cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουσαΐλ
Αθλητισμός
Ακριβώς έξω από την πόλη βρίσκεται η Διεθνής Πίστα του Λουσαΐλ, το οποίο φιλοξενεί το Γκραν Πρι Κατάρ για το Moto GP κάθε χρόνο από το 2004. Από το 2007 ήταν ο εναρκτήριος γύρος του παγκοσμίου πρωταθλήματος και το 2008 τοποθετήθηκαν προβολείς στις εγκαταστάσεις, καθιστώντας τον μοναδικό αγώνα στο ημερολόγιο που διεξάγεται τη νύχτα. Τον Νοέμβριο του 2021, η πίστα φιλοξένησε το πρώτο Γκραν Πρι Κατάρ στη Φόρμουλα 1 ως αντικατάσταση του ακυρωθέντος Γκραν Πρι της Αυστραλίας. Το πρώτο Qatari Diar Triathlon πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 2019. Η εκδήλωση παρείχε σε συμμετέχοντες και θεατές την ευκαιρία να δουν τις ανέσεις που είναι διαθέσιμες στη Πόλη του Λουσαΐλ.
Βιομηχανία
μικρογραφία| Αεροφωτογραφία των βιομηχανιών. Πολλές εταιρείες που δεν σχετίζονται με την ενέργεια έχουν επίσης την έδρα τους στο Λουσαΐλ. Η εταιρεία διαχείρισης ξενοδοχείων Katara Hospitality εδρεύει στην πόλη, όπως και η Qatari Diar Real Estate Investment Company και οι θυγατρικές της, όπως η Lusail Real Estate Development Company και η εταιρεία κοινής ωφελείας Marafeq Qatar Η Qatari Diar ήταν υπεύθυνη για την έναρξη του έργου ανάπτυξης της πόλης το 2005.
Εκπαίδευση
Ως μέρος του γενικού σχεδίου του Λουσαΐλ, η πόλη πρόκειται να περιλαμβάνει 36 σχολεία χωρητικότητας 26.000 μαθητών. Πάνω από 75.000 m² έχει ήδη δεσμευτεί για σχολικά κτίρια. Αυτά τα σχολεία αναμένεται να τεθούν σε λειτουργία έως το 2019. Η πόλη είχε και ένα πανεπιστήμιο ονόματι, Lusail University.
Βοηθητικά προγράμματα
Ένα δίκτυο αγωγών φυσικού αερίου θα μεταφέρει συνθετικό φυσικό αέριο (SNG) στην πόλη. Διανέμεται μέσω αγωγού φυσικού αερίου μήκους άνω των 150 km², έως και 28.000 m3/ώρα φυσικού αερίου θα τροφοδοτείται από το Lusail City Gas Farm. Το σύστημα SNG της πόλης αναπτύχθηκε ως μέρος μιας κοινοπραξίας μεταξύ της Εθνικής Εταιρείας Φυσικού Αερίου του Ομάν και της εταιρείας του Κατάρ Petro Serv Limited. Όσον αφορά τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, θα κατασκευαστούν υποσταθμοί 66 kV και 11 kV. Το τελευταίο θα κατασκευαστεί υπόγεια σε εξειδικευμένες κατασκευές. Τμήματα των υποσταθμών των 66 kV που συνδέουν από την Πόλη με τα νησιά Qetaifan σχεδιάζεται να εγκατασταθούν κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας και να διέρχονται από σήραγγες.
Χώροι πρασίνου
Πολλά δημόσια πάρκα στεγάζονται σε όλες τις συνοικίες στο Λουσαΐλ. Στην περιοχή Fox Hills, για παράδειγμα, υπάρχουν 33 πάρκα που παρέχουν περίπου 10,3 εκτάρια πρασίνου. Ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα ονομάζεται Crescent Parks. Αυτό το πάρκο περιλαμβάνει μια δασώδη περιοχή, έναν ζωολογικό κήπο αποκλειστικά με καμηλοπαρδάλεις, παιδικές χαρές, υδάτινα στοιχεία, μονοπάτια ποδηλασίας, περίπτερα, μνημεία και πολλά αθλητικά γήπεδα. Επιπλέον, υπάρχουν πολλά πάρκα μικρού έως μεσαίου μεγέθους γνωστά ως κήποι τσέπης, τα οποία περιέχουν λιγότερες εγκαταστάσεις από τα πάρκα. Υπάρχουν 18 από αυτά που βρίσκονται στη συνοικία της Μαρίνας και καταλαμβάνουν συνολική έκταση άνω των 26.000 m². Επίσης, στην περιοχή της Μαρίνας υπάρχουν περίπου 3 χλμ. περιπάτου κατά μήκος της προκυμαίας.
Μεταφορά
μικρογραφία| Σταθμός μετρό και κατασκευή του σταδίου. Η μεταφορά στο Λουσαΐλ διευκολύνεται από έξι κύριους δρόμους που συνδέονται με τη Ντόχα στα νότια, συνδέονται με την εθνική οδό Λουσαΐλ στα ανατολικά και βόρεια και συνδέονται με την εθνική οδό Αλ Κορ στα δυτικά.
Η Κόκκινη Γραμμή του μετρό της Ντόχα διασχίζει το Λουσαΐλ, παρέχοντας στους κατοίκους του εύκολη πρόσβαση στη Ντόχα και στο Αλ Ουάκρα. Ο σταθμός Λουσαΐλ άνοιξε για το κοινό στις 10 Δεκεμβρίου 2019 μαζί με άλλους τρεις σταθμούς της κόκκινης γραμμής, πάνω από έξι μήνες μετά το άνοιγμα των πρώτων 13 σταθμών. Βρίσκεται στην παράκτια οδό Αλ Κορτ (γνωστή και ως Q1A) και είναι το βόρειο τέρμα της Κόκκινης Γραμμής. Υπάρχει και metrolink, το οποίο μαζί με το δωρεάν δίκτυο λεωφορείων του μετρό της Ντόχα, που εξυπηρετεί τον σταθμό:
Το Qatar Rail συμμετέχει στην κατασκευή του Lusail LRT. Σχεδιάστηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2007, το Lusail LRT θα απλωθεί σε μια απόσταση 33,1 km, εκ των οποίων τα 10,4 km θα είναι υπόγεια και τα υπόλοιπα 22,7 km θα είναι υπέργεια. Το δίκτυο θα συνδέεται με την κόκκινη γραμμή του μετρό της Ντόχα μέσω του κεντρικού σταθμού Lusail και του σταθμού Lusail Marina.
Στέγαση & διαμονή
Μόλις ολοκληρωθεί πλήρως, το Λουσαΐλ αναμένεται να στεγάσει 250.000 κατοίκους. Οι μελλοντικές εξελίξεις θα δουν αυτή την ικανότητα να αυξηθεί δυνητικά σε 450.000. Αυτή τη στιγμή λειτουργούν ή υπό κατασκευή 22 ξενοδοχεία στην πόλη.
Η Katara Hospitality δήλωσε ότι θα κατασκευάσει ένα πολυτελές θέρετρο που θα περιλαμβάνει ένα υδάτινο πάρκο και ένα ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων στο βόρειο νησί Qetaifan τον Οκτώβριο του 2017. Ένα άλλο έργο της Katara Hospitality, το «Katara Towers», ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2012 με κόστος 2,2 δισεκατομμύρια QR. Εξοπλισμένο με δύο ξενοδοχεία, πολυτελή διαμερίσματα και άλλες εγκαταστάσεις, το έργο διαλύθηκε μετά από σύντομο χρονικό διάστημα. Αποκαλύφθηκε από την εταιρεία ότι είχαν επανεκκινήσει το έργο τον Αύγουστο του 2017 και υπολόγιζαν ως ημερομηνία ολοκλήρωσης το 2020.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Πόλεις του Κατάρ
Μαρία Άννα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ
Η Μαρία Άννα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ (Maria Anna von Pfalz-Neuburg, 28 Οκτωβρίου 1667 - 16 Ιουλίου 1740) ήταν η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Ισπανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1667 στο Παλάτι Μπένρατ του Ντίσελντορφ και ήταν το δωδέκατο παιδί και η πέμπτη κόρη του Φιλίππου Γουλιέλμου, Εκλέκτορα Παλατινάτου και της Ελισάβετ-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Ως νεαρή ήταν φυσικά ελκυστική, ψηλή, λεπτή, με καλλίγραμο σώμα και κοκκινομάλλα, αν και χαρακτηρίστηκε επίσης ως μάταιη, εγωίστρια και υπερήφανη.
Στις αρχές του 1689 πεθαίνει η Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης, η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Ισπανίας, έτσι ώστε οι Ισπανοί υπουργοί άρχισαν γρήγορα να αναζητούν νέα σύζυγο για τον μονάρχη. Η Μαρία Άννα επιλέχθηκε μεταξύ αρκετών υποψηφίων για τη δεύτερη σύζυγος του βασιλιά λόγω της υψηλής γονιμότητας της οικογένειάς της, καθώς η μητέρα της είχε γεννήσει τουλάχιστον είκοσι τρία παιδιά. Επιπλέον, η μεγαλύτερη αδερφή της Μαρίας Άννας, Ελεονόρα, παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄, έτσι ώστε να ενισχυθούν οι δεσμοί με το αυστριακό οίκο των Αψβούργων.
Ο πληρεξούσιος γάμος πραγματοποιήθηκε στις 28 Αυγούστου 1689 στο Ίνγκολστατ της Γερμανίας με την παρουσία του ίδιου αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄ και της συζύγου του, μεταξύ και άλλων επιφανών καλεσμένων. Ωστόσο, η Μαρία Άννα δεν έφτασε στην Ισπανία μέχρι την άνοιξη του επόμενου έτους. Ο θρησκευτικός γάμος έλαβε χώρα στις 14 Μαΐου 1690 στην εκκλησία του μοναστηριού του Σαν Ντιέγο, του βασιλικού παλατιού του Βαγιαδολίδ.
Κατά τη διάρκεια του γάμου σας, Η Μαρία Άννα προσποιήθηκε έντεκα εγκυμοσύνες και όταν δεν κατόρθωσε να έχει απογόνους, συνωμότησε, με τη βοήθεια της υπηρέτριας της, της βαρόνης της Μπερλίπς (που ονομάζεται Λα Περδίθ), να επηρεάσει την απόφαση του διαδόχου του θρόνου. Στις διαμάχες για τη διαδοχή του ισπανικού στέμματος, η Μαρία Άννα υποστήριζε πάντα τις προθέσεις του ανιψιού της, του αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, γιος της μεγαλύτερης αδερφής της, του Ελεονόρας του Νόιμπουργκ και του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄.
Μετά το θάνατο του Καρόλου Β΄, η Μαρία Άννα έζησε ήσυχα στο Τολέδο μέχρι το 1706, όταν οι δυνάμεις του ανιψιού της, αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, κατέλαβαν για λίγο την πόλη. Η ενθουσιώδης υποδοχή του είχε ως αποτέλεσμα την απέλαση της από την Ισπανία λίγα χρόνια αργότερα; και εγκαταστάθηκε στο Μπαγιόν της Γαλλίας, όπου ζούσε για τις επόμενες δεκαετίες. Σε μεγάλο βαθμό ξεχασμένη, φέρεται να παντρεύτηκε έναν τοπικό βαρελοποιό.
Το 1739, ηλικιωμένη και άρρωστη, της επετράπη να επιστρέψει στην Ισπανία και να παραμείνει στο Παλάτι Ινφάνταδο στην Γκουανταλαχάρα, όπου πέθανε στις 16 Ιουλίου 1740 σε ηλικία 72 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1690 τον Κάρολο Β΄ των Αψβούργων βασιλιά της Ισπανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Νόιμπουργκ
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2019
9 Δεκεμβρίου
(Reuters)
20 Δεκεμβρίου
(NPR)
21 Δεκεμβρίου
(Reuters)
(Associated Press)
31 Δεκεμβρίου
12
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Μικρών Χωρών
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Μικρών Χωρών είναι η χαμηλότερη βαθμίδα της διετούς διοργάνωσης Ευρωμπάσκετ της FIBA, που διοργανώνεται από τη FIBA Europe.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα εισήχθη για πρώτη φορά το 1988, ως Κύπελλο Προβιβασμού, η διοργάνωση που διοργανώθηκε για τις χαμηλότερες ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης. Έκτοτε, η διοργάνωση διεξάγεται ανά διετία. Το 2007, το Κύπελλο Προβιβασμού μετονομάστηκε επίσημα σε Ευρωμπάσκετ Κατηγορία Γ. Το 2011, μετά την κατάργηση του συστήματος τμημάτων για το Ευρωμπάσκετ της FIBA, η Κατηγορία Γ του Ευρωμπάσκετ της FIBA μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Χωρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη μεταξύ εθνικών ομάδων
Γερμανική κατοχή της Αλβανίας
Οι Γερμανοί τάχθηκαν υπέρ του κινήματος Μπάλι Κομπετάρ αντί των νομιμοφρόνων του Βασιλιά Ζογ Α΄ και ως εκ τούτου όρισαν το Μπάλι Κομπετάρ επικεφαλής της υπό γερμανική κατοχή Αλβανίας. Η Αλβανία τότε περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος του Κοσσυφοπεδίου, καθώς και το δυτικό τμήμα της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, την πόλη Τούτιν στην κεντρική Σερβία και μια λωρίδα του ανατολικού Μαυροβουνίου. Ήταν πολιτική του Μπάλι Κομπετάρ να έχει όλα τα κατοικημένα από Αλβανούς εδάφη κάτω από ένα κράτος.
Γερμανική εισβολή και σύσταση της κατεχόμενης Αλβανίας
Εν αναμονή μιας τέτοιας εισβολής, η Βέρμαχτ συνέταξε μια σειρά στρατιωτικών σχεδίων για δράση εναντίον των ιταλικών εδαφών στα Βαλκάνια με κωδική ονομασία Konstantin. Και για μεγαλύτερη αμεσότητα, οι μονάδες του τμήματος ΙΙ της γερμανικής Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Άμπβερ) απεστάλησαν στη Μιτρόβιτσα (στο σημερινό Κοσσυφοπέδιο) τον Απρίλιο του 1943 σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν επιρροή στον αυξανόμενο αριθμό των Αλβανών που δεν ήταν ικανοποιημένοι από τους Ιταλούς. Ακόμη πιο άμεσα, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1943, ο γερμανικός στρατός κατέλαβε αλβανικά αεροδρόμια και λιμάνια, προφανώς για να προστατεύσει την ιταλική Αλβανία από την πιθανότητα μιας Συμμαχικής εισβολής. Μέχρι τα μέσα Αυγούστου υπήρχαν έξι χιλιάδες γερμανικά στρατεύματα στην Αλβανία. Η πρώτη πολιτική κίνηση του Υπουργείου Εξωτερικών πριν από την εισβολή ήταν ο διορισμός του πρώην δημάρχου της Βιέννης Χέρμαν Νόιμπαχερ ως ειδικού αντιπροσώπου του Ρίμπεντροπ για τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Ο Νόιμπαχερ, ο οποίος δραστηριοποιούνταν ήδη στα Βαλκάνια ως εκπρόσωπος του Χίτλερ για οικονομικά ζητήματα, έγινε η βασική προσωπικότητα των Γερμανών στα Βαλκάνια κατά το δεύτερο μισό του πολέμου. Αν και, παρόλα αυτά, δεν ανέλαβε επισήμως την Αλβανία ως μέρος της ευθύνης του μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου. Εκτός από το διορισμό του Νόιμπαχερ, ο στρατηγός Φραντς φον Σάιγκερ απεστάλη στη Μιτρόβιτσα. Ο Σάιγκερ, ο οποίος βρισκόταν στην Αλβανία ως αξιωματικός του αυστροουγγρικού στρατού, γνώρισε πολλούς Αλβανούς πολιτικούς του μεσοπολέμου με ισχυρή επιρροή σε προσωπικό επίπεδο.
Οι Γερμανοί σχεδίαζαν να δημιουργήσουν μια ανεξάρτητη ουδέτερη Αλβανία ελεγχόμενη από μια κυβέρνηση φιλική προς τους Γερμανούς. Μετά τη διακοπή της Συμφωνίας του Μούκιε από τους Αλβανούς Παρτιζάνους, ξέσπασε ο πόλεμος μεταξύ των Αλβανών Παρτιζάνων (οι οποίοι υποστηριζόταν από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους, οι οποίοι με τη σειρά τους λάμβαναν υποστήριξη από τους Συμμάχους και του Μπάλι Κομπετάρ.
Μετά τη συνθηκολόγηση των ιταλικών δυνάμεων στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν τάχιστα την Αλβανία με δύο μεραρχίες. Οι Γερμανοί σχημάτισαν μια «ουδέτερη κυβέρνηση» στα Τίρανα με το κίνημα του Μπάλι Κομπετάρ.
Ένα ανεξάρτητο κράτος της Αλβανίας
Οι Γερμανοί είχαν την πρόθεση να δημιουργήσουν μια αυτόνομη διοίκηση και προσπάθησαν να πείσουν τους Αλβανούς ηγέτες να σχηματίσουν κυβέρνηση για να αναλάβουν οι ίδιοι τη διοίκηση της χώρας. Πολλοί δίσταζαν, ιδίως όταν εξαπλώθηκαν οι φήμες ότι οι βρετανικές δυνάμεις προετοιμαζόταν να εισβάλλουν στην Αλβανία. Ωστόσο, οι Αλβανοί ηγέτες του Κοσσυφοπεδίου, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι μια γερμανική ήττα θα σήμαινε επιστροφή στη γιουγκοσλαβική κυριαρχία, ήταν πιο πρόθυμοι να συνεργαστούν. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1943, δημιουργήθηκε μια αλβανική κυβέρνηση υπό τους Ιμπραχίμ Μπιτσάκου από το Ελμπασάν, Κάφο Μπεγκ Ουλκίνι, Μπέντρι Πεγιάνι και Τζαφέρ Ντέβα από το Κοσσυφοπεδίου. Η εθνοσυνέλευση, αποτελούμενη από 243 μέλη, άρχισε τις συνεδριάσεις της στις 16 Οκτωβρίου 1943, εκλέγοντας ένα τετραμελές Υψηλό Συμβούλιο Αντιβασιλείας (Këshilli i Lartë i Regjencës) για να κυβερνήσει τη χώρα.
Οι γερμανικές υποσχέσεις για τη διατήρηση των συνόρων της Αλβανίας το 1941, οι διαβεβαιώσεις για «μη παρέμβαση» στη νέα αλβανική διοίκηση και μια γενική φιλογερμανική προοπτική των περισσότερων Αλβανών (που χρονολογείται από τα χρόνια πριν και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου όπου οι Αυστροούγγροι υποστήριξαν ένα ανεξάρτητο αλβανικό κράτος), εξασφάλισαν ότι η νέα κυβέρνηση αρχικά απολάμβανε μεγάλη υποστήριξη από τον λαό. Η νέα κυβέρνηση, η οποία υποσχέθηκε να παραμείνει ουδέτερη στον πόλεμο, κατάφερε να αποκαταστήσει την σταθερότητα. Τα συστήματα διοίκησης και δικαιοσύνης λειτουργούσαν για άλλη μια φορά και τα σχολεία της Αλβανίας άνοιξαν και πάλι σε ολόκληρη τη βόρεια και κεντρική Αλβανία. Ελήφθησαν επίσης μέτρα για την εφαρμογή μιας μεταρρύθμισης της γης.
Οι Γερμανοί έκαναν μια ειλικρινή προσπάθεια, συχνά προς δικό τους μειονέκτημα, να αφήσουν στον αλβανικό λαό την εντύπωση ότι διέθεταν τουλάχιστον κάποιο βαθμό αυτονομίας. Δεν υπήρξε καμία προσπάθεια βίαιας στρατολόγησης εργασίας από την Αλβανία για το Ράιχ, καθώς ήταν ασυμβίβαστη με την έννοια της ανεξαρτησίας της Αλβανίας. Ο αντιβασιλέας Φράσερι κατέληξε επίσης σε συμφωνία με τους Γερμανούς τον Φεβρουάριο του 1944, σύμφωνα με τον οποίο οι Αλβανοί κρατούμενοι δεν θα μεταφέρονταν έξω από τη χώρα, ωστόσο οι Γερμανοί δεν το εφάρμοσαν πάντοτε ιδιαίτερα προς τα τέλη του 1944. Σύμφωνα με τις πολιτικές του Νόιμπαχερ για την Αλβανία, τα αντίποινα για τον άμαχο πληθυσμό για επιθέσεις εναντίον του γερμανικού στρατού ήταν σπάνια και σίγουρα όχι τόσο βάρβαρα όσο σε άλλα κατεχόμενα εδάφη.
Ο Φράσερι διαπραγματεύτηκε την ανεξαρτησία που μπορούσε να αντλήσει από τους Γερμανούς και κατάφερε να πείσει τον Νόιμπαχερ να αναγνωρίσει τη «σχετική» ουδετερότητα και τη «σχετική» κυριαρχία της Αλβανίας. Η Αλβανία είχε καθεστώς παρόμοιο με εκείνο της Κροατίας και της Σλοβακίας, έχοντας σχετική κυριαρχία στα πλαίσια της ναζιστικής Γερμανίας. Στα τέλη Νοεμβρίου του 1943 η αλβανική κυβέρνηση ζήτησε από τους Γερμανούς να τους βοηθήσουν να πείσουν το Βασίλειο της Βουλγαρίας να αναγνωρίσεσι το νέο κράτος, με τους Γερμανούς να συμφωνούν. Παράλληλα, ο Φράσερι άρχισε διαπραγματεύσεις για την καθιέρωση διπλωματικών σχέσεων με την Ελβετία και την Τουρκία. Αυτό προκάλεσε ανησυχία στο γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο υποστήριξε ότι δεν πρέπει να προσεγγιστούν αυτά τα ουδέτερα κράτη, αλλά ότι τα κράτη που βρίσκονται κάτω από τον γερμανικό έλεγχο ενδέχεται να κληθούν να επεκτείνουν την αναγνώριση τους. Σύντομα το καθεστώς του Άντε Πάβελιτς της Ούστασε στην Κροατία επέκτεινε την αναγνώρισή του στους Αλβανούς.
Παρτιζανική αντίσταση και εμφύλιος πόλεμος
Η νέα κυβέρνηση και οι Γερμανοί έπρεπε να πολεμήσουν με το όλο και περισσότερο κυριαρχούμενο από κομμουνιστές Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης και στη συνέχεια να είναι σε θέση να καταπιέσουν ένα μεγάλο μέρος της εθνικιστικής αντίστασης στο στρατόπεδό τους. Οι Γερμανοί ξεκίνησαν μια σειρά από προσβολές εναντίον των Παρτιζάνων, οι οποίοι συγκεντρώνονταν κυρίως στη Νότια Αλβανία και σε μικρότερο βαθμό στην Κεντρική Αλβανία. Η πρώτη επίθεση, η επιχείρηση «505», ξεκίνησε στις αρχές Νοεμβρίου του 1943 για να ξεκαθαρίσει τις παρτιζανικές μονάδες της περιοχής Πέζα και να απομακρύνει την απειλή στον δρόμο Δυρραχίου-Τιράνων. Μέσα σε οκτώ ημέρες οι Γερμανοί ανακοίνωσαν την επιτυχία της αποστολής, έχοντας σκοτώσει περίπου 100 «ληστές» και έχοντας πάρει πάνω από 1.650 αιχμαλώτους, οι οποίοι, με βάση προηγούμενη συμφωνία, παραδόθηκαν στις αλβανικές πολιτικές αρχές. Το Μπάλι Κομπετάρ συμμετείχε επίσης στην καταπολέμηση των Παρτιζάνων κατά την χειμερινή επίθεση και μέχρι το τέλος του χειμώνα το Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Το Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης βρέθηκε επικίνδυνα κοντά στην καταστροφή του από τις γερμανικές και εθνικιστικές δυνάμεις, με τις μονάδες που κατάφεραν να ξεφύγουν από την περικύκλωση να υποφέρουν από έλλειψη τροφίμων, ρουχισμού και πυρομαχικών (καθώς οι Σύμμαχοι δεν μπόρεσαν να τους τροφοδοτήσουν από αέρος). Γερμανικά στοιχεία έφεραν τον αριθμό των απωλειών των Παρτιζάνων σε 2.239 μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου, 401 νεκρούς τον Φεβρουάριο και 236 τον Μάρτιο. Μέχρι τότε, όλοι οι νομοί του νέου κράτους, εκτός από το Αργυρόκαστρο στα νότια, παρέμειναν στα χέρια της αλβανικής κυβέρνησης. Ο ίδιος ο Ενβέρ Χότζα αναγνώρισε ότι «η κατάσταση είναι δύσκολη».
Κυβέρνηση
Ο Λεφ Νόσι επιλέχθηκε ως εκπρόσωπος των Ορθοδόξων. Ως εκπρόσωπο των Σουνιτών Μουσουλμάνων, οι Γερμανοί κατάφεραν να προσελκύσουν τον Φουάτ Ντίμπρα, έναν γαιοκτήμονα από τη νέα Αλβανία ο οποίος, όπως ο Νόσι, είχε μακρά και διακεκριμένα επιτεύγματα. Σε αντίθεση με τους άλλους, ο Ντίμπρα είχε υπηρετήσει στη συνεργατική κυβέρνηση του Μουσταφά Μερλίκα-Κρούγια, αλλά τον Νοέμβριο του 1942 είχε εκλεγεί στην κεντρική επιτροπή του Μπάλι Κομπετάρ και ως εκ τούτου αποτελούσε παγίδα για τους Γερμανούς. Έτσι αντικαταστάθηκε από τον Κάφο Μπεγκ Ουλκίνι. Οι Αλβανοί Καθολικοί εκπροσωπούνταν από τον ηγούμενο των Φραγκισκανών στην Σκόδρα, τον πατέρα Αντόν Χαράπι, ο οποίος διατήρησε διασυνδέσεις τόσο με τους Κοσοβάρους όσο και με τους Αλβανούς Παρτιζάνους. Μαθαίνοντας για τον διορισμό του, οι απεσταλμένοι των Παρτιζάνων προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αποτρέψουν την αποδοχή της θέσης εκ μέρους του. Ο Χέρμαν Νόιμπαχερ φάνηκε πως έχει αναπτύξει μια θερμή προσωπική σχέση με τον Χαράπι, εν μέρει επειδή ο Χαράπι είχε παρακολουθήσει τμήμα της εκπαίδευσής του στη μοναστηριακή σχολή του Μεράνο και του Χαλλ στο Τιρόλο. Ο Μέχντι Φράσερι, Μπεκτασής Μουσουλμάνος, ήταν ένας από τους πλέον σεβαστούς Αλβανούς. Συμφώνησε να διευθύνει το Συμβούλιο της Αντιβασιλείας.
Η ηγεσία του Συμβουλίου σχεδιάστηκε αρχικά να περιστρέφεται, αλλά ο Λεφ Νόσι αρνήθηκε για λόγους υγείας και ο Αντόν Χαράπι ισχυρίστηκε ότι ως Καθολικός μοναχός δεν θα μπορούσε να αποδεχθεί καμία θέση στην οποία θα αναγκαζόταν να επιβάλει τη θανατική ποινή.
Μετά την παρουσίαση της, η Αντιβασιλέα μετατράπηκε σε μια μόνιμη κυβέρνηση, η οποία θα ξεκινούσε τη διαδικασία τερματισμού του χάους και σταθεροποίησης της Αλβανίας. Μετά από βιαστικές διαπραγματεύσεις, στις 5 Νοεμβρίου, εισήχθη κυβέρνηση με επικεφαλής τον Κοσοβάρο Ρετζέπ Μιτρόβιτσα. Στο υπουργικό συμβούλιο του Μιτρόβιτσα, του οποίου τα περισσότερα μέλη είχαν διαπιστευτήρια ως εθνικιστές καθώς και ορισμένη γερμανική ή αυστριακή διασύνδεση, περιελαμβανόταν ο Τζαφέρ Ντέβα, ο οποίος είχε σπουδάσει στη Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στη Βιέννη, ως Υπουργός Εσωτερικών και ο Ροκ Κολάι, Καθολικός από την Σκόδρα ο οποίος είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς, ως Υπουργός Δικαιοσύνης. Ο εκπαιδευμένος στην Αυστρία Βέχμπι Φράσερι διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών. Ο Ορθόδοξος από το Ελμπασάν, Σοκράτ Ντοντμπίβα, ανιψιός του Λεφ Νόσι, έγινε Υπουργός Οικονομικών.
Στρατός
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Αλβανοί και Γερμανοί στρατιώτες δίπλα σε ιταλικό τεθωρακισμένο Σύμφωνα με τη γερμανική πολιτική της «μη παρέμβασης» και την επιθυμία να κρατηθούν τα στρατεύματά τους για την ανάπτυξή τους αλλού, σχηματίσθηκε σύντομα μετά την ίδρυση της νέας κυβέρνησης αλβανικός στρατός υπό τις διαταγές του στρατηγού Πρενκ Περβίζι. Γερμανοί προστέθηκαν στη δύναμη αρκετών μονάδων του τακτικού αλβανικού στρατού και αύξησαν επίσης την αποτελεσματικότητα της χωροφυλακής. Πολλές μονάδες που είχαν συνεργαστεί με τους Ιταλούς διατηρήθηκαν και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν από τους Γερμανούς σε αντιπαρτιζανικές επιχειρήσεις, επιχειρώντας επίσης μαζί με το αυστηρά αντικομμουνιστικό Μπάλι Κομπετάρ (Εθνικό Μέτωπο). Λίγο αργότερα οι δυνάμεις του Μπάλι και των Γερμανών πίεσαν σκληρά εναντίον των κομμουνιστών. Οι δυνάμεις του Μπάλι κατέστρεψαν μια αρκετά μεγάλη κομμουνιστική παρτιζάνικη ομάδα νοτιοδυτικά των Τιράνων. Η παρτιζανική δύναμη περίπου 2.000 ατόμων είχε εξολοθρευτεί. Με την απώλεια άλλων σημαντικών κομμουνιστικών δυνάμεων, οι Αλβανοί κομμουνιστές υποχώρησαν τακτικά, εισερχόμενοι σε ανταρτοπόλεμο για την καταπολέμηση του Μπάλι Κομπετάρ. Οι δυνάμεις του Μπάλι, μαζί με τους Γερμανούς, κατέλαβαν την περιοχή της Τσαμουριάς. Οι δυνάμεις του Μπάλι Κομπετάρ στη συνέχεια δηλώθηκαν ως «συνεργαζόμενες με τους Γερμανούς, οι οποίοι τους εκμεταλλεύονται με όπλα σε μεγάλες ποσότητες», σύμφωνα με μια βρετανική έκθεση των Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών από τον Δεκέμβριο του 1943.
Στο Κοσσυφοπέδιο και το δυτικό τμήμα της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, όταν ήταν μέρος του ανεξάρτητου κράτους της Αλβανίας, οι δυνάμεις του Μπάλι και των Γερμανών είχαν περιστασιακές αψιμαχίες με Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Όταν το Μακελλάρα, μεταξύ της Δίβρης και της Επισκοπής, ανακτήθηκε από την Πέμπτη Ταξιαρχία των Παρτιζάνων, οι Γερμανοί με τη βοήθεια των δυνάμεων του Μπάλι υπό τον Τζεμ Χάσα ξεκίνησαν μια επίθεση από τη Δίβρη, νικώντας τους Παρτιζάνους. Ο Φικρί Ντίνε, ο Τζεμ Χάσα και ο Χύσνι Ντέμα, καθώς και τρεις Γερμανοί στρατηγοί, διηύθυναν στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον των Αλβανών και των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Στις αρχές Νοεμβρίου, οι νεοσύστατες δυνάμεις ενεπλάκησαν με την καταπολέμηση των βορειομακεδονικών και αλβανικών παρτιζανικών μονάδων στην πόλη Κίτσεβο. Μετά από 7 ημέρες έντονης μάχης, οι Παρτιζάνοι νικήθηκαν και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από την πόλη. Μια εθελοντική πολιτοφυλακή γνωστή ως Βουλνετάρι χρησιμοποιήθηκε επίσης ως συνοριοφυλακή του αναδιοργανωμένου αλβανικού κράτους. Πολεμώντας στις δικές τους περιοχές (στο Κοσσυφοπέδιο και το δυτικό τμήμα της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας), πολέμησαν εναντίον και των Παρτιζάνων και των Τσέτνικων, «εναντίον των οποίων παρέταξαν εξειδικευμένους και αποφασισμένους μαχητές». Η μονάδα αυτή πραγματοποίησε συχνά διασυνοριακές επιδρομές στη Σερβία του Νέντις κατά πολιτικών και στρατιωτικών στόχων.
Οι Αλβανοί και Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι ήταν η κύρια απειλή για την Αλβανία, αλλά όχι η μόνη δύναμη. Στις περιοχές Σαντζάκ που ανήκαν στο ανεξάρτητο αλβανικό κράτος, οι δυνάμεις του Τσέτνικ παρενοχλούσαν τον γηγενή πληθυσμό. Ο Ντζεμαΐλ Κονιτσάνιν και οι δυνάμεις του Μπάλι υπό τον Σαμπάν Πολούζα απέκρουσαν επιτυχώς τις δυνάμεις του Τσέτνικ από το Νόβι Πάζαρ και συνέτριψαν το οχυρό τους στη Μπάνια.
Αστυνομία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Γερμανική φάλαγγα στα Τίρανα Ο Τζαφέρ Ντέβα ήταν Υπουργός Εσωτερικών και επομένως επικεφαλής της αστυνομίας και της χωροφυλακής στη χώρα. Γηγενής Αλβανός του Κοσσυφοπεδίου και θεωρούμενος από τους Γερμανούς ως ο «πιο αποτελεσματικός και αξιόπιστος», οι δυνάμεις του συμμετείχαν στην στοχοποίηση των εσωτερικών εχθρών του κράτους. Στις 4 Φεβρουαρίου 1944, οι αστυνομικές μονάδες υπό την καθοδήγησή του ενεπλάκησαν στη σφαγή 86 κατοίκων των Τιράνων που ήταν ύποπτοι ως αντιφασίστες και σε άλλες ακρότητες που διέπραξε η Γκεστάπο σε συνεργασία με την αλβανική χωροφυλακή. Μεγάλος αριθμός Σέρβων σκοτώθηκαν σε ολόκληρο το Κοσσυφοπέδιο ή αποπέμφθηκαν σε στρατόπεδα στην Αλβανία από το 1942. Οι γηγενείς Αλβανοί μαχητές (δυνάμεις του Μπάλι) βρήκαν την ευκαιρία να εκδικηθούν τους Σέρβους γείτονές τους για τα βάσανα που υπέστησαν κατά τις δύο προηγούμενες δεκαετίες (σφαγές Αλβανών στους Βαλκανικούς Πολέμους, Αποικιοκρατία του Κοσσυφοπεδίου). Οι δυνάμεις του Μπάλι επιτέθηκαν στους Σέρβους αποίκους, καίγοντας περίπου 30.000 σπίτια που ανήκαν σε Σέρβους και Μαυροβούνιους εποίκους. Οι ρομά (τσιγγάνοι) στοχοποιήθηκαν επίσης από τη χωροφυλακή και την αστυνομία.
Δημογραφικά στοιχεία
Χρησιμοποιώντας ιταλικές εκτιμήσεις από τον Ιούλιο του 1941 ο πληθυσμός του Αλβανικού Βασιλείου υπολογίστηκε σε 1.850.000 κατοίκους. Ο συνολικός πληθυσμός της «παλαιάς Αλβανίας» (σύμφωνα με τα σύνορα πριν το 1941) ανερχόταν σε 1.100.000 κατοίκους, ενώ η «νέα Αλβανία» (αποτελούμενη από το Κοσσυφοπέδιο, τη Δίβρη και μέρη του Μαυροβουνίου) ήταν 750.000 κάτοικοι. Το Βασίλειο αποτελούνταν από περίπου 1.190.000 Μουσουλμάνους (Σουνίτες και Μπεκτασήδες) και 660.000 Χριστιανούς (Καθολικούς και Ορθόδοξους). Το νέο κράτος απαρτιζόταν από δύο κύριες μειονοτικές ομάδες, τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου και τους πρόσφατα εγκατεστημένους Ιταλούς αποικιοκράτες που βρισκόταν σε ολόκληρη την Αλβανία.
Οικονομία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Αλβανικό χαρτονόμισμα των 20 φράγκων. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στα Τίρανα, ήλπιζαν να βρουν αρκετά χρήματα στην Εθνική Τράπεζα της Αλβανίας για να πληρώσουν τα στρατεύματά τους. Αυτό θα έπρεπε να θεωρηθεί δάνειο. Αλλά βρήκαν μόνο 30.000.000 φράγκα ενώ τα συνολικά έξοδα για τον γερμανικό στρατό στην Αλβανία υπολογίστηκαν σε περίπου 40.000.000 φράγκα το μήνα. Με κάποιο βαθμό επείγοντος, στράφηκαν προς τις γερμανικές αρχές στη Ρώμη, όπου μια επίθεση κομάντο των SS είχε πρόσφατα λάβει 120.000.000 φράγκα σε χαρτονομίσματα, πλάκες χρυσού, 23 σάκους χρυσών νομισμάτων και 29 κιβώτια με ράβδους χρυσού από τα κεντρικά της Εθνικής Τράπεζας της Αλβανίας. Ο χρυσός στάλθηκε στο Βερολίνο και τα χαρτονομίσματα στάλθηκαν στα Τίρανα. Τα χρηματικά ποσά μεταφέρθηκαν άμεσα στην Εθνική Τράπεζα της Αλβανίας στα Τίρανα.
Τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για την πληρωμή των γερμανικών στρατευμάτων στην Αλβανία και το Μαυροβούνιο. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης για τη χρηματοδότηση γερμανικών κατασκευαστικών έργων όπως κτίρια, οδοί, επισκευές δρόμων, αεροδρόμια και εγκαταστάσεις παράκτιων πυροβολείων.
Κέρδη της ναζιστικής Γερμανίας
Στο αλβανικό βασίλειο, το οποίο η ναζιστική Γερμανία θεωρούνταν τυπικά ως κυρίαρχο κράτος, μεγάλο μέρος της βιομηχανικής και οικονομικής δραστηριότητας είτε μονοπωλήθηκε, είτε δόθηκε στη Γερμανία προτεραιότητα στην εκμετάλλευση της. Σχεδόν όλες οι εταιρείες εξαγωγής που λειτουργούσαν διοικούνταν από Γερμανούς, και κυρίως από τον γερμανικό στρατό. Τα ορυχεία χαλκού, μαγνησίτη και λιγνίτη και τα κοιτάσματα πετρελαίου που υπάρχουν σε ολόκληρη την Αλβανία βρίσκονταν υπό άμεσο γερμανικό έλεγχο.
Τα σημαντικότερα αποθέματα μεταλλευμάτων στην Αλβανία για τη Βέρμαχτ ήταν τα χαλυβουργεία. Χρώμιο βρέθηκε τόσο στην παλαιά Αλβανία όσο και στην περιοχή του Κοσσυφοπεδίου. Στην πρώτη, υπήρχαν αποθέματα χρωμίου στο Κούκεσι, στο Κλος και στο Πόγραδετς. Όταν οι Γερμανοί εισήλθαν στην περιοχή του Κοσσυφοπεδίου, λειτουργούσαν ορυχεία χρωμίου στις περιοχές Γκιάκοβα και Λετάι. Από τον Οκτώβριο του 1943 μέχρι τα τέλη Αυγούστου 1944 εξήχθησαν 42.902 τόνοι χρωμίου από τα ορυχεία αυτά, εκ των οποίων 28.832 τόνοι μεταφέρθηκαν στη Γερμανία. Τα μεταλλεία μαγνησίτη στο Γκολές ήταν επίσης σημαντικά. Από τα μέσα Σεπτεμβρίου 1943 έως τα τέλη Αυγούστου 1944 μεταφέρθηκαν στη Γερμανία 2.467 τόνοι επεξεργασμένου και ακατέργαστου μαγνησίτη. Εκτός από τη Ρουμανία, η Αλβανία ήταν η μόνη χώρα στη νοτιοανατολική Ευρώπη που είχε σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου. Στο Ντεβόλ περίπου 1 εκατομμύριο τόνοι αργού πετρελαίου κατεργάστηκαν μετά την έναρξη λειτουργίας των πετρελαιοπηγών τον Μάιο του 1944.
Νόμισμα
Το νόμισμα που χρησιμοποιήθηκε στην Αλβανία ήταν τα αλβανικά χρυσά φράνγκα.
Ιδεολογία
Σύμφωνα με τον Μιδάτ Φράσερι, ιδρυτή του Μπάλι Κομπετάρ, οι αλβανικές επαρχίες που βρισκόταν Οθωμανική Αυτοκρατορία κατανεμήθηκαν άδικα κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας.
Εθνική Νορβηγίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Νορβηγίας αντιπροσωπεύει τη Νορβηγία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Νορβηγικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Norges Basketballforbund).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης της Νορβηγίας ιδρύθηκε το 1968. Εντάχθηκε στους κόλπους της FIBA την ίδια χρονιά, αποτελώντας μία από τις τελευταίες ευρωπαϊκές χώρες που το πραγματοποίησε.
Η γυναικεία εθνική ομάδα συμμετείχε για πρώτη φορά σε διεθνείς αγώνες στις 10 και 11 Φεβρουαρίου 1968, στα πλαίσια δύο φιλικών αγώνων εναντίον της Εθνικής Δανίας. Την τελευταία δεκαετία μετρά τρεις εμφανίσεις στη Division B, χωρίς να έχει διαγωνιστεί ποτέ σε κάποια από τις μεγάλες διοργανώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νορβηγια Γυναικων
Πορτ Καγιώ (Μπορντώ)
Η Πορτ Καγιώ (Γαλλικά: Porte Cailhau, ελληνικά: Πύλη Καγιώ) είναι μια παλιά πύλη της πόλης του Μπορντώ, στο γαλλικό νομό Ζιρόντ. Κατασκευάστηκε το 1493 ως αμυντική πύλη και φέρει εξαιρετικό διάκοσμο.
Έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από τον Μαΐου 1883.
Τοποθεσία
Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχαν προκυμαίες. Η ακτή κατέβαινε προς το ποτάμι και ελαφρά σκάφη εκφόρτωσαν τα πλοία που ήταν αγκυροβολημένα στον ποταμό. Πρόκειται για τη σημερινή προκυμαία Ρισελιέ.
Τοπωνυμία
Το όνομα της πύλης σημαίνει βότσαλο (calhau στα γασκωνικά). Έτσι ονομαζόταν η ήπια επικλινής όχθη στο σημείο εκείνο, επειδή λόγω της μεγάλης χρήσης της, ήταν η πρώτη που πλακοστρώθηκε με βότσαλα του ποταμού. Καθώς η πύλη κατασκευάστηκε σε εκείνο το σημείο, πήρε αυτό το όνομα.
Αυτό το όνομα έφερε η ισχυρή μεσαιωνική αστική οικογένεια του Μπορντώ Καγιώ, η οποία έδωσε πολλούς δημάρχους στην πόλη (13ος - 14ος αιώνας), που έμεναν κοντά στο παλάτι των δουκών της Γκιγιέν, όχι μακριά από την οχυρωμένη πύλη που διαιώνισε το όνομά τους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η πύλη Καγιώ το 1830 Η πύλη αυτή αντικατέστησε μια παλιότερη στα τείχη της πόλης και κατασκευάστηκε κοντά στον ποταμό Γκαρόν μεταξύ 1493 και 1496. Κατά τύχη, όταν τελείωνε η κατασκευή της, ο βασιλιάς Κάρολος Η΄ κέρδισε το 1495 τη μάχη του Φόρνοβο ενάντια στην Ιταλία, στην οποία μάχη συμμετείχε ο Αρχιεπίσκοπος του Μπορντώ, καρδινάλιος Αντρέ ντ'Εσπιναί με ένα στρατιωτικό απόσπασμα του Μπορντώ. Για τον εορτασμό αυτής της νίκης, η πύλη που σχημάτιζε μια μεγαλειώδη είσοδο απέναντι από το μέγαρο των δουκών της Γκιγιέν αφιερώθηκε από το δημοτικό συμβούλιο της πόλης στον Κάρολο Η' ως θριαμβική αψίδα και διακοσμήθηκε με το άγαλμά του σε λευκό μάρμαρο, κρατώντας σφαίρα και σκήπτρο, πλαισιωμένος από αγάλματα του καρδιναλίου d'Εσπιναί και του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Το άγαλμα, που γκρεμίστηκε από τους επαναστάτες το 1793, αντικαταστάθηκε από ένα πέτρινο αντίγραφο το 1880.
Από το 1880 έως το 1890, η πύλη αποκαταστάθηκε και καθαρίστηκε από διπλανά κτίρια. Εκείνη την εποχή, το 1883, χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο.
Πιο πρόσφατα, το 1960, το μνημείο ανακαινίστηκε και φωταγωγήθηκε. Η ανακαίνιση της πλατείας Πλας ντυ Παλαί, που βρίσκεται πίσω από την πύλη Καγιώ και πραγματοποιήθηκε το 2010, ανέδειξε το μνημείο.
Η πύλη είναι ανοιχτή στο κοινό για τουριστικές επισκέψεις. Από ψηλά, υπάρχει υπέροχη θέα της παλαιότερης γέφυρας στο Μπορντώ, της Πέτρινης Γέφυρας.
Περιγραφή
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Η Πορτ Καγιώ από τον ποταμό [[Γαρούνας|Γκαρόν]] Από αρχιτεκτονικής άποψης, είναι ένα μνημείο χαρακτηριστικό της μετάβασης από τον γοτθικό στον αναγεννησιακό ρυθμό. Τα αμυντικά στοιχεία του    προδίδουν τον αμυντικό του χαρακτήρα που κληρονομήθηκε άμεσα από τον Μεσαίωνα. Ενώ οι διακοσμήσεις στα παράθυρα, η λεπτή οροφή με τους κομψούς πυργίσκους και τα επιβλητικά κουφώματα πάνω από τις κόγχες αναγγέλλουν ήδη τον πιο διακοσμητικό χαρακτήρα της Αναγέννησης.
Από την πλευρά της πόλης, είναι ορατά τα ίχνη των παλιών τειχών, πάχους περίπου 2 μέτρων και ύψους 8 έως 10 μέτρων.
Με τις στέγες της, η πύλη φτάνει τα 35 μέτρα ύψος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Πύλη Καγιώ στην ιστοσελίδα Bordeaux-Tourisme.com (επιλογή γλώσσας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπορντό
Αμπντούλιτσι
Το Αμπντούλιτσι (σερβικά κυριλλικά: Абдулићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Μπράτουνατς, ο οποίος ευρίσκεται εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε 210 κατοίκους.
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 327 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπράτουνατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπράτουνατς με βοσνιακή πληθυσμιακή πλειοψηφία
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1993
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που προβλήθηκαν το 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Πλημμύρες στην Κεντρική Ευρώπη το 2010
δεξιά|μικρογραφία|Πλημμύρα στο [[Γκλιβίτσε της Πολωνίας]] Οι πλημμύρες στην Κεντρική Ευρώπη του 2010 ήταν μια καταστροφική σειρά καιρικών φαινομένων που συνέβησαν σε πολλές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης το Μάιο και τον Ιούνιο του 2010. Η Πολωνία επλήγη περισσότερο. Η Αυστρία, η Τσεχία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Σερβία επηρεάστηκαν επίσης.
Τουλάχιστον 37 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις πλημμύρες και περίπου 23.000 άνθρωποι απομακρύνθηκαν. Η πόλη της Κρακοβίας κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Οι πλημμύρες ανάγκασαν το κλείσιμο και τη μεταφορά αντικειμένων από το Μουσείο Άουσβιτς - Μπίρκεναου του Άουσβιτς. Στις 20 Μαΐου, άρχισε να φτάνει στην Πολωνία βοήθεια από πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πολωνία
Στην Πολωνία, οι πλημμύρες προκάλεσαν το θάνατο τουλάχιστον 25 ανθρώπων, την εκκένωση περίπου 23.000 ανθρώπων και εκτιμώμενο οικονομικό κόστος 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ντόναλντ Τουσκ, ενημέρωσε το Σέιμ ότι οι συνεχιζόμενες πλημμύρες ήταν «η χειρότερη φυσική καταστροφή στην ιστορία του έθνους... χωρίς προηγούμενο τα τελευταία 160 χρόνια».
Βροχή δύο μηνών έπεσε σε διάστημα 24 ωρών. Το Μουσείο Άουσβιτς - Μπίρκεναου έκλεισε και σημαντικά αντικείμενα μεταφέρθηκαν σε υψηλότερο έδαφος, καθώς πλησίαζαν τα νερά της πλημμύρας. Η πόλη της Κρακοβίας κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Λόγω της υψηλής στάθμης του ποταμού Βιστούλα, η γέφυρα Ντεμπνίτσκι της Κρακοβίας, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, και η γέφυρα Νοβοχούτσκι έκλεισαν στις 18 Μαΐου.
Οι πλημμύρες διήρκεσαν για αρκετές ημέρες και κλιμακώθηκαν στις 20 Μαΐου όταν ο ποταμός Βιστούλας υπερχείλισε στις όχθες του. Στην πόλη Σαντόμιες, οι κάτοικοι ήταν αποκλεισμένοι στα σπίτια τους, ενώ οι διακοπές ρεύματος επηρέασαν τις τηλεπικοινωνίες. Οι πλημμύρες του 2010 θεωρήθηκαν πιο σοβαρές από τις τελευταίες μεγάλες πλημμύρες, το 1997.
Το Βρότσουαφ, όπου η στάθμη του ποταμού Όντερ στις 22 Μαΐου έφτασε το 665 εκατοστά στο Τρέστνο, κήρυξε συναγερμό για πλημμύρες. Η συνοικία Κοζάνουφ του Βρότσουαφ πλημμύρισε, μετά από τη ρωγμή ενός προσωρινού τοίχου με σάκους άμμου. αριστερά|μικρογραφία| Η πλημμυρισμένη συνοικία Κοζάνουφ του [[Βρότσουαφ]] δεξιά|μικρογραφία| Πλημμύρα στο [[Οπόλε]] Την Κυριακή 23 Μαΐου, ο ποταμός Βιστούλας ξεπέρασε έναν τοίχο αντιστήριξης και πλημμύρισε το Σφινιάρι κοντά στο Πουότσκ και κοντινά χωριά, συμπεριλαμβανομένων των Σάντι, Βιοντσέμιν Πόλσκι, Νόβι Βιοντσέμιν και Νοβοσιόντουο. Εκθέσεις ανέφεραν ότι 22 χωριά στην περιοχή του Πουότσκ υπέστησαν πλημμύρες ή βρίσκονταν υπό άμεσο κίνδυνο. Περίπου 4.000 άνθρωποι και 5.000 ζώα απομακρύνθηκαν. Στο Πουότσκ, η οδός Γκμούρι βυθίστηκε.
Στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν, 800 άνθρωποι χρειάστηκε να εκκενωθούν μετά την πλημμύρα του ποταμού Χοντέλκα στη Γκμίνα Βίλκουφ. Στις 23 Μαΐου, αναφέρθηκε ότι 23 χωριά είχαν ήδη πλημμυρίσει με 4–5 μέτρα νερό και η κατάσταση συνέχισε να επιδεινώνεται.
Κατά τις πλημμύρες του Μαΐου, τουλάχιστον 6.200 νοικοκυριά μόνο στην περιοχή της Ελάσσονος Πολωνίας πλημμύρισαν πλήρως ή μερικώς και 12.000 άνθρωποι επλήγησαν από αυτές. Πολλά άλλα μέρη στην Πολωνία πλημμύρισαν επίσης. Στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας, στις 2 Ιουνίου ανακοινώθηκε ένας άλλος συναγερμός για πλημμύρα σε σχέση με την Κρακοβία, το Τάρνουφ, τα πόβιατ Μπόχνια, Μπζέσκο, Ντομπρόβα και Σούχα, και 8 γκμίνα. 12 ποτάμια ξεπέρασαν το επίπεδο συναγερμού σε 14 σημεία και 11 ποτάμια ξεπέρασαν τα επίπεδα προειδοποίησης σε 21 σημεία. Στις 4 Ιουνίου, η σιδηροδρομική γέφυρα μεταξύ Νόβι Σοντς και Στάρι Σοντς έσπασε από τον ποταμό Πόπραντ. Τουλάχιστον 3 άτομα έπεσαν από τη γέφυρα στα ορμητικά νερά. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, η τύχη τους είναι ακόμα άγνωστη, ενώ άλλες λένε ότι κατάφεραν να σωθούν. Ο ποταμός Πόπραντ πλημμύρισε επίσης την πόλη Μουσίνα. Στις 5 Ιουνίου, ο Βιστούλας πλημμύρισε τη Γκμίνα Στσούτσιν και περίπου 3.000 άνθρωποι χρειάστηκε να εκκενώσουν την περιοχή.
Στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας, εκδόθηκαν και πάλι προειδοποιήσεις για πλημμύρες στα πόβιατ Μπιέλσκο, Μπιέρουν-Λεντζίνι, Τσιέσιν, Γκλιβίτσε, Πστσίνα, Ρατσίμπους, Βοντζίσουφ και Ζίβιετς, και στις πόλεις Μπιέλσκο-Μπιάουα, Γκλιβίτσε και Ζάμπζε. Στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν, οι γκμίνα στην πλευρά του Βιστούλα ανακοίνωσαν προειδοποιήσεις για πλημμύρες.
Στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων, ο ποταμός Ρόπα πλημμύρισε την πόλη Γιάσουο στις 5 Ιουνίου.
Από τις 3 Ιουνίου, ο ποταμός Τσεσνιούφκα πλημμύρισε το τμήμα της πόλης Σαντόμιες (που βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού) που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του Βιστούλα και το οποίο είχε ήδη πλημμυρίσει τον Μάιο. Η πόλη απειλήθηκε επίσης από τον ποταμό Βιστούλα που όταν έφτασε τα 770 εκατοστά, 100 εκ. πάνω από το επίπεδο συναγερμού.
Τσεχία
Στην Τσεχία, καταγράφηκε η πιο δυνατή βροχή στην περιοχή εδώ και 8 χρόνια. Σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης κηρύχθηκαν συνολικά 302 δήμοι στο Κράι Ζλιν και στο Κράι Μοραβίας-Σιλεσίας. Αναφέρθηκε ένας θάνατος, λόγω πνιγμού.
Ουγγαρία
Στην Κομητεία Μπόρσοντ-Αμπάουι-Ζέμπλεν, στη Βόρεια Ουγγαρία, 18 πόλεις και χωριά αποκόπηκαν από τον έξω κόσμο από την πλημμύρα των ποταμών Σάγιο, Χόρνατ και Μπόντβα. Περισσότεροι από 480 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Στο Μίσκολτς, ο Σίνβα πλημμύρισε την περιοχή Ντίοσγκιορ της πόλης, κατά τη διάρκεια αυτού που οι ντόπιοι περιέγραψαν ως «τη μεγαλύτερη πλημμύρα από το 1975».
Αρκετοί δρόμοι αχρηστεύθηκαν και το συνοριακό σημείο ελέγχου Σάτοραλιαουιχέλι/Σλοβένσκε Νόβε Μέστο έκλεισε την 1η Ιουνίου. Στο Πάστο, μια τοπική τεχνητή λίμνη κινδύνευε να υπερχειλίσει και το φράγμα ενισχύθηκε με σάκους άμμου. 2.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Τα σπίτια θα βρίσκονταν κάτω από 4 μέτρα νερό μέσα σε 7 λεπτά από την κατάρρευση του φράγματος. Ένα μικρό τμήμα του Αυτοκινητόδρομου M1 κατέρρευσε κοντά στο Γκιέρ.
Θύματα
Στις 17 Μαΐου, ο αριθμός των θυμάτων έφτασε τους 5. 4 από αυτά ήταν στην Πολωνία και περιλάμβαναν έναν πυροσβέστη. Το πέμπτο ήταν στην Τσεχία.
Στις 21 Μαΐου, ο αριθμός των νεκρών στην Πολωνία έφθασε σε τουλάχιστον 9 άτομα, ενώ το πού βρίσκονται άλλοι 3 παραμένει άγνωστο. Στις 24 Μαΐου, υπήρχαν 15 επιβεβαιωμένοι νεκροί στην Πολωνία.
Οι πλημμύρες προκάλεσαν πολλά θύματα και στην Ουγγαρία: ένας άνδρας, του οποίου το σπίτι κατέρρευσε πάνω του, πέθανε στο Μίσκολτς, ενώ 1 γυναίκα πέθανε και άλλα 2 άτομα τραυματίστηκαν σε τροχαίο στην Κομητεία Φέγερ, όπου ένα αυτοκίνητο γλίστρησε στο πλημμυρισμένο δρόμος. Επίσης, στην Κομητεία Φέγερ 1 δέντρο έπεσε κατά τη διάρκεια της δυνατής βροχής, χτυπώντας έναν άνδρα που υπέστη απειλητικά για τη ζωή του τραύματα.
Απόκριση
Η Πολωνία ζήτησε βοήθεια από άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Γαλλία, η Γερμανία, η Λιθουανία, η Λετονία και η Εσθονία έφτασαν στις 20 Μαΐου, καθώς και η Τσεχία, παρά το γεγονός ότι η χώρα αυτή επλήγη επίσης από τις πλημμύρες. Στις 25 Μαΐου 2010, η Πολωνία έλαβε βοήθεια και από τη Ρωσία (συμπεριλαμβανομένων 18 αντλιών υψηλής ισχύος, 34 σκαφών και 5 κινητών σταθμών παραγωγής ενέργειας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλημμύρες στην Πολωνία Κατηγορία:Πλημμύρες στην Αυστρία Κατηγορία:Πλημμύρες στη Γερμανία Κατηγορία:Πλημμύρες στην Ουγγαρία Κατηγορία:Πλημμύρες στη Σλοβακία Κατηγορία:Πλημμύρες στην Τσεχία Κατηγορία:Πλημμύρες στην Ευρώπη
Κώστας Νίκολς
Ο Κώστας Νίκολς (γενν. 1908) ήταν Έλληνας χορογράφος που γεννήθηκε στο Βουκουρέστι. Υπήρξε επίσης σημαντικός δάσκαλος του κλασικού χορού.
Προπολεμικώς εργάσθηκε ως χορευτής στο θέατρο «Ρόξυ» της Νέας Υόρκης και ως χορογράφος στο ρουμανικό Εθνικό Μπαλέτο. Πριν το 1937 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ίδρυσε ομάδα χορού. Σε αυτή την ομάδα είχε μαθητή τον μετέπειτα γνωστό χορευτή Γιάννη Φλερύ. Το 1939 η ομάδα εξελίχθηκε σε Σχολή Μπαλέτου. Μεταπολεμικώς, το 1946, ο Νίκολς ίδρυσε χορευτικό όμιλο, με τον οποίο πραγματοποίησε περιοδείες στο εξωτερικό. Εκτός αυτού, διετέλεσε χορογράφος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και του Εθνικού Θεάτρου.
Ο Κώστας Νίκολς ήταν και καλλιτεχνικός συνεργάτης σε αθηναϊκές εφημερίδες.
Πηγές
Νικολς, Κωστας
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1994
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που προβλήθηκαν το 1994
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Βασίλειο του Ισραήλ (Σαμάρεια)
μικρογραφία|345x345εσ|Χάρτης του Βασιλείου του Ισραήλ (μπλε) και του Βασιλείου του Ιούδα (κίτρινο) κατά τον 9ο αιώνα π.Χ. Το Βασίλειο του Ισραήλ, αλλιώς Βασίλειο της Σαμάρειας, ήταν Ισραηλιτική επικράτεια στην Ανατολική Μεσόγειο κατά την Εποχή του Σιδήρου περί το 930 έως το 720 π.Χ. Το βασίλειο είχε υπό τον έλεγχό του την περιοχή της Σαμάρειας, πρωτεύουσα, της Γαλιλαίας και τμήματα της Υπεριορδανίας. Το δεύτερο Ισραηλιτικό κράτος της εποχής, το Βασίλειο του Ιούδα, βρισκόταν νότια του Ισραήλ.
Σύμφωνα με την εβραϊκή και χριστιανική Βίβλο, το Βασίλειο του Ισραήλ ήταν ένα από τα δύο κράτη που αναδύθηκαν μετά την διάσπαση της Ηνωμένης Μοναρχίας του Ισραήλ τον 10ο αιώνα, στην οποία διοίκησαν οι βασιλείς Σαούλ, Δαυίδ και Σολομών. Το δεύτερο βασίλειο που προέκυψε ήταν του Ιούδα στον νότο. Η ισχύς και το μέγεθος της πρότερης Ηνωμένης Μοναρχίας, όπως αυτή περιγράφεται στην Βίβλο έχει αμφισβητηθεί. Ο πρώτος βασιλιάς του βόρειου Βασιλείου του Ισραήλ υπήρξε ο Ιεροβοάμ Α΄. Το βασίλειο καταστράφηκε από την Β' Ασσυριακή Αυτοκρατορία γύρω στο 720.
Αρχαιολογία & Ιστορία
Η ύπαρξη ενός Ισραηλιτικού κράτους στον βορρά καταγράφεται σε επιγραφές του 9ου αιώνα π.Χ. Η αρχαιότερη αναφορά εντοπίζεται στους μονόλιθους του Kurkh (853 π.Χ.), στους οποίους ο Σαλμανασέρ Γ΄ κάνει αναφορά στον «Αχαάβ τον Ισραηλίτη» και στον στρατό του. Οι δυνάμεις του Αχαάβ ήταν μέρος ενός συνασπισμού εναντίον των Ασσυρίων, το βασίλειο διοικούταν από μια τοπική ελίτ, είχε εθνική θρησκεία και μεγάλους ναούς. Σε μεγάλο βαθμό ομοίαζε με τα γειτονικά νεοϊδρυθέντα βασίλεια του Άμμων και του Μωάβ.
Σε μεταγενέστερες επιγραφές το βασίλειο αποκαλείται «Οίκος του Αμρί». Ο Μελανός Οβελίσκος του Σαλμανεσέρ Γ' (827-824) κάνει αναφορά στον Ιηού ή τον Ιωράμ «υιό [του Οίκου] του Αμρί». Σε άλλη επιγραφή του ίδιου βασιλιά το βασίλειο αποκαλείται με νέο όνομα ως «Σαμάρεια». Το όνομα του Αμρί εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για την περιγραφή του βασιλείου όταν ο βασιλιάς Σαργών Β΄ περιγράφει την κατάκτηση της Σαμάρειας το 722 ως κατάκτηση του οίκου του Αμρί. Οι Ασσύριοι δεν αναφέρουν ποτέ το Βασίλειο του Ιούδα μέχρι τον 8ο αιώνα όταν αυτό βρέθηκε υπό Ασσυριακό έλεγχο. Είναι πιθανό οι Ασσύριοι να μην είχαν ακόμη επαφή με την Ιουδαία, να την θεωρούσαν υποτελή του Ισραήλ-Σαμάρειας ή ακόμη και να μην υπήρχε εκείνη την περίοδο.
Τα αρχεία του Σαργών Β' της Ασσυρίας δείχνουν ότι κατά την κατάκτηση του Ισραήλ το 720 π.Χ. απέλασε 27.290 κατοίκους από το πρώην Ισραηλιτικό βασίλειο στην Μεσοποταμία. Αυτή η απέλαση έγινε η βάση για την εβραϊκή ιδέα των Δέκα Χαμένων Φυλών. Αρκετοί Ισραηλίτες μετανάστευσαν επίσης στο νότιο βασίλειο της Ιουδαίας. Σε πολλές περιοχές της έκπτωτης Ισραηλιτικής Μοναρχίας εγκαταστάθηκαν ξένες φυλές από τους Ασσύριους.
Μετά την καταστροφή του Ισραήλ από τους Ασσύριους, οι Σαμαρείτες εμφανίστηκαν ως μια εθνοθρησκευτική κοινότητα στην περιοχή της Σαμάρειας, της οποίας οι παραδόσεις αναφέρουν ότι κατάγονται από τους Ισραηλίτες. Ο ναός τους εγκαταστάθηκε στο όρος Γαριζίν όπου επιβίωσαν ως κοινότητα μέσα στους επόμενους αιώνες. Σήμερα οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι οι Σαμαρείτες ήταν ένα μείγμα Ισραηλιτών με άλλες εθνικότητες που οι Ασσύριοι είχαν εγκαταστήσει στην περιοχή.
Βιβλική αναφορά
μικρογραφία|Το βόρειο βασίλειο στην μεγαλύτερή του έκταση υπό τον [[Ιεροβοάμ Β΄|225x225εσ]] Η κύρια πηγή για την ιστορία του Βασιλείου του Ισραήλ είναι η εβραϊκή Βίβλος που γράφτηκε από συγγραφείς στην Ιερουσαλήμ, την πρωτεύουσα του Βασιλείου του Ιούδα. Σύμφωνα με την Βίβλο, μετά τον Σαούλ από την Φυλή του Βενιαμίν, η Ηνωμένη Μοναρχία του Ισραήλ διοικήθηκε από τον Δαυίδ και αργότερα τον γιό του, Σολομώντα, από την Φυλή του Ιούδα. Μετά τον θάνατο του Σολομώντα ακολούθησε μια σύντομη περίοδος βασιλείας του Ροβοάμ, κατά την οποία οι βόρειες φυλές («οι δέκα από τις Δώδεκα Φυλές του Ισραήλ») επαναστάτησαν υπό την ηγεσία του Ιεροβοάμ από την Φυλή του Εφραίμ. Οι επαναστατημένες φυλές ίδρυσαν το βόρειο Βασίλειο του Ισραήλ που από τον 9ο αιώνα όρισε ως πρωτεύουσά του την Σαμάρεια. Στον νότο η Φυλή του Ιούδα και του Βενιαμίν έμειναν πιστές στον Οίκο του Δαυίδ σχηματίζοντας στο Βασίλειο του Ιούδα.
Σύμφωνα με τη Βίβλο, τα πρώτα εξήντα χρόνια, οι βασιλείς της Ιουδαίας προσπάθησαν να αποκαταστήσουν την εξουσία τους στο βόρειο βασίλειο και υπήρχε συνεχής πόλεμος μεταξύ τους. Για τα επόμενα ογδόντα χρόνια δεν υπήρξε ανοιχτός πόλεμος μεταξύ τους και ως επί το πλείστον τα βασίλεια συμμαχούν εναντίον κοινών εχθρών τους, ιδιαίτερα κατά της Δαμασκού.
Η σύγκρουση μεταξύ των δύο βασιλείων επιλύθηκε όταν ο Ιωσαφάτ του Βασιλείου του Ιούδα συμμάχησε με τον οίκο του Αχαάβ με συνοικέσιο. Αργότερα, ο γιος και διάδοχος του Ιωσοφάτ, Ιωράμ, παντρεύτηκε την κόρη του Αχαάβ, Γοθολία, ισχυροποιώντας την συμμαχία. Ωστόσο, οι γιοι του Αχαάβ δολοφονήθηκαν από τον Ιηού μετά από πραξικόπημά του γύρω στο 840 π.Χ.