cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1017 Ζακλίν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ζακλίν εκτιμάται σε 39,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Η Ζακλίν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 52 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζακλιν
Υψηλό Ηλείας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Υψηλό (αποσαφήνιση)
Το Υψηλό είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 285 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας σε απόσταση 19 χλμ. Α. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου), 34 χλμ. Α. από τον Πύργο και 2,5 χλμ. ΝΔ. από το Βασιλάκι. Η παλιά του ονομασία από την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι Λαγάτουρα και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πίσσης. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Υψηλόν. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Βασιλάκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Βασιλακίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 92 κατοίκους.
Ελικίστρα Αχαΐας
Η Ελικίστρα (εναλλακτικά: Ελικύστρα) είναι οικισμός της Αχαΐας και αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Πατρέων. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 η Ελεκίστρα είχε μόνιμο πληθυσμό 275 κατοίκους, ενώ η ομώνυμη τοπική κοινότητα είχε πληθυσμό 1.538 μόνιμους κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Ελένη (μυθολογία)
Η Ελένη (Ἑλένη), αποκαλούμενη Ωραία Ελένη στη νεοελληνική γλώσσα και ευειδής στην Ιλιάδα του Ομήρου, περίφημη για την ομορφιά της, αποτελεί το πλέον διλημματικό πρόσωπο (αθωότητας ή ενοχής) στην ελληνική μυθολογία. Ήταν κόρη του Δία ή του Τυνδάρεω και της Λήδας και σύζυγος του Μενέλαου, του βασιλέα της Σπάρτης. Η "αρπαγή" της από τον Πάρι και η μεταφορά της στην Τροία έγινε αφορμή, σύμφωνα με την Ιλιάδα, του μακροβιότερου πολέμου όλης της αρχαιότητας, του δεκαετούς Τρωικού Πολέμου, έχοντας προηγουμένως συνεγείρει όλα τα αρχαία ελληνικά βασίλεια κατά της Τροίας. Η δε παρουσία της στην αρχαία ελληνική γραμματεία κρίνεται πυκνή αλλά και σημαδιακή, όχι μόνο στα ομηρικά έπη, αλλά και στη λυρική και χορική ποίηση, στο αττικό δράμα, στη ρητορική και την ιστοριογραφία.αριστερά|μικρογραφία|467x467εσ|Η Ελένη μαζί με τον Πάρι. Πίνακας του [[Ζακ-Λουί Νταβίντ. ]]
Προ-ομηρική Ελένη - θεότητα
Ο Όμηρος την ονομάζει κόρη του Δία από την επαφή του με τη Λήδα, την οποία επεσκέφθη μεταμορφωμένος σε λευκό κύκνο, φερόμενη έτσι κατά τον αυτό μύθο αδελφή εξ αίματος των Διοσκούρων Κάστορα και Πολυδεύκη. Παράλληλα όμως ο Όμηρος τη θεωρεί κόρη του μυθικού ήρωα του Άργους Τυνδάρεω και της Λήδας και συνεπώς αδελφή της Κλυταιμνήστρας, της Τιμάνδρας, καθώς και του Κάστορα και Πολυδεύκη, οι αποκαλούμενοι στον μύθο αυτόν "Τυνδαρίδες", προσδίδοντάς έτσι ηρωική καταγωγή από Σπάρτη και το ευρύτερο Άργος. Σημειώνεται ότι ο από Τυνδάρεω μύθος γέννησης της Ελένης φέρεται να είναι πολύ αρχαιότερος από εκείνον τον από Διός γέννησης.
Ο από Τυνδάρεω μύθος γέννησης
Ο Τυνδάρεως είναι απόγονος του μυθικού αυτόχθονα πρώτου βασιλέως της Λακωνίας, του Λέλεγα Συγκεκριμένα, ο Λέλεγας, ενωθείς με τη Ναϊάδα Κλεοχάρεια, έγινε πατέρας του Ευρώτα, του οποίου η κόρη Σπάρτη παντρεύτηκε τον Λακεδαίμονα, τον γιο του Δία και της νύμφης Ταϋγέτης. Από την ένωση αυτή γεννήθηκαν ο Αμύκλας (επώνυμος ήρωας λακωνικών πόλεων) ο Υάκινθος και ο Κυνόρτας. Γιος του τελευταίου ήταν ο Περιήρης που νυμφεύθηκε τη Γοργοφόνη, κόρη του Αργείου ήρωα Περσέα και της Ανδρομέδας, με την οποία και απέκτησε πολλά παιδιά, τον φονευθέντα από τον Ηρακλή Ιπποκόωντα, τον Ικάριο (πατέρα της Πηνελόπης), τον Τυνδάρεω, τον Αφαρέα και τον Λεύκιππον, εκ των οποίων οι τρεις τελευταίοι, είτε αυτοπροσώπως με τα έργα τους, είτε με τα τέκνα τους, κυριάρχησαν στους λακωνικούς μύθους κατά την τελευταία προ-ομηρική εποχή ή εποχή των ηρώων βασιλέων.
Ο Τυνδάρεως, μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε βασιλεύς της Σπάρτης, πλην όμως ο ετεροθαλής αδελφός του Ιπποκόων κατάφερε με τους 12 γιους του να τον ανατρέψει και να καταλάβει την εξουσία. Τότε ο Τυνδάρεως καταφεύγοντας μαζί με τον αδελφό του Ικάριο στο ανάκτορο του Θέστιου (βασιλέα της Αιτωλίας) και βοηθώντας τον σε επιχειρήσεις κατά των γύρω εχθρών του, ζήτησε τη βοήθειά του καθώς και πολλών άλλων επιφανών ηρώων και βασιλέων της εποχής, μεταξύ των οποίων του Ηρακλή και του Κηφέα (βασιλέα της Τεγέας), στην αποκατάστασή του στο θρόνο της Σπάρτης. Πράγματι αυτοί προσέτρεξαν νικηφόρα και ο Τυνδάρεως ανέλαβε πάλι βασιλεύς, ενώ ο Θέστιος του πρόσφερε για σύζυγο την πανέμορφη κόρη του, τη Λήδα. Ο Τυνδάρεως μετά της Λήδας απέκτησε επτά παιδιά, πέντε κόρες, τη Φοίβη, τη Φιλονόη, την Τιμάνδρα, την Κλυταιμνήστρα και την Ελένη καθώς και δύο γιους, τους διδύμους Κάστορα και Πολυδεύκη, (εθνικοί ήρωες της Λακωνίας).
Μύθος της γέννησης από τον Δία
Ο εν λόγω μύθος, μεταγενέστερος του προηγουμένου, διαφέρει μόνο ως προς την πατρότητα τόσο του Κάστορα και Πολυδεύκη, καλούμενοι πλέον Διόσκουροι αντί Τυνδαρίδες, καθώς και της πανέμορφης Ελένης. Η αντικατάσταση μόνο της πατρότητας των προσώπων αυτών μπορεί να ερμηνευτεί είτε από την επιθυμία των Λακώνων να αποδώσουν θεϊκή καταγωγή στους αυτόχθονες ήρωές τους, είτε το λίαν πιθανότερο ότι ο Δίας είναι ταυτόσημος με τον Τυνδάρεω, του οποίου το όνομα αποτελούσε αρχικά προσωνυμία του Δία του Ταϋγέτη, που ακολούθως υποβιβάστηκε σε δευτερεύοντα τοπικό ήρωα μετά τη δωρική κατάκτηση της ευρύτερης περιοχής της νότιας Πελοποννήσου. Λαμβάνοντας όμως υπόψη ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα ταυτίστηκαν με ουράνια σώματα και λαμπρά φαινόμενα της φύσης, ένεκα παρατηρήσεων, δεν θα μπορούσε να δοθεί άλλη παρουσία αυτών εκτός από την από Διός γέννηση, απολαμβάνοντας έτσι θεϊκές τιμές.
Πριν όμως διαμορφωθεί πλήρως αυτός ο μύθος υπήρξε ένας μεταβατικός που αφορούσε μόνο τον Πολυδεύκη προκειμένου να ερμηνευτούν οι εξ αντιθέτου διαδοχικές εμφανίσεις των ταυτόσημων με αυτόν και τον Κάστορα ουρανίων σωμάτων. Κατά τον μονομερή αυτόν μύθο η Θεστιάδα Λήδα συνευρέθη την ίδια νύκτα με τον σύζυγό της Τυνδάρεω και τον κυρίαρχο του ουρανού Δία. Από τη συνεύρεση αυτή ο μεν Κάστορας φέρεται γιος του Τυνδάρεω, συνεπώς θνητός υποκείμενος σε γήρας και θάνατο, ενώ ο Πολυδεύκης γιος του Δία που τυγχάνει αθάνατος. Η ζωή που απολαμβάνουν έκαστος "διαδοχικά" όπως θα ερμηνευτεί παρακάτω βασίστηκε στην εξαίρετη αφοσίωση του αθάνατου Πολυδεύκη προς τον θνητό αδελφό του Κάστορα την τύχη του οποίου θέλησε να συμμεριστεί. thumb|"Η Λήδα και ο κύκνος". Πίνακας του Φρανσουά-Εντουάρ Πικώ.|342x342εσ Ο βασικός μύθος κατά τον οποίο ο Δίας καθίσταται πατέρας των Διοσκούρων και της Ελένης συνοδεύεται από θαυμάσια περιστατικά, μέρη των οποίων απαντώνται και σε ξένες μυθολογίες. Συγκεκριμένα η κύρια επουράνια δύναμη, ο Δίας, προκειμένου να κατακτήσει την όμορφη Λήδα μεταμορφώνεται σε λευκό κύκνο σκηνοθετώντας καταδίωξή του από αετό που είχε μεταμορφωθεί η θεά Αφροδίτη, (ανθρωπόμορφη έννοια της ωραιότητας). Αντικρίζοντας η Λήδα τον καταδιωκόμενο λευκό κύκνο τον πήρε αμέσως στην αγκαλιά της. Από τη συνεύρεση αυτή η Λήδα γέννησε δύο αυγά όπου μετά εννέα μήνες εκκόλαψης από το ένα γεννήθηκαν οι λαμπροί Διόσκουροι και από το άλλο η πανέμορφη Ελένη, οι οποίοι και θα καταστούν φωτοβόλες θεότητες. Κατά δε την αφήγηση του Απολλόδωρου στη διάρκεια της εν λόγω συνεύρεσης της Λήδας με τον ουράνιο κύκνο αυτή είχε μεταμορφωθεί σε χήνα. Παρόμοιες μυθοπλασίες με μυθικά πτηνά (χήνα, ή πάπια, ή όρνιθα) να γεννούν χρυσά αυγά απαντώνται και σε παραδόσεις άλλων λαών. Σημειώνεται ότι παρόμοιο περιστατικό απαντάται και στην κοσμογονία των Ορφικών όπου η μελανόπτερη Νύκτα (Νυξ) γονιμοποιούμενη από τον άνεμο γέννησε ωόν από το οποίο, μετά τη συμπλήρωση του απαραίτητου χρόνου, εξήλθε ο ακτινοβόλος θεός Έρως με τις χρυσές πτέρυγες ως θεότητα διαιώνισης της ζωής.
Στον εν λόγω μύθο η Λήδα, όπως κι η Λητώ της οποίας το όνομα φέρεται ίσως ταυτόσημο με το δικό της, γίνεται η προσωποποίηση της νύκτας όταν στο τελευταίο στάδιο ξεπροβάλει προς την ανατολή ως να κατατρέχεται ο λευκός κύκνος (η λευκή απόχρωση του ουρανού κατά το λυκαυγές) όπου παίρνοντάς τον στην αγκαλιά της λίγο αργότερα γεννιούνται οι δύο αστέρες που φωτίζουν τον κόσμο καθώς και η φωτεινή τους ενέργεια (η Ελένη) που επιδρά αντίστοιχα στη φύση. μικρογραφία|Γλυπτό σε σχήμα αυγού που απεικονίζει την ένωση του κύκνου-Δία με τη Λήδα, τοποθετημένο στη νήσο Πέφνο στον Άγιο Δημήτριο [[Μάνη|Δυτικής Μάνης.]] Ως επίγειος τόπος της θαυμαστής αυτής γέννησης των Διοσκούρων και της Ελένης φέρονται είτε οι πρόποδες του εκπληκτικού, εκ της πυραμιδοειδούς κορυφής,Ταϋγέτου, είτε "εν Θεράπναις" , είτε οι Αμύκλες , είτε ακόμα πλησίον της νήσου Πέφνου στη δυτική ακτή της Λακωνίας, κατά εκδοχή του Αλκμάνου , τόπος για τον οποίο οι αρχαίοι Μεσσήνιοι διατείνονταν ότι ανήκε άλλοτε σ΄ αυτούς και αντιποιούνταν τους Διόσκουρους. Επίσης ο Λυκόφρων ο Χαλκιδεύς στο ποίημά του "Αλεξάνδρα" χαρακτηρίζει την Ελένη ως "Πεφναία", υποστηρίζοντας οτι γεννήθηκε στη νήσο Πέφνο. Ο συγκεκριμένος μύθος με τελική διαμόρφωση ότι ο Πολυδεύκης και η Ελένη είναι τέκνα του Δία, ενώ ο Κάστορας και οι έτερες κόρες της Λήδας, (Κλυταιμνήστρα, Τιμάνδρα και Φιλονόη είναι του Τυνδάρεω, συνεπώς θνητοί), είναι ο επικρατέστερος στην αρχαία ελληνική γραμματεία και κυρίως στη λυρική ποίηση αλλά και στις τέχνες. Η δε επίδραση αυτού στον αρχαίο ελληνικό κόσμο υπήρξε τόσο έντονη ώστε πολλά σημεία αυτού πέρασαν ακόμα και στις παραδόσεις που δια μέσου των αιώνων διατηρούνται ακόμα μέχρι και σήμερα. Χαρακτηριστική περίπτωση η παράδοση της βαφής των κόκκινων αυγών, (παραδοσιακό χρώμα των Λακώνων) που υπαινίσσεται τον ερχομό του εαρινού Ηλίου. Στις 22 Αυγούστου 2020 εγκαινιάστηκε από την υπουργό πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και τον καθηγητή αρχαιολογίας Πέτρο Θέμελη, ένα γλυπτό με σχήμα αυγού και απεικόνιση της ένωσης του κύκνου-Δία και της Λήδας, το οποίο τοποθετήθηκε πάνω στη νήσο Πέφνο.
Απομυθοποίηση της ωοτοκίας
Στην πραγματικότητα κανένα αξιοπερίεργο ή αφύσικο γεγονός δεν είχε συμβεί στη γέννηση της Ελένης και των δίδυμων αδελφών της των οποίων ο τοκετός φαίνεται να ήταν απόλυτα φυσιολογικός, σχετικά εύκολος αλλά και ασφαλής. Από τη σχετική περιγραφή του μύθου διαφαίνεται ότι τόσο η Ελένη όσο οι αδελφοί της, ή τουλάχιστον μόνο ο Πολυδεύκης, μετά από εννεάμηνη κύηση, γεννήθηκαν φερόμενοι μέσα στον "αμνιακό σάκο" προσδίδοντας έτσι εικόνα αυγού. Πρόκειται για την λεγόμενη "προσωπίδα" ή "προσαψίδα" όπως αποκαλείται σήμερα σε λαϊκές εκφράσεις. Αυτό το γεγονός ήταν η αιτία να διεγείρει τη φαντασία και τη σχετική μυθοπλασία κατά την αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων, εμπλέκοντας ακόμα και τον Δία στη θαυμαστή ωοτοκία της Λήδας, που αποτέλεσε βασικό θέμα πλείστων καλλιτεχνών, ζωγράφων και γλυπτών ανά τους αιώνες. Επισημαίνεται ότι την εποχή εκείνη της μυκηναϊκής περιόδου ιδιαίτερες γνώσεις για την κύηση ήταν πολύ περιορισμένες προερχόμενες κυρίως από παρατήρηση των οικόσιτων ζώων. Η δε βρεφική θνησιμότητα ήταν εξαιρετικά μεγάλη, όπως επίσης και η φροντίδα των νεογνών ήταν ελλιπής και δύσκολη ανάλογη βέβαια με την κοινωνική τάξη των γονέων. Συνεπώς εύλογο ήταν και το έντονο κοινό ενδιαφέρον ως προς τη γέννηση και φροντίδα ιδιαίτερα των βασιλικών γόνων.
Βασικοί προ-ομηρικοί μύθοι
Βασικό χαρακτηριστικό εξ όλων των παραπάνω μύθων ήταν ο θρύλος της ανυπέρβλητης ομορφιάς της Ελένης που είχε εξαπλωθεί σ' όλη την αρχαία Ελλάδα, ως η ομορφότερη γυναίκα του αρχαίου κόσμου. Γεγονός στο οποίο συμφωνούν όλοι οι θαυμαστές αλλά και επικριτές τόσο στην περίοδο της ομηρικής Ελένης, όσο και της μεθομηρικής Ελένης.
Αρπαγή της Ελένης από τον Θησέα
Σημειώνεται ότι στην ελληνική μυθολογία οι διάφοροι μύθοι με θέμα "αρπαγή κόρης" από θεούς ή ημίθεους στις περισσότερες των περιπτώσεων αποτελούν αλληγορική εκκοσμίκευση πανάρχαιου ιερατικού μύθου κρητομυκηναϊκής, αν όχι και κυκλαδικής, προέλευσης όπου ερμηνεύονται διαδοχικές αυξομειώσεις, εμφανίσεις - παρουσίες όντων ή φαινομένων της φύσης, όπως π.χ. στη βλάστηση, σε ουράνια σώματα ή άλλα φαινόμενα κ.λ.π. Παράλληλα όμως μπορεί να ερμηνεύουν αρπαγή - κατάκτηση εδάφους, κατόπιν πολεμικής σύγκρουσης, που περιέρχεται στον νικητή και που ωραιοποιείται (ηθικά) ως γάμος αυτού με γόνο (κόρη) του ηττημένου. Ο μύθος της αρπαγής της Ελένης από τον Θησέα συνδυάζει και τις δύο παραπάνω ερμηνείες, θεωρούμενη η Ελένη είτε αθάνατη θεά, είτε θνητή ηρωίδα, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα και κάποια προϊστορική σύγκρουση Αθηναίων - Σπαρτιατών (Αχαιών - Δωριέων).
Ο μύθος εξελίσσεται την εποχή που οι Διόσκουροι (ή Τυνδαρίδες) έχοντας ήδη ανδρωθεί, εξελισσόμενοι σε λαμπροί εθνικοί ήρωες των Λακώνων, είχαν εισβάλει στη Μεσσηνία όπου βασίλευε ο θείος τους Λεύκιππος για ν΄ απαγάγουν τις δύο θυγατέρες του, ουσιαστικά τις εξαδέλφες τους, τις ξακουστές Λευκιππίδες, που έφεραν τα ονόματα Φοίβη και Ιλάειρα, (η αρπαγή των Λευκιππίδων), προκειμένου στη συνέχεια να τις νυμφευθούν. Τότε εξεστράτευσε ο μυθικός βασιλέας, ηλιακός αλλά και με ευδιάκριτα χθόνια χαρακτηριστικά ήρωας της Αττικής - Αθηνών Θησέας κατά της Σπάρτης. Φθάνοντας εκεί και προφανώς καταλαμβάνοντας κάποια περιοχή, έμεινε έκθαμβος ο ίδιος και ο φίλος του Πειρίθους, βασιλιάς των Λαπιθών που είχε συστρατευθεί μαζί του, βλέποντας σε ναό της Αρτέμιδας την πανέμορφη Ελένη, ηλικίας μόλις 7 ετών (κατά Ελλάνικο ), ή ορθότερα 17 ετών (κατά Διόδωρο τον Σικελιώτη και Στησίχορο ), να χορεύει με εκπληκτική χάρη. Έτσι επιστρέφοντας αποφάσισε να την απαγάγουν, ρίχνοντας προηγουμένως κλήρο με τον οποίο περιήλθε στον Θησέα, όπως τούτο υποστήριζαν οι Λάκωνες, ο οποίος και την έφερε στην Αττική για να τη νυμφευθεί, όπως ομοίως είχε προηγουμένως απαγάγει την Αριάδνη, (που είχε εγκαταλείψει, ή υποχρεώθηκε να ελευθερώσει - εγκαταλείψει στη Νάξο), ή νυμφευθεί την Αμαζόνα Αντιόπη και αργότερα τη Φαίδρα. Επιστρέφοντας ο Θησέας στην Αττική, συνοδευόμενος από τον Πειρίθου, παρέδωσε την Ελένη στη μητέρα του Αίθρα, που διέμενε στις Αφίδνες για να την αναθρέψει και να τη συντροφεύει. Στο σημείο αυτό ο Στησίχορος υποστηρίζει ότι ο Θησέας τελικά τη νυμφεύθηκε, χωρίς να επισημοποιήσει το γάμο του αυτό, προκαλώντας έτσι εναντίον του τους θεούς, ενώ καρπός τους ήταν η Ιφιγένεια. Στο άκουσμα της απαγωγής αυτής και σε ελάχιστο χρόνο αργότερα οι Διόσκουροι, έχοντας συγκροτήσει ικανό αξιόμαχο στρατό εκστράτευσαν κατά του Θησέα, προκειμένου ν΄ απελευθερώσουν και να φέρουν πίσω την αδελφή τους. Η εκστρατεία αυτή συνέβη καθ΄ ον χρόνο ο Θησέας, έχοντας προηγουμένως υποσχεθεί βοήθεια στον Πειρίθουν, είχαν μεταβεί και οι δύο στην Ήπειρο, στον βασιλέα των Μολοσσών Αϊδωνέα προκειμένου να αποτολμήσουν να απαγάγουν τη θυγατέρα του καλούμενη Κόρη ή κατ΄ άλλο μύθο στον κάτω κόσμο για να απαγάγουν την Περσεφόνη, για λογαριασμό του δεύτερου που πολύ ποθούσε. Κατά τον έτερο μύθο ο Θησέας και ο Πειρίθους μετέβησαν στο Ταίναρο και από εκεί κατέβηκαν στο βασίλειο του Άδη. Και στους δύο επιμέρους μύθους υπήρξε τραγική κατάληξη για τον Πειρίθου, ενώ ο Θησέας κατάφερε να διασωθεί μετά τη μεσολάβηση του Ηρακλή. Η χρονική αυτή σύμπτωση πράγματι αποτελεί ένα θαυμάσιο εύρημα της αρχαίας μυθοπλαστικής αττικής αγχίνοιας (ευφυΐας).
Έτσι φθάνοντας οι Διόσκουροι με τον στρατό τους στην Αττική απαίτησαν από τους Αθηναίους την άμεση παράδοση της αδελφής τους, προχωρώντας σε σχετικές αναζητήσεις, χωρίς όμως να προβούν σε λεηλασίες και καταστροφές, (γεγονός εκ του οποίου αργότερα θα τιμώνται ως θεότητες και από τους Αθηναίους). Τελικά ανακάλυψαν το κρησφύγετο που κρύπτονταν η αδελφή τους, κατόπιν υπόδειξης των κατοίκων της Δεκέλειας, οι οποίοι από της εποχής εκείνης, όπως εξιστορεί ο Ηρόδοτος, απέκτησαν ιδιαίτερα προνόμια όπως της ατέλειας και της προεδρίας στην αρχαία Σπάρτη που διατήρησαν μέχρι και τους κλασικούς χρόνους. Στη συνέχεια οι Διόσκουροι απελευθερώνοντας την αδελφή τους και συλλαμβάνοντας αιχμάλωτες τη μητέρα του Θησέα και την αδελφή του Πειρίθου, καθιστώντας αυτές θεραπαινίδες της αδελφής τους, επέστρεψαν στη Σπάρτη
Μνηστήρες της Ελένης
Όταν η πανέμορφη Ελένη έφθασε σε ηλικία γάμου, καθιστάμενη έτσι ιδιαίτερα περιζήτητη, όπως ήταν φυσικό, πολλοί βασιλείς και βασιλικοί γόνοι απ΄ όλο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο προσήλθαν στο ανάκτορο του Τυνδάρεω, άλλοι αυτοπροσώπως και άλλοι με αντιπροσωπείες - πρεσβείες, προσφέροντας πλούσια δώρα, προκειμένου να ζητήσουν το χέρι της. Εκ του συνόλου αυτών έχουν διασωθεί 45 διακριτά ονόματα που φέρονται αποσπασματικά σε σχετικούς καταλόγους που συνέταξαν ο Ησίοδος, ο Απολλόδωρος και ο Υγίνος. Στην επιλογή των πλέον κατάλληλων για μελλοντικό σύζυγο της Ελένης πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν οι Διόσκουροι, ενώ την τελική απόφαση είχε ο Τυνδάρεως. Βάσει των παραπάνω καταλόγων μνηστήρες της Ωραίας Ελένης αναφέρονται οι ακόλουθοι (κατ΄ αλφαβητική σειρά): Αγαπήνωρ, Αγκαίος, Αίας ο Λοκρός, Αίας ο Τελαμώνιος, Αλκμαίων, Αμφίλοχος, Αμφίμαχος, Αντίοχος, Ασκάλαφος, Διομήδης, Ελεφήνωρ, Επίστροφος, Εύμηλος, Ευρύπυλος, Θάλπιος, Θόας, Ιάλμενος, Ιδομενέας, Κλυτίος, Λεοντέας, Λήιτος, Λυκομήδης, Μαχάων, Μέγης, Μενέλαος, Μενεσθέας, Μηριόνης, Νηρέας, Οδυσσέας, Πάτροκλος, Πηνέλεως, Ποδαλείριος, Ποδάρκης, Πολύξενος, Πολυποίτης, Πρόθοος, Πρωτεσίλαος, Σθένελος, Σχεδίος, Τεύκρος, Τληπόλεμος, Φείδιππος, Φήμιος και Φιλοκτήτης. Αξιοσημείωτο είναι ότι στους εν λόγω πίνακες των μνηστήρων της Ελένης δεν συμπεριλαμβάνονται σπουδαίοι ήρωες βασιλείς της εποχής εκείνης, όπως ο Αγαμέμνων, που φέρεται όμως στη σύναξη των μνηστήρων να εκπροσωπούσε τον αδελφό του Μενέλαο, ενώ ο ίδιος είχε ήδη νυμφευθεί την αδελφή της Ελένης, την Κλυταιμνήστρα, καθώς και ο Αχιλλέας, που ίσως να ήταν πολύ νέος ακόμη για γάμο, όπως επίσης και ο Έχεμος, ήρωας και βασιλέας της Τεγέας, που ίσως και αυτός να είχε ήδη νυμφευθεί την έτερη αδελφή της Ελένης, την Τιμάνδρα. Αντίθετα στους μνηστήρες περιλαμβάνεται ο γιος του Πειρίθου, ο Πολυποίτης.
Όρκος του Τυνδάρεω
Με την ονομασία "όρκος του Τυνδάρεω", ή "όρκος των μνηστήρων της Ελένης" φέρεται στην ελληνική μυθολογία ο όρκος τον οποίο επέβαλε ο Τυνδάρεως στους μνηστήρες της Ελένης και υποχρεώθηκαν αυτοί να δώσουν πριν την ανάδειξη του μέλλοντος συζύγου της. Συγκεκριμένα η μεγάλη προσέλευση τόσων πολλών ισχυρών μνηστήρων ήταν επόμενο να φοβίσει τον Τυνδάρεω στην επιλογή του μελλοντικού συζύγου που θα μπορούσε να δημιουργήσει τεράστιες διαμάχες με τραγικές ίσως συνέπειες και γι΄ αυτή ακόμα τη Σπάρτη. Στην επίλυση του φοβικού αυτού προβλήματος συμπαραστάτης του Τυνδάρεω υπήρξε ο Οδυσσέας ο οποίος και πρότεινε την εκ των προτέρων δέσμευση των μνηστήρων με ιερό όρκο ότι όχι μόνο θα σεβαστούν την όποια επιλογή του μελλοντικού συζύγου αλλά και θα σπεύδουν να προσδράμουν αυτόν έναντι οποιασδήποτε προσβολής δεχθεί εκ του γάμου του με την Ελένη. Η πρόταση αυτή έγινε αμέσως αποδεκτή και ο Τυνδάρεως προσκαλώντας όλους τους παραπάνω μνηστήρες σε τόπο εκτός Σπάρτης, στο δρόμο προς Αρκαδία και προβαίνοντας εκεί σε επίσημη θυσία ενός ίππου προς τους θεούς, κάλεσε τους μνηστήρες να δώσουν τον ιερό όρκο. Πράγματι οι μνηστήρες, αποδεχόμενοι και αυτοί την παραπάνω απόφαση και πρόσκληση του Τυνδάρεω προσήλθαν και κάνοντας σπονδές στο βωμό και κρατώντας ο ένας το δεξί χέρι του άλλου, επικαλούμενοι τους θεούς ορκίσθηκαν ότι «οποιουδήποτε και αν γίνει η Ελένη σύζυγος, πάντες οι λοιποί θα υπερασπίσουν αυτόν και αν κάποιος ήθελε απαγάγει αυτήν από το συζυγικό της οίκο και καταλάβει παρ΄ αυτή του συζύγου τη θέση, θα συνεκστρατεύσουν όλοι ένοπλα κατά του απαγωγέα και θα κατασκάψουν την πόλη (πολιτεία) του, είτε Έλληνας τυγχάνει αυτός είτε βάρβαρος». Σημειώνεται ότι τον όρκο αυτόν υποχρεώθηκαν να δώσουν τόσο ο Αγαμέμνων, για τον φόβο μη τυχόν εγκατέλειπε την Κλυταιμνήστρα για χάρη της Ελένης, όσο και ο Οδυσσέας που είχε προσέλθει ως μνηστήρας, χωρίς όμως γαμήλια δώρα, γεγονός που δικαιολογεί, το πιθανότερο, υπόσχεση εκ μέρους του Τυνδάρεω να νυμφευθεί την ανεψιά του την Πηνελόπη, κόρη του αδελφού του και συμβασιλέως, του Ικαρίου. Το δε σημείο της ορκωμοσίας αυτής καλούταν αργότερα "ίππου μνήμα", (όπως αναφέρει ο Παυσανίας ).
Γάμος με τον Μενέλαο
Τελικά, ο Τυνδάρεως επέλεξε για μέλλοντα σύζυγο της κόρης του Ελένης τον Μενέλαο, εγγονό του θρυλικού Πέλοπα και γόνο εκ του σπουδαίου βασιλικού οίκου του Ατρέα των Μυκηνών. Κατ΄ άλλους ο Τυνδάρεως φέρεται, μετά την υποσχετική ορκωμοσία των μνηστήρων να επέτρεψε στην ίδια την Ελένη να εκλέξει εξ αυτών τον μέλλοντα σύζυγό της, που με τη βοήθεια της Αφροδίτης θα ποθούσε η καρδιά της. Έτσι ακολούθησε επίσημη τελετή κατά την οποία η ίδια η Ελένη στεφάνωσε τον Μενέλαο με γαμήλιο στεφάνι. Οι γάμοι του Μενέλαου και της Ελένης τελέσθηκαν στη Σπάρτη όπου και ανέλαβαν βασιλείς μετά τη φερόμενη παραίτηση των Τυνδάρεω και Λήδας, ενώ ομοίως ακολούθησε αυτών οι γάμοι του Οδυσσέα και της Πηνελόπης. Ο Μενέλαος και η Ελένη βασίλευσαν για πολλά χρόνια αποκτώντας επτά παιδιά εκ των οποίων ένα ή δύο αμφιθαλή, ήτοι πέντε γιους και δύο κόρες, τους Νικόστρατο, Αιθιόλα, Θρόνιο, Πλεισθένη, Μορράφιο, και τις Ερμιόνη και Μελίτη. Στη διάρκεια της βασιλείας τους ο Αγαμέμνων κατάφερε να επιστρέψει στις Μυκήνες και ν΄ αναλάβει βασιλεύς εκδιώκοντας τον σφετεριστή του θρόνου και θείο του Θυέστη, γενόμενοι έτσι οι δύο Ατρείδες, (Μενέλαος και Αγαμέμνων), οι ισχυρότεροι βασιλείς της εποχής τους, ενώ λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε η μεγάλη εκστρατεία κατά της Τροίας που κατέληξε στο γνωστό δεκάχρονο πόλεμο.
Ελένη: Δευτερεύουσα θεότητα
Σύμφωνα με τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα αλλά και τις γραμματειακές πηγές που έχουν διασωθεί αποκαλύπτεται περίτρανα ότι η Ωραία Ελένη απολάμβανε θεϊκές τιμές τόσο στην αρχαία Σπάρτη, όπου υπήρχαν δύο ναοί αφιερωμένοι α΄ αυτήν, το Μενελάειον στις Θεράπνες και άλλος ένας παρά τον οικισμό Πλατανίτσα, καθώς επίσης στο Άργος, την Αρκαδία, την Κόρινθο, τη Βοιωτία, την Αττική (Αθήνα) που τιμόταν μαζί με τους Διόσκουρους στην εορτή των Ανακείων στο Ανάκειο ιερό, τη Θεσσαλία, τη Ρόδο, καθώς ακόμα στην Ιταλία και την αρχαία Αίγυπτο. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων, εφόσον η Ελένη λατρευόταν σε οικείους ναούς και απεικονιζόταν σε λατρευτικά αγάλματα και ξόανα, όπως ομολογούν και αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Ισοκράτης και ο Ηρόδοτος η από Διός Ελένη ήταν δευτερεύουσα θεά της ελληνικής μυθολογίας. Τα περί χαρακτήρος και προστασίας της θεότητας αυτής συνάγονται από τα παρακάτω στοιχεία:
Σύμφωνα με μύθους, ο Πάρις αναγκάστηκε να επιλέξει την ωραιότερη θεά ανάμεσα στην Ήρα, την Αθηνά και την Αφροδίτη, καθεμία εκ των οποίων του υποσχέθηκε κάποια ανταμοιβή για την επιλογή του ("κρίση του Πάριδος"). Η Αφροδίτη υποσχέθηκε στον Πάρι την ωραιότερη γυναίκα του κόσμου. Όταν εκείνος της προσέφερε το μήλο της Έριδος, κανόνισε να νιώσουν δυνατό αμοιβαίο έρωτα (σύμφωνα με τα Κύπρια έπη του Ηροδότου ) κι έτσι ο Πάρις την πήρε με τη θέλησή της στην Τροία.
Ομηρική Ελένη
Μετά το θάνατο του Πάρη παντρεύτηκε τον αδελφό του Δηίφοβο. Ύστερα από την πτώση της Τροίας ακολούθησε τον Μενέλαο στη Σπάρτη, όπου έφτασαν μετά από περιπέτειες οχτώ χρόνων. Από τότε έζησαν ήσυχοι την υπόλοιπη ζωή τους.
Ωστόσο, ένας άλλος μύθος θέλει τον Μενέλαο να καταπλέει στην Αίγυπτο και να συναντά την αληθινή Ωραία Ελένη, που του εκμυστηρεύεται ότι η Ελένη για την οποία πολεμούσαν στην Τροία ήταν ένα ψεύτικο όραμα. Στον μύθο αυτό αναφέρεται ο ποιητής Στησίχορος στην περίφημη παλινωδία του, η οποία διασώζεται στον Φαίδρο του Πλάτωνα, ο τραγικός ποιητής Ευριπίδης στο αντιπολεμικό δράμα του Ελένη, καθώς και ο σύγχρονος ποιητής Γιώργος Σεφέρης στο ποίημα του "Ελένη".
Ο Όμηρος στην Ιλιάδα παρουσιάζει την Ελένη ως πλάσμα ανθρώπινο με καταγωγή, αποφεύγει την κατάκριση και την καταδίκη, αλλά την παρουσιάζει συχνά να αυτοκαταδικάζεται μεταχειριζόμενη το επίθετο «κυνώπις» για τον εαυτό της. Αν και αγαπάει τον Πάρι, τον παρατά, γιατί δεν είναι γενναίος. Ο Όμηρος τη χαρακτηρίζει καλλίκομον (= ομορφομαλλούσα), καλλιπάρηον (= ομορφοπρόσωπη), λευκώλενον (= ασπροχέρα), τανύπεπλον (= ομορφοντυμένη) κ.α. αλλά και ριγεδανήν (= φρικτή), γιατί προκάλεσε τον αφανισμό πολλών ηρώων. Για τον ίδιο λόγο ο Αισχύλος παρετυμολογεί το όνομά της και την αποκαλεί ελεύναν, έλανδρον, ελέπτολιν (καταστροφή για τα καράβια, τους άνδρες, και τις πολιτείες). Μερικές φορές μετανιώνει και νοσταλγεί την πατρίδα της, τη Σπάρτη, τον άντρα της και την κόρη της Ερμιόνη.
Οι λυρικοί ποιητές (Ίβυκος, Αλκαίος) τη θεωρούν υπαίτια του πολέμου και τη συνδέουν με την απιστία. Η Σαπφώ αναφέρεται στην Ελένη όχι για να την κατακρίνει ως αιτία πολέμου, αλλά για να δικαιωθεί ο Έρως, ο οποίος είναι δυνατόν να προκαλέσει φοβερότατα δεινά. Στον Ευριπίδη, όχι όμως σε όλα του τα έργα, παρουσιάζεται περισσότερο ως θύμα παρά ως πρόξενος κακών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Παιδιά του Ήλιου Κατηγορία:Βασίλισσες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Λακωνική μυθολογία Κατηγορία:Ιλιάδα Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Απαγωγές στην ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες γονιμότητας της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας Κατηγορία:Θεότητες της υγείας της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θαλάσσιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Νοβοϊσίμκα (περιφέρεια Ακμόλα)
Η Νοβοϊσίμκα είναι μια πόλη στην περιφέρεια Ακμόλα, στην επαρχία Τσελινογκράντ του Καζακστάν.
Γεωγραφική θέση
Το Ακμόλ, το επαρχιακό κέντρο απέχει 55 χιλιόμετρα από την Νοβοϊσίμκα, και βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ισίμ. Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός, ο Κοκσόκι, απέχει 15 χιλιόμετρα.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός ήταν 2.100 άτομα.
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Πάπας Αναστάσιος Β΄
Ο Αναστάσιος Β΄ (Anastasio II, ... - 19 Νοεμβρίου 498) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από το 496 έως το 498.
Ήταν Πάπας όταν ξεκίνησε το «ακακιανό σχίσμα». Έκανε προσπάθειες συμφιλίωσης, πράγμα που επισύρει τις μομφές του συγγραφέα του Liber Pontificalis. Προς επίρρωση της παράδοσης αυτής, ο Δάντης τον τοποθετεί στην κόλαση. Κατά τον ιστορικό Richard P. McBrien όμως, δεν είναι δίκαιο να χαρακτηριστεί «προδότης» ο Αναστάσιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 5ου αιώνα
Εκπαίδευση στο Μαυροβούνιο
Η εκπαίδευση στο Μαυροβούνιο ρυθμίζεται από το Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών της εκάστοτε Κυβέρνησης του Μαυροβουνίου.
Η εκπαίδευση ξεκινά στα ιδρύματα προσχολικής ηλικίας ή στα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης. Τα παιδιά εγγράφονται στα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης (στα σερβικά: Osnovna škola) στην ηλικία των 6/7 ετών και η φοίτησή τους διαρκεί για οκτώ χρόνια (9 χρόνια σε πειραματικό πρόγραμμα).
Ιστορία
Πριν το 1868, υπήρχαν ελάχιστα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης στο Μαυροβούνιο. Όμως, μεταξύ 1868 και 1875, άνοιξαν 72 νέα σχολεία και εξυπηρετούσαν περί τους 3.000 μαθητές. Η στοιχειώδης εκπαίδευση κατέστη υποχρεωτική και παρεχόταν δωρεάν. Το 1869 ιδρύθηκαν στο Τσέτινιε σχολείο για δασκάλους (σεμιναριακό) και το Ινστιτούτο Κοριτσιών, το οποίο ήταν ειδικευμένο σχολείο για δασκάλους που δίδασκαν σε σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης. Το 1875 άνοιξε γεωργική σχολή στην πόλη του Ντανίλοβγκραντ, όμως έκλεισε δύο χρόνια μετά, εξαιτίας του πολέμου με την Τουρκία. Στη συνέχεια, άνοιξε ένα παρόμοιο σχολείο στην Ποντγκόριτσα, το 1893. Σταδιακά όλο και πιο νέοι και μορφωμένοι Μαυροβούνιοι κατέλαβαν θέσεις στην κυβέρνηση της βαλκανικής χώρας. Το 1880 άνοιξε το πρώτο κλασικό γυμνάσιο κατώτερης βαθμίδας (τάξεις 5-8). Το 1902 εξελίχθηκε σε ένα ανώτερο κλασικό γυμνάσιο (τάξεις 9-12). Το 1899, στο Μαυροβούνιο λειτουργούσαν 75 δημόσια και 26 ιδιωτικά σχολεία.
Εκπαιδευτικό σύστημα
Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυστηρά καθορισμένο. Το αναλυτικό πρόγραμμα των σχολείων περιλαμβάνει τη διδασκαλία της ιστορίας και του πολιτισμού όλων των εθνοτικών ομάδων. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι η σερβική γλώσσα και η αλβανική γλώσσα χρησιμοποιείται σε μερικά σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σε σχολεία όπου υπάρχει σημαντική παρουσία Αλβανών μαθητών. Όλοι οι μαθητές και οι μαθήτριες εγγράφονται σε δημόσια σχολεία, τα οποία χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό του κράτους. Η φοίτηση είναι υποχρεωτική ως το Γυμνάσιο Το Δεκέμβριο του 2008 το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι από το 2009 όλα τα σχολικά βιβλία (συμπεριλαμβανομένων των λεξικών και της γραμματικής) θα εκδίδονται στη μαυροβουνιακή γλώσσα, στα πλαίσια της μεταρρύθμισης στην εκπαίδευση.
Πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι δωρεάν στο Μαυροβούνιο για όλα τα παιδιά και υποχρεωτική για τις ηλικίες από 7 ως 15 ετών (9 χρόνια σε πειραματικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα).
Δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Τα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διακρίνονται σε τρεις τύπους και τα παιδιά μπορούν να επιλέξουν ένα ανάλογα με την επιλογή τους και τους βαθμούς τους στο σχολείο της στοιχειώδους εκπαίδευσης:
Τριτοβάθμια εκπαίδευση
Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης διαιρούνται σε ανώτερα (Više obrazovanje) και ανώτατα (Visoko obrazovanje) εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Μεταπτυχιακή εκπαίδευση
Η μεταπτυχιακή εκπαίδευση (post-diplomske studije) παρέχεται μετά την τριτοβάθμια εκπαίδευση και προσφέρει πτυχία Μάστερ, διδακτορικά (Ph.D.) και ειδικευμένη εκπαίδευση.
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1968
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκιτ έλαβε χώρα στο Σκοπευτήριο Καισαριανής μεταξύ 15 και 16 Ιουνίου. Συμμετείχαν 25 σκοπευτές. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Τζώνης Σιστοβάρης του Ο.Φ.Κ.Ο. με 191 επιτυχίες μετά από αγώνα μπαράζ που είχε με τον Παναγιώτη Ξανθάκο. Το 191/200 των δύο αθλητών ήταν ισοφάριση του πανελληνίου ρεκόρ. Ο πρωταθλητής Ιταλίας Τζιανκάρλο Κιόνο που ήταν εκτός συναγωνισμού σημείωσε 194 επιτυχίες.
Τραπ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές. ¹Ο πρωταθλητής Αυστρίας Φραντς Σάρνιτς ήταν εκτός συναγωνισμού.
Σκιτ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές. ¹Ο πρωταθλητής Ιταλίας Τζιανκάρλο Κιόνο ήταν εκτός συναγωνισμού.
Παραπομπές
1968 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1968
Λιοντάρι του Ακρωτηρίου
thumb|left|Σκίτσο του Rembrandt Το Λιοντάρι του Ακρωτηρίου (Panthera leo melanochaita - Πάνθηρ ο λέων ο μελανόχαιτος) είναι υποείδος λιονταριού που σήμερα έχει εξαφανιστεί.Τα λιοντάρια του Ακρωτηρίου με τη μαύρη χαίτη εκτείνονταν από το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας μέχρι τη νότια κορυφή της Αφρικής.Το λιοντάρι του Ακρωτηρίου δεν ήταν το μόνο υποείδος που ζούσε στην Ν.Αφρική και η ακριβής κατανομή του είναι ακαθόριστη. Το τελευταίο του προπύργιο ήταν η περιοχή γύρω από την Πόλη του Ακρωτηρίου. Ένα από τα τελευταία λιοντάρια του Ακρωτηρίου σκοτώθηκε το 1858. Το 1876 ο Τσέχος εξερευνητής Εμίλ Χόλουμπ έφερε ένα νεαρό λιοντάρι που πέθανε δύο χρόνια αργότερα. Παρόλα αυτά, αρκετός κόσμος και ινστιτούτα ισχυρίζονται ότι έχουν λιοντάρια του Ακρωτηρίου. Το 2000, πιθανά λιοντάρια του Ακρωτηρίου βρέθηκαν αιχμάλωτα στη Ρωσία και μεταφέρθηκαν στη Ν. Αφρική για αναπαραγωγή. Υπάρχει μεγάλο μπέρδεμα μεταξύ των λιονταριών του Ακρωτηρίου και άλλων αιχμαλώτων λιονταριών με μαύρη χαίτη. Τα σημερινά λιοντάρια με τις συνεχείς διασταυρώσεις έχουν γίνει ένα μείγμα από όλα τα υποείδη. Οι παλιοί συγγραφείς δικαιολογούν την έντονη ιδιότητα του λιονταριού αυτού ως υποείδος επειδή στην εξωτερική του εμφάνιση είναι διαφορετικό από τα άλλα λιοντάρια.Τα αρσενικά είχαν μια τεράστια χαίτη απλωμένη πίσω από τους ώμους τους να τους καλύπτει το σβέρκο,και τα αυτιά τους είχαν έντονα μαύρα σημάδια στο πίσω μέρος.Παρ'όλα αυτά,σήμερα γνωρίζουμε κι άλλες διαφορές,όπως το χρώμα και το μέγεθος της χαίτης του αρσενικού.Αποτελέσματα ανάλυσης του μιτοχονδριακού DNA το 2006 δεν υποστηρίζουν τη διαφορετικότητα του λιονταριού του Ακρωτηρίου.Ίσως τα λιοντάρια του Ακρωτηρίου να ήτανε απλά ένας νότιος πληθυσμός του λιονταριού του Τράνσβααλ.
Μέγεθος και διακριτικά χαρακτηριστικά
thumb|left|Εικονογράφηση του 1927 Το λιοντάρι του Ακρωτηρίου ήταν το 2ο μεγαλύτερο σε μέγεθος υποείδος λιονταριού,ένα πλήρως ανεπτυγμένο αρσενικό ζύγιζε 500 λίβρες κι έφτανε 10 πόδια μάκρος.Αυτό το λιοντάρι διακρίνεται από το μεγάλο του μέγεθος και τη μεγάλη μαύρη του χαίτη.Οι κορυφές των αυτιών ήταν επίσης μαύρες.
Κυνήγι και δίαιτα
Το λιοντάρι του Ακρωτηρίου προτιμούσε να τρώει μεγάλα χορτοφάγα όπως ζέβρους,βουβάλια και καμηλοπαρδάλεις.Επίσης σκότωναν και οπληφόρα που άνηκαν στους Ευρωπαίους αποίκους.Ανθρωποφάγα λιοντάρια του Ακρωτηρίου ήταν κυρίως γέρικα λιοντάρια με χαλασμένα δόντια σύμφωνα με τον Ahuin Haanger και το έργο του "Τα θηλαστικά της Ν.Αφρικής".
Εξαφάνιση
Το λιοντάρι του Ακρωτηρίου εξαφανίστηκε πολύ γρήγορα ακολουθώντας επαφή με τους Ευρωπαίους,που είναι αβάσιμο να πούμε ότι εξαφανίστηκε εξαιτίας της περιβαλλοντικής καταστροφής.Οι Εγγλέζοι και οι Γερμανοί εξερευνητές,κυνηγοί και αθλητές απλά το κυνήγησαν ως την εξαφάνιση.Επίσης ο πολιτισμός μετέτρεψε σε χωράφια τα λειβάδια όπου ζούσαν τα φυτοφάγα που αποτελούσαν την τροφή του,στερώντας του έτσι έναν σημαντικό πόρο τροφής αναγκάζοντάς το να στραφεί προς τα κατοικίδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Λιοντάρια
Σλιέμα Γουόντερερς ΦΚ
Η Σλιέμα Γουόντερερς (μαλτέζικα: Sliema Wanderers FC) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σλιέμα της Μάλτας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1909. Έχει αναδειχθεί 26 φορές πρωταθλήτρια Μάλτας, 20 φορές κυπελλούχος, ενώ έχει κατακτήσει και 3 φορές το Σούπερ Καπ. Η Σλιέμα είναι η ομάδα που έχει κατακτήσει τους περισσότερους εγχώριους τίτλους στη Μάλτα.
Ίδρυση
Η ομάδα επισήμως ιδρύθηκε το 1909, μολονότι ο πρώτος καταγεγραμμένος αγώνας της έλαβε χώρα στις 3 Οκτωβρίου 1908 εναντίον της ομάδας Σεντ Τζόρτζις ΦΚ για το τοπικό πρωτάθλημα νέων κάτω των 21 ετών. Η αγγλική ονομασία της ομάδας (Wanderers) οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλος αριθμός Άγγλων ζούσε στη Σλιέμα (η οποία αποτελούσε στις αρχές του 20ου αιώνα, ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια ανεφοδιασμού του Αγγλικού Στόλου της Μεσογείου) και στελέχωσε την ομάδα στα πρώτα βήματά της.
Αρχικά, το 1902 είχαν ιδρυθεί 2 ομάδες στην πόλη της Σλιέμα, η Σλιέμα Ρόβερς και η Σλιέμα Αματιούαρς, ενώ ένα χρόνο αργότερα δημιουργήθηκαν άλλες 2 ομάδες, η Σλιέμα Γιούνιον και η Σλιέμα Ήγκολς. Oi 4 ομάδες αποφάσισαν να συγχωνευθούν και να αποτελέσουν τη σημερινή Σλιέμα Γουόντερερς με χρώματα το κίτρινο (στη φανέλα) και το μαύρο (στα σορτσάκια). Ωστόσο, ένας φιλικός αγώνας εναντίον της Φλοριάνα ΦΚ στάθηκε η αφορμή για την αλλαγή των χρωμάτων της ομάδας στο σημερινό γαλάζιο (εμπνευσμένο από το γαλάζιο της θάλασσας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909  Κατηγορία:Σλιέμα
Νικάνωρ Αλεξανδρείας
Ο Νικάνωρ ήταν Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας την περίοδο 1866-1869.
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2020
Παρατίθενται παράκατω σημαντικά γεγονότα απ' όλο τον κόσμο που συνέβησαν το μήνα Δεκέμβριο του 2020, συνοδευόμενα από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
Νικάνωρ Αλεξανδρείας
Βιογραφία
Εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας στις 4 Ιανουαρίου 1866, από κληρικολαϊκή συνέλευση η οποία διεξήχθη στο Κάιρο, προτού, στη συνέχεια, η εκλογή του επικυρωθεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Στη συγκεκριμένη κληρικολαϊκή συνέλευση μετείχαν 2 πατριαρχικοί αρχιερείς, 27 κληρικοί, καθώς και 7 λαϊκοί, οι οποίοι αντιπροσώπευαν τις κατά τόπους ελληνικές κοινότητες. Αντιμετώπισε δύσκολες καταστάσεις λόγω εσωτερικών προβλημάτων του Πατριαρχείου, με αποκορύφωμα το πρωτοφανές γεγονός της αναγόρευσης του Αρχιμανδρίτη Ευγενίου ως «τοποτηρητού και διαδόχου αυτού». Το γεγονός αυτό προκάλεσε έντονες εσωτερικές συγκρούσεις στην Εκκλησία Αλεξανδρείας, οι οποίες οδήγησαν στην παραίτησή του από τον Πατριαρχικό Θρόνο στις 19 Μαρτίου 1869. Την ίδια χρονιά πέθανε.
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2020
1 Δεκεμβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
2 Δεκεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
3 Δεκεμβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα (BBC)
Υγεία και περιβάλλον
4 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
Σημαία του Λάος
right|thumb|200px|Διαστάσεις 2:3 Η σημαία του Λάος καθιερώθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1975. Νωρίτερα, χρησιμοποιούνταν από τη βραχύβια εθνικιστική κυβέρνηση του 1945 (ως το 1952).
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2020
5 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Σημαία του Λάος
Περιγραφή και συμβολισμός
Η σημαία αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες. Η μεσαία γαλάζια λωρίδα είναι διπλάσια στο ύψος αναφορικά με τις επάνω και κάτω κόκκινες λωρίδες. Στο κέντρο υπάρχει ένας λευκός δίσκος, με διάμετρο 0,8 φορές το ύψος της μπλε λωρίδας. Οι αναλογίες της είναι 2:3.thumb|200px|Σημαία του [[Βασίλειο του Λάος|Βασιλείου του Λάος]]Το κόκκινο στη σημαία συμβολίζει το αίμα που χύθηκε κατά τον αγώνα για ανεξαρτησία, ενώ το γαλάζιο αποτελεί σύμβολο πλούτου για τη χώρα. Ο λευκός δίσκος εκπροσωπεί το φεγγάρι πάνω από τον ποταμό Μεκόνγκ, όπως επίσης και την ενότητα της χώρας υπό κομμουνιστική κυβέρνηση.
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2020
5 Δεκεμβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Σημαία του Λάος
Παλαιότερες σημαίες
right|thumb|200px|Σημαία του Λάος όταν ήταν [[Γαλλικό Λάος|γαλλική αποικία]]Από το 1952 ως την πτώση της βασιλικής κυβέρνησης το 1975 η χώρα είχε μια κόκκινη σημαία, με τρεις ελέφαντες με λευκό κεφάλι. Στη μέση ήταν ο θεός Εραβάν. Στην κορυφή του μεσαίου ελέφαντα ήταν μια εννιαπλή ομπρέλα, ενώ ο ίδιος ο ελέφαντας στεκόταν σε ένα βάθρο με πέντε επίπεδα. Ο λευκός ελέφαντας είναι κοινό βασιλικό σύμβολο στην νοτιοανατολική Ασία. Τα τρία κεφάλια αναφέρονται στα τρία πρώην βασίλεια της Βιεντιάν, της Λουανγκπραμπάνγκ και του Τσαμπασάκ. Η ομπρέλα αποτελεί επίσης μοναρχικό σύμβολο και προέρχεται από το όρος Μερού. Το βάθρο συμβολίζει το νόμο, στον οποίο στηρίζεται η χώρα.
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2020
5 Δεκεμβρίου
Πολιτική και εκλογές
Σημαία του Λάος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λάος Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Λάος
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2020
5 Δεκεμβρίου
Επιστήμη και Τεχνολογία
6 Δεκεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
Επιστήμη και τεχνολογία
7 Δεκεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
Αθλητισμός
8 Δεκεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Διεθνείς σχέσεις
Επιστήμη και τεχνολογία
Αθλητισμός
9 Δεκεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
10 Δεκεμβρίου
Ένοπλες συγκρούσεις και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
11 Δεκεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
12 Δεκεμβρίου
Διεθνείς σχέσεις
Νόμος και έγκλημα
13 Δεκεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Διεθνείς σχέσεις
14 Δεκεμβρίου
Διεθνείς σχέσεις
Επιστήμη και τεχνολογία
15 Δεκεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Διεθνείς σχέσεις
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
16 Δεκεμβρίου
Οικονομία
Υγεία και περιβάλλον
Διεθνείς σχέσεις
Επιστήμη και τεχνολογία
17 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις (CNA)
Τέχνες και πολιτισμός
Νόμος και έγκλημα
18 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νομοθεσία
Επιστήμη και τεχνολογία
19 Δεκεμβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Ισοήλιος
Συγκεκριμένα στη κατάρτιση μετεωρολογικού χάρτη καιρού σημειώνονται οι περιοχές εκείνες που παρουσιάζουν την ίδια διάρκεια ηλιοφάνειας. Τα σημεία αυτά συνδέονται στη συνέχεια με γραμμή που καλείται ισοήλιος γραμμή. Η μελέτη των γραμμών αυτών συμβάλλει ιδιαίτερα τόσο στην εκπόνηση δελτίου καιρού όσο και στη παρακολούθηση των κλιματολογικών συνθηκών ευρύτερα.
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2020
19 Δεκεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Ισοήλιος
Πηγές
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2020
21 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
Επιστήμη και τεχνολογία
22 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Διεθνείς σχέσεις
23 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
24 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις (Arab News)
Καταστροφές και δυστυχήματα
Διεθνείς σχέσεις
Πολιτική και εκλογές
25 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
26 Δεκεμβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
27 Δεκεμβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
Επιστήμη και τεχνολογία
28 Δεκεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Υγεία και περιβάλλον
29 Δεκεμβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Διεθνείς σχέσεις
Πολιτική και εκλογές
30 Δεκεμβρίου
Ένοπλες συγκρούσεις και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
31 Δεκεμβρίου
Διεθνείς σχέσεις
Αθλητισμός
12
Νίκος Μιρτσέκης
Ο  Νίκος Μιρτσέκης (γεν. 1968) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε από τον Πανιώνιο και αργότερα αγωνίστηκε στον Ηρακλή Θ. από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 ως τα τέλη της δεκαετίας του ’90. Με ύψος 1,92 και καλός σκόρερ με κεφαλιά, είχε τα φόντα να κάνει σπουδαία καριέρα ως επιθετικός. Όμως, περιορίστηκε να αγωνιστεί κυρίως σε μικρομεσαίες ομάδες. Στη συνέχεια μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου αγωνίστηκε και δημιούργησε ποδοσφαιρικές ακαδημίες. Το 2009 επέστρεψε στην Ελλάδα. Συνεχίζει να αγωνίζεται σε ερασιτεχνικό επίπεδο στον Ολυμπιακό Αργοστολίου, αν και είναι 42 ετών, στη Δ΄ Εθνική.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Μιρτσέκης γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1968. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στο κέντρο της επίθεσης. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 12 ετών στην ποδοσφαιρική ακαδημία του Πανιωνίου, την "ομάδα της καρδιάς του", όπως ομολογεί ο ίδιος. Στον Πανιώνιο άρχισε και την επαγγελματική σταδιοδρομία του, τη σεζόν 1987-88, αλλά δεν αγωνίστηκε σε κανένα ματς πρωταθλήματος.
Την επόμενη σεζόν δόθηκε δανεικός στην Καλαμάτα, στη Γ΄ Εθνική, και επανήλθε στο σύλλογο της Νέας Σμύρνης το 1989. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 3 Δεκεμβρίου 1989 κι έπαιξε στον Πανιώνιο ως το 1994. Το 1992 κλήθηκε και αγωνίστηκε στην Εθνική ομάδα.
Το 1994-95 πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ, με την οποία έπαιξε στο Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον του ΑΦΚ Άγιαξ. Όμως, δεν κατάφερε να καθιερωθεί και κατέληξε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, όπου αναδείχθηκε σε βασικό σκόρερ της ομάδας τις δύο επόμενες σεζόν, βοηθώντας τον Ηρακλή να τερματίσει στην 6η και στην 4η θέση και να κερδίσει μια θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Την τρίτη χρονιά δεν πήγε πολύ καλά, ήταν και η περίοδος της στράτευσής του, και τελικά αποδεσμεύτηκε. Τη σεζόν 1997-98 υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, που είχε υποβιβαστεί στη Β΄ Εθνική, τον οποίο βοήθησε να επανέλθει στην Α΄ Εθνική.
Στις ΗΠΑ
Ο Μιρτσέκης εγκαταλείποντας τον ελληνικό χώρο μετέβη στις ΗΠΑ, όπου έπαιξε μερικά χρόνια ποδόσφαιρο σάλας σε ομάδες του Σικάγο και εργάστηκε ως προπονητής σε ακαδημίες για παιδιά, όπως: "West Virginia Soccer Club", "Barrington Soccer Club", "Hinsdale Harricane", "Concordia", ενώ για ένα διάστημα διατηρούσε το "Niko Mirtsekis Soccer Camps". Επίσης, εργάστηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα της πολιτείας του Ιλινόις και ασχολήθηκε με τη διαιτησία. Παράλληλα, παντρεύτηκε και απέκτησε δύο αγόρια, τα οποία ζουν στο Σικάγο αν και ο ίδιος από το 2009 έχει επιστρέψει στην Ελλάδα, στην Κεφαλονιά, όπου εργάζεται στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες του Ολυμπιακού και ο ίδιος αγωνίζεται στην α΄ ομάδα.
Πλέον εργάζεται στις ακαδημίες του Ολυμπιακού στο Σικάγο, Olympiacos Chicago Soccer Schools.
Στην Εθνική
Ο Νίκος Μιρτσέκης κλήθηκε το 1992 στην Εθνική ομάδα, όταν ο προπονητής, Αντώνης Γεωργιάδης, έκανε ανανέωση προσπαθώντας να δημιουργήσει μια νέα εθνική. Αγωνίστηκε μόνο σε ένα φιλικό ματς με τη Ρουμανία, που διεξήχθη στα Γιάννενα στις 12 Φεβρουαρίου 1992, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 75΄ (σκορ: 1-0).
Με την εθνική ενόπλων κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιρτσεκης Μιρτσεκης Μιρτσεκης Μιρτσεκης Μιρτσεκης Μιρτσεκης Μιρτσεκης Μιρτσεκης Μ
395
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 395 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 395 (CCCXCV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ολυβρίου και Προβίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1148 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 395 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγήνορας
Με το όνομα Αγήνορας (Αγήνωρ) είναι γνωστά τα παρακάτω 7 πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Επισκοπή Χαιρετόπων
Είναι άγνωστο πότε ακριβώς δημιουργήθηκε. Στα Τακτικά η επισκοπή αναφέρεται από τον 7ο έως τον 13ο αιώνα. Ο πρώτος γνωστός επίσκοπος είναι ο Θεόδουλος, ο οποίος ήταν Αρειανός.
Από το 1933 έχει καθιερωθεί ως τίτλος τιτουλάριου επισκόπου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αλλά δεν έχει αποδοθεί ποτέ σε κανέναν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Λαοδικείας Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Αναστάσιος Λιακόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1879. Διακρίθηκε στις μάχες του Σαρανταπόρου και των Σερβίων στους πολέμους 1912-13. Τιμήθηκε με τον χρυσούν και αργυρούν Σταυρόν του Σωτήρος και με το μετάλλιο της Στρατιωτικής Αξίας.
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας