cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Ανθρώπινη κωμωδία
Το έργο
Χωρίζει τις ιστορίες του σε τρία κύρια μέρη: Μελέτες Ηθών, Φιλοσοφικές Μελέτες και Αναλυτικές Μελέτες. Το πρώτο μέρος είναι το πιο σημαντικό και εκτεταμένο και χωρίζεται σε έξι ενότητες, εξερευνώντας διάφορα κοινωνικά περιβάλλοντα και περιοχές της Γαλλίας. Τα έργα είναι αυτόνομα αλλά συνδέονται οργανικά μεταξύ τους με μυθιστορηματικούς χαρακτήρες που επανεμφανίζονται σε διάφορα μυθιστορήματα, σε διαφορετικές στιγμές της ζωής τους. Για να διασφαλίσει την ενότητα της σύνθεσης, ο συγγραφέας διόρθωσε και ξανάγραψε ορισμένα έργα του, προκειμένου να τα συνδυάσει καλύτερα σε ένα συνολικό πλάνο που έφτασε τους 145 τίτλους.
Ο Μπαλζάκ, δημιουργός του σύγχρονου μυθιστορήματος και θεμελιωτής του ρεαλισμού στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία, περιγράφει το σύνολο της πραγματικότητας και ενδιαφέρεται για γεγονότα που μέχρι την εποχή του αγνοούνταν από τη λογοτεχνία, επειδή ήταν άσχημα ή χυδαία. Τα έργα του διαδραματίζονται στην περίοδο της Παλινόρθωσης (1815–30) και της Ιουλιανής μοναρχίας (1830–48). Παρουσιάζει, στις διάφορες μορφές του, την άνοδο του καπιταλισμού και την παντοδυναμία του χρήματος, που οδηγεί στην εξαφάνιση της αριστοκρατίας και στην κατάργηση των κοινωνικών τάξεων. Ο τίτλος επελέγη με αναφορά στη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Στο έργο του ο έρωτας και η φιλία κατέχουν εξαιρετική θέση. Τονίζει επίσης την πολυπλοκότητα των όντων και τη βαθιά ανηθικότητα ενός κοινωνικού μηχανισμού όπου οι αδύναμοι συνθλίβονται ενώ οι διεφθαρμένοι θριαμβεύουν.
Προικισμένος με την ιδιοφυΐα της παρατήρησης, ο Μπαλζάκ δημιούργησε ανθρώπινους χαρακτήρες μέσα από την πραγματική ζωή. Μερικοί από τους χαρακτήρες του είναι τόσο ζωντανοί που έχουν γίνει αρχέτυπα, όπως ο Ραστινιάκ, ο φιλόδοξος νεαρός επαρχιώτης, ο Γκραντέ, ο φιλάργυρος τύραννος ή ο μπαρμπα-Γκοριό, εικόνα της πατρότητας. Δίνει μια σημαντική θέση στους τραπεζίτες και τους συμβολαιογράφους, αλλά και στον χαρακτήρα του Βωτρέν, του παράνομου με τις πολλές ταυτότητες. Παρουσιάζει επίσης την υψηλή κοινωνία της εποχής, τον κόσμο της πορνείας αλλά και αξιοθαύμαστες και αγγελικές γυναικείες μορφές. Η ψυχολογική ανάλυση των έργων του κέρδισε σύντομα ένα ενθουσιώδες αναγνωστικό κοινό.
Παρά την αντίθεση της Εκκλησίας, το έργο αυτό έγινε πολύ γρήγορα εκδοτικό φαινόμενο και απέκτησε τεράστιο αντίκτυπο στη Γαλλία και στην Ευρώπη, επηρεάζοντας βαθιά το είδος του μυθιστορήματος. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, εξακολουθεί να επανεκδίδεται σήμερα και έχει διασκευαστεί συχνά για κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες.
Πηγές της Ανθρώπινης κωμωδίας
Λόγω του όγκου και της πολυπλοκότητας, η Ανθρώπινη κωμωδία αγγίζει τα μεγάλα λογοτεχνικά είδη που ήταν δημοφιλή το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
Το ιστορικό μυθιστόρημα
Το ιστορικό μυθιστόρημα ήταν ένα ευρωπαϊκό φαινόμενο το πρώτο μισό του 19ου αιώνα - κυρίως μέσω των έργων των σερ Γουόλτερ Σκοτ, Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ και των Γάλλων Αλεξάνδρου Δουμά πατέρα και Βίκτωρα Ουγκώ. Το πρώτο μυθιστόρημα του Μπαλζάκ, οι Σουάνοι, ήταν εμπνευσμένο από αυτή την τάση και χρησιμοποιεί ως ιστορικό υπόβαθρο την εξέγερση των Σουάνων στην ύπαιθρο της Βρετάνης κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης.
Παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της Ανθρώπινης κωμωδίας εξελίσσεται κατά τη διάρκεια της παλινόρθωσης των Βουρβόνων και της Ιουλιανής μοναρχίας, υπάρχουν αρκετά μυθιστορήματα και διηγήματα που διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και άλλα στο Μεσαίωνα ή την Αναγέννηση, όπως τα: Περί της Αικατερίνης των Μεδίκων, Ο δάσκαλος Κορνήλιος, Το ελιξίριο της μακροζωίας και άλλα.
Το λαϊκό ανάγνωσμα
Τα μεταγενέστερα έργα του Μπαλζάκ επηρεάστηκαν αποφασιστικά από τα λαϊκά αναγνώσματα που δημοσιεύονταν στις εφημερίδες σε συνέχειες και ήταν πολύ δημοφιλή εκείνη την εποχή, ιδιαίτερα από τα έργα του Εζέν Συ που επικεντρώνονται στην απεικόνιση του μυστικού κόσμου του εγκλήματος και των κακών που κρύβονται κάτω από την επιφάνεια της γαλλικής κοινωνίας, και από το μελοδραματικό ύφος, χαρακτηριστικό αυτών των έργων.
Το φανταστικό
Πολλά από τα μικρότερα έργα του Μπαλζάκ έχουν στοιχεία από το δημοφιλές γοτθικό μυθιστόρημα, αλλά συχνά στοιχεία της λογοτεχνίας του φανταστικού χρησιμοποιούνται για πολύ διαφορετικούς σκοπούς στο έργο του.
Η χρήση του μαγικού δέρματος στο Το δέρμα της λύπης για παράδειγμα γίνεται μια μεταφορά για τη μειωμένη ανδρική ισχύ και ένα βασικό σύμβολο της αντίληψης του συγγραφέα για την ενέργεια και τη βούληση στον σύγχρονο κόσμο.
Με παρόμοιο τρόπο, στη Συμφιλίωση του Μελμόθ ο Μπαλζάκ εμπνέεται από τον ήρωα του γοτθικού μυθιστορήματος του Τσάρλς Ματούριν Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος (1820), ο οποίος έχει πουλήσει την ψυχή του στον Διάβολο με αντάλλαγμα δύναμη και μακροζωία αλλά μετανιωμένος ψάχνει μάταια να βρει «αντικαταστάτη» για να λυτρωθεί. Ωστόσο, ο Μέλμοθ του Μπαλζάκ κινείται στο διεφθαρμένο περιβάλλον των παριζιάνικων οικονομικών κύκλων και βρίσκει εύκολα αντικαταστάτη.
Στο διήγημα Το ελιξίριο της μακροζωίας (1830) παρουσιάζεται μια νέα ανάγνωση του μύθου του Δον Ζουάν και του μύθου του ελιξίριου της ζωής, της φιλοσοφικής λίθου που επεδίωκαν να ανακαλύψουν οι αλχημιστές.
Ο μυστικισμός
Αρκετοί από τους χαρακτήρες του Μπαλζάκ, ιδιαίτερα ο Λουί Λαμπέρ, διαταράζονται από μυστικιστικές κρίσεις ή / και αναπτύσσουν πνευματικές φιλοσοφίες σχετικά με την ανθρώπινη ενέργεια και δράση που διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό στη ζωή και το έργο του Εμάνουελ Σβέντενμποργκ (1688–1772). Όπως παρουσιάζεται στα έργα του, η πνευματική φιλοσοφία του Μπαλζάκ υποδηλώνει ότι τα άτομα έχουν περιορισμένη πνευματική ενέργεια και αυτή η ενέργεια διαχέεται μέσω δημιουργικής ή πνευματικής εργασίας ή μέσω σωματικής δραστηριότητας (συμπεριλαμβανομένου του σεξ), και αυτό γίνεται εμβληματικό στη φιλοσοφική ιστορία του Το δέρμα της λύπης, στο οποίο το μαγικό δέρμα δίνει στον κάτοχό του απεριόριστες δυνάμεις, αλλά συρρικνώνεται κάθε φορά που χρησιμοποιείται.
Μελέτες ηθών
Σκηνές της ιδιωτικής ζωής
Σκηνές της επαρχιακής ζωής
Σκηνές της Παρισινής ζωής
Σκηνές της πολιτικής ζωής
Σκηνές της στρατιωτικής ζωής
Σκηνές της αγροτικής ζωής
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Γεώργιος Κωνσταντόπουλος
Σπουδές
Γεννήθηκε στην Κατερίνη. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ειδικεύτηκε στην παιδιατρική, με σπουδές στη Γερμανία. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ Κοινωνικής Παιδιατρικής και Εφηβικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και υφηγητής της Γερμανικής Ακαδημίας Αναπτυξιακής Αποκατάστασης. Είναι επίσης επίκουρος καθηγητής Αναπτυξιακής και Κοινωνικής Παιδιατρικής στο ΑΠΘ. Εργάστηκε επίσης στην Παιδιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ανέλαβε γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Ακαδημίας Αναπτυξιακής Αποκατάστασης και αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Αναπτυξιακής Αποκατάστασης. Έχει δημοσιεύσει σε επιστημονικά περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού πολλές επιστημονικές μελέτες.
Οικογένεια
Είναι παντρεμένος με την Ευρυδίκη Δοσίου και έχουν 1 γιο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά τα φοιτητικά και νεανικά του χρόνια διετέλεσε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ στο νομό Πιερίας, πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης Πιερίας και μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ.
Ο Γιώργος Κωνσταντόπουλος εξελέγη βουλευτής Πιερίας για πρώτη φορά στις εκλογές του 2000 με τη Νέα Δημοκρατία και ήταν πρώτος σε αριθμό ψήφων. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 2004 και του 2007. Ακολούθησαν άλλες δύο εκλογικές νίκες, στις δύο απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, το Μάιο και τον Ιούνιο του 2012.
Το Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία (ως πρώην βουλευτής) που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα.
ΑΜΕΑ
Την περίοδο που ήταν υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης εγκαινιάστηκε, στις 15 Σεπτεμβρίου 2004, από τον ίδιο η πρώτη οργανωμένη πλαζ στην Ελλάδα για παιδιά και άτομα με αναπηρίες, σε χώρο του Kέντρου Αποκατάστασης Αναπήρων Παιδιών Βούλας (πρώην ΠIKΠA Βούλας). Ο βουλευτής έχει ταχθεί υπέρ της επαναλειτουργίας του ΠΙΚΠΑ, για την πρόνοια των ανήλικων μεταναστών που φτάνουν στην Ελλάδα.
Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής της Βουλής για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των ΑΜΕΑ (2000-2004). Ο Κωνσταντόπουλος ανέλαβε πρόεδρος της Ελληνογερμανικής εταιρείας βοήθειας ατόμων με αναπηρίες ("AKTION SONNENSCHEΙN"), την οποία συνίδρυσε με την Δρ. Ευτυχία Νανάκου (Ιδρύτρια του Ψυχολογικού Κέντρου Βορείου Ελλάδος). Είναι μέλος κοινοβουλευτικών επιτροπών για την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων, όπως της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων (υποεπιτροπή για τη μελέτη και αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών), αναπληρωτής τομεάρχης Υγείας και Πρόνοιας της ΝΔ και ως αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας–Γερμανίας κατά την ίδια χρονική περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παιδίατροι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ευάγγελος Ζάχος Παπαζαχαρίου
Ο Ευάγγελος Ζάχος Παπαζαχαρίου (1938) είναι Έλληνας συγγραφέας, ο οποίος υπογράφει και ως Εμμανουήλ Παπαζαχαρίου, Ε. Ζάχος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938 από Πόντιους πρόσφυγες της Ανταλλαγής του 1923.
Μαθητής του Σίμωνα Καρά στα χρόνια 1958-1977, σπούδασε στο Παρίσι Ανατολικές, Βαλκανικές Γλώσσες και Πολιτισμούς, Κοινωνική ανθρωπολογία, Εθνολογία, Εθνομουσικολογία, Εθνικό κινηματογράφο και τηλεόραση.
Διδάκτωρ της Συγκριτικής Φιλολογίας της Σορβόνης, υπήρξε επί δεκαετία ερευνητής του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών Γαλλίας στον τομέα της κοινωνικής ιστορίας των Βαλκανικών χωρών. Εργάστηκε στα Τίρανα και στη Σόφια στο Ινστιτούτο Βαλκανικών Σπουδών στα πλαίσια των ανταλλαγών επιστημόνων των χωρών αυτών με τη Γαλλία.
Μετά από εικοσαετή παραμονή στο Παρίσι, γύρισε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με εθνογραφικό κινηματογράφο και τηλεόραση, θέατρο, στιχουργία και δημοσιογραφία σε θέματα εφαρμοσμένης κοινωνικής ανθρωπολογίας και αστικής λαογραφίας.
Ξεκινώντας από διετή έρευνα σαν επιστημονικός συνεργάτης στην έδρα της Κοινωνιολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης σχετική με τις παραδοσιακές τέχνες και επαγγέλματα, συνέχισε την έρευνα αυτή στο Βόλο σε συνεργασία με τον Κίτσο Μακρή.
Κατόπιν εγκαταστάθηκε στο Πήλιο και στο Βόλο, εργάσθηκε ως επιστημονικός συνεργάτης του Δήμου Βόλου και δίδαξε Εθνογραφία Λαογραφία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
Μετά το 2000 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και σήμερα συνεχίζει το συγγραφικό του έργο ενώ παράλληλα ασχολείται με τη στιχουργία.
Δισκογραφία
Κατά τη βράβευσή του Ευάγγελου Ζάχου στα βραβεία Αρίων 5 το 2006, ο ίδιος ομολόγησε ότι το σουξέ «Γκρέμισ' τα όλα πια», που είχε γράψει τη δεκαετία του 1980 σε μουσική Δημήτρη Κοντογιάννη και ερμηνεία Πίτσας Παπαδοπούλου, ήταν μια κίνηση του για να ταράξει τα νερά και να φωτογραφήσει έτσι τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Μπαστιά
Η Μπαστιά είναι πόλη του νομού της Άνω Κορσικής της Γαλλίας, η οποία βρίσκεται στα βορειοανατολικά της νήσου της Κορσικής στη βάση του Κορσικανικού Ακρωτηρίου. Είναι επίσης η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νησιού μετά το Αζαξιό και η πρωτεύουσα του νομού.
Γεωγραφία
Βρισκόμενη στα Νοτιοανατολικά της Κορσικής στη βάση του Κορσικανικού Ακρωτηρίου, ανάμεσα στη θάλασσα και το βουνό, η Μπαστιά είναι το βασικό λιμάνι του νησιού. Η πόλη βρίσκεται 35 χιλιόμετρα μακριά από τη βορειότερη άκρη του Κορσικανικού Ακρωτηρίου, 50 χιλιόμετρα δυτικά από την Έλβα, ένα ιταλικό νησί, και 90 χιλιόμετρα μακριά από την ηπειρωτική Ιταλία, η οποία είναι ορατή από εκεί λίγες μέρες τον χρόνο όταν και η ορατότητα είναι εξαιρετική.
Με γεωγραφικούς όρους, η Μπαστιά ορίζεται από τη θέση της μεταξύ της θάλασσας και του βουνού. Η πόλη βρίσκεται στην ανατολικότερη άκρη της "Serra di Pignu", ένα βουνό ύψους 960 μέτρων (δείτε τη διπλανή εικόνα). Αυτό το απόκρημνο βουνό και οι πολλοί λόφοι εντός της πόλης, αποτελούν ένα ανάγλυφο τυπικότατο του Κορσικανικού Ακρωτηρίου. Αυτό το άγριο τοπίο υποχρέωσε την πόλη να αναπτυχθεί κυρίως κατά μήκος της ακτογραμμής σε έκταση 1.5 χιλιομέτρων, η οποία είναι ένα μικρό τμήμα των 19.38 km² ακτογραμμής που διαθέτει ο Δήμος της Μπαστιά.
Λίγο πιο βόρεια βρίσκεται το εμπορικό και το επιβατικό λιμάνι. Ως μεγάλος οικονομικός παράγοντας της πόλης, το "port de commerce" αποτελεί τον παλμό της πόλης. Ειδικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι αφίξεις και οι αναχωρήσεις των επιβατηγών πλοίων γεμάτων με χιλιάδες τουρίστες και αυτοκίνητα μπορεί να προκαλέσει μεγάλα κυκλοφοριακά προβλήματα κατά μήκος του οδικού άξονα Βορρά-Νότου της Κορσικής, την Εθνική Οδό RN193. Μπροστά από το εμπορικό λιμάνι, βρίσκεται η μεγάλη πλατεία του Αγίου Νικολάου που αποτελεί και την καρδιά της πόλης. Λίγο βορειότερα του λιμανιού, βρίσκεται η μαρίνα του Τόγκα, που έχει πάρει το όνομά της από την ομώνυμη συνοικία της πόλης, είναι ένα λιμάνι προοριζόμενο για λιγότερο σημαντικές ναυτιλιακές δραστηριότητες όπως η ιστιοπλοΐα και το γιώτινγκ. Εκεί βρίσκονται επίσης και ορισμένα μπαρ, εστιατόρια και νυχτερινά κέντρα στο λιμάνι της.
Έτσι, η Μπαστιά είναι λογικά οργανωμένη σε ένα λίγο γενικό άξονα Βορρά-Νότου, ο οποίος μπορεί να καταστήσει δύσκολη την πρόσβαση στο κέντρο της πόλης υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Σήμερα, το κέντρο της πόλης αποτελείται κυρίως από τη "citadelle", το φρούριο, επίσης γνωστό ως Terra-Nova, με το Παλάτι του Γενουάτη Κυβερνήτη εντός αυτού, το παλιό λιμάνι και τη λαϊκή συνοικία του, όπως και την πλατεία της αγοράς, και τέλος το σύνολο των κτισμάτων κατά μήκος του "Boulevard Paoli", της κυριότερης εμπορικής οδικής αρτηρίας της πόλης, η οποία εκτείνεται από τα Δικαστήρια της Μπαστιά ως και την Avenue Maréchal Sebastiani.
Στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η Μπαστιά και η ευρύτερη περιοχή έζησαν μια αισθητή αύξηση της δημογραφίας τους, η οποία προκάλεσε μια σχετική ασφυξία στα νότια προάστια της πόλης, λόγω της συγκέντρωσης μεγάλου σε αριθμό πληθυσμού στο κέντρο της πόλης, με τον υπόλοιπο να καταλήγει στα νότια προάστια της πόλης, λόγω της αδυναμίας εύρεσης κατοικίας εντός αυτής.
Κλίμα
Η Μπαστιά διαθέτει Μεσογειακό κλίμα. Η μέση θερμοκρασία ανά έτος είναι 15.5 °C και υπάρχουν πέντε μέρες πάγου ή χιονιού ανά χρόνο. Οι άνεμοι είναι συχνοί και ισχυροί, η βροχόπτωση είναι σε αφθονία, αλλά υπάρχουν επίσης 240 ηλιόλουστες μέρες κάθε χρόνο.
Ιστορία
Η Μπαστιά ονομαζόταν κατά το μεσαίωνα Κάρντο. Πριν από την κατάληψη του από τους Γενουάτες, το Κάρντο ήταν μια μεγάλη πόλη. Γύρω από την πόλη βρίσκονταν μικρά χωριά όπου ζούσαν οι ψαράδες του Κάρντο. Αυτό το μικρό λιμάνι πήρε την ονομασία Porto Cardo, που σημαίνει "το λιμάνι του Κάρντο."
Οι Γενουάτες νιώθοντας την ανάγκη προστασίας από τις θαλασσινές καταιγίδες, ξεκίνησαν το 1380 την κατασκευή, υπό τον Κυβερνήτη Λεονέλο Λομελίνι, μιας βαστιλίας (bastiglia), που σημαινει στα ιταλικά φρούριο ή κάστρο. Με την πάροδο του χρόνου, η bastiglia (Μπαστιά) έγινε πιο σημαντική και κερδοφόρα από το Κάρντο. Η Μπαστιά ήταν η πρωτεύουσα της Κορσικής μέχρι και το 1791.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1978
Η διοργάνωση του 8ου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης έλαβε χώρα στη Μανίλα, την πρωτεύουσα των Φιλιππινών. Όπως συνέβη και στο Πουέρτο Ρίκο, στην προηγούμενη διοργάνωση, οι παγκόσμιοι πρωταθλητές, οι Σοβιετικοί και οι διοργανωτές Φιλιππινέζοι δεν συμμετείχαν στην προκριματική φάση των τριών ομίλων, αλλά προκρίθηκαν κατευθείαν στους ομίλους της τελικής φάσης.
Μπαστιά
Ιστορία
Το 1794, στη διάρκεια πολέμου με τους Γάλλους Επαναστάτες, Βρετανικές δυνάμεις υπό τις διαταγές του Ναυάρχου Νέλσον και του Υπολοχαγού-Στρατηγού Ντέιβιντ Ντάντας κατέλαβαν για σύντομο διάστημα την πόλη.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1978
Αγώνες
Οι Γιουγκοσλάβοι, που είχαν τότε στις τάξεις τους παίκτες όπως ο Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, ο Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, ο Κρέζιμιρ Τσόσιτς και ο Ζόραν Σλάβνιτς και επιθετική νοοτροπία στο παιχνίδι τους, έφτασαν στο τίτλο του πρωταθλητή αήττητοι, με νίκες 10-0. Οι ΗΠΑ κατέβασαν στη διοργάνωση, για άλλη μια φορά, μία φτωχή -σε δυναμική- ομάδα που λεγόταν Athletes in Action. Συνεπώς, παίξανε μικρό ρόλο στη διοργάνωση και η πέμπτη θέση που κατέλαβαν ήρθε φυσιολογικά. Στον τελικό οι Γιουγκοσλαβία νίκησε στην παράταση την Σοβιετική Ένωση με 82-81. Καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ντράζεν Νταλιπάγκιτς.
Μπαστιά
Δρόμοι
Ο κύριος δρόμος με κατεύθυνση προς την Μπαστιά είναι η RN 193.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1978
Βραβεία
Κορυφαίοι Σκόρερ:
Μπαστιά
Λιμένας
Σε αριθμούς επιβατών, η Μπαστιά είναι το πρώτο γαλλικό λιμάνι της Μεσογείου με περισσότερους από 2,4 εκατομμύρια επιβάτες για το 2007. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο γαλλικό λιμάνι σε κίνηση επιβατών μετά το Καλαί (15 εκατομμύρια επιβάτες).
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1978
Βραβεία
1. Καμίλ Μπράμπενετς (Τσεχοσλοβακία) : 26,8 πόντοι
Μπαστιά
Προσωπικότητες
Η Μπαστιά είναι η γενέτειρα των:
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1978
Βραβεία
2. Γουεϊπίνγκ Ζανγκ (Κίνα) : 25,1
Μπαστιά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κορσικής
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1978
Βραβεία
3. Τσόι Μπου-Γιονγκ (Νότια Κορέα) : 21,1
Παραπομπές
1978 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στις Φιλιππίνες Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1978
Χριστόφορος Ραζής
Ο Χριστόφορος Ραζής (7 Ιουλίου 1989, Ζυρίχη) είναι Κύπριος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως combo guard. Έχει ύψος 1,94 μ. (6 ft 4.25 in).
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ραζής έπαιξε στις ακαδημίες νέων του Κεραυνού στην Κύπρο, όπου ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του το 2005. Έμεινε στο σύλλογο μέχρι το 2010, ενώ κέρδισε το βραβείο του Rookie της Χρονιάς στην Α΄ κατηγορία Κύπρου. Την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στην ΕΝΑΔ.
Μετά τις πολύ καλές του εμφανίσεις με την ΕΝΑΔ, ο Ραζής εντάχθηκε στην Όλντενμπουργκ του Πρωταθλήματος Γερμανίας και έγινε ο πρώτος Κύπριος καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε επαγγελματικά σε άλλη χώρα, εκτός της Ελλάδας.
Τον Ιούλιο του 2016 εντάχθηκε στο Ρέθυμνο της Α1 Εθνικής.
Στις 14 Ιουνίου 2017 εντάχθηκε στην ΣΚ Ράστα Φέχτα της ΠροΑ.
Στις 18 Ιουνίου 2018 επανεντάχθηκε στο Ρέθυμνο.
Εθνική Κύπρου
Ο Ραζής έχει υπάρξει μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Κύπρου. Αγωνίστηκε για την Εθνική U16 το 2005. Σήμερα είναι ένας από τους ηγέτες της Εθνικής Κύπρου, στην οποία αγωνίζεται από το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κεραυνού Στροβόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΕΝΑΔ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου
Άλμπερτ Λουτούλι
Ο Άλμπερτ Τζων Λουτούλι (Albert John Lutuli ή Luthuli, 1898 – 21 Ιουλίου 1967), γνωστός και με το όνομά του στη γλώσσα των Ζουλού ως Μβούμπι, ήταν Νοτιοαφρικανός δάσκαλος, ακτιβιστής και πολιτικός που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1960 για τον ρόλο του στον μη βίαιο αγώνα κατά του καθεστώτος φυλετικών διακρίσεων. Ο Λουτούλι εκλέχθηκε πρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, της οργανώσεως που τότε κατεύθυνε την αντίσταση κατά της λευκής κυβερνήσεως της Νότιας Αφρικής. Υπήρξε ο πρώτος Αφρικανός (και ο πρώτος πολίτης χώρας εκτός Ευρώπης και Αμερικής) στην ιστορία που πήρε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Λουτούλι ήταν ο τρίτος γιος του ιεραποστόλου των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας Τζων Μπουνυάν Λουτούλι (John Bunyan Lutuli) και της Μτόνυα Γκουμέντε (Mtonya Gumede). Ο Άλμπερτ Λουτούλι γεννήθηκε κοντά στο Μπουλαουάγιο στην τότε Ροδεσία, περί το 1898. Ο πατέρας του πέθανε, οπότε ο ίδιος και η μητέρα του επέστρεψαν στο σπίτι των προγόνων της, στην κωμόπολη Γκρούτβιλ-Κουαζούλου της επαρχίας Επαρχία Κουαζούλου-Νατάλ, στη Νότια Αφρική. Εκεί έμεινε με τον θείο του, τον Μάρτιν Λουτούλι, ο οποίος τότε ήταν ο εκλεγμένος αρχηγός όσων Ζουλού ήταν Χριστιανοί. Στη συνέχεια, ο Άλμπερτ παρακολούθησε το Κολέγιο Άνταμς, νότια του Ντέρμπαν.
Διδασκαλία
Μετά την ολοκλήρωση ενός παιδαγωγικού προγράμματος στο Ήντενντέιλ, κοντά στο Πιτερμάριτσμπουργκ, ο Λουτούλι αποδέχθηκε τη θέση του μοναδικού δασκάλου στο δημοτικό σχολείο του αγροτικού Μπλάουμπος, στο Νιούκασλ του Νατάλ. Εδώ ο Λουτούλι έγινε λαϊκός ιεροκήρυκας των Μεθοδιστών. Το 1920 πήρε μία κρατική επιδότηση για να παρακολουθήσει ένα ανώτερο σεμινάριο για την κατάρτιση των δασκάλων στο Κολέγιο Άνταμς, και στη συνέχεια δίδαξε στο σχολείο του κολεγίου μαζί με τον τότε διευθυντή του, τον εξέχοντα μαύρο καθηγητή Ζαχαρία Μάθιους (Zachariah Keodirelang Matthews, 1901–1968). Για να στηρίξει τη μητέρα του, αρνήθηκε προσφορά να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Φορτ Χερ.
Ο Λουτούλι δραστηριοποιήθηκε στον συνδικαλισμό, εκλεγόμενος το 1928 γραμματέας της Ενώσεως Αφρικανών Διδασκάλων και το 1933 προέδρός της, ενώ συνέχισε και το ιεραποστολικό έργο του πατέρα του.
Φύλαρχος
Το 1933 οι πρεσβύτεροι της φυλής του ζήτησαν από τον Λουτούλι να γίνει αρχηγός της. Για δύο χρόνια δίσταζε, αλλά αποδέχθηκε την πρόσκληση στις αρχές του 1936 και παρέμεινε στο αξίωμα για 17 χρόνια μέχρι την καθαίρεσή του από τη ρατσιστική κυβέρνηση το 1953. Ωστόσο, ανάμεσα στον λαό του διατήρησε τη χρήση του τίτλου «ινκόζι» (= αρχηγός) πριν από το όνομά του για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ακτιβιστής κατά των φυλετικών διακρίσεων
Το 1948 το κυβερνητικό «Εθνικόν Κόμμα» υιοθέτησε την πολιτική του απαρτχάιντ (apartheid, ορθή προφορά στα αφρικάανς: απάρτηντ) και ο διαχωρισμός των φυλών στη χώρα ενισχύθηκε την επόμενη δεκαετία με το σύστημα των «εσωτερικών διαβατηρίων» (Dompas).
Το 1944 ο Λουτούλι έγινε μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC). Το 1945 εκλέχθηκε στην Επαρχιακή Επιτροπή του Κουάζουλου του ANC και το 1951 εκλέχθηκε πρόεδρος της επιτροπής αυτής. Το επόμενο έτος μαζί με άλλους επικεφαλής του ANC άρχισε να διοργανώνει μη βίαιες εκστρατείες κατά των νόμων των φυλετικών διακρίσεων.
Η κυβέρνηση, κατηγορώντας τον Λουτούλι για σύγκρουση συμφερόντων, απαίτησε να παραιτηθεί από μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου προκειμένου να διατηρήσει το αξίωμα του φυλάρχου. Ο Λουτούλι αρνήθηκε να το κάνει και καθαιρέθηκε από τη φυλαρχία. Μετά από ένα μήνα ωστόσο εκλέχθηκε γενικός πρόεδρος του ANC. Αντιδρώντας αμέσως, η κυβέρνηση επέβαλε διετείς απαγορεύσεις δραστηριοτήτων του στη οργάνωση. Με τη λήξη της δεύτερης απαγορεύσεως το 1956, παρακολούθησε ένα συνέδριο του ANC και αμέσως μετά οι αρχές τον συνέλαβαν και λίγους μήνες αργότερα τον κατηγόρησαν για προδοσία, μαζί με 155 άλλους. Τον Δεκέμβριο του 1957, μετά από ένα σχεδόν έτος υπό κράτηση κατά την προεργασία για τη δίκη, ο Λουτούλι απελευθερώθηκε και οι κατηγορίες εναντίον του και εναντίον άλλων 64 ομοφύλων του άρθηκαν.
Ο Λουτούλι προσέγγισε τη Διεθνή Αδελφότητα Συμφιλιώσεως (International Fellowship of Reconciliation), η οποία εκείνη την εποχή (1957) είχε ανοίξει ένα παράρτημα στη Νότια Ροδεσία.
Νέες απαγορεύσεις
thumb|Ο Λουτούλι στο Όσλο το 1961 Μία ακόμα πενταετής απαγόρευση τον περιόριζε σε μία ακτίνα 15 μιλίων (24 χιλιομέτρων) από το σπίτι του. Αυτή η απαγόρευση άρθηκε προσωρινά όσο κατέθετε στις συνεχιζόμενες δίκες για προδοσία, αλλά και τον Μάρτιο του 1960 για να επιτρέψει τη σύλληψή του επειδή έκαψε δημόσια το εσωτερικό του διαβατήριο μετά τη Σφαγή του Σάρπβιλ. Κατά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που ακολούθησε, συνελήφθηκε, βρέθηκε ένοχος και του επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως με αναστολή, οπότε και επέστρεψε στο Γκρούτβιλ. Η απαγόρευση άρθηκε προσωρινά για μία τελευταία φορά για 10 ημέρες στις αρχές Δεκεμβρίου 1961, ώστε να μπορέσει ο Λουτούλι και η σύζυγός του να παρακολουθήσουν τις τελετές της απονομής σε αυτόν του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στο Όσλο, μία βράβευση που χαρακτηρίσθηκε από την εφημερίδα Die Transvaler ως «ένα ανεξήγητο παθολογικό φαινόμενο».
Πηγές
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί αυτοβιογράφοι
Pink (τραγουδίστρια)
Η Αλέσια Μπεθ Μουρ (Alecia Beth Moore, 8 Σεπτεμβρίου 1979), γνωστή ως Pink (συχνά γραμμένο ως P!nk), είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, μουσικός και ηθοποιός.
Το 2000, ύστερα από την τριετή καριέρα της με το σύγχρονο για την εποχή του γυναικείο R&B συγκρότημα Choice, κυκλοφόρησε το πρώτο της τραγούδι ονόματι "There You Go" από το άλμπουμ "Can't Take Me Home". Το τραγούδι γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και έφτασε στο νούμερο 7 του Billboard Hot 100. Το 2001 κυκλοφορεί το δεύτερό της άλμπουμ, το "Missundaztood", το οποίο ήταν επίσης εμπορική και κριτική επιτυχία. Το άλμπουμ περιελάμβανε τέσσερα τραγούδια: "Get the Party Started", "Don't Let Me Get Me", "Just Like a Pill" και "Family Portrait", το καθένα από τα οποία μπήκαν στα κορυφαία 20 με το "Get the Party Started" να είναι το κορυφαίο της τραγούδι μέχρι το 2008, όταν ένα άλλο της τραγούδι, το "So What", έφτασε στο νούμερο 1 Billboard Hot 100.
Το Νοέμβριο του 2003, η Pink κυκλοφόρησε το τρίτο στη σειρά άλμπουμ της, το "Try This". Το άλμπουμ ήταν λιγότερο πετυχημένο εμπορικά από το προηγούμενό της άλμπουμ και χαρακτηρίστηκε ως το λιγότερο επιτυχημένο άλμπουμ της Pink. Αυτό περιελάμβανε τρία τραγούδια : "Trouble", "God Is a DJ" και "Last to Know", απ’ τα οποία το πρώτο κέρδισε βραβείο Grammy για την Καλύτερη Γυναικεία Ροκ Φωνητική Απόδοση.
Ύστερα από ένα μικρό διάλειμμα, στις 4 Απριλίου του 2006, κυκλοφόρησε το τέταρτο μουσικό της άλμπουμ "I'm Not Dead", το οποίο έφτασε στο νούμερο 6 στα 200 του Billboard. Αυτό σημείωσε την επιστροφή της Pink, καθώς ήταν επιπλέον η υψηλότερη θέση που είχε καταλάβει ως τότε στο Billboard, μετά την «χαμηλή» επίδοση του προηγούμενού της άλμπουμ. Προηγήθηκε επίσης, του πολυσυζητημένου της τραγουδιού "Stupid Girls". Το δεύτερό της τραγούδι "Who Knew", το οποίο αγνοήθηκε από το ραδιόφωνο, αλλά μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το τραγούδι της "U + Ur Hand" που έφτασε στο νούμερο 9, θεωρήθηκε ότι εκτόξευσε την καριέρα της Pink στις Ηνωμένες Πολιτείες και επανέφερε το άλμπουμ στις μουσικές εκπομπές. Το πέμπτο της άλμπουμ, "Funhouse", κυκλοφόρησε στα τέλη Οκτωβρίου του 2008. Προηγήθηκε του πρώτου της "solo" άλμπουμ "So What", στα πιο "καυτά" τραγούδια του Billboard. Το άλμπουμ σημείωσε και άλλες επιτυχίες, όπως το "Sober," "Please Don't Leave Me", "Funhouse", "I Don't Believe You", and "Glitter in the Air".
Στις 15 Νοεμβρίου του 2010, κυκλοφόρησε τη πρώτη της συλλογή από τραγούδια Greatest Hits... So Far!!!.Στο άλμπουμ περιέχονταν δύο τραγούδια, "Raise Your Glass" και "Fuckin' Perfect", που έφτασαν και πάλι στην κορυφή των 100 πιο "καυτών" τραγουδιών στο Billboard.
Το Γενάρη του 2012, ο Νίλσεν Σάουντσκαν ανέφερε πως η Pink ήταν η τέταρτη πιο αγαπημένη καλλιτέχνης για το 2011. Το Σεπτέμβρη του 2012 η Pink κυκλοφόρησε το έκτο της άλμπουμ, "Τhe Truth About Love", στο οποίο περιλαμβάνονται το "Blow Me (One Last Kiss)", αλλά και το "Try".
Μέχρι το τέλος του 2009, το περιοδικό Billboard χαρακτήρισε την Pink ως την νούμερο ένα Καλλιτέχνη της Δεκαετίας, αλλά επίσης την 13η σε όλο τον κόσμο Μουσικό Καλλιτέχνη της Δεκαετίας.
Τα κατορθώματα της καριέρας της Pink περιλαμβάνουν: τρία βραβεία Grammy, πέντε βραβεία MTV Video Music και δύο βραβεία Brit. Τον Ιούνιο του 2011 η Pink και ο άντρας της, Κάρει Χαρτ, απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, την Γουίλοου Σέιτζ. Όσο για το Γενάρη του 2012, η Pink έχει πουλήσει πάνω από 40 εκατομμύρια άλμπουμ και 70 εκατομμύρια τραγούδια παγκοσμίως, κάνοντάς την μια από τις πιο επιτυχημένες καλλιτέχνιδες όλων των εποχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ποπ μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ
Ντόμινικ Τιμ
Ο Ντόμινικ Τιμ (γερμανικά: Dominic Thiem, 3 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Αυστριακός επαγγελματίας τενίστας. Έχει φτάσει μέχρι το Νο. 3 στη παγκόσμια κατάταξη της ATP, το οποίο πέτυχε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2020. Είναι η δεύτερη υψηλότερη θέση που έχει καταλάβει Αυστριακός παίκτης στην ιστορία, πίσω μόνο από τον πρώην Νο. 1 Τόμας Μούστερ. Έχει κερδίσει 17 τίτλους στο ATP Tour, συμπεριλαμβανομένου ενός Γκραν Σλαμ, του US Open 2020, όπου επέστρεψε από 0 2 σετ για να νικήσει τον Αλεξάντερ Ζβέρεφ στον τελικό. Με τη κατάκτηση του πρώτου Γκραν Σλαμ τίτλου του, ο Τιμ έγινε ο πρώτος παίκτης γεννημένος τη δεκαετία του 1990 που γίνεται κάτοχος ενός Γκραν Σλαμ, καθώς και ο πρώτος Αυστριακός πρωταθλητής στο US Open στο απλό ανδρών. Προηγουμένως, είχε φτάσει σε τρεις ακόμα τελικούς Γκραν Σλαμ, στους οποίους είχε ηττηθεί, στο Ρολάν Γκαρός του 2018 και 2019 από τον Ραφαέλ Ναδάλ και στο Αυστραλιανό Όπεν του 2020 από τον Νόβακ Τζόκοβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιμ Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Μπερνούλι (κρατήρας)
Ο Μπερνούλι είναι κρατήρας πρόσκρουσης στη Σελήνη. Βρίσκεται στα νότια του κρατήρα Μεσσάλα και ανατολικά του Γέμινου.
Το σχήμα του είναι σχεδόν κυκλικό, με αρκετές εξοχές. Υπάρχει βυθισμένη περιοχή κατά μήκος μέρους του νότιου τείχους του που σχηματίζει τριγωνική εξοχή. Το χείλος του είναι υψηλότερο στην ανατολική πλευρά, όπου φτάνει στα 4 χλμ. και στο κέντρο του υπάρχει ανυψωμένος σχηματισμός.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Ζαν-Ζακ Πιερ
Ο Ζαν Ζακ Πιερ (γαλ.: Jean-Jacques Pierre) (γεν. 1981) είναι διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής από την Αϊτή με καριέρα στα πρωταθλήματα της Αργεντινής, Ουρουγουάης και Γαλλίας. Από τον Ιανουάριο 2012 αγωνίζεται στην Ελλάδα στον Πανιώνιο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πιερ γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1981 στην πόλη Λεοζάν (Léogâne) της Αϊτής και ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα Καβαλύ (AS Cavaly) το 2001. Την επόμενη σεζόν μετακινήθηκε στην Άρσεναλ Σαραντί της Αργεντινής και ακολούθως ως το 2005 έπαιξε σε άλλες νοτιοαμερικάνικες ομάδες: Ντεπορτίβο Μορόν και Πενιαρόλ, με την οποία τη σεζόν 2004-05 αναδείχθηκε καλύτερος αμυντικός του πρωταθλήματος Ουρουγουάης. Τον Αύγουστο του 2005 μεταγράφηκε στη γαλλική Ναντ Φ.Κ., στην οποία αγωνίστηκε με επιτυχία επί έξι συνεχείς σεζόν, ως το 2011, αποτελώντας βασικό στέλεχος της αμυντικής γραμμής της ομάδας. Μια διαφωνία με τον προπονητή της ομάδας τον ανάγκασε να αναζητήσει αλλού την τύχη του και τον Ιανουάριο του 2012 υπέγραψε στον Πανιώνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αϊτινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αρσενάλ Σαραντί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αϊτής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Καβαλί
Βασιλικό Ανάκτορο του Αρανχουέθ
To Βασιλικό Ανάκτορο του Αρανχουέθ (ισπανικά: Palacio Real de Aranjuez) είναι μία από τις κατοικίες του βασιλιά της Ισπανίας. Βρίσκεται στην πόλη του Αρανχουέθ, Κοινότητα της Μαδρίτης, περίπου 50 χιλιόμετρα νότια της Μαδρίτης. Η κατασκευή του διατάχθηκε από τον Φίλιππο Β΄ και σχεδιάστηκε από τον Χουάν Μπαουτίστα δε Τολέδο και τον Χουάν δε Ερρέρα, οι οποίοι σχεδίασαν επίσης το Εσκοριάλ. Ολοκληρώθηκε κατά τη βασιλεία του Φερδινάνδου ΣΤ΄, στα μέσα του 18ου αιώνα. Ο Κάρολος Γ΄ προσέθεσε δύο ακόμη πτέρυγες.
Οι τεράστιοι κήποι, κατασκευασμένοι ώστε να ανακουφίζουν τους βασιλικούς κατοίκους από τη σκόνη και τη ξηρασία του ιβηρικού οροπεδίου με τη χρήση νερού από τους κοντινούς ποταμούς Τάγο και Χαράμα, είναι σημαντικότεροι στην Ισπανία από την εποχή των Αψβούργων. Ο Χαρδίν δε λα Ίσλα είναι σε ένα ανθρωπογενές νησί που οριοθετητεί από τον ποταμό Τάγο και το κανάλι Ρία. Ο Χαρδίν δελ Πρίνθιπε περιλαμβάνει ένα παλάτι μινιατούρα (τη Κάσα δελ Λαμπραδόρ, κατασκευασμένη για τον Κάρολο Δ΄) και το Μουσέο δε λας Φαλούας Ρεάλες, το οποίο φιλοξενεί την πιο σημαντική εκτεταμένη συλλογή της Ισπανίας από βασιλικά πλοιάρια αναψυχής.
Το Κονθιέρτο δε Αρανχουέθ είναι σύνθεση για κλασσική κιθάρα και ορχήστρα γραμμένη από τον Ισπανό συνθέτη Χοακίν Ροδρίγο, ο οποίος εμπνεύστηκε από τους κήπους του ανακτόρου.
Ιστορία
Το ανάκτορο κατασκευάστηκε στα κατάλοιπα ενός μοναστηριού, το οποίο αποκτήθηκε από τους Ισπανούς βασιλείς τον 15ο αιώνα. Εξαιτίας της όμορφης θέσης του, σε ένα μαίανδρο του Τάγου, μια από τις θερινές κατοικίες της βασιλικής οικογένειας κτίστηκε εκεί τους επόμενους αιώνες. Το ανάκτορο ανακατασκευάστηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της αρχιτεκτονικής του ιστορίας.
Ο Φίλιππος Β΄ έδωσε το συμβόλαιο κατασκευής το 1560 στον Χουάν Μπαουτίστα δε Τολέδο, και το έργο συνεχίστηκε από τον Χουάν δε Ερρέρα. Όταν ολοκληρώθηκε, το παλάτι ήταν ένα αναγεννησιακό κτίριο με τέσσερις πτέρυγες γύρω από μία αυλή. Μικρές και μεγάλες αλλαγές έλαβαν χώρα τα επόμενα χρόνια. Γύρω από το παλάτι σχεδιάστηκαν μεγάλοι κήποι, με γεωμετρικά σχέδια. Ο Φίλιππος Ε΄ ανακατασκεύασε το παλάτι τον 18ο αιώνα, και το μετέτρεψε σε μία μεγάλη μπαρόκ κατοίκία και το αναδιακόσμησε, δίνοντας στους κήπους γύρω από το παλάτι τη σημερινή μορφή τους. Παράλληλα, κοντά στο παλάτι αναπτύχθηκε μία καινούργια πόλη. Ο Κάρολος Γ΄ προσέθεσε άλλες δύο πτέρυγες το 1778, οι οποίες έδωσαν στο ανάκτορο το σημερινό του σχήμα και παράλληλα δημιούργησε την αυλή.
Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα προστέθηκαν στο ανάκτορο μερικά στοιχεία μοντερνισμού και εκλεκτικισμού. Το 1868, το παλάτι, όπως και όλα τα υπάρχοντα του ισπανικού στέμματος, πέρασαν στην κατοχή του κράτους. Με την άφιξη του σιδηροδρόμου το 1851 την επέκταση της πόλης του Αρανχουέθ τον 19ο και τον 20ό αιώνα, η ανατολική θέα του ανακτόρου διαταρράχθηκε και ο κήπος Πικοτάχο διχοτομήθηκε. Παρόλα αυτά, ο χώρος συνολικά διατηρεί την ακεραιότητά του. Η UNESCO ανακήρυξε το 2001 το ανάκτορο του Αρανχουέθ Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, με τον τίτλο πολιτισμικό τοπίο του Αρανχουέθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανάκτορα στην Ισπανία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κοινότητα της Μαδρίτης
Βασίλης Τόλιος
Ο Βασίλης Τόλιος (Δαφνούδι Σερρών, 1960 – Αθήνα, 8 Νοεμβρίου 2018) ήταν Έλληνας διπλωμάτης. Διετέλεσε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Αργυρόκαστρο, την περίοδο 2015-2018.
Βιογραφικά στοιχεία
Τολιος, Βασι
Seven Deadly Sins
Το Seven Deadly Sins (Ιαπωνικά: 七つの大罪, Χέπμπορν: Nanatsu no Taizai, Ελληνικά: Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα) είναι ένα ιαπωνικό manga περιπέτειας και φαντασίας, γραμμένο και εικονογραφημένο από τον Nakaba Suzuki. Ξεκίνησε να δημοσιεύεται στο περιοδικό Weekly Shōnen από τον Οκτώβριο του 2012 έως τον Μάρτιο του 2020. Μεταφέρθηκε σε τηλεοπτική σειρά anime από την A-1 Pictures, με δύο σεζόν από τον Οκτώβριο του 2014 έως τον Ιούνιο του 2018. Στη συνέχεια, μία τρίτη σεζόν προβλήθηκε από το Studio Deen από τον Οκτώβριο του 2019 έως τον Μάρτιο του 2020, ενώ η τέταρτη σεζόν έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2021.
Πλοκή
Τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα ήταν κάποτε μία ενεργή ομάδα ιπποτών στην χώρα της Βρετανίας, οι οποίοι διαλύθηκαν αφού είχαν κατηγορηθεί άδικα πως σχεδίαζαν να ανατρέψουν το βασίλειο της Liones.H υποτιθέμενη ήττα τους ήρθε στα χέρια των Ιερών Ιπποτών (Holy Knights), ενώ ξεκίνησαν να κυκλοφορούν φήμες ότι είναι ακόμα ζωντανοί. Δέκα χρόνια αργότερα οι Ιεροί Ιππότες πραγματοποίησαν πραξικόπημα και αιχμαλώτισαν τον βασιλιά, καθιστώντας τους εαυτούς τους ως νέους τυραννικούς ηγέτες του βασιλείου. Η τρίτη πριγκίπισσα, Ελίζαμπεθ, ξεκινάει ένα ταξίδι για να βρει τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα και να ζητήσει τη βοήθειά τους για να ελευθερώσει το βασίλειο.
Meliodas
(αγγλική μεταγλώττιση:Μπράις Πέιπενμπρουκ)
Ο Meliodas είναι ο αρχηγός των Seven Deadly Sins και φέρει το αμάρτημα της οργής ως σύμβολο ενός δράκου στον αριστερό του ώμο. Επιπλέον, είναι ιδιοκτήτης της ταβέρνας Boar Hat. Παρά το γεγονός ότι ονομάζεται Sin of Wrath, ο Meliodas διατηρεί μία πολύ ήρεμη προσωπικότητα. Εάν όμως οι σύντροφοί του ή οι φίλοι του τραυματιστούν με οποιονδήποτε τρόπο τότε εξαπολύει όλη του την οργή. Έχει υπαινιχθεί πως ο Meliodas νιώθει ενοχές για την τύχη του Danafor, υποστηρίζοντας πως η αμαρτία του είναι το γεγονός ότι δεν κατάφερε να σώσει το βασίλειο αυτό.
Elizabeth Liones
(αγγλική μεταγλώττιση:Έρικα Χάρλαχερ)
Η Elizabeth είναι η τρίτη υιοθετημένη πριγκίπισσα του βασιλείου της Liones. Είναι ένα πολύ ευγενικό και στοργικό άτομο που πάντα διαλέγει μία ειρηνική και διπλωματική προσέγγιση, ακόμα και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Δείχνει συχνά μια ήρεμη αλλά απίστευτα ζεστή στάση απέναντι στους άλλους ανθρώπους, βοηθώντας τους όσο μπορεί. Παρά τις κακές φήμες που κυκλοφορούν για τους Seven Deadly Sins, η Elizabeth τους δείχνει απέραντο σεβασμό αλλά και εμπιστοσύνη.
Hawk
Ο Hawk είναι ένα γουρούνι που μιλάει κι ο καλύτερος φίλος του Meliodas. Εισάγεται στην ιστορία ως επιστάτης της ταβέρνας Boar Hat, του οποίου η δουλειά είναι να τρώει τα αποφάγια που αφήνουν οι πελάτες.
Diane
(αγγλική μεταγλώττιση:Έρικα Μέντεζ)
Ban
(αγγλική μεταγλώττιση:Μπέντζαμιν Ντίσκιν)
Ο Ban είναι αθάνατος και φέρει το αμάρτημα της απληστίας που συμβολίζεται με μία αλεπού στην αριστερή μεριά της μέσης του. Φαίνεται να είναι παθιασμένος και αυθόρμητος σαν χαρακτήρας, ενώ συχνά η ομάδα τον θεωρεί ενοχλητικό και ανώριμο. Έχει δείξει κάποιες πτυχές της απληστίας του καθώς και του εγωισμού του. Ωστόσο, θα μπορέσει να συγκρατηθεί εάν του δοθεί ένας πολύ καλός λόγος για να το κάνει. Είναι ερωτευμένος με την αδελφή του King την Elaine και προσπαθεί να βρει τρόπο να τη φέρει πίσω.
King
Το πραγματικό του όνομα είναι Fairy King Harlequin και είναι 1300 ετών. Ο King είναι μέλος της φυλής των Νεραϊδών και φέρει το αμάρτημα της οκνηρίας, το οποίο συμβολίζεται με μία αρκούδα Γκρίζλι στον αριστερό του αστράγαλο. Αν και φέρει το αμάρτημα της οκνηρίας, ο King φαίνεται συχνά να είναι σοβαρός και εργατικός. Όταν αναγκάζεται να κάνει κάτι που δεν του αρέσει, ο King μπορεί εύκολα να παρακινηθεί εάν αυτό σημαίνει ότι θα κάνει ευτυχισμένη την Diane.
Gowther
Ο Gowther φέρει το αμάρτημα της λαγνείας, που συμβολίζεται με μία κατσίκα χαραγμένη στο στήθος του. Φαίνεται να αγνοεί τα συναισθήματα των άλλων και δυσκολεύεται να κατανοήσει το νόημα της φιλίας. Ακόμα, η περιέργειά του τον έχει οδηγήσει αρκετές φορές σε αμφισβητήσιμες ενέργειες όπως είναι η χειραγώγηση αναμνήσεων άλλων ανθρώπων. Στο παρελθόν, ο Gowther έδειχνε αρκετά συναισθηματικός και συχνά φαινόταν να γελάει και να παίζει παιχνίδια. Ακόμα και όταν πολεμούσε, δεν διέθετε κακές προθέσεις. Ωστόσο απελπιζόταν εύκολα και έτρεμε στην ιδέα του να μείνει μόνος του. Ο φόβος αυτός αποδείχθηκε πολύ έντονος και τον οδήγησε στον Gowther του παρόντος.
Merlin
Η Merlin φέρει το αμάρτημα της λαιμαργίας, το οποίο συμβολίζεται με έναν χαραγμένο αγριόχοιρο στον λαιμό της. Συνήθως υπό τη μορφή μίας ελκυστικής γυναίκας με μαύρα μαλλιά και προκλητικά ρούχα, η Merlin είναι μία μάγισσα 3000 ετών, γνωστή ως κόρη του Belialuin, καθώς το πραγματικό της όνομα είναι αδύνατον να προφερθεί από τους ανθρώπους. Θεωρείται πως είναι η σπουδαιότερη μάγισσα σε όλη την Βρετανία. Είναι πολύ ήρεμη και δεν χάνει σχεδόν ποτέ την ψυχραιμία της. Αγαπάει την γνώση περισσότερο απ' όλα. Λόγω της επιθυμίας της να μάθει τα πάντα, η Merlin σταμάτησε προσωρινά την γήρανσή της προκειμένου να έχει όσο χρόνο χρειάζεται για να μελετήσει και να μάθει τα πάντα.
Escanor
Ο Escanor φέρει το αμάρτημα της αλαζονείας, ως σύμβολο ενός λιονταριού στην πλάτη του. Ήταν αρχικά πρίγκιπας του βασιλείου του Castellio, εκδιώχθηκε όμως από εκεί λόγω της ανικανότητάς του να ελέγξει την τερατώδη δύναμή του. Είναι γνωστός στο βασίλειο της Liones ως ο δυνατότερος Ιερός Ιππότης. Η προσωπικότητα του Escanor αλλάζει δραστικά μαζί με τη δύναμή του μεταξύ ημέρας και νύχτας. Τη νύχτα, είναι νευρικός, υποτακτικός και αδιάκοπα ευγενικός. Ενώ την ημέρα είναι υπερόπτης, αλαζόνας και αυταρχικός, ενώ επίσης αναλαμβάνει να τιμωρήσει όλους όσοι θεωρεί πως έχουν αμαρτήσει. Τέλος, είναι ερωτευμένος με την Merlin και αγαπάει την ποίηση.
Δημοτικότητα
Το 2014 το manga του Seven Dedaly Sins ψηφίστηκε ως το 5ο καλύτερο manga για άνδρες αναγνώστες από το περιοδικό Kono Manga ga Sugoi! . Ακόμα, ονομάστηκε ως το καλύτερο shōnen manga στα 39α Kodansha Manga Awards μαζί με το Yowamushi Pedal. Τον Οκτώβριο του 2017 το Netflix αποκάλυψε πως το anime του Seven Deadly Sins ήταν η τέταρτη πιο binge-watched σειρά μέσα σε 24 ώρες από την κυκλοφορία της στην πλατφόρμα.
Πωλήσεις
Έως τον Μάρτιο του 2021 το Seven Deadly Sins έχει πουλήσει 37 εκατομμύρια αντίτυπα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Seven Deadly Sins στο IMDb
Seven Deadly Sins στο Wiki
Τζόσεφ Έφορντ
Ο Τζόσεφ «Τζο» Έφορντ (Joseph "Joe" Efford, γενν. στις 29 Αυγούστου 1996) είναι Αμερικανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος ή επιθετικός για τη Μάδεργουελ ΦΚ.
Πρώτα χρόνια
Ο Έφορντ αποφοίτησε από το Λύκειο Dacula το 2014. Απέρριψε την υποτροφία ποδοσφαίρου από το κολέγιο UNCG και προτίμησε να ακολουθήσει επαγγελματική σταδιοδρομία στην Ευρώπη. Πέρασε αρκετά δοκιμαστικά στη Ρουμανία, πριν υπογράψει συμβόλαιο με την ΦΚ Μποτοσάνι τον Ιούνιο του 2014. Το συμβόλαιό του, ωστόσο, τερματίστηκε εντός του Ιουλίου.
Έφυγε από τη Ρουμανία ώστε να περάσει από μία σειρά νέων δοκιμαστικών στην Ισπανία, καταλήγοντας να προπονείται με τη Μαγιόρκα της Σεκούντα Ντιβιζιόν. Αφού πέρασε με επιτυχία ένα δοκιμαστικό δύο εβδομάδων, υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα τον Σεπτέμβριο του 2014. Ωστόσο, προβλήματα με τη βίζα του τον κράτησαν μη διαθέσιμο για 7 μήνες, πριν τελικά πάρει την άδεια να παίξει στην Ισπανία.
Εργοτέλης
Τον Σεπτέμβριο του 2017, δοκιμάστηκε από τον Εργοτέλη και έπεισε τον προπονητή Τάκη Γκώνια ώστε να υπογράψει συμβόλαιο με την ομάδα. Σκόραρε στο ντεμπούτο του στις 25 Οκτωβρίου 2017, στην εντός έδρας ήττα με 2-4 από τη Ξάνθη για το Κύπελλο Ελλάδας. Στη δωδέκατη συμμετοχή του με τους Κρητικούς στη Φούτμπολ Λιγκ, σημείωσε τα πρώτα του δύο γκολ στη διοργάνωση στις 5 Μαρτίου 2018, κατά τη διάρκεια της εκτός έδρας νίκης με 0-3 εναντίον της, επίσης, κρητικής ομάδας ΑΟ Χανιά−Κισσαμικός, εκ των οποίων, το πρώτο, σημειώθηκε μόλις 37 δευτερόλεπτα ύστερα από την έναρξη του αγώνα. Επίσης, έδωσε ασίστ στον συμπαίκτη του Ούγκο Κάιπερς για το γκολ του στο 13ο λεπτό. Συνολικά, είχε σημαντική συνεισφορά στον επιτυχημένο δεύτερο γύρο της ομάδας, για την αποφυγή του υποβιβασμού, σκοράροντας 7 γκολ σε 24 συμμετοχές, 20 από τις οποίες ξεκίνησε στο βασικό σχήμα.
Μετάξι
Το μετάξι είναι μία από τις πολυτιμότερες υφαντικές ίνες ζωικής προέλευσης, που βγαίνει από τον μεταξοσκώληκα, όταν φτιάχνει το κουκούλι, για να περάσει μια ορισμένη φάση στη μεταμόρφωσή της.
Η λέξη μετάξι πιθανόν να εισήχθη στο Βυζάντιο από Αρμένιους εμπόρους ,όπου στη γλώσσα τους γράφεται ως  Մետաքս και προφέρεται  Metak’s ,
Τρόπος κατασκευής
Ο μεταξοσκώληκας κατασκευάζει την ίνα αυτή απ' το έκκριμα των αδένων του, που όταν έρχεται σ' επαφή με τον αέρα, στερεοποιείται και παίρνει τη μορφή συνεχούς και πολύ λεπτής ίνας, που μόνο κάτω απ' την επίδραση κάποιας εξωτερικής αιτίας μπορεί να κοπεί. Στην επεξεργασία των κουκουλιών για να βγει το μετάξι, ακολουθείται μια δύσκολη και σύνθετη διαδικασία. Η κλωστή πρέπει να είναι συνεχής κι ομοιόμορφη. Το ακατέργαστο μετάξι, αρκετά υγροσκοπικό, αποτελείται από φιβροΐνη, (που είναι πρωτεΐνη άσπρου ή κρεμ χρώματος) κατά 60-70% και κατά 20-22% από σερικίνη (κι αυτή πρωτεΐνη). Το υπόλοιπο αποτελείται από διάφορες άλλες ύλες. Η παγκόσμια παραγωγή του ακατέργαστου μεταξιού φτάνει στις 30.000 περίπου τόνους το χρόνο. Η μεγαλύτερη παραγωγός χώρα στον κόσμο είναι η Ιαπωνία, με 11.000 τόνους κι ακολουθεί η Κίνα με 7.000
Τα τελευταία χρόνια, η παραγωγή έχει σημαντικά μειωθεί εξαιτίας του τεχνητού μεταξιού και των συνθετικών υλών. Στην Ελλάδα, η παραγωγή από 3.000 τόνους το χρόνο κουκούλια, έφτασε τους 630 τόνους, με τάση να μειωθεί ακόμη περισσότερο.
Εκτός όμως απ' το ζωικό μετάξι υπάρχει και το φυτικό, που παράγεται απ' τις ίνες μερικών φυτών που ανήκουν στην οικογένεια των ασκληπιαδιδών ή και των αποκυνιδών.
Ιστορία
Η μεταξουργία ήταν γνωστή πριν από 4.500 χρόνια στην Κίνα, όπως αναφέρουν τα αρχαία κείμενα. Λέγεται ότι η αυτοκράτειρα Σι Λινγκ-τσι το 2650 π.Χ. ανακάλυψε την ιδιότητα και την αξία των κουκουλιών του μεταξοσκώληκα και κατασκεύασε μέσα στα ανάκτορα σηροτροφείο, μεταξουργείο και υφαντουργείο με εργάτες τις ευγενείς κυρίες της Αυλής. Από τότε η αυτοκράτειρα αυτή λατρεύτηκε ως θεά του μεταξοσκώληκα και οι Κινέζοι κράτησαν μυστικό τον τρόπο κατασκευής του μεταξιού, διατηρώντας έτσι το μονοπώλιο μέχρι τον 5ο αι. μ.Χ. που μεταδόθηκε στην Περσία και τον 6ο αι. στο Βυζάντιο.
Στην αρχαία Ελλάδα το μετάξι ήταν γνωστό ως «σήρ» και το μεταξωτό ύφασμα ως «σηρικός». Ήταν γνωστό ότι παράγεται από τον μεταξοσκώληκα σε χώρα που ονόμαζαν «Σηρία» (Κίνα), ενώ τους κινέζους αποκαλούσαν «Σήρες». Ο Αριστοτέλης (Ιστ. Ζώων, 5.55) αναφέρει ότι οι γυναίκες της Κω γνώριζαν την κατεργασία του. Το μετάξι ήταν γνωστό πριν από την εκστρατεία του Αλεξάνδρου, αφού έχει βρεθεί στον Κεραμικό σε ταφή εγγονής του Αλκιβιάδη.
Σύμφωνα με πληροφορίες Βυζαντινών συγγραφέων, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουστινιανός έστειλε στην Κίνα δύο μοναχούς, ειδικά για το μετάξι, το οποίο εκείνη την εποχή είχε διαδοθεί σε μεγάλο βαθμό (το χρησιμοποιούσε ακόμα και η εκκλησία) και ήταν συγχρόνως πανάκριβο. Οι δύο μοναχοί παρακολούθησαν όλη τη διαδικασία εκτροφής του μεταξοσκώληκα και παραγωγής του μεταξιού και φεύγοντας έκρυψαν μέσα στα κούφια μπαστούνια τους αρκετό μεταξόσπορο, που μετέφεραν στο Βυζάντιο. Στα πρώτα χρόνια η βυζαντινή αυλή κρατούσε μυστικό τον τρόπο παραγωγής του μεταξιού από τον υπόλοιπο λαό, που πίστευε ότι το μετάξι προερχόταν από κάποια φυτική ουσία. Σιγά σιγά όμως η τεχνική ξέφυγε από τα ανάκτορα και η μεταξουργία αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό σ` όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, που ονομάστηκε από τότε Μοριάς, εξαιτίας της καλλιέργειας της μουριάς. Τον 8ο αι. η μεταξουργία διαδόθηκε στους Άραβες, ύστερα από επιδρομή που έκαναν στην Πελοπόννησο, το 1130 μ.Χ. διαδόθηκε στη Σικελία και από εκεί στην Ιταλία, όπου δημιουργήθηκαν μεγάλα κέντρα βιοτεχνίας μεταξιού (Φλωρεντία, Βενετία, Γένουα, Λούκα, Μιλάνο). Στην Αβινιόν κατά το 14ο αι. η μεταξουργία υποστηρίχθηκε από τους πάπες και γενικά σ` όλα τα κράτη οι ηγεμόνες φρόντισαν να την αναπτύξουν με κάθε τρόπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοϋλικά Κατηγορία:Δρόμος του Μεταξιού Κατηγορία:Ίνες
854 Φρόστια
Η Φρόστια (Frostia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,806. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Έντγουιν Μπραντ Φροστ.