cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Λάβδας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πίτροφο Άνδρου. Αδέλφια του ήταν οι Γεώργιος Λάβδας, υποστράτηγος, Κωνσταντίνος Λάβδας, μουσικός και Ξενοφών Λάβδας, μηχανικός. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και παρακολούθησε μαθήματα υπό την καθοδήγηση του Διονυσίου Λαυράγκα. Το 1896 μαζί με τους Κωνσταντίνο Λάβδα, Βασίλειο Μήτσου και Γεώργιο Ψύλλα ίδρυσαν ένα μαντολινιστικό κουαρτέτο, και την ίδια χρονιά πρωτοχρησιμοποιήθηκε η επωνυμία  "Αθηναϊκή Μανδολινάτα". Προϊόντος του χρόνου η ορχήστρα της Αθηναϊκής Μανδολινάτας μεγάλωσε, φτάνοντας τα 20 μέλη το 1900, και άρχισε να αποκτά εξαιρετική φήμη συμμετέχοντας σε αρκετές συναυλίες μεταξύ των οποίων στους Αγώνες της Μεσολυμπιάδας του 1906 αλλά και σε τιμητικές εκδηλώσεις για τον Βασιλιά της Ιταλίας Βίκτορα Εμμανουήλ Γ’ (1907) και τον Αυτοκράτορα της Γερμανίας Κάιζερ Γουλιέλμο Β’ στο “Αχίλλειο” της Κερκύρας (1910). Από το 1901 είχε ήδη αρχίσει να λειτουργεί και δικό της πλήρες Ωδείο. Στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό Μαντολινάτας στην Κρεμόνα το 1910 η ορχήστα υπό την διεύθυνση του Ν. Λάβδα κατατάχθηκε πρώτη κατακτώντας τρία πρώτα βραβεία της διακεκριμένης κατηγορίας, το μέγα βραβείο και το χρυσό Μετάλλιο της βασιλομήτορος, ενώ ο ίδιος τιμήθηκε με το Α’ βραβείο διεύθυνσης.
Υπήρξε καθηγητής της μουσικής στα Αρσάκεια σχολεία (1913 - 1937), γενικός επιθεωρητής μουσικής στη Μέση Εκπαίδευση, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσικών καθώς και μέλος της τεκτονικής στοάς "Σκενδέρμπεης".
Συνέθεσε πλήθος έργων και εξέδωσε αρκετά βιβλία μουσικής εκπαίδευσης. Είχε τιμηθεί με τον Σταυρό του Σωτήρος από τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου 1940. Ανήψια του ήταν ο συνθέτης και μουσικολόγος Αντώνη Κ. Λάβδας και ο μετέπειτα Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός.
Οδός Στασικράτους
Η Οδός Στασικράτους (Stasikratus Sokağı), είναι σημαντικός εμπορικός δρόμος που βρίσκεται στο κέντρο της Λευκωσίας της Κύπρου.
Βρίσκεται πίσω από τη Λεωφόρο Μακαρίου. Η οδός αρχίζει από την διασταύρωση της λεωφόρου Σπύρου Κυπριανού και της λεωφόρου Μακαρίου. Η οδός Στασικράτους, φιλοξενεί μια σειρά από διεθνώς αναγνωρισμένα εμπορικά σήματα. Έχει χαρακτηριστεί ως μια από τους πιο γνωστές οδούς της Ανατολικής Μεσογείου.
Γκαλερί
Κατηγορία:Οδοί της Λευκωσίας
Θεολόγος Ρόδου
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Θεολόγος βρίσκεται στο βόρειοδυτικό τμήμα του νησιού σε υψόμετρο 40 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 19 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την πόλη της Ρόδου. Στα νοτιοδυτικά είναι η Σορωνή, νότια ο Επάνω Καλαμώνας με την Κοιλάδα των Πεταλούδων και ανατολικά ο Κάτω Καλαμώνας.
Έχουν εντοπιστεί το ιερό του Ερεθιμίου Απόλλωνος, που υπήρξε από τα σπουδαιότερα ιερά της αρχαίας Ιαλυσίας καθώς και μυκηναϊκός οικισμός μαζί με το νεκροταφείο μυκηναϊκών και αρχαϊκών χρόνων που εκτείνεται στο λόφο του Αγίου Ιωάννη. Έχουν βρεθεί επίσης διάσπαρτα επιφανειακά ευρημάτα διαφόρων περιόδων σε όλη την περιοχή η οπία κηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος.
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας η ευρύτερη περιοχή ήταν τσιφλίκι Τούρκου Αγά και οι κάτοικοι του δουλοπάροικοι στα ίδια τους τα κτήματα μέχρι που τα εξαγόρασαν το 1920. Στην περίοδο της ιταλοκρατίας δημιουργήθηκε ο πρότυπος αγροτικός οικισμός του Peveragno και ξεκίνησε η αξιοποίηση της Κοιλάδας των Πεταλούδων. μικρογραφία|261x261εσ|Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Θολό (Θεολόγος)
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1948, με την παλιά του ονομασία Θολός να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1951 να διορθώνεται σε Θεολόγος. Σύμφωνα με το προγράμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Επάνω Καλαμώνα αποτελούν την Κοινότητα Θεολόγου η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Πεταλούδων του Δήμου Ρόδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 620 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Ότο Χαν (πλοίο)
thumb|right|280px|Το πυρηνοκίνητο φορτηγό πλοίο Όττο Χαν Το πυρηνοκίνητο πλοίο Ότο Χαν (NS Otto Hahn) ήταν ένα από τα μόλις τέσσερα πυρηνοκίνητα φορτηγά πλοία γενικού φορτίου μπαλκ κάριερ που ναυπηγήθηκαν παγκόσμια μέχρι σήμερα. Πρωτοποριακός σκοπός της ναυπήγησής του ήταν η ερευνητική εκμετάλλευση της πυρηνικής ενέργειας στις θαλάσσιες μεταφορές και η δυνατότητα αναπτυξιακής παραγωγής - ναυπήγησης πυρηνοκίνητων πλοίων. Καθελκύστηκε το 1964 και από το 1999 μέχρι τη διάλυσή του, το 2009, ανήκε σε ελληνική πλοιοκτησία. Το κόστος της κατασκευής του έφθασε στην εποχή του τα 56 εκατομμύρια μάρκα, εκ των οποίων τα 16 εκατομμύρια ήταν συγχρηματοδότηση από την ΕΥΡΑΤΟΜ.
Γενικά
Ο σχεδιασμός της ναυπήγησής του ξεκίνησε το 1960 υπό την εποπτεία του Γερμανού φυσικού Erich Bagge. Η τρόπιδα του πλοίου τέθηκε το 1963 στα Ναυπηγεία Howaldtswerke Deutsche Werft AG του Κιέλου. Καθελκύστηκε το 1964 όπου και έλαβε το όνομά του προς τιμή του εν ζωή και παρόντα (στη καθέλκυση) νομπελίστα καθηγητή Ότο Χαν, που το 1938 ανακάλυψε την πυρηνική σχάση. Πρώτος καπετάνιος του "Ότο Χαν" ήταν ο Ένριχ Λέχμαν Βίλενμπροκ (Heinrich Lehmann-Willenbrock), κυβερνήτης υποβρυχίων (U-boat) στον Β' Π.Π.. Το 1968 ξεκίνησαν οι θαλάσσιες δοκιμές του πλοίου υπό την ισχύ των 38-μεγαβάτ του εγκατεστημένου πυρηνικού αντιδραστήρα. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους το NS Otto Hahn πιστοποιήθηκε για μεταφορές επιβατών και εμπορευμάτων (μεταλλευμάτων) και την σχετική έρευνα. Το παρθενικό του ταξίδι έγινε το 1970 με πρώτο λιμένα κατάπλου το Σάφι του Μαρόκου όπου και φόρτωσε φωσφορικά ορυκτά.
Το 1972, μετά από τέσσερα χρόνια συνεχούς επιχειρησιακής εκμετάλλευσης, απαιτήθηκε ανεφοδιασμός του αντιδραστήρα με νέο πυρηνικά καύσιμα. Μέχρι την περίοδο αυτή είχε καλύψει περίπου 250.000 ναυτικά μίλια (463.000 χιλιόμετρα) με χρήση 22 κιλών ουρανίου. Το 1979 το NS Otto Hahn απενεργοποιήθηκε και μετασκευάστηκε σε συμβατικό ντηζελοκίνητο πλοίο με αντικατάσταση του πυρηνικού αντιδραστήρα με ένα συμβατικό πετρελαιοκινητήρα ντήζελ.
