cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Battle Cry (άλμπουμ των Judas Priest)
Μέλη των Judas Priest
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Battle Cry" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Judas Priest Κατηγορία:Άλμπουμ του 2016
Eagle Air (Ισλανδία)
Η Eagle Air (Ισλανδικά: Flugfélagið Ernir) είναι μία μικρή Ισλανδική αεροπορική εταιρεία με έδρα το Διεθνές Αεροδρόμιο Κέφλαβικ στο Ρέικιαβικ, όπου παρέχει πτήσεις τουριστικές και ιδιωτικές σε όλη την Ισλανδία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλανδικές αεροπορικές εταιρείες
ΙΦ Έλφσμποργκ
Η ΙΦ Έλφσμποργκ (σουηδικά: IF Elfsborg) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τη Σουηδία και αγωνίζεται στην Άλσβενσκαν.
Ιστορία
Η ΙΦ Έλφσμποργκ ιδρύθηκε το 1904 στην πόλη Μπορός της Σουηδίας. Έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο και χρησιμοποιεί το στάδιο Μπόρος Αρένα χωρητικότητας 17.800 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σουηδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904
Αχαρναϊκός Α.Ο.
Ο Αχαρναϊκός Α.Ο. είναι ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στις Αχαρνές Αττικής, παλαιότερα Μενίδι. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1939 και έχει αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 154. Έμβλημα του συλλόγου είναι το τριφύλλι και έχει χρώματα το πράσινο και το λευκό. Στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στα επαγγελματικά εθνικά πρωταθλήματα ως «ΠΑΕ Αχαρναϊκός Α.Ο.» και πιο πρόσφατα ως «ΤΑΠ Αχαρναϊκός Α.Ο.» και ως«ΠΑΕ Νέος Αχαρναϊκός Α.Ο.».
Από τη σεζόν 2020-21 αγωνίζεται στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣΑΝΑ. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Αχαρνών χωρητικότητας 4.450 θεατών, όπου και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του. Ο «Σύνδεσμος Φιλάθλων Αχαρναϊκού Valtos Club» αριθμεί 640 ενεργά μέλη, και η επιλεγμένη θύρα είναι η 4.
Ιστορία
thumb|left|100px|Έμβλημα ΠΑΕ Η ιστορία του συλλόγου ξεκινά το 1939 όπου δημιουργείται ο «Πάνθηρας Μενιδίου». Το 1957 οι άνθρωποι του συλλόγου έχοντας επιθυμία τη συμμετοχή του στα επίσημα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών, αποφάσισαν και συμφώνησαν στην απορρόφηση του καταστατικού και της ονομασίας του σωματείου «Υπεροχή Νεαπόλεως» της ομώνυμης συνοικίας των Εξαρχείων, η οποία και έλαβε χώρα στις 1 Σεπτεμβρίου του 1957. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1959 και ως «Υπεροχή Νεαπόλεως» πλέον, μετονομάστηκε σε «Υπεροχή Μενιδίου» και το 1961 έλαβε τη σημερινή του ιστορική ονομασία μετονομαζόμενος σε «Αχαρναϊκός Α.Ο.», την οποία και έκτοτε φέρει ο σύλλογος. Υπό την ονομασία αυτή η ομάδα της πόλης των Αχαρνών παλαιότερα και γνωστή ως σήμερα Μενίδι, διέγραψε μια σπουδαία πορεία στην ιστορία του.
Ο Αχαρναϊκός πλέον, μέσα σε δύο χρονιές (1961-1962 και 1962-1963) κατακτά ισάριθμες ανόδους μέχρι την δεύτερη τη τάξει κατηγορία Ε.Π.Σ. Αθηνών και την περίοδο 1966-67 κατακτά την άνοδο στην Α' και κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών όπου έπειτα από 3 χρονιές, την περίοδο 1969-1970 αναδεικνύεται πρωταθλητής και κατόπιν μέσω του του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου και του αγώνα μπαράζ δευτεραθλητών με τον Σαρωνικό Αίγινας κερδίζει την ιστορική άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία.
Στη Β' Εθνική αγωνίστηκε για 4 χρονιές, από την περίοδο 1970-71 μέχρι και την περίοδο 1974-1975, όποτε και υποβιβάστηκε, λόγω αναδιάρθρωσης της κατηγορίας. Έπειτα από δύο χρονιές στην Α' κατηγορία Αθηνών, την περίοδο 1976-1977, χάνει στον τελικό αγώνα από τον Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου την άνοδο για την Β' Εθνική, ωστόσο όμως προβιβάστηκε στο νεοσύστατο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα πρόδρομο της Γ' Εθνικής, από όπου την αμέσως επόμενη περίοδο 1977-1978, αναδεικνύεται πρωταθλητής και κερδίζει τελικά την επάνοδο στην Β' Εθνική.
Στη Β' Εθνική κατηγορία αγωνίζεται και πρωταγωνιστεί για περίπου μια 10ετία, με πιο ξεχωριστή χρονιά αυτή του 1981-1982 που τερμάτισε στη 2η θέση με διαφορά μόλις 1 βαθμού πίσω από την πρωταθλήτρια Παναχαϊκή, χάνοντας οριακά την πολυπόθητη άνοδο στην Α' Εθνική κατηγορία. Την περίοδο 1987-1988 υποβιβάζεται από την Β' Εθνική και στη συνέχεια ακολουθεί μια 25ετία μεταξύ Γ' Εθνικής και Δ' Εθνικής.
Την περίοδο 2011-2012 αναδεικνύεται πρωταθλητής στη Δ' Εθνική και την αμέσως επόμενη, 2012-2013, στη Γ' Εθνική, κερδίζοντας, έπειτα από 25 χρόνια, την επάνοδο στην Β' Εθνική, πλέον Football League. Στην Β' Εθνική αγωνίστηκε για 5 χρονιές, από το 2013-14 μέχρι και το 2017-18, όποτε και υποβιβάστηκε στην Γ' Εθνική. Τη σεζόν 2019-20 υποβιβάστηκε από την Γ΄ Εθνική στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής.
Πορεία Αναλυτικά
Αναλυτικά η αγωνιστική πορεία του Αχαρναϊκού από το 1961:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1939 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2012-13
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2012-13 ήταν η 36η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Νέα Σαλαμίνα για 9η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2012-13 συμμετείχαν 8 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 14 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα διαβαθμίστηκε στη Β΄ κατηγορία 2013-14.
Σύστημα βαθμολόγησης
Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2011-12
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2012-13 συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 2011-12, Ολυμπιάδα Νεάπολης.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2012-13
Αποτελέσματα
Πηγή : Αποτελέσματα 2012-13
Α΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2012-13
Πηγή : Αποτελέσματα 2012-13
Β΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2012-13
Πηγή : Αποτελέσματα 2012-13
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2012 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2013
Ιορμουγκάνλο
Το Ιορμουγκάνλο είναι χωριό στην επαρχία Σαγκαρέτζο στην περιφέρεια Κακέτι στην ανατολική Γεωργία  Βρίσκεται 446 μέτρα (1.463 πόδια) πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Οι κάτοικοί της είναι κυρίως Αζέροι. Από τον Νοέμβριο του 2006, περίπου 600 κάτοικοι δεν έχουν δελτία ταυτότητας της Γεωργίας, προτρέποντας μια επίσκεψη από τον υπουργό Δικαιοσύνης της Γεωργίας Γκία Καβταράντζε.
Αναφορές
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Λουτήρας
Ο λουτήρας είναι είδος μεγάλης λεκάνης που χρησιμοποιείται για το πλύσιμο του σώματος. Ο λουτήρας υπάρχει από την εποχής του Χαλκού, γνωστός ως ασάμινθος ή εύξεστος, ονομασία που υιοθετείται με κριτήριο το υλικό κατασκευής, αν ήταν δηλαδή από λίθο ή ξύλο. Η λέξη ασάμινθος εμφανίζεται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Στην Οδύσσεια αναφέρεται και ως πύελος. Σαν όρος εμφανίζεται σε κείμενα του Αριστοφάνη, του Ευπόλιδος και του Ιπποκράτη. Οι πληροφορίες για τους λουτήρες τα αρχαϊκά χρόνια είναι ελάχιστες. Η σημερινή μπανιέρα είναι ένας λουτήρας.
Βιβλιογραφία
Ελένη Κανετάκη, Οθωμανικά λουτρά στον Ελλαδικό χώρο, Τεχνικό επιμελητήριο Ελλάδας 2004
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, Τα λουτρά στην αρχαία Ελλάδα, Η Καθημερινή, Επτά ημέρες 13.05.2001
Κρατικός Αερολιμένας Νάξου «Απόλλων»
Ο Κρατικός Αερολιμένας Νάξου «Απόλλων» (συντομογραφίες: IATA: JNX, ICAO: LGNX, ΥΠΑ: ΚΑΝΞ) βρίσκεται σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα του νησιού και 1 χιλιόμετρο από τον Άγιο Προκόπιο στη θέση «Αλυκές» (ανατολική πλευρά). Η διαδρομή προς το αεροδρόμιο είναι περίπου 10 λεπτά.
Ονοματολογία
Το αεροδρόμιο έχει πάρει το όνομα του από τον θεό του φωτός και της μουσικής των αρχαίων Ελλήνων Απόλλωνα.
Ιστορικά γεγονότα
Στις 3 Ιουλίου 1992 ιδρύθηκε ο Κρατικός Αερολιμένας Νάξου «Απόλλων» για την εξυπηρέτηση των κατοίκων του νησιού.
Μελλοντικές επενδύσεις
Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει δρομολογηθεί η αναβάθμιση του αεροδρομίου, ώστε να είναι ικανό να δέχεται απ' ευθείας διεθνείς πτήσεις. Το ποσό του προγράμματος αναβάθμισης ανέρχεται στα 23,07 εκατομμύρια ευρώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάξο Ναξος
Ζωγράφος του Κλεοφράδη
thumb|right|250px|Παιδοτρίβης με αθλητή. Ερυθρόμορφη [[Πελίκη, περ. 500-490 π.Χ., Μουσείο του Λούβρου (G 235)]] Ο Ζωγράφος του Κλεοφράδη υπήρξε αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος του ερυθρόμορφου ρυθμού που άκμασε το 505 - 475 π.Χ. Έλαβε το συμβατικό του όνομα διότι ζωγράφισε πολλά αγγεία του κεραμέα Κλεοφράδη. Ο Τζων Μπόρντμαν τον συγκαταλέγει ως καλύτερο ζωγράφο του 5ου αιώνα π.Χ. μαζί με τον Ζωγράφο του Βερολίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι
ΚΦ Ος Μπελενένσες
Οι τίτλοι
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πορτογαλίας
Κύπελλο Ποδοσφαίρου Πορτογαλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πορτογαλίας Μ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Ιόνιος βουλή
Η Ιόνιος Βουλή βρίσκεται στην  πόλη της κέρκυρας κατασκευάστηκε απο τον Ιωάννη Χρόνη το 1855 σε νεοκλασικό αρχιτεκτονικό ρυθμό και χαρακτηριστική είσοδο από κίονες δωρικού ρυθμού.
Στο κτίριο της Ιονίου Βουλής σφυρηλατήθηκε η σταθερή θέληση των εκπροσώπων του Λαού των Ιονίων Νήσων για την ένωση με την Ελλάδα και επικυρώθηκε τελικά με το ψήφισμα της Ιονίου Βουλής στις 23 - 9 -1863.
Το κτίριο αναστυλώθηκε το 1978 και από τότε είναι η έδρα Μουσείου αφιερωμένου στους αγώνες για την ελευθερία των Επτανήσων.
Η κύρια είσοδος φέρει μαρμάρινες επιγραφές στα Ελληνικά και στα Αγγλικά που μνημονεύουν το ψήφισμα της Ένωσης με την Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Κέρκυρα
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1981
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1981 (αγγλικά: 1981 10m European Shooting Championships) ήταν η 11η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στην Ελλάδα. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 10 αγωνίσματα, 3 ανδρών, 2 γυναικών, 3 εφήβων και 2 νεανίδων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Σοβιετική Ένωση κατακτώντας 2 χρυσά, 1 ασημένιο και 2 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Νορβηγία με 2 χρυσά και 1 χάλκινο και την τρίτη η Σουηδία με 1 χρυσό μετάλλιο.
Γυναικών
1979 | 1980 | 1981 | 1982 | 1983
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1981 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αθήνα
Κάστρο του Μεντόν
μικρογραφία| Το Grande Coupole του [[Αστεροσκοπείο των Παρισίων|Παρατηρητηρίου του Παρισιού καταλαμβάνει το ανακαινισμένο Νέο Κάστρο στο Μεντόν.]]
Το κάστρο Μεντόν, γαλλ.: Château de Meudon, επίσης γνωστό ως το βασιλικό Κάστρο του Mεντόν ή το αυτοκρατορικό Παλάτι του Mεντόν, είναι ένα γαλλικό κάστρο που βρίσκεται στο Mεντόν, στο διαμέρισμα Ω-ντε-Σεν . Στην άκρη ενός δασώδους οροπεδίου, το κάστρο προσφέρει θέα στο Παρίσι και τον Σηκουάνα, καθώς και στην κοιλάδα Σαλαί. Ανάμεσα στο Παρίσι και τις Βερσαλλίες, στην καρδιά ενός καταφυγίου κυνηγιού, το κάστρο έχει μια ιδανική τοπογραφία για μεγάλους κήπους. Είχε πολλούς διαδοχικούς ιδιοκτήτες από την Αναγέννηση μέχρι την πτώση της Β΄ Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Δεν πρέπει να συγχέεται με το κάστρο Μπελβύ, που βρίσκεται επίσης στο Mεντόν.
Οι διάσημοι κάτοικοι του παρελθόντος περιλαμβάνουν: Aν ντε Πισελέ ντ'Εγύ, δούκισσα του Ετάμπ, ο καρδινάλιος της Λωρραίνης Aμπελ Σερβιάν. ο Φρανσουά-Μισέλ Λε Τελιέ μαρκήσιος του Λουβουά, κα οι Λουδοβίκος μεγάλος δελφίνος, γνωστός και ως μoνσενιέρ, ο οποίος συνέδεσε το κάστρο Σαβίλ με το κάστρο Mεντόν. Το Παλαιό Κάστρο (Château-Vieux) κάηκε το 1795 και ξανακτίστηκε ως Νέο Κάστρο (Château-Neuf), το οποίο με τη σειρά του κάηκε το 1871. Εξετάστηκε η κατεδάφιση, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του κάστρου διατηρήθηκε και έγινε παρατηρητήριο με αστρονομικό τηλεσκόπιο το 1878 και στη συνέχεια προσαρτήθηκε στο Αστεροσκοπείο του Παρισιού το 1927.
Το κάστρο του Mεντόν έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από τις 12 Απριλίου 1972. Το Ανγκάρ Υ στο πάρκο Σαλαί-Μεντόν έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από τις 4 Ιουνίου 2000. Ήταν η πρώτη εγκατάσταση αποθήκευσης αεροστατών στον κόσμο και είναι μια από τις λίγες, που υπάρχουν ακόμα.
Ιστορία
«Υπάρχουν λίγοι πολίτες αρχιτέκτονες ή πεφωτισμένοι ξένοι, που θα ευχόντουσαν, όπως κάναμε εμείς, οι δαπάνες που έγιναν στις Βερσαλλίες να είχαν γίνει στο Mεντόν, ως το πιο όμορφο μέρος στον κόσμο, τόσο ως προς τη διάταξη, όσο και ως προς την τοποθεσία του. " - Ζ. Φ. Μπλοντέλ, Cours d'Architecture ..., 1773, τόμος 4, σελ. 132. κέντρο|μικρογραφία|411x411εσ| Άποψη του Παρισιού από το Mεντόν (λεπτομέρεια). Λανγκασέ, 1818. Mπυσείο Τέχνης και Ιστορίας του Μεντόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Γαλλία Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Γαλλία Κατηγορία:Αστεροσκοπεία στη Γαλλία
Μύριαμ
Το όνομα Μύριαμ ή Μυριάμ, γνωστό από το εβραϊκό όνομα מִרְיָם (Μίριαμ) ενώ προέρχεται από το αραβικό όνομα مريم (Μαριάμ), είναι το όνομα της Θεοτόκου που μεταφράζεται ως θαλασσινή ή το αστέρι της θάλασσας. Το όνομα αυτό μπορεί να έχει σχέση και με το όνομα Μαρία.Στην Ελλάδα το όνομα εορτάζεται 15 Αυγούστου.
Γνωστές αναφορές
Κατηγορία:Γυναικεία ονόματα
Μοναστήρι του Πειρασμού
Η Μονή του Πειρασμού (دير القرنطل Ντέιρ αλ-Quruntal, דיר אל-קרנטל) είναι ελληνικό ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην Ιεριχώ της Παλαιστίνης. Χτίστηκε στις πλαγιές του όρους του Πειρασμού, 350 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, κατά μήκος ενός βράχου με θέα στην πόλη της Ιεριχούς και την κοιλάδα του Ιορδάνη.
Σήμερα είναι τουριστικό αξιοθέατο και η γη του βρίσκεται υπό την πλήρη δικαιοδοσία της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής, αν και το μοναστήρι ανήκει στο και το διαχειρίζεται το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
Ελληνιστική περίοδος
Ένα φρούριο που χτίστηκε από τους Σελευκίδες που ονομάζεται "Ντοκ" βρισκόταν στην κορυφή του βουνού. Καταλήφθηκε από τους Ασμοναίους και ήταν το μέρος όπου ο Σίμων ο Μακκαβαίος δολοφονήθηκε από τον γαμπρό του Πτολεμαίο.
Βυζαντινή περίοδος
Το παλαιότερο μοναστήρι κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς τον 6ο αιώνα μ.Χ. πάνω από το σπήλαιο που παραδοσιακά λέγεται ότι ο Ιησούς πέρασε σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες νηστείας και διαλογισμού κατά τον Πειρασμό του Σατανά, περίπου τρία χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ιεριχώ. Το μοναστήρι πήρε το όνομά του από το βουνό που οι πρώτοι Χριστιανοί ανέφεραν ως «Όρος του Πειρασμού». Το όρος του Πειρασμού αναγνωρίστηκε από την Αουγκούστα Έλενα της Κωνσταντινούπολης ως ένας από τους «ιερούς τόπους» στο προσκύνημά της το 326 μ.Χ.
Πρώιμη μουσουλμανική περίοδος
Η Παλαιστίνη, συμπεριλαμβανομένης της Ιεριχώ, κατακτήθηκε από τους Άραβες υπό το Ισλαμικό Χαλιφάτο του Ουμάρ μπιν αλ-Χαττάμπ το 630.
Περίοδος Σταυροφόρων
Όταν οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την περιοχή το 1099, έχτισαν δύο εκκλησίες στην τοποθεσία: μία σε μια σπηλιά στα μισά του βράχου και μια δεύτερη στην κορυφή. Αναφέρονταν στην περιοχή ως Μονς Καραντάνα (συγκρίνετε με το Quarante στη σύγχρονη γαλλική και Quaranta στη σύγχρονη ιταλική γλώσσα, οι οποίες αμφότερες σημαίνουν σαράντα, ο αριθμός των ημερών στο Ευαγγέλιο σχετικά με τη νηστεία του Ιησού), το οποίο στα ελληνικά έχει αποδοθεί ως Σαραντάριο όρος.
Ύστερη οθωμανική περίοδος
Η έκταση στην οποία χτίστηκε το σύγχρονο μοναστήρι αγοράστηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία το 1874. Το 1895, το μοναστήρι χτίστηκε γύρω από ένα σπηλαιώδες παρεκκλήσι που σηματοδοτεί την πέτρα όπου ο Ιησούς καθόταν κατά τη διάρκεια της νηστείας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, μαζί με τον Παλαιστίνιο Ορθόδοξο αγοραστή της, αρχικά προσπάθησε να χτίσει μια εκκλησία στη κορυφή, αλλά το έργο δεν ολοκληρώθηκε. Τα ημιτελή τείχη αυτής της εκκλησίας βρίσκονται σε μια πλαγιά πάνω από το μοναστήρι.
Παλαιστινιακή Αυτονομία
Το 1998, ένα τελεφερίκ κατασκευάστηκε από το Τελ εσ-Σουλτάν στην Ιεριχώ στο επίπεδο του μοναστηριού από μια αυστριακή-ελβετική εταιρεία ως τουριστικό αξιοθέατο για το έτος 2000. Προς το παρόν υπάρχει ένα εστιατόριο, ένα καφέ και ένα κατάστημα με σουβενίρ στην είσοδο του μοναστηριού για τους τουρίστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Χώροι λατρείας στο Κράτος της Παλαιστίνης Κατηγορία:Μοναστήρια
Οστπολιτίκ
Η Νόιε Οστπολιτίκ (γερμανικά: Neue Ostpolitik, νέα ανατολική πολιτική), ή εν συντομία Οστπολιτίκ, είναι η εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ της Δυτικής Γερμανίας και της Ανατολικής Ευρώπης, και ιδιαίτερα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ή Ανατολικής Γερμανίας) που ξεκίνησε το 1969. Η πολιτική της "αλλαγής μέσω της επαναπροσέγγισης" υλοποιήθηκε αρχής γενομένης από τον Βίλλυ Μπραντ, τέταρτο καγκελάριο της Δυτικής Γερμανίας από το 1969 έως το 1974.
Η Οστπολιτίκ ήταν μία προσπάθεια να δοθεί τέλος στην πολιτική της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU), η οποία ήταν η εκλεγμένη κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας από το 1949 έως το 1969. Οι Χριστιανοδημοκράτες υπό τον Κόνραντ Αντενάουερ και τους διαδόχους του προσπάθησαν να πολεμήσουν το κομμουνιστικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας, ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες του Μπραντ προσπάθησαν να πετύχουν έναν ορισμένο βαθμό συνεργασίας με την Ανατολική Γερμανία.
Σκοπός
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία ήταν διαιρεμένη μεταξύ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτική) και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολική). Αρχικά, και οι δύο κυβερνήσεις υποστήριξαν ότι αντιπροσώπευαν το σύνολο του γερμανικού έθνους. Ωστόσο αργότερα, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία δήλωσε ότι ήταν η μόνη δημοκρατικά νόμιμη γερμανική κυβέρνηση. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η κομμουνιστική κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχε πλέον ένα κοινό γερμανικό έθνος, καθώς η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας αποτελούσε πια ένα «σοσιαλιστικό» έθνος.
Οι Χριστιανοδημοκράτες κυριαρχούσαν στις Ομοσπονδιακές κυβερνήσεις από το 1949 έως το 1969. Αυτές οι κυβερνήσεις αρνήθηκαν να έχουν οποιαδήποτε επαφή με την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας λόγω του αντιδημοκρατικού χαρακτήρα της. Παράλληλα το Δόγμα Χάλσταϊν προέβλεπε ότι η ΟΔΓ θα διακόπτει διπλωματικές επαφές με κάθε χώρα που συνάπτει διπλωματικές σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Η πρώτη εφαρμογή του Δόγματος Χάλσταϊν ήταν το 1957, όταν η ΟΔΓ απέσυρε την αναγνώριση της Γιουγκοσλαβίας, αφού προηγουμένως η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση αποδέχτηκε πρεσβευτή της ΛΔΓ. Τη δεκαετία του 1960 κατέστη προφανές ότι η πολιτική αυτή δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει επ' άπειρο. Όταν η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία σύνηψε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ το 1965, τα αραβικά κράτη διέκοψαν τις σχέσεις με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία και ξεκίνησαν διπλωματικές επαφές με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Ωστόσο, τόνισε ότι η νέα Οστπολιτίκ του, δεν μειώνει στο ελάχιστο τους στενούς δεσμούς της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας με τη Δυτική Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Πράγματι, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, η ακλόνητη στάση του Δόγματος Χάλσταϊν θεωρήθηκε πράγματι ότι είναι επιζήμια για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Πολυάριθμοι αμερικανοί σύμβουλοι και φορείς χάραξης πολιτικής, κυρίως ο Χένρυ Κίσινγκερ, ζητούσαν από μέρους της Βόννης μεγαλύτερη ευελιξία. Την ίδια στιγμή, άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης εισήλθαν σε μια περίοδο πιο τολμηρής πολιτικής απέναντι στην Ανατολή.
Πραγματοποίηση
Η χαλάρωση των εντάσεων με την Ανατολή που οραματίστηκε η Οστπολιτίκ, άρχισε αναγκαστικά με τη Σοβιετική Ένωση, το μόνο κράτος του Ανατολικού Συνασπισμού, με το οποίο η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία είχε επίσημες διπλωματικές σχέσεις (παρά τα προαναφερθέντα υπό το Δόγμα Χάλσταϊν). Στις 19 Μαρτίου του 1970, εγκαινιάστηκε στο Έρφουρτ το άνοιγμα προς Ανατολάς του Δυτικογερμανού καγκελάριου Βίλλυ Μπραντ, με την πρώτη συνάντηση κορυφής των ηγετών των δύο Γερμανιών.
Έτος καμπής το 1970, σφραγίστηκε από την ανάδειξη της Οστπολιτίκ σε κυρίαρχο πλέον δόγμα της δυτικογερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Με αφετηρία της μεγάλης στροφής την αναγνώριση της ανατολικογερμανικής κρατικής οντότητας στις 28 Οκτωβρίου του 1969 και με πυρήνα το τρίπτυχο της εξομάλυνσης των σχέσεων με την Ανατολική Γερμανία, της προσέγγισης με την Ε.Σ.Σ.Δ. και της οριστικής διευθέτησης των συνοριακών διαφορών με την Πολωνία, ο Μπραντ ολοκλήρωσε το 1970 διαπραγματεύσεις ήδη σε εξέλιξη επί μία τουλάχιστον τριετία, όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του "μεγάλου συνασπισμού" Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών.
Με έρεισμα την πολιτική της ύφεσης, η οποία άρχισε να διαμορφώνεται σταδιακά μετά την κρίση των πυραύλων της Κούβας (1962) και εδραιώθηκε στις αρχές του 1970, ο Μπραντ επέσπευσε τα γεωπολιτικά του ανοίγματα, που κατέληξαν στη συνάντηση του Έρφουρτ, την υπογραφή συμφώνου μη επιθέσεως με την Ε.Σ.Σ.Δ. -συμφωνία της Μόσχας- τον Αύγουστο, και την υπογραφή το Δεκέμβριο της συνθήκης -συμφωνία της Βαρσοβίας- με την οποία η γραμμή Οντερ-Νάισε αναγνωρίστηκε ως δυτικό σύνορο της Πολωνίας.
Προηγήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1970 η γερμανοσοβιετική συμφωνία 20ετούς διάρκειας για την αγορά φυσικού αερίου από την Ε.Σ.Σ.Δ. Συνοδεύτηκε από δύο επιμέρους συμφωνίες για την πώληση στους Σοβιετικούς χαλύβδινων αγωγών γερμανικής κατασκευής και η χορήγηση πιστώσεων ύψους 2.5 δισ. μάρκων στην Ε.Σ.Σ.Δ. από κοινοπραξία δυτικογερμανικών τραπεζών, με επικεφαλής την Deutsche Bank.
Από τη στάση της Μόσχας εξαρτήθηκε τόσο η γερμανοπολωνική προσέγγιση, όσο και η εξέλιξη των επαφών μεταξύ Βόννης και Ανατολικού Βερολίνου, για την πορεία των οποίων ο Βίλλυ Μπραντ ενημέρωσε την Μπούντεσταγκ με την Έκθεση για την Κατάσταση του Έθνους στις 14 Ιανουαρίου του 1970. Ο αρχιτέκτονας της Οστπολιτίκ ανακοίνωσε στους βουλευτές την πρόθεσή του να προτείνει διαπραγματεύσεις για την υπογραφή συμφώνου αποφυγής της βίας στον Ανατολικογερμανό πρωθυπουργό Βίλλυ Στοφ, για να αναφερθεί στη συνέχεια στο περίγραμμα αυτού που ονόμασε "διακανονισμένη γειτονία".
"Είκοσι πέντε χρόνια μετά την άνευ όρων συνθηκολόγηση του Τρίτου Ράιχ, η έννοια του έθνους αγκαλιάζει τη διαιρεμένη χώρα μας", υπογράμμισε ο Μπραντ, κάνοντας την αντιδιαστολή προς τη διακηρυγμένη θέση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, σύμφωνα με την οποία η σοσιαλιστική οικονομική βάση δημιουργεί ένα διαφορετικό γερμανικό έθνος. Βάση της συμφωνίας έπρεπε να είναι η αρχή ότι τα δύο τμήματα της διαιρεμένης γερμανικής επικράτειας δεν μπορούν να θεωρηθούν ξένες χώρες, ο σεβασμός των συνόρων, η αποχή από τη βία και η διαμόρφωση κάποιας μορφής ανταλλαγών, εμπορικών και τεχνικών, καθώς και η διευκόλυνση στις "ενδογερμανικές" μετακινήσεις.
Η διαμόρφωση καθεστώτος "διακανονισμένης γειτονίας" θα προετοίμαζε κατά τον Μπραντ το έδαφος για τη συνύπαρξη, στο πλαίσιο της διεθνούς ύφεσης: "Αυτή θα είναι η συμβολή μας σε μια διεθνή συγκυρία, η οποία, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του προέδρου Νίξον, οδηγεί από την αντιπαράθεση στη συνεργασία" εξήγησε ο Μπραντ, που στις 22 Ιανουαρίου κατέθεσε συνολικά τις προτάσεις του στον Στοφ.
Άρχισε ένα δίμηνο εντατικών διαβουλεύσεων, κατά τη διάρκεια του οποίου οι δύο πλευρές ήρθαν σε συχνές διπλωματικές προστριβές, με σημείο αιχμής τον τόπο της συνάντησης. Ο Μπραντ πρότεινε το Ανατολικό Βερολίνο, ακολουθώντας δρομολόγιο μέσω του Δυτικού, όμως οι Ανατολικογερμανοί απέρριψαν με κατηγορηματικό τρόπο αυτή την επιλογή. Έγειραν πάσης φύσεως αντιρρήσεις έως ότου τελικά, μετά τους απαραίτητους συμβιβασμούς, επιλέχθηκε το Έρφουρτ της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας ως τόπος της συνάντησης. Στις 9.30 το πρωί της 19ης Μαρτίου έφτασε η ειδική αμαξοστοιχία που μετέφερε τον Βίλλυ Μπραντ και το επιτελείο του στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό, όπου περίμενε ο Ανατολικογερμανός πρωθυπουργός Βίλλυ Στοφ και πίσω από τον αστυνομικό κλοιό 2.500 άνθρωποι.
Η ανατολικογερμανική πλευρά πρότεινε τη σύναψη σχέσεων επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου, την αναγνώριση των υφιστάμενων στην Ευρώπη συνόρων, την χωριστή εισδοχή των δύο κρατών στον Ο.Η.Ε. και την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από τη Βόννη ύψους 100 δισ. μάρκων. Ο Βίλλυ Μπραντ απέρριψε τις διεκδικήσεις και εστίασε τις δικές του προτάσεις σε συγκεκριμένες ρυθμίσεις "που θα διευκολύνουν τη ζωή των ανθρώπων και τις συναντήσεις μεταξύ πολιτών στη διαιρεμένη Γερμανία".
Οι δυτικογερμανικές θέσεις επέμεναν κυρίως στον σεβασμό των δεσμεύσεων και των ευθυνών που είχαν αναλάβει οι τέσσερις προστάτιδες δυνάμεις σε ό,τι αφορά στο ενιαίο του γερμανικού κράτους και του Βερολίνου.
Η συνάντηση κορυφής του Έρφουρτ δεν κατέληξε στην υπογραφή συμφώνου μη επιθέσεως, ενώ δεν γεφυρώθηκαν οι παραδοσιακές διαφορές, κυρίως ως προς τον τρόπο σύνδεσης του Δυτικού Βερολίνου με την Ομοσπονδιακή Γερμανία. Όπως, όμως, εξήγησε την επομένη στη Βόννη ο Μπραντ, που είχε τα μάτια στραμμένα στη Σοβιετική Ένωση και στη σύναψη γερμανοσοβιετικού συμφώνου, στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ της Οστπολιτίκ, με όλες τις αντιξοότητες η συνάντηση του Έρφουρτ ήταν "σημαντική, χρήσιμη και απαραίτητη". "Ήταν η αρχή", υπογράμμισε.
Χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα κατέληξαν και οι συνομιλίες στο Κάσσελ της Δυτικής Γερμανίας, στις 19 Μαΐου του 1970, ενώ θα περάσει ενάμισης χρόνος, προτού υπογραφεί στις 22 Δεκεμβρίου του 1972 η θεμελιώδης συνθήκη, με την οποία καθορίστηκαν οι σχέσεις των δύο γερμανικών κρατών. Μολονότι η αντίσταση του ανατολικογερμανικού καθεστώτος διατηρήθηκε μέχρι τέλους, η θεμελιώδης συνθήκη διευκόλυνε ώς ένα βαθμό τις μεταξύ τους ανταλλαγές, που απέκτησαν πιο συγκεκριμένη μορφή στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με πρωταγωνιστή της δυτικογερμανικής διείσδυσης τον Χριστιανοκοινωνιστή πρωθυπουργό της Βαυαρίας Φραντς Γιόζεφ Στράους, ακαραίο συντηρητικό μέχρι του βαθμού φιλικών αισθημάτων προς τους ναζί.
Το 1970 όμως η Οστπολιτίκ περνούσε πρώτα από τη Μόσχα. Έτσι, πρωταρχικός στόχος του Μπραντ ήταν η αποκατάσταση των σχέσεων με την Ε.Σ.Σ.Δ., στόχο που προώθησε με ραγδαίους ρυθμούς με τις παράλληλες διαπραγματεύσεις με Πολωνούς και Σοβιετικούς σε όλη τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 1970. Στις πρώτες επαφές του Δυτικογερμανού διαπραγματευτή Έγκον Μπαρ με τον Σοβιετικό υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Γκρομίκο, οι θέσεις της Ε.Σ.Σ.Δ. ως προς το συνοριακό καθεστώς στην Ευρώπη και η απαίτηση για τη διαίρεση του Βερολίνου παρέμειναν αναλλοίωτες. Τελικά, η συμφωνία για το φυσικό αέριο, η προοπτική εμπορικών συμφωνιών αλλά και η συμβιβαστική διάθεση της δυτικογερμανικής πλευράς άμβλυναν την αδιαλλαξία των Σοβιετικών, που ήταν, ωστόσο, εξαιρετικά φειδωλοί σε παραχωρήσεις, δεδομένου άλλωστε ότι η Δυτική Γερμανία δεν έκρυβε ότι τελικός σκοπός της ήταν να απορροφήσει την Ανατολική Γερμανία, όταν μπορέσει.
Στις 11 Αυγούστου ο Σοβιετικός πρωθυπουργός Αλεξέι Κοσίγκιν υποδέχθηκε στη Μόσχα τον Βίλλυ Μπραντ και την επομένη στην αίθουσα της Μεγάλης Αικατερίνης ο Δυτικογερμανός καγκελάριος, ο υπουργός του επί των Εξωτερικών Βάλτερ Σέελ και οι Σοβιετικοί ομόλογοί τους Αλεξέι Κοσίγκιν, Αντρέι Γκρομίκο υπέγραψαν τη συμφωνία της Μόσχας. Αυτή προέβλεπε την απόρριψη της προσφυγής στη βία, το απαραβίαστο -αλλά όχι το αμετάβλητο, όπως επέμενε η Μόσχα- των υφιστάμενων συνόρων, πρωτίστως της γραμμής Όντερ-Νάισε και των ενδογερμανικών συνόρων. Το σύμφωνο, που δεν θεωρήθηκε "σύμφωνο ειρήνης", άνοιξε το δρόμο για την αποκατάσταση των σχέσεων της Δυτικής Γερμανίας με τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και κυρίως με την Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία, απέναντι στις οποίες η Δυτική Γερμανία είχε εδαφικές διεκδικήσεις, βασιζόμενες στην εποχή των γερμανικών Ράιχ, συμπεριλαμβανομένου και του Τρίτου Ράιχ του Χίτλερ.
Το ίδιο βράδυ της υπογραφής ένας θριαμβευτής Μπραντ, σε απευθείας μετάδοση απο σοβιετικό τηλεοπτικό στούντιο, ενημέρωσε τους Δυτικογερμανούς για τη σημασία της συμφωνίας. "Τίποτε από όσα διακυβεύονταν τόσα χρόνια δεν έχει χαθεί. Εμείς έχουμε την τόλμη να γυρίσουμε μια ιστορική σελίδα" ήταν η διαβεβαίωση του καγκελάριου προς εκείνους τους συμπατριώτες του που προέρχονταν από "ανατολικές περιοχές" οι οποίες προσαρτήθηκαν μετά τον πόλεμο στην Πολωνία και επέκριναν την ενδοτικότητα του Μπραντ. Η συμφωνία της Μόσχας επικυρώθηκε στις 17 Μαΐου του 1972, με πολύ μικρή πλειοψηφία και αφού προηγήθηκς οξύτατη αντιπαράθεση στην Μπούντεσταγκ μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών και της αντιπολίτευσης.
Ο δρόμος για τη Βαρσοβία ήταν ανοιχτός. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1970, απόντων των Χριστιανοδημοκρατών και των Χριστιανοκοινωνιστών, που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν ως παρατηρητές, ο Βίλλυ Μπραντ, ο Πολωνός πρωθυπουργός Γιόζεφ Σιρανκίεβιτς, οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών Βάλτερ Σέελ και Στεφάν Γεντριχόφκσι υπέγραψαν στο Μέγαρο του Υπουργικού Συμβουλίου, ενώπιον του κομματικού ηγέτη Βλαντισλάβ Γκομούλκα, τη συμφωνία με την οποία αναγνωρίστηκαν τα υφιστάμενα σύνορα της Πολωνίας και αποφασίστηκε η σύναψη διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στην Πολωνία και τη Δυτική Γερμανία.
Λίγο πριν από την τελετή ο Μπραντ γονάτισε στο μνημείο των θυμάτων της σφαγής του γκέτο της Βαρσοβίας, σε μια συμβολική κίνηση που υπογράμμισε την ανάγκη "να σπάσει η αλυσίδα της αδικίας ενός κακού παρελθόντος", όπως είπε ο ίδιος. Η γονυκλισία του Μπραντ έκανε το γύρο του κόσμου, επιστέγασμα ενός έτους πυρετώδους διπλωματικής δραστηριότητας.
Η υπογραφή των συμφωνιών με την Ε.Σ.Σ.Δ. και την Πολωνία, καθώς και οι πρώτες συναντήσεις κορυφής με την ηγεσία της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας αποτέλεσαν ιστορικά επιτεύγματα του Βίλλυ Μπραντ και μετέβαλαν ριζικά το πολιτικό κλίμα της Ευρώπης. Με τις κινήσεις αυτές εδραιώθηκε η ύφεση στην ευρωπαϊκή ήπειρο και αναβαθμίστηκε θεαματικά η διεθνής θέση της Δυτικής Γερμανίας. Εγκαταλείποντας τις επεκτατικές βλέψεις της εναντίον της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας, η Βόννη έπεισε περισσότερους Ευρωπαίους για την ειλικρινή θέληση της ηγεσίας της να ξεκόψει από το πρόσφατο χιτλερικό παρελθόν της.
Η κυβέρνηση Μπραντ, όντας ένας συνασπισμός των Σοσιαλδημοκρατών και των Ελευθέρων Δημοκρατών, έχασε έναν αριθμό βουλευτών στην αντιπολίτευση των Χριστιανοδημοκρατών, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη θεμελιώδη συνθήκη. Τον Απρίλιο του 1972 φαίνεται ότι ακόμη και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Ράινερ Μπάρζελ, είχε αρκετή υποστήριξη για να γίνει ο νέος καγκελάριος, όμως στην κοινοβουλευτική ψηφοφορία χάνει για δύο ψήφους. Αργότερα διαπιστώθηκε ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας είχε χρηματίσει τους δυο Χριστιανοδημοκράτες βουλευτές ώστε να καταψηφίσουν τον Μπάρζελ. Νέες γενικές εκλογές το Νοέμβριο του 1972 έδωσαν τη νίκη στη κυβέρνηση Μπράντ, και στις 11 Μαΐου 1973, το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο ενέκρινε τη θεμελιώδη συνθήκη.
Σύμφωνα με τη θεμελιώδη συνθήκη, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία και η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας αντάλλαξαν πρεσβευτές, υπό την πολιτική ονομασία των "μόνιμων αντιπροσωπειών". Η αμοιβαία αναγνώριση άνοιξε την πόρτα της ένταξης στα Ηνωμένα Έθνη και για τις δύο χώρες, καθώς ο ισχυρισμός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας ότι αντιπροσωπεύει το σύνολο του γερμανικού έθνους έπαψε να ισχύει κατ' ουσίαν από την στιγμή της αναγνώρισης της Ανατολικής ομολόγου.
Συμφωνίες
Αυτές είναι οι συμφωνίες της Δυτικής Γερμανίας οι οποίες έχουν την Οστπολιτίκ ως κύριο ή δευτερεύον πολιτικό στόχο.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Πολιτική της Γερμανίας Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Σιδηροδρομικός σταθμός Λιανοβεργίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιανοβεργίου είναι σιδηροδρομικός σταθμός τoυ Λιανοβεργίου στην Ημαθία. Βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, κοντά στο κέντρο του οικισμού. Εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο για Έδεσσα και Θεσσαλονίκη.
Δομή σταθμού
Λιανοβεργιο Λιανοβεργιο Λιανοβεργιο
Νικηφόρος Παλαιολόγος (Δουξ Χαλδίας)
Ο Νικηφόρος Παλαιολόγος ήταν Bυζαντινός αξιωματούχος που έζησε στα τέλη του 12ου αρχές 13ου αιώνα πιθανότατα μέλος της οικογένειας των Παλαιολόγων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Νικηφορος Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Κυβερνήτες του θέματος Χαλδίας
Δήμος Κιλκίς (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος Κιλκίς περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.
Кукуш (дем)
Ρόζα Λέβεσον-Γκόουερ
Η Ρόζα Λέβεσον-Γκόουερ (Rose Leveson-Gower, γεννημένη ως Ρόζα Κωνσταντία Μπόουζ-Λάιον Rose Constance Bowes-Lyon, 6 Μαΐου 1890 - 17 Νοεμβρίου 1967) ήταν Βρετανίδα ευγενής, αδελφή της Βασίλισσας Ελισάβετ και η μητρική θεία της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1890, και ήταν το έβδομο παιδί και η τρίτη κόρη του Κλωντ Μπόουζ-Λάιον, 14ου Κόμη του Στράθμορ και Κίνγκχορν και της Σεσίλια Κάβεντις-Μπέντινκ.
Στις 24 Μαΐου 1916 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Λέβεσον-Γκόουερ, 4ου Κόμη Γκράνβιλ. Μαζί απέκτησαν παιδιά:
Ήταν μια από τους αναδόχους της Πριγκίπισσας Μαργαρίτας της Υόρκης.
Τιμήθηκε ως Σσύντροφος του Πιο Σεβάσμιου Τάγματος του Νοσοκομείου του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Τις απονεμήθηκε επίσης τιμητικό πτυχίο του Διδάκτωρ Νομικής από το Queen's University Belfast. Το 1953 έγινε Κυρία Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς
S/1978 (532) 1 (υποθετικός δορυφόρος)
Η ύπαρξη του δορυφόρου S/1978 (532) 1 της 532 Ηράκλεια είναι πιθανή και μη επιβεβαιωμένη. Αν όντως υπαρχει μάλλον θα έχει διαμέτρο 45 χιλιομέτρων.
Ανακάλυψη
«Ανακαλύφθηκε» στις 7 Ιουνίου 1978 γύρω από την Ηράκλεια από ενδείξεις επιπρόσθησης του αστέρα SAO 120774, σε τροχιά ακτίνας περίπου 1000 χιλιομέτρων. Οι παρατηρήσεις με βάση τον αστέρα SAO 120774 έγιναν από τους G. E. Taylor και David W. Dunham, ενώ παρόμοιες ανωμαλίες στην εμφάνιση του αστέρα την συγκεκριμένη περίοδο επιβεβαιώθηκαν και από άλλους παρατηρητές. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που υπήρχαν διασταυρωμένες ενδείξεις πως ένας αστεροειδής μπορούσε να έχει φυσικό δορυφόρο, αν και προϋπήρχαν υποθέσεις για παρόμοιους δορυφόρους ήδη από το 1901 , ενώ ένα χρόνο νωρίτερα (5 Μαρτίου 1977) υπήρχε και μια μεμονομένη παρόμοια παρατήρηση (από τον Paul D. Maley ) και για τον 6 Ήβη, χωρίς όμως να έχει διασταυρωθεί από πουθενά αλλού όπως στην περίπτωση της Ηράκλειας.
Ωστόσο, προσεκτικές παρατηρήσεις με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ το 1993 απέτυχαν να ανιχνεύσουν ένα τόσο μεγάλο σώμα γύρω από την Ηράκλεια. Η πρώτη, τελικά, επαλήθευση της ύπαρξης δορυφόρου αστεροειδή πιστοποιήθηκε το 1993, όταν η διαστημική συσκευή Γαλιλαίος κατέγραψε τον Δάκτυλο να περιφέρεται γύρω από τον αστεροειδή 243 Ίδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποθετικοί δορυφόροι Κατηγορία:Δορυφόροι αστεροειδών
Νίσιβις
Η  Νίσιβις (λατινικά Nisibis, σήμερα Nusaybin) ήταν οχυρώτατη πόλη της Μεσοποταμίας, χτισμένη μεταξύ των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, κατά τη μακεδονική κατάκτηση της χώρας. Ήταν πρωτεύουσα της Μυγδονίας της Μεσσοποταμίας, από το όνομα του Μυγδόνιου ποταμού που τη διαρρέει. Αναφέρεται από τον Πλούταρχο σχολιάζοντας ότι στη πόλη αυτή κατοικούσαν γνήσιοι απόγονοι των Σπαρτιατών.
Κατά το 309 π.Χ. ο Σέλευκος Α΄, μετά την λήξη του Βαβυλωνιακού πολέμου προς τον Αντίγονο, επανίδρυσε την πόλη σε Αντιόχεια την εν Μυγδονία. Εκεί μεταφέρθηκαν Μακεδόνες άποικοι και εξελληνίστηκε πλήρως. Ο Πολύβιος (Ε΄,51) αναφέρει την Αντιόχεια, ως ένα σταθμό στην εκστρατεία του Αντιόχου Γ΄ εναντίον του στασιαστή Μόλωνα στις ανατολικές σατραπείες.
Η αρχαία πόλη, λόγω ακριβώς της επίκαιρης θέσης της στη μεγάλη τότε οδό μεταξύ του Τίγρητος ποταμού και της Μεσογείου, είχε αποκτήσει μεγάλη σπουδαιότητα, από τους χρόνους ακόμη των Ασσυρίων. Αργότερα υπήρξε πρωτεύουσα της Αρμενίας, από το 149 π.Χ. μέχρι το 14 μ.Χ. Στη συνέχεια περιήλθε στους Ρωμαίους. Μετά την αποτυχημένη εκστρατεία και τον θάνατο του αυτοκράτορα Ιουλιανού στην Περσία, ο διάδοχός του Ιοβιανός αναγκάστηκε να την παραχωρήσει, μαζί με άλλες οχυρές θέσεις όπως τα Σίνγκαρα, στους Πέρσες με την ταπεινωτική για τους Ρωμαίους συνθήκη του 363 μ.Χ. Το 1514, περιήλθε στους Τούρκους.
Σήμερα η πόλη διατηρεί παραφθαρμένο το αρχαίο όνομά της, στα τουρκικά Nusaybin, και βρίσκεται ακριβώς επί της μεθορίου Τουρκίας - Συρίας και σε απόσταση 60 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης Μαρντίν, στον ομώνυμο νομό, επί του μικρού ποταμού Τσαχτσαχά (του Μυγδονίου των αρχαίων).
Nisibis Nisibis
Yello
Οι Yello είναι ελβετικό ντουέτο της ηλεκτρονικής μουσικής.
Ιστορία
Συγκροτήθηκαν στην Ζυρίχη στην δεκαετία του 1970 από τους Μπόρις Μπλανκ και Κάρλος Περόν. Γνωρίστηκαν σε ένα εργαστήριο αυτοκινήτων όπου ήλθαν για να ηχογραφήσουν μηχανές αυτοκινήτων. Αφού γνωρίστηκαν αποφάσισαν να πειραματιστούν και άρχισαν να κάνουν μουσική. Το 1978 γνώρισαν και τον Ντίτερ Μάγιερ που εργαζόταν σε κατάστημα δίσκων διατηρούσε τη μπάντα ονόματι The Assholes.
Το 1979 κυκλοφόρησαν το πρώτο του μάξι σινγκλ, και το 1980 πήγαν στην Αμερική για να βρουν παραγωγό. Εκεί έκλεισαν συμβόλαιο και κυκλοφόρησαν μερικές συνθέσεις τους. Με το Bostich έγιναν γνωστοί. Έκτοτε κυκλοφόρησαν το Solid Pleasure (1980) και Claro que si (1981). Ο Κάρλος Περόν αποχώρησε το 1983 μετά την ολοκλήρωση και του You Gotta Say Yes To Another Excess (1984). Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 το συγκρότημα γνώρισε τεράστια επιτυχία και ανέβηκε στα Top 10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Ελβετικά μουσικά ντουέτα
Βενζοϊκό οξύ
Το βενζοϊκό οξύ  (αγγλικά Benzoic acid) είναι  αρωματική οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C7H6O2, αν και αποδίδεται συχνότερα με τον αναλυτικότερο τύπο PhCOOH. Είναι το απλούστερο αρωματικό καρβοξυλικό οξύ. Το χημικά καθαρό βενζοϊκό οξύ, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο κρυσταλλικό οξύ. Το όνομά του προήλθε από το «gum benzoin», τη μόνη πηγή βενζοϊκού οξέος, για αιώνες. Αλλά, το βενζοϊκό οξύ βρίσκεται με φυσικό τρόπο και σε πολλά άλλα φυτά, χρησιμεύοντας ως πρόδρομη ένωση για τη βιοσύνθεση πολλών δευτερευόντων μεταβολιτών.
Αρουάντ
Το Αρουάντ (αραβικά: أرواد) – παλιότερα γνωστό ως Άραδο, Άραδος, Αντιόχεια της Πιερίας (και στα αγγλικά Arvad, Arpad, Arphad), αποκαλούμενο επίσης και Νησί Ρουάντ (Ruad Island) – βρίσκεται στην Μεσόγειο και είναι το μοναδικό κατοικημένο νησί της Συρίας. Η πόλη Αρουάντ καταλαμβάνει όλο το νησί, και βρίσκεται 3 χιλιόμετρα από την Ταρτούς, το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Συρίας. Σήμερα η πόλη είναι κυρίως πόλη ψαράδων. Σύμφωνα με το Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής της Συρίας το Αρουάντ είχε πληθυσμό 4.403 στην απογραφή του 2004. Είναι το διοικητικό κέντρο της υπό-περιφέρειας (nahiyah) του Αρουάντ, και αποτελεί τη μόνη της κοινότητα. Οι κάτοικοι είναι κυρίως Σουνίτες Μουσουλμάνοι.
Βενζοϊκό οξύ
Είναι γνωστά πολλά βενζοϊκά άλατα, βενζοϊκοί εστέρες, καθώς και διάφορα άλλα βενζοϊκά «θυγατρικά» παράγωγα, του «μητρικού βενζοϊκού οξέος». Τόσο, η «μητρική» ένωση, όσο και πολλά από τα άμεσα παράγωγά της είναι άμεσα χρήσιμα βιομηχανικά προϊόντα, όπως συντηριτικά τροφίμων ή και σημαντικές πρόδρομες ενώσεις άλλων χρήσιμων οργανικών ενώσεων.
Αρουάντ
Αρχαία ιστορία
Το όνομα Αράδιος αναφέρεται στην Βίβλο ως γεννήτορας των Αραδίων, φύλο των Χαναναίων, οι απόγονοι του όποιου κατοίκησαν στο νησί Αρουάντ.
Βενζοϊκό οξύ
Ιστορία
Το βενζοϊκό οξύ ανακαλύφθηκε το 16ο αιώνα. Η ξηρή απόσταξη του «gum benzoin» πρωτοπεριγράφηκε από το Νοστράδαμο (1556), τον Αλέξιο Πεντεμοντάνους (Alexius Pedemontanus, 1560) και το Μπλαισέ ντε Βιγκενέρ (Blaise de Vigenère, 1596).
Αρουάντ
Αρχαία ιστορία
Στο νησί εγκαταστάθηκαν Φοίνικες στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας προ Χριστού. Υπό τον έλεγχο των Φοινίκων έγινε ανεξάρτητο βασίλειο με το όνομα Arvad ή Jazirat, το τελευταίο σημαίνει "νησί"). Το Φοινικικό όνομα της πόλης πιθανόν ήταν Aynook . Στα ελληνικά ήταν γνωστή ως Άραδος. Στις πηγές εμφανίζεται επίσης ως Arpad και Arphad . Η πόλη μετονομάστηκε Αντιόχεια της Πιερίας από τον Αντίοχο Α΄, ο οποίος διέβλεψε την εμπορική σπουδαιότητά της από την ακμή της και τη θέση της στη Πιερία (παραλιακή χώρα της Συρίας βόρεια του Ορόντου ποταμού -σημ Ναχρ-ελ-Άζι- που το όνομά της οφείλει στους Μακεδόνες εποίκους μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου με κύρια πόλη την Σελεύκεια την "εν Πιερία"). Το νησί ήταν βάση για εμπορικές αποστολές στην κοιλάδα του Ορόντη. Περίπου 50 χιλιόμετρα από την Τρίπολη, ήταν ένας γυμνός βράχος προφυλαγμένος από οχυρώσεις, και με σπίτια με αρκετούς ορόφους. Το νησί ήταν περίπου 800 μέτρα μήκος και 500 πλάτος, περικλειόταν από τεράστιο τοίχος, και είχε χτιστεί λιμάνι στα ανατολικά κοιτώντας την ενδοχώρα. Αναπτύχτηκε σε εμπορικό κέντρο από τα πρώτα χρόνια, όπως και οι άλλες Φοινικικές πόλεις στα παράλια. Είχε ισχυρό ναυτικό, και τα πλοία του αναφέρονται σε μνημεία στην Αρχαία Αίγυπτο και την Ασσυρία. Φαίνεται ότι είχε μια κάποιου είδους ηγεμονία στις βόρειες Φοινικικές πόλεις από τις εκβολές του Ορόντη μέχρι τα βόρεια σύνορα του Λιβάνου, κάπως όπως είχε η Σιδώνα στα νότια. Είχε τη δικιά της τοπική δυναστεία και νόμισμα, ενώ σώζονται τα ονόματα κάποιων από τους βασιλιάδες της. Οι κάτοικοί της αναφέρονται στη Γένεση (10:18), και στον Ιεζεκιήλ (27:8,11) αναφέρονται οι ναυτικοί και στρατιώτες της πόλης στην υπηρεσία της Τύρου. Η Άραδος υπέταξε υπό την εξουσία της κάποιες γειτονικές πόλεις στην ενδοχώρα, όπως η Αμρίτ (στα ελληνικά Μάραθος) και η Σιμύρα, η πρώτη απέναντι κοντά στο νησί και η δεύτερη κάποια χιλιόμετρα μακρύτερα προς το νότο.
Βέλγκοστι
Το Βέλγκοστι (Велгошти) είναι ένα χωριό στον Δήμο Οχρίδας, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Αρουάντ
Αρχαία ιστορία
Ο Τούθμωσις Γ΄ την κατέλαβε κατά την εκστρατεία του στην βόρεια Συρία (1472 π.Χ.), και αναφέρεται και στις εκστρατείες του Ραμσή Β΄ στις αρχές του 13ου αιώνα π.Χ.. Αναφέρεται επίσης στις Επιστολές της Αμάρνα να ανήκει στο συνασπισμό των Αμοριτών στις επιθέσεις τους εναντίον των Αιγυπτιακών κτήσεων στη Συρία (44 και 28, B.M. Επιστολές Τελ-αλ-Αμάρνα). Περίπου το 1200 ή λίγο μετά, λεηλατήθηκε από εισβολείς από την Μικρά Ασία ή τα νησιά, όπως και οι περισσότερες πόλεις στα παράλια (Paton, Συρία και Παλαιστήνη, 145), αλλά ανέκαμψε όταν αποκρούστηκαν. Η ναυτική της σημασία επισημαίνεται στις επιγραφές των Ασσυρίων βασιλέων. Ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ Α' (περίπου 1020 π.Χ.) καυχιέται ότι έπλεε με τα πλοία της Αράδου. Ο Ασουρνασιρπάλ Β΄ (περίπου 876 π.Χ.) την έκανε υποτελή του, αλλά εκείνη επαναστάτησε και 200 άντρες από την Άραδο αναφέρονται μεταξύ των συμμάχων του Χαντανταζέρ (Hadadezer) του βασιλείου Αράμ – Δαμασκού στη μάχη του Καρκάρ, όπου όλη η Συρία φαίνεται να είναι σε συνασπισμό εναντίον του Σαλμανασέρ Γ' (περίπου 854 π.Χ.). Τότε βασιλιάς της Αράδου ήταν ο Mattan Baal. Κατόπιν η πόλη ήταν φόρου υποτελή στους Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' και Σενναχειρείμ, και ο βασιλιάς που ήταν φόρου υποτελής στον δεύτερο ήταν ο υπόχρεος στον τελευταίο ο Abd-ilihit (περίπου 701). Ο Ασσουρμπανιπάλ (περίπου 664) ανάγκασε τον βασιλιά της Αράδου Yakinlu να υποταχτεί, και να στείλει μία από τις κόρες του για να γίνει μέλος του βασιλικού χαρεμιού (Rawlinson, Phoenicia, 456-57).
Βενζοϊκό οξύ
Ιστορία
Μετά από κάποιες πρωτοπόρες εργασίες το 1830, διαμέσου μιας ποικιλίας πειραμάτων που βασίστηκαν στην αμυγδαλίνη, που λαμβάνεται από τα πικραμύγδαλα (δηλαδή τον καρπό του Prunus dulcis), από τους Πιερ Ρομπικέτ (Pierre Robiquet) και Αντουάν Μπουτρόν-Χαρλάρντ (Antoine Boutron-Charlard), δυο Γάλλους χημικούς, παράχθηκε βενζαλδεΰδη (PhCHO). Απέτυχαν, όμως, να εξακριβώσουν, με ποσοτικό τρόπο, τη δομή της αμυγδαλίνης και έτσι δεν πιστώθηκαν με την ταυτοποίηση της βενζοϊκής ρίζας (PhCOO·). Αυτό το βήμα πραγματοποιήθηκε αργότερα, από τους Γιούστους φον Λήμπιχ (Justus von Liebig) και Φρήντριχ Βέλερ (Friedrich Wöhler), που καθόρισαν τη δομή του βενζοϊκού οξέος το 1832. Αυτοί αργότερα ερεύνησαν πώς το ιππουρικό οξύ (PhCONHCH2COOH) σχετίζεται με το βενζοϊκό οξύ.
Αρουάντ
Αρχαία ιστορία
Υπό τους Πέρσες επετράπη στη Άραδο να ενωθεί με συνομοσπονδία με την Σιδώνα και τη Τύρο, με κοινό συμβούλιο στην Τρίπολη (ibid, 484). Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στη Συρία το 332 π.Χ., η Άραδος υποτάχτηκε χωρίς αντίσταση, έχοντας βασιλιά τον Στράτωνα, ο οποίος έστειλε το ναυτικό του για να βοηθήσει τον Αλέξανδρο στην άλωση της Τύρου. Φαίνεται ότι είχε την εύνοια των Σελευκιδών βασιλιάδων της Συρίας, και είχε το προνόμιο του ασύλου για πολιτικούς πρόσφυγες. Αναφέρεται σε διάταγμα από τη Ρώμη περίπου το 138 π.Χ., σχετικό και με άλλες πόλεις και ηγεμόνες της Ανατολής, για να επιδείξει εύνοια προς τους Εβραίους. Αυτό ήταν μετά που η Ρώμη είχε αρχίσει να αναμιγνύεται στις υποθέσεις της Ιουδαίας και της Συρίας, και υποδηλώνει ότι η Άραδος θεωρούνταν ακόμα σημαντική εκείνη την περίοδο.
Βέλγκοστι
Δημογραφία
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Βενζοϊκό οξύ
Ιστορία
Το 1875 ο Σαλκόβσκι (Salkowski) ανακάλυψε τις αντισηπτικές ιδιότητες του βενζοϊκού οξέος, που ήδη για πολύ καιρό χρησιμοποιούνταν ως συντηρητικό.