cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλληγορικός μύθος
Ο αλληγορικός μύθος είναι λογοτεχνικό είδος που περιγράφει μια σύντομη αλληγορική ιστορία, σε πρόζα ή στίχο, που περιέχει ζώα, θρυλικά πλάσματα, φυτά, άψυχα αντικείμενα, ή δυνάμεις της φύσης που είναι ανθρωπόμορφα ή έχουν ανθρώπινες ιδιότητες (όπως η ικανότητα να μιλούν με ανθρώπινη γλώσσα) και που απεικονίζει ή οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο ηθικό δίδαγμα, η οποία μπορεί στο τέλος να προστεθεί ρητά ως ένα μεστό επίγραμμα.
Ένας μύθος διαφέρει από μια παραβολή στο ότι η τελευταία αποκλείει τα ζώα, τα φυτά, τα άψυχα αντικείμενα, και τις δυνάμεις της φύσης, ως υποκείμενα που αναλαμβάνουν την ομιλία ή άλλες δυνάμεις της ανθρωπότητας.
Ιστορία
Ο μύθος είναι μία από τις πιο ισχυρές μορφές της λαϊκής λογοτεχνίας, με παγκόσμια εξάπλωση, όπως συμφωνούν σύγχρονοι ερευνητές, λιγότερο μέσα από λογοτεχνικές ανθολογίες όσο μέσω της προφορικής μετάδοσης. Μύθοι μπορούν να βρεθούν στη λογοτεχνία σχεδόν σε κάθε χώρας.
Αισωπικά ή οι Μύθοι του Αισώπου
Το πολύπλευρο σώμα κειμένων που ονομάζεται Αισωπικά ή Μύθοι του Αισώπου περιλαμβάνει τους περισσότερο γνωστού δυτικού μύθους, που αποδίδονται στο θρυλικό Αίσωπο, που υποτίθεται ότι πρέπει να ήταν σκλάβος στην αρχαία Ελλάδα γύρω στο 550 π.Χ. Πολλοί γνωστοί μύθοι του Αισώπου περιλαμβάνουν "Το Κοράκι και η Στάμνα", "Η Χελώνα και ο Λαγός" και "Το Λιοντάρι και Το Ποντίκι". Στην αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή παιδεία, ο μύθος ήταν το πρώτο από τα προγυμνάσματα—ασκήσεις στην πεζογραφική σύνθεση και τη δημόσια ομιλία—όπου οι μαθητές καλούνταν να μάθουν μύθους, να τους αναπτύξουν, να εφεύρουν δικούς τους, και, τέλος, να τους χρησιμοποιήσουν ως πειστικά παραδείγματα σε ομιλίες. Η ανάγκη των εκπαιδευτικών να διδάσκουν και των μαθητών να μαθαίνουν μέσα από ένα ευρύ φάσμα μύθων ως υλικό για τις απαγγελίες τους είχε ως αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν σε συλλογές, όπως αυτές του Αισώπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνική ορολογία Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Προφορική λογοτεχνία Κατηγορία:Παραμύθια Κατηγορία:Μέσα πειθούς
Δημήτρης Μαρμαρινός
Ο Δημήτρης Μαρμαρινός, γεννημένος στις 14 Μαΐου 1976 στη Χαλκίδα, είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 2,05 μέτρα και αγωνίζεται ως Power Forward και Center. Ο Μαρμαρινός είναι απόφοιτος των Τ.Ε.Φ.Α.Α.
Καριέρα
Ξεκίνησε την αθλητική του πορεία στην πόλη της Χαλκίδας όπου και γεννήθηκε το διάστημα 1988-95. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία από τα τμήματα του Έσπερου Καλλιθέας, αγωνιζόμενος για δύο έτη στην Α2 Εθνική (1996-98). Τότε του παρουσιάστηκε η ευκαιρία να αγωνιστεί στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα των Η.Π.Α. (NCAA) ως μέλος του Πανεπιστημίου της Νεβάδα. Η πρώτη του χρονιά υπήρξε θετική, ωστόσο, προτού επιστρέψει για τη δεύτερη, έλαβε θελκτική πρόταση από τον Έσπερο, που πλέον είχε ανέλθει στην Α1 Εθνική, κι έτσι αποφάσισε να παραμείνει στην Ελλάδα. Με την ομάδα του Έσπερου είχε τη δυνατότητα να λάβει μεγάλο χρόνο συμμετοχής, με αποτέλεσμα να δεχτεί αρκετές προτάσεις το καλοκαίρι του 2000, μετά τον υποβιβασμό της ομάδας της Καλλιθέας. Αναδείχθηκε πρώτος στην κατηγορία των κοψιμάτων με την ομάδα του Έσπερου στην Α2 Εθνική τις περιόδους 1996-97 και 1997-98 και στην Α1 Εθνική την περίοδο 1999-00. Ομοίως στην περιφέρεια Big West κατά τη θητεία του στην Αμερική την περίοδο 1998-99.
Εν τέλει ο παίκτης υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του Αμαρουσίου στην οποία παρέμεινε συνολικά για τρία χρόνια (2000-2003). Με τους κιτρινόμαρους κατέκτησε την περίοδο 2000-01 το Κύπελλο Σαπόρτα. Ο ίδιος συνέβαλλε αγωνιζόμενος σε 11 αγώνες σημειώνοντας 3,7 πόντους κατά μ.ό. Την ίδια χρονιά, και συγκεκριμένα στις 7 Απριλίου 2002, συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, γνωρίζοντας την ήττα με σκορ 74-66 από τον Ολυμπιακό στο Σ.Ε.Φ. Την επόμενη χρονιά με την ίδια ομάδα συμμετείχε σε 13 αγώνες του Κυπέλλου Κόρατς σημειώνοντας 3,6 πόντους κατά μ.ό.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του υπήρξε ο Απόλλωνας Πατρών (2003-2004), καθώς όμως αγωνίστηκε λίγο αποφάσισε να φύγει στο εξωτερικό υπογράφοντας συμβόλαιο με την ιταλική Ούντινε (2004) και κατόπιν με την Τεράμο Μπάσκετ, στην οποία αγωνίστηκε βασικός.
Τον Αύγουστο του 2005 επέστρεψε στην Ελλάδα για να φορέσει τα χρώματα του Πανιωνίου. Με την ομάδα της Νέας Σμύρνης αγωνίστηκε σε 10 αγώνες για το ULEB Cup σημειώνοντας 6,1 πόντους κατά μ.ό. Την επόμενη χρονιά (2006-07) επέστρεψε στην Ιταλία όπου και αγωνίστηκε σε πέντε αγώνες με τη Βίρτους Ρόμα, για να μεταβεί ύστερα στη Νάπολι (Φεβρουάριος - Μάιος 2007). Με την πρώτη διαγωνίστηκε στην EuroLeague σημειώνοντας 2,8 πόντους κατά μ.ό. σε 6 αγώνες. Την περίοδο 2007-08, και συγκεκριμένα από το Δεκέμβρη, δοκίμασε την τύχη του σε μία νέα χώρα, και συγκεκριμένα τη Ρωσία, όπου και εντάχθηκε στο δυναμικό της Λοκομοτίβ Ροστόφ, χρονιά κατά την οποία αγωνιζόταν σε αυτή και ο Νέστορας Κόμματος. Την ίδια χρονιά συμμετείχε και στο EuroCup σημειώνοντας 3,6 πόντους κατά μ.ό. σε 13 αγώνες.
Τον Απρίλιο του 2008 μετέβη στην Ιταλία προκειμένου να βοηθήσει την Γιουβεκαζέρτα στην προσπάθειά της στη δεύτερη τη τάξει ιταλική κατηγορία. Παρ' όλα αυτά δεν αγωνίστηκε καθόλου επιστρέφοντας απογοητευμένος στην Ελλάδα. Τον Αύγουστο του 2008 ανακοινώθηκε η απόκτηση του Μαρμαρινού από τον ΠΑΟΚ με μονοετές συμβόλαιο, τη χρονιά ωστόσο ολοκλήρωσε στην απογοήτευση της προηγούμενης χρονιάς, Γιουβεκαζέρτα.
Το Φεβρουάριο του 2010 ο καλαθοσφαιριστής φόρεσε τα χρώματα των Τρικάλων 2000 στα πλαίσια της Α1 Εθνικής, ενώ τον Ιανουάριο του 2011 έλαβε μεταγραφή για πρώτη φορά σε κυπριακό σύλλογο και συγκεκριμένα στον Αχιλλέα Καϊμακλίου. Το Φεβρουάριο του 2011 αποχώρησε από την ομάδα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη για να αγωνιστεί στην Α1 Εθνική με τον Ηρακλή. Η περίοδο 2011-12 σήμανε την επιστροφή του στην Α2 Εθνική για λογαριασμό του Πιερικού-Αρχέλαου.
Μετά από ένα χρόνο απραξίας, ο Μαρμαρινός φόρεσε για την περίοδο 2013-14 τη φανέλα της Ε.Κ. Καβάλας.
Εθνική Ελλάδας
Ως μέλος της Εθνικής Ελλάδος Ανδρών, ο Μαρμαρινός διαγωνίστηκε στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001 στην Τύνιδα, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο.
Φθοριούχο βηρύλλιο
Δομή και δεσμολογία
Η δομή του στερεού φθοριούχου βηρυλλίου μοιάζει με εκείνην του κρυστοβαλίτη. Τα κατιόντα Be2+ είναι τεσσάρων (4) συντεταγμένων και τετραεδρικά, ενώ τα ανιόντα F- είναι δύο (2) συντεταγμένων. Το μήκος δεσμού Be-F είναι περίπου 154 pm. Το φθοριούχο βηρύλλιο είναι δομικά ανάλογο με το διοξείδιο του πυριτίου (SiO2) και μπορεί επίσης να υιοθετήσει έναν αριθμό συγγενικών δομών. Μια αναλογία υπάρχει επίσης μεταξύ φθοριούχου βηρυλλίου και τριφθοριούχου αργιλίου (AlF3), αφού και τα δυο υιοθετούν επεκταμένες δομές σε ήπιες θερμοκρασίες.
Αέριο και υγρό
Το φθοριούχο βηρύλλιο, όπως και οι ισοηλεκτρονιακές του ενώσεις διοξείδιο του άνθρακα (CO2) και διοξείδιο του πυριτίου (SiO2), σχηματίζει γραμμική μοριακή δομή, με μήκος δεσμού 143 pm.
To φθοριούχο βηρύλλιο φθάνει την τάση ατμών των 10 Pa στους 686 °C, των 100 Pa στους 767 °C, του 1 kPa στους 869 °C, των 10 kPa στους 999 °C και των 100 kPa στους 1.172 °C.
Το τηγμένο φθοριούχο βηρύλλιο ομοιάζει με το νερό με κάποιους τρόπους: Και τα δυο υγρά αποτελούνται από τριατομικά μόρια με ισχυρές διαμοριακές αλληλεπιδράσεις. Όπως και στο νερό, η πυκνότητα του φθοριούχου βηρυλλίου αυξάνεται κοντά στο σημείο τήξης του. Το υγροποιημένο φθοριούχο βηρύλλιο επίσης έχει μια τετραεδρική δομή με διακυμάνσεις.
Παραγωγή
Η επεξεργασία μεταλλευμάτων βηρυλλίου παράγει μη καθαρό υδροξείδιο του βηρυλλίου [Be(OH)2]. Αυτό το υλικό αντιδρά με διφθοριούχο αμμώνιο [(NH4)HF2], δίνοντας τετραφθοροβηρυλλιούχο αμμώνιο [(NH4)2BeF4]:
To τετραφθορβηρυλλιούχο ανιόν επιτρέπει τον καθαρισμό του με καθίζηση των διαφόρων προσμείξεων με τη μορφή των αντίστοιχων υδροξειδίων τους. Τελικά, η θέρμανση του καθαρισμένου (πλέον) τετραφθοροβηρυλλιούου αμμωνίου δίνει το επιθυμητό προϊόν, δηλαδή φθροριούχο βηρύλλιο:
Ιδιότητες
Το φθοριούχο βηρύλλιο έχει μοναδικές οπτικές ιδιότητες. Στη μορφή του φθοροβηρυλλικού γυαλιού έχει τη μικρότερη σταθερά ανάκλασης και παραμένει στερεό σε θερμοκρασία θαλάμου 1.275°C. Η δύναμη διασποράς, 0,0093, είναι η μικρότερη για στερεό, αλλά και ο μη γραμμικός συντελεστής είναι επίσης ο μικρότερος, στα 2·10-14.
Εφαρμογές
Η αναγωγή φθοριούχου βηρυλλίου στους 1.300°C από μαγνήσιο (Mg) σε χωνευτήριο γραφίτη παρέχει την πιο πρακτική παραγωγική οδό για την παραγωγή μεταλλικού βηρυλλίου :
Η χρήση του χλωριούχου βηρυλλίου (BeCl2) για τον ίδιο σκοπό δεν είναι πρακτική, γιατί το χλωριούχο βηρύλλιο είναι πτητικότερο.
Εξειδικευμένες εφαρμογές
Το φθοριούχο βηρύλλιο χρησιμοποιείται στη Βιοχημεία, ιδιαίτερα στην κρυσταλλογραφία πρωτεϊνών, ως μιμικό των φωσφορικών. Έτσι, το ADP και το φθοριούχο βηρύλλιο μαζί τείνουν να δεσμεύουν τα κέντρα ATP, παρεμποδίζοντας έτσι την πρωτεϊνική δράση, ώστε να γίνει πιθανή η κρυσταλλοποίηση των πρωτεϊνών σε δεσμευμένη κατάσταση.
Το φθοριούχο βηρύλλιο είναι ένα βασικό συστατικό για την παραγωγή μίγματος φθοριούχων αλάτων που χρησιμοποιείται σε υγροποιημένη μορφή σε πυρηνικούς αντιδραστήρες.
Τυπικά, το φθριούχο βηρύλλιο αναμιγνύεται με φθοριούχο λίθιο (LiF) για να σχηματήσει το βασικό διαλύτη (FLiBe), στον οποίο διαλύονται φθορίδια του ουρανίου και του θορίου. Το φθροιούχο βηρύλλιο είναι εξαιρετικά χημικώς σταθερό και τα μίγματα LiF/BeF2 (ή FLiBe) έχουν χαμηλά σημεία τήξης (360°C - 459°C) και τις καλύτερες νετρονιακές ιδιότητες των συνδυασμών φθοριούχων αλάτων για την κατάλληλη χρήση σε αντιδραστήρες και χρησιμοποιούνται σε δυο διαφορετικά μίγματα σε δυο (2) ψυκτικά κυκλώματα.
Ασφάλεια
Όλες οι ενώσεις του βηρυλλίου είναι πολύ τοξικές. Το φθοριούχο βηρύλλιο είναι πολύ ευδιάλυτο στο νερό και έτσι απορροφάται εύκολα από τον οργανισμό. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, παρεμποδίζει τη σύνδεση της ATP με τα κέντρα δέσμευσής της, και άρα τημ απαραίτητη χρήση της. Η θανατηφόρα δόση (LD) του σε ποντίκια είναι περίπου 100 mg/kg, με ένεση, και 1,8 mg/kg με ενδονευρική ένεση.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Αλογονίδια Κατηγορία:Ενώσεις βηρυλλίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Χρήστος Πανούτσος
Ο Χρήστος Πανούτσος (Λακκώματα Αχαΐας, 1922 - Πάτρα, 15 Ιουνίου 1994) ήταν καταξιωμένος και φημισμένος τραγουδιστής της παραδοσιακής δημοτικής μουσικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Λακκώματα του Νόμου Αχαΐας, απ' όπου και κατάγεται, ένα ορεινό χωριό στον Ερύμανθο και στην ιστορική περιοχή των Νεζερών, περί τα 40 χιλιόμετρα από το την Πάτρα και 40 επίσης χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα. Ωστόσο, μεγάλωσε στο χωριό Βασιλικό (Μπρακουμάδι), όπου και μετέβη η οικογένεια και το οποίο βρίσκεται σε πεδινή τοποθεσία και σε απόσταση περίπου 16 χιλιομέτρων από την αχαϊκή πρωτεύουσα.
Σπούδασε βυζαντινή μουσική στο Ωδείο Αθηνών. Υπήρξε μαθητής και μετέπειτα συνεργάτης του μεγάλου μουσικοδιδάσκαλου Σίμωνα Καρά. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από την συνεχή συμμετοχή του επί εικοσαετία σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, ως επί το πλείστον της Ε.Ρ.Τ. και της Υ.ΕΝ.Ε.Δ., στις οποίες μετείχε αφιλοκερδώς και ερμήνευε δημοτικά τραγούδια από όλες τις περιοχές του Ελληνισμού και κατά κύριο λόγο παραδοσιακά τραγούδια της ιδιαίτερης πατρίδας της Αχαΐας αλλά και γενικότερα όλου του Μωριά.
Μετείχε ως τραγουδιστής στους δίσκους δημοτικής μουσικής της Ανθολογίας «Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια» της Ακαδημίας Αθηνών που εκδόθηκε το 1971 ανήμερα του εορτασμού της κήρυξης της Επανάστασης του 1821 και της επετείου των 150 χρόνων από αυτή.
Έχει αξιοσημείωτη προσφορά στον χώρο του δημοτικού τραγουδιού, που πέραν του μεγάλου δισκογραφικού και ηχογραφημένου έργου του, διέθεσε μουσικό εξοπλισμό για την λαογραφική καταγραφή και αναπαραγωγή πολλών τραγουδιών και υπήρξε συλλέκτης βιβλίων, καθώς και δίσκων και μαγνητοταινιών παλαιότερων ερμηνευτών.
Ροκέ
Το ροκέ είναι μια ειδική κίνηση στο σκάκι που συμμετέχουν ο βασιλιάς και ένας από τους δυο πύργους. Πραγματοποιείται με την μετακίνηση του βασιλιά δύο τετράγωνα προς τον πύργο και την μετακίνηση του πύργου στο τετράγωνο ανάμεσα στην αρχική και τελική θέση του βασιλιά. Είναι η μοναδική κίνηση στο σκάκι, που κάποιος παίκτης μπορεί να μετακινήσει στη σειρά του, ταυτόχρονα δύο κομμάτια.
Το ροκέ γενικά χρονολογείται στον 14ο ή 15ο αιώνα. Οι παλαιότερες παραλλαγές του σκακιού δεν είχαν ροκέ.
Οι όροι για να επιτραπεί το ροκέ είναι:
Ο παίκτης πρέπει να πιάσει πρώτα τον βασιλιά και μετά τον πύργο. Αν πιάσει σκόπιμα τον πύργο πριν πιάσει τον βασιλιά, χάνεται το δικαίωμα ροκέ με τον συγκεκριμένο πύργο. Αν μετακινήσει τον βασιλιά και τον αφήσει στο τετράγωνο που κανονικά θα βρεθεί μετά το ροκέ, τότε είναι υποχρεωμένος να ολοκληρώσει την κίνηση τού ροκέ μετακινώντας και τον αντίστοιχο πύργο.
Υπάρχουν δυο είδη ροκέ. Το μικρό ροκέ που γίνεται με τον πύργο του βασιλιά και το μεγάλο ροκέ που γίνεται με τον πύργο της βασίλισσας. Το μικρό ροκέ συμβολίζεται γενικά Ο-Ο και το μεγάλο συμβολίζεται Ο-Ο-Ο. Στα διαγράμματα αριστερά παρουσιάζεται το μικρο ροκέ και δεξιά το μεγάλο ροκέ.
Να σημειωθεί ότι όταν ένα εχθρικό κομμάτι ελέγχει το τετράγωνο β1 (για τα λευκά) ή β8 (για τα μαύρα) πάνω από το οποίο περνάει ο πύργος στο μεγάλο ροκέ, τότε το ροκέ επιτρέπεται να γίνει. Επίσης το ροκέ επιτρέπεται να γίνει και όταν απειλείται ο πύργος που πρόκειται να κινηθεί.
Σκοπός
Το μικρό ροκέ είναι περισσότερο συνηθισμένο, γιατί γενικά είναι ταχύτερο, αφού απαιτεί λιγότερα κομμάτια να απομακρυνθούν από τις θέσεις τους, αλλά επίσης θεωρείται και κάπως ασφαλέστερο για τον βασιλιά. Τα πιόνια μπροστά από τον βασιλιά αποφεύγεται να κινηθούν, γιατί κάτι τέτοιο γενικά αδυνατίζει την άμυνα του βασιλιά. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση που οι παίκτες κάνουν αντίθετα ροκέ. Τα απέναντι πιόνια είναι ελεύθερα να κινηθούν επιθετικά και η παρτίδα οδηγείται σε αγώνα δρόμου επίθεσης στους βασιλιάδες των δυο παικτών.
Τάκης Δαούτης
Ο Τάκης (Παναγιώτης) Δαούτης (γενν. Αθήνα, 1934) είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σαν επιθετικός. Αγωνίστηκε κυριότερα τη δεκαετία του '50 και του '60 και περισσότερο με τη φανέλα της Προοδευτικής, με την οποία και διακρίθηκε.
Βιογραφικό
Το 1956 υπέγραψε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας διακρίθηκε και τερμάτισε την καριέρα του το 1965. Με την Προοδευτική αγωνίστηκε στο Πειραϊκό πρωτάθλημα και στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, και κατόπιν στα νεοσύστατα τότε πρωταθλήματα Α' Εθνικής και Β' Εθνικής κατηγορίας. Αποτέλεσε ένας εκ των ποδοσφαιριστών που αγωνίστηκαν στο πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της Α' Εθνικής κατηγορίας την περίοδο 1959-60. Επίσης, αποτέλεσε μέλος της σπουδαίας ομάδας της Προοδευτικής που τερμάτισε στην 4η θέση του πρωταθλήματος της Α' Εθνικής την περίοδο 1964-65. Επίσης τη σεζόν 1961-62 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Προοδευτικής για το πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, με σύνολο 9 τερμάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Μουσείο Σφαγών Χίου
Το Μουσείο Σφαγών Χίου είναι μία μόνιμη ιστορική έκθεση για τις Σφαγές της Χίου, που στεγάζεται στη Μονή του Αγίου Μηνά της Χίου. Ιδρύθηκε το έτος 2021 και φέρει τον χαρακτηριστικό επίσημο τίτλο «Ιστορίης απόδεξις ήδε» («αυτή είναι η απόδειξη της ιστορίας»), φράση που προέρχεται από το Προοίμιο των Ιστοριών του πατέρα της Ιστορίας Ηροδότου. Η επιγραφή μάλιστα του Μουσείου είναι γραμμένη με στοιχεία που προέρχονται από την επιστολή του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς τους Χιώτες το 332 π.Χ. , επιστολή που φυλάσσεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Χίου.
Σκοπός ίδρυσης
Κύριος σκοπός της ίδρυσης του μουσείου υπήρξε η προβολή της θυσίας και του Ευρωπαϊκού αντίκτυπου των Σφαγών, που συνέβαλε στην ενίσχυση του κινήματος του Φιλελληνισμού.
Κτήριο
Το μουσείο στεγάστηκε στο παλιό κτήριο «της ζωγραφικής» της Μονής, δηλαδή στο χώρο του εργαστηρίου χειροτεχνημάτων, εκεί όπου οι μοναχές ασχολούνταν με τα εργόχειρα, την ιεροραπτική, την υφαντική, τη μικροτεχνία και τη ζωγραφική. Πρόκειται για ένα άνετο κτίσμα του 1883, σχετικά καλοδιατηρημένο σε σχέση με άλλους χώρους της Μονής και ανενεργό, αφού εδώ και χρόνια δεν χρησιμοποιούνταν πλέον ως εργαστήριο χειροτεχνημάτων.
Όλες οι απαραίτητες συντηρήσεις και επισκευές έγιναν με σεβασμό στην τοπική αρχιτεκτονική. Για το τελικό αποτέλεσμα εργάστηκε ομάδα από ιστορικούς, σκηνοθέτες, φιλολόγους, μηχανικούς, αρχιτέκτονες και τεχνίτες.
Εκθέματα
Η περιήγηση στο Μουσείο γίνεται μέσα από πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό. Ωστόσο φιλοξενούνται εκθέματα και τεκμήρια σχετιζόμενα με τη Σφαγή της Χίου που αναζητήθηκαν σε Ευρωπαϊκές χώρες, πολλά από τα οποία ήταν μέχρι τώρα άγνωστα ακόμη και στην κοινωνία της Χίου, καθώς και κειμήλια που αποτελούν δωρεές ιδιωτών ή παραχωρήθηκαν με προσωρινό δανεισμό από το Μουσείο Ιστορίας και φυσικής του 1ου Γυμνασίου Χίου καθώς και από τη συλλογή πολιτιστικού υλικού της Δημόσιας Κεντρικής Ιστορικής Βιβλιοθήκης Χίου «Ο Κοραής».
Περιήγηση στο Μουσείο
Η έκθεση εκτυλίσσεται σε πέντε κατάλληλα διαμορφωμένες αίθουσες.
1η αίθουσα - είσοδος: Με την είσοδό του ο επισκέπτης εισάγεται αμέσως στη θεματική του μουσείου, αντικρίζοντας φωτογραφικό αντίγραφο σε σμίκρυνση του πίνακα του Ντελακρουά «Η Σφαγή της Χίου», το οποίο παραχωρήθηκε από το Μουσείο του Λούβρου. Κατατοπίζεται σχετικά με την τοποθεσία - τοπογραφία της Μονής καθώς και την ευημερούσα κατάσταση της Χίου πριν τη Σφαγή. Ακολούθως, παρουσιάζεται ο αντίκτυπος της Σφαγής στο Φιλελληνικό κίνημα της Ευρώπης μέσα από το ποίημα του Βίκτωρος Ουγκώ «Το Ελληνόπουλο» και τον Ευρωπαϊκό τύπο της εποχής.
2η αίθουσα: Ως κεντρικό έκθεμα δεσπόζει το ένα φύλλο της «λαβωμένης» από τα βόλια των Οθωμανών θύρας του μοναστηριού, που προβάλλεται σε τμήμα φωτογραφικού αντιγράφου της τοιχογραφίας με θέμα «Η σφαγή των Χιωτών», μεγέθους σχεδόν 30 τετραγωνικών μέτρων, η οποία βρίσκεται στο Doric House του Bath της Μεγάλης Βρετανίας.
Παρουσιάζεται το χρονικό της Σφαγής στη Μονή στις 2 Απριλίου του 1822, ανήμερα την Ανάσταση. Στις προθήκες υπάρχουν κειμήλια – όπλα της εποχής και εκτίθεται μεγάλου μεγέθους φωτογραφία από το εσωτερικό της φουντάνας (υπόγειας δεξαμενής) όπου κάηκαν ομαδικά οι εγκλωβισμένοι Χιώτες, ένας τόπος όπου δεν υπάρχει πρόσβαση. Έτσι, ο επισκέπτης αντικρίζει την ίδια εικόνα με τους εγκλωβισμένους που περίμεναν το θάνατο…
3η αίθουσα: Σε αυτή την αίθουσα προβάλλεται η θυσιαστική συμβολή του Κλήρου. Δεσπόζει σε φωτογραφία ο ανδριάντας του Ιερομάρτυρος Μητροπολίτη Χίου Πλάτωνος Φραγκιάδου, καθώς και στήλη με τίτλο «Ματωμένα ράσα» που αναγράφεται κατάλογος με τα ονόματα των σφαγιασθέντων και πρόσφατα αγιοκατατχθέντων κληρικών της Χίου (13/7/2021 αγιοκατάταξη των εν έτει 1822 μαρτυρησάντων, κατά τη σφαγή της Χίου, μητροπολίτη Χίου Πλάτωνος και των συν αυτώ αναιρεθέντων κληρικών, μοναχών και λαϊκών). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η αναγραφόμενη «ιστορία του παπά Μηνά» με το πετραχήλι του με ένα «ελευθεροχάρτι», εκθέματα σχετιζόμενα με την εν λόγω ιστορία.
Επίσης, αναγράφονται μαρτυρίες για τον τρόπο θυσίας των Κληρικών, η εικόνα του Αγίου Νικολάου η οποία φέρει οπή από σφαίρα Τούρκων, καθώς και αντίγραφο από τα βημόθυρα του Ι. Ν. Αγ. Γεωργίου Βροντάδου, όπου αποκεφαλίστηκε ο ιερέας τη Μεγάλη Πέμπτη 30 Μαρτίου 1822 (πρώτη μέρα των Σφαγών), διαβάζοντας το Ευαγγέλιο κατά τη Θεία Λειτουργία.
4η αίθουσα: Παρουσιάζονται καταγεγραμμένες μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων, περιηγητών και ιστορικών της εποχής σχετικά με τη Σφαγή. Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί φωτογραφία γλυπτού με τίτλο «Οι Χιώτισσες αδελφές», εμπνευσμένο από τη Σφαγή της Χίου, που βρίσκεται σε ιδιωτικό κτήμα στη Σκωτία.
5η αίθουσα: Εδώ παρουσιάζεται η ζωή στη Μονή,  ένας χάρτης της Χίου με τα σημαντικότερα προσκυνήματα, καθώς και δραστηριότητες της αδελφότητας. Εκτίθενται δείγματα αγιογραφίας, ιεροραπτικής, εργόχειρου και λεπτοτεχνίας των μοναχών.
Τέλος, εξερχόμενος ο επισκέπτης, αντικρίζει έναν «αριθμητικό απολογισμό» των Σφαγών της Χίου.
Εγκαίνια του Μουσείου
Τα εγκαίνια του Μουσείου πραγματοποιήθηκαν στις 10 Νοεμβρίου 2021, παραμονή της επετείου της απελευθέρωσης της Χίου από τους Τούρκους (που έγινε στις 11 Νοεμβρίου 1912) αλλά και παραμονή των πολιούχων της Χίου, Αγίων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου. Το γεγονός των εγκαινίων επίσης, συνέπεσε με τη λήξη της επετείου των 200 χρόνων από την Έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά και με την έναρξη της επετείου των 200 χρόνων από τις Σφαγές της Χίου. Αποτέλεσε την έναρξη των ετήσιων επετειακών εκδηλώσεων της Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, για τις Σφαγές της Χίου.
Παραπομπές
Κατηγορία: Ιστορικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία: Μουσεία στη Χίο
Πλάκα Λήμνου
thumb|right|250px|Ο Άγ. Χαράλαμπος
Η Πλάκα είναι χωριό της Λήμνου με 365 κατοίκους (2001). Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Όνομα – Θέση
Η Πλάκα οφείλει το όνομά της στο ομώνυμο ακρωτήριο της βορειοανατολικής εσχατιάς της Λήμνου με τις γκριζόμαυρες αλλεπάλληλες πλάκες. Το ακρωτήριο αυτό αναφέρεται από παλιότερους περιηγητές με τις ονομασίες: Palaqa burnu (Piri Reis 1521), Blava (Belon 1548, Όλφερτ Ντάπερ1688, Choiseul-Gouffier 1788, Lacroix 1848) και Plaka (Conze 1858, Tozer 1889, De Launay 1894, Hauttecoeur 1903, Fredrich 1904).
Επειδή βρίσκεται στο μέσο περίπου της ευθείας μεταξύ Τρωάδας και Άθω, ορισμένοι θεώρησαν ότι πρόκειται για το Ερμαίον λέπας των αρχαίων, μέσω του οποίου μεταδόθηκε με φωτιά η είδηση της άλωσης της Τροίας. Αν και η άκρη έχει ύψος μόλις 70 μ., το ακρωτήριο προεξέχει βαθιά μέσα στη θάλασσα κι έχει οπτική επαφή και με τις δύο αυτές περιοχές. Γι’ αυτό άλλωστε, το 1912 στήθηκε εδώ περιστροφικός φάρος ύψους 30 μέτρων με ακτίνα δράσης 20 μιλίων. Στα δυτικά το φως του καλύπτει τα αβαθή Πλάκας-Σωτήρας και στα ανατολικά φθάνει ως τα Δαρδανέλια προστατεύοντας τους ναυτικούς από τους υφάλους Μύθωνες.
Η Αξιά
Μεταξύ των χωριών Παναγία και Πλάκα υπάρχει ο έρημος σήμερα μεσαιωνικός οικισμός Αξιά ή Νάξα, ο οποίος ταυτίζεται με το πατριαρχικό μετόχι «Άγιοι Ανάργυροι εις την Νάκισσαν» που αναφέρεται το 1321 σε πατριαρχικό έγγραφο. Κατά το Αργ. Μοσχίδη πρόκειται για την αρχαία περιοχή Άκεσα, την οποία ονόμασε έτσι ο Φιλοκτήτης από το ρήμα «ακέομαι: θεραπεύομαι», επειδή θεραπεύτηκε από το δάγκωμα του φιδιού.
Δεν είναι τυχαίο, ότι στη θέση αυτή ιδρύθηκε μονή αφιερωμένη στους ιατρούς και θεραπευτές αγίους Αναργύρους, στην προσπάθεια της χριστιανικής θρησκείας να οικειοποιηθεί τις αρχαίες δοξασίες. Στην περιοχή έχουν βρεθεί νομίσματα και μικροαντικείμενα κι έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος. Ο Αγγελής Μιχέλης αναφέρει και ύπαρξη παλιού μόλου.
Λίγο βορειότερα, στη θέση Ρουσούνια, υπάρχουν ιαματικές πηγές με ραδιούχο νερό, κατάλληλο για λουτροθεραπεία και λασποθεραπεία. Εκεί κοντά υπήρχε εξωκλήσι του Αγ. Χαραλάμπους. Πλήθος ασθενών από όλη τη Λήμνο έφθαναν παλιότερα με τα γαϊδουράκια τους για να αλειφθούν με τα ιαματικά λασπόνερα. Πριν από μερικές δεκαετίες ομογενείς από τις ΗΠΑ ανήγειραν καινούργιο ξωκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους και κελιά για τη διαμονή των προσκυνητών.
Το Καστρίν
Το 1355 σε έγγραφα της μονής Μεγ. Λαύρας του Αγ. Όρους αναφέρεται η ύπαρξη του οχυρωμένου οικισμού Καστρίν στην περιοχή της Πλάκας. Μάλλον ταυτίζεται με το «Κάστρο των Καστριωτών», στο οποίο το 1459 αποβιβάστηκε ο Κριτόβουλος από την Ίμβρο κι έδιωξε τους Ενετούς από το νησί.
Το 1521 ο Τούρκος ναυτικός Piri Reis το ονομάζει Burun Hisãr, δηλαδή «Κάστρο του ακρωτηρίου». Το βρήκε έρημο, διότι οι κάτοικοί του είχαν εγκατασταθεί στο Παλαιόκαστρο (Μύρινα) από τα χρόνια του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ (1481-1512).
Το οχυρό αυτό βρισκόταν σε μια μικρή χερσόνησο στα ανατολικά του χωριού κοντά στο παλιό λιμάνι. Τα ερείπια σήμερα αποκαλούνται Παλιόκαστρο ή Βριόκαστρο. Ως Vriokastro σημειώνεται στους χάρτες των Conze (1858) και Fredrich (1904). Ο Conze το βρήκε ερειπωμένο. Στο εσωτερικό του υπήρχαν πολλές στέρνες, η μια από τις οποίες ήταν γερή ενώ σ’ έναν τοίχο βρήκε εντοιχισμένη μια αρχαία επιγραφή.
Η Χρύση
Στο νότιο μέρος της χερσονήσου του Βριόκαστρου σε απόσταση 800 μέτρων περίπου από την ακτή και ανατολικά του σκοπέλου Βίνα, εντοπίστηκαν ερείπια αρχαίας βυθισμένης πόλης, τα οποία ερεύνησε ο καθηγητής Μουτσόπουλος το 1969. Εντόπισε συγκρότημα κτιρίων που σώζονται σε ύψος ως δύο μέτρα, έχουν μονολιθικά υπέρθυρα και πλακόστρωτους δρόμους. Η όλη εικόνα θυμίζει την προϊστορική πόλη της Λήμνου Πολιόχνη.
Βυθισμένη αρχαία πόλη έχει εντοπιστεί ανοιχτά της ανατολικής ακτής στη θαλάσσια περιοχή Μύθωνες. Την ύπαρξη των ερειπίων ανέφερε πρώτος ο Choiseul-Guffier το 1785 και τα ταύτισε με την ομηρική νησίδα Χρύση.
Ίδρυση της Πλάκας
Η περιοχή της Πλάκας ήταν αρχικά τόπος εποχιακής διαμονής όσων κατοίκων του Αγίου Υπατίου και της Παλαιόπολης (Ηφαιστίας) είχαν κτήματα στην περιοχή και πήγαιναν να τα καλλιεργήσουν. Μετά το 1823 κάποιοι άρχισαν να μένουν εκεί μονίμως και όταν συγκεντρώθηκαν αρκετοί, δημιούργησαν οικισμό.
Το 1854 δεν είχε ακόμα συγκροτηθεί ενορία, διότι το χωριό δεν αναφέρεται σε σχετικό κατάλογο της μητρόπολης. Παρομοίως, το 1856 δεν υπήρχε συγκροτημένη κοινότητα, διότι το χωριό δεν αναφέρεται στον κατάλογο φορολογίας όσων ανδρών του νησιού δεν στρατεύονταν. Ο Conze που επισκέφθηκε την περιοχή το 1858 βρήκε μόνο μεμονωμένες καλύβες, γι’ αυτό στο χάρτη του δεν σημειώνει οικισμό. Βρήκε όμως αρκετούς ανθρώπους, οι οποίοι τον καθοδήγησαν και τον ξενάγησαν στο Βριόκαστρο.
Πράγματι, το 1863 απογράφηκαν 60 οικογένειες και ο οικισμός αναφέρεται ως Πλάκα ή Νεοχώριον. Το 1874 υπήρχαν 70 οικογένειες και 87 σπίτια στο χωριό, το οποίο σημειώνεται Συμφερούπολις. Το όνομα αυτό δόθηκε από τον μητροπολίτη Ιωακείμ Γ΄, στον οποίο απευθύνθηκαν οι κάτοικοι όταν αποφάσισαν να συστήσουν κοινότητα, διότι λόγοι συμφέροντος τούς ανάγκασαν να φύγουν από τον Άγιο Υπάτιο.
Ως «Συμφερούπολις» αναφέρεται ελάχιστες φορές στα κοινοτικά έγγραφα μέχρι το 1888 που απεβίωσε ο μητροπολίτης Ιωακείμ. Στη συνέχεια καθιερώθηκε η σημερινή ονομασία. Ως Plaka τη σημειώνουν κι οι περιηγητές De Launay (1894) και Fredrich (1904) στους χάρτες και στα κείμενά τους.
Ο ναός
Το 1896 κτίστηκε ο ναός του Αγ. Δημητρίου με δαπάνες των κατοίκων στη θέση παλιότερου ναΐσκου, ο οποίος κατά μια εκδοχή εγκαινιάστηκε από το μητροπολίτη Ιωακείμ μαζί με την ίδρυση του χωριού, συνεπώς δεν μπορεί να υπήρχε πριν από το 1860.
Το περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού, ρυθμού μπαρόκ, είναι παλιότερο (τέλη 18ου αιώνα) και προέρχεται από μονή της Λέσβου. Το καμπαναριό είναι νεότερο.
Το σχολείο
Το 1870 οι κάτοικοι ίδρυσαν ανεπίσημο σχολείο. Το 1886 έκτισαν σχολικό κτίριο και, από κοινού με τους κατοίκους της Παναγίας, ζήτησαν να γίνει κοινοτικό, κάτι το οποίο έγινε το 1887. Ήταν διτάξιο και για περαιτέρω μαθητεία πήγαιναν στο Κοντοπούλι.
Εκπαιδευτικοί που δίδαξαν επί πολλά έτη ήταν οι: παπά-Μανόλης Χριστοδούλου (1883-86), Κων. Μπουρούκος (1886-1901), Αντιγόνη Χαρίτωνος (1938-47), Σταύρος Σαμαϊλίδης (1949-54), Κώστας Κοντέλλης (1965-71) και Κεραμίδου Μαρία (1966-75).
Οικονομία - Κοινωνία
Αν και απομονωμένο στην εσχατιά της Λήμνου, το χωριό αναπτύχθηκε οικονομικά στηριγμένο κυρίως στην καλλιέργεια σιτηρών και βαμβακιού, στην κτηνοτροφία, μελισσοκομία, αλιεία και σπογγαλιεία. Μέχρι το 1922 ένα επιπρόσθετο εισόδημα υπήρχε από την εποχιακή μετανάστευση στα μικρασιατικά παράλια.
Το χωριό ήταν αύταρκες και οι κάτοικοι δεν παρέλειπαν να διασκεδάζουν σε κάθε ευκαιρία. Γράφει ο δάσκαλος Αγγελής Μιχέλης, ο οποίος κατευχαριστήθηκε από την εκεί διαμονή του:
Οι κάτοικοί της, φαιδρότατοι και διασκεδαστικότατοι, κάθε Κυριακήν ή επίσημον εορτήν επί των ημερών μου, διότι εχρημάτισα επί 3 έτη διδάσκαλος, κατά τα έτη 1889 - 90 - 91 - 92, αντί να χαρτοπαικτώμεν εις τα καφενεία, επαίζαμεν το λιθάρι ή το πήδημα και, όταν βαρυνώμεθα, εβάζαμεν τον Αθανάσιον Μικρέλλην και μας έπαιζε την λύραν και αρχίζαμεν το χορό.
Γενικά, οι Πλακιώτες θεωρούνται εργατικοί, φιλόξενοι και προοδευτικοί. Το 1925 ο αμαξιτός δρόμος είχε φτάσει κοντά στο χωριό αλλά ήταν σε άθλια κατάσταση. Τότε οι κάτοικοι έχτισαν ένα γεφύρι πάνω από ένα ρέμα που εμπόδιζε την πρόσβαση στο χωριό και προσπάθησαν να βελτιώσουν το δρόμο λίγο-λίγο κάθε χρόνο.
Νεότερα χρόνια
Ο οικισμός αναπτυσσόταν συνεχώς μέχρι τη δεκαετία του ’60. Το 1928 απογράφηκαν 518 άτομα ενώ το 1961 είχε 578 κατοίκους. Το 1938 στο σχολείο φοιτούσαν 107 μαθητές. Είχε γίνει διθέσιο από το 1929 και το 1966 αναβαθμίστηκε σε τριθέσιο. Στη συνέχεια άρχισε μια σταδιακή συρρίκνωση. Το 1975 το σχολείο υποβαθμίστηκε σε διθέσιο και το 1991 είχε 365 κατοίκους.
Σήμερα, εξακολουθεί να είναι από τα πιο ζωντανά χωριά του νησιού, υπάρχει δραστήριος πολιτιστικός σύλλογος που διοργανώνει αυθεντικές καρναβαλικές εκδηλώσεις, συντηρεί παλιά έθιμα, ενώ από κοινού με νέους της Παναγίας έχουν ιδρύσει τον ποδοσφαιρικό σύλλογο Αετό.
Επίσης, υπάρχει ο Αλιευτικός Σύλλογος Πλάκας-Παναγιάς, το τυροκομείο του Καφαλτή και στην Αθήνα σύλλογος αποδήμων.
Προσωπικότητες
Από την Πλάκα κατάγονταν:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Πλάκα
Αιπυόρνις
thumb|250px|Σκελετός και αυγό του είδους [[Aepyornis maximus.]] Ο Αιπυόρνις ή πουλί ελέφαντας ήταν μέλος της εξαφανισμένης οικογένειας πτηνών Αιπυορνιθίδες (Aepyornithidae) και είναι από τα μεγαλύτερα πουλιά που υπήρξαν ποτέ. Τα πουλιά αυτά δεν μπορούσαν να πετάξουν και ζούσαν στη Μαδαγασκάρη. Τα αβγά του ήταν 150 φορές περίπου μεγαλύτερα από αυτά της κότας. Εξαφανίστηκαν όμως πριν από 300 χρόνια περίπου, τον 17ο-18ο αιώνα μ.Χ. για άγνωστους λόγους, αν και για την εξαφάνισή του μπορεί να ευθύνεται ο άνθρωπος. Τα πουλιά ελέφαντες θεωρούνται είχαν ύψος μεγαλύτερο από 3 μέτρα και βάρος περίπου 400 κιλά. Η οικογένεια περιλαμβάνει τα είδη Αιπυόρνις και Μυλερόρνις.
Κατηγορία:Αιπυορνιθίδες Κατηγορία:Πανίδα της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Εξαφανισμένα ζώα
Κατσίκα
Η οικόσιτη γίδα (επιστημονική ονομασία: Αιξ η κατοικίδιος, Capra aegagrus hircus - Αιξ ο αίγαγρος ο τράγος ή Αιξ ο αίγαγρος ο αίγος, γίδα ή αίγα, είναι υποείδος της εξημερωμένης κατσίκας και κατάγεται από την άγρια (μη εξημερωμένη) κατσίκα της Νοτιοδυτικής Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης. Πρόκειται για ζώο μηρυκαστικό, της οικογένειας των βοοειδών και της τάξης των αρτιοδάχτυλων. Μαζί με το πρόβατο θεωρείται από τα πρώτα ζώα που εξημερώθηκαν από τους ανθρώπους. Εκτρέφονται για το γάλα, το κρέας και για το τρίχωμά τους. Τον τελευταίο αιώνα έγιναν δημοφιλή ζώα και ως κατοικίδια. Εχθροί της κατσίκας είναι τα σαρκοφάγα ζώα και τα αρπακτικά πουλιά. Η ευκολία στην απόκτηση και στη συντήρησή της, έκανε πολλούς να τη χαρακτηρίσουν «αγελάδα του φτωχού».
Ιστορία
Οι κατσίκες φαίνεται να εξημερώθηκαν σχεδόν 10.000 χρόνια πριν στα Όρη του Ζάγρου στο Ιράν. Ζώα αγροδίαιτα, ευκίνητα και έξυπνα, αποτέλεσαν ένα από τα πρώτα ζώα που εξημερώθηκαν από τον άνθρωπο.
Ανατομία
Ολόκληρο το σώμα τους καλύπτεται από τρίχωμα, διαφορετικό σε μήκος και χρώμα ανάλογα με τη ράτσα. Και τα δύο φύλα έχουν γένι. Μερικές φυλές προβάτων και κατσικών φαίνονται να έχουν ομοιότητες, ωστόσο διαφέρουν στην ουρά. Τα πρόβατα έχουν ουρές που κρέμονται προς τα κάτω και είναι συνήθως πιο μακριές από τις ουρές των αιγών.
Αναπαραγωγή
thumb|250px|Κατσικάκι 2 μηνών.
thumb|250px|Η οικόσιτη γίδα, «αγελάδα του φτωχού» (κόρμπα). υπερβόσκηση; Κοντά σε [[Σκοτεινή Αργολίδας|Σκοτεινή (Αργολίδα).]]
Σε ορισμένα κλίματα, οι κατσίκες μπορούν να ζευγαρώνουν οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου. Γενικά, το ζευγάρωμα γίνεται περίπου μέσα στο Σεπτέμβριο και η κύηση διαρκεί 148 ημέρες. Συνήθως γεννούν ένα κατσίκι ή δίδυμα, τα οποία τα θηλάζουν.
Συχνά οι εκτροφείς των αιγών κάνουν και τεχνητή γονιμοποίηση, για να διασταυρώσουν ράτσες.
Τροφή
Τρέφεται με φύλλα, τρυφερούς βλαστούς και μικρά κλαδιά από δέντρα, στα οποία σκαρφαλώνει η ίδια. Ενίοτε είναι καταστροφική για τα δέντρα, καθώς δεν τα αφήνει να αναπτυχθούν. Πολλές φορές τρώει ακόμα και πικρά φυτά, που δεν τρώνε τα άλλα ζώα, όπως το πρόβατο.
Χρησιμότητα
Η κατσίκα είναι πολύ χρήσιμη για τον άνθρωπο. Εκτρέφεται για το γάλα, το κρέας της και το μαλλί της. Επίσης, το δέρμα και η κοπριά της κατσίκας είναι εξίσου χρήσιμα (το πρώτο κυρίως για την κατασκευή υποδημάτων και ασκιών και η τελευταία ως λίπασμα).
Γάλα
thumb|250px|Γίδα με το 4 ημερών μικρό κατσικάκι της.
Η γαλακτοπαραγωγή της εγχώριας κατσίκας διαρκεί 6 μήνες και φθάνει το ενάμισι λίτρο ημερησίως. Το γάλα της μπορεί να καταναλωθεί φρέσκο, αν και συνιστάται η παστερίωση, με σκοπό την απομάκρυνση των μικροβίων, όπως ο Staphylococcus aureus και η Escherichia coli.
Το βούτυρο της κατσίκας είναι λευκό, επειδή οι αίγες παράγουν γάλα με την κίτρινη ουσία Β- καροτίνη και αυτή μετατρέπεται σε έναν άχρωμο τύπο της βιταμίνης Α.
Το τυρί της αίγας είναι γνωστό ως chèvre στη Γαλλία, από τη γαλλική λέξη για την κατσίκα. Υπάρχουν επίσης οι ποικιλίες τυριού Rocamadour και Montrachet.
Κρέας
Το κρέας του αίγου είναι εξαιρετικό και περιζήτητο, καθώς το κρέας του αρνιού είναι παχύτερο. Η ποιότητά του εξαρτάται και από την ηλικία του ζώου (τα μικρά σε ηλικία ζώα, ερίφια, έχουν καλύτερο κρέας). Η αίγα μαγειρεύεται με διάφορους τρόπους, ενώ από τα φαγώσιμα όργανα της κατσίκας, ο εγκέφαλος, τα πόδια και το κεφάλι της, αποτελούν βάση για σούπες και άλλα φαγητά.
Μαλλί
Το κούρεμα της κατσίκας γίνεται κάθε άνοιξη. Από αυτό προέρχεται το γιδόμαλλο, που είναι γνωστό με την εμπορική ονομασία μοχέρ (από το αγγλικό mohair). Χρησιμοποιείται κυρίως για την κατασκευή σακιών, καπών και για σακούλες. Το μαλλί από ορισμένες ράτσες κατσίκας όπως της Άγκυρας (μοχέρ ή ανγκορά), Αγγλίας και Σκωτίας χρησιμοποιείται για υφάσματα, μερικά μάλιστα υψηλής ποιότητας (π.χ. κασμίρι).
Ασθένειες και ασφάλεια για τον άνθρωπο
Το ζώο προσβάλλεται από ασθένειες όπως ο αφθώδης πυρετός και μερικές φορές από εντεροτοξιναιμία, η οποία πολλές φορές προλαμβάνεται με εμβολιασμό. Οι ξένες ράτσες είναι πιο ευαίσθητες και υποφέρουν από λοιμώδεις νόσους, υποβιταμινώσεις, βρουκέλλωση (μελιταίος πυρετός), ο οποίος μπορεί να μεταδοθεί και στον άνθρωπο. Ο εχινόκοκκος είναι σπάνιος στα κατσίκια, σε αντίθεση με τα αρνιά. Παλαιότερα κυρίως, οι κατσίκες προσβάλλονταν από άνθρακα, βδέλλα, ευλογιά και τυμπανίτιδα.
Τον Οκτώβριο του 2015, ο IARC κατάταξε την κατανάλωση κόκκινου κρέατος (στο οποίο περιλαμβάνεται και το κατσικίσιο) στην Κατηγορία 2Α: Πιθανότατα (probable) καρκινογενή για τον άνθρωπο, σχετίζοντάς την με τον καρκίνο του εντέρου, ενώ την κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος στην Κατηγορία 1: Καρκινογενή για τον άνθρωπο.
Στη λαογραφία και στη μυθολογία
Από την έλευση του Χριστιανισμού, η κατσίκα ταυτίστηκε με το διάβολο. Η πιο κοινή μεσαιωνική αναπαράσταση του διαβόλου ήταν με κεφάλι κατσίκας και με κέρατα και γένι, όπως της αίγας.
Ακόμα και σήμερα, η κατσίκα έχει σημαντική θέση στο σατανισμό και στον νεοπαγανισμό. Η πεντάλφα, το σύμβολο του σατανισμού, πιστεύεται ότι προήλθε από το σχήμα του κεφαλιού κατσίκας.
Το ζώο αναφέρεται επίσης στη νορβηγική μυθολογία και στο κινέζικο ημερολόγιο. Για το δεύτερο, όσοι γεννήθηκαν στο έτος του Τράγου, θεωρούνται εσωστρεφείς, ντροπαλοί, δημιουργικοί και τελειομανείς.
Πολλά μυθολογικά τέρατα συμπεριελάμβαναν μέρη από το σώμα της αίγας, όπως η Χίμαιρα. Επίσης, στο Δυτικό Ωροσκόπιο, ο Αιγόκερως ως ζώδιο απεικονίζεται με μια κατσίκα με ουρά ψαριού.
Το βρώμιο ονομάστηκε από την ελληνική λέξη «βρόμος» που σημαίνει τη δυσάρεστη μυρωδιά των τράγων.
Σημαντική ήταν η θέση της κατσίκας και στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία καθώς η κατσίκα Αμάλθεια αποτέλεσε την τροφό του θεού των θεών Δία, αποδίδοντάς της οι αρχαίοι Έλληνες ιδιαίτερη τιμή.
Στη Θρησκεία
Οι κατσίκες αναφέρονται πολύ συχνά στη Βίβλο. Το εν λόγω ζώο θεωρείται αγνό και το έσφαζαν προς τιμήν κάποιου επίσημου καλεσμένου κατά τα εβραϊκά έθιμα. Πολλές φορές ένας ηγέτης ή Βασιλιάς συγκρινόταν με τον τράγο που είναι επικεφαλής του κοπαδιού. Στην Καινή Διαθήκη ο Ιησούς Χριστός είπε την παραβολή του Προβάτου και των Κατσικιών (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, 25).
Επιλεγμένες ράτσες
Οι περισσότερες φυλές ανήκουν στο είδος Αιξ η κατοικίδιος. Η εγχώρια φυλή (ντόπια ελληνική γίδα) υπάρχει στον ελληνικό χώρο από αρχαιότατους χρόνους και οι αντιπρόσωποί της έχουν κοντό κεφάλι και τραχύ, κοντό τρίχωμα. Ωστόσο, στη χώρα μας, όπως και σε άλλες χώρες, εισήχθησαν και ξένες φυλές, όπως η μαλτέζικη, με καταγωγή από το Σουδάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγώδη Κατηγορία:Εξημερωμένα ζώα Κατηγορία:Κατσίκα Κατηγορία:Κτηνοτροφία
Χαμάς
Η Χαμάς (πλήρες όνομα: Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης) είναι μία παλαιστινιακή σουνιτική παραστρατιωτική οργάνωση και πολιτικό κόμμα που κατέχει σήμερα την πλειοψηφία των εδρών του εκλεγμένου νομοθετικού συμβουλίου στην Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή και κατέχει και τον πλήρη έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας. Πολλά κράτη, αναγνωρίζουν την Χαμάς ως μια τρομοκρατική οργάνωση, ενώ οι διεθνείς οργανισμοί την κατηγορούν για πολλαπλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος. Διαθέτει μια ομάδα κοινωνικής Ισλαμικής προπαγάνδας, την Νταουάχ, καθώς και παραστρατιωτικό σκέλος τις Ταξιαρχίες Ιζ αντ-Ντιν αλ-Κασάμ.
Ιστορικό
Η Χαμάς ιδρύθηκε το 1987 από τον Σεΐχη Αχμέντ Γιασίν και τον Μοχάμεντ Ταχά της Παλαιστινιακής πτέρυγας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, κατά την έναρξη της πρώτης Ιντιφάντα με βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και άλλες επιθέσεις κατά ισραηλινών αμάχων και των δυνάμεων ασφαλείας.
Η Χαμάς έχει διαθέτει επίσης εκτεταμένα προγράμματα κοινωνικής προπαγάνδας και έχει αποκτήσει δημοτικότητα στην παλαιστινιακή κοινωνία με τη δημιουργία νοσοκομείων, εκπαιδευτικών συστημάτων, βιβλιοθηκών και άλλων υπηρεσιών σε όλη τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Η διακήρυξη της Χαμάς κάνει έκκληση για την καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ και την αντικατάστασή του με ένα παλαιστινιακό ισλαμικό κράτος στην περιοχή που είναι τώρα το Ισραήλ, τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Η Χαμάς περιγράφει τη σύγκρουση με το Ισραήλ ως πολιτική και όχι θρησκευτική ή αντισημιτική. Ωστόσο, η ιδρυτική της διακήρυξη, συγγράμματα, και πολλές από τις δημόσιες δηλώσεις αντικατοπτρίζουν την επίδραση αντισημιτικών θεωριών συνωμοσίαςΑντισημιτισμός:
Η πολιτική πτέρυγα της Χαμάς κέρδισε πολλές τοπικές εκλογές στη Γάζα, την Καλκίλια, και τη Ναμπλούς. Τον Ιανουάριο του 2006, η Χαμάς πήρε μια νίκη έκπληξη στις παλαιστινιακές βουλευτικές εκλογές, λαμβάνοντας 76 από τις 132 έδρες στη βουλή, ενώ η κυβερνούσα Φατάχ πήρε 43. Η διακήρυξη της Χαμάς αναφέρει: "Δεν υπάρχει λύση για το παλαιστινιακό ζήτημα εκτός μέσω της Τζιχάντ", και αυτή η στάση έχει βρει ένα δεκτικό ακροατήριο μεταξύ των Παλαιστινίων· πολλοί αντιλαμβάνονται την προηγούμενη κυβέρνηση της Φατάχ ως διεφθαρμένη και αναποτελεσματική, και οι υποστηρικτές της Χαμάς τη θεωρούν ως κίνημα «ένοπλης αντίστασης» για την υπεράσπιση των Παλαιστινίων από την ισραηλινή κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών. Ωστόσο, μετά την εκλογική νίκη της Χαμάς, έχει επέλθει ιδιαίτερα άγρια διαμάχη μεταξύ της Χαμάς και της Φατάχ, που οδηγεί σε πολλούς θανάτους παλαιστινίων.
Μετά τη Μάχη για τη Γάζα τον Ιούνιο του 2007, εκλεγμένοι αξιωματούχοι της Χαμάς εκδιώχθηκαν από τις θέσεις τους στην κυβέρνηση στην Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή στη Δυτική Όχθη, και αντικαταστάθηκαν από αντιπάλους της Φατάχ και ανεξάρτητους, μια δράση που πολλοί Παλαιστίνιοι και άλλοι εμπειρογνώμονες θεώρησαν παράνομη. Στις 18 Ιουνίου 2007, ο παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς (Φατάχ) εξέδωσε ένα διάταγμα που έθεσε εκτός νόμου τη στρατιωτική και εκτελεστική δύναμη της Χαμάς.
Η Χαμάς αναφέρεται ως τρομοκρατική οργάνωση από τον Καναδά, την Ευρωπαϊκή Ένωση,  το Ισραήλ, την Ιαπωνία, και τις Ηνωμένες Πολιτείες, και απαγορεύεται στην Ιορδανία. Η Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο περιλαμβάνουν μόνο τη στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς, τις Ταξιαρχίες Izz ad-Din al-Qassam, ως τρομοκρατική οργάνωση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν εφαρμόσει περιοριστικά μέτρα κατά της Χαμάς σε διεθνές επίπεδο.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, η Χαμάς χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, την Τουρκία, την παλαιστινιακή ομογένεια, και ιδιώτες ευεργέτες σε άλλα αραβικά κράτη.
Τον Μάιο του 2017, ανέλαβε επίσημα αρχηγός της Χαμάς, ο Ισμαήλ Χανίγια.
Σημειώσεις και παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Αντισιωνισμός Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις Κατηγορία:Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα Κατηγορία:Παλαιστινιακά πολιτικά κόμματα
Μπα (κωμόπολη)
Η Μπα (αγγλικά: Ba) είναι κωμόπολη των νήσων Φίτζι. Απέχει 37 χιλιόμετρα από τη Λαουτόκα και 62 χιλιόμετρα από το Νάντι στην ακτή του Βίτι Λέβου, της μεγαλύτερης νήσου των Φίτζι. Καλύπτει μια έκταση 327 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ είχε πληθυσμό 14.596 στην απογραφή του 1996. Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Μπα, από τον οποίο πήρε την ονομασία της. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Μπα ήταν διάσημη για την γέφυρα η οποία προκαλούσε σοβαρά προβλήματα κυκλοφορίας. Η παλιά γέφυρα καταστράφηκε από τις πλημμύρες του 1990 και μια νέα γέφυρα χτίστηκε κοντά στην προηγούμενη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη σύνδεση με την κύρια εθνική οδό (King's Road) παρακάμπτοντας την Μπα. Η πόλη Γιανξίνγκ στην Κίνα είναι αδελφοποιημένη με τη Μπα.
Αξιοθέατα αποτελούνν το Ραραβάι Μιλ (Rarawai Mill) στα περίχωρα της πόλης και ένα μεγάλο τζαμί κοντά στο ποτάμι, στην καρδιά της πόλης.
Ζουκόβιτσα (Μπούντβα)
Η Ζουκόβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Жуковица) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Διεθνές Σλαβικό Κανάλι
200px|right|thumb|Το λογότυπο του Διεθνές Σλαβικό Κανάλι
Διεθνές Σλαβικό Κανάλι (ουκρανικά: Міжнародний слов’янський канал, ρώσικα: Международный Славянский Канал, αγγλικά: Slavonic Channel International) - τηλεοπτικό κανάλι. Αποβλέπει στην ενημέρωση των Σλάβων σε όλο τον κόσμο και της παγκόσμιας κοινότητας σχετικά με τις διάφορες πτυχές της ζωής των Σλάβων, τη μοναδική σλαβική ιστορία, την πλούσια παράδοση, τον πολιτισμό, τα επιτεύγματα και τη σημαντική συμβολή των Σλάβων στην ανάπτυξη του παγκόσμιου πολιτισμού.
Γενικές πληροφορίες
Το «Διεθνές Σλαβικό Κανάλι» («International «Slavonic Channel») άρχισε να εκπέμπει στις 12 Σεπτεμβρίου 2008 από το έδαφος της Ουκρανίας (με δορυφορική μετάδοση: Sirius-4 Satellite 5° East Frequency 12075 MHz (H) Symbol Rate: 27,5 Msymb/s FEC 3/4 & Astra-2 Satellite 31,5° East Frequency 12090 MHz (H) Vertical Symbol Rate: 27,5 Msymb/s FEC 9/10). Το SCI λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο και καλύπτει με τις εκπομπές του το έδαφος με 1 δισεκατομμύριο 202 εκατομμύρια πληθισμό. Οι εκπομπές (για την πρώτη φορά από την Ουκρανία) γίνονται σε τέσσερα track ήχου: στα ρωσικά, ουκρανικά, αγγλικά και στη γλώσσα της χώρας - κατασκευαστή του προϊόντος. Στη συνέχεια η μετάδωση θα γίνει ταυτόχρονα στις γλώσσες των σλαβικών χωρών, καθώς και στα γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, πορτογαλικά, αραβικά και κινέζικα.
• Ο κύριος στόχος του έργου είναι η δημιουργία του παγκοσμίου τηλεοπτικού δικτύου που να είναι ικανό να ανικατοπτρίζει αντικειμενικά τις διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στα σλαβικά κράτη: την τακτική κι ευρεία εκλαΐκευση της σλαβικής ιστορίας, των παραδόσεων, του πολιτισμού και των σημερινών επιτευγμάτων.
• Προώθηση κάθε είδους σχέσεων μεταξύ των πολιτών των σλαβικών κρατών και των σλαβικών διασπορών.
• Το SCI είναι η πηγή των πιο πλήρων πληροφοριών για το σλαβικό κόσμο.
• Το SCI είναι ένα κανάλι του διακρατικού, διακυβερνητικού και διπλωματικού διαλόγου.
• Το σύνθημα του καναλιού είναι: «Στους Σλάβους για τους Σλάβους και στον κόσμο – για τον σλαβισμό!»
Ιστορία
Η πρώτη εμπειρία της άμεσης μετάδοσης μέσω δορυφόρου από το έδαφος του πρώην ΕΣΣΔ έγινε μια πειραματική μετάδοση από το έδαφος της Ουκρανίας του «Διεθνούς Σλαβικού Καναλιού». Δημιουργοί του έργου: Ivanenko Vladimir Alexandrovich και Ivanenko Valeria Vladimirovna.
Λογοτεχνία
• Мащенко И. Г. Телевидение в Украине. Том первый «Телевидение de facto» - Николаев, 1998. – 341 с.
Σύνδεσμοι
• Ιστοσελίδα του καναλιού
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1994
Άλες Μπέμπλερ
Ο Άλες Μπέμπλερ (σλοβενικά: Aleš Bebler), (Ίντρια 8 Αυγούστου 1907 - Λιουμπλιάνα 12 Αυγούστου 1981) ήταν σλοβένικης καταγωγής Γιουγκοσλάβος κομμουνιστής και πολιτικός. Είχε διατελέσει υπουργός διπλωμάτης και πολέμησε στον Ισπανικό εμφύλιο.
Πήγε σχολείο στη γενέτηρά του, κατά τον Α΄Παγκόσμιο πόλεμο διέφυγε με την οικογένεια του στη Βιέννη όπου και συνέχισε το σχολείο. Μετά το τέλος του πολέμου γύρισε στη Γιουγκοσλαβία όπου και σπούδασε νομικά στη Λιουμπλιάνα και το Παρίσι. Το 1929 έγινε μέλος στο τότε παράνομο Κομμουνιστικό κόμμα της Γιουγκοσλαβίας. Το 1933 πήγε στη Σοβιετική ένωση όπου παρέμεινε εκεί, με ψευδώνυμο, έως το 1936 που μετέχει στο Παρίσι και με πλαστά έγραφα πήγε στη Μαδρίτη και εντάχτηκε στον Δημοκρατικό στρατό και στις διεθνείς ταξιαρχίες. Με το τέλος του Ισπανικού εμφύλιου πήγε στην Ελβετία και το 1940 επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία.
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν στις τάξεις των Παρτιζάνων και πήρες διάφορες κομματικές θέσεις στο κομμουνιστικό κόμμα. Με τη λήξη του πολέμου διετέλεσε το υπουργός οικονομικών, κι έπειτα εξωτερικών. Από το 1948 πήρε μέρος σε πολλές διπλωματικές αποστολές και πρέσβης ενώ διετέλεσε και μόνιμος αντιπρόσωπος στα Ηνωμένα έθνη.
Πηγές
Κατηγορία:Σλοβένοι πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι νομικοί Κατηγορία:Υπουργοί οικονομικών της Γιουγκοσλαβίας
Μονή Αγίου Νεοφύτου
Η Μονή Αγίου Νεοφύτου ευρίσκεται σε απόσταση 15 χμ. δυτικά της Πάφου, ενώ αποτελεί ένα από τα πλέον γνωστά μοναστήρια της Κύπρου. Ιδρύθηκε από τον μοναχό Νεόφυτο στην διάρκεια του 12ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεοφυτου Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Κύπρο
Μάρκο Πόλο
thumb|Χάρτης του ταξιδιού Ο Μάρκο Πόλο (περ. 1254 ή 1256 - 8 Ιανουαρίου 1324) ήταν Βενετός έμπορος και εξερευνητής, τα ταξίδια του οποίου καταγράφηκαν στο βιβλίο «Τα Ταξίδια του Μάρκο Πόλο», όπου περιγράφονται από τον ίδιο όλα όσα είδε και έζησε κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην Κεντρική Ασία και την Κίνα. Έμαθε για το εμπόριο κατά τη διάρκεια των ετών που ο πατέρας του, Νίκολο, και ο θείος του, Μαφέο, ταξίδευαν στην Ασία όπου και συνάντησαν τον Κουμπλάι Χαν. Το 1269 επέστρεψαν στη Βενετία και είδαν για πρώτη φορά τον Μάρκο. Οι τρεις τους ξεκίνησαν για ένα επικό ταξίδι στην Ασία και επέστρεψαν μετά από 24 χρόνια οπότε και βρήκαν τη Βενετία να βρίσκεται σε πόλεμο με τη Γένοβα. Ο Μάρκο Πόλο φυλακίστηκε και υπαγόρευσε τις ιστορίες του στον συγκρατούμενό του. Αφέθηκε ελεύθερος το 1299 και έγινε ένας πλούσιος έμπορος, παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά. Πέθανε το 1324 και θάφτηκε στο Σαν Λορέντζο.