cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγκάτα Κουλέσα
Καριέρα
Το 2008, η Κουλέσα, μαζί με τον επαγγελματία συγχορευτή της, Στέφανο Τερατσίνο, κέρδισε την όγδοη σειρά του Dancing with the Stars: Taniec z gwiazdami. Δώρισε τα κέρδη της, ένα αυτοκίνητο Porsche, σε μια δημοπρασία προς όφελος της Μεγάλης Ορχήστρας της Χριστουγεννιάτικης Φιλανθρωπίας.
Το 2012, η Κουλέσα κέρδισε το πρώτο της βραβείο Πολωνικής Ταινίας Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για τον ρόλο της Róża, μια χήρας από τη Μαζούρια που ερωτεύεται στρατιώτη του Εσωτερικού Στρατού, στο ιστορικό δράμα Róża του 2011, σε σκηνοθεσία Βόιτσεχ Σμαζόφσκι. Την ίδια χρονιά, της δόθηκε ένα ειδικό βραβείο από το Υπουργείο Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς, που αναγνωρίζει την καριέρα της ως ηθοποιός, καθώς και το Βραβείο Χρυσή Πάπια που απονέμεται από το περιοδικό Film.
Το 2013, η Κουλέσα πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία του Πάβεου Παβλικόφσκι Ida. Παίζοντας τη Βάντα Γκρους (Wanda Gruz), μια κομμουνίστρια αντιστασιακή που έγινε εισαγγελέας, η Κουλέσα τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο 38ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκντίνια και κέρδισε το δεύτερο Πολωνικό Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας. Η Κουλέσα στη συνέχεια ήταν υποψήφια για το Paszport Polityki. Σε διεθνές επίπεδο, η Κουλέσα κέρδισε το Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες και η ταινία Ida ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.
Το 2016, το περιοδικό Zwierciadło απένειμε στην Κουλέσα το Βραβείο Κρυστάλλινος Καθρέφτης για την «υψηλού επιπέδου υποκριτική». Εκείνη τη χρονιά, απέρριψε μια πρόταση να παίξει την Beata στην πολιτική σάτιρα σειρά Το αυτί του Προέδρου.
Προσωπική ζωή
Μεταξύ 2006 και 2020, η Κουλέσα ήταν παντρεμένη με τον εικονολήπτη Μάρτσιν Φιγκούρσκι, όπου το είχε γνωρίσει το 1996. Απέκτησαν μια κόρη, τη Μαριάννα, το 1997. Αναφέρθηκε στον πολωνικό Τύπο ότι ο Φιγούρσκι ασκούσε ενδοοικογενειακή βία προς την Κουλέσα.
Η Κουλέσα είναι φίλη με τη μουσικό Κάσια Νοσόφσκα από την παιδική της ηλικία, με τις δύο να μεγαλώνουν στο Στσέτσιν. Από το 2016, ζει στη Βαρσοβία.
Αναγνώριση
Εκτός από τα τέσσερα βραβεία Πολωνικού Κινηματογράφου, η Κουλέσα έχει επίσης αναγνωριστεί με πολλά κυβερνητικά βραβεία για την υποκριτική της καριέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Πανδοσία
Πανδοσία ήταν το όνομα πολλών αρχαίων πόλεων, συμπεριλαμβανομένων των παρακάτω:
Κωνσταντίνος Μαρκίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λάρισα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1897 διορίστηκε από τους Οθωμανούς δήμαρχος Λάρισας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1898, οπότε και υπέβαλε την παραίτησή του.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1887.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Δήμαρχοι Λαρισαίων
Ζωρζ Λοτνέρ
Ο Ζωρζ Λοτνέρ (γαλλικά: Georges Lautner), (24 Ιανουαρίου 1926-22 Νοεμβρίου,2013), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου.
Λεωνίδας Αναγνώστου
Ο Λεωνίδας Αναγνώστου (1851 - 1925) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Μώλο Φθιώτιδας και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λάρισας.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Νοεμβρίου 1910.
Απεβίωσε το 1925.
Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων
O Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων (Cosimo II de' Medici, granduca di Toscana, 12 Μαΐου 1590 - 28 Φεβρουαρίου 1621) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν μεγάλος δούκας της Τοσκάνης (1609-161). Για τη διοίκηση είχε εξουσιοδοτήσει τους υπουργούς του. Ήταν προστάτης του Γαλιλαίου, του διδασκάλου των νεανικών του χρόνων.
Ζωρζ Λοτνέρ
Ο Λοτνέρ από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, όπου και άρχισε την σκηνοθετική του καριέρα, εως και το 2000 σκηνοθέτησε περισσότερες από 40 ταινίες και συνεργάστηκε με πολύ γνωστούς ηθοποιούς του Γαλλικού σινεμά, οπως οι Ζαν Γκαμπέν, Λίνο Βεντούρα και Ζαν Πολ Μπελμοντό. Επίσης εγράψε και περίπου 30 σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες και θεωρειται ενας από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες του Γαλλικού Κινηματογράφου.
Ισπανική διάλεκτος της Μούρθια
Η μουρθιανική διάλεκτος (ενδώνυμο: murciano) είναι μία από τις νότιες διαλέκτους της ισπανικής γλώσσας στην Ιβηρική χερσόνησο. Εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής της Μούρθια και στις γειτονικές επαρχίες του Αλμπαθέτε, Χαέν, Γρανάδας και Αλικάντε γύρω από την κοιλάδα του ποταμού Σεγούρα. Παρότι ομοιάζει αρκετά στην ανατολική ανδαλουσιανική διάλεκτο διαθέτει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που το διαχωρίζουν από αυτή όπως μια αξιοπρόσεκτη αραγωνική, καταλανική και μοζαραβική επιρροή κυρίως σε επίπεδο λεξιλογίου και μορφολογίας. Σε αγροτικές κοινότητες της Περιοχής της Μούρθια και της Οριουέλα υφίσταται επίσης ένα αρχαΐζον ιδίωμα ονόματι πανότσο που χαρακτηρίζεται από αυξημένη επιρροή των καταλανικών η χρήση του οποίου είναι πλέον ιδιαίτερα περιορισμένη.
Ζωρζ Λοτνέρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ισπανική διάλεκτος της Μούρθια
Η μουρθιανική είναι μία από τις μεταβατικές διαλέκτους μεταξύ των ισπανικών και των καταλανικών, γεγονός που οφείλεται στην ιστορική εξέλιξη του μετοικισμού στην περιοχή αρχικά Καστιλιανών (περίοδος της κατάκτησης της περιοχής από την Καστίλη, μέσα 13ου αιώνα) και στη συνέχεια καταλανόφωνων από τη Βόρεια Καταλονία και τη Βαλένθια (επικοισμό από Ιάκωβο Α' και Πέτρο Γ' ως αποτέλεσμα των συνοριακών ανακατατάξεων στην περιοχή).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νότιες διάλεκτοι της ισπανικής γλώσσας
Κατηγορία:Περιοχή της Μούρθια
Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φερδινάνδου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Χριστίνας της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης.
Ο πατέρας του ήθελε μία σύγχρονη εκπαίδευση γι' αυτόν και όρισε τον Γαλιλαίο διδάσκαλό του το διάστημα 1605-08. Κανόνισε να νυμφευτεί την κόρη του Καρόλου Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1609 και τον διαδέχθηκε· λόγω της επισφαλούς υγείας του δεν συμμετείχε ενεργά στη διακυβέρνηση. Το 1610 ο Γαλιλαίος του αφιέρωσε το βιβλίο του Αστρικός Αγγελιοφόρος (Siderus Nuncius), μία καταγραφή των παρατηρήσεων με το πρώτο τηλεσκόπιο που εφηύρε. Είχε ανακαλύψει τους δορυφόρους του Διός, που τους ονόμασε άστρα των Μεδίκων. Επειδή ο Γαλιλαίος ήταν υπερασπιστής της θεωρίας του Κοπέρνικου, οδηγήθηκε σε δίκη από την Ιερά Εξέταση το 1633 και καταδικάστηκε σε κατ' οίκον περιορισμό ως τον θάνατό του το 1642.
Αύξησε το ναυτικό. Απεβίωσε από φυματίωση το 1621 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος, 11χρονος γιος του Φερδινάνδος Β΄. Τη διακυβέρνηση ανέλαβε, σύμφωνα με την επιθυμία του εκλιπόντος δούκα, η μητέρα του Χριστίνα και η σύζυγός του Μαρία-Μαγδαληνή.
Οικογένεια
Το 1608 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Μαγδαληνή των Αψβούργων, κόρη του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και είχε τέκνα:
Περαιτέρω βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Open Archives Initiative
Το Open Archives Initiative - OAI (ελληνικά: Πρωτοβουλία Ανοικτών Αρχείων) ήταν ένας άτυπος οργανισμός, μεταξύ συναδέλφων  τον Χέρμπερτ Βαν ντε Σόμπελ, τον Καρλ Λαγκόζ,  τον Μάικλ Λ. Νέλσον και τον Σίμεων Γουόρνερ, για την ανάπτυξη και την εφαρμογή τεχνικών προτύπων διαλειτουργικότητας που θα επέτρεπαν στα αρχεία να μοιράζονται πληροφορίες καταλόγου (μεταδεδομένα)  Η ομάδα συγκεντρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και ήταν ενεργή για περίπου είκοσι χρόνια. Συγκεκριμένα, το OAI συντόνισε τρεις δραστηριότητες προδιαγραφών τα λεγόμενα : OAI-PMH, OAI-ORE και ResourceSync. Καθ' όλη τη διάρκεια της ύπαρξής της, η ομάδα εργάστηκε για την ανάπτυξη ενός "πλαισίου διαλειτουργικότητας με χαμηλά εμπόδια" για αρχεία (ιδρυματικά αποθετήρια) που περιέχουν ψηφιακό περιεχόμενο (ψηφιακές βιβλιοθήκες), ώστε να μπορούν οι άνθρωποι (πάροχοι υπηρεσιών) να συλλέγουν μεταδεδομένα (από παρόχους δεδομένων). Αυτά τα σύνολα μεταδεδομένων έχουν έκτοτε αξιοποιηθεί για την παροχή "υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας", συχνά συνδυάζοντας διαφορετικά σύνολα δεδομένων.
Το Open Archives Initiative δραστηριοποιήθηκε στην ανάπτυξη ενός τεχνολογικού πλαισίου και προτύπων διαλειτουργικότητας για την ενίσχυση της προσβάσεως σε αρχεία ηλεκτρονικών εντύπων, τα οποία καθιστούν διαθέσιμες επιστημονικές ανακοινώσεις, όπως τα επιστημονικά περιοδικά, που συνδέονται με το κίνημα των εκδόσεων ανοικτής πρόσβασης. Η εν λόγω τεχνολογία και τα πρότυπα εφαρμόζονται και πέραν των επιστημονικών εκδόσεων.
Η τεχνική υποδομή του Open Archives Initiative, η οποία προσδιορίζεται στο πρωτόκολλο για τη συγκομιδή μεταδεδομένων (OAI-PMH) έκδοση 2.0, ορίζει έναν μηχανισμό για τους παρόχους δεδομένων που διαθέτουν τα μεταδεδομένα τους. Το πρωτόκολλο αυτό επιβάλλει στα επιμέρους αρχεία να αντιστοιχίζουν τα μεταδεδομένα τους στο Dublin Core, ένα κοινό σύνολο μεταδεδομένων για το σκοπό αυτό. Τα πρότυπα του OAI επιτρέπουν έναν κοινό τρόπο παροχής περιεχομένου και μέρος αυτών των προτύπων είναι ότι το περιεχόμενο διαθέτει μεταδεδομένα που περιγράφουν τα στοιχεία σε μορφή Dublin Core. Το Object Reuse and Exchange (OAI-ORE) ορίζει πρότυπα για την περιγραφή και την ανταλλαγή συσσωρευμάτων διαδικτυακών πόρων.
Η χρηματοδότηση της πρωτοβουλίας προήλθε από το ίδρυμα Άντριου Μέλον, τον Συνασπισμό για τη Δικτυακή Πληροφόρηση (CNI), την Ομοσπονδία Ψηφιακών Βιβλιοθηκών (DLF), το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών (NSF), το Ίδρυμα Άλφρεντ Π. Σλόαν και άλλους οργανισμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχειονομία Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία
Μάρεϊ Ρόθμπαρντ
Ο Μάρεϊ Ρόθμπαρντ (2 Μαρτίου 1926 - 7 Ιανουαρίου 1995) ήταν Αμερικανός συγγραφέας και οικονομολόγος της Αυστριακής Σχολής Οικονομικής Σκέψης που καθόρισε τον σύγχρονο φιλελευθερισμό και έκανε γνωστό τον όρο Αναρχοκαπιταλισμός, μία μορφή αναρχισμού της ελεύθερης αγοράς. . Ο Ρόθμπαρντ έγραψε περισσότερα από είκοσι βιβλία και θεωρείται από τις σημαντικότερες μορφές του Αμερικάνικου λιμπερταριανού κινήματος.
Χτίζοντας επάνω στην έννοια της αυθόρμητης τάξης (spontaneous order) της Αυστριακής Σχολής Οικονομικής Σκέψης, στην υποστήριξη της ελεύθερης αγοράς δημιουργίας χρήματος και στην καταδίκη του κεντρικού σχεδιασμού, ο Ρόθμπαρντ πίστευε στην κατάργηση του καταναγκαστικού κυβερνητικού ελέγχου της κοινωνίας και της οικονομίας. Υποστήριζε ότι η μονοπωλιακή δύναμη της κυβέρνησης είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ελευθερία και τη μακροπρόθεσμη ευημερία ενός πληθυσμού, λέγοντας ότι το κράτος δεν είναι τίποτα παρά μία "συμμορία κλεφτών" - ο τόπος των πιο ανήθικων, πλεονεκτών και ασυνείδητων ατόμων σε οποιαδήποτε κοινωνία.
Ο Ρόθμπαρντ κατέληγε ότι όλες οι υπηρεσίες που παρέχονται από το κρατικό μονοπώλιο μπορούν να παρέχονται πιο αποτελεσματικά από τον ιδιωτικό τομέα. Έβλεπε πολλούς κανονισμούς και νόμους - δήθεν φτιαγμένους για το "κοινό καλό" - σαν αρπαγή της εξουσίας από κυβερνητικούς γραφειοκράτες οι οποίοι εμπλέκονται σε ένα αχαλίνωτο προσωπικό πλουτισμό, καθώς δεν τους αγγίζουν οι νόμοι της αγοράς. Ο Ρόθμπαρντ υποστήριζε ότι υπάρχει αναποτελεσματικότητα στις κρατικές υπηρεσίες και οι μηχανισμοί των τιμών της ελεύθερης αγοράς θα την εξάλειφαν, εάν αυτές οι υπηρεσίες παρέχονταν από τον ανταγωνισμό του ιδιωτικού τομέα.
Ο Ρόθμπαρντ καταδίκαζε και την κρατική εταιρειοκρατία (government corporatism). Άσκησε κριτική στις επιχειρηματικές ελίτ οι οποίες χρησιμοποιούσαν την κρατική μονοπωλιακή δύναμη ώστε να επηρεάζουν νόμους και πολιτικές με τρόπο τέτοιο ώστε οι ίδιοι να πριμοδοτούνται σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους.
