cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υδροξείδιο του χαλκού
Σύνθεση
Το υδροξείδιο του χαλκού μπορεί να παρασκευαστεί προσθέτοντας μικρή ποσότητα υδροξειδίου του νατρίου σε αραιό διάλυμα θειικού χαλκού (CuSO4 · 5H2O). Το παραγόμενο ίζημα με αυτόν τον τρόπο, όμως, περιέχει συχνά μόρια νερού και σημαντική ποσότητα από πρόσμειξη υδροξειδίου του νατρίου. Ένα πιο καθαρό προϊόν μπορεί να ληφθεί αν προστεθεί χλωριούχο αμμώνιο στο προηγούμενο διάλυμα. Παρόλα αυτά, είναι αδύνατο να ληφθεί καθαρό προϊόν· οι μέθοδοι απάλειψης των προσμείξεων οδηγούν στην καταστροφή του υδροξειδίου, οδηγώντας στο πιο σταθερό οξείδιο, CuO. Εναλλακτικά, το υδροξείδιο του χαλκού παρασκευάζεται άμεσα από ηλεκτρόλυση του νερού (που περιέχει λίγο ηλεκτρολύτη όπως θειικό νάτριο, ή θειικό μαγνήσιο). Χρησιμοποιείται μια άνοδος χαλκού, που προέρχεται συχνά από υπολείμματα χαλκού.
Ο χαλκός αποκτά αργά μια σκούρα πράσινη επικάλυψη σε υγρό αέρα λόγω της αντίδρασης:
Συνεπώς το πράσινο υλικό είναι ένα μείγμα 1:1 μορίων από Cu(OH)2 και CuCO3. Αυτή είναι η πατίνα που σχηματίζεται σε αγάλματα από κρατέρωμα και άλλα κράματα χαλκού όπως στο άγαλμα της Ελευθερίας.
Αντιδράσεις
Υγρά δείγματα υδροξειδίου του χαλκού(ΙΙ) μετατρέπονται αργά σε μαύρα λόγω του σχηματισμού οξειδίου του χαλκού(II). Όταν είναι ξηρά, όμως, το υδροξείδιο του χαλκού(II) δεν αποσυντίθεται μέχρι να θερμανθεί στους 185 °C.
Το υδροξείδιο του χαλκού(II) αντιδρά με διάλυμα αμμωνίας για να σχηματίσει ένα βαθύ γαλάζιο διάλυμα σύμπλοκου ιόντος [Cu(NH3)4]2+. Το υδροξείδιο του χαλκού(II) σε διάλυμα αμμωνίας, γνωστό ως αντιδραστήριο Σβάιτζερ (Schweizer's reagent), έχει την ενδιαφέρουσα ικανότητα να διαλύει την κυτταρίνη. Αυτή η ιδιότητά του οδήγησε στο να χρησιμοποιηθεί στην παραγωγή του ρεγιόν, μιας ίνας κυτταρίνης. Χρησιμοποιείται επίσης ευρέως στη βιομηχανία των ενυδρείων, λόγω της ικανότητάς του να καταστρέφει τα εξωτερικά παράσιτα των ψαριών χωρίς να σκοτώνει τα ψάρια. Παρόλο που και άλλες υδατοδιαλυτές ενώσεις του χαλκού μπορεί να είναι αποτελεσματικές σε αυτόν τον ρόλο, αυτές προκαλούν υψηλή θνησιμότητα των ψαριών. Η κουπραμίνη (Cupramine) χρησιμοποιείται επίσης ευρέως στη χημική σύνθεση.
Επιπλέον, όταν η συγκέντρωση των διαλυμάτων αμμωνίας είναι πολύ μεγάλη, δισθενή ιόντα χαλκού παρουσία οξυγόνου καταλύουν την οξείδωση της αμμωνίας, οδηγώντας σε εναμμώνιο νιτρώδη χαλκό: Cu (NO2)2(NH3)n;
Επειδή το υδροξείδιο του χαλκού(II) είναι μέτρια επαμφοτερίζον, διαλύεται ελαφρά σε πυκνό άλκαλι, σχηματίζοντας [Cu(OH)4]2−.
Αντιδραστήριο για την οργανική χημεία
Το υδροξείδιο του χαλκού(ΙΙ) έχει έναν μάλλον ειδικό ρόλο στην οργανική σύνθεση. Συχνά, όταν χρησιμοποιείται για αυτόν τον σκοπό, παρασκευάζεται In situ αναμειγνύοντας ένα διαλυτό άλας του χαλκού(II) και υδροξείδιο του καλίου.
Χρησιμοποιείται μερικές φορές στη σύνθεση των αρυλαμινών. Παραδείγματος χάρη, το υδροξείδιο του χαλκού(II) καταλύει την αντίδραση της αιθυλενοδιαμίνης με 1-βρωμοανθρακοκινόνη ή 1-αμινο-4-βρωμοανθρακινόνη για το σχηματισμό 1-((2-αμινοαιθυλο)αμινο)ανθρακινόνης ή 1-αμινο-4-((2-αμινοαιθυλο)αμινο)ανθρακινονης αντίστοιχα:
Το υδροξείδιο του χαλκού(II) μετατρέπει επίσης υδραζίδια οξέων σε καρβοξυλικά οξέα σε θερμοκρασία δωματίου. Αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στη σύνθεση καρβοξυλικών οξέων με άλλες εύθραυστες χαρακτηριστικές ομάδες. Οι δημοσιευμένες αποδόσεις είναι γενικά εξαιρετικές όπως στην περίπτωση της παρασκευής βενζοϊκού οξέος και οκτανοϊκού οξέος:
Χρήσεις
Το υδροξείδιο του χαλκού(II) έχει χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτικό του βορδιγάλειου πολτού (Bordeaux mixture), ενός μυκητοκτόνου και νηματωδοκτόνου. Το υδροξείδιο του χαλκού(II) χρησιμοποιείται ευκαιριακά ως χρωστικό κεραμικών.
Το υδροξείδιο του χαλκού(II) έχει συνδυαστεί με χρώμα κόμμεος (λάτεξ), για να παρασκευαστεί ένα προϊόν σχεδιασμένο να ελέγχει την ανάπτυξη των ριζών σε φυτά σε γλάστρα. Οι δευτερεύουσες και πλάγιες ρίζες αναπτύσσονται και επεκτείνονται, με αποτέλεσμα ένα πυκνό και υγιές ριζικό σύστημα. Έχει πωληθεί με το όνομα Spin Out, που πρώτη εισήγαγε η Griffin L.L.C. Τα δικαιώματα τώρα ανήκουν στην SePRO Corp. Τώρα πωλείται ως Microkote.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενώσεις χαλκού Κατηγορία:Υδροξείδια Κατηγορία:Οξειδωτικά μέσα Κατηγορία:Καταλύτες
Κρυονέρι Αρκαδίας
Το Κρυονέρι Τυρού είναι οικισμός της Δημοτικής Ενότητας Τυρού του Δήμου Νότιας Κυνουρίας. Απέχει 8 χλμ. από τον Τυρό.
Έχει πάρει το όνομα του από τις πηγές που διαθέτει στη στεριά αλλά και το γλυκό νερό που αναβλύζει μέσα στη θάλασσα. Από μία πηγή του υδροδοτείται το νησί των Σπετσών μέσω υδροφόρων πλοίων που προσεγγίζουν. Διαθέτει παραλία, με τον οικισμό να αποτελείται κυρίως από εξοχικές κατοικίες και ενοικιαζόμενα δωμάτια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Στεφάνια Αστυπάλαιας
Τα Στεφάνια είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,144 τ.χλμ., η οποία βρίσκεται νοτιοανατολικά της Αστυπάλαιας και νοτιοανατολικά της νησίδας Σύρνας. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Άρτεμης (Calonectris diomedea), Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) και Μύχος (Puffinus yelkouan). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκουν στον δήμο Αστυπάλαιας. Από το 2001 έχουν αναγνωριστεί ως οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
BMW Σειρά 3
Η BMW Σειρά 3 είναι ένα compact πολυτελές αυτοκίνητο που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW από τον Αύγουστο του 1975. Αντικατέστησε τη Σειρά 02 και έχει παραχθεί σε 7 διαφορετικές γενιές.
Ειδικότερα η πρώτη γενιά της Σειράς 3 (BMW E21) ήταν διαθέσιμη μόνο ως 2-πορτο σεντάν, ωστόσο η σειρά μοντέλων έχει επεκταθεί από τις επόμενες γενιές της και σε 4-πορτο σεντάν, 2-πορτο κάμπριο, 2-πορτο κουπέ, 5-πορτο στέσιον βαγκόν, 5-πορτο hatchback ("Gran Turismo") και 3-πορτο hatchback. Από το καλοκαίρι του 2013 όμως, τα κουπέ και τα κάμπριο διατίθενται στην αγορά ως BMW Σειρά 4, επομένως η Σειρά 3 δεν περιλαμβάνει πλέον αυτές τις εκδοχές αμαξώματος.
Διαχρονικά, η Σειρά 3 είναι το μπεστ σέλλερ μοντέλο της BMW, αντιπροσωπεύοντας συνήθως το 30% των ετήσιων συνολικών πωλήσεων της εταιρείας BMW (εξαιρουμένων των μοτοσικλετών). Επίσης, η BMW Σειρά 3 έχει κερδίσει πολλά βραβεία σε όλη της την ιστορία.
Η κορυφαία έκδοση M της Σειράς 3, η M3, έκανε το ντεμπούτο της με το E30 M3 το 1986.
Πρώτη γενιά (E21, 1975-1983)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E21 320 2.0 του 1981.|222x222εσ αριστερά|μικρογραφία|BMW E21 320 2.0 του 1981.|εναλλ.=|222x222εσ
Κύριο Λήμμα: BMW E21
Η E21 αντικατέστησε τη Σειρά 02 και ήταν διαθέσιμο μόνο ως 2-πορτο σεντάν (επίσης περιγράφεται και ως 2-πορτο κουπέ).
Κατά την παρουσίαση, όλα τα μοντέλα χρησιμοποίησαν 4-κύλινδρους κινητήρες με καρμπυρατέρ, μολονότι τα μοντέλα με έγχυση καυσίμου εισήχθησαν στα τέλη του 1975 και οι 6-κύλινδροι κινητήρες προστέθηκαν το 1977. Ένα αμάξωμα τύπου καμπριολέ, που κατασκευάστηκε από τον Baur, ήταν διαθέσιμο από το 1978 έως το 1981, σε λίγα αντίτυπα.
Δεύτερη γενιά (E30, 1982-1994)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E30 2-πορτο sedan. αριστερά|μικρογραφία|BMW E30 2-πορτο sedan.
Κύριο Λήμμα: BMW E30
Με την εισαγωγή του στις αρχές του 1982, αρχικά το E30 παράχθηκε αποκλειστικά σε 2-πορτη σεντάν εκδοχή αμαξώματος. Τα 4-πορτα μοντέλα σεντάν εισήχθησαν το 1983, τα καμπριολέ εισήχθησαν το 1985 και τα μοντέλα στέισον βάγκον ("Touring") εισήχθησαν το 1987.
Το E30 ήταν η πρώτη Σειρά 3 που ήταν διαθέσιμη σε 4-πορτο σεντάν, καθώς και σε εκδοχή στέισιον βάγκον. Ήταν επίσης η πρώτη Σειρά 3 που προσέφερε κινητήρα ντίζελ και η τετρακίνηση εισήχθη στη Σειρά 3 με το μοντέλο 325iX. Επίσης, το roadster BMW Z1 βασίστηκε στην πλατφόρμα της E30.
Η πρώτη BMW M3 χτίστηκε στην πλατφόρμα E30. Το E30 M3 τροφοδοτείται από τον τετρακύλινδρο υψηλόστροφο βενζινοκινητήρα S14, ο οποίος παρήγαγε από 2.3 λίτρα 195 έως 220 ίππους (PS DIN) και 238 ίππους (PS DIN) στην έκδοση 2.5 λίτρων Evolution Sport.
Τρίτη γενιά (E36, 1990-2000)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E36 316i sedan του 1996. αριστερά|μικρογραφία|E36 sedan.
Κύριο Λήμμα: BMW E36
Το E36 πωλήθηκε στα ακόλουθα στυλ αμαξώματος: σεντάν, κουπέ, καμπριολέ, στέισιον (που διατέθηκε στο εμπόριο ως "Touring") και hatchback (που διατέθηκε στο εμπόριο ως "3 Series Compact").
Το E36 ήταν η πρώτη Σειρά 3 που προσφέρθηκε και σε εκδοχή αμαξώματος hatchback. Ήταν επίσης η πρώτη Σειρά 3 που ήταν διαθέσιμη με 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων (στο BMW M3 από το 1996), αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων 5 ταχυτήτων και τετρακύλινδρο κινητήρα ντίζελ. Η πίσω ανάρτηση πολλαπλών συνδέσμων ήταν επίσης σημαντική αναβάθμιση σε σύγκριση με τις προηγούμενες γενιές της Σειράς 3.
Το E36 κατονομάστηκε στον κατάλογο <i id="mwTA">10Best του</i> <i id="mwSg">περιοδικού Car and Driver Magazine</i> για κάθε έτος που κυκλοφορούσε.
Η κορυφαία έκδοση M3 τροφοδοτήθηκε από τους κινητήρες S50 και S52. Πωλήθηκε σε εκδοχές κουπέ, σεντάν και καμπριολέ.
Τέταρτη γενιά (E46, 1998-2006)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E46 328i sedan του 1998 - 2001. αριστερά|μικρογραφία|BMW E46 318i sedan του 2001 - 2005.
Κύριο Λήμμα: BMW E46
Το E46 πωλήθηκε στις ακόλουθες εκδοχές αμαξώματος: σεντάν, coupé, κάμπριο, στέισον βάγκον (που διατέθηκε στο εμπόριο ως "Touring") και hatchback (που διατέθηκε στο εμπόριο ως "3 Series Compact").
Η γενιά E46 εισήγαγε διάφορα ηλεκτρονικά χαρακτηριστικά στη Σειρά 3, συμπεριλαμβανομένης της δορυφορικής πλοήγησης, της ηλεκτρονικής διανομής της πίεσης των φρένων, των αυτόματων υαλοκαθαριστήρων και των φώτων LED. Η τετρακίνηση, η τελευταία διαθέσιμη στην E30 Σειρά 3, επανεισάγεται για το E46. Διατέθηκε για μοντέλα 325xi και 330xi sedan / wagon. Το E46 ήταν η πρώτη Σειρά 3 διαθέσιμη με κινητήρα με μεταβλητή ανύψωση βαλβίδων ("valvetronic").
Η έκδοση M3 του E46 τροφοδοτείται από τον κινητήρα S54 και είναι διαθέσιμη σε κουπέ και καμπριολέ στυλ αμαξώματος (εκτός από αυτό, τροφοδοτήθηκε με το M54 σε αυτοκίνητα μη M3). Τα διαθέσιμα κιβώτια ταχυτήτων ήταν χειροκίνητα με 6 ταχυτήτων ή το διαδοχικό χειροκίνητο κιβώτιο 6 ταχυτήτων "SMG-II".
Πέμπτη γενιά (E90 / E91 / E92 / E93 · 2004-2013)
δεξιά|μικρογραφία|BMW E90 320i sedan toy 2005 - 2008. αριστερά|μικρογραφία|BMW E90 325i sedan toy 2005 - 2008.
Κύριο Λήμμα: BMW E90
Η πέμπτη σειρά γενιά 3 παρήχθη σε εκδοχές σεντάν, στέσιον βάγκον, κουπέ και καμπριολέ. Λόγω των ξεχωριστών κωδικών μοντέλων για κάθε στυλ σώματος, ο όρος "E9X" χρησιμοποιείται μερικές φορές για να περιγράψει αυτή τη γενιά της Σειράς 3.
Το 2006, το 335i έγινε το πρώτο μοντέλο της σειράς 3 που πωλείται με έναν υπερτροφοδοτούμενο βενζινοκινητήρα. Το E90 είδε επίσης την εισαγωγή ελαστικών run-flat στη Σειρά 3. Συνεπώς, τα αυτοκίνητα με ελαστικά run-flat δεν είναι εξοπλισμένα με εφεδρικό ελαστικό.
Το E90 / E92 / E93 M3 τροφοδοτήθηκε από τον κινητήρα BMW S65 v8. Παρουσιάστηκε το 2007 και κατασκευάστηκε σε στυλ αμαξώματος του σεντάν, κουπέ και καμπριολέ.
Έκτη γενιά (F30 / F31 / F34, 2011-2019)
δεξιά|μικρογραφία|F30 sedan 328i του 2013. αριστερά|μικρογραφία|F30 sedan 328i του 2013.
