cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Citroën C6
Εμπορική πορεία
Πρακτικώς, το C6 μόνο στη Γαλλία και στα κράτη της Μπενελούξ γνώρισε κάποια απήχηση. Επίσης, σε μικρότερο βαθμό, κατάφερε αισθητές πωλήσεις και στη Γερμανία, όπου πωλήθηκαν 3.701 καινούρια αντίτυπα του μοντέλου από τον Δεκέμβριο του 2005 έως τον Δεκέμβριο του 2012, με το μέγιστο ετήσιο νούμερο να σημειώνεται το 2007, με 1.751 αντίτυπα ως καινούρια. Αντιθέτως, σε όλες τις άλλες εξαγωγικές αγορές, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, ο αριθμός των C6 που κυκλοφόρησαν ήταν εντελώς μηδαμινός, σε βαθμό που ήδη εξ αρχής ήταν εξαιρετικά σπάνιο θέαμα στους δρόμους, ενώ σήμερα εκτός Γαλλίας έχει γίνει σχεδόν άγνωστο θέαμα. Μάλιστα το 2008 σημειώθηκε μια ολική κατάρρευση της ζήτησης ακόμα και στις αγορές με αρχικά θετική ανταπόκριση, καθώς επλήγη περαιτέρω όταν ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση, και τον Μάιο του 2012 η δεξιοτίμονη έκδοση του C6 αποσύρθηκε οριστικά από την παραγωγή, λόγω ανυπαρξίας ζήτησης στα κράτη με το τιμόνι δεξιά. Τελικώς, στις 19 Δεκεμβρίου 2012 έληξε και η παραγωγή της αριστεροτίμονης εκδοχής του, αφού είχαν κατασκευαστεί συνολικά μόλις 23.384 αντίτυπα του Citroën C6 σε διάστημα 7 ετών. Από την άλλη όμως, λόγω του μικρού αριθμού αντιτύπων του, έχει αρχίσει ήδη να γίνεται άκρως συλλεκτικό μοντέλο, παρά το γεγονός ότι ακόμα και τα πλέον αρχικά του αντίτυπα δεν έχουν ακόμα συμπληρώσει το όριο ηλικίας των 30 ετών για να θεωρηθούν επίσημα ως ιστορικά οχήματα.
Παραγωγή
thumb|right|Citroën C6 στο επίσημο μουσείο της Citroën, δίπλα στο πρωτότυπο [[Citroën C6 Lignage, στο οποίο και βασίστηκε το C6 παραγωγής.]]
Τα περισσότερα αντίτυπα συνδυάστηκαν με τους κινητήρες ντίζελ, ενώ μόνο 2.783 αντίτυπα του C6 παρήχθησαν με τον κινητήρα 3.0 V6 λίτρων βενζίνης. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Επίσημο προεδρικό αυτοκίνητο
thumb|right|Το Citroën C6 του Νικολά Σαρκοζί, με τον ίδιον μέσα, σε φωτογραφία στις 12 Ιανουαρίου 2009. Φαίνεται η [[σημαία της Γαλλίας στη δεξιά μπροστινή γωνία του αυτοκινήτου.]]
Στη Γαλλία είναι το συνηθέστερο αυτοκίνητο του Προέδρου της Δημοκρατίας, αρχικά του Ζακ Σιράκ, στη συνέχεια του Νικολά Σαρκοζί, μετά του Φρανσουά Ολλάντ και σήμερα του Εμμανυέλ Μακρόν, και χρησιμοποιείται και από άλλες προσωπικότητες και VIP ιδιοκτήτες του, συνεχίζοντας έτσι μια μακροχρόνια παράδοση επιλογής όλων των μεγάλων μοντέλων της εταιρείας για επίσημα οχήματα του Προέδρου και άλλων μελών της κυβέρνησης της Γαλλίας. Όπως μάλιστα προαναφέρθηκε, ο Ζακ Σιράκ είχε επιλέξει ήδη από το καλοκαίρι του 2005 ένα μοντέλο προ-παραγωγής, πριν ακόμα το αυτοκίνητο αρχίσει να κυκλοφορεί επίσημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Citroën Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Σόναν Μπερουμάρε
Η Σόναν Μπερουμάρε (ιαπωνικά: 湘南ベルマーレ, Shōnan Berumāre) είναι ιαπωνικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα την Χιράτσουκα, στα δυτικά της Περιφέρειας Καναγκάβα, μέρος της Ευρύτερης Περιοχής του Τόκυο. Η ομάδα συμμετέχει στην J1 League, την κορυφαία κατηγορία ποδοσφαίρου της χώρας. Το γήπεδο της είναι το Στάδιο Χιράτσουκα Σόναν BMW. Το Σόναν αναφέρεται σε μία παράκτια περιοχή κατά μήκος του Κόλπου Σαγκάμι που περιέχει τη Χιράτσουκα. Bellmare είναι ένα συνθετικό των ιταλικών λέξεων bello και mare, που σημαίνει «όμορφη θάλασσα».
Πρώτα χρόνια ως εταιρική ομάδα
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1968 ως Towa Real Estate SC στο Νάσου της Περιφέρειας Τοτσιγκί. Προωθήθηκε στην Japan Soccer League (JSL) Division 1 το 1972. Άλλαξε το όνομά της σε Φουτζίτα Κόγκιο ΣΚ όταν η Towa Estate Development παραιτήθηκε από την ιδιοκτησία της μητρικής εταιρείας Fujita Kogyo, η οποία μετέφερε την ομάδα στη Χιράτσουκα.
Κέρδισε την JSL τρεις φορές (συμπεριλαμβανομένων δύο νταμπλ με το Κύπελλο Ιαπωνίας) μεταξύ 1977 και 1981. Ωστόσο, υποβιβάστηκε στην 2η κατηγορία της JSL το 1990. Αν και κέρδισε την τελευταία σεζόν JSL Division 2 το 1991–92, η επαγγελματικοποίηση και ο σχηματισμός της J.League σήμαινε ότι δεν πληρούσαν τα κριτήρια της νέας κορυφαίας κατηγορίας και η δεύτερη ομάδα, Κασίμα Άντλερς (πρώην Σουμιτόμο), προωθήθηκε αντ 'αυτής.
1994-1997 (Χρυσή εποχή)
αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Χιντετόσι Νακάτα με το τρόπαιο του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ασίας το 1996.]] Η ομάδα αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά του σε Μπερουμάρε Χιράτσουκα, επειδή η J.League απαιτούσε από τους συμμετέχοντες να ορίσουν μόνο μια πόλη ως την έδρα τους και να συμπεριλάβουν το όνομά της στις ονομασίες των συλλόγων εκείνη την εποχή. Η ομάδα αρχικά δυσκολεύτηκε με τον ανταγωνισμό της J.League και τερμάτισε 11η από τους 12 στο πρώτο στάδιο της σεζόν 1994. Ωστόσο, επέστρεψε δυναμικά στο δεύτερο στάδιο και τερμάτισε 2η. Με αυτήν την ορμή, η ομάδα κέρδισε το Κύπελλο Ιαπωνίας 1994-1995. Αυτός ο τίτλος έφερε την πρόκριση της Μπερουμάρε για το Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας του 1996, το οποίο κέρδισε νικώντας την ιρακινή Αλ Τάλαμπα ΣΚ στον τελικό. Ο Χιντετόσι Νακάτα εντάχθηκε στην ομάδα το 1995 και προσελκύστηκαν επίσης ο Βραζιλιάνος Βάγκνερ Λόπες και ο Νοτιοκορεάτης διεθνής Χονγκ Μγιανγκ-μπο. Αυτή ήταν αναμφισβήτητα η πιο επιτυχημένη περίοδος της ομάδας.
1998-1999 (Δύσκολη περίοδος)
Τέσσερις παίκτες της Μπερουμάρε επιλέχθηκαν για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Ήταν η Νακάτα, Λόπες, Χονγκ και ο τερματοφύλακας Νομπογιούκι Κοτζίμα. Ωστόσο, καθώς ο Νακάτα εντάχθηκε στην ιταλική Περούτζια λίγο μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, η τύχη του συλλόγου άρχισε να φθίνεται. Ο κύριος χορηγός Fujita αποφάσισε να διακόψει την οικονομική υποστήριξη το 1999, λόγω των δικών του οικονομικών δυσκολιών. Η ομάδα αναγκάστηκε να αποδεσμεύσει μερικούς υψηλά αμειβόμενους παίκτες, συμπεριλαμβανομένων των Λόπες, Χονγκ και Κοτζίμα. Τερμάτισε στην τελευταία θέση της J1 το 1999 και υποβιβάστηκε στην J2.
2000–2009 (J2)
Η ομάδα έκανε μια νέα αρχή. Η ιδιοκτησία μεταβιβάστηκε σε οργανισμό που ανήκει στην κοινότητα. Επίσης, άλλαξε το όνομά τους σε Σόναν Μπερουμάρε, καθώς η J.League τους επέτρεψε να διευρύνουν τις καθορισμένες έδρες τους ώστε να συμπεριλάβουν αρκετές πόλεις γύρω από τη Χιράτσουκα. Η απόδοση της ομάδας στο γήπεδο δεν ήταν ισχυρή και δεν υπήρξαν σοβαροί υποψήφιοι για την άνοδο στην J1 εκείνη την περίοδο.
Μια επιστροφή στην J1 το 2010, αν κατάφερναν να επιτύχουν την άνοδο, θα ήταν η πρώτη χωρίς την Fujita ως χορηγό τους. Αν και για κάποιο διάστημα η ομάδα αρνήθηκε να θεωρήσει κομμάτι της ιστορίας της την πρωταθλήτρια εταιρική ομάδα Fujita, το 2009 γιόρτασε την 40χρονη επέτειο της ομάδας ως συμπέρασμα από το σήμα στον ιστότοπό της.
Στις 5 Δεκεμβρίου 2009, η Σόναν επέστρεψε στην J1, τερματίζοντας στην τρίτη θέση της σεζόν 2009.
2010 – παρόν (Επιστροφή στην J1)
Τα τελευταία χρόνια, η ομάδα υπήρξε σταθερή. Το 2014, η ομάδα σημείωσε καλή πρόοδο στην J2, κερδίζοντας 14 συνεχόμενους αγώνες από το ξεκίνημα. Η ομάδα ηττήθηκε από την Εχίμε ΦΚ στον 15ο γύρο, αλλά μετά από αυτό κέρδισε 21 αγώνες. Η αυτόματη προώθηση στην J1 επιβεβαιώθηκε. Ως αποτέλεσμα, κέρδισε την J2 με 31 νίκες, 8 ισοπαλίες, 3 ήττες και 101 πόντους στη σεζόν 2014. Το 2016, στην J1, η Σόναν Μπερουμάρε τερμάτισε στην 8η θέση και παρέμεινε στην J1 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Επιπλέον, στο Πρωτάθλημα Ε-1 Ανατολικής Ασίας 2015 που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο, ο Βατάρου Εντό, ο οποίος ήταν τότε στην ομάδα, συμμετείχε ως εκπρόσωπος της Ιαπωνίας. Το 2018, κέρδισε το Κύπελλο J.League. Ήταν η πρώτη φορά που η Σόναν Μπερουμάρε κέρδισε τρεις μεγάλους τίτλους από τότε που κέρδισε το 74ο Κύπελλο Ιαπωνίας ως Μπερουμάρε Χιράτσουκα.
Από την επιχειρησιακή πλευρά, υπήρχε κάποια αναφορά ότι η ομάδα έπεσε σε υπερβολικό χρέος άνω των 100 εκατομμυρίων γιεν τον Φεβρουάριο του 2012 και στη χειρότερη περίπτωση ο ίδια η ομάδα θα μπορούσε να διαλυθεί (το πραγματικό ποσό του χρέους ήταν 82,68 εκατομμύρια γιεν). Ωστόσο, η πτώχευση αποφεύχθηκε με δύο αυξήσεις κεφαλαίου. Τον Απρίλιο του 2018, η SANEI ARCHITECTURE PLANNING, η οποία ήταν ο μεγαλύτερος μέτοχος της Σόναν Μπερουμάρε, ίδρυσε το «Merudia RIZAP Shonan Sports Partners» σε συνεργασία με την RIZAP GROUP. Η νέα εταιρεία απέκτησε μερίδιο 50% στη Σόναν Μπερουμάρε. Η RIZAP GROUP σκοπεύει να επενδύσει 1 δισ. γιεν στην ομάδα τα επόμενα τρία χρόνια.
Αντιπαλότητες
Ιστορικά, η περιοχή Σόναν αποτελούσε μέρος μιας προ-σύγχρονης επαρχίας, της επαρχίας Σαγκάμι, ενώ η Γιοκοχάμα και το Καβασάκι ήταν μέρος της επαρχίας Μουσάσι. Επομένως, οι ενδοπεριφερειακές αντιπαλότητες της Μπερουμάρε με τις Γιοκοχάμα Φ. Μαρίνος, Γιοκοχάμα ΦΚ και Καβασάκι Φροντάλε βασίζονται στις λιμενεργατικές πόλεις του Νότιου Μουσάσι σε αντίθεση με την πιο χαλαρή στάση της Σαγκάμι.
Ιστορικό πρωταθλημάτων
Σύνολο (έως το 2017): 28 σεζόν στην πρώτη βαθμίδα, 18 σεζόν στη δεύτερη βαθμίδα και 2 σεζόν στα περιφερειακά πρωταθλήματα.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Στη σειρά manga Captain Tsubasa, ένας χαρακτήρας ήταν παίκτης της Σόναν Μπερουμάρε. Ο μέσος Jun Misugi, ο οποίος ήταν επίσης παίκτης της ΦΚ Τόκιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σόναν Μπερουμάρε Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ζερεμί Μπρεσέ
Ο Ζερεμί Μπρεσέ (γεννημένος στις 14 Αυγούστου 1979 στη Λυών, Ρον-Αλπ, Γαλλία) είναι ένας επαγγελματίας Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αυτό τον καιρό αγωνίζεται με την ομάδα της Λιγκ 1 Σοσό. Πιο συχνά αγωνίζεται ως αριστερό μπακ αλλά μπορεί να αγωνιστεί και ως κεντρικός αμυντικός. Λόγω των τεχνικών του ικανοτήτων μπορεί να αγωνιστεί επίσης ως μέσος.
Έχει αγωνιστεί τρεις φορές με την Εθνική Γαλλίας.
Ολιμπίκ Λυών
Ο Ζερεμί Μπρεσέ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο στη διάρκεια της σεζόν 1998-99 με την φανέλα της Ολιμπίκ Λυών. Στη διάρκεια αυτής της σεζόν αγωνίστηκε 15 φορές. Ο Μπρεσέ συνέχισε να αγωνίζεται στην Λυών μέχρι το 2003, ημερομηνία ως την οποία μετρούσε 116 συμμετοχές με την "La Reine''. Ο Μπρσέ κατέκτησε την Λιγκ 1 με την ομάδα για τις σεζόν 2001-02 και 2002-03. Μετά από μια καλή πορεία με την Λυών, ο Μπρεσέ εγκατέλειψε την γαλλική ομάδα με προορισμό την Ίντερ. Τον Ιούλιο του 2003, ο Μπρεσέ μεταγράφηκε και επίσημα στους "Nerazzurri".
Ιντερνατσιονάλε
Στη διάρκεια της σεζόν 2003-04 της Σέριε Α, ο Μπρεσέ αγωνίστηκε με την Ιντερνατσιονάλε. Η σεζόν ξεκίνησε καλά για την Ίντερ, αλλά μετά από έξι μέτριους αγώνες, ο προπονητής της Έκτορ Ραούλ Κούπερ απολύθηκε από την ομάδα και την ανέλαβε ο Κοράντο Βερντέλι. Με την αλλαγή του προπονητή και έναν τραυματισμό, ο Μπρεσέ αγωνίστηκε σε λίγους μονάχα αγώνες. Συνολικά, ο Μπρεσέ αγωνίστηκε σε 9 αγώνες με την Ίντερ. Η Ίντερ τον ενημέρωσε πως μπορούσε να αποχωρήσει από την ομάδα. Το 2004, ο Μπρεσέ υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Ρεάλ Σοσιεδάδ
Ο Μπρεσέ αγωνίστηκε με την Ρεάλ Σοσιεδάδ στην Πριμέρα Ντιβιζιόν για δύο σεζόν. Καθώς ο Μπρεσέ τραυματίστηκε σοβαρά, κατάφερε μόλις να αγωνιστεί σε 20 αγώνες με την βάσκικη ομάδα.
ΠΣΦ Αϊντχόφεν
Την σεζόν 2008-09 ο Μπρεσέ αγωνίστηκε με την ΠΣΦ Αϊντχόφεν. Εκεί υπέγραψε τριετές συμβόλαιο. Επιθυμούσε να αγωνίζεται με τον αριθμό 13 στην πλάτη, τον οποίο τελικά και έλαβε.
Επιστροφή στην ΦΚ Σοσό
Στις 22 Ιουνίου 2009, ο Μπρεσέ συμφώνησε να επιστρέψει στην ΦΚ Σοσό, επιμένοντας στο γεγονός πως πήρε την απόφαση αυτήγια καθαρά οικογενειακούς λόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Παναγιωτόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Παναγιωτόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κάισα Έκις Έκμαν
Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη και έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στην λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο του Σέντερτερν. Εργάζεται ως δημοσιογράφος στην Dagens Nyheter, την πρώτη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα της Σουηδίας, καθώς και στην εφημερίδα ETC. Πολιτικά ανήκει στον αριστερό χώρο.
Έχει εκδώσει δύο βιβλία, το Varat och varan (2010), στο οποίο πραγματεύεται ζητήματα σχετικά με το τράφικινγκ και την παρένθετη μητρότητα, και την Κλεμμένη Άνοιξη (Εκδόσεις Κέδρος, 2014) που αφορά την οικονομική κρίση όπως η ίδια την βίωσε κατά τη διάρκεια της δίχρονης παραμονής της στην Αθήνα. Το 2014 τιμήθηκε με το βραβείο Lars Johan Hierta για το βιβλίο της Κλεμμένη Άνοιξη.
Κατοικεί στη Στοκχόλμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σουηδές συγγραφείς
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2014-2015
Το πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ A1 γυναικών της περιόδου 2014–15, ήταν το 25ο με την ονομασία Α1 Γυναικών και το 33ο Εθνικό πρωτάθλημα. Διεξήχθη από την ΕΟΠΕ με τη συμμετοχή έντεκα ομάδων σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση ήταν η κανονική περίοδος, από όπου οι τέσσερις πρώτες προκρίθηκαν στη δεύτερη φάση, τα πλέι οφ, και διεκδίκησαν τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ελλάδος, ενώ οι δύο τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Α2 Εθνική. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 18 Οκτωβρίου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για τρίτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό με 3–1 νίκες κόντρα στον Παναθηναϊκό, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2015 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2014
Ιερά Μητρόπολις Χίου, Ψαρών και Οινουσσών
Η Ιερά Μητρόπολις Χίου, Ψαρών και Οινουσσών είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Χίος.
Η Ιερά Μητρόπολις αποτελείται από το νησί της Χίου, το νησί των Ψαρών, το νησί των Αντιψάρων και το σύμπλεγμα των νησιών των Οινουσσών (Οινούσσα, Άγιος Παντελεήμων, Αρχοντόνησο, Ασπαλαθρόκαμπος, Βάτος, Γάδρος, Γαϊδουρόνησος, Κάστρο, Μαλλιαρόπετρα, Μονάφτης, Πασάς, Πίττας, Παπαποντικάδικο, Πατερόνησο, Ποντικονήσι, Πρασονήσια και Σάντα Παναγιά).
Σήμερα Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών είναι ο Μάρκος Βασιλάκης.
Ιστορικά μνημεία
thumb|220px|Η [[Νέα Μονή Χίου.]]
Ενεργές Μονές
Η Ιερά Μητρόπολις Χίου, Ψαρών και Οινουσσών διαθέτει ένα μεγάλο αριθμό Μοναστηριών:
Σταυρός Αγίου Ισιδώρου
Ο Σταυρός του Αγίου Ισιδώρου αποτελεί την ανώτατη τιμητική διάκριση της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Απονέμεται σε εξέχουσες προσωπικότητες που έχουν προσφέρει στην Εκκλησία και την Πατρίδα, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.
Ιερά λείψανα
Το 1984 το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων διέθεσε:
Τα τεμάχια που προσέφερε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στην Ιερά Μητρόπολη Χίου παρέλαβε ο Μακαριστός Μητροπολίτης Χίου Διονύσιος Δ' και τα απέθεσε στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Βροντάδου.
Πηγές
Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Χιου Κατηγορία:Νομός Χίου Κατηγορία:Χίος
Here Without You
To Here Without You είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού rock συγκροτήματος 3 Doors Down, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Away from the Sun, το 2002. Το 2003, κυκλοφόρησε και ως single, το τρίτο από τον εν λόγω δίσκο. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά και επιτυχημένα τραγούδια του σχήματος, με το single να φτάνει το νούμερο 5 στα αμερικανικά Billboard Hot 100. Επίσης, στις Ηνωμένες Πολιτείες έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο. Το τραγούδι έλαβε περισσότερη δημοτικότητα κατά τις αρχές του Πολέμου στο Ιράκ, αφού έγινε "ύμνος" τρόπον τινά, στις οικογένειες και στους φίλους των στρατιωτών που πήγανε να πολεμήσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2002 Κατηγορία:Singles του 2003 Κατηγορία:Τραγούδια των 3 Doors Down Κατηγορία:Singles της Universal Records Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Μπελέμ
thumb|250px|Από πάνω αριστερά με την φορά των δεικτών του ρολογιού: Τεάτρο ντα Παζ, ο Ζωολογικός Κήπος, άποψη της πόλης, η αγορά Βερ-ο-πέσο και ο Καθεδρικός Η Μπελέμ (πορτογαλικά: Belém, κυριολεκτικά: Βηθλεέμ) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία Παρά, στην βόρεια Βραζιλία. Η πόλη είναι κτισμένη στον ποταμό Παρά, τον νότιο κλάδο του Αμαζονίου, και χωρίζεται από το μεγαλύτερο τμήμα του Δέλτα με το νησί Μαραζό. Η πόλη βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα από τον Ατλαντικό ωκεανό και είναι η πύλη εισόδου στον Αμαζόνιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Μπελέμ έχει 1.392.031 κατοίκους και είναι η 11η μεγαλύτερη πόλη στην χώρα και η δεύτερη μεγαλύτερη στο Βορρά μετά την Μανάους. Η μητροπολιτική περιοχή της Μπελέμ υπολογίστηκε το 2009 ότι είχε 2.142.185 κατοίκους.
Ιστορία
Η Μπελέμ ιδρύθηκε τις 12 Ιανουαρίου 1616 από τον Φρανσίσκο Καλδέιρα Καστέλο Μπράνκο στο όνομα του πορτογαλικού στέμματος για να προστατεύσει την περιοχή από τους Ολλανδούς και τους Άγγλους και κατασκεύασε σε μια χερσόνησο ένα οχυρό. Στην περιοχή που σήμερα είναι η Μπελέμ υπήρχε μέχρι τον 18ο αιώνα ένας οικισμός των ινδιάνων Ζουκουρούς. Η Μπελέμ έγινε πρωτεύουσα του Παρά όταν αυτό αποσχίστηκε από το Μαρανιάο. Το 1835 ξέσπασαν αναταραχές στην πολιτεία και μέχρι το 1836, όταν σταμάτησε, είχαν πεθάνει 30.000 άτομα.
Σήμερα
Σήμερα, στο νεότερο τμήμα της πόλης βρίσκονται ουρανοξύστες, ενώ το αποικιοκρατικό τμήμα διατηρεί τον αρχικό σχεδιασμό τους, με εκκλησίες και πάρκα. Η πόλη εξυπηρετείται από δύο αεροδρόμια και είναι έδρα του ομοσπονδιακού πανεπιστημίου του Παρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Εφημερίς (εφημερίδα Βιέννης)
Η Εφημερίς είναι η αρχαιότερη διασωθείσα ελληνική εφημερίδα.
Τυπωνόταν στη Βιέννη της Αυστρίας από τους Έλληνες αδερφούς, τυπογράφους και εκδότες, αδερφούς Πούλιο και Γεώργιο Μαρκίδες Πούλιου, από το 1790 έως το 1797. Η Εφημερίς υπήρξε μαχητικό όργανο των ιδεών του νεοελληνικού διαφωτισμού, που μεταξύ άλλων, πρέσβευε και την εθνική απελευθέρωση. Η Εφημερίς είχε μεγάλη απήχηση, φτάνοντας σε όλες τις περιοχές που υπήρχαν ελληνικές παροικίες, ενημερώνοντας τις ελληνικές κοινότητες για τα γεγονότα που συνέβαιναν στο κόσμο αλλά και στον τουρκοκρατούμενο ελληνικό χώρο. Οι αδερφοί Μαρκίδες-Πούλιου, εκτός από την Εφημερίδα στην ελληνική, τύπωσαν για ένα μικρό διάστημα και τη σέρβικη εκδοχή της, πιθανόν ανταποκρινόμενοι στο αίτημα του Φεραίου, για μια βαλκανική απελευθερωτική κίνηση. Στο τυπογραφείο τους, τύπωσαν επίσης αρκετά ελληνικά και ξενόγλωσσα βιβλία, και συνεργάστηκαν στενά με τον Ρήγα Φεραίο του οποίου εξέδωσαν αρκετά βιβλία και μεταξύ αυτών και τη περίφημη Χάρτα του. Αυτή η συνεργασία και η σύλληψη του Φεραίου και των συνεργατών του για διάδοση επαναστατικών (απελευθερωτικών) ιδεών έφερε και την απαγόρευση κυκλοφορίας της Εφημερίδας, το κλείσιμο του τυπογραφείου των αδερφών Πούλιου και την απέλαση τους από τα εδάφη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας.
Μέχρι να εκδοθεί η Εφημερίδα
Η πρώτη ελληνική εφημερίδα, ο Ταχυδρόμος της Βιέννης, του εκδότη Γεώργιου Βενδότη κυκλοφόρησε μόνο 3 φύλλα τον Αύγουστο του 1784 και μετά έκλεισε ύστερα από απόφαση των αυστριακών αρχών. Οι αδελφοί Γεώργιος και Πούλιος Μαρκίδες–Πούλιου, και ο Γεώργιος Μάρκου γεννήθηκαν στη Σιάτιστα, και μετακόμισαν στη Βιέννη το 1776, ζώντας μαζί με τον πατέρα τους, Μάρκο Πούλιο, έμπορο. Αφού ασχολήθηκαν με άλλα επαγγέλματα αργότερα στράφηκαν στην  έκδοση και την εμπορία ελληνικών βιβλίων. Η ενασχόλησή τους με την τυπογραφία άρχισε στο τυπογραφείο του Μπαουμάιστερ, όπου εργαζόταν και ο άλλος μεγάλος Έλληνας τυπογράφος της Βιέννης, ο Γεώργιος Βενδότης - προσπάθησαν από το 1788 να εκδώσουν ελληνική εφημερίδα και στις 14 του Ιούνη του 1788 ζήτησαν την απαιτούμενη άδεια από την αυστριακή κυβέρνηση. Το ίδιο έτος μάλιστα, τον Μάη του 1788, ο έμπορος Δημήτριος Θεοχάρης, από την Καστοριά, ζήτησε και αυτός άδεια να τυπώσει ελληνική εφημερίδα. Όμως και οι δυο αιτήσεις απορρίφθηκαν. Το 1789 και οι δυο ενδιαφερόμενοι ξαναέκαναν αιτήσεις, και αυτή την φορά η αίτηση του Θεοχάρη έγινε δεκτή, στις 15 Μαρτίου του 1789. Ο Θεοχάρης όμως δεν κατάφερε να εξασφαλίσει ικανοποιητικό αριθμό συνδρομητών που θα χρηματοδοτούσαν την έκδοση της εφημερίδας και έτσι, η αυστριακή κυβέρνηση, δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο, παρά να κάνει αποδεκτή των αίτηση των αδερφών Πούλιου, και πράγματι στις 27 Ιούνη του 1790 τους δόθηκε η άδεια.
Οι αδερφοί Πούλιοι όπως είχαν γράψει στην αίτησή τους προς τις αυστριακές αρχές ότι σκοπό είχαν να εκδώσουν και αλλόγλωσση (σερβική) εφημερίδα, κάτι το οποίο δεν έγινε αποδεκτό, γιατί το προνόμιο έκδοσης σερβικής εφημερίδας είχε δοθεί ήδη στο λεγόμενο ιλλυρικό τυπογραφείο του Στέφανου Νοβάκοβιτς. Οι Πούλιοι όμως κατάφεραν να πετύχουν την έκδοση και σέρβικης εφημερίδας Αυτή η εφημερίδα κυκλοφόρησε για δυο χρόνια περίπου, από  τις 14 Μαρτίου 1791 έως 31 Δεκεμβρίου 1792  και ονομαζόταν Serbskija Noviny (Σέρμπσκιγια Νοβίνι) και μέχρι την κυκλοφορία της εφημερίδας του Νοβάκοβιτς.
Αναγγελία έκδοσης, σχήμα, λεπτομέρειες της έκδοσης, θεματογραφία
thumb|Εξώφυλλο του 1792 Την έκδοση της Εφημερίδας οι αδελφοί Πούλιου τη διαφήμισαν με το συνηθισμένο τρόπο της εποχής, την έκδοση ενός μονόφυλλου, τη λεγόμενη Είδησιν, στην οποία ανακοίνωναν τη κυκλοφορία της εφημερίδας τους με ένα τόνο έντονα πατριωτικό. Στην Είδησιν προσφέρονταν όλες οι αναγκαίες πληροφορίες για να κατατοπίσουν τους μελλοντικούς αναγνώστες και μεταξύ άλλων πληροφορούσαν το ελληνικό αναγνωστικό κοινό ότι προσφέρουν
.
Το σχήμα της εφημερίδας ήταν μικρό δίφυλλο, σε διαστάσεις βιβλίου, χωρίς ευδιάκριτο τίτλο στη κορυφή, χωρίς επεξηγηματικούς τίτλους, χωρίς ονόματα ή διευθύνσεις εκδοτών και άλλων, απαραίτητων σήμερα ενδείξεων. Αντί τίτλου υπάρχει πάντοτε μια ζωγραφική σύνθεση.
Από το 1792 επέρχεται μια ανανέωση στο στυλ της εφημερίδας, αρχικά προσθέτοντας περισσότερες σελίδες και μικραίνοντας το σχήμα σε μέγεθος 17×11 εκατ. Στο νέο σχήμα η εφημερίδα μπορούσε να βιβλιοδετηθεί σε τόμους ώστε να αρχειοθετείται και γι΄ αυτόν τον σκοπό οι εκδότες τύπωναν εξώφυλλα κάθε χρόνο.
Η Εφημερίς ήταν κυρίως ειδησεογραφικό έντυπο. Η ύλη της, χωρισμένη σε ρουμπρίκες που έφεραν ως τίτλο το όνομα της χώρας την οποία αφορούσαν οι εκάστοτε ειδήσεις, κάλυπτε ένα ευρύ θεματικό φάσμα. Στρατιωτικές και πολιτικές ειδήσεις, κείμενα συνθηκών ειρήνης, αξιοσημείωτα φυσικά φαινόμενα, αξιοπερίεργα συμβάντα, ισοτιμίες νομισμάτων, μικρές αγγελίες, γεγονότα της κοινωνικής ζωής της Βιέννης και της ελληνικής παροικίας, όλα βρίσκουν τη θέση τους μέσα από τις σελίδες της. Συχνά η Εφημερίς δημοσίευε αγγελίες για την έκδοση ελληνικών βιβλίων, ζητώντας από τους αναγνώστες τους να υποστηρίξουν την έκδοση προαγοράζοντας ένα ή περισσότερα αντίτυπα. Τις ανταποκρίσεις τους από τις άλλες χώρες τις αντλούσαν από αλλόγλωσσες εφημερίδες, κυρίως τις αυστριακές, όσο για τα γεγονότα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, και ιδιαίτερα για την Υψηλή Πύλη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, επικαλούνταν σαν πηγές τους, «ιδιαίτερες ανταποκρίσεις». Με το πέρασμα των χρόνων φαινόταν όλο και περισσότερο ότι οι αδερφοί Πούλιου εκτός από το ειδησεογραφικό κομμάτι ήθελαν να προβάλουν και να προωθήσουν τα ελληνικά εθνικά αιτήματα. Όλες οι πολεμικές ειδήσεις της εποχής, παρακολουθούνται και παρουσιάζονται με σκοπό να τονώσουν το εθνικό αίσθημα. Εκτός από αυτό παρακολουθούνται στενά και τα γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης που λαμβάνουν χώρα την ίδια περίοδο με την έκδοση της εφημερίδας. Μάλιστα, το 1791 δημοσιεύουν τη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου» και το επαναστατικό Σύνταγμα της Γαλλικής Δημοκρατίας, σε συνέχειες.
Η σέρβικη εφημερίδα
Οι αδερφοί Πούλιου εξέδωσαν και τη πρώτη σέρβικη εφημερίδα σε αλλοδαπό έδαφος από τις 14 Μάρτη του 1791 έως στις 31 Δεκεμβρίου 1792, με πλήρες τίτλο Serbskija Povsedhvhija Novini = Σερβικές εφημερίδες. Η εφημερίδα τυπωνόταν στο τυπογραφείο του αυστριακού Γιόζεφ Κούρτσβεκ, (Joseph Edlen von Kurzbek), με συντάκτες και υπεύθυνους της έκδοσης τους ίδιους. Το όνομά τους μάλιστα είναι τυπωμένο και στο εξώφυλλο του 1792. Αυτή η εφημερίδα εκδιδόταν κάθε Τρίτη και Παρασκευή και έμοιαζε σε πολλά στοιχεία, στη μητρική της, την ελληνική. Όταν αργότερα κυκλοφόρησε η εφημερίδα, Slaveno - Serbskija Vjedomosti από τον Στέφαν Νοβάκοβιτς που είχε πάρει την επίσημη έγκριση της αυστριακής κυβέρνησης, η εφημερίδα των Πούλιων διέκοψε την έκδοσή της. Παρ' όλες τις συνεχιζόμενες προσπάθειες του Γεώργιου Πούλιου για να πάρει και αυτός το δικαίωμα έκδοσης σέρβικης εφημερίδας στα επόμενα χρόνια, τελικά δεν το κατάφερε, και μάλιστα ο Νοβάκοβιτς πήρε και το αποκλειστικό προνόμιο έκδοσης σέρβικης εφημερίδας.
Το τυπογραφείο
Την ίδια εκείνη χρονιά, ο Ιωσήφ Μπαουμάιστερ αποσύρθηκε από τη τυπογραφική του επιχείρηση και έτσι οι Πούλιοι έγιναν οι ιδιοκτήτες του τυπογραφείου στο οποίο τυπώνονταν η εφημερίδα τους και έτσι προχώρησαν στην έκδοση και ελληνικών αλλά και ξενόγλωσσων βιβλίων.
Το τυπογραφείο τους, απορροφώντας και την ήδη μεγάλη πελατεία του Μπαουμάιστερ, ήταν επιτυχημένο και έτσι επεκτάθηκε και στην έκδοση, εκτός των ευπώλητων Ημερολογίων και Καλενδαρίων και στην εκτύπωση 30 διαφορετικών τίτλων βιβλίων.
Ανάμεσά τους ήταν και κάποια από τα έργα του Ρήγα Βελεστινλή, το Σχολεῖον τῶν ντελικάτων ἐραστῶν, η Νέα Πολιτική Διοίκησις (που περιέχει και τον Θούριο) και η Χάρτα τῆς Ἑλλάδος. Το γεγονός ότι οι Μαρκίδες είχαν τυπώσει το επαναστατικό σύνταγμα που είχε συντάξει ο Ρήγας για την ομοσπονδιακή δημοκρατία που οραματιζόταν, δηλαδή το έργο του Νέα Πολιτική Διοίκησις, προκάλεσε το κλείσιμο του τυπογραφείου τους.
Πολύμυλος Κοζάνης
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πολύμυλος βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας και είναι έδρα της Τοπικής Κοινότητας Πολυμύλου, της Δημοτικής Ενότητας Ελλησπόντου, του Δήμου Κοζάνης. Η Τοπική Κοινότητα περιλαμβάνει εκτός από το χωριό Πολύμυλος και τους πολύ μικρότερους οικισμούς Λεβέντη, Αγίων Θεοδώρων, Ζωοδόχου Πηγής και Αγίας Παρασκευής.
Εφημερίς (εφημερίδα Βιέννης)
Η σημασία του εντύπου στην εποχή του
Σύμφωνα με την άποψη της ιστορικού και μελετήτριας του νεοελληνικού διαφωτισμού, Αικατερίνης Κουμαριανού, η έκδοση του φύλλου είχε απώτερο σκοπό την δημιουργία συσπειρώσεων για την εξυπηρέτηση του εθνικού σκοπού. Διαφορετικές ελληνικές κοινωνικές ομάδες ήρθανε σε επαφή, και με την συμβολή του Ρήγα Φεραίου οργανώθηκε ένα απελευθερωτικό κίνημα που έθεσε τις βάσεις και αποτέλεσε το ‘’προζύμι’’ της Φιλικής Εταιρείας. Η απήχησή του φύλλου φαίνεται ξεκάθαρα και από την ενόχληση που προκάλεσε στην Υψηλή Πύλη της Κωνσταντινούπολης, ενόχληση που σταδιακά έγινε απαίτηση για κλείσιμο της εφημερίδας. Μια απαίτηση που η ούτως ή άλλως μοναρχική κυβέρνηση της Αυστρίας τελικά ικανοποίησε. μέσα από την Εφημερίδα, μπόρεσαν οι απανταχού Έλληνες να γνωρίσουν τις νέες ελπιδοφόρες αλλαγές που συνέβαιναν στη δυτική Ευρώπη, να συνειδητοποιήσουν την κοινή τους εθνική ταυτότητα, και να διαμορφώσουν κοινή, ελληνική τους γλώσσα. Αντίτυπα της Εφημερίδος σώζονται σε αρκετές δημόσιες βιβλιοθήκες της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Πολύμυλος Κοζάνης
Γεωγραφία - Ιστορία
Το χωριό είναι ορεινό (υψόμετρο 870 μέτρα) Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι κάτοικοι του χωριού είναι ποντιακής καταγωγής. Οι υπόλοιποι έχουν καταγωγή από άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας ή της Ανατολικής Ρωμυλίας, ενώ ελάχιστοι είναι ντόπιοι. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας και μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Χάντοβα ή Χάδοβα και κατοικούνταν από Τούρκους. Η μετονομασία του χωριού σε Πολύμυλος έγινε μετά την ανταλλαγή πληθυσμών και οφείλεται στους πολλούς νερόμυλους με νερά από πηγές της Ζωοδόχου Πηγής, που υπήρχαν εκεί παλιότερα.
Εφημερίς (εφημερίδα Βιέννης)
Η σημασία του εντύπου στην εποχή του
Μία φωτομηχανική ανατύπωση των φύλλων των οποίων έχουν εντοπιστεί αντίτυπα έγινε από την Ακαδημία Αθηνών με την φροντίδα του διακεκριμένου ιστορικού Λέανδρου Βρανούση. Η έκδοση συνοδεύεται από πλούσιο σχολιασμό του επιμελητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αυστρία στην ελληνική γλώσσα‎ Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Βιέννη Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Πίβα
Ο Πίβα (σερβικά: Пива) είναι ποταμός του Μαυροβουνίου που έχει τις εκβολές του στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Στο πεδίο Σκεπάν μαζί με τον ποταμό Τάρα ενώνονται και δημιουργούν τον Ντρινα.
Πολύμυλος Κοζάνης
Γεωγραφία - Ιστορία
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1935. Από τα όρια της τοπικής κοινότητας διέρχεται η Εγνατία Οδός. Κατά τη διάρκεια κατασκευής της ήρθε στην επιφάνεια αρχαιολογικός χώρος της ελληνιστικής εποχής.
Πίβα
Προέρχεται από τις πηγές στα βουνά "Σινιάκ Γκολίι" κοντά στη Μονή Πίβα. Πριν από τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης Πίβα κυλούσε παράλληλα με τον ποταμό Πίβσκο σε απόσταση 34 χιλιομέτρων. Ο Πίβα έχει 120 χιλιόμετρα μήκος και στο βουνό Πίβα σχηματίζει βαθύ φαράγγι.
Πολύμυλος Κοζάνης
Γεωγραφία - Ιστορία
Ξακουστές σε όλη την Ελλάδα είναι οι πατάτες του Πολυμύλου που καλλιεργούνται στις πλαγιές του Βερμίου σε υψόμετρο πάνω από 1.400 μέτρα. Η καλλιέργεια της πατάτας στην περιοχή ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930. Για 25 περίπου χρόνια η περιοχή αποτελούσε σποροπαραγωγικό κέντρο. Περιζήτητα είναι και τα μάρμαρα της περιοχής, τα οποία διακρίνονται για τη λευκότητά τους.
Πίβα
Το φαράγγι είναι 33 χιλιόμετρα μήκος μέχρι και 1.200 μέτρα βάθος και το ποτάμι έχει μεγάλη ορμή που χρησιμοποιείται για τον υδροηλεκτρικό σταθμό Πίβα ο οποίος κατασκευάστηκε το 1975. Το φράγμα είναι 220 μέτρα ύψος και είναι ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Το φράγμα δημιουργεί τη λίμνη Πίβα με έκταση 12,5 τετραγωνικά χλμ σε υψόμετρο 675 μέτρα και 188 μέτρα βάθος, η οποία έχει πλημμυρίσει το παλιό μοναστήρι Πίβα του 16ου αιώνα, το μοναστήρι μεταφέρθηκε σε μια νέα θέση.
Η λεκάνη απορροής του ποταμού καλύπτει μια έκταση από 1.270 τετραγωνικά χλμ. και ανήκει στη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας. Ο Πίβα σε μεγάλο τμήμα του είναι πλωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποταμοί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Δρίνος
Πολύμυλος Κοζάνης
Αθλητισμός
Στον Πολύμυλο εδρεύει ο «Αθλητικός Σύλλογος Δάφνη Πολυμύλου» που ιδρύθηκε επίσημα το 1981 ενώ υπάρχει από το 1951 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, εκπροσωπώντας το χωριό στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Την αγωνιστική περίοδο 1992-93 η Δάφνη Πολυμύλου αναδείχθηκε πρωταθλήτρια και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε για μία και μοναδική φορά τη σεζόν 1993-94. Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ανέστειλε τη λειτουργία της και το καλοκαίρι του 2017 επέστρεψε στην ενεργό δράση έπειτα από πρωτοβουλία των κατοίκων του χωριού και των παλαίμαχων ποδοσφαιριστών της και ξεκίνησε από τη Γ΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Κοζάνης την αγωνιστική περίοδο 2017-18. Κατέκτησε αμέσως το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Β΄ Κατηγορία, όπου και αγωνίζεται μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Επαρχία της Πίζας
Η Επαρχία της Πίζας (ιταλικά: Provincia di Pisa) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.444 τ.χλμ και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 394.101 κατοίκους (2005). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Πίζας (Pisa). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 39 δήμους.
Εκτείνεται στην πεδιάδα που δημιουργήθηκε από τις προσχώσεις του ποταμού Άρνου, στα δυτικά της Τοσκάνης ως τη θάλασσα της Λιγουρίας, ενώ το σχήμα της θυμίζει ανάποδο πιστόλι. Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Λούκα, ανατολικά με τις επαρχίες της επαρχία της Φλωρεντίας και με την επαρχία της Σιένα, νότια με την επαρχία του Γκροσσέτο και τέλος, δυτικά με την επαρχία του Λιβόρνο και βρέχεται από τη Λιγουρική θάλασσα.
Γεωγραφία
Η βόρεια ζώνη της επαρχίας καλύπτεται από την χαμηλή οροσειρά του Μόντε Πιζάνο, συνέχεια των Απεννίνων και παρακλάδι των Άλπεων, που είναι και το φυσικό όριο της επαρχίας από την επαρχία της Λούκα. Η επαρχία έχει διέξοδο στη θάλασσα από μια μικρή λωρίδα 15χλμ. Γενικά, η επαρχία της Πίζας είναι κυρίως πεδινή, με εξαίρεση το νότιο κομμάτι της, όπου κυριαρχούν δασώδεις λόφοι, χαρακτηριστικοί της Τοσκάνης. Εκεί εξάλλου βρίσκεται και το υψηλότερο σημείο της επαρχίας, το «Αλώνι των Διαβόλων» (Monte Aia dei Diavoli) με υψόμετρο 867 μ.
Ιστορία
Η σημερινή επαρχία της Πίζας αποτελεί συνέχεια του ομώνυμου διαμερίσματος του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης, που σε μεγάλο μέρος περιελάμβανα εκτάσεις της ναυτικής δημοκρατίας της Πίζας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιζα
Μπάνκσταουν Σίτι ΦΚ
Η Μπάνκστόουν Σίτυ Λάιονς (Αγγλικά Bankstown City Lions) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του Σίδνεϊ στην Αυστραλία.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1975 από Μακεδόνες με το όνομα Γιαγκούνα Μακεντόνιγια Σίντνευ. Χρώματα έχει το κόκκινο και μαύρο. Συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας Νέας Νότιας Ουαλίας.
Διακρίσεις
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αυστραλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1975 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστραλίας
The Residents
Οι Residents είναι Αμερικανικό avant garde συγκρότημα. Είναι κυρίως γνωστοί για την ιδιαίτερη μουσική τους και για τα πολυμέσα που χρησιμοποιούν. Από τον πρώτο τους δίσκο έχουν κυκλοφορήσει πάνω από 60 άλμπουμ και πολλά μουσικά βίντεο. Έχουν περιοδεύσει παγκοσμίως επτά φορές, ενώ έχουν συνθέσει μουσική για αρκετές ταινίες.
Σε όλα τα χρόνια ύπαρξής τους, έχουν πετύχει να κρατήσουν κρυφή την πραγματική τους ταυτότητα φορώντας κράνη - μάτια με καπέλα και σμόκιν, που θεωρούνται τα χαρακτηριστικά τους. Δεν έχουν δώσει συνεντεύξεις, ενώ τους εκπροσωπούν οι Homer Flynn & Hardy W. Fox.
Πρώτα χρόνια
Οι Residents ιδρύθηκαν το 1969, ενώ η επίσημη δισκογραφία τους ξεκίνησε το 1974 με τον δίσκο Meet the Residents. Ήταν ανώνυμοι μέχρι το 1971, όταν έστειλαν μια κασέτα με κομμάτια τους στην Warner Bros.. Η εταιρία όμως δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένη, έτσι έστειλε πίσω την κασέτα. Εφόσον δεν υπήρχε διεύθυνση επιστροφής, η απόρριψη απευθύνθηκε απλώς στους κατοίκους (Residents). Από εκεί εμπνεύστηκε η μπάντα για το πρώτο της όνομα, Residents Unincorporated. Η κασέτα κυκλοφόρησε επίσημα το 2003.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Αμερικανικά progressive rock συγκροτήματα
Σταύρος Κουχτσόγλους
Ο Σταύρος Κουχτσόγλους (1878-1949) ήταν Έλληνας αναρχοσυνδικαλιστής με συνδικαλιστική δράση στην Ελλάδα και στην Αίγυπτο. Πήρε μέρος στο Ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ. Το 1920 συνεργαζόταν με Βενιζελικούς συνδικαλιστές και έγραφε στην εφημερίδα Άμυνα.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη. Από νεαρός εργάσθηκε ως τσιγαράς (εξειδικευμένος εργάτης της σιγαροποιίας) και, στον Πειραιά, ως ναυτεργάτης ταξίδεψε πολύ και πήρε μέρος ως εθελοντής σε τάγματα των Γαριβαλδινών, όπου και πολέμησε. Επηρεάστηκε από τους θεωρητικούς του αναρχισμού και έγινε αναρχικός.
Αναρχική δράση
Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου είχε αναρχική δράση ενώ δούλευε στο εργοστάσιο Τσανακλή ως σιγαροποιός. Το 1912 έγραψε την μπροσούρα Κάτω η Μάσκα ενώ παράλληλα έγραφε κείμενα στα Ελληνικά που δημοσιεύονταν στην Ιταλική αναρχική εφημερίδα Idea, εκεί γνωρίστηκε και συνεργάστηκε με τον αναρχικό Ερρίκο Μαλατέστα. Ύστερα από διώξεις των Αιγυπτιακών αρχών -μετά το 1912- επέστρεψε στην Ελλάδα μαζί με άλλους γνωστούς Έλληνες αναρχοσυνδικαλιστές και σιγαροποιούς. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου είχε ενεργή συνδικαλιστική δράση ως πρόεδρος σωματείων σιγαροποιών. Το 1918 συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ όπου υποστήριξε την αναρχοσυνδικαλιστική τάση του Κώστα Σπέρα με κύριο αίτημα η ομοσπονδία να κρατηθεί μακριά από τα πολιτικά ζητήματα και να έχει ενασχόληση μόνο με εργατικά ζητήματα, η οποία μειοψήφησε.
Μεταγενέστερα χρόνια
Το 1920 ζούσε στο Βόλο και έγραφε κείμενα ως συνεργάτης στην Βενιζελική εργατοσυνδικαλιστική εφημερίδα Άμυνα του Ηρακλή Αποστολίδη, ενώ υποστήριξε και τη θεωρούμενη ως διασπαστική ηγεσία της ΓΣΕΕ των Βενιζελικών συνδικαλιστών. Στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1920 διαχώρισε τη θέση του από αυτή της εφημερίδας Άμυνας να ψηφίσουμε τους αστούς κατά συμπαθείας και προπαγάνδισε την Αποχή. Το κείμενο Δεν ψηφίζω που διαχώρισε τη θέση του, δημοσιεύτηκε μια ημέρα μετά τις εκλογές και λίγο πριν κλείσει από την λογοκρισία η εφημερίδα Άμυνα.
Θάνατος
Πέθανε σε γηροκομείο το 1949.
Πηγές
Κουχτσόγλου Σταύρος, Πόλη: Θεσσαλονίκη Χρονολογία έκδοσης 2010
Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές
Φαίδων (όνομα)
Φαίδων (γενική: Φαίδωνος και Φαίδωνα), ελληνικό αντρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα). Γιορτάζει στις 6 Ιανουαρίου.)
Το όνομα Φαίδων προέρχεται από το θέμα φαιδ- του αρχαιοελληνικού επιθέτου φαιδρός, με αρχική σημασία «λαμπερός, φωτεινός». (Βλ. όνομα Φαίδρος.)
Διάδοση του ονόματος
Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το βαφτιστικό Φαίδων παρουσιάζεται ανάμεσα στις θέσεις 791 έως 1010, με 2 εμφανίσεις στο δείγμα, ως το 994ο πιο συχνό όνομα (272ο ανάμεσα στα αντρικά), και υπολογίζεται να το έχουν 314 Έλληνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα
Πτήση 5017 της Air Algérie
Η πτήση 5017 της Air Algérie (AH5017/DAH5017) ήταν μια προγραμματισμένη πτήση από το Ουαγκαντουγκού της Μπουρκίνα Φάσο προς το Αλγέρι της Αλγερίας. Η επαφή με το αεροσκάφος από την Air Algérie χάθηκε στις 9:55 τοπική ώρα, περίπου 50 λεπτά μετά την απογείωση του αεροσκάφους από το Ουαγκαντούγκου, ανάμεσα στο Γκαό και το Τεσσαλίτ στο Μάλι. Αρχικά δημοσιεύματα έκαναν λόγο ότι το αεροσκάφος κατέπεσε στο Νίγηρα. Τα συντρίμμια του αεροσκάφους βρέθηκαν κοντά στο Τιλμεσί της περιφέρειας Γκαό.
Από τους 116 επιβάτες που επέβαιναν στην πτήση υπολογίζεται ότι οι 80 ήταν γαλλικής υπηκοότητας και άλλοι 6 ισπανικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα
Απαγωγή Σιν Σανγκ-οκ και Τσόι Ίαν-χι
Η απαγωγή Σιν Σανγκ-οκ και Τσόι Ίαν-χι διαπράχθηκε στη Βόρεια Κορέα και διήρκησε από το 1978 έως και το 1986. Ο Σιν Σανγκ-οκ ήταν γνωστός και διαπρεπής Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης του κινηματογράφου, και η Τσόι Ίαν-χι ήταν μία Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός και η πρώην σύζυγός του.
Ιστορικό
Οι δύο τους ίδρυσαν την εταιρεία Shin Film και δημιούργησαν μερικές ταινίες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οι οποίες είχαν απήχηση σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ της Νότιας Κορέας. Όλα άρχισαν το 1978, όταν η Τσόι απήχθη στη Βόρεια Κορέα και εστάλη στον Κιμ Τζονγκ-ιλ. Έξι μήνες αργότερα απήχθη και ο σύζυγός της, Σιν. Αφού πέρασαν ένα διάστημα στη φυλακή, ο Κιμ, του ανέθεσε να δημιουργήσουν ταινίες, ώστε να τονωθεί και να εξελιχθεί ο βορειοκορεατικός κινηματογράφος.
Το 1966, ο Κιμ γίνεται πρόεδρος του Τμήματος Προπαγάνδας κι αναλαμβάνει σύντομα τη σκηνοθεσία. Ο ίδιος υπήρξε μεγάλος λάτρης του κινηματογράφου, διαθέτοντας στην κατοχή του πάνω από 15.000 τίτλους. Ως σκηνοθέτης δημιούργησε ταινίες και όπερες, με θέμα την εθνική υπερηφάνεια και τον Κιμ Ιλ-σουνγκ. Κατά τη δεκαετία, όμως του 1970, άρχισε να απογοητεύεται με τη δουλειά του. Έτσι αναζητούσε φρέσκες και παθιασμένες φωνές να ζωντανέψουν τον βορειοκορεατικό κινηματογράφο. Εκείνος δεν ήθελε καθόλου οι συμπολίτες του να βλέπουν δυτικό κινηματογράφο. Έτσι, το 1978 απαγάγει την Τσόι, από το Χονγκ Κονγκ η οποία αρχικά δεν κατάλαβε ότι τη χρησιμοποίησαν ως δόλωμα ώστε να φέρουν στη χώρα τον Σιν. Ο Σιν απήχθη έξι μήνες αργότερα από την ίδια περιοχή και ενώ ήταν χωρισμένοι είχε ήδη αρχίσει να τον ανησυχεί η πολύμηνη απουσία της. Στην αρχή, όπως και η Τσόι, έγιναν αποδεκτοί με τιμές, αλλά όταν διαφώνησε στη βοήθεια, φυλακίστηκε για ανυπακοή. Τρία χρόνια αργότερα σε ένα πάρτι του Κιμ Ιλ-σουνγκ, οι δύο του βρέθηκαν ξανά. Παρόλα αυτά, εκείνη την περίοδο κυκλοφόρησε 6 ταινίες, μερικές από αυτές μάλιστα θεωρούνται και αξιόλογες. Πλέον δεν μπορούσαν απλά να επιστρέψουν στην πατρίδα τους κι έτσι σκέφτηκαν να ηχογραφήσουν κάπως τον Κιμ για να αποδείξουν ότι απήχθησαν, ώστε να τους δεχτούν πίσω. Μετά το 1986, θα ξεκινούσε η πολύ ακριβή παραγωγή με θέμα τον Τζένγκις Χαν, πράγμα που δεν έγινε γιατί όσο ήταν στη Βιέννη, ζήτησαν άσυλο από την αμερικανική πρεσβεία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Απαγωγές
Pamukbank
Η Pamukbank T.A.Ş. ήταν τουρκική τράπεζα. Ιδρυθείσα το 1955 ως ιδιωτική τράπεζα καταθέσεων, τέθηκε υπό τον έλεγχο του κρατικού οργανισμού TMSF το 2002, λόγω κεφαλαιακού ελλείμματος της τάξεως των $2,5 δισεκατομμυρίων, ενώ, στη συνέχεια, απορροφήθηκε από την Halk Bankası το Νοέμβριο του 2004. Εκείνη την περίοδο, η Pamukbank διέθετε 172 υποκαταστήματα και 4.000 υπαλλήλους.
Παλαιότερα, η Pamukbank ανήκε στην Çukurova Holding, ενώ, το 2013, ο πρόεδρος της Çukurova, Μεχμέτ Εμίν Καραμεχμέτ, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης επτά ετών λόγω κατάχρησης δανείων προερχόμενων από την Pamukbank.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τράπεζες της Τουρκίας
Κομαρίντσα ποταμός
Ο Κομαρίντσα (σερβικά : Комарница) είναι ποταμός του βόρειου Μαυροβουνίου γνωστός για το φαράγγι της Νεβίντιο. Είναι παραπόταμος του ποταμού Πίβα και ρέει μέσα από ένα φαράγγι με μήκος 40 χλμ. και 600 μετρα βάθος. Αυτό το φαράγγι είναι σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο και μια πρόκληση για τους οπαδούς του Αλεξίπτωτου πλαγιάς.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Δρίνος
Ζαν-Κλοντ Τρισέ
Ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ (Jean-Claude Trichet) είναι Γάλλος οικονομολόγος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από το 2003 έως το 2011 και μέλος της Τράπεζας για τους Διεθνείς Διακανονισμούς.
Γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1942, στην πόλη Λυών, ενώ φοίτησε στο École des Mines de Nancy. Αργότερα φοίτησε στο Institut d' études politiques de Paris και στο École nationale d'administration, δύο από τα ανώτατα γαλλικά ιδρύματα στον τομέα των πολιτικών επιστημών και της κρατικής διοίκησης.
Το 1987 έγινε μέλος του Γκρουπ των 30 (G30), ενός οικονομικού συμβουλευτικού σώματος με έδρα την Ουάσιγκτον. Από το 1978 έως το 1998 ανέλαβε διάφορους ρόλους σε μεγάλους οργανισμούς στη Γαλλία, αλλά και διεθνώς. Το 1993 ανέλαβε τη διοίκηση της Τράπεζας της Γαλλίας, ενώ τον Ιανουάριο του 2003 παραπέμφθηκε σε δίκη για ένα οικονομικό σκάνδαλο που αφορούσε παρατυπίες στην Crédit Lyonnais, μία από της μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, μαζί με άλλους 8 κατηγορούμενους. Τελικά, τον Ιούνιο του ίδιου έτους απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες., ενώ στη σύνοδο των G10, των 10 δηλαδή ισχυρότερων οικονομιών, εκείνη την περίοδο διατέλεσε χρέη προέδρου.
Την 1η Νοεμβρίου του 2003 ανέλαβε τη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στη θέση του Βιμ Ντούιζενμπεργκ. Ο Τρισέ είναι ο δεύτερος πρόεδρος στην ιστορία της Τράπεζας.
Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης του 2009, την οποία θεωρεί πως οφείλεται στην υποβάθμιση του κινδύνου από την παγκόσμια οικονομική κοινότητα, πρότεινε αλλαγή προτύπου στην παγκόσμια οικονομία και μεταρρυθμίσεις για τη μείωση των βραχυπρόθεσμων πολιτικών εντός των τραπεζών και την αύξηση της διαφάνειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Φοιτητές της Εθνικής Σχολής Διοικήσεως (Γαλλία) Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος Κατηγορία:Πρόεδροι Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
Άσσια
Η Άσσια είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Διοικητική διαίρεση
Το χωριό όπου γεννήθηκε ο Άγιος Σπυρίδωνας, αποτελείται από δύο ενορίες, την "πάνω γειτονιά" του Αγίου Ιωάννη και την "κάτω" του Αγίου Γεωργίου. Το χωριό είχε πέντε εκκλησίες : του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του Αγίου Θεοδώρου, του Αγίου Σπυρίδωνα και της Παναγίας.
Τοποθεσία
Η Άσσια είναι ένα από τα μεγάλα χωριά της κεντρικής Μεσαορίας, στην Επαρχία Αμμοχώστου. Βρίσκεται μεταξύ Λευκωσίας - Αμμοχώστου, 22 χιλιόμετρα ανατολικά της Λευκωσίας και 38 χιλιόμετρα δυτικά της Αμμόχωστου. Το χωριό είναι στο κέντρο της Μεσαορίας και συνορεύει στα δυτικά του χωριού με το χωριό Αφάνεια, στα ανατολικά με την Βατυλή, στα βορειοδυτικά, βόρεια και βορειοανατολικά η Αγκαστίνα, ο Μαραθόβουνος, η Μουσουλίτα και ο Στρογγυλός. Στα νότια, σε κάπως μεγαλύτερη απόσταση, είναι η Τρεμετουσιά, το Άρσος, η Αθηαίνου και δυο μικρά τουρκικά χωριά, η Αγιά και η Μελούσεια.
Στη βόρεια πλευρά της Άσσιας εκτείνεται "ο κάμπος" κατά τους Ασσιώτες, δηλαδή η εύφορη, επίπεδη, πεδιάδα της Μεσαορίας, με τα λιγοστά δέντρα. Ο κάμπος, ποτίζεται από τον ποταμό Γιαλιά που τη γεμίζει με πλούσιες προσχώσεις. Στα νότια του χωριού επεκτείνεται ο "Τράχωνας", γη λιγότερο γόνιμη, όπου η γη είναι πετρώδης, και δεν βρέχεται από ποτάμι αλλά ποτίζεται μόνο από τη βροχή και με πηγάδια. Εδώ σπέρνεται κυρίως κριθάρι και βόσκουν τα πρόβατα. Εδώ βρίσκονται και τα περβόλια που παράγουν πλούσια και καλής ποιότητας λαχανικά.
Μετακίνηση
Σχεδόν σε όλες τις πλευρές του χωριού, υπάρχουν διάσπαρτα τεχνουργήματα, κατασκευές και κτίσματα από παλαιούς οικισμούς, που δείχνουν την κατά καιρούς τοποθεσία του χωριού. Στα νότια υπάρχει η τοποθεσία "καταλύματα", όπου βρίσκονταν διάφορα πήλινα σπασμένα αντικείμενα, πηγάδια, και σπηλιές παλαιών οικισμών. Πολλοί παλαιότεροι κάτοικοι του χωριού υποστήριζαν ότι σε προηγούμενα χρόνια το χωριό βρισκόταν στην τοποθεσία Μάνια (Μάνγκια), προς το μέρος της Αγκαστίνας καταμεσής στον κάμπο κοντά όπου ενωνόταν ο ποταμός Γιαλιάς με τον Πεδιαίο. Τον καιρό της Φραγκοκρατίας υπήρχε στο σημείο εκείνο μοναστήρι, με εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και με δώδεκα μοναχούς.
Οι Τούρκοι κατέστρεψαν το μοναστήρι και το μετέτρεψαν σε αγρόκτημα. Το αγρόκτημα το δώρισε ο Λαλά - Μουσταφάς στο Ραματάν πασά που έμενε τότε στην Άσσια. Επειδή όμως η περιοχή πλημμύριζε από τα νερά του ποταμού και γινόταν λασπώδης, οι κάτοικοι της Μάνιας αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς την Άσσια, στα βόρεια του σημερινού χωριού. Διάφοροι γέροντες ανέφεραν: «Πάντα ακούαμε για μια γυναίκα που μπήκε μπροστά και μαζί με άλλους χωριανούς μας χώρισαν τους δυο ποταμούς, έτσι που ο Γιαλιάς να περνά δίπλα από το χωριό μας». Η γυναίκα αυτή λέγεται πως ήταν η Κόμισσα Μαρία, που είχε μεγάλο αγρόκτημα, εκεί όπου σήμερα είναι το χωριό Στρογγυλός. Το γεγονός αυτό τοποθετείται τον καιρό της Τουρκοκρατίας.
Ο ποταμός όμως εξακολουθούσε να τους δημιουργεί προβλήματα κι έτσι αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα νότια, που ήταν πιο ψηλά, εκεί περίπου που σήμερα είναι η Άσσια. Η νέα τοποθεσία ήταν στην περιοχή Προδρόμου και Χανούθκια, στα βορειοδυτικά του χωριού. Στην τοποθεσία Προδρόμου βρέθηκαν θεμέλια, ίσως ναού, που οι πέτρες του χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση της εκκλησίας Προδρόμου στην πάνω ενορία του χωριού. Για την ύπαρξη εκκλησίας σε αυτή την περιοχή μιλούν και διάφορες διηγήσεις μεταξύ των γεροντότερων Ασσιωτών.
Ερείπια υπήρχαν και στην περιοχή Χανούθκια, καθώς και μια μικρή πλινθόκτιστη εκκλησία του Αγίου Θεοδώρου στα βορειοανατολικά του χωριού. Η εκκλησία υπήρχε μέχρι το 1974. Εκεί, όταν έσκαβαν για να πάρουν "χαβάρα" για επίστρωση των δρόμων, έβρισκαν σκελετούς ανθρώπων, γεγονός που μαρτυρεί ότι θα βρισκόταν κάποιο νεκροταφείο. Επί πλέον στην περιοχή αυτή υπήρχαν τρία πηγάδια, ο Λουρικός, στο δρόμο Άσσιας - Αγκαστίνας, ο Λάκκος της Καμάρας, στο δρόμο Άσσιας - Στρογγυλού και ένας άλλος. Από αυτούς πότιζαν οι βοσκοί και υδρευόταν όλο το χωριό, γιατί δεν υπήρχε άλλη προμήθεια πόσιμου νερού.