότια Ιαπωνία. Η λάβα από τις εκρήξεις το 1914 ένωσε το νησί με τη χερσόνησο Οσούμι. Αποτελείται από τρεις κορυφές, την Κίτα-ντάκε (βόρεια κορυφή), Νάκα-ντάκε (κεντρική κορυφή) και Μινάμι-ντάκε (νότια κορυφή), η οποία είναι τώρα ενεργή. Η Κίτα-ντάκε είναι η ψηλότερη, με ύψος 1.117 μέτρα. Το ηφαίστειο είναι σήμερα ένα από τα πιο ενεργά της Γης, καθώς από το 1955 και μετά είναι σχεδόν συνεχώς ενεργό. Η ηφαιστειακή χερσόνησος βρίσκεται απέναντι από την πόλη Καγκοσίμα και σε απόσταση μόλις οχτώ χιλιομέτρων από αυτή και έχει έκταση 77 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Γεωλογική ιστορία
Το Σακουρατζίμα βρίσκεται στην καλντέρα Άιρα, που σχηματίστηκε σε μια τεράστια έκρηξη 22.000 χρόνια πριν. Αρκετές εκατοντάδες κυβικά χιλιόμετρα τέφρας και ελαφρόπετρας εκτινάχθηκαν, με αποτέλεσμα ο θάλαμος μάγματος να καταρρεύσει και να δημιουργήσει μια καλντέρα που έχει διάμετρο πάνω από 20 χιλιόμετρα. Η τέφρα έπεσε μέχρι και 1.000 χιλιόμετρα από το ηφαίστειο. Ο αγωγός που τροφοδοτεί το Σακουρατζίμα είναι αυτός που τροφοδοτούσε την καλντέρα. Το σημερινό ηφαίστειο βρίσκεται 8 χιλιόμετρα νότια της καλντέρας.
Το Σακουρατζίμα σχηματίστηκε από μεταγενέστερη δραστηριότητα μέσα στην καλντέρα, με τις πρώτες εκρήξεις σε αυτό περίπου πριν από 13.000 χρόνια. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο Κίτα-ντάκτε έληξε πριν 4.900 χρόνια και από τότε οι εκρήξεις λαμβάνουν χώρα στο Μινάμι-τάκε. Από το 2006 η δραστηριότητα επικεντρώνεται στον κρατήρα Σόβα, ανατολικά της Μινάμι-ντάκε. Η πρώτη έκρηξή του που έχει καταγραφεί συνέβη το 708 μ.Χ.. Οι περισσότεροι από εκρήξεις του είναι στρομπολικές, που επηρεάζουν μόνο τις κορυφές, αλλά έχουν λάβει χώρα και μεγαλύτερες πλινιακές εκρήξεις το 1471-1476 (VEI 5), η ισχυρότερη που έχει καταγραφεί, 1779-1782 (VEI 4) και 1914 (VEI 4).
Η έκρηξη του 1914
Το 1914 η έκρηξη του ηφαιστείου ήταν η πιο ισχυρή του εικοστού αιώνα στην Ιαπωνία. Ροές λάβας γέμισαν το στενό μεταξύ του νησιού και της ηπειρωτικής χώρας, μετατρέποντάς το σε μια χερσόνησο.
Το νησί μεγάλωσε, καταπίνοντας πολλά μικρότερα κοντινά νησιά και τελικά συνδέθηκε με τη στεριά με έναν στενό ισθμό. Μέρη του κόλπου Καγκοσίμα έγιναν αρκετά πιο ρηχά και παλίρροιες άλλαξαν και έγιναν ψηλότερες.
Κατά τη διάρκεια των τελικών σταδίων της έκρηξης, το κέντρο της Καλντέρας Άιρα βυθίστηκε κατά περίπου 60 εκατοστά, λόγω της καθίζησης που προκλήθηκε από το άδειασμα του υποκείμενου θαλάμου μάγματος. Το γεγονός ότι η καθίζηση σημειώθηκε στο κέντρο της καλντέρας και όχι απευθείας κάτω από το Σακουρατζίμα έδειξε ότι το ηφαίστειο αντλεί μάγμα από την ίδια δεξαμενή που τροφοδοτούσε την αρχαία καλντέρα.
1955 - Σήμερα
Η δραστηριότητα του έγινε πιο έντονη το 1955 και από τότε το ηφαίστειο εκρήγνυται σχεδόν συνεχώς. Χιλιάδες μικρές εκρήξεις λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο, εκτοξεύοντας στάχτη μέχρι λίγα χιλιόμετρα πάνω από του βουνό. Τις 18 Αυγούστου 2013, τις 16:31, στην 500η έκρηξη του έτους, το ηφαίστειο εξερράγη στον κρατήρα Σόβα και παρήγαγε την ψηλότερη εκρηκτική στήλη από το 1955, φτάνοντας σε ύψος 5.000 μέτρων και προκάλεσε συσκότιση και σημαντική πτώση τέφρας στο κεντρικό τμήμα της Καγκοσίμα. Το Παρατηρητήριο του Σακουρατζίμα συστάθηκε το 1960 για να παρατηρεί αυτές τις εκρήξεις.
Η παρακολούθηση του ηφαιστείου και η πρόβλεψη μεγάλων εκρήξεων είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή βρίσκεται σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, καθώς απέχει οχτώ χιλιόμετρα από την Καγκοσίμα, μια πόλη με περίπου 700.000 κατοίκους. Στην πόλη διεξάγονται συχνά ασκήσεις εκκένωσης και έχουν κτιστεί κατάφυγια ώστε οι κάτοικοι να προστατεύονται από τα ηφαιστειακά συντρίμμια. Εξαιτίας των κινδύνων που εγκυμονεί για τους κοντινούς πληθυσμούς, το Σακουρατζίμα έχει ανακηρυχθεί ως ηφαίστειο Δεκαετίας.
