cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωργία Γλάστρη
Η Γεωργία Γλάστρη (αγγλικά: Georgia Glastris, γεν. 1 Αυγούστου 1992, στο Σικάγο του Ιλινόι, στις Ηνωμένες Πολιτείες ) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια καλλιτεχνικού πατινάζ που αγωνίζεται για λογαριασμό της Ελλάδας. Από τον Ιούλιο του 2014, έχει κερδίσει το ελληνικό εθνικό πρωτάθλημα τρεις φορές, έχει καταλάβει τη δεύτερη θέση τρεις φορές, ενώ αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικού Πατινάζ το 2010, το 2011 και το 2012, και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικού Πατινάζ το 2011 και το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιτεχνική παγοδρομία
Εύη Γκοτζαρίδη
Η Εύη Γκοτζαρίδη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στο Παρίσι. Είναι ιστορικός της οποίας το έργο επικεντρώνεται στην ιρλανδική και ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα.
Έργο
Το βιβλίο της με τίτλο Trials of Irish History έλαβε εξαιρετικές κριτικές. Έχει επίσης συγγράψει ένα βιβλίο με τίτλο A Pacifist's Life and Death, που αποτελεί την πρώτη ιστορική βιογραφία που περιγράφει λεπτομερώς τη ζωή και τα επιτεύγματα του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο Λαμπράκης ήταν πρωταθλητής, γιατρός, πολιτικός και αφοσιωμένος υπερασπιστής της δημοκρατίας και της ειρήνης στην Ελλάδα. Χτυπήθηκε θανάσιμα στο κεφάλι με ρόπαλο από ανθρώπους του δεξιού παρακράτους, λίγο αφότου είχε εκφωνήσει την κεντρική ομιλία σε μια αντιπολεμική συνάντηση στη Θεσσαλονίκη, στις 22 Μαΐου 1963.
Κριτικές
Οι ακαδημαϊκές κριτικές του Trials of Irish History ήταν συνολικά θετικές με περιστασιακές επικρίσεις του ύφους γραφής. Ο Ντέιβιντ Φιτζπάτρικ του Trinity College στο Δουβλίνο περιέγραψε το βιβλίο ως «ιδιόρρυθμο», αλλά ήταν «ένα εξαιρετικά ζωντανό». Ο Μάρτιν Πάουελ το χαρακτήρισε ως «αντιεθνικιστικό» στο ύφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Τείχη της Ιερουσαλήμ
μικρογραφία| Τα τείχη της Ιερουσαλήμ του 16ου αιώνα, με τον μιναρέ της ακρόπολης της Ιερουσαλήμ. Τα Τείχη της Ιερουσαλήμ (חומות ירושלים, أسوار القدس) περιβάλλουν την Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ (περίπου 1 τ.χλμ.). Το 1535, όταν η Ιερουσαλήμ ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο σουλτάνος Σουλεϊμάν Α' διέταξε να ξανακτιστούν τα κατεστραμμένα τείχη της πόλης. Η εργασία διήρκεσε περίπου τέσσερα χρόνια, μεταξύ 1537 και 1541. Τα τείχη είναι ορατά στους περισσότερους παλαιούς χάρτες της Ιερουσαλήμ τα τελευταία 1.500 χρόνια.
Το μήκος των τοίχων είναι 4,018 χλμ., το μέσο ύψος τους είναι 12 μ. και το μέσο πάχος είναι 2,5 μ. Τα τείχη περιέχουν 34 παρατηρητήρια και επτά κύριες πύλες ανοικτές για κυκλοφορία, με δύο μικρές πύλες, που άνοιξαν ξανά από τους αρχαιολόγους.
Το 1981 τα τείχη της Ιερουσαλήμ προστέθηκαν, μαζί με την Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ισραηλιτική πόλη (περίπου 1000–587/86 π.Χ.)
Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, όπως εκφράζεται στο Tanakh, η Ιερουσαλήμ παρέμεινε πόλη των Ιεβουσαίων μέχρι την άνοδο του Δαβίδ, ο οποίος κατέκτησε την Ιεβούς, τη μετονόμασε σε Πόλη του Δαβίδ και άρχισε να την επεκτείνει. Η πόλη του βρισκόταν ακόμη στον χαμηλό νοτιοανατολικό λόφο, έξω από τη σημερινή περιοχή της Παλαιάς Πόλης. Ο Σολομών, ο γιος του Δαβίδ, έκτισε τον Πρώτο Ναό στην κορυφή του λόφου (που υψώνεται ακριβώς επάνω από την πόλη που είχε κληρονομήσει) στο Όρος του Ναού και στη συνέχεια επέκτεινε τα τείχη της πόλης για να προστατεύσει τον ναό.
Κατά την περίοδο του Πρώτου Ναού τα τείχη της πόλης επεκτάθηκαν, για να συμπεριλάβουν και τον βορειοδυτικό λόφο, δηλαδή την περιοχή όπου βρίσκεται η σημερινή Εβραϊκή και Αρμενική Συνοικία.
Ολόκληρη η πόλη καταστράφηκε το 587/86 π.Χ. κατά τη διάρκεια της πολιορκίας υπό τον Ναβουχοδονόσορα Β΄ της Βαβυλώνας.
Aιλία Καπιτωλίνα και Βυζαντινή Ιερουσαλήμ
αριστερά|μικρογραφία| Πύλη παλαιάς ρωμαϊκής εποχής, κάτω από την Πύλη της Δαμασκού στην Ιερουσαλήμ. Το 70 μ.Χ., ως αποτέλεσμα της ρωμαϊκής πολιορκίας κατά τη διάρκεια του Πρώτου Εβραιο-ρωμαϊκού Πολέμου, τα τείχη καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά. Η Ιερουσαλήμ θα παρέμενε ερειπωμένη για περίπου έξι δεκαετίες και χωρίς προστατευτικά τείχη για πάνω από δύο αιώνες.
Η παγανιστική ρωμαϊκή πόλη, Aelia Capitolina, που κτίστηκε μετά το 130 από τον Αυτοκράτορα Αδριανό, έμεινε αρχικά χωρίς προστατευτικά τείχη. Μετά από δύο περίπου αιώνες χωρίς τείχη, ένα νέο σύνολο τειχών ανεγέρθηκε γύρω από την πόλη, πιθανώς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού, κάπου μεταξύ του 289 και του 300. Τα τείχη ανακαινίστηκαν εκτενώς από την αυτοκράτειρα Αιλία Ευδοκία (σύζυγο του Θεοδοσίου Β΄) κατά την εξορία της στην Ιερουσαλήμ (443–460).
Πύργος του Γολιάθ/Ταγκρέδου
Στη βορειοδυτική γωνία του οθωμανικού τείχους οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα πενιχρά ερείπια ενός μεγάλου πύργου, π. 35 μ. x 35 μ., που κτίστηκε πιθανώς για πρώτη φορά τον 11ο αι. κατά την περίοδο των Φατιμιδών, που έπεσε στα χέρια των Φράγκων στο τέλος της Α΄ Σταυροφορίας το 1099, και προφανώς επεκτάθηκε από τους Αγιουβίδες μετά την ανακατάληψη της πόλης από τον Σαλαντίν το 1187. Ο πύργος είναι γνωστός ως Πύργος του Γολιάθ (αραβ.: Qasr al-Jalud) και στους Σταυροφόρους ως Πύργος του Ταγκρέδου (λατιν. Turris Tancredi), μετά τον Tαγκρέδο των Ωτβίλ, τον διοικητή του οποίου τα στρατεύματα παραβίασαν την άμυνα των Φατιμιδών σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του 1099. Ο πύργος, καθώς και ολόκληρο το τείχος της πόλης, καταστράφηκαν πιθανότατα το 1219, όταν ο Αγιουβίδης ηγεμόνας Αλ-Μου'αζάμ Ισά κατέστρεψε τις περισσότερες από τις οχυρώσεις της πόλης. Έπειτα οι Οθωμανοί έκτισαν το δικό τους τείχος. μικρογραφία| Γήπεδο ποδοσφαίρου με το παλαιό τείχος της πόλης στο βάθος, Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Παλαιστίνη Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ασία
Ευρωπαϊκός Οργανισμός Κέντρων Συμφωνικής Μουσικής
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Κέντρων Συμφωνικής Μουσικής (European Concert Hall Organisation) είναι σύνολο ευρωπαϊκών μεγάρων μουσικής και ιδρύθηκε το 1991 στο Άμστερνταμ, με σκοπό την ανάδειξη νέων μουσικών, την προώθηση νέων έργων κλασικής μουσικής και την παροχή εκπαίδευσης για την κατάρτιση του προσωπικού των αιθουσών συναυλιών. Ιδρυτές του είναι ο Τόμας Ένζιεν, ο Μαρτέιν Σάντερς και ο Κάρστεν Βιτς.
Γενικός διευθυντής του οργανισμού διατελεί ο Κρίστοφ Λίμπεν-Σοϊτέρ. Ο οργανισμός εδρεύει στις Βρυξέλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη
Ακσεχίρ
Το Ακσεχίρ (τουρκικά: Akşehir) είναι πόλη και διαμέρισμα στην Κεντρική Ανατολία της Τουρκίας, στην άκρη μιας εύφορης πεδιάδας, στη βόρεια πλευρά της μικρής Οροσειράς Σουλτάν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, ο πληθυσμός του διαμερίσματος είναι 114.918 από τους οποίους οι 63.000 ζουν στην πόλη Ακσεχίρ.
Η σημερινή πόλη ταυτίζεται με το αρχαίο Φιλομήλιον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Bugs Bunny: Lost in Time
Το Bugs Bunny: Lost in Time είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας βασισμένο στο franchise Looney Tunes, που αναπτύχθηκε από τη Behaviour Interactive και κυκλοφόρησε από τη για το PlayStation και τα Microsoft Windows το 1999. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε ένα έμμεσο sequel του παιχνιδιού, με τίτλο Bugs Bunny & Taz: Time Busters. Το παιχνίδι απέσπασε μέτριες κριτικές.
Τρόπος παιχνιδιού
Στο παιχνίδι πρωταγωνιστεί ο χαρακτήρας Bugs Bunny, ο οποίος βρίσκει και ενεργοποιεί μία μηχανή του χρόνου, αφού παίρνει μία λάθος στροφή στην Αλμπουκέρκη. Καταλήγει στο Πουθενά, πατρίδα ενός μάγου ονόματι Merlin Munroe. Ο Merlin πληροφορεί τον Buggs ότι έχει χαθεί στο χρόνο και ότι πρέπει να ταξιδεύσει μέσα από πέντε διαφορετικές χρονικές περιόδου (που μεταφράζονται σε 21 επίπεδα), ώστε να συλλέξει σύμβολα ρολογιού και χρυσά καρότα, τα οποία θα τον κάνουν να επιστρέψει στο παρόν.
Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να συλλεχθούν τα σύμβολα και τα καρότα, ώστε να ολοκληρωθεί να ταξίδι από το Πουθενά στο παρόν. Ο Bugs Bunny πρέπει να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του και να καταστρέψει διάφορους εχθρούς ανά τα επίπεδα. Στο τέλος κάθε περιόδου, ο Bugs πρέπει να αντιμετωπίσει και να καταστρέψει τον εκάστοτε βασικό εχθρό, για να προχωρήσει στην επόμενη.
Ιστορία
Στην αρχή του παιχνιδιού, ο Μπαγκς Μπάνι καταλήγει να βρει ένα χρονικό μηχάνημα μετά από μια λάθος στροφή στην "Αλμπουκέρκη". Το μηχάνημα τον στέλνει σε ένα έρημο μέρος που ονομάζεται "Πουθενά". Ο μόνος κάτοικος του Πουθενά είναι ένας μάγος που ονομάζεται Μέριλιν Μονρόε, λέει στον Μπαγκς ότι έχει χαθεί στο χρόνο και ότι για να επιστρέψει στην πατρίδα του, πρέπει να συλλέξει ρολόγια. Ωστόσο, τα ρολόγια είναι διάσπαρτα σε πέντε διαφορετικές εποχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:3D βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1999 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Behaviour Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στα 1930s Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ταξίδι στον χρόνο
Παναγιώτα Δασκαλοπούλου
Η Παναγιώτα Δασκαλοπούλου είναι καθηγήτρια μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Η έρευνά της περιλαμβάνει την ανάλυση των μερικών διαφορικών εξισώσεων και τη διαφορική γεωμετρία. Επίσης, είναι συντονίστρια Προπτυχιακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Έλαβε το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1986, και ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου το 1992, υπό την επίβλεψη του Κάρλος Κένιγκ (Carlos Kenig). Μετά από μια θέση επισκέπτριας που κατείχε στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών του Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϊ, εντάχθηκε στο διδακτικό προσωπικό του Πανεπιστημίου της Μινεσότα το 1993, μετακινήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια Έρβιν το 1995, και στη συνέχεια το 2001 σε αυτό της Κολούμπια. Ήταν Υπότροφος Γκούγκενχαϊμ το 2004, και προσκεκλημένη ομιλίτρια στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών το 2014, που έγινε στη Σεούλ. Το θέμα της ομιλίας της ήταν οι μερικές διαφορικές εξισώσεις και η φυσική των μαθηματικών. Είναι μέλος της Επιστημονικής Συμβουλευτικής Επιτροπής του Ινστιτούτου Ερευνών Μαθηματικών Επιστημών στο Μπέρκελεϊ της Καλιφόρνια, για τη περίοδο 2013–2017.
Βίντεο
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Περικλής Καραπάνος
Ο Περικλής Καραπάνος (1877-1940) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1877. Από το 1905 έως το 1906 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής. Εξελέγη βουλευτής Άρτας (1910, 1911, 1915) και Αθήνας (1924). Χρημάτισε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Παπαναστασίου από τις 26 Μαΐου 1932 έως τις 5 Ιουνίου του ιδίου χρόνου.
Απεβίωσε το 1940.
Ιόν Κόστας
Ο Στρατηγός Μεραρχίας Ιόν Κόστας (γεννημένος το 1944, Τσάριγκραντ) είναι Μολδαβός στρατιωτικός και πρώην υπουργός Εσωτερικών (1990–1992) και Άμυνας (1992).
Είναι αρχηγός του Δημοκρατικού Φόρουμ των Ρουμάνων στη Μολδαβία.
Βιογραφία
Ο Ιόν Κόστας γεννήθηκε το 1944 στο χωριό Τσάριγκραντ ( επαρχία Ντρόκια) σε μια αγροτική οικογένεια ρουμανικής καταγωγής. Μεταξύ 1949-1957, ήταν με τους γονείς του στο Καζακστάν, όπου είχαν απελαθεί μετά από καταδίκη για 25 χρόνια σκληρής εργασίας (κατηγορούμενοι ότι ήταν συνεργοί με φασίστες). Αποφοίτησε από την Ανώτατη Στρατιωτική Σχολή Αεροπορίας από το Χάρκοβο (1967), την Ακαδημία Αεροπορίας Γκαγκάριν στη Μόσχα (1976) και την Αστυνομική Ακαδημία στη Μόσχα.
Από το 1967 έως το 1984, εργάστηκε ως αξιωματικός αεροπορίας στον Σοβιετικό Στρατό, αρχικά ως πιλότος (1967), διοικητής μοίρας (1976-1978) και στη συνέχεια ως αναπληρωτής διοικητής ενωμένων στρατευμάτων (1978-1980). Έγινε διοικητής συντάγματος κατά τα έτη 1980–1983, με 102 πολεμιστές υπό την καθοδήγησή του και στη συνέχεια αναπληρωτής διοικητής της 14ης Στρατιάς (Σοβιετική Ένωση) σε θέματα αεροπορίας.
Το 1984 διορίστηκε αναπληρωτής διοικητής DOSAAF (Εθελοντική Εταιρεία Συνεργασίας με τον Στρατό, την Αεροπορία και τον Στόλο) της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας και το επόμενο έτος έγινε διοικητής της Κεντρικής Επιτροπής του DOSAAF, διατηρώντας αυτή τη θέση μέχρι το 1990. Προήχθη τον Οκτώβριο του 1988 στο βαθμό του Ταγματάρχη της αεροπορίας του Σοβιετικού Στρατού.
Το 1990 διορίστηκε Πρόεδρος της Επιτροπής Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας για την Κρατική Ασφάλεια και τις Στρατιωτικές Υποθέσεις και τον Σεπτέμβριο του 1990—μέλος του Προεδρικού Συμβουλίου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Μεταξύ 1990 και 1992, ο στρατηγός Ιόν Κόστας υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση της Μολδαβίας.
Στη συνέχεια διορίστηκε στρατιωτικός ακόλουθος στη Ρουμανία, όπου ανακλήθηκε τον Οκτώβριο του 1993 και τέθηκε σε εφεδρεία.
Ο Ιόν Κόστας τιμήθηκε με το παράσημο «Υπηρεσία στις ένοπλες δυνάμεις της πατρίδας τους» βαθμού III με 6 μετάλλια. Στις 24 Φεβρουαρίου 2010, ο Υπουργός Εσωτερικών, Στρατηγός Βίκτορ Κατάν, παρασημοφόρησε τον Ιόν Κόστας με τον «Σταυρό της Αξίας», την υψηλότερη διάκριση του Υπουργείου Εσωτερικών με αφορμή τον εορτασμό των γενεθλίων του.
Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική το 1993, ο Ιόν Κόστας μπήκε στον επιχειρηματικό τομέα. Σήμερα είναι γενικός διευθυντής του Crystal System, ενός διεθνούς ομίλου που ειδικεύεται στην Πληροφορική. Προηγουμένως ήταν περιφερειακός διευθυντής για τη Hewlett Packard και για την Petrom, μια μεγάλη ρουμανική εταιρεία πετρελαίου. Οδήγησε το απόσπασμα των βετεράνων του Πολέμου της Υπερδνειστερίας στην πλατεία της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης κατά τη διάρκεια της Παρέλασης για την Ημέρα της Ανεξαρτησίας του Κισινάου το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μολδαβοί πολιτικοί
Συμμαχία της 14ης Μαρτίου
Κόμματα που εγκατέλειψαν τη συμμαχία
Το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα του στρατηγού Μισέλ Αούν εγκατέλειψε την άτυπη ομαδοποίηση πριν από τις γενικές εκλογές του 2005, ενώ πριν από τις 14 Μαρτίου ήταν μια εδραιωμένη συμμαχία, λόγω μεγάλων διαφωνιών. Μετά τις εκλογές του 2005, το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα ήταν η μόνη πολιτική αντιπολίτευση, αλλά προσχώρησε ένα χρόνο αργότερα στην φιλοσυριακή κυβέρνηση της Συμμαχίας της 8ης Μαρτίου το Νοέμβριο του 2006. Το Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα εγκατέλειψε το κίνημα της 14ης Μαρτίου τον Αύγουστο του 2011. Το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα εγκατέλειψε το κίνημα της 14ης Μαρτίου το 2016.
Πόλεμος Λιβάνου 2006
Στις 12 Ιουλίου 2006, άρχισε ο πόλεμος του Λιβάνου το 2006 μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Συνασπισμός της 14ης Μαρτίου έλαβε θέση εναντίον της Χεζμπολάχ κατηγορώντας το ένοπλο κόμμα ότι προκάλεσε τον πόλεμο στον Λίβανο. Ωστόσο, η Χεζμπολάχ ισχυρίστηκε ότι το Ισραήλ προέβλεψε έναν τέτοιο πόλεμο, που υποτίθεται ότι διεξήχθη το Σεπτέμβριο κατά τη διάρκεια του ετήσιου αγώνα της Χεζμπολάχ για τη Διεθνή Ημέρα Κουντς (Ιερουσαλήμ).
Ο συνασπισμός στις 14 Μαρτίου, εν μέσω του πολέμου, προέτρεψε τη Χεζμπολάχ να παραδώσει τα όπλα, κατηγορώντας το κόμμα ότι προκάλεσε τον πόλεμο στον Λίβανο. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του πολέμου, η πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις επισκέφθηκε τη Βηρυτό και πραγματοποίησε συνάντηση με τον συνασπισμό της 14ης Μαρτίου και δήλωσε στη συνέχεια ότι μια νέα Μέση Ανατολή θα γεννηθεί μετά τον πόλεμο, λέγοντας: "Ήρθε η ώρα για μια νέα Μέση Ανατολή". Η Ράις και ο Φουάτ Σινιόρα συναντήθηκαν κατά την επίσκεψή της στο Λίβανο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Λιβάνου
Ρένα Ρώσση - Ζαΐρη
Η Ρένα Ρώσση - Ζαΐρη είναι Ελληνίδα συγγραφέας, Έχει γράψει 18 βιβλία για ενηλίκους και πάνω από 150 παιδικά βιβλία. Έχει τιμηθεί για την όλη προσφορά της, συγγραφή βιβλίων και μετάφραση, στην λογοτεχνία.
Βιογραφικό
Η Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι κόρη του Νικόλαου Ρώσση, των φερώνυμων εκδόσεων, ενώ παππούς της ήταν ο φιλόλογος και συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ρώσσης. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων, τη Σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και το Lοndon Montessori Centre. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός, αλλά και ως υπεύθυνη εκδόσεων. Έχει γράψει 12 βιβλία για ενηλίκους και πάνω από 150 παιδικά βιβλία. Το 2015 της απονεμήθηκε το Βραβείο Λογοτεχνίας από τον Όμιλο Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον» για το συγγραφικό της έργο, σε συνδυασμό με τη μεγάλη απήχησή του και τη διαδραστική της σχέση με τους αναγνώστες της, καθώς και το βραβείο κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία «Ο πιο ερωτικός χαρακτήρας», για το μυθιστόρημά της ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ, το οποίο προβαλλόταν σε τηλεοπτική σειρά. (2015-2017). Την περίοδο 2019 - 2020 έγινε η τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου Αστέρια στην άμμο. Όλα τα μυθιστορήματά της κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και έχουν πουλήσει πάνω από 500.000 αντίτυπα. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.
Συγγραφικό έργο
Το πρώτο της μυθιστόρημα, κυκλοφόρησε το 2005 με τίτλο «Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης» και ακολούθησαν άλλα 12 μυθιστορήματα. Έχει γράψει πάνω από 150 παιδικά βιβλία. Ως επί τον πλείστον, τα βιβλία της εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Κάποια άλλα ωστόσο εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, Άγκυρα, Μίνωας, Ελληνικά Γράμματα, Ωκεανίδα, Παπαδόπουλος, Άγκυρα και Κέδρος.
Μυθιστορήματα
Συνολικά τα μυθιστορήματα, για ενηλίκους, της Ρένα Ρώσση Ζαΐρη είναι 19. Αυτά είναι τα παρακάτω, όπου και παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά. Κάποια από τα βιβλία της που έχουν επανεκδοθεί για αυτό και υπάρχει διπλή ημερομηνία έκδοσης.
Παιδικά βιβλία
Τα παιδικά βιβλία που έχει γράψει η συγγραφέας είναι πάρα πολλά. Ενδεικτικά αναφέρονται παρακάτω κάποια βιβλία με σειρά χρονολογική:
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
Η συγγραφέας Ρένα Ρώσση Ζαϊρη έχει επιμεληθεί και έργα σε συνεργασία με άλλους συγγραφείς. Συνολικά επτά έργα έχουν την συμμετοχή της Ρένα Ρώσση Ζαϊρη μαζί με άλλον/η ή άλλους συγγραφείς:
Μεταφράσεις
Η συγγραφέας, από το 1988 μέχρι και σήμερα έχει μεταφράσει πολλά έργα, ξεπερνώντας τα 1000 βιβλία στην παιδική και εφηβική λογοτεχνία. Ενδεικτικά αναφέρονται κάποια στον παρακάτω πίνακα με χρονολογική σειρά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Μάχη στα Τρίκορφα
Η μάχη στα Τρίκορφα ήταν πολεμικό επεισόδιο της επανάστασης του 1821 που έλαβε χώρα στα Τρίκορφα στις 24 Ιουνίου 1825, κοντά στην Τριπολιτσά, μεταξύ των δυνάμεων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας υπό τον Ιμπραήμ και Ελλήνων. Η μάχη έληξε με νίκη του Ιμπραήμ και σημαντικές απώλειες για τους Έλληνες (περίπου 200 άνδρες).
Η εξέλιξη των γεγονότων
Μετά την κατάληψη της Τριπολιτσάς από τον αιγυπτιακό στρατό του Ιμπραήμ στα μέσα του 1825, οι Έλληνες επιχείρησαν να αποκλείσουν εκεί τους Αιγύπτιους. Οι Καρυτινοί έπιασαν το Χρυσοβίτσι και την Πιάνα. Οι Αργείοι και Τριπολιτσιώτες τοποθετήθηκαν στα Τσιπιανά. Οι Κορίνθιοι, Καλαβρυτινοί και οι άνδρες του Νικηταρά πήραν θέση στο Λεβίδι. Οι Μονεμβασιώτες και οι Λάκωνες ενίσχυσαν τον Υψηλάντη στα Βέρβενα. Όταν πήραν είδηση ότι νέα εχθρική δύναμη ετοιμαζόταν να βγει από τα μεσσηνιακά φρούρια με προορισμό την Τριπολιτσά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πρότεινε να επιτεθούν και να χτυπήσουν τον Ιμπραήμ, πριν αυτός ενισχυθεί με νέες δυνάμεις. Η στρατηγική τακτική του Θ. Κολοκοτρώνη ήταν να παρασύρει τον κύριο όγκο του στρατού του Ιμπραήμ προς τα Τρίκορφα κι έπειτα να χτυπήσει τα πλευρά του από τον Μύτικα στα αριστερά και το Καπαρέλι-Ζέλι στα δεξιά. Ωστόσο το σχέδιο αυτό δεν το αποδέχθηκαν όλοι οι οπλαρχηγοί. Οι Α. Ζαΐμης, Α. Λόντος, Ι. Νοταράς και Β. Πετιμεζάς αρνήθηκαν την πρόταση του Θ. Κολοκοτρώνη να στρατοπεδεύσουν στον Μύτικα, με το επιχείρημα ότι δεν υπήρχε νερό, και στρατοπεδεύσαν τη νύχτα της 23ης Ιουνίου 1825 στην Άνω Χρέπα, με συνέπεια το σχέδιο να μετατραπεί από επιθετικό σε αμυντικό. Ο Ιμπραήμ, από τα πολλά φώτα που έβλεπε τη νύχτα, υποψιάστηκε τις κινήσεις των επαναστατών και έστειλε ένα τάγμα να καταλάβει τα οχυρώματα των Τρικόρφων. Τη δεξιά πλευρά των οχυρωμάτων την κρατούσαν ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, Ν. Ταμπακόπουλος και ο Γ. Δημητρακόπουλος, το κέντρο ο Κ. Δεληγιάννης και την αριστερή πλευρά ο Παπατσώνης. Στην Άνω Χρέπα έχουν στρατοπεδεύσει οι Α. Ζαΐμης, Α. Λόντος και Θ. Κολοκοτρώνης. Οι δε άνδρες του Πλαπούτα και Κρίτσαλη έπιασαν την περιοχή γύρω από το Βαλτέτσι. Η μάχη ξεκινάει τα ξημερώματα της 24ης Ιουνίου. Ο Ιμπραήμ έστειλε όλο του τον στρατό (μεταξύ 15.000-25.000), και με το πυροβολικό του βομβάρδισε τις θέσεις των Ελλήνων (περίπου 10.000), οι οποίοι αντιστάθηκαν ηρωικά περιμένοντας ενισχύσεις. Ο Δ. Υψηλάντης και Κ. Μαυρομιχάλης από τα Βέρβενα που είχαν σταθμεύσει με τα στρατεύματά τους, δεν έστειλαν βοήθεια, ενώ από το Βαλτέτσι ήρθαν ο Πλαπούτας και ο Κρίτσαλης, αλλά βρήκαν αντίσταση από το πολυάριθμο εχθρικό ιππικό και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Η άμυνα των Ελλήνων στα Τρίκορφα εξακολούθησε απεγνωσμένα, προξενώντας μεγάλη φθορά στους εχθρούς που τους επιτίθονταν. Ο Ιμπραήμ αντιλαμβανόμενος ότι θα ήταν αδύνατο να κυριεύσει τα οχυρώματα, πήρε το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του και βγήκε πίσω από τα Τρίκορφα, όπου δέχτηκε από κοινού τα πυρά και των Τρικόρφων και των Καλαβρυτινών που βρίσκονταν στα άλλα υψώματα. Η οπισθοφυλακή όμως που αποτελείτε από Καλαβρυτινούς και Κορίνθιους οπισθοχωρεί και εγκαταλείπει τις δεσπόζουσες θέσεις τους, αφήνοντας το οχυρό του Γ. Κολοκοτρώνη σχεδόν περικυκλωμένο από το στρατό του Ιμπραήμ. Η μάχη κράτησε συνολικά σχεδόν δέκα ώρες. Περίπου διακόσιοι Έλληνες σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων κορυφαίοι οπλαρχηγοί όπως ο Δημήτριος Παπατσώνης, ο Γεώργιος Δημητρακόπουλος, ο Νικόλαος Ταμπακόπουλος, ο Παπασταθόπουλος Λαγκαδινός και ο Κωνσταντίνος Μπούρας. Ο Γενναίος Κολοκοτρώνης μόλις διεσώθει από τον θάνατο ή την αιχμαλωσία.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Αρκαδίας
Κρίστοφερ Ριβ
Ο Κρίστοφερ Ριβ (αγγλικά: Christopher D'Olier Reeve, 25 Σεπτεμβρίου 1952 - 10 Οκτωβρίου 2004) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός, σκηνοθέτης κινηματογραφικών ταινιών, ακτιβιστής και συγγραφέας. Συγκεκριμένα, έγινε διάσημος από την ιδιότητα του ως ηθοποιός. Είναι κυρίως γνωστός από τον ρόλο του ως Σούπερμαν στην ομώνυμη σειρά ταινιών, με πρωταγωνιστή τον ίδιο.
Γεννήθηκε το 1952 στην Νέα Υόρκη και πέθανε το 2004 στο Όρος Κίσκο. Ήταν παντρεμένος με την Ντάνα Μοροσίνι από το 1992 μέχρι και το θάνατο του, το 2004. Για τον ρόλο του ως Σούπερμαν στην ομώνυμη ταινία του 1978 κέρδισε ένα βραβείο BAFTA του Πιο Υποσχόμενου Νεοαφιχθέντα σε Α' Ανδρικό Ρόλο.
Στις 27 Μαΐου 1995, είχε σοβαρό ατύχημα όταν έπεσε από ένα άλογο κατά τη διάρκεια ιππασίας στην Βιρτζίνια και έμεινε τετραπληγικός. Έμεινε παράλυτος ως τον θάνατο του.
Βρωμιούχο αμμώνιο
140px|μικρογραφία|Βρωμιούχο αμμώνιο: η στερεοχημική του διάταξη. Το βρωμιούχο αμμώνιο (αγγλ. ammonium bromide), με χημικό τύπο NH4Br, είναι το αμμωνιακό άλας του υδροβρωμικού οξέος.
Η ένωση αυτή κρυσταλλώνεται σε άχρωμα πρίσματα, με αλατούχα γεύση. Εξαχνώνεται με τη θέρμανση, ενώ είναι εξαιρετικά υδατοδιαλυτή. Με την έκθεση στον αέρα αποκτά σταδιακά κίτρινο χρώμα λόγω της οξείδωσης των ανιόντων βρωμίου (Br-) σε βρώμιο (Br2).
Παρασκευή
Το βρωμιούχο αμμώνιο μπορεί να παρασκευαστεί με απευθείας αντίδραση του υδροβρωμίου με την αμμωνία.
Μπορεί επίσης να παρασκευαστεί με την αντίδραση της αμμωνίας με διβρωμιούχο σίδηρο, που δύναται να ληφθεί με διέλευση υδατικού διαλύματος βρωμίου πάνω από ρινίσματα σιδήρου.
Αντιδράσεις
Το βρωμιούχο αμμώνιο είναι ισχυρός ηλεκτρολύτης όταν διαλύεται σε ύδωρ:
Το βρωμιούχο αμμώνιο τυπικά αποσυντίθεται σε αμμωνία και υδροβρώμιο όταν θερμαίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες, όπως ακολούθως:
Χρήσεις
Σήμερα το βρωμιούχο αμμώνιο χρησιμοποιείται για τις εξής εφαρμογές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρωμίδια Κατηγορία:Ενώσεις αμμωνίου
Σχέσεις Γαλλίας και Ελλάδας
Οι δύο χώρες είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των Ηνωμένων Εθνών και του ΝΑΤΟ και συνεργάζονται σε πολλούς άλλους πολυμερείς οργανισμούς, όπως τη Γαλλοφωνία, τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και την Ένωση για τη Μεσόγειο.
Ιστορικό
Στο Μεσαίωνα, γάλλοι σταυροφόροι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη Τέταρτη Σταυροφορία και δημιούργησαν αρκετές πολιτείες στην περιοχή της Ελλάδας, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1204. Αυτό άρχισε τη περίοδο που είναι γνωστή ως Φραγκοκρατία στην Ελλάδα. Τα κύρια γαλλικά σταυροφορικά κράτη ήταν το Πριγκιπάτο της Αχαΐας και το Δουκάτο της Αθήνας, ενώ τα άλλα της Δυτικής ευρώπης ήταν ως επί το πλείστον ιταλικά (Λομβαρδία, το Ενετικό ή Γενουάτες). μικρογραφία|Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών [[Δημήτρης Αβραμόπουλος και ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών Λοράν Φαμπιούς σε κοινή συνέντευξη τύπου στο Παρίσι τον Φεβρουάριο του 2013]] Στη σύγχρονη εποχή, ο γαλλικός Διαφωτισμός και οι ιδέες της γαλλικής Επανάστασης επηρέασαν τους κύριους στοχαστές του νεοελληνικού Διαφωτισμού, όπως ο Αδαμάντιος Κοραής, που έζησε στη Γαλλία, και ο Ρήγας Φεραίος, και αποτέλεσαν το ιδεολογικό υπόβαθρο για τον Ελληνικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Τα γαλλικά στρατεύματα επίσης κατέλαβαν τα Ιόνια Νησιά κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, ανοίγοντας το δρόμο για το πρώτο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος της σύγχρονης εποχής, την επτάνησο πολιτεία. Κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας που άρχισε το 1821, γάλλοι Φιλέλληνες έπαιξαν σημαντικό ρόλο, παρέχοντας την απαραίτητη στρατιωτική εμπειρογνωμοσύνη και διάδοση της αιτίας της ελληνικής ανεξαρτησίας στο εξωτερικό. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά, ήταν ο Κάρολος Φαβιέρος, ο πατέρας του σύγχρονου ελληνικού τακτικού στρατού. Γαλλικά πλοία, επίσης, πήραν μέρος στην κρίσιμη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, η οποία εξασφάλισε την ανεξαρτησία της Ελλάδας, και ένα γαλλικό εκστρατευτικό σώμα έφτασε στην Ελλάδα το 1828 για να βοηθήσει να απομακρύνει από τη χώρα τον Οθωμανικό στρατό, στην λεγόμενη Εκστρατεία του Μοριά.
Μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Ρωσία, η Γαλλία έγινε μια από τις εγγυήτριες δυνάμεις του ανεξάρτητου Βασιλείου της Ελλάδος. Αυτό αποτυπώνεται και στην ελληνική εσωτερική πολιτική κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Όθωνα, όταν ένα γαλλικό Κόμμα συναγωνίστηκε για την επιρροή με τα αντίπαλα αγγλικά και ρωσικά κόμματα. Η Βρετανία σταδιακά ανέλαβε τη δεσπόζουσα θέση της σε ελληνικές υποθέσεις μετά το 1860, αλλά η Γαλλία διατηρούσε ακόμη ένα μέτρο της επιρροής, ιδιαίτερα στις στρατιωτικές υποθέσεις, όπου γαλλικές στρατιωτικές αποστολές κλήθηκαν να εκσυγχρονίσουν το ελληνικό στρατιωτικό, κατά το 1884-87 και το 1911-14. Η Γαλλία επίσης έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια να φέρει την Ελλάδα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αφορώντας το ίδιο τον "Εθνικό Διχασμό" από την πλευρά του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου. Τα γαλλικά στρατεύματα,που εργάζονται μαζί με τους Βενιζελικούς κατέλαβαν την Αθήνα, κατασχέθηκαν το βασιλικό ελληνικού στόλου, και, τέλος, τον Ιούνιο του 1917, βοήθησαν να εκθρονίσουν τον Βασιλιά Κωνσταντίνο. Ωστόσο, οι φιλοελληνικές πολιτικές της γαλλικής κυβέρνησης αντιστράφηκαν μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου το Νοέμβριο του 1920, μετά την οποία η Γαλλία υποστήριξαν τους τούρκους εθνικιστές του Κεμάλ Ατατούρκ στον πόλεμο κατά της Ελλάδας.
Διμερείς σχέσεις και συνεργασία
μικρογραφία|Ο Υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας Σταύρος Λαμπρινίδης με τον γάλλο Πρέσβη Jean Loup Kuhn-Delforge, τον Οκτώβριο του 2011 Η Γαλλία και η Ελλάδα ήταν σύμμαχοι κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων Πολέμων, του Πολέμου της Κορέας και του Ψυχρού Πολέμου, και δεν υπήρξε ποτέ αντιπαλότητα μεταξύ τους. Οι δύο χώρες είχαν μια φιλική και στρατηγική συμμαχία για δεκαετίες και είναι πλήρη μέλη πολλών διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ, ΠΟΕ και ΟΑΣΕ. Η Ελλάδα είναι πλήρες μέλος της οργάνωσης της Γαλλοφωνίας από το 2004. Υπάρχουν τακτικές επισκέψεις υψηλού επιπέδου μεταξύ των δύο χωρών, και συχνές επαφές μεταξύ των δύο αρχηγών κρατών. Η Γαλλία και η Ελλάδα συνεργάζονται σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένων πολιτιστικών, επιστημονικών, δικαστικών και στρατιωτικών. Αρκετές ελληνικές πόλεις, και κυρίως το Άργος και η Αθήνα, είναι οι θέσεις για τα γαλλικά σχολεία αρχαιολογικών και ιστορικών σπουδών, όπου οι μαθητές και από τις δύο χώρες μελετούν και συνεργάζονται στους τομείς της αρχαιολογίας και της ιστορίας.
Το γεγονός ότι 3 Γάλλοι Προέδροι (De Gaulle, Σαρκοζί και Ολάντ) ήταν οι μοναδικοί ξένοι ηγέτες στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, που είχαν την τιμή να διευθύνουν το ελληνικό Κοινοβούλιο είναι σαφής πιστοποίηση του για τη σύνδεση μεταξύ των δύο εθνών.
Διπλωματικές αποστολές
thumb|Πρεσβεία της Γαλλίας στην Αθήνα|130px thumb|Πρεσβεία της Ελλάδος στο Παρίσι|130px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλαδα Γαλλια
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1934
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1934 ήταν η 1η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Διεθνής Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) και της Ιταλικής Ομοσπονδίας Στίβου (FIDAL). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Μπενίτο Μουσολίνι στο Τορίνο, στην Ιταλία μεταξύ 7 και 9 Σεπτεμβρίου του 1934.
Το επίκεντρο του πρωταθλήματος ήταν το παγκόσμιο ρεκόρ στον ακοντισμό από τον Φινλανδό Μάτι Γιάρβινεν. Η καλύτερη βολή του ήταν 76,66 μέτρα, η οποία ήταν καλύτερη για 6,5 μέτρα από τον δεύτερο συμπατριώτη του Μάτι Σίπαλα.
Στον πίνακα των μεταλλίων στην πρώτη θέση κυριάρχησε η Γερμανία με 7 χρυσά μετάλλια και 11 συνολικά. Η Φινλανδία κέρδισε το δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό χρυσών μεταλλίων (5) και 13 μετάλλια συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησε η Ολλανδία με 3 χρυσά μετάλλια και 5 συνολικά. Η διοργανώτρια Ιταλία τερμάτισε στην έβδομη θέση στον πίνακα των μεταλλίων συγκεντρώνοντας 1 χρυσό μετάλλιο και 5 συνολικά.
Αποτελέσματα
thumb|O [[Μάτι Γιάρβινεν που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στον ακοντισμό.]] 1934 | 1938 | 1946
Πίνακας μεταλλίων
thumb|Η είσοδος του σταδίου Μπενίτο Μουσολίνι το 1934. thumb|Παρέλαση της Γαλλικής ομάδας στο στάδιο Μπενίτο Μουσολίνι στο [[Τορίνο κατά τη διάρκεια του Πρωταθλήματος το 1934.]] Μια σύγχρονη αναφορά για το πρωτάθλημα δόθηκε στην εφημερίδα The Herald.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1934 Κατηγορία:Τορίνο
Ερρίκος Γ΄ του Γκρουμπενχάγκεν
Ο Ερρίκος Γ΄ (1416 - 20 Δεκεμβρίου 1464) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1427-64), περιοχής του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος γιος του Έρικ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ πρίγκιπα του Γκέτινγκεν. Το 1427 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκαν οι τρεις γιοί του Ερρίκος Γ΄, Ερνέστος Β΄ και Αλβέρτος Β΄. Ήταν ανήλικοι και ο θείος τους Όθων κόμης του Οστερόντε ανέλαβε την κηδεμονία τους ως το 1437.
To 1447 περιήλθε σε διαμάχη με τον Λουδοβίκο Α΄ μαρκήσιο (landrave) της Έσσης. Ο Λουδοβίκος Α΄ ήρθε με τους συμμάχους του, τον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς και τους δούκες του Γκέκινγκεν και πολιόρκησαν το κάστρο Γκρουμπενχάγκεν με δύο κανόνια, αλλά υποχώρησε. Επιτέθηκε στο Ζάλτσντερχελντεν, αλλά και εκεί απέτυχε.
Ο Ερρίκος Γ΄ απεβίωσε το 1464 και ετάφη στο Άινμπεκ· τον διαδέχθηκε ο ομώνυμος γιος του Ερρίκος Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Πιαστ, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα του Ζάγκαν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Ως Βασίλης Χαραλαμπόπουλος αναφέρονται οι:
Μαρία της Βάδης (1865-1939)
Η Μαρία της Βάδης (Marie von Baden, 26 Ιουλίου 1865 - 29 Νοεμβρίου 1939) ήταν κόρη του Γουλιέλμου της Βάδης.
Βιογραφία
Η Σοφία Μαρία Λουίζα Αμαλία Ιωσηφίνα γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1865 στη Βάδη (Μπάντεν-Μπάντεν), και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και μοναχοκόρη του Γουλιέλμου του Μπάντεν και της Μαρίας των Μπωαρναί, κόρης του Μαξιμιλιανού του Λόιχτενμπεργκ.
Στις 2 Ιουλίου 1889 η Μαρία παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, τότε Διάδοχο Πρίγκιπα του Άνχαλτ, στην Καρλσρούη. Από αυτό τον γάμο δεν υπήρξαν παιδιά.
Πέθανε στο Μπάντεν-Μπάντεν στις 29 Νοεμβρίου 1939 σε ηλικία 74 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών όπλων
Η Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών όπλων σκοπεύει στον περιορισμό της εξάπλωσης των πυρηνικών όπλων. Τέθηκε σε ισχύ στις 5 Μαρτίου 1970 και έχει υπογραφεί από 189 κράτη, πέντε εκ των οποίων αναγνωρίζονται ως πυρηνικά κράτη: Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Κίνα. Αυτά τα κράτη είναι και τα μόνα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Αν και αρχικά είχε οριστεί να έχει διάρκεια 25 χρόνια, στη συνέχεια έπαψε να έχει ημερομηνία λήξης.
Η συνθήκη αποτελείται, γενικά, από τρεις πυλώνες: Μη διάδοση, αφοπλισμός και ειρηνική χρήση.
Πρώτος Πυλώνας: Μη διάδοση
Τα πέντε πυρηνικά κράτη συμφωνούν να μη μεταφέρουν πυρηνικά όπλα ή άλλες πυρηνικές εκρηκτικές συσκευές και να μη βοηθήσουν, ενθαρρύνουν, παρακινήσουν ένα μη πυρηνικό κράτος να αποκτήσει ή να κατασκευάσει πηρηνικά όπλα (Άρθρο Ι). Τα μη πυρηνικά κράτη που έχουν υπογράψει τη συνθήκη συμφωνούν να μην αποδεχτούν, κατασκευάσουν, ή αποκτήσουν πυρηνικά όπλα. Συμφωνούν, επίσης, να μην αναζητήσουν ή αποδεχτούν καμία βοήθεια στην κατασκευή πυρηνικών όπλων (Άρθρο ΙΙ).
Αθήναι Διάδες
Η Αθήναι Διάδες (Ἀθῆναι Διάδες) ήταν πόλη της αρχαίας Εύβοιας, κοντά στο ακρωτήριο Λιχάδα, που ιδρύθηκε από τους Αθηναίους, ή σύμφωνα με τον Έφορο, από τον Δία, γιο του Άβαντα. Τον 5ο αιώνα π.Χ. ανήκε στην Συμμαχία της Δήλου. Στο τέλος αυτού του αιώνα ανήκε στο έδαφος της πόλης του Ωρεού, αλλά ανέκτησε την ανεξαρτησία του στις αρχές του 4ου αιώνα, αφού από τότε η πόλη είναι καταγεγραμμένη ως ένα από τα αρχικά μέλη της Δεύτερης Αθηναϊκής Συμμαχίας.
Η περιοχή βρίσκεται κοντά στο χωριό Γιάλτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποικίες της Αθήνας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Μέλη της Συμμαχίας της Δήλου
Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών όπλων
Τρίτος πυλώνας: Ειρηνική χρήση πυρηνικής ενέργειας
Η συνθήκη επιτρέπει τη μεταφορά τεχνολογίας και υλικών σε μη πυρηνικά κράτη που έχουν υπογράψει τη συνθήκη με σκοπό την ανάπτυξη προγραμμάτων ειρηνικής χρήσης πυρηνικής ενέργειας. Τα μη πυρηνικά κράτη θα πρέπει να αποδεικνύουν ότι τα προγράμματά τους δε σχετίζονται με την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Κίνημα κατά των πυρηνικών όπλων
Αραμπό
Ο Αραμπό (αρμενικά: Արաբօ, 1863–1893), γεννημένος ως Αρακέλ Αβεντισιάν, ήταν ένας γνωστός Αρμένιος Φενταΐ, που έδρασε στα τέλη του 19ου αιώνα και ήταν ένας από τους πρώτους φενταΐ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αρμενική αντίσταση Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Αρμένιοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ανταρτοπόλεμος
Αλέξης Ζορμπάς (αποσαφήνιση)
Ως Αλέξης Ζορμπάς αναφέρονται:
Καταστροφή του Γαλαξειδίου
Η καταστροφή του Γαλαξειδίου, που ακολούθησε αμέσως μετά την Καταστροφή του Αιγίου ήταν μία από τις φοβερότερες καταστροφές και λεηλασίες που επιχείρησαν οι Τούρκοι στον πρώτο χρόνο της επανάστασης του 1821 στην οποία οι κάτοικοι της πόλης αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν (όσοι πρόλαβαν).
Πρόκειται για την πρώτη από τις τρεις καταστροφές που υπέστη το Γαλαξείδι στην διάρκεια του Ελληνικού αγώνα της απελευθέρωσης. Πλοία από τον στόλο που έκανε την καταστροφή έφεραν στην Κωνσταντινούπολη 30 αιχμάλωτους ναύτες δήθεν του Ελληνικού στόλου του Πατραϊκού και τους κρέμασαν στα κατάρτια. Πιστεύεται ότι μάλλον ήταν Χριστιανοί ναύτες του Οθωμανικού στόλου καθώς ο Ελληνικός στόλος δεν είχε υποστεί σοβαρές απώλειες.
Η καταστροφή
Οθωμανικός στόλος που είχε έλθει για βοήθεια της πολιορκούμενης Τρίπολης, αφού έκαψε το εγκαταλελειμμένο Αίγιο, την 19 Σεπτεμβρίου κατέπλευσε έξω από το Γαλαξείδι. Αυτό τότε είχε 700 σπίτια. Οι περισσότεροι κάτοικοι έφυγαν προς την ενδοχώρα, ενώ έμειναν περί τους 200 μαχητές στην ξηρά και ορισμένοι στα πλοία και κανονοστάσια γύρω από το λιμάνι .. Υπήρχαν και 90 πλοία, εκ των οποίων 13 εξοπλισμένα, καθώς και άλλα μικρά.
Προς της υπέρτερης δύναμης του εχθρού οι μαχητές εγκατέλειψαν τη θέση τους και αποβιβάστηκαν περίπου 1.000 Οθωμανοί στην ξηρά. Σκότωσαν ορισμένους γέροντες που είχαν απομείνει και κατέκαψαν την πόλη, πήραν 34 πλοία και επανέπλευσαν στην Πάτρα. Σώμα ενόπλων υπό τους Υψηλάντη, Σολιώτη, Χαραλάμπη κ.ά. που βάδιζε παραλιακά προς το Αίγιο είδε στην απέναντι ακτή το Γαλαξείδι να καίγεται. Το σώμα αυτό έφτασε στα Βασιλικά (Σικυώνα) την 22 Σεπτεμβρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Φωκίδας
Μόιρα Ορφέι
Η Μόιρα Ορφέι (Moira Orfei ; γεννημένη ως Miranda Orfei ; 21 Δεκεμβρίου1931 - 15 Νοεμβρίου 2015) ήταν Ιταλίδα ερμηνεύτρια του τσίρκου, ηθοποιός και τηλεοπτική προσωπικότητα Ρομά καταγωγής. Θεωρείται η βασίλισσα του ιταλικού τσίρκου, ένα καλλιτεχνικό της όνομα ήταν το Μόιρα των Ελεφάντων. Οι θαυμαστές των καλτ ταινιών την γνωρίζουν από τις πολλές βιβλικές και μυθολογικές ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε.
Βιογραφία
Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια που της ανήκε η εταιρεία τσίρκου Circus Orfei, η Μόιρα έγινε το σύμβολο του τσίρκου στην Ιταλία και απέκτησε διεθνή φήμη. Το ίδιο το Circus Moira Orfei ιδρύθηκε το 1960. Φωτογραφήθηκε σε αρκετές σκηνές ως αναβάτης, καλλιτέχνης τραπεζιού, ακροβάτης και εκπαιδευτής ελεφάντων και περιστεριών.
Η υπερβολικά φανταχτερή εικόνα της αντικατοπτρίζει την εκκεντρική και πληθωρική προσωπικότητά της. Ο Dino de Laurentiis ήταν αυτός που της πρότεινε να αλλάξει το όνομα από Μιράντα σε Μόιρα. Από τότε, το πρόσωπό της έγινε ένα ομοίωμα αμετάβλητων χαρακτηριστικών : βαρύ μακιγιάζ και μάτια καλυμμένα με eyeliner, έντονο κραγιόν, τονισμένη ελιά πάνω από τα χείλη, μαλλιά δεμένα σε τουρμπάνι. Οι διαφημιστικές πινακίδες ήταν γεμάτες με αυτή την εικόνα σε κάθε πόλη που σταματούσε το τσίρκο.
Επιπλέον έγινε ηθοποιός του κινηματογράφου, παίζοντας σε περισσότερες από σαράντα ταινίες, από κωμωδίες μέχρι μυθολογικές και βιβλικές ταινίες (ανάμεσα σε αυτές ήταν πολλές ιταλικές αστυνομικές ταινίες).
Προσωπική ζωή
Οι γονείς της ήταν ο Ρικάρντο Ορφέι, ο οποίος ήταν κλόουν, και η Βιολέτα Αράτα. Παντρεύτηκε τον Walter Nones το 1961 και απέκτησαν δυο παιδιά, τον Στέφανο Ορφέι και την Λάρα Ορφέι.
Θάνατος
Στις 4 Αυγούστου 2006, η Μόιρα Ορφέι έπαθε ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο κατά την διάρκεια μιας παράστασης στην Gioiosa Ionica. Η καλλιτέχνης βρισκόταν ακόμα υπό ιατρική φροντίδα όταν πέθανε εννιά χρόνια αργότερα από φυσικά αίτια στις 15 Νοεμβρίου 2015 στην Μπρέσια της Ιταλίας.
Ευρυμενές Ηπείρου
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ|Χάρτης της αρχαίας Ηπείρου Οι Ευρυμενές (Έυρυμεναί) ήταν ελληνική πόλη της Μολοσσίας στην αρχαία Ήπειρο. Στην πόλη κατοικούσε η φυλή των Αρκτανών. Ανήκε στο κοινό των Μολοσσίων.
Η θέση των Ευρυμενών βρίσκεται πιθανώς κοντά στην σύγχρονη Καστρίτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηπείρου
Κατάλογος συγχωνεύσεων ελληνικών καλαθοσφαιρικών ομάδων
Αυτή είναι μια λίστα των ελληνικών καλαθοσφαιρικών συλλόγων που δημιουργήθηκαν σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου, έπειτα από τη συγχώνευση δύο ή περισσότερων ομάδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Νικηφόρος
Ο Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, Νικηφόρος Τζιφόπουλος (γεν.1930) ήταν Έλληνας Θεολόγος, που υπηρέτησε την κοινωνία και την Εκκλησία της Ελλάδος από πολλές θέσεις.
Βιογραφία
Ο Νικηφόρος, κατά κόσμον Νικόλαος, Τζιφόπουλος του Ιωάννη (από τα Σέρβια Κοζάνης) και της Κλεοπάτρας (το γένος Ευαγγέλου Γκουρμάνου από το Καταφύγιο Κοζάνης) γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1930 στα Σέρβια Κοζάνης, όπου και παρακολούθησε τα εγκύκλια γράμματα.
Το ακαδημαϊκό έτος 1946-47 εγγράφεται στην Εκκλησιαστική Σχολή της Ιεράς Μονής της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας στη Χαλκιδική, ενώ στις 23 Μαρτίου 1947 χειροθετήθηκε Αναγνώστης από τον Μητροπολίτη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κυρό Διονύσιο. Φοιτά στην Εκκλησιαστική Σχολή Ξάνθης, την οποία διευθύνει ο πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης κυρός Αθανάσιος Παντοκρατορινός, από το 1947 έως το 1953. Μετά παραμονή λίγων μηνών στην Ιερά Μονή Πεντέλης επιστρέφει στη Μακεδονία και μεταβαίνει στην Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, όπου το 1954 εκάρη μοναχός υπό του Μητροπολίτου Κίτρους Βαρνάβα, ηγουμενεύοντος του Αρχιμανδρίτη Ιωάννη Κατσιμίγα.
Στις 27 Μαρτίου 1955 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Κίτρους κυρό Βαρνάβα Τζωρτζάτο και υπηρέτησε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Αναλήψεως Κατερίνης.
Στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος διορίστηκε Γραμματεύς-Πρακτικογράφος στις 6 Οκτωβρίου1976 και Αρχιγραμματεύς στις 3 Νοεμβρίου1978. Εξελέγη Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών στις 23 Ιανουαρίου 1979 και χειροτονήθηκε στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών στις 28 Ιανουαρίου 1979. Τη χειροτονία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ, συμπαραστατούμενος από τους Μητροπολίτες Κίτρους και Κατερίνης Βαρνάβα, Κώου Ναθαναήλ (Οικουμενικό Πατριαρχείο), Κορινθίας Παντελεήμονα, Πατρών Νικόδημο, Νέας Σμύρνης Χρυσόστομο, Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιο, Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Προκόπιο, Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Διονύσιο, Δημητριάδος και Αλμυρού Χριστόδουλο, Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος Αγαθάγγελο, Πειραιώς Καλλίνικο, Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο και Ζακύνθου Παντελεήμονα. Ενθρονίστηκε στη Χίο στις 18 Μαρτίου 1979.
Ένα γνήσιο τέκνο της Μακεδονίας, των Σερβίων και του Καταφυγίου, με πολλά τάλαντα και πολλά υποσχόμενο μέλος της κοινωνίας και της Εκκλησίας, εκλήθη από τον Κύριο κοντά του νεότατος (49 ετών) και αναπάντεχα. Εκοιμήθη στη Χίο στις 15 Μαΐου 1979 όπου και ενταφιάσθηκε στη νότια πλευρά του καθολικού της Ιεράς Μονής Αγίου Μηνά.
Το Έργο του
Υπηρέτησε ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής Χράνης από 24 Σεπτεμβρίου 1961 έως τον Ιανουάριο 1962, ενώ για τα επόμενα έξι χρόνια, μέχρι τον Ιανουάριο 1968, ως Ιερατικός Προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Κατερίνης και ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους. Από τον Ιανουάριο 1968 μέχρι τον Ιούλιο 1976 υπηρέτησε στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Ως Ιερατικός Προϊστάμενος υπηρέτησε στον Ιερό Ναό του Αποστόλου Λουκά Γλασκώβης από τον Ιανουάριο 1968 μέχρι τον Οκτώβριο 1971. Στις 23 Μαΐου 1971, ιερατεύοντος του ιδίου και επ’ευκαιρία της πρώτης Πατριαρχικής Λειτουργίας του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Νικολάου του ΣΤ΄, ο Ιερός Ναός Αποστόλου Λουκά Γλασκώβης ανυψώθηκε σε Καθεδρικό. Από τον Νοέμβριο 1971 μέχρι τον Ιούνιο 1972 υπηρέτησε ως Ιερατικός Προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Θεολόγου Hackney ενώ από τον Ιούλιο 1972 μέχρι τον Ιούλιο 1976 στον Ιερό Ναό Τιμίου Σταυρού και Αρχαγγέλου Μιχαήλ Hendon στο Λονδίνο.
Στις 6 Οκτωβρίου 1976 διορίστηκε Γραμματεύς-Πρακτικογράφος στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και στις 3 Νοεμβρίου 1978 Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος
Παραπομπές/Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Χίου, Ψαρών και Οινουσσών
Βλάσης Τσιρογιάννης
Ο Βλάσης Τσιρογιάννης (1872-1928) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος προήχθη στον βαθμό του αντιστράτηγου.
Βιογραφία
Ο Βλάσης Τσιρογιάννης γεννήθηκε το 1872 στον Καρβασαρά (σημερινή Αμφιλοχία). Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως εθελοντής στη 1 Σεπτεμβρίου 1889. Ενώ σπούδαζε στην σχολή υπαξιωματικών συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Στις 9 Αυγούστου 1899 αποφοίτησε από τη Σχολή υπαξιωματικών με το βαθμό του 2ου Υπολοχαγού Πεζικού. Το 1904, κατά τα πρώτα στάδια του μακεδονικού Αγώνα, πήγε στη Στρώμνιτσα όπου έγινε διευθυντής ενός ελληνικού σχολείου της περιοχής, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ντάλης.
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13 υπηρέτησε ως διοικητής τάγματος στο 10ο Σύνταγμα Πεζικού. Το 1917-18 υπηρέτησε ως διοικητής του 5ου Συντάγματος Πεζικού στις Σέρρες. Το 1919 διηύθυνε μια ταξιαρχία που ανακατέλαβε την περιοχή του Δελβινακίου και αργότερα ανέλαβε τη διοίκηση μιας ταξιαρχίας που είχε ως στόχο να καταλάβει την πόλη της Κορυτσάς. Στη συνέχεια μετακλήθηκε στη μικρά Ασία, όπου διοίκησε ένα μεικτό απόσπασμα της 9ης Μεραρχίας Πεζικού στην κατάληψη της Κιουτάχειας (Ιούλιος 1921). Στην συνέχεια ήταν αρχηγός Πεζικού στην ΙΧ μεραρχία Μάχη του Σαγγαρίου (Αύγουστος–Σεπτέμβριος 1921). Ύστερα η υπηρεσία του διακόπηκε και επανήλθε στην επανάσταση της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 ως διοικητής της 3ης Μεραρχίας Πεζικού στο Στρατό του Έβρου.
Στη συνέχεια υπηρέτησε ως διοικητής της 2ας Μεραρχίας Πεζικού]] με έδρα την Αθήνα. Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1928, ενώ υπηρετούσε ως αντιστράτηγος του Γ΄ Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Windows Meeting Space
Το Windows Meeting Space (με κωδικό όνομα Windows Shared View ) ήταν πρόγραμμα συνεργασίας peer-to-peer που αναπτύχθηκε από τη Microsoft και συμπεριλαμβανόταν με τα Windows Vista. Αντικαθιστά την εφαρμογή Windows NetMeeting. Ωστόσο, λειτουργίες όπως η υποστήριξη μικρόφωνου και η δυνατότητα ρύθμισης συνεδρίων ήχου ή βίντεο έχουν αφαιρεθεί.
Το Meeting Space δίνει τη δυνατότητα στη κοινή χρήση εφαρμογών, τη συνεργατική επεξεργασία, τη κοινή χρήση αρχείων και ανταλλαγή μηνυμάτων σε χρήστες που είναι συνδεδεμένοι στο ίδιο τοπικό δίκτυο ή στο διαδίκτυο. Το Meeting Space έχει τη δυνατότητα να στηθεί αυτόματα ένα ασύρματο ad hoc δίκτυο εάν δεν υπάρχει διαθέσιμο τοπικό δίκτυο ή σύνδεση με το διαδίκτυο και επιτρέπει επίσης στα μέλη να προσκαλούν άλλα άτομα σε συνεδριάσεις συνάντησης. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι μια από τις πρώτες εφαρμογές για τη δομή peer-to-peer των Windows Vista, και έτσι απαιτείται το IPv6.
Το Meeting Space είναι διαθέσιμο σε όλες τις εκδόσεις των Windows Vista, αλλά η λειτουργικότητά του δεν είναι διαθέσιμη στην έκδοση Starter, ενώ στην έκδοση Home Basic επιτρέπει στους χρήστες μόνο να συμμετέχουν σε περιόδους σύνδεσης. Το Meeting Space δεν υπάρχει σε καμία έκδοση των Windows 7, όπου και η Microsoft είχε προτείνει το Microsoft Office Live Meeting.
Ιστορία
Το Meeting Space είναι ένα αποτέλεσμα των προσπαθειών συνεργασίας peer-to-peer της Microsoft, με έμφαση στην κινητή υπολογιστική που συζητήθηκε κατά τη διάρκεια του Windows Hardware Engineering Conference του 2004 όταν τα Windows Vista κωδικοποιήθηκαν με το όνομα "Longhorn". Εκείνη την εποχή, αναφέρθηκε ότι τα Windows Vista θα επέτρεπαν στους χρήστες να δημιουργούν ασύρματα δίκτυα ad hoc για κοινή χρήση αρχείων και να ανακαλύπτουν άτομα που είναι συνδεδεμένα κοντά. Το Meeting Space βασίζεται σε αυτή τη λειτουργικότητα για τις υπηρεσίες της.