cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανιώνιοι Αγώνες
Η διοργάνωση
Το τελετουργικό περιλάμβανε παρέλαση των αποστολών με τις σημαίες τους, ανάκρουση του Ολυμπιακού ύμνου από την μπάντα της Αεροπορίας, ορκωμοσία αθλητών και παρουσίαση από μεγαφώνου των ξένων πρωταθλητών και των επιδόσεών τους. Είχε προγραμματιστεί να τιμηθεί ο ευρισκόμενος στην Αθήνα ολυμπιονίκης του μαραθωνίου του 1936, ο Κορεάτης Σον Κη-Τσονκ (είχε αγωνιστεί ως Ιάπωνας με το όνομα Κιτέι), με αρχαία λήκυθο περιέχουσα χώμα από το Μαραθώνα αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό λόγω πρόωρης αναχώρησης της πτήσης του και διαβάστηκε μόνο ο χαιρετισμός του.
ΚΖ΄ Πανιώνιοι Αγώνες 75ετηρίδος (1965)
Το 1965, με αφορμή τον εορτασμό των 75 ετών από την ίδρυση του συλλόγου, πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από εορταστικές και αγωνιστικές εκδηλώσεις. Μεταξύ αυτών είχε προγραμματιστεί και η διεξαγωγή διεθνών "Πανιωνίων Αγώνων". Σύμφωνα με ανακοίνωση του συλλόγου ο επίσημος εορτασμός της 75ετηρίδος επρόκειτο να γίνει την Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα του Φιλολογικού συλλόγου "Παρνασσός" και οι αγώνες θα διεξάγονταν το διήμερο 15-16 Σεπτεμβρίου 1965 στο Παναθηναϊκό Στάδιο με την επωνυμία "ΚΖ΄ Πανιώνιοι Αγώνες", με συμμετοχή όλων των σωματείων του ΣΕΓΑΣ και σημαντικού αριθμού ξένων αθλητών από τα Βαλκάνια και τη Σοβιετική Ένωση, μεταξύ των οποίων των διάσημων ολυμπιονικών Βαλερύ Μπρούμελ, Ιγκόρ Τερ-Οβανεσιάν και των αδελφών Ιρίνα και Ταμάρα Πρες. Δημοσιεύτηκε η προαναγγελία των αγώνων καθώς και το πρόγραμμα διεξαγωγής τους:
Στο αγωνιστικό πρόγραμμα είχαν συμπεριληφθεί όλα τα ολυμπιακά ανδρικά αγωνίσματα σταδίου εκτός από τα 10χλμ, τα 3.000 στιπλ και το δέκαθλο καθώς και οκτώ γυναικεία αγωνίσματα (100μ, 300μ, 80μ εμπ, μήκος, ύψος, σφαίρα, δίσκος, 4Χ100μ). Τελικά, επειδή η ημερομηνία συνέπιπτε με τη λήξη των βαλκανικών αγώνων στίβου, η εκδήλωση στον Παρνασσό μεταφέρθηκε για τις 30 Οκτωβρίου, ενώ οι Πανιώνιοι αγώνες ματαιώθηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Τουρκία Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Ελλάδα Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σμύρνη
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Σφυροβολία ανδρών
Η Σφυροβολία Ανδρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στις 2 και 4 Αυγούστου 2021 στο Νέο Εθνικό Στάδιο της Ιαπωνίας, στο Τόκιο. Αυτή θα είναι η 28η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς.
Ολυμπιακή Πρόκριση
Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) είχε την δυνατότητα να δηλώσει μέχρι 3 αθλητές σε αυτό το αγώνισμα. Το όριο πρόκρισης που έπρεπε να ξεπεράσουν για να κερδίσουν μια θέση στους Αγώνες, ήταν τα 77.50 μέτρα. Το όριο καθορίστηκε από την World Athletics. Επιπλέον, αθλητές που δεν ξεπέρασαν το όριο, είχαν τη δυνατότητα να προκριθούν μέσω της θέσης τους στην παγκόσμια κατάταξη. Αυτοί που βρίσκονταν υψηλότερα στην λίστα, κέρδισαν μια από τις διαθέσιμες θέσεις, έως ότου να συμπληρωθεί ο αριθμός των 32 συμμετεχόντων.
Η περίοδος πρόκρισης ήταν αρχικά από την 1η Μαΐου 2019 έως τις 29 Ιουνίου 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19, η περίοδος τέθηκε σε αναστολή από τις 6 Απριλίου 2020 έως τις 30 Νοεμβρίου 2020, και αργότερα παρατάθηκε μέχρι τις 29 Ιουνίου 2021. Η περίοδος καθορισμού της παγκόσμιας κατάταξης ήταν από την 1η Μαΐου 2019 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020. Οι αθλητές είχαν την δυνατότητα να ξεπεράσουν το όριο, σε όλες τις επίσημες διοργανώσεις του ανοιχτού και του κλειστού στίβου.
Οι ΕΟΕ μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητάς, σύμφωνα με τον οποίο μπορούν να συμμετέχουν στο αγώνισμα αθλητές που δεν πληρούν τα κριτήρια πρόκρισης, εάν προέρχονται από χώρες που δεν εκπροσωπούνται καθόλου από άνδρες σε κανένα αγώνισμα του στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν να δηλώσουν τους αθλητές στο αγώνισμα οποιαδήποτε στιγμή. 1 χώρα χρησιμοποίησε αυτήν τη δυνατότητα σε αυτό το αγώνισμα.
Μορφή Αγωνίσματος
Οι αθλητές καλούνται να εκσφενδονίσουν μια μεταλλική σφαίρα 7.26 κιλών, στερεωμένη σε μεταλλικό σύρμα μήκους 1.22 μέτρων, όσο πιο μακριά μπορούν. Το σύρμα καταλήγει σε μία χειρολαβή, από την οποία ο αθλητής κρατάει το όργανο κατά την ρίψη, η οποία πραγματοποιείται από βαλβίδα διαμέτρου 2,135 μέτρων. Για να θεωρηθεί έγκυρη η βολή, η σφύρα πρέπει να προσγειωθεί εντός ενός τομέα 35 μοιρών και ο αθλητής να μην βγει εκτός της βαλβίδας εώς ότου αυτή να ακουμπήσει στο έδαφος. Συνήθως οι αθλητές πραγματοποιούν 3 με 4 περιστροφές προτού εκτοξεύσουν την σφύρα.
Στους Αγώνες του 2020, το αγώνισμα θα πραγματοποιηθεί σε 2 φάσεις: Τα Προκριματικά και τον Τελικό. Στον προκριματικό γύρο, κάθε αθλητής έχει στην διάθεσή του 3 ρίψεις, ώστε να ξεπεράσει μια συγκεκριμένη απόσταση που θα αποτελέσει όριο πρόκρισης για τον τελικό. Στον τελικό, υπάρχουν 12 διαθέσιμες θέσεις. Εάν λιγότεροι από 12 αθλητές ξεπεράσουν το όριο, τότε τις ελεύθερες θέσεις καταλαμβάνουν οι αθλητές με τις επόμενες καλύτερες επιδόσεις. Στον τελικό γύρο, κάθε αθλητής έχει πάλι 3 βολές για να εκτοξεύσει την σφύρα όσο πιο μακριά μπορεί. Οι 8 καλύτεροι, κερδίζουν άλλες 3 βολές (σύνολο 6), προκειμένου να βελτιώσουν την επίδοσή τους. Στο τέλος του αγώνα, μετρά η καλύτερη ρίψη του κάθε αθλητή.
Ρεκόρ
Πριν τους Αγώνες, υπήρχαν τα εξής ρεκόρ:
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 )
Το αγώνισμα θα διεξαχθεί τις παρακάτω μέρες και ώρες:
Παραπομπές
Σφυροβολια Α
Μαίρη Λίκι
Η Μαίρη Λίκι (Mary Leakey, το γένος Νικόλ, Λονδίνο, 6 Φεβρουαρίου 1913 – Ναϊρόμπι, 9 Δεκεμβρίου 1996) ήταν Βρετανή αρχαιολόγος και παλαιοανθρωπολόγος που έκανε πολυάριθμες κομβικές ανακαλύψεις σχετικά με την προέλευση του ανθρώπου και την αποκάλεσαν «η γυναίκα που ανακάλυψε τους προγόνους μας». Τα ευρήματά της κοινοποιήθηκαν και δημοσιεύθηκαν από τον σύζυγό της Λούις Λίκι.
