cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βικτώρια (Σεϋχέλλες)
Πληθυσμός
Η πόλη αριθμεί 24.970 κατοίκους, με βάση στοιχεία του 2002. Αυτό ισοδυναμεί κατά προσέγγιση στο ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού της νησιωτικής χώρας.
Διοικητικά και πολιτικά θέματα
Η Μείζων Βικτώρια περικλείει 8 από τις συνολικά 25 επαρχίες των Σεϋχελλών, που είναι οι εξής:
Εργοθεραπεία
Η Εργοθεραπεία είναι επιστήμη αποκατάστασης που προωθεί θέματα της υγείας, παρέχοντας στους ανθρώπους τη δυνατότητα να εκτελέσουν ουσιαστικές και σκόπιμες δραστηριότητες. Οι Εργοθεραπευτές εργάζονται με άτομα τα οποία πάσχουν από ψυχικές, φυσικές (σωματικές), αναπτυξιακές ή/και συναισθηματικές διαταραχές, χρησιμοποιώντας θεραπείες που αναπτύσσουν, ανακτούν ή διατηρούν τις δραστηριότητες καθημερινής ζωής των ατόμων. Ο Εργοθεραπευτής βοηθά τα άτομα όχι μόνο να βελτιώσουν τις βασικές κινητικές λειτουργίες τους και τις ικανότητες συλλογιστικής τους, αλλά επίσης να αντισταθμίσουν τη μόνιμη απώλεια της εκάστοτε λειτουργίας. Ο απώτερος στόχος της Εργοθεραπείας είναι να βοηθήσει τα άτομα να έχουν ανεξάρτητη, παραγωγική και ικανοποιητική ζωή. Επιπλέον, οι Εργοθεραπευτές ασχολούνται ολοένα και περισσότερο με την αντιμετώπιση των επιπτώσεων των κοινωνικών, πολιτικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που συμβάλλουν στον αποκλεισμό και τη στέρηση έργου.
Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Εργοθεραπευτών (WFOT) παρέχει τον ακόλουθο ορισμό της Εργοθεραπείας: «Η Εργοθεραπεία ως επιστήμη ασχολείται με την προώθηση θεμάτων τα οποία αφορούν την υγεία και την ευημερία των ανθρώπων μέσω της εμπλοκής στο έργο». Οι Εργοθεραπευτές χρησιμοποιούν προσεκτική ανάλυση των φυσικών (σωματικών), περιβαλλοντικών, ψυχοκοινωνικών, διανοητικών, πνευματικών, πολιτικών και πολιτιστικών παραγόντων για να εντοπίσουν τα εμποδία για το έργο. Η Εργοθεραπεία αντλεί πληροφορίες από τον χώρο της ιατρικής, της νοσηλευτικής, ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας και πολλών άλλων ειδικοτήτων προκειμένου να αναπτύξει τη δική της βάση γνώσεων. Ένα νέο πεδίο μελέτης, αυτό της Επιστήμης Έργου, έχει αναπτυχθεί για να ενισχύσει την τεκμηρίωση της επιστήμης.
Η εργοθεραπεία (σύνθετος όρος εκ των έργο + θεραπεία) είναι η θεραπεία μιας διαταραχής μέσω σωματικού έργου.
Επίσης, ορίζεται ως "θεραπεία ατόμων με σωματικά, συναισθηματικά ή κοινωνικά προβλήματα μέσω σκόπιμης δραστηριότητας για να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν ή να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους", ως "χρήση παραγωγικής ή δημιουργικής δραστηριότητας στη θεραπεία ή αποκατάσταση ατόμων με σωματικές ή συναισθηματικές διαταραχές" και ως "θεραπεία βασισμένη στην εμπλοκή σε σκόπιμες Δραστηριότητες Καθημερινής Ζωής, ειδικά για να παράσχει δυνατότητα ή να ενθαρρύνει τη συμμετοχή σε τέτοιες δραστηριότητες παρά τις βλάβες ή τους περιορισμούς σε σωματικές ή ψυχικές λειτουργίες".
Έχει επίσης περιγραφεί ως "επάγγελμα υγείας στην αποκατάσταση σχεδιασμένο να βοηθά άτομα όλων των ηλικιών με σωματικά, αναπτυξιακά, κοινωνικά ή συναισθηματικά ελλείμματα ώστε να επανακτήσουν και να αποκτήσουν δεξιότητες απαραίτητες για λειτουργική ανεξαρτησία, υγεία και ευεξία" και "θεραπευτική χρήση δραστηριοτήτων αυτοφροντίδας, παραγωγικότητας και ψυχαγωγίας για αύξηση λειτουργικότητας, προαγωγή της ανάπτυξης και πρόληψη αναπηρίας".
Η εργοθεραπεία είναι η εφαρμοσμένη επιστήμη και το επάγγελμα υγείας που παρέχει εξειδικευμένη θεραπεία για να βοηθήσει ανθρώπους να αναπτύξουν, να επανακτήσουν ή να διατηρήσουν δεξιότητες απαραίτητες για να συμμετέχουν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους.
Οι εργοθεραπευτές πετυχαίνουν το αποτέλεσμα αυτό, καθιστώντας τα άτομα ικανά να πραγματοποιούν δραστηριότητες, οι οποίες ενισχύουν την ικανότητα τους να συμμετέχουν στην καθημερινή ζωή ή τροποποιώντας το φυσικό τους περιβάλλον, προκειμένου να υποστηρίξουν καλύτερα τη συμμετοχή τους.
Η ανάκτηση της λειτουργικότητας του ατόμου γίνεται μέσα από ευχάριστες δραστηριότητες, όπως η ζωγραφική, το παιχνίδι, η κεραμική, η ζαχαροπλαστική, το κέντημα, η υφαντική κ.ά., ενώ η ανάλυση και η τροποποίηση του χώρου του γίνεται έπειτα από κατ' οίκον επίσκεψη.
Οι εργοθεραπευτές σήμερα εργάζονται είτε αυτόνομα, είτε κυρίως σε συνεργασία με άλλους επαγγελματίες υγείας όπως: ιατροί, νοσηλευτές, ψυχολόγοι, φυσικοθεραπευτέ ς κ.α, ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τον ασθενή.
Η γέννηση της θεραπείας
Τα πρώτα στοιχεία χρήσης έργων ως θεραπευτικής μεθόδου ανάγονται στα αρχαία χρόνια. Το 100 π.Χ., ο Έλληνας ιατρός Ασκληπιός εισήγαγε την ανθρωπιστική μεταχείριση των ατόμων με ψυχικές ασθένειες χρησιμοποιώντας ιαματικά λουτρά, εντριβές, άσκηση και μουσική. Αργότερα, ο Κέλσος ενέταξε τη μουσική, τα ταξίδια, τη συνδιάλεξη και την άσκηση στις θεραπείες των θεραπευόμενων του. Ωστόσο, από την εποχή του Μεσαίωνα η έννοια της ανθρωπιστικής μεταχείρισης των ατόμων που θεωρούντο παράφρονες ήταν σπάνια, αν όχι ανύπαρκτη.
Στην Ευρώπη του 18ου αιώνα, επαναστάτες, όπως ο Philippe Pinel και ο Johann Christian Reil, μεταρρύθμισαν το σύστημα περίθαλψης. Αντί της χρήσης μεταλλικών αλυσίδων και άλλων εργαλείων χαλιναγώγησης, τα ιδρύματά τους χρησιμοποιούσαν αυστηρή εργασία και ψυχαγωγικές δραστηριότητες στα τέλη του 18ου αιώνα. Αν και ήταν ακμάζον στο εξωτερικό, το ενδιαφέρον για το μεταρρυθμιστικό κίνημα ήταν παρακμάζον στις Ηνωμένες Πολιτείες καθ' όλον τον 19ο αιώνα. Στο ξεκίνημα του 20ού αιώνα, καθώς οι γιατροί άρχισαν να ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο για τις χρόνιες νόσους, ο ενθουσιασμός για τη μεταρρύθμιση του συστήματος ψυχικής υγείας αναβίωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες διαμέσου της θεραπείας μέσω εργασίας (work therapy).
Επάγγελμα υγείας
Η Εργοθεραπεία ως επάγγελμα υγείας συνελήφθη στις αρχές της δεκαετίας του 1910. Δόθηκε έμφαση στην προώθηση της υγείας στους «αναπήρους». Οι πρώτοι επαγγελματίες συγχώνευσαν υψηλής αξίας ιδεώδη, όπως την ύπαρξη μιας ισχυρής εργασιακής ηθικής και τη σημασία της χειροτεχνίας, με επιστημονικές και ιατρικές αρχές. Οι πρώτοι πολέμιοι αυτής της άποψης θεώρησαν την ξυλογλυπτική και τη χειροτεχνία των ασθενών ασήμαντη.
