cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντουμούζι
μικρογραφία|227x227εσ|Αρχαίο ανάγλυφο όπου απεικονίζεται ο Ντουμούζι και η Ινάνα. O Ντουμούζι (Dumuzi ή Tammuz ή Du΄uzi) είναι μία Μεσοποταμιακή θεότητα των Σουμερίων. Ήταν ο σύζυγος της Ινάνα, της θεάς του έρωτα και του πολέμου που είχε υπό την προστασία της την πόλη Ούρουκ. Η Ινάνα ήταν κόρη του θεού του ουρανού Άνου ή του θεού του φεγγαριού Σιν. Μητέρα του Ντουμούζι ήταν η Σιρτούρ, προστάτιδα των προβάτων. Αδελφή του ήταν η Γκεστινάννα, η σύζυγος του Νινγκισζίντα. Οι θεότητες αυτές σχετιζόταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη γονιμότητα της γης και την αφθονία των αγαθών της φύσης. Ο Ντουμούζι είναι γνωστός ως θεός που προστάτευε τους βοσκούς της Ούρουκ. Μαζί με τον Νινγκισζίντα παρουσιάζονται στη μυθολογία της Μεσοποταμίας ως φύλακες των ουράνιων πυλών του θεού Άνου. Ο Ντουμούζι θεωρείται προστάτης θεός της πόλης Μπατ-Τιμπίρα (σημερινή Μεδίνα).
Η Ινάνα είναι γνωστή με το όνομα αυτό στη σουμεριακή μυθολογία, ενώ στους ακκαδικούς μύθους ονομάζεται Ιστάρ. Είναι από τις σημαντικότερες θεότητες και το όνομά της θεωρείται ταυτόσημο με την έννοια θεά. Συνήθως απεικονίζεται συνοδευόμενη από διάφορα σύμβολα όπως το αστέρι, ο λέοντας και ο ρόδακας.
Σύμφωνα με τη μεσοποταμιακή μυθολογία, η Ινάνα επισκεπτόταν περιοδικά στη διάρκεια του έτους τον Κάτω Κόσμο και δεν μπορούσε να επιστρέψει στη γη αν δεν άφηνε εκεί κάποιον στη θέση της. Μικρότερες θεότητες, οι δαίμονες, αναλάμβαναν να πηγαίνουν στη γη για να πάρουν από εκεί τον αγαπημένο σύντροφό της, τον Ντουμούζι, και να τον μεταφέρουν στον Κάτω Κόσμο ώστε να την αντικαταστήσει. Έτσι, ο Ντουμούζι όταν πέθανε έγινε θεός του Κάτω Κόσμου. Ο μύθος αυτός έχει πολλές ομοιότητες με το βασικό θέμα του ελληνικού μύθου της αρπαγής Περσεφόνης που ο Άδης πήρε μαζί του στον Κάτω Κόσμο. Όταν την απελευθέρωνε η Περσεφόνη επέστρεφε στη γη και τη μητέρα της, Δήμητρα, και αυτό έφερνε την άνοιξη και την καρποφορία της γης. Ανάμεσα στον ακκαδικό και τον ελληνικό μύθο υπάρχουν όμως και πολλές διαφορές.
Η αδελφή του Ντουμούζι, η Γκεστινάννα, όπως γνωρίζουμε από τις γραπτές πηγές της εποχής που σώθηκαν σε πήλινες πινακίδες σφηνοειδούς γραφής, εκλιπαρούσε τους θεούς για την περιοδική απελευθέρωση του αδελφού της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων Κατηγορία:Θεότητες της Μεσοποταμίας
Ιρμενγάρδη παλατινή κόμισσα του Ρήνου
Η Ιρμενγάρδη, γερμ.: Irmengard pfalzgräfin bei Rhine (π.1200 - 24 Φεβρουαρίου 1260) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του παλατινού κόμη του Ρήνου και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν. Είχε προίκα την πόλη Πφόρτσχαϊμ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Ε΄ παλατινού κόμη του Ρήνου και δούκα του Μπράουνσβαϊγκ, και της Αγνής των Χοενστάουφεν, κόρης του Κορράδου παλατινού κόμη του Ρήνου.
Αυτή και ο σύζυγός της έμειναν γνωστοί ως προστάτες των μοναστηριών στο Μάουλμπρον, Τένεμπαχ, Χέρεναλμπ, Ζέλτς, Ζάλεμ και Μπάκναγκ. Το 1245 η Ιρμενγάρδη ίδρυσε το αβαείο Λίχτενταλ στο Λίχτενταλ (τώρα μέρος του Μπάντεν-Μπάντεν), όπου αργότερα τάφηκαν οι μαργράβοι του Μπάντεν. Ωστόσο η κατασκευή αυτής της μονής υπερέβαινε τους οικονομικούς της πόρους και έπρεπε να ζητήσει βοήθεια από τους γιους της. Τον Μάρτιο του 1245 της δόθηκαν πολλές εκτάσεις και δικαιώματα:
"οι αδελφοί Χέρμαν και Ροδόλφος έδωσαν στη μητέρα τους Ιρμενγάρδη, που είχε αρχίσει να κτίζει το Κιστερκιανό μοναστήρι στο Μπόιρεν, κοντά στο Μπάντεν, για τη σωτηρία του αποβιώσαντος συζύγου της, του μαργράβου του Μπάντεν και για τη μείωση των αμαρτιών της, αλλά δεν είχε επαρκείς πόρους, τα εξής: το Jus patronatus (δικαίωμα προστασίας) επί των εκκλησιών στο Έτινγκεν και το Μπάντεν, τα δέκατα στο Ίφετσχαϊμ, τα χωριά Βίντεν και Μπόιρεν με όλες τις γαίες τους, δύο εκτάσεις στο Όοος και μία στο Έμπερσταϊν και 12 λίβρες νομισμάτων από το Στρασβούργο από τον τόκο τους στο Ζελτς" (Γενικά Κρατικά Αρχεία στην Καρλσρούη).
Σε αυτήν την περίπτωση, τα αδέλφια έδωσαν περισσότερα από αυτά που είχαν, επειδή είχαν παραχωρήσει νωρίτερα τον Λουδοβίκο του Λήμπεντσελ τα δύο δέκατα. Αυτό οδήγησε σε μία μακρά διαμάχη.
Το 1248,η Ιρμενγάρδη μετέφερε το λείψανο του συζύγου της από το αβαείο Μπάκναγκ στο αβαείο Λίχτενταλ.
Οικογένεια
Γύρω στο 1217, η Ιρμενγάρδη παντρεύτηκε τον Χέρμαν Ε΄ μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν. Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Μαργραβίνες της Βάδης Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Ωδείο Αθηνών
Το Ωδείο Αθηνών είναι το παλαιότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα ερμηνευτικών τεχνών στη σύγχρονη Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1871 από τη μη κερδοσκοπική οργάνωση «Σύνδεσμος Μουσικής και Δράματος».
Ιστορία
Αρχικά, το ωδείο δίδασκε μόνο βιολί και φλάουτο, εκπρόσωποι των απολλώνιων και διονυσιακών αισθητικών αρχών της αρχαίας Ελλάδας. Στο ωδείο δεν διδασκόταν πιάνο. Το 1881 ο Γεώργιος Νάζος, ο οποίος σπούδασε στη Γερμανία, σε μια αμφιλεγόμενη για εκείνη την εποχή κίνηση, επεξέτεινε το πρόγραμμα του ωδείου εισάγοντας Δυτική ευρωπαϊκή θεωρία και όργανα.
Το ίδρυμα λειτουργεί επίσης μια Σχολή Χορού η οποία προήλθε από την ίδρυση της σχολής ρυθμικού χορού το 1935, η οποία έκλεισε μερικά χρόνια αργότερα. Η σχολή επαναλειτούργησε ως μια πλήρως ανεπτυγμένη Σχολή Χορού το 2011 και το 2018 απέκτησε επίσημη επαγγελματική διαπίστευση από το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού.
Το κτίριο
Ένα μεγάλο μέρος των υπόγειων ορόφων του κτιρίου φιλοξενούσε το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), από τον Σεπτέμβριο του 2008 μέχρι τον Μάιο του 2015. Ο χώρος φιλοξενεί σημαντικές εκδηλώσεις και πολιτιστικές εκθέσεις στην Αθήνα.
Από το 2013 το Ωδείο Αθηνών άρχισε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία με μια σειρά από ανακαινίσεις και φιλοξενήσεις σημαντικών πολιτιστικών εκδηλώσεων. Το 2016, ένας συγκεκριμένος χώρος, ο οποίος βρίσκεται στον πρώτο υπόγειο όροφο του κτιρίου, ανακαινίστηκε πλήρως και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από την κατασκευή της, χάρη σε μια γενναιόδωρη δωρεά από τον οργανισμό ΝΕΟΝ, ένα πολιτιστικό μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που ιδρύθηκε από τον συλλέκτη έργων τέχνης και επιχειρηματία Δημήτρη Δασκαλόπουλο. Ο χώρος, γνωστός ως Πολυχώρος Ω2, έχει μετατραπεί σε εκθεσιακό χώρο, ο οποίος περιέχει επίσης ένα μικρό θέατρο και φιλοξενεί τακτικά διάφορες πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.
Από τις 8 Απριλίου μέχρι τις 16 Ιουλίου 2017 το Ωδείο ήταν μια από τις κύριες συνεργαζόμενες οικοδεσπότριες πόλεις της διεθνούς έκθεσης τέχνης documenta 14, η οποία φιλοξενήθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα μαζί με την κύρια και αρχική θέση της στο Κάσσελ στη Γερμανία. Για τις ανάγκες της έκθεσης, οι περισσότεροι ανοικτοί χώροι εντός και εκτός του κτιρίου αφιερθώηκαν στα καλλιτεχνικά γεγονότα, ανάγκες και εκθέματα τις documenta 14. Ένας από τους χώρους που χρησιμοποιήθηκαν για την έκθεση αυτή είναι το Αμφιθέατρο (στο υπόγειο του κτιρίου) το οποίο είναι αρχιτεκτονικά εμπνευσμένα από την αρχαία θέατρα της Ελλάδας. Ο χώρος φιλοξένησε ένα έργο ηχητικής τέχνης με τίτλο "Ο τρόπος με τον οποίο πηγαίνουν τα γήινα πράγματα" του νιγηριανού Έμεκα Όγκμπο και ήταν μία από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου ο χώρος ήταν ανοικτός για το κοινό.
Τον Δεκέμβριο του 2017 η αίθουσα συναυλιών Άρης Γαρουφαλής, στο άνω μέρος του κτιρίου, επίσης ανακαινίστηκε πλήρως, αρχιτεκτονικά και ακουστικά, χάρη σε μια δωρεά του Ιδρύματος Φίλων Αλίκης Βατυκιώτη για τη Μουσική και τις Τέχνες. Η αίθουσα συναυλιών τώρα φιλοξενεί τακτικά συναυλίες, μουσικούς διαγωνισμούς, εξετάσεις μουσικής, πρόβες και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Βάλτερ Τούρνχερ
Ο Βάλτερ Τούρνχερ (Walter Thurnherr, 11 Ιουλίου 1963-) είναι ο ομοσπονδιακός καγκελάριος  της  Ελβετίας από την 1η Ιανουαρίου 2016.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Μουρί, του Καντονιού του Ααργκάου, ο Τούρνχερ αποφοίτησε ως φυσικός από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης (ETH Zürich). Το 1989 προσχώρησε στις τάξεις του διπλωματικού σώματος της Ελβετίας. Το 2002 διορίστηκε επικεφαλής του προσωπικού του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εξωτερικών υπό τον Ομοσπονδιακό Σύμβουλο Γιόζεφ Ντάις. Την επόμενη χρονιά διορίστηκε προσωπάρχης του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικονομικών Υποθέσεων, αρχικά υπό τον Πασκάλ Κουσπέν, μετά τον Γιόζεφ Ντάις και τέλος με την Ντόρις Λόιτχαρτ. Ακολούθησε τη Λόιτχαρτ εκείνη ανέλαβε το 2011 το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Περιβάλλοντος, Μεταφορών, Ενέργειας και Επικοινωνιών ως προσωπάρχης της.
Ομοσπονδιακή καγκελάριος
Ήταν υποψήφιος στην εκλογή για να διαδεχθεί την Κορίνα Καζανόβα ως ομοσπονδιακός καγκελάριος της Ελβετίας στις 9 Δεκεμβρίου 2015, ως ο πρώτος χωρίς αντίπαλο υποψήφιος έπειτα από ενενήντα χρόνια και εκλέχθηκε από την Ελβετική Ομοσπονδιακή Συνέλευση με 230 ψήφους (από τις συνολικά 234 που μπορούσε να λάβει). Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Ομοσπονδιακοί καγκελάριοι της Ελβετίας
Άιμι Εγκούτσι
Η Άιμι Εγκούτσι (江口 愛実), αγγλικά: Aimi Eguchi) είναι ψηφιακή προσωπικότητα η οποία δημιουργήθηκε στην Ιαπωνία, και η οποία αρχικά παρουσιάστηκε στο κοινό το 2011 ως πραγματικός άνθρωπος. Είναι ένας ψηφιακά κατασκευασμένος χαρακτήρας του οποίου η αναπαράσταση αποτελείται από τα χαρακτηριστικά έξι μελών του ιαπωνικού ποπ συγκροτήματος AKB48, και δημιουργήθηκε αρχικά για τις ανάγκες τηλεοπτικής προώθησης των προϊόντων της εταιρείας ζαχαρωτών Εζάκι Γκλίκο (江崎グリコ株式会社).
Ιστορικό
Η Εγκούτσι ανακοινώθηκε ως το έβδομο μέλος του δημοφιλούς ιαπωνικού μουσικού συγκροτήματος AKB48 τον Ιούνιο του 2011, και σύμφωνα με την επίσημη παρουσίαση της ήταν 16 ετών, γενημένη στις 11 Φεβρουαρίου του 1995 με καταγωγή από την Σαϊτάμα, βορείως του Τόκυο. Η εμφάνιση της συνοδεύτηκε και με αφιέρωμα για τη ζωή της από το ιαπωνικό περιοδικό Weekly Playboy (Ουίκλι Πλέιμπόϊ), και εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις για την εταιρεία κατασκευής ζαχαρωτών Εζάκι Γκλίκο.
Στις 19 Ιουνίου του 2011, η εταιρεία αποκάλυψε πως η Εγκούτσι δεν είναι πραγματικό άτομο αλλά ψηφιακή κατασκευή, προκαλώντας έκπληξη.
Χαρακτηριστικά
Αποτελείται από μια σύνθεση χαρακτηριστικών διαφορετικών ατόμων, και κάθε μέλος του σώματος της έχει μοντελοποιηθεί με βάση το αντίστοιχο ενός από τα 6 μέλη του συγκροτήματος AKB48, τα μέλη της οποίας είναι οι Ατσούκο Μαέντα (μάτια), Τομόμι Ιτάνο (μύτη), Μαρίκο Σινόντα (στόμα), Γιούκο Όσιμα (μαλλιά και σώμα), Μινάμι Τακαχάσι (σχήμα προσώπου), και Μαγιού Ουατανάμπε (φρύδια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες φανταστικοί χαρακτήρες Κατηγορία:CGI χαρακτήρες Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Ιαπωνία
Γλώσσα Λεμπένα
Η Λεμπένα, επίσης γνωστή ως Λεμπένα Πίι, Νανίμπα Πίι, Ουγιαλίπα Πίι, ή Ουάπι Πίι, είναι γλώσσα Ένγκα που ομιλείται στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ομιλείται στην επαρχία ανατολικού Σέπικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λ
Λιθιασμένος Κέρκυρας
Ο Λιθιασμένος είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 11 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Χένρι Ένφιλντ Ρόσκο
Ο Χένρι Ένφιλντ Ρόσκο (7 Ιανουαρίου 1833 - 18 Δεκεμβρίου 1915), ήταν Άγγλος χημικός. Έγινε γνωστός για τις εργασίες του στις οποίες ασχολήθηκε με το βανάδιο και τη φωτοχημεία.
Ζωή και Εργασία
Ο Χένρι Ρόσκο γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1833 στο Λονδίνο της Αγγλίας. Ο πατέρας του είχε το ίδιο όνομα, δηλαδή Χένρι Ένφιλντ Ρόσκο, γεννήθηκε το 1800 και πέθανε σε ηλικία μόλις 36 ετών το 1836. Έγραψε βιογραφίες για τους κοντινούς του συγγενείς, τον πατέρα του, τον παππού του, Γουίλιαμ Ρόσκο ο οποίος ήταν συγγραφέας, και για τον εξάδελφό του, Στάνλει Γκίμπονς.
Ο Ρόσκο στα χρόνια της μαθητείας του, παρακολουθούσε μαθήματα στο Ινστιτούτο Αρένων στο Λίβερπουλ και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του, μετανάστευσε στη Γερμανία, όπου συνάντησε τον γνωστό χημικό Ρόμπερτ Μπούνσεν στη Χαϊδελβέργη. Μετά το τέλος της συνεργασίας που είχε με τον φίλο του Μπούνσεν επέστρεψε στην πατρίδα του το 1857, διδάσκοντας στο Κολέγιο Όουεν στο Μάντσεστερ μέχρι το 1886, ενώ αργότερα πήγε στο Πανεπιστήμιο Βικτόρια.
Το 1896 έγινε μέρος του προσωπικού στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Παρέμεινε μέχρι και το 1902, όπου και έδειξε το ενδιαφέρον του για τη φωτοχημεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα
Κερκίνη Σερρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Ιωάννης Κουκουζέλης
Ο Ιωάννης Κουκουζέλης είναι άγιος και σπουδαίος μελοποιός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος έζησε τον 13ο-14ο μ.Χ. αι. Τον αποκαλούσαν επίσης αγγελόφωνο και Καλλικέλαδο. Θεωρείται ο δεύτερος μεγαλύτερος μελοποιός μετά τον Ιωάννη Δαμασκηνό, και συχνά χαρακτηρίζεται ως «Μαΐστωρ της μουσικής».
Ο βίος του
Ο Ιωάννης γεννήθηκε γύρω στο 1280 στο Δυρράχιο σε μια αγροτική οικογένεια. Ο πατέρας του είναι άγνωστης καταγωγής και η μητέρα του Βουλγάρα. Καθώς είχε εξαιρετική φωνή, πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσει στην αυτοκρατορική σχολή. Τα πρώτα χρόνια των σπουδών του υπήρξαν δύσκολα. Μάλιστα, όταν τον ρωτούσαν στη σχολή τι έτρωγε, απαντούσε «κουκία και ζέλια» (μπιζέλια), γιατί ήταν φτωχός. Αργότερα γνώρισε τον ηγούμενο της Μεγίστης Λαύρας, από τον οποίο έμαθε για τη μοναχική ζωή στο Άγιο Όρος και αποφάσισε να γίνει μοναχός. Στο μεταξύ όμως ο αυτοκράτορας, που είχε εκτιμήσει την τέχνη του, τον είχε διορίσει αρχιμουσικό των αυτοκρατορικών ψαλτών και ήθελε να τον παντρέψει με την κόρη κάποιου μεγιστάνα. Τότε ο Ιωάννης πήγε στον τόπο της γέννησής του για να πάρει τάχα τη μητρική συγκατάθεση για τον γάμο. Όμως συνεννοήθηκε με φίλους του να πουν στη μητέρα του ψέματα ότι είχε πεθάνει. Μάλιστα, καθώς βρισκόταν κρυφά μέσα στο σπίτι κι άκουγε τη μητέρα του να κλαίει και να οδύρεται για τον δήθεν θάνατό του, μέλισε τη θρηνωδία (μοιρολόγι) με τίτλο «Βουλγάρα». Στη συνέχεια πήγε στο Άγιο Όρος, στη μονή Μεγίστης Λαύρας, ντυμένος με τρίχινα ενδύματα και αποκρύπτοντας την ταυτότητά του. Όταν τον ρώτησε ο θυρωρός ποιος ήταν, και τι θέλει, αποκρίθηκε ότι είναι χωρικός, βοσκός προβάτων και ότι επιθυμεί το μοναχικό σχήμα. Όταν ο θυρωρός παρατήρησε ότι ήταν πολύ νέος, ο Ιωάννης απάντησε ταπεινά με τη ρήση του προφήτη Ιερεμία «Αγαθόν ανδρί, όταν άρη ζυγόν εν τη νεότητι αυτού».
Στη Μονή της Λαύρας εκάρη μοναχός και τον διόρισαν ποιμένα των τράγων της μονής. Όμως όταν έβγαζε στη βοσκή τους τράγους, αυτοί γύριζαν αργά το απόγευμα πίσω στη στάνη τους σχεδόν νηστικοί, σε αντίθεση με άλλες φορές που τους έβοσκαν άλλοι πατέρες. Ο ηγούμενος ανέθεσε σε κάποιον μοναχό να παρακολουθήσει τον Ιωάννη για να δει τι συνέβαινε. Ο μοναχός διηγήθηκε ότι καθώς έβοσκαν τα ζώα, ο Κουκουζέλης άρχισε να ψάλλει και τότε εκείνα σταμάτησαν να τρώνε και τον άκουγαν με προσοχή. Όταν σταμάτησε το ψάλσιμο, τότε άρχισαν πάλι να τρώνε. Κάποια στιγμή ξανάρχισε, και τα ζώα τον κοίταζαν και πάλι σα μαγεμένα, σταματώντας να βόσκουν. Τότε ο ηγούμενος τον προσκάλεσε και τον αναγνώρισε. Αρχικά τον επιτίμησε που δεν είχε αποκαλύψει ποιος ήταν. Μάλιστα έγραψε τα τεκταινόμενα στον αυτοκράτορα, ο οποίος συμφώνησε να μην ενοχλήσει τον μουσικό που είχε δραπετεύσει κυριολεκτικά από το παλάτι. Από τότε ο Ιωάννης ζούσε μέσα σε κελί της Λαύρας, και τις Κυριακές και εορτές έψαλλε στον ναό με τους άλλους ιεροψάλτες. Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει κάνοντας επίδειξη των φωνητικών του ικανοτήτων, αλλά έψαλλε προσευχόμενος, προκαλώντας στους ακροατές κατάνυξη και διάθεση για προσευχή.
Μετά από οσιακό βίο, ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 1η Οκτωβρίου. Στο μοναστήρι της Μεγίστης Λαύρας φυλάσσεται εικόνα του που τον παρουσιάζει περικυκλωμένο με τα μουσικά του σύμβολα, τα «νεύματα».
Αξιομνημόνευτα περιστατικά
Σύμφωνα με την παράδοση, σε κάποια παννυχίδα, Σάββατο της Ε΄ εβδομάδας των Νηστειών, όταν ψάλλεται ο Ακάθιστος Ύμνος, μετά το τέλος του κανόνα ο Ιωάννης αποκοιμήθηκε στο στασίδι, κουρασμένος από την αγρυπνία. Εκεί είδε σε όραμα ότι ήρθε η Θεοτόκος και του έδωσε ένα χρυσό νόμισμα, επειδή είχε ψάλει πολύ κατανυκτικά τον ύμνο της. Αμέσως ξύπνησε, και βρήκε στο χέρι του το δώρο της Θεοτόκου. Αυτό το χρυσό νόμισμα το έκοψαν στα δύο. Το μισό βρίσκεται σήμερα δίπλα την εικόνα της Θεοτόκου στο ναό της Λαύρας και το άλλο μισό εστάλη στη Ρωσία.
Το έργο του
Ο Ιωάννης Κουκουζέλης επέφερε τροποποιήσεις και μεταβολές ή προσθαφαιρέσεις στα σημεία της συμβολικής γραφής των μελωδιών που είχε καθιερώσει ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Συνέγραψε Θεωρητικόν έργον περί Μουσικής τέχνης και βιβλίο με μουσικά σημεία που περιέχει εκκλησιαστικά άσματα. Δημιούργησε το λεγόμενο Μέγα Ίσον της Παπαδικής, το οποίο αργότερα κατά τον 18ο αιώνα μεταφέρθηκε σε νεώτερη μουσική παρασημαντική από τον Πέτρο τον Πελοποννήσιο και εν τέλει και στο νέο σύστημα, το οποίο ίσχυσε από τις αρχές του 19ου αιώνα (1814 μ.Χ.), με την μεταρρύθμιση της εκκλησιαστικής μουσικής σημειογραφίας που επεξεργάστηκε ο Χρύσανθος ο Μαδυτινός. Δημιούργησε τον κυκλικό Μέγιστο Τροχό της μουσικής, ο οποίος έχει γύρω του άλλους τέσσερις μικρότερους Τροχούς. Καθένας από αυτούς παριστάνει με μαρτυρίες την πλάγια πτώση του κάθε πλαγίου ήχου προς τον κύριο ήχο του. Οι οκτώ ήχοι της εκκλησιαστικής μας μουσικής παραβάλλονται με τους οκτώ ήχους των αρχαίων. Πάνω και κάτω από τους μικρότερους τροχούς δίνονται ολογράφως τα ονόματα των κυρίων και πλαγίων ήχων: Δώριος, Λύδιος, Φρύγιος, Μιξολύδιος, Υποδώριος, Υπολύδιος, Υποφρύγιος, Υπομιξολύδιος.
Ο άγιος Ιωάννης Κουκουζέλης μουσούργησε κατά τους οκτώ ήχους Χερουβικά σύντομα και μακρά έντεχνα. Από αυτά σώζεται ένα σε ήχο πλάγιο του δευτέρου (παλατιανό), ένα Κοινωνικό «Αινείτε» σε ήχο πλάγιο του πρώτου, και ένα «Γεύσασθε» σε ήχο πλάγιο του πρώτου. Σώζονται επίσης τα μεγάλα και έντεχνα Ανοιξαντάρια, το αργό «Μακάριος ανήρ», το (εις την αρτοκλασία) «Χαίρε κεχαριτωμένη» κατ’ αναγραμματισμό σε ήχο Α΄ τετράφωνο, Αλληλουάρια σε ήχο πρώτο και πλάγιο του πρώτου, το «Άνωθεν oι Προφήται», η φήμη «Τον δεσπότην και αρχιερέα», πολυέλεοι, δοχές, καλοφωνικοί ειρμοί, πασαπνοάρια και πολλά άλλα. Κάποια από αυτά έχουν εκδοθεί, ενώ άλλα είναι ανέκδοτα. Η παρασημαντική του βρισκόταν σε χρήση μέχρι των μέσων του ΙΗ' αιώνα, οπότε ο Πρωτοψάλτης της Μεγάλης Εκκλησίας Ιωάννης ο Τραπεζούντιος (1756), μετά από αίτημα του Οικουμενικού Πατριάρχου Κυρίλλου του από Νικομηδείας, άλλαξε το σύστημα των χαρακτήρων, εισάγοντας απλούστερη μέθοδο παρασημαντικής. Τα μουσικά χειρόγραφα του αγίου Ιωάννη Κουκουζέλη φυλάσσονται στις Βιβλιοθήκες της Κωνσταντινούπολης, της Θεσσαλονίκης, των Αθηνών, του Αγίου Όρους, του Βατικανού, του Παρισιού, της Βιέννης και άλλων πόλεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι Κατηγορία:Βούλγαροι συνθέτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Σωσιάδης ο Τραλλιανός
Ο Σωσιάδης ο Τραλλιανός (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τις Τράλλεις ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα της πάλης παίδων στους 121ους (296 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Καρία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Κρατίνος ο Αιγειρίτης
Ο Κρατίνος ο Αιγειρίτης (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αιγείρα Αχαΐας ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα της πάλης παίδων στους 127ους (272 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του γλύπτη Κάνθαρου του Σικυώνιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Γλώσσα Σαμπερίγκι
Η Σαμπερίγκι, ή Σάου, είναι μια Διανεογουινεακή γλώσσα στην Επαρχία Νότιων Υψιπέδων της Παπούα Νέας Γουινέας. Ανήκει στον κλάδο των γλωσσών Ένγκα (νότιες Ένγκα).
Παραπομπές
Σ
Ασαχικάβα
Η Ασαχικάβα (旭川市, Asahikawa-shi) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νησιού Χοκκάιντο της Ιαπωνίας μετά το Σαππόρο. Βρίσκεται περίπου στο κέντρο του νησιού Χοκκάιντο. Η Ασαχικάβα είναι γνωστή για τον ζωολογικό κήπο Ασαχιγιάμα και το φαγητό Ασαχικάβα ράμεν. Το 2011 η πόλη είχε πληθυσμό 352000 περίπου. Καλύπτει μία έκταση 747,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η Ασαχικάβα συμπεριλήφθηκε το 2019 στη λίστα της Ουνέσκο, που αφορά στις δημιουργικές πόλεις για τη διάκρισή της για τον αρχιτεκτονικό της σχεδιασμό. Έχει χτιστεί στη συμβολή των ποταμών Μπιέι, Τσουμπέτσου, Ισικάρι και Ουσιμπέτσου. Γι' αυτό διαθέτει πάνω από 700 γέφυρες.
Ιστορία
Το 1890 ιδρύθηκαν τα χωριά Ασαχικάβα, Καγκουρά και Ναγκαγιάμα στην περιοχή Καμικάβα (Kamikawa).Το χωριό Ασαχικάβα μετατράπηκε σε πόλη το 1900. Ο δήμος Ασαχικάβα ιδρύθηκε το 1922. Το 1930 άνοιξε το ιατρικό γραφείο της πόλης, που μετεξελίχθηκε στο τωρινό νοσοκομείο της πόλης. Το 1966 άρχισε η λειτουργία του αεροδρομίου της πόλης και το 2006 έγινε η πρώτη διεθνής πτήση προς τη Σεούλ. Σταδιακά η Ασαχικάβα έγινε σιδηροδρομικό, βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο στο νησί Χοκκάιντο. Το 2000 η Ασαχικάβα μετατράπηκε σε «μητροπολιτικό δήμο» ((中核市 Chūkakushi).
Κλίμα
Το κλίμα στην Ασαχικάβα είναι ηπειρωτικό με ζεστά καλοκαίρια. Θεωρείται ως η πιο κρύα πόλη της Ιαπωνίας. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην Ασαχικάβα είναι 6,7°C. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι 33,9°C και καταγράφηκε το μήνα Ιούλιο. Η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -30°C και καταγράφηκε το μήνα Ιανουάριο. Ο μέσος όρος βροχοπτώσεων ετησίως ανέρχεται σε 1087,1 χιλιοστά βροχής. Υπάρχει ένας μέσος όρος βροχοπτώσεων 158 ημερών το έτος στην Ασαχικάβα.
Οικονομία
Η οικονομία της Ασαχικάβα στηρίζεται στη βιομηχανία ξυλείας, χαρτιού και στη ζυθοποιεία. Η πόλη φημίζεται για την παραγωγή σάκε.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Ασαχικάβα κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσιγκτον Π.Κ.
Το Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ (αγγλικά: Washington D.C. Area Film Critics Association Awards For Best Suporting Actress) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ. για να τιμήσει μια ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ.
Κλαρίν
Ο Λεοπόλντο Γκαρθία-Άλας ι Ουρένια, γνωστός ως «Κλαρίν» (Leopoldo García-Alas y Ureña «Clarín») ήταν ισπανός συγγραφέας, ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους και κριτικούς λογοτεχνίας της χώρας κατά το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα. Έζησε στη Μαδρίτη και τις μητρικές του Αστούριες, όπου εργάστηκε ως καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο.
Το πιο γνωστό του έργο είναι η Ρεχέντα, ένα από τα σπουδαιότερα ρεαλιστικά μυθιστορήματα της ιστορίας της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Εκεί, περιγράφεται με μαεστρία την ισπανική κοινωνία των τελών του 19ου αιώνα και οι εσωτερικές της αντιθέσεις, ενταγμένη σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από υποκρισία και διαφθορά. Έγραψε επίσης αρκετά διηγήματα.
Όσον αφορά την κριτική, οι φιλελεύθερες πολιτικές του ιδέες και η συμπάθεια που έτρεφε προς τις ιδέες του Κραουζισμού τον έφεραν πολλάκις αντιμέτωπο με τους πιο συντηρητικούς διανοούμενους της εποχής του. Κύρια χαρακτηριστικά της κριτικής του τέχνης, η οξύτητα του λόγου του και η πετυχημένη αντίληψή του περί λογοτεχνικότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί κριτικοί Κατηγορία:Ισπανοί δοκιμιογράφοι
Ημιάμεση δημοκρατία
Η ημιάμεση δημοκρατία είναι ένας τύπος δημοκρατίας που συνδυάζει τους μηχανισμούς της άμεσης δημοκρατίας και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Στην ημιάμεση δημοκρατία, οι αντιπρόσωποι διαχειρίζονται την καθημερινή διακυβέρνηση, αλλά οι πολίτες διατηρούν την κυριαρχία, έχοντας τη δυνατότητα να ελέγχουν τις κυβερνήσεις και τους νόμους τους μέσω διαφορετικών μορφών λαϊκής δράσης: δημοψηφίσματα, λαϊκές πρωτοβουλίες και δημόσιες διαβουλεύσεις. Οι δύο πρώτες μορφές - δημοψηφίσματα και πρωτοβουλίες - είναι παραδείγματα άμεσης δημοκρατίας.
Τζον Κητς
Ο Τζoν Κητς (John Keats) (31 Οκτωβρίου 1795 - 23 Φεβρουαρίου 1821) ήταν Άγγλος λυρικός ποιητής της δεύτερης γενιάς των Ρομαντικών μαζί με τον Πέρσυ Σέλλεϋ και τον Λόρδο Μπάυρον. Αφιέρωσε τη σύντομη ζωή του στην τελειοποίηση μιας ποίησης που χαρακτηρίζεται από δυνατές εικόνες και σχήματα λόγου, τη μεγάλη αισθητική έλξη που ασκεί και την προσπάθεια να εκφράσει μια φιλοσοφική στάση μέσα από τους μύθους της κλασικής αρχαιότητας. Πέθανε στα 25 του χρόνια από φυματίωση στη Ρώμη όπου είχε πάει αναζητώντας θεραπεία.
Ημιάμεση δημοκρατία
Εφαρμογή
Εκλέγεται μια κυβέρνηση, αλλά σε αντίθεση με το αντιπροσωπευτικό σύστημα, υπάρχουν δεσμευτικοί μηχανισμοί ελέγχου, όπου ο λαός παίρνει την εξουσία και μπορεί να ασκήσει βέτο στους νόμους του κοινοβουλίου ή να προτείνει νέους νόμους, οι οποίοι στη συνέχεια θα υπόκεινται σε δεσμευτικό δημοψήφισμα. Αυτοί οι μηχανισμοί είναι το δεσμευτικό δημοψήφισμα και η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία. Υπάρχουν και άλλοι μηχανισμοί όπως η ανάκληση της εντολής, η επίκληση και το δημοψήφισμα. Οι κύριες χώρες εφαρμογής είναι η Ελβετία και το Λιχτενστάιν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δημοκρατία
Τζον Κητς
Νεανικά χρόνια
Ο Τζον Κητς πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια δεδομένου ότι έχασε νωρίς τον πατέρα του Τόμας, ενώ η μητέρα Φράνσες του παντρεύτηκε σχεδόν αμέσως για δεύτερη φορά και ξαναχώρισε. Με τον θάνατο του εύπορου παππού του Τζον Τζέννιγκς από την πλευρά της μητέρας του, και τους δικαστικούς αγώνες που επακολούθησαν για την κληρονομιά, αποξενώθηκε από την μητέρα του και κατ' ουσίαν μεγάλωσε με την χήρα γιαγιά του και τα δύο του αδέλφια Τομ και Τζορτζ. Τον Μάρτιο του 1810 πέθανε και η μητέρα του από φυματίωση. Στο σχολείο που φοιτούσε στο Ένφιλντ υπήρχε φιλελεύθερο πνεύμα και εκεί αναπτύχθηκε μια ισχυρή φιλία με τον Τσαρλς Κάουντεν Κλαρκ, τον γιο του διευθυντή του, η οποία κράτησε για όλη του τη ζωή. Αργότερα πήγε μαθητευόμενος στον οικογενειακό του γιατρό και έκανε σπουδές στο Νοσοκομείο Γκάυ όπου εντέλει απέκτησε την ειδικότητα του βοηθού Χειρουργού καθώς και γνώσεις Φαρμακευτικής. Η ποίηση όμως ήταν το κυρίαρχο ενδιαφέρον του και το πρωτόλειο δείγμα δουλειάς του ήταν το ποίημα Μίμηση του Σπένσερ αποτέλεσμα εν μέρει και της γνωριμίας του με τον Κάουντεν Κλαρκ. Δεν άργησε να ανακαλύψει τους σύγχρονους της εποχής του όπως τον Λη Χαντ και τον Ουίλλιαμ Ουόρντσγουορθ ενώ την ίδια εποχή έγινε μέλος της Εταιρείας των Φαρμακοποιών. Το πρώτο του σονέτο ήταν Διαβάζοντας για πρώτη φορά τον Όμηρο του Τσάπμαν. Εγινε φίλος με τον Λη Χαντ, γνώρισε τον ζωγράφο ιστορικών θεμάτων Μπέντζαμιν Ρόμπερτ Χέυντον, τον ποιητή Τζον Χάμιλτον Ρέυνολντς και αργότερα τον Πέρσυ Σέλλεϋ. Στα 21 του αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χειρουργική και φαρμακευτική για να ασχοληθεί ολοκληρωτικά με την ποίηση. Ο Τζον ήταν εκπληκτικά όμορφος, με κοκκινόχρυσα μαλλιά, κλασικά χαρακτηριστικά, ζωηρή έκφραση, στητή κορμοστασιά αλλά μικρόσωμος.
Πρώτα μεγάλα έργα
Ο Κητς άφησε το Λονδίνο τον Απρίλιο του 1817 για να αρχίσει την επεξεργασία του ποιήματος στη μοναξιά της εξοχής. Το πρώτο από τα τέσσερα βιβλία των 1000 στίχων που αποτελούν το ποίημα γράφτηκε στο Κάρισμπρουκ (Νήσος Ουάιτ), το Μάργκεϊτ, το Καντέρμπερυ και το Χάμπστεντ. Γύρισε στο Χάμπστεντ, για να γράψει το Δεύτερο βιβλίο, και εκεί συνδέθηκε με στενή φιλία με δύο γείτονες, τον συλλέκτη αρχαιοτήτων και κριτικό Τσαρλς Ουέντγουορθ Ντιλκ και τον ερασιτέχνη λογοτέχνη Τσαρλς Άρμιτατζ Μπράουν. Το τρίτο βιβλίο γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου στην Οξφόρδη, όπου έμεινε μαζί με έναν άλλο καινούργιο του φίλο, τον Μπέντζαμιν Μπέιλυ, φοιτητή της θεολογίας, με τον οποίο συζητούσε θρησκευτικά και φιλοσοφικά θέματα. Μέρος του τέταρτου βιβλίου γράφτηκε στο Λονδίνο και μέρος στο Μποξ Χιλ, κοντά στο Ντόρκινγκ, και ολοκληρώθηκε τις τελευταίες ημέρες του Νοεμβρίου. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του ο Κητς μορφοποίησε πολλές ιδέες του σχετικά με τη φιλοσοφία και την τέχνη, τις οποίες εκθέτει στα γράμματά του προς τον Μπέιλυ. Τον χειμώνα του 1817-1818 ενώ ο Κητς ζούσε έντονη κοινωνική ζωή γνωρίστηκε με τον Ουίλλιαμ Ουόρντσγουορθ, ο οποίος βρισκόταν τότε στο Λονδίνο. Αν και θαύμαζε σχεδόν ανεπιφύλακτα την ποίηση του Ουόρντσγουορθ, απογοητεύτηκε από από τον εγωκεντρισμό του. Επίσης έχασε την εμπιστοσύνη του στον Χαντ και φοβήθηκε την επιθετικότητα ορισμένων κριτικών τους οποίους είχε προσβάλλει ο Χαντ. Τους πρώτους μήνες του 1818 ο Κητς ετοίμασε για έκδοση τον Ενδυμίωνα και άρχισε να γράφει με θέμα τον αρχαίο ελληνικό μύθο του υποσκελισμού του Τιτάνα Υπερίωνα από τον Απόλλωνα, τον Θεό του Ήλιου.
Αντιξοότητες
Όταν ο αδελφός του Τομ προσεβλήθη από φυματίωση, μεγάλο βάρος της φροντίδας και περίθαλψης του το ανέλαβε ο Τζον. Ο άλλος αδελφός του, Τζορτζ, του έδωσε ένα δάνειο 500 λιρών πριν μεταναστεύσει στην Αμερική, το οποίο διεκδίκησε με την επιστροφή του στο Λονδίνο, λόγω οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπισε στη Νέα Γη, παίρνοντας μέρος από την κληρονομιά του Τομ. Τα οικονομικά του δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα ανθηρά επιβαρύνονταν δε τόσο από την ασθένεια του αδελφού του, όσο και από την μετέπειτα δική του φυματίωση. Πολλές φορές οι κριτικοί ήταν ιδιαίτερα αυστηροί μαζί του, με αποκορύφωμα την άδικη κριτική που γράφτηκε από την εφημερίδα Blackwood's, για το ποίημα του Ενδυμίων, στην οποία αναφέρεται: "Καλύτερα και σοφότερα πειναλέος φαρμακοποιός, παρά πειναλέος ποιητής, γύρνα λοιπόν στο σπίτι σου, κύριε."
Τα ώριμα έργα του
Τα δύο πρώτα βιβλία τού Υπερίωνα καθώς και η εκπεφρασμένη πεποίθηση του ότι θα μείνει στην ιστορία ως σημαντικός Άγγλος ποιητής και μετά θάνατον ήταν η απάντησή του στις άδικες κριτικές. Η Ιζαμπέλλα Τζόουνς του έδωσε την ιδέα για την συγγραφή του ποιήματος Η Παραμονή της Αγίας Αγνής ενώ ταυτόχρονα ήταν ερωτευμένος με την Τζέην Κοξ, εξαδέλφη τού Ρέυνολντς, και την μεγάλη του αγάπη Φράνσες "Φάννυ" Μπράουν. Με τη Φάννυ έζησε και τις καλύτερες στιγμές της ζωής του, ιδιαίτερα μετά τον θάνατο του αδελφού του Τομ, οπότε ήλθαν πολύ κοντά και σχεδόν συμφώνησαν να αρραβωνιαστούν. Αργότερα έγραψε το το ημιτελές Η παραμονή του Αγίου Μάρκου ενώ εγκατέλειψε την συγγραφή του Υπερίωνα στο τρίτο βιβλίο από έντονη ανησυχία και απογοήτευση λόγω του θανάτου του αδελφού του Τομ. Με τη γειτνίαση του με την Φάννυ και τη μητέρα της που εντωμεταξύ μετακόμισαν δίπλα στο σπίτι του, άρχισε μια περίοδος μεγάλης έμπνευσης με έργα όπως Πάνω σε ένα όνειρο (On a dream), το λυρικό ποίημα "Η ωραία χωρίς οίκτο" (La Belle Dame sans Merci) και τα σημαντικότερα έργα του όπως οι μεγάλες ωδές "Στην ψυχή" (To Psyche), "Για τη μελαγχολία" (On Melancholy), "Σ' ένα αηδόνι" (To a Nightingale) και "Για Μία αρχαία ελληνική Υδρία" (On a Grecian Urn). Τα έργα του όπως το αφηγηματικό ποίημα Λάμια και το Όθων ο Μέγας γράφτηκαν ενόψει οικονομικού αδιεξόδου, λόγω της δυστοκίας του αδελφού του Τζορτζ στην Αμερική. Έτσι έφυγε από το Λονδίνο και πήγε στο Σάνκλιν (Νήσος Ουάιτ) και στο Ουίντσεστερ όπου μακριά από την Φάννυ και εν μέσω προβλημάτων στην σχέση τους, μετεσκεύασε τον ημιτελή Υπερίωνα στο Η πτώση του Υπερίωνα: Ένα όνειρο (The fall of Hyperion: A Dream) και έγραψε το γαλήνιο Στο φθινόπωρο (To Autumn). Τον Οκτώβριο του 1819 μετακόμισε και πάλι στο Λονδίνο με προοπτική να γίνει δημοσιογράφος, τελικά ανακάλεσε, και αρραβωνιάστηκε επίσημα τη Φάννυ. Η σκιά της φυματίωσης που πλέον ήταν γεγονός και οι οικονομικές δυσκολίες του Τζορτζ τον κατέβαλαν κι έτσι εργάστηκε χωρίς μεγάλη πεποίθηση σε ένα σατυρικό ποίημα: Το σκουφί του Τζουτζέ (The Cap and Bells) κλείνοντας έτσι έναν κύκλο υψηλής έμπνευσης
Τελευταία χρόνια
Στις 3 Φεβρουαρίου του 1820 ο Κητς παρουσίασε πνευμονικές αιμορραγίες και όπως κατάλαβε και ο ίδιος αυτό ήταν ο αγγελιαφόρος του θανάτου του. Οι γιατροί του συνέστησαν αμέσως ως τελευταία ελπίδα για την ζωή του ένα ταξίδι στην Ιταλία όπου πήγε τελικά με την οικονομική βοήθεια των εκδοτών του μαζί με έναν νέο καλλιτέχνη τον Τζόσεφ Σέβερν. Μετά από συνεχείς αιμορραγίες πέθανε τελικά τον Φεβρουάριο του 1821 στη Ρώμη στα χέρια του Τζόσεφ. Όπως είχε ζητήσει, στον τάφο του στο Προτεσταντικό νεκροταφείο της Ρώμης χαράχτηκε η φράση: Το σπίτι όπου έμεινε ο Κητς τους τελευταίους μήνες της ζωής του βρίσκεται στα Ισπανικά Σκαλιά στη Ρώμη, ανατολικά της Piazza di Spagna, και σήμερα στεγάζει το Μουσείο Κητς-Σέλλεϋ προς τιμήν των δύο ποιητών που έχασαν τη ζωή τους στην Ιταλία. Στο μουσείο εκτίθενται και αντικείμενα σχετικά με τους Μπάυρον, Ουόρντσγουορθ, Ρόμπερτ Μπράουνινγκ, Ελίζαμπεθ Μπάρρετ Μπράουνινγκ και Όσκαρ Ουάιλντ.
Αξιολόγηση
Η ποίηση του Κητς, στις καλύτερες της στιγμές, μεταδίδει μια άμεση, ζωγραφική σχεδόν εντύπωση τού πράγματος ή της κατάστασης που περιγράφει. Αυτό είναι συνέπεια της θεωρίας του για τη χαμαιλεοντική φύση τού ποιητή, ο οποίος ιδιοποιείται τον χαρακτήρα κάθε βιώματος, χωρίς να επιτρέπει στο βαθύτερο του εγώ να επεμβαίνει στη μετάδοση αυτού που αισθάνεται. Η αλληλογραφία του αποκαλύπτει μια εκπληκτικά ώριμη στάση απέναντι στην ζωή και την τέχνη και φανερώνει με ελάχιστες εξαιρέσεις, ένα πρόσωπο αξιαγάπητο, ακριβώς επειδή η ισορροπία που είχε κατορθώσει ήταν το αποτέλεσμα μιας νίκης πάνω στην εσωτερική βιαιότητα τής ιδιοσυγκρασίας του. Η επίδραση πάνω σε άλλους ποιητές ήταν σημαντική τον 19ο αιώνα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Γνωστότερα ποιήματα
Τα γνωστότερα ποιήματα του είναι ο Ενδυμίων (Endymion), Η Ωραία Χωρίς Οίκτο (La Belle Dame sans Merci), Ωδή στην Μελαγχολία (Ode on melancholy), Ωδή σ´ ένα Αηδόνι (Ode to a Nightingale), Ωδή σε μια Ελληνική Υδρία (Ode to a Grecian Urn), Ωδή στην ψυχή (Ode to Psyche), Η Παραμονή της Αγίας Αγνής (The Eve of St. Agnes) και ο Υπερίων (Hyperion).
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές
Μαύρη Παναγία της Τσενστοχόβα
Η εικόνα
Η προέλευση της εικόνας και η ημερομηνία σύνθεσής της αμφισβητούνται ακόμη μεταξύ των μελετητών. Μια δυσκολία στη χρονολόγηση της εικόνας οφείλεται εν μέρει στο ότι η αρχική της εικόνα ήταν ζωγραφισμένη μετά από σοβαρές ζημιές από ληστές το 1430. Το ξύλινο πάνελ στο πίσω μέρος του πίνακα έσπασε και η εικόνα κόπηκε. Οι μεσαιωνικοί συντηρητές που δεν ήταν εξοικειωμένοι με την εγκαυστική μέθοδο διαπίστωσαν ότι οι βαφές που έβαλαν στις κατεστραμμένες περιοχές «απλώς αφαιρέθηκαν από την εικόνα», σύμφωνα με τον μεσαιωνικό χρονικογράφο Ρισίνιο. Η λύση τους ήταν να διαγράψουν την αρχική εικόνα και να την ζωγραφίσουν ξανά στον αρχικό πίνακα. Τα αρχικά χαρακτηριστικά μιας Ορθόδοξης εικόνας μαλακώθηκαν και η μύτη έγινε πιο γαμψή.
Ιστορία
μικρογραφία| Η εικόνα της Παναγίας της Τσενστοχόβα (δευτερογενές παράγωγο, μετά το 1714), συλλογή του [[Κάστρο του Ραντομίσλ|Κάστρου του Ραντομίσλ. ]] μικρογραφία| Μαύρη Παναγία της Τσενστοχόβα με στέμμα.
Παράδοση του Λουκά
Η εικόνα της Παναγίας της Τσενστοχόβα συνδέεται στενά με την Πολωνία τα τελευταία 600 χρόνια. Η ιστορία της πριν φτάσει στην Πολωνία καλύπτεται από πολλούς θρύλους που εντοπίζουν την προέλευση της εικόνας στον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος την ζωγράφισε σε ένα τραπέζι από κέδρο από το σπίτι της Αγίας Οικογένειας. Ο ίδιος μύθος λέει ότι ο πίνακας ανακαλύφθηκε στην Ιερουσαλήμ το 326 από την Ελένη, η οποία τον έφερε πίσω στην Κωνσταντινούπολη και τον παρουσίασε στον γιο της, τον Μέγα Κωνσταντίνο.
Άφιξη στην Τσενστοχόβα
Τα παλαιότερα έγγραφα από την Γιάσνα Γκούρα αναφέρουν ότι η εικόνα ταξίδεψε από την Κωνσταντινούπολη μέσω του Μπελζ. Τελικά, περιήλθε στην κατοχή του Βλαντίσλαφ Β΄ του Οπόλε, δούκα του Οπόλε, και συμβούλου του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας, βασιλιά της Πολωνίας και της Ουγγαρίας. Ουκρανικές πηγές αναφέρουν ότι νωρίτερα στην ιστορία της, μεταφέρθηκε στο Μπελζ με πολλές τελετές και τιμές από τον Βασιλιά Λέων Α΄ της Γαλικίας και αργότερα το πήρε ο Βλαντίσλαφ από το Κάστρο του Μπελζ όταν η πόλη ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Πολωνίας. Μια διάσημη ιστορία λέει ότι στα τέλη Αυγούστου 1384, ο Βλαντίσλαφ περνούσε από την Τσενστοχόβα με την εικόνα όταν τα άλογά του αρνήθηκαν να συνεχίσουν. Είδε σε ένα όνειρο ότι έπρεπε να αφήσει την εικόνα στην Γιάσνα Γκούρα.
Οι ιστορικοί τέχνης λένε ότι ο αρχικός πίνακας ήταν μια βυζαντινή εικόνα που δημιουργήθηκε γύρω στον 6ο ή 9ο αιώνα. Συμφωνούν ότι ο Πρίγκιπας Βλαντίσλαφ τον έφερε στο μοναστήρι τον 14ο αιώνα.
Θρύλοι για την εμφάνιση της Παναγίας
δεξιά|μικρογραφία| Μωσαϊκό της Μαύρης Παναγίας στη Γιάσνα Γκούρα Ο θρύλος σχετικά με τις δύο ουλές στο δεξί μάγουλο της Μαύρης Παναγίας είναι ότι οι Χουσίτες εισέβαλαν στο μοναστήρι των Παυλίνων το 1430, λεηλατώντας το ιερό. Ανάμεσα στα αντικείμενα που έκλεψαν ήταν και η εικόνα. Οι Χουσίτες προσπάθησαν να ξεφύγουν αφού την έβαλαν στην άμαξά τους, αλλά τα άλογά τους αρνήθηκαν να μετακινηθούν. Πέταξαν το πορτρέτο κάτω στο έδαφος, και ένας από τους ληστές τράβηξε το σπαθί του πάνω στην εικόνα και προκάλεσε δύο βαθιά χτυπήματα. Όταν ο ληστής προσπάθησε να προκαλέσει ένα τρίτο χτύπημα, έπεσε στο έδαφος και σφάδαζε στον πόνο με αγωνία μέχρι το θάνατό του. Παρά τις προηγούμενες προσπάθειες να επιδιορθώσουν αυτές τις ουλές, δυσκολεύτηκαν να καλύψουν αυτές τις χαρακιές, καθώς ο πίνακας είχε ζωγραφιστεί με τέμπερα εμποτισμένη με αραιωμένο κερί.
Λατρεία
Η Τσενστοχόβα θεωρείται ως το πιο δημοφιλές ιερό στην Πολωνία, με πολλούς Πολωνούς Καθολικούς να κάνουν προσκύνημα εκεί κάθε χρόνο. Από το 1711, ένα προσκύνημα φεύγει από τη Βαρσοβία κάθε 6 Αυγούστου για το εννιαήμερο ταξίδι 225 χιλιομέτρων. Ηλικιωμένοι προσκυνητές θυμούνται ότι περνούσαν από τη σκοτεινή ύπαιθρο με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφτηκε κρυφά ως φοιτητής προσκυνητής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ποντιφικές εγκρίσεις
Πολλοί ποντίφικες έχουν αναγνωρίσει την εικόνα:
Εκτός Πολωνίας
Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστοί στην Ουκρανία και στη Λευκορωσία ως πρώην τμήματα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Οι Ουκρανοί τρέφουν ιδιαίτερη αφοσίωση για την Παναγία της Τσενστοχόβα. Η εικόνα αναφέρεται συχνά σε ουκρανικά παραδοσιακά τραγούδια του 16ου και 17ου αιώνα.
Ο Αμερικανικός Εθνικός Ναός της Παναγίας της Τσενστοχόβα βρίσκεται στο Ντόιλσταουν της Πενσυλβάνια. Ένας άλλος ναός της εικόνας βρίσκεται στο Γκάρφιλντ Χάιτς του Οχάιο, ο οποίος ανεγέρθηκε την 1η Οκτωβρίου 1939.
Χρήση της εικόνας στη θρησκεία Βουντού της Αϊτής
Λόγω της αφρικανοποιημένης εικόνας της, η εικόνα έχει συγκριθεί από ορισμένους ασκούμενους του Βουντού με τη θεότητα Εζίλι Ντάντορ, την κύρια Λουά στο Αϊτινό Βουντού. Υποτίθεται ότι η εικόνα εισήχθη στην Αϊτή από τις αναπαραγωγές της Μαύρης Παναγίας που έφεραν Πολωνοί στρατιώτες που τάχθηκαν στο πλευρό των ανταρτών κατά τη διάρκεια της Αϊτινής Επανάστασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσενστοχόβα Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία Κατηγορία:Καθολικές λατρείες Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Πολωνίας Κατηγορία:Υπεραγία Παναγία, Βασίλισσα της Πολωνίας Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες εικόνες της Παναγίας Κατηγορία:Πίνακες με την Παναγία και το Παιδί Κατηγορία:Άγγελοι στην τέχνη
Μάκης Μπαλαούρας
Ο Μάκης Μπαλαούρας (Γεράσιμος Μπαλαούρας) είναι οικονομολόγος και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Από τα Λεχαινά Ηλείας. Είναι πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ με Master`s από το Πανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου και έχει εργαστεί ως οικονομολόγος στη Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών της Τράπεζας της Ελλάδος.
Έχει κόρη την αρχιτέκτονα Όλγα Μπαλαούρα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μεταπολιτευτικά εντάχθηκε στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, στο ΚΚΕ Εσωτερικού, στην ΑΚΟΑ του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.
Στέλεχος του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Μαζί με συναδέλφους συντάκτες της «Μελέτης των 12» της ΑΣΟΕΕ, πέρασε πειθαρχικό από την Πρυτανεία. Για τη δράση του καταδικάστηκε στη γνωστή ως «Δίκη των 11». Στρατεύτηκε υποχρεωτικά. Βασανίστηκε και φυλακίστηκε στην Ασφάλεια και μετά από το Πολυτεχνείο στο ΕΑΤ – ΕΣΑ { }.
Είναι ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων «67-74».
Στη μεταπολιτευτική περίοδο υπήρξε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος Πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών ΑΣΟΕΕ και από τα ιδρυτικά μέλη της επανίδρυσής της, συμμετέχοντας στο συνέδριο της ΕΦΕΕ. Συμμετείχε στα κοινωνικά κινήματα σε όλους τους μεταπολιτευτικούς αγώνες. Επίσης έδρασε ως στέλεχος του «Ρήγα Φεραίου», του ΚΚΕ Εσωτερικού, του ΚΚΕ Εσωτερικού ΑΑ, της ΑΚΟΑ και του ΣΥΡΙΖΑ. Μέλος της ΚΕ και υποψήφιος των παραπάνω κομμάτων σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις στη Β΄ Αθηνών και στο Νομό Ηλείας.
Ως συνδικαλιστής έχει αναλάβει διάφορες θέσεις ευθύνης: Πρόεδρος του Συλλόγου Υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος και υπεύθυνος Πολιτιστικών Θεμάτων. Επίσης μέλος στο Προεδρείο και στο Γενικό Συμβούλιο της ΟΤΟΕ και του Γενικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ.
Ως εκπρόσωπος των εργαζομένων συμμετείχε στο ανώτατο όργανο της Τράπεζας της Ελλάδος, στο Γενικό της Συμβούλιο, με όλους τους Διοικητές της ΤτΕ, από το Δ. Χαλικιά, έως τον Γ. Προβόπουλο. Την αποζημίωσή του την κατέθετε στο Απεργιακό Ταμείο του Συλλόγου Υπαλλήλων.
Συμμετείχε στα συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό στις συνόδους των Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Κεντρικών Τραπεζών Επιτροπή Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Κεντρικών Τραπεζών Ευρώπης (ΕΣΟΚΤΕ- SCECBU) στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επί δεκαετία συμμετείχε στον «Κοινωνικό Διάλογο» των εκπροσώπων της ESOCTE με τη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Χαρακτηριστική η έντονη σύγκρουσή του, γεγονός πρωτοφανές για τα ήθη και τις πρακτικές της ECB, με τον Διοικητή της ΕΚΤ Τρισέ για την ελληνική κρίση, που έγινε θέμα στις μεγάλες ευρωπαϊκές και ελληνικές εφημερίδες με τον τίτλο «Ο άνθρωπος που εξόργισε τον Τρισέ» { }
Από τους ιδρυτές του Οικονομικού Επιμελητηρίου εκλεγόμενος συνεχώς στη Διοίκησή του.
Ιδρυτικό μέλος των «Ευρωπορειών», του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ και του «Δικτύου Υποστήριξης Μεταναστών».
Συμμετείχε στα ριζοσπαστικά κινήματα στο Πόρτο Αλέγκρε, στη Γένοβα, στο Παρίσι.
Συμμετείχε εκ μέρους του συλλόγου «Intifada» για στήριξη του αγώνα των Παλαιστινίων, ενώ πήγε σε αποστολή συμπαράστασης στη Γάζα κατά τη διάρκεια της μεγάλης βομβιστικής επίθεσης του Ισραήλ το Γενάρη 2009.{ }
Αρθρογραφεί σε πολιτικές και οικονομικές εφημερίδες της Αθήνας. Συνεργάτης της “ΑΥΓΗΣ” και από το 1989 μέλος της Συντακτικής Επιτροπής και μόνιμος αρθρογράφος της εφημερίδας «Η ΕΠΟΧΗ».
Εξελέγη βουλευτής Ηλείας με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Τένεδος
Η Τένεδος (στα Τουρκικά Bozcaada) είναι νησί του Αιγαίου, που απέχει 52 μίλια από την είσοδο των στενών των Δαρδανελλίων και μόλις 3 μίλια δυτικά από την ακτή της Τρωάδας, που ανήκει στην Τουρκία και διοικητικά στη νομαρχία του Τσανάκκαλε. Έχει σχήμα κυκλικού τομέα με το τόξο του προς ανατολή. Έχει έκταση μόλις 32 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 2.500 κατοίκων, εκ των οποίων πλέον, μόνον οι 20-25 είναι Έλληνες. Γενικά η Τένεδος είναι χαμηλή, το μεγαλύτερο υψόμετρο έχει η κορυφή του Προφήτη Ηλία (του Αϊλιά) στα 205 μ. Οι μέγιστες διαστάσεις της είναι κατά διεύθυνση Δ.ΒΔ. - Α.ΝΑ. 6 μίλια και κατά Β-Ν 3 μίλια. Το δε ανάπτυγμα της ακτογραμμής της φθάνει τα 15 μίλια. Ακρωτήρια έχει τον Πουνέντη (δυτική άκρη) επί του οποίου υφίσταται φάρος, και άλλα μικρότερα πέριξ. Το έδαφός της είναι αρκετά εύφορο, η δε καλλιεργούμενη απ΄τους Έλληνες έκτασή της έφθανε τα 13.000 στρέμματα, κυρίως εύφοροι αμπελώνες, από τους οποίους και γινόταν εξαγωγή υπέροχου κρασιού.
Προϊστορία
Τα αρχαιολογικά ευρήματα προσδιόρισαν την πρώτη ανθρώπινη εγκατάσταση στο νησί στην πρώιμη Εποχή του Χαλκού (3000 π.Χ. - 2700 π.Χ.), ο πολιτισμός είχε μεγάλες ομοιότητες με αυτόν που υπήρχε την ίδια εποχή στη γειτονική Μικρά Ασία και τις Κυκλάδες. Οι οικισμοί υπήρχαν σε μικρούς όρμους στην ανατολική πλευρά του νησιού όπου είχαν δημιουργηθεί φυσικά λιμάνια. Οι αρχαιολογικές εργασίες έγιναν βιαστικά και δεν πρόλαβαν να προσδιορίσουν την καλλιέργεια αμπελιού στην Τένεδο, ήταν ωστόσο διαδεδομένη την ίδια εποχή στα γειτονικά νησιά και στην απέναντι Μικρασιατική ακτή. Ο ιστορικός Γουόλτερ Λιφ σημειώνει ότι οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Πελασγοί που εκδιώχθηκαν από τους Φρύγες από την απέναντι Μικρασιατική ακτή. Ο ίδιος συγγραφέας σημειώνει ότι στο νησί είχαν ακμάσει ο Μινωικός πολιτισμός και ο Μυκηναϊκός πολιτισμός. Η Τένεδος είχε σημαντικό ρόλο στην αρχαιότητα για τα πλοία που περνούσαν τη Μεσόγειο χάρη στη θέση της. Στους εννιά μήνες του χρόνου το Μελτέμι που ερχόταν από τη Μαύρη Θάλασσα βοηθούσε τους ναυτικούς στο ταξίδι τους για την Κωνσταντινούπολη. Οι ναυτικοί περίμεναν περισσότερο από μια βδομάδα στην Τένεδο για να έρθουν οι ευνοικοί άνεμοι προκειμένου να ταξιδέψουν στον Ελλήσποντο τη Θάλασσα του Μαρμαρά και τον Βόσπορο. Το νησί κατέκτησαν διαδοχικά η Αθήνα, οι Πέρσες, οι Αρχαίοι Μακεδόνες υπό τον Μέγα Αλέξανδρο, η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών και οι Ατταλίδες της Περγάμου.
Μυθολογία
Ο Όμηρος αναφέρει ότι η κύρια θεότητα στην εποχή του ήταν ο Απόλλων, γράφει επίσης ότι ο Αχιλλέας κυρίευσε το νησί στην πολιορκία της Τροίας. Ο Νέστωρ απέκτησε τη δούλη του Εκαμήδη σε μιά από τις επιδρομές του Αχιλλέα και σταμάτησε στην Τένεδο στον δρόμο του για τη Λέσβο. Η Οδύσσεια αναφέρει ότι οι Έλληνες επιστρέφοντας από την Τροία πήγαν πρώτα στην Τένεδο, από εκεί πέρασαν στη Λέσβο για να επιλέξουν εναλλακτικούς δρόμους. Ο Όμηρος γράφει επίσης στην Ιλιάδα ότι μεταξύ της Ίμβρου και της Τενέδου υπήρχε σπήλαιο στο οποίο ο Ποσειδώνας σταματούσε τα άλογα του. Ο Βιργίλιος γράφει στην Αινειάδα ότι όταν έληξε ο Τρωικός Πόλεμος οι Αχαιοί έκρυψαν τον στόλο τους στον όρμο της Τενέδου για να ξεγελάσουν τους Τρώες ότι έληξε ο πόλεμος και να επιτρέψουν να εισέλθει στην πόλη τους ο Δούρειος Ίππος. Στην Αινειάδα περιγράφεται επίσης ότι τα δύο δίδυμα φίδια που σκότωσαν τον Λαοκόων για την ασέβεια του να ρίξει βέλη στον Δούρειο Ίππο προέρχονταν από την Τένεδο. Ο Πίνδαρος αναφέρει ότι ο οικισμός στο νησί ιδρύθηκε από χάλκινους πολεμιστές που έφερε ο Ορέστης από τις Αμύκλες. Σύμφωνα με τη μυθολογία ο ομώνυμος ιδρυτής Τέννης ήταν γιος του Κύκνου του γιου του θεού Ποσειδώνα και της Καλύκης. Η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του Φιλονόμη του έκανε ανήθικες ερωτικές προτάσεις και τις απέρριψε, τότε τον κατηγόρησε στον Κύκνο ότι έκανε απόπειρα να τη βιάσει, εκείνος το πίστεψε τον έβαλε σε μια λάρνακα με την αδελφή του και τον έριξε στη θάλασσα. Ο παππούς του ωστόσο Ποσειδώνας τον έσωσε, η βάρκα προσάραξε στη νησίδα Λευκοφρύς που ονομάστηκε από τότε προς τιμή του Τένεδος. Ο Κύκνος αργότερα κατάλαβε το σφάλμα του και πήγε στο νησί να ζητήσει συγχώρεση από τον γιο του αλλά οι μύθοι διαφέρουν σχετικά με το εάν συμφιλιώθηκαν.