cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαμ Τζόουνς (καλαθοσφαίριση)
Ήταν μέλος της μεγάλης ομάδας των Μπόστον Σέλτικς που κέρδισε οκτώ συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1959 έως το 1966. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 15.411 πόντους με 17,7 μέσο όρο ανά παιχνίδι. Ήταν γνωστός για την ταχύτητα και τις νικητήριες προσπάθειές του, ειδικά κατά τη διάρκεια των πλέι οφ του ΝΒΑ. Υπήρχε όμως μία άλλη ιδιότητα που τον έκανε ξεχωριστό: η αφοσίωσή του στην ομάδα και τη λειτουργία της. Συμμετείχε σε πέντε NBA All-Star Game (1962, 1964–1966, 1968). Έγινε μέλος του Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 1983 και της επετειακής ομάδας των 25 και των 50 χρόνων του NBA. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του. Απεβίωσε από φυσικά αίτια στις 30 Δεκεμβρίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Τζων Φορντ (ποιητής)
Ο Τζων Φορντ (John Ford, Ίλσινγκτον, Ντέβον, 1586 - Λονδίνο, 1639) ήταν Άγγλος ποιητής και δραματουργός.
Άρχισε σπουδές νομικής στο Middle Temple του Λονδίνου, αλλά αποβλήθηκε σύντομα λόγω αδυναμίας πληρωμής των διδάκτρων. Ένα ποίημα και ένα πεζό του έργο αφιερωμένα σε ισχυρούς της εποχής, του έδωσαν φαίνεται την δυνατότητα να γίνει και πάλι δεκτός στο Middle Temple το 1608.
Είναι γνωστό ότι έγραψε ένα μακρύ θρησκευτικό ποίημα και δύο δοκίμια μέχρι το 1620, οπότε άρχισε η δραματουργική του σταδιοδρομία. Στην αρχή συνεργάστηκε με καθιερωμένους συγγραφείς, μεταξύ των οποίων ο Τζων Ουέμπστερ, και περί τα τέλη της δεκαετίας του 1620 έγραφε μόνος.
Ο Φορντ είναι ένας από τους μεγαλύτερους δραματουργούς της βασιλείας του Καρόλου Α΄. Στα έργα του κυριαρχούν οι συγκρούσεις του πάθους και των προσωπικών αντιλήψεων με τους νόμους και τα ήθη της εποχής. Διατυπώθηκε η άποψη ότι η ασυνήθιστη ιδιοσυγκρασία των ηρώων του ήταν μια προβολή της δικής του μελαγχολικής φύσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
Μάρισκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Mariska
Αχαιός (γιος του Σελεύκου Α΄)
O Αχαιός ο Πρεσβύτερος (έζησε τον 3ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Σελευκιδών ήταν Μακεδόνας ευγενής, πρίγκιπας στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Σελεύκου Α΄ Νικάτορος ιδρυτή της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών και της Περσίδας Απάμας κόρης τού Σπιταμένη, πολέμαρχου της Σογδιανής. Αδέλφια του ήταν ο Αντίοχος Α΄ Σωτήρ, η Απάμα και η Λαοδίκη.
Ο Αχαιός ήταν ένας πλούσιος άνδρας και κατείχε ιδιοκτησίες στη Μ. Ασία. Έγινε ευεργέτης αυτών, που βοήθησαν στον πόλεμο κατά των Γαλατών. Η εκστρατεία των Σελευκιδών εναντίον των Γαλατών έγινε το 269-267 π.Χ., κατά τη βασιλεία τού Αντιόχου Α΄. Εκείνοι που βοήθησαν τους δύο αδελφούς πιάστηκαν αιχμάλωτοι και ο Αχαιός πλήρωσε τα λύτρα τους για να ελευθερωθούν.Τελικά ο Αντίοχος Α΄ κέρδισε τον πόλεμο. Όσοι εξαγράστηκαν, ενέγραψαν την ευεργεσία του σε μία λίθινη στήλη και την έθεσαν στο ιερό τού Διός στη Βαβακώμη και στο ιερό τού Απόλλωνα στη Κιδδιουκώμη. Στους απογόνους εκείνων που σώθηκαν από τον Αχαιό δόθηκε τιμητική θέση στις δημόσιες τελετές και θυσίαζαν στον Αχαιό κάθε έτος έναν βουν στο ιερό τού Διός.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία -ανώνυμη σε εμάς- Ελληνίδα και είχε τέκνα:
Trabant
Το Trabant ήταν ένα μικρό οικονομικό αυτοκίνητο που παρήχθη στο Τσβίκαου της Σαξονίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και από τον Οκτώβριο του 1990 της ενιαίας Γερμανίας, από την εταιρεία VEB Sachsenring Automobilwerke Zwickau (Σαξονική Αυτοκινητοβιομηχανία του Τσβίκαου), από τις 7 Νοεμβρίου 1957 έως τις 30 Απριλίου 1991.
Κατά την μακρά αυτή χρονική περίοδο, ήταν το δημοφιλέστερο αυτοκίνητο στην τότε Ανατολική Γερμανία, ενώ διατέθηκε επίσημα και σε πολλά επιπλέον κράτη, εντός και εκτός Ανατολικού Μπλοκ. Σε αντίθεση, ωστόσο, με τις μεγάλης κλίμακας εξαγωγές των άλλων μοντέλων που κατασκεύαζε η χώρα, του Wartburg 311 αρχικά και του Wartburg 353 στη συνέχεια, το Trabant δεν γνώρισε αντίστοιχα μεγάλη διεθνή απήχηση, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των Trabant είχε προβλεφθεί επίσημα ως όχημα στα πλαίσια της εγχώριας αγοράς.
Χρονολογικά, υπήρξαν 4 διαδοχικές εκδοχές του, από τις οποίες το Trabant 601 παρέμεινε στην παραγωγή επί 27 χρόνια σχεδόν αμετάβλητο και, ως αποτέλεσμα, είναι το πιο γνωστό στο ευρύ κοινό, σε βαθμό που συχνά αποκαλείται Trabant σκέτο. Συνολικά, κατασκευάστηκαν 3.096.099 αντίτυπα όλων των εκδοχών του Trabant.
Βασικά στοιχεία
Το μοντέλο αυτό δημιουργήθηκε με εντολή της κυβέρνησης της χώρας, ως το αυτοκίνητο για την ευρύτερη λαϊκή μάζα της Ανατολικής Γερμανίας, καθώς και ως απάντηση στο Volkswagen Beetle (Σκαθάρι) της Δυτικής Γερμανίας, προκειμένου να μειωθεί η διαφορά του βιοτικού επιπέδου με την Δυτική. Ειδικά ο τελευταίος στόχος, αποσκοπούσε να μειώσει την τότε μαζική φυγή των Ανατολικογερμανών προς την Δυτική, καθώς τα σύνορα μεταξύ τους ήταν ακόμα ανοιχτά (το Τείχος του Βερολίνου κατασκευάστηκε μόλις το 1961), και η σχετική απόφαση ελήφθη από το Πολιτικό Γραφείο το 1954. Διαχρονικά, το Trabant ήταν στην πραγματικότητα η μοναδική δυνατή επιλογή για την μεγάλη πλειοψηφία του εγχώριου πληθυσμού, καθώς το άλλο μοντέλο που κατασκεύαζε η χώρα, το Wartburg 311 αρχικά και το Wartburg 353 στη συνέχεια, προσφερόταν σε πολύ υψηλότερη τιμή πώλησης, καθιστώντας το επιλογή για τις πιο εύπορες κοινωνικές τάξεις της χώρας. Τα ισχυρά πλεονεκτήματα του Trabant ήταν ότι προσέφερε επαρκείς χώρους για 4 ενήλικες και τις αποσκευές τους, σε συνδυασμό με ένα μικρό, ελαφρύ και ευέλικτο αμάξωμα, σχετικά ανθεκτικό, συν έναν κινητήρα με πολύ λίγα κινούμενα μέρη, ο οποίος απαιτούσε ελάχιστα σέρβις - και όλα αυτά με μία εξαιρετικά χαμηλή τιμή πώλησης. Από την άλλη, το αδύνατα σημεία του μοντέλου ήταν οι εξαιρετικά υψηλές εκπομπές καυσαερίων από την εξάτμιση που συχνά παρομοιάζονταν με «μπλε σύννεφο» και ο τραχύς μεταλλικός ήχος / κροτάλισμα του δίχρονου κινητήρα, ιδίως στις χαμηλές στροφές, που θύμιζε έντονα ηλεκτρικό πριόνι.
Επιπλέον, κάθε προσπάθεια της αυτοκινητοβιομηχανίας VEB Sachsenring Automobilwerke Zwickau για ριζικά νέο μοντέλο, παρεμποδιζόταν διαρκώς από την κυβέρνηση της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Συγκεκριμένα, η ηγεσία της χώρας αρνιόταν κάθε φορά να χρηματοδοτήσει τα πρότζεκτ των μοντέλων που κατασκεύαζε η εταιρεία για αντικαταστάτες, εν μέρει φοβούμενη κάθε φορά το οικονομικό κόστος των απαιτούμενων υλικών για πιο προηγμένα ντιζάιν, αλλά κυρίως για ιδεολογικούς λόγους, για τους οποίους ήταν ενάντια στην απόκτηση πιο σύγχρονων αυτοκινήτων από τις λαϊκές μάζες - μάλιστα υποστήριζε ότι οι πιο σύγχρονες τεχνολογίες θα ωθούσαν τον λαό στην αποδοχή καπιταλιστικών ανέσεων. Το αποτέλεσμα ήταν το Trabant 601 να διατηρηθεί στην παραγωγή επί 27 χρόνια και μάλιστα με τον ίδιο αναχρονιστικό δίχρονο κινητήρα. Επίσης κατά το διάστημα αυτό, οι Ανατολικογερμανοί μηχανικοί κατασκεύασαν και μια ολόκληρη σειρά τετράχρονων κινητήρων, βενζίνης και ντίζελ, ακόμα και έναν κινητήρα Βάνκελ 500 cm³ και ισχύος 50 ίππων, για να αντικαταστήσουν τον δίχρονο, αλλά όλοι απορρίφθηκαν επίσης από την κυβέρνηση, για τους ίδιους λόγους (αν και ειδικότερα ο Βάνκελ δεν έφτασε στην παραγωγή λόγω κάποιων τεχνικών ζητημάτων). Εδώ να σημειωθεί ότι το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το άλλο μοντέλο αυτοκινήτου που κατασκεύαζε τότε η ίδια χώρα, το Wartburg 353 και, παρομοίως, είχε ως αποτέλεσμα να παραμείνει και αυτό στην παραγωγή επί 22 χρόνια σχεδόν αμετάβλητο.
Μία ακόμα εμφανής συνέπεια της πολιτικής των τότε κυβερνήσεων της χώρας, ήταν ο εξαιρετικά μεγάλος χρόνος αναμονής στην Ανατολική Γερμανία, από την παραγγελία έως την απόκτηση. Ιδίως για το Trabant 601 ήταν συνήθως γύρω στα 10 έτη και μάλιστα σε αρκετές επαρχίες έφτανε τα 12 - 15 έτη. Η αιτία του φαινομένου, ήταν η επιμονή των κυβερνώντων, λόγω ακραίου προστατευτισμού της εγχώριας αγοράς, να μην επιτρέπουν μαζική εισαγωγή αυτοκινήτων ξένης προέλευσης, παρά μόνο σε περιορισμένα αντίτυπα, με αποτέλεσμα (σε συνδυασμό και με την μεγάλη εγχώρια ζήτηση, που δεν μπορούσε να καλυφθεί μόνο από την εγχώρια παραγωγή) να προκληθεί τεράστια αναντιστοιχία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Ως αποτέλεσμα, συνέβαινε και το εξής παράδοξο: ένα μεταχειρισμένο Trabant 601 ήταν πιο ακριβό από ένα καινούριο, έχοντας συνήθως τη διπλάσια τιμή, διότι ο αγοραστής δεν χρειαζόταν να περιμένει. Το ακόμα σοβαρότερο συνεπακόλουθο πρόβλημα όμως, ήταν ότι τα μεταχειρισμένα Trabant 601 ήταν εξαιρετικά δυσεύρετα στην εγχώρια αγορά, καθώς λόγω της ασύλληπτα μακροχρόνιας αναμονής μέχρι την παραλαβή, όσοι τελικώς το αποκτούσαν, κυριολεκτικά «δένονταν» με αυτό και το διατηρούσαν σε κυκλοφορία για πολλά χρόνια (συχνά αναπτύσσοντας και ιδιαίτερη ικανότητα συντήρησής του, καθώς τα ανταλλακτικά ήταν δυσεύρετα, καθιστώντας δύσκολες τις επισκευές). Αυτό πυροδότησε τότε τη δημιουργία μιας σχετικής μαύρης αγοράς, με αρκετούς επιτήδειους να διαθέτουν προς πώληση στην Ανατολική Γερμανία κάποια Trabant 601 πρόσφατης παραλαβής σε εξωφρενικά υψηλές τιμές, ως ετοιμοπαράδοτα και σχεδόν καινούρια.
Λόγω των προαναφερθέντων παραγόντων, το Trabant αναφέρεται συχνά ως ιστορικό παράδειγμα επιβεβαίωσης των μειονεκτημάτων του οικονομικού συστήματος που είναι γνωστό ως (κρατικο)κεντρικός σχεδιασμός και οικονομικός παρεμβατισμός. Ταυτόχρονα, θεωρείται και ως σύμβολο της ανεπιτυχούς διαχείρισης της οικονομίας από την κυβέρνηση της τότε Ανατολικής Γερμανίας, καθώς και ως σύμβολο της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου, καθώς πολλοί Ανατολικογερμανοί τον Νοέμβριο του 1989 μπήκαν μαζικά στο δυτικό Βερολίνο και γενικότερα στην πρώην Δυτική Γερμανία με τα Trabant τους μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9 Νοεμβρίου 1989, γεγονός που καλύφθηκε και τηλεοπτικά.
Ονομασία
thumb|left|Κάθετη τομή ενός Trabant 500.
Το όνομα Trabant σημαίνει δορυφόρος ή μεταφορικά συνοδός στα γερμανικά. Επελέγη μέσω ενός εσωτερικού διαγωνισμού και προτιμήθηκε διότι η παρουσίαση του πρώτου μοντέλου της αυτοκινητοβιομηχανίας συνέπεσε με την εκτόξευση του πρώτου στην ιστορία τεχνητού δορυφόρου, του Σπούτνικ 1, στις 4 Οκτωβρίου 1957, από την τότε Σοβιετική Ένωση. Μάλιστα στα ρωσικά «Σπούτνικ» σημαίνει επίσης συνοδός ή δορυφόρος.
Στα γερμανικά (όπως επίσης και στην αγγλική γλώσσα), το όνομα προφέρεται «τρα-μπάν-τ», ενώ συχνά στην καθημερινότητα αναφερόταν ως Trabbi ή Trabi και προφερόταν «τρά-μπι», με βραχύ α. Ειδικότερα στην Ελλάδα, κατά την εποχή της εισαγωγής του, στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, είχε επικρατήσει ο τονισμός Τράμπαντ, πιθανώς από την βραχύτερη εκδοχή του ονόματος.
Εκδοχές
thumb|right|Το σαλόνι ενός Trabant 601. thumb|right|Trabant 800 RS (1986 - 1988) του 1988. thumb|right|Trabant 601 Tramp.
Χρονολογικά, υπήρξαν 4 διαδοχικές εκδοχές του Trabant:
Το αρχικό P σήμαινε πλαστικό, υποδηλώνοντας το συνθετικό πλαστικό Duroplast, από το οποίο κατασκευάζονταν τα εξωτερικά πάνελ των Trabant (δείτε την ενότητα: Αμάξωμα και ασφάλεια). Όλα τα προαναφερθέντα μοντέλα, κυκλοφόρησαν σε δύο εκδοχές αμαξώματος, Limousine (2-πορτο σεντάν) και Universal (3-πορτο station wagon, το οποίο προστέθηκε στην παλέτα το 1959), με δύο επίπεδα εξοπλισμού, Standard και De Luxe. Ειδικότερα το Trabant 601 προσφέρθηκε σε ακόμα μεγαλύτερη πληθώρα εκδόσεων:
Σημειωτέον ότι το επίσημο σήμα S μέσα σε κύκλο, που φέρουν όλα τα Trabant, είναι το αρχικό γράμμα της κατασκευάστριας εταιρείας Sachsenring Automobilwerke Zwickau.
Κινητήρες
thumb|right|Ο 2-χρονος κινητήρας ενός Trabant 601. thumb|right|Ο 4-χρονος κινητήρας ενός Trabant 1.1 (1990 - 1991).
Ο κινητήρας των 500, 600 και 601 ήταν ένας αερόψυκτος δίχρονος, δικύλινδρος βενζίνης, εγκάρσιας τοποθέτησης, κυβισμού 499 cm³ στο P50 και 594,5 cm³ στα P60 και 601, και με συνεχείς αυξήσεις της ισχύος του, μέσω προσθήκης νεότερων καρμπυρατέρ. Από τις 10 Φεβρουαρίου 1969 και μετά, απέδιδε 19 kW / 26 hp, προσφέροντας στο μοντέλο επιτάχυνση 0-100 km/h (0-62 mph) σε 21 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 105 - 108 km/h (65 - 67 mph) ανάλογα με την έκδοση.
Μία ιδιαιτερότητα αυτών των 3 μοντέλων, ήταν ότι δεν διέθεταν αντλία καυσίμου, με αποτέλεσμα να φέρουν το ντεπόζιτο της βενζίνης μέσα στον θάλαμο του κινητήρα και πάνω από αυτόν, με το καύσιμο να πέφτει στο καρμπυρατέρ μέσω της βαρύτητας. Άμεση συνέπεια αυτής της διάταξης, είναι ο μεγάλος κίνδυνος εκδήλωσης φωτιάς σε τυχόν μετωπική πρόσκρουση, αντίθετα με τον συνήθη κίνδυνο των αυτοκινήτων της τότε εποχής, καθώς μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα, καθώς και αρκετά μεταγενέστερα μοντέλα, είχαν τη δεξαμενή καυσίμων στο πίσω άκρο του αμαξώματος ή ακόμα και πίσω ακριβώς από τον πίσω προφυλακτήρα, έχοντας έτσι εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο πυρκαγιάς μετά από οπίσθια σύγκρουση.
Επίσης, και στα 3 αυτά μοντέλα του Trabant δεν υπήρχε ξεχωριστό δοχείο λαδιού και αντλία λίπανσης, αλλά το λάδι του δίχρονου κινητήρα έμπαινε κατευθείαν στη βενζίνη, απαιτώντας έτσι το λάδι να αναμιγνύεται μαζί με τη βενζίνη κατά τη διάρκεια του ανεφοδιασμού. Κατά συνέπεια, ο οδηγός έπρεπε να ξέρει κάθε φορά πόση βενζίνη είχε, προκειμένου να διατηρεί σταθερή την απαιτούμενη αναλογία βενζίνης - λαδιού στο 50:1. Μάλιστα σε όλα τα μοντέλα με δίχρονους κινητήρες, δηλαδή το 500, το 600 και το 601, δεν υπήρχε δείκτης βενζίνης στο ταμπλό, αλλά μια μεταλλική λάμα για μέτρηση της στάθμης του καυσίμου στο ντεπόζιτο, όπως αυτή που χρησιμοποιείται ως δείκτης για τη στάθμη του λαδιού. Αξιοσημείωτο είναι ότι επειδή και ο ανεφοδιασμός του καυσίμου γινόταν απευθείας μέσα στο ντεπόζιτο, με άνοιγμα του καπό, δεν υπήρχε εξωτερική τάπα βενζίνης στο αμάξωμα.
Σε όλες τις εκδοχές του, ο κινητήρας αυτός είχε πολύ λίγα κινούμενα μέρη και απαιτούσε ελάχιστα σέρβις, ενώ μάλιστα ήταν τόσο ελαφρύς ώστε μπορούσε να μεταφερθεί από έναν μόνο άνθρωπο. Όπως όλοι οι δίχρονοι κινητήρες, ωστόσο, είχε σχετικά υψηλή κατανάλωση ως προς τον κυβισμό του, αν και από το 1984 μειώθηκε επίσημα κατά 1 λίτρο, φτάνοντας τα 6,9 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, και εξαιρετικά υψηλές εκπομπές καυσαερίων από την εξάτμιση, που συχνά παρομοιάζονταν με «μπλε σύννεφο», όπως προαναφέρθηκε, συν ανυπόφορα θορυβώδη λειτουργία. Μάλιστα επειδή είχε μόλις 2 κυλίνδρους, είχε πιο εκκωφαντικό θόρυβο ακόμα και από το ομοεθνές Wartburg 353, που έφερε κινητήρα επίσης 2-χρονο, αλλά 3-κύλινδρο. Στα κράτη της Δυτικής Ευρώπης, πολλοί ιδιοκτήτες Trabant στο παρελθόν τον είχαν αντικαταστήσει με 4-χρονους άλλων μοντέλων, πολύ πριν την εισαγωγή του Trabant 1.1 το 1990, και η δημοφιλέστερη επιλογή ήταν η τοποθέτηση του βασικού κινητήρα του Fiat 128, που ήταν 4-κύλινδρος βενζίνης, κυβισμού 1.116 cm³ και ισχύος 55 hp στις 6.000 στροφές το λεπτό. Τελικώς μόλις στα τέλη του 1989, στα πλαίσια μιας εμπορικής συμφωνίας του 1984 μεταξύ των τότε δύο Γερμανιών, ο δίχρονος, δικύλινδρος βενζινοκινητήρας αντικαταστάθηκε από έναν 4-χρονο, 4-κύλινδρο βενζινοκινητήρα 1.043 cm³, ισχύος 45 hp, του Volkswagen Polo δεύτερης γενιάς, προσφέροντας στο μοντέλο τελική ταχύτητα 130 km/h (81 mph) και πολύ πιο ομαλή λειτουργία. Ταυτόχρονα με την αντικατάσταση, η εταιρεία προέβη και σε ένα μικρό λίφτινγκ στην εξωτερική εμφάνιση και στο σαλόνι. Το νέο αυτοκίνητο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1990, ως Trabant 1.1 (η επίσημη στρογγυλοποίηση πάντως ήταν κάπως ανακριβής), αλλά μόλις για 1 έτος, καθώς το μοντέλο έπεσε θύμα της απελευθέρωσης της αγοράς μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών τον Οκτώβριο του 1990, σηματοδοτώντας έτσι και το τέλος της παραγωγής του, που ήρθε τον Απρίλιο του 1991 (δείτε την ενότητα Εξέλιξη των μοντέλων και ειδικότερα την υποενότητα Trabant 1.1).
Αμάξωμα και ασφάλεια
thumb|right|Απόδειξη της ισχύος του Ντούροπλαστ.
Το σασί όλων των εκδόσεων του Trabant ήταν αυτοφερόμενο (ενιαίο δομικό σύνολο) από γαλβανισμένο ανοξείδωτο ατσάλι. Ωστόσο, όλα τα εξωτερικά πάνελ (body panels), ακόμα και αυτό της οροφής, κατασκευάζονταν εξ ολοκλήρου από ένα συνθετικό πλαστικό, το Duroplast (Ντούροπλαστ), ένα υλικό που κατασκευάζεται από ρητίνη, η οποία ενισχύεται με μαλλί ή βαμβάκι (το Duroplast μοιάζει με τον υαλοβάμβακα, αλλά είναι πιο εύκολο να πάρει το κατάλληλο τελικό σχήμα σε πρέσες προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για κατασκευή πάνελ αυτοκινήτων). Ειδικότερα στα Trabant, χρησιμοποιήθηκαν υπολείμματα και απόβλητα από βαμβάκι ρωσικής προέλευσης και ρητίνη από φαινόλη της Ανατολικογερμανικής βιομηχανίας βαφής. Αφού αναμιγνύονταν, στη συνέχεια έπαιρναν το τελικό σχήμα σε θερμές πρέσες για 8 λεπτά στους 180 βαθμούς Κελσίου. Η επιλογή αυτή έγινε λόγω σχετικής εντολής της κυβέρνησης της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, προκειμένου να αποφευχθεί η δαπανηρή εισαγωγή χάλυβα, καθώς η χώρα βρισκόταν σε καθεστώς εμπάργκο υλικών. Μάλιστα στο παρελθόν, λόγω της γενικότερης διακωμώδησης του μοντέλου, τόσο στην εγχώρια αγορά όσο και στον δυτικό Τύπο, είχε κυκλοφορήσει σε αρκετές χώρες ένας αστικός μύθος ότι τα εξωτερικά πάνελ του Trabant ήταν από χαρτόνι, αλλά στην πραγματικότητα δεν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο.
Αν και υποτίθεται ότι ένα τέτοιο αμάξωμα θεωρητικώς δεν προσφέρει μεγάλη προστασία σε τυχόν σύγκρουση, κάποιες ανεξάρτητες δοκιμές πρόσκρουσης που έγιναν μετά την πτώση του καθεστώτος της χώρας, απέδειξαν ότι στην πράξη το Trabant διέθετε ένα αξιοσημείωτα ισχυρό σασί για τα τότε δεδομένα και προσέφερε καλύτερη ασφάλεια από πολλά άλλα μοντέλα της ίδιας κατηγορίας. Μάλιστα υπήρξε από τα πρώτα αυτοκίνητα που απέκτησαν στάνταρ ζώνες ασφαλείας τριών σημείων στα μπροστινά καθίσματα, ήδη από το 1965. Επιπρόσθετα πλεονεκτήματα του Ντούροπλαστ ήταν η σταθερότητα, η αντοχή στις καιρικές συνθήκες και η μη εμφάνιση σκουριάς.
Νέοι κινητήρες
thumb|right|Η παρουσίαση του Trabant 601, τον Μάιο του 1963.
Κατά την εποχή της εμφάνισής του, το Trabant ήταν ένα σχετικά προηγμένο αυτοκίνητο, καθώς είχε αυτοφερόμενο αμάξωμα (τύπου μονοκόκ, δηλαδή ενιαίο δομικό σύνολο, αντί για «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα), σύνθετη μέθοδο κατασκευής αμαξώματος, διάταξη «κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση» και ασυνήθιστη για τα δεδομένα του 1957 ανεξάρτητη ανάρτηση και στους 4 τροχούς. Το κύριο μειονέκτημά του ήταν ο κινητήρας του: ήδη στη δεκαετία του 1950, τα δημοφιλή φθηνά και οικονομικά Δυτικοευρωπαϊκά αυτοκίνητα, όπως το Volkswagen Beetle (Σκαθάρι) του 1938, το Citroën 2CV του 1948 (καθώς και το αρχικό του πρωτότυπο TPV που είχε διαμορφωθεί ήδη από το 1939), το Fiat 600 του 1955, το Fiat 500 του 1957 και το αρχικό Mini του 1959, έφεραν όλα εξ αρχής 4-χρονους κινητήρες, έχοντας έτσι χαμηλότερες εκπομπές καυσαερίων, πολύ πιο ομαλή και στρωτή λειτουργία, και χαμηλότερη κατανάλωση. Αντιθέτως, σημαντικοί περιορισμοί στα κονδύλια και στα διαθέσιμα κατασκευαστικά υλικά της Ανατολικής Γερμανίας, εξανάγκασαν την εταιρεία να τοποθετήσει έναν φθηνότερης κατασκευής και αναχρονιστικό 2-χρονο κινητήρα στο Trabant, ο οποίος είχε βασιστεί σε ένα προπολεμικό ντιζάιν της γερμανικής DKW. thumb|left|Το εκατομμυριοστό Trabant 601 / παρήχθη το 1973.
Η εξωτερική εμφάνιση του αρχικού Trabant 500 του 1957, διατηρήθηκε αναλλοίωτη στο Trabant 600 του 1962, το οποίο διέφερε μόνο στην αύξηση του κυβισμού του κινητήρα, όπως υποδηλώνεται και από τις ονομασίες των μοντέλων. Η εκδοχή Trabant 600 ήταν εξαιρετικά βραχύβια, καθώς 1 έτος μετά υπέστη μια ανανέωση, υιοθετώντας ένα λιγότερο καμπυλωτό αμάξωμα, με πιο τονισμένα εμπρός και πίσω φτερά. Επίσης, τότε απέκτησε και μπροστινή γρίλια, αν και στην πραγματικότητα δεν είχε ιδιαίτερη χρησιμότητα, καθώς ο κινητήρας ήταν αερόψυκτος, με αξονικό ανεμιστήρα με ιμάντα - απλώς προστέθηκε στο αμάξωμα για αισθητικούς λόγους. Για πρώτη φορά αποκαλύφθηκε επίσημα τον Μάιο του 1963, ενώ κατά την παρουσίαση έλαβε την ονομασία Trabant 601 και τελικώς μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Ιούνιο του 1964, ενώ τον Σεπτέμβριο του 1965 απέκτησε και έκδοση station wagon. Η ετήσια παραγωγή του 601 ξεκίνησε από 34.000 αντίτυπα το 1964, έφτασε τα 100.000 αντίτυπα το 1973, όταν και παρήχθη το εκατομμυριοστό Trabant 601, και κατάφερε το αποκορύφωμα των 150.000 αντιτύπων το 1989, το τελευταίο έτος πριν εισαχθεί ο διάδοχός του.
Στασιμότητα
Την εποχή της παρουσίασης του 601, οι μηχανικοί και τα ανώτατα στελέχη της εταιρείας Sachsenring Automobilwerke Zwickau (Τσβίκαου) σχεδίαζαν να παραμείνει στην παραγωγή έως το 1971 και μετά να αντικατασταθεί. Κατά τις δεκαετίες του 1960, του 1970 και του 1980, εξέλιξαν πολλά πρωτότυπα με σκοπό να αντικαταστήσουν το 601, αλλά όλα τελικώς απορρίφθηκαν από την κυβέρνηση της χώρας, για τους λόγους που αναφέρθηκαν στην ενότητα Βασικά στοιχεία. Μάλιστα ορισμένα από αυτά κατασκευάστηκαν και σε εκδοχή με μεταλλικά εξωτερικά πάνελ, πλην όμως είχαν το ίδιο άδοξο τέλος. Ένας μεγάλος αριθμός από όλα αυτά τα πρωτότυπα υπάρχει σήμερα στο Μουσείο August Horch στο Τσβίκαου και στο Μουσείο Μεταφορών της Δρέσδης. Ακολουθεί ένας κατάλογος φωτογραφιών των πιο αξιοσημείωτων:
Στην πράξη πάντως, οι μηχανικοί της εταιρείας συνέχιζαν να βελτιώνουν το 601 με αλλαγές «κάτω από το δέρμα», όπως αύξηση της ισχύος του κινητήρα από 17 kW (23 hp) σε 19,1 kW (26 hp) από τις 10 Φεβρουαρίου 1969 και μετά, στάνταρ φρένα διπλού κυκλώματος από το 1980, ενώ το 1984 προστέθηκε ένα νέο καρμπυρατέρ 2 σταδίων, μειώνοντας την επίσημη κατανάλωση κατά 1 λίτρο στα 100 χιλιόμετρα και φτάνοντας τα 6,9 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, και η μπαταρία άλλαξε από 6 σε 12 βολτ. Επίσης, το 1985 απέκτησε στάνταρ ηλεκτρονικά ελεγχόμενο σύστημα ανάφλεξης ESE-2H και τον Απρίλιο του 1988 βελτιώθηκε η πίσω ανάρτηση.
Trabant 1.1
thumb|right|Το πίσω μέρος ενός Trabant 1.1 Universal του 1991.
Όπως προαναφέρθηκε, η εταιρεία κατάφερε μόλις το 1989, στα πλαίσια μιας εμπορικής συμφωνίας μεταξύ των τότε δύο Γερμανιών, να αντικαταστήσει τον 2-χρονο βενζινοκινητήρα με έναν 4-χρονο, 4-κύλινδρο βενζινοκινητήρα του Volkswagen Polo δεύτερης γενιάς (για τεχνικά στοιχεία του κινητήρα και επιδόσεις, δείτε την ενότητα Ιστορικό). Λόγω της κάκιστης πλέον οικονομικής κατάστασης της χώρας, ωστόσο, η κατασκευάστρια εταιρεία δεν μπόρεσε ούτε και τότε να ρίξει στην παραγωγή κάποιο από αυτά τα προαναφερθέντα πρωτότυπα, και τα οικονομικά της μόλις και έφτασαν για ένα μικρό εξωτερικό λίφτινγκ. Από την άλλη όμως, κατάφερε να τοποθετήσει στη νέα αυτή εκδοχή ένα σαφώς καλύτερο ταμπλό, με πίνακα οργάνων που έφερε πλέον δείκτη βενζίνης και θερμόμετρο νερού, ενώ προσέθεσε και στάνταρ μπροστινά δισκόφρενα. Ο μοχλός ταχυτήτων, επίσης, μεταφέρθηκε στο πάτωμα, σε αντίθεση με τα παλαιότερα Trabant, που τον είχαν πάνω στην κολώνα του τιμονιού.
Το νέο μοντέλο ονομάστηκε Trabant 1.1 και παρουσιάστηκε επίσημα στα τέλη του 1989, αν και η μαζική παραγωγή του τελικώς ξεκίνησε μόλις στις 21 Μαΐου 1990. Είχε κατανάλωση καυσίμου 8 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, επιτάχυνση 0–100 km/h σε 22 δευτερόλεπτα και μέγιστη ταχύτητα 130 km/h. Ωστόσο, δεν έτυχε θετικής αποδοχής από το κοινό, καθώς ο νέος κινητήρας του, ο βελτιωμένος εξοπλισμός του και το πολύ πιο σύγχρονο ταμπλό του, κρύβονταν κάτω από ένα εντελώς αναχρονιστικό αμάξωμα, που δεν είχε πλέον καμία σχέση με τα τότε αισθητικά πρότυπα, ιδίως με τα δυτικά, αλλά ακόμα και με των άλλων κρατών της Ανατολικής Ευρώπης. Επιπλέον, ως αποτέλεσμα της μη αντικατάστασης επί τόσα χρόνια, οι εξαγωγές της φίρμας είχαν πια σταματήσει σε όλα σχεδόν τα κράτη εκτός Ανατολικής Γερμανίας και μόνο η Πολωνία και η Ουγγαρία έλαβαν από μερικές χιλιάδες αντίτυπα του Trabant 1.1 η καθεμία. thumb|left|Το σαλόνι ενός Trabant 1.1 Limousine (1990 - 1991).
Στις 3 Οκτωβρίου 1990, ακολούθησε η επανένωση των δύο Γερμανιών και αυτό έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στο Trabant 1.1 (όπως επίσης και στο άλλο μοντέλο αυτοκινήτου που κατασκεύαζε τότε η πρώην Ανατολική Γερμανία, το Wartburg 1.3). Ο λόγος ήταν η απελευθέρωση της αγοράς, τόσο στην πρώην Ανατολική Γερμανία, όσο και στις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που είχε ως αποτέλεσμα τον εκμηδενισμό της ζήτησης του Trabant. Σύντομα έγινε προφανές ότι το Trabant δεν μπορούσε πλέον να σταθεί εμπορικά στην ενιαία Γερμανία, καθώς όλοι οι υποψήφιοι αγοραστές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας στράφηκαν προς τα μεταχειρισμένα Δυτικά οικογενειακά μοντέλα και αποκτούσαν κυρίως Volkswagen Golf δεύτερης γενιάς, Opel Kadett, Ford Escort τρίτης και τέταρτης γενιάς, BMW Σειράς 3 E30, Renault 19 και Citroën BX. Οι προσπάθειες του μάρκετινγκ της Sachsenring AG να προβληθεί ως ένα διασκεδαστικό αυτοκίνητο χαμηλής τιμής, κάτω από τα 6.000 γερμανικά μάρκα, και σε φωτεινά χρώματα, έπεσαν στο κενό. Ως αποτέλεσμα, η παραγωγή του Trabant 1.1 έληξε στις 30 Απριλίου 1991 και ώρα 14:51 και το τελευταίο αντίτυπο ήταν ένα λευκό station wagon, ενώ συνολικά κατασκευάστηκαν μόλις 39.474 αντίτυπα του 1.1 (τα λιγότερα από όλες τις εκδοχές του Trabant).
Για την ιστορία, το εργοστάσιο εξαγοράστηκε αμέσως μετά από την Volkswagen, η οποία γκρέμισε τα περισσότερα από τα παλαιά κτίσματα και οικοδόμησε νέες, πιο σύγχρονες μονάδες παραγωγής. Από τότε μέχρι σήμερα, στις καινούριες εγκαταστάσεις της ίδιας τοποθεσίας στο Τσβίκαου, η εταιρεία Sachsenring AG παράγει κινητήρες εσωτερικής καύσης, ενώ κατασκευάζονται επίσης, σε μικρή κλίμακα, το Volkswagen Passat από το 1996 και το Volkswagen Golf από το 2012. Επίσης, από το 2019 παράγεται και το αμιγώς ηλεκτροκίνητο μοντέλο Volkswagen ID.3 στο ίδιο εργοστάσιο.
Συνολική παραγωγή
thumb|right|Αγωνιστικό Trabant Rally. thumb|right|Trabant 601 πράσινης εξωτερικής βαφής, με την οποία είχαν κυκλοφορήσει ελάχιστα αντίτυπα. Μάλιστα τα πράσινα Trabant στη σημερινή ενιαία Γερμανία έχουν μεγάλη ζήτηση, καθώς θεωρείται ότι φέρνουν καλή τύχη.
Μαζί με όλα τα πρωτότυπα και αν δεν συνυπολογιστεί το προκαταρκτικό μοντέλο P70 του 1954 - 1959, που είχε κατασκευαστεί με στόχο να αποκτηθούν νέες γνώσεις για τη βιομηχανία πλαστικών και δεν είχε ακόμα υιοθετήσει την ονομασία Trabant, συνολικά κατασκευάστηκαν 3.096.099 αντίτυπα όλων των εκδοχών του Trabant.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα αυτοκινήτων Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας
Ογκομετρική φιάλη
180px|right|thumb|Ογκομετρικές φιάλες Η ογκομετρική φιάλη είναι μέρος του εργαστηριακού εξοπλισμού ενός εργαστηρίου χημείας. Είναι γυάλινη με σφαιρική βάση και ψηλό, λεπτό λαιμό. Συχνά περιλαμβάνει και ένα πώμα από φελλό ή πλαστικό.
Η ογκομετρική φιάλη χρησιμοποιείται για την παρασκευή διαλυμάτων των οποίων ο συνολικός όγκος πρέπει να είναι συγκεκριμένος. Η στάθμη στην οποία η φιάλη έχει τον αναφερόμενο όγκο σημειώνεται με έναν δακτύλιο που βρίσκεται στον λαιμό της. Επειδή η ελεύθερη επιφάνεια του υγρού καμπυλώνεται και σχηματίζει μηνίσκο (παρατηρώντας το από το πλάι) για την σωστή μέτρηση του όγκου πρέπει ο δακτύλιος να βρίσκεται στο κάτω μέρος του μηνίσκου. Επίσης, πρέπει η ανάγνωση του όγκου να γίνεται σε κατάλληλη γωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα εργαστηρίου χημείας
Ερμίνε Ρόις του Γκράιτς
Η Ερμίνα Ρόις του Γκράιτς (Hermine Reuß zu Greiz, 17 Δεκεμβρίου 1887 - 7 Αυγούστου 1947) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1887 στο Γκράιτς, και ήταν το πέμπτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Ερρίκου ΚΒ΄ Ρόις του Γκράιτς και της Ίντας του Σάουμπουργκ-Λίππε.
Στις 7 Ιανουαρίου 1907 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γεώργιο του Σουνάϊκ-Κάρολαθ στο Γκράιτς. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Το 1922 παντρεύτηκε τον χήρο Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας.
Πέθανε στις 7 Αυγούστου 1947 στο Στρατόπεδο Παουλίνεχοφ σε ηλικία 59 ετών. Είναι θαμμένη στον Αρχαίο Ναό στο Πάρκο Σανσουσί του Πότσδαμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Ρόις
Πετρωτό Αργιθέας Καρδίτσας
Το Πετρωτό είναι ορεινό χωριό στο Νομό Καρδίτσας το οποίο ανήκει στον Δήμο Αργιθέας. Στο Πετρωτό υπάγονται οι οικισμοί Πετρωτού, Τριλόφου, Συκιάς, Αγίου Δημητρίου και Παλαιόδεντρου. Η παλαιότερη ονομασία του είναι Λιάσκοβο. Το Πετρωτό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 665 μέτρα και απέχει από την Καρδίτσα 80 χλμ. ενώ από το Μουζάκι 54 χλμ. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός Πετρωτό είχε 68 κατοίκους, ενώ η Τοπική Κοινότητα Πετρωτού είχε 128 μόνιμους κατοίκους.
Εισόδημα κατοίκων
Οι κύριες πηγές εισοδήματος των κατοίκων είναι η γεωργία,η κτηνοτροφία και η μελισσοκομία.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα που μπορεί να δει κάποιος στο Πετρωτό είναι το τοξωτό πέτρινο γεφύρι, η γέφυρα Κοράκου και η Κουτσομάρα.
Θρησκευτικά μνημεία
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Κοντά στο κοιμητήριο βρίσκεται το εκκλησάκι του Άη Λια και στον οικισμό του Τρίλοφου ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου. Την ημέρα εορτής του Άη Λια γίνεται κάθε χρόνο μεγάλο πανηγύρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Αλέξανδρος Ράλλης
Ο Αλέξανδρος Ράλλης (Αθήνα  1909 - 2000). Υπήρξε αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
Βιογραφικά στοιχεία
Την περίοδο 1977-1980 διετέλεσε Πρόεδρος του Μετοχικού Ταμείου Ναυτικού.
Τιμήθηκε με : Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικος, Ταξιάρχες και Χρυσούς Σταυρούς Γεωργίου Α' και Φοίνικος μετά ξιφών, Πολεμικό Σταυρό (τρίς), Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας (δις), Μετάλλιο Εξαιρέτων Πραξεων,   Σταυρό Αγώνος Β.Ν., Μετάλλια Πολέμου 1940-41 και 1941-45, Βρετανικό Σταυρό Διακεκριμμένης Υπηρεσίας (D.S.C.), Σταυρό Λεγεώνος Αξίας (Η.Π.Α),  Διάσημο Ν.Ι. (Τυνησία).
Ήταν παντρεμένος με την Ζωή το γένος Ιωάννη Μανέτα και απέκτησε δύο παιδιά: την Μαρία-Χριστίνα Ράλλη-Campbell και τον Κωνσταντίνο Ράλλη, Πρέσβυ.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Αλεξανδρος
Χρυσόστομος Χρυσομαλλίδης
Ο  Χρυσόστομος  Χρυσομαλλίδης  ή  Παπαδράκος  (1872-;) ήταν  ιερέας  μακεδονομάχος .
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ηράκλεια  τής  Θράκης το 1872. Το 1888 εισήλθε στη Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και  στον Μακεδονικό Αγώνα. Στην Μακεδονία μαζί με Κρήτες εθελοντές έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στις περιοχές της Καστοριάς και της Φλώρινας.
Το ψευδώνυμο  Παπαδράκος του δόθηκε κατά την δράση του στον Μακεδονικό Αγώνα. Συμμετείχε επίσης ως στρατιωτικός ιερέας, στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Αναφορές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης
Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας
Η Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας, πιο γνωστή ως ΟΜΛΕ, υπήρξε Ελληνική μαοϊκή πολιτική οργάνωση που αποσπάστηκε από το ΚΚΕ το 1964, εναντιόμενη στο «σοβιετικό ρεβιζιονισμό» (αναθεωρητισμό).
Προπομπός της αποτέλεσαν ο εκδοτικός οίκος Ιστορικές Εκδόσεις το 1963, το περιοδικό «Αναγέννηση» τον Οκτώβριο του 1964, η Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη τον Μάιο του 1966, η εφημερίδα «Λαϊκός Δρόμος» στις αρχές του 1967 και η Συνεπής Πολιτική Αριστερή Κίνηση (ΣΠΑΚ) τον Απρίλιο του 1967, λίγο πριν την εγκαθίδρυση της στρατιωτικής δικτατορίας.
Στην ΟΜΛΕ, όπως μετονομάστηκε το 1968 η ΣΠΑΚ, τον Οκτώβριο του 1974 προσχώρησε η Μαρξιστική Λενινιστική Οργάνωση (ΜΛΟ) των πολιτικών προσφύγων στις ανατολικές χώρες, με την οποία είχαν ήδη συγκροτήσει κοινό συντονιστικό γραφείο το 1972. Η ΜΛΟ ως τότε χρησιμοποιούσε την ονομασία ΚΚΕ μαρξιστών-λενινιστών.
Σημαντικές φυσιογνωμίες της ΟΜΛΕ ήταν οι Γιάννης Χοντζέας, Ισαάκ Ιορδανίδης και Πολύδωρος Δανιηλίδης.
Μετά το θάνατο του Μάο Τσε-τουνγκ το 1976, διασπάστηκε, εξαιτίας μιας σοβαρής κρίσης που ξέσπασε μεταξύ των μελών της, σε δυο ξεχωριστές πολιτικές οργανώσεις: το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κομμουνιστικά κόμματα της Ελλάδας
Πεζά Ηρακλείου
thumb|Ναός του Αγίου Νικολάου στα Πεζά. Τα Πεζά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας και βρίσκεται στο κέντρο του φερώνυμου λεκανοπεδίου, εν μέσω αμπελώνων και ελαιώνων σε υψόμετρο 310 μέτρα.
Ασχολίες
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, και πρωτίστως εργάζονται σε επιχειρήσεις στον κατασκευαστικό τομέα (οικοδομές, ελαιοχρωματισμούς) και τις τουριστικές υπηρεσίες, ή ασχολούνται με το εμπόριο. Τα βασικότερα γεωργικά προϊόντα είναι το εκλεκτής ποιότητας λάδι με ονομασία προέλευσης, και το επίσης επώνυμο ΟΠΑΠ κρασί. Δεν εξάγονται πλέον επιτραπέζια σταφύλια στο εξωτερικό (παλιότερα λειτουργούσαν πολλά συσκευαστήρια). Η τυποποίηση των κρασιών και του λαδιού γίνεται σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, οι οποίες βρίσκονται στην "Ένωση Πεζών" (Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Πεζών) και η οποία αποτελείται από δεκαεννέα πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς, που αντιπροσωπεύουν 3.200 παραγωγούς οίνου και ελαιόλαδου.
Υποδομή
Η οργάνωση των βιομηχανικών εγκαταστάσεων της Ενώσεως είναι άρτια. Στον οικισμό λειτουργούν μεταξύ άλλων Περιφερειακό Ιατρείο, ΚΕΠ, ΚΔΑΠ, Βρεφονηπιακός Σταθμός, Τράπεζα (Παγκρήτια Συνεταιριστική), εμπορικά καταστήματα, ταβέρνες κ.λπ., ενώ το νέο Δημοτικό Κατάστημα είναι στη φάση της κατασκευής. Τα Πεζά ήταν και είναι συγκοινωνιακός κόμβος της περιοχής, ως ενδιάμεσος σταθμός στον εθνικό δρόμο από το Ηράκλειο προς το Αρκαλοχώρι και τη Βιάννο.
Στο χωριό βρίσκεται η αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου (παλιός βενετσιάνικος ναός, μουσουλμανικό τζαμί και δημοτικό σχολείο), ο ναός του Αγίου Νικολάου και η παλιά εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στο ξωκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου έχουν ανασκαφεί χτιστά μεσαιωνικά πατητήρια.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι πολύ παλιός. Αναφέρεται σε έγγραφα του 1212 με την ονομασία Piscia σε έγγραφο με το οποίο ο Δόγης της Βενετίας Πιέτρο Τσιάνι επιβεβαιώνει την παραχώρηση μερικών χωριών στη μονή της Παναγίας του Σινά, από την εποχή των Βυζαντινών. Εξάλλου, τον οικισμό τον βρίσκουμε και σε συμβόλαια αγοραπωλησίας κρασιού του 1271 και αναφέρεται στο δουκικό αρχείο του Χάνδακα. Το 1583 αναγράφεται στον Καστροφύλακα με το όνομα Pesá στην επαρχία Πεδιάδος και με 214 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 5 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες και στην απογραφή του 1881 με 157 Χριστιανούς και 34 Τούρκους. Από το 1920 και μετά ανήκουν στην ομώνυμη κοινότητα, στην οποία παρέμειναν μέχρι τη σύσταση του δήμου Νίκου Καζαντζάκη με το πρόγραμμα Καποδίστριας, και του οποίου ορίστηκαν έδρα. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, τα Πεζά έγιναν έδρα του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων.
Δείτε Κοινότητα Πεζών
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Πεζα Πεζα Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Σοχά Φρεμ
H Σοχά Φρεμ (Soha Frem), είναι Λιβανέζα χιονοδρόμος, πρωταθλήτρια του αλπικού σκι.
Η Φρεμ εκπροσώπησε τον Λίβανο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2003 όπου κατετάγη 49η στο σλάλομ. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην Πανεπιστημιάδα όπου ήταν 59η στο σλάλομ και στο γιγάντιο σλάλομ όπου τερμάτισε 45η.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιβανέζες αθλήτριες των χιονοδρομιών
Κοσμάς Σφυρίου
Ο Κοσμάς Σφυρίου (γεν. το 1949) είναι Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1949 στη Ρόδο έχοντας καταγωγή από τη Χάλκη της Δωδεκανήσου. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1976, και από το 1977 έως το 1978 διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Δωδεκανήσου. Το διάστημα 1978 - 1982 υπήρξε γραμματέας της διοικούσας επιτροπής του Τεχνικού Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου. Επίσης, διετέλεσε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Δωδεκανήσου του ΠΑΣΟΚ από το 1978 μέχρι το Σεπτέμβριο του 1981.
Εξελέγη βουλευτής Δωδεκανήσου με το ΠΑΣΟΚ το 1981 και επανεξελέγη το 1985, 1989 (Ιούνιο και Νοέμβριο), 1990, 1993, 1996 και 2000. Κατείχε υπουργικά χαρτοφυλάκια στην δεύτερη και την τρίτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και στην πρώτη κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη. Ειδικότερα, διετέλεσε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αιγαίου Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Κάρλο Λέβι
Ο Κάρλο Λέβι (Carlo Levi, 1902-1975) ήταν Ιταλός γιατρός, ζωγράφος και συγγραφέας εβραϊκής καταγωγής.
Το 1924 πήρε το πτυχίο της ιατρικής και την ίδια χρονιά παρουσίασε ζωγραφικά του έργα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Συμμετείχε σε αντιφασιστικές οργανώσεις και φυλακίστηκε επανειλημμένα.
Το 1935-36 εκτοπίστηκε στο Αλιάνο της Λουκανίας (σήμερα Μπαζιλικάτα), σε μια από τις φτωχότερες περιοχές της νότιας Ιταλίας.
Το 1943-44 έγραψε το σημαντικότερο έργο του, το Cristo si è fermato a Eboli (Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι). Πρόκειται για τις αναμνήσεις από την εκτόπισή του, για τη ζωή του δίπλα στους εξαθλιωμένους χωρικούς. Όπως έλεγαν οι ίδιοι, αυτοί δεν ήταν Χριστιανοί, δεν ήταν άνθρωποι, ο Χριστός δεν έφτασε ως αυτούς: σταμάτησε στο μακρινό Έμπολι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι
Νιτροαιθανικό οξύ
Το νιτροαιθανικό οξύ ή νιτροοξικό οξύ είναι ένα νιτροαλκανικό οξύ με σύντομο συντακτικό τύπο O2NCH2COOH. Οι κύριες χρήσεις του είναι ως καύσιμο σε ορισμένους αγώνες οχημάτων και ως αντιδραστήριο σε χημικές συνθέσεις.
Με νίτρωση αλομεθανικών οξέων
Με επίδραση νιτρώδους αργύρου (AgNO2) σε αλοαιθανικό οξύ (XCH2COOH) παράγεται νιτροαιθανικό οξύ :
Αν το διάλυμα του νιτρώδους νατρίου είναι περισσότερο αλκαλικό απ' ότι πρέπει, λαμβάνεται υδροξυαιθανικό νάτριο (HOCH2COONa):
Με οξείδωση γλυκίνης
Με οξείδωση γλυκίνης με υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2) ή υπεροξύ (RCO3H) παράγεται νιτροαιθανικό οξύ :
ή
Με καρβοξυλίωση νιτρομεθυλαλαγονιδίων
Με καρβοξυλίωση με διοξείδιο του άνθρακα (CO) νιτρομεθυλαλογονιδίων (O2NCH2X), μέσω αλομαγνησιακών ενώσεων (αντιδραστήρια Grignard) παράγεται νιτροαιθανικό οξύ :
Με υδρόλυση νιτροαιθανονιτριλίου
Με υδρόλυση νιτροαιθανονιτριλίου (O2NCH2CN) σε όξινο περιβάλλον παράγεται νιτροαιθανικό οξύ :
Με οξείδωση 1,4-δινιτροβουτενίου-2, 2-νιτροαιθανόλης-1 ή νιτροαιθανάλης
1. Με οξείδωση 1,4-δινιτροβουτενίου-2(O2NCH2CH=CHCH2NO2) παράγεται νιτροαιθανικό οξύ :
2. Με οξείδωση 2-νιτροαιθανόλης (O2NCH2CH2OH) παράγεται νιτροαιθανικό οξύ :
3. Με οξείδωση νιτροαιθανάλης (O2NCH2CHO) παράγεται νιτροαιθανικό οξύ :
΄Οξινος χαρακτήρας και καρβονικά άλατα
(Αντίδραση διάστασης)
(Επίδραση μετάλλων ηλεκτροθετικότερων του υδρογόνου)
(Αντίδραση εξουδετέρωσης)
Αποκαρβοξυλίωση
1. Με θέρμανση νιτροαιθανικού νατρίου παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα και νιτρομεθάνιο ::
2. Με ηλεκτρόλυση νιτροαιθανικού νατρίου (μέθοδος Kolbe), παράγονται διοξείδιο του άνθρακα και 1,2-δινιτροαιθάνιο :
3. Με θέρμανση αλάτων του με ασβέστιο (ή βάριο) παράγεται 1,3-δινιτροπεοπανόνη :
4. Με επίδραση βρωμίου σε νιτροαιθανικό άργυρο παράγεται νιτρομεθυλοβρωμίδιο -  Αντίδραση Hunsdiecker :
Αναγωγή
1. Το νιτροαιθανικό οξύ ανάγεται με σίδηρο και υδροχλωρικό οξύ (HCl) προς γλυκίνη :
Οξείδωση
Τo νιτροαιθανικό οξύ οξειδώνεται σε νιτροαιθανικό υπεροξύ από το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), σε όξινο περιβάλλον :
Εστεροποίηση
Με επίδραση αλκοολών παράγονται νιτροαιθανικοί εστέρες :
Αλογόνωση
1. Με επίδραση αλογόνων, πσρουσία ερυθρού φωσφόρου, παράγεται αλονιτροαιθανικό οξύ:
2. Με επίδραση αλογονωτικών μέσων παράγονται νιτροαιθανοϋλαλογονίδια ::
Επίδραση πυκνού θειικού ή υδροχλωρικού οξέος
Με επίδραση πυκνού θειικού οξέος (H2SO4) ή πυκνού υδροχλωρικού οξέος (HCl) παράγεται αιθανοδιικό οξύ ::
Επίδραση καρβενίων
Με επίδραση καρβενίων παράγεται ένα μίγμα προϊόντων. Π.χ. με μεθυλένιο έχουμε περίπου την παρακάτω στοιχειομετρική εξίσωση:
Πηγές
Κατηγορία:Νιτροαλκανικά οξέα Κατηγορία:Καρβονικά οξέα
Άγιος Γεώργιος Νηλείας Μαγνησίας
Ο Άγιος Γεώργιος Νηλείας του Νομού Μαγνησίας είναι παλαιό κεφαλοχώρι του Πηλίου. Παλαιότερα αποτελούσε ανεξάρτητη κοινότητα. Το 1998 έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Μηλεών ενώ από το 2011 εντάχθηκε στο Δήμο Νοτίου Πηλίου.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 οι κάτοικοι του οικισμού του Αγίου Γεωργίου ανέρχονται στους 142. Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια απογραφή, οι κάτοικοι του Δημοτικού Διαμερίσματος (πρώην Κοινότητα) του Αγίου Γεωργίου Νηλείας φτάνουν τους 963 (απογρ. 2001: 1.092) και κατανέμονται σε πέντε οικισμούς ως εξής:
Σύμφωνα με την παράδοση ο Άγιος Γεώργιος Νηλείας χτίστηκε περί τον 15ο αιώνα από βοσκούς που βρήκαν σε έναν θάμνο την εικόνα του στρατηλάτη αγίου. Οι δύο βοσκοί έχτισαν εκκλησία προς τιμή του αγίου και γύρω από την εκκλησία χτίστηκε το ομώνυμο χωριό. Στον Άγιο Γεώργιο υπάρχει και δεύτερη εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο, την οποία έκτισε ο μάστορας Δήμος Ζηπανιώτης ή Ζαπανιώτης το 1795 και αποτελεί ένα από τα ωραιότερα δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι του Αγίου Γεωργίου ξεσηκώθηκαν αλλά το 1822, ο Δράμαλης κατέπνιξε την επανάσταση και έκαψε το χωριό. Για τον λόγο αυτό τα πιο παλαιά σπίτια του χωριού, όσα διασώζονται, είναι του ύστερου 19ου αιώνα Το προσδιοριστικό προσωνύμιο «Νηλείας» μπήκε στην ονομασία του χωριού με την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, όταν συστάθηκε ο Δήμος Νηλείας. Η Νηλεία ήταν αρχαία πόλη που βρίσκονταν πιθανότατα κοντά στον σημερινό Βόλο.
Το χωριό γνώρισε ιδιαίτερη ακμή από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε ο Άγιος Γεώργιος Νηλείας, χώρος εύφορος και με πολλά νερά, πλούτισε από την παραγωγή και το εμπόριο ελαιών και μήλων. Πολύ χρήμα εισέρεε επίσης από Αϊγιωργείτες που είχαν ξενιτευτεί στην Αίγυπτο και αλλού. Κατά την περίοδο της Κατοχής και κατά τον κατοπινό Εμφύλιο Πόλεμο το χωριό γνώρισε δύσκολες ημέρες. Πολλοί κάτοικοί του αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν εξαιτίας των επιδρομών των Γερμανών και της παρουσίας ντόπιων παραστρατιωτικών ομάδων.
Με το τέλος του Εμφυλίου ο Άγιος Γεώργιος Νηλείας άρχισε να παρακμάζει. Πολλοί κάτοικοί του σταμάτησαν την μετακόμιση για να μείνουν μόνιμα πλέον στους χαμηλότερους οικισμούς της ίδιας κοινότητας. Σήμερα στον Άγιο Γεώργιο διαμένουν λίγοι κάτοικοι αλλά πολλά σπίτια έχουν αναστηλωθεί από πλούσιους ξένους που τα χρησιμοποιούν ως εξοχικές κατοικίες. right|thumb|350px|Το Θέατρο «Αλώνι» στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας: Οι λιθόκτιστες κερκίδες του έχουν θέα τον Παγασητικό. Από τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας κατάγονται ο νεομάρτυρας Σταμάτιος (μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη το 1680 και η μνήμη του εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά τις 16 Αυγούστου), οι ζωγράφοι Γιάννης Πούλακας (1863-1942) και Χρυσούλα Ζώγια (1914-1992), ο γλύπτης Νικόλας (Νικόλαος Παυλόπουλος, 1909-1990) και ο λαογράφος Κώστας Λιάπης (1935-2019). Ο προτελευταίος δώρισε ένα μεγάλο μέρος από τα έργα του στην τότε Κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας, καθώς και μεγάλο χρηματικό ποσό, και έτσι σήμερα στο χωριό λειτουργεί το Δημοτικό Μουσείο Γλύπτη Νικόλα.
Λίγο έξω από τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, στο παλιό αλώνι του χωριού, υπάρχει και το υπαίθριο Θέατρο «Αλώνι», το οποίο ιδρύθηκε το 1995 με στόχο την πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχής του Πηλίου. Στο μοναδικό αυτό υπαίθριο διαμορφωμένο θέατρο του Νομού Μαγνησίας κάθε καλοκαίρι παρουσιάζονται σημαντικές θεατρικές παραστάσεις και μουσικές συναυλίες.
Επίσης, στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας βρίσκεται η περίφημη Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πηλίου, μία εκ των μεγαλυτέρων γυναικείων μοναστηριών στον Ελλαδικό χώρο, με πλούσια δραστηριότητα και δικό της ραδιοφωνικό σταθμό με μεγάλη εμβέλεια για τα δεδομένα της επαρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Εσθονίας
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Εσθονίας (εσθονικά: Meistriliiga, ή A. Le Coq Premium liiga για εμπορικούς λόγους) είναι η σημαντικότερη διοργάνωση ποδοσφαίρου της Εσθονίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη κατά τις περιόδους ανεξαρτησίας της χώρας, αρχικά κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου και στη συνέχεια μετά το 1991 οπότε η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε ξάνα. Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η Σπόρτ Τάλιν ενώ μετά την περίοδο μετά το 1991 κυριαρχεί η Λεβάντια Τάλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Εσθονίας Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Δόγμα Μονρόε
Το Δόγμα Μονρόε (Monroe Doctrine) αποτελεί μια πολιτική των ΗΠΑ σχετικά με τον αποικισμό και η οποία εισήχθη στις 2 Δεκεμβρίου του 1823. Πήρε το όνομά του από τον Πρόεδρο Τζέιμς Μονρόε, τον πρώτο που το διατύπωσε, ενώ συντάχθηκε από τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Τζον Κουίνσι Άνταμς. Ανέφερε ότι περαιτέρω προσπάθειες των ευρωπαϊκών εθνών να αποικίσουν ή να αναμειχθούν στα πολιτικά πράγματα των κρατών της Βόρειας ή Νότιας Αμερικής θα μπορούσε να θεωρηθεί επιθετική ενέργεια, που απαιτεί παρέμβαση των ΗΠΑ.
Το Δόγμα Μονρόε αποτέλεσε καθοριστική στιγμή στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, δεδομένου ότι ήταν αποδεκτό από πολλούς μελλοντικούς προέδρους, όπως τον Θίοντορ Ρούζβελτ, τον Τζον Κένεντι και τον Ρόναλντ Ρήγκαν.
Η ιστορία
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής διατηρούσαν εμπορικές και οικονομικές σχέσεις με την πρώην Μητρόπολή τους, Μεγάλη Βρετανία, έως και τις αρχές της τρίτης δεκαετίας του 19ου αιώνα. Οι σχέσεις αυτές βασίζονταν στις συναλλαγές με τις πρώην Ισπανικές αποικίες της Αμερικανικής Ηπείρου. Ωστόσο, οι Αμερικανοί ανησυχούσαν για την αυξανόμενη οικονομική διείσδυση της Ρωσίας, αλλά προβληματίζονταν με τη νέα κατάσταση που είχε δημιουργηθεί στην Ευρώπη, έπειτα από την ήττα του Ναπολέοντα Α΄ και τη σύμπηξη της Ιεράς Συμμαχίας από τα ανακτοβούλια που είχαν παλινορθωθεί. Στην κατεύθυνση αυτή, οι ΗΠΑ απέρριψαν αγγλική πρόταση κοινής δράσης και έπειτα από εισήγηση του Υπουργού Εξωτερικών τους, Τζον Κουίνσι Άνταμς προχώρησαν στην διατύπωση του δόγματος δια στόματος του Προέδρου Μονρόε, με μια ανεξάρτητη δήλωση του τελευταίου σε ένα διάγγελμα του 1823.
Αμφισβήτηση του δόγματος
Η πιο σημαντική περίπτωση κατά την οποία το δόγμα Μονρόε τέθηκε υπό αμφισβήτηση προήλθε την εποχή της έναρξης του Αμερικανικού εμφυλίου, όταν ο Αυτοκράτορας της Γαλλίας Ναπολέων Γ΄ εξεστράτευσε στο Μεξικό επικεφαλής μιας δύναμης σχεδόν 40.000 ανδρών. Μετά την αρχική, ενδοτική στάση των ΗΠΑ, από το φόβο μήπως η αντίδρασή τους προκαλούσε συμμαχία των Γάλλων με την Αμερικανική Ομοσπονδία των Νοτίων Πολιτειών, τελικά τους εισβολείς υποχρέωσε σε αναδίπλωση και αποχώρηση ο στρατηγός Γκραντ που συγκέντρωσε υπό τις διαταγές του 50.000 στρατιώτες στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αμερικής Μ
Λιπαρό Πέλλας
ο Λιπαρό είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας.