cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρακαλπακστάν
Δημογραφικά στοιχεία
Εκτός από το Νούκους, άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Χοτζελί (κυριλλικό αλφάβητο: Ходжейли), το Ταχιατάς (Тахиаташ), το Σιμπάι (Шымбай), το Κονιράτ (Қоңырат) και το Μοϊνάκ (Муйнак), πρώην λιμάνι στην Αράλη το οποίο έχει πλέον απωλέσει μεγάλο μέρος των κατοίκων λόγω της αποξήρανσης της λίμνης.
Οικονομία
Η οικονομία της περιοχής εξαρτούνταν σημαντικά από την αλιεία στην Αράλη. Σήμερα η οικονομία στηρίζεται από το βαμβάκι, το ρύζι και τα πεπόνια. Η υδροηλεκτρική ενέργεια που παράγει ένας μεγάλος σταθμός που χτίστηκε κατά την σοβιετική εποχή κατά μήκος του Αμού Ντάρια είναι επίσης σημαντική.
Διοικητικές διαιρέσεις
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Επαρχίες του Καρακαλπακστάν δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Θέσεις των κυριότερων πόλεων
Διοικητικές μεταβολές
Η επαρχία Κεγκεϋλί δημιουργήθηκε το 2004 από την ένωση της πρώην επαρχίας Μποζατάου (το βόρειο μέρος της επαρχίας 5 στον χάρτη) και την πρώην επαρχία Κεγκεϋλί (το νοτιοανατολικό μέρος της επαρχίας 5). Η ένωση μπήκε σε ισχύ με το ψήφισμα 598-2 της Ολί Ματζλίς της δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν (11 Φεβρουαρίου 2004) και του Ψηφίσματος 225 του Υπουργικού Συμβουλίου του Ουζμπεκιστάν (11 Μαΐου 2004), η οποία κατήργησε την επαρχία Μποζατάου και δημιούργησε την διευρυμένη επαρχία Κεγκεϋλί. Μέχρι τότε υπήρχαν 15 επαρχίες στο Καρακαλπακστάν. Δες επίσης: Υπουργικό Συμβούλιο της Δημοκρατίας του Καρακαλπακστάν και την σελίδα για το Καρακαλπακστάν στην κυβερνητική ιστοσελίδα gov.uz.
Ραδιόφωνο
Το 2009 ιδρύθηκε ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός εντός των εδαφών της δημοκρατίας. Ο σταθμός ονομάζεται Nukus FM, εκπέμπει από την συχνότητα των 100.4 μεγαχέρτς (MHz), μόνο για την Νούκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτόνομες δημοκρατίες Κατηγορία:Ουζμπεκιστάν
Αντίπαπας Ουρσικίνος
Ο Ουρσικίνος, επίσης γνωστός ως Ουρσίνος, λατιν.: Ursi(ci)nus, εξελέγη πάπας σε μία βίαια αμφισβητούμενη εκλογή το 366 ως αντίπαλος του πάπα Δαμάσου Α΄. Κυβέρνησε στη Ρώμη για αρκετούς μήνες το 366-367, στη συνέχεια ανακηρύχθηκε αντίπαπας και απεβίωσε μετά το 381.
Ιστορικό
Ο Λιβέριος στάλθηκε σε φυλακή στη Βέροια της Θράκης. Η Collectio Avellana λέει ότι ο Δάμασος ήταν διάκονος στη Ρώμη. Ο Άλμπαν Μπάτλερ και η Encyclopædia Britannica τον ονομάζουν αρχιδιάκονο της Rωμαϊκής Eκκλησίας. Σε κάθε περίπτωση ο Δάμασος ακολούθησε τον Λιβέριο στην εξορία, όμως επέστρεψε αμέσως στη Ρώμη. Αν και έχοντας ορκιστεί ότι δεν θα έχουν πάπα εκτός από τον Λιβέριο, τα μέλη του Ρωμαϊκού κλήρου επέλεξαν στη συνέχεια τον αρχιδιάκονο Φήλικα ως διάδοχό του, μία ενέργεια που αποδείχτηκε μη δημοφιλής στον γενικό πληθυσμό. Την περίοδο πριν από την επιστροφή του Λιβέριου, ο Δάμασος είχε μεγάλο μερίδιο στη διακυβέρνηση της εκκλησίας.
Κωνσταντίνος Σέλτσας
Ο Κωνσταντίνος Σέλτσας είναι Έλληνας πολιτικός.
Αντίπαπας Ουρσικίνος
Ιστορικό
Τον Μάιο του 357, μετά από επιμονή ορισμένων επιφανών Ρωμαίων, επετράπη στον Λιβέριο να επιστρέψει. Προφανώς ο Αυτοκράτορας περίμενε ότι ο Φήλιξ και ο Λιβέριος θα κυβερνούσαν από κοινού, αλλά όταν ο Λιβέριος επέστρεψε, ο Φήλιξ αναγκάστηκε να αποσυρθεί στο Πόρτο, κοντά στη Ρώμη, όπου, αφού έκανε μία ανεπιτυχή προσπάθεια να εγκατασταθεί ξανά στη Ρώμη, απεβίωσε στις 22 Νοεμβρίου 365. Ωστόσο, τα αντίπαλα κόμματα παρέμειναν έντονα πολωμένα στη Ρώμη.
Κωνσταντίνος Σέλτσας
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια Φλώρινας. Επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας
Αντίπαπας Ουρσικίνος
Ιστορία
Ο Λιβέριος απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 366. Οι πιο φανατικοί οπαδοί του Φήλικα έδειξαν την υποστήριξή τους στη Δάμασο, αλλά οι αντίπαλοι υποστηρικτές του Λιβερίου, οι διάκονοι και οι λαϊκοί, υποστήριξαν τον Ουρσικίνο. Οι δυο τους εξελέγησαν ταυτόχρονα, σε κλίμα ταραχής. Οι υποστηρικτές συγκρούστηκαν ήδη στις αρχές Οκτωβρίου. Ήταν τέτοια η βία και η αιματοχυσία, που κλήθηκαν οι δύο έπαρχοι (prefecti) της πόλης να αποκαταστήσουν την τάξη και -μετά από μία πρώτη οπισθοδρόμηση, όταν οδηγήθηκαν στα προάστια και διαπράχθηκε σφαγή 137 ατόμων στη βασιλική του Σικίνιου (Sicininus), όπως αναφέρεται στον Aμμιανό Μακελλίνο)- οι έπαρχοι έδιωξαν τον Ουρσικίνο στη Γαλατία. Υπήρξε περαιτέρω βία όταν επέστρεψε, η οποία συνεχίστηκε μετά την εκ νέου εξορία του Ουρσικίνου.
Οι ιστορικοί της εκκλησίας, όπως ο Ιερώνυμος και ο Ρουφίνος, πήραν το μέρος της Δαμάσου. Σε Σύνοδο το 378 ο Ουρσικίνος καταδικάστηκε και ο Δάμασος αθωώθηκε και ανακηρύχθηκε ως ο αληθινός πάπας. Ο πρώην αντίπαπας συνέχισε να ραδιουργεί εναντίον του Δαμάσου για τα επόμενα χρόνια, και ανεπιτυχώς προσπάθησε να αναβιώσει τον ισχυρισμό του για το τέλος του Δαμάσου. Ο Ουρσικίνος ήταν μεταξύ των Αρειανών στο Μιλάνο, σύμφωνα με τον Αμβρόσιο (Επιστολή IV).
Ένα διάταγμα του 502 υπό τον πάπα Σύμμαχο όριζε, ότι οι λαϊκοί δεν έπρεπε πλέον να ψηφίζουν για τους πάπες και ότι μόνο οι ανώτεροι κληρικοί έπρεπε να θεωρούνται εκλέξιμοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντίπαπες
Αναστάσιος ο Βιβλιοθηκάριος
Ο Αναστάσιος ο Βιβλιοθηκάριος, λατιν.: Anastasius Bibliothecarius (π. 810 – π. 878) ήταν βιβλιοθηκάριος και αρχιφύλακας της Εκκλησίας της Ρώμης και επίσης για λίγο διεκδικητής πάπας.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1964
Οι 6οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 16-20 Σεπτεμβρίου 1964 στο Βουκουρέστι, Ρουμανίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για τέταρτη φορά. Εκτός συναγωνισμού συμμετείχε και η δεύτερη ομάδα της Ρουμανίας. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ραντιβόι Κόρατς με 101 πόντους.
Αναστάσιος ο Βιβλιοθηκάριος
Ηγούμενος της Σάντα Μαρία και γραμματέας του Νικολάου Α΄
Κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του πάπα Νικολάου Α΄ (858–867), ο Αναστάσιος ήταν ηγούμενος της Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε στην απομακρυσμένη πλευρά του Τίβερη. Ο πάπας τον απασχολούσε σε διάφορα θέματα. Δραστηριοποιήθηκε επίσης ως συγγραφέας και μετέφρασε έργα της ελληνικής γλώσσας στα λατινικά. Ανάμεσά τους ήταν η βιογραφία του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα, την οποία αφιέρωσε στον Νικόλαο Α΄. Ο Έρνστ Πέρελς έχει δείξει, ότι είναι ο «συγγραφέας-φάντασμα» πίσω από την πολλή παπική επίσημη αλληλογραφία αυτών των ετών.
Ο διάδοχος του Νικολάου Α΄, ο πάπας Αδριανός Β΄ (867–872), διόρισε τον Aναστάσιο ως βιβλιοθηκάριο (επικεφαλής των αρχείων) της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, ένα σημαντικό αξίωμα στο Ανάκτορο του Λατερανού, που του έδωσε περαιτέρω επιρροή στην παπική Αυλή.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1964
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Αναστάσιος ο Βιβλιοθηκάριος
Απεσταλμένος στην Κωνσταντινούπολη
Το 869 στάλθηκε από τον Λουδοβίκο Β΄ βασιλιά των Φράγκων ως απεσταλμένος στην Κωνσταντινούπολη, με δύο άνδρες υψηλόβαθμους στη Φραγκική επικράτεια, για να διαπραγματευτεί έναν γάμο μεταξύ του Λέοντα (ΣΤ΄) του Σοφού, μεγαλύτερου γιου του Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, και της Ερμενγάρδης, μόνου τέκνου του Λουδοβίκου Β΄.
Όταν οι απεσταλμένοι έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη, η Η΄ Οικουμενική Σύνοδος (Δ΄ της Κωνσταντινούπολης) βρισκόταν ακόμη σε συνεδρίαση, και ο Αναστάσιος, που παρακολούθησε την τελευταία σύνοδο (Φεβρουάριος 870), υπερασπίστηκε με ζήλο την παπική υπόθεση και εξυπηρέτησε πολύ τους παπικούς λεγάτους.
Καθ' οδόν προς το σπίτι τους, οι παπικοί λεγάτοι ληστεύτηκαν και οι «Πράξεις» του συμβουλίου πάρθηκαν και αυτές από τους ληστές. Ωστόσο, είχαν δώσει τις περισσότερες από τις δηλώσεις υπακοής των Ελλήνων επισκόπων στον Αναστάσιο, ο οποίος είχε και αντίγραφο των «Πράξεων», και έτσι μπόρεσε να φέρει αυτά τα έγγραφα στον πάπα. Με εντολή του πάπα μετέφρασε τις «Πράξεις» στα λατινικά. Τα ελληνικά πρωτότυπα χάθηκαν.
Συνεχής επιρροή
Ο διάδοχος του Αδριανού Β΄, ο πάπας Ιωάννης Η΄ (872–882), εκτιμούσε επίσης τον Αναστάσιο και τον επιβεβαίωσε στο αξίωμα του βιβλιοθηκαρίου. Του εμπιστεύτηκε σημαντικές υποθέσεις και τον ενθάρρυνε να συνεχίσει τη λογοτεχνική εργασία.
Ο Αναστάσιος ήταν σε αλληλογραφία με τον Φώτιο έκπτωτο Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης και προσπάθησε να μεσολαβήσει μεταξύ του Πατριάρχη και του πάπα· επίσης να κατευνάσει τη διαμάχη για το Άγιο Πνεύμα, υποθέτοντας ότι οι Λατίνοι κατάλαβαν την εκπόρευση (processio) του Αγίου Πνεύματος από τον Υιό, με την έννοια της μετάδοσης (misio).
Εικαζόμενη ταύτιση με τον αντίπαπα Αναστάσιο
Εάν ένα απόσπασμα στα χρονικά του Χίνκμαρ του Ρενς είναι γνήσιο και ο Χίνκμαρ δεν έχει μπερδέψει δύο άνδρες, τότε ο Αναστάσιος βιβλιοθηκάριος είναι πανομοιότυπος με τον Ρωμαίο πρεσβύτερο Αναστάσιο, που το 874 έγινε τιτουλάριος ιερέας του Αγίου Μάρκελλου. Αυτός ο Αναστάσιος είχε φύγει από τη Ρώμη το 848, για να κατοικήσει σε διάφορες πόλεις. Ως αποτέλεσμα της φυγής του αφορίστηκε από μία Ρωμαϊκή Σύνοδο το 850 και, καθώς δεν επέστρεψε, αναθεματίστηκε και καθαιρέθηκε από άλλη Σύνοδο το 853.
Μετά το τέλος του πάπα Λέοντα Δ΄ το 855, αυτός ο Αναστάσιος εξελέγη ως αντίπαπας από το βασιλικό (Φραγκικό) κόμμα, αλλά ο νομίμως εκλεγμένος πάπας Βενέδικτος Γ΄ κέρδισε την υπεροχή και ενήργησε ευγενικά προς τον σφετεριστή.
Κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του πάπα Αδριανού Β΄, ο Αναστάσιος ενεπλάκη σε σοβαρές δυσκολίες, όταν το 868 ο αδελφός του Ελευθέριος πήρε βίαια την κόρη του πάπα και αμέσως μετά σκότωσε αυτή και τη μητέρα της. Ο Ελευθέριος εκτελέστηκε και ο Αναστάσιος, ο οποίος θεωρήθηκε ως υποκινητής του φόνου, τιμωρήθηκε με αφορισμό και εκτόπιση. Έμενε στην βασιλική (Φραγκική) Αυλή και επεδίωκε με την παρέμβαση του βασιλιά να απαλλαχτεί ενώπιον του πάπα. Ο Γιόζεφ Χέργκενροτερ υποστηρίζει ότι ο βιβλιοθηκάριος και ο πρεσβύτερος Αναστάσιος (ο αντίπαπας) ήταν ένα και το αυτό πρόσωπο, και ενώνει όλες τις αναφορές σχετικά με τον τελευταίο στη βιογραφία του Αναστάσιου, ενώ ο Γιόζεφ Λάνγκεν τους θεωρεί διαφορετικά πρόσωπα. Τον Αύγουστο του 879, ο Ζακαρία του Ανάνι εμφανίζεται ως προϊστάμενος των αρχείων της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, επομένως ο Αναστάσιος πρέπει να απεβίωσε λίγο πριν από αυτή την ημερομηνία.
Μεταφραστής και συγγραφέας
Ο Αναστάσιος μετέφρασε από τα ελληνικά στα λατινικά τις «Πράξεις» τόσο της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (Β΄ στη Νίκαια), όσο και της Η΄ Οικουμενικής Συνόδου (Δ΄ στην Κωνσταντινούπολη), καθώς και αρκετές βιογραφίες αγίων, μαζί με άλλα γραπτά. Η γνώση των ελληνικών ήταν τόσο ασυνήθιστη, που μόνο αυτός μπορούσε να επιβλέψει τις μεταφράσεις του. Η απόδοση στον Αναστάσιο της αρχαίας λατινικής μετάφρασης των Πράξεων της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου (Γ΄ στην Κωνσταντινούπολη) έχει αποδειχθεί λανθασμένη στα χειρόγραφα από τον Ρούντολφ Ρήντινγκερ.
Συνέταξε επίσης ένα ιστορικό έργο, την «Τριμερή Χρονογραφία» (Chronographia tripartita), από τα ελληνικά γραπτά του Θεοφάνη Ομολογητή, του Πατριάρχη Νικηφόρου Α΄ και του Γεωργίου Συγγέλου, και έφτιαξε μία συλλογή εγγράφων σχετικά με τις υποθέσεις του πάπα Ονώριου Α΄. Έχουν διασωθεί αρκετές σημαντικές επιστολές του. Η Ποντιφική Βίβλος (Liber Pontificalis), την οποία του απέδιδαν παλαιότερα, δεν γράφτηκε από αυτόν. Φαίνεται να συμμετείχε στην αναθεώρηση της Βιογραφίας του Νικολάου Α΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα αφορισμένα από την Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Αντίπαπες
Νεβσέλ
Το Νεβσέλ (γαλλικά: Neuvecelle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νεβσελουά (γαλλικά: Neuvecellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Νοζάν-συρ-Σεν
Το Νοζάν-συρ-Σεν (γαλλικά: Nogent-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα, υπονομαρχία του νομού Ωμπ στην περιοχή Γκραντ Εστ, στα βορειοανατολικά της Γαλλίας. Έχει πληθυσμό 5.973 κατοίκους (2016).
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Νοζανταί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο μύλος στον [[Σηκουάνας|Σηκουάνα]] Το Νοζάν-συρ-Σεν βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού Ωμπ, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, σε απόσταση 108 χιλιομέτρων (οδικώς) νοτιοανατολικά του Παρισιού και 52 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Τρουά, της πρωτεύουσας του νομού Ωμπ.
Είναι μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού Ωμπ, η άλλη είναι το Μπαρ-συρ-Ωμπ, και βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού. Έχει πληθυσμό 5.973 κατοίκους (2016).
Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Σηκουάνα. Υπάρχουν επίσης δύο κανάλια, τα οποία δημιουργούν δύο νησάκια. Το ένα, το νησί Ολίβ, εκτάσεως 3 εκταρίων, καλύπτεται από δάσος και αποτελεί χώρο αναψυχής και περιπάτου. Το άλλο νησί συνδέεται με τις όχθες με δύο παλιές γέφυρες. Τα νησιά συνδέονται με έναν υπερχειλιστή, ένα μακρύ ταμιευτήρα με πεζογέφυρα.
Η πόλη αναπτύχθηκε κυρίως στην αριστερή όχθη. Εκεί βρίσκεται το ιστορικό, διοικητικό και εμπορικό κέντρο. Στη δεξιά όχθη, μετά από μια μικρή αστική περιοχή βρίσκεται η βιομηχανική περιοχή.
Αξιοθέατα-Τουρισμός
μικρογραφία|250x250εσ|Η έπαυλη του [[Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας|Ερρίκου Δ']] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η εκκλησία Σαιν-Λωράν Το Νοζάν-συρ-Σεν βρίσκεται περίπου 1,5 ώρα νοτιοανατολικά του Παρισιού στη συμβολή της Καμπανίας, του Μπρι και της Βουργουνδίας. Είναι χτισμένο πάνω στον Σηκουάνα, ένα ποτάμι που επέτρεψε την ανάπτυξή του κατά τη διάρκεια των αιώνων, και είναι πόλη πολιτιστικής κληρονομιάς και ιστορίας.
Διάφορα διάσημα πρόσωπα έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην πόλη: ο Ερρίκος Δ' και η έπαυλη όπου διέμενε, ο Λουδοβίκος ΙΔ' που θαύμασε το όμορφο καμπαναριό της εκκλησίας Σαιν-Λωράν, ο Ναπολέων ο οποίος παρέμεινε εκεί δύο φορές κατά τη διάρκεια της Γαλλικής εκστρατείας, ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, ο οποίος πήγαινε τακτικά για να επισκεφτεί συγγενείς του και η δράση του μυθιστορήματος του Η αισθηματική αγωγή διαδραματίζεται εν μέρει στην πόλη, ο γλύπτης Αλφρέ Μπουσέ που το 1902 ίδρυσε ένα μουσείο αρχαιολογίας, ζωγραφικής και γλυπτικής που φέρει το όνομά του, ο Πωλ Κλωντέλ και η αδελφή του Καμίγ που, παιδιά, έζησαν εκεί για 3 χρόνια και το σπίτι τους στεγάζει μουσείο αφιερωμένο στην Καμίγ.
Η αστική αρχιτεκτονική των οικημάτων στις όχθες του Σηκουάνα, τα μεσαιωνικά σπίτια, οι μύλοι και η γοητεία των υγροτόπων της κοιλάδας του Σηκουάνα καθιστούν το Νοζάν-συρ-Σεν έναν ευχάριστο τουριστικό προορισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας-Αρδεννών Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Ευαγγελία Βαγιωνάκη
Η Ευαγγελία Βαγιωνάκη (16 Αυγούστου 1953 στο Νέο Χωριό) είναι Ελληνίδα πολιτικός.
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας τα Χανιά. Επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων
Πολωνικός Οκτώβρης
Ο Πολωνικός Οκτώβρης (Polski październik), γνωστός και ως Οκτώβριος του 1956 ή αναθέρμανση των σχέσεων του Γκομούουκα, σηματοδότησε μια αλλαγή στην πολιτική της Πολωνίας το δεύτερο εξάμηνο του 1956. Ορισμένοι κοινωνικοί επιστήμονες την αποκαλούν Πολωνική Οκτωβριανή Επανάσταση, η οποία ήταν λιγότερο δραματική από την Ουγγρική Επανάσταση του 1956, αλλά μπορεί να είχε ακόμη βαθύτερο αντίκτυπο στο Ανατολικό Μπλοκ και στη σχέση της Σοβιετικής Ένωσης με τα κράτη-δορυφόρους της στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Ιστορικό
Η αναθέρμανση των σχέσεων του Γκομούουκα προκλήθηκε από διάφορους παράγοντες. Ο θάνατος του Ιωσήφ Στάλιν το 1953 και η επακόλουθη αποσταλινοποίηση και η αναθέρμανση των σχέσεων του Χρουστσόφ προκάλεσαν συζητήσεις για θεμελιώδη ζητήματα σε ολόκληρο το Ανατολικό Μπλοκ.
Το καλοκαίρι του 1955, πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία το 5ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών. Σχεδιασμένο για να είναι μια τεράστια άσκηση προπαγάνδας και ένας τόπος συνάντησης για τους κομμουνιστές της Ανατολικής Ευρώπης και τους συντρόφους τους από τη Δυτική Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και τη Νότια Αμερική, η εκδήλωση έφερε εκατοντάδες χιλιάδες Πολωνούς θεατές στη Βαρσοβία για τις πέντε ημέρες για να παρακολουθήσουν χορό, θέατρο και άλλα αξιοθέατα. Ωστόσο, τα πραγματικά αξιοθέατα για τον πολωνικό λαό ήταν οι ξένοι, πολλοί από τους οποίους ήταν από τη Δυτική Ευρώπη και είχαν έντονη αντίθεση με τους ντόπιους Πολωνούς επειδή μοιράζονταν μια παρόμοια κουλτούρα, αλλά ήταν πολύ πιο πλούσιοι και πιο ανοιχτοί. Βαθιά πληγωμένοι, πολλοί Πολωνοί συνειδητοποίησαν ότι η αντιδυτική ρητορική μιας δεκαετίας ήταν ψευδής. Πολωνοί, Γερμανοί, Ούγγροι, Τσέχοι και άλλοι από το κομμουνιστικό μπλοκ συναναστράφηκαν ενεργά μεταξύ τους. Με τους πιο εξωτικούς επισκέπτες, οι Πολωνοί συναναστράφηκαν επίσης σε ιδιωτικά διαμερίσματα σε όλη την πόλη. Φοιτητές κολεγίου έκαναν ακόμη και συναντήσεις συζήτησης με ξένους, πολλοί από τους οποίους αποδείχθηκε ότι δεν ήταν κομμουνιστές.
Τον Φεβρουάριο του 1956, μετά το 20ό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, ο Σοβιετικός Πρωθυπουργός Νικίτα Χρουστσόφ εκφώνησε τη Μυστική Ομιλία (επισήμως με τίτλο Για την προσωπολατρία και τις συνέπειές της) με ευρείες επιπτώσεις για τη Σοβιετική Ένωση και άλλες κομμουνιστικές χώρες. Στην Πολωνία, εκτός από την κριτική για τη προσωπολατρία, δημοφιλή θέματα συζήτησης επικεντρώθηκαν στο δικαίωμα να κατευθύνει μια πιο ανεξάρτητη πορεία «τοπικού, εθνικοσοσιαλισμού», αντί να ακολουθεί το σοβιετικό μοντέλο με κάθε λεπτομέρεια. Για παράδειγμα, πολλά μέλη του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών (ΠΚΕΕ) επέκριναν την εκτέλεση από τον Στάλιν παλαιότερων Πολωνών κομμουνιστών κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης. Αρκετοί άλλοι παράγοντες συνέβαλαν στην αποσταθεροποίηση της Πολωνίας, όπως η ευρέως δημοσιοποιημένη αποστασία το 1953 του υψηλόβαθμου Πολωνού πράκτορα πληροφοριών Γιούζεφ Σφιάτουο, που είχε ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας της Πολωνίας, της μυστικής αστυνομίας. Επιπλέον, ο απροσδόκητος θάνατος στη Μόσχα το 1956 του Μπολέσουαφ Μπιέρουτ, του Πρώτου Γραμματέα του ΠΚΕΕ (γνωστού ως «Στάλιν της Πολωνίας»), οδήγησε σε αυξημένη αντιπαλότητα μεταξύ διαφόρων φατριών Πολωνών κομμουνιστών και σε αυξανόμενες εντάσεις στην πολωνική κοινωνία, οι οποίες κορυφώθηκαν με τις διαδηλώσεις του Πόζναν το 1956 (γνωστές και ως Ιούνιος του '56).
Η Γραμματεία του ΠΚΕΕ αποφάσισε ότι η ομιλία του Χρουστσόφ θα έπρεπε να έχει ευρεία κυκλοφορία στην Πολωνία, μια μοναδική απόφαση στο Ανατολικό Μπλοκ. Οι διάδοχοι του Μπιέρουτ εκμεταλλεύτηκαν την καταδίκη της σταλινικής πολιτικής από τον Χρουστσόφ ως ευκαιρία για να αποδείξουν τα μεταρρυθμιστικά δημοκρατικά τους διαπιστευτήρια και την προθυμία τους να σπάσουν με τη σταλινική κληρονομιά.
Διαδηλώσεις και ταραχές
Στα τέλη Μαρτίου και αρχές Απριλίου 1956, πραγματοποιήθηκαν χιλιάδες συνεδριάσεις του Κόμματος σε όλη την Πολωνία, με την ευλογία του Πολιτικού Γραφείου και της Γραμματείας. Δεκάδες χιλιάδες συμμετείχαν σε τέτοιες συναντήσεις. Το σχέδιο της Γραμματείας πέτυχε πέρα από αυτό που περίμενε. Η πολιτική ατμόσφαιρα στην Πολωνία άλλαξε καθώς τέθηκαν όλο και περισσότερες ερωτήσεις για θέματα ταμπού, όπως η νομιμότητα των Πολωνών κομμουνιστών, η ευθύνη για τα εγκλήματα του Στάλιν, η σύλληψη του ολοένα και πιο δημοφιλή Βουαντίσουαφ Γκομούουκα και ζητήματα στις σοβιετικές-πολωνικές σχέσεις, όπως η συνεχιζόμενη σοβιετική στρατιωτική παρουσία στην Πολωνία, το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, η Σφαγή του Κάτιν και η σοβιετική αποτυχία να υποστηρίξει την Εξέγερση της Βαρσοβίας. Ζητήθηκε ένα νέο Συνέδριο του Κόμματος, όπως και μεγαλύτερος ρόλος για το Σέιμ και εγγύηση των προσωπικών ελευθεριών. Ανήσυχη από τη διαδικασία, η Γραμματεία του Κόμματος αποφάσισε να αποκλείσει την ομιλία από το ευρύ κοινό.
Τον Ιούνιο, έγινε μια εξέγερση στο Πόζναν. Οι εργαζόμενοι ξεσηκώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν για την έλλειψη τροφίμων και καταναλωτικών αγαθών, την κακή στέγαση, τη μείωση του πραγματικού εισοδήματος, τις εμπορικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και την κακή διαχείριση της οικονομίας. Η πολωνική κυβέρνηση αρχικά απάντησε χαρακτηρίζοντας τους ταραχοποιούς ως «προβοκάτορες, αντιεπαναστάτες και ιμπεριαλιστές πράκτορες». Μεταξύ 57 και 78 άνθρωποι, κυρίως διαδηλωτές, σκοτώθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν και συνελήφθησαν. Σύντομα, ωστόσο, η κομματική ιεραρχία αναγνώρισε ότι οι ταραχές είχαν αφυπνίσει ένα εθνικιστικό κίνημα και αντέστρεψε τη γνώμη τους. Οι μισθοί αυξήθηκαν κατά 50% και υποσχέθηκαν οικονομικές και πολιτικές αλλαγές.
Αλλαγή στην πολιτική ηγεσία
δεξιά|μικρογραφία| Ο Βουαντίσουαφ Γκομούουκα Τον Οκτώβριο, ο Έντβαρντ Όχαπ, ο Πρώτος Γραμματέας του Κόμματος και ο Πολωνός Πρωθυπουργός, πρότεινε τον Βουαντίσουαφ Γκομούουκα για εκλογή ως τον Πρώτο Γραμματέα του Κόμματος κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της 8ης Ολομέλειας. Ο Γκομούουκα ήταν μετριοπαθής που είχε διατελέσει Πρώτος Γραμματέας του Κόμματος από το 1943 έως το 1948 και είχε εκδιωχθεί και το 1951 φυλακίστηκε αφού είχε κατηγορηθεί για «δεξιά εθνικιστική παρέκκλιση» από τους σταλινικούς σκληροπυρηνικούς, μαζί με τον Μπιέρουτ. Ο Γκομούουκα αποδείχθηκε αποδεκτός και από τις δύο φατρίες των Πολωνών κομμουνιστών: τους μεταρρυθμιστές, που υποστήριζαν την απελευθέρωση του συστήματος, και τους σκληροπυρηνικούς, που συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να συμβιβαστούν. Ο Γκομούουκα επέμεινε να του δοθούν πραγματικές εξουσίες για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Ένας συγκεκριμένος όρος που έθεσε ήταν ο Σοβιετικός Στρατάρχης Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ, ο οποίος είχε κινητοποιήσει στρατεύματα εναντίον των εργατών του Πόζναν, να απομακρυνθεί από το Πολωνικό Πολιτικό Γραφείο και το Υπουργείο Άμυνας, με το οποίο συμφώνησε ο Όχαπ. Η πλειοψηφία της πολωνικής ηγεσίας, με την υποστήριξη τόσο του στρατού όσο και του Σώματος Εσωτερικής Ασφάλειας, έφερε τον Γκομούουκα και αρκετούς συνεργάτες του στο Πολιτικό Γραφείο και όρισε τον Γκομούουκα ως Πρώτο Γραμματέα. Ανέγγιχτος από τα σκάνδαλα του σταλινισμού, ο Γκομούουκα ήταν αποδεκτός από τις πολωνικές μάζες, αλλά στην αρχή εθεάθη με μεγάλη καχυποψία από τη Μόσχα.
Η σοβιετική ηγεσία είδε τα γεγονότα στην Πολωνία με ανησυχία. Η αποσταλινοποίηση βρισκόταν σε εξέλιξη και στη Σοβιετική Ένωση, αλλά η σοβιετική ηγεσία δεν θεώρησε τη δημοκρατική μεταρρύθμιση που επιθυμούσε το πολωνικό κοινό ως αποδεκτή λύση. Στη Μόσχα, η πεποίθηση ήταν ότι οποιαδήποτε φιλελευθεροποίηση σε μια χώρα θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή του κομμουνισμού και στην καταστροφή της σοβιετικής επιρροής στην περιοχή συνολικά. Η Σοβιετική Ένωση δεν ανησυχούσε μόνο για τις πολιτικές επιπτώσεις της μεταρρύθμισης αλλά και για τις οικονομικές της επιπτώσεις. Οικονομικά, η Σοβιετική Ένωση επένδυσε σε μεγάλο μέρος του Ανατολικού Μπλοκ και αγωνιζόταν για την ενοποίηση των οικονομιών της. Η Σοβιετική Ένωση είχε χρηματοδοτήσει την πολωνική βιομηχανία και ήταν ο κύριος εμπορικός εταίρος της Πολωνίας. Κατεύθυνε τα προϊόντα που κατασκεύαζε η Πολωνία, αγόραζε τα προϊόντα και εξήγαγε στην Πολωνία αγαθά που δεν παράγονταν πλέον σε αυτήν. Αυτή η ολοκλήρωση σήμαινε ότι οποιαδήποτε μεταρρύθμιση, είτε πολιτική είτε οικονομική, σε μια χώρα θα είχε μεγάλο αντίκτυπο στην άλλη. Επειδή η Πολωνία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη Σοβιετική Ένωση οικονομικά, η σκέψη μιας ανεξάρτητης πολωνικής οικονομίας δεν ήταν ρεαλιστική. Η χώρα είχε αναγκαστεί να στηρίζεται στους Σοβιετικούς για τόσο καιρό που η πλήρης απόσχιση θα αποδεικνυόταν καταστροφική. Έτσι, και οι δύο χώρες κατείχαν κρίσιμη εξουσία σε διαφορετικές πτυχές. Η Πολωνία θα μπορούσε να απειλήσει πολιτικά τη σοβιετική δύναμη και ισχύ στην Ανατολική Ευρώπη και η Σοβιετική Ένωση θα μπορούσε ουσιαστικά να καταστρέψει την πολωνική οικονομία. Επομένως, οποιαδήποτε μεταρρύθμιση στην πολωνική κυβέρνηση θα έπρεπε να υποχωρήσει σε ορισμένες σοβιετικές απαιτήσεις, αλλά οι Σοβιετικοί ταυτόχρονα θα έπρεπε να υποκύψουν σε έναν ζωτικό εταίρο.
Μια αντιπροσωπεία υψηλού επιπέδου της Σοβιετικής Κεντρικής Επιτροπής εστάλη στην Πολωνία σε μια προσπάθεια να εμποδίσει την απομάκρυνση των φιλοσοβιετικών μελών του Πολιτικού Γραφείου, κυρίως του Σοβιετικού και Πολωνού Στρατάρχη Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ. Επικεφαλής της σοβιετικής αντιπροσωπείας ήταν ο Νικίτα Χρουστσόφ και περιλάμβανε τους Αναστάς Μικογιάν, Νικολάι Μπούλγκανιν, Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, Λάζαρ Καγκανόβιτς και Ιβάν Κόνιεφ. Οι διαπραγματεύσεις ήταν τεταμένες. Τόσο τα πολωνικά όσο και τα σοβιετικά στρατεύματα τέθηκαν σε επιφυλακή και συμμετείχαν σε «ελιγμούς» που χρησιμοποιήθηκαν ως συγκαλυμμένη απειλή. Ακόμη και πριν φτάσει η σοβιετική αντιπροσωπεία, οι σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις που στάθμευαν στην Πολωνία (συμπεριλαμβανομένων δύο τεθωρακισμένων μεραρχιών) εγκατέλειψαν τις βάσεις τους και άρχισαν να κινούνται προς τη Βαρσοβία. Όταν δόθηκε εντολή να σταματήσουν την προέλασή τους, ήταν μόνο 100 χλμ. από την εθνική πρωτεύουσα της Πολωνίας.
Η πολωνική ηγεσία κατέστησε σαφές ότι το πρόσωπο του κομμουνισμού έπρεπε να εθνικοποιηθεί περισσότερο και ότι οι Σοβιετικοί δεν μπορούσαν πλέον να ελέγχουν άμεσα τον πολωνικό λαό.
Η ομιλία του Χρουστσόφ λειτούργησε εναντίον του. Κατά τη διάρκεια του σταλινισμού, η Σοβιετική Ένωση είχε τοποθετήσει φιλικούς προς τη Μόσχα Πολωνούς ή Ρώσους σε σημαντικές πολιτικές θέσεις στην Πολωνία. Αφού κατήγγειλε τον σταλινισμό τόσο έντονα στην ομιλία του, ο Χρουστσόφ δεν μπορούσε να υποχωρήσει στη σταλινική θέση αναγκάζοντας περισσότερους Ρώσους στην πολωνική ηγεσία. Οι Πολωνοί, αναγνωρίζοντας τις κραυγές του κοινού, έπρεπε να κρατήσουν μακριά τους Σοβιετικούς από τον άμεσο έλεγχο, αλλά δεν μπορούσαν να αυξήσουν τις απαιτήσεις τους σε σημείο που να έθετε σε κίνδυνο τις σχέσεις τους στο Μπλοκ. Ο Γκομούουκα ζήτησε αυξημένη αυτονομία και άδεια για να πραγματοποιήσει ορισμένες μεταρρυθμίσεις, αλλά επίσης διαβεβαίωσε τους Σοβιετικούς ότι οι μεταρρυθμίσεις ήταν εσωτερικά ζητήματα και ότι η Πολωνία δεν είχε καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τον κομμουνισμό ή τις συνθήκες της με τη Σοβιετική Ένωση. Οι Σοβιετικοί πιέστηκαν επίσης από τους Κινέζους για να ικανοποιήσουν τις πολωνικές απαιτήσεις και αποσπάστηκαν όλο και περισσότερο από τα γεγονότα στην Ουγγαρία.
Τελικά, όταν ο Χρουστσόφ διαβεβαιώθηκε ότι ο Γκομούουκα δεν θα άλλαζε τα βασικά θεμέλια του πολωνικού κομμουνισμού, απέσυρε την απειλή εισβολής και συμφώνησε να συμβιβαστεί και ο Γκομούουκα επιβεβαιώθηκε στη νέα του θέση. Σύμφωνα με την αφήγηση που δίνει ο Χρουστσόφ στα απομνημονεύματά του, διέταξε τα σοβιετικά στρατεύματα να σταματήσουν στη θέση τους αφού ήρθε προσωπικά αντιμέτωπος με τον Γκομούουκα, ο οποίος, σύμφωνα με τον Χρουστσόφ, ήταν σε κατάσταση αναταραχής και «απαίτησε» να επιστρέψουν τα στρατεύματα στις βάσεις τους, αλλιώς «κάτι τρομερό και μη αναστρέψιμο θα συμβεί». Ο Χρουστσόφ ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν ήταν κατά του διορισμού του Γκομούουκα στο τιμόνι του ΠΚΕΕ και περίμενε ότι θα ανέβαινε στην ανώτατη θέση από τότε που αποφυλακίστηκε.
Η στάση της ηγεσίας συνέβαλε στη σχετικά μέτρια πολιτική διάσταση της κοινωνικής διαμαρτυρίας τον Οκτώβριο. Επίσης κρίσιμες ήταν οι επιπτώσεις του εθνικισμού και των εθνικιστικών συναισθημάτων. Υποκίνησαν την κοινωνική διαμαρτυρία τον Ιούνιο, αλλά την άμβλυναν τον Οκτώβριο, όταν η απειλή της σοβιετικής εισβολής εναντίον του Γκομούουκα και των υποστηρικτών του άλλαξε την κοινωνική εικόνα των Πολωνών κομμουνιστών. Τον Ιούνιο, εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζονται ως μαριονέτες και υπηρέτες ξένων, αντιπολωνικών συμφερόντων και αποκλεισμένοι από την εθνική κοινότητα. Τον Οκτώβριο, έγιναν μέρος του έθνους που αντιτίθετο στη σοβιετική κυριαρχία. Ο Γκομούουκα υποστηρίχθηκε με ενθουσιασμό από τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας όχι κυρίως ως κομμουνιστής ηγέτης αλλά ως ηγέτης ενός έθνους που, αντιστεκόμενος στις σοβιετικές απαιτήσεις, ενσάρκωσε μια εθνική λαχτάρα για ανεξαρτησία και κυριαρχία. Το όνομά του φωνάχτηκε, μαζί με αντισοβιετικά συνθήματα, σε χιλιάδες συναντήσεις: «Γύρνα σπίτι σου Ροκοσόφσκυ», «Κάτω οι Ρώσοι», «Ζήτω ο Γκομούουκα» και «Θέλουμε μια ελεύθερη Πολωνία».
Η αντισοβιετική εικόνα του Γκομούουκα ήταν υπερβολική, αλλά δικαιολογήθηκε στη λαϊκή φαντασία από την αντισταλινική γραμμή του το 1948 και τα χρόνια του επακόλουθου εγκλεισμού. Έτσι, οι Πολωνοί κομμουνιστές βρέθηκαν απροσδόκητα στην κεφαλή ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος. Η ενθουσιώδης δημόσια υποστήριξη που προσφέρθηκε στον Γκομούουκα συνέβαλε στη νομιμοποίηση της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Πολωνία, η οποία ενσωμάτωσε μαζικά εθνικιστικά, αντισοβιετικά αισθήματα στις κυρίαρχες δομές εξουσίας. Στην Ουγγαρία, η κοινωνική διαμαρτυρία κατέστρεψε το πολιτικό σύστημα, αλλά στην Πολωνία απορροφήθηκε από αυτό.
Νεντέν
Το Νεντέν (γαλλικά: Neydens) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Πολωνικός Οκτώβρης
Επακόλουθα
Πληροφορίες σχετικά με γεγονότα στην Πολωνία έφθασαν στον λαό της Ουγγαρίας μέσω των υπηρεσιών ειδήσεων του Radio Free Europe μεταξύ 19 Οκτωβρίου και 22 Οκτωβρίου 1956. Μια φοιτητική διαδήλωση στη Βουδαπέστη για την υποστήριξη στον Γκομούουκα, ζητώντας παρόμοιες μεταρρυθμίσεις στην Ουγγαρία, ήταν ένα από τα γεγονότα που πυροδότησαν την Ουγγρική Επανάσταση του 1956. Τα γεγονότα του Ουγγρικού Νοέμβρη βοήθησαν επίσης να αποσπάσουν την προσοχή των Σοβιετικών και να εξασφαλίσουν την επιτυχία του Πολωνικού Οκτώβρη.
Νεντέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νενταναί (γαλλικά: Neydanais).
Πολωνικός Οκτώβρης
Επακόλουθα
Ο Γκομούουκα, στις δημόσιες ομιλίες του, επέκρινε τις δυσκολίες του σταλινισμού και υποσχέθηκε μεταρρυθμίσεις για τον εκδημοκρατισμό της χώρας. Αυτό έγινε δεκτό με πολύ ενθουσιασμό από την πολωνική κοινωνία. Μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου, ο Γκομούουκα είχε εξασφαλίσει ουσιαστικά οφέλη στις διαπραγματεύσεις του με τους Σοβιετικούς: ακύρωση των υφιστάμενων χρεών της Πολωνίας, νέους προνομιακούς όρους εμπορίου, εγκατάλειψη της αντιδημοφιλούς σοβιετικής επιβολής κολεκτιβοποίησης της πολωνικής γεωργίας και άδεια για απελευθέρωση της πολιτικής έναντι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Τον Δεκέμβριο, το καθεστώς των σοβιετικών δυνάμεων στην Πολωνία, η Βόρεια Ομάδα Δυνάμεων, τελικά υπάχθηκε σε κανόνες.
Στον απόηχο των γεγονότων του Οκτωβρίου, ο Ροκοσόφσκυ και πολλοί άλλοι Σοβιετικοί «σύμβουλοι» εγκατέλειψαν την Πολωνία, σηματοδοτώντας ότι η Μόσχα ήταν πρόθυμη να δώσει στους Πολωνούς κομμουνιστές λίγο περισσότερη ανεξαρτησία. Η πολωνική κυβέρνηση αποκατέστησε πολλά θύματα της σταλινικής εποχής και πολλοί πολιτικοί κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι. Ανάμεσά τους ήταν ο καρδινάλιος Στέφαν Βισίνσκι. Οι πολωνικές βουλευτικές εκλογές του 1957 ήταν πολύ πιο φιλελεύθερες από αυτές του 1952, αν και δεν θεωρούνται ακόμη ελεύθερες από τα δυτικά πρότυπα.
Ο Γκομούουκα, ωστόσο, δεν μπορούσε και δεν ήθελε να απορρίψει τον κομμουνισμό ή τη σοβιετική κυριαρχία. Μπορούσε μόνο να οδηγήσει την Πολωνία προς την αυξημένη ανεξαρτησία και τον «πολωνικό εθνικοκομμουνισμό». Εξαιτίας αυτών των περιορισμένων φιλοδοξιών, που αναγνωρίστηκαν από τους Σοβιετικούς, η περιορισμένη Πολωνική Επανάσταση πέτυχε εκεί που δεν τα κατάφερε η ριζοσπαστική ουγγρική. Ο Νόρμαν Ντέιβις συνοψίζει το αποτέλεσμα ως μεταμόρφωση της Πολωνίας από κράτος-μαριονέτα σε εξαρτημένο κράτος. Ο Ρέιμοντ Πίρσον δηλώνει ομοίως ότι η Πολωνία άλλαξε από σοβιετική αποικία σε ντομίνιον.
Η δέσμευση του Γκομούουκα να ακολουθήσει έναν «πολωνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό» περισσότερο σε αρμονία με τις εθνικές παραδόσεις και προτιμήσεις, έκανε πολλούς Πολωνούς να ερμηνεύσουν τη δραματική αντιπαράθεση του 1956 ως ένδειξη ότι το τέλος της δικτατορίας ήταν ορατό. Αρχικά πολύ δημοφιλής για τις μεταρρυθμίσεις του, που αισιόδοξα αναφέρονταν εκείνη την εποχή ως «η αναθέρμανση των σχέσεων του Γκομούουκα», ο Γκομούουκα σταδιακά άμβλυνε την αντίθεσή του στις σοβιετικές πιέσεις και οι ελπίδες του τέλους της δεκαετίας του 1950 για μεγάλη πολιτική αλλαγή στην Πολωνία αντικαταστάθηκαν από αυξανόμενη απογοήτευση στη δεκαετία του 1960. Στο τέλος, ο Γκομούουκα απέτυχε στο στόχο του να διασώσει τον κομμουνισμό — και τον σοσιαλισμό — στην Πολωνία.
Η κοινωνία έγινε πιο φιλελεύθερη (όπως φαίνεται, για παράδειγμα, στα επιτεύγματα της Πολωνικής Σχολής Κινηματογράφου και στη δημιουργία τέτοιων αμφιλεγόμενων ταινιών όπως το Στάχτες και διαμάντια) και άρχισε να αναπτύσσεται μια κοινωνία των πολιτών, αλλά ο απρόθυμος εκδημοκρατισμός δεν ήταν αρκετός για να ικανοποιήσει το πολωνικό κοινό. Την εποχή των γεγονότων του Μαρτίου του 1968, η αναθέρμανση του Γκομούουκα είχε τελειώσει εδώ και πολύ καιρό και τα αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα και η λαϊκή δυσαρέσκεια θα κατέληγαν να απομακρύνουν τον Γκομούουκα από την εξουσία το 1970 — ειρωνικά, σε μια κατάσταση παρόμοια με τις διαμαρτυρίες που τον είχαν ωθήσει κάποτε στην εξουσία.
Ωστόσο, ορισμένοι κοινωνικοί επιστήμονες, όπως ο Ζμπίγκνιεφ Μπζεζίνσκι και ο Φρανκ Γκίμπνεϊ, αναφέρονται σε αυτές τις αλλαγές ως μια επανάσταση, μια λιγότερο δραματική από την ουγγρική αντίστοιχη, αλλά μια που μπορεί να είχε ακόμη πιο βαθύ αντίκτυπο στο Ανατολικό Μπλοκ. Ο Τίμοθι Γκάρτον Ας αποκαλεί τον Πολωνικό Οκτώβρη το πιο σημαντικό γεγονός στη μεταπολεμική ιστορία της Πολωνίας μέχρι την άνοδο της Αλληλεγγύης. Ο καθηγητής Ιστορίας Ιβάν Τ. Μπέρεντ, ισχυρίζεται ότι ενώ οι επιπτώσεις του Πολωνικού Οκτώβρη στο Ανατολικό Μπλοκ μπορεί να αμφισβητηθούν, έθεσε την πορεία για την τελική πτώση του κομμουνισμού στην Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδηλώσεις στην Πολωνία Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Σταλινισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Εξεγέρσεις του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης
Γιώργος Ουρσουζίδης
Ο Γιώργος Ουρσουζίδης είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 έως το 2019.
Γεννήθηκε το 1961 σε αγροτική οικογένεια της Νέας Λυκόγιαννης. Οι γονείς του μετανάστευσαν στη Γερμανία, όπου εργάστηκαν για 15 χρόνια. Ο Ουρσουζίδης είναι πολιτικός μηχανικός και εργάζεται στη Βέροια. Διετέλεσε πρόεδρος της ένωσης μηχανικών της Ημαθίας (1992-1998), δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Βέροιας (1998 - 2002), πρόεδρος και αντιπρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ημαθίας (1999 - 2014).
Εξελέγη βουλευτής Ημαθίας με τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015.
Προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας
μικρογραφία| Η κατάσταση της Δυτικής Σαχάρας σύμφωνα με την αρχική προσάρτηση το 1976 από το Μαρόκο και τη Μαυριτανία Η προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας ήταν η κατάληψη και η ενσωμάτωση της Δυτικής Σαχάρας στο Μαρόκο η οποία έγινε σε δύο στάδια με το ένα να γίνεται το '76 και το άλλο να γίνεται το '79. Στις 14 Απριλίου 1976 η περιοχή προσαρτήθηκε από το Μαρόκο και τη Μαυριτανία μέσω της Συμφωνίας Διαίρεσης της Δυτικής Σαχάρας, μετά την Μαροκινή κατοχή της περιοχής από τις δύο χώρες που άρχισε στις 30 Οκτωβρίου 1975, και στις 14 Αυγούστου 1979 το Μαρόκο προσάρτησε το υπόλοιπο έδαφος μετά την αποχώρηση και αποχώρηση της Μαυριτανίας.
Η προσάρτηση θεωρείτο εκτός νόμου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο δεν είναι σε ισχύ, έτσι ώστε το έδαφος να μην αποτελεί τμήμα του Μαρόκου δια νόμου και να παραμένει υπό τους διεθνείς νόμους περί στρατιωτικής κατοχής.
Η προσάρτηση είχε την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες το 2020 έγιναν η μόνη χώρα που την αναγνώρισε επισήμως ως μέρος της συμφωνίας εξομάλυνσης των σχέσεων Ισραήλ-Μαρόκου.
Ιστορικό
Την στιγμή που η Ισπανία ξεκινούσε τις διαδικασίες για την αποαποικιοποίηση της Δυτικής Σαχάρας, ζητήθηκε από μια σειρά διεθνών φορέων να γνωμοδοτήσουν σχετικά με την πολιτική κατάσταση των εδαφών. Η αποστολή του ΟΗΕ στην Ισπανική Σαχάρα, που έλαβε χώρα τον Μάιο του 1975, δημοσίευσε την έκθεσή της στις 15 Οκτωβρίου 1975. Την επόμενη μέρα, στις 16 Οκτωβρίου 1975, δημοσιεύτηκε η Συμβουλευτική Γνώμη του Διεθνούς Δικαστηρίου για το ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας. Και οι δύο αναφορές υποστήριζαν ένα λαϊκό δημοψήφισμα στην Δυτική Σαχάρα. Στην αναφορά του το Διεθνές Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η Δυτική Σαχάρα είχε ιστορικούς δεσμούς με το Μαρόκο και τη Μαυριτανία, αλλά όχι επαρκείς για να αποδείξει την κυριαρχία ενός από τα δύο κράτη επί της επικράτειας κατά την εποχή του ισπανικού αποικισμού. Ο πληθυσμός της περιοχής κατέλαβε έτσι το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης.
1975: Έναρξη της κατοχής από το Μαρόκο
Στις 31 Οκτωβρίου 1975, οι Μαροκινές Ένοπλες Δυνάμεις ξεκίνησαν μια εισβολή στη Δυτική Σαχάρα από το βορρά.
Η Πράσινη Πορεία της Μαροκινής κυβέρνησης έλαβε χώρα στις 6 Νοεμβρίου 1975, στην οποία 350.000 άοπλοι Μαροκινοί συγκεντρώθηκαν στην πόλη Ταρφάγια στο νότιο Μαρόκο και περίμεναν το σήμα του βασιλιά Χασάν Β' του Μαρόκου για να μπουν στην περιοχή για μια ειρηνική πορεία.
Οι Συμφωνίες της Μαδρίτης υπεγράφησαν από την Ισπανία, το Μαρόκο και τη Μαυριτανία στις 14 Νοεμβρίου 1975.
Οι προσαρτήσεις από το Μαρόκο και την Μαυριτανία αντιστάθηκαν από το Μέτωπο Πολισάριο, κυρίως μέσω του ανταρτοπολέμου, από τον οποίο κέρδισε την υποστήριξη από της Αλγερίας.
1979: Αποχώρηση της Μαυριτανίας και περαιτέρω προσάρτηση από το Μαρόκο
Το 1979, η Μαυριτανία αποσύρθηκε από τα εδάφη της λόγω πιέσεων από το Μέτωπο Πολισάριο, συμπεριλαμβανομένου ενός βομβαρδισμού της πρωτεύουσάς και άλλων οικονομικών στόχων.
Στις 14 Αυγούστου 1979, το Μαρόκο επέκτεινε τον εδαφικό έλεγχό του και προσάρτησε ολόκληρη την υπόλοιπη περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσάρτηση
Νοβέλ
Το Νοβέλ (γαλλικά: Novel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νοβελάν (γαλλικά: Novellands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λάουρα Μαντεκόν Αρτεάγα
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1845 στην Οαχάκα ντε Χουάρες της Οαχάκα, και ήταν κόρη του Χοσέ Μανουέλ Σιμεόν Φερνάντες ντε Αρτεάγα ι Γκονσάλες και της Χοσέφα Μαριάνα Μαντεκόν-Παντσέκο ι Σαντιμπάνιες.
Το 1860 παντρεύτηκε τον χήρο Μανουέλ Γκονσάλες και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά; τον Μανουέλ και τον Φερνάντο. Ο Μανουέλ περνούσε μέρος της ζωής του στα πορνεία και από την αρχή του γάμου τους, κακοποιήθηκε σωματικά, ψυχικά και οικονομικά. Είχε επίσης πολλές περιπέτειες με νεαρές γυναίκες και παιδιά εκτός γάμου, τα οποία και αναγνώρισε.
Το 1885, η Λάουρα παρουσίαστηκε ενώπιον του 2ου τμήματος του αστικού δικαστηρίου και θα ήταν η πρώτη δίκη διαζυγίου στο Μεξικό. Παρόλο που έγραψε τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν πριν από την εν λόγω υπόθεση, εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο της Χουάν Κορδέρο. Ο Μανουέλ άλλαξε τον αστικό κώδικα για να την βλάψει στο δικαστήριο και επίσης χρησιμοποίησε τις επαφές του ως πολιτικός και ανώτερος αξιωματούχος για να εξαγοράσει την δικαιοσύνη και να ευνοήσει τους δικαστές της υπόθεσης.
Έχτισε ένα σχολείο, έναν ξενώνα, σπούδασε ομοιοπαθητική στο εξωτερικό, έγινε μοδίστρα και άνοιξε κατάστημα γυναικείων ενδυμάτων. Ωστόσο, ο πρώην σύζυγός της έβλαψε και επαγγελματικά, ούτε η οικογένεια της, ούτε οι φίλοι τς ήθελαν να τη βοηθήσουν.
Πέθανε φτωχή και εγκαταλειμμένη από τα παιδιά της, στις 14 Δεκεμβρίου 1900 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 55 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Νονγκλάρ
Το Νονγκλάρ (γαλλικά: Nonglard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1965
Οι 7οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 15-19 Δεκεμβρίου 1965 στα Τίρανα, Αλβανίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για πέμπτη φορά. Εκτός συναγωνισμού συμμετείχε και η εφηβική ομάδα της Αλβανίας.
Τα αποτελέσματα
15/12 Αλβανία-Αλβανία Νέοι 76-48(38-26) 15/12 Τουρκία-Βουλγαρία 69-82(35-39) 15/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 67-59(33-23) 16/12 Αλβανία Νέοι-Ρουμανία 56-77(27-33) 16/12 Αλβανία-Τουρκία 78-89(37-56) 16/12 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 71-80(35-30) 17/12 Αλβανία Νέοι-Τουρκία 57-86(26-39) 17/12 Βουλγαρία-Ρουμανία 86-77(42-35) 17/12 Αλβανία-Γιουγκοσλαβία 60-64(34-31) 18/12 Αλβανία Νέοι-Γιουγκοσλαβία 49-79(23-30) 18/12 Αλβανία-Βουλγαρία 68-94(30-46) 18/12 Τουρκία-Ρουμανία 73-71(38-40) 19/12 Αλβανία Νέοι-Βουλγαρία 57-71(29-40) 19/12 Αλβανία-Ρουμανία 65-70(32-33) 19/12 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 73-87(35-41)!
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Τάσος Δημοσχάκης
Ο Αναστάσιος Δημοσχάκης (γεν. 19 Νοεμβρίου 1955, Διδυμότειχο) είναι Έλληνας πολιτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Έβρου
Παλάτι των Λουτρών
Το Παλάτι των Λουτρών (πολωνικά: Pałac Łazienkowski), ή Παλάτι στο Νησί (Pałac Na Wyspie), είναι ένα κλασικιστικό παλάτι στο Πάρκο Γουαζιένκι της Βαρσοβίας, το μεγαλύτερο πάρκο της πόλης, που καταλαμβάνει πάνω από 76 εκτάρια (760 στρέμματα) του κέντρου της πόλης.
Από το 1674, το ακίνητο και το κοντινό Κάστρο του Ουγιάζντουφ ανήκαν στον Κόμη Στανίσουαφ Χεράκλιους Λουμπομίρσκι, ο οποίος ανέθεσε την κατασκευή ενός μπαρόκ λουτρού (Łazienka), παρόμοιου με μια σειρά άλλων σε ευρωπαϊκές ιστορικές τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένης της πόλης Μπαθ της Αγγλίας. Το κτίριο, κτισμένο σε τετράγωνη κάτοψη, ήταν πλούσια διακοσμημένο με γύψινα, αγάλματα και πίνακες ζωγραφικής. Μερικές από τις πρωτότυπες διακοσμήσεις και αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες σώζονται.
Το 1766 ο Βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι αγόρασε το κτήμα και μετέτρεψε το υπόστεγο κολύμβησης σε μια κλασικιστική θερινή κατοικία, με αγγλικό κήπο.
Κατά τη διάρκεια των τελικών σταδίων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί που υποχωρούσαν, κατέστρεψαν το εσωτερικό του παλατιού και άνοιξαν τρύπες στη δομή, με σκοπό την καταστροφή του. Ωστόσο, το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Ιστορία
Το κτίριο ξεκίνησε ως λουτρό για τον Στανίσουαφ Χεράκλιους Λουμπομίρσκι, ιδιοκτήτη του παρακείμενου Κάστρου του Ουγιάζντουφ. Μετά το 1678, το συγκρότημα των ανακτόρων του Λουμπομίρσκι στο Ουγιάζντουφ εμπλουτίστηκε με τέσσερα υπόστεγα πάρκων: Αρκαδία, Ερημητήριο, Φρασκάτι και το μεγαλύτερο από αυτά το Λουτρό. Το μαρμάρινο κτίριο κατασκευάστηκε πριν από το 1683 σύμφωνα με το σχέδιο του Τίλμαν φαν Χάμερεν. Τελείωσε το 1689 και προοριζόταν να χρησιμεύσει ως λουτρό, κατοικήσιμο κιόσκι και σπήλαιο κήπου. Οι εσωτερικοί χώροι της νεόδμητης κατασκευής ήταν διακοσμημένοι με άφθονα γυψομάρμαρα, σχεδιασμένα επίσης από τον Χάμερεν. Μεταξύ των διακοσμήσεων, υπήρχαν θεότητες του νερού (όπως ο Νηρέας), που περιέβαλλαν το κύριο διακοσμητικό στοιχείο του υπόστεγου: την κρήνη. Άλλοι θάλαμοι είχαν πλούσια διακοσμημένες οροφές και υπαίθρια, ενώ οι τοίχοι καλύφθηκαν με πλακίδια Ντελφτ. Οι προσόψεις και οι εσωτερικοί χώροι ήταν διακοσμημένοι με γλυπτά, ανάγλυφα, λατινικές επιγραφές: Musa Dryas, Nymphaeque boves et Pastor Apollo / Hic maneant, fugiat diva Minerva domus (Μούσα, δρυάδα και νύμφες, ταύρους και ο Απόλλων ο ποιμένας άφησε τη Μινέρβα να μείνει εδώ, περιφρονούν αυτό το σπίτι) στην πύλη της νότιας πρόσοψης και το οικόσημο Λουμπομίρσκι - Szreniawa.
Ο Βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι αποφάσισε να το μετατρέψει σε ιδιωτικούς κοιτώνες, έτσι το κτίριο ανακαινίστηκε από τον Ντομένικο Μερλίνι μεταξύ 1764 και 1795. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί άνοιξαν τρύπες στους τοίχους για εκρηκτικά, αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να ανατινάξουν το ανάκτορο. Στη συνέχεια το παλάτι χρησίμευσε ως στρατώνας.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Έκθεση ζωγραφικής.
Το παλάτι είναι χτισμένο σε ένα τεχνητό νησί που χωρίζει τη λίμνη σε δύο μέρη, μια μικρότερη βόρεια λίμνη και μια μεγαλύτερη νότια. Το ανάκτορο συνδέεται με το γύρω πάρκο με δύο γέφυρες με ιωνικές κιονοστοιχίες. Οι προσόψεις ενώνονται με ένα θριγκό που φέρεται από γιγάντιες κορινθιακές παραστάδες που ενώνουν τους δύο ορόφους του και στέφονται από κιγκλίδωμα που φέρουν αγάλματα μυθολογικών μορφών. Η βόρεια πρόσοψη μετριάζεται από μια κεντρική στοά με αέτωμα. Στο νότιο μέτωπο, μια βαθιά κεντρική εσοχή βρίσκεται πίσω από ένα παραβάν κορινθιακών κιόνων.
Εσωτερικοί χώροι
αριστερά|μικρογραφία| Δωμάτιον Σόλομον (1892), του Λουντόμιρ Ντιμιτρόβιτς (1844-1923) Στο ισόγειο του παλατιού βρίσκεται το δωμάτιο Βάκχος, διακοσμημένο με ολλανδικά μπλε πλακάκια του 17ου αιώνα και έναν πίνακα του Γιάκομπ Γιόρντενς, που απεικονίζει τον Σειλήνο και τις Μαινάδες. Ο πίνακας οροφής του 1778, Βάκχος, Δήμητρα, Αφροδίτη και Έρως του Γιαν Μπογκούμιου Πλες, κάηκε από τις γερμανικές δυνάμεις το 1944. Η Ροτόντα, σχεδιασμένη από τον Ντομένικο Μερλίνι, καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα του παλατιού. Διακοσμημένο με κίτρινο και λευκό μάρμαρο, με φιγούρες των Πολωνών βασιλιάδων, είναι ένα από τα σημαντικότερα δείγματα νεοκλασικής διακόσμησης μέσα στο παλάτι. Οδηγεί στο λουτρό και την αίθουσα χορού.
Στην άλλη πλευρά της Ροτόντας βρίσκεται η κάτω Πινακοθήκη, η οποία περιέχει έργα των Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Ρέμπραντ, και το παρεκκλήσι. Επίσης στο ισόγειο βρίσκεται η Τραπεζαρία στην οποία τελούνταν τα περίφημα Δείπνα της Πέμπτης, στα οποία ο βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος προσκάλεσε κορυφαίους Τέκτονες και άλλους προύχοντες του Πολωνικού Διαφωτισμού. Τα έπιπλα και οι πίνακές του είναι σε κλασικιστικό στιλ. μικρογραφία| Δωμάτιο Λουτρού (1875), του [[Αλεξάντερ Γκριγκλέφσκι]] Το Δωμάτιο Σολομώντας, ένας από τους μεγαλύτερους εσωτερικούς χώρους του ανακτόρου στο ισόγειο, ήταν διακοσμημένος με μια σειρά από πίνακες που απεικονίζουν την Ιστορία του Σολομώντα. Περιελάμβανε έξι πίνακες: Το όνειρο του Σολομώντα ( πλαφόν ), Η βασίλισσα της Σάβα πριν από τον Σολομώντα, Η κρίση του Σολομώντα, Διαβούλευση με τον βασιλιά Χιράμ (ζωφόροι), Αφιέρωση του ναού και Θυσία του Σολομώντα (τείχη). Δημιουργήθηκαν για τον Στανίσουαφ Αύγουστο το 1791–93 από τον Μαρτσέλο Μπατσαρέλι και απεικόνισαν τον ίδιο τον μονάρχη ως τον βιβλικό βασιλιά. Όλοι αυτοί οι πίνακες καταστράφηκαν σκόπιμα και ολοσχερώς από τους Γερμανούς το 1944 (κάηκαν σε φωτιά μπροστά από το παλάτι) κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για την ανατίναξη του κτιρίου. Στον πρώτο όροφο βρίσκονται τα βασιλικά διαμερίσματα, η επάνω στοά, το δωμάτιο του μπαλκονιού, το έπιπλο του βασιλιά, οι θάλαμοι του βασιλικού κρεβατιού, το βεστιάριο και το δωμάτιο του αξιωματικού.
Κατά τα έτη 2012-2015, το παλάτι υποβλήθηκε σε περαιτέρω ανακαινίσεις, οι οποίες κάλυψαν την οροφή καθώς και όλα τα δωμάτια του παλατιού, συμπεριλαμβανομένου του Δωματίου Χωρού, στο οποίο αποκαλύφθηκαν οι τοιχογραφίες του 17ου αιώνα του Γιαν Μπογκούμιου Πλες. Το 2016, το παλάτι και το πάρκο δέχθηκαν περίπου 2,1 εκατομμύρια επισκέπτες.
Φάνης Μουρατίδης
Ο Φάνης Μουρατίδης (Θεσσαλονίκη, 1970) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Τηλεόραση
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση το 2000 με ένα μικρό ρόλο στη σειρά Γεώργιος Βιζυηνός: Η σιωπή των αγγέλων. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό το 2004 όταν πρωταγωνίστησε με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τον Αιμίλιο Χειλάκη και τη Βικτώρια Χαραλαμπίδου στην δραματική σειρά Έτσι Ξαφνικά σε σενάριο της Μιρέλλας Παπαοικονόμου. Μετά το τέλος της σειράς δέχτηκε διάφορες προτάσεις για τηλεοπτικά σήριαλ.