Κύριο Λήμμα: BMW F30
Για τη σειρά F30 / F31 / F34, τα μοντέλα κουπέ και καμπριολέ διαχωρίστηκαν από τη Σειρά 3 και πωλούνται ως BMW Σειρά 4. Ένα νέο στυλ αμαξώματος εισήχθη στη σειρά 3 Series: το 3 Series Gran Turismo, με μακρύ μεταξόνιο hatchback.
Στα F30 / F31 / F34 ήταν η πρώτη φορά που ολόκληρη η Σειρά 3 χρησιμοποιούσε υπερτροφοδοτούμενους κινητήρες. Το 2016, ένα plug-in υβριδικό σύστημα κίνησης χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Σειρά 3 και για την ακρίβεια στο μοντέλο 330e. Επίσης, το 2016, ένας 3-κύλινδρος κινητήρας χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε μια Σειρά 3.
Η έκδοση M3 (χαρακτηρισμένη ως F80, είναι η πρώτη φορά που το M3 χρησιμοποίησε ξεχωριστό χαρακτηριστικό μοντέλου) κυκλοφόρησε το 2014 και τροφοδοτείται από τον 6-κύλινδρο σε σειρά και twin-turbo κινητήρα «S55».
Η έβδομη γενιά (G20, 2018-σήμερα)
μικρογραφία|G20 sedan του 2019. αριστερά|μικρογραφία|BMW G20 sedan του 2019.|206x206εσ Κύριο Λήμμα: BMW G20
Η BMW Σειρά 3 (G20) παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού στις 2 Οκτωβρίου 2018. Οι επίσημες εικόνες του οχήματος, ωστόσο, αποκαλύφθηκαν μια ημέρα πριν από την παρουσίασή του.
M έκδοσεις
δεξιά|μικρογραφία|BMW F80 M3 sedan του 2017.αριστερά|μικρογραφία|BMW F80 M3 sedan του 2017.|230x230εσΚύριο Λήμμα: BMW M3
Το M3 είναι η πιο ισχυρή έκδοση της Σειράς 3 και αναπτύχθηκε από το τμήμα αυτοκινήτων της BMW, BMW M.
Η τελευταία κουπέ Μ3 παρήχθη στη Γερμανία στις 5 Ιουλίου 2013, καθώς αντικαταστάθηκε από το F82 / F83 Μ4 κουπέ και καμπριολέ, ξεκινώντας με τη σεζόν του 2015, αλλά η ονομασία Μ3 παραμένει σε χρήση για την έκδοση σεντάν.
Βραβεία και αναγνώριση
Η BMW Σειρά 3 έχει διακριθεί 22 φορές στον ετήσιο κατάλογο «Κατάλογος των Δέκα Καλύτερων» του αμερικανικού περιοδικού Car and Driver από το 1992 έως το 2014, καθιστώντας έτσι τη Σειρά 3 το μοντέλο με τη μακρύτερη συμμετοχή στη λίστα. Επίσης, στο τεύχος του Δεκεμβρίου 2009, το περιοδικό Grassroots Motorsports ονόμασε τη BMW Σειρά 3 ως το δεύτερο σημαντικότερο αυτοκίνητο απόδοσης που κατασκευάστηκε τα τελευταία 25 χρόνια.
Παραγωγή και πωλήσεις
* Περιλαμβάνει τη Σειρά 4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
3 Σειρα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Κοινοπραξία
Κοινοπραξία είναι μια επιχειρηματική οντότητα που δημιουργείται από δύο ή περισσότερα μέρη και η οποία χαρακτηρίζεται ως επί το πλείστον από κοινή ιδιοκτησία, κοινή διακυβέρνηση, κοινή ανάληψη κινδύνου και κοινές αποδόσεις. Οι εταιρείες συνήθως συνιστούν κοινοπραξίες για έναν από τους παρακάτω λόγους: για πρόσβαση σε νέες αγορές, ιδίως αναδυόμενες, για επίτευξη οικονομιών κλίμακας συνδυάζοντας περιουσιακά στοιχεία και λειτουργίες, για επιμερισμό κινδύνου σε μεγάλες επενδύσεις ή έργα, ή για πρόσβαση σε δεξιότητες και δυνατότητες. Οι εργασίες των Reuer και Leiblein αμφισβήτησαν τον ισχυρισμό ότι οι κοινοπραξίες ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο ζημιών.
Σύμφωνα με τον Gerard Baynham της Water Street Partners, υπήρξε πολλή αρνητική δημοσιότητα σχετικά με τις κοινοπραξίες, αλλά αντικειμενικά στοιχεία δείχνουν ότι μπορεί στην πραγματικότητα να ξεπεράσουν σε απόδοση τις αντίστοιχες εξ ολοκλήρου θυγατρικές. Γράφει: «Μια διαφορετική αφήγηση προέκυψε από την πρόσφατη ανάλυσή μας από δεδομένα του Υπουργείου Εμπορίου των ΗΠΑ, τα οποία συλλέχθηκαν από περισσότερες από 20.000 οντότητες. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, κοινοπραξίες εταιρειών των ΗΠΑ στο εξωτερικό πραγματοποίησαν μέση απόδοση περιουσιακών στοιχείων (ROA) 5,5%, ενώ οι εταιρείες που ανήκαν εξ ολοκλήρου και ελέγχονταν από μητρικές πραγματοποίησαν ελαφρώς χαμηλότερη απόδοση ROA 5,2%. Το ίδιο ισχύει για επενδύσεις ξένων εταιρειών στις ΗΠΑ, αλλά η διαφορά είναι πιο έντονη. Οι κοινοπραξίες που εδρεύουν στις ΗΠΑ πραγματοποίησαν μέσο όρο ROA 2,2%, ενώ οι θυγατρικές στις ΗΠΑ που ανήκαν εξ ολοκλήρου και ελέγχονταν από άλλες εταιρίες πραγματοποίησαν ROA μόνο 0,7%.
Οι περισσότερες κοινοπραξίες έχουν εταιρική μορφή, αν και ορισμένες, όπως στη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου, είναι «ανώνυμες» κοινοπραξίες που μιμούνται εταιρική οντότητα. Όταν δύο ή περισσότερα άτομα συμπράττουν και σχηματίζουν μια προσωρινή σύμπραξη με σκοπό την εκτέλεση συγκεκριμένου έργου, μια τέτοια συνεργασία μπορεί επίσης να ονομαστεί κοινοπραξία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρική μορφή Κατηγορία:Εμπορικό Δίκαιο
Εντ Σίραν
Γεννήθηκε στο Δυτικό Γιόρκσαιρ και μεγάλωσε στο Φράμλινγχαμ της αγγλικής κομητείας Σάφοκ. Τρία χρόνια μετά την αρχή της καριέρας του, το 2008, μετακόμισε στο Λονδίνο, ελπίζοντας σε μεγαλύτερη επιτυχία. Στις αρχές του 2011 ο Εντ Σίραν κυκλοφόρησε έναν δικό του δίσκο με τίτλο No. 5 Collaborations Project, ο οποίος τράβηξε την προσοχή του Έλτον Τζον και του Τζέιμι Φοξ. Στη συνέχεια υπέγραψε συμβόλαιο με την Asylum Records. Έτσι, κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ (+) (προφέρεται Plus), το οποίο το 2012 έγινε πλατινένιο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στα επόμενα χρόνια κέρδισε δύο BRIT Awards για τον καλύτερο άνδρα τραγουδιστή, ένα βραβείο British Breakthrough, ενώ το The A Team κέρδισε ένα Ivor Novello Award για τη μουσική και τους στίχους του. Το 2014 ήταν υποψήφιος για το βραβείο Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη στα 56α βραβεία Grammy.
Το 2017 κυκλοφόρησε δύο καινούριες επιτυχίες, το "Shape of You" και το "Castle on the Hill", τα οποία αρχικά είχε γράψει για την Rihanna, αλλά τελικά κυκλοφόρησε ο ίδιος. Παράλληλα, κυκλοφόρησε το τρίτο του προσωπικό άλμπουμ, με τίτλο (÷) (προφέρεται Divide), το οποίο κέρδισε βραβείο Γκράμι καλύτερου ποπ άλμπουμ, ενώ το "Shape of You" το Γκράμι καλύτερης σόλο ερμηνείας.
Επιπλέον, εμφανίστηκε στο πρώτο επεισόδιο της έβδομης σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Game of Thrones, υποδυόμενος έναν στρατιώτη των Λάνιστερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards
Μάχη στο όρος Σκορόβας
Η μάχη στο όρος Σκορόβας πραγματοποιήθηκε το 88 π.Χ. ανάμεσα στο Βασίλειο του Πόντου και το Βασίλειο της Βιθυνίας, συμμάχου της Ρώμης στο όρος Σκορόβας κατά τον Πρώτο Μιθριδατικό Πόλεμο. Ο μιθριδατικός στρατός αναδείχτηκε νικητής.
Μετά τη νικηφόρα για τον Μιθριδάτη ΣΤ' Ευπάτορα μάχη του ποταμού Αμνία, ο στρατός του υπό τους αδελφούς στρατηγούς Αρχέλαο και Νεοπτόλεμο διέσχισε το όρος Σκορόβα (μια κορυφή του παφλαγονικού Ολύμπου, ίσως το σημερινό Beinder Dagh στην Τουρκία ), εισβάλλοντας στην ανατολική Βιθυνία. Εκεί σώμα μόλις 100 Σαρματών συμμάχων ιππέων του μιθριδατικού στρατού συνάντησε 800 ιππείς του στρατού του βασιλιά της Βιθυνίας Νικομήδη, ο οποίος είχε ήδη υποχωρήσει, μετά τη μάχη στον Αμνία. Οι Σαρμάτες έτρεψαν σε φυγή τους Βιθύνιους ιππείς και ο στρατός των τελευταίων υποχώρησε εκ νέου, για να ενωθεί με τις δυνάμεις του Ρωμαίου στρατηγού Κάσσιου.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες ποντιακού στρατού Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Μάχες του Πρώτου Μιθριδατικού Πολέμου
Έλληνες της Ουκρανίας
Οι Έλληνες της Ουκρανίας είναι η ελληνική εθνική μειονότητα που κατοικεί στην Ουκρανία, αναγνωρισμένη επίσημα από το ουκρανικό κράτος. Η πλειονότητά τους είναι συγκεντρωμένοι γύρω από την πόλη της Μαριούπολης. Σύμφωνα με την Ουκρανική απογραφή του 2001 στην Ουκρανία κατοικούν 91.548 Έλληνες, οι οποίοι αποτελούν το 0,2% του πληθυσμού της χώρας.
Ιστορία
Ελληνική παρουσία στον Εύξεινο Πόντο υπάρχει από την αρχαιότητα. Οι πρώτες Ελληνικές αποικίες στις ακτές της σημερινής Ουκρανίας ιδρύθηκαν κατά τον 6ο αιώνα π.Χ.. Οι κάτοικοι αυτών τον αποικιών έκαναν συχνά εμπόριο με άλλους λαούς της Μαύρης Θάλασσας (Σκύθες, Κιμμέριους, Γότθους, Μαιώτες). Μετά την εισβολή των Μογγόλων στις στέπες του βορρά, οι Τατάροι που τους ακολουθούσαν κατέβηκαν νοτιότερα προς την Κριμαία. Οι αρχαίοι κάτοικοί της οι Έλληνες παρέμειναν μόνο στους νότιους λόφους της Κριμαίας. Αργότερα με την συναναστροφή τους με τους Τατάρους, ορισμένοι Έλληνες εγκατέλειψαν την μητρική τους γλώσσα τα Ελληνικά και χρησιμοποίησαν την Ουρούμ μια διάλεκτο της κριμαϊκής ταταρικής γλώσσας.
Οι Έλληνες συνυπήρχαν με τους Τατάρους της Κριμαίας μέχρι που η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέλαβε την Κριμαία. Τότε η αυτοκράτειρα Αικατερίνη η Μεγάλη αποφάσισε να μετατοπίσει τον πληθυσμό των Ελλήνων της Κριμαίας στις βόρειες ακτές της Αζοφικής Θάλασσας, προκειμένου να τους προφυλάξει από τις επιδρομές των Οθωμανών. Αυτοί εγκαταστάθηκαν σε διάφορα χωριά γύρω από το Ντονέτσκ και τη Μαριούπολη. Κατά τα έτη 1828-1856 εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή χιλιάδες Έλληνες. Από το 1810 έως το 1873 η Μαριούπολη με τα γύρω ελληνικά χωριά αποτελούσε «ελληνική διοικητική περιοχή». Μέχρι το 1859 στην περιοχή της Μαριούπολης δεν επιτρεπόταν εγκατάσταση ατόμων άλλης εθνικότητας.
Το 1937 ο Ιωσήφ Στάλιν οργάνωσε εκκαθαρίσεις εναντίον των Ελλήνων με αποτέλεσμα 30.000 Έλληνες να μεταφερθούν σε Γκουλάγκ της Σιβηρίας. Εξαιτίας της μεγάλης καταπίεσης του ελληνικού πληθυσμού πολλοί Έλληνες της περιοχής αναγκάστηκαν να δηλώσουν ότι ανήκουν στη ρωσική ή στην ουκρανική εθνότητα.
Σύμφωνα με απογραφή του 1989 στην περιοχή της Αζοφικής θάλασσας, κατοικούσαν 104.091 Έλληνες, αλλά στην πραγματικότητα είναι περισσότεροι, αν λάβουμε υπόψη και αυτούς, που στο παρελθόν είχαν αναγκαστεί να εμφανίζονται είτε ως Ρωσικής καταγωγής είτε ως Ουκρανικής καταγωγής. Οι Έλληνες της Μαριούπολης μιλούν μία ιδιαίτερη ελληνική διάλεκτο του Εύξεινου Πόντου, τα Μαριουπολίτικα.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχουν απομείνει 91.500 Έλληνες, η πλειονότητά τους στην περιφέρεια Ντονέτσκ.
Εικόνες
Ελληνικά μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ουκρανία
Παραπομπές
Ουκρανια Κατηγορία:Πόντος
Εθνική Οδός 75
Η Εθνική Οδός 75 (ΕΟ75) είναι εθνική οδός στο νησί της Χίου. Συνδέει την Καλλιμασιά με τα Καρδάμυλα μέσω της πόλης της Χίου. Κατά τη διαδρομή της εθνικής οδού μπορεί κάποιος να επισκευτεί:
75 Κατηγορία:Χίος
Lincoln LS
To Lincoln LS ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Lincoln, από τις αρχές του 1999 έως τις 3 Απριλίου 2006. Συνολικά παρήχθησαν 262.900 αντίτυπα σειράς LS. Ήταν το πρώτο μοντέλο της Lincoln στην κατηγορία των μεσαίων πολυτελών σπορ πισωκίνητων σεντάν, έχοντας έτσι ως βασικό στόχο να προσελκύσει ένα πιο νεανικό κοινό στην εταιρεία. Αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο του 2005 από το Lincoln Zephyr.
Συγγενικά μοντέλα
thumb|left|Το ταμπλό ενός Lincoln LS του 2002. thumb|left|Lincoln LS V8 του 2000 - 2002 στον [[Καναδάς|Καναδά.]]
Το μοντέλο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ τον Ιούνιο του 1999 και βασιζόταν στην πλατφόρμα της μητρικής Ford με τον κωδικό DEW98, με αποτέλεσμα να μοιράζεται το σασί με την Jaguar S-Type και το Ford Thunderbird 11ης γενιάς, του 2001 - 2005 (καθώς τότε, εκτός από την Lincoln, ανήκε επίσης και η Jaguar στον Όμιλο της Ford). Αντίθετα με την ρετρό αισθητική των δύο αυτών μοντέλων, ωστόσο, το Lincoln LS είχε εντελώς διαφορετική εξωτερική εμφάνιση από αυτά, τυπική της τότε αισθητικής όλων των μοντέλων της Lincoln, με αποτέλεσμα ο εξωτερικός παρατηρητής να μην μπορεί να αντιληφθεί την συγγένεια με την πρώτη ματιά. Από την άλλη, το ταμπλό ο πίνακας οργάνων και το τιμόνι (που μπορούσε προαιρετικά να παραγγελθεί με ξύλο στη στεφάνη) του LS είχαν εμφανείς ομοιότητες με αυτά της Jaguar S-Type. Κατά τα έτη παραγωγής του, ήταν το εισαγωγικό σεντάν στην παλέτα της Lincoln, αν και το μήκος του πλησίαζε τα 5 μέτρα.
Για την ακρίβεια, το Lincoln LS σχεδιάστηκε από τον Γερμανό Helmuth Schrader το 1995 με σκοπό τους υποψήφιους αγοραστές μικρότερων ηλικιών, που συνήθως επέλεγαν μεσαία σεντάν της BMW και της Mercedes-Benz. Με τη διεύρυνση αυτή, κατάφερε να επεκταθεί σε νέες ομάδες πληθυσμού, εκτός από αυτές που απευθυνόταν παραδοσιακά η εταιρεία, επιτυγχάνοντας για πρώτη φορά να σπάσει το αρνητικό ίματζ της Lincoln ως «το αυτοκίνητο των συνταξιούχων» που είχε έως τότε, κυρίως λόγω του εξαιρετικά υψηλού μέσου όρου ηλικίας των αγοραστών του τεράστιου σεντάν Lincoln Town Car.
Πωλήσεις στις ΗΠΑ
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα LS
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Βελιγράδι)
Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Музеј савремене уметности) είναι μουσείο τέχνης, που βρίσκεται στο Βελιγράδι της Σερβίας. Ιδρύθηκε το 1958 ως Μοντέρνα Πινακοθήκη, καθιστώντας το ένα από τα πρώτα μουσεία αυτού του τύπου στον κόσμο. Μεταφέρθηκε στο σημερινό κτήριο στη γειτονιά Ούστσε του Νέου Βελιγραδίου το 1965. Το κτήριο είναι ένα αριστούργημα των αρχιτεκτόνων Ιβάν Άντιτς και Ιβάνκα Ρασπόποβιτς, μια βραχύβια αλλά εξαιρετικά επιτυχημένη συνεργασία, η οποία παρήγαγε επίσης το Μουσείο της 21ης Οκτωβρίου στο Πάρκο Μνήμης Σουμαρίτσε στο Κραγκούγιεβατς. Η συλλογή περιέχει περισσότερα από 35.000 έργα τέχνης.
Το μουσείο συλλέγει και εκθέτει έργα τέχνης, που παράγονται από το 1900 στη Σερβία και τη Γιουγκοσλαβία. Διοργανώνει επίσης διεθνείς εκθέσεις μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης.
Το μουσείο έκλεισε για ανακαίνιση μεταξύ 2007 και 2017. Μετά την αλλαγή αρκετών καταληκτικών ημερομηνιών, το μουσείο άνοιξε εκ νέου για τους επισκέπτες στις 20 Οκτωβρίου 2017.
Κατασκευή
Το κτήριο του μουσείου βρίσκεται κοντά στη συμβολή των ποταμών Σάβα και Δούναβη, στο πάρκο Ούστσε του δήμου Νέο Βελιγράδι. Σχεδιάστηκε από τους Ιβάν Άντιτς και Ιβάνκα Ρασπόποβιτς το 1960, με την κατασκευή να ξεκινά εκείνο το έτος και να συνεχίζεται μέχρι το 1965. Οι αρχιτέκτονες έλαβαν το βραβείο Οκτωβρίου από την Πόλη του Βελιγραδίου στις 20 Οκτωβρίου 1965, την ίδια ημέρα που το μουσείο άνοιξε στο κοινό.
Λόγω του σχήματος, της αρχιτεκτονικής και της θέσης του, έχει περιγραφεί ως «κρύσταλλος στη συμβολή» ή «(αρχιτεκτονικό) κόσμημα».
Ανακαίνιση 2007-2017
Όταν οι συνομιλίες για την ανακαίνιση ξεκίνησαν για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 2000, και οι δύο αρχικοί αρχιτέκτονες ήταν ακόμα ζωντανοί. Ωστόσο, ο Άντιτς πέθανε το 2005 και η Ρασπόποβιτς το 2015. Η ανακατασκευή ξεκίνησε το 2007, αλλά συνεχίστηκε για μια δεκαετία, για πολλούς λόγους. Μετά από 10 χρόνια ανακαίνισης, το μουσείο άνοιξε εκ νέου στο κοινό στις 20 Οκτωβρίου 2017, κατά την επέτειο του πρώτου μουσείου, που άνοιξε 52 χρόνια νωρίτερα. Όλο το κτήριο ανακαινίστηκε και αναβαθμίστηκε ώστε να πληροί τα ισχύοντα πρότυπα μουσείων. Ανακατασκευάστηκε επίσης το πάρκο που περιβάλλει το κτήριο του μουσείου. Η πρώτη έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο πρόσφατα ανακαινισμένο μουσείο ήταν το «Sequences» του Ντέγιαν Σρετένοβιτς.
Ο διαμερισμός του χώρου και οι εργασίες με το σκυρόδεμα που έγιναν στην περιοχή του πάρκου επικρίθηκαν επίσης όπως και η φαινομενική βιασύνη στα τελευταία στάδια, για να ολοκληρωθεί η ανακατασκευή γρήγορα. Η πρώτη εταιρεία που επιλέχθηκε να κάνει τις οικοδομικές εργασίες ήταν η "Montera". Πληρώθηκε πλήρως για τη δουλειά, αλλά χρεοκόπησε αφήνοντας την ανακαίνιση ημιτελή για χρόνια. Κατά τη διάρκεια της επόμενης δημόσιας υποβολής προσφορών το 2014, με στόχο συγκεκριμένα την επανατοποθέτηση της οροφής, επιλέχθηκε η εταιρεία «Jedinstvo» από το Ούζιτσε. Η ακόλουθη υποβολή προσφορών, η οποία κάλυψε το υπόλοιπο έργο, απέτυχε. Η "Jedinstvo" υπέβαλε ξανά αίτηση και επιλέχθηκε από το μουσείο, παρόλο που είχε την υψηλότερη προσφορά. Το Υπουργείο Πολιτισμού, με επικεφαλής τον Ιβάν Τασόβατς εκείνη την εποχή, επέμεινε ότι θα έπρεπε να επιλεγεί ο χαμηλότερος πλειοδότης, ο οποίος ήταν η «Modulor», μία εταιρεία της Ζέμουν. Ως αποτέλεσμα, ο διευθυντής του μουσείου, Γιόβαν Ντεσπότοβιτς, απολύθηκε και η εταιρεία «Termoinženjering» επελέγη στην επόμενη προσφορά. Τελείωσαν ολόκληρη την ανακατασκευή, ανακαινίζοντας τη στέγη για δεύτερη φορά. Ωστόσο, ήδη τον Ιούλιο του 2018, η ανακατασκευασμένη στέγη άρχισε να έχει διαρροή, όταν έβρεχε.
Τμήματα
Η συλλογή άρχισε να σχηματίζεται το 1958. Από το 2018 εκτίθενται 8.000 πίνακες και γλυπτά.
Το μουσείο διαθέτει διάφορα τμήματα και συλλογές:
Τμήματα:
Το μουσείο λειτουργεί επίσης το σαλόνι του MoCAB (άνοιξε το 1961), που βρίσκεται στην παλιά πόλη του Βελιγραδίου.
Σύμφωνα με τους επιμελητές, τα πιο δημοφιλή εκθέματα μετά το άνοιγμα του 2017 περιλαμβάνουν τη ζωγραφική "Στο μαύρο χωράφι" του Μπόρα Ιλιόβσκι (Bora Iljovski), γλυπτές μπάλες "L-50" του Ιβάν Κόζαριτς, γλυπτική "Φωτεινά σχήματα" του Βοτζίν Μπάκιτς και η εγκατάσταση «Σύντροφος Τίτο», η λευκή βιολέτα (μας)" του Ντούσαν Οτάσεβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέο Βελιγράδι Κατηγορία:Μουσεία μοντέρνας τέχνης
Δόλος Κύπρου
Ακρωτήριο της ΝΑ ακτής της Κύπρου. Το ακρωτήριο Δόλος αποτελεί το ΒΑ κέρας του κόλπου της Λεμεσσού "Ακρωτήρι" και που απέχει από μεν των ερειπίων της αρχαίας Αμαθούντος 11 χλμ, από δε του ακρωτηρίου Κάβο Γάτα 14 μίλια.
Δ
Κατηγορία:Επαρχία Λεμεσού
Δήμος Βίνιτσα
Ο Δήμος Βίνιτσα (Виница ) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Βίνιτσα ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Βίνιτσα.
Γεωγραφία
Ο δήμος συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Βέκκιος
Ο όρος βέκκιος, βέκκια, βέκκιο, και στα τρία γένη, (πληθυντικός τα βέκκια) είναι κοινός ναυτικός φραγκολεβαντίνικος όρος κυρίως τοπωνυμιών, που προέρχεται από τη ιταλική γλώσσα και σημαίνει παλαιός, παλαιά και παλαιό αντίστοιχα.
Με το όνομα Βέκκια αναφέρεται μια παράδοξη νησίδα της Αδριατικής, στο μέσο της συστάδας Τρεμίτι (που πρόκειται για τις αρχαίες Διομήδειες), της οποίας το ύψος της είναι σχεδόν «εν χρω» με την επιφάνεια της ηρεμούσας θάλασσας. Επίσης με το ίδιο όνομα είναι γνωστό ένα αγκυροβόλιο στον όρμο του Τάραντα, που ονομάστηκε έτσι από αρχαίο ελληνικό πύργο που υπήρχε εκεί.
Η βέκκια, απαντάται και ως συνθετικό ονόματος ή προσδιοριστικό επίθετο όπως π.χ. η «Φορτέντζα Βέκκια», που αφορά την παλαιά ακρόπολη της Κέρκυρας, ή η ονομαστή «"Πόντε Βέκκια» (παλαιά γέφυρα) στη Φλωρεντία.
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία
Λιουβιγότο
Η Λιουβιγκότο, Liuvigoto, (7ος αιώνας – άκμασε το 693) έγινε βασίλισσα των Βησιγότθων με τον γάμο της με τον βασιλιά Έρβιγ (680–687).
Βιογραφία
Το 683 ο σύζυγός της προσπάθησε να εξασφαλίσει μία μεταρρύθμιση, κατά την οποία ο εκ νέου γάμος μίας χήρας μετά το θάνατο ενός βασιλιά απαγορεύτηκε ως μοιχεία, προκειμένου να αποτρέψει το έθιμο των σφετεριστών να νυμφεύονται τις χήρες των προκατόχων τους, για να νομιμοποιήσουν την κυριαρχία τους.
Στη Σύνοδο της Σαραγόσα του 691, μία από τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις ήταν να αναγκαστεί η χήρα ενός βασιλιά να εισέλθει σε ένα μοναστήρι μετά το τέλος τού συζύγου της, το οποίο μπορεί να επηρεαστεί από τη δραστηριότητά της. Το 691 της ζητήθηκε να συμμετάσχει στην εξέγερση του Σισέβερτ εναντίον του βασιλιά. Στη ΙΣΤ΄ Σύνοδο τού Τολέδου του 693, ως συνωμότες ονομάστηκαν οι Λιουβιγοτόνα, Φρογέλιους, Θεοδέμιρ, Λουβιλάνα και Θέκλα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βισιγοθικές βασίλισσες
Κώστας Αγαπητίδης
Ο Κώστας Αγαπητίδης (1926-2020), του Ιωάννη και της Δικαίας, ήταν Έλληνας οικονομολόγος, λογοτέχνης και πολιτικός. Διετέλεσε Νομάρχης τη δεκαετία του ' 60.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Σύμη της Δωδεκανήσου. Σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθησε καριέρα στον τραπεζικό τομέα και μεταξύ άλλων ήταν διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Παραγωγικότητας και της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας. Επίσης, ήταν υπεύθυνος της εφημερίδας "Συμαϊκό Βήμα". Από το 1965 ως το 1967 διατέλεσε Νομάρχης Χίου. Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών στις 5 Οκτωβρίου 2020 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό του Παλαιού Φαλήρου.
Συγγραφέας
Ήταν βαθύς γνώστης της δωδεκανησιακής βιβλιογραφίας και συνέγραψε πολλά άρθρα, κριτικές και μελέτες για τον πολιτισμό των Δωδεκανήσων. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ιδρύματος και του Κοινωνικού Συλλόγου Συμαίων ‘"Ο Πανορμίτης", μέλος του Δ.Σ. της Δωδεκανησιακής Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας (ΔΙΛΕ) και της Επιτροπής Βραβείων Μοσκόβη του Δήμου Αθηναίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νομάρχες Χίου
Στρατής Παπαστρατής
Ο Στρατής Παπαστρατής (1914-1996) του Θρασύβουλου και της Ισμήνης, ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από το Αυλωνάρι Ευβοίας και ήταν γιος του Θρασύβουλου Παπαστρατή. Αποφοίτησε από την νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία, ενώ ήταν εκδότης της εφημερίδας "Η Χαλκίς".
Στην περίοδο της στρατιωτικής χούντας υπέστη διώξεις και υπερασπίστηκε πλήθος πολιτών και συνδικαλιστών, οι οποίοι διώκονταν για τα φρονήματά τους. Εξελέγη βουλευτής Εύβοιας με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις στις βουλευτικές εκλογές του 1974 με 9.375 ψήφους. Με την ίδια παράταξη, μετονομασθείσα σε ΕΔΗΚ, ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 1977.
Ο Στρατής Παπαστρατής απεβίωσε στην Έξω Παναγίτσα της Χαλκίδας σε ηλικία 82 ετών στις 29 Δεκεμβρίου 1996 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου παρουσία πλήθους Χαλκιδέων. Κατέλιπε την κόρη του, Ισμήνη. Η σύζυγός του, Κατίνα Αστέρη, απεβίωσε το 1983.
Αδερφός του είναι ο επίσης διατελέσας βουλευτής, Ορέστης Παπαστρατής.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας
Δόλος
Δόλος στο Δίκαιο ονομάζεται η τέλεση άδικης πράξης με πρόθεση ή τουλάχιστον αποδοχή του κακού που μπορεί να προκληθεί. Έχει εφαρμογή και και σε όλες τις "πολιτικές" περιπτώσεις (πχ. εμπορικό δίκαιο, δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας, εργατικό δίκαιο, Αστικό Δίκαιο και άλλους κλάδους Δικαίου) και στο Ποινικό Δίκαιο (που δεν αποτελείται μόνο από τον Ποινικό Κώδικα). Είναι στοιχείο της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος ή οποιασδήποτε άλλης άδικης πράξης, που λέγεται αδικοπραξία (που δεν είναι έγκλημα) και από την ύπαρξή του εξαρτάται η καταδίκη και η βαρύτητά της. Στην πράξη, αν πρόκειται για ποινικό αδίκημα, από τον δόλο (ή την αμέλεια, σε αντιδιαστολή) εξαρτάται πόσο καιρό θα μπει κάποιος στη φυλακή, κι αν πρόκειται για οποιαδήποτε άλλη αδικοπραξία, πόσα χρήματα θα καταδικαστεί να πληρώσει ως αποζημίωση. Σημ: όποτε υπάρχει ποινικό αδίκημα υπάρχει και αδικοπραξία, επομένως ο δράστης εγκλήματος θα καταδικαστεί στα ποινικά Δικαστήρια σε φυλάκιση ή κάθειρξη (που σημαίνει φυλάκιση πάνω από 5 χρόνια) και θα καταδικαστεί και στα πολιτικά Δικαστήρια σε αποζημίωση. Η πιο γνωστή μορφή αδικοπραξίας προβλέπεται στο άρθρο 914 του Αστικού Κώδικα.
Ολόκληρο το δίκαιο περιρρέεται από την υποκειμενική υπόσταση που αλλιώς λέγεται "υπαιτιότητα". Δεν υπάρχει ποινικό αδίκημα (κανένα απολύτως) όταν δεν υπάρχει υπαιτιότητα και δεν υπάρχει γενικά αδικοπραξία χωρίς αυτήν, με εξαίρεση πολύ σπάνιες και ελάχιστες διατάξεις όπου η ευθύνη κάποιου προς αποζημίωση είναι η λεγόμενη "αντικειμενική", που είναι αμελητέες. Υπαιτιότητα σημαίνει ότι κάποιος είναι "υπαίτιος", με απλά λόγια "φταίει".
Πριν συνεχίσει η ανάλυση, καλό είναι να αναλύσουμε περισσότερο τι σημαίνει υποκειμενική υπόσταση (δηλαδή υπαιτιότητα), αφού αναφέρεται ήδη στην αρχή. Για να υπάρχει αδίκημα (ποινικό, δηλαδή έγκλημα, ή άλλου είδους αδίκημα που δεν είναι έγκλημα αλλά αδικοπραξία), πρέπει να υπάρχει πάντα 1) η υποκειμενική υπόσταση και 2) η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος. Χωρίς αυτά τα δύο δεν υπάρχει άδικη πράξη. Αντικειμενική υπόσταση είναι τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την άδικη πράξη. Για παράδειγμα, σε περίπτωση εκβίασης, ο νόμος ορίζει ότι αυτή υπάρχει όταν ζητούνται χρήματα (ή οτιδήποτε άλλο που αποτιμάται σε χρήμα, "περιουσιακό όφελος"), επίσης τα χρήματα αυτά να μην τα δικαιούται αυτός που εκβιάζει (παράνομο όφελος), επίσης για να τα πάρει χρησιμοποιεί βία ή απειλή (στην παραπομπή βλ. απόφαση Αρείου Πάγου, η πρώτη παράγραφος τα γράφει όλα). Αν δεν υπάρχει έστω ένα από τα τρία αυτά (πχ. τα χρήματα τα δικαιούται, ή δεν ζητά χρήματα αλλά οτιδήποτε άλλο, ή δεν απειλεί), δεν υπάρχει εκβίαση. Έτσι, ο λεγόμενος "εκβιασμός" (που δεν συμπίπτει με την "εκβίαση" του ποινικού δικαίου) ότι "αν δεν σταματήσει κάποια γυναίκα να ζητά διαζύγιο ο σύζυγος θα τη σκοτώσει", δεν είναι εκβίαση (είναι μόνο απειλή, που για να υπάρχει πρέπει να προκάλεσε φόβο ). Η υποκειμενική υπόσταση, υπαιτιότητα, άδικης πράξης αποτελείται από 1) το λεγόμενο "βουλητικό στοιχείο" που σημαίνει τι ήθελε ή δεν ήθελε ο υπαίτιος, αν το ήθελε καν, αν δεν το ήθελε τι έκανε για να το αποτρέψει, κλπ., και 2) το "γνωστικό στοιχείο" που σημαίνει τι γνώριζε, πχ. "ο πυροβολισμός με όπλο μπορεί να σκοτώσει", "η βόμβα σκοτώνει σίγουρα", "τα χρήματα που ζητώ δεν μου οφείλονται".
Υπάρχουν δύο μόνο κατηγορίες υπαιτιότητας, ο δόλος και η αμέλεια. Η διαφορά μεταξύ τους είναι 1) τι γνώριζε κάποιος (το "γνωστικό στοιχείο", από τη λέξη "γνωρίζω") και 2) τι ήθελε κάποιος ("βουλητικό στοιχείο", από τη λέξη "βούληση" ή "θέληση"), "τι θέλει να κάνει".
Ο δόλος (όπως και η αμέλεια) αποτελείται από αυτά τα δύο στοιχεία, ανεξάρτητα από την άδικη πράξη, το γνωστικό και το βουλητικό που πάντα συνδυάζονται.
Υπάρχουν τρία είδη δόλου. Το γνωστικό στοιχείο είναι σχεδόν ίδιο, είτε κάποιος ξέρει ότι θα συμβεί το κακό, είτε κάποιος ξέρει ότι είναι ενδεχόμενο να γίνει το κακό, και το βουλητικό επίσης σχεδόν ίδιο, κάποιος θέλει να κάνει κακό, ή το αποδέχεται αν συμβεί, δηλαδή "αν γίνει το κακό, δεν τον νοιάζει, ας γίνει". Για εύκολη κατανόηση, θα μιλάμε για εγκλήματα, όπως ανθρωποκτονία, μην ξεχνάμε όμως ότι τα παρακάτω εφαρμόζονται σε όλες τις αδικοπραξίες.
Όταν δεν υπάρχει ενδεχόμενος δόλος, υπάρχει (ενδεχομένως) αμέλεια. Αν ο δράστης γνώριζε ότι με την πράξη του είναι ενδεχόμενο να επέλθει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, αλλά ούτε το ήθελε ούτε πίστευε ότι θα επέλθει (δεν ήλπιζε, το πίστευε) υπάρχει αμέλεια, που στην περίπτωση αυτή λέγεται ενσυνείδητη. Αμέλεια σημαίνει ουσιαστικά "απροσεξία", ο δράστης δεν έδειξε τη δέουσα σύνεση που όφειλε να έχει. Ασυνείδητη αμέλεια υπάρχει όταν κάποιος δεν ήξερε ότι μπορεί να επέλθει το ζημιογόνο αποτέλεσμα, όφειλε όμως να γνωρίζει.
Πρίγκιπας Εδουάρδος, Δούκας του Κεντ και του Στράθερν
Ο Εδουάρδος (Edward, 2 Νοεμβρίου 1767 - 23 Ιανουαρίου 1820) από τον Οίκο των Βέττιν-Αννοβέρου ήταν Δούκας του Κεντ και του Στράθερν. Ήταν ο πατέρας της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Βιογραφία
Ο Εδουάρδος Αύγουστος ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου.
Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1767, τέταρτος στη γραμμή διαδοχής για το βρετανικό θρόνο. Βαπτίστηκε στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου έτους με αναδόχους τον θείο του Κάρολο του Μέκλενμπουργκ-Στρέλιτς, τη θεία του Αυγούστα της Μ. Βρετανίας, τον σύζυγό της Κάρολο Γουλιέλμο Φερδινάνδο του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και τη μεγάλη θεία του Μαίρη πριγκίπισσα της Μ. Βρετανίας.
Ο Πρίγκιπας Εδουάρδος ονομάστηκε Δούκας του Κεντ και του Στράθερν και Κόμης του Δουβλίνου στις 23 Απριλίου 1799 και, λίγες εβδομάδες αργότερα, διορίστηκε ως στρατηγός και διοικητής βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Βόρεια Αμερική. Στις 23 Μαρτίου 1802 διορίστηκε Κυβερνήτης του Γιβραλτάρ, θέση που διατήρησε μέχρι το θάνατό του. Τον Σεπτέμβριο του 1805 πήρε τον βαθμό του στρατάρχη.
Ήταν το πρώτο μέλος της βασιλικής οικογένειας που έζησε στη Βόρεια Αμερική ένα σημαντικό μέρος της ζωής του (1791-1800) και, το 1794, ο πρώτος πρίγκιπας που εισήλθε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την ανεξαρτησία τους. Στις 27 Ιουνίου 1792 ο Εδουάρδος χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο "Καναδός", για να καταστείλει μια εξέγερση μεταξύ Γάλλων και Άγγλων στο Τσάρλσμπουργκ.
Απεβίωσε στις 23 Ιανουαρίου 1820 από πνευμονία στο Γούλμπρουκ Κότατζ του Σίντμουθ και ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου. Έξι ημέρες μετά το θάνατό του, πέθανε ο πατέρας του Γεώργιος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1818 τη Βικτωρία των Βέττιν, κόρη του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ, και είχε τέκνο:
Από την ερωμένη του Ανν Μορέ είχε τέκνο:
Πάπας Γάιος
Ο άγιος Γάιος ή Πάπας Γάιος (Papa Caio, ... - 22 Απριλίου 296) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από τις 17 Δεκεμβρίου του 283 έως τις 22 Απριλίου του 296. Η χριστιανική παράδοση τον θέλει ιθαγενή της δαλματικής πόλης Σαλόνα, σημερινό Σολίν κοντά στο Σπλιτ, γιο ενός άντρα που επίσης ονομαζόταν Γάιος, και μέλος σημαντικής οικογένειας σχετιζόμενη με τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό.
Λιγοστές λεπτομέρειες για άγιο Γάιο είναι γνωστές πέρα από τα όσα δίνονται από το Liber Pontificalis, το οποίο βασίζεται στο μυθικό μαρτύριο της Αγίας Σουζάνας για τις πληροφορίες του. Με βάση το θρύλο, ο Γάιος βάπτιζε τους άντρες και τις γυναίκες που είχαν μεταστραφεί από τον άγιο Τιβούρτιο, ο οποίος εορτάζεται μαζί με την αγία Σουζάνα, και από τον άγιο Κάστουλο. Με βάση το θρύλο ο άγιος Γάιος βρήκε καταφύγιο στις κατακόμβες της Ρώμης και βρήκε μαρτυρικό θάνατο.
Οίκος του Γάιου
Γύρω στο 280, ένας οίκος προσευχής των πρώτων Χριστιανών ιδρύθηκε στην πόλη της Αγίας Σουζάνας, ο οποίος, όπως και πολλοί από τους τόπους συγκέντρωσης των πρώτων Χριστιανών, ήταν μια οικία (domus ecclesiae). Η οικία ανήκε, με βάση τις πράξεις (acta) του δεκάτου έκτου αιώνα, σε δύο αδέρφια, το Γάιο και τον Γκαμπίνο, εξέχοντες Χριστιανούς. Ο Γάιος ίσως να ήταν ο επίσκοπος Ρώμης ή ο Γάιος ο πρεσβύτερος. Γκαμπίνος είναι το όνομα του πατέρα της αγίας Σουζάνας. Ωστόσο, πηγές αναφέρουν ότι ο Γάιος ήταν θείος της αγίας Σουζάνας.
Παποσύνη
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο παπικό αξίωμα, τα αντιχριστιανικά μέτρα αυξήθηκαν, αν και παράλληλα οικοδομούνταν νέοι ναοί και επεκτείνονταν τα ήδη υπάρχοντα κοιμητήρια. Ο Γάιος ίσως να μην μαρτύρησε: οι διωγμοί του Διοκλητιανού ενάντια στους Χριστιανούς ξεκίνησαν το 303 π.Χ., μετά το θάνατό του, και ο Διοκλητιανός δεν ήταν έντονα εχθρικός στους Χριστιανούς πριν την άνοδο του στον αυτοκρατορικό θρόνο. Σαν Πάπας, διακήρυσσε ότι πριν κάποιος ανέλθει στο αξίωμα του επισκόπου, πρώτα θα έπρεπε να γίνει θυρωρός, αναγνώστης, εξορκιστής, βοηθός ιερέα, υποδιάκονος, διάκονος, και ιερέας. Διαχώρισε επίσης τις περιοχές της Ρώμης μεταξύ των διακόνων.
Τάφος και ταφή
thumb|250px|right|Απεικόνιση του φερόμενου μαρτυρίου του αγίου Γάιου από τον [[Λορέντζο Μονακό. Αρχικά αποτέλεσε μέρος της εικόνας πίσω από την αγία τράπεζα του ναού του αγίου Γάιου στη Φλωρεντία.]] Ο Άγιος Γάιος αναφέρεται στο Depositio Episcoporum του δεκάτου τετάρτου αιώνα, όχι όμως σαν μάρτυρας: X kl maii Caii in Callisti.
Εορτασμός
Ο Άγιος Γάιος γιορτάζεται από την Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 22 Απριλίου μαζί με τον Πάπα Σωτήρα. Γιορτάζονταν μαζί στο ημερολόγιο του Τριδέντου και στις διαδοχικές εκδόσεις του Γενικού Ρωμαϊκού Ημερολογίου μέχρι το 1969, οπότε παραλείφθηκαν. Και οι δύο αναφέρονται στις 22 Απριλίου στο Ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο, τον επίσημο κατάλογο των αναγνωρισμένων αγίων. Η καταχώριση για τον άγιο Γάιο είναι η ακόλουθη: «Στη Ρώμη, στις κατακόμβες του αγίου Καλλίστου στην Άππια οδό, ο τάφος του αγίου Γάιου, Πάπα, ο οποίος, προσπαθώντας να αποφύγει το διωγμό του Διοκλητιανού, πέθανε σαν ομολογητής της πίστης.
Στην τέχνη ο άγιος Γάιο απεικονίζεται να φορά την παπική τιάρα με τον άγιο Νέρεο. Γιορτάζεται στη Δαλματία και στη Βενετία. Στη Φλωρεντία, η εκκλησία του αγίου Γάιου στην οδό Σενέσε ήταν αφιερωμένη σε αυτόν. Το 2003, τέθηκαν σε εφαρμογή σχέδια μετατροπής της σε χώρο στέγασης του τοπικού συμβουλίου.
Μίλος Φόρμαν
Ο Ζαν Τόμας Φόρμαν (Jan Tomáš Forman, 18 Φεβρουαρίου 1932 -13 Απριλίου 2018), γνωστός ως Μίλος Φόρμαν (Miloš Forman), ήταν Τσέχος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και καθηγητής, ο οποίος μέχρι το 1968 ζούσε και εργαζόταν στην πρώην Τσεχοσλοβακία. Δύο από τις ταινίες του, Στη Φωλιά του Κούκου και Αμαντέους είναι από τις πλέον σημαντικές στην ιστορία του κινηματογράφου. Ως σκηνοθέτης, ο Φόρμαν προτάθηκε τρεις φορές για το Βραβείο Όσκαρ σκηνοθεσίας και το κέρδισε τις δύο.
Βιογραφικό
Ο Φόρμαν γεννήθηκε στο Κασλάβ της Τσεχοσλοβακίας (σημερινή Τσεχία). Η μητέρα του, Άννα, διηύθυνε ένα θερινό ξενοδοχείο. Όσο ήταν νέος, πίστευε ότι ο βιολογικός του πατέρας ήταν ο Ρούντολφ Φόρμαν, καθηγητής.
Οι γονείς του ήταν Προτεστάντες. Στην ναζιστική κατοχή, ως μέλος του αντιναζιστικού κινήματος, ο Ρούντολφ Φόρμαν συνελήφθη να διανέμει απαγορευμένα βιβλία και πέθανε στο Μπούχενβαλντ το 1944, ενώ ανακρινόταν από τους γκεστάμπο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Mittelbau-Dora. Η μητέρα του πέθανε στο Άουσβιτς το 1943. Ο Φόρμαν ανέφερε ότι δεν κατανόησε πλήρως τι είχε συμβεί στους γονείς του μέχρι που είδε πλάνα των στρατοπέδων συγκέντρωσης σε ηλικία 16 ετών.
Ο Φόρμαν ανατράφηκε από δυο θείους του και από οικογενειακούς φίλους. Ο μεγαλύτερος κατά 12 χρόνια αδερφός του, Πάβελ Φόρμαν, ζωγράφος, μετανάστευσε στην Αυστραλία μετά την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Ο Φόρμαν ανακάλυψε αργότερα ότι ο βιολογικός του πατέρας ήταν στην πραγματικότητα ένας Εβραίος αρχιτέκτονας, ο Otto Kohn, επιζώντας του Ολοκαυτώματος. Ο Φόρμαν είχε ετεροθαλή αδερφό τον μαθηματικό Joseph Kohn.
Στα νιάτα του, ο Φόρμαν ήθελε να γίνει θεατρικός παραγωγός. Μετά τον πόλεμο φοίτησε στο δημόσιο σχολείο King George στην λουτρόπολη Ποντεμπράντι, όπου είχε συμμαθητές τον Βάτσλαβ Χάβελ, τους αδερφούς Μασίν και τους κινηματογραφιστές Ivan Passer και Jerzy Skolimowski. Αργότερα σπούδασε σεναριογραφία στην Ακαδημία Εφαρμοσμένων Τεχνών της Πράγας.
Ήταν συνεργάτης του Alfred Radok, δημιουργού της Laterna Magika. Κατά την εισβολή της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το καλοκαίρι του 1968, εγκατέλειψε την Ευρώπη για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Καριέρα
Ο Φόρμαν σκηνοθέτησε αρκετές τσέχικες κωμωδίες στην Τσεχοσλοβακία. Ωστόσο, το 1968 όταν η ΕΣΣΔ και οι σύμμαχοι της από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας εισέβαλαν στη χώρα για να τερματίσουν την Άνοιξη της Πράγας, αυτός βρισκόταν στο Παρίσι, όπου διαπραγματευόταν την παραγωγή της πρώτης του αμερικανικής ταινίας. Το τσέχικο στούντιο για το οποίο εργαζόταν τον απέλυσε, ισχυριζόταν ότι είχε φύγει από τη χώρα του παράνομα. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου αργότερα έγινε καθηγητής κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και συνδιευθυντής (με τον πρώην του δάσκαλο Φράντισεκ Ντάνιελ) του τμήματος ταινιών του Κολούμπια. Ένας από τους προστατευόμενους του ήταν ο Τζέιμς Μάνγκολντ, στον οποίο ο Φόρμαν έδωσε συμβουλές σεναριογραφίας.
Παρά τις αρχικές δυσκολίες, άρχισε να σκηνοθετεί στη νέα του πατρίδα, και γνώρισε μεγάλη επιτυχία το 1975 με την ταινία Στη Φωλιά του Κούκου (One Flew Over the Cuckoo's Nest) βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κεν Κέσεϊ, που απέσπασε πέντε Βραβεία Όσκαρ συμπεριλαμβανομένου και αυτού της σκηνοθεσίας. Το 1977, ανακηρύχθηκε επίτιμος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Άλλες επιτυχίες του ήταν οι ταινίες Αμαντέους (Amadeus), που κέρδισε οκτώ Όσκαρ, και η Υπόθεση Λάρι Φλιντ για την οποία ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ σκηνοθεσίας και κέρδισε μία χρυσή σφαίρα.