cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασέτ Ισεκέσεφ
Βιογραφία
Από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2012 - ήταν Υπουργός Βιομηχανίας και Νέων Τεχνολογιών της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Από τις 6 Αυγούστου 2014 έως τις 21 Ιουνίου 2016 ήταν Υπουργός Επενδύσεων και Ανάπτυξης της Δημοκρατίας του Καζακστάν [6]. Ταυτόχρονα, από τον Φεβρουάριο του 2015 ήταν ο διαμεσολαβητής επενδύσεων.
Στις 21 Ιουνίου 2016 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 2018 διορίστηκε Ακίμ της πόλης Αστάνα.
Δραστηριότητες ως Ακίμ
Στις 14 Νοεμβρίου 2016 ο πρωθυπουργός του Καζακστάν Μπακιτζχάν Σακιντάγιεφ επέπληξε τον Ισεκέσεφ για τον κακό καθαρισμό των δρόμων από το χιόνι και την κυκλοφοριακή συμφόρηση. Στις 21 Νοεμβρίου 2016 δημοσίευσε μέσω Facebook ότι προσφέρει στους κατοίκους της πρωτεύουσας να καθαρίσουν από μόνοι τους τους δρόμους από το χιόνι, αλλά αργότερα άλλαξε τη δημοσίευση, προσθέτοντας ότι οι αστικές υπηρεσίες σίγουρα θα καθαρίσουν τους δρόμους, πεζοδρόμια και άλλα.
Τον Σεπτέμβριο του 2016 δημιούργησε το «Γραφείο αστικών λύσεων», του οποίου η αρμοδιότητα είναι να συλλέγει παράπονα και επικριτικά σχόλια από τους κατοίκους της πρωτεύουσας και να τα μεταφέρει στο Δήμαρχο. Ο επικεφαλής του γραφείου διορίζεται από κάποιον Νταουρέν Καϊσάροφ, ο οποίος στο παρελθόν εργάστηκε σε διάφορες ΜΚΟ χρηματοδοτούμενες από το εξωτερικό Ταμείο «Soros-Καζακστάν».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καζάκοι πολιτικοί Κατηγορία:Ακίμ της Αστάνα
Αλδεΰδες
thumb|100px|right|Γενικός τύπος των αλδεϋδών. Όπου R μονοσθενής ανθρακούχα ομάδα, που δεν περιέχει «ανώτερες» από το φορμύλιο χαρακτηριστικές ομάδες, ή υδρογόνο.
Οι αλδεΰδες είναι ένα υποσύνολο των οξυγονούχων οργανικών ενώσεων, που περιέχουν ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα, μια τουλάχιστον «φορμυλομάδα» ή «αλδεϋδομάδα» (-CHO). Η φορμυλομάδα αποτελείται από ένα «καρβονύλιο» (C=O, δηλαδή άτομο άνθρακα συνδεμένο με διπλό δεσμό με ένα άτομο οξυγόνου) και ένα άτομο υδρογόνου. Ο γενικός τους τύπος είναι, λοιπόν, RCHO, όπου R μονοσθενής ανθρακούχα ομάδα (που κανονικά όμως δεν πρέπει περιέχει «ανώτερες» από το φορμύλιο χαρακτηριστικές ομάδες) ή υδρογόνο.
Ως χαρακτηριστική ομάδα, η φορμυλομάδα έπεται, ως προς το χαρακτηρισμό «κύρια χαρακτηριστική ομάδα», του καρβοξυλίου με τύπο [(-COOH) και άλλων όξινων ομάδων, όπως για παράδειγμα της σουλφοξυομάδας (-SO3H) (καθώς και των παραγώγων τους όπως εστέρες, άλατα, αμίδια και αλογονίδια)] καθώς και κυανομάδας (-C≡Ν) των νιτριλίων, της ισοκυανομάδας [(-Ν=C:) καθώς επίσης και ανάλογων ομάδων με φωσφόρο, αρσενικό και αντιμόνιο]. Προηγείται, όμως, όλων των υπόλοιπων χαρακτηριστικών ομάδων. Οι ενώσεις που περιέχουν αλδεϋδομάδες ως δευτερεύουσες χαρακτηριστικές ομάδες έχουν ορισμένες ιδιότητες των αλδεϋδών και ενίοτε συγκατατάσσονται στις αλδεΰδες, από ορισμένους συγγραφείς.
Οι αλδεΰδες διαφέρουν, λοιπόν, από τις κετόνες ακριβώς στην παρουσία ενός ατόμου υδρογόνου, συνδεομένου με το καρβονύλιό τους. Στις αλδεΰδες ένα (1) καρβονύλιο βρίσκεται αναγκαστικά στο τέλος της κύριας ανθρακικής αλυσίδας της ένωσης.
Οι αλδεΰδες, αν και είναι περισσότερο δραστικές, έχουν παραπλήσιες χημικές ιδιότητες με τις κετόνες με ενδιαφέρουσες και ποικίλες χρήσεις στη βιομηχανία, αποτελώντας χημικά ενδιάμεσα που με διάφορες χημικές αντιδράσεις μετατρέπονται σε άλλες ενώσεις, χρήσιμες στη παραγωγή διαφόρων προϊόντων όπως αρωμάτων, πλαστικών, απορρυπαντικών και φαρμακευτικών προϊόντων. Επίσης, πολλές βιοχημικές ενώσεις περιέχουν αλδεϋδικές ομάδες (ομάδες αλδεϋδών), όπως τα σάκχαρα (συγκεκριμένα οι αλδόζες) και κάποιες στεροειδείς ορμόνες.
Δομή και δεσμολογία
Οι αλδεΰδες περιέχουν ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα το καρβονύλιο, το οποίο αποτελείται από ένα κεντρικό άτομο άνθρακα με sp² υβριδισμό, που σχηματίζει σε επίπεδο σχήμα, ένα διπλό δεσμό με το άτομο οξυγόνου (επίσης σε sp² υβριδισμό), και δύο (2) απλούς σ δεσμούς, έναν με το άτομο υδρογόνου και ένα με το πρώτο άτομο άνθρακα της μονοσθενούς ανθρακούχας ομάδας R (εξαιρείται βέβαια η μεθανάλη, όπου το καρβονύλιο συνδέεται με δύο (2) άτομα υδρογόνου). Η αλδεϋδομάδα είναι πολωμένη, αφού το οξυγόνο είναι πιο ηλεκτραρνητικό από τον άνθρακα [περίπου 3,5 έναντι 2,5 κατά Πόλινγκ (Pauling)]. Έτσι, το ανθρακοάτομο της αλδεϋδομάδας έχει (στατιστικό) θετικό ηλεκτρικό φορτίο και το οξυγονοάτομο αρνητικό. Το ίδιο το υδρογονοάτομο της φορμυλομάδας γενικά δεν είναι πρακτικά όξινο. Αλλά, εξαιτίας της μερικής σταθεροποίησης της συζυγούς βάσης, λόγω μεσομέρειας, αν υπάρχει άτομο υδρογόνου συνδεμένο στο α- άτομο άνθρακα της ομάδας R, η αλδεΰδη είναι πολύ πιο όξινη, με pKa συνήθως γύρω στο 17, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο υδρογονάνθρακα, που συνήθως έχουν pKa γύρω στο 50. Αυτή η σχετική αύξηση στην οξύτητα αποδίδεται στις ακόλουθες αιτίες:
Κατηγοριοποίηση
Το πρώτο κριτήριο κατηγοριοποίησης των αλδεϋδών είναι η τυχούσα παρουσία και δευτερευόντων χαρακτηριστικών ομάδων. Έτσι έχουμε π.χ. τις αμιναλδεΰδες, αν έχουμε και αμινομάδες (-ΝR2), κ.τ.λ..
Το δεύτερο κριτήριο κατηγοριοποίησης των αλδεϋδών είναι η τυχόν παρουσία περισσότερων της μιας αλδεϋδομάδας. Έτσι έχουμε π.χ. τις διάλες, τριάλες, κ.τ.λ..
Ονοματολογία
Η ονομασία «aldehyde», από την οποία προήλθε και ο εξελληνισμένος όρος «αλδεΰδη», προέρχεται από τη φράση «alcohol dehydrogenatum», δηλαδή αφυδρογονωμένη αλκοόλη.
Η ονομασία κάθε αλδεΰδης προέρχεται από την ονομασία του υδρογονάνθρακα στον οποίο αντιστοιχεί η κύρια ανθρακική αλυσίδα της ένωσης, αλλά η κατάληξη «-ιο», αντικαθίσταται με την «-άλη», π.χ. μεθάνιο → μεθανάλη, αιθάνιο → αιθανάλη, προπάνιο → προπανάλη, βουτένιο → βουτενάλη, κ.τ.λ..
Η τυχούσα παρουσία και δεύτερης αλδεϋδομάδας σημειώνεται με ένα πρόθεμα -δι-. Π.χ. αιθανοδιάλη, προπανοδιάλη, κ.τ.λ.. Αν τυχόν υπάρχουν περισσότερες αλδεϋδομάδες ή αν είναι απαραίτητο για λόγους απλούστευσης της ονομασίας της ένωσης, οι αλδεϋδομάδας μπορούν να μπουν και ως υποκαταστάτες, με τον αύξοντα αριθμό του ανθρακοατόμου της κύριας αλυσίδας στο οποίο ενώνεται η φορμυλομάδα, με το πρόθεμα «φορμυλο-». Π.χ. 2-φορμυλοπεντανοδιάλη.
Αν συνυπάρχουν δευτερεύουσες χαρακτηριστικές ομάδες, αυτές μπαίνουν ως προθέματα μπροστά από το κυρίως όνομα της αλδεΰδης, με τους αριθμούς θέσης τους, αν είναι απαραίτητο. Π.χ. 2-αμιναιθανάλη.
Φυσική παρουσία αλδεϋδών
Ίχνη πολλών αλδεϋδών βρίσκονται σε αιθέρια έλαια και συχνά συνεισφέρουν στις ευχάριστες οσμές τους. Παραδείγματα: κιναμαλδεΰδη, κίλαντρο (ένωση από το φυτό κόλιαντρο) και βανιλίνη. Πιθανότατα εξαιτίας της υψηλής δραστικότητας της αλδεϋδομάδας τους, οι αλδεΰδες δεν είναι συνηθισμένες σε αρκετές δομικές ομάδες που συμπεριλαμβάνουν τα αμινοξέα, τα νουκλεϊκά οξέα και τα λιπίδια. Ωστόσο, τα περισσότερα σάκχαρα είναι αλδόζες, δηλαδή τυπικά ανήκουν στις αλδεΰδες, αν και στην πρακτικά βρίσκονται στην ταυτομερή μορφή ημιακεταλών, που είναι μια μορφή «προστατευμένων» αλδεϋδών. Πάντως, σε υδατικά τους διαλύματα υπάρχουν, έστω και μειοψηφικά, και στη μορφή αλδεϋδών.
Παραγωγή
Υπάρχουν αρκετές μέθοδοι για την παραγωγή αλδεϋδών, αλλά η περισσότερο χρησιμοποιούμενη από αυτές είναι η υδροφορμυλίωση. Παράδειγμα εφαρμογής της μεθόδου αυτής αποτελεί η παραγωγή βουτανάλης από προπένιο:
Οξειδωτικές παραγωγικοί οδοί
Οι αλδεΰδες παράγονται συχνά με οξείδωση των αντιστοίχων πρωτοταγών αλκοολών:
Στη βιομηχανία, η μεθανάλη παράγεται σε μεγάλη κλίμακα με οξείδωση μεθανόλης :
Σε αυτήν τη συγκεκριμένη περίπτωση ως οξειδωτικό μέσο επιλέγεται το οξυγόνο, γιατί συμβαίνει να είναι και «πράσινο» και οικονομικό:
Για παραγωγή αλδεϋδών σε εργαστηριακή κλίμακα χρησιμοποιούνται κατά περίπτωση πιο εξειδικευμένες οξειδωτικές μέθοδοι, αλλά γενικά τα οξειδωτικά αντιδραστήρια που βασίζονται στο CrVI, χρησιμοποιούνται περισσότερο. Πιο συγκεκριμένα, συνήθως η οξείδωση επιτυγχάνεται με επίδραση όξινου διαλύματος διχρωμικού καλίου σε πρωτοταγή αλκοόλη
Χρειάζεται, όμως, προσοχή, γιατί τυχούσα περίσσεια διχρωμικού καλίου ή η χρήση ισχυρότερων οξειδωτικών μέσων οδηγεί στην παραγωγή του αντιστοίχου καρβοξυλικού οξέος (RCO2H). Γι' αυτό η αλδεΰδη πρέπει να αποστάζεται άμεσα καθώς παράγεται, αν είναι πτητική, ή να προτιμηθούν ηπιότερα οξειδωτικά μέσα για την παραγωγή της, όπως το χλωροχρωμικό πυριδινώνιο (PyCrClO3, PCC: Pyridinium ChloroChromate, όπου Py πυριδινώνιο, 54x54εσ) :
Άλλες μέθοδοι
1. Με επίδραση οργανομαγνησιακών ενώσεων σε φορμικούς εστέρες :
2. Με αναγωγή ακυλαλογονιδίων :
3. Με οζονόλυση αλκενίων:
4. Με επίδραση υπεριωδικού οξέος (HIO4) σε δευτεροταγείς διόλες :
Παράγωγα που δίνουν οι αλδεΰδες και όχι οι κετόνες
1. Οξείδωση προς καρβοξυλικά οξέα:
2. Προσθήκη αλκοολών και σχηματισμός ακεταλών: (ημιακετάλη)
(ακετάλη)
3. Οξειδοαναγωγή Cannizzaro προς καρβοξυλικό οξύ και αλκοόλη. Πραγματοποιείται από αλδεΰδες που δεν έχουν υδρογονοάτομο στον άνθρακα #2, π.χ. από τις αλδεΰδες γενικού τύπου R3CCHO:
4. Πολυμερισμός: χωρίς-πλαίσιο|32x32εσ παραφορμαλδεΰδη, όπου πολυοξυμεθυλένιο, όπου v \ge 100 παραλδεΰδη
Παράγωγα που δίνουν οι αλδεΰδες και οι κετόνες
1. Ενολοποίηση:
2. Αναγωγή προς αλκοόλες:
3. Αναγωγή προς υδρογονάνθρακες:
4. Οξείδωση με διοξείδιο του σεληνίου (SeO2):
5. Αντιδράσεις προσθήκης:
2-αλκυλο-1,3-διοξολάνιο 2-αλκυλο-1,3-διθειολάνιο
Πηγές
* Κατηγορία:Χαρακτηριστικές ομάδες
Γιώργος Καραμπελιάς
Ο Γιώργος Καραμπελιάς (Κάτω Αχαΐα, 1946) είναι Έλληνας συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1946 στην Κάτω Αχαΐα. Από το 1964, ως φοιτητής της Ιατρικής, συμμετείχε στη Νεολαία Λαμπράκη. Μετά το 1967 σπούδασε Οικονομία στη Γαλλία.
Συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα και στον «Μάη του ’68», σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις. Στη Γαλλία γράφει τα πρώτα του βιβλία. Μετά τη μεταπολίτευση συνεχίζει αδιάλειπτα την πολιτική και συγγραφική του δραστηριότητα.
Πολιτική δράση
Αρχικά ανήκε στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και κινούνταν στο χώρο του μαοϊκού εργατισμού στα μέσα της δεκαετίας του '70 και της αυτονομίας από το τέλος της δεκαετίας του '70 ως τις αρχές της επόμενης. Από το 1979 έως το 1993 εξέδιδε το περιοδικό Ρήξη. Το 1980, μαζί με φίλους, δημιούργησε το «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» και τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις». Από τις εκδόσεις έχουν εκδοθεί ως σήμερα πάνω από 120 τίτλοι από τους τομείς της λογοτεχνίας, του δοκιμίου, της ιστορίας, των κοινωνικών κινημάτων, της οικολογίας καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των έργων του Έλληνα φιλόσοφου Κώστα Παπαϊωάννου. Το 1992 πήρε το μεταπτυχιακό δίπλωμά του από την Οικονομική Σχολή των Παρισίων (Paris VII).
Από το 1993 έως το 1994 διηύθυνε τον Τομέα Πρόληψης, Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης του ΚΕΘΕΑ, για την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά.
Παρέστη ως μάρτυρας υπεράσπισης του Δημήτρη Κουφοντίνα στη δίκη της 17 Νοέμβρη, όπου ερωτήθηκε και κατέθεσε για τα πολιτικά κίνητρα της δράσης της οργάνωσης.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος της Γραμματείας των Οικολόγων – Εναλλακτικών. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Σπίθας του Μ. Θεοδωράκη, από την οποία αποχώρησε στις 24 Ιουνίου 2011.
Από το 1995 είναι εκδότης και αρχισυντάκτης του διμηνιαίου περιοδικού «Άρδην», που συνεχίζει να εκδίδεται. Το 2006 εκδίδει τη μηνιαία εφημερίδα Ρήξη. Ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού» που απ’ το 2011 εκδίδει το επιστημονικό περιοδικό νέος Λόγιος Ερμής. Αποτελεί, επίσης ιδρυτικό και εξέχον μέλος της Κίνησης Πολιτών Άρδην, που δημιουργήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2011.
Το 2014 θα τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο «Ανδρέα Πετρόπουλου» για τη μελέτη του πάνω στη ζωή, το έργο και την δράση του Ρήγα Βελεστινλή με τίτλο Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή: «Κόψε το ρόδο πριν μαραθεί».
Τον Νοέμβριο του 2016 ήταν ανάμεσα στα πρόσωπα που ίδρυσαν το Κίνημα Άρδην. Το 2019, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, κατήλθε υποψήφιος για τον δήμο Αθηναίων με την κίνηση «Αθήνα για την Ελλάδα», επιτυγχάνοντας να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος με την υποστήριξη - πέραν του Κινήματος Άρδην - της Ένωσης Κεντρώων, της Δημοκρατικής Αναγέννησης και άλλων μικρότερων κινήσεων (Ελληνική Πολιτική Συνείδηση, Πατριωτική Συσπείρωση ,Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα και Πρωτοβουλία της 14ης Μάη).
Παράλληλα αρθρογραφεί σε εφημερίδες στην Ελλάδα και στην Κύπρο.
Συγγραφικά έργα
Έχει γράψει τα ακόλουθα βιβλία:
Έχει συμμετάσχει σε συλλογικά έργα:
Έχει επιμεληθεί συν τοις άλλοις τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Μείζονα Σφαίρα Συνευημερίας της Ανατολικής Ασίας
μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης της μέγιστης ιαπωνικής επέκτασης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Η Μείζονα Σφαίρα Συνευημερίας της Ανατολικής Ασίας (ιαπωνικά: 大東亜共栄圏, Ντάι Τόουα Κιοουέικεν) ήταν ένα πανασιατικό εγχείρημα, το οποίο δημιούργησε και ανέπτυξε η κυβέρνηση της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας υπό την βασιλεία του Χιροχίτο. Το εγχείρημα επιθυμούσε να δημιουργήσει ένα διακρατικό μπλοκ κρατών στην Ανατολική Ευρασία υπό την ηγεσία της Ιαπωνίας, απαλλαγμένο από τις δυτικές δυνάμεις. Προωθήθηκε στις κατεχόμενες από την Ιαπωνία περιοχές (1931-1945). Η ιδέα προήλθε από ραδιοφωνική ομιλία του Χατσιρόου Αρίτα στις 29 Ιουνίου 1940, με τίτλο "Η Διεθνής Κατάσταση και η Θέση της Ιαπωνίας". Σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα, ο στόχος της Ιαπωνίας ήταν η «συν-ευημερία» και η ειρήνη στην Ανατολική Ασία, απαλλαγμένη από τις δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις.
Μέλη της Σφαίρας Συνευημερίας
μικρογραφία|219x219εσ|Ιαπωνική προπαγανδιστική αφίσα. Γράφει "Με την βοήθεια της Ιαπωνίας, της Κίνας και της Μαντσουρίας ο κόσμος θα ζει ειρηνικά". Εμφανίζεται η σημαία της Μαντσουρίας, η σημαία της Ιαπωνίας και η σημαία της Κίνας, γνωστή και ως Πέντε Φυλές σε μια Ένωση.
μικρογραφία|179x179εσ|Ιαπωνικό γραμματόσημο για την σφαίρα συνευημερίας. Εκδόθηκε το 1942.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κεντρικό σύνθημα της ιαπωνικής προπαγάνδας ήταν το «Η Ασία για τους Ασιάτες». Ο δεδηλωμένος στόχος της Ιαπωνίας ήταν να απελευθερώσει τους ασιατικούς λαούς από τις δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις, κυρίως από τους Βρετανούς και τους Γάλλους. Ταυτόχρονα, το ιαπωνικό κράτος διακρινόταν από σκληρότητα κατά των άλλων χωρών. Μερικά παραδείγματα είναι η σφαγή του Ναντζίνγκ (1937) και ο σχηματισμός των λεγόμενων «ταγμάτων άνεσης», τα οποία αποτελούνταν από γυναίκες που προέρχονταν από τα κράτη που κατακτούσε η Ιαπωνία.
Ο όρος «σφαίρα συνευημερίας» επινοήθηκε από τον υπουργό Εξωτερικών Γιοουσούκε Ματσουόκα στις 1 Αυγούστου 1940, αλλά η σχετική ιδεολογία είχε αναπτυχθεί νωρίτερα. Οι ηγέτες της Ιαπωνίας ενδιαφέρονταν εδώ και καιρό με αυτή την ιδέα, καθώς ήθελαν να επεκτείνουν την επιρροή της Ιαπωνίας. Έτσι ακολούθησαν ενεργή εξωτερική πολιτική.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1931 ξεκίνησε η Ιαπωνική εισβολή στην Κίνα. Στις 9 Μαρτίου 1932 σχηματίστηκε το Μαντσούκουο, το πρώτο κράτος μαριονέτα της Ιαπωνίας. Σύμφωνα με τον Ματσουόκα: «Η Ιαπωνία, το Μαντσούκουο και η Κίνα θα είναι ο πυρήνας της Μείζονας Σφαίρας Συνευημερίας της Ανατολικής Ασίας. Η πλήρης αυτάρκεια είναι ο στόχος του μπλοκ. Το μπλοκ, εκτός από την Ιαπωνία, το Μαντσούκουο και την Κίνα, θα περιλαμβάνει την Ινδοκίνα, την Ολλανδική Ινδία (σ.σ. την Ινδονησία) και άλλες χώρες που βρέχονται από την Νότια Θάλασσα. Για να επιτευχθεί ο στόχος, η Ιαπωνία θα πρέπει να είναι έτοιμη να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια, υλικά και πνευματικά, που θα βρει στον δρόμο της». αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Προπαγανδιστική αφίσα της Αυστραλίας. Γράφει: «Έρχεται στα νότια. Ή θα δουλέψουμε σκληρά ή θα πεθάνουμε.» Λόγω των υλικών αναγκών του Ιαπωνικού στρατού για τη συνέχιση του πολέμου με την Κίνα, τον Ιούλιο του 1940 η Ιαπωνία εισέβαλε στην Γαλλική Ινδοκίνα. Η πράξη αυτή οδήγησε σε εμπάργκο στην εξαγωγή πετρελαίου στην Ιαπωνία από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μεγάλη Βρετανία και τις Κάτω Χώρες. Μια απότομη επιδείνωση των αμερικανοϊαπωνικών σχέσεων οδήγησε στην επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, στις 7 Δεκεμβρίου 1941.
Τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1942, η Ιαπωνία κατέλαβε ορισμένα νησιά της Ινδονησίας, τα οποία ανήκαν στην Ολλανδία. Στις 15 Φεβρουαρίου 1942 η Ιαπωνία κατέλαβε τη Σιγκαπούρη, σημαντική πόλη της Βρετανίας στην Νοτιοανατολική Ασία.
Στις 21 Οκτωβρίου 1943 ιδρύθηκε η Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ινδίας (Αζάντ Χιντ) στη Σιγκαπούρη, η οποία αναγνωρίστηκε από την Ιαπωνία ως η εξόριστη ινδική κυβέρνηση. Αυτή η κυβέρνηση αναγνωρίστηκε από τις δυνάμεις του Άξονα και ορισμένα από τα κράτη μαριονέτες του Άξονα (Κροατία, Φιλιππίνες και μερικά άλλα κράτη). Η Γαλλία του Βισύ δεν αναγνώρισε την κυβέρνηση αυτή.
Αμέσως μετά την πτώση της Σιγκαπούρης το 1942, αιχμάλωτα μέλη του Βρετανικού Ινδικού Στρατού ξεκίνησαν να σχηματίζουν τον (πρώτο) Ινδικό Εθνικό Στρατό. μικρογραφία|250x250εσ| Διάσκεψη της Μείζονος Ανατολικής Ασίας Στις 5 και 6 Νοεμβρίου το Τόκιο διοργάνωσε τη διάσκεψη της Μείζονος Ανατολικής Ασίας. Συμμετείχαν οι αρχηγοί των κρατών που ήταν μέλη της Σφαίρας Συνευημερίας εκείνη τη περίοδο, δηλαδή η Ιαπωνία, το Μαντσουκούο, εκπρόσωποι της Κινεζικής φιλοϊαπωνικής κυβέρνησης (γνωστή και ως Μεταρρυθμισμένη Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας),η Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ινδίας, η Βιρμανία, οι Φιλιππίνες και η Ταϊλάνδη.
Η τελική κατάρρευση της «Σφαίρας Συνευημερίας» συνέβη με την ήττα των Ιαπώνων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945. Οι Ιάπωνες είχαν υποβαθμίσει τις στρατιωτικές δυνατότητες και την στρατιωτική βιομηχανία των αντιπάλων τους, δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτείων και του Ηνωμένου Βασιλείου. Επίσης οι Ιάπωνες υστερούσαν σε σημαντικούς πόρους για μια στρατιωτική σύγκρουση όπως το πετρέλαιο. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η [[Ναζιστική Γερμανία, η Φασιστική Ιταλία και η Ιαπωνική Αυτοκρατορία είχαν προτείνει την διαίρεση της Ευρασίας κατά μήκος του 70ού ανατολικού μεσημβρινού. ]] μικρογραφία|200x200εσ| Αναμνηστική πλάκα για τις ωμότητες των Ιαπώνων στην Κίνα, στο [[φρούριο Βανπίνγκ κοντά στη γέφυρα Μάρκο Πόλο. ]] Επίσης, η Ιαπωνία εξέταζε να εισβάλει στην Βόρεια Αυστραλία. Η Αυστραλία είχε 7 εκατομμύρια κατοίκους εκείνη την εποχή και οι κύριες πόλεις βρίσκονταν στα νότια. Ωστόσο, το σχέδιο απορρίφθηκε λόγω της γεωγραφίας της περιοχής και λόγω των ισχυρών αμυντικών οχυρώσεων των συμμάχων.
714
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 714 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Καμπανούλα η κυρτή
Η Καμπανούλα η κυρτή (Campanula incurva) ανήκει στην οικογένεια των Campanulaceae (Κωδωνιοειδή) και είναι μια από τις 82 περίπου καμπανούλες (Γένος: Campanula) της Ελλάδας. Μαζί με άλλα περίπου 44 είδη, από τα 82, αποτελεί ενδημικό είδος της Ελλάδας. Η C. incurva, υπάρχει μόνο στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στον Όλυμπο, Ανατολική Θεσσαλία (Πήλιο), Εύβοια και νησιά Ανατ. Αιγαίου. Το εντυπωσιακά μεγάλο άνθος (έως 3-4 cm) και η περιορισμένη κατανομή του, οδήγησαν στο να συμπεριληφθεί στα προστατευτέα είδη του Προεδρικού Διατάγματος αρ. 67/1981 (ΦΕΚ 23A/30-1-1981).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατάλογος πόλεων της Τουρκίας
Ακολουθεί κατάλογος πόλεων της Τουρκίας, κατά αλφαβητική σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρκίας Πολεις της Τουρκιας
Γκουστάβ Μπαντίν
Ο Γκουστάβ Μπαντίν  (σουηδικά: Adolf Ludvig Gustav Fredrik Albert Badin né Couchi) (1747 ή 1750 - 1822) ήταν αφρικανικής καταγωγής Σουηδός βασιλικός υπηρέτης (Kammermohr) και ημερολογιογράφος. Υπήρξε θετός γιος και υπηρέτης της βασίλισσας Λουίζας Ουλρίκα της Σουηδίας και υπηρέτης της θετής αδερφής του, της Πριγκίπισσας Σοφίας Αλβερτίνας της Σουηδίας. Το κανονικό του όνομα ήταν Κούτσι, αλλά έμεινε γνωστός ως Μπαντίν (δηλαδή «σκανδαλιάρης» ή «φαρσέρ»).
Τα πρώτα χρόνια
Το μέρος που γεννήθηκε ο Μπαντίν δεν έχει εξακριβωθεί ενώ πιθανά μέρη θεωρούνται είτε η Αφρική είτε το Σαιντ Κρουά της Καραϊβικής. Ο ίδιος ο Μπαντίν ανέφερε κάποτε ότι το μόνο πράγμα που θυμόταν για το παρελθόν του ήταν το κάψιμο των καλυβιών των γονιών του, αλλά δεν είναι γνωστό εάν αυτό συνέβη στην Αφρική ή στην Καραϊβική. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πέρασε την παιδική του ηλικία στο Σαιντ Κρουά.
Από το Σαιντ Κρουά πάντως ήρθε στην Ευρώπη με ένα δανέζικο δουλεμπορικό πλοίο. Ο καπετάνιος του πλοίου τον πούλησε στον κρατικό σύμβουλο Anders von Resier ο οποίος με τη σειρά του τον πρόσφερε ως δώρο στη βασίλισσα της Σουηδίας, Λουΐζα Ουλρίκα της Πρωσίας, το 1757.
Αλλά ούτε και η χρονολογία γέννησης μπορεί να καθοριστεί με ακρίβεια. Παλαιότεροι ιστορικοί θεωρούσαν το 1747 ως έτος γέννησής του ενώ σύγχρονοι ιστορικοί με βάση και τις καταγραφές του παλατιού θεωρούν πιθανότερη χρονολογία το 1750.
Η ζωή στο παλάτι
Η Βασίλισσα Ουλρίκα, που είχε έρθει σε επαφή με τις θεωρίες του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ περί εκπαίδευσης, μέσω του βιβλίου του, Αιμίλιος, ή Περί αγωγής, σκέφτηκε να κάνει ένα πείραμα με τον νεαρό Κούτσι.
Τον μεγάλωσε λοιπόν στο παλάτι, εντελώς ελεύθερο από τις κοινωνικές συμβάσεις, παρέχοντάς του προνόμια συμπεριφοράς που δεν είχαν ούτε οι βασιλόπαιδες, χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις. Όταν κρίθηκε πως είχε έρθει η ώρα, η βασίλισσα επέβλεψε την εκπαίδευση που θα τον έκανε πολιτισμένο Ευρωπαίο. Μετά την εκμάθηση γραφής κα ανάγνωσης, ο Μπαντίν έμαθε τις γλώσσες που χρησιμοποιούσε η Σουηδική Αυλή (Γαλλικά, Γερμανικά και Λατινικά) και με την ενηλικίωσή του, βαπτίστηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1768, Χριστιανός. Ο Μπαντίν πράγματι, δικαίωσε και τις απόψεις της Βασίλισσας αλλά και του Ρουσσώ που πίστευε ότι η Εκπαίδευση είναι αυτή που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στον άγριο και στον πολιτισμένο και όχι η φυλή ή η καταγωγή.
Ο Μπαντίν αποδείχτηκε έξυπνος, δραστήριος, πνευματώδης και πολυτάλαντος και αξιόπιστος. Συνόδευε τη Βασίλισσα ως μέλος της διπλωματικής της αποστολής σε άλλα κράτη, συζητούσε με διπλωμάτες, ήταν πιστός στη βασιλική Αυλή και ιδιαίτερα στη Βασίλισσα διατηρούσε συλλογή βιβλίων (κάπου 800 με 900 τόμοι βιβλίων οι οποίοι όμως πουλήθηκαν από τους κληρονόμους του), λάμβανε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις είτε ως χορευτής είτε ως ηθοποιός και έγραφε ημερολόγια. Τα ημερολόγια του μάλιστα, είναι ιδιαίτερης αξίας αφού φυλάγονται μέχρι σήμερα στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Ουψάλα.
Προσωπική ζωή
Η κοινωνική θέση του Μπαντίν δεν είναι ξεκάθαρη. Με τον θάνατο της της βασίλισσας Λουΐζα Ουλρίκα το 1782 ο Μπαντίν αλλά και η πριγκίπισσα Σοφία Αλβερτίνα εγκατέλειψαν τα δώματα της Βασίλισσας και εγκαταστάθηκαν στο Παλάτι του νέου Βασιλιά. Ο Μπαντίν έλαβε από τον Βασιλιά, τρεις αγροικίες έξω από τη Στοκχόλμη κάτι που του έδωσε εισόδημα και κάποια οικονομική ασφάλεια.
Ο Μπαντίν παντρεύτηκε δύο φορές αλλά πέθανε άτεκνος. Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ελίζαμπεθ Σουάρτ (κόρη μπακάλη) το 1782, η οποία πέθανε το 1789, και σε δεύτερο τη Μαγκνταλένα Ελεονόρα Νορέλ. Φήμες ότι ήταν ο πατέρας της υποτιθέμενης μυστικής κόρης της Σοφίας Αλβερτίνας δεν έχουν επιβεβαιωθεί ποτέ. Είχε αποκτήσει ένα παιδί με την πρώτη του σύζυγο, το οποίο πέθανε σε νηπιακή ηλικία το 1784. Μετά από αυτό το γεγονός κανένα άλλο παιδί δεν μνημονεύεται. Μολαταύτα, αυτός και η δεύτερη σύζυγός του είχαν μια υιοθετημένη κόρη, η οποία ονομαζόταν Χριστίνα, και ζούσε μαζί τους.
Κατά τη διάρκεια της μετέπειτα ζωής του, φέρεται να υποστηρίχθηκε οικονομικά από την πριγκίπισσα Σοφία Αλβερτίνα. Το σπίτι του δεν ήταν ούτε πλούσιο ούτε φτωχό, αλλά απλά άνετο. Μάλιστα ο ίδιος και η σύζυγός του φημίζονταν ότι ήταν γενναιόδωροι και συχνά φιλοξενούσαν επισκέπτες, ιδίως συγγενείς της συζύγου του. Μοιράζονταν τον χρόνο τους μεταξύ του σπιτιού τους στη Στοκχόλμη και των δύο αγροκτημάτων τους στο Άπλαντ (Uppland), όσο ο Μπαντίν περνούσε σταδιακά όλο και λιγότερο χρόνο στο παλάτι.
Επίσης
Ο Μπάντιν δεν ήταν ο μόνος Αφρικανός που βρέθηκε στη Σουηδία τον 18ο αιώνα. Στις εκκλησίες της Στοκχόλμης, άλλοι «morians» (ένα όνομα που χρησιμοποιούνταν για τους μαύρους) βαφτίστηκαν, όπως ο Γιοχάνες το 1757, ο Άντολφ Ουλρίκ το 1759 και ο Ζαμόρε (επίσης βασιλικός υπηρέτης) το 1772, ο Βουλκέιν στο Βασιλικό Παρεκκλήσι της Στοκχόλμης το 1776 και μια γυναίκα, η Δάφνη, στο Σμόλαντ το 1783. Ο Δούκας Τσαρλς αγόρασε τον «πιο όμορφος μαύρο Σουηδό που έχει δει ποτέ», σύμφωνα με τον Γκιόρογέλ το 1771. Το 1802, ένας μαύρος έφηβος του Δούκα, ο Φίγκαρο, συμμετείχε σε μια υπόθεση αγάπη στο παλάτι. Επίσης, καταγράφονται μη-μαύροι, όπως ο Πλούτο από την Ινδία το 1785 και οι ιθαγενείς Αμερικανοί παρουσία ευγενών και μια μεγάλη συγκέντρωση των ανθρώπων.
Κληρονομιά
Ο Μπαντίν εμφανίζεται στο μυθιστόρημα «Morianen» του Μάγκνους Τζέικομπ Κρούσενστολπ το 1838, όπου περιγράφεται ως συμμετέχων σε όλα τα μυστικά και τα μεγαλύτερα γεγονότα της βασιλικής οικογένειας, από την επανάσταση του 1772 έως την καθαίρεση του το 1809.
Σαρίφ Αχμέτ
Ο Σεΐχης Σαρίφ Σεΐχ Αχμέτ (Sharif Sheikh Ahmed, στα σομαλικά: Sheekh Shariif Sheekh Axmed, στα αραβικά: الشيخ شريف شيخ أحمد) ήταν πρόεδρος της Σομαλίας και πρώην διοικητής της Ενώσεως Ισλαμικών Δικαστηρίων (ICU). Έγινε πρόεδρος της χώρας το 2009, έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές που διεξήχθησαν για λόγους ασφαλείας στο γειτονικό Τζιμπουτί. Κυβέρνησε ως το 2012.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1964 στην επαρχία Σαμπιλάχα Ντέξε (Shabeellaha Dhexe) και έκανε σπουδές σε πανεπιστήμια της Λιβύης και του Σουδάν. Συγκεκριμένα, έκανε σπουδές στο Ινστιτούτο Σεΐχ Σούφι, το οποίο συνδέεται με το πανεπιστήμιο αλ-Αζχάρ, στην Αίγυπτο και μετά στο Σουδάν, στο πανεπιστήνιο Κορντουφάν (1992), όπου έκανε μπάτσελορ στα αραβικά και στη γεωγραφία. Το 1994 πήγε στην Τρίπολη της Λιβύης, έχοντας ολοκληρώσει μόνο 2 από τα 4 απαιτούμενα χρόνια σπουδών. Στη Λιβύη μπήκε στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο και έκανε μπάτσελορ στη Νομική και στην ισλαμική Σαρία. Αποφοίτησε το 1998. Εργάστηκε ως καθηγητής Γεωγραφίας, αραβικών και θεολογίας. Ομιλεί αραβικά, σομαλικά και αγγλικά και προέρχεται από τον κλάδο Αμπγκάαλ της φυλής Χαΐουε (Hawiye).
Ένωση Ισλαμικών Δικαστηρίων
Επιστρέφοντας από έξω, ο Αχμέτ έγινε μέλος της Ένωσης Ισλαμικών Δικαστηρίων και εξελέγη αρχηγός ενός μικρού δικαστηρίου κάποιας τοπικής υποφυλής στο Τζόουχαρ. Λίγα χρόνια μετά, μια τοπική συμμορία απήγαγε έναν νεαρό μαθητή και απαίτησε λύτρα από την οικογένειά του για να τον απελευθερώσει. Το γεγονός αυτό ήταν ένα από τα αμέτρητα παρόμοια (απαγωγές και φόνοι) που συνέβησαν στο Μογκαντίσου τα επόμενα χρόνια και σημάδεψε τη ζωή του Αχμέτ, κάνοντάς τον να εισχωρήσει πιο βαθιά στους κόλπους της Ένωσης Ισλαμικών Δικαστηρίων.
Ως το 2004 ο Αχμέτ είχε ήδη καταστεί μία από τις σημαντικές προσωπικότητες των ισλαμικών δικαστηρίων του Μογκαντίσου. Ένας από τους συμμάχους του μάλιστα, ο Αντέν Χασίν Φαράχ, κατηγορείται από τις ΗΠΑ για δεσμούς με την αλ Κάιντα.
Στις 9 Σεπτεμβρίου του 2006, υπό την αιγίδα του πρώην προέδρου Αμπντικασμίμ Σαλάντ Χασάν, μαζί με συντρόφους του παρακολούθησε μια τελετή της Αφρικανικής Ένωσης στη Σύρτη της Λιβύης, για την επέτειο των 7 ετών από τη σύνοδο κορυφής Αφρικανών ηγετών. Σε συνέντευξή του στο Reuters και στο BBC, ο Αχμέτ δήλωσε ότι η αντιπροσωπεία του θα ζητούσε τη βοήθεια της Λιβύης και άλλων αφρικανικών κρατών για να πετύχει επαναπροσέγγιση των ισλαμιστών και της προσωρινής ομοσπονδιακής κυβέρνησης (TFG). Ωστόσο, ο ίδιος μετέβη στο Χαρτούμ, δύο ημέρες πριν από την έναρξη της διάσκεψης ανάμεσα στη σομαλική κυβέρνηση και στην ICU, για να αποχωρήσει έπειτα από 24 ώρες. Για την Αιθιοπία, ο Αχμέτ είπε ότι είναι εχθρός της χώρας εδώ και 5 αιώνες, ενώ επανέλαβε ότι οι αιθιοπικές δυνάμεις πραγματοποιούσαν επέμβαση στη Σομαλία. Η Αιθιοπία αρνήθηκε τις κατηγορίες. Η κατάσταση περιήλθε σε αδιέξοδο.
Ο Αχμέτ συνελήφθη στα σύνορα στο Ουλούγκο της Κένυας, στις 21 Ιανουαρίου του 2007 και παρέμεινε υπό την προστασία των αρχών της Κένυας σε ξενοδοχείο στο Ναϊρόμπι.
Την 1η Φεβρουαρίου του 2007 αφέθηκε ελεύθερος από τις αρχές της Κένυας. Λίγες ημέρες μετά, έγινε γνωστό ότι κατέφυγε στην Υεμένη, μαζί με άλλα μέλη της Ένωσης.
Οικογένεια
Προτού φύγει, ο Σαρίφ ζούσε σε ένα σπίτι στο Μογκαντίσου, με τη σύζυγό του και με τους 2 μικρούς γιους του.
Προεδρικές εκλογές 2009 και 2012
Στις 31 Ιανουαρίου του 2009 εξελέγη πρόεδρος της χώρας του σε ψηφοφορία που έγινε στο Τζιμπουτί για λόγους ασφαλείας. Καθώς άρχισε ο πρώτος γύρος της εκλογής προέδρου, αρκετοί υποψήφιοι αποχώρησαν, αυξάνοντας την πιθανότητα ότι πρόεδρος θα εκλεγόταν κάποιος από τους Νουρ Χασάν Χουσεΐν και Σαρίφ Αχμέτ. Στον πρώτο γύρο ο Αχμέτ έλαβε 215 ψήφους, ο Μασλά Μοχάμετ Σιάντ 60 και ο Νουρ Χασάν Χουσεΐν 59 ψήφους. Έπειτα αποσύρθηκε από τον επόμενο γύρο ο τελευταίος, οπότε βέβαιος νικητής ήταν ο Αχμέτ. Πραγματικά, στον τελικό γύρο επικράτησε με 293 ψήφους. Η ορκωμοσία του έγινε την ίδια ημέρα στο ξενοδοχείο Κεμπίνσκι του Τζιμπουτί. Λίγες μέρες μετά την εκλογή του, ο νέος πρόεδρος απηύθυνε έκκληση για εθνική ενότητα στη χώρα. Έπειτα από συμφωνία με τις αντίπαλες φατρίες, δέχθηκε να επιβάλει τον ισλαμικό νόμο (Σαρία) στη χώρα του, το Φεβρουάριο του 2009. Ο Σαρίφ παρέμεινε στην προεδρία ως τις 20 Αυγούστου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αχμετ
Συμμετοχή της Γαλλίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Δεκατρείς αθλητές από τη Γαλλία συμμετείχαν σε έξι αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Η ποδηλασία ήταν το πιο επιτυχημένο άθλημα των Γάλλων, που συνολικά είχαν 27 συμμετοχές σε 18 αγωνίσματα, κερδίζοντας συνολικά 11 μετάλλια.
Νικητές
Για περισσότερες πληροφορίες: Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 και Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
Η Γαλλία κατέκτησε την τέταρτη θέση στον πίνακα μεταλλίων με πέντε χρυσά, τέσσερα ασημένια και δύο χάλκινα μετάλλια.
Συμμετέχοντες
thumb|right|190px|Ο [[Αλμπίν Λερμουζιό το 1921.]]
25px Αντισφαίριση
Στο αγώνισμα του απλού, ο Ντεφέρ (γνωρίζουμε μόνο το επίθετό του) ηττήθηκε στον μοναδικό αγώνα που έλαβε μέρος.
25px Γυμναστική
Ο Άλφονς Γκρισέλ πήρε μέρος στο αγώνισμα του δίζυγου, χωρίς όμως να καταφέρει να διακριθεί.
25px Ξιφασκία
thumb|right|270px|border|Φάση από τον τελικό του [[Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ατομικό ξίφους ασκήσεως ανδρών|ατομικού αγωνίσματος στο ξίφος ασκήσεως ανάμεσα στους Γκραβελότ και Καγιό στο Ζάππειο.]]
Στο ατομικό αγώνισμα του ξίφους ασκήσεως, οι Γάλλοι Εζέν Ανρί Γκραβελότ και Ανρί Καγιό επιβεβαίωσαν την ανωτερότητά τους και προκρίθηκαν αήττητοι στον τελικό, όπου ο Γκραβελότ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Η έκπληξη έγινε στο ξίφος ασκήσεως διδασκάλων, όπου ο Ζαν Περονέ ηττήθηκε από τον Έλληνα Λεωνίδα Πύργο στον μοναδικό αγώνα του αγωνίσματος.
25px Ποδηλασία
Η Γαλλία κυριάρχησε στα αγωνίσματα της ποδηλασίας, κερδίζοντας συνολικά τα τέσσερα από τα έξι χρυσά μετάλλια (στα υπόλοιπα δύο αγωνίσματα δεν συμμετείχε κανένας Γάλλος). Τρία χρυσά κατέκτησε ο Πολ Μασσόν, ο οποίος επικράτησε των αντιπάλων του σε όσα αγωνίσματα έλαβε μέρος, ενώ ο Λεόν Φλαμένγκ συνεισέφερε με ένα χρυσό, ένα ασημένιο και ένα χάλκινο.
25px Σκοποβολή
Οι επιδόσεις του Αλμπίν Λερμουζιό παραμένουν άγνωστες. Πάντως, τερμάτισε ανάμεσα στις θέσεις 14 έως 41 και οι βαθμοί που συγκέντρωσε ήταν λιγότεροι από 845.
25px Στίβος
Οι έξι αθλητές της Γαλλίας κέρδισαν ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο στον στίβο.
Πηγές
Γαλλια Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία
Γουινέα-Μπισάου
Η Δημοκρατία της Γουινέας Μπισσάου (πορτογαλικά: República da Guiné-Bissau) είναι χώρα στη Δυτική Αφρική με έκταση 36.125 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.781.308 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό, βόρεια συνορεύει με τη Σενεγάλη, νότια και ανατολικά με τη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι το Μπισσάου. Αποτελεί πρώην πορτογαλική αποικία, ονόματι Πορτογαλική Γουινέα, και όταν απέκτησε την ανεξαρτησία της, προστέθηκε το όνομα της πρωτεύουσας στο επίσημο όνομα του κράτους για να μην προκαλείται σύγχυση με τη γειτονική Δημοκρατία της Γουινέας. Μείζον ζήτημα για τη χώρα είναι το γεγονός ότι έχει καταστεί διαμετακομιστικό κέντρο για ναρκωτικά που προέρχονται από τη Λατινική Αμερική και έχουν προορισμό την Ευρώπη.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Άποψη της πρωτεύουσας Μπισσάου μικρογραφία|Κλιματόγραμμα για την Μπισσάου Η χώρα συνορεύει με τη Σενεγάλη στα βόρεια, ενώ στα δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Επίσης, συνορεύει με τη Γουινέα στα ανατολικά και στα νότια. Το μήκος των ακτών της είναι 350 χιλιόμετρα. Το υψηλότερο σημείο είναι στα 300 μέτρα.
Στη χώρα ανήκουν και περίπου 60 παράκτια νησιά. Στα δυτικά της χώρας βρίσκεται το αρχιπέλαγος των Μπιζάγκος, ανοικτά ενός ποταμόκολπου. Σημαντικό νησί είναι και το Μπολάμα, το οποίο δεν ανήκει στα Μπιζάγκος.
Σημαντικοί ποταμοί της χώρας είναι ο Ζέμπου και ο Κορουμπάλ, οι οποίοι και σχηματίζουν ποταμόκολπο. Ορεινός όγκος είναι το Φούτα Τζαλόν.
Το κλίμα της χώρας είναι τροπικό (ζεστό και υγρό). Από τον Δεκέμβριο ως τον Μάιο επικρατεί η εποχή της ξηρασίας και ακολουθείται από την εποχή των βροχών.
Ιστορία
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι (Πορτογάλοι) είδαν τις ακτές της χώρας στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Η περιοχή αυτή ονομάστηκε Πορτογαλική Γουινέα και αποικίστηκε από εμπόρους και ιδιώτες Λουζιτανούς. Στη συνέχεια η χώρα έγινε πορτογαλική αποικία, το 1895, το 1935 ανακηρύχθηκε πορτογαλικό έδαφος και το 1951 υπερπόντια επαρχία.
Τα πρώτα ψήγματα του αγώνα για ανεξαρτησία άρχισαν να φαίνονται στη δεκαετία του '50, οπότε ιδρύθηκε το PAIGC (Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πράσινου Ακρωτηρίου), με πρόεδρο τον Αμίλκαρ Καμπράλ. Οι εθνικιστές του κόμματος αυτού κατάφεραν με τα όπλα να ανακτήσουν από τους Πορτογάλους σημαντικό μέρος από τα εδάφη της χώρας. Το 1973 ο Καμπράλ δολοφονήθηκε και παρά το γεγονός αυτό, ανακηρύχθηκε μονομερώς η ανεξαρτησία του κράτους.
Έπειτα από την Επανάσταση των Γαριφάλων στην Πορτογαλία, το στρατιωτικό καθεστώς του 1974 υποχρεώθηκε να παραχωρήσει την ανεξαρτησία στις πορτογαλικές αποικίες. Έτσι, η Πορτογαλική Γουινέα έγινε (μαζί με το Πράσινο Ακρωτήριο) ανεξάρτητη στις 10 Σεπτεμβρίου του 1974 και έλαβε τη σημερινή ονομασία, Γουινέα Μπισσάου. Πρώτος πρόεδρος της χώρας έγινε ο αδερφός του δολοφονηθέντος εθνικιστή Καμπράλ, Λουίς Καμπράλ.
Μέσα στα επόμενα χρόνια θεμελιώθηκε ένα σοσιαλιστικό κράτος και το 1977 διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές. Η πορεία προς τη δημοκρατία ανακόπηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα, τον Νοέμβριο του 1980, το οποίο είχε αποτέλεσμα να ανατραπεί ο Καμπράλ και νέος ηγέτης να γίνει ο Νίνο Βιέιρα, ο οποίος επέβαλε μονοκομματικό καθεστώς μέχρι το 1991. Εξάλλου, σε απάντηση στο πραξικόπημα του 1980, το Πράσινο Ακρωτήριο αποσύρθηκε από την ένωση με τη Γουινέα Μπισσάου και σχημάτισε αυτόνομη κυβέρνηση, το 1981.
Τον Μάρτιο του 2007 υπέβαλε την παραίτησή του ο πρωθυπουργός Αριστίντες Γκόμες και τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Μαρτίνιο Ντάφα Καμπί. Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές το Νοέμβριο του 2008, στην εξουσία επέστρεψε το PAIGC, με αρχηγό τον Κάρλος Γκόμες το νεότερο. Την 1η Μαρτίου του 2009 ο αρχηγός του Στρατού, στρατηγός Ταγκμέ Να Ουαϊέ, ασκούσε έντονη κριτική στον πρόεδρο Βιέιρα, σκοτώθηκε από έκρηξη χειροβομβίδας στο αρχηγείο του στρατού. Επακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών γύρω από το Προεδρικό Μέγαρο στην Μπισσάου, σε μία ακόμα πιθανή απόπειρα πραξικοπήματος και επίθεση εναντίον του προέδρου, στις 2 Μαρτίου. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε η δολοφονία του προέδρου. Ο Βιέιρα πιθανότατα θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη δολοφονία του Ουαϊέ και σκοτώθηκε από υποστηρικτές του δολοφονηθέντος αρχηγού του Στρατού.
Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Βιέιρα, ο Ραϊμούντο Περέιρα εξελέγη προσωρινός πρόεδρος από το κοινοβούλιο και ορκίστηκε στις 3 Μαρτίου του 2009. Την ίδια χρονιά (2009) εξελέγη πρόεδρος ο Μαλάμ Μπακάι Σανιά, ο οποίος κυβέρνησε ως τον θάνατό του, το 2012.
Τον Απρίλιο του 2012 επιβλήθηκε στη χώρα καθεστώς στρατιωτικής δικτατορίας, καθώς ο Μαμαντού Τούρε Κουρουμά κατέλαβε την εξουσία, εκδιώκοντας από τη θέση του προέδρου της χώρας τον Ραϊμούντο Περέιρα και στη συνέχεια προκηρύχθηκαν προεδρικές εκλογές. Μεταβατικός πρόεδρος ορίστηκε, κατόπιν συμφωνίας των πραξικοπηματιών και των μεγαλύτερων κομμάτων της παλαιάς αντιπολίτευσης, ο Μανουέλ Σερίφο Ναμάτζο.
Την άνοιξη του 2014 η χούντα έπειτα από πιέσεις διεξήγαγε γενικές εκλογές.
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα της χώρας είναι Προεδρική Δημοκρατία, με Αρχηγό Κράτους τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται για πενταετή θητεία με καθολική ψηφοφορία. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνοσυνέλευση του Λαού, η οποία απαρτίζεται από 100 μέλη, τα οποία εκλέγονται με την ψήφο του λαού, για τετραετή θητεία. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Το Σύνταγμα είναι σε ισχύ από τις 16 Μαΐου του 1984 και αναθεωρήθηκε στις 4 Μαΐου του 1991, 4 Δεκεμβρίου 1991, 26 Φεβρουαρίου 1993, 9 Ιουνίου 1993 και το 1996. Η νομοθεσία βασίζεται στο γαλλικό ποινικό δίκαιο. Τα μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Supremo Tribunal da Justica) διορίζονται από τον Πρόεδρο.
Εκλογές
Οι Γενικές εκλογές διεξήχθησαν το 2014.
Διοικητική Διαίρεση
μικρογραφία|Τα διοικητικά διαμερίσματα της Γουινέας-Μπισσάου Η Γουινέα-Μπισσάου διαιρείται σε 9 διοικητικά διαμερίσματα, με μεγαλύτερο αυτό της από το 1942 πρωτεύουσας, Μπισσάου (έχει γύρω στους 350.000 κατοίκους). Στην Μπισσάου ζει το ¼ περίπου του πληθυσμού στη χώρα, ενώ το 1/3 διαμένει στις πόλεις. Η πρωτεύουσα αποτελεί ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο λιμάνι στη χώρα.
Διεθνείς Σχέσεις
Οι σχέσεις μεταξύ της Γουινέας-Μπισσάου και της Ελλάδας χαρακτηρίζονται καλές και η συνεργασία τους σε διημερές και σε πολυμερές επίπεδο είναι ικανοποιητική. Στην χώρα δεν υφίσταται Ελληνική Κοινότητα, ούτε Επίτιμο Ελληνικό Προξενείο.
Άμυνα
Δραστηριοποιούνται οι Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις του Λαού (FARP). Αυτές περιλαμβάνουν Στρατό Ξηράς, Ναυτικό, Αεροπορία και παραστρατιωτική δύναμη. Τις δεκαετίες του '80 και του '90 αλλά και το 2003, 2009 και το 2011 εκδηλώθηκαν επιτυχημένες και μη απόπειρες πραξικοπημάτων. Ο Μπατίστα Τάγκμε Να Ουάι, στρατηγός και αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού στη χώρα, σκοτώθηκε από έκρηξη χειροβομβίδας το 2009, ενώ αρκετοί αξιωματικοί τραυματίστηκαν σε επίθεση στο αρχηγείο του Στρατού. Λίγο μετά δολοφονήθηκε ο πρόεδρος Βιέιρα. Στα τέλη του 2011 εκδηλώθηκε και νέα αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος ενώ ο πρόεδρος Μαλάμ Μπακάι Σανιά απουσίαζε για νοσηλεία στο εξωτερικό. Η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική και η ηλικία στράτευσης είναι στα 18 χρόνια.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 1,6 εκατομμύρια κατοίκους. Η πυκνότητα είναι 44 περίπου κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, με βάση τα στοιχεία του 2019. Οι σημαντικότερες εθνοτικές ομάδες στην αφρικανική χώρα είναι οι Μπαλάντα (30%) και οι Φούλα ή Φουλανί (20%). Υπάρχουν ακόμα οι Μαντίνγκο, οι Παπέλ, οι Μαντζάκα και μιγάδες. Οι Μπαλάντα αποτελούν την πλειοψηφία και ελέγχουν το στρατό, ενώ οι Παπέλ είναι μειοψηφία αλλά απέκτησαν οικονομική και πολιτική επιρροή επί ηγεσίας του Νίνο Βιέιρα. Ελάχιστοι είναι και οι Ευρωπαίοι. Σχεδόν το 100% των κατοίκων της χώρας είναι αφρικανικής καταγωγής. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 60,2 χρόνια (57,4 χρόνια οι άνδρες και 63,0 οι γυναίκες).
Γλώσσα
Η επίσημη γλώσσα είναι τα πορτογαλικά, ενώ ομιλούνται και κρεολικές διάλεκτοι.
Θρησκεία
Το θρήσκευμα των κατοίκων ήταν κατά κύριο λόγο ο ανιμισμός. Όμως από τις αρχές του 21ου αιώνα περίπου το 40% του πληθυσμού έχει ασπαστεί το Ισλάμ (Σουνίτες) ενώ το 30% του πληθυσμού ασπάζεται τον Χριστιανισμό (κυρίως Ρωμαιοκαθολικοί). Επίσης, υπάρχουν 151 Μάρτυρες του Ιεχωβά Σε αντίθεση με τις γειτονικές της χώρες (Σενεγάλη, Γκάμπια και Γουινέα) το χριστιανικό στοιχείο είναι αρκετά πιο έντονο κυρίως λόγω του Πορτογαλικού αποικιοκρατικού παρελθόντος της. Το 30% εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ανιμιστικές παραδόσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις το θρήσκευμα των κατοίκων εξαρτάται άμεσα από τη φυλή τους. Για παράδειγμα οι φυλές Μαντζακα, Παπελ και Μπαλάντα είναι χριστιανοί ενώ οι φυλές Φουλα και Μαντινγκο είναι μουσουλμάνοι. Παρά το γεγονός ότι οι δύο αυτές θρησκείες (Ισλάμ-Χριστιανισμός) είναι με διαφορά οι κυριάρχουσες στη χώρα, οι πληθυσμοί και των δύο ζουν ειρηνικά και αρμονικά με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις. Συνήθως οι αιτίες εμφύλιων συρράξεων και συγκρούσεων είναι πολιτικού χαρακτήρα κι όχι θρησκευτικού. Χαρακτηριστικό του θρησκευτικού μείγματος στην 4η πιο φτωχή χώρα της αφρικανικής ηπείρου (σύμφωνα με τον Δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης του ΟΗΕ) είναι το γεγονός ότι πολλοί μουσουλμάνοι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα και αρκετοί Χριστιανοί ενσωματώνουν αλλά στοιχεία στη λατρεία τους.
Οικονομία
Η χώρα είναι γενικά φτωχή και βρίσκεται σε μια από τις χαμηλότερες θέσεις (175η) στο Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης του ΟΗΕ. Η ανισομερής κατανομή του πλούτου στη Γουινέα-Μπισσάου είναι από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Το 2005 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ υπολογίστηκε σε 800 δολάρια ΗΠΑ. Το νόμισμα της χώρας είναι το Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής (CFA), που υιοθετήθηκε στις 2 Μαΐου του 1997 και αντικατέστησε το πέσο, το οποίο είχε υποτιμηθεί το 1985.
Μοχλός για την οικονομική ανάπτυξη είναι ο πρωτογενής τομέας, παράγοντας αραχίδες (κοινώς αράπικα φιστίκια, η χώρα είναι έκτη σε παραγωγή διεθνώς), φυσικό κόμμι, μανιόκα, καρύδες και ρύζι, που αποτελούν τις κυριότερες καλλιέργειες. Η χώρα εξάγει αραχίδες, γαρίδες και ξυλεία. Η Πορτογαλία, η Σενεγάλη, η Ινδία και το Πακιστάν αποτελούν τους κυριότερους εμπορικούς εταίρους. Η εκμετάλλευση του δασικού πλούτου και η αλιεία συμπληρώνουν τους στυλοβάτες της οικονομίας. Πολύ περιορισμένη είναι η κτηνοτροφία και το εμπόριο. Τελευταία άρχισε να αναπτύσσεται και ο ιδιωτικός τομέας.
Μεταφορές και Επικοινωνίες
Η πρωτεύουσα Μπισσάου αποτελεί ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο λιμάνι στη χώρα. Σημαντικά λιμάνια είναι και οι Μπούμπα, Φαρίμ και Κατσέου. Υπάρχει αεροπορική σύνδεση με διεθνές αεροδρόμιο στην Μπισσάου, το οποίο συνδέεται με τη Λισαβόνα, το Ντακάρ και άλλες πόλεις, κυρίως στην Αφρική. Δεν υπάρχει σιδηροδρομικό δίκτυο και το οδικό δίκτυο εκτείνεται στα 3.455 χιλιόμετρα. Λιγότερο από 1.000 χιλιόμετρα από αυτά ήταν ασφαλτοστρωμένα (2002). Το 2007 υπήρχαν άλλα 26 αεροδρόμια εκτός από αυτό στην πρωτεύουσα. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Το 2006 οι χρήστες του Διαδικτύου υπολογίζονταν σε 37.000, χωρίς να υπάρχουν πάροχοι υπηρεσιών. Με βάση στοιχεία του 2001, στη χώρα λειτουργούν 5 ραδιοφωνικοί σταθμοί. Οι τηλεφωνικές συνδέσεις δεν είναι πολύ ανεπτυγμένες (10.200 σε χρήση το 2005). Υπήρχαν 95.000 κινητά τηλέφωνα το 2005.
Τουρισμός και Αξιοθέατα
μικρογραφία|Στιγμιότυπο από το καρναβάλι της Μπισσάου Το καρναβάλι στην Μπισάου προσελκύει κάθε χρόνο αρκετούς επισκέπτες και έχει έντονο φολκλορικό χρώμα. Οι εκδηλώσεις συνοδεύονται από διάφορες μουσικές και χορευτικές παραστάσεις.
Η αρχιτεκτονική έχει τη σφραγίδα της αποικιοκρατίας, με πόλο έλξης να αποτελούν οι καθεδρικοί ναοί και τα πορτογαλικά φρούρια αλλά και το μνημείο για τους δολοφονηθέντες του 1959 που είναι αφιερωμένο σε απεργούς. Τα έργα ντόπιων καλλιτεχνών εκτίθενται στο Εθνικό Μουσείο.
Αξιόλογοι τουριστικοί προορισμοί είναι, εκτός από την πρωτεύουσα, η πόλη Φαρίμ και η Μπαφάτα, ενώ η Βαρέλα αποτελεί μια μικρή λουτρόπολη. Στη Λιμνοθάλασσα Κεφάντα βρίσκεται φυσικό πάρκο, ενώ δάση και καταρράκτες εντυπωσιάζουν και αποζημιώνουν τον επισκέπτη. Για την προστασία των νησιών Μπιζάγκος δημιουργήθηκε και λειτουργεί υπό την αιγίδα της UNESCO το Απόθεμα Βιόσφαιρας του Αρχιπελάγους Μπιζάγκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Βινς Μακμάν (1914-1984)
Νεανική ηλικία
Γεννήθηκε στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας του, Ρόντερικ Μακμάν, ήταν παραγωγός πολεμικών τεχνών, διαφόρων ειδών. Από τον πατέρα του, έμαθε την επιχείρηση, που αργότερα όταν εκείνος μεγάλωσε, έγινε οικογενειακή υπόθεση. Η μητέρα του ήταν από την Ιρλανδία, ενώ είχε και δύο αδέρφια, τον Ρόντερικ Jr. και την Ντόροθι.
Ως ενήλικας
Ο Μακμάν, παντρεύτηκε δύο φορές. Από τον πρώτο του γάμο με την Βίκι Άσκιου, απέκτησε δύο γιους, τον Ρόντερικ και τον Βινς. Παντρεύτηκε και δεύτερη γυναίκα την Χουανίτα, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ο γιος του Βινς Μακμάν, εξέλιξε την επιχείρηση της οικογένειας και πλέον το WWE είναι η πρώτη εταιρεία επαγγελματικής πάλης στον κόσμο, με διαφορά.
Ο θάνατός του
Πέθανε στα 69 του χρόνια, από καρκίνο στο Πάγκρεας.
Καριέρα
Ο Βινς ο πρεσβύτερος, θεωρούσε πως ο ρόλος του παραγωγού, είναι στα παρασκήνια, και δεν έπρεπε να ανακατεύεται με τους παλαιστές, ο γιος του όμως, είχε αντίθετη άποψη και πήρε περισσότερη προβολή επάνω του, από ότι ο πατέρας του. Έχοντας δημιουργήσει ήδη μια ισχυρή επιχείρηση από την δεκαετία του 50', το 1982 πούλησε τα δικαιώματά της, στον γιο του, Βινς Μακμάν. Δεν πρόλαβε να δει την εξέλιξη της εταιρείας στα χέρια του γιου του, αφού πέθανε δύο χρόνια αφότου την πούλησε.
Αναγνώριση
Για την προσφορά του, στο χώρο της επαγγελματικής πάλης, ο γιος του και η εταιρεία του WWE, το 1996, τον εισήγαγαν στο τιμητικό WWE Hall of Fame.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Λιούμπουτσκ
Ιστορία
Αρχικώς, το Λιούμπουτσκ αποτελούσε τμήμα των εδαφών του Πριγκιπάτου του Μπριάνσκ, ενώ, στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα η πόλη τέθηκε υπό τον έλεγχο του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Αναφορά εντός πηγών στην πόλη γίνεται το 1372, έτος κατά το οποίο ο Αλγκίρντας της Λιθουανίας και ο Μιχαήλ Β΄ του Τβερ βάδισαν από κοινού εναντίον του Δημητρίου του Ντον, Πρίγκιπα της Μόσχας, ο οποίος πέτυχε να αναχαιτίσει την προέλαση των αντιπάλων του. Έπειτα από μία πρώτη φάση στις μεταξύ τους διαπραγματεύσεις η οποία κατέληξε σε αδιέξοδο, ο Αλγκίρντας και ο Δημήτριος, τελικώς, συμφώνησαν στη μεταξύ τους υπογραφή συμφώνου το οποίο έγινε γνωστό ως Συνθήκη του Λιούμπουτσκ.