cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Χάγκλελγκαμ
Πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας
Στις 12 Μαΐου 1987, το πέμπτο κογκρέσο τον εξέλεξε ως τον δεύτερο πρόεδρο των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας για να διαδεχθεί τον αείμνηστο Τοσίγουο Νακαγιάμα.
Τον Αύγουστο του 2018 ο Χάγκλελγκαμ σε ομιλία του τάχθηκε εναντίον του κινήματος ανεξαρτησίας του Τσούουκ πριν από το δημοψήφισμα που είχε προγραμματιστεί για το 2019. Περιέγραψε τους υποστηρικτές της ανεξαρτησίας ως «κλινικά τρελούς».
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Πόλα Όρι και έχουν 2 γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι των Ομόσπονδων Πολιτειών Μικρονησίας
Κατάλογος μοναρχών του Μιλάνου
Ο ακόλουθος κατάλογος περιλαμβάνει τους ηγεμόνες του Μιλάνου από το 13ο αιώνα μέχρι το 1814, όταν η περιοχή ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Λομβαρδίας-Βενετίας, σύμφωνα με τις αποφάσεις του Συνεδρίου της Βιέννης.
Πριν τη δημιουργία του Δουκάτου
Μέχρι το 1259, το Μιλάνο ήταν μια ελεύθερη κοινότητα που εξέλεγε τον δικό της ποδεστά. Η οικογένεια των Τοριάνι απέκτησε την εξουσία το 1240, όταν ο Παγάνος ντέλα Τόρε εξελέγη ποδεστά. Μετά το θάνατο του Παγάνου, στο αξίωμα εξελέγη ο Βάλδος Γκιρινγκέλι το 1259, όμως στο τέλος της θητείας του ο Μαρτίνος ντέλα Τόρε, ανιψιός του Παγάνου, ενορχήστρωσε ένα πραξικόπημα καταλαμβάνοντας η οικογένειά του την εξουσία της κοινότητας, εγκαθιδρύοντας την πρώτη Σινιορία («Ηγεμονία») του Μιλάνου.
Κατά τη διάρκεια της θητείας τους, η οικογένεια των Τοριάνι ευθυγραμμίστηκε με το Γάλλο Βασιλιά Κάρολο του Ανζού, ξεκινώντας μια έντονη αντιπαλότητα με την οικογένεια των Βισκόντι, πιστή στους Γερμανούς Χοενστάουφεν. Το 1262, ο Πάπας Ουρβανός Δ΄ διόρισε τον Όθων Βισκόντι ως Αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου, προς απογοήτευση του Μαρτίνου ντέλα Τόρε. Το 1273, ένας εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε μεταξύ των δύο οικογενειών, που τελείωσε με την ήττα των Τοριάνι στη Μάχη του Δεσίου το 1277.
Τον Ιούνιο του 1302, ο Γουίδος ντέλα Τόρε σχημάτισε έναν συνασπισμό με πόλεις κατά του Βισκόντι και εισήλθε στο Μιλάνο, εκθρονόντας τον Βισκόντι. Ωστόσο, το 1308 ο Γουίδος ενεπλάκη σε μια διαμάχη με τον ξάδελφό του, Αρχιεπίσκοπο Κάσων ντέλα Τόρε. Μετά από μια επίθεση κατά του Καθεδρικού Ναού, ο Κάσων κατέφυγε στην Μπολόνια αναζητώντας αυτοκρατορική συνδρομή. Εκμεταλλευόμενος την χαοτική κατάσταση στη Βόρεια Ιταλία, ο Βασιλιάς Ερρίκος Ζ΄ εισέβαλε στην Ιταλία και την άνοιξη του 1310 εισήλθε στο Μιλάνο, όπου αποκατέστησε στην εξουσία τόσο τον Κάσων, όσο και τους Βισκόντι. Μετά την πτώση του Μιλάνου, ο Ερρίκος στέφθηκε ως Βασιλιάς της Ιταλίας στον Καθεδρικό Ναό της πόλης.
Οίκος των Βισκόντι
Το 1395, ο Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι έλαβε τον τίτλο του δούκα του Μιλάνου από τον Βεντσεσλάβο βασιλιά της Γερμανίας, ο οποίος πώλησε τον τίτλο έναντι αμοιβής περίπου 100.000 φιορινιών. Από εκείνη τη στιγμή, όλοι οι ακόλουθοι ηγεμόνες του Μιλάνου έφεραν τον τίτλο του Δούκα.
Οίκος των Σφόρτσα (1η περίοδος)
Μετά το θάνατο του Φιλίππου Μαρία το 1447, η κύρια γραμμή διαδοχής των Βισκόντι εξέλειψε. Επωφελημένοι από το πολιτικό χάος, μια ομάδα πλούσιων πολιτών, ακαδημαϊκών και κληρικών διακήρυξε την κατάργηση του Δουκάτου και ίδρυση της ολιγαρχικής Χρυσής Αμβροσιανής Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία απέτυχε να αναγνωριστεί τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Παράλληλα, τα γειτονικά κράτη της Βενετίας, της Σαβοΐας και της Γαλλίας προσπάθησαν να επεκτείνουν τα φέουδά τους στη Λομβαρδία. Εκμεταλλευόμενος την αδυναμία του κράτους και τη σύγκρουση ανάμεσα σε Γουέλφους και Γιβελλίνους, ο αρχηγός των στρατιωτικών δυνάμεων του Μιλάνου, Φραγκίσκος Α΄ Σφόρτσα, μετέβη στη Βενετία το 1448 και δύο χρόνια αργότερα εισέβαλλε στο Μιλάνο, κατά τη διάρκεια του Ευαγγελισμού. Στη συνέχεια αυτοανακηρύχθηκε Δούκας του Μιλάνου, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τον γάμο του με την Μπιάνκα Μαρία Βισκόντι, νόθα κόρη του Φίλιππου Μαρία.
Οίκος των Βαλουά (1η περίοδος)
Το 1494, ο Λουδοβίκος Σφόρτσα σφετερίστηκε τον θρόνο του Μιλάνου, αφού πιθανότατα δηλητηρίασε τον ανιψιό του Τζαν-Γκαλεάτσο. Μετά τις απειλές των Βενετών εναντίον του, ο Λουδοβίκος ζήτησε συνδρομή από τον Γάλλο Βασιλιά Κάρολο Η΄, κάτι που κατέληξε στον Πρώτο Ιταλικό Πόλεμο. Μετά την αλλαγή συμμαχίας του Λουδοβίκου προς την πλευρά του Συνδέσμου της Βενετίας, το 1495, οι Γάλλοι ηττήθηκαν στο Μάχη του Φορνόβο και δεν κατάφεραν να επεκταθούν στην ιταλική χερσόνησο. Ο στρατηγός και εξάδελφος του Καρόλου Η΄, Λουδοβίκος Β΄ δούκας της Ορλεάνης (μελλοντικός Λουδοβίκος ΙΒ΄), διεκδίκησε το δουκάτο του Μιλάνου για τον εαυτό του, ως εγγονός της Βαλεντίνα Βισκόντι και την τελευταία διαθήκη του πατέρα της Τζαν-Γκαλεάτσο. Μετά την άνοδο του Λουδοβίκου ΙΒ΄ στον γαλλικό θρόνο, το 1499, ξεκίνησε ο Δεύτερος Ιταλικός Πόλεμος, που οδήγησε στη γαλλική κατάκτηση του Μιλάνου και της Νάπολης. Με τον γαλλικό στρατό κοντά στην Παβία, ο Λουδοβίκος και οι υποστηρικτές του αποχώρησαν από το Μιλάνο στις 17 Σεπτεμβρίου 1499 και αυτοεξορίστηκαν στη Γερμανία. Έπειτα ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ κατέστη ο μόνο κυρίαρχος του δουκάτου του Μιλάνου, στο οποίο εισήλθε θριαμβευτικά στις 6 Οκτωβρίου 1499.
Οίκος των Σφόρτσα (2η περίοδος)
Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα φυλακίστηκε το Φεβρουάριο του 1500, πεθαίνοντας στη φυλακή το 1508. Ο γιος του Μαξιμιλιανός διάδοχος του μιλανέζικου θρόνου από την πλευρά των Σφόρτσα κατάφερε να αποκτήσει την εξουσία τον Ιανουάριο του 1513, έξι μήνες μετά την είσοδο των ελβετικών στρατευμάτων στο Μιλάνο.
Οίκος των Βαλουά (2η περίοδος)
Μετά την ήττα τους στη Μάχη του Μαρινιάνο το 1515, οι Ελβετοί αποσύρθηκαν από το Μιλάνο, ενώ ο Μαξιμιλιανός, με την επιστροφή των γαλλικών στρατευμάτων, φυλακίστηκε. Έπειτα παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του έναντι του θρόνου του Μιλάνου, λαμβάνοντας ως αποζημίωση το ποσό των 30.000 δουκάτων. Πέρασε το υπόλοιπο μέρος της ζωής του στη Γαλλία.
Οίκος των Αψβούργων
Το 1535, μετά το θάνατο του Φραγκίσκου Β΄ Σφόρτσα, που πέθανε άτεκνος, ο Αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ προσάρτησε το Δουκάτο ως ακέφαλο αυτοκρατορικό κρατίδιο προκειμένου να αποφύγει άλλες διεκδικήσεις από τους Γάλλους ή από κλάδους της οικογένειας των Σφόρτσα.
Οίκος των Αψβούργων (Ισπανίας)
Το 1540, το Δουκάτο δόθηκε μυστικά ως δώρο στο γιο του Καρόλου Ε΄, Φίλιππο, Πρίγκιπα των Αστουριών. Αυτό επισημοποιήθηκε με την παραίτηση του Καρόλου Ε΄ το 1555. Το 1556, ο Φίλιππος ανέβηκε στον ισπανικό θρόνο και έτσι το Μιλάνο βρέθηκε σε προσωπική ένωση με το Ισπανικό Στέμμα.
Οίκος των Βουρβόνων-Ανζού
Τον Σεπτέμβριο του 1700, ο Κάρολος αρρώστησε. Ο Αρχιεπίσκοπος Λουδοβίκος Εμμανουήλ Φερνάντος ντε Πορτοκαρέρο τον έπεισε να αλλάξει τη διαθήκη του και να ορίσει ως διάδοχό του τον εγγονό του Λουδοβίκου ΙΔ΄, Φίλιππο του Ανζού. Όταν ο Κάρολος πέθανε στις 1 Νοεμβρίου του 1700, ο θρόνος προσφέρθηκε στον Φίλιππο, ο οποίος ονομάστηκε Βασιλιάς της Ισπανίας στις 16 Νοεμβρίου 1700. Παρότι ο ίδιος έγινε αποδεκτός από τη Βρετανία και την Ολλανδική Δημοκρατία, μεταξύ άλλων δυνάμεων, η θέση του αμφισβητήθηκε από μια σειρά από κράτη και ηγεμονίες, κάτι που οδήγησε στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701).
Οίκος των Αψβούργων (Αυστρίας) (μετέπειτα Αψβούργων-Λωρραίνης)
Μετά τη Συνθήκη του Ράστατ (1714), ο Αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ κέρδισε επίσημα το Δουκάτο του Μιλάνου, μια κτήση που θεωρήθηκε ζωτική για την ασφάλεια των νότιων συνόρων της Αυστρίας. Από εκείνη την περίοδο, το Μιλάνο έγινε μια μόνιμη κτήση του αυστριακού κλάδου της Αψβουργικής Μοναρχίας.
Βιβλιογραφία
Δουκες Μιλανου
Άλκης Κούρκουλος
Ο Άλκης (Αλκίνοος) Κούρκουλος (15 Ιανουαρίου 1967 - ) είναι Έλληνας ηθοποιός. Ο πατέρας του ήταν ο γνωστός ηθοποιός Νίκος Κούρκουλος και η μητέρα του η Μελίτα Κουτσογιάννη-Κούρκουλου, βοηθός σκηνοθέτη. Οι γονείς του δημιούργησαν το θέατρο ΚΑΠΠΑ, το οποίο ανέλαβε και ανέβασε δικές του παραγωγές αργότερα.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Όταν ήταν μόλις τριών μηνών ταξίδεψε στην Αμερική με την μητέρα του για να συναντήσει για πρώτη φορά τον πατέρα του. Έχει τρία αδέλφια: τη Μελίτα και την Εριέττα και τον Φίλιππο από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του με τη Μαριάννα Λάτση. Νονά του είναι η Ελληνίδα ηθοποιός Μαίρη Χρονοπούλου που υπήρξε πολύ στενή φίλη του πατέρα του.
Μικρός δεν ήθελε να ασχοληθεί με την υποκριτική, σε ηλικία 13 ετών μάλιστα είχε δηλώσει πως θα άλλαζε το επίθετο του. Μικρός δεν ήταν ήσυχος και άλλαξε κάποιες φορές σχολείο.
Αρχικά σπούδασε στη Σχολή Κινηματογράφου Τηλεόρασης Λυκούργου Σταυράκου διεύθυνση φωτογραφίας. Στη συνέχεια σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Καριέρα
Εργάστηκε για κάποιο διάστημα ως βοηθός σκηνοθέτη και ηχολήπτης. Το 1985 έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο, στην ταινία του Μανούσου Μανουσάκη Η σκιάχτρα, παίζοντας έναν νεαρό που ερωτεύεται μια νεράιδα. Ακολούθησε το 1987 η πρώτη εμφάνιση στην τηλεόραση στο Παραμύθι χωρίς όνομα του Μανουσάκη και πάλι στην ΕΤ1. Το 1989 εμφανίζεται στο θέατρο με το έργο Γεια σου, του Μπέρναρντ Σλέιντ. Πολύ γνωστός έγινε από την ταινία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου Άντε γεια το 1990 και εντάχθηκε στη λίστα με τους ταχύτατα ανερχόμενους ζεν πρεμιέ.
Η θεατρική του καριέρα συνεχίστηκε με συμμετοχές σε κεντρικά και περιφερειακά θέατρα. Μετά το Γεια σου (1989) ακολούθησαν Διπλή απιστία (1991), το Ημερολόγιο της Άννας Φράνκ (1992), Το φιντανάκι (1995), Ο θάνατος του εμποράκου (2002), Fool for love (2010), Πρόβα νυφικού (2013), Μυστικοί αρραβώνες (2014), Φιλουμένα (2015), Ταρτούφος (2016), Μαντάμ Σουσού (2017), Art (2018).
Δραστηριοποιήθηκε και ως παραγωγός για ένα διάστημα στο θέατρο ΚΑΠΠΑ, γεγονός που όπως έχει δηλώσει τον κατέστρεψε οικονομικά.
Έχει δανείσει τη φωνή του στον σερίφη Γούντι, στη μεταγλώττιση της αμερικανικής σειράς ταινιών Toy Story.
Ο ίδιος, όπως έχει πει σε συνέντευξή του, θέλει να περνά καλά στις παραγωγές που συμμετέχει για αυτό άλλωστε έχει απορρίψει κάποιες επαγγελματικές προτάσεις, καθώς αισθανόταν πως δεν θα ικανοποιούνταν. Δεν υπήρξε ποτέ καριερίστας.
Προσωπική ζωή
Είχε λίγες και μακροχρόνιες σχέσεις. Ήταν με την τραγουδίστρια Τάνια Τσανακλίδου ,την ηθοποιό Χρύσα Παππά και την Ευγενία Δημητροπούλου. Δεν έχει παντρευτεί, και δεν τον ενδιαφέρει ο γάμος. Δηλώνει πως δεν έκανε παιδιά γιατί δεν έτυχε, αν και υπήρξαν στιγμές που θέλησε να αποκτήσει.
Αγαπά, εκτός από το θέατρο, την ταχύτητα, τις μηχανές μεγάλου κυβισμού, τα αυτοκίνητα, τον Παναθηναϊκό, τη ροκ, την τζαζ και τα ιδιαίτερα gadget. Μάλιστα, έτρεχε σε αγώνες ράλι για ένα διάστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Επίχαρμος
Ο Επίχαρμος (5ος π.Χ. αι.) ήταν κωμωδιογράφος και φιλόσοφος από την Κω. Αναδείχθηκε ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της αρχαίας Ελλάδας.
Από μικρή ηλικία μετανάστευσε στις Συρακούσες ενώ έζησε και στη Σικελία. Ελάχιστα έργα του έχουν διασωθεί, όχι ολόκληρα, και αυτά από άλλους συγγραφείς όπως ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Πλάτων κ.α.
Πέθανε 90 ετών ή κατά άλλους 97. Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι οι Συρακούσιοι είχαν στήσει μπρούτζινο ανδριάντα του.
Είχε γράψει 32 ή 52 κωμωδίες οι περισσότερες έχουν χαθεί ή έχουν διασωθεί μικρά τμήματά τους. Έργα του αναφέρονται τα Κύκλωψ, Προμηθεύς, Αγρωστίνος κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Κώοι Κατηγορία:Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Λίμνη Μαραθώνα
Η Λίμνη του Μαραθώνα είναι μία τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε με σκοπό τη συγκέντρωση νερού για την ύδρευση της Αθήνας. Σχηματίσθηκε από την ανέγερση του Φράγματος του Μαραθώνα στη συμβολή των χειμάρρων Χαράδρου και Βαρνάβα και σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων από την κωμόπολη Μαραθώνας Αττικής.
Η Λίμνη του Μαραθώνα ήταν το κυριότερο απόθεμα νερού για την ύδρευση της Αθήνας από το 1931, οπότε άρχισε να δίνει νερό, μέχρι το 1959. Το 1959 άρχισε να λειτουργεί σύνδεση παροχής από τη λίμνη Υλίκη, ενώ από το 1981 το περισσότερο νερό για την ύδρευση της ελληνικής πρωτεύουσας προέρχεται από την τεχνητή Λίμνη του Μόρνου. Σήμερα πλέον όλο το νερό της Λίμνης Μαραθώνα δεν θα επαρκούσε παρά μόνο για λίγες ημέρες υδροδοτήσεως της Αθήνας.
Η έκταση της λίμνης με το νερό στο ύψος του υπερχειλιστή είναι 2,45 τετρ.χιλιόμετρα (2450 στρέμματα) και το μέγιστο βάθος της είναι 54 μέτρα. Η λίμνη συγκεντρώνει νερά από μία περιοχή, που ονομάζεται λεκάνη απορροής, εκτάσεως 118 τετρ. χιλιομέτρων, με μέση απόδοση 14.400.000 m³ ανά έτος, με μέση ετήσια βροχόπτωση της τάξης των 580 χιλιοστών. Ο μέσος όγκος της λίμνης είναι 12.000.000 m³, ενώ ο μέγιστος όγκος (χωρητικότητα) είναι 41.000.000 m³ (από τα οποία μπορούν να αντληθούν τα 34.000.000).
Η κορυφή του φράγματος βρίσκεται σε υψόμετρο 227 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πους (βάση) του σε υψόμετρο 173 μέτρα. Ο υπερχειλιστής, όμως, βρίσκεται σε υψόμετρο 223 μέτρων και αυτό είναι το μέγιστο υψόμετρο της επιφάνειας της λίμνης πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η παροχή του υπερχειλιστή ανέρχεται σε 520 m³/sec. Το φράγμα κατασκευάσθηκε από την αμερικανική εταιρεία ULEN (η οποία διατήρησε, βάσει του συμβολαίου, την ιδιοκτησία της εταιρείας υδρεύσεως της πρωτεύουσας μέχρι το 1974). Η κατασκευή του φράγματος διήρκεσε από το 1926 μέχρι το 1929.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαραθωνας Μαραθ
Άρνος Γκρόουβ
Το Άρνος Γκρόουβ (Arnos Grove) είναι περιοχή στο νοτιοδυτικό άκρο της αστικής περιοχής του Ένφιλντ, στην Αγγλία.
Η περιοχή βρίσκεται κοντά στα σύνορα της αστικής περιοχής του Ένφιλντ. Παλαιότερα θεωρούνταν τμήμα του Σάουθγκεϊτ και έπειτα του Νέου Σάουθγκεϊτ.
Ετυμολογία
Η περιοχή οφείλει την ονομασία της σε ένα κτήμα που ονομαζόταν άλσος του Άρνολντς  (Arnoldes Grove) το 1551, Arno's Grove περ. το 1865, που σημαίνει 'άλσος της οικογένειας Arnold (η οποία αναφέρεται σε γραπτές πηγές από το 14ο αιώνα), που προέρχεται από την αρχαία αγγλική λέξη grāf(a).
Ιστορία
Το Άρνος Γκρόουβ παρέμενε ως τη δεκαετία του 1930 μια περιοχή υπανάπτυκτη και αγροτική. Δε θεωρούνταν ανεξάρτητη περιοχή, αλλά τμήμα του Σάουθγκεϊτ.
Ήταν στην ιδιοκτησία των μοναχών του Κλέρκενουελ μέχρι την κατάργηση των μοναστηριών από τον Ερρίκο Η΄. . Το 14ο αιώνα ήταν γνωστό με το όνομα Armholt Wood  και στη συνέχεια Arnolds.
Το κτήμα ήταν ιδιοκτησία των Γουόκερς (οικογένεια ζυθοποιών) από το 1777 ως το 1918. Το 1928 το συμβούλιο του Σάουθγκεϊτ (Southgate Urban District Council) δημιούργησε το Πάρκο του Άρνος το 1928. .
Το μέγαρο του Άρνος Γκρόουβ πωλήθηκε το 1928 στη βόρεια Μητροπολιτική ηλεκτρική εταιρεία  (North Metropolitan Electricity Supply Company). Στη συνέχεια επεκτάθηκε και του έβαλαν κόκκινο τούβλο- σήμερα είναι κατοικία που χρησιμοποιείται ως οίκος ευγηρίας και ονομάζεται Southgate Beaumont.
Μεταφορές
Στην περιοχή λειτουργεί τακτική συγκοινωνία με πολλά δρομολόγια λεωφορείων σε καθημερινή βάση. Επίσης, οι μεταφορές εξυπηρετούνται από το σταθμό του μετρό και από το σιδηροδρομικό σταθμό του Νέου Σάουθγκεϊτ.
Ναοί
Στην περιοχή λειτουργεί ο Ρωμαιοκαθολικός Ναός της Κυρίας μας της Λούρδης (Our Lady of Lourdes Church) Στο ναό λειτουργεί και το ομώνυμο σχολείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Χένρι Γκαντ
Ο Χένρι Γκαντ (Henry Gantt, 20 Μαΐου 1861 - 23 Νοεμβρίου 1919 ) ήταν ένας Αμερικάνος μηχανικός και διοικητικός σύμβουλος, ο οποίος έμεινε γνωστός από την ανάπτυξη του ομώνυμου ιστογράμματος, διάγραμμα Γκαντ στη δεκαετία του 1910. Το διάγραμμα αυτό χρησιμοποιήθηκε κατά καιρούς σε πολλά κατασκευαστικά έργα και εξακολουθεί να αποτελεί βασικό εργαλείο της επιστήμης διαχείρισης έργων. Ήταν συνεργάτης του Taylor, συνέβαλε σημαντικά στους τομείς χρονικού προγραμματισμού και του ελέγχου της εργασίας, καθώς και στα συστήματα αμοιβής των εργαζόμενων.
Το έργο του
Ο Γκαντ υποστήριζε ότι η έλλειψη αποδοτικότητας στην παραγωγή οφειλόταν, σε μεγάλο βαθμό, στην αδυναμία του μάνατζμεντ να διαμορφώνει ρεαλιστικά πρότυπα. Επειδή τα πρότυπα παραγωγής πριν από το επιστημονικό μάνατζμεντ δεν ήταν ρεαλιστικά - είτε πολύ υψηλά είτε, συχνότερα, πολύ χαμηλά - δεν ήταν παράξενο ότι η έλλειψη αποδοτικότητας τόσο στους εργαζόμενους όσο και στο χρονικό προγραμματισμό της εργασίας αποτελούσε το χαρακτηριστικό πολλών επιχειρήσεων.
Τις δύο πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, ο Gantt υποστήριζε ότι, για να λειτουργεί αποδοτικά, το μάνατζμεντ απαιτούσε επιστημονικά καθορισμένα πρότυπα για την εργασία και μετρήσεις, θα μπορούσαν να οριστούν ρεαλιστικά πρότυπα για την εργασία. Αφού προσδιοριστεί η φύση και η ποσότητα εργασίας που πρέπει να εκτελεστεί, τότε αυτή η εργασία μπορεί να προγραμματιστεί αποτελεσματικά.
Ο Γκαντ πίστευε ότι οι εργάτες θα είναι παραγωγικότεροι αν υπάρχει κάποιο πραγματικό κίνητρο για την υπέρβαση του κανονικού επιπέδου παραγωγής που να έχει καθοριστεί επιστημονικά. Για να παρακινεί τους εργάτες να ξεπερνούν το ημερήσιο όριο παραγωγής, καθιέρωσε την παροχή ενός επιδόματος παραγωγής. Με τον τρόπο αυτόν, ο Γκαντ διαφοροποιήθηκε σημαντικά από τον Taylor, που είχε εισάγει το σύστημα αμοιβής με το κομμάτι. Ο Γκαντ προσέφερε όχι μόνο την αμοιβή με το κομμάτι αλλά και ένα πρόσθετο επίδομα παραγωγή μεγαλύτερη από το αναμενόμενο ημερήσιο όριο. Και τα δύο συστήματα αμοιβών - αμοιβή με το κομμάτι και επίδομα παραγωγής - χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Ο Taylor επικεντρώθηκε σχεδόν στην εργασία του εργάτη, ενώ ο Γκαντ έστρεψε την προσοχή στην υποκίνηση του εργάτη, κάτι που έμελλε να αποτελέσει αντικείμενο πολλών συζητήσεων τις δεκαετίες μετά την πρωτοποριακή εργασία του Γκαντ και να αναπτυχθεί από πολλούς θεωρητικούς του μάνατζμεντ όπως οι Mayo, Herzberg και Maslow.
Διάγραμμα Γκαντ
Ο Γκαντ (1903) περιγράφει δύο τύπους ισορροπιών: την "ανθρώπινη ισορροπία" που παρουσιάζει τί κάθε εργαζόμενος πρέπει να κάνει και τί έκανε, και την καθημερινή ισορροπία της εργασίας, η οποία περιγράφει τί ποσό της εργασίας οφείλεται να γίνει και τί ποσό που εν τέλη γίνεται. Ο Γκαντ δίνει ένα παράδειγμα με τις εργασίες που απαιτούν αρκετές ημέρες για να ολοκληρωθούν. Η καθημερινή ισορροπία βρίσκετε στις "σειρές" για κάθε ημέρα και στις "στήλες" κάθε μέρος ή κάθε λειτουργία. Στην κορυφή κάθε στήλης βρίσκεται το ποσό που απαιτείται. Το ποσό που εισάγεται στο κατάλληλο κελί είναι ο αριθμός των μερών που γίνονται κάθε ημέρα και το συσσωρευτικό σύνολο για εκείνο το μέρος. Οι οριζόντιες μπάρες δείχνουν την ημερομηνία έναρξης της εργασίας και την ημερομηνία που η εργασία θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί. Σύμφωνα με το Γκαντ, η γραφική απεικόνιση της καθημερινής ισορροπίας της εργασίας είναι μια μέθοδος προγραμματισμού και καταγραφής της εργασίας. Σε αυτό το άρθρο, ο Γκαντ περιγράφει επίσης, τη χρήση των καρτών εργασίας για την ανάθεση έργων στους χειριστές και την καταγραφή του πόσου του έργου που πραγματοποιήθηκε κάθε ημέρα.
Στο έργο του Εργασία, Μισθοί και Κέρδη (αρχικά δημοσιευμένο το 1916), ο Γκαντ συζητά ρητά για το σχεδιασμό ιδιαίτερα σε περιβάλλον εργασίας καταστήματος. Προτείνει να δίνεται στον επιστάτη κάθε ημέρα μία "σειρά εργασιών" που θα έπρεπε να είναι σε διαβαθμισμένη λίστα με τις εργασίες που θα έπρεπε να πραγματοποιηθούν εκείνη την μέρα. Επιπλέον, συζητά την ανάγκη για συντονισμό των δραστηριοτήτων για να αποφεύγονται οι "παρεμβάσεις". Επίσης, προειδοποίησε ότι ακόμη και τα πιο κομψά προγράμματα αχρηστεύονται όταν αυτά αγνοούνται, μια πραγματικότητα την οποία διαπίστωσε και ο ίδιος.
Στην Οργάνωση για Εργασία (αρχικά δημοσιευμένο το 1919), ο Γκαντ δείχνει δύο βασικές αρχές για τα διαγράμματά του: η πρώτη, καταγραφή των λειτουργιών βάση του μεγέθους του χρόνου που απαιτείται για την ολοκλήρωση, και η δεύτερη, τα κενά χρησιμεύουν στο να αντιπροσωπεύουν την ένταση των λειτουργιών που θα έπρεπε να πραγματοποιηθούν κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου. Ο Γκαντ παρουσιάζει ένα διάγραμμα εργασιών που δείχνει για κάθε μήνα του έτους, χρησιμοποιώντας μια λεπτή οριζόντια γραμμή, τον αριθμό των στοιχείων που παράγονται κατά τη διάρκεια εκείνου του μήνα. Επιπλέον, μια παχιά οριζόντια γραμμή δείχνει τον αριθμό των στοιχείων που παράγονται κατά τη διάρκεια του έτους. Κάθε σειρά του διαγράμματος αντιστοιχεί στην απαίτηση για έργο από έναν συγκεκριμένο ανάδοχο, και κάθε σειρά στο διάγραμμα προσδίδει τον εναρκτήριο και καταληκτικό μήνα παραδόσεων. Ίσως είναι μια διαδικασία ανάπτυξης ως σε ένα επίπεδο υψηλού μηχανολογικού σχεδιασμού ωστόσο είναι μια πολύ πρακτική προσέγγιση των διαγραμμάτων Γκαν και το πώς αυτά χρησιμοποιούνται σήμερα.
Τα διαγράμματα Γκαντ καταγραφής μηχανικών ή/και ανθρώπινων ενεργειών είναι περίπου όμοια, και τα δύο δείχνουν την πραγματική εργασία κάθε ημέρας και τη συσσωρευμένη κάθε εβδομάδας. Κάθε γραμμή του διαγράμματος αντιστοιχεί σε μία ιδιαίτερη μηχανή ή τον χειριστή. Εντούτοις, τα διαγράμματα αυτά δεν προσδιορίζουν ποιοι στόχοι επρόκειτο να γίνουν.
Συνεισφορά
Η συνεισφορά του Χένρι Γκαντ στην διοίκηση παραγωγής είναι η ακόλουθη:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μηχανολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί
Νικηφόρος Ξιφίας
Ο Νικηφόρος Ξιφίας (fl. c. 1000–1028) ήταν Βυζαντινός στρατηγός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄. Έπαιξε διακριτό ρόλο στην Βυζαντινή κατάκτηση της Βουλγαρίας, και ήταν καθοριστικός στην αποφασιστική Βυζαντινή νίκη στη Μάχη του Κλειδίου το 1014. Το 1022 οργάνωσε μια ανεπιτυχή επανάσταση κατά του Βασιλείου Β΄, εξετέθη και εξορίστηκε. Τελευταία φορά αναφέρεται το 1028, όταν ανακλήθηκε από την εξορία και αποσύρθηκε σε μοναστήρι.
Καταγωγή
Ο Νικηφόρος Ξιφίας γεννήθηκε πιθανώς κάποια χρονιά λίγο πριν από το 980, και πιθανότατα ήταν γιος του Αλέξιου Ξιφία, ο οποίος υπηρέτησε ως Κατεπάνος της Ιταλίας το 1006-1008. Λίγα μέλη από τους Ξιφίες είναι γνωστά και η καταγωγή της οικογένειας είναι ασαφής, αλλά κατά πάσα πιθανότητα καταγόταν από τη Μικρά Ασία, όπως και πολλές άλλες φημισμένες οικογένειες της στρατιωτικής αριστοκρατίας της εποχής.
Πόλεμοι εναντίον της Βουλγαρίας
Ο Νικηφόρος εμφανίζεται για πρώτη φορά στους Βουλγαρικούς πολέμους του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄, το 999/1000, 1000/1 ή 1002, ανάλογα με την πηγή. Εκείνη την εποχή ήταν πρωτοσπαθάριος, και μαζί με τον πατρίκιο Θεοδωροκάνο, διοίκησε μια εκστρατεία βαθιά στα βουλγαρικά εδάφη. Ξεκινώντας από τη Μοσυνόπολη, οι δύο στρατηγοί διέσχισαν τα βουνά των Βαλκανίων και κατέλαβαν της παλιές βουλγαρικές πρωτεύουσες Πλίσκα και Μεγάλη Πρεσλάβα, μαζί με τη Μικρή Πρεσλάβα. Στη συνέχεια λεηλάτησαν τη Δοβρουτσά, άφησαν πίσω φρουρές και επέστρεψαν στη βάση τους. Δεν είναι σαφές αν ο ίδιος ήταν ήδη ο στρατιωτικός διοικητής (στρατηγός) της Φιλιππούπολης εκείνη την εποχή, ή διορίστηκε σ 'αυτή μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της εκστρατείας, όπως αναφέρει ο Ιωάννης Σκυλίτζης, όταν ο Θεοδωροκάνος, που είναι γνωστό ότι προηγουμένως κατείχε τη θέση, αποσύρθηκε λόγω της προχωρημένης ηλικίας του.
Ο Ξιφίας μετά αναφέρεται στη Μάχη του Κλειδίου το 1014, όταν ο Βασίλειος Β΄ προσπαθούσε να καταλάβει το πέρασμα γνωστό ως Κλειδί ή Λόγγος Κιάβα, που είχαν οχυρώσει οι Βούλγαροι υπό τον ηγεμόνα τους Σαμουήλ. Ο Ξιφίας, ακόμα στρατηγός της Φιλιππούπολης, πρότεινε στον αυτοκράτορα να παρακάμψει τις βουλγαρικές θέσεις και να τους χτυπήσει στα μετόπισθεν. Ο Βασίλειος συμφώνησε και ο Ξιφίας ηγήθηκε ενός αποσπάσματος πεζικού πάνω από το όρος Μπέλλες, και στις 29 Ιουλίου 1014, οδήγησε τα στρατεύματά του σε μια επίθεση στους ανυποψίαστους Βούλγαρους, που πανικοβλήθηκαν και διαλύθηκαν με την απρόσμενη επίθεση. Γι' αυτό το κατόρθωμα, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα μία από τις πιο αποφασιστικές νίκες στον μακρόχρονο βουλγαρικό πόλεμο, αμείφθηκε με προαγωγή στο βαθμό του πατρικίου. Στις αρχές του 1015, ο Ξιφία, μαζί με τον Κωνσταντίνο Διογένη, υπέταξε την περιοχή των Μογλενών, που είχαν επαναστατήσει ενάντια στην αυτοκρατορική εξουσία. Προς το τέλος της ίδιας χρονιάς εκστράτευσε από τη Μοσυνόπολη στην περιοχή του Τριαδίτσα (Σόφια), ισοπεδώνοντας τα περίχωρα της και καταλαμβάνοντας το φρούριο της Μπογιάνα. Τέλος, κατά το τελευταίο έτος του βουλγαρικού πολέμου, το 1018, ξεκινώντας από την Καστοριά υπέταξε τα υπόλοιπα βουλγαρικά οχυρά στην περιοχή των Σερβίων.
Συνωμοσία και εξορία
Σε 1021-1022, ωστόσο, ο Ξιφίας, τώρα διορισμένος στην Καισάρεια ως στρατηγός του Θέματος Ανατολικών, δυστρόπησε προς τον Βασίλειο Β΄, επειδή δεν του επετράπη να συνοδεύσει τον Αυτοκράτορα στην εκστρατεία κατά του Βασιλείου της Γεωργίας. Ο Ξιφίας συμμάχησε εναντίον του Αυτοκράτορα με τον μεγιστάνα Νικηφόρο Φωκά Βαρυτράχηλο, του οποίου ο πατέρας, Βάρδας Φωκάς, είχε ξεσηκωθεί κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Βασιλείου Β'. Οι δύο άνδρες σχεδίαζαν να σκοτώσουν το Βασίλειο, και ένας από αυτούς να πάρει τη θέση του. Το ποιος θα ήταν δεν είχε αποφασιστεί, αλλά ήταν κυρίως το όνομα του Φωκά του οποίου οι οπαδοί έδιναν βάρος στη συνωμοσία. Η συνωμοσία ήταν προφανώς γνωστή και υποστηριζόταν από τον βασιλιά Γεώργιο Α' της Γεωργίας, ο οποίος έτσι ήλπιζε να αναγκάσει τον Βασίλειο να εγκαταλείψει την εισβολή του. Όταν ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε το σχέδιο, ωστόσο, δεν γύρισε πίσω, αλλά, αντίθετα, απέστειλε επιστολές προς τους δύο ηγέτες των επαναστατών ξεχωριστά, με στόχο να σπείρει τη δυσπιστία μεταξύ τους. Το τέχνασμα του Βασιλείου απέφερε καρπούς πολύ σύντομα, αφού στις 15 Αυγούστου 1022 ο Ξιφίας δολοφόνησε τον Φωκά. Οι υποστηρικτές του τελευταίου διαλύθηκαν, και η εξέγερση κατέρρευσε. Ο Ξιφίας στη συνέχεια αναγκάστηκε να παραδοθεί στον απεσταλμένο του αυτοκράτορα, Θεοφύλακτο Δαλασσηνό, οποίος έγινε ο νέος στρατηγός των Ανατολικών.
Οδηγημένος στην Κωνσταντινούπολη, ο Ξιφίας κουρεύτηκε και εξορίστηκε στην Αντιγόνη, ένα από τα Πριγκηπονήσια. Μετά την επιστροφή του Βασιλείου Β΄ στην πρωτεύουσα, μετά την Γεωργιανή εκστρατεία του, οι περισσότεροι από του συν-συνωμότες του Ξιφία φυλακίστηκαν και οι περιουσίες τους δημεύτηκαν. Ο πατρίκιος Φέρσης ο Ίβηρας εκτελέστηκε, ενώ σκοτώθηκαν επίσης δύο αυτοκρατορικοί ευνούχοι: ένας από το χέρι του ίδιου του Βασιλείου, και ο άλλος, ο οποίος είχε προσπαθήσει να δηλητηριάσει τον αυτοκράτορα, ρίχτηκε στα θηρία. Σύμφωνα με τον σύγχρονο ιστορικό Γιαχία Αντιόχειας, οι συνωμότες του 1022 ελευθερώθηκαν από τον Κωνσταντίνο Η΄ μετά το θάνατο του Βασιλείου το 1025, αλλά ο Ξιφίας παρέμεινε στην εξορία μέχρι το 1028, όταν ο νέος αυτοκράτορας, ο Ρωμανός Γ΄, τον απελευθέρωσε. Ο Ξιφίας, όμως, ήταν ήδη πολύ ηλικιωμένος και κουρασμένος, και σύντομα αποσύρθηκε στη Μονή Στουδίου. Τίποτα περισσότερο δεν είναι γνωστό γι' αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ανατολικών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
Πύλος Ηλείας
Η Πύλος ήταν πόλη-κράτος της αρχαίας Ηλείας.
Βρισκόταν στην αρχαία Τριφυλία μεταξύ των ποταμών Πηνειού και Σελλήεντα, κοντά στην Εφύρα. Βρισκόταν συχνά σε αντιπαράθεση και πολέμους με την γειτονική Πίσα η οποία κατά καιρούς υπαγόταν στο κράτος της Πύλου. Πύλιοι είχαν πάρει μέρος και στον Τρωικό πόλεμο.
Η θέση της αρχαίας πόλης τοποθετείται στην περιοχή του σημερινού χωριού Αγραπιδοχώρι.
Ακριβή Τσαρλαμπά
Η Ακριβή Τσαρλαμπά ήταν κόρη του προεστού της Πρέβεζας Δημήτριου Τσαρλαμπά, σύζυγος του Ανδρέα Βερούση (καπετάν Ανδρούτσος) και μητέρα του αγωνιστή της ελληνικής επανάστασης, Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Πύλος Ηλείας
Ιστορία
Τόπος όπου ο Άδης προστρέχει σε βοήθεια των κατοίκων, όταν εκείνοι πολεμούν εναντίον του Ηρακλή, οπότε και πληγώνεται στην πλάτη από το βέλος του. Μετά τον τραυματισμό του πηγαίνει στον Όλυμπο προκειμένου να τον γιατρέψει ο Παιών.
Ακριβή Τσαρλαμπά
Βιογραφία
thumb|right|270px|Το σπίτι της Ακριβής Τσαρλαμπά, συζύγου του [[Ανδρέας Βερούσης|καπετάν Ανδρούτσου στην Πρέβεζα, πριν κατεδαφισθεί.]] Γεννήθηκε στην Πρέβεζα γύρω στο 1766 και ήταν κόρη του ντόπιου προεστού Δημητρίου Τσαρλαμπά. Στις 13 Μαρτίου 1786 παντρεύτηκε τον Ρουμελιώτη αρματολό Ανδρέα Βερούση. Γύρω στο 1790, γέννησε στην Ιθάκη (σύμφωνα με άλλη εκδοχή στην Πρέβεζα) τον μετέπειτα σημαντικό οπλαρχηγό Οδυσσέα Ανδρούτσο. Λίγο αργότερα, το 1793, ο σύζυγός της συνελήφθη από τις βενετικές αρχές και παραδόθηκε στους Οθωμανούς, με αποτέλεσμα τη φυλάκισή του στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1798, η Τσαρλαμπά βρισκόταν στην Πρέβεζα όπου έκανε αίτηση μέσω των γαλλικών αρχών για την απελευθέρωση του συζύγου της, ο οποίος όμως τελικά εκτελέστηκε από τις οθωμανικές αρχές. Όταν ο γιος της Οδυσσέας ήταν περίπου 15 ετών, η Ακριβή παντρεύτηκε τον συντοπίτη της Φίλιππο Καμμένο, με τον οποίο απέκτησε άλλα πέντε παιδιά.
Από τον γάμο της με τον Φίλιππο Καμμένο, η Τσαρλαμπά απέκτησε πέντε παιδιά ονόματι Γιαννάκης, Πάνος, Βαγγέλης, Ταρσίτσα και Αγγελική. Από αυτά, ο Γιαννάκης Καμμένος σκοτώθηκε γύρω στα 1827 στη θέση Ζαγαρά Ελικώνα ενώ η Ταρσίτσα, είχε έναν σύντομο γάμο με τον Βρετανό συμπολεμιστή του Ανδρούτσου, Τρελώνη.
Μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, χορηγήθηκε στην Ακριβή Τσαρλαμπά μηνιαία σύνταξη 40 φοινίκων. Αργότερα, το 1844 ο Ιωάννης Ζαμπέλιος της αφιέρωσε την τραγωδία του «Οδυσσέας Ανδρούτσος».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρέβεζα Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Ανδρέας Μεταξάς
Το ονοματεπώνυμο Ανδρέας Μεταξάς πιθανόν αναφέρεται στους:
1951
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1951 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Σύστημα Γεωγραφικών Πληροφοριών
thumb|250 px|right|GIS χάρτης. Λειτουργεί με οικονομικές, δημογραφικές και άλλες παραμέτρους
1951
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σύστημα Γεωγραφικών Πληροφοριών
Τα Συστήματα Γεωγραφικών Πληροφοριών (Σ.Γ.Π.), γνωστά ευρέως και ως G.I.S. Geographic Information Systems, είναι ολοκληρωμένα συστήματα συλλογής, αποθήκευσης, διαχείρισης, ανάλυσης και απόδοσης πληροφορίας, σχετικής με φαινόμενα που εξελίσσονται στο χώρο (Goodchild, 1985). Τα γεωγραφικά δεδομένα μπορούν να χαρτογραφηθούν και να εντοπιστούν στο χώρο, καθώς και οι υποκατηγορίες τους είναι τα χωρικά και περιγραφικά δεδομένα. Επιπλέον τα Σ.Γ.Π. είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται σε πολλούς επιστημονικούς κλάδους και ιδιαίτερα στην επιστήμη της Γεωγραφίας, διότι έχουν τη δυνατότητα να ενσωματώνουν τα χωρικά με τα περιγραφικά δεδομένα, κάτι το οποίο συμβάλλει στην υλοποίηση της χωρικής ανάλυσης. Επιτρέπει στους χρήστες να αποτυπώσουν το πραγματικό κόσμο, να αναλύσουν τα χωρικά δεδομένα (spatial data), να τα προσαρμόσουν και να τα αποδώσουν χαρτογραφικά.
Η χαρακτηριστική δυνατότητα που παρέχουν τα GIS είναι αυτή της σύνδεσης της χωρικής με την περιγραφική πληροφορία (η οποία δεν έχει από μόνη της χωρική υπόσταση). Η τεχνολογία που χρησιμοποιείται για την λειτουργία αυτή βασίζεται:
Το αντικειμενοστραφές μοντέλο τείνει να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο σε εφαρμογές GIS εξαιτίας των αυξημένων δυνατοτήτων του σε σχέση με το σχεσιακό μοντέλο της δυνατότητας που παρέχει για την εύκολη και απλοποιημένη μοντελοποίηση σύνθετων φυσικών φαινομένων και αντικειμένων με χωρική διάσταση.
Πολλές φορές η ολοκληρωμένη έννοια των GIS (integrated GIS concept) επεκτείνεται για να συμπεριλάβει τόσο τα δεδομένα (που αποτελούν ουσιαστικά τον πυρήνα τους), το λογισμικό και τον μηχανικό εξοπλισμό, όσο και τις διαδικασίες και το ανθρώπινο δυναμικό, που αποτελούν αναπόσπαστα τμήματα ενός οργανισμού, ο οποίος έχει σαν πρωταρχική του δραστηριότητα την διαχείριση πληροφορίας με την βοήθεια GIS.
Διαδικασίες Σ.Γ.Π.
Ένα Σ.Γ.Π., ως σύστημα, αποτελείται από τα παρακάτω στοιχεία:
Εισαγωγή
Το τμήμα του συστήματος που είναι υπεύθυνο για τροφοδότηση του συστήματος με δεδομένα. Αυτά πρέπει να είναι σε ψηφιακή δομή και συνήθως προκύπτουν με ψηφιοποίηση αναλογικών δεδομένων (π.χ. τυπωμένοι χάρτες) ή με τη συλλογή πρωτογενών δεδομένων με τη χρήση ψηφιακών μεθόδων αποτύπωσης χώρου (αποτύπωση με GPS, Τηλεπισκόπηση). Αυτό το στάδιο αφορά τόσο τη γεωγραφική όσο και την περιγραφική διάσταση των δεδομένων.
Επεξεργασία
Τα δεδομένα πρέπει να υποστούν εκείνη την επεξεργασία που τα καθιστά κατάλληλα για παραπέρα ανάλυση και χρήση. Αυτό μπορεί να αφορά την ορθή απόδοση του συστήματος συντεταγμένων, την δημιουργία σχέσεων μεταξύ των δεδομένων, τη διόρθωση σφαλμάτων, την μετάβαση από μια δομή σε μια άλλη.
Έλεγχος
Κάθε σύστημα οφείλει να έχει μηχανισμούς ανάδρασης (feedback) ώστε να εξασφαλίζεται η ορθότητα και ακρίβεια των πληροφοριών. Αυτό μπορεί να γίνεται μέσω λογισμικού με διαδικασίες κανόνων επικύρωσης, με διαδικασίες ελέγχου ακρίβειας συντεταγμένων και γενικότερα με διαδικασίες ποιοτικών και ποσοτικών ελέγχων ανάλογα με τη φύση των δεδομένων.
Μορφές Δεδομένων
Γεωγραφικά δεδομένα είναι τα δεδομένα τα οποία μπορούμε να χαρτογραφήσουμε, δεδομένα που μπορούν να εντοπισθούν στο χώρο.
Σε ένα Σ.Γ.Π. τα γεωγραφικά δεδομένα μπορούν να αναπαρίστανται με δύο βασικές μορφές: τα δεδομένα διανυσματικής μορφής (vector) και τα δεδομένα κανονικοποιημένης ψηφιδωτής μορφής (raster).Σε όλα τα Σ.Γ.Π. οι δύο μορφές αποδίδονται ταυτόχρονα σε κοινές απεικονίσεις ενώ πολλά λογισμικά GIS προσφέρουν την δυνατότητα μετάβασης από τη μία μορφή στην άλλη.
thumb|200 px|left|Οι τρεις βασικοί τύποι διανυσματικών δεδομένων: Γραμμή, Σημείο, Πολύγωνο 1. Διανυσματικά δεδομένα (vector).Τα διανυσματικά δεδομένα διακρίνονται σε:
2. Κανονικοποιημένης ψηφιδωτής μορφής δεδομένα (raster).Τα raster αποτελούνται από κελιά τα οποία διαθέτουν είτε δεκαδικούς αριθμούς,είτε ακέραιους. Χρησιμοποιούνται σε περιπτώσεις που το χωρικό φαινόμενο που αποτυπώνεται, χαρακτηρίζεται ως συνεχής μεταβλητή (π.χ. το υψόμετρο του εδάφους,η εξέλιξη μίας πυρκαγιάς, κλπ.) ή σε περιπτώσεις που στο Σ.Γ.Π. θέλουμε να ενσωματώσουμε μια δορυφορική εικόνα ή μια σαρωμένη αεροφωτογραφία. Τα κανονικοποιημένης ψηφιδωτής μορφής δεδομένα έχουν περιορισμένες δυνατότητες σύνδεσης με περιγραφικά χαρακτηριστικά.
Δομές Δεδομένων
Οι δομές δεδομένων διακρίνονται σε επιμέρους κατηγορίες:
Οι σχέσεις μεταξύ των γεωγραφικών δεδομένων είναι οι εξής:
1) Συνδεσιμότητα
2) Περιεκτικότητα
3) Γειτνίαση
Περιοχές που συνεισφέρουν τα Σ.Γ.Π.
-Βάσεις Γεωγραφικών Δεδομένων
Ελεύθερο Λογισμικό/Λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα Σ.Γ.Π.
Στην αγορά διακινούνται διάφορα πακέτα λογισμικού Συστημάτων Γεωγραφικών Πληροφοριών που λειτουργούν σε διαφορετικά λειτουργικά συστήματα (όπως Windows, MacOS, Linux) Μερικά από αυτά, όπως το GRASS GIS και το QUANTUM GIS, διακινούνται ελεύθερα υπό το καθεστώς Άδεια Ελεύθερης Τεκμηρίωσης GNU και λειτουργούν σε όλα τα λειτουργικά συστήματα.
Σπουδές
Διάφορα πανεπιστημιακά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο προσφέρουν σπουδές σχετικά με το Σ.Γ.Π. Αυτές αφορούν τόσο προπτυχιακό, όσο και μεταπτυχιακό επίπεδο.
Συνήθως δεν πρόκειται για αυτόνομα προγράμματα σπουδών, αλλά για τμήματα ευρύτερων προγραμμάτων.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα παρέχονται σπουδές στα Συστήματα Γεωγραφικών Πληροφοριών από τα εξής ιδρύματα:
Κατηγορία:Γεωπληροφορική
Ποταμός Κουάνζα
Ο ποταμός Κουάνζα (Cuanza, ή Coanza ή Quanza), είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς στην Ανγκόλα. Εκβάλει στον Ατλαντικό Ωκεανό λίγο νότια της πρωτεύουσας της χώρας Λουάντα.
Γεωγραφία
Ο ποταμός είναι πλωτός για περίπου 240 χλμ. από τις εκβολές του, που βρίσκονται 60 χλμ. νότια της Λουάντα. Στους παραποτάμους του περιλαμβάνονται οι Κουτάτο και Λουκάλα.
Ιστορία
Η κατώτερη πορεία του ποταμού αποτέλεσε την αρχική πορεία της εισβολής της Πορτογαλίας στη βόρεια Ανγκόλα.
Το φράγμα Καπάντα στην επαρχία Μαλάνζε ολοκληρώθηκε το 2004, παρέχοντας υδροηλεκτρική ενέργεια στην περιοχή και συμβάλλοντας στην άρδευση της περιοχής. Ο σταθμός υδροηλεκτρικής ενέργειας Καμπάμπε βρίσκεται επίσης στον ποταμό, με το φράγμα Λαούκα υπό κατασκευή. Το Barra do Kwanza, οι εκβολές του ποταμού, αναπτύσσεται σταδιακά για τουριστική χρήση, συμπεριλαμβανομένου ενός γηπέδου γκολφ.
Η Εκκλησία Νόσα Σενιόρα ντα Βικτόρια βρίσκεται κοντά στις όχθες του ποταμού Κουάνζα στο Μασανγκάνου στην επαρχία Κουάνζα-Νόρτε της Ανγκόλας.
Άγρια ζωή
Πλούσια βιοποικιλότητα έχει εντοπιστεί στον ποταμό της Ανγκόλας, σύμφωνα με έρευνα που αναφέρεται στον ιστότοπο του Δικτύου Επιστήμης και Ανάπτυξης. Η πρώτη καταμέτρηση της βιοποικιλότητας στον ποταμό Κουάνζα έχει εντοπίσει μέχρι στιγμής 50 είδη ψαριών.
Κληρονομιά
Το νόμισμα της Αγκόλας, το κουάνζα, πήρε το όνομά του από τον ποταμό. Ο ποταμός έχει δώσει επίσης το όνομά του στις επαρχίες Κουάνζα Νόρτε («Βόρεια Κουάνζα») και Κουάνζα Σουλ («Νότια Κουάνζα»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ανγκόλας
Ζοσέ Μποσίνγκουα
Ο Ζοσέ Μποσίνγκουα Ντα Σίλβα (José Bosingwa da Silva, 24 Αυγούστου 1982), γνωστός ως Μποσίνγκουα, είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην Τράμπζονσπορ, στη θέση του δεξιού μπακ.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στην Μπαντάκα, του Ζαΐρ από Πορτογάλο πατέρα και Κονγκολέζα μητέρα, ο Μποσίνγκουα μετακόμισε με τους γονείς του σε νεαρή ηλικία στη Σέια, στο εσωτερικό της Πορτογαλίας, στην περιφέρεια Γκουάρντα.
Επιλέχτηκε ως νέος να αγωνιστεί με την Μποαβίστα, κάνοντας το επαγγελματικό του ντεμπούτο ως δανεικός στη Φρεαμούντε στη δεύτερη κατηγορία, εμφανίστηκε κατώτερος του αναμενόμενου καθώς η ομάδα του βορρά τερμάτισε τελευταία. Ξεκίνησε την καριέρα του ως μέσος.
Πόρτο
Μετά από δύο γεμάτες σεζόν με την Μποαβίστα, ο Μποσίνγκουα υπέγραψε με τη γειτονική ΦΚ Πόρτο, με προπονητή τον Ζοσέ Μουρίνιο, για τη σεζόν 2003–04. Στην πρώτη του σεζόν, χρησιμοποιούνταν σπάνια, αγωνιζόμενος σε μόλις 11 αγώνες πρωταθλήματος. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ στις 16 Σεπτεμβρίου 2003, σε μια εκτός έδρας ισοπαλία 1–1 απέναντι στην Παρτιζάν Βελιγραδίου, αγωνιζόμενος σε 8 αγώνες στη νικηφόρα πορεία της ομάδας του στον θεσμό εκείνη τη σεζόν.
Έχοντας μονιμοποιηθεί ως δεξί μπακ και αποτελώντας πρώτη επιλογή της Πόρτο για τη σεζόν 2004–05, μετά τις αποχωρήσεις του Πάουλο Φερέιρα και του βετεράνου Κάρλος Σεκρετάριο, ο Μποσίνγκουα αποτελούσε βασικό γρανάζι στην κατάκτηση άλλων τριών τίτλων του εγχώριου πρωταθλήματος από την ομάδα του, σε τέσσερεις σεζόν.
Αντρέι Λίντε
Ο Αντρέι Ντμιτρίγιεβιτς Λίντε (αγγλικά: Andrei Dmitriyevich Linde, γεννημένος στις 2 Μαρτίου 1948, στη Μόσχα) είναι σύγχρονος Ρωσοαμερικανός θεωρητικός φυσικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Ο δρ. Λίντε είναι περισσότερο γνωστός για την έρευνά του σχετικά με το Πληθωρισμικό Σύμπαν και την ομώνυμη Θεωρία Λίντε. Πήρε το πτυχίο του από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Το 1975 πήρε το διδακτορικό του από το Ινστιτούτο Φυσικής Λεμπέντεφ της Μόσχας. Μεταξύ των βραβείων με τα οποία έχει τιμηθεί κατά καιρούς είναι το Μετάλλιο Ντιράκ του 2002 (από κοινού με τον Άλαν Γκουθ του MIT και τον Πολ Στάινχαρντ του Πρίνστον).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Κοσμολόγοι
Ζοσέ Μποσίνγκουα
Πόρτο
Η σεζόν 2004–05 τελείωσε με μια ξινή νότα, καθώς τον Μάιο, ο Μποσίνγκουα βρισκόταν στο τιμόνι του τζιπ του όταν η υπερβολική ταχύτητα σε συνδυασμό με την υγρότητα του δρόμου οδήγησαν σε σοβαρό ατύχημα, με το όχημα να ξεφεύγει από τον δρόμο και να κατρακυλά σε έναν μώλο προτού τυλιχτεί στις φλόγες. Μαζί με τον ποδοσφαιριστή της Πόρτο, ταξίδευαν και άλλοι τέσσερεις ποδοσφαιριστές, συμπεριλαμβανομένου του ποδοσφαιριστή της Μποαβίστα Νέλσον. Όλοι βγήκαν ζωντανοί, αλλά ένας από αυτούς, ο Σάντρο Λουίς (παίκτης της άσημης Γκρούπο Ντεσπορτίβο ος Μινιόκας), αναγκάστηκε να χάσει το αριστερό του πόδι ως αποτέλεσμα του ατυχήματος, το οποίο έλαβε χώρα στη Βαλόνγκο. Επακολούθως ο Μποσίνγκουα τιμωρήθηκε από την ομάδα.
Τσέλσι
260px|left|thumb|Ο Μποσίνγκουα προπονείται με την [[Τσέλσι ΦΚ|Τσέλσι στο Στάμφορντ Μπριτζ πριν από έναν αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ (Αύγουστος 2008)]] Στις 11 Μαϊου 2008, η Πόρτο ανακοίνωσε πως ο Μποσίνγκουα είχε φτάσει σε προφορική συμφωνία με την Τσέλσι για μεταγραφή ύψους €20.6 εκατομμυρίων / £16.3 εκατομμυρίων. Τελικά υπέγραψε σε τετραετές συμβόλαιο, και πήγε στην ομάδα του Λονδίνου μετά το Euro 2008, μαζί με τον προπονητή του στην Εθνική Πορτογαλίας Λουίς Φελίπε Σκολάρι και τον συμπατριώτη του διεθνή Ντέκο. Στις 16 Ιουλίου, παρουσιάστηκε επίσημα παίρνοντας τον αριθμό #16 στη φανέλα, αλλά άλλαξε με το #17 κατόπιν συνεννόησης με τον συμπαίκτη του Σκοτ Σινκλέρ.
Ο Μποσίνγκουα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ με τους «Μπλε» στις 17 Αυγούστου, ξεκινώντας βασικός σε μια εντός έδρας νίκη με 4–0 απέναντι στην Πόρτσμουθ. Η πρώτη του εμφάνιση ήρθε τον επόμενο μήνα, απέναντι στη Ζιροντέν ντε Μπορντώ (ίδιο μέρος, ίδιο αποτέλεσμα). Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την Τσέλσι απέναντι στη Στόουκ Σίτι στις 27 Σεπτεμβρίου 2008, προσθέτοντας ένα δεύτερο με μια εκπληκτική προσπάθεια με το αριστερό πόδι απέναντι στη Γουέστ Μπρόμγουιτς Άλμπιον, σκοράροντας από τα 25 μέτρα σε μια εκτός έδρας νίκη με 3–0.
Την 1η Φεβρουαρίου 2009, ο Μποσίνγκουα συμμετείχε σε ένα ατύχημα εντός αγωνιστικού χώρου όπου κλότσησε από πίσω τον παίκτη της Λίβερπουλ Γιόσι Μπεναγιούν, χωρίς καμιά διάθεση να βρει την μπάλα. Αν και ο διαιτητής Μάικ Ράιλι δεν το είδε, ο βοηθός Μο Ματαντάρ αργότερα ισχυρίστηκε πως είδε το ατύχημα, σημειώνοντας φάουλ εκείνη τη στιγμή αλλά τελικά έδωσε στην Τσέλσι. Τις μέρες που ακολούθησαν του αγώνα, η Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία υποστήριξε πως οι κανονισμοί της FIFA δεν της επέτρεπαν την επιβολή ποινών καθώς στον αγώνα για τη συγκεκριμένη φάση δεν υπήρξε κάποια κάρτα ή αποβολή.
Ο Μποσίνγκουα τιμωρήθηκε για τρεις ευρωπαϊκούς αγώνες ως αποτέλεσμα σχολίων που είχε κάνει για τη διαιτησία του επαναληπτικού αγώνα των ημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2008-09 απέναντι στην Μπαρτσελόνα (6 Μαΐου 2009, ισοπαλία 1–1 στην Αγγλία) στην πορτογαλική τηλεόραση. Είχε δηλώσει "Δεν ξέρω αν είναι διαιτητής ή κλέφτης", αλλά αργότερα απολογήθηκε για τις δηλώσεις του. Η ποινή μειώθηκε αργότερα σε δύο αγώνες με αναστολή.
Στις 19 Ιουνίου 2009, ο πρόεδρος της Μπάγερν Μονάχου Καρλ-Χάιντζ Ρουμενίγκε παραδέχτηκε την ήττα της ομάδας του στην προσπάθειά της να αποκτήσει τον Μποσίνγκουα, ο οποίος παρέμεινε στο Στάμφορντ Μπριτζ. Αποκόμισε έναν τραυματισμό στο γόνατο τον Οκτώβριο, που του στέρησε τη συμμετοχή στο υπόλοιπο της σεζόν. Η ομάδα ανακοίνωσε στις αρχές Μαρτίου πως χρειαζόταν περαιτέρω ιατρική περίθαλψη, μένοντας έτσι εκτός από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.
Στις 16 Οκτωβρίου 2010, ακριβώς έναν χρόνο μετά τον τραυματισμό του, ο Μποσίνγκουα επανεμφανίστηκε με την Τσέλσι απέναντι στον ίδιο αντίπαλο, την Άστον Βίλα αγωνιζόμενος στα τελευταία 15 λεπτά σε μια εκτός έδρας ισοπαλία 0–0 στο Βίλα Παρκ αντικαθιστώντας τον συμπατριώτη του Φερέιρα στο δεύτερο ημίχρονο του. Και οι δύο πάντως εκτοπίστηκαν στο πάγκο από τον Μπράνισλαβ Ιβάνοβιτς.
Τη σεζόν 2011–12, ακολουθώντας την πρόσληψη του συμπατριώτη του Αντρέ Βίλας Μπόας στη θέση του προπονητή, ο Μποσίνγκουα επέστρεψε στην αρχική ενδεκάδα. Στις 27 Αυγούστου 2011, σκόραρε το πρώτο του γκολ σε τρία χρόνια μετά από ένα σουτ από τα 25 μέτρα απέναντι στη Νόριτς Σίτι, σε μια εντός έδρας νίκη με 3–1.
Τον Νοέμβριο, ο Μποσίνκουα ξεκίνησε σε αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν ως αριστερό μπακ, καθώς αναγκάστηκε να αγωνιστεί σ'αυτή την ασυνήθιστη θέση γι'αυτόν αντικαθιστώντας το τραυματία συμπαίκτη του Άσλεϊ Κόουλ.
Διεθνής καριέρα
Εξαιτίας των πολύ καλών του εμφανίσεων σε συλλογικό επίπεδο, ο Μποσίνγκουα δέχτηκε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Πορτογαλίας τον Μάιο του 2007, για έναν προκριματικό αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 2008 απέναντι στην Εθνική Βελγίου, αντικαθιστώντας τον Μιγκέλ στο δεύτερο ημίχρονο μιας νίκης με 2–1. Αφού πήρε τη θέση του παίκτη της Βαλένθια Κ.Φ. ως πρώτη επιλογή, ξεκίνησε βασικός και στα 4 παιχνίδια στα τελικά της Αυστρίας και της Ελβετίας καθώς η Πορτογαλία αποκλείστηκε στα προημιτελικά, ενώ ο ίδιος συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία 11άδα της διοργάνωσης.
Ο Μποσίνγκουα επίσης εκπροσώπησε τη χώρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου U-21 του 2004. Αν και αγωνίστηκε με την Πορτογαλία σε επίπεδο U-21, είχε το δικαίωμα να αγωνιστεί με την Εθνική Ομάδα της Δημοκρατίας του Κονγκό αν έκανε σχετική αίτηση το 2004. Επακόλουθος, προσκλήθηκε από την Αφρικανική χώρα να αγωνιστεί μαζί της στα προκριματικά της αφρικανικής ζώνης ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006.
Στις 8 Νοεμβρίου 2011, ο Μποσίνγκουα αποσύρθηκε από την Εθνική Πορτογαλίας μέχρι την αποχώρηση του προπονητή Πάουλο Μπέντο. Ο τελευταίος υποστήριξε πως ο παίκτης έμεινε εκτός της αποστολής για τους αγώνες στα πλαίσια των Προκριματικών του ΕυρωπαΪκού Πρωταθλήματος του 2012 με αντίπαλο τη Βοσνία καθώς ήταν πνευματικά ασταθής. Η Πορτογαλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου κριτίκαρε τον Μποσίνγκουα για την απόφασή του και τη χρονική στιγμή που την πήρε.
Βόρειος λευκός ρινόκερος
Γεωγραφική κατανομή
Ο βόρειος λευκός Ρινόκερος ήταν μοναχικό ζώο, που ζουσε στις εκτάσεις της ανατολικής Αφρικής.
Δίαιτα
Ο βόρειος λευκός ρινόκερος τρεφόταν αποκλειστικά με χορτάρι και βλαστούς.
Η εξαφάνιση
Ο τελευταίος βόρειος λευκός ρινόκερος ήταν αρσενικός και ζουσε στο ζωολογικό κηπο του San Diego στις ΗΠΑ, ο οποίος απεβίωσε το 2014. Η είδηση της εξαφάνισης είχε μεταφερθεί παντού. Εν τέλει, γεννήθηκαν υβρίδια του εξαφανισμένου υποείδους.
Κατηγορία:Ρινοκερωτίδες
Classic Albums: Deep Purple – The Making of Machine Head
Classic Albums: Deep Purple – The Making of Machine Head είναι ένα ντοκιμαντέρ το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή DVD, στις 27 Νοεμβρίου του 2002, από την "Isis Productions" και την "Eagle Rock Entertainment". Η συγκεκριμένη έκδοση πραγματεύεται την δημιουργία του κλασικού άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, με τίτλο "Machine Head".
Η ιστορία του ντοκιμαντέρ, δείχνει το συγκρότημα να ταξιδεύει στο Μοντρέ της Ελβετίας για να ηχογραφήσει το εν λόγω άλμπουμ με το φορητό στούντιο ηχογραφήσεων των Rolling Stones. Η φωτιά που ξέσπασε στο καζίνο της περιοχής κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας του Φρανκ Ζάπα, ενέπνευσε τους Deep Purple να γράψουν το γνωστότερο κομμάτι τους, με τίτλο "Smoke on the Water".
Το DVD περιλαμβάνει ανάλυση των κομματιών, την ιστορία της ηχογράφησης και συνεντεύξεις με τα μέλη του συγκροτήματος. Η κυκλοφορία έγινε στα πλαίσια της σειράς DVD με τίτλο "Classic Albums".
Βραβεία
Classic Albums: Deep Purple – The Making of Machine Head (DVD)
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple
Χοληφόρο δέντρο
Το χοληφόρο δέντρο, ή δίκτυο των χοληφόρων, είναι το δίκτυο των χοληφόρων αγγείων μέσα στο οποίο ρέει η χολή. Από άποψη εμβρυολογίας, προέρχεται από το αρχέγονο έντερο και σχηματίζεται μαζί με το ήπαρ. Το χοληφόρο δέντρο αποτελείται από τα ενδοηπατικά και τα εξωηπατικά χοληφόρα.
Ενδοηπατικά χοληφόρα
Τα ενδοηπατικά χοληφόρα είναι αγγεία που βρίσκονται μέσα στο ήπαρ. Λαμβάνουν τη νεοπαραγόμενη χολή και την αποδίδουν στο εξωηπατικό δίκτυο.
Εξωηπατικά χοληφόρα
Τα εξωηπατικά χοληφόρα αποτελούνται από το δεξιό και αριστερό ηπατικό πόρο, τον κοινό ηπατικό, το χοληδόχο πόρο και τη χοληδόχο κύστη.