cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ματθίλδη της Κανόσα
Η επιλογή της Ματθίλδης
Φάνηκε αμέσως η ανάγκη να για ομαλοποίηση των σχέσεων με τη Ματθίλδη και γι αυτό ξεκινήσανε άμεσα διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή ο Ερρίκος επέβαλλε νέα βαριά ήττα στον Ροδόλφο, ο οποίος θα τραυματιστεί βαριά και θα πεθάνει λίγο αργότερα. Την ίδια μέρα του θανάτου του Ροδόλφου τα στρατεύματα όλων των επισκόπων – πριγκίπων της βόρειας Ιταλίας, που ήταν ενάντια στον Γρηγόριο, θα τρέψουν σε φυγή τα στρατεύματα της Ματθίλδης κοντά στη Βόλτα Μαντοβάνα (Volta Mantovana). Πρόκειται για την πρώτη στρατιωτική ήττα της κόμισσας. Την επόμενη χρονιά ο Ερρίκος θα κατέβει στην Ιταλία συνοδεύοντας τον Κλήμη Γ' και πήγανε στη Ραβέννα. Πιθανότατα με την ευκαιρία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τη Ματθίλδη για να την πάρει με το μέρος του. Αποκλείεται κάθε στη Ρώμη αποφεύγοντας την πιο σύντομη διαδρομή επειδή για μεγάλο μέρος της περνούσε μέσα από τις κτήσεις της κόμισσας. Φτάνοντας στη Ρώμη δεν καταφέρνουν να μπουν στην πόλη και έτσι γίνεται μια ψεύτικη στέψη στο στρατόπεδο τους έξω από τα τείχη. Αμέσως μετά ο Ερρίκος επιστρέφει στη βόρειο Ιταλία για να καταστρέψει τη Ματθίλδη. Εκείνη την περίοδο πολλές πόλεις που βρίσκονταν μέσα στις κτήσεις της κόμισσας είχαν αρχίσει να επαναστατούν εναντίον της, με πρώτη τη Λούκκα. Η Ματθίλδη αποσύρθηκε στα κάστρα της που βρίσκονταν στα Απέννινα όρη για μεγαλύτερη ασφάλεια. Έτσι ο Ερρίκος περιπλανιόταν στα εδάφη της ανακηρύσσοντας την ένοχη για προδοσία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να τις αφαιρέσει του τίτλους και την ισχύ, που της είχε παραχωρηθεί από την Αυτοκρατορία, καθώς και του κομματιού των κτήσεων της, με το μεγαλύτερο κύρος, τη Μαρκιωνία της Τοσκάνης.
Ωστόσο στην αυλή της Ματθίλδης, στη Μάντοβα, καθώς και σε μεγάλο μέρος των εδαφών της υπήρχε έντονη πολιτιστική κίνηση. Το 1082 ο Ερρίκος θα επιστρέψει στην Ιταλία και μετά από έξι μήνες πολιορκίας θα καταλάβει τη Ρώμη. Κατά την πολιορκία η Ματθίλδη θα στηρίξει τον Πάπα στέλνοντας το χρυσάφι που είχε μαζέψει λιώνοντας τους θησαυρούς των εκκλησιών και των μοναστηριών. Τελικά ο Γρηγόριος Ζ΄ αναγκάστηκε να κλειστεί στο Κάστρο του Αγγέλου (Castel Sant’Angelo) ζητώντας τη βοήθεια των Νορμανδών που όμως ήταν απασχολημένοι σε άλλα μέτωπα. Αντιθέτως ο Ερρίκος έλαβε μεγάλη χρηματική βοήθεια από τον βυζαντινό Αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό. Στη συνέχεια θα φτάσει στη Ρώμη και ο Κλήμης Γ΄ ο οποίος θα χειροτονηθεί στις 27 Μαρτίου του 1084 και μετά από λίγες μέρες, στις 31 Μαρτίου, θα στέψει Αυτοκράτορα τον Ερρίκο Δ΄. Η Ματθίλδη δεν είχε πια τη δυνατότητα να βοηθήσει ούτε οικονομικά αφού είχε ξοδέψει όλη την περιουσία της καθώς και εκείνη των εκκλησιαστικών φορέων που της είχαν μείνει πιστοί. Θα έρθει, όμως, σε βοήθεια ο Ροβέρτος ο Γκουισκάρντο (Roberto il Guiscardo) που θα μπει στη Ρώμη με 30000 άντρες και θα διώξει τον Αυτοκράτορα. Ταυτόχρονα η Ματθίλδη θα αντιδράσει σε όλα αυτά που συνέβαιναν και αποφασίζει ότι ήρθε ο καιρός να ξανακερδίσει τα φρούρια της. Αφού πρώτα ισχυροποίησε και πάλι τις θέσεις της στα φρούρια γύρο από τον Πάδο, στις 2 Ιουλίου του 1084 θα δώσει μία μεγάλη μάχη στη Σορμπάρα (Sorbara), όπου θα δεχτούν μεγάλη ήττα τα στρατεύματα των σχισματικών επισκόπων. Στη συνέχεια θα καταλάβει τη Νονάντολα (Nonantola) και έτσι το μεγάλο της μοναστήρι θα περάσει από την επιρροή του Αυτοκράτορα σε εκείνη του Πάπα. Χρονολογείται σε εκείνη την περίοδο και ένα γράμμα που έστειλε η κοντέσα στους Γερμανούς πρίγκιπες προειδοποιώντας τους ενάντια στον Ερρίκο. Εν τω μεταξύ ο Ροβέρτος ο Γκουισκάρντο θα συνοδέψει τον Πάπα στο Σαλέρνο (Salerno) για να μπορεί να τον προστατέψει καλύτερα. Λόγω της απουσίας του Πάπα ο Αντίπαπας Κλήμης Γ' βρίσκει την ευκαιρία να επιστρέψει στη Ρώμη. Ο Γρηγόριος Ζ', κουρασμένος από όλες αυτές τις διαμάχες και άρρωστος, θα παραμείνει στο Σαλέρνο όπου και θα πεθάνει στις 25 Μαΐου του 1085, στις 17 Ιουλίου θα πεθάνει και ο Ροβέρτος ο Γκουισκάρντο. Η Ματθίλδη θα εκμεταλλευτεί την απουσία, από την Ιταλία, του Αυτοκράτορα και θα ανακτήσει τις κτήσεις της στη βόρεια Ιταλία χάνοντας όμως εκείνες της Λοθαριγγίας.
Ο δεύτερος γάμος
Καθώς η Ματθίλδη ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει την επιστροφή του Ερρίκου Δ΄ στην Ιταλία, ο νέος Πάπας της προτείνει μία δύσκολη προσωπική επιλογή, έναν νέο γάμο. Το 1089 θα επιλεγεί, για σύζυγος της κοντέσας, ο Γουέλφος Ε΄ της Βαυαρίας. Επιλέχτηκε γιατί ήταν γόνος του πιο εχθρικού, προς τον Ερρίκο Δ', οίκου της Γερμανίας, τους Δούκες της Βαυαρίας. Ο Γουέλφος ήταν πολύ νεότερος της Ματθίλδης και γι´αυτό ο γάμος τους σχολιάστηκε έντονα από την αριστοκρατία εκείνης της εποχής. Η Ματθίλδη αντιμετώπιζε αυτόν τον γάμο με μεγάλη ελπίδα και για έναν άλλο λόγο, τη γέννηση ενός διαδόχου. Ελπίδα που θα αποδειχτεί αδύνατη λόγω της ηλικίας της αλλά κυρίως λόγω της ανικανότητας του συζύγου της. Οι δύο σύζυγοι θα δράσουνε μαζί όλη την περίοδο μέχρι τον χωρισμό τους. Αμέσως μετά τον γάμο θα πρέπει να αντιμετωπίσουν μία από τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής της Ματθίλδης. Ο Ερρίκος θα επιστρέψει για τρίτη φορά στην Ιταλία και από τη Βερόνα θα κατευθυνθεί προς τη Μάντοβα με σκοπό να την κατακτήσει. Θα ξεκινήσει την πολιορκία τον Μάιο ενώ η Ματθίλδη και ο Γουέλφος βρίσκονταν στην πόλη για να την υπερασπιστούν. Για να εξασφαλίσουν ότι ο πληθυσμός θα είναι με το μέρος τους θα παραχωρήσουν προνόμια στους άντρες της πόλης. Αυτή όμως η κίνηση δεν ήταν αρκετή και ο Ερρίκος, αφού κατέκτησε τα φρούρια της Ριβάλτα και του Γκοβέρνολο (Rivalta και Governolo), θα αποκλείσει την πόλη. Η Ματθίλδη και ο Γουέλφος μαζί με τον επίσκοπο και τον ηγούμενο της μονής του Πολιρόνε θα διαφύγουν στην Κανόσσα. Την παράδοση της πόλης θα την οργανώσουν οι άντρες της πόλης. Την ίδια στιγμή, σε αντίθεση, η Πίζα περνούσε με το μέρος του Πάπα. Ο Ερρίκος παρέμεινε στην Ιταλία για δεύτερο συνεχόμενο χειμώνα και η Ματθίλδη προσπάθησε να τον συλλάβει μια στιγμή που είχε απομακρυνθεί από τον στρατό του. Όμως ένας από τους αρχηγούς της θα την προδώσει και θα δώσει τον χρόνο στον στρατό του Αυτοκράτορα να τον φτάσει και να επιβάλλει βαριά ήττα στη Ματθίλδη στο Τρεκοντάι (Trecontai) κοντά στην Πάντοβα. Την άνοιξη του 1092 ο Ερρίκος θα ξεκινήσει και πάλι τον πόλεμο και θα κατακτήσει όλη την περιοχή της Μόντενα συμπεριλαμβανομένων των φρουρίων στα Απέννινα όρη. Στη συνέχεια θα πολιορκήσει το κάστρο του Μοντεβέλιο, κοντά στην Μπολόνια, ενώ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τους υποτελείς της Ματθίλδης, που πραγματοποιήθηκε στο Κάρπι. Οι υποτελείς ήταν έτοιμοι να έρθουν σε συμφωνία με τον Αυτοκράτορα όταν τα λόγια του ερημίτη Ιωάννη της Μάρολα (Giovanni di Marola) έπεισε τη Ματθίλδη να συνεχίσει τον πόλεμο.
Ο θάνατος και η κληρονομιά
Λίγο μετά θα αρρωστήσει βαριά και θα αποσυρθεί στο Μοντεμπαρατσόνε (Montebaranzone). Αμέσως θα διαδοθεί η ψεύτικη είδηση του θανάτου της. Αμέσως η Μάντοβα θα ελευθερωθεί από τον ζυγό των Κανόσσα αλλά η Ματθίλδη θα γίνει καλά και θα αναγκάσει και πάλι την πόλη να παραδοθεί. Στα τέλη Οκτωβρίου θα αρρωστήσει ξανά βαριά και θα αποσυρθεί στην εξοχική κατοικία του Μποντένο ντι Ρονκόρε όπου και θα πεθάνει στις 24 Ιουλίου του 1115. σύμφωνα με τη θέληση της θα ταφεί στη μονή του Αγίου Βενέδικτου Πολιρόνε. Το 1632 το σώμα της θα πωληθεί στον Πάπα Ουρβανό Η΄ που θα το μεταφέρει στο Κάστρο του Αγγέλου στη Ρώμη (Castel Sant’Angelo). Το 1645 το σώμα της θα τοποθετηθεί οριστικά στη βασιλική του Αγίου Πέτρου σε έναν τάφο που κατασκευάστηκε από τον Μπερνίνι και ονομάζεται Τιμή και Δόξα της Ιταλίας.
Η Ματθίλδη δεν θα αφήσει κληρονόμους και η τεράστια περιουσία της θα υπάρξει θέμα διαμάχης μεταξύ της εκκλησίας και του Αυτοκράτορα. Το 1116 ο Ερρίκος Ε' θα επιστρέψει στην Ιταλία για να πάρει στην κατοχή του την περιουσία της ενώ η εκκλησία θα διεκδικεί την κληρονομιά. Ο Αυτοκράτορας βάσιζε τις θέσεις του στη συγγένεια που είχε με τη Ματθίλδη και στο γεγονός ότι ήταν φεουδάρχης και υποτελής του Αυτοκράτορα. Από την άλλη ο Πάπας βάσιζε τις θέσεις του σε ένα έγγραφο, αμφισβητούμενης αυθεντικότητας, με το οποίο η Ματθίλδη δώριζε όλη την περιουσία της στην εκκλησία. Το 1133 ο Πάπας Ιννοκέντιος Β' θα παραχωρήσει την κυριότητα στον Αυτοκράτορα Λοθάριο Γ΄ (Lotario III). Ένα μέρος των κτήσεων της θα περάσει σε τοπικούς άρχοντες και στα γύρο φέουδα.
Το 1115, αμέσως μετά τον θάνατο της, ο μοναχός Ντονιτσόνε (Donizone) θα γράψει τη βιογραφία της στο βιβλίο ποίημα του Vitae Mathildis. Το 1234 ο μοναχός Γκουίντο (Guido) θα αντιγράψει το έργο του Ντονιτσόνε σε περγαμηνή ενώ θα βρίσκεται στη μονή του Φρασινόρο. Χάρη σε αυτό το έργο θα φτάσουν μέχρι σήμερα οι πληροφορίες που έχουμε για τη ζωή αυτής της μεγάλης ιστορικής προσωπικότητας. Τους επόμενους αιώνες, μετά τον θάνατο της, χάρη και της διαμάχης για την περιουσία της, η Ματθίλδη θα περάσει στον θρύλο και θα παρουσιάζεται είτε σαν μαχήτρια της εκκλησίας είτε σαν μεγάλη φεουδάρχης και ευγενής της εποχής της. Πάντα όμως παρουσιαζόταν σαν τη μεγάλη γυναίκα, που προπορευόταν της εποχή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Πολεμίστριες Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης Κατηγορία:Οίκος της Κανόσσα
Χασάν Σεΐχ Μοχάμουντ
Ο Χασάν Σεΐχ Μοχάμουντ (Hassan Cheikh Mohamoud, αραβικά: حسن شيخ محمود) γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1955 στο Γιαλαλαγκσίς, είναι Σομαλός πολιτικός, ακτιβιστής και πρόεδρος της χώρας από τον Μάιο του 2022. Υπηρέτησε ξανά ως πρόεδρος από τον Σεπτέμβριο του 2012 έως τις 16 Φεβρουαρίου 2017.
Τη δεκαετία του 1980 εργάστηκε ως δάσκαλος σε ένα τεχνικό σχολείο. Τη δεκαετία του 1990 ήταν σύμβουλος των ΗΑΕ και της UNICEF στη Σομαλία.
Το 2011 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Κόμματος Ειρήνης και Ανάπτυξης και είναι και ο πρώτος πρόεδρος του κόμματος. Σπούδασε σε μία τεχνική σχολή. Συμπεριλήφθηκε στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2013. Στις 15 Μαΐου 2022 ο Μοχάμουντ εξελέγη Πρόεδρος της Σομαλίας σε μια μαραθώνια προεδρική ψηφοφορία. ο νέος πρόεδρος υποσχέθηκε να επαναφέρει τη σταθερότητα στη Σομαλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Σομαλίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Pr (Unix)
Η εντολή pr χρησιμοποιείται για την εμφάνιση σε σελίδες ή σε στήλες αρχείων προς εκτύπωση.
Είναι προαπαιτούμενο πρόγραμμα κάθε περιβάλλοντος σύμφωνου με το πρότυπο POSIX και έχει υλοποιηθεί από το GNU στα Κεντρικά εργαλεία GNU.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Unix
Ανδρέας Ξυγγόπουλος
Ο Ανδρέας Ξυγγόπουλος (Αθήνα, 1891 - 24 Απριλίου 1979), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1891 στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αποφοίτησε το 1924 και ιστορία της Βυζαντινής Τέχνης στο Παρίσι από το 1928 έως το 1930. Μπήκε στην αρχαιολογική εταιρεία το 1921 ως επιμελητής αρχαιοτήτων το 1920. Έγινε ο πρώτος έφορος των Βυζαντινών αρχαιοτήτων Μακεδονίας το 1925  και ύστερα στην Αθήνα μετά την επιστροφή του από το Παρίσι.Αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Αθηνών το 1937 και το 1940 εξελέγη τακτικός καθηγητής της Βυζαντινής αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και το 1952-1953 πρύτανις. Το 1956 παραιτήθηκε για λόγους υγείας.
Διηύθυνε αρχαιολογικές ανασκαφές στις Σέρρες, Καλαμπάκα, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Παλαιόπολη Κερκύρας, Γεράκι και αλλού και δημοσίευσε πολλές πραγματείες στην Αρχαιολογική Εφημερίδα, στο Αρχαιολογικό Δελτίο, στην Επετηρίδα Βυζαντινών σπουδών, στα Πρακτικά της Αρχαιολογικής Εταιρείας και αλλού. Συνέταξε εκτενή κατάλογο των εικόνων του Μουσείου Μπενάκη. Απεβίωσε στις 24 Απριλίου 1979.
Μελέτες σε περιοδικά
άλλοτε ναοϋ τής Μεγάλης Παναγιάς προς έπίθετον, τό όποιον φέρει ή Θεο­τόκος έπί βυζαντινών παραστάσεων».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
FJ
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων FJ ή Fj ή fJ, μπορεί να αναφέρεται:
Φρεντερίκ Μπριλί Μπουαμπρέ
Ο Φρεντερίκ Μπριλί Μπουαμπρέ (γαλλικά: Frédéric Bruly Bouabré, 11 Μαρτίου 1923 - 28 Ιανουαρίου 2014) ήταν Ιβοριανός καλλιτέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ζεπρεγκιέ και ήταν από τους πρώτους κατοίκους της Ακτής Ελεφαντοστού που μορφώθηκαν από τη γαλλική αποικιοκρατική κυβέρνηση. Στις 11 Μαρτίου του 1948, είδε ένα όραμα που επηρέασε άμεσα το κατοπινό έργο του. Ο Μπουαμπρέ δημιούργησε πολλά από τα εκατοντάδες μικρά του σχέδια, ενώ παράλληλα δούλευε ως υπάλληλος σε διάφορες κρατικές υπηρεσίες. Τα σχέδιά του αυτά απεικονίζουν πολλά διαφορετικά θέματα, αντλημένα κυρίως από την τοπική παράδοση. Κάποια αποτυπώνουν τα δικά του οράματα. Όλα τα σχέδια είναι μέρος ενός μεγάλου κύκλου, με τίτλο Γνώση του Κόσμου. Ο Μπουαμπρέ δημιούργησε επίσης ένα οικουμενικό αλφάβητο 448 γραμμάτων, το οποίο χρησιμοποίησε για να αποδώσει την προφορική παράδοση του λαού του, των Μπετέ. Πολλά από τα σχέδιά του βρίσκονται στη συλλογή του Ζαν Πιγκοτζί.
Lokalise
Το Lokalise είναι ένα σύστημα διαχείρισης εντοπισμού και μετάφρασης που βασίζεται σε υπολογιστικό νέφος αποθήκευσης και απευθυνεται σε ευέλικτες ομάδες. Η εταιρεία ιδρύθηκε στη Ρίγα της Λετονίας και λειτουργει με τηλεργασία έχοντας στο δυναμικό της 120+ υπαλλήλους σε 23 χώρες.
Ιστορικό
Το Lokalise ιδρύθηκε το 2017 από τους Nick Ustinov και Petr Antropov. Το 2020 η εταιρεια άντλησε τα πρώτα της κεφάλαια, φτάνοντας στα 6 εκατομμύρια δολάρια στον γύρο της σειράς Α μετά από τρία χρόνια λειτουργίας της με προσωπικά κεφάλαια.
Οι ιδρυτές αποφάσισαν να αντλήσουν εξωτερικά κεφάλαια με στόχο να επιταχύνουν την ανάπτυξη της εταιρείας. Αφού συγκέντρωσε μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις για νεοσύστατη εταιρεία με έδρα τη Λετονία, η Lokalise υιοθέτησε σαν τρόπο λειτουργίας της την 100% τηλεργασια.
Από το 2020, ο Nick Ustinov είναι μέλος του Συμβουλίου Τεχνολογίας του Forbes.
Το 2020, η εταιρεία ανακηρύχθηκε σε μία από τις 100 κορυφαίες ευρωπαϊκές εταιρείες “ νέφους” με αξία κάτω από $ 1 δισ. από την Accel.
Το 2021, η Sifted συμπεριέλαβε τη Lokalise στη λίστα των 21 ευρωπαϊκών νεοσύστατων SaaS της VC που υπερ μεγενθυθηκαν το 2021. Η λίστα καταρτίστηκε από τον Bill Leaver του Sifted μετά από διαβούλευση με ηγέτες της βιομηχανίας όπως η Evgenia Plotnikova, ο Ben Blume, η Itxaso del Palacio, Carlos Gonzalez-Cadenas και Dhruv Jain.
Προϊόν
Το λογισμικό σχεδιάστηκε κυρίως "για τεχνολογικές μονάδες που διαχειρίζονται εφαρμογές iOS, Android, web, παιχνίδια, IoT ή ψηφιακό περιεχόμενο και γενικά λογισμικό." Έχει αναγνωριστεί για το "web-based συνεργατικό πρόγραμμα επεξεργασίας της, για την αποτελεσματική διαχείριση έργων σε πολλαπλές πλατφόρμες, για τα κλειδιά εντοπισμού, την αυτόματη αντιστοίχιση στιγμιότυπου οθόνης, τις πολλές επιλογές ενσωμάτωσης, την ευελιξία στις προσθήκες" και βέβαια για τη συμβολή της στην εξοικονόμηση πολύτιμου χρόνου. Τυπικοί χρήστες της πλατφόρμας είναι προγραμματιστές, διαχειριστές προϊόντων, έργων και εντοπισμού, σχεδιαστές, έμποροι, μεταφραστές και διαχειριστές περιεχομένου.
Περισσότεροι από 2000 πελάτες σε 80 χώρες χρησιμοποιούν σήμερα το Lokalise. Μερικά αξιοσημείωτα ονόματα πελατών περιλαμβάνουν: Amazon, Gojek, Depositphotos, Revolut  , Yelp, Virgin Mobile , και Notion.
Nm (Unix)
Η εντολή nm περιλαμβάνεται σε αρκετές από τις νεότερες εκδόσεις του Unix και των λειτουργικών συστημάτων που βασίζονται σε αυτό. Η nm χρησιμοποιείται για να εξετάζονται δυαδικά αρχεία (όπως οι βιβλιοθήκες, οι μεταγλωττισμένες αντικειμενικές μονάδες κώδικα, τα κοινά αντικειμενικά αρχεία και τα μεμονωμένα εκετελέσιμα αρχεία) και να εμφανίζονται τα περιεχόμενα αυτών των αρχείων ή μεταπληροφορίες που περιλαμβάνονται σε αυτά, όπως ο πίνακας συμβόλων. Η έξοδος της nm κάνει διάκριση μεταξύ διάφορων τύπων συμβόλων, για παράδειγμα μεταξύ μιας συνάρτησης που δίνεται από μια μονάδα αντικειμενικού κώδικα και μιας συνάρτησης που απαιτείται από αυτήν τη μονάδα. Η nm χρησιμοποιείται στην αποσφαλμάτωση, στην επίλυση προβλημάτων από συγκρούσεις ονομάτων και χαλασμένα ονόματα στη C++, καθώς και για έλεγχο άλλων τμημάτων της αλυσίδας εργαλείων.
Το Εγχείρημα GNU περιλαμβάνει μια υλοποίηση της nm σαν μέρος του πακέτου GNU Binutils.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εργαλεία προγραμματισμού Unix
Ανσέλμ Παγιέν
Βιογραφία
Σε ηλικία μόλις 23 ετών, ο Παγιέν έγινε διευθυντής ενός εργοστασίου διύλισης βόρακα, όπου ανέπτυξε μόνος του μια καινοτομική διεργασία για σύνθεση του βόρακα από σόδα και βορικό οξύ. Μέχρι τότε, ο βόρακας εισάγονταν από τις Ανατολικές Ινδίες αποκλειστικά από τους Ολλανδούς. Η νέα μέθοδος του Παγιέν έριξε την αξία του βόρακα στο ένα τρίτο της τότε εμπορικής τιμής, και βέβαια έσπασε το ολλανδικό μονοπώλιο.
Καινοτομίες
Ανέπτυξε πρώτος καινοτομικές μεθόδους για το ραφινάρισμα της ζάχαρης, μαζί με σύστημα εξευγενισμού του αμύλου και του αλκοόλ από τις πατάτες. Επιπρόσθετα εισήγαγε μια μέθοδο για τον ποσοτικό προσδιορισμό του αζώτου. Εφηύρε επίσης ένα νέο αποχρωματόμετρο, το οποίο υποστήριζε εργαστηριακά την ανάλυση, τον αποχρωματισμό, τη λεύκανση και την κρυστάλλωση της ζάχαρης.
Το 1833 ανακάλυψε -και κατονόμασε από την ομώνυμη ελληνική λέξη- το πρώτο ένζυμο, τη διαστάση, ή πιο ευρέως γνωστή ως αμυλάση.
Η πιο σημαντική του όμως ανακάλυψη υπήρξε αυτή της κυτταρίνης. Πρώτος την απομόνωσε από φυτική ύλη, διέκρινε ότι αποτελεί βασικό μέρος των κυτταρικών τοιχωμάτων των φυτών, κατέγραψε τη χημική της δομή, και τέλος συνεισέφερε στην ονομασία του πιο άφθονου και σημαντικού υδατάνθρακα (κυτταρίνη).
Το 1835 εκλέχθηκε καθηγητής πανεπιστημίου στη ανώτατη σχολή École Centrale Paris, ενώ αργότερα κατέλαβε την έδρα του καθηγητή στο εθνικό ερευνητικό ίδρυμα Conservatoire des Arts et Métiers. Πέθανε στο Παρίσι στις 13 Μαΐου 1871.
Υστεροφημία
Η Αμερικανική Χημική Εταιρεία (American Chemical Society) έχει καθιερώσει ένα από τα πιο σημαντικά βραβεία της προς τιμήν του, το βραβείο Anselme Payen.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Γόργος ο Μεσσήνιος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Drachma,%20244-208%20BC,%20Olympia.%20134-143th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Δραχμή της Ολυμπίας, χρονολογούμενη μεταξύ 134ης (244 π.Χ.) και 143ης (208 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]] Ο Γόργος ο Μεσσήνιος (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας πολιτικός και ολυμπιονίκης από τη Μεσσηνία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του πεντάθλου κατά τους 137ους (232 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Κατάγονταν από προνομιούχα και επιφανή οικογένεια, και ήταν διακεκριμένος πολίτης στην πατρίδα του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο ο οποίος ήταν σύγχρονος του, ο Γόργος ήταν από τους πιο διάσημους αθλητές της εποχής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του πεντάθλου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Γρηγόρης Καψάλης
Ο Γρηγόρης Καψάλης (Ελαφότοπος Ιωαννίνων, 1929) είναι Έλληνας οργανοπαίχτης. Αποτελεί τον κορυφαίο εκπρόσωπο της μουσικής παράδοσης του Ζαγορίου και των Ιωαννίνων, ενώ συγκαταλέγεται και ανάμεσα στους σημαντικότερους δεξιοτέχνες του λαϊκού κλαρίνου.
Συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους οργανοπαίχτες της ηπειρώτικης μουσικής: τον Φίλιππο Ρούντα, τους Χαλκιάδες, τον Χρόνη Καψάλη και από τις αρχές της δεκαετίας του '60 αξιώθηκε να γίνει μέλος στο συγκρότημα "Τα Τακούτσια", που θεωρείται ο κυριότερος θεματοφύλακας της Ζαγορίσιας παράδοσης.
Έχει δώσει συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και σε πολλές χώρες του εξωτερικού, καθώς και στον Ελληνισμό της διασποράς. Το 1993 εμφανίστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο αφιέρωμα στους κορυφαίους δεξιοτέχνες του λαϊκού κλαρίνου. Έχει αποτυπώσει την τέχνη του σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, σε ταινίες ντοκιμαντέρ και στην πλούσια δισκογραφική του παραγωγή`με την γαλλική ραδιοφωνία, τον πολιτιστικό σύλλογο Ζαγορισίων, το πνευματικό κέντρο Δήμου Ιωαννιτών και με το Λύκειο Ελληνίδων.
Διετέλεσε διδάσκαλος του κλαρίνου στο Μουσικό Γυμνάσιο Δολιανών Ιωαννίνων.
Τραγουδιστής και ο ίδιος, ο Γρηγόρης Καψάλης συνεργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στο τραγούδι με τον Γιάννη Παπακώστα από τους Χουλιαράδες, χωριό με πλούσια τραγουδιστική παράδοση, και στο λαούτο με τον Χρήστο Ζώτο.
Μάχη στα Δερβενοχώρια
Ευρύτερο πλαίσιο
Λόγω της φήμης για άμεση αποχώρηση των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής, δυνάμεις του ΕΛΑΣ (Ανεξάρτητο Τάγμα Παρνασσίδας και 34ο Σύνταγμα) είχαν προωθηθεί στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας, με προσανατολισμό την πρωτεύουσα.
Γρηγόρης Καψάλης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κλαριντζήδες Κατηγορία:Δημοτική μουσική
Μάχη στα Δερβενοχώρια
Η μάχη
Γερμανικές δυνάμεις δύο λόχων αναχώρησαν από την Ελευσίνα για την εκκαθάριση της αντάρτικης κίνησης και εγκλωβίστηκαν με αποτέλεσμα την εξουδετέρωσή τους. Μάλιστα, ο αρχηγός του Εφεδρικού ΕΛΑΣ της περιοχής, Στέφας Μαλιάτσης, διέταξε πυρ ενώ οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν ως ασπίδα προστασίας το γιο του. Στη συνέχεια, την άμυνα των δυνάμεων του ΕΛΑΣ προσπάθησαν οι Γερμανοί να διασπάσουν από Ελευσίνα, Μάζι και Θήβα, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τεθωρακισμένα οχήματα και μονάδες του συντάγματος Brandenburg. Μετά την κάμψη της άμυνας του ΕΛΑΣ, οι μαχητές του υποχώρησαν σε δυσπρόσιτα μέρη μαζί με πολλούς Γερμανούς αιχμαλώτους οι οποίοι και εκτελέστηκαν. Οι Γερμανοί προχώρησαν σε αντίποινα σε άμαχο πληθυσμό. Μετά τις μάχες, το 34ο Σύνταγμα αναβαθμίστηκε σε V Ταξιαρχία με διοικητή το συνταγματάρχη Γεώργιο Ρήγο (Φερραίο) που είχε μόλις ενταχθεί στον ΕΛΑΣ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:1943
Μάξιμος Γ΄ Χριστώνυμος
Ο Μάξιμος Γ΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1476 έως το 1482.
Εξελέγη Πατριάρχης την άνοιξη του 1472 και κατέβαλε το καθιερωμένο πλέον φόρο των 2.500 φλουριών στο Δημόσιο Ταμείο. Την ημέρα της εκλογής εκάρη μοναχός, παίρνοντας το όνομα Μάξιμος, και την επομένη χειροτονήθηκε από τον Μητροπολίτη Ηρακλείας. Η Πατριαρχία του χαρακτηρίστηκε από σύνεση, πράγμα που βοήθησε ιδιαίτερα το Πατριαρχείο, καθώς βρισκόταν ακόμη στην αρχή της μετά την Άλωση εποχής. Ειρήνευσε έριδες μεταξύ κληρικών, εξέδωσε κανονικές διατάξεις και γράμματα, κήρυσσε τακτικά στους ναούς και μετέφρασε το Σύμβολο της Πίστεως στα τουρκικά. Τον Ιανουάριο του 1480 έστειλε επιστολή στο Δόγη της Βενετίας Τζοβάννι Μοτσενίγκο, με την οποία ζητούσε να πάψει η καταπίεση των Ορθοδόξων στις ενετοκρατούμενες περιοχές, ενώ περί το 1481 έστειλε τον Μητροπολίτη Εφέσου Δανιήλ στα Πατριαρχεία της Ανατολής, προκειμένου να διευθετηθούν διαφορές με τους Λατίνους, οι οποίοι είχαν ήδη διεισδύσει στα Ιεροσόλυμα και είχαν πάρει άδεια από τις αρχές να λειτουργούν στο νότιο μέρος του Γολγοθά, όπως και οι Ορθόδοξοι.
Το 1481 συνεκάλεσε Σύνοδο με θέμα την ανάκληση των αποφάσεων της Συνόδου της Φερράρας-Φλωρεντίας και συμμετοχή των άλλων Πατριαρχείων και 20 Μητροπολιτών. Τον Ιανουάριο του 1482 έστειλε επιστολή στον Δόγη της Βενετίας Τζοβάννι Μοτσενίγκο, με την οποία του ζητούσε να πάψουν οι διωγμοί στα βενετοκρατούμενα ορθόδοξα εδάφη.
Πέθανε εν ενεργεία στις 3 Απριλίου 1482. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 17 Νοεμβρίου (Αναφέρεται όμως ως ημερομηνία εορτής και η 20ή Νοεμβρίου, η 17η και η 19η Απριλίου).
Συγγράμματα
Έργα του είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Στρατιωτική ώρα
Με τον όρο Στρατιωτική ώρα στα αμερικανικά αγγλικά, εννοείται το 24ωρο ρολόι. Στις ΗΠΑ, η ώρα της ημέρας συνήθως δίνεται σχεδόν αποκλειστικά χρησιμοποιώντας τη σημειογραφία του ρολογιού 12 ωρών, η οποία μετράει τις ώρες της ημέρας ως 12, 1, ..., 11 με επιθήματα π.μ. και μ.μ. διακρίνοντας τις δύο ημερήσιες επαναλήψεις αυτής της ακολουθίας. Το 24ωρο ρολόι χρησιμοποιείται συνήθως εκεί μόνο σε ορισμένους ειδικούς τομείς (στρατός, αεροπορία, ναυσιπλοΐα, τουρισμός, μετεωρολογία, αστρονομία, υπολογιστές, επιμελητεία, υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, νοσοκομεία), όπου η ασάφεια της σημείωσης των 12 ωρών θεωρείται πολύ άβολη, δυσκίνητη ή επικίνδυνη.
Η στρατιωτική χρήση, όπως συμφωνήθηκε μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμαχικών αγγλόφωνων στρατιωτικών δυνάμεων, διαφέρει σε μερικές περιπτώσεις από το κανονικό εικοσιτετράωρο σύστημα ώρας: π.χ.
Κατηγορία:Στρατιωτική ορολογία
Πολύκτωρ ο Ηλείος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Δυναστεία Τζιν (265-420)
250px|right|thumb|Η Αυτοκρατορία των Τζιν (με κίτρινο χρώμα) στη μεγαλύτερή της έκταση, περίπου το 280 μ.Χ. ("Δυτικοί Τζιν")
H Δυναστεία Τζιν ήταν δυναστεία της Αυτοκρατορικής Κίνας, την περίοδο 265-420 μ.Χ. Ιδρύθηκε από τον Σιμά Γιαν, γιο του Σιμά Τσάο, ο οποίος έγινε Πρίγκιπας του Τζιν και μετά θάνατον ανακηρύχθηκε ιδρυτής της ομώνυμης δυναστείας. Η δυναστεία προέκυψε στα τέλη και μετά την περίοδο των "Τριών Βασιλείων" (220-280 μ.Χ.), η οποία έληξε με την κατάκτηση των "Ανατολικών Γου" από τους Τζιν. Υπάρχουν δύο κύριες κατηγορίες-χρονικές περίοδοι στην ιστορία της δυναστείας. Οι "Δυτικοί Τζιν" και οι "Ανατολικοί Τζιν".
Οι "Δυτικοί Τζιν" (265–316) ιδρύθηκαν ως διάδοχο κράτος στους Κάο Βέι μετά την υφαρπαγή του θρόνου από τον Σιμά Γιαν, με πρωτεύουσα τη Λουογιάνγκ (265–311) και κατόπιν την Τσανγκ'αν (σημερινή Σιάν στην επαρχία Σαανσί) (312–316). Οι "Δυτικοί Τζιν" ξαναένωσαν την Κίνα το 280 μ.Χ., αλλά σχεδόν αμέσως μετά το κράτος τους αντιμετώπισε κρίση διαδοχής, εμφύλιο πόλεμο και εισβολή από τους "Πέντε Βαρβάρους". Οι αντάρτες αλλά και οι εισβολείς άρχισαν να εγκαθιδρύουν αυτόνομα κράτη στην κοιλάδα του Κίτρινου Ποταμού, εγκαινιάζοντας την περίοδο της κινεζικής ιστορίας που ονομάζεται "Δεκαέξι Βασίλεια".
Τα κράτη αυτά αμέσως άρχισαν να πολεμούν μεταξύ τους καθώς και την Αυτοκρατορία των Τζιν ("Δυτικοί Τζιν"), οδηγώντας στη μετεξέλιξη της δυναστείας, με τη μεταφορά από τον Σιμά Ρούι της πρωτεύουσας στο Τζιανκάνγκ (σημερινή Ναντζίνγκ), με αποτέλεσμα να προκύψουν οι "Ανατολικοί Τζιν" (317–420) στη θέση των "Δυτικών Τζιν". Η δυναστεία των "Ανατολικών Τζιν" ανατράπηκε τελικώς από τη δυναστεία Λιο Σονγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζιν Τζιν Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Άννα Συνοδινού
Η Άννα Συνοδινού (21 Νοεμβρίου 1927 - 7 Ιανουαρίου 2016 ) ήταν Ελληνίδα δραματική ηθοποιός και πολιτικός.
Διακρίθηκε κυρίως σε ρόλους της αρχαίας τραγωδίας αλλά και του νεώτερου ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Η ερμηνεία της στην Αντιγόνη του Σοφοκλή το Καλοκαίρι του 1956 στο θέατρο της Επιδαύρου, την καθιέρωσε ως μία από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες τραγωδούς που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στα πρόσωπα του αρχαίου θεάτρου. Ενσάρκωσε όλες σχεδόν τις τραγικές μορφές, όπως την Πολυξένη, τις δύο Ιφιγένειες, την Άλκηστη, την Ανδρομάχη, την Ελένη, την Ηλέκτρα, την κορυφαία στις αισχύλειες Ικέτιδες, την Ιώ στον Προμηθέα δεσμώτη, την Ιοκάστη στον Οιδίποδα Τύραννο και τις Φοίνισσες, την Κλυταιμνήστρα στην Ορέστεια και την Εκάβη στην ομώνυμη τραγωδία αλλά και στις Τρωάδες του Ευριπίδη. Όλες σε "φυσική ηλικία με τις ηρωίδες", όπως συνήθιζε να λέει η ίδια, εκτός από τη Μήδεια.
Εμφανίσθηκε, επίσης, σε ελληνικές και ξένες κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραγωγές για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Η εμφάνισή της ως Ηλέκτρα στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή από τα Επιδαύρια του 1961 αποτυπώθηκε στο σελιλόιντ, σε κινηματογραφική σκηνοθεσία Τεντ Ζάρπα
Η Συνοδινού διέθετε σπάνιο μέταλλο φωνής και επιβλητική σκηνική παρουσία.
Βιογραφία
Η Άννα Συνοδινού γεννήθηκε στο Λουτράκι Κορινθίας στις 21 Νοεμβρίου 1927. Ήταν το όγδοο παιδί της οικογένειας της, που καταγόταν από την Αμοργό. Τελείωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα και στη συνέχεια φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1947-1949). Στη σκηνή  πρωτοεμφανίστηκε το 1948 στο έργο του Εντμόν Ροστάν «Σιρανό ντε Μπερζεράκ», που σκηνοθέτησε για το Εθνικό Θέατρο ο Δημήτρης Ροντήρης. Κατόπιν συνεργάστηκε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Νίκο Χατζίσκο στο ελεύθερο θέατρο.
Καθιέρωση ως πρωταγωνίστρια
Έπειτα από μερικές σποραδικές εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο, υπήρξε μόνιμο στέλεχός του από το 1956 έως το 1964 και διέπρεψε για τις ερμηνείες της πλάι στην Κατίνα Παξινού, τον Αλέξη Μινωτή και τον Θάνο Κωτσόπουλο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους της αρχαίας τραγωδίας, αλλά και του νεώτερου κλασικού ρεπερτορίου. Το 1955 και το 1957 τιμήθηκε με το έπαθλο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ενδιάμεσα παντρεύτηκε τον πρωταθλητή του τριπλούν και έμπορο Γιώργο Μαρινάκη (1921-2009).
Το 1965, η Άννα Συνοδινού ίδρυσε τον θίασο «Ελληνική Σκηνή» και αναζητώντας θεατρική στέγη εκμίσθωσε το παλαιό λατομείο του Λυκαβηττού και δημιούργησε το πασίγνωστο Θέατρο Λυκαβηττού σε σχέδια του αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτου.
Τα χρόνια της Χούντας
Με την επιβολή της δικτατορίας το 1967, διέκοψε τη θεατρική της δραστηριότητα. Η Χούντα ανακάλεσε την άδεια χρήσης του Θεάτρου του Λυκαβηττού και της αφαίρεσε το διαβατήριό της, ματαιώνοντας έτσι περιοδεία της στο εξωτερικό. Το διάστημα αυτό εργάστηκε ως δακτυλογράφος στην εμπορική εταιρεία του συζύγου της.
Το 1972 επανήλθε στο θέατρο. Εμφανίστηκε στο ρόλο της Ηλέκτρας στο Ηρώδειο και λίγο αργότερα ανασυγκρότησε την «Ελληνική Σκηνή», στην οποία συνεργάστηκε με τον Θάνο Κωτσόπουλο. Από το 1973 έως το 1975 πραγματοποίησε εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Πολιτική
Μετά την πτώση της δικτατορίας αφοσιώθηκε στην πολιτική. Εξελέγη βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην Α' Αθηνών  (1974, 1977, 1981, 1985, 1989) και διετέλεσε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1977-1980). Κατά τη διάρκεια της πολιτικής της σταδιοδρομίας εισηγήθηκε νομοθετικές προτάσεις για την προστασία των γερόντων, της μητρότητας, των παιδιών και ατόμων με ειδικές ανάγκες. Στον καλλιτεχνικό τομέα εισήγαγε τα μαθήματα καλλιτεχνικής παιδείας στη Μέση Εκπαίδευση, πρότεινε την ένταξη των ηθοποιών στο ΙΚΑ και την ίδρυση της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με τον συνδυασμό του Μιλτιάδη Έβερτ.
Τον Μάρτιο του 1990 παραιτήθηκε του βουλευτικού της αξιώματος κατά τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και την αντικατέστησε στη Βουλή ο Βάιος Σταθόπουλος. Σε μία από τις ψηφοφορίες, η βουλευτής Οικολόγων Εναλλακτικών Μαρίνα Δίζη, όταν κλήθηκε να ψηφίσει, άνοιξε ένα πανό, το οποίο έγραφε «Φτάνει το θέατρο για το +1, τον Πρόεδρο και το νέφος». Η ενέργεια αυτή εξόργισε την Άννα Συνοδινού, που σε ένδειξη διαμαρτυρίας υπέβαλε την παραίτησή της, τόσο από το βουλευτικό της αξίωμα, όσο και από το κόμμα της. Έκτοτε, δεν ξανασχολήθηκε με την πολιτική.
Επιστροφή στο θέατρο
Τον ίδιο χρόνο επανήλθε στη θεατρική δραστηριότητα, ερμηνεύοντας, εκτός από αρχαίο δραματολόγιο, ρόλους του νεώτερου ελληνικού θεάτρου με το Εθνικό Θέατρο («Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» του Δημήτρη Κορομηλά).
Διδασκαλία-Συγγραφή
Αξιοσημείωτο ήταν το εκπαιδευτικό της έργο. Δίδαξε στις θεατρικές σχολές του Εθνικού Θεάτρου, του Πέλου Κατσέλη, της Καλλιτεχνικής Εταιρείας Αθηνών και του Ωδείου Αθηνών. Ήταν η συγγραφέας του αυτοβιογραφικού «Πρόσωπα και Προσωπεία» (Εκδόσεις Βλάση,1998) και του βιβλίου θεατρικών αναμνήσεων «Αίνος στους άξιους» (Καστανιώτης, 1999).
Διακρίσεις
Τιμήθηκε με τα παράσημα Ευποιΐας και τον Ταξιάρχη του Φοίνικος του Ελληνικού κράτους καθώς και με το μετάλλιο της πόλεως των Αθηνών. Τιμές τής έχουν αποδοθεί και από ξένα κράτη για την καλλιτεχνική της προσφορά (Δανία, Γαλλία, Λίβανος, Ιταλία).
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών Κατηγορία:Τάγμα της Ευποιΐας Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Έλληνες ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Χερσόνησος της Τζάφνα
thumb|Πινακίδα που ενημερώνει για την είσοδο στη χερσόνησο της Τζάφνα thumb|upright=1.6|Χάρτης της χερσονήσου της Τζάφνα Η Χερσόνησος της Τζάφνα (ταμίλ: யாழ்ப்பாணக் குடாநாடு, Yāḻppāṇa kuṭānāṭu) ή (ταμίλ: யாழ் குடாநாடு, Yāḻ kuṭānāṭu) είναι μια χερσόνησος στη Βόρεια Περιφέρεια της Σρι Λάνκα και σε αυτή βρίσκεται η πρωτεύουσα της επαρχίας, η Τζάφνα. Η χερσόνησος της Τζάφνα ήταν σημαντικό τμήμα του μεσαιωνικού Βασιλείου της Τζάφνα.
Νάγκα Νάντου
thumb|Το Βασίλειο της Τζάφνα το 1350 μ.Χ. στη μεγαλύτερη έκταση του. Οι Νάγκα θεωρούνται μια από τις αρχαίες φυλές της Σρι Λάνκα, και κατοικούσαν κυρίως στη χερσόνησο της Τζάφνα. Η χερσόνησος της Τζάφνα ήταν επίσης γνωστή στην αρχαιότητα ως Νάγκα Νάντου, που σημαίνει «Γη των Νάγκα» όπως αναφέρεται στα δίδυμα έπη της Ταμίλακαμ, το Σιλαππατικαράμ και το Μανιμεκαλάι. Στη Μαχαβάμσα, ένα σιναλέζικο χρονικό που γράφτηκε στη γλώσσα Πάλι, η χερσόνησος αναφέρεται με το αντίστοιχο όνομα Ναγκαντίπα, που σημαίνει «νησί των Νάγκα», όπου περιγράφεται ως μία περιοχή με κυβερνήτες που ονομάζονται Ντιπαράτζα, που σημαίνει «Βασιλιάς του Νησιού». Ο Πτολεμαίος, ο Έλληνας συγγραφέας από το 100 μ.Χ. αναφέρεται στους Ναγκαδίπους ως μία από τις παράκτιες πόλεις της Ταπροβάνης. Η ταυτότητα των Νάγκα ήταν ορατή μέσω προσωπικών ονομάτων που παρατηρήθηκαν στα χρονικά της γλώσσας Πάλι και στην Ταμίλ λογοτεχνία, Σανγκάμ. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι οι Νάγκα ήταν οι πρόγονοι των Δραβίδων που μιλούν ταμίλ.
Βασίλειο της Τζάφνα
Τον 13ο αιώνα, το βόρειο τμήμα της Σρι Λάνκα, συμπεριλαμβανομένου του Βασιλείου της Πολοναρούα, ήταν υπό την κυριαρχία της δυναστείας των Πάντγια. Ο Κουλασεκάρα Τσινκαϊαριγιάν, υπουργός της δυναστείας των Πάντγια, εγκαταστάθηκε ως βασιλιάς της χερσονήσου. Ήταν ο πρώτος βασιλιάς της δυναστείας των Αριακακραβάρτων. Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας των Αριακακραβάρτων, οι αρχηγοί των Βανιμάι απέτιαν φόρο τιμής στους βασιλιάδες της Τζάφνα. Η δυναστεία κυβέρνησε τη χερσόνησο μέχρι το 1619 μ.Χ., οπότε και το βασίλειο της Τζάφνα κατακτήθηκε από τους Πορτογάλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σρι Λάνκα
Σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας
Το σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσφορίας (ARDS) είναι ένας τύπος αναπνευστικής ανεπάρκειας, εξαιρετικά επικίνδυνης για τη ζωή, που χαρακτηρίζεται από ταχεία εμφάνιση ευρείας φλεγμονής στους πνεύμονες. Τα συμπτώματα του περιλαμβάνουν δύσπνοια, γρήγορη αναπνοή και μπλε χρώμα του δέρματος. Η δραστική μείωση της ποιότητας ζωής είναι σχεδόν αναπόφευκτη για όσους καταφέρνουν να επιβιώσουν αυτού του συνδρόμου.
Αιτίες μπορεί να περιλαμβάνουν σηψαιμία, παγκρεατίτιδα, τραύμα, πνευμονία και εισρόφηση. Ο υποκείμενος μηχανισμός περιλαμβάνει διάχυτη βλάβη στα κύτταρα τα οποία σχηματίζουν το φράγμα των μικροσκοπικών σάκων αέρα των πνευμόνων, δυσλειτουργία επιφανειοδραστικού παράγοντα, ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος και δυσλειτουργία της ρύθμισης της πήξης του αίματος. Ως αποτέλεσμα, το ARDS μειώνει την ικανότητα των πνευμόνων να ανταλλάσσουν οξυγόνο και διοξείδιο του άνθρακα. Η διάγνωση βασίζεται σε αναλογία PaO2/FiO2 μικρότερη από 300 mmHg, παρά την PEEP άνω των 5 cm H2O. Σχετιζόμενο με την καρδιά πνευμονικό οίδημα, ως αιτία, πρέπει να αποκλειστεί.
Η πρωτογενής θεραπεία περιλαμβάνει μηχανικό αερισμό μαζί με θεραπείες που κατευθύνονται στην υποκείμενη αιτία. Οι στρατηγικές εξαερισμού περιλαμβάνουν τη χρήση χαμηλών όγκων και χαμηλών πιέσεων. Εάν η οξυγόνωση παραμένει ανεπαρκής, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ελιγμοί πρόσληψης πνεύμονα και νευρομυικοί αναστολείς. Εάν αυτό είναι ανεπαρκές, η εξωσωματική οξυγόνωση μεμβράνης μπορεί να είναι μια επιλογή. Το σύνδρομο συνδέεται με ποσοστό θανάτου μεταξύ 35% και 50%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εντατική θεραπεία Κατηγορία:Αιτίες θανάτου Κατηγορία:Πνευμονολογία
Παρασκευάς Χρίστου
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ΑΕΚ Λάρνακας, συνέχισε στον ΑΠΟΕΛ, στην Ομόνοια και στην Αλκή. Ακολούθως αγωνίστηκε εκτός Κύπρου στη ρουμανικές ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κλούζ και ΚΣ Παντούρι Τίργκου Ζίου.
Ρομάν φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ
Ο βαρώνος Ρόμπερτ Νικολάι Μαξιμίλιαν ή Ρομάν Φιόντοροβιτς φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ (Nikolai Robert Max Baron von Ungern-Sternberg, 10 Ιανουαρίου 1886 – 15 Σεπτεμβρίου 1921) ήταν Γερμανός της Βαλτικής και αντι-μπολσεβίκος αντιστράτηγος κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πόλεμου και στη συνέχεια ανεξάρτητος πολέμαρχος, του οποίου η Ασιατική Μεραρχία Ιππικού απέσπασε τον έλεγχο της Μογγολίας μετά την κατάληψή της από τη Δημοκρατία της Κίνας το 1921.
Παρασκευάς Χρίστου
Τίτλοι
ΑΠΟΕΛ Ομόνοια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Παντούρι Τίργκου Ζίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ρομάν φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ
Η έλξη του Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ για τον Βαϊραγιάνα Βουδισμό, σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη και σε πολλές περιπτώσεις βίαιη συμπεριφορά του απέναντι στους εχθρούς, καθώς και στους ίδιους τους στρατιώτες του του απέφεραν το παρατσούκλι του "Τρελού Βαρώνου" κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πόλεμου. Ήταν, επίσης, υπερσυντηρητικός φιλομοναρχικός, ο οποίος επιθυμούσε την παλινόρθωση της ρωσικής μοναρχίας υπό τον Μέγα Δούκα Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας και την αναβίωση της Μογγολικής Αυτοκρατορίας υπό την εξουσία του Μπογκντ Χαν. Κατά τη σύντομη διάρκειας πέντε μηνών κατοχής της Εξωτερικής Μογγολίας, ο Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ επέβαλε την τάξη στην πρωτεύουσα Ιχ Χουρί μέσω του τρόμου, του εκφοβισμού και της ωμής βίας ενάντια στους αντιπάλους, ιδιαίτερα τους υποστηρικτές των Μπολσεβίκων.
Η εισβολή του στη Νότια Σιβηρία, η οποία ακολούθησε ως υποστήριξη σε εξεγέρσεις εναντίον των Μπολσεβίκων και προκειμένου να αντιμετωπίσει μια εισβολή του Κόκκινου Στρατού και Μογγόλων παρτιζάνων τον Ιούνιο του 1921, τελικώς οδήγησε στην ήττα του και την αιχμαλωσία του δύο μήνες αργότερα. Συνελήφθη αιχμάλωτος από τον Κόκκινο Στρατό και δικάστηκε για αντεπανάσταση στο Νοβονικολάεφσκ το 1921. Έπειτα από μια διάρκειας έξι ωρών παρωδία δίκης, κρίθηκε ένοχος και εκτελέστηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1921.
Βιογραφία
Ο Ρ.Φ. φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ γεννήθηκε στο Γκρατς της Αυστρίας στις 29 Δεκεμβρίου 1885 ως γόνος ευγενούς οικογένειας Γερμανών της Βαλτικής. Μητέρα του ήταν η Σοφί Καρλότε φον Βίμπφεν, η οποία έγινε αργότερα γνωστή ως Σοφί Καρλότε φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ και πατέρας του ο Τέοντορ Λέοναρντ Ρούντολφ φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ (1857–1918). Το 1888 η οικογένειά του μετακόμισε στο Ρέβαλ (Τάλιν), πρωτεύουσα του Κυβερνείου της Εσθονίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπου οι γονείς του χώρισαν τρία χρόνια αργότερα, το 1891. Το 1894 η μητέρα του παντρεύτηκε τον Όσκαρ Άνσελμ Χέρμαν φον Χόινινγκεν-Χύνε. Από το 1900 έως το 1902 ο Ούνγκερν φοίτησε στο Γυμνάσιο Νικολάου Α΄ του Τάλιν. Το 1903 κατατάχθηκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (Морской кадетский корпус) στην Αγία Πετρούπολη. Το 1905 εγκατέλειψε τη σχολή, προκειμένου να λάβει μέρος στις ένοπλες συγκρούσεις που λάμβαναν χώρα στην Ανατολική Ρωσία κατά τη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, ωστόσο παραμένει ασαφές εάν συμμετείχε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των Ιαπώνων ή εάν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις είχαν παύσει προ της ααφίξεώς του στη Μαντζουρία.
Αιλία Ευδοκία
Αρχικώς ονομαζόταν Αθηναΐς. Καταγόταν από την Αθήνα και ήταν κόρη του Λεοντίου, καθηγητή της ρητορικής στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών. Η Αθηναΐς, όπως και ο πατέρας της, ήταν εθνική (ειδωλολάτρις) στο θρήσκευμα και έλαβε αξιόλογη μόρφωση, αφού είχε διδαχθεί τον Όμηρο, τους τραγικούς, τον Λυσία και το Δημοσθένη, νεοπλατωνική φιλοσοφία, αστρονομία και γεωμετρία.
Μετά τον θάνατο του πατέρα της, φαίνεται ότι αδικήθηκε από τα αδέλφια της στη διανομή της πατρικής περιουσίας και κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 420 ή 421 για να διεκδικήσει το δίκαιό της. Φαίνεται ότι για τον λόγο αυτό ζήτησε τη συνδρομή της αυγούστας Πουλχερίας, η οποία επιτρόπευε τότε τον αδελφό της Θεοδόσιο τον Β´ και αναζητούσε την εποχή εκείνη την κατάλληλη σύζυγο για τον μέλλοντα αυτοκράτορα. Η Πουλχερία, εκτιμώντας τα πολλά προσόντα της Αθηναΐδος, την θεώρησε ιδανική σύζυγο για τον αδελφό της. Αργότερα όμως οι δύο γυναίκες, αμφότερες ισχυροί χαρακτήρες, ήλθαν σε αντιπαράθεση.
Ρομάν φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 ο Ούνγκερν μετατέθηκε στο μέτωπο του Καυκάσου των συγκρούσεων, όπου η Ρωσία πολεμούσε εναντίον των Οθωμανών Τούρκων. Τον Απρίλιο του 1917, κοντά στην Ούρμια του Ιράν, ο Ούνγκερν μαζί με τον Γκριγκόρι Σεμιόνοφ ξεκίνησε την οργάνωση μιας εθελοντικής στρατιωτικής μονάδας, αποτελούμενης από τοπικούς Σύριους Χριστιανούς. Υπό την ηγεσία του Ούνγκερν πέτυχαν ορισμένες μικρού μεγέθους στρατιωτικές επιτυχίες εναντίον των Τούρκων, ωστόσο η συνολική τους συνεισφορά στις πολεμικές προσπάθειες της Ρωσίας ήταν περιορισμένη.
Αιλία Ευδοκία
Αφού η Αθηναΐς κατηχήθηκε και βαπτίσθηκε χριστιανή, μετονομασθείσα εις Ευδοκία, παντρεύτηκε τον Θεοδόσιο το 421 στην Κωνσταντινούπολη. Το 422, όταν γέννησε την πρώτη της θυγατέρα, την Ευδοξία, ονομάστηκε Αυγούστα. Τόσον η θέση της όσον και η μόρφωση και η ευφυΐα της της εξασφάλιζαν τη δυνατότητα για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας στην παιδεία, στη διοίκηση και στη δικαιοσύνη. Στην νέα αυτοκράτειρα φαίνεται να οφείλεται η ίδρυση του Πανδιδακτηρίου το 425. Η ανώτερη σχολή της Κωνσταντινούπολης αναδιοργανώθηκε, προωθήθηκαν η ελληνική γλώσσα και ρητορική και μειώθηκαν αντίστοιχα οι ώρες της λατινικής γλώσσας και ρητορικής. Δημιουργήθηκαν συγκεκριμένα δεκαπέντε έδρες για την ελληνική φιλολογία, δεκατρείς για τη λατινική και μία έδρα φιλοσοφίας. Κατά την ίδια περίοδο η Ευδοκία φαίνεται να ασκεί την επιρροή της ώστε, διά διατάγματος πλέον, οι διαθήκες να συντάσσονται στην ελληνική γλώσσα, ενώ ήδη έχουμε τις πρώτες γνωστές δικαστικές αποφάσεις στην ελληνική. Ταυτοχρόνως, η ελληνική χρησιμοποιείται προοδευτικά και σε ορισμένους τομείς της διοικήσεως.
Ρομάν φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ
Επανάσταση των Μπολσεβίκων του 1917
Μετά την υπό την ηγεσία των Μπολσεβίκων κηρυχθείσα Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, ο Σεμιόνοφ και ο Ούνγκερν δήλωσαν την πίστη τους στους Ρομανόφ και ορκίστηκαν να πολεμήσουν τους επαναστάτες. Ο Σεμιόνοφ, χαίροντας της υποστήριξης των Ιαπώνων, όρισε τον Ούνγκερν κυβερνήτη της Υπερβαϊκάλης, της μεγάλης εκτάσεως περιοχής στα νοτιοανατολικά της Λίμνης Βαϊκάλης. Κατά τους μήνες που ακολούθησαν ο Ούνγκερν διακρίθηκε για την εξαιρετικά εκκεντρική συμπεριφορά του, η οποία και οδήγησε αρκετούς στο να του αποδώσουν το παρατσούκλι του "Τρελού Βαρώνου". Οι Σεμιόνοφ και Ούνγκερν, παρά το γεγονός πως ήταν ένθερμοι αντι-Μπολσεβίκοι, δεν ήταν μέλη του Λευκού Κινήματος, ενώ ο Σεμιόνοφ αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ηγεσία του Ναυάρχου Αλεξάντρ Κολτσάκ, κατ' όνομα ηγέτη των Λευκών στη Σιβηρία. Αντιθέτως έδρασε ανεξάρτητα, υποστηριζόμενος από τους Ιάπωνες με όπλα και χρήματα. Για τους ηγέτες των Λευκών, όπως οι Κόλτσακ και Ντενίκιν, οι οποίοι πίστευαν σε μια "Ρωσία ισχυρή και αδιαίρετη", αυτό αποτελούσε ύψιστη προδοσία. Ο Ούνγκερν τέθηκε τύποις υπό την ηγεσία του Σεμιόνοφ, ωστόσο στις περισσότερες των περιπτώσεων δρούσε κι αυτός ανεξάρτητα.
Αιλία Ευδοκία
Η Ευδοκία έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αφοσίωση στην χριστιανική πίστη, μετά δε τον γάμο της κόρης της Ευδοξίας με τον αυτοκράτορα της Δύσης Ουαλεντινιανό Γ´ το έτος 437, μετέβη χάριν προσκυνήσεως στα Ιεροσόλυμα, όπου και παρέμεινε επί δύο χρόνια. Κατά το ταξίδι της στάθμευσε στην Αντιόχεια, όπου και καυχήθηκε για την ελληνικότητά της. Κατόρθωσε δε να πείσει τον αυτοκράτορα να ανεγείρει διάφορα χρήσιμα για την πόλη έργα.
Η Ευδοκία επανήλθε στην Κωνσταντινούπολη περί το τέλος του 439 και βοήθησε τον έπαρχο Κύρο να προαχθεί σε ύπαρχο. Ο πανίσχυρος όμως ευνούχος Χρυσάφιος κατηύθυνε τον Θεοδόσιο Β´ με πανουργία και δημιουργούσε προβλήματα στις σχέσεις του με την Ευδοκία, η οποία συκοφαντήθηκε ότι διατηρούσε αθέμιτες σχέσεις με τον ανώτατο αξιωματούχο του παλατιού Παυλίνο. Μάλιστα ο Παυλίνος καταδικάσθηκε για τον λόγο αυτό σε θάνατο.
Ρομάν φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ
Επανάσταση των Μπολσεβίκων του 1917
Οι Ιάπωνες διέταξαν τους Κινέζους πολέμαρχους που ήσαν φίλα προσκείμενοι προς αυτούς να καταλάβουν τη Μογγολία, με στόχο να εμποδίσουν πιθανή πρόκληση επανάστασης από Ρώσους επαναστάτες στη Μογγολία και τη Βόρεια Κίνα. Μετά την πτώση της Κλίκας του Ανχούι, οι Κινέζοι στρατιώτες στη Μογγολία βρέθηκαν ουσιαστικά εγκαταλελειμμένοι. Εξεγέρθηκαν εναντίον των διοικητών τους, ενώ λεηλάτησαν και σκότωσαν Μογγόλους και ξένους που βρίσκονταν στην περιοχή.
Αρκετοί εκ των στρατιωτών που αποτελούσαν τις κινεζικές δυνάμεις κατά την περίοδο κατοχής ήταν Τσαχάρ Μόγγολοι από την Εσωτερική Μογγολία, κάτι που αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για τη δημιουργία έχθρας μεταξύ των Εξωτερικών Μογγόλων (Χάλχα) και των Εσωτερικών Μογγόλων.
Αιλία Ευδοκία
Η Ευδοκία διεπίστωσε ότι η παραμονή της στην Κωνσταντινούπολη θα συνεπάγετο συνεχείς τριβές με τον αυτοκράτορα αλλά και με την αυγούστα Πουλχερία, αγανακτισμένη δε κατέφυγε και πάλι στους Αγίους Τόπους το 443, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό της το 460. Δεν επέστρεψε δε στην Βασιλεύουσα ούτε μετά τον θάνατο του Θεοδοσίου το 450. Κατά τη διάρκεια της δεκαεπταετούς παραμονής της στους Αγίους Τόπους επεδόθη στην ανέγερση ναών, μονών και κοινωφελών ιδρυμάτων στα Ιεροσόλυμα, ενώ παράλληλα αφιερώθηκε στη μελέτη και τη συγγραφή. Φαίνεται δε ότι κατά το διάστημα αυτό παρασύρθηκε από μονοφυσιτικούς κύκλους, αλλά με τη βοήθεια των μοναχών Συμεών του Στυλίτου και Ευθυμίου του Μεγάλου επέστρεψε στην Ορθοδοξία.
Ρομάν φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ
Επανάσταση των Μπολσεβίκων του 1917
Ως μέρος των σχεδίων του ο Ούνγκερν ταξίδευσε στη Μαντζουρία και την ίδια την Κίνα από το Φεβρουάριο έως το Σεπτέμβριο του 1919. Εκεί δημιούργησε επαφές με μοναρχικούς κύκλους, ενώ πραγματοποίησε επίσης ετοιμασίες για τον Σεμιόνοφ, προκειμένου αυτός να συναντήσει τον Μαντζουριανό πολέμαρχο Ζανγκ Ζουολίν. Τον Ιούλιο του 1919 ο Ούνγκερν παντρεύθηκε τη Μαντζουριανή πριγκίπισσα Τζι σε Ορθόδοξο γάμο. Η πριγκίπισσα έλαβε την ονομασία Έλενα Πάβλοβνα Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ. Επικοινωνούσαν μεταξύ τους στα αγγλικά. Ο γάμος αυτός είχε πολιτική σκοπιμότητα, καθώς η Τζι ήταν πριγκίπισσα και συγγενής του Στρατηγού Ζανγκ Κουιβού, διοικητή των κινεζικών δυνάμεων στο δυτικό άκρο του Κινεζικού-Μαντζουριανού Σιδηροδρόμου (στα ρωσικά: KVZhD), και κυβερνήτη της Χαϊλάρ.
Αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Εξωτερικής Μογγολίας
Μετά την ήττα του Κολτσάκ απέναντι στον Κόκκινο Στρατό και την επακόλουθη απόφαση της Ιαπωνίας να αποσύρει τα εκστρατευτικά της σώματα από την Υπερβαϊκάλη, ο Σεμιόνοφ ανίκανος να αντέξει την ασκούμενη πίεση από τις δυνάμεις των Μπολσεβίκων, σχεδίαζε υποχώρηση προς τη Μαντζουρία. Ο Ούνγκερν ωστόσο είδε αυτή την κίνηση ως μια ευκαιρία να εφαρμόσει το μοναρχικό του σχέδιο. Στις 7 Αυγούστου 1920 διέκοψε τις σχέσεις του με τον Σεμιόνοφ και μετέτρεψε την Ασιατική Μεραρχία Ιππικού του σε ένα αντάρτικο στρατιωτικό σώμα.
Αιλία Ευδοκία
Η Ευδοκία έγραψε αρκετά έργα, τα πλείστα των οποίων απωλέσθησαν. Μεταξύ των σωζόμενων περιλαμβάνονται στίχοι για τη νίκη του Θεοδοσίου Β´ εναντίον των Περσών, παράφραση της Οκτατεύχου και των προφητών Ζαχαρία και Δανιήλ, ευαγγελική ιστορία σε ομηρικούς στίχους και τρία βιβλία περί του μάγου Κυπριανού του Αντιοχέως.