cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαμπά Φαρίντ
Κληρονομιά
Η πόλη Φαρίντκοτ είναι ονομασμένη προς τιμήν του. Ο θρύλος λέει ότι ο Φαρίντ πέρασε από την πόλη, που τότε ονομαζόταν Μοκαλπούρ, και απομονώθηκε για σαράντα ημέρες κοντά στο φρούριο του βασιλιά Μόκαλ. Λέγεται ότι ο Βασιλιάς εντυπωσιάστηκε τόσο από την παρουσία του που ονόμασε την πόλη προς τιμήν του, και έγινε γνωστή ως Tίλα Μπαμπά Φαρίντ. Ετήσια εορτάζεται ένα τριήμερο φεστιβάλ την 21-23 Σεπτεμβρίου προς τιμήν του Μπαμπά Φαρίντ και της άφιξής του στην πόλη. Η πόλη Ατζοντάν μετονομάστηκε σε "Πακ Πατάν του Φαρίντ", που σημαίνει «Άγιο Φεριμπότ», και σήμερα γενικά αναφέρεται ως Πακπατάν Σαρίφ.
Το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο Φαρίντια, ένας θρησκευτικός μεντρεσές στο Σάχιβαλ του Πακιστανικού Παντζάμπ, είναι ονομασμένο προς τιμήν του Μπαμπά Φαρίντ. Τον Ιούλιο του 1998, η κυβέρνηση του Παντζάμπ στην Ινδία ίδρυσε το Πανεπιστήμιο Επιστημών Υγείας Μπαμπά Φαρίντ στην πόλη Φαρίντκοτ.
Υπάρχουν πολλές ιστορίες που εξηγούν γιατί δόθηκε στον Μπαμπά Φαρίντ ο τίτλος Γκανζ Σάκαρ, που σημαίνει «Θησαυρός από Ζάχαρη». Μία λέει ότι η μητέρα του τον ενθάρρυνε να προσευχηθεί βάζοντας ζάχαρη κάτω από το χαλάκι προσευχής του. Μια φορά που το ξέχασε, ο νεαρός Φαρίντ βρήκε την ζάχαρη από μόνος του, και σε κάθε περίπτωση ήταν μια εμπειρία που του έδωσε περισσότερη πνευματική θέρμη και ένα γλυκό όνομα.
Ο Μπαμπά Φαρίντ τιμήθηκε από τους Σιχ όταν συμπεριέλαβαν 123-134 ύμνους του στο Γκουρού Γκράντ Σαχίμπ, την ιερή γραφή του Σιχισμού. Η επιλογή ήταν του Γκουρού Αρντζάν (5ος γκουρού) ο οποίος συμπεριέλαβε τους ύμνους του Μπαμπά Φαρίντ στο Αντί Γκραντ, το Πρώτο Βιβλίο των Σιχ. Όπως υπάρχουν 10 γκουρού στον Σιχισμό, υπάρχουν και 15 Μπαγκάτ, εκ των οποίων ένας είναι ο Μπαμπά Φαρίντ.
Ιερό
μικρογραφία|Το συγκρότημα κτιρίων του Ιερού του Μπαμπά Φαρίντ Το μικρό Ιερό του Μπαμπά Φαρίντ είναι διακοσμημένο με λευκό μάρμαρο και έχει δύο πόρτες, η μία βλέπει προς τα ανατολικά και ονομάζεται «Πύλη του Φωτός», ενώ η άλλη βλέπει στο βορρά και ονομάζεται «Πύλη του Παραδείσου». Έχει έναν μακρύ στεγασμένο διάδρομο. Μέσα στον τύμβο υπάρχουν δύο λευκοί μαρμάρινοι τάφοι. Ο ένας είναι του Μπαμπά Φαρίντ, και ο άλλος είναι του μεγαλύτερου γιου του. Αυτοί οι τάφοι καλύπτονται πάντα με υφάσματα που ονομάζονται τσαντάρ (τα πράσινα τσαντάρ είναι διακοσμημένα με Ισλαμικούς στίχους), και λουλούδια που φέρνουν οι επισκέπτες. Ο τύμβος είναι αρκετά μικρός, δεν χωρά πάνω από 10 άτομα ταυτόχρονα. Στον τύμβο δεν επιτρέπεται η είσοδος σε γυναίκες, αλλά επιτράπηκε μία φορά στην συγχωρεμένη Μπεναζίρ Μπούτο, την τότε Πρωθυπουργό του Πακιστάν. αριστερά|μικρογραφία|Το συγκρότημα κτιρίων περιλαμβάνει τζαμί. Ολοήμερα προσφέρονται γεύματα φιλανθρωπικού χαρακτήρα που ονομάζονται Λάγκαρ στους επισκέπτες. Το ιερό είναι ανοιχτό όλη τη μέρα και τη νύχτα για τους επισκέπτες. Διαθέτει ηλεκτρική γεννήτρια που χρησιμοποιείται όποτε υπάρχει διακοπή ρεύματος ώστε να παραμένει φωτεινό όλη τη νύχτα, όλο το χρόνο. Υπάρχουν περιοχές και για τα δύο φύλα, και μερικές περιοχές μόνο για γυναίκες. Στο συγκρότημα κτιρίων του ιερού περιλαμβάνεται ένα καινούριο τζαμί. Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά έρχονται στο ιερό φέροντας επιθυμίες και προβληματισμούς, ευχόμενοι για καλυτέρευση των πραγμάτων και υποσχόμενοι φιλανθρωπικές δωρεές. Για ευχαριστία προσφέρουν φαγητό στους επισκέπτες και στους φτωχούς, και ρίχνουν χρήματα σε μεγάλους κουμπαράδες, που τελικά καταλήγουν στο ταμείο του αρμόδιου κρατικού τμήματος του Πακιστάν που συντηρεί το ιερό.
Την 25η Οκτωβρίου 2010, μια βόμβα εξερράγη έξω από τις πύλες του ιερού, σκοτώνοντας έξι ανθρώπους.
Το Σεράι του Μπαμπά Φαρίντ στην Ιερουσαλήμ
Στην μεγάλη παλαιά ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ, υπάρχει μία τοποθεσία που ονομάζεται Σεράι Χίντι (Ινδικό καταφύγιο ή ιερό), όπου λέγεται ότι έζησε ο Μπαμπά Φαρίντ για πολλά χρόνια πριν από 800 χρόνια, στις αρχές του 13ου αιώνα. Ο Μπαμπά Φαρίντ μπήκε στην Ιερουσαλήμ γύρω στο 1200, όταν είχε περάσει περίπου μια δεκαετία από τότε που τα στρατεύματα του Σαλαντίν εκδίωξαν τους Σταυροφόρους από την πόλη. Η τοποθεσία είναι τώρα ένα καταφύγιο προσκυνητών για τους πιστούς της Ινδικής υποηπείρου. Ο επιστάτης του κτιρίου είπε: «''Κανείς δεν ξέρει πόσο καιρό έμεινε ο Μπαμπά Φαρίντ στην πόλη. Αλλά πολύ καιρό μετά, αφού είχε επιστρέψει στο Παντζάμπ όπου ηγήθηκε στο τάγμα Τσίστι, οι Ινδοί Μουσουλμάνοι που περνούσαν από την Ιερουσαλήμ στο δρόμο τους για τη Μέκκα ζητούσαν να προσευχηθούν εκεί που προσευχήθηκε, και να κοιμηθούν εκεί που κοιμήθηκε. Με τον καιρό σχηματίστηκαν ένα ιερό και ένα πανδοχείο στη μνήμη του Μπαμπά Φαρίντ.''» Επί του παρόντος, το συγκρότημα κτιρίων του σεράι περιλαμβάνει μία βιβλιοθήκη, ένα τζαμί και ξενώνα. «Οι μεταγενέστερες αναφορές στη ζωή του λένε ότι περνούσε τις μέρες του σκουπίζοντας τα λιθόστρωτα δρομάκια γύρω από το τζαμί αλ Άκσα, η νηστεύοντας στην ηρεμία ενός σπηλαίου».
Τσίλα
Το τσίλα (σημαίνει «σαραντάρι») είναι μία άσκηση μετάνοιας και διαλογισμού των Σούφι που περιλαμβάνει πλήρη αποχή από το φαγητό για 40 ημερονύχτια. Συνήθως πραγματοποιείται σε μοναστικό κελί. Υπάρχουν πολυάριθμα τσίλα που συνδέονται με τον Μπαμπά Φαρίντ.
