cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπήλαιο Κουτούκι
thumb|250px|Άποψη του εσωτερικού του σπηλαίου Το σπήλαιο Κουτούκι είναι επισκέψιμο σπήλαιο το οποίο βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του Υμηττού, πάνω από την Παιανία, σε ύψος 510 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία το 1926 και χαρτογραφήθηκε το 1954 από τους Ιωάννης και Άννα Πετροχείλου. Η σημερινή τεχνητή είσοδος, μήκους 17 μέτρων, ανοίχθηκε τη δεκαετία του 1960 για τη διευκόλυνση των επισκεπτών. Η τουριστική διαδρομή έχει μήκος 350 μέτρα. Σήμερα είναι το πιο επισκεφθέν από τα σπήλαια της Αττικής.
Το σπήλαιο αποτελείται από μία αίθουσα διαστάσεων περίπου 60 επί 60 μέτρων, η οποία χωρίζεται εσωτερικά με κολώνες και πέτρινα παραπετάσματα. Το χαμηλότερο σημείο της αίθουσας βρίσκεται στα ανατολικά, σε υψόμετρο 504,4 μέτρα και στο ψηλότερο στα δυτικά, σε ύψος 525,2 μέτρων. Το σπήλαιο χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη κολώνων, οι οποίες αποτελούν το κύριο διάκοσμό του από πλευράς όγκου. Το σπήλαιο διαθέτει συνολικά 55 κολώνες. Το μέσο ύψος τους είναι 2,5 μέτρα και η ψηλότερη, η οποία βρίσκεται κοντά στη φυσική είσοδο, έχει ύψος 7,2 μέτρα. Η φυσική είσοδος βρίσκεται στην οροφή του σπηλαίου και είναι ένα βάραθρο βάθους 38 μέτρων. Ο όγκος της αρχικής καρστικής κοιλότητας υπολογίστηκε 6.900 κυβικά μέτρα.
Στο σπήλαιο αναγνωρίστηκε ένα νέο είδος αράχνης, το Sulcia kratochvil ή Sulcia kanellisi, το οποίο υπάγεται στην οικογένεια Λεπτονεπτίδες. Στη σπηλιά κατοικούν επίσης νυχτερίδες, χερσαία ισόποδα, διπλόποδα και ορθόπτερα, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και το ενδημικό είδος Dolichopoda petrochilosi.
Παραπομπές
Κουτουκι Κατηγορία:Παιανία
Χειμερινό Ανάκτορο του πρίγκιπα Ευγένιου
Το Χειμερινό Ανάκτορο του Πρίγκιπα Ευγένιου (Winterpalais Prinz Eugen), γνωστό και ως Παλάτι της Πόλης (Stadtpalais), είναι παλάτι σε μπαρόκ στυλ στην περιοχή Ίννερε Στατ της Βιέννης, στην Αυστρία. Βρίσκεται σε ένα στενό δρόμο στο Himmelpfortgasse 8. Το παλάτι χρησιμοποιήθηκε ως η χειμερινή κατοικία του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας, ο οποίος περνούσε τα καλοκαίρια του στο Μπελβεντέρε. Το Χειμερινό Ανάκτορο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Γιόχαν Μπέρναντ Φίσερ φον Έρλαχ από το 1695 έως το 1700 και από τον Γιόχαν Λούκας φον Χίλντεμπραντ από το 1702 έως το 1724 ακολουθώντας τα σχέδια του προκατόχου του.
Το παλάτι αποκτήθηκε μέσω δημοπρασίας από την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία για την αυτοκρατορική αυλή το 1738, μαζί με τα περισσότερα από τα άλλα κτήρια του πρίγκιπα. Το 1752, το παλάτι μετατράπηκε από τον Νικολό Πακάσι σε έδρα διαφόρων κρατικών υπηρεσιών. Το παλάτι στέγασε το Υπουργείο Οικονομικών της Αυστριακής Αυτοκρατορίας από το 1848 έως το 1918 και τη διάλυση της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Από το 1919, στο παλάτι στεγάζεται το Υπουργείο Οικονομικών. Από το 2007 έως το 2013, το παλάτι ανακαινίστηκε εκτενώς. Το Χειμερινό Παλάτι του Πρίγκιπα Ευγένιου θεωρείται «ένα από τα πιο θαυμάσια μπαρόκ οικοδομήματα στη Βιέννη».
Ιστορία
Το 1694 και το 1695, ο πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας αγόρασε πολλά παλιά σπίτια στο Himmelpfortgasse στη Βιέννη, συμπεριλαμβανομένου ενός πρώιμου μπαρόκ θεάτρου. Το 1695, ο Γιόχαν Μπέρναντ Φίσερ φον Έρλαχ ενέλαβε το επικερδές έργο να χτίσει ένα παλάτι σε αυτή την τοποθεσία για τον πρίγκιπα. Το 1697, ο Φίσερ φον Έρλαχ άρχισε να κατασκευάζει το παλάτι και μέχρι το 1698, οι ζωγράφοι εργάζονταν ήδη στις τοιχογραφίες της οροφής. Ο διευθυντής κατασκευής του Φίσερ φον Έρλαχ ήταν ο Αντρέα Σιμόνε Καρόβε. Η λιθοδομή έγινε από τον Βιεννέζο τεχνίτη Γιόχαν Τόμας Σιλκ. Η μεγάλη πύλη με τα πλαϊνά ανάγλυφα —ο Ηρακλής που παλεύει με τον γίγαντα Ανταίο στα αριστερά και ο Αινείας που σώζει τον πατέρα του από την πυρπόληση της Τροίας στα δεξιά— κατασκευάστηκε από τον Λορέντσο Ματτιέλι. Κατά τη διάρκεια αυτής της πρώτης φάσης κατασκευής, ολοκληρώθηκε η αξιοσημείωτη σκάλα με τα σκαλιά Kaiserstein και τις μορφές του Άτλαντα. Τα γλυπτά στη σκάλα κατασκευάστηκαν από τον Τζιοβάνι Τζιουλιάνι.
Το 1702, το έργο ανατέθηκε στον Γιόχαν Λούκας φον Χίλντεμπραντ. Σε αυτή τη φάση κατασκευής ολοκληρώθηκαν ορισμένες από τις αίθουσες, ιδίως το χρυσό ερμάριο με ελαιογραφίες. Μετά την απόκτηση των ανατολικών ακινήτων, η πρόσοψη επεκτάθηκε το 1708 κατά 12 μέτρα. Η λιθοδομή για αυτό το έργο έγινε από τον τεχνίτη του Kaisersteinbrucher Τζιοβάνι Μπατίστα Πασερίνι και τον Ελίας Χιλ. Το 1710 προστέθηκαν το παρεκκλήσι και μια γκαλερί. Το κεντρικό σημείο του μπλε σαλούν με τις νωπογραφίες του από τον Μαρκαντόνιο Τσιαρίνι χρονολογείται από αυτή την εποχή. Το 1719, το παλάτι διευρύνθηκε με την απόκτηση έκτασης προς τα δυτικά. Η λιθοδομή έγινε από τον Ελίας Χιλ. Ο Λορέντσο Ματιέλι φιλοτέχνησε τα ανάγλυφα της εισόδου και τα σιντριβάνια της αυλής.
Μετά τον θάνατο του πρίγκιπα Ευγένιου το 1736, η ανιψιά του Άννα Βικτώρια της Σαβοΐας κληρονόμησε την περιουσία του πρίγκιπα. Μετά τον γάμο της με τον Ιωσήφ της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν στις 17 Απριλίου 1738 —ήταν στρατιωτικός διοικητής και διαχειριστής της δυναστείας των Αψβούργων— έβγαλε σε δημοπρασία όλα τα ακίνητα του πρίγκιπα Ευγένιου. Το παλάτι αποκτήθηκε από την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία για την αυτοκρατορική αυλή το 1738, μαζί με τα περισσότερα από τα άλλα κτήρια του πρίγκιπα. Το 1752, το παλάτι μετατράπηκε από τον Νικολό Πακάσι σε έδρα διαφόρων κρατικών υπηρεσιών. Το παλάτι στέγασε το Υπουργείο Οικονομικών της Αυστριακής Αυτοκρατορίας από το 1848 έως το 1918 και τη διάλυση της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Από το 1919, στο παλάτι στεγάζεται το Υπουργείο Οικονομικών.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Χειμερινό Παλάτι δεν παρέμεινε άθικτο. Την Κυριακή 8 Απριλίου 1945 στις 2:00 μ.μ., κατά τη διάρκεια μιας βομβαρδιστικής επιδρομής από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό, μια βόμβα έσπασε τη στέγη του παλατιού και μια άλλη βόμβα εξερράγη στη σοφίτα. Η οροφή του Γάλλου ζωγράφου Λουδοβίκου Ντορινί υπέστη ζημιά, αλλά τελικά αποκαταστάθηκε από ειδικούς της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης. Από το 2007 έως το 2013, το παλάτι υπέστη εκτεταμένες ανακαινίσεις. Στις 18 Οκτωβρίου 2013, τα κύρια δωμάτια του Χειμερινού Ανακτόρου έγιναν προσβάσιμα στο κοινό ως ο νέος εκθεσιακός χώρος του Μπελβεντέρε στο Ίννερε Στατ της Βιέννης.
Περιγραφή
Το Χειμερινό Ανάκτορο έχει μια επίπεδη μπαρόκ πρόσοψη με δώδεκα εσοχές και με τρεις πύλες, καθεμία από τις οποίες έχει διπλά στηρίγματα, που υποστηρίζουν ένα μπαλκόνι και ένα διακοσμημένο κιγκλίδωμα. Στη θέση των τυπικών κιόνων ή πυλώνων, ο Φίσερ φον Έρλαχ σχεδίασε ανάγλυφες παραστάσεις, που απεικονίζουν στρατιωτικές σκηνές από την αρχαία μυθολογία - ο Ηρακλής να πολεμά τον γίγαντα Ανταίο στα αριστερά και ο Αινείας να σώζει τον πατέρα του Αγχίση από το κάψιμο της Τροίας στα δεξιά. Αυτές οι εικόνες από την κλασσική εποχή έχουν σκοπό να επικαλεστούν τα ένδοξα στρατιωτικά επιτεύγματα του πρίγκιπα Ευγένιου. Πάνω από κάθε πύλη υπάρχουν ψηλά παράθυρα, που διακρίνονται από τα άλλα παράθυρα από τα ανάποδα αετώματα τους με τις ένθετες βασιλικές δέλτους. Η πρόσοψη περιλαμβάνει κολοσσιαίους παραστάδες με επίπεδα σύνθετα κιονόκρανα, που εκτείνονται σε όλο το ύψος του κτηρίου μέχρι το γείσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ουιλσονιανή Αρμενία
250px|μικρογραφία|Ορθογραφική προβολή της Ουιλσονιανής Αρμενίας Η Ουιλσονιανή Αρμενία (αρμ. Վիլսոնյան Հայաստան) αναφέρεται στα προτεινόμενα σύνορα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αρμενίας όπως αναφέρονταν στη Συνθήκη των Σεβρών ύστερα από πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ κατά την προεδρία του Γούντροου Ουίλσον. Η Συνθήκη των Σεβρών ήταν μια συνθήκη ειρήνης η οποία υπεγράφη μεταξύ των Δυτικών Συμμαχικών Δυνάμεων και την ηττημένη κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον Αύγουστο του 1920. Τα προτεινόμενα σύνορα ενσωμάτωναν τα βιλαέτια του Ερζουρούμ, του Μπιτλίς και του Βαν, τα οποία είχαν αρμένικους πληθυσμούς διαφόρων μεγεθών. Η περιοχή εκτεινόταν μέχρι το βορρά, προς το δυτικό τμήμα της Τραπεζούντας ώστε να παρέχει στη Λαϊκή Δημοκρατία της Αρμενίας έξοδο προς τη Μαύρη Θάλασσα μέσω του λιμανιού της Τραπεζούντας. Συζητήθηκε, επίσης, στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού το 1919 η δημιουργία της Αυτόνομης Δημοκρατίας του Πόντου, ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου εξέφρασε επιφυλάξεις για την ευαίσθητη θέση ενός τέτοιου προτεινόμενου κράτους και, αντίθετα, ενσωματώθηκε στο μεγαλύτερο προτεινόμενο κράτος της Ουιλσονιανής Αρμενίας.
Η Γερουσία των ΗΠΑ απέρριψε την πρόταση για την Αρμενία το 1920. Το ξέσπασμα του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας οδήγησε στη μη υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αργότερα το ίδιο έτος, ξέσπασε ο Τουρκοαρμενικός Πόλεμος. Η Αρμενία ηττήθηκε και υπέγραψε τη Συνθήκη της Αλεξαντροπόλ στις 2 Νοεμβρίου 1920, αποτάσσοντας την εδαφική της ακεραιότητα όπως συμφωνήθηκε στη Συνθήκη των Σεβρών. Η Συνθήκη του Καρς διαπραγματεύτηκε από τη Σοβιετική Ένωση και την Τουρκία ύστερα από την προσάρτηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αρμενίας στη Σοβιετική Ένωση στις 2 Δεκεμβρίου 1920, ενώ υπεγράφη στις 23 Οκτωβρίου 1921. Η ανατραπείσα αρμενική κυβέρνηση και η μετέπειτα Δημοκρατία της Αρμενίας δεν αποδέχτηκαν ποτέ αυτή τη συνθήκη. Η Σοβιετική Ρωσία διαπραγματεύτηκε ξεχωριστά με την Τουρκία παρόμοια σύνορα ανάμεσα σε αυτό που θεωρούσε ως την περιοχή της Αρμενίας που της ανήκε στη Συνθήκη της Μόσχας (1921).
Διαπραγματεύσεις
Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Λονδίνου του 1920, ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ ενθάρρυνε τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Γούντροου Ουίλσον να αποδεχτεί μία εντολή για την Ανατολία και, ειδικότερα, για τις περιοχές που διεκδικούνταν από την κατεχόμενη Τουρκική Αρμενία. Ο Ουίλσον έστειλε, τότε, την Επιτροπή Κινγκ-Κρέιν και τον Στρατηγό Τζέιμς Χάρμπορντ στην περιοχή ώστε να μελετήσουν τις διεκδικήσεις του αρμενικού εθνικού κινήματος και για να αποφασίσουν αν αυτές οι διεκδικήσεις συνάδουν με τα Δεκατέσσερα σημεία του Ουίλσον. Το 12ο σημείο ανέφερε ότι:
"Το τουρκικό τμήμα της παρούσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα πρέπει να εξασφαλίζεται ως ασφαλές και κυρίαρχο, ενώ στις εθνικότητες οι οποίες βρίσκονται σήμερα υπό τουρκική κυριαρχία θα πρέπει να εξασφαλιστεί μια αδιαμφισβήτητη ασφάλεια της ζωής και μια απολύτως ανενόχλητη ευκαιρία για αυτόνομη ανάπτυξη. Τα δε Δαρδανέλια θα πρέπει να ανοίξουν οριστικά, και η ελεύθερη διέλευση των πλοίων και του δι' αυτών εμπορίου, με όφελος όλων των εθνών θα πρέπει να καλύπτεται με διεθνείς εγγυήσεις."
Η Επιτροπή Κινγκ-Κρέιν παρατήρησε ότι οι Αρμένιοι έχουν υποστεί τραυματικές εμπειρίες και ότι δεν θα μπορούσαν να εμπιστευτούν, πλέον, την Οθωμανική Αυτοκρατορία για να σεβαστεί τα δικαιώματά τους και ότι οι Αρμένιοι συνιστούσαν «έναν λαό». Έτσι, η Επιτροπή πρότεινε η δύσκολα κερδισμένη αρμενική ανεξαρτησία που κερδήθηκε ύστερα από την Εκστρατεία του Καυκάσου θα πρέπει να σεβαστεί από τη διεθνή κοινότητα και να εξασφαλιστεί από τους Συμμάχους.
Αρμενικά επιχειρήματα
Η Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία, αξιοποιώντας τις θέσεις των ηγετών της στο αρμενικό εθνικό κίνημα, ισχυρίστηκε ότι η περιοχή δεν θα μπορούσε να αποτελέσει τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βάσει της πεποίθησής τους ότι οι Αρμένιοι είχαν τη δυνατότητα να ιδρύσουν το δικό τους κράτος. Οι Αρμένιοι είχαν τον ντε φάκτο έλεγχο της περιοχής γύρω από την Επαρχία Βαν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για σχεδόν τρία χρόνια (1915-1918). Η Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία δήλωσε ότι η περιοχή θα μπορούσε να προσαρτηθεί στη νεοσύστατη Λαϊκή Δημοκρατία της Αρμενίας, την πρώτη αρμενική δημοκρατία που συστάθηκε ύστερα από την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ένα άλλο επιχείρημα που διατυπώθηκε εκείνη την περίοδο ήταν το γεγονός ότι ο αρμενικός πληθυσμός αυξανόταν εκείνη την περίοδο και, επομένως, οι Αρμένιοι συνιστούσαν πλεόν την πλειοψηφία σε αυτή την περιοχή και, άρα, θα μπορούσαν να μεταφερθούν εκεί οι εκτοπισμένοι Αρμένιοι. Το 1917, περίπου 150.000 Αρμένιοι μετακινήθηκαν στις επαρχίες Ερζουρούμ, Μπιτλίς, Μους και Βαν. Οι Αρμένιοι είχαν ήδη ξεκινήσει να χτίζουν τα σπίτια τους και να δημιουργούν τους αγρούς τους. Το 1917, ο κυβερνήτης της περιοχής Αράμ Μανουκιάν δήλωσε ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο αυτόνομο κράτος είτε ως μέρος της Οθωμανικής Αυτοκατορίας, είτε ως μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο Αρμέν Γκαρό (Καρεκίν Παστερματζιάν) και άλλοι εκπρόσωποι πρότειναν να μετακινηθούν Αρμένιοι στρατιώτες από την Ευρώπη προς τον Καύκασο για την προστασία και τη σταθεροποίηση του νέου κράτους. Ήδη οι Αρμένιοι στρατιώτες ξεκίνησαν να δημιουργούν μια προστατευτική γραμμή μεταξύ του Οθωμανικού Στρατού και του αρμενικού μετώπου.
Επακόλουθα
Στα τέλη του 1922 υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης ως αντικατάσταση της Συνθήκης των Σεβρών. Δεδομένων των προηγούμενων τουρκοαμερικανικών συμφωνιών και τις θέσεις της τότε κυβέρνησης της Σοβιετικής Αρμενίας, το ζήτημα των αξιώσεων για τη «Δυτική Αρμενία» εγκαταλείφθηκε.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση επιχείρησε να καταργήσει τη Συνθήκη του Καρς και να ανακτήσει τα εδάφη που παραχωρήθηκαν στην Τουρκία. Οι σοβιετικές αξιώσεις στηρίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την αρμενική διασπορά, καθώς και από την Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία. Οι Αρμένιοι ηγέτες επιχείρησαν να κερδίσουν τη στήριξη της Βρετανίας και των ΗΠΑ για την ανάκτηση των εδαφών της ανατολικής Ανατολίας, ωστόσο ο Ουίνστον Τσώρτσιλ αρνήθηκε να στηρίξει της αρμενικές και σοβιετικές αξιώσεις. Αντίστοιχα, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ στήριξε, επίσης, την Τουρκία, λέγοντας ότι δεν στήριζε πλέον το εγχείρημα της Ουιλσονιανής Αρμενίας. Η Σοβιετική Ένωση εγκατέλειψε τις αξιώσεις της ύστερα από το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν το 1953.
Σύγχρονη εποχή
Σήμερα, σε συνέχεια του αρχικού στόχου, η δημιουργία μιας ανεξάρτητης και ενωμένης Αρμενίας που θα αποτελείται από όλες τις περιοχές που αποτελούσαν τμήμα της Ουιλσονιανής Αρμενίας βάσει της Συνθήκης των Σεβρών είναι δηλωμένος στόχος της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας, παρά την εγκατάλειψη αυτής της θέσης από τις ΗΠΑ το 1934 και το γεγονός ότι αυτή η περιοχή κατοικείται σήμερα κυρίως από Κούρδους και Τούρκους. Η Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Χουντσακιάν και το Αρμενικό Δημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα, σε κοινή τους δήλωση για την 100ή επέτειο από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, δήλωσαν ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα πρέπει να εφαρμοστεί και ότι είναι η μόνη συνθήκη που υπεγράφη ανάμεσα στην Τουρκία και στην Αρμενία με την ελεύθερη βούληση της αρμενικής πλευράς. Στις 10 Ιουλίου 2020, ο Πρόεδρος της Αρμενίας Αρμέν Σαρκισιάν δήλωσε ότι «η Συνθήκη των Σεβρών παραμένει ακόμα και σήμερα ένα σημαντικό κείμενο για το δικαίωμα του αρμενικού λαού να επιτύχει μια δίκαιη επίλυση του αρμενικού ζητήματος» και ότι είναι «μία νόμιμη διακρατική συμφωνία η οποία είναι, εκ των πραγμάτων, ακόμα σε ισχύ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Προτεινόμενες χώρες Κατηγορία:Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατάλογος δημάρχων Βαρκελώνης
Ο δήμαρχος της Βαρκελώνης είναι το πρόσωπο με την ανώτατη πολιτική εξουσία του δημαρχίου της Βαρκελώνης. Δήμαρχος εκλέγεται ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης που θα λάβει τις περισσότερες ψήφους από τους δημοτικούς συμβούλους που με τη σειρά τους εκλέγονται από τους πολίτες της Βαρκελώνης. Μέχρι σήμερα έχουν αναλάβει τη θέση 119 άτομα μεταξύ των οποίων μία γυναίκα, η σημερινή δήμαρχος Άδα Κολάου.
Πηγή
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ισπανία Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βαρκελώνης
Αντονίνα Κριβοσάπκα
Η Αντονίνα Βλαντίμιροβνα Κριβοσάπκα (Антонина Владимировна Кривошапка; γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1987) είναι Ρωσίδα σπρίντερ των 400 μέτρων. Διαγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, όπου στην ομάδα της απονεμήθηκε αρχικά ένα ασημένιο μετάλλιο. Η Κριβόσαπκα τερμάτισε επίσης έκτη στην ατομική διοργάνωση 400 μέτρων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.
Πρώτα χρόνια
Η Κριβοσάπκα κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 400 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2003 σε 53.54 s, και κέρδισε χάλκινο στο Medley Relay. Ωστόσο, είχε λίγη επιτυχία τα επόμενα χρόνια, κατατάσσοντας μόνο την πέμπτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Junior 2004. Δεν βελτιώθηκε το 2005 ή το 2006 και αγωνίστηκε μόνο σε εθνικό επίπεδο. Ωστόσο, άρχισε να βελτιώνει σταθερά τις επιδόσεις της το 2007 και το 2008, δημοσιεύοντας εποχικά καλύτερα 52,32s και 51.24  s αντίστοιχα.
Επαγγελματική καριέρα αθλητισμού
Η Κριβόσαπκα το 2009 όπου έκανε το προσωπικό της 50,55 πάνω από 400 μέτρα σε εσωτερικούς χώρους για να κερδίσει τα ρωσικά πρωταθλήματα εσωτερικού χώρου, και στη συνέχεια κέρδισε στα 400 μέτρα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εσωτερικού 2009. Στα ίδια πρωταθλήματα κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο για τα 4 x 400 μέτρα, μαζί με τις Νατάλια Αντιούχ, Ντάρια Σαφόνοβα και Γέλενα Βοΐνοβα. Αργότερα εκείνο το έτος, κατά τη διάρκεια των ημιτελικών στα ρωσικά εθνικά πρωταθλήματα στο Τσεμποκσάρι, έτρεξε με 49.29 s, ο δεύτερος ταχύτερος χρόνος στον κόσμο εκείνο το έτος. Συνέχισε να κερδίζει τον εθνικό τίτλο στα 49.71 δευτερόλεπτα. Στα 400 μέτρα στον τελικό, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο 49,71 s, πίσω από τη Σάνια Ρίτσαρντς και τη Σέρικα Γουίλιαμς. Αργότερα κέρδισε ένα άλλο χάλκινο μετάλλιο.
Υπέστη ασυνήθιστο τραυματισμό στις αρχές του 2010 - ενώ έκανε προπόνηση σπριντ στο Βόλγκογκραντ, ένα νεαρό αγόρι μπήκε στο δρόμο της. Ως αποτέλεσμα, έχασε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εσωτερικού IAAF του 2010, αλλά είχε ανακάμψει πλήρως εγκαίρως για την υπαίθρια σεζόν. Αργότερα εκείνο το έτος, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αθλητισμού 2010 κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα και βοήθησε τις Ρωσίδες γυναίκες να υπερασπιστούν τον τίτλο τους, καθώς και να κερδίσουν ένα ασημένιο μετάλλιο ως μέρος της ομάδας της Ευρώπης στα 4 × 400 μέτρα στο 2010 IAAF Continental Cup. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αθλητισμού 2013 στη Μόσχα, πήρε την τρίτη στον ατομικό αγώνα 400 μέτρων, αλλά επέστρεψε για να αγκυροβολήσει τη ρωσική ομάδα στο χρυσό μετάλλιο 4 × 400 μέτρων.
Το 2016, τα δείγματά της και από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και του 2012 επανεξετάστηκαν όπως ανακοινώθηκε την 1η Φεβρουαρίου 2017. Τον Απρίλιο της επιβλήθηκε απαγόρευση δύο ετών που αποκλείει τα αποτελέσματά της για το 2012 και το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου Ουκρανίας
Η Πρώτη κατηγορία (ουκρανικά: Перша ліга) είναι το δεύτερο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Ουκρανίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ПФЛ).
Ιστορία
Η εναρκτήρια αγωνιστική περίοδος του πρωταθλήματος ξεκίνησε στις 14 Μαρτίου του 1992. Παρόμοιο πρωτάθλημα διοργανώθηκε μόλις λίγους μήνες πριν από αυτό και αποτελούνταν κυρίως από συλλόγους που αγωνίζονταν στη δεύτερη κατηγορία της ΕΣΣΔ. Η Πέρσα λίχα αποτελεί τη δεύτερου επιπέδου κατηγορία του ουκρανικού ποδοσφαίρου, κάτω από την Βίσα λίχα (που αργότερα ονομάστηκε Πρέμιερ-λίχα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Β΄ επιπέδου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ουκρανίας
Τζόρτζιο Κιελίνι
Ο Τζόρτζιο Κιελίνι είναι Ιταλός και πρώην αμυντικός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη Γιουβέντους αλλά και στην εθνική ομάδα της Ιταλίας.
Ο Κιελίνι έχει αγωνιστεί και σε Λιβόρνο, Ρόμα και Φιορεντίνα.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με την Εθνική Ιταλίας
Το 2021 κατέκτησε το Euro 2020 με την Εθνική Ιταλίας.
Προσωπική ζωή
Τον Ιούλιο του 2014 ο Κιελίνι παντρεύτηκε την Καρολίνα Μπονιστάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Δίδυμοι αθλητές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λος Άντζελες ΦΚ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Ιωάννης του Μπραιν
Ο Ιωάννης του Μπραιν, γαλλ. Jehan de Braine (π. 1200 - 1240) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε ήταν τροβαδούρος και Σταυροφόρος. Ήταν κόμης του Μακόν και του Βιέν, ως σύζυγος της Αλίκης.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρε και της Γιολάντας, κόρης του Ραούλ Α΄ κυρίου του Κουσύ.
Ήταν τροβαδούρος και Σταυροφόρος. Ακολούθησε τον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας στην Παλαιστίνη το 1239 στη Σταυροφορία των βαρόνων (μετά την ΣΤ΄ και πριν τη Ζ΄ Σταυροφορία). Απεβίωσε το επόμενο έτος και η χήρα του πώλησε τις γαίες της στο Γαλλικό στέμμα.
Από την ποίησή του επέζησε το ποιμενικό "Κάτω από τον ίσκιο ενός δένδρου" και δύο τραγούδια της αγάπης "Σκέψη της αγάπης χαρούμενη" και "Δεν τολμώ να τραγουδώ πολύ αργά και πολύ συχνά". Το τελευταίο υπάρχει σε μετρική σημειογραφία στο χειρόγραφο "Σανσονιέ Κανζέ". Στο "χειρόγραφο του βασιλιά" και στο "Σανσονιέ ντε Νοάιγ" η μελωδία τελειώνει με διαφορετικές νότες. Τρία ποιήματα που αποδίδονται στον Ιωάννη του Μπριέν, είναι στην πραγματικότητα έργα του Ιωάννη.
Ο Μινουά του Αρράς απευθύνει ένα από τα τραγούδια του στον Ιωάννη και αναφέρεται στον ανιψιό τού Ιωάννη, τον Ιωάννη τον ερυθρό, κόμη της Βρετάνης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλίκη, κόμισσα του Μακόν & Βιέν, εγγονή του Γουλιέλμου Ε΄ κόμη του Μακόν & Βιέν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ντρε
Σπήλαιο της Ορλόβατσα
εναλλ.=Το εσωτερικό του Σπηλαίου Ορλόβατσα|μικρογραφία|Το εσωτερικό του Σπηλαίου Ορλόβατσα Το Σπήλαιο της Ορλόβατσα (Orlovača) είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο της Σερβικής Δημοκρατίας και το δεύτερο μεγαλύτερο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Βρίσκεται στον λόφο Orlovača, 10 χιλιόμετρα δυτικά του Πάλε και 15 χιλiόμετρα ανατολικά του Σαράγεβο. Είναι γνωστό απο τους ντόπιους ως σπηλιά του Σαβά.
Περιγραφή
Ένας απο τους παράγοντες που κάνουν αυτήν την σπηλιά ελκυστική προς το κοινό, είναι τα αξιοθαύμαστα σχήματα των σταλακτιτών και των σταλαγμιτών που έχουν σχηματιστεί στο πάνω και κάτω μέρος της. Η σπηλιά χαρακτιρίζεται για το σταθερό μικροκλίμα της κατα την διάρκεια όλου του χρόνου, όπου η θερμοκρασία φτάνει τους 8.8 °C και η υγρασία είναι πάνω απο 90%. Η περιοχή γύρω απο την σπηλιά είναι κατάλληλη για περπάτημα, καθώς και για πικ-νικ κοντά στην φυσική πηγή που τρέχει εκεί κοντά.
Η σπηλιά Ορλόβατσα είναι η μόνη σπηλιά της Σερβικής Δημοκρατίας που είναι ανοιχτή προς τους τουρίστες.
Πηγές
Κατηγορία:Σπήλαια στη Σερβική Δημοκρατία Κατηγορία:Σερβία
Κάρολος Φερδινάνδος Βάσα
Ο Κάρολος-Φερδινάνδος, πολων. Karol Ferdynand Waza (12 Οκτωβρίου 1613 - 9 Μαΐου 1655) από τον Οίκο των βάσα ήταν Πολωνός ευγενής και ιερέας. Έγινε επίσκοπος του Βρότσλαφ από το 1625, επίσκοπος του Πλοκ από το 1649 και δούκας του Οπόλε (1648-55).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος (3ος από τον 2ο γάμο) του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Κωνσταντίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.
Πέρασε τα νεανικά του χρόνια με τη φροντίδα της μητέρας του, στην Αυλή της Βαρσοβίας. Επειδή ήταν πολύ νέος, το 1624 έλαβε από τον πάπα Ουρβανό Η΄ εξαίρεση για να μπορέσει να γίνει ιερέας στο Βρότσλαφ. Αυτό έγινε μετά από παρέμβαση του καρδινάλιου-προστάτη Κόσμο δε Τόρρες στον πάπα.
Το 1625,με τις πολιτικές προσπάθειες του Φερδινάνδου Β΄ της Γερμανίας, διορίστηκε επίσκοπος του Βρότσλαφ. Το 1625 έλαβε παπική επικύρωση για τη θέση. Το 1626, παρά το ότι ήταν 12 ετών και δεν είχε χειροτονηθεί, εγκαταστάθηκε επίσημα στην επισκοπή.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βάσα
Διεύθυνση ορχήστρας
Διεύθυνση ορχήστρας ονομάζεται η τέχνη της διευθύνσεως της εκτελέσεως ενός μουσικού έργου από μία ορχήστρα ή και χορωδία. Ο Διευθυντής ορχήστρας, ή μαέστρος (όπως αποκαλείται συχνά στα ελληνικά, από τον ιταλικό όρο), διευθύνει την ταυτόχρονη και συγχρονισμένη απόδοση του έργου από αρκετούς μουσικούς ή χορωδία, ή και μονωδό/μονωδούς που συνοδεύουν ορχήστρα χρησιμοποιώντας κινήσεις των χεριών του. Τα κυριότερα καθήκοντα ενός μαέστρου είναι η απόδοση του έργου ενός συνθέτη με τρόπο που να ανταποκρίνεται στις εξειδικευμένες οδηγίες της παρτιτούρας, ο καθορισμός του tempo, η έναρξη του παιξίματος από τα διαφορετικά μέλη του συνόλου και η «διαμόρφωση» των μουσικών φράσεων, όπου αυτό χρειάζεται. Οι διευθυντές ορχήστρας επικοινωνούν τις οδηγίες τους στους μουσικούς τους κυρίως με κινήσεις των χεριών του, συνήθως, αλλά όχι πάντοτε, με τη βοήθεια ενός μικρού ραβδιού, της μπαγκέτας. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιεί και άλλα άηχα μέσα επικοινωνίας, όπως το βλέμμα. Σχεδόν πάντοτε τα παραπάνω ενισχύονται και συμπληρώνονται με την προφορική επικοινωνία του μαέστρου με τους μουσικούς του σε πρόβα που προηγείται της συναυλίας.
Συνήθως ο διευθυντής ορχήστρας στέκεται κατά την εκτέλεση του έργου όρθιος επάνω σε ένα υπερυψωμένο βάθρο (πόντιουμ), το οποίο διαθέτει ένα μεγάλο αναλόγιο για την πλήρη παρτιτούρα, που περιέχει τη μουσική για όλα τα όργανα ή/και τις φωνές. Από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά, οι περισσότεροι μαέστροι δεν παίζουν οι ίδιοι κάποιο μουσικό όργανο όταν διευθύνουν, αλλά σε προγενέστερες περιόδους της ιστορίας της κλασικής μουσικής η διεύθυνση ενός μουσικού συνόλου με ταυτόχρονο παίξιμο ενός οργάνου ήταν συνηθισμένη: Στη μουσική μπαρόκ το μουσικό σύνολο διευθυνόταν συνήθως από τον τσεμπαλίστα ή τον πρώτο βιολιστή (βλ. πρώτο βιολί), μία παράδοση που αναβίωσε στη σύγχρονη εποχή από αρκετούς μαέστρους που ειδικεύονται στη μουσική μπαρόκ. Η διεύθυνση ταυτόχρονα με το παίξιμο ενός πιάνου ή συνθεσάιζερ γίνεται και σε παραστάσεις μουσικού θεάτρου, στις οποίες η ορχήστρα βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από την πλατεία. Η επικοινωνία του μαέστρου με την ορχήστρα δεν είναι ποτέ λεκτική κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας «σοβαρής» ή «έντεχνης» μουσικής, ώστε να μη διαταράσσεται ο ήχος της μουσικής, αλλά σε μεγάλες ορχήστρες της τζαζ ή σε μεγάλα σύνολα ποπ μουσικής μπορεί περιπτωσιακά να δίνονται και προφορικές οδηγίες. Ωστόσο, στις πρόβες οι συχνές διακοπές επιτρέπουν στον μαέστρο να δίνει προφορικές οδηγίες σχετικώς με το πώς θα πρέπει να εκτελείται το μουσικό έργο.
Οι διευθυντές ορχήστρας ενεργούν ως καθοδηγητές στις ορχήστρες ή χορωδίες που διευθύνουν σε μόνιμη βάση. Επιλέγουν τα έργα που εκτελούνται και μελετούν τις παρτιτούρες τους, στις οποίες μπορεί να επιφέρουν ορισμένες ρυθμίσεις (π.χ. στο τέμπο, την άρθρωση, τις επαναλήψεις τμημάτων, κλπ.). Επεξεργάζονται την ερμηνεία τους και μεταδίδουν το σκεπτικό και τις απόψεις τους στους μουσικούς. Μπορεί επίσης να επεκταθούν και στη φροντίδα οργανωτικών θεμάτων, όπως ο προγραμματισμός για τις πρόβες ή ο σχεδιασμός μιας συναυλιακής χρονιάς. Ακόμα, μπορεί να εξετάζουν υποψήφια μέλη της ορχήστρας (οντισιόν) και να τα επιλέγουν, ή να προμοτάρουν το μουσικό τους σύνολο σε ΜΜΕ.
Από τον Μεσαίωνα ως τον 18ο αιώνα
Χρήση χειρονομιών για την ένδειξη του μελωδικού σχήματος κατά την εκτέλεση μουσικών έργων γινόταν ήδη από τον Μεσαίωνα. Στις εκκλησίες, ο άνθρωπος που χειρονομούσε έτσι κρατούσε μία ράβδο για να δείχνει τον ρόλο του, και φαίνεται ότι καθώς η μουσική έγινε πιο σύνθετη από πλευράς ρυθμού, η ράβδος άρχισε να κινείται επάνω-κάτω για να υποδεικνύει τον ρυθμό, αντιστοιχώντας σε μία πρώτη μορφή μπαγκέτας μαέστρου.
Κατά τον 17ο αιώνα εγκαινιάσθηκαν και άλλοι τρόποι για την υπόδειξη του ρυθμού, όπως τυλιγμένα φύλλα χαρτιού, μικρότερα ραβδιά και τα χέρια διακρίνονται σε εικονογραφήσεις από τότε. Η μεγάλη ράβδος έγινε αιτία να πεθάνει ο «πατέρας» του γαλλικού μπαρόκ Ζαν Μπατίστ Λυλί, που τραυμάτισε το πόδι του ενώ διεύθυνε ένα Te Deum για την ανάρρωση του βασιλέως Λουδοβίκου ΙΔ΄. Η πληγή γαγγραίνιασε και ο Λυλί πέθανε δύο μήνες αργότερα.
Στην ορχηστρική μουσική μέχρι το 1800 την ορχήστρα διεύθυνε συνήθως ένα μέλος της. Αυτός ήταν αρκετές φορές το πρώτο βιολί, που μπορούσε να χρησιμοποιήσει το δοξάρι του ως μπαγκέτα, ή ένας λαουτιέρης που κινούσε το μπράτσο του οργάνου του δίνοντας τον ρυθμό. Συνθέσεις που είχαν ένα μέρος basso continuo ήταν συνηθισμένο να διευθύνονται από τον τσεμπαλίστα. Σε παραστάσεις όπερας υπήρχαν μερικές φορές δύο μαέστροι — ο πιανίστας διεύθυνε τους τραγουδιστές και το πρώτο βιολί την ορχήστρα.
Ο 19ος αιώνας
thumb|Ο [[Τζουζέπε Βέρντι|Βέρντι διευθύνει την όπερά του Αΐντα το 1881.]] Από το 1820 περίπου έγινε συνήθεια να υπάρχει ξεχωριστό πρόσωπο για να διευθύνει την ορχήστρα, χωρίς να παίζει ταυτοχρόνως κάποιο όργανο. Παρά το ότι μερικές ορχήστρες αντέδρασαν στην εισαγωγή του ξεχωριστού μαέστρου, καθώς είχαν συνηθίσει να έχουν το πρώτο βιολί ή τον πιανίστα να διευθύνει, τελικώς η ξεχωριστή θέση του μαέστρου καθιερώθηκε. Το μέγεθος της μέσης ορχήστρας αυξήθηκε σημαντικά κατά την περίοδο αυτή και η χρήση μπαγκέτας διαδόθηκε, ώστε να τονίζει τις κινήσεις του μαέστρου με τρόπο ορατό από μακριά. Ανάμεσα στους παλαιότερους γνωστούς μαέστρους ήταν οι συνθέτες Λούντβιχ Σπορ, Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, Φέλιξ Μέντελσον και Λουί-Αντουάν Ζυλιέν. Ο Μέντελσον λέγεται ότι υπήρξε ο πρώτος μαέστρος που χρησιμοποίησε μικρή ξύλινη μπαγκέτα, το είδος που επεκράτησε μέχρι σήμερα.
Οι συνθέτες Εκτόρ Μπερλιόζ και Ρίχαρντ Βάγκνερ κέρδισαν μεγάλη φήμη ως διευθυντές ορχήστρας, και έγραψαν δύο από τα παλαιότερα δοκίμια επί του θέματος. Ο πρώτος θεωρείται ο πρώτος «βιρτουόζος» μαέστρος, ενώ ο δεύτερος έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της εικόνας του μαέστρου ως του ανθρώπου που επιβάλλει τη δική του άποψη για την εκτέλεση ενός μουσικού έργου, αντί να είναι απλώς υπεύθυνος για την είσοδο στην εκτέλεση των οργάνων τη σωστή στιγμή και για την ύπαρξη ενοποιημένου ρυθμού. Από τους πρώτους μουσικούς που εστίασαν στη διεύθυνση ορχήστρας ήταν ο Φρανσουά Αμπενέκ, ο οποίος το 1828 ίδρυσε την Orchestre de la Société des concerts du Conservatoiren. Ο πιανίστας και συνθέτης Φραντς Λιστ υπήρξε επίσης διευθυντής ορχήστας, και μάλιστα μια μεγάλη μορφή στον συγκεκριμένο χώρο.
Το κάποτε ίνδαλμα του Βάγκνερ, ο Χανς φον Μπύλοφ (1830-1894), έχαιρε ιδιαίτερας εκτιμήσεως και φήμης ως μαέστρος, παρά το ότι διατηρούσε και την αρχική του σταδιοδρομία ως πιανίστας. Ο Μπύλοφ ανύψωσε τα τεχνικά στάνταρ στη διεύθυνση ορχήστρας σε επίπεδο χωρίς προηγούμενο, μέσα από καινοτομίες όπως οι χωριστές, λεπτομερείς πρόβες διαφορετικών τμημάτων της ορχήστρας («τμηματική πρόβα»). Στις διαδοχικές θέσεις του ως επικεφαλής της Κρατικής Όπερας της Βαυαρίας, της Ορχήστρας της Αυλής του Μάινινγκεν και της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, έφερε ένα επίπεδο λεπτότητας και αποδόσεων αποχρώσεων στις ορχηστρικές εκτελέσεις που πριν από αυτόν ακουγόταν μόνο σε σόλο παίξιμο οργάνου. Με το επίτευγμά του αυτό άσκησε βαθιά επίδραση σε νεαρούς καλλιτέχνες όπως στον Ρίχαρντ Στράους, ο οποίος σε ηλικία 20 ετών υπηρέτησε ως βοηθός του, και στον Φέλιξ Βάινγκάρτνερ, που κατέληξε να αποδοκιμάσει τις ερμηνείες του Μπύλοφ, αλλά είχε εντυπωσιαστεί βαθιά από τα ορχηστρικά του πρότυπα. Ο συνθέτης Γκούσταβ Μάλερ υπήρξε επίσης αξιοσημείωτος μαέστρος.
Ο 20ός αιώνας
Η επόμενη γενιά μαέστρων έμελλε να φέρει τη διεύθυνση σε νέα τεχνικά επίπεδα. Μια μορφή-κλειδί που «εγκαινίασε» τον αιώνα ήταν ίσως ο Ούγγρος Αρτούρ Νίκις (1855-1922), ο διάδοχος του Μπύλοφ στη Φιλαρμονική του Βερολίνου. Προηγουμένως είχε διευθύνει την ορχήστρα της Όπερας της Λειψίας και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης, ενώ θα κατέληγε στη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου. Ο Νίκις διεύθυνε τις παγκόσμιες πρεμιέρες σημαντικών έργων του Άντον Μπρούκνερ και του Τσαϊκόφσκι, που τον θαύμαζαν.
Ο Νίκις πήρε τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου σε περιοδεία στις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 1912, στην πρώτη περιοδεία μιας ευρωπαϊκής ορχήστρας στην Αμερική. Πραγματοποίησε επίσης μία από τις πρώτες ηχογραφήσεις μιας πλήρους συμφωνίας (της 5ης του Μπετόβεν). Αυτό έγινε με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου τον Νοέμβριο του 1913. Ο Νίκις υπήρξε επίσης ο πρώτος μαέστρος του οποίου η διεύθυνση ορχήστρας αποτυπώθηκε σε κινούμενη εικόνα (του βωβού κινηματογράφου). Η εικόνα του αυτή επιβεβαιώνει τις αναφορές ότι επεδίωκε να επικοινωνήσει με την ορχήστρα με την επαφή με τα μάτια και την έκφραση του προσώπου.
Από όλους σχεδόν τους μεγάλους μαέστρους μετά τη γενιά του Νίκις υπάρχει εκτεταμένη ηχογραφημένη μαρτυρία της τέχνης τους. Δύο μορφές με μεγάλη επίδραση παρουσιάζονται συχνά, κάπως ανακριβώς, ως ερμηνευτικοί αντίποδες: ο Ιταλός μαέστρος Αρτούρο Τοσκανίνι (1867-1957) και ο Γερμανός Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ (1886-1954). Ο Τοσκανίνι, που έκανε το ντεμπούτο του διευθύνοντας την Αΐντα το 1886, αναπληρώνοντας την τελευταία στιγμή έναν μη διαθέσιμο μαέστρο, θεωρείται από σημαντικές πηγές ως ο μεγαλύτερος μαέστρος έργων του Βέρντι όλων των εποχών. Αλλά το ρεπερτόριο του Τοσκανίνι ήταν ευρύ, και οι ερμηνείες έργων του Μπετόβεν και του Μπραμς που προσέφερε τον κατέστησαν ιδιαιτέρως διάσημο και επιδραστικό. Προτιμούσε το αυστηρότερο και ταχύτερο τέμπο από έναν μαέστρο όπως ο Μπύλοφ ή ο Βάγκνερ. Ωστόσο, ήταν και ιδιαιτέρως ταλαντούχος στο να αποκαλύπτει τη λεπτομέρεια των έργων και να κάνει τις ορχήστρες να παίζουν με έναν «τραγουδιστό» τρόπο.
thumb|Ο [[Χέρμπερτ φον Κάραγιαν διευθύνει τη Φιλαρμονική της Βιέννης το 1941.]] Ο Φούρτβενγκλερ, τον οποίον πολλοί θεωρούν τον μεγαλύτερο μαέστρο έργων του Βάγκνερ και του Μπρύκνερ, διεύθυνε γενικώς με τρόπο που απεκάλυπτε τη δομή και την κατεύθυνση της μουσικής με ιδιαίτερη καθαρότητα. Υπήρξε επιπλέον και καλός συνθέτης και μαθητής του θεωρητικού Χάινριχ Σένκερ.
Οι τεχνικές του Τοσκανίνι και του Φούρτβενγκλερ ήταν πολύ διαφορετικές μεταξύ τους: ο πρώτος είχε πολύ καθαρό ρυθμό, ενώ ο δεύτερος λιγότερο, επειδή επιθυμούσε έναν πιο «στρογγυλευμένο» ήχο. Ωστόσο, αυτό αντανακλά μια γενικότερη πραγματικότητα για το πρώτο μισό του 20ού αιώνα: η τεχνική δεν ήταν ομοιόμορφη. Μεγάλοι και επιδραστικοί μαέστροι μέχρι και το τελευταίο τρίτο του αιώνα, όπως οι Λέοπολντ Στοκόβσκι (1882-1977), Ότο Κλέμπερερ (1885-1973), Χέρμπερτ φον Κάραγιαν (1908-1989) και Λέοναρντ Μπερνστάιν (1918-1990), είχαν πολύ διαφορετικές τεχνικές.
Τόσο ο Κάραγιαν, όσο και ο Μπερνστάιν έκαναν εκτεταμένη χρήση των προόδων της τεχνολογίας για να επικοινωνήσουν την τέχνη τους, αλλά με έκδηλα διαφορετικούς τρόπους. Ο Μπερνστάιν ήταν ο παρουσιαστής μεγάλων τηλεοπτικών παραγωγών που προβάλλονταν σε ζώνη υψηλής τηλεθέασης, από τον ζήλο του να γνωρίσει στα παιδιά και στο πλατύτερο κατά το δυνατόν κοινό τον κόσμο της κλασικής μουσικής. Ο Κάραγιαν εμφανίσθηκε σε μια σειρά ταινιών αργότερα στη ζωή του, αλλά σε αυτά δεν μιλούσε ο ίδιος. Αμφότεροι πραγματοποίησαν πολυάριθμες ηχογραφήσεις, αλλά η στάση τους απέναντι στο μέσο διέφερε: ο Κάραγιαν ηχογραφούσε συχνά σε στούντιο ξανά τα ίδια έργα, ώστε να επωφεληθεί από νέες τεχνικές στην ηχογράφηση, που τον συνάρπαζαν — έπαιξε έναν ρόλο στη δημιουργία των προδιαγραφών για τον ψηφιακό δίσκο CD — ενώ ο Μπερνστάιν, μετά τη Νέα Υόρκη, επέμενε κυρίως στις ζωντανές ηχογραφήσεις από συναυλίες, πιστεύοντας ότι η παραγωγή της μουσικής δεν γεννήθηκε σε ένα στούντιο χωρίς ακροατήριο.
Κατά το τελευταίο τρίτο του 20ού αιώνα η τεχνική της διευθύνσεως ορχήστρας (ιδίως με το δεξί χέρι και την μπαγκέτα) άρχισε να προτυποποιείται όλο και περισσότερο. Μέχρι τα μέσα του αιώνα οι μαέστροι είχαν εκτεταμένο χρόνο στις πρόβες, ώστε να «πλάσουν» τις ορχήστρες κατά τις απόψεις τους με μεγάλη ακρίβεια, και έτσι μπορούσαν να έχουν και τις προσωπικές τους τεχνικές. Οι σύγχρονοι μαέστροι, που περνούν λιγότερο χρόνο με κάθε ορχήστρα, πρέπει να αποσπάσουν αποτελέσματα με πολύ λιγότερο χρόνο πρόβας. Μια προτυποποιημένη τεχνική επιτρέπει την ταχύτερη επικοινωνία. Ωστόσο, οι τεχνικές των μαέστρων παρουσιάζουν ακόμα μεγάλο βαθμό ποικιλίας, ιδίως στη χρήση του αριστερού χεριού, την έκφραση του προσώπου και τη γλώσσα του σώματος.
21ος αιώνας
Αν κάτι έχει να επιδείξει ο 21ος αιώνας στη διεύθυνση ορχήστρας ως αδιαμφισβήτητο γεγονός ήδη από την πρώτη δεκαετία του, αυτό είναι η κατάκτηση από τις γυναίκες ενός ακόμα προπυργίου των ανδρών («από τα τελευταία στον χώρο της μουσικής» κατά την εφημερίδα The Guardian). Μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα ήταν ανήκουστη η παρουσία γυναικών στη διεύθυνση μιας σημαντικής ορχήστρας, με εξαίρεση τη Hortense von Gelmini, τη μοναδική διευθύντρια ορχήστρας στη Γερμανία τη δεκαετία του 1970. Ωστόσο, στη νέα χιλιετία τα πράγματα άλλαξαν, με πρωτοπόρες τη Μέαριν Άλσαπ (Marin Alsop) και τη Σιμόνε Γιανγκ. Η πρώτη έγινε το 2007 μουσική διευθύντρια της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βαλτιμόρης και το 2012 της Συμφωνικής Ορχήστρας της Πολιτείας του Σάο Πάολο, ενώ υπήρξε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία που διεύθυνε κατά την τελευταία νύχτα των The Proms. Η Γιανγκ έγινε η πρώτη στην ιστορία γυναίκα που έγινε (2005) μουσική διευθύντρια της Κρατικής Όπερας του Αμβούργου και της Φιλαρμονικής του Αμβούργου, αλλά και η πρώτη που ηχογράφησε τον κύκλο Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν του Βάγκνερ. Ταυτόχρονα, η Αλόντρα δε λα Πάρα έγινε η πρώτη Μεξικανίδα στην ιστορία που διακρίνεται ως μαέστρος. Υπάρχει βέβαια μεγάλη απόσταση ακόμα: σύμφωνα με ένα άρθρο του 2013, από τις 574 συναυλίες που έγιναν στη Γαλλία, μόνο οι 17 διευθύνθηκαν από γυναίκες, ενώ καμιά γυναίκα δεν έχει διευθύνει στην Όπερα του Παρισιού. Το Bachtrack ανέφερε ότι σε έναν κατάλογο των 150 κορυφαίων μαέστρων κλασικής μουσικής στον κόσμο, μόνο οι 5 ήταν γυναίκες.
Βιβλιογραφία
Διευθυνση Διευθυνση ορχηστρας
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γκέρνσεϊ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γκέρνσεϊ (αγγλικά: Jersey Football Association) είναι αρμόδια για το άθλημα του ποδοσφαίρου στο Γκέρνσεϊ. Εδρεύει στο Σεντ Σάμπσον και είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγγλίας. Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου. Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες της εθνικής ομάδας ανδρών νήσου.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1893 με σκοπό την οργάνωση του αθλήματος στη νήσο Γκέρνσεϊ και προσχώρησε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας ως μία από τις κομητειακές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της χώρας. Μία σημαντική επιτυχία σημειώθηκε από τη μικτή ομάδα που αντιπροσώπευε την ομοσπονδία στο Νάσιοναλ Λιγκ Καπ του 2010, το οποίο κατέκτησε και προκρίθηκε στο Κύπελλο Περιφερειών όπου και αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων. Μετά από αυτή την πορεία, η ομοσπονδία πρότεινε την ίδρυση ενός συλλόγου που θα συμμετείχε στην αγγλική ποδοσφαιρική πυραμίδα, σε μια προσπάθεια να προσφέρει στους κορυφαίους παίκτες της νήσου την ευκαιρία να προχωρήσουν περαιτέρω και να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε υψηλότερο επίπεδο. Το 2011 ιδρύθηκε η Γκέρνσεϊ ΦΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Ηνωμένο Βασίλειο
Αμερικανικός βίσονας
Ο αμερικανικός βίσονας, Bison bison, ή μπούφαλο (αγγλ. buffalo), είναι ένα είδος βίσονα που ζει στην Βόρεια Αμερική. Είναι λίγο μεγαλύτερος από τον ευρωπαϊκό με πυκνότερο τρίχωμα και πιο επίπεδο μέτωπο. Είναι καστανόχρωμος. Στο παρελθόν ήταν ευρέως διαδεδομένος σε μεγάλο μέρος της Βόρειας Αμερικής με μεγάλα κοπάδια από το Μεξικό ως τον Καναδά και τον Ατλαντικό και αποτελούσε σημαντικό αντικείμενο κυνηγιού για τους πρώτους κατοίκους. Ωστόσο ο πληθυσμός του άρχισε να μειώνεται δραματικά στα τέλη του 19ου αιώνα με αποτέλεσμα ως το 1889 να έχουν απομείνει 800 άτομα συνολικά. Κατά τον 20ο αιώνα, κάτω από την κρατική προστασία, ο βίσονας ανέκαμψε και πλέον μετράει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Κτηνοτροφία
Alma mater
δεξιά|μικρογραφία| Άγαλμα Alma Mater από τον Daniel Chester French, 1903, [[Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Νέα Υόρκη.]] Το Alma mater (λατινικά: alma mater, κυριολεκτικά «θρεπτική μητέρα», πληθ. [σπάνια χρησιμοποιείται] almae matres) είναι μια αλληγορική λατινική φράση που χρησιμοποιείται σήμερα για να προσδιορίσει ένα σχολείο, κολέγιο ή πανεπιστήμιο που κάποιος παρακολούθησε παλαιότερα. Η φράση μεταφράζεται ποικιλοτρόπως ως "θρέφουσα μητέρα", "θηλάζουσα μητέρα" ή "ανατροφοδοτούσα μητέρα", υποδηλώνοντας ότι ένα σχολείο παρέχει πνευματική τροφή στους μαθητές του.
Πριν από τη σημερινή του χρήση, το alma mater ήταν ένας τιμητικός τίτλος για διάφορες μητέρες θεές, ιδίως τη Δήμητρα ή την Κυβέλη. Αργότερα, στον καθολικισμό, έγινε τίτλος της Παναγίας.
Ο όρος εισήλθε στην ακαδημαϊκή χρήση όταν το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια υιοθέτησε το σύνθημα Alma Mater Studiorum ("μητέρα των σπουδών"), για να γιορτάσει την ιστορική ιδιότητα του πανεπιστημίου ως το παλαιότερο και μακροβιότερο πανεπιστήμιο που λειτουργεί συνεχώς στον κόσμο.
Ο όρος σχετίζεται με τον όρο alumnus, που σημαίνει κυριολεκτικά "θηλάζων" ή "αυτός που τρέφεται", ο οποίος χρησιμοποιείται συχνά για έναν απόφοιτο.
Ετυμολογία
δεξιά|μικρογραφία| Το Alma Mater του John Legate για το [[Κέιμπριτζ το 1600.]] Αν και το alma (θρεπτική) ήταν ένα κοινό επίθετο για τη Δήμητρα, την Κυβέλη, την Αφροδίτη και άλλες μητέρες θεές, δεν χρησιμοποιούνταν συχνά σε συνδυασμό με το mater στα κλασικά λατινικά. Στο Λατινικό Λεξικό της Οξφόρδης, η φράση αποδίδεται στον Λουκρήτιο στο έργο του De rerum natura, όπου χρησιμοποίησε τον όρο ως επίθετο για να περιγράψει μια θεά της γης:
Denique caelesti sumus omnes semine oriundi
omnibus ille idem pater est, unde alma liquentis
umoris guttas mater cum terra recepit (2. 991-93)
Πουότσκ
Το Πουότσκ (πολωνικά: Płock) είναι πόλη στην κεντρική Πολωνία, δίπλα στον ποταμό Βιστούλα. Βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Μασοβίας (από το 1999) και στο παρελθόν ήταν η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Πουότσκ (1975-1998). Στις 31 Δεκεμβρίου 2019, υπήρχαν 119.425 κάτοικοι στην πόλη. Το πλήρες τελετουργικό του όνομα, σύμφωνα με τον πρόλογ του Καταστατικού της Πόλης, είναι το Stołeczne Książęce Miasto Płock (Πριγκιπική ή Δούκικη πρωτεύουσα πόλη του Πουότσκ). Χρησιμοποιείται σε τελετουργικά έγγραφα καθώς και για τη διατήρηση μιας παλιάς παράδοσης.
Alma mater
Ετυμολογία
όλοι μας έχουμε τον ίδιο πατέρα, από τον οποίο προέρχεται η γη,
Πουότσκ
Το Πουότσκ είναι η πρωτεύουσα του πόβιατ στα δυτικά του Βοεβοδάτου Μασοβίας. Από το 1079 έως το 1138 ήταν η πρωτεύουσα της Πολωνίας. Ο Wzgórze Tumskie («Καθεδρικός Λόφος») με το Κάστρο του Πουότσκ και τον Καθολικό Καθεδρικό Ναό, που περιέχει τις σαρκοφάγους πολλών Πολωνών μονάρχων, αναφέρεται ως Ιστορικό Μνημείο της Πολωνίας. Ήταν η κύρια πόλη και το διοικητικό κέντρο της Μασοβίας στο Μεσαίωνα, πριν από την άνοδο της Βαρσοβίας ως μεγάλη πόλη της Πολωνίας, και αργότερα παρέμεινε βασιλική πόλη της Πολωνίας. Είναι το πολιτιστικό, ακαδημαϊκό, επιστημονικό, διοικητικό και μεταφορικό κέντρο της δυτικής και βόρειας περιοχής της Μασοβίας. Το Πουότσκ είναι η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής του Πουότσκ, μιας από τις παλαιότερες επισκοπές στην Πολωνία, που ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα και είναι επίσης η παγκόσμια έδρα της Εκκλησίας των Μαριαβιτών. Στο Πουότσκ βρίσκονται επίσης το Λύκειο Στρατηγού Στανίσουαφ Μαουαχόφσκι, το παλαιότερο σχολείο στην Πολωνία και ένα από τα παλαιότερα στην Κεντρική Ευρώπη, και το διυλιστήριο του Πουότσκ, το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου της χώρας.
Alma mater
Ετυμολογία
η θρεπτική μητέρα, δέχεται σταγόνες υγρής υγρασίας
Μετά την πτώση της Ρώμης, ο όρος εισήλθε στη χριστιανική λειτουργική χρήση σε συνδυασμό με την Παναγία. το "Alma Redemptoris Mater" είναι ένα γνωστό αντίφωνο του ενδέκατου αιώνα αφιερωμένο στη Μαρία.
Πουότσκ
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| [[Στέμμα του Πουότσκ, 13ος αιώνας.]] Η περιοχή κατοικήθηκε από τις πρώιμες περιόδους από ειδωλολατρικούς λαούς. Τον 10ο αιώνα, μια οχυρωμένη τοποθεσία ιδρύθηκε ψηλά στην όχθη του ποταμού Βιστούλα. Αυτή η τοποθεσία βρισκόταν σε ένα σταυροδρόμι με θαλάσσιων και οδικών διαδρομών και ήταν στρατηγική για αιώνες. Η τοποθεσία του ήταν ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα. Το 1009 ιδρύθηκε εδώ ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων, το οποίο έγινε κέντρο επιστήμης και τέχνης για την περιοχή.
Alma mater
Ετυμολογία
Στα αγγλικά ετυμολογικά έργα αναφοράς, συχνά η πρώτη χρήση που σχετίζεται με το πανεπιστήμιο αναφέρεται το 1710, όταν μια ακαδημαϊκή μητρική φιγούρα αναφέρεται σε μια ανάμνηση του Henry More από τον Richard Ward.
Ειδική χρήση
Πολλά ιστορικά ευρωπαϊκά πανεπιστήμια έχουν υιοθετήσει το Alma Mater ως μέρος της λατινικής μετάφρασης του επίσημου ονόματός τους. Η λατινική ονομασία του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, Alma Mater Studiorum (θρεπτική μητέρα των σπουδών), αναφέρεται στην ιδιότητά του ως το παλαιότερο πανεπιστήμιο που λειτουργεί συνεχώς στον κόσμο. Άλλα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, όπως το Alma Mater Lipsiensis στη Λειψία της Γερμανίας ή το Alma Mater Jagiellonica στην Πολωνία, έχουν χρησιμοποιήσει την έκφραση με παρόμοιο τρόπο σε συνδυασμό με γεωγραφικά ή ιδρυτικά χαρακτηριστικά. Τουλάχιστον ένα, το Alma Mater Europaea στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, ένα διεθνές πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών το 2010, χρησιμοποιεί τον όρο ως επίσημη ονομασία του.
Πουότσκ
Μεσαίωνας
Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των πρώτων μοναρχών του Οίκου των Πιάστ, ακόμη και πριν από το βάπτισμα της Πολωνίας, το Πουότσκ υπηρέτησε ως μία από τις μοναρχικές έδρες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Πρίγκιπα Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας και του Βασιλιά Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου. Ο βασιλιάς έχτισε τις αρχικές οχυρώσεις στο Καθεδρικό Λόφο (Wzgórze Tumskie), με θέα στον ποταμό Βιστούλα. Από το 1037 έως το 1047, το Πουότσκ ήταν η πρωτεύουσα της ανεξάρτητης μασοβιανής πολιτείας του Μιέτσουαφ. Το Πουότσκ υπήρξε η κατοικία πολλών πριγκίπων της Μασοβίας. Το 1075, δημιουργήθηκε εδώ μια έδρα επισκοπής για τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Από το 1079 έως το 1138, κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Πολωνών μονάρχων Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν και Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου, η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της Πολωνίας, κερδίζοντας τότε τον τίτλο της ως Δουκική Πρωτεύουσα Πόλη του Πουότσκ (Stołeczne Książęce Miasto Płock). Ως αποτέλεσμα του κατακερματισμού της Πολωνίας σε μικρότερα δουκάτα, από το 1138 ήταν η πρωτεύουσα του Δουκάτου της Μασοβίας, και μετά το Δουκάτο του Πουότσκ. Το 1180 ιδρύθηκε το σημερινό Λύκειο Στρατηγού Στανίσουαφ Μαουαχόφσκι (Małachowianka), το παλαιότερο ακόμα σχολείο στην Πολωνία και ένα από τα παλαιότερα στην Κεντρική Ευρώπη. Μεταξύ των αξιοσημείωτων πτυχιούχων του είναι ο μελετητής και νομικός Πάβεου Βουοντκόβιτς, προάγγελος της θρησκευτικής ελευθερίας στην Ευρώπη, ο οποίος σπούδασε εκεί στα τέλη του 14ου αιώνα. αριστερά|μικρογραφία| Το προνόμιο του Βασιλιά [[Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας|Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα από το 1353, δημιούργησε ένα ταμείο για την κατασκευή αμυντικών τειχών.]] Το 1237, το Πουότσκ έλαβε επίσημα προνόμια πόλης, τα οποία ανανεώθηκαν το 1255. Τον 14ο αιώνα, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας έδωσε στο Πουότσκ τεράστια προνόμια. Οι πρώτοι Εβραίοι άποικοι ήρθαν στην πόλη τον 14ο αιώνα, ανταποκρινόμενοι στην επέκταση των δικαιωμάτων από τους Πολωνούς βασιλιάδες. Το 1495, το Δουκάτο του Πουότσκ ενσωματώθηκε άμεσα με το Πολωνικό Στέμμα ως επανερχόμενο φέουδο.