cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Επιχειρήσεις και ΜΚΔ
Το μάρκετινγκ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης απευθύνεται σε μεγάλες αλλά και μικρές επιχειρήσεις. Διάσημες εταιρείες της αγοράς χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προσελκύσουν νέους πελάτες καθώς και να διατηρήσουν τη φήμη και το όνομα τους, ενώ παράλληλα στοχεύουν ένα ευρύ κοινό από καταναλωτές. Στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θέτουμε τους κατάλληλους στόχους, σχεδιάζουμε, αναπτύσσουμε και υλοποιούμε τις απαραίτητες τακτικές ενέργειες προκειμένου να αποκομίσετε τα βέλτιστα οφέλη για το εμπορικό σήμα μιας επιχείρησης. Επιλέγουμε ποια είναι τα καταλληλότερα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το κάθε εμπορικό σήμα και καταστρώνεται στρατηγικά η παρουσία στο καθένα από αυτό.
Μέσω της κοινωνικής δικτύωσης μια επιχείρηση, μπορεί να αλληλεπιδρά με το κοινό της, που σημαίνει πως θέτει τις βάσεις για το χτίσιμο μακροχρόνιων σχέσεων με όλους τους μετόχους και στην ουσία, να πετύχει την συμμετοχή. Ως γνωστό, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν παρουσία όχι μόνο το κοινό-στόχος, αλλά και οι συνεργάτες, οι προμηθευτές, το προσωπικό της επιχείρησης και άλλοι που σχετίζονται με αυτήν. Επικοινωνώντας τακτικά με τα μέλη η επιχείρηση δεν έχει απλά μια παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά τα χρησιμοποιείτε με ουσιαστικό τρόπο προσθέτοντας παράλληλα αξία. Σύμφωνα όμως με τον Β. Borges στο βιβλίο του «Marketing 2.0: Bridging the Gap Between Seller and Buyer Through Social Media Marketing» (2009) υπάρχουν 4 στάδια αλληλεπίδρασης (interaction):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Web 2.0
Mercyful Fate
Οι Mercyful Fate είναι heavy metal συγκρότημα από την Κοπεγχάγη της Δανίας, με βασικά στελέχη τον τραγουδιστή King Diamond και τον κιθαρίστα Χανκ Σέρμαν. Αποτέλεσαν ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα του πρώτου κύματος του black metal, παρ' όλο του ότι η αρχική τους σύνθεση άντεξε μόλις για τέσσερα χρόνια. Επανασυνδέθηκαν το 1993 συνεχίζοντας ως το τέλος της δεκαετίας του '90 και από εκεί και έπειτα πραγματοποιούν σποραδικές επανενώσεις.
Ιστορία
Οι Mercyful Fate δημιουργήθηκαν το 1981 μετά τη διάλυση του πανκ συγκροτήματος Brats. Εκτός του Diamond και του Σέρμαν η αρχική τους σύνθεση περιελάμβανε τον κιθαρίστα Κάρστεν Βαν Ντερ Βόλσινγκ και το ντράμερ Γιαν Λίντμπλαντ. Λίγο αργότερα, ο μπασίστας Τίμι Χάνσεν έγινε μέλος του συγκροτήματος, ενώ τη δεύτερη κιθάρα ανέλαβαν κατά σειρά ο Μπένι Πίτερσεν και τελικά ο Μίκαελ Ντένερ, ενώ τα τύμπανα ο Νικ Σμιθ και τελικά ο Κιμ Ραζ. Αυτή η σύνθεση κυκλοφόρησε το ΕΡ "Mercyful Fate" (επίσης γνωστό ως "Nuns Have No Fun") πριν ξεκινήσουν τις ηχογραφήσεις για το πρώτο τους άλμπουμ.
left|thumb|220px|Ο King Diamond Στις 30 Οκτωβρίου 1983, κυκλοφόρησε ο δίσκος "Melissa" μέσω της "Roadrunner Records" και το συγκρότημα περιόδευσε σε όλη τη Δανία. Τον Μάιο του 1984 μπήκαν και πάλι στα "Easy Sound Recording Studios" της Κοπενχάγης για το άλμπουμ "Don't Break the Oath" και στη συνέχεια πραγματοποίησαν περιοδείες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία, αλλά διαλύθηκαν τον Απρίλιο του 1985.
Μετά τη διάλυση των Mercyful Fate, ο Diamond, ο Ντένερ και ο Χάνσεν σχημάτισαν τους King Diamond οι οποίοι συνέχισαν να ηχογραφούν ακόμη και μετά την επανένωση των Mercyful Fate το 1993 με τη σύνθεση των Diamond, Σέρμαν, Ντένερ και Χάνσεν και με τον Μόρτεν Νίλσεν στα τύμπανα. Τον Ιούνιο του 1993, κυκλοφόρησε ο δίσκος "In the Shadows" μέσω της Metal Blade Records, με γκεστ συμμετοχή από το ντράμερ Λαρς Ούλριχ, των Metallica. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο ντράμερ Σνόουι Σο αντικατέστησε το Νίλσεν και ο Σάρλι Ντ' Άντζελο τον Χάνσεν.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2015–16
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Πειραιώς, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2015–16, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πειραιά είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣΠ απαρτίζεται από δυο ομίλους των 16 συλλόγων. Οι πρωταθλητές των δυο ομίλων συμμετέχουν στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ όπου θα διεκδικήσουν την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Οι δυο τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου υποβιβάζονται και οι ομάδες στις θέσεις 11η-14η συμμετέχουν στα Play Out Υποβιβασμού.
Βαθμολογία 1ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Βαθμολογία 2ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Play Out 1ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Play Out 2ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Β΄ Κατηγορία
Η Β΄ κατηγορία διεξάγεται σε 2 ομίλους των 14 ομάδων. Οι 2 πρώτοι κάθε ομίλου κερδίζουν την άνοδο στην Α΄, ενώ οι ομάδες στις θέσεις 3η-6η συμμετέχουν στα Play Off Ανόδου. Η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου των Play Off κερδίζει την άνοδο στην Α΄.
Η τελευταία ομάδα κάθε ομίλου υποβιβάζεται, ενώ οι ομάδες στις θέσεις 10η-13η συμμετέχουν στα Play Out Υποβιβασμού. Η τελευταία ομάδα κάθε ομίλου των Play Out υποβιβάζεται στην Γ΄.
Play Off 1ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Play Off 2ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Άλαν Γουντς
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς
Κρητικό μαμούθ
Το κρητικό μαμούθ είναι το μικρότερο μαμούθ που έζησε στη Γη. Έζησε πριν 740.000 χρόνια στην Κρήτη. Ζύγιζε 310 κιλά και είχε μέγεθος μόλις 110 εκατοστά. Λίγα απολιθώματα βρέθηκαν, κυρίως οστά και δόντια.
Τα πρώτα απολιθώματα βρέθηκαν το 1907 στη βορειοανατολική Κρήτη, στο ακρωτήριο Μαλέκας. Αρχικά αναγνωρίστηκε ως μέλος του γένους ελέφαντας, παρόμοιο με τους ελέφαντες νάνους της Τήλου, και έλαβε το επιστημονικό όνομα Elephas creticus, ενώ έχει και το όνομα Palaeoloxodon creticus. Στατιστικές αναλύσεις της μορφής των δοντιών δεν μπορούσαν να καταλήξουν με σιγουριά σε ποιο γένος ανήκε το δείγμα. αριστερά|μικρογραφία|Δόντια Όμως, μετέπειτα έρευνες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου αποκάλυψαν ότι στη πραγματικότητα ανήκε στο γένος Μαμούθ. Οι μελέτες του μουσείου επιβεβαίωσαν μελέτες γεννητικού υλικού του 2006, με αποτέλεσμα να μετονομαστεί σε Mammuthus creticus.
Το κρητικό μαμούθ, όπως και άλλα νησιωτικά είδη, είναι μικρότερα από τους συγγενείς τους διότι τα νησιά έχουν λίγους πόρους, με αποτέλεσμα τα ζώα να πρέπει να συρρικνωθούν ώστε να αρκούνται στη περιορισμένη τροφή. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται νησιωτικός νανισμός. Τα Μαμούθ νάνοι έχει ανακαλυφθεί ότι ζούσαν στη Σαρδηνία και σε νησιά της Καλιφόρνια και της Σιβηρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προϊστορικοί ελεφαντίδες Κατηγορία:Εξαφανισμένα θηλαστικά της Πλειστόκαινου
Mercyful Fate
Ιστορία
Το 1994, κυκλοφόρησε το ΕΡ "The Bell Witch" με στούντιο και ζωντανά ηχογραφημένα τραγούδια. Ακολούθησε ο δίσκος "Time" ηχογραφημένος στο Ντάλας το καλοκαίρι του 1994, με τον Μπιάρνε Χολμ να παίρνει τη θέση του Σο κατά την περιοδεία του άλμπουμ. Στις αρχές του 1996, ηχογράφησαν το "Into the Unknown" με τον Μάικ Γουίντ να αντικαθιστά τον Μίκαελ Ντένερ. Ακολούθησαν τα "Dead Again" το 1998 και "9" το 1999, μετά την περιοδεία του οποίου διαλύθηκαν και πάλι.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1957-1958
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1957-1958 νικητής ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 5η συνεχόμενη φορά (και 14η συνολικά) μετά από μια συναρπαστική μάχη με την Α.Ε.Κ. και τον Παναθηναϊκό. Σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, οι ομάδες που μετείχαν στην τελική φάση του πρωταθλήματος αυξήθηκαν κατά 2 (12 από 10) και προέκυψαν ως εξής: Οι αγώνες της προκριματικής φάσης διεξήχθησαν από τις 22 Σεπτεμβρίου 1957 μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 1958, ενώ της τελικής φάσης από τις 19 Ιανουαρίου μέχρι τις 23 Ιουλίου 1958. Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί - Ισοπαλία: 2 βαθμοί - Ήττα: 1 βαθμός.
Mercyful Fate
Ιστορία
Πλέον, οι Mercyful Fate δεν θεωρούνται διαλυμένοι αλλά ότι έχει περάσει "στον πάγο", με τα μέλη τους να ασχολούνται με άλλα συγκροτήματα ή πρότζεκτ, πάντα με ανοιχτό το ενδεχόμενο της επανασύνδεσης.
Στις αρχές του 2017, το συγκρότημα τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοπορίας για την συνολική του επιρροή στο είδος, λαμβάνοντας το βραβείο Steppeulven.
Τον Νοέμβριο του 2019 πέθανε ο Τίμι Χάνσεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Δανικά black metal συγκροτήματα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1957-1958
Περιφερειακό Πρωτάθλημα
Συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των 7 Ενώσεων Α΄ Κατηγορίας:
Τελική Φάση
1 Ο αγώνας Προοδευτική Νεολαία - Εθνικός Πειραιώς διακόπηκε στο 76' σε βάρος του Εθνικού Πειραιώς και με το αποτέλεσμα 2–0, το οποίο και παρέμεινε ως τελικό. 2 Ο αγώνας Εθνικός Πειραιώς - Προοδευτική Νεολαία διακόπηκε στο 17' σε βάρος του Εθνικού Πειραιώς και με το αποτέλεσμα 1–1, για να κατακυρωθεί 2–0 υπέρ της Προοδευτικής Νεολαίας.
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1957-1958 Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2015–16
Γ΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας διεξάγεται σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 13 συλλόγων.
Οι 3 πρώτες ομάδες κερδίζουν την άνοδο, ενώ οι ομάδες στις θέσεις 4η-7η της τελικής κατάταξης συμμετέχουν στα Play Off. Η ομάδα στην 1η θέση της βαθμολογίας των Play Off κερδίζει την άνοδο στη Β΄.
Play Off
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το κύπελλο της περιόδου 2015–16 κατέκτησε ο Α.Π.Ο. Κερατσίνι.
Οι αγώνες
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Γιώργος Κούτουλας
Ο Γιώργος Κούτουλας (9 Φεβρουαρίου 1967) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του αγωνίστηκε στην ΑΕΚ.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ΑΕΚ, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1998 κατακτώντας αρκετούς τίτλους (μεταξύ αυτών και 4 πρωταθλήματα Ελλάδας). Μετά την ΑΕΚ αγωνίστηκε αρχικά στον ΠΑΣ Γιάννινα και στη συνέχεια στον Παναιτωλικό, όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2000.
Στις εθνικές ομάδες
Με την εθνική Ελλάδας είχε συνολικά 11 εμφανίσεις από το 1988 μέχρι το 1990. Ήταν επίσης μέλος της εθνικής Ελπίδων που το 1988 έφτασε μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κ
Λυκοβουνό
Κοντά στο Δαφνί σε απόσταση περίπου 5χμ βρίσκεται μια Οροσειρά που ονομάζεται Λυκοβουνό. Κορυφή της είναι ο Κουρκουτάς που φτάνει τα 617 μ. Το όνομά της προέρχεται από κάποια Βυζαντινή Καστροπολιτεία που άκμασε εκεί κατά τον 13ο με 14ο αιώνα. Στο Λυκοβουνό ήταν κτισμένο το ξακουστό Μοναστήρι του Άγιου-Γεώργιου. Το Μοναστήρι αναφέρεται σε Χρυσόβουλο Διάταγμα του έτους 1292 από το Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο, ο οποίος το αναγνωρίζει ως πλούσιο και φημισμένο. Στο Μοναστήρι ακόμα διασώζονται τα σπάνια ψηφιδωτά του και οι Τοιχογραφίες του, καταστράφηκε το 1700 από τους Τούρκους.
Θρύλοι και Παραδόσεις
"Αι-Γιώργης στο Λυκοβουνό και Αγια-Σοφιά στην Πόλη".
Το Λυκοβουνό στο Νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος
Το Λυκοβουνό συνέχισε την ακμή του και στη Μεταβυζαντινή Περίοδο. Αποτέλεσε την έδρα του Δήμου Κυδωνίας που περιείχε τα χωριά: Δαφνί, Κυδωνία, Καράσπαη, Λυκοβουνό, Πυρί. Η παράδοση λέει ότι στο Λυκοβουνό κατοικούσαν 1000 οικογένειες. Επί Βασιλείας Όθωνος το Λυκοβουνό παραχωρήθηκε στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και ύστερα στην Οικογένεια Μαυρομιχάλη και αποτέλεσε την Έδρα της. Όπως ήταν φυσικό, οι Μαυρομιχαλέοι δεν ήταν διατεθειμένοι να μοιραστούν τη γη τους με τους Λυκοβουνιώτες και γι'αυτό τους κυνήγησαν. Οι περισσότεροι κατέφυγαν στο Δαφνί και άλλοι πήγαν σε χωριά, όπως : το Ξηροκάμπι, το Καράσπαη, η Πετρίνα, οι Κροκεές, την Κυδωνιά κ.λ.π.
Ο Δημήτρης Κουτράκος προσπάθησε να αποτρέψει αυτήν την κατάσταση όμως αυτό το πλήρωσε με τη ζωή του. Η τοποθεσία που δολοφονήθηκε είναι γνωστή ώς "Του Κουτράκου τ'αλώνι".
Το Λυκοβουνό χωρίζεται σε δύο Οικισμούς, τη Βυζαντινή Καστροπολιτεία του Λυκοβουνού και τον Οικισμό του Αι-Γιάννη. Ο Οικισμός του Αι-Γιάννη υπήρχε και κατά τους Βυζαντινούς χρόνους. Εκεί βρίσκεται η Εκκλησία του Αι-Γιάννη του Ριγανά που εορτάζεται στις 24 Ιουνίου. Σήμα κατατ 'εθεν είναι η Γραφική Βρύση που χρησιμοποιούσαν οι Λυκοβουνιώτες. Ακόμα, σε αυτόν τον οικισμό υπάρχουν και τα συντρίμμια του Τζαμιού που είχε κτιστεί επί Τουρκοκρατίας.ο Λυκοβουνό είχε χτιστεί στη Βυζαντινή περίοδο αφού τα κτίσματα του μαρτυρούν ότι πρόκειται για οικισμό που άκμασε κατά τον 13ο και 14ο αιώνα.Βρίσκεται κοντά στο Δαφνί σε υψόμετρο γύρω στα 600-700 μ
Πηγές
"Το Δαφνί της Σπάρτης και τα γύρω χωριά" του Σταύρου Μυλωνάκου
Προφορικές ΜαρτυρίεςΚατηγορία:Κάστρα της Λακωνίας Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Δεσποτάτο του Μορέως Κατηγορία:Βυζαντινοί οικισμοί
Δεσμός π
right|thumb|350px|Ηλεκτρονιακά ατομικά και μοριακά τροχιακά, που δείχνουν ένα δεσμό π στο κάτω δεξιά τμήμα της εικόνας. thumb|right|Δυο p τροχιακά που σχηματίζουν δεσμό π
Οι δεσμοί π είναι συνήθως ασθενέστεροι από τους δεσμούς σ. Στο διπλό δεσμό C-C, δηλαδή στο δεσμό C=C, η ενέργεια δεσμού είναι λιγότερο από διπλάσια από την αντίστοιχη ενέργεια ενός απλό δεσμό C-C. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η επικάλυψη των p τροχιακών, για να σχηματίσουν μοριακά τροχιακά, είναι ένας ασθενέστερος δεσμός, σε σύγκριση με την αντίστοιχη επικάλυψη όπου μετέχουν s τροχιακά, για να σχηματίσουν μοριακά τροχιακά. Από τη σκοπιά της Κβαντομηχανικής, αυτή η (σχετική) αδυναμία του δεσμού π εξηγείται με τη σημαντικά μικρότερη επικάλυψη μεταξύ των p τροχιακών που σχηματίζουν το δεσμό π, εξαιτίας του παράλληλου προσανατολισμού τους. Η αντίστοιχη επικάλυψη είναι πιο πυκνή στους δεσμούς σ, στους οποίους σχηματίζονται δεσμικά τροχιακά κατευθείαν ανάμεσα στους πυρήνες των συνδεδεμένων ατόμων, με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη επικάλυψη και πιο ισχυρούς δεσμούς σ.
Οι δεσμοί π είναι αποτέλεσμα επικάλυψης ατομικών τροχιακών που βρίσκονται σε επαφή μέσω δυο περιοχών επικάλυψης. Οι δεσμοί π είναι πιο διάχυτοι δεσμοί σε σχέση με τους δεσμούς σ. Τα ηλεκτρόνια στους δεσμούς π ονομάζονται μερικές φορές ως «π ηλεκτρόνια». Τα μοριακά τμήματα που ενώνονται από ένα δεσμό π δεν μπορούν να περιστραφούν γύρω από το δεσμό χωρίς τη διάσπαση του δεσμού π, γιατί η περιστροφή περιλαμβάνει την καταστροφή του οριζόντιου προσανατολισμού των p τροχιακών, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση του σχηματισμού και της διατήρησης των δεσμών π.
Για ομοπύρηνα διατομικά μόρια, τα δεσμικά μοριακά τροχιακά π έχουν μόνο ένα κομβικό επίπεδο που διέρχεται διαμέσου των συνδεδεμένων ατόμων, και κανένα κομβικό επίπεδο μεταξύ των συνδεδεμένων ατόμων. Ο αντίστοιχος αντιδεσμός, δηλαδή το μοριακό τροχιακό π*, ορίζεται από την παρουσία ενός πρόσθετου κομβικού επιπέδου μεταξύ αυτών των δυο συνδεδεμένων ατόμων.
Πολλαπλοί δεσμοί
Ένας τυπικός διπλός δεσμός αποτελείται από ένα δεσμό σ και ένα δεσμό π. Για παράδειγμα, ο διπλός δεσμός C=C στο αιθένιο. Ένας τυπικός τριπλός δεσμός, για παράδειγμα στο αιθίνιο, αποτελείται από ένα δεσμό σ και δύο δεσμούς π, με τα δυο κάθετα δεσμικά επίπεδά τους να περιέχουν το δεσμικό άξονα. Οι δυο δεσμοί π είναι ο μέγιστος αριθμός δεσμών π που μπορούν να υπάρχουν μεταξύ οποιουδήποτε ζεύγους ατόμων. Οι τετραπλοί δεσμοί είναι εξαιρετικά σπάνιοι και μπορούν να σχηματιστούν μόνο μεταξύ ατόμων μεταβατικών μετάλλων. Αποτελούνται από ένα δεσμό σ, δύο δεσμούς π και ένα δεσμό δ.
Ένας π δεσμός είναι ασθενέστερος από ένα δεσμό σ, αλλά ο συνδυασμός ενός δεσμού σ και ενός δεσμού π είναι ισχυρότερος από τον κάθε δεσμό μόνο του. Η ενισχυμένη ισχύς ενός πολλαπλού δεσμού σε σύγκριση με έναν απλό δεσμό σ υποδεικνύεται με πολλούς τρόπους, αλλά πιο ο προφανής τρόπος είναι με τη σύγκριση των μηκών των δεσμών. Για παράδειγμα, στην οργανική χημεία, οι δεσμοί άνθρακα - άνθρακα είναι 154 pm για το αιθάνιο, 134 pm για το αιθένιο και ο 120 pm για το αιθίνιο. Οι περισσότεροι δεσμοί μικραίνουν την την απόσταση μεταξύ των πυρήνων και συνολικά είναι ισχυρότεροι.
Τζούλιο Αντρεότι
Ο Τζούλιο Αντρεότι (Ιταλικά: Giulio Andreotti, 14 Ιανουαρίου 1919 – 6 Μαΐου 2013) ήταν Ιταλός δημοσιογράφος, συγγραφέας και Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός. Διετέλεσε Πρωθυπουργός της Ιταλίας τρεις φορές (1972-73, 1976-79, 1989-92), κατηγορήθηκε ότι συνεργάστηκε με τη Μαφία, καταδικάστηκε σε φυλάκιση για το λόγο αυτό, όμως κατόπιν αθωώθηκε. Στην Ιταλία αποκαλείται συχνά Divo Giulio (από το λατινικό Divus Iulius, θεϊκός Ιούλιος, επίθετο που αποδιδόταν στον Ιούλιο Καίσαρα), λόγω της σπουδαιότητας της παρουσίας του στα μεταπολεμικά πολιτικά πράγματα της Ιταλίας.
Η ζωή του
Ο Τζούλιο Αντρεότι γεννήθηκε στη Ρώμη στις 14 Ιανουαρίου του 1919 και πέθανε στις 6 Μαΐου του 2013. Σπούδασε νομικά στη Ρώμη και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην Συντακτική Συνέλευση του 1946. Έκτοτε εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής, μέχρι το 1991, οπότε ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Φραντσέσκο Κοσίγκα τον διόρισε ισόβιο γερουσιαστή.
Στις 14 Απριλίου 1986, ο Τζούλιο Αντρεότι, ως Υπουργός Εξωτερικών, ειδοποίησε τη Λιβύη για την επίθεση που θα δεχόταν την επόμενη μέρα από τις ΗΠΑ λόγω τρομοκρατικού χτυπήματος σε ντίσκο του Βερολίνου. Θεωρείται ότι η «προειδοποίηση» αυτή βοήθησε τη Λιβύη να μη δεχθεί την επίθεση αυτή εντελώς απροετοίμαστη.
thumb|left|Ο Αντρεότι, ο [[Φρανκ Σινάτρα και ο Ρίτσαρντ Νίξον στο Λευκό Οίκο το 1973]] Στην τρίτη θητεία του (1989-92) υπήρξε ο τελευταίος Χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός της χώρας. Κατά τη διάρκεια της θητείας αυτής αποκαλύφθηκε το μεγάλο σκάνδαλο διαφθοράς της ιταλικής πολιτικής σκηνής, το οποίο οδήγησε στη διάλυση του κόμματός του. Στις 24 Οκτωβρίου 1990, ο Αντρεότι παραδέχτηκε ενώπιον του Κοινοβουλίου την ύπαρξη της Operazione Gladio, μιας μυστικής αντικομμουνιστικής «επιχείρησης». Στο πρώτο στάδιο της επιχείρησης «καθαρά χέρια» δεν αναμείχθηκε το όνομά του, τον Απρίλιο του 1993 όμως ανακρίθηκε με την κατηγορία των σχέσεων με τη Μαφία. Το 1994, το παραδοσιακό κόμμα της Χριστιανοδημοκρατίας, του οποίου ήταν εξέχουσα προσωπικότητα, εξαφανίστηκε από τον πολιτικό χάρτη της Ιταλίας.
Ανάμειξη με τη Μαφία
Το 1979 ερευνήθηκε ο ρόλος του Αντρεότι στη δολοφονία του Μίνο Πεκορέλι (Mino Pecorelli), ενός δημοσιογράφου ο οποίος τον κατηγορούσε ότι διατηρούσε σχέσεις με τη Μαφία και ενεχόταν στην απαγωγή του πρωθυπουργού Άλντο Μόρο. Μετά από δίκη που διήρκεσε τρία χρόνια, το δικαστήριο τον απάλλαξε από τις κατηγορίες το 1999. Ακολούθησε έφεση και το Νοέμβριο του 2002 καταδικάστηκε σε κάθειρξη εικοσιτεσσάρων ετών. Ήδη ογδόντα τριών ετών τότε, ο Αντρεότι άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος. Στις 30 Οκτωβρίου 2003 η απόφαση ανετράπη εκ νέου και ο Αντρεότι αθωώθηκε της κατηγορίας του φόνου. Το ίδιο έτος, δικαστήριο του Παλέρμο τον αθώωσε από τις κατηγορίες των σχέσεων με τη Μαφία, αλλά μόνο λόγω παραγραφής. Το δικαστήριο βεβαίωσε ότι ο Αντρεότι είχε πράγματι ισχυρούς δεσμούς με τη Μαφία μέχρι το 1980, τους οποίος και χρησιμοποίησε για την προώθηση της πολιτικής του καριέρας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται και ο ίδιος όργανο της Μαφίας.
Ο Αντρεότι υπερασπίστηκε τον εαυτό του, τονίζοντας ότι οι Κυβερνήσεις του έλαβαν σκληρά μέτρα κατά της Μαφίας. Πράγματι, η έβδομη Κυβέρνησή του έλαβε ισχυρά μέτρα ενάντια στην Cosa Nostra, κυρίως χάρη στον Υπουργό Δικαιοσύνης Τζοβάνι Φαλκόνε (Giovanni Falcone). Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας La Repubblica, Εουτζένιο Σκάλφαρι (Eugenio Scalfari) παρατηρεί: «''Όταν λέει ότι πήρε εξαιρετικά σκληρά μέτρα κατά της Μαφίας, δε λέει ψέματα. Σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή τη δεκαετία του 80, διαπίστωσε ότι η Μαφία δεν μπορούσε να ελεγχθεί. Αφυπνίστηκε (...) και η Μαφία, η οποία διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε πλέον να υπολογίζει στην ανοχή ή την προστασία του, δολοφόνησε τον άνθρωπό του στη Σικελία».
Τελευταία χρόνια
Για πολλά χρόνια, ο Αντρεότι αρθρογραφούσε τακτικά στην εφημερίδα Corriere della Sera, ενώ γύρισε και τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτ για εταιρία κινητής τηλεφωνίας το 2005.
Ο Αντρεότι απεβίωσε στις 6 Μαΐου του 2013, σε ηλικία 94 ετών, στο σπίτι του στη Ρώμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα
Θεόρβη
thumb|Χαρακτικό θεόρβης από το Μουσικό Συνταγμα του [[Μίχαελ Πρετόριους]] Η θεόρβη (ιτ.: tiorba και tuorbe, γαλ.: théorbe, γερμ.: Theorbe, αγγλ.: Theorbo) είναι έγχορδο μουσικό όργανο, που υπάγεται στην υποκατηγορία των νυκτών. Το όνομα θεόρβη χρησιμοποιείται ιστορικά για να περιγράψει μια σειρά από είδη λαούτου, στα οποία συμπεριλαμβάνονται το ιταλικό liuto attiorbato, η γαλλική théorbe des pièces, το αγγλικό theorbo, το αρχιλαούτο, το γερμανικό μπαρόκ λαούτο και η angélique ή angelica. Η ετυμολογία του ονόματος παραμένει ασαφής, αν και κάποιες πηγές ισχυρίζονται τη σύνδεσή της με την τούρκικη ή σλαβική λέξη "torba" (ελλ. τορβάς), που σημαίνει σάκος ή τουρμπάνι.
Το χόρδισμα της θεόρβης
Εν αντιθέσει με το αναγεννησιακό λαούτο και το αρχιλαούτο, οι περισσότερες θεόρβες διαθέτουν 14 μονές χορδές (κατασκευασμένες από έντερο), αν και ορισμένες μεγάλου μεγέθους φτάνουν τις 19. Οι τελευταίες (ψηλότερες) δύο χορδές εκπίπτουν μία οκτάβα, περιορίζοντας έτσι την άνω έκταση του οργάνου, όπως φαίνεται και στο παρακάτω σχεδιάγραμμα. Όσον αφορά τη σημειογραφία της θεόρβης, όπως και στο λαούτο και άλλα νυκτά όργανα, χρησιμοποιείται κυρίως η ταμπλατούρα, που δείχνει την τοποθέτηση των δακτύλων, παρά τους φθόγγους αυτούς καθεαυτούς. Το συγκεκριμένο χόρδισμα είναι σε Λα και αφορά 15χορδο όργανο· οι περισσότεροι εκτελεστές, ωστόσο, χρησιμοποιούν όργανα με 14 χορδές. Ένα εναλλακτικό χόρδισμα σε Σολ (ένας τόνος κάτω) προτιμάται όταν πρόκειται για τονικότητες με υφέσεις, καθώς το χόρδισμα σε Λα είναι περισσότερο κατάλληλο για τονικότητες με διέσεις. Ο εκπεσμός της οκτάβας στις δύο ψηλότερες χορδές δημιουργεί πρόβλημα στην εκτέλεση συγχορδιών πάνω από το βάσιμο και γι' αυτό το λόγο πολλοί προτιμούν τον εκπεσμό της οκτάβας μόνο στην ψηλότερη και τελευταία χορδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα Κατηγορία:Μουσικά όργανα της Αναγέννησης
Πέτρος Αστρακάρις
Ο Πέτρος Αστρακάρις ήταν βιβλιογράφος του 18ου αιώνα.
Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Ήταν μοναχός στην μονή Αιμυαλών του Δήμου Δημητσάνας. Ανήκε σε γνωστή επί τουρκοκρατίας αθηναϊκή οικογένεια, όπως φανερώνει το εξής δίστιχο:
Έγραψε τον κώδικα που φυλάγεται στην βιβλιοθήκη της Δημητσάνας με αύξοντα αριθμό 44. Ο κώδικας περιέχει σχολική ύλη, αποσπάσματα από τον Λουκιανό και από διάφορους λόγους του Γρηγορίου του Θεολόγου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Μάλεσι
Το Μάλεσι (βουλγ. Малешевска Μαλέσεφσκα, Малешевски Μαλεσέφσκι) είναι ορεινός όγκος της οροσειράς του Δυτικού Ορβήλου, στην Βορειοανατολική Μακεδονία, στην περιοχή της Παρορβηλίας. Η ψηλότερη κορυφή του Μαλεσίου με ύψος 1.803 μ. είναι ο Βράχος Ηλιώφ (Ильов връх) ή Τζαμί Τεπέ (Џами Тепе) και βρίσκεται στα σύνορα 2 κρατών: της Βουλγαρίας και της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί τμήμα της οροσειράς του Δυτικού Ορβήλου.
Έχει προσανατολισμό από Β. προς Ν. Η κορυφογραμμή του Μαλεσίου αποτελεί το όριο μεταξύ της υδρογραφικής λεκάνης απορροής του Στρυμόνα και των παραποτάμων του, στα δυτικά και της υδρογραφικής λεκάνης απορροής του Αξιού και των παραποτάμων του, στα ανατολικά. Βόρεια συνδέεται με τη Βλαχίνια μέσω ενός στενού και απότομου αυχένα. Έχει πλούσια χλωρίδα και πανίδα και μεσογειακό κλίμα. Στη Βουλγαρία υπάρχουν δύο εθνικοί δρυμοί για την προστασία των βιοτόπων. Ανάμεσα στο Μάλεσι και στον Ανατολικό Όρβηλο (Πυρήν) σχηματίζονται τα Στενά της Κρέσνας, που διασχίζει ο Στρυμών. Το Μάλεσι έδωσε την ονομασία στη ευρύτερη περιοχή που είναι γνωστή ως Μαλέσοβο ήδη από την εποχή του Βυζαντίου.
Πηγές
Κατηγορία:Όρβηλος Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βουνά της Βόρειας Μακεδονίας
Τατζικιστάν
Η Δημοκρατία του Τατζικιστάν (περσικά: جمهوری تاجیکستان) είναι κράτος στην Κεντρική Ασία. Συνορεύει με το Αφγανιστάν, την Κίνα, το Κιργιστάν, το Πακιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Το Τατζικιστάν ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1917 έως το 1991. Το Τατζικιστάν είναι περιοχή κυρίως ορεινή (το 93% είναι βουνά) κι οι κορυφές της είναι από τις ψηλότερες ολόκληρης της περιοχής (κορυφή Ισμοΐλ Σομόνι 7.495 μ.).
Οι κάτοικοι λέγονται Ταζίκ (Τατζίκοι), είναι ιρανική φυλή και έχουν θρήσκευμα το Ισλάμ (σουνίτες) και αποτελούν το 83% του πληθυσμού. 8% του πληθυσμού είναι Ρώσοι και οι άλλες μειονότητες είναι Ουκρανοί, Γερμανοί, Κιργίζιοι, Τουρκομάνοι κλπ. Έχει πληθυσμό 9.886.800 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022.
Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, οι βροχές ελάχιστες και οι θερμοκρασίες κυμαίνονται από +45 °C έως -63 °C.
Η περιοχή που τώρα αποτελεί το Τατζικιστάν υπήρξε κοιτίδα πολλών αρχαίων πολιτισμών, συμπεριλαμβανομένης της πόλης του Σαράζμ από τη Νεολιθική Εποχή και την Εποχή του Χαλκού, και αργότερα έδρα βασιλείων με διαφορετικές θρησκείες και πολιτισμούς, όπως του πολιτισμού του Ώξου, του πολιτισμού Αντρόνοβο, του Βουδισμό, των Νεστοριανών Χριστιανών, του Ζωροαστρισμού, του Μανιχαϊσμού, και του Ισλάμ. Η περιοχή έχει γίνει μέρος αρκετών αυτοκρατοριών στο πέρασμα των αιώνων, όπως των Αχαιμενιδών, των Σασσανιδών, των Εφθαλιτών, των Σαμανιδών, της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, των Τιμουριδών και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Έγινε ανεξάρτητη το 1991 και ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος σχεδόν αμέσως μετά την ανεξαρτησία, με διάρκεια από το 1992 μέχρι το 1997.
Οι δυο μεγαλύτεροι ποταμοί που διασχίζουν το Τατζικιστάν είναι ο Συρ Ντάρια κι ο Αμού Ντάρια (γνωστοί και ως Ιαξάρτης και Ώξος αντίστοιχα).
Το Τατζικιστάν είναι προεδρική δημοκρατία που αποτελείται από τέσσερις περιφέρειες. Οι κάτοικοι ομιλούν τη Τατζίκ γλώσσα, μια διάλεκτο των Περσικών. Πολλοί Τατζίκοι μιλάνε τα ρώσικα ως δεύτερη γλώσσα, ενώ η τατζικική γράφεται με κυριλλικό αλφάβητο. Το Τατζικιστάν έχει μεταβατική οικονομία που στηρίζεται στα εμβάσματα, και στην παραγωγή αλουμινίου και βαμβακιού.
Ετυμολογία
Η ονομασία των Τατζίκων προέρχεται από τη μεσοπερσική λέξη ταζίκ, την τουρκική απόδοση του ονόματος της αραβικής φυλής των Ταϊί, μια φυλή Αράβων η οποία μετακινήθηκε από την Αραβία στην Υπερωξιανή τον 7ο αιώνα μ.Χ. Στα ελληνικά η ονομασία Τατζικιστάν προήλθε από την κατά γράμμα απόδοση της προφοράς από τα ρωσικά. Στα αγγλικά αποκαλείται Tajikistan. Η ονομασία προέρχεται από την απόδοση του όρου Таджикистан όπως γράφεται στα ρωσικά. Στα ρωσικά, δεν υπάρχει γράμμα το οποίο να αντιπροσωπεύει τον δίφθογγο, και επομένως οι Ρώσοι χρησιμοποιούν το δίγραμμα για να γράψουν το όνομα αυτής της χώρας. Η ορθογραφία Tadzhikistan είναι η πιο κοινή εναλλακτική ορθογραφία στα αγγλικά, η οποία χρησιμοποιείται κυρίως από αγγλικά κείμενα μεταφρασμένα από τα ρωσικά. Στα γαλλικά το Τατζικιστάν λέγεται Tadjikistan και συναντάται λιγότερο συχνά στα αγγλικά. Σε περσοαραβική γραφή το Τατζικιστάν γράφεται κάπως έτσι:.
Παρόλο που η Μελέτη Χώρας για το Τατζικιστάν, την οποία δημοσίευσε η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου το 1997, δυσκολεύτηκε να εντοπίσει την προέλευση της λέξης «Τατζίκ», επειδή ο όρος «εμπλέκεται στις πολιτικές διαφωνίες του εικοστού αιώνα σχετικά με το εάν οι Τούρκοι ή οι Ιρανοί ήταν οι αρχικοί κάτοικοι του Κεντρικής Ασίας», οι περισσότεροι μελετητές καταλήγουν στο γεγονός ότι οι Τατζίκοι του σήμερα είναι απόγονοι των αρχαίων Ανατολικών Ιρανών κατοίκων της Κεντρικής Ασίας (δηλαδή, των Σογδιανών και των Βακτριανών κατοίκων της περιοχής). Πιθανώς υπάρχει επιμειξία των ανατολικών ιρανών κατοίκων του σημερινού Τατζικιστάν με τους δυτικούς ιρανούς κατοίκους του Ιράν αλλά και λαούς μη ιρανικής καταγωγής. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Νέλσον Φράι, έναν από τους σπουδαιότερους ιστορικούς στον τομέα της ιστορίας του Ιράν και της Κεντρικής Ασίας, η περσική μετανάστευση στην Κεντρική Ασία μπορεί να θεωρηθεί ως η αρχή της ιστορικής πορείας του σημερινού τατζικικού έθνους. Παράλληλα, θεωρείται ότι οι Πέρσες, μαζί με ορισμένα στοιχεία (δηλαδή, ένα βαθμό επιμειξίας με άλλους συγγενείς λαούς) ανατολικοϊρανικών λαών όπως οι Σογδιανοί και οι Βακτριανοί, αποτελούν τους κύριους προγόνους του τατζικικού έθνους. Σε μεταγενέστερα έργα, ο Φράι επεκτείνει την πολυπλοκότητα της ιστορικής προέλευσης των Τατζίκων. Σε κείμενο του 1996, ο Φράι εξηγεί ότι πολλοί «παράγοντες πρέπει να ληφθούν υπόψη για να εξηγήσουμε την ιστορική εξέλιξη των λαών της Κεντρικής Ασίας των οποίων κατάλοιπο είναι οι Τατζίκοι» και ότι «οι λαοί της Κεντρικής Ασίας, είτε ιρανόφωνοι είτε τουρκόφωνοι, έχουν έναν πολιτισμό, μια θρησκεία, ένα σύνολο κοινωνικών αξιών και παραδόσεων και το μόνο πράγμα που τους χωρίζει είναι η γλώσσα».
Αρχαιότητα
Το Τατζικιστάν κατοικήθηκε για πρώτη φορά από το 4000 π.Χ. Αποτέλεσε αργότερα τμήμα της Περσικής Αυτοκρατορίας, ενώ από τον 4ο μέχρι τον 2ο π.Χ. αιώνα ήταν τμήμα της Βακτριανής, μέχρι να περιέλθει στα χέρια των Μογγόλων και αργότερα σε αυτά του Εμιράτου της Μπουχάρας, που καθόρισε τα όρια που έχει το σημερινό κράτος.
Το Τατζικιστάν έχει καταγεγραμμένη παρουσία ανθρώπινων πολιτισμών τουλάχιστον από την τέταρτη χιλιετία π.Χ.. Στο Τατζικιστάν υπάρχει το Αρχαιολογικό Σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής, το οποίο χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού. Ο πολιτισμός Αντρόνοβο ήταν παρών στο Τατζικιστάν σύμφωνα με έρευνες αρχαιολόγων. Το συγκρότημα Σαράζμ αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Ουνέσκο.
Η καταγεγραμμένη ιστορία της περιοχής ξεκινά τουλάχιστον από το 500 π.Χ. (ίσως και νωρίτερα), όταν ένα μεγάλο μέρος, ίσως και ολόκληρο μάλιστα, του σημερινού Τατζικιστάν ήταν μέρος της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Ορισμένοι συγγραφείς θεωρούν ότι τον 8ο και 7ο αιώνα π.Χ., τμήματα του σύγχρονου Τατζικιστάν, συμπεριλαμβανομένης της κοιλάδας Ζαραφσόν, κατοικούνταν από τους Ινδουιστές Καμπότζους, πριν προσαρτηθεί στην Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία. Μετά την κατάκτηση της αχαιμενιδικής αυτοκρατορίας από τον Μέγα Αλέξανδρο, η περιοχή έγινε αρχικά μέρος της Μακεδονικής αυτοκρατορίας και αργότερα εντάχθηκε στο Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής, διαδόχου κράτους της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου. Το βόρειο Τατζικιστάν (οι πόλεις Χουτζάντ και Παντζακέντ) ήταν μέρος της Σογδιανής, μιας ομάδας πόλεων-κρατών η οποία κατελήφθη από τους ιρανούς Σκύθες και τους νομάδες Γιουετσί γύρω στο 150 π.Χ. Ο δρόμος του μεταξιού περνούσε από το σημερινό Τατζικιστάν μετά την αποστολή του Κινέζου εξερευνητή Τζαν Τσιάν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γουντί (141-87 π.Χ.) Οι Σογδιανοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διευκόλυνση του εμπορίου στην περιοχή. Εργάζονταν επίσης ως γεωργοί, υφαντές χαλιών, υαλουργοί και ξυλογλύπτες. μικρογραφία|Ο ηγεμόνας των [[Αυτοκρατορία των Σαμανιδών|Σαμανιδών Μανσούρ Α΄ (961–976)]] μικρογραφία|Πίνακας του 19ου αιώνα της λίμνης [[Ζορκούλ και ενός Τατζίκου.]] Η Αυτοκρατορία των Κοσσανών, ένα κράτος το οποίο συγκροτήθηκε από τις φυλές των Γιουετσί που ήταν εγκατεστημένες περιοχή, ανέλαβε τον έλεγχο της περιοχής τον πρώτο αιώνα μ.Χ. και κυβέρνησε μέχρι τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. Μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. είχαν επεκταθεί πολλές θρησκείες στη περιοχή, όπως ο Βουδισμός, ο Νεστοριανός Χριστιανισμός, ο Ζωροαστρισμός και ο Μανιχαϊσμός. Σήμερα αυτές οι θρησκείες έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί από το Τατζικιστάν. Αργότερα η Αυτοκρατορία των Εφθαλιτών, υπό την ηγεσία διαφόρων νομαδικών φυλών, ανέλαβε τον έλεγχο της περιοχής. Στις αρχές του 8ου αιώνα οι Άραβες έφεραν το Ισλάμ στο έδαφος του σημερινού Τατζικιστάν και έτσι ξεκίνησε ο μαζικός εξισλαμισμός των κατοίκων. Η Κεντρική Ασία συνέχισε τον ρόλο της ως εμπορικό σταυροδρόμι. Αυτή τη φορά ήταν το εμπορικό κέντρο που συνέδεε την Κίνα με τις σιβηρικές στέπες και την Αραβική χερσόνησο, καρδιά του Ισλάμ.
Το σημερινό Τατζικιστάν ήταν υπό τον έλεγχο της αυτοκρατορίας του Θιβέτ και των Κινέζων από το 650 έως το 680 και στη συνέχεια υπό τον έλεγχο των Ομεγιαδών από το 710 και έπειτα.
Αυτοκρατορία των Σαμανιδών
Η Αυτοκρατορία των Σαμανιδών, η οποία υπήρξε από το 819 έως το 999, αποκατέστησε τον περσικό έλεγχο της περιοχής του Τατζικιστάν. Παράλληλα, οι Σαμανίδες επεξέτειναν τη θέση που είχαν η Σαμαρκάνδη και η Μπουχάρα (σήμερα οι δύο πόλεις ανήκουν στο Ουζμπεκιστάν), και οι δύο αυτές πόλεις έγιναν πολιτιστικά κέντρα του Ιράν και του Χορασάν. Η αυτοκρατορία είχε επίκεντρο το Χορασάν και την Υπερωξιανή. Στην ακμή της ήλεγχε όλο το σύγχρονο Αφγανιστάν, μεγάλα τμήματα του Ιράν, του Τατζικιστάν, του Τουρκμενιστάν, του Ουζμπεκιστάν, της Κιργιζίας, μέρη του Καζακστάν και του Πακιστάν. Οι αδερφεί Νουχ, Αχμάντ, Ιλιάς και Γιαχιά θεωρούνται ιδρυτές του κράτους των Σαμανιδών. Οι τέσσερις ηγεμόνες κυβερνούσαν εδάφη υπό την επικυριαρχία των Αββασιδών. Το 892, ο Ισμαήλ Σαμανί (βασίλευσε το 892–907) ένωσε το κράτος των Σαμανιδών υπό την ηγεσία του. Υπό τον Ισμαήλ Σαμανί το κράτος των Σαμανιδών έγινε πλήρως ανεξάρτητο από τους Αββασίδες. Οι Καραχανίδες κατέκτησε την Υπερωξιανή (η οποία ήλεγχε εδάφη στο σημερινό Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν, αλλά και τμήματα της νότιας Κιργιζίας και του νοτιοδυτικού Καζακστάν) και κυβέρνησε τα εδάφη της από το 999 μ.Χ. έως το 1211. Η άφιξή τους στην Υπερωξιανή σηματοδότησε τη γλωσσική μετατόπιση της Κεντρικής Ασίας από τις ιρανικές στις τουρκικές γλώσσες αλλά σταδιακά η άρχουσα τάξη των Καραχανιδών αφομοιώθηκε στον περσοαραβικό μουσουλμανικό πολιτισμό της περιοχής.
Τον 13ο αιώνα, η Μογγολική Αυτοκρατορία σάρωσε την Κεντρική Ασία, εισέβαλε στην Αυτοκρατορία της Χωρεσμίας και λεηλάτησε τις πόλεις. Τα μογγολικά στρατεύματα λεηλάτησαν περιοχές και σκότωσαν πολλούς ανθρώπους. Ο Τουρκομογγόλος κατακτητής Ταμερλάνος ίδρυσε την Αυτοκρατορία των Τιμουριδών μέσα και γύρω από το Τατζικιστάν και την Κεντρική Ασία. Έτσι ο Ταμερλάνος έγινε ο πρώτος ηγεμόνας της δυναστείας των Τιμουριδών.
Κατάκτηση από το εμιράτο της Μπουχάρας
Το σύγχρονο Τατζικιστάν προσαρτήθηκε στο Χανάτο της Μπουχάρας τον 16ο αιώνα. Μετά τον 18ο αιώνα το Χανάτο της Μπουχάρας κατέρρευσε και το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε από την πτώση του καλύφθηκε από το Εμιράτο της Μπουχάρα και το Χανάτο της Κοκάνδης. Το Εμιράτο της Μπουχάρας παρέμεινε ανέπαφο μέχρι τον 20ο αιώνα (μέχρι το 1920 ήταν ρωσικό προτεκτοράτο), αλλά κατά τον 19ο αιώνα, για δεύτερη φορά στην παγκόσμια ιστορία (μετά τους Έλληνες) μια ευρωπαϊκή δύναμη (η Ρωσική Αυτοκρατορία) άρχισε να προσαρτά αρχικά το σημερινό Καζακστάν και σταδιακά έφτασε στο Τατζικιστάν.
Σύγχρονη εποχή
Ο Ρωσικός Ιμπεριαλισμός οδήγησε στην κατάκτηση της Κεντρικής Ασίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Μεταξύ των ετών 1864 και 1885, η Ρωσία κατέλαβε ολόκληρη την περιοχή που πλέον είναι γνωστή ως Ρωσικό Τουρκεστάν. Η επικράτεια του Τατζικιστάν ανήκε στο Εμιράτο της Μπουχάρας και το Χανάτο της Κοκάνδης. Η Ρωσία ενδιαφερόταν να καλύψει τις ανάγκες της σε βαμβάκι και στη δεκαετία του 1870 προσπάθησε να αλλάξει τις προτιμήσεις των κατοίκων στις καλλιέργειες, ώστε η μεγάλη παραγωγή σιταριού να μεταβληθεί προς τη παραγωγή βαμβακιού (μια στρατηγική που αργότερα αντιγράφηκε και επεκτάθηκε από τους Σοβιετικούς). Μέχρι το 1885 η επικράτεια του Τατζικιστάν διοικούνταν είτε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία είτε από το υποτελές κράτος της, το Εμιράτο της Μπουχάρας. Οι Τατζίκοι είχαν λίγες ρωσικές επιρροές.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Τζαντιντιστές, ένα ισλαμικό κίνημα, εδραίωσε την επιρροή του σε όλη την Κεντρική Ασία. Αν και οι Τζαντιντιστές ήταν υπέρ του εκσυγχρονισμού και όχι απαραίτητα κατά του ρωσικού ελέγχου, οι Ρώσοι θεώρησαν το κίνημα σαν απειλή για τη κυριαρχία τους στην περιοχή επειδή η Ρωσική Αυτοκρατορία ήταν κατά κύριο λόγο χριστιανική. Τα ρωσικά στρατεύματα έπρεπε να αποκαταστήσουν την τάξη την περίοδο 1910-1913, όταν και ξέσπασαν εξεγέρσεις στο Χανάτο της Κοκάνδης. Τον Ιούλιο του 1916 διαδηλωτές επιτέθηκαν σε Ρώσους στρατιώτες στο Χουτζάντ λόγω της απειλής για υποχρεωτική επιστράτευση των κατοίκων της περιοχής κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά το γεγονός ότι τα ρωσικά στρατεύματα απεκατέστησαν τον έλεγχο τους στο Χουτζάντ, οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και στο υπόλοιπο του 1916 σε περιοχές του σημερινού Τατζικιστάν.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Τατζικιστάν καταλήφθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η περιοχή που εκτείνεται σήμερα το Τατζικιστάν αποτέλεσε τμήμα του Ρωσικού Τουρκεστάν, δηλαδή μιας περιοχής που εκτείνεται από τα βόρεια σύνορα του Καζακστάν έως τα βόρεια σύνορα του Αφγανιστάν. Με την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917, το Τατζικιστάν έγινε μέλος της Σοβιετικής Ένωσης. Την ίδια περίοδο, μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, αντάρτες σε όλη την Κεντρική Ασία, που είναι γνωστοί ως μπασμάτσι, κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον των Μπολσεβίκων σε μια μάταιη προσπάθεια να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους. Οι Μπολσεβίκοι επικράτησαν μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου, κατά τα οποία χωριά και τζαμιά κάηκαν και ο πληθυσμός σε μεγάλο βαθμό εξολοθρεύθηκε από τους Μπολσεβίκους. Οι σοβιετικές αρχές ξεκίνησαν μια εκστρατεία εκκοσμίκευσης, με αποτέλεσμα το Ισλάμ, ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός να γίνουν λιγότερο δημοφιλή. Ως αποτέλεσμα, πολλά τζαμιά, εκκλησίες, συναγωγές έκλεισαν. Ως συνέπεια της σύγκρουσης και των σοβιετικών πολιτικών στη γεωργία στην Κεντρική Ασία, επήλθε λιμός που στοίχισε πολλές ζωές.
Το 1924, η Τατζικική ΑΣΣΔ δημιουργήθηκε ως μέρος του Ουζμπεκιστάν, αλλά το 1929 η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν (τατζικική ΣΣΔ) έγινε ξεχωριστή δημοκρατία, ωστόσο οι εθνοτικά κυρίως τατζικικές πόλεις Σαμαρκάνδη και Μπουχάρα παρέμειναν στην Ουζμπεκική ΣΣΔ. Μεταξύ του 1927 και του 1934 έγινε κολεκτιβοποίηση της γεωργίας και ταχεία επέκταση της παραγωγής του βαμβακιού, ιδιαίτερα στη νότια περιοχή. Η σοβιετική πολιτική της κολεκτιβοποίησης άσκησε βία εναντίον των χωρικών και η αναγκαστική επανεγκατάσταση έλαβε χώρα σε ολόκληρο το Τατζικιστάν. Κατά συνέπεια, ορισμένοι χωρικοί πολέμησαν την κολεκτιβοποίηση και αναβίωσε το κίνημα των Μπασμάτσι. Σε ορισμένες περιοχές υπήρξε μικρής κλίμακας βιομηχανική ανάπτυξη, καθώς και επέκταση των αρδευτικών υποδομών.
Σοβιετική Ένωση
Το 1924 το Τατζικιστάν έγινε και επίσημα μέλος της Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι, ο πληθυσμός των Ρώσων στην περιοχή αυξήθηκε από το 1% στο 13% το 1939, όμως σταδιακά μειώθηκε λόγω της υψηλότερης γεννητικότητας των Τατζίκων και των ντόπιων και του κύματος φυγής των Ρώσων από τις ανατολικές δημοκρατίες που ξεκίνησε σταδιακά από τη δεκαετία του 1970 και μέχρι το 1989 είχε φτάσει το 7,6%. Το 1991, με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το Τατζικιστάν κήρυξε την ανεξαρτησία του. Όπως και άλλες δημοκρατίες της ΕΣΣΔ κήρυξε ανεξαρτησία στον απόηχο του πραξικοπήματος του 1991, γιατί αρχικά το Τατζικιστάν είχε ταχθεί υπέρ της παραμονής στη Σοβιετική Ένωση στο δημοψήφισμα του 1991 με συντριπτικό ποσοστό, συγκεκριμένα 96,85%. αριστερά|μικρογραφία|Διαπραγματεύσεις Σοβιετικών με εκπροσώπους των [[Μπασμάτσι|μπασματσήδων, 1921.]] Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, αντάρτες σε όλη την Κεντρική Ασία, οι μπασματσήδες, διεξήγαγαν πόλεμο ενάντια στους μπολσεβίκικους στρατούς. Αυτό το κίνημα ήταν μέρος μιας προσπάθειας η οποία τελικά αποδείχθηκε μάταιη με στόχο τη διατήρηση της ανεξαρτησίας τους. Οι Μπολσεβίκοι επικράτησαν μετά από έναν τετραετή πόλεμο, στον οποίο κάηκαν τζαμιά και χωριά και ο πληθυσμός υπέστη πολλές και μεγάλες καταπιέσεις. Οι σοβιετικές αρχές ξεκίνησαν μια εκστρατεία εκκοσμίκευσης του πληθυσμού. Η άσκηση του Ισλάμ, του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού αποθαρρύνθηκε. Οι θρησκείες καταπιέστηκαν, ενώ πολλά τζαμιά, εκκλησίες και συναγωγές έκλεισαν. Ως συνέπεια της σύγκρουσης και των σοβιετικών γεωργικών πολιτικών, η Κεντρική Ασία, συμπεριλαμβανομένου του Τατζικιστάν, υπέφερε από ελλείψεις σε είδη διατροφής που οδήγησαν σε ένα θανατηφόρο λιμό. μικρογραφία|Η καθημερινή ζωή στο Τατζικιστάν: Εικόνα από μια αγορά στην Ντουσαμπέ το 1964. Το 1924, συστάθηκε η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν, η οποία αρχικά απετέλεσε μέρος της σοβιετικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν, αλλά το 1929 η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν αυτονομήθηκε από το Ουζμπεκιστάν και έγινε και αυτή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, μαζί με την περιφέρεια Χουτζάντ που εντάχθηκε στη σοβιετική δημοκρατία του Τατζικιστάν αν και ανήκε στο Ουζμπεκιστάν. Η Σαμαρκάνδη και η Μπουχάρα, πόλεις οι οποίες τότε (αλλά και σήμερα, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις) είχαν πλειοψηφία Τατζίκων, παρέμειναν μέρος της Ουζμπεκικής ΣΣΔ. Μεταξύ των ετών 1927 και 1934, το Τατζικιστάν βίωσε την κολεκτιβοποίηση της γεωργίας και την ταχεία επέκταση της παραγωγής βαμβακιού, ειδικά στο νότο. Η σοβιετική πολιτική κολεκτιβοποίησης οδήγησε σε εντάσεις στον αγροτικό χώρο και σε αναγκαστικές μετεγκαταστάσεις πολλών αγροτών σε άλλες περιοχές του Τατζικιστάν. Κατά συνέπεια, ορισμένοι αγρότες ήταν κατά της κολεκτιβοποίησης και λόγω αυτής της αντίθεσης το κίνημα των Μπασματσήδων αναβιώθηκε αλλά σε πολύ πιο περιορισμένη έκταση. Μαζί με την επέκταση της άρδευσης υπήρξε μια πρώτη άνθηση της βιομηχανίας, σε περιορισμένη έκταση όμως.
Υπήρξαν δύο γύροι σταλινικών διώξεων (1927–1934 και 1937–1938) οι οποίες οδήγησαν στη διαγραφή περίπου 10.000 μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος του Τατζικιστάν σε όλους τους βαθμούς της ιεραρχίας του, από απλά μέλη έως και πρωταρχικά στελέχη. Το σταλινικό καθεστώς έστειλε Ρώσους για να αντικαταστήσουν αυτούς που εκδιώχθηκαν και στη συνέχεια οι Ρώσοι κυριάρχησαν στις κομματικές θέσεις σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και στη θέση του γενικού γραμματέα. Μεταξύ των ετών 1926 και 1959 το ποσοστό των Ρώσων στον πληθυσμό του Τατζικιστάν αυξήθηκε από λιγότερο από 1% σε 13%. Ο Μπομποτζόν Γαφούροφ, Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Τατζικιστάν από το 1946 έως το 1956, ήταν ο μόνος αξιοσημείωτος σε πανσοβιετικό επίπεδο πολιτικός του Τατζικιστάν. Τον Γαφούροφ ακολούθησαν στην εξουσία οι Τουρσούν Ουλτζαμπάγιεφ (1956–61), Τζαμπόρ Ρασούλοφ (1961–1982) και Ραχμόν Ναμπίγιεφ (1982–1985, 1991–1992).
Οι Τατζίκοι άρχισαν να εντάσσονται στον Σοβιετικό Στρατό το 1939 και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου περίπου 260.000 Τατζίκοι πολέμησαν εναντίον της Γερμανίας, της Φινλανδίας και της Ιαπωνίας. Στον πόλεμο σκοτώθηκαν 60.000 (4%) με 120.000 στρατιώτες (8%), οι οποίοι αποτελούσαν ένα σεβαστό ποσοστό των 1.530.000 κατοίκων του Τατζικιστάν εκείνη την εποχή. Μετά τον πόλεμο και την εποχή του Στάλιν, έγιναν προσπάθειες για τη περαιτέρω επέκταση της γεωργίας και της βιομηχανίας του Τατζικιστάν. Κατά τη διάρκεια του 1957–58, η εκστρατεία Παρθένων Γαιών του Νικίτα Χρουστσόφ εστίασε την προσοχή της στο Τατζικιστάν, όπου οι συνθήκες διαβίωσης, η εκπαίδευση και η βιομηχανική ανάπτυξη υστερούσαν έναντι των άλλων Σοβιετικών Δημοκρατιών. Στη δεκαετία του 1980, το Τατζικιστάν είχε το χαμηλότερο ποσοστό νοικοκυριών με αποταμιεύσεις στην ΕΣΣΔ, το χαμηλότερο ποσοστό νοικοκυριών που ανήκαν στις δύο ανώτερες εισοδηματικές κατηγορίες και το χαμηλότερο ποσοστό αποφοίτων πανεπιστημίου ανά 1000 άτομα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 οι Τατζίκοι εθνικιστές ζητούσαν αυξημένα δικαιώματα για τους Τατζίκους. Οι πραγματικές κινητοποιήσεις και αναταραχές ξεκίνησαν το 1990. Το επόμενο έτος, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε και το Τατζικιστάν κήρυξε την ανεξαρτησία του στις 9 Σεπτεμβρίου 1991, ημέρα που σήμερα γιορτάζεται ως Ημέρα Ανεξαρτησίας της χώρας.
Στον δρόμο για την ανεξαρτησία
Στη σοβιετική εποχή, οι υποστηρικτές της ανεξαρτησίας του Τατζικιστάν διώχθηκαν από την τοπική και εθνική Κα Γκε Μπε και οι περισσότεροι είτε εκτελέστηκαν είτε φυλακίστηκαν για πολλά χρόνια. Μετά την έναρξη της Περεστρόικας του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ σε ολόκληρη την ΕΣΣΔ, οι υποστηρικτές της ανεξαρτησίας των δημοκρατιών άρχισαν να μιλούν ανοιχτά και ελεύθερα για την αναγκαιότητα της απόσχισης από την ΕΣΣΔ ή έστω της αναβάθμισης της αυτονομίας τους. Στη ΣΣΔ του Τατζικιστάν, το κίνημα ανεξαρτησίας ήταν ενεργό από το 1987. Υποστηρικτές της ανεξαρτησίας ήταν το Ισλαμικό Κόμμα Αναγέννησης του Τατζικιστάν, το Δημοκρατικό Κόμμα του Τατζικιστάν και το εθνικό δημοκρατικό κίνημα Ραστοχέζ (Αναγέννηση). Την παραμονή της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, ο πληθυσμός του Τατζικιστάν χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Οι υποστηρικτές του πρώτου υποστήριζαν την ανεξαρτησία του Τατζικιστάν, την αποκατάσταση του τατζικικού πολιτισμού και γλώσσας, την αποκατάσταση των πολιτικών και πολιτιστικών σχέσεων με το Ιράν, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες, ενώ το δεύτερο μέρος του πληθυσμού υποστήριζε την παραμονή της χώρας του στην ΕΣΣΔ, θεωρώντας ότι η καλύτερη επιλογή για το Τατζικιστάν είναι να παραμείνει μέρος του ΕΣΣΔ. Κατά τη διάρκεια του σοβιετικού δημοψηφίσματος του 1991 (το πρώτο διεθνώς επιβλεπόμενο δημοψήφισμα στην ιστορία της χώρας) για τη συνέχιση του σοβιετικού συστήματος και της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης, σχεδόν το 97% των ψηφοφόρων στο Τατζικιστάν ενέκριναν την Ερώτηση 1: «Θεωρείτε απαραίτητο να διατηρηθεί η ΕΣΣΔ ως ανανεωμένη ομοσπονδία ίσων κυρίαρχων δημοκρατιών, που θα διασφαλίζονται πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ελευθερίες οποιασδήποτε εθνικότητας;». Ωστόσο, με τη διάλυση της Ένωσης τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού του Τατζικιστάν υποστήριξε αυτό που θεωρήθηκε ότι ήταν το τετελεσμένο γεγονός της ανεξαρτησίας για τις δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, γιατί με το πραξικόπημα του Αυγούστου το 1991, ο φόβος ενός δεύτερου πραξικοπήματος οδήγησε στην ανακήρυξη ανεξαρτησίας από τις 9 δημοκρατίες που είχαν επιλέξει με μεγάλα ποσοστά να παραμείνουν στη Σοβιετική Ένωση.
Τον Φεβρουάριο του 1990 ξεκίνησαν ταραχές και απεργίες στην Ντουσαμπέ και σε άλλες πόλεις λόγω της δύσκολης κοινωνικοοικονομικής κατάστασης, της έλλειψης στέγης και της ανεργίας των νέων. Η εθνικιστική και δημοκρατική αντιπολίτευση και οι υποστηρικτές της ανεξαρτησίας συμμετείχαν στις απεργίες και άρχισαν να ζητούν την εισαγωγή δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων και την ανεξαρτησία του Τατζικιστάν. Οι ισλαμιστές άρχισαν να πραγματοποιούν απεργίες ζητώντας σεβασμό των δικαιωμάτων τους και ανεξαρτησία του Τατζικιστάν. Η σοβιετική ηγεσία απέστειλε στρατεύματα για να καταστείλει τις διαμαρτυρίες.
Ανεξαρτησία
αριστερά|μικρογραφία|Στρατιώτες της μονάδας [[Σπέτσναζ|Σπετσνάζ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου το 1992.]] Μετά την ανεξαρτησία της χώρας, στο Τατζικιστάν ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος. Τελικά, με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, πρόεδρος εξελέγη ο Ιμομάλι Ραχμόν, που διατηρεί την εξουσία του, αν και στις εκλογές του 1999 η αντιπολίτευση κατηγόρησε το κόμμα του Ραχμόν για νοθεία. Ο Ραχμόν έχει διατηρήσει την εξουσία του από το 1994. Στο Τατζικιστάν έχει υπάρξει μια προσπάθεια για τη βελτίωση της θέσης της τατζικικής γλώσσας, αν και τα ρωσικά αποτελούν ακόμη πολύ σημαντική γλώσσα.