cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουκρητία Βοργία
Εκφράσεις
Στις δημώδεις ελληνικές εκφράσεις με το πλήρες όνομα Λουκρητία Βοργία αποδίδεται συνηθέστερα ως χαρακτηρισμός ατόμου ραδιούργου, γυναίκα ή άνδρα. Στον ελληνικό κινηματογράφο η έκφραση αυτή έχει αναφερθεί σε κωμωδίες από τον Γιάννη Γκιωνάκη, τη Γεωργία Βασιλειάδου, τον Μίμη Φωτόπουλο κ.ά.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1493 τον κοντοτιέρο Τζοβάνι Σφόρτσα, κύριο τού Πέζαρο και της Γράνταρα. Ο γάμος ακυρώθηκε το 1497.
Το 1498 η Λουκρητία έκανε δεύτερο γάμο με τον Αλφόνσο του Αραγόν από τον Οίκο Τραστάμαρα-Νάπολης και είχε τέκνο:
Ο Αλφόνσος απεβίωσε το 1500 και η Λουκρητία έκανε το 1502 τρίτο γάμο, με τον Αλφόνσο Α΄ των Έστε δούκα της Φερράρα και απέκτησε τέκνα:
Λιμάνι του Μπουσάν
Το λιμάνι του Μπουσάν είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Νότιας Κορέας, που βρίσκεται στην πόλη του Μπούσαν της Νότιας Κορέας. Το λιμάνι Μπουσάν δημιουργήθηκε το 1876 ως ένα μικρό λιμάνι με αυστηρές εμπορικές συναλλαγές μεταξύ Κορέας, Κίνας και Ιαπωνίας. Βρίσκεται στο στόμιο του ποταμού Νάκντογκ, με θέα το νησί Τσουσίμα της Ιαπωνίας. Κατά τη διάρκεια του Κορεατικού πολέμου (1950-1953), το Μπουσάν ήταν ένα από τα λίγα μέρη που η Βόρεια Κορέα δεν εισέβαλε, προκαλώντας πρόσφυγες πολέμου να φύγουν στην πόλη του Μπουσάν. Εκείνη τη στιγμή ο λιμένας του Μπουσάν ήταν κρίσιμος για να παραλάβει πολεμικά υλικά και ενισχύσεις, όπως υφάσματα και μεταποιημένα τρόφιμα για να διατηρηθεί η οικονομία σταθερή. Στη δεκαετία του 1970, η αύξηση των βιομηχανιών υποδημάτων και του καπλαμά επέτρεψε στους εργαζόμενους σε εργοστάσια να μεταναστεύσουν στο Μπουσάν, ανεβάζοντας τον πληθυσμό του Μπουσάν από 1,8 εκατομμύρια σε 3 εκατομμύρια.
Το λιμάνι του Μπουσάν συνέχισε να αναπτύσσεται, και μέχρι το 2003, το λιμάνι αυτό ήταν το τέταρτο μεγαλύτερο λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο. Η Νότια Κορέα αντιστοιχούσε στο 0,7% του παγκόσμιου εμπορίου το 1970, αλλά το 2003 ανήλθε σε 2,5%. Το 50% των θέσεων εργασίας της πόλης του Μπουσάν σχετίζεται με τις εξαγωγές και το 83% των εξαγωγών της χώρας είναι εμπορευματοκιβώτια, καθιστώντας το Μπουσάν το μεγαλύτερο λιμάνι σε διαχείριση εμπορευματοκιβωτίων και σε διαχείριση γενικού φορτίου της χώρας. Σε σύγκριση με το λιμάνι του Μπουσάν, το λιμάνι του "Inchon" διαχειρίζεται μόνο το 7% των εμπορευματοκιβωτίων. Η εύκολη πρόσβαση στο λιμάνι του Μπουσάν μεταξύ της Ιαπωνίας, της Σιγκαπούρης και του Χονγκ Κονγκ συμβάλλει στην τεράστια ανάπτυξη του.
Επί του παρόντος, το λιμάνι του Μπουσάν είναι το πέμπτο πιο πολυσύχναστο λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο και το δέκατο πιο πολυσύχναστο λιμάνι στη Βορειοανατολική Ασία. Αναπτύσσεται, διαχειρίζεται και λειτουργεί από την Αρχή Λιμένων του Μπουσάν (BPA) που ιδρύθηκε το 2004. Σήμερα το λιμάνι του Μπουσάν αποτελείται από τέσσερα λιμάνια - το Βόρειο Λιμάνι,το Νότιο Λιμάνι, το λιμάνι "Gamcheon" και το λιμάνι "Dadaepo", Διεθνές Επιβατικό Πεδίο και τερματικό κιβωτίων "Gamman". Το Βόρειο Λιμάνι παρέχει εγκαταστάσεις για τη μεταφορά επιβατών και φορτίο, ενώ με τη βοήθεια του λιμένα "Gamcheon" μπορεί να γίνει χειρισμός περισσότερων όγκων φορτίου (τεχνολογία πλοίων). Το Νότιο Λιμάνι φιλοξενεί τη Συνεταιριστική Αγορά Ψαριών του Μπουσάν η οποία είναι η μεγαλύτερη αλιευτική βάση στην Κορέα. Το λιμάνι "Dadaepo" που βρίσκεται δυτικά του λιμένα του Μπουσάν, χειρίζεται κυρίως τα παράκτια αλιεύματα.
Το 2007 το λιμάνι του Μπουσάν χειρίστηκε φορτία που περιείχαν λιπάσματα, κρέας, σίδερα, πετρέλαιο και άλλα αέρια, αργό πετρέλαιο, άνθρακα, δέρμα, λίπη και έλαια, σιδηρομεταλλεύματα, ακατέργαστο ξύλο, φυσική άμμο, προϊόντα αλευροποιίας και ζάχαρη. Το 2016, η Νότια Κορέα εξήγαγε συνολικά $515 δισεκατομμύρια και εισήγαγε $398 δισεκατομμύρια. Οι κορυφαίες εξαγωγές της Νότιας Κορέας είναι ολοκληρωμένα κυκλώματα, αυτοκίνητα, πετρελαιοειδή, πλοία μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων και εξαρτήματα οχημάτων. Η Νότια Κορέα εξάγει το περισσότερα στην Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Βιετνάμ, το Χονγκ Κονγκ και την Ιαπωνία. Οι εισαγωγές στη Νότια Κορέα προέρχονται κυρίως από την Κίνα, την Ιαπωνία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γερμανία και άλλες ασιατικές χώρες. Το 2017 το Μπουσάν επεξεργάστηκε περισσότερα από 20 εκατομμύρια TEUS, ισοδύναμα είκοσι ποδιών (ένα μέτρο που χρησιμοποιήθηκε για την εκτίμηση της συμπαγούς πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων).
Η θέση του είναι γνωστή ως λιμάνι του Μπουσάν. Τον 19ο αιώνα ήταν γνωστή ως λιμάνι του "Chosan" σε αγγλικές πηγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές στη Νότια Κορέα
Συνέδριο του Βερολίνου
thumb|350px|Η πρώτη συνάντηση των πληρεξούσιων των διαφόρων χωρών στο συνέδριο του Βερολίνου. Πίνακας του Άντον φον Βέρνερ (1884) (Δημαρχείο Βερολίνου). Εικονιζόμενοι από αριστερά: ο [[Βαρώνος Χάυμερλε, Καρόλυ, Λωναί, Γκορτσακώφ (καθιστός), Βάδικτον, Κόμης του Μπήκονσφηλντ, καθιστοί στο γραφείο οι Ρόδοβιτς και Ουμπρίλ και πίσω τους οι Χοενλόε, Μουρ, Κόρτη και Ντεπρέ, μπροστά ένστολος ο Κόμης Ιούλιος Αντράσυ και πίσω του ο Μπρούχερ ο πρίγκιπας Βίσμαρκ ανταλλάσσοντας χειραψία με τον Σουβάλωφ και πίσω τους διακρίνονται οι Μπους Χόλσταϊν, δεξιότερα ο Αμπτουλάχ Μπεης και ο Ρούσελ ενώ μπροστά καθιστός ο Μπύλο και δεξιότερα ο Σαλίσμπουρυ ο Καραθεοδωρής πασάς και ο Μεχμέτ Αλή Πασάς.]] Το Συνέδριο του Βερολίνου υπήρξε ένα σπουδαίο ιστορικό διεθνές πολιτικό συνέδριο, κορυφής όπως θα λεγόταν σήμερα, που συνήλθε στο Βερολίνο και ήταν διάρκειας ενός μηνός (13 Ιουνίου - 13 Ιουλίου 1878 - ν.ημερ.). Το συνέδριο αυτό συγκλήθηκε υπό την προεδρία του καγκελάριου Βίσμαρκ και τη συμμετοχή πληρεξούσιων της Αγγλίας, Αυστροουγγαρίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Οθωμανικής και Ρωσικής Αυτοκρατορίας και τεσσάρων βαλκανικών κρατών (Ελλάδα, Σερβία, Ρουμανία και Μαυροβούνιο), με στόχο τον καθορισμό των συνόρων των κρατών της Βαλκανικής Χερσονήσου μετά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-78.
Στο Συνέδριο του Βερολίνου αναπτύχθηκε έντονα πολύπλευρη διπλωματική δραστηριότητα, κύριος στόχος της οποίας ήταν η ανατροπή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, που είχε συνομολογηθεί τρεις μήνες πριν (3 Μαρτίου 1878) μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι αποφάσεις που έλαβε το συνέδριο σε σειρά πρωτοκόλλων διατυπώθηκαν στη συνέχεια στη Συνθήκη του Βερολίνου (1878) που συνομολογήθηκε και υπεγράφη την ημέρα της λήξης του.
Γενική εικόνα
thumb|Τα σύνορα στη Βαλκανική Χερσόνησο μετά τη [[Συνθήκη του Βερολίνου (1878)]] Ο Γερμανός Καγκελάριος Όττο φον Μπίσμαρκ, που ήταν επικεφαλής του Συνεδρίου, ανέλαβε να σταθεροποιήσει τα Βαλκάνια, να αναγνωρίσει τη μειωμένη ισχύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να εξισορροπήσει τα αντικρουόμενα συμφέροντα της Βρετανίας, της Ρωσίας και της Αυστροουγγαρίας. Προσπάθησε ταυτόχρονα να μειώσει τα οφέλη της Ρωσίας στην περιοχή και να αποτρέψει τη δημιουργία μιας Μεγάλης Βουλγαρίας. Το αποτέλεσμα ήταν να μειωθούν σαφώς τα οθωμανικά εδάφη στην Ευρώπη, η Βουλγαρία να ιδρυθεί ως ανεξάρτητο πριγκιπάτο μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Ανατολική Ρωμυλία να επιστραφεί στους Τούρκους υπό ειδικό καθεστώς και η περιοχή της Μακεδονίας να επιστραφεί τελείως στους Τούρκους, που υποσχέθηκαν μεταρρυθμίσεις. Η Ρουμανία πέτυχε πλήρη ανεξαρτησία, αφού αναγκάστηκε να αποδώσει μέρος της Βεσσαραβίας στη Ρωσία προκειμένου να αποκτήσει τη Βόρεια Δοβρουτσά. Η Σερβία και το Μαυροβούνιο απέκτησαν τελικά πλήρη ανεξαρτησία, αλλά με λιγότερα εδάφη, με την Αυστροουγγαρία να καταλαμβάνει την περιοχή του Σαντζάκ. Η Αυστροουγγαρία πήρε επίσης τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ενώ η Βρετανία πήρε την Κύπρο.
Τα αποτελέσματα χαιρετίστηκαν αρχικά ως μεγάλο επίτευγμα για την ειρήνευση και τη σταθεροποίηση. Ωστόσο οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες δεν ήταν πλήρως ικανοποιημένοι και τα παράπονα σχετικά με τα αποτελέσματα κακοφόρμισαν μέχρι να εκραγούν κατά τους Πρώτο και Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο το 1912-1913 και στη συνέχεια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914. Η Σερβία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα κέρδισαν, αλλά πολύ λιγότερο από ό, τι νόμιζαν ότι δικαιούντο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, αποκαλούμενη τότε «ο ασθενής της Ευρώπης», ταπεινώθηκε και εξασθένησε σημαντικά, καθιστώμενη πιο ευάλωτη σε εσωτερικές αναταραχές και πιο ευάλωτη σε επίθεση. Παρόλο που η Ρωσία είχε νικήσει στον πόλεμο που προκάλεσε τη διάσκεψη, ταπεινώθηκε στο Βερολίνο και έφερε βαρέως τη μεταχείριση που υπέστη. Η Αυστρία απέκτησε πολλά εδάφη, γεγονός που εξόργισε τους Νότιους Σλάβους και οδήγησε σε δεκαετίες εντάσεων στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ο Μπίσμαρκ έγινε μισητός στόχος των Ρώσων εθνικιστών και των Πανσλαβιστών και διαπίστωσε ότι είχε δεσμεύσει τη Γερμανία πολύ στενά με την Αυστρooυγγαρία στα Βαλκάνια.
Μακροπρόθεσμα εντάθηκαν οι εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και Αυστροουγγαρίας, όπως και το ζήτημα των εθνοτήτων στα Βαλκάνια. Το συνέδριο αποσκοπούσε στην αναθεώρηση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου και στην παραμονή της Κωνσταντινούπολης στα χέρια των Οθωμανών. Ουσιαστικά ακύρωσε τη νίκη της Ρωσίας επί της φθίνουσα Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο. Το Συνέδριο του Βερολίνου επέστρεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία εδάφη, που είχε δώσει η προηγούμενη συνθήκη στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, κυρίως στη Μακεδονία, δημιουργώντας έτσι ένα ισχυρό ρεβανσιστικό αίτημα στη Βουλγαρία που το 1912 οδήγησε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο.
Iστορικό πλαίσιο
Τις δεκαετίες που προηγήθηκαν του Συνεδρίου του Βερολίνου, στη Ρωσία και τα Βαλκάνια είχε αναπτυχθεί σε ένα κίνημα γνωστό ως Πανσλαβισμός, τον πόθο να ενωθούν όλοι οι Σλάβοι των Βαλκανίων κάτω από μία κυβέρνηση. Αυτό το κίνημα, που εξελίχθηκε παρόμοια με το Παγγερμανικό και το Πανιταλικό κίνημα, που είχαν ως αποτέλεσμα την ενοποίηση των αντίστοιχων εθνών τους, πήρε διάφορες μορφές στα διάφορα σλαβικά έθνη. Στην Αυτοκρατορική Ρωσία, ο Πανσλαβισμός σήμαινε τη δημιουργία ενός ενοποιημένου σλαβικού κράτους υπό ρωσική κυριαρχία - ουσιαστικά ένα πρόσχημα για τη ρωσική κατάκτηση της Βαλκανικής χερσονήσου. Η υλοποίηση αυτού του στόχου θα είχε ως αποτέλεσμα τον έλεγχο των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου από τη Ρωσία, δίνοντάς της τον οικονομικό έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας και σημαντική αύξηση της γεωπολιτικής ισχύος της. Στα Βαλκάνια ο Πανσλαβισμός σήμαινε την ενοποίηση των Σλάβων των Βαλκανίων υπό την κυριαρχία ενός συγκεκριμένου βαλκανικού κράτους - αν και ποιό κράτος έπρεπε να λειτουργήσει ως εστία της ενοποίησης δεν ήταν πάντα σαφές. Η πρωτοβουλία κυμαινόταν μεταξύ της Σερβίας και της Βουλγαρίας. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η δημιουργία της Βουλγαρικής Εξαρχίας από τους Οθωμανούς το 1870 αποσκοπούσε στο να χωρίσει τους Βούλγαρους θρησκευτικά από τον Έλληνα Πατριάρχη και πολιτικά από τη Σερβία. Από τη σκοπιά των Βαλκανίων η χερσόνησος χρειαζόταν ένα Πεδεμόντιο και το αντίστοιχο μιας Γαλλίας για να υποστηρίξει την ενοποίησή της. Αν και οι απόψεις για το πώς θα έπρεπε να προχωρήσουν οι πολιτικές στα Βαλκάνια διέφεραν, ξεκινούσαν με την εκθρόνιση του Σουλτάνου από κυβερνήτη των Βαλκανίων και με την εκδίωξη των Οθωμανών από την Ευρώπη. Το πώς ή αν γενικά έπρεπε αυτό να προχωρήσει, ήταν το σημαντικό ερώτημα που έπρεπε να απαντηθεί στο Συνέδριο του Βερολίνου.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις στα Βαλκάνια
Τα Βαλκάνια αποτελούσαν σημαντικό θέατρο του ανταγωνισμού μεταξύ των Ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα. Τόσο η Βρετανία όσο και η Ρωσία είχαν λόγο στην τύχη των Βαλκανίων. Η Ρωσία ενδιαφερόταν για την περιοχή τόσο ιδεολογικά ως πανσαλαβικός ενοποιητής όσο και για να εξασφαλίσει μεγαλύτερο έλεγχο της Μεσογείου, ενώ η Βρετανία ενδιαφερόταν να εμποδίσει τη Ρωσία να κάνει ακριβώς αυτό. Επιπλέον η ενοποίηση της Ιταλίας και της Γερμανίας είχαν εμποδίσει την ικανότητα μιας τρίτης ευρωπαϊκής δύναμης, της Αυστρουγγαρίας, να επεκτείνει περαιτέρω την επικράτειά της στα νοτιοδυτικά. Η Γερμανία, ως το ισχυρότερο ηπειρωτικό έθνος μετά το Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1871 και ένας χωρίς σημαντικά άμεσα συμφέροντα στο διακανονισμό, ήταν η μόνη δύναμη που μπορούσε να διαμεσολαβήσει στο Bαλκανικό ζήτημα.
Η Ρωσία και η Αυστρoυγγαρία, οι δύο δυνάμεις που επένδυαν περισσότερο στην τύχη των Βαλκανίων, ήταν σύμμαχοι της Γερμανίας στη Συμμαχία των Τριών Αυτοκρατόρων, που είχε ιδρυθεί για να διατηρήσει τη μοναρχία και το συντηρητισμό στην ηπειρωτική Ευρώπη. Αυτό σήμαινε ότι το Συνέδριο του Βερολίνου ήταν κυρίως μια διαμάχη μεταξύ υποτιθέμενων συμμάχων με αντικρουόμενους στόχους. Ο Oτο φον Μπίσμαρκ και η Γερμανική Αυτοκρατορία, ο διαιτητής της συζήτησης, έπρεπε να επιλέξουν, πριν από το τέλος του συνεδρίου, ποιον από τους συμμάχους τους να υποστηρίξουν. Η απόφαση αυτή είχε άμεσες συνέπειες για το μέλλον της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής.
Η οθωμανική βαναυσότητα στο Σερβοοθωμανικό Πόλεμο και η βίαιη καταστολή της Εξέγερσης της Ερζεγοβίνης (1875–1877) δημιούργησαν πολιτική πίεση στη Ρωσία, που θεωρούσε τον εαυτό της προστάτη των Σέρβων, να ενεργήσει κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο MακΚένζι αναφέρει ότι «η συμπαράσταση για τους Σέρβους Χριστιανούς υπήρχε σε δικαστικούς κύκλους, μεταξύ των εθνικιστών διπλωματών και στις κατώτερες τάξεις και εκφράστηκε ενεργά μέσω των σλαβικών επιτροπών».. Τελικά η Ρωσία επιδίωξε και έλαβε την υπόσχεση της Αυστροουγγαρίας για ευμενή ουδετερότητα στον επερχόμενο πόλεμο με αντάλλαγμα τη μεταβίβαση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στην Αυστροουγγαρία με τη Σύμβαση της Βουδαπέστης του 1877.
Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου
thumb|Eθνογραφικός χάρτης του Χάινριχ Κήπερτ, 1878. Ο συγκεκριμένος χάρτης έγινε ευμενώς δεκτός στην Ευρώπη της εποχής και χρησιμοποιήθηκε ως σημείο αναφοράς στο Συνέδριο του Βερολίνου. Μετά τη Βουλγαρική Εξέγερση του Απριλίου του 1876 και τη ρωσική νίκη στο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878 η Ρωσία απελευθέρωσε σχεδόν όλες τις οθωμανικές ευρωπαϊκές κτήσεις. Οι Οθωμανοί αναγνώρισαν το Μαυροβούνιο, τη Ρουμανία και τη Σερβία ως ανεξάρτητα και τα εδάφη και των τριών επεκτάθηκαν. Η Ρωσία δημιούργησε ένα μεγάλο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας ως αυτόνομο, υποτελές του Σουλτάνου. Αυτό διεύρυνε τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, που συμπεριέλαβε όλα τα Βαλκάνια, κάτι που θορύβησε τις άλλες δυνάμεις στην Ευρώπη. Η Βρετανία, που είχε απειλήσει με πόλεμο τη Ρωσία εάν καταλάμβανε την Κωνσταντινούπολη, και η Γαλλία δεν ήθελαν άλλη δύναμη να παρέμβει στη Μεσόγειο ή τη Μέση Ανατολή, όπου και οι δύο ήταν έτοιμες να αποκομίσουν μεγάλα αποικιοκρατικά οφέλη. Η Αυστροουγγαρία επιθυμούσε τον έλεγχο των Αψβούργων στα Βαλκάνια και η Γερμανία ήθελε να αποτρέψει τους συμμάχους της από το μεταξύ τους πόλεμο. Ο Γερμανός καγκελάριος Oτο φον Μπίσμαρκ συγκάλεσε έτσι το Συνέδριο του Βερολίνου για να συζητήσει την κατανομή των Οθωμανικών Βαλκανίων μεταξύ των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων και να διατηρήσει τη Συμμαχία των Τριών Αυτοκρατόρων ενόψει του Ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού.
Στο συνέδριο συμμετείχαν η Βρετανία, η Αυστροουγγαρία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ρωσία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αντιπρόσωποι από την Ελλάδα, τη Ρουμανία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο παρακολούθησαν τις συνόδους σχετικά με τα κράτη τους, αλλά δεν ήταν μέλη του Συνεδρίου. Το συνέδριο το ζήτησαν οι αντίπαλοι της Ρωσίας, ιδιαίτερα η Αυστροουγγαρία και η Βρετανία, και το φιλοξένησε το 1878 ο Oτο φον Μπίσμαρκ. Το Συνέδριο του Βερολίνου εισηγήθηκε και επικύρωσε την ομώνυμη συνθήκη. Οι συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν στην καγκελαρία του Μπίσμαρκ, το πρώην Ανάκτορο Ράτζιβιλ, από τις 13 Ιουνίου 1878 ως τις 13 Ιουλίου 1878. Το συνέδριο αναθεώρησε ή κατάργησε 18 από τα 29 άρθρα της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας ως βάση τις συνθήκες των Παρισίων (1856) και της Ουάσιγκτον (1871), η συνθήκη πραγματοποίησε μια εκ νέου διευθέτηση της κατάστασης στην Ανατολή.
Ιστορικό
Την εποχή εκείνη, αρχές του 1878, αν και η Αγγλία είχε αντιταχθεί εξ αρχής στη φιλοπόλεμη πολιτική της Ρωσίας προσπαθώντας ν΄ αποτρέψει τον τελευταίο Ρωσοτουρκικό πόλεμο, τελικά κατά το χρόνο που κινούνταν τα ρωσικά στρατεύματα προς την Κωνσταντινούπολη προχωρώντας εκείνη σε απ΄ ευθείας συνεννοήσεις συμμαχίας με τον Σουλτάνο απέστειλε στη Προποντίδα, δια του στενού των Δαρδανελίων ναυτική μοίρα (14 Φεβρουαρίου 1878) υπό τον ναύαρχο Χάρμπυ. Στις δε 9 Μαρτίου, κατά τον χρόνο που συνομολογούταν η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου η Αγγλία δια του Μπέντζαμιν Ντισραέλι διακήρυττε την ανάγκη της τελείας αναθεώρησής της συγκεντρώνοντας παράλληλα στη Μάλτα αγγλικές δυνάμεις που προμήνυαν ένα νέο πόλεμο.
Διαφωνώντας με αυτή την πολεμική πολιτική του πρωθυπουργού λόρδου Βήκονσφηλντ, ο τότε Άγγλος υπουργός των Εξωτερικών λόρδος Στάνλεϋ (Κόμης του Δέρβυ) παραιτήθηκε και στη θέση του ανέλαβε ο φιλοπόλεμος μαρκήσιος Σώλσμπαρυ ο οποίος στις 1 Απριλίου (1878) απηύθυνε μια μακρά διακοίνωση προς τις Μεγάλες Δυνάμεις με δριμύτατη πολεμική κατά της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, με την οποία τουρκικά φρούρια περιήλθαν στη Ρωσία, η δε υφιστάμενη κατάσταση είχε ανατρέψει όλη τη Βαλκανική με την είσοδο της ρωσικής επιρροής και τη δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας, προβάλλοντας έτσι μία ρωσοφοβία.
Ερχόμενη παράλληλα η Αγγλία σε παρασκηνιακές συνεννοήσεις με τις άλλες Δυνάμεις και έχοντας εξασφαλίσει τη συνδρομή τους (Γαλλίας, Ιταλίας και Αυστροουγγαρίας) επικαλούμενη την παλαιότερη συνθήκη των Παρισίων 1856 με την οποία είχε δημιουργηθεί το καθεστώς με το οποίο εγγυούνταν την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πρότεινε την άμεση σύγκληση ευρωπαϊκού συνεδρίου.
Στην αγγλική αυτή διακοίνωση που προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στη Ρωσία απήντησε ο επί των Εξωτερικών υπουργός πρίγκιπας Γκορτσακώφ με άλλη μακρά διακοίνωση στην οποία υπεραμυνόταν της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου αντικρούοντας τους αγγλικούς ισχυρισμούς περί εξάπλωσης ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια. Η δε ανταλλαγή αυτών των διακοινώσεων καθώς και οι στρατιωτικές μετακινήσεις που σημειώνονταν οδηγούσαν αναπόφευκτα σε πόλεμο.
Προ αυτού του επικείμενου πολέμου η Ρωσία ζήτησε τότε από τη Γερμανία επί της διμερούς υποσχετικής συμφωνίας που είχαν συνομολογήσει το προηγούμενο έτος όπως στη περίπτωση του ξεσπάσματος πολέμου, παρεμποδίσει και καθηλώσει αυστριακά στρατεύματα που θα κινούνταν εναντίον της, υπενθυμίζοντας τη δική της στάση στο Γαλλοπρωσικό πόλεμο το 1870. Στο αίτημα όμως αυτό ο Βίσμαρκ με τη δικαιολογία ότι ήταν υποχρεωμένος να επιτηρεί τη Γαλλία αδυνατούσε απόσπαση στρατευμάτων προς την Αυστρία. Κατόπιν αυτού η Ρωσία αναγκάσθηκε να ακολουθήσει τη διπλωματική οδό συνεννοήσεων για τη διευθέτηση του ζητήματος.
Στην απόφαση αυτή του Τσάρου συνέτεινε τόσο η έκδηλη αγγλική πολεμική προπαρασκευή, όσο ειδικότερα η εισήγηση του Ρώσου πρέσβη στο Λονδίνο κόμη Πέτρου Σουβάλωφ που έσπευσε στην Αγία Πετρούπολη και μετά παρρησίας εξέθεσε όπως είχαν διαμορφωθεί τα γεγονότα και τον κίνδυνο του πολέμου αντιταχθείς στη φιλοπόλεμη εισήγηση του Ρώσου στρατηγού - πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη Ιγνάντιεφ που είχε παρασύρει τον Τσάρο στη δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας. Κατά την επιστροφή του ο Σουβάλωφ στο Λονδίνο, με ειδική αποστολή, διήλθε από το Βερολίνο όπου και συνάντησε τον φον Βίσμαρκ ο οποίος και δέχθηκε να μεσολαβήσει διπλωματικά μεταξύ των δύο μερών προς διευθέτηση του ζητήματος. Μάλιστα επ΄ αυτού ο Βίσμαρκ δήλωσε στο Ράιχσταγκ: «Η μεσολάβηση δεν έγκειται στο έργο του διαιτητού, αλλά συνίσταται στη παροχή υπηρεσιών "honnéte courtier", (= εντίμου μεσίτη, διπλωμ. όρος), φροντίζοντας όπως φέρει την υπόθεση σε αίσιο πέρας».
Φόβοι των άλλων δυνάμεων για τη Ρωσική επιρροή
thumb|Χάρτης εθνοτικής σύνθεσης των Βαλκανίων του Γερμανοάγγλου χαρτογράφου Ε.Γ.Ραβενστάιν του 1870. Το βασικό μέλημα των συμμετεχόντων στο συνέδριο ήταν να καταφέρουν ένα θανατηφόρο πλήγμα στο αναδυόμενο κίνημα του πανσλαβισμού. Το κίνημα αυτό προκαλούσε σοβαρές ανησυχίες στο Βερολίνο, και ακόμη περισσότερες στη Βιέννη, που φοβόταν ότι οι καταπιεσμένες σλαβικές εθνότητες θα εξεγείρονταν εναντίον των Αψβούργων. Το Λονδίνο και το Παρίσι ανησυχούσαν από την εξασθένηση της επιρροής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για τη ρωσική πολιτιστική επέκταση προς νότο, όπου τόσο η Βρετανία όσο και η Γαλλία ήταν έτοιμες να αποικίσουν την Αίγυπτο και την Παλαιστίνη. Μέσω της Συνθήκης του Σαν Στεφάνου, οι Ρώσοι, με τον υπουργό εξωτερικών Αλέξανδρο Γκορτσάκοφ, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα βουλγαρικό αυτόνομο πριγκιπάτο υπό την κατ' όνομα κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πυροδοτώντας έτσι τους καλά εδραιωμένους φόβους της Βρετανίας για την ανάπτυξη της ρωσικής επιρροή στη Μέση Ανατολή. Το νέο πριγκιπάτο, συμπεριλαμβανομένου ενός πολύ μεγάλου τμήματος της Μακεδονίας και με πρόσβαση στο Αιγαί, θα μπορούσε εύκολα να απειλήσει τα Στενά που χωρίζουν τη Μαύρη Θάλασσα από τη Μεσόγειο. Αυτή η ρύθμιση δεν ήταν αποδεκτή από το Λονδίνο, που θεωρούσε ολόκληρη τη Μεσόγειο ως βρετανική σφαίρα επιρροής και έβλεπε κάθε ρωσική προσπάθεια να αποκτήσει πρόσβαση εκεί ως σοβαρή απειλή για τη δύναμή του. Στις 4 Ιουνίου, πριν το συνέδριο ξεκινήσει στις 13 Ιουνίου, ο πρωθυπουργός Ντισραέλι είχε ήδη συνάψει τη Συνθήκη της Κύπρου, μια μυστική συμμαχία με τους Οθωμανούς εναντίον της Ρωσίας, με την οποία η Βρετανία έλαβε την άδεια να καταλάβει το στρατηγικά τοποθετημένο νησί της Κύπρου. Η συμφωνία αυτή προκαθόρισε τη θέση του Ντισραέλι κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου και τον οδήγησε να διατυπώσει απειλές για την εξαπόλυση ενός πολέμου ενάντια στη Ρωσία αν δεν συμμορφωνόταν με τα τουρκικά αιτήματα. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του Υπουργού Εξωτερικών της Αυστροουγγαρίας Γκιούλα Αντράσυ και του Βρετανού ομολόγου του Mαρκήσιου του Σόλσμπερι είχαν ήδη "τελειώσει στις 6 Ιουνίου με τη Βρετανία να συμφωνεί με όλες τις αυστριακές προτάσεις σχετικά με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη που επρόκειτο να κατατεθούν στο Συνέδριο, ενώ η Αυστρία θα υποστήριζε τις βρετανικές απαιτήσεις".
Ο Μπίσμαρκ ως οικοδεσπότης
Το Συνέδριο του Βερολίνου θεωρείται συχνά το αποκορύφωμα της «Μάχης των Καγκελαρίων», του Αλέξανδρου Γκορτσάκοφ της Ρωσίας και του Οτο φον Μπίσμαρκ της Γερμανίας. Κατάφεραν να πείσουν αποτελεσματικά τους άλλους ευρωπαίους ηγέτες ότι μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Βουλγαρία θα βελτίωνε σε μεγάλο βαθμό την ασφάλεια από τους κινδύνους που θα προκαλούσε η αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Eριχ Αικ, ο Μπίσμαρκ υποστήριξε τη θέση της Ρωσίας ότι "η τουρκική κυριαρχία πάνω σε μια χριστιανική κοινότητα (Βουλγαρία) ήταν ένας αναχρονισμός που αναμφισβήτητα οδηγούσε σε εξέγερση και αιματοχυσία και έπρεπε επομένως να τερματιστεί". Ως απόδειξη της αυξανόμενης εχθρότητας στην περιοχή χρησιμοποιήθηκε η Μεγάλη Ανατολική Κρίση του 1875 (σειρά εξεγέρσεων στα Οθωμανικά εδάφη της Βαλκανικής). left|thumb|Σύνορα της Βουλγαρίας σύμφωνα με την αρχική [[Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (κόκκινες λωρίδες) και της Συνθήκης του Βερολίνου (συμπαγές κόκκινο), που την αντικατέστησε.]] Ο τελικός στόχος του Μπίσμαρκ κατά το Συνέδριο του Βερολίνου δεν ήταν να μεταβάλει τη θέση της Γερμανίας στη διεθνή σκηνή. Δεν ήθελε να διαταράξει τη Συμμαχία των Τριών Αυτοκρατόρων επιλέγοντας σύμμαχο μεταξύ Ρωσίας και Αυστρίας. Για να διατηρήσει την ειρήνη στην Ευρώπη, ο Μπίσμαρκ προσπάθησε να πείσει τους άλλους ευρωπαίους διπλωμάτες να μοιραστούν τα Βαλκάνια, ώστε να προωθήσουν μεγαλύτερη σταθερότητα. Κατά τη διαδικασία αυτής της μοιρασιάς η Ρωσία άρχισε να αισθάνεται ριγμένη, παρόλο που τελικά απέκτησε ανεξαρτησία για τη Βουλγαρία. Έτσι μπορεί κανείς να δει τις ρίζες των προβλημάτων της συμμαχίας στην Ευρώπη πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας λόγος για τον οποίο ο Μπίσμαρκ μπόρεσε να μεσολαβήσει στις διάφορες εντάσεις που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο του Βερολίνου ήταν ο διπλωματικός χαρακτήρας του. Επεδίωξε ειρήνη και σταθερότητα όταν οι διεθνείς υποθέσεις δεν αφορούσαν άμεσα τη Γερμανία. Θεώρησε την τρέχουσα κατάσταση στην Ευρώπη ως ευνοϊκή για τη Γερμανία, επομένως οποιαδήποτε σύγκρουση μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων που θα απειλούσε το στάτους κβο (υπάρχουσα κατάσταση) ήταν ενάντια στα γερμανικά συμφέροντα. Και στο Συνέδριο του Βερολίνου «η Γερμανία δεν μπορούσε να αποσπάσει κανένα πλεονέκτημα από την κρίση» που είχε συμβεί στα Βαλκάνια το 1875. Ετσι ο Μπίσμαρκ προέβαλε την αμεροληψία εκ μέρους της Γερμανίας στο Συνέδριο. Αυτός ο ισχυρισμός του επέτρεψε να προεδρεύει των διαπραγματεύσεων με άγρυπνο μάτι για τυχόν λάθη.
Αν και οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πήγαν στο Συνέδριο αναμένοντας μια διπλωματική παράσταση, όπως στο Συνέδριο της Βιέννης, έμελλε να απογοητευθούν. Ο Μπίσμαρκ, δυσαρεστημένος για τη διεξαγωγή του Συνέδριου με την καλοκαιρινή ζέστη, δεν είχε πολύ όρεξη ούτε μεγάλη χαμηλή ανοχή για ανοησίες. Έτσι κάθε κωλυσιεργία κοβόταν με το μαχαίρι από το δύστροπο Γερμανό καγκελάριο. Οι πρεσβευτές από τα μικρά Βαλκανικά κράτη, των οποίων αποφασιζόταν η μοίρα, είχαν ελάχιστα τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τις διπλωματικές συναντήσεις, που ήταν κυρίως μεταξύ των εκπροσώπων των Μεγάλων Δυνάμεων.
Αποτελέσματα
Υπό την πίεση της Ρωσίας η Ρουμανία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο ανακηρύχθηκαν ανεξάρτητα πριγκιπάτα. Η Ρωσία διατήρησε τη Νότια Βεσσαραβία, που είχε προσαρτήσει στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο, αλλά το Βουλγαρικό κράτος που είχε δημιουργήσει διχοτομήθηκε αρχικά και στη συνέχεια χωρίστηκε περαιτέρω στα Πριγκιπάτα της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας, που και τα δύο είχαν κατ' όνομα αυτονομία υπό τον έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στη Βουλγαρία δόθηκαν εγγυήσεις εναντίον της τουρκικής παρέμβασης, αλλά αυτές αγνοήθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Η Ρουμανία έλαβε τη Δοβρουτσά. Το Μαυροβούνιο πήρε τον Νίκσιτς μαζί με τις σημαντικές Αλβανικές περιοχές της Ποντγκόριτσα, του Μπαρ και του Πλάβ-Γκούσινιε. Η Τουρκική κυβέρνηση, ή Υψηλή Πύλη, συμφώνησε να τηρήσει τις προβλέψεις, που περιέχονταν στον Οργανικό Νόμο του 1868 και να εγγυηθεί τα πολιτικά δικαιώματα των μη Μουσουλμάνων υπηκόων. Η περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης παραχωρήθηκε στη διοίκηση της Αυστροουγγαρίας, που έλαβε επίσης το δικαίωμα να έχει φρουρά στο Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ, μια μικρή παραμεθόρια περιοχή μεταξύ Μαυροβουνίου και Σερβίας. Δρομολογήθηκε άμεσα η μελλοντική προσάρτηση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στους Αψβούργους. Η Ρωσία συμφώνησε ότι η Μακεδονία, το πιο σημαντικό στρατηγικό τμήμα των Βαλκανίων, ήταν πολύ πολυεθνικό για να είναι τμήμα της Βουλγαρίας και επέτρεψε να παραμείνει υπό τους Οθωμανούς. Η Ανατολική Ρωμυλία, που είχε τις δικές της μεγάλες Τουρκική και Ελληνική μειονότητες, έγινε αυτόνομη επαρχία υπό Χριστιανό κυβερνήτη, με πρωτεύουσα τη Φιλιππούπολη. Το υπόλοιπο τμήμα της αρχικής "Μεγάλης Βουλγαρίας" έγινε το νέο Βουλγαρικό κράτος. Στη Ρωσία το Συνέδριο του Βερολίνου θεωρήθηκε θλιβερή αποτυχία. Nικώντας τελικά τους Τούρκους μετά τους αναποτελεσματικούς Ρωσοτουρκικούς πολέμους του παρελθόντος, πολλοί Ρώσοι περίμεναν "κάτι κολοσσιαίο" - μια αναδιάταξη των βαλκανικών συνόρων προς όφελος των ρωσικών εδαφικών φιλοδοξιών. Αντ 'αυτού η νίκη της Ρωσίας είχε ως αποτέλεσμα οφέλη της Αυστροουγγαρίας στο Βαλκανικό μέτωπο. Αυτά τα οφέλη προήλθαν από την προτίμηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων για μια ισχυρή Αυστροουγγαρία, μια αυτοκρατορία που δεν απειλούσε βασικά κανένα, από μια ισχυρή Ρωσία, που είχε εγκλωβιστεί σε ανταγωνισμό με τη Βρετανία για το μεγαλύτερο μέρος του αιώνα. Ο Ρώσος υπουργός Γκορτσάκοφ δήλωσε για τη Συνθήκη του Βερολίνου που ακολούθησε «Θεωρώ τη Συνθήκη του Βερολίνου τη σκοτεινότερη σελίδα της ζωής μου». Ο ρωσικός λαός ήταν εξοργισμένος από την ευρωπαϊκή αποκήρυξη των πολιτικών κερδών τους και αν και υπήρχε η σκέψη ότι αυτό αποτελούσε μόνο ένα μικρό παραπάτημα στο δρόμο προς τη ρωσική ηγεμονία στα Βαλκάνια, στην πράξη χάριζε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Σερβία στη σφαίρα επιρροής της Αυστρίας, ουσιαστικά αφαιρώντας όλη τη ρωσική επιρροή από την περιοχή.
Οι Σέρβοι ήταν αναστατωμένοι με "τη Ρωσία [...] που συναίνεσε στην εκχώρηση της Βοσνίας στην Αυστρία".
Ο Ρίστιτς, που ήταν ο πρώτος πληρεξούσιος της Σερβίας στο Βερολίνο, αναφέρει πώς ζήτησε από το Γιόμινι, έναν από τους Ρώσους αντιπροσώπους, τι παρηγοριά παρέμεινε στους Σέρβους. Ο Γιόμινι απάντησε ότι θα έπρεπε να έχει κατά νου ότι «η κατάσταση ήταν μόνο προσωρινή επειδή μέσα σε δεκαπέντε χρόνια το αργότερο θα αναγκαστούμε να πολεμήσουμε την Αυστρία». «Μάταιη παρηγοριά!» σχολίασε ο Ρίστιτς.
thumb|Η Ελληνική Αντιπροσωπεία στο Συνέδριο του Βερολίνου Η Ιταλία δυσαρεστήθηκε από τα αποτελέσματα του Συνεδρίου και οι εντάσεις μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έμειναν ανεπίλυτες. Οι Βόσνιοι και Ερζεγοβίνιοι θα αποδεικνύονταν επίσης πρόβλημα για την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία τις επόμενες δεκαετίες. Η Συμμαχία των Τριών Αυτοκρατόρων, που είχε ιδρυθεί το 1873, διαλύθηκε, καθώς η Ρωσία είδε την έλλειψη γερμανικής υποστήριξης στο θέμα της πλήρους ανεξαρτησίας της Βουλγαρίας ως αθέτηση της πίστης και της συμμαχίας. Οι μεθοριακές διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν επιλύθηκαν. Το 1881, μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις, έγιναν αποδεκτά κατόπιν συμβιβασμού σύνορα μετά από ναυτική επίδειξη των Δυνάμεων, με αποτέλεσμα την παραχώρηση της Θεσσαλίας και του Νομού Άρτας στην Ελλάδα.
Έτσι το συνέδριο έσπειρε τους σπόρους περαιτέρω συγκρούσεων, συμπεριλαμβανομένων των Βαλκανικών Πολέμων και τελικά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην «Εγκύκλιο του Σόλσμπερι» της 1ης Απριλίου 1878 ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών, Mαρκήσιος του Σόλσμπερι, κατέστησε σαφείς τις αντιρρήσεις της κυβέρνησής του για τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και την ευνοϊκή θέση στην οποία έφερε τη Ρωσία. Σύμφωνα με τον A.Τ.Π. Τέιλορ, γράφοντας το 1954: Αν είχε διατηρηθεί η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, τόσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και η Αυστροουγγαρία θα μπορούσαν να είχαν επιζήσει μέχρι σήμερα. Οι Βρετανοί, εκτός από το Ντισραέλι σε σπάνιες στιγμές του, περίμεναν λιγότερα και ως εκ τούτου απογοητεύτηκαν και λιγότερο. Ο Σόλσμπερι έγραψε στα τέλη του 1878: "Θα δημιουργήσουμε ένα ετοιμόρροπο είδος είδος τουρκικής κυριαρχίας και πάλι στα νότια Βαλκάνια, αλλά είναι μια απλή ανάπαυλα, δεν τους έχει απομείνει ζωή".
Παρόλο που το Συνέδριο του Βερολίνου αποτέλεσε σκληρό πλήγμα για τον πανσλαβισμό, κατ΄ουδένα τρόπο δεν επέλυσε το ζήτημα της περιοχής. Οι Σλάβοι των Βαλκανίων βρίσκονταν ακόμη στην πλειοψηφία τους υπό μη σλαβική κυριαρχία, χωρισμένοι μεταξύ της κυριαρχίας της Αυστροουγγαρίας και της προβληματικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα σλαβικά κράτη των Βαλκανίων έμαθαν στην πράξη ότι η ομαδοποίησή τους ως Σλάβων δεν τους ωφελούσε τόσο όσο το να παίζουν με τις επιθυμίες μιας γειτονικής Μεγάλης Δύναμης, ζημιώνοντας την ενότητα των Σλάβων της Βαλκανικής και ενθαρρύνοντας τον ανταγωνισμό μεταξύ των νεοσύστατων σλαβικών κρατών.
Οι βαθύτερες εντάσεις της περιοχής θα συνεχίσουν να σιγοβράζουν για πάνω από τριάντα χρόνια μέχρι να εκραγούν ξανά στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-191. Το 1914 η δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας οδήγησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκ των υστέρων διαπιστώνουμε ότι ο δηλωμένος στόχος της διατήρησης της ειρήνης και της ισορροπίας των δυνάμεων στα Βαλκάνια απέτυχε εντελώς, καθώς η περιοχή παρέμεινε θέατρο σύγκρουσης των πολιτικών των Μεγάλων Δυνάμεων επί μακρόν τον 20ό αιώνα.
Βλέψεις των Αυστριακών για τη Θεσσαλονίκη
Ο Υπουργός Εξωτερικών της Αυστροουγγαρίας Γκιούλα Αντράσυ, εκτός από την κατοχή και τη διοίκηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, έλαβε επίσης το δικαίωμα να εγκαταστήσει φρουρές στο Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ, που παρέμεινε υπό την οθωμανική κυβέρνηση. Το Σαντζάκι διατήρησε το διαχωρισμό Σερβίας και Μαυροβουνίου και οι εκεί αυστροουγγρικές φρουρές δυνητικά άνοιγαν το δρόμο για μια έφοδο στη Θεσσαλονίκη, που «θα έθετε το δυτικό μισό των Βαλκανίων υπό μόνιμη αυστριακή επιρροή». "Οι ανώτερες [Αυστροουγγρικές] στρατιωτικές αρχές επιθυμούσαν [μια ...] άμεση σημαντική εκστρατεία με στόχο τη Θεσσαλονίκη".
Στις 10 Οκτωβρίου 1878 ο Γάλλος διπλωμάτης Μελχιόρ ντε Βογκέ περιέγραψε την κατάσταση ως εξής:
Πληρεξούσιοι
Ηνωμένο Βασίλειο 🇬🇧
Ρωσική Αυτοκρατορία
Γερμανική Αυτοκρατορία
Αυστροουγγαρία
Γαλλική Δημοκρατία 🇫🇷 Βασίλειο της Ιταλίας 25px
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Ελλάδα
Σερβία 🇷🇸
Μαυροβούνιο 25px
Αλβανοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας 🇦🇱
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιστορία του Βερολίνου Κατηγορία:Ανατολικό Ζήτημα Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Κρήτης Κατηγορία:19ος αιώνας στη Σερβία Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ιστορία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Άγιο Όρος Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Πολιτική ιστορία του Ιράν
Μαρίνα Λιζόρκινα
Η Μαρίνα Σεργκέγεβνα Λιζόρκινα (ρωσικά: Марина Серге́евна Лизоркина, 9 Ιουνίου 1983) είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια, ηθοποιός και πρώην μέλος του ρωσικού συγκροτήματος Serebro.
Προσωπική ζωή
Η Μαρίνα μιλάει άπταιστα ρωσικά, αγγλικά και ισπανικά.
Eurovision
Το συγκρότημα Serebro εκπροσώπησε τη Ρωσία στο διαγωνισμό τραγουδιού κατακτώντας την τρίτη θέση, πίσω από τη Μαρίγια Σερίφοβιτς (Σερβία) και τον Αντρέι Ντανίλκο (Ουκρανία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Σαιντ-Αν (Μαρτινίκα)
Το Σαιντ-Αν (γαλλικά: Sainte-Anne) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαινταναί (γαλλικά: Saintannais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Τρεις αδελφές
Οι τρεις αδελφές (Три сeстры) είναι τετράπρακτο θεατρικό δράμα γραμμένο από τον Ρώσο συγγραφέα Άντον Τσέχωφ το 1900.
Το έργο διαδραματίζεται σε μια επαρχιακή πόλη (που δεν κατονομάζεται) της Ρωσίας και αφορά στην διάψευση των ελπίδων και των επιθυμιών των προσώπων και ιδιαίτερα των τριών αδελφών, από την καθημερινότητα και το βάρος της ζωής.
Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας από τον Κονσταντίν Στανισλάφσκι στις 31 Ιανουαρίου του 1901.
Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 1932, με τρεις κορυφαίες ερμηνεύτριες στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, την Κυβέλη, την Αλίκη και την Μιράντα.
Τα πρόσωπα του έργου
μικρογραφία|αριστερά|Το πρόγραμμα της πρώτης ελληνικής παράστασης
Παραστάσεις στην Ελλάδα
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20%20%28wdt%3AP1557%7Cwdt%3AP144%2a%29%20wd%3AQ477823%3B%0A%20%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Τρεις αδερφές"].
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Αντόν Τσέχωφ Κατηγορία:1901
Χέρμπερτ Μπάκε
Ο Χέρμπερτ Φρίντριχ Βίλχελμ Μπάκε (1 Μαΐου 1896 - 6 Απριλίου 1947) ήταν Γερμανός πολιτικός και λειτουργός των Ες-Ες στη ναζιστική Γερμανία. Ήταν ένας δογματικός φυλετικός ιδεολόγος, μακρόχρονος συνεργάτης του Ρίχαρντ Βάλτερ Νταρέ και προσωπικός φίλος του Ράινχαρντ Χάιντριχ. Ανάπτυξε και εφάρμοσε το Σχέδιο Πείνας, που οραματίστηκε το θάνατο από λιμοκτονία εκατομμυρίων Σλάβων και Εβραίων "άχρηστων ανθρώπων που μόνο τρώνε" μετά την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, την εισβολή του 1941 στη Σοβιετική Ένωση.
Αυτό το σχέδιο αναπτύχθηκε κατά τη φάση προγραμματισμού για την εισβολή της Βέρμαχτ και προέβλεπε την εκτροπή των ουκρανικών τροφίμων από την κεντρική και βόρεια Ρωσία και την ανακατεύθυνσή τους προς όφελος του εισβολέα στρατού και του πληθυσμού στη Γερμανία. Ως αποτέλεσμα, εκατομμύρια πολίτες πέθαναν στις κατεχόμενες από τη Γερμανία περιοχές.
Συνελήφθη το 1945 και λίγο πριν δικαστεί για εγκλήματα πολέμου στη Νυρεμβέργη στη δίκη των Υπουργείων, αυτοκτόνησε στη φυλακή το 1947.
Βιογραφία
Ο Χέρμπερτ Μπάκε γεννήθηκε στο Μπατούμι της Γεωργίας, γιος Πρώσου συνταξιούχου υπασπιστή, που έγινε έμπορος. Η μητέρα του ήταν Γερμανίδα από τον Καύκασο, της οποίας η οικογένεια είχε μεταναστεύσει από τη Βυρτεμβέργη στη Ρωσία στις αρχές του 19ου αιώνα. Σπούδασε στο γυμνάσιο της Τιφλίδας από το 1905 και έμεινε εσώκλειστος με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ως αλλοδαπός εχθρός, επειδή ήταν Πρώσος πολίτης. Αυτή η εμπειρία της φυλάκισης, επειδή ήταν Γερμανός και μάρτυρας της έναρξης της Ρωσικής Επανάστασης, έκανε τον Μπάκε αντικομουνιστή.
Ο Μπάκε μετακόμισε στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου με τη βοήθεια του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού. Στη Γερμανία, εργάστηκε αρχικά ως εργάτης και εγγράφηκε για να σπουδάσει Αγρονομία στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν το 1920. Αφού ολοκλήρωσε το πτυχίο του, εργάστηκε για λίγο στη γεωργία και στη συνέχεια έγινε βοηθός λέκτορας γεωργικής γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο του Ανόβερου. Το 1926, υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή, με τίτλο Η ρωσική οικονομία δημητριακών ως βάση της ρωσικής γεωργίας και ρωσικής οικονομίας (Die russische Getreidewirtschaft als Grundlage der Land- und Volkswirtschaft Russlands) στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, αλλά δεν έγινε αποδεκτή. Αργότερα, αφού η Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση, ο Μπάκε αυτοδημοσίευσε τη διατριβή του σε 10.000 αντίτυπα.
Ο Μπάκε εντάχθηκε στην SA το 1922 και το 1925 στο Ανόβερο το Ναζιστικό Κόμμα. Μετά τη διάλυση της περιφερειακής πολιτικής μονάδας (Γκάου) για το Νότιο Ανόβερο, ο Μπάκε άφησε τη συνδρομή του να λήξει.
Το 1927, ο Μπάκε ήταν επιθεωρητής και διαχειριστής σε ένα μεγάλο αγρόκτημα στην Πομερανία. Το 1928 παντρεύτηκε την Ούρσουλα. Με την οικονομική υποστήριξη του πεθερού του, το Νοέμβριο του 1928 έγινε ενοικιαστής του τομέα Χόρνσεν με περίπου 950 στρέμματα στην περιοχή του Άλφελντ. Συνέχισε διαχειριζόμενος με επιτυχία το αγρόκτημα. Τέλος, έγινε μέλος των Ες-Ες τον Οκτώβριο του 1933. Ανέλαβε διάφορα καθήκοντα στη διοίκηση της ναζιστικής Γερμανίας, διαδεχόμενος τον Ρίχαρντ Βάλτερ Νταρέ ως Υπουργός Τροφίμων τον Μάιο του 1942. Έγινε Υπουργός Γεωργίας τον Απρίλιο του 1944.
Ο Μπάκε ήταν ένα εξέχον μέλος της νεότερης γενιάς των Ναζί τεχνοκρατών, που κατείχε διοικητικές θέσεις δεύτερης βαθμίδας στο ναζιστικό σύστημα όπως οι Ράινχαρντ Χάιντριχ, Βέρνερ Μπεστ και Βίλχελμ Στούκαρτ. Όπως ο Στούκαρτ, ο οποίος κατείχε την πραγματική εξουσία στο Υπουργείο Εσωτερικών (με επικεφαλής επίσημα τον Βίλχελμ Φρικ) και τον Βίλχελμ Ονεζόργκε στην Αυτοκρατορική Ταχυδρομική Υπηρεσία, ο Μπάκε ήταν ο de facto Υπουργός Γεωργίας υπό τον Νταρέ, ακόμη και πριν από την προαγωγή του σε αυτήν τη θέση.
Σχέδιο Πείνας
Ο Μπάκε διορίστηκε προσωπικά από τον υπουργό του Ράιχ για τα Κατεχόμενα Ανατολικά Εδάφη, τον Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, ως υφυπουργός Εξωτερικών (Staatssekretär) της Ουκρανίας, όπου μπορούσε να εφαρμόσει τη στρατηγική του πολιτική, το Σχέδιο Πείνας (Der Hungerplan, Der Backe-Plan). Ο στόχος του Σχεδίου Πείνας ήταν να προκαλέσει εσκεμμένη μαζική πείνα στους σλαβικούς άμαχους πληθυσμούς υπό γερμανική κατοχή κατευθύνοντας όλες τις προμήθειες τροφίμων στον γερμανικό οικιακό πληθυσμό και τη Βέρμαχτ στο Ανατολικό Μέτωπο. Ο πιο σημαντικός συνεργός του Μπάκε ήταν ο Χανς Γιόακιμ Ρίκε. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τίμοθι Σνάιντερ, ως αποτέλεσμα του σχεδίου Μπάκε, "4,2 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες (κυρίως Ρώσοι, Λευκορώσοι και Ουκρανοί) λιμοκτονούσαν από τους Γερμανούς κατακτητές το 1941-1944".
Από τον Απρίλιο έως τον Μάιο του 1945, ο Μπάκε συνέχισε ως Υπουργός Τροφίμων στη βραχύβια κυβέρνηση Φλένσμπουργκ μετά τον Χίτλερ με επικεφαλής τον Καρλ Ντένιτς.
Σύλληψη και αυτοκτονία
Μετά τη γερμανική παράδοση, ο Μπάκε διατάχθηκε από τους συμμάχους, μαζί με τον Γιούλιους Ντερπμύλερ, να μεταβεί αεροπορικώς στο αρχηγείο του Αϊζενχάουερ στη Ρεμς. Εξεπλάγη, όταν συνελήφθη. Νόμιζε ότι οι Αμερικανοί θα τον χρειάζονταν ως ειδικό για να αποφύγουν προβλήματα πείνας. Ο Μπάκε προετοιμάστηκε για μια αναμενόμενη συνομιλία με τον στρατηγό Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Σε μια επιστολή προς τη σύζυγό του στις 31 Ιανουαρίου 1946, υπερασπίστηκε τον εθνικό σοσιαλισμό ως μία από τις "μεγαλύτερες ιδέες όλων των εποχών", η οποία "βρήκε το ισχυρότερο πλήγμα στην εθνική σοσιαλιστική γεωργική πολιτική".
Όντας αιχμάλωτος από τους Συμμάχους, ο Μπάκε ανακρίθηκε κατά τη διάρκεια των δικών της Νυρεμβέργης στις 21 Φεβρουαρίου και 14 Μαρτίου 1947. Στο κελί του στη φυλακή εγκληματιών πολέμου στη Νυρεμβέργη, ο Μπάκε έγραψε δύο πραγματείες: μια λεγόμενη μεγάλη έκθεση για τη ζωή του και το έργο του για τον Εθνικό Σοσιαλισμό, και επίσης στις 31 Ιανουαρίου 1946, μια διαθήκη για τη σύζυγό του Ούρσουλα και τα τέσσερα παιδιά τους. Λόγω του φόβου του ότι επρόκειτο να παραδοθεί στη Σοβιετική Ένωση, αυτοκτόνησε διά απαγχονισμού στο κελί του στις 6 Απριλίου 1947.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Πρόσωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Ευγενής οκταπλή ατραπός
Η ευγενής οκταπλή ατραπός (ή ευγενές οκταπλό μονοπάτι) αποτελεί την τέταρτη από τις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες του Βούδα. Αν ανατρέξουμε στην Πρώτη Ομιλία του Βούδα, - την Ομιλία για το Γύρισμα του Τροχού του Ντάρμα, που πραγματοποιήθηκε στο Άλσος των Ελαφιών του Σαρνάθ λίγο μετά την επίτευξη της Ανώτερης Φώτισης- θα βρούμε ότι το πιο σημαντικό μέρος του, διαμέσου του οποίου ο Βούδας αποκάλυψε τη μεγάλη πνευματική του ανακάλυψη στην ανθρωπότητα, ήταν αυτό που αναφερόταν στις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες: την οδύνη, την αιτία της οδύνης, την εξάλειψη της οδύνης, και την οδό που οδηγεί στην εξάλειψη της οδύνης. Η τελευταία εξ αυτών δεν είναι τίποτα άλλο παρά το Ευγενές Οκταπλό Μονοπάτι.
Ετυμολογία
Ο όρος ευγενές οκταπλό μονοπάτι είναι η μετάφραση του σανσκριτικού άρυα-αστανγκίκα-μάργκα (παλί: άριυα-αττχανγκίκα-μάγκα), η λέξη που μεταφράζουμε ως «ευγενές» είναι η άρυα. Στην αρχαία Ινδία η λέξη αυτή χρησιμοποιούταν με έννοια φυλετική, και αναφερόταν στους κατακτητές που κατέβηκαν από την κεντρική Ασία στις ινδικές πεδιάδες, διαμέσου των βορειοδυτικών περασμάτων, κατακτώντας τον ιθαγενή πληθυσμό. Με το πέρασμα των αιώνων, ο όρος «άρυα» και το παράγωγο «άρειος» απέκτησε ηθικές και πνευματικές αποχρώσεις. Στο βουδδισμό η λέξη αυτή φέρνει στο νου οτιδήποτε έχει να κάνει άμεσα ή έμμεσα με τη συνειδητοποίηση της Απόλυτης Πραγματικότητας. Οτιδήποτε σχετίζεται με την πνευματικότητα, είτε είναι το πνευματικό μονοπάτι καθαυτό, η πνευματική φιλοδοξία, ή οποιαδήποτε άλλη άποψη της πνευματικής ζωής, μπορεί να ονομαστεί «άρυα». Επομένως «άρυα» εκτός από «ευγενές» σημαίνει και «ιερό».
Η σανσκριτική λέξη «άστα» σημαίνει απλά «οκτώ», ενώ «άνγκα» σημαίνει «μέλος», «μέρος» ή ακόμα «φύτρο». Έτσι, ενώ συνήθως αντιλαμβανόμαστε το ευγενές οκταπλό μονοπάτι ως κάτι που αποτελείται από οκτώ διαδοχικά βήματα ή στάδια, η χρήση της λέξης άνγκα υποδηλώνει ότι αυτά τα βήματα είναι μάλλον ταυτόχρονα παρά διαδοχικά. Το μονοπάτι λέγεται οκταπλό γιατί αποτελείται από οκτώ μέλη και όχι επειδή αποτελείται από οκτώ βήματα. Τέλος μάργκα σημαίνει «μονοπάτι» ή «οδός».
Το μονοπάτι της θέασης και το μονοπάτι της μεταμόρφωσης
Σύμφωνα με τη βουδδιστική παράδοση της Ινδίας, το ευγενές οκταπλό μονοπάτι διαιρείται οργανικά σε δύο γενικές κατηγορίες. Η πρώτη, είναι το «μονοπάτι της θέασης» (ντάρσανα-μάργκα), και η δεύτερη το «μονοπάτι της μεταμόρφωσης» (μπάβανα-μάργκα). Έτσι το Ευγενές Οκταπλό Μονοπάτι διαιρείται σε δύο μικρότερα «Μονοπάτια», με την έννοια των δύο διαδοχικών σταδίων. Το μονοπάτι της θέασης αντιστοιχεί στο πρώτο βήμα, το πρώτο άνγκα, την Τέλεια Θέαση. Το μονοπάτι της μεταμόρφωσης αντιστοιχεί στα επτά εναπομείναντα «βήματα»: Τέλειο Συναίσθημα, Τέλειος Λόγος, Τέλεια Συμπεριφορά, Τέλεια Εργασία, Τέλεια Προσπάθεια, Τέλεια Επίγνωση και Τέλειος Διαλογισμός.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βουδισμός
1394 Αλγκόα
Η Αλγκόα (Algoa) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από τον Κόλπο Αλγκόα της Νότιας Αφρικής, όπου και το Γκεμπέχα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αλγκόα εκτιμάται σε περίπου 10 χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλγκοα
Κιριτιμάτι
Το Κιριτιμάτι - επίσης ονομάζεται και Νήσος Χριστουγέννων - είναι μια ατόλλη στον Ειρηνικό Ωκεανό, στα βόρεια Νησιά Γραμμής Ισημερινού, τμήμα της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι. Το νησί έχει την μεγαλύτερη χερσαία έκταση από οποιαδήποτε κοραλλιογενή ατόλλη στον κόσμο, καταλαμβάνοντας 642 χμ² (ή 388,5 χμ² ανάλογα με την μέθοδο μέτρησης και τον υπολογισμό της λιμνοθάλασσας). Στην πραγματικότητα, περιέχει πάνω από το 70% της συνολικής χερσαίας έκτασης του Κιριμπάτι, ενός κράτους που αποτελείται από 33 ατόλλες και νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Το Κιριτιμάτι περιέχει και αρκετές μικρότερες νησίδες. Το Νησί Κουκ έχει μέγεθος 0,19 χμ² και μια μεγάλη αποικία θαλασσοπουλιών. Άλλα νησιά είναι τα Μότου Ουπούα (> 0,19 χμ²), Νγκαοντεταάκε (0,27 χμ²), και Μότου Ταμπού (0,035 χμ²).
Ιστορία
Το Κιριτιμάτι ανακαλύφθηκε από Ευρωπαίους στις 24 Δεκεμβρίου 1777 από τον Καπετάνιο Τζέιμς Κουκ. Κιριτιμάτι είναι ο Γκιλμπερτιανός συλλαβισμός για τα Χριστούγεννα (στα Γκιλμπερτιανά, ο συνδυασμός τι προφέρεται ως ς, έτσι το κιριτιμάτι προφέρεται κη-ρης-μας). Τα Γκιλμπερτιανά είναι η μοναδική γλώσσα που ομιλείται στο νησί.
Το νησί κάποτε διεκδικούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό την Νομοθετική Πράξη Νήσων με αποθέματα Γκουανό του 1856. Αυτή η διεκδίκηση έληξε επίσημα με μια συνθήκη μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κιριμπάτι που υπογράφηκε το 1979 (επικυρώθηκε το 1983).