cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου (υδατοσφαίριση)
Εποχή Ανδρέα Γαρύφαλλου (1947–1968)
Η ομάδα αυτή αποτελούνταν από τους Ανδρέα Γαρύφαλλο, Πέτρο Καλφαμανώλη, Μίμη Γεωργιάδη, Γιάννη Θυμαρά, Μανώλη Πατλάκα, Δημήτρη Κουράντη, Νίκο Λεκάκη, Καλομοίρη, Ανδρεάδη, Πέτρο Χατζηκυριακάκη, Παναγιώτη Χατζηκυριακάκη, Παναγιώτη Τακούση.
Το 1965, 1966 και 1967 θα κατακτήσει το πρωτάθλημα δίχως ήττα. Το 1966 θα κάνει το απόλυτο με 10 νίκες σε 10 αγώνες, το 1965 9 νίκες και μια ισοπαλία με τον ΟΣΦΠ (0-0) ενώ το 1967 θα κάνει 4 νίκες και 2 ισοπαλίες (3-3 με ΟΣΦΠ και ΠΑΟ) σε 6 αγώνες.
Στις 7/8/1968, ακριβώς τέσσερα χρόνια και 34 συνεχόμενους αήττητους αγώνες μετά την τελευταία του ήττα στην Ελλάδα, χάνει ξανά από τον Ολυμπιακό στον πρώτο γύρο (7–6) αλλά τον κερδίζει στον δεύτερο (7–5, με πέντε τέρματα του Γαρύφαλλου) ώστε να κατακτήσει το πρωτάθλημα στην καλύτερη διαφορά τερμάτων. Το πρωτάθλημα θα κρινόταν στους αγώνες των δύο πειραϊκών ομάδων με τον ΝΟΠ στον δεύτερο γύρο. Ο ΟΣΦΠ θα νικήσει δύσκολα 9–7 ενώ ο Εθνικός θα επικρατήσει με 11–3. Στον πρώτο γύρο ο ΟΣΦΠ είχε επικρατήσει της Πάτρας με 3–2 ενώ ο Εθνικός με 5–4. Μάλιστα εκείνη τη σεζόν ο ΠΑΟ θα αποχωρήσει από το πρωτάθλημα στον δεύτερο γύρο και θα χάσει από ΟΣΦΠ και Εθνικό με 5–0 στα χαρτιά. Οι αγώνες του πρώτου γύρου είχαν πραγματοποιηθεί με τον ΟΣΦΠ να επικρατεί του ΠΑΟ με 10–3 και ο Εθνικός με 6–0. Στον δεύτερο γύρο ο Εθνικός θα συντρίψει τον ΠΑΟ με 16–0 αλλά θα κατοχυρωθεί η νίκη του ως 5–0 στα χαρτιά (το ίδιο θα συμβεί και με τη νίκη του ΟΣΦΠ επί του ΠΑΟ). Στο τέλος του πρωταθλήματος, ο Ανδρέας Γαρύφαλλος αποσύρεται από υδατοσφαιριστής και συνεχίζει το έργο του στην ελληνική υδατοσφαίριση από το πόστο του προπονητή.
Κορύφωση της αντιπαλότητας με τον ΟΣΦΠ (1969–1979)
Στο πρωτάθλημα του 1969, σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, ο τελικός μεταξύ Ολυμπιακού και Εθνικού δεν έγινε ποτέ διότι ο Ολυμπιακός δεν αγωνίστηκε εξαιτίας του θανάτου του προέδρου του Κώστα Μπουζάκη. Οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν «συμπρωταθληταί» (είχαν τέσσερις νίκες σε πέντε αγώνες ενώ το μεταξύ τους ντέρμπι έληξε 2–2), ενώ στη συνέχεια έγινε κλήρωση μεταξύ των δύο για τον καθορισμό της ομάδας που θα αγωνιζόταν στο κύπελλο πρωταθλητριών, ο οποίος τελικά ήταν ο Ολυμπιακός.
Το 1970 θα κατακτήσει το πρωτάθλημα αήττητος έχοντας μια νίκη και μια ισοπαλία με τον ΟΣΦΠ. Αυτό ήταν το 18ο σερί πρωτάθλημα και τελευταίο προτού διακόψει το σερί ο Ολυμπιακός.
Το 1971, η ομάδα θα χάσει τον τίτλο για πρώτη φορά από το 1952 εξαιτίας της ήττας από τον Ολυμπιακό στο δεύτερο αγώνα μπαράζ (2–1). Παρόλα αυτά θα συνεχίσει ένα νέο σερί πρωταθλημάτων από το 1972 μέχρι και το 1985. Στο διάστημα αυτό θα κερδίσει αήττητος τα πρωταθλήματα του 1974, 1975, 1976 και 1979. Μάλιστα έχτισε ένα νέο σερί σχεδόν τεσσάρων ετών χωρίς ήττα αφού από την 15/7/1973 έως και την ήττα του στις 5/6/1977, έμεινε αήττητος σε 47 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος
Κυρίαρχη δεκαετία, πρώτη ελληνική ομάδα σε τελική φάση Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1980–1989)
Τη δεκαετία του '80, ο Εθνικός είχε ως αντίπαλο δέος τον ΑΝΟΓ αφού ο Ολυμπιακός είχε χάσει τη δυναμική των προηγούμενων δεκαετιών.
Το 1981 την πρώτη χρονιά που αυξήθηκε η χρονική διάρκεια των αγώνων από 20 σε 28 λεπτά (τέσσερις επτάλεπτες περίοδοι, αντί για τέσσερα πεντάλεπτα που ίσχυαν), ο Εθνικός θα διασύρει τους περισσότερους αντιπάλους του με εξαίρεση τη Γλυφάδα. Ενδεικτικές είναι οι νίκες με 11–3 και 11–5 επί του ΟΣΦΠ, 13–3 και 12–4 του ΠΑΟ, 21–0 του Παλαιού Φαλήρου, 22–1 της Χίου, 19–2 και 23–0 της Βουλιαγμένης ενώ το 1982 θα κερδίσει τον ΟΣΦΠ με 9–2 και 13–0, την Πάτρα με 20–2 και 16–6, τον ΝΟΒ με 15–7 και 15–3, τον ΠΑΟ με 14–7, τον ΠΑΟΚ με 17–5 και το Βόλο με 22–4.
Μέσα στη δεκαετία του '80, ο Εθνικός κατάφερε να παραμείνει αήττητος στα πλαίσια του πρωταθλήματος Ελλάδας για σχεδόν έξι χρόνια και 101 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος ενώ συμπεριλαμβανομένων και αγώνων κυπέλλου των περιόδων 1983-84, 1984-85, σε σύνολο 109 αγώνων. Συγκεκριμένα μετά την ήττα του την προτελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος του 1980 από τη Γλυφάδα με 3–5 στις 27 Σεπτεμβρίου του 1980, ηττήθηκε ξανά στις 10 Μαΐου του 1986 από τη Βουλιαγμένη με 7–8 σε ένα παιχνίδι που ο Εθνικός κατέθεσε ένσταση για εκπρόθεσμο γκολ της Βουλιαγμένης. Ενδιάμεσα κατέκτησε 5 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα (1981, 1982, 1983, 1984 και 1985) και δύο κύπελλα (1984, 1985) στην επανεκκίνηση του θεσμού, ενώ από τους 101 συνεχόμενους αγώνες χωρίς ήττα κέρδισε στους 100 και έφερε μία ισοπαλία. Από τις 100 νίκες, οι 86 ήταν συνεχόμενες (το μεγαλύτερο σερί νικών στο πρωτάθλημα ως το 2016 όταν και το έσπασε ο Ολυμπιακός), καθώς μετά την ήττα του από τη Γλυφάδα το 1980 ο επόμενος αγώνας στον οποίο δεν αναδείχθηκε νικητής ήταν η ισοπαλία 6–6 εναντίον της ίδιας ομάδας στις 24 Αυγούστου του 1985.
Οι 100 νίκες στο πρωτάθλημα Ελλάδος ήταν συνοπτικά κόντρα στους εξής αντιπάλους:
Μεταβατική περίοδος, τριακοστό έβδομο πρωτάθλημα και χαμός Σαμαρτζίδη (1990–2002)
Το 1990 ο Εθνικός θα προβληματίσει στην κανονική διάρκεια και παρά το γεγονός ότι τερματίζει δεύτερος όπως και το 1987, θα χάσει ήδη τρεις φορές (από Γλυφάδα, Χίο και Ολυμπιακό). Στην πρώτη φάση των πλέιοφς θα χάσει από τον Ηρακλή (που έπαιξε πλέιαουτ) μέσα στον Πειραιά αλλά θα πάρει την πρόκριση για τα ημιτελικά όπου παρά το γεγονός ότι είχε κερδίσει δύο φορές τη Βουλιαγμένη στην καν. διάρκεια, δεν θα μπορέσει να πάρει την ισοπαλία για να προκριθεί στους τελικούς και έτσι θα χάσει τρία συνεχόμενα παιχνίδια (τα δύο ως γηπεδούχος) από την ομάδα του Λαιμού και για πρώτη φορά από το 1951 θα τερματίσει τρίτος.
Το 1991, ο Εθνικός θα επιστρέψει σε τίτλο κατακτώντας ως αουτσάιντερ το κύπελλο επικρατώντας του ΑΝΟΓ με 10–7 που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ ενώ στο πρωτάθλημα κατετάγη τέταρτος (καν. διάρκεια και φάιναλ φορ) πίσω από ΝΟΒ, ΑΝΟΓ και ΟΣΦΠ.
Το 1992 θα τερματίσει δεύτερος πίσω από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό σε μια σεζόν που ο Εθνικός δεν ξεκίνησε καλά αλλά βρήκε τα πατήματά του προς το τέλος της περιόδου και ειδικά στη φάση του φάιναλ φορ που μετείχαν οι τέσσερις καλύτερες ομάδες. Κέρδισε στην τελική φάση δις τη Βουλιαγμένη και μια φορά τον Ολυμπιακό.
Το 1993 θα τερματίσει τρίτος σε κανονική διάρκεια και τελική φάση μη μπορώντας όμως να διεκδικήσει το πρωτάθλημα από τους Ολυμπιακό και Βουλιαγμένη που ήταν ανώτερες.
Το 1994, ο Εθνικός με προπονητή τον Κυριάκο Ιωσηφίδη κατέκτησε την πρώτη θέση στη κανονική περίοδο. Στα πλέυ-οφς αντιμετωπίζει στην προημιτελική φάση τον Ηρακλή και τον κερδίζει με 2–0 νίκες, στην ημιτελική φάση τον Ν.Ο. Πατρών που τον αποκλείει με 2–0 νίκες (15–6 στην Πάτρα, 9–6 στον Πειραιά) και έπειτα αντιμετωπίζει με πλεονέκτημα έδρας τον Ολυμπιακό.
Στους αγώνες κανονικής περιόδου, ο Εθνικός είχε επικρατήσει στον πρώτο γύρο ενώ στον δεύτερο το ντέρμπι είχε λήξει ισόπαλο. Στον πρώτο επεισοδιακό αγώνα που αποβλήθηκαν οκτώ παίκτες, ο Εθνικός κερδίζει με 11–10 χάρη σε ένα γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα από τον Μανούσο Βιζυράκη. Στον δεύτερο αγώνα ο Ολυμπιακός ισοφαρίζει τη σειρά (10–9) και στέλνει τη σειρά και τον τίτλο σε τρίτο και τελευταίο παιχνίδι. Εκεί ο Εθνικός προηγείται με 6–4 αλλά ο Ολυμπιακός αντέδρασε και έστειλε τον τελικό στην παράταση ενώ είχε δοκάρι τρία δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα (8–8 καν. διάρκεια). Στην παράταση ο Ολυμπιακός θα σκοράρει με το Βλάχο και θα βρεθεί πολύ κοντά στον τίτλο αλλά 13 δευτερόλεπτα πριν λήξει η παράταση, ο Σαμαρτζίδης ευστοχεί σε πέναλτι και έτσι ο τελικός πηγαίνει στα πέναλτι. Ο Βολτυράκης των «ερυθρόλευκων» θα αποκρούσει δύο πέναλτι αλλά ο Πάτρας των «κυανόλευκων» τρία με ένα του Ολυμπιακού να βρίσκει στο δοκάρι. Ο Σαμαρτζίδης σκοράρει το τελευταίο πέναλτι της ομάδας του και δίνει το πρωτάθλημα δύο χρόνια πριν γίνει το μοιραίο δυστύχημα και χάσει τη ζωή του.
Το 1995 ο Εθνικός τερματίζει δεύτερος στην κανονική διάρκεια και φτάνει μέχρι τους τελικούς αποκλείοντας Χανιά και Γλυφάδα με 2–0 νίκες αλλά θα χάσει σε μια κλειστή σειρά τελικών το πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό.
Το 1996 αποδυναμωμένος κερδίζει την τέταρτη θέση στην κανονική περίοδο και αποκλείεται από τη Βουλιαγμένη στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος αλλά μένει αήττητος κόντρα στον «αιώνιο» αντίπαλό του νικώντας με 9–8 και φέρνοντας ισοπαλία 10–10. Έπειτα ακολουθεί το μοιραίο γεγονός με τον πνιγμό του Σαμαρτζίδη το οποίο επηρέασε πολύ το σωματείο του Πειραιά.
Τα έτη 1997 και 1998 ο Εθνικός θα αντιμετωπίσει εσωτερικά διοικητικά και οικονομικά προβλήματα με την ομάδα να κάνει τις χειρότερες χρονιές της μέχρι τότε. Το 1998 τερματίζει τρεις βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Παρόλα αυτά το 1997 κατάφερε να δυσκολέψει πολύ την μετέπειτα πρωταθλήτρια Βουλιαγμένη χάνοντας στην πρώτη φάση των πλέιοφς με 2–1 νίκες ενώ η μία του ήττα ήρθε στην παράταση.
Το 1999 και το 2000 εμφανίζεται ελαφρώς βελτιωμένος κερδίζοντας την έκτη και την πέμπτη θέση αντίστοιχα. Το 2000 η ομάδα του Εθνικού κατέκτησε το Κύπελλο στο φάιναλ φορ που διεξήχθη στη Νίκαια παρά το γεγονός ότι ήταν αουτσάιντερ. Με προπονητή τον 30χρονο τότε Γιώργο Μορφέση, ο Εθνικός απέκλεισε τη Βουλιαγμένη στον ημιτελικό (13–12 στην παράταση), ενώ στον τελικό επικράτησε του αιώνιου ΟΣΦΠ, που είχε για προπονητή το Γιουγκοσλάβο Στάμενιτς, με 12–11 στην παράταση. Πρώτοι σκόρερ για τον Εθνικό ήταν οι Αμερικανός Χάμπερτ και Σχίζας με τρία τέρματα ο καθένας. Ο Εθνικός είχε παρουσιαστεί βελτιωμένος στις αρχές του 2000 αλλά ήταν έκπληξη η επικράτηση επί των φαβορί ΝΟΒ και ΟΣΦΠ.
Το 2001 και το 2002 κατακτά την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Το 2001 αποκλείεται από τον Ολυμπιακό στους ημιτελικούς και το 2002 από τη Βουλιαγμένη. Το 2002 κερδίζει τον ΠΑΟ για την τρίτη θέση και την έξοδο στο ΛΕΝ Τρόφι.
Τρίτη θέση στο ΛΕΝ Τρόφι, τριακοστό όγδοο πρωτάθλημα και δωδέκατο κύπελλο (2002–2008)
Το 2003 με προπονητή τον Ντράγκαν Ματουτίνοβιτς, η ανδρική ομάδα του Εθνικού αγωνίστηκε στον ημιτελικό του ΛΕΝ Τρόφι, όμως αποκλείστηκε από την μετέπειτα κυπελλούχο Μπρέσια και κατέλαβε την τρίτη θέση μαζί με την ιταλική Σαβόνα. Κατέλαβε την τρίτη θέση και στο πρωτάθλημα. Ορόσημο της χρονιάς ήταν η ηχηρή μεταγραφή του Βλοντάκη, έναν από τους τότε καλύτερους φουνταριστούς στον κόσμο από τον πρωταθλητή Ευρώπης, Ολυμπιακό, όπως επίσης και του Μάκη Βολτυράκη που μόλις είχε αποσυρθεί.
Το 2005, ο Εθνικός κάνοντας πολύ καλή κανονική περίοδο θα τερματίσει πρώτος στην κανονική διάρκεια για πρώτη φορά από το '94 (με το Βλοντάκη να ανακηρύσσεται πρώτος σκόρερ) αλλά θα χάσει τον τίτλο στον πέμπτο επεισοδιακό τελικό από τον ΟΣΦΠ. Νωρίτερα είχε κατακτήσει το 12ο κύπελλο νικώντας στον τελικό της Θεσσαλονίκης τον Ν.Ο. Πατρών με 12–8 (Χατζηκυριακάκης 4, Μάζης 3). Στον ημιτελικό είχε κάμψει την αντίσταση του ΟΣΦΠ με 11–9 με τέσσερα γκολ του Στελλάτου και από δύο των Μπλάνη και Βλοντάκη.
Το 2006, αν και ο Εθνικός στην κανονική διάρκεια έφερε ισοπαλία και ήττα από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό τερματίζοντας δεύτερος, κατάφερε να κατακτήσει το 38ο πρωτάθλημα στο πέμπτο παιχνίδι με μειονέκτημα έδρας που κρίθηκε στην παράταση με σκορ 7–6. Ο Χατζηκυριακάκης σκόραρε το νικητήριο τέρμα πέντε δεύτερα πριν το τέλος ο Ολυμπιακός με πέναλτι θα έστελνε τον τελικό στα πέναλτι που όμως ο Καραμπέτσος αποσόβησε σε εκτέλεση του Θεοδωρόπουλου. Το πρωτάθλημα αφιερώθηκε στη μνήμη του αδικοχαμένου μεγάλου αρχηγού Νώντα Σαμαρτζίδη. Αυτή ήταν η 20η φορά που ο Εθνικός κατακτά το πρωτάθλημα και αφήνει δεύτερο τον Ολυμπιακό.
Το 2007, η τότε διοίκηση του Εθνικού θέλοντας να κρατήσει τον Εθνικό σε ρόλο πρωταγωνιστή πραγματοποιεί μεγάλες μεταγραφές. Επαναπατρίζει με τεράστιο αντίτιμο τον περιφερειακό Χρήστο Αφρουδάκη που αγωνιζόταν στην Ποζίλιπο Νάπολι, φέρνει στο Παπαστράτειο τον τότε τερματοφύλακα της εθνικής Σερβίας, Ντένις Σέφικ ενώ επιστρέφει από τον ΠΓΣΣ, ο Θοδωρής Καλακώνας, παιδί που μεγάλωσε στο σύλλογο. Ο Εθνικός όμως δεν μπόρεσε να φανεί ισχυρός και θα χάσει αρκετά εύκολα τον τελικό του κυπέλλου στην Καλαμάτα από τον συμπολίτη ενώ στην κανονική διάρκεια δυσκολεύτηκε αρκετά από τον Ολυμπιακό. Στην Ευρώπη θα αποκλειστεί στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ από τις Παρτιζάν και Μπρέσια και παρά το γεγονός ότι βελτιώθηκε στα πλέιοφ του πρωταθλήματος, εντούτοις θα φανεί αρκετά ανταγωνιστικός μόνο στους πρώτους δύο αγώνες, όπου έχασε τον πρώτο από ανατροπή ενώ κέρδισε τον δεύτερο στην παράταση. Έτσι έχασε τον τίτλο του πρωταθλητή με 3–1.
Το 2008, αποδυναμωμένος αφού φεύγει ο Σέφικ ενώ ο Αφρουδάκης δεν δικαιολόγησε τον ντόρο της μεταγραφής του, πηγαίνοντας στον Ολυμπιακό, δεν θα μπορέσει να προβάλλει την αντίσταση που προέβαλλε τα προηγούμενα χρόνια, χάνοντας στον ημιτελικό κυπέλλου από τον Ολυμπιακό όπως και το πρωτάθλημα, σπάζοντας όμως το αήττητο του Ολυμπιακού κερδίζοντας τον τρίτο τελικό.
Υποβιβασμός στην Α2, τέταρτες θέσεις στο πρωτάθλημα και δέκατος τρίτος τελικός κυπέλλου (2009–2020)
Το 2009 η ομάδα μετά από διοικητική αναταραχή και τη φυγή του χρηματοδότη Γιώργου Βασιλόπουλου, πραγματοποιεί άσχημη χρονιά και υποβιβάζεται στην Α2 για πρώτη φορά από το 1928. Επανακάμπτει άμεσα αλλά το 2012 θα υποβιβαστεί για δεύτερη φορά χωρίς μάλιστα να πραγματοποιήσει νίκη. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα ήταν στα πρόθυρα διάλυσης με κύριο στόχο την παραμονή στην Α2, θα ανεβεί κατηγορία και θα ξαναπαίξει στην Α1 το 2013–14 που καταλαμβάνει την έκτη θέση.
Το 2014–15 κάνει φοβερή κανονική περίοδο και καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση όμως στα ημιτελικά των πλέυοφ του πρωταθλήματος θα αποκλειστεί από τον ΠΑΟ και θα χάσει τη δυνατότητα να παίξει με τον Ολυμπιακό στους τελικούς για πρώτη φορά από το 2008.
Την αμέσως επόμενη περίοδο θα φτάσει ξανά στα ημιτελικά του πρωταθλήματος όπως και το 2019 όπου αποκλείεται από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό.
Το 2022 κατέλαβε την έβδομη θέση ανάμεσα σε δεκαέξι ομάδες ενώ το 2023 έφτασε στο φάιναλ φορ του κυπέλλου.
Συνολικά από το 2014 και μετά έχει κερδίσει Ευρωπαϊκό εισιτήριο τέσσερις φορές αλλά δεν το αξιοποίησε λόγω οικονομικής αδυναμίας.
Εξέχουσες προσωπικότητες
Ανάμεσα στους πολλούς και σημαντικούς υδατοσφαιριστές του τμήματος όλα αυτά τα χρόνια ξεχωρίζουν οι Ανδρέας Γαρύφαλλος, θεωρούμενος ο “Πατριάρχης” της ελληνικής υδατοσφαίρισης, Θωμάς Καραλόγος, Γιάννης Καραλόγος, Κούλης Ιωσηφίδης, Δημήτρης Κουγεβετόπουλος, Μάρκελλος Σιταρένιος, Αντώνης Αρώνης, Γιάννης Γαρύφαλλος, Πέτρος Καλφαμανώλης, Μανώλης Πατλάκας, Γιάννης Θυμαράς, Νίκος Τσάγκας, Ανάργυρος Κεχαγιάς, Σωτήρης Σταθάκης, Βαγγέλης Πάτρας, Δημήτρης Κώνστας, Φίλιππος Καϊάφας, Νίκος Αρμενάκης,Ηλιόπουλος Νίκος, Λίνο Ρεπέτο, Λάζλο Σάροσι, Άλφιο Φλόρες και πιο πρόσφατα οι Νώντας Σαμαρτζίδης, Μανούσος Βιζυράκης, Θοδωρής Καλακώνας, Τάσος Σχίζας, Κρις Χάμπερτ, Μάκης Βολτυράκης, Κώστας Κοκκινάκης, Αντώνης Βλοντάκης, Φώτης Μπλάνης, Νίκος Στελλάτος, Δημήτρης Μάζης, Φίλιππος Καραμπέτσος, Γιώργος Μορφέσης και Χρήστος Αφρουδάκης. Επίσης, ο μεγάλος Ούγγρος αθλητής και προπονητής Πέτερ Ρούσοραν αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του Εθνικού, οδηγώντας τον ως προπονητής σε 3 συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα Ελλάδος (1981–84) και στο αήττητο νταμπλ του 1988.
Ευρωπαϊκή παρουσία
Ο Εθνικός για πολλά χρόνια ήταν ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις. Μετρά συνολικά 38 συμμετοχές σε ευρωπαϊκά κύπελλα μέχρι και το 2009 από τις οποίες οι 26 είναι για το Κύπελλο Πρωταθλητριών/Ευρωλίγκα/Τσάμπιονς Λιγκ. Για το κύπελλο πρωταθλητριών έχει δώσει συνολικά πάνω από 150 αγώνες έχοντας αρνητικό ρεκόρ παρόλα αυτά.
Το 1967 στο προκριματικό όμιλο θα έχει απολογισμό δύο νίκες, δύο ήττες αλλά θα αποκλειστεί από τους «8». Θα επιβληθεί της πρωταθλήτριας Γαλλίας Μαρσέιγ και της πρωταθλήτριας Αυστρίας Βιέννα αλλά θα ηττηθεί από την Μπαρτσελόνα και τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης, Μλάντοστ με 5–2.
Το 1968 θα μετάσχει στον όμιλο της Βαρκελώνης αλλά με τρεις ήττες σε τέσσερα παιχνίδια θα αποκλειστεί. Μάλιστα θα ηττηθεί με 17–3 από τη γηπεδούχο ΚΝ Μπαρτσελόνα, ένα πολύ μεγάλο σκορ δεδομένου ότι οι αγώνες διαρκούσαν είκοσι λεπτά μέχρι το 1980.
Το 1970 θα προκριθεί ξανά στις οκτώ καλύτερες ομάδες πετυχαίνοντας δύο νίκες (επί της αυστριακής Γκρατς με 8–6 και της τσεχοσλοβάκικης Κόζιτσε με 7–1), μία ισοπαλία (4–4 με την Μπαρτσελόνα) και μία ήττα από την πολωνική Αρκόνια με 5–6 στον όμιλο που φιλοξένησε στο Ζάππειο.
Το 1972 θα βρεθεί ξανά στις «8» καλύτερες ομάδες αφού προκρίθηκε από τον προκριματικό όμιλο του Ζαππείου με απολογισμό τέσσερις νίκες και δύο ήττες. Συγκεκριμένα κέρδισε τις Γκρατς (Αυστρία), Γαλατασαράι (Τουρκία), Κόζιτσε (Τσεχοσλοβακία) και Χέρμεν (Δανία). Οι ήττες θα προέλθουν από τις Παρτιζάν (Γιουγκοσλαβία) και Ορβοσέγκιετεμ (Ουγγαρία).
Το 1977 θα φτάσει ξανά στις «8» καλύτερες ομάδες νικώντας στην προκριματική φάση τις Βάστερας (Σουηδία) με 9–4, Μαρσέιγ με 11–0, Χόργκεν (Ελβετία) με 7–1 και χάνοντας από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 7–5. Στη συνέχεια θα βρεθεί πολύ κοντά στην πρόκριση στις «4» καλύτερες ομάδες αλλά θα αποκλειστεί στην τριπλή ισοβαθμία (δύο νίκες και μία ισοπαλία) με τις Παρτιζάν και την πρωταθλήτρια Δυτ. Γερμανίας, Βίρτσμπουργκ.
Το 1978 άλλη μια σπουδαία ομάδα του Εθνικού θα κάνει πολύ καλό τουρνουά και θα σταθεί ξανά άτυχη όσον αφορά την πρόκριση στην τελική φάση. Αρχικά θα μεταβεί στη Μασσαλία όπου με τρεις νίκες και μία ήττα θα προκριθεί στην επόμενη φάση. Έπειτα θα μεταβεί στη Βαρκελώνη όπου σε ένα φοβερό όμιλο και οι τέσσερις ομάδες (Εθνικός, Μοντζουκ, Προ Ρέκο και Κόζιτσε) θα ισοβαθμήσουν με τρεις βαθμούς αλλά ο Εθνικός θα χάσει την πρόκριση στο γκολ. Στον καθοριστικό αγώνα με τη γηπεδούχο Μοντζούκ θα έρθει ισόπαλος 7–7 σε αγώνα όπου αδικήθηκε από τη διαιτησία με αποτέλεσμα η καταλανική Μοντζούκ χάρη στην καλύτερη επίθεση να κερδίζει το ένα εισιτήριο ενώ το άλλο να πηγαίνει στην ιταλική Ρέκο που είχε +1 διαφορά τερμάτων σε σύγκριση με την ελληνική ομάδα που είχε ουδέτερη διαφορά.
To 1979, ο Εθνικός με προπονητή τον Άλφιο Φλόρες επικρατεί της πρωταθλήτριας και ισχυρής Κανοτιέρι Νάπολι για το κύπελλο πρωταθλητριών με 6–4 και την αποκλείει από τους «8» της διοργάνωσης. Ο Εθνικός χρειάστηκε να κερδίσει με τουλάχιστον δύο τέρματα διαφορά μετά την ήττα του από τη τσεχοσλοβάκικη Κόζιτσε. Ο Εθνικός πέρα από την τέταρτη θέση το 1980, έχει φτάσει στην οκτάδα του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1966, 1970, 1972, 1977, 1978, 1979, 1981, 1983 και 1995.
Το 1980 η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετείχε στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης παίρνοντας την τέταρτη θέση στο Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης υδατοσφαίρισης ανδρών που βρήκε πρωταθλήτρια την κροατική Γιούγκ Προπονητής των πειραιωτών ήταν ο Ιταλός Λίνο Ρεπέτο. Ο Εθνικός είχε αναλάβει να διοργανώσει έναν προκριματικό όμιλο (25–26/10/1980) και σε αυτόν πήρε το εισιτήριο για τους «8» μαζί με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Βάσας, αποκλείοντας την πρωταθλήτρια Σοβ. Ένωσης, MGU Μόσχας. Στους «8» μετείχε στον όμιλο του Βερολίνου (14–16/11/1980) όπου μαζί με τη γηπεδούχο Σπάνταου απέκλεισαν τις Ντε Ρόμπεν (Ολλανδία) και ΣΚΚ Στοκχόλμης (Σουηδία). Η ομάδα αποτελούνταν από τους Δημήτρη Κώνστα, Σωτήρη Σταθάκη, Δημήτρη Κουγεβετόπουλο, Αντώνη Αρώνη, Μάρκελλο Σιταρένιο, Θωμά Καραλόγο, Κούλη Ιωσηφίδη, Γιάννη Γαρύφαλλο, Νάσο Κοντό. Ο Εθνικός έτσι καταφέρνει και προκρίνεται στην τελική φάση (5–7/12/1980) διεκδικώντας το τρόπαιο. Στον τελικό όμιλο που διεξήχθη στην Κροατία, ο Εθνικός στον πρώτο του αγώνα θα αναδειχθεί ισόπαλος με 4–4 με την τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης, Βάσας ενώ στο κομβικό δεύτερο παιχνίδι θα ηττηθεί με 9–6 από τη γηπεδούχο Γιουγκ. Ο Εθνικός δεν ξεκίνησε καλά το παιχνίδι αλλά μείωσε και έφτασε στο γκολ (6–5) προτού σταθεί άτυχος με δοκάρι του Σιταρένιου και αναπόφευκτα λυγίσει εξαιτίας της κούρασης αλλά και της εχθρικής διαιτησίας. Στον τελευταίο αγώνα, ουδέτερο για τις πρώτες δύο θέσεις, θα ηττηθεί από τη Σπάνταου με 7–5.
Το 1981 φτάνει στους «8» έπειτα από νικηφόρα αποτελέσματα κόντρα στη Δανική Οντένσε και την Ελβετική Χόργκεν στο κολυμβητήριο του Αιγάλεω και της ήττας από την Μπαρτσελόνα με 10–11. Στους «8» θα ηττηθεί από τις Άλφεν, Βάσας και Γιούγκ.
Το 1982 θα αποκλειστεί στους «16» από τις Ντε Ρομπέν και Γιουγκ, παρά τις νίκες του επί των Χόργκεν και ΣΚΚ Στοκχόλμης.
Το 2001, 2002 και 2003 η ανδρική ομάδα πόλο του Εθνικού αγωνίστηκε στο ΛΕΝ Τρόφι ενώ το 2003 έφτασε μέχρι και τον ημιτελικό του ΛΕΝ Τρόφι αλλά αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την μετέπειτα κυπελλούχο Μπρέσια.
Τις περιόδους 2006, 2007, 2008 έφτασε στους «16» του κυπέλλου πρωταθλητριών ενώ τελευταία του παρουσία είναι το 2009 στα προκριματικά της κορυφαίας διοργάνωσης.
Αντιπαλότητες
Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Εθνικού είναι ο Ολυμπιακός ενώ ανά διαστήματα υπήρξε αντιπαλότητα και με τον Ν.Ο. Πατρών (δεκαετία '50 και '60) και Α.Ν.Ο. Γλυφάδας (δεκαετία '80).
Η πατρινή ομάδα προσπάθησε την δεκαετία του '50 να κατακτήσει τον τίτλο από τον Εθνικό, χωρίς όμως επιτυχία ενώ μετέπειτα περιορίστηκε σε κατώτερο ρόλο. Επανήλθε δυναμικά στα μέσα της δεκαετίας του '90 όπου κατάφερε να τον αποκλείσει στο κύπελλο ενώ πετύχαινε και σημαντικές νίκες στον Πειραιά και στην Πάτρα.
Η αντιπαλότητα με τον Ολυμπιακό υπήρξε πολύ έντονη και προπολεμικά αλλά ειδικά στις δεκαετίες '60, '70 και '90. Ο Εθνικός έχασε το πρωτάθλημα του 1971 από τον Ολυμπιακό ενώ από το 1968 μέχρι και το 1973 τα πρωταθλήματα κρίνονταν στο νήμα και στις λεπτομέρειες. Την δεκαετία του '90 ο Ολυμπιακός άρχισε να δυναμώνει μετά από μια κρίση δέκα και πλέον χρόνων. Στα πρωταθλήματα του 1994, και 1995 οι δύο ομάδες διεκδίκησαν τον τίτλο στους τελικούς του πρωταθλήματος, οι οποίοι είχαν και ορισμένες φορές θλιβερά επεισόδια μεταξύ παικτών και οπαδών. Μετά από μια κρίση σχεδόν δέκα ετών του Εθνικού, το πειραϊκό ντέρμπι έζησε φοβερές στιγμές στα μέσα της δεκαετίας του 2000 με τα πρωταθλήματα του '05 και '06 να κρίνονται στο νήμα.
Έδρα
Ο Εθνικός άρχισε να αγωνίζεται ως γηπεδούχος στις αρχές της δεκαετίας του '80 όταν και χρησιμοποιούσε ως έδρα τα κολυμβητήρια του Αιγάλεω, της Νίκαιας και του Ιλισίου στην Αθήνα. Τις προηγούμενες δεκαετίες λόγω της μορφής του πρωταθλήματος, όλες οι ομάδες αγωνίζονταν στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο του Ζαππείου. Μάλιστα στο κολυμβητήριο του Ζαππείου έχει πανηγυρίσει 27 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα Ελλάδος. Από το 1986 χρησιμοποιεί ως έδρα το Εθνικό κολυμβητήριο Πειραιά, στη βιομηχανική συνοικία Παπαστράτος.
Α2 Εθνική κατηγορία (1987-)
=== Τρέχουσα σύνθεση === Αγωνιστική περίοδος: 2022–23
Ιάσων ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ, Αντώνης ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ, Γιάννης ΜΠΕΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, Κώστας Μάριος ΒΙΤΤΕΛΑΣ, Πέτρος ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣ, Διονύσης ΘΕΟΔΟΣΗΣ – ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ, Τάσος ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΣ, Γιώργος ΚΑΤΣΑΓΟΥΝΟΣ, Κώστας ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ, Παναγιώτης ΠΑΠΑΔΟΓΚΩΝΑΣ, Συμεών ΛΑΔΑΣ, Κώστας Μάριος ΙΩΑΝΝΟΥ, Λουκάς ΖΩΓΡΑΦΟΣ, Μανώλης Στέλιος ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΣ, Γιώργος Ευφραίμ ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΣ, Βαγγέλης ΠΑΛΥΒΟΣ, Αριστείδης ΒΛΑΧΑΚΗΣ, Ανδρέας ΤΖΩΡΑΚΑΚΗΣ, Φίλιππος Τάσος ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΣ, Πέτρος ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Χριστόδουλος ΤΖΟΥΡΟΣ, Γιώργος ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Νίκος ΒΑΗΣ, Djordje TESANOVIC (Μαυροβούνιο), Roberto AGULHA DE FREITAS (Βραζιλία)
Προπονητής: ΦΑΝΗΣ ΚΟΥΝΤΟΥΔΙΟΣ
Διακρίσεις
Με έντονη γραφή τα αήττητα πρωταθλήματα, με έντονη γραφή και πλάγια γραφή τα πρωταθλήματα αποκλειστικά με νίκες.
Αλλοδαποί υδατοσφαιριστές
19 αλλοδαποί έχουν αγωνιστεί για τους «κυανόλευκους» με τους πολίστες από τις ΗΠΑ να έχουν την πρωτοκαθεδρία από πλευράς εθνικότητας (7 παίκτες). Ακολουθούν με τέσσερις παίκτες οι πολίστες από την Κροατία.
Πηγή: Κ.Ο.Ε.
Υδατοσφαίριση Γυναικών
μικρογραφία|160x160εσ|Το έμβλημα της γυναικείας ομάδας. Το τμήμα της γυναικείας υδατοσφαίρισης του Εθνικού ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980. Πολύ νωρίς κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας αποτελώντας δύναμη στο χώρο μαζί με της Γλυφάδα και Βουλιαγμένη. Παίκτριες υπήρξαν οι Σούλα Βογιατζή, Μαίρη Βούλγαρη, Τένια Βούλγαρη, Δώρα Ιωαννίδου, Ειρήνη Μαυρίδου, Ελένη Φούντα, Ντίνα Μαυρίδου, Άννα Χατζηγεωργάκη, Εύη Βαραμέντη, Βαρβάρα Φελλά, Βίκυ Γαλάτη, Υρώ Κοντοκοντή, Παναγιώτα Ζυμαράκου, Μαρία Δεμιράκου, Δήμητρα Κατόγλου με προπονητή των πρώην υδατοσφαιριστή της ανδρικής ομάδας, Ανάργυρο Κεχαγιά. Έπειτα όμως συμβιβάστηκε σε δεύτερο ρόλο πίσω από τις δύο μεγάλες ομάδες των νοτίων προαστίων και του συμπολίτη Ολυμπιακού. Το 2005 θα κατακτήσει τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα χάνοντας τον τίτλο από τη Βουλιαγμένη. Το 2010 κατέκτησε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο του τμήματος αλλά και του σωματείου, επικρατώντας σε διπλό τελικό επί της ρωσικής Χάντι Μανσίσκ από τη Σιβηρία και κατέκτησε το ΛΕΝ Τρόφι. Την ίδια χρονιά αναμετρήθηκε με την Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Βουλιαγμένη, για τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ, όμως δεν κατάφερε να επιβληθεί της αντιπάλου. Παρόμοια κατάληξη είχε και η δεύτερη απόπειρα κατάκτησης του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ για τους «κυανόλευκους», το 2022, όταν και ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό σε άλλον έναν ελληνικό τελικό.
Εποχή Δημήτρη Κολοβού
Το γυναικείο τμήμα του Εθνικού ανέλαβε από το 2018 έως και το 2022 ο παράγοντας του Εθνικού και χρηματοδότης, Δημήτρης Κολοβός.
Το 2019 επιστρέφει μετά από πολύ μεγάλο διάστημα στην Ευρωλίγκα, παίρνοντας μέρος στον προκριματικό όμιλο που διοργάνωσε ο Εθνικός στο κολυμβητήριο «Πέτρος Καπαγέρωφ». Ο Εθνικός θα επικρατήσει της πρωταθλήτριας Γαλλίας Λιλ με 14–5 αλλά θα ηττηθεί από την ουγγρική Ουίπεστ (11–13), την πολυνίκη του κυπέλλου πρωταθλητριών Οριτζόντε Κατάνια (5–15) και από τη ρώσικη Ντινάμο Ουραλότσκα (10–17).
Την περίοδο 2021-22, ο Εθνικός με προπονητή τον Σέρβο Μάρκο Μίσιτς θα λάβει μέρος στα προκριματικά της Ευρωλίγκας, θα περάσει στις «16» καλύτερες ομάδες της Ευρώπης ενώ στη συνέχεια θα κληρωθεί σε όμιλο με τον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό, την ιταλική Ρόμα και την καταλανική Τεράσα. Ο Εθνικός επικράτησε τις διοργανώτριας Πασένσε από την Πορτογαλία, και της Ολύμπια Κόζιτσε από τη Σλοβακία ενώ ηττήθηκε 15–14 από την πολυνίκη Οριτζόντε Κατάνια και 15–8 από τη Σαβαδέλ. Ο Εθνικός θα πετύχει μεγάλη νίκη με 14–5 επί της Ρόμα και θα κλειδώσει την πρόκριση στους «8» με νίκη 8–7 επί της Τεράσα. Στον τελευταίο αγώνα για την «πρωτιά» του ομίλου, ο Εθνικός θα ηττηθεί από τον συμπολίτη ΟΣΦΠ με 5–9. Στους «8» θα αποκλειστεί σε διπλούς αγώνες από την πέντε φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης Σαβαδέλ (ήττα 8–13 εντός, ήττα 8–6 εκτός). Ο Εθνικός παρά τον αποκλεισμό του θα συμμετείχε στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Ευρώπης αλλά λόγω των εξελίξεων με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δεν διεξήχθη φάιναλ φορ αλλά διπλός τελικός όπου μετείχαν οι Εθνικός και Ντουναουϊβάρος. Με προπονήτρια τη θρύλο της ελληνικής υδατοσφαίρισης, Αντιγόνη Ρουμπέση, ο Εθνικός στον πρώτο τελικό επικράτησε στην Ουγγαρία με 12–8 ενώ στο «Παπαστράτειο» κολυμβητήριο διπλασίασε τις νίκες του με νίκη 14–9. Αυτό ήταν το τέταρτο Κύπελλο Ευρώπης για την ελληνική υδατοσφαίριση με τον Εθνικό να είναι η ελληνική ομάδα με τις περισσότερες κατακτήσεις, μια παραπάνω από τη Βουλιαγμένη και τον Ολυμπιακό.
Για την περίοδο 2022–23, ο Εθνικός έλαβε μέρος στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και συγκεκριμένα στον όμιλο που διεξήχθη στη γαλλική πόλη Μυλούζ. Εκεί με 2 νίκες (20–6 επί της γερμανικής Σπάνταου και 15–10 επί της διοργανώτριας Μυλούζ) και 2 ήττες (από Ρόμα και Ντουναουϊβάρος   ), προκρίθηκε στις 16 καλύτερες ομάδες του Τσάμπιονς Λιγκ για δεύτερη συνεχή χρονιά όμως στη συνέχεια αποκλείστηκε στον όμιλο που μετείχαν Ούιπεστ, Γλυφάδα και Μεντιτεράνι.
Για την ίδια περίοδο ο Εθνικός διοργάνωσε στο πλαίσιο του Γιούρο Καπ (πρώην ΛΕΝ Τρόφι) προκριματικό όμιλο για την φάση των «16» και κατάφερε να προκριθεί ως πρώτος -με τρεις νίκες σε ισάριθμους αγώνες- στις «8» καλύτερες ομάδες της δεύτερης τη τάξει διασυλλογικής διοργάνωσης γνωρίζοντας όμως τον αποκλεισμό από τη μετέπειτα κυπελλούχο ουγγρική, Ούιπεστ.
Το γυναικείο τμήμα του Εθνικού έχει συνεισφέρει και σε φιλανθρωπικές δράσεις μαζί με άλλες ομάδες και φορείς.
Τρέχουσα σύνθεση
Αγωνιστική περίοδος: 2022–23
Ελένη ΚΑΝΕΤΙΔΟΥ, Ευφροσύνη ΚΑΤΣΙΜΠΡΗ, Maria BORISOVA (Ρωσία), Ιόλη Αγγελική ΜΠΕΝΕΚΟΥ, Ιουλία Άννα ΚΟΝΤΟΝΗ, Αριάδνη Παντελία ΚΑΡΑΜΠΕΤΣΟΥ, Άλκηστις Χριστίνα ΜΠΕΝΕΚΟΥ, Μαρία Σωτηρία ΡΑΚΙΝΤΖΗ, Φοίβη ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΑΚΗ, Ελένη ΣΩΤΗΡΕΛΗ, Charlize Ella ANDREWS (Αυστραλία), Βασιλική Ραφαέλα ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ, Ελένη ΜΠΕΤΑ, Αναστασία ΜΠΕΚΡΗ, Ασημίνα ΚΛΑΨΙΑΝΟΥ, Σταματίνα ΛΑΛΟΥΣΗ, Σοφία ΓΕΩΡΓΟΥΣΗ, Tijana LUKIC (Σερβία), Ιωάννα ΖΕΡΒΟΥ, Ελένη Χριστίνα ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΥ, Ελένη Αναστασία ΦΕΡΕΝΤΙΝΟΥ, Ελένη ΓΑΛΑΝΑΚΗ, Μαρία ΔΙΡΧΑΛΙΔΟΥ, Δέσποινα ΚΟΤΣΑΜΠΑ
Προπονητής: Στέφανος Λέανδρος
Αλλοδαπές υδατοσφαιρίστριες
21 αλλοδαπές υδατοσφαιρίστριες έχουν αγωνιστεί στον Εθνικό. Από πλευράς εθνικότητας, οι πολίστριες από τις ΗΠΑ κατέχουν τον μεγαλύτερο αριθμό με τέσσερις παίκτριες από το 2002 έως σήμερα.
Πηγή: Κ.Ο.Ε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υδατοσαφαιριση Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (1767-1827)
Η Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (Maria Theresia von Österreich, Φλωρεντία, 14 Ιανουαρίου 1767 - Λειψία, 7 Νοεμβρίου 1827) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν δεύτερη σύζυγος του Αντωνίου της Σαξονίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Ιωσηφίνα Καρλόττα Ιωάννα ήταν η μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της συζύγου του Μαρίας Λουίζας, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Ισπανία ς. Ως πρωτότοκη θυγατέρα πήρε το όνομα της από τη γιαγιά της, Μαρία Θηρεσία.
Έλαβε, όπως και τα αδέλφια της, μια κάπως διαφορετική ανατροφή απ ' ότι ήταν σύνηθες για τα βασιλικά παιδιά εκείνη την εποχή: είχαν μεγαλώσει πραγματικά από τους γονείς τους και όχι από το υπηρετικό προσωπικό, είχαν παραμείνει σε μεγάλο βαθμό εκτός από οποιαδήποτε τελετουργική ζωή στην βασιλική αυλή και διδάχτηκαν να ζουν απλά.
Η Μαρία Θηρεσία περιγράφηκε ως απλός και σπιτικός χαρακτήρας που αφιερώθηκε σε μια ιδιωτική οικογενειακή ζωή και παντρεύτηκε έναν σύζυγο ο οποίος, κατά τη στιγμή του γάμου τους, δεν αναμενόταν να επιτύχει σε θρόνο. Τα τέσσερα παιδιά της πέθαναν στη βρεφική ηλικία. Ωστόσο, κατά το θάνατο της ξαδέλφης και συννυφάδας της, Καρολίνας της Πάρμας, μαζί με την κουνιάδα της, Αμαλία του Τσβαϊμπρύκεν-Μπίρκενφελντ, μοιράστηκαν την ευθύνη των παιδιών της Καρολίνας, κάτι που λέγεται ότι έκαναν με αυστηρότητα.
Παντρεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1787 τον Αντώνιο, μελλοντικό βασιλιά της Σαξονίας, που είχε παντρευτεί σε περασμένο γάμο του την Μαρία Καρολίνα της Σαβοΐας, η οποία είχε αποβιώσει από ευλογιά (1782). Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερα παιδιά, που πέθαναν όλα σε νηπιακή ηλικία. Έγινε βασίλισσα της Σαξονίας τον Μάιο του 1727 με τον θάνατο του κουνιάδου της, Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄, αλλά έμεινε βασίλισσα μόνο λίγους μήνες πριν το θάνατό της σε ηλικία 60 ετών. Η Σαξονία έχασε σημαντικό μέρος της έκτασής της ως αποτέλεσμα της συμμαχία του Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ με το Ναπολέοντα και της ήττας του δεύτερου στους Ναπολεόντειους πολέμους.
Οικογένεια
Απέκτησε 4 παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Διάδοχοι της Σαξονίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σαξονίας
Δεκαεννεάγωνο
Στη γεωμετρία, το δεκαεννεάγωνο ή δεκαεννιάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δεκαεννέα και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 19 πλευρές και 19 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε απλού δεκαεννεαγώνου έχουν άθροισμα 3060 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκαεννεαγώνου είναι {19}.
Κανονικό δεκαεννεάγωνο
Συνήθως ο όρος αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκαεννεάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκαεννιάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 161°03΄ περίπου η καθεμιά.
Η ακτίνα του περιγεγραμμένου κύκλου ενός κανονικού δεκαεννεαγώνου με μήκος πλευράς α είναι:
όπου csc είναι η συντέμνουσα, δηλαδή το αντίστροφο του ημιτόνου.
Κατασκευή κανονικού δεκαεννεαγώνου
Το κανονικό δεκαεννεάγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη
Πολύγωνα Petrie
Το κανονικό δεκαεννεάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για ένα πολύτοπο περισσότερων διαστάσεων, που παρατίθεται παρακάτω σε skew ορθογώνια προβολή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δεκαεννεαγωνο
Μεγάλο νησί του πολέμου
Το Μεγάλο νησί του πολέμου (σερβικά : Велико ратно острво, Βέλικο ράτνο όστρβο) είναι ακατοίκητο νησί στον Δούναβη, τμήμα της πόλης του Βελιγραδίου και ανήκει στο δήμο του Ζέμουν. Βρίσκεται στο σημείο που ο ποταμός Σάβος εκβάλει στον Δούναβη.
Το νησί έχει τριγωνικό σχήμα και αποτελεί υδροβιότοπο για 196 είδη πουλιών, πολλά από τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση. Το 2002 το νησί κηρύχθηκε φυσική περιοχή ωοτοκίας ψαριών και έγινε το μόνο μέρος της πόλης του Βελιγραδίου όπου δεν επιτρέπονται κτιριακές εγκαταστάσεις, ξενοδοχεία, μοτέλ ή εστιατόρια.
Ιστορία
Το νησί απέκτησε το όνομα του επειδή σε όλη την ιστορία του Μεγάλου Πολέμου μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν σημαντικό στρατηγικό σημείο, είτε για την κατάκτηση ή για την υπεράσπιση του Βελιγραδίου. Για παράδειγμα, το 1521, όταν το Βελιγράδι ήταν υπό πολιορκία από τους Οθωμανούς η πλειοψηφία των επιθέσεων τους στο Βελιγράδι ξεκίνησαν από το νησί. Κατά την απελευθέρωση του Βελιγραδίου το 1806 ο στρατός των Σέρβων ανταρτών με επικεφαλής τον Καραγιώργη χρησιμοποιούσε το νησί για στρατιωτικούς σκοπούς, καθώς εκεί εγκαταστάθηκε το σερβικό πυροβολικό με 500 στρατιώτες και βομβάρδιζε το φρούριο από εκεί. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης το 1915 από την Αυστροουγγαρία εναντίον του Βελιγραδίου οι Αυστροουγγρικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν το νησί για να εξαπολύσουν τις επιθέσεις τους.
Όταν ξεκίνησε η κατασκευή του Νέου Βελιγραδίου το 1948 το δημοτικό συμβούλιο της πόλης πήρε απόφαση να καταστρέψει τελείως το νησί, χρησιμοποιώντας και μεταφέροντας την άμμο και το χώμα ώστε να καλύψει τα έλη της Συρμίας όπου η νέα πόλη επρόκειτο να κατασκευαστεί. Ωστόσο η ορμητικότητα του Δούναβη και τα υλικά που έφερνε με νέες προσχώσεις απέτρεψε εντελώς αυτό το ενδεχόμενο. Αντί αυτού το μικρότερο νησί, Μικρό νησί του πολέμου που βρισκόταν δίπλα σχεδόν καταστράφηκε κατά τη διαδικασία.
Αν και επισήμως ακατοίκητο μια ντουζίνα άνθρωποι ζουν σε μικρές καλύβες στο εσωτερικό του νησιού. Πρόκειται κυρίως για συνταξιούχους, οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι στο νησί κατά τη θερμή περίοδο και διατηρούν περιβόλια, ενώ τον χειμώνα επιστρέφουν στο Βελιγράδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελιγράδι Κατηγορία:Νησιά της Σερβίας Κατηγορία:Νησιά του Δούναβη Κατηγορία:Σεμλίνο Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Οικονομία της Λετονίας
Η οικονομία της Λετονίας είναι μια ανοικτή οικονομία στη Βόρεια Ευρώπη και είναι μέρος της ενιαίας αγοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Λετονία είναι μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) από το 1999, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2004, μέλος της Ευρωζώνης από το 2014 και μέλος του ΟΟΣΑ από το 2016. Η Λετονία κατατάσσεται στην 14η στον κόσμο στον Δείκτη Επιχειρηματικής Ευκολίας που εκπονείται από την Παγκόσμια Τράπεζα, Σύμφωνα με την Έκθεση για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη 2011, η Λετονία ανήκει στην ομάδα των χωρών με πολύ υψηλή ανθρώπινη ανάπτυξη. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, οι διαβιβαστικές υπηρεσίες είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες, μαζί με τη ξυλεία και την ξύλινη επεξεργασία, τη γεωργία και τα τρόφιμα, και την κατασκευή μηχανημάτων και ηλεκτρονικών συσκευών.
Η οικονομία της Λετονίας είχε ραγδαία αύξηση του ΑΕΠ κατά περισσότερο από 10% ανά έτος κατά τη διάρκεια του 2006-07, αλλά εισήλθε σε μια σοβαρή ύφεση το 2009, ως αποτέλεσμα του μη βιώσιμου ελλείματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, της κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων, και της μεγάλης έκθεσης του χρέους στην συρρικνώμενη παγκόσμια οικονομία. Αυτό προκλήθηκε από την κατάρρευση της Parex Bank, της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας, ενώ το ΑΕΠ μειώθηκε κατά σχεδόν 18% το 2009. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και άλλοι διεθνείς δωρητές παρείχαν σημαντική οικονομική βοήθεια στη Λετονία ως μέρος μιας συμφωνίας για να υπερασπιστούν το δέσιμο του νομίσματος με το ευρώ αντάλλαγμα τη δέσμευση της κυβέρνησης για τα αυστηρά μέτρα λιτότητας. Το 2011, η Λετονία πέτυχε αύξηση του ΑΕΠ κατά 5,5% και, επομένως, η Λετονία και πάλι ήταν μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πρόγραμμα ΔΝΤ/ΕΕ, ολοκληρώθηκε με επιτυχία τον Δεκέμβριο του 2011.
Η ιδιωτικοποίηση είναι ως επί το πλείστον ολοκληρωμένη, εκτός από μερικές μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Η αύξηση των εξαγωγών συνέβαλε στην οικονομική ανάκαμψη, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος της οικονομιής δραστηριότητας της χώρας, προέρχεται από τον τομέα των υπηρεσιών.
Οικονομική ιστορία
Για αιώνες κάτω από Χανσεατική και γερμανική επιρροή και, στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της ανεξαρτησίας της Λετονίας στην μεσοπολεμική εποχή, η γεωγραφική θέση της χώρας χρησιμοποιούταν ως ένα για τη γεωγραφική της θέση ως ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο Ανατολής-Δύσης. Η βιομηχανία εξυπηρετούσε τοπικές αγορές, ενώ η ξυλεία, το χαρτί και τα γεωργικά προϊόντα της Λετονίας ήταν οι κύριες εξαγωγές της χώρας. Αντίθετα, στα χρόνια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Σοβιετικής Ένωσης, υπήρχε η τάση της ενσωμάτωσης της οικονομίας της Λετονίας με τις αγορές τους, καθώς και να χρησιμεύσουν για την κάλυψη των μεγάλων εσωτερικών βιομηχανικών αναγκών των χωρών.
Μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας, η Λετονία προχώρησε με προσανατολισμό στην αγορά των μεταρρυθμίσεων, αν και σε έναν μετρημένο ρυθμό. Το ελεύθερα εμπορευόμενο νόμισμα, το λατ, εισήχθη το 1993 και ήταν σταθερό, ή προσεγγιστικά, με τα σημαντικότερα νομίσματα στον κόσμο. Ο πληθωρισμός μειώθηκε από 958.6% το 1992 σε 25% το 1995 και 1.4% το 2002.
Μετά την σημαντική υποχώρηση το 1991-93, η οικονομία σταθεροποιήθηκε στα τέλη του 1994, οδηγώντας στην ανάκαμψη την ελαφριά βιομηχανία και την άνθηση του εμπορίου και των οικονομικών. Η ανάκαμψη αυτή διακόπηκε δύο φορές, πρώτα από μια τραπεζική κρίση και την πτώχευση της μεγαλύτερης τράπεζας της Λετονίας, της Banka Baltija το 1995 και δεύτερον από μια σοβαρή κρίση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της γειτονικής Ρωσίας το 1998. Μετά το 2000 το λετονικό ΑΕΠ αυξανόταν κατά 6 με 8% ετησίως για 4 συναπτά έτη. Ο κρατικός προϋπολογισμός ήταν ισορροπημένος το 1997, αλλά η ρωσική οικονομική κρίση του 1998 οδήγησε σε μεγάλα ελλείμματα, τα οποία μειώθηκαν στο 4% του ΑΕΠ το 1999 σε 1,8% το 2003. Αυτά τα ελλείμματα ήταν μικρότερα σε σχέση με τις περισσότερες άλλες χώρες που προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004.
Συρρίκνωση της οικονομίας κατά την περίοδο 2008-2010
Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 διατάραξε σοβαρά την Λετονική οικονομία, κυρίως ως αποτέλεσμα της εύκολης πιστωτικής φούσκας που ξεκίνησε το κτίριο κατά τη διάρκεια του 2004. Το σκάσιμο της φούσκας οδήγησε σε ραγδαία συρρίκνωση της οικονομίας, με αποτέλεσμα μια κρίση προϋπολογισμού, ανεργίας και μισθών. Η Λετονία είχε μια από τις χειρότερες οικονομικές επιδόσεις για το 2009, με ετήσιο μέσο ρυθμό αύξησης -18%.
Η οικονομία της Λετονίας εισήλθε σε μια φάση της δημοσιονομικής συστολής κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2008 μετά από μια παρατεταμένη περίοδο εικασιών βασισμένων στη πίστωση και ρεαλιστικό πληθωρισμό της αξίας των ακινήτων. Το εθνικό έλλειμμα για το 2007, για παράδειγμα, αντιπροσώπευε περισσότερο από το 22% του ΑΕΠ για το έτος, ενώ ο πληθωρισμός έφτανε το 10%. Το 2009 η ανεργία αυξήθηκε σε 23% και ήταν η υψηλότερη στην ΕΕ.
Ο Πωλ Κρούγκμαν, ο οποίος κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Οικονομίας για το 2008, έγραψε στη στήλη Op-Ed New York Times για τις 15 Δκεμβρίου 2008:
"Τα προβλήματα είναι στην περιφέρεια της Ευρώπης, όπου πολλές μικρότερες οικονομίες αντιμετωπίζουν κρίσεις που θυμίζουν έντονα παλαιότερες κρίσεις στη Λατινική Αμερική και την Ασία: η Λετονία είναι η νέα Αργεντινή "
Τον Αύγουστο του 2009, το ΑΕΠ της Λετονίας είχε υποχωρήσει κατά 20% έτος ανά έτος, με την Standard & Poor's να προβλέπει επιπλέον 16% συρρίκνωση. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρότεινε την υποτίμηση του λετονικού νομίσματος, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιτάχθηκε σε αυτό, καθώς η πλειοψηφία του χρέους της Λετονίας εκφραζόταν σε ξένο νόμισμα.
Ωστόσο, από το 2010, υπήρχαν ενδείξεις ότι η πολιτική εσωτερικής ιδιωτικοποίησης της Λετονίας ήταν επιτυχής.
Οικονομική ανάκαμψη του 2010-2012
Η οικονομική κατάσταση έχει βελτιωθεί από το 2010. Το 2012, η Λετονία περιγράφηκε ως επιτυχία από την διευθύντρια του ΔΝΤ, την Κριστίν Λαγκάρντ, παρουσιάζοντας έντονες προβλέψεις ανάπτυξης. Η οικονομία της Λετονίας αναπτύχθηκε κατά 5,5% το 2011 και κατά 5,6% το 2012, φθάνοντας το υψηλότερο ποσοστό ανάπτυξης στην Ευρώπη. Η ανεργία, ωστόσο, εξακολουθεί να είναι υψηλή, και το ΑΕΠ παραμένει κάτω από τα επίπεδα πριν την κρίση.
Από το 2010, η Λετονία χορηγεί μόνιμη κατοικία σε αλλοδαπούς με αντάλλαγμα επενδύσεων στην οικονομία της χώρας. Ο πιο δημοφιλής τρόπος απόκτησης άδειας διαμονής βάσει επενδύσεων είναι η αγορά ακινήτου.
Ιδιωτικοποίηση
Η ιδιωτικοποίηση στη Λετονία είναι σχεδόν πλήρης. Σχεδόν όλες οι προηγουμένως κρατικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν ιδιωτικοποιηθεί, αφήνοντας μόνο ένα μικρό αριθμό πολιτικά ευαίσθητων μεγάλων κρατικών εταιρειών. Ειδικότερα, η κύρια εταιρεία κοινής ωφελείας και ενέργειας της χώρας, η Latvenergo παραμένει κρατική και δεν υπάρχουν σχέδια για την ιδιωτικοποίησή της. Η κυβέρνηση έχει επίσης μερίδιο μειοψηφίας μετοχές στην εταιρεία μεταφοράς πετρελαίου Ventspils Nafta και η κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών Lattelecom είναι κρατική αλλά σχεδιάζει να παραχωρήσει τις μετοχές της στο εγγύς μέλλον.
Οι ξένες επενδύσεις στη Λετονία εξακολουθούν να είναι περιορισμένες σε σύγκριση με τα επίπεδα στη βορειοκεντρική Ευρώπη. Ένας νόμος για την επέκταση του πεδίου εφαρμογής για την πώληση γης, συμπεριλαμβανομένης της πώλησης γης σε αλλοδαπούς, ψηφίστηκε το 1997. Αντιπροσωπεύοντας το 10.2% των άμεσων συνολικών ξένων επενδύσεων της Λετονίας, οι Αμερικανικές εταιρείες επένδυσαν $127 εκατομμύρια το 1999. Το ίδιο έτος, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξήγαγαν 58.2 εκατομμύρια δολάρια αγαθών και υπηρεσιών στη Λετονία και εισήγαγαν 87.9 εκατομμύρια δολάρια. Πρόθυμη να συμμετάσχει σε Δυτικούς Οικονομικούς Οργανισμούς, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ο ΟΟΣΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Λετονία υπέγραψε μια Ευρωπαϊκή Συμφωνία με την ΕΕ το 1995 με μεταβατική περίοδο 4 ετών. Η Λετονία και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υπογράψει συνθήκες για τις επενδύσεις, το εμπόριο, και την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και την αποφυγή της διπλής φορολογίας.