cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διακυβέρνηση στην αρχαία Μακεδονία
Η βασιλεία και το βασιλικό μέγαρο
Λίγα είναι γνωστά για το δικαστικό σύστημα της αρχαίας Μακεδονίας εκτός από το ότι ο βασιλιάς ενεργούσε ως αρχιδικαστής του βασιλείου. Οι Μακεδόνες βασιλείς ήταν επίσης ανώτατοι διοικητές του στρατού, με πρώιμες ενδείξεις να περιλαμβάνουν όχι μόνο τον ρόλο του Αλέξανδρου Α' στους Ελληνοπερσικούς Πολέμους αλλά και με την πόλη-κράτος της Ποτίδαιας που δέχτηκε τον Περδίκκα Β' ως διοικητή τους κατά τη διάρκεια της εξέγερσής τους κατά της Συμμαχίας της Δήλους που βρισκόταν υπό την σφαίρα επιρροής της Αθήνας το 432 π.Χ. Εκτός από την εκτίμηση που κέρδισε υπηρετώντας ως ανώτατος διοικητής της Μακεδονίας, ο Φίλιππος Β' έχαιρε επίσης μεγάλης εκτίμησης για τις πράξεις ευσέβειάς του όταν υπηρετούσε ως αρχιερέας. Έκανε καθημερινές τελετουργικές θυσίες και πρωτοστάτησε σε θρησκευτικές γιορτές. Ο Αλέξανδρος μιμήθηκε διάφορες πτυχές της βασιλείας του πατέρα του, όπως η παραχώρηση γης και δώρα σε πιστούς αριστοκράτες οπαδούς του. Ωστόσο, ο Φίλιππος Β' είχε δείξει σημάδια επιρροής από την Περσική Αυτοκρατορία όταν υιοθέτησε παρόμοιους θεσμούς, όπως το να έχει βασιλικό γραμματέα, βασιλικό αρχείο, βασιλικές σελίδες και θρόνο, αν και υπάρχει κάποια επιστημονική συζήτηση ως προς το το επίπεδο της περσικής επιρροής στο μέγαρο του Φιλίππου. μικρογραφία| Αποκομμένο ανάγλυφο που απεικονίζει νεαρό δίπλα σε [[Κρατήρας (αγγείο)|κρατήρα κρασιού, από την αγορά της Πέλλας, τέλος του 4ου αιώνα π.Χ., Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας]]
Σωματοφύλακες
Οι βασιλικοί σωματοφύλακες υπηρετούσαν ως τα πλησιέστερα μέλη του βασιλιά στο βασιλικό μέγαρο, αλλά και στα πεδία μάχης. Χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες: στο άγημα των υπασπιστών, έναν τύπο αρχαίων ειδικών δυνάμεων που συνήθως αριθμούσαν εκατοντάδες, και μια μικρότερη ομάδα ανδρών που επέλεξε ο βασιλιάς είτε για τις ατομικές τους ιδιότητες είτε για να τιμήσουν τις οικογένειες ευγενών στις οποίες ανήκαν. Ως εκ τούτου, οι σωματοφύλακες, περιορισμένοι σε αριθμό και αποτελώντας τον στενό κύκλο του βασιλιά, δεν ήταν πάντα υπεύθυνοι για την προστασία της ζωής του βασιλιά εντός και εκτός του πεδίου της μάχης. Ο τίτλος και το αξίωμά τους ήταν περισσότερο δείγμα διάκρισης, ίσως χρησιμοποιήθηκαν για να καταπνίξουν τους ανταγωνισμούς μεταξύ των αριστοκρατικών οίκων.
Εταίροι, φίλοι, συμβούλια και συνελεύσεις
δεξιά|μικρογραφία| [[Αίθριο με βότσαλο - μωσαϊκό, στην Πέλλα]] Οι εταίροι, συμπεριλαμβανομένου του επίλεκτου ιππικού εταίρου και του πεζικού των πεζεταίρων, αντιπροσώπευαν μια ουσιαστικά μεγαλύτερη ομάδα από τους σωματοφύλακες του βασιλιά. Οι τάξεις των εταίρων αυξήθηκαν πολύ κατά τη βασιλεία του Φιλίππου Β' όταν επέκτεινε αυτόν τον θεσμό για να συμπεριλάβει αριστοκράτες της Άνω Μακεδονίας καθώς και Έλληνες από άλλα βασίλεια. Οι πιο έμπιστοι ή υψηλόβαθμοι εταίροι σχημάτισαν ένα συμβούλιο που χρησίμευε ως συμβουλευτικό όργανο του βασιλιά. Ένας μικρός αριθμός στοιχείων υποδηλώνει επίσης ότι μια συνέλευση του στρατού σε περιόδους πολέμου και μια λαϊκή συνέλευση σε περιόδους ειρήνης υπήρχε στην αρχαία Μακεδονία. Η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση χρονολογείται στο 359 π.Χ., όταν ο Φίλιππος Β' συγκέντρωσε μια σειρά από συνελεύσεις για να τους μιλήσει με λόγο και να ανυψώσει το ηθικό τους μετά το θάνατο του Περδίκκα Γ' στη μάχη κατά των Ιλλυριών.
Πρώιμος Μακεδονικός στρατός
Η βασική δομή του Μακεδονικού στρατού ήταν η διαίρεση του ιππικού (εταίροι) με τους πεζεταίρους, που ενισχύονταν από διάφορα συμμαχικά στρατεύματα, ξένους στρατιώτες και μισθοφόρους. Οι εταίροι υπήρχαν ίσως από τη βασιλεία του Αλεξάνδρου Α' της Μακεδονίας, ενώ τα μακεδονικά στρατεύματα αναφέρονται στην ιστορία του Ηροδότου ως υπήκοοι της Περσικής Αυτοκρατορίας που πολεμούσαν τους Έλληνες στη Μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ. Το μακεδονικό ιππικό, φορώντας μυώδεις πανοπλίες, έγινε γνωστό στην υπόλοιπη αρχαία Ελλάδα κατά τη διάρκεια και μετά τη συμμετοχή τους στον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431–404 π.Χ.), κατά καιρούς συμπαραστεκόμενοι με την Αθήνα ή τη Σπάρτη και συμπληρωμένο από τοπικό ελληνικό πεζικό αντί να βασίζεται στο Μακεδονικό πεζικό. Το Μακεδονικό πεζικό την περίοδο αυτή αποτελούνταν από κακώς εκπαιδευμένους βοσκούς και γεωργούς, ενώ το ιππικό αποτελούνταν από ευγενείς που ήθελαν να κερδίσουν τη δόξα. Ένα λιθόγλυφο ανάγλυφο των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ. από την Πέλλα δείχνει έναν Μακεδόνα πεζικό να φορά κράνος και να κρατά ένα κοντό σπαθί που δείχνει μια έντονη σπαρτιατική επιρροή στον μακεδονικό στρατό πριν από τον Φίλιππο Β'. Ο Nicholas Viktor Sekunda αναφέρει ότι στις αρχές της βασιλείας του Φιλίππου Β' το 359 π.Χ., ο Μακεδονικός στρατός αποτελούνταν από 10.000 πεζούς και 600 ιππείς, ο τελευταίος αριθμός παρόμοιος με αυτόν που καταγράφηκε για τον 5ο αιώνα π.Χ. Ωστόσο, ο Malcolm Errington προειδοποιεί ότι τυχόν στοιχεία για το μέγεθος των μακεδονικών στρατευμάτων που παρέχονται από αρχαίους συγγραφείς θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με κάποιο βαθμό σκεπτικισμού, καθώς υπάρχουν πολύ λίγα μέσα με τα οποία οι σύγχρονοι ιστορικοί είναι σε θέση να επιβεβαιώσουν την αληθότητά τους (και θα μπορούσαν να ήταν πιθανώς χαμηλότεροι ή ακόμη και υψηλότερο από τον αριθμό που αναφέρεται).
Ο Φίλιππος Β' και ο Μέγας Αλέξανδρος
Μιμούμενος το ελληνικό παράδειγμα πολεμικών ασκήσεων και έκδοσης τυποποιημένου εξοπλισμού για στρατιώτες, ο Φίλιππος Β' μετέτρεψε τον Μακεδονικό στρατό από μια επιβατική δύναμη μη επαγγελματιών αγροτών σε μια καλά εκπαιδευμένη μαχητική δύναμη. Το πεζικό του Φιλίππου Β' χρησιμοποίησε ασπίδες που εμφανίζεται σε γλυπτά έργα τέχνης ενός τάφου στην Κατερίνη που χρονολογείται ίσως στη βασιλεία του Αμύντα Γ'. Το πρώιμο πεζικό του ήταν επίσης εξοπλισμένο με προστατευτικά κράνη και βαρέλια, καθώς και σάρισες. Όπως αποδεικνύεται από τη Σαρκοφάγο του Αλεξάνδρου, τα στρατεύματα που υπηρετούσαν τον Μέγα Αλέξανδρο ήταν επίσης θωρακισμένα με οπλιτικό τρόπο.
Στρατιωτική περίοδος υπό των Αντιγονιδών
Ο Μακεδονικός στρατός συνέχισε να εξελίσσεται υπό τη δυναστεία των Αντιγονιδών. Δεν είναι βέβαιο πόσοι άντρες διορίστηκαν ως σωματοφύλακες, οι οποίοι αριθμούσαν οκτώ άνδρες στο τέλος της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ οι υπασπιστές φαίνεται ότι έγιναν βοηθοί των σωματοφυλάκων και όχι μια ξεχωριστή μονάδα.Στη Μάχη των Κυνός Κέφαλων το 197 π.Χ., οι Μακεδόνες διοικούσαν περίπου 16.000 στρατιώτες με σάρισες. Η «βασιλική μοίρα» του ιππικού του Μεγάλου Αλεξάνδρου αριθμήθηκε παρόμοια με 800 ιππείς της «ιερής μοίρας» που διοικούσε ο Φίλιππος Ε΄ κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Συμμαχικού Πολέμου το 219 π.Χ. Λόγω των αφηγήσεων του Ρωμαίου ιστορικού Τίτου Λίβιου για τις μάχες του Καλλίνικου το 171 π.Χ. και της Πύδνας το 168 π.Χ., είναι γνωστό ότι το Μακεδονικό ιππικό χωρίστηκε επίσης σε ομάδες με αξιωματικούς με παρόμοια ονόματα όπως υπήρχαν στην εποχή του Αλεξάνδρου. Το τακτικό μακεδονικό ιππικό αριθμούσε 3.000 στο Καλλίνικο, το οποίο ήταν ξεχωριστό από την «ιερή μοίρα» και το «βασιλικό ιππικό». Ενώ το Μακεδονικό ιππικό του 4ου αιώνα π.Χ. είχε πολεμούσε χωρίς ασπίδες, η χρήση ασπίδων στο ιππικό υιοθετήθηκε από τους Κέλτες εισβολείς της δεκαετίας του 270 π.Χ. που εγκαταστάθηκαν στη Γαλατία, στην κεντρική Ανατολία.
Χάρη στις σύγχρονες επιγραφές από την Αμφίπολη και τη Γραεία με ημερομηνία 218 και 181 αντίστοιχα, οι ιστορικοί μπόρεσαν να κατανοήσουν εν μέρει την οργάνωση του στρατού των Αντιγονιδών υπό τον Φίλιππο Ε', όπως τη διοίκηση του από τετραρχαί αξιωματικούς βοηθούμενους από γραμματείς. Το πιο επίλεκτο, βετεράνο Μακεδονικό πεζικό της εποχής των Αντιγονιδών, τουλάχιστον από την εποχή του Αντιγόνου Γ' Δώσον, ήταν οι στρατιώτες, ελαφρύτεροι και πιο ευέλικτοι στρατιώτες που κρατούσαν ακόντια, ξίφη και μια μικρότερη χάλκινη ασπίδα από τους πικιμάνους της Μακεδονικής φάλαγγας, αν και μερικές φορές υπηρέτησαν σε αυτή τη χωρητικότητα. Μεταξύ των πελταστών, περίπου 2.000 άντρες επιλέχθηκαν για να υπηρετήσουν στην ελίτ της εμπροσθοφυλακής της άγημης, με άλλους πελταστούς να αριθμούν περίπου 3.000. Το πλήθος των πελταστών διέφερε με την πάροδο του χρόνου, ίσως ποτέ δεν ξεπερνούσε τους 5.000 άνδρες (ο μεγαλύτερος αριθμός που αναφέρουν οι αρχαίοι ιστορικοί, ποσότητα που υπήρχε στον Συμμαχικό Πόλεμο του 219 π.Χ.). Οι πελταστοί πολέμησαν μαζί με τους πικήμενους της φάλαγγας, χωρισμένοι τώρα σε χαλκασπίδες «χάλκινης ασπίδας» και λευκασπίδες «λευκής ασπίδας», μέχρι τη πτώση του βασιλείου το 168 π.Χ.
Νόμισμα, οικονομικά και πόροι
μικρογραφία| [[Τετράδραχμο|Τετράδραχμα (πάνω) και δραχμές (κάτω) που εκδόθηκαν επί Μεγάλου Αλεξάνδρου, Νομισματικό Μουσείο Αθηνών]] Η κοπή αργυρών νομισμάτων ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλεξάνδρου Α' ως μέσο πληρωμής για τα βασιλικά έξοδα. Ο Αρχέλαος Α' αύξησε την περιεκτικότητα σε ασήμι των νομισμάτων εκτός από την κοπή χάλκινων νομισμάτων για να προωθήσει το εξωτερικό και το εγχώριο εμπόριο. Οι Μακεδόνες ήταν οι πρώτοι που εξέδωσαν διαφορετικά νομίσματα για εσωτερική και εξωτερική κυκλοφορία, μια περίπλοκη προσέγγιση που δείχνει ένα περίτεχνο νομισματικό σύστημα σε πρώιμο χρόνο. Προκειμένου να πληρωθούν σωστά οι στρατιώτες του Μακεδονικού στρατού με κάτι άλλο εκτός από λάφυρα πολέμου. Η κοπή νομισμάτων αυξήθηκε σημαντικά κατά τη βασιλεία του Φιλίππου Β' και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ιδιαίτερα μετά την αύξηση των κρατικών εσόδων μετά την κατάληψη του Παγγαίου όρους. Κατά την ελληνιστική περίοδο οι βασιλικοί οίκοι της Μακεδονίας, της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου και του Βασιλείου της Περγάμου άσκησαν πλήρη μονοπωλιακό έλεγχο στις εξορυκτικές δραστηριότητες, κυρίως για να εξασφαλίσουν τη χρηματοδότηση των στρατευμάτων. Μέχρι το τέλος των κατακτήσεων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σχεδόν τριάντα νομισματοκοπεία που εκτείνονταν από τη Μακεδονία έως τη Βαβυλώνα παρήγαγαν σχεδόν πανομοιότυπα νομίσματα. Ωστόσο, το δικαίωμα κοπής νομισμάτων μοιραζόταν η κεντρική και ορισμένες τοπικές κυβερνήσεις, δηλαδή οι αυτόνομες δημοτικές αρχές Θεσσαλονίκης, Πέλλας και Αμφίπολης εντός της Μακεδονικής επικράτειας.
Εκτός από την εξόρυξη, οι κεντρικές αρχές αύξησαν επίσης έσοδα συλλέγοντας προϊόντα από καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ξυλεία από δάση και φόρους επί των εισαγωγών και εξαγωγών στα λιμάνια. Ο βασιλιάς ήταν ικανός να εκμεταλλευτεί τα ορυχεία, τα άλση, τις γεωργικές εκτάσεις και τα δάση που ανήκαν στο Μακεδονικό βασίλειο, αν και αυτά συχνά εκμισθώνονταν ως περιουσιακά στοιχεία ή δίνονταν ως επιχορηγήσεις σε μέλη των ευγενών όπως οι εταίροι και οι φίλοι. Οι δασμοί που επιβάλλονταν στα εμπορεύματα που εισέρχονταν και εξέρχονται από τα μακεδονικά λιμάνια ξεκίνησαν τουλάχιστον από τη βασιλεία του Αμύντα Γ', ενώ τα Οικονομικά του Ψευδο-Αριστοτέλη εξηγούν πώς ο Καλλίστρατος των Αφιδνών (π.Χ. 350 π.Χ.) βοήθησε τον Περδίκκα Γ' να διπλασιάσει τα ετήσια κέρδη του βασιλείου με δασμούς από 20 έως 40 τάλαντα.
Μετά την ήττα του Περσέα στη μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ., η Ρωμαϊκή Σύγκλητος επέτρεψε την επαναλειτουργία των ορυχείων σιδήρου και χαλκού, αλλά απαγόρευσε την εξόρυξη χρυσού και αργύρου από τα τέσσερα νεοσύστατα αυτόνομα εξαρτημένα κράτη που αντικατέστησαν τη μοναρχία στη Μακεδονία (δηλ. πριν από την επανέναρξη της μοναρχίας το 148 π.Χ. και τη δημιουργία της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας το 146 π.Χ.) Οι ιστορικοί της ρωμαϊκής εποχής Λίβιος και Διόδωρος Σικελιώτης υποστήριξαν ότι ο νόμος σχεδιάστηκε αρχικά από τη Σύγκλητο λόγω του φόβου ότι ο υλικός πλούτος που αποκτήθηκε από τις επιχειρήσεις εξόρυξης χρυσού και αργύρου θα επέτρεπε στους Μακεδόνες να δημιουργήσουν μια ένοπλη εξέγερση. Είναι επίσης πιθανό ότι οι Ρωμαίοι ανησυχούσαν για τον περιορισμό του πληθωρισμού που προκλήθηκε από την αυξημένη προσφορά χρήματος από την εξόρυξη αργύρου στη Μακεδονία. Οι Μακεδόνες συνέχισαν να κόβουν ασημένια νομίσματα μεταξύ 167 και 148 π.Χ., και όταν οι Ρωμαίοι άρουν την απαγόρευση της εξόρυξης αργύρου στη Μακεδονία το 158 π.Χ., αυτό μπορεί να αντικατοπτρίζει μόνο την τοπική πραγματικότητα αυτής της παράνομης πρακτικής που συνεχίζεται ανεξάρτητα από το διάταγμα της Γερουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση ανά πρώην χώρα Κατηγορία:Αρχαία Μακεδονία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μπόργκο Σαν Λορέντσο
Το Μπόργκο Σαν Λορέντσο (ιταλικά: Borgo San Lorenzo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Γουλιέλμος Μπυζάκ
Ο Γουλιέλμος Μπυζάκ (1020 - 1076) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Ε ήταν κόμης του Ε και κόμης του Σουασόν.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος κλήθηκε από τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας, ο οποίος πρότεινε να του δώσει σύζυγο την Αδελαΐδα, τη διάδοχο της κομητείας του Σουασόν. Η Αδελαΐδα ήταν κόρη του Ρενώ Α΄ κόμη του Σουασόν και μεγάλου μαγίστρου του Οτέλ ντε Φρανς. Ο Γουλιέλμος έγινε κόμης της Σουασόν χάρη στα κληρονομικά δικαιώματα της συζύγου του.
Οικογένεια
Με τον γάμο απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Γκαστόν ντ'Ορλεάν (1842-1922)
Ο Γκαστόν (γαλλ. Gaston d' Orléans, 28 Απριλίου 1842 - 28 Αυγούστου 1922) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν κόμης του Ε. Ίδρυσε τον κλάδο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα.
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Μαρία Φερδινάνδος Γκαστόν ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου, Δούκα του Νεμούρ, και της Βικτωρίας των Βέττιν, κόρης του Φερδινάνδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Οικογένεια
Το 1864 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα της Μπραγκάνσα, διάδοχο της Βραζιλίας, κόρης του Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας, και είχαν τρία τέκνα:
Αντίοχος ο Λέπρεος
Ο Αντίοχος ο Λέπρεος (5ος/4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από το Λέπρεο ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου στους 95ους (400 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, και ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του γλύπτη Νικόδαμου. Υπήρξε επίσης από 2 φορές νικητής στο πένταθλο στα Νέμεα και τα Ίσθμια. Αναφορά στον Αντίοχο γίνεται και από τον Ξενοφώντα λέγοντας πως αποτελούσε μέλος της αντιπροσωπείας των Αρκάδων του ελληνικού μισθοφορικού σώματος προς τον Πέρση βασιλιά Κύρο. Στις επιγραφές του αρχαίου θεάτρου Μεγαλόπολης αναφέρεται ότι χρηματοδότησε την κατασκευή των θρόνων και του οχετού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
J-Tull Dot Com
Το J-Tull Dot Com είναι το εικοστό άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 23 Αυγούστου του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Varèse Sarabande".
Το συγκεκριμένο άλμπουμ συνέχισε στο ύφος του "Roots to Branches", με τις ethnic επιρροές να εντάσσονται στη μουσική των Jethro Tull μαζί με το hard rock και το progressive rock.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες προς αρνητικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με δύο αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 2,2 / 5 και το "ProgArchives" με 3 / 5.
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος στην πολύχρονη καριέρα του συγκροτήματος, που δεν κατάφερε να μπει στο Top-30 των τσαρτ της Μεγάλης Βρετανίας, φθάνοντας μόλις στο # 44, ενώ οι πωλήσεις του γενικότερα ήταν απογοητευτικές σε σχέση με τους προκατόχους του, με εξαίρεση τη Γερμανία όπου έφθασε στο # 15.
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "J-Tull Dot Com" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Ιστορία των Εβραίων στην Καβάλα
Παραπομπές
Καβαλα
Όμιλος Αγγελικούση
Το 2013, η Όμιλος Αγγελικούση αναφερόταν ότι ήταν στην πρώτη δεκάδα ναυτιλιακών εταιρειών με τα περισσότερα πλοία υπό ναυπήγηση.
Αναφορές
Κατηγορία:Ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Μοναστήρι Αχαΐας
Το Μοναστήρι είναι χωριό του Νομού Αχαΐας. Η παλαιά του ονομασία ήταν Βεργουβίτσα. Υπάγεται διοικητικά στον καλλικρατικό Δήμο Αιγιαλείας ενώ μέχρι το 2010 υπάγονταν στον καποδιστριακό Δήμο Αιγείρας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 627 μέτρων και απέχει 15 χλμ. από τη θάλασσα. Κατά την απογραφή του 2011 είχε 119 κατοίκους.
Ιστορία
Η δημιουργία του χωριού εντοπίζεται περίπου στις αρχές του όγδου μ.Χ. αιώνα, όταν Σλάβοι τσοπάνηδες διασκορπίστηκαν και εγκαταστάθηκαν σε όλη την Πελοπόννησο και επομένως και στη Βεργουβίτσα, δεδομένου ότι το όνομα αυτό είναι σλαβικής προέλευσης. Το τοπωνύμιο Βεργουβίτσα διατηρήθηκε μέχρι το 1955, όπου ύστερα από πρόταση της Νομαρχιακής Επιτροπής μετονομασίας και τοπωνυμίων μετονομάστηκε σε «Μοναστήρι» από το μοναστήρι της «Παναγίας της Βεργουβιτσιώτισσας» που βρίσκεται στο χωριό.
Προσκυνητάρι
Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το προσκυνητάρι, ύψους 6 μέτρων, το οποίο κτίστηκε το 1878 και μέσα στο οποίο έχει τοποθετηθεί μία μεγάλη εικόνα της Θεοτόκου. Το προσκυνητάρι είναι ασβεστόκτιστο με πέτρα. Στη μέση του νότιου τοίχου έχει φυτρώσει μία μικρή συκιά της οποίας τα χρόνια είναι σχεδόν όσα και του προσκυνηταριού. Από το προσκυνητάρι αρχίζει ανηφορικό πέτρινο μονοπάτι μήκους 300 περίπου μέτρων με δύο παράλληλες σειρές μεγάλα κυπαρίσσια, τα οποία φυτευτήκαν το 1852, και καταλήγει στην πλατεία της εκκλησίας.
Ιερός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Ο ναός της μονής της Παναγίας της Βεργουβιτσιώτισσας, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, βρίσκεται βορειοδυτικά του χωριού σε απόσταση χιλίων περίπου μέτρων από αυτό, σε υψόμετρο 700 μέτρων. Στο κατώφλι της πόρτας του έχει τοποθετηθεί η μαρμάρινη πλάκα κάτω από την οποία βρέθηκε η ιστορική εικόνα της Παναγίας. Ο ναός είναι βυζαντινού ρυθμού. Στο εσωτερικό του υπάρχουν δύο σειρές τοιχογραφίες και πλήθος εικόνων. Το τέμπλο του είναι ξυλόγλυπτο και χειροποίητο, έντεχνα πελεκημένο με πολλές ανάγλυφες παραστάσεις ενώ είναι επιχρυσωμένο με πραγματική σκόνη χρυσού. Ο ναός κατασκευάστηκε το 1848 και η εικονογράφησή του έγινε από δύο αγιορείτες ζωγράφους το 1880.
Καμπαναριό
Το μεγάλου ύψους καμπαναριό του ναού κατασκευάστηκε το 1891 και αποτελεί συνέχεια του τοίχου που έγινε το 1880 και περικλείει τον χώρο που έχει κτισθεί η εκκλησία.
Μαυροσπηλιά
Η Μαυροσπηλιά είναι μεγάλο σπήλαιο στα ανατολικά του χωριού. Χρησίμευε ως καταφύγιο των κατοίκων σε περιπτώσεις επιδρομών και κατά την Τουρκοκρατία. Εκεί έμειναν επί τρία χρόνια οι Βεργουβιτσιώτες την εποχή του Ιμπραήμ. Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα διακρίνεται η μαυρίλα από τις φωτιές που άναβαν. Στο εσωτερικό υπάρχει μικρό αυλάκι για να φεύγει το νερό που βγαίνει μέσα από τη σπηλιά. Κάποτε πέρασε από εκεί ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν ξεκίνησε από Νωνακρίδα να χτυπήσει τους Ζαχουλίτες που είχαν οπλιστεί από τον Κιαμήλ-μπέη της Κορίνθου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγείρας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Τζον Γιανγκ
Ο Τζον Γιανγκ (αγγλικά: John Young, 31 Αυγούστου 1807 - 6 Οκτωβρίου 1876) ήταν ο 8ος κατά σειρά λόρδος αρμοστής στα Ιόνια Νησιά (1855 – 1858) κατά τη διάρκεια των πενήντα χρόνων αγγλικής κυριαρχίας των Επτανήσων (1814 – 1864).
Δράση
Ο Γιανγκ ανέλαβε την αρμοστεία το 1855, σε μια περίοδο άθλιας κατάστασης των Ιονίων Νήσων όπου η φτώχεια και η χολέρα μάστιζε τον τόπο. Ήδη, εξαιτίας του Κριμαϊκού Πολέμου (1853 – 1856), ο εφοδιασμός σιτηρών στα Ιόνια Νησιά ήταν ανεπαρκής ενώ το 1852 είχε προκληθεί τεράστια καταστροφή στο σταφιδόκαρπο. Έτσι το 1856,με το ξέσπασμα χολέρας στη Ζάκυνθο, το μικρόβιο φτάνει και στην Κέρκυρα με τα πρώτα κρούσματα να εμφανίζονται στη συνοικία Μαντούκι. Αμέσως επικρατεί τρόμος και πανικός, δεν δέχονται οι κάτοικοι την απομόνωση του προαστίου και η επιδημία μεταδίδεται και στην πόλη της Κέρκυρας ταλαιπωρώντας τον κόσμο επί τρεις χαώδεις μήνες.
Ο Γιανγκ, όμως, εκτός από τη δεινή αυτή κατάσταση του λαού είχε να αντιμετωπίσει και τις αντιπαραθέσεις των δύο αντίθετων πολιτικών ρευμάτων που είχαν ήδη δημιουργηθεί. Όπως ήταν φυσικό, η αγγλική επέμβαση στα πράγματα της Ιονίου Κοινοπολιτείας είχε δημιουργήσει δυο αντίπαλες παρατάξεις. Από τη μία υπήρχαν οι αριστοκράτες αγγλόφιλοι τους οποίους η αντιπολίτευση έδωσε το χαρακτηριστικό όνομα ‘οι Καταχθόνιοι’ και από την άλλη οι άνθρωποι που θεωρούσε τους Άγγλους καταπιεστές και ονομαζόταν κόμμα των Ριζοσπαστών με κύριο σκοπό την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα.
Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Γιανγκ προσπάθησε να κυβερνήσει με μετριοπάθεια υποσχόμενος μελλοντικές μεταρρυθμίσεις. Μία από αυτές ήταν και η πρότασή του να παραχωρηθούν πέντε νησιά του Ιονίου στην Ελλάδα και να διατηρήσει η Αγγλία την Κέρκυρα και τους Παξούς ως αποικιακή κτήση, ισχυριζόμενος ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι δεν επιθυμούσαν να χωριστούν από την Αγγλία. Όταν το έγγραφο αυτό έγινε γνωστό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Η βουλή μάλιστα εξέδωσε πρακτικό διακηρύτοντας ότι η μόνη θέλησή τους ήταν να σταματήσει η αγγλική προστασία και να ενωθεί η Επτάνησος με την ελεύθερη Ελλάδα καθώς επίσης ο κάθε αντιπρόσωπος της βουλής είναι έτοιμος να το υπογράψει ‘όχι απλώς διά της μελάνης αλλά δι’ αυτού του αίματός του’.
Συνέπεια των γεγονότων αυτών ο λόρδος αρμοστής Γιανγκ παραιτήθηκε το 1858.
Στον αγώνα!
Το Στον αγώνα! (γαλλικά: En lutte !) ήταν καναδική μαρξιστική-λενινιστική, δηλ. μαοϊκή, ομάδα (η οποία, ωστόσο, αναπτύχθηκε κυρίως στο Κεμπέκ) η οποία υφίστατο από το 1972, έτος έκδοσης της μπροσούρας Για το προλεταριακό κόμμα (γαλλικά: Pour le parti prolétarien) από τον Σαρλ Γκανιόν (1939-2005) και τη συντακτική ομάδα της εφημερίδας της οργάνωσης, έως το 1982, οπότε και διέκοψε απότομα τη λειτουργία της.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε από τον Γκανιόν, πρώην μέλος του Μετώπου Απελευθέρωσης του Κεμπέκ, κεμπεκιώτικης αποσχιστικής ομάδας. Όταν ο μακροχρόνιος συνεργάτης του, Πιερ Βαλιέρ, αποφάσισε να ενταχθεί στο Παρτί Κεμπεκουά, σταματώντας, ως αποτέλεσμα, τον ένοπλο αγώνα με στόχο της επίτευξη της ανεξαρτησίας και του σοσιαλισμού, μέσω της επιλογής της εκλογικής οδού, ο Γκανιόν αποφάσισε να εγκαταλείψει την στράτευσή του υπέρ του εθνικού αγώνα, προκειμένου να αφοσιωθεί στον αγώνα της πανκαναδικής προλεταριακής επανάστασης.
Η νέα οργάνωση, της οποίας ο Γκανιόν ήταν γενικός γραμματέας, είχε ως πηγή έμπνευσης την κινεζική Πολιτιστική Επανάσταση. Μαχόταν ενάντια στον αναθεωρητισμό, τον αναρχισμό, καθώς και άλλες μαρξιστικές οργανώσεις, όπως η Κομμουνιστική Ένωση (Μαρξιστική-Λενινιστική) του Καναδά (LC(m-l)C). Η ομάδα εξέδιδε, επίσης, εφημερίδα, η οποία, στο απόγειό της, κυκλοφορούσε 10000 αντίτυπα, την En lutte!.
Οργάνωση
Στο απόγειό της, προς το 1980, η Στον αγώνα! φέρεται να διέθετε περίπου 400 μέλη. Ήταν πολύ καλά οργανωμένη, καθώς διέθετε τέσσερα βιβλιοπωλεία (σε Μόντρεαλ, Κεμπέκ, Τορόντο και Βανκούβερ). Το 1980, φέρεται να διέθετε ετήσιο προϋπολογισμό της τάξεως των 800.000 δολαρίων. H οργάνωση διαλύθηκε το Μάιο του 1982, κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου με συμμετοχή 224 ατόμων. Το γεγονός αιφνιδίασε τον Γκανιόν, ο οποίος προανήγγειλε τη δημοσίευση κειμένων για την αναδημιουργία της οργάνωσης, κάτι που ωστόσο δε συνέβη ποτέ.
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Κομμουνισμός στο Κεμπέκ Κατηγορία:Μαρξιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα το Κεμπέκ
Σαριχανλί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ιμισλί
Ειρήνη Τερζόγλου
Η Ειρήνη Τερζόγλου (γεν. 2 Φεβρουαρίου 1979 στις Σέρρες) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της σφαιροβολίας. Η καλύτερη επίδοση της στην σφαιροβολία είναι τα 19.10 μέτρα, την οποία πέτυχε τον Ιούνιο του 2003 στα Τρίκαλα. Αυτό είναι το ελληνικό ρεκόρ μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2001 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σφαιροβολίας
Πύργος Τριφυλίας Μεσσηνίας
Ο Πύργος ή Πυργάκι, είναι χωριό κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται, σε υψόμετρο 396 -400 μέτρα, στη διαδρομή ανάμεσα στην Χώρα Μεσσηνίας και την πόλη των Γαργαλιάνων.
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν βοσκοί, οι οποίοι, σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις, προέρχονταν από τα χωριά Πυργάκι και Στεμνίτσα των περιοχών της Βυτίνας και της Γορτυνίας. Οι Αρκάδες αυτοί κτηνοτρόφοι, ήταν επίσης γνωστοί και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα σε αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας. Το χωριό κατά το παρελθόν δεν αναφερόταν πουθενά σε ιστορικές πηγές, ως Πυργάκι, καθώς, σύμφωνα με απογραφές των Βενετών, από το 1684 και μετά, αναφερόταν και τότε ως Πύργος. Το χωριό ονομάστηκε Πυργάκι, μεταπολεμικά, για να διακρίνεται από τον Πύργο της Ηλείας. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του δήμου η καταγωγή των κατοίκων είναι μεν από την Αρκαδία, αλλά όχι από τα χωριά, τα οποία αναφέρονται κατά καιρούς. Το χωριό αναφέρεται σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Ο Πύργος (Musachi) ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδιάς (Κυπαρισσία), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Ο οικισμός του Πύργου προσαρτήθηκε στον παλαιό δήμο Κενηρίου το 1835, ενώ το 1840 αποσπάται από τον Δήμο Κενηρίου και προσαρτάται στον Δήμο Φλεσσιάδος. Το χωριό αναφέρεται το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Φλεσιάδος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 241 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1855 αποσπάται από τον Δήμο Φλεσσιάδος και προσαρτάται στον Δήμο Πλαταμώδους. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας. Το 1912 το χωριό αποσπάται από τον Δήμο Πλαταμώδους και ορίζεται έδρα της κοινότητας Πύργου Τριφυλίας, ενώ στον οικισμό προσαρτάται από το 1961 και ο καταργούμενος τότε οικισμός Μονή Αγίου Ιωάννου. Ο Πύργος Τριφυλίας Μεσσηνίας παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως και το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Γαργαλιάνων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 768 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς το χωριό περιβάλλεται από λόφους με πολλά ελαιόδεντρα και αμπέλια.
Κτίρια και αξιοθέατα του χωριού
Το χωριό διαθέτει 3θέσιο δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο, καθώς και επτά εκκλησίες. Στη κεντρική πλατεία του χωριού και γύρω από αυτήν υπάρχουν επίσης, καφενεία και καφέ-μπαρ, ταχυδρομείο, διάφορα καταστήματα και σούπερ μάρκετ. Το γήπεδο, με διάφορες αθλητικές εγκαταστάσεις, βρίσκεται στα δυτικά του χωριού, και φέρει την ονομασία Στάδιο Μιλτιάδη.
Αθλητικός Όμιλος "Μιλτιάδης"
Στο Δημοτικό Στάδιο του Πύργου Τριφυλλίας Μιλτιάδης, στεγάζεται και ο ομώνυμος Αθλητικός Όμιλος "Μιλτιάδης", ο οποίος ιδρύθηκε το 1929, και έχει τμήματα ποδοσφαίρου, μπάσκετ και βόλεϊ, τα οποία συμμετέχουν σε διάφορες τοπικές κατηγορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Ο Λαγός του Μάρτη
Ο Λαγός του Μάρτη (με το όνομα Χάιγκα στο Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί) είναι ένας χαρακτήρας που είναι περισσότερο γνωστός για την εμφάνισή του σε μια σκηνή «Ένα τσάι στο σπίτι των τρελών» από το βιβλίο του Λιούις Κάρολ, το 1865, Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. μικρογραφία|Ο Λαγός του Μάρτη. Εικονογράφηση του [[Τζον Τένιελ|Τζόν Τένιελ.]]
Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων
Πρωτοαναφέρεται στο Κεφάλαιο 6, στον διάλογο της Αλίκης με τον Γάτο του Τσεάιρ, ο οποίος την προειδοποιεί πως ο Τρελοκαπελάς και ο Λαγός του Μάρτη είναι τρελοί. Έπειτα, η Αλίκη τους συναντά πρώτη φορά στη σκηνή «Ένα τσάι στο σπίτι των τρελών» (Κεφάλαιο 7, «The Mad Tea Party»). Ο Λαγός του Μάρτη, όπως και ο διάσημος φίλος του, ο Καπελάς, νιώθει υποχρεωμένος να συμπεριφέρεται συνεχώς σαν να είναι ώρα τσαγιού, καθώς ο Καπελάς «σκότωσε την ώρα» όταν τραγουδούσε για τη Βασίλισσα Ντάμα Κούπα. Το βιβλίο δείχνει εν συντομία πώς ο Λαγός του Μάρτη ζει σε ένα σπίτι όπου όλα τα έπιπλα και όλα τα ρολόγια έχουν σχήμα κεφαλιού λαγού, κάτι που πείθει την Αλίκη ότι ο Λαγός είναι «πραγματικά παθιασμένος». Η τελευταία σκηνή στην οποία εμφανίζεται ο Λαγός του Μάρτη, ως μάρτυρας, είναι η δίκη του Βαλέ.
Η εικονογράφηση του Τζον Τένιελ τον δείχνει επίσης με άχυρο στο κεφάλι, έναν συνηθισμένο τρόπο απεικόνισης της τρέλας στη Βικτωριανή εποχή.
Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί
αριστερά|μικρογραφία|217x217εσ|Γραβούρα του Τζόν Τένιελ. Απεικόνιση του Χάιγκα και του Χάτα. Στο Κεφάλαιο 7, ο Βασιλιάς ζητά από την Αλίκη να ψάξει κατά μήκος του δρόμου για τους Αγγελιοφόρους του. Μετά από λίγο, βλέπει κάποιον να έρχεται αργά και να ενεργεί περίεργα, δείχνοντας αυτό που ο Βασιλιάς περιγράφει ως «Αγγλοσαξονικές συμπεριφορές». Το όνομα του Αγγελιοφόρου που πλησιάζει είναι Χάιγκα, ενώ του άλλου είναι Χάτα. Όταν φθάνει, οι «Αγγλοσαξονικές συμπεριφορές» του θορυβούν τον Βασιλιά μέχρι λιποθυμίας. Στη συνέχεια, ζητά ένα σάντουιτς με ζαμπόν και σανό από την τσάντα γύρω από το λαιμό του Χάιγκα. Μόλις ο νευρικός Βασιλιάς αναζωογονήθηκε λίγο, ο Χάιγκα του φωνάζει στο αυτί: «Το ξανακάνουν!»
«Τρελός σαν Λαγός του Μάρτη»
Ο κεντρικός χαρακτήρας, η Αλίκη, υποθέτει:"«Ο Λαγός του Μάρτη θα είναι ο πιο ενδιαφέρον από όλους, και ίσως αφού είναι Μάιος, δεν θα είναι τρελός - τουλάχιστον όχι τόσο τρελός όσο είναι τον Μάρτιο»."Το «Τρελός σαν Λαγός του Μάρτη» είναι μια κοινή φράση στα βρετανικά αγγλικά, τόσο τώρα όσο και στην εποχή του Κάρολ, που βρίσκεται στη συλλογή παροιμιών του Τζον Χέιγουντ, που δημοσιεύτηκε το 1546. Σχολιάστηκε επίσης από τον Μάρτιν Γκάρντνερ ότι αυτή η παροιμία βασίζεται στη δημοφιλή αντίληψη της συμπεριφοράς των λαγών στην αρχή της μακράς περιόδου αναπαραγωγής που διαρκεί από τον Φεβρουάριο έως τον Σεπτέμβριο στη Βρετανία. Στις αρχές της σεζόν, τα μη δεκτικά θηλυκά χρησιμοποιούν συχνά τα μπροστινά τους πόδια για να τρομάξουν τα υπερβολικά ενθουσιασμένα αρσενικά. Παλαιότερα, εσφαλμένα πίστευαν ότι αυτοί οι αγώνες γίνονταν μεταξύ αρσενικών που αγωνίζονταν για την υπεροχή της αναπαραγωγής.
Τις πρώτες μέρες της άνοιξης, οι λαγοί εμφανίζονται σε μεγάλες ομάδες να ενεργούν με έναν όλο και πιο ακανόνιστο τρόπο, όπως να πηδούν κάθετα, να πυγμαχούν, να κυνηγούν και να δαγκώνουν άλλους λαγούς. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους του χρόνου οι λαγοί είναι ντροπαλά ζώα και είναι δύσκολο να εντοπιστούν, κάνει την περίεργη συμπεριφορά τους να φαίνεται σαν τρέλα στους περιστασιακούς παρατηρητές.
Στην πραγματικότητα, αυτή η συμπεριφορά είναι ένα φαινόμενο όλο τον χρόνο που συμβαίνει κάθε φορά που τα θηλυκά είναι έτοιμα να ζευγαρώσουν. Αυτή η συμπεριφορά παρατηρείται πολύ πιο εύκολα την άνοιξη για διάφορους λόγους.
Ο χρόνος που αφιερώνουν στην ερωτοτροπία και τη σύζευξη, και η ταχύτητα με την οποία αναπαράγονται, σημαίνει ότι οι λαγοί θεωρούνται ως σύμβολα γονιμότητας. Δεν είναι περίεργο που ο λαγός τιμούνταν για πολύ καιρό σε ειδωλολατρικές τελετουργίες που γιορτάζονταν την άνοιξη – και τελικά εξελίχθηκε μέσω της αλλαγής των παραδόσεων στο λαγουδάκι του Πάσχα.
Ο Κάρολ δεν δημιούργησε την έκφραση «Τρελός σαν Λαγός του Μάρτη». Χρειαζόταν μερικούς τρελούς και ασυνήθιστους χαρακτήρες για την ιστορία του και χρησιμοποίησε έναν που για αιώνες αποκαλούνταν τρελός, ο Λαγός του Μαρτίου.
Ο Λαγός του Μάρτη σε ταινίες
μικρογραφία|Η Φοίβη Κάρλο ως η Αλίκη, ο Έντγκαρ Νόρτον ως ο Λαγός του Μάρτη, η Ντόροθι Ντ' Αλκούρ ως η Ποντικίνα και ο Σίντνεϋ Χάρκορτ ως ο Τρελοκαπελάς στο "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" (1886)
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (ταινία, 1951)
Στην ταινία κινούμενων σχεδίων αυτή, εξωτερικά, θυμίζει ελαφρώς τον Λαγό από την κλασική εικονογράφηση - έχει κίτρινα μαλλιά, που θυμίζουν πολύ το "σανό στο κεφάλι του", που χρησιμοποιήθηκε για να δείξει την παραφροσύνη. Επίσης, φοράει και κόκκινο κοστούμι.
Στο κινούμενο σχέδιο, ο Λαγός απεικονίζεται σε άτακτη σύγχυση. Προσφέρει διαρκώς στην Αλίκη ένα φλιτζάνι τσάι, αλλά το τοποθετεί αδιάφορα έτσι ώστε η Αλίκη να μην μπορεί να το φτάσει, ή παίρνει το φλιτζάνι από την Αλίκη τη στιγμή ακριβώς που είναι έτοιμη να πιει μια γουλιά.
Παναγιώτα Βλαχάκη
Η Παναγιώτα Βλαχάκη (3 Απριλίου 1991) είναι Ελληνίδα δρομέας μεγάλων αποστάσεων με ειδίκευση στον μαραθώνιο. Διαγωνίστηκε στον μαραθώνιο γυναικών στους Θερινούς ΟΑ 2016 όπου κατέλαβε την 118η θέση με χρόνο 2:59:12.
Ο Λαγός του Μάρτη
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (ταινία, 2010)
Ο Θάκερυ Έρβικετ, γνωστός και ως ο Λαγός του Μάρτη, εμφανίζεται στην ταινία του Τιμ Μπάρτον, Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.
Παναγιώτα Βλαχάκη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεγάλων αποστάσεων
Ο Λαγός του Μάρτη
American McGee’s Alice
Ο Λαγός του Μάρτη, μαζί με τους φίλους του, έκαναν ένα πάρτυ τσαγιού με την Αλίκη, όταν το σπίτι των Λίντελ πήρε φωτιά. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης της Αλίκης στο Άσυλο Ράτλετζ (Rutledge), αυτός και η Ποντικίνα είχαν πέσει θύματα πειραματισμών από τον Τρελοκαπελά στο Κουρδιστό Ρολόι (Crazed Clockwork).
Ο Λαγός βρέθηκε μαζί με την Ποντικίνα σε μια δύσκολη θέση. Και οι δύο ήταν δεμένοι με όργανα βασανιστηρίων ως τα πειράματα του Καπελά. Ο Λαγός ήταν δεμένος σε ένα μηχάνημα που τον βύθιζε τακτικά σε ένα υγρό και στη συνέχεια τον χτύπαγε με ρεύμα από δύο μεγάλα πηνία Τέσλα.
Ο Λαγός του Μάρτη παρακάλεσε την Αλίκη να τους ελευθερώσει, αλλά εκείνη δεν μπορούσε να τους βοηθήσει στην ατυχή κατάστασή τους. Ωστόσο, κατά την άφιξή της, συζήτησαν ασήμαντες πληροφορίες τις οποίες αργότερα υποστήριξε ο Γκρίφων. Πρόσφεραν στην Αλίκη μερικές ασήμαντες πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Καπελά.
Αποκάλυψε ότι ο Τρελοκαπελάς έχει αναπτύξει μια έντονη αίσθηση της ακρίβειας, η οποία ήταν παρόμοια με τη συμπεριφορά του Λευκού Κουνελιού, και σίγουρα δεν θα αργήσει να ελέγξει τα πειράματά του στις έξι η ώρα.
Alice: Madness Returns
Ο Λαγός του Μάρτη και η Ποντικίνα είχαν πάρει τον έλεγχο του κτιρίου του Καπελά και το χρησιμοποίησαν για να κατασκευάσουν το Τρένο της Κόλασης. Σε σύγκριση με την Ποντικίνα, ο Λαγός ήταν πιο ευδιάκριτος μιλώντας με σκωτσέζικη προφορά. Τα πόδια του αντικαταστάθηκαν με μηχανικά πόδια, αν και το αριστερό του πόδι ήταν ακόμα στην αρχική του οργανική κατάσταση. Είχε μπολιασμένες βίδες στα αυτιά του, είχε μια σιδερένια πλάκα στο κεφάλι του, το αριστερό του χέρι αντικαταστάθηκε με ένα μηχανικό χέρι και στο δεξί του μάτι υπήρχε ένα μονόκλ που μεγεθύνει το μάτι. Η συσκευή στο μονόκλ πότιζε το μάτι και το κρατούσε να μην στεγνώσει.
Στον τομέα της νέας βιομηχανίας, χρησιμοποιώντας τα ντόντο και τα πόδια του Καπελά σε ένα σύστημα παρόμοιο με τροχούς χάμστερ για να τροφοδοτήσει το τμήμα του στο εργοστάσιό του. Όταν έφτασε η Αλίκη, ο Λαγός προσπάθησε να τη σκοτώσει με διάφορους μηχανισμούς σύνθλιψης, αλλά παλεύοντας μέσα από τις παγίδες κατάφερε να υπερφορτώσει τα μηχανήματα του ελευθερώνοντας τα ντόντο. Με ένα μονοπάτι προς το δωμάτιο ελέγχου του ανοιχτό, ο Λαγός του Μαρτίου υποχώρησε στην οροφή, επιτρέποντας στην Αλίκη να ελευθερώσει τα πόδια του Καπελά. μικρογραφία|Ξύλινο άγαλμα του Λαγού του Μάρτη στο Λαντούντνο. Αφού η Αλίκη ξανάφτιαξε τον Τρελοκαπελά, ο Λαγός και η Ποντικίνα εμφανίστηκαν σε έναν τεράστιο μηχανισμό για να πολεμήσουν την Αλίκη, αλλά ο μηχανισμός καταστράφηκε σχεδόν αμέσως από τον Καπελά, σκοτώνοντας και τους δύο λίγο πριν καταρρεύσει το κτίριο.
Πηγές
Κατηγορία:Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων
Κάστρο του Ακακίου
Το Κάστρο του Ακακίου (Akaki Kalesi), επίσης γνωστό ως Πύργος των Φράγκων, είναι κάστρο στο Ακάκι στην κεντρική Κύπρο. Χρησίμευε ως καταφύγιο για τους βασιλιάδες της Κύπρου.
Ιστορία
Το κάστρο βρίσκεται κοντά στο ομώνυμο χωριό, στα μισά του δρόμου μεταξύ της Λευκωσίας και του κόλπου της Μόρφου. Το 1191, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κατέλαβε τη Κύπρο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εναντίον του Ισαάκ Κομνηνού της Κύπρου. Ο Ριχάρδος στη συνέχεια πούλησε το νησί στους Ναΐτες Ιππότες, των οποίων η διακυβέρνηση τερματίστηκε μετά από μια εξέγερση στη Λευκωσία. Μετά η Κύπρος παραδόθηκε στον Γκυ των Λουζινιανών του Οίκου των Λουζινιάν. Μια περίοδος ειρήνης έληξε με το θάνατο του Ούγου Α΄ της Κύπρου το 1218. Ύστερα έγινε αγώνας για το ποιος θα κυβερνήσει το βασίλειο, οδηγώντας σε σύγκρουση του Οίκου του Ιμπελέν με τους τοπικούς υποστηρικτές του Φρειδερίκου Β΄, Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η άφιξη του Φρειδερίκου στη Λεμεσό το 1228 κλιμάκωσε τη σύγκρουση σε ανοιχτό πόλεμο. Στη συνέχεια, η κυριαρχία των Λουζινιάν διεκόπη από περιστασιακά πραξικοπήματα εντός της βασιλικής αυλής. Ένα τέτοιο πραξικόπημα έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Β΄ της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ανατράπηκε από τον Αμαλρίκ, Άρχοντα της Τύρου και εξορίστηκε στο αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Μετά τον θάνατο του Αμαλρίκ το 1310, ο Ερρίκος επέστρεψε στην Κύπρο. Στη συνέχεια προχώρησε στη σύλληψη των υπευθύνων για την εξορία του. Μεταξύ των πιο φημισμένων ανταρτών ήταν ο Μπάλιαν Β΄ του Ιμπελέν Πρίγκιπας της Γαλιλαίας. Το ακίνητο του Μπαλιάν στο Ακάκι κατασχέθηκε και χτίστηκε κάστρο για να ενισχύσει την εξουσία του βασιλιά της περιοχής. Το Ακάκι παρέμεινε βασιλική κατοικία και περιγραφόταν ως αυλή. Για παράδειγμα, ο Πέτρος Α΄ της Κύπρου πέρασε αρκετές ημέρες στο κάστρο ενώ κυνηγούσε τον Ιανουάριο του 1369. Ο Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου ομοίως χρησιμοποίησε το Ακάκι ως καταφύγιο για την πανούκλα που έπληξε τη Λευκωσία από το 1470 για το 1473.
Αρχιτεκτονική
Το κάστρο είναι κυρίως ερείπια σήμερα. Υπάρχει ένας κυλινδρικός πύργος πλάτους 3.5 μέτρων στο εσωτερικό του και με τείχη πάχους 1.1 μέτρων. Κατασκευασμένο από μεγάλους ογκόλιθους, ο πύργος κάποτε είχε δύο ή τρεις ορόφους, καθώς και ένα μικρό παράθυρο πάνω από τα ερείπια μιας εσωτερικής σκάλας. Το μικρό του μέγεθος, υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να στεγάσει μέχρι τρία άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Λευκωσίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα τουρκικά Κατηγορία:Ακάκι
Συμμετοχή του Βελγίου στη Eurovision
Το Βέλγιο έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 64 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της ως μία από τις επτά χώρες στον πρώτο διαγωνισμό το. Οι μοναδικές χώρες με περισσότερες εμφανίσεις είναι η (65), η  (64) και το  (64). Το Βέλγιο έχει απουσιάσει μόνο τρεις φορές, το, το και το , λόγω των χαμηλών βαθμολογιών στους προηγούμενους διαγωνισμούς που το υποβίβασαν από τον διαγωνισμό. Το Βέλγιο έχει κερδίσει μια φορά, το.
Στα πρώτα 20 χρόνια του διαγωνισμού, καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου ήταν η τέταρτη θέση με την Τόνια το. Το, ο Ζαν Βαγί πέτυχε για πρώτη φορά έναν τερματισμό στις τρεις πρώτες θέσεις, τερματίζοντας δεύτερος. Η Σάντρα Κιμ έγινε η πρώτη και μέχρι σήμερα (μέχρι το 2022) νικήτρια για το Βέλγιο, όταν τραγούδησε το τραγούδι "J'aime la vie", όταν ήταν 13 χρονών στο Μπέργκεν. Ο άλλος τερματισμός του Βελγίου στην πρώτη τριάδα ήρθε το, όταν το συγκρότημα Urban Trad τερμάτισε δεύτερο στη Ρίγα, χάνοντας από μόνο δύο βαθμούς. Το Βέλγιο τερμάτισε στην τελευταία θέση οκτώ φορές, πιο πρόσφατα το και έχουν δύο φορές λάβει "μηδέν βαθμούς", το  και το.
Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών γύρων το, το Βέλγιο δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό σε πέντε συνεχόμενους διαγωνισμούς (2005–09). Από το 2010, το Βέλγιο απέκτησε πιο πολύ επιτυχία, έχοντας προκριθεί για τον τελικό σε οκτώ από τους δεκατρείς διαγωνισμούς και τερματίζοντας στην πρώτη δεκάδα πέντε φορές, με τον Τομ Ντις να τερματίζει έκτος, τον Λοΐκ Νοτέ τέταρτος , τη Λάουρα Τεσόρο δέκατη , την Blanche τέταρτη και τον Γκουστάφ έβδομος.
Μετάδοση
Το Βέλγιο έχει δύο εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς του διαγωνισμού, τον φλαμανδικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Vlaamse Ραδιοφωνικός Σταθμός en Televisieomroep (VRT) και τον γαλλόφωνο ραδιοτηλεοπτικό φορέα Radio télévision belge de la communauté française (RTBF). Οι δύο ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ανταλλάσσουν την επιλογή τραγουδιού για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision κάθε χρόνο.
Ιστορικό διαγωνισμού
Το Βέλγιο συμμετείχε στη Eurovision από τον πρώτο διαγωνισμό το, ωστόσο η τέταρτη θέση της Τόνια στο διαγωνισμό του 1966 παρέμεινε το πιο αξιοσημείωτο επίτευγμα της χώρας έως ότου ο Ζαν Βαλέ πήρε τη δεύτερη θέση το. Στη δεκαετία του '80, μετά από καλά αποτελέσματα για τη Στέλλα Μάισεν (τέταρτη το ) και το Ζακ Ζέγκερς (πέμπτος το ), το Βέλγιο τερμάτισε τελευταίος για έκτη φορά το. Ακολούθησε η πρώτη και (μέχρι το 2022) μοναδική νίκη του Βελγίου στη Eurovision το, όταν κέρδισε η Σάντρα Κιμ με το τραγούδι της "J'aime la vie". Αν και οι στίχοι υποστήριζαν ότι ήταν 15 ετών, στην πραγματικότητα ήταν μόλις 13 ετών, γεγονός που ώθησε τη δεύτερη Ελβετία να υποβάλει αίτηση για τον αποκλεισμό της, χωρίς αποτέλεσμα. Με τη νίκη το 1986, το Βέλγιο έγινε η τελευταία από τις επτά ιδρυτικές χώρες της Eurovision που κέρδισε τον διαγωνισμό, καθώς η Ελβετία, η Ολλανδία, η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, η Ιταλία και η Γερμανία είχαν κερδίσει τουλάχιστον μία φορά στο παρελθόν. Το Βέλγιο σημείωσε ένα απόλυτο ρεκόρ εκείνη την εποχή, με την Κιμ να κερδίζει έναν αριθμό 176 βαθμών που δεν είχε ξανασυμβεί (αυτό το ρεκόρ παρέμεινε μέχρι το 1993, με την Ιρλανδία να σημειώνει 187 βαθμούς). Με μέσο όρο 9,26 πόντους ανά χώρα που ψηφίζει και 77,2% της μέγιστης δυνατής βαθμολογίας, μέχρι το 2022, το ρεκόρ της Κιμ εξακολουθεί να κατατάσσεται στην όγδοη θέση μεταξύ όλων των νικητών της Eurovision.
Το Βέλγιο τερμάτισε τελευταίο για έβδομη φορά στο διαγωνισμό του, πριν πετύχει το μοναδικό του αποτέλεσμα στη δεκάδα τη δεκαετία του '90 στο διαγωνισμό του , όπου η Μελανί Κολ τερμάτισε έκτη. Στη δεκαετία του 2000, το Βέλγιο γνώρισε ανάμεικτες περιουσίες: η χώρα ξεκίνησε τη δεκαετία τερματίζοντας τελευταία για την όγδοη και (μέχρι το 2022) τελευταία φορά στον διαγωνισμό του στη Στοκχόλμη, πριν πετύχει το καλύτερο αποτέλεσμα του 21ου αιώνα το  όταν τραγούδησαν οι Urban Trad σε μια φανταστική γλώσσα και κέρδισε τη δεύτερη θέση με 165 βαθμούς, χάνοντας από την Σερτάμπ Ερενέρ της Τουρκίας με μόλις δύο βαθμούς. Στη συνέχεια, η χώρα απέτυχε να προκριθεί από τους ημιτελικούς για 5 διαδοχικούς διαγωνισμούς από το 2005 έως το 2009.
Η συμμετοχή του για το Βέλγιο ήταν ο Τομ Ντις, που βγήκε δεύτερος στη βελγική φλαμανδική έκδοση του X Factor το 2008. Ο Ντις τερμάτισε πρώτος στον ημιτελικό του, επιτρέποντας στο Βέλγιο να συμμετάσχει στον τελικό για πρώτη φορά από το 2004 και τελικά να τερματίσει έκτος συνολικά, το καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου από το 2003 και το καλύτερο αποτέλεσμα ποτέ για Φλαμανδό συμμετέχοντα (ισοβαθμία με το ). Στη συνέχεια, το Βέλγιο γνώρισε ένα μείγμα σκαμπανεβάσεων για το υπόλοιπο της δεκαετίας του 2010: ενώ η χώρα απέτυχε να προκριθεί στον τελικό πέντε φορές (το 2011, το 2012, το 2014, το 2018 και το 2019), το Βέλγιο προκρίθηκε το 2013 (με τον Ρομπέρτο Μπελαρόζα να τερματίζει 12ος) πριν σημειώσει ένα σερί τριών ετών στην πρώτη δεκάδα, χάρη στους Λοΐκ Νοτέ (τέταρτος το ), Λάουρα Τεσόρο (δέκατη το ) και Blanche (τέταρτη το ). Μετά από δύο μη προκρίσεις με την Sennek και τον Έλιοτ, το Βέλγιο κατέγραψε τρεις ακόμη προκρίσεις με τους Hooverphonic  και τον Ζερεμί Μακιεζέ  να κατατάσσονται και οι δύο στην 19η θέση και τον Γκουστάφ  στην έβδομη.
Ανισότητα μεταξύ των ραδιοτηλεοπτικών φορέων
Υπήρξε σημαντική διαφορά στα αποτελέσματα που πέτυχαν οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς. Το γαλλόφωνο RTBF κατέγραψε τη μοναδική νίκη του Βελγίου το, και τις δέκα θέσεις στην πρώτη πεντάδα του Βελγίου και 18 από τις 25 πρώτες δέκα θέσεις του Βελγίου. Από την άλλη πλευρά, το Φλαμανδικό VRT έχει τοποθετηθεί στην πρώτη δεκάδα μόνο επτά φορές, ενώ σημείωσε έξι από τους οκτώ τερματισμούς του Βελγίου στην τελευταία θέση. Στη δεκαετία του 1990, εισήχθη ο κανόνας του υποβιβασμού, όπου οι χώρες με τη χαμηλότερη θέση δεν θα επιτρεπόταν να αγωνιστούν την επόμενη χρονιά, για να εξυπηρετήσουν τον αυξανόμενο αριθμό των συμμετεχουσών χωρών. Το Βέλγιο υποβιβάστηκε τρεις φορές, το, το και το , δύο φορές μετά από μια κακή θέση από μια συμμετοχή του VRT το προηγούμενο έτος, και μία μετά από μια συμμετοχή του RTBF, τη Ναταλί Σορς που τερμάτισε τελευταία το 2000.
Από την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς σημείωσαν παρόμοια βαθμολογία όσον αφορά την πρόκριση: το RTBF προκρίθηκε τέσσερις φορές σε εννέα ημιτελικούς, ενώ το VRT προκρίθηκε τρεις φορές από τους οκτώ ημιτελικούς.
Διαδικασία επιλογής
Ενώ το VRT συνήθως φιλοξενεί έναν εθνικό τελικό, το Eurosong, όταν επιλέγει τις συμμετοχές του για τη Eurovision, το RTBF συνήθως πραγματοποιεί μια εσωτερική διαδικασία επιλογής (αν και μερικές φορές διοργανώνει έναν εθνικό τελικό, για παράδειγμα το 1998, το 2005 και το 2011, ενώ το VRT επέλεξε εσωτερικά τον Τομ Ντις για την έκδοση του 2010, την Sennek για την έκδοση του 2018 και τους Hooverphonic για τις εκδόσεις του 2020 και του 2021).
Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το, το ιστορικό ψηφοφορίας του Βελγίου έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε το Βέλγιο
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Σχολιαστές και παρουσιαστές βαθμών
Το Βέλγιο διαθέτει δύο δημόσιους ραδιοφωνικούς σταθμούς: το VRT (ολλανδική περιοχή) και το RTBF (γαλλόφωνη περιοχή). Και οι δύο μεταδίδουν την εκδήλωση και με την πάροδο των ετών για τους δύο σταθμούς παρέχονται σχόλια από αρκετούς έμπειρους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς παρουσιαστές, συμπεριλαμβανομένων των Nand Baert, Jacques Mercier, Luc Appermont και Paule Herreman. Ωστόσο, από τον, ο André Vermeulen παρέχει σχολιασμό στην ολλανδική γλώσσα κάθε χρόνο, με εξαίρεση τον. Ο Jean-Pierre Hautier παρέχει σχόλια στη γαλλική γλώσσα κάθε χρόνο από το έως το. Το 1962, τότε η BRT χρησιμοποίησε το σχόλιο από τη NOS (Ολλανδία), ο λόγος για τον οποίο ήταν άγνωστος.
Από το 1998, η VRT προμήθευσε έναν διπλό σχολιαστή για να ενταχθεί στον André Vermeulen, μεταξύ 1999 και 2010. Ο διπλός σχολιασμός δόθηκε από τους Bart Peeters και Anja Daems. Ο Peeters παρείχε το σχόλιο κατά τη διάρκεια των ετών που η VRT επέλεξε τις καταχωρήσεις, ενώ η Daems σχολίασε τα χρόνια που η RTBF επέλεξε τις καταχωρήσεις. Από το 2011 ο Sven Pichal αντικατέστησε τον Daems ως σχολιαστή, ενώ ο Peter Van de Veire αντικατέστησε τον Peeters. Από το 2007 ο Jean-Louis Lahaye συνεργάζεται με τον Jean-Pierre Hautier ως διπλός σχολιαστής του RTBF. Μετά το θάνατο του Hautier το 2012, ο Lahaye ενώθηκε με την Maureen Louys το 2013.
Παραπομπές
Βελγιο Eurovision
Φερντινάν ντ'Ορλεάν (1844-1910)
Ο Φερδινάνδος (γαλλ. Ferdinand d'Orléans, 12 Ιουλίου 1844 - 29 Ιουνίου 1910) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα ήταν δούκας του Αλανσόν.