cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα της Σαβοΐας
Εισαγωγέας δυτικών εθίμων
Όταν έφυγε από την ιδιαίτερη πατρίδα της η Άννα συνοδευόταν κι από μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων: τον ιερέα της, τρεις Φραγκισκανούς αδελφούς, ευγενείς, κυρίες επί των τιμών αλλά και Σαβόϊους ιππότες. Χωρίς να είναι οι πρώτοι-καθώς πίστευε ο σύζυγός της Άννας-του γνώρισαν δυτικές ιπποτικές συνήθειες, όπως κονταρομαχίες και ξιφομαχίες ιππέων. Γι' αυτά όλα οι πρεσβύτεροι αυλικοί του Ανδρόνικου δυσφορούσαν και ανησυχούσαν επειδή ίσως εξέθετε τον εαυτό του σε κίνδυνο.
Η σχέση της με τη Δυτική Εκκλησία
Το καλοκαίρι του 1343 θα στείλει αντιπροσωπεία στην Αβινιόν με σκοπό να συναντήσει τον Πάπα Κλήμεντα ΣΤ΄ και να του προτείνει «την υποταγή στην Αγία Έδρα τόσο της ίδιας όσο και του γιου της Ιωάννη, του Αλέξιου Απόκαυκου και του πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα» έναντι πρακτικής, οικονομικής και στρατιωτικής, βοήθειας απέναντι στους Τούρκους. Γύρω από τα ορθόδοξα ή ρωμαιοκαθολικά χριστιανικά θρησκευτικά φρονήματά της έχουν πλεχθεί πολλοί ισχυρισμοί: πέθανε μυημένη στον τρίτο βαθμό των Φραγκισκανών, ετάφη στην Ασσίζη, μετέστρεψε τον σύζυγό της Ανδρόνικο Γ΄ στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Όμως όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί δεν ευσταθούν, μας λέει ο καθηγητής Ντόναλντ Νίκολ, διότι θα επέστρεφε στην πατρίδα της αφού είχε εγκαταστήσει στο θρόνο τον γιο της, δεν θα μπορούσε να συνεργασθεί κατά την αντιβασιλεία της με έναν ορθόδοξο πατριάρχη, δύσκολα θα εξασφάλιζε την αφοσίωση των υπηκόων της στο πρόσωπό της. Επίσης πραγματοποίησε δωρεές της σε ορθόδοξες εκκλησίες και μονές, ενώ στο Πρωτάτο του Αγίου Όρους μνημονεύεται ως η Αθάνατη δόξης αυτοκράτειρά μας Άννα,[...] η οποία έργοις και λόγοις κοπίασε (υποστηρίζοντας) τα αποστολικά και πατερικά δόγματα. Τέλος συντάχθηκε με τους θεολογικούς αντιπάλους του συναδέλφου της Ιωάννη Καλέκα, για να τον απομακρύνει ως αιρετικό, ενώ μνημονεύεται στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας. Τελικά ο φόβος του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ πως ήταν πολύ πιθανό να ασπασθεί η γυναίκα (δηλαδή η Άννα), τη θρησκεία του συζύγου της και όχι το αντίστροφο επιβεβαιώθηκε.
Μετά την επικράτηση του Ιωάννη ΣΤ΄
Η Άννα τήρησε στάση διαλλακτική και μια μέρα πριν την είσοδο στην βυζαντινή πρωτεύουσα του Ιωάννη ΣΤ΄ προήδρευσε συνόδου επισκόπων στην οποία ο Ιωάννης Καλέκας εκθρονίστηκε. Πιθανώς φοβόταν για την τύχη της και του γιου της, αλλά δεν κατόρθωσε να φυγαδευθεί, επειδή το πλοίο που οι Γενουάτες της είχαν στείλει γι' αυτό το σκοπό, έγινε αντιληπτό και επέστρεψε πίσω. Ο Καντακουζηνός θέλησε να έλθει σε επαφή μαζί της και τελικά στις 8 Φεβρουαρίου του 1347 κατέληξαν σε συμφωνία χωρίς να προβεί σε αντίποινα για την ίδια και τον γιο της. Τον έστειλε μάλιστα στην Θεσσαλονίκη ως δεύτερο, κατώτερο αυτοκράτορα, προκειμένου να αποτρέψει νέα εμφύλια σύγκρουση. Εκεί δεν θα αργήσει ο γιος της Άννας να βρει υποστηρικτές με πιο σημαντικό τον Στέφανο Δουσάν. Τότε ο Ιωάννης ΣΤ΄ θα στείλει την μητέρα του να μεσολαβήσει στον γιο της και στον Σέρβο ηγεμόνα για να μην προχωρήσουν σε καμία από κοινού επίθεση εναντίον του Ιωάννη ΣΤ΄ και της Κωνσταντινούπολης. «Ήταν μια αξιόλογη διπλωματική επιτυχία». Έκτοτε και για δεκατέσσερα χρόνια θα βασιλεύσει ως αυτοκράτειρα στην περιοχή της Θεσσαλονίκης: εξέδιδε δικά της διατάγματα, είχε κόψει το δικό της νόμισμα, έκανε δωρεές. Μια σειρά αρχαιολογικών τεκμηρίων πιστοποιούν την ιδιότητά και την εξουσία της, όπως νομίσματα και προσωπογραφίες που την απεικονίζουν εστεμμένη με το μονόγραμμα Α δηλαδή Αυγούστα. Πέθανε το 1365 ως μοναχή Αναστασία.
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2001-2002
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2001-2002. Συμμετείχαν όλες οι ομάδες των Α1 και Α2. Στην πρώτη και στη δεύτερη φάση συμμετείχαν οι ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση στη Γ' φάση. Το φάιναλ-4 έγινε στη Θεσσαλονίκη, στο Αλεξάνδρειο, 8 και 9 Μαρτίου του 2002. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης για 2η φορά στην ιστορία του. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) αναδείχθηκε ο Τομ Χοφ.
Φάιναλ-4
'''Θεσσαλονίκη, Αλεξάνδρειο 8 και 9 Μαρτίου 2002.
Ημιτελικοί
8 Μαρτίου 2002
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 9 Μαρτίου 2002 στη Θεσσαλονίκη, στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο. Ο Ηρακλής επεκράτηε με 3−1 του Άρη και κατέκτησε το 2ο κύπελλο στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2001 2002 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2001 2002 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2001 2002
Αργκαβάντ (Αρμαβίρ)
Το Αργκαβάντ (αρμενικά: Արգավանդ, έως το 1947 γνωστό ως Ουζουνομπά ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,471 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Γκόφας
Το ελληνικό επώνυμο Γκόφας μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Οικογένεια Γκόφα
Λαγός αντιλόπη
thumb|right|200px|Λαγός αντιλόπη Ο λαγός αντιλόπη (επιστημονική ονομασία: Lepus alleni) είναι είδος του βορειοαμερικάνικου λαγού. Ζει στην νότια Αριζόνα και σε περιοχές του βορειοδυτικού Μεξικού. Εντός αυτής της περιοχής ζει σε ξηρές έρημες περιοχές. Ανήκει στην οικογένεια των Λεποριδών της τάξης των Λαγόμορφων.
Οι αρσενικοί και θηλυκοί λαγοί αντιλόπη έχουν πανομοιότυπη εμφάνιση. Εμφανίζονται κατά κύριο λόγο στο λυκόφως και τη νύχτα, αν και μπορούν να εμφανιστούν και την ημέρα εφόσον υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες (πυκνή νεφοκάλυψη). Τρέφεται με κάκτους, φύλλα προσωπίδας και άλλη βλάστηση.
Δημήτριος (σωματοφύλακας)
Κατηγορήθηκε πως συμμετείχε στην συνωμοσία του Φιλώτα, και εκτελέστηκε το 330 π.Χ., με τον Πτολεμαίο να παίρνει τη θέση του στους σωματοφύλακες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Τζατζούρ
Το Τζατζούρ ή Ντζαντζούρ (αρμενικά: Ջաջուռ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,115 κατοίκους.
Αποτελεί γενέτειρα του ζωγράφου Μινάς Αβετισιάν, ενώ, επίσης, διαθέτει μουσείο το οποίο φέρει το όνομά του και το οποίο παρουσιάζει επιλεγμένα έργα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Ιβάν Κνέζεβιτς
Ο Ιβάν Κνέζεβιτς (σερβικά: Иван Кнежевић), (Πόποβιτς, 1760 - Σαμπάτς, 29 Ιουνίου 1840 ), ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Ήταν κυβερνήτης σε όλα τα χωριά της περιοχής Bijeljina, έμεινε γνωστός σαν "πρίγκιπας Ίβο της Σαμπέριγιε".
Το 1806 συμμετείχε στην εξαγορά Σέρβων αιχμαλώτων από τους Τούρκους. Το 1809 τέθηκε επικεφαλής του σχεδίου του Καραγιώργη για επέκταση της επανάστασης στη Βοσνία. Η Οθωμανική επίθεση στον Μοράβα τον ανάγκασε να εγκαταλείψη τη Βοσνία και να πάει στην Αυστροουγγαρία στα παράκτια χωριά του ποταμού Σάβα όπου έγινε Κνεζ των Σέρβων προσφύγων της περιοχής. Το 1813 τέθηκε υπο τις διαταγές του Λούκα Λαζάρεβιτς στο Σάμπατς. Όταν δολοφονήθηκε ο Καραγιώργης έφυγε για το Σρεμ για να επιστρέψει μόλις το 1820.
Ο Κνέζεβιτς αναφέρεται σε πολλά λογοτεχνικά έργα, σε όπερα, και σε ένα ποίημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Μια Μηλιά
Η Μια Μηλιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Στη Μια Μηλιά γεννήθηκε ο παλαίμαχος Κύπριος ποδοσφαιριστής, Σωτήρης Καϊάφας (1949).
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Τρομοκρατία στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το φαινόμενο της τρομοκρατίας διακρίνεται - σε σχέση με αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες - για τη μακροβιότητά του. Η δράση ελληνικών τρομοκρατικών οργανώσεων τοποθετείται χρονικά κατά την περίοδο μετά την πτώση της ελληνικής χούντας των συνταγματαρχών το 1974.
Σημαντικότερες υπήρξαν η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη (1974 - 2002), ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (1975 - 1995), ο Επαναστατικός Αγώνας (2003 - 2017), η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς (2008 - σήμερα) και η Σέχτα Επαναστατών (2009 - σήμερα) οι οποίες ευθύνονται και για τις περισσότερες τρομοκρατικές ενέργειες. Κοινά χαρακτηριστικά αυτών των οργανώσεων ως το 2000 σε θεωρητικό επίπεδο ήταν η αριστερή ιδεολογία, ο αντιδυτικισμός, ο αντι-ιμπεριαλισμός και ο αντιαμερικανισμός. Από το 2000 και ειδικά μετά το 2008, οι οργανώσεις ένοπλης βίας ήταν πλέον μόνο αναρχικές με διαφορετικές ιδεολογικές και θεωρητικές θέσεις από το παρελθόν.
Ερυθρά τρομοκρατία
Με τον όρο Ερυθρά τρομοκρατία χαρακτηρίζεται η δράση του ΕΑΜ και των ενόπλων οργανώσεών του (ΕΛΑΣ, ΟΠΛΑ) εναντίον άλλων αντιστασιακών οργανώσεων στα χρόνια της κατοχής απο τις δυνάμεις του Άξονα και μετέπειτα, καθώς επίσης και οι δολοφονίες, διώξεις και τρομοκρατήσεις πολιτικά αντιφρονούντων προς αυτό πολιτών (μη δοσιλόγων) στις περιοχές ελέγχου του.
Λευκή τρομοκρατία
Με τον όρο Λευκή τρομοκρατία χαρακτηρίζεται η χρονική περίοδος που ακολούθησε μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και την παράδοση των όπλων από τον ΕΛΑΣ ως αποτέλεσμα της ήττας των δυνάμεων της Αριστεράς στο κίνημα του Δεκεμβρίου 1944. Για τουλάχιστον ένα χρόνο και συγκεκριμένα από την επομένη της συμφωνίας (Φεβρουάριος 1945) έως τις 31 Μαρτίου του 1946 οι ανώνυμοι κατά κύριο λόγο αριστεροί πολίτες της επαρχίας υπέστησαν διώξεις από ένοπλες παρακρατικές ομάδες που προέβαιναν, συχνά με την ανοχή των Αρχών και της χωροφυλακής, σε πράξεις βίας εναντίον τους.
Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Η επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια (ιταλικά: Provincia di Reggio nell'Emilia) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.293 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 513.408 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Ρέτζο Εμίλια (Reggio Emilia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 45 δήμους.
Τρομοκρατία στην Ελλάδα
Λευκή τρομοκρατία
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '50 και του '60, μετά τη λήξη του Εμφυλίου πολέμου (1946-1949), η παράταξη που ασκούσε την κυβερνητική εξουσία (δεξιά) χρεώνεται με ανοχή στη δράση ορισμένων παρακρατικών συμμοριών, που είχαν σαν αποκορύφωμά τους τα έκτροπα σε βάρος του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη και τη δολοφονία του στη Θεσσαλονίκη το 1963. Η έρευνα που ακολούθησε, αποκάλυψε ευθύνες της Χωροφυλακής στο συμβάν. Μάλιστα, ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής αγανακτισμένος για το όργιο τρομοκρατίας που επικρατούσε, έκανε τη γνωστή σε όλους δήλωση «τελικά, ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;».
Οργανώσεις της άκρας δεξιάς
Μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 και τη μεταπολίτευση έδρασαν στην Ελλάδα τρομοκρατικές οργανώσεις της άκρας δεξιάς με στόχο την αποσταθεροποίηση του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Οι οργανώσεις αυτές απαρτίζονταν από χουντικούς, νεοναζιστές και αξιωματικούς που πρόσκεινταν στον πρώην δικτάτορα Ιωαννίδη. Οι αστυνομικές έρευνες προσανατολιζόταν στην αριστερά, και γι' αυτό η αντιμετώπισή των ανωτέρω οργανώσεων δεν έφερνε αποτέλεσμα. Από το 1974 ως το 1978 πραγματοποιήθηκαν βομβιστικές επιθέσεις σε γραφεία αριστερών κομμάτων και οργανώσεων, βιβλιοπωλεία και σε κινηματογράφους που προέβαλαν σοβιετικές ταινίες. Σε μία από αυτές τις βομβιστικές ενέργειες είχε εμπλακεί ο Νίκος Μιχαλολιάκος, μετέπειτα αρχηγός της Χρυσής Αυγής, που το 1979 καταδικάστηκε σε φυλάκιση 13 μηνών για κατοχή εκρηκτικών.
Οργανώσεις της άκρας αριστεράς και του αναρχικού χώρου
Τρομοκρατία στην Ελλάδα ασκήθηκε, κυρίως μετά τη μεταπολίτευση, από διάφορες οργανώσεις στα πρότυπα των αντίστοιχων γερμανικών ομάδων (Φράξια Κόκκινος Στρατός κ.α.) ή των ιταλικών Ερυθρών Ταξιαρχιών της δεκαετίας του '70. Η κυριότερη από τις εγχώριες αυτές οργανώσεις ήταν η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη, της οποίας η δράση εκτάθηκε από το 1975 έως την εξάρθρωση της το 2002. Η οργάνωση βαρύνεται με σειρά δολοφονικών ενεργειών, τοποθετήσεων εκρηκτικών μηχανισμών σε δημόσια κτίρια, ληστειών σε υποκαταστήματα τραπεζών, κλοπών στρατιωτικού υλικού, δολιοφθορών και επιθέσεων σε αστυνομικά τμήματα. Άλλες σημαντικές, ως προς τη δράση τους, τρομοκρατικές οργανώσεις ήταν ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (που έδρασε την περίοδο 1975-1995 και έθεσε τέλος στη δράση του έπειτα από τη λήψη σαφούς πολιτικής απόφασης των μελών της- και όχι εξαιτίας εξάρθρωσης της οργάνωσης), η Αντικρατική Πάλη, καθώς και οι πρόσφατα εμφανισθείσες Επαναστατικός Αγώνας, Σέχτα Επαναστατών, Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς κ.α.
Την 1 Νοεμβρίου του 2010 συλλαμβάνονται στο Παγκράτι ο Γεράσιμος Τσάκαλος και ο Παναγιώτης Αργυρίου μετά από αποστολή παγιδευμένων δεμάτων-βόμβα. Αναλαμβάνουν την ευθύνη για την συμμετοχή τους στην Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και προφυλακίζονται. Στις 14 Μαρτίου 2011 πραγματοποιείται έφοδος των Ε.Κ.Α.Μ και της αντιτρομοκράτικης υπηρεσίας σε διαμέρισμα στην οδό Ελλησπόντου στην Νέα Ιωνία του Βόλου. Συλλαμβάνονται οι Χρήστος Τσάκαλος, Οικονομίδου Όλγα, Πολύδωρος Γιώργος, Νικολόπουλος Γιώργος και Μπολάνο Δαμιανός οι οποίοι κατηγορούνται για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Στο διαμέρισμα βρέθηκε μεγάλος αριθμών όπλων και εκρηκτικών. Στη συνέχεια οδηγούνται σε ειδικό εφέτη ανακριτή για θέματα τρομοκρατίας και προφυλακίζονται όλοι.
Την Παρασκευή 9 Απριλίου του 2010 συνελήφθησαν από την αστυνομία οι Νίκος Μαζιώτης, Παναγιώτα Ρούπα, Βαγγέλης Σταθόπουλος, Χριστόφορος Κορτέσης, Σαράντης Νικητόπουλος και Κωνσταντίνος Γουρνάς, ως ύποπτοι για συμμετοχή στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Κατά την προσαγωγή τους στον Εισαγγελέα άπαντες αρνήθηκαν την κατηγορία, ενώ ο Μαζιώτης και η σύζυγός του Ρούπα, οι οποίοι φέρονται ως επικεφαλής, δεν συναίνεσαν καν στη διαδικασία, δηλώνοντας ότι δεν την αναγνωρίζουν. Λίγες μέρες μετά οι Μαζιώτης, Ρούπα και Γουρνάς αποδέχονται την πολιτική ευθύνη ως μέλη της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Και οι έξι προφυλακίστηκαν.
Από τις αναρχικές οργανώσεις αντάρτικου πόλης οι δύο πιο σημαντικές είναι η Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς και η Σέχτα Επαναστατών. Η πρώτη εμφανίστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2008, πραγματοποιώντας έκτοτε εκατοντάδες επιθέσεις με εμπρηστικούς και εκρηκτικούς μηχανισμούς σε τράπεζες, εφορίες, αστυνομικά τμήματα, πολυτελή αυτοκίνητα, εταιρίες σεκιούριτι, πολιτικά γραφεία και άλλα. Το Σεπτέμβριο του 2009 έγινε έφοδος της αντιτρομοκρατικής σε κατοικία στο Χαλάνδρι, η οποία θεωρήθηκε κρησφύγετο της οργάνωσης. Ακολούθησαν συλλήψεις, ενώ άλλα μέλη της οργάνωσης παρέμειναν στην παρανομία και συνέχισαν τη δράση τους με επιθέσεις εναντίον κρατικών στόχων (αυτοσχέδιοι μηχανισμοί στο προαύλιο της Βουλής, στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης, στις φυλακές Κορυδαλλού) και άλλων όπως τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Η οργάνωση συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Η τελευταία της επίθεση ήταν το 2016, με βόμβα στο σπίτι της εισαγγελέως Γεωργίας Τσατάνη που είχε αναλάβει την υπόθεσή τους
Νομοθεσία
Το ζήτημα της υιοθέτησης συγκεκριμένης αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας απασχόλησε τις τελευταίες δεκαετίες το ελληνικό κοινοβούλιο, προκαλώντας έντονες αντιπαραθέσεις σε πολιτικό επίπεδο. Η ανάγκη για ύπαρξη ειδικής νομοθεσίας υποστηρίχθηκε αρχικά κυρίως από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, με επιχείρημα την ασφάλεια των πολιτών, ενώ το ΠΑΣΟΚ και κόμματα της αριστεράς εναντιώνονταν, θεωρώντας πως θα συνιστούσε απειλή κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Η πρώτη απόπειρα του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει την πολιτική τρομοκρατία χρονολογείται το 1978, με τον αντιτρομοκρατικό νόμο 774/1978 «περί καταστολής της τρομοκρατίας και προστασίας του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» που εισηγήθηκε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και ήταν προσαρμοσμένος στα πρότυπα της ιταλικής και γερμανικής νομοθεσίας. Θεσπίστηκε τότε το κακούργημα της κατάρτισης τρομοκρατικής ομάδας ή συμμετοχής σε αυτή, προβλέποντας θανατική ποινή ή ισόβια φυλάκιση για σοβαρά αδικήματα όπως η ανθρωποκτονία και η απαγωγή. Ο νόμος αυτός καταψηφίστηκε από τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, ως αντιδημοκρατικός και κατά των ατομικών ελευθεριών, και καταργήθηκε το 1983 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ακολούθησε ο νόμος 1916/1990 «Για την προστασία της κοινωνίας από το οργανωμένο έγκλημα», της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Είχε προηγηθεί η δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη από τη 17 Νοέμβρη στις 26 Σεπτεμβρίου 1989. Παρά το γεγονός ότι ο νόμος του 1990 αναφερόταν στο οργανωμένο έγκλημα, οι περισσότερες διατάξεις του προέβλεπαν την αντιμετώπιση μορφών πολιτικής τρομοκρατίας και ουσιαστικά επανέφερε τις προβλέψεις του νόμου του 1978, εξαιρώντας τη θανατική ποινή. Με το νόμο του 1990 ενισχύονταν οι δικαιοδοσίες της αστυνομίας, ενώ μία από τις πιο αμφιλεγόμενες διατάξεις του απαγόρευε τη δημοσιοποίηση των προκηρύξεων τρομοκρατικών οργανώσεων. Το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το νομοσχέδιο υποστηρίζοντας πως θα οδηγούσε στην εγκαθίδρυση ενός αστυνομικού κράτους, ενώ την ίδια στάση είχε και ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου που επέκρινε το νόμο ως ασύμβατο με τη Συνθήκη της Ρώμης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
|}
Ρω Μεγίστης
Ιστορικά στοιχεία
Το νησί χρησίμευε ως κρίκος στην αλυσίδα στρατιωτικών παρατηρητηρίων του Ροδιακού κράτους. Μικρό οχυρό αποτελούμενο από κεντρικό ορθογώνιο πύργο, αρχικά διώροφο, βρίσκεται κτισμένο στην κορυφή μικρού λόφου. Σώζεται σε ύψος 4μ. περίπου, κτισμένο με το ισόδομο σύστημα. Στην εσωτερική πλευρά των τείχων υπάρχει ενίσχυση από μικρότερους αποστρογγυλευμένους λίθους ενώ επισκευές και συντήρηση πρέπει να έγιναν κατά τη βυζαντινή και ιπποτική εποχή. Ο διπλός εξωτερικός περίβολος μαζί με τους ισχυρούς τοίχους μαρτυρεί ότι το οχυρό δεν ήταν απλή φρυκτωρία αλλά σημαντική στρατηγική θέση. Στο εσωτερικό βρίσκουμε την δεξαμενή επενδυμένη με υδραυλικό κονίαμα (κουρασάνι). Χρονολογείται από τον 4ο αι. π.Χ. Στα νεώτερα χρόνια ο θρύλος αναφέρει ότι χρησιμοποιήθηκε από τον Λάμπρο Κατσώνη ως ορμητήριο.
Εκεί βρίσκεται το μνημείο της Δέσποινας Αχλαδιώτη. Η ξακουστή Κυρά της Ρω, μοναδική κάτοικος του νησιού για πολλά χρόνια ύψωνε κάθε μέρα για δεκαετίες την Ελληνική σημαία, μέχρι το 1982 οπότε και απεβίωσε. Αντίγραφο του μνημείου βρίσκεται στη Μεγίστη. Η νησίδα Ρω διαθέτει δύο παραλίες, τον Άγιο Γεώργιο και τη Στρογγύλη.
Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Συνορεύει βόρεια με την Λομβαρδία (επαρχία της Μάντοβας), ανατολικά με την επαρχία της Μόντενας, νότια με την Τοσκάνη (επαρχίες της Λούκα και των Μάσσα-Καρράρα) και δυτικά με την επαρχία της Πάρμας.
Ρω Μεγίστης
Ιστορικά στοιχεία
Σήμερα κατοικείται ουσιαστικά από μικρό απόσπασμα του Ελληνικού Στρατού, το οποίο έχει ως κύριο μέλημα να υψώνει κάθε μέρα και να προστατεύει την Ελληνική σημαία, συνεχίζοντας έτσι την παράδοση της Κυράς της Ρω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου
Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Κύριοι Δήμοι
Ρετζο νελλ Εμιλια
Χαρτονόμισμα 5 ευρώ
Το χαρτονόμισμα των πέντε ευρώ (€5) είναι το τραπεζογραμμάτιο ευρώ με τη χαμηλότερη αξία και έχει χρησιμοποιηθεί από την εισαγωγή του ευρώ (ως χαρτονόμισμα) το 2002. Το χαρτονόμισμα χρησιμοποιείται σε 25 χώρες ως μοναδικό νόμισμα (εκ των οποίων 23 το χρησιμοποιούν νόμιμα), με πληθυσμό περίπου 343 εκατομμυρίων ανθρώπων. Τον Μάιο του 2021, υπήρχαν περίπου 1.977.000.000 χαρτονομίσματα των πέντε ευρώ σε κυκλοφορία στην ευρωζώνη. Είναι το πέμπτο μεγαλύτερο χαρτονόμισμα του ευρώ όσον αφορά τη κυκλοφορία του, αντιπροσωπεύοντας το 7,3% του συνόλου των τραπεζογραμματίων σε κυκλοφορία. Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι ο μέσος όρος ζωής του τραπεζογραμματίου των πέντε ευρώ είναι λιγότερο από ένα έτος, πριν να αντικατασταθεί λόγω φθοράς.
Έχοντας διαστάσεις 120 επί 62 χιλιοστών, είναι το μικρότερο εκ των χαρτονομισμάτων του ευρώ και έχει σχήμα γκρι χρώματος. Τα χαρτονομίσματα των πέντε ευρώ απεικονίζουν γέφυρες και αψίδες/πόρτες σε ρυθμό Κλασικής αρχιτεκτονικής (μέχρι και τον πέμπτο αιώνα). Έχει πολλές σύνθετες λειτουργίες ασφάλειας, όπως υδατογραφήματα, αόρατο μελάνι, ολογράμματα και μικροεκτυπώσεις που τεκμηριώνουν την αυθεντικότητα του.
Στις 8 Νοεμβρίου 2012, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσε ότι η πρώτη σειρά των χαρτονομισμάτων θα αντικατασταθεί από την σειρά Ευρώπη, ξεκινώντας με το χαρτονόμισμα των πέντε ευρώ στις 2 Μαΐου 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραπεζογραμμάτια ευρώ
Σιλβέστρο Βαλιέρ
Ο Σιλβέστρο Βαλιέρ ή Σιλβέστρο Βαλιέρο (Βενετία, 28 Μαρτίου 1630 - Βενετία, 7 Ιουλίου 1700) ήταν ο 109ος Δόγης της Βενετίας (25 Φεβρουαρίου 1694 - 7 Ιουλίου 1700).
Πρώτα χρόνια
Ο Σιλβέστρο Βαλιέρ ήταν ο μοναδικός γιος του 102ου Δόγη της Βενετίας Μπερτούτσιο Βαλιέρ (1656 - 1658) που είχε επιζήσει μετά τον θάνατο του πατέρα του. Παντρεύτηκε στην εκκλησία της Σάντα Μαρία Φορμόζα (8 Αυγούστου 1649) σε ηλικία 19 ετών την Ελισάβετ Κουερίνι και στη συνέχεια διορίστηκε Πραίτορ. Δεν περιγράφεται ότι είχε ιδιαίτερα χαρίσματα αλλά ήταν όμορφος, εμφανίσιμος και καλός ομιλητής προσόντα που τον βοήθησαν να ακολουθήσει σταδιοδρομία σε διπλωματικό επίπεδο σαν πρέσβης. Ο Σιλβέστρο Βαλιέρ ήταν λάτρης της καλής ζωής, έδινε συνεχώς φιλανθρωπίες στους φτωχούς που τον αγαπούσαν πάντοτε.
Δόγης της Βενετίας
Ο προκάτοχος του Φραντσέσκο Μοροζίνι πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1694, ήταν ένας από τους κορυφαίους κυβερνήτες στη Δημοκρατία της Βενετίας που ανακατέκτησε τα προηγούμενα χρόνια ολόκληρη την Πελοπόννησο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε ηλικία 75 ετών βρισκόταν στο πεδίο της μάχης. Με τον θάνατο του η Βενετία αντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα και οι Βενετοί αναζητούσαν έναν νέο δόγη ο οποίος δεν θα είχε μεγάλες πολιτικές φιλοδοξίες. Ο Σιλβέστρο Βαλιέρ εξελέγη Δόγης της Βενετίας (25 Φεβρουαρίου 1694) και η ενθρόνιση του γιορτάστηκε μεγαλοπρεπέστατα με πολλά πανηγύρια όπως σε όλους τους δόγηδες. Το Μεγάλο Συμβούλιο είχε απαγορεύσει από το 1645 τα πανηγύρια όταν γινόταν η στέψη κάθε δόγισσας για να περιορίσουν τις σπατάλες λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο Σιλβέστρο Βαλιέρ ζήτησε να εξαιρεθεί η δική του σύζυγος και το πέτυχε. Η Ελισάβετ Κουερίνι κατόπιν στέφτηκε δόγισσα της Βενετίας σε μεγαλοπρεπή τελετή (4 Μαρτίου 1694), φορούσε μια χρυσή ρόμπα, ένα λευκό πέπλο και ένα δουκικό στέμμα διακοσμεμένα με κοσμήματα και έναν αδαμάντινο σταυρό στο στήθος. Ο Βαλιέρ και η σύζυγος του κάθισαν κατόπιν στον θρόνο του δόγη και δέχτηκαν πολλά συγχαρητήρια από συμβούλους, δικαστές και υπουργούς.
Απόκτηση της Πελοποννήσου
Ο Έκτος Βενετοτουρκικός πόλεμος ή Πόλεμος του Μοριά που ξέσπασε ανάμεσα στους Βενετσιάνους και τους Οθωμανούς ήταν τμήμα ενός ευρύτερου πολέμου που ξέσπασε τότε σε παγκόσμια κλίμακα ανάμεσα στις χριστιανικές δυνάμεις του Ιερού Συνασπισμού και τους Οθωμανούς. Μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τον Φραντσέσκο Μοροζίνι ακολούθησε η συντριβή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στη "Μάχη της Ζέντα" από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Η μάχη αυτή στάθηκε αιτία να λήξει ο πόλεμος με πανηγυρική ήττα των Τούρκων που εκλιπαρούσαν ειρήνη. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν στο Σρέμσκι Καρλόβτσι και ολοκληρώθηκαν με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (26 Ιανουαρίου 1699). Η Βενετία δέχτηκε με τους όρους της συνθήκης την Πελοπόννησο, την Αίγινα, τη Λευκάδα και τη Ζάκυνθο, παρά τα μεγάλα δώρα που δέχτηκε η Βενετία δεν έδειξε ικανοποιημένη επειδή είχε ξοδέψει πολλά χρήματα και είχε τη μεγαλύτερη συμμετοχή. Τα ταμεία της Βενετίας βρέθηκαν στη συνέχεια σε οδυνηρή κατάσταση αλλά ο Σιλβέστο Βαλιέρ εξακολουθούσε να κάνει νέες σπατάλες. Η Πελοπόννησος δεν θα μείνει όμως για πολύ στους Βενετούς, πολύ σύντομα οι ίδιοι οι Έλληνες έντονα δυσαρεστημένοι με τη διακυβέρνηση τους θα καλέσουν ξανά τους Οθωμανούς που θα την ανακαταλάβουν εύκολα με τη βοήθεια τους.
Θάνατος
Η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευσε τον τελευταίο χρόνο λόγω οικογενειακών διαφορών, πέθανε (7 Ιουλίου 1700) και τάφηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου στον οποίο έχουν ταφεί άλλοι 24 δόγηδες από τον 15ο αιώνα. Την περίοδο 1705- 1708 κτίστηκε μεγαλοπρεπής τάφος για να στεγάσει τον ίδιο, τη σύζυγο και τους γονείς του, ο τάφος κατασκευάστηκε με δυο πλευρές από μαύρο μάρμαρο Κορινθιακού ρυθμού. Τα σχέδια έγιναν από τον αρχιτέκτονα Ανδρέα Τιντάλι, τα γλυπτά κατασκευάστηκαν από τον Αντόνιο Ταρσία και τον Πιέτρο Μπαράττα, η επίβλεψη των αναγλύφων έγινε από τον Γκρουππέλλο Μαρίνο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Μελετόπουλος
Το επώνυμο Μελετόπουλος πλην της χρήσης του ως σύνηθες επώνυμο, αναφέρεται επίσης σε μέλη Αιγιώτικης οικογένειας:
Επίσης μπορεί να αναφέρεται σε:
1489
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1489 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μεσσηνέζης
Το επώνυμο Μεσσηνέζης πιθανόν αναφέρεται στα μέλη οικογένειας του Αιγίου:
Σούγιο Κάρατζιτς
Ο Βασίλιγιε Σούγιο Κάρατζιτς (σερβικά : ) (1787 - 1857) με οικογενειακή καταγωγή από το Μαυροβούνιο και την Ερζεγοβίνη ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης.
Πατέρας του ήταν ο Στόγιαν, παππούς του ο Μιτάρ, κι αδέλφια του ο Μίμο και Μιτάρ. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1805 έγινε Κνεζ της περιοχής του Ντρόμπνιακ σε ηλικία 18 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Αρμαβίρ (Αρμαβίρ)
Το Αρμαβίρ (αρμενικά: Արմավիր, έως το 1935 γνωστό ως Γρντγουλί ή Κουρντού-Κουλί ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 3,570 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Τζατζουραβάν
Το Τζατζουραβάν (αρμενικά: Ջաջուռավան, παλαιότερα γνωστό ως Τζατζούρ Καϊαράν ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 189 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Status (περιοδικό)
Η ελληνική έκδοση του ξένου περιοδικού Status που εκδιδόταν στην Αθήνα, με πανελλαδική κυκλοφορία, από τις εκδόσεις Λυμπέρη, έως τα τέλη του 2012.
Το Status ήταν πολυσέλιδο περιοδικό, (250 περίπου σελίδων) ποικίλης ύλης με θέματα, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και καλλιτεχνικά, ιδιαίτερα όμως επί προσώπων, με συνεντεύξεις πολιτικών και καλλιτεχνών, Ελλήνων και ξένων, καθώς και πληθώρα διαφημίσεων
Το περιοδικό οργάνωνε διαγωνισμό για την ανάδειξη των "ανδρών της χρονιάς" με επιλογή των αναγνωστών, μέσα από ένα μεγάλο αριθμό καταξιωμένων προσώπων ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού χώρου, καλλιτεχνών, αθλητών, συγγραφέων, δημοσιογράφων, ηθοποιών, μουσικοσυνθετών και σκηνοθετών, τραγουδιστών, επιχειρηματιών, επιστημόνων καθώς και Ελλήνων που έχουν διαπρέψει στο εξωτερικό.
Το περιοδικό STATUS ήταν ιδιοκτησία των Εκδόσεων Λυμπέρη των οποίων πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος ήταν ο Αντώνης Λυμπέρης. Ανέστειλε τη λειτουργία του στις 11 Νοεμβρίου 2012 όταν οι Εκδόσεις Λυμπέρη έκλεισαν λόγω χρεών. Οκτώ μήνες αργότερα η εταιρεία κήρυξε πτώχευση. Δύο χρόνια αργότερα, σύμφωνα με άρθρο της "Εφημερίδας των Συντακτών" οι εργαζόμενοι, αμειβόμενοι με «έναντι» από τον Απρίλιο του 2012 και με τεράστιες περικοπές τα τελευταία δύο περίπου χρόνια  κατηγόρησαν τον κ. Λυμπέρη ότι συνέχισε τα τέσσερα πιο επικερδή από τα περιοδικά του καλυμμένος πίσω από άλλες εκδοτικές εταιρείες, που ανήκουν σε στενούς του συνεργάτες. Ο κ. Λυμπέρης διαμένει τώρα στη Βραζιλία, όπου σύμφωνα με δημοσιεύματα σκέπτεται να εκδώσει και πάλι διεθνή περιοδικά - εκτός από το Vogue που εκδίδεται ήδη εκεί. Για την Τρίτη 10 Ιουνίου 2014 προβλεπόταν η εκδίκαση της αγωγής των εργαζομένων για τα δεδουλευμένα τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοδικά ποικίλης ύλης Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Τζραράτ (Σιράκ)
Το Τζραράτ (αρμενικά: Ջրառատ, έως το 1945 γνωστό ως Τσιραχλού ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,230 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
1490
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1490 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λοχίας Σλάουτερ
Ο Ρόμπερτ Ρέμους (27 Αυγούστου 1948 - ...), γνωστότερος με το ψευδώνυμο Λοχίας Σλάουτερ, είναι Αμερικανός πρώην παλαιστής και τηλεοπτική προσωπικότητα των σόου της πάλης. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο "θρύλου" με το WWE.
Καριέρα
Ο Σλάουτερ ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την πάλη από το 1972 και γύρισε πολλές εταιρείες της ανεξάρτητης σκηνής και τις μεγαλύτερες των εποχών τους. Μέχρι το 1980 αγωνίστηκε για τις National Wrestling Alliance και American Wrestling Association, όπου γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Το 1980 υπέγραψε με το World Wrestling Entertainment/Federation. Έμεινε ως το 1984 που επέστρεψε στο American Wrestling Association και επέστρεψε στο WWF το 1990, όπου είναι έως σήμερα με τηλεοπτικές εμφανίσεις και όχι αγώνες όμως. Κατέκτησε μια φορά το Πρωτάθλημα WWE και το 2004 εισήχθη στο τιμητικό Hall of Fame (WWE).
Χαρακτήρας
Στην καριέρα του στην επαγγελματική πάλη, υποδύεται έναν Αμερικανό Λοχία, που είναι 100% εθνικιστής. Μισεί κάθε τι ξενικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Την περίοδο που αγωνίστηκε είχε να αντιμετωπίσει παλαιστές από την Σοβιετική Ένωση και το Ιράκ (Νικολάι Βολκόφ, Άιρον Σέικ και άλλους). Για το σενάριο άλλαξε χαρακτήρα και πρόδωσε τις Η.Π.Α. και έτσι για μια περίοδο δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει έξω στην πραγματική του ζωή, λόγω απειλών που δεχόταν. Κυκλοφορούσε μεταμφιεσμένος και με σεκιούριτι. Αυτό κράτησε για ενάμιση με δύο χρόνια, όταν έγινε και πάλι πατριώτης.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν, αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στην Μινεσότα, όπου ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο αλλά και με την πάλη.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Λέλα Καραγιάννη
Η Λέλα (Ελένη) Καραγιάννη (24 Ιουνίου 1898 - 8 Σεπτεμβρίου 1944) ήταν Ελληνίδα αντιστασιακός, αρχηγός της οργάνωσης Μπουμπουλίνα. Συνελήφθη από την Ειδική Ασφάλεια και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς, λίγο πριν την Απελευθέρωση της Ελλάδας.
Νεανικά χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1898 στο χωριό Λίμνη της Εύβοιας και ήταν κόρη του Αθανασίου Μηνόπουλου και της Σοφίας Μπούμπουλη. Ο πατέρας της γεννήθηκε στο Πήλι της βόρειας Εύβοιας. Η μητέρα της καταγόταν από τις Σπέτσες και ήταν συγγενής της αγωνίστριας του 1821 Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Η Λέλα έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην Αθήνα, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον Σμυρνιό φαρμακοποιό Γεώργιο Καραγιάννη, με τον οποίο απέκτησε επτά παιδιά (Γιώργος, Βύρων, Ιωάννα, Νεφέλη, Ηλέκτρα, Νέλσων, Ελένη).
Οργάνωση «Μπουμπουλίνα»
Κατά την κατοχή, έγινε μέλος της Αντίστασης, μετατρέποντας το σπίτι της σε αρχηγείο της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Την οργάνωση δημιούργησε και χρηματοδότησε η ίδια, το 1941. Τον Οκτώβρη του 1941 συνελήφθη και μετά από 7 μήνες απελευθερώθηκε. Στόχος της οργάνωσης ήταν η φυγάδευση Βρετανών στρατιωτών (είχε οργανώσει δίκτυο 150 στρατιωτών) στο Κάιρο αλλά και δολιοφθορές κατά του εχθρού. Η οργάνωση διώχθηκε ανηλεώς από τη Διεύθυνση Ειδικής Ασφαλείας του Κράτους, κάτι που οδήγησε, μεταπολεμικά, στην καταδίκη των μελών της Ειδικής Ασφάλειας.
Η Καραγιάννη δημιούργησε και δίκτυο κατασκοπείας το οποίο, μεταξύ άλλων, συγκέντρωσε πληροφορίες για τις κινήσεις των γερμανικών πλοίων, υπέκλεψε σχεδιαγράμματα αεροδρομίων και διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής
Σύλληψη
Το καλοκαίρι του 1944, η Λέλα Καραγιάννη είχε γίνει και συνεργάτης του κατασκοπευτικού δικτύου Απόλλων, οπότε και συνελήφθη μαζί με πέντε από τα παιδιά της και βασανίστηκε στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν. Η σύλληψη έγινε καθώς ο συνεργάτης των Γερμανών, Γιώργος Ριζόπουλος, ζήτησε από την Καραγιάννη να μεσολαβήσει για να τον συνδέσει, μαζί με τον αρχηγό των Ταγμάτων Ασφαλείας Βασίλειο Ντερτιλή, με το δίκτυο του Απόλλωνα. Ο Ριζόπουλος όμως συνελήφθη και κατέδωσε την Καραγιάννη, με αποτέλεσμα τη σύλληψή της μαζί με δύο συνεργάτες της. Κατά μία εκδοχή, η Καραγιάννη εκτιμούσε ότι, σε μελλοντική απόβαση των Βρετανών, τα Τάγματα Ασφαλείας θα μπορούσαν, αν ήθελαν, «να προσφέρουν μεγάλες υπηρεσίες».
Υστεροφημία
Μετά θάνατον της απενεμήθη το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας από την Ακαδημία Αθηνών και, το 2011, ο τιμητικός τίτλος του Δικαίου των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ, το Ίδρυμα για την Μνήμη των Μαρτύρων και των Ηρώων (βλ. Έλληνες Δίκαιοι των Εθνών), ενώ το 2020 της απενεμήθη ο βαθμός του Ταξιάρχου επί τιμή. Στη συμβολή των οδών Λέλας Καραγιάννη αριθ. 1 και Σταυροπούλου, στην Αθήνα, κοντά στην Πλατεία Αμερικής, υπάρχει η Οικία Λέλας Καραγιάννη. Μαρμάρινη προτομή της Λέλας Καραγιάννη τοποθετήθηκε στην οδό Τοσίτσα στα Εξάρχεια το 1963, έργο της γλύπτριας Λουκίας Γεωργαντή. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2016, άγνωστοι βανδάλισαν το γλυπτό αποκεφαλίζοντάς το και τελικά το 2017 η προτομή αποκαταστάθηκε πλήρως από το τμήμα αποκατάστασης υπαίθριων γλυπτών του Δήμου Αθηναίων.
Πολλές οδοί σε πόλεις της Ελλάδας φέρουν το όνομά της, όπως στη Θεσσαλονίκη, την Ερμούπολη, τον Χολαργό, τη Χαλκίδα, το Χαϊδάρι, το Ρέθυμνο, τον Πολύγυρο κ.ά.
Απόγονοι
Ένα από τα παιδιά της, ο επίσης αντιστασιακός Νέλσων Καραγιάννης, πέθανε στο Ντένβερ των ΗΠΑ στις 12 Νοεμβρίου 1984, έπειτα από καρδιακή προσβολή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Οικογένεια Μπούμπουλη Κατηγορία:Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών
Μένης ο Πελλαίος
Ο Μένης ο Πελλαίος, γιος του Διονυσiου, ήταν ένας από τους αξιωματικούς που συμμετείχαν στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία.
Μετά την μάχη της Ισσού, ο Αλέξανδρος τον έκανε μέλος της σωματοφυλακής του το 332 π.Χ., στη θέση του Βαλάκρου, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των Πισιδαίων. Το 331 π.Χ., μετά την κατάληψη των Σουσών από τον Αλέξανδρο και του πλούτου που αυτά είχαν, ο Μένης στάλθηκε με το ποσό των 3000 ταλάντων για να τα διανείμει στις επαρχίες της Συρίας, Φοινίκης και Κιλικίας, καθώς και να κρατήσει ένα μέρος για να το παραδώσει στον Αντίπατρο που μαχόταν εναντίον των Λακεδαιμονίων. Ο Απολλόδωρος της Αμφίπολης τον συνόδευσε σε αυτή την αποστολή.
Εμφανίζεται να πεθαίνει κάπου ανάμεσα στο 330 με 327 π.Χ. οπότε και αντικαταστάθηκε από τον Περδίκκα ως σωματοφύλακας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Κουμαρίνη
Η κουμαρίνη (αγγλ. coumarin) ή αλλιώς 2Η-χρωμεν-2-όνη είναι αρωματική οργανική χημική ένωση με μοριακό χημικό τύπο C9H6O2.
Χαρακτηριστικά
Η κουμαρίνη είναι άχρωμο κρυσταλλικό στερεό με γλυκιά μυρωδιά που μοιάζει με το άρωμα της βανίλιας και πικρή γεύση. Απαντάται στη φύση σε πολλά φυτά, και μπορεί να χρησιμεύσει ως χημική άμυνα κατά των βιολογικών εχθρών τους (λ.χ. μύκητες, έντομα, παθογόνα).
Φυσική εμφάνιση
Η κουμαρίνη απαντάται με φυσικό τρόπο σε πολλά φυτά, ιδίως σε υψηλή συγκέντρωση στο φασόλι τόνκα (Dipteryx odorata). Εμφανίζεται επίσης στο φυτό Anthoxanthum odoratum, το Galium odoratum, το γρασίδι Hierochloe odorata  και το γλυκό τριφύλλι (γένος Melilotus), τα οποία και αναδύουν τη γλυκιά, ευχάριστη οσμή της ένωσης.
Χρήσεις
Η βαρφαρίνη και η ασενοκουμαρόλη - δύο κουμαρινικά ανάλογα - με το εμπορικό σήμα Coumadin και Sintrom αντίστοιχα, είναι συνταγογραφούμενα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ως αντιπηκτικά για την αναστολή του σχηματισμού θρόμβων αίματος, και έτσι αποτελούν θεραπεία για θρόμβωση βαθιάς φλέβας και την πνευμονική εμβολή. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να αποτρέψουν τον επαναλαμβανόμενο σχηματισμό θρόμβων αίματος από κολπική μαρμαρυγή ή ένα θρομβωτικό εγκεφαλικό επεισόδιο και παροδικές ισχαιμικές προσβολές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Λακτόνες Κατηγορία:Βαφές Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες
Εταίροι
thumb|350px|Το [[Ψηφιδωτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Πομπηία)|ψηφιδωτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Πομπηία, απεικονίζει την Μάχη της Ισσού με τον Αλέξανδρο επικεφαλής των Εταίρων]]
Έχει επίσης ειπωθεί πως αν η Μακεδονική φάλαγγα ήταν το αμόνι πάνω στο οποίο έσπαγαν οι σχηματισμοί των αντιπάλων, οι Εταίροι ήταν το σφυρί που τους χτυπούσε. Οι επίλεκτοι των Εταίρων γίνονταν μέλη της περιορισμένης προσωπικής σωματοφυλακής του Αλέξανδρου.
Ετυμολογία
Το όνομα της στρατιωτικής αυτής ομάδας πηγάζει από την λέξη Εταίρος, αυτός που βρίσκεται κοντά, με τη χρήση της λέξης να εννοεί αυτός που βρίσκεται κοντά στον βασιλιά. Οι Εταίροι -ή αλλιώς Σύντροφοι- μπορούσαν να είναι μέλη της Μακεδονικής αριστοκρατίας, ή, απλοί πολίτες Ελληνικής καταγωγής οι οποίοι απολάμβαναν της εμπιστοσύνης και φιλίας του εκάστοτε Μακεδόνα μονάρχη. Τα Εταιρείδια, ήταν μια γιορτή της Βόρειας Ελλάδας και συσχετίζονταν με την ιερή σχέση ανάμεσα στον βασιλιά και τους Εταίρους , και ακόμα και ο Ευριπίδης, ο διάσημος Αθηναίος δραματουργός, είχε τιμηθεί ως Εταίρος από τον Μακεδόνα βασιλιά Αρχέλαο Α΄. Οι βασιλικοί φίλοι η αλλιώς οι βασιλικοί Εταίροι ήταν ισόβιοι και επιλέγονταν από τον βασιλιά μέσα από τα μέλη της Μακεδονικής αριστοκρατίας.
Εξοπλισμός
thumb| Λεπτομέρεια από την λεγόμενη [[Σαρκοφάγος του Αλέξανδρου|Σαρκοφάγο του Αλέξανδρου (Αβδαλώνυμου) στο μουσείο Κωνσταντινουπόλεως, όπου απεικονίζεται ιππέας με εξοπλισμό των Εταίρων ]]
Το ιππικό των Εταίρων χρησιμοποιούσε μόνο τα καλύτερα άλογα, και του παρέχονταν ο καλύτερος διαθέσιμος οπλισμός. Τον καιρό του Αλεξάνδρου, ο καθένας από αυτούς διέθετε ένα ξυστόν και φορούσε μπρούτζινο θώρακα ή λινοθώρακα, επωμίδες και Βοιωτικά κράνη, χωρίς να διαθέτουν ασπίδα. Ήταν επίσης εξοπλισμένοι με κοπίδα ή ξίφος για μάχες σώμα με σώμα, καθώς και για την περίπτωση όπου το ξυστόν έσπαγε.
Οργάνωση
Στην εποχή του Φίλιππου Β και του Αλέξανδρου, οι Εταίροι ήταν οργανωμένοι σε 8 τοπικές ομάδες, που ονομάζονταν ίλες. Κάθε ίλη των εταίρων αποτελούνταν από 200 με 300 ιππείς και διοικούνταν από δύο επίλαρχους, μια και όπως λέει ο ιστορικός Αρριανός ο Αλέξανδρος δεν ήθελε κανένας, ούτε καν ο πιό κοντινός του φίλος να είναι το κέντρο της προσοχής. Όταν βρίσκονταν στα Σούσα και έλαβε ενισχύσεις, ο Αλέξανδρος οργάνωσε την κάθε ίλη σε δύο λόχους. Οι ονομασίες τους πήγαζαν είτε από το όνομα της γεωγραφικής περιοχής στην οποία είχαν συσταθεί, είτε από το όνομα του αρχηγού τους.
Η Βασιλική Ίλη διοικούνταν από τον ίδιο τον Αλέξανδρο και περιείχε περίπου τον διπλάσιο αριθμό ιππέων από τις άλλες ίλες, γύρω στους 400. Οι ίλες αυτές μερικές φορές συνδυάζονταν σε ομάδες των δύο, τριών ή και τεσσάρων ιλών για τον σχηματισμό ιππαρχίας, η οποία διοικούνταν από τον ίππαρχο, αν και το σύνολο των εταίρων διοικούνταν από τον ίδιο τον Αλέξανδρο.
Κατά τις βαλκανικές εκστρατείες του Αλέξανδρου βόρεια της Μακεδονίας, εμφανίζονται αναφορές για Εταίρους της Άνω Μακεδονίας, της Κεντρικής Μακεδονίας, και της Αμφίπολης. Κατά την προέλαση στον Γρανικό, μια ίλη η οποία διοικούνταν από τον Σωκράτη της Μακεδονίας, είχε ως προέλευση την Απολλωνία της λίμνης Βόλβης. Κατά την μάχη της Ισσού, ο Αρριανός αναφέρει ονομαστικά την ίλη της Ανθεμούς(σημερινή Γαλάτιστα), μια από την μη ταυτοποιημένη περιοχή της Λεύγης, καθώς και μια από την Πιερία.
Ο Θεόπομπος περιγράφοντας τους Εταίρους των μέσων του 4ου αιώνα π.Χ., αναφέρει πως δεν ξεπερνούσαν τους 800 και πως η προέλευση τους ήταν ανάμικτη, με μερικούς από τη Μακεδονία, άλλους από τη Θεσσαλία, και άλλους από άλλα μέρη της Ελλάδας. Έως το 338 π.Χ., ο Αλέξανδρος εμφανίζεται να έχει συγκεντρώσει γύρω στους 2600 ιππείς στους Εταίρους. Καθώς οι δυνάμεις του Αλέξανδρου προχωρούσαν προς την Ινδία, οι βάρβαροι των γύρω περιοχών στελέχωναν όλο και περισσότερο το ιππικό των Εταίρων, και η λιποταξία που σημειώθηκε στην πόλη της Ώπις είναι πιθανό πως, μερικώς τουλάχιστον, προκλήθηκε από αυτό το λόγο. Σε κάποια στιγμή υπήρξαν πέντε ιππαρχίες, οι τέσσερις στελεχωμένες αποκλειστικά από ξένους, και μία ανάμικτη με Έλληνες και Ασιάτες.
Στρατιωτικές τακτικές
thumb|Η ίλη των Εταίρων σε σχηματισμό σφήνας Οι Εταίροι πιθανώς ήταν το πρώτο ιππικό εξειδικευμένο στην κατά μέτωπο επίθεση και ισχυρό κλονισμό και διάσπαση των αντιπάλων, ως στρατεύματα κλονισμού, και ήταν ικανοί να διασπάσουν μαζικά τις πυκνές εχθρικές γραμμές, αν και τέτοιου είδους χρήση περιγράφεται σπάνια στις αρχαίες πηγές. Τα άλλα ιππικά της εποχής, συνήθως χρησιμοποιούσαν ακόντια και απέφευγαν να εμπλακούν σε παρατεταμένες μάχες παρά χρησιμοποιούνταν περισσότερο για καταδίωξη, αιφνιδιασμό ή παρενόχληση του εχθρού.
Ο Αλέξανδρος οδηγούσε προσωπικά την επίθεση στην κεφαλή της βασιλικής ίλης των Εταίρων, η οποία είχε συνήθως τον σχηματισμό σφήνας. Κατά την κορύφωση της μάχης, οι Εταίροι συνήθως πολεμούσαν στη δεξιά πτέρυγα του Μακεδονικού στρατού, δίπλα στους Υπασπιστές, οι οποίοι φρουρούσαν τις ακάλυπτες πλευρές των φαλαγγών. Το ελαφρύτερου τύπου ιππικό, χρησιμοποιούνταν επίσης για την προστασία των πλευρών της φάλαγγας. Υπό την καθοδήγηση του Αλεξάνδρου, η συμβολή των Εταίρων υπήρξε καθοριστική στις περισσότερες μάχες στην Ασία.
Ελληνιστικά βασίλεια
Το ιππικό των Εταίρων των Διαδόχων, ήταν ακόμα βαρύτερα εξοπλισμένο. Οι Εταίροι των Σελευκιδών φορούσαν κάπως ελαφρύτερο αλλά αρκετά παρόμοιο εξοπλισμό με τους κατάφρακτους κατά την μάχη της Μαγνησίας το 190 π.Χ., ο οποίος αποτελούνταν από μερική θωράκιση του αλόγου και θωράκιση των χεριών και των ποδιών του ιππέα. Οι Εταίροι των Πτολεμαίων είχαν επίσης και μια μεγάλη στρόγγυλη ασπίδα, σε αντίθεση με τους Εταίρους του Φίλιππου και Αλέξανδρου και γενικά της παλιάς Μακεδονίας.
Ο τίτλος των Εταίρων δεν χρησιμοποιήθηκε από τους Σελευκίδες με την αρχική του έννοια, αλλά αντικαταστάθηκε με διάφορους και ποικίλους βαθμούς της έννοιας φίλοι του βασιλιά. Παρόλα αυτά, ο τίτλος Εταίροι χρησιμοποιούνταν για τους σκοπούς της οργάνωσης του βαρέως ιππικού. Οι Σελευκίδες ήταν οι μόνοι που διατήρησαν το όνομα, μια και οι δυναστείες των Αντιγονιδών και των Πτολεμαίων είχαν διαφορετικά ονόματα για τα επίλεκτα σώματα ιππικού τους.
Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία / Βυζάντιο
Η Εταιρεία ήταν σώμα μισθοφόρων κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με το όνομα να σημαίνει η Συντροφιά, σε αντιστοιχία με την ονομασία των Συντρόφων της αρχαίας Μακεδονίας. Η αυτοκρατορική Εταιρεία αποτελούνταν κυρίως από ξένους, και είχαν τον ρόλο της αυτοκρατορικής φρουράς μαζί με τα αντίστοιχα τάγματα τον 9ο με 12ο αιώνα μ.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Μακεδονία Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Πλαγιοχώρι Κιλκίς
Το Πλαγιοχώρι, επίσημα Πλαγιοχώριον, είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 360 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Επαρχία του Σάσσαρι
Η επαρχία του Σάσσαρι (ιταλικά: Provincia di Sassari) είναι επαρχία της Σαρδηνίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 4.281 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 336.081 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Σάσσαρι (Sassari). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 66 δήμους.
Συνορεύει νότια με τις επαρχίες του Νουόρο και του Οριστάνο και ανατολικά με την επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο. Βόρεια και δυτικά βρέχεται από τη θάλασσα της Σαρδηνίας.
Νέες επαρχίες
Σύμφωνα με νόμο της Σαρδηνίας, ο οποίος ψηφίστηκε το 2001, οι επαρχίες της Σαρδηνίας αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005, όποτε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι, από την επαρχία του Σάσσαρι αποκόπηκαν 24 δήμοι με πληθυσμό περίπου 131.000 κατοίκους, οι οποίοι ενσωματώθηκαν στην επαρχία των Όλμπια-Τέμπιο. Οι Δήμοι αυτοί επανήλθαν στην Επαρχία του Σάσσαρι όταν καταργήθηκε η Επαρχία της Όλμπια-Τέμπιο (2016).
Ιστορία
Την περίοδο 1.600 - 1.500 π.χ. ο "Πολιτισμός των Νουράγκι" έφτασε στο αποκορύφωμα του στην περιοχή του Σάσσαρι. Η επαρχία τροφοδοτούσε με σιτάρι ολόκληρη την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και είχε την έδρα της Ρωμαϊκή Λεγεώνα. Τον Μεσαίωνα ήταν η έδρα της "Δικαιοδοσίας του Τόρρες" τις μίας από τις τέσσερις "Δικαιοδοσίες" στις οποίες μοιράστηκε η Σαρδηνία, η πρωτεύουσα της ήταν αρχικά η Ανδάρα και μετακινήθηκε τελικά στο Σάσσαρι. Ο Οίκος της Βαρκελώνης κατέκτησε το Βασίλειο της Σαρδηνίας που πέρασε στο Στέμμα της Αραγωνίας από τότε ξεκίνησε η παρακμή της περιοχής αλλά αργότερα με τον Οίκο της Σαβοΐας επανήλθε η ανάπτυξη.
Τον 20ο αιώνα κατασκευάστηκαν πλήθος από δρόμοι και σιδηροδρομικές γραμμές αλλά καταστράφηκε το μεγάλο δάσος που υπήρχε στην περιοχή. Η Επαρχία του Σάσσαρι ιδρύθηκε το 1859 λίγο πριν την Ιταλική ενοποίηση (1861), μέχρι το 1927 αποτελούσε την μεγαλύτερη σε έκταση επαρχία στην Ιταλία. Το Πανεπιστήμιο του Σάσσαρι ιδρύθηκε την ίδια εποχή με την επαρχία. Ο κυβερνήτης της επαρχίας έχει έδρα από το 1878 το Παλάτζο ντελλα Προβίντσια στην Σάσσαρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σασσαρι
Μπάμπα Βίντα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Μπάμπα Βίντα μικρογραφία|266x266εσ|Το σχέδιο του φρουρίου Το Μπάμπα Βίντα (Баба Вида) είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο, στο Βιδίνιο της βορειοδυτικής Βουλγαρία ς, και το κυριότερο αξιοθέατο της πόλης. Αποτελείται από δύο ομόκεντρες σειρές τειχών και εννέα πύργους, από τους οποίους οι τρεις σώζονται στο πλήρες μεσαιωνικό τους ύψος, και περιλαμβάνει και τις αρχικές επάλξεις. Θεωρείται ότι είναι το μόνο πλήρως διατηρημένο μεσαιωνικό κάστρο της χώρας. Ανήκει στον κατάλογο των 100 Τουριστικών Αξιοθέατων της Βουλγαρίας.
Η κατασκευή του φρουρίου ξεκίνησε το 10ο αιώνα στη θέση του αρχαίου ρωμαϊκού φρουρίου Μπονόνια. Η κατασκευή του είναι συνδεδεμένη με ένα θρύλο, σύμφωνα με τον οποίο ένας Βούλγαρος ηγεμόνας που κυβερνούσε στο Βιδίνιο είχε τρεις κόρες: τη Βίντα, τη Κούλα και τη Γκάμζα. Πριν το θάνατό του, μοίρασε το βασίλειο μεταξύ τους. Η Βίντα, που ήταν η μεγαλύτερη, πήρε το Βιδίνιο και τα εδάφη βόρεια των Καρπαθίων, η Κούλα πήρε το Ζάγετσαρ και την Τίμοτσκα Κράινα, και η Γκάμζα τα εδάφη δυτικά μέχρι το Μοράβα. Ενώ η Γκάμζα και η Κούλα παντρέυτηκαν με πολεμοχαρείς ευγενείς, η Βίντα παρέμεινε άγαμη και έχτισε το φρούριο της πόλης. Κυβέρνησε το βασίλειο της με δίκαιο τρόπο μέχρι τα γεράματά της και μετά το θάνατό της δόθηκε από το λαό στο φρούριο το όνομα Μπάμπα Βίντα που σημαίνει Γιαγιά Βίντα.
Το φρούριο λειτούργησε ως η κύρια αμυντική εγκατάσταση του Βιδινίου κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και αποτελούσε το πιο σημαντικό φρούριο της βορειοδυτικής Βουλγαρίας. Το Μπάμπα Βίντα αντιστάθηκε σε μια πολιορκία του Βυζαντινού στρατού υπό την ηγεσία του αυτοκράτορα Βασιλείου Β', αλλά καταστράφηκε και ανεγέρθηκε ξανά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιβάν Σρατσιμίρ, ο οποίος το χρησιμοποίησε ως έδρα του και βασική του κατοικία. Μεταξύ των ετών 1365 και 1369, το φρούριο βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ούγγρων. Το Βιδίνιο είχε δεχθεί ξαφνική επίθεση από τις δυνάμεις του Λουδοβίκου της Ουγγαρίας, αλλά χρειάστηκαν αρκετοί μήνες για να καταληφθεί το Μπάμπα Βίντα. Το 1369 ο Ιβάν Στρατσιμίρ κατάφερε να ανακτήσει τον έλεγχο της πρωτεύουσας του, αν και αναγκάστηκε να παραμείνει υπό ουγγρική επικυριαρχία.
Κατά την οθωμανική περίοδο το φρούριο λειτούργησε ως αποθήκη όπλων και ως φυλακή. Μεγάλο μέρος του φρουρίου καταστράφηκε τότε. Από τα τέλη του 18ου αιώνα έπαψε να χρησιμοποιείται για αμυντικούς σκοπούς, και λειτούργησε ως κατοικία του Οσμάν Πασβάνογλου.
Οι πρώτες αρχαιολογικές έρευνες έγιναν τη δεκαετία του 1950 και 1960. Τη δεκαετία του '60 κατασκευάστηκε εντός του φρουρίου το θερινό θέατρο της πόλης.
Σήμερα το  φρούριο Μπάμπα Βίντα λειτουργεί ως μουσείο. Είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός με πολλούς χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας
Καμό (Σιράκ)
Το Καμό (αρμενικά: Կամո, έως το 1935 γνωστό ως Χατζί Ναζάρ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,536 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Προς την Νίκη (εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος)
Προς την Νίκη ονομαζόταν η καθημερινή εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΔΣΕ) κατά την περίοδο 1948-1949. Σκοπός της εκδόσεως με σύνθημα "Όλοι στα άρματα! Όλα για τη νίκη!" αποτελούσε η καθημερινή ενημέρωση των μαχητών του ΔΣΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας