cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όσκαρ Σλέμερ
Τρίτο Ράιχ - Ζωή σε αυτό, και θάνατος
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σλέμερ, εργάστηκε στο ινστιτούτο του Malstoffe, στο Βούπερταλ, μαζί με τους Βίλι Μπάουμαϊστερ και Γκέοργκ Μούχε. Το ίδρυμα, παρείχε στον Σλέμερ, την ελευθερία έκφρασης. Εκεί, ζωγράφισε τους εννέα μυστηριακούς και μικρούς πίνακες του, Fensterbilder, τους οποίους τους εμπνεύστηκε, παρατηρώντας από το παράθυρό του, τους γείτονές του να πραγματοποιούν, οικιακές δουλείες. Αυτά ήταν και τα τελευταία του έργα, πριν μπει, το 1944, στο νοσοκομείο του Μπάντεν-Μπάντεν.
Κληρονομία
Οι ιδέες του Σλέμερ για την τέχνη ήταν πολύπλοκες και ακόμα πιο προοδευτικές από το κίνημα του Μπάουχαους. Το έργο του παρουσιάστηκε τόσο στη Γερμανία όσο και στο εξωτερικό. Στο έργο του παρατηρείται μία άρνηση του απόλυτα αφηρημένου, και περισσότερο ασχολήθηκε με τον άνθρωπο, όχι όμως σχεδιάζοντας συναισθήματα του, αλλά τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Τα σώματά του, περισσότερο έμοιαζαν με αρχιτεκτονικές φιγούρες. Κι ένα από τα πράγματα που τον ενθουσίαζαν περισσότερο ήταν η απεικόνιση των κινήσεων που μπορεί να κάνει το σώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Μπαουχάους
Ρατζακλί Κεφαλονιάς
Το Ρατζακλί είναι χωριό στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 118 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
What's Words Worth
What's Words Worth? είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 5 Μαρτίου 1983 σε μορφή δίσκου βινυλίου μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Big Beat Records".
Η συγκεκριμένη ηχογράφηση έχει κυκλοφορήσει με διάφορα ονόματα όπως "Recorded Live 1978", "The Watcher", "City Kids", "Iron Fist & The Hordes From Hell" και "Live, Loud & Lewd", το τελευταίο εκ των οποίων περιείχε τρία επιπλέον κομμάτια.
Τραγούδια
1. The Watcher (Kilmister) - 4:01
2. Iron Horse / Born to Lose (Taylor, Brown, Lawrence) - 4:55
3. On Parole (Wallis) - 5:12
4. White Line Fever (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:33
5. Keep Us on the Road (Kilmister, Clarke, Taylor, Farren) - 5:25
7. I'm Your Witchdoctor (Mayall) - 3:08
8. Train Kept A-Rollin (Bradshaw, Kay, Mann) - 2:43
9. City Kids (Wallis, Sanderson) - 3:43
Θέσεις τσαρτ
What's Words Worth? (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 5 Μαρτίου 1983
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "What's Words Worth?" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ροζάλα της Λομβαρδίας
Η Ροζάλα της Λομβαρδίας (Rozala d'Ivrea, 952 – 26 Ιανουαρίου 1003) ήταν κόμισσα της Φλάνδρας (968 - 987) και βασίλισσα των Φράγκων (988 - 996).
Βιογραφία
Η Ροζάλα κόρη του βασιλιά της Ιταλίας Βερεγγαρίου Β΄ έβδομης γενιάς απογόνου του Καρλομάγνου και της Βίλλας της Τοσκάνης, κόρης του Μπόζο μαργράβου της Τοσκάνης. Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Αρνούλφο Β΄ της Φλάνδρας. Με τον πρόωρο θάνατο του έγινε αντιβασίλισσα της Φλάνδρας ως κηδεμόνας του ανήλικου γιου της Βαλδουίνου (987).
Στις 1 Απριλίου του 988, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον πολύ νεώτερο της μετέπειτα βασιλιά της Γαλλίας Ροβέρτο Β΄ τον Ευλαβή (1 Απριλίου 988) ύστερα από απαίτηση του ίδιου του πατέρα του Ούγου Καπέτου ο οποίος ήθελε σαν προίκα το Μοντρέγ και το Πονθιέ χωρίς να θέλει τον γάμο ούτε η ίδια. Αμέσως μετά τον θάνατο του πεθερού της Ούγου Καπέτου (996) ο γιος του και δεύτερος σύζυγος της Ροβέρτος Β΄ χώρισε την Ροζάλα με την αιτιολογία ότι ήταν πολύ μεγάλη σε ηλικία για να του κάνει απογόνους, και παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Μπέρθα της Βουργουνδίας την οποία επίσης αναγκάστηκε να χωρίσει αργότερα (1000) λόγω της κατακραυγής της εκκλησίας επειδή ήταν συγγενείς. Επιπλέον δεν του έκανε ούτε και η Μπέρθα απογόνους, τελικά παντρεύτηκε σε τρίτο του γάμο την Κωνσταντία της Αρλ με την οποία απέκτησε 7 παιδιά.
Η Ροζάλα μετά το διαζύγιο της με τον Ροβέρτο Β΄ επέστρεψε στην Φλάνδρα όπου και πέθανε, αλλά ο Ροβέρτος Β΄ εξακολουθούσε να έχει υπό την κατοχή του την προίκα που πήρε από τον γάμο τους.
Κληρονόμοι
Με τον πρώτο της σύζυγο Αρνούλφο Β΄ της Φλάνδρας παιδιά της ήταν :
Παντελής Πετρακάκης
Ο Παντελής Πετρακάκης (1899 -1972), του Εμμανουήλ, ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Θεσσαλονίκης από το 1951 ως το 1955.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γεράνι Ρεθύμνου το 1899 και εξάσκησε το επάγγελμα του ποτοποιού.
Ο Πετρακάκης ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές του 1951 με τη στήριξη του Ελληνικού Συναγερμού και ήρθε 2ος, με 1η την Αρίστη Παγιατάκη. Ο Πετρακάκης προσέφυγε στο εκλογοδικείο κατά της εκλογής (διορισμού ως δημάρχου) της Παγιατάκη (από το ίδιο κόμμα με εκείνον), καθώς ο τότε εκλογικός νόμος επέτρεπε στις γυναίκες να εκλέγοντα δημοτικοί σύμβουλοι, όχι όμως και δήμαρχοι. Ο ποτοποιός από την Κρήτη δικαιώθηκε και στις 8 Ιουνίου 1951 ορκίστηκε δήμαρχος.
Ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 1954 με τη στήριξη του Ελληνικού Συναγερμού λαμβάνοντας 11.744 ψήφους
Απεβίωσε ξαφνικά στις 28 Φεβρουαρίου 1972 σε ηλικία 73 ετών στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε δημοτική δαπάνη.
Κατέλιπε τη σύζυγό του, Κατίνα Σαλαχώρα και δύο κόρες.
Μαντολάτο
Το μαντολάτο ή νουγκάτ είναι μια κατηγορία γλυκισμάτων που παρασκευάζονται με ζάχαρη ή μέλι, ψημένους ξηρούς καρπούς (αμύγδαλα, καρύδια, φιστίκια, φουντούκια, και μακαντάμια), χτυπημένα ασπράδια αυγών, και ίσως ζαχαρωμένα φρούτα. Το μαντολάτο είναι  λαστιχωτό στην υφή και ευχάριστο στη μάσηση, λείο και γυαλιστερό με μελάτο άρωμα. Διατίθεται στα σούπερ μάρκετ συσκευασμένο σε μπάρα, ως συστατικό άλλων γλυκισμάτων και σε παγωτό.
Υπάρχουν τρεις τύποι μαντολάτου: Το λευκό μαντολάτο (mandorlato ή torrone στην Ιταλία, turrón στην Ισπανία) παρασκευάζεται με χτυπημένα ασπράδια αυγού και μέλι, πρωτομφανίστηκε στην Cologna Veneta Ιταλίας στις αρχές του 15ου αιώνα, στο Αλικάντε Ισπανίας με την πρώτη δημοσιευμένη συνταγή του 16ου αιώνα, και στο Montélimar Γαλλίας τον 18ο αιώνα. Το σκούρο μαντολάτο (νουγκά noir στα γαλλικά)  παρασκευάζεται χωρίς ασπράδια αυγών και έχει μια πιο στέρεη, έως τραγανή υφή. Το Βιεννέζικο ή γερμανικό μαντολάτο είναι σοκολάτα και πραλίνα κάρυου (συνήθως φουντουκιού).
Διανομή και δημοτικότητα
Το νουγκάτ που περιέχεται σε πολλές αμερικάνικες και αγγλικές σοκολάτες, όπως η Snickers, διαφέρει από το μαντολάτο: πρόκειται για μείγμα από σακχαρόζη και σιρόπι καλαμποκιού αερισμένων με παράγοντα κτυπήματος όπως ασπράδι αυγού ή υδρολυμένες πρωτεΐνες σόγιας ή ζελατίνη. Μπορεί επίσης να περιλαμβάνει φυτικά λίπη και γάλα σε σκόνη.
Στη Βρετανία, το νουγκάτ που παρασκευάζεται με τις  παραδοσιακές νοτιοευρωπαϊκές συνταγές πωλείταi συνήθως σε πανηγύρια και παραθαλάσσια θέρετρα. Το εμπορικά διαθέσιμο βιομηχανικό προϊόν  είναι λευκό, ή ροζ με γεύση φρούτων, και ίσως είναι τυλιγμένο σε φαγώσιμο ριζόχαρτο με αμύγδαλα και κεράσια.
Παραλλαγές
μικρογραφία|Turrón από το Αλικάντε (κορυφή) και turrón de Jijona (κάτω) μικρογραφία|Βιεννέζικο νουγκάτ, γερμανικού τύπου με λεπτοαλεσμένα φουντούκια που παράγεται από το 1920 Το Ισπανικό turrón παρασκευάζεταί με τις παραδοσιακές συνταγές που περιλαμβάνουν ψημένα καρύδια (συνήθως αμύγδαλα), ζάχαρη, μέλι και ασπράδια αυγών.
Το Ιταλικό Torrone περιλαμβάνει τα ίδια βασικά συστατικά, και βανίλια ή άρωμα εσπεριδοειδών, και περικλείεται σε δύο λεπτά φύλλα ριζόχαρτου. Το Ενετικό mandorlato από την Cologna Βενετίας παρασκευάζεται με μέλι, ζάχαρη, ασπράδια αυγών και αμύγδαλα, αλλά με διαφορετική γεύση και αίσθηση στη μάσηση από το torrone.
Το Βιεννέζικο Νουγκάτ παρασκευάζεται με ζάχαρη, βούτυρο κακάο, φουντούκια και κακαομάζα, και είναι γλυκύτατο στην υφή του. Στη Γερμανία νουγκάτ ονομάζεται και το τζιαντούγια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ζαχαρώδη παρασκευάσματα Κατηγορία:Ελληνικά επιδόρπια Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα
Γκρεϊχάουντ
Είναι ευγενής και ευφυής φυλή. Συνδυάζοντας τα μακρά, ισχυρά του πόδια, το βαθύ του στήθος, την εύκαμπτη σπονδυλική στήλη και λεπτή του κατασκευή του επιτρέπει να αναπτύσσει ταχύτητες άνω των 64 χιλιομέτρων σε αγώνες ταχύτητας. Η μέγιστη ταχύτητα που μπορεί να αναπτύξει το γκρεϊχάουντ φτάνει τα 70 χιλιόμετρα εντός 30 μέτρων (ή έξι βήματα από τα κουτιά), τρέχοντας με ταχύτητα 20 μέτρων το δευτερόλεπτο σχεδόν, για τα πρώτα 250 μέτρα του αγώνα.
Βαρωνία του τάγματος του Ναού
Η Βαρωνία δημιουργήθηκε το 1209 και ήταν μία από τις τρεις μοναστικές βαρωνίες που δημιουργήθηκαν από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Σαμπλίτη με τέσσερα τιμάρια. Είχε ισότιμο εκπρόσωπο στην Κούρτη, που αποτελούνταν από τους βαρώνους του Πριγκιπάτου, με το δικαίωμα να κρατά ο εκπρόσωπος Φλάμπουρο, αλλά είχε την μοναδική υποχρέωση προς το πριγκιπάτο σε περίπτωση που αυτό χρειαστεί να στείλει στρατιωτική βοήθεια.
Το χρονικό του Μορέως τους αναφέρει "του Τέμπλου" :
Πηγές
Κατηγορία:Βαρωνίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Β Β Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες
Ναβουχοδονόσορ Α΄
Ο Ναβουχοδονόσορ Α΄ ή Ναβου-κουντουρι-ούσουρ Α΄, βασιλιάς της Βαβυλώνας (1126 π.Χ. - 1103 π.X.) ήταν ο τέταρτος βασιλιάς της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας των Ίσιν. Απελευθέρωσε τη Βαβυλώνα από τους τους Ελαμίτες (1126 π.X.) οι οποίοι είχαν καταλάβει και λεηλατήσει την πόλη μετά την πτώση των Κασσιτών (1160 π.Χ.). Οι Βαβυλώνιοι από την εποχή του βασιλιά Μαρδούκ καμπίτ αχεσού ιδρυτή της τέταρτης δυναστείας στην οποία ανήκε και ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορας ήταν υποτελείς τους. Ο Ναβουχοδονόσορας στην εκστρατεία του στην πρωτεύουσα των Ελαμιτών Σούσα τους συνέτριψε διέλυσε το κράτος τους κηρύσσοντας ταυτόχρονα την πλήρη ανεξαρτησία της Βαβυλώνας. Την ίδια στιγμή επέστρεψε απο τα Σούσα στην Βαβυλώνα όλα τα ιερά κειμήλια που είχαν λεηλατήσει από την πόλη οι Ελαμίτες μετά την πτώση των Κασσιτών όπως η στήλη του Χαμουραμπί και το άγαλμα του Μαρδούκ με αυτό τον τρόπο ο Ναβουχοδονόσορας απέκτησε την φήμη του εθνικού ήρωα για τη Βαβυλώνα. Αρχικά είχε καλές σχέσεις με τους Ασσύριους αλλά όταν πολιόρκησε το Ασσυριακό φρούριο του Ζανκί ο Ασσύριος βασιλιάς Ασούρ ρες ισί Α' εξεστράτευσε εναντίον του αρχικά τον απέκρουσε αλλά αργότερα σε δεύτερη μάχη γνώρισε την συντριβή απο τον ίδιο βασιλιά. Το όνομά του σημαίνει «Θεέ Ναμπού προστάτευε τον πρωτότοκο γιο μου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Θωμάς ο Σλάβος
Ο Θωμάς ο Σλάβος ή Σκλαβηνός (περ. 760 - 823) ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός και σφετεριστής του αυτοκρατορικού θρόνου, κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄.
Καταγωγή και πρώτα χρόνια
Το Χρονικό του Συνεχιστή του Θεοφάνη (11ος αι.) υποστηρίζει ότι ο Θωμάς καταγόταν από Σλάβους τους οποίους εγκατέστησαν οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου, ενώ ο χρονογράφος Γενέσιος τον αποκαλεί «Θωμά από τη λίμνη Γαζουρού, αρμενικής καταγωγής». Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί υιοθετούν τη σλαβική καταγωγή και τοποθετούν τη γενέτειρά του κοντά στα Γαζίουρα του Πόντου. Μόνο στη νεότερη εποχή, και εξαιτίας της καταγωγής του, πήρε το προσωνύμιο Σλάβος.. Τίποτε δεν είναι γνωστό για την οικογένεια και την πρώιμη περίοδο της ζωής του, εκτός του ότι οι γονείς του ήταν πολύ φτωχοί και ο ίδιος αγράμματος. Με δεδομένο ότι κατά την εποχή της εξέγερσής του ήταν 50 έως 60 ετών, είναι πιθανό ότι γεννήθηκε γύρω στο 760.
Σταδιοδρομία
Ο Θωμάς εντάχθηκε στον στρατό και γρήγορα ξεχώρισε κερδίζοντας αξιώματα. Συνδέθηκε με φιλία με τον Λέοντα Αρμένιο, μετέπειτα αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄, ο οποίος είχε στενές φιλικές σχέσεις με τον επίσης αξιωματικό Μιχαήλ Τραυλό, μετέπειτα αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄. Το 803 τον συναντάμε υψηλόβαθμο αξιωματικό, τουρμάρχη των φοιδεράτων, δηλαδή διοικητή μεραρχίας ή ταξιαρχίας, και υποστηρικτή του στασιαστή στρατηγού Βαρδανίου Τούρκου. Ο Βαρδάνης προσπάθησε να ανατρέψει τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄, αλλά απέτυχε όταν ο Λέων ο Αρμένιος και ο Μιχαήλ Τραυλός τον εγκατέλειψαν και υποστήριξαν τον νόμιμο αυτοκράτορα. Για τα επόμενα 10 χρόνια, δηλαδή μέχρι και το 813, οι πηγές δεν αναφέρονται κάθόλου στον Θωμά.
Στάση και θάνατος
Όταν ο φίλος του Λέων έγινε αυτοκράτορας, το 813, τον απεκατέστησε ορίζοντάς τον τουρμάρχη των φοιδεράτων στο Θέμα Αρμενιακών. Τα Χριστούγεννα του 820, αμέσως μετά τη δολοφονία του Λέοντος από συνωμότες κατευθυνόμενους από τον Μιχαήλ, ο Θωμάς στασίασε κατά του νέου αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄. Κέρδισε γρήγορα την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των θεματικών στρατευμάτων της Μικράς Ασίας, λόγω της συμπάθειας που έτρεφαν για τον Λέοντα Ε΄, της αντιπάθειάς τους απέναντι στον Μιχαήλ Β΄ και της καλής του φήμης ως αξιωματικού. Οικειοποιήθηκε τα χρήματα των δημοσίων ταμείων στο Θέμα Αρμενιακών και αλλού, συγκέντρωσε στρατεύματα και ξεκίνησε πορεία προς την Κωνσταντινούπολη. Στη συνέχεια, ήρθε σε συνεννόηση με τον χαλίφη Αλ Μαμούν και κέρδισε υποστήριξη, χρήματα και στρατεύματα από τους Άραβες, ενώ στέφθηκε από τον Πατριάρχη Αντιοχείας Ιώβ αυτοκράτορας με το όνομα Κωνσταντίνος.
Σύντομα είχε κερδίσει με το μέρος του όλα τα θέματα της Μικράς Ασίας εκτός από τα θέματα Αρμενιακών και Οψικίου και βάδισε κατά της Κωνσταντινουπόλεως, η πολιορκία της οποίας άρχισε τον Δεκέμβριο του 821. Η υποστήριξη του λαού της Πόλης προς τον Μιχαήλ, δύο ήττες του ισχυρού επαναστατικού ναυτικού από τα πλοία του αυτοκράτορα, καθώς και μια καταλυτική ήττα από τους Βουλγάρους, οι οποίοι εξεστράτευσαν εναντίον του, κατόπιν συνεννόησης με τον Μιχαήλ, υπό την ηγεσία του Ομουρτάγ, οδήγησαν τον αρχικά πανίσχυρο Θωμά στην καταστροφή. Την άνοιξη του 823, η πολιορκία λύθηκε οριστικά κι ο Θωμάς κατέφυγε με τα απομεινάρια του στρατού του στην Αρκαδιούπολη. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους οι ίδιοι οι κάτοικοι της πόλης τον παρέδωσαν στον αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄. Ο Θωμάς καταδικάστηκε σε μαρτυρικό θάνατο. Ακρωτηριάστηκε στα χέρια και στα πόδια και στη συνέχεια ανασκολοπίστηκε. Το ίδιο τέλος είχε κι ο θετός γιος του, Αναστάσιος.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες των φοιδεράτων
Παστέλι
Το παστέλι είναι ένα γλυκό από σουσάμι και μέλι. Είναι γλύκισμα τονωτικό, πλούσιο σε βιταμίνη Ε, ασβέστιο, φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο, σίδηρο. Οι ρίζες του παστελιού ξεκινούν από την Ιλιάδα του Ομήρου, το σησαμούς ή σησαμάτον γλύκισμα των Βυζαντινών.
Προς το τέλος του 20ου αιώνα, το παστέλι κυκλοφορούσε στην Ελλάδα συσκευασμένο σε παραλληλόγραμμα τεμάχια των 120-150 γραμμαρίων με αρκετά μαλακή υφή (μελάτο). Σήμερα το παστέλι βρίσκεται στην αγορά και σε μικρότερες συσκευασίες αλλά και σε προϊόντα με διαφορετική υφή (μελάτο, τραγανό). Υπάρχουν δε και άλλα γλυκά προϊόντα στα οποία το σουσάμι έχει αντικατασταθεί από ξηρούς καρπούς (αμύγδαλα κυρίως).
Το παστέλι έχει μεγάλη διάρκεια ζωής.
Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο κατά τον 5ο αιώνα π.Χ.:
ἱστάντες δὲ τοὺς χοροὺς τρωκτὰ σησάμου τε καὶ μέλιτος ἐποιήσαντο νόμον φέρεσθαι, ἵνα ἁρπάζοντες οἱ τῶν Κερκυραίων παῖδες ἔχοιεν τροφήν
αλλά και 1000 χρόνια αργότερα, τον 5ο αιώνα μ.Χ. από τον λεξικογράφο Ησύχιο :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Ελληνικά επιδόρπια Κατηγορία:Κουζίνα της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Βυζαντινή κουζίνα
Πολιτικό φάσμα
thumb|400px|Μια από τις διάφορες εκδοχές διδιάστατης απεικόνισης του πολιτικού φάσματος. Κάθετος άξονας ΙΣΟΤΗΤΑ, οριζόντιος άξονας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Διαγώνια βρίσκεται ο άξονας ΑΡΙΣΤΕΡΑ-ΔΕΞΙΑ. thumb|660x660px|Μια δεύτερη εκδοχή του πολιτικού φάσματος η οποία βασίζεται στη [[θεωρία των πετάλων]] Πολιτικό φάσμα είναι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζεται το σύνολο των πολιτικών πεποιθήσεων, τοποθετώντας τις σε ένα διάγραμμα ενός ή περισσότερων αξόνων, που συμβολίζουν ανεξάρτητες πολιτικές μεταβλητές. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος είναι ο οριζόντιος άξονας (δεξιά-αριστερά), εμπνευσμένος από τον τρόπο διανομής εδρών κατά την Γαλλική Επανάσταση. Σύμφωνα με αυτή την λογική δύο διαστάσεων, ο Κομμουνισμός και ο Σοσιαλισμός παραδοσιακά τοποθετούνται κοντά στο αριστερό άκρο, σε αντίθεση με τον Φασισμό και τον Συντηρητισμό στο δεξιό. Ο όρος Φιλελευθερισμός (liberalism), καθώς χρησιμοποιήθηκε ιστορικά με διάφορες σημασίες που αντιστοιχούν άλλοτε σε αριστερές (ή/και προοδευτικές/ριζοσπαστικές) και άλλοτε σε δεξιές (ή/και συντηρητικές) πεποιθήσεις, τοποθετείται συνήθως συνοδευόμενος από επιπλέον προσδιορισμό («κοινωνικός φιλελευθερισμός», «συντηρητικός φιλελευθερισμός», κ.ο.κ.).
Ερευνητές έχουν τονίσει ότι ο οριζόντιος άξονας είναι συχνά ανεπαρκής για να απεικονίσει σωστά το σύνολο των πολιτικών πεποιθήσεων και συχνά εμπεριέχεται και επιπρόσθετος κάθετος άξονας. Με αυτή τη λογική, σε ένα φάσμα δύο διαστάσεων, υπάρχει μεγαλύτερη ευχέρεια επιλογής θέσεων καθώς υπολογίζονται και οι θέσεις κάθε πολιτικής παράταξης σε επί μέρους θέματα, όπως η οικονομία και η κοινωνική πρόνοια.
Πηγές
Φασμα
Ρίζα Κεφαλονιάς
Η Ρίζα είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 33 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Φαβιανός φον Φέρσεν (1762–1818)
Ο Φαβιανός Ρέϊνχολντ φον Φέρσεν (Σουηδικά: Fabian Reinhold von Fersen) (7 Οκτωβρίου 1762 – 10 Μαρτίου 1818) ήταν Σουηδός Κόμης, Πολιτικός, Αξιωματικός και Αυλικός. Ήταν ο γιος του Άξελ φον Φέρσεν του Πρεσβύτερου και της Χεδβίγη Κατερίνα Ντε λα Γκάρντι και αδελφός του Κόμη Άξελ φον Φέρσεν του Νεότερου, Χεδβίγης Ελεονώρας φον Φέρσεν και της Σοφίας Πάιπερ.
Βιογραφία
Ο Φαβιανός Φον Φέρσεν υπηρέτησε στο Τάγμα των Βασιλικών Σωματοφυλάκων από το 1771 και το 1796 και από Σημαιοφόρος έγινε Υπολοχαγός Συνταγματάρχη. Τα έτη 1793–1802, ήταν βασιλικός υπηρέτης, ενώ τα έτη 1802–1810 ήταν Αρχιθαλαμηπόλος στη βασιλική αυλή. Υπηρέτησε ως μέλος των ευγενών στο Κοινοβούλιο αρκετές φορές μεταξύ 1789 και 1818.
Το 1796, ανήκε στην συνοδεία του Γουσταύου Δ’ Αδόλφου στο ταξίδι γάμου του βασιλιά στη Ρωσία. Πριν από την καθαίρεση του μονάρχη κατά τη διάρκεια της συνωμοσίας του 1809, εμπόδισε τον Γουσταύο Δ’ να αποσύρει χρήματα από την Εθνική τράπεζα της Σουηδίας. Το 1810, ανήκε στον ακολουθία που καλωσόρισε τον εκλεγμένο κληρονόμο του θρόνου, τον Πρίγκιπα Καρόλου Αύγουστου, κατά την άφιξη του στη Σουηδία. Στην πορεία όταν ο πρίγκιπας σκοτώθηκε, συμμετείχε στην πομπή της κηδεία του. Στην ίδια περίσταση, ο αδερφός του Κόμης Άξελ φον Φέρσεν ο Νεότερος δολοφονήθηκε, επειδή τον είχαν κατηγορήσει ψευδώς ότι είχε δηλητηριάσει τον Κάρολο Αυγούστου. Ωστόσο, και ο Φαβιανός και η αδερφή του Σοφία έγιναν επίσης στόχοι του εξαγριωμένου όχλο και αντιμετώπισαν την ιδία κατηγορία, επειδή ήταν γνωστό ότι ήταν οπαδοί του Γκουσταυιανού Κόμματος. Αφού ξεκαθαριστήκαν τα πράγματα, ο Φαβιανός Φον Φέρσεν ζήτησε να σφραγιστεί το χαρτί του δολοφονημένου αδελφού του και αυτός και η σύζυγος του (εκείνη την περίοδο ήταν απλώς ερωμένη του), άφησαν το Παλάτι.
Ο Φαβιανός Φον Φέρσεν έχει λάβει διάφορες περιγραφές σε σύγχρονα ημερολόγια και απομνημονεύματα. Η Χεδβίγη Ουλρίκα Ντε λα Γκάρντι, της οποίας τα συμφέροντα στη Σουηδία προστάτευε μαζί με τον Αδελφό του Άξελ, όταν ο σύζυγος της εξορίστηκε για προδοσία, τον περιέγραψε ως ευγενικό και γενναιόδωρο. Παρόμοια, ο Ανδρέας Φρειδερίκος Σκόλντεμπραντ του είχε πει ότι: «έχει πολλές καλές ιδιότητες, όπως μια καθαρή και ανοιχτή προσωπικότητα, ειλικρίνεια και αξιοπιστία, αλλά έχει επίσης την υπεροπτική συμπεριφορά της οικογένειας του στις κοινωνικές του σχέσεις».
Προσωπική ζωή
Ο Φαβιανός ήταν αποδεδειγμένα ο μακροχρόνιος εραστής της Δούκισσας Καρλόττας. Η υπόθεση θεωρείται ότι ξεκίνησε στα τέλη του 1780. Φημολογήθηκε τότε ότι μια εγκυμοσύνη της που έληξε με αποβολή το 1792, ότι προκλήθηκε από τον ίδιο τον φον Φέρσεν. Εντούτοις, η σχέση τους διακόπηκε με το γάμο του Φαβιανού φον Φέρσεν το 1797.
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς
Νήσος Πρίγκιπα Ουαλίας (Νούναβουτ)
Η νήσος Πρίγκιπα Ουαλίας (αγγλικά:Prince of Wales Island) είναι ένα ακατοίκητο νησί στο Καναδικό Αρκτικό Αρχιπέλαγος, το οποίο ανήκει στο καναδικό έδαφος Νούναβουτ. Με έκταση 33.339 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 10ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά και το 40ο μεγαλύτερο παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Καναδά κατηγορία:Νούναβουτ
Ιάφεθ
Ο Ιάφεθ ήταν πρόσωπο της Βίβλου, μικρότερος γιος του βιβλικού Νώε, μικρότερος αδελφός του Σημ και του Χαμ και γενάρχης των Κούρδων, των Αρμενίων και των Ελλήνων. Σύμφωνα με την Βίβλο (Γένεσις 10 : 1 – 2) είχε 8 γιους τους : Γαμέρ, Μαγώγ, Μαδαί, Ιωύαν, Θοβέλ, Μοσόχ και Θείρας. Οι ερμηνείες της Βίβλου γύρω από το πρόσωπο του είναι αμφιλεγόμενες. Κατά την επικρατούσα άποψη είναι ο μικρότερος από τους τρεις γιους του Νώε αλλά μερικές φορές ερμηνεύεται σαν ο μεγαλύτερος. Σύμφωνα με το βιβλίο των Ιωβηλαίων ο Σημ γεννήθηκε 1205 έτη μετά την δημιουργία του κόσμου, ο Χαμ 1209 και ο Ιάφεθ 1211. Το όνομα του έγινε αντικείμενο μελέτης από όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς μετά την καθιέρωση του χριστιανισμού. Τον 7ο αιώνα ο Ισίδωρος της Σεβίλης στο έργο του δημιούργησε το γενεαλογικό δέντρο όλων των λαών της Ευρώπης με γενάρχη όλων τον Ιάφεθ. Στους Ισλαμικούς θρύλους αναφέρεται μόνο επιγραμματικά λόγω του ότι οι λαοί που δέχθηκαν τον μουσουλμανισμό ανήκαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία στους Σημίτες και τους Χαμίτες.
Πηγές
Ιωβ Ιωβ Ιωβ
Γιώργος Κουτρουμάνης
Ο Γιώργος Κουτρουμάνης είναι Έλληνας πολιτικός, μαθηματικός και πρώην Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1955 στο Νεοχώρι Καλαβρύτων. Σπούδασε στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ και πρόεδρος για 6 συνεχείς θητείες της "Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής". Είναι ιδρυτικό Μέλος της Unicef στην Ελλάδα. Από το 2005 είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη Βουλευτής Β' Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009.
Τον Οκτώβριο του 2009 ορκίστηκε Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, με Υπουργό τον Ανδρέα Λοβέρδο. Αναβαθμίστηκε στη θέση του Αναπληρωτή Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης τον Σεπτέμβριο του 2010, με υπουργό την Λούκα Κατσέλη και στη θέση του Υπουργού τον Ιούνιο του 2011, θέση την οποία κράτησε και στην κυβέρνηση Παπαδήμου.
Είναι παντρεμένος με την Βασιλική Σωτηροπούλου, με την οποία το 1994 απέκτησε ένα γιο, τον Σπύρο Κουτρουμάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές
Μαργαρίτα δε Βορβόν
Η Μαργαρίτα, ισπαν. Margarita de Borbón y Borbón-Dos Sicilias, duquesa de Soria y Hernani (γενν. 6 Μαρτίου 1939) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας είναι κόρη του κόμη της Βαρκελώνης και με τον γάμο της έγινε κα Θουρίτα. Είναι τυφλή εκ γενετής.
Βιογραφία
Είναι η δεύτερη κόρη του Χουάν κόμη της Βαρκελώνης και της Μαρίας δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Καρόλου πρίγκιπα των Δύο Σικελιών. Μεγαλύτερος αδελφός της είναι ο Χουάν Κάρλος της Ισπανίας.
Κατά τον γάμο της αποκήρυξε το δικαίωμα διαδοχής της στον θρόνο της Ισπανίας. Το 1979 απεβίωσε ο εξάδελφός της Μανφρέδο δε Μπορμπόν, 1ος δούκας του Ερνάνι και κληροδότησε τον τίτλο του στη Μαργαρίτα. Έτσι αυτή έγινε 2η δούκισσα του Ερνάνι και συνακόλουθα μέλος των Ευγενών της Ισπανίας. Ο τίτλος αναφέρεται σε πόλη της χώρας των Βάσκων. Το επόμενο έτος ο αδελφός της βασιλιάς της χορήγησε το δουκάτο της Σόρια, πόλης στην επαρχία Καστίλη-Λεόν.
Το 1989 ίδρυσε με τον σύζυγό της το Πολιτιστικό Ίδρυμα Δουκών της Σόρια. επίσης είναι τιμητικά μέλος στην εκπροσώπηση της Ισπανίας στη UNISEF και στο Ισπανικό Καρδιολογικό Ίδρυμα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1972 τον Κάρλο Θουρίτα υ Ντελγάδο ιατρό πνευμονιολόγο και έχει τέκνα, που φέρουν το επώνυμο Θουρίτα υ ντε Μπορμπόν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Θεσπρωτοί
Οι Θεσπρωτοί ήταν σύμφωνα με τον Στράβων ένα από τα 14 αρχαία ελληνικά φύλλα που υπήρχαν στην περιοχή της Ηπείρου και ένα από τα τρία που κυριάρχησαν σε όλη την περιοχή, τα άλλα δύο ήταν οι Χάονες και οι Μολοσσοί. Οι Χάονες στη σημερινή βόρεια ήπειρο ήταν οι πρώτοι που κυριάρχησαν στην περιοχή ακολούθησαν οι Μολοσσοί και οι Θεσπρωτοί. Στα βορειοδυτικά των Θεσπρωτών γειτνίαζαν με τους Χάονες και στα ανατολικά με τους Μολοσσούς. Ο Όμηρος αναφέρεται συχνά στη Θεσπρωτία (τη γη δηλαδή των Θεσπρωτών), οι οποία είχε φιλικές σχέσεις με την Ιθάκη και το Δουλίχι. Ο Πλούταρχος γράφει αντίστοιχα ότι οι Χάονες, οι Μολοσσοί και οι Θεσπρωτοί ήταν τα κύρια Ελληνικά φύλλα στην Ήπειρο, τα ισχυρότερα από όλα τα υπόλοιπα. Ο Στράβων αναφέρει επιπλέον ότι οι Θεσπρωτοί, Μολοσσοί και οι Αρχαίοι Μακεδόνες έλεγαν τους ηλικιωμένους "Πελιοί" και τις ηλικιωμένες "Πελιαί", οι Γερουσιαστές τους είχαν τον τίτλο "Πελιγόνες" παρόμοιο με το Μακεδονικό "Πελιγάνες". Μια επιγραφή από το Γουμανί που χρονολογείται το 2ο μισό του 4ου αιώνα π.χ. αποδεικνύει ότι η οργάνωση των Θεσπρωτών είναι όμοια με αυτήν που είχαν οι υπόλοιποι Ηπειρώτες. Οι αξιωματούχοι τους είχαν τον τίτλο "Προστάτες" όπως όλα τα υπόλοιπα Ελληνικά φύλλα εκείνη την εποχή. Οι Θεσπρωτοί ανήκαν στο Κοινό των Ηπειρωτών, μέχρι τη στιγμή που υποτάχθηκαν από τους Ρωμαίους μαζί με την υπόλοιπη Ήπειρο.
Μυθολογία
Σύμφωνα με την Τηλεγόνεια (που ανήκει στον Τρωικό Επικό Κύκλο), ο Οδυσσέας επισκέφτηκε τη Θεσπρωτία και παρέμεινε για λίγα χρόνια εκεί. Παντρεύτηκε τη βασίλισσα της Θεσπρωτίας Καλλιδίκη, και έκαναν έναν γιο, τον Πολυποίτη. Ο Οδυσσέας ηγήθηκε των Θεσπρωτών ενάντια των Βρυγών, αλλά έχασε τη μάχη καθώς ο Άρης ο θεός του πολέμου, ήταν με το μέρος των Βρυγών. Η Αθηνά επενέβη υπέρ του Οδυσσέα, προκαλώντας τον Άρη σε μια ακόμη σύγκρουση, τους οποίους σταμάτησε ο Απόλλωνας. Όταν η Καλλιδίκη πέθανε, ο Οδυσσέας επέστρεψε στην Ιθάκη, αφήνοντας τον γιο του Πολυποίτη να βασιλεύσει στη Θεσπρωτία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ηπειρώτες Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Βασίλειος Λεονάρδος
Ο Βασίλειος Λεονάρδος (1857-1930), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1857. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα, έπειτα αρχαιολογία στην Βιέννη και Έρλαγκεν της Γερμανίας. Διορίστηκε αρχικά ως έφορος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, μετά ως έφορος αρχαιοτήτων Φθιώτιδας και Φωκίδας, και μετά Ολυμπίας. Εργάστηκε κυρίως στο Επιγραφικό Μουσείο ως έφορος. Το 1911 διορίστηκε τμηματάρχης στο Αρχαιολογικό τμήμα του Υπουργείου Παιδείας. Διετέλεσε διευθυντής της Αρχαιολογικής Εφημερίδας, της οποίας πρώτος προήγαγε την δημοσίευση.
Διηύθυνε μακροχρόνιο ανασκαπτικό έργο του Αμφιαρείου του Ωρωπού, και την ανασκαφή της Λυκοσούρας.
Απεβίωσε το 1930.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Φανιές Κεφαλονιάς
Οι Φανιές είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 25 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Ταμάρα Τζι
Η Ταμάρα Ντάιαν Βίμερ (αγγλικά: Tamara Diane Wimer) (γενν. 11 Οκτωβρίου 1972), γνωστή επαγγελματικά ως Ταμάρα Τζι (Tamara Gee, προηγουμένως Άισις Τζι [Isis Gee]), είναι Αμερικανίδα-Πολωνή τραγουδίστρια της ποπ και τραγουδοποιός. Μεγάλωσε τραγουδώντας και ερμηνεύοντας από την ηλικία των 5 ετών και ήταν επαγγελματίας τραγουδίστρια μέχρι τα 12 της χρόνια, κερδίζοντας διάφορους διαγωνισμούς τραγουδιού κατά τη διάρκεια της εφηβείας και της ενηλικίωσης της, καθώς και διαγωνισμούς ομορφιάς. Η Τζι άνοιξε τη συναυλία για τον τραγουδιστή Τόνι Μπένετ και την ορχήστρα του αφού ήταν η συμμετέχουσα τραγουδίστρια σε διάφορα άλμπουμ κατά τη διάρκεια της εφηβείας της. Κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ Hidden Treasure με τη Universal Music το 2007, ενώ ζούσε στην Πολωνία. Το single της από το άλμπουμ, «For Life», ψηφίστηκε ομόφωνα το νικητήριο τραγούδι του Piosenka dla Europy, του πολωνικού τελικού για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2008. Η Ταμάρα και το τραγούδι της «For Life» ήταν η πρώτη πολωνική συμμετοχή στην ιστορία που προκρίθηκε από έναν ημιτελικό. Ένα μέρος της παράστασης της Τζι στη Eurovision προβλήθηκε στο The Oprah Winfrey Show στο επεισόδιο «The World's Got Talent» με τον Σάιμον Κάουελ, όπου ο Τζι τραγούδησε με τους πρώην συμμετέχοντες Σελίν Ντιόν και Χούλιο Ιγκλέσιας. Το 2007, η Τζι συνέγραψε και ερμήνευσε το «Fate» στο άλμπουμ Sehnsucht του DJ Schiller. Το άλμπουμ έγινε τριπλά πλατινένιο και προτάθηκε για Βραβείο Grammy. Κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ Christmas Angel το 2009. Στις 27 Νοεμβρίου 2014, η Τζι κυκλοφόρησε ένα νέο πολυαναμενόμενο άλμπουμ, το «Love, Tamara», για το οποίο έγραψε στίχους και ήταν παραγωγός από τον πολυβραβευμένο με Grammy παραγωγό/τραγουδοποιό Ουόλτερ Αφανασίεφ (Σελίν Ντιόν, Γουίτνεϊ Χιούστον, Μαράια Κάρεϊ, κ.α.).
Η Τζι είναι συνιδρυτής, συνιδιοκτήτης, συνδημιουργός, η εκπρόσωπος και ο δημιουργικός διευθυντής του Nebu Milano, μιας ιταλικής μάρκας καλλυντικών που κυκλοφόρησε στο Μιλάνο το 2013.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Πίσω από τη σκηνή στο Dancing With The Stars
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Πολωνία
Μαοϊσμός
Ο Μαοϊσμός αποτελεί πολιτικοκοινωνική κομμουνιστική θεωρία και πρακτική, η οποία διαμορφώθηκε και εφαρμόσθηκε από τον Κινέζο επαναστάτη ηγέτη Μάο Τσετούνγκ. Συχνά, το μαοϊκό κίνημα αποκαλείται και «Μ-Λ χώρος», διότι πολλά μαοϊστικά κόμματα περιέχουν στον τίτλο τους το χαρακτηρισμό Μαρξιστικό - Λενινιστικό.
Αφετηρία της αυτονόμησης του μαοϊσμού από το υπόλοιπο κομμουνιστικό κίνημα υπήρξε η ρήξη του Μάο Τσε Τουνγκ με τον Νικίτα Χρουστσόφ, μετά το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956) και την αποκήρυξη του Ιωσήφ Στάλιν. Ο Μάο διαφώνησε με την αποσταλινοποίηση και διέκοψε οριστικά τις σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση λίγα χρόνια αργότερα, όταν μεταξύ άλλων η σορός του Στάλιν απομακρύνθηκε από το Μαυσωλείο του Λένιν και ενταφιάσθηκε έξω από τα τείχη του Κρεμλίνου.
Κεντρικές ιδέες του μαοϊσμού είναι η πολιτική στήριξη στους αγρότες και όχι στη βιομηχανική εργατική τάξη (αυτό περιγράφηκε από τον Μάο ως «σοσιαλισμός με κινεζικά χαρακτηριστικά»), καθώς και η θεώρηση της Σοβιετικής Ένωσης ως ρεβιζιονιστικού (και επομένως αντισοσιαλιστικού) κράτους μετά τον θάνατο του Στάλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ιδεολογίες
Ναβουχοδονόσορ Γ΄
Ναβουχοδονόσορ Γ΄ ή Ναμπου-κουντουρι-ούσουρ Γ΄ ήταν το επίσημο όνομα του Νιντίντου-Μπέλ (21. Δεκεμβρίου 522 π.Χ. - ). Ο πατέρας του ονομάζονταν Αϊναράϊ. Ο Ναβουχοδονόσορ Γ' υπήρξε αυτοκράτορας της Βαβυλώνας το 522 π.Χ. και συγκεκριμένα για μια διάρκεια τριών μηνών. Η πρώτη του διαταγή ως αυτοκράτορα χρονολογείται την 3η Οκτωβρίου 522, ενώ η τελευταία του εντολή χρονολογείται την 16η Δεκεμβρίου του 522 π.Χ. Ο επίσημος τίτλος του ήταν Τέκνο του Ναβοναΐδ, ενώ το αυτοκρατορικό του όνομα ήταν Ναβουχοδονόσορ για να ακολουθεί την παράδοση.
Ο Δαρείος Α', αυτοκράτορας της Περσίας έκανε στις 13 Δεκεμβρίου 522 π.Χ. εκστρατεία εναντίον του Νιντίντου-Μπελ για να καταπνίξει την επανάσταση των Βαβυλωνίων. Η στρατιά των Βαβυλωνίων είχε πάρει μέρος στην δυτική όχθη του ποταμού Τίγρη. Ο στρατός του Δαρείου διέσχισε τον ποταμό με σχεδίες και με ιππικό από άλογα και καμήλες και έτρεψε τους Βαβυλώνιους σε φυγή. Ο Νιντιντου-Μπελ κατέφυγε στον Ευφράτη, και ηττήθηκε τελικά στην μάχη του Ζαζανού κοντά στην πόλη Sippar στις 18 Δεκεμβρίου του 522 π.Χ. Διέφυγε και πάλι και με λίγους έμπιστους πολεμιστές του έφτασε στην Βαβυλώνα, όπου ο Δαρείος του επιτέθηκε και, αφού πήρε την πόλη, τον σκότωσε. Στις τις 22. Δεκεμβρίου του 522 π.Χ. τα χρονικά της πόλης αναφέρουν τον Δαρείο ως άρχοντα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Άλμα Μπούσερ
Ζωή και Έργο
Η Άλμα Μπούσερ γεννήθηκε την 4 Ιανουαρίου 1899 στο Κρεουζτάλ στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία. Από το 1917 σπούδασε στη Σχολή Ρίμαν στο Βερολίνο και μετά σε μια Βερολινέζικη σχολή που ήταν παλαιά σχολή εφαρμοσμένων τεχνών και τμήμα του Μουσείου Διακοσμητικών Τεχνών του Βερολίνου.
Το 1924, ενώ η Μπούσερ ήταν ακόμα φοιτήτρια, το Νηπιαγωγείο Ζέιςς στην Ιένα επιπλώθηκε με έπιπλα δικού της σχεδιασμού..Το ίδιο έτος τα έπιπλα και παιχνίδια που είχε σχεδιάσει παρουσιάστηκαν σε ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Ιένα για νηπιαγωγούς, σύμβουλους νεότητας και παρόχους φροντίδας και επίσης στην έκθεση για την Καλοζωία της Νεολαίας στη Θουριγγία, που πραγματοποιήθηκε στη Βαϊμάρη.
Παντρεύτηκε τον ηθοποιό και χορευτή Βέρνερ Σίντχοφ (1899-1976) και όταν το Μπάουχαους μεταφέρθηκε στο Ντεσάου το 1925 και εκείνη και ο σύζυγός της, επίσης, μετακόμισαν μαζί του. Αποφοίτησε το 1927, και παρέμειναν στο Ντεσάου μέχρι το 1928. Απέκτησε δύο παιδιά με τον Σίντχοφ, τον Τζοοστ Σίντχοφ που γεννήθηκε το 1926 και μια κόρη, την Λόρη, που γεννήθηκε το 1928. Από το 1928, λόγω της δουλειάς του συζύγου του στη σκηνή, η οικογένεια μετακόμισε αρκετές φορές.
Η Σίντχοφ-Μπούσερ σκοτώθηκε σε μία αεροπορική επιδρομή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο Μπούσλαγκ κοντά στη Φραγκφούρτη, την 25 Σεπτεμβρίου 1944.
Κληρονομιά
μικρογραφία|Παιχνίδι κτισίματος πλοίων της Άλμα Μπούσερ από μία έκθεση του 2016 στο [[Τόκιο.]] Δύο από τα πιο γνωστά έργα της ήταν το Kleine Schiffbauspiel («Το Μικρό Παιχνίδι Κτισίματος Πλοίων»), που ολοκλήρωσε το 1923 και αποτελείται από 32 χρωματισμένα ξύλινα κομμάτια, και το Große Schiffbauspiel που ολοκλήρωσε το 1924 και έχει 39 κομμάτια. Επίσης, δημιούργησε το Wurfpuppen (ευλύγιστες μαριονέτες με σχοινιά και ξύλινα κεφάλια) το 1923, και, το 1927, κιτ συναρμολόγησης ιστιοφόρων και γερανών, που κυκλοφόρησαν αρχικά από τον Όττο Μάιερ-Βέρλαγκ στο Ράβενσμπουργκ. Τα παιχνίδια κτισίματος πλοίων και συναρμολόγησης επανακυκλοφόρησαν το 1977.
Μία ατομική έκθεση της δουλειάς της, με τίτλο Άλμα Σίντχοφ-Μπούσερ: ένας νέος κόσμος για τα παιδιά παρουσιάστηκε στο Μουσείο Μπάουχαους, Βαϊμάρη τα έτη 2004-2005 και στο Αρχείο Μπαουχάους, Βερολίνο το 2006.
Το 1923 το Haus am Horn, όπου παρουσιάστηκαν τα επαναστατικά πρότυπα για τη σύγχρονη ζωή και όπου η Σίντχοφ-Μπούσερ είχε σχεδιάσει έπιπλα, είναι μέρος του Μνημείου Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς «Το Μπάουχαους με τα κτίρια του στη Βαϊμάρη, στο Ντεσάου και στο Μπερνάου» από το 1996. Το 2018 διήλθε σημαντικές εργασίες αποκατάστασης στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τους εορτασμούς της 100ης επετείου του Μπάουχαους το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχεδιαστές επίπλων
Σανδαλιώδη
Τα Σανδαλιώδη (λατ. Santalales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο Βασικά Ευδικότυλα (Eudicots). Η τάξη των Σανδαλιωδών περιλαμβάνει 14 οικογένειες, 151 γένη και 1992 είδη. Το μεγάλο μέρος των φυτών είναι παρασιτικά ή ημιπαρασιτικά.
Ταξινόμηση
Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Σανδαλιωδών περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες:
Στο παλιό σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Σανδαλιωδών περιλάμβανε μόνο 10 οικογένειες:
Τάσος Αλκουλής
Ο Τάσος Αλκουλής (Πειραιάς, 1927 – άγνωστη ημερομηνία θανάτου) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του θεάτρου. Υπήρξε πρωτεργάτης στη δημιουργία τριών βραχύβιων θιάσων εναλλακτικού ρεπερτορίου την περίοδο 1959–1971 και από τους πρώτους σκηνοθέτες στην Ελλάδα που προσπάθησαν να σκηνοθετήσουν τα έργα του Μπέρτολτ Μπρεχτ με βάση τις θεωρητικές αρχές του «επικού θεάτρου» και της «αποστασιοποίησης» που είχε θεμελιώσει ο ίδιος ο Μπρεχτ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1927 στον Πειραιά. Παρακολούθησε για δύο χρόνια μαθήματα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και φοίτησε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Ρώτα. Το 1954 εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου παρακολούθησε μαθήματα θεάτρου και φιλμολογίας στο Εθνικό Λαϊκό Θέατρο υπό τον Ζαν Βιλάρ. Το 1956 ταξίδεψε στην Ανατολική Γερμανία, όπου μαθήτευσε στις τεχνικές και τις μεθόδους του μπρεχτικού θεάτρου παρακολουθώντας περίπου για δύο μήνες τις πρόβες και τις παραστάσεις του θιάσου Μπερλίνερ Ανσάμπλ. Επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα το 1959 και άρχισε να εργάζεται ως σκηνοθέτης στο θέατρο, κυρίως σε μικρούς εναλλακτικούς θιάσους (Θέατρο 59, Δωδέκατη Αυλαία κ.ά.), αλλά και ως μεταφραστής. Παράλληλα με τη σκηνοθεσία στο θέατρο εργάστηκε και στον τομέα της διαφήμισης. Οι τελευταίες σκηνοθετικές του δουλειές εντοπίζονται στα τέλη της δεκαετίας του '90. Επιπλέον, επί σειρά ετών υπήρξε συνεργάτης στο περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης τόσο ως ανταποκριτής από το Παρίσι (1956) όσο και ως κριτικός θεάτρου (1959–1963), ενώ δημοσίευσε θεατρικές μελέτες και σε διάφορα άλλα περιοδικά και εφημερίδες. Σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός και σκηνοθέτιδα Πόπη Αλκουλή - Τρωιανού († 2018), με την οποία υπήρξε επί μακρόν και συνεργάτης τόσο στο θέατρο όσο και στο χώρο της διαφήμισης.
Επαγγελματική πορεία
Ο Τ. Αλκουλής έκανε το ντεμπούτο στα ελληνικά θεατρικά δρώμενα στην εκδήλωση «Καλλιτεχνική προσφορά στον Μπέρτολτ Μπρεχτ» που πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (08/12/1958). Είχε την καλλιτεχνική και δραματουργική επιμέλεια της εκδήλωσης και παρουσίασε σκηνές από διάφορα έργα του Μπρεχτ. Πρόκειται για μια από τις πρώτες προσπάθειες «γνωριμίας» του αθηναϊκού κοινού με τον Γερμανό συγγραφέα. Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι ηθοποιοί: Νίκος Παρασκευάς, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Τζαβαλάς Καρούσος, Πέτρος Φυσσούν, Μαρία Αλκαίου κ.ά. Το 1959 πρωτοστάτησε στη δημιουργία του θιάσου μιας ομάδας νέων καλλιτεχνών, το Θέατρο 59, η οποία είχε ως στόχο την παρουσίαση εναλλακτικών έργων κοινωνικού προβληματισμού αλλά και έργα νέων Ελλήνων δραματουργών. Ο θίασος στεγάστηκε στο θέατρο Διονύσια στην Καλλιθέα και παρουσίασε πέντε θεατρικές παραγωγές κατά τη θερινή σεζόν του 1959. Ο Τ. Αλκουλής σκηνοθέτησε τις τρεις από τις πέντε παραγωγές, στις οποίες παρουσιάστηκαν τα έργα: Ένα χαμένο γράμμα του Ίον Λούκα Καρατζιάλε (05/06/1959), Η αστραπή του Γιάννη Αντρίτσου (30/06/1959) και τα έργα Η Εβραία του Μπέρτολτ Μπρεχτ ), το Πώς φυλάγονται τα μυστικά του Αλεχάντρο Κασόνα και το Πιάνο του Βασίλη Ρώτα. Τα τρία τελευταία έργα παρουσιάστηκαν σε μία κοινή παράσταση με τίτλο Όσο γελάμε τίποτα δε χάθηκε (02/09/1959). Η προσπάθεια του θιάσου πήρε τα εύσημα αρκετών θεατρικών κριτικών, κυρίως αυτών που εκπροσωπούσαν την αριστερή διανόηση, όμως δε βρήκε ανταπόκριση από το κοινό και δεν είχε άμεση συνέχεια. Ο Π. Αλκουλής επανήλθε το 1961, με έναν θίασο νέων καλλιτεχνών (Θέατρο του 61) σε μια ακόμα προσπάθεια δημιουργίας παραστάσεων εναλλακτικού ρεπερτορίου. Επέλεξε ένα πιο κεντρικό αθηναϊκό θέατρο αυτήν τη φορά (πρώην Θέατρο Αργυρόπουλου), όπως και τη συνεργασία αρκετών έμπειρων ηθοποιών (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Δημήτρης Νικολαΐδης, Δάφνη Σκούρα κ.ά.). Όμως και πάλι η προσπάθεια δεν ευδοκίμησε και ο θίασος διαλύθηκε πριν συμπληρώσει δύο μήνες παραστάσεων. Στο διάστημα αυτό παρουσίασε το λυρικό δράμα Το κορίτσι με τα άσπρα μαλλιά των Χο–Τσίνγκ–Σι και Τινγκ–Γι (14/06/1961) σε σκηνοθεσία και ελεύθερη διασκευή σε πρόζα του ίδιου του σκηνοθέτη. Επρόκειτο για μία από τις πρώτες επαγγελματικές παραστάσεις κινέζικου έργου στην Ελλάδα. Ο σκηνοθέτης προσπάθησε να αποδώσει το έργο με στοιχεία από το μπρεχτικό θέατρο, όμως γνώρισε την αποδοκιμασία της πλειοψηφίας των θεατρικών κριτικών και ταυτόχρονα απέτυχε να προσελκύσει το θεατρικό κοινό. Ακολούθησε η κωμωδία Ο ανηψιός μας ο Μανώλης του Γ. Κατσαμπή (14/07/1961) η οποία βρήκε καλύτερη ανταπόκριση από το κοινό, όχι όμως αρκετή για να μπορέσει ο θίασος να συνεχίσει την πορεία του.
Επόμενος σκηνοθετικός σταθμός του Τ. Αλκουλή υπήρξε ο θίασος Δωδέκατη Αυλαία, με τον οποίο συνεργάστηκε και σκηνοθέτησε το ένα εκ των τριών μονόπρακτων (Οικογένεια Πετρέη του Στέλιου Ζαχίδη) που παρουσίασε ο θίασος σε μία κοινή παράσταση (09/04/1963). Επανήλθε στον Μπρεχτ τόσο το 1966 όταν παρουσίασε ως θιασάρχης και σκηνοθέτης, σε μία κοινή παράσταση τα έργα Η εξαίρεση και ο κανόνας και Απονομή δικαιοσύνης (06/05/1966) όσο και το 1971. Τη χρονιά αυτή παρουσίασε με τη νέα του θεατρική ομάδα (Θεατρική Ομάδα Δ) στο θέατρο Όλβο, το έργο του Μπρεχτ Άνθρωπος ίσον άνθρωπος. Η μοναδική του συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο πραγματοποιήθηκε το 1971, όταν και σκηνοθέτησε στη Νέα Σκηνή το μονόπρακτο της Φώφης Τρέζου Ο αρχιτέκτων. Στις επόμενες δεκαετίες η σκηνοθετική του παρουσία στο επαγγελματικό θέατρο φαίνεται ότι ατονεί, ενώ κάποιες σποραδικές σκηνοθετικές δουλειές του εντοπίζονται στη διάρκεια της δεκαετίας του '90, τόσο στο επαγγελματικό όσο και στο ημι–επαγγελματικό θέατρο. Ενδεικτικά, την άνοιξη του 1990 σκηνοθέτησε στο πλαίσιο των τιμητικών παραστάσεων για τα 50 χρόνια προσφοράς του, τον Αδαμάντιο Λεμό στην κοινή παράσταση των μονόπρακτων Οι καρέκλες του Ευγένιου Ιονέσκο και Το κύκνειο άσμα του Αντόν Τσέχοφ, ενώ την άνοιξη του 1991 σκηνοθέτησε το έργο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ Δεσποινίς Τζούλια για τον θίασο Πειραματική Σκηνή. Τέλος, τον Μάιο του 1997 σκηνοθετεί το έργο του Βασίλη Μαντέλη Γάμοι στον πεζόδρομο (Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας).
Ο Τ. Αλκουλής λειτούργησε στον χώρο του θεάτρου ως «"διάττων αστήρ" καθώς κατά καιρούς, εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν από αυτό». Κάθε φορά προσπαθούσε με μικρούς θιάσους ρεπερτορίου να παρουσιάσει ένα εναλλακτικό και συχνά πολιτικά στρατευμένο δραματολόγιο και παραστάσεις ποιότητας. Όμως, όπως πιστοποιούν οι κριτικές της εποχής, τα πενιχρά μέσα που διέθετε στάθηκαν η βασική αιτία για τη μη ευόδωση των προθέσεών του. Τόσο με τις παραστάσεις που σκηνοθέτησε όσο και με το συγγραφικό του έργο (κριτικές, μεταφράσεις) προσπάθησε να προβάλλει τη σύγχρονή του εναλλακτική δραματουργία —ελληνική και ξένη— δίνοντας πάντα έμφαση στο έργο του Μπρεχτ και στηλιτεύοντας τα «εύκολα», κοινότυπα και χωρίς βαθύτερο νόημα θεατρικά κείμενα και παραστάσεις.
Συγγραφικό έργο
Ενδεικτική Αρθρογραφία
Μεταφράσεις
Παραστασιογραφία
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων τις οποίες ο Τ. Αλκουλής σκηνοθέτησε.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Μαρκ-Αντουάν Ζιράρ ντε Σαιντ-Αμάν
Ο Μαρκ-Αντουάν Ζιράρ, κύριος του Σαιντ-Αμάν (γαλλικά: Marc-Antoine Girard, sieur de Saint-Amant) (1594 - 1661) ήταν Γάλλος ελευθεριακός ποιητής, συγγραφέας σατιρικών και λυρικών ποιημάτων και παρωδιών. Ήταν μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας από την ίδρυσή της το 1634.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σαιντ-Αμάν γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1594 στα προάστια της Ρουέν. Ήταν γιος εμπόρου, που διετέλεσε στρατιωτικός στο γαλλικό ναυτικό. Η οικογένειά του ήταν Προτεστάντες. Έμαθε ισπανικά, αγγλικά και ιταλικά από προσωπικό ενδιαφέρον.
Μετά από μέτριες σπουδές, ο πατέρας του του ανέθεσε να διευθύνει την οικογενειακή επιχείρηση στην οποία ο πατέρας θα ήθελε ο γιος του να τον διαδεχθεί. Ο Σαιντ-Αμάν, που δεν ενδιαφερόταν ποτέ για το εμπόριο, στην ηλικία των 18 ετών, πραγματοποίησε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι με πλοίο και επισκέφτηκε τις Καναρίους Νήσους, τις ακτές της Αφρικής και τις Αντίλλες. Κατά την επιστροφή του, δύο χρόνια αργότερα και σε ηλικία περίπου 20 ετών, ο πατέρας του του επέτρεψε να εγκατασταθεί στο Παρίσι για να ακολουθήσει καριέρα στη λογοτεχνία. Το 1627 ασπάστηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Στο Παρίσι απέκτησε τίτλο ευγενείας και έζησε προστατευμένος και υποστηριζόμενος από διάφορους ευγενείς: τον δούκα του Ρετς και τον Ερρίκο του Αρκούρ μεταξύ άλλων. Μαζί τους συμμετείχε σε στρατιωτικές εκστρατείες ή διπλωματικές αποστολές.
Ταξίδεψε πολύ και επισκέφθηκε πολλές χώρες στην Ευρώπη, την Αμερική, τη Σενεγάλη και την Ινδία. Το 1656 συνόδευσε τη Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα σε ταξίδι της στην Πολωνία. Έμαθε πολλές γλώσσες, ενδιαφέρθηκε για τη μουσική, τη ζωγραφική και τις επιστήμες και συναναστρέφονταν τους Γιανσενιστές αλλά και τους ελευθεριακούς ποιητές, όπως τον Μπουαρομπέρ και τον Τεοφίλ ντε Βιώ.
Ο Σαιντ-Αμάν ήταν ελεύθερος στοχαστής και εραστής των απολαύσεων, διάσημος στην εποχή του. Από το 1632 και για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα, αναγνωρίστηκε ως ηγέτης των ελαφρών και εύθυμων ποιητών της εποχής του. Στο Παρίσι σύχναζε στο λογοτεχνικό σαλόνι της Κατρίν ντε Ραμπουγιέ. Σύχναζε επίσης στις ταβέρνες και σε τραπέζια και εκτιμούσε ιδιαίτερα το καλό κρασί και το καλό φαγητό.
Άσκησε σημαντική επιρροή στους συγχρόνους του αλλά, καθώς αντιτάχθηκε στην αυστηρότητα της μορφής και τη συγκρατημένη γραφή του Φρανσουά ντε Μαλέρμπ, το έργο του μετά το 1650 και για περίπου δύο αιώνες έπεσε στην αφάνεια. Στην εποχή μας θεωρείται ως ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της αντισυμβατικής ποίησης στη γαλλική λογοτεχνία του 17ου αιώνα.
Τα τελευταία χρόνια του τα πέρασε στη Γαλλία. Πέθανε στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1661.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
1996 MTV Europe Music Awards
Τα MTV Europe Music Awards του 1996 πραγματοποιήθηκαν στο Alexandra Palace στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου στις 14 Νοεμβρίου 1996. Ο Robbie Williams, μέλος των Take That, ήταν ο οικοδεσπότης της τελετής.
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς των βραβείων τα βλέμματα στράφηκαν στην εμφάνιση των Metallica. Το συγκρότημα τραγούδησε τα τραγούδια "Last Caress" των Misfits και "So What?" των Anti-Nowhere League αντί του single τους "King Nothing" όπως ήταν προγραμματισμένο. Τα στελέχη του MTV είπαν στη μπάντα πως δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουν καμία βρισιά κατά την εμφάνισή τους στην ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, και απογοητευμένοι με τις προσχεδιασμένες, φιλικές προς την οικογένεια γελοιότητες του MTV, οι Metallica απλώς έπαιξαν μη-φιλικά προς όλο το τηλεοπτικό κοινό τραγούδια. Το τραγούδι "So What?" είναι γνωστό για τις πολλές βρισιές και αναφορές σε κτηνοβασία μεταξύ πολλών άλλων αμφιλεγόμενων στίχων, ενώ το "Last Caress" έχει στίχους που σχετίζονται με τη δολοφονία και το βιασμό. Ως αποτέλεσμα της εμφάνισής τους, η εμφάνιση των Metallica και αναφορές στους Metallica έχουν απομακρυνθεί από μελλοντικές μεταδόσεις της τελετής.
Υποψηφιότητες
Οι νικητές είναι σε έντονο κείμενο.
Best Song
(Καλύτερο Τραγούδι)
Best Female
(Καλύτερη Γυναίκα Καλλιτέχνης)
Best Male
(Καλύτερος Άντρας Καλλιτέχνης)
Best Group
(Καλύτερο Συγκρότημα)
Best Dance
(Καλύτερος Dance Καλλιτέχνης)
Best Rock
(Καλύτερος Ροκ Καλλιτέχνης)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1996 Κατηγορία:Πολιτισμός στο Λονδίνο
Συνωμοσία του 1789
μικρογραφία| Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα