cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνθηκολόγηση της Ερφούρτης
Η Συνθηκολόγηση της Ερφούρτης έγινε στις 16 Οκτωβρίου 1806, όταν ένα μεγάλο πρωσικό στρατιωτικό σώμα υπό τον Πρίγκιπα της Οράγγης αιχμαλωτίστηκε χωρίς αντίσταση στον Γάλλο στρατάρχη Μυρά.
Μόλις μια εβδομάδα πριν, ο αυτοκράτορας της Γαλλίας Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης με τη Μεγάλη Στρατιά, που ξεπερνούσε πλέον τις 150.000 άνδρες, εισέβαλε στο Πριγκιπάτο της Σαξονίας και κατάφερε γρήγορα να σημειώσει δύο μικρές νίκες. Μετά την καταστροφή στη Μάχη της Ιένας-Άουερστεντ, ο Πρωσσικός Στρατός αποδιοργανώθηκε. Πολλοί Πρώσσοι στρατιώτες κατέφυγαν στην Ερφούρτη, 40 χιλιόμετρα δυτικά της Ιένας. Το ηθικό τους ήταν τόσο πεσμένο, ώστε όταν το ιππικό του Μυρά έφτασε έξω από την πόλη, παραδόθηκαν χωρίς να δώσουν μάχη.
Πηγές
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Ερφούρτη Κατηγορία:1806
Ναυμαχία της Μεθώνης (1403)
Με τον όρο Μάχη της Μεθώνης ή Ναυμαχία της Μεθώνης, αναφέρεται η ναυμαχία που πραγματοποιήθηκε μεταξύ των στόλων της Βενετικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Γένοβας, τον Οκτώβριο του 1403, στο Ιόνιο Πέλαγος, ανοιχτά της πόλης της Μεθώνης. Η Δημοκρατία της Γένοβας το διάστημα εκείνο τελούσε υπό γαλλικό έλεγχο, με την εποπτεία του Γάλλου στρατιωτικού Ζαν Λε Μενγκρ (γαλλικά: Jean Le Maingre), επονομαζόμενου και Μπουσικώ (γαλλικά: Boucicaut). Η ναυμαχία αυτή ήταν μια από τις τελευταίες επιμέρους μάχες - συγκρούσεις των Βενετογενοβέζικων πολέμων (1256–1381), που είχαν προηγηθεί και τελείωσε με καθοριστική βενετική νίκη.
Ιστορικό
right|150px|thumb|Ο ναύαρχος [[Κάρολος Ζένος, σε πίνακα του 1878, του Γάλλου ζωγράφου και σχεδιαστή ιστοριογραφίας Albert Maignan (1845–1908), «L'amiral Carlo Zeno» peinture d'Albert Maignan, 1878. Huile sur toile, "Palais des Beaux-Arts".]] left|150px|thumb|Ο [[Γάλλος στρατάρχης Ζαν Λε Μενγκρ, γνωστός και ως Μπουσικώ (πηγή σχεδίου: Noveau Larousse Ilustre (Larousse XIXs. 1866-1877).]]
Οι εντάσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Βενετίας και της παλαιάς αντιπάλου της, της Δημοκρατίας της Γένοβας, αυξήθηκαν και πάλι, το 1402, μετά από επιθέσεις Γενοβέζων πειρατών στα δρομολόγια της βενετικής εμπορικής ναυτιλίας. Οι Βενετοί εξουσιοδότησαν τον «Γενικό Καπετάνιο της Θάλασσας» (βενετικά: Capitano Generale da Mar) ναύαρχο, θεολόγο και παλαιότερα Ρωμαιοκαθολικό ιερέα στην Πάτρα και βάιλο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, την περίοδο 1366-1369, Κάρολο Ζένο (ιταλικά: Carlo Zenο, 1333 ή 1334-1418) να κινητοποιήσει το στόλο και να λάβει μέτρα για την καταπολέμηση της γενουατικής πειρατείας.
Τον Απρίλιο του 1403 γενοβέζικος στόλος, αποτελούμενος από 9 γαλέρες, 7 ολκάδες (στρογγυλά πλοία), 1 γαλεάσσα και 1 πλοίο μεταφοράς ίππων απέπλευσε από τη Γένοβα, υπό τη διοίκηση του Γάλλου στρατάρχη Μπουσικώ με κατεύθυνση την Κύπρο, προκειμένου να ενισχύσει την εκεί γενουατική δύναμη. Στο δρόμο του, ο στόλος πέρασε από το βενετσιάνικο φρούριο της Μεθώνης, αλλά δεν έλαβαν χώρα εχθροπραξίες και ο Μπουσικώ οδήγησε ανεμπόδιστος το στόλο του στην Κύπρο. Αφού πραγματοποίησε την αποστολή του εκεί, ο Γάλλος διοικητής, ένας «ένθερμος σταυροφόρος» και ο «τέλειος τύπος του ιππότη», ξεκίνησε επιθέσεις εναντίον μουσουλμανικών πόλεων στις ακτές του Λεβάντε (ιταλικά: Levante, οι ακτές της Ανατολικής Μεσογείου). Μεταξύ άλλων πόλεων λεηλατήθηκε και η Βηρυτός, γεγονός που εξόργισε τους Βενετούς, καθώς η πλειοψηφία των λαφύρων που πήραν οι Γενουάτες στην πραγματικότητα ανήκαν σε βενετσιάνους εμπόρους. Τον Σεπτέμβριο, ο Μπουσικώ, επικεφαλής 11 γαλερών και 2 πλοίων μεταφοράς, έβαλε πλώρη για το ταξίδι επιστροφής.
Η ναυμαχία
Κατά τη διάρκεια της επιστροφής του ο γενοβέζικος στόλος φτάνοντας στην Μεθώνη, στις 4 Οκτωβρίου, βρήκε να τον περιμένει ενετικός στόλος που αποτελούνταν από 11 γαλέρες και 2 στρογγυλά πλοία (ολκάδες). Προβλέποντας τη ναυμαχία ο Κάρολος Ζένος μετέφερε τα πλοία του στον κόλπο της Μεθώνης, ενώ οι Γενουάτες αγκυροβόλησαν στα ανοιχτά της θάλασσας, έξω από το νησί της Σαπιέντζας. Το πρωί της 7ης Οκτωβρίου του 1403, οι Γενουάτες άρχισαν να ταξιδεύουν προς τα βόρεια, αλλά σύντομα διαπίστωσαν ότι ήταν καταδιωκόμενοι από τους Βενετούς. Η ναυμαχία που ακολούθησε ήταν σκληρή, ιδίως μεταξύ των ναυαρχίδων των δύο αντιτιθέμενων στόλων, οι οποίες έκλειναν η μια την άλλη και ενεπλάκησαν σε μάχες ακόμα και σώμα με σώμα. Η τελική έκβαση της ναυμαχίας καθορίσθηκε από το βενετσιάνικο στρογγυλό πλοίο Pisana, το οποίο κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει 3 γενοβέζικες γαλέρες, εξαναγκάζοντας τον Μπουσικώ να διασπάσει το σύστημα διάταξης του στόλου του και να υποχωρήσει. Οι Γενουάτες είχαν 600 θύματα (νεκρούς και τραυματίες) και άλλους 300 άνδρες που συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι πολέμου (μέλη των πληρωμάτων των 3 αιχμαλωτισθέντων γαλερών), ενώ οι Βενετοί είχαν 153 τραυματίες.
Μετά την ναυμαχία
Εξαιτίας της επακόλουθης εσωτερικής αστάθειας της Γενοβέζικης Δημοκρατίας, αυτή ήταν η τελευταία μεγάλη πρόκληση που υπήρξε από αυτήν απέναντι στην ενετική ναυτική ηγεμονία και την κυριαρχία της στις ανατολικές εμπορικές οδούς. Σύντομα, όμως και η Βενετική Δημοκρατία θα κλονιστεί κι’ αυτή με την σειρά της από την αδυσώπητη άνοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυμαχίες της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Ναυμαχίες της Γενοβέζικης Δημοκρατίας Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Αντρέι του Πολότσκ
O Αντρέι, λιθουαν. Andrius Algirdaitis (π. 1325 - 12 Αυγούστου 1399) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Πολότσκ (1342-1387) και τού Πσκοβ (1342-48, δια τού αντιπροσώπου του Γιούρι).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας, κόρης τού Γιαροσλάβ πρίγκιπα τού Βιτέμπσκ.
Το 1342 ακολούθησε τον πατέρα του και τον θείο του Κεστούτις σε πόλεμο εναντίον τού Λιβονιακού Τάγματος και έτσι βοήθησαν τη Δημοκρατία τού Πσκοβ. Η πόλη τού ζήτησε να μείνει ως δούκας της, ώστε η παρουσία του να είναι εγγύηση της υποστήριξης τού Αλγκίρντας. Ο Αντρέι δέχθηκε και βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα αυτό· το παγανιστικό πρότερο όνομά του δεν μας είναι γνωστό. Έμεινε για λίγο διάστημα εκεί και επέστρεψε στη Λιθουανία, ίσως ένεκα της αποβίωσης τού μεγάλου θείου του Βαΐνιους δούκα τού Πολότσκ. Η πόλη αυτή ήταν ζωτικής σημασίας για τη Λιθουανία, μια και βρισκόταν μεταξύ της Λιθουανίας και τού Λιβονιακού Τάγματος. Ο Αντρέι έγινε δούκας τού Πολότσκ και βοήθησε την άμυνα της χώρας του έναντι των επιθέσεων τού Λιβονιακού Τάγματος. Στο Πσκοβ άφησε αντιπρόσωπό του κάποιον Γιούρι. Ο ιστορικός Αλβύντας Νικζεντάτις υποθέτει, πως ίσως ήταν εγγονός τού Γκεντιμίνας (πατέρα τού Αλγκίρντας και αδελφού τού Βαΐνιους).
Ο Γιούρι έμεινε στο Πσκοβ ως το 1348, οπότε το Λιβονικό Τάγμα οργάνωσε μεγάλη επίθεση στη Λιθουανία. Ο στρατός της πόλης είχε πάει να βοηθήσει το Νόβγκοροντ εναντίον της Σουηδίας, όταν το Λιβονιακό Τάγμα επιτέθηκε στο Ίζμπορσκ, φρούριο τού Πσκοβ· ο Γιούρι απεβίωσε στην επίθεση. Επειδή οι Λιθουανοί δεν μπόρεσαν να υπερασπίσουν το Πσκοβ, η πόλη αρνήθηκε άλλον απεσταλμένο της Λιθουανίας. Τότε ο Αντρέι συνέλαβε όλους τους εμπόρους από το Πσκοβ και κατάσχεσε τα αγαθά τους, με αποτέλεσμα οι καλές σχέσεις της Λιθουανίας με το Πσκοβ να τελειώσουν. Ο Αντρέι έμεινε δούκας τού Πολότσκ για τα επόμενα 39 έτη.
Το 1377 απεβίωσε ο Αλγκίρντας, που είχε ορίσει διάδοχο τον Γιαγκιέλο, μεγαλύτερο γιο τού Αλγκίρντας από τη δεύτερη σύζυγό του Ουλιάνα. Ο Αντρέι διεκδίκησε τον θρόνο, με συνέπεια το τέλος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Φραγκονία (αποσαφήνιση)
Ο όρος Φραγκονία αναφέρεται σε:
Η περιπέτεια του ιδιωτικού σχολείου
Η περιπέτεια του ιδιωτικού σχολείου (αγγλικός τίτλος: The Adventure of the Priory School) είναι διήγημα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο αμερικανικό περιοδικό Collier's τον Ιανουάριο του 1904 και στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Φεβρουάριο του 1904. Είναι το πέμπτο διήγημα της συλλογής Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς.
Υπόθεση
μικρογραφία|Ο γραμματέας Τζέιμς Γουάιλντερ και ο δούκας του Χόλντερνες Ο κ. Θόρνικροφτ Χάξταμπλ, διευθυντής ενός διάσημου ιδιωτικού δημοτικού σχολείου και οικοτροφείου στη βόρεια Αγγλία, φτάνει στο διαμέρισμα του Χολμς σε κατάσταση μεγάλης εξάντλησης και άγχους. Στο σχολείο του, ένα δεκάχρονο αγόρι, ο λόρδος Σαλτάιρ μοναχογιός του δούκα του Χόλντερνες, πρώην υπουργού, και ο δάσκαλος Γερμανικών Χάιντεγκερ εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς τη νύχτα πριν τρεις μέρες. Καθώς η αστυνομική έρευνα δεν έχει αποτέλεσμα, ο Χάξταμπλ πήρε την απόφαση να συμβουλευτεί τον ντετέκτιβ, τονίζοντάς του ότι η υπόθεση δεν πρέπει να κοινοποιηθεί ώστε να μην βλάψει τη φήμη του υπουργού. Ο δούκας για την εύρεση του γιου του δίνει αμοιβή 6.000 λιρών.
Η υπόθεση έχει εξής: Ο λόρδος Σαλτάιρ βγήκε από το δωμάτιό του από το παράθυρο κρατώντας τον κισσό, ντυμένος για έξω. Ο καθηγητής Χάιντεγκερ φαίνεται ότι κι αυτός βγήκε από το παράθυρό του, αλλά δεν ήταν κανονικά ντυμένος, οι κάλτσες και το πουκάμισό του βρέθηκαν στο δωμάτιο. Το ποδήλατό του έχει εξαφανιστεί από το υπόστεγο, πιθανολογείται ότι το πήρε μαζί του. Ο Χάιντεγκερ και ο λόρδος Σαλτάιρ δεν γνωρίζονταν και κανείς δεν τους είδε να φεύγουν, επομένως είναι άγνωστο αν έφυγαν με τη θέλησή τους ή απήχθησαν.
Η έρευνα
μικρογραφία|Ο Χολμς εξετάζει το ποδήλατο του Τζέιμς Γουάιλντερ, εικονογράφηση του 1904 από τον Σίντνεϊ Πάτζετ Ο Χολμς και ο δρ Γουάτσον ξεκίνησαν μαζί με τον Χάξσταμπλ και μόλις έφθασαν, συνάντησαν τον δούκα του Χόλντερνες και τον γραμματέα του Τζέιμς Γουάιλντερ, που και οι δύο ήταν εξοργισμένοι με την απόφαση του Χάξσταμπλ να εμπιστευτεί δύο αγνώστους. Ο δούκας, ωστόσο, επέτρεψε στον Χολμς να ερευνήσει για τον γιο του. Ο Χολμς μαθαίνει ότι το παιδί ήταν πολύ δεμένο με τη μητέρα του, η οποία έφυγε και ζει στη νότια Γαλλία επειδή είχε κάποιο πρόβλημα με τον σύζυγό της.
Η αστυνομία βρίσκει το καπελάκι του αγοριού στην κατοχή κάποιων τσιγγάνων. Ορκίζονται ότι απλώς το βρήκαν, αλλά η αστυνομία τους συλλαμβάνει.
Ο Χολμς και ο δρ Γουάτσον βγαίνουν για να αναζητήσουν ίχνη. Βρίσκουν ίχνη από ποδήλατο και ακολουθώντας τα βρίσκουν τον Χάιντεγκερ νεκρό. Στη συνέχεια, πηγαίνουν σε ένα κοντινό πανδοχείο που διευθύνει κάποιος Ρούμπεν Χέις, πρώην αμαξάς του δούκα, ο οποίος φαίνεται ταραγμένος και αφιλόξενος. Οι δύο άντρες γευματίζουν εκεί, και ο Χολμς ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι είδαν πολλά ίχνη αγελάδων, αλλά ποτέ δεν είδαν αγελάδες, άρα ήταν άλογα με πέταλα αγελάδων.
Φεύγοντας, βλέπουν τον Τζέιμς Γουάιλντερ που με το ποδήλατό του κατευθύνεται προς το ύποπτο πανδοχείο. Οι δύο σύντροφοι επιστρέφουν κρυφά. Μόνο ένα δωμάτιο στον επάνω όροφο είναι φωτισμένο και ο Γουάτσον βοηθά τον Χολμς να κρυφοκοιτάξει από το παράθυρο. Ο Χολμς δεν λέει αμέσως στον Γουάτσον τι είδε. Ο Χέις τους βλέπει στην αυλή και θυμώνει πολύ, οι δύο σύντροφοι φεύγουν.
Η εξιχνίαση
Το παιδί επέστρεψε στο σπίτι από το πανδοχείο και ο δούκας έγραψε στην εν διαστάσει σύζυγό του ζητώντας της να συμφιλιωθούν. Πιστεύει ότι θα επιστρέψει, γιατί η πηγή της διαφωνίας τους εξαφανίζεται: ο Τζέιμς Γουάιλντερ, για να μην δικαστεί, θα φύγει στην Αυστραλία για να αναζητήσει την τύχη του. Ο Χέις, ο οποίος έχει τραπεί σε φυγή, έχει ήδη συλληφθεί μετά από τηλεγράφημα που έστειλε ο Χολμς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς
Ζουμπεϊντέ Χανούμ
Η Ζουμπεϊντέ Χανούμ (1857 – 14 Ιανουαρίου 1923) ήταν μητέρα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτή της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Ήταν η μοναδική κόρη της οικογένειας Χατζησοφουλάρ και είχε επίσης άλλους δύο αδερφούς. Η Ζουμπεϊντέ γεννήθηκε στο χωριό Λαγκαδάς (τώρα στην περιφερειακή ενότητα Θεσσαλονίκης), στην διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1857 ως κόρη Τούρκου χωρικού. Η οικογένεια Χατζησοφουλάρ μετανάστευσε στη Μακεδονία μετά την κατάρρευση των Καραμανηδών.
Νεανικά χρόνια
Η εκπαίδευση της Ζουμπεϊντέ Χανούμ ήταν βασική και συνίστατο μόνο στην εκμάθηση ανάγνωσης και γραφής. Επειδή ήξερε να διαβάζει και να γράφει, ορισμένοι της έβγαλαν το παρατσούκλι Ζουμπεϊντέ Μόλλα (κάποιος με γνώσεις και ο οποίος διδάσκει άλλους ανθρώπους, ειδικότερα καθηγήτρια θεολογίας).
Η Ζουμπεϊντέ Χανούμ ήταν πιστή μουσουλμάνα και ως αποτέλεσμα της ευσεβούς ανατροφής της ήθελε ο γιος της Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ να πάει στο Μαχαλέ Μεκτεμπί, ένα ισλαμικό σχολείο, που δίδασκε το Κοράνι.
Ο πρώτος γάμος της Ζουμπεϊντέ Χανούμ ήταν με τον Αλή Ριζά Εφέντι. Με τα σκούρα ξανθά μαλλιά της, τα καταγάλανα μάτια και το ανοιχτόχρωμο δέρμα της, κέρδισε τον θαυμασμό του Αλή Ριζά, ενός συνοριοφύλακα. Η μεγαλύτερη αδερφή του Αλή Ριζά κανόνισε αυτόν τον γάμο - όπως ήταν η παράδοση εκείνη την εποχή. Η Ζουμπεϊντέ Χανούμ ήταν στην αρχή της εφηβείας της και 20 χρόνια νεότερη από τον σύζυγό της. Το πρώτο τους παιδί ήταν η Φατμά, ακολουθούμενη από τον Ομέρ και τον Αχμέτ, αλλά πέθαναν όλοι στην παιδική τους ηλικία. Το 1881, γέννησε τον γιο Μουσταφά και μια κόρη, τη Μακμπούλε το 1885.
Η Ζουμπεϊντέ Χανούμ γέννησε επίσης μια κόρη τη Νάτζιγιε το 1889, αλλά πέθανε από φυματίωση στην παιδική της ηλικία.
Ζουμπεϊντέ Χανούμ και Κεμάλ
Μετά το θάνατό του, η Ζουμπεϊντέ Χανούμ μετακόμισε με τα δύο της παιδιά, τον Μουσταφά και την Μακμπούλε, για να ζήσει με τον αδερφό της, Χουσεΐν, ο οποίος ήταν διευθυντής μιας φάρμας έξω από τη Θεσσαλονίκη.
Μετέπειτα ζωή
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, όταν οι Οθωμανοί έχασαν τη Θεσσαλονίκη από την Ελλάδα, μετακόμισε σε ένα σπίτι στην Μπεσίκτας - Ακαρετλέρ της Κωνσταντινούπολης με την κόρη της Μακμπούλε. Μετακόμισε στην Άγκυρα το 1922, αλλά το κλίμα δεν ήταν κατάλληλο γι' αυτήν και έτσι στάλθηκε στη Σμύρνη.
Πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 1923, και χτίστηκε ένα μνημείο για αυτήν το 1940, όπου αναπαύεται τώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι Μακεδόνες Κατηγορία:Οθωμανοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ
Ανατόλι Σομπτσάκ
Ο Ανατόλι Αλεξάντροβιτς Σομπτσάκ (Анатолий Александрович Собчак, 10 Αυγούστου 1937 – 19 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Σοβιετικός καθηγητής Νομικών και μετέπειτα Ρώσος πολιτικός. Συνέβαλε στην δημιουργία της Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ήταν ο πρώτος εκλεγμένος με άμεση εκλογή, δήμαρχος της Αγίας Πετρούπολης, καθηγητής και εργοδότης των μελλοντικών προέδρων Βλαντιμίρ Πούτιν και Ντμίτρι Μεντβέντεφ.
Ως καθηγητής
Ο Σομπτσάκ γεννήθηκε στην Τσίτα, της Ρωσικής ΣΟΣΔ, στη Σοβιετική Ένωση, στις 10 Αυγούστου 1937. Ο πατέρας του, Αλεξάντερ Αντόνοβιτς, ήταν μηχανικός σιδηροδρόμων πολωνικής και τσέχικης καταγωγής και η μητέρα του, Ναντέζντα Αντρέγιεφνα Λιτβίνοβα, ήταν λογίστρια ρωσικής και ουκρανικής καταγωγής. Ο Σομπτσάκ είχε τρεις αδερφούς. Το 1939, η οικογένεια μετακόμισε στο Ουζμπεκιστάν, όπου ο Σομπτσάκ έζησε εκεί μέχρι το 1953 όταν πέρασε στο τμήμα νομικής της Σταυρούπολης. Το 1954, άρχισε να φοιτά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ. Το 1958 παντρεύτηκε τη Νόνα Γκαντζιούκ, φοιτήτρια της σχολής διδασκάλων Χέρτσεν. Είχαν μια κόρη, την Μαρία Σομπτσάκ, γεννημένη το 1965, δικηγόρο σήμερα, ενώ ο γιος της Γκλεμπ Σομπτσάκ, γεννημένος το 1983, αποφοίτησε επίσης από τη Νομική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης.
Αφού αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ, εργάστηκε για τρία χρόνια σαν δικηγόρος στη Σταυρούπολη και στη συνέχεια επέστρεψε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ για το μεταπτυχιακό του (1962–1965). Αφού απέκτησε διδακτορικό, δίδαξε νομικά στην Αστυνομική Σχολή του Λένινγκραντ και στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας Βιομηχανιών Κυτταρίνης και Χαρτιού του Λένινγκραντ (1965–1973) και μεταξύ των ετών 1973 και 1990 δίδαξε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ. Το 1980, παντρεύτηκε τη Λιουντμίλα Νάρουσοβα, φοιτήτρια Ιστορίας εκείνη την εποχή στην Ακαδημία Σοβιετικής Πολιτισμού του Λένινγκραντ και αργότερα γνωστή βουλευτή. Είχαν μια κόρη, την Ξένια Σομπτσάκ.
Αφού απέκτησε ένα επιπλέον πτυχίο το 1982 διορίστηκε Καθηγητής και Προϊστάμενος του Τμήματος Κοινού Δικαίου στη Σοσιαλιστική Οικονομία. Ο Σομπτσάκ έγινε πολύ δημοφιλής καθηγητής στους φοιτητές νομικής, ειδικά για την ήπια κριτική που έκανε στη κυβέρνηση. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ, δημιούργησε στενές σχέσεις με τον τότε υπεύθυνο για τις διεθνείς σχέσεις του πανεπιστημίου και σήμερα πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, τις οποίες διατήρησε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Νομοθέτης
Το 1989, μετά την αλλαγή των εκλογικών νόμων κατά τη διάρκεια της Περεστρόικα, εξελέγη ως ανεξάρτητος υποψήφιος στο Κογκρέσο των Λαϊκών Εκπροσώπων της Σοβιετικής Ένωσης. Επειδή ήταν γνώστης της νομικής έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση των περισσότερων νόμων που ψηφίστηκαν από το κογκρέσο την περίοδο 1989-91. Ήταν ένας από τους ιδρυτές και συμπρόεδρος της Ομάδας Διαπεριφερειακών Αντιπροσώπων μαζί με τον Αντρέι Ζαχάρωφ και τον Μπόρις Γέλτσιν. Διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη διερεύνηση των γεγονότων της 9ης Απριλίου 1989 στην Τιφλίδα. Η Επιτροπή καταδίκασε τον στρατό, ο οποίος κατηγορήθηκε για αρκετούς θανάτους στην προσπάθεια απομάκρυνσης των διαδηλωτών. Τα συμπεράσματα της επιτροπής έκαναν πιο δύσκολη τη χρήση στρατιωτικής βίας κατά των πολιτικών διαδηλώσεων στη Σοβιετική Ένωση και τη Ρωσία.
Υπήρξε μέλος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου του Προέδρου κατά τη θητεία του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και συνέβαλε στην δημιουργία της νομοθεσίας του προέδρου.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, ο Σομπτσάκ έχασε την θέση του βουλευτή, αλλά ήταν μέλος του Προεδρικού Συμβουλίου του Γέλτσιν και πρόεδρος της Συνταγματικής Συνέλευσης που ετοίμασε το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας το οποίο εγκρίθηκε το 1993, αν και η αντιπαράθεση της βουλής και του Γέλτσιν για το σύνταγμα οδήγησε σε συνταγματική κρίση. Το σύνταγμα συχνά είναι ανεπίσημα γνωστό σαν σύνταγμα του Σομπτσάκ, αν και οι πραγματικοί συντάκτες του ήταν κάπως λιγότερο γνωστοί.
Δήμαρχος Αγίας Πετρούπολης
Τον Απρίλιο του 1990, ο Σομπτσάκ εξελέγη μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Λένινγκραντ και τον Μάιο έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου. Από την αρχή, η ηγεσία του σημαδεύτηκε από μια έντονη κλίση προς τον αυταρχισμό. Το Συμβούλιο αποφάσισε να αλλάξει τη δομή της διακυβέρνησης του Λένινγκραντ, ώστε να εκλεγεί Δήμαρχος με άμεσες εκλογές. Οι τις δημοτικές εκλογές του Ιουνίου 1991 συνοδεύτηκαν από δημοψήφισμα για την αλλαγή του ονόματος της πόλης. Ο Σομπτσάκ κέρδισε τις εκλογές και η πόλη ψήφισε να μετονομαστεί στο παλιό της όνομα, το Αγία Πετρούπολη. Η αλλαγή του ονόματος καθιερώθηκε σε μια από τις τελευταίες συνεδριάσεις του Συνεδρίου των Λαϊκών Εκπροσώπων της Σοβιετικής Ένωσης στις 12 Σεπτεμβρίου 1991. Για να αλλάξει το όνομα έπρεπε να τροποποιηθεί το Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης και η ψήφισή του απαιτούσε μεγάλη προσπάθεια από τον Σομπτσάκ.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Σομπτσάκ δημιούργησε μια επιτροπή με τον Χένρι Κίσινγκερ για να προσελκύσει δυτικές επενδύσεις στην Αγία Πετρούπολη.
Ο Σομπτσάκ ήταν δήμαρχος της Αγίας Πετρούπολης από το 1991 έως το 1996. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, η πόλη έγινε τόπος διοργάνωσης λαμπερών πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων. Το μεγαλύτερο μέρος του καθημερινού ελέγχου της δομής της πόλης ανέλαβαν οι Βλαντίμιρ Γιακόβλεφ και Βλαντίμιρ Πούτιν. Οι επικριτές του τον κατηγόρησαν για την επιδείνωση της ποιότητας των υποδομών της πόλης, την άνοδο της διαφθοράς και της εγκληματικότητας. Στις δημαρχιακές εκλογές του 1996, ο Σομπτσάκ έχασε από τον Γιακόβλεφ για 1.2%. Το κύριο επιχείρημα της εκστρατείας του Γιακόβλεφ ήταν ότι η προστασία των τεχνών από τον Σομπτσάκ (με χρήματα του δήμου) και η ανάμειξη του στα πολιτικά πράγματα της κεντρικής κυβέρνησης τον εμπόδισαν από τον να λύσει τα πραγματικά προβλήματα της πόλης.
Αφού χώρισε με τον Σομπτσάκ ο Γιούρι Σούτοφ έγραψε το βιβλίο Καρδιά του σκύλου (Собчачье сердце) ως κριτική του Σομπτσάκ το 1991.
Μετανάστευση και επιστροφή
Το 1997, οι κρατικές αρχές ξεκίνησαν έρευνα κατά του Σομπτσάκ. Ο ίδιος κατηγορήθηκε για παρατυπίες στην ιδιωτικοποίηση του διαμερίσματός του, του διαμερίσματος της μεγαλύτερης κόρης του και του στούντιο τέχνης της συζύγου του. Σύμφωνα με τα πρότυπα της δεκαετίας του 1990 στη Ρωσία, οι ισχυρισμοί ήταν σχετικά ήσσονος σημασίας (αν και οι υποτιθέμενες απώλειες για την πόλη έφταναν τα χιλιάδες δολάρια). Οι υποστηρικτές του Σομπτσάκ είδαν την προσπάθεια δίωξης σαν μια προσπάθεια πολιτικής καταστολής του. Σύμφωνα με την Ξένια Σομπτσάκ, αυτή η εκστρατεία ξεκίνησε το 1995, και ήταν μέρος ενός σχεδίου του Κρεμλίνου για να μην συμμετάσχει ο πατέρας της στις εκλογές.
Στις 7 Νοεμβρίου 1997, ο Σομπτσάκ έφυγε για το Παρίσι με ιδιωτικό αεροπλάνο χωρίς να ελεγχθεί το διαβατήριό του από τη ρωσική πλευρά. Επίσημα, ο λόγος για τον οποίο έφυγε ήταν η ιατρική περίθαλψη σε νοσοκομείο του Παρισιού για τα καρδιακά του προβλήματα, αλλά ο Σομπτσάκ δεν έκανε ποτέ καρδιακές εξετάσεις στο νοσοκομείο. Μεταξύ 1997 και 1999, έζησε την τυπική ζωή ενός πολιτικού μετανάστη στο Παρίσι.
Θάνατος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Vladimir_Putin_24_February_2000-2.jpg/220px-Vladimir_Putin_24_February_2000-2.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Η σύζυγος του Σομπτσάκ Λιουντμίλα Ναρούσοβα (στο κέντρο), η κόρη του [[Ξένια Σομπτσάκ (στο δεξί άκρο) και ο Βλαντίμιρ Πούτιν στην κηδεία του Σομπτσάκ.]] Στις 17 Φεβρουαρίου 2000, ο Πούτιν συναντήθηκε με τον Σομπτσάκ και τον προέτρεψε να ταξιδέψει στο Καλίνινγκραντ για να υποστηρίξει την προεκλογική του εκστρατεία. Ο Σόμπτσακ πήγε εκεί μαζί με δύο βοηθούς και σωματοφύλακές του. Στις 20 Φεβρουαρίου 2000, ο Σομπτσάκ απεβίωσε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή στο Καλίνινγκραντ. Αρχικά ο θάνατος του αποδόθηκε σε καρδιακή προσβολή, αλλά τα ευρήματα δύο ειδικών γιατρών ήταν αντιφατικά. Η ποινική έρευνα για τον θάνατο του Σομπτσάκ από «εκ προμελέτης φόνο με επιβαρυντικές περιστάσεις» ξεκίνησε μόλις στις 6 Μαΐου 2000, περισσότερο από δύο μήνες αργότερα. Μετά από τρεις μήνες, η έρευνα έκλεισε χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Το κόμμα Δημοκρατική Ένωση με επικεφαλής τη Βαλέρια Νοβοντβόρσκαγια έκανε επίσημη ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία οι δύο βοηθοί του υπέστησαν και εκείνοι καρδιακή προσβολή την ίδια ημέρα, κάτι που υπονοεί προσπάθεια δηλητηρίασης τους. Δύο άλλοι άνδρες ήταν παρόντες μαζί με τον Σομπτσάκ κατά τη διάρκεια του θανάτου του, αλλά τα ονόματά τους δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ.
Σύμφωνα με μια ανεξάρτητη έρευνα από τον Αρκάντι Βάξμπεργκ, οι δύο σωματοφύλακες του Σομπτσάκ υποβλήθηκαν σε θεραπεία για συμπτώματα δηλητηρίασης μετά τον θάνατο του Σομπτσάκ, γεγονός που υποδηλώνει μια πιθανή προσπάθεια δολοφονίας του μέσω δηλητηρίασης. Η Ναρούζοβα, έκανε τη δική της αυτοψία στο σώμα του συζύγου της, αλλά δεν αποκάλυψε ποτέ τα ευρήματα της. Έχει πει σε συνέντευξη στο BBC ότι διατηρεί τα ευρήματα σε ασφαλή τοποθεσία εκτός Ρωσίας.
Τάφηκε στο νεκροταφείο Νικόλσκογιε στο μοναστήρι Αλεξάντερ Νέφσκι στην Αγία Πετρούπολη, κοντά στον τάφο της Γκαλίνας Σταροβόιτοβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι δικηγόροι Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά
Θεματολογία ΛΟΑΤ στη μυθολογία
Η ΛΟΑΤ θεματολογία στη μυθολογία εμφανίζεται σε μυθολογικές και θρησκευτικές αφηγήσεις, που περιλαμβάνουν ιστορίες από ρομαντική αγάπη ήσεξουαλικότητα ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου ή θεϊκές πράξεις που έχουν ως αποτέλεσμα αλλαγές στο φύλο. Αυτοί οι μύθοι είναι μορφές έκφρασης της ΛΟΑΤ κοινότητας (lesbian, gay, bisexual, transgender), και σύγχρονες αντιλήψεις για τη σεξουαλικότητα και το φύλο που εχουν εφαρμοστεί πανω τους. Πολλές μυθολογίες αποδίδουν τη ομοφυλοφιλία και τη ρευστότητα του φύλου στον άνθρωπο ως τη δράση των θεών ή άλλων υπερφυσικών παρεμβάσεων.
Κριτική οπτική
Το καθεστώς της μυθολογίας ποικίλλει ανάλογα με τον πολιτισμό. Οι μύθοι γενικά πιστεύεται ότι είναι κυριολεκτικά αλήθεια μέσα στην κοινωνία που τους δημιούργησε και θεωρούνται εσφαλμένοι ή φανταστικοί αλλού. Οι πολιτισμοί ενδέχεται να έχουν μύθους που περιέχουν ψυχολογικές ή αρχετυπικές αλήθειες. Μύθοι έχουν χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσουν και να επικυρώσουν τους κοινωνικούς θεσμούς ενός συγκεκριμένου πολιτισμού, καθώς και να εκπαιδεύσουν τα μέλη του πολιτισμού. Αυτός ο κοινωνικός ρόλος έχει χρησιμοποιηθεί για ιστορίες που περιλαμβάνουν αγάπη από άτομα του ίδιου φύλου, για να εκπαιδεύσει τους ανθρώπους για τη σωστή στάση απεναντι στη σεξουαλική δραστηριότητα προς το ίδιο φύλο και την ισότητα των κατασκευών.
Σημειώσεις
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πολιτισμός Κατηγορία:ΛΟΑΤ και θρησκεία Κατηγορία:ΛΟΑΤ στην Αυστραλία Κατηγορία:ΛΟΑΤ στην Ελλάδα
Βασίλης Σεβαστής
μικρογραφία μικρογραφία|Με τους Καλύμνιους αθλητές Μαγκούλια και Ρούσσο μικρογραφία μικρογραφία Ο Βασίλης Σεβαστής (Αθήνα, 27 Μαΐου 1949 - Αθήνα, 8 Απριλίου 2021) ήταν Έλληνας πρωταθλητής στίβου (Δέκαθλο), καθηγητής φυσικής αγωγής, προπονητής στίβου και αθλητικός παράγοντας.
Με οικογενειακή καταγωγή από τη Σάμο, μεγάλωσε στην Κάλυμνο και από μικρός (1967) ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, ως μαθητής του Νικηφορείου εξαταξίου Γυμνασίου Καλύμνου. Διακρίθηκε στο πλαίσιο των Δωδεκανησιακών και των Πανελλήνιων Σχολικών πρωταθλημάτων αλλά και ως αθλητής του φιλοξενούντος συλλόγου Πανιωνίου, δεδομένου ότι η Κάλυμνος τότε δεν διέθετε ακόμα σύλλογο στίβου. Γυμναστής, προπονητής και μέντοράς του, έως και την αναχώρηση του για Αθήνα, ήταν ο αείμνηστος ιδρυτής του Στίβου στην Κάλυμνο και στην Δωδεκάνησο, Θεόφιλος Κλωνάρης. Στη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του '70, ο Βασίλης Σεβαστής αναδείχθηκε ως ένας από τους κορυφαίους αθλητές του Αιγαίου και της Ελλάδας έχοντας αναδειχθεί δεκάδες φορές Πρωταθλητής Ελλάδας αλλά και Βαλκανιονίκης και Πρωταθλητής Μεσογείου και κατέχοντας έως και σήμερα αρκετά ρεκόρ Αιγαίου και Δωδεκανήσου, αλλά και έχοντας καταρρίψει 3 φορές το Πανελλήνιο Ρεκόρ στο Δέκαθλο και μία φορά στο Πένταθλο Ανδρών, στο οποίο έχει το Πανελλήνιο Ρεκόρ έως και σήμερα.
Μετά την αποφοίτησή του από τη μέση εκπαίδευση, διορίστηκε με διαγωνισμό στην Ιονική Τράπεζα, όμως παραιτήθηκε και εισήχθη στην Ακαδημία Σωματικής Αγωγής. Μετά τη λήψη του πτυχίου του, αφού υπηρέτησε στο στρατό ξηράς, διορίστηκε ως καθηγητής φυσικής αγωγής στο Δημόσιο, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε το 2004. Υπηρέτησε στα Καλάβρυτα και στην Πάτρα και στη συνέχεια στην Αθήνα. Παντρεύτηκε το 1975 την Ελένη Κοντοδήμα, καθηγήτρια φυσικής αγωγής, και απέκτησαν δύο κόρες.
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας στην Πάτρα, διορίστηκε από τον ΓΓΑ Κ. Παπαναστασίου ως Διευθυντής στο Εθνικό Στάδιο της Πάτρας, ενώ ξεκίνησε τη συνεργασία του με το ΣΕΓΑΣ ως τεχνικός σύμβουλος στη Δυτική Ελλάδα.
Από το 1984 εντάχθηκε στο δυναμικό της ομοσπονδίας του ΣΕΓΑΣ ως υπεύθυνος για θέματα ανάπτυξης και αργότερα ως εθνικός προπονητής (επικεφαλής των προπονητών Ελλάδος στο στίβο). Κορυφαία στιγμή της πολυσήμαντης προσφοράς του στο Στίβο, και ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου, ήταν όταν συνέλαβε την ιδέα και υπήρξε ο εισηγητής της καθιέρωσης των Αιγαιοπελαγίτικων Αγώνων Στίβου, επί υπουργίας στο Υπουργείο Αιγαίου του Κοσμά Σφυρίου. Από την ίδρυση του, το 1986, έως και το θάνατό του του Βασίλη Σεβαστή, ο θεσμός αυτός ήταν υπόθεση προσωπικής του φροντίδας, αγάπης και πίστης, ενώ ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά ότι «εκτός από την ανάπτυξη του αθλητισμού οι Αιγαιοπελαγίτικοι Αγώνες στίβου σφυρηλατούν την Αιγαιοπελαγίτικη Συνείδηση». Επίσης, υπήρξε σύμβουλος και διευθυντής του γραφείου του Υφυπουργού Αθλητισμού Ανδρέα Φούρα το 1996 και ειδικός σύμβουλος του Υπουργού Αιγαίου σε θέματα αθλητισμού επί υπουργίας του Κώστα Σκανδαλίδη.
Από το 1997 και επί 15 έτη ηγήθηκε του ελληνικού κλασσικού αθλητισμού υπηρετώντας ως εκλεγμένος Πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, ενώ κατά καιρούς θήτευσε και σε άλλες διοικητικές θέσεις στο χώρο του αθλητισμού. Εκατοντάδες αθλητικές εγκαταστάσεις σε όλη την Ελλάδα ιδρύθηκαν, αναβαθμίστηκαν, συντηρήθηκαν, εξοπλίστηκαν, στελεχώθηκαν και λειτουργούσαν με τη δική του στήριξη, παρέμβαση και συνεχή φροντίδα.
Στις αρχαιρεσίες του ΣΕΓΑΣ το 2012 εκλέχτηκε για πέμπτη φορά με ποσοστό 91% ως Πρόεδρος, παρ' όλα αυτά παραιτήθηκε και πρότεινε για τη θέση του τον νεότερο και αξιόλογο συνεργάτη του Κώστα Παναγόπουλο στα πλαίσια της ανάγκης για την ανάδειξη νέων προσώπων και ανανέωσης των στελεχών που ασχολούνται με τα κοινά. Στη συνέχεια υπηρέτησε το χώρο του κλασικού αθλητισμού ως Γενικός Γραμματέας του ΣΕΓΑΣ. Η σημαντική συνεισφορά του στην εξέλιξη του κλασσικού αθλητισμού στη χώρα αποτυπώνεται στον απολογισμό της περιόδου 1997-2020.
Απεβίωσε από κορωνοϊό στις 8 Απριλίου 2021, σε ηλικία 72 ετών, όντας, προηγουμένως, νοσηλευόμενος επί διάστημα λίγων εβδομάδων.
Αθλητικές επιδόσεις και διακρίσεις
μικρογραφία|Φωτογραφία από προσωπική συλλογή μικρογραφία|Φωτογραφία από προσωπική συλλογή
Καλύτερες Επιδόσεις 1967
μικρογραφία|Φωτογραφία από προσωπική συλλογή
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, Νέο Φάληρο, 9-10 Αυγούστου 1969
μικρογραφία
1970
μικρογραφία|Εκδήλωση του ΣΕΓΑΣ προς τιμήν του Γρηγόρη Λαμπράκη, 6 Νοεμβρίου 2009
Μεσογειακοί Αγώνες Σμύρνης 6-17 Οκτωβρίου 1971
Δέκαθλο: Χρυσό Μετάλλιο με 7.223 βαθμούς έναντι 7.072 και 6.939 των Ισπανών Ρ. Κάνο και Π. Φερνάντεζ (ένα από τα 6 ελληνικά χρυσά μετάλλια) και καλύτερη επίδοση στην Ελλάδα (7.159 βαθμούς με τη νέα βαθμολογία, επιδόσεις: 11.3 – 7.09 – 12.90 – 1.75 – 50.8 – 15.90 – 39.76 – 4.00 – 63.52 – 4:34.3)
Πανελλήνιοι Αγώνες, Καβάλα, 24 - 26 Σεπτεμβρίου 1971
μικρογραφία|Φωτογραφία από προσωπική συλλογή (Κάλυμνος)
Επαγγελματική δραστηριότητα
μικρογραφία μικρογραφία|Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών 2010 μικρογραφία|Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών 2014
Πηγές
Σεβαστης Βασιλης Σεβαστης Βασιλης
Σεβαστης Βασιλης Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ζωντανή Βιβλιοθήκη
Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη (Human Library) είναι μια ιδιαίτερη μορφή εκδηλώσεων με έμφαση στην ζωντανή επικοινωνία. Η οργάνωση της έχει τη μορφή δανειστικής βιβλιοθήκης.
Οι αναγνώστες δανείζονται ένα "αγαθο", ασχολούνται μαζί του για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα και στο τέλος το επιστρέφουν. Ωστόσο τα "αγαθά" της ζωντανής βιβλιοθήκης δεν είναι απλώς βιβλία, αντιθέτως εδώ πρόκειται για ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκονται στη διάθεση όσων θέλουν να συνομιλήσουν μαζί τους. Τα "ζωντανά βιβλία" είναι λοιπόν πρόσωπα που ανήκουν σε κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζονται από την υπόλοιπη κοινωνια με επιφύλαξη, στερεότυπα καικοινωνικό αποκλεισμό.
Οι δανειστές έχουν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με ανθρώπους με τους οποίους υπό κανονικές συνθήκες δεν θα ήταν εύκολο να έρθουν σε επαφή. Συχνά υπάρχουν προς διαφορετικές ομάδες ανθρώπων προκαταλήψεις, οι οποίες τίθενται ύπο αμφισβήτηση στο πλαίσο της ζωντανής βιβλιοθήκης. Η ζωντανή βιβλιοθήκη έχει ως στόχο να δημιουργήσουν οι συνομιλητές προσωπική εικόνα για αυτά τα πρόσωπα μέσω του διαλόγου. Οι υπάρχουσες προκαταλήψεις πρέπει να έρθουν στην επιφάνεια, να φανούν οι λόγοι δημιουργίας και διαιώνισής τους, ώστε τελικά να μπορεί να αποφασίσει το άτομο αν αυτές έχουν βάση.
Σύλληψη της ιδέας
Η ιδέα της ζωντανής βιβλιοθήκης πήγασε από μια δανική πρωτοβουλία νέων ονόματι Stop the Violence (Τέρμα στη Βία). Το Stop the Violence διέκοψε τη λειτουργία του το 2001, μετά από 8 χρόνια ύπαρξης, και κατά καιρούς αριθμούσε περίπου 7000 μέλη, ως επί το πλείστον άτομα μεταξύ 12 και 18 ετών. Στόχος της πρωτοβουλίας ήταν η συμμετοχή των νέων στην ενεργό πρόληψη της βίας και των προκαταλήψεων.
Πρώτα βήματα
Αρχικά ήταν μία τυπική "μικρή εκδήλωση στο πλαίσιο μιας μεγάλης εκδήλωσης", όμως με τον καιρό συνάντησε υπερεθνική απήχηση και η ιδέα υιοθετήθηκε από πολλές άλλες ομάδες ανθρώπων. Ως αποτέλεσμα, τα "Ζωντανά βιβλία", συνεχίζουν να έχουν παρουσία σε φεστιβάλ μουσικής, σε εκθέσεις βιβλίων, σε σχολεία, σε συνέδρια για τη νεολαία και, όλο και περισσότερο, σε βιβλιοθήκες.
Επιδιώξεις και μέθοδοι
Η ζωντανή Βιβλιοθήκη καθιστά δυνατή την άμεση επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίοι για διάφορους λόγους δεν θα έρχονταν σε επαφή αλλιώς. Η βασική ιδέα μπορεί να συνδεθεί με τη διεθνή αντιρατσιστική κίνηση με το γνωστό Σύνθημα, "ένας ξένος είναι ένας φίλος που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα" („A stranger is a friend you haven’t met yet").
Η ζωντανή βιβλιοθήκη προσφέρει έναν τρόπο για τους ανθρώπους να έρθουν σε άμεση προσωπική επαφή. Ο διάλογος και η ανθρώπινη επαφή είναι ισχυρά εργαλεία για να αντιμετωπιστεί η ντροπή και η αμηχανία κατά την επαφή με ξένους, καθώς οι σημερινές πολυπολιτισμικές και ανώνυμες κοινωνίες των πόλεων επιβάλλουν την ανάγκη της δεκτικότητας, της ανοχής και την αποδοχής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των συνανθρώπων. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της ενεργούς επικοινωνίας με ανθρώπους όλων των "αποχρώσεων" και της κατανόηση που απορρέει από αυτήν.
Προϋποθέσεις
Η ζωντανή βιβλιοθήκη απαιτεί ένα προστατευμένο χώρο, όπου δανειστής και "Ζωντανό Βιβλίο" δε θα ενοχλούνται απο εξωτερικούς παράγοντες. Θα πρέπει να υπάρχουν κανόνες αμοιβαίου σεβασμού που θα τηρούνται σε όλες τις περιπτώσεις. Άλλα εμπόδια στην επικοινωνία θα προσπαθείται να επιλύνονται επί τόπου.
Συνδέσεις
]
Καταλανική Τηλεόραση
Η Καταλανική Τηλεόραση (καταλανικά: Televisió de Catalunya ή TVC, πολλάκις ταυτίζεται με το μεγαλύτερο σταθμό της, TV3) είναι η δημόσια εταιρεία παροχής τηλεοπτικού περιεχομένου της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας στην ισπανική αυτοδιοίκητη περιφέρεια της Καταλονίας. Ανήκει στον Καταλανικό Οργανισμό Οπτικοακουστικών Μέσων και είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία επτά τηλεοπτικών σταθμών. Από αυτούς το γενικού ενδιαφέροντος TV3 είναι ο κύριος σταθμός ενώ το 3/24 λειτουργεί ως αποκλειστικά ειδησεογραφικό, και το Canal Super3 ως παιδικό-νεανικό, το Canal33 ως πολιτισμικό και το Esport3 ως αθλητικό. Υφίσταται επίσης το TV3CAT που εκπέμπει έξω από την καταλανική επικράτεια.
Ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του προέδρου της Ζενεραλιτάτ Ζόρδι Πουζόλ το 1983 και ο ρόλος της στην διάδοση της καταλανικής και καταλανόφωνης κουλτούρας και γλώσσας ήταν σημαντικότατος.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Καταλανική τηλεόραση
Κατάλογος δουκών της Λωρραίνης
thumb|150px|right|Τα σύμβολα του δουκάτου της Λωρραίνης. Οι Δούκες της Λωρραίνης κατείχαν διαφορετικές ηγετικές θέσεις σε αντίστοιχες περιοχές, οι πρώτοι κυβερνήτες ήταν οι Φράγκοι και το βασίλειο ονομαζόταν Λοθαριγγία. Το Λατινικό όνομα Λοθαριγγία πήρε διαφορετικές ονομασίες στις γειτονικές χώρες, στα Γαλλικά ονομάστηκε Λωρραίνη. Όταν διαλύθηκε η Δυναστεία των Καρολιδών τον 9ο αιώνα η περιοχή κυβερνήθηκε με δούκες· στα μέσα του 10ου αιώνα διαιρέθηκε στην Κάτω Λοθαριγγία και την Άνω Λοθαριγγία. Η Κάτω Λοθαριγγία ενσωματώθηκε αργότερα στις Κάτω Χώρες, ενώ η Άνω Λοθαριγγία εξελίχθηκε στο Δουκάτο της Λωρραίνης και με το όνομα αυτό έγινε γνωστή μέχρι τη σύγχρονη εποχή.
Βασιλείς της Λοθαριγγίας
Η Λοθαριγγία ενσωματώθηκε στην συνέχεια στην Ανατολική Φραγκία (925)
Δούκες της Λοθαριγγίας
Η Λωρραίνη διαιρέθηκε σε δύο περιοχές την Άνω και την Κάτω Λοθαριγγία (959), σε κάθε ένα από τα δύο τμήματα κυβερνούσε ένας Μαργράβος υποτελή του Μπρούνο, όταν πέθανε ο Μπρούνο (965) οι μαργράβοι κυβέρνησαν τις δύο περιοχές σαν ανεξάρτητοι κυβερνήτες. Τα δύο δουκάτα ακολούθησαν ανεξάρτητες διαδρομές με εξαίρεση την σύντομη περίοδο 1033 - 1044.
Δούκες της Κάτω Λωρραίνης
Η Κάτω Λωρραίνη με τον τίτλο Λοτιέ (Lothier) ενσωματώθηκε στο δουκάτο της Βραβάντης.
Οίκος των Λεστσίνσκι
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Λωρραινης
Έλενα Ανάγια
Η Έλενα Ανάγια (1975) είναι Ισπανίδα ηθοποιός.
Έχει σπουδάσει υποκριτική στην πατρίδα της Παλένθια και στη Μαδρίτη. Ο πρωταγωνιστικός της ρόλος στη ταινία Το δέρμα που κατοικώ της χάρισε το Βραβείο Γκόγια Α' γυναικείου ρόλου.
Προσωπική ζωή
Η Ανάγια το 2011 επιβεβαίωσε πως έχει σχέση με μία γυναίκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ισπανία
Σαράνγκι (μουσικό όργανο)
Το σαράνγκι (Παντζάμπι: ਸਾਰੰਗੀ, Νεπαλικά: सारङ्गी, Χίντι: सारंगी, Ούρντου: سارنگی) είναι κοντόλαιμο, έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με δοξάρι από την Ινδική υποήπειρο και το οποίο χρησιμοποιείται στην Παντζαμπική μουσική Νταντί, στην Χίντι κλασική μουσική και στην παραδοσιακή Νεπαλική μουσική. Λέγεται πως ο ήχος του μοιάζει περισσότερο με τον ήχο της ανθρώπινης φωνής - ικανό να μιμηθεί φωνητικούς εξωραϊσμούς όπως τα γκαμάκ (δονήσεις) και τα μιντ (ολισθαίνουσες κινήσεις).
Ιστορία
Σύμφωνα με μερικούς μουσικούς, η λέξη σαράντζι είναι ένας συνδυασμός των λέξεων ‘σεχ’ (Περσικό ισοδύναμο του τρία) και ‘ράνγκι’ (Περσικό ισοδύναμο του έγχρωμου), οι οποίες ενωμένες δίνουν το σαράνγκι. Ο όρος σεχ-ρανγκί αντιπροσωπεύει τις τρεις μελωδικές χορδές. Ωστόσο, η πιο γνωστή παραδοσιακή ετυμολογία είναι πως το σαράνγκι παίρνει το όνομά του από το 'σολ ρανγκ' (εκατό χρώματα), υποδεικνύοντας την ικανότητα προσαρμογής του σε πολλά διαφορετικά στυλ φωνητικής μουσικής, την ευέλικτη δυνατότητα συντονισμού του και την ικανότητά του να παράγει μια μεγάλη παλέτα τονικών χρωμάτων και συναισθηματικών αποχρώσεων.
Είναι σπάνιο να βρεις έναν οργανοπαίκτη σαράνγκι ο οποίος δεν γνωρίζει τα λόγια αρκετών κλασικών συνθέσεων. Συνήθως τα λόγια παρουσιάζονται διανοητικά κατά τη διάρκεια της παράστασης και μια παράσταση σχεδόν πάντα συνοδεύεται από φωνητικές παραστάσεις συμπεριλαμβανομένων της οργανωτικής δομής, τους τύπους επεξεργασίας, τον ρυθμό, τη σχέση μεταξύ ήχου και σιωπής και της παρουσίασης συνθέσεων χιαλ και θουμρί. Η φωνητική ποιότητα του σαράνγκι βρίσκεται σε μια ξεχωριστή κατηγορία· από την επονομαζόμενη γκαγιάκι-ανγκ του σιτάρ, η οποία επιχειρεί να μιμηθεί τη χροιά χιαλ, μέχρι τις δομές - και διατηρώντας συνήθως - της σύνθεσης γκατ (σύνθεση σε κυκλικό ρυθμό) της ορχηστρικής μουσικής.
Το Νεπαλικό σαράνγκι είναι επίσης ένα παραδοσιακό έγχορδο μουσικό όργανο από το Νεπάλ, το οποίο παίζεται συνήθως από τους Γκάιν ή την εθνική κοινότητα Γκαντάρμπα, αλλά η μορφή και το ρεπερτόριό του κλίνει περισσότερο προς την παραδοσιακή μουσική σε σύγκριση με τη βαριά και κλασική μορφή του ρεπερτορίου στην Ινδία. Στο Νεπάλ, το σαράνγκι θεωρείται ως ένα εικονικό μουσικό όργανο το οποίο ταυτίζεται με τους ανθρώπους της κοινότητας Γκαντάρμπα.
Δομή
Ο κάτω θάλαμος συντονισμού (πετ) είναι καλυμμένος με περγαμηνή φτιαγμένη από δέρμα κατσίκας, όπου τοποθετείται μια λωρίδα από παχύ δέρμα γύρω από τη μέση (και καρφώνεται στο πίσω μέρος του θαλάμου) για να στηρίζει τη γέφυρα, η οποία φτιάχνεται συνήθως από οστό καμήλας ή βουβαλιού (αρχικά φτιαχνόταν από ελεφαντόδοντο ή οστό ελαφιού μπαρασίνγκα, αλλά τώρα αυτό γίνεται σπάνια εξαιτίας της απαγόρευσης στη χώρα). Η γέφυρα στηρίζει την τεράστια πίεση περίπου 35-37 χορδών από χάλυβα ή χαλκό, καθώς και των τριών βασικών χορδών από έντερο που περνάνε μέσω αυτής. Οι τρεις βασικές χορδές - οι σχετικά παχύτερες - παίζονται με δοξάρι φτιαγμένο από χοντρές τρίχες αλόγου και ο οργανοπαίκτης τις σταματάει με τα νύχια και τη σάρκα γύρω από αυτά, κι όχι με τα δάκτυλα. Στα δάκτυλα τοποθετείται σκόνη ταλκ, η οποία χρησιμεύει ως λιπαντική ουσία. Ο λαιμός του σαράνγκι περιέχει πλατφόρμες οστών όπου τα δάκτυλα μπορούν να γλιστρούν.
Οι υπόλοιπες χορδές είναι χορδές συντονισμού (ταράμπ), και είναι περίπου 35-37 συνολικά, χωρισμένες σε τέσσερις συγχορδίες έχοντας δύο σετ κουμπιών, ένα στα δεξιά και ένα στην οροφή. Στο εσωτερικό βρίσκεται μια χρωματικά συντονισμένη σειρά με 15 ταράμπ και στα δεξιά μια διατονική σειρά με 9 ταράμπ, με κάθε μία να περικλείει μια πλήρη οκτάβα, συν 1-3 επιπλέον νότες πάνω ή κάτω από την οκτάβα. Και τα δύο αυτά σετ ταράμπ περνάνε από τη βασική γέφυρα στη δεξιά πλευρά με τα κουμπιά, μέσω μικρών τρυπών στο τσάτι. Ανάμεσα σε αυτές τις εσωτερικές ταράμπ και σε κάθε πλευρά των βασικών χορδών, βρίσκονται δύο επιπλέον σετ μακρύτερων ταράμπ, με 5-6 χορδές στο δεξιό σετ και 6-7 χορδές στο αριστερό. Περνάνε από τη βασική γέφυρα σε δύο μικρές, επίπεδες, ευρείες σαν τραπέζια γέφυρες προς το δεύτερο σετ κουμπιών στην κορυφή του οργάνου. Αυτές συντονίζονται στους σημαντικούς τόνους (σβάρα) της ράγκα.
Ένα σωστά συντονισμένο σαράνγκι θα βοΐζει και θα κλαίει και θα ακούγεται σαν ένα μελωδικό νιαούρισμα, με τους ήχους που παίζονται σε οποιαδήποτε από τις βασικές χορδές να προκαλούν αντηχήσεις σαν ηχώ. Μερικά σαράνγκι χρησιμοποιούν χορδές κατασκευασμένες από τα εντόσθια κατσικιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Αλάιζα Πάσκεβιτς
Η Αλάιζα Πάσκεβιτς (λευκορωσικά: Алаіза Пашкевіч, 15 Ιουλίου 1876 - 5 Νοεμβρίου 1916) ήταν Λευκορωσίδα ποιητής και πολιτικός ακτιβιστής της λευκορωσικής εθνικο-δημοκρατικής αναγέννησης.. Η Πάσκεβιτς γεννήθηκε σε εύπορη οικογένεια, αποφοιτώντας από το ιδιωτικό σχολείο του Βίλνιους, V. Prozaravej. Αφού μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αλεξάνδρεια Θηλέων και κατόπιν εντάχθηκε στο σχολείο Lieshafta AF. Η Πάσκεβιτς ήταν μία από τους ιδρυτές της Λευκορωσικής Σοσιαλιστικής Συνέλευσης. Το 1904, σταμάτησε να διδάσκει και επέστρεψε στο Βίλνιους. Εκεί οργάνωνε εργατικές ομάδες και προωθούσε τον αντικυβερντικό λόγο, ενώ συμμετείχε και σε πολιτικές συζητήσεις.
Εξ αιτίας του πολιτικού ακτιβισμού της αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Γκαλίτσια, η οποία ήταν μέρος της Αυστροουγγαρικής Αυτοκρατορίας. Η Πάσκεβιτς, έζησε στη Λβιβ. Εκεί ξεκίνησε να διδάσκει ως ελεύθερη σπουδάστρια φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της Λβιβ. Το 1906, κυκλοφόρησε τις δύο πρώτες της ποιητικές συλλογές: Хрэст на свабоду και Скрыпка беларуская, στη Ζόβκα. Εκείνη την περίοδο ταξίδεψε παράνομα στο Βίλνιους για την έκδοση της εφημερίδας Nasha Dola, η οποία στο πρώτη της τεύχος περιείχε και μία ιστορία της Πάσκεβιτς, με τίτλο Крывавая кіпцюры присяга.
Μεταξύ το 1908 και το 1909, έζησε στην Κρακοβία, όπου παρακολούθησε μαθήματα στο Uniwersytet Jagielloński, ανθρωπιστικών επιστημών. Το 1911, παντρεύτηκε τον Στεπόνας Καίρις, ο οποίος ήταν μηχανικός και πολιτικός ακτιβιστής. Την ίδια χρονιά με τον γάμο τους, επέστρεψε στη Λευκορωσία όπου ξεκίνησε να ασχολείται ξανά με την εκπαίδευση. Ενώ εμφανίστηκε με θέατρο Bajnicki σε διάφορες περιοχές της Λιθουανίας. Η Πάσκοβιτς ήταν ο ιδρυτής και η πρώτη εκδότρια του περιοδικού για παιδιά κι εφήβους, Łučynka. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Πάσκεβτις εργάστηκε ως Αδελφή Νοσοκόμα του στρατού, στο νοσοκομείο του Βίλνιους. Το 1916, ταξίδεψε στο χωριό των γονιών της. Στην προσπάθειά της να βοηθήσει χωρικούς εκεί από αρρώστιες, κόλλησε η ίδια και πέθανε την ίδια χρονιά, στις 5 Φεβρουαρίου, από τύφο.
Συναγωγή του Νόβι Σαντ
Η Συναγωγή του Νόβι Σαντ (σερβικά κυριλλικά: Новосадска синагога, σερβικά λατινικά: Novosadska sinagoga) βρίσκεται στο κέντρο του Νόβι Σαντ, στην οδό Jevrejska. Το 1991 συμπεριελήφθη στο Κατάλογο Spatial Cultural-Historical Units of Great Importance και προστατεύεται από τη Δημοκρατία της Σερβίας. Σήμερα δε τελούνται στη συναγωγή θρησκευτικές τελετές αλλά πραγματοποιούνται συναυλίες και άλλα πολιτιστικά γεγονότα.
Ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος κτιρίων, που περιελάμβανε και το Εβραϊκό σχολείο και τα γραφεία της Εβραϊκής κοινότητας. Η κατασκευή της, σε σχέδια του Ούγγρου αρχιτέκτονα Baumhorn Lipót, ξεκίνησε το 1905 και ολοκληρώθηκε το 1909. Ήταν η πέμπτη συναγωγή που κατασκευάστηκε στο ίδιο σημείο από το 18ο αιώνα. Στο Νόβι Σαντ, πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ζούσαν περισσότεροι από 4.000 Εβραίοι, σε συνολικό πληθυσμό 80.000 κατοίκων, από τους οποίους επέζησαν από το Ολοκαύτωμα περίπου 1.000. Σήμερα ζουν στο Νόβι Σαντ περίπου 400 Εβραίοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νόβι Σαντ Κατηγορία:Συναγωγές
Κισγιακμπίκα Μπαϊριάσοβα
Η Κισγιακμπίκα Μπαϊράσοβα (1679 - 1739) ήταν μια με τη βία βαπτισμένη στην Ορθοδοξία Μπασκίρα Μουσουλμάνα γυναίκα, η οποία καταδικάστηκε σε κάψιμο στην πυρά επειδή επέστρεψε στο Ισλάμ.
Βιογραφία
Η Μπαϊριάσοβα γεννήθηκε το 1679 στο βόλοστ του Ντουβάνσκοϊ στη Σιβηρική οδό στη Ρωσία. Στις αρχές του 18ου αιώνα, η λεγόμενη "εξουσία του βουνού" δημιουργήθηκε στα Ουράλια.
Ο Βασίλι Τάτιστσεφ, γνωστός ως ο ιδρυτής της Αικατερινούπολης, και συγγραφέας του βιβλίου "Η Ιστορία της Ρωσίας", ήταν ο επικεφαλής της "εξουσίας του βουνού". Εκείνη τη στιγμή, ξεκίνησε η ανάπτυξη νέων κοιτασμάτων, εργοστασίων και ορυχείων στην περιοχή. Οι ντόπιοι Μπασκίροι φοβούνταν ότι θα χάσουν την πατρογονική εξουσία τους στα εδάφη που προσαρτήθηκαν στη Ρωσία, και προσπάθησαν να προστατεύσουν την πολιτιστική, θρησκευτική και εγχώρια παράδοση τους. Η δυσαρέσκεια του λαού προσκάλεσε την εξέγερση του 1735-1740. Κατά την εξέγερση η "εξουσία του βουνού" απάντησε με τιμωρητικές εκστρατείες. Οι κάτοικοι των επαναστατημένων χωριών σκοτώθηκαν, πουλήθηκαν ως σκλάβοι ή βαπτίστηκαν με τη βία. Η Μπαϊριάσοβα συνελήφθη και μεταφέρθηκε στην Αικατερινούπολη. Δόθηκε ως σκλάβα στον συγγραφέα και μεταφραστή Κιριάκ Κοντράτοβιτς. Βαπτίστηκε και της δόθηκε το όνομα Κατερίνα.
Εν τω μεταξύ, στις 20 Απριλίου 1738, εκτελέστηκε ο Τοϊγκίλντα Ζουλιάκοφ. Επίσης βαπτίστηκε με τη βία και επέστρεψε στη θρησκεία του, το Ισλάμ. Όλα οι Μπασκίροι στην Αικατερινούπολη και τα περίχωρά της υποχρεώθηκαν να παρακολουθήσουν την εκτέλεση του. Ο Ζιλγιάκοφ πυρπολήθηκε μπροστά στα παιδιά του. Αλλά η Κισιακμπίκα δεν φοβήθηκε. Τον Σεπτέμβριο του 1738 απέδρασε για τρίτη φορά.
Στις 8 Φεβρουαρίου 1739 αποφασίστηκε η καύση της Κισιακμπίκα επειδή το έσκασε τρεις φορές και επέστρεψε στο Ισλάμ.
Ένα μήνα αργότερα, μετά τη δημοσίευση της απόφασης, η Μπαϊριάσοβα εκτελέστηκε στην κεντρική πλατεία της Αικατερινούπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Μπασκορτοστάν Κατηγορία:Μπασκίροι Κατηγορία:Θρησκευτικές διώξεις
Εθνογραφικό Μουσείο της Άγκυρας
Το μουσείο φιλοξένησε προσωρινά τη σαρκοφάγο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ από το 1938 έως το 1953, κατά την περίοδο κατασκευής του Ανίτκαμπιρ, της τελευταίας του ανάπαυσης.
Αρχιτεκτονική του κτηρίου
Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αρίφ Χικμέτ Κογιούνογλου και χτίστηκε μεταξύ 1925 και 1928. Το κτίριο έχει ορθογώνια κάτοψη με ενιαίο τρούλο. Οι πέτρινοι τοίχοι είναι επενδεδυμένοι με χοντρό ψαμμίτη και το μαρμάρινο αέτωμα έχει σκαλιστή διακόσμηση. Το κτήριο, που εγκαινιάστηκε το 1930, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα κεμαλικής αρχιτεκτονικής.
Εκθέσεις
Το Μουσείο Εθνογραφίας περιέχει τα ακόλουθα αντικείμενα:
Προσωρινός τόπος ανάπαυσης του Ατατούρκ
μικρογραφία| Άγαλμα του [[Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ|Ατατούρκ]] Μετά τον θάνατο του Ατατούρκ στις 10 Νοεμβρίου 1938, στο παλάτι Ντολμά Μπαχτσέ της Κωνσταντινούπολης, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν δια θαλάσσης στις 19 Νοεμβρίου με το καταδρομικό TCG. Γιαβούζ στο Ιζμίτ και στη συνέχεια με το τρένο στην Άγκυρα, που έφθασε στις 20 Νοεμβρίου. Το φέρετρο ήταν τοποθετημένο σε έναν βάθρο στο μπροστινό μέρος του κτηρίου της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης για την κρατική κηδεία του Ατατούρκ. Στις 21 Νοεμβρίου 1938, η σορός του μεταφέρθηκε με ιππήλατη στρατιωτική άμαξα στο Μουσείο Εθνογραφίας της Άγκυρας. Βρετανοί, Ιρανοί και Γιουγκοσλάβοι τιμητικοί φρουροί συνόδευσαν τη νεκρική πομπή στο μουσείο.