cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ησυχαστική έριδα
Α΄ Ησυχαστική Σύνοδος
Οι εργασίες της Συνόδου διήρκεσαν μία ημέρα. Συνεκλήθη στον ναό της Αγίας Σοφίας στα κατηχουμενεία, δηλαδή τα υπερώα του ναού. Παρών ήταν τελικά ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ' ο Παλαιολόγος, ο Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης ΙΔ' Καλέκας, επίσκοποι, αρχιμανδρίτες, ηγούμενοι του Αγίου Όρους και της Κωνσταντινούπολης, κληρικοί, ο μέγας δομέστικος Ιωάννης Καντακουζηνός, η σύγκλητος, κριτές καθολικοί της Πόλεως. Η σύνοδος καταδίκασε τον Βαρλαάμ και αθώωσε τον Γρηγόριο Παλαμά και απαγόρευσε στον τελευταίο να ξαναθίξει το θέμα. Ο Βαρλαάμ ζήτησε συγγνώμη και έφυγε οριστικά για την Ιταλία. Η σύνοδος αυτή παρέμεινε ωστόσο σημείο έριδας σχετικά με τις λεπτομέρειές της.
Μετά την αναχώρηση του Παλαμά, η έριδα δεν σταμάτησε αλλά ανακινήθηκε από τον Γρηγόριο Ακίνδυνο, οπαδό των αρχών του Βαρλαάμ. Ο Ακίνδυνος, η προσωπικότητα του οποίου δεν έχει ξεκαθαρίσει απολύτως, αρχικά επιθυμούσε να συμφιλιώσει τους δύο αντιπάλους. Αντιμαχόταν όχι την Αγιορείτικη πνευματικότητα, αλλά την παλαμική διάκριση μεταξύ ουσίας και ενέργειας.
Β΄ Ησυχαστική Σύνοδος
Ο Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος πέθανε στις 14/15 Ιουλίου 1341 και ο ανήλικος Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος, τέθηκε υπό την επιτροπεία του μεγάλου δομέστικου Ιωάννη Καντακουζηνού και του μεγάλου δούκα Αλέξιου Απόκαυκου. Ο πατριάρχης και φίλος του Ακινδύνου αν και δεν το επιθυμούσε συγκάλεσε σύνοδο τον Ιούλιο του 1341 στην Αγία Σοφία με την παρουσία του Ιωάννη Καντακουζηνού, μελών της συγκλήτου και του Γρηγορίου Ακινδύνου και του Γρηγορίου Παλαμά. Η σύνοδος καταδίκασε προφορικά τον Γρηγόριο Ακίνδυνο. Επειδή ο Ιωάννης Καντακουζηνός προήδρευσε στην τελευταία αυτή σύνοδο περιέπλεξε ακόμα πιο πολύ τα πράγματα: η βασιλεύουσα δυναστεία το εξέλαβε ως σφετερισμό αυτοκρατορικού προνομίου.
Ο Παλαμάς ήταν ενθουσιώδης υπερασπιστής των δικαιωμάτων του Ιωάννη Καντακουζηνού, ο οποίος δεν ήταν ακόμα φίλος και υποστηρικτής του Παλαμά, να ενεργεί ως αντιβασιλέας της αυτοκρατορίας. Στο πρόσωπο της βασιλομήτορος Άννας έβλεπε τον «[...] κίνδυνο υποταγής στη Ρώμη». Από την άλλη μεριά ο Καντακουζηνός είχε ταχθεί με το μέρος του Παλαμά τον Ιούνιο και τον Αύγουστο, αλλά όμως είχε μεγάλο γόητρο Παλαμάς ο πατριάρχης δεν μπορούσε να τον περιορίσει και του επιτράπηκε να ζει σε μια στη μονή του Αγίου Μιχαήλ στο Σωσθένιο του Βοσπόρου.
Β΄ φάση της ησυχαστικής έριδας: 1341-1347
Στη δεύτερη αυτή φάση κυριαρχούν οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις και ο Γρηγόριος Παλαμάς τελεί υπό διωγμό. Αποφασίζει να φύγει από την Κωνσταντινούπολη και μεταβαίνει στα μέσα του χειμώνα του 1341-1342 στη μονή των ουρανίων αρχιστρατήγων Ο Καλέκας κατηγορεί τον Παλαμά για δογματικά ζητήματα και για μυστικές επαφές με τον Καντακουζηνό. Έτσι κρίνεται αναγκαία η απομάκρυνσή του από την Κωνσταντινούπολη και στις αρχές Ιουνίου 1342 μεταβαίνει στην Ηράκλεια της Θράκης. Μετά τέσσερις μήνες τον επαναφέρουν στη βυζαντινή πρωτεύουσα. Το 1343 ο πατριάρχης Ιωάννης Καλέκας με την υποστήριξη του Ακινδύνου συνέλαβε τον Παλαμά και τον είχε υπό κράτηση αρχικά σε μια μονή της Κωνσταντινούπολης, μετά για δυο μήνες στην Αγία Σοφία μαζί με δεκαέξι μονάχους και στη συνέχεια στα 1343 στις φυλακές των ανακτόρων. Το 1344 ενδημούσα σύνοδος της Κωνσταντινούπολης τον έθεσε εκτός εκκλησιαστικής κοινωνίας επειδή παρερμήνευσε τον Τόμο του 1341 και επειδή δεν μνημόνευσε τον Πατριάρχη. Ο μέγας δομέστικος Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός που ανήκε στην τάξη των πιο πλούσιων βυζαντινών γαιοκτημόνων θεωρούσε ότι έπρεπε να ανατεθεί στον ίδιο η αντιβασιλεία στη θέση του ανήλικου Ιωάννη Ε'. Ο Καντακουζηνός εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη και κατέφυγε στο Διδυμότειχο, όπου προετοίμασε στάση ανακηρυσσόμενος αυτοκράτορας το 1341 και δεχόμενος το στέμμα το 1346. Παράλληλα γύρω από τους Παλαιολόγους σχηματίστηκε αντίσταση.
Γ' Ησυχαστική Σύνοδος
Η Βασίλισσα Άννας της Σαβοΐας μπροστά στην προοπτική της νίκης του Ιωάννη Καντακουζηνού άφησε ελέυθερο τον Παλαμά και συγκάλεσε στις 2 Φεβρουαρίου 1347 σύνοδο στο Βασιλικό Παλάτιο. Παρόντες ήταν η βασίλισσα με τον γιο της Ιωάννη Ε' Παλαιολόγο, ο πρώτος του Αγίου Όρους, αγιορείτες μοναχοί, αρχιερείς, αρχιμανδρίτες, ηγούμενοι, η σύγκλητος. Η σύνοδος καταδίκασε τον Ακίνδυνο και καθαίρεσε τον Ιωάννη Καλέκα ως βαρλααμμίτη και ακινδυνόφρονα. Καρπός της Συνόδου ήταν ο Τόμος του 1347 ο οποίος συντάχθηκε και υπογράφηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1347. Νέος Πατριάρχης εξελέγη ο ο ησυχαστής Ισίδωρος Α', ο οποίος χειροτόνησε τον Γρηγόριο Παλαμά αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης.
Τα Ζηλωτικά και ο Παλαμάς
Στη Θεσσαλονίκη είχε εκδηλωθεί κίνημα κατά της ανάρρησης του Καντακουζηνού κατευθυνόμενη από του Ζηλωτές. Ήταν υποστηρικτές των Παλαιολόγων και πολέμιοι των Καντακουζηνών επειδή ήθελαν την ενίσχυση της κεντρικής κυβέρνησης, ενώ η Θεσσαλονίκη ήθελε αυτονομία. Επειδή ο Παλαμάς ήταν φιλικά διακείμενος στον Καντακουζηνό, δεν έγινε δεκτός ως αρχιεπίσκοπος, παρά την κατοπινή συμφιλίωση των δύο αυτοκρατόρων. Έτσι, μετέβη ξανά στο Άγιον Όρος και κατόπιν στη Λήμνο, που ήταν αποίμαντη εκείνο το διάστημα και ανέλαβε έκτακτες ποιμαντικές μέριμνες. Στο νησί της Λήμνου συνέγραψε αρκετά από τα θεολογικά του έργα ενώ δίδαξε στους κατοίκους τον βίο και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου μεριμνώντας παράλληλα για την ανακούφιση του πληθυσμού από την πανώλη. Ακολούθως επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη.
Σε μια νέα προσπάθειά του να μεταβεί στην εκκλησιαστική έδρα του οι Ζηλωτές αξίωσαν να μην μνημονεύει τον Καντακουζηνό στη λειτουργία, αλλά αρνήθηκε και μόνο ύστερα από την κατάληψη της πόλης από τον Καντακουζηνό, μετά τρία έτη από τη χειροτονία του δηλαδή ο Παλαμάς εισέρχεται στη Θεσσαλονίκη. Εκφωνεί την ποιμαντική ομιλία του με τίτλο Περί της προς αλλήλους ειρήνης τρεις ημέρες μετά την είσοδό του στην πόλη. Τηρεί ίσες αποστάσεις από τις συγκρουόμενες μερίδες και αποδίδει τη μεταξύ τους διαμάχη «στο μίσος που υπεισήλθε στις καρδιές των ανθρώπων συνεργεία του πονηρού» Ο Παλαμάς υπαινίσσεται πως οι έχοντες ήταν τα θύματα των μη εχόντων, οι κρείττονες του χείρονος μέρους. Όπως επισημαίνει ο Ευάγγελος Χρυσός, «με τις επισημάνσεις αυτές αγγίζει τα όρια της προσχώρησης στη μια από τις εμφύλιες παρατάξεις[...]» Για τον Παλαμά αιτία της διχόνοιας είναι η αμαρτία, ο αρχηγός της κακίας ενοικεί στους στασιάρχες και στασιαστές καθιστώντας τους ανυπάκουους στους επίγειους βασιλείς κάτι που συνιστά βαρύτατο ολίσθημα. Αφού εκφωνεί τον ενωτικό λόγο του, οι εχθροί και οι αντίπαλοί του που του είχαν δημιουργήσει τόσα προβλήματα σπεύδουν, σύμφωνα με τον Φιλόθεο Κόκκινο, με δάκρυα στα μάτια να ζητήσουν συγγνώμη. Για τον πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Μεταλληνό «Μετά την πτώση των Ζηλωτών, προς τους οποίους ο Παλαμάς φάνηκε ειρηνικός, ο Λαός τον δέχθηκε στη Θεσσαλονίκη (Δεκέμβριος 1350) με πανηγυρισμούς. Ο Παλαμάς καταδίκασε τα εγκλήματα, που είχαν διαπραχθεί από τους Ζηλωτές, αλλά εισήλθε ως ειρηνευτής στη Θεσσαλονίκη,»
Δ΄ Ησυχαστική Σύνοδος
thumb|right|250px|Ο Ιωάννης Καντακουζηνός προεδρεύει της Συνόδου του 1351 Νέος πολέμιος του Παλαμά αναδεικνύεται ο Νικηφόρος Γρηγοράς. Ο Ισίδωρος Α' Κωνσταντινουπόλεως δίνει τη θέση του στον Κάλλιστο Α' ο οποίος συγκαλεί σύνοδο για την οριστική επίλυση του ζητήματος. Στη σύνοδο αυτή πολέμιοι του Παλαμά ήταν οι μητροπολίτες Ματθαίος Εφέσου, ο Γάνου Ιωσήφ, και ο μοναχός Νικηφόρος Γρηγοράς. Η σύνοδος συνεκλήθη το 1351 μεταξύ 17 Μαΐου και Ιουλίου/Αυγούστου σε δύο φάσεις: η πρώτη σε πέντε συνεδρίες στο αλεξιακό τρίκλινο των Βλαχερνών, με την παρουσία του Ιωάννη Καντακουζηνού ο οποίος και προήδρευε και η δεύτερη στον ναό της Αγίας Σοφίας μόνο με τα μέλη της συνόδου και πρόεδρο τον πατριάρχη. Η σύνοδος αυτή ενέκρινε τη διδασκαλία του Γρηγορίου Παλαμά και ο Ακίνδυνος καταδικάστηκε. Οι δύο μητροπολίτες Ματθαίος Εφέσου και Γάνου Ιωσήφ καθαιρέθηκαν, οι οπαδοί τους αφαιρέθηκαν μεταξύ των οποίων και ο Γρηγοράς, ο οποίος περιορίσθηκε στη μονή της Χώρας. Οι αποφάσεις της συμπεριλήφθηκαν στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, κάτι που πιστοποιούσε πως ήταν «δεσμευτικές και έγκυρες» Τη σημασία της Συνόδου του 1351 υπογραμμίζει η πρόταση των πανεπιστημιακών θεολόγων Στυλιανού Παπαδόπουλου και Αθανάσιου Γιέφτιτς να συναριθμηθεί στις οικουμενικές συνόδους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν έλειψαν όμως και οι αντιδράσεις σε βάρος των αποφάσεων της συνόδου: σύμφωνα με τον Γρηγορά, ο μητροπολίτης Κιέβου Θεόγνωστος απέρριψε τους τόμους του Παλαμά ως εκφράζοντες ελληνικήν πολυθεΐαν ενώ συνέταξε ανασκευές των έργων του. Όμως οι σύγχρονες πηγές των γεγονότων δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.
Ε΄ Ησυχαστική Σύνοδος
Το 1368 η έριδα ανανεώθηκε με τον μοναχό του Αγίου Όρους Πρόχορο Κυδώνη, ο οποίος καταγγέλθηκε στον νέο Πατριάρχη Φιλόθεο ως οπαδός του Βαρλαάμ και του Ακινδύνου. Η σύνοδος του 1368 καταδίκασε τον Πρόχορο και αναγνώρισε τον Γρηγόριο Παλαμά ως άγιο της Εκκλησίας.
Η ησυχαστική έριδα: θεολογικο-φιλοσοφικές διαστάσεις και παράμετροι
Στις πηγές οι απαρχές της σύγκρουσης επικεντρώνεται στην έννοια των όρων αποδεικτικός και διαλεκτικός που αφορούν τη γνώση του Θεού. Οι όροι χρησιμοποιήθηκαν στην αντιλατινική πολεμική του Βαρλαάμ για το θέμα του filioque. Ο Βαρλαάμ πίστευε πως οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι δεν διέφεραν και πολύ από τους φωτισμένους από τη χάρη χριστιανούς, επειδή κι αυτοί φωτίζονταν ενίοτε από τον Θεό. Η ανθρώπινη θεολογική σκέψη ήταν ανεπαρκής ενώ η γνώση του Θεού, ως πραγματική προσωπική εμπειρία του θείου, ήταν αδύνατη. Όσον αφορά για τη βίωση της θέας του Θεού για την οποία διατείνονταν οι μοναχοί, ο Βαρλαάμ το θεωρούσε ως κοσμικό φαινόμενο και όχι θείο ή άκτιστο φως, αφού σε τελική ανάλυση ο Θεός είναι απρόσιτος. Όσον αφορά τις σωματικές ασκήσεις τις χαρακτήριζε ως ομφαλοσκοπία. Οι θεολογικές προϋποθέσεις της έριδας εντοπίζονται εν μέρει στην Τριαδολογία του Αυγουστίνου και στον αριστοτελισμό της θεολογίας του Θωμά Ακινάτη. Η ασαφής διάκριση μεταξύ της αΐδιας ύπαρξης και της οικονομικής φανέρωσης των προσώπων της Αγίας Τριάδος που εντοπίζεται στον Αυγουστίνο και η διδασκαλία του Θωμά Ακινάτη, ότι ο Θεός είναι απλός, actus purus, καθαρή ενέργεια =καθαρό είδος, κινούνται στον αντίποδα της διάκρισης που κάνει ο Παλαμάς μεταξύ ουσίας και ενεργειών.
Η ησυχαστική έριδα και οι πολιτικοκοινωνικές διαστάσεις της
Η πολιτική και κοινωνική ρευστότητα της περιόδου ενθάρρυνε τη στροφή προς το μεταφυσικό και η ησυχαστική έριδα μπορεί να ιδωθεί και υπό αυτό το πρίσμα. Για τον Μαρξιστή βυζαντινολόγο Τηλέμαχο Λουγγή, τον ησυχασμό υποστήριζαν οι φεουδάρχες της επαρχίας. Η ελληνορθόδοξη φεουδαρχική αριστοκρατία με αρχηγό τον Ιωάννη Καντακουζηνό, ενίσχυε τις φυγόκεντρες τάσεις, προσδίδοντάς τους ιδεολογική κάλυψη με το κίνημα του ησυχασμού.
Αποτίμηση
Η ησυχαστική έριδα έδωσε την ευκαιρία να συστηματοποιηθεί και να αναπτυχθεί η θεολογία του Ησυχασμού και να βρεθούν επιχειρήματα για να απαντηθούν οι κατηγορίες των κακόβουλων και των αιρετικών. Ο ρόλος σε αυτήν των διαφόρων πρωταγωνιστών της έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως: η νέα άνθηση του βυζαντινού μυστικισμού που ταράσσει τους κύκλους της βυζαντινής διανόησης του 14ου αιώνα κινείται στον αντίποδα της περιρρέουσας πολιτικής κατάπτωσης της ύστερης βυζαντινής αυτοκρατορίας. Όπως σχολιάζει ο Γεώργιος Μαντζαρίδης, «όσο λιγόστευε η ασφάλεια της επίγειας βασιλείας […]τόσο μεγάλωνε η αναζήτηση της υπερβατικής βασιλείας. Όσο κλονιζόταν η εμπιστοσύνη στην επιφάνεια της θρησκευτικής ζωής, τόσο ενισχυόταν η αναφορά στην εσωτερική διάσταση και στη μυστική εμπειρία».
Η Ησυχαστική έριδα υπήρξε η προτελευταία μεγάλη πολιτιστική έκφραση του Βυζαντίου, καθώς τελευταία θα ήταν εκείνη που προηγήθηκε λίγο προ της άλωσης, η οποία είχε καταλήξει στη σύνοδο Φερράρας - Φλωρεντίας. Οι λόγιοι της εποχής κινούνται σε ατομικιστικό επίπεδο, αποκομμένοι από την πολιτική κατάσταση της εποχής. Η ησυχαστική έριδα καταδείκνυε πως το βυζαντινό μοναστήρι παρέμενε εστία σημαντικής θεολογικής δημιουργικότητας και παραγωγικότητας και όχι οι κοσμικοί ουμανιστικοί κύκλοι του βυζαντίου ή οι συντηρητικοί εκπρόσωποι της Εκκλησίας.
Οι ησυχαστικές έριδες έφεραν στην επιφάνεια το παλαιότερο δίλημμα που απασχολούσε τον βυζαντινό πολιτισμό για αρκετούς αιώνες πριν από τα μέσα του 14ου αιώνα και που αφορούσε τη βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπου και της κοινωνίας: Αθήνα ή Ιερουσαλήμ, Ακαδημία ή Ευαγγέλιο, αρχαία σοφία ή αμεσότητα της χριστιανικής μυστικής γνώσης. Επρόκειτο για μια σύγκρουση ανάμεσα στον Θεό των Μυστικών και στον Θεό των φιλοσόφων. Τελικά και μετά τη νίκη των ησυχαστών εξακολούθησε η συνύπαρξη μιας μοναστικής θεολογίας και ενός ουμανισμού κοσμικού προσανατολισμού. Η υιοθέτηση του ησυχασμού είχε για τη βυζαντινή αυτοκρατορία όχι μόνο θρησκευτική αλλά και γενικότερη πολιτισμική σημασία: όπως επισημαίνει ο βυζαντινολόγος Γεώργιος Οστρογκόρσκυ, «ύστερα από την έντονη επίδραση της Δύσεως που είχε σημειωθεί τον δωδέκατο και δέκατο τρίτο αιώνα η συντηρητική ελληνική παράδοση κυριάρχησε στο Βυζάντιο στο πρώτο μισό του δέκατου τέταρτου αιώνα. Ήταν η παράδοση που απέρριπτε τελείως όχι μόνο τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, αλλά και τον δυτικό πολιτισμό.» Με αυτήν την άποψη διαφοροποιείται ο Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Μάγεντορφ ο οποίος αναφέρει ότι «[...]θα ήταν σφάλμα να[...] περιορίσουμε τη στάση του (ενν. μοναχισμού) σ΄ένα αντιλατινισμό». Ο Ιωάννης Καντακουζηνός υποστηρικτής του Παλαμά συνηγορούσε υπέρ μιας ενωτικής συνόδου με τη Ρώμη, ο Παλαμάς είχε αναπτύξει τη θεολογία του για τις ενέργειες με τρόπο παρόμοιο προς εκείνον του Γρηγορίου Κυπρίου, ο οποίος είχε δεχθεί την αιώνια εκπόρευση του Πνεύματος από τον Θεό, ενώ σχετιζόταν με τους Γενουάτες του Γαλατά και τους Ιωαννίτες της Ρόδου, κατά πληροφορία του Γρηγορίου Ακινδύνου. Η ανοικτότητα προς τη Δύση δεν ήταν παρά «πρόσκληση για διάλογο, όχι για συνθηκολόγηση». Όπως επίσης επισημαίνει ο Γιώργος Αραμπατζής, «Η ησυχαστική τάση δεν κάλυπτε όλη την ακραιφνώς ορθόδοξη μερίδα των λογίων όπως η εθνική αφύπνιση δεν εξέφραζε μόνο την αντιμυστική μερίδα. Αντίπαλος του Παλαμά ήταν ο Βαρλαάμ, ορθόδοξος στην αρχή και κατόπιν καθολικός, ο Δημήτριος Κυδώνης, φίλος του υποστηρικτή του Παλαμά Ιωάννη Καντακουζηνού αλλά μετά προσήλυτος στη Ρώμη και, ακόμη, ο Νικηφόρος Γρηγοράς, αμείλικτος εχθρός του Βαρλαάμ αλλά και σφοδρός πολέμιος της Ρώμης»
Η νίκη των ησυχαστών προώθησε τις υπερεθνικές επαφές μεταξύ των μοναστικών κοινοτήτων και ενθάρρυνε περισσότερες νέες μεταφράσεις βυζαντινών κειμένων στα σλαυικά. Έτσι στα τέλη του 14ου αιώνα η πράξη και η θεολογία του βυζαντινού ησυχασμού είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη την ορθόδοξη ανατολική Ευρώπη: Μόσχα, Κιλιφάρεβο, Οχρίδα, Πετς, Παρόρια, Τισμανία και Τίρνοβο. Έτσι ο Νείλος Σόρσκι (1433-1508) συνεχίζει την ησυχαστική παράδοση στη Ρωσία.
Η νίκη των ησυχαστών έφερε περισσότερους μοναχούς σε ανώτερα εκκλησιαστικά αξιώματα, που τα μονοπωλούν ησυχαστές παλαμικοί κατά τον 14ο αιώνα. Το Άγιον Όρος προσέφερε έξι πατριάρχες κατά τον 14ο αιώνα.
Δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας
Στις 28 Ιουνίου 1914, ο Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας, διάδοχος του θρόνου της Αυστροουγγαρίας και η γυναίκα του Σοφία, Δούκισσα του Χόχενμπεργκ, δολοφονήθηκαν με πυροβολισμό στο Σεράγιεβο, από τον Γκαβρίλο Πρίντσιπ, έναν από την ομάδα των έξι Σερβοβόσνιων δολοφόνων που συντονίζονταν από τον Ντανίλο Ίλιτς. Ο πολιτικός στόχος της δολοφονίας ήταν η απόσπαση των νότιων σλαβικών επαρχιών της Αυστροουγγαρίας έτσι ώστε να μπορέσουν να αποτελέσουν τμήμα της Μεγάλης Σερβίας ή της Γιουγκοσλαβίας. Τα κίνητρα των δολοφόνων σχετίζονταν με το κίνημα που αργότερα έγινε γνωστό ως Νέα Βοσνία. Σέρβοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι βρίσκονταν πίσω από την επίθεση.
Ησυχαστική έριδα
Αποτίμηση
Η άποψη ότι η Παλαμική θεολογία και γενικά ο ησυχασμός «[...] είχε στραγγαλιστική επίδραση πάνω στο καλλιτεχνικό ύφος»-μάλιστα ο Γρηγόριος Παλαμάς κατηγορήθηκε για εικονοκλασία-θα μπορούσε να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα της γενικής αποθάρρυνσης που ασκούσε ο μοναστικός ασκητισμός στις δαπανηρές και πολυτελείς εικονογραφήσεις των ναών και η καταφυγή στη νοερά προσευχή έκανε τις εικονογραφήσεις αυτές περιττές. Σε κάθε περίπτωση η παλαμική θεολογία δεν αμφισβητούσε τη νομιμότητα της χριστιανικής τέχνης.
Δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας
Στην κορυφή αυτών των Σέρβων στρατιωτικών συνωμοτών ήταν ο Στρατιωτικής Μυστικής Υπηρεσίας της Σερβίας Ντραγκούτιν Ντιμιτρίεβιτς, ενώ το δεξί του χέρι ήταν ο Ταγματάρχης Βόισλαβ Τάνκοσιτς, και ο Αρχικατάσκοπος Ράντε Μαλόμπαμπιτς. Ο Ταγματάρχης Τάνκοσιτς εξόπλισε τους δολοφόνους με βόμβες και πιστόλια και τους εκπαίδευσε. Επίσης του έδωσε πρόσβαση στο ίδιο μυστικό τούνελ από κρυψώνες και πράκτορες που ο Ράντε Μαλόμπαμπιτς χρησιμοποιούσε για τη διείσδυση όπλων και ανθρώπων μέσα στην Αυστροουγγαρία.
Ησυχαστική έριδα
Πηγές
Κατηγορία:14ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Σχετιζόμενες με την Ανατολική Ορθοδοξία διαμάχες Κατηγορία:Ησυχασμός
Δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας
Η απόδοση ευθυνών για τις βόμβες και τις δολοφονίες της 28ης Ιουνίου είναι σε μεγάλο βαθμό αμφιλεγόμενη επειδή η επίθεση οδήγησε στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου ένα μήνα αργότερα.
Προϊστορία
Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Βερολίνου του 1878, η Αυστροουγγαρία έλαβε την εντολή να καταλάβει και να διοικήσει το Οθωμανικό Βιλαέτι της Βοσνίας ενόσω η  Οθωμανική Αυτοκρατορία διακρατούσε ακόμα επίσημα την κυριαρχία επί της περιοχής. Υπό αυτή την ίδια συνθήκη, οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αυστρία-Ουγγαρία, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Οθωμανική Αυτοκρατορία και Ρωσική Αυτοκρατορία) έδωσαν επίσημη αναγνώριση στο Πριγκιπάτο της Σερβίας ως πλήρως κυρίαρχο κράτος, το οποίο τέσσερα χρόνια αργότερα μεταμορφώθηκε σε βασίλειο υπό τον Μίλαν Ομπρένοβιτς IV που έτσι έγινε Βασιλιάς Μίλαν Ομπρένοβιτς ο Πρώτος. Οι μονάρχες της Σερβίας εκείνη της εποχή από τον βασιλικό Οίκο των Ομπρένοβιτς που διατηρούσαν στενές σχέσεις με την Αυστροουγγαρία ήταν ικανοποιημένοι να διοικούν τη χώρα τους εντός των συνόρων που είχαν τεθεί από τη συνθήκη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:1914 Κατηγορία:Ιστορία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ιστορία της Αυστροουγγαρίας Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Έγκλημα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Άνω Ματσιάτρα
Γεωγραφία
Η Άνω Ματσιάτρα βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και της Φιαναραντσόα. Συνορεύει στα νότια με την Ιχορόμπε, στα βόρεια με την Αμορόνι Μανία, στα ανατολικά με τη Βατοβάβι-Φιτοβινάνι και στα δυτικά με την Ατσίμο-Αντρεφάνα. Έχει έκταση 21.080 τ.χλμ.
Δήμοι
thumb|right|250px|Οι 23 δήμοι της Φιαναραντσόα
Η Άνω Ματσιάτρα διαιρείται σε 5 δήμους:
1. Αμπαλαβάο
3. Αμποϊμαασόα
8. Φιαναραντσόα Ι
9. Φιαναραντσόα ΙΙ
13. Ιαλαμαβόνι
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Φιαναραντσόα που βρίσκεται στην Φιαναραντσόα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Φιαναραντσόα
Νιόβη (ναρκαλιευτικό)
Νιόβη (Ναρκαλιευτικό) / Μ-224, Μ-254
Πρώην Βελγικό ‘LA ROCHE M-924’. Πρώην ‘Μ-924’. Πρώην ‘USS MSC 171’.
Ναυπηγήθηκε στις ΗΠΑ στα ναυπηγεία ‘Hodgson Bros, Goudy and Stevens, East Boothbay Me’. Πέντε πλοία ναρκαλιευτικά που παρελήφθησαν από το Βελγικό Ναυτικό επιστρεφόμενα από την Αμερικανική Στρατιωτική Βοήθεια. Ιδίου τύπου πλοία Νιόβη και ‘Αντιόπη’. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1969 παρελήφθη στην Οστάνδη του Βελγίου. Ξύλινο σκάφος με ευρεία χρήση αντιμαγνητικού υλικού στις μεταλλικές κατασκευές. Ομοίου τύπου το πλοία Αντιόπη, Αταλάντη, Θάλεια ΙΙΙ, Νιόβη και Φαίδρα.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Κυριάκος Τοχούρογλου
Ο Κυριάκος Νεκτάριος Τοχούρογλου (γεννημένος στις 13 Αυγούστου 1972 στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα. Παρά το γεγονός ότι δεν διαθέτει ιδιαίτερο σωματικό ύψος για τερματοφύλακα (1,81εκ.), ο Κυριάκος Τοχούρογλου κατάφερε χάρη στην αλτικότητά του να πραγματοποιήσει κατά καιρούς εξαιρετικές επεμβάσεις και να εδραιωθεί σαν ένας από τους ευγενέστερους τερματοφύλακες που πέρασαν από τα γήπεδα της Α' εθνικής της Ελλάδας και της Αυστραλίας στην οποία αγωνίζεται σήμερα.
Καριέρα
Ο Κυριάκος Τοχούρογλου έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα σε ηλικία μόλις 9 ετών και συγκεκριμένα το 1981, χρονιά την οποία εντάχθηκε στις ακαδημίες της Γλέιντσβιλ Ράιντ Μάτζικ, ομάδα της Αυστραλίας. Το 1983, ο Τοχούρογλου αναγκάστηκε να ταξιδέψει μαζί με τους γονείς του στην Ελλάδα αφήνοντας πίσω την Αυστραλία.
Η πρώτη ελληνική ομάδα στην οποία αγωνίστηκε ο Τοχούρογλου ήταν η Δόξα Δράμας. Αν και ήταν μόνο 19 ετών, ο Κυριάκος Τοχούρογλου πήρε αρκετές ευκαιρίες κάτω από τα γκολποστ της ομάδας της Δράμας και παρά το χαμηλό του ύψος κατάφερε σε πολλές περιπτώσεις να υπερασπιστεί με επιτυχία την εστία του. Στην Δόξα Δράμας πραγματοποίησε συνολικά 52 εμφανίσεις σε δύο χρόνια.
Το καλοκαίρι του 1994 μέτα από την εξαιρετική εμφάνιση του στον αγώνα της Δοξας Δράμας, της οποίας ήταν τερματοφύλακας, εναντίον του Ολυμπιακού, η οποία έκανε τον τους παράγοντες του ολυμπιακού να θέλουν να τον απορροφήσουν στην ομάδα τους, ο Τοχούρογλου μεταπήδησε στον Ολυμπιακό Πειραιώς τον οποίο παρέμεινε επίσης για δύο χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 17 εμφανίσεις.
Τον Ιούλιο του 1996, ο Κυριάκος Τοχούρογλου μεταπήδησε στον Πανηλειακό, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο πραγματοποιώντας 32 συμμετοχές ως βασικός. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις οδήγησαν την διοίκηση του Ολυμπιακού Πειραιώς στο να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στον Τοχούρογλου να παραμείνει στην ομάδα. Ο Ολυμπιακός του έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί μεταξύ άλλων και σε μεγάλες ευρωπαικές διοργανώσεις όπως το Τσάμπιονς Λιγκ (6 συμμετοχές) και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (2 συμμετοχές). Συνολικά στη δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό, ο Τοχούρογλου πραγματοποίησε 58 συμμετοχές, ενώ παράλληλα κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα Ελλάδος (1998, 1999, 2000) και 1 Κύπελλο Ελλάδος (1999).
Το 2000, ο Τοχούρογλου αποφάσισε να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη για χάρη του ΠΑΟΚ, στον οποίο παρέμεινε για 8 χρόνια, και συγκεκριμένα μέχρι το 2008. Με τον ΠΑΟΚ πραγματοποίησε συνολικά 144 συμμετοχές ενώ κατέκτησε και δύο Κύπελλα Ελλάδας το 2001 και το 2003.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Σωτήριος Παπαδαίος
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Μάζι Αχαΐας (Ελατόφυτο) και υπηρέτησε στρατιώτης στον Ανδρέα Ζαΐμη. Ο Παπαδαίος βρέθηκε σε πολλές μάχες μαζί με τον αδελφό του Γεώργιο. Πήρε μέρος στην μάχη του Λεβιδίου, στην πολιορκία της Πάτρας και στο Μεσολόγγι όπου πολέμησε υπό τις διαταγές του Ανδρέα Ζαΐμη.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ερύμαντας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ερύμαντας (Ερύμας) είναι γνωστοί δύο διαφορετικοί Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο ένας σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Ιδομενέα, ενώ ο άλλος από τον Πάτροκλο, την ημέρα του θανάτου του τελευταίου. Αμφότεροι οι Τρώες αναφέρονται στην Ιλιάδα (ραψωδία Π, στίχοι 345 κ.ε., 415). Ο θάνατος του πρώτου περιγράφεται με λεπτομέρεια, κάπως νοσηρή: ''«Στο στόμα τον Ερύμαντα βαρεί με το κοντάρι / ο Ιδομενεύς, κι επέρασεν η λόγχη ως αποκάτω / του εγκεφάλου κι έσπασε τα άσπρα κόκαλά του. / Αίμα τα μάτια γέμισαν, τα δόντια πεταχθήκαν / κι αίμα απ' το στόμα ολάνοικτο φυσά κι απ' τα ρουθούνια / και αυτού τον ζώνει σύννεφον ολόμαυρο θανάτου.»'' (Π 345-350, μετάφραση Ι. Πολυλά)
Πηγές
Ερυμαντα
Τοντόρ Κόλεφ (ηθοποιός)
Ο Τοντόρ Κόλεφ (βουλγαρικά: Тодор Колев, 26 Αυγούστου 1939 - 15 Φεβρουαρίου 2013) ήταν γνωστός Βούλγαρος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, ενώ υπήρξε επίσης τραγουδιστής, κωμικός και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Γεννημένος στο Σούμεν, έπαιξε στην πρώτη του μεγάλη ταινία το 1966, το Tsar and General. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, εμφανίστηκε σε πάνω από 30 ταινίες. Ο Κόλεβ υπήρξε περισσότερο γνωστός στο βουλγαρικό κοινό, σε διάφορους κωμικούς ρόλους που έπαιξε.
Κατά τη διάρκεια του κομμουνισμού στη Βουλγαρία, ο Κόλεβ, υπήρξε εξόριστος στο Σλίβεν, εξαιτίας ενός αστείου που είπε δημοσίως, το οποίο αφορούσε τους τρεις Τόντορ, που κάνουν τους Βουλγάρους να γελάνε και εννοούσε τον εαυτό του, τον Τόσκο Κοζάρεφ, έναν κλόουν, αλλά και τον Τόντορ Ζίβκοβ. Παρόλα αυτά, στη βιογραφία του, Varnenskoto Sofianche Ot Shumen, αρνήθηκε ότι το είπε ποτέ αυτό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βούλγαροι ηθοποιοί Κατηγορία:Παρουσιαστές Κατηγορία:Κωμικοί
Άσπενδος
Η Άσπενδος (Παμφυλιακά: ΕΣΤϜΕΔΥΣ, Αττική διάλεκτος: Ἄσπενδος) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη περιοχή της Παμφυλίας στη Μικρά Ασία περίπου 40 χλμ. ανατολικά από τη σημερινή παραθαλάσσια πόλη Αττάλεια της Τουρκίας. Η Άσπενδος βρισκόταν στον ποταμό Ευρυμέδοντα, περίπου 16 χλμ. στην ενδοχώρα από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Συνόρευε και ήταν εχθρική προς την αρχαία πόλη Σίδη.
Ιστορία
Η Άσπενδος ήταν μεσόγεια αλλά παρόχθια πόλη επί του ποταμού Ευρυμέδοντα που ήταν πλωτός και σε απόσταση περίπου 10 χλμ. από τις εκβολές του στη Μεσόγειο. Αποτελούσε αποικία Ελλήνων από το Άργος που φέρεται να την ίδρυσαν περί το 1000 π.Χ.. Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. η Άσπενδος αποτελούσε το σημαντικότερο κέντρο εμπορίου στη περιοχή με μεγάλες εξαγωγές γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Το ευρύ φάσμα των νομισμάτων της πόλης σε όλο τον αρχαίο κόσμο δείχνει ότι, τον 5ο αιώνα π.Χ., η Άσπενδος είχε γίνει η σημαντικότερη πόλη της Παμφυλίας. Την εποχή εκείνη, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, ο Ευρυμέδοντας ποταμός ήταν πλωτός μέχρι την Άσπενδο και η πόλη αντλούσε μεγάλο πλούτο από το εμπόριο αλατιού, λαδιού και μαλλιού. Περίπου το 465 π.Χ., ο Κίμων οδήγησε ένα αθηναϊκό ναυτικό εναντίον ενός περσικού ναυτικού στη Μάχη του Ευρυμέδοντα και το κατέστρεψε. Στη συνέχεια η Άσπενδος έγινε μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας.
Το 333 π.Χ. την πόλη κατέλαβε ο Μέγας Αλέξανδρος και το 190 π.Χ. περιέρχεται στους Ρωμαίους μετά από μεγάλη καταστροφή. Από το τέλος της Ρωμαϊκής περιόδου και στη συνέχεια κατά η Βυζαντινή η Άσπενδος έλαβε μια λατινογενή προσωνυμία καλούμενη "Πριμόπολις" λόγω της εμπορικότητάς της, η οποία όμως άρχισε σιγά σιγά να φθίνει. Από τα λείψανα της αρχαίας πόλης που βρίσκονται παρακείμενα του σημερινού λόφου Μπαλκίς πάρα τον ποταμό Μπάλκε Σου ή Κιοπρού Σου, (όπως λέγεται σήμερα ο αρχαίος Ευρυμέδοντας ποταμός), ξεχωρίζουν το αρχαίο ελληνορωμαϊκό θέατρο και το  ρωμαϊκό υδραγωγείο.
Αρχαίο Θέατρο Ασπένδου
Το αρχαίο θέατρο της Ασπένδου θεωρείται ένα από τα καλύτερα διατηρημένα αρχαία ελληνικά θέατρα στο κόσμο. Έχει διάμετρο 96 μ. και χωρητικότητα καθισμάτων 7.000 θεατών. Κτίσθηκε από τον Έλληνα αρχιτέκτονα Ζήνωνα το 155 (μ.Χ.) στην ελληνιστική περίοδο. Το κοίλο ήταν κατασκευασμένο αμφιθεατρικά και έφερε τρία διαζώματα, (το κάτω,το μεσαίο και το άνω με θολωτές καμάρες) ενδιάμεσα των οποίων φέρονταν ανά είκοσι σειρές μαρμάρινων καθισμάτων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από αρχιτεκτονική άποψη παρουσιάζει η μεγάλη πρόσοψη της σκηνής που το ύψος της έφθανε περίπου τα 14 μ. Ολόκληρο το χώρο της σκηνής φέρεται να σκέπαζε λοξή ξύλινη στέγη που εξασφάλιζε επίσης και ηχομόνωση. Η στέγη αυτή ήταν κρεμαστή σε ιστούς που ήταν περασμένοι σε 58 πακτωμένους προβόλους στο άνω μέρος της σκηνής και που με σχοινιά σύρονταν περιμετρικά από τις θολωτές καμάρες του άνω διαζώματος. Το θέατρο αυτό ήταν δωρεά δύο πλουσίων Ασπενδίων εμπόρων της εποχής.
Κατά την Βυζαντινή περίοδο το θέατρο είχε μεταβληθεί αρχικά σε καραβάν-σεράι (=σταθμό καραβανιών), αργότερα όμως μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Σελτζούκους αποτελούσε Σελτζουκικό ανάκτορο. Μέχρι πρόσφατα στο θέατρο αυτό παρουσιάζονταν διάφορα θερινά καλλιτεχνικά φεστιβάλ, λόγω όμως φθορών που σημειώθηκαν έχουν ανασταλεί παρόμοιες εκδηλώσεις, που συνεχίζονται όμως σε παρακείμενο κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο.
Σούτσσταφφελ
Ίδρυση, Οργάνωση, Λειτουργία
Όταν ο Χίτλερ αποφυλακίστηκε, ύστερα από το αποτυχημένο πραξικόπημά του το 1923 (γνωστό στην Ιστορία ως "Πραξικόπημα της μπυραρίας" (Beer Hall Putch) συνειδητοποίησε ότι χρειαζόταν προσωπική προστασία αποτελούμενη από περισσότερα του ενός άτομα. Έδωσε, λοιπόν, εντολή στον προσωπικό του σωματοφύλακα Γιούλιους Σρεκ (Julius Schreck) να οργανώσει μια ομάδα από οκτώ ένστολους σωματοφύλακες, τους οποίους επονόμασε Σούτσσταφφελ (Schutzstaffel), δηλαδή ομάδα προστασίας ή, συντομογραφικά, SS. Η ομάδα αυτή αποτέλεσε νέα μονάδα των Ταγμάτων Εφόδου, τον ιδιωτικό στρατό του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, του οποίου τότε ηγείτο ο Ερνστ Ρεμ (Ernst Röhm). Πρώτος ηγέτης των SS ήταν ο δημοσιογράφος του "Λαϊκού Παρατηρητή" (Völkischer Beobachter) Μπέρχτολντ (Berchtold), καθώς όμως αυτός ήταν μάλλον χαμηλότερων τόνων από όσο ο Χίτλερ επιθυμούσε, τον αντικατέστησε με τον Έρχαρντ Χάιντεν (Erhard Heiden), πρώην αστυνομικό με αμφίβολη υπόληψη.
Τον Ιανουάριο του 1929 ανατέθηκε από το Κόμμα στον Χάινριχ Χίμλερ η ηγεσία της μονάδας SS. Τα Ες-Ες άρχισαν να αναπτύσσονται υπό μορφή ταγμάτων και χάρη στον ηγέτη τους και την υποστήριξη του Χίτλερ επεκτάθηκαν σημαντικά. Ιδιαίτερα μετά την εξόντωση της ηγεσίας των SA και τον υποβιβασμό του ρόλου τους, τα SS αναπτύχθηκαν και εξελίχθηκαν σε μια από τις μεγαλύτερες παραστρατιωτικές οργανώσεις της εποχής: Το 1932 αριθμούσαν περίπου 30.000 άνδρες. Καθώς μάλιστα επίκεινταν εκλογές και όλα τα πολιτικά κόμματα διέθεταν τους δικούς τους οπαδούς, που ήταν έτοιμοι για βίαιες συγκρούσεις στους δρόμους, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα στρατολογούσε όλο και περισσότερους. Όταν ο Χίτλερ έγινε Καγκελάριος, το 1933, τα SS αριθμούσαν ήδη 100.000 άνδρες (Ιανουάριος 1933). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα SS αριθμούσαν περισσότερους από δύο εκατομμύρια άνδρες, καθώς στρατολογήθηκαν σε αυτά και άτομα από κατακτημένες χώρες, τα οποία είχαν σφόδρα αντικομμουνιστικές πεποιθήσεις. Προς το τέλος του πολέμου μάλιστα δόθηκε η δυνατότητα σε εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου να πλαισιώσουν τα "ένοπλα SS".
Στα SS στρατολογούνταν αρχικά αποκλειστικά στελέχη αμιγούς αρείας καταγωγής (γινόταν εξονυχιστικός έλεγχος της καταγωγής του υποψηφίου) και παράλληλα έπρεπε να επιδεικνύουν τυφλή αφοσίωση στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα και στον ηγέτη (Führer) Αδόλφο Χίτλερ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου επιτράπηκε η στρατολόγηση και μη Γερμανών, αρκεί να διαπνέονταν από σφοδρά αντικομμουνιστικές απόψεις. Η πειθαρχία στα SS ήταν αυστηρότερη ακόμη και από αυτή του τακτικού στρατού. Η συμμετοχή μελών των SS σε παράνομες πράξεις (κλοπές, καταχρήσεις δημοσίου χρήματος κ.τ.λ.) τιμωρείτο αυστηρά και από την τιμωρία δεν εξαιρούνταν ούτε προσωπικοί φίλοι των υψηλά ισταμένων. Στις πράξεις αυτές δεν εντάσσονταν οι βιαιότητες εναντίον Εβραίων ή κρατουμένων (αν και κάποια μέλη των SS τιμωρήθηκαν και για τέτοιες πράξεις).
Κλάδοι, ειδικές Μονάδες
right|thumb|250px|Άνδρες της Βάφφεν-SS στον σταθμό του Ρυφέκ (Νότια Γαλλία). Οκτώβριος 1942. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου
Στην πορεία εξέλιξής τους τα SS απέκτησαν δύο "κλάδους": έναν "πολιτικό" (τα Allgemeine SS, «Γενικά SS»), ο οποίος είχε κυρίως πολιτική δράση και έναν "στρατιωτικό" κλάδο (τα Waffen-SS, «Ένοπλα SS»), ο οποίος οργανώθηκε σε κανονικές στρατιωτικές μονάδες και πολέμησε στην πρώτη γραμμή των τεσσάρων από τά πέντε μέτωπα με εξαίρεση του αφρικανικού. Ο Χίτλερ μάλιστα σχεδίαζε την ανάπτυξη των ενόπλων SS σε μεγάλη κλίμακα, καθώς δεν εμπιστευόταν καθόλου την ηγεσία της Βέρμαχτ (για ορισμένους, μάλιστα, ηγέτες του γερμανικού στρατού, ένιωθε ιδιαίτερη αντιπάθεια). Τα SS είχαν δική τους ιεραρχία (οι βαθμοί διέφεραν από τους αντίστοιχους στρατιωτικούς), δικά τους εμβλήματα και, φυσικά, δικές τους στολές (μαύρες), διαφορετικές από αυτές της Βέρμαχτ1.
Ανέπτυξαν, επίσης, δύο ημιανεξάρτητους "κλάδους", την SD (Sicherheitsdienst, «Υπηρεσία Ασφαλείας»), μία υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας και κατασκοπείας, και την Γκεστάπο (Geheime Staatpolizei), την μυστική αστυνομία, η οποία κατέλυσε κάθε έννοια νόμου και δικαίου τόσο στη Γερμανία όσο και στις κατακτημένες περιοχές.
Ειδικές μονάδες των SS ήταν επίσης 1)οι Einsatzgruppen (Μονάδες Ειδικής Δράσης, Τάγματα θανάτου), που συστήνονταν για ad hoc αποστολές όπως, σύμφωνα με τα λόγια του Διοικητή των Ες-Ες Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι (Erich von dem Bach-Zelewski), «ο αφανισμός των Εβραίων, των Τσιγγάνων και των πολιτικών κομισάριων», ενώ ελέγχονταν από την υπηρεσία RSHA, της οποίας ηγείτο αρχικά ο Ράινχαρντ Χάιντριχ και μετά τη δολοφονία του το 1942, ο Ερνστ Κάλτενμπρουνερ (Ernst Kaltenbrunner). Η αρχική αποστολή των ομάδων αυτών ήταν η εξασφάλιση των μετόπισθεν στις κατακτημένες περιοχές, σε ορισμένες όμως περιπτώσεις όπως στο Μπαμπί Γιάρ αναλάμβαναν και αποστολές εξόντωσης και ταφής νεκρών θυμάτων και εξαφάνισης πειστηρίων των εγκληματικών πράξεων που είχαν διαπραχθεί. Ειδικότερα στη Ρωσία, όπου ακολούθησαν τα στρατεύματα του Χίτλερ στις κατακτημένες περιοχές, είχαν ως στόχο την εξόντωση Εβραίων, Αθιγγάνων και Κομμουνιστών. Οι δραστηριότητες αυτές εντάσσονταν στο γενικότερο ναζιστικό σχέδιο της "Τελικής Λύσης" ("Endlösung")2.
2) Αστυνομικά τεθωρακισμένα Συντάγματα γρεναδιέρων των SS, προορισμένα γιά αντιανταρτική δράση στα μετόπισθεν.
Η Ες-Ες διέθετε, επίσης, δικό της "Ιατρικό Σώμα" (γερμ. Sanitätsstaffel, Σώμα Υγιεινής), το οποίο αρχικά παρείχε δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες στα μέλη της Οργάνωσης και σε κυβερνητικούς αξιωματούχους. Με την ίδρυση των Στρατοπέδων Συγκέντρωσης και την αναδιοργάνωση ολόκληρης της Οργάνωσης, το Ιατρικό Σώμα απέστειλε μέλη του σε όλα τα στρατόπεδα, όπου διεξήγαγαν ιατρικά πειράματα, χρησιμοποιώντας κρατούμενους ως πειραματόζωα. Τα απεχθέστερα και πλέον γνωστά έγιναν από τις ιατρικές ομάδες της SS στα στρατόπεδα του Άουσβιτς και του Νταχάου: Πειράματα στείρωσης, επιμόλυνσης τραυμάτων, αντοχής στην υποθερμία, ενέσεις βενζίνης, εγχειρήσεις χωρίς αναισθητικό κ.τ.λ.
Η διάλυση
Μετά τον πόλεμο, στη Δίκη της Νυρεμβέργης, η Ες-Ες καταδικάστηκε ως εγκληματική οργάνωση, λόγω του τελευταίου σκοπού δημιουργίας της καθώς και της αποδεδειγμένης ανάμειξής της, μεταξύ άλλων, στη φυλετική πολιτική ως του σημείου του εβραϊκού Ολοκαυτώματος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ("Τελική Λύση", ό.π.). Ξεχωριστή δίκη έγινε επίσης στα πλαίσια της Δίκης της Νυρεμβέργης για τα ιατρικά πειράματα από ιατρούς των Ες-Ες στα Κέντρα Ευθανασίας και στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης και Εξόντωσης. Η Δίκη αυτή επονομάστηκε "Δίκη των Ιατρών".
Πολλοί στρατιώτες και αξιωματικοί των SS μετά το τέλος του πολέμου βοηθήθηκαν από την εκκλησία του Βατικανού να διαφύγουν στο εξωτερικό για να μην συλληφθούν από τις συμμαχικές δυνάμεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα * Κατηγορία:Ναζιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις
Βίκεν
Το Βίκεν (νορβηγικά: Viken) είναι κομητεία στην Ανατολική Νορβηγία που ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 2020 με τη συγχώνευση των περιοχών Ακερσούς, Μπούσκερουντ και Όστφολντ με την προσθήκη τριών άλλων δήμων.
Τόσο η δημιουργία όσο και το όνομά της αποτελούν αντικείμενα έντονης διαμάχης και το Βίκεν αντιτίθεται στις ενδιαφερόμενες κομητείες η εκλεγμένη περιφερειακή συνέλευση και το εκτελεστικό νομό του Βίκεν έχουν κηρύξει την αποδιοργάνωση του Βίκεν το 2021 ως τον κύριο πολιτικό στόχο του Βίκεν, ενώ αρνείται να κάνει οτιδήποτε για να συγχωνεύσει τις κομητείες στην πράξη.
Παραπομπές
Βικεν
The Getaway
To The Getaway είναι το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ του ροκ συγκροτήματος Red Hot Chili Peppers. Κυκλοφόρησε στις 17 Ιουνίου του 2016 με παραγωγό τον Ντέιντζερ Μάους.
Ο δίσκος έλαβε σε γενικές γραμμές θετικές κριτικές και εμφανίστηκε ως νούμερο 1 στα τσαρτ διάφορων κρατών. Για την προώθηση του δίσκου διοργανώθηκε η περιοδεία The Getaway World Tour, ενώ κυκλοφόρησαν 4 σινγκλ: "Dark Necessities", "Sick Love", "Go Robot" και "Goodbye Angels". Η θεματολογία του δίσκου βασίζεται κυρίως στον χωρισμό του Άντονι Κίντις με τη Χελένα Βέστεργκορ καθώς και σε θέματα όπως ο θάνατος (με αναφορές στο πρώην μέλος Χίλελ Σλόβακ και τον Σκοτ Γουάιλαντ των Stone temple pilots), η αγάπη και άλλα. Ο δίσκος περιέχει τον κλασικό φανκ ροκ/εναλλακτικό ροκ ήχο του συγκροτήματος, αλλά περιέχει και στοιχεία από ντίσκο και χορευτική μουσική. Στο τραγούδι "Sick Love" ο Έλτον Τζον κάνει γκεστ εμφάνιση παίζοντας πλήκτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Άλμπουμ του 2016
Ερασιτεχνική πορνογραφία
Φωτογραφίες
Η εισαγωγή των φωτογραφικών μηχανών Polaroid το 1948 επέτρεψε σε ερασιτέχνες να παράγουν μόνοι τους πορνογραφικές φωτογραφίες άμεσα και χωρίς να χρειάζεται να τις στείλουν σε μοντέρ ταινιών, ο οποίος θα μπορούσε να τις ανέφερε ως παραβιάσεις των νόμων περί ακαταλληλότητας. Μία από τις πιο σημαντικές αυξήσεις στην ερασιτεχνική πορνογραφική φωτογραφία ήρθε με την εμφάνιση του Διαδικτύου, των σαρωτών εικόνας, των ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών και πιο πρόσφατα των τηλεφώνων με κάμερα. Αυτά έδωσαν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να τραβούν ιδιωτικές φωτογραφίες και στη συνέχεια να μοιράζονται τις εικόνες σχεδόν αμέσως, χωρίς την ανάγκη δαπανηρής διανομής, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια διαρκώς αυξανόμενη ποικιλία και ποσότητα υλικού. Έχει επίσης υποστηριχθεί ότι στην εποχή του Διαδικτύου έχει γίνει πιο κοινωνικά αποδεκτό να δημιουργείς και να βλέπεις ερασιτεχνικό πορνό. Από τη δεκαετία του 1990, πορνογραφικές ταινίες μοιράζονταν και ανταλλάσσονταν μέσω διαδικτυακών υπηρεσιών όπως η America Online (AOL). Ιστότοποι κοινής χρήσης φωτογραφιών όπως το Flickr και ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης όπως το Myspace έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για την κοινή χρήση ερασιτεχνικών πορνογραφικών φωτογραφιών – συνήθως γυμνών αλλά και φωτογραφιών σκληρού πορνό. Μια πιο ιδιωτική και εύκολη στον έλεγχο μέθοδο κοινής χρήσης φωτογραφιών είναι μέσω του Yahoo! ή των Ομάδων Google που έχουν πρόσβαση περιορισμένη μέλη μιας ομάδας.
Το ευρύ κοινό έχει συνειδητοποιήσει περισσότερο τα τελευταία χρόνια τους πιθανούς κινδύνους για τους εφήβους ή τα παιδιά, τα οποία μπορεί να αγνοούν τις συνέπειες, χρησιμοποιώντας τη φωτογραφική μηχανή τους για να κάνουν βίντεο και εικόνες που στη συνέχεια μοιράζονται στους φίλους τους, όπως στο sexting. Οι εικόνες που αρχικά προορίζονταν να κοινοποιηθούν μεταξύ ζευγαριών μπορούν τώρα να διαδοθούν σε όλο τον κόσμο. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί ένας μικρός αλλά αυξανόμενος όγκος διαδικτυακού ερασιτεχνικού πορνό που απεικονίζει ανήλικα μοντέλα, που δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους νέους.
Οικιακές ταινίες και βίντεο
Πριν από την εμφάνιση των βιντεοκάμερων και των κασετών VHS, τα ζευγάρια έπρεπε να κινηματογραφηθούν χρησιμοποιώντας φιλμ Super 8, το οποίο στη συνέχεια έπρεπε να σταλεί για επεξεργασία. Αυτό ήταν και ακριβό και επικίνδυνο καθώς το εργαστήριο επεξεργασίας μπορούσε να αναφέρει την ταινία στην αστυνομία ανάλογα με τους τοπικούς νόμους της.
Η ερασιτεχνική πορνογραφία άρχισε να αυξάνεται ραγδαία τη δεκαετία του 1980, με την επανάσταση της βιντεοκάμερας, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να καταγράφουν τη σεξουαλική τους ζωή και να παρακολουθούν τα αποτελέσματα σε VCR. Αυτές οι οικιακές ταινίες μοιράζονταν αρχικά δωρεάν, συχνά κάτω από τον πάγκο στο τοπικό κατάστημα βίντεο. Η Homegrown Video ήταν η πρώτη εταιρεία που κυκλοφόρησε και διένειμε εμπορικά τέτοιου είδους ερασιτεχνικά βίντεο για ενήλικες. Ιδρύθηκε το 1982 και το περιοδικό AVN κατέταξε το Homegrown Video στο Νο.1 ανάμεσα στους 50 τίτλους με τη μεγαλύτερη επιρροή για ενήλικες που δημιουργήθηκαν ποτέ, επειδή οδήγησε στη δημιουργία του είδους της ερασιτεχνικής πορνογραφίας σε βίντεο για ενήλικες. Αρκετοί άνθρωποι που έστειλαν τις κασέτες τους στο Homegrown Video έγιναν επαγγελματίες πορνοστάρ, συμπεριλαμβανομένων των Στέφανι Σουίφτ, Μελίσα Χιλ, Rayveness και Μέγκαν Μαλόουν. Το 1991, ως απάντηση σε μια έρευνα της Boston Globe, οι ιδιοκτήτες καταστημάτων βίντεο ανέφεραν ότι μεταξύ 20 και 60% των ενοικιάσεων και των πωλήσεων βίντεο αφορούσαν οικιακές ταινίες βίντεο ερασιτεχνών για ενήλικες.
Μια πολύ δημοσιευμένη περίπτωση ήταν αυτή της Κάθι Γουίλετς και του συζύγου της Τζέφρι το 1991. Ο Τζέφρι ήταν αναπληρωτής σερίφης στην Κομητεία Μπρόουαρντ της Φλόριντα, ο οποίος είχε καταγράψει τα σεξουαλικά κατορθώματα της «νυμφομανής» συζύγου του με έως και οκτώ άνδρες την ημέρα. Χρέωνε έως και 150 δολάρια την ώρα και είχε επίσης μαγνητοσκοπήσει μερικά σημαντικά τοπικά πρόσωπα και έτσι οι δύο συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για πορνεία. Η Έλις Ρούμπιν που ενήργησε ως συνήγορος υπεράσπισης, υποστήριξε ότι η νυμφομανία της Γουίλετς προκλήθηκε από τη χρήση Prozac. Στο τέλος, παραδέχθηκαν την ενοχή τους και καταδικάστηκαν και οι δύο, αν και η Κάθι έχει κάνει καριέρα στη βιομηχανία ταινιών για ενήλικες.
Ο όρος «realcore» έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει το ψηφιακό ερασιτεχνικό πορνό, το οποίο προέκυψε λόγω του συνδυασμού φθηνών ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών και του Παγκόσμιου Ιστού στα τέλη της δεκαετίας του '90. Ο όρος αναφέρεται τόσο στο πώς φτιάχνεται το πορνό, με απλές κάμερες και ένα στυλ ντοκιμαντέρ, όσο και στο πώς διανέμεται, κυρίως δωρεάν, σε κοινότητες ιστού ή ομάδες συζήτησης του Usenet. Ο όρος επινοήθηκε από τον Σέρτζιο Μεσίνα, ο οποίος τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά στο Συμπόσιο Ars Electronica το 2000, και στη συνέχεια υιοθετήθηκε από αρκετούς συγγραφείς και ειδικούς. Ο Μεσίνα έχει γράψει ένα βιβλίο για το θέμα, με τίτλο Realcore, the digital porno Revolution.
Το ερασιτεχνικό πορνό έχει επίσης επηρεάσει την άνοδο της ταινιών σεξ διασημοτήτων, με αστέρια όπως ο Σκοτ Σταπ, ο Κιντ Ροκ, η Πάμελα Άντερσον, η Πάρις Χίλτον και η Κιμ Καρντάσιαν. Η αύξηση των δωρεάν ερασιτεχνικών πορνογραφικών «ιστότοπων» επέτρεψε τη μεταφόρτωση σπιτικών ταινιών σε πολλούς ιστότοπους σωλήνων στο διαδίκτυο, όπως το Pornhub ή το XVideos. Λόγω της δημοτικότητας των κοινωνικών δικτύων, οι άνθρωποι μπορούν επίσης να συνδεθούν με άλλους ερασιτέχνες λάτρεις του πορνό για να συζητήσουν και να μοιραστούν τη σεξουαλική τους ζωή σε πλατφόρμες αποκλειστικά για αυτόν τον σκοπό. Υπάρχουν ιστότοποι με μια ανοιχτή ή κλειστή κοινότητα, όπου οι άνθρωποι μπορούν να μοιράζονται ελεύθερα τις δικές τους φωτογραφίες ή να παρακολουθούν βίντεο ερασιτεχνών απευθείας από αυτούς που τις καταγράφουν.
Εκδικητική πορνογραφία
Η έλευση της ερασιτεχνικής και ιδιοπαραγόμενης πορνογραφίας οδήγησε σε αστικές αγωγές και πρόσφατα εντοπισμένη και καθορισμένη εγκληματική δραστηριότητα. Η λεγόμενη « εκδικητική πορνογραφία» έγινε γνωστή στα τέλη της δεκαετίας του 2000 στον Τύπο μέσω αρχικών μηνύσεων από τα θύματα που είχαν δημοσιεύσει στο Διαδίκτυο εικόνες και βίντεο τους είτε γυμνοί είτε σε προσωπικές πράξεις.
Ανήλικοι
Εάν το εν λόγω βίντεο ή εικόνες αφορούν άτομα που είναι ανήλικα, συμπεριλαμβανομένου υλικού που δημιουργήθηκε από το θέμα (π.χ. selfies, κ.λπ.), η έρευνα από τις αρχές επιβολής του νόμου μπορεί να οδηγήσει σε κατηγορίες για παιδική πορνογραφία όπως συνέβη σε περιπτώσεις που αφορούν το sexting.
Διαδικτυακό περιεχόμενο που δημιουργείται από χρήστες
Όπως τα παραδοσιακά περιοδικά και η πορνογραφία που βασίζεται σε VHS ή DVD, η πορνογραφία στο Διαδίκτυο είναι από καιρό μια κερδοφόρα επιχείρηση. Ωστόσο, με την άνοδο των εγχειρημάτων Web 2.0 και της ερασιτεχνικής πορνογραφίας, οι ιστότοποι που βασίζονται στην πλατφόρμα YouTube για περιεχόμενο που δημιουργείται από χρήστες και κοινή χρήση βίντεο έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλείς. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2008 μια αναζήτηση για «πορνό» επέστρεψε 8,3 εκατομμύρια αποτελέσματα στο Yahoo και 8,5 εκατομμύρια στο MSN. (Μέχρι τον Οκτώβριο του 2017 οι αναζητήσεις για «πορνό» και «tube» επέστρεψαν 23 εκατομμύρια αποτελέσματα στο Google. Μέχρι τον Μάρτιο του 2017 οι αναζητήσεις για «πορνό» και «tube» επέστρεψαν 1.420 εκατομμύρια αποτελέσματα στο Google). Οι ιστότοποι «tube» της υπηρεσίας φιλοξενίας βίντεο διαθέτουν δωρεάν ερασιτεχνική πορνογραφία που ανεβάζει ο χρήστης και έχουν γίνει οι ιστότοποι πορνογραφίας με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στο διαδίκτυο.
Δεδομένου ότι το περιεχόμενο αυτών των ιστότοπων είναι εντελώς δωρεάν και αρκετά υψηλής ποιότητας, και επειδή τα περισσότερα από τα βίντεο είναι πλήρους μήκους αντί για σύντομα βιντεάκια, αυτοί οι ιστότοποι έχουν περιορίσει σημαντικά τα κέρδη των πορνογραφικών ιστοτόπων πληρωμής και της παραδοσιακής πορνογραφίας περιοδικών και DVD. Τα κέρδη των ιδιοκτητών τοποθεσιών tube συμπιέζονται επίσης σε μια ολοένα και πιο γεμάτη αγορά, με τον αριθμό των τοποθεσιών να αυξάνεται συνεχώς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορνογραφία
Κατάλογος μεγαλύτερων αυτοκρατοριών
Οι μεγαλύτερες αυτοκρατορίες του κόσμου αναφέρονται στον παρακάτω πίνακα, Ο Ρέιν Τααγκεπέρα ορίζει την αυτοκρατορία ως «κάθε σχετικά μεγάλη κυρίαρχη πολιτική οντότητα της οποίας τα συστατικά δεν είναι κυρίαρχα» και το μέγεθος ως η περιοχή με φορολογική και στρατιωτική παρουσία, ενώ ο παρακάτω πίνακας χρησιμοποιεί τον προαναφερόμενο ορισμό. Η έκταση ξηράς της γης είναι 148.940.000 τ.χλμ. μικρογραφία|Η βρετανική αυτοκρατορία το 1920
Θεόδωρος Κολόκας
Ο Θεόδωρος Κολόκας ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπηρέτησε στο στρατό κοντά στον Ανδρέα Ζαΐμη και με τον στρατηγό Β. Πετιμεζά. Έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες και ιδίως στην πολιορκία της Πάτρας.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Θειικός χαλκός
thumb|right|200px|Θειικός χαλκός (ένυδρος). Ο θειικός χαλκός είναι ανόργανη χημική ένωση - άλας - του δισθενούς χαλκού (Cu) με χημικό τύπο CuSO4. Υπάρχει και η ένυδρη μορφή του (CuSO4.5Η2Ο), που είναι περισσότερο γνωστή ως γαλαζόπετρα.
Προέλευση
Ο άνυδρος θειικός χαλκός απαντάται στη φύση ως το ορυκτό χαλκοκυανίτης ή υδροκυανίτης, με πυκνότητα 3,603, που αποσυντίθεται σε θερμοκρασία μεγαλύτερη των 200 °C. Η ένυδρη μορφή του απαντάται στη φύση σε ευμεγέθεις λαμπρούς κυανούς κρυστάλλους ως ορυκτό με το όνομα χαλκάνθη ή χαλκανθίτης.
Παραγωγή
Η αντίδραση που λαμβάνει χώρα είναι:
Οι χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή θειικού χαλκού είναι οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Αγγλία και η Ιταλία. Στην Ελλάδα η παραγωγή του είναι πολύ περιορισμένη.
Εμπορική διάθεση
Ο θειικός χαλκός, γνωστός στο εμπόριο και με την ονομασία «μπλέ βιτριόλι», ή «ρωμαϊκό βιτριόλι» και γνωστότερος ως γαλαζόπετρα, προσφέρεται στο εμπόριο με τις ακόλουθες μορφές:
Χρήση - εφαρμογές
Ο θειικός χαλκός λόγω της πληθώρας των ιδιοτήτων του έχει ευρύτατη χρήση/εφαρμογές σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς. Ειδικότερα:
Αξιόποινη χρήση
Η χρήση γαλαζόπετρας (διαλύματος) σε οποιαδήποτε μέθοδο αλιείας επισύρει ιδιαίτερα αυστηρές ποινικές κυρώσεις της σχετικής νομοθεσίας περί αλιείας με χημικά και εκρηκτικά μέσα. Σε περίπτωση εντοπισμού σε αλιευτικό σκάφος, ή ακόμα και μέσο μεταφοράς (π.χ. σκάφος, τρέιλερ, όχημα μεταφοράς του σκάφους), εκτός της ποινικής δίωξης και του υψηλού προστίμου, υπόκειται τούτο και σε κατάσχεση. Η παράβαση αυτή δυνατόν να επιφέρει και άλλα διοικητικά προβλήματα, όπως στον αποκλεισμό έκδοσης ναυτικού φυλλαδίου, συμμετοχής σε εξετάσεις ναυτικού ενδιαφέροντος, ή ναυτικών παραγωγικών σχολών, κ.λπ.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ενώσεις χαλκού Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις θείου
Λάρυμνα Φθιώτιδας
Η Λάρυμνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στον Βόρειο Ευβοϊκό κόλπο, στον ομώνυμο «όρμο της Λάρυμνας», και βρίσκεται 130 χιλιόμετρα περίπου βορειοδυτικά της Αθήνας, σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 5 μέτρων. Ανήκει στον Νομό Φθιώτιδας και στον Δήμο Λοκρών. Γειτονικοί οικισμοί είναι οι Μαρτίνο (ανατολικά), Μαλεσίνα (βόρεια) και Άγιος Ιωάννης (νότια). Πάνω από τη Λάρυμνα υψώνεται ο λόφος Αετόλυμα. Κύριο χαρακτηριστικό είναι ότι ο οικισμός εφάπτεται με το εργοστάσιο μεταλλουργίας ΛΑΡΚΟ. Βρίσκεται στην θέση της ομώνυμης αρχαίας βοιωτικής πόλης, που αναφέρεται από τον Παυσανία.