cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όντρεϊ Χέπμπορν
Βραβεύσεις & Υποψηφιότητες
Κέρδισε το 1953 το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την ταινία Διακοπές στη Ρώμη. Ήταν υποψήφια για το ίδιο βραβείο τέσσερις ακόμη φορές, για τις ταινίες Γλυκιά μου Σαμπρίνα, Η ιστορία μιας μοναχής, Πρόγευμα στο Τίφανις και Περίμενε μέχρι να νυχτώσει. Δεν έλαβε υποψηφιότητα για την ερμηνεία της ως Ελάιζα Ντούλιτλ στο Ωραία μου κυρία, μια από τις πιο αναγνωρισμένες της ηθοποιού. Είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν κερδίσει Έμμυ, Γκράμι, Όσκαρ και Βραβείο Τόνυ.
Ακόμη, η Χέπμπορν βραβεύτηκε με το Henrietta Award το 1955 για την παγκοσμίως αγαπημένη ηθοποιό, το Βραβείο Σεσίλ Ντε Μιλ το 1990 και Βραβείο του Σωματείου Ηθοποιών Κινηματογράφου για τη συνολική προσφορά της το 1992. Η Χέπμπορν βραβεύτηκε μετά θάνατον με το Jean Hersholt Humanitarian Award το 1993.
Το Δεκέμβριο του 1992, ένα μήνα πριν από τον θάνατό της, η Χέπμπορν έλαβε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας για το έργο της με τη UNICEF. Αυτό αποτελεί μία από τις δύο μεγαλύτερες τιμές που μπορεί να λάβει ένας πολίτης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Βραβεία BAFTA Βράβευση:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Κινηματογράφου Νέας Υόρκης Βράβευση:
Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν Βράβευση:
Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών Κινηματογράφου Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Νικητές Ανθρωπιστικού Βραβείου Τζιν Χέρσολτ
Ιντιάνα
Η Ιντιάνα (αγγλικά: State of Indiana) είναι μια πολιτεία των ΗΠΑ, η οποία εισήλθε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως η 19η πολιτεία στις 11 Δεκεμβρίου 1816. Βρίσκεται στις Μεσοδυτικές ΗΠΑ και στην Περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. Με 6.845.874 κατοίκους (εκτίμηση 2022), η πολιτεία κατατάσσεται 17η σε πληθυσμό και 16η σε πυκνότητα πληθυσμού. Η Ιντιάνα κατατάσσεται 38η σε έκταση ξηράς και είναι η μικρότερη πολιτεία στις Ηπειρωτικές ΗΠΑ δυτικά των Αππαλαχίων. Η πρωτεύουσά της και μεγαλύτερη πόλη είναι η Ιντιανάπολις, η δεύτερη μεγαλύτερη πολιτειακή πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πολιτειακή πρωτεύουσα ανατολικά του ποταμού Μισσισσιππή.
Πριν γίνει έδαφος, διάφοροι πολιτισμοί ιθαγενών και ιστορικοί Ιθαγενείς Αμερικανοί κατοικούσαν στην Ιντιάνα για εκατοντάδες έτη.
Οι κάτοικοι της Ιντιάνα είναι γνωστοί ως Χούζιερς. Η προέλευση του όρου αμφισβητείται, αλλά μια υπόθεση θέλει το «Χούζιερ» να προέρχεται από έναν μεθοριακό χαιρετισμό, μια παραφθορά του "Who's here?" Το όνομα της πολιτείας σημαίνει «Γη των Ινδιάνων», ή απλά «Ινδιάνικη Γη». Αυτό το όνομα ανάγεται τουλάχιστον στη δεκαετία του 1760, αλλά πρώτα εφαρμόσθηκε στην περιοχή από το Κογκρέσο των ΗΠΑ όταν το Έδαφος της Ιντιάνα ενσωματώθηκε το 1800, διαχωρίζοντάς το από το Βορειοδυτικό Έδαφος.
Σήμερα, η Ιντιάνα έχει μια ποικίλη οικονομία με πολιτειακό ακαθάριστο προϊόν $214 δισεκατομμύρια το 2005. Η Ιντιάνα έχει αρκετές μητροπολιτικές περιοχές με πληθυσμούς άνω των 100.000 και έναν αριθμό μικρότερων βιομηχανικών πόλεων και κωμοπόλεων. Η Ιντιάνα είναι έδρα αρκετών μεγάλων αθλητικών ομάδων και αθλητικών γεγονότων περιλαμβανομένων των Ιντιανάπολις Κολτς (NFL) τους Ιντιάνα Πέισερς (NBA), τους Ιντιάνα Φέβερ (WNBA), και των αγώνων αυτοκινήτου Ινδιανάπολις 500 και Μπρίκγιαρντ 400. Η πολιτεία επίσης έχει αρκετά αθλητικά προγράμματα NCAA Division I, με πιο αξιοσημείωτα τα Πιούρντου Μποιλερμέικερς, Ινδιάνα Χούζιερς, Νοτρ Νταμ Φάιτινγκ Άιρις, και τους Μπάτλερ Μπούλντογκς.
Επιπλέον, η πολιτεία έχει αρκετά πανεπιστήμια που κατατάσσονται μεταξύ των καλύτερων στην κατάταξη της Αμερικανικής Ειδησεογραφικής και Παγκόσμιας Αναφοράς 2011.Το Πανεπιστήμιο Πιούρντου, το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, και το Πανεπιστήμιο Νοτρ Νταμ κατατάσσονται μεταξύ των κορυφαίων 50 στην Εθνική Κατάταξη Πανεπιστήμιων, ενώ το Πανεπιστήμιο Μπάτλερ, το Πανεπιστήμιο Βαλπαραίσο και το Πανεπιστήμιο του Έβανσβιλ κατατάσσονται μεταξύ των κορυφαίων 10 στις Τοπικές Κατατάξεις Πανεπιστημίων των Μεσοδυτικών Πολιτειών.
Γεωγραφία
thumb|right|Εντελώς τετράγωνες περιοχές αγροτικής γης στην κεντρική Ιντιάνα. Με συνολική έκταση 94.326 τ.χλμ., η Ιντιάνα κατατάσσεται 38η μεγαλύτερη πολιτεία σε μέγεθος. Η πολιτεία έχει μέγιστη διάσταση βόρεια προς νότια 400 χλμ. και μέγιστη ανατολικά προς δυτικά διάσταση 233 χλμ. Η πολιτεία συνορεύει στα βόρεια με το Μίσιγκαν, στα ανατολικά με το Οχάιο και στα δυτικά με το Ιλινόις. Ο Ποταμός Οχάιο διαχωρίζει την Ιντιάνα από το Κεντάκι στο νότιο σύνορο. Η Ιντιάνα είναι μία από τις οκτώ πολιτείες που συνιστούν την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. Το μέσο υψόμετρο της Ιντιάνα είναι περίπου 760 πόδια πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. το υψηλότερο σημείο είναι το Χούζιερ Χιλ, το οποίο είναι 1257 πόδια πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Μόνο τα 2850 τετραγωνικά μίλια έχουν υψόμετρο μεγαλύτερο από 1000 πόδια και αυτή η περιοχή περιέχεται μέσα σε 14 κομητείες. Περίπου 4700 τετραγωνικά μίλια έχουν υψόμετρο λιγότερο από 500 πόδια.
Σημαντικές πόλεις και κωμοπόλεις
Η Ιντιανάπολις, η τωρινή πρωτεύουσα της Ιντιάνα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πρωτεύουσα στην ιστορία της πολιτείας. Οι εδαφικές πρωτεύουσες ήταν η Βινσέν και αργότερα η Κόρυντον η οποία έγινε η πρώτη πολιτειακή πρωτεύουσα όταν η Ιντιάνα έγινε πολιτεία. Το κέντρο πληθυσμού στην Ιντιάνα καθώς και το γεωγραφικό κέντρο της Ιντιάνα βρίσκονται αμφότερα κοντά στην Ιντιανάπολις. Η Ιντιάνα έχει τέσσερις μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές anchored από πόλεις μέσα στην πολιτεία· Απεικονίζονται οι πόλεις με πληθυσμό άνω των 55.000 σε τάξη πληθυσμού με τις εκτιμήσεις του πιο πρόσφατου πληθυσμού τους από την Απογραφή των ΗΠΑ 2010.
Πληθυσμός
thumb|right|192px|Χάρτης Πυκνότητας του Πληθυσμού της Ιντιάνα thumb|left|220px|Κατανομή ηλικίας και φύλου στην Ιντιάνα
Το 2010, υπήρχαν 6.483.802 άνθρωποι που κατοικούσαν στην πολιτεία. Η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 181.0 πρόσωπα ανά τετραγωνικό μίλι. Η φυλετική σύνθεση ήταν 84,3% Λευκοί, 9,1% Αφροαμερικανοί, 1,6% Ασιάτες, 2,0% από διφυλετική ή πολυφυλετική καταγωγή και 0,3% Ιθαγενείς Αμερικανοί. Οι Ισπανόφωνοι ή οι Λατινόφωνοι κάθε φυλής αποτελούν το 6,0% του πληθυσμού. Ο Ισπανόφωνος πληθυσμός είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη μειονότητα της Ιντιάνα. Στη πολιτεία, το 24,9% του πληθυσμού είναι κάτω από 18 ετών, το 6,9% κάτω από πέντε ετών και το 12,8% είναι 65 ετών ή γηραιότερο. Η διάμεση ηλικία είναι 36,4 ετών. Το 2005, το 77,7% των κατοίκων της Ιντιάνα ζούσαν σε μητροπολιτικές κομητείες, το 16,5% ζούσε σε μικροπολιτικές κομητείες και το 5,9% ζούσε σε κομητείες χωρίς πυρήνα.
Η Γερμανική είνα η μεγαλύτερη προγονική καταγωγή που αναφέρεται στην Ιντιάνα, με το 22,7% του πληθυσμού να αναφέρει αυτή την καταγωγή στην Απογραφή. Οι άνθρωποι που αναφέρουν την Αμερικανική (12,0%) και την Αγγλική καταγωγή (8,9%) είναι επίσης πολυάριθμοι, όπως είναι η Ιρλανδική (10,8%) και η Πολωνική (3,0%). Οι περισσότεροι από αυτούς που αναφέρουν Αμερικανική καταγωγή είναι ουσιαστικά Αγγλικής καταγωγής, αλλά έχουν οικογένεια που έχει ζήσει στη Βόρεια Αμερική για τόσο πολύ καιρό, σε πολλές περιπτώσεις από την πρώιμη αποικιακή περίοδο, που προσδριορίζονται απλά ως «Αμερικανοί». Στην απογραφή του 1980 1.776.144 άνθρωποι δήλωσαν Γερμανική καταγωγή, 1.356.135 δήλωσαν Αγγλική καταγωγή και 1.017.944 δήλωσαν Ιρλανδική καταγωγή σε συνολικό πληθυσμό 4.241.975 καθιστώντας την πολιτεία 42% Γερμανική, 32% Αγγλική και 24% Ιρλανδική.
Το κέντρο του πληθυσμού της Ιντιάνα βρίσκεται στην Κομητεία Χάμιλτον, στην πόλη Σέρινταν. Η πληθυσμιακή αύξηση από το 1990 συγκεντρώνεται στις κομητείες που περιβάλλουν την Ιντιανάπολις, με τέσσερις από τις πέντε κορυφαίες σε ταχύτητα ανάπτυξης να βρίσκονται σε αυτήν την περιοχή: την Χάμιλτον, την Χέντρικς, την Τζόνσον, και την Χάνκοκ. Η άλλη κομητεία είναι η Κομητεία Ντίαρμπορν, η οποία είναι κοντά στο Σινσιννάτι. Η Κομητεία Χάμιλτον έχει υπάρξει η ταχύτερα αναπτυσσόμενη κομητεία στην περιοχή που αποτελείται από την Ιντιάνα και τις γειτονικές πολιτείες του Ιλινόις, του Μίσιγκαν, του Οχάιο, και του Κεντάκι και η 20ή ταχύτερα αναπτυσσόμενη κομητεία στην χώρα.
Το 2005, το διάμεσο οικογενειακό εισόδημα για τους κατοίκους της Ιντιάνα ήταν $43.993. Σχεδόν 498.700 νοικοκυριά είχαν εισοδήματα από $50.000 έως $74.999, αντιπροσωπεύοντας το 20% όλων των νοικοκυριών. Το διάμεσο οικογενειακό εισόδημα της Κομητείας Χάμιλτον είναι σχεδόν $35.000 υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ιντιάνα. Με $78.932, κατατάσσεται έβδομη στην χώρα μεταξύ των κομητειών με λιγότερους από 250.000 κατοίκους. Τα επόμενα υψηλότερα διάμεσα εισοδήματα στην Ιντιάνα βρίσκονται επίσης στα προάστια της Ιντιανάπολις· η Κομητεία Χέντρικς έχει διάμεσο $57.538, ακολουθούμενη από την Κομητεία Τζόνσον με $56.251.
Θρησκεία
thumb|250 px|right|Το Αρχιαββαείο του Σαιντ Μέινραντ, που βρίσκεται στην κωμόπολη του [[Saint Meinrad, Indiana|St. Meinrad στην βορειοανατολική Κομητεία Σπένσερ, είναι ένα από τα μόνο δύο αρχιαββαεία στις ΗΠΑ και ένα από τα 11 στον κόσμο.]] Αν και το μεγαλύτερο μοναδικό θρησκευτικό δόγμα στην πολιτεία είναι το Ρωμαιοκαθολικό (836.009 μέλη), το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι μέλη διάφορων Προτεσταντικών δογμάτων. Το μεγαλύτερο Προτεσταντικό δόγμα σε αριθμό πιστών το 2000 ήταν η Ενωμένη Εκκλησία Μεθοδιστών με 288.308. Μια έρευνα από το Graduate Center βρήκε ότι 20 % είναι Ρωμαιοκαθολικοί, 14 % ανήκει σε διαφορετικές εκκλησίες Βαπτιστών, 10 % είναι άλλοι Χριστιανοί, 9% είναι Μεθοδιστές, και 6% είναι Λουθηρανοί. Η έρευνα επίσης βρήκε ότι το 16 % είναι κοσμικοί-δεν έχουν θρήσκευμα.
Η Ιντιάνα είναι έδρα του St. Meinrad Archabbey, ενός από τα δύο αρχιαββαεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και ένα από τα 11 στον κόσμο. Η Σύνοδος Λουθηρανικής Εκκλησίας-Μιζούρι κάνει το ένα από τα δύο εκπαιδευτήρια στο Φορτ Γουέιν της Ιντιάνα. Δύο συντηρητικά δόγματα, η Εκκλησία Ελεύθερων Μεθοδιστών και η Ουεσλεϊανή Εκκλησία, έχουν τις έδρες τους στην Ιντιανάπολις όπως και η Χριστιανική Εκκλησία. Η Fellowship of Grace Brethren Churches διατηρεί αξιώματα και εκδίδει έργα στη Λίμνη Γουινόνα. Το Χάντινγκτον λειτουργεί ως έδρα της Εκκλησίας των Ενωμένων Αδελφών του Χριστού. Το Άντερσον είναι έδρα της έδρας της Εκκλησίας του Θεού. Η έδρα της Ιεραποστολικής Εκκλησίας βρίσκεται στο Φορτ Γουέιν. Η Ενωμένη Συνάντηση Φίλων της Θρησκευτικής Εταιρείας Φίλων, ο μεγαλύτερος κλάδος του Αμερικανικού Κουακερισμού, έχει ως βάση το Ρίτσμοντ, η οποία επίσης φιλοξενεί το παλαιότερο εκπαιδευτήριο Κουακέρων του Ρίτσμοντ στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Θρησκευτική Σχολή του Έρλχαμ. Η Ισλαμική Εταιρεία της Βόρειας Αμερικής εδρεύει στο Πλέινφιλντ. Η Ιντιάνα έχει 100.000 Μουσουλμάνους και 17.000 Εβραίους.
Πόλεις και κωμοπόλεις
thumb|Η [[Ιντιανάπολις είναι η πολιτειακή πρωτεύουσα στην Ιντιάνα.]]
Με πληθυσμό 829.817, η Ιντιανάπολις είναι μακράν η μεγαλύτερη πόλη στην Ιντιάνα και η 11η μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες (όταν δει κανείς τον συμπαγή πληθυσμό της μέσα στην Κομητεία Μάριον), σύμφωνα με την Απογραφή του 2010. Οι τρεις μεγαλύτερες πόλεις στην Ιντιάνα έχουν πληθυσμό μεγαλύτερο από 100.000: το Φορτ Γουέιν (253.617), η Έβανσβιλ (179.703) και το Σάουθ Μπεντ (103.021). Από το 2000, η Φίσερς έχει ζήσει την μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση μεταξύ των 20 μεγαλύτερων πόλεων της πολιτείας με αύξηση 100 %. Το Χάμμοντ και το Γκάρυ έχουν ζήσει τις μεγαλύτερες μειώσεις πληθυσμού αναφορικά με τις μεγαλύτερες 20 πόλεις από το 2000, με μείωση 6,8 και 21,0 % αντίστοιχα. Άλλες πόλεις που έχουν ζήσει εκτεταμένη αύξηση από το 2000 είναι η Νόμπλσβιλ (39,4 %), η Γκρίνγουντ (81 %), η Κάρμελ (21,4 %) και η Λόρενς (9,3 %). Εν τω μεταξύ, η Έβανσβιλ (−4,2 %), το Άντερσον (−4 %) και το Μάντσι (−3,9 %) είναι πόλεις που έχουν ζήσει την πιο απότομη μείωση σε πληθυσμό στην πολιτεία. Η Ιντιανάπολις έχει τη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στη πολιτεία και την 33η μεγαλύτερη στη χώρα. Αποτελείται από την Κομητεία Μάριον και οκτώ περιβάλλουσες κομητείες στην κεντρική Ιντιάνα. Συνολικά υπάρχουν 13 μητροπολιτικές περιοχές στην Ιντιάνα.
Νόμος και κυβέρνηση
Βλέπε επίσης:Δύναμη των πολιτικών κομμάτων στην Ιντιάνα
thumb|Ο [[Μιτε Ντάνιελς|Κυβερνήτης Μιτς Ντάνιελς κατά την Ναυτική Εβδομάδα της Ιντιανάπολις τον Αύγουστο 2006]] Ο Κυβερνήτης της Ιντιάνα υπηρετεί ως η κεφαλή της πολιτείας και έχει την αρμοδιότητα να διοικεί την κυβέρνηση όπως ορίζει το Σύνταγμα της Ιντιάνα. Ο κυβερνήτης και ο αναπληρωτής κυβερνήτης εκλέγονται ταυτόχρονα για τετραετείς θητείες, με τις εκλογές κυβερνητών να συμπίπτουν με αυτές των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ (1996,2000,2004,2008, κλπ.). Ο κυβερνήτης δεν μπορεί να υπηρετήσει άνω των δύο συνεχόμενων θητειών. Ο κυβερνήτης εργάζεται με την Γενική Συνέλευση της Ιντιάνα και το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιντιάνα για να κυβερνά την πολιτεία και έχει την αρμοδιότητα να προσαρμόζει τους άλλους κλάδους. Ειδικές συνεδριάσεις της Γενικής Συνέλευσης μπορούν να συγκληθούν από τον κυβερνήτη καθώς επίσης έχει τη δύναμη να επιλέξει και να απομακρύνει ηγέτες σχεδόν όλων των τμημάτων της πολιτείας, συμβουλίων και επιτροπών. Ο αναπληρωτής κυβερνήτης υπηρετεί ως Πρόεδρος της Γερουσίας και είναι υπεύθυνος για την διασφάλιση ότι οι κανόνες της γερουσίας ενεργοποιούνται σύμφωνα με τα συστατικά του. Ο αναπληρωτής κυβερνήτης μπορεί να ψηφίσει μόνο γα να λύσει μια ισοπαλία. Εάν ο κυβερνήτης πεθάνει στο αξίωμα, γίνει μόνιμα ανίκανος, παραιτηθεί ή παραπεμφθεί, ο αναπληρωτής κυβερνήτης γίνεται κυβερνήτης. Αν αμφότερες οι θέσεις του κυβερνήτη και του αναπληρωτή κυβερνήτη είναι κενές, ο προσωρινός Πρόεδρος της Γερουσίας γίνεται κυβερνήτης.
Η Γενική Συνέλευση της Ιντιάνα συντίθεται από μια 50μελή Γερουσία και μια 100μελή Βουλή των Αντιπροσώπων. Η γερουσία είναι η άνω βουλή της Γενικής Συνέλευσης και η Βουλή των Αντιπροσώπων είναι η κάτω βουλή. Η Γενική Συνέλευση έχει αποκλειστική νομοθετική αρμοδιότητα μέσα στην κυβέρνηση της πολιτείας. Αμφότερες η Γερουσία και η Βουλή των Αντιπροσώπων μπορούν να εισάγουν νομοθεσία, με εξαίρεση ότι η Γερουσία δεν εξουσιοδοτείται να κινήσει νομοθεσία που θα επηρεάζει τα έσοδα. Τα νομοσχέδια συζητούνται και περνούν ξεχωριστά σε κάθε σώμα, αλλά πρέπει να περάσουν από αμφότερα τα δύο σώματα πριν μπορέσουν να υποβληθούν στον Κυβερνήτη. Το νομοθετικό σώμα μπορεί να μηδενίσει ένα βέτο από την κυβέρνηση με ψήφο απόλυτης πλειοψηφίας της ολομέλειας στη Γερουσία και την Βουλή των Αντιπροσώπων. Κάθε νόμος που περνά από την Γενική Συνέλευση πρέπει να χρησιμοποιηθεί χωρίς εξαίρεση σε ολόκληρη την πολιτεία. Η Γενική Συνέλευση δεν έχει την αρμοδιότητα να δημιουργήσει νομοθεσία που στοχεύει μόνο σε μια συγκεκριμένη κοινότητα. Η Γενική Συνέλευση μπορεί να διευθύνει το δικαστικό σύστημα της πολιτείας ρυθμίζοντας το μέγεθος των δικαστηρίων και τα όρια των περιφερειών τους. Επίσης δύναται να επιβλέπει τις δραστηριότητες του εκτελεστικού κλάδου της πολιτειακής κυβέρνησης, έχει περιορισμένη αρμοδιότητα να ρυθμίζει τις κομητειακές κυβερνήσεις μέσα στην πολιτεία, και έχει αποκλειστική αρμοδιότητα να κινήσει την μέθοδο να τροποποιήσει το Σύνταγμα της Ιντιάνα.
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιντιάνα αποτελείται από πέντε δικαστές με ένα Εφετείο που αποτελείται από 15 δικαστές. Ο κυβερνήτης επιλέγει δικαστές για τα ανώτατα και τα εφετεία από μια ομάδα αιτούντων που επιλέγονται από μια ειδική επιτροπή. Αφότου υπηρετήσουν για δύο έτη, οι δικαστές πρέπει να αποκτήσουν την υποστήριξη του εκλεκτοράτου για να υπηρετήσουν για μια 10-ετή θητεία. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, το Ανώτατο Δικαστήριο δεν έχει αυθεντική δικαιοδοσία και μπορεί μόνο να ακροασθεί υποθέσεις που αιτούνται στο δικαστήριο αφότου ακροαστούν σε κατώτερα δικαστήρια. Τα τοπικά περιφερειακά δικαστήρια είναι εκείνα όπου η πλειονότητα των υποθέσεων αρχίζει με μια δίκη και οι συνέπειες αποφασίζονται από τους ενόρκους.
Η πολιτεία διαιρείται σε 92 κομητείες, των οποίων ηγούνται κομητειακοί επίτροποι. 90 κομητείες στην Ιντιάνα έχουν το δικό τους circuit court με έναν δικαστή που εκλέγεται για μια εξαετή θητεία.
Πολιτικά
Από το 1880 έως το 1924, ένας κάτοικος της Ιντιάνα περιλαμβανόταν σε όλες πλην μίας προεδρικές εκλογές. Ο αντιπρόσωπος της Ιντιάνα Ουίλλιαμ Χάιντεν Ίνγκλις προτάθηκε για Αντιπρόεδρος και κατέβηκε υποψήφιος με τον Γουίνφιλντ Σκοτ Χάνκοκ στις εκλογές του 1880. Το 1884, ο πρώην Κυβερνήτης της Ιντιάνα Τόμας Α. Χέντρικς εκλέσθηκε Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων πολιτειών. Υπηρέτησε μέχρι τον θάνατο του στις 25 Νοεμβρίου 1885, υπό τον Πρόεδρο Γκρόβερ Κλίβελαντ. Το 1888, ο Γερουσιαστής της Ιντιάνα Μπέντζαμιν Χάρρισον εκλέχθηκε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και υπηρέτησε μια θητεία. Παραμένει ο μόνος Πρόεδρος των ΗΠΑ από την Ιντιάνα. Ο Γερουσιαστής της Ιντιάνα Τσαρλς Γ. Φαίρμπανκς εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος το 1904, υπηρετώντας υπό τον Πρόεδρο Θίοντορ Ρούζβελτ μέχρι το 1913. Ο Φαίρμπανκς κατέβηκε ξανά υποψήφιος για Αντιπρόεδρος με τον Τσαρλς Έβανς Χιους το 1912, αλλά αμφότεροι έχασαν από τον Γούντροου Γουίλσον και τον Κυβερνήτη της Ιντιάνα Τόμας Ρ. Μάρσαλ, ο οποίος υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος από το 1913 μέχρι το 1921. Μέχρι το 1988 ουδεμία προεδρική εκλογή περιελάμβανε κάποιον από την Ιντιάνα, όταν ο Γερουσιαστής Νταν Κουέιλ εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος και υπηρέτησε μια θητεία με τον Τζωρτζ Χ. Γ. Μπους.
Η Ιντιάνα παλαιώθεν θεωρείται Ρεπουμπλικανικό προπύργιο, ειδικά στις Προεδρικές αναμετρήσεις, αλλά  ο δείκτης Cook Partisan Voting Index (CPVI) βαθμολογεί τώρα την Ιντιάνα με μόλις R+5, ένα μικρότερο όριο από αυτά που αντιστοιχούν σε 20 από τις 28 "κόκκινες" πολιτείες. Η Ιντιάνα ήταν μία από τις δέκα μόνο πολιτείες που υποστήριξε τον Ρεπουμπλικανό Γουέντελ Γουίλκι το 1940. Σε 14 περιπτώσεις ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος νίκησε τον Δημοκρατικό με διψήφια διαφορά στην πολιτεία, περιλαμβανομένων έξι φορών όπου ένας Ρεπουμπλικανός κέρδισε την πολιτεία με πάνω από 20%. Το 2000 και το 2004, ο Τζορτζ Γ. Μπους κέρδισε την πολιτεία με μεγάλη διαφορά ενώ η αναμέτρηση ήταν πολύ πιο στενή συνολικά στην χώρα. Η πολιτεία έχει υποστηρίξει Δημοκρατικό για πρόεδρο μόνο πέντε φορές από το 1900. Το 1912, ο Γούντροου Γουίλσον έγινε ο πρώτος Δημοκρατικός που κέρδισε την πολιτεία με 43% των ψήφων. 20 έτη αργότερα, ο Φράνκλιν Ρούζβελτ κέρδισε την πολιτεία με 55% των ψήφων επί του κατόχου Ρεπουμπλικανού Χέρμπερτ Χούβερ. Ο Ρούζβελτ κέρδισε την πολιτεία πάλι το 1936. Το 1964, το 56% των ψηφοφόρων υποστήριξε τον Δημοκρατικό Λύντον Τζόνσον επί του Ρεπουμπλικανού Μπάρρυ Γκολντγουότερ. 44 έτη αργότερα, ο Δημοκρατικός Μπάρακ Ομπάμα κέρδισε οριακά την πολιτεία ενάντια στον Τζον Μακ Κέιν με 50% έναντι 49%.
Ενώ μόνο πέντε Δημοκρατικοί προεδρικοί υποψήφιοι έχουν κερδίσει την Ιντιάνα από το 1900, 11 Δημοκρατικοί εκλέχθηκαν κυβερνήτες κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου. Πριν ο Μιτς Ντάνιελς γίνει κυβερνήτης το 2005, οι Δημοκρατικοί κατείχαν το αξίωμα για 16 συνεχή έτη.
Η Ιντιάνα εκλέγει δύο γερουσιαστές και εννέα αντιπροσώπους στο Κογκρέσο. Η πολιτεία έχει 11 εκλεκτορικές ψήφους στις προεδρικές εκλογές. Επτά από τις περιφέρειες ευνοούν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σύμφωνα με την κατάταξη του CPVI· υπάρχουν τρεχόντως έξι Ρεπουμπλικανοί που υπηρετούν ως αντιπρόσωποι και τρεις Δημοκρατικοί. Ιστορικά, οι Ρεπουμπλικανοί έχουν υπάρξει ισχυρότεροι στα ανατολικά και κεντρικά τμήματα της πολιτείας, ενώ οι Δημοκρατικοί έχουν υπάρξει ισχυρότεροι στο βορειοδυτικό τμήμα της πολιτείας. Περιστασιακά, συγκεκριμένες κομητείες στο νότιο τμήμα της πολιτείας θα ψηφίσουν "Δημοκρατικά". Η Κομητεία Μάριον, η πολυπληθέστερη κομητεία της πολιτείας, υποστήριζε τους Ρεπουμπλικανούς· από το 1968 μέχρι το 2000, προτού υποστηρίξει τους Δημοκρατικούς στις εκλογές του 2004 και του 2008. Η δεύτερη πιο πολυπληθής κομητεία της πολιτείας, η Κομητεία Λέικ, είναι ισχυρός υποστηρικτής του Δημοκρατικού κόμματος που δεν έχει ψηφίσει Ρεπουμπλικανό από το 1972.
Στρατιωτικές εγκαταστάσεις
Η Ιντιάνα ήταν έδρα δύο μεγάλων στρατιωτικών εγκαταστάσεων, της Grissom Air Force Base κοντά στο Peru (επανεκτιμήθηκε ως εγκατάσταση Air Force Reserve το 1994) και το Fort Benjamin Harrison κοντά στην Ιντιανάπολις, τώρα κλειστή, αν και το Υπουργείο Δικαιοσύνης συνεχίζει να λειτουργεί ένα μεγάλο οικονομικό κέντρο εκεί (το Defense Finance and Accounting Service).
Οι τρέχουσες ενεργές εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν τις μονάδες μάχης της Air National Guard στο Φορτ Γουέιν, και τα αεροδρόμια του Terre Haute. Η Army National Guard διεξάγει επιχειρήσεις στο Camp Atterbury στο Edinburgh, Indiana, επιχειρήσεις με ελικόπτερα έξω από το Αεροδρόμιο του Σέλμπιβιλ και αστική εκπαίδευση στο Muscatatuck Urban Training Center. Η Naval Surface Warfare Center Crane Division βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της πολιτείας και η Newport Chemical Depot του Στρατού, που τώρα είναι κλειστή και μετατρέπεται σε εργοστάσιο καθαρισμού άνθρακα. Επίσης, η Naval Operational Support Center Indianapolis είναι έδρα αρκετών μονάδων του Navy Reserve, δύο μονάδων του Marine Reserve, και ενός μικρού contingent ενεργών και υποστήριξης πλήρους χρόνου αποθεματικού προσωπικού.
Οικονομία
thumb|left|150px|Το [[Νομίσματα των 50 Πολιτειών|Πολιτειακό Νόμισμα]]
Το 2000, η Ιντιάνα είχε εργατικό δυναμικό 3.084.100. Το συνολικό πολιτειακό ακαθάριστο προϊόν το 2010 ήταν $275,7 δισεκατομμύρια. Ένα υψηλό ποσοστό του εισοδήματος της Ιντιάνα προέρχεται από τις κατασκευές. Η περιοχή Calumet της βορειοδυτικής Ιντιάνα είναι η μεγαλύτερη περιοχή παραγωγής χάλυβα στις ΗΠΑ. Άλλες βιομηχανίες της Ιντιάνα περιλαμβάνουν τα φαρμακευτικά προϊόντα και τις ιατρικές συσκευές, τα αυτοκίνητα, τον ηλεκτρικό εξοπλισμό, εξοπλισμό μεταφορών, χημκά προϊόντα, ελαστικά, πετρέλαιο και ανθρακικά προϊόντα, και εργοστασιακά μηχανήματα.
Παρά την εξάρτησή της από τις κατασκευές, η Ιντιάνα έχει επηρεαστεί πολύ λιγότερο από πτώσεις στις παραδοσιακές κατασκευές της Ζώνης της Σκουριάς από ότι πολλοί γείτονές της. Ως εξήγηση εμφανίζονται συγκεκριμένοι παράγοντες στην αγορά εργασίας. Πρώτον, πολλές από τις βαριές κατασκευές, όπως τα βιομηχανικά μηχανήματα και ο χάλυβας, απαιτούν εργασία υψηλής δεξιοτεχνίας, και οι εταιρείες είναι συχνά πρόθυμες να εντοπίσουν που οι δεξιότητες δύσκολης εκπαίδευσης ήδη υπάρχουν. Δεύτερον, το εργατικό δυναμικό της Ιντιάνα βρίσκεται κυρίως σε μεσαίες και μικρότερες πόλεις παρά σε πολύ μεγάλες και ακριβές μεγαλουπόλεις. Αυτό επιτρέπει στις εταιρείες να προσφέρουν λίγο χαμηλότερα ημερομίσθια γι'αυτές τις δεξιότητες από ότι κανονικά θα πλήρωναν. Οι εταιρείες συχνά βλέπουν στην Ιντιάνα μια ευκαιρία να αποκτήσουν υψηλότερες δεξιότητες από τον μέσο όρο με χαμηλότερα από τον μέσο όρο ημερομίσθια.
Στην Ιντιάνα βρίσκεται η διεθνής έδρα και οι εγκαταστάσεις έρευνας της φαρμακευτκής εταιρείας Eli Lilly στην Ιντιανάπολις, της μεγαλύτερης εταιρείας της πολιτείας, καθώς και η παγκόσμια έδρα της Mead Johnson Nutritionals στο Έβανσβιλ. Συνολικά, η Ιντιάνα κατατάσσεται πέμπτη στις πολιτείες των ΗΠΑ σε συνολικές πωλήσεις και φορτώσεις φαρμακευτικών προϊόντων και δεύτερη υψηλότερη σε αριθμό θέσεων εργασίας σχετικές με τα βιοφαρμακευτικά.
Η Ιντιάνα βρίσκεται στη Ζώνη του Καλαμποκιού. Η πολιτεία έχει ένα feedlot-style σύστημα ανάπτυξης καλαμποκιού για να παχαίνουν οι χοίροι και τα βοοειδή. Άλλα προϊόντα είναι τα πεπόνια, οι τομάτες, τα σταφύλια, η μέντα, το καλαμπόκι για ψήσιμο, και ο καπνός στις νότιες κομητείες. Μεγάλο μέρος της γης δεν ήταν λιβάδι και έπρεπε να καθαριστεί από φυλλοβόλα δένδρα. Πολλά δέματα ξυλείας παραμένουν και τροφοδοτούν έναν τομέα επιπλοποιίας στο νότιο τμήμα της πολιτείας.
Το 2011 η Ιντιάνα κατατασσόταν πρώτη στα Μεσοδυτικά και έκτη στη χώρα στα καλύτερα μέρη για την ανάπτυξη επιχειρήσεων σύμφωνα με το περιοδικό CEO.
Πολιτειακός προϋπολογισμός
Η Ιντιάνα έχει έναν καθολικό πολιτειακό επίπεδο φόρου εισοδήματος 3,4%. Πολλές κομητείες της Ιντιάνα επίσης συλλέγουν τον φόρο εισδήματος. Ο πολιτειακός φόρος πωλήσεων είναι 7%. Οι φόροι ιδιοκτησίας επιβάλλονται και στην πραγματική και στην προσωπική περιουσία στην Ιντιάνα και διαχειρίζονται από το Τμήμα Χρηματοοικονομικών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Department of Local Government Finance).
Το Οικονομικό έτος 2011 η Ιντιάνα ανέφερε ένα από τα μεγαλύτερα πλεονάσματα μεταξύ των πολιτειών των ΗΠΑ, με επιπλέον $1,2 δις στους λογαριασμούς της. Ο Κυβερνήτης Μιτς Ντάνιελς, ένας Ρεπουμπλικανός, ενετάλθη πληρωμές bonus μέχρι και $1.000 για τους πολιτειακούς υπαλλήλους την Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011.
Ενέργεια
Η ηλιακή ενέργεια και η αιολική ενέργεια ερευνώνται, και η γεωθερμική ενέργεια χρησιμοποιείται εμπορικά. Νέοι υπολογισμοί το 2006 αύξησαν την ισχύ του ανέμου για την Ιντιάνα από 30 MW σε υψόμετρο τουρμπίνας 50 m σε 40.000 MW σε 70 m, που θα μπορούσε να διπλασιασθεί στα 100 m, το υψόμετρο τνω νεότερων τουρμπίνων. Κατά το τέλος Ιουνίου 2008, η Ιντιάνα έχει εγκαταστήσει 130 MW ανεμογεννητριών και βρίσκονται υπό κατασκευή άλλα 400 MW.
Υδρομετεωρολογία
Η υδρομετεωρολογία είναι κλάδος της μετεωρολογίας ο οποίος ασχολείται κυρίως με το νερό και την ενέργειά του και τη συχνότητα των βροχοπτώσεων σε διάφορες περιοχές της Γης.
Πηγές
Βιβλίο: Πάπυρος Larousse Britannica τομ. 51
Κατηγορία:Κλάδοι της μετεωρολογίας
Χάνα Πακάρινεν
Η Χάνα Πακάρινεν (Hanna Helena Pakarinen, 17 Απριλίου 1981) είναι Φινλανδή τραγουδίστρια της ποπ. Στις 17 Φεβρουαρίου 2007 επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει τη Φινλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2007, με το τραγούδι Leave Me Alone. Το τραγούδι κατέλαβε τη 17η θέση στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Φινλανδία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2007 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Messerschmitt Bf 110
Το Messerschmitt Bf 110 Ζerstörer ήταν δικινητήριο βαρύ καταδιωκτικό («zerstörer» : «καταστροφέας»), που υπηρέτησε στη Γερμανική Πολεμική Αεροπορία (Luftwaffe) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πορεία ο ρόλος του άλλαξε σε μαχητικό (καταδιωκτικό-βομβαρδιστικό:«JagdBomber» ή «Jabo»),, καθώς δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει επιτυχώς τα βρετανικά καταδιωκτικά Spitfire και Hurricane, και έγινε ο βασικός τύπος νυκτερινού καταδιωκτικού της Luftwaffe.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Στα 1934, πολλές ευρωπαϊκές χώρες ξεκίνησαν παράλληλα την έρευνα και ανάπτυξη ενός στρατηγικού μαχητικού. Στη Γερμανία, ο ίδιος ο Hermann Göring πίεσε το Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ (RLM) να προκηρύξει διαγωνισμό για ένα νέο μαχητικό πολλαπλών αποστολών, το «Kampfzerstörer» (πολεμικός καταστροφέας). Συγκεκριμένα, οι προδιαγραφές απαιτούσαν ένα δικινητήριο, τριθέσιο, ολομεταλλικό μονοπλάνο, οπλισμένο με πυροβόλα και με μια αποθήκη βομβών. Μόνον τρεις εταιρίες, από τις επτά αρχικές ενδιαφερόμενες συμμετείχαν τελικά στο διαγωνισμό. Αυτές ήταν, η Bayerische Flugzeugwerke (μετέπειτα Messerschmitt), η Focke-Wulf και η Henschel. Καθώς η Bayerische Flugzeugwerke αρχικά αγνοούσε τις προδιαγραφές του RLM, μόνον οι Focke-Wulf και Henschel πήραν επιχορήγηση για να κατασκευάσουν τα σχετικά πρωτότυπα των αεροσκαφών τους. Από τύχη (και πίεση από τον Ernst Udet) το RLM αναθεώρησε τις ιδέες του σχετικά με το «Kampfzerstörer» και άρχισε να εστιάζει στο πρόγραμμα του «Zerstörer» (Καταστροφέα). Λόγω των αλλαγών που επήλθαν στις προδιαγραφές, η πρόταση της Bayerische Flugzeugwerke ταίριαζε τώρα καλύτερα στις απαιτήσεις του διαγωνισμού.
Στις 12 Μαΐου 1936, το Bf 110 έκανε την παρθενική του πτήση. Όπως είχαν διαπιστώσει και άλλα μεσοπολεμικά αεροσκάφη, η τεχνολογία κινητήρων της εποχής δεν μπορούσε ακόμα να φτάσει σε αποδεκτά επίπεδα αξιοπιστίας. Όμως, ακόμη και με τους ασταθείς κινητήρες της σειράς DB 600, το RLM βρήκε το Bf 110, ίσως λιγότερο ευέλικτο από το επιθυμητό, αλλά αρκετά ταχύτερο από όσο όριζαν οι αρχικές προδιαγραφές και μάλιστα πιο γρήγορο από το κύριο καταδιωκτικό της Γερμανίας την εποχή εκείνη, το Bf 109 B-1. Έτσι, παραγγέλθηκαν 4 αεροσκάφη προ-παραγωγής Α-0. Το πρώτο από αυτά παραδόθηκε τον Ιανουάριο του 1937. Στις δοκιμές που ακολούθησαν, τα ανταγωνιστικά Focke-Wulf Fw 187 και Henschel Hs 124 απορρίφθηκαν και δόθηκε εντολή έναρξης μαζικής παραγωγής του Bf 110.
Η αρχική παραγωγή του 110 συνάντησε αρκετά προβλήματα με τις παραδόσεις των κινητήρων DB 600, που ανάγκασαν προσωρινά τη Bf να εγκαταστήσει αντί αυτών τους Junkers Jumo 210B, που όντας πολύ χαμηλότερης ισχύος, έδιναν στα αεροσκάφη μια τελική ταχύτητα μόλις 430 km/h. Ο οπλισμός του Α-0 επίσης περιορίστηκε σε 4 πολυβόλα MG 17 στο ρύγχος.
Το καλοκαίρι του 1937 λοιπόν, ξεκίνησε η παραγωγή του Bf 110, παρά την έλλειψη των προβλεπόμενων κινητήρων. Το πρόβλημα όμως με τους DB 600 παρέμεινε και ο νέος Jumo 210G (που τουλάχιστον απέδιδε 700 hp αντί των 610hp του 210B) ήταν η μόνη εναλλακτική λύση για τη συνέχιση της παραγωγής. Τρεις διαφορετικές εκδόσεις του Bf 110B παρήχθησαν, το Β-1, με 4 πολυβόλα και 2 πυροβόλα MG FF των 20 mm, το αναγνωριστικό Β-2, που αντικατέστησε τα πυροβόλα του με φωτογραφική μηχανή και το εκπαιδευτικό Β-3, που αντί για πυροβόλα είχε επιπλέον ασύρματο. Μόνο 45 Bf 110B κατασκευάστηκαν πριν τερματιστεί η παραγωγή του Jumo 210G. Χαρακτηριστικότερο γνώρισμα των 110 Α και Β ήταν τα τεράστια στόμια των ψυγείων που βρίσκονταν κάτω από τους αεροκινητήρες.
Κατά τους τελευταίους μήνες του 1938 άρχισε επιτέλους η διάθεση του DB 601 B-1. Με τον νέο κινητήρα, η σχεδιαστική ομάδα αντικατέστησε τα ογκώδη ψυγεία με μικρότερα που εγκατέστησε κάτω από τις πτέρυγες, εκατέρωθεν των κινητήρων. Ο DB 601 αύξησε τη μέγιστη ταχύτητα του Bf 110 στα αξιοσέβαστα 540 km/h και την ακτίνα δράσης στα 1.100 km περίπου.
Επιχειρησιακή χρήση
right|thumb Εμφανίστηκαν συνολικά επτά παραλλαγές του Bf 110C. Ο τύπος αυτός ήταν ο πρώτος που είχε ευρεία πολεμική χρήση και γνώρισε αρκετή επιτυχία στις εκστρατείες της Πολωνίας και της Γαλλίας.
Το Bf 110 «Zerstörerwaffe» (καταστροφικό όπλο) είδε άφθονη δράση κατά την εισβολή στη Δανία και τη Νορβηγία. Δύο «Zerstörergeschwader» (Μοίρες Καταστροφέων), η 1η και η 76η, συμμετείχαν με 64 αεροσκάφη. Στις 9 Απριλίου, στη Δανία, κατέστρεψαν 25 στρατιωτικά αεροσκάφη επί του εδάφους. Ένα δανικό Fokker D.XXI κατάφερε να απογειωθεί, αλλά αμέσως καταρρίφθηκε κι αυτό.
Στη Νορβηγία, τα Bf 110 συνέβαλαν στην κατάληψη του αεροδρομίου του Όσλο, συνοδεύοντας μεταγωγικά Junkers Ju 52 στα οποία επέβαιναν αλεξιπτωτιστές. Οι Γερμανοί δέχτηκαν επίθεση από πολλά Gloster Gladiators και στη μάχη που ακολούθησε έπεσαν δύο αεροσκάφη από κάθε πλευρά.
Οι πιλότοι των Messerchmitt δεν γνώριζαν πως τα προηγούμενα κύματα μεταγωγικών είχαν υποχωρήσει και πως το αεροδρόμιο δεν είχε ακόμη τεθεί υπό Γερμανικό έλεγχο. Προσπαθώντας να προσγειωθούν, πολλά μεταγωγικά καταστράφηκαν. Τα εναπομείναντα Bf 110 βομβάρδισαν το αεροδρόμιο και βοήθησαν τα επίγεια τμήματα να το καταλάβουν. Η αεροπορική υποστήριξη που προσέφεραν οι Καταστροφείς ήταν αποφασιστικής σημασίας και στις επερχόμενες εκστρατείες επρόκειτο να φανούν πολύ χρήσιμα στο ρόλο του μαχητικού-βομβαρδιστικού. Κατά τη διάρκεια αυτών των αερομαχιών ένας μελλοντικός άσσος της Luftwaffe, ο Helmut Lent, σημείωσε την 5η και 6η νίκη του με Bf 110 εναντίον των Νορβηγών.
Η εμπειρία από τη Νορβηγική εκστρατεία έδειξε πως θα έπρεπε να αυξηθεί η ακτίνα δράσης του αεροσκάφους κι έτσι δημιουργήθηκε το Bf 110D «Langstrecken Zerstörer» (καταστροφέας μεγάλης εμβέλειας). Μια ποικιλία εξωτερικών δεξαμενών καυσίμου των 1.050 lit, που εγκαθίσταντο κάτω από την κοιλιά της ατράκτου οδήγησε σε τέσσερις διαφορετικές πειραματικές εκδόσεις του Bf 110D. Ο τύπος δεξαμενής Dackelbauch, λόγω του ψυχρού κλίματος και της περιορισμένης γνώσης σχετικά με την εξάτμιση του καυσίμου, κάποιες φορές εκρήγνυτο, προκαλώντας ανεξήγητες απώλειες κατά τις περιπολίες στη Βόρειο Θάλασσα. Ως αποτέλεσμα, τα πληρώματα αντιπάθησαν αυτό τον τύπο. Οι δεξαμενές επηρέασαν και το χειρισμό του αεροσκάφους. Το Bf 110 δεν ήταν πλέον τόσο ευέλικτο όσο πριν και το επιπρόσθετο βάρος μείωσε σημαντικά τις πολεμικές του αρετές.
Ευτυχώς για το Zerstörerwaffe, οι αντίπαλοί του στη Νορβηγία ήταν κυρίως βομβαρδιστικά και έτσι άφησε καλές εντυπώσεις. Στις 13 Ιουνίου 1940, οκτώ βρετανικά βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως Skua καταρρίφθηκαν σε οκτώ λεπτά. Οι συνολικές απώλειες στην εκστρατεία αυτή ήταν μόλις 20 αεροσκάφη.
Η εκστρατεία που ακολούθησε στη Δύση το 1940 απέδειξε πως το Bf 110 ήταν ευάλωτο σε εχθρικούς ουρανούς. Απέδωσε καλά ενάντια στις αεροπορίες του Βελγίου, της Ολλανδίας και της Γαλλίας, με σχετικά ελαφρές απώλειες, αλλά όταν βρέθηκε αντιμέτωπο με ικανούς αριθμούς από Hurricanes και Spitfires αποδείχθηκε ξεπερασμένο. Το Zerstörerwaffe έχασε 60 αεροσκάφη στη Δυτική Εκστρατεία.
Η Μάχη της Αγγλίας
Σε ένα παράξενο επεισόδιο στο τέλος της Μάχης της Αγγλίας, στις 10 Μαΐου 1941, ο Ρούντολφ Ες, το δεξί χέρι του Χίτλερ και ανώτατο μέλος του Ναζιστικού κόμματος, πετώντας από τη Γερμανία, με ένα Bf 110, και προσγειώθηκε στη Σκωτία, σε μια προσπάθεια, όπως ο ίδιος ισχυρίσθηκε, να κλείσει συνθήκη ειρήνης μεταξύ Γερμανίας και Μεγάλης Βρετανίας.
Μετέπειτα εξελίξεις
Το Bf 110F διέθετε το νέο κινητήρα DB 601F, που ανεπτυσσε ισχύ 1.350 hp (σχεδόν διπλάσιους από τον αρχικό κινητήρα Jumo), κάτι που επέτρεψε τη βελτίωση του θώρακα, την ενίσχυση της κατασκευής και γενικά την αύξηση του βάρους, χωρίς μείωση των επιδόσεων. Τρεις παραλλαγές του τύπου F εμφανίστηκαν. Οι πιλότοι γενικά θεωρούσαν πως το Bf 110F ήταν η καλύτερη έκδοση του αεροσκάφους, με μεγάλη ευελιξία και σε κάποια ζητήματα πιο απαλό στο χειρισμό πτήσης από το αντίστοιχο Bf 109 της εποχής, αν και όχι τόσο γρήγορο.
Αν και το Me 210 μπήκε σε υπηρεσία στα μέσα του ’41, τελικά αποσύρθηκε για περαιτέρω ανάπτυξη. Δεν υπήρχαν κατάλληλα αεροσκάφη για να αντικαταστήσουν το Bf 110 και έτσι αυτό συνέχισε να πολεμά μέχρι το τέλος του πολέμου. Όταν διαπιστώθηκε η αποτυχία του Me 210, αναπτύχθηκε το σχέδιο του Bf 110G. Ουδέποτε υπήρξε Bf 110 G-1, καθώς το Bf 110 G-2 έγινε η βάση για την ανάπτυξη του νέου αεροσκάφους. Εφοδιασμένος με κινητήρες DB 605B που παρήγαγαν μέχρι και 1.475 hp σε έκτακτες περιπτώσεις, ο τύπος αυτός υπέστη και κάποιες τροποποιήσεις που βελτίωσαν την αεροδυναμική του καθώς και τον εμπρόσθιο οπλισμό του. Το Bf 110G έφερε έναν αριθμό από «Rüstsätze» (προσθαφαιρούμενα εξωτερικά πυροβόλα κάτω από τις πτέρυγες), κάτι που καθιστούσε το G, την πιο ευπροσάρμοστη έκδοση του Bf 110. Αυτό τον πανίσχυρο οπλισμό, τον συνδύαζε με εξαιρετική σφαιρική ορατότητα, ενώ και μέχρι την εμφάνιση του He 219 θεωρούνταν το καλύτερο νυκτερινό μαχητικό της Γερμανίας.
Το Bf 110 τελικά αποσύρθηκε από τον ρόλο του μαχητικού ημέρας, αλλά γνώρισε την πραγματική του δόξα ως νυκτερινό καταδιωκτικό, όταν η ακτίνα δράσης του, η ισχύς πυρός του και η δυνατότητα μεταφοράς συσκευών ραντάρ το κατέστησαν ανεκτίμητο στο ρόλο αυτό μέχρι και το τέλος του πολέμου.
Χρησιμοποιήθηκε ακόμη για αναχαίτιση βομβαρδιστικών, όπου η ισχύς πυρός του ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη (μια εύστοχη ριπή των όπλων του μπορούσε να καταρρίψει οποιοδήποτε συμμαχικό βομβαρδιστικό σε δευτερόλεπτα), καθώς και για προσβολή στόχων εδάφους (ξεκινώντας με τον τύπο C-4/B). Αργότερα, κατασκευάστηκαν και εξειδικευμένες εκδόσεις προσβολής εδάφους, που σημείωσαν αρκετή επιτυχία. Το Bf 110 υπηρέτησε εντατικά τη Luftwaffe σε πολλούς ρόλους, αν και δεν τα πήγε καλά στον αρχικό προορισμό του ως βαρέος καταδιωκτικού. Κατασκευάστηκαν συνολικά 5.752 αεροσκάφη όλων των παραλλαγών.
Οπλισμός
Το κύριο προσόν του Bf 110 ήταν πως μπορούσε να φέρει ασυνήθιστα βαρύ οπλισμό. Οι πρώτες εκδόσεις είχαν 4 πολυβόλα MG 17 στο άνω μέρος του ρύγχους και 2 πυροβόλα MG FF/M εγκατεστημένα στο κάτω μέρος. Αργότερα, αντικατέστησαν τα MG FF/M με τα ισχυρότερα MK 108 των 20 mm και πολλά αεροσκάφη της σειράς G, κυρίως εκείνα που αφιερώθηκαν στην αναχαίτιση βομβαρδιστικών, είχαν δύο πυροβόλα MK 108 των 30 mm στη θέση των πολυβόλων. Ο αμυντικός οπλισμός του αποτελούνταν από ένα μονό, κινητό πολυβόλο MG 15. Αργότερα (από τα τελευταία δείγματα της σειράς F και μετά), εγκαταστάθηκε ένα πολυβόλο MG 81 των 7,92 mm, ανώτερης συχνότητας πυρός. Πολλά νυκτερινά μαχητικά της σειράς G εξοπλίστηκαν με το οπλικό σύστημα «Schräge Musik», που επέτρεπε την κατάρριψη εχθρικών βομβαρδιστικών ενώ το αεροσκάφος περνούσε κάτω από τον στόχο του. Τα πυροβόλα του συστήματος αυτού μπορούσαν να είναι MG FF/M, MG 151/20 ή και MK 108, εγκατεστημένα στο πίσω μέρος του πιλοτηρίου και στραμμένα με γωνία προς τα επάνω. Το Bf 110G-2/R1 ήταν επίσης ικανό να δεχθεί πυροβόλα BK 37 των 37 mm.
Τα μαχητικά-βομβαρδιστικά μπορούσαν να φέρουν φορτίο μέχρι και 1.000 kg βομβών, ανάλογα με τον τύπο.
Εκδόσεις
thumb|Ένα Bf-110 G-4, νυκτερινό μαχητικό, στο Μουσείο της RAF στο Λονδίνο|εναλλ.=right|220px|thumb|το ίδιο Bf-110, πλάγια όψη
Bf 110 A
Πρωτότυπα με δύο κινητήρες Jumo 210.
Bf 110 C
Πρώτος τύπος μαζικής παραγωγής, κινητήρες DB 601.
Bf 110 D
Βαρύ μαχητικό/μαχητικό-βομβαρδιστικό, μεγάλη ακτίνα δράσης, βασισμένο στη σειρά C, υπηρέτησε κυρίως στη Νορβηγία.
Bf 110 E
Κυρίως μαχητικά-βομβαρδιστικά, ενισχυμένη κατασκευή, φορτίο βομβών έως και 1.200 kg.
Bf 110 F
Όμοιο με το Ε, νέα ενίσχυση κατασκευής, καλύτερη θωράκιση, δύο κινητήρες DB 601F των 1.350 hp.
Νεωλκείο
Το κατασκεύασμα αυτό ή η επικλινής αυτή διαμόρφωση χρησιμεύει για την ανέλκυση ή καθέλκυση των σκαφών. Συνήθως βρίσκεται μπροστά από μικρό ναυπηγείο και αποτελεί μέρος αυτού.
Messerschmitt Bf 110
Bf 110 G
Βελτίωση της σειράς F, δύο κινητήρες DB 605B των 1.475 hp, μεγέθυνση ουραίων πηδαλίων.
Νεωλκείο
Όταν μια τέτοια διαμόρφωση χρησιμοποιείται μόνο για ανέλκυση ή καθέλκυση λέμβων ή μικρών σκαφών χωρίς την ανάγκη ναυπηγικής σχάρας π.χ. από τρέιλερ, τότε αυτή ονομάζεται κοινώς γλύστρα και είναι συνήθως τσιμέντινη ή μεταλλική.
Messerschmitt Bf 110
Bf 110 Η
Η τελική έκδοση, παρόμοια με τη σειρά G, ακυρώθηκε πριν ξεπεράσει τη φάση του σχεδίου πρωτοτύπου.
Νεωλκείο
Στην αρχαιότητα το στεγασμένο νεωλκείο ονομάζονταν νεώσοικος.
Κατηγορία:Ναυπηγική
Messerschmitt Bf 110
Σωζόμενα αεροσκάφη
Τουλάχιστον δύο άθικτα Bf 110 είναι γνωστό πως υπάρχουν σήμερα. Το ένα από αυτά, ένα νυκτερινό μαχητικό Bf 110 G-4, εκτίθεται στο Μουσείο της RAF, στο Henton του Λονδίνου, ενώ το άλλο στο Μουσείο της Λούφτβαφφε στο Gatow, στο Βερολίνο.
Σημείωση
Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του πίνακα αφορούν στο Messerschmitt Bf 110C-4
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Bf 110 Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Λουσάτιος πολιτισμός
right|200px|thumb|Απλοποιημένος χάρτης, περ. [[2η χιλιετία π.Χ.|1200 π.Χ.. Η μωβ περιοχή αντιστοιχεί στον Λουσάτιο πολιτισμό, ]] Με το όρο Λουσάτιος πολιτισμός εννοούμε εκείνον τον αρχαιολογικό πολιτισμό που αναπτύχθηκε στην ύστερη Εποχή του Χαλκού έως την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (1300 - 500 π.Χ.) στην ανατολική Γερμανία, την Πολωνία την Τσεχία και τη Σλοβακία και τμήματα της Ουκρανίας. Καλύπτει τις περιόδους Montelius III (πρώιμος Λουσάτιος πολιτισμός) έως V του Βορειοευρωπαϊκού σχήματος περιοδολόγησης.
Ο Λουσάτιος πολιτισμός υπήρξε το αποτέλεσμα της ανάπτυξης του πρωτο-Λουσάτιου πολιτισμού και του πολιτισμού Τρκινιέκ υπό την επίδραση του πολιτισμού των Τύμβων της μέσης εποχής του Χαλκού, (Hügelgräberkultur). Είναι σύγχρονος με τον Πολιτισμό των Τεφροδόχων Υδριών (Urnfield) που έφθασε ως την ανατολική Γαλλία μέσω της νότιας Γερμανίας και της Αυστρίας στην Ουγγαρία και της Σκανδιναβικής εποχής του Χαλκού στη νοτιοδυτική Γερμανία και Σκανδιναβία. Τον διαδέχθηκε ο πολιτισμός Μπίλεντορφ (Billendorf) στην εποχή του Σιδήρου της Δύσης. Στην Πολωνία, ο Λουσάτιος πολιτισμός επεκτάθηκε και στην Εποχή του Σιδήρου και τον διαδέχθηκε ο Πομεράνιος πολιτισμός (Pommeranian culture).
Έθιμα
thumb|right|200px|Μεταλλικά και κεραμικά τέχνεργα Ο τρόπος ταφής αυτού του πολιτισμού ήταν η καύση των νεκρών, ενώ οι ενταφιασμοί απαντώνται σπάνια. Η τεφροδόχος (υδρία) συνοδεύεται συνήθως από πολυάριθμα -έως και 40 ακόμα- δευτερεύοντα αγγεία. Τα μεταλικά κτερίσματα είναι σπάνια αλλά υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία αποθήκευσης (π.χ. Κοπάνιεβο, της Πομερανίας) πλούσιο σε μεταλικά τέχνεργα, ορειχάλκινα και χρυσά). Οι τάφοι περιέχουν ενίοτε καλούπια, σαν αυτά που βρέθηκαν στο Μπατάουνι ή/και σωλήνες εμφυσήσεως, που επιβεβαιώνουν την παραγωγή ορειχάλκινων εργαλείων και όπλων στο επίπεδο της κοινοτικής βιοτεχνίας. Ο 'βασιλικός τάφος' του Σεντίν (Seddin), στο Βραδεμβούργο της Γερμανίας, περιείχε ορειχάλκινα αγγεία και γυάλινες χάνδρες που μάλλον είχαν εισαχθεί από περιοχές της Μεσογείου. Τα νεκροταφεία αυτού του πολιτισμού ήταν πολύ μεγάλα σε έκταση και περιελάμβαναν χιλιάδες τάφους.
Πολύ γνωστοί οικισμοί είναι επίσης εκείνος του Μπισκούπιν (Biskupin) στην Πολωνία και του Μπουχ κοντά στο Βερολίνο. Οι οικισμοί είναι δύο τύπων: και ανοικτά χωριά και οχυρωμένες (γκορντ-gord) τοποθεσίες στις κορυφές λόφων ή ελώδεις περιοχές. Οι οχυρώσεις κατασκευάζονταν από ξύλινα κουτιά που γεμίζονταν με χώμα ή λίθους.
Οικονομία
Η οικονομία βασιζόταν κυρίως σε αρόσιμες καλλιέργειες, όπως επιβεβαιώνεται από διάφορους αποθηκευτικούς λάκους. Το σιτάρι και το κριθάρι διαμόρφωναν τις βασικές σοδειές, μαζί με το κεχρί, τη σίκαλη, τη βρώμη, τα μπιζέλια, τα κουκιά και τις φακές. Καλλιεργείτο επίσης λινάρι, ενώ βρέθηκαν υπολείμματα από ήμερα μήλα και μούρα. Οι αγελάδες και οι χοίροι φαίνεται πως ήταν τα σημαντικότερα οικιακά ζώα και ακολουθούσαν τα πρόβατα, οι κατσίκες, τα άλογα και οι σκύλοι. Εικόνες τεφροδόχων από την Σιλεσία μαρτυρούν την χρήση του ίππου και την παρουσία αρμάτων.
Όπως μαρτυρούν τα οστά ελαφιού, αρκούδας, βίσωνα, αλεπούς και λύκου οι κοινωνίες αυτού του πολιτισμού ήταν κυνηγετικές, αλλά το κυνήγι δεν προμήθευε φαίνεται τις απαιτούμενες ποσότητες κρέατος. Τα πολυάριθμα οστά βατράχων που βρέθηκαν στο Μπισκούπιν δείχνουν πως έτρωγαν επίσης και πόδια βατράχου.
Οι αποθηκευτικοί χώροι σε ελώδεις περιοχές θεωρούνται από ορισμένους αρχαιολόγους ως 'δώρα για του θεούς'. Ανθρώπινα οστά που βρέθηκαν σε θυσιαστικούς λάκκους βάθους 5μ στο Λόσοβ (Βραδεμβούργο) ίσως δείχνουν προς την κατεύθυνση των ανθρωποθυσιών και του καννιβαλισμού.
Ερευνητικό ιστορικό
Τάφοι τύπου 'Lausitz' περιγράφηκαν για πρώτη φορά από τον γερμανό καθηγητή και αρχαιολόγο Ρούντολφ Βίρχοφ (Rudolf Virchow) (1821-1902). Το όνομα αναφέρεται στην περιοχή Λουσατία (Lusatia) της ανατολικής Γερμανίας στο Βραδεμβούργο (Brandenburg), την Σαξονία και την Πολωνία. Ο Βίρχοβ αναγνώρισε την κεραμική ως προ-Γερμανική, αλλά αρνήθηκε να υποθέσει την εθνική ταυτότητα των κατασκευαστών της.
Αρκετοί Τσέχοι συγγραφείς όπως ο Niederle και ο Ćervinka και Πολωνοί, όπως ο Majewski, ο Κοστρέβσκι, (Kostrzewski) και άλλοι πίστευαν ότι οι Λουσάτιοι ήταν πρωτο-Σλάβοι, ενώ ο γερμανός αρχαιολόγος Α. Γκετζ (A. Götze) τους είδε ως Θράκες. Ο G. Kossinna ήταν ο πρώτος που ισχυρίστηκε ότι ήταν Καρπο-Δάκες, μια φυλή που αναφέρεται από τον Ζώσιμο και κατόπιν Ιλλύριοι.
Σήμερα, οι περισσότεροι ερευνητές έχουν κατανοήσει την εναλασσόμενη φύση των εθνικών ομάδων και δεν εμπιστεύονται τις γραπτές μαρτυρίες, ιδιαίτερα όταν αναφέρονται σε γεγονότα της προϊστορίας.
Ελισάβετ Μουρ
Η Ελισάβετ Μουρ (Elizabeth Mure, ... - πριν τον Μάιο του 1355) ήταν ερωμένη και κατόπιν σύζυγος του Μεγάλου Επιτρόπου της Σκωτίας που αργότερα έγινε βασιλιάς της Σκωτίας ως Ροβέρτος Β'.
Έγινε σύζυγος του το 1336, αλλά ο γάμος κρίθηκε παράνομος και αναγκάστηκε να τελεστεί για δεύτερη φορά το 1349. Πέθανε σε ηλικία 54 ετών, πριν από τον σύζυγό της, και πριν εκείνος στεφθεί βασιλιάς της Σκωτίας.
Η αμφισβήτηση της νομιμότητας του γάμου της με τον Ροβέρτο δημιούργησε αργότερα σκληρές προστριβές ανάμεσα στα μεταξύ των δύο γάμων εγγόνια της. Έκανε μαζί του δέκα παιδιά, μεταξύ των οποίων και ο διάδοχός του Ροβέρτος Γ'.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ευγενείς
Βλαδίμηρος Κυριακίδης
Βιογραφία
Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο το 1982 με την ταινία Οι εραστές του καλοκαιριού, ενώ την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα την έκανε το 2006, σε συνεργασία με την Έφη Μουρίκη, στην ταινία Straight Story, στην οποία συνέγραψε και το σενάριο. Έχει συμμετάσχει σε μερικές από τις πιο γνωστές ελληνικές παραγωγές στον κινηματογράφο όπως οι Safe Sex, Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο, Λουκουμάδες με μέλι, Νήsos και Νήsos 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού.
Στο θέατρο ξεκίνησε από τις αρχές τις δεκαετίας του 1980 συνεργαζόμενος με γνωστούς σκηνοθέτες και ερμηνεύοντας σε δημοφιλείς θιάσους. Αργότερα, ξεκίνησε να σκηνοθετεί και να πρωταγωνιστεί, παράλληλα. Στην τηλεόραση ξεκίνησε στις αρχές του 1990, με συμμετοχές όπως στη δημοφιλή σειρά Οι τρεις Χάριτες και στην επίσης γνωστή σειρά Το δις εξαμαρτείν. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχε και στις σειρές του ΑΝΤ1 Δρόμοι της πόλης και Βαρβαρότητες, αλλά και το 1996 στην Ασυνήθεις ύποπτοι. Κατόπιν συνέχισε τις εμφανίσεις του σε διάφορες γνωστές σειρές όπως στις Ο κακός βεζύρης, Λάκης ο γλυκούλης αλλά και στο Κωνσταντίνου και Ελένης, ερμηνεύοντας έναν βιολιστή. Η πιο πρόσφατη τηλεοπτική του δουλειά είναι η επιτυχημένη σειρά Μην αρχίζεις τη μουρμούρα, στην οποία είναι στο βασικό κάστινγκ και βρίσκεται στην δέκατη σεζόν της προβολής της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαινάκη
Η Μαινάκη αναφέρεται ως αρχαία ιωνική αποικία στη Βαιτική, στη σημερινή νότιο Ισπανία, η δυτικότερη πόλη που ίδρυσαν οι Φωκαείς της Μικράς Ασίας. Ωστόσο, αμφισβητείται αν υπήρξε πράγματι ελληνικός οικισμός.
Το ελληνικό αποικιακό δίκτυο στη Δυτ. Μεσόγειο
Η Μαινάκη, η ταύτιση της οποίας με τη Μάλαγα υπήρξε και είναι ένα ερωτηματικό για τους επιστήμονες, συσχετίζεται με το ευρύ ελληνικό δίκτυο λιμανιών στη δυτικά της Μασσαλίας Μεσογείου. Οι οικισμοί αυτοί, που σχεδόν στο σύνολό τους είχαν συσταθεί από τους Φωκαείς, δεν ήταν μεγάλοι και πρακτικά επρόκειτο απλά για εμπορικούς σταθμούς. Οι σταθμοί δεν ήταν κανονικές αποικίες και, πιθανότατα, οι περισσότεροι δεν είχαν μόνιμο χαρακτήρα, αλλά λειτουργούσαν όσο υπήρχε εμπορική κίνηση που έπρεπε να εξυπηρετηθεί.
Οι αρχαίοι συγγραφείς
Η Μαινάκη θεωρείται πως είχε κτιστεί περί τον 6ο π.Χ. αιώνα ως διαμετακομιστικό κέντρο, για τη διευκόλυνση του εμπορίου με την Ταρτησσό (αρχαία πόλη στις εκβολές του Γουαδαλκιβίρ). Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Φωκαείς είχαν κερδίσει την εμπιστοσύνη του μακροβιώτατου βασιλιά των Ταρτησσίων Αργανθώνιου και με τα χρήματα που έλαβαν από αυτόν μπόρεσαν και τείχισαν καλά την πόλη τους στην Ιωνία, πριν την πολιορκήσει ο Άρπαγος, ο Μήδος στρατηγός του βασιλιά των Περσών Κύρου. Οι ανταγωνιστές Καρχηδόνιοι κατέστρεψαν τη Μαινάκη τον 5ο π.Χ. αιώνα.
Ο γεωγράφος του 2ου-1ου π.Χ. αιώνα Ψευδο-Σκύμνος, ανέφερε -αντλώντας πιθανόν πληροφορίες από τον αρχαιότερο γεωγράφο Εύφορο (4ος αι. π.Χ.)- ότι η Μαινάκη είχε ιδρυθεί από κατοίκους της Μασσαλίας και ότι ήταν η δυτικότερη ελληνική αποικία πριν τις Ηράκλειες στήλες. Ο γεωγράφος Στράβων ανέφερε ότι στις μέρες του σώζονταν μόνο ορισμένα ίχνη της Μαινάκης.