cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόμπερτ Μουγκάμπε
Εκλογές 2008
Στις γενικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 29 Μαρτίου του 2008, το κόμμα του Μουγκάμπε, ZANU-PF, απώλεσε για πρώτη φορά τον έλεγχο της Βουλής και ισοφάρισε σε αριθμό εδρών με την Αντιπολίτευση στη Γερουσία. . Τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών καθυστερούσαν να ανακοινωθούν και ο ίδιος ο Μουγκάμπε φαινόταν να αναμετράται σε δεύτερο γύρο με τον αντίπαλό του, Μόργκαν Τσβανγκιράι. Επακολούθησαν πέντε συλλήψεις του αντιπάλου του Μουγκάμπε και κλίμα πολιτικής βίας, που έκανε τον Τσβανγκιράι να αποσυρθεί από τις εκλογές στις 23 Ιουνίου του 2008, καταγγέλλοντας το κλίμα τρομοκρατίας από τις κυβερνητικές αρχές. Παράλληλα, η Διεθνής Κοινότητα με πρώτο το Ηνωμένο Βασίλειο καταδίκασε την πρακτική του καθεστώτος Μουγκάμπε, ενώ ο ΓΓ του ΟΗΕ ζήτησε την αναβολή του δευτέρου γύρου των εκλογών, που διεξήχθη κανονικά στις 27 Ιουνίου. Το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέφρασε τη λύπη του για την απόφαση της Ζιμπάμπουε να προχωρήσει στη διαδικασία ενώ δεν ίσχυαν οι προϋποθέσεις για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Στις εκλογές μοναδικός υποψήφιος ήταν ο Μουγκάμπε, ο οποίος και οδεύει προς τη νίκη. Τα κρατικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για "μαζική συμμετοχή" στις εκλογές, κάτι που διαψεύστηκε από αυτόπτες μάρτυρες και παρατηρητές.
Ο Μουγκάμπε ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών στις 29 Ιουνίου με ποσοστό 85,51% και την ίδια ημέρα ορκίστηκε Πρόεδρος στη Χαράρε για μία ακόμα πενταετή θητεία.
Πολιτικές συνομιλίες
Έπειτα από μεσολάβηση του προέδρου της Νότιας Αφρικής, Τάμπο Μπέκι, ο Τσβανγκιράι συναντήθηκε για πρώτη φορά και αντάλλαξε χειραψία με τον Μουγκάμπε στη Χαράρε, στις 22 Ιουλίου του 2008. Παράλληλα, ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας ανάμεσα στο MDC και στο ZANU-PF.
Στο τέλος της 4ης ημέρας των συνομιλιών, ο Μπέκι ανακοίνωσε ότι οι πλευρές υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας. Με βάση τη συμφωνία θα παρέμεινε πρόεδρος ο Μουγκάμπε και πρωθυπουργός θα γινόταν ο Τσβανγκιράι. ο οποίος όμως θα είχε και την ουσιαστική εξουσία. Ωστόσο, νοτιοαφρικανικά ΜΜΕ μετέδωσαν ότι ο Μουγκάμπε αρνήθηκα να υπογράψει συμφωνία που περιόριζε τις εξουσίες του. Εκπρόσωπος του Κινήματος για τη Δημοκρατική Αλλαγή ανακοίνωσε ότι με βάση τη συμφωνία η εκτελεστική εξουσία θα ασκούνταν από τον πρόεδρο, από τον πρωθυπουργό και από το υπουργικό συμβούλιο μαζί.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008 υπογράφηκε η συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με μοίρασμα της εξουσίας ενώπιον των ηγετών από τα 14 κράτη-μέλη της Αναπτυξιακής Κοινότητας της Νότιας Αφρικής. Η συμφωνία υπογράφηκε με μια συμβολική χειραψία και με χαμόγελα από τους Μουγκάμπε και Τσβανγκιράι στη Χαράρε και με βάση αυτήν θα τερματιζόταν και η πολιτική κρίση. Ο Μουγκάμπε θα παρέμενε πρόεδρος και πρωθυπουργός θα γινόταν ο Τσβανγκιράι. Το MDC θα αποκτούσε τον έλεγχο της αστυνομίας, το Zanu (PF) τη διοίκηση του στρατού και ο Άρθουρ Μουταμπάρα θα γινόταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Στις 27 Ιανουαρίου του 2009 επιτεύχθηκε συμφωνία έπειτα από διαπραγματεύσεις στην Πρετόρια για ορκωμοσία νέας κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Τσβανγκιράι. Στις 11 Φεβρουαρίου του 2009 ο Τσβανγκιράι ορκίστηκε στην πρωθυπουργία του κράτους.
Προεδρικές εκλογές 2013
Το 2013 ο γηραιός Μουγκάμπε επανεξελέγη με ποσοστό 61% των ψήφων και ορκίστηκε για νέα θητεία στις 22 Αυγούστου. Οι ανεξάρτητοι εκλογικοί παρατηρητές ανέφεραν περιστατικά εκτεταμένων παρατυπιών, ενώ ακόμα και η διορισμένη από το κράτος εκλογική επιτροπή ανέφερε ότι πολλοί ψηφοφόροι εμποδίστηκαν ή βοηθήθηκαν από τους εκλογικούς αξιωματούχους.
Πραξικόπημα 2017
Η άμεση αιτία του πραξικοπήματος της 15ης Νοεμβρίου ήταν η κλιμάκωση των εχθροπραξιών μεταξύ της φατρίας της Αφρικανικής Εθνικής Ένωσης-Πατριωτικό Μέτωπο της Ζιμπάμπουε (ZANU-PF) που ήταν κοντά στην σύζυγο του προέδρου, Γκρέις Μουγκάμπε, και εκείνων που ήταν πιστοί στον πρώην αντιπρόεδρο Έμερσον Μανανγκάγκουα. Ο ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των φατριών επικεντρώθηκε στο ερώτημα του ποιος θα διαδεχτεί τον 93χρονο Μουγκάμπε, του οποίου η υγεία επιδεινώθηκε ταχέως τα τελευταία χρόνια.
Θάνατος
Ο Μουγκάμπε απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών στη Σινγκαπούρη, όπου νοσηλευόταν, στις 6 Σεπτεμβρίου 2019 και η ασθένειά του δεν ανακοινώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ζιμπάμπουε Κατηγορία:Δικτάτορες
Σινιρουστού
Το Σινιρουστού είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Σύγκραση. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Πέτρα (Λαζική)
Η Πέτρα (γεωργιανά : პეტრა) ήταν μια αρχαία πόλη της Γεωργίας, στο αρχαίο Βασίλειο της Λαζικής. Σήμερα τα ερείπια πολλών κτιρίων και τα τείχη της πόλης βρίσκονται στην Ατζαρία, στο δήμο Κομπουλέτι, στο χωριό Ζιτζχισντσίρι.
Η περιοχή της Πέτρας κατοικείται ήδη από τη Λίθινη εποχή, συνέχισε να κατοικείται και μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση, κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν φρούριο που ονομαζόταν "Πέτρα". Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στην επιφάνεια μια νεκρόπολη και οικιστικά λείψανα από τον 2ο-3ο Αιώνα.
Η Πέτρα έλεγχε το ανατολικό τμήμα της Μαύρης θάλασσας και ήταν έδρα στόλου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το Βυζάντιο και η Περσική Αυτοκρατορία είχε πάντα μεγάλο ενδιαφέρον για την πόλη, η πολιτική και οικονομική επέκταση τους στην περιοχή αυτή εξαρτάται σε μεγάλο μέρος από τον έλεγχο της Πέτρας. Αυτός ήταν και ο λόγος για τους πολέμους μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Περσίας τον 6ο αιώνα. Το μεσαιωνικό γεωργιανό όνομα της πόλης ήταν "Kadschetis Ziche". Ακόμα και κατά τον 19ο αιώνα, η Πέτρα ήταν ένας σημαντικός τόπος για το εμπόριο.
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα στη Γεωργία Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Λαζική
HMS Constance (R71)
Το HMS Constance ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού που καθελκύστηκε στις 22 Ιουνίου 1944. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου εντάχθηκε στην δύναμη της 8ης Μοίρας Αντιτορπιλικών στην Άπω Ανατολή. Η μετακίνηση του σκάφους εκεί έγινε στα πλαίσια της γενικότερης αναδιάταξης δυνάμεων που πραγματοποιήθηκε εξαιτίας του Πολέμου της Κορέας. Το 1955 το Constance επέστρεψε στην πατρίδα και το επόμενο έτος πωλήθηκε για σκραπ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης C (1943) του Βασιλικού Ναυτικού
Υδρομετρία
Η Υδρομετρία, (Hydrometry) αποτελεί ιδιαίτερο επιστημονικό κλάδο της Υδρολογίας που κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης είναι η μέτρηση των φυσικών ιδιοτήτων του νερού και ειδικότερα της παροχής των επιφανειακών και υπόγειων νερών μιας γεωγραφικής περιοχής.
Η μέτρηση της παροχής του νερού γίνεται είτε παρακολουθώντας τη στάθμη του νερού είτε με ειδικά όργανα, τα υδρόμετρα.
Κοινότητα Αλοΐδων
Η Κοινότητα Απλαδιανών είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Αλόιδες. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Χάνι Αλοΐδων. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 326 κατοίκους και εκπροσωπείται από από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Χαράλαμπο Αλεξάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - 100 μέτρα Ανδρών
μικρογραφία|Ο Μπολτ μετά τον τελικό. Το αγώνισμα των 100 μέτρων στους άνδρες στο πρόγραμμα του στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου γίνεται στις 15 και 16 Αυγούστου 2008. Διεξάγεται σε τέσσερεις γύρους λόγω της μεγάλης συμμετοχής αθλητών.
Προκριματικά
Ο πρώτος γύρος διεξήχθη το πρωί της 15ης Αυγούστου. Πήραν μέρος 80 αθλητές που έτρεξαν σε 10 σειρές των 8. Στον επόμενο γύρο προκρίθηκαν οι 3 πρώτοι κάθε σειράς και οι 10 με την καλύτερη επίδοση από τους υπόλοιπους. Ο δεύτερος γύρος (προημιτελικοί) έγινε το απόγευμα της ίδιας μέρας. Οι 40 αθλητές έτρεξαν σε 5 σειρές από τις οποίες προκρίθηκαν 16, οι 3 πρώτοι κάθε σειράς κι αυτός με τον καλύτερο χρόνο από τους υπόλοιπους.
Ημιτελικοί
Οι δύο ημιτελικοί έγιναν το απόγευμα της 16ης Αυγούστου. Προκρίθηκαν οι 4 πρώτοι από την κάθε σειρά.
Τελικός
Ο τελικός ήταν το τελευταίο αγώνισμα που έγινε το βράδυ της 16ης Αυγούστου.
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008
Κέιμαν Νήσοι
Οι Νήσοι Κέιμαν (αγγλικά: Cayman Islands) είναι Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος και βρίσκονται στην Καραϊβική Θάλασσα. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα τριών νήσων συνολικής έκτασης 264 τ.χλμ. και με πληθυσμό 71.105 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Τα τρία νησιά του συμπλέγματος είναι το Γκραντ Κέιμαν, το Κέιμαν Μπρακ και το Λιτλ Κέιμαν, τα οποία βρίσκονται νότια της Κούβας και στα βορειοανατολικά της Ονδούρας, μεταξύ της Τζαμάικας και της χερσονήσου Γιουκατάν του Μεξικού. Πρωτεύουσα των νησιών είναι η Τζωρτζ Τάουν στο Γκραντ Κέιμαν, το πιο πυκνοκατοικημένο από τα τρία νησιά, και επίσημη γλώσσα είναι η αγγλική. Τα νησιά Κέιμαν γεωγραφικά ανήκουν στη Δυτική Καραϊβική καθώς και στις Μεγάλες Αντίλλες.
Ιστορία
Δεν έχουν βρεθεί αρχαιολογικά στοιχεία που να υποστηρίζουν την ύπαρξη αυτοχθόνων στα Νησιά Κέιμαν. Επομένως, πιστεύεται ότι τα νησιά ανακαλύφθηκαν από τον Χριστόφορο Κολόμβο στις 10 Μαΐου του 1503 κατά τη διάρκεια του τελευταίου ταξιδιού του στην Αμερική. Τα ονόμασε «Las Tortugas» λόγω του μεγάλου αριθμού χελωνών που βρέθηκαν στα νησιά (που σύντομα κυνηγήθηκαν σε βαθμό εξαφάνισης). Ωστόσο, τις επόμενες δεκαετίες τα νησιά άρχισαν να αναφέρονται ως Κέιμανς, λόγω της παρουσίας κροκοδείλων καϊμάν εκεί. Μετά την ανακάλυψη των νησιών από τον Κολόμβο δεν υπήρξε άμεσος αποικισμός, ωστόσο, τα νησιά αποικίστηκαν από πειρατές, ναυαγούς ναυτικούς και λιποτάκτες από το στρατό του Όλιβερ Κρόμγουελ στην Τζαμάικα. Ο Φράνσις Ντρέικ επισκέφθηκε σύντομα τα νησιά το 1586.
Ο πρώτος καταγεγραμμένος μόνιμος κάτοικος των Νήσων Κέιμαν, ο Ισαάκ Μπόντεν, γεννήθηκε στο Γκραντ Κέιμαν γύρω στο 1661. Ήταν ο εγγονός ενός αποίκου που ονομαζόταν Μπόντεν, ο οποίος μάλλον ήταν ένας από τους στρατιώτες του Όλιβερ Κρόμγουελ στην κατάληψη της Τζαμάικας το 1655.
Η Αγγλία πήρε τον επίσημο έλεγχο των Νήσων Κέιμαν, μαζί με την Τζαμάικα, ως αποτέλεσμα της Συνθήκης της Μαδρίτης του 1670. Την ίδια χρονιά σημειώθηκε επίθεση σε έναν οικισμό αλιείας χελωνών στο Λιτλ Κέιμαν από τους Ισπανούς υπό τον Manuel Ribeiro Pardal. Μετά από αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες αποίκησης των νησιών που είχαν πλέον γίνει καταφύγιο για τους πειρατές, ένας μόνιμος αγγλόφωνος πληθυσμός στα νησιά χρονολογείται από τη δεκαετία του 1730. Με τον αποικισμό και την πρώτη επιχορήγηση βασιλικής γης από τον γενικό κυβερνήτη της Τζαμάικας το 1734, ήρθε η επακόλουθη ανάγκη για σκλάβους. Πολλοί μεταφέρθηκαν στα νησιά από την Αφρική. Αυτό είναι εμφανές σήμερα με την πλειοψηφία των ντόπιων κατοίκων να είναι αφρικανικής και/ή αγγλικής καταγωγής. Τα αποτελέσματα της πρώτης απογραφής που πραγματοποιήθηκε στα νησιά το 1802 έδειξαν ότι ο πληθυσμός στο Γκραντ Κέιμαν ήταν 933 κάτοικοι, με 545 από αυτούς τους κατοίκους να είναι σκλάβοι. Η δουλεία καταργήθηκε στα Νησιά Κέιμαν το 1833. Κατά τη στιγμή της κατάργησης, υπήρχαν πάνω από 950 σκλάβοι μαύροι αφρικανικής καταγωγής από 116 λευκές οικογένειες αγγλικής καταγωγής.
Στις 22 Ιουνίου του 1863, τα Νησιά Κέιμαν ανακηρύχθηκαν επίσημα και διοικούνταν ως εξάρτηση της Αποικίας της Τζαμάικας. Τα νησιά εξακολούθησαν να κυβερνούνται ως τμήμα της αποικίας της Τζαμάικας μέχρι το 1962, όταν έγιναν ξεχωριστή αποικία του Στέμματος, ενώ η Τζαμάικα έγινε ανεξάρτητη αλλά μέλος της Κοινοπολιτείας.
Τη δεκαετία του 1950, ο τουρισμός άρχισε να αυξάνεται με το άνοιγμα του αεροδρομίου, μιας τράπεζας και πολλών ξενοδοχείων, καθώς και μια σειρά προγραμματισμένων πτήσεων και στάσεων κρουαζιέρας. Πολιτικά, τα νησιά Κέιμαν ήταν μια εσωτερική αυτοδιοικούμενη περιοχή της Τζαμάικας από το 1958 έως το 1962. Ωστόσο, επέστρεψαν στην άμεση Βρετανική κυριαρχία μετά την ανεξαρτησία της Τζαμάικα το 1962. Το 1972, ένας νέος βαθμός εσωτερικής αυτονομίας παραχωρήθηκε από ένα νέο σύνταγμα, με περαιτέρω αναθεωρήσεις το 1994. Η κυβέρνηση των Νήσων Κέιμαν επικεντρώθηκε στην ενίσχυση της οικονομίας της περιοχής μέσω του τουρισμού και της υπεράκτιας χρηματοδότησης, δραστηριότητες που ξεκίνησαν από τη δεκαετία του 1970 και μετά. Τα Κέιμαν υπήρξαν ιστορικά ένας αφορολόγητος προορισμός και η κυβέρνηση στηριζόταν πάντα σε έμμεσους και όχι σε άμεσους φόρους. Η περιοχή δεν επέβαλε ποτέ φόρο εισοδήματος, φόρο υπεραξίας ή φόρο περιουσίας, καθιστώντας τα δημοφιλή φορολογικά καταφύγια. Το σύνταγμα τροποποιήθηκε περαιτέρω το 2001 και το 2009, κωδικοποιώντας διάφορες πτυχές της νομοθεσίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Γεωγραφία
Τα νησιά βρίσκονται στο δυτικό τμήμα της Καραϊβικής θάλασσας και είναι οι κορυφές μιας υποθαλάσσιας οροσειράς που ονομάζεται Ράχη Κέιμαν (Cayman Ridge ή Cayman Rise). Αυτή η κορυφογραμμή πλαισιώνει την Τάφρο Κέιμαν (Cayman Trough), βάθους 6.000 μ. που βρίσκεται 6 χλμ. προς τα νότια. Τα νησιά βρίσκονται στα βορειοδυτικά της Καραϊβικής Θάλασσας, ανατολικά των πολιτειών του Κιντάνα Ρόο και του Γιουκατάν του Μεξικού, βορειοανατολικά της Κόστα Ρίκα, βόρεια του Παναμά, νότια της Κούβας και δυτικά της Τζαμάικας. Βρίσκονται περίπου 700 χλμ. νότια του Μαϊάμι, 750 χλμ. ανατολικά του Μεξικού, 366 χλμ. νότια της Κούβας, και περίπου 500 χλμ. βορειοδυτικά της Τζαμάικα. Το Γκραντ Κέιμαν είναι μακράν το μεγαλύτερο, με έκταση 197 τ.χλμ. Τα δύο άλλα νησιά το Κέιμαν Μπρακ και το Λιτλ Κέιμαν, απέχουν περίπου 120 χλμ. ανατολικά βορειοανατολικά του Γκραντ Κέιμαν και έχουν έκταση 38 και 28,5 τ.χλμ. αντίστοιχα. Η πλησιέστερη μάζα εδάφους από το Γκραντ Κέιμαν είναι το Αρχιπέλαγος Καναρρέος (περίπου 150 μίλια μακριά), ενώ το πλησιέστερο από το ανατολικότερο νησί το Κέιμαν Μπρακ είναι το αρχιπέλαγος Χαρδίνες δε λα Ρέινα (περίπου 100 μίλια μακριά) - και τα δύο είναι μέρος της Κούβας. Το υψηλότερο σημείο στα νησιά είναι το Δε Μπλαφ στο ανατολικό τμήμα του Κέιμαν Μπρακ, το οποίο υψώνεται στα 43 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το έδαφος είναι ως επί το πλείστον ασβεστολιθικό και περιβάλλεται από κοραλλιογενείς υφάλους.
Διακυβέρνηση
Σήμερα (από τον Οκτώβριο του 2018) Κυβερνήτης είναι ο Μάρτιν Ρόπερ και Πρωθυπουργός (Premier) ο Ουέιν Πάντον από τις 21 Απριλίου 2021.
Δημογραφία
Τα νησιά έχουν πληθυσμό 71.105 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2022 τα 82,04 χρόνια (79,35 χρόνια οι άνδρες και 84,79 οι γυναίκες).
Κλεμάν Μερίκ
Ο Κλεμάν Μερίκ, (απεβίωσε στις στις 6 Ιουνίου 2013) ήταν φοιτητής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού, μέλος της Αντιφασιστικής Δράσης Παρισιού-Προαστίων και ακτιβιστής στην SUD Étudiant, χωρίς κάποια "κομματική ταμπέλα", με καταγωγή από την Βρέστη. Ο θάνατός του, σε ηλικία 18 ετών, έπειτα από βίαια σύγκρουση μεταξύ ακροαριστερών και skinheads πολιτικά προσκείμενων στην Ακροδεξιά προκάλεσε θύελλα αγανάκτησης και διαδηλώσεις οργής στις περισσότερες πόλεις της Γαλλίας. Αριθμός πολιτικών προσωπικοτήτων της Γαλλίας του απέτισαν φόρο τιμής.
Κέιμαν Νήσοι
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Κλεμάν Μερίκ
Βιογραφία
Ο Κλεμάν Μερίκ ήταν γιος δύο διδακτόρων Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Βρετάνης στη Βρέστη. Ήταν μαθητής στο Lycée de l'Harteloire της ίδιας πόλης, όπου έλαβε το baccalauréat scientifique με έπαινο « καλά », ενώ επρόκειτο για έναν « πολύ καλό μαθητή » αν και « ένας λίγο επαναστατημένος νέος » που όμως « δρούσε πάντοτε σύμφωνα με τους κανονισμούς του σχολείου », σύμφωνα με τον παλιό του διευθυντή Ζαν-Ζακ Ιλιόν στο Lycée de l'Harteloire. Ξεκίνησε να ενεργοποιείται πολιτικά στην ηλικία των 15 ετών από την Εθνική Εργατική Συνομοσπονδία. Σε αυτά τα πλαίσια, ηγήθηκε, σε τοπικό επίπεδο, κινήματος κατά της μεταρρύθμισης στα λύκεια που περάστηκε το 2010. Στη συνέχεια, έκανε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού, και ξεκίνησε τον συνδικαλιστικό ακτιβισμό εντός της Solidaires Étudiant (παλαιότερα γνωστής ως SUD Étudiant), ενώ έγινε μέλος του Kop Bauer των οπαδών της Ρεντ Σταρ. Συμμετείχε, επίσης, σε αντιδιαδηλώσεις ως απάντηση στις διαδηλώσεις κατά του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων στις αρχές του 2013. Ήταν « ήρεμος, δεν έψαχνε την βία », σύμφωνα με έναν εκ των καθηγητών του.
Θάνατος
thumb|Ο τόπος της δολοφονίας, η [[rue de Caumartin, πλησίον της Εκκλησίας Σαιν-Λουί-ντ'Αντέν.]] Τραυματίστηκε σοβαρά στη διάρκεια βίαιης σύγκρουσης με μέλη της Ακροδεξιάς στην rue de Caumartin στο Παρίσι, στις 5 Ιουνίου 2013, με την ευκαιρία μιας ιδιωτικής πώλησης ρούχων των εταιρειών Fred Perry και Ben Sherman, δύο οίκων ένδυσης με ιδιαίτερη πέραση μεταξύ των ακτιβιστών της Ακροδεξιάς και της Ακροαριστεράς. Βίαια σύγκρουση έλαβε χώρα έξω από το κατάστημα. Σύμφωνα με φίλο του που ήταν παρόν, πέντε skinheads κατευθύνθηκαν προς το μέρος τους, τους περικύκλωσαν προτού χτυπήσουν τον Κλεμάν. Σύμφωνα με έναν άλλο μάρτυρα, ένας νεαρός από την ομάδα των Αντιφασιστών ώθησε τον Κλεμάν Μερίκ να επιτεθεί, ενώ η ομάδα των ακροδεξιών προσπαθούσε να αποφύγει την βίαια σύγκρουση. Ο Κλεμάν Μερίκ γρονθοκοπήθηκε από τον φερόμενο ως Εστεμπάν Μορίγιο, ισπανικής καταγωγής και ηλικίας 20 ετών, ο οποίος τον πέταξε πάνω σε έναν μεταλλικό πάσσαλο, ο οποίος χτύπησε το πίσω μέρος του κρανίου του. Ο Εστεμπάν συνοδευόταν από τους Σεντρίκ Κ., Στεφάν Κ. και Κατιά Βελοσό. Ο Κλεμάν Μερίκ μεταφέρθηκε στο Hôpital de la Pitié-Salpêtrière σε κατάσταση κλινικού θανάτου. Ο θάνατός του ανακοινώθηκε την επόμενη, σε ηλικία 18 ετών.
Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα της αυτοψίας που πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιουνίου, ο Κλεμάν Μερίκ, πέθανε από χτυπήματα που δέχτηκε στο πρόσωπο και όχι λόγω της πρόσκρουσής του στον πάσσαλο. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, « δεν υπάρχει καμία αμφιβολία » για το γεγονός ότι ο βασικός κατηγορούμενος της υπόθεσης « είναι υπεύθυνος γι'αυτά τα χτυπήματα, όμως η πρόθεση φόνου εκ μέρους του δεν έχει ακόμη αποδειχτεί ». .
Αντιδράσεις
Από τις 6 Ιουνίου, κιόλας, στο Παρίσι, ο Γάλλος Υπουργός Εσωτερικών, Μάνουελ Βαλλς εξέφρασε την πλήρη αποφασιστικότητά του να θέσει ένα τέλος σε αυτή την βία που προέρχεται και φέρει τα διακριτικά της Ακροδεξιάς.
Ερωτηθείσα στον αέρα του RTL, η πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λε Πεν, αρνήθηκε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι το κόμμα της δεν είχε καμία απολύτως σχέση με αυτές τις μη-αποδεκτές κοινωνικά και απαράδεκτες ενέργειες.
Την ίδια ημέρα, ο Πρωθυπουργός, Ζαν-Μαρκ Αιρώ ανακοίνωσε ενώπιον της Γερουσίας ότι επιθυμεί ως Κυβέρνηση να βρει τρόπο να « κομματιάσει », « με τον πλέον δημοκρατικό τρόπο », όλες αυτές τις ακροδεξιές πολιτικές ομάδες-οργανώσεις που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας μετά την δολοφονία του Κλεμάν Μερίκ.
Από την πλευρά του, ο Σερζ Αγιούμπ, ηγέτης των Εθνικιστικών Επαναστατικών Νεολαίων (JNR), αρνήθηκε κάθε εμπλοκή της οργάνωσής του σε αυτή την συμπλοκή.
Σε πλήρη αντιπαράθεση με τις διαβεβαιώσεις του Σερζ Αγιούμπ, ο Υπουργός Σχέσεων με το Κοινοβούλιο, Αλαίν Βινταλί, ανακοίνωσε ότι η ταυτότητά τους [των ατόμων που συνελήφθησαν μετά την δολοφονία του Κλεμάν Μερίκ] καταδεικνύει ότι ανήκουν σε μια οργάνωση της ακροδεξιάς και, πιο συγκεκριμένα, στις Εθνικιστικές Επαναστατικές Νεολαίες (JNR).
Πολιτικές Συνέπειες
Στις 8 Ιουνίου 2013, ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας, Ζαν-Μαρκ Αιρώ ζήτησε από τον Υπουργό Εσωτερικών Μάνουελ Βαλλς « να ξεκινήσει άμεσα » διαδικασίες για την διάλυση της ακροδεξιάς-νεοναζί οργάνωσης των Εθνικιστικών Επαναστατικών Νεολαίων (JNR) μετά την δολοφονία του Κλεμάν Μερίκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αριστεροί Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στη Γαλλία Κατηγορία:Φοιτητικά και μαθητικά κινήματα στη Γαλλία Κατηγορία:Αντιφασίστες
Σεμπάστιαν Σταν
Ο Σεμπάστιαν Σταν (Sebastian Stan, γέννηση: 13 Αυγούστου, 1982) είναι Αμερικανός ηθοποιός ρουμανικής καταγωγής, ο οποίος έγινε ευρέως γνωστός ως Bucky Barnes στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel. Το 2010, επίσης, εμφανίστηκε και στο Μαύρος Κύκνος. Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Gossip Girl ως Carter Baizen, Kings ως πρίγκιπας Jack Benjamin, Once Upon a Time ως Jefferson και στη μίνι σειρά Political Animals. Ο ρόλος του στην τελευταία σειρά του χάρισε μία υποψηφιότητα για βραβείο στο Critics' Choice Television.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Εξάγραμμο (νόμισμα)
thumb|300px|Εξάγραμμο του γενειοφόρου [[Κώνστας Β΄|Κώνστα Β΄ Αυτοκράτορα με τον γιο του Κωνσταντίνο (Δ΄) διάδοχο. Επιγρ.: DN CONSTANTINUS C' CONSTANS / DEUS ADIUTA ROMANIS (O Θεός βοηθεί του Ρωμαίους).]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αργυρά νομίσματα
Βίκτορ Χόστρομ
Ο Βίκτορ Νταβίντ Χόστρομ (σουηδικά: Victor David Sjöström, προφορά: ˈvɪ̌kːtɔr ˈɧø̂ːstrœm, 20 Σεπτεμβρίου 1879 - 3 Ιανουαρίου 1960) ήταν Σουηδός πρωτοπόρος του κινηματογράφου, υπηρετώντας την τέχνη του ως σκηνοθέτης, ηθοποιός και σεναριογράφος. Ο Χόστρομ, θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες μορφές του σουηδικού κινηματογράφου κατά την περίοδο της Χρυσής Εποχής Βωβού Κινηματογράφου στην Ευρώπη.
Ο Χόστρομ γεννήθηκε στην περιόχη Βάρμλαντ της Σουηδίας. Σε ηλικία μόλις ενός έτους, μετακόμισε με τον πατέρα του Όλοφ Αντόλφ Χόμστρομ, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε ηλικία ετών πεθαίνει η μητέρα του, γεγονός που τον ανάγκασε να επιστρέψει στη Σουηδία, μένοντας σε συγγενείς. Σε ηλικία 17 ετών ξεκινά την καριέρα του ως ηθοποιός στο θέατρο και αργότερα ως σκηνοθέτης του βωβού κινηματογράφου (αρχικά στη Σουηδία και μετά στις ΗΠΑ), σκηνοθετώντας ταινίας όπως το Körkarlen (1921), το He Who Gets Slapped 1924) και το The Wind (1928).
Παράλληλα, συμμετείχε και σε ταινίε ως ηθοποιός, με την πιο γνωστή του εμφάνιση - και τελευταία - να γίνεται στην ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, Άγριες Φράουλες (1957). Αναφορικά με την προσωπική του ζωή, παντρεύτηκε τρις, και απέκτησε και μία κόρη που έγινε γνωστή ηθοποιός, την Γκουν-Μαρι Χόστρομ. Ο Χόστρομ, απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στη Στοκχόλμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Σουηδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σουηδοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Σουηδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πρωτοπόροι του κινηματογράφου Κατηγορία:Σουηδοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής
Ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής (1701–1714) ήταν μείζων ευρωπαϊκή σύγκρουση, που ξεκίνησε το 1701 με τον θάνατο του τελευταίου Αψβούργου βασιλιά της Ισπανίας, του Καρόλου Β΄.
Πριν τον πόλεμο
Το ζήτημα της Ισπανικής διαδοχής είχε τεθεί από πολύ νωρίς, καθώς ο Κάρολος Β΄ ήταν -από πολύ νέος- νοητικά και σωματικά ασθενής, γεγονός που καθιστούσε αδύνατη την τεκνοποίηση. Με δεδομένη την απουσία άμεσου διαδόχου, και χάρη στο σύστημα των βασιλικών συγγενειών, οι δύο επικρατέστερες οικογένειες της Ευρώπης, οι Βουρβόνοι της Γαλλίας και οι Αψβούργοι της Αυστρίας, αποκτούσαν πρόσβαση στον ισπανικό θρόνο. Όμως, η διαδοχή ολόκληρου του Βασιλείου της Ισπανίας σε μία από τις δύο οικογένειες, θα απειλούσε την ισορροπία δυνάμεων στον ευρωπαϊκό χάρτη. Έτσι οι μεγάλες δυνάμεις, εξασθενημένες και από τον πόλεμο της Μεγάλης Συμμαχίας, προχώρησαν σε διαπραγματεύσεις.
Η συνθήκη της Χάγης
Στις 11 Οκτωβρίου 1698, η Αγγλία και η Γαλλία υπέγραψαν τη συνθήκη της Χάγης, με την οποία η Λωρραίνη και οι ισπανικές κτήσεις του βασιλείου της Νάπολης και της Τοσκάνης, θα δίνονταν στον Διάδοχο της Γαλλίας· το Μιλάνο θα δινόταν στον Αρχιδούκα Κάρολο των Αψβούργων, και ο Ιωσήφ Φερδινάνδος της Βαυαρίας θα στεφόταν βασιλιάς της υπόλοιπης Ισπανίας. Η επιλογή του Ιωσήφ Φερδινάνδου έγινε με βάση δύο κυρίως κριτήρια: ο Ιωσήφ Φερδινάνδος ήταν μεν συγγενής του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄, αλλά από την πλευρά της συζύγου του (δεν ήταν Αψβούργος), αλλά την ίδια στιγμή ήταν και σύμμαχος της Γαλλίας. Έτσι, οι σχέσεις του αυτές τον τοποθετούσαν σε ίση περίπου απόσταση από τις δύο μεγάλες δυναστείες.
Η συνθήκη αυτή μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας, δεν ήταν της αρεσκείας του Καρόλου Β΄, αφού δεν επιθυμούσε τη διάσπαση των ισπανικών εδαφών. Ωστόσο συμφώνησε στον ορισμό του Ιωσήφ Φερδινάνδου ως διαδόχου του, με την προϋπόθεση να μην αφαιρεθούν εδάφη από την Ισπανία. Όμως, στις 6 Φεβρουαρίου 1699, 3 μήνες μετά την υπογραφή της συνθήκης, ο Ιωσήφ Φερδινάνδος απεβίωσε σε ηλικία 16 ετών, καθιστώντας τη συνθήκη μη εφαρμόσιμη.
Η συνθήκη του Λονδίνου
Στις 25 Μαρτίου 1700 υπογράφηκε η συνθήκη του Λονδίνου μεταξύ της Αγγλίας, της Γαλλίας και των Ηνωμένων Επαρχιών. Με τη συνθήκη οριζόταν ως διάδοχος του Ισπανικού θρόνου ο Αρχιδούκας Κάρολος, δευτερότοκος γιος του Λεοπόλδου Α΄, ενώ οι ισπανικές κτήσεις στην Ιταλία θα δίνονταν στη Γαλλία. Οι Αυστριακοί αντέδρασαν απορρίπτοντας τη συνθήκη, αφού αξίωναν ολόκληρο το βασίλειο για τον Αρχιδούκα, συμπεριλαμβανομένων και των ιταλικών περιοχών. Στην πραγματικότητα, ήταν αυτές οι περιοχές που ενδιέφεραν τους Αυστριακούς, αφού ήταν πλούσιες και σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν αυτές να καταλήξουν στη Γαλλία.
Η διαθήκη και ο θάνατος του Καρόλου Β΄
Στην Ισπανία, οι διάφοροι αξιωματούχοι αντιδρούσαν και αυτοί στη διάσπαση του Βασιλείου και -παρά την εσωτερική τους διαμάχη ως προς το ποια οικογένεια θα καταλάμβανε τον ισπανικό θρόνο- πείθουν τον βασιλιά να ορίσει διάδοχο από την οικογένεια των Βουρβόνων. Έτσι τον Οκτώβριο του 1701 ο Κάρολος Β΄ υπογράφει την τελευταία του διαθήκη, στην οποία ορίζει ως διάδοχό του τον Φίλιππο δούκα του Ανζού, εγγονό τού Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Την 1η Νοεμβρίου ο βασιλιάς πεθαίνει και η είδηση της διαθήκης φέρνει σε δύσκολη θέση τον Λουδοβίκο, ο οποίος έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στην τήρηση της συνθήκης του Λονδίνου και στην αποδοχή της διαθήκης. Μετά από διαβουλεύσεις με τους συμβούλους του, και με το επιχείρημα ότι σε όλες τις περιπτώσεις η σύγκρουση με τους Αυστριακούς ήταν αναπόφευκτη, αφού οι τελευταίοι δεν αναγνώριζαν τη συνθήκη, αλλά ούτε και δέχονταν τη διαθήκη του Καρόλου, αποφασίζει το δεύτερο, και στις 16 Νοεμβρίου 1700, ο Φίλιππος, σε ηλικία 17 ετών, ανακηρύσσεται βασιλιάς ως Φίλιππος Ε΄_της_Ισπανίας.
Το πλεονέκτημα αυτής της απόφασης για τη Γαλλία είναι η οριστική εξάλειψη μιας ενδεχόμενης ισπανικής απειλής. Πράγματι, η Ισπανία παρέμεινε σύμμαχος της Γαλλίας μέχρι την Επανάσταση. Επίσης, η Γαλλία αποκτούσε πρόσβαση στην αμερικανική αγορά, χάρη στις ισπανικές αποικίες. Από την άλλη πλευρά όμως, η υπόλοιπη Ευρώπη εξέλαβε τη Γάλλο-Ισπανική συμμαχία ως απειλή, κυρίως μετά την 1η Φεβρουαρίου 1701, ημερομηνία κατά την οποία ο Λουδοβίκος αναγνώρισε στον Φίλιππο το δικαίωμα στο στέμμα της Γαλλίας.
Ο πόλεμος
250px|μικρογραφία|δεξιά|Οι συμμετέχοντες στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, με μπλε: Αγγλία, Ολλανδία, Πορτογαλία και σύμμαχοι· με πράσινο: Γαλλία, Ισπανία και σύμμαχοι.
Με εξαίρεση την Αυστρία, οι Ευρωπαίοι ηγεμόνες έδειχναν να αποδέχονται τον Φίλιππο Ε΄ ως τον νέο βασιλιά της Ισπανίας. Αν και η Αγγλία ενοχλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη μη τήρηση της συνθήκης του Λονδίνου από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, δεν ήταν σε θέση να διεξάγει μια πολεμική αναμέτρηση με τη Γαλλία, εξαιτίας κυρίως της έλλειψης στήριξης στον Γουλιέλμο Γ΄ της Αγγλίας από την αγγλική και ολλανδική υψηλή κοινωνία. Ωστόσο, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ δεν φάνηκε να αρκείται στην επιτυχημένη, για τη Γαλλία, έκβαση του προβλήματος της ισπανικής διαδοχής, και προχώρησε σε προκλητικές κινήσεις. Αναγνώρισε στον Φίλιππο Ε΄ το δικαίωμα στο στέμμα της Γαλλίας, παρά τις διαβεβαιώσεις που είχε δώσει για δύο ξεχωριστά στέμματα με την αποδοχή της διαθήκης του Καρόλου Β΄, κατέλαβε τις ισπανικές Κάτω Χώρες (το σημερινό Βέλγιο) και απομόνωσε την Αγγλία και την Ολλανδία από το ισπανικό εμπόριο. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1701, η Αγγλία, η Αυστρία και οι Ηνωμένες Επαρχίες υπέγραψαν νέα συνθήκη στη Χάγη, με την οποία προχωρούσαν σε σύσταση συμμαχίας και συμφωνούσαν να αποδώσουν στην Αυστρία τις ισπανικές κτήσεις στην Ιταλία. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, αφού αρνήθηκε να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις, ανταπάντησε αναγνωρίζοντας τον διεκδικητή του αγγλικού θρόνου και αντίπαλο του τότε Άγγλου μονάρχη Γουλιέλμου Γ΄, Ιάκωβο Στιούαρτ, ως νόμιμου μονάρχη της Αγγλίας. Ο πόλεμος ήταν πλέον προ των πυλών.
Η έναρξη των εχθροπραξιών (1701–1702)
Την άνοιξη του 1701 ήδη 30.000 Αυστριακοί είχαν συγκεντρωθεί στο Τιρόλο υπό την καθοδήγηση του Πρίγκηπα Ευγένιου της Σαβοΐας. Στις 9 Ιουλίου 1701, και χωρίς να έχει κηρυχθεί πόλεμος από καμία πλευρά, οι Αυστριακοί εισέβαλαν στο Δουκάτο του Μιλάνου και νικούν τους Γάλλους υπό τον Νικολά Κατινά στη Μάχη του Κάρπι, κοντά στη Μοντένα. Την 1η Σεπτεμβρίου απέκρουσαν την αντεπίθεση του Δούκα του Βιλερουά, γεγονός που οδήγησε στον αποκλεισμό της Μάντοβα και στην κατάληψη της Μοντένα από τους Αυστριακούς. Οι Γάλλοι οχυρώθηκαν στην Κρεμόνα, όπου θα περίμεναν την επανέναρξη των εχθροπραξιών με το τέλος του χειμώνα. Αυτό δεν εμπόδισε τον Ευγένιο της Σαβοΐας να εξαπολύσει αιφνιδιαστική επίθεση τη νύχτα της 1ης Φεβρουαρίου 1702. Στη διάρκεια της μάχης, οι Αυστριακοί κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν τον Δούκα του Βιλερουά, αναγκάστηκαν όμως να οπισθοχωρήσουν λόγω σημαντικών απωλειών. Έτσι, οι Αυτριακοί συνέχισαν την πολιορκία της Μάντοβα την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1702, ενώ στις 13 Μαΐου οι σύμμαχοι κήρυξαν και επίσημα τον πόλεμο στη Γαλλία και την Ισπανία. Στις γαλλικές δυνάμεις της Ιταλίας, τον αιχμαλωτισμένο Δούκα του Βιλερουά αντικατέστησε ο Δούκας του Βαντόμ, ο οποίος αναμετρήθηκε με τον Ευγένιο της Σαβοΐας στη Μάχη του Λουτσάρα, στις 15 Αυγούστου. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν να καθηλωθούν οι δύο στρατοί μέχρι τις 4 Νοεμβρίου, ημερομηνία κατά την οποία οι Γάλλοι άφησαν το στρατόπεδο εξαιτίας του επερχόμενου χειμώνα.
Στον Ρήνο, η εξέλιξη του πολέμου σημαδεύτηκε από τη συστράτευση του Μαξιμιλιανού Εμμανουήλ, πρίγκιπα και εκλέκτορα της Βαυαρίας, στο πλευρό των Γάλλων, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1702. Οι Γάλλοι, για να αποκτήσουν πρόσβαση στη Βαυαρία και να ενωθούν με τον βαυαρικό στρατό, έπρεπε να διασχίσουν τον Ρήνο. Στη απέναντι όχθη, οι Γάλλοι υπό τον Δούκα του Βιλάρ ήρθαν αντιμέτωποι με τον στρατό του Λουδοβίκου-Γουλιέλμου της Βάδης στη μάχη του Φρίντλινγκεν, που έλαβε χώρα στις 14 Οκτωβρίου. Η έκβαση της μάχης ήταν μία αμφισβητήσιμη νίκη υπέρ των Γάλλων, αφού κατάφεραν μεν να απωθήσουν τον αυτοκρατορικό στρατό, αλλά υπέστησαν σημαντικές απώλειες και δεν κατάφεραν να συναντηθούν με τις βαυαρικές δυνάμεις.
Στο ολλανδο-γερμανικό μέτωπο, οι αγγλο-ολλανδικές δυνάμεις, υπό την καθοδήγηση του ανερχόμενου Άγγλου στρατηγού Δούκα του Μάρλμπορο, κατάφεραν να προκαλέσουν την οπισθοχώρηση των Γάλλων. Αποτέλεσμα της προέλασης του συμμαχικού στρατού ήταν η κατάληψη της Λιέγης τον Οκτώβριο του 1702.
Ο πόλεμος είχε ήδη επεκταθεί και στις θάλασσες. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ο αγγλο-ολλανδικός στόλος, με επικεφαλής τον άγγλο ναύαρχο Τζωρτζ Ρουκ, έβαλε πλώρη προς το ισπανικό λιμάνι του Κάντιθ, το οποίο βρισκόταν σε στρατηγική θέση κοντά στα στενά του Γιβραλτάρ, με στόχο την κατάληψή του. Η πόλη πολιορκήθηκε από τις 23 Αυγούστου και για ένα μήνα περίπου. Κρίνοντας ότι η κατάληψη του Κάντιθ δεν ήταν εφικτή, ο στόλος απέπλευσε στις 29 Σεπτεμβρίου, λύνοντας την πολιορκία. Επιστρέφοντας από το Κάντιθ, ο Ρουκ ενημερώθηκε ότι από τις 23 Σεπτεμβρίου, στον κόλπο του Βίγκο, στη Γαλικία, βρισκόταν ο ισπανικός στόλος, που μετέφερε θησαυρούς από τη Νότια Αμερική. Για να εξιλεωθεί για την αποτυχία του Κάντιθ, ο Ρουκ αποφάσισε να επιτεθεί, με σκοπό την αρπαγή των ισπανικών θησαυρών. Έτσι στις 23 Οκτωβρίου, στη ναυμαχία που έλαβε χώρα στον κόλπο του Βίγκο, ο αγγλο-ολλανδικός στόλος κατάφερε να συντρίψει τον γαλλο-ισπανικό και να κλέψει μεγάλο μέρος του φορτίου.
Η κλιμάκωση του πολέμου (1703)
Στα τέλη του 1702, ο πόλεμος είχε ήδη επεκταθεί στο μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης και πολλά από τα έως τότε ουδέτερα βασίλεια έπαιρναν το μέρος της μίας ή της άλλης πλευράς. Έτσι, στις αρχές του 1703, η Βαυαρία συνυπέγραψε νέα συνθήκη συμμαχίας με τη Γαλλία, στην οποία οι δύο πλευρές συμφωνούσαν στο διαμελισμό των ισπανικών Κάτω-Χωρών. Τον Μάιο του ίδιου έτους η Πορτογαλία, προσχώρησε στην πλευρά των συμμάχων έναντι χρηματικού ποσού και εδαφικών ανταλλαγμάτων. Την ίδια εποχή, στην Ουγγαρία, που βρισκόταν υπό Αυστριακή κατοχή, ξεσπά εξέγερση υποβοηθούμενη από τους Γάλλους, με ηγέτη τον Φέρεντς Ρακότσι. Τέλος, στις 8 Νοεμβρίου, το Δουκάτο της Σαβοΐας τάσσεται με το μέρος των συμμάχων για να αποφύγει την προδιαγραφόμενη προσάρτηση από τη Γαλλία.
Στα πεδία της μάχης, ο πόλεμος συνεχίστηκε στο βόρειο μέτωπο με την κατάληψη της Βόννης από τον αγγλο-ολλανδικό στρατό, στις 15 Μαΐου 1703. Ο επόμενος στόχος ήταν η κατάληψη της Αμβέρσας, αλλά ο αντιπερισπασμός που επιχείρησε ο Δούκας του Μάρλμπορο, διασπάζοντας την αγγλο-ολλανδική στρατιά σε 4 κατευθύνσεις, δεν ξεγέλασε τους Γάλλους. Οι Γάλλοι, με επικεφαλής τον Δούκα του Μπουφλέ, περικύκλωσαν στο Έκερεν το τμήμα του ολλανδικού στρατού που κατευθυνόταν προς την Αμβέρσα και σημείωσαν μια σημαντική νίκη που κατάφερε σημαντικό πλήγμα στις προσπάθειες των συμμάχων στο βόρειο μέτωπο.
Στο νοτιογερμανικό μέτωπο, οι γαλλικές δυνάμεις κατάφεραν τελικά να ενωθούν με τις βαυαρικές στις 12 Μαΐου 1703. Οι αρχηγοί των δύο στρατών δεν μπορούσαν όμως να συμφωνήσουν για το επόμενο βήμα της εκστρατείας τους, καθώς ο Δούκας του Βιλλάρ ήθελε να κατευθυνθούν ανατολικά προς τη Βιέννη, ενώ ο Μαξιμιλιανός πίστευε ότι θα έπρεπε να κινηθούν προς την Ιταλία για να συγκροτήσουν κοινό μέτωπο με τις εκεί γαλλικές δυνάμεις. Έτσι, ο Μαξιμιλιανός άφησε τον Βιλλάρ στη Βαυαρία και κινήθηκε νότια με 16000 Βαυαρούς στρατιώτες. Αρχικά η εκστρατεία του εξελίχθηκε ομαλά, αφού κατέλαβε το Ίνσμπρουκ στις 25 Ιουνίου. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού όμως, είχε υποστεί τεράστιες απώλειες από την εξέγερση των ντόπιων χωρικών του Τιρόλου και έτσι τον Αύγουστο αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω στη Βαυαρία. Στην πλευρά των Αυστριακών, ο Λουδοβίκος της Βάδης κατέλαβε στις 5 Σεπτεμβρίου το Άουγκσμπουργκ, αφήνοντας όμως εκτεθειμένο το τμήμα του αυστριακού στρατού στο Χόκσταντ. Ο Δούκας του Βιλάρ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και στις 20 Σεπτεμβρίου, στη μάχη του Χόκσταντ, περίπου πέντε χιλιάδες αυστριακοί πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Με τη νίκη αυτή, και αφού ανακατέλαβαν το Άουγκσμπουργκ, οι επικεφαλής του γαλλο-βαυαρικού στρατού άρχισαν να σχεδιάζουν την εκστρατεία προς τη Βιέννη. Οι συνεχείς διαξιφισμοί όμως, ανάμεσα στον Δούκα του Βιλλάρ και στον Μαξιμιλιανό, οδήγησαν στην αντικατάσταση του πρώτου από τον Δούκα του Μαρσέν.
Η κρίσιμη καμπή - Μάχη του Μπλένχαϊμ (1704)
Οι σύμμαχοι, για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο κατάληψης της Βιέννης, αποφάσισαν να συγκεντρώσουν τα στρατεύματα τους στο νοτιογερμανικό μέτωπο, έχοντας ως επιπλέον σκοπό την εξουδετέρωση της Βαυαρίας. Έτσι, ο Δούκας του Μάρλμπορο, η στρατιά του οποίου βρισκόταν στο ολλανδικό μέτωπο, και παρά την αντίθεση των Ολλανδών που επιθυμούσαν την παραμονή του, ξεκίνησε την πορεία του νοτιοανατολικά, κατά μήκος του Ρήνου, ενώ ταυτόχρονα, η γαλλική στρατιά υπό τον Δούκα του Βιλλερουά, τον ακολουθούσε παράλληλα από απόσταση, φοβούμενη μια συμμαχική επίθεση στη γαλλική περιοχή του Μοζέλλα. Στις 7 Ιουνίου 1704, ο Δούκας του Μάρλμπορο, διέσχισε τον ποταμό Μάιν, καθιστώντας σαφές ότι κατευθύνεται προς τη Βαυαρία, και στις 22 Ιουνίου, η στρατιά του συνενώθηκε με αυτή του Λουδοβίκου της Βάδης. Οι Γάλλοι έπρεπε οπωσδήποτε να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους στη Βαυαρία και έτσι οι διαταγές που ήρθαν από τις Βερσαλλίες, στις 27 Ιουνίου, όριζαν ότι η Γαλλική στρατιά, με επικεφαλής τον Δούκα του Ταλλάρ και δύναμη 35 χιλιάδων ανδρών, θα άφηνε την Αλσατία για να κατευθυνθεί και αυτή προς τη Βαυαρία.
Συμμαχική αντεπίθεση (1705–1706)
Μετά την καταστροφή του Μπλένχαϊμ, ο στόχος της Γαλλίας ήταν να ανασυγκροτήσει τα στρατεύματά της, καθώς οι σύμμαχοι απειλούσαν να εισβάλλουν στη Γαλλία. Αν και ο δούκας του Μάρλμπορο (που είχε επιστρέψει στο ολλανδικό μέτωπο) κατάφερε να διαπεράσει, τον Ιούλιο του 1705, τις γαλλικές γραμμές άμυνας στο Μπράμπαντ, οι οποίες αποτελούνταν από πολυάριθμα κάστρα και φρούρια, δεν ευτύχησε να ολοκληρώσει την εισβολή στη Γαλλία, καθώς προβλήματα στην ολλανδική ηγεσία της στρατιάς ματαίωσαν την απευθείας σύγκρουση με τους Γάλλους. Εν τω μεταξύ, στην Ιταλία, ο Ευγένιος της Σαβοΐας δεν μπόρεσε να αποκρούσει αρχικά την επίθεση των Γάλλων υπό τον δούκα του Βεντόμ, οι οποίοι κατέλαβαν σχεδόν όλη τη Σαβοϊα και αρκετό μέρος από το Πιεμόντε εκμεταλλευόμενοι την ενασχόληση των Αυστριακών με την Ούγγρους στασιαστές. Έτσι η Νίκαια καταλήφθηκε από τους Γάλλους στις 4 Ιανουαρίου 1706.
Παραπομπές
Πολεμος Ισπανικης Διαδοχης Πολεμος Ισπανικης Διαδοχης Πολεμος Ισπανικης Διαδοχης Διαδοχης Ισπανικη Διαδοχη Κατηγορία:Πόλεμοι διαδοχής
Κοινότητα Αΐμονα
Η Κοινότητα Αΐμονα είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Αείμονος (αρχική γραφή του Αΐμονα). Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αΐμονα έχει 215 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Πλεμμένο. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Παύλος Αργυριάδης
Ο Παύλος Αργυριάδης (πραγματικό όνομα: Παναγιώτης Αργυριάδης, Καστοριά, 15 Αυγούστου 1849 - Παρίσι; 19 Νοεμβρίου 1901· όνομα με οποίο πολιτογραφήθηκε Γάλλος το 1880: Paul Argyriadès) ήταν Έλληνας, δικηγόρος, δημοσιογράφος σοσιαλιστής και αναρχικός διανοούμενος του 19ου αιώνα, που είχε δράση στη Γαλλία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καστοριά το 1849, πιθανότατα σε εύπορη οικογένεια. Τις γυμνασιακές σπουδές του τις έκανε στην Κωνσταντινούπολη, έπειτα σπούδασε στο Παρίσι Νομική, και έγινε δικηγόρος αφού πολιτογραφήθηκε Γάλλος. Ο Αργυριάδης υπήρξε ένας από τους λίγους Έλληνες διεθνιστές εκείνης της εποχής που είχαν αξιοσημείωτη διασύνδεση ή και συμμετοχή σε σημαντικά ευρωπαϊκά επαναστατικά γεγονότα του καιρού του και κατά κάποιους συγγραφείς στη Κομμούνα του Παρισιού (1871).. Άλλοι συγγραφείς αναφέρουν ότι έφτασε στο Παρίσι αμέσως μετά τα γεγονότα της Κομμούνας. Στο Παρίσι υπήρξε συνήγορος κατηγορούμενων εργατών και δημοσιογράφων. Μεταξύ άλλων είχε πολιτικές σχέσεις με τον Πλάτων Δρακούλη και τον Σταύρο Καλλέργη. Το 1889 ήταν μέλος της Κεντρικής επιτροπής του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος της Γαλλίας.
Οικογενειακή κατάσταση
Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Τον κεραμοποιό Νικόλαο-Πλάτωνα (1888 Μασσαλία) και την Μαριάννα.
Εργογραφία
Ανάμεσα στα δημοσιεύματά του περιλαμβάνονται και τα ακόλουθα:
Αρθρογραφία
1. Στο περιοδικό La Question sociale (επιλογή ελληνικής θεματολογίας):
2. Στην επετηρίδα Almanach de la Question sociale et de la libre penseé (επιλογή ελληνικής θεματολογίας):
3. Στο περιοδικό La Revue socialiste:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σοσιαλιστές Κατηγορία:Γάλλοι σοσιαλιστές Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί
Σερ Γουίλλιαμ Νέβιλ
Ο Σερ Γουίλλιαμ Νέβιλ (1338 - 19 Οκτωβρίου 1391), Κοντόσταυλος του κάστρου του Νότιγχαμ ήταν τέταρτος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 2ου βαρόνου των Νέβιλ του Ρέμπι και της Αλίκης Αούντλει. Έγινε περίφημος Σταυροφόρος μαζί με τον Λολλαρδό αδελφό του Τζων Κλάνβοου με τον οποίο τάφηκε μαζί στο Τέμενος Αράπ στην Κωνσταντινούπολη. Στέφτηκε ιππότης από τον Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας και στην συνέχεια πήρε τον τίτλο του Κοντόσταυλου του κάστρου του Νότιγχαμ.
Ο θρύλος του Ρομπέν των Δασών
Ο ιστορικός του Νότιγχαμ Τόνι Σκουφάμ-Μπίλτον συνδέει την πολύ στενή σχέση του Γουίλλιαμ Νέβιλ και του Τζων Κλάνβοου με τον θρύλο του Ρομπέν των Δασών. Οι δύο άντρες είχαν στενό δεσμό μεταξύ τους παρά το γεγονός ότι ο Γουίλλιαμ Νέβιλ είχε παντρευτεί δυο φορές σε πρώτο γάμο την Ελισάβετ Λε Γουάλει και σε δεύτερο γάμο την Αλίκη του Σαιν Φιλβέρτ. Ο Τζων Κλάνβοου ήταν ποιητής και έγραψε μια μπαλάντα προς τιμή του Ριχάρδου Β΄ όταν ο Άγγλος βασιλιάς επισκέφτηκε το κάστρο του Νότιγχαμ, το θέμα της μπαλάντας ήταν οι σχέσεις του με τον Τζων Κλάνβοου. Οι δυο άνδρες είχαν μεταξύ τους "δεσμό αδελφοποίησης" και ο Γουίλλιαμ Νέβιλ πέθανε στην Κωνσταντινούπολη δυο μέρες μετά τον Κλάνβοου.
Σε μια εισαγωγή σε Χρονικό του 14ου αιώνα από μοναχούς στο Αββαείο του Ουέστμινστερ καταγράφεται ότι ο Γουίλλιαμ Νέβιλ πέθανε από την λύπη του δυο μέρες μετά τον θάνατο του Κλάνβοου. Το Χρονικό γράφει : "Στις 17 Οκτωβρίου σε ένα χωριό στην Ελλάδα κοντά στην Κωνσταντινούπολη ένας διακεκριμένος ιππότης ο Σερ Τζων Κλάνβοου πεθαίνει. Ο Σερ Γουίλλιαμ Νέβιλ που ήταν υπερβολικά συνδεδεμένος μαζί του στενοχωρήθηκε τόσο πολύ που αποφάσισε από τότε να μην ξαναφάει ποτέ, πέθανε σε δυο μέρες στο ίδιο χωριό, οι δυο άντρες προέρχονταν από μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες στην Αγγλία". Το γλυπτό στον τάφο των δυο ανδρών απεικονίζει τον έναν άνδρα να φυλάει τον άλλον, το ανακάλυψαν στο Τέμενος του Αράπ και βρίσκεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.
Εσωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Σαχ
Σαχ λέγεται στο σκάκι η άμεση απειλή εναντίον του βασιλιά. Προέρχεται από την περσική λέξη شاه (βλέπε σάχης), ενώ ο όρος "σαχ ματ" σημαίνει "Ο βασιλιάς είναι αβοήθητος (αλλά όχι νεκρός)".
Ο παίκτης που απειλεί τον αντίπαλο βασιλιά συνηθίζεται, χωρίς όμως πλέον να υπάρχει κανόνας που να τον υποχρεώνει, να λέει σαχ ως προειδοποίηση (χρησιμοποιούνται επίσης το ρουά και το βασιλιάς). Στους σύγχρονους κανόνες, νόμιμες κινήσεις είναι μόνο αυτές που αντιμετωπίζουν το σαχ.
Αντιμετώπιση
Στο σκάκι υπάρχουν τρεις νόμιμοι τρόποι αντιμετώπισης ενός σαχ:
Αν κανένας από τους τρεις τρόπους δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί σε μία κίνηση, τότε έχουμε την περίπτωση του ματ και ο παίκτης που το υπέστη χάνει αμέσως την παρτίδα.
Στην σκακιστική γραφή το σαχ σημειώνεται γενικά με το σύμβολο "+". Το διπλό σαχ μερικές φορές συμβολίζεται με "++".
Ειδικές περιπτώσεις
Άλλη ειδική περίπτωση είναι το διαρκές σαχ, το οποίο συμβαίνει όταν ένας παίκτης μπορεί σε κάθε κίνηση να δίνει σαχ στον αντίπαλό του εσαεί, χωρίς όμως να μπορεί να καταφέρει ματ. Παλαιότερα, το διαρκές σαχ ήταν αιτία να διακοπεί η παρτίδα και να θεωρηθεί ισόπαλη. Σήμερα όμως, παρότι το διαρκές σαχ δεν ισχύει καθαυτό ως κανόνας του σκακιού, συνήθως καταλήγει σε ισοπαλία με τριπλή επανάληψη, τον κανόνα των 50 κινήσεων ή με κοινή συμφωνία των παικτών.
Πηγές
Κατηγορία:Κανόνες σκακιού Κατηγορία:Ορολογία σκακιού
Γιάννης Καψάλης
Ο Γιάννης Καψάλης (Ιωάννινα, 30 Ιανουαρίου 1972) είναι Έλληνας τραγουδιστής της Ηπειρώτικης παραδοσιακής μουσικής. Κατάγεται από την Ζίτσα Ιωαννίνων. Είναι γνωστός και μέσα από την συνεργασία του με την τραγουδίστρια Γιώτα Γρίβα.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Ζίτσα Ιωαννίνων, ξεκίνησε ακούγοντας τον παππού του Πολυχρόνη Καψάλη. Ο πατέρας του, Σταύρος, τον έβαλε να μάθει κιθάρα, φωνητική και Βυζαντινή μουσική, ενώ πρώτη φορά τραγούδησε σε πανηγύρι στο χωριό του σε ηλικία 12 ετών και είπε το "Πιο καλή η μοναξιά" του Γιάννη Πάριου.
Πηγές και Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Εθνική Ουγγαρίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U20 της Ουγγαρίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Ουγγαρίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 20 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ουγγαρίας Νέων Γυναικών. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ουγγρικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Magyar Kosarlabdázók Országos Szövetsége (MKOSZ)).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U20
702 Αλάουδα
Η Αλάουδα (Alauda) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 7,25. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική και επιστημονική ονομασία του πτηνού κορυδαλλός.
Το φαινόμενο μέγεθος της Αλάουδα κυμαίνεται από 11,42 ως 13,57.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αλάουδα εκτιμάται σε 194,73 ± 3,2 χιλιόμετρα, κάτι που την καθιστά έναν από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης. Οι Rojo and Margot (2007) εκτιμούν τη μάζα της σε 6,05 τετράκις εκατομμύρια τόνους, με μέση πυκνότητα 1,56 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C ή B (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0587. Η Αλάουδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 22 λεπτά.
Δορυφόρος
Το 2007 ανακαλύφθηκε από τους P. Rojo και J.-L. Margot ένας δορυφόρος διαστάσεων περίπου 3,5 χιλιομέτρων γύρω από την Αλάουδα. Η ανακάλυψη έγινε με τη χρήση προσαρμοστικών οπτικών στο «Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο» (Very Large Telescope, VLT) του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου στις Άνδεις. Ο δορυφόρος πήρε το 2011 επίσημα το όνομα Pichi unem από τη γλώσσα Mapuche της Χιλής και σημαίνει «μικρό πουλί» Ενώ πριν είχε το προσωρινό όνομα S/2007 (702) 1 και περιφέρεται σε απόσταση περίπου 1.200 χιλιόμετρα από την Αλάουδα. Έχει διαπιστωθεί ότι η Αλάουδα αποτελεί το μεγαλύτερο μέλος μιας δυναμικής οικογένειας αστεροειδών, μιας οικογένειας δηλαδή που δημιουργήθηκε από μία σύγκρουση, οπότε ο δορυφόρος αυτός μπορεί να είναι προϊόν αυτής της συγκρούσεως (μέλη της ίδιας οικογένειας είναι και οι αστεροειδείς 581 Ταουντονία, 1101 Κληματίς κ.ά.).
Επιπρόσθηση
Μία σημαντική επιπρόσθηση από την Αλάουδα έγινε στις 17 Οκτωβρίου 2009, στον αστερισμό Δίδυμοι, και ήταν ορατή από περιοχές της Νότιας Αμερικής. Ο αστέρας που αποκρύφθηκε είχε φαινόμενο μέγεθος 9,5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλαουδα
Όλιβερ Ριντ
Ο Ρόμπερτ Όλιβερ Ριντ (αγγλικά: Robert Oliver Reed, 13 Φεβρουαρίου 1938 – 2 Μαΐου 1999) ήταν Άγγλος ηθοποιός, γνωστός για τον έξαλλο τρόπο ζωής του. Αφού έκανε τις πρώτες του σημαντικές εμφανίσεις στην οθόνη σε ταινίες τρόμου στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι αξιοσημείωτες ταινίες του περιλαμβάνουν την Παγίδα (1966), το βραβευμένο με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1968 Όλιβερ! (σε σκηνοθεσία του θείου του Κάρολ Ριντ), το Ερωτευμένες γυναίκες (1969), το Ηρωική απόδραση (1969), τις Δαιμονισμένες (1971), τους Τρεις Σωματοφύλακες (1973), την Εκδίκηση της μυλαίδης (1974), το Τόμμυ (1975), Αθεράπευτα αστείος (1995) και τον Μονομάχο (2000).Mehmet Ali konak
Για την ερμηνεία του ως Αντόνιους Πρόσιμο, εκπαιδευτής μονομάχων στην ταινία Μονομάχος του Ρίντλεϊ Σκοτ, την τελευταία του ταινία, ο Ριντ προτάθηκε μεταθανάτια για το Βραβείο BAFTA Β΄ ρόλου το 2000. Στο απόγειο της καριέρας του, το 1971, οι Βρετανοί ψήφισαν τον Ριντ ως το πέμπτο πιο δημοφιλές κινηματογραφικό αστέρι. Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (BFI) δήλωσε ότι «οι συνεργασίες με τον Μάικλ Γουίνερ και τον Κεν Ράσελ στα μέσα της δεκαετίας του '60 έκαναν τον Ριντ εμβληματική εικόνα, αλλά από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 ο αλκοολισμός του άρχισε να επηρεάζει την καριέρα του.