cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λευτέρης Αποστόλου
Εμφύλιος πόλεμος και μετέπειτα περίοδος
Μετά την ήττα του ΔΣΕ, τον Αύγουστο του 1949, εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία σαν πολιτικός πρόσφυγας. Το 1950 στην Γ' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη διαφώνησε με την ηγεσία του ΚΚΕ υπό τον Ζαχαριάδη για τη γραμμή του κόμματος και διαγράφηκε. Ο Βασίλης Μπαρτζιώτας τον χαρακτήρισε τυχοδιώκτη και εισηγήθηκε τη διαγραφή του από μέλος του ΚΚΕ. Η ηγεσία θα τον απομακρύνει από το Βουκουρέστι και εργάζεται σαν τορναδόρος στο Μοϊνέστι μέχρι το 1954. Στη συνέχεια εργάζεται σαν φύλακας σε γκαράζ. Έγινε πάλι δεκτός στο κόμμα το 1956, όμως αργότερα, το 1958, ήρθε πάλι σε ρήξη με την ηγεσία του ΚΚΕ που είχε πλέον αναλάβει ο Κολιγιάννης και φυλακίστηκε από τις ρουμανικές μυστικές υπηρεσίες σε φυλακές στο Βουκουρέστι για 82 μέρες. Απελευθερώθηκε μετά από πιέσεις συγγενών του στη Ρουμανική πρεσβεία στην Αθήνα.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974, συντάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού και πέθανε τον Δεκέμβριο του 1981, στο Γηροκομείο Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Πήτερ Κάθολος
Ο Πήτερ Κάθολος είναι Αυστραλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ελληνικής καταγωγής.
Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1961 και αγωνιζόταν στο χώρο του κέντρου. Έπαιξε στις Canterbury, St George,Ολυμπίκ Σίντνεϊ, ΑΠΙΑ, Μαρκόνι Στάλιονς καθώς και στην Α.Ε. Λάρισα (3 συμμετοχές). Το 1982 ανακηρύχτηκε Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς για την Αυστραλία. Με την Εθνική Ομάδα της Αυστραλίας είχε από το 1981 μέχρι το 1984, 15 συμμετοχές και 3 γκολ.
Ως προπονητής έχει αναλάβει την St George και την ΑΠΙΑ καθώς και από την ομάδα νέων της Ολυμπίκ Σίντνεϊ της οποίας υπήρξε και τεχνικός διευθυντής.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπίκ Σίντνεϊ Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Θεόδοτος Φωκάς
Ο Θεόδοτος Φωκάς ήταν βυζαντινός αξιωματούχος και ανώτερος αυλικός της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας του 13ου αιώνα.
Άγνωστο αν καταγόταν από την βυζαντινή οικογένεια των Φωκάδων, την ίδια εποχή αναφέρεται και ο Γεώργιος Φωκάς που η αδελφή του είχε παντρευτεί τον Σάβα Ασιδηνό κι όπως αναφέρεται ήταν συγγενής του Θεόδοτου. Κατείχε τα αξιώματα του μέγα δούξ και σεβαστού, ήταν συγγενείς του αυτοκράτορα Θεόδωρου Β΄Λάσκαρη, θείος του αναφέρεται, παντρεμένος με την δεύτερη θεία ή αδελφή του Θεόδωρου'.
Με το ίδιο όνομα είναι γνωστός, και από μερικούς θεωρείται το ίδιο πρόσωπο, και δουξ του Θέματος Θρακησίων, που έζησε την ίδια περίοδο, με το αξίωμα του πανυπερσέβαστου.
Μαργέλι Μεσσηνίας
Το Μαργέλι, αναφερόμενο επίσημα ως το Μαργέλιον και παλαιότερα ως «του Μαργέλη» ή το Μαργιέλι, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στο Βλαχόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Μαργέλι βρίσκεται βορειοανατολικά από το Βλαχόπουλο από το οποίο απέχει 11 περίπου χιλιόμετρα και βορειοανατολικά από τη Χώρα από την οποία απέχει περίπου 16 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 423 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους περίπου 32 χιλιόμετρα. Κοντά στο Μαργέλι βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά του ο Παπαφλέσσας σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοδυτικά του το Κοντογόνι σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά του οι Άγιοι Απόστολοι, σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων και προς τα ανατολικά του ο Αριστομένης σε απόσταση 6 περίπου χιλιομέτρων.
Ιστορία του οικισμού
Το χωριό, το οποίο είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Κουφιέρος, με σημαντικές πηγές νερού και πλούσια χλωρίδα και πανίδα, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ο οικισμός, αναφέρεται τουλάχιστον από την εποχή της Ενετοκρατίας με ονομασίες, όπως Μαριέλι ή Μαργέλι ή «του Μαργέλη».
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως το Μαριέλι (Marieli ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Μαριέλι (Marieli), ανήκε, στα τέλη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Διοικητική ιστορία
Το Μαργέλι προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον παλαιό Δήμο Σκάρμιγκος, που είχε ως έδρα τον Σκάρμιγκα (σήμερα η Μεταμόρφωση), ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε και ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Σκάρμιγκος και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Βουφράσου (μεταγενέστερα Δήμος Βουφράδος), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως 1851 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως «του Μαργέλη» και από το 1879 ως το 1896 ως το Μαργιέλη. Από το 1896 ως το 1907 αναφερόταν ως το Μαργέλι και από το 1907 ως το 1912 και πάλι ως το Μαργέλη. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Μαργέλη στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Βουφράσου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 98 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Βουφράσου ως το 1851 ήταν το Χαντζή (σήμερα ο Χατζής) και από το 1851 ως το 1856 το Βλαχόπουλο και στη συνέχεια ξανά ο Χατζής. Το 1912 το Μαργέλι προσαρτάται στην Κοινότητα Κοντογονίου. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Μανιάκι και Κοντογόνι ως έδρα. Το 1915 ο οικισμός Κοντογόνι και η Κοινότητα Κοντογονίου μετονομάζονται σε Παπαφλέσσας και Κοινότητα Παπαφλέσσα αντίστοιχα. Σύμφωνα με μια πηγή, από το 1928 (αναφορά στην απογραφή του 1928) και επίσημα από το 1931, το Μαργέλι αποσπάται από την Κοινότητα Παπαφλέσσα και ορίζεται ως έδρα της Κοινότητας Μαργελίου. Από το 1912 ως το 1940 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Μαργέλι και από το 1940 ως σήμερα ως το Μαργέλιον. Το Μαργέλιον παρέμεινε ως έδρα της Κοινότητας Μαργελίου, από το 1931 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Μαργέλιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Παπαφλέσσα, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Μαργέλιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Μαργέλιον σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Μαργελίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 42 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Κτίρια – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Στην κορυφή του βουνού, που υψώνεται πάνω από το χωριό, προς τα νοτιοανατολικά, βρίσκεται επίσης το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται το παλαιό κτίριο ιδιοκτησίας του Γεωργίου Μαργέλη, το οποίο αποτελεί σημαντικό δείγμα της λαϊκής ορεινής αρχιτεκτονικής της Πελοποννήσου. Το κτίριο είναι διώροφο με δύο μεγάλες καμάρες πέτρινες στο ισόγειο και εξωτερική πέτρινη σκάλα που οδηγεί στον πάνω όροφο. Η λιθοδομή της πρόσοψης είναι με πελεκητή πέτρα, ενώ όλα τα κουφώματα του κτιρίου είναι ξύλινα. Τα παράθυρά του φέρουν τζαμιλίκια με 3 ζεύγη οριζόντιων πηχίσκων (καΐτια) και εξώφυλλα καρφωτά. Το κτίριο αυτό έχει χαρακτηριστεί ως προστατευόμενο έργο τέχνης. Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν επίσης δυο ακόμα ιστορικά διατηρητέα μνημεία, η Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου και ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Στην περιοχή του χωριού βρίσκεται επίσης και ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος είναι μονόχωρος με δίρριχτη στέγη, καλυμμένη με βυζαντινού τύπου κεραμίδια και ημικυκλική εξωτερικά κόγχη. Με βάση τα κατασκευαστικά και μορφολογικά του στοιχεία, ο ναός ανάγεται χρονικά στις αρχές του 19ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
2104 Τορόντο
Ο Τορόντο (Toronto) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,3. Ανακαλύφθηκε το 1963 από τον Γερμανό αστρονόμο Κ.Β. Κάμπερ, που, όντας στο Αστεροσκοπείο Ντέιβιντ Ντάνλαπ του Καναδά, εξέτασε φωτογραφικές πλάκες που είχαν ληφθεί από το Τάουτενμπουργκ της Γερμανίας από τον Σ. Βαν ντεν Μπεργκ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Πανεπιστημίου του Τορόντο, που εκείνη τη χρονιά εόρταζε τα 150 χρόνια από την ίδρυσή του. Ο Τορόντο υπήρξε ο πρώτος από τους τρεις συνολικά αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος και ο πρώτος που ανακαλύφθηκε στον Καναδά.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Τορόντο είναι άγνωστα. Ο Τορόντο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ως 11 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τοροντο
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 2003–04
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 2003-04 διεξήχθη σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Τον τίτλο, ύστερα από 22 αγωνιστικές και μετά από σκληρή μονομαχία με τον Κεχαγιά Προσηλίου κατέκτησε, για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο Ανδρούτσος Γραβιάς, ο οποίος ανήλθε έτσι στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα. Στο πρωτάθλημα έλαβε μέρος και η Ακαδημία '94 (που κανονικά θα έπρεπε να παίξει στη Β΄κατηγορία), λόγω παραίτησης της Θύελλας Αγίων Πάντων.
Κυπελλούχος Φωκίδας για το 2004 αναδείχτηκε ο Φωκικός, νικώντας στον Τελικό, τον Αστέρα Ιτέας με σκορ 1-0. Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση του τροπαίου αυτού από το σύλλογο της Άμφισσας και η τέταρτη συνολικά, τα τελευταία 5 έτη.
Β΄Κατηγορία
Ο Α.Σ. Τολοφώνα/Ερατεινή κατέκτησε τον τίτλο της Β΄ τοπικής Κατηγορίας για το 2004. Την άνοδο στην Α΄Κατηγορία κέρδισε και ο δευτεραθλητής Απόλλων Ευπαλίου
Παπαβερίνη
Ιστορία
thumb|left|Κάψα του είδους παπαρούνας Papaver somniferum (μήκων η υπνοφόρος) με χάραγμα από το οποίο διαρρέι χυμός (όπιο). Η παπαβερίνη υπάρχει στο φυσικό όπιο. Η παπαβερίνη ανακαλύφθηκε το 1848 από τον Γκέοργκ Μερκ (1825-1873). , ο οποίος ήταν φοιτητής των Γερμανών χημικών Γιούστους φον Λήμπιχ και Άουγκουστ Βίλχελμ φον Χόφμαν, και γιος του Εμάνουελ Μερκ (1794-1855), ιδρυτή της γνωστής ομώνυμης εταιρείας.
Χρήσεις
Η παπαβερίνη έχει εγκριθεί για την αντιμετώπιση των σπασμών του γαστρεντερικού σωλήνα, των χοληφόρων αγγείων και του ουρητήρα, καθώς και ως αγγειοδιασταλτικό των εγκεφαλικών και των στεφανιαίων αγγείων στην υπαραχνοειδή αιμορραγία (σε συνδυασμό με αγγειοπλαστική με «μπαλονάκι») και σε εγχειρήσεις μπαϊπάς. Επίσης, η παπαβερίνη μπορεί να χορηγηθεί ως μυοχαλαρωτικό των λείων μυών στη μικροχειρουργική, όπου εφαρμόζεται απευθείας στα αιμοφόρα αγγεία.
Η παπαβερίνη χρησιμοποιείται και για την καταπολέμηση της στυτικής δυσλειτουργίας, από μόνη της ή κάποτε σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα. Με τοπική ένεση η παπαβερίνη προκαλεί απευθείας χαλάρωση των λείων μυών και κατά συνέπεια γέμισμα των σηραγγωδών σωματίων με αίμα, που προκαλεί τη στύση. Τοπικό τζελ είναι επίσης διαθέσιμο για τον ίδιο σκοπό. Η παπαβερίνη είναι συνηθισμένη ουσία για την κρυοσυντήρηση των αιμοφόρων αγγείων μαζί με τις άλλες γλυκοσαμινογλυκάνες και εναιωρήματα πρωτεϊνών. Σε αυτή την περίπτωση δρα ως αγγειοδιασταλτικό σε συνδυασμό με βεραπαμίλη, φεντολαμίνη, νιφεδιπίνη, τολαζολίνη ή νιτροπρουσίδη.
Γίνονται έρευνες σχετικά με δράση της παπαβερίνης ως τοπικού αυξητικού παράγοντα για την ανάπτυξη ιστού με κάποια επιτυχία.
Προληπτικά, η παπαβερίνη χρησιμοποιείται για την αποφυγή κρίσεων ημικρανίας. Ως προς αυτό, δεν αποτελεί φάρμακο πρώτης γραμμής, όπως είναι μερικοί beta blockers, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και ορισμένα αντιεπιληπτικά, αλλά περισσότερο όταν αυτά και κάποια δεύτερης γραμμής φάρμακα (όπως SSRI, ανταγωνιστές υποδοχέων αγγειοτονίνης II, κ.ά.) αποτυγχάνουν να προφυλάξουν από ημικρανίες ή έχουν μη ανεκτές παρενέργειες ή αντενδείκνυνται.
Μηχανισμός δράσεως
Εξάλλου, έχει αποδειχθεί ότι η παπαβερίνη δρα ως επιλεκτικός αναστολέας της φωσφοδιεστεράσης για τον υπότυπο PDE10A, που βρίσκεται κυρίως στο striatum του εγκεφάλου. Χορηγούμενη μακροχρόνια σε ποντίκια, παρήγαγε κινητικές και νοητικές ανεπάρκειες, και αυξημένο άγχος, αλλά αντιστρόφως μπορεί να έχει αντιψυχωσιακή δράση, παρά το ότι αυτό δεν υποστηρίζεται από όλες τις μελέτες.
Παρενέργειες
Συχνές παρενέργειες της θεραπείας με παπαβερίνη είναι η πολυμορφική κοιλιακή ταχυκαρδία, η δυσκοιλιότητα, αλληλεπίδραση με τη χρωστική σουλφοβρομοφθαλεΐνη (χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της ηπατικής λειτουργίας), αυξημένα επίπεδα τρανσαμινάσης και αλκαλικής φωσφατάσης, υπνηλία και ίλιγγος.
Σπάνιες παρενέργειες είναι, μεταξύ άλλων, οι εξής: κοκκίνισμα του προσώπου, υπεριδρωσία, εκζέματα, αρτηριακή υπόταση, ανορεξία, ίκτερος, ηωσινοφιλία, θρομβοπενία, πονοκέφαλος, αλλεργικές αντιδράσεις, χρόνια ενεργός ηπατίτιδα, και παράδοξη επιδείνωση εγκεφαλικού αγγειοσπασμού.
Μορφές και εμπορικές ονομασίες
Η παπαβερίνη διατίθεται με τη μορφή συμπλόκων, όπως του υδροχλωριούχου της άλατος, του τεπροσυλικού και του αδενυλικού της άλατος. Παλαιότερα ήταν διαθέσιμη και ως το υδροβρομιούχο, το καμφορσουλφονικό, το νικοτινικό και το αμυγδαλικό της άλας. Το υδροχλωριούχο άλας της είναι διαθέσιμο για ενδομυϊκή, ενδοφλέβια και στοματική χορήγηση. Το τεπροσυλικό διατίθεται σε ενδοφλέβια, ενδομυϊκά και στοματικά χορηγούμενες μορφές, ενώ το αδενυλικό διατίθεται μόνο για χορήγηση από το στόμα.
Η αδενυλική παπαβερίνη πωλείται με την εμπορική ονομασία «Dicertan», ενώ η υδροχλωριούχος με τις ονομασίες «Artegodan» (Γερμανία), «Cardioverina» (εκτός Ευρώπης και ΗΠΑ), «Dispamil» (εκτός Ευρώπης και ΗΠΑ), «Opdensit» (Γερμανία), «Paverina Houde» (Ιταλία, Βέλγιο), «Pavacap» και «Pavadyl» (ΗΠΑ), «Papaverine» (Ισραήλ), «Paveron» και «Spasmo-Nit» (Γερμανία), «Vasospan», «Cerebid», «Delapav», «Dilaves», «Optenyl», «Pameion», «Papacon», «Pavabid», «Pavacen», «Pavakey», «Pavased», «Pavnell», «Alapav», «Myobid», «Vasal», «Pamelon», «Pavadel», «Pavagen», «Ro-Papav», «Vaso-Pav», «Pap-Kaps-150» κ.ά. . Στην Ουγγαρία η παπαβερίνη και η μεθυλοματροπίνη περιέχονται σε ήπια φάρμακα που υποβοηθούν τη ροή της χολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκαλοειδή Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο γαστρεντερικό σύστημα και το μεταβολισμό
Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος (ύπατος το 162 π.Χ.)
Παιδιά
Ήταν πατέρας τού Γναίου Δομίτιου Αηνοβάρβου ΙΙΙ, ο οποίος ήταν ύπατος το 122 π.Χ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Συνθήκη του Κάρλοβιτς
thumb|right|280px|Συνεδρίαση αντιπροσώπων της Συνθήκης του Κάρλοβιτς
Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς ήταν μια διεθνής συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε στις 26 Ιανουαρίου 1699 στο Σρέμσκι Καρλόβτσι (κυριλλικά σερβικά: Сремски Карловци, κροατικά: Srijemski Karlovci, γερμανικά: Karlowitz, τουρκικά: Karlofça, ουγγρικά: Karlóca), μια πόλη στη σημερινή Σερβία. Η συνθήκη τερμάτισε τον αυστροοθωμανικό πόλεμο του 1683-1697 στον οποίο οι Οθωμανοί ηττήθηκαν.
Η συνθήκη του Κάρλοβιτς συνομολογήθηκε κατόπιν της μεσολάβησης της Αγγλίας και της Ολλανδίας και υπογράφτηκε μετά από ένα συνέδριο, πληρεξούσιων αντιπροσώπων, διάρκειας δύο μηνών όπου συνήλθαν σε 36 συνεδριάσεις από 17 Νοεμβρίου του 1698 μέχρι τον Ιανουάριο του 1699 μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφενός και των συνασπισμένων δυνάμεων του Ιερού Συνασπισμού του 1684 αφετέρου, (μίας συμμαχίας διαφόρων ευρωπαϊκών δυνάμεων που περιελάμβανε την Αψβουργική Αυτοκρατορία, την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, τη Δημοκρατία της Βενετίας και τη Ρωσική Αυτοκρατορία).
Οι Πληρεξούσιοι
Τη συνομολόγηση της συνθήκης αυτής έκαναν 7 πρόσωπα, 5 πληρεξούσιοι αντιπρόσωποι των Αυτοκρατόρων και Βασιλέων των δυνάμεων που είχαν εμπλακεί ένας διερμηνέας και ένας στρατιωτικός σύμβουλος, οι οποίοι και ήταν:
α. Πληρεξούσιος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο Ρεϊσούλ-κιουτάμπ, (Βασιλικός πληρεξούσιος διπλωμάτης), Ρεμί Μεχμέτ Πασάς, με τον Μέγα διερμηνέα (μπαστερτζουμάν) Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.
β. Πληρεξούσιος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας ο Κόμης Φραντς Ούρλιχ Κίνσκυ.
γ. Πληρεξούσιος της Βενετίας ο Κάρλο Ρούτσι.
δ. Πληρεξούσιος της Πολωνίας ο Μαλακόβσκι.
ε. Πληρεξούσιος της Ρωσίας ο Προκόπιτζ Βοσνίτσιν, καθώς και
στ. Ο ουδέτερος στρατιωτικός σύμβουλος, αποδεκτός απ΄ όλες τις πλευρές, Ιταλός στρατιωτικός τοπογράφος και ερευνητής Λουδοβίκος Φερδινάνδος Μαρσίγκλι.
Από τους παραπάνω οι δύο πρώτοι αν και εκπροσωπούσαν την ηττημένη πλευρά εντούτοις δεν ήταν τόσο ενδοτικοί, επιδεικνύοντας σθεναρή αντίσταση στις απαιτήσεις των συνομιλητών τους, διαβλέποντας ένα κοινό ύποπτο σχέδιο διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εξ ου και ο λόγος των επαναλαμβανόμενων συσκέψεων, 36 τον αριθμό.
Ο δε Κόμης Κίνσκυ, από την πλευρά του μεγάλου νικητή υπήρξε εξ αρχής απόλυτος στις θέσεις του μη δεχόμενος πολλούς συμβιβασμούς καλύπτοντας και τον πληρεξούσιο της Πολωνίας. Αντίθετα ο Κάρλο Ρούτσι παρά τις πιέσεις που άσκησε δεν κατάφερε να περάσει όλες τις απαιτήσεις του. Ο δε ευφυέστατος πληρεξούσιος της Ρωσίας αποδείχθηκε ιστορικά ο περισσότερο διορατικός, διαφοροποιώντας την τελευταία στιγμή τη ρωσική θέση στη συνομολόγηση της συνθήκης, μη αφήνοντας έτσι περιθώρια για άλλες τροποποιήσεις, (βλέπε παρακάτω ενότητα Ρωσία).
Τέλος ο στρατιωτικός σύμβουλος κατάφερε να περάσει χαρακτηριστικές γεωγραφικές θέσεις που όριζαν σαφέστατα τα νέα σύνορα.
Όροι συνθήκης
1. Η Υψηλή Πύλη αναγκάσθηκε ν΄ αναγνωρίσει την κυριαρχία της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας επί των Δαλματικών ακτών, της Πελοποννήσου, της Λευκάδας της Αίγινας και της Κρήτης.
2. Στον Αυτοκράτορα της Αυστρίας παραχωρήθηκε η Τρανσυλβανία με τα φυσικά όριά της από της Ποδολλίας, (περιοχή της Ουκρανίας), μέχρι της Βλαχίας. Η δε Ποδολλία περιήλθε στο Βασίλειο της Πολωνίας.
3. Η Γαληνοτάτη Δημοκρατία αναγνωρίζει αντίστοιχα την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επί της Στερεάς Ελλάδος και των νήσων του Αιγαίου, υποχρεωθείσα παράλληλα να εκκενώσει τα υπ΄ αυτής κατεχόμενα φρούρια της Ναυπάκτου, του Αντιρρίου, της Μπούκας της Πρέβεζας μετά του Ξηρομερίου, παρά τις ατελέσφορες προσπάθειες του Ενετού πληρεξούσιου για διατήρησή τους. Τελικά η Βενετία παραιτήθηκε της τελευταίας αξίωσής της με τον όρο μετά την εκκένωσή τους αυτά τα φρούρια να κατεδαφιστούν.
4. Επίσης δόθηκε τέλος στον ετήσιο φόρο των 500 δουκάτων που κατέβαλε η Βενετία από το 1485 για την επικυριαρχία του "Φιόρε του Λεβάντε" (της Ζακύνθου).
Έτσι και το μεγαλύτερο μέρος της Δαλματίας πέρασε στη Βενετία, μαζί με την Πελοπόννησο, και την Κρήτη, τα οποία όμως οι Οθωμανοί επανέκτησαν, περίπου 20 χρόνια μετά, με τη Συνθήκη του Πασάροβιτς το 1718.
Συνέπειες
Η συνθήκη σημάδεψε την αρχή της Οθωμανικής παρακμής και την ανάδειξη της Αυστρίας σε κυρίαρχη δύναμη της κεντρικής Ευρώπης.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
thumb|right|180px|Ο Σουλτάνος [[Μουσταφά Β΄ που αναγκάσθηκε ν΄ αποδεχτεί τους όρους της Συνθήκης του Κάρλοβιτς]] Ήταν η πρώτη φορά που η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραφε συνθήκη (και όχι απλή ανακωχή) με μη μουσουλμανικό κράτος και η πρώτη φορά που εγκατέλειπε τόσο μεγάλες εδαφικές εκτάσεις. Για τους επόμενους δύο αιώνες οι Ευρωπαίοι δε θα ασχολούνταν με την οθωμανική ισχύ αλλά με την οθωμανική αδυναμία, καθώς οι γείτονες του Σουλτάνου ανταγωνίζονταν για εδαφικά οφέλη εις βάρος της αυτοκρατορίας του. Η φράση «ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του φθινοπώρου του 1683, μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Βιέννης. Κι όμως, η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κράτησε περισσότερο απ’ ότι αναμενόταν και διακόπηκε από σύντομα διαλείμματα ανάτασης. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία στο εξής αμυνόταν, αλλά παρέμεινε ένας σημαντικός παράγοντας στην ευρωπαϊκή ιστορία, αν και για διαφορετικούς πλέον λόγους.
Ρωσία
Σταθμός αυτών των σχεδίων του Τσάρου Μεγάλου Πέτρου υπήρξε αναμφίβολα η στάση του διορατικότατου πληρεξούσιού του στη συνομολόγηση της Συνθήκης του Κάρλοβιτς, Πρ. Βοσνίτσιν, ο οποίος την τελευταία στιγμή μετά τη συνομολόγηση και πριν την υπογραφή κατάφερε και συμφώνησε με τους πληρεξούσιους της Πύλης για τη σύναψη εκεχειρίας, διάρκειας δύο ετών, εν ονόματι αφενός της "καλής πρόθεσης", (όρος που έγινε αποδεκτός), και αφετέρου επί της "προστασίας των ορθοδόξων λαών" της Βαλκανικής, (όρος που δεν έγινε τότε αποδεκτός, πλην όμως θα υιοθετήσει αργότερα ο Τσάρος).
Το γεγονός αυτό και μόνο είχε πολλά σημαντικά στοιχεία όπως
α) την επίσημη έναρξη διπλωματικών επαφών μεταξύ των δύο πλευρών, που μέχρι τότε δεν υπήρχε,
β) τη συνέχιση της παραμονής κάποιων ρωσικών στρατευμάτων στη Βαλκανική και
γ) την αμφιβολία περί οριστικής και διαρκούς ειρήνης μεταξύ των δύο αλλόθρησκων αυτοκρατοριών.
Έλληνες
Η συνθήκη είχε αξιοσημείωτες συνέπειες και για τους Έλληνες, που αν και δεν υπήρχε όρος που να κάνει κάποια σχετική μνεία, έδωσε τη δυνατότητα στους Έλληνες εμπόρους να ξαναρχίσουν το εμπόριο με τη Βενετία και την Αυστριακή Αυτοκρατορία, γεγονός που είχε καθοριστικές συνέπειες στην οικονομική αναγέννηση του ελλαδικού χώρου, ύστερα από τις επιτυχείς επιχειρήσεις, κατά το μεγαλύτερο μέρος, (Ιόνιο, Πελοπόννησο και Αιγαίο), των Ενετών.
Επίσης, ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι στην υπογραφή της συνθήκης ο επίσημος αντιπρόσωπος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν ένας Φαναριώτης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (ο εξ απορρήτων), γεγονός που σηματοδοτεί την άνοδο των Φαναριωτών στον οθωμανικό κρατικό μηχανισμό κατά τον 18ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Κροατίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Συνθήκες της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Βασίλειο του Μoρέως Κατηγορία:Συνθήκες της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Πολωνίας
Αλκιμέδων ο Αιγινήτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγινήτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Γρηγόριος Διαμαντίδης
Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος (κατά κόσμον Διαμαντίδης ) ήταν Έλληνας ιερομόναχος, ηγούμενος της Μονής Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου. Γεννήθηκε το 1837 στον οικισμό Άγιου Νικόλαου, ο οποίος σήμερα μαζί με την Κορησό αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορησού της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς. Απεβίωσε στις 16 Μαΐου 1912.
μικρογραφία|left|Μνημείο προς τιμή του ηγουμένου Γρηγορίου στη [[Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου|Μονή Αγίου Νικολάου]]
Βιογραφικά στοιχεία
Στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου είχε συστήσει το 1872 οικοτροφείο για παιδιά ορφανά, άπορα ή άστεγα από την ευρύτερη περιοχή τόσο των ελληνόφωνων, όσο και εκείνων από τις βλαχόφωνες, αλβανόφωνες και σλαβόφωνες οικογένειες.
Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος είχε την υποστήριξη και συνεργαζόταν με τον Γερμανό Καραβαγγέλη. Κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, βοηθούσε τους Μακεδονομάχους και τους εμψύχωνε. Στις 15 Μαρτίου 1904 συναντήθηκε με τον Παύλο Μελά στην Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου. Σε επιστολή του ο Παύλος Μελάς εκθειάζει τον Ηγούμενο Γρηγόριο για την φιλοξενία του και την υποδοχή που του επιφύλαξε, όταν βρέθηκε εκεί, για να γλυτώσει από τους διώκτες του. Στις 26 Φεβρουαρίου 1905 και ενώ ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος, ηγούμενος της Μονής, βρισκόταν στην Καστοριά, εισέβαλε στην Μονή ο Βούλγαρος κομιτατζής Μήτρος Βλάχος μαζί με 80 άλλους, με εντολή του Βουλγαρικού κομιτάτου, την λεηλάτησαν και έβαλαν φωτιά στα κελιά των μοναχών.
Το 2004 ανεγέρθηκε μνημείο του στη Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Στατιστική περίοδος
Στη Στατιστική με τον όρο περίοδος και εξ αυτού στατιστική περίοδος χαρακτηρίζεται το χρονικό διάστημα που λαμβάνεται υπόψη στη στατιστική έρευνα και στο οποίο ανάγονται τα στατιστικά δεδομένα και τα εξ αυτών στατιστικά στοιχεία. Η περίοδος αυτή είναι τελείως διάφορη του χρόνου συλλογής και επεξεργασίας των στατιστικών δεδομένων. Πολλές φορές αναφέρεται και ως "περιοδική βάση", ή "βάση περιόδου" σε ευρύτερη χρήση.
Η στατιστική περίοδος μπορεί να αφορά διάφορους χρόνους όπως εικοσιτετράωρο, εβδομάδα, μήνα, τρίμηνο, εξάμηνο, έτος (π.χ. απογραφή), αλλά και δεκαετία (π.χ. απογραφή πληθυσμού). Η στατιστική περίοδος αναγράφεται υποχρεωτικά στους στατιστικούς πίνακες καθώς και σε όλες τις γραφικές παραστάσεις στατιστικών στοιχείων.
Πηγές
Περίοδος
Φρανσουά Ανριό
Ο Φρανσουά Ανριό (François Hanriot, 3 Σεπτεμβρίου 1761 – 28 Ιουλίου 1794) ήταν Γάλλος ηγέτης και πλανόδιος ρήτορας της Γαλλικής Επανάστασης. Ο ρόλος του ήταν ζωτικός στην τελική πτώση των Γιρονδίνων.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Ναντέρ, δυτικό προάστιο των Παρισίων, και οι γονείς του ήταν φτωχοί. Ο πατέρας του και η μητέρα του υπήρξαν υπηρέτες για λογαριασμό μιας πλούσιας αστικής παρισινής οικογένειας.
Δεν είχε ασκήσει ποτέ κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα. Δύο φορές εργάστηκε ως υπάλληλος και σε αμφότερες τις περιστάσεις απολύθηκε. Τη δεύτερη φορά που έχασε τη δουλειά του ήταν επειδή άφησε το πόστο του τη νύχτα της 12ης Ιουλίου 1789, όταν οργισμένοι Παρισινοί επεχείρησαν να πυρπολήσουν το κτίριο της Εφορείας όπου εργαζόταν ως γραμματέας. Ο Ανριό παρέμεινε άνεργος έχοντας αλλάξει πολλές δουλειές και τελικά έγινε πολύ φτωχός. Οι επόμενες δουλειές του δεν είναι πολύ γνωστές: πολλοί σύγχρονοί του τον συνδέουν με επαγγέλματα όπως φύλακας καταστήματος, πλανόδιος έμπορος και για μικρό χρονικό διάστημα ως πολεμιστής στην Αμερική, υπηρετώντας υπό τις διαταγές του Λαφαγιέτ. Τελικά έγινε ρήτορας για λογαριασμό του τοπικού παραρτήματος των ξεβράκωτων (sans-culottes).
Πρώτος ρόλος κατά την Επανάσταση
Μετά την απόκτηση κάποιας περιουσίας και τη μετακόμισή του στην οδό ντε λα Κλεφ, μια παρισινή συνοικία όπου κατοικούσαν εξίσου βασιλόφρονες και αβράκωτοι, τον Ιανουάριο του 1792, ο Ανριό έγινε σύντομα γνωστός για τις απόψεις του κατά των αριστοκρατών. Ήταν σθεναρά υπέρ της επιβολής φόρων για τους αριστοκράτες και κέρδισε την εμπιστοσύνη των τοπικών ξεβράκωτων, των οποίων θα γινόταν τοπικός ηγέτης κατά τις Σφαγές του Σεπτεμβρίου αργότερα την ίδια χρονιά. Στη διάρκεια εκείνων των επεισοδίων φέρεται να έχει βιάσει, δολοφονήσει και ακρωτηριάσει την Μαρία Λουίζα Θηρεσία της Σαβοΐας, κυρία των τιμών της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας και προσωπική της φίλη.
Νυχτερινή φήμη
Με την εμπλοκή του στις σφαγές του 1792 έγινε στρατιώτης της Παρισινής Εθνοφρουράς και σταδιακά έφτασε στο βαθμό του λοχαγού. Η θέση του εκεί φαινόταν να είναι πάγια, μέχρι τη νύχτα της 30ης Μαΐου 1793. Στη διάρκεια της νύχτας ο Ανριό προήχθη από τακτικό λοχαγό σε Γενικό Διοικητή της Παρισινής Εθνοφρουράς με διαταγή του Συμβουλίου της Κομμούνας των Παρισίων. Με τον τρόπο αυτό τέθηκαν υπό τις διαταγές του χιλιάδες ανθρώπων.
Μετέπειτα δράση
Το επόμενο πρωινό στις 31 Μαΐου 1793 εκλέχθηκε από την Κομμούνα ως αρχηγός της Παρισινής Εθνοφρουράς στην Εθνοσυνέλευση και απαίτησε τη διάλυση της Επιτροπής Δημόσιας Ασφάλειας (γνωστής και ως Επιτροπής των 12) και τη σύλληψη ορισμένων Γιρονδίνων. Επιλέχθηκαν 22 μέλη των Γιρονδίνων, τα περισσότερα από τον Ζαν-Πολ Μαρά, και τέθηκαν υπό κράτηση. Ο Ανριό ζήτησε επιτακτικά να εξέλθουν οι κατηγορούμενοι και να αποτραπεί η σφαγή. Οι βουλευτές της Συνέλευσης εξήλθαν μόνο μετά την απειλή του Ανριό να βάλει φωτιά σε ολόκληρο το κτίριο. Οι βουλευτές ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν και τελικά ξαναμπήκαν μέσα και επίσημα ψήφισαν να παραδώσουν τους κατηγορουμένους εντός τριημέρου.
Στις 2 Ιουνίου η Κομμούνα δεν περίμενε τις 3 ημέρες όπως είχε συμφωνηθεί και συνέλαβε τους κατηγορούμενους Γιρονδίνους. Ωστόσο, επειδή φοβούνταν για την ασφάλεια της Συνέλευσης, εξαιτίας της πιθανής αποτροπής των συλλήψεων από τους μετριοπαθείς υποστηρικτές των Γιρονδίνων, όρισε τον Ανριό να περικυκλώσει το Παλάτι των Τουιλερί έχοντας γύρω στους 100.000 άντρες. Ωστόσο, μόνο 5.000 από αυτούς είχαν επίγνωση των συμβάντων, με τους υπόλοιπους να αγνοούν τον λόγο για τον οποίο είχαν βρεθεί εκεί. Οποιαδήποτε πιθανή έξοδος αποκλείστηκε και η παρουσία τόσων πολλών φυλάκων σήμαινε ότι υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες για πρόκληση επεισοδίων. Όταν εξήλθε ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, ήταν διστακτικός στο να παραδώσει τους Γιρονδίνους. Ο Ανριό δεν μίλησε, όμως υπομονετικά έγνεψε στη φρουρά του να προτάξουν τα όπλα τους. Ο πρόεδρος, συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο, συμφώνησε ξανά να τους παραδώσει. Έτσι, η πτώση των Γιρονδίνων οφείλεται στον Ανριό.
Στις 11 Ιουνίου παραιτήθηκε από διοικητής, κηρύσσοντας ότι αποκαταστάθηκε η τάξη. Στις 13 Ιουνίου καθαιρέθηκε από τη Συνέλευση, όμως η απόφαση δεν εκτελέστηκε και την 1η Ιουλίου εξελέγη από την Κομμούνα ως μόνιμος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων των Παρισίων. Η φήμη του όμως στα μάτια των Παρισινών δεν θα κρατούσε πολύ.
Γαστούνη
Η Γαστούνη είναι κωμόπολη της δυτικής Ηλείας (η τρίτη σε πληθυσμό στην Ηλεία), σημαντικό αγροτικό και εμπορικό κέντρο της περιοχής. Παλιός τόπος διαμονής των Φράγκων πριγκίπων της Αχαΐας με το όνομα La Gastogne. Όλη η γύρω περιοχή, καλούμενη Κάμπος Γαστούνης, καλύπτεται με πλούσιες καλλιέργειες αμπελιών, ελαιόδενδρων, οπωροφόρων και λαχανικών.
Επί Φραγκοκρατίας αποτελούσε μέρος του Πριγκιπάτου Αχαΐας, ενώ επί Οθωμανοκρατίας ήταν πρωτεύουσα της Ηλείας και κατέστη κέντρο ανεφοδιασμού κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821 με πρωτοστάτη το Γεώργιο Σισίνη. Στη συνοικία «Καθολική» σώζεται η βυζαντινού ρυθμού εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου που σε επιγραφή που υπάρχει αναφέρεται ως χρονολογία ανακαίνισης το 1702. Η Γαστούνη αποτελεί την έδρα του Δήμου Πηνειού, ενώ παλαιότερα αποτελούσε την έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Γαστούνης
Γεωγραφία
Βρίσκεται επί της εθνικής οδού Πατρών - Πύργου, απέχοντας 27 χλμ. βορειοδυτικά από τον Πύργο και 67 χλμ. νοτιοδυτικά από την Πάτρα και σε υψόμετρο 15 μέτρα. Βόρεια και δυτικά της κωμόπολης ρέει ο Πηνειός. Συνορεύει με τα χωριά Βαρθολομιό, Καβάσιλα, Καρδιοκαύτι, Κόροιβος και Σαβάλια.
Ιστορία
Η Γαστούνη είναι άγνωστο πότε ιδρύθηκε. Τον 6ο με 8ο αιώνα μ.Χ αναφέρεται ότι η περιοχή ήταν σημαντικό κέντρο παραγωγής μεταξιού και ευδοκιμούσαν γι' αυτό το σκοπό πολλές μουριές. Μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Φράγκους έγινε εγκατάσταση τους και στη Γαστούνη, ένας από αυτούς ο "Γκαστόν" (Gaston) έδωσε και το σημερινό όνομα της πόλης.
Επί Ενετοκρατίας αποτέλεσε έδρα επαρχίας (territorii) της Γαστούνης που ανήκε με τη σειρά της στη διοίκηση Αχαΐας μία από τις τέσσερις της Πελοποννήσου.
Μέχρι την Τουρκοκρατία έγινε το σημαντικότερο κέντρο και αργότερα η πρωτεύουσα της Ηλείας. Στην Α' Τουρκοκρατία αποτέλεσε έδρα καζά (επαρχίας) με το όνομα Καζάς της Γαστούνης" και στην Β΄τουρκοκρατία Βιλαέτι με το όνομα "Βιλαέτι της Γαστούνης" και ήταν η πρωτεύουσα όλης της Ηλείας . Ήταν το μεγαλύτερο σε έκταση Βιλαέτι καταλάμβανε όλον τον σημερινό νομό Ηλείας κι επιπλέον εδάφη έξω από αυτού, μετέπειτα αποσπάστηκε ο Πύργος και ακόμα εννέα χωριά και αποτέλεσαν ξεχωριστό βιλαέτι αυτό του Πύργου . Την περίοδο αυτή είχαν εγκατασταθεί πολλοί Οθωμανοί στην πόλη, προύχοντες της Γαστούνης ήταν η Οικογένεια Σισίνη.
Μεσιανό Κιλκίς
Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μεσιανό Γιαννιτσών
Γαστούνη
Ιστορία
Στη επανάσταση του 1770, γνωστή ως Ορλωφικά, και τον Μάρτιο επαναστάτες κυρίως από τη Ζάκυνθο που ήρθαν με πλοία γι' αυτό τον σκοπό και μερικοί ντόπιοι πολιόρκησαν τη Γαστούνη. Η πόλη καταλήφθηκε αναίμακτα αφού η Οθωμανική φρουρά της την παρέδωσε με τη συμφωνία να τους αφήσουν να φύγουν στην Πάτρα όπως κι έγινε. Οι Ζακύνθιοι όρισαν διοικητή "Κυβερνήτης και Πρεβεδούρος Πύργου και Γαστούνης" τον Ν. Φορτούνα.
Μεσιανό Κιλκίς
Το Μεσιανό είναι πεδινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 140 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μεσιανό βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. ΝΔ. της πόλης του Κιλκίς και 47 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στα χωριά Λεβεντοχώρι και Παλαιό Γυναικόκαστρο. Είναι κτισμένο κοντά στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Κιλκίς. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Δουρασανλή ή Δουρασανλί και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Μετονομάστηκε σε Μεσιανό το 1927 και το 1934 αποσπάστηκε στον τότε νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Δαφνοχώρι, το Λεβεντοχώρι και το Παλαιό Γυναικόκαστρο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεσιανού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011ως κοινότητα έχει πληθυσμό 724 μόνιμους κατοίκους, ενώ ως οικισμός 128.
Γαστούνη
Ιστορία
Το 1922 έγινε εγκατάσταση προσφύγων από τη Μικρά Ασία από διάφορες περιοχές, σήμερα είναι οργανωμένοι στον "Σύλλογο Μικρασιατών Γαστούνης «Οι Ίωνες»".
Μεσιανό Κιλκίς
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Γαστούνη
Ιστορία
Στις 20 Αυγούστου 1941 ο Γερμανικός στρατός εισήλθε και κατέλαβε τη Γαστούνη, για τις ανάγκες των κατακτητών επιτάχτηκε το κτίριο του γυμνασίου μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944 που οι Γερμανοί αποχώρησαν. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου οι αντάρτες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καταλάβουν τη Γαστούνη.
Διοικητική ιστορία
Η Γαστούνη το 1835 γίνεται η έδρα του νεοσύστατου δήμου Ηλειαίων και το 1841 έδρα του νέου δήμου Ήλιδος έως το 1891 που αλλάζει η έδρα για να επανέλθει το 1906. Το 1912 γίνεται ή έδρα της κοινότητας Γαστούνης έως το 1997 που αυτή καταργείται και προσαρτάται στον δήμο Γαστούνης και γίνεται έδρα του, το 2010 προσαρτάται στον δήμου Πηνειού του οποίου αποτελεί έδρα.
Αναφέρεται πριν το 1835 ότι ήταν έδρα ειρηνοδικείου. Το 1906 υπήρξε αντιδικία των κατοίκων της Γαστούνης και της Αμαλιάδος για το ποια θα είναι η έδρα του δήμου. Οι της Αμαλιάδος ξεκίνησαν με τραίνο να πάνε στην Αθήνα να διαμαρτυρηθούν και οι της Γαστούνης έστησαν κανόνι στις γραμμές του τραίνου όταν αυτό έρθει να του ρίξουν. Τελικώς οι Αμαλιαδαίοι πήγαν στην Αθήνα με πλοίο από την Κυλλήνη, αφού δεν τους έδιναν αμαξοστοιχία και αποφεύχθηκε η σύγκρουση.
Οικία Σισίνη
Το σπίτι της οικογένειας Σισίνη αναπαλαιωμένο σήμερα. Ένα διάστημα ήταν δημαρχιακό μέγαρο του Δήμου Ήλιδας. Σήμερα στο κτίριο Σισίνη βρίσκεται το γραφείο του Δημάρχου Πηνειού και κάποιες από τις υπηρεσίες του Δήμου. αριστερά|μικρογραφία|Κτίριο Σισίνη
Ναός Παναγίας Καθολικής
Ναός κατασκευασμένος κατά τη Φραγκοκρατία τον 12ο αιώνα μ.Χ που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα. Κτισμένη σε βυζαντινό ρυθμό με μικρή Φράγκικη προσθήκη του 14ου αιώνα, επιγραφή που έχει βρεθεί αναφέρει έτος κτίσης το 1279. Κατά καιρούς γίνονται ανασκαφές στον ναό και βρίσκονται πολλές παλιές τοιχογραφίες πίσω από νεότερες.
Λύκειο Γαστούνης αριστερά|μικρογραφία|400x400εσ|Λύκειο
Αθλητισμός
Στο ποδόσφαιρο σύλλογος της Γαστούνης είναι ο Α.Σ. Αίας με χρώματα κόκκινο-άσπρο και με παρουσίες σε εθνικές κατηγορίες. Άλλοι σύλλογοι είναι οι Γ.Σ. Γαστούνης και ο Α.Σ. Απόλλων.
Πολιτισμός
Στη περιοχή δραστηριοποιούνται διάφοροι πολιτιστικοί φορείς και σύλλογοι.Μεταξύ αυτών, ο "Σύλλογος Μικρασιατών Γαστούνης «Οι Ίωνες»" και ο μουσικοχορευτικός όμιλος "Οι Ρίζες μας".Η χορευτική ομάδα του ομίλου "οι Ρίζες μας" έχει εκπροσωπήσει το Δήμο Πηνειού σε πολλές Πολιτιστικές εκδηλώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ξεχωρίζει επίσης η θεατρική ομάδα του Δήμου(θεατρικό εργαστήρι) που συστάθηκε τη δεκαετία του ΄70 και έχει αποσπάσει πλήθος τιμητικών διακρίσεων. Μεγάλο κεφάλαιο επίσης αποτελεί και η φιλαρμονική του Δήμου που συμμετέχει στα δρώμενα του Δήμου καθώς και σε φεστιβάλ επί σειρά ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνειού
2105 Γκούντυ
Η Γκούντυ (Gudy) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,30. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Γερμανό αστρονόμο Χανς-Έμιλ Σούστερ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών `Ανδεων, και πήρε το όνομά της από το όνομα μιας γνωστής του, της Γκούντρουν Βέρνερ (Gudrun Werner).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γκούντυ εκτιμάται σε 22,25 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1078. Η Γκούντυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 48 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκουντυ
Στρατηγικόν του Μαυρικίου
Το Στρατηγικόν είναι ένα πολεμικό εγχειρίδιο, που θεωρείται πως γράφτηκε στα τέλη του 6ου αιώνα και παραδοσιακά αποδίδεται στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μαυρίκιο. Είναι επίσης ένα πρακτικό εγχειρίδιο, «ένα μάλλον σεμνό στοιχειώδες εγχειρίδιο», όπως αναφέρεται στην εισαγωγή του, «για εκείνους που αφιερώνουν τον εαυτό τους στην στρατηγία». Αυτό το βιβλίο είναι ένας γενικός οδηγός στη Ρωμαϊκή στρατιωτική τέχνη, τη στρατηγική. Το Στρατηγικόν είναι γραμμένο στα ελληνικά σε πολύ στρωτή και γενικά απλή γλώσσα.
Το Στρατηγικόν μπορεί να γράφτηκε ως μια προσπάθεια κωδικοποίησης των στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων, που έφερε ο στρατιώτης-αυτοκράτορας Μαυρίκιος. Υπάρχουν διαφωνίες στους ακαδημαϊκούς κύκλους, όσον αφορά την πραγματική ταυτότητα του συγγραφέα του Στρατηγικού. Ο Μαυρίκιος μπορεί απλά να ανέθεσε την συγγραφή του: ίσως ο αδελφός του Πέτρος ή κάποιος άλλος στρατηγός στην Αυλή του να είναι ο πραγματικός συγγραφέας. Επίσης αμφισβητείται ο χρόνος συγγραφής. Αν γράφτηκε τον 6ο αιώνα, το Στρατηγικόν μπορεί να δημιουργήθηκε για την κωδικοποίηση των εμπειριών των Βαλκανικών και Περσικών εκστρατειών, ή ίσως οι ίδιες οι εκστρατείες να διεξήχθησαν σύμφωνα με το εγχειρίδιο. Ωστόσο, από τα τέλη του 19ου αιώνα, κάποιοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει αργότερο χρόνο συγγραφής κατά τον 8ο ή τον 9ο αιώνα, βασιζόμενοι σε φιλολογικά και τεχνολογικά στοιχεία. Σε κάθε περίπτωση, θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά πολεμικά κείμενα των Μεσαιωνικών χρόνων, μαζί με τις πολεμικές πραγματείες του 10ου αιώνα, που αποδίδονται στους Βυζαντινούς αυτοκράτορες Λέοντα ΣΤ΄ (Τακτικά) και Νικηφόρο Φωκά (Περί Παραδρομής και Στρατηγική Έκθεσις). Το έργο Τακτικά του Λέοντα εμπνεύσθηκε σημαντικά από το Στρατηγικόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινό Δίκαιο
Κίνημα Αγροτών-Πολιτών
Το Κίνημα Αγροτών–Πολιτών (BoerBurgerBeweging, BBB) είναι αγροτιστικό πολιτικό κόμμα στις Κάτω Χώρες. Σημερινή ηγέτιδα του κόμματος είναι η ιδρύτρια του Καρολάιν βαν ντερ Πλας, η οποία ηγείται αυτού από τη δημιουργία του το 2019.
Έχει την έδρα της στο Ντέβεντερ της επαρχίας Οφεράισσελ.
Ιδεολογία
Το ΒΒΒ, ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τα συμφέροντα των κατοίκων της υπαίθρου, τον αγροτικό τομέα, την αλιεία, την κηπουρική και τους κυνηγούς. Το κόμμα κατηγορεί την πρόσφατη εθνική πολιτική στην Ολλανδία ως ότι «αποδείχθηκε ανίκανη να δημιουργήσει ένα βιώσιμο και μακροπρόθεσμο όραμα για την ανάπτυξη και τη διατήρηση της υπαίθρου, με όλα τα μοναδικά χαρακτηριστικά, τις παραδόσεις, τον τρόπο ζωής και το πολιτιστικό τοπίο». Το κόμμα θέλει «να βάλει τέλος στο ξεπούλημα της υπαίθρου».
Παραπομπές
<references group="lower-greek" />
Κατηγορία:Ολλανδικά πολιτικά κόμματα
Ινουίτ
thumb|Γυναικόπαιδα της Ινουίτ φυλής Ιγλουλινγκμιούτ σε παραδοσιακά βαριά πουλόβερ (1999) Ινουίτ είναι το όνομα των Ιθαγενών της Αλάσκας, της Γροιλανδίας και του Καναδά. Ο όρος "Εσκιμώος" θεωρείται απ'τους Ινουίτ προσβλητικός και ρατσιστικός. Στη γλώσσα τους η λέξη Ινουίτ (Inuit) σημαίνει «άνθρωποι» (πληθ. του inuk «άνθρωπος»), ενώ η λέξη Εσκιμώος αποτελεί μεταφορά του γαλλικού esquimaux, λέξη αλεουτικής αρχής (eskimants = «τρώει ωμά», από το eski = «ωμός» + mants = «τρώει»). Είναι απόγονοι της νομαδικής φυλής των Τούλε (Thule), που εμφανίστηκαν στην Αλάσκα το 1000 μ.Χ. και μετακινήθηκαν στη δυτική Γροιλανδία μετά από τρεις αιώνες (1300 μ.Χ.) και λίγο αργότερα, το 1400 μ.Χ. στην ανατολική.
Καταφέραν να επιζήσουν σε δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες διαμένοντας σε ιγκλού και κυνηγώντας κυρίως φώκιες και φάλαινες, που τους εξασφάλιζαν τροφή και ένδυση. Μετακινούνταν με έλκηθρα, τα οποία έσερναν σκυλιά. Ακόμη και σήμερα ακολουθούν τον ίδιο πατροπαράδοτο τρόπο ζωής χρησιμοποιώντας παρόλα αυτά και τζιπ -όταν αυτό το επιτρέπει το πάχος των πάγων- και κατοικώντας σε χτισμένα σπίτια.
Οι Ινουίτ ζουν στην Αλάσκα, στον βόρειο Καναδά και στη Γροιλανδία, κοντά και γύρω από τον Αρκτικό κύκλο. Έχουν προσαρμοστεί τέλεια στις παγωμένες περιοχές που ζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ο παραδοσιακός τρόπος ζωής τους φάνηκε να κινδυνεύει από την διείσδυση μοντέρνων ιδεών και μοντέρνας τεχνολογίας. Οι Ινουίτ κατάφεραν τα τελευταία χρόνια να αναβιώσουν τον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής των προγόνων τους και να τον προσαρμόσουν στον μοντέρνο. Στις περιοχές που ζουν τα φυτά είναι λιγοστά. Έτσι οι Ινουίτ είναι αποκλειστικά κυνηγοί και ψαράδες. Κυνηγούν ταράνδους, φώκιες, θαλάσσιους ελέφαντες, πολικές αρκούδες, πουλιά κ.ά. Ψαρεύουν διάφορα ψάρια αλλά και φάλαινες. Ένα είδος φάλαινας είναι εξαιρετικά πολύτιμο για αυτούς διότι το δέρμα της, που είναι μαλακό, τους προσφέρει όχι μόνο τροφή αλλά και όλη τη βιταμίνη C που χρειάζονται για επιβίωση. Δεν πετάνε τίποτα από ένα ζώο που σκότωσαν. Οι πιο γνωστές επινοήσεις τους είναι τα ιγκλού και τα έλκηθρα που σέρνουν ομάδες σκύλων. Οι Ινουίτ πιστεύουν πως κάθε τι έχει ψυχή: άνθρωποι, ζώα, φυτά, οι δυνάμεις της φύσης, η θάλασσα, ο άνεμος κλπ. Πιστεύουν ακόμα πως όλα είναι συνδεδεμένα, όλες οι ψυχές μεταξύ τους. Έχουν Σαμάνους (σοφούς μάγους-γιατρούς) που, όπως πιστεύουν οι Ινουίτ, μπορούν να θεραπεύσουν κάθε σωματικό ή ψυχικό πρόβλημα, να προβλέψουν τον καιρό, να συμβουλέψουν και να καθοδηγήσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Κανονισμός της Βουλής των Ελλήνων
Η λειτουργία της Βουλής των Ελλήνων ορίζεται από τον Κανονισμό της Βουλής που είναι ο οδηγός των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Ψηφίζεται από την Ολομέλεια της Βουλής και δημοσιεύεται με παραγγελία του Προέδρου της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Λόγω της αρχής της αυτονομίας της Βουλής, ο Κανονισμός της είναι ο μόνος τυπικός νόμος του κράτους που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως χωρίς την μεσολάβηση του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ιστορικό
Η αρμοδιότητα της Βουλής να θεσπίζει η ίδια τον Κανονισμό λειτουργίας της προβλέφθηκε από το Σύνταγμα του 1975, άρθρο 65 παρ. 1. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, εκδόθηκε την 1η Αυγούστου 1974 Συντακτική Πράξη "Περί αποκαταστάσεως της δημοκρατικής νομιμότητας και ρυθμίσεως θεμάτων του δημοσίου βίου... μέχρι καταρτίσεως νέου Συντάγματος της Χώρας". Με την πράξη αυτή επανήλθε σε ισχύ το Σύνταγμα του 1952, χωρίς τα άρθρα περί βασιλευομένης δημοκρατίας. Στις 4 Οκτωβρίου εκδόθηκε νέα συντακτική πράξη "Περί προσφυγής εις την λαϊκήν ετυμηγορίαν προς ολοκλήρωσιν της δημοκρατικής νομιμότητος" για την ανάδειξη Βουλής με εξουσίες τέτοιες ώστε να τροποποιεί, να καταργεί και να συμπληρώνει τις διατάξεις του Συντάγματος. Ακολούθως με τις γενικές εκλογές στις 17 Νοεμβρίου 1974 αναδείχθηκε η Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή που όμως για να λειτουργήσει έπρεπε να έχει κανονισμό. Με το Α΄ Ψήφισμα της 24ης Δεκεμβρίου επανήλθε σε ισχύ ο Κανονισμός της Βουλής του 1964, τροποποιημένος κατά το μέρος που αφορούσε την νομοπαραγωγική διαδικασία.
Τελικά στις 4 Ιουνίου 1975 συγκροτήθηκε η ειδική επιτροπή έκδοσης κανονισμού, συγκροτούμενη από τον πρόεδρο της Βουλής, οκτώ μέλη της επιτροπής και επτά βουλευτές. Η επιτροπή, μετά από πολλές συνεδριάσεις, εκπόνησε το σχέδιο κανονισμού η τελική μορφή του οποίου διαμορφώθηκε από τις σχετικές παρατηρήσεις των κομμάτων και ψηφίσθηκε από την Ολομέλεια της Βουλής σε δύο συνεδριάσεις στις 13 και 14 Οκτωβρίου του 1975 με τη διαδικασία των κωδίκων, δηλαδή χωρίς δυνατότητα αλλαγής του περιεχομένου. Στη συνέχεια ο νέος αυτός κανονισμός δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ΦΕΚ Α΄ στις 23 Οκτωβρίου του 1975.
Τροποποιήσεις
Το 1987, επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, ψηφίστηκε νέος Κανονισμός, με αρκετές και σημαντικές τροποποιήσεις. Έκτοτε και ο Κανονισμός αυτός (του 1987) μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013 υπέστη 21 τροποποιήσεις.
Τελευταία τροποποίηση έγινε το 2017 από τον ΠτΒ Νίκο Βούτση η οποία μεταξύ άλλων προβλέπει την εκλογή Αντιπροέδρων της Βουλής από όλες τις κοινοβουλευτικές ομάδες.
Ο Κανονισμός
Ο Κανονισμός της Βουλής του 1987, όπως ισχύει σήμερα, μετά τις τροποποιήσεις που έχει υποστεί κατά καιρούς, περιλαμβάνει συνολικά 172 άρθρα τα οποία κατανέμονται κατά Κεφάλαια σε Έξι βασικά Μέρη, ως ακολούθως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλή των Ελλήνων
MAN SE
μικρογραφία MAN SE συντομογραφία του Maschinenfabrik Augsburg - Νυρεμβέργη, πρώην MAN AG, είναι γερμανική εταιρεία μηχανική κατασκευαστική και μητρική εταιρεία του ομίλου MAN Group. Είναι θυγατρική της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen AG. μικρογραφία|480x480εσ Η MAN SE εδρεύει στο Μόναχο. Η κύρια παραγωγή της είναι αυτοκινητοβιομηχανία, με έμφαση στα βαρέα φορτηγά. Περαιτέρω δραστηριότητες περιλαμβάνουν την παραγωγή πετρελαιοκινητήρων για διάφορες εφαρμογές, όπως τρένα, πλοία, καθώς και στροβιλομηχανές.
Η MAN προμηθεύει φορτηγά, λεωφορεία, τρένα, πετρελαιοκινητήρες και στροβιλομηχανές. Το 2016, οι 53.824 υπάλληλοί της δημιούργησαν ετήσιες πωλήσεις περίπου € 13.6 δισεκατομμύρια.
Ιστορία
μικρογραφία|200x200εσ| Αυτό το λογότυπο βρίσκεται μπροστά από όλα τα φορτηγά και τα λεωφορεία της MAN. Το λιοντάρι προέρχεται από την Büssing AG, μια εταιρεία που η MAN απέκτησε το 1971. Μοιάζει με το οικόσημο της πόλης του [[Μπράουνσβαϊγκ|Brunswick . ]]
Ίδρυση
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Άγιος Αντώνιος Η MAN εντοπίζει την προέλευσή της πίσω στο 1758, όταν άρχισαν να λειτουργούν τα εργοστάσια σιδήρου "Άγιος Αντώνιος" στο Oberhausen, ως η πρώτη επιχείρηση βαρέων βιομηχανιών στην περιοχή του Ρουρ. Το 1808 συγχωνεύτηκαν τα τρία εργοστάσια σιδήρου "St. Anthony", "Gute Hoffnung" και "Neue Essen" (Αγγλικά: "New Forges"), για να σχηματίσουν το Hüttengewerkschaft und Handlung Jacobi (Αγγλικά: "Jacobi Iron and Steel Works Ένωση και εμπορική εταιρεία"), Oberhausen, το οποίο στη συνέχεια μετονομάστηκε Gute Hoffnungshütte (GHH).
Το 1840, ο Γερμανός μηχανικός Ludwig Sander ίδρυσε στο Augsburg την πρώτη προκαταρκτική επιχείρηση του MAN στη Νότια Γερμανία: το "Sander'sche Maschinenfabrik". Αρχικά έγινε το "C. Reichenbach'sche Maschinenfabrik", το οποίο πήρε το όνομά του από τον πρωτοπόρο των εκτυπωτικών μηχανών Carl August Reichenbach, και αργότερα από το "Maschinenfabrik Augsburg". Το υποκατάστημα Süddeutsche Brückenbau AG (MAN-Werk Gustavsburg) ιδρύθηκε όταν η εταιρεία το 1859 έλαβε τη σύμβαση για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γέφυρας πάνω από το Ρήνο στο Mainz.
Το 1898, οι εταιρείες Maschinenbau-AG Nürnberg (που ιδρύθηκε το 1841) και η Maschinenfabrik Augsburg AG (που ιδρύθηκε το 1840) συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν την Vereinigte Maschinenfabrik Augsburg und Maschinenbaugesellschaft Nürnberg AG, Augsburg ("United Machine Works Augsburg and Nuremberg Ltd." ). Το 1908, η εταιρεία μετονομάστηκε σε Maschinenfabrik Augsburg Nürnberg AG, ή με λίγα λόγια, M · A · N.