cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαδικτυακό ρομπότ
IRC και IM
Μερικά bots επικοινωνούν με άλλους χρήστες του διαδικτύου μέσω Instant Messaging (IM), Internet Relay Chat (IRC) ή κάποια άλλη διαδικτυακή εφαρμογή επικοινωνίας. Τέτοια bots έχουν σχεδιαστεί ούτως ώστε να δέχονται ερωτήσεις και να απαντούν κατάλληλα, να μεταδίδουν μετεωρολογικά δεδομένα και προγνώσεις καιρού, να μεταδίδουν τα τελικά αποτελέσματα αγώνων διαφόρων αθλημάτων, να μετατρέπουν από το ένα νόμισμα στο άλλο κοκ. Διάφορα παραδείγματα τέτοιων bots είναι ο SmarterChild στον MSN Messenger, ο Jabberwacky στον Yahoo! Messenger και ο FriendBot.
Μέσα στο 2016 έκαναν την εμφάνισή τους τα chat bots (αλλιώς γνωστά ως conversational bots) τα οποία είναι προγράμματα υπολογιστών που μιμούνται τις ανθρώπινες συνομιλίες χρησιμοποιώντας τεχνητή νοημοσύνη. Τα πιο διαδεδομένα bots είναι αυτά του Facebook Messenger στο περιβάλλον του οποίου βρίσκονται ενεργοί κάθε μήνα περισσότεροι από 1 δισεκατομμύριο χρήστες και έχουν δημιουργηθεί περισσότερα από 33.000 chat bots.
Στα κανάλια IRC χρησιμοποιούνται συχνά διάφορα bots που παρακολουθούν την συζήτηση και επεμβαίνουν προσθέτοντας το δικό τους σχόλιο μόλις εντοπίσουν ότι αναφέρθηκε κάτι. Για παράδειγμα ένα τέτοιο bot μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον διαχειριστή ενός καναλιού IRC για να κάνει παρατηρήσεις σε όσους χρησιμοποιούν χυδαία γλώσσα.
Κακόβουλες χρήσεις
Τα bots χρησιμοποιούνται πολύ συχνά από χάκερ για τον συντονισμό και την διεξαγωγή διαδικτυακών επιθέσεων σε servers ή για άλλους σκοπούς. Ένας χάκερ συνήθως έχει στην διάθεσή του πολλά bots, τα οποία σχηματίζουν ένα δίκτυο από bots (botnet) και επιτίθενται ταυτόχρονα σε έναν server του διαδικτύου.
Γενικά μπορεί κανείς να διαχωρίσει τις κακόβουλες χρήσεις των bots σε διάφορες κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδίκτυο
Δημήτριος (κωδικογράφος)
Ο Δημήτριος αγνώστου επωνύμου ήταν διδάσκαλος και βιβλιογράφος του 18ου αιώνα.
Έγραψε πολυάριθμες επιστολές προς τον Ζαχαρία Παπαγιαννούλη, που φυλάσσονται στην βιβλιοθήκη Μηλεών με τον αύξοντα αριθμό 26. Μία από αυτές φέρει την ημερομηνία 20 Μαΐου 1743, όταν ο Δημήτριος έλαβε πρόσκληση να έλθει στην Αθήνα. Παρέμεινε στην Αθήνα και δίδαξε μέχρι το έτος 1753.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας (Henry VI of England, 6 Δεκεμβρίου 1421 - 21 Μαΐου 1471) από τον Οίκο του Λάνκαστερ υπήρξε βασιλιάς της Αγγλίας (1422 - 1461) και (1470 - 1471) και διεκδικητής του Βασιλείου της Γαλλίας (1422 - 1453).
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας και της Αικατερίνης του Βαλουά. Κληρονόμησε το θρόνο της Αγγλίας από τον πατέρα του μόλις εννέα μηνών και αμέσως μετά κληρονόμησε από τον παππού του Κάρολο ΣΤ΄ τα δικαιώματά του στο θρόνο της Γαλλίας.
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ κληρονόμησε το μακροχρόνιο Εκατονταετή Πόλεμο. Ο διάδοχος του Καρόλου ΣΤ΄, Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας, αμφισβήτησε τα δικαιώματα του Ερρίκου ΣΤ΄ στο γαλλικό θρόνο. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του η εξουσία των Άγγλων στη Γαλλία είχε φτάσει στο μέγιστο σημείο, αλλά στη συνέχεια διπλωματικά, οικονομικά και στρατιωτικά προβλήματα έφεραν την παρακμή. Όταν ξεκίνησε ο Ερρίκος ΣΤ΄ την προσωπική του διακυβέρνηση (1437) βρέθηκε σε δύσκολη θέση με διπλωματικές και στρατιωτικές αποτυχίες στη Γαλλία και ταραχές από τους Άγγλους ευγενείς.
Ο Ερρίκος ΣΤ΄, σε αντίθεση με τον σκληρό, αποφασιστικό και επιθετικό πατέρα του, ήταν ανίκανος, δειλός, απρόθυμος στον πόλεμο και τη βία, ενώ πολλοί τον περιγράφουν ως διανοητικά ασταθή, και η ανικανότητά του έφερε απώλεια της εξουσίας στη Γαλλία. Η πολιτική αστάθεια στην πατρίδα του αυξήθηκε, επέτρεψε στους ταραχοποιούς ευγενείς να ελέγξουν την κυβέρνηση και απέτυχε να επέμβει στις σκληρές διαμάχες μεταξύ τους. Έδωσε μεγαλύτερες εξουσίες στους οπαδούς του με αποτέλεσμα να φέρει αντιδράσεις από πολλούς εξεγερμένους ευγενείς που διαμαρτυρήθηκαν έντονα για την απώλεια των εδαφών τους στη Γαλλία. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ μπροστά σε αυτά τα προβλήματα αποφάσισε να κλείσει ειρήνη με τη Γαλλία που επικυρώθηκε με το γάμο του με την Αικατερίνη του Ανζού, ανηψιά του Καρόλου Ζ΄, μια φιλόδοξη γυναίκα που έγινε ισχυρή δύναμη πίσω από το θρόνο. Οι προσπάθειες του Ερρίκου ΣΤ΄ για ειρήνη με τη Γαλλία απέτυχαν και κατέληξαν στο φόνο των σημαντικότερων συμβούλων του, ενώ oι πόλεμοι με τη Γαλλία ξανάρχισαν με τις νίκες αυτή τη φορά να είναι σημαντικά περισσότερες υπέρ των Γάλλων. Το 1453, μόνο το Καλαί είχε μείνει στον Ερρίκο ΣΤ΄ από τις ηπειρωτικές κτήσεις του.
Ο Ερρίκος βρέθηκε μπροστά σε μεγάλες αντιδράσεις λόγω της καταστροφικής του πολιτικής στη Γαλλία και της κατάρρευσης του νόμου και της τάξης στην πατρίδα του. Την πρωτοβουλία της αντίδρασης ανέλαβε ο δημοφιλής ξάδελφός του Ριχάρδος της Υόρκης από τον αντίπαλο Οίκο της Υόρκης, που ζημιώθηκε σημαντικά από τις απώλειες στη Γαλλία. Οι εντάσεις ξεκίνησαν ανάμεσα στον Ριχάρδο και τη βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού σχετικά με το ποιός θα κηδεμονεύσει τον ανίκανο βασιλιά και θα τον διαδεχτεί στο θρόνο. Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν το 1459 και έμειναν γνωστές ως Πόλεμος των Ρόδων. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ εκθρονίστηκε μετά από μεγάλη συντριβή στις 29 Μαρτίου 1461 στη μάχη του Τάουτον από τον γιο του Ριχάρδου, Εδουάρδο, που ανέβηκε στο θρόνο ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας. Η Μαργαρίτα εξακολουθούσε να αντιστέκεται στον Εδουάρδο, αλλά ο Ερρίκος ΣΤ΄ συνελήφθη και φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου (1465). Ο Ερρίκος ΣΤ΄ επανήλθε στο θρόνο (1470), αλλά την επόμενη χρονιά ηττήθηκε ξανά από τον Ερρίκο Δ΄ και φυλακίστηκε ξανά στον Πύργο του Λονδίνου. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ πέθανε τη νύχτα της 21ης Μαΐου 1471 στον Πύργο του Λονδίνου, πιθανότατα δολοφονηθείς υπό τις διαταγές του Εδουάρδου. Στο τέλος της ζωής του "έχασε τις επιθυμίες του, τα δυο βασίλεια και τον γιο του". Τάφηκε στο Αββαείο του Τσέρστεϊ, αργότερα μετακινήθηκε στο Κάστρο του Ουίνδσορ (1484). Θαύματα που αναφέρθηκαν ότι σημειώθηκαν στον τάφο του, θεωρήθηκαν ως ένδειξη από πολλούς ότι θα έπρεπε να αγιοποιηθεί, και οι σχετικές προσπάθειες συνεχίστηκαν μέχρι τον 16ο αιώνα. Ο Εδουάρδος ΣΤ΄ απέκτησε τη φήμη μεγάλου προστάτη των γραμμάτων, ίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Ήτον, το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, και το Κολέγιο Ολ Σόουλς της Οξφόρδης. Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ αφιέρωσε μια τριλογία στον Ερρίκο ΣΤ΄, στην οποία τόνιζε τον αδύναμο χαρακτήρα του και την επίδραση που είχε από τη σύζυγό του Μαργαρίτα του Ανζού.
Παιδική ηλικία
Οι ετεροθαλείς αδελφοί του Ερρίκου ΣΤ΄ ήταν οι Εδμόνδος του Ρίτσμοντ και Τζάσπερ Τυδώρ, οι γιοι της μητέρας του με τον δεύτερο σύζυγό της Όουεν Τυδώρ. Ο Εδμόνδος του Ρίτσμοντ ήταν ο πατέρας του Ερρίκου Τυδώρ, που ανέβηκε στο θρόνο ως Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας. Ο Κάρολος Ζ΄ στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας στις 17 Ιουλίου 1429 στον Καθεδρικό Ναό της Ρενς, και σε απάντηση ο Ερρίκος στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στις 6 Νοεμβρίου 1429 και βασιλιάς της Γαλλίας στην Παναγία των Παρισίων στις 16 Δεκεμβρίου 1431. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν ο μοναδικός Άγγλος βασιλιάς που στέφτηκε ταυτόχρονα βασιλιάς της Γαλλίας. Η στέψη του εορτάστηκε με τελετές στη Μονή του Μέρτον στις 1 Νοεμβρίου 1437 λίγο πριν τα 16α γενέθλια του. Διεκδίκησε στις 13 Νοεμβρίου 1437 την ανεξαρτησία του αλλά στάθηκε απρόθυμος να εμπλακεί στην κυβέρνηση του βασιλείου του, κάτι που φάνηκε το 1434 όταν στα γραπτά του άλλαξε το όνομά του από Ουέστμινστερ σε Κίρεκινστερ. Ανέλαβε πλήρως τη βασιλική εξουσία όταν ενηλικιώθηκε. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ενηλικιώθηκε σε ηλικία 16 ετών (1437) όταν πέθανε η μητέρα του, ήταν πολύ ευσεβής, αντίθετος στις αιματοχυσίες και τους πολέμους, με αποτέλεσμα να μετατραπεί το βασιλικό συμβούλιο σε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στους ευγενείς για το θέμα του γαλλικού πολέμου.
Γάμος με τη Μαργαρίτα του Ανζού
thumb|right|250px|Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας Με το θάνατο του Ερρίκου Ε΄ η Αγγλία έχασε σημαντικά τα πλεονεκτήματα που είχε στη Γαλλία, και οι στρατιωτικές επιτυχίες των Γάλλων και η παρουσία της Ιωάννας της Λωραίνης αντέστρεψαν την κατάσταση. Ο νεαρός βασιλιάς ήταν από την αρχή υπέρ της ειρήνης με τη Γαλλία, έχοντας στο πλευρό του τον καρδινάλιο Μπωφόρ και τον Ουίλιαμ ντε Πολ, κόμη του Σάφολκ, ενώ ο Χάμφρεϊ και ο Ριχάρδος της Υόρκης που ήταν υπέρ του πολέμου με τη Γαλλία αγνοήθηκαν. Όταν έγινε ο Ερρίκος ΣΤ΄ 21 έτους (1442) αναζήτησε μια ικανή σύζυγο που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της αγγλικής πολιτικής. Ο διάδοχος του θρόνου εκείνη την εποχή ήταν ο θείος του Χάμφρεϊ του Λάνκαστερ, του οποίου η σύζυγος Ελεονώρα Κόμπαμ είχε κατηγορηθεί για μαγεία (1441), κάτι που είχε προξενήσει μεγάλες αντιδράσεις και έκανε τη διαδοχή του θρόνου προβληματική. Το σκάνδαλο δημιούργησε στον Ερρίκο μεγαλύτερη ανάγκη να παντρευτεί το συντομότερο για να αποκτήσει διάδοχο.
Η πρώτη γαμήλια πρόταση ήταν μια από τις κόρες του Ιωάννη Δ΄ του Αρμανιάκ, ενός ισχυρού ευγενή από τη νοτιοδυτική Γαλλία που βρισκόταν σε σύγκρουση με τον Οίκο των Βαλουά και τα εδάφη του ήταν πολύ κοντά με τις αγγλικές περιοχές της Γκυγιέν. Η συνθήκη μεταξύ τους ήταν πολύ κοντά στο συμφέρον τόσο του ίδιου του Αρμανιάκ που θα μπορούσε να προστατέψει τις περιοχές του από τις βλέψεις του Καρόλου Ζ΄, όσο και του Ερρίκου ΣΤ΄ που θα μπορούσε να δημιουργήσει στα εδάφη αυτά μια ουδέτερη ζώνη κατά των γαλλικών επιθέσεων. Η συμμαχία θα μπορούσε να προστατέψει τις περιοχές των Άγγλων στη νότια Γαλλία, που τότε βρέθηκαν σε μεγάλο κίνδυνο, ο δε Αρμανιάκ υποσχέθηκε να του δώσει πολλά χρήματα, γη και άντρες για να προστατέψει τα σύνορα με τη Γασκώνη. Ο Κάρολος Ζ΄ επιτέθηκε με στρατό στη Γασκώνη (1442), μετά δε την επίθεση των Γάλλων ο κόμης του Αρμανιάκ άλλαξε γνώμη, αποφάσισε να ακυρώσει τη συμμαχία με τους Άγγλους και το γάμο (1443).
Η Συνθήκη της Τουρ
thumb|right|250px|Μικρογραφία του 15ου αιώνα που παρουσιάζει τη στέψη του Ερρίκου ΣΤ΄ Ο καρδινάλιος Μπωφόρ και ο κόμης του Σάφολκ έπεισαν τον βασιλιά ότι για να επικυρωθεί η ειρήνη με τη Γαλλία έπρεπε να παντρευτεί τη Μαργαρίτα του Ανζού, ανηψιά του Καρόλου Ζ΄. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ είχε ακούσει για την απίστευτη ομορφιά της Μαργαρίτας και έστειλε τον κόμη του Σάφολκ να διαπραγματευτεί το γάμο με την πρόταση όχι μονάχα να μη ζητήσει προίκα, αλλά επιπλέον να παραχωρήσει στους Γάλλους την περιοχή του Μαιν. Η Συνθήκη της Τουρ (1444) κατοχύρωσε πέρα από το γάμο και την παραχώρηση του Μαιν στους Γάλλους, αλλά διατηρήθηκε μυστική από το αγγλικό κοινοβούλιο υπό το φόβο αντιδράσεων. Ο γάμος έγινε στις 23 Απριλίου 1445 στο Αββαείο του Τίτσφιλντ, ένα μήνα μετά τα 15α γενέθλια της Μαργαρίτας. Το νοικοκυριό της αυλής είχε Ανδεγαυούς υπηρέτες του νοικοκυριού του Ερρίκου και αυξήθηκε σημαντικά με τη γέννηση του γιου τους Εδουάρδου του Ουεστμίνστερ (1453). Ο Ερρίκος με την παραχώρηση του Μέιν στον Κάρολο έφερε μεγάλη οργή και την αντίδραση των δουκών του Γκλόστερ και του Γιορκ, καθώς το Μέιν βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο για την άμυνα της Νορμανδίας. Όταν έγινε γνωστή η συνθήκη στο κοινό (1446) προκλήθηκε μεγάλη οργή αυτού απέναντι στον κόμη του Σάφολκ, αλλά ο Ερρίκος και η Μαργαρίτα προσπάθησαν να τον προστατεύσουν.
Ο βασιλιάς και η βασίλισσα κάλεσαν τον δούκα του Γκλόστερ στο κοινοβούλιο με την κατηγορία της προδοσίας (1447). Η βασίλισσα δεν έδειχνε καμιά ανοχή σε θέματα απιστίας στον σύζυγό της και στη χώρα, και αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι εχθροί του δούκα του Γκλόστερ, όπως ο κόμης του Σάφολκ στον οποίο η βασίλισσα είχε μεγάλη εμπιστοσύνη, ο ηλικιωμένος Ερρίκος Μπωφόρ και ο ανηψιός του Εδμόνδος Μπωφόρ, 2ος δούκας του Σόμερσετ. Ο δούκας του Γκλόστερ μπήκε φυλακή και πέθανε από καρδιακή προσβολή πριν γίνει η δίκη του, ενώ σύμφωνα με νεώτερες πληροφορίες δηλητηριάστηκε. Με το θάνατο του τελευταίου θείου του βασιλιά δεν είχε μείνει κανένας υποψήφιος να διαδεχτεί τον Ερρίκο ΣΤ΄ στο θρόνο της Αγγλίας σε περίπτωση που πέθαινε άτεκνος. Ο παππούς του Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας, μετά την ανατροπή του εξαδέλφου του Ριχάρδου Β΄, (1399) είχε εγκαινιάσει νέο σύστημα διαδοχής με προτεραιότητα στην αρσενική πρωτογένεια. Οι υποψήφιοι διάδοχοι του θρόνου θα έπρεπε να είναι μόνο άρρενες απόγονοι του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας: ο Ριχάρδος της Υόρκης και ο Εδμόνδος Μπωφόρ σε περίπτωση νομιμοποίησης των Μπωφόρ. Μια εναλλακτική λύση θα μπορούσε να ήταν ο Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας, εγγονός της Φιλίππης του Λάνκαστερ, μεγαλύτερης αδελφής του Ερρίκου Δ΄, αλλά το γεγονός ότι ήταν ξένος μονάρχης δεν του άφηνε κανένα περιθώριο. Η άλλη εναλλακτική λύση θα μπορούσε να ήταν οι απόγονοι της Ελισάβετ Πλανταγενέτη του Έξετερ, δεύτερης αδελφής του Ερρίκου Δ΄, που γιος της ήταν ο Ιωάννης ο Ολλανδός, 2ος δούκας του Έξετερ. Η Μαργαρίτα Μπωφόρ ήταν η τελευταία εναλλακτική λύση σε περίπτωση νομιμοποίησης της οικογένειάς της, που θα παντρευτεί τον από μητέρα ετεροθαλή αδελφό του Ερρίκου ΣΤ΄, Εδμόνδο του Ρίτσμοντ, κάτι που θα φέρει την άνοδο αργότερα στο θρόνο της Αγγλίας του Οίκου των Τυδώρ.
Αντιδράσεις των Άγγλων απέναντι στον Σάφολκ
Ο δούκας του Σόμερσετ ξεκίνησε εκστρατεία στη Γαλλία, άρχισε τις εχθρότητες στη Νορμανδία, αλλά το φθινόπωρο αναγκάστηκε να υποχωρήσει στην Καέν. Οι Γάλλοι είχαν πάρει μέχρι το 1450 όλες τις επαρχίες που με πολύ κόπο και μάχες είχε κερδίσει ο Ερρίκος Ε΄. Τα στρατεύματα που επέστρεψαν και δεν πληρώθηκαν δημιούργησαν νέες ταραχές στις νότιες κομητείες της Αγγλίας. Ο Τζακ Κέιντ ξεκίνησε επανάσταση στο Κεντ (1450) με το όνομα "Τζων Μόρτιμερ" λόγω της συμπάθειάς του με τον δούκα της Υόρκης που κατοικούσε στο Σάουθγουαρκ. Ο Ερρίκος ήλθε στο Λονδίνο με στρατό για να τους συντρίψει, αλλά ο Κέιντ δραπέτευσε με το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού του αφήνοντας μόνο ένα μικρό σώμα πίσω του για να αντιμετωπίσει τους βασιλικούς στο Σέβενόακς. Η οπισθοχώρηση του ήταν σχέδιο τακτικής, και κατάφερε να παγιδεύσει τους βασιλικούς στη μάχη του Σόλφλιντς και να καταλάβει το Λονδίνο. Η επανάσταση δεν έφερε τελικά τίποτα το σημαντικό και οι ταραχές που ακολούθησαν προήλθαν περισσότερο από το εξεγερμένο πλήθος, του οποίου η αντίδραση ήταν ωστόσο δείγμα της λαϊκής αγανάκτησης. Το δουκάτο της Ακουιτανίας που βρισκόταν υπό αγγλική κατοχή από την εποχή του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας χάθηκε το 1451. Τον Οκτώβριο του 1452 ο αγγλικός στρατός ανακατέλαβε το Μπορντώ, το οποίο όμως χάθηκε ξανά το 1453 αφήνοντας στους Άγγλους μονάχα το Καλαί στα ηπειρωτικά εδάφη.
Πόλεμος των Ρόδων
thumb|right|250px|Χρυσό νόμισμα του Ερρίκου ΣΤ΄ κομμένο στη Ρουέν. Επιγρ.: ΗENRICVS DEI GRΑ. FRΑCORV. & AGLIE REX / XPC VINCIT, XPC REGNAT, XPC IΜPERAT. Salut d'or (28 χλστ., 3,45 γραμ.) που κόπηκε στη Ρουέν από τον χρηματιστή Etienne Marcel το 1423-44.
Το 1452 ο δούκας της Υόρκης πείστηκε να επιστρέψει από την Ιρλανδία, να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στο βασιλικό συμβούλιο και να τερματίσει την κακή διακυβέρνηση. Κατέστη δε δημοφιλής και συγκρότησε στρατό στο Σριούσμπερυ, αλλά ο βασιλιάς συγκρότησε νέο στρατό στο Λονδίνο. Σε μια σύντομη συνάντηση νότια από το Λονδίνο ο δούκας της Υόρκης παρουσίασε έναν κατάλογο από παράπονα, με σημαντικότερο τη σύλληψη του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ. Ο βασιλιάς συμφώνησε αλλά η Μαργαρίτα το απέκλεισε, και από το 1453 ο δούκας της Υόρκης απομονώθηκε ξανά και η θέση της βασίλισσας ενισχύθηκε λόγω της εγκυμοσύνης της. Τον Αύγουστο του 1453, όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ άκουσε τα νέα για την τελική απώλεια του Μπορντώ, έπαθε κρίση σχιζοφρένειας που κράτησε περισσότερο από έναν χρόνο, και οι σύγχρονοι ιστορικοί αναφέρουν ότι έπασχε και από ψευδαισθήσεις. Δεν μπόρεσε δε να ανταποκριθεί ούτε στη γέννηση του γιου και διαδόχου του την ίδια περίοδο, ο οποίος ονομάστηκε Εδουάρδος. Ο Ερρίκος κληρονόμησε μια διανοητική ασθένεια από τον παππού του Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας, που τον ταλαιπώρησε έντονα τα τελευταία τριάντα χρόνια της ζωής του. Ο δούκας της Υόρκης απέκτησε έναν ισχυρότατο σύμμαχο, τον Ριχάρδο Νέβιλ, κόμη του Γουόρικ, έναν πάμπλουτο μεγιστάνα, περισσότερο πλούσιο ακόμα και από τον ίδιο τον δούκα της Υόρκης. Ο Ριχάρδος της Υόρκης πήρε τον τίτλο του αντιβασιλιά και Προστάτη του βασιλείου (1454). Η βασίλισσα σταδιακά αποκλείστηκε και οι οπαδοί του δούκα της Υόρκης άρχισαν να διαδίδουν φήμες ότι ο Εδουάρδος δεν ήταν γιος του βασιλιά αλλά του Μπωφόρ. Ο Ριχάρδος της Υόρκης πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της αντιβασιλείας του στις προσπάθειές του να έχει το σύνολο της διακυβέρνησης.
Αγιότητα
thumb|right|250px|Αργυρό groat με παράσταση του Ερρίκου ΣΤ΄. Επιγρ.: HENRIC DI GRA REX ANGL & FRANC. Κόπηκε το 1422 και βρίσκεται στο Μουσείο του Γιορκ. Στην άλλη όψη: POSVI DEVM ADIVTORE MEVM (Έθεσα τον Θεό βοηθό μου) CIVITAS LONDON. Πλήθος από θαύματα πιστώνονται στον νεκρό βασιλιά όπως η ανάσταση της Αλίκης Νιούνετ που πέθανε από λέπρα. Έσωσε επίσης έναν άντρα που τον οδηγούσαν στην κρεμάλα για κλοπή προβάτων, τοποθετώντας το χέρι του στο σκοινί ώστε να παραμείνει ζωντανός, και ο άντρας αυτός ανέκτησε τις αισθήσεις του μέσα στο φέρετρο όταν τον οδηγούσαν για ταφή. Έκανε και επεμβάσεις τιμωρίας όταν χρειάστηκε, καθώς χτύπησε και τύφλωσε έναν άντρα, τον Τζον Ρόμπινς, που καταράστηκε τον "Άγιο Ερρίκο", ο οποίος Ρόμπινς κατόπιν θεραπεύτηκε όταν πήγε για προσκύνημα στο ιερό του βασιλιά Ερρίκου. Η πιο δημοφιλής συνήθεια που σχετίζεται με τη λατρεία του Αγίου Ερρίκου ήταν το λύγισμα ενός ασημένιου νομίσματος και η προσφορά του στον άγιο για να κάνει θαύμα. Μια γυναίκα, η Κατερίνα Μπέιλι, τυφλή στο ένα μάτι, βάδιζε γονατίζοντας μέσα στο πλήθος, όταν ένας ξένος της είπε να λυγίσει ένα ασημένιο νόμισμα και να το αφιερώσει στον άγιο. Ο ιερέας κατόπιν έκανε την ευχή και η όραση της γυναίκας επανήλθε. Τα πρώτα χρόνια μετά το θάνατό του η λατρεία του Ερρίκου ΣΤ΄ ήταν πολύ διαδεδομένη, αλλά με την πάροδο του χρόνου και την άνοδο της δυναστείας των Τυδώρ η λατρεία περιορίστηκε σημαντικά.
Φιλμογραφία
Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ έγραψε μια τριλογία για τη ζωή του Ερρίκου ΣΤ΄: Μέρος Α΄, Μέρος Β΄ και Μέρος Γ΄, ενώ το νεκρό του σώμα και το φάντασμά του παρουσιάζονται στον Ριχάρδο Γ΄. Η παράσταση του Ερρίκου στον Σαίξπηρ είναι σημαντική επειδή δεν αναφέρεται τίποτα για την τρέλα του, γεγονός που θεωρείται πολιτική κίνηση για να μην προσβάλει την Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας που καταγόταν από τον Οίκο του Λάνκαστερ. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ περιγράφεται από τον Σαίξπηρ ως ευγενής και ειρηνικός βασιλιάς που πέρασε τον περισσότερο χρόνο του στη μετάφραση της Βίβλου. Στον Σαίξπηρ ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν ευκολόπιστος, άβουλος και όργανο της συζύγου του, με την ανικανότητα του κατάφερε δε να πέσει εύκολα θύμα του δούκα της Υόρκης, και καταριέται τέλος τον Ριχάρδο του Γκλόστερ λίγο πριν τη δολοφονία του.
Στην οθόνη υπάρχουν πλήθος από έργα και ηθοποιούς με αναφορά στον Ερρίκο ΣΤ΄: Ο Τζέιμς Μπέρρυ στη βουβή ταινία μικρού μήκους "Ριχάρδος Γ΄" (1911). Ο ηθοποιός Τέρι Σκάλι (1932-2001) στην τηλεοπτική σειρά του BBC "Μία εποχή βασιλέων", όπου τα ιστορικά έργα αναφέρονται στους βασιλείς από τον Ριχάρδο Β΄ μέχρι τον Ριχάρδο Γ΄. Ο Καρλ Βέρυ στη σειρά της πρώην Δυτικής Γερρμανίας "Βασιλιάς Ριχάρδος Γ΄" (1964). Ο Ντέιβιντ Γουόρνερ (γεν. 1941) στη σειρά "Ο Πόλεμος των Ρόδων" (1965), μια σειρά της Βασιλικής Ακαδημίας του Σαίξπηρ, που καλύπτει τον Ερρίκο ΣΤ΄, τον Εδουάρδο Δ΄ και τον Ριχάρδο Γ΄. Ο ηθοποιός Πήτερ Μπένσον (γεν. 1974) στη σειρά του BBC (1983) που καλύπτει επίσης τη χρονική περίοδο από τον Ερρίκο ΣΤ΄ μέχρι τον Ριχάρδο Γ΄. Ο ηθοποιός Πολ Μπρίννεν σε φιλμ που καλύπτει όλη τη σειρά των έργων της Βασιλικής Ακαδημίας του Σαίξπηρ. Ο Έντουαρντ Τζιούισμπερι (1917-2002) σε επανέκδοση του Ριχάρδου Γ΄ (1995) με τον Ίαν ΜακΚέλεν ως Ριχάρδο. Ο Τζέιμς Νταλεσάντρο στην επανέκδοση του "Ριχάρδος Γ΄" (2008). Ο ηθοποιός Τομ Στάριτζ (γεν. 1985) ως Ερρίκος ΣΤ΄ στην επανέκδοση "Ριχάρδος Γ΄" (2016) στη σειρά του BBC The Hollow Crown.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος του Λάνκαστερ Κατηγορία:Δούκες της Κορνουάλης Κατηγορία:Πόλεμος των Ρόδων Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ουαλίας Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Κοινότητα Αγίων Παρασκιών
Η Κοινότητα Αγίων Παρασκιών είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Άγιες Παρασκιές. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Κελλιά. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 2,432 χμ² (2011). Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 886 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον κ. Μιχαήλ Ζηδιανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Καμίγ Φλαμμαριόν
Η ζωή του
Ο Φλαμμαριόν γεννήθηκε στο χωριό Μοντινύ λε-Ρουά (Montigny le-Roi), κοντά στη Λανγκρ (Langres) της Γαλλίας (περιοχή Ω-Μαρν (Haute-Marne)), ο πρωτότοκος γιος μιας οικογένειας με 4 παιδιά. «Είμαι γιος αγροτών, αληθινό παιδί της Φύσης», γράφει στην αυτοβιογραφία του, πράγμα που δικαιολογεί την αγάπη του για τη Φύση και κατ' επέκταση και για τις φυσικές επιστήμες.
Την πρώτη επαφή με αστρονομικό φαινόμενο την είχε στην έκλειψη Ηλίου της 9ης Οκτωβρίου 1847. Αργότερα, παρατήρησε μία άλλη μερική έκλειψη Ηλίου (28 Ιουλίου 1851) με μαυρισμένο από καπνό γυαλί. Ενθουσιάστηκε, κι όταν ο δάσκαλός του στο σχολείο του εξήγησε το φαινόμενο ο ενθουσιασμός μετατράπηκε σε βαθύ θαυμασμό. Από τότε άρχισε να ασχολείται με την Αστρονομία. Το 1853 παρατήρησε έναν κομήτη και σχεδίασε την ουρά του.
Ο πατέρας του Καμίγ, ο Ετιέν, δοκίμασε να επεκταθεί από τη γεωργία στο εμπόριο, αλλά έπεσε θύμα του συνεταίρου του και πτώχευσε. Η οικογένεια μετανάστευσε έτσι στο Παρίσι, όπου ο Καμίγ βρήκε δουλειά ως βοηθός χαράκτη (Σεπτέμβριος 1856). Είχε αρκετό ελεύθερο χρόνο ώστε να παρακολουθεί νυκτερινά μαθήματα στην «Πολυτεχνική Εταιρεία» και να γράψει πραγματεία που εκδόθηκε με τίτλο Ο Κόσμος πριν την εμφάνιση του ανθρώπου το 1858. Τον Μάιο 1858 ο Καμίγ αρρώστησε και ο γιατρός που κάλεσε εντυπωσιάσθηκε τόσο από το χειρόγραφο αυτού του έργου, ώστε πρότεινε στον διευθυντή του Αστεροσκοπείου των Παρισίων Ουρμπέν Λεβεριέ, που ήταν γνωστός του, να προσλάβει τον Φλαμμαριόν στο αστεροσκοπείο. Πράγματι, στις 24 Ιουνίου 1858 ο Καμίγ Φλαμμαριόν παρουσιάστηκε εκεί, στον αστρονόμο Puiseux, που τον ρώτησε μερικά πράγματα, έκρινε ικανοποιητικές τις απαντήσεις του και τον προσέλαβε ως μαθητευόμενο αστρονόμο.
Γρήγορα όμως ο Φλαμμαριόν απογοητεύτηκε: Ενώ ονειρευόταν να παρατηρεί τα θαύματα του ουρανού, βρέθηκε σε ένα γραφείο να κάνει χιλιάδες βαρετούς υπολογισμούς. Μελετά λοιπόν παράλληλα εντατικά και γράφει 2 έργα, το δεύτερο από τα οποία, Η πληθύς των κατοικημένων κόσμων, εκδόθηκε και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Πράγμα που εκνεύρισε τον αυστηρό και κακότροπο Λεβεριέ, ο οποίος κάλεσε τον νεαρό υπάλληλό του και του είπε, με ύφος που δεν άφηνε περιθώρια για συζήτηση: «Βλέπω κύριε ότι δεν σκοπεύετε να μείνετε εδώ. Είναι πολύ απλό, μπορείτε να φύγετε.»
Ο Φλαμμαριόν είδε τα όνειρά του να διαλύονται. Ωστόσο, ο Λεβεριέ είχε δημιουργήσει πολλούς εχθρούς, που συμπαραστέκονταν στα «θύματά» του. Με συστάσεις λοιπόν του Σαρλ Ντελωναί (Charles Delaunay), ο Καμίγ προσλήφθηκε στο "Bureau des Longitudes" (Γραφείο Προσδιορισμού Γεωγραφικών Μηκών) με μεγαλύτερο μισθό. Για να διεξαγάγει όμως αστρονομικές παρατηρήσεις, περίμενε ως το 1866, οπότε και νοίκιασε μια μικρή ταράτσα όπου εγκατέστησε τηλεσκόπιο διαμέτρου 11 εκατοστών. Με αυτό παρατήρησε τον Καινοφανή του Βορείου Στεφάνου.
Ο πόλεμος του 1870 έδωσε στον Φλαμμαριόν τη δυνατότητα να δείξει το παρατηρησιακό του ταλέντο, ως υπεύθυνος του στρατιωτικού παρατηρητηρίου του πύργου Muette, που διέθετε διόπτρες και τηλεσκόπια με τα οποία κανόνιζαν τις βολές του γαλλικού πυροβολικού κατά του γερμανικού, που βομβάρδιζε το Παρίσι.
Μετά το τέλος του πολέμου, ο Φλαμμαριόν συνέχισε να γράφει άρθρα και αστρονομικές εργασίες, ενώ άρχισε να δίνει και διαλέξεις. Σιγά-σιγά έγινε ευρύτερα γνωστός. Το 1873 ο υπουργός παιδείας της Γαλλίας πείθει τον Λεβεριέ να αναγνωρίσει το σφάλμα του και να επαναπροσλάβει τον Φλαμμαριόν. Με τον τρόπο αυτό ο Φλαμμαριόν επανέρχεται ως «επαγγελματίας» αστρονόμος και παρατηρεί διπλούς αστέρες. Από αυτές τις παρατηρήσεις προέκυψε το έργο του Οι διπλοί αστέρες - κατάλογος πολλαπλών αστέρων σε κίνηση (1878). Ο Φλαμμαριόν πρώτος ανακάλυψε την ιδία κίνηση του Αλντεμπαράν, αλλά και την τροχιά ενός συνοδού σε διπλό αστέρα, κάτι που τον ενέπλεξε σε διαμάχη με τον διάσημο Όττο φον Στρούβε, διευθυντή στο Αστεροσκοπείο Πούλκοβο της Ρωσίας, ο οποίος σφετερίστηκε την ανακάλυψή του.
Το κυρίως έργο του και η αναγνώριση
Από το 1867 ως τον θάνατό του, ο Φλαμμαριόν παρουσίασε 60 ανακοινώσεις στη Γαλλική Ακαδημία, καλύπτοντας πολλούς κλάδους της Αστρονομίας. Μεγάλο μέρος των μελετών του παρουσιάσθηκε στο εννεάτομο έργο του Αστρονομικές μελέτες. Το 1880 κυκλοφόρησε η «Λαϊκή Αστρονομία» (Astronomie Populaire), που επισκίασε με την τεράστια επιτυχία της όλα τα άλλα έργα του. Η έκδοση ήταν πραγματικά «λαϊκή», αφού ήταν πολύ φθηνή (10 λεπτά του φράγκου), και πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Το επόμενο έτος (1881) το βιβλίο του Τα άστρα και τα αξιοπερίεργα του ουρανού απευθυνόταν σε όσους ήθελαν να μάθουν περισσότερα για τον ουρανό και την αστρονομική παρατήρηση. Για τους αρχάριους κυκλοφόρησε μια σύνοψη, τη Μικρή Περιγραφική Αστρονομία.
Εκείνη την περίοδο, το ουράνιο σώμα που κυρίως απασχολούσε τον ίδιο τον Φλαμμαριόν ήταν ο πλανήτης Άρης, αφού οι παρατηρήσεις του Τζιοβάνι Σκιαπαρέλι έκαναν πολλούς να πιστέψουν ότι ήταν κατοικημένος από ευφυή όντα. Οι μεταβολές στην επιφάνεια του Άρη που παρατήρησε ο Φλαμμαριόν κατά την ίδια αντίθεση, του 1876, φάνηκαν να ενισχύουν την άποψη αυτή.
Η μεγαλύτερη επιθυμία του Φλαμμαριόν ήταν να αποκτήσει ένα δικό του αστεροσκοπείο, όπου θα μπορούσε να αφοσιωθεί στις μελέτες του χωρίς περιορισμούς. Σε αυτό στάθηκε τυχερός, αφού το 1882 ο βαθύπλουτος M. Meret, θαυμαστής των έργων του, του προσέφερε έκταση στο Ζυβισύ-συρ-Ορζ (Juvisy-sur-Orge) όπου κτίσθηκε ένα αστεροσκοπείο εξοπλισμένο με τηλεσκόπιο διαμέτρου 24 cm. Από εκεί ο Φλαμμαριόν παρατήρησε την αντίθεση του Άρη το 1884. Το Αστεροσκοπείο του Ζιβισύ έγινε σύντομα τόπος αναφοράς για όλους όσους είχαν ένα έντονο ενδιαφέρον για την Αστρονομία.
Το 1882 ο Φλαμμαριόν ίδρυσε το περιοδικό L'Astronomie, που εκδίδεται μέχρι σήμερα και ήταν, μετά τη «Λαϊκή Αστρονομία», ο μεγαλύτερος σταθμός για την εκλαΐκευση της επιστήμης αυτής στο ευρύ κοινό που πραγματικά ενδιαφερόταν για αυτή. Στη συνέχεια ίδρυσε τη Γαλλική Αστρονομική Εταιρεία (Société Astronomique de France, SAF), της οποίας υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος.
Συνολικά συνέγραψε πάνω από 50 βιβλία, τόσο εκλαϊκευτικά επιστημονικά όσο και φιλοσοφικά δοκίμια, ακόμα και μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, όπως Το τέλος του κόσμου, όπου εξιστορεί την πορεία και τον θάνατο της ανθρωπότητας μετά από 10 εκατομμύρια χρόνια, προβλέπει την τηλεόραση, την ηλιακή ενέργεια, την Ευρωπαϊκή Ένωση, κ.ά.. Υπήρξε ο πρώτος που πρότεινε τα ονόματα Τρίτων και Αμάλθεια για τους δορυφόρους αυτούς του Ποσειδώνα και του Δία.
Σήμερα η μνήμη του Φλαμμαριόν ζει κυρίως μέσα από τα εκλαϊκευτικά του έργα. Αλλά υπήρξε και ένας παραγωγικότατος ερευνητής επιστήμονας. Ο Roger des Varennes έγραψε: "«Από όλους τους αστρονόμους του 19ου αιώνα ο Φλαμμαριόν είχε τις πιο πρωτότυπες ιδέες. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στα βιβλία του, αλλά στις επιστημονικές εργασίες του και τις ανακοινώσεις στην Ακαδημία των Επιστημών. Δημοσίευε 11 εργασίες κάθε χρόνο κατά μέσο όρο κι έτσι ο Αραγκό, ο Λεβεριέ, κ.ά. έρχονται μετά απ' αυτόν.»"
Πνευματισμός και κοσμοθεωρία
Ο Φλαμμαριόν, στην προσπάθειά του να ανιχνεύσει το μυστήριο του θανάτου, ασχολήθηκε και με τον πνευματισμό και γενικότερα με το πρόβλημα της μεταθανάτιας ζωής. Διαβάζοντας τυχαία ήδη το 1861 το Βιβλίο των πνευμάτων του πατέρα του πνευματισμού Αλλάν Καρντέκ εντυπωσιάστηκε και επικοινώνησε με τον συγγραφέα. Παρακολούθησε πολλά πειράματα του Καρντέκ με τραπέζια που μετακινούνταν από μόνα τους, κλπ.. Αντέδρασε όμως στην ερμηνεία του ότι ήταν έργο πνευμάτων των νεκρών, και ήταν βέβαιος ότι επρόκειτο για «μια διάχυτη φυσική δύναμη, που είναι ακόμα άγνωστη και ο άνθρωπος διαθέτει μέσα του, ως έκφραση της ασυνείδητης θέλησής του», όπως αναφέρει στην ογκώδη (600 σελίδων) εργασία που έγραψε για τα πνευματιστικά φαινόμενα, το Οι άγνωστες φυσικές δυνάμεις (1906). Επεχείρησε να εξηγήσει έτσι και τις εμφανίσεις φαντασμάτων.
Στα πλαίσια των σχετικών ερευνών του, ο Φλαμμαριόν με αγγελίες στις εφημερίδες ζήτησε από καθένα που είχε κάποια «μεταφυσική εμπειρία» να του γράψει γι' αυτή. Υπομονετικά, διάβασε τις χιλιάδες επιστολές που έλαβε και ξεχώρισε όσες μαρτυρίες πίστευε πως ήταν αξιόπιστες, τις οποίες έλεγξε εξονυχιστικά. Στο βιβλίο του Το άγνωστο και οι ψυχικές δυνάμεις παραθέτει δεκάδες επιστολές με εμπειρίες υπνωτισμού, τηλεπάθειας, και άλλων παραψυχολογικών φαινομένων. Ωστόσο, διατήρησε μέσα του και τη φλόγα της αμφιβολίας: όταν έκανε αυτές τις έρευνες έχασε έναν αγαπητό φίλο που του είχε υποσχεθεί ότι θα ερχόταν σε μεταθανάτια επικοινωνία μαζί του, «αλλά δεν έλαβα από αυτόν την παραμικρή εκδήλωση» γράφει ο Φλαμμαριόν στην αυτοβιογραφία του.
Στα νιάτα του ο Φλαμμαριόν απέρριπτε οποιαδήποτε υπερφυσική ύπαρξη. Στη συνέχεια πίστεψε στην ύπαρξη της ανθρώπινης ψυχής. Ο Θεός, κατά τη γνώμη του, κυβερνά τη Φύση, δρα ως ευεργετική βούληση αδιάφορη για τις ανθρώπινες περιπέτειες και ενδιαφέρεται για τη διαιώνιση της ζωής. Η ψυχή επιβιώνει μετά τον θάνατο του σώματος. Στο προαναφερθέν μυθιστόρημα του Φλαμμαριόν Το τέλος του κόσμου περιέχεται και η φιλοσοφική του θεώρηση για τον κόσμο, μια «αστρονομική φιλοσοφία».
Κάτω Πεδινά Ιωαννίνων
Τα Κάτω Πεδινά είναι ένα από τα χωριά του Δυτικού Ζαγορίου που βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Το χωριό συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια και ειδικότερα στο κεντρικό Ζαγόρι
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Κάτω πεδινά είναι χτισμένα αμφιθεατρικά στη δυτική πλευρά οροπεδίου σε υψόμετρο 940 μέτρων από το επίπεδο της θάλασσας, ανάμεσα στα βουνά Μιτσικέλι και Στούρο, στην ανήλια πλαγιά του πρώτου που έχει την ονομασία "Μπαφαράχη" και με θέα την κορυφογραμμή του δευτέρου. Απέχουν 32 χλμ. βορειοδυτικά των Ιωαννίνων και 38 χλμ. νοτιοδυτικά της Κόνιτσας.
Ο οικισμός γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη μετά τον 16ο αιώνα μετά τη συνοίκηση σε αυτόν κατοίκων γειτονικών χωριών, τα οποία εγκαταλείφθηκαν για διάφορους λόγους από τους κατοίκους τους. Η ανάπτυξη αυτή καθίσταται εμφανής με την ανέγερση σημαντικών ναών μέσα και κοντά στο χωριό με σπουδαιότερους, το ναό των Ταξιαρχών, ο οποίος ανεγέρθηκε στα 1611/12 ή 1612/13 και φέρει τοιχογραφίες του 1749, φιλοτεχνημένες από τον Αναστάσιο τον Καπεσοβίτη και από το 1972 έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Σημαντικός είναι και ο ναός του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο, αποτελεί τον ενοριακό ναό του οικισμού και κτίσθηκε στα 1702 και το ναό του Αγίου Νικολάου στην είσοδο του χωριού με τοιχογραφίες των μέσων του 18ου αιώνα.
Ιδιαίτερη είναι η αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του χωριού, καθώς σώζονται αρκετά πετρόκτιστα αρχοντικά από το 18ο αιώνα, επίσης κτίσματα κατασκευασμένα με την τεχνική της ξερολιθιάς και χώροι παραδοσιακής αγροτικής παραγωγής, όπως καλύβες και αλώνια, ενώ στον κάμπο που εκτείνεται μπροστά από το χωριό βρίσκονται έξι πέτρινα πηγάδια.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλαιότερη ονομασία των Κάτω Πεδινών ήταν Κάτω Σουδενά, όνομα το οποίο προέρχεται από σλαβική ρίζα που πιθανώς σημαίνει "κρύος τόπος" και αναφέρεται ακόμα από τους ζαγορίσιους. Το 1928 μετονομάστηκε σε Κάτω Κάμπος και το 1929 σε Κάτω Πεδινά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κάτω Πεδινών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κεντρικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 41 κατοίκους. Παλαιότερα αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Κεντρικού Ζαγορίου και στην απογραφή του 2001 είχε 87 κατοίκους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Νέα Ακαδημία Μοσχοπόλεως
Η Νέα Ακαδημία ή Ελληνικό Φροντιστήριο υπήρξε γνωστό εκπαιδευτικό ίδρυμα που λειτουργούσε στην Μοσχόπολη, ισχυρό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο των Βαλκανίων τον 18ο αιώνα. Είχε χαρακτηριστεί ως ο άκρος στολισμός της πολιτείας και πρωταγωνίστησε στο κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.
Αρχιπλοίαρχος
Ο Αρχιπλοίαρχος (απχος) είναι βαθμός ανωτάτου αξιωματικού (OF-6) στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό Σώμα − Ελληνική Ακτοφυλακή, το διακριτικό του είναι χρυσό. Ο αρχιπλοίαρχος είναι αντίστοιχος του ταξιάρχου στον Στρατό Ξηράς, στην Πολεμική Αεροπορία και Ελληνική Αστυνομία και του Αρχιπυράρχου στην Πυροσβεστική. Είναι ανώτερος του Πλοιάρχου και κατώτερος του Υποναυάρχου
Νέα Ακαδημία Μοσχοπόλεως
Η Μοσχόπολη ως πολιτιστικό κέντρο
Η Μοσχόπολη, σήμερα μικρό χωριό στην νότια Αλβανία, περιοχή Βορείου Ηπείρου, υπήρξε σημαντικό κέντρο ελληνικού πολιτισμού τον 18ο αιώνα, κατοικημένο από ελληνόφωνους και βλαχόφωνους πληθυσμούς. Ως κέντρο πολιτισμού φιλοξένησε το δεύτερο ελληνικό τυπογραφείο στα Βαλκάνια το 1730-1731.
Αρχιπλοίαρχος
Επίσης, ο βαθμός του αρχιπλοιάρχου ως ανώτερου αξιωματικού υφίσταται .Στο εμπορικό ναυτικό ο βαθμός αυτός αποδίδεται στον προϊστάμενο όλων των πλοιάρχων μιας ναυτιλιακής εταιρείας
Νέα Ακαδημία Μοσχοπόλεως
Η Μοσχόπολη ως πολιτιστικό κέντρο
Σχολείο στην πόλη λειτουργούσε ήδη από το 1700 με πρώτο διευθυντή τον Χρύσανθο τον Ηπειρώτη από την Ζίτσα Ιωαννίνων. Το 1724 ανέλαβε την διεύθυνση ο Γιαννιώτης Νικόλαος Στίγμης, ενώ από το 1730 και για μικρό διάστημα ο αριστοτελιστής Ιωάννης Χαλκεύς ή Χαλκιάς.
Αρχιπλοίαρχος
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Commodore.
Νέα Ακαδημία Μοσχοπόλεως
Η λειτουργία της Νέας Ακαδημίας
Το 1738 ο λόγιος Σεβαστός Λεοντιάδης, από την Καστοριά τέθηκε επικεφαλής της σχολής. Κατά τη διάρκεια της σχολαρχίας του προστέθηκαν επιπλέον τάξεις και εμπλουτίστηκε το πρόγραμμα των μαθημάτων. Το 1744 η σχολή ονομάστηκε Νέα Ακαδημία και μεταστεγάστηκε σε νέο μεγαλοπρεπές κτίριο. Σύμφωνα με το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα που ίσχυε εκείνη την εποχή τον τίτλο της Ακαδημίας έφεραν μόνο εκπαιδευτικά ιδρύματα υψηλού κύρους και ποιότητας υπηρεσιών. Ανάλογα ιδρύματα λειτουργούσαν εκείνη την εποχή σην Οθωμανική Αυτοκρατορία σε: Βουκουρέστη (Αυθεντική Ακαδημία), Ιάσιο (Αυθεντική Ακαδημία), Ιωάννινα (Σχολές Μαρούτσιος, Γκιούμα), Κωνσταντινούπολη (Μεγάλη του Γένους Σχολή). Ενναλακτικά ονομάζονταν Ελληνικό Φροντιστηρίο.
Αρχιπλοίαρχος
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Νέα Ακαδημία Μοσχοπόλεως
Η λειτουργία της Νέας Ακαδημίας
Το 1750 διευθυντής αναλαμβάνει ο Θεόδωρος Καβαλιώτης που υπήρξε ήδη διδάσκαλός της από το 1743. Η συμβολή υπήρξε ουσιαστική για την αναβάθμιση των υπηρεσιών και την δημιουργία διεθνούς φήμης, όπου διδάσκονταν: γραμματική, ποίηση, φιλοσοφία και θεολογία. Για την ανάγκες των μαθημάτων συνέγραψε και μια σειρά από εγχειρίδια και βιβλία. Αποφασιστικό ρόλο έπαιξε και η τυπογραφία της Μοσχόπολης που υποστήριζε τη Σχολή και ιδιαίτερα ο ιδιοκτήτης του Γρηγόριος Κωνσταντινίδης, που για ένα διάστημα δίδαξε στην Ακαδημία.
Μετά την καταστροφή
Η Ακαδημία καταστράφηκε κατά το διάστημα του πρώτου κύματος καταστροφής της πόλης από ομάδες μουσουλμάνων Αλβανών (γνωστών στις πηγές του 18ου αιώνα ως Τουρκαλβανών) ατάκτων το 1769. Παρόλο που η Μοσχόπολη δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει ξανά την παλιά της φήμη ένα νέο σχολείο ιδρύθηκε στο τέλος του 18ου αιώνα και από το 1802 διευθυντής του υπήρξε ο λόγιος Δανιήλ Μοσχοπολίτης. Το σχολείο αυτό λειτουργούσε κυρίως με χορηγίες Μοσχοπολιτών της διασποράς, κυρίως του βαρόνου Σίμωνος Σίνα. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1916, πυρπολήθηκε μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της πόλης και των μνημείων της από ομάδα Αλβανών ατάκτων. Τελευταίος διευθυντής υπήρξε ο Θεόφραστος Γεωργιάδης.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Αλβανία Κατηγορία:Μοσχόπολη
Κώστας Λαπαβίτσας
Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι Έλληνας οικονομολόγος, καθηγητής της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και πολιτικός. Στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου 2015, εξελέγη βουλευτής Ημαθίας με τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς και, εν συνεχεία, προσχώρησε στη Λαϊκή Ενότητα.
Ο Κώστας Λαπαβίτσας γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1961 στη Θεσσαλονίκη. Το 1982 απέκτησε τίτλο μάστερ από τη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου, ενώ το 1986 απέκτησε το διδακτορικό του από το Κολλέγιο Μπίρκμπεκ. Το 1999 προσελήφθη ως λέκτορας στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών, ενώ το 2008 έγινε καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Είναι γνωστός για την κριτική του στο σύγχρονο δυτικό χρηματοοικονομικό σύστημα, ιδιαίτερα σε σχέση με την ελληνική κρίση χρέους, την κρίση της ευρωζώνης και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επίσης, αρθρογραφεί στον ελληνικό τύπο και στην εφημερίδα The Guardian, ενώ έχει διδάξει σε Πανεπιστήμια Ιαπωνίας και Τουρκίας. Το 2007 ίδρυσε την ομάδα οικονομολόγων Research on Money and Finance (RMF).
Από το 2011, ο Λαπαβίτσας, μαζί με άλλους Έλληνες οικονομολόγους, εκφράζει έντονα ευρωσκεπτικιστικές απόψεις, καθώς υποστηρίζει την εγκατάλειψη του ευρώ από την Ελλάδα και την υιοθέτηση της δραχμής για την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης χρέους. Στις 2 Μαρτίου 2015, ο Λαπαβίτσας, σε άρθρο του στην Guardian, υποστήριξε ότι είναι αδύνατο για την ελληνική κυβέρνηση να τερματίσει τη λιτότητα χωρίς να χρειαστεί να έρθει σε ρήξη με την ευρωζώνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ημαθίας
RR Λύρας
μικρογραφία| Μεταβλητοί αστέρες [[Μεταβλητοί αστέρες RR Λύρας|RR Λύρας (όχι ο ίδιος ο αστέρας) κοντά στο γαλαξιακό κέντρο από τη δημόσια έρευνα VVV ESO ]] O RR Λύρας (RR Lyrae) είναι μεταβλητός αστέρας στον αστερισμό Λύρα, που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τον γειτονικό αστερισμό Κύκνος. Δεδομένου ότι είναι το πιο λαμπρό αστέρι στην κατηγορία του, έδωσε το όνομα του στην κατηγορία μεταβλητών αστέρων RR Λύρας και έχει μελετηθεί εκτενώς από τους αστρονόμους. Οι μεταβλητοί RR Λύρας χρησιμεύουν ως σημαντικά πρότυπα κεριά που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση των αστρονομικών αποστάσεων. Η περίοδος παλμών ενός μεταβλητού RR Λύρας εξαρτάται από τη μάζα, τη φωτεινότητα και τη θερμοκρασία του, ενώ η διαφορά μεταξύ της μετρούμενης φωτεινότητας και της πραγματικής φωτεινότητας επιτρέπει να προσδιοριστεί η απόστασή του μέσω του νόμου του αντιστρόφου τετραγώνου. Επομένως, η κατανόηση της σχέσης φωτεινότητας, περιόδου για ένα σύνολο τοπικών μεταβλητών αστέρων τύπου RR Λύρας, επιτρέπει να προσδιοριστεί η απόσταση των πιο απομακρυσμένων αστέρων αυτού του τύπου.
Ανακάλυψη
Η απόσταση του RR Λύρας παρέμενε αβέβαιη έως το 2002, όταν ο αισθητήρας καλού προσανατολισμού του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble χρησιμοποιήθηκε για τον προσδιορισμό της απόστασης εντός περιθωρίου σφάλματος 5%, αποδίδοντας τιμή 262 parsecs (855 έτη φωτός). Όταν συνδυάζεται με μετρήσεις από το δορυφόρο Hipparcos και άλλες πηγές, το αποτέλεσμα είναι μια εκτίμηση απόστασης στα 258 parsecs (841 έτη φωτός).
Εξέλιξη
Αυτός ο τύπος αστέρα χαμηλής μάζας έχει καταναλώσει το υδρογόνο στον πυρήνα του, και έχει εξελιχθεί μακριά από την κύρια ακολουθία περνώντας από το στάδιο του ερυθρού γίγαντα. Η ενέργειά του παράγεται από τη θερμοπυρηνική σύντηξη ηλίου στον πυρήνα του ενώ ο αστέρας έχει εισέλθει σε ένα εξελικτικό στάδιο που ονομάζεται οριζόντιος κλάδος (ΗΒ). Η πραγματική θερμοκρασία του εξωτερικού περιβλήματος του αστέρα HB θα αυξηθεί σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Όταν η προκύπτουσα αστρική ταξινόμησή του, εισέλθει σε μια κλίμακα γνωστή ως ζώνη αστάθειας - τυπικά στην αστρική κατηγορία Α - το εξωτερικό περίβλημα του μπορεί να αρχίσει να πάλλεται. Ο RR Λύρας εμφανίζει ακριβώς ένα τέτοιο κανονικό μοτίβο παλμών, το οποίο προκαλεί το φαινόμενο μέγεθος του να κυμαίνεται μεταξύ 7,06-8,12 σε ένα σύντομο κύκλο που διαρκεί 0,56686776 ημέρες (13 ώρες, 36 λεπτά). Κάθε ακτινικός παλμός διαμορφώνει την ακτίνα του αστέρα σε διακύμανση μεταξύ 5,1 και 5,6 φορές την ακτίνας του Ήλιου.
Ιδιότητες ως μεταβλητός αστέρας
Αυτός ο αστέρας ανήκει σε ένα υποσύνολο μεταβλητών τύπου RR Λύρας που παρουσιάζουν μια χαρακτηριστική συμπεριφορά που ονομάζεται φαινόμενο Blazhko, όνομα που προέρχεται από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Μπλάζκο. Αυτό το φαινόμενο παρατηρείται ως μια περιοδική διαμόρφωση της αντοχής ή της φάσης του παλμού μεταβλητού αστέρα, μερικές φορές και τα δύο. Προκαλεί την αλλαγή της καμπύλης φωτός του RR Λύρας από κύκλο σε κύκλο. Από το 2009, η αιτία αυτού του αποτελέσματος δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητή. Η περίοδος Blajko για RR Λύρας είναι 39.1 ± 0.3 days.
Όπως και με άλλες μεταβλητές τύπου RR Λύρας, ο ίδιος ο RR Λύρας έχει μικρή αφθονία άλλων στοιχείων εκτός από το υδρογόνο και το ήλιο - που οι αστρονόμοι το ορίζουν ως μεταλλικότητα. Ανήκει στην κατηγορία των αστέρων του Πληθυσμού ΙΙ που σχηματίστηκε κατά την πρώιμη περίοδο του Σύμπαντος όταν υπήρχε μικρότερη αφθονία μετάλλων στις περιοχές που σχηματίζουν αστέρες. Η τροχιά αυτού του άστρου το μεταφέρει κατά μήκος μιας τροχιάς που είναι κοντά στο επίπεδο του Γαλαξία, το οποίο δεν έχει απόσταση πάνω από 680 έτη φωτός πάνω ή κάτω. Η τροχιά έχει μεγάλη εκκεντρότητα, φέρνοντας τον RR Λύρας κοντά στα 6,8 χιλιάδες έτη φωτός στο Γαλαξιακό Κέντρο κατά την περίαψη και τη λήψη του μέχρι 59,9 χιλιάδες έτη φωτός στην απόαψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικείμενα 2MASS Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου A Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου F Κατηγορία:Λύρα (αστερισμός) Κατηγορία:Μεταβλητοί αστέρες
Λευκανία
Η Λευκανία ή Λουκανία (Lucania, Λουκάνια ) ήταν ιστορικο-γεωγραφική περιοχή της νότιας Ιταλίας, που σχεδόν ταυτίζεται με τη σύγχρονη περιφέρεια Μπαζιλικάτα. Περιλαμβανόταν στην ευρύτερη περιοχή της Οινωτρίας και πήρε το όνομά της από τους Λευκανούς, οι οποίοι κατέλαβαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή τον 5ο αιώνα π.Χ. . Κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. ιδρύθηκαν στις ακτές της περιοχής οι πρώτες ελληνικές αποικίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλία Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα *
Brigantium
Το λατινικό τοπωνύμιο Brigantium μπορεί να αναφέρεται στις εξής σύγχρονες περιοχές:
Citroën Jumpy
Το Citroën Jumpy είναι ένα μεσαίο επαγγελματικό αυτοκίνητο τύπου «βαν» (van), που κατασκευάζεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën από το 1994. Από το 2007 έως το 2016 παρήχθη η δεύτερη γενιά του μοντέλου, ενώ από το 2016 βρίσκεται στην τρίτη γενιά του. Αντικατέστησε το Citroën C25, το οποίο είχε παραχθεί από το 1981 έως το 1993. Ειδικότερα στα αγγλόφωνα και δεξιοτίμονα κράτη Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Αυστραλία και Νότια Αφρική, το Jumpy κυκλοφορεί ως Citroën Dispatch.
Όπως είχε συμβεί και με το C25, το Jumpy ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας στα επαγγελματικά αυτοκίνητα με την ιταλική Fiat, η οποία είχε ξεκινήσει το 1974, με το Citroën C35. Τα συγγενικά μοντέλα του Jumpy είναι το Fiat Scudo και το Peugeot Expert. Το 2013, η Toyota λανσάρισε και μια δική της συγγενική εκδοχή, το Toyota ProAce.
Πρώτη γενιά
thumb|left|Citroën Jumpy πρώτης γενιάς.
Το αρχικό Jumpy κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1994, για τη σεζόν (model year) του 1995, και σε πολλές εκδοχές αμαξώματος και εσωτερικής διαμόρφωσης, μεταξύ των οποίων: van, panel van, mini-bus (μίνι λεωφορείο), pick-up, ασθενοφόρο και μίνι τροχόσπιτο. Ειδικότερα το mini-bus μπορούσε να παραγγελθεί ως 5-θέσιο, 6-θέσιο, 8-θέσιο ή 9-θέσιο. Στη Γαλλία διατέθηκαν συνολικά 14 εκδόσεις του μοντέλου. Το 2004, έγινε μία μικρή αισθητική ανανέωση στο μπροστινό μέρος του Jumpy πρώτης γενιάς, ταυτόχρονα με την εισαγωγή δύο καινούριων κινητήρων.
Υπήρξε και ένα διπλοκάμπινο panel van με μακρύτερο μεταξόνιο και 2 σειρές καθισμάτων, το Citroën Jumpy Dubbele Cabine («Διπλή Καμπίνα»), που κατασκευάστηκε και διατέθηκε στην Ολλανδία.
Ένα αξιοσημείωτο πλεονέκτημα και των 3 μοντέλων, ήταν ότι προσφέρονταν και σε μία εκδοχή με πλήρες σαλόνι, αλλά εντελώς «άδειο» το πίσω μέρος του αμαξώματος και μόνο με το δάπεδο του σασί, επιτρέποντας έτσι την aftermarket μετατροπή σε άλλες εκδοχές που δεν υπήρχαν στον επίσημο εργοστασιακό κατάλογο.
Δεύτερη γενιά
thumb|right|Citroën Jumpy του 2007.
Τον Νοέμβριο του 2006, κυκλοφόρησε στην αγορά η δεύτερη γενιά του Jumpy, με ακόμα περισσότερες εκδοχές αμαξώματος και δυνατότητες εσωτερικής διαμόρφωσης, καθώς και περαιτέρω αύξηση του αποθηκευτικού χώρου φόρτωσης, ενώ στα περισσότερα κράτη το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης έγινε στάνταρ.
Μάλιστα και τα τρία μοντέλα, Expert, Scudo και Jumpy, κέρδισαν μαζί τον τίτλο «Van of the Year» («βαν της χρονιάς») για το 2008.
Τρίτη γενιά
Η τρίτη γενιά του μοντέλου διατίθεται στην αγορά από το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Jumpy Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Βόλεϊ Λιγκ γυναικών 2022-2023
Το πρωτάθλημα Ελλάδας Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών της περιόδου 2022–23 είναι το 41ο Εθνικό πρωτάθλημα και το 6ο με την ονομασία Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών. Διεξάγεται από την ΕΟΠΕ με τη συμμετοχή 12 ομάδων.
Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα για 25η φορά στην ιστορία του.
Ομάδες
Οι 12 ομάδες που συμμετέχουν είναι οι 10 πρώτες της περασμένης σεζόν, και οι Ζ.Α.Ο.Ν. και Αιγάλεω που προβιβάστηκαν. Το πλάνο προέβλεπε αρχικά 13 ομάδες αλλά ο Πανναξιακός δήλωσε αδυναμία συμμετοχής και αποσύρθηκε.
Πλέι-αουτ, θέσεις 9−12
Στα πλει αουτ σχηματίζονται δυο ζευγάρια (9-12 και 10-11), τα οποία αγωνίζονται μεταξύ τους στις 2 νίκες. Οι 2 ηττημένοι υποβιβάζονται.
Πλέι-οφ, θέσεις 1−8
Οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1 έως 8 στην Κανονική περίοδο συμμετέχουν στα Πλέι-οφ για τις θέσεις 1−8 και την ανάδειξη του πρωταθλητή Ελλάδας. Στους προημιτελικούς ο πρώτος αγώνας δίνεται στην έδρα της ομάδας με την χαμηλότερη βαθμολογία. Στους ημιτελικούς ο 1ος και ο 2ος της κανονικής περιόδου αντιμετώπισαν με πλεονέκτημα έδρας τον 4ο και τον 3ο αντίστοιχα. Οι σειρές κρίνονται στις 2 νίκες. Ο πρώτος αγώνας γίνεται στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη στην κανονική περίοδο, ο δεύτερος στην έδρα της ομάδας με την χαμηλότερη θέση, και ο τρίτος (όπου χρειάστηκε) διεξάγεται ξανά στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη κατάταξη. Οι δύο νικητές προκρίνονται στον τελικό, ο οποίος κρίνεται στις 3 νίκες με τους αγώνες να διεξάγονται εναλλάξ στις έδρες των ομάδων, με τον πρώτο αγώνα να διεξάγεται στην έδρα του βαθμολογικά ανώτερου.
Προημιτελικοί
Στην προημιτελική φάση διεξάγονται διπλές αναμετρήσεις. Σε περίπτωση που και οι δύο διαγωνιζόμενες ομάδες έχουν από μία νίκη, δημιουργείται βαθμολογία (3 βαθμοί για νίκη με 3-0 ή 3-1 σετ, 2 βαθμοί για νίκη με 3-2 σετ, 1 βαθμό για ήττα με 2-3 σετ και Ο βαθμοί για ήττα με 1-3 και 0-3 σετ).
Εάν έχουν τους ίδιους βαθμούς, τότε μετά τη λήξη του 2ου αγώνα θα διεξάγεται Χρυσό Σετ (golden set-σετ ισοπαλίας) στους δεκαπέντε (15) πόντους με ελάχιστο προβάδισμα δύο (2) πόντων, όπως ισχύει σε όλα τα άλλα σετ.
Τελικοί
Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συμπλήρωσε πρώτη τρεις νίκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2022 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2023
Ιάιντο
thumb|right|350px|Ιάιντο Το Ιάιντο (居合道) είναι ιαπωνική πολεμική τέχνη, στην οποία κάποιος ασκείται να ξιφουλκεί όσο πιο γρήγορα γίνεται και να αντεπιτίθεται εναντίον ενός ή και περισσοτέρων αντιπάλων. Η εξάσκησή του αναπτύσσει τον συντονισμό σώματος και κινήσεων, βελτιώνει την φυσική κατάσταση και αναπτύσσει την ικανότητα πνευματικής συγκέντρωσης του ασκουμένου, μια μορφή "ενεργού διαλογισμού".