cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας
Συλλογές
Οι λογοτεχνικοί και καλλιτεχνικοί θησαυροί των συλλογών της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ισπανίας την έκαναν ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κέντρα στον κόσμο. Αυτή η κληρονομιά διατηρήθηκε και διατέθηκε στο κοινό χάρη στο έργο ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων από διάφορα επαγγελματικά υπόβαθρα. Οι συνεισφορές και οι γνώσεις τους επέτρεψαν την ανάπτυξη και τον εμπλουτισμό των συλλογών αυτής της μεγάλης βιβλιοθήκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαδρίτη Κατηγορία:Πολιτισμός στην Ισπανία Ισπ Κατηγορία:βιβλιοθήκες στην Ισπανία
Μιχάλι Αντράς Βάιντα
Ο Μιχάλι Αντράς Βάιντα (γεννημένος το 1935) είναι Ούγγρος αριστερός διανοούμενος που έλαβε μέρος στις συζητήσεις γύρω από την ανάπτυξη του εθνικοσοσιαλισμού, του μαρξισμού-λενινισμού και την κατάσταση του καπιταλισμού κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Εμπλεκόμενος στην πολιτική στην πατρίδα του, την Ουγγαρία, ο Βάιντα αποπέμφθηκε μαζί με αρκετούς άλλους στοχαστές από το Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα το 1973, επειδή υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε απόψεις που ήταν «αντίθετες με τον μαρξισμό-λενινισμό και με την πολιτική του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος ."
Ο Βάιντα ήταν ένα από τα αρχικά μέλη της «Σχολής της Βουδαπέστης» του Γκέοργκ Λούκατς, την οποία αποτελούσαν Ούγγροι θεωρητικοί που ξεκίνησαν ως νεομαρξιστές αλλά προχώρησαν σε αυτό που αποκαλούσαν μεταμαρξιστικές και μεταμοντέρνες προοπτικές. Γράφοντας κυρίως στα ουγγρικά, αλλά με πολλά έργα του μεταφρασμένα στα αγγλικά, ο Βάιντα προβληματίζεται πάνω σε θέματα όπως το παρελθόν και το μέλλον του κρατικού σοσιαλισμού στην Ευρώπη και ο φασισμός ως μαζικό φαινόμενο. Ο Βάιντα συνεχίζει να αντλεί, όπως και άλλα μέλη της αρχικής Σχολής της Βουδαπέστης, από την μαρξιστική κληρονομιά του επιδιώκοντας να εξετάσει την κατάσταση της σύγχρονης φιλελεύθερης κοινωνίας.
Το 2011, ο Βάιντα ενεπλάκη σε μια διαμάχη σχετικά με επικριτικά σχόλια που έγιναν σε σχέη με την ουγγρική κυβέρνηση, και συγκεκριμένα με τις κυβερνητικές πολιτικές που αμφισβήτησαν τα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης. Σε μια αξιοσημείωτη εκδήλωση υποστήριξης προς τον Βάιντα και τσ συνάδελφό του, την Ουγγαρέζα θεωρητική Άγκνες Χέλερ, ο Γιούργκεν Χάμπερμας και ο Τζούλιαν Νίντα-Ρούμελιν έγραψαν μια δημόσια έκκληση για την υπεράσπιση του Βάιντα και της Χέλερ, επιμένοντας στο ότι «ανησυχούμε για την πολιτική και επαγγελματική μοίρα των Ούγγρων συναδέλφων μας. . . Υπό την εθνικιστική κυβέρνηση, η οποία χρησιμοποίησε την πλειοψηφία των δύο τρίτων της για να διαβρώσει το ουγγρικό σύνταγμα, βρίσκονται και πάλι αντιμέτωποι με πολιτικές διώξεις».
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1973, τα μέλη της Σχολής της Βουδαπέστης ως ιδεολογικοί διαφωνούντες έχασαν τη δουλειά τους και τους απαγορεύτηκαν οι δημοσιεύσεις. Μερικά από τα μέλη της ομάδας έφυγαν τελείως από την Ουγγαρία. Ο Μιχάλι Βάιντα πήγε ως επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια σε διαφορετικές χώρες: πρώτα στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης (Γερμανία), μετά στο New School for Social Research στη Νέα Υόρκη, κατόπιν στο Πανεπιστήμιο Τρεντ στο Πίτερσμπορο του Καναδά και τέλος (ήδη μετά την αποκατάστασή του στην Ουγγαρία) στο Πανεπιστήμιο του Σέγκεν (Γερμανία). Μόλις το 1989 αποκαταστάθηκε επίσημα στην Ουγγαρία και διορίστηκε στην έδρα της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Kossuth Lajos στο Ντέμπρετσεν, όπου ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας από το 1996 έως το 2000. Ο Βάιντα διορίστηκε μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών το 2002. Το 2004 έγινε επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κάσελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολιτική της Ουγγαρίας
Χάο Χαϊντόνγκ
Ο Χάο Χαϊντόνγκ (απλοποιημένα κινέζικα :郝海东, παραδοσιακά κινέζικα :郝海東, πινγίν : Hǎo Hǎidōng, γεννήθηκε 9 Μαΐου 1970) είναι Κινέζος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Κίνας.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Μπαγί, όπου έπαιζε επίσης όταν ήταν νέος. Επωφελήθηκε από την αυξανόμενη επαγγελματοποίηση του κινεζικού ποδοσφαίρου και ήταν σε θέση να βελτιώνει συνεχώς τις δεξιότητές του. Λόγω των καλών του εμφανίσεων, μεταγράφηκε στους τότε πρωταθλητές της Νταλιάν Σιντέ, μετά τη σεζόν του 1996. Με το σύλλογο κέρδισε πολλούς τίτλους και διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του κινεζικού πρωταθλήματος πέντε φορές, του Σούπερ Κυπέλλου Κίνας και του Κυπέλλου Κίνας. Σε προσωπικό επίπεδο αναδείχθηκε τρεις φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Μάλιστα λειτούργησε εκεί για ένα διάστημα ως παίκτης-προπονητής, πριν από τη μεταγραφή του στην Αγγλία τον Ιανουάριο του 2005.
Σε ηλικία 34 ετών, μεταγράφηκε στην Αγγλία, και στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, για το συμβολικό ποσό της μίας λίρας στερλίνας. Ωστόσο, δεν έπαιξε σχεδόν καθόλου στην Αγγλία (μόνο ένας αγώνας Κυπέλλου Αγγλίας το χρόνο μετά την άφιξή του ), κυρίως λόγω πολλών τραυματισμών και σταμάτησε την καριέρα του αμέσως μετά. Έγινε στη συνέχεια γενικός διευθυντής και στη συνέχεια αρχηγός ενός κινεζικού συλλόγου τρίτης κατηγορίας.
Τίτλοι και διακρίσεις
Μπαγί ΦΤ
Νταλιάν Σιντέ ΦΚ
Ατομικές διακρίσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νταλιάν Σιντέ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:FIFA Century Club
Σκυταλοδρομία 4×400 μέτρων
Ιστορία - διεξαγωγή αγωνίσματος
Στις μεγάλες διοργανώσεις τα πρώτα 500 μέτρα διανύονται σε ξεχωριστά κουλουάρ (διαδρόμους). Για τον λόγο αυτόν, τα σημεία αφετηρίας απέχουν μεταξύ τους μεγαλύτερες αποστάσεις από ό,τι στον αγώνα δρόμου 400 μέτρων. Μετά τα 500 μέτρα, οι δρομείς συγκλίνουν προς τον εσωτερικό διάδρομο. Η αντίστοιχη σκυταλοδρομία 4 × 440 υαρδών (απόσταση λίγο μεγαλύτερη, συνολικά 1.609,34 έναντι 1.600 μέτρων) διεξαγόταν παλαιότερα στις χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας και στις ΗΠΑ, μέχρι την ολοκλήρωση της μεταβάσεως στο μετρικό σύστημα τη δεκαετία του 1970.
Οι δρομείς τρέχοντας μεταφέρουν τη σκυτάλη, ένα λείο, κοίλο, μονοκόμματο σωλήνα από ξύλο, μέταλλο ή άλλο άκαμπτο υλικό. Έχει μήκος μεταξύ 28 και 30 εκατοστών και περιφέρεια μεταξύ 12 και 13 εκατοστών. Η σκυτάλη ζυγίζει τουλάχιστον 50 γραμμάρια. Οι δρομείς πρέπει να τη δίνουν στον επόμενο δρομέα της ομάδας τους. Η αλλαγή (η πράξη του να παραδίδει ο ένας δρομέας τη σκυτάλη στον επόμενο) πρέπει να γίνεται σε ένα τμήμα της διαδρομής μήκους 20 μέτρων, που συνήθως είναι σημειωμένο με γαλάζιες γραμμές. Η πρώτη αλλαγή γίνεται στις ξεχωριστές διαδρομές (κουλουάρ), ενώ για τη δεύτερη και την τρίτη οι δρομείς στέκονται σε γραμμή κατά πλάτος των διαδρομών, παρά το ότι οι προηγούμενοι δρομείς τρέχουν συνήθως ο ένας πίσω από τον άλλον στην εσωτερική διαδρομή. Αυτή η πρακτική αποτρέπει τη σύγχυση και τις συγκρούσεις κατά τις αλλαγές. Αντίθετα με τη σκυταλοδρομία των 4 × 100 μέτρων, οι δρομείς της 4 × 400 μ. συνήθως κοιτούν προς τα πίσω και αρπάζουν τη σκυτάλη από τον προηγούμενο δρομέα, εξαιτίας της κοπώσεως αυτού. Επειδή οι χρόνοι παρουσιάζουν μεγαλύτερες διαφορές εξαιτίας της μεγαλύτερης αποστάσεως του αγωνίσματος, οι ακυρώσεις είναι σπάνιες.
Διεθνώς η ομάδα των ΗΠΑ κυριαρχεί στην ιστορία του αγωνίσματος στους άνδρες, αν και αυτή η κυριαρχία περιορίσθηκε από την Τζαμάικα ήδη τη δεκαετία του 1950 και από τη Μεγάλη Βρετανία τη δεκαετία του 1990. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της IAAF, τα παγκόσμια ρεκόρ στις σκυταλοδρομίες αναγνωρίζονται μόνο όταν όλα τα μέλη της ομάδας έχουν την ίδια υπηκοότητα.
Μικτές σκυταλοδρομίες 4 × 400 μέτρων, δηλαδή με δύο γυναίκες και δύο άνδρες στην κάθε ομάδα, εισάχθηκαν στη διεθνή διοργάνωση σκυταλοδρομιών «IAAF World Relays» του 2017, ενώ η IAAF αναγνώρισε για πρώτη φορά ένα παγκόσμιο ρεκόρ σε αυτό το αγώνισμα το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκυταλοδρομια 4×400
Σάντορ Πίντερ
Ο Σάντορ Πίντερ (γεν. στις 3 Ιουλίου 1948) είναι Ούγγρος πολιτικός και πρώην ανώτατος αξιωματικός της ογγρικής αστυνομίας. Υπηρέτησε επίσης ως Υπουργός Εσωτερικών από το 1998 έως το 2002 και από το 2010 μέχρι σήμερα, στις κυβερνήσεις του Βίκτορ Όρμπαν.
Βιογραφία
Ο Σάντορ Πίντερ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βουδαπέστη. Αποφοίτησε από την Αστυνομική Σχολή (Rendőrtiszti Főiskola) της Βουδαπέστης το 1978. Εργάστηκε στα τμήματα εγκληματικής έρευνας των εθνικών αστυνομικών τμημάτων της Βουδαπέστης και της περιφέρειας Πέστης μεταξύ 1978 και 1991. Πήρε πτυχίο Νομικών και Πολιτικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd το 1986 σε ηλικία 38 ετών.
Πριν από την είσοδό του στον πολιτικό στίβο μετά τη συνταξιοδότηση, ο Πίντερ εργάστηκε ως αστυνομικός. Αφού εισήλθε στην αστυνομία το 1972 και ανέβηκε στην ιεραρχία της, έφτασε σε κορυφαίες θέσεις στην ουγγρική αστυνομία, όπως ο αρχηγός της αστυνομίας της Βουδαπέστης το 1991 και στη συνέχεια αρχηγός της Εθνικής Αστυνομίας κατά το διάστημα μεταξύ 1991 και 1996.
Πολιτική καριέρα
Ο Πίντερ ήταν μέλος του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (MSZMP) πριν από τη μετάβαση στη δημοκρατία στην Ουγγαρία (1990).
Σύμφωνα με ισχυρισμούς, κατά το διάστημα μεταξύ 1993 και 1996, ο Ντίτμαν Κλόντο έδωσε μεγάλα χρηματικά ποσά εκ μέρους του Σέμιον Μογκίλεβιτς σε πολλούς Ούγγρους πολιτικούς συμπεριλαμβανομένου του Πίντερ το 1996/1997.
Ο Σάντορ Πίντερ υπηρέτησε ως υπουργός εσωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν από το 1998 έως το 2002. Εργάστηκε επίσης ως επιχειρηματίας μεταξύ δύο περιόδων της θητείας του ως Υπουργός Εσωτερικών, διοικώντας εταιρείες σεκιούριτι, οικονομικές-συμβουλευτικές και ταξιδιωτικές εταιρείες.
Ο Πίντερ διορίστηκε εκ νέου υπουργός εσωτερικών το 2010, μια θέση την οποία διατηρεί μέχρι και σήμερα. Τα σημαντικότερα καθήκοντά του ήταν η καταστολή της παραβατικότητας και η αποκατάσταση της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας. Στις 4 Μαρτίου 2022, λίγες ημέρες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο Πίντερ, με την επίσημη ιδιότητά του ως υπουργού εσωτερικών της ουγγρικής κυβέρνησης, συναντήθηκε στα σύνορα με την Ουκρανία τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό εσωτερικών της Κροατίας Νταβόρ Μποζίνοβιτς καθώς και τον Έλληνα αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτη Σχοινά.
Προσωπική ζωή
Ο Πίντερ είναι νυμφευμένος. Η σύζυγός του είναι η Ίλντικο Πιντέρνε Έοτβος και έχει τρεις κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Σωτήριος Κουβόπουλος
Ο Σωτήριος Κουβόπουλος (15 Σεπτεμβρίου 1916 - 5 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε πρόεδρος της κοινότητας Αγίας Παρασκευής και νομάρχης.
Βιογραφία
Καταγόταν από τη Βυτίνα Αρκαδίας και σπούδασε νομικά. Εργάστηκε ως δικηγόρος. Από το 1959 έως το 1960 ήταν γενικός γραμματέας της Τοπικής Ενώσεως Δήμων και Κοινοτήτων του νομού Αττικής.
Διορίστηκε Νομάρχης Λευκάδας το 1960 και το 1961 διαδέχθηκε τον αποβιώσαντα Γεώργιο Ρεμπάκο ως Νομάρχης Ηλείας. Παρέμεινε νομάρχης στην Ηλεία μέχρι το 1967, οπότε διορίστηκε Νομάρχης Κορινθίας και αργότερα την ίδια χρονιά Νομάρχης Ρεθύμνου. Επίσης, υπηρέτησε ως Νομάρχης Αττικής. Από το 1969 έως τον Μάιο του 1970 ήταν Νομάρχης Μεσσηνίας και τον Μάιο του 1970 αποχώρησε από την υπηρεσία.
Υπήρξε ο τελευταίος εκλεγμένος Πρόεδρος της Κοινότητας Αγίας Παρασκευής από το 1954 έως το 1960, ενώ ο πατέρας του, Ιωάννης, είχε υπηρετήσει επίσης ως πρόεδρος στην ίδια κοινότητα. Κατά την περίοδο της θητείας του στην Κοινότητα Αγίας Παρασκευής, έγινε η σύνδεση του προαστίου με το υδρευτικό δίκτυο της ΟΥΛΕΝ και μεταφέρθηκε στην Αγία Παρασκευή το Κολέγιο που έως τότε έδρευε στο Ελληνικό.
Τον Απρίλιο του 1975 στις δημοτικές εκλογές ήρθε 2ος στον δεύτερο γύρο στο Δήμο Αγίας Παρασκευής.
Πέθανε το 1987 και κηδεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου από τον ιερό ναό Αγίας Παρασκευής Αττικής. Ήταν παντρεμένος με τη Δέσποινα Μαντουβάλου και είχαν 4 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Νομάρχες Κορινθίας Κατηγορία:Νομάρχες Λευκάδας Κατηγορία:Νομάρχες Μεσσηνίας Κατηγορία:Νομάρχες Ρεθύμνου
Eidgenossenschaft
μικρογραφία|Οι Τρεις Συνομόσπονδοι, στο [[Ομοσπονδιακό Παλάτι της Ελβετίας]] Η Eidgenossenschaft (ελληνικά: Αϊντγκενοσενσαφτ) είναι γερμανική λέξη που σημαίνει Συνομοσπονδία. Στο μεσαίωνα και κυρίως τον 13ο με 16ο αιώνα η λέξη χαρακτήριζε και το Ελβετικό κράτος. Η λέξη Eidgenosse σήμαινε Ελβετός πολίτης.
Ως πολιτικός όρος, χρησιμοποιείται συχνότερα ως συνώνυμο της Ελβετίας, της οποίας επίσημη γερμανική ονομασία είναι η "Schweizerische Eidgenossenschaft", η οποία μεταφράζεται ως Ελβετική Συνομοσπονδία. Ο όρκος που αναφέρθηκε για αυτήν είναι ο Ρίτλισβουρ, οι τρεις άνδρες που καταγράφηκαν να κάνουν την ορκωμοσία στις 1 Αυγούστου 1291. Στην ιστορική παράδοση αναφέρεονται ως Τρεις Συνομόσπονδοι (Drei Eidgenossen).
Ένας Eidgenosse (αϊντγκενόσε, κυριολεκτικά: συνάδελφος από τον όρκο) είναι μέλος μιας Eidgenossenschaft και είναι έκφραση για τον "Ελβετό πολίτη".
Το σχετικό επίθετο, το eidgenössisch, το οποίο μεταφράζεται επίσημα ως Ελβετικό ομοσπονδιακό, χρησιμοποιείται από διάφορους οργανισμούς όπως το Eidgenössische Technische Hochschule, που μεταφράζεται σε Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας.
Σε ιστορικό πλαίσιο, ο όρος Eidgenossenschaft αναφέρεται τυπικά στη μεσαιωνική Ελβετική Συνομοσπονδία, που διευρύνθηκε από τον 13ο έως τον 16ο αιώνα στην κεντρική Ευρώπη, υπήρξε μέχρι το 1798 και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ομοσπονδιακό κράτος τον 19ο αιώνα. Όταν χρησιμοποιείται με αυτή την έννοια, η αιώνια φύση του συμφώνου είναι απαραίτητη και τα μέλη του Dreizehn Orte όπως αυτοαποκαλούνταν έκαναν συχνά συμμαχίες περιορισμένης χρονικής διάρκειας όπου υπήρξε όρκος με άλλους εταίρους, αλλά τέτοια σύμφωνα δεν θεωρούνταν μια Eidgenossenschaft.
Τα μέλη μιας Eidgenossenschaft ονομάζονται Eidgenossen (ενικός Eidgenosse). Ο όρος αυτός τεκμηριώνεται σε μια συμμαχία από το 1351 μεταξύ του Ούρι, Σβάιτς και Ουντερβάλντεν και τις πόλεις Λουκέρνη και Ζυρίχη, οι οποίοι αυτοαναφέρονταν ως Eidgenossenschaft. Στην εξέλιξη της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, τα μέλη αρχικά δεν ενώνονταν από ένα και μόνο σύμφωνο, αλλά από μια ολόκληρη σειρά αλληλεπικαλυπτόμενων συμφώνων και ξεχωριστών διμερών συνθηκών μεταξύ διαφόρων μελών. Η αφαίρεση της μοναδικής χρήσης του Eidgenossenschaft δεν συνέβη πριν από περίπου σαράντα χρόνια μετά τη μάχη του Ζέμπαχ, αν και ξεκίνησε ήδη στο Πφάφενμπριχ του 1370, μια συνθήκη μεταξύ μερικών από τα τότε οκτώ μέλη της Ελβετικής Συνομοσπονδίας.
Συνομοσπονδίες (Eidgenossenschaften) υπήρχαν και πριν την Ελβετική Συνομοσπονδία. Το κοινοτικό κίνημα στη μεσαιωνική Ευρώπη οδήγησε συχνά σε παρόμοιες συμμαχίες. Οι συμμαχίες πόλεων (γερμανικά: Städtebünde) στη μεσαιωνική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στις οποίες οι πόλεις-μέλη ήταν ισοδύναμες μπορούν να θεωρηθούν ως Eidgenossenschaften, αν και γενικά αποδείχθηκαν λιγότερο σταθερές, εν μέρει λόγω των κατακερματισμένων περιοχών τους. Η πιο γνωστή από αυτές τις συμμαχίες πόλεων ήταν η Χανσεατική Ένωση, αλλά πολλές άλλες υπήρχαν στον 13ο και 14ο αιώνα. Ένα πρώιμο παράδειγμα είναι η Λομβαρδική Ένωση, ενώ η Βουργουνδική Συνομοσπονδία είναι Ελβετικό παράδειγμα, από τη Βέρνη.
Στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο αυτοκράτορας Κάρολος Δ΄ ανακήρυξε τις συνομοσπονδίες, εξορκισμούς και συνομωσίες ως παράνομες το 1356. Τα περισσότερα Στενττεμπίντε διαλύθηκαν, ορισμένες φορές βίαια και όπου επαναπροσδιορίστηκαν η πολιτική επιρροή τους ήταν πολύ μειωμένη. Ωστόσο, στην Ελβετική Συνομοσπονδία το διάταγμα δεν είχε τέτοιο αποτέλεσμα επειδή ο αυτοκράτορας καταγόταν από τον Οίκο του Λουξεμβούργου και θεωρούσε την Ελβετία ως δυνητικό χρήσιμο σύμμαχο εναντίον του αντίπαλων Αψβούργων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετία
Ουίλιαμ Ντάνιελς (κινηματογραφιστής)
Ο '''Ουίλιαμ Χ. Ντάνιελς' (William H. Daniels'', 1 Δεκεμβρίου 1901 - 14 Ιουνίου 1970) ήταν Αμερικανός κινηματογραφιστής. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο προσωπικός καμεραμάν της Γκρέτα Γκάρμπο, με την οποία συνεργάστηκε σε 21 ταινίες μεταξύ το 1926 και το 1939. Επίσης, σε μερικές ταινίες υπήρξε και βοηθός παραγωγής, ενώ από το 1961 έως το 1963, διετέλεσε πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Κινηματογραφιστών. Υπήρξε τέσσερις φορές υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας, κερδίζοντας όμως μία φορά, το 1949, για τη δουλειά του στην ταινία The Naked City (1948).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας
Ρόμπερτ Τζ. Κερν
Ο Ρόμπερτ Τζέιμς Κερν (αγγλικά: Robert James Kern, 29 Μαρτίου 1885 - 30 Μαΐου 1972) ήταν Αμερικανός μοντέρ. Περισσότερο γνωστός είναι για τη δουλειά του στο έργο Ο Αλήτης και η Αμαζόνα (1944), το οποίο του χάρισε κι ένα Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ. Κατά τ'άλλα συνεργάστηκε με μεγάλες εταιρείες όπως η United Artists και η Metro-Goldwyn-Mayer, συμμετέχοντας σε 70 ταινίες. Ο βραβευμένος μοντέρ Χαλ Σ. Κερν ήταν αδελφός του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέρ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ
Κάστρο του Χάψαλου
μικρογραφία|Βίντεο με drone του Κάστρου Χάψαλου 2022 Το Κάστρο Χάψαλου (επίσης Επισκοπικό Κάστρο Χάψαλου, Εσθονικά: Haapsalu piiskopilinnus, ή πιο απλά το Κάστρο του Επισκόπου ) είναι κάστρο με καθεδρικό ναό στο Χάψαλου της Εσθονίας, που ιδρύθηκε τον δέκατο τρίτο αιώνα ως έδρα της Επισκοπής του Όσελ-Βίκ. Σύμφωνα με το μύθο, κατά τη διάρκεια της πανσελήνου του Αυγούστου, μια εικόνα μιας παρθένας, της Λευκής Κυρίας, εμφανίζεται στον εσωτερικό τοίχο του παρεκκλησίου.
Ιστορία
μικρογραφία| Χαλκογραφία του κάστρου από το 1889 μικρογραφία|300x300εσ| Κάστρο Χάψαλου τη νύχτα|αριστερά Το 1228, ο Αρχιεπίσκοπος της Ρίγας, Αλβέρτος σχημάτισε μια νέα επισκοπή αποτελούμενη από τις Λέενε, Σάαρεμαα και Χιίουμαα και όρισε τον Γκότφριντ, ηγούμενο της μονής Ντουναμίντε του τάγματος των Κιστερκιανών, ως επίσκοπο. Η επισκοπή δημιουργήθηκε ως κράτος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την 1η Οκτωβρίου 1228, από τον Ερρίκο Ζ', βασιλιά των Ρωμαίων. Ο παπικός λεγάτος Βίλχελμ της Μόντενας οριστικοποίησε αυτά τα σύνορα το 1234. Η πρώτη κατοικία της Επισκοπής του Όσελ-Βίκ βρισκόταν στο Κάστρο Λιχούλα, όπου με τη βοήθεια του Τάγματος των Αδελφών του Ξίφους χτίστηκε ένα πέτρινο οχυρό. Σε μια προσπάθεια να αποφύγει τις συγκρούσεις με το ισχυρό Τάγμα, ο Επίσκοπος μετέφερε την κατοικία της επισκοπής στην Περόνα, όπου κάηκε από Λιθουανούς δέκα χρόνια αργότερα. Ένα νέο κέντρο για την επισκοπή επιλέχθηκε στο Χάψαλου, όπου ξεκίνησε ένα επισκοπικό οχυρό και ο καθεδρικός ναός. Η κατασκευή του κάστρου κράτησε τρεις αιώνες.
Κάστρο
μικρογραφία|300x300εσ| Κάστρο Χάψαλου|αριστερά Η κατασκευή, η διεύρυνση και η ανοικοδόμηση του οχυρού συνεχίστηκαν αρκετούς αιώνες, με την αρχιτεκτονική να αλλάζει ανάλογα με την ανάπτυξη των όπλων. Το οχυρό ολοκληρώθηκε στις τελικές του διαστάσεις – έκταση μεγαλύτερη από 30.000 τετραγωνικά μέτρα, πάχος τείχους μεταξύ 1,2 και 1,8 μέτρα, και μέγιστο ύψος πάνω από 10 μέτρα – επί επισκόπου Γιοχάνες Δ' Κιέβελ (1515–1527). Η δυτική πλευρά του κάστρου στεγάζει ένα παρατηρητήριο ύψους 29 μέτρων, που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως καμπαναριό. Τα τείχη αργότερα ανυψώθηκαν στα 15 μέτρα.
Τα εσωτερικά χαρακώματα και οι περσίδες, που κατασκευάστηκαν για κανόνια και ως καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς, χρονολογούνται από τον πόλεμο της Λιβονίας (1558–1582), αλλά κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου το οχυρό υπέστη σοβαρές ζημιές. Τα τείχη του μικρού κάστρου και η εξωτερική οχύρωση έμειναν εν μέρει κατεστραμμένα.
Ναός Απόλλωνα Πυθίου Σωτήρα (Άρτα)
Ο Ναός Απόλλωνα Πυθίου Σωτήρα είναι ένα μνημείο της κλασικής περιόδου στην πόλη της Άρτας και αποτελεί τον μεγαλύτερο αρχαίο ναό που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα στην περιοχή της Ηπείρου.
Κάστρο του Χάψαλου
Κάστρο
Τον 17ο αιώνα, το κάστρο δεν χρησιμοποιήθηκε πλέον ως αμυντικό κτήριο από τους Σουηδούς, που κυβερνούσαν τώρα τη σουηδική εσθονική επαρχία. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου το 1710, η Εσθονία έπεσε υπό ρωσική κυριαρχία και τα τείχη κατεδαφίστηκαν μερικώς με εντολή του Πέτρου Α' της Ρωσίας, μετατρέποντας το κάστρο στην πραγματικότητα σε ερείπια.
Ναός Απόλλωνα Πυθίου Σωτήρα (Άρτα)
Τοποθεσία
Βρίσκεται στην οδό Bασιλέως Πύρρου, δίπλα στην Πλατεία Κιλκίς και σε μικρή απόσταση από το ναό της Αγίας Θεοδώρας, πολιούχου της Άρτας και του Μικρου Θεάτρου της Αμβρακίας. Το 1965 με υπουργική απόφαση ο ναός ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο.
Κάστρο του Χάψαλου
Καθεδρικός Ναός Αγίου Νικολάου
αριστερά|μικρογραφία|333x333εσ| Μέσα στον καθεδρικό ναό Ο καθεδρικός ναός του Χάψαλου ήταν ένας καθεδρικός ναός (δηλαδή η κύρια εκκλησία) της Επισκοπής του Όσελ-Βίκ, όπου βρισκόταν ο θρόνος, η επίσημη έδρα του Επισκόπου και όπου λειτουργούσε το παράρτημα της Επισκοπής. Είναι η μεγαλύτερη μονόχωρη εκκλησία στις χώρες της Βαλτικής, με υψηλούς θόλους ύψους 15,5 μέτρων και έκταση 425 τ.μ.
Η πρώτη γραπτή αναφορά της εκκλησίας είναι ο καταστατικός χάρτης του Χάψαλου όπου ο επίσκοπος Χέρμαν Α', ο ιδρυτής της πόλης έγραψε: «...εμείς, που έχουμε ιδρύσει τον καθεδρικό ναό στο Χάψαλου και έχουμε εφοδιάσει τους κανόνες μας με τις κατάλληλες κατοικίες και εισόδημα, καθορίσαμε μια συγκεκριμένη τοποθεσία ως πόλη, όπου όλοι όσοι την επέλεξαν ως τόπο διαμονής μαζί μας, θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν και να βρουν καταφύγιο εκεί· και αν χρειαζόταν θα μπορούσαν να υπερασπιστούν την εκκλησία με όλα τα μέσα, που είχαν στη διάθεσή τους».
Χτισμένη το 1260, η εκκλησία ανήκει στη μεταβατική περίοδο από τη ρωμανική στη γοτθική αρχιτεκτονική. Το πρώτο χαρακτηρίζεται από το φυτική διακόσμηση του κιονόκρανου των παραστάδων και το δεύτερο από τους τριαστέρες (αστεροειδείς) θόλους. Η πύλη ήταν επίσης αρχικά ρωμανική - το wimperg στη στρογγυλή αψίδα είχε μια κόγχη με τη μορφή του πολιούχου. Οι εσωτερικοί τοίχοι ήταν καλυμμένοι με αγιογραφίες, το δάπεδο αποτελείται από ταφόπλακες κληρικών και διακεκριμένων ευγενών. Ένα μοναδικό στρογγυλό βαπτιστικό παρεκκλήσι χτίστηκε στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια του Λιβονικού πολέμου, η Εσθονία έγινε μέρος του λουθηρανικού σουηδικού βασιλείου. Η Καθολική θολοτή εκκλησία έγινε εκκλησία με λουθηρανικό εκκλησίασμα και στη συνέχεια ονομαζόταν Εκκλησία του Κάστρου.
Ναός Απόλλωνα Πυθίου Σωτήρα (Άρτα)
Ιστορία
Η Αμβρακία υπήρξε αποικία της Κορίνθου και ιδρύθηκε το 625 π.Χ. από το Γόργο, νόθο γιο του Κυψέλου, τυράννου της Κορίνθου, σε περιοχή που ανήκε στο θεσπρωτικό κλάδο των Δρυόπων. Το όνομα Αμβρακία δεν δόθηκε από τους Κορινθίους αλλά ήταν τοπικό και μάλλον οφείλεται στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα. Η πόλη κτίσθηκε στους βόρειους πρόποδες του λόφου Περάνθης, 16 χλμ. από τις εκβολές του Αράχθου, όπου βρισκόταν ο Άμβρακος, ο κλειστός λιμήν της Αμβρακίας.
Κάστρο του Χάψαλου
Καθεδρικός Ναός Αγίου Νικολάου
Το 1625, ο Σουηδός βασιλιάς Γουσταύος Β' Αδόλφος πούλησε την πόλη Χάψαλου, το κάστρο και την γειτονική ιδιοκτησία στον κόμη Γιάκομπ Ντε λα Γκαρντί, ο οποίος σχεδίαζε να μετατρέψει το ερειπωμένο οχυρό σε ένα σύγχρονο κάστρο. Ως σύμβουλος προσκλήθηκε ο Αρέντ Πασέρ, γνωστός γλύπτης και πρωτομάστορας. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο βωμός της Μητέρας τιμά τη μνήμη των Εσθονών μητέρων που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής Στις 23 Μαρτίου 1688, η χάλκινη στέγη του ναού καταστράφηκε σε πυρκαγιά, αλλά ο ναός αποκαταστάθηκε σχετικά γρήγορα. Η καταιγίδα το 1726 κατέστρεψε ξανά τη στέγη. Οι πιστοί της εκκλησίας δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά την ανακαίνιση και μετακόμισαν στην εκκλησία της πόλης. Τον 19ο αιώνα ξεκίνησε η ανακατασκευή των ερειπίων σε ένα ρομαντικό πάρκο κάστρου.
Το 1886–1889 η εκκλησία ανακαινίστηκε και ξαναχτίστηκε. Η ερειπωμένη πύλη ρωμανικού στιλ αντικαταστάθηκε από την ψευδογοτθική "πύλη" με σκαλοπάτια, τα σωζόμενα θραύσματα των τοιχογραφιών καλύφθηκαν και οι επιτύμβιες στήλες αφαιρέθηκαν από την εκκλησία. Στις 15 Οκτωβρίου 1889 τελέστηκε η πρώτη λειτουργία αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.
Ναός Απόλλωνα Πυθίου Σωτήρα (Άρτα)
Ιστορία
Η ιδιαίτερη ιστορική και καλλιτεχνική εξέλιξη της Αμβρακίας αντανακλάται και στις λατρευτικές πρακτικές των κατοίκων της όπου συνυπάρχουν λατρευτικές πρακτικές που σχετίζονται με τις ολύμπιες θεότητες, με ανατολικές θεότητες και με γενεαλογικούς ήρωες των Αιακιδών. Πολλές από τις λατρείες έχουν τη ρίζα τους στην επίδραση της Κορίνθου, η οποία διατηρούσε στενές σχέσεις με τις αποικίες της, ενώ άλλες είναι αποτέλεσμα της θρησκευτικής πολιτικής του βασιλέα Πύρρου. Συγκεκριμένα, η κορινθιακή λατρεία  του  Απόλλωνα  που  διαπιστώ­νεται  στην  Κόρινθο  από  τον  7ο  αι. π.Χ., εμφανίζεται στις  κορινθιακές  αποικίες της Αμβρακίας, Απολλωνίας και στις Συρακούσες από την αρχαϊκή εποχή. Στην Αμβρακία, ο Απόλλωνας γνώρισε σημαντική  λατρεία και λατρεύτηκε ως Αγυιεύς, θεός δηλαδή που προστατεύει το δρόμο (αγυιά) αλλά και τους αποίκους. thumb|left|310px|Ο ναός του Απόλλωνα Σωτήρα. Στο έργο «Μεταμορφώσεων Συναγωγή» του Αντωνίνου Λιβεράλις, μυθογράφου του 2ου ή 3ου μ.Χ. αιώνα, γίνεται αναφορά στον Αθανάδα, ιστορικό της Αμβρακίας, ο οποίος έζησε τον 4ο αι. π.Χ. και μας εξιστορεί τη διαμάχη του Απόλλωνα, του Ηρακλή και της Άρτεμις για την κατοχή της Αρχαίας Αμβρακίας. Οι θεοί κάλεσαν τον Κραγαλέα ως κριτή για να αποφασίσει σε ποιόν ανήκει η πόλη της Αμβρακίας.
Κάστρο του Χάψαλου
Καθεδρικός Ναός Αγίου Νικολάου
Η σοβιετική κατοχή το 1940 οδήγησε στο κλείσιμο της εκκλησίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι λειτουργίες συνεχίστηκαν, αλλά την άνοιξη του 1944 χούλιγκαν εισέβαλαν στην εκκλησία και κατέστρεψαν το βωμό με κομμάτια του βωμού, το όργανο, τις καρέκλες και τα παράθυρα. Το 1946, η εκκλησία ζήτησε από τη σοβιετική κυβέρνηση να κατατάξει τον καθεδρικό ναό ως προστατευόμενο ιστορικό μνημείο, αλλά απέτυχε να κινήσει το ενδιαφέρον τους. Η εκκλησία ήταν άδεια για χρόνια. Για κάποιο διάστημα χρησιμοποιήθηκε για την αποθήκευση σιτηρών, ακόμη και σχέδια για τη μετατροπή του σε πισίνα υπήρχαν.
Ναός Απόλλωνα Πυθίου Σωτήρα (Άρτα)
Ιστορία
Η Άρτεμις από την πλευρά της, υπενθύμισε στον Κραγαλέα ότι την εποχή που ήταν τύραννος ο Φάλαικος και είχε πάει για κυνήγι, ήταν εκείνη που έστειλε μπροστά του ένα μικρό λιοντάρι. Ο Φάλαικος το πήρε στα χέρια του και τότε η μητέρα του μικρού λιονταριού όρμησε στον τύραννο και τον σκότωσε και έτσι απελευθερώθηκε η πόλη από την τυραννία. Οι Αμβρακιώτες για να τιμήσουν τη θεά, κατασκεύασαν χάλκινο άγαλμα και την λάτρευαν ως «Ηγεμόνη», δηλαδή θεά που οδηγούσε τους αποίκους στη νέα τους πατρίδα, ή ως «Αγροτέρα», δηλαδή θεά της άγριας φύσης.
Κάστρο του Χάψαλου
Καθεδρικός Ναός Αγίου Νικολάου
Την Ημέρα της Μητέρας του 1992, καθαγιάστηκε ο Βωμός της Μητέρας για τον εορτασμό των Εσθονών μητέρων, που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής. Το άγαλμα της Παναγίας και του Παιδιού κατασκευάστηκε από τον γλύπτη Χίλε Παλμ.
Ναός Απόλλωνα Πυθίου Σωτήρα (Άρτα)
Ιστορία
Τέλος ο Ηρακλής έκανε αναφορά στο γεγονός ότι αυτός ήταν ο γενάρχης όλων των Κορινθίων, οι οποίοι ίδρυσαν την Αμβρακία και υποστήριξε ότι όλη η Ήπειρος του ανήκει διότι νίκησε τους Κελτούς, τους Χάονες και τους Θεσπρωτούς. Ο Κραγαλέας αποφάσισε να δώσει την πόλη στον Ηρακλή και ο Απόλλωνας τότε θυμωμένος άγγιξε με το χέρι του τον άτυχο Κραγαλέα και τον μεταμόρφωσε σε πέτρα. Η μεταμόρφωση του Κραγαλέα σε πέτρα, πιθανόν να σχετίζεται με τον ιερό λίθο, σύμβολο του Απόλλωνα, το βαίτυλο. Οι Αμβρακιώτες αν και παραδέχονταν ότι η πόλη ανήκε δικαιωματικά στον Ηρακλή, τιμούσαν και θυσίαζαν και στον «Σωτήρα» Απόλλωνα. Ο δημόσιος χώρος αποτελούσε το θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο της πόλεως στο οποίο δέσποζε ο ναός του Απόλλωνος Σωτήρος. Ο ναός χρονολογείται γύρω στο 500 π.Χ. αλλά στην ίδια θέση πρέπει να υπήρχαν και παλαιότερα ιερά του Απόλλωνα. Ο ναός βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα της Αμβρακίας και αποτελούσε το σημαντικότερο ιερό της Αμβρακίας, αφιερωμένο στη λατρεία του Απόλλωνα Πύθιου Σωτήρα, προστάτη της πόλης και αυτό επιβεβαιώνεται από στήλη του 2ου αι. π.Χ., η οποία βρέθηκε στο ναό και αναφέρει τη συνθήκη καθορισμού των γεωγραφικών ορίων ανάμεσα στις δύο γειτονικές πόλεις, την Αμβρακία και τη Χάραδρο και περιλαμβάνει όρκο στους θεούς για την πιστή τήρηση των κανόνων της  συνθήκης και γίνεται επίκληση του «Σωτήρος».
Κάστρο του Χάψαλου
Θρύλος της Λευκής Κυρίας
Τις νύχτες με πανσέληνο τον Αύγουστο, λέγεται ότι εμφανίζεται στον εσωτερικό τοίχο του παρεκκλησίου μια εικόνα μιας κοπέλας, της Λευκής Κυρίας.
Κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Όσελ-Βικ από τον Επίσκοπο, κάθε ιερέας έπρεπε να κάνει μια αγνή και ενάρετη ζωή σύμφωνα με τους κανόνες του μοναστηριού. Η πρόσβαση των γυναικών στο Επισκοπικό Κάστρο απαγορεύτηκε με απειλή θανάτου. Ένας θρύλος λέει ότι ένας ιερέας ερωτεύτηκε μια εσθονή κοπέλα και έφερε κρυφά την κόρη στο κάστρο. Αυτή κρύφτηκε φορώντας ρούχα παιδιών χορωδίας και παρέμεινε μυστικό για πολύ καιρό, αλλά όταν ο επίσκοπος επισκέφτηκε ξανά το Χάψαλου, ο νεαρός τραγουδιστής τράβηξε την προσοχή του και διέταξε έρευνα για το φύλο του τραγουδιστή.
Ναός Απόλλωνα Πυθίου Σωτήρα (Άρτα)
Ιστορία
Στο ναό ανέθεταν οι Αμβρακιώτες τα δημόσια κείμενα και έγγραφά τους ενώ το σύμβολο του ναού και του Απόλλωνα, ο βαίτυλος, χαρακτήριζε τα νομίσματα και τις δημόσιες σφραγίδες της Αμβρακίας. Τα νομίσματα αυτά έφερναν στον εμπροσθότυπο, κεφαλή της Διώνης με καλύπτρα και στον οπισθότυπο, έναν διπλό δακτύλιο γύρω από το βαίτυλο.
Κάστρο του Χάψαλου
Θρύλος της Λευκής Κυρίας
Μόλις βρήκε το κορίτσι, ο επίσκοπος κάλεσε το συμβούλιο του και αποφάσισε ότι το κορίτσι έπρεπε να εντοιχιστεί στον τοίχο του παρεκκλησίου και ο ιερέας να μπει στη φυλακή, όπου πέθανε από την πείνα. Οι οικοδόμοι άφησαν μια κοιλότητα στον τοίχο και το φτωχό κορίτσι με ένα κομμάτι ψωμί και μια κούπα νερό εντοιχίστηκε. Για αρκετή ώρα ακούγονταν οι κραυγές της για βοήθεια. Ωστόσο, η ψυχή της δεν μπορούσε να βρει τη γαλήνη και, ως αποτέλεσμα, εμφανίζεται στο παράθυρο του Βαπτιστηρίου, για να θρηνήσει για τον αγαπημένο της άντρα ήδη εδώ και αιώνες, αλλά και για να αποδείξει την αθανασία της αγάπης.
Ναός Απόλλωνα Πυθίου Σωτήρα (Άρτα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άρτα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Άρτα Κατηγορία:Ναοί του Απόλλωνα
Κάστρο του Χάψαλου
Θρύλος της Λευκής Κυρίας
Το μουσικό φεστιβάλ Ημέρες της Λευκής Κυρίας πραγματοποιείται την περίοδο της πανσελήνου του Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα του Λιβονικού Τάγματος Κατηγορία:Κάστρα στην Εσθονία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης στη Βενεζουέλα (2017)
Εκλογές διεξήχθησαν στη Βενεζουέλα στις 30 Ιουλίου 2017 για να εκλέξουν τα μέλη της Συντακτικής εθνοσυνέλευσης. Σε αντίθεση με τη Συντακτική Εθνική Συνέλευση του 1999, η οποία συγκροτήθηκε έπειτα από ένα δημοψήφισμα, οι εκλογές του 2017 προκηρύχθηκαν με το προεδρικό διάταγμα του προέδρου Νικολάς Μαδούρο.
Περίπου τα δύο τρίτα (364) των μελών της Συνέλευσης εξελέγησαν από τους πολίτες, ενώ μέλη από επτά κοινωνικούς τομείς — μεταξύ των οποίων και συνδικαλιστικές οργανώσεις, κοινοτικά συμβούλια, ομάδες ιθαγενών, αγρότες, σπουδαστές και συνταξιούχοι — εξέλεξαν το υπόλοιπο ένα τρίτο (181) των μελών. Το νέο σύνταγμα που πρότεινε η Συντακτική Συνέλευση αποφασίστηκε να τεθεί για έγκριση σε δημοψήφισμα. Η άρνηση της αντιπολίτευσης να συμμετάσχει στις εκλογές σήμαινε ότι οι περισσότεροι υποψήφιοι της Συντακτικής Συνέλευσης ήταν πιθανό να είναι υποστηρικτές της κυβέρνησης. Οι επερχόμενες περιφερειακές και προεδρικές εκλογές μπορεί επίσης να καθυστερούσαν σε σχέση με τις προβλεπόμενες ημερομηνίες.
Η απόφαση για τη διεξαγωγή των εκλογών έχει επικριθεί από τα μέλη της διεθνούς κοινότητας. Πάνω από 40 χώρες μαζί με υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέλη της Mercosur και του Οργανισμού Αμερικανικών κρατών, καταδίκασαν και δεν αναγνώρισαν τις εκλογές, κάνοντας λόγο για περαιτέρω κλιμάκωση των εντάσεων. Οι χώρες-σύμμαχοι του Μαδούρο — όπως η Βολιβία, η Κούβα, το Εκουαδόρ, η Νικαράγουα, η Ρωσία και η Συρία — αποθάρρυναν οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση στην πολιτική της Βενεζουέλας και συνεχάρησαν τον πρόεδρο.
Αποτελέσματα
Στην πρώτη επίσημη ανακοίνωση των προκαταρκτικών αποτελεσμάτων από τον πρόεδρο του Εθνικού Εκλογικού Συμβουλίου, αναφέρθηκε ότι 8.089.230 πρόσωπα είχαν ψηφίσει και ότι η συμμετοχή ήταν 41,53%.
Νωρίς το απόγευμα της ψηφοφορίας την ημέρα πριν από την επίσημη ανακοίνωση, ο Χούλιο Μπόρχες, ο πρόεδρος της αντιπολίτευσης-ελεγχόμενη από την Εθνική Συνέλευση δήλωσε ότι όχι περισσότερα από δύο εκατομμύρια άνθρωποι είχαν προσέλθει στην κάλπη, δηλώνοντας ότι η CNE αργότερα επίσημα ισχυρίστηκε ότι γύρω στα 8,5 εκατομμύρια είχαν ψηφίσει.
Τα μέλη της νεοεκλεγείσας Συντακτικής Συνέλευσης της Βενεζουέλας ορκίστηκαν επίσημα στις 4 Αυγούστου 2017.
Αναφορές
{
2017 Βενεζουελα
Εθνική Μαλαισίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Μαλαισίας αντιπροσωπεύει τη Μαλαισία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Μαλαισιανής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Malaysia Basketball Association).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Επιφανέστερες στιγμές στην ιστορία της ομάδας είναι οι δύο συμμετοχές της σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα κατά τα έτη 1979 και 1990. Στη δεύτερη περίσταση η Μαλαισία ήταν επιπλέον η διοργανώτρια χώρα. Μέχρι σήμερα δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση.
Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1965, ενώ από το 1995 αγωνίζεται και στο Πρωτάθλημα Νοτιοανατολικής Ασίας που διοργανώνει η SEABA, θυγατρική της FIBA Asia.
Επίσης, η Μαλαισία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Πηγές
Μαλαισια Γυναικων
Σκυταλοδρομία 4×100 μέτρων
Η σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρων είναι αγώνισμα του στίβου, στο οποίο συμμετέχουν ομάδες των τεσσάρων δρομέων και ο κάθε δρομέας της ομάδας τρέχει απόσταση 100 μέτρων. Ανταλλάσουν τη σκυτάλη, ενός λείου, κοίλου, μονοκόμματου σωλήνα από ξύλο, μέταλλο ή άλλο άκαμπτο υλικό. Έχει μήκος μεταξύ 28 και 30 εκατοστών και περιφέρεια μεταξύ 12 και 13 εκατοστών. Η σκυτάλη ζυγίζει τουλάχιστον 50 γραμμάρια.
Ιστορία - διεξαγωγή αγωνίσματος
Οι πρώτοι δρομείς της κάθε ομάδας πρέπει να εκκινούν από τις ίδιες θέσεις που εκκινούν και οι δρομείς του ατομικού αγωνίσματος του 400 μέτρων. Οι δρομείς τρέχοντας μεταφέρουν έναν (αρχικώς ξύλινο) κύλινδρο, τη σκυτάλη, την οποία πρέπει να δίνουν στον επόμενο δρομέα της ομάδας τους. Η αλλαγή (η πράξη του να παραδίδει ο ένας δρομέας τη σκυτάλη στον επόμενο) έπρεπε μέχρι το 2018 να γίνεται σε ένα τμήμα της διαδρομής μήκους 20 μέτρων, του οποίου προηγείτο μια «ζώνη επιταχύνσεως» μήκους 10 μέτρων. Ο κανονισμός τροποποιήθηκε με ισχύ από την 1η Νοεμβρίου 2017 και το τμήμα αλλαγής περιλαμβάνει πλέον τη ζώνη επιταχύνσεως, δίνονται μια ενιαία ζώνη αλλαγής μήκους 30 μέτρων. Ο παραλαμβάνων τη σκυτάλη δρομέας δεν επιτρέπεται να την αγγίξει μέχρι που να εισέλθει στη ζώνη, ενώ ο παραδίδων δρομέας δεν επιτρέπεται να αγγίξει τη σκυτάλη αφού εγκαταλείψει τη ζώνη. Η ζώνη αλλαγής είναι συνήθως σημειωμένη με κίτρινες γραμμές, αν και πάντως το βιβλίο των κανονισμών υπαγορεύει μόνο την ακριβή θέση των σημαδιών, ενώ τα χρώματα και τα σχήματα αυτών (συνήθως γωνίες ή τρίγωνα) απλώς «συνιστώνται». Η μεταβολή του κανονισμού δεν έχει υιοθετηθεί από όλες τις ομοσπονδίες.
Η αλλαγή της σκυτάλης σε αυτό το αγώνισμα είναι συνήθως «τυφλή»: ο παραλαμβάνων δρομέας τεντώνει τον έναν βραχίονά του προς τα πίσω όταν εισέρχεται στη ζώνη αλλαγής, ή όταν του φωνάξει ο παραδίδων δρομέας. Ο παραλαμβάνων δεν κοιτάζει προς τα πίσω και ο παραδίδων έχει την ευθύνη να βάλει τη σκυτάλη στο τεντωμένο χέρι του παραλαμβάνοντα και να μην την αφήσει μέχρι που ο παραλαμβάνων να την πιάσει γερά, χωρίς όμως να υπερβούν το όριο της ζώνης αλλαγής. Οι πρώτοι και οι τρίτοι δρομείς της κάθε ομάδας συνήθως τρέχουν στο εσωτερικό μέρος της διαδρομής (κουλουάρ) που αντιστοιχεί στην ομάδα τους με τη σκυτάλη στο δεξί τους χέρι, ενώ οι δέυτεροι και οι τέταρτοι δρομείς της κάθε ομάδας παραλαμβάνουν τη σκυτάλη με το αριστερό τους χέρι. Οι καλές αλλαγές μπορούν να αποζημιώσουν ως ένα βαθμό την έλλειψη ταχύτητας των δρομέων, ενώ η ακύρωση μιας ομάδας επειδή της έπεσε η σκυτάλη, ή επειδή η αλλαγή έγινε εκτός ζώνης αλλαγής, είναι συχνό φαινόμενο, ακόμα και στο υψηλότερο επίπεδο. Οι χρόνοι τερματισμού μιας ομάδας στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρων είναι συνήθως 2 έως 3 δευτερόλεπτα μικρότεροι από το άθροισμα των καλύτερων χρόνων των μελών της.
Ιστορικά, οι ΗΠΑ κυριάρχησαν στο αγώνισμα σε όλο τον 20ό αιώνα, τόσο στους άνδρες, όσο και στις γυναίκες, έχοντας κερδίσει τα περισσότερα χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες και τα περισσότερα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου. Ο Καρλ Λιούις έτρεχε ως ο τέταρτος δρομέας στις ομάδες των ΗΠΑ που κατέρριψαν 6 φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στη σκυταλοδρομία 4×100 μ., από το 1983 μέχρι το 1992, μεταξύ των οποίων και η πρώτη ομάδα που κατέβηκε το φράγμα των 38 δευτερολέπτων.
Ωστόσο το σημερινό παγκόσμιο ρεκόρ του αγωνίσματος στους άνδρες κατέχεται από την Τζαμάικα, με χρόνο 36,84 δευτερόλεπτα (sec), που σημειώθηκε στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 2012. Μέχρι σήμερα η Τζαμαϊκανή εθνική ομάδα είναι η μοναδική που έχει σπάσει το φράγμα των 37 δευτερολέπτων, και όλα αυτά χάρη κυρίως στην παρουσία ενός μόνο δρομέα, του Γιουσέιν Μπολτ.
Το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών στο αγώνισμα είναι 40,82 δευτερόλεπτα και ανήκει στις ΗΠΑ, επίσης από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της IAAF, τα παγκόσμια ρεκόρ στις σκυταλοδρομίες αναγνωρίζονται μόνο όταν όλα τα μέλη της ομάδας έχουν την ίδια υπηκοότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκυταλοδρομια 4×100
Μοναστήρι της Τίγκβα
Το Μοναστήρι της Τίγκβα της Κοίμησης της Θεοτόκου ( თიღვის მონასტერი) είναι ένα μεσαιωνικό Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό, στην κοιλάδα του ποταμού Προνις (γεωργιανά: ფრონის), σε υψόμετρο 840 μ. από το επίπεδο της θάλασσας, στο μχάρε Σίντα Κάρτλι στη Νότια Οσσετία, της οποίας η επικράτεια είναι επί του παρόντος αμφισβητούμενη. Η εκκλησία του μοναστηριού είναι θολωτή, βυζαντινού ρυθμού. Ιδρύθηκε από την Ταμάρ, την κόρη του βασιλιά Δαβίδ Δ' της Γεωργίας, όπως αναφέρεται σε μια Γεωργιανή επιγραφή του 1152.
Ιστορία
Το μοναστήρι της Τίγκβα, όπως αναφέρεται στα Γεωργιανά χρονικά, χτίστηκε το 1152. Ιδρύτρια, ή κτήρωρ, ήταν η Ταμάρ, η κόρη του Γεωργιανού βασιλιά Δαβίδ Δ' «του Κτίστη» και βασίλισσα του Σιρβάν, η οποία όταν χήρεψε έγινε καλόγρια στην μονή του Τίγκβα μέχρι του θανάτου της, το 1161.
Στις αρχές του 18ου αιώνα, η κρίση στη Γεωργία άφησε το σημάδι της στο μοναστήρι: ο πρίγκιπας Βακχουστί,στην Περιγραφή του Βασιλείου της Γεωργίας, περιέγραψε το μοναστήρι της Τίγκβα ως «θολωτό, κομψό, όμορφα χτισμένο», αλλά «χωρίς ιερέα».
Πολλά από τα βοηθητικά κτίρια που βρίσκονταν γύρω από την εκκλησία, που υπήρχαν στην εποχή του Βακχούστι, βρέθηκαν ερειπωμένα κατά την επίσκεψη της Κόμισσας Πρασκόβια Ουβάροβα το 1890. Λίγο μετά, το ίδιο έτος, η εκκλησία επισκευάστηκε με τις ενέργειες του ιερέα Ζετγινίτζε, του Οίκου των Αμιρετζιμπί και των τοπικών αγροτών.
Αρχιτεκτονική
Το συγκρότημα κτιρίων του μοναστηριού περιβαλλόταν από οχυρωματικό τείχος και διέθετε καμπαναριό, κελάρι, ευκτήριο, και άλλες δομές. Είναι χτισμένο από λαξευμένες ερυθρές πέτρες, με πάχος τοίχων 1,20 μ.
Η εκκλησία του μοναστηριού είναι σταυροειδής σε ορθογώνια βάση εξωτερικών διαστάσεων 14,5 x 24 μ. Οι εσωτερικές διαστάσεις του ναού είναι 16 x 12 μ. και το μέγιστο ύψος του 22 μ. Χαρακτηρίζεται από ασκητικό σχεδιασμό και έλλειψη διακοσμήσεων. Εσωτερικά, χωρίζεται στην Αγία Τράπεζα, την πρόθεση, το διακονικό και τρία κλίτη. Ο θόλος στηρίζεται στην Αγία Τράπεζα και σε δύο ελεύθερες κολόνες στα δυτικά. Το τύμπανό του είναι δωδεκαεδρικό με μακρόστενα παράθυρα. Στα δυτικά βρίσκεται ο νάρθηκας και το ψαλτήριο. Το εσωτερικό της εκκλησίας ήταν κάποτε τοιχογραφημένο, αλλά οι τοιχογραφίες τώρα είναι δυσδιάκριτες.
Η εκκλησία έχει τρεις εισόδους, στα βόρεια, νότια και δυτικά. Εξωτερικά είχε διακοσμήσεις στα παράθυρα και στην πόρτα.
Πάνω από τη βόρεια πόρτα υπάρχει μια Γεωργιανή επιγραφή, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ το 1851, και το ομοιοκαταληκτικό κείμενο της στα ασομταβρούλι αναφέρει την Ταμάρ, ως χορηγήτρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Α.Π.Σ. Άρης Αμφιάλης
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Άρης Αμφιάλης είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Αμφιάλη στο Κερατσίνι. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1968 και έμβλημά του ο Θεός Άρης. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και πετοσφαίρισης γυναικών.
Ιστορικό
Ο «'''Α.Π.Σ. Άρης Αμφιάλης'''» ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1966 και το 1968 αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο. Το 1970 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 1619 και από τη σεζόν 1970-71 ξεκίνησε να αγωνίζεται επίσημα στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά, ξεκινώντας από τη Γ' Κατηγορία. Το 2009 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Πειραιά και κέρδισε την άνοδο στην Δ' Εθνική κατηγορία. Στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά τις σεζόν 2009-10 και 2010-11. Το 2012 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Πειραιά, επικρατώντας την τελευταία αγωνιστική του -μέχρι τότε- πρώτου της βαθμολογίας Ερμή Κορυδαλλού με 0-4 στον Κορυδαλλό και συμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, με αντιπάλους τους Ιάσονα Ιλίου, Α.Ο. Πεύκης και Περαμαϊκό, όπου όμως έχασε την άνοδο στην Δ' Εθνική. Κατόπιν, αγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία πρωταθλήματος Πειραιά μέχρι και το 2017 που υποβιβάστηκε στην Β'.
Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Κερατσινίου «Σιταποθήκες», χωρητικότητας 1.100 θέσεων.
Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών
Η ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών του Άρη Αμφιάλης κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδο στην Α' κατηγορία γυναικών της ΕΣΠΕΔΑ το 2011. Πρώτος αγώνας της ιστορίας της για την Α' ΕΣΠΕΔΑ, ήταν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με αντίπαλο τον Πορφύρα.
Έδρα της ομάδας αποτελεί το Κλειστό Σιταποθηκών «Π. Μπακογιάννης».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.
Γλώσσα Αμπουλάς
Η γλώσσα Αμπουλάς ή Αμπελάμ (ISO 639-3: abt, Ethnologue: abt, Glottolog: ambu1247 ) κατατάσσεται στις γλώσσες Ντου με χρήση στην περιοχή του ποταμού Σεπίκ της βορειοκεντρικής Παπούα Νέα Γουινέα. Χρησιμοποιείται από 44.000 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 1991, και για την γραφή της χρησιμοποιείται η λατινική γραφή. Διαθέτει 4 διαλέκτους, τις Μαπρίκ, Ουινγκέι, Ουοσέρα-Κάμου, και Ουοσέρα-Μάμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Κορεατική Αυτοκρατορία
Γενικά
Το Βασίλειο της Κορέας συγκροτήθηκε ως κυρίαρχη οντότητα το 935 μ.Χ., μετά τη συνένωση τριών βασιλείων που είχαν προηγουμένως αναπτυχθεί στην κορεατική χερσόνησο, από τους χρόνους της ελληνιστικής περιόδου. Στη χώρα αυτή βασίλεψαν δύο δυναστείες που έλαβαν το όνομά τους από τους γενάρχες τους. Η Δυναστεία Κόριο που διατηρήθηκε μέχρι το 1388, την οποία και διαδέχθηκε μετά από επανάσταση η Δυναστεία Τζεσόν ή Τζοσεόν, δίνοντας 27 Βασιλείς και στη χώρα το όνομα Τσάο-Σιέν (= χώρα της πρωινής σιγής) που διατηρήθηκε μέχρι το 1897, όταν η Δυναστεία μετέβαλε τη χώρα σε Αυτοκρατορία της Κορέας που παρέμεινε για μόλις 13 χρόνια. Τελικά η Ιαπωνία νικήτρια κατά τον Α΄ Σινοϊαπωνικό πόλεμο και Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο, έχοντας στο μεταξύ μεταβάλει την Αυτοκρατορία της Κορέας σχεδόν σε προτεκτοράτο της, προχώρησε το 1910 στη πλήρη προσάρτησή της καθιστάμενη έτσι περιφέρεια του εδάφους της.
Μετά τον Β' Π.Π., το 1945, οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση, λόγω αδυναμίας συμφωνίας απόδοσης ανεξαρτησίας της επί 35ετίας ιαπωνικής προσάρτησης του άλλοτε Βασιλείου της Κορέας (και τελευταία της Αυτοκρατορίας της Κορέας), απεφάσισαν την κατάτμησή της σε δύο κυρίαρχα κράτη με γεωγραφική γραμμή κατάτμησης τον βόρειο 38ο γεωγραφικό παράλληλο, δημιουργώντας έτσι τη Βόρεια Κορέα, που τέθηκε υπό τη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ρωσίας και τη Νότια Κορέα υπό τη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1950 μετά από εισβολή της Βόρειας στη Νότια Κορέα ξέσπασε ο γνωστός πόλεμος της Κορέας με διεθνή εμπλοκή ο οποίος και τερματίσθηκε τελικά τρία χρόνια αργότερα, το 1953, με ανακωχή χωρίς διαφοροποίηση των μεταξύ τους συνόρων αφήνοντας πίσω του μόνο νεκρούς, τραυματίες και παρασημοφορήσεις, αλλά και τεράστιες καταστροφές, εκατέρωθεν των πλευρών.
Θέση - όρια
Το Βασίλειο της Κορέας καταλάμβανε όλη τη χερσόνησο της Κορέας στη Βορειοανατολική Ασία εκτεινόμενο από Β. προς Ν. μεταξύ των παραλλήλων 33° 7΄ και 43° 1΄ Β. γεωγραφικού πλάτους και 121° 20΄ και 130° 40΄ Α. γεωγραφικού μήκους, παρουσιάζοντας συνολικό μήκος 600 περίπου μιλίων, ανάπτυγμα ακτογραμμής 1740 μίλια και συνολική έκταση 220.741 τ.χλμ.. Στα βορειοδυτικά, ο ποταμός Αμνόκ ή Γιαλού αποτελούσε το φυσικό σύνορο με την Μαντζουρία (Μαντσουκούο) και προς τα βορειοανατολικά, ο ποταμός Ντζουμέν ή Τουμέν αποτελούσε το φυσικό σύνορο με τη Σιβηρία (Ρωσία), ενώ βρεχόταν ανατολικά από την Ανατ. Ιαπωνική θάλασσα, δια του πορθμού της Κορέας, νότια από την Ανατ. Σινική θάλασσα και δυτικά από την Κίτρινη θάλασσα. Από τη νότια και δυτική παραλία εκτείνονται περί τα 200 νησιά κατά τα 2/3 κατοικημένα, σημαντικότερα των οποίων είναι οι συστάδες Καλπόρτ και Ναν Χάου.
Μορφολογία εδάφους - κλίμα
Το νότιο και δυτικό τμήμα της χερσονήσου περιλαμβάνει ανεπτυγμένες πεδιάδες, ενώ οι ανατολικές και βόρειες περιοχές είναι ορεινές. Το ψηλότερο βουνό στην Κορέα είναι το όρος Πέκτου ή Πέκτουσαν (2.744 m), παρά τα σύνορα με την Μαντζουρία που αποτελεί και τη κεφαλή οροσειράς που εκτείνεται προς νότο και ανατολικά διαιρώντας έτσι τη χώρα σε δύο άνισα μέρη. Σημαντικότεροι ποταμοί είναι οι Γιαλού-γιαγκ, Τζουμέν-γιανγκ, Χαν-γιανγκ και Νάη-Τουνγκ-γιανγκ που ρέουν όλοι δυτικά, προσφέροντας ιδανικά εδάφη για υγρή καλλιέργεια δημητριακών. Γενικά ο ορεινός όγκος της χώρας καθώς και τα νησιά δημιουργήθηκαν κατά την Καινοζωική ορογένεση και κατόπιν έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας αν και υπάρχει μόνο ένα ηφαίστειο εν ενεργεία στο νησί Τσέτσου ή Τζέσου-ντο. Η δε σύσταση του εδάφους της χερσονήσου περιλαμβάνει κρυσταλλικούς σχιστόλιθους, αμμόλιθους και ασβεστόλιθους. Αξιοσημείωτο είναι το μεγάλο παλιρροιακό εύρος που παρατηρείται ιδιαίτερα σε όλη τη δυτική ακτή που φθάνει μέχρι και τα 9 μέτρα.
Το κλίμα στη περιοχή είναι περισσότερο εύκρατο και υγιεινό ενώ η χλωρίδα και η πανίδα ομοιάζει με αυτή της Κίνας.
Γερμανική
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Διαιρεμένα εδάφη Κατηγορία:Κορέα * Κορεα