cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας
Το τέλος του Ιβάν Γ΄
Τα λείψανα του Ιβάν Γ΄, του γιου του Βασίλι Γ΄ Ιβάνοβιτς ((Василий III Иванович στα ρωσικά) και του εγγονού του Ιβάν Δ΄ τού τρομερού (Ива́н IV Гро́зный στα ρωσικά) φυλάσσονται σε τρεις σαρκοφάγους, που βρίσκονται εμπρός από το τέμπλο της εκκλησίας του Αρχαγγέλου, στο Κρεμλίνο, ενώ η σαρκοφάγος της Σοφίας Παλαιολογίνας βρίσκεται ακριβώς από κάτω, στην κρύπτη του ναού.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία, κόρη τού Μπόρις Αλεξαντρόβιτς πρίγκιπα τού Τβερ και είχε τέκνο:
Το 1467 απεβίωσε η Μαρία τού Τβερ και ο Ιβάν Γ΄έκανε το 1472 δεύτερο γάμο με τη (Ζωή) Σοφία Παλαιολογίνα, κόρη του Θωμά δεσπότη τού Μωρέως και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας Κατηγορία:Ρουρικίδες
Δημήτρης Αντώνης Μανιατάκης
thumb|right|Ο Δημήτρης Αντώνης Μανιατάκης Ο Δημήτρης Αντώνης Μανιατάκης (1939) είναι Έλληνας οικονομολόγος, επιχειρηματίας και πρόεδρος  του Μανιατακείου Ιδρύματος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κορώνη στις 31 Οκτωβρίου 1939. Είναι απόφοιτος Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Kingston. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και Διευθύνων Σύμβουλος μέχρι το 2005 της ICAP. Διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος της ΔΕΗ κατά τα έτη 2005 και 2006. Είναι ιδρυτής και Πρόεδρος του Μανιατακείου Ιδρύματος.
Υπήρξε εξωτερικό μέλος στο Συμβούλιο Διοίκησης του Α’ Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Καλαμάτας από τον Μάρτιο του 2012 μέχρι και τον Ιούνιο του 2016. Είναι Γενικός Γραμματέας του Ελληνο-Αφρικανικού Επιμελητηρίου Εμπορίου & Ανάπτυξης. Είναι μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ταμείου Αρωγής Απόρων Μεσσηνίων Φοιτητών της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας από τον Φεβρουάριο του 2009.
Έχει διατελέσει µέλος σε διοικητικά συμβούλια εταιρειών, οργανισµών και συνδέσµων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως αντιπρόεδρος του Οργανισμού Eurobusiness, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού FEBIS , μέλος του Γενικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών , μέλος της Λέσχης Επιχειρηματικότητας, κλπ. Το όνοµά του περιλαμβάνεται στο Who is Who Στην Ελλάδα.
Είναι παντρεμένος με τη συγγραφέα Ελένη Ταγωνίδη-Μανιατάκη.
ICAP
Υπήρξε μέχρι το 2005 Διευθύνων Σύμβουλος της ICAP, τη μεγαλύτερη εταιρεία συμβούλων επιχειρήσεων στην Ελλάδα, η οποία παρέχει υπηρεσίες επιχειρηματικού πιστωτικού κινδύνου (ο δείκτης πιστωτικού κινδύνου επιχειρήσεων της ICAP είναι αναγνωρισμένος από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Τράπεζα της Ελλάδος), συμβουλευτικές υπηρεσίες διαχείρισης, έρευνα αγοράς και υπηρεσίες εξεύρεσης και επιλογής στελεχών. Η εν λόγω εταιρεία συνεργάζεται με διεθνείς οίκους ασφάλισης εξαγωγικού πιστωτικού κινδύνου όπως η γερμανική Euler Hermes και η γαλλική COFACE.
Συμμετείχε στην ICAP ως βασικός μέτοχος μαζί με την Alpha Bank, τη γαλλική COFACE, την Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος και μια ομάδα Ελλήνων και ξένων επιχειρηματιών μέχρι το 2006, περίοδος κατά την οποία αποχώρισαν διότι μεταβιβάστηκε σε άλλο όμιλο. Η ICAP εξακολουθεί σήμερα να είναι η μεγαλύτερη εταιρεία στον τομέα της και απασχολεί προσωπικό πλέον των 1.000 ατόμων.
ΔΕΗ
Διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος της ΔΕΗ κατά τα έτη 2005 και 2006, οπότε και υπέβαλε την παραίτησή του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από μεταρρυθμίσεις και έργα, προκειμένου να ενδυναμωθεί η εταιρεία και να «παίξει» σημαντικό ρόλο στα Βαλκάνια, τη Νοτιο-ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ευρώπη, με τη συνεργασία άλλων επιχειρήσεων στον κλάδο. Οι μεταρρυθμίσεις αφορούσαν: α) στην αναδιοργάνωση και το μετασχηματισμό της Δ.Ε.Η. Α.Ε. στα πλαίσια μιας απελευθερωμένης αγοράς ενέργειας, β) τη διεθνοποίηση της Δ.Ε.Η. Α.Ε. σε συνεργασία με άλλες εταιρείες για τη μεταφορά τεχνογνωσίας και τη διείσδυση σε αγορές των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και γ) την ενίσχυση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ).
Μανιατάκειον Ίδρυμα
Είναι Πρόεδρος του Μανιατακείου Ιδρύματος, το οποίο ίδρυσε το 1995 με τη σύζυγό του Ελένη Ταγωνίδη Μανιατάκη, λογοτέχνιδα. Το Μανιατάκειον Ίδρυμα είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, κοινωφελούς, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Το Ίδρυμα διοικείται από 9μελές Διοικητικό Συμβούλιο, το έργο του οποίου υποστηρίζει 30μελής Συμβουλευτική Επιτροπή, από τον ακαδημαϊκό, επιχειρηματικό και τραπεζικό χώρο. Τόσο τα µέλη του Διοικητικού Συμβουλίου όσο και τα µέλη της Συμβουλευτικής Επιτροπής προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς.
Σκοπός του Ιδρύματος είναι η συστηµατική ανάδειξη της ιστορικής και πολιτιστικής παρουσίας της Μεσσηνιακής Καστροπολιτείας της Κορώνης στη διαχρονική πορεία του Ελληνισµού και ο εντοπισμός, η ανάδειξη και η διεθνοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Μεσσηνίας μέσα από τρεις πυλώνες δράσεων: πολιτιστικές, αναπτυξιακές και κοινωνικές. Με στόχο την ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών και την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης, το Ίδρυμα έχει εξωστρεφή προσανατολισμό, επικεντρώνεται στην ανάδειξη του πολιτισμού και τη συμβολή του στη βιώσιμη τοπική και περιφερειακή ανάπτυξη και συνεισφέρει στην ανάπτυξη της καινοτομίας συμμετέχοντας σε Ευρωπαϊκά Προγράμματα. Επιπρόσθετα, συνδέει τον αγροτικό τομέα με τον πολιτισμό, τον τουρισμό και τη γαστρονομία και διεθνοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Μεσσηνίας.
Βραβεύσεις και διακρίσεις
Στις 19 Οκτωβρίου 2021 του απονεμήθηκε το Διάσημο του Τάγματος Τιμής της Ιταλικής Δημοκρατίας “Cavaliere dell’Ordine della Stella d’Italia”, από την κυρία Patrizia Falcinelli, Πρέσβειρα της Ιταλικής Πρεσβείας στην Ελλάδα. Η τιμή απονέμεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Ιταλίας, μετά από πρόταση του Υπουργού Εξωτερικών, σε συνέχεια διαβούλευσης με το Συμβούλιο του Τάγματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Ηλίας των Βουρβόνων-Πάρμας
Ο Ηλίας (ιταλ. Elia, 23 Ιουλίου 1880 - 27 Ιουνίου 1959) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν τιτουλάριος δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας (1950-59) και αρχηγός του Οίκου.
Βιογραφία
Ο Ηλίας Ροβέρτος Κάρολος Μαρία ήταν ο τριτότοκος (επιζών) γιος του Ροβέρτου της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαρίας Πίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.
Το δουκάτο ενσωματώθηκε στην Ιταλία το 1959. Ο πατέρας του συνέχισε να φέρει τον τίτλο του δούκα της Πάρμας· απεβίωσε το 1907. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ερρίκος και μετά ο δευτερότοκος Ιωσήφ, αλλά επειδή είχαν μαθησιακές δυσκολίες, ουσιαστικά (de facto) αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας έγινε ο Ηλίας.
Οικογένεια
Το 1903 νυμφεύτηκε την Μαρία Άννα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φρειδερίκου του Τέσσεν, και είχε (επιζόντα) τέκνα
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Μάριο Καμερίνι
Ο Μάριο Καμερίνι (ιταλικά: Mario Camerini), (6 Φεβρουαρίου 1895 - 4 Φεβρουαρίου 1981), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Μοντέρ Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Τραπεζάκι Άρτας
Το Τραπεζάκι είναι οικισμός στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων στο νομό Άρτας της περιφέρειας Ηπείρου στην Ελλάδα. Υπάγεται στην δημοτική ενότητα Αθαμανίας και αποτελούσε μέρος του καποδιστριακού δήμου Αθαμανίας το 1997-2010. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Διστράτου.
Το 2011 είχε πληθυσμό 44 κατοίκων.
Το χωριό βρίσκεται κοντά στο Δίστρατο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Απορροφητήρας
thumb|δεξιά|Απορροφητήρας σε διαμέρισμα Ο απορροφητήρας είναι συσκευή η οποία τοποθετείται πάνω από τις εστίες μαγειρέματος στο χώρο της κουζίνας, ώστε να απορροφά τις μυρωδιές και τους ατμούς που δημιουργούνται από το μαγείρεμα, προκειμένου να παραμένει καθαρός ο αέρας.
Ιστορικά στοιχεία
Ο απορροφητήρας αποτελεί εφεύρεση του 19ου αιώνα. Εφευρέθηκε στις ΗΠΑ κι ύστερα διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Στην Ελλάδα ήρθε στη δεκαετία του 1950.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικία Κατηγορία:Οικιακές συσκευές Κατηγορία:Κουζίνα (χώρος)
Μάχη του Θριάσιου Πεδίου
Η μάχη του Θριάσιου Πεδίου ήταν πολεμική συμπλοκή της επανάστασης του ’21. Πραγματοποιήθηκε στο Θριάσιο Πεδίο στις 10 Ιουλίου του 1826 μεταξύ των Ελλήνων με αρχηγούς τον Βάσο Μαυροβουνιώτη και τον Νικόλαο Κριεξιώτη εναντίον δύο χιλιάδων Τούρκων υπό τις διαταγές του Ασλάμπεη. Στην μάχη οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν την πρώτη ημέρα για να επιτεθούν εκ νέου την επόμενη και να αποκρουστούν τελικά και πάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Αττικής
Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία
Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία είναι οι αποικιακές κατακτήσεις της Γαλλίας από το 1830 έως το 1946. Είναι η δεύτερη περίοδος της Γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας και αποτελείται μεταξύ άλλων από περιοχές της Αφρικής (Γαλλική Ισημερινή Αφρική), της Βορειοδυτικής Αφρικής (Αλγερία, Τυνησία, Μαρόκο), της Ασίας (Γαλλική Ινδοκίνα) και της Ωκεανίας (Γαλλική Πολυνησία, Νέα Καληδονία, Νέες Εβρίδες).
Η Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία ήταν κατά το δεύτερο μισό του 19ου και του 20ού αιώνα η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο, πίσω από τη βρετανική αποικιακή αυτοκρατορία. Παρούσα σε όλες τις ηπείρους, επεκτάθηκε στο αποκορύφωμά της, από το 1919 έως το 1939, σε πάνω από 12.347.000 χμ2, με πληθυσμό το 1939 περίπου 68.690.000 κατοίκους.
1830 - 1852: Η φάση της προπαρασκευής
μικρογραφία|320x320εσ|[[Γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία: χάρτης που δείχνει την Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία σε σκούρο μπλε (η Πρώτη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία και η Μητροπολιτική Γαλλία σε ανοιχτό μπλε)]] Μετά την κατάρρευση της Πρώτης γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας στις αρχές του 19ου αιώνα, το ενδιαφέρον της Γαλλίας για μια νέα αποικιακή εξάπλωση ανανεώθηκε από το 1830.
Αυτή η περίοδος σηματοδοτείται από την εισβολή στο Αλγέρι το 1830 που έκανε ο βασιλιάς Κάρολος Ι', εγκαινιάζοντας μια πολιτική αποικιακής επέκτασης στην Αφρική, στον κόλπο της Γουινέας με ορμητήριο τις παλιές στρατιωτικές- εμπορικές βάσεις, το 1838-1842. Στον Ινδικό Ωκεανό, στη Μαδαγασκάρη προσπάθειες εγκατάστασης έγιναν από το 1839 και το νησί Μαγιότ έγινε γαλλικό προτεκτοράτο το 1841.
Καρλόττα της Έσσης-Χόμπουργκ
Η Καρλόττα, γερμ.: Charlotta Dorothea Sophia von Hessen-Homburg (17 Ιουνίου 1672 - 29 Αυγούστου 1738) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.
Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία
1830 - 1852: Η φάση της προπαρασκευής
Από το 1830 και την αρχή του πολέμου για την κατάληψη της Αλγερίας, η Γαλλία συνέχισε την αποικιακή επέκταση και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου-Φιλίππου.
1852 - 1870: Δημιουργία βάσεων
μικρογραφία|280x280εσ|Εκλεγμένοι βουλευτές από τη Μαρτινίκα, τη Γουαδελούπη, τη Γουιάνα, το νησί Ρεϋνιόν και τη Σενεγάλη το 1849. μικρογραφία|280x280εσ|Γαλλικός χάρτης που δείχνει τους τρεις νομούς της Αλγερίας, γύρω στο 1848. Η αποικιακή πολιτική της Δεύτερης Αυτοκρατορίας (1852-1870) φέρει το αποτύπωμα του Ναπολέοντα Γ', ο οποίος εκσυγχρόνισε το γαλλικό ναυτικό (θωρηκτά) βελτιώνοντας την ικανότητα επέμβασης των αποικιακών στρατευμάτων. Η έκταση των αποικιών τριπλασιάστηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και έφθασε το 1 εκατομμύριο χμ² με πληθυσμό 5.000.000 κατοίκους.
Καρλόττα της Έσσης-Χόμπουργκ
Βιογραφία
Στο Κάσσελ, στις 4 Νοεμβρίου 1694 η Καρλόττα παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Ερνέστο Γ΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης ως δεύτερη σύζυγός του.
Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία
1870 - 1940: Η περίοδος της μεγάλης αποικιοποίησης
μικρογραφία|Ο διαμοιρασμός της Αφρικής σύμφωνα με τη Διάσκεψη του Βερολίνου, 1884. Τα σύνορα είναι τα τρέχοντα σύνορα που δεν υπήρχαν πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η [[Λιβερία και η Αιθιοπία ξεφεύγουν από τον αποικισμό]] Η εισβολή στο Αλγέρι το 1830 αντιπροσωπεύει το πρώτο βήμα προς την αναβίωση της γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας, αλλά η αποικιακή κατάκτηση είναι κυρίως το αποτέλεσμα της Τρίτης Δημοκρατίας. Μετά την ήττα στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1871, η Μητροπολιτική Γαλλία περιορίστηκε εδαφικά. Σαν αντιστάθμισμα, και περιμένοντας πάντα την ευκαιρία να ανακαταλάβει τις χαμένες περιοχές της Αλσατίας και της Λωρραίνης, στράφηκε προς τις αποικίες. Πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο Ζυλ Φερύ, ενθάρρυναν το «πολιτιστικό έργο» της Γαλλίας. Από το 1880, τα εδαφικά κέρδη πολλαπλασιάστηκαν συνδυάζοντας στρατιωτικές κατακτήσεις και διπλωματία.
Καρλόττα της Έσσης-Χόμπουργκ
Βιογραφία
Μετά το τέλος του συζύγου της το 1707, έλαβε ως ιδιοκτησία χηρείας (wittum) την πόλη Χάρντισλεμπεν. Η κύρια κατοικία της ήταν το Κίτρινο Κάστρο (Gelbe Schloss) στη Βαϊμάρη, το οποίο κτίστηκε το 1702-1704.
Σίξτος των Βουρβόνων-Πάρμας
Ο Σίξτος, ιταλ. Sixtus (1 Αυγούστου 1886 - 14 Μαρτίου 1934) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν αξιωματικός του Βελγίου στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και προσπάθησε να σταματήσει τη συμμετοχή της Αυστρο-Ουγγαρίας στη συμμαχία των Κεντρικών Δυνάμεων. Ήταν συγγραφέας βιβλίων.
Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία
1870 - 1940: Η περίοδος της μεγάλης αποικιοποίησης
Έτσι, αποικίσθηκε το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής και της Ισημερινής Αφρικής, τη Μαδαγασκάρη, την Ινδοκίνα, καθώς και πολλά νησιά της Ωκεανίας (Γαλλική Πολυνησία, Νέα Καληδονία, Νέες Εβρίδες).
Καρλόττα της Έσσης-Χόμπουργκ
Βιογραφία
Η κηδεμονία του μοναδικού επιζώντος παιδιού της Ιωάννου-Ερνέστου δόθηκε στον γαμπρό της Γουλιέλμο-Ερνέστο. Ωστόσο η Καρλόττα φρόντισε τον γιο της κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του και του τέλους του σε ηλικία 19 ετών, το 1715.
Σίξτος των Βουρβόνων-Πάρμας
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος (επιζών) γιος του Ροβέρτου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαρίας-Πίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.
Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία
1870 - 1940: Η περίοδος της μεγάλης αποικιοποίησης
Η μεγάλη εξάπλωση της αποικιακής Γαλλίας πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1876 και 1914, περίοδο κατά την οποία η συνολική έκταση των γαλλικών αποικιών ανήλθε από 1.000.000 τχ2 στα 10.600.000 τχ2.
Καρλόττα της Έσσης-Χόμπουργκ
Βιογραφία
Ο Καρλόττα απεβίωσε στη Βαϊμάρη σε ηλικία 66 ετών. Τάφηκε στην πριγκιπική κρύπτη (Fürstengruft) στη Βαϊμάρη.
Σίξτος των Βουρβόνων-Πάρμας
Οικογένεια
Το 1919 νυμφεύτηκε την Χέντβιχ ντε λα Ροσφουκώ, κόρη του Αρμάντ δούκα του Ντουντοβίλ. Ο γάμος, όπως και αυτός του αδελφού του Ξαβιέ, θεωρήθηκε μοργανατικός από τον αδελφό του Ηλία δούκα της Πάρμας, αλλά ο γιος αυτού Ροβέρτος-Ούγος δούκας της Πάρμας αναγνώρισε τους γάμους ως κανονικούς. Ο Σίξτος είχε τέκνο:
Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία
1870 - 1940: Η περίοδος της μεγάλης αποικιοποίησης
To 1912 στο Μαρόκο εγκαθιδρύεται προτεκτοράτο, γεγονός που προκάλεσε τις ταραχές στη Φεζ.
Σίξτος των Βουρβόνων-Πάρμας
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Καρλόττα της Έσσης-Χόμπουργκ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1694 τον Ιωάννη-Ερνέστο Γ΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία
1870 - 1940: Η περίοδος της μεγάλης αποικιοποίησης
Η δεύτερη αποικιακή αυτοκρατορία έφτασε στο αποκορύφωμά της μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Γαλλία έλαβε με το σύστημα των εντολών της Κοινωνίας των Εθνών το μεγαλύτερο μέρος του Καμερούν και το Τόγκο και εντολή για τη Συρία και τον Λίβανο.
Ο ανταγωνισμός των ευρωπαϊκών αποικιοκρατικών δυνάμεων για την κατάκτηση των αχανών εκτάσεων της Αφρικής, οδήγησε το 1884 στη διάσκεψη του Βερολίνου που οργάνωσε τον διαμοιρασμό της Αφρικής μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων, διευθετώντας τη Διαμάχη για την Αφρική. Παρά τον διαμοιρασμό, οι αποικιακοί στόχοι της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου στην αφρικανική ήπειρο οδήγησαν σε συγκρούσεις με αποκορύφωμα το επεισόδιο της Φασόντα (1898), μετά το οποίο η Γαλλία δεν μπόρεσε να δημιουργήσει μια ζώνη συνεχόμενης επιρροής από δυτικά προς ανατολικά (από το Κογκό έως το Τζιμπουτί).
Μετά το 1870, οι παλαιές αποικίες (αποικίες από τον πρώτο γαλλικό αποικιακό χώρο) απέκτησαν το δικαίωμα να στέλνουν βουλευτές στη Γαλλία και ευνοήθηκαν έναντι των νέων αποικιών, οι δε υπήκοοι τους αναγνωρίστηκαν ως Γάλλοι πολίτες.
Οι αποικίες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Το 1944, το δικαίωμα της γαλλικής υπηκοότητας επεκτάθηκε σε όλους τους κατοίκους της αυτοκρατορίας και αναγνωρίστηκαν ως Γάλλοι πολίτες μετά τη Διάσκεψη της Μπραζαβίλ, το προκαταρκτικό έργο της οποίας πραγματοποιήθηκε από τον κυβερνήτη της Γαλλικής Ισημερινής Αφρικής (AEF) Φελίξ Ουμπουέ.
Από το 1945 έως σήμερα: Αποαποικιοποίηση
Με το Σύνταγμα του 1946 δημιουργήθηκε η Γαλλική Ένωση (1946-1958), η οποία αντικατέστησε ονομαστικά την αποικιακή αυτοκρατορία αλλά ο πλήρης έλεγχος παρέμεινε στους αξιωματούχους στο Παρίσι. Με το νόμο της 19ης Μαρτίου 1946, τα εδάφη των αποικιών που παρέμειναν γαλλικά αποτελούν την υπερπόντια Γαλλία. Οι παλιές αποικίες της Αμερικής παραμένουν υπό γαλλική κυριαρχία με το καθεστώς των Υπερπόντιων νομών και περιοχών.
Το τέλος της Γαλλικής Ινδοκίνας και η ανεξαρτησία του βασιλείου της Καμπότζης, του βασιλείου του Λάος και του Βιετνάμ (τότε χωρίστηκε μεταξύ του κράτους του Βιετνάμ στο νότο και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ στο βορρά), επικυρώθηκε από τις συμφωνίες της Γενεύης στις 21 Ιουλίου 1954, που ολοκλήρωσε τον πόλεμο της Ινδοκίνας, σηματοδοτώντας την αρχή του αποαποικισμού.
Στο Μαγκρέμπ, η αποαποικιοποίηση σηματοδοτείται από τον πόλεμο της Αλγερίας που θα οδηγήσει στην ανεξαρτησία της χώρας το 1962. Η Γαλλία είχε παραχωρήσει την ανεξαρτησία στο Μαρόκο στις 2 Μαρτίου 1956 και στην Τυνησία στις 2 Μαρτίου 1956 μετά από ταραχές υπέρ της ανεξαρτησίας. Η Γουινέα απέκτησε ανεξαρτησία το 1958 και η Σενεγάλη το 1960.
Σήμερα, τα κατάλοιπα αυτής της τεράστιας αποικιακής αυτοκρατορίας αποτελούν την υπερπόντια Γαλλία, μια δωδεκάδα νησιωτικών περιοχών στον Ατλαντικό, τις Αντίλλες, τον Ινδικό Ωκεανό, τον Νότιο Ειρηνικό, στην Ανταρκτική, καθώς και τη Γουιάνα στη βόρεια ακτή της Νότιας Αμερικής, με συνολική έκταση 119.394 χμ2, μόλις το 1% της έκτασης της αποικιακής αυτοκρατορίας στο αποκορύφωμά τους μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων. Αυτοί οι υπερπόντιοι νομοί και περιοχές παρά τη μικρή τους επιφάνεια, επιτρέπουν ωστόσο στη Γαλλία να κατέχει τη μεγαλύτερη Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Λεωνίδας Φ. Λεωνίδου
Ο Λεωνίδας Φιλίππου Λεωνίδου (γεν. 13 Οκτωβρίου 1947) είναι Κύπριος συγγραφέας και ερευνητής με επίκεντρο την κυπριακή ιστορία.
Βιογραφία
Ο Λεωνίδου γεννήθηκε στον Άγιο Θεόδωρο στη χερσόνησο της Καρπασίας της Κύπρου στις 13 Οκτωβρίου 1947. Αποφοίτησε από το Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου το 1965 και τα επόμενα δύο χρόνια υπηρέτησε στην Εθνική Φρουρά Κύπρου. Από το 1967 έως το 1971 σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ της Ουαλίας με μεταπτυχιακό στην ηλεκτρονική. Ο Λεωνίδου κατοικεί στο Λονδίνο.
Καριέρα
Τον Ιανουάριο του 1974 ο Λεωνίδου επέστρεψε στην Κύπρο και εργάστηκε για το NCR ως αναλυτής συστημάτων μέχρι την τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974 κατά την οποία υπηρέτησε στο 386 Τάγμα της Κυπριακής Εθνικής Φρουράς. Μετά την αποστράτευσή του τον Σεπτέμβριο του 1974 επέστρεψε στη Βρετανία και εντάχθηκε στην ATV και στη συνέχεια στην British Telecom. Εργάστηκε στο ερυνητικό τμήμα μικροηλεκτρονικής της εταιρείας για την ανάπτυξη δικτύων και στη συνέχεια διηύθυνε το τμήμα πληροφορικής της στην περιοχή του ευρύτερου Λονδίνου και της Νοτιοανατολικής Αγγλίας. Αργότερα έγινε σύμβουλος σε εταιρείες του ίδιου κλάδου.
Ο Λεωνίδου υπήρξε πρόεδρος φοιτητικών οργανώσεων και αργότερα οργανώσεων της ελληνικής διασποράς και συμμετείχε ενεργά στην εκστρατεία Δικαιοσύνη για την Κύπρο. Από το 1978 ασχολήθηκε με την ελληνική εκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο και ερεύνησε εκτενώς τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου.
Συγγραφή
Ο Λεωνίδου είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων μεταξύ των οποίων το βραβευμένο βιβλίο Άγιος Θεόδωρος Καρπασίας, Τόπος και άνθρωποι (1986), το τετράτομο έργο Γεώργιος Γρίβας Διγενής - Βιογραφία, Μακράσυκα, Τόπος και Άνθρωποι, Διά πυρός και σιδήρου - Τα εγκλήματα της εισβολής του Αττίλα και η εθνοκάθαρση της κατεχόμενης Κύπρου, Ο τελευταίος δραπέτης - Αργυρός Κυριάκου και συναγωνιστές του, Επτακώμη, τόπος και άνθρωποι, British Politicians supporting Self-Determination and Human Rights in Cyprus in the 1950’s, Χρονολόγιον αγώνος ΕΟΚΑ. Πολλά άρθρα του δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά στην Κύπρο, την Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς
10η Συμφωνία (Μότσαρτ)
220px|thumb|right|Ο Μότσαρτ το 1770, ήτοι τη χρονιά της σύνθεσης τούτου του έργου. Η 10η Συμφωνία σε Σολ μείζονα, K. 74 (γερμανικά: Sinfonie G-Dur Köchelverzeichnis 74) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που πιθανώς γράφτηκε κατά την περίοδο του πρώτου του ταξιδιού στην Ιταλία, το 1770. Η Συμφωνία αποτελείται από δύο μέρη, με μία τυπική εκτέλεση της να διαρκεί 9 λεπτά περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
10 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ μείζονα
Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος
Ο Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος Αντωνόπουλος είναι Έλληνας θεολόγος, συγγραφέας και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Νεκτάριος Αντωνόπουλος γεννήθηκε το 1952 στο Μαρούσι. Είναι πτυχιούχος της Ανωτέρας Ιερατικής Σχολής Αθηνών και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά τη στρατιωτική του θητεία εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος στην Κέρκυρα το 1976 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Κερκύρας και Παξών Πολύκαρπο. Το 1977 εγκαταβίωσε στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Σαγματά. Το 1983 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας και νυν Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο. Διακόνησε στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας ως Ιεροκήρυκας και υπεύθυνος του τομέα νεότητος.
Το 1991 μετά την παραίτηση για λόγους ασθενείας του μακαριστού καθηγουμένου Αρχιμανδρίτη Νικοδήμου Μπανταλούκα εξελέγη ηγούμενος της Ιερός Μονής Σαγματά. Μητροπολίτης Αργολίδος εξελέγη στις 18 Οκτωβρίου 2013 από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η εις Επίσκοπον χειροτονία του έλαβε χώρα στις 20 Οκτωβρίου στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο. Η ενθρόνιση του έγινε στις 24 Νοεμβρίου 2013, στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Γεωργίου Ναυπλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μητροπολίτες Αργολίδος
Ταλιανική διάλεκτος
Η Ταλιανική (ή Βραζιλιάνικα Βενετικά, βενετική προφορά taˈljaŋ, ιταλική προφορά taˈljan, αλλά , Taliàn) είναι διάλεκτος της Βενετικής γλώσσας η οποία ομιλείται στην περιοχή Σέρα Γκαούτσα στο βορειοανατολικό Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, πολιτεία της νότιας Βραζιλίας. Ομιλείται και σε άλλα μέρη της πολιτείας, καθώς και σε μέρη των πολιτειών Εσπίριτο Σάντο    και Σάντα Καταρίνα.
Ιστορία
Τα ταλιανικά επηρεάστηκαν από άλλες ιταλικές γλώσσες αλλά και από την πορτογαλική, την εθνική γλώσσα της Βραζιλίας. Ωστόσο, επειδή η γραμματική και το λεξιλόγιο παραμένει κυρίως βενετικό, δεν θεωρείται κρεολή γλώσσα, παρά την υπεροχή των μη βενετικών λέξεων. Εκτιμάται ότι έχουν εκδοθεί 130 βιβλία στα ταλιανικά. Υπάρχουν ποιητές που γράφουν στη γλώσσα.
Από την δεκαετία του 1940, όπως και στη γερμανική-βραζιλιάνικη διάλεκτος Ριογκραντένσερ Χουνσρούκις (hunsriqueano riograndense), ο αριθμός των ομιλητών της ταλιανικής έχει συρρικνωθεί. Εκείνη την εποχή, ο Πρόεδρος Ζετούλιο Βάργκας ξεκίνησε μια εκστρατεία εθνικοποίησης, προσπαθώντας να εξαναγκάσει τους μη πορτογαλόφωνους κατοίκους της Βραζιλίας να "ενσωματωθούν καλύτερα" στην κοινωνία της χώρας. Η δημόσια χρήση των ταλιανικών και των γερμανικών, ειδικά στην εκπαίδευση και τον τύπο, απαγορεύτηκε.
Σημερινό καθεστώς
Τα ταλιανικά ομιλούνται κυρίως στις νότιες βραζιλιάνικες πολιτείες Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, Σάντα Καταρίνα και Παρανά, καθώς και στο Εσπίριτο Σάντο. Σήμερα, υπάρχουν περίπου 3 εκατομμύρια άτομα ιταλικής καταγωγής στο Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, γύρω στο 30% του τοπικού πληθυσμού, και περίπου 1.7 εκατομμύρια άτομα στο Εσπίριτο Σάντο, που αποτελούν το 65% του τοπικού πληθυσμού. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, σήμερα έως και 1 εκατομμύρια άτομα ομιλούν τη ταλιανική. Ο Εθνολόγος ανέφερε 4.000.000 ομιλητές το 2006. Κατά την διάρκεια της περιόδου "Νέο Κράτος" της κυβέρνησης του Ζετούλιο Βάργκας, η χρήση των ταλιανικών ονομάστηκε παράνομη. Ως αποτέλεσμα των τραυμάτων από τις πολιτικές του Βάργκας, αυτές οι γλώσσες παραμένουν στιγματισμένες μέχρι σήμερα. Ωστόσο, το 2009, η πολιτεία Ρίο Γκράντε ντο Σουλ ενέκρινε νόμο που δήλωνε ότι η ταλιανική γλώσσα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ιστορικής κληρονομιάς της πολιτείας. Το 2009, η πόλη Σεραφίνα Κορρέα, στην πολιτεία Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, εξέλεξε τα ταλιανικά ως συνεπίσημη γλώσσα παράλληλα με τα πορτογαλικά.
Τέλος, το 2014 τα ταλιανικά ονομάστηκαν μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Βραζιλίας (Língua e referência cultural brasileira). Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν αυτή τη στιγμή, υπήρχαν περίπου 500.000 ενεργοί ομιλητές σε 133 πόλεις.
Μερικές εφημερίδες της νότιας Βραζιλίας προσφέρουν άρθρα στα ταλιανικά. Υπάρχουν περίπου 500 ραδιοφωνικά προγράμματα στα ταλιανικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Βραζιλίας
Αρένα Τόρουν
Η Αρένα Τόρουν (πολωνικά: Arena Toruń) είναι μια κλειστή αρένα αθλητικών και ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων πολλαπλών χρήσεων στο Τόρουν, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Είναι η έδρα της ομάδας καλαθοσφαίρισης Τβάρντε Πιερνίκι Τόρουν.
Ιστορία
Το 2010, το γενικό έργο του χώρου παρουσιάστηκε από μια κοινοπραξία των εταιρειών DEDECO και MD Polska. Η κατασκευή του κτιρίου ξεκίνησε το 2011. Βρίσκεται στο προάστιο Χέουμνο, στο δυτικό τμήμα της πόλης. Το συνολικό κόστος της αρένας έφτασε τα 158 εκατομμύρια ζουότι. Οι διαστάσεις του κτιρίου είναι 162,25 μέτρα μήκος, 97,10 μέτρα πλάτος και 20 μέτρα ύψος. Η αρένα άνοιξε επίσημα στις 10 Αυγούστου 2014.
Από το 2015, ο χώρος φιλοξενεί το Κύπελλο Κοπέρνικος, μια συνάντηση του IAAF World Indoor Tour.
Ο χώρος φιλοξένησε επίσης το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2021 από τις 4 έως τις 7 Μαρτίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Αίθουσες συναυλιών στην Πολωνία
Λιονέλο ντε Μινερμπί
Ο Λιονέλο ντε Μινερμπί (ιταλικά : Lionello De Minerbi) (Παρίσι 20 Οκτωβρίου 1873 - Ρώμη 17 Δεκεμβρίου 1937), ήταν Ιταλός, Γαλλικής καταγωγής, πρωταθλητής της αντισφαίρισης, ποδοσφαιριστής και πολιτικός.
Βιογραφία
Ο γιος του Όσκαρ, που γεννήθηκε και αυτός στο Παρίσι το 1908, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, αφιερώνοντας τον εαυτό του στην αντισφαίριση.
Αθλητική καριέρα
Κέρδισε τρία πρωταθλήματα Ιταλίας στην αντισφαίριση στο απλό το 1896, 1897 και το 1898. Στη συνέχεια, το 1931, ο γιος του Όσκαρ κατέκτησε κι αυτός το πρωτάθλημα Ιταλίας ακολουθώντας τα βήματα του.
Ο Μινερμπί ήταν μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας Τορίνο από το 1897 με την οποία συμμετείχε στο πρώτο ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 1898 όπου αποκλείστηκε στα ημιτελικά της τελικής φάσης του πρωταθλήματος διεκδικώντας τον τίτλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί βουλευτές και γερουσιαστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ
Φερμουάρ
μικρογραφία|Φερμουάρ με κοινές παραλλαγές δοντιών: μεταλλικά δόντια (πάνω), δόντια σε σπείρα και πλαστικά δόντια Το φερμουάρ (φωνητική μεταγραφή του γαλλικού fermoir), στα ελληνικά τορμοσυνάπτης, είναι συσκευή που χρησιμοποιείται συνήθως για τη σύνδεση δύο άκρων υφάσματος ή άλλου εύκαμπτου υλικού. Τα φερμουάρ χρησιμοποιούνται σε ρούχα (π.χ. μπουφάν και τζιν), αποσκευές και άλλες τσάντες, είδη κατασκήνωσης (π.χ. σκηνές και υπνόσακοι) και πολλά άλλα αντικείμενα. Τα φερμουάρ διατίθενται σε μεγάλη γκάμα μεγεθών, σχημάτων και χρωμάτων. Ο Γουίτκομπ Λ. Τζάντσον, ένας Αμερικανός εφευρέτης από το Σικάγο, το 1892 κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το αρχικό σχέδιο από το οποίο εξελίχθηκε η σύγχρονη συσκευή.
Περιγραφή
Ένα φερμουάρ αποτελείται από έναν ολισθητήρα τοποθετημένο σε δύο σειρές μεταλλικών ή πλαστικών δοντιών που έχουν σχεδιαστεί για να συμπλέκονται και έτσι να ενώνουν το υλικό στο οποίο συνδέονται οι σειρές. Το ρυθμιστικό, που συνήθως λειτουργεί με το χέρι, περιέχει ένα κανάλι σε σχήμα Υ που, μετακινώντας κατά μήκος των σειρών των δοντιών, τα μπλέκει ή τα χωρίζει, ανάλογα με την κατεύθυνση της κίνησης του ολισθητήρα. Τα δόντια μπορεί να είναι μεμονωμένα διακριτά ή διαμορφωμένα από ένα συνεχές πηνίο. μικρογραφία| Παραδείγματα ειδικών φερμουάρ με διαφορετικά υλικά ταινίας, χρώματα και σχέδια. Σε πολλά μπουφάν και παρόμοια ενδύματα, το άνοιγμα κλείνει εντελώς όταν το ρυθμιστικό βρίσκεται στο επάνω άκρο. Ορισμένα μπουφάν έχουν διπλά διαχωριστικά φερμουάρ με δύο ολισθητήρες στην ταινία. Όταν τα ρυθμιστικά βρίσκονται στα αντίθετα άκρα της ταινίας, το σακάκι είναι κλειστό. Εάν το κάτω ρυθμιστικό είναι ανυψωμένο, τότε το κάτω μέρος του σακακιού μπορεί να ανοίξει για να επιτρέψει πιο άνετο κάθισμα ή ποδηλασία. Όταν και τα δύο ρυθμιστικά είναι χαμηλωμένα, τότε το φερμουάρ μπορεί να διαχωριστεί τελείως.
Οι τσάντες, οι βαλίτσες και άλλες αποσκευές έχουν επίσης συχνά δύο ρυθμιστικά στην ταινία: το τμήμα του φερμουάρ ανάμεσά τους είναι ξεκούμπωτο. Όταν τα δύο ρυθμιστικά βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο, το οποίο μπορεί να βρίσκεται σε οποιοδήποτε σημείο κατά μήκος της ταινίας, το φερμουάρ είναι πλήρως κλειστό. μικρογραφία| Φερμουάρ διπλής κατεύθυνσης (διπλού διαχωρισμού). Το φερμουάρ μπορεί:
Αυτές οι παραλλαγές επιτυγχάνονται ράβοντας το ένα άκρο του φερμουάρ μαζί, ράβοντας και τα δύο άκρα μαζί ή αφήνοντας και τα δύο άκρα του φερμουάρ να χωριστούν εντελώς.
Ένα φερμουάρ κοστίζει σχετικά λίγο, αλλά αν αποτύχει, το ρούχο μπορεί να είναι άχρηστο μέχρι να επισκευαστεί ή να αντικατασταθεί το φερμουάρ — κάτι που μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο και ακριβό. Τα προβλήματα συχνά έγκεινται στο ρυθμιστικό του φερμουάρ, το οποίο όταν φθαρεί δεν ευθυγραμμίζεται σωστά και δεν ενώνει τα εναλλασσόμενα δόντια. Με τα διαχωριστικά φερμουάρ, ο πείρος εισαγωγής μπορεί να ξεκολλήσει από την ταινία και η ταινία μπορεί ακόμη και να αποσυντεθεί από τη χρήση. Εάν ένα φερμουάρ χαλάσει, μπορεί είτε να μπλοκάρει (δηλαδή να κολλήσει) είτε να σπάσει μερικώς.
Ιστορία
Σαράντα δύο χρόνια αργότερα, το 1893, ο Κλεμπ Κλέμπερσον, ο οποίος εφηύρε έναν πνευματικό σιδηρόδρομο δρόμου, κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ένα «δετήρα παπουτσιού». Η συσκευή χρησίμευε ως (πιο περίπλοκο) κούμπωμα παπουτσιών με γάντζο και οπή. Με την υποστήριξη του επιχειρηματία συνταγματάρχη Λιούις Γουόλκερ, ο Τζάντσον ξεκίνησε την εταιρεία Universal Fastener για την κατασκευή της νέας συσκευής. Το «κλείδωμα με κούμπωμα» του Τζάντσον έκανε το δημόσιο ντεμπούτο του στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγου το 1893 και γνώρισε μικρή εμπορική επιτυχία. Μερικές φορές αναγνωρίζεται ο Τζάντσον ως ο εφευρέτης του φερμουάρ, αλλά η συσκευή του δεν χρησιμοποιήθηκε σε ρούχα.
Η Universal Fastener Company μετακόμισε στο Χόμποκεν του Νιου Τζέρσεϊ το 1901 και αναδιοργανώθηκε ως Fastener Manufacturing and Machine Company. ο Γκίντεον Σούντμπαικ, ένας Σουηδοαμερικανός ηλεκτρολόγος μηχανικός, προσλήφθηκε για να εργαστεί στην εταιρεία το 1906. Οι καλές τεχνικές δεξιότητες και ο γάμος με την κόρη του διευθυντή του εργοστασίου, Ελβίρα Άρονσον, οδήγησαν τον Σούντμπαικ στη θέση του επικεφαλής σχεδιαστή. Η εταιρεία μετακόμισε στο Μίντβιλ της Πενσυλβάνια, όπου λειτούργησε για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα με την επωνυμία Talon, Inc. Ο Σούντμπαικ εργάστηκε για τη βελτίωση του δεστήρα και το 1909 κατοχύρωσε ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στη Γερμανία. Τα δικαιώματα των ΗΠΑ για αυτήν την εφεύρεση ήταν στο όνομα της εταιρείας Meadville (που λειτουργούσε ως Hookless Fastener Co.), αλλά ο Σούντμπαικ διατήρησε δικαιώματα εκτός ΗΠΑ και τα χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει τα επόμενα χρόνια την Lightning Fastener Co. στο Σεντ Κάθρινς του Οντάριο. Η δουλειά του Σούντμπαικ με αυτήν την εταιρεία οδήγησε στην κοινή εσφαλμένη αντίληψη ότι ήταν Καναδός και ότι το φερμουάρ προέρχεται από αυτήν τη χώρα.
Ο Γκίντεον Σούντμπαικ αύξησε τον αριθμό των στοιχείων στερέωσης από τέσσερα ανά ίντσα (περίπου ένα κάθε 6,4 mm) έως δέκα ή έντεκα (περίπου κάθε 2,5 mm), εισήγαγε δύο αντικριστές σειρές δοντιών που τραβούσαν σε ένα μόνο κομμάτι από τον ολισθητήρα και αύξησαν το άνοιγμα για τα δόντια που καθοδηγούνται από τον ολισθητήρα. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το «Separable Fastener» εκδόθηκε το 1917. Ο Γκίντεον Σούντμπαικ δημιούργησε επίσης τη μηχανή κατασκευής για τη νέα συσκευή. Το μηχάνημα «SL» ή «στράπλες» πήρε ένα ειδικό σύρμα σε σχήμα Υ και έκοψε σέσουλες από αυτό, στη συνέχεια τρύπησε το λακκάκι και τη μύτη της σέσουλας και έσφιξε κάθε σέσουλα σε μια υφασμάτινη ταινία για να δημιουργήσει μια συνεχή αλυσίδα με φερμουάρ. Μέσα στον πρώτο χρόνο λειτουργίας, τα μηχανήματα του Σούντμπαικ παρήγαγαν μερικές εκατοντάδες πόδια (περίπου 100 μέτρα) φερμουάρ την ημέρα. Το Μάρτιο του ίδιου έτους, ο Ματιού Μπουρί, ένας Ελβετός εφευρέτης, βελτίωσε το σχέδιο προσθέτοντας ένα σύστημα κλειδώματος συνδεδεμένο στα τελευταία δόντια, αλλά η έκδοσή του δεν μπήκε ποτέ στην παραγωγή λόγω αντικρουόμενων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.
Το 1923, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Ευρώπη, ο Σούντμπαικ πούλησε τα ευρωπαϊκά του δικαιώματα στον Μάρτιν Ότμαρ Βίντερχαλτερ, ο οποίος βελτίωσε το σχέδιο χρησιμοποιώντας ενώσεις και αυλακώσεις αντί για τις αρθρώσεις και τα δόντια του Σούντμπαικ και άρχισε να παράγει με την εταιρεία του, Riri, σε μεγάλη κλίμακα, πρώτα στη Γερμανία και μετά στην Ελβετία. με-πλαίσιο| Το ρυθμιστικό φερμουάρ ενώνει τις δύο πλευρές Ο δημοφιλής όρος zipper της Βόρειας Αμερικής προήλθε από την BF Goodrich Company το 1923. Η εταιρεία επέλεξε να χρησιμοποιήσει το κούμπωμα του Γκίντεον Σούντμπαικ σε έναν νέο τύπο μποτών από καουτσούκ (ή γαλότσες) και το ανέφερε ως zipper και το όνομα έμεινε. Οι δύο κύριες χρήσεις του φερμουάρ στα πρώτα χρόνια του ήταν για το κλείσιμο μποτών και για θήκες καπνού. Τα φερμουάρ άρχισαν να χρησιμοποιούνται για ρούχα το 1925 από τη Schott NYC σε δερμάτινα μπουφάν.
Στη δεκαετία του 1930 ξεκίνησε μια εκστρατεία πωλήσεων για παιδικά ρούχα με φερμουάρ. Η εκστρατεία επαίνεσε τα φερμουάρ για την προώθηση της αυτοδυναμίας στα μικρά παιδιά, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να ντύνονται μόνα τους. Το φερμουάρ κόντραρε το κουμπί το 1937 στη «Μάχη του Κουμπώματος»", αφού οι Γάλλοι σχεδιαστές μόδας ξετρελάθηκαν με φερμουάρ στα ανδρικά παντελόνια. Το Esquire ανακήρυξε το φερμουάρ ως τη «Νεότερη Ιδέα Προσαρμογής για Άντρες» και μεταξύ των πολλών αρετών του κουμπώματος με φερμουάρ ήταν ότι θα απέκλειε την «Πιθανότητα ακούσιας και ενοχλητικής αταξίας».
Η πιο πρόσφατη καινοτομία στο σχέδιο του φερμουάρ ήταν η εισαγωγή μοντέλων που μπορούσαν να ανοίξουν και στις δύο άκρες, όπως στα μπουφάν. Σήμερα το φερμουάρ είναι μακράν το πιο διαδεδομένο κούμπωμα και χρησιμοποιείται σε ρούχα, αποσκευές, δερμάτινα είδη και διάφορα άλλα αντικείμενα.
Αντιολισθητικές κλειδαριές με φερμουάρ
Ορισμένα φερμουάρ περιλαμβάνουν μια σχεδιασμένη ικανότητα για το ρυθμιστικό να συγκρατείται σε σταθερά ανοιχτή ή κλειστή θέση, αντιστέκοντας στις δυνάμεις που θα προσπαθούσαν να μετακινήσουν το ολισθητήρα και να ανοίξουν το φερμουάρ απροσδόκητα. Υπάρχουν δύο συνήθεις τρόποι για να επιτευχθεί αυτό:
Η λαβή του φερμουάρ μπορεί να έχει μια κοντή προεξέχουσα καρφίτσα σφραγισμένη μέσα της, η οποία εισάγεται ανάμεσα στα δόντια του φερμουάρ μέσα από μια οπή στο ολισθητήρα, όταν η λαβή διπλώνεται ίσια στα δόντια του φερμουάρ. Αυτό εμφανίζεται σε ορισμένες μάρκες παντελονιών. Η λαβή του φερμουάρ κουμπώματος διπλώνεται επίπεδα στα δόντια όταν δεν χρησιμοποιείται και η λαβή συγκρατείται τόσο από την τάση του μεντεσέ που ολισθαίνει όσο και από το υφασμάτινο πτερύγιο πάνω από το κούμπωμα.
Ο ολισθητήρας μπορεί επίσης να έχει ένα μεντεσέ δύο τεμαχίων που στερεώνει τη λαβή στο ολισθητήρα, με τη βάση του μεντεσέ υπό τάση ελατηρίου και με προεξέχοντες πείρους στο κάτω μέρος που εισάγονται μεταξύ των δοντιών του φερμουάρ. Για να μετακινήσετε το φερμουάρ, η λαβή τραβιέται προς τα έξω ενάντια στην τάση του ελατηρίου, ανασηκώνοντας τους πείρους από ανάμεσα στα δόντια καθώς κινείται ο ολισθητήρας. Όταν απελευθερωθεί η λαβή, οι ακίδες εμπλέκονται αυτόματα ξανά ανάμεσα στα δόντια του φερμουάρ. Ονομάζονται «ρυθμιστικά αυτόματου κλειδώματος».
Μια έκδοση τριών τεμαχίων του παραπάνω χρησιμοποιεί έναν μικροσκοπικό περιστρεφόμενο βραχίονα που κρατιέται υπό τάση μέσα στον μεντεσέ. Τραβώντας τη λαβή από οποιαδήποτε κατεύθυνση ανασηκώνετε τους πείρους του περιστρεφόμενου βραχίονα έξω από τα δόντια του φερμουάρ έτσι ώστε ο ολισθητήρας να μπορεί να κινηθεί. μικρογραφία| Διαφορετικοί τύποι εξολκέων και συρόμενων φερμουάρ.
Βιομηχανοποίηση
Το Forbes ανέφερε το 2003 ότι παρόλο που η αγορά των φερμουάρ στη δεκαετία του 1960 κυριαρχούνταν από τις Talon Zipper (ΗΠΑ) και Optilon (Γερμανία), ο ιαπωνικός κατασκευαστής YKK μεγάλωσε και έγινε ο κολοσσός της βιομηχανίας μέχρι τη δεκαετία του 1980. Η YKK κατείχε το 45% του μεριδίου της παγκόσμιας αγοράς, ακολουθούμενη από την Optilon (8%) και την Talon Zipper (7%).
Η ινδική Tex Corp έχει επίσης αναδειχθεί ως σημαντικός προμηθευτής στη βιομηχανία ένδυσης.
Στην Ευρώπη, η εταιρεία Cremalleras Rubi που ιδρύθηκε το 1926 στην Ισπανία, συνεχίζει να ανταγωνίζεται τις μεγάλες πολυεθνικές πουλώντας πάνω από 30 εκατομμύρια φερμουάρ το 2012.
Το 2005, η The Guardian ανέφερε ότι η Κίνα είχε το 80 % της διεθνούς αγοράς. Το μεγαλύτερο μέρος του προϊόντος της κατασκευάζεται στη Σιάοτοου.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Τα φερμουάρ έχουν μπει στους αστικούς μύθους. Ο Αμερικανός λαογράφος Γιαν Χάρολντ Μπρούνβαντ σημείωσε ότι «Το φερμουάρ έχει γίνει αντικείμενο αστείων και θρύλων από... τη δεκαετία του 1920». Αυτές οι ιστορίες αντικατοπτρίζουν «σύγχρονες αγωνίες και επιθυμίες», δίνοντας έμφαση σε αμηχανίες και ατυχήματα, που αφορούν κυρίως τα κουμπώματα των ανδρικών παντελονιών σε ιστορίες όπως το «Ανοιχτά τα μαγαζιά».
Ανθεκτικότητα και επισκευές
Το φερμουάρ είναι συχνά το λιγότερο ανθεκτικό εξάρτημα σε οποιοδήποτε ρούχο ή τύπο εξοπλισμού. Τις περισσότερες φορές το φερμουάρ αποτυγχάνει να κλείσει λόγω φθαρμένου ή λυγισμένου ολισθητήρα που δεν μπορεί να ασκήσει την απαραίτητη δύναμη στα πλαϊνά των δοντιών για να προκαλέσει το μπλοκάρισμα τους. Αυτό το πρόβλημα μπορεί μερικές φορές να επιλυθεί χρησιμοποιώντας μικρές πένσες για να σφίξετε προσεκτικά το πίσω μέρος του ολισθητήρα μαζί κατά ένα κλάσμα του χιλιοστού. Αυτό μπορεί να αντισταθμίσει τη φθορά του ολισθητήρα. Ο ολισθητήρας κατασκευάζεται συνήθως ως χύτευση μαγνησίου που σπάει εύκολα. Είναι απαραίτητο να μειώσετε τη δύναμη στην πένσα προτού νιώσετε ότι ο ολισθητήρας υποχωρεί. Εάν δεν είναι ακόμη δυνατό να κλείσετε με επιτυχία το φερμουάρ, η πίεση που εφαρμόζεται στο ολισθητήρα θα πρέπει να αυξάνεται σταδιακά. Ένας άλλος τρόπος για να μειώσετε το διάκενο του ανοιχτού άκρου του ολισθητήρα είναι προετοιμάζοντας ένα μικρό κομμάτι ξύλου πριονίζοντας μια σχισμή στο ένα άκρο έτσι ώστε να εφαρμόζει πάνω από τον άνω βραχίονα του ολισθητήρα. Στη συνέχεια, ένα σφυρί μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ασκήσει δύναμη στον ολισθητήρα χτυπώντας προσεκτικά το ξύλο.
Όταν η προστατευτική επίστρωση του ολισθητήρα χύτευσης έχει φθαρεί από παρατεταμένη χρήση, το υλικό μπορεί να διαβρωθεί. Τα προϊόντα διάβρωσης είναι συνήθως μεταλλικά άλατα που μπορούν να συσσωρευτούν και να εμποδίσουν τη μετακίνηση του ολισθητήρα. Όταν συμβεί αυτό, το αλάτι μπορεί συχνά να διαλυθεί βυθίζοντας τον ολισθητήρα σε ξύδι ή άλλο ήπιο οξύ. Διαφορετικά, το ρυθμιστικό πρέπει να αφαιρεθεί και να αντικατασταθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Σουηδικές εφευρέσεις
Ανεμόμυλος Μεσσηνίας
Υπάρχουν δυο οικισμοί με το όνομα Ανεμόμυλος Μεσσηνίας:
Ανεμόμυλος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ανεμόμυλος είναι γνωστά τα:
οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ορφέας (αποσαφήνιση)
Ο Ορφέας μπορεί να αναφέρεται σε διαφορετικά λήμματα. Επιλέξτε ένα από τα παρακάτω διαθέσιμα:
Άλλες χρήσεις
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2013
Το Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2013 ήταν η 28η έκδοση του Πρωταθλήματος Ένταξης ΚΟΠ. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2013 συμμετείχαν 29 ομάδες από τα πρωταθλήματα των αγροτικών ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Στον Α΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στους επόμενους τρεις γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που είχε πετύχει τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, είχε τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν είχαν σημειωθεί τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός αγώνας. Εκτός από τον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας, πραγματοποιήθηκε αγώνας κατάταξης μεταξύ των δύο ηττημένων των ημιτελικών αγώνων για τις θέσεις 3 και 4 καθώς και αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5 και 6. Οι πρώτες 6 ομάδες προβιβάστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 2013-14.
Συμμετέχουσες ομάδες
Από κάθε αγροτική ομοσπονδία συμμετείχε διαφορετικός αριθμός ομάδων, ανάλογα με το μέγεθος της ομοσπονδίας. Οι ομάδες που συμμετείχαν στον πρωτάθλημα ένταξης από κάθε ομοσπονδία ήταν η πρώτη ή οι πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος κάθε ομοσπονδίας. Η συμμετοχή των ομάδων ήταν προαιρετική. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν.
(πρ.): Πρωταθλήτρια ομάδα ομοσπονδίας
Δεν δήλωσαν συμμετοχή η Δάφνη Τρούλλων (πρωταθλήτρια ΠΟΑΛ), η Αναγέννηση Τραχωνίου (πρωταθλήτρια ΕΠΟΛ) και ΑΕΠ Πολεμιδιών (τριταθλήτρια ΕΠΟΛ).
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 26 από τις 29 ομάδες. Από τη διαδικασία της κλήρωσης πέρασαν χωρίς αγώνα 3 ομάδες (,, Ομόνοια Ορμήδειας). Δεν κληρώνονταν μεταξύ τους ομάδες από την ίδια ομοσπονδία ούτε οι πρωταθλήτριες ομάδες.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 3 ομάδες που πέρασαν χωρίς αγώνα από τον Α΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά και η Ομόνοια Ορόκλινης. Ο τελικός διεξήχθη στις 26 Μαΐου 2013 στο Στάδιο Κύκκου στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά με σκορ 2-0.
Θέσεις 3-4
Για την κατάκτηση της 3η θέσης αναμετρήθηκαν οι ομάδες που αποκλείστηκαν στην ημιτελική φάση, Ολυμπιάς Λυμπιών και ΟΧΕΝ Περιστερώνας. Η Ολυμπιάς Λυμπιών κέρδισε με 1-0 και κατέκτησε την 3η θέση ενώ η ΟΧΕΝ Περιστερώνας κατέκτησε την 4η θέση.
Θέσεις 5-6
Η ΣΤΟΚ πραγματοποίησε αγώνες κατάταξης και για τις ομάδες που αποκλείστηκαν από την προημιτελική φάση. Οι νικήτριες ομάδες προβιβάστηκαν στη Δ΄ κατηγορία 2013-14. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Ο Διγενής Ακρίτας Ύψωνα κατέθεσε ένσταση κατά του κύρους του αγώνα του με την ΑΠΕΑ Ακρωτηρίου. Η ένσταση απορρίφθηκε από τη Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ. Ακολούθως, η ομάδα προσέφυγε στο Εφετείο της ΚΟΠ, το οποίο κατακύρωσε τον αγώνα υπέρ του Διγενή Ακρίτα Ύψωνα, με αποτέλεσμα να προβιβαστεί στη Δ΄ κατηγορία αντί της ΑΠΕΑ Ακρωτηρίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013
Cilk
Σχεδίαση
Η βασική αρχή πίσω από τη σχεδίαση της γλώσσας Cilk είναι ότι ο προγραμματιστής είναι υπεύθυνος όσον αφορά την έκθεση του παραλληλισμού που υπάρχει σε ένα πρόγραμμα, εντοπίζοντας ποια στοιχεία μπορούν να εκτελεστούν παράλληλα με ασφάλεια - τότε είναι το περιβάλλον χρόνου εκτέλεσης, και ειδικότερα ο χρονοπρογραμματιστής (scheduler), που αποφασίζει κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης πώς να μοιράσει τις εργασίες στους επεξεργαστές. Λόγω αυτού του διαχωρισμού αρμοδιοτήτων, ένα πρόγραμμα Cilk μπορεί να εκτελείται χωρίς μετατροπή σε οποιοδήποτε αριθμό επεξεργαστών, ακόμα και σε ένα μόνο επεξεργαστή.
Η γλώσσα Cilk αναπτύσσεται από το 1994 στο Εργαστήριο Επιστήμης Υπολογιστών (Laboratory for Computer Science) του MIT. Βασίζεται στην ANSI C, με την προσθήκη κάποιων ειδικών λέξεων-κλειδιών. Όταν αυτές οι λέξεις-κλειδιά της Cilk αφαιρεθούν από πηγαίο κώδικα σε Cilk, το αποτέλεσμα είναι ένα έγκυρο πρόγραμμα C, που αποκαλείται η σειριακή έκθλιψη (serial elision ή C elision) της πλήρους προγράμματος σε Cilk. Η Cilk είναι γνήσια επέκταση της C και η σειριακή έκθλιψη οποιουδήποτε προγράμματος σε Cilk είναι πάντα έγκυρη υλοποίηση σε C της σημασιολογίας του παράλληλου προγράμματος σε Cilk. Παρά τις ομοιότητες, η Cilk δεν έχει απευθείας σχέση με την Concurrent C των Bell Labs της AT&T.
Η Cilk++ είναι μια εμπορική έκδοση της Cilk (από την Cilk Arts, Inc.) που υποστηρίζει τη C και την C++ ενώ είναι συμβατή με τους μεταγλωττιστές GCC και Microsoft C++. Υπάρχουν εκδόσεις της για ακαδημαϊκή χρήση και σε μορφή ανοιχτού κώδικα (με μια ειδική άδεια λογισμικού μεταξύ της ανανεωμένης άδειας BSD και της LGPL). Ο αρχικός κώδικας της Cilk εξακολουθεί να είναι διαθέσιμος από το MIT. Τον Ιούλιο του 2009, η Intel αγόρασε την Cilk Arts, την τεχνολογία της Cilk++ και το εμπορικό σήμα Cilk. Το 2010 η Intel κυκλοφόρησε μια εμπορική υλοποίηση των μεταγλωττιστών της σε συνδυασμό με κάποιες δομές παραλληλισμού δεδομένων, με το όνομα Intel Cilk Plus. Η Intel έχει επίσης κυκλοφορήσει προδιαγραφές για χρήση από άλλες συμβατές υλοποιήσεις, με το λογότυπο να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν όσες συμμορφώνονται με τις προδιαγραφές.