cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατριάρχης Ιωακείμ Β΄
Οι Πατριαρχίες του
Η εκλογή του στον Πατριαρχικό θρόνο έγινε με έντονες παρασκηνιακές αναφορές στις 4 Οκτωβρίου 1860 με την στήριξη σημαντικών εκπροσώπων της ελληνορθόδοξης κοινότητας (το μέγα λογοθέτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Νικόλαο Αριστάρχη, τον Ιωάννη Ψυχάρη, τον γνωστό τραπεζίτη Γεώργιο Ζαρίφη ) και έχοντας ως συνυποψήφιους τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Καλλίνικο και τον πρώην Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμο τον Κουταληνό. Ως Πατριάρχης, ο Ιωακείμ ήταν ενάντιος του διοικητικού συστήματος που είχε ψηφιστεί από την προηγούμενη πατριαρχική σύνοδο. Επί των ημερών του, η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετώπισε πολεμική από μέρους των Ιησουϊτών και των στασιαστών Βουλγάρων αρχιερέων, τους οποίους ο Ιωακείμ καθαίρεσε. Επέβαλε έναν διοικητικό συγκεντρωτισμό, ο οποίος προκάλεσε δυσαρέσκειες. Στο τέλος του 1862, με επιστολή του που δημοσιεύτηκε στον «Ανατολικό Αστέρα», επίσημο όργανο του Πατριαρχείου, παρενέβη στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, παίρνοντας σαφή θέση κατά του θεσμού της δουλείας, επομένως και κατά των Νοτίων που την υποστήριζαν.
Τον Φεβρουάριο του 1878 ασθένησε από καρδιά. Πατριάρχευσε μέχρι του θανάτου του, την 5η Αυγούστου 1878. Ετάφη στο ναό της Ζωοδόχου Πηγής της Μπαλουκλιώτισσας.
1860 Μπαρμπαρόσα
Ο Μπαρμπαρόσα (Barbarossa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,7. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από το προσωνύμιο του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκου Α΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μπαρμπαρόσα είναι X. Ο Μπαρμπαρόσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 15 λεπτά, μία γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαρμπαροσα
Αυτοπυρπόληση του Βασίλη Χαρισόπουλου
thumb|Η κηδεία του Βασίλη Χαρισόπουλου, στο χωριό [[Σφενδάμη Πιερίας.]] Η αυτοπυρπόληση του Βασίλη Χαρισόπουλου έγινε στις 27 Απριλίου 1987 στην πλατεία της Κατερίνης στη διάρκεια ενός συλλαλητηρίου που οργάνωσε η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων του νομού Πιερίας. Ο 60χρονος αγρότης ήταν οπαδός του ΠΑΣΟΚ και, αφού ήπιε δηλητήριο, αυτοπυρπολήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αποτυχία της πολιτικής της κυβέρνησης στα αγροτικά ζητήματα. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο, όπου όμως εξέπνευσε. Στην κασέτα που ηχογράφησε πριν το θάνατό του, ανέφερε ως αιτία για την αυτοκτονία του τα δίκαια της αγροτιάς. Επακόλουθο της αυτοπυρπόλησης ήταν η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων από τους αγρότες στην Πιερία.
Ηχογραφημένο μήνυμα
Ο αυτόχειρας, δύο ημέρες προτού προβεί στο απονενοημένο διάβημα, ηχογράφησε στην οικία του στη Σφενδάμη μία κασέτα, η οποία ακούστηκε κατά την κηδεία του, όπως ήταν η επιθυμία του ίδιου, στο μήνυμά του. Στην κασέτα ακούγονταν πολιτικά τραγούδια και μουσική, ενώ στη συνέχεια ακούστηκε η φωνή του αγρότη να ζητά συγνώμη από τη σύζυγό του και τα δύο του παιδιά και τους υπόλοιπους συγγενείς του, για τη θλίψη που θα τους προκαλέσει η θυσία του. Επίσης, έκανε αναφορά στους αγροτικούς αγώνες και στο συνεταιριστικό κίνημα, προτείνοντας τη συνέχιση εκείνων των αγώνων. Παρομοίασε τους αγρότες με "γροθιά που μπορεί να γκρεμίσει και πολυκατοικίες" και ότι ο ίδιος αποφάσισε με πλήρη συνείδηση να θυσιαστεί για τα δίκαια της αγροτιάς. Εξέφρασε επίσης την ελπίδα να σταθεί αφορμή η θυσία του για να αρχίσουν να επιλύονται τα σοβαρά αγροτικά προβλήματα.
Επακόλουθα
Το τραγικό γεγονός προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον από πλευράς της κυβέρνησης και της πολιτικής ηγεσίας. Μόλις έγινε γνωστός ο θάνατος του Χαρισόπουλου, ο Νομάρχης οι 4 βουλευτές της Πιερίας και οι Υπουργοί Υγείας και Πρόνοιας, Εσωτερικών, Βορείου Ελλάδος και ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και τα λοιπά κόμματα ζήτησαν αμέσως πληροφορίες από κάθε δυνατή πηγή. Λίγες ημέρες μετά την αυτοπυρπόληση έγιναν κινητοποιήσεις από τους αγρότες της Πιερίας. Οι καπνοπαραγωγοί έστησαν οδοφράγματα και απέκλεισαν την πόλη της Κατερίνης, σύμφωνα με τον Τύπο στις 30 Απριλίου 1987.
Μετά την δημόσια αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα, τον Απρίλιο του 2012, ορισμένοι είδαν ομοιότητες στο γεγονός της αυτοπυρπόλησης του Χαρισόπουλου το 1987.
Παραπομπές
Χαρισοπουλου
Βάσος Καραγιώργης
Ο Βάσος Καραγιώργης (Αμμόχωστος, 1929- 2021 ) ήταν Ελληνοκύπριος αρχαιολόγος.
Βίος
Ο Βάσος Καραγιώργης γεννήθηκε το 1929 στο Τρίκωμο της επαρχίας Αμμοχώστου. Τις γυμνασιακές σπουδές του τις πραγματοποίησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο και στη συνέχεια έλαβε υποτροφία από την Κυπριακή Κυβέρνηση για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Κλασική Αρχαιολογία και στο Ινστιτούτο της Αρχαιολογίας του ίδιου ιδρύματος Πρακτική Αρχαιολογία. Το 1952 διορίστηκε Βοηθός Έφορος του Κυπριακού Μουσείου και το 1957 έλαβε το Διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Το 1963 διορίστηκε Διευθυντής Αρχαιοτήτων στην Κύπρο. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1989. Από το 1968 έως το 1971 δίδαξε μαθήματα αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ στον Καναδά. Έχει διδάξει επίσης σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια ως Visiting Professor σε κολλέγια της Οξφόρδης ως Visiting Fellow και ως Directeur d’ Etudes της Ecole des Hautes des Etudes στη Σορβόννη. Από το 1974 είναι αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών. Έχει τιμηθεί με το Παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνος της Τιμής από τη Γαλλική Κυβέρνηση, με το Παράσημο Αξίας Πρώτης Τάξεως από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών στις 21 Δεκεμβρίου 2021
Αρχαιολογικό έργο
Από το 1952 έως το 1973 πραγματοποίησε ανασκαφές στο χώρο του σταδίου, γυμνασίου, θεάτρου και αμφιθεάτρου και της νεκρόπολης της Σαλαμίνος της Κύπρου, ενώ από το 1962 μέχρι το 1981 στο αρχαίο Κίτιο. Επίσης πραγματοποίησε ανασκαφές στις θέσεις Παλαιόκαστρο, Πεντάγυα, Πύλα και Κοκκινόγκρεμος. Ο Καραγιώργης υπήρξε διοργανωτής συνεδρίων και συμποσίων αρχαιολογίας στην Κύπρο κατά τα έτη 1972, 1978, 1985 και 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Κύπριοι αρχαιολόγοι
Βορειοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Η Βορειοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Североисточен плански регион, Rajoni verilindor) είναι μία από τις οκτώ Στατιστικές περιφέρειες της Βόρειας Μακεδονίας. Συνορεύει με το Κοσσυφοπέδιο και τη Σερβία στα βόρεια και τη Βουλγαρία στα ανατολικά, ενώ στο εσωτερικό της χώρας συνορεύει με την Περιφέρεια Σκοπίων και την Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Βορειοανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας είναι 172 787 κάτοικοι ή 8,5% του συνολικού πληθυσμού της Βόρειας Μακεδονίας, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Βόρειας Μακεδονίας
Κωνσταντίνος Μουρούζης
Ο Κωνσταντίνος Δημητρίου Μουρούζης (1740 ; - 1788 ;) υπήρξε Φαναριώτης με καταγωγή από την φημισμένη οικογένεια Μουρούζη της Κωνσταντινούπολης. Διετέλεσε ηγεμόνας της Μολδαβίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος τού Δημητρίου Αδαμαντίου Μουρούζη και της Σουλτάνας Νικολάου Μαυροκορδάτου. Ο Κωνσταντίνος έλαβε επιμελημένη μόρφωση και μιλούσε, εκτός από τα ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, περσικά, αραβικά και τουρκικά.
Ο Μουρούζης διήγε βίο πολυτελή στο Ιάσιο, αλλά παράλληλα ενθάρρυνε την δημιουργία εκπαιδευτικού συστήματος, ιδρύοντας σχολεία και παρέχοντας υποτροφίες. Οι ιστορικοί εκφράζουν υπόνοιες ότι ίσως εμπλεκόταν στην αποπομπή και δολοφονία τού προκατόχου του στο θρόνο της Μολδαβίας, τού Γρηγόριου Γ΄ Γκίκα, από την Υψηλή Πύλη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σμαράγδα Ματθαίου Γκίκα (απεβ. στο Ιάσιο, 22 Ιανουαρίου 1787) και είχε τέκνα:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Κωνσταντινος
Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν
Ο Αμπντ αλ-Μαλίκ (646 - 8 Οκτωβρίου 705) ήταν ο 5ος Χαλίφης των Ομεϋαδών. Βασίλευσε στα χρόνια 685-705. Διαδέχτηκε τον πατέρα του Μαρουάν Α΄ (βασίλευσε 684-685). Βασίλευσε για 20 χρόνια και πέθανε το 705, οπότε και τον διαδέχτηκε ο Ουαλίντ Α΄ (668-715). Το 688-689 μ.Χ. συμφωνήθηκε στην Κύπρο το καθεστώς της Συγκυριαρχίας μεταξύ του Αμπντ αλ-Μαλίκ και του Ιουστινιανού Β’ με αποτέλεσμα να μοιράζονται στα ίσα τα έσοδα του νησιού και να τηρούν ουδετερότητα.
Κατηγορία:Ομεϋάδες χαλίφηδες Κατηγορία:7ος αιώνας Κατηγορία:8ος αιώνας
Σαμσί Αντάντ Γ΄
Ο Σαμσί Αντάντ Γ', ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (1564 - 1547 π.Χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ισμέ Νταγκάν Β'.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Χρήστος Τσαγανέας
Ο Χρήστος Τσαγανέας (Βραΐλα Ρουμανίας 2 Ιουλίου 1906 - 2 Ιουλίου 1976) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.
Βιογραφία
Ο Χρήστος Τσαγανέας γεννήθηκε στη Βραΐλα της Ρουμανίας στις 2 Ιουλίου 1906. Καταγόταν από εύπορη ελληνική και αριστοκρατική οικογένεια και από μικρός έδειξε μεγάλη αγάπη για το θέατρο. Οι γονείς του, όμως, είχαν απαιτήσει να τελειώσει κάποια πανεπιστημιακή σχολή και γι'αυτό όταν αποφοίτησε από το ελληνικό γυμνάσιο της Ρουμανίας τον έστειλαν στην Αθήνα για ακαδημαϊκές σπουδές. Γράφτηκε αρχικά στην Ιατρική αλλά σύντομα την παράτησε και πήγε στην Νομική από την οποία δεν πήρε ποτέ πτυχίο. Η αιτία αυτού του γεγονότος ήταν η γνωριμία και ο έρωτάς του για την κατά εφτά χρόνια μεγαλύτερή του ηθοποιό Νίτσα Βιτσώρη, για χάρη της οποίας εγκατέλειψε τις σπουδές του και άρχισε να εμφανίζεται στο θέατρο.
Όταν η Νίτσα χώρισε από τον πρώτο της σύζυγο, Γιώργη Βιτσώρη, ο Τσαγανέας όχι μόνο την παντρεύτηκε αλλά γράφτηκε και στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου για να πάρει σωστές βάσεις και πτυχίο υποκριτικής.
Για αυτήν την επαγγελματική του επιλογή είχε αρκετούς καβγάδες με τους γονείς του, με τους οποίους ήρθε τελικά σε ρήξη και του έκοψαν την χρηματοδότηση. Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ως λόγο της αποκλήρωσης τη συμμετοχή του στο πολιτικό κίνημα των Αρχειομαρξιστών όπου συμμετείχε και η σύζυγός του Νίτσα. Η εξέλιξη αυτή τον οδήγησε, για αρκετό καιρό, να ζει σε ένα πλοιάριο στο λιμάνι του Πειραιά ενώ αναγκάστηκε να λάβει μέρος σε παραστάσεις περιπλανώμενων θιάσων, που εκείνη την εποχή ήταν υποτιμημένα. «Λίγα τα θέατρα, λίγες οι θεατρικές πιάτσες, πολλοί οι ασκούντες το επάγγελμα», όπως έλεγε.
Καριέρα
Ο πρώτος σύντομος ρόλος που ερμήνευσε με ιδιαίτερη επιτυχία ήταν στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου "Οι Γερμανοί ξανάρχονται" (1948) μαζί με τον Βασίλη Λογοθετίδη όπου ερμήνευσε τον τρόφιμο του τρελοκομείου, που μέσα στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου φώναζε την αλησμόνητη φράση «Άνθρωποι, Άνθρωποι, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός». Είχε προηγηθεί η συμμετοχή του στην ταινία του Ερτογρούλ Μουχσίν μπέη Ο Κακός Δρόμος, που βασιζόταν στο ομώνυμο διήγημα του Γρηγορίου Ξενοπούλου. Στην ταινία του Τούρκου σκηνοθέτη πρωταγωνιστούσαν η Μαρίκα Κοτοπούλη και ο Βασίλης Λογοθετίδης. Η ταινία αυτή προβλήθηκε το 1933 και ήταν η πρώτη εμφάνιση του Τσαγανέα στον κινηματογράφο.
Στο θέατρο ξεκίνησε το 1929 με το θεατρικό δράμα του Βιτσέντζου Κορνάρου "Η θυσία του Αβραάμ", που έκανε πρεμιέρα στις 28 Μαρτίου στο Εθνικό Θέατρο, όπου ξεδίπλωσε το υποκριτικό του ταλέντο και έγινε γνωστός στην θεατρική πιάτσα. Για τριάντα χρόνια συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους αθηναϊκούς θιάσους, παίζοντας κυρίως σε κλασικά έργα, ενώ την δεκαετία του '60 στράφηκε στην κωμωδία και συνεργάστηκε με τον Μίμη Φωτόπουλο. Για αρκετά χρόνια υπήρξε από τους πρωταγωνιστές του Εθνικού Θεάτρου, σε σημαντικούς ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου.
Λόγω της αριστοκρατικής καταγωγής και της αρχοντικής του εμφάνισης, ο Τσαγανέας έκανε συνήθως τον κύριο της υψηλής κοινωνίας ή τον πλούσιο και υπερόπτη. Αντίθετα στο θέατρο, οι ρόλοι του κάλυπταν ολόκληρο το ρεπερτόριο. Ξεκίνησε από το κλασικό θέατρο, πέρασε στην κωμωδία και κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, συμμετείχε σε επιθεωρήσεις με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, του οποίου ήταν βασικό στέλεχος. Με την έναρξη του πολέμου, ο εν λόγω θίασος μετατράπηκε από θίασος πρόζας σε επιθεωρησιακό θίασο και ανέβασε την πρώτη πολεμική σατυρική επιθεώρηση των Γιαλαμά - Οικονομίδη - Θίσβιου "Πολεμικές Καντρίλιες". Η καριέρα του θεωρείται άκρως επιτυχημένη, παρόλο που το ξεκίνημά της δεν ήταν καθόλου εύκολο.
Πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του. Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Την επόμενη ημέρα της εκταφής του ενταφιάστηκε στο ίδιο μνήμα ο μεγάλος Έλληνας λαϊκός συνθέτης Βασίλης Τσιτσάνης.
Η ελληνική Πολιτεία τίμησε τον Χρήστο Τσαγανέα με τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου του Α', ένα παράσημο που απονεμόταν σε πολίτες που διακρίθηκαν με τις πράξεις τους υπέρ της πατρίδας.
Πολιτική δράση
Κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ μαζί με τη σύζυγό του Νίτσα. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών το 1944 το όνομά του ενεπλάκη στην εκτέλεση της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη από την Ο.Π.Λ.Α.. Ως μέλος του προεδρείου της Εθνικής Πολιτοφυλακής ΕΑΜ Θεάτρου είχε βάλει την υπογραφή του -μαζί με τους συναδέλφους του, Αιμίλιο Βεάκη, Θεόδωρο Μορίδη, Σπύρο Πατρίκιο και Πάνο Καραβουσάνο- για τη θανατική καταδίκη της Ελένης Παπαδάκη, που είχε κατηγορηθεί για δωσιλογισμό.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Χρήστος Τσαγανέας κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του στην ένοπλη επίθεση κατά του προέδρου του τότε ΣΕΗ, Σπύρου Πατρίκιου.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Χρ. Τσαγανέας ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Παραλήπτες του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Κοντάρδος της Νάπολης
Ο Κοντάρδος ήταν Φράγκος δουξ της Νάπολης για τρείς μήνες το 840.
Μαρία Ναυπλιώτου
Η Μαρία Ναυπλιώτου (Αθήνα, 19 Ιουνίου 1969) είναι Ελληνίδα ηθοποιός κυρίως του θεάτρου, αλλά με συμμετοχές τόσο στη τηλεόραση όσο και τον κινηματογράφο.
Κοντάρδος της Νάπολης
Εστάλη από τον Λοθάριο Α΄, βασιλιά της Ιταλίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το 839 για να βοηθήσει τον Δούκα Ανδρέα Β΄ εναντίον των πολέμων με τους Λομβαρδούς του Πριγκιπάτου του Μπενεβέντο. Φοβούμενος τη δύναμη του Κοντάρδο και τη φραγκική επιρροή, ο Ανδρέας του υποσχέθηκε την κόρη του Ευπραξία για σύζυγο του. Ο Ανδρέας, ωστόσο, πήρε πίσω την υπόσχεση του, τον Μάρτιο του 840, ο Κοντάρδο ξεσηκώθηκε εναντίον του και να τον σκότωσε, σφετερίζοντας τη θέση του. Μέσα σε τρεις ημέρες, οι Ναπολιτάνοι είχαν εκδιώξει τον Κοντάρδο.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης Κατηγορία:Φράγκοι ευγενείς Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
Μαρία Ναυπλιώτου
Βιογραφία
Είναι απόφοιτη της Επαγγελματικής Σχολής Χορού της Ραλλούς Μάνου. Με την ολοκλήρωση των σπουδών ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα ως χορεύτρια συνεργαζόμενη με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου (1987-1992) και με το μοντέρνο χορευτικό συγκρότημα Ανδρομέδα (1990-1992). Από το 1992 έως το 1996 συμμετείχε στο χοροθέατρο Ροές της Σοφίας Σπυράτου.
Καριέρα
Το 1993 πρωταγωνίστησε στην ταινία μικρού μήκους της Μαρίας Ντούζα Από δω και πέρα κι αυτό αποτέλεσε την αφορμή για να στραφεί στην υποκριτική τέχνη. Από το 1996 μέχρι και το 1998 φοίτησε στη δραματική σχολή του Γιώργου Κιμούλη στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας. Το 1996 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση συμμετέχοντας στην τηλεταινία του Αλέξανδρου Παπαηλιού Η Νιόβη χόρευε τη ζωή της. Την περίοδο 1998-1999 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά Η αίθουσα του θρόνου που βασιζόταν στο ομώνυμο βιβλίο του Τάσου Αθανασιάδη. Toν χειμώνα του ίδιου έτους πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στον ρόλο της Κάθρην Χόλλυ στην παράσταση του έργου Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι του Τένεσι Ουίλιαμς  που σκηνοθέτησε  για τη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ο Κοραής Δαμάτης. Το καλοκαίρι του 1999 εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε παράσταση αρχαίου δράματος ερμηνεύοντας την Αντιγόνη στις Φοίνισσες του Ευριπίδη που παρουσίασε στην Επίδαυρο και σε άλλα αρχαία θέατρα το Κ.Θ.Β.Ε. σε σκηνοθεσία του Νίκου Χουρμουζιάδη.
Από τότε συμμετέχει σε παραστάσεις που παρουσιάζονται στις δύο κρατικές σκηνές, το Εθνικό Θέατρο και το Κ.Θ.Β.Ε. στο Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών καθώς και σε ιδιωτικά θέατρα, όπως το θέατρο Ακροπόλ, το θέατρο Κάππα και το θέατρο Βρετάνια, ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου σε σκηνοθεσίες των: Στάθη Λιβαθινού - με τον οποίο συνεργάστηκε επί σειρά ετών στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, αλλά και εκτός αυτής - Κ. Ρήγου, Μ. Μαρμαρινού, Γ. Κακλέα, Γ. Μιχαηλίδη, Ν. Κοντούρη, Σ. Ουνκόφσκι, Ν. Μιλιβόγεβιτς, Γ. Κόκκου, Ε. Γαβριηλίδη, Κ. Δαμάτη, Ε. Στούμπε, Θ. Γλυνάτση, Φρανκ Κάστορφ, Λ. Λαγκάρντ, Π. Ζούλια, Β. Νικολαΐδη, Ο. Παπασπηλιόπουλο, Μ. Κάλμπαρη, Λ. Κονιόρδου, Σ. Σπυράτου, Γ. Κοντραφούρη και Ν. Χουρμουζιάδη. Το 2010 συνεργάστηκε με τον Goran Bregović στην παρουσίαση του έργου Ημερολόγια μιας Θλιμμένης βασίλισσας στο Ηρώδειο και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
Την περίοδο 2012-2013 πρωταγωνίστησε στην Οδύσσεια του Ρόμπερτ Ουίλσον (Robert Wilson) που βασιζόταν στο έπος του Ομήρου, μια συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου και του Piccolo Teatro di Milano που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα και την Ιταλία.
Βραβεύσεις
Έχει βραβευτεί με το Κρατικό Βραβείο Κινηματογράφου Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Η ψυχή στο στόμα του Γιάννη Οικονομίδη και με το Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Αλεξάνδρειας για την ερμηνεία της στην ταινία Η χορωδία του Χαρίτωνα του Γρηγόρη Καραντινάκη. Για τις ερμηνείες της στις παραστάσεις Τέταρτη αδερφή (σκην.: Σ. Ουνκόφσκι), Bossa Nova  (σκην.: Κωνσταντίνος Ρήγος) και Master class (σκην.: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος) έχει βραβευτεί με τα θεατρικά Βραβεία Κοινού από το περιοδικό Αθηνόραμα.
Ολυμπιακοί Αγώνες
Η Μαρία Ναυπλιώτου ανέλαβε το ρόλο της πρωθιέρειας στην τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου (24 Μαρτίου 2008) και για τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Βανκούβερ (22 Οκτωβρίου 2009).
Θεατρικές παραστάσεις
Σημειώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
1861 Κομένσκυ
Ο Κομένσκυ (Komensky) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Τσέχου θεολόγου, φιλοσόφου και παιδαγωγού του 17ου αιώνα Γιόχαν Κομένιους.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κομένσκυ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κομενσκυ
Αντιπολίτευση
thumb|right|270px|Η [[Βουλή των Ελλήνων στην Αθήνα, πρώην Παλαιά Ανάκτορα.]] thumb|right|270px|Το Παλαιό Βουλευτήριο (Αθήνα), στα τέλη του 19ου αιώνα. Περιοδικό [[Αττικό Μουσείο του 1891]] Αντιπολίτευση ονομάζεται γενικά η οποιαδήποτε εναντίωση κατά των κυβερνώντων (κυβέρνησης) μιας χώρας, ή συνασπισμού χωρών. Αυτή ασκείται μεν, είτε από πολιτικά πρόσωπα, κομμάτων ή ανεξάρτητους βουλευτές, είτε και από τους πολίτες μιας χώρας ή και συνασπισμού χωρών, π.χ. δημοσιογράφους, κοινωνιολόγους, συνδικαλιστές, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, ευρωβουλευτές κ.λπ., δηλαδή σύνολο προσώπων συνεκτικά ή χαλαρά ομαδοποιημένων. Η αντιπολίτευση εκδηλώνεται είτε δια λόγου, π.χ. αναφορές, καταγγελίες, κ.λπ. είτε δι' έργου (δράσης), όπως π.χ. με καταψήφιση, ή αποχώρηση, ή απεργιακή κινητοποίηση ή αποστροφή των πολιτών κ.λπ. που μπορεί να φθάσει και σε εξύβριση δια λόγου ή έργου.
Γενικά
Αντιπολίτευση μπορεί να παρατηρηθεί σε οποιοδήποτε πολίτευμα. Ειδικότερα όμως, υπό τη στενή έννοια του όρου, σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, βασιλευόμενη ή αβασίλευτη, χαρακτηρίζεται το σύνολο των βουλευτών που δε συμμετέχουν στο κυβερνών κόμμα και συνεπώς είναι αντίθετοι με αυτό, χωρίς τούτο να είναι και απόλυτο, με δεδομένο ότι μπορεί ν' αντιπολιτευτούν και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, σε κάποια θεσμοθέτηση νόμου, ή κυβερνητική απόφαση. Συνήθως ο όρος αναφέρεται στους βουλευτές που δεν ανήκουν στο κυβερνητικό κόμμα ή στον κυβερνητικό συνασπισμό κομμάτων. Η αντιπολίτευση ελέγχει τις πράξεις και τις παραλείψεις της κυβέρνησης, σε αντίθεση με την συμπολίτευση που υποστηρίζει τις αποφάσεις και τις ενέργειες της κυβέρνησης.
Ο όρος «αντιπολίτευση» ουσιαστικά είναι ένας ειδικός τεχνικός όρος προσδιορισμού του Συνταγματικού Δικαίου της οποιασδήποτε μορφής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Όταν την αντιπολίτευση ασκούν περισσότερα του ενός κόμματα, τότε το μεγαλύτερο εξ αυτών, σε αριθμό βουλευτών, χαρακτηρίζεται «κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης», ή «κόμμα μείζονος αντιπολίτευσης» και απλούστερα «αξιωματική αντιπολίτευση» ή «μείζων αντιπολίτευση». Ο δε αρχηγός αυτού του κόμματος στη πολιτική γλώσσα λέγεται «αρχηγός της αξιωματικής, ή μείζονος αντιπολίτευσης» στον οποίο και αναγνωρίζονται ιδιαίτερα προνόμια, συνταγματικά και εθιμοτυπίας.
Διάκριση
Η αντιπολίτευση ανάλογα με τα πρόσωπα που την ασκούν διακρίνεται σε «κοινοβουλευτική» και σε «εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση».
Κοινοβουλευτική αντιπολίτευση χαρακτηρίζεται εκείνη που ασκείται κατά κύριο λόγο εντός της Βουλής από πολιτικά πρόσωπα, σύμφωνα με τα μέσα και τις διαδικασίες που προβλέπει ο κανονισμός λειτουργίας της Βουλής.
Εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση χαρακτηρίζεται αυτή που ασκείται εκτός Βουλής από ομάδες προσώπων, όχι πολιτικών, συνεκτικά ή χαλαρά ομαδοποιημένων σε διαμαρτυρία, που μπορεί να αφορούν ομάδες συμφερόντων, π.χ. συνδικαλιστές, ή και οργανώσεις που πρόσκεινται σε πολιτικά κόμματα, ή να εξελιχθούν αργότερα σε κόμματα, π.χ. αγροτικά, εργατικά κ.λπ., ή τέλος και να εκπροσωπούν κόμματα που όμως δεν εκπροσωπούνται στη Βουλή.
Ιστορία - εξέλιξη
Τόσο στην αρχαιότητα όσο και στον Μεσαίωνα, όπου ο σχηματισμός οποιασδήποτε πολιτικής ομαδοποίησης ενάντια στη κυβερνητική εξουσία στιγματιζόταν ιδιαίτερα ως στάση, ή «factio» η σύγχρονη έννοια του όρου δεν υπήρχε. Στη δε Αθηναϊκή δημοκρατία οποιαδήποτε, ακόμα και μεμονωμένη αντιπολιτευτική κίνηση αν εκδηλωνόταν απειλούταν με τον περιβόητο εξoστρακισμό που με συνοπτική διαδικασία ακολουθούσε την μακρόχρονη εξορία.
Αγγλικό Κοινοβούλιο
Ουσιαστικά ο όρος άρχισε να εμφανίζεται με τη δημιουργία του αγγλικού κοινοβουλίου και μάλιστα όταν αυτό εξελίχθηκε σε φορέα άσκησης εξουσίας. Αρχικά η άσκησή της γινόταν κατά του Ηγεμόνα αντιπολιτευόμενη την εξουσία του. Περί τον 17ο αιώνα όταν πλέον η σχέση μεταξύ της νομοθετικής εξουσίας της Βουλής των Κοινοτήτων και της εκτελεστικής εξουσίας της «Κυβέρνησης της Αυτού Μεγαλειότητος» στηρίζονταν σ' ένα σύστημα ισορροπίας, με βάση την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, άρχισαν σιγά - σιγά να διαμορφώνονται αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις που απετέλεσαν τη λεγόμενη «Αντιπολίτευση της Αυτού Μεγαλειότητος» που λειτουργούσε ως εναλλακτική λύση της κυβέρνησης της χώρας για τον Βασιλέα.
Σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη της αντιπολίτευσης στη θεωρητική αλλά και την πρακτική ανάπτυξή της την εποχή εκείνη αποδίδεται στον Άγγλο συντηρητικό πολιτικό Μπούλινγκμπρουκ που αντιπολιτευόταν την κυβέρνηση του φιλελεύθερου Γουόλποουλ. Τον 18ο αιώνα αναγνωρίστηκε η αντιπολίτευση πολιτικών προσώπων όχι όμως ομάδων που θεωρούνταν ακόμα στάση προς το «στέμμα». Η αναγνώριση αντιπολίτευσης από πολιτικές ομάδες αναγνωρίστηκε στο τελευταίο τέταρτο του ίδιου αιώνα. Σημειώνεται ότι το παλαιότερο θεσμοθετημένο μέτρο αντιπολίτευσης ήταν η έγερση κατηγορίας από τη Βουλή των Κοινοτήτων κατά της Βουλής των Λόρδων που μπορούσε να περιλάβει και ποινική ευθύνη υπουργών. Η τελευταία εφαρμογή αυτού του μέτρου έγινε το 1805. Από τότε περιήλθε σε αχρηστία θεωρούμενο ως αντικοινοβουλευτικό μέτρο.
Τελικά οι πολιτικές μεταρρυθμίσεις του 1832 και του 1867 συνέβαλαν κατά πολύ στην ενίσχυση του θεσμού της αντιπολίτευσης, όπου τότε εδραιώθηκαν νέοι κανόνες και διευρύνθηκε το εκλογικό σώμα. Υπό αυτές τις συνθήκες η αντιπολίτευση απέβλεπε πλέον στο εκλογικό σώμα και όχι στους βουλευτές της Βουλής, προσπαθώντας να πείσει τους εκλογείς επί συγκεκριμένου πολιτικού προγράμματος, αποκτώντας ταυτόχρονα και ουσιαστική δράση. Έτσι από τις αρχές του 20ου αιώνα η αντιπολίτευση άρχισε να λειτουργεί με συνοχή κομμάτων ελέγχοντας την κυβέρνηση με συγκεκριμένες προτάσεις.
Τέλος σημειώνεται ότι το 1937 στο βρετανικό κοινοβούλιο θεσπίστηκε ειδική ετήσια χορηγία για τον εκάστοτε αρχηγό της αντιπολίτευσης θεωρούμενος ως σημαντικός παράγοντας και λειτουργός του πολιτεύματος.
Ηπειρωτική Ευρώπη
Αντίθετα των παραπάνω στην ηπειρωτική Ευρώπη η έννοια της αντιπολίτευσης συνάντησε ιδιαίτερα εμπόδια. Ήδη κατά τη Γαλλική Επανάσταση κάθε εκδήλωση αντιπολίτευσης θεωρούταν αντεπαναστατική δράση και διωκόταν με θανάτους και εξορίες. Πρώτη εκδήλωση αντιπολίτευσης, που θεωρείται και η πρώτη της ηπειρωτικής Ευρώπης ήταν εκείνη των ακραίων Γάλλων φιλοβασιλικών το 1815 που στράφηκαν κατά της ασκούμενης τότε φιλελεύθερης πολιτικής του Βασιλέως Λουδοβίκου ΙΗ΄. Την ίδια όμως εκείνη εποχή άρχισε να εισάγεται το κοινοβουλευτικό σύστημα σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όπου λίγα χρόνια αργότερα εμφανίζεται στα κοινοβούλια των γερμανικών χωρών φιλελεύθερες αντιπολιτεύσεις. Παράλληλα δε και με τα διάφορα κινήματα όπως του Φιλελευθερισμού, ή Λιμπεραλισμού, της διεύρυνσης των εκλογικών σωμάτων, της βιομηχανικής ανάπτυξης και του εργατικού κινήματος, η έννοια της αντιπολίτευσης άρχισε να ισχυροποιείται από διαφοροποιημένα πολιτικά κόμματα με ιδιαίτερα προγράμματα, στοχεύοντας γενικά σε μία διαφορετική πολιτική γραμμή έναντι εκείνης, της όποιας κυβέρνησης.
Λειτουργία
Στη κοινοβουλευτική δημοκρατία τα δικαιώματα της αντιπολίτευσης κατοχυρώνονται με σχετικά άρθρα από το ίδιο το Σύνταγμα και ειδικότερα από άρθρα του Κανονισμού της Βουλής. Συνήθως τα δικαιώματα αυτά αφορούν την κοινοβουλευτική δραστηριότητα. Τέτοια είναι το δικαίωμα λόγου στο Κοινοβούλιο, το δικαίωμα κοινοβουλευτικού ελέγχου της κυβέρνησης μέσω της υποβολής ερωτήσεων, τις οποίες υποχρεούνται να απαντήσουν στο Κοινοβούλιο οι Υπουργοί προς τους οποίους απευθύνονται, ή μέσω της αίτησης ενημέρωσης και χορήγησης εγγράφων, το δικαίωμα υποβολής πρότασης μομφής προς την Κυβέρνηση, το δικαίωμα αναλογικής εκπροσώπησης στις διάφορες κοινοβουλευτικές επιτροπές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο
Δημοτική ενότητα Τρίπολης
Η Δημοτική ενότητα Τρίπολης ανήκει διοικητικά στον Δήμο Τρίπολης.
Γενικές πληροφορίες
Η Τρίπολη, πρωτεύουσα του νομού Αρκαδίας, είναι κτισμένη σε υψόμετρο 650 μέτρων στο κέντρο του αρκαδικού οροπεδίου και αποτελεί σημαντικό εμπορικό, οικονομικό και διοικητικό κέντρο του νομού. Η πόλη έχει απέραντη ιστορία. Για την ετυμολογία της σημασίας της έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις. Πιθανόν να προέρχεται από σλαβική λέξη για τη βελανιδιά, αφού η περιοχή ξεκίνησε σαν μικρός οικισμός Σλάβων τσοπάνηδων και γεωργών και, σύμφωνα με τον Παυσανία, ήταν από την αρχαιότητα κατάφυτη από δρύες. Μια άλλη εκδοχή θέλει να ονομάζεται έτσι επειδή είχε οικιστεί από τους κατοίκους των τριών αρχαίων αρκαδικών πόλεων της Μαντινείας, του Παλλαντίου και της Τεγέας.
Πηγές
Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Τρίπολη Αρκαδίας
Λιθίνες Λασιθίου
Οι Λιθίνες (επίσης Λιθίναι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας, στην ανατολική Κρήτη.
Γεωγραφία - Ονομασία
Οι Λιθίνες βρίσκονται 25 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Σητείας, σε υψόμετρο 275 μέτρων. Το χωριό θεωρείται ότι πήρε το όνομά του από την οικογένεια Λιτίνο, την οποία εγκατέστησαν οι Βυζαντινοί κατά τη διάρκεια της δεύτερης βυζαντινής εποχής, είτε ο Νικηφόρος Φωκάς μετά το 961 είτε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1181, όταν μοίρασε τη Κρήτη σε 12 οικογένειες. Από την άλλη, ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι πρόκειται για αρχαίο ελληνικό τοπωνύμιο, το οποίο σώζεται αλώβητο.
Ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο "γιατί τα κτίσματά του στο σύνολό τους ανήκουν στον 17ο - 19ο αι. και εμφανίζουν ενδιαφέροντα αρχιτεκτονικά στοιχεία". Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 322 κατοίκους.
Ιστορία
Η παλαιότερη μνεία του τοπωνυμίου είναι σε έγγραφο του 1369, όπου αναφέρεται ως φέουδο του Γεώργιου Μπέλι. Στην απογραφή του 1583, οι Lithines είχαν 175 κατοίκους. Οι Ενετοί κατασκεύασαν στο κέντρο του χωριού ένα πύργο, ο οποίος δε σώζεται σήμερα, για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους στην περιοχή. Θεωρείται ότι ο πύργος ανήκε στην φεουδαρχική οικογένεια του Φραγκίσκου Βλάχου. Καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1828, όταν κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, οι επαναστάτες με αρχηγό τον Πρωτοπαπαδάκη επιτέθηκαν στο χωριό Ρουκάκα (σήμερα Χρυσοπηγή) και οι Τούρκοι του χωριού έφυγαν και κλείστηκαν στο πύργο, συνολικά 140 ένοπλοι και 250 γυναικόπαιδα, από όπου και αμύνθηκαν για δύο ημέρες. Όμως, ο Γεώργιος Τσουδερός άνοιξε μια τρύπα στον τοίχο και έβαλε ένα βαρέλι με μπαρούτι. Αν και ο πύργος δεν γκρεμίστηκε, πήραν φωτιά τα πατώματά του, με αποτέλεσμα όλοι οι αμυνόμενοι με πεθάνουν με την εξαίρεση μίας γυναίκας που πήδηξε από τον πύργο. Στην απογραφή του 1834, οι Λιθίνες είχαν 15 χριστιανικές και 2 τουρκικές οικογένειες.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκεται μονόχωρος, καμαροσκεπής ναός αφιερωμένος στη Παναγία ο οποίος χρονολογείται από το 10ο αιώνα και φέρει αγιογραφίες του 13-14ου αιώνα. Στο τέμπλο του βρίσκεται η εικόνα της «Παναγίας των Λιθινών», του 12ου αιώνα, στην οποία αποδίδονται πολλά θαύματα. Επίσης, η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου χρονολογείται πριν τον 15ο αιώνα, στον οποίο βρίσκεται ο οικογενειακός τάφος της Ενετικής αρχοντικής οικογένειας των Βλάχων. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, ο ναός ανακαινίσθηκε το ΑΦΠΖ (1587). Στη θέση του παλιού οικισμού Αδρόμυλοι βρίσκεται ο μονόχωρος βυζαντινός ναός των Αγίων Αποστόλων, με τοιχογραφίες του 14ου αιώνα.
Από το 1944 στις Λιθίνες λειτουργεί Αγροτικός Συνεταιρισμός με στόχο την παραγωγή και πώληση ελαιολάδου, ο οποίος διατηρεί βιομηχανικές εγκαταστάσεις δυναμικού φυγοκέντρησης 10 τόνων ελαιολάδου την ημέρα. Το 1979 ιδρύθηκε πολιτιστικός σύλλογος.
Το παλιό σχολείο του χωριού στεγάζει το πνευματικό κέντρο του χωριού το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο επειδή "πρόκειται για πολύ ενδιαφέρον ειδικό κτίσμα του 1920, με έντονες νεοκλασικές επιδράσεις στην αρχιτεκτονική και στη μορφολογική του διάρθρωση, είναι δε πολύτιμο στοιχείο για την εξέλιξη της αρχιτεκτονικής και έχει συνδεθεί αναπόσπαστα με τη ζωή και τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής".
Διοικητικά
μικρογραφία|500εσ
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Γιώργος Θέμελης
Ο Γιώργος Θέμελης (23 Αυγούστου 1900 - 17 Απριλίου 1976) ήταν Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σάμο και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το όνομα του συνδέθηκε με τη Θεσσαλονίκη όπου και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του (1976). Θεωρείται η πνευματική του πατρίδα αφού εκεί διαμορφώθηκε η ποιητική του προσωπικότητα. Ως φιλόλογος δίδαξε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης βρίσκοντας απήχηση σε πολλές γενιές μαθητών του, ειδικά στο μάθημα των νέων ελληνικών. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας και Μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από την ίδρυση του το 1961 έως το 1965.
Η ποιητική πορεία του Θέμελη ξεκινάει ουσιαστικά με τον πόλεμο και τη κατοχή. Όλα τα προηγούμενα γραπτά του ανήκουν στην προϊστορία του. Τότε μυήθηκε στα νεότερα πολιτικά ρεύματα από τον πρωτοποριακό κύκλο του περιοδικού «Κοχλίας».
Ορισμένα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τον Σταύρο Κουγιουμτζή (ενδεικτικά: Το πρώτο περιστέρι, Μ' έκοψαν με χώρισαν στα δυο, Πάσχα των Ελλήνων, Σαν ένα αστέρι).
Τιμητικός Τόμος για τον άνθρωπο και το έργο του
Γράφουν μεταξύ άλλων ο Χρήστος Μαλεβίτσης, ο Τάκης Βαρβιτσιώτης, ο Κίμον Φρίαρ, ο Γ.Θ. Βαφόπουλος, ο Δ. Παπαδίτσας, η Ζωή Καρέλλη, ο Γιώργος Κότσιρας, ο Μηνάς Δημάκης, ο Γ.Ξ. Στογιαννίδης και η Μελισσάνθη.
Εκδόσεις
Η διδασκαλία των Νέων Ελληνικών, Μ. Τριανταφύλλου, 1933
Επίγραμμα και Μακεδόνες επιγραμματοποιοί, Μακεδονική Εκπαιδευτική Εταιρεία, 1938
Το κλειδί(Δοκίμιο), Νέα Πορεία, 1960
Η Νεώτερη Ποίησή μας Ι και ΙΙ, εκδ. Κωνσταντινίδης, 1963 και 1975
Η νεώτερη ποίησή μας ΙΙ Βάκων, 1967
Η Διδασκαλία των Νέων Ελληνικών - Το πρόβλημα της ερμηνείας, εκδ. Κωνσταντινίδης, 1969
Ο Σολωμός ανάμεσά μας - Αναζήτηση της αληθινής ανθρώπινης φύσης, εκδ.Κωνσταντινίδης, 1971
Περιστροφή (Ποιητική συλλογή), Νέα Πορεία, 1973
Ένας μονόλογος για την ποίηση (Δοκίμιο), εκδ. Κωνσταντινίδης, 1975
Το περιστέρι και τα εφτά αναστάσιμα θαύματα (Ποιητική συλλογή), Νέα Πορεία, 1977
Ποιήματα Ι (Ποιητική συλλογή), Ιανός, 1986
Ο Παπαδιαμάντης και ο κόσμος του (Δοκίμιο), Εκδόσεις Διάττων, 1991
Ποιήματα ΙΙ (Ποιητική συλλογή), Ιανός, 1997
Πολύπτυχο (Αυτοβιογραφικό κείμενο), Ιανός, 2000
Αισχύλος, "Προμηθέας Δεσμώτης", εισαγωγή - μετάφραση - σχόλια
Βιβλιοθήκη Αρχαίων Συγγραφέων. Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα
Σοφοκλής, "Οιδίπους Τύραννος", εισαγωγή - μετάφραση - σχόλια
Ανθολογία "Ποίηση για την Ποίηση" Καστανιώτης, 2006
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
2020
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2020 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Το έτος 2020 ήταν δίσεκτο έτος και άρχισε την ημέρα Τετάρτη κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Είναι το 2020ο έτος της Χριστιανικής Χρονολογίας, η 20ή χρονιά της 3ης χιλιετίας, η 20ή χρόνια του 21ου αιώνα και η 1η χρονιά της δεκαετίας του 2020.
Το 2020 ανακηρύχθηκε ως "Διεθνές Έτος για την Υγεία των Φυτών" από τα Ηνωμένα Έθνη και "Έτος της Νοσοκόμας και της Μαίας" από τον ΠΟΥ.
Γεγονότα
Αναλυτικότερα κάθε μήνα
Θάνατοι
Αναλυτικότερα κάθε μήνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Θωμάς Μπίμης
Ο Θωμάς Μπίμης είναι Ολυμπιονίκης των συγχρονισμένων καταδύσεων. Με το συναθλητή του Νίκο Συρανίδη, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη συγχρονισμένη κατάδυση από βατήρα 3 μ. το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα. Ομάδα του είναι ο ΔΑΣ Δραπετσώνας. Προπονητής του είναι ο Πέτρος Φυρίγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 11 Ιουνίου του 1975. Έκανε σπουδές Φυσιοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. . Ξεκίνησε να ασχολείται με το άθλημα το 1987. Είναι Αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
Κατερίνα (περιοδικό)
thumb|right|250px|Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους της Κατερίνας το 1973. Η Κατερίνα είναι εβδομαδιαίο ελληνικό εφηβικό περιοδικό που κυκλοφόρησε το 1973. Είναι ένα από τα μακροβιότερα έντυπα του είδους, και κυκλοφορούσε από τον εκδοτικό οίκο Ανεμοδουρά. Η Κατερίνα ήταν το πρώτο εβδομαδιαίο περιοδικό σε μέγεθος τσέπης, και ασχολείται με αστρολογία, με θέματα μόδας, ομορφιάς, σχέσεων και υγείας. Τα περιοδικά Κατερίνα και Σούπερ Κατερίνα σταμάτησαν να κυκλοφορούν από το 2014..
Ιστορία
Από μικρή ηλικία, η Κατερίνα ήθελε να ασχοληθεί με τα έντυπα, ενώ είχε σπουδάσει γραφικές τέχνες και Ιστορία Τέχνης στη Σχολή Δοξιάδη, παρακολουθώντας παράλληλα μαθήματα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Αρχικά είχε εργαστεί στην εταιρεία γραφικών τεχνών Ασπιώτη ΕΛΚΑ.
Η Κατερίνα εκτιμούσε ιδιαίτερα τον πεθερό της Στέλιο Ανεμοδουρά και είχε μια ιδιαίτερη επαγγελματική σχέση μαζί του. Ήταν αυτή που πρότεινε να δημιουργηθεί ένα εφηβικό περιοδικό, ανάλογο του Μπλεκ, αλλά για κορίτσια.
Ο Στέλιος Ανεμοδουράς είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στην κρίση της Κατερίνας και για το όνομα του περιοδικού και πρότεινε το όνομά της. Η ίδια ζήτησε από τα στελέχη του Περιοδικού Τύπου να ψηφίσουν για το όνομα του περιοδικού, θέλοντας αυτό να είναι κάτι που θα αρέσει σε όλους και τελικώς αναδείχθηκε το όνομά της. Το εβδομαδιαίο περιοδικό βασιζόταν στα θέματα που απασχολούσαν τους εφήβους. Περιλάμβανε ακόμα πληθώρα κόμικς που απευθύνονταν σε νεαρά κορίτσια, μυθιστορήματα σε συνέχειες, παιχνίδια, μόδα, κατασκευές και άλλα.
Σούπερ Κατερίνα
μικρογραφία|Εξώφυλλο του περιοδικού Σούπερ Κατερίνα τον Ιούλιο του 1987. Το 1979 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η μηνιαία εκδοχή της Κατερίνας, με το όνομα Σούπερ Κατερίνα. Τα δύο περιοδικά αναφέρονταν σε διαφορετικό ηλικιακό κοινό, με την Κατερίνα να έχει κοινό 14 έως 16 χρόνων, ενώ η Σούπερ Κατερίνα 10 έως 19 χρόνων. Η Σούπερ Κατερίνα ασχολούταν με τις σχέσεις των εφήβων με το αντίθετο φύλο, τη φιλία και το φλερτ και περιλαμβάνει θέματα σχετικά με διάσημες προσωπικότητες, με την ομορφιά, τη μόδα και την υγεία.
Οι σελίδες του περιοδικού αρχικά ήταν ασπρόμαυρες, εκτός από τα κεντρικά σαλόνια που τα κοσμούσαν αφίσες, ενώ κάποια κεντρικά θέματα κάποιες φορές ήταν έγχρωμα.
Το 1980, η Σούπερ Κατερίνα πρόσθεσε ως δώρο σιδερότυπα με ήρωες του κινηματογράφου και άλλων χώρων, ενώ το 1989 ξεκίνησε να κυκλοφορεί πλήρως έγχρωμη -από 50, οι έγχρωμες σελίδες έγιναν 180, δηλαδή το σύνολο του περιοδικού.
Τον πρώτο καιρό κυκλοφορίας της, η Σούπερ Κατερίνα απευθυνόταν περισσότερο και στα δύο φύλα, αλλά στην πορεία, το 1995, η Κατερίνα Ανεμοδουρά αποφάσισε να στρέψει το περιοδικό αποκλειστικά στο κοριτσίστικο εφηβικό κοινό. Συχνά, το περιοδικό συνοδευόταν από μικρά δώρα, όπως βραχιόλια, κοσμήματα και άλλα. Τα αντίτυπα κυκλοφορίας της Σούπερ Κατερίνας συνήθως κυμαινόταν στα 60.000.
Θάνατοι τον Νοέμβριο του 2010
Θάνατοι προσωπικοτήτων που συνέβησαν τον μήνα Νοέμβριο του 2010. συνοδευόμενοι από τις πηγές, μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
29 Νοεμβρίου
11
Κατερίνα (περιοδικό)
Υποδοχή
Στο πρώτο εξώφυλλο της Σούπερ Κατερίνας εικονίστηκε ο Τζον Τραβόλτα, και το περιοδικό πούλησε περίπου 70.000 αντίτυπα στην Αθήνα και άλλα τόσα εκτός Αθηνών. Άλλα τεύχη με υψηλές πωλήσεις ήταν: 72.000 τον Ιούλιο του 2006 με εξώφυλλο την Φαίη Ζαφειράκου, 73.000 τον Απρίλιο του 2006 με εξώφυλλο την Anastacia και 77.000 στις 2 Οκτωβρίου του 2000 με εξώφυλλο την Thalia, ενώ το τεύχος με τις υψηλότερες πωλήσεις ήταν αυτό που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1998, με εξώφυλλο τις Spice Girls, πουλώντας 113.000 αντίτυπα.
Επιρροή
Η Σούπερ Κατερίνα μαζί με την Μανίνα αποτέλεσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα δημοφιλή έντυπα για χιλιάδες έφηβες, ιδιαίτερα σε εποχές κατά τις οποίες σπάνιζαν οι δυνατότητες ψυχαγωγίας. Διάφορα έντυπα κατά καιρούς προσπάθησαν να μιμηθούν το πρότυπο της Σούπερ Κατερίνας, αλλά δεν γνώρισαν την ίδια μακροβιότητα.
Ισμέ Νταγκάν Β΄
Ο Iσμέ Νταγκάν Β', ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (1580 - 1564 π.Χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Σαμσί Αντάντ Β'
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Θέοδος της Βαυαρίας
Ο Θέοδος (γερμ. Theodo, π. 625 - 11 Δεκεμβρίου π. 716) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας από το 670 (ή πιθανότερα από το 680) ως το τέλος του το 716. Είναι από τον Θέοδο, που ξεκινά η ιστορία της Βαυαρίας με έγκυρες πηγές. Ενίσχυσε το δουκάτο εσωτερικά και εξωτερικά και, σύμφωνα με τον χρονικογράφο Άρμπεο του Φράιζινγκ, ήταν πρίγκιπας με μεγάλη δύναμη, που η φήμη του εκτεινόταν πέρα από τα σύνορά του. Μερικές φορές αριθμείται ως Θέοδος Β΄ (για να ξεχωριστεί από τον ομώνυμο πατέρα του) ή Θέοδος Ε΄ (αν λάβουμε υπόψη τους μυθικούς ομώνυμους προγόνους τους).
Βιογραφία
Η καταγωγή του δεν έχει διαμορφωθεί οριστικά. Ήταν μέλος της δυναστείας των Αγιλολφιδών και ο πατέρας του μάλλον ήταν ο Θέοδος Δ΄ δούκας της Βαυαρίας (απεβ. 680) και μητέρα του ήταν πιθανά η Φάρα της Βαυαρίας (γενν. 600), κόρη ενός βασιλιά της Λομβαρδίας και μίας εγγονής του Γκισούλφου Α΄ του Φρίουλι (γενν. 577).
Ο Θέοδος ίδρυσε την πρωτεύουσά του στη Ρατισβόνη (σημερινό Ρέγκενσμπουργκ). Νυμφεύτηκε τη Φόλχαϊντ, από τη Φραγκική (ίσως κόρη του Ροβέρτου Γ΄, δηλ. των Ροβερτιδών) αριστοκρατία της Αυστρασίας, για να δημιουργήσει διπλωματικούς δεσμούς εκεί. Παρενέβη στις υποθέσεις των Λομβαρδών με το να δεχθεί του πρόσφυγες Άσπραντ και Λιούτπραντ, που τους βοήθησε στρατιωτικά όταν επέστρεψε για να διεκδικήσει το Σιδηρούν Στέμμα. Ο Λιούτπραντ αργότερα νυμφεύτηκε την κόρη του Θέοδου, τη Γκούντρουντε. Ο Θέοδος επίσης υπερασπίστηκε ικανά το δουκάτο του από τους Αβάρους (με κάποια αποτυχία στα ανατολικά).
Ο Θέοδος είναι ο προστάτης των τεσσάρων ιεραποστόλων στη Βαυαρία: του αγ. Ρούπερτ, του αγ. Έρχαρντ, του αγ. Έμμεραμ και μάλλον του αγ. Κορμπίνιαν. Ήταν ο πρώτος που συνέταξε σχέδια για τη Βαυαρική Εκκλησία, αποσκοπώντας τόσο στη βαθύτερη καλλιέργεια της υπαίθρου, όσο και στη μεγαλύτερη ανεξαρτησία από το Φραγκικό βασίλειο με μία στενότερη σχέση με τον πάπα. Ήταν ο πρώτος Βαυαρός δούκας που ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου συναντήθηκε με τον πάπα Γρηγόριο Β΄. Θέσεις επισκόπων έγιναν τα λίγα αστικά κέντρα, που λειτουργούσαν ως έδρες του δούκα: Ρέγκενσμπουργκ, Σάλτσμπουργκ, Φράιζινγκ, Πάσσαου.
Δύο από τα παιδιά του ενεπλάκησαν με το τέλος του αγ. Έμμεραμ. Η κόρη του Θέοδου, η Ούτα, έμεινε έγκυος από τον εραστή της. Φοβούμενη την οργή του πατέρα της, το εμπιστεύθηκε τον άγ. Έμμεραμ και ο άγιος υποσχέθηκε να φέρει την ευθύνη, καθώς επρόκειτο να ταξιδέψει στη Ρώμη. Λίγο μετά την αναχώρησή του η κατάσταση της Ούτα έγινε γνωστή και κατά τη συμφωνία υπέδειξε τον Έμμεραμ ως πατέρα του παιδιού. Τότε ο αδελφός της Λάντπερτ έτρεξε πίσω από τον Έμεραμ και, αφού τον χαιρέτησε ως επίσκοπο και "κουνιάδο του", τον έκοψε σε κομμάτια. Ο Θέοδος μετέφερε τα λείψανα του αγίου στο Ρέγκενσμπουργκ. Δεν γνωρίζουμε κάτι άλλο για τον Λάντμπερτ και την Ούτα.
Οικογένεια
Σύμφωνα με τους ιστορικούς της Αναγέννησης Λαδίσλαο Σούνθαϋμ (π.1440-1512/13) και Γιοχάνες Αβεντίνους (1477-1534), ο Θέοδος νυμφεύτηκε τη Ρεγιντρούδη, μάλλον κόρη του Δαγοβέρτου Α΄ βασιλιά της Αυστρασίας. Ωστόσο ο κώδικας Verbrüderungsbuch (Βιβλίο της αδελφότητας) του αββαείου του Αγ. Πέτρου στο Σάλτσμπουργκ αναφέρει μόνο κάποια Φόλχαϊντ, πιθανά κόρη του Θέουτακαρ των Ροβερτιδών, κόμη στο Βόρμσγκαου. Είχε τέκνα:
Τον Θέοδο τελικά τον διαδέχθηκαν οι τέσσερις γιοί του, μεταξύ των οποίων διαίρεσε το δουκάτο κάποια στιγμή πριν το 715. Ήδη από το 702 ο πρωτότοκος γιος του Θεοδοβέρτος είχε ήδη στεφθεί στο Σάλτσμπουργκ και από το 711/712 ήταν ο συγκυβερνήτης του πατέρα του. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν αυτή η διαίρεση ήταν εδαφική (όπως στους Μεροβίγγειους) ή μόνο συμβασιλεία (όπως με τους μετέπειτα πρίγκιπες του Μπενεβέντο και της Κάπουα). Αν είναι έτσι, η πρωτεύουσα του Θεοδοβέρτου θα ήταν πιθανά το Σάλτσμπουργκ· ο Βίος του Κορμπίνιαν μας πληροφορεί ότι ο Γριμοάλδος είχε την έδρα του στο Φράιζινγκ. Από αναφορές στον Θεοβάλδο και του Θουρίγγειους συμπεραίνουμε ότι ίσως η πρωτεύουσά του να ήταν στο Ρέγκενσμπουργκ. Αυτό αφήνει το Πασσάου στον Τάσιλο Β΄, αλλά όλα αυτά είναι μόνο εικασία.
Αρίθμηση
Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο, καθώς η Βαυαρική παράδοση αναφέρεται στον Θέοδο Α΄ και Β΄ ως Θέοδο Δ΄ και Ε΄ αντίστοιχα, για να τους διαφοροποιήσει από τους μυθικούς προγόνους των Αγιλολφιδών, τους Θέοδο Α΄, Β΄ και Γ΄, που θα βασίλευσαν πριν το 550.
Πένσα
Η πένσα είναι ένα εργαλείο χειρός, που χρησιμοποιείται για να πιάνει σφιχτά διάφορα αντικείμενα. Πιθανότατα προήλθε από την τσιμπίδα που ήταν σε χρήση στην Ευρώπη κατά την Εποχή του Χαλκού προκειμένου να πιάνουν τα καυτά μέταλλα. Χρησιμοποιείται επίσης για το λύγισμα και τη συμπίεση ποικίλων υλικών.
Μοιάζει με την τανάλια, με τη διαφορά ότι εκείνη χρησιμοποιείται για κοπή και ώση και όχι για σύσφιξη. Υπάρχουν διαφορετικά είδη πένσας, με ποικίλες χρήσεις, γενικές και ειδικές.
Ιστορία
Καθώς με τη γενική έννοια η πένσα είναι αρχαία και απλή εφεύρεση, δεν υπάρχει κάποιο χρονικό σημείο της ιστορίας ή κάποιος εφευρέτης που μπορεί να του αποδοθεί η ανακάλυψη του εργαλείου αυτού. Οι πρώτες εργασίες με τα μέταλλα που ανάγουν σε αρκετές χιλιετίες π.Χ. θα απαιτούσαν τη χρήση εργαλείων παρόμοιων με τη σημερινή πένσα, για να χειρίζονται το καυτό μέταλλο. Η εξέλιξη από τις ξύλινες στις χάλκινες πένσες πιθανότατα επιτελέστηκε πριν το 3.000 π.Χ. Ανάμεσα στις αρχαιότερες απεικονίσεις πένσας είναι εκείνη που δείχνει τον θεό της ελληνικής μυθολογίας Ήφαιστο στο σιδηρουργείο του. Με την εφεύρεση διαφορετικών αντικειμένων για τον χειρισμό των οποίων χρησιμοποιήθηκαν οι πένσες, οι τελευταίες εξελίχθηκαν τεχνολογικά ανά τους αιώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μηχανικά εργαλεία χειρός
Στάχυς
Δεν είναι επιβεβαιωμένο ότι πρόκειται για αυτόν τον Στάχυ, στον οποίο απευθύνει χαιρετισμούς ο Απόστολος Παύλος αποκαλώντας τον «αγαπητό μου» (Προς Ρωμαίους ιστ΄ 9). Καθώς βρισκόταν σε στενή σχέση με τον Παύλο στα ανατολικά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, προφανώς είχε μεταναστεύσει στη Ρώμη.
Σύμφωνα με παραδόσεις του 6ου-7ου αιώνα και έπειτα, ήταν ένας εκ των εβδομήντα Αποστόλων του Ιησού. Θεωρείται ότι κατέστη επίσκοπος Βυζαντίου το 38 από τον Απόστολο Ανδρέα, που διέμεινε δύο χρόνια στην Αργυρούπολη, περιοχή η οποία βρισκόταν κοντά στο σημερινό Φουντουκλί του Μπέγιογλου. Επισκόπευσε ο Στάχυς στο Βυζάντιο επί δεκαέξι έτη, μέχρι του θανάτου του το 54. Το σώμα του ετάφη στον πρώτο επισκοπικό ναό της Αργυρούπολης, «εν τω υπογείω σπηλαίω, ένθα ο Απόστολος Ανδρέας το θυσιαστήριον ήδρασεν», όπως λέει ο ιστορικός Δωρόθεος.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Στάχυς Στάχυς Στάχυς Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Αχιλλέας Γραβάνης
Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι καθηγητής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και τακτικός ερευνητής στο Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας & Βιοτεχνολογίας του ΙΤΕ.
Βιογραφικά στοιχεία και σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1958 στη Λάρισα, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.
Το 1976 εισήχθη στη Φαρμακευτική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε πτυχίο το 1980. Εκπόνησε τις διδακτορικές του σπουδές στο University Pierre et Marie Curie, στο Παρίσι (1980-1983). Τα έτη 1983-1986 εργάστηκε ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στο Mount Sinai School of Medicine στην Νέα Υόρκη.
Εκλέχθηκε επίκουρος καθηγητής Φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης το 1986. Τακτικός καθηγητής 1ης βαθμίδας εκλέχθηκε το 2001. Διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Προγράμματος Βιοϊατρικής Έρευνας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Πρόεδρος του Τομεακού Επιστημονικού Συμβουλίου Βιοεπιστημών του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας & Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ).
Σήμερα, η ερευνητική ομάδα του αναπτύσσει συνθετικές ενώσεις, αγωνιστές των υποδοχέων των νευροτροφινών, με νευροπροστατευτικές και νευροαναγεννητικές ιδιότητες και πιθανές εφαρμογές στην θεραπευτική αντιμετώπιση των νευροεκφυλιστικών ασθενειών. Επίσης επικεντρώνεται σε τεχνολογίες τρισδιάστατων ικριωμάτων που φιλοξενούν νευρικά βλαστικά κύτταρα (brain one-a-chip) για την ανάπτυξη νευροεμφυτευμάτων για την θεραπευτική βλαβών του νωτιαίου μυελού και του εγκεφαλικού τραύματος. Συντονίζει επίσης ερευνητικά έργα -μαζί με συναδέλφους του- που σχετίζονται με πρωτοποριακές τεχνικές για λειτουργικά νευρικά δίκτυα σε μικροτσίπ πυριτίου.
Ερευνητικό έργο και δράσεις
Έχει δημοσιεύσει 270 ερευνητικές εργασίες στο Pubmed (h-index: 48). Το έργο του τυγχάνει σήμερα διεθνούς αναγνώρισης και έχει λάβει περισσότερες από 7.000 αναφορές. Είναι συνιδρυτής της spin-off εταιρίας βιοτεχνολογίας Bionature, και επιστημονικός συνεργάτης της εταιρίας βιοτεχνολογίας Emulate του Πανεπιστημίου Harvard.