Το Σακουρατζίμα είναι μέρος του εθνικού πάρκου Κιρισίμα-Γιάκου και οι ροές λάβας του είναι τουριστικό αξιοθέατο. Η περιοχή γύρω από το ηφαίστειο περιλαμβάνει αρκετές θερμές πηγές. Ένα από τα κύρια αγροτικά προϊόντα του Σακουρατζίμα είναι ένα τεράστιο λευκό ραπανάκι, γνωστό ως ραπανάκι Σακουρατζίμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ιαπωνίας Κατηγορία:Βουνά της Ιαπωνίας Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ιαπωνίας
Φασίστας (προσβολή)
Από την εμφάνιση του φασισμού στην Ευρώπη το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, ο όρος φασίστας έχει πολλές φορές χρησιμοποιηθεί ως υποτιμητικός και προσβλητικός χαρακτηρισμός για ένα ευρύ φάσμα ατόμων, πολιτικών κινημάτων, κυβερνήσεων, και δημοσίων και ιδιωτικών ιδρυμάτων, μεταξύ των οποίων και κάποια που κανονικά δεν θα κατατάσσονταν στην ιδεολογία του φασισμού σύμφωνα με τις πολιτικές επιστήμες. Τις περισσότερες φορές ο όρος χρησιμοποιείται συναισθηματικά φορτισμένο υποκατάστατο του «αυταρχικός». Από το 1944 ο βρετανός συγγραφέας Τζωρτζ Όργουελ σχολίασε ότι αφού ο όρος φασίστας άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως από τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, «η λέξη φασισμός δεν έχει πλέον κανένα νόημα» λόγω της ασαφούς χρήσης της, η οποία πολλές φορές έχει αποκοπεί από τις αρχικές πολιτικές συνδηλώσεις.
Στη Σοβιετική Ένωση
Το κίνημα των Μπολσεβίκων και αργότερα η Σοβιετική Ένωση έκανε συχνά χρήση του επιθέτου «φασίστας» λόγω της διαμάχης της με τα αρχικώς μικρά γερμανικά και ιταλικά φασιστικά κινήματα. Η χρήση του όρου ήταν πολύ συχνή στον Τύπο και στον πολιτικό λόγο για να χαρακτηρίσει είτε τους ιδεολογικούς της αντιπάλους (όπως τον Λευκό Στρατό) ή ακόμη και εσωτερικά παραρτήματα του σοσιαλιστικού κινήματος (για παράδειγμα η Σοσιαλδημοκρατία αποκαλούνταν "Σοσιαλφασισμός"). Επίσης το Ναζιστικό κίνημα στη Γερμανία χαρακτηριζόταν με τον όρο «φασιστικό» μέχρι το 1939, όταν υπογράφτηκε το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης, μετά το οποίο οι σχέσεις της Ναζιστικής Γερμανίας και της ΕΣΣΔ παρουσιάζονταν πιο θετικά από τη σοβιετική προπαγάνδα.
Βαρβάσαινα Ηλείας
Η Βαρβάσαινα είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας που βρίσκεται στο Νομό Ηλείας, 5 χλμ. ανατολικά της πόλης του Πύργου, σε υψόμετρο 55 μέτρων.
Φασίστας (προσβολή)
Στη Σοβιετική Ένωση
Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση το 1941, ο όρος «φασισμός» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει πρακτικά οποιαδήποτε αντισοβιετική δραστηριότητα ή άποψη. Σύμφωνα με τον Μαρξισμό-Λενινισμό, ο φασισμός ήταν το «τελευταίο στάδιο άμυνας μιας καταρρέουσας μπουρζουαζίας», στην οποία ο «φασισμός έψαχνε καταφύγιο» από τις «εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλισμού». Ως αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης, σχεδόν κάθε δυτική καπιταλιστική κοινωνία θεωρούταν «φασιστική», με το Τρίτο Ράιχ να είναι απλώς η πιο ριζοσπαστική εκδοχή. Μετά το 1941, το επίθετο «φασιστικός» χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει σχεδόν οποιαδήποτε αντισοβιετική δραστηριότητα: Για παράδειγμα, οι διεθνείς έρευνες για τη Σφαγή του Κατύν χαρακτηρίστηκαν «φασιστικός λίβελος» και η εξέγερση της Βαρσοβίας «παράνομη και υποκινούμενη από φασίστες». Ο κομμουνιστής Σλούζμπα Μπεζπιετσέντβα περιέγραψε τον Τροτσκισμό, Τιτοϊσμό και τον Ιμπεριαλισμό ως «παραλλαγές του φασισμού».
Βαρβάσαινα Ηλείας
Σύντομη περιγραφή
Η Βαρβάσαινα βρίσκεται σε μια κοιλάδα ανάμεσα σε χαμηλούς λόφους, 3 χλμ. νοτιοανατολικά από το Κολίρι, 3 χλμ. βορειοδυτικά της Σαλμώνης, 5 χλμ. βόρεια από το Επιτάλιο και 5 χλμ. ανατολικά του κέντρου του Πύργου. Η Εθνική Οδός 74 (Πύργος - Ολυμπία - Τρίπολη) διέρχεται στα νότια του χωριού, ενώ η σιδηροδρομική γραμμή από τον Πύργο για Ολυμπία και Καλαμάτα περνά μέσα από την Κάτω Βαρβάσαινα.
Ιστορία
Ως οικισμός αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας με την ονομασία Μπαρμπάσαινα και είχε σημαντική συνεισφορά στον Αγώνα του 1821 με πιο γνωστό αγωνιστή τον Νικολό Τριτσιμπίδα. Την περίοδο του "Σταφιδικού ζητήματος", στις 14 Φεβρουαρίου 1903 ξέσπασε εξέγερση στο χωριό και οι αγώνες των αγροτών συνεχίστηκαν στον Πύργο.
Φασίστας (προσβολή)
Δυτική πολιτική
Το 2004 η Σαμάνθα Πάουερ, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, αναστοχαζόμενη πάνω τα λόγια του Όργουελ πριν από 60 χρόνια, είπε ότι: «Ο φασισμός σε αντίθεση με τον κομμουνισμό, σοσιαλισμό, καπιταλισμό ή συντηρητισμό είναι μια λέξη που στιγματίζει και χρησιμοποιείται πιο συχνά για να σημαδέψει κάποιον αντίπαλο παρά για να ρίξει φως σε αυτόν».
Το 2006 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βρήκε αντίθετη στο άρθρο 10 (ελευθερία της έκφρασης) την απόφαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου να επιβάλλει πρόστιμο σε έναν δημοσιογράφο που αποκάλεσε ένα δεξιό δημοσιογράφο «νεοναζί της γειτονιάς», καθώς έκρινε ότι ήταν ζήτημα κρίσης, αποδεκτό υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες.
Βαρβάσαινα Ηλείας
Διοικητικά στοιχεία
Η Βαρβάσαινα αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1835 να προσαρτάται στο δήμο Λετρίνων. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοσύστατης κοινότητας. Διοικητικά, μαζί με τον οικισμό Κάτω Βαρβάσαινα, συγκροτούν την Τοπική Κοινότητα Βαρβασαίνης που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.202 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 1.107.
Φασίστας (προσβολή)
Δυτική πολιτική
Ως αντίδραση σε πολλούς αρθρογράφους και συγγραφείς    που υποστήριζαν ότι ο τότε υποψήφιος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ ήταν "φασίστας", ένα άρθρο του ιστοτόπου Vox το 2016 παρέθεσε 5 ιστορικούς, μεταξύ των οποίων και τον Ρότζερ Γκρίφιν, συγγραφέα του Η φύση του φασισμού, οι οποίοι έγραψαν ότι η ρητορική του Τραμπ δεν περιλαμβάνει μια σειρά από "σημεία κλειδιά" που είναι απαραίτητα για να ανήκει στον χώρο του φασισμού, μεταξύ των οποίων την αντίληψη ότι η βία είναι εγγενώς καλή και την εγγενή απόρριψη ή αντίθεση στους θεσμούς της δημοκρατίας.
Βαρβάσαινα Ηλείας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Φασίστας (προσβολή)
Αριστερός φασισμός
Το 1960 ο Αμερικανός νεοσυντηρητικός κοινωνιολόγος Σίμορ Μάρτιν Λίπσετ (Seymour Martin Lipset) χαρακτήρισε αριστερό φασισμό ορισμένες κυβερνήσεις σε χώρες της Λατινικής Αμερικής (όπως του Χουάν Περόν στην Αργεντινή και του Βάργκας στη Βραζιλία), που ο ίδιος θεωρούσε αυταρχικές. Ο ίδιος ο Λίπσετ, έχει χαρακτηριστεί ως εκπρόσωπος του Αμερικανικού εξαιρετισμού, μιας ρατσιστικής ιδεολογίας που θεωρεί ότι οι Αμερικανοί είναι ανώτεροι από τα άλλα έθνη.
Η πιο γνωστή χρήση του όρου προέρχεται από τον κοινωνιολόγο Γιούργκεν Χάμπερμας, για να αποστασιοποιηθεί από αριστερές ριζοσπαστικές φοιτητικές ομάδες που εμφανίστηκαν την δεκαετία του 1960 στη Γερμανία. Σε διάλεξη που έδωσε με θέμα «Η Φανταστική Επανάσταση και τα Παιδιά της», κατηγόρησε τον τότε ηγέτη του φοιτητικού κινήματος, Ρούντι Ντούτσκε, ως αριστερό φασίστα. Ο Γιούργκεν Χάμπερμας είχε προβεί σε αυτό το χαρακτηρισμό, σε μια προσπάθεια να διαχωρίσει τη νεομαρξιστική Σχολή της Φρανκφούρτης από τη σύνδεσή της με τις βίαιες διαμαρτυρίες και την ακροαριστερή τρομοκρατία που δρούσε εκείνη την εποχή στη Γερμανία. Ο Ρούντι Ντούτσκε βρισκόταν στον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά δεν είχε καμιά σχέση με την τρομοκρατία, αντίθετα δέχτηκε απόπειρα δολοφονίας από έναν ακροδεξιό με πολιτικά κίνητρα.
Ο επίσης κοινωνιολόγος Ίρβινγκ Λιούις Χόροβιτς αναφέρει αυτόν τον όρο, το 1984, στο βιβλίο του Winners and Losers, όπου αναλύει την κριτική του Λένιν προς τους αριστεριστές του καιρού του.
Στην Ελλάδα ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί στη δημοσιογραφία και την πολιτική για περιπτώσεις όπως πράξεις βίας από ακροαριστερές οργανώσεις μέσα σε πανεπιστήμια ή άλλες περιπτώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φασισμός Κατηγορία:Παρενόχληση
Σπυρίδων Σγουρόγλου
Ο Σπύρος Σγουρόγλου (23 Νοεμβρίου 1901, Σαράντα Εκκλησίες - 25 Μαρτίου 1975, Αθήνα) ήταν Έλληνας πολιτικός του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Ο πολιτικός γεννήθηκε στις Σαράντα Εκκλησίες της Ανατολικής Θράκης στην πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 25 Νοεμβρίου 1901 κι όχι το 1896, όπως αναγράφεται στο δημοτολόγιο, δοθέντος ότι αποφοίτησε κανονικά από το Γυμνάσιο Αδριανουπόλεως το 1919. Γονείς του ήταν η Ευλαβώ και ο Γεώργιος, φούρναρης και πρόεδρος των αρτοποιών. Ανήκε σε εύπορη οικογένεια και συμμετείχε στην μικρασιατική εκστρατεία. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Κομοτηνή και εργάστηκε στην Επιτροπή αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ). Το 1927 ως μαχητής της γραμμής των πρόσω ενεγράφη στο τελευταίο έτος στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου παρακολούθησε τα μαθήματα του τετάρτου έτους αλλά και προγενεστέρων ετών που εξετάζονταν στο πτυχίο και έλαβε πτυχίο Νομικής με λίαν καλώς το 1928. Μετά δε την άσκησή του και κατόπιν εξετάσεων διορίσθηκε δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Ροδόπης το 1928. Το 1927 εντάχθηκε στο Λαϊκό Κόμμα. Στις εκλογές του 1935 εξελέγη βουλευτής του νομού Ροδόπης
Υπέφερε από αποφρακτική αρτηρίτιδα και βαρηκοΐα. Το 1940 νυμφεύθηκε την Τασούλα Γανιτίδου με την οποία απέκτησε τον Γιώργο, ο οποίος τελικά έγινε δικαστής εξελιχθείς μέχρι του βαθμού του Συμβούλου της Επικρατείας.
