cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξισλαμισμός της Αλβανίας
Μουσουλμάνοι Αλβανοί και ο ευρύτερος Οθωμανικός κόσμος
Το σουνιτικό Ισλάμ προωθήθηκε και προστατεύθηκε από τους Οθωμανούς κυβερνήτες και τη φεουδαρχική κοινωνία, που οδήγησαν στη στήριξη και τη διάδοση των ταγμάτων των δερβίσιδων σούφι, που θεωρούνταν πιο ορθόδοξα στην περιοχή των Βαλκανίων. Σημαντικότερα απ 'αυτά ήταν το τάγμα των Μπεκτασήδων, που θεωρήθηκαν Σουνίτες μέσω της συσχέτισης με κοινές νομικές παραδόσεις, αν και θεωρούνταν ως Σιίτες από τους καθημερινούς Μουσουλμάνους λόγω εσωτερικών πρακτικών όπως ο σεβασμός του Αλή, του Χασάν, του Χουσεΐν και άλλων αξιοσημείωτων μουσουλμάνων. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, ο Αλβανικός πληθυσμός εν μέρει και σταδιακά άρχισε να μεταστρέφεται στο Ισλάμ μέσω των διδασκαλιών του Μπεκτασισμού εν μέρει, για να αποκτήσει πλεονεκτήματα στα Οθωμανικά εμπορικά δίκτυα, τη γραφειοκρατία και τον στρατό. Πολλοί Αλβανοί είχαν επιλεχθεί στο οθωμανικό παιδομάζωμα και ως γενίτσαροι με 42 μεγάλους βεζίρηδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να είναι Αλβανικής καταγωγής. Οι πιο εξέχοντες Αλβανοί κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ήταν οι Κόκα Νταβούντ Πασά, Χαμάζα Καστριώτη, Ιλάτζ Χότζα, Κιοπρουλού Μεχμέτ Πασάς, Αλή Πασάς, Έντχεμ Πασά, Ιμπραήμ Πασά του Μπεράτ, Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ, Μεχμέτ Αλή Πασάς της Αιγύπτου, Κάρα Μαχμούτ Μπουσάτι και Αχμέτ Κουρτ Πασά. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια υπηρεσίας στο στρατό και ως διοικητές, η σχέση των Μουσουλμάνων Αλβανών με τους Οθωμανούς ήταν κατά καιρούς μια σχέση συνεργασίας και αμοιβαίου πλεονεκτήματος.
Κοινωνική και πολιτιστική αλλαγή
αριστερά|μικρογραφία|178x178εσ| Τζαμί Μιραχόρι στην Κορυτσά Η Οθωμανική κατάκτηση έφερε επίσης κοινωνικές, πολιτιστικές και γλωσσικές αλλαγές στον αλβανόφωνο κόσμο. Από τον δέκατο πέμπτο αιώνα και μετά λέξεις από τους Οθωμανούς Τούρκους μπήκαν στην αλβανική γλώσσα. Ένα σώμα ποιητών και άλλων μουσουλμάνων Αλβανών συγγραφέων έγραψε στα οθωμανικά τουρκικά, αραβικά, περσικά ή στην αλβανική γλώσσα σε αραβικό κείμενο (aljamiado), που περιλαμβάνει αφηγηματική πεζογραφία, ποίηση, στοχαστικά έργα για τη θρησκεία και τις κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις και ούτω καθεξής. Εξέχοντες ανάμεσα σε αυτούς τους συγγραφείς ήταν Γιαχία Μπέη Ντουκαγκίνι, Χατζή Σεχρέτι ή bejtexhinj ποιητές όπως Νεζίμ Φρακούλα, Μουχάμετ Κυτσούκου, Σουλεϊμάν Νάιμπι, Χασάν Ζίκο Καμπέρι, Χατζή Ιμέρ Κασάρι και άλλοι. Εκτός από το Ελμπασάν, που ιδρύθηκε (1466) γύρω από ένα φρούριο, οι πόλεις στην Αλβανία υπέστησαν αλλαγές καθώς υιοθέτησαν οθωμανικά αρχιτεκτονικά και πολιτιστικά στοιχεία. Ορισμένοι οικισμοί με την κατασκευή κτηρίων, που σχετίζονται με τη θρησκεία, την εκπαίδευση και τους κοινωνικούς σκοπούς, όπως τζαμιά, μεντρεσέδες, ιμαρέτ και ούτω καθεξής από την οθωμανική μουσουλμανική αλβανική ελίτ έγιναν νέα αστικά κέντρα όπως την Κορυτσά, τα Τίρανα και Καβάγια. Εν τω μεταξύ, παλαιότερα αστικά κέντρα όπως το Μπεράτ απέκτησαν τζαμιά, χαμάμ (οθωμανικά λουτρά), μεντρεσέδες (μουσουλμανικές θρησκευτικές σχολές), καφενεία, τεκέδες και έγιναν γνωστά για ποιητές, καλλιτέχνες και επιστημονικές αναζητήσεις. Σε αντίθεση με το Κοσσυφοπέδιο ή τη Μακεδονία, αρχιτεκτονικά η Οθωμανική μουσουλμανική κληρονομιά της Αλβανίας ήταν πιο μέτρια σε αριθμούς, αν και εξέχουσες κατασκευές είναι το Τζαμί Μιραχόρι στην Κορυτσά (χτίστηκε 1495–96), το τζαμί Μουράντ Μπέη στην Κρούγια (1533–34), το μουσουλμανικό τέμενος στη Σκόδρα (1773– 74), το Τζαμί Ετχέμ Μπέη στα Τίρανα (ξεκίνησε το 1791–94 και τελείωσε το 1820–21) και άλλα.
Αλβανικές κοινωνικές απόψεις για τον εξισλαμισμό της Αλβανίας
δεξιά|μικρογραφία|202x202εσ| [[Μινμπάρ μέσα σε πλούσια διακοσμημένο εσωτερικό του Ετχέμ Μπέη Τζαμί, Τίρανα.]] Το Ισλάμ και η Οθωμανική κληρονομιά υπήρξαν επίσης θέμα συνομιλίας μεταξύ της ευρύτερης Αλβανικής κοινωνίας. Το Ισλάμ και οι Οθωμανοί θεωρούνται από πολλούς Αλβανούς ως αποτέλεσμα της τζιχάντ, της αντι-χριστιανικής βίας, της τουρκοποίησης και εντός αυτών των συζητήσεων τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της Αλβανίας αποδίδονται ως αποτέλεσμα αυτής της κληρονομιάς. Ορισμένα μέλη της μουσουλμανικής κοινότητας, δίνοντας έμφαση στο Οθωμανικό παρελθόν, ανταποκρίθηκαν σε αυτές τις απόψεις επικρίνοντας αυτό που θεωρούν ως προκατάληψη έναντι του Ισλάμ.
Απόψεις θρησκευτικών ιδρυμάτων για τον εξισλαμισμό της Αλβανίας
Τα επίσημα θρησκευτικά χριστιανικά και μουσουλμανικά ιδρύματα και οι κληρικοί τους έχουν διαφορετικές απόψεις για την Οθωμανική περίοδο και τη μεταστροφή στο Ισλάμ από τους Αλβανούς. Τόσο οι Καθολικοί όσο και οι Ορθόδοξοι κληρικοί ερμηνεύουν την Οθωμανική εποχή ως κατασταλτική, που περιείχε αντι-χριστιανικές διακρίσεις και βία, ενώ το Ισλάμ θεωρείται ως ξένο, που θέτει σε δοκιμασία την Αλβανική παράδοση και συνοχή. Η μεταστροφή στο Ισλάμ από Αλβανούς θεωρείται τόσο από Καθολικούς όσο και από Ορθόδοξους κληρικούς ως παραποίηση της Αλβανικής ταυτότητας, αν και οι Αλβανοί Μουσουλμάνοι ερμηνεύονται ως αθώα θύματα του Ισλαμισμού. Ωστόσο, οι Αλβανοί σουνίτες μουσουλμάνοι κληρικοί θεωρούν τη μεταστροφή των Αλβανών ως εθελοντική διαδικασία, ενώ παράλληλα παρακάμπτει τις θρησκευτικές αντιπαραθέσεις, που σχετίζονται με την Οθωμανική εποχή. Το Ισλάμ των Σούφι στην Αλβανία ερμηνεύει την Οθωμανική εποχή ως προώθηση μιας παραμορφωμένης μορφής Ισλάμ, που διεφθάρθηκε μέσα σε μια σουνιτική Οθωμανική πολιτεία, που τους δίωκε. Οι χριστιανοί κληρικοί θεωρούν τους μουσουλμάνους Αλβανούς ως μέρος του ευρύτερου αλβανικού έθνους και οι μουσουλμάνοι κληρικοί δεν εκφράζουν χλευασμό σε άτομα, που δεν έγιναν μουσουλμάνοι στην Αλβανία. Οι χριστιανικές ταυτότητες στην Αλβανία έχουν σφυρηλατηθεί πάνω στην αντίληψη ότι βρίσκονται σε μειονοτική θέση, μερικές φορές με εμπειρίες διακρίσεων που είχαν ιστορικά σε σχέση με τη μουσουλμανική πλειοψηφία. Εν τω μεταξύ, οι μουσουλμάνοι κληρικοί στην Αλβανία υπογραμμίζουν την αλλαγή της τύχης που η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επέφερε με την πολιτική ενδυνάμωση των Βαλκανίων Χριστιανών καθιστώντας τους Μουσουλμάνους μία θρησκευτική μειονότητα  στη σύγχρονη εποχή.