Υπάρχει επίσης ένα τσίλα στην κορυφή του λόφου Ντόνφιν στο λιμάνι της πόλης Βισαχαπατνάμ, όπου λέγεται ότι ο Μπαμπά Φαρίντ πέρασε χρόνο σε μια περιοχή με μεγάλες Ινδοσυκιές.
Επέτειος θανάτου
Το Ουρς είναι η επέτειος του θανάτου του άγιου και εορτάζεται ετήσια από την 5η μέχρι την 10η ημέρα του Μουχάραμ. Στο Ιερό του Μπαμπά Φαρίντ, η "Πύλη του Παραδείσου" ανοίγεται μόνο μία φορά το χρόνο για το Ουρς, και εκατοντάδες χιλιάδες προσκυνητές και επισκέπτες από όλη τη χώρα και τον κόσμο έρχονται να αποτίσουν φόρο τιμής. Η πόρτα για την "Πύλη του Παραδείσου" είναι κατασκευασμένη από ασήμι και διακοσμημένη με σχέδια λουλουδιών από φύλλα χρυσού. Παραμένει κλειδωμένη όλο το χρόνο και ανοίγεται μόνο για πέντε ημέρες, από την ανατολή μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Μερικοί πιστοί πιστεύουν ότι περνώντας από αυτήν την πόρτα ένας άνθρωπος εξαγνίζεται από όλες τις αμαρτίες του. Το άνοιγμα της Πύλης του Παραδείσου γίνεται με μέτρα ασφαλείας για την προστασία των ανθρώπων από ποδοπατήματα και στριμώγματα. Το 2001, 27 άνθρωποι ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου και 100 τραυματίστηκαν από αφηνιασμένο πλήθος. .
Αναμνηστικό γραμματόσημο
Το 1989, για τον εορτασμό της 800ης επετείου από τη γέννηση του Μπαμπά Φαρίντ, τα Πακιστανικά Ταχυδρομεία κυκλοφόρησαν αναμνηστικό γραμματόσημο προς τιμήν του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σουφισμός Κατηγορία:Σουνίτες Κατηγορία:Μυστικιστές Κατηγορία:Πακιστανοί
Βασιλική Καλύμνου
Η Βασιλική είναι μικρή βραχονησίδα της Ψερίμου στα Δωδεκάνησα με έκτασή 0,0026 τ. χλμ.. Βρίσκεται βορειοανατολικά του νησιού, σε απόσταση 750 μέτρων από αυτό και προς τη μεριά της Τουρκίας. Στα Α.-ΝΑ. της είναι το ακρωτήριο Λίγκια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καλύμνου
Ρόλαντ Έμεριχ
Ο Ρόλαντ Έμεριχ (Roland Emmerich, 10 Νοεμβρίου 1955) είναι Γερμανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1955 στη Στουτγκάρδη. Ξεκίνησε να σπουδάζει σχεδιασμό παραγωγής στο Πανεπιστήμιο Τηλεόρασης και Κινηματογράφου του Μονάχου και στη συνέχεια επέλεξε να ακολουθήσει τη σκηνοθεσία.
Έγινε γνωστός από την ταινία Ημέρα Ανεξαρτησίας του 1996, για την οποία κέρδισε βραβείο Saturn καλύτερου σκηνοθέτη. Στη συνέχεια, σκηνοθέτησε το 1998 την ταινία Godzilla. Το 2004 σκηνοθέτησε το Μετά την Επόμενη Μέρα και το 2009 το 2012.
Το 2015 κυκλοφόρησε την ταινία Stonewall με θέμα την εξέγερση του Στόουνγουολ. Η ταινία αξιολογήθηκε αρνητικά από τη ΛΟΑΤ κοινότητα των ΗΠΑ. Το 2016 κυκλοφόρησε το Ημέρα ανεξαρτησίας 2, σίκουελ της ταινίας του 1996, ενώ έχει ανακινωθεί ότι θα υπάρξει και Ημέρα ανεξαρτησίας 3.
Ο Έμεριχ είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος, ΛΟΑΤ ακτιβιστής και υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γερμανία Κατηγορία:Γερμανοί ακτιβιστές
Οντέ (Σαβοΐα)
Το Οντέ (γαλλικά: Ontex) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Οντεξουά (γαλλικά: Ontexois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Απόλλων του Στράνγκφορντ
Ο Απόλλων του Στράνγκφορντ είναι αριστουργηματικό έργο τέχνης.
Ιστορικό της ανεύρεσης
Ο τόπος ανεύρεσής του δεν είναι γνωστός, λέγεται όμως ότι βρέθηκε στην Ανάφη των Κυκλάδων. Ονομάζεται έτσι από τον πρώην ιδιοκτήτη του, Πέρσυ Σμιθ, 6ο Υποκόμη του Στράνγκφορντ (Percy Smythe, 6th Viscount Strangford), ο οποίος εκτός των άλλων είχε διατελέσει πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1820. Φιλοξενείται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου GR 1864.2-20.1 (Sculpture B 475).
Περιγραφή
Διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση με λίγες φθορές στο πρόσωπο, ενώ λείπουν τα χέρια από τις μασχάλες, και τα πόδια από τα γόνατα. Ο κούρος ύψους ενός μέτρου παριστάνει έναν έφηβο που κάνει με το αριστερό πόδι ένα βήμα μπροστά. Η έκφραση του προσώπου είναι σοβαρή, με έναν αμυδρό υπαινιγμό του χαρακτηριστικού «αρχαϊκού μειδιάματος». Η κοντή κόμη είναι εξαιρετικά περιποιημένη και στεφανώνει με μπούκλες το όμορφο κεφάλι. Η απόδοση των μυών του σώματος είναι ανατομικά σωστή και χαρακτηρίζει καλλιτεχνικά την άριστη σωματική αγωγή αριστοκρατικού εφήβου.
Ιστορική τοποθέτηση
Το άγαλμα είναι έργο των αρχών του 5ου αι. π.Χ. Από καλλιτεχνική άποψη δείχνει την ραγδαία εξέλιξη του αρχαίου ρυθμού, ως προς την στάση των χεριών που δεν είναι πλέον κάθετα παράλληλα στο σώμα, αλλά ελεύθερα, σε στάση φυσική και ίσως να κρατούσαν αντικείμενα. Το βάρος του σώματος δεν στηρίζεται εξίσου και στα δύο πόδια, αλλά πέφτει κυρίως στο δεξί πόδι, ελευθερώνοντας το αριστερό σε μια φυσική κίνηση που δίνει χάρη σε όλο το σώμα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Κούροι Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ανάφη
Πέρσαινα Ηλείας
Η Πέρσαινα είναι εγκαταλελειμμένο χωριό του Νομού Ηλείας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 519 μέτρων.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού, Πέρσαινα, φένεται γραμμένο για πρώτη φορά σε επίσημο έγγραφο των Ενετών κατά την απογραφή που έκαναν το 1700, όταν ήταν κυρίαρχοι στη δυτική Πελοπόννησο. Συγκεκριμένα αναφέρεται στον κώδικα GRIMANI B. 54 Αριθ.158 στο teritorio (επαρχία) της Γαστούνης. Κατοικούσαν δε τότε στην Πέρσαινα τρεις οικογένειες με δέκα άτομα διαφόρων ηλικιών.
Συνώνυμα ιστορικά ονόματα με την Πέρσαινα:
Συγγενικές λέξεις: 1) Πυρσαίνω = βάφω κάτι κόκκινο, 2) Πυρσεύω = κάνω σήμα με πυρσούς - ανάβω – καίω – υποδαυλίζω – φεγγοβολώ.
Περιγραφή
Νοτιοδυτικά της Νέας Πέρσαινας, βρίσκεται η παλαιά Πέρσαινα, το παλιό το χωριό, η οποία κατοικείτο περίπου μέχρι το 1980. Το χωριό είχε δική του κοινότητα που απέκτησε από τότε που ιδρύθηκαν οι κοινότητες στα ελληνικά χωριά, με εκατό και πλέον κατοίκους.
Τα σπίτια ήταν διώροφα και μονώροφα, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα της κάθε οικογένειας, φτιαγμένα με πλίνθους, ξύλινα μπαλκόνια και κεραμίδια, που έφτιαχναν οι ίδιοι οι κάτοικοι με υλικά τα οποία έβρισκαν άφθονα στη φύση. Το κάθε σπίτι είχε και βοηθητικούς χώρους (κατώγια), όπου αποθήκευαν τα προϊόντα τους και στάβλους για τα ζώα.
Οι κάτοικοι ήταν φτωχοί γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Καλλιεργούσαν τα χωράφια τους με τα ζώα και το άροτρο, θέριζαν με το δρεπάνι και αλώνιζαν στ' αλώνια πάλι με τα ζώα. Εκμεταλλεύονταν τα προϊόντα του δάσους μαζεύοντας ρετσίνι από τα πεύκα, κόβοντας ξύλα για την παραγωγή ξυλανθράκων (καμίνια) κ.ά. Η κάθε οικογένεια είχε το δικό της αμπέλι, κήπο, ελαιώνα, τα δικά της αιγοπρόβατα, άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια, κότες, γουρούνια και άλλα, έτσι ώστε να μπορεί να είναι αυτόνομη και να παράγει τα δικά της προϊόντα για να επιβιώσει.
Η δουλειά όμως που χρειαζόταν να γίνει ήταν σκληρή και γι' αυτό ήταν αδύνατον να τα καταφέρει ο καθένας μόνος του. Έτσι είχαν εφεύρει τις «δανεικαριές» και τις «σεμπριές» όπως λεγόντουσαν. Αντάλλασσαν δηλαδή μεταξύ τους προσωπική εργασία, πηγαίνοντας τη μια μέρα στον έναν και την άλλη στον άλλο, είτε να θερίσουν, είτε να σπείρουν, να τρυγήσουν κ.ά.
Στην παλαιά Πέρσαινα λειτουργούσαν επίσης και ελαιοτριβείο, σιτοκαθαριστήριο, 2 νερόμυλοι, 3 σιδηρουργεία, 1 ασβεστοκάμινο, 1 κεραμιδοκάμινο και 2 υποδηματοποιεία όπου εξυπηρετούνταν και τα γειτονικά χωριά. Είχε επίσης κτίστες και ξυλουργούς για την κατασκευή των σπιτιών τους. Τα προϊόντα που δεν μπορούσαν να παράγουν, τα προμηθεύονταν από τα 4 καφενεία-παντοπωλεία που υπήρχαν στην πλατεία του χωριού. Τα καφενεία ήταν ο μόνος χώρος ψυχαγωγίας για τους άντρες. Εκεί μαζεύονταν, συζητούσαν για τις δουλειές τους, τα προβλήματά τους, έπαιζαν και κανένα χαρτάκι, με έπαθλο ένα λουκούμι ή κανένα ουζάκι. Οι γυναίκες απ' την άλλη είχαν τις γειτονιές όπου έσμιγαν, πάντα με τις ρόκες τους στα χέρια, για να πουν κι εκείνες τα δικά τους.
Στην παλαιά Πέρσαινα υπήρχαν 4 εκκλησίες οι οποίες είχαν οικοδομηθεί από τους πρώτους κατοίκους της: Ο ενοριακός ναός της κοιμήσεως της Θεοτόκου, τα εξωκλήσια του Προφήτη Ηλία, του αγίου Γεωργίου και ο ναός του κοιμητηρίου ο άγιος Δημήτριος. Οι εκκλησίες αυτές σώζονται ανέπαφες μέχρι σήμερα παρόλο που πέρασαν από κει δύο καταστροφικές πυρκαγιές (1989 & 2007).
Στο παλιό χωριό λειτουργούσε δημοτικό σχολείο στο οποίο φοιτούσαν γύρω στα 70 παιδιά. Γυμνάσιο δεν υπήρχε και τα παιδιά πήγαιναν στο γειτονικό χωριό Δούκας με τα πόδια, κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες το χειμώνα. Περνούσαν μέσα από κακοτράχαλα και επικίνδυνα ρέματα και μονοπάτια, με λίγα τετράδια και βιβλία, μ' ένα κομμάτι ψωμί στην τσάντα για το μεσημεριανό τους φαγητό, χωρίς τα απαραίτητα ρούχα και πολλές φορές ξυπόλυτα.
Παιδική ηλικία
Τα παιδιά του χωριού για να παίξουν και να διασκεδάσουν είχαν σκαρφιστεί διάφορους τρόπους για να φτιάχνουν μόνα τους τα παιχνίδια τους. Τα αγόρια έφτιαχναν μπάλες με πανιά δεμένα πολύ σφιχτά μεταξύ τους, κατασκεύαζαν σφεντόνες και έστηναν θηλιές για να πιάνουν κοτσύφια, τσίχλες και σπουργίτια. Τα κορίτσια έφτιαχναν κούκλες (κουτσούνες) με παλιά πανιά κι έβαζαν ξυλαράκια για χέρια και για πόδια. Αγόρια και κορίτσια έπαιζαν μαζί κι άλλα αυτοσχέδια παιχνίδια όπως κουτσό, κρυφτό, τυφλόμυγα, πεντόβολα κ.ά.
Ηλεκτρικό ρεύμα
Ηλεκτρικό ρεύμα στην παλιά Πέρσαινα δεν υπήρχε και για φωτισμό τη νύχτα, χρησιμοποιούσαν μικρές λάμπες πετρελαίου και το φως απ' το τζάκι. Το νερό το κουβαλούσαν οι γυναίκες στην πλάτη (ζαλιά) μέσα σε βαρέλια των είκοσι και τριάντα οκάδων, απ' τις πολλές πηγές που υπήρχαν την εποχή εκείνη στην Πέρσαινα. Επίσης στις πηγές, έπλεναν και τα ρούχα τους. Αργότερα φτιάχτηκε το υδραγωγείο στη Δέση κι έτσι έγινε πιο εύκολη η ζωή των κατοίκων αφού είχαν πια νερό όλα τα σπίτια.
Συγκοινωνία
Συγκοινωνία δεν υπήρχε και οι κάτοικοι για να πάνε στον Πύργο, έπρεπε να πάνε με τα πόδια στα γειτονικά χωριά (Δούκας, Μηλιές, Νεράιδα, Μπεντένι) για να πάρουν το λεωφορείο. Τα παλιά χρόνια η κοινότητα της Πέρσαινας ήταν φτωχή και χωρίς κρατική επιχορήγηση δεν υπήρχε η δυνατότητα εκτελέσεως πολλών κοινωφελών έργων. Έτσι τα κοινοτικά έργα γίνονταν μόνο με προσωπική εργασία. Το σύνθημα για τη συγκέντρωση αντρών και γυναικών το έδινε η καμπάνα με τον ειδικό χτύπο όταν επρόκειτο να εκτελεστεί οποιοδήποτε κοινοτικό έργο. Άλλοτε να καθαρίσουν ή να ανοίξουν δρόμους άλλοτε να ανοίξουν αυλάκια για πότισμα κ.ά.
Ο σεισμός του 1965
Το 1965 έγινε ένας σεισμός ο οποίος δημιούργησε επικίνδυνες ρωγμές στα σπίτια και στο έδαφος. Μετά από διαβήματα της κοινότητας στην τότε κυβέρνηση, στάλθηκαν τεχνικοί και διοικητικοί κρατικοί υπάλληλοι, οι οποίοι αφού μελέτησαν το θέμα αποφάσισαν πως υπάρχει ανάγκη μεταφοράς του χωριού σε νέα ασφαλή θέση. Επιλέχτηκε απ' όλους η τοποθεσία Μποτίνι Περσαίνης συνολικού εμβαδού 168.490 τ.μ.
Η Νέα Πέρσαινα
Το 1970 άρχισε να χτίζεται το καινούργιο χωριό, η Νέα Πέρσαινα, και το 1975 παραδόθηκαν τα νέα σπίτια στους Περσαιναίους. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άλλο χωριό με καινούργια σπίτια, με ωραίους δρόμους με σχέδιο πόλεως, με ρεύμα, νερό, αποχέτευση, συγκοινωνία και άλλες ανέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Φολόης
Ποντικονήσι
Με την ονομασία Ποντικονήσι μπορεί να αναφέρονται:
Ρενάτο Σάντσες
Ο Ρενάτο Σάντσες (Renato Sanches, 18 Αυγούστου 1997) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Παρί σεντ Ζερμέν και την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.
Ο Σάντσες ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Μπενφίκα, πραγματοποιώντας την πρώτη του εμφάνιση με την πρώτη ομάδα τον Οκτώβριο του 2015. Στη μία και μοναδική του σαιζόν με την Μπενφίκα κατέκτησε το νταμπλ και κέρδισε τα βραβεία καλύτερα βελτιωμένου παίκτη της Πρίμειρα Λιγκ και το βραβείο Golden Boy.
Ο Σάντσες αποκτήθηκε τότε από τη Μπάγερν Μονάχου έναντι 35 εκατομμυρίων ευρώ, το υψηλότερο εκείνη την εποχή για Πορτογάλο που αγωνιζόταν στην Πριμέιρα Λιγκ. Εκεί οι επιδόσεις του έπεσαν και βρέθηκε να συναγωνίζεται εμπειρότερους παίκτες, με αποτέλεσμα να αγωνίζεται σπάνια, οπότε και δόθηκε δανεικός στη Σουόνσι Σίτι. Όμως εκεί δεν βελτιώθηκε και αντιμετώπισε τραυματισμούς. Με την επιστροφή του στη Μπάγερν ενσωμάτωθηκε καλύτερα και τον Αύγουστο του 2019 αποκτήθηκε από τη Λιλ για 25 εκατομμύρια ευρώ, ποσό ρεκόρ για τον σύλλογο.
Ο Σάντσες πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το Μάρτιο του 2016 και ήταν μέλος της αποστολής στο Euro 2016, με αποτέλεσμα σε ηλικία 18 ετών να γίνει ο νεαρότερος Πορτογάλος σε διεθνές τουρνουά και ο νεαρότερος παίκτης που κέρδισε το ευρωπαϊκό κύπελλο. Στο Euro σκόραρε μία φορά και κέρδισε το βραβείο καλύτερου νέου ποδοσφαιριστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουόνσι Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Πορτογάλοι με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Kindertransport
thumb|right|Μνημείο του Φρανκ Μάισλερ για το Kindertransport κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Βερολίνου Ως Kindertransport (που στα γερμανικά σημαίνει μεταφορά των παιδιών) είναι γνωστή η επιχείρηση μεταφοράς και διάσωσης, κυρίως προς τη Μεγάλη Βρετανία, περισσότερων από 10.000 παιδιών (τα πιο πολλά από τα οποία ήταν Εβραιόπουλα) από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχοσλοβακία και την Πολωνία.
Η επιχείρηση αυτή ξεκίνησε μετά τη Νύχτα των Κρυστάλλων στη Ναζιστική Γερμανία, με πρωτοβουλία διάφορων Εβραΐκών και μη οργανώσεων καθώς και οργανώσεων Κουακέρων, που έδρασαν υπό την ομπρέλα της μη θρησκευτικής οργάνωσης Ίδρυμα για τη Φροντίδα των Παιδιών από τη Γερμανία (που αργότερα μετονομάστηκε σε Κίνημα Παιδιών Προσφύγων), καθώς και με τη συμβολή της Παγκόσμιας Οργάνωσης για την Ανακούφιση των Εβραίων (World Jewish Relief).
Η πρώτη μεταφορά παιδιών έγινε στις αρχές Δεκεμβρίου του 1938 ενώ η τελευταία ομάδα παιδιών κατάφερε να περάσει στη Μεγάλη Βρετανία από την Ολλανδία στα μέσα Μαΐου του 1940. Πολλά από τα παιδιά αυτά όταν έφτασαν στη Μεγάλη Βρετανία, δόθηκαν σε ανάδοχες οικογένειες ενώ άλλα έμειναν σε ξενώνες, σχολεία και φάρμες.
Μετά τον πόλεμο έγιναν προσπάθειες να ξαναβρούν τους γονείς τους και άλλα μέλη των οικογενειών τους, όμως στις περισσότερες των περιπτώσεων οι γονείς και οι συγγενείς τους είχαν εξοντωθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Λουίς Αργεντίνο Παλάου
Πρώιμη σκακιστική καριέρα
Άρχισε ασχολείται με το σκάκι το 1916 και εντάχθηκε στον σκακιστικό σύλλογο Buenos Aires Chess Circle. Το 1919 ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία και το 1921 συμμετείχε στην πρώτη εθνική διοργάνωση (8η).
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Συμμετείχε εκπροσωπώντας την Αργεντινή σε δύο σκακιστικές Ολυμπιάδες: Στις Ολυμπιάδες του Λονδίνου και της Χάγης, ήταν το μέλος της ομάδας που συγκέντρωσε το υψηλότερο ποσοστό πόντων.
Άλλα σκακιστικά ενδιαφέροντα
Δεδομένου του μετέπειτα ενδιαφέροντός του για το σκάκι δι΄ αλληλογραφίας, έγινε πρόεδρος της Liga Argentina de Ajedrez por Correspondencia (Αργεντινικής Λέσχης του σκακιού δι' αλληλογραφίας).
Το 1965 αναγνωρίστηκε με τον τίτλο του Διεθνούς Μαιτρ (IM).
Αξιοσημείωτες Παρτίδες
Palau - Te Kolsté, Λονδίνο, 1927 - Βραβείο Ομορφιάς. 1. '''Nf3 Nf6 2. d4 g6 3. Nc3 d5 4. Bf4 Nh5 5. Be5 f6 6. Bg3 Nxg3 7. hxg3 c6 8. e3 Bg7 9. Bd3 e5 10. Rxh7 Kf7 11. Bxg6+ Kxg6 12. Nxe5+ fxe5 13. Qh5+ Kf6 14. Qxe5+ Kf7 15. Qxg7+ 1-0.''' μικρογραφία|Ο Παλάου, δεύτερος από δεξιά, στην πρώτη σειρά, το [[1928.]]
Δημοσιογραφία
Μαζί με τον Γκράου διετέλεσε διευθυντής του μηνιαίου περιοδικού El Ajedrez Americano (Αμερικανικό Σκάκι), το οποίο εκδιδόταν από το 1934. Αργότερα ήταν αρθρογράφος στην εφημερίδα La Prensa και, από το 1953 μέχρι τον θάνατό του, ήταν διευθυντής του σκακιστικού περιοδικού της Editorial Sopena.
Βιβλία
Ο Παλάου συνέγραψε τα ακόλουθα βιβλία για το σκάκι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Γυαλό Καλύμνου
Το Γυαλό είναι μικρή βραχονησίδα της Ψερίμου στα Δωδεκάνησα με έκτασή 0,0004 τ. χλμ.. Βρίσκεται νότια του νησιού και σε απόσταση λίγων μέτρων από τις ακτές της. Στα νότια είναι ο "Δίαυλος Ψερίμου", δηλ. το θαλάσσιο πέρασμα με την Κω, και σε μικρότερη απόσταση βορειοδυτικά η βραχονησίδα Κρεβατιό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καλύμνου
Γιώργος Χριστοφίδης
Ο Γιώργος Χριστοφίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με τους Ενωμένους Δημοκράτες την περίοδο 1999-2001.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώργος Χριστοφίδης γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1947. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ακολούθησε σπουδές νομικής, φυσικομαθηματικών, ψυχολογίας, κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης και παιδαγωγικών. Εργαζόταν ως εκπαιδευτικός και ως δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με τους Ενωμένους Δημοκράτες (ΕΔΗ) αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, το 1999, όταν ο βουλευτής των ΕΔΗ στην εκλογική περιφέρεια Λεμεσού, Γιώργος Βασιλείου, διορίστηκε ως επικεφαλής της διαπραγματευτικής αντιπροσωπίας για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο πρώτος επιλαχών του κόμματος Γιώργος Χριστοφίδης ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή την 1η Ιουλίου 1999 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Την περίοδο 2005-2007 διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Προστασίας Ανταγωνισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ενωμένους Δημοκράτες Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ορέλ (Σαβοΐα)
Το Ορέλ (γαλλικά: Orelle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ορελέν (γαλλικά: Orellins).
Παλύ
Το Παλύ (γαλλικά: Pallud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Κουμανία
Ο Αρμένιος Χετούμ περιέγραψε την Κουμανία ως "εντελώς επίπεδη και χωρίς δέντρα". Ο Ίμπν Μπατούτα είπε για την Κουμανία: "Αυτή η έρημος είναι πράσινη και χλοώδης χωρίς δέντρα ούτε λόφους, υψώματα ή βαθύτερα σημεία...Δεν υπάρχει τρόπος να ταξιδέψετε σε αυτή την έρημο εκτός από άμαξες".
Ορέλ (Σαβοΐα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Παλύ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Παλυραίν (γαλλικά: Pallurains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Κουμανία
Έννοια
αριστερά|μικρογραφία|100x100εσ| Καζακικό σύμβολο της φυλής των Κιπτσάκων Μέχρι τον 11ο και 12ο αιώνα, η νομαδική συνομοσπονδία των Κουμάνων και (Ανατολικών) Κιπτσάκων ήταν η κυρίαρχη δύναμη στα εδάφη, που εκτείνονταν από το σημερινό Καζακστάν, τη νότια Ρωσία, την Ουκρανία, ως τη νότια Μολδαβία και την ανατολική Βλαχία.
Λαμβάνοντας υπόψη τον νομαδικό τρόπο ζωής αυτών των λαών, αυτά τα σύνορα μπορούν να υπολογιστούν μόνο ως κατά προσέγγιση. Ως εκ τούτου, υπήρχαν διάφοροι ορισμοί για το τι σήμαινε Κουμανία με την πάροδο του χρόνου. Ανάλογα με την περιοχή και τον χρόνο τους, διαφορετικές πηγές χρησιμοποίησαν το δικό τους όραμα για να δηλώσουν διαφορετικά τμήματα της τεράστιας κουμανικής επικράτειας: σε βυζαντινές, ρωσικές, γεωργιανές, αρμενικές, περσικές και μουσουλμανικές πηγές, Κουμανία θεωρούνταν η ποντιακή-κασπιανή στέπα: οι στέπες δηλαδή βόρεια της Μαύρης Θάλασσας και στα ανατολικά μέχρι την Κασπία Θάλασσα, όπου οι πεδιάδες μεταξύ ποταμού Δνίπερου, ποταμού Βόλγα, Ουράλη και Ιρτίς ήταν ευνοϊκές για τον νομαδικό τρόπο ζωής των Κουμάνων. Αργότερα, για μια σύντομη χρονική περίοδο, στις δυτικές πηγές, ως Κουμανία χαρακτηριζόταν και η περιοχή της ανατολικής Βλαχίας και της νότιας Ουκρανίας, όπου έλαβε χώρα η πρώτη επαφή μεταξύ Κουμάνων και δυτικών Χριστιανών. Αργότερα οι Κουμάνοι της περιοχής ασπάστηκαν τον Ρωμαιοκαθολικισμό.
Όπως και στην περίπτωση πολλών άλλων μεγάλων νομαδικών ευρασιατικών συνομοσπονδιών, το εθνώνυμο "Κουμάνος" σήμαινε διαφορετικές εθνοτικές πραγματικότητες. Ενώ η κύρια συνιστώσα ήταν πιθανώς οι φυλές που μιλούσαν τουρκικές γλώσσες, η συνομοσπονδία περιλάμβανε και άλλα εθνοτικά στοιχεία. Η Κουμανία ήταν πρωτίστως πολιτική ονομασία, αναφερόμενη στην ηγετική, ενοποιητική φυλή ή φυλή της συμμαχίας ή του κράτους. Οι Κουμάνοι, όταν εμφανίζονται για πρώτη φορά σε γραπτές πηγές, είναι μέλη μιας συνομοσπονδίας ανεξάρτητα από τη φυλετική προέλευσή τους. Πρώην φυλετικά ονόματα εξαφανίστηκαν, όταν η εν λόγω φυλή έγινε μέρος μιας πολιτικής μονάδας. μικρογραφία|270x270εσ| Άγαλμα Κουμάνων/Κιπτσάκων, 12ος αιώνας, [[Λουχάνσκ ]] Το εκτενές έδαφος αυτής της περιοχής, που αποτελούνταν από χαλαρά συνδεδεμένες φυλετικές μονάδες, που ήταν η στρατιωτική κυρίαρχη δύναμη, δεν ήταν ποτέ πολιτικά ενωμένο από μια ισχυρή κεντρική εξουσία. Η Κουμανία δεν ήταν ούτε κράτος ούτε αυτοκρατορία, αλλά διαφορετικές ομάδες κάτω από ανεξάρτητους ηγεμόνες, ή χαν, οι οποίοι ενεργούσαν με δική τους πρωτοβουλία, αναμειγνυόμενοι στην πολιτική ζωή των γύρω κρατών: στις ρωσικές ηγεμονίες, τη Βουλγαρία, το Βυζάντιο και τα βλάχικα κράτη στα Βαλκάνια, στην Αρμενία και στη Γεωργία στον Καύκασο και στη Χορασμία, έχοντας φτάσει μέχρι και στη δημιουργία μιας ισχυρής κάστας πολεμιστών, των Μαμελούκων, που υπηρετούσαν τους μουσουλμάνους Άραβες και τους Τούρκους χαλίφηδες και σουλτάνους.
Στα Βαλκάνια, βρίσκουμε τους Κουμάνους σε επαφή με όλες τις κρατικές οντότητες εκείνης της εποχής: να μάχονται με το Βασίλειο της Ουγγαρίας, να συμμαχούν με τους Βούλγαρους και τους Βλάχους ενάντια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και να συμμετέχουν στην πολιτική των νέων βλαχικών κρατικών οντοτήτων.
Αυτή η ποντική Κουμανία (και οι υπόλοιποι της Κουμανίας στα ανατολικά) έληξε στα μέσα του 13ου αιώνα κατά τη μεγάλη μογγολική εισβολή στην Ευρώπη. Το 1223, ο Τζένγκις Χαν νίκησε τους Κουμάνους και τους συμμάχους των Ρως στη μάχη της Κάλκα (στη σύγχρονη Ουκρανία) και το τελικό χτύπημα επήλθε το 1241, όταν η κουμανική συνομοσπονδία έπαψε να υπάρχει ως πολιτική οντότητα. Οι υπόλοιπες κουμανικές φυλές διασκορπίστηκαν: είτε υποτάχθηκαν στους Μογγόλους κατακτητές ως κομμάτι της μελλοντικής Χρυσής Ορδής ή έφυγαν δυτικά στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στη Βουλγαρική Αυτοκρατορία και στο Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πρώην συνομοσπονδίες Κατηγορία:Μεσαιωνική Ουκρανία Κατηγορία:Ιστορία της Μολδαβίας κατά την διάρκεια του Πρώιμου Μεσαίωνα Κατηγορία:Ιστορικά Τουρκικά κράτη Κατηγορία:Καύκασος Κατηγορία:Ευρασία
Τάσος Γαλάτης
Ο Τάσος Γαλάτης (πραγματικό όνομα: Αναστάσιος Αρ. Παπαδόπουλος) είναι Έλληνας ποιητής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1937. Η καταγωγή του είναι από τη Νέα Φιγαλεία της Ολυμπίας. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια uπηρέτησε στη μέση εκπαίδευση ως φιλόλογος σε σχολεία της Ελλάδας και του εξωτερικού (στην Αίγυπτο κ.αλ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Τρέισι Σπυριδάκος
Η Τρέισι Σπυριδάκος (αγγλικά:Tracy Spiridakos) είναι Καναδή ηθοποιός, ελληνικής καταγωγής.
Πρώιμη ζωή
Η Σπυριδάκος γεννήθηκε στο Γουίνιπεγκ της Μανιτόμπα το 1983 από Έλληνες γονείς, τους ιδιοκτήτες εστιατορίου Γιώργο και Αναστασία Σπυριδάκος. Έχει δύο αδέλφια. Η οικογένεια μετακόμισε στην πατρίδα του πατέρα της, τη Σκάλα, νότια της Σπάρτης, λίγα χρόνια μετά τη γέννησή της και επέστρεψε στον Καναδά το 1992. Αναγνωρίζει έντονα την ελληνική κληρονομιά της και μιλάει άπταιστα ελληνικά. Η Σπυριδάκος άρχισε να ασκεί την ηθοποιία στο γυμνάσιο και σπούδασε στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ηθοποιών της Μανιτόμπα (Actors Training Centre of Manitoba).
Σταδιοδρομία
Η Σπυριδάκος μετακόμισε στο Βανκούβερ το 2007 για να κυνηγήσει την ηθοποιία και μέσα σε λίγες εβδομάδες κέρδισε τον πρώτο της τηλεοπτικό ρόλο, ένα μικρό κομμάτι στο Supernatural. Συνέχισε να εργάζεται στην τηλεόραση, με ρόλους στο Bionic Woman, The L Word, Hellcats και Psych. Εμφανίστηκε στην τηλεοπτική ταινία Goblin και στη διαδικτυακή σειρά Mortal Kombat: Legacy. Επίσης, είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στο Being Human ως η λυκάνθρωπος Brynn McLean.
Το 2009, κέρδισε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στην καναδική σειρά της Teletoon, Majority Rules!, παίζοντας τη 15χρονη Becky Richards. Έκανε το ντεμπούτο της σε κινηματογραφική ταινία το 2011, με το Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση και κινηματογράφησε το θρίλερ χαμηλού προϋπολογισμού Kill For Me, με τους Ντόναλ Λογκ και Κέιτι Κάσιντι. Εμφανίστηκε ως Sammi στην πρωτότυπη ταινία της Nickelodeon του 2012, Rags. Έπειτα, πήρε ηγετικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά του NBC Revolution ως Charlotte "Charlie" Matheson, μία επιζούσα σε ένα δυστοπικό μελλοντικό πολιτισμό. Έκανε ακρόαση για το ρόλο ενώ έδινε το παρόν στo πρώτο της πιλοτικό επεισόδιο στο Λος Άντζελες. Η Σπυριδάκος γύρισε το πιλοτικό επεισόδιο στην Ατλάντα και κινηματογράφησε την πρώτη σεζόν στο Ουίλμινγκτον της Βόρειας Καρολίνας. Ήταν υποψήφια για το Βραβείο Saturn για την Kαλύτερη Hθοποιό στην Tηλεόραση για την εμφάνισή της στην πρώτη σεζόν, χάνοντας από την Άννα Τορβ του Fringe. Η παραγωγή μεταφέρθηκε στο Ώστιν του Τέξας για τη δεύτερη σεζόν της σειράς.
Η Σπυριδάκος έκανε έκτακτη εμφάνιση στην τρίτη σεζόν της σειράς της Showtime, Episodes, ως Dawn, κόρη του χαρακτήρα Morning Randolph (Μίρκα Μονρό). Τον Αύγουστο του 2014, βοήθησε στην ευαισθητοποίηση για την ασθένεια ALS, συμμετέχοντας στο Ice Bucket Challenge. Το 2015, ξεκίνησε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στο τηλεοπτικό δράμα του A & E, Bates Motel, παίζοντας την Annika Johnson, μία πόρνη που φτάνει στο ξενοδοχείο στην αρχή της τρίτης σεζόν. Επίσης, συμπρωταγωνίστησε με τον Τζόναθαν Ρις Μέγιερς στη ρομαντική κωμωδία Byrd & the Bees, σε σκηνοθεσία της Φινόλα Χιούζ. Γύρισε ένα πιλοτικό επεισόδιο, χωρίς τίτλο, για το CBS το 2015, σε σκηνοθεσία της Πάμελα Φράιμαν. Πρωταγωνίστησε ως Holly μαζί με τον Άνταμ Μπρόντι, παίζοντας παιδικούς φίλους που επανασυνδέθηκαν αργότερα στη ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Πρόεδρος της Μποτσουάνας
Ο Πρόεδρος της Μποτσουάνας (President of the Republic of Botswana) είναι ο αρχηγός κράτος και της κυβέρνησης στην Μποτσουάνα. Είναι επίσης αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, με βάση το σύνταγμα.
Ο πρόεδρος εκλέγεται για θητεία πέντε ετών που είναι ίδια σε διάρκεια με την θητεία της Εθνοσυνέλευσης. Από το 1997 το όριο στη θητεία του είναι συνολικά 10 χρόνια, που αντιστοιχούν σε δύο πλήρεις θητείες, ακόμα και αν δεν είναι συνεχόμενες. Οι υποψήφιοι για τη βουλή ανακηρύσσουν το πρόσωπο που υποστηρίζουν για το αξίωμα του προέδρου με τα ψηφοδέλτιά τους. Ο υποψήφιος που θα συγκεντρρώσει τις περισσότερες θετικές ψήφους από τα εκλεγμένα μέλη της εθνοσυνέλευσης εκλέγεται αυτόματα πρόεδρος της χώρας. Εάν κανείς από τους υποψήφιους δεν λάβει την απαιτούμενη πλειοψηφία θετικών ψήφων, η Εθνοσυνέλευση εκλέγει τον πρόεδρο με την απλή πλειοψηφία, προτού συνεκλέξει τα ειδικά εκλεγμένα μέλη. Εάν δεν εκλεγεί πρόεδρος έπειτα από τρεις ψηφοφορίες ή ο πρόεδρος της βουλής ορίζει ότι κανείς υποψήφιος δεν έχει την απαιτούμενη στήριξη προκειμένου να εκλεγεί, η βουλή διαλύεται αυτόματα. Στην πράξη, ο πρόεδρος είναι ο επικεφαλής του κόμματος της πλειοψηφίας στην εθνοσυνέλευση.
Πεζέ-Νανκρουά
Το Πεζέ-Νανκρουά (γαλλικά: Peisey-Nancroix) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πεζερό (γαλλικά: Peiserots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Λα Πλάνι Ταρανταίζ
Το Λα Πλάνι Ταρανταίζ (γαλλικά: La Plagne Tarentaise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μακοταί (γαλλικά: Mâcotais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πλαναίζ
Το Πλαναίζ (γαλλικά: Planaise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλαναιζό (γαλλικά: Planaisots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Συνάρθρωση
Μορφές
Οι συναρθρώσεις μπορούν να διακριθούν στις εξής μορφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρθρώσεις
73P/Σβάσμαν-Βάτσμαν
thumb|Ο κομήτης τον Απρίλιο του 2006 thumb|Το κομμάτι Β όπως το παρατήρησε το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ το 2006 Ο 73P/Σβάσμαν-Βάτσμαν (73P/Schwassmann–Wachmann), γνωστός και ως Σβάσμαν-Βάτσμαν 3, είναι περιοδικός κομήτης του Ηλιακού Συστήματος, ο οποίος βρίσκεται σε φάση διάσπασης. Η τροχιακή περίοδός του είναι 5,44 έτη.
Ο κομήτης ανακαλύφθηκε στις 2 Μαΐου 1930 από τους Φρίντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν και Άρνο Άρτους Βάτσμαν στο αστεροσκοπείο του Αμβούργου, Γερμανία. Ο κομήτης είχε τότε μέγεθος +9,5 και έφτασε μέχρι μέγεθος +6, στις 31 Μαΐου, όταν πέρασε μόλις 0,0616 ΑΜ από τη Γη. Η περίοδος εκτιμήθηκε σε 5,43 με 5,46 χρόνια. Ο κομήτης στη συνέχεια χάθηκε και παρατηρήθηκε ξανά το 1979. Κατά το πέρασμα του 1995 ο κομήτης παρατηρήθηκε να είναι πολύ λαμπρότερος από το αναμενόμενο, φτάνοντας σε μέγεθος +6 παρά ότι βρισκόταν σε απόσταση περίπου 1,3 ΑΜ από τη Γη. Το Δεκέμβριο του 1995 παρατηρήθηκε ότι ο πυρήνας του κομήτη είχε διασπαστεί σε 4 κομμάτια (A, B, C και D). Το μέγεθος των τριών πρώτων κομματιών υπολογίστηκε σε περίπου 1,5 χιλιόμετρο. Το κομμάτι C ήταν το μεγαλύτερο. Το 2006 ο κομήτης παρατηρήθηκε από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ, το οποίο αποκάλυψε πολλά περισσότερα κομμάτια.
Ο κομήτης συσχετίζεται με τη βροχή μετεώρων γνωστή ως Ταυ Ηρακλείδες.
Πλαναί (Σαβοΐα)
Το Πλαναί (γαλλικά: Planay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλανεραίν (γαλλικά: Planerains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Στήμονας
Οι στήμονες υπάρχουν στα αρσενικά και τέλεια άνθη. Οι στήμονες αποτελούνται από το νήμα και τους ανθήρες. Στους ανθήρες βρίσκονται οι γυρεόκοκκοι, που περιέχουν τους αρσενικούς γαμέτες του φυτού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία φυτών
Κετάντζι Μπράουν Τζάκσον
Από τον Ιούνιο του 2021 έως την ορκωμοσία της ως Μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η Μπράουν Τζάκσον, υπηρέτησε ως Ομοσπονδιακή Δικαστής του Εφετείου των Ηνωμένων Πολιτειών για την Περιφέρεια της Κολούμπια.
Τον Φεβρουάριο του 2022 ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, πρότεινε την Τζάκσον ως υποψήφια για την πλήρωση της έδρας του Ανώτατου Δικαστή Στίβεν Μπρέγιερ, στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Η έγκριση της υποψηφιότητάς της για την θέση, πραγματοποιήθηκε από την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στις 7 Απριλίου 2022. Η υποψηφιότητά της για το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, εγκρίθηκε στις 7 Απριλίου 2022, με 53 ψήφους υπέρ και 47 ψήφους κατά.
Υπηρέτησε επίσης, ως Ομοσπονδιακή Δικαστής του Περιφερειακού Δικαστηρίου της Περιφέρειας της Κολούμπια από το 2013 έως το 2021, καθώς και ως Αντιπρόεδρος της ομοσπονδιακής Επιτροπής Καταδίκων των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2010 έως το 2014.
Προσωπική ζωή
Η Μπράουν, είναι παντρεμένη από το 1996, με τον χειρουργό Πάτρικ Γκρέιβς Τζάκσον, και μέσω αυτού έχει συγγένεια εξ αγχιστείας με τον Ρεπουμπλικανό πρώην Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων Πολ Ράιαν. Με τον Πάτρικ Τζάκσον, έχουν αποκτήσει μαζί δύο κόρες, και διαμένουν μόνιμα στην Ουάσινγκτον.
Καριέρα
Αφού πραγματοποίησε νομική πρακτική άσκηση και εργάστηκε, σε ομοσπονδιακούς δικαστές στην Μασαχουσέτη, από το 1996 έως το 1998, εργάστηκε ως δικηγόρος στην δικηγορική εταιρεία "Miller Cassidy Larroca & Lewin" στην Ουάσινγκτον. Από το 1999 έως το 2000, εργάστηκε ως δικαστική υπάλληλος στον Ανώτατο Δικαστή Στίβεν Μπέργιερ.
Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Βοστώνη, όπου από το 2000 έως το 2003, εργάστηκε ως δικηγόρος, στη δικηγορική εταιρεία "Goodwin Procter". Από το 2003 έως το 2005, εργάστηκε ως σύμβουλος στην Επιτροπή Καταδίκων των Ηνωμένων Πολιτειών και από το 2005 έως το 2007, ως βοηθός του ομοσπονδιακού δημοσίου κατηγόρου στην Ουάσινγκτον. Επίσης, εργάστηκε ως ειδική σύμβουλος στην νομική εταιρεία "Morrison & Foerster" στο Σαν Φρανσίσκο.
Ομοσπονδιακή Επιτροπή Καταδίκων (2010-2014)
Τον Ιούλιο του 2009, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, διόρισε την Μπράουν-Τζάκσον, για να υπηρετήσει ως Αντιπρόεδρος της ομοσπονδιακής Επιτροπής Καταδίκων των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο διορισμός της εγκρίθηκε από την Γερουσία τον Φεβρουάριο του 2010. Υπηρέτησε στην θέση, έως τον Δεκέμβριο του 2014.
Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Περιφέρειας της Κολούμπια (2013-2021)
Τον Σεπτέμβριο του 2012, ο Πρόεδρος Ομπάμα, διόρισε την Μπράουν-Τζάκσον, προκειμένου να υπηρετήσει ως δικαστής στο Ομοσπονδιακό Περιφερειακό Δικαστήριο της Περιφέρειας της Κολούμπια. Ο διορισμός της ως ομοσπονδιακή δικαστής, εγκρίθηκε από την Γερουσία τον Μάρτιο του 2013. Ανέλαβε καθήκοντα τον Μάιο του 2013.
Ομοσπονδιακό Εφετείο της Περιφέρειας της Κολούμπια (2021-)
Τον Μάρτιο του 2021, ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, διόρισε την Μπράουν-Τζάκσον, για να υπηρετήσει ως ομοσπονδιακή εφέτης στο Ομοσπονδιακό Εφετείο της Περιφέρειας της Κολούμπια, προκειμένου να πληρωθεί η κενή θέση που προέκυψε από την παραίτηση του Μέρικ Γκάρλαντ, προκειμένου να αναλάβει Γενικός Εισαγγελέας. Τον Ιούνιο του 2021, η υποψηφιότητά της για την έδρα, εγκρίθηκε από την Γερουσία των ΗΠΑ, με 53 ψήφους υπέρ και 44 ψήφους κατά. Στις 17 Ιουνίου 2021, ανέλαβε καθήκοντα.
Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών
Στις 21 Μαρτίου 2022, ξεκίνησαν οι ακροάσεις από την Επιτροπή Δικαιοσύνης της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στις 4 Απριλίου 2022, η Επιτροπή Δικαιοσύνης, ψήφισε 11-11, οπότε η υποψηφιότητά της, μεταφέρθηκε στην ολομέλεια, όπου έλαβε 53 ψήφους υπέρ και 47 ψήφους κατά, προκειμένου να αποφασιστεί εάν θα συνέχιζε η διαδικασία, για την τελική ψηφοφορία.
Στις 7 Απριλίου 2022, η ολομέλεια της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, ψήφισε με το αποτέλεσμα να είναι 53 ψήφοι υπέρ και 47 ψήφοι κατά. Και οι 50 Δημοκρατικοί Γερουσιαστές ψήφισαν υπέρ του διορισμού της, και μαζί τους, ψήφισαν και 3 Ρεπουμπλικανοί Γερουσιαστές οι: Μιτ Ρόμνεϊ, Λίζα Μαρκόφσκι και Σούζαν Κόλλινς. Έτσι, αναμένεται να αναλάβει τις επόμενες ημέρες, η πρώτη έγχρωμη γυναίκα που θα υπηρετήσει στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στις 30 Ιουνίου 2022, ορκίστηκε ως 116ο Μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών, ύστερα από την οριστική παραίτηση του Στίβεν Μπρέγιερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ Κατηγορία:Ομοσπονδιακοί Δικαστές των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αμερικανοί δικαστές Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Αφροαμερικανοί φεμινιστές
Ύπερος
Ο ύπερος υπάρχει στο θηλυκό και στο τέλειο άνθος. Ο ύπερος αποτελείται από το στίγμα, τον στύλο και την ωοθήκη. Στην ωοθήκη βρίσκονται οι σπερματικές βλάστες, οι οποίες περιέχουν τα ωάρια, τους θηλυκούς γαμέτες του φυτού.
Παραπομπές
Υπερος
Γκυστάβ Καγιεμπότ
Ο Γκυστάβ Καγιεμπότ (γαλλικά: Gustave Caillebotte), 1848 - 1894, ορθή προφορά Γκυστάβ Καϊμπότ, ήταν Γάλλος ζωγράφος, συλλέκτης, μαικήνας και διοργανωτής ιμπρεσιονιστικών εκθέσεων, μέλος και ο ίδιος της ομάδας των ιμπρεσιονιστών, αν και ζωγράφιζε με πιο ρεαλιστική τεχνοτροπία από άλλους στην ομάδα.
Κληρονόμος μεγάλης περιουσίας, αφιέρωσε τη ζωή του στη ζωγραφική και συγκέντρωσε μεγάλη συλλογή από ιμπρεσιονιστικούς, ρεαλιστικούς πίνακες και σχέδια, την οποία κληροδότησε στο γαλλικό κράτος.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Γκυστάβ Καγιεμπότ, φωτογραφία του 1878 Ο Γκυστάβ Καγιεμπότ γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1848 στο Παρίσι, σε πλούσια παριζιάνικη οικογένεια της ανώτερης τάξης. Ο πατέρας του ήταν κληρονόμος επιχείρησης στρατιωτικής κλωστοϋφαντουργίας  και δικαστής. Από το 1860, η οικογένεια άρχισε να περνά πολλά καλοκαίρια στο Γιέρ, περίπου 20 χλμ. νότια του Παρισιού, όπου είχαν αγοράσει μεγάλο ακίνητο. Πιθανότατα ήταν εκείνη την εποχή που ο Καγιεμπότ άρχισε να σχεδιάζει και να ζωγραφίζει.
Πήρε πτυχίο νομικής το 1868 και άδεια ασκήσεως επαγγέλματος το 1870, ενώ ήταν επίσης μηχανικός. Λίγο μετά τις σπουδές του, πολέμησε στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο από τον Ιούλιο του 1870 έως τον Μάρτιο του 1871.
Ο Καγιεμπότ άρχισε να εκθέτει από τη δεύτερη έκθεση ιμπρεσιονιστών το 1876, παρουσιάζοντας οκτώ πίνακες, μεταξύ των οποίων Οι Κατασκευαστές δαπέδων (1875). Το θέμα του, η απεικόνιση εργατών που κατασκευάζουν ένα ξύλινο δάπεδο (που θεωρείται ότι ήταν αυτό του εργαστηρίου του ίδιου του καλλιτέχνη) είχε θεωρηθεί «χυδαίο» από ορισμένους κριτικούς και είχε απορριφθεί από το επίσημο Σαλόν του 1875, καθώς τότε, το καλλιτεχνικό κατεστημένο θεωρούσε αποδεκτά πρόσωπα από την εργατική τάξη μόνο χωρικούς και αγρότες.
Εκτός από ενεργό μέλος της ομάδας των ιμπρεσιονιστών, ο Καγιεμπότ ήταν επίσης σημαντικός οικονομικός υποστηρικτής του κινήματος. Χρησιμοποίησε τον πλούτο του βοηθώντας στη χρηματοδότηση, οργάνωση και προώθηση ιμπρεσιονιστικών εκθέσεων και επίσης αγόραζε ο ίδιος έργα άλλων ιμπρεσιονιστών, όπως των Κλωντ Μονέ, Πιέρ-Ωγκύστ Ρενουάρ, Καμίλ Πισαρό, Πωλ Σεζάν, Εντγκάρ Ντεγκά, Αλφρέ Σισλέ, Μπερτ Μοριζό και άλλων. μικρογραφία|250x250εσ|Χιονισμένες στέγες, (1875) Το 1881, απέκτησε ένα ακίνητο στο Ζενβιλιέ, στις όχθες του Σηκουάνα κοντά στην Αρζαντέιγ, και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί το 1888. Σταμάτησε να εκθέτει και αφοσιώθηκε στην κηπουρική, την ιστιοπλοΐα και την ναυπήγηση ιστιοπλοϊκών σκαφών, περνώντας πολύ χρόνο με τον αδελφό του Μαρσιάλ και τον φίλο του Ωγκύστ Ρενουάρ, ο οποίος συχνά έμενε στο Ζενβιλιέ συμμετέχοντας σε εκτενείς συζητήσεις για την τέχνη, την πολιτική, τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία, και απεικόνισε τον Καγιεμπότ στον πίνακα του 1881, Γεύμα των βαρκάρηδων. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, φαίνεται ότι είχε σοβαρή σχέση με τη Σαρλότ Μπερτιέ, μια γυναίκα έντεκα χρόνια νεότερή του και κατώτερης τάξης, στην οποία άφησε μια σημαντική πρόσοδο.
Ο Γκυστάβ Καγιεμπότ πέθανε στο Ζενβιλιέ από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 21 Φεβρουαρίου 1894, σε ηλικία 45 ετών. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ στο Παρίσι.
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Δρόμος του Παρισιού, βροχερή μέρα (1877) Ινστιτούτο Τέχνης του [[Σικάγο.]] Οι πρώιμοι πίνακες του Καγιεμπότ παρουσιάζουν τις μεγάλες νέες λεωφόρους και τα κτήρια που δημιούργησε ο βαρόνος Οσμάν κατά τον μετασχηματισμό του Παρισιού κατά τη Δεύτερη Αυτοκρατορία μεταξύ 1853 και 1870. Η σιδερένια γέφυρα που απεικονίζεται στην Γέφυρα της Ευρώπης (1876) είναι χαρακτηριστική του ενδιαφέροντος του καλλιτέχνη για το σύγχρονο αστικό περιβάλλον. Οι Πλανιστές του παρκέτου (1875) είναι ένας από τους πρώτους πίνακες που απεικονίζουν την αστική εργατική τάξη. Στο αριστούργημά του Δρόμος του Παρισιού, βροχερή μέρα (1877), χρησιμοποιεί τολμηρή προοπτική για να δημιουργήσει ένα μνημειώδη απεικόνιση μιας διασταύρωσης του Παρισιού μια βροχερή μέρα. μικρογραφία|250x250εσ|Οι Πλανιστές του παρκέτου (1875) Ο Καγιεμπότ ζωγράφισε επίσης προσωπογραφίες και μελέτες μορφών, πολλές οικογενειακές σκηνές, απεικονίζοντας σκηνές από την ήσυχη ζωή των ανώτερων τάξεων, εσωτερικούς χώρους, σκηνές από αγροτικά τοπία, νεκρές φύσεις με μελέτες λουλουδιών και μερικά γυμνά. Οι εξοχικές σκηνές του στο Γιέρ επικεντρώνονται σε βαρκάδες αναψυχής, στο ψάρεμα και το κολύμπι, καθώς και σε οικιακές σκηνές γύρω από το εξοχικό του σπίτι. Στα μεταγενέστερα έργα του χρησιμοποίησε φωτεινότερα χρώματα και πιο βαριές πινελιές.
Ο Καγιεμπότ διακρίθηκε επίσης για το πρώιμο ενδιαφέρον του για τη φωτογραφία ως μορφή τέχνης.
Προσφορά και αναγνώριση
μικρογραφία|250x250εσ|Ο κήπος της ιδιοκτησίας του στο [[Γιέρ, (1875), ιδ. συλλογή]] Παρά τον κεντρικό ρόλο του στο κίνημα των ιμπρεσιονιστών, ο Καγιεμπότ είναι ο λιγότερο γνωστός από τους Γάλλους ιμπρεσιονιστές. Έχοντας οικονομική άνεση, δεν εξαρτιόταν ποτέ από την τέχνη του για να ζήσει, εξέθετε λιγότερο συχνά και επίσης δεν είχε κανένα λόγο να πουλήσει τους πίνακές του. Εξαιτίας αυτού, τα περισσότερα από τα έργα του παρέμειναν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και σπάνια μπήκαν σε δημόσιες συλλογές. Στη διαθήκη του, ο ζωγράφος χάρισε τη συλλογή του στο γαλλικό κράτος. Η γενναιόδωρη προσφορά και ο ρόλος του ως μαικήνας των τεχνών επισκίασαν εν μέρει το καλλιτεχνικό του έργο. Περίπου 70 χρόνια μετά τον θάνατό του, ιστορικοί τέχνης άρχισαν να επαναξιολογούν το έργο του, μελέτησαν και αναγνώρισαν τη συμβολή του στον ιμπρεσιονισμό.
Το μεταθανάτιο κληροδότημα της συλλογής έργων τέχνης του στη γαλλική κυβέρνηση έγινε αποδεκτό διστακτικά από το κράτος. Όταν το 1897 άνοιξε στο παλάτι του Λουξεμβούργου η Αίθουσα Καγιεμπότ, ήταν η πρώτη έκθεση ιμπρεσιονιστικών έργων ζωγραφικής που εκτέθηκε ποτέ σε γαλλικό μουσείο. Το κληροδότημα περιλάμβανε αριστουργήματα όπως Ο χορός στο Μουλέν ντε λα Γκαλέτ του Ρενουάρ και Το Μπαλκόνι του Εντουάρ Μανέ και αποτέλεσε αργότερα τη βάση της ιμπρεσιονιστικής συλλογής στο μουσείο Ορσέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι συλλέκτες έργων τέχνης
Γκερλαχόφσκι στιτ
thumb|250px|Το νότιο μέτωπο του βουνού Το Γκερλαχόφσκι στιτ (σλοβακικά: Gerlachovský štít) είναι η ψηλότερη κορυφή στα υψηλά Τάτρα, στη Σλοβακία, και σε ολόκληρα τα Καρπάθια. Είναι η ψηλότερη κορυφή της Σλοβακίας. Συχνά αναφέρεται ότι έχει ύψος 2.655 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το πυραμοειδές σχήμα του ορεινού όγκου χαρακτηρίζεται από ένα μεγάλο ημικύκλιο. Παρά το σχετικά μικρό ύψος του, το βουνό ορθώνεται σχεδόν δύο χιλιόμετρα πάνω από τον πυθμένα της κοιλάδας.
Αρχικά, είχε θεωρηθεί ότι ήταν ένα ακόμη βουνό στην τραχιά οροσειρά Τάτρας, αλλά έχει παίξει συμβολικό ρόλο στα μάτια των ηγετών πολλών κρατών της κεντρικής Ευρώπης, σε σημείο όπου είχε τέσσερα διαφορετικά ονόματα. Ήταν το ψηλότερο βουνό στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, καθώς και στην Τσεχοσλοβακία και τη Σλοβακία.
Το Γκερλαχόβσκι στιτ έχει παρόμοια γεωλογία και οικολογία με τον υπόλοιπο υψηλό Τάτρας, αλλά αποτελεί το ψηλότερο σημείο της Ευρώπης από τον γεωγραφικό παράλληλο ο οποίος περνάει περίπου από το Μόναχο και τη Βιέννη και βορειότερα. Λόγω των ταξιδιωτικών περιορισμών που επέβελε το ανατολικό μπλοκ, το βουνό ήταν δημοφιλής προορισμός για αναρρίχηση από αυτές τις χώρες. Το βουνό εξακολουθεί να αποτελεί τουριστικό προορισμό και έχουν επιβληθεί νέοι περιορισμοί στην πρόσβαση.