Πέθανε στις 25 Μαρτίου 1975 και ετάφη στη Κομοτηνή.
Πολιτική καριέρα
Το 1935 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ροδόπης στην Ε΄Εθνοσυνέλευση με το Λαϊκό κόμμα. Κατά την περίοδο της Κατοχής αρνήθηκε πρόταση του <<υπερυπουργού>> των δύο πρώτων κατοχικών κυβερνήσεων Σωτηριου Γκοτζαμάνη να διορισθεί νομάρχης σε νομό της Δυτικής Μακεδονίας, ενώ συμμετείχε στην <<Επιτροπή Μακεδόνων και Θρακών εν Αθήναις>>, η οποία είχε ως βασικούς σκοπούς την αντίδραση στον εκβουλγαρισμό της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και την περίθαλψη των εξ αυτών προσφύγων, η οποία, κατά αρχεία του ΓΕΣ, αναγνωρίσθηκε ως αντιστασιακή οργάνωση (βλ. Αρχεία Γενικού Επιτελείου Στρατού 5 <<Κατοχή και Αντίσταση 1941-1944>> εκδ. Το Βήμα/Ιστορικά Β΄ Μέρος)
Στις εκλογές του Μαρτίου 1946 εξελέγη βουλευτής με το Λαϊκό κόμμα και συμμετείχε στις εργασίες της Δ΄ Αναθεωρητικής Βουλής, της οποίας μάλιστα εκλέχθηκε Γραμματεύς του Προεδρείου. Την περίοδο του εμφυλίου παρέμεινε με την οικογένειά του στην Κομοτηνή, ενώ άλλοι χριστιανοί βουλευτές τις εγκατέστησαν για ασφάλεια στην Αθήνα, και όταν δεν κατέβαινε στην Αθήνα για ορισμένες συνεδριάσεις της Βουλής που αφορούσαν ενδιαφέροντα ζητήματα περίθαλψης των ανταρτόπληκτων πληθυσμών των χωριών περιόδευε στα χωριά του νομού φροντίζοντας για την ενίσχυση κι ανύψωση του ηθικού των χωρικών και τη δημιουργία ομάδων ασφαλείας καθώς και τον επισιτισμό τους. Παράλληλα φρόντισε για στέγαση των χωρικών που έρχονταν στην Κομοτηνή για ασφάλεια, τον επισιτισμό και την εν γένει περίθαλψή τους.
Συμμετείχε ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στο Παρίσι κατά την οποία ψηφίσθηκε ο χάρτης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις εκλογές του 1950 ήταν και πάλι υποψήφιος του Λαϊκού κόμματος, το οποίο, όμως συνετρίβη. Το 1951 προσχώρησε στο Ελληνικό Συναγερμό του στρατάρχη Παπάγου, αλλά δεν εκλέχθηκε βουλευτής, ενώ στις εκλογές του 1952 δεν συμπεριελήφθη στον συνδυασμό, διότι τις δύο θέσεις χριστιανών υποψήφιων   κατέλαβαν υποψήφιοι άλλων κομμάτων που είχαν προσχωρήσει στον Ελληνικό Συναγερμό,.
Ύστερα χρόνια
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές
Ευρυδίκη (σύζυγος του Αντίπατρου Β΄)
H Ευρυδίκη (άκμασε 297-294 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν Ελληνίδα πριγκίπισσα από τη Μακεδονία.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Λυσιμάχου βασιλιά της Θράκης, της Μ. Ασίας & της Μακεδονίας (ενός των διαδόχων του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου) και της πρώτης συζύγου του Νίκαιας, κόρης του Αντιπάτρου επιμελητή της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας. Αδέλφια της ήταν ο μεγαλύτερος Αγαθοκλής και η μικρότερη Αρσινόη Α΄. Έλαβε το όνομά της από τη θεία της Ευρυδίκη, κόρη του Αντίπατρου και σύζυγο του Πτολεμαίου Α΄ Σωτήρος. Υπάρχουν τέσσερις Ευρυδίκες, σύζυγοι των Αργεαδών βασιλέων της Μακεδονίας, με τους οποίους υπήρχαν επιγαμίες.
Κάποια στιγμή ο Λυσίμαχος μετονόμασε τη Σμύρνη σε Ευρυδίκεια προς τιμήν της κόρης του, αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ. Ο βασιλιάς έκοψε νομίσματα εκεί με τη μορφή της, όπου φέρει πέπλο, αν και η Ευρυδίκη δεν κατείχε ποτέ την πόλη. Λίγα γνωρίζουμε γι' αυτήν πριν τον γάμο της.
Ο Λυσίμαχος την πάντρεψε με τον εξάδελφό της Αντίπατρο Β΄, γιο του Κασσάνδρου της Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης, αδελφής του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου. Έτσι ο σύνδεσμος των βασιλέων της Θράκης με αυτούς της Μακεδονίας συνεχίστηκε και στην επόμενη γενεά. Σε όλη τη ζωή της η Ευρυδίκη έγινε μέτοχος της ατελείωτης διένεξης για τον έλεγχο της Μακεδονίας, που είχε ξεκινήσει το 323 με το τέλος του Αλεξάνδρου Γ΄.
Όταν το 297 είχε αποβιώσει ο Κάσσανδρος, η Θεσσαλονίκη είχε διαιρέσει το βασίλειο στους δύο γιους της: Ο Αντίπατρος Β΄ ήταν βασιλιάς (297-294) μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Αλέξανδρο Ε΄ της Μακεδονίας. Ως σύζυγος τού πρώτου, η Ευρυδίκη έγινε βασίλισσα της Μακεδονίας. Ο δυσαρεστημένος Αντίπατρος Β΄ φόνευσε τη μητέρα του για να αποκτήσει όλο το βασίλειο. Τότε ο Αλέξανδρος Ε΄ ζήτησε τη συνδρομή του Πύρρου και του Δημητρίου του Πολιορκητή. Ο Πύρρος το έκανε με αντάλλαγμα δύο επαρχίες της Μακεδονίας. Όταν ο Δημήτριος έφθασε, ο Αλέξανδρος Ε΄ είχε δολοφονηθεί· έδιωξε τον Αντίπατρο Β΄ και την Ευρυδίκη από τη Μακεδονία και έγινε εκείνος βασιλιάς ως Δημήτριος Α΄.
Τότε η Ευρυδίκη με τον σύζυγό της κατέφυγε στον πατέρα της. Όταν όμως ο Λυσίμαχος έκανε ειρήνη με τον Δημήτριο, ο Αντίπατρος Β΄ διαφώνησε και ο Λυσίμαχος τον σκότωσε. Η Ευρυδίκη, που είχε λάβει το μέρος του συζύγου της, φυλακίστηκε από τον πατέρα της και μάλλον απεβίωσε εκεί.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αντίπατρο Β΄ της Μακεδονίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Λυσιμαχιδών
Καβακλί
Με το όνομα Καβακλί είναι γνωστά:
στην Ελλάδα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γρηγόριος Κωνσταντινίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ίδρυσε το 1744 στη Μοσχόπολη της Ηπείρου το δεύτερο κατά χρονική σειρά ελληνικό τυπογραφείο στην Ελλάδα, μετά από το τυπογραφείο του Νικόλαου Μεταξά που είχε καταστραφεί από τους Τούρκους στην Κωνσταντινούπολη.
Το τυπογραφείο του Κωνσταντινίδη ήταν παράρτημα της Ακαδημίας, και λειτούργησε μέχρι το 1786, όταν κατέβηκαν Αλβανοί και κατέστρεψαν την πλούσια πόλη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τυπογράφοι
Έλεν Σνάιντερ
Η Έλεν Σνάιντερ (Helen Schneider, 23 Δεκεμβρίου 1952) είναι αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.
Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν. Γονείς της ήταν η Ντβόζα και ο Αβραάμ Σνάιντερ. Αφού σπούδασε κλασικό πιάνο, έφτιαξε μια μπλουζ μπάντα, περιόδευσε στη Νέα Αγγλία και συνεργάστηκε με διάφορους μουσικούς στη Νέα Υόρκη.
Αφού εμφανίστηκε στη γερμανική τηλεόραση τον Ιανουάριο του '78 συνόδευσε τον Ούντο Λίντενμπεργκ στην περιοδεία του το 1980, και έγινε δημοφιλής, αποσπώντας και βραβείο καλύτερης γερμανίδας τραγουδίστριας το 1981 και βραβείο της Γερμανικής Ακαδημίας το 1982.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Κατηγορία:Ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Μάριο Γκαλίνοβιτς
Ο Μάριο Γκαλίνοβιτς (Mario Galinović, 15 Νοεμβρίου 1976) είναι Κροάτης πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Τον Απρίλιο του 2015 ανέλαβε προπονητής τερματοφυλάκων στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, ενώ το Μάιο του 2016 ανέλαβε την εκγύμναση των τερματοφυλάκων της πρώτης ομάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Όσιγιεκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Κάμεν Ίνγκραντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας
Λόβετς
Το Λόβετς (βουλγαρικά: Ловеч) είναι πόλη της βορειοκεντρικής Βουλγαρίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, με πληθυσμό 36.600 κατοίκους (2012) και είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Όσαμ (Osam). Βρίσκεται 167 χλμ. βορειοανατολικά της Σόφιας και 35 χλμ. δυτικά του Βέλικο Τάρνοβο. Η πόλη έχει φαρδείς δενδρόφυτους δρόμους, κατάφυτα πάρκα και αποτελεί σημαντικό εμπορικό, διοικητικό και παραθεριστικό κέντρο της περιοχής. Το Λόβετς είναι γνωστό ως η «πόλη με τις πασχαλιές».
Ονομα
Το όνομα πιθανόν προέρχεται από τη Σλαβική ρίζα λοβ. "κυνήγι" + τη Σλαβική κατάληξη -ετς.
Αρχαία ιστορία
Το Λόβετς είναι από τις αρχαιότερες πόλεις της Βουλγαρίας. Ιχνη ανθρώπινων δραστηριοτήτων από τα πανάρχαια χρόνια βρέθηκαν στην περιοχή, κυρίως σε σπήλαια κοντά στην πόλη. Ο λόγος ήταν η ευνοϊκή τοποθεσία μεταξύ των βουνών και της πεδιάδας και η παρουσία ποταμού.
Οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης ήταν η Θρακική φυλή των Μελανδιτών, που ίχνη τους χρονολογούνται από τον 4ο ή 3ο π. Χ. αιώνα. Ιδρυσαν την πρωτεύουσά τους στην περιοχή με το όνομα Mέλτα, που βρισκόταν στη σημερινή διατηρητέα συνοικία Βαρόσα. Αργότερα, όταν τα Βαλκάνια καταλήφθηκαν από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ιδρύθηγκε κοντά στη σημερινή πόλη ένας στρατιωτικός σταθμός ονόματι Prezidium, που βρισκόταν σε σημαντική στρατηγική θέση πάνω σε ένα από τους κύριους Ρωμαϊκούς δρόμους, τμήματα του οποίου μπορούμε να δούμε σήμερα στο Λόβετς.
Μεσαίωνας
Η πρώην Ρωμαϊκή ακρόπολη Χισάρια, που βρίσκεται στον ομώνυμο λόφο, ήταν ο τόπος όπου το 1187 υπογράφηκε η συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Βουλγαρικής και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ανακηρύχθηκε επίσημα η επιστροφή της Βουλγαρίας στον Ευρωπαϊκό χάρτη, σημαδεύοντας την ίδρυση της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Το 12ο αιώνα το Λόβετς ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο και μια από τις γνωστότερες πόλεις της Βουλγαρίας.
Η Τουρκική εισβολή στα μέσα του 14ου αιώνα δεν έθιξε την πόλη αλλά το φρούριο Χισάρια καταλήφθηκε τελευταίο από όλα το 1446, αν και επί μακρόν αργότερα η πόλη απολάμβανε προνόμια, όπως η απαγόρευση στους Τούρκους να εγκαθίστανται εκεί ή να παίρνουν τα παιδιά των Βουλγάρων ως γενίτσαρους.
Οθωμανική κυριαρχία
Το 17ο αιώνα το Λόβετς (Λόφτσα στα Τουρκικά) ήταν για μια ακόμη φορά σημαντικό εμπορικό κέντρο και μια από τις πλουσιότερες πόλεις της Βουλγαρίας και για το λόγο αυτό η πόλη τότε ονομαζόταν Αλτίν Λόβετς (Χρυσό Λόβετς από τα Τουρκικά).
Την εποχή των επαναστατικών οργανώσεων κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας το Λόβετς ήταν το κέντρο των επιχειρήσεων της Εσωτερικής Επαναστατικής Οργάνωσης του Βασίλ Λέβσκι. Συνελήφθη από τον Τουρκικό στρατό στο χωριό Κάκρινα κοντά στο Λόβετς και αργότερα απαγχονίσθηκε στη Σόφια. Στην παλιά πόλη του Λόβετς βρίσκεται το μεγαλύτερο μουσείο για το Βασίλ Λέβσκι στη Βουλγαρία, που περιέχει πολλά προσωπικά του αντικείμενα, όπως ημερολόγια, ρούχα και όπλα.
Μεταξύ 1872 και 1874 ο Βούλγαρος αρχιμάστορας Νικόλα Φίτσεφ, γνωστός επίσης ως Κόλιου Φίτσετο, ανήγειρε την περίφημη Σκεπαστή Γέφυρα (Покрит мост), πάνω από τον ποταμό Οσαμ, τη μόνη του είδους της στα Βαλκάνια. Η γέφυρα κάηκε το 1925 αλλά ανακατασκευάσθηκε το 1931. Σήμερα συνδέει την παλιά με τη νέα πόλη και είναι γεμάτη καφέ, μικρά εστιατόρια και πολλά καταστήματα αναμνηστικών.
Κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878 έγινε στο Λόβετς μια σημαντική μάχη, γνωστή ως Μάχη της Λόβτσα. Ο πόλεμος και αρκετές επιδημίες και μεταναστεύσεις στη Βλαχία μείωσαν δραστικά τον πληθυσμό. Υπήρχε μεγάλος αριθμός θυμάτων από το Βουλγαρικό πληθυσμό. Αμέσως μετά την απελευθέρωση του τουρκοκρατούμενου Λόβετς, σύμφωνα με απογραφή που έγινε από την Προσωρινή Ρωσική Κυβέρνηση, μειώθηκε από 15.000 σε 4.500 ανθρώπους, λόγω των αισθητών ανθρώπινων απωλειών και της εκτόπισης του Τουρκικού πληθυσμού. Για εκδίκηση ο Τουρκικός στρατός αποκεφάλισε 4.500 Βούλγαρους σε μια νύχτα, ενώ στην περίοδο 500 χρόνων Τουρκοκρατίας στο Λόβετς σφαγιάστηκαν 800.000 Βούλγαροι. Πολλές Τουρκικές οικογένειες εκδιώχθηκαν από το Ρωσικό στρατό και οι Μουσουλμάνοι του Λόβετς, γνωστοί ως "Λοφτσαλιλάρ", μετανάστευσαν σε διάφορα μέρη της Τουρκίας (κυρίως Κωνσταντινούπολη, Αδριανούπολη και Προύσα.
Νεότερα χρόνια
Στα νεότερα χρόνια το Λόβετς ήταν εκεί όπου ξεκίνησε η σύγχρονη διδασκαλία ξένων γλωσσών στη Βουλγαρία. Ξεκινώντας από το Αμερικανικό κολλέγιο, που ιδρύθηκε εκεί το 1881, η πρώτη σχολή ξένων γλωσσών ιδρύθηκε στο Λόβετς το 1950. Αρχικά στη σχολή αυτή διδάσκονταν τρεις γλώσσες : Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Ομως λίγο αργότερα η διδασκαλία Αγγλικών και Γαλλικών μεταφέρθηκε στη Σόφια και τη Βάρνα αντίστοιχα με την ίδρυση των πρώτων γλωσσικών σχολών στις πόλεις αυτές : την Πρώτη Σχολή Αγγλικής Γλώσσας στη Σόφια το 1954 και τη Σχολή Γαλλικής Γλώσσας στη Βάρνα το 1958. Καθώς την περίοδο 1959-1984 τα Γερμανικά ήταν η μόνη διδασκόμενη γλώσσα η σχολή στο Λόβετς ονομάστηκε ανεπίσημα Γερμανική Σχολή (Немската гимназия).
Αξιοθέατα
Το σύμβολο της πόλης του Λόβετς και πιο αναγνωρίσιμο αξιοθέατο της είναι η «Σκεπαστή Γέφυρα» (βουλγαρικά: Покрит мост, Pokrit most), πάνω από τον ποταμό Όσαμ, που συνδέει την παλιά πόλη (Βαρόσα) με τη νέα πόλη του Λόβετς και όπου στο εσωτερικό της υπάρχουν κι από τις δυο μεριές της τουριστικά και λαϊκής τέχνης μαγαζιά. Η περίφημη Σκεπαστή Γέφυρα, που προϋπήρχε στη θέση της σημερινής γέφυρας, χτίστηκε στα 1872 – 1874 από το Βούλγαρο αρχιμάστορα και γλύπτη Kolyo Ficheto (1800 – 1881). Η γέφυρα αυτή καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1925 και ξαναχτίστηκε το 1931. Το μήκος της είναι 106 μέτρα.
Άλλα αξιοθέατα είναι το περίφημο Πάρκο του Λόφου Στράτες (Stratesh Hill Park) στη δεξιά όχθη του ποταμού Όσαμ, με τις περίφημες πασχαλιές του και Ζωολογικό Κήπο. Σε απόσταση 20 χλμ. από το Λόβετς βρίσκεται και το εκπληκτικής ομορφιάς Σπήλαιο Ντεβέτασκα (Devetashka Cave), το οποίο κατοικούνταν κατά την προϊστορική εποχή και είναι πλούσιο σε σταλακτίτες, σταλαγμίτες, ένα υπόγειο ποτάμι και καταρράκτη.
Διασημότητες του Λόβετς
Το Λόβετς είναι η γενέθλια πόλη του Βούλγαρου δραματουργού και μυθιστοριογράφου Ντιμιτάρ Ντίμοφ (Dimitar Dimov, 1909 – 1966), του συνθέτη Λιουμπομίρ Πίπκοφ (Lyubomir Pipkov, 1904 – 1974), όπως και του πρώτου Βούλγαρου κοσμοναύτη του Σουγιούζ – 33 (Απρίλιος 1979)  Γκιόργκι Ιβάνοφ (Georgi Ivanov, γεν. 1940).
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
DCS (αποσαφήνιση)
Ο όρος DCS μπορεί να αναφέρεται:
Αρβανίτες
Οι Αρβανίτες κατάγονταν από πληθυσμούς οι οποίοι μετακινήθηκαν στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα από τη περιοχή των Αρβάνων, της Βόρειας περιοχής της Ηπείρου, όπου βρίσκεται η σημερινή Αλβανία. Υπήρξαν διάφορες μετακινήσεις κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, από τον 13ο αιώνα αλλά κυρίως μεταξύ του 14ου και 16ου αιώνα, πυκνώνοντας τον ντόπιο πληθυσμό ο οποίος είχε υποστεί μείωση από τους συνεχείς πολέμους, τους λιμούς και τις θεομηνίες. Οι Αρβανίτες έπαιξαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, της Ενετοκρατίας και της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Γλώσσα
Τα αρβανίτικα είναι τοσκική διάλεκτος της αλβανικής γλώσσας. Προερχόμενη από τα νοτιοδυτικά ιδιώματα της τοσκικής διαλέκτου του Μεσαίωνα και αποκομμένη από τον κύριο κορμό και τη μετέπειτα εξέλιξη της αλβανικής γλώσσας, διατηρεί στοιχεία των μεσαιωνικών αλβανικών, έχοντας παράλληλα επηρεαστεί σημαντικά από την ελληνική γλώσσα.
Η γλώσσα πλέον βρίσκεται σε παρακμή, εν μέρει εξαιτίας της μετακίνησης των Αρβανιτών από τα χωριά τους στις ελληνόφωνες πόλεις και εν μέρει λόγω της πλήρους πολιτιστικής ενσωμάτωσης των Αρβανιτών στο ελληνόφωνο περιβάλλον.
Ιστορία
Στις βυζαντινές πηγές αναφέρονται ως φύλο με κοιτίδα την περιοχή Άρβανον στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, στην κεντρική περιοχή της σημερινής Αλβανίας.
Πρώτη αναφορά γίνεται στα τέλη του 11ου αιώνα στο χρονικό του Κεδρηνού από τον Σκυλίτση:
«Στρατιάν αξιόλογον εκ τε Φράγκων και Βουλγάρων, Ρωμαίων τε και Αρβανιτών»
Αργότερα, τον 12ο αιώνα η Άννα Κομηνή αναφέρει στο βιβλίο της Αλεξιάδα:
«...αυτού δε βαλλομένου απανταχόθεν παρά τε των καλουμένων Αρβανιτών...» και: «την δε γε επίλοιπον πάσαν πόλιν των εξ Αρβάνων ορμομένω Κομισκόρτη τα συνοίσοντα δια γραμμάτων υποθέμενος»
Η κάθοδος των Αρβανιτών στον ελλαδικό χώρο ξεκινά στα μέσα του 13ου αιώνα μετα τις εισβολές των Νορμαδών αλλά κορυφώνεται μετά την κατάλυση του Δεσποτάτου της Ηπείρου και τη δημιουργία του μεσαιωνικού Βασιλείου της Αλβανίας. Οι εισβολείς τα πρώτα μέτρα που παίρνουν είναι η καθιέρωση των όρων «Αλβανία» και «Αλβανοί» και η βίαιη εξάπλωση του Καθολικισμού. Ενώ οι Γκέγκηδες κάτοικοι της Βόρειας Αλβανίας ασπάζονται τους νέους ηγεμόνες και τη θρησκεία τους, οι Τόσκηδες κάτοικοι της Νότιας Αλβανίας, συμπεριλαμβανομένων και των Ορθόδοξων Αρβανιτών στην πλειοψηφεία τους επιλέγουν τη μετανάστευση στην Θεσσαλία, την Αιτωλία και την Πίνδο.
Κατά τον 14ο αιώνα, κατέφθασαν στον Ελλαδικό χώρο διάφοροι Αρβανίτες φεουδάρχες και φύλαρχοι µε τους στρατούς τους, όπως οι Σπάτα και οι Λιόσα όπως και Αρβανίτες χωρικοί οι οποίοι δεν μπορούσαν να υποφέρουν την καταπίεση των φεουδαρχών ή των νέων κυριάρχων τους, κυρίως Σέρβων. Οι πληθυσμοί αυτοί έφθαναν μαζικά στην Ήπειρο, στη Θεσσαλία, μετακινούμενοι αργότερα στην Εύβοια, την Αττική και την Πελοπόννησο. Εκεί συνάντησαν ευμενή υποδοχή από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες και ιδίως από τους δεσπότες του Μυστρά, καθώς θα βοηθούσαν στην επίλυση του δημογραφικού προβλήματος των επικρατειών τους. Έτσι, τους δόθηκε καλλιεργήσιμη γη και εντάχθηκαν στον στρατό.
Έχοντας εγκατασταθεί στην κοιλάδα του Σπερχειού από το 1380-81, οι Αρβανίτες παίρνουν άδεια από τον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας να εγκατασταθούν στο Δουκάτο των Αθηνών το 1382, για την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας του δουκάτου απέναντι στις ξένες επιδρομές. Οι βυζαντινές πηγές αναφέρουν την εμφάνιση 10.000 Αρβανιτών στον Ισθμό της Κορίνθου το 1404-05, των οποίων την εγκατάσταση στο Δεσποτάτο του Μυστρά επέτρεψε ο δεσπότης Θεόδωρος Παλαιολόγος, παρά την καχυποψία των συμβούλων του. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή αυτός ο πληθυσμός προερχόταν από τη Θεσσαλία, μετά την κατάληψή της από τους Τούρκους, το 1393. Περί το 1425, οι Βενετοί με υποσχέσεις για φοροαπαλλακτικά μέτρα προσελκύουν αρβανίτικους πληθυσμούς στη νότια Εύβοια, που παρουσίαζε δημογραφική πτώση εξαιτίας της πανώλης, η θέση της οποίας ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή αφού γειτνίαζε με την ηπειρωτική Ελλάδα. Η περιοχή εγκατάστασης των Αρβανιτών στην Εύβοια οριοθετήθηκε από τους Βενετούς αυστηρά στις ορεινές περιοχές της Καρυστίας, ώστε να λειτουργούν και ως προπύργιο σε εχθρικές επιθέσεις εναντίον της Αττικής.
Οι αρβανίτικες φατρίες γενικά ήταν και έμειναν πιστές στην Ελληνική Ορθοδοξία, ένα μέρος τους όμως ασπάστηκε το Ισλάμ. Οι Αρβανίτες υπηρετούσαν στον βυζαντινό στρατό και η Δυναστεία των Παλαιολόγων τους χρησιμοποίησε συχνά σε πολλές στρατιωτικές εκστρατείες. Σε μια περίπτωση, 6.000 Αρβανίτες από την Γλαρέντζα εστάλησαν στο πεδίο μάχης. Στα μέσα του 1454, ένας ηγέτης που ονομαζόταν Πέτρος Μπούας είχε περίπου 30.000 Αρβανίτες υπό την εντολή του.
Οι Βενετοί μίσθωσαν πολυάριθμους Αρβανίτες για να υπηρετήσουν ως stradioti. Με βάση τους υπολογισμούς ενός Γάλλου αυτόπτη μάρτυρα, του Philippe de Commines (1447 - 1511), οι Αρβανίτες επιτήρησαν τις ενετικές περιοχές όπως το Ναύπλιο, ως πεζοί και έφιπποι.
Από το σύνολο των μεταναστών, όσοι έφτασαν στην Πελοπόννησο και είχαν εγκατασταθεί σε δυσπρόσιτες ορεινές ζώνες, σχημάτιζαν συμπαγείς ομάδες. Καθώς συχνά δεν είχαν ενδοιασμό να τεθούν υπό τις διαταγές ενός ελληνόφωνου άρχοντα, που ήταν απευθείας απόγονος της παλαιάς αυτοκρατορικής δυναστείας, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες αποτέλεσαν βασική εστία αντίστασης στους Οθωμανούς. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, πολλοί Αρβανίτες συμμετείχαν στον Μακεδονικό Αγώνα (1903), όπως ο Βαγγέλης Κοροπούλης από τη Μάνδρα Αττικής.
Δημογραφικά στοιχεία
Οι περιοχές στις οποίες εγκαταστάθηκαν και εντοπίζονται αρβανίτικοι πληθυσμοί είναι η Αττική, η Βοιωτία (με δυτικότερο άκρο το χωριό Στείρι), η Επαρχία Καρυστίας της νότιας Εύβοιας και συγκεκριμένα η περιοχή νοτίως του Αλιβερίου και του Αυλωναρίου (εξαιρουμένων των περιοχών της Καρύστου, του Πλατανιστού και του Μαρμαρίου), τα νησιά του Αργοσαρωνικού, η Άνδρος (βόρειο κομμάτι), η Παραδημή Ροδόπης, καθώς και τμήματα της Κορινθίας, Αργολίδας, Αχαΐας, Μεσσηνίας, και Λακωνίας.
Ο σημερινός πληθυσμός των Ελλήνων Αρβανιτών δεν μπορεί να εκτιμηθεί με ακρίβεια. Κατά μία εκδοχή, φτάνει τις 150.000. Η τελευταία απογραφή στην οποία καταμετρήθηκαν οι ομιλούντες τη γλώσσα έγινε το 1951 και αναφέρει 23.000 ομιλητές, αριθμός που κατά τους μελετητές είναι υπερβολικά μικρός για να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Νεότερες επιτόπιες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό των ομιλούντων αρβανίτικα σε 30.000 για την Αττική και τη Βοιωτία (1977) και 50.000 για όλη την Ελλάδα (1993).
Προέλευση και ιστορία του ονόματος
Σύμφωνα με τον Κώστα Μπίρη (1960), από το 1350 μ.Χ. έως το 1418 μ.Χ., 81.200 Αρβανίτες, μισθοφόροι στρατιώτες και οι οικογένειές τους, εγκαταστάθηκαν σε ελληνικές περιοχές, μετά από προσκλήσεις Βυζαντινών αυτοκρατόρων (Δυναστεία Παλαιολόγων), των Καταλανών και των Βενετών. Ωστόσο στις αυθεντικές πηγές, απ' όπου αντλούν ειδικοί και μή ιστοριογράφοι, «Αρβανίτης» (ή «Αρναβούτ») σήμαινε γενικά «μισθοφόρος από τα Βαλκάνια», όρος που περιλάμβανε και Έλληνες, Σέρβους, Βλάχους κλπ.