Η ζωή της
Η Μαίρη Ντάγκλας Λίκι γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1913. Πατέρας της ήταν ο ζωγράφος Ερσκίν Νικόλ που προέρχονταν από οικογένεια ζωγράφων ενώ μητέρα της ήταν η Σεσίλια Μάριον Φρερ που κατάγονταν από τον ιστορικό προϊστορίας Τζον Φρερ που το 1797 ήταν ο πρώτος που είχε αναγνωρίσει πως ορισμένα πέτρινα θραύσματα από τη Λίθινη Εποχή ήταν πρωτόγονα εργαλεία και όπλα. Ο πατέρας της Μαίρη Λίκι της ενέπνευσε από νωρίς μία μεγάλη αγάπη για τη ζωγραφική ενώ την πήγαινε να δει τις σπηλαιογραφίες στο Φοντ ντε Γκομ και το Λα Μουθ καθώς και τα πέτρινα και κοκάλινα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν οι προϊστορικοί άνθρωποι. Αυτά τα προϊστορικά έργα τέχνης την έκαναν να στραφεί προς την αρχαιολογία, τις ανασκαφές, τη ζωγραφική και την προϊστορία. Σε ηλικία 17 ετών εργάστηκε ως σχεδιάστρια σε μία αρχαιολογική ανασκαφή στην Αγγλία.
Σπουδές
Η Μαίρη Λίκι είπε κάποτε πως δεν είχε την υπομονή να σπουδάσει και γι΄αυτό την απέβαλλαν από δύο σχολεία. Παρακολουθούσε όμως διαλέξεις αρχαιολογίας, γεωλογίας και προϊστορίας στο Μουσείο του Λονδίνου και στο University College του Λονδίνου ενώ κατά τη διάρκεια της ζωής της έλαβε διάφορα τιμητικά πτυχία ως αναγνώριση των επιτευγμάτων της στον τομέα της παλαιοανθρωπολογίας καθώς και ένα τιμητικό διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Βιτβάτερστραντ της Νοτίου Αφρικής.
Ο γάμος της και οι διαφωνίες σχετικά με τις μεθόδους έρευνας
Το 1933 ο παλαιοντολόγος Λούις Λίκι την προσέγγισε λόγω της μεγάλης φήμης που είχε αποκτήσει εκείνη ως εικονογράφος προκειμένου να εικονογραφήσει το βιβλίο του «Οι Πρόγονοι του Αδάμ» (1934). Πολύ σύντομα η Μαίρη Λίκι και ο Λούις Λίκι ανέπτυξαν προσωπική σχέση παρά το γεγονός πως ο Λούις Λίκι τότε ήταν παντρεμένος. Τελικά ο Λίκι πήρε διαζύγιο και το 1937 παντρεύτηκε τη Μαίρη Λίκι. Από τότε ξεκίνησαν να εργάζονται σαν ομάδα στην Κένυα και την Τανζανία ενώ έκαναν και τρεις γιους, τον Τζόναθαν, τον Ρίτσαρντ και τον Φίλιπ. μικρογραφία|Η Μαίρη Λίκι με τον σύζυγό της Λούις Λίκι. Παρά το γεγονός πως εργάζονταν με τον σύζυγό της ως ομάδα οι περισσότερες και πιο σημαντικές ανακαλύψεις έγιναν από εκείνη καθώς εκείνη εργάζονταν κατά κύριο λόγο στις ανασκαφές ενώ ο Λούις Λίκι είχε αναλάβει περισσότερο τις δημόσιες σχέσεις, τις διαλέξεις και την προσέλκυση χρηματοδοτήσεων. Ο γιος της Ρίτσαρντ Λίκι περιέγραψε αργότερα: «Η αφοσίωσή της στη λεπτομέρεια και την τελειότητα έφτιαξε την καριέρα του πατέρα μου. Δεν θα είχε γίνει γνωστός χωρίς εκείνη. Ήταν περισσότερο οργανωμένη και δομημένη και περισσότερο τεχνική. Εκείνος ήταν περισσότερο ενθουσιώδης, ένας μάγος.» Αυτός ο καταμερισμός εργασίας οδήγησε στο να παίρνει κυρίως εκείνος τη δόξα για τα ευρήματα της συζύγου του, κάτι που για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν ενοχλούσε τη Μαίρη Λίκι που προτιμούσε να εργάζεται ανενόχλητη και χωρίς αντιπερισπασμούς, τουλάχιστον μέχρι την εποχή που διάφοροι κραδασμοί στην προσωπική τους σχέση άρχισαν να επηρεάζουν και την επαγγελματική τους συνεργασία. Οι επιστημονικές και συστηματικές μέθοδοι που χρησιμοποιούσε στη εργασία της έγιναν πρότυπο για την αρχαιολογική έρευνα ενώ όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο κατέκρινε τις εντυπωσιακές και σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετες υποθέσεις του συζύγου της σχετικά με τα ευρήματά τους και άρχισε να κρατά επιστημονική απόσταση από αυτές. Τελικά η Μαίρη Λίκι απομακρύνθηκε συναισθηματικά από τον σύζυγό της  με αφορμή κάποια επιστημονική ερμηνεία του που εκείνη θεωρούσε αβάσιμη ενώ ζήτησε να αφαιρεθεί το όνομά της από το άρθρο σχετικά με την ανακάλυψη του διάσημου ανθρωπίδα που ονομάστηκε «Λούσι» ακριβώς για τον ίδιο λόγο.
Σημαντικά ευρήματα
Το 1959, και ενώ ο σύζυγός της ήταν άρρωστος και δεν συμμετείχε στις ανασκαφές, έκανε ακόμα μια μεγάλη ανακάλυψη όταν βρήκε μέρος του κρανίου ενός άγνωστου μέχρι τότε ανθρωπίδα που αργότερα ονομάστηκε Zinjanthropus boisei ενώ σήμερα ονομάζεται Australopithecus boisei. Η ανακάλυψη αυτή έδειξε πως το ανθρώπινο είδος βρίσκονταν στην Αφρική πριν από τουλάχιστον 2 εκ. χρόνια. Αυτή η ανακάλυψη έγινε «η απαρχή της μοντέρνας παλαιοανθρωπολογίας» καθώς απέκτησε τεράστια δημοσιότητα και τόνωσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον για την έρευνα των απαρχών του ανθρώπινου είδους. μικρογραφία|Η Μαίρη Λίκι με τον σύζυγό της Λούις Λίκι εργάζονται. Την δεκαετία του ’60 ανακάλυψε τα απολιθωμένα οστά ενός Homo habilis, ένα είδος ανθρωπίδα που έζησε πριν από 1,4 και 2,3 εκ. έτη και εμφανίστηκε κατά την Γελασιανή περίοδο της Πλειστοκαίνου. Το εύρημα των Λίκι έδειξε επίσης πως οι ανθρωπίδες γνώριζαν πώς να κατασκευάζουν εργαλεία ήδη από εκείνη την εποχή και ο Homo habilis έγινε ο αρχαιότερος γνωστός ανθρωπίδας που είχε την ικανότητα κατασκευής εργαλείων.
Μετά τον θάνατο του Λούις Λίκι το 1972 η Μαίρη Λίκι συνέχισε να εργάζεται μόνη της και το 1979 έκανε αυτό που η ίδια αποκάλεσε «τη μεγαλύτερη ανακάλυψη της καριέρας της» όταν βρήκε απολιθωμένες πατημασιές ανθρωπίδων στο Λαετόλι της Τανζανίας ηλικίας 3,6 εκ. ετών. Η ανακάλυψη αυτή ήταν η πρώτη απόδειξη στην ιστορία της επιστήμης φυσικής δραστηριότητας των προγόνων του ανθρώπινου είδους και άλλαξε τις υποθέσεις που επικρατούσαν μέχρι τότε για τα πρωτεύοντα ενώ έδειξε πως περπατούσαν όρθια στα δύο πόδια κάτι που μετέφερε την έναρξη του όρθιου βαδίσματος για τα ανθρώπινα όντα πολύ πιο πίσω από ότι πίστευε η επιστημονική κοινότητα μέχρι τότε.
Την ίδια εποχή η Μαίρη Λίκι ανακάλυψε τα υπολείμματα 25 ειδών πρώιμων ανθρωπίδων καθώς και 15 νέα είδη προϊστορικών ζώων.
Θάνατος
Η Μαίρη Λίκι τελικά αποσύρθηκε από την ενεργή έρευνα το 1983 και πέθανε το 1996 στο Ναϊρόμπι της Κένυας σε ηλικία 83 ετών.
Δημοσιεύσεις
μικρογραφία|286x286εσ|Η Μαίρη Λίκι σε διάλεξή της με τους Τζον Έμπερχαρντ (αριστερά) και Ντόναλντ Φρέντρικσον (δεξιά). Το 1979 έγραψε το βιβλίο «Olduvai Gorge: My Search for Early Man» στο οποίο περιέγραφε τις εμπειρίες της στην παλαιοανθρωπολογία. Το 1984 επίσης εξέδωσε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Disclosing the Past». Όλες της οι ανακαλύψεις δημοσιεύθηκαν από το σύζυγό της Λούις Λίκι με το δικό του όνομα.
Η κληρονομιά της
Η Μαίρη Λίκι ήταν μια από τους σημαντικότερους παλαιανθρωπολόγους όλων των εποχών και οι ανακαλύψεις της άλλαξαν τον τρόπο που οι άνθρωποι έβλεπαν την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Το έργο της μετέφερε την κοιτίδα των σύγχρονων ανθρώπων από τη Νότια στην Ανατολική Αφρική ενώ η ανακάλυψη των ιχνών στο Λαετόλι της Τανζανίας αποκάλυψε πόσο πίσω στον χρόνο εμφανίστηκε το βάδισμα σε όρθια θέση, χαρακτηριστικό που θεωρείται κρίσιμης σημασίας για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και την εμφάνιση του σύγχρονου ανθρώπου. Επίσης τα πολυάριθμα προϊστορικά εργαλεία που ανακάλυψε επέτρεψαν στους επιστήμονες να σχηματίσουν καλύτερη εικόνα για την καθημερινότητα των προϊστορικών ανθρώπων και ανθρωπίδων και να προσεγγίσουν πιο καθαρά το ερώτημα του πότε και που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ανθρωπίδες που περπατούσαν σε όρθια θέση.
Ο γιος της Ρίτσαρντ Λίκι, υπό την εκπαίδευσή της, έγινε κι εκείνος παλαιοντολόγος με σημαντικό έργο όπως και η γυναίκα του Μοβ Λίκι η οποία το 1995 ανακάλυψε τα υπολείμματα ενός νέου είδους ανθρωπίδα που έζησε πριν από 4 εκ. χρόνια, του λεγόμενο Australopithecus anamensis, που θεωρούνται τα αρχαιότερα υπολείμματα ανθρωπίδα που περπατούσε σε όρθια θέση.
Βραβεύσεις
Η Μαίρη Λίκι δεν έλαβε ποτέ επίσημη εκπαίδευση αλλά την απονεμήθηκαν διάφορα τιμητικά πτυχία λόγω της εξαιρετικής της συνεισφοράς στον τομέα της παλαιοανθρωπολογίας ενώ το 1969 έλαβε τιμητικό διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Βιτβάτερστραντ της Νοτίου Αφρικής.
Της απονεμήθηκαν διάφορα μετάλλια από το National Geographic Society, το Geological Society του Λονδίνου και τη Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Βρετανοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί ανθρωπολόγοι
Τα Νέα
Τα Νέα (πρώην Αθηναϊκά Νέα) είναι ελληνική ημερήσια απογευματινή εφημερίδα, η οποία εκδίδεται από την Alter Ego Επιχείρηση Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε. Για πρώτη φορά εκδόθηκε στις 28 Μαΐου 1931 με την ονομασία Αθηναϊκά Νέα ενώ το 1945 έλαβε τη σημερινή ονομασία της. Κυκλοφορεί αδιάλειπτα από τότε έως και σήμερα και τα πρόσφατα χρόνια αποτελεί σταθερά την πρώτη σε κυκλοφορία ημερήσια απογευματινή εφημερίδα.
Προγραμματικά η εφημερίδα εκδόθηκε για να αντισταθεί στον κιτρινισμό του τύπου, εναντίον του οποίου η κυβέρνηση Βενιζέλου είχε ψηφίσει νόμο που προέβλεπε αυστηρές ποινές για όσες εφημερίδες συκοφαντούσαν τον ιδιωτικό βίο δημοσίων και όχι μόνο προσώπων.
Αφορμή για την ψήφιση του νόμου ήταν η σκανδαλοθηρική εκστρατεία της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας Ακρόπολις κατά στελεχών της κυβέρνησης Βενιζέλου αλλά και συνεργατών του. Η προηγηθείσα της έκδοσης της εφημερίδας διαφήμιση της οποίας ιδρυτής υπήρξε ο Δημήτριος Λαμπράκης τόνιζε τη φιλοδοξία της εφημερίδας να απευθυνθεί σε αναγνώστες που αποστρέφονταν τον αχαλίνοτον κιτρινισμόν. Διευθύνων σύμβουλος ήταν ο Σταύρος Ψυχάρης και διατελέσαντες διευθυντές ήταν, μεταξύ άλλων ο Χρήστος Μεμής, ο Λέων Καραπαναγιώτης, ο Δημήτρης Μητρόπουλος και ο Παναγιώτης Λάμψιας. Σήμερα την εφημερίδα διευθύνει ο Γιώργος Μαντέλας.
Δραστηριότητες
Από το 1981 έως το 2017 θεωρούνταν εφημερίδα του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς ενώ από τη χρονιά εκείνη μέχρι το 2022 υποστήριζε το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Εντούτοις, είναι μια πολυσυλλεκτική εφημερίδα φιλοξενώντας απόψεις, γνώμες, θέσεις και άρθρα όλων των πρεσβευτών του δημοκρατικού τόξου.
Στα "ΝΕΑ" αρθρογραφούν πολλοί γνωστοί Έλληνες δημοσιογράφοι, λογοτέχνες, πανεπιστημιακοί, κριτικοί κινηματογράφου και καλλιτέχνες όπως, η Έλενα Ακρίτα, ο Ηλίας Κανέλλης, ο Δημήτρης Δουλγερίδης, ο Γιάννης Πρετεντέρης, ο Γιώργος Παπαχρήστος, ο Παύλος Τσίμας, η Πέπη Ραγκούση, η Ρούλα Γεωργακοπούλου, ο Θανάσης Νιάρχος, ο Γιάννης Ζουμπουλάκης, η Σώτη Τριανταφύλλου, ο Βασίλης Σκουντής, ο Αντώνης Καρπετόπουλος, ο Γιώργος Νασμής, ο Πέτρος Τατσόπουλος, ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, ο Χρήστος Χωμενίδης, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο Γιάννης Βούλγαρης. Κατά καιρούς φιλοξενεί στις σελίδες της, άρθρα Ελλήνων διανοουμένων και πολιτικών.
Η εφημερίδα κατέχει επίσης μεγάλη παράδοση στην ελληνική πολιτική γελοιογραφία. Έχει φιλοξενήσει στις σελίδες της μεγάλα ονόματα της ελληνική πολιτικής γελοιογραφίας όπως ο Φωκίων Δημητριάδης, ο Σπύρος Ορνεράκης, ο Στάθης Σταυρόπουλος, ο Κυρ, ο Δημήτρης Χαντζόπουλος. Σήμερα στην εφημερίδα σκιτσογραφούν τακτικά ο Κώστας Μητρόπουλος, η Έφη Ξένου και ο Κώστας Σκλαβενίτης.
Ένθετα
Η εφημερίδα Τα Νέα, εκτός από την ημερήσια εφημερίδα εκδίδει επίσης και τα ένθετα:
Εκδίδει επίσης έκτακτα ένθετα με ποικίλη θεματολογία.
Το 2000, το ιστορικό περιοδικό του ΔΟΛ, Ταχυδρόμος αποτέλεσε ένθετη προσφορά της εφημερίδας Τα Νέα Σαββατοκύριακο μέχρι το 2013, όποτε και ενσωματώθηκε πλήρως στο σώμα της εφημερίδας.
Εκδότες της εφημερίδας
Την εφημερίδα κατά σειρά εκδώσαν οι ακόλουθοι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Καθημερινές εφημερίδες Κατηγορία:Όμιλος Alter Ego Media
Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Ύψωνα
Η Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Ύψωνα ή η ΑΠΕΫ (διαβάζεται «απεΰ») ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από τον Ύψωνα της επαρχίας Λεμεσού, η οποία αγωνίστηκε στην Γ΄ κατηγορία  και Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Είχε κατακτήσει 2 φορές το πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας (όμιλος Λεμεσού-Πάφου). Χρώματα της ομάδας ήταν το κόκκινο και το άσπρο.
Ιστορία
Η ΑΠΕΫ ιδρύθηκε το 1950. Μετά την ίδρυση της ΕΠΟΛ εντάχθηκε στην ομοσπονδία αυτή. Το 1985 κατέκτησε το πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ γεγονός που της έδινε το δικαίωμα να ενταχθεί στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) και να αγωνιστεί στη Γ΄ κατηγορία. Ωστόσο, δεν εντάχθηκε στην Γ΄ κατηγορία καθώς δεν πληρούσε τους κανονισμούς της ΚΟΠ ενώ μπορούσε να ενταχθεί στη νεοϊδρυθείσα Δ΄ κατηγορία, όπως και έγινε. Στην πρώτη της συμμετοχή, την περίοδο 1985-86, κατέκτησε το πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1985-86 τερμάτισε στη δωδέκατη θέση και υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία.
Συνέχισε στη Δ΄ κατηγορίας έως και την περίοδο 1992-93 που κατέκτησε το πρωτάθλημα στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1993-94 υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1995-96 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΛ μέχρι το 2002, οπόταν και αναστάλθηκε η αθλητική δραστηριότητα του σωματείου λόγω οικονομικών προβλημάτων.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΠΕΫ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η ΑΠΕΫ συμμετείχε στον Γ΄ όμιλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ύψωνας
Δήμος Μεγαλόπολης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος Μεγαλόπολης του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Μεγαλόπολης και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Μεγαλόπολης. Βρίσκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους Φαλαισίας, Βαλτετσίου, Τριπόλεως, Τρικολώνων και Γόρτυνος. Ο δήμος αποτελούταν από 31 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 8.657 κατοίκους, εκ των οποίων οι 5.114 ζούσαν στην πόλη της Μεγαλόπολης. Ο δήμος περίκλυε το οροπέδιο της Μεγαλόπολης, τις νοτιοδυτικές πλαγιές του Μαινάλου και μεγάλο μέρος του όρους Λύκαιο.
Διαίρεση
Ο δήμος Μεγαλόπολης περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
HIP 65426 b
O HIP 65426 b είναι εξωπλανήτης τύπου καυτού Δία, σε τροχιά γύρω από το άστρο HIP 65426. Ανακαλύφθηκε στις 6 Ιουλίου 2017 από το Ινστιτούτο Μελέτης της Αστρονομίας Μαξ Πλανκ, χρησιμοποιώντας το όργανο Spectro-Polarimetric High-Contrast Exoplanet Research (SPHERE) που ανήκει στο Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο. Απέχει 385 έτη φωτός από τη Γη. Είναι ο πρώτος πλανήτης που ανακαλύφθηκε από το όργανο SPHERE του ESO.
Το αστέρι γύρω από το οποίο ο HIP 65426b βρίσκεται σε τροχιά, ανήκει στον αστερισμό του Κενταύρου. Είναι περίπου ηλικίας 14 εκατομμυρίων ετών και αναμενόταν να έχει ακόμα δίσκο συντριμμιών. Ωστόσο, δεν έχει δίσκο συντριμμιών, παρά το νεαρό της ηλικίας του, με αποτέλεσμα να μην ακολουθεί τα σημερινά πρότυπα για το σχηματισμό των πλανητών. Απέχει περίπου 92 αστρονομικές μονάδες από το γονικό αστέρι του, έχοντας πιθανώς μια ατμόσφαιρα από σκόνη. Ανακαλύφθηκε ως μέρος του προγράμματος SHINE, το οποίο έχει ως στόχο να βρει πλανητικά συστήματα γύρω στα 600 νέα αστέρια.
Αναφορές
Κατηγορία:Κένταυρος (αστερισμός) Κατηγορία:Καυτοί Δίες Κατηγορία:Γιγάντιοι πλανήτες
Τρίστενο Φωκίδας
Το Τρίστενο είναι ορεινό χωριό της Δωρίδας του Νομού Φωκίδας σε υψόμετρο 850 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 91 κατοίκους και αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Τριστένου και υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Βαρδουσίων του Δήμου Δωρίδος.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Τρίστενο είναι κτισμένο στις πλαγιές των Βαρδουσίων και στο κάτω μέρος του χωριού ρέει ο Κοκκινοπόταμος, κυριότερος άλλοτε παραπόταμος του Μόρνου. Βρίσκεται ΒΔ του Λιδωρικίου σε απόσταση 48 χλμ. και Β από τους Πενταγιούς σε απόσταση 3 χλμ. και έχει πολλά τρεχούμενα νερά, έξι νερόμυλους, αρκετά γεφύρια και πέτρινες βρύσες, με πιο γνωστές τη «Μεγάλη Βρύση» και τη «Βρύση Μότσου». Αξιοθέατα του χωριού είναι το παλιό δημοτικό σχολείο που χρησιμοποιείται ως Πνευματικό Κέντρο, η εκκλησία Μεταμόρφωση του Σωτήρος με το τέμπλο και τις εικόνες του Τριστενιώτη αγιογράφου Σπυρόπουλου καθώς και τα εξωκλήσια Παναγίας και του Αϊ-Γιάννη. Ανατολικά του χωριού έχουν βρεθεί ίχνη αρχαίου φρουρίου και οικισμού. Το χωριό ονομαζόταν Δρεστενά μέχρι το 1928, οπότε μετονομάστηκε σε Τρίστενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Τζορτζ Γκρος
Ο Τζορτζ Γκρος (Georg Ehrenfried Groß, 26 Ιουλίου 1893 - 6 Ιουλίου 1959) ήταν Γερμανός ζωγράφος, γνωστός για τις καρικατούρες της ζωής στο Βερολίνο κατά τη δεκαετία του 1920 που δημιούργησε. Ήταν βασικό μέλος του Νταντά του Βερολίνου και της τάσης της Νέας Αντικειμενικότητας κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το 1932 έφυγε από τη Γερμανία για τις ΗΠΑ, όπου συνέχισε να δημιουργεί και να διδάσκει.
Βιογραφία
Ο Γκέοργκ Έρενφριντ Γκρος γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1893. Το όνομά του άλλαξε ο ίδιος το 1916 σε "Τζορτζ", λόγω του ρομαντικού του ενθουσιασμού για την Αμερική που γεννήθηκε από την ανάγνωση, κατά τη νεανική του ηλικία, βιβλίων των Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ, Μπρετ Χαρτ και Καρλ Μάι, και τον οποίο διατήρησε για όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Μεγάλωσε στην πόλη Στολπ της Πομερανίας, όπου η μητέρα του εργάστηκε στην τοπική λέσχη αξιωματικών των Ουσάρων, μετά το θάνατο του πατέρα του το 1901. Το 1914 ο Γκρος κατατάχτηκε ως εθελοντής στο γερμανικό στρατό. Όπως και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες, έβλεπε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ως τον "πόλεμο που θα σταματούσε όλους τους πολέμους", σύντομα όμως η ψευδαίσθηση αυτή κατέρρευσε και αποστρατεύτηκε το 1915 μετά από νοσηλεία. Τον Ιανουάριο του 1917 κλήθηκε ξανά να καταταγεί, όμως το Μάιο αποστρατεύτηκε οριστικά ως μόνιμα μη ικανός για στρατιωτική υπηρεσία.
Ο Γκρος συνελήφθη κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Σπαρτακιστών τον Ιανουάριο του 1919, όμως απέδρασε χρησιμοποιώντας πλαστά χαρτιά. Την ίδια χρονιά οργανώθηκε ως μέλος στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας. Το 1921 κατηγορήθηκε ότι προσέβαλλε τον γερμανικό στρατό, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να του επιβληθεί πρόστιμο τριακοσίων μάρκων, καθώς και να καταστραφεί από τις αρχές η συλλογή έργων Gott mit uns (Ο Θεός μεθ' ημών, το σύνθημα που έφεραν στη ζώνη τους οι στρατιώτες της Ράιχσβερ), που αποτελούσε σάτιρα της γερμανικής κοινωνίας. Ο Γκρος έφυγε από το ΚΚΓ το 1922, λόγω πολιτικών διαφωνιών, ενώ την ίδια χρονιά είχε παραμείνει πέντε μήνες στη Σοβιετική Ένωση, όπου συναντήθηκε με τον Λένιν και τον Τρότσκι.
Έντονα αντιφασίστας, ο Γκρος εγκατέλειψε τη Γερμανία το 1932, τη χρονιά πριν ο Χίτλερ γίνει καγκελάριος. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς προσκλήθηκε να διδάξει στην Ένωση Φοιτητών Καλών τεχνών της Νέας Υόρκης, κάτι που θα έκανε για όλα τα υπόλοιπα χρόνια έως το 1955. Το 1938 πήρε την αμερικανική υπηκοότητα.
Στην Αμερική ο Γκρος αποφάσισε να αποστασιοποιηθεί από τις προηγούμενες δημιουργίες του, και άλλαξε το στυλ και τη θεματολογία του. Συνέχισε να εκθέτει τακτικά, και το 1946 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του, Ένα μικρό ναι κι ένα μεγάλο όχι. Κατά τη δεκαετία του '50 άνοιξε ιδιωτικό διδασκαλείο τεχνών στο σπίτι του και εργάστηκε επίσης για το Κέντρο Τέχνης του Ντε Μόιν. Έγινε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων το 1954. Αν και αμερικανός πλέον πολίτης, αποφάσισε το 1955 να γυρίσει στο Βερολίνο. Πέθανε εκεί το 1959, από τα τραύματα που του προκάλεσε μια πτώση στις σκάλες, κάποιο βράδυ που είχε πιει.
Έργο
Αν και ο Γκρος ζωγράφισε για πρώτη φορά με λάδι το 1912, ενώ ήταν φοιτητής, οι παλιότερες ελαιογραφίες που του αποδίδονται σήμερα είναι του 1916. Από το 1914 χρησιμοποίησε ένα στυλ επηρεασμένο από τον εξπρεσιονισμό και το φουτουρισμό, καθώς και τη λαϊκή εικονογράφηση, το γκράφιτι και τις ζωγραφιές των παιδιών. Οι φόρμες με έντονα περιγράμματα αντιμετωπίζονται συχνά ως διάφανες. Η πόλη (1917) ήταν η πρώτη από πολλές απεικονίσεις του σύγχρονου αστικού τοπίου και τρόπου ζωής. Άλλα παραδείγματα αποτελούν οι πίνακες Έκρηξη (1917), Μετρόπολις (Metropolis, 1917) και Η κηδεία (1918), έργο που απεικονίζει μια παρανοϊκή νεκρώσιμη πομπή, και που ο Γκρος δημιούργησε ως αλληγορία για την γερμανική κοινωνία εκείνης της εποχής. Το 1920 έκανε την πρώτη ατομική του έκθεση στο Μόναχο.
Στις αρχές της δεκαετίας του '20 ο Γκρος έπαιξε βασικό ρόλο, μαζί με τον Ότο Ντιξ, τον Ρούντολφ Σχλίχτερ, τον Μαξ Μπέκμαν, τον Γκέοργκ Σολτς και άλλους στη συγκρότηση του ρεύματος της Νέας Αντικειμενικότητας (Neue Sachlichkeit). Το νέο αυτό ρεύμα, αν και προερχόμενο από τον εξπρεσιονισμό, κράτησε αποστάσεις από αυτόν επιστρέφοντας στο ρεαλισμό. Η ομάδα των Βεριστών στην οποία συγκαταλεγόταν ο Γκρος, ήταν η πιο ακραία της Νέας Αντικειμενικότητας, τόσο σε εκφραστικό επίπεδο, όπου διατήρησε αρκετά εξπρεσιονιστικά και ντανταϊστικά στοιχεία, όσο και στη θεματολογία, που πολύ συχνά ήταν η πολιτική και κοινωνική κριτική της περιόδου της Βαϊμάρης.
Στα σχέδιά του, φτιαγμένα συχνά με πένα και μελάνι και μερικές φορές περισσότερο ανεπτυγμένα με νερομπογιά, ο Γκρος μετέφερε την εικόνα που είχε ο περισσότερος κόσμος κατά τη δεκαετία του '20 για τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης: τετράπαχοι καπιταλιστές, τραυματίες και ανάπηροι στρατιώτες, πόρνες, σεξουαλικά εγκλήματα και όργια ήταν τα βασικά θέματά του. Παρά τις εξαιρετικές ικανότητές του στο σχέδιο, τα έργα για τα οποία είναι κυρίως γνωστός υιοθετούν εσκεμμένα την ωμή φόρμα της καρικατούρας. Ανάμεσα στα έργα του βρίσκονται ορισμένα που επιλέγουν το δρόμο του παραλόγου, καθώς και μερικές ερωτικές συνθέσεις.
Μετά τη μετανάστευσή του στις ΗΠΑ το 1932, ο Γκρος απέρριψε το προηγούμενο έργο του, και γενικά την καρικατούρα· πίσω στη Γερμανία, τα έργα του, όπως και σχεδόν όλων των υπόλοιπων μοντέρνων ζωγράφων, χαρακτηρίστηκαν "εκφυλισμένη τέχνη" από το ναζιστικό καθεστώς. Αντί για αποκαλυπτικά οράματα της αστικής ζωής, ο Γκρος συνέχισε ζωγραφίζοντας συμβατικά γυμνά και πολλά τοπία. Περισσότερο καυστικά έργα, όπως ο πίνακας Κάιν, ή ο Χίτλερ στην Κόλαση (1944), αποτελούσαν πλέον εξαιρέσεις. Στην αυτοβιογραφία του έγραψε: "Ένα μεγάλο μέρος από όσα πάγωσαν μέσα μου στη Γερμανία έλιωσαν εδώ στην Αμερική και ανακάλυψα ξανά το παλιό μου πάθος για ζωγραφική. Προσεκτικά και εσκεμμένα κατέστρεψα ένα κομμάτι του παρελθόντος μου". Αν και το στυλ του είχε αρχίσει να γίνεται πιο συμβατικό από τα τέλη της δεκαετίας του '20, το έργο του στην Αμερική στράφηκε προς έναν συναισθηματικό ρομαντισμό, αλλαγή που γενικά θεωρήθηκε αρνητική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού Κατηγορία:Ντανταϊσμός
FishBase
Η FishBase είναι η μεγαλύτερη και ευρύτερα χρησιμοποιούμενη διαδικτυακή βάση δεδομένων για τα ενήλικα ψάρια. Με την πάροδο του χρόνου, έχει "εξελιχθεί σε ένα δυναμικό και ευέλικτο οικολογικό εργαλείο" που αναφέρεται ευρέως σε επιστημονικές δημοσιεύσεις.
Η FishBase παρέχει αναλυτικά στοιχεία για κάθε είδος, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών για την ταξινομία, γεωγραφική κατανομή, βιομετρία και μορφολογία, συμπεριφορά και ενδιαιτήματα, οικολογία και πληθυσμιακή δυναμική καθώς και αναπαραγωγικά, μεταβολικά και γενετικά δεδομένα. Παρέχει επίσης πρόσβαση σε εργαλεία όπως οικολογικές πυραμίδες, κλειδιά ταυτοποίησης, βιογεωγραφικά μοντέλα και στοιχεία αλιευτικής παραγωγής ανά οικοσύστημα, καθώς και άμεσους συνδέσμους, σε επίπεδο είδους, προς αντίστοιχες πληροφορίες σε άλλες βάσεις δεδομένων όπως οι LarvalBase, GenBank,  Catalog of Fishes και η Κόκκινη Λίστα της IUCN.
Η FishBase περιλαμβάνει (Ιανουάριος 2014) περιγραφές για πάνω από 32.700 είδη και υποείδη ψαριών, 302.100 κοινά ονόματα σε σχεδόν 300 γλώσσες (μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά), 53.400 εικόνες και 49.500 παραπομπές σε επιστημονικά συγγράμματα, και έχει πάνω από 2.090 συνεργάτες. Ο διαδικτυακός τόπος της FishBase δέχεται πάνω από 30 εκατομμύρια αιτήσεις (hits) τον μήνα.
Ιστορικό
Οι ρίζες της FishBase ανάγονται στην δεκαετία του ’70, όταν ο υδροβιολόγος στο πανεπιστήμιο του Κιέλου Ντανιέλ Πολί (Daniel Pauly) αγωνιζόταν να δοκιμάσει μια θεωρία σχετικά με το πώς η ικανότητα ανάπτυξης των ψαριών επηρεάζεται από το μέγεθος των βραγχίων τους. Θεωρίες όπως αυτή θα μπορούσαν να δοκιμαστούν μόνο αν ήταν διαθέσιμες μεγάλες ποσότητες εμπειρικών δεδομένων. Εκείνη την εποχή, η διαχείριση των αλιευτικών πόρων χρησιμοποιούσε αναλυτικά μοντέλα που απαιτούσαν εκτιμήσεις για την ανάπτυξη και τη θνησιμότητα των ψαριών. Μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο για τους βιολόγους αλιείας και τους διαχειριστές αλιευτικών πόρων να πάρουν τις πληροφορίες που χρειάζονται σχετικά με τα είδη που τους αφορούν, γιατί τα σχετικά στοιχεία μπορεί να είναι διασκορπισμένα σε πολυάριθμα άρθρα περιοδικών, εκθέσεις, ενημερωτικά δελτία και άλλες πηγές· για τους ανθρώπους στις αναπτυσσόμενες χώρες που χρειάζονται τέτοιες πληροφορίες μπορεί να αποδειχθεί ακόμα δυσκολότερο. Ο Πολί πίστευε ότι ο μόνος πρακτικός τρόπος για να έχουν οι διαχειριστές αλιευτικών πόρων πρόσβαση στον όγκο των δεδομένων που χρειαζόταν ήταν να συγκεντρωθούν και να ενοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα δεδομένα από τη δημοσιευμένη βιβλιογραφία σε κάποιο κεντρικό και εύκολα προσβάσιμο αποθετήριο. Μια τέτοια βάση δεδομένων θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη αν τα δεδομένα ήταν επίσης τυποποιημένα και επικυρωμένα. Αυτό θα σήμαινε ότι όταν οι επιστήμονες ή οι διαχειριστές χρειαστεί να δοκιμάσουν μια νέα θεωρία, τα διαθέσιμα στοιχεία θα είναι ήδη εκεί σε επικυρωμένη και προσβάσιμη μορφή, και δεν θα υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί ένα νέο σύνολο δεδομένων και στη συνέχεια να επικυρωθεί.
Την ίδια εποχή, η Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ σκέφτηκε να προσφέρει για πρώτη φορά ηλεκτρονική πρόσβαση στους καταλόγους της. Το 1987 ο Πολί, που τότε εργαζόταν στο Διεθνές Κέντρο Διαχείρισης Έμβιων Υδρόβιων Πόρων (International Centre for Living Aquatic Resources Management-ICLARM, Μανίλα, Φιλιππίνες, νυν WorldFishCenter, Πενάνγκ, Μαλαισία), συνεχίζοντας αυτήν την ιδέα, πρότεινε την μεταφορά αυτών των καταλόγων σε μια τυποποιημένη και ενημερωμένη μορφή μέσω του λογισμικού του ICLARM. Στις αρχές του 1988 προσέλαβε τον Ράινερ Φρέζε (Rainer Froese), επίσης βιολόγο, που εργαζόταν στο Ινστιτούτο Θαλασσίων Επιστημών του Κιέλου (Institut für Meereskunde, νυν Helmholtz-Zentrum für Ozeanforschung Kiel), και στα τέλη της χρονιάς το πρωτότυπο της FishBase ήταν έτοιμο για κωδικοποίηση. Το 1993 εμφανίστηκε η πρώτη βάση δεδομένων με την μορφή 10 δισκετών. Αργότερα (1994) ακολούθησαν και CD-ROM. Τέλος, το 1998 η συνεχώς αναπτυσσόμενη συλλογή πληροφοριών της FishBase έγινε διαθέσιμη και στο διαδίκτυο.
Η FishBase καλύπτει τα ενήλικα ψάρια αλλά δεν περιγράφει λεπτομερώς τα πρώιμα και νεανικά στάδια των ψαριών. Το 1999 μια συμπληρωματική βάση δεδομένων, η LarvalBase, βγήκε στο διαδίκτυο, υπό την επίβλεψη του Bernd Ueberschär. Καλύπτει το ιχθυοπλαγκτόν και τα νεανικά στάδια των ψαριών, με λεπτομερή δεδομένα για τα αυγά και τις προνύμφες των ψαριών, ταυτοποίηση ψαριών καθώς και δεδομένα σχετικά με την εκτροφή νεαρών ψαριών στις υδατοκαλλιέργειες. Με δεδομένη την επιτυχία της FishBase, υπήρχε ζήτηση για μια βάση δεδομένων που θα κάλυπτε μορφές υδρόβιας ζωής εκτός από ψάρια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία, το 2006, της SeaLifeBase. Ο μακροπρόθεσμος στόχος της SeaLifeBase είναι να αναπτύξει ένα σύστημα πληροφοριών που θα έχει ως πρότυπο την FishBase αλλά θα περιλαμβάνει όλες τις μορφές υδρόβιας ζωής, θαλασσινού και γλυκού νερού, εκτός από τα ψάρια, στα οποία ειδικεύεται η FishBase. Συνολικά, υπάρχουν περίπου 300.000 γνωστά είδη σε αυτή την κατηγορία.
Οργάνωση
Από το 2000 η FishBase εποπτεύεται από κοινοπραξία αποτελούμενη από εννέα διεθνείς οργανισμούς (The FishBase Consortium):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων Κατηγορία:Ιχθυολογία Κατηγορία:Διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες
Δικαίωμα ψήφου στους νέους
Το δικαίωμα ψήφου των νέων είναι το δικαίωμα της νεολαίας να ψηφίζει και αποτελεί μέρος του ευρύτερου κινήματος για καθολική ψηφοφορία και για τα δικαιώματα των νέων. Οι περισσότερες δημοκρατίες έχουν μειώσει την ηλικία ψήφου ανάμεσα στα 16 και τα 18 έτη, ενώ ορισμένοι υποστηρικτές του δικαιώματος ψήφου των παιδιών ελπίζουν να αρθούν εντελώς οι ηλικιακοί περιορισμοί.
Δικαίωμα ψήφου
Το δημοκρατικό ιδεώδες «μία ψήφος ανά άτομο» υποστηρίζει το δικαίωμα ψήφου σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, προκειμένου η σοφία ενός πιο αντιπροσωπευτικού εκλογικού σώματος να αποφέρει καλύτερα αποτελέσματα για την κοινωνία. Ο καθορισμός της ηλικίας ψήφου στα 16 ή κάτω από τα 16 έτη, για παράδειγμα, θα επιτύγχανε αυτόν τον πρακτικό στόχο, ενώ θα δημιουργούσε και μια πιο ηθική δημοκρατία για όσους πιστεύουν ότι σε εκείνους που επηρεάζονται περισσότερο από κυβερνητικές αποφάσεις με το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής δίνεται τουλάχιστον ίσος λόγος στη λήψη αποφάσεων.
Επαρκής αλφαβητισμός, κατανόηση και ευφυΐα
Πολλές χώρες δεν απαιτούν από τους ψηφοφόρους αλφαβητισμό να είναι για να ψηφίσουν, επιβεβαιώνοντας την ιδέα ότι η επίτευξη ενός συγκεκριμένου επιπέδου παιδείας δεν χρειάζεται για να κατανοήσει κανείς πώς να ψηφίσει σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα ή τις πεποιθήσεις του. Στον νόμο του 1965 για τα δικαιώματα ψήφου στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, καθορίστηκε ότι η βασική εκπαίδευση (που συνήθως επιτυγχάνεται μέχρι την ηλικία των 12-13 ετών) παρέχει «επαρκή παιδεία, κατανόηση και ευφυΐα για την ψηφοφορία σε οποιεσδήποτε εκλογές». Υπάρχει και η άποψη ότι τα ψηφοδέλτια που ρίχνονται από κάποιον (δηλαδή παιδιά) με μειωμένη κατανόηση μπορεί απλώς να κατανέμουν τυχαία ψήφους και να μην έχουν καμία επίδραση στο αποτέλεσμα των εκλογών.
Επιπλέον, η καθηγήτρια νομικής Βίβιαν Χάμιλτον υποστηρίζει ότι υπό το φως ευρημάτων της αναπτυξιακής ψυχολογίας και τη γνωστική και κοινωνική νευροεπιστήμη, τα κράτη «δεν μπορούν πλέον να δικαιολογήσουν τον εκλογικό αποκλεισμό των εφήβων ισχυριζόμενα ότι δεν έχουν τις σχετικές ικανότητες».
Ο Τζον Γουόλ υποστηρίζει ότι ακριβώς επειδή τα παιδιά και οι νέοι σκέφτονται διαφορετικά από τους ενήλικες, θα συνεισφέρουν με μοναδικό τρόπο σε αποφάσεις με φρέσκες προοπτικές και χρήσιμες ιδιότητες, όπως η συμπόνια.
Πολιτικές γνώσεις
Όσον αφορά τις γνώσες για τις πολιτικές αποφάσεις, ο Ντάνιελ Χαρτ υποστηρίζει ότι οι 16χρονοι έχουν αποδειχθεί εξίσου ικανοί να αξιολογήσουν υποψηφίους που ευθυγραμμίζονται με τις αξίες και τα ενδιαφέροντά τους με τους 18χρονους και τους 19χρονους (αν και όχι τόσο με τους 30χρονους).
Άλλοι αμφισβητούν το ότι η έλλειψη των πολιτικών γνώσεων ενός 18χρονου είναι καλός λόγος αποκλεισμού, δεδομένου του ότι οι ενήλικες δεν χρειάζεται να αποδείξουν κάποιο επίπεδο πολιτικών γνώσεων πριν ψηφίσουν. Επιπλέον, δεν αναμένεται κάθε ψηφοφόρος να έχει γνώσεις για κάθε ζήτημα, αλλά η σοφία του πλήθους από διαφορετικές εμπειρίες ζωής είναι αυτό που συμβάλλει σε μια υγιή και ενημερωμένη κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων των προοπτικών που είναι μοναδικές για άτομα κάτω των 18 ετών. Επιπλέον, ενώ η προηγούμενη γνώση και εμπειρία μπορεί να προσφέρουν μεγαλύτερη κατανόηση, μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε λιγότερο αντικειμενική λήψη αποφάσεων περιορίζοντας ένα κατά τα άλλα ανοιχτό μυαλό.
Ορισμένοι μελετητές που υποστηρίζουν περαιτέρω μείωση της ηλικίας ψήφου, προωθούν την ιδέα ότι θα πρέπει η ψήφος να είναι πάντα προαιρετική κάτω από μια ορισμένη ηλικία, έτσι ώστε όσοι πιστεύουν ότι δεν γνωρίζουν αρκετά ακόμη να μην αναγκάζονται να συμμετέχουν μέχρι να το θελήσουν.
Νεανικός ακτιβισμός
Οι νέοι και οι φοιτητές ακτιβιστές έχουν μακρά ιστορία υπεράσπισης ενός μέλλοντος χωρίς αποκλεισμούς, κι έτσι έχουν αρχίσει να ζητούν τη δυνατότητα να ψηφίζουν σε ορισμένες ή σε όλες τις εκλογές.
Ανεξαρτησία από συνομηλίκους και γονείς
Δεν έχει αποδειχθεί ότι οι γονείς έχουν επιρροή στη συμπεριφορά των νέων κατά την ψηφοφορία σε μελέτες χωρών όπου δόθηκε δικαίωμα ψήφου σε 16χρονους, όπως αυτός ο φόβος δεν εκδηλώθηκε όταν δόθηκε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Ομοίως, η πίεση των συνομηλίκων έχει αποδειχθεί ότι δεν έχει μεγαλύτερη επιρροή στους εφήβους από ό,τι στους ενήλικες κατά την ψηφοφορία.
Ο Τζον Γουόλ υποστηρίζει ότι ακόμα κι αν τα παιδιά επέλεγαν να ψηφίσουν ακριβώς όπως οι γονείς τους ή οι συνομήλικοι τους, αυτό δεν θα δικαιολογούσε την άρση του δικαιώματός τους, όπως η αντίστοιχη συμπεριφορά δεν θα απέκλειε τους ενήλικες.
Ωριμότητα
Ενώ οι έφηβοι συχνά είναι πιο παρορμητικοί σε ορισμένες περιστάσεις μέχρι τα 20 τους χρόνια, σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον, όπως είναι το εκλογικό κέντρο, δεν υπάρχει σημαντική διαφορά στην ικανότητα ενός 16χρονου να πάρει προσεκτικές, ορθολογικές αποφάσεις όπως κάθε άλλος ψηφοφόρος. Άλλοι υποστηρίζουν ότι τα κράτη δεν πρέπει να στερούν δικαιώματα από τα παιδιά, όπως η ψήφος, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να ασκήσουν άλλα δικαιώματα, όπως η οδήγηση. Μεγάλο μέρος της ανάπτυξη στο αναλυτικό τμήμα του εγκεφάλου λαμβάνει χώρα μεταξύ 14 και 16 ετών, γι' αυτό οι 16χρονοι έχουν συχνά περισσότερα κοινωνικά προνόμια όπως να μπορούν να εργαστούν ή να οδηγήσουν αυτοκίνητο, κάτι που είναι πιο δύσκολο από το να ψηφίσουν. Στο ρωμαϊκό δίκαιο, το ελάχιστο όριο ηλικίας για πλήρη πολιτικά δικαιώματα ήταν τα 14 (για τους άνδρες), ενώ σε μεγάλο μέρος της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Βόρειας Ευρώπης του 9ου-11ου αιώνα η ηλικία ενηλικίωσης (κυρίως για τη συμμετοχή σε πολέμους) ήταν τα 15.
Νομιμότητα και εμπιστοσύνη
Οι μελετητές δεν έχουν φτάσει σε αρνητικά αποτελέσματα από τη μείωση της ηλικίας ψήφου σε χώρες σε όλο τον κόσμο, ενώ θετικά αποτελέσματα, όπως η αυξημένη εμπιστοσύνη στους θεσμούς, κερδίζουν έδαφος με την πάροδο του χρόνου. Μια μελέτη σε πέντε χώρες της Λατινικής Αμερικής, για παράδειγμα, όπου η ηλικία ψήφου μειώθηκε στα 16, έδειξε σημαντική συσχέτιση αυτής της αλλγής με την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση.
Εκλογικές δεξιότητες και συνήθειες
Οι μελετητές δεν βρήκαν αρνητικά αποτελέσματα από τη μείωση της ηλικίας ψήφου κάτω των 18 ετών σε χώρες σε όλο τον κόσμο, ενώ σε πολλά μέρη, υπάρχουν θετικά αποτελέσματα όπως η αυξημένη συμμετοχή. Έχει αποδειχθεί ότι το δικαίωμα ψήφου στους νέους πριν από τα 18 αναπτύσσει πιο εύρωστες και μακροχρόνιες συνήθειες ψηφοφορίας, οδηγώντας σε μεγαλύτερα ποσοστά (~25% υψηλότερα, σύμφωνα με μια μελέτη) συμμετοχής στις εκλογές στο μέλλον. Μελέτες σε Νορβηγία, Αυστρία και Σκωτία διαπίστωσαν ότι το να επιτρέπεται σε 16χρονους να ψηφίσουν οδήγησε αυτούς τους ψηφοφόρους να έχουν «ουσιαστικά υψηλότερα επίπεδα δέσμευσης στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία (μέσω της ψηφοφορίας) καθώς και άλλες μορφές πολιτικής συμμετοχής». Από την άλλη, ορισμένες χώρες της Νότιας Αμερικής (Αργεντινή, Βραζιλία και Ισημερινός) μειώνουν την ηλικία ψήφου στα 16, και θεσμοθετούν την υποχρεωτική ψηφοφορία από τα 18, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη μελέτη των επιπτώσεων της προσέλευσης από τη χαμηλότερη ηλικία ψήφου. Η Ινδονησία παρέχει μια πιθανή μελέτη περίπτωσης για μη δυτικές δημοκρατίες, αν και έχει μειώσει την ηλικία ψήφου μόλις στα 17. Η εκπαίδευση των παιδιών στη δημοκρατία θα ήταν πιθανώς πιο διαρκής εάν μειωνόταν ή εξαλειφόταν η ηλικία ψήφου, ενώ το πόσο επιδέξια θα μπορούσαν να γίνουν τα παιδιά κατά τη διάρκεια λίγων εκλογών είναι άγνωστο, αφού αυτό δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί κάτω από την ηλικία 16.
Στην Ελλάδα, η ηλικία ψήφου έχει οριστεί στα 17 έτη από τις 3 Αυγούστου 2016, ενώ μέχρι τότε ήταν τα 18 έτη.
Ισότητα μεταξύ γενεών
Θα μπορούσε να δοθεί πολύ μεγαλύτερη εκπροσώπηση σε άτομα κάτω των 18 ετών, έτσι ώστε αυτοί που έχουν τα περισσότερα οφέλη από μακροπρόθεσμες αποφάσεις να μπορούν να έχουν λόγο. Για παράδειγμα, η κλιματική αλλαγή είναι ένα από τα κορυφαία προβλήματα των νέων σε όλο τον κόσμο.
16
Επί του παρόντος, αποτελεί τη χαμηλότερη ηλικία ψήφου σε εθνικές εκλογές σε όλο τον κόσμο, ενώ φαίνεται να υπάρχει συναίνεση στις μελέτες ότι οι ψηφοφόροι στα 16 έχουν αποδειχθεί ουσιαστικά ίδιοι με τους ψηφοφόρους στα 18. Η πλειονότητα των εκστρατειών για τη μείωση της ηλικίας ψήφου παγκοσμίως (από τον Ιανουάριο του 2023) επιδιώκει την ηλικία ψήφου στα 16, με ίσως το πιο αξιοσημείωτο παράδειγμα την έγκριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μειώσουν τα μέλη της την ηλικία ψήφου στα 16. Σε χώρες με υποχρεωτική ψηφοφορία και ηλικία ψήφου τα 16 (Αργεντινή, Βραζιλία και Ισημερινός), οι κυρώσεις για μη συμμετοχή στις εκλογές ξεκινούν από τα 18.
15
Οι Έιβι Χάιν και Τα-Νεχίσι Κόουτς ζήτησαν να μειωθεί η ηλικία ψήφου στα 15 (τα Ηνωμένα Έθνη ορίζουν ως "νεολαία" τις ηλικίες από 15 έως 24 ετών).
6
Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης Ντέιβιντ Ράνσιμαν υποστηρίζει τη μείωση της ηλικίας ψήφου στα 6, δεδομένου ότι σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά πηγαίνουν συνήθως σχολείο και έχουν την ικανότητα να διαβάζουν και να χειριστούν ένα ψηφοδέλτιο.
5
Τα συμβούλια νέων (ή παιδικά κοινοβούλια) συχνά περιλαμβάνουν παιδιά από την ηλικία των 5 ετών, γεγονότ το οποίο χρησιμοποιεί ο Τζον Γουόλ ως απόδειξη της ετοιμότητάς τους για άλλους πολιτικούς ρόλους, όπως η ψηφοφορία (υποστηρίζει την πλήρη κατάργηση των ορίων ηλικίας).
4
Τα δημοκρατικά σχολεία εφαρμόζουν και υποστηρίζουν την καθολική ψηφοφορία στο σχολείο, η οποία επιτρέπει την ψήφο σε κάθε μέλος του σχολείου, συμπεριλαμβανομένων των μαθητών και του προσωπικού. Τα σχολεία πιστεύουν ότι αυτό το χαρακτηριστικό είναι απαραίτητο για την προετοιμασία των μαθητών να ζήσουν στην κοινωνία γενικότερα. Το Sudbury Valley School, για παράδειγμα, επιτρέπει σε όλα τα παιδιά ηλικίας 4 ετών και άνω να έχουν ισότιμο λόγο στη λειτουργία του.
0 (εξάλειψη απαιτήσεων ηλικίας)
Ορισμένοι συνηγορούν υπέρ της εξάλειψης του ορίου ηλικίας για το δικαίωμα ψήφου, σημειώνοντας ότι στην πράξη τα πολύ μικρά παιδιά δεν θα επιλέξουν να ψηφίσουν, αλλά ότι θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να το πράξουν όταν νιώσουν έτοιμα, ενώ ορισμένοι υποστηρίζουν να τους παραχωρηθεί δικαίωμα ψήφου μέσω πληρεξουσίου (γονέα) μέχρι το παιδί να θελήσει να ψηφίσει. Άλλοι αναφέρουν πώς απαγορεύτηκαν τα τεστ αλφαβητισμού για ενήλικες και, ως εκ τούτου, θα πρέπει να καταργηθούν και για τα μικρά παιδιά, αφαιρώντας το όριο ηλικίας για την ψηφοφορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξισωτισμός Κατηγορία:Δικαίωμα ψήφου Κατηγορία:Νεολαία
Avatar: The Last Airbender (βιντεοπαιχνίδι)
Το Avatar: The Last Airbender (στην Ευρώπη γνωστό ως Avatar: The Legend of Aang) είναι βιντεοπαιχνίδι βασισμένο στην ομώνυμη αμερικάνικη σειρά κινουμένων σχεδίων για Game Boy Advance, Microsoft Windows, Nintendo GameCube, Nintendo DS, PlayStation 2, PlayStation Portable, Wii, και Xbox. Το επόμενο βιντεοπαιχνίδι βασισμένο στη σειρά κινουμένων σχεδίων Avatar: The Last Airbender είναι το Avatar: The Last Airbender – The Burning Earth.
Εξήγηση παιχνιδιού
Ο παίχτης διαλέγει ένα από τους χαρακτήρες τους παιχνιδιού: τον Άανγκ, την Κατάρα, το Χαρού ή το Σόκκα. Ο κάθε χαρακτήρας χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του για να νικήσει τους αντιπάλους του. Μερικά βοηθητικά, όπως το τσι (αγγ. chi), μπορεί να δοθούν κατά τη διάρκεια μιας μονομαχίας. Οι κονσόλες για το βιντεοπαιχνίδι εκδίδονται από τη THQ Studio Australia.
Χαρακτήρες
Οι κύριοι χαρακτήρες του παιχνιδιού είναι ο Άανγκ, η Κατάρα, ο Σόκκα και ο Χαρού, από τους οποίους οι τρεις πρώτοι είναι κύριοι χαρακτήρες και της ομώνυμης σειράς κινουμένων σχεδίων, στην οποία βασίζεται το παιχνίδι. Ο Μόμο, λεμούριος του Άανγκ, επίσης ανήκει στους κύριους χαρακτήρες.
Ο Άανγκ, ένα 12χρονο αγόρι, είναι ο κύριος πρωταγωνιστής του παιχνιδιού. Είναι η τωρινή ενσωμάτωση του Αβατάρ. Ως Αβατάρ, ο Άανγκ πρέπει να δαμάσει όλα τα 4 στοιχεία της φύσης για να επιστρέψει την ισορροπία μεταξύ των 4 λαών. Τον βοηθούν η Κατάρα, η μοναδική μάγος νερού σε ολόκληρο το Νότιο Πόλο (όπου βρίσκεται η Νότια Φυλή του Νερού), και ο αδερφός της, Σόκκα. Ο Χαρού είναι νεαρός μάγος γης. Στο παιχνίδι, ως δευτερεύοντας χαρακτήρας, εμφανίζεται και ο εξορισμένος πρίγκιπας της Φυλής της Φωτιάς, Ζούκο.
Ιστορία
Ο Άνκ, η Κατάρα και ο Σόκκα φτάνουν στη Βόρεια Φυλή του Νερού, η οποία βρίσκεται στο Βόρειο Πόλο, και όταν φτάνουν μαθαίνουν πώς η Φυλή της Φωτιάς, με αρχηγό το Ζούκο, αρχίζει επίθεση στη Βόρεια Φυλή του Νερού. Ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τους εισβολείς, αλλά η Κατάρα αιχμαλωτίζεται, και οι άλλοι 2 ακολουθούν το καράβι.
Ακολουθούν το καράβι, το οποίο φτάνει σε ένα λιμάνι του Βασιλείου της Γης. Βρίσκουν και απελευθερώνουν την Κατάρα, η οποία τους λέει για ένα μηχανικό, τη Λιάν τη Δημιουργό (αγγ. Lian the Maker), ο οποίος είναι αναγκασμένος να δημιουργεί μηχανές για τη Φυλή της Φωτιάς. Όταν φτάνουν στη φυλακή του, δεν βρίσκουν κανένα, παρά μόνο ένα χάρτη που τους οδηγεί σε ένα χωριό του Βασιλείου της Γης.
Φτάνουν στο χωριό, το οποίο πολιορκείται από μηχανές. Αφού καταστρέφουν όλες τις μηχανές, απελευθερώνουν το Χαρού και μαθαίνουν πώς μερικοί φίλοι τους (μάγοι γης) αιχμαλωτίστηκαν. Κατευθύνονται σε μια βιβλιοθήκη της Ομάσου για να μάθουν πώς δημιουργήθηκαν οι μηχανές. Με αυτά που ανακαλύπτουν κατευθύνονται σε ένα μακρινό νησί.
Φτάνοντας στο νησί, βρίσκουν τη Λιάν να δημιουργεί μηχανές. Αυτή πιστεύει πώς ο Άανγκ δεν καταφέρει να δαμάσει όλα τα τέσσερα στοιχεία της φύσης πριν τον ερχομό του κομήτη του Σόζιν. Ο Άανγκ αρνείται τη βοήθεια της, καθώς βλέπει πώς οι μηχανές της αναστατώνουν τα χωριά. Τότε αυτή του δείχνει περιφρόνηση, καθώς του λέει πώς έστειλε τις μηχανές της για να καταστρέψει το Λαό του Αέρα. Σταματούν τη Λιάν, αλλά η Κατάρα, ο Σόκκα και ο Χαρού συλλαμβάνονται από άλλη μηχανή.
thumb|150px|Σκηνή από το παιχνίδι Ο Άανγκ ακολουθεί τη Λιάν και τις μηχανές της και φτάνει σε ένα κάστρο. Αφού ο Άανγκ απελευθερώνει τους φίλους του, πέφτουν στο Ζούκο, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από άλλη μηχανή. Καθώς τον απελευθερώνουν, αυτός τους επιτίθεται. Μετά από μια τρομερή μονομαχία, ο Ζούκο ακινητοποιείται καθώς πέφτει σε απότομο βράχο.