cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρέμα καταλάνα
Παραλλαγές
Στην Καταλονία υπάρχει μια παγωμένη εκδοχή της συνταγής, που αποτελείται από παγωτό με γεύση κρέμας καταλάνα, καλυμμένο με καραμελωμένη μαρμελάδα από κρόκο αυγού. Η crème brûlée (κρεμ μπρυλέ) της γαλλικής κουζίνας μπορεί να θεωρηθεί παραλλαγή ή άλλη εκδοχή της κρέμας καταλάνα. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, η κρέμα βράζει σε μπεν μαρί, μερικές φορές χρησιμοποιούντα ολόκληρα τα αβγά και κρέμα γάλακτος αντί για γάλα, ενώ αρωματίζεται με βανίλια. Για να αντισταθμίσουν το λευκό της χρώμα, συνήθως καραμελώνουν την επιφάνειά της με καστανή ζάχαρη. Στις περιοχές όπου μιλούνται τα καταλανικά χρησιμοποιείται, σύμφωνα με την παράδοση, άμυλο αραβοσίτου για να δέσει η κρέμα, ενώ η συνταγή δεν περιλαμβάνει κρέμα γάλακτος ούτε ασπράδια και αρωματίζεται με κανέλα και φλούδα λεμονιού, ή σε κάποιες περιπτώσεις πορτοκαλιού• ποτέ όμως με βανίλια. Η γεύση της κρέμας καταλάνα αποτελεί έμπνευση για τη δημιουργία παραλλαγών και αρωμάτων σε διάφορα είδη προϊόντων, όπως παγωτά –το παγωτό κρέμα καταλάνα είναι πολύ δημοφιλές σήμερα–, μους, το ομώνυμο καταλανικό τουρόν, λικέρ, μιλκ σέικ, σοκολάτες, κ.λπ. Η κρέμα καταλάνα χρησιμοποιείται επίσης για να παρασκευαστούν κάποιες ποικιλίες τσαγιών, όπως το «Έρλ Γκρέι κρέμα».
Συνταγή
Συστατικά: 1 λίτρο γάλα, 4 κρόκοι αυγών, 2 κουταλιές άνθος αραβοσίτου (κορν φλάουρ), ένα ξυλάκι κανέλας, φλούδα ενός λεμονιού και 200 γρ. ζάχαρη.
Εκτέλεση:
1.	Ζεσταίνουμε το γάλα με την κανέλα και τη φλούδα λεμονιού.
2.	Χτυπάμε με σύρμα τους κρόκους με τη ζάχαρη και το άνθος αραβοσίτου.
3.	Ρίχνουμε το γάλα στο μείγμα αυγών και τα χτυπάμε όλα μαζί.
4.	Βάζουμε το μείγμα στη φωτιά, χωρίς να πάρει βράση, μέχρι να δέσει.
5.	Μοιράζουμε την κρέμα σε πήλινα σκεύη και την αφήνουμε να κρυώσει. Πασπαλίζουμε μια στρώση ζάχαρης σε κάθε μπολ και την καίμε/ καραμελώνουμε με το ειδικό πυρωμένο σίδερο.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ισπανική κουζίνα
Μακάρθουρ ΦΚ
Η Μακάρθουρ Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Macarthur Football Club) είναι αυστραλιανός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το νοτιοδυτικό Σίντνεϊ στη Νέα Νότια Ουαλία. Από τη σεζόν 2020-21 θα αγωνιστεί στην κορυφαία κατηγορία ποδοσφαίρου της χώρας, την A-League, με άδεια από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας (FFA). Στις 13 Δεκεμβρίου 2018, ανακοινώθηκε ότι ο σύλλογος θα γίνει δεκτός στην A-League ως μέρος της νέας διαδικασίας επέκτασης.
Ιστορία
Η προέλευση του συλλόγου βρίσκεται στη συγχώνευση δύο ξεχωριστών προσφορών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επέκτασης του πρωταθλήματος το 2018, της Γιουνάιτεντ φορ Μακάρθουρ και της Σάουθ Γουέστ Σίντνεϊ ΦΚ. Οι δύο οντότητες ένωσαν τις δυνάμεις τους στις 20 Αυγούστου 2018 για να δημιουργήσουν την Μακάρθουρ Σάουθ Γουέστ Γιουνάιτεντ Φούτμπολ Κλαμπ, η οποίο αργότερα εκείνο το έτος επιλέχθηκε από την FFA για να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα τη σεζόν 2020-21.
Στις 15 Μαΐου 2019, το όνομα, το λογότυπο και τα χρώματα του συλλόγου παρουσιάστηκαν επίσημα σε ένα γκαλά που διοργάνωσε ο σύλλογος στην Καθολικό Όμιλο Κάμπελταουν. Ο σύλλογος θα ονομαζόταν Μακάρθουρ ΦΚ και θα έφερε το ψευδώνυμο "The Bulls" (Οι Ταύροι). Ανακοινώθηκε επίσης ο Άντε Μίλιτσιτς ως ο πρώτος προπονητής.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2020, ο Λανγκ Γουόκερ πούλησε το μερίδιο ιδιοκτησίας του (50%) στον σύλλογο, σε μια κοινοπραξία δύο τοπικών επιχειρηματιών του Σίντνεϊ. Ο Ρόι Μαμόνε, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης της Sydney Trucks and Machinery και ο Μάικλ Τζεράτσι, ένας προγραμματιστής ακινήτων του Σίντνεϊ, αγόρασαν το μερίδιο (50%) για ένα ποσό άνω των 7 εκατομμυρίων δολαρίων.
Χρώματα και σήμα
Το λογότυπο απεικονίζει έναν ταύρο μαύρου και ώχρα χρώματος που περιέχεται σε ένα οικόσημο, όπου το εσωτερικό περίγραμμα είναι μαύρο και η εξωτερική ώχρα με το όνομα του συλλόγου γραμμένη στα προαναφερθέντα χρώματα πάνω από τον ταύρο και τρία αστέρια ομοσπονδίας στο κάτω μέρος. Ο ταύρος αναφέρεται στην περιοχή όπου στο παρελθόν είχε ανακαλυφθεί ένα κοπάδι βοοειδών. Τα αστέρια της ομοσπονδίας συμβολίζουν την ποδοσφαιρική κοινότητα της Αυστραλίας, τα Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς και την A-League. Το λογότυπο διαθέτει κυρίως μαύρο και άσπρο με την προσθήκη ώχρας για να αναδείξει την κληρονομιά της περιοχής Tharawal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστραλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2017
Κωστακιοί Άρτας
Οι Κωστακιοί είναι μία κωμόπολη του Δήμου Αρταίων με 2036 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας και απέχει από την πόλη περίπου 3 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, οι Κωστακιοί εντάχθηκαν στο Δήμο Αρταίων όπου και παρέμειναν μετά τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης. Οι Κωστακιοί μαζί με τους οικισμούς Συγγουνέικα και Θανασαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κωστακιών με συνολικό πληθυσμό 2.133 κατοίκους.
Αρχαιότητα
Οι Κωστακιοί μαζί με τα υπόλοιπα χωριά του κάμπου βρίσκεται σε μια τοποθεσία η οποία κατά την αρχαιότητα είχε κατοικηθεί από τους Δρύοπες, ένα θεσπρωτικό φύλο, οι οποίοι εκδιώχθηκαν το 625 π.Χ. από τους Κορίνθιους. Τα ευρήματα που έφερε στην επιφάνεια η αρχαιολογική έρευνα, πιστοποιούν την ύπαρξη οικιστικών θέσεων στην γύρω περιοχή. Οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στη θέση Παλαιοκκλήσι Κωστακιών, έφεραν στο φως ψηφιδωτό δάπεδο Ρωμαικής περιόδου.
17ος - 19ος αιώνας
Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι ένα βιβλιογραφικό σημείωμα στο οποίο γίνεται αναφορά στον ιερομόναχο Ευγένιο από τους Κωστακιούς, ο οποίος τον Οκτώβριο του 1670 πήγε στο μοναστήρι της Κορωνησίας και έχτισε τα κελιά της μονής και συγκέντρωσε τους μοναχούς.
Σύμφωνα με τα αρχεία της Βενετίας, μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, οι Κωστακιοί μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Μανιάτη πειρατή Λιμπεράκη Γερακάρη, ο οποίος το 1696 λεηλάτησε την πόλη της Άρτας και τα καμποχώρια. Οι Αρτινοί έστειλαν επιστολή στον Δόγη της Βενετίας και τον ενημέρωσαν για την επιδρομή του Γερακάρη και ανάμεσα σε αυτούς που υπέγραψαν την επιστολή ήταν και ο ιερέας των Κωστακιών, Δημήτριος.
Ευρωπαϊκή Οδός 952
thumb|250px|Το σήμα της οδού. Η Ευρωπαϊκή Οδός 952 (Ε952) είναι ευρωπαϊκός οδικός άξονας Β' Κλάσης, ενταγμένος στο διευρωπαϊκό δίκτυο και ανήκει σε όλο το μήκος του στην Ελλάδα. Συνδέει οδικώς τις σημαντικότερες πόλεις του γεωγραφικού διαμερίσματος της Στερεάς Ελλάδας, όπως είναι η Λαμία, το Καρπενήσι και το Αγρίνιο, αλλά και τις περιφέρειες Δυτικής Ελλάδας και Στερεάς Ελλάδας, καθώς και την Περιφέρεια Ηπείρου, μέσω της Πρέβεζας. Γεωγραφικά διασταυρώνεται, από τα ανατολικά στα δυτικά, με τον Σπερχειό ποταμό, το όρος Τυμφρηστός, τη Λίμνη των Κρεμαστών και το όρος Παναιτωλικό.
Κωστακιοί Άρτας
17ος - 19ος αιώνας
Σύμφωνα με το έργο του Σπυρίδωνος Αραβαντινού, «Ιστορία Αλή πασά του Τεπελενλή», οι Κωστακιοί υπήρξαν τσιφλίκι του πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε στην κατοχή του το μεγαλύτερο μέρος του κάμπου ενώ με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», οι Κωστακιοί ήταν ένας σημαντικός οικισμός με 90 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ευρωπαϊκή Οδός 952
Με μήκος περίπου 250 χιλιομέτρων, έχει διεύθυνση από τα ανατολικά στα δυτικά και ταυτίζεται σε ορισμένα σημεία του με την Εθνική Οδό 38 (τμήμα Λαμία - Αγρίνιο) και την Εθνική Οδό 42 (τμήμα Αμφιλοχία - Πρέβεζα). Είναι κατασκευασμένος με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, ενώ το πλάτος του δρόμου κυμαίνεται από τα 8 έως τα 11 μέτρα. Εξαίρεση αποτελεί, στη Φθιώτιδα, το τμήμα Καστρί-Μακρακώμη, μήκους 9 χιλιομέτρων, το οποίο έχει διαπλατυνθεί και διαθέτει διαχωριστικό προστατευτικό κιγκλίδωμα.
Κωστακιοί Άρτας
17ος - 19ος αιώνας
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, οι Κωστακιοί, από πλευρά ιδιοκτησίας, άνηκαν στην κατηγορία «μουατζέλι» και κατοικούσαν στο χωριό 46 χριστιανικές οικογένειες. Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι στους Κωστακιούς κατοικούσαν 117 χριστιανικές οικογένειες και το χωριό αποτελούσε ιδιοκτησία του Κ.Καραπάνου.
Ευρωπαϊκή Οδός 952
Παραπομπές
952 Κατηγορία:Δρόμοι στη Στερεά Ελλάδα Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα Κατηγορία:Δρόμοι στην Ήπειρο
Κωστακιοί Άρτας
17ος - 19ος αιώνας
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 400 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Οι Κωστακιοί αποτελούσαν μέρος του τμήματος Κάμπου. thumb|left|330px|Οι Κωστακιοί και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1878. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στους Κωστακιούς. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 80 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό του Αγίου Νικολάου Κιρκιζατών, στο μετόχι της Παναγίας της Πορταΐτισσας των Ιβήρων, στο ναό του Αγίου Γεωργίου και στο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας. Ο Ξενόπουλος μας πληροφορεί ακόμη ότι ένας κάτοικος των Κωστακιών, ο Χρηστάκης Ζυγούρης διετέλεσε προεστός του τμήματος Κάμπου το 1853. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο χωριό υπήρχε αλληλοδιδακτικό σχολείο όπου δίδασκε ένας δάσκαλος και φοιτούσαν 120 μαθητές, οι οποίοι μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά. Έξω από το χωριό υπήρχε ένα μικρό χωράφι, το οποίο ήταν ιδιοκτησία της Μητρόπολης Άρτας.
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Κωστακιοί, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή Άρτας, Κεραμάτες, Ακροποταμιά, Νεοχώρι, Ανθότοπος, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι οι Κωστακιοί υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 341 άτομα.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χωριά Γαβριά, Πλησιοί, Κεραμάτες και απέχει ελάχιστα χιλιόμετρα από τις εγκαταστάσεις του Παραρτήματος Άρτας (μέρος του πρώην Τ.Ε.Ι. Ηπείρου) του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Άρτας–Κορωνησίας. Το χωριό εξυπηρετούν οι γραμμές Άρτα - Βίγλα, Άρτα - Μύτικα, Άρτα - Κορωνησία και Πέτα - Ανέζα του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας.
Η γυνή να φοβήται τον άνδρα
Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (Α/Μ) είναι ελληνική κωμική, αισθηματική, κινηματογραφική ταινία, του 1965, σε σενάριο και σκηνοθεσία Γεώργιου Τζαβέλλα και σε παραγωγή Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης,   με πρωταγωνιστές τους Μάρω Κοντού και Γιώργο Κωνσταντίνου. Είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, με πλήθος αναφορών στη ζωή και στα προβλήματα της μικροαστικής τάξης στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η ταινία είναι κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης θεατρικής παράστασης που είχε πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη.
Η ταινία θίγει, αρχικά, το πρόβλημα της μεταλλασσόμενης Αθήνας. Μαζί με αυτό, όμως, άμεσα και ξεκάθαρα, παρουσιάζει τα προβλήματα των ανθρωπίνων σχέσεων και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Το ζευγάρι του Γιώργου Τζαβέλλα είναι χαρακτηριστικό της εποχής και των νέων ηθών, που ξεπερνάει με αγώνα τις δυσκολίες της συμβίωσης και το πετυχαίνει. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, στο ρόλο του Αντωνάκη αλλά και η Μάρω Κοντού, στο ρόλο της Ελένης, πλάθουν δύο θαυμάσιους ρόλους.
Επίσης, είναι η τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ο σπουδαίος Έλληνας σκηνοθέτης, Γιώργος Τζαβέλλας. Ενώ και η ερμηνεία του Γιώργου Κωνσταντίνου, στον ρόλο του Αντώνη Κοκοβίκου, θεωρείται μια από τις καλύτερες του.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά από το παρόν: Ο Αντώνης Κοκοβίκος είναι διευθυντής σε ένα υπουργείο και δέχεται ένα τηλεφώνημα από το δικηγόρο της πρώην γυναίκας του που τον ενημερώνει ότι το σπίτι που έμεναν στην Πλάκα κατεδαφίζεται. Εκείνος ήθελε να το δει για μια τελευταία φορά και αναπολώντας τις στιγμές που πέρασε εκεί, του έρχεται στο μυαλό του η πρώην γυναίκα του και αρχίζει η βασική πλοκή του έργου, χωρίς αφηγήσεις από αυτή την αναδρομή.
Δύο χρόνια πριν, ο Αντωνάκης δεν είναι διευθυντής, αλλά τμηματάρχης του υπουργείου. Η Ελένη, η σύντροφός του, είναι μια αμόρφωτη, καλοσυνάτη και υπάκουη γυναίκα. Ο Αντωνάκης είναι πολύ αυστηρός μαζί της και την είχε σαν δούλα μέσα στο σπίτι. Παρ' όλα αυτά, δεν την είχε παντρευτεί ακόμα, αν και είχαν δέκα χρόνια σχέση. Για αυτό τον λόγο η Ελένη είναι θλιμμένη, καθώς επίσης ήταν και δαχτυλοδεικτούμενη στη γειτονιά, ειδικά από τη γειτόνισσά τους, την Αγλαΐα, που συνεχώς την προσέβαλλε. Ο Αντωνάκης δεν συζητούσε ποτέ για γάμο. Μάλιστα, δεν είχε γνωρίσει και ποτέ την Ελένη στους τέσσερις φίλους του.
Μετά από μια προαγωγή ενός φίλου του Αντωνάκη, του Μιχαλάκη, ο τελευταίος έκανε τραπέζι για αυτήν και πέθανε τρώγοντας ένα αρνί μόνος του. Ο Αντωνάκης δεν πήγε στη γιορτή επειδή δεν ήθελε να παρουσιάσει την Ελένη. Έτσι, όταν οι φίλοι του πήγαν στο σπίτι του για να του πουν τα νέα, είδαν πόσο άσχημα φερόταν στην Ελένη και προσπάθησαν να τον συνετίσουν και να την παντρευτεί. Ο θάνατος του φίλου του, αλλά και η ανάγκη αποκατάστασης της γυναίκας σε περίπτωση χηρείας, έκαναν τον Αντωνάκη να κάνει πρόταση γάμου στην Ελένη. Εκείνη δέχτηκε περιχαρής. Όμως εν ώρα μυστηρίου, τη στιγμή που ο παπάς έλεγε το «η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα», η Ελένη πατάει τον Αντωνάκη, ως είθισται. Από εκεί και πέρα, έρχεται η αφύπνιση της Ελένης, και πλέον γνωρίζοντας τον τίτλο της, δηλαδή της παντρεμένης γυναίκας, απαιτεί από τον Αντωνάκη κάποιον σεβασμό. Ο Αντωνάκης, που δεν είχε συνηθίσει σε κάτι τέτοιο, τη χωρίζει. Το διαζύγιο βγήκε εις βάρος του Αντωνάκη, αφού κανείς δεν πηγαίνει στο δικαστήριο προς υπεράσπισή του. Μάλιστα διακόπτει και κάθε επαφή με τους φίλους του.
Η ταινία επιστρέφει σε πραγματικό χρόνο και συνεχίζει τη στιγμή που ο Αντωνάκης αναπολεί μέσα στο σπίτι, ενώ δύο εργάτες το γκρεμίζουν. Μετά από δύο χρόνια διαζυγίου αντιλαμβάνεται πόσο μόνος είναι και πόσο λάθος φέρθηκε στην Ελένη. Αιφνιδιαστικά, μπαίνει και η Ελένη στο σπίτι, ώστε να το δει κι αυτή για μια τελευταία φορά. Η σκηνή φορτίζεται από συναισθήματα και αποφασίζουν να δώσουν στην αγάπη τους μια δεύτερη ευκαιρία και να ξαναπαντρευτούν.
Πληροφορίες
Η ταινία προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες των Αθηνών, Πειραιά και προαστίων, το 1965, και έκοψε 297.273 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας τη 13η θέση από της 93 ταινίες της περιόδου.
Η ταινία κυκλοφόρησε και σε DVD στις 3 Ιουλίου 2007.
Πρόσληψη
Μια από τις πιο γνωστές θεατρικές μεταφορές, υπό τον ίδιο τίτλο, είναι μία σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου και πρωταγωνιστές τον ίδιο και τη Ναταλία Τσαλίκη, η οποία παρουσιάστηκε τη σεζόν 2010-11. Έχει μεταφερθεί από το καλλιτεχνικό σωματείο Οι Αθεράπευτοι. Επίσης, έχει ανέβει και το 2010, υπό τον ίδιο τίτλο, από τη θεατρική ομάδα Επί Σκηνής. Ενώ έχει παρουσιαστεί κι από ερασιτεχνικές ομάδες.
Τέλος, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Χριστόφορος Παπακαλιάτης, στην πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα, στην ταινία Αν..., «ξαναζωντανεύει» το ζεύγος Κοκοβίκου. Η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τη ταινία του Τζαβέλλα, το ζευγάρι της ταινίας του Παπακαλιάτη, θα παίζει το ρόλο των παππούδων της πρωταγωνίστριας. Το αξιοσημείωτο δε, από αυτή την κινηματογραφική μεταφορά (μόνο του ζεύγους), είναι ότι οι ρόλοι θα ενσαρκωθούν από τους ίδιους ηθοποιούς της ταινίας του 1965, δηλαδή τη Μάρω Κοντού και τον Γιώργο Κωνσταντίνου.
«Οικία Κοκοβίκου»
Το σπίτι που φαίνεται στην ταινία ως η οικία Κοκοβίκου, αλλά και της γειτόνισσας, της Παπαμήτρου, υπάρχει ακόμα στην οδό Τριπόδων 32 και Ραγκαβά, στην περιοχή της Πλάκας.
Το σπίτι χρονολογείται από το 1800 και στέγαζε τη στρατιωτική διοίκηση των Τούρκων. Στο οικόπεδο του κτιρίου οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τη βάση ενός χορηγικού μνημείου, σε σχήμα τριπύλου. Βρέθηκαν ακόμα αρχαίες βεσπιανές τουαλέτες, πράγμα που αποδεικνύει ότι ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για δημόσια ουρητήρια. Το σπίτι, φυσικά, έγινε γνωστό από την ταινία Η γυνή να φοβήται τον άνδρα.
Στην ταινία, λοιπόν, το σπίτι αυτό δίνεται για αντιπαροχή, η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική. Με έναν νόμο της Μελίνας Μερκούρη, για να μη γεμίσει η Αθήνα με πολυκατοικίες, το σπίτι προστατεύτηκε και κρίθηκε διατηρητέο. Ο καιρός, παρ' όλα αυτά, πέρασε και το σπίτι κατέληξε προς αξιοποίηση από το ΤΑΙΠΕΔ. Η πώληση σε ιδιώτη διακόπηκε προσωρινά, καθώς βρέθηκαν αρχαία στα θεμέλιά του. Γρήγορα ξεπεράστηκε αυτό το εμπόδιο και μαζί με άλλα 11 παλαιά κτίσματα της περιοχής θα δοθεί κι αυτό σε κάποιον ιδιώτη.
Επανακυκλοφορία
Ο υιός του σκηνοθέτη Γιώργου Τζαβέλλα, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του πατέρα του και σε συνδυασμό με μία παλιότερη δουλειά της West Wing Studios, που εδρεύει στη Φλόριντα των ΗΠΑ, ήρθε σε επικοινωνία με την ελληνική εταιρεία Καραγιάννης-Καρατζόπουλος, ώστε να σταλεί κόπια της ταινίας εκεί και να χρωματιστεί πλήρως. Μία επιθυμία, που έτσι κι αλλιώς την είχε και ο σκηνοθέτης, πράγμα που τελικά δεν έγινε τότε. Η εταιρεία έστειλε μία άριστη κόπια στην εταιρεία της Φλόριντα και εκείνη δέχτηκε να τη χρωματίσει. Η επεξεργασία ξεκίνησε την άνοιξη του 2015 και τελείωσε τον φθινόπωρο του ίδιου έτους. Με αφορμή τα 50 χρόνια από την ίδρυση της εταιρείας η ταινία θα κυκλοφορήσει ξανά στις κινηματογραφικές αίθουσες, με διανομή της Σπέντζος Φιλμ, το Μάρτιο του 2016. Ο πρόεδρος της εταιρείας West Wing Studios, επισήμαινε, ωστόσο, ότι αν η κόπια είναι καλή, ο χρωματισμός μιας ασπρόμαυρης ταινίας, πετυχαίνει έως και 99%.
Οι πρωταγωνιστές της ταινίας Μάρω Κοντού και Γιώργος Κωνσταντίνου σχολίασαν για τον χρωματισμό: ''«Το είδα και έμεινα έκπληκτος, γιατί πραγματικά πρόκειται για το ωραιότερο λίφτινγκ που έχω δει ποτέ μου. Είναι τόσο φυσικά τα χρώματα, σαν να γυρίστηκε έγχρωμη. Ήταν μια πολύ ωραία εποχή, υπάρχει νοσταλγία για την αθωότητα εκείνης της εποχής», είπε ο δεύτερος, με την Κοντού να σχολιάζει: «Δεν ξέρω τι αίσθηση θα αφήσει η έγχρωμη αυτή ταινία, γιατί και ως ασπρόμαυρη ήταν σπουδαία», αναφέρει η Μάρω Κοντού. «Έχω ανυπομονησία, έχω περιέργεια έχω αναμνήσεις από εκείνα τα γυρίσματα, ήταν ένα γλέντι για εμάς αυτή η ταινία. Την αγαπήσαμε και την αγαπάμε ακόμη», συνεχίζει η σπουδαία ηθοποιός.''
Από την άλλη, υπήρξαν και αρνητικές αντιδράσεις όπως αυτή του Νίκου Μαστοράκη, ο οποίος ανέφερε, μεταξύ άλλων: ''«Αλλά πού ντροπή στη βουλιμική των ευρώ ηλικία. Ντροπή για το κίνητρο, ντροπή για τη βεβήλωση, ντροπή για το αποτέλεσμα [...] Όπως έγινε και στην Αμερική, όπου η άθλια αυτή βεβήλωση κλασικών αριστουργημάτων δεν έζησε πάνω από δυο χρόνια -- με θλιβερά αποτελέσματα και εκατομμύρια διαμαρτυρίες -- έτσι κι εδώ οι πραγματικοί σινεφίλ πρέπει να τιμωρήσουν τους "δημιουργούς" του τερατουργήματος...»''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες
Ραφήνα
Η Ραφήνα είναι το λιμάνι των Μεσογείων, στις ακτές της Ανατολικής Αττικής. Καλύπτει έκταση 19.000 στρεμμάτων και ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 12.168 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Απέχει από την Αθήνα περίπου 25 χλμ. Το λιμάνι της σήμερα συγκαταλέγεται στα μεγαλύτερα της Ελλάδας και έχει πολύ μεγάλη κινητικότητα.
Θέση
Συνορεύει στα βόρεια με το Μάτι Αττικής, νότια με την Αρτέμιδα, δυτικά με τις συνοικίες Νέο Βουτζά και Καλλιτεχνούπολη και ανατολικά βρέχεται με τον Νότιο Ευβοικό κόλπο, βρίσκεται περίπου στο κέντρο των ανατολικών ακτών της Αττικής. Ο κεντρικότερος δρόμος της Ανατολικής Αττικής Λεωφόρος Μαραθώνος τη διασχίζει στα δυτικά, ενώ η μεγάλη Λεωφόρος Αλ. Φλέμινγκ με νησίδα ξεκινά από τη Μαραθώνος καταλήγοντας απ'ευθείας σε πολύ σύντομη απόσταση στο κέντρο της πόλης και το λιμάνι.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1929 συστάθηκε για πρώτη φορά η κοινότητα Ραφήνας, ενώ από το 1994 η Ραφήνα αποτέλεσε Δήμο του Νομού Αττικής με πρώτο δήμαρχο τον Α. Κεχαγιόγλου. Με το σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης Καλλικράτης, ενώθηκε το 2011 με την κοινότητα Πικερμίου στον ενιαίο δήμο Ραφήνας - Πικερμίου. Πρώτος δήμαρχος του Καλλικρατικού Δήμου Ραφήνας - Πικερμίου ο Γιώργος Χριστόπουλος (2011), τον διαδέχθηκε (2014) ο Βασίλης Πιστικίδης. Μετα τις εκλογες του 2019 δημαρχος ειναι ο Ευάγγελος Μπουρνούς.
Αρχαία ιστορία
Πρόκειται για έναν ιστορικό δήμο, ο οποίος κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια. Το 3200 π.χ. οικοδομήθηκε ο προϊστορικός οικισμός του Ασκηταριού στην ομώνυμη μικρή βραχώδη χερσόνησο αμέσως νοτιότερα από τη θέση που βρίσκεται σήμερα η παραλία Μαρίκες. Ο οικισμός του Ασκηταριού βρισκόταν σε μεγάλη ακμή την περίοδο (3200 - 2000) π.χ., βρέθηκαν μικρά ορθογώνια κτίσματα με τοίχους λίθινους στη βάση, πλίνθινους απο πάνω και μικρή εστία στο κέντρο χωρισμένα με μονοπάτια σε οικοδομικά τετράγωνα, νεκροταφείο στα νότια και ακρόπολη. Οι ανασκαφές στο Ασκηταριό πραγματοποιήθηκαν την τριετία (1952 - 1954) από τον καθηγητή προϊστορικής αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρη Θεοχάρη. Η λέξη Ασκηταριό προήλθε αργότερα από μια βραχώδη σπηλιά την οποία κάποιος μοναχός από τη Μονή Πεντέλης είχε μετατρέψει σε ησυχαστήριο. Βορειότερα απο το ρέμα της Ραφήνας στην παραλία που βρίσκεται ανάμεσα στο ρέμα και το κεντρικό λιμάνι βρέθηκαν επίσης εγκαταστάσεις κατεργασίας χαλκού.
Το Ασκηταριό είχε πέσει σε παρακμή από τις αρχές της πρώτης χιλιετίας π.χ. τότε δημιουργήθηκε ο κεντρικός οικισμός της Ραφήνας ή Αραφηνών στη θέση που βρίσκεται σήμερα το κεντρικό λιμάνι. Ο δήμος Αραφηνίων ή δήμος Αραφήνος ήταν ένας από τους δήμους της αρχαίας Αθήνας που όρισε ο Κλεισθένης, με το όνομα «Αραφήν». Αυτό το όνομα το πήρε από τον πρώτο της κυβερνήτη, τον Αραφήνα, ο οποίος ήταν ένας από τους μυθικούς ήρωες της Αττικής. Ανασκαφές στην περιοχή βρήκαν επίσης στοιχεία από τη Ρωμαϊκή περίοδο (οικοδομήματα, ρωμαϊκό λουτρό, αγάλματα).
Νεώτερη ιστορία
Κατά τη μικρασιατική καταστροφή του 1922 ήρθαν στη Ραφήνα πολλοί κάτοικοι της Τρίγλιας της Μικράς Ασίας, οι περισσότεροι με πλοία του Τριγλιανού εφοπλιστή Φίλιππου Καβουνίδη. Αυτοί εγκαταστάθηκαν στη Ραφήνα και συγκρότησαν προσφυγικό οικισμό με το όνομα «Νέα Τρίγλια», που όμως δεν επικράτησε. Υπάρχει όμως ένα σπίτι-μουσείο το οποίο διατηρείται από τότε που ήρθαν λόγω της καταστροφής της Σμύρνης. Ανήκε σε μια οικογένεια που είχε έρθει και εγκατασταθεί στη Ραφήνα μετά την καταστροφή. Το μουσείο επίσης περιλαμβάνει και όλα τα έπιπλα και τον εξοπλισμό της οικογένειας που το κατοικούσε.
Οι πρόσφυγες οικοδόμησαν τον Ιερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου της Παντοβασιλίσσης στο κέντρο της πόλης πολύ κοντά στο λιμάνι. Το 1929 ολοκληρώθηκε το χτίσιμο της πρώτης εκκλησίας αλλά δεν υπήρχαν οι εικόνες από τις εκκλησίες της Τρίγλιας επειδή όσες είχαν σωθεί από τους Τούρκους πήγαν στο Βυζαντινό Μουσείο. Το Βυζαντινό μουσείο αρχικά αρνήθηκε επειδή μερικές εικόνες όπως της "Αγίας επίσκεψης" είχαν πολύ ψηλή αξία, τελικά μετά από πολλές προσπάθειες κατάφεραν την ίδια χρονιά να τις αποσπάσουν. Το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου που ανεγέρθη ακριβώς δίπλα ήταν η Αγία Τράπεζα της εκκλησίας. Τη δεκαετία του 1950 κατεδαφίστηκε σχεδόν στο σύνολο της η παλιά πόλη της Ραφήνας για να οικοδομηθεί στη θέση της η σύγχρονη πόλη. Τον ίδιο καιρό κατεδαφίστηκε και η πρώτη εκκλησία Κοιμήσεως Θεοτόκου της Παντοβασιλίσσης, διασώθηκε μόνο το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου που διακρίνεται και σήμερα, στη θέση της πρώτης εκκλησίας οικοδομήθηκε ο ΟΤΕ Ραφήνας. Η δεύτερη εκκλησία της Κοιμήσεως Θεοτόκου της Παντοβασιλίσσης αυτή που βλέπουμε σήμερα δίπλα από την κεντρική πλατεία ανεγέρθη πολύ κοντά στην πρώτη, οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1958 είναι η πολιούχος της πόλης.
Χαρακτηριστικά
Η Ραφήνα βρίσκεται στο επίκεντρο της Ανατολικής Αττικής και αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι του νομού μετά τον Πειραιά και ένα από τα μεγαλύτερα της χώρας. Είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή στο κέντρο κοντά στο λιμάνι αλλά διαθέτει μεγάλες εκτάσεις με πάρκα και χώρους πρασίνου όπως δυο μεγάλες παραλίες η πρώτη δίπλα από το λιμάνι και η δεύτερη η δημοφιλέστατη παραλία Μαρίκες στη θέση Αυλάκι στα νότια κοντά στα σύνορα με την Αρτέμιδα. Συνδέεται σε πολύ κοντινή απόσταση με την Αρτέμιδα μέσω της Οδού Αραφίνος όπου υπάρχει το Δημοτικό κολυμβητήριο Ραφήνας και ο παραθεριστικός οικισμός Μελτέμι επίσης στη θέση Αυλάκι.
Σήμερα η Ραφήνα αποτελεί ουσιαστικά προάστιο της Αθήνας, χάρη στην Αττική Οδό που βελτίωσε την πρόσβαση από το κέντρο της πόλης αφού ενώνεται με τη Λεωφόρο Μαραθώνος στο γειτονικό Πικέρμι. Τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει μεγάλη ανάπτυξη, καθώς ολοένα και περισσότερες ακτοπλοϊκές γραμμές επιλέγουν το λιμάνι της. Η πόλη απέχει 25 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Η Ραφήνα εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής - Α' Αρχιερατική Περιφέρεια Σπάτων - Ραφήνας με 4 μεγάλες ενορίες τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Παντοβασιλίσσης Ραφήνας, τον Ιερό Ναό Αναλήψεως Κυρίου Διασταυρώσεως Ραφήνας, τον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στα Περιβολάκια Ραφήνας και τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στα Περιβολάκια Ραφήνας. Η Παντοβασίλισσα Ραφήνας είναι η πολιούχος της Ραφήνας, ο ναός ανεγέρθη το 1957 στο κέντρο της πόλης στη διασταύρωση των λεωφόρων Φλέμινγκ και Αραφήνας στη θέση του παλιότερου πρώτου ναού. Διαθέτει κατηχητικό σχολείο και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου με μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις.
Το Δημοτικό Στάδιο Ραφήνας βρίσκεται στο κέντρο της πόλης πάνω στην Οδό Αραφηνίδων Αλών στον παραλιακό δρόμο γύρω από το λιμάνι ανάμεσα στο Δημαρχείο Ραφήνας και την κεντρική πλατεία της πόλης, είναι η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Α.Ο. Τριγλία Ραφήνας. Το Στάδιο πήρε το όνομα Παναγιώτης Σκούφος προς τιμή του διεθνή Ραφηνιώτη διεθνή Έλληνα ποδοσφαιριστή που ξεκίνησε από την ομάδα Τριγλία και ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Προοδευτική και τον Άρη Νικαίας
Συνοικίες
Η Καλλιτεχνούπολη και ο Νέος Βουτζάς είναι οι δύο μεγάλες περιφερειακές συνοικίες της Ραφήνας, δυτικά της Λεωφόρου Μαραθώνος στους πρόποδες της Πεντέλης, και ανήκαν πάντοτε στον Δήμο Ραφήνας. Σε αυτές βρίσκονται κτισμένες πολλές παραθεριστικές και μόνιμες κατοικίες.
Οι νότιες συνοικίες
Στα νότια σύνορα με την Αρτέμιδα υπάρχουν οι πολύ αραιοκατοικημένες συνοικίες Αμπελάκια, Αγία Τριάδα, Πανόραμα, Δροσιά και Αυλάκι, με πολλά χέρσα αναξιοποίητα οικόπεδα. Όριο μεταξύ των δύο δήμων αποτελεί η Οδός Αρίωνος, η οποία ξεκινάει από τη Λεωφόρο Μαραθώνος στο Πικέρμι. Περιλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα της Ραφήνας, μια αχανή περιοχή μεταξύ της Λεωφόρου Μαραθώνος της Λεωφόρου Αλεξ. Φλέμινγκ, της Λεωφόρου Ραφήνος και της Οδού Αρίωνος. Τα Αμπελάκια, ως η πιο γνωστή συνοικία, έχουν δώσει το όνομα τους σε ολόκληρη την περιοχή. Η αρκετά αραιοκατοικημένη περιοχή έχει στο σύνολό της χαρακτηριστεί ως δασική και βρίσκεται εκτός Σχεδίου Πόλεως. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι κάτοικοι να αντιμετωπίζουν προβλήματα, καθώς οι κατοικίες τους έχουν χαρακτηριστεί αυθαίρετες. Στα Αμπελάκια υπάρχουν 2 από τους 4 ενοριακούς ναούς της Ραφήνας : Ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας Περιβολακίων Ραφήνας, στη θέση Αγία Τριάδα και δίπλα από τη Λεωφόρο Μαραθώνος, και ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Περιβολακίων Ραφήνας, ο οποίος ανεγέρθη το 1985. Πέρα από τους δυο ενοριακούς ναούς υπάρχουν πλήθος από μικρότερα εκκλησάκια, όπως αυτό του Προφήτη Ηλία.
Οι ανατολικές συνοικίες
Οι ανατολικές συνοικίες της Ραφήνας όπως Ορειχαλκουργοί, Νηρέας, Πρωτέας βρίσκονται σε μια περιορισμένη έκταση ανατολικά της Λεωφόρου Αραφήνος μέχρι τις ακτές του Ευβοϊκού. Είναι αρκετά πυκνοκατοικημένες με καλοφτιαγμένους μεγάλους δρόμους, στην περιοχή υπάρχουν η Παραλία Α της Ραφήνας μια από τις μεγαλύτερες παραλίες της Αττικής και ο ιδιόκτητος παραθεριστικός οικισμός Μελτέμι στα σύνορα με την Αρτέμιδα, υπάρχει όμως μεγάλη έλλειψη από καταστήματα ειδών πρώτης ανάγκης. Στη θέση Μελτέμι σε μια μικρή χερσόνησο ανάμεσα στο Μελτέμι και στην Παραλία Α' της Ραφήνας βρίσκεται ο αρχαιολογικός προϊστορικός οικισμός της Αμαρυλλίδος.
Εκπαίδευση, πολιτισμός και αθλητισμός
Η δημοτική ενότητα Ραφήνας διαθέτει τέσσερα δημοτικά σχολεία, τέσσερα νηπιαγωγεία, έναν βρεφονηπιακό σταθμό, ένα δημόσιο παιδικό σταθμό,δυο ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς, ένα γυμνάσιο και ένα λύκειο. Η Ραφήνα διαθέτει επίσης δύο ποδοσφαιρικές ομάδες, μία ομάδα μπάσκετ, μία ομάδα βόλει (ΔΑΣ ΑΡΑΦΗΝ) και μια ομάδα ποδοσφαίρου στην άμμο (beach soccer). Μάλιστα στη Ραφήνα διοργανώθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά μια από τις φάσεις του πανελληνίου πρωταθλήματος. Στην πόλη λειτουργεί πνευματικό κέντρο και δανειστική βιβλιοθήκη.
Σωματεία που δραστηριοποιούνται στην πόλη
Τριγλία Ραφήνας
Ο Α.Ο. Τριγλία Ραφήνας είναι ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό σωματείο που εδρεύει στη Ραφήνα. Ιδρύθηκε το 1932 από την ένωση μικρών ανεπίσημων νεανικών ομάδων, χρώματά της είναι το κίτρινο και και το μαύρο, έμβλημά της ο δικέφαλος αετός και σαν έδρα του ο σύλλογος χρησιμοποιεί το "Δημοτικό Γήπεδο Ραφήνας «Παναγιώτης Σκούφος»". Από την περίοδο 2010-2011 αγωνίζεται στον 9ο όμιλο της Δ' Εθνικής.
Θύελλα Ραφήνας
Ο Α.Π.Ο. «Θύελλα» Διασταύρωσης Ραφήνας είναι ένα ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό σωματείο που τη χρονιά 2016-17 αγωνίζεται στην Γ' Εθνική. Ιδρύθηκε το 1957 στη Ραφήνα από τους εκεί εργαζόμενους λιγνιτωρύχους, χρώματά της είναι το πράσινο και το λευκό και σαν έδρα του ο σύλλογος χρησιμοποιεί το "Δημοτικό Γήπεδο Ραφήνας «Παναγιώτης Σκούφος". Έως το 1979 η ομάδα αγωνιζόταν χωρίς να έχει ενταχθεί σε κάποιο πρωτάθλημα. Το 1980 η ομάδα έλαβε για πρώτη φορά μέρος στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών. Προπονητής της ομάδας είναι ο Βλάσης Χατζηαναστασίου ο οποίος βρισκόταν στον σύλλογο από το 2003 εργαζόμενος στα τμήματα υποδομών του συλλόγου
Φιλικές σχέσεις με άλλες πόλεις
Η Ραφήνα διατηρεί φιλικούς δεσμούς με τη Νέα Τριγλία Χαλκιδικής. Μια επίσης προσφυγική πόλη με την οποία είχαν, αρχικά, το ίδιο όνομα, "Νέα Τριγλία", προτού επικρατήσει το σημερινό όνομα της Ραφήνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Δήμος Ραφήνας - Πικερμίου Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας
Κατά Ιουδαίων
Κατά Ιουδαίων ονομάζονται 8 ομιλίες του Ιωάννη του Χρυσοστόμου.
Κριτική των επιστολών στο περιβάλλον του Χρυσόστομου
Η κριτική του Χρυσοστόμου, κατά των Ιουδαίων, προκάλεσε έντονη αντίδραση σε μερίδα συγγραφέων, ο οποίοι θεωρούσαν τον Χρυσόστομο σκληρό αντισημίτη. Βέβαια ο Χρυσόστομος συνεχίζει μια παράδοση από αρχής του Χριστιανισμού, με επιθέσεις κατά των Ιουδαίων με κυριότερους εκφραστές τον Ιουστίνο, Απελλή, Τερτυλλιανό, το Μεγάλο Αθανάσιο και τους Καππαδόκες ιεράρχες. Ο Χρυσόστομος αναφέρεται κατά των Ιουδαίων σε 8 ομιλίες του και καταφέρεται σε βάρος τους με σκληρές εκφράσεις και ασκεί έντονη κριτική των τελετών, των εθίμων και του λατρευτικής τους ακολουθίας.
Η κριτική αυτή θεωρείται εφάμιλλη σε σκληρότητα με τη συμπεριφορά των προφητών και του Χριστού κατά των Ιουδαίων και ο Χρυσόστομος έχει κατηγορηθεί για εκφράσεις κατά των Ιουδαίων όπως "οχιές", "δαίμονες", "σκυλιά", και παραλληλισμούς των συναγωγών με "πορνεία".
Στην πραγματικότητα, ο Χρυσόστομος το δηλώνει, ότι υπενθυμίζει τις κρίσεις κατά του Ισραήλ από τον προφήτη Ιερεμία ("όψις πόρνης εγένετό σοι, απηναισχύντησας προς πάντας", Ιερ. 3,3) ο οποίος, μιλώντας για την πνευματική πορνεία του λαού του θεού, τους καλεί ταυτόχρονα σε μετάνοια για τις ειδωλολατρικές εκτροπές τους : "Από προφήτου παράγω την μαρτυρίαν· Ουκ εισίν Ιουδαίοι των προφητών αξιοπιστότεροι. Τι ουν ο προφήτης φησίν; Όψις πόρνης εγένετό σοι, απηναισχύντησας προς πάντας". Και συνεχίζει: :"Ένθα δε πόρνη έστηκεν, πορνείον έστιν ο τόπος· μάλλον δε ουχί πορνείον και θέατρον μόνον εστίν η συναγωγή". Βεβαίως γνωρίζει ότι κάποιοι εναντιώνονται στα λόγια του, και γι αυτό επιχειρηματολογεί λέγοντας πως, αν όσα λέει είναι δικά του λόγια, ας τον κρίνουν, όμως δεν είναι δικά του: "Ει μεν γαρ οίκοθεν αποφαίνομαι, κατάγνωθι, ει δε του προφήτου λέγω τα ρήματα, δέξαι την απόφασιν".
Ο κυριότερος λόγος όμως αντίθεσής του με τους Ιουδαίους, είναι ερμηνεία της "θείας οικονομίας", δηλαδή το κατά πόσον οι γραφές εκπληρώνονται στην ύπαρξη του Ιησού Χριστού. Κρίνει ο Χρυσόστομος ότι αυτή εκπληρώνεται στο πρόσωπο του Χριστού και άρα αυτοί είναι παραβάτες της θείας οικονομίας και εκτός χάριτος του Θεού. Μάλιστα επισημαίνει ότι τα ίδια έπραξαν και με τους προφήτες που απέκτειναν ενώ ήταν απεσταλμένοι Θεού κατά τον Κυριακό λόγο. Επίσης είναι γεγονός ότι οι Ιουδαίοι συνέπραξαν στους μεγάλους διωγμούς των Χριστιανών τους πρώτους αιώνες της εκκλησιαστικής ζωής τους και έτσι γίνεται αντιληπτό ότι οι Χριστιανοί είχαν βιώσει δύσκολες καταστάσεις από τους Ιουδαίους και η φήμη των διωκτών των Χριστιανών ακόμα παρέμενε.
Χρήση των επιστολών του Χρυσόστομου κατά τον 20ο αιώνα
Οι λόγοι του Κατά Ιουδαίων αποτέλεσαν αντικείμενο ανανεωμένου ενδιαφέροντος ανάμεσα στους αντισημίτες του 19ου και 20ου αιώνα. Βεβαίως κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι οι λόγοι του ήταν γεμάτοι μίσος και οι πιο φριχτοί και βίαιοι που μπορεί να βρει κανείς στα γραπτά οποιουδήποτε Χριστιανού θεολόγου". Επίσης, κατηγορήθηκε ο Χρυσόστομος επειδή έχουν χρησιμοποιηθεί λόγια του από πολλές αντισημιτικές ομάδες για να υποκινήσουν το μίσος κατά των Εβραίων, όπως επίσης και ότι οι απόψεις του θεμελίωσαν και διέδωσαν την ιδέα ότι οι Εβραίοι είναι συνολικά υπεύθυνοι για το θάνατο του Χριστού, ή ότι οι ομιλίες του αποτέλεσαν το πρότυπο για τον μετέπειτα αντισημιτικό λόγο και για τη χρήση αποσπασμάτων από τα ευαγγέλια του Ματθαίου και του Ιωάννη για να κατηγορηθούν οι Εβραίοι. Όλα αυτά, ισχυρίζονται, γέννησαν έναν ιδιαίτερο Χριστιανικό αντισημιτισμό που παρουσίαζε τους Εβραίους σαν δολοφόνους του Χριστού, και αυτό προστέθηκε στις φήμες που προϋπήρχαν ήδη στον προχριστιανικό κόσμο θέτωντας τους Εβραίους σε κίνδυνο σε κάθε χριστιανική πόλη.
Για το γεγονός όμως της χρήσης αποσπασμάτων από τις ομιλίες του για άλλους σκοπούς δεν ευθύνεται ο Χρυσόστομος. Καταρχάς οι ομιλίες αυτές δεν ήταν στην πραγματικότητα κατά των εβραίων, αλλά κατά των ιουδαϊζόντων χριστιανών οι οποίοι είχαν παρασυρθεί σε σημείο που να συμμετέχουν σε εορτασμούς στις συναγωγές. Επίσης, είχαν θρησκευτικό-τυπολογικό περιεχόμενο και όχι φυλετικό-ρατσιστικό ενώ, επιπλέον, ο Χρυσόστομος "δεν συνιστούσε το μίσος και την προσωπική αποστροφή" και άρα "δεν διαπνεόταν από κανένα είδος αντισημιτισμού, όπως τον κατηγορούν". Μιλάει, "όχι διότι έχει προγραμματική ιδεολογική αντίθεση προς τους ιουδαίους, άλλα μόλις προκύπτει το ποιμαντικό πρόβλημα στο γεγονός που δείχνει ότι αιτία των Ομιλιών του δεν είναι ο αντισημιτισμός".
Συμπέρασμα για τη χρήση των επιστολών στον 20ο αιώνα
Παρά το γεγονός ότι ο Χρυσόστομος αναφερόταν με αυτόν τον τρόπο στους Εβραίους δεν συνάγεται ότι τους μισούσε, αλλά χρησιμοποιούσε ενα ρητορικό σχήμα της εποχής, το λεγόμενο ψόγο, που σε καθε περίπτωση ήταν διαδεδομένος. Με την προσεκτική μελέτη των κειμένων του Χρυσοστόμου, γίνεται αντιληπτό ότι η επιθετική αυτή συμπεριφορά έχει να κάνει όχι με κάποια εγκατεστημένη ιδεοληψία του Χρυσοστόμου, αλλά με τον κατεξοχήν στόχο που θέτει ο Χριστός. Τη σωτηρία του ανθρώπου. Έτσι στο Κατά Ιουδαίων γίνεται εμφανές ότι μιλά με τέτοιο τρόπο για να προστατέψει. Οι σκληρές εκφράσεις όπως "άθλιοι", "δείλαιοι", "άρπαγες", "πλεονέκτες" έχει να κάνει με τη συμπεριφορά απέναντι στο Χριστό ο οποίος τους αποκαλύφθηκε και αυτοί του συμπεριφέρθηκαν το γνωστό τροπο. Και αναρωτιέται: «τι αθλιότερον τούτου;».
Όμως "ποτέ δεν συνέστησε στους χριστιανούς να μη συναλλάσσονται ή να μη χαιρετούν τους ιουδαίους. Πολύ περισσότερο δεν συνέστησε να τους μισούν ή να τους καταδιώκουν. Αυτό που ζητούσε και συνιστούσε μόνο ήταν να μη συμμερίζονται την θρησκευτική ζωή τους". Επίσης είναι αληθές ότι κατά γενική ομολογία η γλώσσα του Χρυσοστόμου ήταν σκληρή αντίστοιχα και για τους Αρειανούς, τους ανομοίους, τους γνωστικούς αλλά και τους πλουσίους και άρχοντες που έκαναν έκλυτο, προκλητικό βίο, τους οποίους μάλιστα ονόμαζε "λύκους".
Ο Χρυσόστομος υπερασπίστηκε δυναμικά τους Χριστιανούς, και δεν ανεχόταν τον προσυλητισμό από τους Ιουδαίους, απειλή που ήταν μεγαλύτερη εξαιτίας της ισχυρής εβραϊκής κοινότητας που υπήρχε την εποχή εκείνη στην Αντιόχεια. Γι αυτό και ο λόγος του ήταν οξύς, σε αντίθεση με τα πιο ήπια κηρύγματα που έκανε στην Κων/πολη, όπου η απειλή για τους χριστιανούς ήταν μικρότερη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιωάννης ο Χρυσόστομος Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού
Κάρνεϊ (νησί)
Το Κάρνεϊ (αγγλικά: Carney) είναι νησί της Ανταρκτικής και ειδικότερα το τέταρτο μεγαλύτερο σε έκταση μετά τη Γη Αλεξάνδρου Α΄, το Μπέρκνερ και το Θέρστον. Έχει έκταση 8.500 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο.
Καρνει
Μειονοτικές γλώσσες του Κοσσυφοπεδίου
μικρογραφία|Γλωσσικός χάρτης του Κοσσυφοπεδίου Από το 1999 και τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, η αλβανική γλώσσα έχει γίνει κυρίαρχη γλώσσα στο Κοσσυφοπέδιο, αν και δίνεται ισότιμη θέση στα σερβικά και ειδικό καθεστώς για άλλες μειονοτικές γλώσσες. Το νομοθετικό πλαίσιο για την προστασία και προαγωγή των μειονοτικών γλωσσών ακολουθεί την Σύμβαση Πλαισίου για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων και τον Ευρωπαϊκό Χάρτη για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες, αν και η χώρα δεν είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ωστόσο, η έλλειψη πολιτικής βούλησης για την εφαρμογή της νομοθεσίας από τα θεσμικά όργανα του Κοσσυφοπεδίου και ο συνεχής διαχωρισμός των σερβικών και αλβανικών κοινοτήτων εμποδίζουν την πραγματική απόλαυση των δικαιωμάτων των μειονοτικών γλωσσών.
Το Κοινοβούλιο του Κοσσυφοπεδίου υιοθέτησε Νόμο για τη Χρήση των Γλωσσών το 2006 ο οποίος διατάζει τα θεσμικά όργανα του Κοσσυφοπεδίου να εξασφαλίσουν την ισότιμη χρήση των αλβανικών και των σερβικών ως τις επίσημες γλώσσες στο Κοσσυφοπέδιο. Άλλες γλώσσες μπορούν επίσης να κερδίσουν αναγνώριση σε δημοτικό επίπεδο ως επίσημη γλώσσα, αν η γλωσσική κοινότητα αντιπροσωπεύει τουλάχιστον το 5% του συνολικού πληθυσμού του δήμου. Επιπλέον, ο Νόμος για τη Χρήση των Γλωσσών δίνει στατουρκικά το καθεστώς επίσημης γλώσσας του δήμου Πρίζρεν, ανεξάρτητα από το μέγεθος της τουρκικής κοινότητας που ζει εκεί. Παρόλο που τα αλβανικά και τα σερβικά είναι επίσημες γλώσσες, οι δημοτικοί υπάλληλοι δεν χρειάζεται να ομιλούν και τις δύο γλώσσες σε επαγγελματικό περιβάλλον. Σύμφωνα με τον Επίτροπο Γλωσσών του Κοσσυφοπεδίου Σλαβίσα Μλαντένοβιτς, το 2015, δεν υπήρχαν οργανώσεις που εξέδιδαν όλα τα έγγραφα τους και στις δύο γλώσσες.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Κοσσυφοπεδίου
Κομητάς
μικρογραφία| Απόσπασμα του δεύτερου βιβλίου της [[Ιλιάδα|Ιλιάδας σε στρογγυλόσχημη γραφή, 2ος αι. μ.Χ. Ο Κομητάς απελπίστηκε για τα πολλά λάθη που είχαν εισχωρήσει στα επόμενα αντίγραφα του κειμένου.]] Ο Κομητάς Σχολαστικός (Αρχαία ελληνικά: Κομητᾶς Σχολαστικός; c. μέσα 90υ αι. μ.Χ. ), γνωστός και με το επίθετο χαρτουλάριος (αρχειοφύλακας), ήταν Βυζαντινός γραμματικός και επιγραμματογράφος.
Το 857 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιχαήλ Γ΄, ο Κομήτας έγινε καθηγητής της γραμματικής από τον Βάρδα στο νέο σχολείο στη Μαγναύρα που ίδρυσε ο Λέων ο Φιλόσοφος. Η λογοτεχνική του παραγωγή περιελάμβανε επιγράμματα, από τα οποία τα έξι σώζονται στην Ελληνική Ανθολογία και ένα αναθεωρημένο κείμενο ή ανασκόπηση των ομηρικών επών, που τώρα έχει χαθεί, αλλά με περηφάνια αναφέρεται σε τρία από τα επιγράμματα. Ο Κομήτας αναφέρει ότι «γυάλισε» τα λανθασμένα κείμενα και αφαίρεσε τη «βρομιά» (σαπρίαν) που είχε συσσωρευτεί πάνω τους με τον καιρό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ποιητές Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς
Ευρωπαϊκή Οδός 84
Διαδρομή
Η Ε84 αρχίζει μετα την γέφυρα του Έβρου, στον συνοριακό σταθμό των Υψάλων. Η πρωτή πολή που συναντά είναι τα Ύψαλα. Ο δρόμος συνεχίζει ανατολικά και μπαίνει στην Κεσσάνη όπου διασταυρώνεται με την Ευρωπαϊκή Οδό 87, η οποία πηγαίνει προς Αδριανούπολη. Η Ε84 στη συνέχεια μπαίνει στην πόλη των Μαλγάρων, από την οποία πήρε το όνομα τους και τα Νέα Μάλγαρα στην Θεσσαλονίκη. 55 χιλιόμετρα μετά τα Μάλγαρα ο δρόμος συναντά την Ραιδεστό, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις τις Ανατολικής Θράκης. Μετά την Ραιδεστό ο δρόμος ειναι αρκετά βελτιωμένος και συντανά την πόλη του Μαρμαρά, που ονομάζοταν Ἡράκλεια. 58 χιλίομετρα μετά από την Ραιδεστό ο δρόμος καταλήγει στον κόμβο της Σηλυβρίας, όπου διασταυρώνεται με τον Ότογιολ 3 ο οπόιος καταλήγει στην Κωνσταντινούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
84
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1986
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1986 ήταν ο 31ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision και πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 1986 στο Grieghallen στο Μπέργκεν της Νορβηγίας. Ήταν η πρώτη περίσταση στην οποία η Νορβηγία φιλοξένησε το διαγωνισμό. Παρουσιάστρια ήταν η Όσε Κλέβελαντ, γνωστή λαϊκή κιθαρίστρια που ήταν Πρόεδρος της Νορβηγικής Ένωσης Μουσικών (και πρώην συμμετέχων της Eurovision, το 1966)
Ο διαγωνισμός του 1986 ήταν ο πρώτος για την Eurovision, όπου οι βασιλείς ήταν μεταξύ των προσκεκλημένων - ο πρίγκιπας Χάραλντ, η πριγκίπισσα Σόνια, η πριγκίπισσα Μάρθα Λουίζα και ο πρίγκιπας Χάακον Μάγκνους ήταν όλοι στο κοινό.
Η Σάντρα Κιμ ήταν η νικήτρια αυτής της Eurovision με το τραγούδι "J'aime la vie", εκπροσωπώντας το Βέλγιο. Σε ηλικία 13 ετών, η Κιμ ήταν η νεότερη νικήτρια της Eurovision. Οι ισχύοντες κανόνες απαιτούν από τους συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision να είναι τουλάχιστον 16, οπότε αν δεν αλλάξει ο κανόνας, το ρεκόρ της Κιμ δεν θα σπάσει ποτέ. Στους στίχους του τραγουδιού της, η Κιμ ισχυρίστηκε ότι ήταν 15 ετών, αλλά μετά τον διαγωνισμό, αποκαλύφθηκε ότι ήταν στην πραγματικότητα 13. Η Ελβετία, η οποία τερμάτισε δεύτερη, υπέβαλε ένσταση και ζήτησε να αποκλειστεί η Κιμ, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε.
Ιστορικό
Ως τον διαγωνισμό του 1985, η Νορβηγία είχε το αρνητικό ρεκόρ να είναι η κατεξοχήν χώρα με τους μηδέν βαθμούς, καθώς 3 φορές δεν είχε συγκεντρώσει ούτε έναν βαθμό και είχε έρθει 6 φορές στην τελευταία θέση. Η νίκη της χώρας στον διαγωνισμό του 1985 έδωσε στη χώρα την ευκαιρία να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό. Ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας NRK άδραξε την ευκαιρία να δείξει τα επιτεύγματα της Νορβηγίας ενώπιον 500 και πλέον εκατομμυρίων τηλεθεατών. Πριν το φθινόπωρο του 1985 το NRK επέλεξε ως τόπο διεξαγωγής την πόλη Μπέργκεν, έχοντας απορρίψει τις προτάσεις από την πρωτεύουσα Όσλο και τις πόλεις Στάβανγκερ, Σάντνες και Τρόντχαϊμ.
Καθώς ήταν η πρώτη φορά που η Νορβηγία φιλοξένησε έναν Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, η NRK ανέθεσε έναν πλούσιο προϋπολογισμό για την εκδήλωση, μετατρέποντας τον Grieghallen σε ένα "παλάτι πάγου" Βίκινγκ για τη ζωντανή εκπομπή, με λευκά και παστέλ φώτα νέον στη σκηνή. Επιπλέον, το NRK είχε επίσης ένα ειδικό φόρεμα με διαμάντια, κατασκευασμένο για την παρουσιάστρια Όσε Κλέβελαντ για το εναρκτήριο νούμερο της. Το βραβευμένο φόρεμα, το οποίο ζύγιζε πάνω από 6,8 κιλά, είναι ακόμα διαθέσιμο για προβολή στο τμήμα κοστουμιών της NRK στο Marienlyst στο Όσλο.
Η Κλέβελαντ τραγούδησε το πολύγλωσσο "Welcome to Music" ως εναρκτήρια πράξη, ενσωματώνοντας κυρίως αγγλικά και γαλλικά, εκτός από άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Ο σχολιαστής του BBC, Τέρι Γιόγκαν, στο τέλος του εναρκτήριου νούμερου της Κλέβελαντ, σχολίασε ξεκάθαρα: "Η Κέιτι Μπόιλε (πρώην παρουσιάστρια της Eurovision για το Ηνωμένο Βασίλειο) δεν τραγούδησε ποτέ, έτσι;".
Κατά την εναρκτήρια ομιλία της, η Κλέβελαντ είπε για το δρόμο της Νορβηγίας στο διαγωνισμό, "Για όσους από εσάς έχετε παρακολουθήσει την πορεία της Νορβηγίας μέσω της ιστορίας του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision, θα ξέρετε ότι ήταν αρκετά ακανθώδες, στην πραγματικότητα. Φανταστείτε τη χαρά μας όταν πέρυσι κερδίσαμε επιτέλους, και τη χαρά που νιώθουμε σήμερα, που μπορούσαμε να καλωσορίσουμε 700 εκατομμύρια θεατές στην κορυφή της Ευρώπης, στη Νορβηγία και στο Μπέργκεν".
Μία από τις ενδιάμεσες διαλειμματικές πράξεις που παρουσιάστηκαν ήταν οι Νορβηγοί μουσικοί Sissel Kyrkjebø και Steinar Ofsdal, συνοδευόμενοι από τη νορβηγική εθνική ορχήστρα ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, Kringkastingsorkesteret (KORK). Άνοιξαν με το παραδοσιακό τραγούδι της πόλης του Μπέργκεν, "Udsikter fra Ulriken" (επίσης γνωστό ως "Nystemte'n"), και παρουσίασαν μια σειρά από γνωστές μελωδίες, δείχνοντας παράλληλα τα αξιοθέατα και τους ήχους της περιοχής του Μπέργκεν. Ο Ofsdal έπαιξε μια σειρά από παραδοσιακά νορβηγικά λαϊκά όργανα όπως ακορντεόν, φλογέρα και hardingfele. Αυτή η παρουσίαση έκανε τον Kyrkjebø ως διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης.
Ντεμπούτα και αποχωρήσεις
Η Ισλανδία κατάφερε να πάρει μέρος για πρώτη φορά στο διαγωνισμό, καθώς ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας RÚV ολοκλήρωσε τις δορυφορικές τηλεοπτικές συνδέσεις με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Αν και κληρώθηκε να παρουσιαστεί στη 18η θέση, η Ελλάδα ξαφνικά απέσυρε τη συμμετοχή της, καθώς διεπίστωσε ότι ο διαγωνισμός συνέπεσε με το Μεγάλο Σάββατο των Ορθοδόξων. Το τραγούδι θα ήταν το "Βαγκόν-λι" σε ερμηνεία της Πωλίνας. Η Πωλίνα συμμετείχε προηγουμένως το, στα φωνητικά για την Ελπίδα, η οποία φέτος εκπροσωπούσε την Κύπρο. Ο ιταλικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός RAI αποφάσισε απλώς να μην στείλει καμία αποστολή στο Μπέργκεν.
Διευθυντές ορχηστρών
Με έντονους χαρακτήρες ο μαέστρος της διοργανώτριας χώρας
Ψηφοφορία
Το Βέλγιο σημείωσε ένα απόλυτο ρεκόρ εκείνη την εποχή, με τη Σάντρα Κιμ να έχει κερδίσει με 176 βαθμούς, κάτι που δεν έχει ξαναδεί ο διαγωνισμός (αυτό το ρεκόρ παρέμεινε μέχρι το 1993, με την Ιρλανδία να σκοράρει 187 βαθμούς), κατά μέσο όρο 9,26 πόντους ανά έθνος που ψηφίζει. Η Κιμ έλαβε το 77,2% του μέγιστου δυνατού σκορ, το οποίο, μέχρι το 2019, εξακολουθεί να βρίσκεται στην 8η θέση μεταξύ όλων των νικητών της Eurovision.
Πίνακας βαθμολογίας
Καθώς ο κανόνας της ελεύθερης γλώσσας ήταν ακόμα ακυρωμένος, όλα τα τραγούδια εκτελέστηκαν σε μητρικές γλώσσες στη χώρα που εκπροσωπούσαν. Ωστόσο, όλα τα τραγούδια, με εξαίρεση το τραγούδι από την Κύπρο, είχαν ηχογραφήσει εκδόσεις στούντιο από τους πρωτότυπους καλλιτέχνες της Eurovision στα Αγγλικά καθώς και στις δικές τους γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1986