Στα εννέα χρόνια πυρηνοκίνητης πρόωσής του είχε διανύσει 650.000 ναυτικά μίλια (1.200.000 χιλιόμετρα) έχοντας επισκεφτεί 33 λιμένες σε 22 χώρες κυρίως της Αφρικής και Νοτίου Αμερικής. Το 1983, το NS Otto Hahn μετατράπηκε σε πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, εμπορευματοκιβωτιοφόρο (κοντέινερ) συνεχίζοντας να ναυλώνεται σε εμπορική υπηρεσία. Στις 19 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, μετονομάστηκε σε Norasia Susan. Στη συνέχεια ακολούθησαν διάφορες μεταβιβάσεις κυριότητας (πλοιοκτησία) μετονομαζόμενο σε Norasia Helga το 1985, Hua Kang He το 1989 (υπό την εταιρεία COSCO). To 1998 περιήλθε σε ελληνική πλοιοκτησία λαμβάνοντας αρχικά το όνομα Αναΐς, Κοιλάδα το 1999 και, τέλος, Madre κατά το ίδιο έτος. Τελευταίος πλοιοκτήτης του, ήταν η Domine Maritime Corporation, που είχε έδρα στη Λιβερία και τελούσε υπό τη διαχείριση της Alon Maritime Corporation της Αθήνας, Ελλάδα, φέροντας λιβεριανή σημαία και με διεθνές διακριτικό κλήσης "A8GI9", Αριθμός IMO 6416770.
Τελικά το πλοίο οδηγήθηκε προς διάλυση στο Άλανγκ, της Ινδίας το 2009, αντί ποσού 2,45 εκατομμυρίων δολαρίων.
Η Ψευδο-καπνοδόχος του με έμβλημα την απεικόνιση του ατόμου εκθέτεται σήμερα στο αίθριο του Γερμανικού Ναυτικού Μουσείου στον λιμένα της Βρέμης.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Ο αρχικός σχεδιασμός του ήταν δεξαμενόπλοιου, έτσι το πλοίο έφερε μεσόστεγο και επίστεγο και βολβοειδή πλώρη. Αξιοσημείωτη ήταν η ανεξαρτησία πλεύσης του (χωρίς ανεφοδιασμό) με πλήρες φορτίο που έφθανε τις 900 ημέρες. Συνοπτικά τα ναυπηγικά και τεχνικά χαρακτηριστικά του ήταν: Πυρηνικός Αντιδραστήρας (γενικά στοιχεία) Τύπος: Πεπιεσμένου ύδατος, φέροντας τουρμπίνα ατμού, Ισχύς (συνολική): 38 MW, Όγκος: 35 m³, Πίεση: 85 kp / cm ² (8,3 MPa ), Θερμοκρασία: 300 °C, Καύσιμο: 1,7 μετρικούς τόνους από 3.5 έως 6.6% εμπλουτισμένου ουρανίου, Μέση κατανάλωση καυσίμων-up: 23.000 MW · d / t, Μέσος όρος θερμικής ροής νετρονίων: 1,1 × 10 13 / (cm ² · s), Αριθμός στοιχείων / ράβδων καυσίμου: 12/2810, Ισοδύναμο σε μικρή διάμετρο: 1050 χιλιοστό, Ενεργό ύψος πυρήνα: 830 χιλιοστά, Καύσιμο ράβδος διαμέτρου: 11,4 χιλιοστά, Επένδυση καυσίμου: 0,8 χιλιοστά του Zircaloy -4
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαν Χαν Χαν
Άλγεβρα
Η άλγεβρα (από το αραβικό "al-jabr" που σημαίνει "επανένωση των σπασμένων μερών" ) είναι ένα από τα μεγάλα τμήματα των μαθηματικών, μαζί με τη θεωρία αριθμών, τη γεωμετρία και την ανάλυση. Στην πιο γενική της μορφή, η άλγεβρα είναι η μελέτη των μαθηματικών συμβόλων και των κανόνων για το χειρισμό αυτών των συμβόλων. Διασυνδέει σχεδόν όλους τους τομείς των μαθηματικών. Ως εκ τούτου, περιλαμβάνει τα πάντα, από την επίλυση της στοιχειώδους εξίσωσης μέχρι και τη μελέτη των αφηρημένων εννοιών όπως ομάδες, δακτυλίους, και πεδία. Τα πιο βασικά μέρη της άλγεβρας ονομάζονται στοιχειώδης άλγεβρα, τα πιο αφηρημένα μέρη καλούνται αφηρημένη άλγεβρα ή σύγχρονη άλγεβρα. Η στοιχειώδης άλγεβρα θεωρείται γενικά ότι είναι απαραίτητη για τη μελέτη των μαθηματικών, της φυσικής, ή της μηχανικής, καθώς και εφαρμογών όπως η ιατρική και η οικονομία. Η αφηρημένη άλγεβρα είναι μια μεγάλη περιοχή στα προχωρημένα μαθηματικά, έχει μελετηθεί κυρίως από επαγγελματίες μαθηματικούς. Πολύ πρώιμο έργο στην άλγεβρα, όπως η αραβική προέλευση της που υποδηλώνει το όνομά της, έγινε στη Μέση Ανατολή, από μαθηματικούς όπως al-Khwārizmī (780 – 850) και Ομάρ Καγιάμ (1048-1131). Η στοιχειώδης άλγεβρα διαφέρει από την αριθμητική στη χρήση αφηρημένων εννοιών, όπως η χρήση γραμμάτων που αντιπροσωπεύουν αριθμούς που είναι είτε άγνωστοι ή επιτρέπεται να πάρουν πολλές τιμές. Για παράδειγμα, στην x + 2 = 5 το γράμμα x είναι άγνωστο, αλλά ο νόμος των αντίστροφων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ανακαλύψουμε την τιμή του: x=3. Στην E = mc2, τα γράμματα E και m είναι μεταβλητές, και το γράμμα c είναι μια σταθερά, η ταχύτητα του φωτός στο κενό. Η άλγεβρα δίνει μεθόδους για την επίλυση εξισώσεων και εκφράζει τύπους που είναι πολύ πιο εύχρηστοι από την παλαιότερη μέθοδο γραφής των πάντων με λέξεις.
Η λέξη άλγεβρα χρησιμοποιείται επίσης με ορισμένους εξειδικευμένους τρόπους. Ένα ιδιαίτερο είδος μαθηματικού αντικειμένου στην αφηρημένη άλγεβρα ονομάζεται "άλγεβρα", και η λέξη χρησιμοποιείται, για παράδειγμα, στις φράσεις γραμμική άλγεβρα και αλγεβρική τοπολογία.
Ο μαθηματικός που κάνει έρευνα στην άλγεβρα ονομάζεται αλγεβριστής.
Ετυμολογία
Η λέξη άλγεβρα προέρχεται από την αραβική الجبر (al-jabr "αποκατάσταση") από τον τίτλο του βιβλίου Ilm al-jabr wa αδυναμία l-muḳābala από τον al-Khwarizmi. Η λέξη εισήλθε στην αγγλική γλώσσα κατά τη διάρκεια του δέκατου πέμπτου αιώνα, είτε από τα ισπανικά, τα ιταλικά, ή τη μεσαιωνική λατινική. Αρχικά αναφέρεται στη χειρουργική διαδικασία της ρύθμισης των σπασμένων ή εξαρθρωμένων οστών. Η μαθηματική έννοια καταγράφηκε για πρώτη φορά τον δέκατο έκτο αιώνα.
Η άλγεβρα ως κλάδος των μαθηματικών
Η άλγεβρα ξεκίνησε με υπολογισμούς παρόμοιους με αυτούς της αριθμητικής, με γράμματα αντί για τους αριθμούς. Αυτό επέτρεψε να αποδειχθούν ιδιότητες που είναι αληθείς ανεξάρτητα από τους αριθμούς που εμπλέκονται. Για παράδειγμα, στη δευτεροβάθμια εξίσωση τα a, b, c μπορεί να είναι οποιοιδήποτε αριθμοί (εκτός από \alpha=0, γιατί τότε η εξίσωση θα ήταν πρωτοβάθμια), και ο τετραγωνικός τύπος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βρούμε γρήγορα και εύκολα την τιμή της άγνωστης ποσότητας x.
Καθώς αναπτύσσονταν, η άλγεβρα επεκτάθηκε και σε άλλα μη-αριθμητικά αντικείμενα, όπως τα διανύσματα, οι πίνακες, και τα πολυώνυμα. Στη συνέχεια, οι δομικές ιδιότητες αυτών των μη-αριθμητικών αντικειμένων αφαιρέθηκαν για να οριστούν αλγεβρικές δομές όπως οι ομάδες, οι δακτύλιοι και τα πεδία.
Πριν από τον 16ο αιώνα, τα μαθηματικά, χωρίζονταν σε δύο μόνο υποπεδία, την αριθμητική και τη γεωμετρία. Παρόλο που ορισμένες από τις μεθόδους, οι οποίες είχαν αναπτυχθεί πολύ νωρίτερα, μπορούν να θεωρηθούν στις μέρες μας, ως άλγεβρα, η εμφάνιση της άλγεβρας και, αμέσως μετά, του απειροστικού λογισμού, ως υποπεδία των μαθηματικών χρονολογείται από τον 16ο ή τον 17ο αιώνα. Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, πολλά νέα πεδία των μαθηματικών εμφανίστηκαν, τα περισσότερα από αυτά έκαναν χρήση και της αριθμητικής και της γεωμετρίας, και σχεδόν όλων εκείνων που χρησιμοποιούνται στην άλγεβρα.
Σήμερα, η άλγεβρα έχει αυξηθεί τόσο ώστε να περιλαμβάνει πολλούς κλάδους των μαθηματικών, όπως μπορεί να δει κανείς στο Μαθηματικό Θέμα Ταξινόμησης  όπου κανείς από το πρώτο επίπεδο περιοχών (διψήφιες καταχωρήσεις) δεν ονομάζεται άλγεβρα. Σήμερα η άλγεβρα περιλαμβάνει την ενότητα 08-Γενικά αλγεβρικά συστήματα, 12-θεωρία Πεδίου και πολυώνυμα, 13-Αντιμεταθετική άλγεβρα, 15-Γραμμική και πολυγραμμική άλγεβρα *τη θεωρία πινάκων, 16-Προσαιτεριστικοί δακτύλιοι και άλγεβρες, 17-Μη-προσαιτεριστικοί δακτύλιοι και άλγεβρες, 18-Θεωρία κατηγοριών: ομολογική άλγεβρα, 19-Κ-θεωρία και 20-θεωρία ομάδων. Η άλγεβρα, επίσης, χρησιμοποιείται ευρέως στη 11-θεωρία αριθμών και στην 14-Αλγεβρική γεωμετρία.
Πρώιμη ιστορία της άλγεβρας
μικρογραφία|Μια σελίδα από το [[Αλ-Χουαρίζμι|Al-Khwārizmī's al-Kitāb al-muḫtaṣar fī ḥisāb al-ğabr wa-l-muqābala]] Οι ρίζες της άλγεβρας, μπορούν να εντοπιστούν στους αρχαίους Βαβυλώνιους, οι οποίοι ανέπτυξαν ένα προηγμένο αριθμητικό σύστημα με το οποίο ήταν σε θέση να κάνουν υπολογισμούς με ένα αλγοριθμικό τρόπο. Οι Βαβυλώνιοι ανέπτυξαν τύπους για να υπολογίζουν τις λύσεις για τα προβλήματα που συνήθως λύνονται σήμερα με τη χρήση γραμμικών εξισώσεων, τετραγωνικών εξισώσεων, και απροσδιόριστων γραμμικών εξισώσεων. Αντίθετα, οι περισσότεροι Αιγύπτιοι της εποχής αυτής, καθώς και Έλληνες και Κινέζοι μαθηματικοί στην 1η χιλιετία Π. χ., συνήθως έλυναν τέτοιες εξισώσεις με γεωμετρικές μεθόδους, όπως αυτές που περιγράφονται στο Rhind Μαθηματικό Πάπυρο, στα στοιχεία του Ευκλείδη, και Τα Εννέα Κεφάλαια σχετικά με τη Μαθηματική Τέχνη. Το γεωμετρικό έργο των Ελλήνων, που χαρακτηρίζεται από Στοιχεία, παρείχε το πλαίσιο για γενίκευση τύπων πέρα από τη λύση των συγκεκριμένων προβλημάτων σε γενικότερα συστήματα διατύπωσης και επίλυσης εξισώσεων, αν και αυτό δεν είχε παρατηρηθεί μέχρι τα μαθηματικά να αναπτυχθούν στο μεσαιωνικό Ισλάμ.
Από την εποχή του Πλάτωνα, οι Έλληνες μαθηματικοί είχαν υποστεί μια δραστική αλλαγή. Οι Έλληνες δημιούργησαν μια γεωμετρική άλγεβρα που οι όροι της εκπροσωπούνταν από τις πλευρές των γεωμετρικών αντικειμένων, συνήθως γραμμές, που είχαν γράμματα που συνδέονταν με αυτούς. Ο Διόφαντος (3ο αιώνα μ. χ.) ήταν ένας Αλεξανδρινός έλληνας μαθηματικός και συγγραφέας μιας σειράς βιβλίων με τον τίτλο Arithmetica. Αυτά τα κείμενα είχαν ως αντικείμενο την επίλυση αλγεβρικών εξισώσεων, και οδήγησαν, από τη θεωρία των αριθμών στη σύγχρονη έννοια της Διοφαντικής εξίσωσης.
Παλαιότερες παραδόσεις που συζητήθηκαν παραπάνω είχαν άμεση επίδραση στον Πέρση Muḥammad ibn Mūsā al-Khwārizmī (γ. 780-850). Ο ίδιος έγραψε αργότερα, Το Συνοπτικό Βιβλίο για Υπολογισμό με Ολοκλήρωση και Εξισορρόπηση, το οποίο καθιέρωσε την άλγεβρα ως μαθηματική δομή που είναι ανεξάρτητη από τη γεωμετρία και την αριθμητική.
Οι Ελληνιστικοί μαθηματικοί Ήρων της Αλεξάνδρειας και Διόφαντος, καθώς και Ινδοί μαθηματικοί όπως ο Brahmagupta συνέχισαν τις παραδόσεις της Αιγύπτου και της Βαβυλώνας, αν και η Arithmetica του Διόφαντου και το Brahmasphutasiddhanta του Brahmagupta είναι σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Για παράδειγμα, η πρώτη ολοκληρωμένη αριθμητική λύση (συμπεριλαμβανομένης της μηδενικής και των αρνητικών λύσεων) για δευτεροβάθμιες εξισώσεις περιγράφεται από τον Brahmagupta στο βιβλίο του Brahmasphutasiddhanta. Αργότερα, Πέρσοι και Άραβες μαθηματικοί ανέπτυξαν αλγεβρικές μεθόδους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό πολυπλοκότητας. Αν και ο Διόφαντος και οι Βαβυλώνιοι χρησιμοποιούσαν ως επί το πλείστον ειδικές ad hoc μεθόδους για την επίλυση εξισώσεων, η συμβολή του Al-Khwarizmi ήταν καθοριστική. Έλυσε γραμμικές και τετραγωνικές εξισώσεις, χωρίς αλγεβρικό συμβολισμό, τους αρνητικούς αριθμούς ή το μηδέν, έτσι έπρεπε να διακρίνει διάφορα είδη εξισώσεων.
Στο πλαίσιο που η άλγεβρα ταυτίζεται με τη θεωρία των εξισώσεων, ο έλληνας μαθηματικός Διόφαντος ήταν ανέκαθεν γνωστός ως ο "πατέρας της άλγεβρας", αλλά τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγάλη συζήτηση για το αν ο al-Khwarizmi, ο οποίος ίδρυσε την πειθαρχία της al-jabr, αξίζει τον τίτλο αυτό. Εκείνοι που υποστηρίζουν τον Διόφαντο επικεντρώνονται στο γεγονός ότι η άλγεβρα που βρέθηκε στην Al-Jabr είναι ελαφρώς πιο στοιχειώδης από την άλγεβρα που βρέθηκε στο Arithmetica και οτι το Arithmetica συνκόπτεται, ενώ η Al-Jabr είναι πλήρως ρητορική. Εκείνοι που υποστηρίζουν τον Al-Khwarizmi επικεντρώνονται στο γεγονός ότι εισήγαγε τις μεθόδους της "μείωσης" και "εξισορρόπησης" (η μεταφορά των αφηρημένων όρων στην άλλη πλευρά της εξίσωσης, που είναι η ακύρωση των όρων like στις αντίθετες πλευρές της εξίσωσης), που ο όρος al-jabr αρχικά αναφέρεται, και ότι έδωσε μια λεπτομερή εξήγηση για την επίλυση δευτεροβάθμιων εξισώσεων, που υποστηρίζονται από γεωμετρικές αποδείξεις, ενώ αναδεικνύει την άλγεβρα ως ανεξάρτητη. Η άλγεβρα του, επίσης, δεν αφορά πλέον " μια σειρά από προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν, αλλά μια έκθεση η οποία ξεκινά με την πρωτόγονη άποψη στην οποία οι συνδυασμοί πρέπει να δώσουν όλα τα πιθανά πρωτότυπα για τις εξισώσεις, τα οποία στο εξής ρητά αποτελούν το πραγματικό αντικείμενο της μελέτης". Δημιούργησε επίσης μια εξίσωση για τους δικούς του λόγους και "σε ένα γενικό τρόπο, εφόσον δεν προκύψουν κατά τη διάρκεια της επίλυσης ενός προβλήματος, αλλά είναι συγκεκριμένο να ορίσετε μια άπειρη κλάση των προβλημάτων".
Ένας άλλος Πέρσης μαθηματικός ο Ομάρ Καγιάμ ασχολήθηκε με τον προσδιορισμό των θεμελίων της αλγεβρικής γεωμετρία ς και με την εύρεση της γενικής γεωμετρικής λύσης της κυβικής εξίσωσης. Ακόμα ένας Πέρσης μαθηματικός, ο Sharaf al-Dīn al-Tūsī, βρήκε αλγεβρικές και αριθμητικές λύσεις για διάφορες περιπτώσεις των κυβικών εξισώσεων. Επίσης ανέπτυξε την έννοια της συνάρτησης. Οι Ινδοί μαθηματικοί Μαχαβίρα και Bhaskara II, ο Πέρσης μαθηματικός Al-Karaji, και ο Κινέζος μαθηματικός Zhu Shijie, έλυσαν διάφορες περιπτώσεις κυβικών, τεταρτοβάθμιων, πεμπτοβάθμιων και ανώτερης τάξης πολυωνυμικών εξισώσεων με αριθμητικές μεθόδους. Τον 13ο αιώνα, η λύση μιας κυβικής εξίσωσης από τον Fibonacci είναι αντιπροσωπευτική για την αρχή της ανάκαμψης στην Ευρωπαϊκή άλγεβρα. Όπως ο Ισλαμικός κόσμος ήταν σε παρακμή, ο Ευρωπαϊκός κόσμος ήταν σε ακμή. Και εδώ είναι που η άλγεβρα αναπτύχθηκε περαιτέρω.
Ιστορία της άλγεβρας
Οι εργασίες του François Viète σχετικά με τη νέα άλγεβρα στο τέλος του 16ου αιώνα ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τη σύγχρονη άλγεβρα. Το 1637, ο René Descartes δημοσίευσε το La Géométrie, εφηύρε την αναλυτική γεωμετρία και εισήγαγε τη σύγχρονη αλγεβρική σημειογραφία. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός για την περαιτέρω ανάπτυξη της άλγεβρας ήταν η γενική αλγεβρική λύση των κυβικών και τεταρτοβάθμιων εξισώσεων, που αναπτύχθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα. Η ιδέα μιας Ορίζουσα ς αναπτύχθηκε από τη Γιαπωνέζα μαθηματικό Seki Kowa τον 17ο αιώνα, που ακολουθήθηκε ανεξάρτητα από τον Γκότφριντ Λάιμπνιτς δέκα χρόνια αργότερα, με σκοπό την επίλυση συστημάτων ταυτόχρονων γραμμικών εξισώσεων χρησιμοποιώντας μήτρες. Ο Gabriel Cramer επίσης δούλεψε σε πίνακες και ορίζουσες τον 18ο αιώνα. Οι διατάξεις μελετήθηκαν από τον Joseph-Louis Lagrange στο έγγραφο του με τις 1770 σελίδες Réflexions sur la résolution algébrique des équations αφιερωμένο στις λύσεις αλγεβρικών εξισώσεων, στο οποίο εισήγαγε τη Lagrange resolvents. Ο Paolo Ruffini ήταν το πρώτο πρόσωπο που ανέπτυξε τη θεωρία για τη μετάθεση ομάδων, και όπως και οι προκάτοχοί του, επίσης, στο πλαίσιο της επίλυσης αλγεβρικών εξισώσεων.
Η Αφηρημένη άλγεβρα αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα, απορρέει από το ενδιαφέρον για την επίλυση εξισώσεων, αρχικά εστίαζε σε αυτό που τώρα ονομάζεται Θεωρία Γκαλουά, και σε κατασκευαστικά θέματα. Ο George Peacock ήταν ο ιδρυτής της αξιωματικής σκέψης στην αριθμητική και την άλγεβρα. Ο Augustus De Morgan ανακάλυψε τη σχετική άλγεβρα στο έργο του εξεταστέα Ύλη του Προτεινόμενου Συστήματος της Λογικής. Ο τζοσάια Γουίλαρντ Γκιμπς ανέπτυξε μια άλγεβρα διανυσμάτων στον τρισδιάστατο χώρο, και ο Arthur Cayley ανέπτυξε μια άλγεβρα πινάκων (αυτή είναι μία μη μεταθετική άλγεβρα).
Στοιχειώδης άλγεβρα
μικρογραφία|Σημειογραφία αλγεβρικής έκφρασης: 1 – δύναμη (εκθέτης)  2 – συντελεστής  3 – όρος  4 – πράξη  5 – σταθερός όρος  x y c – μεταβλητές/σταθερές Η Στοιχειώδης άλγεβρα είναι η πιο βασική μορφή της άλγεβρας. Διδάσκεται σε μαθητές που θεωρείται ότι δεν έχουν γνώση των μαθηματικών πέρα από τις βασικές αρχές της αριθμητικής. Στην αριθμητική, περιλαμβάνονται μόνο οι αριθμοί και οι αριθμητικές πράξεις (όπως +, −, ×, ÷). Στην άλγεβρα, οι αριθμοί συχνά αντιπροσωπεύονται από τα σύμβολα που ονομάζονται μεταβλητές (όπως a, n, x, y ή z). Αυτό είναι χρήσιμο, επειδή:
Πολυώνυμα
μικρογραφία|Η [[Γραφική παράσταση συνάρτησης|γραφική παράσταση της πολυωνυμικής συνάρτησης τρίτου βαθμού.]] Ένα πολυώνυμο είναι μια έκφραση η οποία είναι το άθροισμα των πεπερασμένων μη-μηδενικών όρων, όπου κάθε όρος αποτελείται από ένα σταθερό και πεπερασμένο αριθμό μεταβλητών που είναι υψωμένοι σε ακέραιο αριθμό δυνάμεων. Για παράδειγμα, το x2 + 2x − 3 είναι ένα πολυώνυμο με τη μοναδική μεταβλητή x. Μια πολυωνυμική έκφραση είναι μια έκφραση που μπορεί να ξαναγραφεί ως πολυωνυμική, με τη χρήση της αντιμεταθετικής, της προσεταιριστικής και της επιμεριστικής ιδιότητας της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού. Για παράδειγμα, το (x − 1)(x + 3) είναι μια πολυωνυμική έκφραση, που, στην κυριολεξία, δεν είναι πολυώνυμο. Μια πολυωνυμική συνάρτηση είναι μια συνάρτηση που ορίζεται από ένα πολυώνυμο, ή, αντίστοιχα, με μία πολυωνυμική έκφραση. Τα δύο προηγούμενα παραδείγματα καθορίζουν την ίδια πολυωνυμική συνάρτηση.
Δύο σημαντικά και συναφή προβλήματα στην άλγεβρα είναι η παραγοντοποίηση πολυωνύμων, δηλαδή, η έκφραση ενός δεδομένου πολυωνύμου ως προϊόν άλλων πολυωνύμων που δεν μπορούν να παραγοντοποιηθούν περαιτέρω, και ο υπολογισμός του μέγιστου κοινού πολυωνυμικού διαιρέτη. Το παραπάνω πολυωνυμικό παράδειγμα μπορεί να υπολογιστεί ως (x − 1)(x + 3). Μια σχετική κατηγορία των προβλημάτων είναι η εύρεση αλγεβρικών εκφράσεων για τις ρίζες ενός πολυωνύμου σε μια μοναδική μεταβλητή.
Εκπαίδευση
Έχει προταθεί ότι η στοιχειώδης άλγεβρα θα πρέπει να διδάσκεται σε μαθητές ηλικίας έντεκα ετών, αν και τα τελευταία χρόνια είναι κοινό για τα δημόσια σχολεία των Ηνωμένων Πολιτειών να ξεκινούν στο επίπεδο του γυμνασίου (≈ 13 χρονών ±).
Αφηρημένη άλγεβρα
Η Αφηρημένη άλγεβρα επεκτείνει τις γνωστές έννοιες που περιλαμβάνονται στη στοιχειώδη άλγεβρα και την αριθμητική των αριθμών σε πιο γενικές έννοιες. Εδώ παρατίθενται οι βασικές έννοιες στην αφηρημένη άλγεβρα.
Ουδέτερα στοιχεία: Οι αριθμοί μηδέν και ένα έχουν την έννοια των ουδέτερων στοιχείων για μια πράξη. Το μηδέν είναι το ουδέτερο στοιχείο της πρόσθεσης και το ένα είναι το ουδέτερο στοιχείο για τον πολλαπλασιασμό. Για μια γενική δυαδική πράξη ∗ το ουδέτερο στοιχείο e πρέπει να ικανοποιεί τη σχέση a ∗ e = a και e ∗ a = a, και είναι κατ ' ανάγκη μοναδικό, αν υπάρχει. Αυτό ισχύει για την πρόσθεση ως a + 0 = a και 0 + a = a και για τον πολλαπλασιασμό a × 1 = a και 1 × a = a. Δεν έχουν όλα τα σύνολα και οι συνδυασμοί πράξεων ένα ουδέτερο στοιχείο, για παράδειγμα, το σύνολο των θετικών φυσικών αριθμών (1, 2, 3, ...) δεν έχει ουδέτερο στοιχείο για την πρόσθεση.
Αντίστροφα στοιχεία: Οι αρνητικοί αριθμοί οδηγούν στην έννοια του αντίστροφου στοιχείου. Για την πρόσθεση, ο αντίστροφος του α γράφεται −α, και για τον πολλαπλασιασμό το αντίστροφο είναι γραμμένο ως α-1. Ένα γενικό δύο όψεων αντίστροφο στοιχείο a-1 ικανοποιεί την ιδιότητα ότι a ∗ a-1 = e και a-1 ∗ a = e, όπου e είναι το στοιχείο ταυτότητας.
Προσεταιριστική ιδιότητα: Η πρόσθεση των ακεραίων έχει μια ιδιότητα που ονομάζεται η προσεταιριστική. Δηλαδή, η ομαδοποίηση των αριθμών που θα προστεθούν δεν επηρεάζει το τελικό άθροισμα. Για παράδειγμα: (2 + 3) + 4 = 2 + (3 + 4). Σε γενικές γραμμές, αυτό γίνεται (α ∗ β) ∗ γ = α ∗ (β ∗ γ). Αυτή η ιδιότητα είναι κοινή για τις περισσότερες δυαδικές πράξεις, αλλά όχι για την αφαίρεση ή τη διαίρεση ή τον πολλαπλασιασμό octonion.
Αντιμεταθετική ιδιότητα: Η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός των πραγματικών αριθμών είναι και οι δύο αντιμεταθετικές. Δηλαδή, η σειρά των αριθμών δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα. Για παράδειγμα: 2 + 3 = 3 + 2. Σε γενικές γραμμές, αυτό γίνεται α ∗ β = β ∗ α. Αυτή η ιδιότητα δεν ισχύει για όλες τις δυαδικές πράξεις. Για παράδειγμα, ο πολλαπλασιασμός πινάκων και ο πολλαπλασιασμός quaternion είναι και οι δύο μη-αντιμεταθετικοί.
Ομάδες
Συνδυάζοντας τις παραπάνω έννοιες, παίρνουμε μία από τις πιο σημαντικές δομές στα μαθηματικά: μια ομάδα. Μια ομάδα είναι ένας συνδυασμός από ένα σύνολο S και μία μονό δυαδική πράξη ∗, που ορίζεται με οποιοδήποτε τρόπο που θα επιλέξουμε, αλλά με τις ακόλουθες ιδιότητες: Αν μια ομάδα είναι επίσης αντιμεταθετική, - δηλαδή για κάθε δύο στοιχεία a και b του S, το a ∗ b είναι ισοδύναμο με το b ∗ a - τότε η ομάδα είναι αβελιανή.
Για παράδειγμα, το σύνολο των ακεραίων στο πλαίσιο της πράξης της πρόσθεσης είναι μια ομάδα. Σε αυτή την ομάδα, το ουδέτερο στοιχείο είναι το 0 και το αντίστροφο κάθε στοιχείου a είναι το αρνητικό, −a. Η προσεταιριστική ιδιότητα ικανοποιείται, διότι για κάθε ακέραιο a, b και c, ισχύει (a + b) + c = a + (b + c)
Οι μη-μηδενικοί ρητοί αριθμοί αποτελούν μια ομάδα με την πράξη του πολλαπλασιασμού. Εδώ, το ουδέτερο στοιχείο είναι το 1, τότε θα ισχύει 1 × a = a × 1 = a για κάθε ρητό αριθμό a. Το αντίστροφο του a είναι 1/a, τότε a × 1/a = 1.
Οι ακέραιοι αριθμοί με την πράξη του πολλαπλασιασμού, ωστόσο, δεν αποτελούν ομάδα. Αυτό είναι επειδή, σε γενικές γραμμές, το πολλαπλασιαστικό αντίστροφο ενός ακεραίου αριθμού δεν είναι ακέραιος. Για παράδειγμα, το 4 είναι ακέραιος, αλλά το πολλαπλασιαστικό αντίστροφό του είναι το ¼, το οποίο δεν είναι ακέραιος.
Οι ημιομάδες, τα quasigroups, και τα μονοειδή είναι δομές παρόμοιες με ομάδες, αλλά πιο γενικές. Αποτελούνται από ένα σύνολο και μια κλειστή δυαδική πράξη, αλλά δεν πρέπει απαραίτητα να πληρούν τις υπόλοιπες προϋποθέσεις. Μία ημιομάδα έχει μία συνδυαστική δυαδική πράξη, αλλά μπορεί να μην έχει ουδέτερο στοιχείο. Ένα μονοειδές είναι μία ημιομάδα που έχει ουδέτερο στοιχείο, αλλά μπορεί να μην έχει αντίστροφο για το κάθε στοιχείο. Ένα quasigroup πληροί την απαίτηση ότι κάθε στοιχείο μπορεί να μετατραπεί σε οποιοδήποτε άλλο είτε από ένα μοναδικό αριστερό-πολλαπλασιασμό ή δεξιό-πολλαπλασιασμό, ωστόσο, η δυαδική λειτουργία μπορεί να μην είναι προσεταιριστική.
Όλες οι ομάδες είναι μονοειδή, και όλα τα μονοειδή είναι ημιομάδες.
Δακτύλιοι και πεδία
Οι ομάδες έχουν μόνο μία δυαδική πράξη. Για να εξηγήσουμε πλήρως τη συμπεριφορά των διάφορων τύπων των αριθμών, πρέπει να μελετηθούν οι δομές με δύο πράξεις. Οι πιο σημαντικές από αυτές είναι οι δακτύλιοι και τα πεδία.
Ένας δακτύλιος έχει δύο δυαδικές πράξεις (+) και (x) με το (x) να είναι επιμεριστικό επάνω στο (+). Με την πρώτη πράξη (+) αποτελεί μία αβελιανή ομάδα. Ενώ, με τη δεύτερη πράξη (x) είναι προσεταιριστικός, αλλά δεν χρειάζεται να έχει ουδέτερο ή αντίστροφο στοιχείο, έτσι η διαίρεση δεν απαιτείται. Το ουδέτερο στοιχείο της πρόσθεσης γράφεται ως 0 και το αντίστροφο στοιχείο της πρόσθεσης γράφεται ως –a.
Η επιμεριστικότητα γενικεύει την επιμεριστική ιδιότητα για τους αριθμούς. Για τους ακέραιους (a + b) × c = a × c + b × c και c × (a + b) = c × a + c × b, και το (x) είναι επιμεριστικό πάνω στο (+).
Οι ακέραιοι είναι ένα παράδειγμα ενός δακτυλίου. Οι ακέραιοι έχουν πρόσθετες ιδιότητες που τον καθιστούν έναν αναπόσπαστο τομέα.
Ένα πεδίο είναι ένας δακτύλιος με την πρόσθετη ιδιότητα ότι όλα τα στοιχεία εκτός από το 0 σχηματίζουν μια αβελιανή ομάδα με το (x). Το ουδέτερο στοιχείο του πολλαπλασιασμού γράφεται ως 1 και το αντίστροφο του α γράφεται ως a-1.
Οι ρητοί αριθμοί, οι πραγματικοί αριθμοί και οι μιγαδικοί αριθμοί είναι όλοι παραδείγματα πεδίων.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Σύνταγμα Δωδεκανησίων
Το Σύνταγμα Δωδεκανησίων εθελοντών ήταν εθελοντικό στρατιωτικό σώμα που συγκροτήθηκε από Δωδεκανήσιους λίγο μετά την είσοδο της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με την εισβολή της Ιταλίας, και μέχρι την παράδοση τις χώρας στις γερμανικές δυνάμεις εισβολής.
Συγκρότηση
Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα και η Δωδεκανησιακή παροικία θεώρησε ότι ήταν καταλληλότερη ευκαιρία για την απελευθέρωση των Δωδεκανήσων, που τελούσαν υπό ιταλική κατοχή από το 1912. Με επικεφαλής τη Δωδεκανησιακή Νεολαία Αθηνών έγιναν δυναμικές εκδηλώσεις στην Αθήνα και παράλληλα ζητήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να επιτραπεί η εθελοντική κατάταξη στον ελληνικό στρατό των Δωδεκανησίων εθελοντών, που είχαν ιταλική υπηκοότητα. Παρά τις τρομακτικές αδυναμίες του τακτικού στρατού η κυβέρνηση δέχτηκε το αίτημα και στις 13 Νοεμβρίου 1940 το Γενικό Στρατηγείο με την Α.Π. 10234 διαταγή συγκρότησε “Σύνταγμα Δωδεκανησίων” βασιζόμενο στις υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις της Δωδεκανησιακής παροικίας για τον αριθμό των μελών της. Κυριότερος λόγος για τη συγκρότηση του Συντάγματος ήταν η ανάγκη του Γενικού Στρατηγείου για πρόσθετες δυνάμεις, που από κοινού με τους Βρετανούς θα αναλάμβαναν την απόκρουση της επερχόμενης γερμανικής επίθεσης.
Η συγκρότηση “Συντάγματος Δωδεκανησίων” δημιούργησε στην παροικία και στους καταταγέντες εθελοντές την πεποίθηση ότι αποστολή τους θα ήταν η απελευθέρωση των Δωδεκανήσων. Όμως οι αρμόδιοι αξιωματικοί του Ναυτικού κατέστησαν σαφές ότι επιχειρήσεις στα Δωδεκάνησα μπορούσαν να γίνουν μόνο σε συνεργασία με το βρετανικό ναυτικό και ότι δεν υπήρχε κανένας σχεδιασμός για κατάληψη των Δωδεκανήσων. Επίσης ο Υπαρχηγός του Γενικού Στρατηγείου, υποστράτηγος Χρήστος Καράσσος, είχε δηλώσει κατ' επανάληψη στον Κλαδάκη ότι η απελευθέρωση των Δωδεκανήσων θα κατοχυρωνόταν στο αλβανικό μέτωπο. Επίσης η συγκρότηση του Συντάγματος Δωδεκανησίων ενόχλησε την Τουρκία, της οποίας ο πρέσβης με διαδοχικά διαβήματα τόνισε το τουρκικό ενδιαφέρον για τα Δωδεκάνησα, ενώ οι Βρετανοί επεσήμαναν στην ελληνική κυβέρνηση, ότι η ενόχληση της Τουρκίας έβλαπτε τα συμμαχικά συμφέροντα.
Σύνθεση
Το Σύνταγμα Δωδεκανησίων στελεχώθηκε με αξιωματικούς, που είχαν πολεμική εμπειρία από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Μακεδονικό Μέτωπο ή τη Μικρασιατική εκστρατεία, αλλά είχαν αποταχθεί από το μεταξικό καθστώς λόγω της ανάμιξής τους στα κινήματα του 1933 και 1935 και ανακλήθηκαν στην ενεργό υπηρεσία με την κήρυξη του πολέμου. Μετά από σύντομη, αλλά εντατική εκπαίδευση στου Γουδή οι Δωδεκανήσιοι εθελοντές ορκίστηκαν στις 12 Ιανουαρίου 1941 και παρέλαβαν την πολεμική σημαία. Το Σύνταγμα Δωδεκανησίων αποτέλεσε τον πυρήνα της 20ης Μεραρχίας, που άρχισε να συγκροτείται εκ των ενόντων στις 12 Φεβρουαρίου 1941, για να ενισχύσει το Αλβανικό Μέτωπο και ήταν το μοναδικό πλήρως επανδρωμένο, πλήρως στελεχωμένο και πλήρως εξοπλισμένο σύνταγμά της.
Τμήμα Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας
Στις 4 Μαρτίου σε σύσκεψη Ελλήνων και Βρετανών επιτελών αποφασίστηκε η συγκρότηση νέου τμήματος στρατιάς, του Τμήματος Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας (ΤΣΚΜ), αποτελούμενου από τις Μεραρχίες XII και 20 και με αποστολή την άμυνα του κορμού της Ελλάδας σε περίπτωση παραβίασης της βασικής αμυντικής γραμμής Μπέλες-Νέστος (Μεταξά).
Από τις 28 Μαρτίου το ΤΣΚΜ και το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα απετέλεσαν το Συγκρότημα W υπό τη διοίκηση του στρατηγού Ουίλσον και τις διαταγές του Αρχιστράτηγου Παπάγου. Το Συγκρότημα W ασχολήθηκε εντατικά με την οργάνωση του εδάφους και έκανε σοβαρές αμυντικές εργασίες, αλλά η αμυντική αξία της γενικής τοποθεσίας Καϊμακτσαλάν-Βέρμιο-Αλιάκμων σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να συγκριθεί με εκείνη της γραμμής Μπέλες-Νέστος. Επιπλέον η επέκταση βόρεια του Αμύνταιου απορρόφησε όλες τις εφεδρείες, το δε ανάπτυγμα της εν λόγω τοποθεσίας ήταν περίπου 170 χιλιόμετρα με αποτέλεσμα να κατέχεται αραιά και να μην προσφέρεται για παρατεταμένη άμυνα.
Στις 9 Απριλίου παραδόθηκε στους Γερμανούς η Θεσσαλονίκη, το απόγευμα παραδόθηκε η Μπίτολα (Μοναστήρι) και το βράδυ το Σύνταγμα Δωδεκανησίων είχε ολοκληρώσει την εγκατάστασή του στη νέα αμυντική γραμμή, όπου οι πλαγιές των υψωμάτων παρουσίαζαν το μειονέκτημα να είναι βατές στο μέτωπο προς τον εχθρό και απόκρημνες στα νώτα της παράταξης. Σύμφωνα με το σχέδιο του Γενικού Στρατηγείου στο Σύνταγμα προσκολλήθηκε και ένα τμήμα του 9ου Σ.Τ. (Συνοριακού Τομέα), ενός ισχνού τάγματος προκάλυψης με ελαττωματικό οπλισμό, ελάχιστα πυρομαχικά και σοβαρότατα προβλήματα πειθαρχίας, που οδήγησαν στην λήψη σκληρών μέτρων.
Στις 10 Απριλίου οι Γερμανοί κατείχαν όλη την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη και στράφηκαν αμέσως στη διάνοιξη της στενωπού Κλειδίου. Το απόγευμα έφθασε άλλο ένα ισχνό και προβληματικό τάγμα προκάλυψης, ο 10ος Σ.Τ., όμως διοικητής του ήταν ο συνταγματάρχης Σέργιος Αριστοτέλης και δεν μπορούσε να τεθεί υπό τις διαταγές του διοικητή του Συντάγματος, που ήταν αντισυνταγματάρχης. Έτσι η 20η Μεραρχία με την Α.Π. 13082 διαταγή συγκρότησε το Απόσπασμα Σεργίου, το οποίο περιελάμβανε το Σύνταγμα Δωδεκανησίων, το συνοδό πυροβολικό και τα δύο προβληματικά τάγματα προκάλυψης. Η συνολική δύναμη του Αποσπάσματος ξεπερνούσε τους 5.000 πεζούς, αριθμός επικίνδυνα μεγάλος για την σχεδιαζόμενη σύμπτυξη μετά από 3 ημέρες ενώπιον πανίσχυρου και ταχυκίνητου εχθρού. Παρά την επιμονή των Ελλήνων επιτελών να επιτραπεί η άμεση σύμπτυξη σημαντικού μέρους των πεζών του Αποσπάσματος, οι Σύμμαχοι αρνήθηκαν και προδιέγραψαν την θλιβερή συνέχεια.
Μάχες με τους Γερμανούς
Η Σωματοφυλακή SS Αδόλφος Χίτλερ είχε αναλάβει την διάνοιξη της στενωπού Κλειδίου και τα μεσάνυχτα της 10ης προς 11η Απριλίου ισχυρή δύναμη αναγνώρισης των Waffen SS επεχείρησε να καταλάβει το ύψωμα Γκλάβα, αλλά απωθήθηκε από τα δραστικά πυρά του Συντάγματος Δωδεκανησίων. Στα αριστερά των Δωδεκανησίων ομάδα αγγλόφωνων Γερμανών παραπλάνησε τους Αυστραλούς, διείδυσε στις γραμμές τους και έφυγε παίρνοντας 22 αιχμαλώτους και 3 βαρέα πολυβόλα.
Στις 11 Απριλίου οι Γερμανοί επεχείρησαν αναγνωριστική επίθεση κατά του Ντελίνσκι Ντολ αλλά το Σύνταγμα Δωδεκανησίων τους απώθησε πέρα από την Κέλλη. Βέβαια σε περίπτωση επίθεσης τεθωρακισμένων δεν είχε καμία απολύτως δυνατότητα αμύνης, διότι δεν διέθετε κανένα αντιαρματικό όπλο. Το ίδιο βράδυ (11 προς 12 Απριλίου) ο σύνδεσμος μεταξύ του ΙΙΙου Τάγματος Δωδεκανησίων και των αυστραλιανών δυνάμεων “διεκόπη υπό των Βρετανών άνευ προειδοποιήσεως και δι΄ άγνωστον λόγον”. Οι διοικητές των Ταγμάτων Ι & ΙΙΙ απέτυχαν να έλθουν σε επαφή με τους Συμμάχους, διότι η αυστραλιανή φρουρά, προφανώς φοβούμενη επανάληψη του περιστατικού της προηγουμένης νύχτας, απαγόρευσε στους Έλληνες αγγελιαφόρους να μπουν στον συμμαχικό τομέα. Επίσης οι Σύμμαχοι επιτελείς αρνήθηκαν ή ίσως δεν μπόρεσαν να απαντήσουν στις τηλεφωνικές κλήσεις του διοικητού του Συντάγματος. Χωρίς επικοινωνίες και χωρίς πληροφορίες οι αξιωματικοί του Συντάγματος κατέληξαν στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των Συμμάχων αυτοί είχαν ήδη αρχίσει τη σύμπτυξή τους από το Κλειδί και εγκατέλειπαν το Σύνταγμα στην τύχη του.
Μόλις το πρωί της 12ης Απριλίου 1941 φέρεται  ο Μακέυ να αντελήφθη τον τεράστιο αριθμό πεζών του Αποσπάσματος Σεργίου, τον οποίο τις προηγούμενες ημέρες οι Έλληνες του ζητούσαν  επίμονα να μειώσει. Υποτίθεται ότι ο Μακέυ μόλις τότε ανακάλυψε ότι το Σύνταγμα Δωδεκανησίων «ήταν πλήρως 50% μεγαλύτερο απ’ ότι είχε υπολογιστεί» . Εντούτοις στις διαταγές για σύμπτυξη όλων των μονάδων εκείνο το βράδυ προέβλεπε το Σύνταγμα (δηλαδή το Απόσπασμα Σεργίου) να συμπτυχθεί πεζοπορώντας. Επειδή ήταν προφανής ο κίνδυνος να συλληφθεί ολόκληρο το πεζοπόρο και βραδυκίνητο Απόσπασμα Σεργίου από τις μηχανοκίνητες και ταχυκίνητες δυνάμεις των Γερμανών, το ΤΣΚΜ πίεσε και πέτυχε οι Βρετανοί να διαθέσουν φορτηγά για την ασφαλή σύμπτυξή του. Έχοντας πλέον αντιληφθεί ο Μακέυ τις προσωπικές ευθύνες του για την επαπειλούμενη σύλληψη από τους Γερμανούς ενός πλήρους Συντάγματος και μεγάλου αριθμού προσκολλημένων, διέταξε την διάθεση 40 φορτηγών, δήθεν για την μεταφορά 1.200 Ελλήνων ασθενών και τραυματιών, που φυσικά δεν υπήρχαν.
Οι Γερμανοί εξαπέλυσαν την πρώτη φάση της τελικής επίθεσης περί την 08:30 με κύρια προσπάθεια στα ανατολικά της οδού Βεύης-Κλειδίου. Περί την 11:00 το τάγμα των Βρετανών Ανιχνευτών υπό τα σφοδρά πυρά των Γερμανών υποχώρησε χωρίς να ενημερώσει κανέναν κι έτσι οι Γερμανοί βρέθηκαν στο εσωτερικό της στενωπού. Περί το μεσημέρι είχε καταρρεύσει η άμυνα των Συμμάχων και από τις 13:00 ο ένας μετά τον άλλο οι διοικητές των ελληνικών δυνάμεων έβλεπαν Βρετανούς και Αυστραλούς να εγκαταλείπουν απροειδοποίητα τις θέσεις τους. Στις 14:00, ενώ το Σύνταγμα Δωδεκανησίων βρισκόταν υπό τα καταιγιστικά πυρά γερμανικού πυροβολικού και τεθωρακισμένων, οι Βρετανοί “λόγω δυσμενούς τροπής της μάχης του Κιρλί Δερβέν” διέταξαν το Σύνταγμα να συμπτυχθεί άμεσα. Τόσο η με Α.Π. 2019 αναφορά του ΤΣΚΜ προς το Γενικό Στρατηγείο όσο και η με Α.Π. 2080 διαταγή του προς την 20η Μεραρχία αναφέρουν ότι το Σύνταγμα Δωδεκανησίων διατάχθηκε να συμπτυχθεί στην διάβαση Βλάστης και όχι στην στενωπό Κλεισούρας, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός του ΤΣΚΜ. Ωστόσο η διαταγή που έδωσε ο Σέργιος στο Σύνταγμα Δωδεκανησίων στις 15:40 προέβλεπε δύο τάγματα να συμπτυχθούν στην Κλεισούρα και ένα στην Βλάστη. Τονιζόταν επίσης ότι η σύμπτυξη έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί το αργότερο ως τις 18:00, διότι η Βρετανική Διοίκηση δεν θα έφερε καμία ευθύνη για όποιο τμήμα δεν συμπτυσσόταν εγκαίρως. Ως αποτέλεσμα, η μεν ελληνική Πεδινή Πυροβολαρχία στο Κλειδί διατάχθηκε να καταστρέψει επί τόπου τα πυροβόλα της, το δε Σύνταγμα Δωδεκανησίων αναγκάστηκε επίσης να καταστρέψει επιτόπου το μεγαλύτερο μέρος του πολεμικού υλικού του, που δεν μπορούσε να μεταφερθεί με τα ελάχιστα διαθέσιμα μεταφορικά κτήνη.
Σύμπτυξη και περιπλάνηση στη Μακεδονία
Την διάθεση βρετανικών φορτηγών για το Απόσπασμα Σεργίου αναφέρει ο διοικητής του Συντάγματος Δωδεκανησίων στην διαταγή σύμπτυξης και την επαναλαμβάνει στον Επιτελάρχη της 20ης Μεραρχίας. Εντούτοις οι διοικητές των ταγμάτων του Συντάγματος Δωδεκανησίων δηλώνουν πλήρη αιφνιδιασμό από την εμφάνιση των φορτηγών, ο δε διοικητής του Ιου Τάγματος θεωρεί επιτυχία ότι πρόλαβε να κατεβάσει από τα φορτηγά αρκετούς άντρες του. Παραδόξως και ο ίδιος ο διοικητής του Συντάγματος, αφού κατέγραψε στην έκθεσή του ότι η διαταγή σύμπτυξης προέβλεπε επιβίβαση σε βρετανικά φορτηγά, δηλώνει ότι το χάος της σύμπτυξης οφείλεται στην αιφνίδια εμφάνιση φορτηγών προοριζόμενων για τους Αυστραλούς, κάτι το οποίο φυσικά είναι άγνωστο σε όλες τις συμμαχικές πηγές. Επιπλέον, όταν αργότερα ο διοικητής του Ιου Τάγματος συνάντησε τον διοικητή του Συντάγματος και τον ρώτησε βάσει ποιας διαταγής ενεφανίσθησαν αιφνιδίως τα βρετανικά φορτηγά και προκάλεσαν χάος, εκείνος απάντησε στον υφιστάμενό του ότι "ηγνόει παντελώς βάσει ποίας διαταγής εγένετο η μεταφορά, ότι ουδεμίαν διαταγήν έλαβε παρ' ουδενός και ουδείς του ανέφερε τι."
Ο διοικητής του Συντάγματος εν συνεχεία προπορεύθηκε με το επιτελείο, χωρίς να περιμένει στο ραντεβού που ο ίδιος είχε δώσει στα Τάγματα Ι και ΙΙΙ, και αυτά σε συνδυασμό με τις επί μέρους αποκλίσεις από τα διαταχθέντα δρομολόγια λόγω της γερμανικής πίεσης καθώς και το γεγονός ότι οι διοικητές ταγμάτων βάδιζαν στην ουρά της φάλαγγας είχαν ως αποτέλεσμα τα διατεθέντα βρετανικά αυτοκίνητα να παραλάβουν τμήματα των Ταγμάτων ΙΙΙ και Ι αντί του ΙΙ. Η ασυνεννοησία δεν απετράπη ούτε από τους Έλληνες διερμηνείς αξιωματικούς του ΤΣΚΜ, που συνόδευαν τους Βρετανούς με τα αυτοκίνητα και δήλωναν ότι είχαν διαταγή να μεταφέρουν το Σύνταγμα γενικώς και όχι συγκεκριμένα τάγματα. Έτσι οι δυνάμεις του Συντάγματος διασπάστηκαν καθώς τμήματά του μεταφέρθηκαν σε διαφορετικές πόλεις (Πτολεμαΐδα, Κοζάνη, Γρεβενά, Σιάτιστα, Καλαμπάκα, Τρίκαλα, Λάρισα). Σημαντικό μέρος των τμημάτων που είχαν μεταφερθεί στα Γρεβενά, στην Κοζάνη και στην Καλαμπάκα διέρρευσαν προς νότο και είτε κατέληξαν στην Αθήνα είτε προσκολλήθηκαν σε διάφορες μονάδες της Θεσσαλίας. Τη χαριστική βολή στο Σύνταγμα Δωδεκανησίων την έδωσαν οι Βρετανοί, που για να απομακρύνουν εγκαίρως όσο περισσότερους άντρες γινόταν, αρνήθηκαν να φορτώσουν στα αυτοκίνητα όχι μόνο όσο πολεμικό υλικό είχε καταφέρει το Σύνταγμα να διασώσει αλλά και τον ατομικό φόρτο των στρατιωτών. Προκάλεσαν έτσι την πλήρη οργανική αποσύνθεση του Συντάγματος Δωδεκανησίων και την οριστική απώλεια της μαχητικής του ικανότητας.
Τα Τάγματα Ι και ΙΙΙ είχαν διαταγή να αναπτυχθούν στη στενωπό Κλεισούρας, αλλά τα μεσάνυχτα (12 προς 13 Απριλίου) βρίσκονταν στην Πτολεμαΐδα μόλις 800 οπλίτες και 25 αξιωματικοί κυρίως του Ιου Τάγματος, νηστικοί και με κατεστραμμένα άρβυλα. Εκεί υπό απελπιστικά κωμικοτραγικές συνθήκες ο διοικητής του Συντάγματος πληροφορήθηκε ότι η πραγματική διαταγή σύμπτυξης προέβλεπε την μετακίνηση ολόκληρου του Συντάγματος Δωδεκανησίων στην διάβαση Βλάστης. Ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους διοικητές του Ιου Τάγματος και του Αποσπάσματος και αμέσως ο συνταγματάρχης Σέργιος διέταξε την άμεση μετακίνηση του Συντάγματος. Παρά τις αντιρρήσεις των αξιωματικών ότι 800 οπλίτες φύρδην-μίγδην δεν αποτελούν Σύνταγμα και ότι απαιτείται ανασυγκρότηση πριν την μετακίνηση, ο Σέργιος ήταν ανένδοτος και τα υπολείμματα του Συντάγματος υποχρεώθηκαν να αρχίσουν αμέσως την πορεία.
Οι συγκεντρωθέντες στην Πτολεμαΐδα διατάχθηκαν να προωθηθούν αρχικά στη Βλάστη και τελικά στην Πυλωρή, όπου συνέρρεαν ομάδες και μεμονωμένοι άντρες του Συντάγματος, και μέχρι το βράδυ είχε συγκεντρωθεί δύναμη περίπου 1.500 αντρών, δηλαδή λιγότεροι από τους μισούς της αρχικής δύναμης, που στην πλειοψηφία τους ήταν πλέον άοπλοι. Στις 15 Απριλίου διατάχθηκε η μετακίνηση του Συντάγματος Δωδεκανησίων προς Γρεβενά, αλλά καθοδόν πληροφορήθηκαν ότι διάφορα σημεία του δρομολογίου τους είχαν ήδη καταληφθεί από τους Γερμανούς και για λόγους ασφαλείας ο διοικητής αποφάσισε να κινηθούν προς Καλαμπάκα. Στις 16 Απριλίου το Σύνταγμα ξεκίνησε μια ιδιαίτερα εξουθενωτική πορεία μέρα-νύχτα, χωρίς ανάπαυση ούτε καν λιγόλεπτη, υπό σχεδόν συνεχή βροχή, σε ανώμαλα και καταλασπωμένα δρομολόγια, χωρίς τρόφιμα, με άντρες εξαντλημένους, χωρίς υποδήματα, με κουρέλια τυλιγμένα γύρω από τα κρυοπαγήματα των ποδιών τους, με κουρελιασμένο τον ιματισμό τους, ενώ πολλοί έπεφταν κατά γης μη μπορώντας να ακολουθήσουν τη φάλαγγα.
Παράδοση της Ελλάδας και διάλυση
Στις 17 Απριλίου το Σύνταγμα διατάχθηκε να κινηθεί προς Μέτσοβο και αμέσως άλλαξε πορεία. Στις 19 Απριλίου στάθμευσε στην Αρδομίτσα, όπου βρήκε τρόφιμα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ελάχιστο ιματισμό και καθόλου οπλισμό και πυρομαχικά, ενώ η εχθρική αεροπορία σφυροκοπούσε τις ελληνικές θέσεις. Στις 21 Απριλίου ίσχυσε ανακωχή και στις 22 το Σύνταγμα Δωδεκανησίων διατάχθηκε να παραδώσει στον πρόεδρο της κοινότητας Αρδομίτσας, όσον οπλισμό του είχε απομείνει, και να ετοιμαστεί για πορεία προς Καλαμπάκα. Στις 24 Απριλίου έφτασε στο Μέτσοβο και μετά διατάχθηκε να μετακινηθεί στο Μαλακάσι. Την επομένη έγινε γνωστό ότι με το νέο πρωτόκολλο ανακωχής, που είχε υπογράψει ο Τσολάκογλου, οι Έλληνες αξιωματικοί εθεωρούντο πλέον αιχμάλωτοι πολέμου και οι Γερμανοί τους συνελάμβαναν, όπου τους εύρισκαν. Στις 26 Απριλίου ο διοικητής του Συντάγματος Δωδεκανησίων πέτυχε επικοινωνία με τον διοικητή του ΤΣΚΜ, ο οποίος επιβεβαίωσε τις παραπάνω πληροφορίες, δήλωσε ότι δεν υφίσταται πλέον Ελληνικός Στρατός και ότι οι οπλίτες ήταν ελεύθεροι να επιστρέψουν στις εστίες τους. Στις 27 Απριλίου η σβάστικα κυμάτιζε στην Ακρόπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία των Δωδεκανήσων Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940 Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα
Ναρσίς Ντιάζ ντε λα Πένια
Ο Ναρσίς Ντιάζ ντε λα Πένια (γαλλικά: Narcisse Virgilio Díaz de la Peña), 1807 - 1876, ήταν Γάλλος ζωγράφος και λιθογράφος, ένα από τα κύρια μέλη της σχολής τοπιογράφων της Μπαρμπιζόν. Οι πίνακές του, όπως εκείνοι του φίλου και μέντορά του Τεοντόρ Ρουσώ, απεικόνιζαν συχνά το δάσος του Φονταινεμπλώ κοντά στο χωριό Μπαρμπιζόν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντιάζ γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1807 στο Μπορντώ από Ισπανούς γονείς. Η νεανική του ηλικία μαστίζονταν από δυσκολίες, σε ηλικία 10 ετών έμεινε ορφανός, κατά την εφηβεία του έχασε το πόδι του - και το αντικατέστησε με ξύλινο - από μολυσμένο δάγκωμα ερπετού που υπέστη κοντά στις Σέβρες, όπου ζούσε με φίλους των γονιών του. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η καταιγίδα που πλησιάζει στην ακτή της [[Βουλώνη|Βουλώνης, περ. 1869 ]] Σε ηλικία 15 ετών μπήκε στα εργαστήρια του εργοστασίου πορσελάνης των Σεβρών και εργάστηκε ως ζωγράφος πορσελάνης, πριν επικεντρωθεί στην καριέρα του ζωγράφου. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ζυλ Ντυπρέ με τον οποίο ανέπτυξε δια βίου φιλία. Από το 1833 πέρασε μεγάλα διαστήματα στη Μπαρμπιζόν, κοντά στο δάσος του Φονταινεμπλώ. Εκεί, συνδέθηκε με φιλία με άλλα μέλη της σχολής της Μπαρμπιζόν και ιδιαίτερα με τον Τεοντόρ Ρουσώ, ο οποίος του δίδαξε τις τεχνικές του. Αυτή την εποχή δημιούργησε μερικούς από τους πιο διάσημους πίνακές του. Το καλοκαίρι του 1869 στο Ετρετά ζωγράφισε θαλασσινά τοπία παρέα με τον Γκυστάβ Κουρμπέ.
Τις δεκαετίες του 1830 και 40 εξέθεσε πολλές φορές στο Σαλόν του Παρισιού και το 1851 παρασημοφορήθηκε με τον βαθμό του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής. Κατά τη διάρκεια του γαλλοπρωσικού πολέμου (1870-1871) κατέφυγε στις Βρυξέλλες. Μέχρι το 1871, είχε κερδίσει εκτεταμένο θαυμασμό τόσο από κριτικούς όσο και από συλλέκτες, καθώς και από νεότερους καλλιτέχνες όπως ο Πιέρ-Ωγκύστ Ρενουάρ και άλλους ιμπρεσιονιστές που ζωγράφιζαν στη Μπαρμπιζόν και θαύμαζαν τον Ντιάζ. Ο καλλιτέχνης πέθανε στις 18 Νοεμβρίου 1876 στο Μαντόν (Αλπ-Μαριτίμ). Ο γιος του, Εζέν Ντιάζ (1837–1901) ήταν συνθέτης.
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Κοιλάδα με έλος, 1872, Μουσείο Τέχνης [[Σινσινάτι]] μικρογραφία|250x250εσ|Ο βοσκός και το κοπάδι του, περ. 1860 Οι καλύτεροι πίνακες του Ντιάζ είναι οι σκηνές του στο δάσος και οι καταιγίδες, και σε αυτά στηρίζεται η φήμη του. Χρησιμοποιώντας έντονες αντιθέσεις και πινελιές με υφή, οι σκηνές του σε σκοτεινά μονοπάτια με δέντρα παραπέμπουν στη μυστηριώδη ιδιότητα της μοναξιάς στο δάσος. Συχνά στις τοπιογραφίες του εμφανίζονται πρόσωπα, μουσικοί, αγρότες και τσιγγάνοι.
Ισχυρά επηρεασμένος από τον Ντελακρουά και το ρομαντικό κίνημα, συχνά στην πρώιμη καριέρα του ζωγράφιζε εξωτικά θέματα: σε πολλούς πίνακες απεικονίζει οδαλίσκες ντυμένες με πλούσια χρωματιστά ενδύματα. Ζωγράφισε επίσης λουόμενες, ερωτικές μυθολογικές σκηνές και συναισθηματικά ειδυλλιακά τοπία.
Σήμερα, τα έργα του βρίσκονται στις συλλογές του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγο, του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης, του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, του Ρέικσμουζεουμ στο Άμστερνταμ, της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου, και άλλα μουσεία του κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 2013
Οι εκλογές του 2013 διεξήχθησαν στις 12 Μαΐου 2013 και είχαν ως κύριο χαρακτηριστικό τη χαμηλότατη συμμετοχή (51,3%). Μετά την ψηφοφορία, διαδηλωτές φώναξαν συνθήματα εναντίον του GERB. Περισσότεροι από 250 παρατηρητές από όλο τον κόσμο επέβλεψαν την εκλογική διαδικασία. 4 κόμματα κατάφεραν να πάρουν έδρες στη Βουλή. Αυτά τα κόμματα αντιστοιχούν μόλις στο 75,76% του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελτίων.