cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωστής Μπαστιάς
Τα τελευταία χρόνια (1964-1972)
Και ο κριτικός της λογοτεχνίας και Ακαδημαϊκός Απόστολος Σαχίνης θα γράψει ότι: thumb|right|260 px|Τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Μπαστιά από τον τότε δήμαρχο Αθηναίων Δημήτρη Αβραμόπουλο, στο "Πάρκο των Λογοτεχνών", στον περίβολο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου στην οδό Ακαδημίας, στις 23 Μαΐου 2002. Έργο του γλύπτη Πραξιτέλη Τζανουλίνου. Δέκα μήνες μετά την εκλογική νίκη του Γεωργίου Παπανδρέου, ο Μπαστιάς τελικά αντικαταστάθηκε το Σεπτέμβριο του 1964 στην Λυρική Σκηνή από τον συνθέτη Μενέλαο Παλλάντιο, ενώ στο Ε.Ι.Ρ., που θεωρείτο πολιτικό πόστο, είχε ήδη αντικατασταθεί αμέσως μετά τις εκλογές. Έτσι, μπόρεσε να αφοσιωθεί στην έκδοση του νέου του περιοδικού, του δεκαπενθήμερου Άλφα, που κυκλοφόρησε στις 12 Νοεμβρίου 1964, και αργότερα μετατράπηκε σε εβδομαδιαίο ειδησεογραφικό περιοδικό. Με την εγκαθίδρυση της Χούντας των Συνταγματαρχών το 1967, ελλείψει αξιόλογων και αξιόπιστων ειδήσεων λόγω λογοκρισίας, το περιοδικό άρχισε να μαραζώνει και το επόμενο έτος διέκοψε την κυκλοφορία του. Από το 1969, ανέλαβε για την Εκδοτική Αθηνών την οργάνωση της δωδεκάτομης στην αρχή Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, συγκροτώντας μία Εποπτική Επιτροπή διακεκριμένων επιστημόνων που θα εξασφάλιζαν τα υψηλά κριτήρια του έργου και θα παρακολουθούσαν την πορεία του. Στην επιτροπή συμμετείχαν ο καθηγητής της Φιλοσοφίας και Ακαδημαϊκός Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, ο καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου και Ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας και Ακαδημαϊκός Γεώργιος Μυλωνάς, ο καθηγητής της Βυζαντινής Αρχαιολογίας και Ακαδημαϊκός Ανδρέας Ξυγγόπουλος, ο καθηγητής της Ιστορίας της Νεοτέρας Ελλάδας Απόστολος Βακαλόπουλος και ο ίδιος ο Μπαστιάς, ως Εντεταλμένος Σύμβουλος. Οι πρώτοι τόμοι εκδόθηκαν το 1971.
Μέσα σε όλες αυτές τις ασχολίες ήταν πάντα δημοσιογράφος και ποτέ δεν παρέλειπε να γράφει, σχεδόν κάθε μέρα, το άρθρο του για την εφημερίδα Η Βραδυνή, ως τον θάνατό του τα Χριστούγεννα του 1972. Για αυτό ο Φρέντυ Γερμανός τοποθέτησε για τίτλο στην νεκρολογία που του έγραψε "Ένας από μας έφυγε...".
Οικογένεια
Ο Μπαστιάς έκανε τέσσερις γάμους.
Εργογραφία
Τα πιο κάτω λήμματα της Εργογραφίας και της Βιβλιογραφίας Μπαστιά είναι ενδεικτικά. Για μια πλήρη αναλυτική καταγραφή με αποσπάσματα βλ. Γιάννης Κ. Μπαστιάς, Ο Κωστής Μπαστιάς στα χρόνια του Μεσοπολέμου, τ. Α΄ και Β΄ (1997) και Γ΄ (2012).
Εφημερίδες και περιοδικά στα οποία συνεισέφερε ο Μπαστιάς
Παρακάτω αναφέρονται οι εφημερίδες και τα περιοδικά στις οποίες συνεισέφερε ο Μπαστιάς, καθώς και η ιδιότητά του σε αυτά:
Περιοχές της Γαλλίας
Οι περιοχές της Γαλλίας (régions) είναι μέρος της διοικητικής διαίρεσης της Γαλλικής Δημοκρατίας. Είναι ημιαυτόνομες περιοχές και ανέρχονται στον αριθμό των 18: 13 περιοχές στη Μητροπολιτική Γαλλία (συμπεριλαμβανομένης της Ημιαυτόνομης Περιοχής της Κορσικής, η οποία δεν φέρει τον τίτλο της « région » αν και έχει ανάλογες αρμοδιότητες) και 5 υπερπόντιους νομούς και περιοχές (η ημιαυτόνομη περιοχή της Μαγιότ δεν περιελάμβανε περιφερειακό συμβούλιο σε αντίθεση με τις τέσσερις άλλες ημιαυτόνομες υπερπόντιες περιοχές, αλλά μονάχα μια εκτελεστική συνέλευση η οποία υφίστατο στη θέση του Γενικού Συμβουλίου και του Περιφερειακού Συμβουλίου).
Κωστής Μπαστιάς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες χρονογράφοι Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Περιοχές της Γαλλίας
Το πεδίο δράσης των περιοχών είναι ιδιαίτερα ευρύ κυρίως για γενικότερους λόγους μεταξύ των ανταγωνιστικότητας, ενώ εκτείνεται από τη διαχείριση των λυκείων έως των τοπικών μέσων μαζικής μεταφοράς, περνώντας από την οικονομική ανάπτυξη και τη φορολογία.
Ο έλεγχός τους γίνεται σύμφωνα με το τέταρτο μέρος του Γενικού Κώδικα των Ημιαυτόνομων Περιοχών.
Ρόλος και διοίκηση
Η περιοχή είναι ημιαυτόνομη περιοχή που διαθέτει εκλεγόμενο περιφερειακό συμβούλιο με, ως επικεφαλής του, έναν πρόεδρο που διαθέτει εκτελεστική εξουσία, ο οποίος υπάγεται a posteriori στον περιφερειάρχη.
Καθώς η Γαλλία είναι ενωτικό κράτος και αποκεντρωμένο, οι περιοχές, παρά το γεγονός ότι έχουν το καταστατικό ημιαυτόνομων περιοχών, δεν έχουν νομοθετική αυτονομία, ωστόσο μπορούν να θέτουν τοπικούς κανόνες. Η μεταφορά αρμοδιοτήτων από πλευράς του Κράτους θα πρέπει να συνοδεύεται από την παραχώρηση οικονομικών πόρων τα οποία, στην πορεία, θα χρησιμοποιούνται για την κάλυψη των εξόδων αυτών από το Κράτος.
Σύμφωνα με την αρχή ελεύθερης διοίκησης των ημιαυτόνομων περιοχών, οι περιοχές διαθέτουν δική τους οικονομική αυτονομία και, συνεπώς, δικό τους προϋπολογισμό, τον οποίο έχουν ως υποχρέωση να μοιράσουν σε διάφορους τομείς. Ο κύκλος εργασιών τους αποτελείται από την κρατική τους ενίσχυση, από τη μία, και από την τοπική τους φορολόγηση, από την άλλη.
Οι περιοχές, μέσω της γενικής διάταξης αναφορικά με τις αρμοδιότητές τους, έχουν ένα ευρύ πεδίο δράσης. Δραστηριοποιούνται κυρίως στον χώρο της εκπαίδευσης (διαχείριση των λυκείων), την ανώτατη εκπαίδευση και την έρευνα, την επαγγελματική κατάρτιση και τη μάθηση, την οικονομική ανάπτυξη, τη διαχείριση των εδαφών και των κατασκευών. Επιπλέον, διαθέτουν το δικαίωμα δοκιμής και ενδεχόμενης χρήσης του τοπικού δημοψηφίσματος.
Η περιοχή αποτελεί επίσης μια διοικητική περιφέρεια του Κράτους, η οποία διοικείται από τον περιφερειάρχη. Η περιφερειακή έδρα βρίσκεται, τις περισσότερες φορές, στην ιστορική έδρα της περιοχής. Ωστόσο, ενώ η περιοχή, ως ημιαυτόνομη περιοχή, δεν μπορεί να έχει υπό τη σκέπη της τους νομούς και τις κοινότητες, οι νομάρχες βρίσκονται υπό την εξουσία του περιφερειάρχη.
Οι παλαιές επαρχίες του Βασιλείου
Πριν από τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, το Βασίλειο της Γαλλίας ήταν χωρισμένο σε ιστορικές επαρχίες οι οποίες προέρχονταν από τη φεουδαρχική ιστορία και των οποίων, σε ορισμένες περιπτώσεις, το μέγεθος αντιστοιχούσε περίπου στις σημερινές περιοχές. Το 1789, οι επαρχίες αυτές καταργήθηκαν και τα γαλλικά εδάφη διαιρέθηκαν σε 83 νομούς. Η ιδιαιτερότητα της γαλλικής περίπτωσης ήταν ότι το τοπικό θέμα σχετιζόταν με το εθνικό. Όπως υπογραμμίζει ο καθηγητής Ωτέν, « από τις αρχές του 19ου αιώνα, υφίσταται στη Γαλλία ένα κίνημα που αιτούνταν τη δημιουργία διοικητικών και πολιτικών οντοτήτων που θα βοηθούσαν στην αύξηση της αποκεντροποίησης των θεσμών και την αναγνώριση των τοπικών εθνικών ταυτοτήτων ».
Επιπλέον, ο νομός (ιστορία των γαλλικών νομών) έγινε ρασιοναλιστική βαθμίδα της εφαρμογής των δημοσίων πολιτικών, θεσμός που τέθηκε σε εφαρμογή μέσω των νόμων της 15ης Ιανουαρίου και 16ης Φεβρουαρίου 1790 των οποίων ο διαχωρισμός έγινε με πρωτοβουλία του Ονορέ-Γκαμπριέλ Ρικετί ντε Μιραμπώ, λαμβάνοντας υπόψη τις τοπικές ιδιαιτερότητες, όμως όχι την τοπική ταυτότητα, λόγω του φόβου της εκ νέου δημιουργίας των πάλαι ποτέ ισχυρών κρατιδίων του Παλαιού Καθεστώτος.
Οι τοπικές διεκδικήσεις επανεμφανίστηκαν, εκ νέου, στα τέλη του 19ου αιώνα μέσω του Φρεντερίκ Μιστράλ και του Félibrige που επιθυμούσαν μια οξιτανική γλωσσική και πολιτισμική ταυτότητα στη λογοτεχνία, ρεύμα στο οποίο ήρθαν να προστεθούν τα αντεπαναστατικά ρεύματα, καθώς, όπως εξηγεί ο καθηγητής Ντανιέλ Σαϊλέρ « από τη στιγμή που έγινε η μεταφορά της εξουσίας προς το Κοινοβούλιο και κυρίως το Έθνος, η περιφέρεια ένιωσε τη διαφορετικότητά της και κρατήθηκε από την υποδεέστερη τάξη ». Οι αλλαγές αυτές αποτέλεσαν και το ιδανικό ιδεολογικό πεδίο για την προστασία των τοπικών ταυτοτήτων στα πλαίσια μιας εθνικής και βασιλικής ανανέωσης που αντιπροσωπευόταν από το φιλοβασιλικό πολιτικό κόμμα Γαλλική Δράση του Σαρλ Μωράς στις αρχές του 20ού αιώνα.
Σημειώσεις
<references group="Note"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκαιο των ημιαυτόνομων περιοχών
Γεώργιος Κόρπας
Ο Γεώργιος Κόρπας (1838 - 14 Ιανουαρίου 1911) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής το 1881 και συνέχισε να εκλέγεται στις Κυκλάδες. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Κόρπα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις βουλευτικές εκλογές του 1881, 1882, 1885, 1887, 1890, 1895, 1889 και 1905 εκλέχθηκε βουλευτής Κέας. Υπήρξε άνθρωπος του βασιλικού περιβάλλοντος.
Χρημάτισε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη από τις 3 Οκτωβρίου 1897 ως τις 11 Νοεμβρίου 1898 και ανέλαβε παράλληλα το υπουργείο Ναυτικών, μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Χατζηκυριάκου. Ήταν ξανά υπουργός επί των Στρατιωτικών και προσωρινά επί των Ναυτικών το 1901 στην επόμενη κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη.
Έφτασε στο βαθμό του υποστράτηγου. Πέθανε όντας εν ενεργεία βουλευτής και κηδεύτηκε με μεγαλοπρέπεια.
1-φθοροπροπένιο
Ονοματολογία
Η ονομασία «1-φθοροπροπένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα: Η ονομασία διαιρείται σε δύο (2) κύρια τμήματα: Το δεξί τμήμα αναφέρεται στη δομή της «κύριας ανθρακικής» αλυσίδας που φέρει την «κύρια χαρακτητιστική ομάδα», εφόσον υπάρχει και προβλέπεται γι' αυτήν χαρακτηριστική κατάληξη, ενώ το αριστερό στους «υποκαταστάτες» (δηλαδή τυχόν «δευτερεύουσες χαρακτηριστικές ομάδες» ή και κύριες χαρακτηριστικές ομάδες για τις οποίες δεν έχουν προβλεδθεί χαρακτηριστικές καταλήξεις) ή και τις «διακλαδώσεις» (δηλαδή τυχόν δευτερεύουσες ανθρακικές αλυσίδες). Στη συγκεκριμένη ένωση, υπάρχει το αρχικό πρόθεμα «φθορ(ο)-» που δηλώνει την ύπαρξη ενός (1) ατόμου φθορίου, ως κύριας χαρακτηριστικής ομάδας αλλά χωρίς προβλεπόμενη κατάληξη, που συγκεκριμένα είναι συνδεμένο στο #1 άτομο της κύριας ανθρακικής αλυσίδας («1-») Ως προς το τμήμα που αφορά την κύρια ανθρακική αλυσιδα ισχύουν τα ακόλουθα: το πρόθεμα «προπ-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) διπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει κύρια χαρακτηριστική ομάδα και προβλεπόμενη χαρακτηριστική κατάληξη. Ο αριθμός θέσης του δεσμού (-1-), στην αρχή του τμήματος της κύριας ονομασίας, παραλήπεται ως πλεονασμός, γιατί οι πολλαπλοί δεσμοί προηγούνται των αλογόνων ως προς την προτεραιότητα αρίθμησης.
Γεώργιος Κόρπας
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Βουλευτές Κέας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
1-φθοροπροπένιο
Με απόσπαση υδραλογόνου
Με απόσπαση ενός ατόμου υδραλογόνου από 1-αλο-1-φθοροπροπάνιο, με καλύτερα αποτελέσματα αν το άλλο αλογόνο δεν είναι κι εκείνο φθόριο, παράγεται 1-φθοροπροπένιο :
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 1,2-διαλο-1-φθοροπροπάνιο παράγεται 1-φθοροπροπένιο. Καλύτερη απόδοση αν τα άλλα αλογόνα δεν είναι κι εκείνα φθόριο :
Με μερική καταλυτική υδρογόνωση
1. Με μερική καταλυτική υδρογόνωση 1-φθοροπροπινίου παράγεται E-1-φθοροπροπένιο
2. Με λίγο διαφορετική μερική υδρογόνωση 1-φθοροπροπινίου παράγεται Z-1-φθοροπροπένιο:
Από 1-χλωροπροπένιο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 1-χλωροπροπένιο παράγεται 1-φθοροπροπένιο :
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση). Παράγεται προπανάλη :
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου. Παράγεται τρι(1-μεθυλο-2-φθοροαιθυλο)βοράνιο και στη συνέχεια 1-φθοροπροπανόλη-2 :
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο και έπειτα αναγωγή, αρχικά παράγεται 1-φθοροπροπανόλη-1 που αφυδροφθοριώνεται παράγοντας προπεν-1-όλη-1, η οποία τελικά ισομερειώνεται σε προπανάλη:
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Prins με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε προπενυλοφθορίδιο απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2-φθοροβουτεν-2-όλη-1:
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε προπενυλοφθορίδιο παράγεται 2-αλοπροπανάλη :
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση προπενυλοφθορίδιου σχηματίζεται 1-φθοροπροπάνιο. Π.χ. :
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε προπενυλοφθορίδιο έχουμε προσθήκη στο διπλό δεσμό. Παράγεται 1,2-διαλο-1-φθοροπροπάνιο. Π.χ. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε προπενυλοφθορίδιο  παράγεται 1-αλο-1-φθοροπροπάνιο :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε προπενυλοφθορίδιο παράγεται 2-φθοροβουτανονιτρίλιο:
Καταλυτική φορμυλίωση
Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε προπενυλοφθορίδιο παράγεται μίγμα 2-φθοροβουτανάλης και μεθυλο-3-φθοροπροπανάλης. Π.χ.:
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση προπενίου, αντιστοιχεί σε προσθήκη H2O2 :
2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου. Παράγει υδροξυπροπανόνη:
3. Μέθοδος Sharpless. Παράγει υδροξυπροπανόνη:
4. Μέθοδος Woodward. Παράγει υδροξυπροπανόνη:
5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε προπενυλοφθορίδιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Prins. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 2-φθοροβουτανοδιόλη-1,3:
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε προπενυλοφθορίδιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε αιθανάλη και φορμυλοφθορίδιο :
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγονται αιθανικό οξύ και διοξείδιο του άνθρακα :
Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins
Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε προπενυλοφθορίδιο-1 απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται σχεδόν ισομοριακό μίγμα 5-μεθυλο-4-φθορο-1,3-διοξάνιου και 4-μεθυλο-5-φθορο-1,3-διοξάνιου: 80 px 60 px
Αντίδραση Diels–Adler
Κατά την επίδραση αλκαδιενίου (διένιου) σε προπενυλοφθορίδιο-1 (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Diels–Adler) που οδηγεί σε παραγωγή παραγώγου κυκλοεξενίου. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 παίρνουμε σχεδόν ισομοριακό μίγμα 4-μεθυλο-5-φθοροκυκλοεξένιου και 5-μεθυλο-4-φθοροκυκλοεξένιου : 60 px 60 px
Αντίδραση Pauson-Khand
Κατά την επίδραση αλκίνια και μονοξειδίου του άνθρακα σε προπενυλοφθορίδιο-1 έχουμε την ονομαζόμενη αντίδραση Pauson-Khand που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοπεντόνης. Π.χ. με αιθίνιο παράγεται 4-μεθυλο-5-φθοροκυκλοπεντεν-2-όνη και 5-μεθυλο-4-φθοροκυκλοπεντεν-2-όνη: 60 px 60 px
Πολυμερισμός
Διακρίνονται τα ακόλουθα είδη πολυμερισμού προπενυλοφθορίδιο-1, που όλα παράγουν πολυπροπυλοφθορίδιο (PPF) :
1. Κατιονικός. Π.χ.: 2.. Ελευθέρων ριζών. Π.χ.:
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρόλυση με διάλυμα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) προς προπανάλη :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλοπροπεν-1-υλαιθέρα :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) προς αλκενίνιο (RC≡CCH=CHCH3). Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιo
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) προς καρβονικό προπεν-1-υλεστέρα (RCOOCH=CHCH3) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) προς βουτεν-1-νιτρίλιο (CH3CH=CHCN) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) προς αλκένιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρύλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) προς προπανοθειάλη (CH3CH2CHS) :
Υποκατάσταση από αλκυλοσουλφύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) προς αλκυλπροπεν-1-υλοθειαιθέρα (RSCH=CHCH3) :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) προς 1-νιτροπροπένιο (CH2=CHNO2) :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με βινυλίωση κατά Friedel-Crafts βενζολίου πσράγεται 1-φαινυλοπροπένιο:
Υποκατάσταση από μέταλλα
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται προπεν-1-υλολίθιο:
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Απόσπαση του υδροφθορίου
Με επίδραση διαλύματος υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) σε αλκοόλη αφυδροφθοριώνεται προς προπίνιο :
Προσθήκη καρβενίων
Κατά την προσθήκη μεθυλενίου σε 1-φθοροπροπένιο σχηματίζεται μίγμα από 1-φθορο-1-βουτένιο, 2-φθορο-2-βουτένιο, 1-φθορομεθυλοπροπένιο και μεθυλο-1-φθοροκυκλοπροπάνιο. 60 px
Προκύπτει επομένως μίγμα 1-φθορο-1-βουτενίου ~33%, 2-φθορο-2-βουτενίου ~17%, μεθυλo-1-φθοροοπροπένιου ~17% και μεθυλο-1-φθοροκυκλοπροπάνιου ~17%. 60 px
Πηγές
Κατηγορία:Αλκενυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:C3
Κενί Λαλά
Ο Κενί Λαλά (γαλλικά: Kenny Lala), γεννημένος στις 3 Οκτωβρίου 1991, είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως δεξί μπακ για λογαριασμό του Ολυμπιακού. Από το Δεκέμβριο του 2022 είναι ελεύθερος να υπογράψει σε ομάδα της αρεσκείας του.
Συλλογική Καριέρα
Ο Λαλά ξεκίνησε την καριέρα του από την τοπική ερασιτεχνική ομάδα της ΕΣ Παριζιέν, προτού, στη συνέχεια, υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με τον ημιεπαγγελματικό σύλλογο της Παρί, σε ηλικία 17 ετών. Προ της μεταγραφής του στην τελευταία, ο Λαλά είχε πραγματοποιήσει σειρά δοκιμαστικών με επαγγελματικούς συλλόγους όπως οι Λιλ, Καέν και Βαλανσιέν. Έπειτα από χρονικό διάστημα αγωνιστικής παρουσίας διάρκειας δύο σεζόν με τη δεύτερη ομάδα της Παρί, ο Λαλά προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου κατά τη διάρκεια της σεζόν 2010-11. Η επιτυχημένη πορεία του συλλόγου στη διάρκεια της σεζόν, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Λαλά πραγματοποίησε, συνολικά, 33 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος, είχαν ως αποτέλεσμα ο παίκτης να προκαλέσει το ενδιαφέρον αριθμού συλλόγων της Λιγκ 1, μεταξύ των οποίων και η Βαλανσιέν, η οποία και προσέφερε στην Παρί ποσό της τάξεως των €100.000 για την απόκτησή του.
Παρά το γεγονός πως απέρριψε την αρχική πρόταση, ωστόσο, στις 15 Ιουνίου 2011, η Παρί έφτασε σε συμφωνία με την Βαλανσιέν για το χρηματικό αντίτιμο της μεταγραφής του Λαλά. Στη συνέχεια, ο τελευταίος υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας χρονικής διάρκειας τεσσάρων ετών με τον σύλλογο του γαλλικού βορρά. Ο Λαλά έλαβε την φανέλα με τον αριθμό 18 από τον προπονητή της ομάδας, Ντανιέλ Σαντσέζ, και ενσωματώθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, αν και, παράλληλα, αγωνίστηκε με τα χρώματα της δεύτερης ομάδας του συλλόγου στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας. Ο Λαλά πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 6 Νοεμβρίου 2011, κατά τη διάρκεια ισόπαλης αναμέτρησης με τελικό σκορ 1-1 απέναντι στη Ρεν, εισερχόμενος στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή.
Τον Ιούνιο του 2017, ο Λαλά μεταγράφηκε στη Στρασμπούρ, η οποία είχε μόλις προβιβαστεί στη Λιγκ 1, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο συνεργασίας χρονικής διάρκειας δύο ετών. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2017-18, πέτυχε να καθιερωθεί ως βασικό στέλεχος της πρώτης ομάδας του συλλόγου, πραγματοποιώντας συνεχόμενες σταθερά καλές εμφανίσεις. Οι καλές εμφανίσεις του με τα χρώματα του συλλόγου συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια της σεζόν 2018-19, πραγματοποιώντας, συνολικά, 6 ασίστ έως τα μέσα του πρωταθλήματος, αριθμός ο οποίος τον τοποθετούσε στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης ποδοσφαιριστών που αγωνίζονταν στην ίδια θέση με τον ίδιο στα πέντε σημαντικότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Στις 29 Ιανουαρίου 2021, η Στρασμπούρ ήρθε σε συμφωνία με τον Ολυμπιακό για την μεταγραφή του Λαλά, με τους Ερυθρόλευκους να προχωρούν στην εξαγορά των τελευταίων μηνών του συμβολαίου του παίκτη, το οποίο έληγε το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς. Στις 1 Φεβρουαρίου 2021, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε επισήμως την απόκτηση του Λαλά, αφότου ο παίκτης πέρασε με επιτυχία τις εργομετρικές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε κατά τη διάρκεια των αμέσως προηγούμενων ημερών. Η συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών αφορά συμβόλαιο συνεργασίας χρονικής διάρκειας 3,5 ετών, εκ των οποίων ο τελευταίος ως οψιόν.
Προσωπική ζωή
Ο Λαλά γεννήθηκε στο Βιλπέντ και μεγάλωσε στο 18ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού, πλησίον της Πορτ ντε Κλινιανκούρ. Ο Λαλά είναι μαρτινικέζικης καταγωγής. Έχει δύο αδερφές. Η μητέρα του Λαλά είναι πρώην πωλήτρια στα Zara, ενώ, παράλληλα, διατέλεσε αθλητικός εκπρόσωπος για λογαριασμό του, καθώς ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή του συμβολαίου συνεργασίας του χρονικής διάρκειας τεσσάρων ετών με την Παρί ΦΚ. Πλέον, εργάζεται για λογαριασμό της εταιρείας δημόσιας διαχείρισης και παράλληλα κατασκευαστικής εταιρείας L'OPAC de Paris.
Συλλογικές
Στρασμπούρ
Ολυμπιακός
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι μαρτινικανικής καταγωγής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Συμμετοχή της Ιταλίας στη Eurovision 2023
Η Ιταλία πρόκειται να συμμετάσχει στον στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός RAI ανακοίνωσε τον Ιούνιο του 2022 ότι ο νικητής/ές ερμηνευτής/ές του Μουσικού Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο 2023, που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι είναι ο Μάρκο Μενγκόνι με το τραγούδι "Due vite", θα κέρδιζαν το δικαίωμα να εκπροσωπήσουν το έθνος στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Ιστορικό
Πριν από τον διαγωνισμό του 2023, η Ιταλία συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision σαράντα έξι φορές από την πρώτη της συμμετοχή στον εναρκτήριο διαγωνισμό το 1956. Από τότε, η Ιταλία κέρδισε τον διαγωνισμό σε τρεις περιπτώσεις: το με το τραγούδι "Non ho l'età" που ερμήνευσε η Τζιλιόλα Τσινκουέτι, το  με το "Insieme: 1992" του Τότο Κουτούνιο και το  με το "Zitti e buoni" των Måneskin. Η Ιταλία έχει αποσυρθεί από τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision πολλές φορές, με την πιο πρόσφατη απουσία της να εκτείνεται από το 1998 έως το 2010. Η Ιταλία επέστρεψε το και η συμμετοχή της, "Madness of Love", που ερμήνευσε ο Ραφαέλ Γκουαλάτσι, κατετάγη δεύτερη — το υψηλότερο αποτέλεσμα, μέχρι εκείνο το σημείο, από τη νίκη της το 1990. Ακολούθησαν αρκετές τοποθετήσεις στις 10 πρώτες θέσεις στις επόμενες εκδόσεις, με αποκορύφωμα τη νίκη τους το 2021. Ως διοργανώτρια χώρα το 2022, η Ιταλία κατέλαβε την έκτη θέση με το "Brividi" των Μαχμούντ και Μπλάνκο.
Μεταξύ 2011 και 2013 και από το 2015, το Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο χρησιμοποιείται τακτικά για την επιλογή του Ιταλού συμμετέχοντος στο διαγωνισμό, αρχικά μέσω ενός ενδιάμεσου σταδίου εσωτερικής επιλογής μεταξύ των διαγωνιζομένων και μετά το 2014 (όταν πραγματοποιήθηκε πλήρης εσωτερική επιλογή), ο νικητής του φεστιβάλ κέρδιζε πάντα το δικαίωμα πρώτης άρνησης να εκπροσωπήσει την Ιταλία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.
Επιλογή καλλιτέχνη
Ο ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός RAI επιβεβαίωσε ότι ο ερμηνευτής που θα εκπροσωπούσε την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 θα επιλεγεί από τους διαγωνιζόμενους καλλιτέχνες στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο 2023, την 73η έκδοση της διοργάνωσης. Σύμφωνα με τους κανόνες του Σαν Ρέμο 2023, ο νικητής του φεστιβάλ θα κερδίσει το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, αλλά σε περίπτωση που ο καλλιτέχνης δεν είναι διαθέσιμος ή αρνηθεί την προσφορά, οι διοργανωτές της εκδήλωσης διατηρούν το δικαίωμα να επιλέξουν άλλο συμμετέχουν με τα δικά τους κριτήρια. Ο διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί μεταξύ 7 και 11 Φεβρουαρίου 2023, με τον νικητή να επιλέγεται την τελευταία ημέρα του φεστιβάλ.
Οι πρώτοι 22 διαγωνιζόμενοι καλλιτέχνες ανακοινώθηκαν στις 4 Δεκεμβρίου 2022. Στις 16 Δεκεμβρίου, ανακοινώθηκαν οι έξι καλλιτέχνες που προκρίθηκαν από το τμήμα Sanremo Giovani, μαζί με τους τίτλους και των 28 διαγωνιζόμενων τραγουδιών. Δύο πρώην συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision είναι μεταξύ των διαγωνιζόμενων καλλιτεχνών: η Άνα Όξα (1989) και ο Μάρκο Μενγκόνι (2013). Επιπλέον, το τραγούδι της Μάρα Σατέϊ γράφτηκε από τον Νταμιάνο Ντάβιντ, ο οποίος κέρδισε τον διαγωνισμό του 2021 για την Ιταλία ως τραγουδιστής και frontman των Måneskin.
Τελικός
Οι 28 μεγάλοι καλλιτέχνες ερμήνευσαν ο καθένας τη συμμετοχή του ξανά για τελευταία φορά στις 11 Φεβρουαρίου 2023. Ένας συνδυασμός δημόσιας τηλεψηφοφορίας, ψηφοφορίας κριτικής επιτροπής Τύπου και δημοσκοπικής ψηφοφορίας της κριτικής επιτροπής επέλεξε τους πέντε πρώτους που θα αντιμετωπίσουν μια υπερτελική ψηφοφορία και στη συνέχεια ο νικητής του Σαν Ρέμο 2023 αποφασίστηκε από συνδυασμό δημόσιας τηλεψηφοφορίας (34%), δημοσκοπικής ψηφοφορίας κριτικής επιτροπής (33%) και ψηφοφορίας κριτικής επιτροπής τύπου (33%). Νικητής του διαγωνισμού ανακηρύχθηκε ο Μάρκο Μενγκόνι με το τραγούδι "Due vite".
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη, τη , την , την και το , έπρεπε να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις 10 πρώτες χώρες από τους αντίστοιχους ημιτελικούς τους να προκρίνονται στον τελικό. Ως μέλος των "Μεγάλων Πέντε", η Ιταλία προκρίθηκε αυτόματα για να διαγωνιστεί στον τελικό στις 13 Μαΐου 2023. Εκτός από τη συμμετοχή της στον τελικό, η Ιταλία έπρεπε επίσης να μεταδώσει και να ψηφίσει σε έναν από τους δύο ημιτελικούς. Αυτό αποφασίστηκε μέσω της κλήρωσης που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της κλήρωσης κατανομής των ημιτελικών στις 31 Ιανουαρίου 2023, όταν ανακοινώθηκε ότι η Ιταλία θα ψήφιζε στον πρώτο ημιτελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Μουσική στην Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Δημιουργική γραφή
Η δημιουργική γραφή ή δημιουργική συγγραφή είναι τα μυθιστορήματα, τα διηγήματα, τα ποιήματα και τα θεατρικά έργα τα οποία προσελκύουν ένα ορισμένο είδος προσοχής που μπορεί να ονομαστεί λογοτεχνικό. Στο πλαίσιο αυτό, ο συγγραφέας στο βαθμό που άπτεται του έργου του έχει σε μεγάλο βαθμό τάση για ποιητικότητα και λυρισμό. Μάλιστα η ποιητικότητα και ο λυρισμός του τον βοηθούν να καταλάβει όχι μόνο τον πραγματικό κόσμο αλλά και την έννοια του υπερβατικού όπως και τον ψυχοσυναισθηματικό κόσμο. Η συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού αποδίδει σε έναν τέτοιο συγγραφέα τον όρο «εραστής της γραφής», ανεξάρτητα αν αυτός μόλις ξεκινά τη δημιουργική του πορεία ή είναι έμπειρος, αν είναι ερασιτέχνης ή επαγγελματίας.
Η δημιουργική διαδικασία κατά την οποία ο συγγραφέας μετουσιώνει τον κόσμο σε λέξεις είναι υποκειμενική και μέσα από αυτή ο συγγραφέας παρουσιάζει τα κλειδιά που ξεκλειδώνουν το μυθιστορηματικό λόγο αλλά και τα αντικλείδια που τον καθιστούν κομμάτι του αναγνώστη. Στη διαδικασία αυτή ο συγγραφέας έρχεται αντιμέτωπος με τον γραπτό λόγο αλλά και με τον εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο του, προσπαθώντας να κατανοήσει τόσο τις λέξεις όσο και τις ιδέες. Οι λέξεις κατά βάση έχουν να κάνουν με τους λεπτεπίλεπτους συγγραφικούς χειρισμούς για να αποδοθούν οι περιγραφές, η θεματική και οι αφηγήσεις, ενώ οι ιδέες πρέπει κατά βάση να αποτυπωθούν με μια «φόρμα», απλή αλλά και κατανοητή από το ευρύ κοινό.
Συγγραφή Vs Λογοτεχνία
Ο διαχωρισμός του συγγραφέα από το λογοτέχνη προκύπτει τόσο από πηγές όσο και από την θεματολογία. Η λογοτεχνία ως έννοια στενότερη της γραμματείας αφορά τη λογοτεχνικότητα σε αντίθεση με τη γραμματεία που έχει να κάνει με το σύνολο των γραπτών κειμένων μίας συγκεκριμένης κοινότητας. Έτσι ο διαχωρισμός συγγραφέα-λογοτέχνη ακόμα και για συγγραφείς διαφορετικών θεματικών πυλών, όπως για παράδειγμα επιστημονικούς συγγραφείς, εμπίπτει στη θεματική των γραπτών κειμένων. Με βάση τη φιλολογική ερμηνεία του μυθιστορήματος για παράδειγμα, αυτό αποδίδεται ως ένα λογοτεχνικό έργο γραμμένο σε πεζό λόγο που αφηγείται αναλυτικά πραγματικές ή φανταστικές ιστορίες και περιγράφει ήρωες, ήθη, συναισθήματα ή άλλα γεγονότα. Ας προσπαθήσει λοιπόν κανείς να ξεχωρίσει τις λέξεις.
Γίνεται αντιληπτό, ότι η έννοια του μυθιστορήματος όπως και τα δεκάδες θέματα μυθιστορημάτων που έχουν εκδοθεί, περιλαμβάνουν στοιχεία και ενότητες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ανεξάρτητα πονήματα, όπως το παραμύθι με έντονο το μυθοπλαστικό στοιχείο, τα χρονικά γεγονότων ή/και χαρακτήρων, ακόμα και μία ερωτική ιστορία. Για να κατανοηθεί καλύτερα το ταλέντο της εκφραστικής δεινότητας του «εραστή της γραφής», το συγκεκριμένο ταλέντο παρομοιάζεται με τη διαχείριση του...Εξκάλιμπερ, του σπαθιού του Αρθούρου. Η διαμόρφωση των λεπτεπίλεπτων συγγραφικών και εκφραστικών χειρισμών φιλτραρισμένων μέσω της Τέχνης αποκτά μία δύναμη ποικίλων ψυχογραφικών, συνειδησιακών, συναισθηματικών αλλά και αισθητικών παραγόντων, διαθέτει επικές αλλά και μυθικές δυνατότητες, δύναμη θρυλική όπως αυτή του Εξκάλιμπερ. Καρφωμένο από τον Ούθερ Πεντράγκον σε ένα βράχο περίμενε τα χέρια εκείνα τα οποία θα μπορούσαν δικαίως να το κρατήσουν.
Δραματική συγγραφή
Στην περίπτωση της δραματικής συγγραφής το χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η δραματική υπόσταση. Δεν νοείται συγγραφή χωρίς υποκριτική αλλά και υποκριτική χωρίς συγγραφή. Τα είδη του δράματος είναι η κωμωδία, η τραγωδία αλλά και το σατυρικό δράμα. Δεν είναι τυχαίο που στην ιστορία θεάτρου αλλά και σε πηγές του εξωτερικού γίνεται συγκεκριμένη αναφορά για τις ρίζες του δράματος στην Αρχαία Ελλάδα. Σύμφωνα με πηγές από τη Νέα Υόρκη, στη δραματική συγγραφή υπάρχει μία ενστικτώδης ερμηνεία των ηθοποιών από την πλευρά του συγγραφέα αλλά και ενστικτώδης σχέση του συγγραφέα με τους ηθοποιούς που ερμηνεύουν το κείμενο. Ακολουθώντας τους Ρώσους θεατρανθρώπους όπως ο Κωνσταντίνος Στανισλάβσκι ο οποίος έχτισε το σύστημα Στανισλάβσκι, η έννοια της ερμηνείας ενός κειμένου αφορά εκείνα τα στοιχεία με τα οποία ειδικά εκπαιδευμένοι ηθοποιοί ερμηνεύουν θεατρικά το συγγραφικό κείμενο. Ο ηθοποιός είναι αυτός που ζωοποιεί το λόγο και κάνει ένα έργο θελκτικό για το ευρύτερο κοινό. Μία τέτοια προσέγγιση είναι και το Σύστημα Στανισλάβσκι.
Σε αυτήν την περίπτωση για μία προκαταρκτική τοποθέτηση ενδιαφέρον έχουν στοιχεία από την ανάλυση του συστήματος. Πρώτον, το μαγικό Αν των ηθοποιών (χαρακτήρων), τι θα έκανε αν ήταν στη θέση του David Gale. Δεύτερον, η συγκινησιακή μνήμη, η ικανότητα του ηθοποιού (χαρακτήρα) να ανασύρει υλικό από προηγούμενες εμπειρίες οι οποίες τυγχάνουν να διεγείρουν συγκινήσεις. Δεδομένου ότι η σκηνική αλήθεια είναι διαφορετική από τη ζωή του ανθρώπου και δεδομένων επιστημονικών στοιχείων, η συγκινησιακή μνήμη μπορεί να περιγραφεί αλλά και να παραμείνει ως ιδέα στον χαρακτήρα όπως επίσης μπορεί να πυροδοτήσει άλλοτε αντιφατικά και άλλοτε ποικίλα συναισθήματα. Τρίτον, η ανάλυση μέσω γεγονότων και ενεργειών του κειμένου που οδηγεί στο υπεραντικείμενο το οποίο εκφράζει το τι επιζητούν οι χαρακτήρες πάνω απ' όλα. Σε κάθε περίπτωση, η δραματική συγγραφή υποστηρίζει θεατρικά το συγγραφικό κείμενο, ιδιότητα που ο συγγραφέας οφείλει να κατέχει δημιουργικά, αλλά και μέσω της ενστικτώδους και δημιουργικής του διαίσθησης.
Παραμύθι
Το παραμύθι είναι τύπος ιστορίας που συνήθως περιλαμβάνει Ευρωπαϊκούς, φολκλορικής φαντασίας χαρακτήρες, όπως νάνοι, ξωτικά, νεράιδες, γίγαντες, καλικάντζαρους, μάγισσες και συνήθως αλλά όχι πάντα περιλαμβάνει το μαγικό στοιχείο αλλά και το στοιχείο της γοητείας. Περαιτέρω, η μυθική φαντασία έχει να κάνει με το είδος λογοτεχνίας που εμπνέεται από τον αλληγορικό λόγο και τα θέματα αλλά και τους συμβολισμούς των μύθων, των θρύλων, του φολκλόρ αλλά και των παραμυθιών. Μπορεί όμως να ξεχωρίσει ο μύθος από τη φαντασία; Ο μύθος αφορά την καθεαυτό ιστορία που αναλύεται στη λογοτεχνία, για παράδειγμα "Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον". Η φαντασία, το φανταστικό από την άλλη πλευρά αντιπαραβάλλεται με την πραγματικότητα, διακρίνεται σε ρεαλιστική και μη ρεαλιστική φαντασία και αφορά το είδος, την κατηγορία του λογοτεχνικού έργου.
Μυθοπλασία και νομοτέλεια
Η αλήθεια είναι ότι το παραμύθι μπορεί να προσεγγιστεί τόσο από τα μυθοπλαστικά όσο και από τα τεχνικά και νομοτελειακά του στοιχεία, παρ'όλα αυτά ο ορισμός που εντάσσει ένα έργο στην κατηγορία παραμύθι έχει υπάρξει άλλοτε πηγή διαμάχης αλλά και άλλοτε προφανής αν ακολουθηθούν συγκεκριμένοι κανόνες. Πρακτικά τα παραμύθια προκύπτουν ως προφορική ή/και λογοτεχνική μορφή και έχουν μεγάλη σημασία τα εννοιολογικά στοιχεία του παραμυθιού που το κατατάσσουν στην φανταστική προφορική διήγηση η οποία αποτελείται από μικρότερες αφηγηματικές ενότητες που ονομάζονται μοτίβα. Από την άλλη πλευρά το παραμύθι προσεγγίζεται με δεδομένα που έχουν να κάνουν τόσο με το μύθο όσο και με τη νομοτέλεια της ιστορίας. Υπάρχουν παραμύθια στα οποία η μυθοπλαστικότητα πραγματοποιείται αλληγορικά, αφηγηματικά και δεν προϋποθέτει πάντοτε ότι στην ιστορία υπάρχουν νεράιδες, μαγεία ή ακόμα και στοιχεία φανταστικής λογοτεχνίας.
Για παράδειγμα στο Ασχημόπαπο του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ο αναγνώστης παρακολουθεί μία προσωπική μεταμόρφωση προς το καλύτερο μιας και "Το ασχημόπαπο" ωριμάζει σε ένα όμορφο κύκνο προς έκπληξη των υπολοίπων που στην αρχή της ζωής του το θεωρούσαν παπί. Οι Davidson και Chaudri μιλάνε για αυτό ακριβώς το στοιχείο της μεταμόρφωσης ως το στοιχείο κλειδί του παραμυθιού και από ψυχολογικής σκοπιάς έχει υπάρξει διαφωνία πως το φανταστικό στοιχείο στο παραμύθι είναι απαραίτητο. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και νομοτελειακά στοιχεία τα επονομαζόμενα επικοί νόμοι που κατατάσσουν ένα έργο στην κατηγορία παραμύθι. Σύμφωνα με αυτούς επισημαίνονται συγκεκριμένες αφηγηματικές αρχές οι οποίες συνοπτικά φαίνονται παρακάτω.
Φανταστική λογοτεχνία
Η λογοτεχνία του φανταστικού είναι είδος με δική του μορφή και δικά του σύμβολα. Ο όρος «φανταστικό» που τη διαχωρίζει από τα άλλα είδη, αναφέρεται συνήθως σε φαινόμενα που δεν έχουν συμβεί, δεν συμβαίνουν, ούτε και θα μπορούσαν να συμβούν στην πραγματικότητα. Το φιλοσοφικό υπόβαθρο του φανταστικού, που χαρακτηρίζεται πάντα από τη σύγκρουση ορθολογικού-ανορθολογικού, δηλαδή από την εισβολή του "αφύσικου" στο "φυσιολογικό", σχετίζεται ίσως με την ανάγκη μεταστοιχείωσης και επαναδημιουργίας του κόσμου, με τις ελευθερίες και τις δυνατότητες που παρέχει η φαντασία.
Μιας και τα θέματα της φανταστικής λογοτεχνίας ποικίλουν και γενικότερα το φανταστικό μπορεί να εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους, αναλύεται το χτίσιμο ενός βιβλίου φανταστικής λογοτεχνίας και περαιτέρω, εκείνα τα στοιχεία με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος ο συγγραφέας, όταν γράφει στην κατηγορία του φανταστικού. Ξεκινώντας με τη δημιουργία χαρακτήρων, αυτοί μπορεί να περιγράφονται από αυτοβιογραφικά ή βιογραφικά κατά χαρακτήρα στοιχεία, με βάση πραγματικά χαρακτηριστικά, όπως επίσης ο συγγραφέας αντιμετωπίζει τη δημιουργία και εφεύρεση φανταστικών χαρακτήρων από το μηδέν. Μπορεί επίσης να συνδυάσει τα πραγματικά με τα φανταστικά στοιχεία.
Το χτίσιμο του φανταστικού κόσμου
Η ανάπτυξη από την άλλη πλευρά και το χτίσιμο ενός χαρακτήρα στη συγγραφή φαντασίας έχει να κάνει με την εμφάνιση, την ερμηνεία, τη δράση, τη σκέψη αλλά και το λόγο του ήρωα, ακριβώς όπως η πραγματικότητα και το παρουσιαστικό ενός αληθινού ανθρώπου. Άπαξ και ο συγγραφέας ορίσει τους χαρακτήρες του, στη συνέχεια μπορεί να ορίσει το χώρο και το χρόνο, συναισθήματα αλλά και πλοκή που μπορεί να αφορούν τα προηγούμενα, όπως επίσης μπορεί να συνδυάσει την δημιουργία αληθινών ή φανταστικών τοποθεσιών. Μπορεί να επιλέξει να εκφράζεται με μία συγκεκριμένη ή περισσότερες φωνές (το πρόσωπο στο οποίο γράφει), να χρησιμοποιήσει μεταφορικό λόγο, ακόμα και να χρησιμοποιήσει τόσο τη φωνή των ηρώων, όσο και τη φωνή του βασικού αφηγητή.
Αν και τα παραπάνω αρχικά περιγράφουν πιθανές εν δυνάμει εκδοχές δημιουργικής συγγραφής, στην πραγματικότητα είναι απαραίτητα για το συγγραφέα φανταστικής λογοτεχνίας που γνωρίζει πως η πλοκή έχει να κάνει με αυτά που συμβαίνουν στο σενάριο, σε αντίθεση με τη δομή που περιγράφει το πως μεταβάλλονται οι βασικοί πρωταγωνιστές. Έτσι λοιπόν με τη σύγκριση ρεαλιστικών αλλά και φανταστικών δεδομένων, ο συγγραφέας προσεγγίζει τη λογοτεχνία μέσα από το βαθμό γνώσης που κατέχει ως προς αυτό που περιγράφει και αναλύει. Ο συγγραφέας στη φανταστική λογοτεχνία δεν γράφει μόνο όλα όσα γνωρίζει γύρω από έναν χαρακτήρα αλλά μπορεί να κρίνει και το αν θα εκφραστεί ή όχι μέσα από άλλους ήρωες. Όπως και κατά πόσον αυτά που περιγράφει έχουν αντικειμενική αλλά και εμπειρική βάση.
Πρέπει να μάθει 'να δείχνει' μέσα από τους χαρακτήρες του και όχι απλά 'να λέει' (show don't tell). Δεν λέει απλά "Είμαι θυμωμένος" αλλά περιγράφει τη δράση που το αναδεικνύει αυτό, όπως π.χ. κάποιες απότομες κινήσεις σε συνδυασμό με τις λέξεις, που εκφράζουν την οργή της στιγμής. Στη φανταστική λογοτεχνία ο συγγραφέας αποφασίζει για τον αριθμό των ηρώων, την τοποθέτηση του έργου μέσα στο χώρο και το χρόνο, τη συγγραφή γύρω από μία ξεκαθαρισμένη οπτική γωνία η οποία θα καθρεφτίζει και το ύφος του έργου, μία δομή οργανωμένη μέσα στο χρόνο αλλά και μία εκφραστικότητα στις περιγραφές ανάλογα με αυτά που θέλει να αποκαλύψει στους αναγνώστες. Έχει ακόμα ο συγγραφέας να αποφασίσει και για τον μετριασμό και έλεγχο των στοιχείων που είναι γνωστά ή όχι από το κοινό σε ένα βιβλίο φανταστικής λογοτεχνίας.
Ρεαλιστικά και εξωλογικά στοιχεία
Στη φανταστική λογοτεχνία δεν αντιμετωπίζονται απλώς τα στοιχεία ενός φανταστικού ή μη κόσμου, αλλά η οργανωμένη δομή και μορφή του βιβλίου που απλά χτίζεται γύρω από φανταστικά αλλά και ρεαλιστικά στοιχεία όπως συμβαίνει και σε άλλες κατηγορίες λογοτεχνίας. Ειδικότερα όμως στα φανταστική λογοτεχνία ο συγγραφέας αλλά και αναγνώστης έρχονται αντιμέτωποι με μία εναλλακτική πραγματικότητα διαφορετική από την πραγματική, η οποία αποκτάει υπόσταση που ονομάζεται φανταστικό απλά μέσα από τα μη ρεαλιστικά σύμβολα που περιγράφουν τόσο τις εξωλογικές και ασύλληπτες δυνάμεις όσο και τις δυνάμεις της γης.
Σενάριο
Στην περίπτωση του σεναρίου, η δραματική συγγραφή ως συγγραφή και υποκριτική παράλληλα, αποτελεί ειδική περίπτωση σεναρίου. Σενάρια μπορούν να υπάρξουν και με τη μορφή παιχνιδιών (Games), όπως επίσης πολλές πηγές της Αγγλικής Wikipedia, μιλούν για την απόδοσή τους στο διαδίκτυο με τη βοήθεια των γραφικών, των πολυμέσων αλλά και ποικίλων δυνατοτήτων μέσα από ψηφιακά εργαλεία. Για το πως μπορεί ένας συγγραφέας να προσεγγίσει επιτυχώς τη σεναριογραφία, υπάρχει τόσο η δημιουργική προσέγγιση όσο και η περισσότερο οργανική. Με απαρχή τα σενάρια που αφορούν θεατρικό έργο (τηλεόραση, θέατρο, κινηματογράφος) το σχολείο Jacob Krueger Studio στη Νέα Υόρκη περιγράφει αναλυτικά την έννοια αυτής της κατηγορίας συγγραφής όπως επίσης και τη διαδικασία με την οποία ο συγγραφέας μπορεί να ολοκληρώσει επιτυχώς τη δημιουργική του προσπάθεια. Μέσα από εκτενή μαθήματα το στούντιο προσπαθεί να απεγκλωβίσει το συγγραφέα από τις εκ των έξω λεκτικές φόρμουλες ώστε αυτός να δημιουργήσει οργανικά το σενάριο, ξεκινώντας από την αρχική ιδέα, τους χαρακτήρες, την πλοκή, τη φόρμα του κειμένου, έως την ταινία που κάθε συγγραφέας ονειρεύεται να γράψει. Έτσι αποκτάται μία αρχική αίσθηση για τα όρια όπως και για το αντικείμενο της σεναριογραφίας, δηλαδή το γραπτό κείμενο το οποίο περιγράφει την πλοκή ενός κινηματογραφικού, θεατρικού ή τηλεοπτικού έργου.
Το σχολείο ScreenwritingU στην Καλιφόρνια περιγράφει μέσα από επαγγελματικά μοντέλα συγγραφής σεναρίων όλες εκείνες τις πλευρές της σεναριογραφίας οι οποίες ξεπερνούν την αντικειμενική υπόσταση της συγγραφής και έχουν να κάνουν με την παρουσίαση, τη μέγιστη ψυχαγωγία, τη δύναμη και ελκυστικότητα του γραπτού, όπως επίσης και το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσει ο συγγραφέας, αλλά και τα εργαλεία που πρέπει να διαθέτει στη δημιουργική του φαρέτρα ώστε να κλείσει τη δουλειά με κάποιον παραγωγό. Και οι δύο προσεγγίσεις είναι απόλυτα τεκμηριωμένες και επιτυχημένες αρκεί ο συγγραφέας να έχει τη θέληση αλλά και την υπομονή να ανακαλύψει τόσο το ταλέντο του όσο και το ανταγωνιστικό του πλεονέκτημα. Από την άλλη πλευρά και με άξονα τη δημιουργικότητα στο διαδίκτυο αλλά και στα πολυμέσα, το σενάριο ως δημιουργία έχει εφαρμογή στην κατηγορία των παιχνιδιών. Παράλληλα η δημιουργική συγγραφή είτε ως δραματική λογοτεχνία και δράμα, είτε ως επί μέρους ενότητες σε μία σύνθεση μπορεί να αναπαραχθεί σε συνδυασμό με ποικίλα ψηφιακά εργαλεία στοχεύοντας στην αγορά των Web Producers.
Ποίηση
Ποίηση είναι η δημιουργική συγγραφή κατά την οποία εκφράζεται μία σύνθεση μέσω του ποιητικού λόγου όπου δίνεται έμφαση στα βιωματικά αλλά και συναισθηματικά χαρακτηριστικά του λόγου. Για τη μελέτη αλλά και τεκμηρίωση της συγγραφής ποιημάτων, επισημαίνονται τα παρακάτω:
Πρόχειρο
Το γράψιμο ενός ποιήματος δεν αποτελεί στιγμιαία δραστηριότητα αλλά συνεχή και εξελισσόμενη διαδικασία. Ανάμεσα στη συγγραφή των πρώτων λέξεων έως και την τελική δημοσίευση, υπάρχει ένα μεσοδιάστημα από πρόχειρες εκδόσεις. Κάθε ποιητική δημιουργία έχει την απαρχή της σε κάποιο πρόχειρο και κάθε μία πρόχειρη έκδοση, διαμορφώνει ή αναθεωρεί το τι συνέβη στα προηγούμενα στάδια. Ο συγγραφέας μαθαίνοντας μέσα από την επανάληψη και καθώς ασκείται στο πως να λειτουργεί από την πρόχειρη έκδοση έως την τελική δημοσίευση, αποκτάει και το κλειδί στη διαδικασία της συγγραφικής εξέλιξης.
Γραμμή
Μέσα από τη γραμμή στην ποίηση, ο ποιητής εστιάζει σε διαφορετικά σημεία μίας γραμματικής φράσης είτε αποτελεί ολόκληρη πρόταση είτε όχι. Αυτή ακριβώς η γραμμή στην ποίηση είναι η ειδοποιός της διαφορά από την πρόζα. Είτε πρόκειται για μουσικούς στίχους είτε για ακατέργαστες σημειώσεις, ο σκοπός τους δεν περιορίζεται στην απόδοση νοήματος στο λόγο αλλά επεκτείνεται στην εστίαση της προσοχής των αποδεκτών. Μέσα από τη γραμμή ο ποιητής αποσπά λέξεις από τη φυσιολογική εξέλιξη του λόγου και τις καθιστά αντικείμενο προς εξέταση.
Φωνή
Η αναζήτηση φωνής για τον ποιητή είναι ο συνδυασμός τονικότητας στο λόγο αλλά και αντικειμένου. Εμπλουτίζοντας τα προηγούμενα μέσω της έμπνευσης του ποιητή αλλά και των πολλών και διαφορετικών ενδιάμεσων εκδόσεων του ποιήματος έως την τελική δημοσίευση, η φωνή στην ποίηση αποτελεί αναγκαία και φυσιολογική ιδιότητα. Παρόλα αυτά μπορεί να λειτουργήσει αντιπαραγωγικά στη διαδικασία της ποιητικής εξέλιξης και είναι καλύτερο για τον ποιητή να κρατήσει τη φωνή του ευέλικτη, παρά να προσπαθεί από την αρχή να τη διορθώσει. Η φωνή δεν επιβάλλεται αλλά ανακαλύπτεται και ενώ πολλοί ποιητές επιχειρηματολογούν ότι υπάρχουν τόσες διαφορετικές εκφάνσεις φωνών όσα και τα διαφορετικά ποιήματα, είναι καλύτερο για τον ποιητή να προσπαθεί να προσδιορίσει μόνος του την αυθεντική φωνή ενός συγκεκριμένου ποιήματος.
Εικόνες
Η εικόνα ως αντικείμενο αλλά και σύνθεση χρωμάτων αποτελεί βασικό συστατικό τόσο της γλώσσας όσο και του τρόπου με τον οποίο καταλαβαίνουμε την πραγματικότητα, αποτελεί δηλαδή οπτική απόδειξη μίας κατάστασης. Ο άνθρωπος με το μυαλό του συνεχώς επεξεργάζεται και συγκρίνει εικόνες ή προσπαθεί να καταλάβει μία ιδέα εμπράγματα. Συχνά βρίσκεται αντιμέτωπος με τη μεταφορικότητα του λόγου και των εκφράσεων και γι αυτό ακριβώς το λόγο η εικόνα στη μεταφορά είναι που τον βοηθάει να καταλάβει τη συγκεκριμένη ερμηνεία ανά περίπτωση. Έτσι λοιπόν η εικόνα για τον ποιητή εκμαιεύεται μέσα από τις καθιερωμένες ανθρώπινες συνήθειες και αποτελεί γι αυτόν ισχυρό επικοινωνιακό εργαλείο. Μέσω της οπτικής σκέψης και της οπτικής αντίληψης ο άνθρωπος καταλαβαίνει έννοιες και πράγματα τα οποία ελλείψει εικόνας παραμένουν ασαφή. Κατ' ανάλογο τρόπο η εικόνα μπορεί να αποτυπώσει παραστατικά τη γεωμετρία του κόσμου και των ιδεών. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να προεκτείνει την ανθρώπινη εμπειρία δίνοντας μορφή αλλά και οπτική στο άγνωστο.
Ρίμα
Η ποίηση προσπαθεί πάντα να αποδόσει μία τέλεια ισορροπία ανάμεσα στον ήχο και το νόημα. Περιλαμβάνει τόσο τη μουσικότητα του λόγου όσο και το νόημά του. Γι αυτό το λόγο η ρίμα στην ποίηση λειτουργεί ως πρότυπο που συνδέει ηχητικά διαφορετικά νοήματα, πρόκειται για ηχητική συσχέτιση και όχι απλώς για την ομοιοκαταληξία του ποιήματος. Έχει να κάνει με την ολοκλήρωση της μουσικότητας του λόγου μέσα σε μία καθορισμένη μορφή του ποιήματος, συμπεριλαμβανομένης της τονικότητας του λόγου αλλά και των ερμηνειών. Η ρίμα πρέπει να μπορεί να εκδηλωθεί μέσα από όλες τις πιθανές της εκδοχές, επαναληπτικά.
Φόρμα
Η φόρμα στην ποίηση έχει να κάνει με το format του ποιήματος το οποίο προσδιορίζεται τόσο από το μέτρο του όσο και από τις στροφές. Ο ποιητής έχει τη δυνατότητα να ενδιαφερθεί έντονα για ή να αγνοήσει πλήρως την πραγματικότητα μίας φόρμουλας στην τέχνη και άλλωστε δεν υπάρχουν αυστηροί κανόνες στην ποίηση. Υιοθετώντας τις φόρμες ή παραλείποντάς τες, ο ποιητής δίνει δύναμη στη φωνή του ή προστατεύει τη γραφή του από το άγνωστο (γράφει δηλαδή ελεύθερα), αντίστοιχα. Αν και υπάρχουν συγκεκριμένα ρυθμικά πρότυπα τα οποία έχουν χτιστεί για χάρη του ποιητικού λόγου, δεν γίνονται αντικείμενο μελέτης απλά επειδή υπάρχουν αλλά επειδή δίνουν περαιτέρω δυνατότητες στη γλώσσα.
Θέμα
Το θέμα στην ποίηση έχει να κάνει με το αντικείμενο του ενδιαφέροντος το οποίο πραγματεύεται ο ποιητής. Το θέμα μπορεί να βρίσκεται στην επιφάνεια του λόγου, ή μπορεί να υπάρχουν πολλά περισσότερα θέματα τα οποία μοιράζονται μία αναδυόμενη ιδέα. Όπως και στην περίπτωση της φωνής, το θέμα στην ποίηση δεν επιβάλλεται αλλά είναι αντικείμενο προς ανακάλυψη. Σε πολλές περιπτώσεις επειδή τα θέματα που ενδιαφέρουν ένα ποιητή είναι ξεχωριστά, αυτός πρέπει να υποκύψει σε ένα εσωτερικό εξαναγκασμό ώστε να τα ανακαλύψει. Σε άλλες περιπτώσεις, τα θέματα δεν αποτελούν αντικείμενο άμεσης προσοχής για τους ανθρώπους, έως ότου ο ποιητής ή ο αναγνώστης εστιάσουν την προσοχή τους σε αυτά. Εναγκαλιάζοντας ένα θέμα ο ποιητής δεν ενδιαφέρεται πλέον για ένα και μοναδικό συγκεκριμένο ποίημα αλλά για μία ολόκληρη κατηγορία, συλλογή έργων.
Πεζογράφημα
Η πεζογραφία αφορά μία ευρεία κατηγορία συγγραφικής δραστηριότητας, εκείνη τη λογοτεχνική δημιουργία που συντάσσεται σε νεοελληνικό, πεζό λόγο. Ένα βασικό παράδειγμα είναι η πεζογραφία του Χόρχε Λουίς Μπόρχες σε όλη της την έκταση. Οι χαρακτηριστικές μορφές του πεζογραφήματος είναι το μυθιστόρημα και το διήγημα.
Μυθιστόρημα
Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, κατά τη φιλολογική του ερμηνεία το μυθιστόρημα είναι λογοτεχνικό έργο που αποδίδεται σε πεζό λόγο και αφηγείται αναλυτικά πραγματικές ή φανταστικές ιστορίες και περιγράφει ήρωες, ήθη, συναισθήματα ή άλλα γεγονότα. Το μυθιστόρημα διαχωρίζεται από τη νουβέλα και το διήγημα με βάση την έκταση των προηγουμένων. Είναι δηλαδή μεγαλύτερο από τη νουβέλα, η οποία είναι μεγαλύτερη από το διήγημα, παρόλο που η έκταση του γραπτού σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι αποκαλυπτική για το χαρακτήρα και το αντικείμενο της συγγραφικής δραστηριότητας. Έτσι λοιπόν σε αυτήν την ενότητα αποφεύγονται οι τεχνικές περιγραφές που άλλωστε διαφέρουν ανά περίπτωση και αναλύονται τα θέματα του δημιουργικού αλλά και της ψυχοδυναμικής του συγγραφέα που καταπιάνεται με αυτό το είδος του γραπτού λόγου.
Το θέμα ενός χάρτινου κόσμου
Ο μυθιστοριογράφος επιδίδεται σε μία τέχνη μέσω της οποίας δημιουργώντας ένα χάρτινο κόσμο διερευνά το alter ego του. Δημιουργεί ένα παράλληλο σύμπαν από ήρωες ώστε να εκφράζει άλλοτε το εγώ του και άλλοτε αυτό που ποτέ δεν τόλμησε για τον εαυτό του. Στην περίπτωση αυτή ο συγγραφέας ζει μέσα από ένα ρόλο χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι αυτός είναι και ο δικός του. Εμπλέκεται σε μία περιπέτεια γνωριμίας με τους ήρωές του είτε για να εκφράσει εκδοχές, σοφία και κατανόηση για αυτούς είτε για να εκδηλώσει καταπιεσμένες εκδοχές του εαυτού του και μέσω της γνωριμίας να απελευθερωθεί. Ανάλογα λοιπόν με την ψυχοδυναμική του συγγραφέα, τραυματικές εμπειρίες και βιώματα, τη φιλοσοφία του, αλλά και την παιδεία του και τη συνείδησή του, αυτός μπορεί και ρέπει προς μία κατηγορία θεμάτων.