cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voyager (Αυστραλιανό συγκρότημα)
2006–2007: UniVers και ProgPower Europe
Στις αρχές του 2007, η DVS Records ανακοίνωσε το κλείσιμό της και οι Voyager δεν είχαν καμία εταιρεία για να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ τους uniVers, το οποίο ηχογραφήθηκε πλήρως σε εκείνο το στάδιο.
Το συγκρότημα χώρισε τους δρόμους του με την μπασίστα Μελίσσα Φιόκο λίγο μετά την κυκλοφορία του uniVers, ένας χωρισμός που δεν ήταν χωρίς διαμάχες. Η Φιόκο αντικαταστάθηκε από τον Άλεξ Κάνιον, ο οποίος ήταν 18 ετών. Λίγο μετά την πρώτη εμφάνιση του Κάνιον με τους Voyager στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, το συγκρότημα ξεκίνησε μια μίνι περιοδεία στο Σίδνεϊ και τη Μελβούρνη με τους συνεργάτες του Eyefear, για να προωθήσει το uniVers.
Κιλίτζ Αρσλάν Β΄
Ο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ (II. Kılıç Arslan, 1113 - 1192) Σουλτάνος του Ρουμ (1156 - 1192) ήταν γιος και διάδοχος του Σουλτάνου Μεσούντ Α΄. Ο ιστορικός Άρνολντ όφα Λούμπεκ (1150 - 1211) αναφέρει στα «Χρονικά Σλαβόριουμ» ότι ο Γερμανός πρίγκιπας Ερρίκος ο Λέων συναντήθηκε μαζί του στην Ταρσό (1172) καθώς επέστρεφε από προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ. Ο σουλτάνος αγκάλιασε, φίλησε τον Γερμανό πρίγκιπα και του υπενθύμισε τη μακρινή συγγένεια που είχαν μεταξύ τους. Ο Γερμανός πρίγκιπας του ζήτησε λεπτομέρειες και ο σουλτάνος του απάντησε «μία ευγενής από τη Γερμανία παντρεύτηκε έναν βασιλιά της Ρωσίας και έκαναν μία κόρη, η κόρη της κόρης ήρθε στη γη μου και κατάγομαι από αυτήν».
Voyager (Αυστραλιανό συγκρότημα)
2006–2007: UniVers και ProgPower Europe
Τον Ιανουάριο του 2008, οι Voyager εμφανίστηκαν με τους Nightwish στο Περθ. Η προγραμματισμένη περιοδεία του συγκροτήματος στην Αυστραλία με τους Toto τον Μάρτιο του 2008 ακυρώθηκε, προφανώς λόγω των σκηνικών απαιτήσεων των Toto. Στα τέλη Φεβρουαρίου 2008, το ProgPower UK ακυρώθηκε επίσης λόγω κακών πωλήσεων εισιτηρίων.
Κιλίτζ Αρσλάν Β΄
Σχέσεις με τον Μανουήλ Α΄
thumb|250px|left|Ο τάφος του Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ Ο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ επιτέθηκε στον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό στο Ικόνιο καθώς επέστρεφε από τη Συρία όπου είχε κλείσει συνθήκη με τον Νουρεντίν Ζενγκί. Ο ανεψιός του Μανουήλ Α΄ Ιωάννης Κοντοστέφανος νίκησε τον Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ και ο σουλτάνος πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να δηλώσει την υποταγή του. Μετά τη σύναψη ειρήνης με τους Βυζαντινούς (1173) ο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ συμμάχησε με τον Νουρεντίν Ζενγκί ενάντια στη Μοσούλη.
Η ειρήνη διατηρήθηκε μέχρι το 1175, ο Κιλίτζ Αρσλάν αρνήθηκε στη συνέχεια να παραδώσει στον Μανουήλ Α΄ τις περιοχές που είχε κατακτήσει από τους Δανισμενδίδες, οι δύο πλευρές ετοιμάστηκαν για πόλεμο μεταξύ τους. Ο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ ζήτησε ειρήνη αλλά ο Μανουήλ Α΄ επιτέθηκε στο Σουλτανάτο με στόχο να κατακτήσει το ίδιο το Ικόνιο, ο σουλτάνος νίκησε τον αυτοκράτορα στη Μάχη του Μυριοκέφαλου (17 Σεπτεμβρίου 1176) και τον ανάγκασε να υπογράψει εύθραυστη ειρήνη. Ο Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ συνέλαβε στο μεταξύ και αιχμαλώτισε τον Ερρίκο Α΄ της Καμπανίας καθώς επέστρεφε από προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, ζήτησε από τον Μανουήλ Α΄ λύτρα για την απελευθέρωση του. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας τα πλήρωσε αλλά ο κόμης πέθανε αμέσως μετά.
Voyager (Αυστραλιανό συγκρότημα)
2006–2007: UniVers και ProgPower Europe
Τον Ιούνιο του 2008, ο κιθαρίστας Μαρκ Ντε Βάτιμο εγκατέλειψε τους Voyager λόγω προσωπικών και μουσικών διαφορών.
Κιλίτζ Αρσλάν Β΄
Τελευταία χρόνια
Ο Κιλίτζ Αρσλάν εκμεταλλεύτηκε την αστάθεια που εξαπλώθηκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία με τον θάνατο του Μανουήλ Α΄ (1180) για να κατακτήσει τις νότιες ακτές στην Ανατολή, έστειλε την ίδια χρονιά τον βεζίρη του να συμμαχήσει με τον διάδοχο του Νουρεντίν Ζενγκί Σαλαντίν. Κατέλαβε την Κιουτάχεια από τους Βυζαντινούς (1182) αλλά έκλεισε ειρήνη με τον Ισαάκιο Β΄ Άγγελος (1185). Την επόμενη χρονιά (1186) μετέφερε την εξουσία στους εννιά γιους του που βρισκόντουσαν σε σκληρό πόλεμο για τη διαδοχή, παρά τη συμμαχία του με τον Σαλαντίν δεν μπόρεσε να σταματήσει την Γ΄ Σταυροφορία. Στα τέλη του 12ου αιώνα με πρωτοβουλία του ίδιου του Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ άρχισαν να οικοδομούνται τα ανάκτορα των Σελτζούκων στο Ικόνιο. Τον κληρονόμησε ο γιος του Καϊχοσρόης Α΄, οι υπόλοιποι γιοι του βρέθηκαν σε σύγκρουση για τον έλεγχο περιοχών του Σουλτανάτου.
Voyager (Αυστραλιανό συγκρότημα)
2006–2007: UniVers και ProgPower Europe
Οι Voyager εμφανίστηκαν μαζί με τους Queensrÿche τον Αύγουστο του 2009 και με τους Deathstars από τη Σουηδία τον Σεπτέμβριο του 2009.
2009–2011: I Am the Revolution
Αφού ηχογράφησαν νέα τραγούδια με τον Άνταμ Ράουντ στα Kingdom Studios στο Μέιλαντς της Δυτικής Αυστραλίας και έκαναν mastering τα κομμάτια από το Sterling Sound στη Νέα Υόρκη, οι Voyager κυκλοφόρησαν το άλμπουμ τους I Am the ReVolution στις 20 Σεπτεμβρίου 2009 μέσω της Dockyard 1 Records στη Γερμανία και της Riot Entertainment στο Αυστραλία. Το άλμπουμ έγινε αμέσως δεκτό με κριτικούς, συμπεριλαμβανομένου του δημοφιλούς ιστότοπου Vampster, αν και ορισμένοι κριτικοί ήταν δύσπιστοι σχετικά με τις έντονες μελωδικές επιρροές του συγκροτήματος και τον "ποπ" ήχο τους.
Το άλμπουμ ονομάστηκε άλμπουμ της εβδομάδας από τον ιστότοπο MetalFan της Ρουμανίας και το τραγούδι "Total Existence Failure" κέρδισε το Τραγούδι της Χρονιάς από τα Βραβεία Μουσικής Βιομηχανίας της Δυτικής Αυστραλίας.
Οι Voyager κυκλοφόρησαν ένα νέο βίντεο για το τραγούδι "The Devil in Me" τον Οκτώβριο του 2009.
Το 2010, οι Voyager προτάθηκαν τρεις φορές ως φιναλίστ των κορυφαίων 10 στα Australian MusicOz Awards για τα "Lost", "The Devil in Me" και το βίντεο για το τελευταίο. Το συγκρότημα πήρε επίσης μια υποψηφιότητα για το WAMI 2010 ως "Καλύτερη σκληρή ροκ/μέταλ παράσταση" που παρουσιάστηκε από τη Δυτική Αυστραλιανή Μουσική Βιομηχανία.
Ο Κρις Χάνσεν και οι Voyager χώρισαν τους δρόμους τους το 2010, με τον Σκοτ Κέι να αναλαμβάνει χρέη κιθάρας. Η πρώτη περιοδεία του Κέι ήταν με το σκωτσέζικο πειρατικό μέταλ συγκρότημα Alestorm τον Μάιο του 2011, κατά τη διάρκεια του οποίου το συγκρότημα κέρδισε την αναγνώριση των κριτικών.
2011–2013: The Meaning of I
Μετά την ηχογράφηση νέων τραγουδιών τον Απρίλιο/Μάιο του 2011, οι Voyager υπέγραψαν συμφωνία με την εταιρεία Sensory με έδρα το Νιου Τζέρσεϊ. Τον Οκτώβριο του 2011 το συγκρότημα κυκλοφόρησε το The Meaning of I. Το άλμπουμ είναι το πρώτο με τον νέο κιθαρίστα Σκοτ Κέι και το τελευταίο με τον Μαρκ Μπόειτζεν στα ντραμς, ο οποίος έφυγε λίγο μετά την ηχογράφηση για να επικεντρωθεί στην οικογένειά του. Το άλμπουμ περιλαμβάνει guest φωνητικές ερμηνείες από τους DC Cooper (Royal Hunt) και Daniel Tompkins (Tesseract, πρώην Skyharbor). Κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 11 Οκτωβρίου 2011, αλλά κυκλοφόρησε νωρίς στις ΗΠΑ στο φεστιβάλ ProgPower τον Σεπτέμβριο του 2011.
Οι Voyager ανακοινώθηκαν επίσης για μια παράσταση με το Creation's End στο Μπρούκλιν στις 11 Σεπτεμβρίου 2011. Μετά την επιστροφή από τις ΗΠΑ, οι Voyager έκαναν περιοδεία με το δημοφιλές φινλανδικό μέταλ συγκρότημα Children of Bodom.
Οι Voyager ήταν ένα από τα αρχικά συγκροτήματα για τους Epica όταν έπαιξαν στο Περθ στις 23 Απριλίου 2013.
2013–2019: V και Ghost Mile
Στα τέλη του 2013, οι Voyager αποκάλυψαν μια καμπάνια crowdfunding για το άλμπουμ τους V και αποκάλυψαν κλιπ από ηχογραφήσεις πριν από την παραγωγή νέων τραγουδιών. Ο στόχος της καμπάνιας επιτεύχθηκε εντός τριών ημερών από την έναρξή της. Το "Breaking Down" ήταν το πρώτο σινγκλ από το άλμπουμ.
Το Ghost Mile κυκλοφόρησε στις 12 Μαΐου 2017.
2019–σήμερα: Colors in the Sun και Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Οι Voyager προκρίθηκαν για να εκπροσωπήσουν την Αυστραλία στον με το "Runaway", αλλά τελικά δεν επιλέχθηκαν ως ένας από τις δέκα συμματέχοντες που θα διαγωνιστούν στον τελικό της επιλογής.
Το συγκρότημα επιλέχθηκε για να λάβει μέρος στην εθνική επιλογή της Αυστραλίας για τη Eurovision 2022, Eurovision - Australia Decides, το 2022. Βγήκαν στη δεύτερη θέση με το "Dreamer". Μετά την εμφάνισή τους στο Eurovision - Australia Decides, το τραγούδι έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο 6 στο Αυστραλιανό Independent Label Singles chart.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2023, ανακοινώθηκε ότι οι Voyager επιλέχθηκαν εσωτερικά για να εκπροσωπήσουν την Αυστραλία στον με το τραγούδι "Promise".
Μέλη
Timeline
Εγκρίσεις
Τα ακόλουθα μέλη του Voyager έχουν επί του παρόντος εγκρίσεις οργάνων:
Promise
Το "Promise" είναι ένα τραγούδι του αυστραλιανού ροκ συγκροτήματος Voyager, που κυκλοφόρησε στις 21 Φεβρουαρίου 2023. Το τραγούδι έχει προγραμματιστεί να εκπροσωπήσει την Αυστραλία στον, αφού το συγκρότημα επιλέχτηκε εσωτερικά από το Special Broadcasting Service (SBS), τον φορέα εκπομπής της Αυστραλίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Εσωτερική επιλογή
Στις 14 Νοεμβρίου 2022, το Special Broadcasting Service (SBS) ανακοίνωσε ότι θα επέλεγε εσωτερικά την Αυστραλιανή συμμετοχή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023, πριν από την εκπομπή επιλογής Eurovision – Australia Decides που είχε διοργανώσει ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας από το 2019.
Στις 20 Φεβρουαρίου 2023, το SBS ετοίμασε μια πρεμιέρα για την επίσημη κυκλοφορία του τραγουδιού και του μουσικού βίντεο την επόμενη μέρα, μαζί με την αποκάλυψη του καλλιτέχνη, η οποία αργότερα επιβεβαιώθηκε ότι ήταν οι Voyager με το "Promise".
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη, τη , την , την και το , έπρεπε να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις 10 πρώτες χώρες από τους αντίστοιχους ημιτελικούς τους να προκρίνονται στον τελικό. Πριν από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, όπως καθορίστηκαν από τον συνεργάτη τηλεψηφοφορίας του διαγωνισμού Digame, με στόχο τη μείωση της πιθανότητας ψηφοφορίας από γειτονικές χώρες, ενώ παράλληλα να αυξήσει το σασπένς κατά τη διαδικασία ψηφοφορίας. Στις 31 Ιανουαρίου 2023, πραγματοποιήθηκε η κλήρωση κατανομής στο St George's Hall στο Λίβερπουλ που έβαλε κάθε έθνος σε έναν από τους δύο ημιτελικούς και καθόρισε σε ποιο μισό της παράστασης θα έπαιζε. Εκεί, ανακοινώθηκε ότι η Αυστραλία θα εμφανιζόταν στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού του διαγωνισμού, που διεξήχθη στις 11 Μαΐου 2023. Προκρίθηκε στον τελικό, όπου κατέλαβε την 9η θέση με 151 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλιανά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αυστραλιανά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Αυστραλία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Ο ναυτικός που αρνήθηκε τη θάλασσα
Ο ναυτικός που αρνήθηκε τη θάλασσα (午後の曳航, το οποίο σημαίνει Η απογευματινή ρυμούλκηση) είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο από τον Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μισίμα, που εκδόθηκε στα ιαπωνικά το 1963 και μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Τζον Νέιθαν το 1965. Στα ελληνικά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί από τον Βαγγέλη Κατσάνη και κυκλοφόρησε το 1993 από τις εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος.
Υπόθεση
Το κύριο πρόσωπο της ιστορίας είναι ο Νομπόρου Κουρόντα, ένα έφηβος που ζει στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας. Αυτός και η ομάδα των φίλων του με επικαφλής τον «αρχηγό» δεν πιστεύουν στη συμβατική ηθική. Ο Νομπόρου ανακαλύπτει ένα ματάκι στο υπνοδωμάτιο της χήρας μητέρας του και το χρησιμοποιεί για να την κατασκοπεύει. Δεδομένου ότι ο Νομπόρου ενδιαφέρεται για τα πλοία, η μητέρα του, η Φουσάκο, η οποία ανήκει στην ανώτερη τάξη και έχει ένα κατάστημα με ρούχα μόδας, τον πηγαίνει να επισκεφθεί ένα πλοίο προς το τέλος του καλοκαιριού. Εκεί συναντούν τον Ριουίτζι Τσουκαζάκι, έναν ναύτη και δεύτερο πλοίαρχο στο εμπορικό ατμόπλοιο Rakuyo. Ο Ριουίτζι παρέμενε πάντα μακριά από τη στεριά, αλλά δεν έχει πραγματικούς δεσμούς με τη θάλασσα ούτε με άλλους ναυτικούς. Ο Ριουίτζι και η Φουσάκο αναπτύσσουν μια ερωτική σχέση και η πρώτη τους νύχτα μαζί γίνεται αντικείμενο κατασκοπείας από τον Νομπόρου.
Στην αρχή ο Νομπόρου σέβεται τον Ριουίτζι και τον βλέπει ως τη σύνδεσή του με ένα από τα λίγα πράγματα που έχουν για αυτόν νόημα στον κόσμο - τη θάλασσα. Ο Νομπόρου λέει στους φίλους του για τον ήρωά του. Ο Noboru είναι πανευτυχής όταν ο Ριουίτζι επιστρέφει στο Rakuyo, αφήνοντας πίσω του τη Φουσάκο, θεωρώντας αυτήν την κίνηση τέλεια. Ωστόσο, ο Ριουίτζι αρχίζει να χάνει τον σεβασμό του Νομπόρου. Αυτό ξεκινά όταν μια μέρα ο Ριουίτζι συναντά τον Νομπόρου και την παρέα του στο πάρκο. Ο Ριουίτζι έχει βουτήξει σε ένα σιντριβάνι, κίνηση που ο Νομπόρου πιστεύει ότι είναι παιδιάστικη. Ο Νομπόρου διαφωνεί με αυτό που αντιλαμβάνεται ως αναξιοπρεπή εμφάνιση και χαιρετισμό από τον Ριουίτζι. Η απογοήτευση του Νομπόρου με τον Ριουίτζι κορυφώνεται όταν η Φουσάκο αποκαλύπτει ότι η ίδια και ο Ριουίτζι είναι αρραβωνιασμένοι.
Ενώ ο Ριουίτζι ταξιδεύει με το πλοίο, αυτός και η Φουσάκο ανταλλάσσουν γράμματα. Επιστρέφοντας στη Γιοκοχάμα λίγες μέρες πριν από την Πρωτοχρονιά, ο Ριουίτζι μετακομίζει στο σπίτι τους και αρραβωνιάζεται τη Φουσάκο. Στη συνέχεια, ο Ριουίτζι αφήνει τον Ρακούγιο να σαλπάρει χωρίς αυτόν καθώς ξεκινά η Πρωτοχρονιά. Αυτό τον απομακρύνει περισσότερο από τον Νομπόρου. Η Φουσάκο τρώωει με μία από τους πελάτισσές της, τη Γιόρικο, η οποία είναι διάσημη ηθοποιός. Αφού η Φουσάκο ανακοινώσει τα νέα του αρραβώνα της με τον Ριουίτζι, η μοναχική ηθοποιός συμβουλεύει τη Φουσάκο να κάνει μια έρευνα για τον νέο της αρραβωνιαστικό, αναφερόμενη στη δική της απογοητευτική εμπειρία με τον πρώην αρραβωνιαστικό της. Η Φουσάκο αποφασίζει τελικά να προχωρήσει με αυτήν την ιδέα για να αποδείξει στη Γιόρικο ότι ο Ριουίτζι είναι ο άνθρωπος που λέει ότι είναι. Μετά την αναχώρησή τους, η γίνεται έρευνα και ο Ριουίτζι περνά το τεστ. Το μυστικό του του Νομπόρου που βλέπει κρυφά τη μητέρα του αποκαλύπτεται, αλλά ο Ριουίτζι, παρά το γεγονός ότι του έχει ζητηθεί από τη Φουσάκο, δεν τον τιμωρεί αυστηρά για να εκπληρώσει τον ρόλο του αξιαγάπητου πατέρα.
Καθώς ο γάμος του Ριουίτζι και της Φουσάκο πλησιάζει, ο Νομπόρου αρχίζει θυμώνει όλο και περισσότερο και καλεί την παρέα σε μια «έκτακτη συνάντηση». Λόγω της φιλοσοφίας της παρέας, αποφασίζεται ότι ο μόνος τρόπος για να ξανακάνουν τον Ριουίτζι «ήρωα» είναι να τον σκοτώσουν και να τον τεμαχίσουν. Ο αρχηγός καθησυχάζει την παρέα παραθέτοντας έναν ιαπωνικό νόμο που ορίζει ότι οι ανήλικοι δεν τιμωρούνται νομικά. Το σχέδιό τους είναι ότι ο Νομπόρου θα παρασύρει τον Ριουίτζι σε μια αποβάθρα. Ο καθένας τους φέρνει ένα αντικείμενο για να βοηθήσει στη νάρκωση και τη δολοφονία του Ριουίτζι. Τα είδη περιλαμβάνουν ένα γερό σχοινί, ένα θερμός για το τσάι, φλιτζάνια, ζάχαρη, ένα μαντίλι για τα μάτια, χάπια για τη νάρκωση του τσαγιού και ένα νυστέρι. Το σχέδιό τους λειτουργεί. Καθώς πίνει το τσάι, ο Ριουίτζι σκέφτεται τη ζωή που έχει εγκαταλείψει στη θάλασσα και τη ζωή του έρωτα και του θανάτου που έχει εγκαταλείψει. Το μυθιστόρημα τελειώνει όταν ο Ριουίτζι βλέπει τον αρχηγό να φοράει τα γάντια του και, χωρίς να δίνει σημασία σε αυτό, πίνει το τσάι του ενώ είναι χαμένος στις σκέψεις του.
Διασκευές
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε στην ταινία του 1976 Οι αμαρτωλές ημέρες ενός ξένου (The Sailor Who Fell from Grace with the Sea) με πρωταγωνιστές τους Κρις Κριστόφερσον και τη Σάρα Μάιλς, την οποία σκηνοθέτησε ο Λιούις Τζον Καρλίνο. Η υπόθεση της ταινίας έχει μεταφερθεί από την Ιαπωνία στην Αγγλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ακτάου
Το Ακτάου (Ақтау) είναι πόλη στο Καζακστάν, η οποία βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Κασπίας Θάλασσας. Το σημερινό του όνομα σημαίνει «λευκό βουνό» στα καζακικά, κάτι που μπορεί να οφείλεται στα βράχια του που έχουν θέα στην Κασπία. Από το 1964 έως το 1991, η πόλη ήταν γνωστή ως Σεβτσένκο (Шевченко). Το προηγούμενο όνομά του δόθηκε λόγω της περιόδου εξορίας του ομώνυμου Ουκρανού ποιητή στην περιοχή. Βρίσκεται στη χερσόνησο Μανγκισλάκ και είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Μανγκιστάου.
Το Ακτάου είναι γνωστό για το μοναδικό του σύστημα διευθύνσεων οικοδομικών τετραγώνων. Σχεδόν κανένας δρόμος στο Ακτάου δεν έχει όνομα. Αντίθετα, οι διευθύνσεις αποτελούνται γενικά από τρεις αριθμούς: τον αριθμό της περιοχής, τον αριθμό του κτιρίου και τον αριθμό του διαμερίσματος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Ακτάου σχεδιάστηκε αρχικά ως στρατόπεδο για τους εργάτες της βιομηχανίας πετρελαίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας (1731-1767)
Η Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας (1731 - 1767) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκισσα της Σαξονίας και διάδοχος (Δελφίνη) της Γαλλίας από τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Φερδινάνδο της Γαλλίας. Έγινε η μητέρα τριών βασιλέων, συμπεριλαμβανόμενου του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Ιωσηφίνα Καρολίνα Ελεονώρα Φραγκίσκη Ξαβερία ήταν η κόρη του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Αψβούργων, η όγδοη από τα δεκαπέντε παιδιά. Ήταν εγγονή του Αυτοκράτορα Ιωσήφ Α΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας, και του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας.
Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φερδινάνδο, γιο του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας, στις 9 Φεβρουαρίου του 1747, όταν ήταν 15 χρονών, μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, Μαρίας Θηρεσίας Ραφαέλας, από τοκετό. Συνολικά έκαναν δεκατρία παιδιά, από τα οποία έζησαν τα πέντε. Ήταν επίσης μητέρα τριών Γάλλων βασιλέων, του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και του Καρόλου Ι΄.
Η Μαρία Ιωσηφίνα εντυπωσίασε την Γαλλική αυλή με την ωριμότητα που κατείχε, ενώ ήταν μόλις ένα 15 χρόνο κορίτσι· ήταν επίσης πολύ κοντά [συναισθηματικά] με τον πεθερό της. Ήταν βαθιά θρησκευόμενη, όπως ο σύζυγός και η πεθερά της.
Το ζευγάρι δεν λάτρευε τις διάφορες διασκέψεις, που πραγματοποιούσαν κάθε εβδομάδα στις Βερσαλλίες, προτιμώντας να παραμένουν στα διαμερίσματά τους, τα οποία μπορούν ακόμη να προβληθούν στο ισόγειο των Βερσαλλιών με θέα τον δενδρόκηπο (Orangerie).
Το 1765 ο αγαπημένος της γιος και ο πρώτος επιζών, ο Λουδοβίκος Ιωσήφ, πέθανε σε ηλικία 10 ετών· ο θάνατος του προκάλεσε μεγάλη θλίψη στη Μαρία Ιωσηφίνα και στον σύζυγος της.
Ο σύζυγος της Μαρίας Ιωσηφίνας, Λουδοβίκος, πέθανε ενάμισι χρόνο μετά τη γέννηση του τελευταίου τους παιδιού, στις 20 Δεκεμβρίου του 1765, από φυματίωση. Η Μαρία Ιωσηφίνα επηρεάστηκε πολύ από τον θάνατό του. Η ίδια πέθανε στις 13 Μαρτίου του 1767, από την ίδια ασθένεια σε ηλικία μόλις 35 ετών, αφήνοντας πίσω της 5 παιδιά ηλικίας από 13 έως 2 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Γκονθάλο των Βουρβόνων (1937-2000)
Ο Γονθάλο, ισπαν. Gonzalo (5 Ιουνίου 1937 - 27 Μαΐου 2000) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν δούκας της Ακουιτανίας.
Βιογραφία
Ο Γονθάλο-Βίκτορ-Αλφόνσο-Χοσέ-Μπονιφάθιο-Αντόνιο-Μαρία υ Τόδος λος Σάντος γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χάιμε δούκα της Σεγόβια και της πρώτης συζύγου του Εμμανουέλας των Νταμπιέρ, κόρης του Ρογέρ δούκα του Σαν Λορέντσο Νουόβο.
Ο πατέρας του ήταν γιος του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας και θα γινόταν βασιλιάς, αν δεν ήταν κωφός από μικρός· ήταν τιτουλάριος βασιλιάς της Γαλλίας.
Ο Γονθάλο ασθένησε από λευχαιμία και απεβίωσε στη Λωζάνη. Τάφηκε στο παρεκκλήσιο του Αγ. Σεβαστιανού στο ναό της μονής Δεσκάλδας στη Μαδρίτη.
Οικογένεια
100px|μικρογραφία|αριστερά|Οικόσημο του Εμανουέλα, δούκισσα της Ακουιτανίας (από το 1995).Νυμφεύτηκε πρώτα το 1983 την Μαρία ντελ Κάρμεν Χάρτο υ Μοντεαλέγρε, αλλά διαζεύχθηκαν τρεις μήνες μετά.
Το 1984 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά με την Μαρία δε λας Μερθέδες Λιθέρ υ Γαρθία, που ήταν μοντέλο. Το επόμενο έτος χώρισαν· το διαζύγιο έγινε το 1986/89.
Το 1992/95 νυμφεύτηκε για τρίτη φορά με την Εμανουέλα Μαρία Πρατολόνγκο. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Από μία μη νόμιμη σχέση του με τη Σάντρα Λη Λάντρυ είχε ένα φυσικό τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας
Λιμάνι του Μπακού
Το λιμάνι του Μπακού είναι ένας λιμένας που βρίσκεται στον Κόλπο του Μπακού, στην ακτή της πόλης του Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν. Η κύρια είσοδος βλέπει στη Λεωφόρο Νεφτσιλάρ.
Ιστορία
Στις θερμότερες περιόδους Απριλίου έως Νοεμβρίου όταν οι ρωσικές εσωτερικές πλωτές οδοί είναι πλεύσιμες, το Διεθνές Λιμάνι του Μπακού είναι προσβάσιμο για φορτηγά πλοία από λιμάνια της Δυτικής Ευρώπης και της Μεσογείου. Με τις αυξανόμενες εξαγωγές ενεργειακών πόρων του Αζερμπαϊτζάν που βασίζονται κυρίως στην ανοικτή θάλασσα, ο εξοπλισμός εξερεύνησης και ανάπτυξης παραδίδεται μέσω του λιμένα του Μπακού.
Ήταν από τα κορυφαία λιμάνια του κόσμου και το μεγαλύτερο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας όσον αφορά την κυκλοφορία φορτίων και επιβατών. Διάφοροι τύποι ξηρών φορτίων, όπως το βαμβάκι, τα φρούτα και η ζάχαρη, ήταν μεταξύ μερικών από τα κύρια εμπορικά αγαθά στο λιμάνι του Μπακού και σε άλλα λιμάνια της Κασπίας Θάλασσας, όπως στο Άστραχαν, στο Κράσνοβοντσκ (σήμερα Τουρκμένμπασι), στο Πετρόβσκ (σήμερα Μαχατσκαλά) και στα λιμάνια του Ιράν. Ήδη μέχρι το 1900, η ετήσια κυκλοφορία φορτίου είχε φτάσει τους 6,5 εκατομμύρια τόνους και το λιμάνι εξυπηρέτησε συνολικά 157.779 επιβάτες το 1912. Η Ρωσική Αυτοκρατορία εκμεταλλεύτηκε επίσης το δυναμικό διαμετακόμισης του λιμένα του Μπακού με φορτίο βάρους περίπου 600 χιλιάδων που διέρχονταν από το λιμάνι του Μπακού ως φορτίο υπό διαμετακόμιση. Αφού απέκτησε την ανεξαρτησία της, η Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν καθιέρωσε στενές οικονομικές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες. Το 1998, η πόλη του Μπακού πραγματοποίησε ένα διεθνές συνέδριο για τον «Ιστορικό Δρόμο του Μεταξιού», προκειμένου να αναβιώσει αυτήν την αρχαία εμπορική οδό και να δημιουργήσει τα θεμέλια για περαιτέρω διαδικασίες ολοκλήρωσης με τις εμπλεκόμενες χώρες.
Τερματικοί σταθμοί
Το λιμάνι αποτελείται από τον κεντρικό τερματικό σταθμό φορτίων, τον τερματικό σταθμό πετρελαίου Ντουμπέντι, τον τερματικό σταθμό των φέρι και τον τερματικό σταθμό επιβατών. Η παραγωγική του ικανότητα αυξάνεται συνεχώς, η οποία τώρα είναι 15 εκατομμύρια τόνοι υγρού όγκου και 10 εκατομμύρια τόνοι ξηρών φορτίων.
Σύμφωνα με το διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν για την «Κατασκευή του νέου συγκροτήματος του Λιμανιού Θαλάσσιου Εμπορίου του Μπακού» που υπογράφηκε στις 18 Μαρτίου 2007, το υφιστάμενο λιμάνι θαλάσσιου εμπορίου θα κατεδαφιστεί πλήρως μετά την κατασκευή ενός νέου λιμενικού συγκροτήματος στον οικισμό Αλάτ, 65 χλμ νότια του Μπακού. Το νέο λιμάνι θα παρέχει γενικούς τερματικούς σταθμούς φορτίων και επιβατών, χειρισμό φορτίου και εγκαταστάσεις Ro/Ro, σιδηροδρομικό τερματικό σταθμό φέρι που συνδέει τα λιμάνια του Ακτάου και του Τουρκμένμπασι, καθώς και Διεθνές Κέντρο Εφοδιασμού. Τα θεμέλια του νέου λιμενικού συγκροτήματος τέθηκαν τον Νοέμβριο του 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μπακού Κατηγορία:Μεταφορές στο Μπακού Κατηγορία:Οικονομία του Μπακού Κατηγορία:Κασπία Θάλασσα
Ο ήχος των κυμάτων
Ο ήχος των κυμάτων (ιαπωνικά: 潮騒) είναι ένα μυθιστόρημα του 1954 από τον Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μισίμα. Πρόκειται για μια ιστορία ενηλικίωσης του πρωταγνιστή, Σίντζι, και της ερωτικής του ιστορίας με τη Χατσούε, την όμορφη κόρη ενός πλούσιου πλοιοκτήτη Τερουκίτσι. Για το βιβλίο του, απονεμήθηκε στον Μισίμα το βραβείο Σίντζο της εκδοτικής εταιρείας Σιντόσα το 1954. Στα ελληνικά, Ο ήχος των κυμάτων έχει μεταφραστεί από τον Γιούρι Κοβαλένκο και κυκλοφόρησε το 1995 από της εκδόσεις Καστανιώτη. Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί πέντε φορές για τον κινηματογράφο.
Υπόθεση
Ο Σίντζι Κούμπο ζει με τη μητέρα του, μια αλιέα μαργαριταριών, και τον μικρότερο αδερφό του, τον Χιρόσι. Αυτός και η μητέρα του συντηρούν την οικογένεια επειδή ο πατέρας του Σίντζι πέθανε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το αλιευτικό σκάφος στο οποίο επέβαινε καταστράφηκε από ένα αμερικανικό βομβαρδιστικό. Ωστόσο, η οικογένεια ζει μια σχετικά ειρηνική ζωή και ο Σίντζι αρκείται στο να είναι ψαράς μαζί με το αφεντικό του, τον Τζουκίτσι Ογιάμα, και έναν άλλο μαθητευόμενο, τον Ριουίτσι.
Τα πράγματα αλλάζουν όταν ο Τερουκίτσι Μιγιάτα, μετά το θάνατο του γιου του, αποφασίζει να φέρει πίσω την κόρη που έδωσε για υιοθεσία σε δύτες μαργαριταριών ενός άλλος νησιού. Μεγαλωμένη ως δύτης μαργαριταριών, η όμορφη Χατσούε έχει πολλούς θαυμαστές, μεταξύ των οποίων και ο Σίντζι. Ο Μιγιάτα επιθυμεί να υιοθετήσει έναν γιο για να παντρευτεί τη Χατσούε και η προοπτική να παντρευτεί τη Χατσούε γίνεται ακόμα πιο ελκυστική όταν ο πλούσιος Μιγιάτα σκοπεύει να υιοθετήσει ως δικό του γιο τον άντρα που παντρευτεί τη Χατσούε. Ο Σίντζι και η Χατσούε ερωτεύονται σύντομα.
Όταν η Τσιγιόκο, η κόρη του φαροφύλακα και της συζύγου του, επιστρέφει από τις σπουδές σε ένα πανεπιστήμιο στο Τόκιο, απογοητεύεται όταν ανακαλύπτει ότι ο Σίντζι, με τον οποίο είναι ερωτευμένο, έχει ερωτευτεί κάποια άλλη. Εκμεταλλεύεται τον ζηλιάρη Γιασούο Καουαμότο, έναν αλαζονικό και εγωιστή θαυμαστή της Χατσούε, και τον χρησιμοποιεί κάνοντάς τον να διαδώσει ψεύτικες φήμες ότι ο Σίντζι έκλεψε την παρθενία της Χατσούε. Ο Γιασούο ζηλεύει τον Σίντζι γιατί πιστεύει ότι ο Σίντζι θα πάρει την παρθενία της Χατσούε. Προσπαθεί να βιάσει τη Χάτσουε τη νύχτα όταν είναι η σειρά της Χάτσουε να γεμίσει τον κουβά με νερό. Ωστόσο, η προσπάθεια είναι ανεπιτυχής. Τσιμπιέται από σφήκες καθώς προσπαθεί να της βγάλει τα ρούχα. Ταπεινωμένος, κάνει μια συμφωνία με τη Χατσούε: Θα ξαναγεμίσει τον κουβά και θα τον μεταφέρει στα πέτρινα σκαλιά και η Χατσούε δεν πρέπει να πει σε κανέναν ότι προσπάθησε να τη βιάσει.
Όταν ο Τερουκίτσι μαθαίνει τη φήμη, απαγορεύει στη Χατσούε να βλέπει τον Σίντζι, αλλά μέσω του Τζουκίτσι και του Ριουίτσι, οι δυο τους καταφέρνουν να συνεχίσουν να επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω μυστικών επιστολών. Ο Τερουκίτσι αρνείται σταθερά να δει τον Σίντζι για να του δώσει εξηγήσεις και όταν η μητέρα του Σίντζι, που ξέρει ότι ο γιος της δεν λέει ποτέ εσκεμμένα ψέματα, πηγαίνει να δει τον Τερουκίτσι, η άρνηση του Τερουκίτσι να τη δει αυξάνει την ένταση μεταξύ Σίντζι και Χατσούε. Η Τσιγιόκο επιστρέφει στο Τόκιο με ενοχές ότι κατέστρεψε την ευτυχία του Σίντζι.
Ο Τερουκίτσι απασχολεί τον Γιασούο και τον Σίντζι σε ένα από τα ναυτιλιακά του σκάφη. Όταν το σκάφος παγιδεύεται σε μια καταιγίδα, το θάρρος και η δύναμη της θέλησης του Σίντζι του επιτρέπουν να αντεπεξέλθει στην καταιγίδα και να σώσει το πλοίο. Οι προθέσεις του Τερουκίτσι αποκαλύπτονται όταν η μητέρα της Τσιγιόκο λαμβάνει ένα γράμμα από την Τσιγιόκο, η οποία αρνείται να επιστρέψει στο σπίτι, εξηγώντας ότι αισθάνεται ότι δεν μπορεί να επιστρέψει και να δει τον Σίντζι δυστυχισμένο, επειδή ήταν αυτή που ξεκίνησε τις φήμες. Η γυναίκα του φαροφύλακα έρχεται αντιμέτωπη με τον Τερουκίτσι, ο οποίος αποκαλύπτει ότι σκοπεύει να υιοθετήσει τον Σίντζι ως σύζυγο της Χατσούε. Η πρόσληψη των αγοριών στο πλοίο ήταν μια δοκιμασία για το ποιος ήταν ο πιο κατάλληλος για την κόρη του και η πράξη του Σίντζι να σώσει το πλοίο έχει κερδίσει τον σεβασμό του Τερουκίτσι και την άδειά του να παντρευτεί ο Σίντζι την κόρη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σύγχυση ονομάτων στους αστεροειδείς
Υπάρχουν πολλές συγχύσεις ίδιων ή παρόμοιων ονομασιών μεταξύ διαφόρων σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος, παρά τις προσπάθειες να δοθεί σε κάθε ουράνιο σώμα ένα ξεχωριστό όνομα. Οι περισσότερες από αυτές τις συγχύσεις είναι μεταξύ αστεροειδών και φυσικών δορυφόρων πλανητών. Οι περισσότεροι δορυφόροι παίρνουν ονόματα από ανθρώπους και θεότητες στην ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία.
Ουράνια σώματα με παρόμοια ονόματα
Ορισμένα ουράνια σώματα έχουν ακριβώς το ίδιο όνομα, αναφερόμενο στο ίδιο μυθολογικό πρόσωπο. Οι πρώτες τέτοιες συγχύσεις ενδεχομένως προέκυψαν με το να μην θεωρούνται ορισμένα μυθολογικά ονόματα ως "επίσημα".
Δορυφόροι που ανακαλύφθηκαν πρώτοι
Στις πρώτες από αυτές τις συγχύσεις ο φυσικός δορυφόρος ονομάστηκε πρώτος και η σύγχυση προέκυψε με την ονομασία ενός αστεροειδούς. Αυτές οι συγκρούσεις καλύπτουν την περίοδο 1858-1906.
Κατηγορία:Αστρονομική ονοματολογία
27P/Κρόμελιν
Ο Κομήτης του Κρόμελιν (Crommelin), γνωστός και ως Κομήτης Pons-Coggia-Winnecke-Forbes, είναι περιοδικός κομήτης με περίοδο περιφοράς γύρω από τον Ήλιο σήμερα 28 γήινα έτη. Αυτή η τιμή αντιστοιχεί σε κομήτη τύπου Χάλεϋ (περίοδοι μεταξύ 20 και 200 ετών). Ο κομήτης πήρε το όνομα του Βρετανού αστρονόμου Άντριου Κρόμελιν, που υπολόγισε την τροχιά του το 1930. Είναι ένας εκ των τεσσάρων μόνο κομητών οι οποίοι δεν φέρουν το όνομα αυτών που τους ανεκάλυψαν (οι άλλοι τρεις είναι οι κομήτες του Χάλεϋ, του Ένκε και του του Λέξελ), αλλά το όνομα αυτού που είχε υπολογίσει την τροχιά τους.
Ιστορικό
Ο πρώτος που παρατήρησε τον Κομήτη Κρόμελιν ήταν ο Γάλλος αστρονόμος Ζαν-Λουί Πονς από τη Μασσαλία, στις 23 Φεβρουαρίου 1818. Τον παρακολούθησε μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου, αλλά μετά τον έχασε εξαιτίας πολλών ημερών συννεφιασμένου καιρού. Ο Γιόχαν Ένκε προσπάθησε να υπολογίσει την τροχιά του, αλλά τα περιθώρια σφάλματος ήταν πολύ μεγάλα.
Το 1872 ο Τζον Ράσελ Χιντ εκτέλεσε έναν χονδρικό υπολογισμό της τροχιάς του και επεσήμανε ότι προσομοίαζε με την τροχιά του Κομήτη Μπιέλα. Βασισμένος σε αυτό, ο Έντμουντ Βάις πρότεινε αργότερα ότι μπορεί να ήταν τμήμα του Μπιέλα.
Η επόμενη ανακάλυψη του κομήτη έγινε στις 10 Νοεμβρίου 1873 από τον Ζερόμ Κοτζιά (που επίσης παρατηρούσε από τη Μασσαλία) και την επόμενη νύχτα από τον Φρήντριχ Βίνεκε (που παρατηρούσε από το Στρασβούργο), αλλά μετά τις 16 Νοεμβρίου χάθηκε και πάλι. Οι Βάις και Χιντ ανέλαβαν εκ νέου τους υπολογισμούς και επεχείρησαν να συνδέσουν τον «νέο» κομήτη με εκείνον του 1818.
Μία τρίτη ανακάλυψη έγινε άλλες δύο τροχιές του κομήτη αργότερα, στις 19 Νοεμβρίου 1928, από τον Αλεξάντερ Φ.Ι. Φορμπς, που παρατηρούσε από το Κέιπ Τάουν, και επιβεβαιώθηκε στις 21 Νοεμβρίου από τον Χάρυ Έντγουιν Γουντ στο Γιοχάνεσμπουργκ. Τέλος, ο Άντριου Κρόμελιν προσδιόρισε την τροχιά του και μπόρεσε να ταυτίσει τους κομήτες του 1818 (Πονς) and 1873 (Κοτζιά-Βίνεκε) με αυτόν.
Τροχιακά στοιχεία
Η τροχιά του Κομήτη του Κρόμελιν (εποχή 13 Μαρτίου 2013) έχει απόσταση περιηλίου 0,748 AU (111,9 εκατομμύρια χιλιόμετρα) από τον Ήλιο, απόσταση αφηλίου 17,72 AU (μεταξύ των τροχιών των πλανητών Κρόνου και Ουρανού), μεγάλο ημιάξονα 9,2360 AU, εκκεντρότητα 0,919 και κλίση ως προς την εκλειπτική 28,967 μοίρες. Το μήκος του ανερχόμενου συνδέσμου της τροχιάς είναι 250,63 μοίρες και το όρισμα του περιηλίου 196,025 μοίρες. Η επόμενη διέλευση του κομήτη από το περιήλιο της τροχιάς του αναμένεται στις 27 Μαΐου 2039. Ωστόσο, σε καμιά από τις εμφανίσεις του στον 21ο αιώνα δεν θα βρίσκεται σε κατάλληλη θέση ως προς τη Γη για ευνοϊκή παρατήρηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρομελιν
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2002
Τα 68α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 16 Δεκεμβρίου 2002, απονεμήθηκαν στις 12 Ιανουαρίου 2003, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2002.
Νικητές
δεξιά|μικρογραφία|211x211εσ|[[Τοντ Χέινς, Νικητής καλύτερης σκηνοθεσίας]] δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ|[[Ντάνιελ Ντέι-Λιούις|Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Νικητής Καλύτερου Α' Ανδρικού Ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|213x213εσ|[[Νταϊάν Λέιν, Νικήτρια Καλύτερου Α' Γυναικείου Ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|195x195εσ|[[Ντένις Κουέιντ, Νικητής Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Πατρίσια Κλάρκσον, Νικήτρια Καλύτερου Β' Γυναικείου Ρόλου δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ|Τσάρλι Κάουφμαν, Νικητής Καλύτερου Σεναρίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2002
Μ. Νάιτ Σιάμαλαν
Ο '''Μ. Νάιτ Σιάμαλαν' (M. Night Shyamalan'', 6 Αυγούστου 1970) είναι Ινδοαμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός, γνωστός για ταινίες με μεταφυσική πλοκή και ανατρεπτικό τέλος. Μετά απο μια σειρά αναγνωρισμένων ταινιών, με πιο δημοφιλή την Έκτη Αίσθηση (1999), ο Σιάμαλαν έγινε ευρύτερα γνωστός και έχει αποκληθεί "ο επόμενος Σπίλμπεργκ".
Έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1992 με την ταινία Praying with Anger. Η δεύτερη ταινία του ήταν το κωμικό δράμα Το Σαΐνι (1998). Από τις ταινίες του, καλύτερη υποδοχή είχε το μεταφυσικό θρίλερ Η Έκτη Αίσθηση (1999), το δραματικό θρίλερ υπερήρωα Άφθαρτος (2000), το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας Οιωνός (2002) και η ταινία μυστηρίου Σκοτεινό Χωριό (2004). Για την Έκτη Αίσθηση, ο Σιάμαλαν ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Καλύτερου Σκηνοθέτη και Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Αργότερα, ο Σιάμαλαν κυκλοφόρησε μία σειρά ταινιών λαμβάνοντας κακές κριτικές, αλλά ενίοτε σημειώνοντας εμπορική επιτυχία. Αυτές συμπεριλαμβάνουν την ταινία σκοτεινής φαντασίας Lady in the Water (2006), το θρίλερ Το Συμβάν (2008), το Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου (2010) και η ταινία επιστημονικής φαντασίας After Earth (2013).
Μετά την εμπορική αποτυχία του After Earth, η καριέρα του Σιάμαλαν ανέκαμψε με την κυκλοφορία της found footage ταινίας τρόμου Η Επίσκεψη (2015) και το ψυχολογικό θρίλερ Διχασμένος (2016). Το θρίλερ υπερηρώων του με τίτλο Glass (2019) είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της σειράς ταινιών Άφθαρτος.
Επιπρόσθετα με το σκηνοθετικό του έργο, ο Σιάμαλαν ήταν παραγωγός της ταινίας τρόμου Devil (2010) και εργάστηκε στη δημιουργία της σειράς επιστημονικής φαντασίας του Fox Wayward Pines (2015–2016), στην οποία ήταν παραγωγός και σκηνοθέτησε το πιλοτικό επεισόδιο. Επίσης, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς Entourage και έγραψε το σενάριο της οικογενειακής κωμωδίας Ο Ποντικομικρούλης (1999).
Φιλμογραφία
Οι ταινίες που έχει σκηνοθετήσει (και για τις οποίες έχει γράψει το σενάριο) είναι οι εξής:
Παραπομπές
κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κατηγορία:Ινδοί σκηνοθέτες κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Ευρωπαϊκοί Αγώνες 2019
Οι 2οι Ευρωπαϊκοί Αγώνες (λευκορωσικά: II Еўрапейскія гульні, Γιευραπιεΰσκιγια χουλ'νί 2019, II Европейские игры, Γιεβροπεΐσκιγιε ίγκρι 2019) διοργανώθηκαν στο Μινσκ της Λευκορωσίας, από τις 21 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2019. Οι αγώνες θα περιλαμβάνουν 200 αγωνίσματα από 15 αθλήματα. Οι διοργανωτές περιμένουν γύρω στους 4000 συμμετέχοντες αθλητές από 50 χώρες. 10 από τα αθλήματα θα προσφέρουν ευκαιρία πρόκρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020. Η τελετή έναρξης στο Ολυμπιακό Στάδιο Ντιναμό θα λάβει μέρος στις 21 Ιουνίου, ενώ η τελετή λήξης στις 30 Ιουνίου 2019.
Επιλογή διοργανώτριας πόλης
Αρκετές πόλεις έδειξαν ενδιαφέρον για να διοργανώσουν τους αγώνες, αλλά μόνο η Ολλανδία υπέβαλε επίσημη υποψηφιότητα. Στις 16 Μαΐου η Ολλανδία ήταν η διοργανώτρια των αγώνων. Οι αγώνες θα διοργανώνονταν σε συνολικά επτά πόλεις της Ολλανδίας, συμπεριλαμβανομένων του Άμστερνταμ, της Χάγης, του Αϊντχόφεν, του Ρότερνταμ και της Ουτρέχτης. Στις 10 Ιουνίου 2015, η Ολλανδία ανακοίνωσε την άρνηση διεξαγωγής των αγώνων λόγω ανεπάρκειας χρηματοδότησης αυτών, προβλέποντας να κοστίζουν €57.5 εκατ.
Τον Νοέμβριο του 2015, η Ρωσία ανακοινώθηκε ότι θα είναι η πιθανή διοργανώτρια. Την ίδια περίοδο, ο Παγκόσµιος Οργανισµός Αντιντόπινγκ έκανε έρευνες για το σκάνδαλο ντόπινγκ στη Ρωσία, το οποίο έκανε την ΔΟΕ να αποκλείσει τη Ρωσία από κάθε διοργάνωση στίβου και πολυ-αθλητικής διοργάνωσης.
Σε μίτινγκ των Ευρωπαϊκών Ολυμπιακών Επιτροπών στο Μινσκ στις 21 Οκτωβρίου 2016, το Μινσκ προτάθηκε ως η διοργανώτρια πόλη των αγώνων. Τελικά, η πρόταση έγινε δεκτή και υπογράφτηκε συμβόλαιο για τη διοργάνωση των Δεύτερων Ευρωπαϊκών Αγώνων στις 1 Σεπτεμβρίου 2017.
Αθλητικές εγκαταστάσεις
Η οργανωτική επιτροπή σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τις εγκαταστάσεις που ήδη υπάρχουν. Η τελετή έναρξης και λήξης θα πραγματοποιηθούν στο Στάδιο Ντιναμό.
Μετέχουσες χώρες
50 Ευρωπαϊκές Ολυμπιακές Επιτροπές αναμένονται να συμμετέχουν στους αγώνες. Οι αριθμοί στις παρενθέσεις είναι το σύνολο των αθλητών για κάθε χώρα.
Αθλήματα
Συνολικά 15 αθλήματα θα διεξαχθούν στους αγώνες. Αρκετά αγωνίσματα δεν θα πραγματοποιηθούν έπειτα από τους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2015: όλα τα αγωνίσματα του υγρού στίβου, ποδηλασία BMX, ποδηλασία βουνού, ξιφασκία, ταεκβοντό, τρίαθλο και πετοσφαίριση. 10 από τα αθλήματα των αγώνων θα προσφέρουν θέσεις πρόκρισης για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο της Ιαπωνίας.
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα των αγώνων αποτελείται από 200 αγωνίσματα σε 15 αθλήματα.
Πίνακας μεταλλίων
{{legend|#ccf|Διοργανώτρια χώρα}}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2019
Σχίνος Αγρινίου Αιτωλοακαρνανίας
Ο Σχίνος είναι ημιορεινός οικισμός του Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 160 μέτρα.
Αξία (μουσική)
Στη μουσική, αξία ονομάζεται το σχήμα μιας νότας, το οποίο καθορίζει τη διάρκειά της.
Σχίνος Αγρινίου Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Σχίνος βρίσκεται βόρεια της λίμνης Τριχωνίδας σε απόσταση 8 χλμ. βορειοανατολικά από το Αγρίνιο. Είναι κτισμένος στις δυτικές όχθες του χείμαρρου Ερμίτσα, ενώ ανατολικά του χωριού περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Καρπενησίου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό ιδρύθηκε στις αρχές του 1900 όταν κάτοικοι από τη Μυρίκη Ευρυτανίας αγόρασαν εκτάσεις της γύρω περιοχής και άρχισαν να εγκαθίστανται μόνιμα σε αυτή. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά από το 1940 να απογράφεται στο δήμο Αγρινίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αγρινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκους.
Αξία (μουσική)
Είδη αξιών
Οι αξίες είναι επτά:
εναλλ.=|399x399εσ|μικρογραφία|Οι αξίες στη [[μουσική]]
κέντρο|604x604εσ|μικρογραφία|Δέντρο αξιών στη [[μουσική]]
Ισμαΐλ Αμπντουλατίφ
Ο Ισμαΐλ Αμπντουλατίφ (αραβικά: إسماعيل عبد اللطيف, γεννήθηκε 11 Σεπτεμβρίου 1986) είναι ποδοσφαιριστής από τις Μπαχρέιν που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας του Μπαχρέιν με 43 γκολ.
Λεοπόλδος, μάργραβος της Βαυαρίας
Βιογραφία
Το 893 διορίστηκε μάργραβος στη μαρκιωνία της Καρινθίας και της Άνω Παννονίας από τον Αρνούλφο της Καρινθίας, τότε βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Ο Λεοπόλδος διαδέχθηκε τον έκπτωτο μάργραβο Ένγκελσαλκ Β΄ της οικογένειας Γουλιελμινιδών. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, μπόρεσε να επεκτείνει την εξουσία του ανεμπόδιστα από τον πανίσχυρο μάργραβο Αρίμπο, αποκτώντας πολυάριθμες κομητείες στην Καρινθία καθώς και στον Δούναβη και στο Νόρντγκαου γύρω από το Ρέγκενσμπουργκ από το 895 και αναδεικνύοντας τον εαυτό του ως τον πιο εξέχοντα της αριστοκρατίας της Βαυαρίας. Αν και έτσι έθεσε τα θεμέλια του συνοριακού δουκάτου, ήταν ο γιος του Aρνούλφος ο Κακός που, με βάση τα αποκτήματα τού πατέρα του, ανέλαβε για πρώτη φορά τον τίτλο του δούκα της Βαυαρίας.
Καθώς ο Λεοπόλδος παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του Καρολίγγειου μονάρχη Αρνούλφου της Καρινθίας και τού γιου του Λουδοβίκου Δ΄ του Παιδός, απολάμβανε την υποστήριξή τους και τού ανατέθηκε η άμυνα στα σύνορα της Ουγγαρίας και της Μοραβίας. Το 898 πολέμησε με επιτυχία εναντίον του Μοτζμίρ Β΄, του βασιλιά της Μεγάλης Μοραβίας, για λογαριασμό τού επαναστάτη αδελφού εκείνου βασιλιά Σβατοπλούκ Β΄ και ανάγκασε τον Μοτζμίρ Β΄ να γίνει υποτελής τού Αρνούλφου. Το 903 ο Λεοπόλδος είχε τον τίτλο του δούκα της Boημίας (dux Boemanorum). Οργάνωσε την άμυνα των Φράγκων κατά των Μαγυάρων υπό τον μεγάλο πρίγκιπα Άρπαντ μετά την εισβολή στην Ουγγαρία. Στις 4 Ιουλίου 907 σκοτώθηκε ανατολικά της Βιέννης στη μάχη του Πρέσμπουργκ.
Οικογένεια
Ο Λεοπόλδος νυμφεύτηκε την Κουνιγκούντε της Σουαβίας, κόρη του Μπέρτολντ Α΄ βασιλικού παλατινού κόμη στη Σουαβία, και αδελφή του δούκα Έρχανγκερ δούκα της Σουαβίας, μέλους της Οίκου των Αλαχολφιδών. Μετά το τέλος του Λεοπόλδου, η Κουνιγκούντα παντρεύτηκε τον βασιλιά Κορράδο Α΄ της Γερμανίας το 913. Ο Λεοπόλδος απέκτησε από αυτήν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Λεοπολδιδών
4P/Φαΰ
Ο Κομήτης Φαΰ (4P/Faye) είναι μικρός περιοδικός κομήτης με περίοδο περιφοράς γύρω από τον Ήλιο σήμερα 7,5 γήινα έτη. Αυτή η τιμή αντιστοιχεί σε κομήτη της «Οικογένειας του Δία». Πήρε το όνομά του από τον Γάλλο αστρονόμο Ερβέ Φαΰ, από τον οποίο ανακαλύφθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1843, με παρατηρήσεις από το Αστεροσκοπείο των Παρισίων. Η τελευταία φορά που πέρασε από το περιήλιο της τροχιάς του ήταν στις 29 Μαΐου 2014 και η επόμενη θα είναι στις 8 Σεπτεμβρίου 2021.
Ιστορικό
Η συννεφιά εμπόδισε τον Ερβέ Φαΰ να επιβεβαιώσει την ανακάλυψή του μέχρι τις 25 Νοεμβρίου 1843. Ο κομήτης ήταν τόσο αμυδρός, ώστε είχε ήδη περάσει από το περιήλιο έναν μήνα πριν την ανακάλυψή του και μόνο μια κοντινή διέλευση από τη Γη επέτρεψε την ανακάλυψή του. Ο Όττο Βίλχελμ φον Στρούβε ανέφερε ότι ο κομήτης ήταν ορατός με γυμνό μάτι στα τέλη Νοεμβρίου. Παρέμεινε ορατός με μικρά τηλεσκόπια μέχρι τις 10 Ιανουαρίου 1844 και τελικώς εξαφανίσθηκε ακόμα και με τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια της εποχής στις 10 Απριλίου 1844.
Το 1844 ο Τόμας Χέντερσον υπολόγισε ότι επρόκειτο για έναν κομήτη βραχείας περιόδου, βρίσκοντας μέχρι τον Μάιο την τιμή 7,43 έτη. Ο Ουρμπέν Λεβεριέ προέβλεψε τις θέσεις του για την εμφάνιση του 1851 με περιήλιο τον Απρίλιο του 1851. Ο κομήτης βρέθηκε κοντά στην προβλεφθείσα θέση στις 28 Νοεμβρίου 1850 από τον Τζέιμς Τσέλις.
Ο κομήτης δεν παρατηρήθηκε κατά τις προσεγγίσεις στο περιήλιο του 1903 και του 1918 εξαιτίας της μεγάλης αποστάσεως από τη Γη. Το 2006 έφθασε σε φαινόμενο μέγεθος περίπου 9, δηλαδή ήταν ορατός και με κιάλια.
Η διάμετρος του πυρήνα του κομήτη Φαΰ εκτιμάται σε περίπου 3,5 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαυ
Δυο Ρέματα Μαγνησίας
Τα Δυο Ρέματα ή Δυόρεμα είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Θεσσαλίας στο Νότιο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, το οποίο στους πρόποδες του Πηλίου σε υψόμετρο 188 μέτρα. Απέχουν περίπου 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Βόλο και 30 ΒΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρονται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφοται στην τότε κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, την Αγία Τριάδα, την Κάτω Γατζέα και την Άνω Γατζέα αποτελούν την κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας που υπάγεται στη Δημοτικής Ενότητα Μηλεών του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 23 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Ισλάμ στην Τσεχία
μικρογραφία| Το Τζαμί του Μπρνο στην Τσεχία. Το Ισλάμ στην Τσεχία αναφέρεται στους Μουσουλμάνους που ζουν στην Τσεχία. Υπάρχουν περίπου 20.000 Μουσουλμάνοι στην Τσεχία, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το 0,2% του πληθυσμού της χώρας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, υπάρχουν περίπου 3500 Μουσουλμάνοι στην Τσεχία (λιγότερο από 0,1% του πληθυσμού της χώρας), σε σύγκριση με 495 Μουσουλμάνους το 1991.
Στην Τσεχία, υπάρχουν δύο τζαμιά στην Πράγα και ένα τζαμί στο Μπρνο.
Ιστορία
Η πρώτη τεκμηριωμένη επίσκεψη ενός ατόμου με γνώση του Ισλάμ πραγματοποιήθηκε (964-965) από τον Ιμπραχίμ ιμπν Γιακούμπ, έναν Εβραίο έμπορο από την τότε Μουσουλμανική Ισπανία. Τα απομνημονεύματά του δημοσιεύθηκαν αργότερα για να γίνουν μία από τις πρώτες αναφορές για την Κεντρική Ευρώπη στον ισλαμικό κόσμο.
Κατά τη διάρκεια των δύο πολιορκιών της Βιέννης, ομάδες αναγνώρισης των οθωμανικών στρατών έφτασαν στη Μοραβία. Ισχυροί εμπορικοί δεσμοί μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εμφανίστηκαν κατά τον 19ο αιώνα. Μεμονωμένοι Μουσουλμάνοι από τα τέλη του 19ου αιώνα άρχισαν να εγκαθίστανται στα τσεχικά εδάφη, αφού η Βοσνία έγινε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Παραδοσιακά, η επιρροή του Ισλάμ στον πολιτισμό των τσεχικών εδαφών ήταν μικρή.
Σύγχρονη εποχή
Ένας νόμος του 1912 από την Αυστροουγγρική μοναρχία αναγνώρισε το Ισλάμ ως «κρατική θρησκεία» και επέτρεψε επίσημα την παρουσία του στην Τσεχία. Η πρώτη κοινότητα (Muslimské náboženské obce pro Československo, «Μουσουλμανική θρησκευτική κοινότητα στην Τσεχοσλοβακία») ιδρύθηκε το 1934 και διαλύθηκε το 1949. Η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας κοινότητας το 1968 απέτυχε. Το 1991 καθιερώθηκε το Κέντρο μουσουλμανικών κοινοτήτων (τσέχικα: Ústředí muslimských náboženských obcí). Το 1998 άνοιξε το πρώτο τζαμί, στο Μπρνο και ένα χρόνο αργότερα ένα ακόμη, στην πρωτεύουσα, Πράγα. Οι προσπάθειες για άνοιγμα τζαμιών σε άλλες πόλεις έχουν σταματήσει από τους ντόπιους πολίτες. Το 2004 το Ισλάμ εγγράφηκε επίσημα στο Σύνταγμα της Τσεχίας: η κοινότητα είναι επομένως επιλέξιμη να λάβει χρήματα από το κράτος.
Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι προέρχονται από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (αρχές της δεκαετίας του 1990), το Κοσσυφοπέδιο (τέλη της δεκαετίας του 1990) και τις πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης (κυρίως από την περιοχή του Καυκάσου, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έως σήμερα). Σημαντικό και σημαίνων μέρος είναι οι μεσαίες τάξεις κατοίκων αιγυπτιακών, συριακών και άλλων καταγωγών της Μέσης Ανατολής (συνήθως εκείνοι που σπούδαζαν στην Τσεχοσλοβακία και αποφάσισαν να μείνουν). Μερικές εκατοντάδες Μουσουλμάνοι είναι προσηλυτισμένοι Τσέχοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκεία στην Τσεχία
Ηλιακό κανόνι
δεξιά|μικρογραφία|Ηλιακό κανόνι κατασκευασμένο από τον Βικτόρ Σεβαλιέ στο Παρίσι γύρω στο 1800. Το σήμα ανάφλεξης είναι προσανατολισμένο στον άξονα Βορρά-Νότου.
Ένα ηλιακό κανόνι' ή κανόνι ηλιακού ρολογιού''  είναι ένας μηχανισμός, ο οποίος συνίσταται από τον δίσκο ενός ηλιακού ρολογιού, στον οποίο προστέθηκε ένα κανόνι με φιτίλι. Το φιτίλι ανάβεται από έναν φακό, ο οποίος συγκεντρώνει τις ακτίνες, προκαλώντας το κανόνι να πυροβολεί το μεσημέρι, όταν αυτό βρίσκεται προσανατολισμένο ακριβώς στο άξονα Βορρά-Νότου. Το μέγεθος που έχει το κανόνι, εξαρτάται από το μέρος όπου βρίσκεται. Τα σπιτικά ηλιακά κανόνια χρησιμοποιούταν σε μεγάλα σπίτια, για να δείξουν την ώρα του φαγητού. Άλλα πιο μεγάλα ήταν σε πάρκα της Ευρώπης, για να δείξουν το μεσημέρι.
Οι Ευρωπαϊκές βασιλικές οικογένειες χρησιμοποίησαν το κανόνι κατά τον 18ο αι. Τέτοια κανόνια είναι σε έκθεση στο Εθνικό Μουσείο στο Γκρήνουιτς. Στην Hamilton Watch Company υπάρχει ένα χάλκινο κανόνι, φτιαγμένο από τον Rousseau στο 1650, το οποίο βρίσκεται επάνω από ένα μαρμάρινο ηλιακό ρολόι. O σουλτάνος του Μαρόκου έχει ένα από το Λονδίνο, κατασκευασμένο από την Baker & Sons.