Η εμφάνιση της Εργοθεραπείας αμφισβήτησε τις απόψεις της επικρατούσας επιστημονικής Ιατρικής. Αντί της εστίασης σε αμιγώς φυσικές αιτιολογίες, ισχυρίζονταν ότι ένας σύνθετος συνδυασμός των κοινωνικών, οικονομικών και βιολογικών λόγων προκαλούν δυσλειτουργία. Αρχές και τεχνικές αντλήθηκαν από πλήθος επιστημονικών κλάδων, συμπεριλαμβανομένων, δίχως περιορισμό, της νοσηλευτικής, της ψυχιατρικής, της αποκατάστασης, της αυτοβοήθειας, της ορθοπεδικής και της κοινωνικής εργασίας, για να εμπλουτίσουν το πεδίο εφαρμογής της ειδικότητας. Μεταξύ του 1900 και 1930, οι θεμελιωτές όρισαν τη σφαίρα της πρακτικής και ανέπτυξαν τις θεωρίες της πρακτικής. Στη σύντομη 20ετή διάρκεια, έπεισαν με επιτυχία το κοινό και τον ιατρικό κόσμο για την αξία της Εργοθεραπείας και καθιέρωσαν πρότυπα για την ειδικότητα.
Μια σημαντική έλλειψη πρωτογενών πηγών πληροφόρησης έχει αφήσει τους σημερινούς Εργοθεραπευτές με πολλές ερωτήσεις όσον αφορά τους θεμελιωτές του κλάδου. Πληροφορίες συλλέγονται από πρώιμης κατάρτισης ιδρύματα και νοσοκομεία, επιστημονικά κείμενα των επαγγελματιών, αρχεία κυβερνητικών υπηρεσιών του Πρώτου Παγκοσμίου Πόλεμου, άρθρα εφημερίδων και προσωπικές μαρτυρίες.
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ανάγκασε τη νέα ειδικότητα να αποσαφηνίσει το ρόλο της στον τομέα της ιατρικής και να καθιερώσει πρότυπα εκπαίδευσης και πρακτικής. Επιπλέον για να αποσαφηνίσει τη δημόσια εικόνα της, η Εργοθεραπεία καθιέρωσε επίσης κλινικές, εργαστήρια και επαγγελματικές σχολές σε εθνικό επίπεδο (στην Αμερική). Λόγω του μεγάλου αριθμού των εν καιρώ πολέμου τραυματισμών, «βοηθοί επανόρθωσης» (ένας γενικός όρος για φυσικοθεραπευτές και εργοθεραπευτές) είχαν προσληφθεί από τον Γενικό Χειρούργο (επικεφαλής του Εντεταλμένου Σώματος Δημόσιας Υπηρεσίας Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών). Μεταξύ του 1917 και 1920, περίπου 148.000 άνδρες τραυματίες εισήχθησαν σε νοσοκομεία μετά την επιστροφή τους από το μέτωπο. Αυτός ο αριθμός δεν λαμβάνει υπ' όψιν όσους τραυματίστηκαν όντες στο εξωτερικό. Η επιτυχία των βοηθών επανόρθωσης, αποτελούμενων σε μεγάλο βαθμό από γυναίκες που προσπαθούν να "κάνουν το καθήκον τους" για να βοηθήσουν την πολεμική προσπάθεια, ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα. Μεταπολεμικώς, ωστόσο, δόθηκε αγώνας για να κρατηθούν οι άνθρωποι στην ειδικότητα. Η έμφαση μεταφέρθηκε από την αλτρουιστική εν καιρώ πολέμου νοοτροπία στην οικονομική, επαγγελματική και προσωπική ικανοποίηση που επέρχεται από το να είναι κάποιος θεραπευτής. Για να καταστεί η ειδικότητα περισσότερο ελκυστική, η πρακτική υπάχθηκε σε πρότυπα, ακριβώς όπως και το πρόγραμμα σπουδών. Θεσπίστηκαν κριτήρια εισόδου και εξόδου και ο Αμερικανικός Σύλλογος Εργοθεραπείας (AOTA) συνηγόρησαν υπέρ της μόνιμης απασχόλησης, των αξιοπρεπών αμοιβών και των δίκαιων εργασιακών συνθηκών. Μέσω αυτών των μεθόδων, η Εργοθεραπεία ζήτησε και έλαβε ιατρική νομιμότητα στη δεκαετία του 1920.
Εξέλιξη της φιλοσοφίας της Εργοθεραπείας
Η φιλοσοφία της Εργοθεραπείας έχει εξελιχθεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας της ειδικότητας. Η φιλοσοφία η οποία αρθρώθηκε από τους ιδρυτές όφειλε πολλά στα ιδεώδη του ρομαντισμού, του πραγματισμού και του ανθρωπισμού που συλλογικά θεωρούνται οι θεμελιώδεις ιδεολογίες του περασμένου αιώνα.
Ο William Rush Dunton, υποστηρικτής της τότε Εθνικής Εταιρείας για την Προώθηση της Εργοθεραπείας, τωρινού Αμερικανικού Συλλόγου Εργοθεραπείας, προσπάθησε να προωθήσει τις ιδέες ότι το έργο είναι μια βασική ανθρώπινη ανάγκη και ότι το έργο ήταν θεραπευτικό. Από τις δηλώσεις του, προήλθαν μερικές από τις βασικές παραδοχές της εργοθεραπείας, οι οποίες περιλαμβάνουν:
Αυτά έχουν εκπονηθεί με την πάροδο του χρόνου, προκειμένου να σχηματιστούν οι αξίες που βασίζονται οι Κώδικες Δεοντολογίας οι οποίοι εκδίδονται από κάθε εθνικό σύλλογο. Ωστόσο, η σημασία του έργου για την υγεία και την ευημερία παραμένει το κεντρικό ζήτημα. Επηρεασμένη από την κριτική από την ιατρική και την πληθώρα των σωματικών αναπηριών που προέκυψαν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η εργοθεραπεία υιοθέτησε μια πιο αναγωγιστική φιλοσοφία για ένα χρονικό διάστημα. Παρότι αυτή η προσέγγιση οδηγεί στην εξέλιξη των τεχνικών γνώσεων σχετικά με την εκτέλεση έργου, οι κλινικοί ιατροί απογοητεύθηκαν και επανεξέτασαν αυτές τις πεποιθήσεις. Ως αποτέλεσμα, η πελατο-κεντρική προσέγγιση και το έργο επανεμφανίζονται ως κυρίαρχα θέματα στην ειδικότητα, υποδηλώνοντας ενδεχομένως αυξανόμενη ωριμότητα και αυτοπεποίθηση. Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, η φιλοσοφία της εργοθεραπείας έχει εξελιχθεί από έναν περισπασμό από την ασθένεια, σε θεραπεία, σε παροχή δυνατότητας μέσω σκόπιμου έργου. Αυτό έγινε φανερό με την ανάπτυξη και την ευρεία υιοθέτηση του Καναδικού Μοντέλου της Εκτέλεσης Έργου (Canadian Model of Occupational Performance). Οι δύο πιο συχνά αναφερόμενες αξίες είναι ότι το έργο είναι απαραίτητο για την υγεία και η έννοια της ολιστικότητας. Ωστόσο, υπήρξαν ορισμένοι διαφωνούντες. Ιδίως ο Mocellin υποστήριξε την εγκατάλειψη της έννοιας της υγείας μέσω έργου ως ξεπερασμένη έννοια για το σύγχρονο κόσμο και αμφισβήτησε την ορθότητα της υποστήριξης της ολιστικότητας, όταν η πρακτική σπάνια την υποστηρίζει. Οι αξίες που διατυπώθηκαν από τον Αμερικανικό Σύλλογο Εργοθεραπείας έχουν επίσης κατακριθεί για την επικέντρωση τους στον εργοθεραπευτή και την ανικανότητα ανάκλασής τους στη σύγχρονη πραγματικότητα της πολυπολιτισμικής πρακτικής.
Επίκεντρο της φιλοσοφίας της εργοθεραπείας είναι η έννοια της εκτέλεσης έργου. Κατά την αξιολόγηση της εκτέλεσης έργου ο εργοθεραπευτής πρέπει να αξιολογήσει τους διάφορους παράγοντες οι οποίοι συμπεριλαμβάνονται στη συνολική εκτέλεση. Αυτή η έννοια γίνεται πιο απτή μέσω της χρήσης μοντέλων, όπως το μοντέλο άτομο-περιβάλλον-έργο το που πρότειναν οι Law et al. (1996). Αυτή η προσέγγιση υπογραμμίζει τη σημασία των ικανοποιήσεων στα έργα ενός ατόμου, διευρύνοντας το σκοπό της εργοθεραπείας πέρα ​​από την απλή ολοκλήρωση των εργασιών στην ολιστική επίτευξη της προσωπικής ευημερίας. Τελευταία οι εργοθεραπευτές έχουν προκαλέσει τον ίδιο τους τον εαυτό να σκεφτούν ακόμα πιο γενικά το πεδίο εφαρμογής της ειδικότητας και να το επεκτείνουν ώστε να περιλαμβάνει συνεργασία με ομάδες οι οποίες βιώνουν στέρηση έργου η οποία προέρχεται κι από άλλες πηγές πέραν της αναπηρίας. Παραδείγματα των νέων και αναδυόμενων πεδίων πρακτικής θα περιλαμβάνουν εργοθεραπευτές που εργάζονται με πρόσφυγες, και αστέγους.
Η διευρυμένη έκδοση του Καναδικού Μοντέλου Εκτέλεσης Έργου και Εμπλοκής (CMOP-Ε) ενθαρρύνει τους εργοθεραπευτές να σκέφτονται πέρα από την απλή εκτέλεση έργου και στρέφεται προς μοντέλα αλληλεπίδρασης έργου, όπως η στέρηση έργου, η επάρκεια έργου και η δικαιοσύνη έργου. Η ευρύτερη έννοια της εμπλοκής στο έργο περιλαμβάνει όλα όσα κάνουμε για να καταστούμε απασχολούμενοι και είναι σύμφωνη με τον τρόπο με τον οποίο οι εργοθεραπευτές αντιμετωπίζουν τα ζητήματα της παροχής δυνατότητας (έργου) σήμερα.
Παροχή δυνατότητας έργου
Η βέλτιστη πρακτική στην εργοθεραπεία επιδιώκει να προσφέρει αποτελεσματικές, πελατοκεντρικές υπηρεσίες οι οποίες παρέχουν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να εμπλακούν σε έργα της ζωής. Το Καναδικό Μοντέλο της Πελατοκεντρικής Παροχής Δυνατότητας (Canadian Model of Client Centered Enablement - CMCE) ενστερνίζεται την παροχή δυνατότητας έργου ως την κύρια αρμοδιότητα της εργοθεραπείας και το Καναδικό Πλαίσιο Αναφοράς της Διαδικασίας Πρακτικής (Canadian Practice Process Framework - CPPF) ως την κύρια διαδικασία της παροχής δυνατότητας έργου.
Έργα
Η 4η έκδοση του πλαισίου πρακτικής του Αμερικανικού Συλλόγου Εργοθεραπείας προσδιορίζει τα ακόλουθα Έργα :
Το Μοντέλο Παρέμβασης και Διαδικασίας της Εργοθεραπείας [Occupational Therapy Intervention and Process Model (OTIPM)] της Anne Fisher είναι ένα μοντέλο που σχεδιάστηκε για να καθοδηγήσει εργοθεραπευτές στην κλινική συλλογιστική τους. Η εστίασή του είναι από άνω προς τα κάτω (πρώτα εξετάζει ποιες από τις δραστηριότητες δεν ολοκληρώνονται από το άτομο στο πλαίσιό τους και στη συνέχεια καθορίζει το πού και πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί η παρέμβαση). (Fisher, A.D., 2014)
Scandinavian Journal of Occupational Therapy 2013; 20: 162–173. Scandinavian Journal of Occupational Therapy, 21(sup1), 96-107.
Εργοθεραπευτική παρέμβαση
Ένας Εργοθεραπευτής εργάζεται συστηματικά διαμέσου μιας σειράς σταδίων τα οποία είναι γνωστά ως εργοθεραπευτική παρέμβαση. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές αυτής της διαδικασίας, ακριβώς επειδή έχει περιγραφεί από διαφορετικούς συγγραφείς. Η Creek επιδίωξε να διατυπώσει μια ολοκληρωμένη εκδοχή βασιζόμενη σε εκτενή έρευνα. Αυτή η εκδοχή έχει 11 στάδια, τα οποία για τον έμπειρο εργοθεραπευτή μπορεί να μην ακολουθούνται γραμμικά στην πραγματικότητα. Τα στάδια αυτά έχουν ως εξής:
Ένα άλλο πλαίσιο αναφοράς παρέμβασης προς χρήση από Εργοθεραπευτές είναι το Καναδικό Πλαίσιο Αναφοράς της Διαδικασίας Πρακτικής (CPPF), που απεικονίζει 8 στάδια δράσης και τρία γενικότερα πλαίσια για τη διαδικασία της πρακτικης βασισμένης στο έργο,και της πελατοκεντρικής παροχής δυνατότητας.
Τα γενικότερα πλαίσια είναι τα εξής:
Οι Fearing, Law, και Clark πρότειναν μια διαδικασία 7 σταδίων η οποία περιλαμβάνει:
Ένα κεντρικό στοιχείο αυτού του μοντέλου παρέμβασης είναι η έμφαση στον προσδιορισμό των δυναμικών και των πόρων τόσο του πελάτη όσο και των εργοθεραπευτών πριν από την έναρξη της προσπάθειας επίτευξης των αποτελεσμάτων και του σχεδίου δράσης.
Τομείς πρακτικής της Εργοθεραπείας
Ο ρόλος της Εργοθεραπείας επιτρέπει στους Εργοθεραπευτές να εργάζονται σε πλήθος διαφορετικών δομών, να συνεργάζονται με πολλούς διαφορετικούς πληθυσμούς και να αποκτούν μεγαλύτερη «εξειδίκευση». Ακριβώς αυτό το ευρύ φάσμα πρακτικής οδηγεί στη δυσκολία κατηγοριοποίησης των υφιστάμενων τομέων πρακτικής, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπ' όψιν μας το πλήθος των χωρών και των διαφορετικών συστημάτων υγείας στο οποίο εφαρμόζεται. Σε αυτήν την ενότητα χρησιμοποιείται η κατηγοριοποίηση του Αμερικανικού Συλλόγου Εργοθεραπευτών. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι τρόποι κατηγοριοποίησης των τομέων πρακτικής της Εργοθεραπείας, όπως η φυσική (σωματική), η ψυχική και η πρακτική στην κοινότητα (AOTA, 2009). Αυτές οι κατηγορίες προκύπτουν όταν η εκάστοτε θεραπευτική δομή χαρακτηρίζεται από τον πληθυσμό τον οποίο εξυπηρετεί. Παραδείγματος χάριν, μονάδες εντατικής θεραπείας είτε φυσικής (σωματικής) είτε ψυχικής υγείας (π.χ.: νοσοκομεία), υποξείας νοσηλείας (π.χ.: γηροκομεία), εξωτερικά ιατρεία και δομές της κοινότητας.
Σε καθέναν από τους παρακάτω τομείς πρακτικής ο Εργοθεραπευτής μπορεί να εργαστεί με διαφορετικούς πληθυσμούς, διαγνωστικές κατηγορίες, ειδικότητες και σε διαφορετικές δομές.
Ψυχική υγεία
Σύμφωνα με τις οδηγίες του Medicare (2005), «Μόνο ένας εξειδικευμένος εργοθεραπευτής έχει τις γνώσεις, την κατάρτιση και την εμπειρία που απαιτούνται για να αξιολογήσει και, εφόσον είναι αναγκαίο, να επαναξιολογήσει το επίπεδο λειτουργικότητας του ασθενούς, να καθορίσει κατά πόσον ένα πρόγραμμα εργοθεραπείας θα μπορούσε ευλόγως να αναμένεται να βελτιώσει, να αποκαταστήσει ή να αντιστάθμισει μια απωλεσμένη λειτουργία και, κατά περίπτωση, να προτείνει στον ιατρό ένα θεραπευτικό πλάνο.». [52]
Οικογένεια Τόκκο
μικρογραφία|δεξιά|150px|Οικόσημο της οικογένειας των Τόκων. Η οικογένεια των Τόκκων ή Τόκκο ήταν ευγενής ιπποτική οικογένεια καταγόμενη από από τη φυλή των Ταύκων που ακολούθησε τον βασιλιά των Γότθων Τοτίλα όταν αυτός κατέβηκε στην Ιταλία και κυρίεψε τη Ρώμη το 547. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στο Μπενεβέντο κι έγιναν κύριοι του Τόκκο όπου οφείλουν και το όνομα τους. Με λομβαρδική πλέον καταγωγή, διακρίθηκε κατά τα τέλη του 14ου αιώνα και τις αρχές του 15ου αιώνα στα δυτικά της Ελλάδας, όπου εξουσίαζε τις Ιόνιες Νήσους, καθώς και το Δεσποτάτο της Ηπείρου σαν Παλατινοί Κόμητες Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, Δούκες Λαυκάδας, Αφέντες Βόνιτσας και αργότερα Δεσπότες Ηπείρου.
Εργοθεραπεία
Ψυχική υγεία
Σύμφωνα με τον Αμερικανικό Σύλλογο Εργοθεραπείας (AOTA), οι εργοθεραπευτές εργάζονται με τον πληθυσμό της Ψυχικής Υγείας καθ' όλην τη διάρκεια της ζωής και σε πολλά θεραπευτικά πλαίσια όπου παρέχονται υπηρεσίες ψυχικής υγείας και ψυχιατρικής αποκατάστασης (AOTA, 2009). Ακριβώς όπως και με άλλους πελάτες, ο εργοθεραπευτής διευκολύνει τη μέγιστη ανεξαρτησία στις δραστηριότητες καθημερινής ζωής (ένδυση, καλλωπισμός, κ.λπ.) και στις instrumental δραστηριότητες καθημερινής ζωής (διαχείριση φαρμακευτικής αγωγής, αγορά τροφίμων, κ.λπ.). Σύμφωνα με τον Αμερικανικό Σύλλογο Εργοθεραπείας, ο εργοθεραπευτής βελτιώνει την λειτουργική ικανότητα και την ποιότητα ζωής των ατόμων με ψυχική ασθένεια στους τομείς της απασχόλησης, της εκπαίδευσης, της διαβίωσης στην κοινότητα, της προσωπικής φροντίδας και της φροντίδας του σπιτιού μέσα από την χρήση των πραγματικών δραστηριοτήτων της ζωής στις εργοθεραπευτικές του παρεμβάσεις (AOTA, 2005).
Οικογένεια Τόκκο
Ιστορία
Το πρώτο μέλος της οικογένειας το οποίο διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ήταν ο Ουγκολίνο Τόκκο, ο οποίος διετέλεσε Μέγας Ταξίαρχος του Ερρίκου ΣΤ΄, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1195. Ο πρώτος Τόκκο που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα ήταν ο Γκουλιέλμο Τόκκο, ο οποίος ορίστηκε κυβερνήτης της Κέρκυρας στη διάρκεια της δεκαετίας του 1330, κατά την περίοδο βασιλείας του Ανδεγαυού Φιλίππου Α΄ του Τάραντα. Ο γιος του, Λεονάρντο Τόκκο, έλαβε τον τίτλο του Παλατινού Κόμη των νήσων της Κεφαληνίας και της Ζακύνθου από τον Ροβέρτο του Τάραντα το 1357, για τις ενέργειές του που συνέβαλαν στην απελευθέρωση των αδελφών Ροβέρτου και Φιλίππου από την αιχμαλωσία τους στην Ουγγαρία. Στη συνέχεια πέτυχε να επεκτείνει τις κτήσεις του, φτάνοντας έως την Ιθάκη και τη Λευκάδα, καθώς και το λιμάνι της Βόνιτσας στην ηπειρωτική Ελλάδα, πριν τον θάνατό του το 1376.
Οι δύο γιοι του, Κάρλο Α΄ Τόκκο και Λεονάρντο Β΄ Τόκκο, αποτελούν τα κύρια πρόσωπα του Χρονικού των Τόκκων έργου γραμμένου στα ελληνικά, το οποίο διηγείται τα κατορθώματά τους. Ο Λεονάρντο έλαβε τη Ζάκυνθο ως παραχώρηση. Η κόρη του, Μανταλένα Τόκκο, αποτέλεσε την πρώτη σύζυγο του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου, τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα. Μέσω του γάμου του με την κόρη του Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, δούκα των Αθηνών, ο Κάρλο έλαβε στην κατοχή του την Κόρινθο το 1395, ενώ κατέλαβε την Ήλιδα κατά την περίοδο μετά το 1402. Η Κόρινθος κατελήφθη με τη σειρά της από τον Δεσπότη του Μωριά, Θεόδωρο Παλαιολόγο, ενώ η Ήλιδα περιήλθε στην κατοχή των Βυζαντινών του Μωριά το 1427. Ο Κάρλο εκμεταλλεύτηκε, επίσης, ενός εμφυλίου πολέμου μεταξύ Αλβανών αρχόντων της περιοχής της Αιτωλίας και της Ακαρνανίας, καταλαμβάνοντας την Ακαρνανία το 1408, ενώ διαδέχθηκε τον θείο του, Ησαύ Μπουοντελμόντι, ως ηγεμόνας των Ιωαννίνων. Το 1415, κατέλαβε, επίσης, την Άρτα, συγκεντρώνοντας, με αυτόν τον τρόπο, υπό τον έλεγχό του, για ύστατη φορά, τον πυρήνα των εδαφών που αποτελούσαν το Δεσποτάτο της Ηπείρου.
Εργοθεραπεία
Ψυχική υγεία
Ηλικιωμένοι, Ενήλικες, Έφηβοι και Παιδιά με κάθε είδους ψυχική ασθένεια ή θέματα ψυχικής υγείας: Αυτές οι περιπτώσεις περιλαμβάνουν αλλά δεν περιορίζονται σε: Σχιζοφρένεια, κατάχρηση ουσιών, εθισμό, άνοια, νόσο Alzheimer, διαταραχές διάθεσης, διαταραχές προσωπικότητας, ψυχώσεις, διατροφικές διαταραχές, αγχώδεις διαταραχές (συμπεριλαμβανομένης της διαταραχής μετα-τραυματικού στρες και της διαταραχής άγχους αποχωρισμού) (Cara & MacRae, 2005) και διαταραχή της αντιδραστικής προσκόλλησης (αφορά μόνο σε παιδιά) (Lambert, 2005).
Οικογένεια Τόκκο
Ιστορία
thumb|left|Το βραχύβιο Δεσποτάτο του Αγγελοκάστρου (1358-1374), το οποίο ενώθηκε με το Δεσποτάτο της Άρτας το 1374. μικρογραφία|[[Λεονάρδος Γ΄ Τόκκος|Λεονάρδος Γ' Τόκκος]] Με τον θάνατο του Κάρλο Α΄ το 1429, η διαδοχή του διεκδικήθηκε ταυτόχρονα από τους πέντε νόθους γιους του και τον ορισμένο διάδοχό του, Κάρλο Β΄ Τόκκο (γιο του Λεονάρντο Β΄). Κατόπιν αιτήματος του τελευταίου, οι Οθωμανοί επενέβησαν, καταλαμβάνοντας τα Ιωάννινα το 1430 και σχεδόν το σύνολο των εδαφών της Ηπείρου το επόμενο έτος. Ο Κάρλο Β΄ συνέχισε να κυβερνά την Άρτα ως βασσάλος των Οθωμανών μέχρι τον θάνατό του το 1448. Το επόμενος έτος, η Άρτα έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Ο γιος του Κάρλο, Λεονάρντο Γ΄ Τόκκο κατέφυγε στο Αγγελόκαστρο. Όταν το τελευταίο αυτό φρούριο κατελήφθη, με τη σειρά του, το 1460, μετέβη στις κτήσεις της οικογένειάς του στις Ιόνιες Νήσους τις οποίες και κυβέρνησες έως το 1479, όταν και έπεσαν, με τη σειρά τους, στα χέρια των Οθωμανών. Στα Επτάνησα οι Τόκκοι παραχώρησαν προνόμια στους πιστούς τους, όπως η οικογένεια Γαλάτη στην Ιθάκη. Ο Λεονάρντο και η οικογένειά του διέφυγαν, τότε, στο Βασίλειο της Νάπολης με τον γιο του, Κάρλο Γ΄, και τους αδελφούς του Ιωάννη και Αντώνιο. Οι απόγονοί του εξακολούθησαν να διεκδικούν για λογαριασμό τους τον τίτλο του «Δεσπότη της Άρτας» έως τον 17ο αιώνα.
Το Χρονικό των Τόκκων
Σε αντίθεση με το Χρονικό των Ιωαννίνων, πεζό έργο το οποίο παρουσιάζει το τυραννικό καθεστώς διακυβέρνησης του Σέρβου Δεσπότη, Τόμα Πρελιούμποβιτς, το Χρονικό των Τόκκων, γραμμένο σε στίχους και με τη συγγραφή του να έχει ολοκληρωθεί προς το 1429, αποτελεί ένα έπος το οποίο αναφέρεται στα υψηλά κατορθώματα των δύο πρωταγωνιστών του: του Κάρλο Τόκκο και του νεαρότερου αδερφού του, Λεονάρντο. Γραμμένο από τοπικό πατριώτη του οποίου η ταυτότητα παραμένει άγνωστη, επικεντρώνεται στο νησί της Λευκάδας και την Ακαρνανία, ηπειρωτική περιοχή στα νοτιοδυτικά του παλαιού Δεσποτάτου της Ηπείρου. Παρά το γεγονός πως ο συγγραφέας είναι ιδιαίτερα δεμένος με τον τόπο καταγωγής του, ενώ η Κωνσταντινούπολη, καθώς και ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας είναι ιδιαιτέρως απομακρυσμένοι από τις τοπικές συγκρούσεις που αποτελούν την πλοκή της αφήγησής του, ωστόσο αναγνωρίζει τις ικανότητες των Ιταλών ηρώων του και χρησιμοποιεί κολακευτικά λόγια για ορισμένους Αλβανούς άρχοντες.
Εργοθεραπεία
Ψυχική υγεία
Τυπικά θέματα που εξετάζονται είναι τα εξής: Βοήθεια προς ανθρώπους ώστε να αποκτήσουν τις απαραίτητες δεξιότητες για να φροντίζουν τον εαυτό τους ή τους άλλους, συμπεριλαμβανομένων της τήρησης ενός χρονοδιαγράμματος, της διαχείρισης της φαρμακευτικής αγωγής, της εργασιακής απασχόλησης, της εκπαίδευσης, της αύξησης της συμμετοχής στην κοινότητα, της πρόσβασης στην κοινότητα (παντοπωλείο, βιβλιοθήκη, τράπεζα, κ.λπ.), των δεξιοτήτων διαχείρισης χρημάτων, της συμμετοχής σε παραγωγικές δραστηριότητες για εμπλουτισμό της ημέρας, της αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων, της δόμησης ρουτίνας, της ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων, καθώς και της φροντίδας των παιδιών (Cara & MacRae, 2005).
Οικογένεια Τόκκο
Το Χρονικό των Τόκκων
Το χρονικό εκτείνεται σε ένα διάστημα περίπου πενήντα ετών και φτάνει έως τον θάνατο του Λεονάρντο Τόκκο το 1422. Πέραν του γεγονότος πως αποτελεί μία πηγή πληροφοριών για την τοπική ιστορία της περιοχής, ενημερώνει, επίσης, τον αναγνώστη για τις φεουδαρχικές δομές της Ηπείρου την περίοδο εκείνη, καθώς και για τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που, τότε, υφίσταντο.
Εργοθεραπεία
Ψυχική υγεία
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Κολλέγιο των Εργοθεραπευτών (COT) έχει δημοσιεύσει το Ανακτώντας Κανονικές Ζωές, το οποίο παρουσιάζει αναλυτικά τη στρατηγική των Εργοθεραπευτών στα επαγγέλματα της ψυχικής υγείας έως το 2017, και αναφέρει ρητά τους στόχους που έχουν τεθεί για το επάγγελμα, σύμφωνα με τις οδηγίες της κυβέρνησης (COT 2006).
Οι τομείς της Ψυχικής Υγείας στις οποίες θα μπορούσε να εργαστεί ένας Εργοθεραπευτής έχουν ως εξής: [54]
Οικογένεια Τόκκο
Σύγχρονες πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου *
Εργοθεραπεία
Κοινότητα
Η βασισμένη στην Κοινότητα πρακτική περιλαμβάνει την εργασία με ανθρώπους στο δικό τους περιβάλλον και όχι σε κάποια νοσοκομειακή δομή. Συχνά συνδυάζει τις γνώσεις και τις δεξιότητες που σχετίζονται με τη σωματική και ψυχική υγεία. Μπορεί επίσης να περιλαμβάνει την εργασία με άτυπους πληθυσμούς, όπως οι άστεγοι ή πληθυσμούς υψηλού κινδύνου.
Παραδείγματα δομών άσκησης βασισμένης στην κοινότητα πρακτικής:[56]
Αναδυόμενοι τομείς πρακτικής Εργοθεραπείας
=== Παιδιά & Έφηβοι ===
Δικαιοσύνη Έργου
Αυτός ο τομέας πρακτικής της Εργοθεραπείας σχετίζεται με τα “οφέλη, τα προνόμια και τις βλάβες οι οποίες συνδέονται με τη συμμετοχή σε έργα” και τα αποτελέσματα που σχετίζονται με την πρόσβαση ή την άρνηση των ευκαιριών συμμετοχής σε έργα. Αυτή η θεωρία επικεντρώνει την προσοχή στη σχέση μεταξύ έργων και υγείας. Οι δεξιότητες ενός Εργοθεραπευτή του επιτρέπουν να υπηρετήσει ως υποστηρικτής συστημικής αλλαγής, επηρεάζοντας θεσμούς, πολιτική και ολόκληρους πληθυσμούς. Παραδείγματα πληθυσμών οι οποίοι βιώνουν αδικία έργου περιλαμβάνουν:
Για παράδειγμα, ο ρόλος ενός Εργοθεραπευτή που εργάζεται με πρόσφυγες θα μπορούσε να περιλαμβάνει:
Ταξιδιωτική Εργοθεραπεία
Λόγω της αυξανόμενης ανάγκης για Εργοθεραπευτές στις Η.Π.Α., πολλοί φορείς επιλέγουν ταξιδιωτικούς Εργοθεραπευτές—οι οποίοι είναι πρόθυμοι να ταξιδέψουν, συχνά εκτός πολιτείας, για να εργαστούν προσωρινά σε μια δομή. Οι συνεργασίες μπορούν να κυμαίνονται από 8 εβδομάδες έως 9 μήνες, αλλά συνήθως διαρκούν 13-26 εβδομάδες. Το 43% των ταξιδιωτικών Εργοθεραπευτών οι οποίοι εισέρχονται σε αυτήν την εργασία είναι ηλικίας 21–30 ετών.
Εργοθεραπευτικές προσεγγίσεις
Οι υπηρεσίες κατά κανόνα περιλαμβάνουν:
Ανάλυση δραστηριότητας
Η ανάλυση δραστηριότητας έχει οριστεί ως μια διαδικασία κατάτμησης μιας δραστηριότητας στα συστατικά της μέρη και στις ακολουθίας εργασιών-βημάτων της, προκειμένου να εντοπιστούν οι εγγενείς ιδιότητές της και οι απαιτούμενες δεξιότητες για την εκτέλεσή της, επιτρέποντας έτσι στον θεραπευτή να αξιολογήσει τα θεραπευτικά δυναμικά της.
Θεωρητικά Πλαίσια Αναφοράς
Οι Εργοθεραπευτές χρησιμοποιούν μια πληθώρα θεωρητικών πλαισίων για να σχεδιάσουν την πρακτική τους. Επισημαίνεται ότι η ορολογία διέφερε μεταξύ των εκάστοτε μελετητών. Οι θεωρητικές βάσεις για τη διαμόρφωση ενός ανθρώπου και της ύπαρξής του ως έργοον (οντότητα έργου) είναι οι εξής:
Πλαίσια Αναφοράς/Γενικά μοντέλα
Πλαίσια αναφοράς ή γενικά μοντέλα είναι ο πρωταρχικός τίτλος που δόθηκε σε μια συλλογή συμβατής γνώσης, έρευνας και θεωριών που διαμορφώνουν την εννοιολογική πρακτική. Γενικότερα μπορούν να οριστούν ως «εκείνες τις πτυχές που επηρεάζουν τις αντιλήψεις, τις αποφάσεις και την πρακτική μας».
Πλαίσια Αναφοράς στην Εργοθεραπεία/Μοντέλα Εργοθεραπείας:
Προκλήσεις για την Εργοθεραπεία
Μια βασική πρόκληση για την Εργοθεραπεία είναι να αναπτύξει και να διατηρήσει έναν ορισμό της φύσης και του πεδίου εφαρμογής της υποστηρίζοντας ότι ενώ αυτό αποτελεί πρόκληση, ταυτοχρόνως οδηγεί σε μια μοναδική ευελιξία η οποία επιτρέπει την πειθαρχία για να κινηθεί με τη ροή της κοινωνικής, πολιτιστικής και περιβαλλοντικής αλλαγής. Αυτή η δυσκολία στον ορισμό μπορεί να είναι μια αιτία χρόνιας καταπόνησης για επαγγελματίες και μπορεί επίσης να συμβάλει στην έλλειψη του ορισμού του ρόλου του εργοθεραπευτή και στην επακόλουθη σύγχυση.
Η πρόσφατη βιβλιογραφία έχει επίσης εγκαλέσει την εργοθεραπεία να αντιμετωπίσει την πολιτική φύση του ποιοι είναι οι εργοθεραπευτές και τι κάνουν (Kronenberg & Pollard, 2005). Επαγγελματικώς συγκεκριμένα μοντέλα της εργοθεραπεία έχουν επίσης δεχθεί δριμύ κριτική για το ότι είναι μεροληπτικά προς τη Δύση, αμπλεϊστικά (ableist) και γενικώς μη αντιπροσωπευτικά των πιο μειονεκτουσών σε έργα ομάδων (occupationally deprived groups).
Εργοθεραπεία και ICF
Η Διεθνής Ταξινόμηση της Λειτουργικότητας, Αναπηρίας και Υγείας (ICF) είναι ένα πλαίσιο για τη μέτρηση της υγείας και της ικανότητας εξηγώντας τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι συνιστώσες έχουν αντίκτυπο στη λειτουργιά κάποιου. Αυτό συνδέεται πολύ στενά με το Πλαίσιο Αναφοράς Πρακτικής της Εργοθεραπείας, καθότι αναφέρεται ότι, «Οι βασικές πεποιθήσεις του επαγγέλματος είναι η θετική σχέση μεταξύ του έργου και της υγείας και την άποψή της για τους ανθρώπους ως εργοόντα/όντα έργου (occupational beings)». Η ICF έχει επίσης εξελιχθεί με την 2η έκδοση του πλαισίου αναφοράς πρακτικής. Παραδείγματα δραστηριοτήτων και συμμετοχής της ICF επικαλύπτουν Τομείς του Έργου, Δεξιότητες Εκτέλεσης και Πατέντα/Πρότυπα Εκτέλεσης στο πλαίσιο αναφοράς. Η ICF περιλαμβάνει επίσης παράγοντες του ευρύτερου πλαισίου (περιβαλλοντικούς και προσωπικούς παράγοντες) που σχετίζονται με το γενικό πλαίσιο εντός του πλαισίου αναφοράς. Επιπλέον, οι λειτουργίες και οι δομές του σώματος οι οποίες ταξινομούνται στην ICF βοηθάνε στην περιγραφή των παραγόντων του πελάτη, όπως περιγράφονται στο πλαίσιο αναφοράς της Εργοθεραπείας.
Περαιτέρω διερεύνηση της σχέσης μεταξύ εργοθεραπείας και των συνιστωσών της ICIDH-2 (αναθεώρηση της αρχικής Διεθνούς Ταξινόμηση Δυσλειτουργιών, Ανικανοτήτων και Αναπηριών (ICIDH), η οποία μετέπειτα εξελίχθηκε στην ICF) διεξήχθη από την McLaughlin Gray. Πρώτον, η ICF είναι ένα διεθνές πλαίσιο και παρέχει την ευκαιρία στον κλάδο της εργοθεραπείας να γίνει ευρύτερα γνωστός ανά τον κόσμο. Δεύτερον, η ICF παρέχει στους εργοθεραπευτές μια παγκόσμια γλώσσα για να περιγράψουν την εμπειρογνωσία τους στην μεγαλύτερη διεθνή κοινότητα υγειονομικής περίθαλψης. Η ICF χρησιμοποιεί μια θετική, ολιστική γλώσσα τονίζοντας τις δεξιότητες, ικανότητες, και τις δυνάμεις ενός ατόμου αντί να επικεντρώνεται στα ελλείμματα και την αναπηρία του. Αυτό είναι παρόμοιο με τη θεώρηση των εργοθεραπευτών. Τρίτον, η ICF περιλαμβάνει περιβαλλοντικούς και προσωπικούς συναφείς παράγοντες, οι οποίοι είναι ενσωματωμένοι στη θεωρία της εργοθεραπείας. Είναι σημαντικό να ληφθούν υπ' όψιν οι προσωπικοί, περιβαλλοντικοί και επαγγελματικοί παράγοντες ενός ατόμου για την ανάπτυξη μιας αποτελεσματικής παρέμβασης. Η τελευταία αξιοσημείωτη εφαρμογή της ICF στην εργοθεραπεία είναι η αναγνώριση των πολιτιστικών προτύπων του έργου. Ο πολιτισμός έχει σημασία για τις δραστηριότητες και τη συμμετοχή ενός ατόμου και είναι σημαντικό να το έχουμε κατά νου κατά την διάρκεια της θεραπείας ενός ατόμου.
Παρότι η ICF μπορεί να είναι αρκετά χρήσιμη στους εργοθεραπευτές, στη βιβλιογραφία επισημαίνεται ότι οι εργοθεραπευτές θα πρέπει να χρησιμοποιούν συγκεκριμένο λεξιλόγιο εργοθεραπείας μαζί με την ICF, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ορθή επικοινωνία σχετικά με συγκεκριμένες έννοιες. Η ICF ίσως να στερείται ορισμένων κατηγοριών προκειμένου να περιγράψει αυτό που οι εργοθεραπευτές χρειάζονται να επικοινωνούν με τους εξυπηρετούμενους και τους συναδέλφους τους. Επίσης, μπορεί να μην είναι δυνατό να ταιριάξουν επακριβώς οι υποδηλώσεις των κατηγοριών της ICF με την ορολογία της εργοθεραπείας. Η ICF δεν είναι μια αξιολόγηση και επομένως η εξειδικευμένη ορολογία της εργοθεραπείας δεν θα πρέπει να αντικατασταθεί με αυτήν της ICF. Η ICF είναι ένα γενικό πλαίσιο για τις τρέχουσες πρακτικές της θεραπείας.
Παγκόσμια Ημέρα Εργοθεραπείας
Η 27η Οκτωβρίου έχει ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Εργοθεραπείας και κατά την ημέρα αυτή γιορτάζονται οι πολλοί διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους οι εργοθεραπευτές μπορούν να αλλάξουν τις ζωές των άλλων. Προς τιμήν της Παγκόσμιας Ημέρας Εργοθεραπείας, εργοθεραπευτές από όλον τον κόσμο συμμετέχουν σε μια Παγκόσμια Ημέρα Υπηρεσιών Εργοθεραπείας (Occupational Therapy Global Day of Service - OTGDS). Η εκδήλωση αυτή δίνει την ευκαιρία στους επαγγελματίες εργοθεραπευτές και στους φοιτητές εργοθεραπείας παγκοσμίως να προσφέρουν στις κοινότητές τους μέσω των υπηρεσιών τους και να προωθήσουν το επάγγελμα βοηθώντας τους άλλους. Μέσω των κοινωνικών μέσων, οι συμμετέχοντες έχουν επίσης τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με την παγκόσμια κοινότητα της εργοθεραπείας για να συζητήσουν τις δραστηριότητές τους κατά την Παγκόσμια Ημέρα Υπηρεσιών Εργοθεραπείας και να μάθουν για το πώς άλλοι συνάδελφοί τους γιόρτασαν την Παγκόσμια Ημέρα Εργοθεραπείας. Η παροχή δωρεάν θεραπειών, ο εθελοντισμός σε τοπικές οργανώσεις και η συμμετοχή σε εκδηλώσεις της κοινότητας είναι μερικοί από τους τρόπους με τους οποίους οι εργοθεραπευτές γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Υπηρεσιών Εργοθεραπείας και την Παγκόσμια Ημέρα Εργοθεραπείας.
Πανελλήνιος Σύλλογος Εργοθεραπευτών
Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εργοθεραπευτών (συντ. ΠΣΕ) είναι το Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (συντ. ΝΠΔΔ) που συστάθηκε στις 28 Μαρτίου 2017 με τα άρθρα 72 έως 88 του Νόμου 4461/2017 (ΦΕΚ Α 38/28-03-2017) και εποπτεύεται από το Υπουργείο Υγείας. Η έδρα του βρίσκεται στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εργοθεραπεία Κατηγορία:Ειδική Αγωγή Κατηγορία:Ιατρική Αποκατάστασης Κατηγορία:Θεραπευτικές αγωγές
Καρτέλ Σιναλόα
Το Καρτέλ Σιναλόα - (ισπ.: Cártel de Sinaloa, γνωστό με τα αρχικά CDS) ή   «Καρτέλ του Ειρηνικού», είναι  εγκληματική οργάνωση - ίσως η πιο μεγάλη και ισχυρή εγκληματική οργάνωση του δυτικού ημισφαιρίου  ξεπερνώντας ακόμα και  το διαβόητο Καρτέλ Μεντεγίν- που ασχολείται με το παράνομo εμπόριο και τη διακίνηση ναρκωτικών καθώς και με το ξέπλυμα ναρκο-χρημάτων. Το καρτέλ άρχισε να δραστηριοποιείται στα τέλη της δεκαετίας του 1980 στην πόλη Κουλιακάν της επαρχίας της Σιναλόα, στο Μεξικό. Υπό την ηγεσία του Χοακίν Γκουσμάν το καρτέλ αναπτύχθηκε στο λεγόμενο «χρυσό τρίγωνο» του Μεξικού (οι πολιτείες Σιναλόα, Ντουράγκο, και Τσιχουάουα), παράγοντας και διακινώντας τεράστιες ποσότητες  κοκαΐνης  και ηρωίνης, αρχικά και συνθετικά ναρκωτικά, αργότερα. Σύμφωνα με το National Drug Intelligence Center των ΗΠΑ το καρτέλ διακινεί κυρίως κοκαΐνη, ηρωίνη, μεθαμφεταμίνη, κάνναβη, και MDMA.
Σήμερα και μετά την σύλληψη του Γκουσμάν το καρτέλ αν και αντιμετωπίζει προβλήματα ηγεσίας, εξακολουθεί να παίζει κυρίαρχο ρόλο στο παράνομο εμπόριο ναρκωτικών.
Ίδρυση
Ο Πέδρο Πέρεζ ήταν ήδη από την δεκαετία του 1960 ο κύριος βαρώνος των ναρκωτικών στην πολιτεία Σιναλόα και ο μεγαλύτερος λαθρέμπορος μαριχουάνας στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του, η Σιναλόα έγινε η πρωτεύουσα των ναρκωτικών του Μεξικού και υπό την ηγεσία του μεγάλωσε η δεύτερη γενιά Μεξικανών λαθρέμπορων ναρκωτικών όπως ο Χοακίν Γκουζμάν, ο Μιγκέλ Γκαγιάρντο, ο Ραφαέλ Κιντέρο, και άλλοι. Οι νέοι αυτοί βαρώνοι, χώρισαν τις επικράτειές τους και τις οργανώσεις τους, με τον Γκουσμάν, και τον Ισμαέλ Σαμπάδα να διαχειρίζονται το εμπόριο ναρκωτικών της Σιναλόα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκληματικές οργανώσεις Κατηγορία:Έγκλημα στο Μεξικό
Γρεναδίνες
Οι Γρεναδίνες (αγγλικά: Grenadines) είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα άνω των 600 νησιών. Είναι επίσης ενορία του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων. Πρωτεύουσα του συμπλέγματος είναι η Χίλσμπορο, που, με 1.000 κατοίκους, είναι η πρωτεύουσα του Καρριακού στη Γρενάδα. Πρωτεύουσα της ενορίας είναι η Πορτ Ελίζαμπεθ με 847 κατοίκους.
Γεωγραφία
Οι Γρεναδίνες βρίσκονται νότια του Αγίου Γεωργίου στον Άγιο Βικέντιο και βόρεια των νησιών Ντάιαμοντ Άιλαντ, Λόντον Μπριτζ, Μπερντ Άιλαντ, Γκρην Άιλαντ και Σάντυ Άιλαντ της ενορίας του Αγίου Πατρικίου στη Γρενάδα. Αποτελούνται πάνω από 600 νησιά, από τα οποία τουλάχιστον τα 18 ανήκουν στη Γρενάδα.
Νησιά
Οι Γρεναδίνες αποτελούνται πάνω από 600 νησιά, από τα οποία τουλάχιστον τα 18 ανήκουν στη Γρενάδα.
Γρενάδα
Καρριακού
Μικρή Μαρτινίκη
Οι φόνοι της οδού Μοργκ
Οι φόνοι της οδού Μοργκ (πρωτότυπος τίτλος: The Murders in the Rue Morgue) είναι διήγημα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε που δημοσιεύτηκε σε περιοδικό της Φιλαδέλεφειας το 1841. Αναφέρεται ως το πρώτο σύγχρονο έργο αστυνομικής λογοτεχνίας.
Ο Αύγουστος Ντυπέν του Πόε είναι ο πρώτος φανταστικός ντετέκτιβ και παρουσιάζει πολλά από τα χαρακτηριστικά που έγιναν λογοτεχνικές συμβάσεις στους επόμενους φανταστικούς ντετέκτιβ, μεταξύ των οποίων ο Σέρλοκ Χολμς και ο Ηρακλής Πουαρό. Πολλοί μεταγενέστεροι συγγραφείς ακολούθησαν το μοντέλο του Πόε για τον ευφυή ντετέκτιβ, τον προσωπικό του φίλο που χρησιμεύει ως αφηγητής και βοηθός και την τελική αποκάλυψη που παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της παρατήρησης και της αναλυτική ικανότητας του ντετέκτιβ.
Υπόθεση
μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1870 Η ιστορία διαδραματίζεται στο Παρίσι του 19ου αιώνα. Ωστόσο, τα περισσότερα από τα μέρη που αναφέρονται στο διήγημα, συμπεριλαμβανομένης της οδού Μοργκ, δεν υπάρχουν.
Ο ανώνυμος αφηγητής της ιστορίας ξεκινά με ένα εκτενές σχόλιο για τη φύση και την αναλυτική ικανότητα του ανθρώπινου πνεύματος και στη συνέχεια περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνάντησε για πρώτη φορά τον Ντυπέν κατά τη διάρκεια μιας μακράς διαμονής του στο Παρίσι. Οι δυο τους μοιράζονται δωμάτια σε ένα παλιό αρχοντικό και δεν δέχονται επισκέπτες, έχοντας κόψει κάθε επαφή με παλιούς γνωστούς και βγαίνοντας έξω μόνο τη νύχτα. Ένα βράδυ, ο Ντυπέν εκπλήσσει τον αφηγητή καθώς μαντεύει τι σκέφτεται ο φίλος του παρατηρώντας τις κινήσεις του ενώ περπατά στο δρόμο, επιδεικνύοντας έτσι την αναλυτική του ικανότητα.
Κατά το υπόλοιπο εκείνο το βράδυ και το επόμενο πρωί, ο Ντυπέν και ο αφηγητής διαβάζουν με μεγάλο ενδιαφέρον τις αφηγήσεις των εφημερίδων για μια άγρια διπλή δολοφονία. Η κυρία Λ' Επαναί και η κόρη της βρέθηκαν νεκρές στο σπίτι τους στην οδό Μοργκ. Η μητέρα βρέθηκε στην αυλή πίσω από το σπίτι, με πολλά σπασμένα οστά και τον λαιμό της τόσο βαθιά κομμένο που το κεφάλι της αποκολλήθηκε όταν το πτώμα μεταφέρθηκε. Η κόρη βρέθηκε στραγγαλισμένη και στρυμωγμένη ανάποδα στην καμινάδα του τζακιού. Οι δολοφονίες συνέβησαν σε ένα δωμάτιο του τέταρτου ορόφου που ήταν κλειδωμένο από μέσα. Στο πάτωμα βρέθηκαν ένα ματωμένο ξυράφι, ματωμένες τούφες γκρίζα μαλλιά και δύο σακούλες με χρυσά νομίσματα. Αρκετοί μάρτυρες ανέφεραν ότι άκουσαν δύο φωνές τη στιγμή της δολοφονίας, ο ένας άνδρας μιλούσε γαλλικά, αλλά διαφώνησαν στη γλώσσα που μιλούσε ο άλλος. μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1935 Ωστόσο, δεν υπάρχει κανένα κίνητρο για το έγκλημα, ούτε καν μια εύλογη εξήγηση. Τα παράθυρα είναι κλειστά και φραγμένα από μέσα και κανείς δεν κατάφερε να ξεφύγει από την πόρτα αφού ο κόσμος ακούγοντας τις κραυγές έσπευσε σε βοήθεια και ως εκ τούτου αποτελεί μυστήριο για την αστυνομία το πώς ο δολοφόνος ή οι δολοφόνοι διέφυγαν από τη σκηνή.
Η αστυνομία ανακρίνει πολλούς υπόπτους και ο τραπεζικός υπάλληλος Αντόλφ Λεμπόν, ο οποίος είχε παραδώσει δύο σακουλάκια με χρυσά νομίσματα στις κυρίες την προηγούμενη μέρα, συλλαμβάνεται παρόλο που δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία που να τον συνδέουν με το έγκλημα. Ενθυμούμενος μια υπηρεσία που του πρόσφερε κάποτε ο Λεμπόν, ο Ντυπέν αποφασίζει να προσφέρει τη βοήθειά του στον γνωστό του «Ζ», τον αρχηγό της αστυνομίας.
Ο Ντυπέν και ο αφηγητής εξετάζουν το σπίτι ενδελεχώς. Την επόμενη μέρα, ο Ντυπέν απορρίπτει την ιδέα της ενοχής του Λεμπόν και το κίνητρο της ληστείας, γιατί τα χρήματα δεν είχαν κλαπεί. Επισημαίνει επίσης ότι ο δολοφόνος θα έπρεπε να έχει υπεράνθρωπη δύναμη για να σπρώξει το πτώμα της κόρης στην καμινάδα. Με την παρατηρητικότητα και με λογικές συνεπαγωγές καταλήγει στο συμπέρασμα, χωρίς να το γνωρίζει ο αναγνώστης εκείνη τη στιγμή. Βάζει μια αγγελία στην τοπική εφημερίδα ανακοινώνοντας ότι βρήκε έναν ουρακοτάγκο. Το ίδιο βράδυ, ένας ναύτης φτάνει να τον αναζητήσει. μικρογραφία|Η στιγμή που ο Ντυπέν ρωτά τον ναύτη για τους φόνους. Εικονογράφηση για μια έκδοση στο Λονδίνο (1909) Ο ναύτης προσφέρεται να πληρώσει μια ανταμοιβή, αλλά ο Ντυπέν τον αιφνιδιάζει και ενδιαφέρεται μόνο να μάθει τις συνθήκες των δύο φόνων. Ο ναύτης αναγκάζεται να εξηγήσει ότι έπιασε τον ουρακοτάγκο ενώ βρισκόταν στο Βόρνεο και τον έφερε στο Παρίσι, με σκοπό να τον πουλήσει. Όταν είδε τον ουρακοτάγκο να προσπαθεί να ξυρίσει το πρόσωπό του με το ξυράφι του, μιμούμενος την πρωινή του περιποίηση, τον απείλησε με το μαστίγιο και το ζώο τρόμαξε, έφυγε και έφτασε στην οδό Μοργκ, όπου σκαρφάλωσε στο σπίτι και σκότωσε τη μητέρα, μιμούμενο την πράξη του ξυρίσματος με ξυράφι, και στραγγάλισε την κόρη. Ο ναύτης το καταδίωκε και ανέβηκε πίσω του σε μια προσπάθεια να πιάσει το ζώο. Οι δύο φωνές που ακούστηκαν από τους μάρτυρες ανήκαν σ' αυτόν και στο ζώο. Φοβούμενος τιμωρία από τον αφέντη του, ο ουρακοτάγκος πέταξε το πτώμα της μητέρας έξω από το παράθυρο και βύθισε την κόρη στην καμινάδα πριν τραπεί σε φυγή μέσα από ένα συρόμενο παράθυρο που φαινόταν να είναι κολλημένο στο πλαίσιο του παραθύρου με ένα καρφί. Με τον ίδιο τρόπο διέφυγε και ο ναύτης.
Διασκευές
Το βρετανικό χέβι μέταλ συγκρότημα Iron Maiden έχει ένα τραγούδι στο άλμπουμ του 1981 Killers με τίτλο Murders in Rue Morgue, οι στίχοι αναφέρονται σε κάποιον που βρήκε δύο πτώματα και στη συνέχεια φεύγει από τη σκηνή αφού κατηγορήθηκε ψευδώς ότι διέπραξε τους φόνους (κάτι που δεν συνέβη στην ιστορία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα
Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος
Ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος (Bolesław III Krzywousty) (20 Αυγούστου 1086 – 28 Οκτωβρίου 1138) ήταν ο δούκας της Ελάσσονος Πολωνίας, της Σιλεσίας και του Σαντόμιες μεταξύ 1102 και 1107 και ολόκληρης της Πολωνίας μεταξύ 1107 και 1138. Ήταν το μοναχοπαίδι του Δούκα Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν και της πρώτης του συζύγου, Ιουδήθ της Βοημίας.
Ο Μπολέσλαφ προσπάθησε να κερδίσει την Πομερανία, κάτι που προκάλεσε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των αδελφών και ανάγκασε τον Ζμπίγκνιεφ να εγκαταλείψει τη χώρα και να ζητήσει στρατιωτική βοήθεια από τον Βασιλιά Ερρίκο Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Μπολέσλαφ τιμώρησε τον Ζμπίγκνιεφ τυφλώνοντάς τον. Αυτή η ενέργεια προκάλεσε οργή στους υποστηρικτές του Ζμπίγκνιεφ, με αποτέλεσμα μια πολιτική κρίση στην Πολωνία. Ο Μπολέσλαφ κέρδισε για άλλη μια φορά την εύνοια των υπηκόων του με δημόσια μετάνοια και έκανε προσκύνημα στο μοναστήρι του προστάτη του, Άγιο Ζιλ, στην Ουγγαρία.
Πλέι-Οφ NBA 1966
Τα πλέι-οφ του 1966 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1965-66 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Μπόστον Σέλτικς να κερδίζουν τους Λος Άντζελες Λέικερς με 4-3 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή.
Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος
Στη δεκαετία του 1130, ο Μπολέσλαφ συμμετείχε στη δυναστική διαμάχη στην Ουγγαρία. Μετά από μια απρόσμενη ήττα, αναγκάστηκε να συνάψει συμφωνία με τη Γερμανία. Το Συνέδριο του Μέρσεμπουργκ του 1135 ασχολήθηκε με τα ζητήματα της Πομερανίας, της κυριαρχίας της Σιλεσίας (πιθανώς και της πολωνικής) και της υπεροχής της Αρχιεπισκοπής του Μαγδεμβούργου έναντι της Πολωνικής Εκκλησίας.
Πλέι-Οφ NBA 1966
Αυτός ήταν ο όγδοος συνεχόμενος και ο ένατος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς, ενώ κέρδισαν τους Λέικερς σε σειρά τελικών για πέμπτη συνεχόμενη φορά (1959, 1962, 1963, 1965 οι προηγούμενες τέσσερις).
Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος
Ο Μπολέσλαφ παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος, με την Πριγκίπισσα Ζμπυσλάβα του Κιέβου, του έδωσε μια αφορμή για να παρέμβει στρατιωτικά στις εσωτερικές υποθέσεις του Ρως του Κιέβου. Μετά το θάνατό της, ο Μπολέσλαφ παντρεύτηκε μια Γερμανίδα ευγενή, τη Σαλώμη του Μπεργκ, η οποία κατά κάποιο τρόπο ήταν η αιτία αλλαγών στην πολωνική εξωτερική πολιτική: στο δεύτερο μισό της διακυβέρνησής του, ο πρίγκιπας προσπάθησε να αποκαταστήσει τις διπλωματικές σχέσεις με τον δυτικό γείτονά του. Η τελευταία, και ίσως η πιο βαρυσήμαντη πράξη του, ήταν η διαθήκη του, γνωστή ως «Διαθήκη του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου», στην οποία μοίρασε τη χώρα στους γιους του, οδηγώντας σε σχεδόν 200 χρόνια φεουδαρχικού κατακερματισμού του Πολωνικού Βασιλείου.
Ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος έχει αναγνωριστεί από την ιστοριογραφία ως σύμβολο των πολωνικών πολιτικών φιλοδοξιών μέχρι και τον 19ο αιώνα. Υποστήριξε επίσης την ανεξαρτησία της πολωνικής Αρχιεπισκοπής του Γκνιέζνο, παρά την προσωρινή αποτυχία τη δεκαετία του 1130. Αν και σημείωσε αναμφισβήτητες επιτυχίες, διέπραξε σοβαρά πολιτικά λάθη, κυρίως εναντίον του Ζμπίγκνιεφ της Πολωνίας, του ετεροθαλούς αδελφού του. Το έγκλημα εναντίον του Ζμπίγκνιεφ και η μετάνοιά του για αυτό δείχνουν τη μεγάλη φιλοδοξία του Μπολέσλαφ, καθώς και την ικανότητά του να βρει πολιτικό συμβιβασμό.
Οικογένεια
Ο Μπολέσλαφ νυμφεύτηκε περί το 1103 πρώτα τη Ζμπυσλάβα του Κιέβου, κόρη του Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου, Μέγα Πρίγκιπα του Ρως του Κιέβου. Η ένωση έγινε με την προοπτική ο Μπολέσλαφ Γ΄ να βοηθηθεί ενάντια στον Ζμπίγκνιεφ. Ο γάμος περιόρισε τις επιθέσεις από τη Γαλικία και μέχρι την αποβίωση της Ζμπυσλάβα το 1114 οι σχέσεις της Πολωνίας με τη Γαλικία-Βολινία παρέμειναν φιλικές. Είχαν τέκνα:
Πλέι-Οφ NBA 1966
Ήταν η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε αυτό το σύστημα διεξαγωγής, κατά το οποίο οι πρώτοι κάθε κατηγορίας περνούσαν τον πρώτο γύρο άνευ αγώνα. Από την επόμενη σεζόν, ο αριθμός των ομάδων αυξήθηκε σε 8 και δεν υπήρχαν πλέον προκαθορισμένες προκρίσεις.
Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος
Οικογένεια
Έπειτα, το 1115, έκανε δεύτερο γάμο με τη Σαλώμη από τη Σουαβία, κόρη του Ερρίκου, κόμη του Μπεργκ-Σέλκλινγκεν και είχαν τέκνα:
Πολωνική ιστοριογραφία κατά τη διακυβέρνηση του Μπολέσλαφ
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Μπολέσλαφ ήθελε να γραφτεί η ιστορία της δυναστείας των Πιαστ. Αυτό το έργο ανατέθηκε σε έναν ανώνυμο Βενεδικτίνο μοναχό (ο οποίος είχε λανθασμένα ονομαστεί ως Γάλλος Ανώνυμος ). Σύγχρονες έρευνες, ωστόσο, δείχνουν ότι ο μοναχός ήταν Βενετός.
Το Chronica Polonorum (Πολωνικό Χρονικό), γραμμένο στα λατινικά, γράφτηκε μεταξύ 1112 και 1116. Η ιστορία του Κράτους (λατινικά: gesta ducum) έγινε περιγράφοντας τη μοίρα των ηγεμόνων. Το Χρονικό καλύπτει την ιστορία από τους θρυλικούς χρόνους μέχρι το 1114. Αποτελούμενο από τρία μέρη, αυτό το ημιτελές λογοτεχνικό έργο δικαιολογούσε το δικαίωμα των Πιαστ να κυριαρχούν στην Πολωνία. Το Χρονικό εξηγεί επίσης πολλά αμφιλεγόμενα γεγονότα που τέθηκαν υπό την ευθύνη των ηγεμόνων και δίνει μια πλήρη εξήγηση για την πολιτική τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Δούκες της Πολωνίας Κατηγορία:Πρόσωπα προσωρινά αφορισμένα από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία Κατηγορία:Πρόσωπα βυζαντινής καταγωγής
Πλέι-Οφ NBA 1966
Ημιτελικοί Δυτικής κατηγορίας
(2) Μπάλτιμορ Μπούλετς vs. (3) Σαιντ Λούις Χοκς:
Ημιτελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(2) Μπόστον Σέλτικς vs. (3) Σινσινάτι Ρόγιαλς:
Τελικοί Δυτικής κατηγορίας
(1) Λος Άντζελες Λέικερς vs. (3) Σαιντ Λούις Χοκς:
Τελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(1) Φιλαδέλφεια 76ερς vs. (2) Μπόστον Σέλτικς:
Τελικοί NBA
(Α2) Μπόστον Σέλτικς vs. (Δ1) Λος Άντζελες Λέικερς: