cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέδρο Μορένο
Ο Πέδρο Μορένο (Pedro Moreno, γεννημένος ως Πέδρο Μορένο Ούρα Pedro Moreno Urra, 14 Σεπτεμβρίου 1980 -) είναι Κουβανός ηθοποιός και μοντέλο.
Φιλμογραφία
Ταινίες
Θέατρο
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουβανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Κουβανοί μοντέλα
Ελισάβετ της Καρινθίας, βασίλισσα της Σικελίας
Η Ελισάβετ, γερμ. Elizabeth (1298 - 1352) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόρη του δούκα της Καρινθίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σικελίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιά της Σικελίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας
Μέργκο
Το Μέργκο (ιταλικά: Mergo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Μονσάνο
Το Μονσάνο (ιταλικά: Monsano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Μπυρσάρ
Το Μπυρσάρ (γαλλικά: Bursard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπυρσαρτιέν (γαλλικά: Burressartiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Δημήτρης Οπλοποιός
Ο Δημήτρης Οπλοποιός ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1928, όπως και επτά πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης.
Καριέρα
Ο Οπλοποιός εντάχθηκε στην ομάδα των "κιτρινόμαυρων" το 1917, σε ηλικία 14 ετών. Διετέλεσε αρχηγός της ομάδας και αγωνίστηκε στο πρώτο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης το 1923, όπου ο Άρης κατέκτησε τον τίτλο.
Ακολούθησε ανάλογη πορεία την επόμενη χρονιά, ενώ το 1926 ο Άρης κατέκτησε τον τρίτο του τίτλο, νικώντας με 5-2 και 4-1 τον βασικό του αντίπαλο, Ηρακλή.
Την σεζόν 1926-27, ο Άρης έχασε για πρώτη φορά τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης από τον Ηρακλή, αλλά με τον Οπλοποιό ως βασικό μέλος της ενδεκάδας του κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος, το 1928.
Την σεζόν 1929-30, αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος, αλλά δεν συμπεριλήφθηκε στην ενδεκάδα κανενός από τους τέσσερις αγώνες του Άρη για την τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος.
Ο Δημήτρης Οπλοποιός εγκατέλειψε την ενεργό δράση τον Δεκέμβριο του 1930, σε ηλικία 27 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Μεταμόρφωση Κοζάνης
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μεταμόρφωση (αποσαφήνιση)
Η Μεταμόρφωση είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης σε υψόμετρο 700 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μεταμόρφωση βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Βούρινος (Μπούρινος), σε απόσταση 19 χλμ ΝΔ. από την Κοζάνη και 24,5 χλμ. Α. από τη Σιάτιστα. Στα βορειοδυτικά του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός, και η εθνική οδός Κοζάνης - Ιωαννίνων. Η παλιά ονομασία του χωριού από την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι Δραβουντάνιστα και έτσι αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918, όταν ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε αρχικά σε Σωληνάρι το 1927 με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927 και το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 σε Μεταμόρφωσις. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεταμορφώσεως που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 346 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Μόντε Ρομπέρτο
Το Μόντε Ρομπέρτο (ιταλικά: Monte Roberto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Μόντε Σαν Βίτο (Ιταλία)
Το Μόντε Σαν Βίτο (ιταλικά: Monte San Vito) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Αντώνης Μυλωνάκης
Ο Αντώνης Μυλωνάκης (Καλλιθέα Αττικής, 2 Οκτωβρίου 1958) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και πρώην βουλευτής Ανατολικής Αττικής της Ελληνικής Λύσης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καλλιθέα και μεγάλωσε στις εργατικές κατοικίες της Κηφισιάς. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού το 1980. Έχει φοιτήσει στο οικονομικό τμήμα της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Παλιότερα είχε εργαστεί στο τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky ως διευθυντής αλλά και ως παρουσιαστής των εκπομπών Η φωνή του λαού και Τα γεγονότα της εβδομάδας. Έχει επίσης εργαστεί στις εφημερίδες Ελεύθερος και Μακελειό, και έχει αρθρογραφήσει στο Pronews. Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Ανατολικής Αττικής με την Ελληνική Λύση. Σήμερα συμπαρουσιάζει την εκπομπή Εκρήξεις στον σταθμό του κόμματος Alert, όπου έχει παρουσιάσει και το Ανατρεπτικό Δελτίο. Είναι πατέρας ενός γιου που εργάζεται στις ένοπλες δυνάμεις.
Η αγαπημένη του ομάδα ποδοσφαίρου είναι ο Ολυμπιακός, και έχει χαρακτηρίσει τον σημερινό ιδιοκτήτη της Βαγγέλη Μαρινάκη, αποκαλώντας τον «γέννημα θρέμμα Ολυμπιακάκια» και «ηγέτη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση
Λίμνη Μαριούτ
thumb|280px|Θέα της λίμνης και της συνοικίας [[Αμρίγια (Αλεξάνδρεια)|Αμρίγια]] Η λίμνη Μαρεώτιδα (αραβικά: مريوط, μαριούτ) είναι μια υφάλμυρη λιμνοθάλασσα που βρίσκεται πίσω από τη πόλη της Αλεξάνδρειας, η οποία και την εμποδίζει να συνδεθεί με τη Μεσόγειο Θάλασσα. Τροφοδοτείται από τον ποταμό Νείλο. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η περιοχή ήταν περίπου 200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αλλά στις αρχές του 21ου αιώνα η έκτασή της μειώθηκε σε περίπου 50 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Πολλά τμήματα της λίμνης αποξηράνθηκαν για την επέκταση της πόλης της Αλεξάνδρειας, ενώ άλλα τμήματα της λίμνης έχουν μετατραπεί σε αλυκές.
Αναφορές
Κατηγορία:Δέλτα Ποταμού Νείλου Μαρεώτιδα Κατηγορία:Αλεξάνδρεια
Μοντεκαρόττο
Το Μοντεκαρόττο (ιταλικά: Montecarotto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Za dom spremni
Χρήση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Τον καιρό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ούστασε ήταν η κυρίαρχη πολιτική παράταξη του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας και υπήρξαν συνεργάτες του Άξονα. Στις 10 Απριλίου του 1941, o Σλάβκο Κβάτερνικ, που είχε οριστεί αρχηγός της αστυνομίας του νεότευκτου κράτους και εκπρόσωπος του Άντε Πάβελιτς, κήρυξε τη δημιουργία του κράτους στο Ράδιο του Ζάγκρεμπ. Τελείωσε την ομιλία του με την εξής φράση: ''Bog i Hrvati! Za dom spremni!'' (Ο Θεός και οι Κροάτες. Για την πατρίδα έτοιμοι.)
Τον Οκτώβριο του 1941, ο υπουργός παιδείας και κουλτούρας Μίλε Μπούντακ πέρασε νόμους που υποχρέωνε τον κόσμο να καλεί το σύνθημα. Τον Ιούλιο του 1941, ο Γιούρε Φράντσετιτς, εισήγαγε μια εγκύκλιο για ποιο λόγο ο χαιρετισμός ήταν σημαντικός.
Οι αρχές της φασιστικής Κροατίας έδιναν μεγάλη έμφαση στο σύνθημα. Όλα τα κυβερνητικά, στρατιωτικά και γενικώς τα επίσημα έγγραφα του κράτους τέλειωναν με τον χαιρετισμό. Μάλιστα, λέγεται ότι ο Άντε Πάβελιτς είχε τέτοια εμμονή με τον χαιρετισμό που τον επαναλάμβανε στο τέλος κάθε συζήτησης που πραγματοποιούσε, ακόμα και τον καιρό αφότου διέφυγε από την Κροατία.
Ο χαιρετισμός χρησιμοποιούταν επίσης με διάφορες παραλλαγές, όπως "Za poglavnika i za dom spremni!" (Για τον αρχηγό και την πατρίδα έτοιμοι) ή "Za dom?! – Spremni", "Za koga?! – Za poglavnika" ("Για την πατρίδα; – Έτοιμοι", "Για ποιον; - Για τον αρχηγό." ), ή ακόμα: "Za Boga i poglavnika svoga – Uvijek spremni! ("Για τον Θεό και τον αρχηγό μας – Πάντα έτοιμοι.") σε διάφορες σημαίες που βρίσκονταν σε χρήση.
Σύγχρονη χρήση
μικρογραφία|Γκράφφιτι με τις 2 πρώτες λέξεις του συνθήματος και το σύμβολο των Ούστασε πάνω σε έναν κάδο απορριμάτων. Ο χαιρετισμός χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια στους πολέμους ανεξαρτησίας της Κροατίας και της Βοσνίας. Το Κροατικό Κόμμα Δικαιωμάτων επίσης υιοθέτησε τον χαιρετισμό και σύμβολα των Ούστασε. Το παράρτημα του κόμματος στη Βοσνία τον κρατούσε σε χρήση μέχρι το 2012, όταν το αντικατέστησε τελικά με το Semper fidelis.
Σε ένα περιστατικό του 2011, ένα δικαστήριο στο Κνιν αρνήθηκε να επιβάλλει ποινή σε έναν έμπορο που πουλούσε αναμνηστικά με το σύνθημα, με δικαιολογίες ότι ο έμπορος δε φορούσε ρούχο που να προωθεί μίσος και ότι το σύνθημα αποτελεί παραδοσιακό κροατικό χαιρετισμό που χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες.
Το συγκρότημα των Τόμσον έχει ψάλει το σύνθημα σε τραγούδια του, όπως στο Bojna Čavoglave και στο Golubovi bijeli.
Ο χαιρετισμός έχει χρησιμοποιηθεί μερικές φορές από Κροάτες φιλάθλους οπαδούς και ποδοσφαιριστές. Το 2013, ο Γιόσιπ Σίμουνιτς έψαλε το σύνθημα 3 φορές με το κοινό ύστερα από τη νίκη της Κροατίας ενάντια στην Ισλανδία. Τιμωρήθηκε από τη ΦΙΦΑ με πρόστιμο και 10 αγώνες.
Τον Αύγουστο του 2015, ένας αριθμός ακαδημαϊκών και θρησκευτικών προσώπων έκαναν αίτηση στην πρόεδρο της Κροατίας Κολίντα Κιτάροβιτς να γίνει επίσημος χαιρετισμός των στρατιωτικών δυνάμεων της Κροατίας. Τον Ιούνιο του 2016, ο Έλβις Ντουσπάρα, φανατικός ρωμαιοκαθολικός, δημοσίευσε βιβλίο, που είχε σκοπό να απενοχοποιήσει το σύνθημα και στο οποίο ισχυρίστηκε ότι 'είναι κομμάτι του DNA των Κροατών'. Ο Γιόσιπ Πέτσαριτς, μαθηματικός, εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο " Ημερολόγιο κάτω από την υπογραφή 'Ζα ντομ σπρέμνι' ". Η δημόσια παρουσίαση του βιβλίου απαγορεύθηκε από τις τοπικές αρχές της πόλης του Τίσνο.
Ο Κροάτης επιστήμονας πληροφορικής Φίλιπ Ρόντικ έκανε έρευνα στα μηνύματα που στάλθηκαν στο Facebook και σε ακροδεξιούς blog ιστότοπους μεταξύ του 2012 και του 2017. Αποκάλυψε ότι στα 4.5 εκατομμύρια σχόλια το σύνθημα χρησιμοποιήθηκε 33000 φορές. Περισσότεροι από 10000 χρήστες άφησαν τουλάχιστον ένα μήνυμα ή σχόλιο που περιείχε το σύνθημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναζισμός Κατηγορία:Φασισμός στην Κροατία Κατηγορία:Εθνικά συνθήματα
Εκκλησία του Ούρνες Στάβε
Η Εκκλησία του Ούρνες Στάβε (νορβηγικά: Urnes stavkyrkje) είναι μια πετρόκτιστη εκκλησία του 12ου αιώνα στην περιοχή Ούρνες του δήμου Luster στην κομητεία Vestland της Νορβηγίας. Η εκκλησία βρίσκεται στην ανατολική πλευρά των νορβηγικών φιόρδ, ακριβώς απέναντι από το χωριό Solvorn και περίπου 5 χλμ (3,1 μίλια) ανατολικά του χωριού Hafslo. Είναι μια από τις παλαιότερες πετρόκτιστες εκκλησίες στη Νορβηγία ενώ τμήματα της ξύλινης κατασκευής χρονολογούνται από το δεύτερο μισό του 11ου αιώνα. Χτίστηκε κατά τη δομή της βασιλικής εκκλησίας, εμπνευσμένη από τους μεσαιωνικούς χριστιανικούς ναούς, με κυλινδρικές στήλες και ημικυκλικές καμάρες στο εσωτερικό. Η διακόσμηση των εσωτερικών στηλών και στο εξωτερικό της εκκλησίας ενσωματώνει τα στοιχεία του μετασχηματισμού, της αφομοίωσης και της υιοθέτησης του πολιτισμού των Βίκινγκ. Η βόρεια πύλη της εκκλησίας χαρακτηρίζεται από το ύφος της πόλης Ούρνες, το οποίο περιέχει διακοσμητικά στοιχεία από τη νορβηγική μυθολογία και χρονολογείται τον 12ο αιώνα.
Ο ναός αυτός είναι ιδιοκτησία της Fortidsminneforeningen (Εταιρεία για τη Διατήρηση των Νορβηγικών Αρχαίων Μνημείων) από το 1881. Το 1979 ο ναός Ούρνες Στάβε μπήκε στη Λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναοί Κατηγορία:Εκκλησίες Κατηγορία:Νορβηγία
Χένρι Σόμερσετ, 9ος δούκας του Μπωφόρ
Ο Χένρι Σόμερσετ, 9ος δούκας του Μπωφόρ (19 Μαΐου 1847 - 24 Νοεμβρίου 1924) Βρετανός ευγενής, κόμης του Γκλάμοργκαν (1853), μαρκήσιος του Γούστερ (1853 - 1899) και 9ος Δούκας του Μπωφόρ ήταν μεγαλύτερος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 8ου δούκα του Μπωφόρ και της Λαίδης Τζωρτζιάνας Καρλόττας Κάρζον κόρης του Ρίτσαρντ Κάρζον - Χάου, 1ου κόμη του Χάου. Εκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο του Ίτον (1860 - 1864). Ο Μπωφόρ έγινε σαλπιστής στους Βασιλικούς Ιππικούς Φρουρούς (1865) και προήχθη σε Καπετάνιο (1869), υπηρέτησε την Βασίλισσα Βικτώρια ως βοηθός και ως Υψηλός Στιούαρτ του Μπρίστολ (1899). Διορίστηκε αναπληρωτής Υπολοχαγός για το Μπρέκνοκσαιρ (8 Ιανουαρίου 1900) και έγινε αναπληρωτής φύλακας στο κάστρο του Ράγκλαν. Κέρδισε την θέση του επίτιμου Συνταγματάρχη των Βασιλικών Ουσάρων του Γκλόστερσαιρ. Διορίστηκε Δικαστής της ειρήνης και αναπληρωτής Υπολοχαγός για το Γκλόστερσαιρ και το Μονμουθσάιρ.
Οικογένεια
Ο Χένρι Σόμερσετ πέθανε σε ηλικία 77 ετών (1924) στον Οίκο του Μπάντμιντον στο Γκλόστερσαιρ, τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και όλων των Αρχαγγέλων στο Μπάντμιντον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Μπωφόρ Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ
Άγιοι Ομολογητές (συνοικία Λευκωσίας)
Οι Άγιοι Ομολογητές (ή οι Άγιοι Ομολογηταί) είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τον Τρυπιώτη, στα ανατολικά με τον Άγιο Αντώνιο, στα νοτιοανατολικά με την Αγλαντζιά, στα νότια με τον Άγιο Δημήτριο (Δήμος Στροβόλου), στα δυτικά με τη Χρυσελεούσα (Δήμος Στροβόλου) και στα βορειοδυτικά με την Έγκωμη και τον Άγιο Ανδρέα.
Ονομασία
Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Μαντεία και υπαγόταν στην πόλη-βασίλειο Λήδρα. Πολλούς αιώνες αργότερα, σε μια σπηλιά στο κέντρο του χωριού, ανακαλύφθηκε μια εικόνα των Αγίων Ομολογητών (Άγιος Γουρίας, Άγιος Σαμωνάς και Άγιος Άβιβος), ζωγραφισμένη από τον ιερογράφο Παύλο το 1663. Για τον λόγο αυτό ο οικισμός πήρε την ονομασία Άγιοι Ομολογητές, προς τιμήν των τριών Αγίων. Τότε οικοδομήθηκε και στην περιοχή η ομώνυμη εκκλησία. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Άγιοι Ομολογητές δεν είχαν δράση στην Κύπρο, ούτε κατάγονταν από εκεί.
Ιστορία
Μέχρι το 1944 οι Άγιοι Ομολογητές αποτελούσαν ανεξάρτητο χωριό. Την 1η Ιανουαρίου 1944 ενσωματώθηκαν στον Δήμο Λευκωσίας.
Την εποχή εκείνη αποτελούσε ένα μικρό χωριό μεταξύ του Πεδιαίου Ποταμού και της Λεωφόρου Δημοσθένη Σεβέρη, με χωματένιους δρόμους και πολλά χωράφια.
Στους Αγίους Ομολογητές βρίσκεται το Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου. Πριν την ανεξαρτησία της Κύπρου, το κτίριο αποτελούσε το κυβερνείο, στο οποίο διέμενε ο Βρετανός Κυβερνήτης της Κύπρου την περίοδο της Αγγλοκρατίας. Για τον λόγο αυτό, ο πρώτος δρόμος της περιοχής που ασφαλτώθηκε ήταν η Λεωφόρος Αγίων Ομολογητών, αφού την χρησιμοποιούσε ο κυβερνήτης για να πηγαινοέρχεται στο κυβερνείο.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στην περιοχή κατασκευάστηκαν πολλές πολυκατοικίες. Ωστόσο, στον κεντρικό πυρήνα των Αγίων Ομολογητών διατηρούνται μέχρι σήμερα αρκετά στοιχεία παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός των Αγίων Ομολογητών παρουσιάζει συνεχώς αύξηση. Λόγω της ενσωμάτωσης τους στον Δήμο Λευκωσίας το 1944, οι Άγιοι Ομολογητές δεν απογράφονται ξεχωριστά στις απογραφές του 1960, 1973 και του 1976. Στις επόμενες απογραφές απογράφονται ως συνοικία του Δήμου Λευκωσίας.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Αγίων Ομολογητών όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Εθνικό Πάρκο Κιλιμάντζαρο
Το Εθνικό Πάρκο Κιλιμάντζαρο είναι ένα εθνικό πάρκο στην Τανζανία, που βρίσκεται 300 χλμ. νότια του Ισημερινού και στην περιοχή του Κιλιμάντζαρο της Τανζανίας. Το πάρκο είναι κοντά στην περιοχή Μόσι και περιλαμβάνει όλο το βουνό Κιλιμάντζαρο πάνω από την δάσος και τη γύρω περιοχή. Καλύπτει μια έκταση 1.688 τετραγωνικών χλμ. (652 τετραγωνικά μίλια) και έχει 2°50'–3°10'S γεωγραφικό πλάτος, 37°10'–37°40'E γεωγραφικό μήκος. Το πάρκο διοικείται από την Εθνική Αρχή Πάρκων της Τανζανίας.
Το 2013 το πάρκο είχε έσοδα $51 εκατ. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Τανζανίας και το οικονομικό έτος 2012-13 δημιούργησε πλεόνασμα. (Η ευρύτερη περιοχή Νγκορονγκόρο δεν θεωρείται εθνικό πάρκο) Η Εθνική Αρχή Πάρκων της Τανζανίας ανέφερε ότι το πάρκο κατέγραψε 58.460 τουρίστες το οικονομικό έτος 2012-13, εκ των οποίων οι 54.584 ήταν αλλοδαποί. Από τους 57.456 τουρίστες το οικονομικό έτος 2011-12, οι 16.425 έκαναν πεζοπορία στο βουνό, όπως αναφέρεται στο Σχέδιο Διαχείρισης του Πάρκου.
Ιστορία
μικρογραφία|Σημάδια περιπατητών στο Εθνικό Πάρκο Κιλιμάντζαρο Στις αρχές του 20ού αιώνα, το όρος Κιλιμάντζαρο και τα γειτονικά δάση ανακηρύχθηκαν προστατευόμενη περιοχή από τη γερμανική κυβέρνηση. Το 1921 ανακηρύχθηκαν δασική προστατευόμενη περιοχή. Το 1973 το βουνό πάνω από το δάσος (περίπου 2.700 μέτρα, 8.900 πόδια) επανακηρύχθηκε εθνικό πάρκο. Το πάρκο κηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών το 1987. Το 1985 το πάρκο επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει ολόκληρο το δάσος πάνω στο βουνό, το οποίο αποτελούσε μέρος του δασικού καταφυγίου του Κιλιμάντζαρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισημερινός Κατηγορία:Τανζανία
Μεταρρυθμιστικό Κόμμα (Σερβία)
Το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα (σερβικά κυριλλικά: Реформистичка странка, σερβικά λατινικά: Reformistička stranka, αρχικά: RS) είναι σερβικό πολιτικό κόμμα ιδρυθέν το 2005. Εδρεύει στο Νις, ενώ πρόεδρός του είναι ο Αλεκσάνταρ Βίσνγιτς.
Εκλογική δραστηριότητα
Το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα (RS) παρουσίασε λίστα 94 υποψηφίων στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 21ης Ιανουαρίου του 2007, όπου συγκέντρωσε αριθμό 1.881 ψήφων, ο οποίος μεταφραζόταν σε ποσοστό της τάξεως του 0,05 % επί του συνόλου των ψήφων, με αποτέλεσμα την απουσία εκπροσώπησης του κόμματος στην Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Σερβίας.
Ο Γιούγκοσλαβ Ντομπρίτσανιν, αντιπρόεδρος του κόμματος, έθεσε την υποψηφιότητά του στον πρώτο γύρο των σερβικών προεδρικών εκλογών του 2008, όπου έλαβε αριθμό 11,894 ψήφων, ο οποίος μεταφραζόταν σε ποσοστό της τάξεως του 0,29 % επί του συνόλου των ψήφων. Το κόμμα δημιούργησε λίστα 119 υποψηφίων στις πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές της 11ης Μαΐου του 2008, η οποία συγκέντρωσε αριθμό 10.563 ψήφων, ο οποίος μεταφραζόταν σε ποσοστό της τάξεως του 0,26 % επί του συνόλου των ψήφων, γεγονός το οποίο είχε ως συνέπεια την απουσία εκπροσώπησης του κόμματος στην Εθνοσυνέλευση.
Στην διάρκεια των κοινοβουλευτικών εκλογών της 6ης Μαΐου του 2012, το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα δημιούργησε λίστα 175 υποψηφίων. Η λίστα συγκέντρωσε ποσοστό της τάξεως του 0,23 % επί του συνόλου των ψήφων και δεν έλαβε κάποια θέση εκπροσώπου στην Εθνοσυνέλευση.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
Άνω Πυρηναία
Τα Άνω Πυρηναία (γαλλικά: Hautes-Pyrénées) είναι νομός της νοτιοδυτικής Γαλλία ς, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ταρμπ. Η INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 65.
Στο νομό βρίσκεται η κοινότητα Λούρδη με το Ιερό της Παναγίας της Λούρδης, που είναι ένας από τους σημαντικότερους τόπους στον τομέα του προσκυνήματος και του θρησκευτικού τουρισμού.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Ω-Πιρεάν ή Μπιγκουρντάν, καθώς ο νομός αντιστοιχεί περίπου στην περιοχή της παλιάς κομητείας του Μπιγκόρ.
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης των Άνω Πυρηναίων μικρογραφία|400x400εσ|Θέση των Άνω Πυρηναίων στην [[Οξιτανία (διοικητική περιοχή)|Οξιτανία]] αριστερά|μικρογραφία|Το όρος Βινιεμάλ Ο νομός Άνω Πυρηναία αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Οξιτανία και έχει έκταση 4.464 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Συνορεύει στα δυτικά με το νομό Ατλαντικά Πυρηναία (Νέα Ακουιτανία), στα ανατολικά με το νομό Ωτ-Γκαρόν, στα βόρεια με το νομό Ζερς και στο νότο με την ισπανική επαρχία Ουέσκα.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ταρμπ, που βρίσκεται σε απόσταση 650 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Τρεις ξεχωριστές φυσικές περιοχές αποτελούν το έδαφος του νομού: το βουνό με τις κοιλάδες του, οι πλαγιές και οι πεδιάδες.
Το βόρειο τμήμα του νομού αποτελείται κυρίως από επίπεδη καλλιεργήσιμη γη, όπου είναι συγκεντρωμένο το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού.
Οι κυριότεροι ποταμοί του νομού είναι οι Γκαβ ντε Πω, Αντούρ, Νεστ και Πικ.
Τα Άνω Πυρηναία έχουν δύο μικρούς εδαφικούς θύλακες - κατάλοιπο του Μεσαίωνα - που βρίσκονται στο γειτονικό διαμέρισμα των Ατλαντικών Πυρηναίων.
Ιστορία
Ο νομός Άνω Πυρηναία είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790. Έως το 2016 ανήκε στην περιοχή Μιντί-Πυρηναία, η οποία συνενώθηκε με το Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Ιστορικά, η περιοχή από την οποία συγκροτήθηκε ο νομός ήταν γνωστή ως Μπιγκόρ, μια περιοχή που κατά καιρούς ήταν ανεξάρτητη, αλλά αργότερα αποτέλεσε τμήμα της επαρχίας της Γασκώνη ς. Μεγάλα τμήματα της περιοχής παραχωρήθηκαν στους Άγγλους μετά τη Συνθήκη του Μπρετινί το 1360. Τον 16ο αιώνα, τα εδάφη του νομού αποτελούσαν μέρος των κτήσεων των Προτεσταντών μοναρχών της Ναβάρρας, που προσαρτήθηκαν στη Γαλλία από τον Ερρίκο τον Δ' το 1607.
Η Ταρμπ είναι γενέτειρα πόλη του στρατάρχη Φερντινάν Φος (1851-1929).
Διοικητική διαίρεση
εναλλ.=|μικρογραφία|380x380εσ|Τα Άνω Πυρηναία και οι περιοχές που καταλάμβαναν το έδαφός του πριν την [[Γαλλική Επανάσταση|Επανάσταση.
Οικονομία
Στην αγροτική παραγωγή κυριαρχεί η καλλιέργεια αραβόσιτου, φασολιών και φρούτων.
Η βιομηχανική παραγωγή είναι ένας σημαντικός παράγοντας της τοπικής οικονομίας. Η βιομηχανική δραστηριότητα συγκεντρώνεται στην πεδιάδα της Ταρμπ, γύρω από τη Λουρντ, το Λανμεζάν και την Μπανιέρ-ντε-Μπιγκόρ.
Αυτή η βιομηχανική δραστηριότητα ενισχύεται από την παρουσία στην Ταρμπ πανεπιστημιακού κέντρου (6000 φοιτητές), που προσφέρει στην περιοχή τεχνικούς, μηχανικούς και ερευνητές στους τομείς της αεροδιαστημικής, της μηχανολογίας, της βιομηχανικής μηχανικής, της παραγωγής, υλικών, ενέργειας, ηλεκτρονικών, αυτοματισμών κλπ. Τα ιδρύματα που προσφέρουν αυτό το εργατικό δυναμικό περιλαμβάνουν: την Εθνική Πολυτεχνική Σχολή της Τάρμπ, το Τεχνολογικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ταρμπ, παράρτημα του πανεπιστημίου της Τουλούζης και ερευνητικά εργαστήρια.
Σημαντική οικονομική δραστηριότητα για το νομό είναι επίσης και ο τουρισμός.
Τουρισμός
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Προσκύνημα στη Λούρδη μικρογραφία|Καταρράκτης στα όρη Γκαβαρνί Η Λούρδη υποδέχεται κάθε χρόνο 6 εκατομμύρια προσκυνητές και επισκέπτες από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων περίπου 60.000 ασθενών και αναπήρων. Είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές καθολικό θέρετρο προσκυνήματος στην Ευρώπη.
Το Εθνικό Πάρκο Δυτικών Πυρηναίων καλύπτει μια σημαντική περιοχή και περιλαμβάνει γνωστά αξιοθέατα όπως την αμφιθεατρική κοιλάδα του Γκαβαρνί και τη Γέφυρα της Ισπανίας. Ολόκληρη η περιοχή είναι ένας αγαπημένος προορισμός για πεζοπόρους και λάτρεις του βουνού.
Η περιοχή ήταν γνωστή ίσως από την Αρχαιότητα για τις θερμές πηγές της και πολλές κωμοπόλεις χτίστηκαν γύρω από αυτές, όπως οι Κωτερέ, Λυζ-Σαιν-Σωβέρ και Μπανιέρ-ντε-Μπιγκόρ.
Στην κοινότητα Αρζελές-Γκαζόστ υπάρχει ένα πάρκο άγριων ζώων, με ζώα που ζουν στο φυσικό τους περιβάλλον, και ένα Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Μια αξιοσημείωτη λίμνη στην περιοχή είναι η Λακ Μπλε ντ'Ιλεού (Lac Bleu d'Ilhéou) σε ύψος 1976 μέτρων, νοτιοδυτικά του Κωτερέ.
Υπάρχουν πολλά δημοφιλή χιονοδρομικά κέντρα, όπως το Γκαβαρνί, το Λυζ-Αρντιντάν, το Κωτερέ κ.α.
Η περιοχή είναι ένα σχεδόν μόνιμο πέρασμα στη διαδρομή του ποδηλατικού γύρου της Γαλλίας (Tour de France), με σημαντικά δύσκολα περάσματα όπως το Τουρμαλέ, το Ωμπίσκ και το Σουλόρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρισμός και πολιτισμός στα Άνω Πυρηναία (επιλογή γλώσσας)
Εθνικό πάρκο Δυτικών Πυρηναίων (αγγλικά)
Γραφείο Τουρισμού
Κατηγορία:Νομοί της Περιοχής της Οξιτανίας Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Ροχίνγκια
Ο λαός των Ροχίνγκια είναι ένας άπατρις λαός από την πολιτεία Ρακίν της Μιανμάρ. Η πλειοψηφία των Ροχίνγκια είναι μουσουλμάνοι, ενώ ένα μικρό ποσοστό είναι Ινδουιστές.
Οι Ροχίνγκια έχουν υποστεί στρατιωτικές διώξεις το 1978, 1991–1992, 2012, 2015, 2016–2017 και ιδιαίτερα το 2017-2018, στην οποία το μεγαλύτερο μέρος των Ροχίνγκια στην Μιανμάρ διώχθηκε από τη χώρα και κατέφυγε στο Μπανγκλαντές.
Οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ περιέγραψαν τη δίωξη τους από τη Μιανμάρ ως εθνοκάθαρση του Ροχίνγκια. Ο απεσταλμένος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Μιανμάρ ανέφερε ότι «η μακρά ιστορία διακρίσεων και διώξεων κατά της κοινότητας Ροχίνγκια θα μπορούσε να ισοδυναμεί με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», και έχουν υπάρξει προειδοποιήσεις για αναπτυσσόμενη γενοκτονία. Ο Γιανγκί Λι, ειδικός ερευνητής του ΟΗΕ στη Μιανμάρ, πιστεύει ότι η χώρα θέλει να εκδιώξει ολόκληρο τον πληθυσμό Ροχίνγκια της.
Οι Ροχίνγκια υποστηρίζουν ότι είναι αυτόχθονες στη δυτική Μιανμάρ με κληρονομιά πάνω από μια χιλιετία και επιρροή από τους Άραβες, τους Μουγκάλ και τους Πορτογάλους. Η κοινότητα ισχυρίζεται ότι προέρχεται από φυλές στο προαποικιακό και αποικιακό Αρακάν. Ιστορικά, η περιοχή ήταν ένα ανεξάρτητο βασίλειο μεταξύ της Νοτιοανατολικής Ασίας και της ινδικής υποηπείρου. Οι Ροχίνγκια εκπροσωπούνταν στα κοινοβούλια της Μιανμάρ μέχρι την αύξηση των διωγμών στα τέλη του 20ού αιώνα. Παρά την αποδοχή του όρου Ροχίνγκια στο παρελθόν, η σημερινή επίσημη θέση της κυβέρνησης της Μιανμάρ είναι ότι οι Ροχίνγκια δεν είναι εθνικό «ιθαγενές φύλο» αλλά παράνομοι μετανάστες από το γειτονικό Μπανγκλαντές. Η κυβέρνηση της Μιανμάρ έχει σταματήσει να αναγνωρίζει τον όρο «Ροχίνγκια» και προτιμά να αναφέρεται στην κοινότητα ως «Μπενγκάλι». Οι ομάδες εκστρατείας των Ροχίνγκια, ιδιαίτερα ο Εθνικός Οργανισμός Αρακάν Ροχίνγκια, απαιτούν το δικαίωμα «αυτοδιάθεσης εντός της Μιανμάρ».
Υπολογίζεται ότι 1 εκατομμύριο Ροχίνγκια ζούσαν στη Μιανμάρ πριν από την κρίση του 2016-17. Στις 22 Οκτωβρίου 2017, ο ΟΗΕ ανέφερε ότι περίπου 603.000 πρόσφυγες από το Ρακίν της Μιανμάρ διέσχισαν τα σύνορα στο Μπανγκλαντές από τις 25 Αυγούστου 2017. Αυτός ο αριθμός αυξήθηκε στις 624.000 μέχρι τις 2 Νοεμβρίου 2017 και ξεπέρασε τους 625.000 μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου 2017. Οι Ροχίνγκια στερούνται ιθαγένειας βάσει του νόμου περί ιθαγένειας της Μιανμάρ του 1982.
Συνδυασμός ανεξάρτητων υποψηφίων
Συνδυασμός ανεξάρτητος υποψηφίων λεγόταν ο συνδυασμός ανεξάρτητων τοπικών υποψηφίων που συμμετείχαν στις εκλογές στην Ελλάδα μεταξύ 1946 και 1974.
Ιστορία
Ο κατάλογος συμμετείχε στις εκλογές του 1946, τις πρώτες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έλαβε το 1% των ψήφων και κέρδισε δύο έδρες. Στις εκλογές του 1950 ο συνδυασμός έχασε τις 2 έδρες του και κέρδισε το 0.2% των ψήφων. Ο κατάλογος παρέμεινε χωρίς έδρα μετά τις εκλογές του 1951, αλλά κέρδισε δύο έδρες το 1952 όταν έλαβε το 3,6% των ψήφων. Διατήρησε τις δύο έδρες και στις εκλογές του 1956.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κράσιμιρ Κόλεφ
Ο Κράσιμιρ Κόλεφ (βουλγαρικά: Красимир Колев) (γενν. Ντόμπριτς, 7 Νοεμβρίου 1971) είναι Βούλγαρος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1981, σε ηλικία 10 ετών, στις ακαδημίες της ομάδας της γεννέτειράς του, Ντόμπρουτζα Ντόμπριτς και το 1991 έγινε επαγγελματίας στην ανδρική ομάδα. Το 1993 μεταπήδησε στην Λοκομοτίβ Πλόβντιβ, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1995, όταν μεταπήδησε στην Λέφσκι Σόφιας. Με τη Λέφσκι Σόφιας αγωνίστηκε μέχρι το 1997, όταν ήρθε στην Ελλάδα για την Προοδευτική. Με τη φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε μια χρονιά και το 1998 επέστρεψε στην πατρίδα του για την Σπάρτακ Βάρνας. Με την Σπάρτακ Βάρνας αγωνίστηκε μέχρι το 2003, όταν μεταπήδησε στην άλλη ομάδα της Βάρνας, Τσέρνο Μόρε Βάρνας, με την οποία αγωνίστηκε μέχρι το 2010, όπου επέστρεψε ξανά στη Σπάρτακ, στην οποία σταμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής καριέρας του, ασχολήθηκε ως προπονητής και ανέλαβε καθήκοντα προπονητή τερματοφυλάκων στην Τσέρνο Μόρε Βάρνας. Ακολούθως, από τον Μάιο του 2012 μέχρι και τον Ιούνιο του 2013 εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων στη Λέφσι Σόφιας και από τον Ιούλιο του 2016 μέχρι και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων στη Λοκομοτίβ Πλόβντιβ.
Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μεσόγη
Η Μεσόγη είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο, και εντοπίζεται τρία χιλιόμετρα στα βόρεια της ομώνυμης πρωτεύουσας, στον κύριο δρόμο Πάφου – Πόλεως Χρυσοχούς.
Ιστορία
Για την προέλευση του ονόματος υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Ότι προέρχεται από το συγκεκομμένο Μεσαορία (Μεσ-όρη άρα Μεσόη), δηλαδή στο μέσο δυο βουνών ή ότι βρίσκεται στο μέσο δύο άλλων οικισμών (γη στο μέσο άρα Μεσόγη), της Τρεμιθούσας στα δυτικά και του Μέσα Χωριού στα ανατολικά. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπήρξε στο παρελθόν διοικητικό, συγκοινωνιακό και εκπαιδευτικό κέντρο των άλλων δυο. Η έρευνα στους μεσαιωνικούς χάρτες της Κύπρου τείνει να δείξει ότι η Μεσόγη δεν υπήρχε ως οικισμός το Μεσαίωνα. Στη σημερινή περίπου θέση της, όμως, φαίνεται ότι υπήρχαν δύο οικισμοί με το όνομα Curia και Stefano, πιθανώς Άγιος Στέφανος. Πολύ πιθανό οι οικισμοί Curia (τοπωνύμιο Κουρκά) και Stefano να ήσαν φέουδα ή γεωργικοί οικισμοί στην εποχή της Ενετοκρατίας, οι οποίοι για κάποιους λόγους διαλύθηκαν ή καταστράφηκαν και στη θέση τους δημιουργήθηκε λίγο νοτιότερα ο οικισμός της Μεσόγης. Τούτο ενισχύεται και από μια πληροφορία ότι στα χρόνια της Ενετοκρατίας μεταφέρθηκαν Ενετοί της Συρίας στην Πάφο και πολύ πιθανό να ίδρυσαν τον οικισμό Curia. Στη Μεσόγη υπάρχουν οικογένειες με τα προσωνύμια "Φράγκοι" και "Βενετσιάνοι" μέχρι σήμερα.
Την ύπαρξη του χωριού Μεσόγη στα χρόνια της Ενετοκρατίας στοιχειοθετεί Ενετικό ανέκδοτο έγγραφο του Κρατικού Αρχείου της Βενετίας που βρίσκεται στην κατοχή της ερευνήτριας Νάσας Παταπίου, αναγράφεται ότι σε καταγραφή του πληθυσμού της Κύπρου το 1560 μ. Χ. υπήρχε το χωριό Μessoghi με 18 Φραγκομάτους. Οι Φραγκομάτοι ήταν οι λεγόμενοι απελεύθεροι που σε αντίθεση με τους δουλοπάροικους, είχαν μερικές ελευθερίες και δικαιώματα και σε αντάλλαγμα έπρεπε να υπηρετούν στο στρατό. Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι ο οικισμός Stafani είχε 53 Φραγκομάτους και ο οικισμός Curia 2 Φραγκομάτους.
Είναι γνωστό όμως, και αυτό μαρτυρείται και από συγχωριανούς, ότι στα βόρεια αλλά και στα ανατολικά του χωριού, ιδιαίτερα κοντά σε κοιλάδες των ρυακιών, έχουν κατά καιρούς ανασκαφεί τάφοι διαφόρων προχριστιανικών εποχών που τεκμηριώνουν την ύπαρξη αρχαίων νεκροταφείων, άρα αρχαίων οικισμών. Από τους τάφους αυτούς πολλοί κάτοικοι ανέσυραν αμφορείς, άλλα πήλινα αγγεία, λίθινα εργαλεία και άλλα. Επειδή όμως δεν έγινε συστηματική ανασκαφή από το Τμήμα Αρχαιοτήτων δεν έχουν καταγραφεί επίσημα ως αρχαιολογικοί χώροι. Η περιορισμένη καταγραφή αρχαιολογικών χώρων, εκτός από το τοπωνύμιο Μνήματα στα νότια του χωριού, και η έλλειψη επιστημονικών ανασκαφών δεν μας βοηθούν στην οριοθέτηση της αρχικής χρονολογίας δημιουργίας του οικισμού.Αναφέρεται επίσης η επισήμανση υπογείων κατακομβών της προχριστιανικής περιόδου σε διάφορα σημεία του χωριού.
Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν οι παλιές εκκλησίες της Παναγίας της Ελεούσας ή Χρυσομεσογιώτισσας που βρίσκεται στο Κάτω Χωριό (πράγμα που βεβαιώνει ότι το παλιό χωριό παλαιά ήταν κτισμένο νοτιότερα – Κάτω Χωριό και τα παρεκκλήσια της Αγίας Ελένης, της Φανερωμένης, της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Επιφανείου στα βόρεια. Πρόσφατα έχει κτισθεί ο επιφανής και μεγαλοπρεπής ναός του Αγίου Βαρνάβα.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Οικονομία
Στα παλιά χρόνια το χωριό ήταν καθαρά γεωργικό. Οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία. Καλλιεργούσαν αμυγδαλιές, χαρουπιές, ελιές, εσπεριδοειδή, λαχανικά (πατάτες, ντομάτες, αγγούρια, κολοκύθια), φρούτα (καρπούζια, μπανάνες), λίγα φρουτόδεντρα και όσπρια. Μια εξειδικευμένη καλλιέργεια του χωριού ήταν το κάνναβι για την παραγωγή σχοινιού, καθώς και η εκμετάλλευση των τρεμιθιών από τους αυτοφυείς τρέμιθους που ανθούσαν στο χωριό.
Η κτηνοτροφία ήταν πάντα περιορισμένη. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το 1985 (για το οποίο υπάρχουν στοιχεία) στο χωριό εκτρέφονταν 87 πρόβατα, 40 κατσίκες, 33 αγελάδες, 46 χοίροι και 4617 πουλερικά. Τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκαν στην περιοχή του χωριού σύγχρονες πτηνοτροφικές μονάδες. Το χωριό γενικά έχει περιορισμένη εύφορη καλλιεργήσιμη έκταση γι’ αυτό και αρκετοί κάτοικοι του χωριού εργάζονται στα εμπορικά καταστήματα αλλά και στην τουριστική βιομηχανία της Πάφου. Υπήρχαν επίσης αρκετοί τεχνίτες και επαγγελματίες (μαραγκοί, παπουτσήδες, ράφτες, κτίστες κλπ).
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ανεργία που δημιουργήθηκε μετά την επιστροφή των αποστράτων, αρκετοί κάτοικοι της Μεσόγης εργάζονταν στα μεταλλεία του Αμιάντου και της Καλαβασού. Στο χωριό αναπτύχθηκαν επίσης στα περασμένα χρόνια τοπικές βιοτεχνίες και χειροτεχνίες. Σπουδαιότερες από αυτές είναι η καλαθοπλεκτική (που συνεχίζεται σε περιορισμένο βαθμό μέχρι την εποχή μας) και η σχοινοπλεκτική. Τα σχοινιά κατασκευάζονταν από ίνες του κανναβιού που καλλιεργείτο συστηματικά στα περιβόλια του χωριού που αρδεύονταν από το νερό της Μάνας του Νερού.
Γυναίκες του χωριού ασχολούνται επίσης με την υφαντική (σε βούφες) και την κεντητική. Σε λιγότερο βαθμό παραγόταν επίσης σάρωθρα και σκαμνιά από αναθρήκες που αφθονούν αυτοφυείς στην περιοχή του χωριού.
Αναφορές
(α) Στο σημαντικό έργο του «Social and Historical Data on Population (1570-1881), Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών, Λευκωσία, 1965, ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος αναφέρει πως στη Μεσόγη το 1825 υπήρχαν 15 φορολογούμενοι που κατέβαλαν συνολικά 600 γρόσια σε διάφορους φόρους. Το 1832 οι ραγιάδες αγόρασαν από τη Μεσόγη 15 μόδια σιτάρι και 8 μόδια κριθάρι.
(β) Η εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ της Λεμεσού σε δύο ανταποκρίσεις της από την Πάφο το Φεβρουάριο και Μάρτιο του 1884 αναφέρεται σε μια προσπάθεια να ενταχθεί η Μεσόγη στο Δήμο Πάφου (Κτήματος). Η προσπάθεια αυτή απέτυχε γιατί αντέδρασαν οι Τούρκοι Δημοτικοί Συμβούλοι. Και οι δυο πλευρές αποτάθηκαν προς το Βρετανό Ύπατο Αρμοστή της Κύπρου, την αρνητική απάντηση του οποίοι μετέφερε προς τον Μουχτάρη της Μεσόγης Κουδελλότσουρο, ως εκπρόσωπο των άλλων χωριών, ο Άγγλος Διοικητής της Πάφου.
(γ) Η επιστολή του Thompson που φέρει ημερομηνία 4 Μαρτίου 1884 είναι η ακόλουθη:
Σήμερον επεδόθη υπό του Διοικητού μας προς τον εκ χωρίου Μεσόγη Κουδελλότσουρον η εξής επιστολή.
«Πάφος 4 Μαρτίου 84,
Προς τους κατοίκους χωριού Κοννιά και άλλων χωριών. Εντέλλομαι να πληροφορήσω υμάς ότι η αναφορά σας εις την οποία ζητείτε όπως τα χωριά σας ενωθώσιν εις τα Δημοτικά όρια του Κτήματος ετέθη ενώπιον του Μεγάλου Αρμοστού και ότι φαίνεται να υπάρχουν αρκεταί αιτίαι διατί αυτά τα χωριά να περιληφθούν εις το Δημαρχείο Κτήματος.
(υπογ.)
ΘΟΜΨΩΝ
Διοικητής Πάφου»
Η εφημερίδα σχολιάζει την αρνητική απάντηση των Άγγλων ως ακολούθως:
Το επ’ εμοί φρονώ ότι αι διαιωνίσεις και αποτυχίαι του ζητήματος τούτου οφείλονται κατά μέγα μέρος εις απερισκεψίας των εν λόγω εγχωρίων, ως εκ της ανεπαρκείας των υποδειχθέντων υπ’ αυτών επιχειρημάτων αφορώντων την προσάρτησιν αυτών και της ακαταλλήλου εκλογής των επιτρόπων των, άλλως δυσεξήγητος αποβαίνει ημίν ο λόγος της μη εις τους επιτρόπους των επιδόσεως της απαντήσεως (ως είχον επί τούτου παρακαλέσει εν τη προς τον Διοικητήν αναφοράν του περί αναγνωρίσεως των επιτρόπων των). Έστωσαν ούτοι προσεκτικώτεροι ως προς την εκλογήν επιτρόπων μη περιφρονητέων ίνα λαμβάνωσι δι’ αυτών και τας απαντήσεις των, ως τοιούτος δε προτιμητέος υποδεικνύεται αυτοίς σήμερον ο εκ του χωρίου Μεσόγης Κουδελλότσουρος, δι’ ου έσχον την απάντησιν.
ΕΥΘΥΦΡΩΝ»
Τα πρώτα σχολεία
Τις πρώτες αναφορές για τα σχολεία και τους δασκάλους της Μεσόγης συναντούμε στο σημαντικό βιβλίο του Ιωάννη Κ. Περιστιάνη «Ιστορία των Ελληνικών Γραμμάτων από της Τουρκικής Κατακτήσεως μέχρι της Αγγλικής Κατοχής (1571-1878)» και είναι οι εξής:
«Η εκαπαιδευτική κίνησις εν Μεσόγη άρχεται από του 1850, εφ’ όσον η μνήμη των γηραιοτέρων εξικνείται. Οι γραμματοδιδάσκαλοι εδίδαξαν τα Κοινά, ήτοι Παιδαγωγίαν, Οκτώηχον, Ψαλτήριον και Απόστολον, ανάγνωσιν, με στοιχειώδη και ελαχίστην γραφήν:
1. Παπά Κυριάκος, Οικονόμος, εκ Στρουμπίου, όστις εγκαταστάθη εις Μεσόγην και εδίδαξε περί τα 10 έτη, ήτοι μέχρι του 1860.
2. Παπά Ιωάννης εκ Τάλας αποκατασταθείς εις Μεσόγην και διδάξας περί τα 3 έτη(1860-1863)
3. Κυριάκος Δκιακούνα εκ Βατυλής ή Άσσιας, διδάξας περί τα 6 έτη (1863-66)
4. Ιωάννης Κουδουνάς εκ Κισσόνεργας, υπότροφος του Μητροπολίτου Πάφου Λαυρεντίου. Ούτος εδίδαξεν εν Μεσόγη περί τα 7 έτη (1869-76) και περί τα 12 έτη μετά την Αγγλικήν Κατοχήν.
Σχολεία εχρησιμοποιούντο ότε μεν δωμάτια των διδασκάλων, ότε δε οι αγροί των διδασκάλων.
Ποιναί. Κοκκάλες, μούσες, λούρος (μαστίγωμα!)
(Επί τη βάσει πληροφοριών του κυρ. Κωνστ. Αθανασιάδου διδασκάλου, ον και ευχαριστούμεν).
Από το βιβλίο του Λοΐζου Φιλίππου «Τα Ελληνικά Γράμματα εν Κύπρω κατά την περίοδον της Τουρκοκρατίας (1571-1878)», πληροφορούμαστε ότι περί το 1860 ως πρώτος δάσκαλος του χωριού Δορά της Λεμεσού υπηρέτησε ο ιερέας Χ?Παπαϊώαννης Οικονόμος εκ Μεσόγης, διδάξας επί διετίαν εκκλησιαστικά γράμματα.
Με βάση τον περί Παιδείας Νόμο του 1895 στη Μεσόγη λειτούργησε περιφερειακό δημοτικό σχολείο που κάλυπτε και τις εκπαιδευτικές ανάγκες της Τρεμιθούσας και του Μέσα Χωριού.
Στο φύλλο της 6ης Ιουλίου 1907 της εφημερίδας ΣΑΛΑΜΙΣ, που εκδιδόταν στην Αμμόχωστο, δημοσιεύθηκε σχόλιο με τίτλο «Πλήρης Ικανοποίησις» το οποίο επαινεί την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου να καταδικάσει τη Σχολική Επιτροπεία Μεσόγης σε πρόστιμο £10 για την αυθαίρετη παύση του διδασκάλου Αχιλλέα Α. Χριστοδουλίδη. Η αιτία της παύσης δεν αναφέρεται.
Από τις εκθέσεις του Βρετανού Κυβερνήτη πληροφορούμαστε ότι στα έτη 1923-24 υπηρετούσαν στο Δημοτικό Σχολείο Μεσόγης ο δάσκαλος Σέργιος Αντωνιάδης και η δασκάλα Ιωάννα Χρήστου. Στα έτη1924-25 υπηρέτησε επίσης ο Σέργιος Αντωνιάδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Χένρι Σόμερσετ, 8ος δούκας του Μπωφόρ
Ο Χένρι Σόμερσετ, 8ος δούκας του Μπωφόρ (1 Φεβρουαρίου 1824 – 30 Απριλίου 1899) Άγγλος ευγενής, αξιωματικός, πολιτικός και 8ος Δούκας του Μπωφόρ ήταν γιος του Χένρι Σόμερσετ, 7ου δούκα του Μπωφόρ και της δεύτερης συζύγου του Έμιλι Φραγκίσκης Σμιθ κόρης του Τσάρλς Κάλλινγκ Σμιθ. Εκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο του Ίτον και έγινε Μάστερ του Ιππικού (1858 - 1859 και 1866 - 1868). Πήρε τους τίτλους του κόμη του Γκλάμοργκαν (1835) και του μαρκήσιου του Γούστερ (1835 - 1853).
Στρατιωτικές υπηρεσίες
Ο Μπωφόρ διορίστηκε σαλπιστής και ανθυποπλοίαρχος στο 1ο Σώμα Φρουρών (17 Αυγούστου 1841), την περίοδο 1842 - 1852 διορίστηκε βοηθός του δούκα του Ουέλινγκτον που ήταν αρχιστράτηγος. Ο πατέρας του Μπωφόρ είχε διοριστεί επίσης βοηθός του δούκα του Ουέλινγκτον στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Δέχτηκε προαγωγή σε Υπολοχαγό (7 Ιουλίου 1843) και στις 13 Αυγούστου 1847 αγόρασε την αρχηγία του 7ου Σώματος Ουσάρων. Διορίστηκε αναπληρωτής Υπολοχαγός στο Γκλόστερσαιρ (15 Ιουνίου 1852) και μετά τον θάνατο του Ουέλινγκτον συνέχισε να προσφέρει υπηρεσίες σαν βοηθός και στον νέο αρχιστράτηγο υποκόμη Αρντίνγκ μέχρι και τον δικό του θάνατο (1856). Ο Μπωφόρ αγόρασε νέα αποστολή (21 Απριλίου 1854), διορίστηκε Αντισυνταγματάρχης των βασιλικών γεωργών του Γκλόστερσαιρ. Την περίοδο εκείνη διοργάνωσε μια πανηγυρική "εκδήλωση βοοειδών" στο Μόνμουθ, ο Μπωφόρ και ο Τζων Έθερίνγκτον Γουελς Ρολλς (1807 - 1870) έδωσαν πολλά χρήματα για να ξεκινήσει η εκδήλωση, ο Ρολλς που πρόσφερε τα περισσότερα έγινε πρόεδρος. Τα βοοειδή που συμμετείχαν έμειναν γνωστά σαν "το πανηγύρι του Μονμουθσάιρ". Ο Μπωφόρ προήχθη σε Υπολοχαγό Συνταγματάρχη (26 Οκτωβρίου 1858) αλλά πούλησε την αποστολή, εγκατέλειψε τον στρατό (11 Ιουνίου 1861) και έγινε αναπληρωτής Υπολοχαγός για το Μονμουθσάιρ. Διορίστηκε επίτιμος Συνταγματάρχης του 1ου Σώματος Εθελοντών Μηχανικών του Γκλόστερσαιρ (20 Νοεμβρίου 1867). Παραιτήθηκε από θέση του Αντισυνταγματάρχη των βασιλικών γεωργών του Γκλόστερσαιρ (29 Απριλίου 1874) και έγινε επίτιμος Συνταγματάρχης της αντιβασιλείας, παραιτήθηκε τελικά και από αυτή την θέση (2 Ιουλίου 1887). Παραιτήθηκε τέλος και από την θέση του Συνταγματάρχη του 1ου Σώματος Εθελοντών Μηχανικών του Γκλόστερσαιρ (2 Δεκεμβρίου 1888).
Πολιτική
Επέστρεψε στο Κοινοβούλιο ως μέλος για το ανατολικό Γκλόστερσαιρ (1846), κράτησε την θέση του μέχρι την εποχή που διαδέχθηκε στο δουκάτο τον πατέρα του τον Νοέμβριο του 1853. Διορίστηκε Μάστερ του Ιππικού παράλληλα με τον δεύτερο διορισμό του λόρδου του Ντέρμπι στην κυβέρνηση (26 Φεβρουαρίου 1858) και έγινε προσωπικός του σύμβουλος, κράτησε το αξίωμα μέχρι την πτώση του Ντέρμπι από το υπουργείο (1859). Ο Μπωφόρ διορίστηκε ξανά Μάστερ του Ιππικού στην τρίτη διακυβέρνηση του Ντέρμπι (1866). Έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (19 Μαρτίου 1867) και την ίδια χρονιά διορίστηκε κατόπιν λόρδος Υπολοχαγός για το Μονμουθσάιρ. Έχασε την ηγεσία του ιππικού με την πτώση της κυβέρνησης (1868) αλλά παρέμεινε λόρδος υπολοχαγός μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Χένρι Σόμερσετ σχεδίασε μια μεγάλη σειρά από αθλητικά βιβλία στην βιβλιοθήκη του Μπάντμιντον, η δημοσιοποίηση τους ξεκίνησε το 1885, ο ίδιος είχε τον ρόλο του επιβλέποντα επεξεργαστή.
Οικογένεια
Ο Χένρι Σόμερσετ πέθανε σε ηλικία 75 ετών (1899) στο Στοκ Γκιφφόρντ του Γκλόστερσαιρ και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και Αρχαγγέλων στο Μπάντμιντον (5 Μαΐου 1899)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Μπωφόρ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ
Μπιτς ράγκμπι
thumb|220px|Αγώνας μπιτς ράγκμπι Το μπιτς ράγκμπι (αγγλικά: beach rugby) είναι ομαδικό άθλημα που προέρχεται από το ράγκμπι, και βασίζεται σε έναν από τους δύο κώδικες γιούνιον και λιγκ, ενώ ασκείται, όπως υποδηλώνει η ονομασία του, στην παραλία ή, τουλάχιστον, στην άμμο. Σε κάθε αγώνα έρχονται αντιμέτωπες δύο ομάδες των 5 παικτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα ραγκμπι
Μοντεμαρτσάνο
Το Μοντεμαρτσάνο (ιταλικά: Montemarciano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Καάν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κααναί (γαλλικά: Cahanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Καλινί
Το Καλινί (γαλλικά: Caligny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καλινιέν (γαλλικά: Caligniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Το σπίτι με τα μυστικά
Το σπίτι με τα μυστικά (Ισπανικά: La casa de al lado, Μετάφραση: Το διπλανό σπίτι) είναι μια ισπανικής γλώσσας τηλενουβέλα που παράγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo Studios, του Μαϊάμι και του Μεξικού Argos Comunicación, παραγωγής του 2011. Είναι η νέα έκδοση του La familia de al lado ("Η διπλανή οικογένεια") Χιλιανής τηλενουβέλας του 2010. Πρωταγωνιστούν Γκαμπριέλ Πόρρας, Μαρίτσα Ροδρίγκες, Μιγκέλ Βαρόνι και Κάθεριν Σιατσόκε.
Υπόθεση
Οι Κόντε, είναι μια πλούσια και με επιρροή οικογένεια, που φαίνεται να έχει τα πάντα: χρήματα, δύναμη και μια όμορφη οικογένεια. Πρόσφατα σοκαρίστηκαν από μια τραγωδία όταν ο Αδόλφο, σύζυγος της μεγαλύτερης κόρης της οικογένειας, της Ιγνάσια, πέθανε πέφτοντας από το παράθυρο.
Εν τω μεταξύ, ο δίδυμος του Αδόλφου, ο Λεονάρδος, συνεχίζει να ζει στο αρχοντικό, πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι. Όταν ο Γκονσάλο Ιμπάνιες παντρεύεται την Ιγνάσια, 6 μήνες αργότερα, αναγκάζεται να ξεδιπλώσει το μυστήριο, με το τι συνέβη στον Αδόλφο. Μυστηριώδη γεγονότα αρχίζουν να κατακλύζουν την οικογένεια των Κόντε, όταν ανακαλύπτουν ότι ο Αδόλφο είναι ζωντανός.
Στο διπλανό σπίτι ζει η Πιλάρ με τον σύζυγό της, Χαβιέρ και τα δύο παιδιά τους. Πίσω από τη λάμψη της οικογενειακής επιτυχίας και της ευτυχίας, υπάρχει μια ζοφερή πραγματικότητα και μυστικά που απειλούν να καταστρέψουν την οικογένεια Ρουίς και Κόντε. Ρομαντικές ίντριγκες αναπτύσσονται μεταξύ των γειτόνων, που συγχέονται επίσης τα μυστήρια, την ένταση, τους κινδύνους και την αγωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ισπανόφωνες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Μεξικανική Ολυμπιακή Επιτροπή
Η Μεξικανική Ολυμπιακή Επιτροπή (ισπανικά: Comité Olímpico Mexicano, COM) είναι η οργάνωση που εκπροσωπεί τους Μεξικανούς αθλητές στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ), στους Παναμερικανικούς Αγώνες και στους Αγώνες Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής.
Δημιουργήθηκε και αναγνωρίστηκε επισήμως από τη ΔΟΕ το 1923. Εδρεύει στην Πόλη του Μεξικού και είναι μέλος του Παναμερικανικού Αθλητικού Οργανισμού.
Καναπβίλ (Ορν)
Το Καναπβίλ (γαλλικά: Canapville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καναπβιλαί (γαλλικά: Canapvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Μόρρο ντ'Άλμπα
Το Μόρρο ντ'Άλμπα (ιταλικά: Morro d'Alba) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Ο Νονός (μυθιστόρημα)
Ο Νονός (The Godfather) είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Μάριο Πούζο. Η πρώτη έκδοση δημοσιεύτηκε το 1969 από τον εκδοτικό οίκο GP Putnam's Sons, και περιγράφει λεπτομερώς την ιστορία μιας φανταστικής οικογένειας της Μαφίας στη Νέα Υόρκη (και του Λονγκ Άιλαντ), με επικεφαλής τον Βίτο Κορλεόνε, τον Νονό. Το μυθιστόρημα καλύπτει τα έτη 1945 έως 1955 και περιλαμβάνει την ιστορία του Βίτο Κορλεόνε από την παιδική του ηλικία έως την ενηλικίωση.
Ασπίδα Πάκκου 1954
Η Ασπίδα Πάκκου 1954 ήταν η 4η έκδοση του Super Cup Κύπρου. Στον αγώνα συμμετείχαν ο πρωταθλητής Κύπρου, Πεζοπορικός, και η κυπελλούχος Κύπρου, Τσετίν Καγιά.
Ο Νονός (μυθιστόρημα)
Το πρώτο από μια σειρά μυθιστορημάτων, είναι αξιοσημείωτο για την εισαγωγή ιταλικών λέξεων όπως κονσιλιέρι, καπορέτζιμ, Κόζα Νόστρα και ομερτά σε ένα αγγλόφωνο κοινό. Το μυθιστόρημα ενέπνευσε την ομώνυμη ταινία του 1972. Δύο κινηματογραφικές συνέχειες, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του ίδιου του Πούζο στα σενάρια, έγιναν το 1974 και το 1990.
Ασπίδα Πάκκου 1954
Η επίσημη ονομασία της διοργάνωσης ήταν Ασπίδα Χρυσόστομου Ιωαννίδη Πάκκου, προς τιμή του παλαιού ποδοσφαιριστή και διοικητικού στελέχους του ΑΠΟΕΛ Χρυσόστομου Ιωαννίδη (γνωστός ως Πάκκος), ο οποίος απεβίωσε το 1950.
Ο Νονός (μυθιστόρημα)
Περίληψη
Η οικογένεια Κορλεόνε, μία από τις Πέντε οικογένειες της Μαφίας της Νέας Υόρκης, πολεμά τις άλλες τέσσερις οικογένειες σε έναν βίαιο πόλεμο τα χρόνια μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον σοβαρό τραυματισμό του Ντον Βίτο από άνδρες που εργάζονται για τον βασιλιά των ναρκωτικών, Βίρτζιλ Σολότσο γνωστό με το παρατσούκλι ο "Τούρκος", οι δύο γιοι του Κορλεόνε, Σαντίνο (Σόνι) και Μάικλ, αναλαμβάνουν να διευθύνουν την οικογενειακή επιχείρηση με τη βοήθεια του συμβούλου Τομ Χάγκεν και των δύο έμπιστων λοχαγών της οικογένειας, Πίτερ Κλεμένζα και Σαλβατόρε Τέσσιο.