Υποστήριζε ότι η φορολογία είναι ουσιαστικά κλοπή μεγάλης κλίμακας και ένα "υποχρεωτικό μονοπώλιο δύναμης" που απαγορεύει την πιο αποτελεσματική παροχή άμυνας και δικαστικών υπηρεσιών από ιδιώτες ανταγωνιστές. Πίστευε ακόμα ότι το σύστημα των κεντρικών τραπεζών και το τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων υπό μονοπωλιακό παραστατικό χρήμα είναι μία μορφή κρατικά επιδοτούμενης, νομιμοποιημένης χρηματοοικονομικής απάτης, αντίθετης στις λιμπερταριανές αρχές και την ηθική. Ο Ρόθμπαρντ κατέκρινε τον στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό παρεμβατισμό στις υποθέσεις άλλων εθνών.
Σύγχρονοι εκπρόσωποι του αναρχοφιλελευθερισμού
Ο Χεσούς Ουέρτα ντε Σότο, Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Βασιλεύς Χουάν Κάρλος (Universidad Rey Juan Carlos), στη Μαδρίτη της Ισπανίας, σε ένα άρθρο του με τίτλο Liberalismo versus anarcocapitalismo (Φιλελευθερισμός έναντι αναρχοφιλελευθερισμού), το οποίο δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Procesos de Mercado: Revista Europea de Economía Política (Τόμος 4ος, Τεύχος 2ο), υποστήριξε ότι ο κλασικός φιλελευθερισμός είναι ανέφικτος ένεκα της αδυναμίας περιορισμού της ισχύος του κράτους, και τάχθηκε υπέρ του αναρχοφιλελευθερισμού, ως μόνη λύση δια την διασφάλιση της ελευθερίας του ατόμου. Ως εκ τούτου, ο Χεσούς Ουέρτα ντε Σότο πιστεύει στη θεωρητική ανωτερότητα του αναρχοφιλελευθερισμού σε σχέση με τον κλασικό φιλελευθερισμό. Υποστηρίζει επίσης την πλήρη οικονομική ελευθερία και μια εκ βάθρων αναδιοργάνωση του υπάρχοντος χρηματοοικονομικού συστήματος: υποστηρίζει την επιστροφή στον κανόνα του χρυσού και την τήρηση του 100% των καταθέσεων ως αποθεματικό. Για το θέμα αυτό αναφέρεται και στο ντοκιμαντέρ Απάτη: Τα αίτια της μεγάλης ύφεσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι
Μονίκα Κουσίνσκα
Η Μονίκα Κουσίνσκα (πολωνικά: Monika Kuszyńska) (γενν. 14 Ιανουαρίου 1980) είναι Πολωνή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Εκπροσώπησε την Πολωνία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2015 με το τραγούδι «In the Name of Love». Προηγουμένως ήταν η τραγουδίστρια του πολωνικού ποπ ροκ συγκροτήματος Varius Manx.
Καριέρα
Η Κουσίνσκα εισήλθε στην πολωνική μουσική σκηνή το 2000, όταν επιλέχθηκε ως η νέα τραγουδίστρια του πολωνικού ποπ ροκ συγκροτήματος Varius Manx, αντικαθιστώντας την Κάσια Στανκιέβιτς. Το 2001 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με το συγκρότημα, με τίτλο Eta. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της μαζί τους με τίτλο Eno. Στις 28 Μαΐου 2006, η Κουσίνσκα μαζί με τα άλλα μέλη του συγκροτήματος των Varius Manx ενεπλάκησαν σε ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα στο Μίλιτς. Το ατύχημα είχε ως αποτέλεσμα η Κουσίνσκα να αποκτήσει μερική παράλυση από τη μέση και κάτω και να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει αναπηρικό καροτσάκι.
Το Φεβρουάριο του 2010, αντικαταστάθηκε από την Άννα Γιουζεφίνα Λουμπιενιέτσκα ως τραγουδίστρια των Varius Manx. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, η Κουσίνσκα εμφανίστηκε δημόσια για πρώτη φορά μετά το ατύχημά της κατά τη διάρκεια του Dzień Dobry TVN. Το 2012, ήταν μια από τους προπονητές για την πολωνική έκδοση του Clash of the Choirs και κατέλαβε την πέμπτη θέση. Στις 9 Μαρτίου 2015, ανακοινώθηκε ότι η Κουσίνσκα θα εκπροσωπούσε την Πολωνία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2015 με το τραγούδι «In the Name of Love». Η Κουσίνσκα εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού της Eurovision, κατακτώντας την 8η με 57 βαθμούς και τελικά προκρίθηκε στον τελικό. Στις 23 Μαΐου ερμήνευσε 18η στη σειρά μεταξύ των διαγωνιζόμενων της Eurovision μεταξύ της Γερμανίας και της Λετονίας. Ήρθε 23η στον Μεγάλο Τελικό. Με 10 βαθμούς στο αποτέλεσμα της τηλεψηφοφορίας η Πολωνία κατετάγη 15η και με 47 βαθμούς η κριτική επιτροπή την τοποθέτησε στην τελευταία θέση, 27η, με 2 βαθμούς.
Η βιογραφία της Drugie Życie (Η δεύτερη ζωή μου) δημοσιεύτηκε στις 4 Νοεμβρίου 2015.
Στις 5 Μαρτίου 2016, πρωταγωνίστησε ως φιλοξενούμενη στον τελικό των εθνικών επιλογών στον 61ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Τραγούδησε την πολωνική εκδοχή του τραγουδιού της στην Eurovision «Obudź się i żyj» και αργότερα ανακοίνωσε τον νικητή του σόου.
Τον Μάιο ήταν μέλος της πολωνικής κριτικής επιτροπής που αξιολογούσε τις εμφανίσεις των συμμετεχόντων στον 61ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision που διοργανώθηκε στη Στοκχόλμη.
Την 1η Ιουνίου 2017, κυκλοφόρησε το τραγούδι «To taka Miłość», το οποίο ηχογράφησε μαζί με το guest φωνητικό του συζύγου της, Γιάκουμπ Ρατσίνσκι. Το έργο ήταν αφιερωμένο στον γιο τους, ο οποίος γεννήθηκε αρκετούς μήνες νωρίτερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Πολωνία Κατηγορία:Άνθρωποι με αναπηρία Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Έλντα Πανοπούλου
Η Έλντα (Ελευθερία) Πανοπούλου (γεν. 3 Μαρτίου 1961) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, μουσικός, παρουσιάστρια, δημοσιογράφος, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.
Ανταινκούρ
Το Αντανκούρ (Αντινγκχόφεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Έλντα Πανοπούλου
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα όπου και πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε μουσική και υποκριτική.
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση το 1983 δίπλα στον Ανδρέα Μπάρκουλη στην κοινωνική σειρά Αστέρια από χώμα. Συνέχισε την πορεία της ως ηθοποιός, ασχολούμενη με το θέατρο, συμμετέχοντας αρκετά σε διάφορες επιθεωρήσεις τη δεκαετία του '80 ενώ εμφανίστηκε στις σειρές Αληθινές ιστορίες, Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα, Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες, Φώτα παρακαλώ και Τζόνι και Ναντίν. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό με το ρόλο της Χαρούλας Πεπονάκη στην κωμική σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη Το ρετιρέ στο Mega Channel. Εκεί πρωταγωνίστησε τις σεζόν 1990-1992 ενώ λόγω των συνεχών επαναλήψεων της σειράς, μέχρι και 30 χρόνια μετά, έχει συνδυάσει το όνομά της με τη σειρά. Ακολούθησε ο ρόλος της Ευρυδίκης στην κωμική σειρά Συγκάτοικοι στην τρέλλα στον ANT1 τη σεζόν 1992-1993. Από το 1993 μέχρι το 1995 έπαιξε μαζί με τις Αθηνά Ζαφόλια, Τατιάνα Λύγαρη και Νατάσα Τσακαρισιάνου στην κωμική σειρά Το Ροζ Συννεφάκι στο Mega Channel.
Ανταινκούρ
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Έλντα Πανοπούλου
Βιογραφικό
Τον Σεπτέμβριο του 1995 ανέλαβαν μαζί με τη Σοφία Βόσσου την παρουσίαση της πρωινής ψυχαγωγικής εκπομπής του Mega Channel Μεταξύ μας. Παρέμειναν στην παρουσίαση της πρωινής ζώνης του σταθμού για τρεις τηλεοπτικές σεζόν μέχρι και το 1998. Ακολούθησε η συνεργασία της με την κρατική τηλεόραση. Εκεί από το 1998 μέχρι το 2000 παρουσίασε την απογευματινή infotainment εκπομπή 6 με την Έλντα στην ΕΤ1. Μετά από μία σεζόν τηλεοπτικής αποχής, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με το Star Channel. Εκεί τη σεζόν 2001-2002 παρουσίασε την καθημερινή κοινωνική εκπομπή Με την Έλντα στη μεσημεριανή ζώνη του σταθμού.
Επέστρεψε τηλεοπτικά ως ηθοποιός τη σεζόν 2003-2004 στη κομεντί Αν θυμηθείς τ' όνειρό μου. Από το 2004 μέχρι το 2005 έπαιξε μαζί με την Ισαβέλλα Βλασιάδου στη κωμική σειρά Τζένη και Ευανθία στον Alpha. Το 2008 έπαιξε στο επεισόδιο "Πράσινη κάρτα" της κωμικής σειράς Το Κόκκινο Δωμάτιο. Τη σεζόν 2012-2013 παρουσίασε την ψυχαγωγική μουσική εκπομπή Ο παλιός είναι αλλιώς στο GR TV. Την επόμενη σεζόν πήρε μεταγραφή με την ίδια εκπομπή στο νεοσύστατο τηλεοπτικό σταθμό epsilontv.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Σκλάβαινα Αιτωλοακαρνανίας
Η Σκλάβαινα είναι οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γενικά στοιχεία
Η Σκλάβαινα βρίσκεται προς τα δυτικά της Αιτωλοακαρνανίας, σε υψόμετρο 170 μέτρα, ενώ απέχει 17,5 χιλιόμετρα Ν.-ΝΑ. της Βόνιτσας. Θρησκευτικό αξιοθέατο του χωριού είναι ο τάφος του Αγίου Βλασίου του Ακαρνάνα και η εκκλησία που κτίστηκε προς τιμή του. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1897 στο ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Ανακτορίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Πάλαιρο, τα Περιβόλια και τη Μονή Αγίου Δημητρίου αποτελούν τη Δημοτική κοινότητα Παλαίρου, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Παλαίρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Αρτσβασέν
Το Αρτσβασέν (αρμενικά: Արծվաշեն, σημ. Πόλη του Αετού), είναι αποσπασμένο έδαφος της επαρχίας Γκεγαρκουνίκ της Αρμενίας που έχει καταλάβει ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν από το 1992. Το επίσημο αζερικό όνομα για το χωριό είναι Μπασκέντ (αζερικά: Başkənd). Το μέγεθός του είναι περίπου 40 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιβάλλεται πλήρως από την επικράτεια του Αζερμπαϊτζάν και ελέγχεται από αυτήν από τον πόλεμο του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Σήμερα, το χωριό κατοικείται κυρίως από Αζέρους καθώς ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν εκδίωξε τον αρμενικό πληθυσμό του μετά την κατάληψη της περιοχής και τώρα διοικείται από το Αζερμπαϊτζάν ως τμήμα της επαρχίας Γκαμπαντάι‎.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενκλάβια Κατηγορία:Εξκλάβια Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Ιβάνκα Χρίστοβα
Η Ιβάνκα Μαρίνοβα Χρίστοβα (Иванка Маринова Христова, 19 Νοεμβρίου 1941 – 24 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Βουλγάρα αθλήτρια της σφαιροβολίας. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 και το χάλκινο στους  Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Επιπλέον, κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 1976.
Το χρυσό μετάλλιο στο Μόντρεαλ ήταν το πρώτο της Βουλγαρίας στο στίβο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν επίσης Πρωταθλήτρια Βαλκανίων 10 φορές (1966–1973 και 1975, επίδοση ρεκόρ και για το αγώνισμα στη διοργάνωση) και 12 φορές εθνική πρωταθλήτρια (1961–1966, 1968–1974). Σημείωσε συνολικά 36 ρεκόρ Βουλγαρίας το διάστημα 1962–1976.
Σημείωσε δύο παγκόσμια ρεκόρ:
Το τελευταίο της ρεκόρ έμεινε μόνο μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου 1976, όταν η Τσεχοσλοβάκα Έλενα Φιμπινγκέροβα το βελτίωσε με ρίψη 21,99 μέτρων. Απεβίωσε στις 24 Φεβρουαρίου 2022, σε ηλικία 80 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιροβόλοι Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Βούλγαροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων
Το τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων είναι ένα είδος συστήματος κατά το οποίο η τράπεζα δεν κρατάει όλες τις καταθέσεις ενός πελάτη αλλά μέρος αυτών δίνονται σαν δάνεια σε άλλους πελάτες. Αυτό σημαίνει ότι τα διαθέσιμα κεφάλαια (τα τραπεζικά αποθέματα) είναι μόνο ένα κλάσμα (γνωστό ως ποσοστό αποθεματικών) της συνολικής ποσότητας των καταθέσεων στην τράπεζα. Καθώς οι περισσότερες τραπεζικές καταθέσεις αντιμετωπίζονται ακριβώς σαν χρήμα, το τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων αυξάνει την παροχή χρήματος, και έτσι οι τράπεζες ουσιαστικά δημιουργούν νέο χρήμα.
Μέσα σε ένα τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων μπορούν να υπάρξουν περιπτώσεις τραπεζικού πανικού (ή όταν τα προβλήματα είναι σε ευρεία κλίμακα μία συστημική κρίση). Για να αποφευχθεί αυτός ο κίνδυνος, οι κυβερνήσεις των περισσοτέρων χωρών (συνήθως δρώντας μέσω των κεντρικών τραπεζών) ρυθμίζουν και επιβλέπουν τις εμπορικές τράπεζες, παρέχουν ασφάλεια καταθέσεων και δρουν σαν δανειστές έσχατης προσφυγής.
Το τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων είναι η πιο κοινή μορφή τραπεζικού συστήματος και λειτουργεί σε όλες σχεδόν τις χώρες. Παρόλο που το Ισλαμικό τραπεζικό σύστημα απαγορεύει την κερδοφορία από επιτόκια σε χρέη, μία μορφή τραπεζικού συστήματος κλασματικών αποθεμάτων υπάρχει στις περισσότερες Ισλαμικές χώρες.
Συστημα κλασματικων αποθεματων
Αντλάνζ
Το Αντλάνζ (Φραγκονικά της Λωρραίνης: Αϊντλίνγκεν, γερμανικά: Ηντελίνγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Κοζάκοι του Ντον
Οι Κοζάκοι του Ντον (Ρωσικά: Донские казаки) είναι πληθυσμιακή ομάδα Κοζάκων που ζει κατά μήκος του μέσου και τμήματος του κάτω Ντον, με την αντίπερα όχθη του ποταμού να καταλαμβάνει η πληθυσμιακή ομάδα των Κοζάκων της Μαύρης Θάλασσας. Ιστορικά κατοικούσε στη δημοκρατία του Ντον (Ρωσικά: Всевеликое Войско Донское, Vsevelikoye Voysko Donskoye), η οποία ήταν είτε ανεξάρτητη είτε αυτόνομη δημοκρατία στο γεωγραφικό πλαίσιο της σημερινής νότιας Ρωσίας και του Ντονμπάς της Ουκρανίας, από τα τέλη του 16ου αιώνα μέχρι το 1918. Από το 1992, με το προεδρικό διάταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι Κοζάκοι απέκτησαν την δυνατότητα να εγγράφονται σε ειδικό μητρώο. Σε ορισμένες κοινότητες Κοζάκων γίνονται προσπάθειες ανασύστασης του πολιτισμικού τους παρελθόντος. Οι Κοζάκοι του Ντον έχουν πλούσια στρατιωτική παράδοση, καθώς έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορική εξέλιξη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και συμμετείχαν στους περισσότερους από τους μεγάλους πολέμους της.
Προέλευση
Οι Κοζάκοι του Ντον είναι μία από τις πέντε κύριες ομάδες Κοζάκων που διακρίνονται έως σήμερα σήμερα και συνδέονται άμεσα με την αντίστοιχη γεωγραφική προέλευσή τους, ανάμεσα στους Ουκρανούς κοζάκους τους κοζάκους του Βόλγα, τους κοζάκους του Κουμπάν και τους Κοζάκους Τερέκ. Μπορεί να διακρίνει κανείς ανάμεσα στις κοινότητες των Κοζάκων που δημιουργήθηκαν αυθόρμητα και εκείνες που δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία του ρωσικού κράτους. Οι κοζάκοι του Ντον ανήκουν στην πρώτη κατηγορία και πρωτοεμφανίστηκαν κατά τον 16ο αιώνα. Ανέπτυξαν αγροτικές κοινότητες στις οποίες ζούσαν μαζί με τις οικογένειές τους σε αντίθεση με άλλες κοινότητες που δομήθηκαν σε αυστηρά στρατιωτικά πρότυπα, όπως οι Ζαποροζιανοί κοζάκοι. Αρκετές σημαντικές εξεγέρσεις στην ρωσική και ουκρανική ιστορία ξεκίνησαν από κοζάκους, ανάμεσά τους εκείνη του Ντον κοζάκου Στένκα Ραζίν, στην περίοδο 1667-1671.
Με βάση τα υπάρχοντα ελάχιστα στοιχεία, η πλέον αξιόπιστη θεωρία για την προέλευση των κοζάκων του Ντον είναι αυτή που διαμόρφωσε ο Μιχαήλ Ασταπένκο ότι ως διακριτή οντότητα οι κοζάκοι του Ντον εξελίχθηκαν στις αρχές του 16ου αιώνα, πιθανώς στη δεκαετία του 1520. Με τη σειρά του ο Σβάτικοφ (S. G. Svatikov) επέλεξε μια ημερομηνία πιο κοντά στα μέσα του δέκατου έκτου αιώνα, αν και πίστευε ότι απομονωμένες ομάδες παρόμοιες με τους Κοζάκους ζούσαν στην στέππα από την εποχή του Κιέβου.
Άλλες θεωρίες που χρονολογούνται από την εμφάνιση των Κοζάκων έχουν ημιμυθικό χαρακτήρα, που γίνεται εντονότερος όταν εντοπίζεται η προέλευσή τους σε προγενέστερες εποχές. Ο Σαβέλεφ (A. P. Savelev) υποστήριξε ότι οι Κοζάκοι καταγόταν από την αρχική άρια φυλή που ξεπήδησε από τον Βόρειο Καύκασο. Μια άλλη θεωρία εντοπίζει την προέλευση των Κοζάκων πριν από τη γέννηση του Χριστού, ενώ μία τρίτη βλέπει στους Κοζάκους του Ντον άμεση προέλευση από τους Μογγόλους και τους θεωρεί αναπόσπαστο τμήμα του στρατού της Χρυσής Ορδής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Νέος Κόσμος
μικρογραφία|Ο Χάρτης τού Κόσμου από τον [[Ντιόγκου Ριμπέιρου (1529) καταγράφει την Αμερική ως MUNDUS NOVUS (ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ). Ιχνηλατούνται πολλές από τις ακτές της Νότιας και Βόρειας Αμερικής.]] Ο Νέος Κόσμος είναι ένα από τα ονόματα που χρησιμοποιούνται για το Δυτικό Ημισφαίριο, ειδικά για την Αμερική και μερικές φορές την Ωκεανία (Αυστραλία). Ο όρος προέρχεται από τα μέσα του 16ου αιώνα, όταν η Αμερική είχε πρόσφατα ανακαλυφθεί από τους Ευρωπαίους εξερευνητές, επεκτείνοντας τον γεωγραφικό ορίζοντα των λαών της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του του Μεσαίωνα, οι οποίοι πίστευαν ότι ο κόσμος αποτελείται από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική: συλλογικά τώρα αυτός αναφέρεται ως ο Παλαιός Κόσμος.
Προέλευση ονόματος
Το 1524 ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης από τον Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο σε μια επιγραφή του ταξιδιού του το εν λόγω έτος που έγινε κατά μήκος της ακτογραμμής του Ατλαντικού που είναι τώρα μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά.
Χρήση και Ορισμός
Οι όροι «Παλαιός Κόσμος» και «Νέος Κόσμος» δίνουν κατά κύριο λόγο νόημα στο ιστορικό της πλαίσιο και με σκοπό να διακρίνουν μεγάλες γεωγραφικές περιοχές του κόσμου. Οι αναφορές για τον «Νέο Κόσμο» γίνονται σε ένα ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, συχνά σε ιστορικά θέματα όπως η Ισπανική κατάκτηση του Γιουκατάν και άλλα γεγονότα στη διάρκεια της αποικιοκρατικής περιόδου. Επιπλέον, ο όρος «Νέος Κόσμος» χρησιμοποιείται μερικές φορές σε βιολογικό πλαίσιο, όταν κάποιος μιλάει για τον Παλιό Κόσμο (Παλαιοαρκτική Ζώνη, Αφροτροπική Ζώνη) και το Νέο Κόσμο (Νεαρκτική Ζώνη, Νεοτροπική).
Κριτική του όρου
Ο όρος έχει επικριθεί ως Ευρωκεντρικός, προστατευτικός και επίσης επειδή υιοθετεί έναν απολογητικό τόνο όσον αφορά την Αποικιοκρατία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αμερική Κατηγορία:Ωκεανία Κατηγορία:Ανθρωπογεωγραφία
Πασκουαλίνο Ντε Σάντις
Ο Πασκουαλίνο Ντε Σάντις (Pasqualino De Santis, 24 Απριλίου 1927 - 23 Ιουνίου 1996) ήταν Ιταλός κινηματογραφιστής, βραβευμένος με Όσκαρ καλύτερης φωτογραφίαςγια την ταινία Ρωμαίος και Ιουλιέτα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε ως Πασκουάλε Ντε Σάντις στο Φόντι της Ιταλίας και ήταν αδερφός του σκηνοθέτη του κινηματογράφου Τζουζέπε Ντε Σάντις. Εργάστηκαν από κοινού στις ταινίες Non c'è pace tra gli ulivi, Uomini e lupi (1956), La strada lunga un anno (1958) και La garçonnière (1960).
Συνεργάστηκε με τον Φραντσέσκο Ρίζι στις ταινίες C'era una volta (1967), Uomini contro (1970), Υπόθεση Ματέι (Il caso Mattei) (1972), Lucky Luciano (1974), Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι (1979), Τρεις Αδερφοί (1981), Κάρμεν (1984), Το Χρονικό Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου (1987), Ναπολιτάνικο Ημερολόγιο (1992) και La tregua (1996), ταινία γυρισμένη στην Ουκρανία, όπου ο ίδιος πέθανε.
Στους συνεργάτες του Ντε Σάντις ήταν και ο Λουκίνο Βισκόντι, με τις ταινίες Οι καταραμένοι (La caduta degli dei) (1969), Θάνατος στη Βενετία (Morte A Venezia) (1971), Η γοητεία της αμαρτίας (Gruppo di famiglia in un interno) (1974), Ο αθώος (L'Innocente) (1976), ο Φεντερίκο Φελίνι με την ταινία Block notes di un regista (1969),  ο Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς  στην ταινία Ο κολασμένος της Βενετίας (The Honey Pot) (1966), ο Βιτόριο ντε Σίκα με την ταινία Amanti (1968), ο Τζόζεφ Λόουζι στην ταινία Η Δολοφονία του Τρότσκι (1972), ο Κάρλο Λιτσάνι  με το Torino nera (1972), ο Ρομπέρ Μπρεσόν με τα φιλμ Lancelot du Lac  (1974), Le diable probablement (1977), L'Argent (1982), με τον Έττορε Σκόλα (Μια ξεχωριστή μέρα (Una giornata particolare), 1977 καιLa terrazza, 1980) και τον Τζουλιάνο Μοντάλντο (με την τηλεοπτική σειρά Μάρκο Πόλο, 1982).
Βραβεία
Ο Ντε Σάντις κέρδισε ένα Βραβείο Όσκαρ το 1968 για την δουλειά του στην ταινία Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Φράνκο Τζεφιρέλι, ένα BAFTA και ένα Nastro d'Argento για την ταινία Θάνατος στη Βενετία, καθώς επίσης και 2 βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο, για την δουλειά του στις ταινίες Τρεις Αδερφοί και Κάρμεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ιταλοί κινηματογραφιστές
Τόμας Τζάκσον
μικρογραφία|Πορτρέτο του Στόουνγουολ Τζάκσον (1864, J.W. King) που βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην Ουάσιγκτον Ο Τόμας Τζόναθαν Τζάκσον (Thomas Jonathan Jackson, 21 Ιανουαρίου 1824 – 10 Μαΐου 1863), γνωστότερος ως Στόουνγουολ Τζάκσον ("Stonewall" Jackson), ήταν ένας από τους σπουδαιότερους και πιο ηρωικούς στρατηγούς των Νοτίων στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Βιογραφία
Ο Τόμας γεννήθηκε στο Κλάρκσμπεργκ (Clarksburg) της Βιρτζίνια και έχασε τον πατέρα του σε ηλικία μόλις 6 ετών, με αποτέλεσμα η οικογένειά του να γνωρίσει μεγάλη φτώχεια. Η μητέρα του ωστόσο κάποια χρόνια αργότερα ξαναπαντρεύτηκε με κάποιον ο οποίος δεν ήθελε τα παιδιά της, οπότε ο μικρός Τόμας πήγε να ζήσει με συγγενείς. Μερικά χρόνια αργότερα, εγγράφηκε στη Στρατιωτική Ακαδημία των Η.Π.Α. στο West Point της Βιρτζίνια. Το πρώτο διάστημα της παραμονής του εκεί δεν είχε κάνει αισθητή την παρουσία του, λόγω του κλειστού και ντροπαλού χαρακτήρα του. Τελικώς αποφοίτησε από την Ακαδημία το 1846, την περίοδο που ξεκινούσε ο Μεξικανικός πόλεμος.
Θάνατος
Ο Τζάκσον στάθηκε άτυχος στις 2 Μαΐου 1863, όταν χτυπήθηκε από πυρά των δικών του στη Μάχη του Τσάνσελορσβιλ, με αποτέλεσμα να χάσει το ένα του χέρι και να ακρωτηριαστεί. Λίγες ημέρες αργότερα μια βαριά πνευμονία που τον ταλαιπωρούσε στάθηκε η αιτία για τον θάνατό του. Όπως ήταν αναμενόμενο η κατάληξη αυτή ήταν μοιραία για τον στρατό των Νοτίων και αυτό έριξε το ηθικό τους, δίνοντας διαφορετική έκβαση στη μάχη. Ο στρατηγός Λη δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει αυτό το πλήγμα και ο θρήνος για τον θάνατό του ήταν μεγάλος. Πολλές φορές οι στρατιώτες αναρωτιόντουσαν σε μάχες πως θα ήταν εάν ήταν και ο Jackson εκεί και τι έκβαση θα είχαν οι μάχες με την παρουσία του. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Let us cross over the river, and rest under the shade of the trees» (= «Ας διαβούμε το ποτάμι και ας ξεκουραστούμε κάτω από την σκιά των δέντρων»).
Κάστρο του Στέρλινγκ
Πριν από την ένωση με την Αγγλία, το κάστρο του Στέρλινγκ ήταν επίσης ένα από τα πιο πολυχρησιμοποιημένα βασιλικά κτίρια της Σκωτίας, και ως παλάτι, και ως φρούριο. Αρκετοί Σκωτσέζοι Βασιλείς και Βασίλισσες έχουν στεφθεί στο Στέρλινγκ, μεταξύ αυτών και η Μαρία Στιούαρτ το 1542, ενώ άλλοι γεννήθηκαν ή πέθαναν εκεί. Το κάστρο πολιορκήθηκε τουλάχιστον οκτώ φορές, συμπεριλαμβανομένων αρκετών κατά τη διάρκεια των Πολέμων για την Ανεξαρτησία της Σκωτίας, με την τελευταία να είναι το 1746, όταν ο Bonnie Prince Charlie προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει το κάστρο. Το κάστρο του Στέρλινγκ είναι σήμερα αναγνωρισμένο ως αρχαίο μνημείο και τουριστικό αξιοθέατο που το διαχειρίζεται η Υπηρεσία Historic Scotland.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στερλινγκ Κατηγορία:Σκωτία
Μοσχοβίτης (επώνυμο)
Το ελληνικό επώνυμο Μοσχοβίτης (που ετυμολογικά σημαίνει τον καταγόμενο από τη Μόσχα και συνεκδοχικά από τη Ρωσία γενικότερα), μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Οι περιπέτειες του βαρώνου Μυνχάουζεν
Οι περιπέτειες του βαρώνου Μυνχάουζεν (αγγλικά: The Adventures of Baron Munchausen) είναι βρετανική ταινία -κωμωδία και περιπέτεια φαντασίας- αμερικανικής παραγωγής του 1988 σε σκηνοθεσία Τέρυ Γκίλιαμ. Βασίζεται στα παραμύθια και ιστορίες του Γερμανού ευγενούς του 18ου αιώνα βαρώνου Μυνχάουζεν σχετικά με τα πολεμικά κατορθώματά του εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Πλοκή
Ξεκινά τη μαρτυρία του με την εξιστόρηση ενός στοιχήματος που έβαλε με τον σουλτάνο των Οθωμανών πριν πολλά χρόνια, το οποίο αν έχανε, θα έχανε μαζί και το κεφάλι του. Ο Βαρώνος δεν ήταν μόνος του στην περιπέτεια του αυτή όμως, καθώς μαζί του είχε τους πιστούς συντρόφους του, τον Μπέρτχολντ ο οποίος ήταν ο ταχύτερος δρομέας στον κόσμο και έτρεχε σαν τον άνεμο, τον Αδόλφο τον αετομάτη, ο οποίος ήταν ελεύθερος σκοπευτής με υπεράνθρωπη όραση, τον Γουστάβο ο οποίος διέθετε υπερμεγεθυμένη ακοή, καθώς και φοβερή εκπνοή (με τον αέρα που συγκέντρωνε στα πνευμόνια του και κατόπιν απελευθέρωνε φυσώντας μπορούσε να παρασύρει έναν ολόκληρο στρατό), και τέλος ο Άλμπρεχτ, ο οποίος διέθετε ηράκλεια δύναμη.
αριστερά|μικρογραφία|Απεικόνιση του μυθικού [[Βαρόνος Μινχάουζεν|βαρώνου Μυνχάουζεν από τον Γκυστάβ Ντορέ, 1862]] Ξαφνικά όμως η αφήγησή του διακόπτεται καθώς ο διοικητής της πόλης ακυρώνει το συμβόλαιο του θιάσου. Ο βαρώνος αποσύρεται εκτός του θεάτρου, και τότε εμφανίζεται ο Άγγελος του Θανάτου, σκελετός με κουκούλα και δρεπάνι, ο οποίος προσπαθεί να του πάρει την ζωή. Όμως η Σάλυ, η νεαρή κοπέλα η οποία είναι η κόρη του θιασάρχη, τον σώζει και τον πείθει να εξακολουθήσει να έχει θέληση για ζωή. Με την κατάσταση της πολιορκίας να επιδεινώνεται, η Σάλυ πηγαίνει στο τείχος και φωνάζει στους Τούρκους να φύγουν, ενώ ο βαρώνος πειραματιζόμενος με έναν όλμο εκτοξεύει τον εαυτό του κατά λάθος στον ουρανό. Κατόπιν, και αφού έχει διαφύγει για μια ακόμη φορά τον Άγγελο του Θανάτου, θεωρώντας πως ο ίδιος μόνο έχει τη δυνατότητα να σώσει την πόλη, αποφασίζει να δράσει, και δραπετεύει από την πόλη χρησιμοποιώντας αερόστατο φτιαγμένο από γυναικεία εσώρουχα. Η Σάλυ στο μεταξύ έχει τρυπώσει στο αερόστατο χωρίς να την αντιληφθεί ο Βαρώνος.
Το αερόστατο ταξιδεύει όλο και πιο ψηλά, ώσπου φτάνει στο Φεγγάρι, όπου ο Βαρώνος, ο οποίος στο στο μεταξύ έχει γίνει νεότερος, βρίσκει τον παλιό του φίλο και συμπολεμιστή, τον Μπέρτχολντ. Ωστόσο συναντώντας τον βασιλιά του Φεγγαριού αντιμετωπίζει τον θυμό του, γιατί πολύ καιρό πριν η βασίλισσα του Φεγγαριού τον είχε απατήσει με τον Βαρώνο. Ο Βαρώνος, η Σάλυ, και ο Μπέρτχολντ, κατορθώνουν να δραπετεύσουν από το Φεγγάρι και επιστρέφουν στη Γη. Προσγειώνονται εντός ηφαιστείου, όπου βασιλεύει ο Ήφαιστος. Ο Ήφαιστος τους φιλοξενεί και παράλληλα ο Βαρώνος βρίσκει και τον Άλμπρεχτ εκεί, τον δεύτερο από τους παλιούς συντρόφους του. Οι σχέσεις μεταξύ του Ηφαίστου και της συντροφιάς του Βαρώνου είναι αρμονικές, έως ότου συνοδεία νυμφών εμφανίζεται αναδυόμενη από ένα κοχύλι η σύζυγος του Ηφαίστου, η Αφροδίτη, και η έλξη που ασκεί στον Βαρώνο είναι ακαταμάχητη. Ο Ήφαιστος θυμώνει με τον Βαρώνο και τον αποβάλλει από το παλάτι του, αυτόν και τη συντροφιά του.
Όμως οι παλιοί σύντροφοί του έχουν πλέον γεράσει και είναι πολύ κουρασμένοι για να πολεμήσουν. Ο Βαρώνος προσπαθεί να τους μεταπείσει χωρίς αποτέλεσμα, έτσι αποφασίζει να ανέβει στον Βουκεφάλα και να πάει μόνος του στον Σουλτάνο για να τον αντιμετωπίσει. Αιχμαλωτίζεται από τους Οθωμανούς, και όλα δείχνουν χαμένα πλέον χωρίς καμιά ελπίδα, όμως οι σύντροφοι του Βαρώνου κάνουν την ξαφνική εμφάνιση τους και απελευθερώνοντας τον Βαρώνο αντιμετωπίζουν πλέον όλοι μαζί την τουρκική στρατιά. Μετά από μια σειρά από υπεράνθρωπες και εξωπραγματικές πράξεις κατορθώνουν να τους τρέψουν σε φυγή και ελευθερώνουν την πόλη.
Η πόλη γιορτάζει πλέον τη σωτηρία της και επικρατεί κλίμα ευδαιμονίας στους εορτασμούς που επακολουθούν. Κατά τη διάρκεια των εορτασμών όμως, ο Βαρώνος πυροβολείται από τον κακόπιστο και ζηλόφθονα Διοικητή της πόλης, το χέρι του οποίου οδηγεί ο θανάσιμος εχθρός του Βαρώνου, ο Άγγελος του Θανάτου. Ο Βαρώνος πλέον αντιμετωπίζει για ακόμα μια φορά τον Άγγελο του Θανάτου ο οποίος έχει έρθει να πάρει τη ζωή του, και αυτή την φορά ο Βαρώνος χάνει οριστικά τη μάχη. Στην κηδεία που ακολουθεί το κλίμα είναι βαρύ και έντονα συναισθηματικό.
Όμως στη σκηνή που ακολουθεί, φανερώνεται πως όλα τα παραπάνω γεγονότα δεν ήταν παρά μια ακόμα από τις πολλές διηγήσεις του Βαρώνου, ο οποίος όπως και στην αρχή της ταινίας είναι ακόμη στο θέατρο, υπέργηρος, και εξιστορεί τα κατορθώματα του, λέγοντας πως αυτή ήταν μονάχα μια από τις πολλές φορές όπου συνάντησε τον θάνατό του, και κλείνει την ιστορία του λέγοντας πως όποιος είχε την ικανότητα έζησε καλά από τότε.
Βγαίνοντας εκτός των πυλών φαίνεται πως η πόλη δεν υφίσταται κάποια πολιορκία, και είναι αβέβαιο το αν η πόλη είχε ποτέ πραγματικά πολιορκία ή ήταν όλα ένα παραμύθι. Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, η Σάλυ ρωτά τον Βαρώνο αν ήταν όλα απλά μια ιστορία ή όχι, και ο Βαρώνος χαμογελά, ιππεύει τον Βουκεφάλα και αναχωρεί υπεριπτάμενος.
Παραγωγή
Ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν αρχικά 23,5 εκατομμύρια δολάρια, όμως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων σχεδόν διπλασιάστηκε στα 46,63 εκατομμύρια. Ο Τέρυ Γκίλιαμ παραδέχτηκε ότι ξέφυγε από τον προϋπολογισμό, αρνήθηκε όμως το τελικό ύψος του και είπε πως δεν είχε φτάσει ούτε καν κοντά στα 40 εκατομμύρια για τις ανάγκες των γυρισμάτων.
Η ταινία ήταν η τρίτη της άτυπης τριλογίας του Γκίλιαμ, της Τριλογίας της φαντασίας, μαζί με τα Οι υπέροχοι ληστές και τα κουλουβάχατα της ιστορίας / Time Bandits (1981) και Μπραζίλ / Brasil (1985). Ο Γκίλιαμ εξήγησε πως σκοπός των ταινιών αυτών ήταν να αποτυπώσουν την παράνοια που ζούμε όλοι καθημερινά μέσω των περίεργων κοινωνικών συμβάσεων και συμβιβασμών, και την επιθυμία των ανθρώπων να ξεφύγουν με οποιοδήποτε δυνατό μέσο, και πως το κοινό μήνυμα μεταξύ των ταινιών αυτών είναι η συνεχής μάχη που δίνεται μεταξύ της φαντασίας και της αντίληψης της πραγματικότητας από τους ανθρώπους. Στα Κουλουβάχατα ο αγώνας αυτός γίνεται μέσα από τη φαντασία ενός παιδιού, στο Μπραζίλ μέσα από την σκέψη ενός νεαρού άντρα, και στο Μυνχάουζεν μέσα από τα μάτια ενός ηλικιωμένου.
ΟΚΚ Μπέογκραντ
Η ΟΚΚ Μπέογκραντ (σερβικά-κυριλικά: OKK Београд, πλήρες όνομα: Ομλαντίνσκι Κοσαρκάρσκι Κλαμπ Μπέογκραντ) είναι σερβικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Βελιγράδι. Αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος Σερβίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το λευκό και το μπλε. Η ομάδα κατέκτησε σχεδόν το σύνολο των τίτλων της τη δεκαετία του 1960, όταν αγωνιζόταν ο κορυφαίος Γιουγκοσλάβος παίκτης Ραντιβόι Κόρατς.
Οι περιπέτειες του βαρώνου Μυνχάουζεν
Παραγωγή
Οι ηθοποιοί που συμμετείχαν στα γυρίσματα της ταινίας, σχολίασαν πως επικρατούσε αναρχία στον χώρο γυρισμάτων, βιασύνη στο όλο εγχείρημα, καθώς και κάποιες σκηνές ήταν επικίνδυνες καθώς γίνονταν συνεχώς εκρήξεις.
ΟΚΚ Μπέογκραντ
Τίτλοι
Εσωτερικές διοργανώσεις
Οι περιπέτειες του βαρώνου Μυνχάουζεν
Παραγωγή
Διάφορες από τις μικρές ιστορίες και διηγήσεις που εξελίσσονται στην ταινία, προέρχονται ή αποτελούν διασκευή των ιστοριών του Λουκιανού (2ος αιώνας) στο διήγημά του με τίτλο Ἀληθῆ διηγήματα, ενώ ο υπότιτλος της ταινίας είναι ''«Μια αληθινή ιστορία. Έχουμε και την ταινία για να το αποδείξουμε...»''.
Υποδοχή
Η ταινία δεν ήταν δημοφιλής στις ΗΠΑ και απέδωσε μόλις 8 εκατομμύρια δολάρια. Στην Ευρώπη απέδωσε πολύ καλύτερα, και με την πάροδο του χρόνου η ταινία έχει εξελιχθεί σε καλτ κινηματογραφικό έργο, συγκεντρώνοντας υψηλές βαθμολογίες στους κινηματογραφικούς ιστότοπους αξιολόγησης ταινιών με 92% θετικές αξιολογήσεις στο Rotten Tomatoes, και 69/100 στο Metacritic, ενώ είχε αποσπάσει και 3 από συνολικά 4 αστέρια από τον κριτικό κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ, ο οποίος πέρα από τη σκηνοθεσία εκτίμησε τον σατιρικό τόνο του έργου.
ΟΚΚ Μπέογκραντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1945
Οι περιπέτειες του βαρώνου Μυνχάουζεν
Βραβεύσεις και υποψηφιότητες
ενώ έχασε το βραβείο Καλύτερων οπτικών εφέ από την ταινία Επιστροφή στο μέλλον 2.
Το 1990 η ταινία ήταν υποψήφια για 4 βραβεία Όσκαρ:
Το 1991, η ταινία υπήρξε υποψήφια για 4 βραβεία Σάτουρν:
Υπήρξε επίσης υποψήφια το 1990 στα βραβεία Χιούγκο για Καλύτερη δραματική παρουσίαση (έχασε από το Ιντιάνα Τζόουνς και η τελευταία σταυροφορία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Βρετανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία
Αγόριανη Λακωνίας
Η Αγόριανη (ή Αγόργιαννη ) είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελλάνας, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αγόριανη είναι ορεινός οικισμός της βορειοδυτικής Λακωνίας, στο τμήμα του νομού που «εισέρχεται» στον νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται στις απολήξεις του βορειοδυτικού Ταϋγέτου, μεταξύ των χωριών Γεωργίτσι και Λογκανίκος, πάνω στην επαρχιακή οδό Λεονταρίου-Καστορείου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 750. Απέχει 33 χλμ. περίπου ΒΔ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 10,915 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Βελεμίνης του νομού Λακωνίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγόριανης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγόριανης και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνας. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών.
Αξιοθέατα
Ο οικισμός έχει πολλές εκκλησίες, οι κυριότερες των οποίων είναι: ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Άγιος Ανδρέας, ο Άγιος Νικόλαος (κοιμητηριακός), των Αγίων Προκοπίου και Παρασκευής, της Κοίμησης Θεοτόκου και του Αγίου Αθανασίου
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Λίνος Καρζής
Ο Λίνος Καρζής (1894 ή 1897–1978) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και σκηνοθέτης θεατρικών παραστάσεων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1894 ή το 1897 στην Αθήνα. Φοίτησε στη Βαρβάκειο Σχολή και πραγματοποίησε σπουδές νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιστορίας της λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Επέστρεψε στην Ελλάδα και από το 1923 εως το 1957 άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Το 1931 υπήρξε ο ιδρυτής του Θυμελικού θιάσου όπου υπήρξε διευθυντής, χορογράφος και σκηνοθέτης. Μέσα από τον θίασο αυτό ανέβασε παραστάσεις σε χώρους όπως το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, και τα αρχαία θέατρα των Δελφών, του Άργους και της Σικυώνας. Αργότερα, το 1952, υπήρξε ο διοργανωτής δραματικών αγώνων στους Δελφούς με συμμετοχές από τον διεθνή χώρο. Πέθανε στις 19 Απριλίου 1978 στην Αθήνα.
Εργογραφία
Εμφανίστηκε στον χώρο της λογοτεχνίας το 1912 δημοσιεύοντας την ποιητική συλλογή Συμφωνίες το οποίο κυκλοφόρησε χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Λίνος Άττις, ενώ το 1916 ακολούθησε η συλλογή Τα Προλεγόμενα και το 1917 η συλλογή Ο νάρθηκας της ζωής. Ξεχώρισε για την ακαδημαϊκού και μνημειώδους χαρακτήρα αντίληψη του σχετικά με το ζήτημα της αναβίωσης του αρχαίου δράματος. Ήταν εκ των ιδρυτών της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και μεταξύ των σημαντικότερων έργων του συγκαταλέγονται τα Προοίμια (1943), Η νύχτα των προφητών - Ζωοφόρος (1959), Οι θυγατέρες της γης μας (1960) και Ελευθώ (1967). Τέλος υπήρξε και μεταφραστής κειμένων αρχαίων δραματουργών όπως ο Αισχύλος (Πέρσες, Προμηθέας Δεσμώτης), ο Σοφοκλής (Τραχίνιαι), ο Ευριπίδης (Μήδεια, Ορέστης, Βάκχαι και Κύκλωψ) και ο Αριστοφάνης (Λυσιστράτη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Άννα Χάαβα
Η Άννα Χάαβα (15 Οκτωβρίου 1864 - 13 Μαρτίου 1957) ήταν Εσθονή ποιήτρια, συγγραφέας και μεταφραστής στα τέλη του 19ου και του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Η Άννα Ρόσαλι Χααβακίβι γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1864 στην αγροτική κοινότητα Κονταβέρε, η οποία είναι πλέον μέρος της ενορίας Πεϊπσιάαρε, στην ανατολική Εσθονία. Ο πατέρας της Χάαβα, Τζόοσεπ Χααβακίβι (1836-1891) παντρεύτηκε την Σόφι Γιανάστ από το χωριό Πουνικβέρε της Εσθονίας το 1860. Στην οικογένεια αγροτών από το ελαιοτριβείο Χααβακίβι, η Άννα μεγάλωσε με την μεγαλύτερη αδερφή της, την Ελίσαμπετ (1860-1893), και έναν μικρότερο αδερφό, τον Ρούντολφ (1870s-1950). Λέγεται ότι καθώς ο πατέρας της έπαιζε το βιολί, η Άννα τραγουδούσε. Η μουσικότητά της θα επηρέαζε αργότερα την ποίηση και τα γραπτά της.
Το 1873 η Άννα Χααβακίβι ξεκίνησε την επίσημη εκπαίδευσή της, φοιτώντας σε σχολεία στο Πατάστε και στη Σαάρε-Βαναμοίσα και στο γερμανικό ιδιωτικό σχολείο Χόφμαν στο Τάρτου της Εσθονίας από το 1880 έως το 1884. Από το λύκειο θηλέων γερμανικής γλώσσας στο Τάρτου, αποφοίτησε με δίπλωμα καθηγητή κατ 'οίκον, το οποίο, εκείνη την εποχή, ήταν η μόνη τριτοβάθμια εκπαίδευση, που ήταν στη διάθεση των γυναικών της Εσθονίας. Η Χάαβα άρχισε να εργάζεται ως νηπιαγωγός στο Τάρτου.