cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπνοβασία
Επιδημιολογία
Ο επιπολασμός της υπνοβασίας σε όλη τη ζωή υπολογίζεται ότι είναι 4,6%-10,3%. Μια μετα-ανάλυση 51 μελετών, που περιελάμβανε περισσότερα από 100.000 παιδιά και ενήλικες, διαπίστωσε ότι η υπνοβασία είναι πιο συχνή σε παιδιά με εκτιμώμενο ποσοστό 5%, σε σύγκριση με 1,5% των ενηλίκων, να κάνει υπνοβασία τουλάχιστον μία φορά τους προηγούμενους 12 μήνες. Το ποσοστό υπνοβασίας δεν έχει βρεθεί να ποικίλλει μεταξύ των ηλικιών κατά την παιδική ηλικία.
Ιστορία
Η υπνοβασία έχει αποκτήσει μια αίσθηση μυστηρίου, αλλά δεν διερευνήθηκε σοβαρά και διαγνώστηκε πριν τον 19ο αιώνα. Ο Γερμανός χημικός και παραψυχολόγος βαρόνος Καρλ Λούντβιχ φον Ράιχενμπαχ (1788–1869) πραγματοποίησε εκτενείς μελέτες για υπνοβάτες και χρησιμοποίησε τις ανακαλύψεις του για να διατυπώσει τη θεωρία του για την οντική δύναμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαταραχές του ύπνου
Πολιορκία της Κέρκυρας
Η Κέρκυρα και ειδικότερα η πόλη της Κέρκυρας στο διάβα των αιώνων υπέστη πολλές πολιορκίες. Έτσι ο όρος Πολιορκία της Κέρκυρας μπορεί ν΄ αναφέρεται σε μία από τις σημαντικότερες εξ αυτών που ήταν:
Κατηγορία: Ιστορία της Κέρκυρας
Μπάνσκα Μπίστριτσα
Η Μπάνσκα Μπίστριτσα (Banská Bystrica) είναι πόλη στην κεντρική Σλοβακία, πρωτεύουσα της περιοχής (κράι) Μπάνσκα Μπίστριτσα. Το 2011 η Μπάνσκα Μπίστριτσα είχε 78.327 κατοίκους και είναι ο έκτος πολυπληθέστερος δήμος της χώρας. Η πόλη βρίσκεται στη κοιλάδα του ποταμού Χρον, σε υψόμετρο 360, και περιβάλλεται από τα χαμηλά Τάτρας, Βέλκα Φάτρα και τα όρη Κρέμνιτσε. Βρίσκεται περίπου στο μέσο της απόστασης ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, περίπου 210 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Μπρατισλάβας και 220 χιλιόμετρα δυτικά του Κόσιτσε.
Ιστορία
Οι απαρχές της ιστορίας της πόλης είναι συνδεδεμένες με την εκμετάλλευση των αποθεμάτων χαλκού της περιοχής (και σε μικρότερο βαθμό του αργύρου, χρυσού και σιδήρου). Εργαλεία που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή Σπάνια Ντόλινα χρονολογούνται από το 2000-1500 π.Χ.
Η οικονομία της πόλης άλλαξε τον 18ο αιώνα, όταν σταμάτησε η εκμετάλλευση του χαλκού και άρχισε η εξόρυξη σιδήρου και η εντατική υλοτομία στα δάση της περιοχής. Ο σιδηρόδρομος έφτασε στη πόλη το 1873.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Μπάνσκα Μπίστριτσα έγινε το κέντρο της αντίστασης έναντι στους Ναζί στη Σλοβακία, όταν η σλοβακική εθνική εξέγερση, μία από τις μεγαλύτερες αντιναζιστικές εξεγέρσεις στην Ευρώπη, ξεκίνησε στη πόλη τις 29 Αυγούστου 1944. Η εξέγερση καταπνίγηκε τις 27 Οκτωβρίου, αλλά η πόλη απελευθερώθηκε από τα Σοβιετικά και Ρουμανικά στρατεύματα τις 26 Μαρτίου 1945.
Αξιοθέατα
thumb|240px|Το μουσείο της Σλοβακικής Εθνικής Εξέγερσης Τα περισσότερα από τα ιστορικά μνημεία της πόλης βρίσκονται στο κέντρο, στην πλατεία ΣΝΠ, η οποία πήρε το όνομά της από τη σλοβακική εθνική εξέγερση. Στην πλατεία βρίσκεται ένας πύργος ρολογιού ο οποίος κτίστηκε το 1552 και έχει μικρή κλίση, αποκλίνοντας από τη κάθετο κατά 40 εκατοστά. Μια μνημειακή κολόνα αφιερωμένη στην Παναγία παρθένο η οποία σταμάτησε μια επιδημία πανώλης, ανεγέρθη τον 18ο αιώνα. Στην πλατεία βρίσκεται το δημαρχείο, αρχοντικά του 15ου και 16ου αιώνα και ο καθεδρικός του Φραγκίγκου Χαβιέρ. Η κατασκευή του ναού έλαβε χώρα τη περίοδο 1702-1715 και είναι αντίγραφο της Ιησουιτικής εκκλησίας του Τζεζού, στη Ρώμη. Είναι έδρα της επισκοπής της Μπάνσκα Μπίστριτσα. Στα όρια της πλατείας σώζονται τμήματα των τειχών της πόλης και εκεί βρίσκεται το σπίτι του Ματθία Κορβίνου, ένα πενταώροφο γοτθικό κτίριο που κτίστηκε το 1479. Από το 1889 λειτουργεί στην πλατεία το Μουσείο της Κεντρικής Σλοβακίας.
Στην πόλη λειτουργεί για τη Σλοβακική Εθνική Εξέγερση, το οποίο διαθέτει μεγάλη συλλογή στρατιωτικών αντικειμένων και έκθεση σε εξωτερικό χώρο από τανκ, αεροπλάνο κ.ά.
Εκπαίδευση
Η Μπάνσκα Μπίστριτσα είναι έδρα του πανεπιστήμιου Ματέι Μπέλ (Univerzita Mateja Bela) με 16.460 φοιτητές και 416 διδακτορικούς φοιτητές. Ιδρύθηκε το 1992. Στην πόλη λειτουργεί επίσης Ακαδημία Καλών Τεχνών με 500 φοιτητές. Η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στη πόλη είναι η κρατική επιστημονική βιβλιοθήκη με 2 εκατομμύρια τόμους. Ένα μικρό αστεροσκοπείο βρίσκεται στο όρος Ούρπιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Σλοβακίας
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1947
Τα 13α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1947, απονεμήθηκαν στις 29 Ιανουαρίου 1948, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1947.
Νικητές
Καλύτερη Ταινία:
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος:
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1947
Ρουψιά Ιωαννίνων
Η Ρουψιά είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 620 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ρουψιά βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και ιστορικά ανήκει στα χωριά του Πωγωνίου. Απέχει 53 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα, 20 χλμ. ΒΔ. από το Καλπάκι (έδρα του Δήμου) και 28 χλμ. ΝΑ. από τον συνοριακό σταθμό Δρυμάδων. Δυτικά του χωριού περνάει ο ποταμός Γορμός που νοτιότερα (Βροντισμένη) καταλήγει στον Καλαμά, Η γύρω από τη Ρουψιά περιοχή καλύπτεται από "δάσος ανοικτού χαρακτήρα με ώριμα δέντρα βελανιδιάς, υγρά μέρη (πηγές, χείμαρροι) και μικρές ρεματιές στους γύρω λόφους" και έχει χαρακτηριστεί Βιότοπος CORINE.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα
Το Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα είναι ορφανοτροφείο που εδρεύει στο Νέο Βουτζά Αττικής. Το ίδρυμα ιδρύθηκε το 1967 από έξι νεαρές μοναχές, με τη συνδρομή του εφοπλιστή Μάρκου Λύρα, σε κτήμα που παραχωρήθηκε από την Ιερά Μονή Πεντέλης και την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Σήμερα την ευθύνη λειτουργίας του ιδρύματος έχει η Κοινοβιακή Γυναικεία Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος
Το Λύρειο Ίδρυμα φιλοξενεί παιδιά, τα οποία είτε προέρχονται από προβληματικά (οικογενειακά) περιβάλλοντα είτε από γονείς που αδυνατούν να τα μεγαλώσουν (π.χ. για οικονομικούς λόγους). Στο Λύρειο λειτουργούν Νηπιαγωγείο και Δημοτικό, ενώ παρέχεται διδασκαλία ξένων γλωσσών, ενισχυτική διδασκαλία, εκμάθηση βυζαντινής μουσικής κ.α. .
Καταστροφές από πυρκαγιές
Το 1995 το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων του ιδρύματος καταστρέφεται από πυρκαγιά. Ανοικοδομήθηκε, πάντως, χάρη στη βοήθεια του κόσμου. Το 2005 κινδυνεύει εκ νέου από πυρκαγιά, αλλά η τελευταία δεν προκαλεί σημαντικές ζημιές. Στην πυρκαγιά του 2018, που στοίχισε τη ζωή σε 102 ανθρώπους, το ίδρυμα καταστρέφεται ξανά. Έκτοτε, δέχεται ενίοτε δωρεές από επώνυμα και μη πρόσωπα, εταιρείες και οργανισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του Λυρείου Παιδικού Ιδρύματος Κατηγορία:Ορφανοτροφεία στην Ελλάδα
Φλώρος
Η λέξη Φλώρος μπορεί να αναφέρεται στο πτηνό Φλώρος.
Κατάλογος πόλεων του Τατζικιστάν
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων στο Τατζικιστάν.
Η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στο Τατζικιστάν είναι αυτή της πρωτεύουσας Ντουσαμπέ, με 843.252 κατοίκους. Το 13% του πληθυσμού της χώρας κατοικεί στην περιοχή της πρωτεύουσας.
Πόλεις άνω των 10.000 κατοίκων, ανά πληθυσμό
Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει όλες τις πόλεις με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων, με τα ονόματά τους στα Ελληνικά, καθώς και τα αντίστοιχα ονόματα στο Κυριλλικό και Περσοαραβικό αλφάβητο. Λόγω των δυσκολιών στην μεταγραφή, μερικές πόλεις είναι γνωστές με πάνω από μία ορθογραφία. Ο πληθυσμός είναι από τις απογραφές της 12ης Ιανουαρίου 1989 και της 20ης Ιανουαρίου 2000, καθώς και από την εκτίμηση του 2007. Οι αριθμοί του πληθυσμού είναι για την κάθε πόλη μόνο και δεν περιλαμβάνονται οι γύρω κοινότητες. Επιπροσθέτως, περιλαμβάνεται η διοικητική διαίρεση που ανήκει η κάθε πόλη, συνήθως μια περιφέρεια, ή μια αυτόνομη επαρχία στην περίπτωση της Αυτόνομης Επαρχίας Γκόρνο-Μπανταχσάν (ΑΕΓΜ). Υπάρχει μια επαρχία της πρωτεύουσας και οι Επαρχίες της Δημοκρατικής Υποταγής (εδώ συντομευμένες ως ΕΔΥ), οι οποίες δεν ανήκουν σε κάποια περιφέρεια αλλά διοικούνται από την κεντρική κυβέρνηση. Τέλος, συμπεριλαμβάνεται η επαρχία που ανήκει η κάθε πόλη.
1: Όνομα από το 1929 έως το 1961: Σταλιναμπάντ 2: Όνομα από το 1939 έως το 1992: Λενιναμπάντ Πόλεις που δεν ανήκουν διοικητικά στην επαρχία που βρίσκονται: * Πόλεις δημοκρατικής υποταγής ** Πόλεις περιφερειακής υποταγής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ligue Nationale de Rugby
Η Ligue Nationale de Rugby (LNR) είναι ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τη διοργάνωση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων ράγκμπι γιούνιον στη Γαλλία, με αντιπροσωπεία του Υπουργείου Αθλητισμού και της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ράγκμπι. Συστάθηκε στις 24 Ιουλίου 1998. Τα γραφεία της βρίσκονται στο 25-27 avenue de Villiers, à Paris.
Αποτελεί τη διοργανώτρια αρχή των πρωταθλημάτων Τοπ 14 (πρώτου επιπέδου κατηγορία) και Προ Ν2 (πρώτου επιπέδου κατηγορία), οι οποίες λειτουργούν με σύστημα ανόδου και υποβιβασμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Ράγκμπι γιούνιον
Άγιος Νικόλαος Κιμώλου
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Άγιος Νικόλαος (ελληνικά τοπωνύμια)
Ο Άγιος Νικόλαος είναι μικρός παράλιος οικισμός στο ανατολικό τμήμα της Κιμώλου. Βρίσκεται δεξιά από τον παραλιακό δρόμο Χωριού - Πράσσα, λίγο μετά τη διασταύρωση για Γούπα-Καρά. Απέχει περίπου 4 χιλιόμετρα ανατολικά από το Χωριό ή Κίμωλο (διαμέσου Γούπα-Καρά), την πρωτεύουσα και κύριο οικισμό του νησιού. Το όνομά του προήλθε από το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που υπάρχει εκεί. Διαθέτει μικρή αμμουδερή παραλία και ήταν από παλιά ψαράδικο λιμανάκι.
Διοίκηση και πληθυσμός
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Κιμώλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπάγεται στο Δήμο Κιμώλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 2 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κιμώλου Κατηγορία:Δήμος Κιμώλου
Πρωθυπουργός της Ρουμανίας
Ο Πρωθυπουργός της Ρουμανίας (Prim-ministrul României) είναι ο επικεφαλής της Κυβέρνησης της Ρουμανίας. Αρχικά, το αξίωμα είχε τον τίτλο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών (Președintele Consiliului de Miniștri), όπου στον όρο "Κυβέρνηση" περιλαμβάνονται περισσότερα από τον όρο Υπουργικό συμβούλιο, ενώ το Υπουργικό συμβούλιο ονομαζόταν Συμβούλιο των Υπουργών (Consiliul de Miniștri). Ο τίτλος άλλαξε επίσημα σε Πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Υποψηφιότητα
Ένας από τους ρόλους του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι να ορίσει έναν υποψήφιο για το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Ο Πρόεδρος πρέπει να συμβουλευτεί το κόμμα που έχει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο ή, αν δεν υπάρχει πλειοψηφία,τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο.
Μόλις οριστεί, ο υποψήφιος καταθέτει επίσημα την πρότασή του για το κυβερνητικό πρόγραμμα και το υπουργικό συμβούλιο. Η πρόταση πρέπει να εγκριθεί από το Κοινοβούλιο εντός δέκα ημερών, μέσα από μια διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης. Τόσο το πρόγραμμα όσο και ο ορισμός των μελών της κυβέρνησης συζητώνται στο Κοινοβούλιο σε κοινή συνεδρίαση της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας. Η πρόταση γίνεται δεκτή μόνο αν η πλειοψηφία όλων των βουλευτών και γερουσιαστών εγκρίνει.
Μόλις αποκτήσει την ψήφο εμπιστοσύνης, ο υποψήφιος γίνεται πρωθυπουργός και όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου γίνονται υπουργοί. Ο Πρωθυπουργός, οι Υπουργοί, και άλλα μέλη της Κυβέρνησης, ορκίζονται ενώπιον του Προέδρου της, όπως ορίζεται σύμφωνα με το Άρθρο 82 του Συντάγματος. Η Κυβέρνηση στο σύνολό της και καθένα από τα μέλη της ασκούν την εντολή τους από την ημερομηνία ορκωμοσίας.
Λειτουργίες
Ο Πρωθυπουργός κατευθύνει τις ενέργειες της Κυβέρνησης και συντονίζει τις δραστηριότητες των μελών της. Καταθέτει για συζήτηση στη Βουλή των Αντιπροσώπων ή τη Γερουσία, εκθέσεις και δηλώσεις για την κυβερνητική πολιτική. Η βουλή μπορεί να αποσύρει την υποστήριξή του μέσω ψήφου δυσπιστίας.
Κόμματα
Η πολιτική στάση του πρωθυπουργού πριν την ανάπτυξη σύγχρονου κομματικού κράτους χαρακτηρίζεται από
Η πολιτική στάση του πρωθυπουργού μετά την ανάπτυξη σύγχρονου κομματικού κράτους χαρακτηρίζεται από
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ρουμανίας Ρουμανια
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1948
Τα 14α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1948, απονεμήθηκαν στις 29 Ιανουαρίου 1949, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1948.
Κατάλογος νομισμάτων της Ελλάδας (1924-1935)
Τα νομίσματα του ελληνικού κράτους κατά την περίοδο 1924 - 1935 αντιστοιχούν στην περίοδο κατά την οποία επικράτησε στην Ελλάδα το πολίτευμα της δημοκρατίας ως η Β´ Ελληνική Δημοκρατία.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1948
Νικητές
Καλύτερη Ταινία
Καλύτερη Σκηνοθεσία
Κατάλογος νομισμάτων της Ελλάδας (1924-1935)
Περιγραφή
Ενδεικτικά ως προς την αγοραστική δύναμη των νομισμάτων:
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1948
Νικητές
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος
Κατάλογος νομισμάτων της Ελλάδας (1924-1935)
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά νομίσματα
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1948
Νικητές
Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1948
Κασί
Το Κασί (γαλλικά: Cassis, οξιτανικά: Cassís) είναι πόλη και κοινότητα της Γαλλίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, στα παράλια της Μεσογείου και στην Κυανή Ακτή, ανατολικά της Μασσαλίας, ενώ αποτελεί και μέρος της ιστορικής περιοχής της Προβηγκίας.
Αποτελεί έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, που φημίζεται για τους γκρεμούς και τα βράχια της, καθώς και για τους απάνεμους κολπίσκους του. Είναι γνωστό και το κρασί της περιοχής που έχει λευκό και ροζέ χρώμα.
Κατά το 2016 ο πληθυσμός του Κασί ήταν 7.265 κάτοικοι, ενώ σύμφωνα με την εκτίμηση του Ιανουαρίου του 2019 ανέρχεται σε 6.905.
Διοίκηση
Η Κοινότητα Κάσι αποτελεί μέρος του Νόμου Μπους-ντυ-Ρον της περιοχής (Διοικητική Περιφέρεια) Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή στην νοτιοανατολική Γαλλία.
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής είναι εύκρατο μεσογειακού τύπου με σχετικά ήπιους αλλά και υγρούς χειμώνες καθώς και ζεστά και ξηρά καλοκαίρια, με μεγάλη ηλιοφάνεια.
Δροσιά Ροδόπης
Η Δροσιά είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Δροσιά βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 260 μέτρα. Απέχει μόνο 5 χλμ. Β. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 27 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κομοτηνή. Στο χωριό υπάρχουν δύο βρύσες οθωμανικής περίοδο με την επιγραφή μιας να αναφέρεται στον 18ο αιώνα ενώ της άλλης να είναι δυσανάγνωστη. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Δουνταρλή και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 ως Δροσιά να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δοκού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Δροσιάς που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 223 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Ζαχαράκης
Το ελληνικό επώνυμο Ζαχαράκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σπόγγος του Μένγκερ
μικρογραφία|Εικόνα 1: απεικόνιση του M4, το σφουγγάρι, μετά από τέσσερις επαναλήψεις της διαδικασίας κατασκευής. Στα μαθηματικά, ο σπόγγος του Μένγκερ (επίσης γνωστός ως κύβος του Μένγκερ, καθολική καμπύλη του Μένγκερ, κύβος Ζιρπίνσκι, ή σφουγγάρι Ζιρπίνσκι)  είναι ένα καμπυλωτό φράκταλ. Είναι μια τρισδιάστατη γενίκευση του μονοδιάστατου σύνολου Καντόρ και δισδιάστατου χαλιού Ζιρπίνσκι. Περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Καρλ Μένγκερ το 1926, στις μελέτες για την έννοια της τοπολογικής διάστασης.
Κατασκευή
καθόλου|μικρογραφία|500x500εσ|Εικόνα 2: εικόνα της επαναληπτικής κατασκευής του σφουγγαριού Μένγκερ M3, η τρίτη επανάληψη. μικρογραφία|272x272εσ| Αναπαράσταση ενός σφουγγαριού Μένγκερ μέσω των τεσσάρων βημάτων αναδρομής.
Ιδιότητες
μικρογραφία|Αλήθεια προβολή της διατομής του επιπέδου 4 Menger σφουγγάρι μέσω του κέντρου βάρους της και είναι κάθετος σε ένα χώρο διαγώνιο. Σε [//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c6/Menger_sponge_diagonal_section.svg αυτό το διαδραστικό SVG,] οι διατομές είναι αλήθεια-προβολή και κλίμακα. Το ν στάδιο του σπόγγου του Μένγκερ, Mν, αποτελείται από 20ν μικρότερους κύβους, το καθένα με μήκος πλευράς (1/3)ν. Ο συνολικός όγκος των M,ν είναι έτσι (20/27)ν. Η συνολική επιφάνεια των M,ν, δίνεται από την έκφραση 2(20/9)ν + 4(8/9)n. Συνεπώς, η κατασκευή του όγκου τείνει στο μηδέν, ενώ η επιφάνεια αυξάνει χωρίς όριο. Ακόμη επιλεγμένη επιφάνεια της κατασκευής θα είναι καλά τρυπημένη όπως η κατασκευή συνεχίζεται, έτσι ώστε το όριο δεν είναι ούτε στερεό ούτε μία επιφάνεια, έχει τοπολογική διάσταση 1 και είναι, κατά συνέπεια, προσδιορίζονται ως καμπύλη.
Κάθε έδρα της κατασκευής γίνεται Χαλί του Σιερπίνσκι και το σημείο τομής των σφουγγαριών με κάθε διαγώνιο του κύβου ή οποιοδήποτε μέσον της έδρας είναι σύνολο Καντόρ. Η διατομή του σφουγγαριού μέσα από το κέντρο βάρους είναι κάθετο σε ένα διαγωνικό χώρο. Είναι κανονικό εξάγωνο τρυπημένο με εξάγραμμα τοποθετημένα σε εξαπλή συμμετρία. Ο αριθμός αυτών των εξαγράμμων, κατά φθίνουσα μέγεθος, δίνεται από με, με.
δεξιά|μικρογραφία|Ένα μοντέλο [[Τρίγωνο Σιερπίνσκι|tetrix προβληθούν μέσα από το κέντρο του Cambridge Επίπεδο-3 MegaMenger στο 2015 Cambridge Science Festival]]
Αναφορές
Κατηγορία:Κύβοι Κατηγορία:Καμπύλες Κατηγορία:Φράκταλ Κατηγορία:Τοπολογικοί χώροι
Θεοτόκος του Βλαντίμιρ
Η Θεοτόκος του Βλαντίμιρ (Ρωσικά: Влади́мирская ико́на Бо́жией Ма́тери) είναι βυζαντινή χριστιανική εικόνα που απεικονίζει την Παναγία με το Θείο Βρέφος. Χρονολογείται στον 12ο αιώνα μ.Χ. και αποτελεί πρώιμο παράδειγμα του αγιογραφικού τύπου της Ελεούσας Θεοτόκου. Είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα τέχνης στη Ρωσία και έχει μεγάλη ιστορική και πολιτιστική αξία. Πολλοί Ρώσοι θεωρούν την εικόνα εθνικό φυλακτό και της έχουν αποδώσει πληθώρα από θαύματα κατά τη διάρκεια της ιστορίας της. Ύστερα από τη σχεδόν ολική καταστροφή της, κατά τον 13ο αιώνα, η εικόνα έχει αποκατασταθεί τουλάχιστον 5 φορές.
Η εικόνα αγιογραφήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, από άγνωστο καλλιτέχνη και στάλθηκε στο Κίεβο ως δώρο, προτού μεταφερθεί στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Βλαντίμιρ. Λέγεται ότι η εικόνα παρέμεινε στο Βλαντίμιρ μέχρι το 1395, όταν μεταφέρθηκε στη Μόσχα για να προστατέψει την πόλη από την εισβολή του Ταμερλάνου, ωστόσο ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά. Τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα παρέμεινε στον Καθεδρικό Ναός της Κοιμήσεως στη Μόσχα, μέχρι τη μεταφορά της στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ κατά τη Ρωσική Επανάσταση.
Κατά τη δεκαετία του 1990 τέθηκε το ζήτημα της ιδιοκτησίας της εικόνας, ανάμεσα στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ και το Πατριαρχείο Μόσχας, το οποίο κατέληξε με τη μεταφορά της εικόνας στον Ναό του Αγίου Νικολάου στο Τολμάτσι, ο οποίος αποτελεί τμήμα της πινακοθήκης. Η εκκλησία λειτουργεί ταυτόχρονα ως χριστιανικός ναός και ως μουσείο. Η εικόνα παραμένει εκεί μέχρι σήμερα και είναι προσβάσιμη μόνο μέσω ενός υπόγειου περάσματος, που ενώνει την πινακοθήκη με την εκκλησία, στην οποία τελούνται ακόμα λειτουργίες.
Προέλευση
Η εικόνα χρονολογείται στις αρχές του 12ου αιώνα, και σύμφωνα με τα Ρωσικά Χρονικά μεταφέρθηκε στο Ρως του Κιέβου γύρω στο 1131. . Παρόμοια με άλλα δεξιοτεχνικά κατασκευασμένα Βυζαντινά έργα τέχνης, πιστεύεται ότι αγιογραφήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Από το πρωτότυπο έργο μόνο τα πρόσωπα παραμένουν, τα ενδύματα της Παναγίας και του Ιησού ξαναβάφτηκαν, αφού υπέστησαν φθορές όταν ένα μεταλλικό κάλυμμά τοποθετήθηκε πάνω τους και σε μία φωτιά το 1195.
Γύρω στο 1131, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έστειλε την εικόνα ως δώρο στον Μέγα Δούκα Γιούρι Ντολγκορούκι του Κιέβου, ως μέρος της προσπάθειας εκχριστιανισμού των σλαβικών λαών από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Παρέμεινε σε ένα γυναικείο μοναστήρι στην πόλη Βίσχοροντ μέχρι το 1155, όταν ο γιός του Γιούρι, Αντρέι Μπογκολιούμπσκι, τη μετέφερε στο Βλαντίμιρ.
Σύμφωνα με την παράδοση, τα άλογα που μετέφεραν την εικόνα σταμάτησαν έξω από το Βλαντίμιρ και αρνήθηκαν να προχωρήσουν. Οι Ρώσοι το ερμήνευσαν ως σημάδι ότι η Θεοτόκος ήθελε η εικόνα να παραμείνει εκεί. Το σημείο στο οποίο σταμάτησαν τα άλογα ονομάστηκε Μπογκολιούμποβο («αγαπητό από τον θεό» στα Ρωσικά). Σε αυτό το σημείο ο Αντρέι έχτισε τον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος καθαγιάστηκε το 1160 και στη συνέχεια η εικόνα τοποθετήθηκε σε αυτόν. Ο Αντρέι έχτισε τον ναό και την κατοικία του στο συγκεκριμένο σημείο διότι ήθελε το Βλαντίμιρ να αντικαταστήσει το Κίεβο ως τη σημαντικότερη πόλη των Ρως.
Η εικόνα παρέμεινε στο Βλαντίμιρ μέχρι το 1395. Βρισκόταν εκεί το 1238, όταν η πόλη λεηλατήθηκε και κάηκε από τους Μογγόλους, και υπέστη φθορές από τη φωτιά. Μετά από αυτό το γεγονός αποκαταστάθηκε, και στη συνέχεια ξανά το 1431 και το 1512.
Μεταφορά στη Μόσχα
Τον 14ο και 15ο αιώνα ήταν διαδεδομένος ο θρύλος ότι αγιογράφος της εικόνας ήταν ο Ευαγγελιστής Λουκάς, και ότι η εικόνα βασίστηκε στη μορφή της Παναγίας που ο Ευαγγελιστής είδε με τα ίδια του τα μάτια. Η εικόνα μεταφέρθηκε στη Μόσχα το 1395, κατά τη διάρκεια της εισβολής του Ταμερλάνου. Στο σημείο όπου οι Μοσχοβίτες συνάντησαν την αντιπροσωπεία του Βλαντίμιρ λέγεται ότι χτίστηκε το μοναστήρι Σρετένσκι. Ωστόσο, δεν υπάρχουν ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Μέγας Πρίγκηπας Βασίλειος Α΄ της Μόσχας πέρασε μια νύχτα προσευχόμενος μπροστά από την εικόνα, και την επόμενη μέρα ο στρατός του Ταμερλάνου υποχώρησε. Οι Μοσχοβίτες αρνήθηκαν να επιστρέψουν την εικόνα στο Βλαντίμιρ και την τοποθέτησαν στον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Κρεμλίνο της Μόσχας. Στη μεσολάβηση της Θεοτόκου μέσω της εικόνας αποδόθηκε η σωτηρία της πόλης από τις ορδές των Τατάρων, το 1451 και το 1480. Τον 16ο αιώνα και μετά η Βλαντιμίρσκαγια άρχισε να θεωρείται ως ιερό σύμβολο της Μόσχας, το οποίο την αξίωνε ως το κέντρο του Χριστιανισμού, μετά τη Ρώμη και το Βυζάντιο. Αυτός ο ισχυρισμός χρησιμοποιήθηκε για να τροφοδοτήσει τις αυτοκρατορικές βλέψεις του Ιβάν Δ΄ του Τρομερού και τον μετέπειτα τσάρων των δυναστειών των Ρουρικιδών και Ρομανώφ.
Μετά την επανάσταση
Υπό τους Μπολσεβίκους, η ιδιοκτησία της εικόνας μεταφέρθηκε στην Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Κατά τη Μάχη της Μόσχας, σύμφωνα με αναφορές πολιτών, ο Ιωσήφ Στάλιν διέταξε την περιφορά της εικόνας στους δρόμους της πόλης όταν οι Γερμανοί ξεκίνησαν την επίθεση τους. Το 1993 η εικόνα μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό Ναό των Θεοφανείων για τη Θεία Λειτουργία, εν μέσω ταραχών ανάμεσα στον πρόεδρο Μπόρις Γέλτσιν και την Κρατική Δούμα. Αν και υπέστη ζημιές κατά τη μεταφορά της, στη συνέχεια αποκαταστάθηκε και δόθηκε στον Ναό του Αγίου Νικολάου στο Τολμάτσι. Σήμερα η εικόνα είναι προστατευμένη μέσα σε βιτρίνα από αλεξίσφαιρο γυαλί, η οποία σύμφωνα με τον αρχιερέα Νικολάι Σοκόλωφ, μπορεί να αντέξει πυρά από Τυφέκιο Καλάσνικωφ.
Περιγραφή
Η εικόνα είναι ζωγραφισμένη με την τεχνική της τέμπερας πάνω σε ξύλο. Οι διαστάσεις της είναι 106 με 69 εκατοστά, από αυτά το κεντρικό τμήμα διαστάσεων 78 με 55 εκατοστά είναι πρωτότυπο και το υπόλοιπο τμήμα αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη. Η εικόνα απεικονίζει τον Ιησού Χριστό ως βρέφος να βαστάται στα χέρια της μητέρας του, Μαρίας. Τα δύο πρόσωπα βρίσκονται σε επαφή και ο μικρός Χριστός αγκαλιάζει τη μητέρα του, η οποία κοιτάει με αυστηρό βλέμμα προς τον παρατηρητή. Το πρόσωπο και τα χέρια των μορφών είναι ζωγραφισμένα με βαφή κατασκευασμένη από μείγμα ώχρας και αιθάλης. Το πρόσωπο του βρέφους είναι βαμμένο με ανοιχτότερη απόχρωση από αυτό της μητέρας, πιθανότατα για να τονιστεί η διαφορά στην ηλικία τους. Τα ρούχα του βρέφους είναι βαμμένα με σκούρα ώχρα και χρυσό. Η πρωτότυπη εικόνα έφερε την επιγραφή ΜΡ ΘΥ, συντομογραφία του «Μήτηρ Θεού», από την οποία μόνο τμήματα της έχουν διατηρηθεί.
Κατά τους εννέα αιώνες που πέρασαν από τη δημιουργία της, η εικόνα έχει αποκατασταθεί και ξαναζωγραφιστεί τουλάχιστον πέντε φορές για την αντιμετώπιση ζημιών και φθοράς. Κατά τον 15ο αιώνα, ο Αντρέι Ρουμπλιόφ διεύθυνε την αποκατάσταση της εικόνας. Μόνο τα πρόσωπα της Μαρίας και του Ιησού και το χρυσό υπόβαθρο πάνω από το κεφάλι της Θεοτόκου έχουν διατηρήσει την πρωτότυπη βαφή του 12ου αιώνα. Στο παρελθόν, η εικόνα είχε καλυφθεί με περίτεχνα διακοσμημένες αργυρές επενδύσεις, οι οποίες προκάλεσαν ζημιά στο πλαίσιο της εικόνας. Η αγιογραφία περιλαμβάνει μια πολύ λιγότερο γνωστή πίσω πλευρά, η οποία απεικονίζει την προετοιμασία του θρόνου του Χριστού και τα όργανα του πάθους του, η οποία σχεδιάστηκε γύρω στον 14ο αιώνα, προηγουμένως η οπίσθια όψη απεικόνιζε έναν άγνωστο άγιο. Η Παναγία του Βλαντίμιρ είναι παράδειγμα του αγιογραφικού τύπου της Ελεούσας Παναγίας, λόγω της τρυφερότητας που απεικονίζει ανάμεσα στη Μητέρα και το Βρέφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγιογραφία
Διονύσιος Βισβάρδης
Ο συνθέτης Διονύσιος Βισβάρδης γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1910 στην «ωραία και μόνη Ζάκυνθο». Από την παιδική του κιόλας ηλικία, έρχεται σε επαφή με τη μουσική μέσω του πατέρα του, Χρήστου Βισβάρδη, ο οποίος υπήρξε διακεκριμένος εκτελεστής του κουαρτίνο στη Φιλαρμονική της Ζακύνθου.
Το 1922 σε ηλικία 12 περίπου ετών εγγράφεται και ο ίδιος στη Φιλαρμονική της Ζακύνθου και μαθητεύει δίπλα στο σημαντικό μουσικό και συνάμα μαέστρο της Φιλαρμονικής Ιωάννη Πήλικα. Σύντομα ο Βισβάρδης γίνεται το πρώτο κλαρινέτο της Φιλαρμονικής, κατακτώντας ένα πολύ υψηλό τεχνικό επίπεδο. Παράλληλα αποδύεται στα πρώτα συνθετικά του «φτερουγίσματα», όπως ο ίδιος έλεγε αργότερα.
Το 1928, σε ηλικία 18 ετών, εγκαθίσταται στη Θεσσαλονίκη όπου και κατατάσσεται –κατόπιν διαγωνισμού στον οποίο και πρωτεύει- στη στρατιωτική μουσική του 3ου Σώματος Στρατού ως πρώτος κλαρινετίστας. Παράλληλα, εγγράφεται στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (Κ.Ω.Θ.) όπου και παρακολουθεί μαθήματα θεωρητικών (θεωρία με το Γεώργιο Άψη και αρμονία και ανώτερα θεωρητικά με το Γεώργιο Βακαλόπουλο) και πιάνου (με τον Αθανάσιο Κοντό, μαθητή του διάσημου Λώρη Μαργαρίτη).
Την ίδια εποχή, ο Βισβάρδης συμμετέχει στη συμφωνική ορχήστρα του Κ.Ω.Θ. ως πρώτο κλαρινέτο. Η φήμη του αυτή ως σολίστα εξαπλώνεται στους μουσικούς κύκλους της Θεσσαλονίκης, έτσι από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 καλείται να πλαισιώσει διάφορες salon ορχήστρες, οι οποίες έκαναν εμφανίσεις σε μεγάλα κέντρα και ξενοδοχεία της πόλης (Mediterranè κλπ) άλλοτε ως κλαρινίστας, άλλοτε ως πιανίστας. Επίσης, συμμετέχει ως μετακαλούμενος μουσικός στις ορχήστρες των θιάσων οπερέτας που επεσκέπτοντο την πόλη, αλλά και –υπό το ίδιο πλαίσιο- στην ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Μια σημαδιακή χρονολογία για το συνθετικό έργο του Διονυσίου Βισβάρδη είναι το 1935, όπου και συντίθεται το εμβατήριο «Περνάει ο Στρατός της Ελλάδος». Το εν λόγω εμβατήριο σύντομα κατέστη πανελληνίως γνωστό, αποσπώντας κατ’ αρχάς την έγκριση του Γενικού Επιτελείου και στη συνέχεια τον έπαινο του ιδίου του Αλέξανδρου Παπάγου.
Στις 31 Ιανουαρίου του 1943 ο Διονύσιος Βισβάρδης νυμφεύεται τη Στυλιανή Αργυρίου με την οποία και αποκτά την Ουρανία, το μοναχοπαίδι του, τον Ιανουάριο του 1944.
Την περίοδο του εμφυλίου, αποσπάται στην 11η Μεραρχία την οποία και ακολουθεί σε όλες τις μετακινήσεις της τόσο στη βορειοδυτική Μακεδονία όσο και στην Ήπειρο. Μέσω αυτών των ταξιδιών του δίδεται η ευκαιρία να έρθει σε επαφή με την παραδοσιακή μουσική των περιοχών αυτών, η οποία και τον γοητεύει εξαιρετικά. Το χειμώνα του 1947-48 –στα πλαίσια των προαναφερθεισών μετακινήσεων της Μεραρχίας- εγκαθίσταται μαζί με την οικογένειά του στα Ιωάννινα, όπου και αναπτύσσει δημιουργικό και οργανωτικό έργο ως προς τη μουσική ζωή της πόλης.
Η οικογένεια Βισβάρδη επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη οριστικά από το καλοκαίρι του 1948. Το φθινόπωρο του 1948 ο Βισβάρδης διορίζεται διευθυντής μουσικού προγράμματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων Βορείου Ελλάδος, αποκτώντας έτσι τη δυνατότητα δημιουργίας μιας ραδιοφωνικής συμφωνικής ορχήστρας, όπερ και εγένετο.
Η δραστηριότητά του στον προαναφερθέντα θώκο διαρκεί έως και το καλοκαίρι του 1955, όπου και μετατίθεται στην Κοζάνη, στην οποία και διαμένει μαζί με την οικογένειά του μέχρι και το καλοκαίρι του 1956. Την περίοδο 1956-57 –κατόπιν δικής του αιτήσεως- τοποθετείται για ένα χρόνο στη Ζάκυνθο η οποία είχε πληγεί σκληρά από τη σεισμοπυρκαγιά του καλοκαιριού του 1953. Ο Βισβάρδης αναλαμβάνει αναγεννητικό και οργανωτικό ρόλο ως προς τη Φιλαρμονική του νησιού και καταφέρνει να της προσδώσει την παλαιά της αίγλη.
Το φθινόπωρο του 1957 εγκαθίσταται στην Αθήνα, όπου και αναλαμβάνει τη θέση του αρχιμουσικού της Φρουράς Αθηνών. Από το 1958 έως και το 1962, διορίζεται διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων Αθηνών τοποθετούμενος στην εν λόγω θέση ύστερα από προσωπική εντολή του αρχηγού του Γ.Ε.Σ. Αθανασίου Φροντιστή.
Το 1962, ο Διονύσιος Βισβάρδης λαμβάνει τη σύνταξή του αποστρατευόμενος με το βαθμό του ταγματάρχου εν αποστρατία. Από το 1965 έως και το 1972, διατελεί αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής του Δήμου Καλαμάτας, αναπτύσσοντας πολύπλευρη καλλιτεχνική αλλά και ευρύτερα οργανωτική δραστηριότητα, λαμβάνοντας το 1971 τον τιμητικό τίτλο του Επίτιμου Αρχιμουσικού της Φιλαρμονικής.
Η κόρη του συνθέτη Ουρανία (Ράνια) Βισβάρδη, ασχολείται με την παραγωγή ραδιοφωνικών εκπομπών μουσικού περιεχομένου ήδη από το 1962 (στην Υ.ΕΝ.ΕΔ). Από το 1975 μονιμοποιείται στο Γ΄ Πρόγραμμα της Ε.ΡΑ. αναπτύσσοντας πολύπλευρο δημιουργικό έργο τόσο εντός όσο και εκτός ραδιοφώνου.
Το 1969 γεννιέται ο εγγονός του συνθέτη, Φρίξος-Διονύσιος Μόρτζος ο οποίος στη συνέχεια θα ακολουθήσει μουσική σταδιοδρομία ως ένας από τους σημαντικούς πιανίστες της σύγχρονης γενιάς.
Από το 1972 ο Διονύσιος Βισβάρδης εγκαθίσταται πλέον μόνιμα στην Αθήνα όπου και αναπτύσσει παιδαγωγική δραστηριότητα ως μέλος εξεταστικών επιτροπών διαφόρων επιφανών ωδείων της πόλης και των περιχώρων (Ελληνικό, Πειραϊκό, Ολυμπιακό, Εθνικό, Χαϊμαντά, Ύδραυλος, κλπ). Παράλληλα, τη συγκεκριμένη περίοδο αναθεωρεί παλαιότερές του συνθέσεις αλλά και αναπτύσσει έντονη –συνθετικά- δημιουργική δραστηριότητα. Επίσης, από το 1980 έως και το 1983, διατελεί καλλιτεχνικός διευθυντής του χορευτικού συγκροτήματος Φιόρο του Λεβάντε το οποίο υπό τις κατευθύνσεις του έλαβε μέρος σε διεθνές φεστιβάλ στη Γαλλία (1983).
Παράλληλα με την συνθετική του δραστηριότητα, έδωσε ποικίλες διαλέξεις σε Αθήνα, Zάκυνθο, Καλαμάτα, Κηφισιά με θέματα γύρω από τη μουσική όπως : "Η Ελληνική Μουσική από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα", "Η Ελληνική Μουσική και τα Δημοτικά μας τραγούδια στο αγώνα του 1821", "Η Μουσική στη Zάκυνθο", "Πειραματισμοί και αναζητήσεις πάνω στο χορωδιακό τραγούδι". Υπήρξε δε τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών.
Στα τέλη Μαΐου του 1998, ο Βισβάρδης τιμήθηκε από το δήμο Ζακυνθίων για τη συνολική του προσφορά τόσο στον πολιτισμό της Ζακύνθου όσο και της Ελλάδος γενικότερα.
Ο Διονύσιος Βισβάρδης απεβίωσε τα ξημερώματα της 23ης Μαρτίου του 1999 και κηδεύτηκε την ακριβώς επομένη, δημοσία δαπάνη κατόπιν πρωτοβουλίας του τότε δημάρχου Αθηναίων Δημητρίου Αβραμοπούλου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Για την προσφορά του στην τέχνη και τον πολιτισμό έλαβε τα εξής βραβεία: Χρυσούς Σταυρός Β΄. Τάγματος του Φοίνικος για την προσφορά του στην πατρίδα. Αναμνηστικό Μετάλλιο (ως συμμετέχων στην εκστρατεία του 1940-41). Μετάλλιο της εν Αμερική Ενώσεως «Τάγμα Ιπποτών Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου» «δια τας υπηρεσίας του προς τη Ζάκυνθο». Έπαινος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έπαινος του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Ευαρέσκεια του Γ.Ε.Σ. Ευχαριστήριο Ψήφισμα του Δήμου Ζακυνθίων (23.09.1957). Απόφαση ανακήρυξής του ως επίτιμου αρχιμουσικού της Φιλαρμονικής του Δήμου Καλαμάτας, και πολλά άλλα. Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζουν: Περνάει ο Στρατός της Ελλάδος (εμβατήριο). Ελληνικό Τρίπτυχο (για πιάνο). Σονάτα σ’ Ελληνικά Θέματα (για πιάνο). Μακεδονική Σουίτα (για ορχήστρα). Καθρεφτίσματα στη Λίμνη (κομμάτι κοντσέρτου για πιάνο και ορχήστρα). Τρία Ελληνικά Σκίτσα (για ορχήστρα). Πρελούδιο και Φούγκα πάνω σ’ ένα Μακεδονικό Τραγούδι (για ορχήστρα).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Ιταλική Κάριτας (Caritas Italiana)
Ιδρύθηκε το 1971, κατ ' εντολή του Παύλου Στ΄, με τη βοήθεια του  Τζοβάνι Νέρβο, στο πνεύμα της ανανέωσης που δρομολογήθηκε από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού. Έχει κυρίως  παιδαγωγική λειτουργία, δηλαδή αποβλέπει στο να αναπτύσσει στα άτομα, στις οικογένειες, στις κοινότητες, το χριστιανικό πνεύμα  αλληλεγγύης.
Προκειμένου να τηρήσει τη δέσμευσή της για την κατάρτιση και την πληροφόρηση, η ιταλική Κάριτας κάθε χρόνο προσφέρει ένα πρόγραμμα διαρθρωμένο σε μαθήματα, συνέδρια, σεμινάρια μελέτης και εμβάθυνσης.
Θεμελιώδης είναι η σύνδεση και η σύγκριση με τις  220 επισκοπικές Κάριτας, που ασχολούνται σε όλη την επικράτεια με την κινητοποίηση της εκκλησιαστικής και πολιτικής κοινότητας και την προώθηση των ποιμαντικών οργάνων και υπηρεσιών: Κέντρα Ακρόασης, Παρατηρητήρια της Φτώχειας και των Πόρων, ενοριακές Κάριτας, Κέντρα Φιλοξενίας, κ.λ.π.
Τα κριτήρια της εργασίας
Γίνεται ακόμη προσπάθεια να δημιουργηθούν οι  συνθήκες  παρέμβασης των επισκοπικών Κάριτας που είναι  διαθέσιμες για αδελφοποίηση, παρέχοντας μια πολύτιμη ευκαιρία  αμοιβαιότητας.
Οι παρεμβάσεις αυτές δεν περιορίζονται σε οξείες φάσεις, αλλά  γίνονται προγράμματα αποκατάστασης και εξέλιξης, που σχετίζονται με τις ανάγκες του πληθυσμού και την πορεία των  Εκκλησιών.
Διαρκής είναι η σύνδεση με τις άλλες εθνικές Κάριτας, άμεσα και μέσω του δικτύου της Κάριτας Ιντερνατιονάλις (Caritas internationalis), η οποία συσπειρώνει σε  ομοσπονδία 162 οργανώσεις. Συγκεντρώνει 48, αντιστοίχως, Κάριτας Ευρώπη (Caritas Europa).
Υπάρχουν, ακολούθως, και τα μικρο-προγράμματα ανάπτυξης, μικρής κλίμακας, αλλά σημαντικά για την τοπική αυτοπροώθηση, που προτείνονται από τις ίδιες κοινότητες του Νότου και διαδίδονται από την Κάριτας. Χρηματοδοτούνται από ενορίες, σχολεία, συλλόγους, τις οικογένειες που με αυτόν τον τρόπο έρχονται σε άμεση επαφή με όποιον  λαμβάνει, προς ανταλλαγή αξιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία στην Ιταλία Κατηγορία:Φιλανθρωπικές οργανώσεις
Βλαντίμιρ Ταν-Μπογκοράζ
Ο Βλαντίμιρ Γκέρμανοβιτς Ταν-Μπογκοράζ (ρωσ. Владимир Германович Тан-Богораз, γεννηθείς Νατάν Μέντελεβιτς Μπογκοράζ, ρωσ. Натан Менделевич Богораз, 27 Απριλίου 1865, Όβρουτς, Ρωσική Αυτοκρατορία — 10 Μαΐου 1936, Ροστόφ επί του Ντον, ΕΣΣΔ) ήταν Ρώσος επαναστάτης, συγγραφέας και ανθρωπολόγος, ιδιαίτερα γνωστός για τις μελέτες του για τους Τσούκτσι στη Σιβηρία.
Βιογραφία
Ο Μπογκοράζ γεννήθηκε στην πόλη Όβρουτς, στην οικογένεια ενός Εβραίου δασκάλου. Άλλαξε το όνομα του από Νατάν σε Βλαντίμιρ αφού ασπάστηκε τον Χριστιανισμό στην ενηλικίωση. Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο Τσέχοφ το 1882, γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, αλλά απολύθηκε λόγω επαναστατικής δραστηριότητας με τη Ναρόντναγια Βόλια και εξορίστηκε στο σπίτι των γονιών του στο Ταγκανρόγκ. Πέρασε 11 μήνες στη φυλακή με την κατηγορία της επαναστατικής προπαγάνδας. Το 1886, μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, όπου συνελήφθη και αργότερα εξορίστηκε στη βορειοανατολική Σιβηρία, κοντά στο Γιακούτσκ (1889–1899), όπου μελέτησε τους Τσούκτσι, τον τρόπο ζωής, τις παραδόσεις, τη γλώσσα και τις πεποιθήσεις τους, δίνοντας του πολύτιμα υλικό για ποιήματα και καλλιτεχνικά δοκίμια.
Ο Μπογκοράζ δημοσίευσε τα πρώτα του λογοτεχνικά έργα στις αρχές της δεκαετίας του 1880, αλλά έγινε διάσημος το 1896 – 1897 με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο ''Ν. Α. Ταν'' για ποιήματα και μυθιστορήματα που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα περιοδικά. Το 1899, δημοσίευσε το βιβλίο Τα Παραμύθια των Τσούκτσι και το 1900 τη συλλογή Ποιήματα. Το εθνογραφικό υλικό που δημοσίευσε σε περιοδικά της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, όπως "Δείγματα Υλικών για τη Μελέτη της Γλώσσας και Λαογραφίας των Τσούκτσι" και "Μελέτες της Γλώσσας και Λαογραφίας των Τσούκτσι της Κολύμα" ήταν μια πολύτιμη συμβολή στην ανάπτυξη της γλωσσολογίας, και έκανε γνωστό τον συγγραφέα σε όλο τον κόσμο. Το 1899, με σύσταση της Ακαδημίας Επιστημών, ο Μπογκοράζ προσκλήθηκε από το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης για την αποστολή Jesup North Pacific Expedition (1900 – 1901) με στόχο τη μελέτη της εθνογραφίας, της ανθρωπολογίας και της αρχαιολογίας των βόρειων ακτών του στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου ο Ταν-Μπογκοράζ και ο φίλος του Βλαντίμιρ Ιοχελσόν ήταν υπεύθυνοι για την περιοχή Ανάντιρ της Σιβηρίας, συγκεντρώνοντας υλικό για εθνογραφικές μελέτες των Τσούκτσι, Κοριάκων, Εβένων και άλλων αυτόχθονων λαών της Σιβηρίας. Έφυγε από τη Ρωσία για πολιτικούς λόγους το 1901 και εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου έγινε επιμελητής του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και δημιούργησε τα σπουδαία έργα του Οι Τσούκτσι (1904–09) και Μυθολογία των Τσούκτσι (1910).
Ο Μπογκοράζ επέστρεψε στη Ρωσία το 1904. Βοήθησε στην οργάνωση του Πρώτου Αγροτικού Συνεδρίου και της Εργατικής Ομάδας στη Δούμα. Το 1910 εκδόθηκε μια συλλογή έργων του σε δέκα τόμους. Το 1917 έγινε καθηγητής εθνολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αγ. Πετρούπολης. Ο Μπογκοράζ, με τη βοήθεια του Λεβ Στερνμπέργκ, οργάνωσε το πρώτο ρωσικό κέντρο εθνογραφίας στο Πανεπιστήμιο. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930 έκανε σημαντικό ανθρωπολογικό έργο δημιουργώντας και διδάσκοντας γραπτές γλώσσες για αυτόχθονες λαούς της Σιβηρίας και ίδρυσε το Ινστιτούτο των Λαών του Βορρά στο Λένινγκραντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί επιστήμονες Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες Κατηγορία:Εβραίοι της Ουκρανίας Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι
Καλίστα Φλόκχαρτ
Η Καλίστα Κέι Φλόκχαρτ (γεννημένη στις 11 Νοεμβρίου 1964) είναι αμερικανίδα ηθοποιός. Στην τηλεόραση, είναι πιο γνωστή για τους ρόλους της ως τον ομώνυμο χαρακτήρα στην Ally McBeal (1997–2002), την Κίτι Γουόλκερ στο Brothers & Sisters (2006–2011) και την |Κατ Γκραντ στο Supergirl (2015–2019). Στις κινηματογραφικές ταινίες, είναι γνωστή για τους ρόλους στο The Birdcage (1996), το A Midsummer Night's Dream (1999) και το Πράγματα που μπορείτε να πείτε ακριβώς κοιτάζοντας την (2000). Η Φλόκχαρτ έχει λάβει ένα βραβείο Χρυσής Σφαίρας και ένα Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών και έχει προταθεί για τρία Βραβεία Έμμυ. Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Χάρισον Φορντ.
Νεαρή Ηλικία
Η Καλίστα Κέι Φλόκχαρτ γεννήθηκε στο Φρίπορτ του Ιλλινόι, κόρη της Κέι Καλίστα, καθηγήτριας Αγγλικών και του Ρόναλντ Φλόκχαρτ (1932-2020), στέλεχος της Kraft Foods. Οι γονείς της αποσύρθηκαν στο Μόριστάουν στο Τενεσί, όπου ο πατέρας της έζησε μέχρι το θάνατό του και η μητέρα της συνεχίζει να κατοικεί. Έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Γκάρι. Η μητέρα της αντέστρεψε το δικό της κύριο και μεσαίο όνομα και ονόμασε την Καλίστα Κέι.
Επειδή η δουλειά του πατέρα της απαιτούσε η οικογένεια να μετακομίζει συχνά, η Φλόκχαρτ και ο αδερφός της μεγάλωσαν σε διάφορα μέρη, όπως το Ιλινόι, την Αϊόβα,τη Μινεσότα, το Νιου Τζέρσεϋ και το Νόριτς της Νέας Υόρκης. Ως παιδί, έγραψε ένα έργο που ονομάζεται Toyland, το οποίο έπαιξε σε ένα δείπνο.
Η Φλόκχαρτ παρακολούθησε το γυμνάσιο Shawnee στην πόλη Μέντφορντ του Νιου Τζέρσι. Μετά την αποφοίτησή της το 1983, η Φλόκχαρτ φοίτησε στο Glassboro State College (τώρα Πανεπιστήμιο Rowan) στην πρώτη της χρονιά και στη συνέχεια παρακολούθησε τη Σχολή Τεχνών Mason Gross στο Πανεπιστήμιο Ράτγκερς στο Νιου Μπρούνσγουικ του Νιου Τζέρσι. Ενώ σπούδαζε εκεί, παρακολούθησε ένα εξειδικευμένο και ανταγωνιστικό μάθημα, διάρκειας από τις 6:00 π.μ. έως 6:00 μ.μ. Στο δεύτερο έτος της στο Ράντγκερς, η Φλόκχαρτ συνάντησε την επίδοξη ηθοποιό Τζέιν Κρακόφσκι, την καλύτερη φίλη της συγκάτοικου της. Αργότερα, και οι δύο θα συνεργάζονταν στο Ally McBeal.
Οι άνθρωποι άρχισαν να αναγνωρίζουν την ικανότητα ηθοποιίας της Φλόκχαρτ όταν ο Γουίλιαμ Έσπερ σκηνοθέτης του Mason Gross και δάσκαλος ηθοποιίας της Φλόκχαρτ) έκανε μία εξαίρεση στην πολιτική του επιτρέποντας στη Φλόκχαρτ να ερμηνεύσει στην κύρια σκηνή. Αν και αυτός ο χώρος συνήθως προορίζεται για τριτοετής και τεταρτοετής, ο Χάρολντ Σκοτ επέμεινε να εμφανιστεί η Φλόκχαρτ εκεί στην παραγωγή του "Πίκ-νικ'' του Γουίλιαμ Ινγκ. Η Φλόκχαρτ αποφοίτησε με πτυχίο Καλών Τεχνών στο θέατρο το 1988 ως μία από τους λίγους φοιτητές που ολοκλήρωσαν με επιτυχία το μάθημα. Το Ράτγκερς την εισήγαγε στο πάνθεον Διακεκριμένων Αποφοίτων στις 3 Μαΐου 2003.
Η Φλόκχαρτ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1989 και άρχισε να αναζητά ακροάσεις, ζώντας με τρεις άλλες γυναίκες σε ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων και εργαζόμενη ως σερβιτόρα και δασκάλα αερόμπικ. Έμεινε μέχρι το 1997.
Πρώιμη καριέρα
Την άνοιξη του 1989, η Φλόκχαρτ έκανε την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση σε μικρό ρόλο σε ένα επεισόδιο του Guiding Light ως μπέιμπι σίτερ. Επίσης, έπαιξε μία έφηβη που αντιμετώπιζε μία διατροφική διαταραχή σε ειδική τηλεοπτική εκπομπή διάρκειας μίας ώρας. Η Φλόκχαρτ έκανε το επαγγελματικό της ντεμπούτο στη σκηνή της Νέας Υόρκης, εμφανιζόμενη στο Beside Herself μαζί με τη Μελίσσα Τζόαν Χαρτ, στο Circle Repertory Theatre. Δύο χρόνια αργότερα, η Φλόκχαρτ εμφανίστηκε στην τηλεοπτική ταινία Darrow. Αν και αργότερα εμφανίστηκε στις ταινίες Naked in New York (1993) και Getting In (1994), το πρώτο σημαντικό μέρος της σε μια ταινία ήταν στο Κουίζ Show, σε σκηνοθεσία του Ρόπερτ Ρέντφορντ.
Η Φλόκχαρτ έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το 1994, ως Laura στο Γυάλινος Κόσμος. Η ηθοποιός Τζούλι Χάρις αισθάνθηκε ότι η Φλόκχαρτ θα έπρεπε να προσληφθεί χωρίς περαιτέρω ακρόαση, ισχυριζόμενη ότι φαινόταν ιδανική για το κομμάτι. Η Φλόκχαρτ έλαβε ένα βραβείο Clarence Derwent για την απόδοσή της. Το 1995, η Flockhart γνώρισε ηθοποιούς όπως η Νταϊάν Γουίστ και η Φέι Ντάναγουέι όταν εμφανίστηκε στην ταινία Drunks. Αργότερα εκείνο το έτος, η Φλόκχαρτ πρωταγωνίστησε στη Jane Doe ως τοξικομανής. Το 1996, η Φλόκχαρτ εμφανίστηκε ως κόρη των χαρακτήρων της Νταϊάν Γουίστ και του Τζιν Χάκμαν στο The Birdcage. Καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, συνέχισε να εργάζεται στο Broadway, παίζοντας το ρόλο της Νατάσα στις Τρεις Αδελφές του Αντόν Τσέχωφ.
Brothers & Sisters
Η Φλόκχαρτ έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Kitty Walker, απέναντι από τη Σάλι Φιλντ, τη Ρέιτσελ Γκρίφιθς και τον Μάθιου Ρις, στην κριτικά αναγνωρισμένη σειρά από τους κριτικούς σειρά στη ζώνη υψηλής τηλεθέασης brothers & sisters του ABC, η οποία έκανε πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 2006 στο τηλεοπτικό πρόγραμμα αμέσως μετά από το Νοικοκυρές σε Απόγνωση. Η σειρά ακυρώθηκε τον Μάιο του 2011 μετά από πέντε χρόνια. Ο χαρακτήρας της Φλόκχαρτ ήταν σημαντικός καθ 'όλη τη διάρκεια των πρώτων τεσσάρων ετών της σειράς, αλλά οι εμφανίσεις της μειώθηκαν για τη σεζόν 2010-2011, γεγονός που συνέπεσε με την αποχώρηση του τηλεοπτικού της συζύγου Ρομπ Λόου.
Άλλες δουλειά
Το 2004, η Φλόκχαρτ εμφανίστηκε ως διαταραγμένη φίλη του Μάθιου Μπρόντερικ στο The Last Shot. Την ίδια χρονιά, η Φλόκχαρτ ταξίδεψε στην Ισπανία για τη μαγνητοσκόπηση του Fragile, η οποία έκανε πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 2005 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Της προσφέρθηκε ο ρόλος της Σούζαν Μάγιερ στο Νοικοκυρές σε Απόγνωση αλλά αρνήθηκε και ο ρόλος πήγε αργότερα στην Τέρι Χάτσερ.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία| Η Φλόκχαρτ και ο Φορντ τον Σεπτέμβριο του 2009 Η Φλόκχαρτ έχει σχέση με τον ηθοποιό Χάρισον Φορντ από τη συνάντησή τους στα Βραβεία Χρυσής Σφαίρας στις 20 Ιανουαρίου 2002. Αρραβώνιάστηκαν την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου το 2009 και παντρεύτηκαν στις 15 Ιουνίου 2010 στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού. Στην τελετή προέδρευσαν ο Κυβερνήτης Μπιλ Ρίτσαρντσον και ο Αρχηγός του Ανώτατου Δικαστηρίου του Νέου Μεξικού Τσαρλς Ντάνιελς. Οι Φλόκχαρτ και Φορντ έχουν έναν υιοθετημένο γιο μαζί, τον Λίαμ Φλόκχαρτ Φορντ (γεν. 2001), τον οποίο υιοθέτησε η Φλόκχαρτ κατά τη γέννηση του.
Από το 2004 έως το 2014, η Φλόκχαρτ υπηρέτησε ως εθνική εκπρόσωπος για την οργάνωση Ειρήνη πάνω από τη Βία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γκέτο του Ταρνόπολ
Το Γκέτο του Ταρνόπολ (getto w Tarnopolu, Ghetto Tarnopol) ήταν εβραϊκό γκέτο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο ιδρύθηκε το 1941 από τη Σούτσσταφφελ (SS) στην προπολεμική πολωνική πόλη Ταρνόπολ (τώρα Τερνόπιλ, Ουκρανία).
Ιστορικό
Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 1931, οι Εβραίοι αποτελούσαν το 44% της ποικιλόμορφης πολυπολιτισμικής σύνθεσης της πόλης. Το Ταρνόπολ είχε τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα στην περιοχή, με την πλειοψηφία των Εβραίων να μιλούν τα πολωνικά ως μητρική τους γλώσσα. Την εποχή της σοβιετικής εισβολής ζούσαν 18.000 Εβραίοι στην πρωτεύουσα της επαρχίας.
Η πρώτη εβδομαδιαία μαζική δολοφονία 1.600-2.000 Εβραίων σημειώθηκε λίγες μέρες μετά την κατάληψη του Ταρνόπολ από τον γερμανικό στρατό στην αρχή της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, της εισβολής στη Σοβιετική Ένωση. Το γκέτο ιδρύθηκε επίσημα δύο μήνες αργότερα. Το Ταρνόπολ καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ στις 2 Ιουλίου 1941. Αρκετές εκατοντάδες Εβραίοι ακολούθησαν τους Σοβιετικούς στην εσπευσμένη υποχώρησή τους προς τα ανατολικά. Αμέσως μετά, μέχρι και 1.000 πτώματα πολιτικών κρατουμένων που δολοφονήθηκαν από το ΛΚΕΥ ανακαλύφθηκαν στη φυλακή Ταρνόπολ και άλλα 1.000 σε κοντινές πόλεις. Σύμφωνα με το ναζιστικό εβραιομπολσεβικισμικό ψέμα, οι Γερμανοί ανακήρυξαν τους Εβραίους υπεύθυνους για τις σοβιετικές θηριωδίες.
Ένα πογκρόμ ξέσπασε δύο μέρες αργότερα και διήρκεσε από τις 4 έως τις 11 Ιουλίου 1941, με σπίτια να καταστρέφονται, συναγωγές να καίγονται και Εβραίους να σκοτώνονται αδιακρίτως, όπου υπολογίζονται σε 1.600 (Γιαντ Βασσέμ) σε διάφορες τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένης της φυλακής, στο σχολείο Γκούρφαϊν, και στη συναγωγή που πυρπολήθηκε μετά. Η δολοφονία περίπου 1.000 Εβραίων έγινε από τα SS-Ζοντερκομάντο 4β που συνδέονταν με το Einsatzgruppe C, υπό τη διοίκηση του Γούντερ Χέρμαν, (μόλις επέστρεφε από τη σφαγή στο Λουτσκ) με άλλους 600 Εβραίους που δολοφονήθηκαν από η Ουκρανική Πολιτοφυλακή – που σχηματίστηκε από την Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών – και μετονομάστηκε σε Ουκρανική Βοηθητική Αστυνομία τον επόμενο μήνα. Σχεδόν όλα τα θύματά τους ήταν άνδρες. Περίπου 500 Εβραίοι δολοφονήθηκαν στα προάστια στην περιοχή του χριστιανικού νεκροταφείου του Ταρνόπολ χρησιμοποιώντας όπλα που έδωσε ο Γερμανικός Στρατός. Σύμφωνα με συνεντεύξεις που διεξήχθησαν στην Ουκρανία από έναν Ρωμαιοκαθολικό ιερέα, τον Πατέρα Πατρίκ Ντεμπουά, από τον Yahad-In Unum, ορισμένα από τα θύματα αποκεφαλίστηκαν.