Ισλαμισμός της Αλβανίας μέσα στην ακαδημαϊκή κοινότητα
Στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής κοινότητας στη σύγχρονη εποχή, η μεταστροφή των Αλβανών και η κληρονομιά του Ισλάμ στην Αλβανία είναι ένα αμφισβητούμενο θέμα. Η κομμουνιστική εποχή και οι σύγχρονοι Αλβανοί μελετητές με εθνικιστικές προοπτικές ερμηνεύουν την Οθωμανική περίοδο ως αρνητική και υποβαθμίζουν τη μεταστροφή στο Ισλάμ ως ότι δεν είχε σχεδόν κανένα όφελος για τους Αλβανούς από κοινωνικοπολιτισμική και θρησκευτική έννοια. Το 1975, ο Χασάν Καλέσι αμφισβήτησε αυτές τις κυρίως «αρνητικές» απόψεις για την περίοδο του εξισλαμισμού. Ο Καλέσι, του οποίου οι απόψεις υποστηρίχθηκαν αργότερα από τους Έλσι και Σμιντ-Νέκε, δήλωσε ότι η Οθωμανική κατάκτηση και μεταστροφή στο Ισλάμ από Αλβανούς απέτρεψε τον εξελληνισμό και τον εκσλαβισμό  με τον ίδιο τρόπο που υποστήριξε ότι οι σλαβικές εισβολές του 6ου αιώνα σταμάτησαν τη διαδικασία ρωμανικοποίησης των προγόνων των Αλβανών. Ο Καλέσι υποστήριξε ότι αν και αναγνωρίστηκαν στο σύστημα του μιλλέτ μόνο ως Μουσουλμάνοι, ο μερικός εξισλαμισμός του πληθυσμού σταμάτησε τη διαδικασία αφομοίωσης, που συμβαίνει μέσω εκκλησιών και την επιρροή των ιδιοκτητών των Ελλήνων, των Λατίνων και των Σλάβων. Επιπλέον, ο εξισλαμισμός των Αλβανών είχε επίσης ως αποτέλεσμα την επέκταση της περιοχής των Βαλκανικών Αλβανικών οικισμών είτε μέσω μετακινήσεων του πληθυσμού είτε με την αφομοίωση άλλων μουσουλμανικών μη Αλβανικών στοιχείων κατά την Οθωμανική κυριαρχία. Η διατριβή του Καλέσι με την πάροδο του χρόνου διαστρεβλώθηκε από ορισμένους Αλβανούς, που υποστηρίζουν ότι οι Αλβανοί μεταστράφηκαν στο Ισλάμ με σκοπό να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα, αντί να διατηρηθεί η αλβανική ταυτότητα ως συνέπεια του εξισλαμισμού και της Οθωμανικής κυριαρχίας. Αυτό έχει χαρακτηριστεί «αντιστροφή» του επιχειρήματος του Καλέσι.
Πηγές
Κατηγορία:Σουνιτικό Ισλάμ Κατηγορία:Σουφικά τάγματα Κατηγορία:Οθωμανική Αλβανία Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση Κατηγορία:Ισλάμ στην Αλβανία Κατηγορία:Ισλαμοποίηση Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τυρρηνοί
Με το όνομα Τυρρηνοί μπορεί να αναφέρονται:
Θανάσης Κουρλαμπάς
Ο Θανάσης Κουρλαμπάς (13 Ιουλίου 1971, Καλαμάτα) είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και ηθοποιός φωνής.
Βιογραφία
Ο Θανάσης Κουρλαμπάς είναι πτυχιούχος Κοινωνιολογίας και Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημείου και αριστούχος απόφοιτος της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης "Θεμέλιο" του Νίκου Βασταρδή(1994).
Έχει πάρει μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές αλλά και έχει ασχοληθεί με την μεταγλώττιση τηλεοπτικών σειρών, κινουμένων σχεδίων, κινηματογραφικών ταινιών (κάποιων εκ των οποίων έχει κάνει και την σκηνοθεσία) και ντοκιμαντέρ. Έχει κάνει σπικάζ και διαφημίσεις για το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Προσωπική ζωή
Ο Θανάσης Κουρλαμπάς κατοικεί στην Αθήνα. Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά, έναν γιο και μια κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Α.Ο.Ν.Α. Ηρόδοτος
Ο Αθλητικός Όμιλος Νέας Αλικαρνασσού Ηρόδοτος είναι Ελληνικός αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στην καλαθοσφαίριση και εδρεύει στην περιοχή της Νέας Αλικαρνασσού, στο Νομό Ηρακλείου, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Αλικαρνασσού «Μελίνα Μερκούρη». Αποτελούσε από το 1977 που δημιουργήθηκε το τμήμα καλαθοσφαίρισης ενός ευρύτερου συλλόγου, του Π.Α.Σ.Α. Ηρόδοτος, ως το 2009 που ανεξαρτητοποιήθηκε με χωριστό Δ.Σ. ως ξεχωριστός σύλλογος. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών βαθμίδων. Αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της Ε.ΚΑ.Σ.Κ.
Διοικητικό Συμβούλιο
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: ΠΡΩΤΟΓΕΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ: ΜΠΑΞΕΒΑΝΗΣ ΝΙΚΟΣ
Γ.ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ: ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΤΑΜΙΑΣ: ΠΕΤΡΑΚΗ ΑΝΝΑ
Προπονητές
ΓΥΝΑΙΚΕΣ-ΝΕΑΝΙΔΕΣ: ΣΑΜΑΝΤΟΥΡΑ ΓΙΑΣΕΜΗ
ΑΝΔΡΕΣ-ΕΦΗΒΟΙ: ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΠΑΙΔΕΣ: ΛΑΔΟΥΚΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΜΙΝΙ ΑΓΟΡΙΑ,ΠΡΟ ΜΙΝΙ, ΕΡΜΗΣ ΠΑΜΠΑΙΔΕΣ: ΡΟΔΟΥΣΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΑΜΠΑΙΔΕΣ, ΠΑΓΚΟΡΑΣΙΔΕΣ, ΜΙΝΙ ΑΓΟΡΙΑ, ΜΙΝΙ ΚΟΡΙΤΣΙΑ: ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΔΙΑΣ, ΠΕΡΣΕΑΣ, ΗΦΑΙΣΤΟΣ, ΑΘΗΝΑ: ΒΑΪΛΑΚΗΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ
Ίδρυση
Λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του συνοικισμού της Νέας Αλικαρνασσού (ιδρύθηκε το 1925) και παρά τις εξαιρετικά δύσκολες βιοτικές συνθήκες που επικρατούσαν την εποχή εκείνη οι Αλικαρνασσείς επιθυμώντας να ενδυναμώσουν τη συλλογική συνείδηση και να συσφίξουν τους δεσμούς μεταξύ των κατοίκων του συνοικισμού ίδρυσαν το αθλητικό σωματείο "Ο Ηρόδοτος" προς τιμήν του Αρχαίου Ιστορικού Ηροδότου, με καταγωγή από την αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, την Αλικαρνασσό. Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος Αλικαρνασσού ΗΡΟΔΟΤΟΣ ιδρύθηκε το 1932 από τον πρόεδρο της τότε προσφυγικής κοινότητας Μιχάλη Ελευθεριάδη, τον γιατρό Μιχάλη Βελισσάριο, τον Δημήτρη Σκουρέλλο, τον Απόστολο Μουζουράκη και άλλους Αλικαρνασσιώτες πρόσφυγες. Λειτουργούσε υποτονικά και κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής, ενώ επανήλθε σε πλήρη δραστηριότητα το 1948.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα Ανδρών την περίοδο 2016-17 θα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Α΄ Ε.ΚΑ.Σ.Κ.
Ιστορική αναδρομή
Η ανδρική ομάδα καλαθοσφαίρισης του Ηροδότου μετρά τέσσερις δεκαετίες στα τοπικά πρωταθλήματα της Κρήτης, ωστόσο κατέκτησε το πρώτο της Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Ανδρών Ε.ΚΑ.Σ.Κ. το 2004-05. Την επόμενη περίοδο, 2005-06, αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε εθνικό επίπεδο, τελειώνοντας τη χρονιά στη 10η θέση του ομίλου της στη Γ' Εθνική. Ακολούθως επέστρεψε στις διοργανώσεις της Ε.ΚΑ.Σ.Κ. μέχρι και την περίοδο 2010-11, οπότε και στέφθηκε εκ νέου Πρωταθλήτρια.
Η παραμονή του συλλόγου στη Γ' Εθνική υπήρξε και πάλι μονοετής για τη χρονιά 2011-12. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, ωστόσο, αναδείχθηκε και πάλι Πρωταθλητής Κρήτης, ανεβαίνοντας ξανά στα εθνικά πρωταθλήματα. Τις περιόδους 2013-14 / 2014-15 / 2015-16 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα Γυναικών την περίοδο 2020 - 2021 θα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Α΄ Ε.ΚΑ.Σ.Κ.
Ιστορική αναδρομή
Η γυναικεία ομάδα καλαθοσφαίρισης του Ηροδότου έχει πολλάκις διαγωνιστεί σε εθνικές κατηγορίες, φτάνοντας μέχρι την κορυφαία στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Έχοντας κατακτήσει δύο διαδοχικά Πρωταθλήματα Κρήτης το 1986 και το 1987, η ομάδα ανήλθε για πρώτη φορά στην Α' Εθνική (μοναδική τότε) την αγωνιστική περίοδο 1987-88. Κατέλαβε την τελευταία θέση και υποβιβάστηκε, ωστόσο έτσι τέθηκαν οι βάσεις για ένα επιτυχημένο μέλλον.
Την επόμενη χρονιά, 1988-89, ο Ηρόδοτος κατέκτησε εκ νέου το Πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.Κ. κερδίζοντας εισιτήριο για τη Β' Εθνική Κατηγορία. Εκεί παρέμεινε μια διετία, μέχρι την κατάκτηση της κορυφής του βαθμολογικού πίνακα της κατηγορίας την περίοδο 1990-91. Η επιστροφή στην Α' Εθνική ήταν πλέον γεγονός.
Η πενταετία 1991-1996 υπήρξε και η πιο διακεκριμένη στην ιστορία του συλλόγου, παρόλο που η ομάδα δεν κατάφερε να καταλάβει κάποια από αυτές της περιόδους κάποια υψηλή θέση στην τελική κατάταξη. Ο υποβιβασμός έλαβε χώρα την άνοιξη του 1996 οπότε και η ομάδα της Νέας Αλικαρνασσού τερμάτισε στην τελευταία θέση.
Την περίοδο 2003-04 η ομάδα επέστρεψε στο οικείο της τοπικό πρωτάθλημα, μόνο για να το κατακτήσει και να ανέλθει και πάλι στις εθνικές κατηγορίες. Στο μεταξύ η Β' Εθνική είχε καταργηθεί, δίνοντας τη θέση της στην Α2 Εθνική. Την περίοδο 2004-05 ο Ηρόδοτος κατετάγη 6ος στον όμιλό του. Τα επόμενα δύο χρόνια, 2005-06 και 2006-07, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 8η θέση σε σύνολο 14 ομάδων. Την ακόλουθη χρονιά, 2007-08, βρέθηκε στην 11η θέση, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό.
Την πενταετία 2008-2013 ο σύλλογος αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.Κ. συλλέγοντας δύο ακόμη τίτλους, τις περιόδους 2011-12 και 2012-13. Στη δεύτερη περίσταση πέρασε επιτυχώς τη διαδικασία των μπαράζ ανάμεσα στους Πρωταθλητές των διαφόρων Ενώσεων ανά την ελληνική επικράτεια, ανεβαίνοντας και πάλι στην Α2 Εθνική.
Τις επόμενες 2 αγωνιστικές περιόδους, 2013-14 & 2014-15, αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών και συγκεκριμένα στον Όμιλο Νότου.
Την περίοδο 2015-16 αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.Κ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηρακλείου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2009 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2009
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1828
Ορίστηκαν δεκατρία θέματα ή τμήματα ή επιτροπίες με επιμέρους επαρχίες και έκτακτους επιτρόπους για κάθε ένα.
Η διοικητική αυτή διαίρεση διατηρήθηκε μέχρι το 1833, όταν η Αντιβασιλεία άλλαξε τη διοικητική διαίρεση και εφάρμοσε την Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1833 με τη δημιουργία δέκα νομαρχιών και 42 επαρχιών και επιμέρους δήμων.
Παρακάτω φαίνεται η διοικητική διαίρεση του 1828 και οι έκτακτοι επίτροποι :
Τμήμα Αχαΐας
Έκτακτος επίτροπος Αχαΐας: Γεώργιος Μαυρομμάτης
Τμήμα Ήλιδος
Έκτακτος επίτροπος Ήλιδος: Σπυρίδων Καλογερόπουλος
Τμήμα Κάτω Μεσσηνίας
Έκτακτος επίτροπος Άνω Μεσσηνίας: Γεώργιος Ψύλλας
Τμήμα Λακωνίας
Έκτακτος επίτροπος Λακωνίας: Ιωάννης Γενοβέλης
Τμήμα Αργολίδος
Έκτακτος επίτροπος Αργολίδος: Νικόλαος Καλλέργης
Τμήμα Αρκαδίας
Έκτακτος επίτροπος Αρκαδίας: Αλεξάκης Βλαχόπουλος
Τμήμα Βορείων Σποράδων
Έκτακτος επίτροπος Βορείων Σποράδων: Αναστάσιος Λόντος
Τμήμα Ανατολικών Νήσων ή Τμήμα Ανατολικών Σποράδων
Έκτακτος επίτροπος Ανατολικών Σποράδων: Ιωάννης Κωλέττης
Τμήμα Δυτικών Νήσων ή Τμήμα Δυτικών Σποράδων
Έκτακτος επίτροπος Δυτικών Σποράδων: Βιάρος Καποδίστριας, Γεώργιος Μαυρομμάτης
Τμήμα Βορείων Κυκλάδων
Έκτακτος επίτροπος Βορείων Κυκλάδων: Κωνσταντίνος Μεταξάς, Νικόλαος Καλλέργης
Τμήμα Κεντρικών Κυκλάδων
Έκτακτος επίτροπος Κεντρικών Κυκλάδων: Ρίζος Ιακωβάκης
Πληθυσμός και αναλυτικά στοιχεία
Ο πληθυσμός της Πελοποννήσου ήταν περίπου 400.000 άνθρωποι και των νησιών 169.000 άνθρωποι από την απογραφή του 1828 που έκανε ο Καποδίστριας. Στοιχεία για την κατανομή του πληθυσμού στην Πελοπόννησο υπάρχουν στην απογραφή της Γαλλικής Αποστολής στο Μωριά (Ελληνική απογραφή 1829 από την εκστρατεία του Μωριά).
Στην απογραφή της Γαλλικής αποστολής υπάρχουν αναλυτικά δημοσιευμένα στοιχεία για όλα τα χωριά που απαρτίζουν την κάθε επαρχία.
Αναφορές
1828
Περσεφόνη
Η Περσεφόνη ήταν κόρη της θεάς Δήμητρας και του θεού Δία. Ο Άδης (αναφερόμενος και Πλούτωνας) την ερωτεύτηκε και την ζήτησε από τον Δία.
Η Αρπαγή της Περσεφόνης
Ο Άδης την απήγαγε, γνωρίζοντας πως δεν θα επέλεγε μια ζωή στο σκοτάδι. Μαζί του γέννησε τον Ζαγρέα, τον Ευβουλέα και τον Σαβάζιο. Ο Πλούτωνας την πήρε στον κάτω κόσμο για την ομορφιά της. Η Θεά Δήμητρα όμως τη ζήτησε πίσω. Ο Άδης συμφώνησε να ανεβαίνει η Περσεφόνη έξι μήνες στον πάνω κόσμο και να κατεβαίνει τους επόμενους έξι στον κάτω. Έτσι τους μήνες που η Περσεφόνη είναι στον πάνω κόσμο η Θεά Δήμητρα χαιρόταν και υπήρχε καλοκαιρία, ενώ τους άλλους κακοκαιρία.
Ο μύθος της αρπαγής πρωτοεμφανίζεται στη Θεογονία του Ησιόδου. Ο Ομηρικός Ύμνος στη Δήμητρα είναι η σημαντικότερη πηγή μας: περιγράφει πως συνέβη η αρπαγή στο Νύσιον πεδίον, όταν η Κόρη μάζευε άνθη σε ένα λιβάδι με συντροφιά παρθένων, των Ωκεανιδών νυμφών, της Αθηνάς και της Άρτεμης. Και ενώ μάζευε ένα νάρκισσο, άνοιξε η γη, ξεπήδησε ο Άδης με το άρμα του και την άρπαξε. Οι κραυγές για βοήθεια δεν ακούστηκαν από κανένα, εκτός από την Εκάτη και τον Ήλιο. Ο Δίας ήταν μακριά.
Ερμηνείες του μύθου της αρπαγής της Περσεφόνης
thumb|Η απαγωγή της Περσεφόνης από τον [[Άδης (μυθολογία)|Πλούτωνα, Τύμβος Καστά, Αμφίπολη.|259x259εσ]]
Φυσική θεωρία της βλάστησης και του αγροτικού κύκλου.
Πρωτοδιατυπώνεται στην αρχαιότητα από τους Στωϊκούς. Η Κόρη ταυτίζεται με τα δημητριακά και η απουσία της με τη φύλαξή τους στο υπέδαφος. Η απαγωγή της είναι η αλληγορία του κύκλου της ευφορίας της φύσης: η κάθοδος της Κόρης στον Κάτω κόσμο κάθε φθινόπωρο ταυτίζεται με την απουσία των καρπών, οι οποίοι αναφύονται την άνοιξη με την άνοδό της. Μια τέτοια άποψη κρίνεται όμως ως απορριπτέα διότι, όπως μας αναφέρει η κυριότερη πηγή μας ο Ομηρικός Ύμνος, η Κόρη έμενε τέσσερις μήνες στον Κάτω Κόσμο και οκτώ μήνες στον Πάνω Κόσμο. Όμως τα δημητριακά βλασταίνουν μόλις λίγες εβδομάδες μετά τη σπορά. Επίσης η συλλογή των λουλουδιών από την Κόρη η οι περιπλανήσεις της Δήμητρας σε αναζήτηση της κόρης της δεν μπορούν να συσχετισθούν με γεωργικές πράξεις
Θεωρία της αναγέννησης και της αιωνιότητας της ζωής
Πηγάζει από τις γενεές που ξεπηδάν η μία από την άλλη. Αυτή ήταν η ουσία του εορτασμού της "ανόδου" της Περσεφόνης στα Ελευσίνια Μυστήρια. Η επιστροφή (άνοδος) της Περσεφόνης γιορταζόταν με τη σπορά του φθινοπώρου. Ο Πλούτος συμβολίζει τον πλούτο του σιταριού που αποθηκευόταν σε υπόγεια σιλό η πίθους κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών. Παρόμοιοι πίθοι χρησιμοποιούνταν παλαιότερα για ταφές, και ο Πλούτος, ταυτίζεται με τον Άδη, τον άρχοντα του κάτω κόσμου. Τους καλοκαιρινούς μήνες η "Κόρη" βρίσκεται μέσα στο σιτάρι των υπόγειων σιλό, στο βασίλειο του Άδη, και ταυτίζεται με την "Περσεφόνη", τη βασίλισσα του κάτω κόσμου. Την αρχή του φθινοπώρου, όταν οι σπόροι της παλιάς συγκομιδής σπέρνονται στους αγρούς, η "Κόρη" ανεβαίνει (άνοδος), και ενώνεται πάλι με τη μητέρα της Δήμητρα, γιατί ο παλιός σπόρος ενώνεται με το νέο βλαστό. Για τους μυημένους, αυτή η ένωση ήταν το σύμβολο της αιωνιότητας της ανθρώπινης ζωής, που πηγάζει από τις γενεές που ξεπηδάν η μία απ΄την άλλη. αριστερά|μικρογραφία|393x393εσ γ) Η ανθρωπολογική διάσταση του μύθου. Αυτή επικεντρώνεται κυρίως στις ανθρώπινες διαστάσεις του μύθου: γάμος και θάνατος- που είναι κυρίαρχος μέσα στον μύθο- ο τραυματικός χωρισμός της μητέρας από τη νεαρή κόρη, λύπη και θυμός και τελικά συμφιλίωση. Δεν λείπει και η άποψη που λέει πως ο Άδης πρέπει να θεωρηθεί «στείρος, σεξουαλικά αδύναμος, ενώ η Περσεφόνη αντιπροσωπεύει τις ερωτικές περιπέτειες της εφηβείας»
Προέλευση
thumb|Η αρπαγή της Περσεφόνης. Ο Άδης με τα άλογά του, και η Περσεφόνη (κάτω). Κρατήρας από την Απουλία, c. 340 π.Χ [[Antikensammlung Berlin|252x252εσ]]
Ο μύθος της αρπαγής της θεάς της βλάστησης είναι Προελληνικός, όπως φαίνεται στο Σουμεριακό και Συριακό μύθο της αρπαγής της θεάς της γονιμότητας και βλάστησης Ιννάνα η Ιστάρ (Αστάρτη). Το μέρος της αρπαγής είναι διαφορετικό σε κάθε τοπική λατρεία, και η τοποθεσία πιθανόν υποδεικνύει ότι κάποια μαγική μακρινή χώρα είχε επινοηθεί στο απώτατο παρελθόν. Ο Ομηρικός Ύμνος αναφέρει την πεδιάδα της «Νύσας». Στην Ελληνική Μυθολογία η «Νύσα» είναι ένα μυθικό βουνό με άγνωστη τοποθεσία, το μέρος που γεννήθηκε ο θεός Διόνυσος. Η παλαιότερη αναπαράσταση μιας θεάς που μπορεί να ταυτισθεί με την Περσεφόνη που βγαίνει από το έδαφος, είναι ένα διακοσμημένο πιάτο από την Παλαιο-Παλατιακή περίοδο στη Φαιστό. Η θεά έχει μια μορφή που μοιάζει με λαχανικό, και συνοδεύεται από κοπέλες που χορεύουν ανάμεσα σε ανθισμένα λουλούδια. Η αναπαράσταση είναι παρόμοια με νεώτερες αναπαραστάσεις της «Ανόδου της Φερεφάτα». Η Περσεφόνη ήταν μια αρχαία χθόνια θεότητα των αγροτικών κοινωνιών, που δεχόταν τις ψυχές των νεκρών μέσα στη γη, αλλά απέκτησε δύναμη για τη γονιμότητα του εδάφους κάτω από το οποίο βασίλευε. Σύντροφός της ήταν ο Πλούτωνας (Άδης) που ταυτίζεται με τον Πλούτο γιατί σαν χθόνια θεότητα βασίλευε μέσα στη γη όπου σε υπόγεια σιλό αποθηκεύονταν οι σπόροι του σιταριού, αλλά και περιείχε τους σπόρους που ήταν απαραίτητοι για μια καλή συγκομιδή. Σε μερικές αναπαραστάσεις ο Άδης εμφανίζεται με τα άλογά του. Ο μύθος της αρπαγής της «Κόρης» προέρχεται από την ιδέα ότι ο Άδης αρπάζει τις ψυχές των νεκρών σαν τη λεία του, και μετά τις μεταφέρει στο βασίλειό του. Η ιδέα εμφανίζεται αμυδρά στον Όμηρο, αλλά είναι έντονη στις Ελληνικές λαϊκές παραδόσεις. Ο Χάροντας εμφανίζεται με το άλογό του, και μεταφέρει τον νεκρό στον κάτω κόσμο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Παιδιά της Δήμητρας Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου Κατηγορία:Ελευσίνια Μυστήρια
Επιγένης (γραμματικός)
Ο Επιγένης ήταν γραμματικός πιθανόν του 4ου π.Χ. αιώνα.
Έγραψε, σύμφωνα με τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα, μια πραγματεία για την ορφική ποίηση στην οποία υποστήριζε ότι τα λεγόμενα Ορφικά ποιήματα ήταν στην πραγματικότητα γραμμένα από Πυθαγόρειους φιλοσόφους και ποιητές. Έτσι, απέδιδε στον Κέρκωπα τον Πυθαγόρειο την Εἰς Ἅιδου κατάβασιν και τον Ἱερὸν λόγον και στον επίσης πυθαγόρειο Βροντίνο τον Πέπλο και τα Φυσικά.
Ο Επιγένης μνημονεύεται ακόμη από τον Αθήναιο και τον Αρποκρατίονα. Ο τελευταίος μάλιστα μεταφέρει τον ισχυρισμό του Καλλιμάχου σύμφωνα με τον οποίον και το φιλοσοφικό έργο Τριαγμός, που γενικά αποδιδόταν στον Ίωνα τον Χίο, ήταν έργο του Επιγένους.
