cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καταναλωτής (οικονομία)
Νόμος και πολιτική
Η ανησυχία για τα συμφέροντα των καταναλωτών έχει δημιουργήσει τον ακτιβισμό των καταναλωτών, όπου οι οργανωμένοι ακτιβιστές πραγματοποιούν έρευνα, εκπαίδευση και υπεράσπιση για τη βελτίωση της προσφοράς προϊόντων και υπηρεσιών. Η εκπαίδευση περί θεμάτων του καταναλωτή ενσωματώνεται σε ορισμένα σχολικά προγράμματα σπουδών ανά τον κόσμο. Υπάρχουν επίσης διάφορες δημοσιεύσεις μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, όπως οι Which?, Consumer Reports και Choice Magazine που είναι αφιερωμένες στην υποστήριξη της εκπαίδευσης των καταναλωτών και της λήψης αποφάσεων.
Στην Ινδία, ο νόμος περί προστασίας των καταναλωτών του 1986 διαφοροποιεί την κατανάλωση ενός αγαθού ή μιας υπηρεσίας για προσωπική χρήση ή για να κερδίσει ένα βιοπορισμό. Μόνο οι καταναλωτές προστατεύονται από τον νόμο και κάθε πρόσωπο, οντότητα ή οργανισμός που αγοράζει ένα εμπόρευμα για εμπορικούς λόγους απαλλάσσεται από οποιαδήποτε οφέλη από τον νόμο αυτό.
Ραμσής Ζ΄
Ο Ραμσής Ζ΄ ή Ραμεσής Ζ΄, αρχ. αιγυπτ. Ramesses ή Ramses ήταν ο 6ος φαραώ της 20ής δυναστείας της Αιγύπτου. Βασίλευσε από το π.1136 ως το 1129 π.Χ. και ήταν γιος τού Ραμσή ΣΤ΄. Άλλες ημερομηνίες για τη βασιλεία του είναι 1138-1131 π.Χ. Ο πάπυρος Υπολογισμού τού Τορίνου Νο.1907 και 1908 χρονολογείται στο 7ο έτος, Εποχή του Θέρους (Shemu), ημέρα 26 της βασιλείας του και δείχνει ότι 11 πλήρη έτη πέρασαν από το 5ο έτος τού Ραμσή ΣΤ΄ ως το 7ο έτος της δικής του βασιλείας.
Ο τάφος του και τα ταφικά αντικείμενα
Ο Ραμσής Ζ΄, όταν απεβίωσε, τάφηκε στον τάφο ΚV1. Η μούμια του δεν βρέθηκε ποτέ, αν και τέσσερα κύπελλα που φέρουν επιγραφή με το όνομά του βρέθηκαν στη βασιλική κρύπτη DB320 μαζί με κατάλοιπα άλλων φαραώ.
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 20ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Λετονικό δημοψήφισμα ανεξαρτησίας και δημοκρατίας (1991)
Ένα δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Λετονίας πραγματοποιήθηκε στη χώρα στις 3 Μαρτίου του 1991, μαζί με ένα παρόμοιο δημοψήφισμα στη Δημοκρατία της Εσθονίας. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να απαντήσουν το ερώτημα «Είστε υπέρ της δημοκρατικής και ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Λετονίας». Εγκρίθηκε από το 74,9% των ψηφοφόρων, με προσέλευση 87,6%. Οι πολίτες της Δημοκρατία της Λετονίας πού ήταν εγγεγραμμένοι σε μονάδες του Σοβιετικού Στρατού είχαν και αυτοί το δικαίωμα να ψηφίσουν σε αυτό το δημοψήφισμα.
Η ανεξαρτησία της Λετονίας αποκαταστάθηκε τελικά στις 21 Αυγούστου 1991.
Παρόμοια δημοψηφίσματα ανεξαρτησίας διεξήχθησαν στην Εσθονία στις 3 Μαρτίου 1991 και στις 9 Φεβρουαρίου στη Λιθουανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στη Λετονία
Πανεπιστήμιο του Καρόλου
205px|thumb|Το ιστορικό έμβλημα του Πανεπιστημίου Το Πανεπιστήμιο του Καρόλου (Τσέχικα: Univerzita Karlova) είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο τσεχικό πανεπιστήμιο και μεταξύ των παλαιότερων πανεπιστημίων στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1348 στην Πράγα από τον βασιλιά Κάρολο τον Δ΄. Έχει πάνω από 45.000 φοιτητές.
Σύμφωνα με την πρόσφατη ακαδημαϊκή ταξινόμηση των παγκόσμιων πανεπιστημίων από το Πανεπιστήμιο της Σαγκάης Τσάο Τονγκ, είναι ένα από τα καλύτερα Πανεπιστήμια στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, μαζί με το Πανεπιστήμιο του Σέγκεντ στην Ουγγαρία.
Ο Βάτσλαβ Χάβελ είχε διοριστεί πρόεδρος του Πανεπιστημίου το 1990 και αργότερα έγινε πρόεδρος της Τσεχικής Δημοκρατίας.
Προτεσταντική Ακαδημία
Η σχολή των τεχνών έγινε κέντρο του κινήματος Χουσίτ, και η κύρια δογματική εξουσία των Ουτρακιστών. Δεν δόθηκαν πτυχία κατά τα έτη 1417–30, κατά καιρούς υπήρχαν μόνο οκτώ ή εννέα καθηγητές. Από το 1541 έως το 1558 ο Τσέχος ανθρωπιστής Mattheus Collinus (1516–1566) ήταν καθηγητής της Ελληνικής γλώσσας. Πρόοδος σημειώθηκε ξανά όταν ο αυτοκράτορας Ρούντολφ Β εγκαταστήθηκε στην Πράγα. Το 1609 καταργήθηκε η υποχρεωτική αγαμία των καθηγητών.
Σφραγίδα
Η σφραγίδα του δείχνει τον προστάτη του Πανεπιστημίου, Αυτοκράτορα Κάρολο Δ ', με τα οικόσημά του ως Βασιλιά των Ρωμαίων και Βασιλιά της Βοημίας, γονατισμένο μπροστά στον Άγιο Βενσέσλα, τον προστάτη άγιο της Βοημίας. Περιβάλλεται από την επιγραφή, Sigillum Universitatis Scolarium Studii Pragensis (= Σφραγίδα της Ακαδημίας της Πράγας).
Τα τμήματα του Πανεπιστημίου
Στο ξεκίνημα του, το πανεπιστήμιο αποτελούταν από 4 τμήματα. Σήμερα το πανεπιστήμιο του Καρόλου αποτελείται από 17 σχετικώς ανεξάρτητα και αυτοδιοικούμενα τμήματα που βρίσκονται στην Πράγα, στο Πίλζεν και στο Χράντετς Κράλοβε.
Τα τμήματα του Πανεπιστημίου είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρολου Πανεπιστημιο Καρολου
Μονή Αγίας Τριάδας Μετεώρων
Η Μονή Αγίας Τριάδας είναι ελληνορθόδοξο μοναστήρι στα Μετέωρα, στην κεντρική Ελλάδα. Είναι ένα από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η κατασκευή της άρχισε τον 14ο - 15ο αιώνα.
Ιστορία
Η ιστορία κατασκευής μοναστηριών στους απότομους βράχους των Μετεωρών αρχίζει τον 14ο και 15ο αιώνα. Ακόμη και πριν από αυτό, μοναστικές κοινότητες είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή από τον 11ο αιώνα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η μονή της Αγίας Τριάδας κτίστηκε από τον μοναχό Δομήτιο το 1438, όμως υπάρχουν αναφορές της μονής από το 1362. Το καθολικό της μονής, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, κτίστηκε το 1475-76. Η αγιογράφηση του ναού ξεκίνησε το 1741.
Αρχιτεκτονική
thumb|250px|Τοιχογραφίες του καθολικού Το καθολικό της μονής είναι του σταυροειδούς εγγεγραμμένου τύπου με τρούλο ο οποίος υποστηρίζεται από δύο κολώνες. Το καθολικό του μοναστηριού κατασκευάστηκε τον 15ο αιώνα και αγιογραφήθηκε το 1741 από τους μοναχούς Αντώνιο και Νικόλαο. Ένα μικρό σκευοφυλάκιο κτίστηκε στην νοτιοανατολική γωνία του ναού το 1689. Ο ευρύς εσωνάρθηκας με τη θολωτή οροφή κτίστηκε το 1689 και αγιογραφήθηκε το 1692. Το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, λαξευμένο στο βράχο, περιέχει τοιχογραφίες του 1682. Ήταν πλούσια διακοσμημένο και περιείχε σημαντικούς θησαυρούς, οι οποίοι όμως απομακρύνθηκαν από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το παρεκκλήσι έχει μορφή ροτόντας. Αριστερά της εισόδου βρίσκεται ο πύργος του βριζονίου και η τράπεζα και απέναντι βρίσκονται τα κελιά. Πίσω από το καθολικό, στο ψηλότερο σημείο του βράχου, υπάρχει εξώστης.
Η μονή είναι προσβάσιμη σήμερα είτε με τη χρήση μηχανοκίνητου ανελκυστήρα ή μέσω κλίμακας λαξευμένης στο βράχο με 145 σκαλοπάτια.
Τηλεόραση
Η Μονή εμφανίζεται στην ταινία του Τζέιμς Μποντ "Για τα μάτια σου μόνο" το 1981, όπως και στην σειρά Το Τατουάζ του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ανδρέα Γεωργίου, το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τριαδα
Λάρι Χόγκαν
Επίσης, έχει διατελέσε πολιτειακός Υπουργός Διορισμών του Μέριλαντ από το 2003 έως το 2007.
Ο Χόγκαν λαμβάνει πολύ υψηλές βαθμολογίες αποδοχής και έγκρισης κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Κυβερνήτης και έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους πιο δημοφιλείς κυβερνήτες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Μέριλαντ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Μαρία Καρολίνα της Αυστρίας
Η Μαρία Καρολίνα της Αυστρίας (Maria Karolina von Österreich, 13 Αυγούστου 1752 - 8 Σεπτεμβρίου 1814) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν βασίλισσα της Νάπολης και της Σικελίας ως σύζυγος του Φερδινάνδου, κόρη του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Α΄ και της Μαρίας Θηρεσίας, αδελφή των αυτοκρατόρων Ιωσήφ Β΄ και Λεοπόλδου Β΄ και της Μαρίας Αντουανέττας. Ως βασίλισσα προέβη σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων στο πλευρό του συζύγου της όπως η ανάκληση της απαγόρευσης της μασονίας, η ανάπτυξη του ναυτικού με τη βοήθεια του ευνοουμένου της Τζον Άκτον και στην οριστική απόσυρση της ισπανικής επιρροής στη Νάπολη. Ήταν οπαδός της πεφωτισμένης απολυταρχίας όπως τα αδέλφια της αλλά με την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης μετέτρεψε από φόβο τη χώρα της σε ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος.
Παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο των Δύο Σικελιών, γιο του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας, όταν ήταν ακόμα ινφάντης της Ισπανίας, ως τμήμα της συμφωνίας μεταξύ των Αψβούργων και των Βουρβόνων της Ισπανίας. Όταν απέκτησε διάδοχο (1775) μπήκε στο Συμβούλιο Επικρατείας. Όπως η μητέρα της ακολούθησε την ίδια τακτική με συμμαχίες λόγω γάμων με ισχυρές βασιλικές οικογένειες, έκανε τη Νάπολη κέντρο επιστημών και τεχνών. Μετά την έκρηξη της Γαλλικής επανάστασης και την εκτέλεση της αδελφής της, Μαρίας Αντουανέττας στράφηκε σε συμμαχία με την Αγγλία και την Αυστρία κατά της Γαλλίας του Ναπολέοντα. Όταν οι Γάλλοι που είχαν καταλάβει τη Ρώμη, έκαναν εισβολή στη Νάπολη δραπέτευσε με τον σύζυγο της στη Σικελία τον Δεκέμβριο του 1798. Ένα μήνα αργότερα ανακηρύχθηκε στη Νάπολη η Παρθενόπεια Δημοκρατία που αποκήρυξε για έξι μήνες τη δυναστεία των Βουρβόνων από την πόλη. Το 1806 η Μαρία Καρολίνα εκθρονίστηκε για δεύτερη φορά από τις Γαλλικές δυνάμεις κατέφυγε στη Βιέννη όπου έζησε έως τον θάνατο της έναν χρόνο πριν την παλινόρθωση του συζύγου της.
Πρώτα χρόνια
Η Μαρία Καρολίνα Λουίζα Ιωσηφίνα Ιωάννα Αντωνία γεννήθηκε το 1752 στα Ανάκτορα Σαινμπρούν της Βιέννης. Έμοιαζε εκπληκτικά στον χαρακτήρα με τη μητέρα της ενώ στην παιδική ηλικία της είχε στενές σχέσεις με την αδελφή της Μαρία Αντουανέττα, σε βαθμό που όταν η μία αρρώσταινε το ίδιο γινόταν αμέσως και με την άλλη. Τον Αύγουστο του 1767 η μητέρα τους Μαρία Θηρεσία αναγκάστηκε να χωρίσει τις δύο αδελφές λόγω της κακής τους συμπεριφοράς. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου η αδελφή τους Μαρία Ιωσηφίνα, που προοριζόταν να παντρευτεί τον Φερδινάνδο Δ΄ της Νάπολης (μετέπειτα Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών) ως όρο της συμφωνίας για συμμαχία με την Ισπανία, πέθανε από ευλογιά. Ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας, πατέρας του Φερδινάνδου, στενοχωρημένος επειδή πήγαινε η συμμαχία να διαλυθεί πρότεινε στη Μαρία Θηρεσία μια άλλη κόρη της για νύφη του· η Αυτοκράτειρα παρουσίασε στην αυλή της Μαδρίτης τη Μαρία Αμαλία και τη Μαρία Καρολίνα. Επειδή η Μαρία Αμαλία ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερη από τον γιο του ο Κάρολος επέλεξε τελικά τη Μαρία Καρολίνα, που άρχισε να φωνάζει διαμαρτυρόμενη ότι όλοι οι γάμοι με τον οίκο της Νάπολης είναι άτυχοι.
Βασίλισσα της Νάπολης μετά τον γάμο της με τον Φερδινάνδο
thumb|200px|left|Ο μαρκήσιος Βερνάντο Τανούτσι, πραγματικός κυβερνήτης της Σικελίας-Νάπολης (1759-76). Εννιά μήνες αργότερα στις 7 Απριλίου 1768 η Μαρία Καρολίνα παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Δ΄ της Νάπολης. Ο μαρκήσιος Βερνάντο Τανούτσι ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της Νάπολης (1759 - 1776) και η 16χρονη νέα βασίλισσα της Νάπολης ταξίδευσε από τη Βιέννη στη Νάπολη, όπου και έφτασε στις 12 Μαΐου 1268, βρίσκοντας τον νέο σύζυγο της αρκετά αντιπαθή και άσχημο· επίσης ο Φερδινάνδος τη βρήκε αρκετά απαίσια στο κρεβάτι. Παρά τη μεταξύ τους αντιπάθεια στάθηκαν άριστοι στα συζυγικά τους καθήκοντα μεγαλώνοντας επτά παιδιά που απέκτησαν όλα υψηλές θέσεις. Σύμφωνα με τις οδηγίες της μητέρας της Μαρίας Θηρεσίας, η Μαρία Καρολίνα κέρδισε σταδιακά την εμπιστοσύνη του Φερδινάνδου, ιδιαίτερα μετά τη γέννηση του διαδόχου (1775) κατάφερε να μπει στο συμβούλιο επικρατείας. Φανατική οπαδός του μασονισμού κατάφερε να καταργήσει την απαγόρευση του μασονισμού που είχε επιβάλλει ο Τανούτσι ύστερα από εντολή του Καρόλου Γ΄ όταν είχε ανακαλύψει μασονική στοά στα ανάκτορα. Η Μαρία Καρολίνα απάντησε στον Κάρολο Γ΄ μέσω γράμματος -υποτίθεται γραμμένο από τον σύζυγο της- ότι ήταν δική του ιδέα. Σταδιακά κατάφερε να πείσει τον σύζυγο της να αντικαταστήσει τον Τανούτσι ως ακατάλληλο. Η Μαρία Καρολίνα κατάφερε σταδιακά να αποβάλει την επιρροή της Ισπανίας στη Νάπολη ιδιαίτερα μετά την απόλυση του Τανούτσι και να την αντικαταστήσει με αυτή της Αυστρίας.
Στροφή πολιτικής στο βασίλειο της Νάπολης με απεξάρτηση από την Ισπανία
Από το 1778 τη θέση του Τανούτσι πήρε ο ευνοούμενος της Βασίλισσας σερ Τζον Άκτον, αγγλικής καταγωγής, γεννημένος στη Γαλλία. Ο Άκτον, σύμφωνα με τις οδηγίες του αδελφού της Βασίλισσας, αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄, αναμόρφωσε το ναυτικό της Νάπολης. Ίδρυσε τέσσερις νέες ναυτικές ακαδημίες με 150 πλοία διαφόρων διαστάσεων. Ο Κάρολος Γ΄, που βρισκόταν σε πόλεμο με την Αγγλία σε συμμαχία με την Αμερική, αντέδρασε έντονα στην τοποθέτηση του Άκτον. Η Μαρία Καρολίνα απάντησε ξανά στον πεθερό της μέσω του συζύγου της ότι ο Άκτον ήταν γεννημένος στη Γαλλία και δεν γνώριζε να μιλάει αγγλικά. Οι δραστηριότητες του Άκτον δεν σταμάτησαν μόνο στο ναυτικό, αναμόρφωσε την οικονομία κόβοντας τις κρατικές δαπάνες της Νάπολης κατά 500.000 δουκάτα. Οι σχέσεις του με τη Βασίλισσα ήταν τόσο στενές από το 1782 ώστε πολλοί, τους παρεξήγησαν αναληθώς ως ερωμένους. Όταν έφτασαν ψίθυροι στα αυτιά του Φερδινάνδου απείλησε να σκοτώσει τον Άκτον αλλά η Βασίλισσα κατάφερε ξανά να τους συμφιλιώσει· για να ηρεμήσουν τα πνεύματα, ο Άκτον έφυγε από τη Νάπολη εκτός πολύ αραιών επισκέψεων.
thumb|200px|left|Τζον Άκτον, ο ευνοούμενος της Μαρίας Καρολίνας. Έκανε την αυλή της κέντρο των Γερμανο-Ελβετικών σπουδών, των τεχνών και της ζωγραφικής. Μετά τον θάνατο του πεθερού της, Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας, οι σχέσεις Νάπολης - Ισπανίας βελτιώθηκαν σημαντικά, αφού η Μαρία Καρολίνα είχε καλές σχέσεις με τον κουνιάδο της, τον νέο βασιλιά της Ισπανίας Κάρολο Δ΄. Ο Κάρολος Δ΄ πρότεινε να παντρευτεί η κόρη του με τον μεγαλύτερο γιό του ζεύγους, αλλά η Μαρία Καρολίνα, που ήταν όπως η μητέρα της στην επιλογή των γαμπρών, αρνήθηκε. Μετά τον πρόωρο θάνατο της Ελισάβετ της Βυρτεμβέργης, πρώτης συζύγου του διαδόχου της Αυστρίας Φραγκίσκου, τακτοποίησε τους γάμους των δύο μεγαλύτερων γιων του αδελφού της Λεοπόλδου, Φραγκίσκου και Φερδινάνδου, με τις κόρες της, Μαρία Θηρεσία και Λουίζα.
Αντιδράσεις της Μαρίας Καρολίνας εναντίον της Γαλλικής επανάστασης
Λόγω της νέας μεγάλης απειλής που δημιουργήθηκε με την έκρηξη της Γαλλικής επανάστασης η Μαρία Καρολίνα αναγκάστηκε να συμμαχήσει με τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ αγωνιούσε στη βελτίωση των σχέσεων με τον πάπα που είχαν διαταραχθεί με το θέμα του διορισμού των επισκόπων. Είχε σταματήσει να πληρώνει τον ετήσιο φόρο στον πάπα τα 9.000 δουκάτα, γι' αυτό επιδίωξε με τον σύζυγο της μια συνάντηση μαζί του στη Ρώμη· εκεί ήρθαν σε θετική συμφωνία με τον Πάπα Πίο ΣΤ΄, ο οποίος επέτρεψε τον διορισμό επισκόπων σε κενές θέσεις από τη Μαρία Καρολίνα και τον Φερδινάνδο.
Η επιστροφή της στη Βιέννη ήταν η αρχή μιας νέας εποχής για τη διακυβέρνησή της στη Νάπολη: από φόβο και απέχθεια στη Γαλλική επανάσταση εγκατέλειψε την πεφωτισμένη απολυταρχία και έφερε τον αυταρχισμό μετατρέποντας τη Νάπολη σε μια αστυνομοκρατούμενη πόλη. Χώρισε την πόλη σε 12 αστυνομικά τμήματα, κατάργησε τη δημοτική αστυνομία που ως τότε αποτελείτο από αστυνόμους που διορίζονταν με εκλογή από τον ίδιο τον λαό και τους αντικατέστησε με αστυνομικούς της αρεσκείας της. Αποκορύφωμα ήταν η δική της μυστική αστυνομία διευθυνόμενη από την ίδια, που την έκανε περισσότερο απ' όλα μισητή στον λαό. Στην προσπάθεια της να ζητήσει στρατιωτική υποστήριξη από τη Μεγάλη Βρετανία αυτοϋποτιμήθηκε τόσο που δέχθηκε σε ακρόαση τη λαίδη Έμμα Χάμιλτον, σύζυγο του Βρετανού πρέσβη, την ίδια στιγμή που η Καρλόττα, Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου, δεν είχε καταδεχθεί να δει ούτε την ίδια. Ξαφνικά ξέσπασε μια στενή ιδιωτική φιλία της βασιλικής οικογένειας της Νάπολης με την Έμμα, τόσο που ακούστηκε τελικά ότι χρησιμοποιούσαν την Έμμα για να υποκλέψουν τα βρετανικά διπλωματικά μυστικά.
Η κυβέρνηση της Νάπολης αρνήθηκε επίμονα να αναγνωρίσει τη Γαλλική επανάσταση· η Μαρία Καρολίνα ήταν τόσο πιστή στην αγαπημένη της αδελφή, που έκοψε κάθε δεσμό με τη Γαλλία. Παρά τα αιτήματα του Γάλλου διπλωμάτη βαρόνου Αρμάν ντε Μακώ για αναγνώριση προσπαθούσε συνέχεια να δημιουργήσει διπλωματικές εντάσεις με τη συγκεκριμένη χώρα, με αποκορύφωμα το σαμποτάζ της αποστολής του Υγκέ ντε Σεμονβίλ στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Τότε η Γαλλία ετοιμάστηκε για πόλεμο με τη Νάπολη και η Μαρία Καρολίνα, από φόβο επειδή το ναυτικό της δεν ήταν ακόμα έτοιμο, αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει.
Ριζική αλλαγή της πολιτικής της λόγω του φόβου της στους Γάλλους
Οι Γάλλοι επαναστάτες εκμεταλλεύτηκαν με τον καλύτερο τρόπο τα αντιμοναρχικά αισθήματα του λαού της Νάπολης· η Μαρία Καρολίνα έκανε μυστική συμφωνία με τη Βρετανία κατά της Γαλλίας, σύμφωνα με την οποία εφοδίασε με πολεμιστές, τέσσερις φρεγάτες και τέσσερα μικρότερα πλοία για να προστατεύσει το λιμάνι της. Τον Αύγουστο του 1793 μπήκε στην πρώτη μεγάλη συμμαχία κατά της Γαλλίας με τη Ρωσία, την Αυστρία, τη Βρετανία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Σαρδηνία. Με την εκτέλεση της αγαπημένης της αδελφής Μαρίας Αντουανέττας τον Οκτώβριο του 1793 η Μαρία Καρολίνα σοκαρίστηκε τόσο πολύ, που σχεδόν παραφρόνησε· απαγόρευσε τη δημόσια ομιλία της γαλλικής γλώσσας στη Νάπολη, όπως και τα φιλοσοφικά έργα του Γκαλαντί και του Φιλαγκέρι.
Το 1794, όταν ανακαλύφθηκε συνωμοσία Ιακωβίνων να ανατρέψουν την κυβέρνηση, διέταξε τον Λουίτζι ντε Μεντίτσι να καταστείλει τους ελευθερομασόνους, που έως τότε τους υποστήριζε, ύστερα από υποψίες ότι πιθανώς να συμμετείχαν στο προδοτικό κίνημα με τους Γάλλους. Αύξησε σημαντικά τη φορολογία του λαού, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για τον πόλεμο με τους Γάλλους και μετέφερε συνέχεια τρόφιμα σε μυστική κατοικία της, από φόβο αποκλεισμού. Το τέλος της Γαλλο-Ισπανικής εχθρότητας το καλοκαίρι του 1795 έδωσε σε έναν στρατηγό από την Κορσική -τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη- την ευκαιρία να αφοσιωθεί αποκλειστικά με την εκστρατεία του στην Ιταλία· η Μαρία Καρολίνα αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη, πληρώνοντας στη Γαλλία 8.000.000 φράγκα. Πάντρεψε τον μεγαλύτερο γιο της, τον Δούκα της Καλαβρίας, με τη Μαρία Κλημεντίνη της Αυστρίας, κάτι που ήταν αιτία να παραμελήσει προσωρινά τον πόλεμο.
Στις 20 Μαΐου 1798 έκανε μυστική αμυντική συμφωνία με την Αυστρία κατά της Γαλλίας για την ανακατάληψη των παπικών εδαφών, μπαίνοντας επίσημα στο δεύτερο μεγάλο συνασπισμό κατά της Γαλλίας, μετά τη μεγάλη Βρετανική νίκη στη μάχη του Νείλου. Το πολεμικό συμβούλιο στο παλάτι της Καζέρτα, στο οποίο μετείχαν και Άγγλοι απεσταλμένοι -μεταξύ των οποίων και ο Ναύαρχος Νέλσον, ο θριαμβευτής του Νείλου- αποφάσισαν να επιτεθούν στη "Ρωμαϊκή δημοκρατία", (όπως ονόμασε το Παπικό Κράτος όταν το κατέλαβε ο Ναπολέων Α΄ και το έκανε υποτελές).
Οριστική ανατροπή
Το 1806 ο σύζυγός της Φερδινάνδος εκθρονίστηκε από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη από το βασίλειο της Νάπολης. Το 1813 εξορίστηκε στην Αυστρία, όπου πέθανε τον επόμενο χρόνο, λίγο πριν προλάβει την παλινόρθωση τού συζύγου της. Όταν η μεγαλύτερη κόρη του ανιψιού της Φραγκίσκου Β΄, η Μαρία Λουίζα, παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα Α΄, η Μαρία Καρολίνα διέδιδε ότι το εγγόνι της παντρεύτηκε το διάβολο· με τον Ναπολέοντα Α΄ η Μαρία Λουίζα απέκτησε έναν γιο, τον Ναπολέοντα Β΄.
Οικογένεια
thumb|center|350px|Η βασιλική οικογένεια της Νάπολης (1783), [[Αγγέλικα Κάουφμαν|Ανγκέλικα Κάουφμαν.]] Παντρεύτηκε το 1768 τον Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών και απέκτησε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Ένδοξη Επανάσταση
Η κρίση που περιέβαλε τον Βασιλιά Ιάκωβο Β΄ ξέσπασε το 1688, όταν στις 10 Ιουνίου (σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο) ο βασιλιάς έγινε πατέρας ενός γιου. Μέχρι τότε τον θρόνο αναμενόταν να κληρονομήσει η προτεστάντισσα κόρη του, Μαίρη, σύζυγος του Γουλιέλμου της Οράγγης. Το ενδεχόμενο της εγκαθίδρυσης μιας Καθολικής δυναστείας στο βασίλειο ήταν πλέον ορατό με την γέννηση του αρσενικού διαδόχου. Προβληματισμένοι από τον Ρωμαιοκαθολικισμό του βασιλιά και τους στενούς δεσμούς του με τη Γαλλία, οι ηγέτες-κλειδιά των Τόρυς συνασπίστηκαν με τα μέλη των αντιπολιτευόμενων Ουίγων και επέλεξαν να λύσουν την κρίση προσκαλώντας τον Γουλιέλμο της Οράγγης στον θρόνο της Αγγλίας.
Ο όρος "Ένδοξη Επανάσταση" χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Τζον Χάμντεν (1653-1696) στο τέλος του 1689, και είναι μια έκφραση που ακόμη χρησιμοποείται από το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Η Ένδοξη Επανάσταση λέγεται επίσης περιστασιακά η Αναίμακτη Επανάσταση, αν και είναι ανακριβές, καθώς στην διάρκειά της συνέβησαν στην Αγγλία δύο σημαντικές συγκρούσεις μεταξύ των αντιμαχόμενων στρατών, καθώς και αντικαθολικές εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις. Συνέβησαν ακόμη ο Γουλιελμιτικός Πόλεμος στην Ιρλανδία και αιματηρές συγκρούσεις στη Σκωτία, κυρίως στις μάχες του Κίλλικρανκι και του Ντάνκελντ. Η επανάσταση επίσης οδήγησε στην κατάρρευση της κτήσης της Νέας Αγγλίας και την ανατροπή της αποικιακής κυβέρνησης του Μέριλαντ.
Η Ένδοξη Επανάσταση είναι στενά συνδεδεμένη με τα γεγονότα του Πολέμου της Μεγάλης Συμμαχίας και μπορεί να ιδωθεί ως η τελευταία επιτυχημένη εισβολή της Αγγλίας στην ηπειρωτική Ευρώπη. Υποστηρίζεται ότι η ανατροπή του Ιακώβου εγκαινίασε την σύγχρονη Αγγλική κοινοβουλευτική δημοκρατία, καθώς έκτοτε ο Μονάρχης δεν ανέλαβε ποτέ ξανά την απόλυτη εξουσία. Η Χάρτα των Δικαιωμάτων έγινε ένα από τα πιο σημαντικά έγγραφα στην πολιτική ιστορία της Βρετανίας. Η εκθρόνιση του Ρωμαιοκαθολικού Ιακώβου Β' απέκλεισε κάθε περίπτωση ο Ρωμαιοκαθολικισμός να επανεγκαθιδρυθεί στην Αγγλία, ενώ οδήγησε σε κάποια περιορισμένη ανοχή προς τους Αντικομφορμιστές προτεστάντες — θα ήταν λίγο καιρό ακόμη πριν αποκτήσουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Για τους Καθολικούς, ωστόσο, η επανάσταση ήταν ένα πλήγμα καταστροφικό κοινωνικά και πολιτικά. Οι Καθολικοί αποκλείστηκαν από το δικαίωμα της ψήφου και από το δικαίωμα παρακάθισης στο Κοινοβούλιο του Ουεστμίνστερ, για πάνω από 100 χρόνια μετά. Αποκλείστηκαν επίσης από τις τάξεις των αξιωματικών του βρετανικού στρατού, ενώ απαγορεύτηκε στο μονάρχη να ασπάζεται τον Καθολικισμό, ή να νυμφευθεί μια Καθολική, διασφαλίζοντας έτσι την Προτεσταντική διαδοχή στο θρόνο. μικρογραφία|Γουλιέλμος Γ' και Μαίρη Β', τοιχογραφία Η εισβολή τερμάτισε κάθε προσπάθεια της Αγγλίας, στη διάρκεια των Αγγλοολλανδικών Πολέμων του 17ου αιώνα, να καθυποτάξει την Ολλανδική Δημοκρατία με τη στρατιωτική της ισχύ. Πάντως η προσωπική ένωση των δύο στεμμάτων, η κοινή αγορά και η συνεργασία μεταξύ του Αγγλικού και του Ολλανδικού ναυτικού μετέφεραν την κυριαρχία στο παγκόσμιο εμπόριο από την Δημοκρατία της Ολλανδίας στην Αγγλία και το μετέπειτα Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας.
Υπόβαθρο
Κατά την τριετή του βασιλεία, ο Βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ αναμείχθηκε άμεσα στις πολιτικές και θρησκευτικές διαμάχες στην Αγγλία, αφενός μεταξύ του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού, αφετέρου μεταξύ του Ελέω Θεού Δικαιώματος Εξουσίας των Βασιλέων και των ανερχόμενων πολιτικών εξουσιών του Κοινοβουλίου της Αγγλίας. Το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα του Ιακώβου ήταν ο Καθολικισμός του, διότι τον αποξένωσε και από τα δύο πολιτικά κόμματα της Αγγλίας. Οι Ουίγοι της κάτω εκκλησίας είχαν αποτύχει στην προσπάθειά τους να ισχύσει το Νομοσχέδιο Αποκλεισμού και να αποκλείσουν τον Ιάκωβο από το θρόνο μεταξύ του 1679 και 1681, ενώ υποστηρικτές του Ιακώβου παρέμειναν οι Αγγλικανοί Τόρυς της Άνω Εκκλησίας.
Όταν ο Ιάκωβος κληρονόμησε τον Αγγλικό θρόνο το 1685, είχε μεγάλη υποστήριξη από το "Πιστό Κοινοβούλιο", το οποίο τότε συνετίθετο κυρίως από τους Τόρυς. Ο Καθολικισμός του προκαλούσε την ανησυχία πολλών, αλλά το γεγονός ότι δεν είχε γιο διάδοχο και ότι οι κόρες του ήταν Προτεστάντισσες, δικαιολογούσε μια "σώζουσα χάρη". Στην προσπάθεια του Ιακώβου να χαλαρώσει το ποινικό δίκαιο αποξενώθηκε από τους φυσικούς υποστηρικτές του, παρόλα αυτά οι Τόρυς την εκτίμησαν ως αντιστάθμισμα στην απεγκαθίδρυση της Εκκλησίας της Αγγλίας. Εγκαταλείποντας τους Τόρυς, ο Ιάκωβος προσπάθησε να δημιουργήσει ένα δικό του "κόμμα του Βασιλιά" ως αντίβαρο στους Αγγλικανούς Τόρυς, οπότε το 1687 ο Ιάκωβος υποστήριξε την πολιτική της θρησκευτικής ανεκτικότητας και εξέδωσε την Διακήρυξη της Άφεσης. Συμμαχώντας με τους Καθολικούς, τους Σχισματικούς, και τους Αντικομφορμιστές, ο Ιάκωβος ήλπισε να χτίσει μια συμμαχία που θα οδηγούσε στην Καθολική χειραφέτηση.
Τον Μάιο 1686 ο Ιάκωβος αποφάσισε να εξασφαλίσει από τα Αγγλικά δικαστήρια του κοινού ποινικού δικαίου μια απόφαση που επιβεβαίωνε την εξουσία του να καταργήσει τους Νόμους του Κοινοβουλίου. Απάλλαξε έτσι από τα καθήκοντα τους δικαστές που διαφωνούσαν μαζί του σε αυτό το ζήτημα, καθώς και τον Νομικό Σύμβουλο (Solicitor General) Χένιτζ Φιντς. Έντεκα από δώδεκα δικαστές αποφάσισαν να παραδώσουν την εξουσία. Όταν ο Χένρι Κόμπτον, Επίσκοπος του Λονδίνου, δεν απαγόρευσε στον Τζον Σαρπ να κηρύττει μετά από ένα αντικαθολικό του κήρυγμα, ο Ιάκωβος διέταξε την καθαίρεσή του.
Τον Απρίλιο του 1687 ο Ιάκωβος ordered the fellows of Κολλεγίου Μώντλιν της Οξφόρδης to elect a Catholic Αντονι Φάρμερ πρόεδρό τους. Οι fellows θεώρησαν τον Φάρμερ μη πληρούντα τις προϋποθέσεις σύμφωνα με τους κανόνες του κολλεγίου και έτσι επέλεξαν τον Τζον Χάου στη θέση του.
Συνωμοσία
Η Μαρία είχε σύζυγο τον ξάδελφό της Γουλιέλμο Ερρίκο της Οράγγης. Ήταν και οι δύο Προτεστάντες και εγγονοί του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας. Πριν γεννηθεί ο γιος του Ιακώβου στις 10 Ιουνίου, ο Γουλιέλμος ήταν τρίτος στη σειρά διαδοχής μετά την αδελφή της Μαρίας, την Άννα. Αυτή η σειρά διαδοχής ανατράπηκε από τη Χάρτα των Δικαιωμάτων· βλέπε Διαδοχή στο Βρετανικό θρόνο Όμως υπήρχε μια δυνατή ομάδα στην Αγγλική αυλή, με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Σπένσερ, 2ο Κόμη του Σάντερλαντ, που πρότεινε την αντικατάσταση της Μαρίας και του Γουλιέλμου από κάποιο Καθολικό Γάλλο διάδοχο, λόγω της αντικαθολικής τους στάσης.
Ο Γουλιέλμος ήταν επίσης stadtholder των βασικών επαρχιών της Ολλανδικής Δημοκρατίας, που τότε βρισκόταν στα αρχικά στάδια συμμετοχής στον War of the Grand Alliance εναντίον της Γαλλίας, στο πλαίσιο διεθνών εντάσεων που προκλήθηκαν από την ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ και την αμφιλεγόμενη διαδοχή στην Κολωνία και στο Παλατινάτο. Ο Γουλιέλμος είχε ήδη αποκτήσει τη φήμη του κύριου υπερασπιστή της Προτεσταντικής υπόθεσης ενάντια στον Καθολικισμό και τον Γαλλικό απολυταρχισμό· στην εξελισσόμενη Αγγλική κρίση είδε μια ευκαιρία να αποτρέψει μια Αγγλογαλλική συμμαχία και να φέρει την Αγγλία στην αντιγαλλική πλευρά, διενεργώντας μια στρατιωτική επέμβαση με στόχο τον Ιάκωβο. Αυτό εξυπηρετούσε τις επιθυμίες πολλών Άγγλων πολιτικών που σκόπευαν να εκθρονίσουν τον Ιάκωβο. Είναι ακόμα αντικείμενο συζήτησης το εάν η πρωτοβουλία της συνομωσίας πάρθηκε από τους Άγγλους ή από τον Γουλιέλμο και τη Μαρία. Ο Γουλιέλμος προσπαθούσε να επηρεάσει την αγγλική πολιτική για πάνω από ένα χρόνο, letting Grand Pensionary Gaspar Fagel publish an open letter to the English people in November 1687 deploring the religious policy of James, which action had generally been interpreted as a covert bid for kingship.
Αφότου έγινε βασιλιάς, η σχέση μεταξύ του Ιακώβου και του ανιψιού και γαμπρού του είχε χειροτερέψει βαθμιαία. Αρχικά ο Γουλιέλμος καλωσόρισε την υπόσχεση για μια λιγότερο γαλλόφιλη πολιτική. Το 1685 απέστειλε τα συντάγματα Σκώτων και Άγγλων μισθοφόρων του στρατού του στην Αγγλία για να βοηθήσουν την καταστολή της Εξέγερση του Μόνμουθ. Αλλά σύντομα η πολιτική θρησκευτικής ανεκτικότητας του Ιακώβου έγειρε εντάσεις μεταξύ των δύο. Ο Γουλιέλμος την εξέλαβε ως το πρώτο μόνον βήμα μιας στην κατεύθυνση μιας ολικής επαναφοράς του Καθολικισμού στην Αγγλία και αδυνατούσε να εξηγήσει το πως θα το κατόρθωνε αυτό ο Ιάκωβος χωρίς μια μυστική συμμαχία με τη Γαλλία. Η άρνηση του Ιακώβου να συμμετάσχει σε οποιονδήποτε αντιγαλλικό συνασπισμό και οι προσπάθειές του να αναδιοργανώαει το Βασιλικό Ναυτικό ενίσχυσαν τις υποψίες του Γουλιέλμου. Τα προηγούμενα χρόνια το Γαλλικό ναυτικό είχε αυξηθεί σημαντικά σε δύναμη και η Ολλανδική Δημοκρατία δεν θα ήταν πλέον σε θέση να αντισταθεί σε μια συνδυασμένη Αγγλογαλλική επίθεση. Ο Γουλιέλμος φοβόταν ότι η Αγγλική ουδετερότητα δεν θα επαρκούσε και πως ο έλεγχος του Βασιλικού Ναυτικού ήταν προαπαιτούμενο για μια επιτυχή ναυτική εκστρατεία ενάντια στη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιρλανδίας
Βάλτερ Ρερλ
Ο Βάλτερ Ρερλ (Walter Röhrl, 7 Μαρτίου 1947) είναι ένας από τους σημαντικότερους οδηγούς αγώνων. Το αγωνιστικό του παλμαρέ συμπληρώθηκε με επιτυχίες στα τιμόνια ομάδων, όπως, Fiat, Opel, Lancia, Audi, Porsche, Ford και BMW.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Ρέγκενσμπουρκ της Γερμανίας. Στην ηλικία των 16 ο Ρερλ ξεκίνησε να δουλεύει στην επισκοπή της πόλης όπου γεννήθηκε και σύντομα κάλυπτε πάνω από 100.000 χλμ. το χρόνο, ως οδηγός του επισκόπου. Έχοντας ήδη εμπλακεί με τον αθλητισμό κάνοντας σκι, έτρεξε το πρώτο του ράλι το 1968.
Ο Ρερλ έγινε ένας από τους αγαπημένους οδηγούς του Παγκοσμίου Πρωτάθλήματος Ράλι τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, νικώντας στο Ράλι Μόντε Κάρλο 4 φορές με 4 διαφορετικές εταιρίες. Στο πρωτάθλημα του 1980, το Fiat 131 Abarth τον έφερε στη κυριαρχία του τίτλου. Για πολλούς, εξίσου μεγάλη επιτυχία ήταν η υπεράσπιση του πρωταθλήματος του 1982, όπου ο Ρερλ στο τιμόνι του ξεπερασμένου Opel Ascona 400 μονομαχούσε με την Michèle Mouton, οδηγό της Audi, έχοντας η τελευταία ως πλεονέκτημα την τεχνολογία της τετρακίνησης του Audi quattro. Το 1982 ήταν επίσης η χρονιά όπου κέρδισε το Αφρικανικό Πρωτάθλημα Ράλι.
thumb|left|Ο Ρερλ οδηγεί ένα Quattro το 2005. Το Πρωτάθλημα του 1983 τον βρήκε στο μπάκετ της πισωκίνητης Lancia 037, προτού μεταβεί για το Πρωτάθλημα του 1984 στο μπάκετ του τετρακίνητου Audi quattro, ένα αυτοκίνητο με το οποίο για πολλούς ταυτίστηκε ο Ρερλ.
Εκείνη την εποχή ήταν συχνό φαινόμενο οι κορυφαίοι οδηγοί να έχουν διευρυμένες αγωνιστικές δραστηριότητες παίρνοντας μέρος σε άλλους θεσμούς ή ακόμα και σε διαφορετικής μορφής αγώνες. Έτσι και ο Ρερλ, αν και εκλεκτικός, συμμετείχε και σε άλλους κορυφαίους θεσμούς. Το τελευταίο γεγονός δεν τον εμπόδισε να γεμίσει τη προσωπική του συλλογή με 14 τρόπαια από ισάριθμους αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι.
Ο Ρερλ έγραψε ιστορία και σε αγώνες δρόμου, ενώ χαρακτηριστικά ο Νίκι Λάουντα τον έχει αποκαλέσει «ιδιοφυία στους τροχούς». Σε ένα αγώνα 24 ώρες του Νουέρμπουργκρινγκ, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όπου επικρατούσαν άσχημες καιρικές συνθήκες, με ισχυρή βροχή και ομίχλη κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο Ρερλ αντιμετώπιζε τις στροφές βάση του χρόνου. Παρ’ όλα αυτά ο αγώνας διακόπηκε για αρκετές ώρες.
Τα τελευταία χρόνια, αποτελεί έναν από τους κύριους δοκιμαστές της Porsche, ενώ είναι γνωστούς σε πολλούς για τους χρόνους που «γράφει» με εργοστασιακές Porsche στη φημισμένη και απαιτητική πίστα του Νορντσλάιφε.
Στροφάδες
<mapframe latitude="37.25" longitude="21" zoom="13" width="283" height="184" align="right" /> right|thumb|250px|Το μοναστήρι του Σωτήρος στις Στροφάδες, χαλκογραφία του Andre Grasset Saint-Sauver από το βιβλίο "Voyage historique...", Παρίσι 18ος αι. Οι Στροφάδες ή τα Στροφάδια αποτελούν συστάδα νησίδων από δυο μικρά νησιά στο Ιόνιο πέλαγος, σε απόσταση 27 νμ νότια από το ακρωτήρι Γεράκι της Ζακύνθου και σε ίδια περίπου απόσταση από τη νησίδα Πρώτη των δυτικών ακτών της Πελοποννήσου. Έχουν συνολική έκταση περίπου 2,6 τ.χλμ.. Το μεγαλύτερο και νοτιότερο από τα δύο νησιά ονομάζεται Σταμφάνη, νησίδα βραχώδης μήκους περίπου ενός χλμ., και το μικρότερο Άρπυια. Οι Στροφάδες έγιναν γνωστές για την ομορφιά τους, την πλούσια βλάστηση και γιατί είναι πέρασμα για πάνω από χίλια είδη αποδημητικών πουλιών - για αυτό το λόγο οι Στροφάδες είναι μέρος του Θαλάσσιου πάρκου Ζακύνθου. Στο παρελθόν αυτά τα νησιά τα θεωρούσαν ως τα πιο εύφορα στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμα κήποι με φρούτα και λαχανικά. Το χώμα είναι σκούρο, σχεδόν μαύρο σχετικά στραγγερό και πλούσιο. Στα νησιά υπάρχουν και αρκετοί κέδροι.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία όταν η Άρπυια Ωκυθόη κυνηγούσε τους γιους τους Βορέα, Ζήτη και Κάλαϊ φτάνοντας πάνω από τα νησιά άλλαξαν κατεύθυνση γυρίζοντας πίσω για να συναντήσουν τους Αργοναύτες. Έτσι τα νησιά ονομάστηκαν Στροφάδες. Πρόκειται βέβαια για λαϊκή ετυμολογία βασισμένη σε ομοηχίες λέξεων. Στο νησί επικρατούσαν και επικρατούν σε ορισμένες εποχές θυελλώδεις άνεμοι με τη μορφή ανεμοστρόβιλου, τους οποίους οι αρχαίοι προσδιόριζαν με τη φράση "στροφάδες άελλαι". Τούτο άλλωστε επιβεβαιώνουν οι ονομασίες των δύο κυριότερων ανέμων, του βόρειου (Ζήτι) και του νότιου (Κάλαϊ).
Στη Σταμφάνη βρίσκεται επίσης το Καστρομονάστηρο με τείχος ύψους 25 μ. αφιερωμένο στη Παναγία της "των πάντων χαράς" και στον Άγιο Διονύσιο. Σύμφωνα με την παράδοση, το μοναστήρι χτίστηκε το 1241 από την αυτοκράτειρα του Βυζαντίου Ειρήνη. Οι ελάχιστοι επισκέπτες, που θα κατορθώσουν να φτάσουν ως εδώ, θα δουν τον κενό τάφο του Αγίου Διονυσίου και θα συναντήσουν τον μοναδικό καλόγερο - ερημίτη που προσέχει σήμερα το μοναστήρι. Στο μοναστήρι έζησε κάποτε και ο Άγιος Διονύσιος (κοίμηση του Αγίου σε ηλικία 75 ετών, στις 17 Δεκεμβρίου του 1622, με τελευταία του επιθυμία να ταφεί στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Στροφάδων). Στα 1717 το μοναστήρι λεηλατήθηκε από μουσουλμάνους πειρατές και μερικά κειμήλιά του βρέθηκαν στη Μικρά Ασία να πωλούνται. Τότε κάποιοι Πάτμιοι καραβοκύρηδες αγόρασαν την τιμώμενη εικόνα της Παναγίας "Πάντων χαρά" κι αφού τη μετέφεραν στην Πάτμο, κάλεσαν έναν αγιογράφο να την απεικονίσει σε τοιχογραφία μέσα στο ναό του Αγ. Βασιλείου. Στην συνέχεια την απέστειλαν στις Στροφάδες. Πάνω στις καμπάνες του μοναστηριού είναι ανάγλυφη η Παναγία και σκηνές από τη μοναστική ζωή. Η δεύτερη και μικρότερη νησίδα Άρπυια βρίσκεται βορειότερα και χωρίζεται από τη Σταμφάνη με επικίνδυνα αβαθή που περιλαμβάνονται σκόπελοι και ύφαλοι.
Το άλλοτε άφθονο πηγαίο νερό μειώθηκε σημαντικά στους σεισμούς του 1886. Μοναδικός αλλά και συνάμα ιδανικός τρόπος για να επισκεφτεί κανείς τα νησιά είναι το ιδιωτικό σκάφος. Το λιμανάκι στο μεγάλο νησί δεν εξυπηρετεί σε καμία περίπτωση μεγάλα πλοία (π.χ.οχηματαγωγά). Τα δυο νησιά διοικητικά ανήκουν στο δήμο Ζακυνθίων και οι μόνιμοι κάτοικοί τους το 2001 ήταν οι 58 καλόγεροι της Μονής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Ζακύνθου Κατηγορία:Επτάνησα
Ράσινγκ Κλουμπ
Η Ράσινγκ Κλουμπ (ισπανικά: Racing Club) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της πρώτης κατηγορίας του αργεντίνικου πρωταθλήματος. Ιδρύθηκε στις 25 Μαρτίου του 1903. Έχει χρώματα γαλάζιο και άσπρο και έδρα το Χουάν Ντομίνγκο Περόν (Juan Domingo Perón), χωρητικότητας 64.161 θεατών.
Εδρεύει στην περιοχή της Αβεγιανέδα στο Μπουένος Άιρες και ακολουθείται από μεγάλη μάζα οπαδών. Αιώνια αντίπαλος με την οποία διατηρεί μια από τις εχθρικότερες αντιπαλότητες της Νοτίου Αμερικής είναι η Ιντεπεντιέντε. Η Ράσινγκ είναι μια από τις 5 πέντε μεγάλες ομάδες του Μπουένος Άιρες (Ρίβερ, Μπόκα, Ιντεπεντίεντε, Σαν Λορέντζο οι άλλες τέσσερις).
Διακρίσεις
Πρωτάθλημα Αργεντινής (18)
Κόπα Ιμπαργούρεν (5)
Κύπελλο Μπουένος Άιρες (4)
Κύπελλο Βασιλέα Γεωργίου του Ζ' (1)
Εκτός όμως από τους εγχώριους τίτλους, η Ράσινγκ Κλουμπ έχει και διεθνείς επιτυχίες και τίτλους.
Διηπειρωτικό (1)
Λιμπερταδόρες (1)
Σουδαμερικάνα (1)
Κόπα Ιντεραμερικάνα (1)
Αντιπαλότητες
Η σημαντικότερη και μεγαλύτερη αντίπαλος της Ράσινγκ είναι η Ιντεπεντιέντε. Τα μεταξύ τους ματς ονομάζονται ντέρμπι της Αβεγιανέδα και χαρακτηρίζονται από το πάθος και τις σκληρές μονομαχίες, υστερώντας μόνο των ντέρμπι Μπόκα - Ρίβερ. Μάλιστα το γήπεδο της μισητής αντιπάλου της Ράσινγκ, Ιντεπεντιέντε, βρίσκεται μόλις 200 μέτρα μακριά από το δικό της γήπεδο. Η Ράσινγκ έχει 65 νίκες, η Ιντεπεντιέντε 86 ενώ 74 ματς έληξαν ισόπαλα.
Έδρα
Έδρα της Ράσινγκ είναι το Χουάν Ντομίνγκο Περόν το οποίο είναι χωρητικότητας 64.161 θεατών και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε χωρητικότητα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Αργεντινή, πίσω μόνο από το Ελ Μονουμεντάλ, έδρα της Ρίβερ Πλέιτ. Το γήπεδο είναι γνωστό και για την εκρηκτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι οπαδοί της ομάδας.
Ρόστερ
center|1000px|
Τεντ Γκραντ
Τα πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του Γκραντ εγκαταστάθηκε στη Νότια Αφρική εγκαταλείποντας την Τσαρική Ρωσία τον 19ο αιώνα. Το αρχικό οικογενειακό του όνομα αναφέρεται ως "Μπλανκ" στη βιογραφία του, αλλά ο Guardian σε μια νεκρολογία ανέφερε ότι το πλήρες όνομα γέννησής του διατηρήθηκε άγνωστο.
Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν νέος και ανατράφηκε από τη μητέρα του που γεννήθηκε στη Γαλλία, η οποία νοίκιαζε τα διαμερίσματά της για να συμπληρώσει το εισόδημά της. Γνώρισε τον τροτσκισμό από έναν από τους ενοικιαστές των διαμερισμάτων της μητέρας του, τον Ραλφ Λι (γεννημένος Ραφαήλ Λεβί), ο οποίος έκανε πολιτικές συζητήσεις με τον Ισαάκ και του έδινε αντίτυπα της The Militant, της τροτσκιστικής εφημερίδας της Κομμουνιστικής Ένωσης της Αμερικής. Το 1934, βοήθησε τον Λι να ιδρύσει τη Μπολσεβίκικη-Λενινιστική Ένωση της Νότιας Αφρικής, μια μικρή τροτσκιστική ομάδα που σύντομα συγχωνεύτηκε με άλλες τάσεις σχηματίζοντας το Κόμμα Εργατών της Νότιας Αφρικής. Αργότερα μέσα στο έτος, οι Γκραντ, Λι και Μαξ Μπας αποφάσισαν να μετακομίσουν στο Λονδίνο όπου πίστευαν πως υπήρχαν καλύτερες προοπτικές για το κίνημα.
Στο ταξίδι άλλαξε το όνομά του σε Έντουαρντ Γκραντ - αλλά πάντα ήταν γνωστός ως Τεντ - και έκανε στάση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στη Γαλλία για να συναντήσει τον γιο του Τρότσκι, Λεβ Σεντώφ. Μόλις έφτασε στη Βρετανία, εντάχθηκε στη Μαρξιστική Ομάδα, η οποία τότε εργαζόταν στο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα και πήρε μέρος στη Μάχη της Κέιμπλ Στριτ ενάντια στους φασίστες. Αλλά όταν ο Τρότσκι πρότεινε ότι η ομάδα θα έπρεπε να στραφεί στο Εργατικό Κόμμα και η ηγεσία της διαφωνούσε, ο Γκραντ συμμετείχε σε μια μικρή ομάδα που διασπάστηκε για να σχηματίσει την Μπολσεβίκικη-Λενινιστική Ομάδα, η οποία σύντομα έγινε γνωστή ως Ομάδα Μαχητής (Militant). Η ομάδα μεγάλωσε, αλλά το 1937, μια διαφωνία σχετικά με την αντιμετώπιση του Ραλφ Λι από την ηγεσία οδήγησε στη διάσπαση πολλών μελών, συμπεριλαμβανομένου του Γκραντ.
Πολιτικές δραστηριότητες
Τα πρώην μέλη της Ομάδας Μαχητής (Militant) δημιούργησαν την Εργατική Διεθνή Ένωση και ο Γκραντ επρόκειτο να γίνει ο κύριος θεωρητικός της μετά την επιστροφή του Λι στη Νότια Αφρική και σε συνεργασία με τον Τζοκ Χάστον. Η ομάδα μεγάλωσε και το 1941 έγινε συντάκτης της εφημερίδας της. Συνέχισε το ρόλο του στο ενοποιημένο Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΕΚΚ). Το 1945, ο Τεντ Γκραντ, μαζί με τον Τζοκ Χάστον και άλλους, υποστήριξαν ότι θα υπάρξει μια νέα αλλά περιορισμένη περίοδος οικονομικής επέκτασης τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 στη Δύση. Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με τις προοπτικές του αμερικανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος με επικεφαλής τον Τζέιμς Κάνον το 1945.
Μετά τη διάλυση του ΕΚΚ, ο Γκραντ μπήκε απρόθυμα στην ομάδα του Τζέρι Χίλι, αλλά σύντομα διαγράφηκε. Δημιούργησε μια νέα, μικρή τάση στο Εργατικό Κόμμα, η οποία, κατά τη διάρκεια του 1952 και του 1953, ονομαζόταν Διεθνής Σοσιαλιστική Ομάδα από το τριμηνιαίο περιοδικό της, ο Διεθνής Σοσιαλιστής. Αργότερα ονομάστηκε Επαναστατική Σοσιαλιστική Ένωση, αναγνωρίστηκε ως το επίσημο βρετανικό τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς μεταξύ του 1957 και του 1965. Το 1964 ίδρυσε την εφημερίδα Μαχητής (Militant).
Η ομάδα στην αρχή αναπτυσσόταν πολύ αργά, αλλά το 1983 είχε γίνει μια σημαντική δύναμη στη βρετανική πολιτική σκηνή, γνωστή ως Militant, ή η τάση του Militant. Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Γκραντ και οι σύντροφοί του αρνούνταν επισήμως στους αξιωματούχους του Εργατικού Κόμματος ότι το Militant ήταν οργανωμένο με τρόπο που ήταν αντίθετος με το καταστατικό του Εργατικού Κόμματος, επιμένοντας ότι ήταν απλώς μια ομάδα υποστηρικτών της εφημερίδας Militant. Στο πλαίσιο της μετατόπισης του Εργατικού Κόμματος προς τα αριστερά τη δεκαετία του 1970, στην οποία οι περιφερειακές Γενικές Επιτροπές Διαχείρισης του Εργατικού Κόμματος (ΓΕΔ) ήταν σε μεγάλο βαθμό κατά των διαγραφών, υπήρξαν μόνο μερικές μεμονωμένες προσπάθειες για ανάληψη πρωτοβουλιών εναντίον του Militant, ενώ η υποστήριξή του στο κόμμα, όπως αποδεικνυόταν από τον αριθμό των αντιπροσώπων στο εθνικό Συνέδριο του κόμματος που υποστήριζαν τις προτάσεις του Militant, αυξανόταν.
Το Εργατικό Κόμμα επιτίθεται στο Militant
Στη συνέχεια, η απόφαση επικυρώθηκε από την κανονική συνδιάσκεψη του κόμματος, όπου η ενιαία ψήφος των συνδικάτων (που χρησιμοποιείται συχνά κατά τη διακριτική ευχέρεια των γενικών γραμματέων των συνδικάτων) άλλαξε υπέρ των διαγραφών, ενώ το 80% των αντιπροσώπων από τις περιφερειακές και τοπικές οργανώσεις του Εργατικού Κόμματος ήταν κατά των διαγραφών, όπως και ένας σημαντικός αριθμός αντιπροσώπων των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Ωστόσο αυτό το μέτρο δεν εμπόδισε την ανάπτυξη του Militant.
Το 1986, το Εργατικό Κόμμα αναθεώρησε διεξοδικά το καταστατικό του, ταυτόχρονα με τη διαγραφή των κορυφαίων στελεχών του Militant στο Μέρσισάιντ, με σκοπό να καταστεί δυνατή η συστηματική απομάκρυνση μελών εισοδιστικών ομάδων όπως το Militant. Στην αρχή μόνο μια χούφτα στελεχών του Militant διαγράφηκαν. Το 1987 τρία μέλη του Militant που είχαν εκλεγεί στο κοινοβούλιο με το Εργατικό Κόμμα παρέμειναν στην κοινοβουλευτική ομάδα του Εργατικού κόμματος στη Βουλή των Κοινοτήτων.
Οι διαγραφές από το Εργατικό Κόμμα αργότερα επανήλθαν, οι οποίες σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ίδιου του Militant ανέρχονταν σε 219 μέλη τον Αύγουστο του 1991, δημιουργώντας μια δυναμική εντός της οργάνωσης που οδήγησε πολλούς να αμφισβητήσουν τη χρησιμότητα της εισοδιστικής τακτικής.
Διαγραφή από το Militant
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το Militant δραστηριοποιήθηκε στο κίνημα κατά του κεφαλικού φόρου που πάλευε ενάντια στη Χρέωση των Κοινοτήτων της κυβέρνησης της Θάτσερ (γνωστή ως κεφαλικός φόρος). Εν τω μεταξύ, υπήρχε μια αναπτυσσόμενη φράξια που θεωρούσε ότι η συνεχιζόμενη υποστήριξη προς το Εργατικό Κόμμα θα εμπόδιζε την ανάπτυξη της τάσης. Ο Γκραντ ανησυχούσε ότι η οργάνωσή του απομακρυνόταν από την ερμηνεία των θεωριών του Τρότσκι και είχε απορροφηθεί από τον "ακτιβισμό". Είχε υποστηρίξει ότι οι βουλευτές του Militant έπρεπε να πληρώσουν τον κεφαλικό φόρο για να προστατεύσουν την ομάδα. Έγινε μια συζήτηση μέσα στο Militant, όπου ο Πίτερ Ταφ και οι υποστηρικτές του τοποθετήθηκαν υπέρ της εγκατάλειψης της εισοδιστικής τακτικής, και αντ' αυτού άρχισαν να κατεβάζουν υποψηφίους βουλευτές ενάντια στο Εργατικό Κόμμα στις επαναληπτικές εκλογές του Λίβερπουλ στο Γουάλτον το 1991 και στη συνέχεια στις γενικές εκλογές του 1992 στο Λίβερπουλ και τη Σκωτία.
Ο Τεντ Γκραντ αντιτάχθηκε σε αυτές τις εξελίξεις, και μετά από μακρά εσωτερική συζήτηση και την έκτακτη εθνική Συνδιάσκεψη που επιβεβαίωσε την απόφαση να αποχωρήσει το Militant από το Εργατικό Κόμμα, ο Γκραντ διαγράφηκε από το Militant μαζί με τον Άλαν Γουντς το 1992.
Ο εγγονός του Τρότσκι Βσιέβολοντ Πλατόνοβιτς Βολκώφ δήλωσε το 1997 ότι "η βαθιά γνώση της μαρξιστικής θεωρίας από τον Γκραντ, και ιδιαίτερα της σκέψης και των έργων του Λέον Τρότσκι, κάνει άλμα από τη γραπτή σελίδα. Μια τέτοια γνώση είναι ο καρπός μιας μακράς ζωής που αφιερώθηκε στη σχολαστική μελέτη του Μαρξισμού τόσο στη θεωρία όσο και στην καθημερινή πρακτική."
Βασικές ιδέες
Ο Τεντ Γκραντ περιέγραφε τον εαυτό του ως μαρξιστή, λενινιστή και τροτσκιστή. Στις ιδέες του, μπορεί κανείς να αναγνωρίσει μια μεγάλη έμφαση στα ακόλουθα ζητήματα:
Αντίδραση στη διχοτόμηση της Ινδίας
Ο Τεντ Γκραντ επέκρινε έντονα τη διχοτόμηση της Ινδίας, γράφοντας στον πρόλογο του βιβλίου του συντρόφου του μαρξιστή Λαλ Χαν «Κρίση στην Ινδική Υπο-ήπειρο, Διχοτόμηση: Μπορεί να αναιρεθεί;»:"Πρέπει να καταλάβουμε ότι η διχοτόμηση της υπο-ηπείρου σε Πακιστάν και Ινδία ήταν έγκλημα που διαπράχθηκε από τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. Αρχικά, ο βρετανικός ιμπεριαλισμός προσπάθησε να διατηρήσει τον έλεγχο ολόκληρης της υπο-ηπείρου, αλλά κατά τη διάρκεια του 1946-1947, μια επαναστατική κατάσταση ξέσπασε σε ολόκληρη την ινδική υπο-ήπειρο. Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε πλέον να συγκρατήσει την κατάσταση. Τα στρατεύματά του ήταν κυρίως Ινδοί, και δεν μπορούσαν να βασιστούν σε αυτά για να κάνουν το βρώμικο έργο για τους ιμπεριαλιστές. Σε αυτές τις συνθήκες οι ιμπεριαλιστές κινήθηκαν στην ιδέα της διχοτόμησης. Καθώς δεν μπορούσαν πλέον να ελέγξουν την κατάσταση, αποφάσισαν ότι ήταν προτιμότερο να οδηγήσουν σε διχόνοια τους Μουσουλμάνους και τους Ινδουιστές, υποστηρίζοντας τους πρώτους εναντίον των τελευταίων και ανάποδα. Με αυτήν τη μέθοδο, σχεδίασαν να χωρίσουν τη υπο-ήπειρο για να διευκολύνουν τον έλεγχο από έξω όταν θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τη στρατιωτική τους παρουσία. Το έκαναν αυτό χωρίς καμία ανησυχία για την τρομερή αιματοχυσία που θα εξαπολυόταν. — Τεντ Γκραντ"
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Τροτσκιστές
Θάνος Μικρούτσικος
Ο Θάνος Μικρούτσικος (Πάτρα, 13 Απριλίου 1947 - Αθήνα, 28 Δεκεμβρίου 2019 ) ήταν Έλληνας πιανίστας και συνθέτης, από τους σημαντικότερους της νεότερης ελληνικής μουσικής σκηνής. Επίσης ήταν πολιτικά και πολιτισμικά δραστήριος, συμμετέχοντας κατά περιόδους ενεργά στις εξελίξεις.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1947 στην Πάτρα. Ο Θάνος Μικρούτσικος ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του σε μικρή ηλικία στη Φιλαρμονική Εταιρεία Πατρών και στο Ελληνικό Ωδείο (πιάνο, θεωρία, αρμονία). Ακολούθησαν οι σπουδές και η αποφοίτησή του από το μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα μελέτησε αρμονία, αντίστιξη, φούγκα και σύνθεση με τον καθηγητή-συνθέτη Γ. Α. Παπαϊωάννου.
Έχει νυμφευθεί τρεις φορές, στα νεανικά του χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του '70 είχε παντρευτεί για πρώτη φορά με την Κοραλία Σωτηριάδου, δύο χρόνια μικρότερή του και φοιτήτρια τότε, Είχε προηγηθεί ο γάμος του με την ηθοποιό Ειρήνη Ιγγλέση, με την οποία είχαν αποκτήσει δύο κόρες, τη Σεσίλ και την Κωνσταντίνα. Το 1996 νυμφεύθηκε τη δημοσιογράφο Μαρία Παπαγιάννη, με την οποία είχαν αποκτήσει μια κόρη και έναν γιο, την Αλεξάνδρα και τον Στέργιο. Απεβίωσε στις 28 Δεκεμβρίου 2019 σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο της Αθήνας μετά από πολλά έτη αντιμετώπισης του καρκίνου.
Ήταν υποστηρικτής του Παναθηναϊκού και ο μεγαλύτερος αδελφός του μουσικού και τηλεπαρουσιαστή Ανδρέα Μικρούτσικου.
Καριέρα στην Ελλάδα
Το 1969 μελοποίησε στο ύφος του «νέου κύματος» δύο ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη. Μαθήτευσε για ενάμιση χρόνο δίπλα στο δωδεκαφθογγιστή συνθέτη Γιάννη Παπαϊωάννου στο Ελληνικό Ωδείο. Επηρεασμένος από τις σπουδές του δίπλα στον Παπαϊωάννου και τα ακούσματα σύγχρονης μουσικής, το 1972 μελοποίησε άλλα δύο ποιήματα του Καρυωτάκη σε στυλ τζαζ-ροκ ερμηνευμένα από τη Μαρίζα Κωχ. Το 1975 έβγαλε το δίσκο «Πολιτικά τραγούδια». Συνέχισε την πορεία του ως στρατευμένος δημιουργός μελοποιώντας Γιάννη Ρίτσο, Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, Μάνο Ελευθερίου, Μπέρτολτ Μπρεχτ και άλλους. Οι δίσκοι του «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για φονιάδες», «Μουσική πράξη στον Μπρεχτ», είναι χαρακτηριστικοί του ριζοσπαστικού κλίματος των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων. Ειδικά η «Καντάτα για τη Μακρόνησο», έργο πρωτοποριακό για την εποχή του, όπου ο συνθέτης πειραματίζεται πάνω στην ατονική μουσική, γνώρισε διακρίσεις σε διεθνή φεστιβάλ και συνοδεύτηκε από την ερμηνεία της Μαρίας Δημητριάδη.
Στη συνέχεια, με τον δίσκο «Σταυρός του Νότου», σε ποίηση Νίκου Καββαδία, ανοίχτηκε σε ευρύτερη τραγουδιστική θεματική, υπηρετώντας παράλληλα το θέατρο, καθώς και την ηλεκτρονική και ατονική μουσική. Με την ίδια αγάπη πάντα για τον έμμετρο λόγο συνεχίζει να μελοποιεί Γιάννη Ρίτσο, Άλκη Αλκαίο, Κώστα Τριπολίτη, Φρανσουά Βιγιόν, Κωνσταντίνο Καβάφη και άλλους. Ακόμα, έχει παρουσιάσει την όπερα «Ελένη» και έχει μελοποιήσει παραμύθια.