cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνιση μάχη (ταινία)
Κριτικές
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, το 69% των κριτικών έδωσαν στην ταινία θετικές κριτικές, βασισμένες σε 176 κριτικές, και μέση βαθμολογία 6.7/10, με τους Theron και McDormand να λαμβάνουν θετικές κριτικές για τις ερμηνείες τους. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: Αν και μερικές φορές μελοδραματική και φόρμουλα, η ταινία είναι ωστόσο μια συναρπαστική, ισχυρή ιστορία θάρρους και ανθρωπιάς. Στο Metacritic, η ταινία έχει μέσο όρο βαθμολογίας 68 στα 100, με βάση 39 κριτικές. Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση του CinemaScore έδωσαν στην ταινία μέσο βαθμό "A-" σε κλίμακα από το Α+ έως το F.
Η Μανόλια Ντάρτζις των New York Times την χαρακτήρισε ένα αστέρι όχημα με καρδιά – ένα παλιομοδίτικο φιλελεύθερο κλάμα για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, προσθέτοντας, ''[Είναι] μια από εκείνες τις χολιγουντιανές ψυχαγωγίες που προσπαθούν να πουν μια σκληρή, πικρή ιστορία με όσο το δυνατόν περισσότερη ανάταση. Το ότι η ταινία λειτουργεί το ίδιο καλά, δίνοντας μια δύσκολη πρώτη ώρα για να διαλύεται σαν βρεγμένη εφημερίδα, μαρτυρεί την ικανότητα των κινηματογραφιστών καθώς και τους περιορισμούς που τους επιβάλλει μια βιομηχανία που επιμένει να χαστουκίζει με όμορφη υπόκλιση, ακόμη και την πιο άθλια αλήθεια''.
Στην κριτική του στους Chicago Sun-Times, ο Ρότζερ Ίμπερτ παρατήρησε, ''ότι η "Ανιση μάχη" είναι μια από αυτές τις ταινίες που σε ξεσηκώνουν και σε κάνουν να θυμώνεις, γιατί δραματοποιεί πρακτικές για τις οποίες έχεις ακούσει αλλά δεν έχεις φανταστεί ποτέ πραγματικά. Θυμόμαστε ότι η Φράνσις Μακ Ντόρμαντ έπαιξε μια γυναίκα αστυνομικό στην ίδια περιοχή στο Φάργκο, και εκτιμούμε αυτή τη μνήμη, γιατί αποτελεί τη βάση για την Τζόσι Έιμς. Ο ρόλος της Μακ Ντόρμαντ σε αυτή την ταινία είναι διαφορετικός και πολύ πιο θλιβερός, αλλά φέρνει την ίδια μαστίγα και κοινή λογική στην οθόνη. Βάλτε αυτές τις δύο γυναίκες μαζί (ως ηθοποιούς και χαρακτήρες) και μπορούν να καταφέρουν σχεδόν τα πάντα. Το να τιςς παρακολουθείς είναι μια εξαιρετική κινηματογραφική εμπειρία''.
Στο Rolling Stone, ο Πίτερ Τράβερς απένειμε στην ταινία δύο από τα τέσσερα αστέρια και σχολίασε: «Οποιεσδήποτε ομοιότητες μεταξύ της Τζόσι και της Λόις Τζένσον, της πραγματικής γυναίκας που έκανε την εταιρεία Eveleth Mines να πληρώσει για τις αμαρτίες τους με ένα κοστούμι-ορόσημο το 1988, είναι καθαρά συμπτωματικες. Αντ 'αυτού, έχουμε μια τηλεοπτική φαντασία γυναικείας ενδυνάμωσης γεμάτη με θέατρα σαπουνόπερας. Οι ηθοποιοί, ο σκηνοθέτης και ο σπουδαίος διευθυντής φωτογραφίας εργάζονται για να κάνουν τα πράγματα να φαίνονται αυθεντικά. Αλλά η βρωμιά είναι βρωμιά, παρά την αγριότητα και το συναίσθημα που φέρνει η Θερόν στον ρόλο. . . Αν και η βρωμιά στην Ανιση μάχη εφαρμόζεται έντεχνα, είναι καθαρά καλλυντικά και βαθιά στο δέρμα."
Ο Ντέιβιντ Ρούνεϊ του Variety είπε, ''Επιδίδεται σε χειραγώγηση σαν ταινία στις κορυφαίες σκηνές του δικαστηρίου. Αλλά παραμένει μια συναισθηματικά ισχυρή ιστορία που ειπώθηκε με μεγάλη αξιοπρέπεια, στην οποία θα ανταποκριθούν ιδιαίτερα οι γυναίκες...Η ταινία αντιπροσωπεύει ένα σίγουρο επόμενο βήμα για την πρωταγωνίστρια Σαρλίζ Θερόν. Αν και οι προκλήσεις να ακολουθήσεις έναν ρόλο που επαναπροσδιορίζει την καριέρα του Όσκαρ εμπόδισαν τις ηθοποιούς, η Θερόν πηγαίνει από το Monster σε μια παράσταση με πολλούς τρόπους πιο ολοκληρωμένη...Η δύναμη τόσο της ερμηνείας όσο και του χαρακτήρα αγκυροβολούν την ταινία σταθερά στην παράδοση άλλων δραμάτων για τις γυναίκες της εργατικής τάξης που ηγούνται του αγώνα για ζητήματα βιομηχανικού χώρου εργασίας, όπως η Νόρμα Ρέι ή το Silkwood ."
Βλάντιμιρ Μπάρτολ
Ο Βλάντιμιρ Μπάρτολ (Vladimir Bartol, 24 Φεβρουαρίου 1903 – 12 Σεπτεμβρίου 1967) ήταν Γιουγκοσλάβος και Σλοβένος συγγραφέας. Έγινε ευρύτερα γνωστός από το μυθιστόρημά του  Alamut   του 1938, το πιο δημοφιλές έργο της σλοβενικής λογοτεχνίας σε όλο τον κόσμο, το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1903 στο Σαν Τζιοβάνι ( Sveti Ivan  ), ένα προάστιο της αυστροουγγρικής πόλης της Τεργέστης( Trst   ) (σημερινή Ιταλία), σε μεσοαστική οικογένεια Σλοβένων. Ο πατέρας του Γκρέγκορ Μπάρτολ ήταν ταχυδρομικός υπάλληλος και η μητέρα του Μαρίκα Μπάρτολ Νάντλισεκ ήταν δασκάλα, διάσημη εκδότης και φεμινίστρια συγγραφέας. Ήταν το τρίτο παιδί από τα επτά και οι γονείς του του πρόσφεραν εκτεταμένη εκπαίδευση. Η μητέρα του τον μύησε στη ζωγραφική, ενώ ο πατέρας του μοιράστηκε μαζί του το ενδιαφέρον του για τη βιολογία. Ο Μπάρτολ άρχισε να ενδιαφέρεται για τη Φιλοσοφία, τη Ψυχολογία τη Βιολογία, τη Τέχνη, το Θέατρο και τη Λογοτεχνία, όπως σύμφωνα με τα αυτοβιογραφικά διηγήματά του.
Ο Βλαντιμίρ Μπαρτόλ ξεκίνησε την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του στην Τεργέστη και το ολοκλήρωσε στη Λιουμπλιάνα, όπου γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα προκειμένου να σπουδάσει βιολογία και φιλοσοφία. Στη Λιουμπλιάνα, γνώρισε τον νεαρό Σλοβένο φιλόσοφο Klement Jug, ο οποίος του μύησε τα έργα του Friedrich Nietzsche.
Ο Μπάρτολ έδωσε επίσης ιδιαίτερη προσοχή στα έργα του ψυχιάτρου Σίγκμουντ Φρόιντ.
Αποφοίτησε το 1925 και συνέχισε τις σπουδές του στη Σορβόννη στο Παρίσι (1926 – 1927), για τις οποίες έλαβε υποτροφία.
Από το 1933 έως το 1934, ζούσε στο Βελιγράδι, όπου επιμελήθηκε τη σλοβενική εβδομαδιαία εφημερίδα Belgrade. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Λιουμπλιάνα όπου εργάστηκε ως ανεξάρτητος συγγραφέας μέχρι το 1941.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εντάχθηκε στους Σλοβένους παρτιζάνους και συμμετείχε ενεργά στο κίνημα αντίστασης.
Μετά τον πόλεμο μετακόμισε στη γενέτειρά του,την Τεργέστη, στην οποία και διέμεινε από το 1946 έως το 1956.
Αργότερα εξελέγη στη Σλοβενική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών ως συνδεδεμένο μέλος, μετακόμισε στη Λιουμπλιάνα και συνέχισε να εργάζεται για την Ακαδημία μέχρι το θάνατό του στις 12 Σεπτεμβρίου 1967.
Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Žale στη Λιουμπλιάνα.
Εργασία
Μερικά από τα έργα του, συμπεριλαμβανομένου του μυθιστορήματος <i id="mwPA">Alamut</i> του 1938, έχουν ερμηνευτεί ως αλληγορία του TIGR και της καταπολέμησης της ιταλικής καταστολής της σλοβενικής μειονότητας στην Ιταλία. Το Alamut διαδραματίζεται στην Περσία τον Μεσαίωνα και περιλαμβάνει το Τάγμα των Δολοφόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Σλοβένοι συγγραφείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Επαρχία Καρασάι
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Η πινακίδα καλωσορίσματος στην επαρχία Καρασάι από την πόλη του [[Αλμάτι]] Η επαρχία Καρασάι (Қарасай ауданы* Τα Карасайский район, πρώην Επαρχία Κασκελέν) είναι επαρχία στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Κασκελέν. Πληθυσμός: 280,939 (εκτίμηση 2013) 247,616 (απογραφή 2009) 154,602 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Καρασαι Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Συμμαχία Αψβούργων-Περσών
μικρογραφία|250x250εσ| Οι προσπάθειες σχηματισμού της συμμαχίας Αψβούργων-Περσών εναντίον της [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ξεκίνησαν για πρώτη φορά από τον Κάρολο Κουίντο και τον Σάχη Ισμαήλ Α΄ το 1516-19.]] Η συμμαχία Αψβούργων-Περσών (περσικά: اتحاد پارس-هاسبورگ) ή συμμαχία Αψβούργων-Σαφαβιδών (اتحاد صفوی-هاسبورگ) ή συμμαχία Αψβούργων-Ιράν (اتحاد ایران-هابسبورگ) επιχειρήθηκε και σε κάποιο βαθμό επιτεύχθηκε τον 16ο αιώνα μεταξύ της Μοναρχίας των Αψβούργων και της Αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών στην κοινή τους σύγκρουση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Πρώτες επαφές
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πέρση Ισμαήλ Α΄, πραγματοποιήθηκαν ανταλλαγές μεταξύ αυτού και του Καρόλου Κουίντου και του Λουδοβίκου Β΄ της Ουγγαρίας ενόψει της ένωσης εναντίον των Οθωμανών Τούρκων. Ο Κάρολος, τότε βασιλιάς της Ισπανίας ως Κάρολος Α΄, έστειλε έναν απεσταλμένο για να προτείνει συμμαχία με τον Σάχη της Περσίας μεταξύ 1516 και 1519. Επίσης το 1516, ο Λουδοβίκος Β΄ έστειλε έναν Μαρωνίτη μοναχό με το όνομα Πέτρους ντε Μόντε Λίμπανο, με την ίδια αποστολή.
Η απάντηση σε αυτά τα γράμματα δεν έχει διατηρηθεί, αλλά το 1523 ο Σάχης Ισμαήλ Α΄ έστειλε μια επιστολή στα λατινικά στον Κάρολο Ε΄ για συντονισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του κοινού οθωμανικού εχθρού, χρησιμοποιώντας ξανά τον Πέτρους ντε Μόντε Λίμπανο ως απεσταλμένο. Οι απεσταλμένοι επισκέφθηκαν τον Κάρολο Ε΄ στο Μπούργος τον Μάρτιο του 1524 «για να ζητήσουν συμμαχία εναντίον των Τούρκων». Τίποτα σταθερό όμως δεν φαίνεται να είχε βγει από αυτές τις πρώτες ανταλλαγές. Ο Κάρολος αποδέχτηκε τη συμμαχία κατ 'αρχήν, αλλά ο θάνατος του Σάχη Ισμαήλ Α΄ το 1524 ακύρωσε ουσιαστικά τη συμφωνία.
Πόλεμος Οθωμανών-Σαφαβιδών
μικρογραφία| Ο Πέρσης πρέσβης [[Χοσεΐν Αλί Μπεγκ Μπαγιάτ κατά τη διάρκεια της περσικής πρεσβείας στην Ευρώπη (1599-1602).]] Τελικά, στις 18 Φεβρουαρίου 1529, ο Κάρολος Κουίντος, ανησυχημένος βαθιά από την οθωμανική πρόοδο προς τη Βιέννη, έστειλε και πάλι μια επιστολή από το Τολέδο στον Σάχη Ισμαήλ, ο οποίος είχε πεθάνει το 1524 και είχε αντικατασταθεί από τον Σάχη Ταμάσεμπ Α΄, ζητώντας στρατιωτικό αντιπερισπασμό. Ο πρέσβης του Σάχη ήταν ο ιππότης του Αγίου Ιωάννη του Μπάλμπι και δημιουργήθηκε μια συμμαχία με σκοπό να επιτεθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στη δύση και την ανατολή τον επόμενο χρόνο. Ο Ταμάσεμπ Α΄ απάντησε επίσης εκφράζοντας τη φιλία του στον Αυτοκράτορα. Ελήφθη λοιπόν απόφαση να επιτεθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στα δύο μέτωπα, αλλά ο Μπάλμπι χρειάστηκε περισσότερο από ένα χρόνο για να επιστρέψει στην Περσική Αυτοκρατορία και εκείνη τη στιγμή η κατάσταση είχε αλλάξει στην Περσία, καθώς η Περσία αναγκάστηκε να κάνει ειρήνη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία λόγω της εξέγερσης των Σαϊβανίδων Ουζμπέκων.
Περίπου την ίδια στιγμή, απεσταλμένοι απεστάλησαν επίσης στην Περσία από τον Βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ της Αυστρίας (και τον αδελφό του Κάρολου Β΄), στο πρόσωπο του Πιέτρο ντα Νέγκρο και του Σάιμον ντε Λίλ, χωρίς επιτυχία. Άλλες διπλωματικές αποστολές στάλθηκαν το 1532 και το 1533. Αυτές οι ανταλλαγές ήταν αποτελεσματικές, ωστόσο, ακολουθήθηκαν από τον μεγάλο σε διάρκεια πόλεμο Οθωμανών-Σαφαβιδών το 1532-1555. Από εκείνη τη στιγμή, μόλις οι Οθωμανοί ξεκινούσαν μια ευρωπαϊκή εκστρατεία, θα δέχονταν επίθεση από τους Πέρσες στα ανατολικά σύνορά τους, αναγκάζοντας τον Σουλεϊμάν να επιστρέψει γρήγορα στην πρωτεύουσα του.
Εν τω μεταξύ, ο Βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας, εχθρός των Αψβούργων και ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, προχώρησαν στην Γαλλική-Οθωμανική συμμαχία, που επισημοποιήθηκε το 1536, η οποία θα αντιστάθμιζε την απειλή των Αψβούργων. Το 1547, όταν ο Σουλεϊμάν επιτέθηκε στην Περσία, η Γαλλία του έστειλε τον πρέσβη Γκαμπριέλ ντε Λουέ για να τον συνοδεύσει στην εκστρατεία του. Ο Γκαμπριέλ ντε Λουέ μπόρεσε να δώσει αποφασιστικές στρατιωτικές συμβουλές στον Σουλεϊμάν, όπως όταν τον συμβούλευε για την τοποθέτηση πυροβολικού κατά την Πολιορκία του Βαν.
Περαιτέρω προσπάθειες
αριστερά|μικρογραφία| Τοιχογραφία της επίσκεψης της περσικής πρεσβείας στην Ευρώπη (1609–1615) στον [[Πάπας Παύλος Ε΄|Πάπα Παύλο Ε΄ στη Ρώμη, ζωγραφισμένη το 1615–1616. Sala dei Corazzieri, Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε, Ρώμη.]] Οι Πέρσες ουσιαστικά μπήκαν σε σύγκρουση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε πέντε περιπτώσεις στους Πολέμους Οθωμανών-Περσών, εξασθενίζοντας σημαντικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία κάθε φορά και ανοίγοντας ουσιαστικά ένα δεύτερο μέτωπο όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν σε σύγκρουση στην Ευρώπη, προς χαρά της Μοναρχίας των Αψβούργων. Ήταν μια μεγάλη ανακούφιση για τους Αψβούργους και εμφανίστηκε ως η υλοποίηση του παλιού στρατηγήματος συμμαχίας Αψβούργων-Περσών. μικρογραφία| Ο [[Αμπάς ο Μέγας|Αμπάς Α' ως νέος Καίσαρας τιμάται από τις Σάλπιγγες της Φήμης, μαζί με την περσική πρεσβεία στην Ευρώπη (1609-1615), στο Allégorie de l'Occasion, του Φρανς Φράνκςν του νεότερου, 1628.]] Μετά από μια περίοδο ταραχών στην Περσία, οι επαφές μεταξύ της Αυστρίας και της Περσίας ξεκίνησαν πάλι το 1593, όταν ο Αυτοκράτορας Ροδόλφος Β΄ έστειλε από την Πράγα ένα μήνυμα στον Αββά τον Μέγα μέσω του Πέρση υπουργού στη Μόσχα. Περαιτέρω προσπάθειες για μια συμμαχία πραγματοποιήθηκαν επίσης από τον Άγγλο τυχοδιώκτη Άντονι Σίρλεϊ που ενεργούσε ως μεσάζων. Πολλές παρόμοιες διπλωματικές προσπάθειες εναντίον των Οθωμανών θα συνεχιστούν τον 17ο αιώνα, ειδικά με την περσική πρεσβεία στην Ευρώπη (1599-1602) και την περσική πρεσβεία στην Ευρώπη (1609–1615).
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν
Αιολικό Πάρκο «Μανολάτη - Ξερολίμπα»
thumb|400px|Το αιολικό πάρκο Μανολάτη - Ξερολίμπα. Στη λήψη αυτή διακρίνονται οι 8 από τις 17 ανεμογεννήτριες Το αιολικό πάρκο στη θέση «Μονολάτη-Ξερολίμπα» του Δ.Δ. Διλινάτων του Δήμου Αργοστολίου του Νομού Κεφαλληνίας, επίσης γνωστό ως αιολικό πάρκο "Τετράπολις", αποτελείται από 17 ανεμογεννήτριες με ονομαστική ισχύ 800KW η κάθε μια, συνολικά δηλαδή το πάρκο αποδίδει ισχύ 13,6 MW. Οι ανεμογεννήτριες είναι τριών πτερυγίων, τύπου Enercon E-48, ενώ η εταιρεία που ανέλαβε την κατασκευή και την εκμετάλλευση του συγκροτήματος είναι η «Τετράπολις Αιολικά Πάρκα Α.Ε.», η οποία σήμερα ονομάζεται "Ελληνική Τεχνοδομική Άνεμος Α.Ε" και ανήκει στον όμιλο ΕΛΛΑΚΤΩΡ Α.Ε.. Το αιολικό πάρκο είναι διασυνδεδεμένο με το εθνικό δίκτυο ηλεκτροδότησης από τον Οκτώβριο του 2005 και βρίσκεται σε εμπορική λειτουργία από τον Ιανουάριο 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μανολάτη Κατηγορία:Κεφαλονιά
Αλεξάντρ-Φερντινάν Νγκεντέ
Ο Αλεξάντρ-Φερντινάν Νγκεντέ (Alexandre-Ferdinand Nguendet) είναι πολιτικός από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Ήταν προσωρινός πρόεδρος από τις 10 Ιανουαρίου 2014 ως τις 20 Ιανουαρίου του ίδιου χρόνου, έπειτα από την παραίτηση του Μισέλ Ντζοτοντιά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ως μέλος του Κεντροαφρικάνικου Δημοκρατικού Συναγερμού (RDC) υπηρέτησε ως βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση εκπροσωπώντας την 5η εκλογική περιφέρεια (arrondissement) της πρωτεύουσας Μπανγκί. Στις αρχές του 2013 ο Νγκεντέ ίδρυσε ένα νέο πολιτικό κόμμα, το Συναγερμό για τη Δημοκρατία (RPR). Όταν οι αντάρτες Σελεκά κατέλαβαν το Μπανγκί το Μάρτιο του 2013, ανατρέποντας τον πρόεδρο Φρανσουά Μποζιζέ, το κόμμα του Νγκεντέ ήταν το πρώτο που αναγνώρισε τη νέα ηγεσία του Μισέλ Ντζοτοντιά, ηγέτη των ανταρτών, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος.
Έπειτα από πιέσεις περιφερειακών ηγετών, ο Ντοζοντιά αποπειράθηκε να νομιμοποιήσει την κυβέρνησή του τον Απρίλιο του 2013, με τη σύσταση του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου Το εν λόγω συμβούλιο (CNT) απαρτίζεται από 105 μέλη και επέχει θέση προσωρινού κοινοβουλίου. Το σώμα εκείνο εξέλεξε πρόεδρο τον Ντζοτοντιά στις 13 Απριλίου 2013, με σκοπό να υπηρετήσει μεταβατικά επί 18 μήνες. Τελικά πρόεδρος του CNT εξελέγη ο Νγκεντέ στις 15 Απριλίου 2013. Ο Νγκεντέ κέρδισε 4 άλλους υποψηφίους, συγκεντρώνοντας 48 ψήφους έναντι 28 για τον κυριότερο αντίπαλό του. Το σώμα θα λειτουργούσε τόσο ως κοινοβούλιο όσο και ως συντακτική συνέλευση.
Στις αρχές Μαΐου 2013 το μεταβατικό εθνικό συμβούλιο ξεκίνησε τη λειτουργία του και ο Νγκεντέ γνωστοποίησε ότι το σώμα θα είχε όλες τις νομοθετικές εξουσίες, εκτός από τη δυνατότητα να κατατεθεί πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης.
Ο Νγκεντέ ανέλαβε πρόεδρος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας στις 10 Ιανουαρίου 2014 μετά την παραίτηση του Ντζοτοντιά και τις ισχυρές πιέσεις που ο τελευταίος είχε δεχτεί από τις γύρω χώρες.
Η βραχύβια θητεία του Νγκεντέ τερματίστηκε στις 20 Ιανουαρίου, οπότε ανέλαβε καθήκοντα η διάδοχός του, Κατρίν Σαμπά-Πανζά (προσωρινή).
Άρση βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Με ένα χέρι
Σύνοψη αγωνίσματος
Στο δεύτερο χρονολογικά αγώνισμα άρσης βαρών που διεξήχθη στις 7 Μαρτίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, οι αρσιβαρίστες ήταν υποχρεωμένοι να σηκώνουν τα κιλά με ένα χέρι. Επίσης, οι αθλητές έπρεπε να σηκώνουν επιτυχώς το εκάστοτε βάρος με κάθε ένα από τα χέρια τους. Η κίνηση που χρησιμοποιήθηκε ήταν παρόμοια με αυτή του αρασέ που ξέρουμε σήμερα.
Οι τέσσερις αρσιβαρίστες που έλαβαν μέρος, επιχείρησαν τρεις προσπάθειες. Όταν αυτές συμπληρώθηκαν, οι τρεις πρώτοι κέρδισαν τρεις επιπλέον προσπάθειες.
Ο Δανός Βίγκο Γιένσεν, έχοντας τραυματιστεί νωρίτερα στο αγώνισμα με δύο χέρια, κατάφερε να σηκώσει 57 κιλά και να πάρει το ασημένιο μετάλλιο, ενώ ο Λάντσεστον Έλιοτ ξεπέρασε όλους τους άλλους αθλητές και κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Μεγάλης Βρετανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ο Έλληνας Αλέξανδρος Νικολόπουλος σήκωσε 57 κιλά με το ένα χέρι, κάτι που τον έφερε ισόπαλο με τον Γιένσεν ο οποίος όμως είχε σηκώσει τα ίδια κιλά και με το άλλο του χέρι. Ο Νικολόπουλος σήκωσε 40 κιλά με το άλλο χέρι και πήρε έτσι την τρίτη θέση. Στην τέταρτη θέση έμεινε ο Σωτήρης Βερσής που σήκωσε 40 κιλά με κάθε ένα από τα χέρια του.
Ένα περίεργο γεγονός συνέβη κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος: ένας υπηρέτης διατάχθηκε να αφαιρέσει τα βάρη, κάτι που φάνηκε να είναι δύσκολο έργο για εκείνον. Τότε, ο Πρίγκιπας Γεώργιος που ήρθε να τον βοηθήσει, σήκωσε τα βάρη και τα πέταξε μακριά με μεγάλη ευκολία, προς τέρψιν του πλήθους.
Πηγές
Με ένα χέρι
Κινηματογραφικά γεγονότα του 2022
Τα κινηματογραφικά γεγονότα του 2022 είναι μια επισκόπηση των γεγονότων και ειδήσεων, συμπεριλαμβανομένων των τελετών βραβείων, των φεστιβάλ και αξιοσημείωτων θανάτων από τον χώρο του κινηματογράφου.
Ανταρκτικός κύκλος
Στην Αστρονομία, Γεωγραφία και Ναυτιλία ως ανταρκτικός κύκλος ορίζεται ο επί της Γης και της ουράνιας σφαίρας παράλληλος κύκλος (ως προς τον Ισημερινό) του νοτίου ημισφαιρίου, γεωγραφικού πλάτους, (ή απόκλισης) 66 μοιρών και 33 λεπτών, ή αντίθετα που απέχει από τον Νότιο Πόλο 23° και 27' (πολική απόσταση).
Κινηματογραφικά γεγονότα του 2022
Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Λίστα με μερικά από τα κινηματογραφικά φεστιβάλ για το 2022 που έχουν διαπιστευθεί από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ενώσεων Παραγωγών Κινηματογράφου (FIAPF).
Επαρχία Ραϊιμπέκ
Η επαρχία Ραϊιμπέκ (Райымбек ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Κεγκέν. Πληθυσμός: 79,624 (εκτίμηση 2013) 80,377 (απογραφή 2009) 83,093 (απογραφή 1999).
Ανταρκτικός κύκλος
Τέλος σημειώνεται ότι εκ της παραπάνω ονομασίας της ζώνης και ο περιλαμβανόμενος σ΄ αυτήν Νότιος Πόλος ονομάζεται επίσης Ανταρκτικός Πόλος, ή για την Ουράνια σφαίρα Ουράνιος Ανταρκτικός Πόλος.
Κινηματογραφικά γεγονότα του 2022
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2022
Επαρχία Ραϊιμπέκ
Παραπομπές
Ραιιμπεκ Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Ανταρκτικός κύκλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ανταρκτικής Κατηγορία:Χαρτογραφία Κατηγορία:Ανταρκτική
Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς ΝΣΓ
To Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς ΝΣΓ (αγγλικά: National Premier Leagues NSW) είναι πρωτάθλημα ποδοσφαίρου επαγγελματικών συλλόγων της Αυστραλίας που περιλαμβάνει ομάδες από την πολιτεία Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας. Ως υποδιαίρεση της Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς, το πρωτάθλημα βρίσκεται στο επίπεδο 1 στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Βικτώριας (επίπεδο 2 του συνολικού συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων αυστραλίας). Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Νότιας Ουαλίας, το διοικητικό όργανο του αθλήματος στην πολιτεία.
Ιστορία
Το 2013 το πρωτάθλημα μετονομάστηκε από ΝΣΓ Πρέμιερ Λιγκ (NSW Premier League) σε Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς ΝΣΓ (National Premier Leagues NSW) για να αντικατοπτρίζει την προσχώρησή του στη διοργάνωση Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αυστραλία
2512 Τάβαστια
Ο Τάβαστια (Tavastia) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,70. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του από την ιστορική φινλανδική επαρχία Τάβαστια ή Ταβαστλάνδη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τάβαστια εκτιμάται σε 11,79 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,106 ± 0,024.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ταβαστια
Δημήτριος Ράλλης Καβάκης
Ο Δημήτριος Ράλλης, ο επιλεγόμενος Καβάκης. ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Γεννήθηκε στην Σπάρτη και η καταγωγή του ήταν από τον ομώνυμο περιφανή οίκο. Μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Τούρκους προσέφυγε στην Ιταλία όπου και υπηρέτησε διάφορους ηγεμόνες ως αρχηγός των Ελλήνων ιππέων.
Παντρεύτηκε την Θωμαΐδα, θυγατέρα του οπλαρχηγού Θεόδωρου Μπόχαλη και απέκτησε δύο γιούς, από τους οποίους ο μεγαλύτερος ο Νικόλαος αναδείχτηκε σημαντικός στρατιωτικός ενώ ο δεύτερος, ο Μανίλιος σημαντικός λατινιστής.
Εκτός από τις στρατιωτικές του δεξιότητες, ο Δημήτριος εκοσμείτο και από σημαντική πολυμάθεια. Σε αυτόν οφείλεται η διάσωση του συγγράμματος του Πλήθωνα «περί Νόμων».
Πέθανε σε ηλικία ενενήντα χρονών στη Ρώμη και θάφτηκε στην εκκλησία του Αγίου Αποστόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Μάριος Φραγκούλης
Ο Μάριος Φραγκούλης (Ζιμπάμπουε, 18 Δεκεμβρίου 1966) είναι Έλληνας τραγουδιστής και ηθοποιός που έχει ακολουθήσει καριέρα στο ελαφρό τραγούδι, το μιούζικαλ και την αρχαία τραγωδία.
Πρώτα χρόνια
Ο Μάριος Φραγκούλης κατάγεται από την Κάσο της Δωδεκανήσου (από τη μεριά του πατέρα του, που ήταν μέλος της κασιακής παροικίας της Μπέιρας Μοζαμβίκης), από την Κέρκυρα (από τη μεριά της μητέρας του) και ανηψιός της ηθοποιού Ρένας Βλαχοπούλου. Γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1966 στην τότε Νότιο Ροδεσία (νυν Ζιμπάμπουε) της Αφρικής, αλλά μεγάλωσε και πήγε σχολείο στην Αθήνα, όπου τον μεγάλωσαν η αδελφή της μητέρας του και ο άντρας της, τους οποίους και θεωρεί ως αληθινούς του γονείς. Σπούδασε βιολί επί 12 χρόνια – 4 με τον Βατικιώτη στο Ελληνικό Ωδείο και 8 με τον Δεσποτίδη στο Ωδείο Αθηνών. Σε ηλικία 11 ετών πραγματοποίησε την πρώτη του μικρή δισκογραφική του εργασία, τραγουδώντας το ρόλο του Issachar στο μιούζικαλ του Άντριου Λόυντ Γουέμπερ «Joseph and his amazing technicolour raincoat». Τότε πραγματοποίησε και την πρώτη του γνωριμία με το «Άξιον εστί» του Θεοδωράκη, όπου τραγούδησε ως σολίστ (το μέρος του λαϊκού τραγουδιστή), σε μια παράσταση η οποία κέρδισε στο διαγωνισμό καλύτερης χορωδίας. Φοιτούσε σε αγγλικό σχολείο, που οργάνωνε τακτικά θεατρικές παραστάσεις κι έτσι από πολύ νωρίς δοκίμασε τις δυνάμεις του σε πολλά έργα: σε ηλικία 15 ετών ήταν ο κονφερανσιέ στο «Καμπαρέ» και 16 ετών έπαιξε τον Τόνυ στο «West Side Story».
1984-1993: Σπουδές και πρώτες διεθνείς επαγγελματικές εμφανίσεις
Στα δεκαοκτώ του πήγε στο Λονδίνο για σπουδές στη δραματική και μουσική σχολή Guildhall School of Music and Drama, στο Barbican Centre, όπου στεγάζεται και το Βασιλικό Σαιξπηρικό Θέατρο. Εκεί έγινε φανερό πως η φωνή του είχε δυνατότητες πολύ ανώτερες από αυτές που απαιτεί το απλό θέατρο πρόζας ή ακόμα και το μουσικό θέατρο.
Το Φεβρουάριο του 1988, ενώ ήταν στο Γ΄ έτος της σχολής και χωρίς να έχει κάνει ποτέ σχετικά μαθήματα, συμμετείχε σε ακρόαση για την Υποτροφία Μαρία Κάλλας, την οποία μάλιστα κέρδισε. Λίγους μήνες αργότερα έλαβε μέρος σε ακρόαση για το ρόλο του Marius, του νεαρού πρωταγωνιστή στο μιούζικαλ «Les Misérables» («Οι Άθλιοι»). Καθώς είχε τελειώσει τη δραματική σχολή και είχε αρχίσει τρεις ως τέσσερις μήνες νωρίτερα μαθήματα κλασικού τραγουδιού καθώς και γερμανικών, ήρθε η απάντηση: είχε πάρει τον ρόλο και το Δεκέμβριο του 1988 ο Μάριος Φραγκούλης έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση σ’ ένα από τα πιο επιτυχημένα μουσικά θεάματα του λονδρέζικου West End.
Με το τέλος των παραστάσεων των «Αθλίων», το Δεκέμβριο του 1989, ο Μάριος άφησε το Λονδίνο πηγαίνοντας στην Ιταλία, στην Ακαδημία Βέρντι στο Μπουσσέτο, γενέτειρα του συνθέτη, με δάσκαλο τον περίφημο τενόρο Κάρλο Μπεργκόντσι. Έξι μήνες αργότερα πήρε το δίπλωμά του από την Ακαδημία. Όσο ήταν στην Ιταλία συνάντησε έναν άλλο κορυφαίο τενόρο, τον Αλφρέντο Κράους, από τον οποίο ζήτησε να του διδάξει τις λεπτομέρειες της φημισμένης τεχνικής του. Χάρη στην υποτροφία Κάλλας ο Μάριος μπόρεσε να το πετύχει αυτό, ακολουθώντας το δάσκαλό του σε όλες του τις επαγγελματικές και άλλες μετακινήσεις σε όλο τον κόσμο.
Μετά από ένα χρόνο περιπλανήσεων και μελέτης, στις 18 Μαΐου του 1991, ο σερ Άντριου Λόυντ Γουέμπερ τον κάλεσε να επιστρέψει στο Λονδίνο για να υποδυθεί το ρομαντικό ήρωα Ραούλ στο «Phantom of the Opera» («Το φάντασμα της ΄Οπερας»), στο Majesty’s Theatre, σε σκηνοθεσία Χάρολντ Πρινς.
To 1992 κέρδισε την υποτροφία του ιδρύματος Ωνάση, με τη βοήθεια της οποίας συνέχισε τις σπουδές του στην όπερα στην περίφημη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης, με την καθηγήτρια φωνητικής Ντόντι Πρότερο, στην οποία τον είχε συστήσει η μέτζο σοπράνο Μέριλιν Χορν, άλλη μιά προσωπικότητα του λυρικού θεάτρου που πίστεψε σ’ αυτόν και τον βοήθησε αρκετές φορές στη δύσκολη περίοδο των σπουδών και των αποφάσεων. Στην Αμερική έμεινε τρία χρόνια, εποχή μεγάλης οικονομικής δυσκολίας, σπουδάζοντας και δουλεύοντας παράλληλα σε παιδικό σταθμό.
Το 1993 έλαβε μέρος σε μια μεγάλη εορταστική συναυλία με παρουσιαστή τον Πίτερ Ουστίνοφ και συντελεστές καλλιτέχνες όπως η Μονσεράτ Καμπαγιέ, ο Αλφρέντο Κράους, η Julia Migenes-Johnson, ο Justino Diaz κ.ά.
Το 1994 κέρδισε τον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Luciano Pavarotti στη Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α. - ο πρώτος Έλληνας που διακρίθηκε στο διαγωνισμό αυτό, ο οποίος αναδεικνύει 34 νικητές σε διάφορες φωνητικές κατηγορίες από 4.000 συμμετέχοντες απ’ όλο τον κόσμο.
Το 1995 το Φεστιβάλ Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου τον κάλεσε να υποδυθεί το ρομαντικό ήρωα Luntha στο γνωστό μιούζικαλ «The King and I» («Ο βασιλιάς κι εγώ») των Rogers και Hammerstein, αποσπώντας πολύ καλές κριτικές από τους Times του Λονδίνου. Εκεί γνώρισε και τη σοπράνο Ντέμπορα Μάιερς, με την οποία έμελλε να συνεργαστεί και στο μέλλον. Ερμήνευσε επίσης τον Yusupov στο ομώνυμο μιούζικαλ που παρουσιάστηκε στην Οξφόρδη, τον Τζόννυ στο «Sail away» (θέατρο Savoy του Λονδίνου), καθώς και τον Jonathan στο καινούργιο μιούζικαλ «Nosferatu» του Βernard T. Taylor, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1995 σε διπλό CD, χωρίς ποτέ να παρουσιαστεί στο θέατρο.
Ο Φραγκούλης δούλεψε ως ηθοποιός σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές στο Λονδίνο, ενώ επί σκηνής υποδύθηκε με μεγάλη επιτυχία το ρόλο του Διόνυσου στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, καθώς και τον Puck στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ με διθυραμβικές κριτικές. Εκείνη την περίοδο τραγούδησε με τους Dimitri Hvorostowski, Samuel Ramey, Dennis O’ Neill και άλλους. Οργάνωσε (ως παραγωγός) δύο γκαλά όπερας στο Λονδίνο με πρωταγωνιστές του χώρου του μιούζικαλ και της όπερας: Alfredo Kraus, Raoul Gimenez, Johen Kowalski κ.ά.
1993-1997: Ελλάδα - Λονδίνο
Το ντεμπούτο του στην Ελλάδα έγινε το 1993, όταν συμμετείχε σε μια συναυλία στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής. Το καλοκαίρι του 1996 εμφανίστηκε τρεις φορές στο Ηρώδειο: στις 10 Ιουλίου στη βραδιά αφιέρωμα στο Λέοναρντ Μπέρνσταϊν και στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου στη “Λειτουργία του Ορφέα” του Γιάννη Μαρκόπουλου. Πίσω στην Αγγλία ερμήνευσε στις 12 Νοεμβρίου τον Λαέρτη στην όπερα “Άμλετ» του Ambroise Thomas. Στις 24 Νοεμβρίου συμμετείχε σε βραδιά οπερέτας για σοπράνο και τενόρο με συμφωνική ορχήστρα στο Queen Elizabeth Hall. Την ίδια εποχή ηχογραφούσε στο Μέγαρο Μουσικής το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Γιάννη Μαρκόπουλου «Ανα-γέννηση: Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη». Αμέσως μετά ο συνθέτης τον κάλεσε πάλι στην Αθήνα για να ερμηνεύσει στις 17 Νοεμβρίου στο «Παλλάς» το έργο «Ατίθαση μνήμη», που παρήγγειλε στον συνθέτη η σύγκλητος του Ε.Μ.Π. για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Στο μεταξύ είχε ήδη ξεκινήσει ένα δεύτερο κύκλο εμφανίσεων ως Μάριος στο έργο «Les Misérables» (οι Άθλιοι) στο Palace Theatre του Λονδίνου και αξιοποίησε την παραμονή του εκεί με δύο ακόμη εμφανίσεις. Για το BBC Radio ηχογράφησε το “The King and I» με την ορχήστρα του ΒΒC και παρτενέρ την Μπάρμπαρα Κουκ.
1997-1999: Αρχή της σταδιοδρομίας στην Ελλάδα
Εκείνη την εποχή η "δεύτερη μητέρα" του Λούλα παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Αποφασίζοντας να μείνει μόνιμα πια στην Αθήνα, κοντά στην οικογένειά του, έκανε το Φεβρουάριο του 1997 την πρώτη του εμφάνιση στο ελληνικό θέατρο, πρωταγωνιστώντας στην παράσταση του Θεάτρου Τέχνης «Happy End» των Μπέρτολντ Μπρεχτ - Κουρτ Βάιλ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λαζάνη, όπου ερμήνευσε το ρόλο του Μπιλ Κράκερ, τραγουδώντας επιπλέον μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του Βάιλ (Oh moon of Alabama, Bilbao, Yukali κ.ά.)
Τη θερινή περίοδο της ίδιας χρονιάς πήρε μέρος στην αναβίωση της ιστορικής παράστασης των «Ορνίθων» του Θεάτρου Τέχνης, ερμηνεύοντας τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι ως Τσαλαπετεινός. Στις 11 Ιουνίου ήταν στο Ηρώδειο, τραγουδώντας στη συναυλία με τίτλο «Θρυλικές στιγμές από τον κόσμο της όπερας», στην οποία συμμετείχαν Έλληνες λυρικοί καλλιτέχνες που διακρίθηκαν στο εξωτερικό: Δημήτρης Καβράκος, Τζένη Δριβάλα, Πάμελα Πάντος. Στο πλαίσιο των Δελφικών Εορτών συμμετείχε στην παράσταση «Ο Δαίδαλος στην Κρήτη» του Άγγελου Σικελιανού. Στις 14 Σεπτεμβρίου πήρε μέρος στη συναυλία «Πρόγονοι του μέλλοντος» που οργάνωσε στο Ηρώδειο το Γ’ Πρόγραμμα της Ε.Ρ.Α., ερμηνεύοντας την Καντάτα αρ. 1 του Γιώργου Τσαγκάρη.
Τη χειμερινή περίοδο 1997-98 εμφανίστηκε στο ρόλο του Ντάνυ στο μιούζικαλ «Grease» των Jill Jacobs και Warren Casey, που ανέβηκε στο θέατρο «Βέμπο» της Αθήνας σε σκηνοθεσία Τζον Γκίλμορ. Παράλληλα εμφανιζόταν αργά το βράδυ στο κέντρο «Ιερά Οδός», όπου επί ένα ημίωρο τραγουδούσε σε ντουέτο με τον Γιώργο Νταλάρα, μια συνεργασία που συνεχίστηκε την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1998 σε μια περιοδεία σε πόλεις της Ευρώπης, αλλά και σε όλη την ελληνική επαρχία και επισφραγίστηκε με την ηχογράφηση σε CD.
Στις 19 Μαΐου 1998 το κοινό του επιφύλαξε ενθουσιώδη υποδοχή όταν ερμήνευσε στο Ηρώδειο το μέρος του λαϊκού τραγουδιστή στο «Άξιον Εστί» του Θεοδωράκη με τον ίδιο το συνθέτη να διευθύνει. Στο πρώτο μέρος της συναυλίας τραγούδησε τρεις δημοφιλείς κύκλους τραγουδιών του συνθέτη: «Λυρικότατα», «Επιφάνεια» και «Λιποτάκτες».
Μετά από μια καλοκαιρινή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με τον Γιώργο Νταλάρα, που αποτέλεσε την πρώτη επαφή του με το κοινό της ελληνικής επαρχίας, τον Σεπτέμβριο ήταν στην Αμερική, όπου υπέγραψε αποκλειστικό συμβόλαιο με την εταιρεία Sony Classical για την ηχογράφηση πέντε δίσκων, σε διάφορα μουσικά είδη, από κλασικό έως ποπ.
Στο Λονδίνο συμμετείχε το Νοέμβριο σε άλλο ένα από τα δεκάδες φιλανθρωπικά γκαλά, στα οποία έχει συμμετάσχει αφιλοκερδώς: τον ετήσιο χορό του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού στο Γκρόβενορ Χάουζ, βραδιά που εκείνη τη χρονιά ήταν αφιερωμένη στην Ελλάδα.
1999
Τον Απρίλιο του 1999 έκανε την πρώτη του προσωπική συναυλία στην Ελλάδα, στην «Ιερά οδό» με ένα ρεπερτόριο που εκτεινόταν σ’ όλη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, από τους μεγάλους του είδους ως τους άξιους της καινούργιας γενιάς, αλλά και τραγούδια, ελληνικά ή ξένα, που υπήρξαν σταθμοί στη σταδιοδρομία του. Η επιτυχία των δύο εκείνων συναυλιών επαναλήφθηκε σε άλλες δύο εμφανίσεις που έγιναν στη Θεσσαλονίκη, πάλι με την Ντέμπορα Μάιερς στο πλευρό του.
Στο τέλος του καλοκαιριού εγκαινίασε το νέο φεστιβάλ Μεσογαίας στο θέατρο «Κεκρωπία» με ένα ρεσιτάλ κλασικού τραγουδιού που περιελάμβανε έργα από Σκαρλάττι έως Ντονιτσέττι και Τόστι. Στις 12 Δεκεμβρίου ήταν στο Βέλγιο, στην Αμβέρσα, όπου συμμετείχε στη Συναυλία για την Οικολογία και την Ειρήνη με έργα Γιάννη Μαρκόπουλου.
2000
Παραμονή πρωτοχρονιάς του 2000 τραγούδησε στις εκδηλώσεις του μιλένιουμ κάτω απ’ την Ακρόπολη μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη το τραγούδι «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ». Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο εμφανίστηκε σε μια σειρά από επτά ρεσιτάλ σε Θεσσαλονίκη, Βέροια και Αθήνα (κινηματοθέατρο «Αττικόν»).
Το καλοκαίρι του 2000, εκτός από τις πολυάριθμες συναυλίες ανά την Ελλάδα, πρωταγωνίστησε ως Τόνυ στο «West Side Story» που ανέβηκε τον Ιούλιο στη Σκάλα του Μιλάνου, ενώ τον Αύγουστο τραγούδησε στο Ηρώδειο τον ομώνυμο ρόλο στον «Ερωτόκριτο» του Μαρκόπουλου. Στα τέλη του ίδιου μήνα πραγματοποίησε συναυλία στο Ηρώδειο, με την Ντέμπορα Μάιερς και με τραγούδια από το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο. Η συναυλία αυτή, που επαναλήφθηκε και στη Ζάκυνθο, το Ηράκλειο και αλλού, κυκλοφόρησε σε δίσκο το φθινόπωρο του 2000 με τίτλο «Μικρές ιστορίες: Ο Μάριος Φραγκούλης live στο Ηρώδειο».
2001
Η πρώτη χρονιά του νέου αιώνα τον βρήκε στη Νέα Υόρκη για την προετοιμασία του πρώτου διεθνούς προσωπικού του δίσκου υπό την αιγίδα της Sony International.
Το χειμώνα του 2000-2001 πραγματοποίησε δύο εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Η μία ήταν στις 20 Φεβρουαρίου 2001 με τίτλο «Ασπρόμαυρες μνήμες», μια συναυλία με τραγούδια από τον ελληνικό και ξένο κινηματογράφο, μαζί με την Πέμη Ζούνη και την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατραίων υπό τη διεύθυνση του Θανάση Τσιπινάκη. Η άλλη ήταν μια βραδιά όπερας μαζί με διακεκριμένους καλλιτέχνες όπως ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος, ο Χριστόφορος Σταμπόγλης, ο Γιάννης Γιαννίσης κ.ά.
Αρχές Μαΐου 2001 πρωταγωνίστησε στη βραδιά «Viva Verdi!», ένα αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από το θάνατο του Βέρντι που έγινε στη Νέα Όπερα Μόσχας υπό τη διεύθυνση του Γιεβγκένι Κόλομποφ και επαναλήφθηκε στις αρχές Ιουνίου στην Κύπρο. Τον Ιούνιο συμμετείχε στη συναυλία του Γ. Μαρκόπουλου στο Ηρώδειο, τραγουδώντας δύο καινούργια τραγούδια του, διάρκειας 20 λεπτών το καθένα. Στο μεταξύ, από το Φεβρουάριο και πέρα, έκανε εντατικές πρόβες για το ρόλο του Διονύσου στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη. Ήταν μια συμπαραγωγή του Θεσσαλικού Θεάτρου, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 25 Ιουνίου στο κηποθέατρο «Αλκαζάρ» της Λάρισας και περιόδευσε σε αρχαία θέατρα σε όλη την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και το Ηρώδειο. Το καλοκαίρι εκείνο τον περίμενε μια μεγάλη δοκιμασία, ο θάνατος της πολυαγαπημένης του "μητέρας" Λούλας. Παρ’ όλα αυτά βρήκε χρόνο και για το τραγούδι: το Σεπτέμβριο τραγούδησε στο υπαίθριο θέατρο «Κεκρωπία», ενώ στις 3 Οκτωβρίου 2001 στο Ηρώδειο έλαβε μέρος στη συναυλία με τίτλο Bravo China μαζί με τους Νάνα Μούσχουρη, Λιου Χουάν και Χουάνγκ Γινγκ, όπου ερμήνευσε μεταξύ άλλων ένα τραγούδι στα κινέζικα.
Στις 8 Οκτωβρίου 2001 τραγούδησε στο Βεάκειο Πειραιά για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, με μαέστρο το Ρίτσαρντ Μπάλκομπ. Τον χειμώνα ασχολήθηκε κυρίως με την προώθηση του δίσκου του στο εξωτερικό.
2002
Στις 14 Μαρτίου του 2002 εμφανίστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε ένα αφιέρωμα στα τραγούδια του κινηματογράφου, μαζί με τη Ντέμπορα Μάιερς και σε σκηνοθεσία Ηλία Μαλανδρή.
Το καλοκαίρι του 2002 ήταν πάλι δραστήριος με συναυλίες, μεταξύ των οποίων μία εμφάνιση στο Θέατρο Λυκαβηττού, στην οποία παρουσίασε το νέο του διεθνή δίσκο Sometimes I dream, με τραγούδια συνθετών της Μεσογείου με φινίρισμα κλασικό-ποπ, ο οποίος κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο. Έκανε περιοδεία στις Η.Π.Α. για το λανσάρισμα του δίσκου κι έπειτα επέστρεψε στην Αθήνα για μία ακόμη συναυλία στις 5 Οκτωβρίου 2002 στο Ηρώδειο. Το Sometimes I Dream γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό και κατάφερε να μείνει στο Billboard Classical Crossover Chart για περισσότερες από 90 συνεχόμενες εβδομάδες.
2003
Το Μάρτιο του 2003 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Εθνική Λυρική Σκηνή, όπου τραγούδησε άριες, ντουέτα, αλλά και αποσπάσματα από μιούζικαλ με τη σοπράνο Έλενα Κελεσίδου, σε μια βραδιά υπέρ των σκοπών της ActionAid. Το καλοκαίρι, στις συναυλίες του στην Ελλάδα, παρουσίασε το νέο του CD σινγκλ Ένας χάρτινος ήλιος, ως πρώτη γεύση ενός ολοκληρωμένου δίσκου με ελληνικά τραγούδια σε στίχους Παρασκευά Καρασούλου. Συγχρόνως εμφανίστηκε σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης όπως το Ελσίνκι και τη Στοκχόλμη, στο φεστιβάλ του Ulrikstaal, σε μια κοινή εμφάνιση με τον Τζούλιαν Λόιντ Γουέμπερ, συνεχίζοντας την παρουσίαση του δίσκου του σε όλο τον κόσμο, με κορυφαίο σταθμό το Μεξικό, όπου ο δίσκος γνώρισε πρωτοφανή υποδοχή. To Sometimes I dream το 2003 υπήρξε πρώτο στα charts των top ten στην Ταϊβάν και γενικά, παρά την κρίση στη δισκογραφία, οι πωλήσεις του σύντομα ξεπέρασαν τα 600.000 αντίτυπα. Με τη Νέα Όπερα της Μόσχας πραγματοποίησε μιά περιοδεία σε διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Κύπρου, τραγουδώντας άριες και ντουέτα σε ένα αφιέρωμα, φόρο τιμής στη Μαρία Κάλλας («Tribute to Maria Callas») με σκηνικά, κοστούμια, χορωδία και ορχήστρα της Νέας Όπερας της Μόσχας.
Στις αρχές Οκτωβρίου τραγούδησε στο Ηρώδειο άριες αντίκες και γνωστά κλασικά κομμάτια του διεθνούς ρεπερτορίου. Στην παράσταση αυτή έλαβαν μέρος η σοπράνο Ίνβα Μουλά και το γνωστό φωνητικό ντουέτο Opera Babes, καθώς και ο πιανίστας Εντελμίρο Αρνάλτες, που συνόδευε τον Αλφρέντο Κράους τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του σε ρεσιτάλ και δισκογραφία. Από τον Οκτώβριο και έπειτα άρχισε να προετοιμάζει δύο διαφορετικούς δίσκους CD: έναν με ελληνικά τραγούδια και τίτλο Ο κήπος των ευχών, όπου στο ομώνυμο τραγούδι η μουσική είναι του ίδιου του Μάριου, καθώς και έναν σε συνεργασία με τη Sony Classical Αμερικής, με καινούργιο ξένο ρεπερτόριο και συμμετοχή της Βασιλικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λονδίνου.
2004
Τη βραδιά της Πρωτοχρονιάς καλωσόρισε το 2004 μαζί με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, το Δημήτρη Παπαδημητρίου και τους Gipsy Kings, σε μια συναυλία στο Σύνταγμα που μεταδόθηκε ζωντανά σε όλη την Ελλάδα και δορυφορικά σε όλο τον κόσμο.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2004 έλαβε μέρος στην τελετή έναρξης των Παραολυμπιακων Αγώνων, ερμηνεύοντας τη μουσική σύνθεση του Θοδωρή Οικονόμου “Να ο ήλιος» στο Ολυμπιακό Στάδιο παρουσία 90.000 θεατών και αθλητών από όλο τον κόσμο. Στις 22 Σεπτεμβρίου τραγούδησε στο Βεάκειο τραγούδια αφιερωμένα στον Πειραιά, συμπράττοντας με τον Στέλιο Διονυσίου και άλλους. Την 1η Οκτωβρίου εμβάθυνε την ενασχόλησή του με τη μουσική τζαζ σε μια εμφάνιση στο Ηρώδειο, που μοιράστηκε με τη διάσημη πριμαντόνα Μπάρμπαρα Χέντριξ, τραγουδώντας κομμάτια δικά του και άλλων κλασικών του είδους. «Ο Μακ με το μαχαίρι» του Κουρτ Βάιλ, το “Unforgettable” and “When I fall in love” του Νατ Κινγκ Κόουλ, “My baby just don’t care for me” αλλά και τα “Feuilles mortes”, “I get a kick out of you” συνεχίζοντας με Κόουλ Πόρτερ: “You’re the top” και “So in love”, τελειώνοντας με το “Every time we say goodbye”.
Αμέσως μετά πέταξε για την Ιαπωνία, όπου στις 11 Οκτωβρίου έδωσε συναυλία στο Bunkamura Orchard Hall με την Tokyo City Philharmonic Orchestra, με διευθυντή τον Shuya Okatu και με τη σοπράνο Μάκι Μόρι, σε μια εμφάνιση που αποτέλεσε θρίαμβο με πάνω από 1.700 Ιάπωνες να φωνάζουν «Μπράβο». Ερμήνευσε ένα εκλεκτικό ρεπερτόριο, που περιλάμβανε αποσπάσματα από τα "Sometimes I Dream", "Ο Sole Mio", "Granada", κομμάτια από το Κάντρο Χενεράλ του Θεοδωράκη αλλά και το Brindisi από την Τραβιάτα του Βέρντι.
Το Νοέμβριο πραγματοποίησε οκτώ εμφανίσεις σε διάφορες πόλεις της Αγγλίας μαζί με τη νεαρή Νεοζηλανδή σοπράνο Heyley Westenra.
2005
Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο ήταν στις Η.Π.Α. για την πρώτη αμερικανική του περιοδεία 28 πόλεων, μαζί με τον πιανίστα Τζιμ Μπρίκμαν και την τραγουδίστρια ΑνΚόχραν, για την προβολή του δίσκου του. Τον Απρίλιο έκανε ένα διάλειμμα για να δώσει συναυλίες στη Sun City (Νότια Αφρική) με τη Βίκυ Σάμσον κι έπειτα συνέχισε την περιοδεία στον Καναδά, το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο. Στις 20 Μαΐου έδωσε την πρώτη προσωπική του συναυλία στις Η.Π.Α., στο New York City Center, με προσκεκλημένη τη σοπράνο Liza Vroman. Ακολούθησαν δύο άλλες, η μία στο Meyerhoff Symphony Hall με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βαλτιμόρης, στη Βαλτιμόρη (Μέριλαντ) και άλλη μία στο Sheldon Hall του Σαιντ Λούις (Μιζούρι). Τον Ιούνιο έλαβε μέρος σε μιά εορταστική εκδήλωση στο Sharon Lynne Wilson Arts Center στο Ουισκόνσιν.
Τον Ιούλιο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Κωνσταντινούπολη, σε μια συναυλία σε υπαίθριο θέατρο υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Το υπόλοιπο καλοκαίρι έκανε τη συνηθισμένη του περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, με αποκορύφωμα τη συναυλία με τίτλο "Music of the Night" τον Οκτώβριο στο Ηρώδειο με τη συνοδεία της Συμφωνικής Ορχήστρας και της Χορωδίας της Νέας Όπερας της Μόσχας. Τον ίδιο μήνα έλαβε μέρος στη συναυλία του Πλάθιντο Ντομίνγκο στην Κύπρο, μαζί με την Kallen Esperian, με συνοδεία της Κρατικής Ορχήστρας της Κύπρου και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Νέας Όπερας της Μόσχας.
Εκείνη τη χρονιά κυκλοφορεί το βιβλίο της Ροζίτας Σώκου Ο Μάριος κι εγώ.
2006
Πραγματοποιεί την δεύτερη περιοδεία του στις Η.Π.Α., αυτή τη φορά με αρκετές προσωπικές συναυλίες. Έπειτα, για το υπόλοιπο καλοκαίρι, επιστρέφει στη Μεσόγειο.
2007
Τον Απρίλιο εμφανίστηκε στην Όπερα της Βαλτιμόρης με τη σοπράνο Έλενα Κελεσίδη και την Ορχήστρα της Όπερας της Βαλτιμόρης, ενώ τον Οκτώβριο επέστρεψε στις Η.Π.Α. για μια συναυλία στη Βοστώνη Το Δεκέμβριο κυκλοφόρησε το CD Passione, μια συλλογή τραγουδιών από το ρεπερτόριο του Mario Lanza.
2008
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2008 πραγματοποίησε στο Ηρώδειο συναυλία, όπου τον συνόδεψε η Λάρα Φαμπιάν, με σκοπό την οικονομική στήριξη και χρηματοδότηση της πρώτης «Πόλης Ειρήνης» των World Centers of Compassion for Children International (WCCCI) στην περιοχή Μπαζιλικάτα της Νότιας Ιταλίας.
2009
μικρογραφία|Ο Φραγκούλης με τη Μυρσίνη Μαργαρίτη στο [[Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 2017]] Το “Mario & Friends 2” άλμπουμ κυκλοφορεί, μετά την τεράστια εμπορική επιτυχία του πρώτου μέρους. Αυτό το άλμπουμ εστιάζει σε τραγούδια από μιούζικαλ και ταινίες. Συμμετέχουν οι Λούτσιο Ντάλλα, Λάρα Φαμπιάν, Steve Balsamo, Ντέμπορα Μάιερς, Georgia Fumanti, Jeff Leyton, Frances Ruffelle και George Perris. Το άλμπουμ έγινε σύντομα χρυσό. Ένα δεύτερο άλμπουμ, «Η Εποχή Της Αγάπης» κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο και είναι ένα άλμπουμ ερμηνειών του Μάριου Φραγκούλη σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Αυτός ο δίσκος φέρνει στη ζωή ένα παιδικό όνειρο του Μάριου, αποτίοντας φόρο τιμής στο διάσημο Έλληνα συνθέτη. Ακολούθησαν εξαιρετικές κριτικές και μία επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία σε ελληνικές πόλεις.
2011
Μετά από χρόνια προετοιμασίας και δουλειάς, το νέο διεθνές άλμπουμ “Beautiful Things” κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο με μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς και ορχήστρες του κόσμου. Το “Beautiful Things” είναι ένα classical-crossover CD που ακολούθησε τα επιτυχημένα “Sometimes I Dream” και “Follow Your Heart”. Το άλμπουμ έχει διακεκριμένους στιχουργούς και συνθέτες από όλο τον κόσμο, όπως τους Stephan Moccio (Σελίν Ντιόν, Josh Groban, Σάρα Μπράιτμαν), David Foster (στιχουργός και παραγωγός των Μαντόνα, Μάικλ Τζάκσον, Σελίν Ντιόν, Μάικλ Μπαμπλ), Francesco Sartori (Αντρέα Μποτσέλι) και Στιβ Γουντ. Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στο “Beautiful Things” είναι εξίσου εντυπωσιακοί: η διάσημη ηθοποιός και τραγουδίστρια Βανέσα Γουίλιαμς, ο διάσημος νεαρός τενόρος Vittorio Grigolo και η Ελληνίδα ντίβα Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Όλοι μαζί προσέθεσαν μία διαφορετική νότα στην ποιότητα του άλμπουμ.
2016
Ο Μάριος Φραγκούλης κυκλοφόρησε μαζί με τον Γιώργο Περρή το άλμπουμ «Κιβωτός», που περιλαμβάνει διασκευές σε δημοφιλή λαϊκά και έντεχνα τραγούδια των δεκαετιών 1980 και 1990.
Πηγές
Προγράμματα συναυλιών και παραστάσεων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τενόροι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ιταγουί
Το Ιταγουί (Itagüí) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [itaˈɣwi] είναι πόλη και δήμος στο νομό Αντιόχειας της Κολομβίας. Ανήκει στο μητροπολιτικό συγκρότημα της πρωτεύουσας Μεδεγίν. Το Ιταγουί θεωρείται η πλέον βιομηχανοποιημένη πόλη της Κολομβίας και για το λόγο αυτό φέρει το παρατσούκλι "La Ciudad Industrial". Είναι επίσης αρκετά πυκνοκατοικημένη με περισσότερους από 220.000 κατοίκους.
Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση τόσο από το Μεδεγίν όσο και από την πρωτεύουσα Μπογκοτά, ενώ διαθέτει δύο σταθμούς μετρό που το συνδέουν με το Μεδεγίν. και τους παρακείμενους δήμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας
Καρπάθια (φορτηγό)
Ιστορία
Το Καρπάθια αντικατέστησε το SR-101, το οποίο ήταν μια αντιγραφή του ρωσικού ZIS-150, αν και χρησιμοποιούσε αρκετά εξαρτήματα από το ρωσικό όχημα, όπως το σασί και τους άξονες. Η μηχανή ήταν η γνωστή V8 της Ford, ενώ η καμπίνα σχεδιάστηκε από την γαλλική Chausson και ήταν εμπνευσμένη από διάφορα Αμερικάνικα φορτηγά και το Citroën U23.
Το όχημα εκσυγχρονίστηκε το 1964 σαν SR-131 Bucegi, ενώ το SR-132 σαν SR-114 Bucegi και τα οχήματα συνέχιζαν να παράγονται με επιτυχές πωλήσεις. Βέβαια, με την Πετρελαϊκή κρίση του 1973, η μηχανή V8 αποδείχτηκε αρκετά μη οικονομική και αντικαταστάθηκε από μια που ήταν αντιγραφή από μια μηχανή της γαλλικής Saviem της ίδιας εποχής. Το όχημα επίσης μετονομάστηκε σε DAC 6135.
Βέβαια, η μηχανή V8 συνέχιζε να χρησιμοποιείται σε διάφορα άλλα ρουμανικά οχήματα, όπως λεωφορεία και στρατιωτικά φορτηγά. Η παραγωγή τελείωσε το 1995 αν και αυτά τα φορτηγά χρησιμοποιούνταν σχεδόν σε όλους τους τομείς της χώρας για αρκετά χρόνια ακόμα. Τα φορτηγά αντικαταστάθηκαν από το ROMAN 8.135, το οποίο ήταν μια παραλλαγή από ρουμανικά φορτηγά που ήταν βασισμένα σε αυτά της γερμανικής MAN.
Αν και προοριζόταν κυρίως για τη Ρουμανία, υπήρχαν και μερικές εξαγωγές σε χώρες στο Ανατολικού Μπλοκ σε μικρά νούμερα, ενώ επίσης εξαγόταν και στην Κίνα και ένα πολύ μικρό νούμερο πουλήθηκε και στην Αμερική την δεκαετία του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Ρουμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Steagul Rosu
Όμπλαστ του Τιουμέν
Το Όμπλαστ του Τιουμέν (ρωσικά: Тюме́нская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Ουραλικό Διαμέρισμα.
Κυρίαρχο εθνικό στοιχείο είναι οι ρώσοι (71,6%) και ακολουθούν οι τάταροι (7,2%) και οι ουκρανοί (6,5%).
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Σιβηρία
Γρηγόρης Βαλτινός
Ο Γρηγόρης Βαλτινός (Θεσσαλονίκη ,7 Αυγούστου 1955) είναι Έλληνας ηθοποιός. Το πραγματικό του επώνυμο είναι Ιωακειμίδης.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Έχει καταγωγή από την Ξάνθη, όπου έζησε μέχρι τα οκτώ του χρόνια. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε με άριστα. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα τραγουδιού και χορού. Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία το 1980 και σαν νέος ηθοποιός συνεργάστηκε με όλους τους θιάσους των μεγάλων πρωταγωνιστών (Φέρτη-Μερκούρη, Βουγιουκλάκη, Καρέζη-Καζάκου, Αλεξανδράκη-Γαληνέα, Γκιωνάκη, Δανδουλάκη, Καλογεροπούλου, Ντενίση κ.ά.)