Ορισμένοι σύγχρονοι φιλόλογοι υποστήριξαν κατά καιρούς, ότι ο Επιγένης ο γραμματικός ήταν ίσως το ίδιο πρόσωπο με τον Επιγένη τον μαθητή του Σωκράτους ή, κατ' άλλους, με τον Επιγένη τον αστρολόγο από το Βυζάντιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Τσάιτγκαϊστ
Τσάιτγκαϊστ (γερμανικά: Zeitgeist, ετυμ.: zeit: χρόνος, geist:πνεύμα) είναι το γενικό πολιτιστικό, πνευματικό, ηθικό και/ή πολιτικό κλίμα μέσα σε ένα έθνος ή ακόμη και σε συγκεκριμένες ομάδες, παράλληλα με τη γενική ατμόσφαιρα, τα ήθη και την κοινωνικοπολιτιστική κατεύθυνση ή διάθεση μιας εποχής (παρόμοια με την αγγλική λέξη mainstream ή trend).
Προέλευση
Η έννοια του Zeitgeist χρονολογείται από τον Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ και άλλους Γερμανούς Ρομαντιστές όπως ο Κορνήλιος Γιάγκντμαν, αλλά είναι περισσότερο γνωστή σε σχέση με τη φιλοσοφία της ιστορίας του Χέγκελ. Το 1769 ο Χέρντερ έγραψε μια κριτική για το έργο Genius seculi του φιλολόγου Christian Adolph Klotz και εισήγαγε την λέξη Zeitgeist στα γερμανικά ως μετάφραση του genius seculi [στα λατινικά genius (πνεύμα φύλακας) και saeculi (του αιώνα)].
Οι Γερμανοί Ρομαντιστές συνήθως προσπαθούσαν να μειώσουν το παρελθόν ως αποστάγματα και αντιμετώπιζαν το Zeitgeist ως ιστορικό χαρακτήρα από μόνο του, παρά μια γενικευμένη περιγραφή για την εποχή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Φιλοσοφία της ιστορίας
Καυσία
Φορέθηκε κατά την Ελληνιστική περίοδο, αλλά ίσως και πριν από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως προστασία από τον ήλιο από τις φτωχότερες τάξεις στη Ρώμη.
Έχει βρεθεί σε όλους τους τομείς που κυριαρχούν τα μακεδονικά βασίλεια και αν έχει εξαφανιστεί στη Δύση, έχει παραμείνει σε χρήση στο Αφγανιστάν, όπου, αποκαλούμενος πακώλ, θεωρείται η παραδοσιακή και εθνική κεφαλίδα.
Η χρήση του, καθώς και του παλλίου, που διαβιβάστηκε γι 'αυτό μέσω του ελληνο-βουδιστικού πολιτισμού, διαιωνίστηκε μέχρι σήμερα σε αυτή την περιοχή όπου ο πολιτισμός και οι ελληνιστικές πόλεις άνθισαν.
Τρέχουσα χρήση
Σήμερα η χρήση της καυσίας έχει εξαφανιστεί στη Μακεδονία, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, τους Καλάς, κληρονομιά της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των ελληνικών βασιλείων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ένδυση
Κοκκοθραύστης
Ο Κοκκοθραύστης είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Σπιζιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Coccothraustes coccothraustes και περιλαμβάνει 6 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά κυρίως το υποείδος Coccothraustes coccothraustes coccothraustes (Linnaeus, 1758), αλλά υπάρχει υβριδισμός και με το Coccothraustes coccothraustes nigricans (Buturlin, 1908).
Ο κοκκοθραύστης είναι το εντυπωσιακότερο και ογκωδέστερο από τα στρουθιόμορφα που, στην Ελλάδα, αποκαλούνται με τη γενικότερη ονομασία σπίζες.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους και του είδους Coccothraustes έχει ελληνική ρίζα και σημαίνει «αυτός που θραύει κόκκους (σπέρματα)», παραπέμποντας στο διαιτολόγιο του πτηνού.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1758, από τον Λινναίο στη Ν. Ευρώπη (πιθανόν στην Ιταλία) ως Loxia coccothraustes. Απολιθώματα που σχετίζονται με το πτηνό έχουν βρεθεί στη Βουλγαρία, από το Ύστερο Πλειστόκαινο και έχουν καταχωρηθεί ως Coccothraustes balcanicus και Coccothraustes simeonovi. Το γένος φαίνεται να συνδέεται στενά με τα γένη Eophona και Mycerobas.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Coccothraustes coccothraustes (Πράσινο = Όλο το έτος (επιδημητικό), Κίτρινο = Καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης) Ο κοκκοθραύστης είναι είδος του Παλαιού Κόσμου, με τους περισσότερους πληθυσμούς να ζουν μόνιμα ή/και να αναπαράγονται στην Ευρασία και σε κάποια μικρά τμήματα στη ΒΔ. Αφρική. Ωστόσο, είναι κοινό είδος μόνον τοπικά (localy common), που σημαίνει ότι είναι αρκετά δύσκολο να παρατηρηθεί. Η εξάπλωσή του στην Ευρώπη περιλαμβάνει όλο το κεντρικό και νότιο τμήμα της ηπείρου, ενώ προς βορράν δεν απαντά από το βόρειο/βορειοκεντρικό Ηνωμένο Βασίλειο και βορειότερα, καθώς και στο μεγαλύτερο μέρος της Σκανδιναβίας και της Β. Ρωσίας.
Στην Ασία η εξάπλωσή του φθάνει μέχρι την Άπω Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της Β. Ιαπωνίας, αλλά η ζώνη εξάπλωσης είναι αρκετά στενή, περιοριζομένη εντός της Σιβηρίας, κατά το μεγαλύτερο μήκος της. Στο ανατολικό άκρο αυτής της ζώνης, τα νότια όρια μπορεί να φθάνουν μέχρι τη χερσόνησο της Κορέας (κύρια περιοχή διαχείμασης των ανατολικών πληθυσμών), ενώ υπάρχουν διάσπαρτοι θύλακες στον Καύκασο, το Β. Ιράν, το Αφγανιστάν και τη Ν. Κίνα.
Στην Αφρική, τέλος, το είδος περιορίζεται στο βορειοδυτικό τμήμα της ηπείρου (Μαρόκο, Τυνησία και Αλγερία).
Οι κύριες περιοχές διαχείμασης βρίσκονται στα νότια των περιοχών αναπαραγωγής, ανάλογα με το εκάστοτε γεωγραφικό μήκος. Στην Ευρώπη, πολλοί πληθυσμοί διαχειμάζουν στην Ιβηρική Χερσόνησο και, ανατολικότερα, στη Μικρά Ασία. Πηγές: (σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Όπως φαίνεται στον πίνακα κατανομής υποειδών, ο κοκκοθραύστης στην Κ. Ευρώπη είναι καθιστικό πτηνό, ενώ οι βόρειοι και ανατολικοί ευρωπαϊκοί πληθυσμοί είναι μερικώς αποδημητικοί, οδεύοντας προς νότο. Η μετανάστευση γίνεται κατά σμήνη, αρχίζει σταδιακά από τον Ιούλιο και κορυφώνεται τον Σεπτέμβριο, ενώ το ταξίδι πραγματοποιείται τόσο την ημέρα όσο και το σούρουπο. Η επιστροφή στα εδάφη αναπαραγωγής πραγματοποιείται ανά μικρές ομάδες και διαρκεί από τα μέσα Φεβρουαρίου μέχρι τον Απρίλιο.
Εκτός από την Αλάσκα, τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Γιβραλτάρ, την Ιρλανδία, τις Φερόες, τή Συρία, και τη Σαουδική Αραβία.
Στην Ελλάδα, ο κοκκοθραύστης απαντά όλο το έτος κυρίως στη βόρεια και κεντρική χώρα, αλλά, σε μεγαλύτερους πληθυσμούς και σε όλη την επικράτεια βρίσκεται κυρίως κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αναφέρεται και από την Κρήτη, αλλά η εκεί παρουσία του αμφισβητείται. Επίσης, απαντάται ως χειμερινός επισκέπτης στην Κύπρο.
Αναπαραγωγική περίοδος
thumb|right|300px|Ενήλικος αρσενικός κοκκοθραύστης Ο κύριος βιότοπος αναπαραγωγής του είδους είναι τα ώριμα φυλλοβόλα ή μικτά δάση με πυκνή βλάστηση υποστρώματος. Στην Ευρώπη, προτιμώνται τα δάση βελανιδιάς (Quercus sp. ) και γαύρου (Carpinus betulus). Μπορεί επίσης να βρεθεί σε παλιά φυλλοβόλα δάση οξιάς (Fagus sp. ), φράξου (Fraxinus sp.και φτελιάς (Ulmus sp.), αλλά και σε ανοικτές πλημμυρισμένες δασικές εκτάσεις, διότι αρέσκεται σε περιοχές κοντά σε νερό. Η πυκνότητα του πληθυσμού σε μονοτυπικά δάση, ιδίως κωνοφόρων, είναι πολύ χαμηλή και, στις περισσότερες περιοχές της Ευρώπης, κυμαίνεται κάτω από ένα (1) άτομο ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Τα προτιμώμενα ενδιαιτήματα κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα, εξαρτώνται άμεσα από τη διαθεσιμότητα τροφής, αλλά προτιμώνται οι οπωρώνες με κερασιές, κορομηλιές και δαμασκηνιές. Στην Ελλάδα ο κοκκοθραύστης ανευρίσκεται σε άλση, ελαιώνες, αμπελώνες, καλλιέργειες, αειθαλή και φυλλοβόλα δάση
Μορφολογία
Ο κοκκοθραύστης είναι είδος που ξεχωρίζει εύκολα από τις άλλες ευρωπαϊκές σπίζες λόγω του ογκώδους, «στρουμπουλού» παρουσιαστικού του που υπερτονίζεται από το, επίσης, στιβαρό ράμφος. Γενικά, πρόκειται για μεγάλη, όμορφα χρωματισμένη σπίζα που χαρακτηρίζεται από κοντόχοντρο σχήμα, πολύ ισχυρό, στρογγυλεμένο κεφάλι με ισχυρούς αυχενικούς μυς, χονδρό κωνικό ράμφος και σχετικά κοντή ουρά. Ο γενικότερος χρωματισμός είναι ένας πολύ ελκυστικός συνδυασμός χρωμάτων, στα οποία κυραρχούν το κανελλί/καστανό/μπεζ, με γκρίζο στην περιοχή του λαιμού και το ιριδίζον μπλέ στις πτέρυγες.
Τα μεγάλα στέγαστρα των πτερύγων δημιουργούν χαρακτηριστική λευκή, ημισεληνοειδή ζώνη, ιδιαίτερα ορατή κατά την πτήση. Επιπλέον, υπάρχει λευκή ταινία στο πάνω μέρος των πρωτευόντων ερετικών, επίσης ορατή κατά την πτήση στις, κατά τα άλλα μπλε/μαύρες πτέρυγες. Το κεφάλι είναι κανελλί, με έντονη σκούρα περιοχή στο εμπρόσθιο τμήμα των οφθαλμών που συνεχίζεται, ως μαύρη παχιά λωρίδα που περιβάλλει το ράμφος και σχηματίζει «μπάλωμα» (bib) στο πηγούνι. Η περιοχή γύρω από τον λάρυγγα και τον αυχένα είναι γκρίζα, δημιουργώντας αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλι και το μπεζ στήθος. Το πάνω τμήμα της ράχης είναι σκούρο καφέ, το ουροπύγιο και το πάνω μέρος των πηδαλιωδών φτερών της ουράς είναι ανοικτό καφέ ή καφεκίτρινο, αλλά στην άκρη τους τα φτερά της ουράς είναι λευκά, δημιουργώντας στην άκρη χαρακτηριστική λευκή λωρίδα ορατή κατά την πτήση. Οι ταρσοί, τα πόδια και τα δάκτυλα των ποδιών είναι ρόζ-σαρκόχρωμα, ενώ η ίριδα είναι καφεκάστανη. thumb|right|300px|Το ογκώδες ράμφος ενός ενήλικου αρσενικού κοκκοθραύστη Ωστόσο, το δομικό στοιχείο που ξεχωρίζει στον κοκκοθραύστη είναι το ράμφος του, το οποίο είναι ογκώδες, οπτικά «δυσαρμονικό» σε σχέση με το μέγεθος του κεφαλιού. Χαρακτηρίζεται από την παρουσία ισχυρών μυών στις γνάθους, καθιστώντας το ικανό να ασκήσει ισχυρή πίεση, ασυνήθιστα μεγάλη για το μέγεθος του πτηνού (βλ. Τροφή). Το εσωτερικό του είναι πολύ ιδιόμορφο, με χαρακτηριστικές ισχυρές ακμές στην ρινοθήκη και αντίστοιχες εσοχές στη γναθοθήκη για την σωστή τοποθέτηση και σύνθλιψη των σπερμάτων. Έχει κωνικό-τριγωνικό σχήμα και, στο αρσενικό, γκριζομπλέ χρώμα με γκριζογάλανη βάση το καλοκαίρι, ενώ κατά τη διάρκεια του χειμώνα χάνει το έντονο χρώμα του και γίνεται καφεκίτρινο ή και κιτρινόλευκο. Το ράμφος του θηλυκού είναι πιο ανοιχτόχρωμο και στερείται της έντονης παχιάς λωρίδας γύρω του.
Ο κοκκοθραύστης δεν εμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό, ωστόσο το θηλυκό δεν έχει τα φωτεινά, σαφώς οριοθετημένα χρώματα του αρσενικού, ιδιαίτερα κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Το κεφάλι είναι λιγότερο κανελλί/καφέ και ελαφρά γκρίζο, ενώ και το στήθος έχει περισσότερο γκρίζο ή γκριζόλευκο. Το ουροπύγιο είναι γκριζοκίτρινο, ενώ υπάρχει διαφορά στον χρωματισμό των δευτερευόντων ερετικών, καθώς και σε κάποια πρωτεύοντα (P4-P6) που είναι γκρίζα στο άκρο (μαύρα στο αρσενικό).
(Πηγές:     )
Τροφή
Ο κοκκοθραύστης τρέφεται κυρίως με σπέρματα από καρπούς φυλλοβόλων δένδρων και φρούτα, ενώ αρκετές φορές στρέφεται στα έντομα, ιδιαίτερα για τη σίτιση των νεοσσών του. Στην Κ. Ευρώπη, προτιμώνται οι καρποί του γαύρου (Carpinus betulus), της πεδινής σφενδάμου (Acer campestre) και της οξιάς (Fagus sylvatica) παράλληλα με κεράσια και δαμάσκηνα, στα οποία έχει ιδιαίτερη αδυναμία. Ειδικά την άνοιξη, η διατροφή συμπληρώνεται με μπουμπούκια ανθέων. Στα τέλη του καλοκαιριού, τα δάση φυλλοβόλων εξετάζονται λεπτομερώς για τους εναπομείναντες καρπούς οξιάς και σφενδάμνου, αλλά προστίθενται καρποί τσαπουρνιάς (Prunus spinosa), σορβιάς (Sorbus sp.), σκυλοτριανταφυλλιάς (Rosa canina),  μαζί με φουντούκια, καρύδια και πολλούς άλλους καρπούς. Ειδικά στο νότο, καταναλώνονται σπέρματα από καρπούς παλιουριού (Paliurus spina christi), αγριοτσικουδιάς (Pistacia terebinthus), ακόμη και ελιές.
Η αναζήτηση τροφής γίνεται στα φυλλώματα και μόνο κατά τη χειμερινή περίοδο, στο έδαφος, οπότε μπορεί να παρατηρηθεί σε ομάδες. Οι κοκκοθραύστες συνηθίζουν να τρώνε διεξοδικά όλους τους καρπούς ενός δένδρου πριν πάνε στο επόμενο, αρχίζοντας συνήθως από την κορυφή. Η βέλτιστη διάμετρος του πυρήνα (κουκουτσιού) των προτιμωμένων καρπών είναι 4 έως 5 χιλιοστά. Όταν κυνηγάει έντομα, το πουλί συνηθίζει να κάθεται στα κλαδιά ψηλά από το έδαφος, από όπου εφορμά για τη σύλληψή τους και επιστρέφει στο αρχικό πόστο για να τα καταναλώσει, ενώ σπάνια κυνηγάει εν πτήσει. Σπάνια, επίσης, μπορεί να επισκέπτεται ταΐστρες για πουλιά.
Πτήση
Η πτήση του κοκκοθραύστη είναι στιβαρή, γρήγορη, και ελαφρώς καμπυλωτή, δηλαδή όταν διανύει μικρή απόσταση σχηματίζει μικρό τόξο, ενώ για μεγάλες αποστάσεις πετάει κυματιστά (undulating). Σε όλες τις περιπτώσεις είναι ευδιάκριτα τα άσπρα σημάδια στις πτέρυγες και στην ουρά (βλ. Μορφολογία). Μπορεί ακόμη να πετάει και κατά την κατακόρυφο, ειδικά όταν κυνηγάει έντομα. Στο έδαφος, η στάση του είναι ορθή (upright) και το βάδισμα του είναι αδέξιο, με μικρά επιτόπια άλματα.
Ηθολογία
Ο κοκκοθραύστης αφήνει τη θέση κουρνιάσματος ψηλά στα κωνοφόρα δένδρα νωρίς το πρωί, για να επιστρέψει μετά το ηλιοβασίλεμα. Η φάση δραστηριότητας συχνά διακόπτεται από διαλείμματα για ανάπαυση και καθαρισμό (preening), ενώ μπορεί να κάνει και τακτικά λουτρά. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής του, ο κοκκοθραύστης ζει διακριτικά σε μικρές περιοχές και εύκολα καταφεύγει στη φυγή, πετώντας στην παραμικρή ενόχληση.
Παρά το παρουσιαστικό του, με το εντυπωσιακό ράμφος, ο κοκκοθραύστης δύσκολα γίνεται αντιληπτός, διότι είναι αρκετά δύσπιστο και ντροπαλό πουλί, που συνηθίζει να κινείται ψηλά στις φυλλωσιές των δένδρων, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των παρατηρητών.
Φώλιασμα
thumb|right|300px|Ενήλικος αρσενικός κοκκοθραύστης τον χειμώνα Ο κοκκοθραύστης αποκτά σεξουαλικη ωριμότητα ήδη κατά το επόμενο έτος της γέννησής του, με τα ζευγάρια που σχηματίζονται, κατά πάσα πιθανότητα να παραμένουν μαζί για πολλά χρόνια. Η περίοδος επώασης των πτηνών της Κ. Ευρώπης είναι από τις αρχές Απριλίου έως τα τέλη Ιουνίου, αλλά στη Β. Ευρώπη εκτείνεται από τον Μάιο μέχρι τον Ιούλιο. Η διάρκεια και η θέση της αναπαραγωγικής περιόδου ποικίλλει από χρόνο σε χρόνο και εξαρτάται από το μοτίβο του καιρού και τις πηγές τροφής.
Οι ερωτοτροπίες ξεκινάνε με την κατάληψη του ζωτικού χώρου από τα αρσενικά που, στην Κ. Ευρώπη, αρχίζει ήδη από τα μέσα Φεβρουαρίου και ιδιαίτερα το Μάρτιο. Η έκταση της περιοχής φωλιάσματος μπορεί να κυμαίνεται από μισό έως 5 εκτάρια για κάθε ζευγάρι, συνήθως όμως στην ευρύτερη περιοχή μπορεί να φωλιάζουν από 6-20 ζευγάρια Η ακριβής επιλογή της θέσης που θα κατασκευαστεί η φωλιά γίνεται και από τα δύο φύλα. Οι φωλιές κατασκευάζονται συνήθως σε διχαλωτούς κλάδους στις κορυφές των δέντρων, αλλά και σε σχεδόν οριζόντια πλευρικά κλαδιά ή και θάμνους. Σε γενικές γραμμές, ψηλά οπωροφόρα δέντρα, λεύκες και σημύδες χρησιμοποιούνται συχνά. Η φωλιά είναι γενικά στραμμένη στις ηλιόλουστες πλευρές των δέντρων, ενώ η απόσταση από το έδαφος αποτελεί επιλογή που εξαρτάται από διάφορους παράγοντες. Συνήθως βρίσκεται σε ύψος δύο έως οκτώ μέτρων από το έδαφος, με ακραία όρια από 1-22 μέτρα. Τα φυλλοβόλα δέντρα και οι θάμνοι προτιμώνται έναντι των κωνοφόρων στην πλειονότητα των περιπτώσεων, αυτή η επιλογή όμως ποικίλλει ανάλογα με την πυκνότητα και την ποιότητα της βλάστησης.
Συνήθως, είναι το αρσενικό που διαλέγει τη θέση και προσκαλεί το θηλυκό που, την αποδέχεται ή όχι. Το ζεύγος αρχίζει να κτίζει τη φωλιά μαζί, όμως το θηλυκό συνεισφέρει 65%, περίπου, στην κατασκευή της κύριας δομής (θεμέλια και ενδιάμεσα στρώματα). Το υλικό συλλέγεται από απόσταση 5 έως 60 μ. από την επιλεγμένη θέση και, υπό καλές συνθήκες, η φωλιά σε πέντε έως δέκα ημέρες έχει ολοκληρωθεί.
Η φωλιά είναι κυπελλοειδής (cup shaped) και αποτελείται από τη βάση, τα ενδιάμεσα στρώματα και την επίστρωση. Για τον σκελετό της χρησιμοποιούνται 65%-90%, σπασμένα μικρά κλαδιά τοποθετημένα ακανόνιστα το ένα πάνω στο άλλο. Οι διαστάσεις είναι 15 - 18 εκατοστά σε πλάτος και 20 – 26 cm σε μήκος. Τα ενδιάμεσα στρώματα είναι λεπτά και δομούνται από ρίζες και χονδρούς βλαστούς. Η επίστρωση έχει περίπου 1 εκατοστό πάχος και αποτελείται κυρίως από λεπτές ρίζες και λεπτούς βλαστούς. Οι αναφερόμενες στη βιβλιογραφία χρήσεις φτερών και βρύων δεν επιβεβαιώνεται από τις τελευταίες ορνιθολογικές παρατηρήσεις. Το εσωτερικό της φωλιάς έχει 7-7,7 εκ. πλάτος, 8-9 εκ. μήκος και, ανάλογα με τον τύπο, 3-4 εκ. βάθος.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ -σπάνια είναι διπλή- σε κάθε περίοδο φωλιάσματος και, συνήθως, αρχίζει αμέσως μόλις η φωλιά έχει ολοκληρωθεί, κατά τα τέλη Απριλίου με Μάιο. Αποτελείται από 5 (σπάνια 4-7) αβγά που εναποτίθενται καθημερινά κατά τις ώρες νωρίς το πρωί μέχρι το σούρουπο. Οι διαστάσεις τους είναι 24,2 x 17,4 χιλιοστά, με μέσο βάρος 3,9 γραμμάρια, εκ των οποίων το 6% είναι κέλυφος.
Η επώαση, αρχίζει μετά την εναπόθεση του τελευταίου αβγού, πραγματοποιείται κυρίως από το θηλυκό και διαρκεί 11 έως 13 ημέρες (εύρος 9-14 ημέρες). Κατά τη διάρκεια της επώασης, το θηλυκό σιτίζεται από το αρσενικό, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, το αρσενικό επωάζει το μεσημέρι για να επιτρέψει το θηλυκό να τραφεί μόνο του.
Οι νεοσσοί εκκολάπτονται ασύγχρονα, συνήθως οι τρείς πρώτοι μαζί και, στη συνέχεια, οι υπόλοιποι ένας ή δύο, με τις καιρικές συνθήκες να επηρεάζουν τον χρόνο εκκόλαψης. Γεννιούνται με κλειστά μάτια -ανοίγουν την 4η με 5η ημέρα- είναι φωλεόφιλοι και χρήζουν άμεσης προστασίας από τους γονείς. Κατά τις πρώτες ημέρες το αρσενικό αναλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της σίτισης, αλλά αργότερα συμμετέχουν και οι δύο γονείς. Ωστόσο, ενώ το αρσενικό απομακρύνεται μέχρι και δύο έως τρία χιλιόμετρα από τη φωλιά για αναζήτηση λείας, το θηλυκό παραμένει σε άμεση γειτνίαση. Η κύρια τροφή των νεοσσών είναι κάμπιες ή θρυμματισμένα έντομα, λόγω της ατελούς ανάπτυξης του ράμφους και, σταδιακά, προστίθενται προνύμφες, σκουλήκια και αραχνοειδή. Αφήνουν σταδιακά τη φωλιά στις 10-11 ημέρες και ανεβαίνουν στα παρακείμενα κλαδιά στις 12-14 ημέρες, Αποκτούν το πρώτο πτέρωμα στις 16-19 ημέρες και ανεξαρτητοποιούνται στις 30-31 ημέρες.
Το είδος έχει υψηλές απώλειες ωοτοκίας, κυρίως λόγω της θέσης της φωλιάς. Τα πιο κοινά αρπακτικά που λυμαίνονται τη φωλιά είναι οι κίσσες, οι σκίουροι, οι γάτες και τα κουνάβια, με τον αετομάχο να αποτελεί επίσης σοβαρή απειλή. Γενικά, το ποσοστό αναπαραγωγικής επιτυχίας είναι μόλις 13-16% (στην Αγγλία 10-15%).
Στην Ελλάδα, το είδος φωλιάζει στη βόρεια και κεντρική χώρα, σε ημιορεινές τοποθεσίες, άν και είναι περισσότερο διαδεδομένο τον χειμώνα.
Κατάσταση πληθυσμού
To είδος δεν φαίνεται να διατρέχει κάποιο σοβαρό κίνδυνο, εκτός από κάποιους δριμείς χειμώνες που απειλούν την αναπαραγωγή του και αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, στην οποία καταγράφεται λίγο μικρότερος από τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό, διαθέτουν η Ρουμανία, η Πολωνία, η Γερμανία, η Κροατία και η Ουκρανία, ενώ τους μικρότερους, οι Σκανδιναβικές χώρες.
Λόγιες
Άλλες λόγιες ονομασίες του είδους είναι: Κοκκοθραύστης ο γνήσιος και Κοκκοθραύστης ο κριθολόγος
Σημειώσεις
i. Η ονομασία Ακανθυλλίνες είναι άμεση απόδοση της λατινικής λέξης Carduelinae, από το carduus «άκανθα, αγκάθι»
ii. Η παλαιότερη «επίσημη» λαϊκή ονομασία του είδους ήταν Χονδρομύτης, αντικατοπτρίζοντας απόλυτα το χαρακτηριστικό ογκώδες ράμφος του.
Πηγές
Κατηγορία:Σπιζίδες
Θερμοκρασία στον Καναδά
thumb|350px|Τύποι κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν του Καναδά Η θερμοκρασία στον Καναδά ποικίλλει πολύ από περιοχή σε περιοχή. Οι χειμώνες μπορεί να είναι δριμείς σε πολλά μέρη της χώρας, ιδίως στο εσωτερικό και στις επαρχίες της Στέπας, που αντιμετωπίζουν ηπειρωτικό κλίμα, όπου οι μέσες ημερήσιες θερμοκρασίες είναι κοντά στους -15 °C, αλλά μπορούν να πέσουν και κάτω των -40 °C με δυνατούς ψυχρούς ανέμους. Σε μη παράκτιες περιοχές, το χιόνι μπορεί να καλύψει το έδαφος για σχεδόν έξι μήνες του έτους, ενώ σε τμήματα του βορρά το χιόνι μπορεί να παραμείνει ολόκληρο το χρόνο. Η παράκτια Βρετανική Κολομβία έχει εύκρατο κλίμα, με ήπιους και βροχερούς χειμώνες. Στις ανατολικές και δυτικές ακτές, οι μέσες υψηλές θερμοκρασίες είναι γενικά στους χαμηλούς 20 °C, ενώ μεταξύ των ακτών, η μέση θερινή υψηλή θερμοκρασία κυμαίνεται από 25 έως 30 °C, με θερμοκρασίες σε ορισμένες εσωτερικές τοποθεσίες που περιστασιακά υπερβαίνουν τους 40 °C.
Μεγάλο μέρος του Βόρειου Καναδά καλύπτεται από πάγο και πέρμαφροστ. Ωστόσο, το μέλλον του μόνιμα παγωμένου εδάφους (πέρμαφροστ) είναι αβέβαιο διότι η Αρκτική έχει θερμανθεί τρεις φορές από τον παγκόσμιο μέσο όρο ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής στον Καναδά. Η μέση ετήσια θερμοκρασία του Καναδά στην ξηρά έχει θερμανθεί κατά 1,7 °C, με αλλαγές που κυμαίνονται από 1,1 έως 2,3 °C σε διάφορες περιοχές, από το 1948. Ο ρυθμός θέρμανσης ήταν υψηλότερος σε ολόκληρο τον Βορρά και τις Στέπες. Στις νότιες περιοχές του Καναδά, η ατμοσφαιρική ρύπανση τόσο από τον Καναδά όσο και από τις Ηνωμένες Πολιτείες—που προκαλείται από τήξη μετάλλων, καύση άνθρακα σε επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας και εκπομπές οχημάτων—είχε ως αποτέλεσμα την όξινη βροχή, η οποία επηρέασε σοβαρά τις πλωτές οδούς, την ανάπτυξη των δασών και τη γεωργική παραγωγικότητα στον Καναδά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλίμα ανά χώρα
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2018
9 Δεκεμβρίου
(VOA)
24 Δεκεμβρίου
(NPR)
31 Δεκεμβρίου
12
Γιώργος Κοτζιούλας
Ο Γιώργος Κοτζιούλας (23 Απριλίου 1909 – 29 Αυγούστου 1956) ήταν ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός, με σημαντική συνεισφορά στην Εθνική Αντίσταση.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Κοτζιούλας γεννήθηκε στην Πλατανούσα (Ραψίστα) της Ηπείρου. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρομικός διανομέας. Τέλειωσε το Δημοτικό σχολείο στη γενέτειρά του, και στη συνέχεια με πολύ κόπο και στερήσεις το Σχολαρχείο στο Καλέντζι Ιωαννίνων και το Γυμνάσιο στην Άρτα. Οι εμπειρίες του από την προσπάθεια να μορφωθεί μέσα σε συνθήκες έσχατης φτώχειας περιγράφονται συγκινητικά στο αφήγημα «Από μικρός στα γράμματα».
Το 1926 πήγε στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν ως διορθωτής και μεταφραστής σε αθηναϊκά περιοδικά και εφημερίδες. Η σκληρή δουλειά, η ανέχεια και οι στερήσεις αδυνάτισαν τον οργανισμό του• το 1934 προσβλήθηκε από φυματίωση, αρρώστια που τον ταλαιπώρησε στην υπόλοιπη ζωή του. Τελικά πήρε το πτυχίο του το 1938.
Το 1941 επέστρεψε στη γενέτειρά του. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και οργάνωσε το καλλιτεχνικό τμήμα της VIII Μεραρχίας ΕΛΑΣ Ηπείρου, του οποίου ήταν διευθυντής από το 1943 ως το 1945. Το 1944 ίδρυσε θεατρικό θίασο, τη «Λαϊκή Σκηνή», με τον οποίο περιόδευε στις ελεύθερες περιοχές της Ηπείρου, δημιουργώντας ένα θαυμάσιο θέατρο στα βουνά. Το 1945 επέστρεψε στην Αθήνα. Το 1950 παντρεύτηκε την Ευμορφία Κηπουρού και απέκτησε ένα γιο, τον Κώστα. Πέθανε στην Αθήνα από καρδιακή προσβολή τη νύχτα της 28 προς 29 Αυγούστου 1956.
Έργο
Ο Κοτζιούλας ως ποιητής συνεχίζει την παράδοση των νεοσυμβολιστών και των νεορομαντικών και διακρίνεται για την ευχέρεια στον μετρικό στίχο και τις εύστοχες ομοιοκαταληξίες του (Αλέξ. Αργυρίου ). Απέφυγε τον νεοτερικό στίχο και μάλιστα στο κριτικό του έργο συγκρούστηκε με τις νεοτερικές τάσεις στην ποίηση. Τα πεζά του είναι κυρίως βιωματικά και παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Πολύ αξιόλογο είναι και το μεταφραστικό του έργο, απ’ όπου ξεχωρίζουμε τους «Αθλίους» του Βίκτωρος Ουγκώ με ενδιαφέρουσα μεταφρασεολογικώς εισαγωγή.
Μετά το θάνατό του, η οικογένεια και οι φίλοι του συγκέντρωσαν το έργο του. Τα «Άπαντά» του κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Δίφρος (επανέκδοση 2013) σε τρεις τόμους. Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει τα ποιήματα της προπολεμικής περιόδου (1928-1942), ο τρίτος τόμος ποιήματα εμπνευσμένα από την Εθνική Αντίσταση (1943-1956) κι ο δεύτερος τόμος τα πεζά. Το 1965 κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις "Θεμέλιο" ιστορικές αναμνήσεις του με το γενικό τίτλο "Όταν ήμουν με τον Άρη". Το 1976 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θεμέλιο (2014, γ΄ έκδοση από τις εκδόσεις Δρόμων) το "Θέατρο στα βουνά", που περιέχει τα θεατρικά έργα που γράφτηκαν από τον Κοτζιούλα κατά τη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης και παίχτηκαν στην "Ελεύθερη Ελλάδα", από τη "Λαϊκή Σκηνή".
Το 1980 κυκλοφόρησε η αλληλογραφία του με τον Ε.Χ. Γονατά με τίτλο: "Ανέκδοτα Γράμματα", εκδόσεις "Κείμενα". Το 1994 εκδίδεται από τις εκδόσεις "Οδυσσέας" τμήμα της αλληλογραφίας του με λογοτέχνες με τίτλο: "Αγαπητέ Κοτζιούλα", επιμέλεια Ν. Μπάλτα.. Το 2013 από τις εκδόσεις Εστία κυκλοφορεί η αλληλογραφία του Στρ. Μυριβήλη με τον Κοτζιούλα και με άλλους με τίτλο: "ΑΓΑΠΗΤΕ ΣΤΡΑΤΗ...", επιμέλεια Νίκης Λυκούργου. Η αλληλογραφία του παρουσιάζει ενδιαφέρον, γιατί σ' αυτή ο Κοτζιούλας δίνει σημαντικές πληροφορίες για τους λογοτέχνες, την εποχή, τα έργα και τη ζωή των προσώπων στα οποία αναφέρεται. Έχουν μεγάλη γραμματολογική αξία και αξιοπρόσεκτες κριτικές απόψεις. Το 2013 εκδίδονται σε χειροποίητη έκδοση μια σειρά ποιημάτων του με χαρακτικά του Αλέκου Φασιανού εμπνευσμένα από την ποίησή του με τίτλο: Γ. Κοτζιούλας ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδόσεις Μίμνερμος.