cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπόθεση Μέρτεν
Πολιτική και διπλωματική διάσταση
Λίγες μέρες μετά την επιστροφή των Καραμανλή-Αβέρωφ από τη Βόννη, ο αρχηγός της Δημοκρατικής Ενώσεως Ηλίας Τσιριμώκος ζήτησε από τον πρόεδρο της Βουλής να συζητηθεί το θέμα Μέρτεν. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι υπήρχαν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε αναλάβει την υποχρέωση έναντι της δυτικογερμανικής κυβέρνησης, να απελευθερώσει τον δήμιο της Θεσσαλονίκης Μαξ Μέρτεν. Η πληροφορία προκάλεσε εντύπωση και έξαψη ιδιαίτερα στην Αριστερά. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1959 η κυβέρνηση Καραμανλή έφερε για συζήτηση στη Βουλή νομοσχέδιο «Περί τροποποιήσεως της νομοθεσίας για τα εγκλήματα Πολέμου», σύμφωνα με το οποίο οριζόταν ότι «αναστέλλεται αυτοδικαίως και χωρίς να απαιτείται απόφασις τις δικαστηρίου, πάσα δίωξις Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου, καθώς και η εκτέλεσις πάσης ποινής ή το υπόλοιπον ταύτης», που χαρακτηρίστηκε από τους νομικούς κύκλους έκτρωμα. Αναφορές στο νομικό εκείνο έκτρωμα δημοσίευσαν πολλές ευρωπαϊκές εφημερίδες και περιοδικά, ενώ οι Times του Λονδίνου λοιδορώντας την Ελλάδα έγραφαν «Η Ελλάς αμνηστεύει τους σφαγείς της». Αλλά και στο εσωτερικό οι αντιδράσεις πολλών βουλευτών ήταν επίσης έντονες, ιδιαίτερα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Ηλία Τσιριμώκου και του Σταύρου Ηλιόπουλου που κατηγόρησαν την κυβέρνηση για υποχώρηση και ενδοτικότητα.
Στον ξεσηκωμό των Καλαβρυτινών με αφορμή αυτό το νόμο, ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Κανελλόπουλος δήλωσε από το βήμα της Βουλής: «κατέχομαι υπό βαθείας ευλαβείας έναντι των θυμάτων των Καλαβρύτων, αλλά αι σφαγαί εκεί προεκλήθησαν ως αντίποινα δια φόνους Γερμανών και μάλιστα αιχμαλώτων…», δηλώσεις που προκάλεσαν δυσφορία και οργή. Υπουργός Δικαιοσύνης στην Ελλάδα τότε ήταν ο Κωνσταντίνος Καλλίας που είχε δηλώσει πως «πρέπει να παραμεριστούν τα εμπόδια δια την ανάπτυξιν των σχέσεών μας με την Δυτικήν Γερμανίαν», και χαρακτήρισε την ψήφισή του ως μια πολιτικής πράξης σκοπίμου Ο εισηγητής της πλειοψηφίας Παπαρρηγόπουλος δήλωσε ότι στην περίπτωση Μέρτεν θα γινόταν εξαίρεση και ο Γερμανός ναζί θα έμενε στη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων. Όπως αποδείχθηκε, επρόκειτο για μία παραπλανητική κίνηση προκειμένου η κυβέρνηση να κατευνάσει την οργή της αντιπολιτεύσεως. Συνέπεια όλων αυτών ήταν τελικά το διάταγμα αυτό να καταψηφιστεί απ΄ όλη την αξιωματική αντιπολίτευση, που διαμαρτυρόταν για την απαράδεκτη μεθόδευση.
Η δίκη Μέρτεν
Τελικά η δίκη του Μαξ Μέρτεν ξεκίνησε στις 11 Φεβρουαρίου του 1959 στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου στην Αθήνα, στο οποίο προέδρευε ο συνταγματάρχης Κοκορέτσας, ο οποίος είχε αποκλείσει τους πολιτικώς ενάγοντες, για να αποφευχθεί κάθε πολιτικοποίηση του ζητήματος .Τη δίκη εκείνη, που είχε προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον, παρακολούθησαν κυρίως Εβραίοι, πολλοί ξένοι ανταποκριτές μέσων ενημέρωσης, όπως και πολλοί νομομαθείς. Στις 5 Μαρτίου του 1959 ο πρόεδρος ανακοινώνει την ετυμηγορία της ενοχής του Μαξ Μέρτεν βάσει της οποίας του επιβλήθηκε 25 χρόνια κάθειρξη, κατά συγχώνευση, για παράνομες φυλακίσεις σε στρατόπεδα συγκέντρωσης Ελλήνων και Ισραηλιτών, φόνους και θάνατο από ασιτία, τρομοκράτηση σε βάρος 56.000 Ισραηλιτών, καταστροφή του Εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης, εκτοπίσεις 40.000 Εβραίων.
Αποφυλάκιση και απέλαση του Μέρτεν
Το φθινόπωρο του 1959 η υπόθεση Μέρτεν ήλθε και πάλι στην επικαιρότητα με το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση της Ε.Ρ.Ε., με το οποίο γινόταν τροποποίηση του προηγούμενου σχετικού νόμου και επιτρεπόταν η αποφυλάκιση των εγκληματιών πολέμου που είχαν ήδη καταδικαστεί και εκρατούντο σε ελληνικές φυλακές. Ακολούθησε θυελλώδης συζήτηση στη Βουλή. Κάτω από τον καταιγισμό πυρών Ε.Δ.Α. και Δημοκρατικής Ενώσεως, η κυβέρνηση δια του αντιπροέδρου της, Παναγιώτη Κανελλόπουλου, απήντησε ότι η Ε.Ρ.Ε. είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στη "σημερινή Γερμανία" και ότι ο μόνος εγκληματίας πολέμου που βρισκόταν σε ελληνικές φυλακές, ο Μέρτεν, έπρεπε να απελαθεί και να παραδοθεί στη χώρα του.
Τελικά το νομοσχέδιο ψηφίστηκε και στις 5 Νοεμβρίου 1959 ο Μέρτεν αποφυλακίστηκε και απελάθηκε από την Ελλάδα.
Ευθύς μετά την άφιξή του στη Δυτική Γερμανία συνελήφθη με ένταλμα των γερμανικών δικαστικών αρχών και δικάστηκε στο Βερολίνο. Ο ανακριτής αποφάσισε να παραμείνει ελεύθερος, με τον όρο να παρουσιάζεται στην αστυνομία δύο φορές την εβδομάδα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά σκάνδαλα Κατηγορία:Κωνσταντίνος Καραμανλής
Βλαντ Μολντοβεάνου
Ο Βλαντ-Σορίν Μολντοβεάνου (Vlad-Sorin Moldoveanu, γενν. 11 Φεβρουαρίου 1988) είναι Ρουμάνος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για τον Ήφαιστο Λήμνου.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της κολεγιακής του σταδιοδρομίας σημείωσε 1.098 πόντους.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ 2011, ο Μολντοβεάνου υπέγραψε συμβόλαιο με την ιταλική Μπενετόν Τρεβίζο. Στην πρώτη του σεζόν ως επαγγελματίας παίκτης, είχε κατά μέσο όρο 6,7 πόντους ανά αγώνα σε 37 αγώνες.
Τη σεζόν 2012-13, υπέγραψε με τη γαλλική Λε Αβρ. Το 2012 και το 2013, ονομάστηκε Ρουμάνος Παίκτης της Χρονιάς. Τον Αύγουστο του 2013, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την εσθονική ΜΚ Κάλεβ.
Στις 18 Ιουλίου 2014, υπέγραψε συμβόλαιο με την πολωνική Τούρουβ Ζγκοζέλετς. Στις 11 Ιουλίου 2015, υπέγραψε με την Ζιελόνα Γκούρα. Στις 20 Ιουνίου 2016, υπέγραψε με τη ρουμανική ΚΣ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ-Νάποκα.
Στις 4 Ιουλίου 2017, υπέγραψε με την τουρκική Μπουγιουκτσεκμετσέ Μπάσκετμπολ για τη σεζόν 2017-18.
Στις 10 Ιουλίου 2018, επέστρεψε στην ΚΣ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ-Νάποκα.
Στις 2 Αυγούστου 2019, εντάχθηκε στον Ήφαιστο Λήμνου της Α1 Εθνικής.
Εθνική Ρουμανίας
Ο Μολντοβεάνου αγωνίζεται με την Εθνική Ρουμανίας. Συμμετείχε με την ομάδα στο Ευρωμπάσκετ του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΣΤΜ Λε Αβρ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τούρουφ Ζγκοζέλετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΣ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ-Νάποκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρουμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπουγιουκτσεκμετσέ Μπάσκετμπολ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηφαίστου Λήμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Γουίτνεϊ Χιούστον
Η Γουίτνεϊ Χιούστον (Whitney Houston, 9 Αυγούστου 1963 - 11 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Το 2009 το Βιβλίο Γκίνες ονόμασε τη Χιούστον την πιο πολυβραβευμένη γυναίκα τραγουδίστρια όλων των εποχών. Ανάμεσα στις 415 συνολικά βραβεύσεις της έχει κερδίσει 2 Emmy, 6 Grammy, 30 Billboard Music Awards και 22 American Music Awards. Η Χιούστον είναι επίσης μία από τις εμπορικότερες τραγουδίστριες παγκοσμίως, έχοντας πουλήσει πάνω από 170 εκατομμύρια άλμπουμ και σινγκλς.
Ξεκίνησε το τραγούδι στην παιδική γκόσπελ χορωδία του Νιου Τζέρσεϊ στην ηλικία των 11. Αργότερα άρχισε να τραγουδά σε νυχτερινά κλαμπ στη Νέα Υόρκη, όπου την ανακάλυψε ο επικεφαλής της δισκογραφικής εταιρίας Arista Records, Κλάιβ Ντέιβις.
Είναι η μοναδική καλλιτέχνης που κατέκτησε την κορυφή του Billboard 100 επτά συνεχόμενες φορές με τα τραγούδια "Saving All My Love for You", "How Will I Know", "Greatest Love of All", "I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)", "Didn't We Almost Have It All", "So Emotional" και "Where Do Broken Hearts Go". Το ντεμπούτο άλμπουμ της με τον τίτλο Whitney Houston που κυκλοφόρησε το 1985 έγινε το εμπορικότερο άλμπουμ από γυναίκα καλλιτέχνη τη χρονιά της κυκλοφορίας του. Το περιοδικό Rolling Stone το ονόμασε το καλύτερο άλμπουμ του 1986 και το κατέταξε στη 254η θέση στα λίστα του με τα 500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών. Το δεύτερο άλμπουμ της με τίτλο Whitney (1987) έγινε το πρώτο άλμπουμ από γυναίκα καλλιτέχνη που έφτασε την 1η θέση την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στο chart του Billboard 200. Η δημοτικότητά της σε δημοφιλή μουσικά charts καθώς και στο MTV επηρέασαν αρκετές γυναίκες τραγουδίστριες να ακολουθήσουν τα βήματά της.
Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έγινε στην ταινία Ο Σωματοφύλακας (The Bodyguard) το 1992. Το σάουντρακ της ταινίας κέρδισε το 1994 το Βραβείο Grammy Άλμπουμ της Χρονιάς. Το πρώτο single "I Will Always Love You" έγινε το εμπορικότερο single όλων των εποχών από γυναίκα καλλιτέχνη στη ιστορία της μουσικής. Με το σάουντρακ, η Χιούστον κατάφερε να γίνει η πρώτη τραγουδίστρια που πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα μέσα σε μια εβδομάδα. Το σάουντρακ καταλαμβάνει την 4η θέση στη λίστα με τα εμπορικότερα άλμπουμ όλων των εποχών. Η Χιούστον συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε ταινίες και να συμμετέχει σε σάουντρακ, συμπεριλαμβανομένων των ταινιών Επί Τέλους, Πού Πήγαν οι Άντρες; (Waiting to Exhale, 1995) και Φτερωτός Έρωτας (The Preacher's Wife). Το σάουντρακ της ταινίας Φτερωτός Έρωτας έγινε το εμπορικότερο γκόσπελ άλμπουμ στην ιστορία. Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του τέταρτου στούντιο άλμπουμ της My Love Is Your Love (1998), ανανέωσε το συμβόλαιό της με την Arista Records. Κυκλοφόρησε το πέμπτο της στούντιο άλμπουμ Just Whitney το 2002 και το χριστουγεννιάτικο άλμπουμ One Wish: The Holiday Album το 2003. Το 2009, κυκλοφόρησε το έβδομο και τελευταίο άλμπουμ της με τίτλο I Look to You.
Στις 11 Φεβρουαρίου 2012 ανακοινώθηκε ο θάνατος της, σε ηλικία 48 ετών. Η ιατροδικαστική έκθεση έδειξε ότι πέθανε στην μπανιέρα της. Είχε προλάβει να ολοκληρώσει τα γυρίσματα της ταινίας Sparkle, ριμέικ της ομότιτλης ταινίας του 1976. Η Χιούστον κυκλοφόρησε συνολικά στην καριέρα της επτά στούντιο άλμπουμ και τρία σάουντρακ, τα οποία έγιναν όλα διαμαντένια, πλατινένια ή χρυσά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αφροαμερικανοί
Δίαυλος (άθλημα)
200px|μικρογραφία|δεξιά|[[Παναθηναϊκός αμφορέας|Αμφορέας των Παναθηναίων με δρομείς σε αγώνα ταχύτητας]]
Ο δίαυλος ήταν ένας αγώνας δρόμου ταχύτητας με διπλάσια διαδρομή από το αγώνισμα στάδιον (δηλαδή περίπου 400 μέτρα). Εισήχθη στη 14η Ολυμπιάδα των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων (το 724 π.Χ.). Οι μελετητές διαφωνούν για το αν ή όχι οι δρομείς του αγωνίσματος έκαναν δύο γύρους στο στάδιο για τον αγώνα, ή αν οι δρομείς γύριζαν στο τέλος του πρώτου γύρου, και στη συνέχεια έτρεχαν προς τα πίσω στη γραμμή της εκκίνησης για να τερματίσουν.
Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες
Οι γνωστοί νικητές του δίαυλου στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγωνίσματα δρόμου‎
Γλώσσα Καζάμπε
Η γλώσσα Καζάμπε (ή Καμπάζε) είναι εξαφανισμένη γλώσσα του Καμερούν, η οποία ομιλούταν γύρω από το Μαμπίλα στην περιοχή Νιαλάνγκ. Ο τελευταίος ομιλητής, ένας άνθρωπος με το όνομα Μπογκόν, πέθανε στις 5 Νοεμβρίου του 1995.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Καμερούν
Βερονέλλα
Η Βερονέλλα (ιταλικά: Veronella) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Δεκαεξαδικό σύστημα αρίθμησης
Το δεκαεξαδικό σύστημα αρίθμησης είναι ένα θεσιακό σύστημα αναπαράστασης αριθμών. Έχει ως βάση του τον αριθμό 16. Αυτό σημαίνει ότι, σε μια σειρά ψηφίων, κάθε ψηφίο έχει αξία 16 φορές μεγαλύτερη από εκείνο που βρίσκεται αμέσως δεξιά του. Δηλαδή, οι θέσεις των ψηφίων στο δεκαεξαδικό σύστημα δηλώνουν μονάδες, 16άδες, άδες κ.ο.κ., σε αναλογία με το δεκαδικό σύστημα, όπου οι θέσεις δηλώνουν δυνάμεις του δέκα (μονάδες, δεκάδες, εκατοντάδες...)
Η αναπαράσταση
Για την αναπαράστασή του, το δεκαεξαδικό σύστημα έχει ανάγκη 16 ψηφίων. Για τα πρώτα δέκα, χρησιμοποιούνται τα ψηφία 0 - 9 της αραβικής αναπαράστασης του δεκαδικού συστήματος. Για να αναπαρασταθούν οι αξίες από το 10 έως και το 15, δανειζόμαστε τα πρώτα 6 κεφαλαία γράμματα του λατινικού αλφαβήτου: A, B, C, D, E και F.
Για παράδειγμα, ο δεκαδικός αριθμός (79)10 (79, βάση 10) απεικονίζεται στο δεκαεξαδικό σαν (4F)16 (4F, βάση 16), δηλαδή:
Χρήση
Η αρχική χρήση του ήταν στους υπολογιστές, μιας και είναι εύκολη η μεταφορά ενός αριθμού από το δυαδικό, δηλαδή την γλώσσα μηχανής. Η μετατροπή ενός δυαδικού αριθμού στο δεκαεξαδικό σύστημα είναι εύκολη υπόθεση αρκεί να σκεφτούμε ότι κάθε δεκαεξαδικός αριθμός αποτελείται από έναν 4ψήφιο δυαδικό π.χ. το 7 = 0111 και το F = 1111 (βλέπε πίνακα).
Οι εντολές στους αρχικούς υπολογιστές γράφονταν σαν δεκαεξαδικοί αριθμοί και η γλώσσα μηχανής είναι βασισμένη σε αυτούς. Παράδειγμα η εντολή επανέλαβε (loop) είναι 039A.
Ο πίνακας ASCII είναι ένας πίνακας που αποτελείται από δυο 16δικούς αριθμούς που αντιπροσωπεύουν τα Αγγλικά στοιχεία και όχι μόνο.
Παράδειγμα στο μέρος της διεύθυνσης στον φυλλομετρητή σας μπορείτε να δείτε την αντιπροσώπευση των Ελληνικών. Η λέξη Δεκαεξαδικό_σύστημα μεταφράζεται σαν %CE%94%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CF%83%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1
Η πιο κοινή μετάφραση είναι του κενού (%20) που δεν επιτρέπεται σαν ονομασία (URL).
Το δεκαεξαδικό σύστημα παρουσιάζει ειδικό ενδιαφέρον, γιατί υπάρχει μια 1-1 αντιστοιχία ανάμεσα σε κάθε δεκαεξαδικό ψηφίο και σε κάθε μία από τις ομάδες 4 ψηφίων του δυαδικού συστήματος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το 16 είναι δύναμη του 2, 2^4 = 16. Εύκολα προκύπτει από αυτό ότι υπάρχουν 16 δυνατοί συνδυασμοί 4 ψηφίων, το καθένα από τα οποία μπορεί να είναι είτε "0" είτε "1", δηλ. τα ψηφία του δυαδικού συστήματος. Κάθε ένας από αυτούς τους συνδυασμούς αντιστοιχεί στο δεκαεξαδικό ψηφίο που παριστάνει την αριθμητική αξία του, ως εξής:
Λόγω της αντιστοιχίας αυτής, το δεκαεξαδικό σύστημα, όπως και το οκταδικό, παίζουν σπουδαίο ρόλο στον προγραμματισμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Η κύρια χρησιμότητά τους είναι να συμπτύσσουν ομάδες από bits (κάθε bit αναπαριστά ένα δυαδικό ψηφίο). Για παράδειγμα, δύο δεκαεξαδικά ψηφία μπορούν να κωδικοποιήσουν μια ψηφιολέξη (byte), δηλ. μια σειρά από 8 bits.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυαδική αριθμητική Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης
Τίτος Κλαύδιος Ρούφος
Ο Τίτος Κλαύδιος Ρούφος από τη Σμύρνη υπήρξε αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης στο παγκράτιο το 81 μ.Χ., στη 215η Ολυμπιάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ως απόγονοί του φέρονται άλλοι τρεις ολυμπιονίκες στα βαρέα αθλήματα: ο Κλαύδιος Απολλώνιος, ο Τίτος Ιούλιος Σέπτιμος Ιουλιανός και ο Κλαύδιος Ρούφος Απολλώνιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Σμυρναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
1957
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1957 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αθανάσιος Γιάκας
Ο Αθανάσιος Γιάκας ήταν εμπειροτέχνης αρχιτέκτονας, καταγόμενος από το Δίλοφο Βοΐου Νομού Κοζάνης, ο οποίος εργάστηκε στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στην μεσοπολεμική Θεσσαλονίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Λατινική γλώσσα
Η λατινική γλώσσα ανήκει στον ιταλικό κλάδο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Είναι συγγενής της αρχαίας ελληνικής στη μορφολογία και τη δομή γενικότερα, από την οποία έχει δανειστεί αλλά και δώσει πολλές λέξεις. Αποτέλεσε αρχικά το γλωσσικό ιδίωμα μιας περιοχής που εκτεινόταν από τον κάτω ρου του Τίβερη έως το σημερινό Μόντε Αλμπάνο. Με τον καιρό, έγινε η γλώσσα των κατοίκων της Ρώμης και σιγά-σιγά κάλυψε ολόκληρη την επαρχία του Λατίου (Λατ. Latium, ιταλ. Lazio), οπότε πήρε το όνομα λατινική. Στη συνέχεια, επεκτάθηκε έξω από το Λάτιο, έσβησε τις γειτονικές διαλέκτους που λίγο διέφεραν από εκείνη (σαβινική και μαρσική διάλεκτος), υπερίσχυσε της οσκικής γλώσσας, έσβησε την ουμβρική και, στα χρόνια του Χριστού, τη βενετική. Τέλος απορρόφησε τη μη ινδοευρωπαϊκή Ετρουσκική γλώσσα, την κελτική γλώσσα της κοιλάδας του Πάδου και της εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας (Gallia Cisalpina), καθώς και τη μεσσαπική.
Ιστορία
μικρογραφία|δεξιά|Το γλωσσικό τοπίο της Κεντρικής Ιταλίας στις αρχές της επέκτασης των Ρωμαίων
Υπάρχουν αρκετές αναγνωρισμένες χρονικές και ιστορικές φάσεις της γλώσσας, οι οποίες διακρίνονται από κάποιες διαφορές στη σύνταξη, την ορθογραφία, το λεξιλόγιο, τη μορφολογία και τη χρήση. Δεν υπάρχουν δύσκολοι και εύκολοι κανόνες ταξινόμησης, γιατί οι μελετητές δίνουν έμφαση σε διάφορα χαρακτηριστικά. Έτσι ο κατάλογος έχει παραλλαγές και εναλλακτικά ονόματα.
Πέρα από τις ιστορικές φάσεις, ο όρος Εκκλησιαστικά λατινικά αναφέρεται στη μορφή της λατινικής που χρησιμοποιήθηκε από συγγραφείς από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία από την Ύστερη Αρχαιότητα και έπειτα, καθώς και από προτεστάντες μελετητές.
Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476 και την άνοδο γερμανικών φύλων, τα Γερμανικά φύλα υιοθέτησαν τα λατινικά ως μια γλώσσα πιο κατάλληλη για νομικές και άλλες πιο επίσημες χρήσεις.
Παλαιά λατινική γλώσσα
Η παλαιότερη γνωστή έκδοση της λατινικής είναι η παλαιά λατινική γλώσσα, η οποία καταλαμβάνει την περίοδο του Ρωμαϊκού Βασιλείου και το μεγαλύτερο μέρος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Εμφανίζεται σε επιγραφές και κάποια πρωινά λογοτεχνικά έργα γραμμένα στη γλώσσα. Το λατινικό αλφάβητο προέρχεται από το ετρουσκικό και το ελληνικό αλφάβητο. Η γραφή της λατινικής γινόταν από δεξιά προς τα αριστερά ή βουστροφηδόν και αργότερα κατέληξε να γράφεται αποκλειστικά από τα αριστερά προς τα δεξιά.
Κλασική λατινική γλώσσα
Κατά τη διάρκεια των ύστερων ετών της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και στα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εμφανίστηκε η κλασική λατινική γλώσσα. Υπήρξε μια μεγάλη γενιά ρητόρων, ποιητών, ιστορικών και άλλων εγγράμματων, οι οποίοι έγραψαν τα σπουδαιότερα έργα της κλασικής λογοτεχνίας, τα οποία διδάχθηκαν στις γραμματικές και ρητορικές σχολές. Οι σημερινές γραμματικές της λατινικής ανάγουν τις ρίζες τους σε αυτές τις σχολές, οι οποίες χρησίμευσαν ως ένα είδος άτυπης γλωσσικής ακαδημίας αφιερωμένη στη διατήρηση και τη διαιώνιση του λόγου των μορφωμένων Λατίνων.
Κληρονομιά
Τα ιταλικά, τα γαλλικά, τα πορτογαλικά, τα ισπανικά, τα ρουμανικά, τα καταλανικά, τα ραιτορομανικά και άλλες λατινογενείς γλώσσες είναι άμεσοι απόγονοι των λατινικών. Υπάρχουν πολλές λατινικές λέξεις στα αγγλικά, και κάποιες στα γερμανικά, τα ολλανδικά, τα νορβηγικά, τα δανικά, τα σουηδικά, τα ρωσικά, τα πολωνικά, κ.ά. Λατινογενείς λέξεις εντοπίζονται και στα ελληνικά (π.χ. σάτιρα). Στο Βατικανό, μια πόλη-κράτος στη Ρώμη και έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τα λατινικά είναι επίσημη λειτουργική γλώσσα.
Επιγραφές
Μερικές επιγραφές έχουν δημοσιευθεί από μια διεθνώς αποδεκτή, μνημειώδη και πολύτομη σειρά, γνωστό ως Σώμα Επιγραφών των Λατινικών, Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL). Οι εκδότες και οι συγγραφείς ποικίλουν, αλλά η μορφολογία έχει μεγάλες ομοιότητες: οι τόμοι περιέχουν επιγραφές με κριτική ανάλυση των επιγραφών δηλώνοντας την αποδεικτικότητα και αξιόπιστες πληροφορίες. Η ανάγνωση και ερμηνεία αυτών των επιγραφών είναι θέμα του πεδίου της επιγραφολογίας. Σήμερα είναι γνωστές περίπου 270.000 επιγραφές στα λατινικά.
Γραφή
Τα λατινικά γράφονται με το λατινικό αλφάβητο, το οποίο χρησιμοποιείται στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το λατινικό αλφάβητο προέρχεται από το ελληνικό αλβάβητο και πιο συγκεκριμένα από την παραλλαγή των αποικιστών από τη Χαλκίδα. Οι Λατίνοι χρησιμοποιούν το εξής αλφάβητο: A B C D E F G H I (J) K L M N O P Q R S T (U) V X Y Z.
Στη λατινική χρησιμοποιείται επίσης το σύμβολο μακρότητας (π.χ. ā) και βραχύτητας (π.χ. ă) για να δείξει αν ένα γράμμα είναι μακρό ή βραχύ. Αρχικά έγραφαν μόνο με κεφαλαία, ενώ αργότερα προστέθηκαν και τα μικρά γράμματα.
Λεξιλόγιο
Καθώς τα λατινικά είναι ιταλική γλώσσα, το περισσότερο λεξιλόγιο είναι ιταλικό, προερχόμενο από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή γλώσσα. Ωστόσο, λόγω της συνεχούς αλληλεπίδρασης, οι Ρωμαίοι δεν υιοθέτησαν μόνο στοιχεία από το ετρουσκικό αλφάβητο, αλλά ενσωμάτωσαν και ετρουσκικές λέξεις, π.χ. persona που σημαίνει «μάσκα» και histrio που σημαίνει «ηθοποιός». Η λατινική γλώσσα ενσωμάτωσε λέξεις και από την οσκανή γλώσσα, μια κοντινή ιταλική γλώσσα.
Μετά την πτώση του Τάραντα (272 π.Χ.), οι Ρωμαίοι άρχισαν να εξελληνίζονται, υιοθετώντας στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου αριθμού ελληνικών λέξεων, όπως τις camera (κλειστή οροφή), sumbolum (σύμβολο), και balineum (λουτρό). Ο εξελληνισμός της Ρώμης οδήγησε στην προσθήκη των γραμμάτων "Y" και "Z" για την εκπροσώπηση των ελληνικών ήχων που δεν είχε η λατινική. Ακολούθως, οι Ρωμαίοι έφεραν την Ελληνική τέχνη, την ιατρική, την επιστήμη και τη φιλοσοφία στην Ιταλία, πληρώνοντας σχεδόν κάθε τίμημα για να φέρουν μορφωμένους Έλληνες, στέλνοντας τη ρωμαϊκή νεολαία να σπουδάσει στην Ελλάδα. Έτσι πολλές λατινικές επιστημονικές και φιλοσοφικές λέξεις προέρχονται από την ελληνική γλώσσα, ενώ άλλες λέξεις είδαν τις σημασίες τους να αλλάζουν από την επαφή με την ελληνική γλώσσα, π.χ. ars (τέχνη) και τέχνη.
Λόγω της επέκτασης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και το εμπόριο με εξώτερες ευρωπαϊκές φυλές, οι Ρωμαίοι δανείστηκαν κάποιες λέξεις από γλώσσες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, όπως την beber (κάστορας), γερμανικής προέλευσης, και την bracae (παντελόνι ιππασίας), κελτικής προέλευσης. Οι διάλεκτοι της λατινικής γλώσσας στις λατινόγλωσσες περιοχές της πρώην Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά την πτώση της επηρεάστηκαν από τις κατά τόπους παραπλήσιες γλώσσες. Οι λατινικές διάλεκτοι εξελίχθηκαν σε ξεχωριστές γλώσσες.
Κατά τη διάρκεια και έπειτα από την υιοθέτηση του χριστιανισμού από τους Ρωμαίους, το χριστιανικό λεξιλόγιο ενσωματώθηκε στη γλώσσα, είτε από ελληνικές ή εβραϊκές γλώσσες, είτε από λατινικούς νεολογισμούς. Συνεχίζοντας κατά τον μεσαίωνα, η Λατινική πήρε και έδωσε πολύ περισσότερες λέξεις από γειτονικές γλώσσες, όπως τα παλαιά αγγλικά και άλλες γερμανικές γλώσσες.
Με τους καιρούς, οι λατινόφωνοι έφτιαξαν νέες λέξεις, επίθετα και ρήματα συνδυάζοντας τμήματα από άλλες λέξεις. Για παράδειγμα, το επίθετο omnipotens (παντοδύναμος), προέρχεται από το επίθετο omnis (όλος, πας) και το επίθετο potens αφαιρώντας το τελικό s από το omnis. Συχνά η δημιουργία των νέων λέξεων άλλαζε το μέρος του λόγου, με ουσιαστικά να προέρχονται από αποσπάσματα ρημάτων και ρήματα από επίθετα και ουσιαστικά.
Κλασική προφορά
Τα κλασικά λατινικά είχαν 10 φωνήεντα, με άλλα δύο από τα αρχαία ελληνικά (Υ) σε δανεικές λέξεις.
Τα σημάδια χρησιμοποιούνται για να δείξουν την ποιότητα ενός φωνήεντος, σύντομο και μακρύ.
Το "ǎ, ĕ, ǐ, ǒ, ŭ" έχει μικρή προφορά, "ā, ē, ī, ō, ū" είναι μακρά
Τα φωνήεντα ελληνικού δανείου "y" διακρίνονταν σε σύντομο και μακρύ (ȳ,ў).
Υποτίθεται ότι τα σύντομα φωνήεντα διακρίνονταν στην προφορά, αλλά αυτό χάθηκε στα «χυδαία λατινικά».
Δίφθογγοι
Αρχικά, στα λατινικά οι δίφθογγοι είχαν διακριτή προφορά.
Σε ορισμένες λέξεις που τα φωνήεντα προσφέρονταν διαφορετικά από το συνηθισμένο, για να αποφευχθεί η σύγχυση, προστέθηκαν διαλυτικά. Στη λαϊκή λατινική γλώσσα η προφορά άλλαξε με το χρόνο.
Η προφορά της εκκλησιαστικής λατινικής γλώσσας βασίζεται στη μεσαιωνική προφορά και δεν χρησιμοποιεί φωνηεντικούς διφθόγγους. ΑΕ έχασε το "Α" και έγινε ανοιχτό "ε".
ΟΕ έχασε το "Ο" και έγινε ένα κοντινό "ε".
AU έγινε "Ο".
EU έγινε «Ο»
YI έγινε "I".
Η κλασική προφορά έχει ως εξής:
Βεστενανόβα
Η Βεστενανόβα (ιταλικά: Vestenanova) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Κάρολος το Παιδί
Ο Κάρολος το Παιδί ή Κάρολος ο Παις (γαλλικά: Charles l'Enfant, Λατινική γλώσσα : Karolus puer, 847 – 866), Δούκας της Ακουιτανίας (855 – 866) ήταν δεύτερος γιος του Καρόλου του Φαλακρού και της Ερμεντρούδης της Ορλεάνης, μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Λουδοβίκος ο Τραυλός. Αν υπολογιστούν ο πατέρας του και ο παππούς του, Καρλομάγνος ή Κάρολος Α΄ ο Μέγας των Φράγκων, ως βασιλείς της Ακουιτανίας, μπορεί να ονομαστεί και ως Κάρολος Γ΄ της Ακουιτανίας. Όταν πέθανε ο θείος του και νόμιμος βασιλιάς Πεπίνος Α΄ της Ακουιτανίας (838) ο παππούς του Λουδοβίκος ο Ευσεβής διόρισε νέο βασιλιά τον μικρότερο γιο του Κάρολο τον Φαλακρό αγνοώντας τον νόμιμο διάδοχο Πεπίνο Β΄. Ο Κάρολος ο Φαλακρός και ο Πεπίνος ο Νεότερος βρίσκονταν από τότε συνέχεια σε σύγκρουση για τον θρόνο της Ακουιτανίας. Ο Πεπίνος Β΄ έδιωξε τελικά τον Κάρολο με τη βοήθεια των Βίκινγκ (845) αλλά ο Κάρολος ο Φαλακρός αργότερα τον συνέλαβε τον φυλάκισε και ανέλαβε ξανά την εξουσία (852). Οι Ακουιτανοί έντονα δυσαρεστημένοι από την κυβέρνηση του Καρόλου κάλεσαν τον ετεροθαλή αδελφό του Λουδοβίκο τον Γερμανικό να στείλει έναν γιο του να τον ανατρέψει. Ο Λουδοβίκος ο Νεότερος, δεύτερος γιος του Λουδοβίκου του Γερμανικού έφτασε με τον στρατό του στη Λιμόζ αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω στη Γερμανία (855).
Την ίδια χρονιά ο Κάρολος το Παιδί διορίστηκε από τον πατέρα του δούκας της Ακουιτανίας σαν υποτελής και διεκδικητής του Πεπίνου Β΄. Ο Πεπίνος δυσαρέστησε έντονα τους Ακουιτανούς επειδή χάρη στη συμμαχία του με τους Βίκινγκ απαρνήθηκε τον Χριστιανισμό και ασπάστηκε την Ειδωλολατρεία, κάλεσαν ξανά τον Κάρολο να αποκαταστήσει οριστικά τον Λουδοβίκο το Παιδί στον θρόνο. Ο στρατός των Δυτικών Φράγκων αιχμαλώτισε τον Πεπίνο Β΄ στην Τουλούζη (864), από τότε παρέμεινε φυλακισμένος στο Σανλίς μέχρι τον θάνατο του σε άγνωστο χρόνο. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του Λουδοβίκο τον Ευσεβή, Πεπίνο Α΄ και Πεπίνο Β΄ ο Κάρολος το Παιδί δεν είχε βασιλική εξουσία επειδή ο Κάρολος ο Φαλακρός ήθελε να έχει ολόκληρο τον έλεγχο στην περιοχή σαν βασιλιάς στη Δυτική Φραγκία. Ο Κάρολος ο Φαλακρός και ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος ο Τραυλός την εποχή που ζούσε ο πατέρας τους δεν μπορούσαν να εκδώσουν διατάγματα, να κάνουν δωρεές σε μοναστήρια και να χειριστούν τη βασιλική περιουσία. Την εποχή που απουσίαζε ο βασιλιάς η εξουσία των ευγενών στην περιοχή αυξήθηκε κατακόρυφα. Σε ηλικία 15 ετών (862) ερωτεύτηκε μια άσημη γυναίκα που ήταν χήρα ενός κόμη με το όνομα Ουμβέρτος, ήθελε να την παντρευτεί κάτι που προκάλεσε τη σφοδρή αντίδραση του πατέρα του, τον ανάγκασε να τη χωρίσει με τη βία (863). Την επόμενη χρονιά δέχτηκε ένα δολοφονικό χτύπημα ενός ξίφους στο κεφάλι σε ατύχημα σε ένα κυνήγι που συμμετείχε μαζί με τον επίσκοπο Άντο της Βιέννης, ο επίσκοπος αναγκάστηκε να πει ότι ο Κάρολος "αφορίστηκε επειδή υπέφερε". Το χτύπημα τον άφησε σωματικά ανάπηρο, πέθανε άτεκνος στην Μπουρζ από τα τραύματα του (866).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών
Φάλαγγα Ελληνισμού
Η Φάλαγγα Ελληνισμού συγκροτήθηκε το 1897 από την φοιτητική εταιρεία «Ελληνισμός». Την αποτελούσαν περίπου 100 φοιτητές υπό τον λοχαγό πυροβολικού Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη.
Η φάλαγγα αυτή συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις του υπό τον Συνταγματάρχη Τιμ. Βάσσο αποβατικού σώματος στην Κρήτη.
Η Φάλαγγα Ελληνισμού διαλύθηκε αμέσως μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Κρήτη.
Σημείωση
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897)
Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1895-1898) Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Ιωσήφ Βενέδικτος Αντώνιος Μιχαήλ Αδάμ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Α΄ και της Μαρίας Θηρεσίας, αδελφός της Μαρίας Αντουανέττας, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας της Αυστρίας από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης. Υπήρξε ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της πεφωτισμένης δεσποτείας στην Ευρώπη μαζί με την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας και τον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας. Αλλά οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που είχε σκοπό να πάρει τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν σε όλη τους την έκταση λόγω των έντονων αντιδράσεων που προκάλεσαν και του πρόωρου θανάτου του. Η πολιτική του έμεινε γνωστή ως Ιωσηφινισμός.
Εκπαίδευση και οικογενειακή ζωή
Ο Βολταίρος και οι Εγκυκλοπαιδιστές ήταν αυτοί που διαμόρφωσαν τις αντιλήψεις και ενέπνευσαν τις μεταρρυθμιστικές τάσεις του Ιωσήφ. Υπόδειγμά του υπήρξε επίσης ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας μολονότι κατά διαστήματα υπήρξαν αντίπαλοι.
Ο Ιωσήφ παντρεύτηκε την Ισαβέλλα της Πάρμας τον Οκτώβριο του 1760 η οποία όμως πέθανε σύντομα (1763) ενώ το μοναδικό παιδί που απέκτησαν, η Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ, πέθανε το 1770. Το (1765) ο Ιωσήφ παντρεύτηκε τη Μαρία Ιωσηφίνα της Βαυαρίας αλλά και αυτή πέθανε σύντομα (1767) από ευλογιά. Ο Ιωσήφ Β΄ δεν ξαναπαντρεύτηκε.
Αυτοκράτορας και συμβασιλέας της Μαρίας Θηρεσίας
To 1765 διαδέχτηκε τον πατέρα του, αλλά ως αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πολύ λίγη πραγματική εξουσία είχε. Αναγορεύτηκε επίσης συμβασιλέας της μητέρας του στις κτήσεις των Αψβούργων αλλά η Μαρία Θηρεσία κρατούσε πάντα γερά τα ηνία της εξουσίας. Ο μόνος τρόπος για να επιβάλει ο Ιωσήφ τις απόψεις του ήταν η απειλή παραίτησης, η οποία λειτούργησε κάποιες φορές.
Αμέσως μόλις διαδέχτηκε τον πατέρα του υπέβαλε στο Συμβούλιο του Κράτους ένα γενικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων που θορύβησε τους συμβούλους και τη μητέρα του, αν και είχε προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις και η ίδια. Κατόπιν ο Ιωσήφ παραχώρησε στο δημόσιο ταμείο είκοσι χιλιάδες χρυσά γκύλντεν προς εξόφλησιν του δημοσίου χρέους, ποσό προερχόμενο από την πατρική κληρονομιά. Πούλησε τους περιφραγμένους κυνηγότοπους και διέταξε να εξοντωθούν οι αγριόχοιροί τους που κατέστρεφαν τις σοδειές των χωρικών.
Περιόδευσε incognito στις κτήσεις των Αψβούργων και ταράχτηκε με τις συνθήκες διαβίωσης των χωρικών. Επέμεινε να θεσπιστεί ο «Αγροτικός Νόμος» που ρύθμιζε κάπως την εργασία των δουλοπαροίκων. Οι φεουδάρχες αντιστάθηκαν και οι χωρικοί εξεγέρθηκαν. Ο στρατός επέβαλε την τάξη. Η Μαρία Θηρεσία άρχισε να φοβάται τις συνέπειες των ενεργειών του γιου της.
Αλλά παρά τις «πεφωτισμένες» του απόψεις, ο Ιωσήφ ήταν πάντα έτοιμος να επεκτείνει το κράτος του. Συναντήθηκε δύο φορές με μεγαλύτερο εχθρό της μητέρας του, τον Φρειδερίκο, μίλησαν περί Βολταίρου και φιλοσόφων-ηγεμόνων του Πλάτωνα και κατέστρωσαν το σχέδιο του Πρώτου Διαμελισμού της Πολωνίας. Η Μαρία Θηρεσία εξαναγκάστηκε από τον Ιωσήφ και τον καγκελάριο Κάουνιτς (Kaunitz) να υπογράψει το σύμφωνο του διαμελισμού.
Τον Απρίλιο του 1777 ταξίδεψε incognito στο Παρίσι, ως κόμης Φάλκενστάιν, και επισκέφθηκε την αδελφή του Μαρία Αντουανέττα, βασίλισσα της Γαλλίας. Έγινε θερμά δεκτός από τους Εγκυκλοπαιδιστές και όσα είδε τον οδήγησαν στην πρόβλεψη του τέλους της γαλλικής μοναρχίας.
Το 1778 Ιωσήφ και Φρειδερίκος βρέθηκαν αντιμέτωποι στον σχεδόν αναίμακτο πόλεμο της Βαυαρικής Διαδοχής (οι περισσότερες απώλειες ήταν από ασθένειες), που έληξε χωρίς άξιες λόγου αλλαγές για την Αυστρία.
Τον Νοέμβριο του 1780 η Μαρία Θηρεσία πέθανε.
Μόνος κυβερνήτης
150px|μικρογραφία|αριστερά|Ο Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων. Ο θάνατος της μητέρας του έδωσε στον Ιωσήφ την απόλυτη ελευθερία που χρειαζόταν για να εφαρμόσει τα μεταρρυθμιστικά του σχέδια.
Δικαιοσύνη και Διοίκηση
Δημοσιεύτηκαν νέοι ποινικοί και αστικοί νόμοι. Η θανατική ποινή καταργήθηκε. Η μαγεία και η θρησκευτική αποστασία δεν ήταν πια εγκλήματα. Απαγορεύτηκαν οι μονομαχίες κι ο φόνος σε μονομαχία θεωρούνταν δολοφονία. Στον τομέα του αστικού δικαίου, καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, επιτράπηκαν οι γάμοι μεταξύ αλλοθρήσκων και το διαζύγιο εξεδίδετο από τις πολιτικές αρχές. Πολλά εκκλησιαστικά δικαστήρια καταργήθηκαν. Εν γένει οι ποινές έγιναν ηπιότερες και καθιερώθηκε η πλήρης ισότητα ενώπιον του νόμου.
Το 1782 η λογοκρισία καταργήθηκε εν μέρει: απαγορευόταν μόνο τα αντιχριστιανικά και τα «περιέχοντα ανηθικότητας» βιβλία αλλά και τα «αναφερόμενα σε θαύματα, οπτασίες, αποκαλύψεις και τα παρόμοια». Οι επικρίσεις και η σάτιρα επιτρέπονταν ακόμα και κατά του αυτοκράτορα, αρκεί να ήταν ενυπόγραφες.
Η δουλοπαροικία καταργήθηκε. Οι χωρικοί ήταν πια ελεύθεροι να μετακινούνται κατά βούλησιν και να έχουν ιδιοκτησία. Οι εισφορές που βάρυναν τους χωρικούς έγιναν πολύ ελαφρύτερες. Καθιερώθηκε ένας και μοναδικός φόρος επί της εγγείου ιδιοκτησίας όλων των γαιοκτημόνων. Η αστική τάξη ευνοήθηκε. Έμποροι, βιομήχανοι και τραπεζίτες απαλλάχτηκαν από δασμούς και διόδια και τους απονεμήθηκαν αριστοκρατικοί τίτλοι προς μεγάλη αγανάκτηση των ευγενών.
Θρησκευτική πολιτική
Στις 12 Οκτωβρίου 1781 δημοσιεύτηκε το Διάταγμα της Ανεξιθρησκίας. Οι διακρίσεις εις βάρος των Διαμαρτυρομένων και των Ελληνορθοδόξων καταργούνταν. Στις 29 Νοεμβρίου έκλεισαν με νέο διάταγμα πολλά μοναστήρια (περίπου το ένα τρίτο του συνόλου) και η περιουσία τους δημεύτηκε. Η περιουσία των υπολοίπων τέθηκε υπό αυστηρό κρατικό έλεγχο. Οι επίσκοποι έπρεπε να δίνουν όρκο πίστεως στην κοσμική εξουσία. Οι αποφάσεις του πάπα έπρεπε να εγκρίνονται από την κυβέρνηση της Αυστρίας. Όσες αποφάσεις δεν άρεσαν στον Ιωσήφ, διατάχθηκε να αγνοούνται.
Ο κλήρος αναστατώθηκε. Ο Πίος ΣΤ΄ έκανε την πρωτοφανή ενέργεια να ταξιδέψει μέσα στο χειμώνα στη Βιέννη για να νουθετήσει τον Ιωσήφ. Ήταν η πρώτη φορά από το 1414 που ένας πάπας πατούσε σε γερμανικό έδαφος. Ο λαός δεχόταν με συγκίνηση τις ευλογίες του πάπα από τον εξώστη των ανακτόρων και ο Ιωσήφ άκουγε αδιάφορα τις συμβουλές και τις απειλές του περί θείας οργής. Τελικά κατόρθωσε να επιβάλει τις απόψεις του χωρίς να έλθει σε ρήξη με τον πάπα. Πήρε μέτρα κυριολεκτικά εικονοκλαστικά: το μεγαλύτερο μέρος του διακόσμου των εκκλησιών απομακρύνθηκε. Ο ασπασμός των εικόνων και των λειψάνων και η διανομή φυλακτών απαγορεύτηκε. Όλες ανεξαιρέτως οι λεπτομέρειες των θρησκευτικών λειτουργιών και των τελετών καθορίζονταν με διατάγματα.
Εκπαιδευτική πολιτική
Η δημευθείσα μοναστηριακή περιουσία χρησιμοποιήθηκε για την ίδρυση, σχολείων, νοσοκομείων και φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, ακόμα και για την περίθαλψη των ανέστιων πλέον μοναχών. Η στοιχειώδης εκπαίδευση έγινε υποχρεωτική. Σχολεία και πανεπιστήμια ιδρύθηκαν, ενισχύθηκαν ή αναδιοργανώθηκαν. Γλώσσα της εκπαίδευσης έγινε πλέον η γερμανική αντί της λατινικής. Τότε τέθηκαν οι βάσεις της ακμής στην οποία έφτασε η Βιέννη στην Ιατρική κατά τον επόμενο αιώνα.
Οι αντιδράσεις
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄ (αριστερά) με τον αδελφό του μελλοντικό αυτοκράτορα Λεοπόλδο Β΄ (δεξιά). Δεν πρέπει να νομιστεί ότι ο Ιωσήφ είχε την παραμικρή επιθυμία για εκδημοκρατισμό της χώρας του. Ήταν ένας «φωτισμένος δεσπότης», ένας ορθολογιστής, ο σημαντικότερος εφαρμοστής του δόγματος «Τα πάντα διά τον λαόν αλλ’ ουδέν διά του λαού». Ήταν απόλυτα συγκεντρωτικός και πολύ απαιτητικός από τους δημόσιους λειτουργούς, τους οποίους περιέβαλε με δίκτυο κατασκόπων.
Η αναφορά των μεταρρυθμίσεών του στο προηγούμενο κεφάλαιο δεν δίνει την εικόνα του τί πραγματικά επιτεύχθηκε. Βεβαίως η Αυστρία ήταν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από τη Γαλλία εκείνη την εποχή. Ο πληθυσμός των χωρών των Αψβούργων αυξήθηκε, οι συνθήκες σε πολλά μέρη βελτιώθηκαν και υπήρξε μια μορφή κράτους προνοίας (π.χ. τα Armeninstitute, τα ιδρύματα των φτωχών). Αλλά οι αντιδράσεις ήταν πολλές και πολλές επίσης ήταν οι παραμορφωτικές συνέπειες των μεταρρυθμίσεών του.
Οι άμεσα θιγόμενοι ήταν οι ευγενείς. Ιδιαίτερα έντονα αντέδρασαν οι ευγενείς της Ουγγαρίας και της Τρανσυλβανίας, όπου παράλληλα σημειώθηκε εξέγερση χωρικών εναντίον τους το 1784-85. Τελικά ο Ιωσήφ κατήργησε τη δουλοπαροικία χωρίς όμως να δώσει γη στους χωρικούς ή να ελαφρύνει τις υποχρεώσεις τους. Οι ευγενείς τον κατηγόρησαν για την εξέγερση και οι χωρικοί τον κατηγόρησαν για την αποτυχία της. Εννοείται ότι στις μεταρρυθμίσεις αντιδρούσε και η κατώτερη γραφειοκρατία που έβλεπε να απειλείται η εξουσία της, καθώς και όλοι όσοι ένιωθαν πως η κεντρική εξουσία ρύθμιζε ακόμη και την καθημερινότητά της.
Οι αντιδράσεις είχαν και άλλα ποικίλα αίτια, σοβαρά και μη. Οι εργαζόμενοι δυσαρεστήθηκαν γιατί ελαττώθηκαν οι θρησκευτικές αργίες. Θεωρήθηκε υπεύθυνος γιατί το μεγάλο Allgemeines Krankenhaus (Γενικό Νοσοκομείο) που ίδρυσε στη Βιέννη, είχε ποσοστό θανάτων 20%.
Καταργώντας τα διόδια και τους εσωτερικούς δασμούς, διατήρησε τους δασμούς επί των εισαγωγών. Έτσι όμως οι εντόπιοι βιομήχανοι απαλλάχτηκαν από τον ανταγωνισμό, ύψωσαν τις τιμές και υποβάθμισαν την ποιότητα.
Στις Αυστριακές Κάτω Χώρες (σημ. Βέλγιο) εξερράγη επανάσταση (Οκτώβριος 1789-Δεκέμβριος 1790) εξ αιτίας της επιβολής των αντιεκκλησιαστικών και συγκεντρωτικών μέτρων του Ιωσήφ που καταργούσαν προαιώνια συνταγματικά δικαιώματα των επαρχιών. Στην εξέγερση συμμετείχαν όλες οι τάξεις καθώς και ο κλήρος με αποτέλεσμα ο αναμορφωτής Αυτοκράτορας να διατάξει να πυροβολείται το πλήθος.
Εξωτερική πολιτική
Ήδη από την εποχή εκείνη το πολυεθνικό κράτος των Αψβούργων βρισκόταν σε άμυνα. Ο Ιωσήφ έκανε μεγάλες προσπάθειες για διατηρήσει, κι αν ήταν δυνατόν να επεκτείνει, τα εδάφη του.
Το 1781 Αυστρία και Ρωσία υπέγραψαν συμμαχία. Βάσει αυτής το κάθε μέρος ήταν υποχρεωμένο να σπεύσει σε βοήθεια του άλλου όταν αυτό το τελευταίο δεχόταν επίθεση. Ήταν φανερό ότι οι «στόχοι» αυτής της συμμαχίας ήταν η Πρωσία και η Τουρκία, κράτη όμορα προς τα δύο συμβαλλόμενα μέρη και σε ανταγωνισμό με αυτά.
Αλλά ο κύριος σκοπός του Ιωσήφ ήταν η απόκτηση της Βαυαρίας. Μετά το 1778 (Πόλεμος της Βαυαρικής Διαδοχής) αποπειράθηκε και πάλι το 1784. Προσέφερε στον εκλέκτορά της τις Αυστριακές Κάτω Χώρες ως αντάλλαγμα και ο Κάρολος Θεόδωρος φάνηκε να το σκέφτεται. Αλλά ο Φρειδερίκος αγρυπνούσε. Βοήθησε (αν δεν υποκίνησε) τις εξεγέρσεις στο Βέλγιο και στην Ουγγαρία, έπεισε τον διάδοχο του εκλέκτορα –έναν μακρινό εξάδελφο– να αντισταθεί στην ανταλλαγή, και προ παντός κατόρθωσε να συνασπίσει αρκετούς Γερμανούς ηγεμόνες κατά του Ιωσήφ επισείοντάς τους την απειλή ότι ο κατ’ όνομα μόνο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ήθελε να γίνει αυτοκράτορας της Γερμανίας με πλήρεις εξουσίες. Η προσπάθεια απέβη άκαρπη.
Το 1786 ο Φρειδερίκος πέθανε. Ο Ιωσήφ δήλωσε ότι λυπόταν δύο φορές: μία γιατί πέθανε το ίνδαλμα της νιότης του, ένας μεγάλος άντρας και πολεμιστής, και μία γιατί αυτός ο θάνατος άργησε τριάντα χρόνια.
Το 1787 η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Υποχρεωμένος από τη συνθήκη του 1781, ο Ιωσήφ συμμετείχε μάλλον απρόθυμα και ο αυστριακός στρατός κατάλαβε το Βελιγράδι. Αλλά Αγγλία, Πρωσία, Ολλανδία και Σουηδία επενέβησαν υπέρ των Τούρκων, φοβούμενες την ισχυροποίηση Αυστρίας και Ρωσίας. Ταυτόχρονα ξέσπασαν και οι επαναστάσεις στο Βέλγιο και στην Ουγγαρία.
Το τέλος
Από τις αρχές του 1789 η υγεία του Ιωσήφ ήταν σε οικτρή κατάσταση. Το ηθικό του επίσης. Διαπίστωνε με απόγνωση ότι όλες οι τάξεις των βασιλείων του ήταν δυσαρεστημένες μαζί του και κάποιοι λαοί του εξεγερμένοι. Οι ευγενείς είχαν χάσει τους δουλοπαροίκους τους, οι χωρικοί ήθελαν όλη τη γη, οι κληρικοί καταριόταν τον άπιστο, ο λαός είχε χάσει τις αγαπημένες του συνήθειες και όλοι υπέφεραν εξ αιτίας των φόρων και των ανατιμήσεων που προκαλούσαν οι πόλεμοι.
Τον Ιανουάριο το 1790, βέβαιος για τον επερχόμενο θάνατο, ανακάλεσε όλες τις μεταρρυθμίσεις που είχε επιβάλει μετά τον θάνατο της μητέρας του, πλην των διαταγμάτων της Ανεξιθρησκείας και της καταργήσεως της δουλοπαροικίας. Συνέταξε την επιτάφιο επιγραφή του «Ενθάδε κείται ο Ιωσήφ που απέτυχε σε ό,τι ανέλαβε», και πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου του 1790 σαράντα εννέα ετών.
Οικογένεια
Την πρώτη του σύζυγο, την Ισαβέλλα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φιλίππου της Πάρμας, την αγάπησε ειλικρινά, αν και αυτή ήταν η προσωποποίηση της μελαγχολίας. Το μοναδικό του παιδί, μία κόρη από την Ισαβέλλα, η Μαρία Θηρεσία Ελισάβετ 1762-1770, απεβίωσε 8 ετών.
Ενδιαφέροντα
Όπως και οι άλλοι «φωτισμένοι ηγεμόνες», ο Ιωσήφ ήταν εραστής και προστάτης των Τεχνών και ιδιαίτερα της μουσικής. Ακόμη και στον πολιτισμό όμως επεδίωκε την ομοιομορφία και προσπάθησε να του δώσει γερμανικό χαρακτήρα. Το 1782 παρήγγειλε στον νεαρό Μότσαρτ μια γερμανική όπερα, την «Απαγωγή από το Σεράι». Μετά τον θρίαμβο τού «Ντον Τζοβάννι» διόρισε τον Μότσαρτ Kammermusikus της Αυλής και το 1789 του παρήγγειλε το «Έτσι κάνουν όλες».
Μαπούτο
Το Μαπούτο (πορτογαλικά: Maputo), γνωστό ως Λοουρένσο Μάρκες (πορτογαλικά: Lourenço Marques) κατά την αποικιακή περίοδο, είναι η πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης. Η πόλη είναι λιμάνι στον Ινδικό Ωκεανό και η οικονομία της επικεντρώνεται γύρω από το λιμάνι. Έχει επίσημο πληθυσμό περίπου 966.837 κατοίκους (1997), άλλα ο πραγματικός πληθυσμός της εκτιμάται πως είναι πολύ μεγαλύτερος εξαιτίας της ύπαρξης φτωχογειτονιών και ανεπίσημων καταυλισμών. Οι κύριες εξαγωγές της είναι ο γαιάνθρακας, το βαμβάκι, η ζάχαρη, ο χρωμίτης, ο αθάνατος, η κόπρα (αποξηραμένοι καρποί κακάο) και η σκληρή ξυλεία. Η πόλη παράγει τσιμέντο, κεραμική, έπιπλα, υποδήματα και καουτσούκ. Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο εργοστάσιο καμίνευσης αργιλίου, η Μοζάλ. Η πόλη περιβάλλεται από την Επαρχία Μαπούτο.
Γεωγραφία
Η Μαπούτο βρίσκεται στο νοτιότερο τμήμα της χώρας (νότια του Τροπικού του Αιγόκερω), στη δυτική πλευρά του Κόλπου Μαπούτο, στο στόμιο του ποταμού Τέμπε. Ο κόλπος έχει 95 χιλιόμετρα μήκος και 30 χλμ εύρος. Ο Ποταμός Μαπούτο χύνεται στη νότια κατάληξη του κόλπου.
Ιστορία
300px|thumb|right|Η κεντρική Λεωφόρος της Λοουρένσο Μάρκες το 1905 Η πόλη ιδρύθηκε το 1876, και πήρε το όνομα του Λοουρένσο Μάρκες (Lourenço Marques), Πορτογάλου εμπόρου που ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που εξερεύνησε την περιοχή το 1544. Η κατασκευή ενός σιδηροδρόμου προς την Πρετόρια της Νοτίου Αφρικής το 1895 προκάλεσε αύξηση του πληθυσμού της πόλης. Το 1898, η Λοουρένσο Μάρκες έγινε πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης. Κατά τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, μετά τη σύλληψή του από τους Μπόερς, έκανε μια τολμηρή απόδραση στη Λοουρένσο Μάρκες, ξεφεύγοντας από τους φρουρούς. Μετά την ανεξαρτησία της χώρας από την Πορτογαλία, η πόλη έλαβε το όνομα Μαπούτο στις 3 Φεβρουαρίου 1976. Το όνομα Μαπούτο έλκει μάλλον την καταγωγή του από έναν παλιό, άγριο ηγέτη φυλής, τον Μαπούτα, ο οποίος ηγεμόνευε στην περιοχή κάποτε.
Αεροδρόμια
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαπούτο είναι ο βασικός διεθνής αερολιμένας της Μοζαμβίκης.
Υποδομές
Η Μαπούτο φιλοξενεί το Πανεπιστήμιο Εντουάρντο Μοντλάνε (Universidade Eduardo Mondlane), το πρώτο πανεπιστήμιο της Μοζαμβίκης, και της πανεπιστημιούπολης του Πανεπιστημίου Παιδαγωγικής, έτερου μείζονος Μοζαμβικιανού πανεπιστημίου. Η πόλη διαθέτει μουσείο Μοζαμβικιανής ιστορίας, στρατιωτικό μουσείο και Ρωμαιοκαθολικό Καθεδρικό.
Η Μαπούτο είναι σχεδιασμένη σε τετράγωνες οικοδομικές γειτονιές και ευρείς λεωφόρους, με Πορτογαλικά στοιχεία και την χαρακτηριστική τους αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1970. Η πόλη δεν καταστράφηκε ούτε από τον αποικιοκρατικό ούτε από τον εμφύλιο πόλεμο καθώς είχε θεωρηθεί σιωπηρά ως ουδέτερο έδαφος. Η ανάκαμψη της πόλης υπήρξε πάντα αργή εξαιτίας της έλλειψης επενδύσεων, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ανεγείρονται νέα κτίρια για την ανερχόμενη μεσαία τάξη αντί για την αναπαλαίωση των ήδη υπαρχόντων.
Η παραλία της Μαπούτο έχει μολυνθεί από την εναπόθεση σκουπιδιών και αποβλήτων στον κόλπο, και έτσι δεν χρησιμοποιείται για διασκέδαση, αν και η ποιότητα του νερού φαίνεται τώρα να βελτιώνεται.
Πολιτισμός
thumb|Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Μαπούτο. Η Μαπούτο είναι χωνευτήρι διαφόρων πολιτισμών, με μεγάλη νοτιοαφρικανική επίδραση. Κυρίαρχοι είναι ο Μπαντού και ο Πορτογαλικός πολιτισμός, αλλά είναι αισθητές και οι κουλτούρες Αράβων, Κινέζων και Ινδών. Η κουζίνα είναι πολύ λεπτομερής, κυρίως λόγω της Πορτογαλικής και Μουσουλμανικής κληρονομιάς. Σε αφθονία βρίσκονται τα θαλασσινά.
Σπουδαίο πολιτιστικό και καλλιτεχνικό κέντρο της Μαπούτο είναι το Ασοσσιασάο Νούκλεο ντε Άρτε. Είναι η αρχαιότερη κολλεκτίβα καλλιτεχνών στη Μοζαμβίκη. Έχοντας την έδρα του σε μια παλιά βίλα στο κέντρο της Μαπούτο το Νούκλεο έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην μητροπολιτική πολιτιστική ζωή για δεκαετίες. Πάνω από εκατό ζωγράφοι, γλύπτες και κεραμοποιοί είναι μέλη του Νούκλεο, το οποίο φιλοξενεί τακτικά εκθέσεις στους χώρους του και τα τελευταία χρόνια έχει πάρει μέρος ενεργά σε ανταλλαγές καλλιτεχνών από το εξωτερικό. Έπαιξη σημαντικό ρόλο συμφιλίωσης μετά τον Μοζαμβικιανό Εμφύλιο Πόλεμο. Η έκθεση καλλιτεχνικών αντικειμένων όπως ο Θρόνος του Αφρικανού Βασιλιά και το Δέντρο της Ζωής έχουν επιδειχθεί σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Η Μαπούτο είναι επίσης η έδρα του Φεστιβάλ ταινιών ντοκυμαντέρ DOCKANEMA, και διεθνούς φεστιβάλ με ντοκυμαντέρ από όλο τον κόσμο.
Αθλητισμός
Στην πόλη θα διεξαχθούν το 2011 οι Παναφρικανικοί Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μοζαμβίκης Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Πανεπιστημιακή φάλαγγα
Με την ονομασία «Πανεπιστημιακή φάλαγγα» φέρονταν ειδικό σώμα, στρατιωτικά συγκροτούμενο, από φοιτητές και καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών για τη τήρηση της τάξης μετά τις ταραχές που είχαν σημειωθεί στη Πρωτεύουσα αμέσως μετά την αποχώρηση του Βασιλιά Όθωνα. Ιδρύθηκε με απόφαση της τότε προσωρινής κυβέρνησης που εκδόθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1862, επί πρυτανείας Κωνσταντίνου Φρεαρίτη. Σύμφωνα δε με το ΚΒ΄ ψήφισμα της Β΄ Εθνικής συνέλευσης η Πανεπιστημιακή φάλαγγα συγκροτήθηκε ως μέρος της τότε εθνοφυλακής και ο αρχηγός της θα εκλέγονταν με ψηφοφορία από τους αξιωματικούς και φοιτητές της φάλαγγας.
Στη φάλαγγα εκείνη κατατάχθηκαν όλοι οι τότε φοιτητές, αρχικά 612 τον αριθμό, υπό την ανώτατη διοίκηση του αξιωματικού του πεζικού Ιωάννη Ζουμπούλη. Σχηματίσθηκαν έτσι 5 λόχοι από 120 άνδρες έκαστος με λοχαγούς καθηγητές του Πανεπιστημίου. Αργότερα προστέθηκε ένας ακόμη λόχος φθάνοντας σε 840 ένοπλους φοιτητές. Ο δε οπλισμός τους είχε δωρηθεί από τον Δ. Βερναρδάκη, οι δε δαπάνες εξάρτυσης, στρατωνισμού και συσσιτίων είχαν αναληφθεί από το ταμείο του Πανεπιστημίου.