cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλα ντ' Έστε
Σιντριβάνια
Το άνω άκρο της Κρήνης σχηματίζεται από το πεζούλι του πλατώματος που βρίσκεται μπροστά από την Κρήνη του Οργάνου, κάτω από το οποίο υπάρχουν τρία επισκέψιμα νυμφαία που επικοινωνούν μεταξύ τους (σπήλαια των Σιβύλλων), όπου ο θόρυβος των υδάτων που πέφτουν είναι εκκωφαντικός: τα δύο πλαϊνά αποτελούνται από υδάτινες βεντάλιες, ενώ το μεσαίο χαρακτηρίζεται από έναν ορμητικό καταρράκτη. Από τη βάση της βεράντας των νυμφαίων, με ύδατα του προέρχονται από ένα εξωτερικό κανάλι, ξεπετάγονται δώδεκα ισχυροί πίδακες, έξι σε κάθε πλευρά, των οποίων το ύψος μειώνεται από το κέντρο προς τα έξω, θέλοντας να μιμηθούν τη διάταξη των αυλών ενός εκκλησιαστικού οργάνου. Ο επιβλητικός όγκος του καταρράκτη του Μπερνίνι υπερπηδά αυτό το μπαλκόνι, (αρχικά λαξευμένο με τρόπο που να θυμίζει φυσικό βράχο), ο οποίος στη συνέχεια καταλήγει δυναμικά σε μια χαμηλότερη δεξαμενή που χωρίζει το νερό σε τρεις πιο χαμηλούς καταρράκτες. Κάτω από αυτό βρίσκεται ένα νυμφαίο, με μια προτομή του Ποσειδώνα του δέκατου έκτου αιώνα, που αρχικά προοριζόταν για την Κρήνη της Θάλασσας, που θα έπρεπε να χτιστεί στην απέναντι πλευρά, μετά τις Δεξαμενές, αλλά που ποτέ δεν έγινε, λόγω των οικονομικών δυσκολιών του καρδινάλιου Ιππόλυτου. Μπροστά από το νυμφαίο τρέχει ένα ρυάκι, το οποίο συλλέγει το νερό του καταρράκτη και εκείνο των άνω πιδάκων. Όλος αυτός ο όγκος του νερού πέφτει σε μια λεκάνη, από τις δύο πλευρές της οποίας, ξεπηδούν προς τον ουρανό ισχυροί πίδακες. Μεγάλες γούρνες βρίσκονται από κάτω, η κάθε μία χαμηλότερη από την άλλη, έτσι ώστε να πέφτει σταδιακά το νερό που ξεχειλίζει, σχηματίζοντας ήπιους καταρράκτες. Η τελευταία γούρνα κατευνάζει τα νερά της κρήνης, και στη συνέχεια τα χύνει στις μπροστινές Δεξαμενές, δημιουργώντας μια σταδιακή και πλήρη μεταμόρφωση των υδάτων, από ορμητικά σε ήρεμα. Έτσι, η Κρήνη αυτή παρεμβάλλεται, σχεδόν φυσικά, μεταξύ του υδάτινου οριζόντιου καθρέφτη των Δεξαμενών και του αρχιτεκτονικού οικοδομήματος της Κρήνης του Οργάνου, στην κορυφή. Πρόκειται για 3 ορθογώνιες λιμνούλες τοποθετημένες διαδοχικά μετά το Σιντριβάνι του Ποσειδώνα, του οποίου δέχονται τα ύδατα. Κατά μήκος των πλευρών τους έχουν στηθεί μικρές γλάστρες (οκτώ ανά λίμνη) από τις οποίες ξεπηδούν πίδακες νερού, διαφορετικής έντασης, δημιουργώντας ποικίλους κυματισμούς στο νερό των λιμνών και συνεχίζοντας τη διαβάθμιση της κίνησης του νερού που ξεκινά από το Σιντριβάνι του Ποσειδώνα, εξασθενώντας μέχρι την τελευταία λιμνούλα, κοντά στο πανοραμικό πλάτωμα, όπου ήταν να βρει θέση το άγαλμα του Θεού της θάλασσα, για να ολοκληρωθεί η σύνθεση του προηγούμενου σιντριβανιού. Ο Λιγκόριο δεν πρόλαβε να φέρει εις πέρας αυτό του το σχέδιο διότι, πριν την ολοκλήρωση της κατασκευής, μεσολάβησε ο θάνατος του καρδινάλιου Ιππόλυτου το 1572.
Εκτός από το όμορφο θέαμα, οι λιμνούλες, κατά τη στιγμή της κατασκευής τους, χρησιμοποιήθηκαν για την αναπαραγωγή ψαριών του γλυκού νερού, κάτι που έδινε την ευκαιρία σε όσους έμεναν στη βίλα, να ασχολούνται με το ψάρεμα και να απολαμβάνουν στο τραπέζι τους τα θαλασσινά. Για τον σκοπό αυτό, στη γύρω περιοχή, είχαν σχεδιαστεί πολυτελή περίπτερα για μια ανάπαυλα κατά τη διάρκεια της βόλτας στον κήπο αλλά και για τη φύλαξη του αλιευτικού εξοπλισμού. Πρόκειται για δύο κρήνες που βρίσκονται στο κάτω μέρος του κήπου, στην αλέα που βρίσκεται κατά μήκος του Σιντριβανιού της Αριάδνης, στο κέντρο δύο μεγάλων παρτεριών. Η κάθε μια αποτελείται από τρεις μεγάλους σφαιρικούς ογκόλιθους, στοιβαγμένους ο ένας πάνω στον άλλον κατά φθίνουσα σειρά και καλυμμένους με βρύα. Από την κορυφή τους ξεπηδά ο κάθε πίδακας. Αυτές οι δύο κρήνες είναι αναπαράσταση της περίφημης κρήνης με το όνομα Meta Sudans (Ιδρούσα Στοίβα) της αρχαίας Ρώμης, που βρισκόταν ανάμεσα στην Αψίδα του Κωνσταντίνου και στο Κολοσσαίο, στην οποίαν πλένονταν οι μονομάχοι μετά τις μάχες τους στην αρένα. Βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο του στηθαίου της ταράτσας του πάρκου, έχοντας πίσω της την πανέμορφη κοιλάδα του Τίβολι. Έχει μείνει χωρίς τα αγάλματα που την κοσμούσαν αρχικά, για των οποίων την τύχη δεν έχουμε καμία πληροφορία. Πήρε το όνομά της από το άγαλμα της κοιμωμένης Αριάδνης, που είχε αρχικά τοποθετηθεί στην κεντρική κόγχη. Βρίσκεται κοντά στον εξωτερικό τοίχο της βίλας, στη βόρεια πλευρά του κήπου, κοντά στην παλιά είσοδο της βίλας. Με φόντο έναν τοίχο από ασβεστολιθικό πέτρωμα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αρκετά στις διακοσμήσεις της κάτω μεριάς του κήπου, βρίσκεται ένα αντίγραφο από τραβερτίνη της Εφεσίας Αρτέμιδος με τους πολλούς μαστούς (σύμφωνα με ορισμένους μελετητές πρόκειται για τους όρχεις ταύρου, ζώο που συνδεόταν με τη λατρεία της θεάς), που συμβολίζουν τη γονιμότητα της φύσης και την απρόσκοπτη ροή της ζωής. Το άγαλμα ανατέθηκε στον Φλαμανδό γλύπτη Gillis Van den Vliete από τον Ιππόλυτο, για τη διακόσμηση της κεντρική κόγχης του Σιντριβανιού του Οργάνου. Ο Αλέξανδρος των Έστε το μετακίνησε το 1611 στη σημερινή του απόμερη θέση, ακολουθώντας τις επιταγές της Αντιμεταρρύθμισης, που καταδίκαζε τα έργα με παγανιστικό θέμα και στη θέση του έχτισε ένα ναΐσκο για την προστασία του υδραυλικού οργάνου. Πρόκειται για 4 μικρά σιντριβάνια τοποθετημένα κυκλικά, με μικρούς πίδακες και τριπλές γούρνες από τραβερτίνη.
Η Βίλα ντ' Έστε στην τέχνη
Λίγοι κήποι έχουν ζωγραφιστεί ή σχεδιαστεί από τόσους πολλούς αξιόλογους καλλιτέχνες όσο η Βίλα ντ’ Έστε, ιδιαίτερα κατά την Αναγέννηση και τον 19ο αιώνα. Τα έργα των Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι, Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ, Ουίλλιαμ Τέρνερ, Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό, Καρλ Μπλέχεν, Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ κ. ά., έκαναν διάσημη τη βίλα στα πέρατα του κόσμου. Ως αποτέλεσμα, τα χαρακτηριστικά του κήπου επηρέασαν τα γούστα και οδήγησαν στη μίμηση ως προς το στήσιμο πολλών άλλων κήπων σε όλη την Ευρώπη, από την Αγγλία έως τη Ρωσία. Στην αναγέννηση ο κήπος θεωρήθηκε ως βιτρίνα της κλασικής τέχνης και της νέας τεχνολογίας, ενώ στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν ο κήπος είχε θεριέψει και είχε εγκαταλειφθεί στη μοίρα του, το κίνημα του ρομαντισμού βρήκε σε αυτόν την εικόνα του γραφικού ρομαντικού κήπου.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Vis a vis (τηλεοπτική σειρά)
Το Vis a vis είναι μια δραματική ισπανική τηλεοπτική σειρά, παραγωγή της Globomedia για το Antena 3 και, αργότερα, για το FOX Ισπανίας. Η σειρά, η οποία διαδραματίζεται σε φυλακή, έκανε πρεμιέρα στις 20 Απριλίου 2015. Στις 26 Μαΐου 2015 η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν, η οποία προβλήθηκε από τις 28 Οκτωβρίου 2015 ως τις 31 Μαρτίου 2016. Μετά τη μετάδοση της δεύτερης σεζόν, το Antena 3 αποφάσισε να μην ανανεώσει τη σειρά για τρίτη σεζόν.
Ιστορικό
Η σειρά αρχικά επρόκειτο να ονομαστεί Mosquita muerta, αλλά το Antena 3 άλλαξε το τελικό της όνομα στο Vis σε vis πριν από την πρεμιέρα της. Η πρώτη σεζόν της σειράς επρόκειτο να αποτελείται από 13 επεισόδια, αλλά λόγω της αλληλεπικάλυψης μεταξύ των γυρισμάτων και της μετάδοσης, μόνο έντεκα επεισόδια γυρίστηκαν τελικά. Το τελευταίο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν μεταδόθηκε στις 22 Ιουνίου, ακυρώνοντας τη συνέχεια της σειράς.
Τη στιγμή που ανακοινώθηκε η σειρά, κάποια μέσα ενημέρωσης το συνέκριναν με την αμερικανική μυθοπλασία Orange is the new black, αποκαλώντας το απλό αντίγραφο της σειράς Netflix, αλλά αφού είδαν το πιλοτικό επεισόδιο, οι επικριτές διακρίνουν τις διαφορές τους με την αμερικανική.
Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά την ακύρωσή του, στις 6 Ιουλίου 2017, αναφέρθηκε ότι η Atresmedia κατέληξε σε συμφωνία με την FOX Spain και την Globomedia για την παραγωγή της τρίτης σεζόν της σειράς, η οποία έκανε πρεμιέρα στο FOX Spain στις 23 Απριλίου 2018, ως εκ τούτου η πιο παρακολουθούμενη συνδρομητική τηλεόραση.
Στις 17 Μαΐου 2016, η σειρά έκανε πρεμιέρα στο βρετανικό κανάλι Channel 4. Μετά από αυτό, κυκλοφόρησε σε αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής, ήταν η πρώτη ισπανική σειρά που διανέμεται από το Amazon Prime Video στις Ηνωμένες Πολιτείες και διανέμεται επίσης από το Netflix. Επιπλέον, το BBC αγόρασε τα δικαιώματα να πραγματοποιήσει μια νέα έκδοση της σειράς.19 Η Walter Presents απέκτησε τα δικαιώματα διανομής στην Αγγλία όπως και τις προηγούμενες σεζόν.
Πλοκή
Στη φυλακή, η Μακαρένα θα συνειδητοποιήσει σύντομα την ευκαιρία να επιβιώσει από την προβλεπόμενη επταετή ποινή που πιθανότατα θα λάβει εάν καταδικαστεί, εξαρτάται από την αλλαγή, την εξέλιξη και τη διαμόρφωση ενός πολύ διαφορετικού ατόμου. Εν τω μεταξύ, για να πληρώσει την εγγύηση, η οικογένειά της έξω εμπλέκεται στην εύρεση ενός μεγάλου ποσού χρημάτων κρυμμένων κάπου, σε διαμάχη με τον φίλο της Θουλέμα, ο οποίος θα οδηγήσει τους Φερέιρο σε μια τρομερή κατάσταση.
Η σειρά αντικατοπτρίζει την καθημερινή ζωή των κρατουμένων και μιας ομάδας αξιωματούχων σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα και τη μετατροπή ενός αβλαβούς ατόμου, προφανώς ανίκανου να κάνει κακό, σε έναν επιζών που αφήνει τα μυστικά του στην άκρη. Ο αγώνας για επιβίωση σηματοδοτεί έτσι τη συνύπαρξη μεταξύ των κρατουμένων, που χαρακτηρίζονται από συμμαχίες, προδοσίες και εκδίκηση τόσο μεταξύ των κρατουμένων όσο και μεταξύ των αξιωματούχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix Κατηγορία:Κατάλογοι
Λέον Γουίλκισον
Ο Λέον Γουίλκισον ήταν Αμερικανός μπασίστας και συνθέτης της ροκ μουσικής, γνωστός ως μέλος του southern rock συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd από το 1972 μέχρι τον θάνατο του, το 2001.
Βιογραφία
Το 1972, οι Lynyrd Skynyrd του Ρόνι Βαν Ζαντ του πρότειναν την θέση του μπασίστα και στα είκοσι του χρόνια συμπλήρωσε την σύνθεση του σχήματος. Πριν την ηχογράφηση του ντεμπούτου του συγκροτήματος, ο Γουίλκισον αποχώρησε λόγω φόβου ότι δεν θα αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του συγκροτήματος και βρήκε δουλειά ως αποθηκάριος στα "Farm Best Dairy Products". Μετά από συζητήσεις με τον Βαν Ζαντ, επέστρεψε στους Lynyrd Skynyrd μετά το τέλος των ηχογραφήσεων, παραμένοντας μαζί τους μέχρι την διάλυση τους το 1977 και ηχογραφώντας ιδιαίτερα επιτυχημένους δίσκους όπως τα "Second Helping" (1974), "Nuthin' Fancy" (1975), "Gimme Back My Bullets" (1976), "One More from the Road" (1976) και "Street Survivors" (1977). Η πορεία του συγκροτήματος διακόπηκε απότομα, στις 20 Οκτωβρίου 1977, όταν σε αεροπορικό δυστύχημα έχασαν την ζωή τους ο Ρόνι Βαν Ζαντ, ο κιθαρίστας Στιβ Γκέινς, ο μάνατζερ Ντιν Κιλπάτρικ και παράλληλα τραυματίστηκαν πολλά μέλη του συγκροτήματος και του βοηθητικού προσωπικού.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70, ο Γουίλκισον αποσύρθηκε από την μουσική σκηνή, επανερχόμενος με το πρότζκετ Alias και τον δίσκο Contraband, το 1979. Την επόμενη χρονιά, έγινε μέλος των νεοσύστατων Rossington-Collins Band, κυκλοφορώντας μαζί τους δύο άλμπουμ, πριν ενταχθεί στους Allen Collins Band για τον δίσκο Here, There & Back.
Το 1987, οι Lynyrd Skynyrd επανενώθηκαν, με τον Τζόνι Βαν Ζαντ στο μικρόφωνο, συνεχίζοντας τις περιοδείες και τις νέες κυκλοφορίες. Ο Γουίλκισον βρέθηκε μέσα στο λεωφορείο του συγκροτήματος από τον κιθαρίστα Εντ Κινγκ να κοιμάται αιμόφυρτος με τον λαιμό του κομμένο, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί εσπευσμένα σε κοντινό νοσοκομείο για να του γίνουν ράμματα, ενώ ποτέ δεν βρέθηκε ο υπαίτιος του συμβάντος. Παρ' όλα αυτά, στις 27 Ιουλίου 2001, ο Γουίλκισον βρέθηκε νεκρός σε δωμάτιο ξενοδοχείου στην παραλία της Πόντε Βέντρα, στην Φλόριντα. Ο μπασίστας υπέφερε από ασθένειες στο ήπαρ και τους πνεύμονες και οι αρχές αποφάνθηκαν ότι αιτία θανάτου υπήρξαν φυσικά αίτια.
Την θέση του Γουίλκισον στους Lynyrd Skynyrd πήρε ο Ίαν Έβανς και το συγκρότημα αφιέρωσε το κομμάτι "Mad Hatter" από το άλμπουμ "Vicious Cycle" του 2003 στην μνήμη του αποθανόντα μπασίστα του.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Τορώνη
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Τορώνη από την Φλέγρα ή Χρυσονή ήταν πριγκίπισσα από την Σιθωνία κόρη του βασιλιά Κλείτου και της Παλλήνης. Με τον σύζυγο της υπέρτατο θεό των υδάτων Πρωτέα απέκτησε τον Τηλέγονο και τον Τμώλο.  Την εποχή που ο Πρωτέας ήρθε από την Αίγυπτο στην Θράκη και επισκέφτηκε τον πατέρα της, ο Κλείτος ενθουσιάστηκε μαζί του και του έδωσε σε γάμο την κόρη του Τορώνη. Οι γιοι της ήταν τόσο αιμοβόροι που σκότωναν κάθε ξένο, ο Πρωτέας παρακάλεσε τον πατέρα του Ποσειδώνα να τον μεταφέρει πίσω στην Αίγυπτο. Ο Ηρακλής ωστόσο βρέθηκε σε σύγκρουση μαζί τους και τους σκότωσε. Η πόλη Τορώνη Χαλκιδικής στην Σιθωνία πήρε το όνομα της.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία
Ζιγκούλα (φυλή)
Οι Ζιγκούλα (Zigula), είναι μια εθνοτική και γλωσσική φυλή από τη βόρεια Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region), τη νότια Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region), την Περιοχή Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo District) και στην δυτική και κεντρική Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region) στην Τανζανία.
Ομιλούν την γλώσσα Κιζιγκούλα (Kizigula language). Το 1993, ο πληθυσμός των Ζιγκούα (Zigua) εκτιμάτο ότι αριθμούσε 355.000 άτομα.
Σύμφωνα με τo «Ethnologue» (Ελληνικά: «Εθνολόγος»), οι άλλες εναλλακτικές ονομασίες των Ζιγκούλα (Zigula) είναι Τσιζιγκούλα (Chizigula), Κιζιγκούα (Kizigua), Κιζιγκούλα (Kizigula), Μσεγκούα (Msegua), Σεγκούχα (Seguha), Ουαϋόμπο (Wayombo), Ουαζεγκούα (Wazegua), Ζεγκούχα (Zeguha), Ζεγκούρα (Zegura), Ζιγκούα (Zigoua), Ζιγκούα (Zigua), Ζίγκουα, (Zigwa).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες κάτοικοι στην Ανατολική Αφρική
Γάγγλιο
Δομή
Τα γάγγλια αποτελούνται κυρίως από σωματικές και δενδριτικές δομές που είναι σε δέσμες ή συνδεδεμένες. Τα γάγγλια συχνά διασυνδέονται με άλλα γάγγλια για να σχηματίσουν ένα πολύπλοκο σύστημα γαγγλίων γνωστό ως πλέγμα. Τα γάγγλια παρέχουν σημεία αναμετάδοσης και ενδιάμεσες συνδέσεις μεταξύ διαφορετικών νευρολογικών δομών στο σώμα, όπως το περιφερικό και το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Στο αυτόνομο νευρικό σύστημα, οι ίνες από το κεντρικό νευρικό σύστημα προς τα γάγγλια είναι γνωστές ως προγαγγλιακές ίνες, ενώ αυτές από τα γάγγλια έως το όργανο-τελεστή ονομάζονται μεταγαγγλιακές ίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νευροανατομία
Πυρηνικό ατύχημα του Θρι Μάιλ Άιλαντ
Το πυρηνικό ατύχημα του Θρι Μάιλ Άιλαντ, το οποίο υπήρξε το πιο σημαντικό στην ιστορία των ΗΠΑ, οφείλεται στη μερική κατάρρευση του αντιδραστήρα Unit 2 (TMI-2) του πυρηνικού εργοστασίου Three Mile Island στην Πενσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Ξεκίνησε στις 4 π.μ. της 28ης Μαρτίου 1979 και στη διεθνή κλίμακα πυρηνικών γεγονότων επτά σημείων, βαθμολογείται στο Επίπεδο 5, δηλαδή ατύχημα με ευρύτερες συνέπειες.
Το ατύχημα προκάλεσε ανησυχίες και διαμαρτυρίες κατά της πυρηνικής ενέργειας μεταξύ των ακτιβιστών και του ευρύτερου κοινού και οδήγησε σε νέους κανονισμούς για την πυρηνική βιομηχανία.
Αιτίες
Το ατύχημα ξεκίνησε με αστοχίες στο μη πυρηνικό δευτερεύον σύστημα και ακολούθησε αστοχία (από ανθρώπινο λάθος) σε βαλβίδα ανακούφισης που λειτουργεί από πιλότο (PORV) στο πρωτεύον σύστημα η οποία επέτρεψε τη διαφυγή μεγάλων ποσοτήτων ψυκτικού του πυρηνικού αντιδραστήρα. Οι μηχανικές βλάβες επιδεινώθηκαν από την αρχική αδυναμία των χειριστών της εγκατάστασης να αναγνωρίσουν την κατάσταση ως ατύχημα απώλειας ψυκτικού υγρού (LOCA). Η εκπαίδευση και οι διαδικασίες TMI άφησαν τους χειριστές και τη διοίκηση ανεπαρκώς προετοιμασμένες για την επιδείνωση της κατάστασης. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, αυτές οι ανεπάρκειες επιδεινώθηκαν από ελαττώματα σχεδιασμού, συμπεριλαμβανομένων των ακατάλληλα τοποθετημένων οργάνων και χειριστηρίων, της χρήσης πολλαπλών παρόμοιων συναγερμών και αδυναμίας του εξοπλισμού να υποδείξει με σαφήνεια το επίπεδο αποθέματος ψυκτικού ή τη θέση του μη λειτουργούντα ανοιχτού PORV.
Έχει αναφερθεί ως κρίσιμος παράγων, που συνέβαλε στην παρακμή του προγράμματος υλοποίησης νέων πυρηνικών αντιδραστήρων, η επιβράδυνση που είχε ήδη ξεκινήσει τη δεκαετία του 1970. Η μερική κατάρρευση του Αντιδραστήρα ΙΙ είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση (άγνωστης ποσότητας) ραδιενεργών αερίων και ραδιενεργού ιωδίου στο περιβάλλον.
Παρενέργειες
Ακτιβιστές κατά του πυρηνικού κινήματος εξέφρασαν ανησυχίες για τις περιφερειακές επιπτώσεις στην υγεία των πολιτών από το ατύχημα. Ορισμένες επιδημιολογικές μελέτες που ανέλυσαν το ποσοστό του καρκίνου στην ευρύτερη περιοχή μετά το ατύχημα διαπίστωσαν ότι δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική αύξηση στο ποσοστό του, ενώ άλλες μελέτες υποστηρίζουν ακριβώς το αντίθετο. Ωστόσο, λόγω της φύσης τους, τέτοιες μελέτες δεν μπορούν να καθορίσουν με βεβαιότητα εάν υπήρχε ή όχι αιτιώδης σύνδεση που συνδέει το ατύχημα με αυτούς τους καρκίνους.
Η εκκαθάριση του αντιδραστήρα ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1979 και ολοκληρώθηκε επίσημα τον Δεκέμβριο του 1993, με συνολικό κόστος καθαρισμού -τότε- περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυρηνικά ατυχήματα
Φρειδερίκη του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς
Η Φρειδερίκη του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς (Frederica von Mecklenburg-Strelitz, 3 Μαρτίου 1778 - 29 Ιουνίου 1841) ήταν η σύζυγος του Ερνέστου Αύγουστου Α΄ του Αννόβερου.
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Λουίζα Καρολίνα Σοφία Αλεξανδρίνα γεννήθηκε στο Παλαιό Ανάκτορο του Αννόβερου. Ήταν η πέμπτη κόρη του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και της πρώτης συζύγου του Φρειδερίκης της Έσσης-Ντάρμστατ.
Η Φρειδερίκη έκανε τρεις γάμους. Ο πρώτος ήταν με τον Λουδοβίκο Κάρολο της Πρωσίας στις 26 Δεκεμβρίου 1793 στο Βασιλικό Ανάκτορο του Βερολίνου. Τρία χρόνια αργότερα ο Λουδοβίκος Κάρολος απεβίωσε από διφθερίτιδα. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Ο δεύτερος γάμος ήταν με τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Ζολμς-Μπράουνφελς στις 10 Δεκεμβρίου 1798. Ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος, αλλά ο Πρίγκηπας δεν ήθελε να τη χωρίσει. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά:
Η Φρειδερίκη πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια στις 29 Ιουνίου 1841 στο Αννόβερο σε ηλικία 63 ετών και τάφηκε στο Παλάτι Χερρενχάουζεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου κατηγορία:Βασίλισσες του Ανόβερου
Γκράμπεν
μικρογραφία|Άποψη του ΓκράμπενΤο Γκράμπεν (Graben), είναι ένας από τους σημαντικότερους κεντρικούς δρόμους-πλατείες στη Βιέννη και από το 1974 ο πρώτος βιεννέζικος και πιο κομψός πεζόδρομος της πόλης, με πολυτελή καφέ και καταστήματα και ιστορικά κτίρια σε στυλ λίμπερτι. Βρίσκεται σε άμεση γειτονίαση με τον καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου και είναι προσβάσιμο από τις γραμμές U1 και U3 του μετρό, στάση Στέφανσπλατς.
Οι απαρχές του Γκράμπεν χρονολογούνται από τους ρωμαϊκούς χρόνους. Εδώ βρισκόταν η νότια τάφρος του κάστρου της Βιντόμπονα, ακουμπισμένη στα τείχη του φρουρίου των λεγεωνάριων που βρισκόταν κατά μήκος της σημερινής Ναγκλεργάσε. Η τάφρος παρέμεινε επίσης κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μέχρι τον 12ο αιώνα, όταν ο Οίκος των Μπάμπενμπεργκ μεγάλωσε την πόλη χάρη στο τίμημα που εισέπραξαν για την απελευθέρωση του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου. Κατά τη διάρκεια αυτών των μετασχηματισμών η τάφρος γέμισε και μετατράπηκε σε δρόμο της πόλης.
Κατά την περίοδο του Μεσαίωνα, το Γκράμπεν έκλεισε από κτίρια και στα δύο άκρα και έτσι έγινε περισσότερο πλατεία παρά δρόμος. Εκεί εγκαθίστανται και οι πρώτοι τεχνίτες και εμφανίζονται οι πρώτες αγορές, ενώ σιγά σιγά άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτοι αξιόλογοι αστοί και έμποροι. Τον 16ο αιώνα, χτίστηκε εδώ το Αρκάντενχοφ, ένα είδος αναγεννησιακής σκεπαστής αγοράς που θα κυριαρχήσει στο δρόμο μέχρι το 1873. Η δομή του Γκράμπεν δεν αλλάζει πολύ κατά τη διάρκεια της εποχής μπαρόκ, αλλά η χρήση του θα εξελιχθεί, αφού χάρη στην κεντρική του θέση γίνεται σκηνή πολλών εορτασμών και πομπών. Οι ιδιοκτήτες των κτιρίων με θέα στο Γκράμπεν αρχίζουν να μεταμορφώνουν και να εμπλουτίζουν τις προσόψεις των κτιρίων τους.
Μεταξύ 1683 και 1693 υψώθηκε η μεγαλοπρεπής μπαρόκ στήλη της πανούκλας και το 1701 η παλιά εκκλησία του Αγίου Πέτρου καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε το 1708 από τον μεγάλο αρχιτέκτονα Γιόχαν Λούκας φον Χίλντεμπραντ. Κατά τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, το Γκράμπεν χάνει τον ρόλο του ως αγορά για να δώσει τη θέση του στις πιο κομψές επιχειρήσεις που εγκαθίστανται. Έτσι το Γκράμπεν γίνεται η κύρια σκηνή της αστικής ζωής και ένας προνομιακός δρόμος περιπάτου που δεν περιορίζεται μόνο στους ευγενείς. Τον δέκατο ένατο αιώνα το Γκράμπεν γνώρισε μια άνθηση, όλο και περισσότερα καταστήματα πολυτελείας εγκαταστάθηκαν εκεί και τα κτίρια σταδιακά ξαναχτίστηκαν, διευρύνθηκαν ή κατεδαφίστηκαν για να δημιουργηθεί χώρος για κίνηση.
Κτίρια του Γκράμπεν
Γκράμπενχοφ, Γκράμπεν 14-15 μικρογραφία|Γκράμπενχοφ Το Γκράμπενχοφ είναι ένα ιστορικό κτίριο που χτίστηκε μεταξύ 1873 και 1874 σύμφωνα με σχέδια των Ότο Τίνεμαν και Ότο Βάγκνερ. Το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές από βομβαρδισμούς στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι οποίες ωστόσο αποκαταστάθηκαν στη συνέχεια. Σήμερα χρησιμοποιείται ως χώρος για πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Οικία «Του Γερμανού Καβαλλάρη» ("Zum Deutschen Reiter"), Γκράμπεν 16 μικρογραφία|Οικία «Του Γερμανού Καβαλλάρη» Το κτίριο με μια αρ νουβό ψηφιδωτή διακόσμηση στην πρόσοψη χτίστηκε από τους αρχιτέκτονες Πιέτρο Παλούμπο & Καρλ Στάινχοφερ. Τα ψηφιδωτά στον 5ο όροφο απεικονίζουν τον Ερμή και δύο τζίνι και σχεδιάστηκαν από τον Λέοπολντ Φόρστνερ, ο οποίος έφτιαξε και τα γυάλινα παράθυρα στο κλιμακοστάσιο. Τα παράθυρα φαίνονται και από την έξω πλευρά του πύργου που βρίσκεται στη γωνία στον τελευταίο όροφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιέννη
Μουτάρε
Η Μουτάρε (Mutare), γνωστή μέχρι το 1982 ως Ουμτάλι (Umtali) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ζιμπάμπουε, με 188.243 κατοίκους (περί τους 260.567 με τα περίχωρα) στην απογραφή του 2012 (προκαταρκτικά στοιχεία). Αποτελεί την πρωτεύουσα της επαρχίας της Μανικαλάνδης.
Ιστορία
Παρά το γεγονός ότι η πόλη ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, η ευρύτερη περιοχή έχει μακρά ιστορία ως σταθμός στο δρόμο των εμπορικών καραβανιών προς τον Ινδικό Ωκεανό από πόλεις του εσωτερικού, όπως η Μεγάλη Ζιμπάμπουε. Τα έργα χαρακτικής και αγαλματίδια από στεατίτη λίθο είναι ενδεικτικά αυτής της δραστηριότητας, χρονολογούμενα από την ύστερη Αφρικανική Εποχή του Σιδήρου (περ. 900 μ.Χ.) και καλύπτοντας τους αιώνες μέχρι και την αποικιακή περίοδο. Κοσμήματα, όπλα, όστρακα και άλλα βρέθηκαν κοντά στην πόλη από τον Βρετανό αρχαιολόγο E.M. Andrews στις αρχές του 20ού αιώνα (δόθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο το 1905). Τα αγαλματίδια από στεατίτη, που είναι ανθρωπομορφικά και ζωομορφικά, ίσως να αποτελούσαν μέρος ενός τάματος ή αφιερώματος, καθώς ανακαλύφθηκαν κοντά σε κάτι που έμοιαζε με βωμό.
Η νεότερη Μουτάρε ιδρύθηκε το 1897 ως συνοριακό φρούριο, μόλις 8 χιλιόμετρα περίπου από τα σύνορα με τη Μοζαμβίκη, ενώ απέχει μόνο 290 χιλιόμετρα σιδηροδρομικώς από το λιμάνι Μπέιρα της Μοζαμβίκης, κάτι που έδωσε στη Μουτάρε τον τίτλο της «Πύλης της χώρας προς τη Θάλασσα». Αντιστρόφως, αποκαλείται κάποτε και «Πύλη προς τα Ανατολικά Υψίπεδα». Επίσης, πολλοί ντόπιοι την αποκαλούν «Κουμακομόγιο», δηλαδή «τόπος των πολλών βουνών». Υπάρχει μεθοριακός σιδηροδρομικός σταθμός στην πόλη, στη γραμμή Χαράρε-Μπέιρα, με σιδηροδρομικό συνεργείο-μηχανουργείο.
Η περιοχή ήταν το κράαλ του φυλάρχου Μουτάσα. Το 1890 δόθηκαν παραχωρητικά δικαιώματα στον Α.Ρ. Κοχούν και το Φρούριο Ουμτάλι (αργότερα γνωστό ως Μουτάρε) ανεγέρθηκε ανάμεσα στους ποταμούς Τσάμπε και Μουτάρε. Η λέξη μουτάρε προέρχεται από τη λέξη utare, που σημαίνει σίδηρος ή πιθανώς χρυσός. Το όνομα δόθηκε αρχικώς στον ποταμό, πιθανώς εξαιτίας της ανακαλύψεως χρυσού στην κοιλάδα του στην Πενχαλόνγκα.
Το 1891 η θέση του οικισμού άλλαξε, σε εκείνη που είναι σήμερα γνωστή ως «Παλαιά Μουτάρε», περίπου 14 χιλιόμετρα βορείως του σημερινού κέντρου της πόλεως. Το 1896 η κατασκευή του σιδηροδρόμου Μπέιρα-Bulawayo οδήγησε στη μετακίνηση της πόλεως για δεύτερη φορά, ώστε να βρίσκεται πιο κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή. Δόθηκε μάλιστα αποζημίωση από τη Βρετανική Εταιρεία Νότιας Αφρικής στους κατοίκους για τα έξοδα μετακίνησης. Ο οικισμός ανακηρύχθηκε δήμος στις 11 Ιουνίου 1914 και το 1971 του δόθηκε το επίσημο status της πόλεως. Το όνομα αλλάχθηκε επισήμως από Ουμτάλι σε Μουτάρε το 1982.
Ο λευκός πληθυσμός του Μουτάρε μειώθηκε από 9.950 το 1969 σε 8.600 τον Ιούνιο του 1978.
Η πόλη είχε τραμ από τον Ιανουάριο του 1897 έως τον Μάιο του 1921, που συνέδεε τον σιδηροδρομικό σταθμό με τη Λέσχη του Ουμτάλι στο κέντρο, διατρέχοντας την κεντρική νησίδα της Κύριας Οδού (Main Street), όπου υπάρχει σήμερα δενδροστοιχία φοινίκων.
Κλίμα και γεωγραφία
Παρά τη θέση της στην τροπική ζώνη, η πόλη έχει υγρό υποτροπικό κλίμα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 19 °C, εκπληκτικά χαμηλή για το υψόμετρό της, 360 μέτρα μικρότερο από το υψόμετρο της Χαράρε. Αυτό οφείλεται στην προφυλαγμένη τοποθεσία της απέναντι στην οροσειρά Σέσιλ Κοπ, που δημιουργεί δροσερές αύρες από χαμηλότερα μέρη στα ανατολικά και νότια. Ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιούλιος (ελάχιστη θερμοκρασία 6 °C και μέγιστη 20 °C), ενώ ο θερμότερος μήνας είναι ο Οκτώβριος (ελάχιστη 16 °C και μέγιστη 32 °C). Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 818 mm. Βρέχει κυρίως από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο, αν και βαριές μπόρες σημειώνονται πότε-πότε και σε άλλους μήνες. Ο πιο βροχερός μήνας στις καταγραφές υπήρξε ο Ιανουάριος του 1926, με 580 mm βροχής, ενώ τον Ιανουάριο του 1991 σημειώθηκαν μόλις 24 mm.
Η Μουτάρε είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και βρίσκεται στα βόρεια των βουνών Μπβούμπα και στα νότια της κοιλάδας Ιμπέζα. Απέχει από τη θάλασσα (Ινδικός Ωκεανός) σε ευθεία γραμμή 245 χιλιόμετρα. Η «Διάβαση των Χριστουγέννων» (Christmas Pass) είναι ορεινή διάβαση που οδηγεί στην πόλη από τα δυτικά και πήρε το όνομά της από κάποιους πρωτοπόρους αποικιστές που κατασκήνωσαν από κάτω την ημέρα των Χριστουγέννων του 1890.
Προάστια
thumb|Η Μουτάρε όπως φαίνεται από τη Διάβαση των Χριστουγέννων. thumb|Ρωμαιοκαθολικός ναός στη Μουτάρε Η Μουτάρε, όπως οι περισσότερες πόλεις της Ζιμπάμπουε, ταξινομεί τα οικιστικά προάστια σύμφωνα με την πυκνότητα πληθυσμού. Τα πλέον αναβαθμισμένα (μικρής πυκνότητας), όπως το Μουράμπι, το Χίλσαϊντ, το Φαίρμπριτζ Παρκ (από το όνομα του ιδρυτή της αποικιακής πόλεως στη σημερινή τοποθεσία), το Μόρνινγκσαϊντ και το Τάιγκερς Κλουφ, βρίσκονται στο βόρειο άκρο της πόλεως, κατά μήκος των πρόποδων των βουνών.
Λίγο μεγαλύτερη πυκνότητα έχουν τα προάστια Πάλμερστον, Ντάρλινγκτον, Γκρήνσαϊντ και Μπόρντερβεϊλ (Bordervale), στα ανατολικά του κέντρου, προς τα σύνορα με τη Μοζαμβίκη.
Στα δυτικά βρίσκονται τα μεσαίας πυκνότητας προάστια Γιέοβιλ, Γουέστλη και Φλόριντα, καθώς και το μεγάλης πυκνότητας Τσικάνγκα, που οικοδομήθηκε σε τρεις φάσεις από τη δεκαετία του 1980 και μετά.
Δυτικότερα και του Τσικάνγκα απλώνονται το Γκαρικάι-Χλαλάνι Κούλε και το Χόμπχάουζ. Νοτίως της σιδηροδρομικής γραμμής βρίσκεται η μεγάλης πυκνότητας περιοχή Σακούμπβα, όπου κατοικεί σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Μουτάρε, αν και έχει έκταση μόλις 10 τετραγωνικά χιλιόμετρα περίπου. Η Σακούμπβα θεωρείται η φτωχότερη περιοχή της πόλεως, η οικονομία της οποίας επικεντρώνεται σε ένα μεγάλο υπαίθριο παζάρι με τη «Musika weHuku» (αγορά πουλερικών).
Οι κυριότερες βιομηχανικές περιοχές της πόλεως απλώνονται νοτίως της σιδηροδρομικής γραμμής και δυτικά της Σακούμπβα, αν και υπάρχουν ελαφρές βιομηχανίες λίγο ανατολικά-νοτιοανατολικά του κέντρου της πόλεως, στη Γκρηνμάρκετ και τις γύρω περιοχές.
Δημογραφικά
Το 1965 η Μουτάρε είχε πληθυσμό 46.000 κατοίκους. Από αυτούς 36.100 ήταν μαύροι, 560 Ασιάτες, 340 μιγάδες και 9.100 λευκοί.
Η φυλή που κατοικεί κυρίως την πόλη είναι οι Σόνα, οι περισσότεροι από τους οποίους (οι λεγόμενοι «Σαμανγίκα») ομιλούν τη διάλεκτο Μανγίκα. Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία της απογραφής του 2012, η πόλη έχει αστικό και αγροτικό πληθυσμό 260.567, σημειώνοντας μεγάλη αύξηση από τους 69.621 κατοίκους του 1982 και τους 131.367 του 1992.
Πολιτισμός και αξιοθέατα
Η Μουτάρε διαθέτει το Μουσείο της Μουτάρε, ένα από τα τέσσερα Εθνικά Μουσεία της Ζιμπάμπουε (από το 1959). Επίσης, το Μουσείο «Utopia House» και παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης της Ζιμπάμπουε. Πολύ κοντά στην πόλη βρίσκεται ο Λόφος Murahwa, γνωστός για τις βραχογραφίες του και τον οικισμό της Εποχής του Σιδήρου, το Cross Kopje με μνημείο στους κατοίκους της Ζιμπάμπουε, αλλά και της Μοζαμβίκης, που σκοτώθηκαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και καταφύγια άγριας ζωής στο Σέσιλ Κοπ και στο Τάιγκερς Κλουφ.
Οικονομία
Οι κυριότερες οικονομικές δραστηριότητες στη πόλη και τη γύρω περιοχή είναι η καλλιέργεια κίτρου, η εξόρυξη μεταλλευμάτων (πρβλ. παραπάνω την προέλευση του ονόματος της πόλεως) και η εκμετάλλευση των δασών. Δύο από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής τροφίμων στη χώρα, η Cairns Foods και η Tanganda Tea, λειτουργούν στη Μουτάρε.
Η εξόρυξη περιλαμβάνει χρυσωρυχεία (Redwing Mine, Penhalonga και μερικά μικρότερα), αδαμαντωρυχεία στο Marange και λατομεία γύρω από την πόλη. Υπάρχουν επίσης εταιρείες δασικών προϊόντων.
«Αδελφές» πόλεις
Η Μουτάρε είναι «αδελφοποιημένη» με τις εξής δύο πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουταρε
Μαρί Λανγκ
Η Μαρί Λανγκ (Marie Lang) (8 Μαρτίου 1858 – 14 Οκτωβρίου 1934) ήταν Αυστριακή φεμινίστρια, θεοσοφίστρια και εκδότρια. Γεννημένη το 1858 στη Βιέννη, η Λανγκ μεγάλωσε σε ένα φιλελεύθερο σπίτι της ανώτερης μεσαίας τάξης. Αφού χώρισε από τον πρώτο της σύζυγο το 1884, παντρεύτηκε τον Έντμουντ Λανγκ και οι δυο τους φιλοξένησαν ένα επιδραστικό σουαρέ για πολιτικούς και διανοούμενους. Συμμετέχοντας στο γυναικείο κίνημα προς τα τέλη της δεκαετίας του 1880, έγινε γρήγορα μια ισχυρή ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Το 1893, μαζί με τις Ογκίστ Φίκερτ και Ρόζα Μαϊρέντερ, ίδρυσε την Allgemeiner Österreichischer Frauenverein (Γενική Αυστριακή Ένωση Γυναικών). Παρά τις διατάξεις στο Τμήμα 30 του νόμου, που διέπουν τις ενώσεις, οι οποίες απαγόρευαν την πολιτική ανάμειξη των γυναικών, οι τρεις φίλες χρησιμοποίησαν τα δίκτυά τους πολιτικών και διανοουμένων με επιρροή, για να πιέσουν για νομικές αλλαγές στους νόμους, που διέπουν τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών και υπέρ της ψήφου των γυναικών. Το 1898, ίδρυσε το γυναικείο περιοδικό Dokumente der Frauen ( Γυναικεία Έγγραφα), υπηρετώντας ως αρχισυντάκτρια του μέχρι το 1902.
Νεανικά χρόνια
εναλλ.=Portrait of a standing woman in Edwardian dress holding the arm of a standing bearded man.|αριστερά|μικρογραφία| Μαρί και Θίοντορ Κέχερτ, περίπου 1880–1884 Η Μαρί Καταρίνα Αουγκούστε φριντερίκε Βίσγκριλ γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1858 στη Βιέννη, πρωτεύουσα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, από την Έμιλι (το γένος Σολτς) και τον Καρλ Βίσγκριλ (επίσης γνωστός ως Καρλ Ματτίας Βίσγκριλ). Η οικογένειά της ήταν μέρος της μικρής βιεννέζικης φιλελεύθερης ανώτερης μεσαίας τάξης. Η μητέρα της ήταν ηθοποιός και ανιψιά του κωμικού Βένζελ Σολτς. Ο πατέρας της ήταν μάστορας, υπέρμαχος της πολιτικής ελευθερίας, είχε υποστηρίξει τις Επαναστάσεις του 1848. Ο Βίσγκριλ εκπαιδεύτηκε στο σπίτι από έναν δάσκαλο από το τοπικό γυμνάσιο.
Το 1880 ή το 1881 η Βίσγκριλ παντρεύτηκε τον κοσμηματοπώλη της αυλής Θίοντορ Κέχερτ. Απέκτησαν έναν γιο, τον Έριχ, πριν χωρίσουν το 1884. Όπως απαιτούσαν οι νομικές συμβάσεις της εποχής, έχασε την επιμέλεια του γιου της από τον Κέχερτ όταν χώρισαν, αλλά μητέρα και γιος παρέμειναν κοντά. Κατά τη διάρκεια του γάμου, γνώρισε τον Έντμουντ Λανγκ, έναν Εβραίο δικηγόρο,  που ήταν κουνιάδος του Θίοντορ, μέσω του γάμου του Χάινριχ Κέχερτ με τη Μέλανι Λανγκ. Το 1885 η Βίσγκριλ και ο Έντμουντ απέκτησαν έναν γιο, τον Χάινζ, και παντρεύτηκαν αμέσως μετά. Μετά το γάμο τους, ο Έντμουντ ασπάστηκε τον Προτεσταντισμό. Το 1886, οι Λανγκς απέκτησαν έναν δεύτερο γιο, τον Έρβιν, ο οποίος θα γινόταν ζωγράφος αργότερα και θα παντρευόταν τη χορεύτρια Γκρέτε Βίζενταλ.
Καριέρα
Στα τέλη της δεκαετίας του 1880, η Λανγκ μυήθηκε στο γυναικείο κίνημα από τους φίλους της, Ογκίστ Φίκερτ και Μάιρεντερ. Γρήγορα έγινε μια από τις πιο εξέχουσες ακτιβίστριες για τα δικαιώματα των γυναικών της εποχής της. Το 1891, γεννήθηκε η κόρη της Λανγκ, Λίλιθ, για την οποία η Μάιρεντερ θα χρησίμευε ως νονά. Το 1893, η Allgemeiner Österreichischer Frauenverein (Γενική Αυστριακή Ένωση Γυναικών) ιδρύθηκε από τους Λανγκ, Φίκερτ και Μάιρεντερ, ως μία από τις ριζοσπαστικές οργανώσεις στο βιεννέζικο γυναικείο κίνημα. Περισσότερο παρόμοια με οργανώσεις που αναπτύχθηκαν για εργαζομένους παρά με ομάδες γυναικών της μεσαίας και ανώτερης τάξης, οι οποίες επικεντρώθηκαν στη φιλανθρωπία, το Frauenverein υποστήριξε τα δικαιώματα της εργατικής τάξης στην απασχόληση, την εκπαίδευση και τη νομική προστασία των φτωχών, και κατάργηση των νόμων που ρυθμίζουν την πορνεία. Παρά το Άρθρο 30 του Vereinsgesetz (ο νόμος που καθόριζε δημόσιους κανόνες για ιδιωτικές ενώσεις), το οποίο απαγόρευε στις γυναίκες να συμμετέχουν στην πολιτική,  ο Φίκερτ, ο οποίος ηγήθηκε της οργάνωσης, είχε ειδικά στόχο να επηρεάσει την πολιτική. Χρησιμοποιώντας τα προσωπικά τους δίκτυα και τους δεσμούς τους με πολιτικούς, οι Φίκερτ, Λανγκ και Μάιρεντερ πίεσαν για αλλαγές στους νόμους για την πορνεία, για κατάργηση των νόμων που απαιτούσαν την αγαμία των γυναικών δασκάλων και ενθαρρύνοντας την υποστήριξη για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Η Λανγκ υποστήριξε επίσης τη θέσπιση νομοθεσίας για την προστασία των ανύπαντρων μητέρων και των νόθων παιδιών τους. Η Frauenverein έγινε «μία από τις πιο σημαίνουσες γυναικείες οργανώσεις στη fin-de-siècle Βιέννη, αλλάζοντας το πρόσωπο της πολιτικής και της κοινωνίας για τις γυναίκες». εναλλ.=Title page of a feminist journal|μικρογραφία| Dokumente der Frauen, 1901 Η Λανγκ ήταν υποστηρίκτρια των καλλιτεχνών, που ήταν γνωστοί ως Αποσχιστές της Βιέννης (Ζετσεσιονισμός), με επικεφαλής τον Γκούσταβ Κλιμτ. Οι μοντερνίστριες καλλιτέχνες και οι φεμινίστριες συνήθως υποστηρίζονταν από μορφωμένη διανόηση και παρόλο που δεν τους επετράπη να συμμετάσχουν στις συναντήσεις των Αποσχιστών, οι φεμινίστριες είδαν τους δεσμούς με το καλλιτεχνικό κίνημα, καθώς αμφισβήτησαν και αυτές ξεπερασμένες αξίες. Η Λανγκ συνέκρινε τα έργα αρχιτεκτόνων όπως ο Άντολφ Λος και ο Γιόζεφ Μαρία Όλμπριχ, τους μουσικούς όπως ο Γκούσταβ Μάλερ, τους ζωγράφους όπως ο Κλιμτ και σκηνογράφους όπως ο Άλφρεντ Ρόλερ ως εκφράσεις ελευθερίας στην απόρριψη της πατριαρχίας από τις φεμινίστριες.
Το 1898, μαζί με τον Φίκερτ και την Μάιρεντερ, η Λανγκ συνίδρυσαν τα   Dokumente der Frauen ( Γυναικεία Έγγραφα), ως το όργανο τύπου του Frauenverein για να απηχήσει την καλλιτεχνική επανάσταση των Αποσχιστών. Το περιοδικό παρείχε ένα πολιτιστικό και πολιτικό φόρουμ στο οποίο οι γυναίκες μπορούσαν να εκφράσουν τις απόψεις τους για την ανάγκη για κοινωνική αλλαγή. Η Λανγκ υπηρέτησε ως αρχισυντάκτης, προσελκύοντας άλλους συγγραφείς, ενώ ο Φίκερτ και η Μάιρεντερ έγραψαν άρθρα για το περιοδικό. Το 1899, ο Φίκερτ και η Λανγκ έπεσαν έξω οικονομικά και τόσο αυτή όσο και η Μάιρεντερ εγκατέλειψαν τις εκδόσεις. Η Λανγκ συνέχισε να δημοσιεύει το Dokumente der Frauen μέχρι το 1902, όταν δεν υπήρχαν πλέον διαθέσιμα κεφάλαια, για να το διατηρήσουν στην παραγωγή. Υπηρέτησε επίσης στην επιτροπή τύπου του Bund Österreichischer Frauenvereine (Ομοσπονδία Αυστριακών Γυναικείων Οργανώσεων).
Το 1898, η Λανγκ επιλέχθηκε ως εκπρόσωπος ' Frauenverein στο συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καταργητών, που θα πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο. Η Έλσε Φέντερν ζήτησε από τη Λανγκ να μελετήσει το κίνημα των εποικισμών ενώ βρισκόταν στην Αγγλία. Η Λανγκ επισκέφτηκε τον οικισμό Πάσμορ Έντουαρντς και εντυπωσιάστηκε με τον τρόπο που η οργάνωση εργαζόταν για την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων. Παρέχοντας εγκαταστάσεις εκπαίδευσης αυτοβοήθειας και φροντίδας παιδιών, που ήταν ανήκουστες εκείνη την εποχή,  οι οικισμοί παρείχαν κοινωνικές υπηρεσίες, που είναι πλέον συνηθισμένες. Όταν επέστρεψε στην Αυστρία, έδωσε διαλέξεις για το κίνημα των εποικισμών υπό την αιγίδα του Frauenverein. Το επόμενο έτος, άρχισε να οργανώνει την ίδρυση της Οικιστική Οργάνωση Βιέννης. Μεταξύ 1901 και 1909, υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Οικιστικής Οργάνωσης, υπό τον πρόεδρό του, Karl Renner. Το πρώτο έργο της Οικιστικής Οργάνωσης ήταν μια σχολική κουζίνα που λειτουργούσαν στο Brigittenau, αν και δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν ένα κατάλληλο κτίριο για στέγαση.
Το 1901, η Λανγκ ίδρυσε το Ottakring Settlement House για να παρέχει βοήθεια σε εργαζόμενες γυναίκες. Επέλεξε το Όττακρινγκ επειδή ήταν μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Βιέννης και υπήρχε ανάγκη για εναλλακτική στέγαση στις ανθυγιεινές κατοικίες στις οποίες ζούσαν οι περισσότεροι εργάτες. Προσέλαβε τους αποσχιστές σχεδιαστές Γιόζεφ Χόφμαν, Κόλομαν Μόζερ και Ρόλλερ, για να αναδιαμορφώσουν μια παλιά ζυθοποιία. Ο Φέντερν χρησίμευσε ως αρχηγός της εγκατάστασης, αλλά δεν μπόρεσε να δημιουργήσει κοινόχρηστες κατοικίες όπως στην Αγγλία. Αντίθετα, ο Οίκος Όττακρινγκ χρησίμευσε ως ο πρώτος χώρος συγκέντρωσης κοινωνικών υπηρεσιών στην Αυστρία που δεν χρηματοδοτήθηκαν από φιλανθρωπικούς σκοπούς. Χωρίς δεσμούς με πολιτικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις, έναντι μικρής αμοιβής, οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από υγειονομική περίθαλψη για έγκυες γυναίκες και παιδιά, παιδικό σταθμό για τη φροντίδα των εργαζομένων μητέρων, εκπαίδευση μεικτών φύλων, μαθήματα μαγειρικής και κοινωνικές βραδιές με μουσικές παραστάσεις ή διαλέξεις. εναλλ.=Photograph of a group of women surrounded by policemen during a women's suffrage demonstration in Vienna|μικρογραφία| 1913 Διαδήλωση για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στο Όττακρινγκ Η Λανγκ διορίστηκε για να υπηρετήσει στην επιτροπή Τύπου του Διεθνούς Συμβουλίου των Γυναικών το 1903 και το 1904, παρακολούθησε το Συνέδριο του Βερολίνου, από το οποίο δημιουργήθηκε η Διεθνής Συμμαχία για το Γυναικείο Ψήφο. Εκείνη τη χρονιά, ο γιος της Λανγκ, Χάιντς, αυτοκτόνησε μετά από έναν αποτυχημένο έρωτα με τη Λίνα Λος, σύζυγος του Αδόλφου. Ο Άρτουρ Σνίτσλερ έγραψε ένα θεατρικό έργο, Das Wort (Ο Λόγος) βασισμένος στα τραγικά γεγονότα, που οδήγησαν στο θάνατο του Χάιντς. Ο θάνατός του είχε βαθιά επίδραση στη Λανγκ και για ένα διάστημα μείωσε τη συμμετοχή της στο γυναικείο κίνημα, πιστεύοντας ότι, καθώς είχε αποτύχει ως μητέρα να προστατεύσει τον γιο της, δεν είχε το δικαίωμα να συμβουλεύει άλλες γυναίκες. Ο Χάιντς απέκτησε έναν γιο, τον Καρλ Φρίντριχ «Πέτερ» (1904–1947), ο οποίος γεννήθηκε μετά θάνατον από την Ίντα Ομπερντόρφερ. Η Λανγκ πήρε το παιδί και το μεγάλωσε.
Το 1905, ιδρύθηκε η Επιτροπή για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών ( Österreichisches Frauenstimmrechtskommittee). Την ίδια χρονιά υπέβαλαν αναφορές και στα δύο σώματα του Κοινοβουλίου και το 1907 υπέβαλαν αναφορά με 4.000 υπογραφές για την κατάργηση του νόμου που απαγορεύει τις γυναικείες πολιτικές οργανώσεις. Η Λανγκ εκπροσώπησε την Επιτροπή ως εκπρόσωπος της Αυστρίας στο 4ο συνέδριο της Διεθνούς Συμμαχίας για την Ψήφισμα των Γυναικών το 1908, που πραγματοποιήθηκε στο Άμστερνταμ και έδωσε μια έκθεση για τις δραστηριότητές τους. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Λανγκ εργάστηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο, που δημιουργήθηκε στο Γυμνάσιο Akademisches, εκτελώντας σουηδική θεραπεία μασάζ. Διεξήγαγε επίσης πολλές ιδιωτικές διαβουλεύσεις, για να βοηθήσει τις γυναίκες να βρουν βοήθεια και υποστήριξη. Ο Έντμουντ πέθανε στις 6 Απριλίου 1918, και αργότερα το ίδιο έτος, στις 12 Νοεμβρίου, οι γυναίκες κέρδισαν το προνόμιο στην Αυστρία. Για δύο χρόνια η Λανγκ συνέχισε να εργάζεται ενεργά στο Οικία Όττακρινγκ και στη συνέχεια αποσύρθηκε για να αφιερώσει το χρόνο της στην οικογένειά της.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Λανγκ πέθανε στις 14 Οκτωβρίου 1934 στο Άλτμυνστερ,  όπου ζούσε στη λίμνη Τράουνσιι με τον μεγαλύτερο γιο της Έριχ Κέχερτ. Τη θυμούνται ως μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες στο γυναικείο κίνημα της Αυστρίας στις αρχές του αιώνα. Η Οικιστική Οργάνωση της Βιέννης, την οποία ίδρυσε, πρωτοστάτησε στην εκπαίδευση ενηλίκων, τη φροντίδα παιδιών και μητρότητας, προγράμματα θερινής κατασκήνωσης και θεραπείας φυματίωσης στην Αυστρία και λειτούργησε μέχρι το 2003,  αν και πολλά από τα αρχικά της προγράμματα έγιναν κρατικές υπηρεσίες. Το 2012, η οδός Marie-Lang-Weg (οδός Μαρί Λανγκ) της αφιερώθηκε στο Μπλαουστάιν της Γερμανίας και το 2016 ένας δρόμος με το ίδιο όνομα στην περιοχή Φλόριντσντορφ της Βιέννης, κοντά στο Gaswerk Leopoldau (Έργα Φυσικού Αερίου Λεοπολντάου), ονομάστηκε προς τιμήν της.
Η κόρη της Λανγκ, Λίλιθ παντρεύτηκε τον Έμιλ φον Φόρστερ, γιο του αρχιτέκτονα Έμιλ Ρίττερ φον Φόρστερ. Οι γιοι του ζευγαριού Χάιντς φον Φόερστερ έγιναν διάσημος φυσικός στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο Ούζι Φόρστερ ήταν ένας μουσικός, που εισήγαγε την τζαζ στην Αυστρία. Η Λίλιθ άφησε τα οικογενειακά της έγγραφα, τα οποία προστατεύονται από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μνημείων, στο Wiener Privatbesitz (Βιεννέζικη Ιδιωτική Συλλογή).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυστριακοί φεμινιστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Ρεθύμνου «Μελίνα Μερκούρη»
Το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Ρεθύμνου «Μελίνα Μερκούρη» είναι κλειστό γήπεδο που βρίσκεται στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Η χωρητικότητα του γηπέδου για αγώνες καλαθοσφαίρισης είναι 1.600 άτομα. Το γήπεδο ανήκει στο Δήμο Ρεθύμνης. Το γήπεδο πήρε το όνομα του από τη διάσημη Ελληνίδα ηθοποιό και πολιτικό, Μελίνα Μερκούρη.
Ιστορία
Το γήπεδο άνοιξε το 1992. Έχει χρησιμοποιηθεί ως έδρα της ομάδας καλαθοσφαίρισης Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου.
Τα τελευταία χρόνια, η χωρητικότητα του γηπέδου αυξήθηκε από 1.100 σε 1.600. Αυτό έγινε λόγω του γεγονότος ότι το Ρέθυμνο επρόκειτο να αγωνιστεί στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής καλαθοσφαίρισης, την Α1 Εθνική, για πρώτη φορά, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2007-08. Το γήπεδο φιλοξένησε τις τελικές φάσεις του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U16 του 2007 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης U20 του 2017.
Υπάρχουν σχέδια για περαιτέρω επέκταση του γηπέδου, στο εγγύς μέλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Razastarr
Μουσική Πορεία
Η αρχή έγινε σε ένα γήπεδο μπάσκετ στον Βύρωνα. Ο Ανδρέας και ο Νικόλας γνωρίστηκαν με βάση την εν ασχολία τους με το Hip-Hop. O Ανδρέας τότε άνηκε σε ένα group από το 1991 και ο Νίκος είχε κάτι άλλο με έναν φίλο του. Στον Νικόλα ανήκε τότε ένα drum machine και έγινε η αφορμή να βάλουνε κάτω τους στίχους τους ο καθένας και να βγάλουνε κάτι κοινό. Ξεκινώντας το 1993 την πορεία τους καθαρά ερασιτεχνικά με πολύ περιορισμένες εμφανίσεις. Στην αρχική σύσταση του συγκροτήματος άνηκε και ο Θωμάς Σπυρόπουλος, ξάδερφος του Ανδρέα.
Το πρώτο τους demo/underground άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο τότε studio του Μιχάλη Παπαθανασίου (συνιδρυτής των Goin' Through) στην Κυψέλη, και είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει μέσω της Freestyle Productions, αλλά λόγω διαφωνιών έμεινε ακυκλοφόρητο. Ο τίτλος του δίσκου ήταν "Ένα Αστέρι από τη Φυλή του Ουρανού", όπου ο μισός δίσκος ήταν με αγγλικούς και ο υπόλοιπος με ελληνικούς στίχους πάνω σε παραγωγές του B.D. Foxmoor (ιδρυτής των Active Member και της Freestyle Productions) και το εξώφυλλο είχε σχεδιαστεί από τον Xray (τότε μέλος των Active Member).
Κατά την ηχογράφηση του EP Το Κελί (που κυκλοφόρησε το 1999), αποχώρησε ο Θωμάς για προσωπικούς λόγους. Το Κελί ήταν ο προπομπός για τον δίσκο που ακολούθησε μετά στα τέλη της ίδιας χρονιάς. Ο δίσκος Τα πιο όμορφα όνειρα είναι ανώνυμα είναι ο πιο αντιπροσωπευτικός ήχος για το ύφος του συγκροτήματος, που είναι χαρακτηριστικός και στις μετέπειτα δουλείες, προσωπικές και μη. Οι πειραματισμοί στη μουσική με φυσικά όργανα ακολούθησαν και στα δύο κομμάτια (Ο Πιο Μίζερος Εχθρός Σου & Όπου Και Να 'σαι) που ηχογραφήθηκαν για την Χαρμολύπη (Αντίξοες Παραγωγές 2001) σε παραγωγή του Σκηνοθέτη (συνιδρυτής των FF.C).
Το επόμενο LP των Razastarr που ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει μέσω της FM Records, μόνο με instrumental κομμάτια σε παραγωγή και των δύο μελών, αλλά λόγω διαφωνιών με τη δισκογραφική εταιρεία παρέμεινε ακυκλοφόρητο. Έπειτα, η δισκογραφική τους πορεία "πάγωσε" ως συγκρότημα λόγω υποχρεώσεων, παρά τις διάφορες ζωντανές εμφανίσεις, τα δύο μέλη ασχολήθηκαν με προσωπικές δουλειές και συμμετοχές σε δίσκους (Οδυσσέας "Από το Μηδέν στο Είμαι", Ήχοτρον Productions 2005 & Νικόλας "Εν Χρόνω" Ήχοτρον Productions 2006).
Οι ζωντανές εμφανίσεις που ακολούθησαν το 2008 ως Razastarr έγιναν με την παρουσία φυσικών οργάνων (full band) και αποτέλεσαν το ύφος του επόμενου δίσκου των Razastarr, ο οποίος παρέμεινε ανολοκλήρωτος. Παράλληλα, κυκλοφόρησαν διάφορα side projects και solo δουλείες (Κίκο & Ουίκι "Λαμπόγυαλο" ανεξάρτητη παραγωγή 2008, Νικόλας "Πολιτικοί Στοχασμοί...2012" ανεξάρτητη παραγωγή 2012 & Οδυσσέας "Not For Sale (Part 1)" ανεξάρτητη παραγωγή 2013) και συνεργάστηκαν σε συναυλιακό επίπεδο με την παλιά σχολή αλλά και με νέους Hip-Hop καλλιτέχνες, Έλληνες και διεθνείς, με όλες τις πιθανές εκδοχές – Guest εμφανίσεις σαν Razastarr, σαν Solo καλλιτέχνες, με Full Band, σε συναυλίες, φεστιβάλ και άλλες εκδηλώσεις''. ''
Ώσπου το 2014, η συναυλία στο Χυτήριο μαζί με τον Dj Everlast, αποτέλεσε την αφορμή για την ολοκλήρωση του τρίτου δίσκου Razastarr. Ακολούθησαν ανεξάρτητες Internet Single κυκλοφορίες ("Όλοι οι Θεοί" ανεξάρτητη παραγωγή 2014 και "Μπόλικη Αγάπη" Beatquick 2015) και διάφορες ζωντανές εμφανίσεις, μαζί με τον Dj Wheel M, που στην πορεία έγινε μέλος του συγκροτήματος. Το 2016 ολοκληρώθηκε ο τρίτος επίσημος δίσκος των Razastarr μετά από 17 χρόνια, με τίτλο Αφού Σκοτώσω Τη Δίψα Μου και η διανομή έγινε μέσω της Innersense Productions Athens. Μετά από 25 χρόνια πορεία ανακοινώθηκε το τέλος του κύκλου ως Razastarr με την οργάνωση μίας επετειακής ζωντανής εμφάνισης το Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017 στην Κεντρική Σκηνή του Passport Κεραμεικός.
Μουσική συνεχίσανε να κάνουν ως Solo καλλιτέχνες, αλλά και ως Razastarr ξαναβρεθήκαν μαζί στην σκηνή, με πρωτοβουλία και με κάλεσμα κάποιου άλλου, εφόσον οι λόγοι και οι συνθήκες τους έβρισκαν σύμφωνους. Οι μετέπειτα Solo κυκλοφορίες και Side Projects είναι ονομαστικά: Δικαίωμα στη ζωή, Τρύπια παπούτσια και Seagull Call (instrumental) (Νικόλας - internet singles 2018), Διάφανο (ορχηστρικό μέρος Ι) (Νικόλας 2018), Αφετηρία (Οδυσσέας μαζί με Muddy Vibez 2019), Άπατη Γη (Οδυσσέας 2020) & RAZAMENTAL (Νικόλας 2020).
Σόκερ Μπόουλ
Το ΝΑΣΛ Τσάμπιονσιπ (NASL Championship) είναι ο ετήσιος αγώνας πρωταθλήματος του Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ. Εκεί, οι δύο κορυφαίες ομάδες έρχονται αντιμέτωπες στον τελικό για την κατάκτηση του NASL Trophy, γνωστού ως Soccer Bowl Trophy. Από το 1975 έως το 1983 και πάλι το 2013, ο ίδιος αγώνας πρωταθλήματος ήταν γνωστός και ως Σόκερ Μπόουλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις ΗΠΑ
Μάρκους Ομοφούμα
Ο Μάρκους Ομοφούμα (Marcus Omofuma) (10 Μαΐου 1973 – 1 Μαΐου 1999) ήταν Νιγηριανός αιτών άσυλο στην Αυστρία, που πέθανε λόγω αστυνομικής βίας κατά την απέλασή του. Ο θάνατός του έγινε σύμβολο για τα αντιρατσιστικά κινήματα στην Αυστρία.
Βιογραφία
Ο Ομοφούμα ήταν μέρος της Γιορούμπα αδελφότητας Ογκμπόνι και ξέφυγε από τη Νιγηρία, γιατί υπήρχαν απειλές θανάτου εναντίον του εντός της αδελφότητας. Το 1994 έφτασε στη Γερμανία και δεν κατάφερε να πάρει άσυλο. Τον Νοέμβριο του 1998, κατέφυγε στην Αυστρία και ζήτησε ξανά άσυλο λόγω της δίωξής του από την αδελφότητα Ογκμπόνι. Οι αυστριακές αρχές αρνήθηκαν το άσυλο του σε δύο περιπτώσεις και τον κράτησαν από τον Δεκέμβριο του 1998 και μετά.