cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζάιλς Γκίλμπερτ Σκοτ
Ο Τζάιλς Γκίλμπερτ Σκοτ (Giles Gilbert Scott, 9 Νοεμβρίου 1880 - 8 Φεβρουαρίου 1960) ήταν Άγγλος αρχιτέκτονας. Προερχόμενος από οικογένεια αρχιτεκτόνων άρχισε από πολύ μικρός να έρχεται σε επαφή με το αντικείμενο. Η μητέρα του Έλεν Κινγκ Σάμσον (Ellen King Samson) τον πήγαινε εκδρομές με ποδήλατο μαζί με τα αδέλφια του στο Σάσεξ και του έμαθε να σχεδιάζει και να παρατηρεί, παροτρύνοντας τον έτσι να ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική. Παρακολούθησε το Δημόσιο σχολείο του Μπόντμοντ, καθ' υπόδειξη του πατέρα του, το οποίο στεγαζόταν σε κτήρια υψηλής αρχιτεκτονικής αξίας. Το 1899 έγινε δεκτός στο Αρχιτεκτονικό γραφείο Τέμπλ Μουρ (Temple Moore), παλιού συμφοιτητή του πατέρα του, κάτι που επηρέασε έντονα το αρχιτεκτονικό του στυλ.
Χαρακτηριστικό του είναι το πως κατάφερε να συνδυάσει το παραδοσιακό γοτθικό με στοιχεία του μοντερνισμού.
Έργα
Ορισμένα μόνο από τα σημαντικότερα έργα του παρατίθενται πιο κάτω:
Ο Αγγλικανικός Καθεδρικός του Λίβερπουλ (Liverpool Anglican Cathedral) (1903-198)
Ο Scott σε ηλικία μόλις 22 χρονών κέρδισε τον πιο αξιοσέβαστο διαγωνισμό του 20ού αιώνα στην Αγγλία. Τον διαγωνισμό για τον σχεδιασμό της νέας καθεδρικής εκκλησίας. Το 1910, όταν γίνεται ο μόνος υπεύθυνος για το έργο μετά το θάνατο του μεγαλύτερου συνεργάτη του, αποφασίζει να αλλάξει τα σχέδια του κύριου κτηρίου, θέλοντας να αλλάξει το γοτθικό του στυλ του πρωτοτύπου με κάτι πιο απλό και συμμετρικό, έχοντας έναν μνημειώδες πύργο στο κέντρο του. Η κατασκευή διακόπηκε κατά την διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και παρά την προσπάθεια της καθολικής εκκλησίας το κτίσμα αυτό, από κόκκινη αμπερόμετρα, ολοκληρώθηκε 20 χρόνια μετά τον θάνατο του, το 1980.
Ο Κήπος του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ (1923) βιβλιοθήκη (1931-1934)
Το 1931 ο Scott καλείται να σχεδιάσει δίπλα στην αυλή τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου. Το κτήριο αποτελείται από 12 ορόφους με τ παράθυρα να είναι κάθετα στα ράφια των βιβλίων. Το κεντρικό αναγνωστήριο ήταν κάτι παραπάνω από 600 τετραγωνικά ενώ η οροφή σε μερικά σημεία ξεπερνούσε τα 10 μέτρα ύψος. Ο χώρος φωτιζόταν με 25 στρογγυλούς φεγγίτες από κάθε πλευρά. Το κτήριο ολοκληρώθηκε το 1934 και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από τον τύπο της εποχής.
K2 τηλεφωνικός θάλαμος (1924)
Το πιο διάσημο έργο του έγινε για τα Αγγλικά Ταχυδρομεία. Ήταν ένας εκ των τριων αρχιτεκτόνων που κάλεσε η Βασιλική Επιτροπή Καλών Τεχνών της Αγγλίας για τον σχεδιασμό του τηλεφωνικού θαλάμου. Η λύση του, αυτή που επιλέχθηκε τελικά, είχε κλασικό στυλ και κορυφώθηκε με έναν τρούλο που θυμίζει το μαυσωλείο που έφτιαξε ο Σόουν για τον εαυτό του στον παλιό περίβολο του Ναού του αγ. Πάνκρας (St Pancras Old Churchyard). Η κατασκευή του έγινε από χυτοσίδηρο και σύντομα εγκαταστάθηκε σε κάθε πόλη και χωριό της Αγγλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες
Αγία Παρασκευή Θεσσαλονίκης
Η Αγία Παρασκευή είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βασιλικών, του δήμου Θέρμης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Θεσσαλονίκης του νομού Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι κωμόπολη στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Κάλαυρος και πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει την Περαία με την Σουρωτή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 95. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 15,836 χμ² (2011). Απέχει περίπου 23 χλμ. ΝΑ. του κέντρου της Θεσσαλονίκης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βασιλικών του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1925 εντάχθηκε στον νομό Χαλκιδικής και επανήλθε στον νομό Θεσσαλονίκης το 1927. Με το ΦΕΚ 424Α - 02/12/1929 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βασιλικών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίας Παρασκευής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Παρασκευής και προσαρτήθηκε στον δήμο Βασιλικών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βασιλικών και προσαρτήθηκε στον δήμο Θέρμης.
Ανέστης μουρατίδης (ο σλετμαν της Αγίας Παρασκευής)
Ιστορικά στοιχεία
Στην ευρύτερη περιοχή της Αγίας Παρασκευής έχουν εντοπιστεί αρχαιολογικά ευρύματα που μαρτυρούν κατοίκηση από πολύ παλιά. Στην Τούμπα του πρώην κτήματος Αγγελάκη έχει ανακαλυφθεί οικισμός της εποχής του Χαλκού. Στην τοποθεσία Αυλές υπάρχουν τάφοι του 6ου αιώνα π.Χ, ενώ στη θέση Μικρή Τούμπα βρέθηκε Μακεδονικός τάφος του 4ου αιώνα π.Χ. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο υπήρχε λίγο νοτιότερα στο ύψωμα, η Μονή της Αγίας Παρασκευής. Έτσι δημιουργήθηκε ο οικισμός με το όνομα Νεοχώρι Αγίας Παρασκευής. Με την Οθωμανική κατάκτηση, η ονομασία του οικισμού αποδόθηκε στα τούρκικα ως Γενίκιοϊ και το χωριό κατοικήθηκε από χριστιανούς. Μετά το 1923 στους ντόπιους κατοίκους προστέθηκαν 77 οικογένειες προσφύγων από την Ανατολική Θράκη (κυρίως από τα χωριά Πλαγιάρι, Σουμπάσκιοϊ και Περίσταση), 1 οικογένεια προσφύγων από τη Βορειοανατολική Μακεδονία (Βουλγαρία), 48 οικογένειες από τη Μικρά Ασία (κυρίως από το Ιντζέκιοϊ) και 12 οικογένειες Ποντίων.
Μαρίνο Γκριμάνι
Ο Μαρίνο Γκριμάνι (Ιταλικά : Marino Grimani, 1489-1546) μέλος του Οίκου των Γκριμάνι υπηρέτησε την Δημοκρατία της Βενετίας ως Καρδινάλιος και παπικός εκπρόσωπος (1527 - 1546). Ο πατέρας του ήταν ένας από τους μικρότερους γιους του Δόγη της Βενετίας Αντόνιο Γκριμάνι και ένας από τους μικρότερους αδελφούς του Καρδιναλίου Ντομένικο Γκριμάνι, ένας άμεσος απόγονος του ήταν ο δόγης Μαρίνο Γκριμάνι. Ο Μαρίνο Γκριμάνι διορίστηκε επίσκοπος της Κενέντα (1508), πατριάρχης της Ακυληία μετά την παραίτηση του θείου του Ντομένικο Γκριμάνι (1517) και Καρδινάλιος (1527), στη συνέχεια εξελέγη επίσκοπος της Κονκόρντια (1533), επίσκοπος της Τσιτά ντι Καστέλο και επίσκοπος της Σαιν Πολ ντε Τομιέρ (1534). Τα επόμενα χρόνια διορίστηκε επίσκοπος της Φρασκάτι (1541) και επίσκοπος της Πόρτο ε Σάντα Ρουφίνα (1543).
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Μαρινο Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί Επίσκοποι
Σιδηροδρομική γραμμή Ασπροχώματος - Μεσσήνης
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Ασπροχώματος - Μεσσήνης ήταν ελληνική σιδηροδρομική γραμμή μετρικού εύρους, με μήκος περίπου 5 χιλιόμετρα πού ένωνε το Ασπρόχωμα με τη Μεσσήνη. Βρίσκεται εξ ολοκλήρου στη Μεσσηνία, στη νοτιοδυτική Πελοπόννησο. Αποτελούσε διακλάδωση της γραμμής Κορίνθου - Καλαμάτας. Η γραμμή έπαψε να λειτουργεί σε τακτικη βάση το 2011, όμως μέχρι και το 2016, οπότε αχρηστεύθηκε λόγω θεομηνίας, λειτούργησε εποχιακά από τις 20 ως τις 28 Σεπτέμβρη για το πανηγύρι της Μεσσήνης και κατά την εορταστική περίοδο από 24 Δεκέμβρη ως τις 10 Ιανουαρίου.
Σταθμοί
Οι κυριότεροι σταθμοί της μετρικής σιδηροδρομικής γραμμής ήταν οι εξής:
Τιμοτέ Μαλεντομά
Ο Τιμοτέ Μαλεντομά (Timothée Malendoma, 1935 - 12 Δεκεμβρίου 2010) ήταν πολιτικός από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και πρωθυπουργός από το 1992 ως το 1993. Υπήρξε πρόεδρος του Φόρουμ Πολιτών.
Άγιος Μύρων
Ο Άγιος Μύρων ήταν ένας εύπορος άνδρας που ζούσε στην Αχαΐα όταν Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Δέκιος (249-251 μ.Χ.), που έμεινε στην ιστορία για τους διωγμούς του κατά των Χριστιανών.
Τιμοτέ Μαλεντομά
Πολιτική σταδιοδρομία
Συνακόλουθα υπηρέτησε ως βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση και το Φόρουμ έγινε κόμμα της αντιπολίτευσης επί της προεδρίας του Ανζ Φελίξ Πατασέ. Στις 12 Οκτωβρίου 1999 εμποδίστηκε από την κυβέρνηση από το να μεταβεί ως επικεφαλής της Εκκλησίας του Χριστού- Βασιλέως και του Τμήματος Ευαγγελικής Θεολογίας του Μπανγκί, σε συνάντηση των εκκλησιών Προτεσταντών στη Νέα Καληδονία.
Άγιος Μύρων
Ο Άγιος Μύρων καταγόταν από την περιοχή της Κορίνθου στην Πελοπόννησο, από πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια. Σε νεαρή ηλικία έγινε ιερέας. Στην περιοχή που ζούσε, στρατιωτικός διοικητής των Ρωμαίων (Ανθύπατος) ήταν ένας φανατικός εχθρός των Χριστιανών, ο Αντίπατρος, ο οποίος εισέβαλε σε εκκλησία (ναό) κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας των Χριστουγέννων, με σκοπό να τους συλλάβει τους πιστούς και να τους θανατώσει. Ο Άγιος Μύρων που ιερουργούσε δεν πτοήθηκε από την παρουσία της ρωμαϊκής φρουράς και εξύβρισε τον Αντίπατρο αποκαλώντας τον «λύκον άρπαγα». Ο Αντίπατρος τον συνέλαβε, τον οδήγησε στη φυλακή και τον κρέμασε ψηλά από τα χέρια, ενώ οι Ρωμαίοι στρατιώτες τον εξύβριζαν.
Στη φυλακή ο άγιος Μύρων υπέστη βασανιστήρια και κατόπιν εστάλη στην πόλη Κύζικο στην Μυσία της Μικρασίας, όπου ο εκεί Ανθύπατος τον θανάτωσε με αποκεφαλισμό.
Τιμοτέ Μαλεντομά
Πολιτική σταδιοδρομία
Έπειτα από την κατάληψη της εξουσίας από το Φρανσουά Μποζιζέ το 2003, ο Μαλεντοά παρέμεινε στην αντιπολίτευση. Το Μάρτιο του 2004 αντιτάχθηκε στην παρουσία του ανατραπέντος ηγέτη της Αϊτής Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, με το επιχείρημα ότι ο Αριστίντ ήταν "ένας δικτάτορας τον οποίο μοιραστήκαμε δικαίως και πλέον δεν τον χρειαζόμαστε". Επίσης δήλωσε ότι στη χώρα του "η δημοκρατία είναι πολυτέλεια και η αντιπολίτευση αποτελεί ξένη έννοια".
Άγιος Μύρων
Η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Αυγούστου και είναι πολιούχος των Αντικυθήρων.
Τιμοτέ Μαλεντομά
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις βουλευτικές εκλογές του 2005 ήταν υποψήφιος για μία έδρα με το Φόρουμ Πολιτών στην περιφέρεια Μαλά του νομού Κέμο. Ωστόσο, στον δεύτερο γύρο ηττήθηκε από το Φρεντ Ζακόμπ Καρουνά.
Σιδηροδρομική γραμμή Πάτρας - Κυπαρισσίας
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Πάτρας-Κυπαρισσίας ήταν ελληνική σιδηροδρομική γραμμή, μετρικού εύρους και μήκους 163 χιλιομέτρων, που συνέδεε την Πάτρα με την Κυπαρισσία μέσω του Πύργου και της δυτικής Πελοποννήσου. Ήταν μια από τις σημαντικότερες γραμμές του Πελοποννησιακού σιδηροδρομικού δικτύου μετρικού εύρους. Η γραμμή έπαψε να λειτουργεί το 2011.
Τιμοτέ Μαλεντομά
Πολιτική σταδιοδρομία
Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών, το 2010.
Σιδηροδρομική γραμμή Πάτρας - Κυπαρισσίας
Ιστορικά στοιχεία
Η έναρξη της λειτουργίας της έγινε με την τμηματική παράδοσή της. Η σιδηροδρομική γραμμή Κόρινθος-Αίγιο-Πάτρα είχε ολοκληρωθεί τμηματικά ήδη από τις 10 Δεκεμβρίου 1887 συνδέοντας την Αθήνα και τον Πειραιά με το λιμάνι της Πάτρας.
Το πρώτο τμήμα της (Πάτραι-Κάτω Αχαΐα) λειτούργησε για πρώτη φορά στις 15 Δεκεμβρίου 1888 με σταθμό εκκίνησης τον τότε Σταθμό Πύργου (νυν Αγίου Ανδρέα) στην Πάτρα και περιλάμβανε στάσεις στις Ιτιές, στο Μιντιλόγλι, στα Ροΐτικα, στο Μονοδένδρι, στον Άγιο Βασίλειο (Βραχνών), στα Τσουκαλαίικα, στα Καμίνια και στον Αλυσσό με τερματικό σταθμό αυτόν της "Αχαΐας" (νυν Κάτω Αχαΐας). Στις 29 Μαρτίου 1890 δόθηκε σε κυκλοφορία η 99 χιλιομέτρων σιδηροδρομική γραμμή Πάτρας-Πύργου. Το Σεπτέμβριο του 1902 δόθηκε σε κυκλοφορία το τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Πύργος-Κυπαρισσία αλλά και η προέκτασή της προς το Ζευγολατειό Μεσσηνίας ολοκληρώνοντας τη σιδηροδρομική σύνδεση Πάτρας-Καλαμάτας.
Άγιος Μύρων
Η λατρεία του στα Αντικύθηρα
Οι λιγοστοί σήμερα κάτοικοι του μικρού νησιού, αλλά και οι εκατοντάδες απόδημοι Αντικυθήριοι, τόσο εντός της Ελλάδος, όσο και στο εξωτερικό (Αμερική, Αυστραλία, Χιλή κ.α.), ευλαβούνται και τιμούν όλως ιδιαιτέρως τον Άγιο Μύρωνα, έναν Άγιο όχι τόσο γνωστό για τον πολύ κόσμο,Πολιούχο όμως και Προστάτη των Αντικυθήρων.
Σιδηροδρομική γραμμή Πάτρας - Κυπαρισσίας
Α' Φάση: Γραμμή 1 του Προαστιακού Πάτρας
To τμήμα από τον Σ.Σ. Άγιου Ανδρέα Πάτρας έως τον Άγιος Βασίλειο (αρχικά) και αργότερα έως το Ρίο αποτελεί τη Γραμμή 1 του Προαστιακού Πάτρας. Τον Φεβρουάριο 2016 η ΕΡΓΟΣΕ ανακοίνωσε την μελέτη κανονικοποίησης της γραμμής.
Β' Φάση: Γραμμή 2 του Προαστιακού Πάτρας
To τμήμα από τον κεντρικό Σ.Σ. Πάτρας έως την Κάτω Αχαΐα αποτελεί τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Πάτρας.
Γ' Φάση: Κάτω Αχαΐα - Πύργος (2024)
Το τμήμα από Κάτω Αχαΐα έως Πύργο θα αποτελέσει μελλοντική προέκταση του Προαστιακού Πάτρας και θα εξασφαλίσει την επανασύνδεση της πρωτεύουσας της Ηλείας, αλλά και του Κατακώλου και της Αρχαίας Ολυμπίας, με την Αθήνα.
Παραπομπές
Πατρα Πατρα Κατηγορία:Νομός Αχαΐας Κατηγορία:Νομός Ηλείας Κατηγορία:Νομός Μεσσηνίας
Άγιος Μύρων
Η λατρεία του στα Αντικύθηρα
Η σχέση του Αγίου με το νησί ανάγεται στο μακρινό παρελθόν. Γνωρίζουμε ότι για σχεδόν τρρις αιώνες (από το 1420 περίπου μέχρι το 1780-2) το νησί ήταν ακατοίκητο. Σε αντίποινα ληστρικής επιδρομής των κατοίκων του ενάντια σε ένα πλοίο της Βενετίας, που έπλεε ανοικτά του νησιού, η βενετσιάνικη φρουρά σκότωσε όλους τους κατοίκους και έτσι το νησί ερήμωσε, μέχρι περίπου τα τέλη του 18ου αιώνα. Ωστόσο, κατά την περίοδο αυτή, κυνηγοί από την Κρήτη μετέβαιναν στα Αντικύθηρα, με σκοπό το κυνήγι αιγοπροβάτων που τότε, όπως και σήμερα, αφθονούσαν στο νησί. Η σχετική διήγηση που υπάρχει αναφέρει πώς στα Αντικύθηρα βρέθηκε η εικόνα του Αγίου Μύρωνος.
Σύμφωνα λοιπόν με την τοπική παράδοση, Κρήτες κυνηγοί είχαν πάει στο έρημο τότε Τσιριγότο όπως λεγόταν τα Αντικύθηρα κατά την Ενετοκρατία, για να κυνηγήσουν κατσίκια. Βρήκαν τότε τυχαία σε μικρό σπήλαιο ένα εικόνισμα του αγίου. Το πήραν και το έστησαν λίγο πιο πέρα, οικοδομώντας ένα πρόχειρο εικονοστάσι. Οταν ξαναγύρισαν για να χτίσουν εκκλησάκι, βρήκαν το εικόνισμα αλλού και αποφάσισαν να οικοδομήσουν εκεί το ναό. Αυτά συνέβησαν στο διάστημα 1450-1780 μ.Χ., άγνωστο πότε ακριβώς. Το χτίσιμο του ναού του Αγίου στάθηκε η αφορμή να εποικιστεί το νησί από Κρήτες, απόγονοι των οποίων είναι και οι σημερινοί κάτοικοι αυτού.
Ο αρχικά μικρός ναός επεκτάθηκε, προστέθηκαν κελιά και βοηθητικοί χώροι και για μια μεγάλη περίοδο φιλοξένησε και μοναχές. Η εορτή του Αγίου, κάθε χρόνο στις 17 Αυγούστου, αποτελεί έκτοτε τη σημαντικότερη μέρα του χρόνου για το νησί. Κατά την ημέρα αυτή, οι Αντικυθήριοι τιμούν τον Προστάτη Άγιό τους με μεγαλόπρεπες Ιερές Ακολουθίες, αλλά και με παραδοσιακή κρητική ψυχαγωγία, σε υπόμνηση της σχέσης που έχει ο χώρος με τους Κρήτες. Μάλιστα, επειδή η αφορμή για την εύρεση της εικόνας ήταν το κυνήγι των αιγοπροβάτων, προσφέρονται στους προσκυνητές βραστό κρέας αιγοπρόβατων, τα οποία προετοιμάζονται στους χώρους του Μοναστηριού από τους κατοίκους.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἱερομάρτυρος
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως. Μύρον εὔοσμον Μύρων ἐδείχθης, ἡδυπνόοις σου ὀσμαῖς χαρίτων, εὐωδιάζων καὶ μυρίζων τὰ πρόσωπα τῶν προσιόντων τῷ θείῳ τεμένει σου, καὶ ἐκτελούντων τὴν ἔνδοξον μνήμην σου. Ἱερόαθλε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Κοντάκιον τοῦ Ἱερομάρτυρος
Ἦχος β´. Πρεσβεία θερμή. Ἐκ βρέφους Χριστὸν ποθήσας παναοίδιμε, καὶ τούτου τηρῶν τὰ θεῖα παραγγέλματα, πρὸς Αὐτὸν ἀνέδραμες, ὁλοκλήρως, Μύρων καὶ κατέπαυσας σὺν Ἀγγέλοις δοξάζων Αὐτόν, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἄφεσιν.
Βιβλιογραφία
Μυρων
Τιμοτέ Μαλεντομά
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Βλαχάβας ΙΙ (πυραυλάκατος)
Η ΤΠΚ Βλαχάβας Ρ-74, τύπου La Combattante IIa, ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Construction Mechaniques de Normandie στο Χερβούργο της Γαλλίας και εντάχθηκε στη δύναμη του γερμανικού ναυτικού στις 14 Ιουνίου 1973 ως MARDER - P6144. Παραχωρήθηκε στην Ελλάδα στα πλαίσια της γερμανικής στρατιωτικής βοήθειας. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας στις 28 Απριλίου 1995.
Αδελφά πλοία του πολεμικού ναυτικού είναι τα Βότσης (P 72), Πεζόπουλος (P 73), Μαριδάκης (P 75), Τουρνάς (P 76) και Σακίπης (P 77).
Η ΤΠΚ Βλαχάβας Ρ-74 έλαβε την ονομασία αυτή προς τιμήν του Πλωτάρχη Λάμπρου Βλαχάβα, Υπάρχου του Α/Τ ΥΔΡΑ, που σκοτώθηκε κατά την καταβύθιση του πλοίου στον Σαρωνικό στις 22 Απριλίου 1941.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
thumb|200px|Ο Θυρεός του ΤΠΚ Βλαχάβας Ρ-74. Απεικονίζονται κατευθυνόμενο βλήμα και γλάρος που πετάει κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας. Η παράσταση υποδηλώνει την ταχύτητα και τη δύναμη πυρός του συγκεκριμένου τύπου πλοίου.
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικές Πυραυλάκατοι
Τερψιθέα Αιτωλοακαρνανίας
Η Τερψιθέα είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Ναυπακτίας του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ανήκει στο βόρειο τμήμα της και μαζί με τα άλλα χωριά της περιοχής αποτελούσαν τα λεγόμενα Κράβαρα. Παλαιότερα ονομάζονταν Βετολίτσα ή Βετολίστα αλλά και Ρωμηά  .
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Τερψιθέα βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Ομάλια (Κερασοβούνι ή Τρίκοβο). Περιβάλλεται από τους χειμάρρους Μέγα Ρέμα ή Μαϊρεμα (ΒΑ.) και το Ντεμεσιά ρέμα (ΒΔ.). Τα δύο ρέματα συμβάλουν στο ποταμό Μόρνο κοντά στη γέφυρα Ρέρεσι. Πλησιέστερα χωριά είναι η Λιμνίτσα ή Λιμνίστα (ΝΔ.), η Ελατού (ΒΑ.), Ζωριάνου και Αλποχώρι (ΝΑ.), Ασπριά (ΒΔ.). Σε μικρή απόσταση προς τα βόρεια, με διαδρομή μέσα από έλατα, βρίσκεται η Άνω Χώρα που είναι τουριστικός πόλος έλξης της περιοχής, καθώς και η Κάτω Χώρα.
Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά σε κατηφορικό έδαφος με μεγάλη υψομετρική διαφορά χαμηλότερου από υψηλότερου σημείου, έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 740 μέτρων και το έδαφός του παρουσιάζει ευπάθεια στις καθιζήσεις. Τα σπίτια, οι κήποι τους (γιούρτια) καθώς και τα γύρω κτήματα του χωριού περιβάλλονται από τοίχους (δέματα) για να συγκρατείται το έδαφος. Έχει πανοραμική θέα προς τις γύρω βουνοκορφές, το όρος Παναχαϊκό της Πελοποννήσου και τον Κορινθιακό κόλπο. Σε αυτήν οφείλει και την ονομασία της, Τερψιθέα = τέρψις + θέα (βλ. Βικιλεξικό).
Η Τερψιθέα απέχει 43 χλμ. βορειοανατολικά από την Ναύπακτο και 14 χλμ. νοτιοανατολικά από την Άνω Χώρα. Έχει συγκοινωνία τρεις φορές την εβδομάδα (Δευτέρα, πρωί και απόγευμα, Τετάρτη, Παρασκευή) από τη Ναύπακτο με λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Ο τοπικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, που θεμελιώθηκε το 1913 και αποπερατώθηκε το 1932 και διαθέτει μόνιμο ιερωμένο. Κάθε Δεκαπενταύγουστο στην εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οργανώνεται τριήμερο πανηγύρι με κάλεσμα και συγκέντρωση των απανταχού Τερψιθεατών. Στην Τερψιθέα λειτουργεί ξενοδοχείο, ιατρείο και λαογραφικό μουσείο (Πνευματικό - Πολιτιστικό Κέντρο Τερψιθέας), το οποίο στεγάζεται στο παλιό Δημοτικό σχολείο του χωριού καθώς και δανειστική βιβλιοθήκη. Ο αριθμός των μόνιμων κατοίκων αυξάνεται σημαντικά τους καλοκαιρινούς μήνες λόγω των παραθεριστών και των επισκεπτών. Μεγάλη προσέλευση παρατηρείται το Δεκαπενταύγουστο για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οπότε οργανώνεται από το δήμο Ναυπακτίας και τον Σύλλογο Τερψιθεατών Ναυπακτίας τριήμερο πανηγύρι με επίκεντρο τα "ξεφλουδίσματα". Στα "ξεφλουδίσματα" ή "ξεφλουδίσια" ξαναζωντανεύει το έθιμο του ξεφλουδίσματος των καλαμποκιών.
Ιστορικές πληροφορίες
Στην ευρύτερη περιοχή της Τερψιθέας και προς τα νότια τοποθετείται η αρχαία πρωτεύουσα των Αποδοτών Αιγίτιον, όπου οι Αιτωλοί νίκησαν τους Αθηναίους την περίοδο των Πελοποννησιακών Πολέμων με επικεφαλής το στρατηγό Δημοσθένη το 428 π.Χ.
Η παλιά ονομασία Βετολίστα αναφέρεται γύρω στα 1100 και είναι σλαβικής προέλευσης. Με το ίδιο όνομα αναγράφεται και στα οθωμανικά κατάστιχα, του 1455 και 1575. Η αρχική θέση της Τερψιθέας ήταν στη τοποθεσία "Παλαιοχώρι" ή "Παλιοχώρια", βορειοανατολικά της σημερινής, κοντά στο νεκροταφείο. Εξ΄ αιτίας μιας επιδημίας ελονοσίας μεταφέρθηκε στη σημερινή θέση, όπου δεν έχει αυξημένη υγρασία. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει την Τερψιθέα με το όνομα Βετολίστα στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 60 οικογένειες.
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Από την Τερψιθέα κατάγονταν: ο αγωνιστής της επανάστασης του 1821 Κωσταντίνος Αθανασίου Κοζώνης, ο Ιωάννης Βλάχος (πέθανε το 1840), επιστάτης στο Άνω Βενέτικο και παππούς του λογοτέχνη Γιάννη Βλαχογιάννη, ενώ είχε σπίτι ο Γεώργιος Αθανασίου Μπουκουβάλας (1821-1871) της Ηπειρώτικης οικογένειας των Μπουκουβαλαίων, αδελφός του Νίκου Μπουκουβάλα. Πιο σύγχρονοι υπήρξαν οι: Ιωάννης Λαζαρόπουλος (1871-1929, ιατρός), Ιωάννης Φινινής (1902-1987, πολιτικός μηχανικός) και Νικόλαος Μητσόπουλος (1895-1956, ιατρός) οι οποίοι βοήθησαν τη γενέτειρά τους και γενικότερα όλη τη Ναυπακτία. Επίσης κατάγονταν ο στρατηγός Κωνσταντίνος Σκαρλάτος (1871-1961) Ολυμπιονίκης στη μεσολυμπιάδα των Αθηνών το 1906 στο «πιστόλιον ακριβείας με παράγγελμα (25 μ.)» καθώς και ο συγγραφέας - δάσκαλος Δημήτριος Ιωάννη Κοντογιάννης.
Διοικητικές πληροφορίες
Η Τερψιθέα το 1835 με το ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 προσαρτάται ως Βετολίστα στον τότε δήμο Αποδωτίας και από το 1849 μέχρι το 1905 ορίζεται χειμερινή έδρα του δήμου. Το 1927 και μέχρι το 1928 μετονομάζεται σε Ρωμηά, οπότε με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 η τελική ονομασία της γίνεται η σημερινή Τερψιθέα. Την περίοδο 1999-2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, αποτελούσε το τοπικό διαμέρισμα Τερψιθέας και ανήκε στο Δήμο Αποδοτίας του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού και κατοικιών του 2011 που αφορούν στο μόνιμο πληθυσμό της χώρας απογράφησαν 348 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Τεχνητή Λίμνη Διπόταμου
Η Τεχνητή Λίμνη Διπόταμου είναι τεχνητή λίμνη στην Επαρχία Λάρνακας στην Κύπρο.
Ιστορικό και πληροφορίες
Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων Πάνω Λευκάρων, ενώ ένα μικρό μέρος της βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων της κοινότητας Κάτω Λευκάρων.
Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε φράγμα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1985. Το φράγμα είναι λιθόρριπτο. Το φράγμα κατασκευάστηκε στο σημείο ένωση των ποταμών Μύλος και Συργάτης. Στην περιοχή εκείνη, που ονομάζεται Διπόταμος, οι δύο ποταμοί ενώνονται σχηματίζοντας τον ποταμό Πεντάσχοινο. Οπόταν το νερό που συγκεντρώνεται στη λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Πεντάσχοινο.
Η Τεχνητή Λίμνη Διπόταμου έχει χωρητικότητα 15,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού όντας η έκτη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στην Κύπρο. Έχει υπερχειλίσει δύο φορές από την ημέρα κατασκευής της έως σήμερα.
Η Τεχνητή Λίμνη Διπόταμου αποτελεί μέρος του Σχεδίου Νότιου Αγωγού. Επιπλέον, αποτελεί μέρος του Σχεδίου Βασιλικού-Πεντάσχοινου.
Η Τεχνητή Λίμνη Διπόταμου εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών και επιτρέπεται το ερασιτεχνικό ψάρεμα. Στην Τεχνητή Λίμνη Διπόταμου υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: λαβράκι, κυπρίνος, κουνουπιέρης, ηλιόψαρο, κοκκινοφτέρα, λουτσιοπέρκα, τιλάπια.
Πηγές
Κατηγορία:Φράγματα της Κύπρου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Λάρνακας Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Κύπρου Κατηγορία:Πάνω Λεύκαρα Κατηγορία:Κάτω Λεύκαρα
Ιωάννης Χρυσικός
Ο '''Ιωάννης Β. Χρυσικός''' (1901-2000) ήταν Έλληνας καθηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μαραθιά Ευρυτανίας το 1901. Στις 22 Δεκεμβρίου 1966 ορκίστηκε η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου και ο Χρυσικός ανέλαβε υπουργός Κοινωνικής Προνοίας και προσωρινά Υγιεινής. Ήταν υπουργός ως τις 3 Μαΐου 1967.
Παραπομπές
Χρυσικός, Ιωαννης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας
Ντάρσι Νέτο
Ο Ντάρσι Ντόλτσε Νέτο, γνωστός και ως Νέτο (7 Φεβρουαρίου 1981 - ), είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τη Βραζιλία.
Βιογραφικό
Ο Νέτο γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1981, έχει ύψος 174 εκατοστά και αγωνίζεται στη θέση του δεξιού μπακ. Στο παρελθόν έχει αγωνιστεί σε αρκετές ομάδες του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος με κυριότερες την Παρανά, τη Φλουμινένσε, την Μποταφόγκο και τη Σάντος.
Άρης Θεσσαλονίκης
Είναι από τους πλέον δημοφιλείς παίκτες του συλλόγου που έχουν συνδέσει το όνομα τους με την ιστορία του. Ο ίδιος έχει δηλώσει οπαδός του Άρη και βλέπει το Κλέανθης Βικελίδης ως το σπίτι του. Το Σεπτέμβριο του 2017 δήλωσε ότι θα παραμείνει στην Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη μετά το τέλος της καριέρας του θέλοντας να βοηθήσει τον Άρη από άλλο πόστο. Απορσυθηκε απο την ενεργο δραση εναν χρονο αργοτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρανά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Σοροκάμπα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μποταφόγκο Φουτεμπόλ Κλούμπε (ΣΠ) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιτουάνο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ατλέτικα Ιντερνασιονάλ (Λιμέιρα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Μπαΐα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κυρίαρχο κράτος
Στο διεθνές δίκαιο, κυρίαρχο κράτος είναι ένα μη φυσικό νομικό πρόσωπο που αντιπροσωπεύεται από μια κεντρική κυβέρνηση που ασκεί την κυριαρχία της σε μια γεωγραφική περιοχή. Το διεθνές δίκαιο καθορίζει ως κυρίαρχα κράτη, αυτά που διαθέτουν μόνιμο πληθυσμό, ορισμένο έδαφος, μία κυβέρνηση, καθώς και την ικανότητα να συνάπτουν σχέσεις με άλλα κυρίαρχα κράτη. Είναι επίσης κανονικά κατανοητό ότι ένα κράτος δεν είναι ούτε εξαρτάται ούτε υπόκειται σε οποιαδήποτε άλλη εξουσία ή κράτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Μένανδρος ο Δίκαιος
Ο Mέναδρος (ή Μιλίντα στα ινδικά) ήταν Έλληνας βασιλιάς του Ινδοελληνικού βασιλείου από το 163 π.Χ. έως το 145 π.Χ..
Γεννήθηκε στους Παροπαμισάδες, περιοχή του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής, και είναι άγνωστο το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πριν γίνει βασιλιάς. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και από μικρός ακολούθησε το επάγγελμα του στρατιωτικού. Όταν ο Ευκρατίδης εισέβαλε στη Βακτρία και έφτασε μέχρι την πρωτεύουσα, τα Τάξιλλα, ο Μέναδρος κλήθηκε να τον αντιμετωπίσει. Ο Μέναδρος κατάφερε να καθηλώσει το στράτευμα του Ευκρατίδη και διεξήγαγε μαζί του πολλές μάχες χωρίς όμως ουσιαστική επικράτηση ενός από τους δύο αντιπάλους. Την ίδια περίοδο οι Πάρθοι, βλέποντας τη διαμάχη, εισέβαλαν στο βασίλειο του Ευκρατίδα αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει τη Βακτρία, κάνοντας συνθήκη με τον Μένανδρο. Ο Μένανδρος ανακηρύχθηκε βασιλιάς και παντρεύτηκε την Αγαθόκλεια, χήρα του προηγούμενου βασιλιά Αγαθοκλή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Βουδιστές
Ηφαιστειακός χειμώνας
Ως ηφαιστειακός χειμώνας (volcanic winter) χαρακτηρίζεται γενικά η κλιματολογική μεταβολή με διατηρούμενη μείωση της παγκόσμιας θερμοκρασίας που προκαλείται μετά από ηφαιστειακή έκρηξη.
Βασική αιτία αυτού του φαινομένου είναι η ηφαιστειακή τέφρα και σταγονίδια θειικού οξέος που παραμένουν, σε μορφή αερολύματος, για αρκετό χρόνο στην κατώτερη ζώνη της ατμόσφαιρας, την τροπόσφαιρα, αλλά και στη στρατόσφαιρα, με συνέπεια να μειώνουν την ηλιακή ακτινοβολία.
Έκταση
Ο ηφαιστειακός χειμώνας μπορεί να σημειωθεί σε πολύ ευρύτερη περιοχή από τη θέση του υπαίτιου ηφαιστείου, καλύπτοντας μια γεωγραφική ήπειρο, μέχρι ακόμα και οι συνέπειές του να επηρεάσουν ολόκληρο τον πλανήτη. Χαρακτηριστική περίπτωση διατήρησης ηφαιστειακού χειμώνα είναι αυτή που παρατηρήθηκε μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Πινατούμπο (στις Φιλιππίνες), το 1991, όπου και διατηρήθηκε για δύο με τρία χρόνια, ενώ ακόμα πιο σημαντική σε έκταση των συνεπειών ήταν εκείνη που σημειώθηκε μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα (Ινδονησίας) το 1815, όταν το επόμενο έτος στη διάρκεια του θέρους σημειώθηκαν εκτενείς χιονοπτώσεις στις ΗΠΑ, Νέα Αγγλία κ.α. όπου και δόθηκε η ονομασία "έτος χωρίς καλοκαίρι".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία Κατηγορία:Κλιματολογία
Το Κυνήγι του Κλέφτη
μικρογραφία|260x260εσ|[[Γκρέις Κέλι και Κάρι Γκραντ σε σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Το κυνήγι του κλέφτη (Πρωτότυπος Τίτλος To Catch A Thief) είναι ρομαντικό θρίλερ παραγωγής 1955, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κάρι Γκραντ και η Γκρέις Κέλι, ενώ το σενάριο της ταινίας που έγραψε ο Τζον Μάικλ Χέιζ αποτελεί ελεύθερη μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ντέιβιντ Ντοντζ.
Η ταινία έλαβε 3 υποψηφιότητες για Όσκαρ και βραβεύτηκε με όσκαρ φωτογραφίας σε έγχρωμη ταινία.
Υπόθεση
Ο Αμερικανός Τζον Ρόμπι (Κάρι Γκραντ) είναι ένας πρώην κλέφτης κοσμημάτων που ζει ήρεμα στη γαλλική ριβιέρα. Η ηρεμία του διακόπτεται όμως, όταν κάποιος ξεκινάει μια σειρά ληστειών κοσμημάτων χρησιμοποιώντας όλα τα κόλπα που χρησιμοποιούσε ο Τζον την περίοδο της δράσης του. Η αστυνομία του Μόντε Κάρλο υποπτεύεται τον Τζον κι εκείνος πρέπει να αποδείξει την αθωώτητά του ανακαλύπτοντας ο ίδιος την ταυτότητα του πραγματικού ενόχου. Ένα από τα μελλοντικά θύματα του ληστή είναι η ζάπλουτη Τζέσι Στίβενς (Τζόις Ρόις Λάντις) που επισκέπτεται τη γαλλική ακτή με τη συνοδεία της κόρης της, Φράνσις (Γκρέις Κέλι), ψάχνοντας για τον κατάλληλο γαμπρό για εκείνην. Ο Τζον συναντάει τις δυο γυναίκες και ερωτεύεται την Φράνσις. Η ερωτική τους έλξη συνοδεύεται από την έκρηξη πυροτεχνημάτων, ενώ ο κλέφτης συνεχίζει να δρα ανενόχλητος.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία αποτελεί την πρώτη, από τις πέντε, ταινία του μετρ του σασπένς η οποία γυρίστηκε σε Vistavision.
Στο πρωτότυπο σενάριο, ο Μπερτράνι δέχεται τη σύλληψή του για την οργάνωση των εγκλημάτων, ενώ η Ντανιέλ κι ο Τζον συγχωρούν ο ένας τον άλλο. Η Ντανιέλ τίθεται υπό επίβλεψη ενώ η αστυνομία αθωώνει τον Τζον. Παρά το γεγονός ότι ο Χέιζ προσπάθησε να διατηρήσει το σενάριο του χωρίς αλλαγές, ο Χίτσκοκ έκλεισε την ταινία μετά την απόδειξη της αθωότητας του Τζον.
Η ταινία ήταν η τελευταία ταινία που η Γκρέις Κέλι γύρισε για λογαριασμό του Χίτσκοκ, καθώς η ηθοποιός παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ρενιέ Γ΄ του Μονακό. Χρόνια αργότερα ο Χίτσκοκ προσπάθησε να αναθέσει στην πριγκίπισσα Γκρέις τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Μάρνι (Marnie, 1964), αλλά η Κέλι αναγκάστηκε να αρνηθεί καθώς οι πολίτες του Μονακό αντέδρασαν αρνητικά στην ιδέα του να συμμετάσχει σε άλλη ταινία.
Η Τζόις Ρόις Λάντις που υποδύεται τη μητέρα της Γκρέις Κέλι και μελλοντική του πεθερά στην ταινία, επρόκειτο να ερμηνεύσει τον ρόλο της μητέρας του Γκραντ στην ταινία Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (North By Northwest, 1959). Η Λάντις ήταν νεώτερη του Γκραντ.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για βραβείο όσκαρ, και κέρδισε το όσκαρ φωτογραφίας σε έγχρωμη ταινία.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Χαϊντάρ Μιρζά Σαφαβί
Ο Χαϊντάρ Μιρζά Σαφαβί ήταν πρίγκιπας στο Ιράν των Σαφαβιδών, που αυτοανακηρύχτηκε βασιλιάς (σάχης) τού Ιράν στις 15 Μαΐου 1576, την επόμενη ημέρα μετά το τέλος τού πατέρα του Ταχμάσπ Α΄. Ωστόσο, την ίδια ημέρα σκοτώθηκε από τις φυλές των Κιζιλμπάς, που ευνόησαν τον αδελφό του Iσμαήλ Μιρζά Σαφαβί ως διάδοχο τού πατέρα τους. Η μητέρα του ήταν η Σουλτανζαντέχ Χανούμ, μία Γεωργιανή κυρία.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Το παλάτι [[Chehel Sotun, Qazvin|Σεχέλ Σοτούν (40 κίονες) τού 16ου αι. στο Καζβίν, όπου διέμενε ο Χαϊντάρ Μιρζά.]] Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1554 από τον Tαχμάσπ Α΄ και τη Σουλτανζαντέχ Χανούμ, μία Γεωργιανή κυρία. Η μητέρα του ήταν αδελφή των Γεωργιανών προσήλυτων Aμάν Μπεγκ (ένας ευγενής με επιρροή) και τού Αλί Χαν Μπεγκ.
Στις 18 Οκτωβρίου 1574 ο Ταχμάσπ Α΄ αρρώστησε και κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του, αν και κόντεψε να πεθάνει δύο φορές, ακόμη δεν είχε διαλέξει διάδοχο. Έτσι, οι κύριοι αρχηγοί των Κιζιλμπάς οργάνωσαν μία συνάντηση, για να συζητήσουν ποιος θα έπρεπε να είναι ο διάδοχος. Η φυλή Ουσταλτζού και η φυλή Σαϋχαβάντ (η οποία ήταν συγγενής με την οικογένεια των Σαφαβιδών) ευνόησε τον Χαϊντάρ Μιρζά. Τον στήριξαν και οι Γεωργιανοί, αφού η μητέρα του ήταν Γεωργιανή.
Οι Ρουμλού, Aφσάρ και η φυλή Κατζάρ ευνόησαν τον Iσμαήλ Μιρζά Σαφαβί, ο οποίος φυλακίστηκε στο Κάστρο Καχκαχέχ. Η κόρη τού Ταχμάσπ, Παρί Χαν Χανούμ, ευνόησε επίσης τον Iσμαήλ Μιρζά. Ενώ ο Tαχμάσπ ήταν ακόμα άρρωστος, εκείνοι που υποστήριζαν τον Hαϋντάρ Μιρζά, έστειλαν μήνυμα στον καστελάνο τού Κάστρου Καχκαντέχ, ονόματι Χαλιφά Ανσάρ Καραντγκλού. Του ζήτησαν να σκοτώσει τον Ισμαήλ Μιρζά. Ωστόσο, η Παρί Χαν Χανούμ κατάφερε να το μάθει και είπε στον Tαχμάσπ για τη δολοπλοκία. Ο Ταχμάσπ, ο οποίος είχε ακόμη κάποια συναισθήματα για τον Ισμαήλ Μιρζά λόγω τού θάρρους, που είχε στις μάχες με την Οθωμανική αυτοκρατορία, έστειλε μία ομάδα σωματοφυλάκων Αφσάρ στο Κάστρο Καχκαχέχ, για να τον προστατεύσουν. Δύο μήνες αργότερα, ο Tαχμάσπ ανάρρωσε από την απειλητική για τη ζωή ασθένεια, που είχε. Δύο χρόνια αργότερα, στις 14 Μαΐου 1576, απεβίωσε στο Καζβίν. Ο Χαϊντάρ Μιρζά ήταν ο μόνος γιος, που ήταν μαζί του όταν απεβίωσε, και έτσι την επόμενη ημέρα, αναγγέλθηκε ως νέος βασιλιάς. Κανονικά, μερικές φυλές Κιζιλμπάς φρουρούσαν το βασιλικό παλάτι και εναλλάσσονταν με άλλες - δυστυχώς για τον Χαϊντάρ Μιρζά, εκείνη την ημέρα όλοι οι φρουροί Κιζιλμπάς ήταν είτε από τις φυλές Ρουμλού, Aφσάρ, Κατζάρ, Μπαγιάτ ή Ντορσάκ, που ήταν όλες πιστές υποστηρίκτριες τού Ισμαήλ Μιρζά.
Όταν ο Χαϊντάρ Μιρζά έμαθε για την επικίνδυνη θέση που βρισκόταν, πήρε την ΠΑρί Χαν Χανούμ (η οποία βρισκόταν επίσης στο παλάτι) «στην κράτηση ως προληπτικό μέτρο» (Parsadust). Η Παρί Χαν Χανούμ τότε «έπεσε στα πόδια τού αδελφού της, παρουσία της μητέρας τού Χαϊντάρ Μιρζά» και προσπάθησε να τον παροτρύνει να την αφήσει να φύγει από το παλάτι, δηλώνοντας ότι ήταν η πρώτη, που αναγνώρισε την κυριαρχία του κάνοντας μία προσκύνηση σε αυτόν: ορκίστηκε ότι θα επιχειρούσε να πείσει τους υποστηρικτές τού Ισμαήλ Μιρζά να αλλάξουν γνώμη, μεταξύ των οποίων ο αμφιθαλής αδελφός της Σουλεϊμάν Μιρζά και ο Κιρκάσιος θείος της Σαμκάλ Σουλτάν. Ο Χαϊντάρ Μιρζά αποδέχτηκε το αίτημά της και της έδωσε την άδεια να φύγει από το παλάτι. Ωστόσο, αφού έφυγε από το παλάτι, αθέτησε τον όρκο της και έδωσε στον Σαμκάλ τα κλειδιά της πύλης τού παλατιού.
Όταν οι υποστηρικτές τού Χαϊντάρ Μιρζά έμαθαν για την απειλή που βρισκόταν ο βασιλιάς τους, έσπευσαν στη βασιλική του κατοικία για να τον σώσουν. Ωστόσο, οι φρουροί τού παλατιού, που αντιπαθούσαν τον Χαϊντάρ Μιρζά (αν και είχε προσπαθήσει να τους κερδίσει στο πλευρό του, δίνοντας αρκετές υποσχέσεις) έκλεισαν τις εισόδους τού παλατιού. Την ίδια στιγμή οι υποστηρικτές τού Ισμαήλ Μιρζά, μπήκαν στο παλάτι και πήγαν στο εσωτερικό του. Ωστόσο, οι υποστηρικτές τού Χαϊντάρ Μιρζά κατάφεραν σύντομα να διαπεράσουν την πύλη, αλλά δεν έφτασαν εκεί έγκαιρα: οι υποστηρικτές τού Ισμαήλ Μιρζά βρήκαν τον Χαϋντάρ Μιρζά, ντυμένο σαν γυναίκα στο βασιλικό χαρέμι. Αμέσως συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε. Στη συνέχεια, το ματωμένο κεφάλι του ρίχτηκε στους υποστηρικτές τού Χαϊντάρ Μιρζά, οι οποίοι σταμάτησαν την αντίστασή τους, κάτι που σήμαινε ότι ο Ισμαήλ Μιρζά μπορούσε να ανέβει με ασφάλεια στον θρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαφαβίδες
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1986-87
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών) της περιόδου 1986-87, ήταν η τελευταία διοργάνωση που διεξήχθη με ημιτελική φάση εξάδας (σε 10 αγωνιστικές), απ' την οποία οι δυο πρώτες ομάδες προκρίθηκαν στον Τελικό της Λωζάννης, στην Ελβετία. Από την επόμενη σεζόν, καθιερώθηκε οριστικά το σημερινό σύστημα του Final Four (φάιναλ φορ, τελική τετράδα).
Ημιτελική φάση
Στην εξάδα μετείχαν η Ιταλική Τρέισερ Μιλάνο, η Ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ, η Γαλλική Π.Ο. Ορτέζ, η (τότε) Γιουγκοσλαβική Ζάνταρ, η Ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης και η (τότε) Σοβιετική Ζάλγκιρις Κάουνας.
Ο Τελικός
Το ζευγάρι του Τελικού αποτέλεσαν η Τρέισερ και η Μακάμπι.
Το παιχνίδι (το οποίο διαιτήτευσαν με επιτυχία ο Έλληνας Σταύρος Δουβής και ο Πολωνός Βίεσλαβ Ζιχ) ήταν συγκλονιστικό, με τους Ντίνο Μενεγκίν, Κεν Μπάρλοου, Μπομπ Μάκαντου να αντέχουν το ... ξύλο από τους Κέβιν Μαγκί και Λι Τζόνσον.
Έτσι η Τρέισερ επικράτησε με 71-69 και ξαναπήρε το τρόπαιο στο Μιλάνο, έπειτα από 21 ολόκληρα χρόνια (τότε σαν Σίμενταλ Μιλάνο). Αντίθετα, η Μακάμπι δεν κατάφερε να επαναλάβει το θρίαμβο του 1981 στο Στρασβούργο, όταν είχε αναδειχθεί για δεύτερη φορά στην ιστορία της πρωταθλήτρια Ευρώπης εις βάρος της Σινούντινε Μπολόνια.
Πηγή
1986-87 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1987 Ευρωλιγκα ανδρων
Εκλογές στο Λεσότο
Το Λεσότο είναι Συνταγματική Μοναρχία με τον Πρωθυπουργό να είναι και αρχηγός της κυβέρνησης, στο πλαίσιο ενός πολυκομματικού συστήματος. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση, όπως και η νομοθετική, από κοινού με τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου (Γερουσία και Εθνοσυνέλευση). Εκλογές διεξάγονται τακτικά για την ανάδειξη των 120 μελών της Εθνοσυνέλευσης, των οποίων η θητεία είναι 5 έτη. Η Εθνοσυνέλευση έχει 80 μέλη που εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και 40 μέλη, τα οποία εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση.
1960
Οι πρώτες εκλογές στην Μπασουτολάνδη (όπως ονομαζόταν τότε το Λεσότο) με νέο σύνταγμα έγιναν το 1960. Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε από τις βρετανικές αρχές το 1959. Ο λαός εξέλεξε 9 επαρχιακά συμβούλια με συνολικά 162 μέλη στις 20 Ιανουαρίου 1960. Με τη σειρά τους τα συμβούλια ανέδειξαν 40 μέλη στο Εθνικό Συμβούλιο. Η συμμετοχή ήταν πολύ χαμηλή, με μόλις 35.000 επί συνόλου 191.000 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων να παίρνουν μέρος στην ψηφοφορία. Το νέο Εθνικό Συμβούλιο ξεκίνησε τις εργασίες του στις 12 Μαρτίου.
1965
Οι επόμενες εκλογές έγιναν στις 29 Απριλίου 1965. Ήταν οι τελευταίες εκλογές πριν την ανεξαρτησία της χώρας, το 1966. Το Εθνικό Κόμμα της Μπασοτολάνδης κέρδισε οριακή νίκη και οδήγησε τη χώρα στην ανεξαρτησία της τον επόμενο χρόνο. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 62,8%.
1970
Οι πρώτες εκλογές στο ανεξάρτητο Λεσότο διενεργήθηκαν στις 27 και στις 28 Ιανουαρίου 1970. Το αντιπολιτευόμενο Κόμμα Κογκρέσου της Μπασουτολάνδης κέρδισε τη νίκη. Ωστόσο, χωρίς να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα, το κυβερνών Εθνικό Κόμμα της Μπασοτολάνδης κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης ακυρώνοντας τα αποτελέσματα, διαλύοντας το κοινοβούλιο και αναστέλλοντας την ισχύ του συντάγματος. Ο Βασιλιάς Μοσεσόε Β΄ διαφώνησε με τις ενέργειες εκείνες και στάλθηκε στην εξορία. Η χώρα επέστρεψε στη δημοκρατία όταν διεξήχθησαν οι γενικές εκλογές του 1993, στις οποίες νικητής αναδείχθηκε ξανά το BCP.
1993
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στο διάστημα 27-29 Μαρτίου 1993, από τους 736.930 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, προσήλθαν στην κάλπη οι 532.678 και έριξαν έγκυρα ψηφοδέλτια. Το Κόμμα του Κογκρέσου (BCP ) κέρδισε τις εκλογές, εξασφαλίζοντας 65 έδρες στην εθνοσυνέλευση. Ο ηγέτης του, Ντσου Μοχέλε, έγινε πρωθυπουργός.
1998
Το Κογκρέσο του Λεσότο για τη Δημοκρατία (LCD) κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών (79 επί συνόλου 80) στις γενικές εκλογές στις 24 Μαΐου 1998. Το Εθνικό Κόμμα των Μπασότο (BNP) και το Κόμμα του Κογκρέσου της Μπασουτολάνδης (BCP) έμειναν πολύ πίσω σε ψήφους. Παρά το γεγονός ότι οι διεθνείς παρατηρητές δήλωσαν ότι οι εκλογές εκείνες αντανακλούν τη βούληση του λαού, η αντιπολίτευση κατηγόρησε το LCD για νοθεία. Οι εκλογές εκείνες ήταν οι τρίτες πολυκομματικές εκλογές στην ιστορία του Λεσότο.
Το 1998 έπειτα από πολιτικές ταραχές, ένα Φόρουμ με συμμετοχή όλων των κομμάτων προώθησε αλλαγές στην εκλογική διαδικασία και σε αναδόμηση της Ανεξάρτητης Εκλογικής Επιτροπής. Οι εκλογές έγιναν σε όλη την επικράτεια του Λεσότο, εκτός από την περιφέρεια Μοϊένι, όπου η ψηφοφορία αναβλήθηκε ως την 1η Αυγούστου, λόγω του θανάτου ενός από τους υποψηφίους. Επί συνόλου 1.017.753 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, έγκυρα έριξαν οι 593.955.
2002
Στις 25 Μαΐου 2002 το κυβερνών Κογκρέσο του Λεσότο για τη Δημοκρατία αναδείχθηκε ξανά νικητής των εκλογών, κερδίζοντας ποσοστό άνω του 50% και 77 επί συνόλου 80 εδρών. Τα 9 κόμματα της Αντιπολίτευσης μοιράστηκαν τις 40 έδρες με βάση την αναλογική εκπροσώπηση και άλλα 60 εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Το μικτό αυτό σύστημα εκλογής ήταν κάτι που έγινε για πρώτη φορά στη χώρα. Από τους συνολικά 831.515 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, έγκυρα έριξαν οι 554.386.
2007
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 17 Φεβρουαρίου του 2007 το Κογκρέσο του Λεσότο για τη Δημοκρατία πήρε 61 έδρες και το Εθνικό Κόμμα Ανεξαρτησίας συγκέντρωσε 21 έδρες. Η κυβέρνηση του Πακαλίτα Μοσιζίλι παρέμεινε στην εξουσία. Η αντιπολίτευση με τον Τομ Ταμπάνε χαρακτήρισαν τις εκλογές "ελεύθερες, αλλά όχι δίκαιες". Στις 30 Ιουνίου 2007 έγινε επαναληπτική εκλογή στο Μαχαλένγκ εξαιτίας του θανάτου ενός βουλευτή και την έδρα κέρδισε το LCD. Εθνοσυνέλευση του Λεσότο, 17 Φεβρουαρίου 2007 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9"|+/- !align="left"| Σύνολο !align="right"| 120 !align="right"|
2012
Στις βουλευτικές εκλογές στις 26 Μαΐου 2012, ψήφισαν 1 εκατομμύριο άτομα. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 564.451 ή 50,04%. Το νεοσύστατο Δημοκρατικό Κογκρέσο του πρωθυπουργού Πακαλίτα Μοσισίλι κέρδισε την πλειοψηφία στις μονοεδρικές περιφέρειες, όμως τελικά νέος πρωθυπουργός έγινε ο Τομ Ταμπάνε, σχηματίζοντας κυβέρνηση συνασπισμού. Ο συνασπισμός περιελάμβανε, εκτός από το LCD, το Εθνικό Κόμμα των Μπασότο, το Λαϊκό Μέτωπο για τη Δημοκρατία και το Κόμμα Ελευθερίας Μαρεματλού.
2015
Οι εκλογές του 2015 διεξήχθησαν πρόωρα στις 28 Φεβρουαρίου. Λίγο πριν διεξαχθούν οι εκλογές, το 2014 σημειώθηκε απόπειρα πραξικοπήματος, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει τη χώρα ο πρωθυπουργός Τομ Ταμπάνε και να επιστρέψει λίγο αργότερα. Ο Ταμπάνε διέλυσε το κοινοβούλιο, προκειμένου να αποφύγει την ανατροπή του με πρόταση μομφής. Τελικά διεξήχθησαν πρόωρες εκλογές το 2015. Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν γύρω στα 1,2 εκατ. άτομα.
2017
Εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στις 3 Ιουνίου 2017 και είχαν ως αποτέλεσμα την νίκη για τον Τομ Ταμπάνε και το κόμμα του, το ABC, το οποίο κέρδισε 48 έδρες έναντι 30 για το Δημοκρατικό Κογκρέσο του απερχόμενου πρωθυπουργού Πακαλίτα Μοσισίλι. Ο Ταμπάνε ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 16 Ιουνίου.
Παραπομπές
*
Γουλιέλμος Α΄ της Νορμανδίας
Ο Γουλιέλμος Α΄ της Νορμανδίας ή Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος (Guillaume Ier de Normandie, ... - 17 Δεκεμβρίου 942) από τον Οίκο της Νορμανδίας, δούκας της Νορμανδίας (927 - 942), ήταν γιος του παγανιστή Βίκινγκ Ρόλλο της Νορμανδίας και της χριστιανής συζύγου του Πόππα του Μπαγιέ.
Συμμαχία με τους Φράγκους
Διαδέχθηκε τον πατέρα του πέντε χρόνια πριν τον θάνατο του (927) και αμέσως αντιμετώπισε επανάσταση των Νορμανδών υπό την ηγεσία του Ριούφ του Εβρέ που πολιόρκησαν τον Γουλιέλμο στη Ρουέν. Με τη νίκη του απέναντι στους επαναστάτες κατόρθωσε να ολοκληρώσει την κυριαρχία του στην περιοχή, την ίδια εποχή (933) έστειλε την έγκυο σύζυγο του στο Φεκάμπ και γέννησε τον γιο και διάδοχο του Ριχάρδο. Ο Γουλιέλμος Α΄ που προσπαθούσε να εξασφαλίσει την κυριαρχία του στη βόρεια Γαλλία αναγνώρισε τον Ροδόλφο της Γαλλίας σαν βασιλιά των δυτικών Φράγκων, ο Ροδόλφος σε αντάλλαγμα αναγνώρισε την κυριαρχία του στο Αβράνς, στη χερσόνησο του Κοταντέν και στα Νησιά της Μάγχης.  Οι Βρετανοί αντιστάθηκαν σκληρά, υπό την ηγεσία του Αλαίν Β΄ της Βρετάνης και του Βερεγγαρίου της Ρεν αλλά ακολούθησε μεγάλη σφαγή και τα κάστρα των Βρετανών ισοπεδώθηκαν, ο Αλαίν δραπέτευσε στην Αγγλία και ο Βερεγγάριος αναζήτησε ειρήνη.
Ο Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος παντρεύτηκε τη Λιουτγκάρδη του Βερμαντουά κόρη του Ερβέρτου Β΄ του Βερμαντουά (935). Ο Γουλιέλμος στη συνέχεια τακτοποίησε τον γάμο ανάμεσα στην αδελφή του Αδέλα της Νορμανδίας και τον Γουλιέλμο Γ΄ της Ακουιτανίας, κόμη του Πουατού με την έγκριση του Ούγου του Μέγα. Ο γάμος τον έκανε σύμμαχο τόσο με τον βασιλιά Ροδόλφο όσο και με τον Ερβέρτο του Βερμαντουά, ο πατέρας του Ρόλλο ήταν αντίπαλος και με τους δυο. Ο Ροδόλφος πέθανε τον Ιανουάριο του 916 και ο 16χρονος Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας που ζούσε εξόριστος στην Αγγλία πιέστηκε από τον Γουλιέλμο Α΄ να επιστρέψει και να αναλάβει τον θρόνο των Φράγκων. Οι κάτοικοι της Βρετάνης προσπάθησαν να ανακτήσουν τα εδάφη που είχαν καταλάβει οι Νορμανδοί με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μακροχρόνιος πόλεμος ανάμεσα τους.
Πόλεμοι με τη Φλάνδρα
thumb|right|250px|Ταφικό μνημείο του Γουλιέλμου του Μακρόξιφου στον Καθεδρικό ναό της Ρουέν τον 14ο αιώνα. Ο νέος βασιλιάς στάθηκε ανίκανος να ελέγξει τους βαρόνους, ο Αρνούλφος Α΄ της Φλάνδρας επιτέθηκε στον κουνιάδο του Γουλιέλμου Α΄ Ερλουίν Β΄ του Μοντρέιγ και στον Φράγκο βασιλιά, ο Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος πήγε να τους υποστηρίξει (939). Ο Αρνούλφος ο Γηραιός επιτέθηκε στη Νορμανδία κυρίευσε το κάστρο του Μοντρέιγ-συρ-Μερ και έδιωξε τον Ερλουίν ο οποίος στη συνέχεια συμμάχησε με τον Γουλιέλμο Α' να ανακαταλάβει το κάστρο. Ο Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος αφορίστηκε για τις ενέργειες του να επιτεθεί και να καταστρέψει εδάφη που ανήκαν στον Αρνούλφο.
Ο Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος δήλωσε την πίστη του στον Λουδοβίκο Δ΄ και ο Φράγκος βασιλιάς σαν ανταμοιβή του παραχώρησε εδάφη που είχαν δοθεί στον πατέρα του Ρόλλο. Το 941 κλείστηκε ειρήνη ανάμεσα στους Βρετανούς και στους Νορμανδούς με πρωτοβουλία του βασιλιά Λουδοβίκου Δ΄ η οποία απαγόρευσε στους Νορμανδούς να επεκτείνουν περισσότερο τα εδάφη τους σε βάρος των Βρετανών. Στις 17 Δεκεμβρίου 942 σε ένα νησί του Σομέ το Πικουίνο ο Γουλιέλμος Α΄ έπεσε στην παγίδα και δολοφονήθηκε από τους άντρες του Αρνούλφου, στη συνέχεια οι διαφορές επιλύθηκαν με ειρήνη.
Κληρονόμοι
Ο Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος δεν έκανε παιδιά με τη νόμιμη σύζυγο του Λιουτγκάρδη. Με την αιχμάλωτη από τη Βρετάνη και ερωμένη του Σπρότα απέκτησε τον διάδοχο του Ριχάρδο τον Ισχυρό ο οποίος ήταν 10 ετών όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του τον Δεκέμβριο του 942.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Νορμανδίας Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Πρβίσλαβ Γκρίσογκονο
Ο Πρβίσλαβ Γκρίσογκονο (κροατικά: Prvislav Grisogono, Σπλιτ, Αυστροουγγαρία 31 Μαρτίου 1879 - 1969), ήταν Κροατικής καταγωγής Γιουγκοσλάβος νομικός, διπλωμάτης και πολιτικός. Ήταν μέλος του ανεξάρτητου δημοκρατικού κόμματος.
Ήταν γιος του Τομάσσο και της Ελίζα, είχε αδελφό τον Όσκαρ, παντρεύτηκε την Κλάρα Κάρεβιτς κι απέκτησαν τρία παιδιά. Ήταν από τους υποστηρικτές της ένωσης των Σλάβων σε ένα κράτος που δημιουργήθηκε το 1918. Για τις ιδέες του στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο ήταν σε περιορισμό από τους Αυστροούγγρους. Με τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας το 1918 και τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας ασχολήθηκε με την πολιτική, το 1924 ήταν υπουργός δικαιοσύνης του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Το 1932 στάλθηκε πρέσβης στην Πράγα κι έπειτα στη Βαρσοβία ενώ το 1940 επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία και το Βελιγράδι, όπου άσκησε τη δικηγορία μέχρι την εισβολή του Άξονα στη χώρα. Την περίοδο 1941-1942 συνελήφθη και φυλακίστηκε από την Γκεστάπο. Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αντίθετος με το κομμουνιστικό καθεστώς, ο ίδιος υποστήριζε ένα δημοκρατικό καθεστώς, διέφυγε το 1949 στο Λονδίνο κι έζησε στην εξορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες πολιτικοί Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι συγγραφείς Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι νομικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Γιουγκοσλαβίας
Βόνιτσα (κότερο)
Το πλοίο Βόνιτσα ήταν κέρκουρος (κότερο) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού κατά τον 19ο αιώνα.