Μπάντζο
Εποχή του Μινστρέλ 1830 - 1870
Κατά την Προπολεμική περίοδο στις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες, πολλοί υπόδουλοι Αφρικανοί έπαιζαν το μπάντζο, διαδίδοντάς το στον υπόλοιπο πληθισμό. Ο ομόσπονδος Αμερικανός χειρουργός και συγγραφέας Τζον Άλαν Γουάιεθ στο απομνημόνευμά του Με σπαθί και χειρουργικό νυστέρι: Η Αυτοβιογραφία ενός Στρατιώτη και Χειρουργού θυμάται πως έμαθε να παίζει το μπάντζο όταν ήταν παιδί από ένα υπόδουλο άτομο της οικογενειακής του φυτείας. Ένας άλλος άντρας ο οποίος έμαθε να παίζει μπάντζο απ' τους Αφροαμερικανούς πιθανόν το 1820 ήταν ο Τζόελ Γουόκερ Σουίνι, ένας εκτελεστής Μινστρέλ απ' το Απόματοξ Κουρτ Χάουζ της Βιρτζίνια. Ο Σουίνι αναγνωρίστηκε για την προσθήκη μιας χορδής στο τετράχορδο Αφροαμερικανικό μπάντζο και για την εκλαΐκευση του πεντάχορδου μπάντζου. Μολονότι ο Άλαν Μακάλπιν Γουίλιαμσον ήταν ο πρώτος τεκμηριωμένος λευκός μπαντζούστας, το 1830 ο Σουίνι έγινε ο πρώτος λευκός εκτελεστής που έπαιξε μπάντζο στη σκηνή. Οι μουσικές εκτελέσεις του Σουίνι έλαβαν χώρα στην αρχή της εποχής των Μινστρέλ, όπως και τα μπάντζα μετατράπηκαν από αποκλειστικά σπιτικά λαϊκά όργανα σε όργανα ενός πιο μοντέρνου στυλ. Ο Σουίνι συμμετείχε σ' αυτή τη μετάβαση εμψυχώνοντας τον κατασκευαστή τυμπάνων Γουίλιαμ Μπούτσερ απ' τη Βαλτιμόρη ώστε να κατασκευάζει μπάντζα εμπορικά για να τα πουλήσει. Σύμφωνα μ' αυτά τα οποία ανέφερε ο Άρθουρ Γουντγουόρντ το 1949, ο Σουίνι αντικατέστησε την κολοκύθα μ' ένα κιβώτιο ήχου φτιαγμένο από ξύλο και καλυμμένο με δερμα και πρόσθεσε μια 5η κοντή χορδή γύρω στο 1831. Ωστόσο, ο σύγχρονος λόγιος Τζιν Μπλουεστάιν επεσήμανε το 1964 πως ο Σουίνι μπορεί και να μην έβαλε είτε την 5η χορδή ή το κιβώτιο ήχου. Αυτό το νέο μπάντζο αρχικά συντονίστηκε σε Σολ,Ρε, Φα Δίεση, Λα αν και γύρω στο 1890 ο συντονισμός αυτός έγινε Σολ, Ντο, Σολ, Σι, Ρε. Τασ μπάντζα εισήχθησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο απ' την ομάδα του Σουίνι το 1840 και έγιναν πολύ δημοφιλή στα μιούζικ χολ. Το όργανο αύξησε τη δημοτικότητά του στη διάρκεια τηε δεκαετίας του 1840 αφού ο Σουίνι ξεκίνησε την ταξιδιωτική περιοδεία του μινστρέλ σόου του. Από το τέλος της δεκαετίας του 1840 το όργανο είχε επεκταθεί απ' την Καραϊβική κατοχή για να ριζώσει σε περιοχές απέναντι στην Αμερική και απέναντι στον Ατλαντικό στην Αγγλία. Εκτιμήθηκε το 1866 πως υπήρχαν πιθανώς 10.000 μπάντζα στη Νέα Υόρκη πάνω από μόνο μια χούφτα το 1844. Οι άνθρωποι εκτέθηκαν στα μπάντζα όχι μόνο στα μινστρέλ σόου αλλά επίσης και σε ιατρικά σόου, σόου της Άγριας Δύσης, ποικίλα σόου και ταξιδιωτικές παραστάσεις βοντεβίλ. Επίσης η δημοτικότητα του μπάντζου έδωσε μια ώθηση απ' τον Εμφύλιο Πόλεμο, ως μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων σε δυο πλευρές στο Στρατό του Ναυτικού είχαν εκτεθεί στο μπάντζο παίζοντας στα Μινστρέλ σόου και από άλλα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων. Ένα λαϊκό κίνημα φιλόδοξων μπαντζουστών ξεκίνησε το νωρίτερο το 1861. Ο ενθουσιασμός για το όργανο ονομάστηκε τρέλα μπάντζου ή μανία μπάντζου. Απ' τη δεκαετία του 1850 φιλόδοξοι παίχτες μπάντζου ρίχαν επιλογές για να βοηθιούνται προκειμένου να μάθουν το όργανό τους. Υπήρχαν περισσότεροι δάσκαλοι οι οποίοι δίδασκαν τα βασικά επάνω στο μπάντζο στη δεκαετία του 1850 απ' ότι υπήρξαν στη δεκαετία του 1840. Υπήρχαν επίσης εγχειρίδια οδηγιών και, για κείνους οι οπο΄λιοι μπορούσαν να τα διαβάσουν, τυπωμένη μουσική στα εγχειρίδια. Το πρώτο βιβλίο σημειωμένης μουσικής ήταν Ο Ολοκληρωμένος Διδάσκαλος του Ελίας Χόου, υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο Γκούμπο Τσαφ, αποτελούμενο κυρίως από μελωδίες Κρίστι Μινστρέλ. Η πρώτη μέθοδος διδασκαλίας μπάντζου ήταν Μπριγκς εκπαιδευτής μπάντζου του Τομ Μπριγκς. Υπήρχαν και πολλές άλλες μέθοδοι διδασκαλίας μπάντζου. Δυο απ' αυτές ήταν οι ακόλουθες: