cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζολπιδέμη
Ψυχαγωγική χρήση
Άλλα φάρμακα, όπως οι βενζοδιαζεπίνες και η ζοπικλόνη, βρίσκονται επίσης σε μεγάλο αριθμό ύποπτων για οδήγηση υπό την επήρεια ναρκωτικών. Πολλοί οδηγοί έχουν επίπεδα αίματος που υπερβαίνουν κατά πολύ το εύρος της θεραπευτικής δόσης, γεγονός που υποδηλώνει υψηλό βαθμό δυναμικού υπερβολικής χρήσης για τις βενζοδιαζεπίνες, τη ζολπιδέμη και τη ζοπικλόνη. Ο Αμερικανός Γερουσιαστής Πάτρικ Κένεντι λέει ότι χρησιμοποιούσε ζολπιδέμη (Ambien) και προμεθαζίνη (Phenergan) όταν πιάστηκε να οδηγεί επικίνδυν στις 3 π.μ. «Απλώς δεν θυμάμαι να σηκώνομαι από το κρεβάτι, να με σταματά η αστυνομία, ή να τιμωρούμε για τρεις παραβάσεις οδήγησης», δήλωσε ο Κένεντι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπνωτικά Κατηγορία:Ακεταμίδες Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Αζόλες Κατηγορία:Πυριδίνες
Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας
Ο Εμμανουήλ Β΄ (πορτογαλικά: Manuel II, 15 Νοεμβρίου 1889 - 2 Ιουλίου 1932) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκόττα - Κοχάρυ ήταν ο τελευταίος Βασιλιάς της Πορτογαλίας. Ανήλθε στον θρόνο την 1η Φεβρουαρίου 1908, μετά τη δολοφονία του πατέρα του Κάρολου της Πορτογαλίας και του μεγαλύτερου αδελφού του Λουδοβίκου Φίλιππου, Διαδόχου Πρίγκιπα της Πορτογαλίας. Πριν την ενθρόνισή του ήταν ο Δούκας του Μπέζα. Η βασιλεία του τερματίστηκε σύντομα, με την κατάργηση της μοναρχίας από την Επανάσταση της 5ης Οκτωβρίου 1910, οπότε ο Εμμανουήλ Β΄ έζησε το υπόλοιπο κομμάτι της ζωής του στην εξορία.
Πρώιμα χρόνια
Ο Εμμανουήλ Μαρία Φίλιππος Κάρολος Αιμίλιος Λουδοβίκος Μιχαήλ Ραφαήλ Γαβριήλ Γκονζάγκα Φραγκίσκος ντε Ασσίς Ευγένιος γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1889, χρονιά που απεβίωσε ο παππούς του, Λουδοβίκος της Πορτογαλίας. Ήταν το τρίτο παιδί, και τελευταίος γιος, του Καρόλου της Πορτογαλίας και της συζύγου του Αμαλίας της Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου, Κόμη του Παρισιού. Γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι του Μπελέμ στη Λισαβόνα. Βαπτίστηκε λίγες ημέρες αργότερα, με ανάδοχο τον εκ μητρός πάππο του, τον Κόμη του Παρισιού. Επίσης ο Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας, ο οποίος είχε καθαιρεθεί από τον θρόνο του, την ημέρα που είχε γεννηθεί ο Εμμανουήλ, ήταν παρών στην τελετή.
Έλαβε τη συνηθισμένη εκπαίδευση για ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας της Πορτογαλίας, χωρίς τις πολιτικές ανησυχίες που είχε ο πρωτότοκος αδελφός του, ο οποίος αναμενόταν να γίνει βασιλιάς. Παρότι ο Εμμανουήλ μεγάλωσε ως τμήμα της ανώτερης κοινωνικής τάξης, αργότερα με την άνοδό του στον θρόνο, ακολούθησε μια πιο λαϊκή πορεία, εγκαταλείποντας πολλά επίσημα βασιλικά πρωτόκολλα. Σπούδασε ιστορία και φιλολογία, ενώ από την ηλικία των έξι ετών μιλούσε και έγραφε γαλλικά. Έδειξε αγάπη για τη λογοτεχνία και την ανάγνωση, σε αντίθεση με τον αδελφό του, ο οποίος ενδιαφερόταν περισσότερο για τον αθλητισμό. Στην αγωγή του Εμμανουήλ περιλαμβανόταν ιππασία, ξιφασκία, κωπηλασία, τέννις και κηπουρική. Ήταν λάτρης της μουσικής, ειδικά του Μπετόβεν και του Βάγκνερ, και έπαιζε πιάνο. Στην εκπαίδευσή του περιλαμβανόταν, επίσης, λατινικά, γερμανικά, πορτογαλικά, μαθηματικά, γαλλική λογοτεχνία, αγγλικά και αγγλική λογοτεχνία, θρησκευτικά και ηθική. Το 1903 ταξίδεψε με τη μητέρα του και τον αδελφό του στην Αίγυπτο, με τη βασιλική θαλαμηγό Αμαλία, ώστε να επεκτείνει την κατανόηση των αρχαίων πολιτισμών.
Η Βασιλοκτονία στη Λισαβόνα
Το μέλλον του Εμμανουήλ, καθώς και της Πορτογαλίας, γνώρισε άλλη τροπή την 1η Φεβρουαρίου 1908. Την ημέρα εκείνη, η βασιλική οικογένεια επέστρεφε από το παλάτι της Βίλα Βισόζα στη Λισαβόνα. Καθ΄ οδόν προς το Βασιλικό Παλάτι Αζούντα, στην άμαξα, που μετέφερε τον Βασιλιά Κάρολο, την οικογένειά του και τον Πρωθυπουργό Ζουάου Φράνκο, περνώντας από την Πλατεία Εμπορίου, εξαπολύθηκαν πυροβολισμοί εναντίον της από τουλάχιστον δύο άνδρες, εκ των οποίων ταυτοποιήθηκαν οι Αλφρέδο Κόστα και Μανουέλ Μπουίσα. Δεν είναι σαφές αν οι δολοφόνοι προσπαθούσαν να σκοτώσουν τον Βασιλιά, τον Διάδοχο ή τον Πρωθυπουργό. Οι δολοφόνοι πυροβολήθηκαν επί τόπου από τη βασιλική σωματοφυλακή και αργότερα αναγνωρίστηκαν ως μέλη του Πορτογαλικού Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Βασιλιάς πέθανε αμέσως, ο Διάδοχος είκοσι λεπτά περίπου αργότερα, ενώ η Βασίλισσα Αμαλία και ο Πρωθυπουργός δεν υπέστησαν τραύματα. Ο Εμμανουήλ πληγώθηκε μόνο στο χέρι. Με αυτόν τον τραγικό τρόπο, ο Εμμανουήλ έγινε Βασιλιάς της Πορτογαλίας.
Βασιλιάς της Πορτογαλίας
Ο νεαρός βασιλιάς, ο οποίος δεν είχε προοριστεί να βασιλεύσει, προσπάθησε να σώσει την εύθραυστη θέση της δυναστείας των Μπραγκάνσα, ζητώντας την παραίτηση του Ζουάου Φράνκο και ολόκληρου του υπουργικού του συμβουλίου, στις 4 Φεβρουαρίου 1908. Ο Εμμανουήλ θεωρούσε ότι οι πολιτικές του μπορεί να ήταν υπεύθυνες για την τραγωδία. Έπειτα διόρισε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, υπό την προεδρία του ναυάρχου Φρανσίσκου Ζουακίμ Φερέιρα ντου Αμαράλ. Αυτό κατεύνασε τους δημοκρατικούς, αν και από κάποιους από αυτούς θεωρήθηκε ως κίνηση αδυναμίας. Ακόμη και έτσι, στις ελεύθερες εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Αυγούστου 1910, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν μόνο 14 έδρες στο κοινοβούλιο.
Στις 6 Μαΐου 1908, ενώπιον των βουλευτών της χώρας, ορκίστηκε πίστη στο σύνταγμα. Ο Εμμανουήλ Β΄ έλαβε γενικά συμπαθή αισθήματα από τον λαό, λόγω του θανάτου του πατέρα του και του μεγαλύτερου αδελφού του. Δίπλα του είχε τη μητέρα του, Αμαλία, και τον έμπειρο πολιτικό Ζουζέ Λουτσιάνου ντι Κάστρου. Κρίνοντας ότι ο πατέρας του Κάρολος είχε παρεμβατικό ρόλο στην πολιτική, ο Εμμανουήλ Β΄ θα δηλώσει ότι θα βασιλεύει, αλλά δε θα κυβερνά.
Από την πλευρά του, ο νέος Βασιλιάς προσπάθησε να αυξήσει τους συνδέσμους της μοναρχίας με τους υπηκόους του. Επισκέφθηκε διάφορες περιοχές της χώρας, όπως το Πόρτο, την Μπράγκα, τη Βιάνα ντου Καστέλου, την Ολιβέιρα ντε Αζεμέις, το Σάντου Τίρσου, τη Βίλα Νόβα ντε Γκάια, το Αβέιρο, το Γκιμαράες, την Κοΐμπρα και το Μπαρσέλους. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεων αυτών, οι υπήκοοί του γοητεύτηκαν από τον νεαρό Βασιλιά, τον οποίο υποδέχτηκαν εγκάρδια. Στις 23 Νοεμβρίου μετέβη στο Εσπίνιο για να εγκαινιάσει το σιδηροδρομικό δίκτυο Εσπίνιο - Αβέιρο. Στα ταξίδια του κέρδιζε την εύνοια του λαού με την ειλικρίνειά του και τον ευσεβή του χαρακτήρα.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, επισκέφθηκε την Ισπανία, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου και τιμήθηκε ως Ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (Νοέμβριος 1909). Καλλιέργησε εξωτερική πολιτική φιλοβρετανική, η οποία δεν ήταν μόνο μια γεωπολιτική στρατηγική που διατηρούσε και ο πατέρας του, αλλά και σύμμαχος για τον ίδια τη θέση του στον θρόνο, έχοντας έναν ισχυρό σύμμαχο. Όμως η αστάθεια της χώρας, η δολοφονία του Βασιλιά και του Διαδόχου και ο θάνατος του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, τερμάτισαν τα σχέδια του Εμμανουήλ Β΄. Ο πρώην Βρετανός μονάρχης, ως προσωπικός φίλος του Βασιλιά Καρόλου, ήταν υποστηρικτής του Οίκου των Μπραγκάνσα, και χωρίς αυτόν, η φιλελεύθερη κυβέρνηση της Βρετανίας δεν είχε κανένα συμφέρον να επιδιώξει να διατηρηθεί η πορτογαλική μοναρχία.
Κοινωνικό ερώτημα
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, πολλοί διανοούμενοι και πολιτικοί είχαν ασχοληθεί με την ανάπτυξη του αστικού προλεταριάτου, ως συνέπεια της Βιομηχανικής Επανάστασης. Στην Πορτογαλία, λόγω των χαμηλών επιπέδων εκβιομηχάνισης, αυτό δεν ήταν σημαντικό ζήτημα, όμως επιδεινώθηκε από την οικονομική κρίση και το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο πίστευε ότι η αβασίλευτη δημοκρατία θα έλυνε τα προβλήματα. Αυτό ήταν το λεγόμενο Κοινωνικό Ερώτημα (Questão Social) της εποχής.
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε δημιουργηθεί από το 1875, αλλά ποτέ δεν είχε καταφέρει να εκλεγεί στο Κοινοβούλιο. Αυτό δεν ήταν μόνο επειδή δεν ήταν δημοφιλές, αλλά επειδή το Δημοκρατικό Κόμμα της Πορτογαλίας ήταν το κύριο μέσο της ριζικής δυσαρέσκειας στο πολιτικό σύστημα. Το 1909 ο Εμμανουήλ Β΄ θα προσπαθήσει να προσεγγίσει τους Σοσιαλιστές για να φθάσουν σε συμφωνία για τις συνθήκες εργασίας των εργατών, προκειμένου έτσι να σπάσει ο δεσμός τους με τους Δημοκρατικούς. Είναι αξιοσημείωτο το κομμάτι από επιστολή του προς τον τότε πρωθυπουργό Βενσεσλάου ντε Λίμα, όπου αναφέρει ότι: «...με τη συνεργασία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, θα εκτρέψουμε τους υποστηρικτές του από το Δημοκρατικό Κόμμα, οδηγώντας τους σε μια χρήσιμη και παραγωγική δύναμη». Ωστόσο, οι προσπάθειες που έγιναν δεν ευδοκίμησαν και δεν εμπόδισαν τα γεγονότα που έρχονταν.
Εκθρόνιση
Μεταξύ 4 και 5 Οκτωβρίου 1910, ξέσπασε η Δημοκρατική Επανάσταση στους δρόμους της Λισαβόνας. Αρχικά ξεκίνησε ως στρατιωτικό πραξικόπημα, στο οποίο έπειτα εντάχθηκαν κάποιοι πολίτες και δημοτικοί φρουροί, που επιτέθηκαν στη βασιλική φρουρά και το βασιλικό παλάτι, ενώ τα κανόνια από ένα πολεμικό πλοίο προστέθηκαν στη δύναμη των δημοκρατικών. Το Παλάτι Νεσεσιδάντζες (η τότε επίσημη κατοικία του νεαρού Βασιλιά) βομβαρδίστηκε, αναγκάζοντας τον Εμμανουήλ Β΄ να μετακινηθεί στο Παλάτι Μάφρα, όπου συναντήθηκε με τη μητέρα του, Βασίλισσα Αμαλία και τη γιαγιά του, Βασιλομήτωρα Μαρία Πία της Σαβοΐας. Σε αυτά τα γεγονότα δεν φαινόταν ιδιαίτερα εμφανής λαϊκή αντίδραση. Η εικόνα από την πλατεία μπροστά από το Δημαρχείο στη Λισαβόνα, όπου συνέβη η ανακήρυξη της Δημοκρατίας, δεν είχε κατακλυστεί από πλήθος, και μάλιστα ορισμένοι στον στρατό φοβήθηκαν ότι οι ενέργειές τους θα δεν θα ήταν επιτυχημένες. Ένας Δημοκρατικός στρατιωτικός, ο ναύαρχος Κάντιντου ντους Χέις, αυτοκτόνησε, όταν πίστεψε ότι η επανάσταση δεν είχε επιτύχει.
Μία ημέρα αργότερα, όταν ήταν σαφές ότι οι Δημοκρατικοί είχαν επικρατήσει, ο Εμμανουήλ Β΄ αποφάσισε να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα από την Ερισέιρα, μέσω της βασιλικής θαλαμηγού Αμαλία, για να μεταβεί στο Πόρτο. Δεν είναι σαφές αν οι σύμβουλοι του Εμμανουήλ τον παρακίνησαν να αλλάξει τις προθέσεις του ή αν αναγκάστηκε να αλλάξει τον προορισμό του, καθώς η βασιλική οικογένεια τελικώς αποβιβάστηκε στο Γιβραλτάρ, αφού είχε λάβει ειδοποίηση ότι το Πόρτο είχε πέσει στα χέρια των Δημοκρατικών. Το πραξικόπημα είχε πετύχει και η βασιλική οικογένεια βρισκόταν πλέον στην εξορία.
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1909, ο Εμμανουήλ γνώρισε την Γκαμπί Ντεσλί, ηθοποιό και χορεύτρια, με την οποία σύναψε σχέση. Η σχέση τους ήταν εχέμυθη, παρόλο που στο εξωτερικό βρισκόταν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, ειδικά μετά την εκθρόνιση. Στις δημόσιες συνεντεύξεις της η Γκαμπί Ντεσλί ποτέ δεν αρνούνταν τη σχέση της με τον Εμμανουήλ, ωστόσο αρνούνταν να τη σχολιάζει. Μετά την εκθρόνιση θα συνεχίσουν να συναντιούνται, όμως όταν η Γκαμπί μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το καλοκαίρι του 1911, η σχέση τους τερματίστηκε.
Την άνοιξη του 1912, ο Εμμανουήλ Β΄ επισκέφθηκε την Ελβετία, όπου γνώρισε την Αυγούστα Βικτωρία (1890-1966), κόρη του Γουλιέλμου του Χοεντσόλλερν, και εντυπωσιάστηκε βαθιά από εκείνη. Το επόμενο έτος, στις 4 Σεπτεμβρίου 1913, ο Εμμανουήλ Β΄ και η Αυγούστα Βικτώρια θα παντρευτούν στο Κάστρο του Ζιγκμαρίνγκεν. Παρόντες στην τελετή ήταν αντιπρόσωποι διαφόρων βασιλικών οίκων της Ευρώπης, όπως ο Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, και ο Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας.
Εξορία
Στην εξορία ο Εμμανουήλ Β΄ θα εγκατασταθεί στο Λονδίνο, τόπο που είχε γεννηθεί η μητέρα του. Εκεί προσπάθησε να δημιουργήσει ένα περιβάλλον που να του θυμίζει την Πορτογαλία, καθώς οι προσπάθειες για την επαναφορά του στον θρόνο είχαν αποτύχει. Είχε ενεργή συμμετοχή στην τοπική κοινότητα, όπου παρευρισκόταν σε τελετές της καθολικής εκκλησίας του Αγίου Ιακώβου, ενώ έγινε ανάδοχος πολλών παιδιών. Το 1932 δώρισε το υαλογράφημα σε ένα παράθυρο στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου, το οποίο έφερε το έμβλημα των Μπραγκάνσα και απεικόνιζε τον Άγιο Αντώνιο της Πάδοβα. Η επιρροές του στην περιοχή είναι ακόμη και σήμερα εμφανείς μέσω διαφόρων τοπωνυμίων, όπως της Οδού Εμμανουήλ, της Λεωφόρου Λισαβόνας και των Κήπων Πορτογαλίας. Παρακολούθησε τα πολιτικά γεγονότα στην Πορτογαλία και προβληματιζόταν με την άναρχη κατάσταση της Πρώτης Δημοκρατίας, φοβούμενος ότι θα μπορούσε να προκαλέσει ισπανική εισβολή και απώλεια της ανεξαρτησίας της χώρας.
Παρότι βρισκόταν στην εξορία, υπήρξε μία περίπτωση όπου η άμεση παρέμβαση του πρώην Βασιλιά βοήθησε αποτελεσματικά τη χώρα του. Μετά την ανατροπή της κυβέρνησης τού Μανουέλ Γκόμες ντα Κόστα από τον Στρατηγό Όσκαρ Καρμόνα το 1926, ο Κόστα διορίστηκε πρέσβης στο Λονδίνο. Με δεδομένη την ταχεία διαδοχή των πρέσβεων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα διαπιστευτήρια του νέου διπλωμάτη. Επειδή ο πρέσβης επρόκειτο να διαπραγματευτεί την εκκαθάριση του πορτογαλικού χρέους προς το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας ζήτησε από τον Εμμανουήλ Β΄ να μεσολαβήσει για να εξομαλυνθεί η κατάσταση. Ο πρώην μονάρχης με ευχαρίστηση ικανοποίησε το αίτημα αυτό και, μέσα από διάφορες επαφές που έκανε, κατάφερε να επιλύσει την πρόβλημα. Η πατριωτική στάση του Εμμανουήλ Β΄ φάνηκε και στο γεγονός ότι το 1915 με τη διαθήκη του μεταβίβασε την περιουσία του στο πορτογαλικό κράτος για τη δημιουργία ενός μουσείου και υπογράμμιζε την πρόθεσή του να ταφεί στην Πορτογαλία.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Εμμανουήλ Β΄, όντας αγγλόφιλος, υπερασπίστηκε την είσοδο της Πορτογαλίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ενεργό συμμετοχή της. Ζήτησε από τους φιλομοναρχικούς να απέχουν από τις προσπάθειες αποκατάστασης του θεσμού κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μάλιστα συναντήθηκε με Δημοκρατικούς και προσπάθησε να τους πείσει να τον εντάξουν στον πορτογαλικό στρατό. Όμως, σε αντίθεση με τις ελπίδες του, η πλειοψηφία των φιλομοναρχικών δεν ακολούθησαν τις εκκλήσεις του για συνεργασία. Πολλοί από αυτούς υποστήριξαν τις φιλοδοξίες της Γερμανίας και ήλπιζαν ότι μια ενδεχόμενη νίκη του Κάιζερ θα ήταν μια άλλη οδός για την αποκατάσταση της μοναρχίας. Ο Εμμανουήλ Β΄ πίστευε επίσης, ότι υποστηρίζοντας τη Μεγάλη Βρετανία θα ήταν εγγυημένη η διατήρηση των υπερπόντιων αποικιών της Πορτογαλίας.
Ο Εμμανουήλ προσπάθησε να κάνει τον εαυτό του διαθέσιμο στους Συμμάχους, αλλά απογοητεύτηκε όταν του ανέθεσαν θέση στον Βρετανικό Ερυθρό Σταυρό. Σε αυτή τη θέση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια, συμμετέχοντας σε συνέδρια, διαχειριζόμενος κεφάλαια, επισκεπτόμενος νοσοκομεία και τραυματισμένους στρατιώτες. Οι περισσότερες από τις προσπάθειές του δεν του αναγνωρίστηκαν. Ο Εμμανουήλ Β΄ ήταν, επίσης, υπεύθυνος για τη δημιουργία του Τμήματος Ορθοπεδικής στο νοσοκομείο του Σέφερντς Μπους, το οποίο κατόπιν επιμονής του συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1925, προκειμένου να συνεχίσει τη θεραπεία ατόμων που είχαν επηρεαστεί από τον πόλεμο. Μία απόδειξη της αναγνώρισης τού έργου του από τους Βρετανούς ήταν η πρόσκλησή του από τον Βασιλιά Γεώργιο Ε΄ στους εορτασμούς μετά το τέλος του πολέμου, το 1919.
Προσπάθειες επαναφοράς της μοναρχίας
Από το 1911 οι Πορτογάλοι φιλομοναρχικοί, που βρίσκονταν στην εξορία, συγκεντρώθηκαν στη Γαλικία της Ισπανίας προκειμένου να εισέλθουν στην Πορτογαλία και να αποκαταστήσουν τη μοναρχία. Επικεφαλής τους ήταν ο χαρισματικός Εγίκε Μίτσελ ντε Πάιβα Κοσέιρου, ένας βετεράνος των αφρικανικών αποικιακών εκστρατειών. Ο Παλαδίνος, όπως τον αποκαλούσαν οι πορτογαλικές εφημερίδες, πίστευε ότι επιδεικνύοντας τη στρατιωτική του δύναμη θα ανάγκαζε τον αγροτικό πληθυσμό σε εξέγερση και υποστήριξη της επαναφοράς της μοναρχίας. Ωστόσο έκανε λάθος. Με πλημμελή προετοιμασία και άσχημη οικονομική κατάσταση, οι δυνάμεις του ήρθαν αντιμέτωπες με απάθεια του αγροτικού πληθυσμού, κάτι που οδήγησε σε απόσυρση στη Γαλικία. Από την πλευρά του, ο Εμμανουήλ στήριξε αυτές τις προσπάθειες, όμως οι οικονομικοί του πόροι ήταν περιορισμένοι. Αντιμετώπισε επίσης μια ομάδα φιλομοναρχικών που δεν ήταν με βεβαιότητα υποστηρικτές τού ίδιου για τον θρόνο. Μια δεύτερη είσοδος των φιλομοναρχικών στην Πορτογαλία, το 1912, αν και καλύτερα προετοιμασμένη, δεν ευδοκίμησε. Η ισπανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ενδώσει στα αιτήματα των Πορτογάλων Δημοκρατικών και αφόπλισαν τους υπόλοιπους φιλομοναρχικούς που βρίσκονταν στο έδαφος της Γαλικίας. Ο Εμμανουήλ Β΄ δεν ήταν ποτέ σε θέση να αποκαταστήσει το βασίλειό του με τη βία και γι' αυτό υποστήριζε ότι οι φιλομοναρχικοί θα έπρεπε να οργανωθούν εσωτερικά προκειμένου να επιτευχθεί η αποκατάσταση νόμιμα, με δημοψήφισμα. Αυτό ωστόσο δεν έγινε δεκτό από φιλομοναρχικούς που υποστήριζαν την αποκατάσταση με ένοπλο αγώνα, κάτι που προκαλούσε συχνά εσωτερική αστάθεια στη χώρα. Κατά την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Εμμανουήλ Β΄, φοβόταν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα συμμαχούσε με την Ισπανία, εξαιτίας της αστάθειας στην Πορτογαλία, και ότι ίσως η Ισπανία να εισέβαλε για να προσαρτήσει την Πορτογαλία ως όρο για την είσοδο της Ισπανίας στον πόλεμο.
Συμφωνία του Ντόβερ
Μετά τις παραπάνω αποτυχίες και με τον Εμμανουήλ να εμφανίζεται σχετικά απαισιόδοξο για την αποκατάσταση της μοναρχίας, μια άλλη ομάδα φιλομοναρχικών επιχείρησαν να νομιμοποιήσουν τους απογόνους του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας, ο οποίος είχε εκθρονιστεί το 1834. Οι διάδοχοι του Μιχαήλ είχαν αποκλειστεί από τη γραμμή διαδοχής, εξαιτίας του σφετερισμού του θρόνου και του μετέπειτα εμφύλιου πολέμου. Για να αντιμετωπίσει τις απαιτήσεις τους, ο Εμμανουήλ, ξεκίνησε άμεσες διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους του Δούκα Μιχαήλ, γιου του εκθρονισμένου Μιχαήλ. Ο Εμμανουήλ προσπάθησε να εδραιώσει τον εαυτό του ως νόμιμο Βασιλιά και να αναγνωριστούν ως διάδοχοί του οι απόγονοι του Μιχαήλ, αποκαθιστώντας έτσι τα δικαιώματά τους και την πορτογαλική υπηκοότητά τους.
Στην πραγματικότητα, υπήρξε μια συνάντηση μεταξύ του Εμμανουήλ και του Δούκα Μιχαήλ στο Ντόβερ, στις 30 Ιανουαρίου 1912. Εκεί οι δύο άντρες αντάλλαξαν πρωτόκολλα, το περιεχόμενο των οποίων δεν γνωστοποιήθηκε. Ο Εμμανουήλ, ωστόσο, διατήρησε τα δικαιώματά για τον θρόνο.
Μοναρχία του Βορρά
Μερικοί φιλομοναρχικοί συνέχισαν ανεπιτυχείς αντεπαναστατικές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ ο πρώην Βασιλιάς συνέχισε να καταδικάζει τις ενέργειές τους και να τους προτρέπει να αποκαταστήσουν τη μοναρχία με δημοψήφισμα. Η επιλογή αυτή φάνηκε βιώσιμη μετά τη δικτατορία του στρατηγού Ζουακίμ Πιμέντα ντε Κάστρου (1915), όταν έσπασε τη δυναμική του Δημοκρατικού Κόμματος και προσπάθησε να συγκεντρώσει συμπαράσταση από τη συντηρητική δεξιά, αίροντας περιορισμούς που είχαν επιβληθεί στους φιλομοναρχικούς από το 1910. Τον Μάιο του 1915 οι φιλομοναρχικοί είχαν αρχίσει να οργανώνονται, κάτι που προκάλεσε την έντονη αντίδραση των δημοκρατικών. 15.000 ένοπλοι πολίτες και στρατιώτες του ναυτικού προσπάθησαν και πέτυχαν να διατηρηθεί το πολίτευμα της αβασίλευτης δημοκρατίας. Μετά από τρεις μέρες συγκρούσεων των δύο ομάδων, σκοτώθηκαν περίπου 500 άνθρωποι και πάνω από 1.000 τραυματίστηκαν. Το Δημοκρατικό Κόμμα διατήρησε τον έλεγχο της κατάστασης και κήρυξε τους φιλομοναρχικούς, για άλλη μια φορά, παράνομους. Η διακυβέρνηση του Σιντόνιου Πάις υποστηρίχθηκε από συντηρητικές παρατάξεις, ενώ η δολοφονία του επέτρεψε στους μετριοπαθείς δημοκρατικούς να ανακαταλάβουν την εξουσία. Ωστόσο, η δημιουργία στρατιωτικών χουντών στις επαρχίες του βορρά, με φιλομοναρχικές τάσεις, δημιούργησαν προσδοκίες για μια πιθανή αποκατάσταση του θεσμού μέσω ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος.
Ο Εμμανουήλ συνέχισε να επικαλείται ηρεμία, κατά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Επέμενε οι ένοπλες δυνάμεις να αναμένουν το τέλος των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στο Παρίσι. Όμως, για τον Εγίκε Μίτσελ ντε Πάιβα Κοσέιρου και άλλους φιλομοναρχικούς, αυτή ήταν η ευκαιρία τους.
Έχοντας λάβει την έγκριση από τον βοηθό του Εμμανουήλ, Άιρες ντε Ουρνέλας, περίπου 1.000 στρατιώτες, με υποστήριξη από πυροβολικό, κατέλαβαν το Πόρτο, υπό την αρχηγία του Πάιβα Κοσέιρου, στις 19 Ιανουαρίου 1919. Εκεί διακήρυξαν την επαναφορά της μοναρχίας και του Εμμανουήλ Β΄ στον θρόνο. Εγκαθίδρυσαν μια προσωρινή κυβέρνηση, η οποία είχε τον έλεγχο μεγάλου τμήματος του βόρειου τμήματος της χώρας. Αντίθετα με τις προσδοκίες του Κοσέιρου, το υπόλοιπο της χώρας δεν εξεγέρθηκε.
Στη Λισαβόνα, Ο Άιρες ντε Ουρνέλας βρέθηκε εντελώς απροετοίμαστος και δεν μπόρεσε να ξεφύγει με άλλους φιλομοναρχικούς προς το ασφαλές 2ο λοχοφόρο σύνταγμα στην Αζούντα. Ο αριθμός των προσφύγων, ο οποίος υπέστη τα αντίποινα από τους δημοκρατικούς αυξανόταν συνεχώς. Με την αποτυχία της επικράτησης στον νότο και τα κεντρικά, το κίνημα είχε πρακτικά αποτύχει. Στις 13 Φεβρουαρίου η Δημοκρατική Εθνική Φρουρά αποκατέστησε τη Δημοκρατία στο Πόρτο. Οι φιλομοναρχικοί, που δεν κατάφεραν να δραπετεύσουν, φυλακίστηκαν και καταδικάστηκαν σε μακροχρόνια φυλάκιση. Ο Εμμανουήλ, όντας στην εξορία, δεν πληροφορήθηκε για την αποτυχία τους, παρά μόνο μέσα από την ανάγνωση της στις εφημερίδες.
Συμφωνία του Παρισιού
Το 1922, με το πάγωμα των σχέσεων μεταξύ των φιλομοναρχικών και του Εμμανουήλ, και έχοντας υπόψη ότι ο γάμος του με την Αυγούστα Βικτώρια δεν απέδωσε απογόνους, ο Εμμανουήλ έκανε νέα συμφωνία με τους απογόνους της γραμμής του Μιχαήλ. Σε μια συνάντηση στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1922, στην οποία ο Εμμανουήλ εκπροσωπήθηκε από τον βοηθό του Άιρες ντε Ουρνέλας, συμφωνήθηκε με την Αδελγόνδη της Μπραγκάνσα τα δικαιώματα της διαδοχής να περάσουν στον Ντουάρτε Νούνο, εγγονό του εκθρονισμένου Βασιλιά Μιχαήλ. Αυτή η συμφωνία βρήκε έντονες αντιδράσεις από τους φιλομοναρχικούς στην Πορτογαλία, οι οποίοι υποστήριζαν το καθεστώς διαδοχής που ίσχυε το 1910.
Στην ουσία η Συμφωνία του Παρισιού, όπως και αυτή του Ντόβερ, ήταν ιδιωτικά πρωτόκολλα, νομικά αβάσιμα. Επίσης, ο Εμμανουήλ δεν συμφώνησε σε καμία διάταξη του τελευταίου συμφώνου για εναντίωση στο τελευταίο σύνταγμα του Βασιλείου της Πορτογαλίας. Όμως, οι συμφωνίες αυτές, υπήρξαν σημαντικές πρωτοβουλίες για την ένωση των φιλομοναρχικών της Πορτογαλίας και της ανάληψης, αργότερα, των δικαιωμάτων του θρόνου από τους απογόνους του Μιχαήλ.
Το τέλος και η κηδεία του
Ο Εμμανουήλ πέθανε απροσδόκητα στην κατοικία του στο Λονδίνο στις 2 Ιουλίου 1932, είτε από οίδημα των φωνητικών χορδών, είτε από οίδημα τραχείας. Η πορτογαλική κυβέρνηση του Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ επέτρεψε την ταφή του στη Λισαβόνα, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 2 Αυγούστου 1932. Η νεκρική πομπή πέρασε από κεντρικά σημεία της πορτογαλική πρωτεύουσας, όπου ένα μεγάλο πλήθος είχε συγκεντρωθεί για να αποχαιρετήσει τον τελευταίο Βασιλιά της χώρας. Το σώμα του ενταφιάστηκε στο Βασιλικό Πάνθεον του Οίκου των Μπραγκάνσα στο Μοναστήρι Σάου Βισέντε ντε Φούρα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το την Αυγούστα Βικτωρία των Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν, κόρη του Γουλιέλμου του Χοεντσόλλερν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Εσόν (Ντου)
Το Εσόν (γαλλικά: Eysson, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Σαν Ρόκκο αλ Πόρτο
Η Σαν Ρόκκο αλ Πόρτο (ιταλικά: San Rocco al Porto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ιστορία
Ένας θρύλος αφηγείται ότι ο Άγιος Ρόκκο του Μονπελιέ, άρρωστος από πανώλη, σταμάτησε στο δάσος της περιοχής αυτής για ν' αναπαυθεί από το μακρύ του ταξίδι.
Όσον αφορά στο συνθετικό αλ Πόρτο, παλαιότερα υπήρχε λιμάνι (ιταλικά: porto) στον ποταμό Πάδο, μέσω του οποίου γινόταν το εμπόριο με την Πιατσέντσα.
Δημογραφία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 3.524 μόνιμους κατοίκους.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1961-1962
Η τελική φάση του Πανελληνίου πρωταθλήματος μπάσκετ 1962 διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη, στο γήπεδο της ΧΑΝΘ, από 9 έως 15 Ιουλίου με τη συμμετοχή ομάδων μόνο από Θεσσαλονίκη (ΠΑΟΚ (πρωταθλητής Θεσσαλονίκης), Ανατόλια, Ηρακλής) και Αθήνα (Τρίτωνας (πρωταθλητής Κέντρου), Παναθηναϊκός, Πανελλήνιος, Σπόρτιγκ). Μετά το τέλος των αγώνων, τέσσερεις ομάδες ισοβάθμισαν στην κορυφή της βαθμολογίας. Οι αγώνες μπαράζ έγιναν ξανά στο γήπεδο της ΧΑΝΘ, από 18 έως 20 Αυγούστου. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για έβδομη φορά στην ιστορία του.
Σαν Ρόκκο αλ Πόρτο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1961-1962
Το σκηνικό του 1961 στήθηκε πάλι το 1962. Ο Παναθηναϊκός απώλεσε τον τίτλο στο τοπικό (16-6), αλλά πήρε τη δική του μεγάλη ρεβάνς στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Τέσσερις ομάδες ισοβάθμισαν αυτή τη φορά στην κορυφή: Παναθηναϊκός (6-3, 607-554), Ηρακλής, Τρίτωνας και Ανατόλια. Αυτή τη φορά οι αγώνες μπαράζ έγιναν στη Θεσσαλονίκη. Κάτι το οποίο δεν επηρέασε σε τίποτα τους «πράσινους». Ηττήθηκαν από το Ανατόλια (66-68), νίκησε Ηρακλή (71-67) και Τρίτωνα (79-70) και κατέκτησε τον τίτλο.
Η σύνθεση της πρωταθλήτριας ομάδας: Πέτρος Παναγιωταράκος, Γιώργος Βασιλακόπουλος, Πάνος Κουκόπουλος, Στέλιος Ταβουλάρης, Γιώργος Λιαμής, Γιάννης Μακρίδης, Κατσικίδης, Γεώργιος Ζάννος/Ζάνος, Αντωνιάδης, Μανδηλάρης, Παναγιωτίδης, Παπαδημητρίου, προπονητής: Κίμων Αγάθος.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1961 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1962
Λεωφόρος
thumb|Λεωφόρος thumb|Η Avenue des Champs-Élysées στο Παρίσι το 1900 Ως Λεωφόρος [λέως (λαός) + φέρω] θεωρείται μία μεγάλη κεντρική οδός μεγάλου μήκους και πλάτους που συνδέει την πόλη με τα περίχωρα. Συχνά με πολλές λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση. Κάποιες φορές χτίζεται μετά την κατεδάφιση τον τειχών μιας πόλης όπως στην περίπτωση της βιεννέζικης Ρίνγκστρασσε. Οι λεωφόροι είναι επίσης οδοί οι οποίοι επιτρέπουν σε οδηγούς να κινηθούν σε υψηλές ταχύτητες.
Μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις μια λεωφόρος βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο μιας πόλης.
Στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα (Αθήνα) συναντάμε αρκετές λεωφόρους όπως τις:
Πηγές
* Κατηγορία:Δρόμοι ανά είδος Κατηγορία:Δρόμοι
Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα
Η Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα προήλθε από την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών ως μια ιδέα για τη στενότερη οικονομή συνεργασία ανάμεσα στις χώρες της Πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η ιδρυτική διακήρυξη της Κοινότητας υπογράφηκε στις 10 Οκτωβρίου 2000, στην Αστάνα του Καζακστάν, απο τους αρχηγούς των κρατών της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, του Καζακστάν, του Κιργιστάν και του Τατζικιστάν. Στις 7 Οκτωβρίου 2005, συμφωνήθηκε η ένταξη και του Ουζμπεκιστάν. Ένα από τα θεμελιώδη πλεονεκτήματα της Κοινότητας ήταν η ελευθερία της μετακίνησης χωρίς την ανάγκη διαβατηρίου ή βίζας, ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Η θέσπιση ενός κοινού οικονομικού χώρου εντός της Κοινότητας κηρύχθηκε επίσημα τη 1η Ιανουαρίου 2010.
Το κύριο ρυθμιστικό οικονομικό όργανο της Κοινότητας ήταν η Ευρασιατική Οικονομική Επιτροπή.
Στις 10 Οκτωβρίου του 2014, συμφωνήθηκε η διάλυση της Κοινότητας με την ισχύουσα μορφή, και η μετεξέλιξή της σε ένα νέο οικονομικό συνασπισμό κρατών, την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση. Τη 1η Ιανουαρίου 2015 η Ένωση έγινε γεγονός, κληρονομώντας το χαρτοφυλάκιο και τις ισχύουσες συμφωνίες, διευρύνοντας τες σε νέα πλαίσια.
Επίσημα Μέλη
Το Ουζμπεκιστάν αποτελούσε μέλος της Κοινότητας έως το 2008, οπότε και αποσύρθηκε από μέλος της.
Παρατηρητές
Σύμφωνα με το Καταστατικό της Κοινότητας, μπορεί να χορηγηθεί η ιδιότητα του Παρατηρητή σε κράτη ή ομοσπονδιακούς οργανισμούς μετά από δική τους αίτηση. Τα κράτη-παρατηρητές έχουν το δικαίωμα να παρευρίσκονται και να εκθέτουν τις απόψεις τους στις δημόσιες συνεδριάσεις της Κοινότητας καθώς και να αποκτήσουν δημόσια έγγραφα ή/και τις αποφάσεις που λαμβάνονται από τη Κοινότητα, ύστερα από τη συγκατάθεση του προεδρεύον στελέχους της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί Κατηγορία:Ευρασιανισμός
Μετάνειρα
Στην ελληνική μυθολογία η Μετάνειρα ήταν σύζυγος του βασιλιά της Ελευσίνας Κελεού. Η Μετάνειρα είχε στην υπηρεσία της ως τροφό του γιου της Δημοφώντα τη θεά Δήμητρα, που είχε ζητήσει φιλοξενία στο σπίτι τους μεταμορφωμένη σε ηλικιωμένη θνητή με το όνομα «Δοσώ». Η Δήμητρα έτρεφε τον Δημοφώντα με αμβροσία και κάθε νύχτα τον έκαιγε πάνω από τη φωτιά για να τον καταστήσει αθάνατο. Αλλά κάποιο βράδι η Μετάνειρα είδε το παιδί της στη φωτιά και υποχρέωσε τη Δήμητρα να σταματήσει τη δραστηριότητα αυτή. Κι έτσι ο Δημοφών παρέμεινε θνητός. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Μετάνειρα όταν είδε τη σκηνή αυτή έβγαλε μια δυνατή κραυγή από τον τρόμο της και το παιδί κάηκε στη φωτιά.
Στον ομηρικό ύμνο της Δήμητρας αναφέρονται 2 γιοι και 4 κόρες ως παιδιά της Μετανείρας: οι Δημοφώντας, Τριπτόλεμος, Καλλιδίκη, Καλλιθόη, Κλεισιδίκη και Δημώ. Αλλού όμως αναφέρονται μόνο τρεις κόρες. Η Μετάνειρα λατρευόταν στην Ελευσίνα με θεϊκές τιμές. Σύμφωνα με μεταγενέστερη παράδοση, ο Κελεός και η Μετάνειρα ήταν απλώς παλαιοί κάτοικοι της Ελευσίνας, και όχι το βασιλικό της ζεύγος. Ο «Σχολιαστής του Ευριπίδη» αναφέρει ότι σύζυγος της Μετανείρας ήταν ο Ιπποθόων.
Πηγές
Μετανειρ
Νομός Ξάνθης
Ο Νομός Ξάνθης ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ από το 2011 αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Ο Νομός Ξάνθης ανήκει γεωγραφικά στη Θράκη. Προς βορρά συνορεύει με τη Βουλγαρία, στα ΒΔ του βρίσκεται ο Νομός Δράμας και στα ΝΔ ο Νομός Καβάλας, ανατολικά συνορεύει με το Νομό Ροδόπης, ενώ νοτίως βρέχεται από το Θρακικό πέλαγος.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη της Ξάνθης. Το κλίμα του νομού είναι ηπειρωτικό με ψυχρούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Η ορεινή ζώνη δέχεται μεγάλες ποσότητες χιονιού τους χειμερινούς μήνες, με θερμοκρασίες πολλές φορές κάτω από τους -10 C.
Ο Νομός Ξάνθης είναι γνωστός για τις πολλές φυσικές ομορφιές του. Κάποιες από αυτές είναι η λίμνη Βιστωνίδα, ο καταρράχτης του χωριού Λειβαδίτη και τα στενά του ποταμού Νέστου.
Κειριάδες
Οι Κειριάδες (Κειριάδαι, ο δήμος: Κειριάδων ή Κειριαδών) ήταν αρχαίος οικισμός-πόλη και δήμος της Ιπποθοωντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Κειριάδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού.
Ονομασία
Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του, από την ομώνυμη οικογένεια των Κειριάδων, οι οποίοι είχαν ως έδρα τον δήμο.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος βρισκόταν στο χωριό Κειράνδη της περιοχής Μονομμάτη, συνορεύοντας στα βορειοδυτικά με τον δήμο της Τρινέμειας και επίσης με τον δήμο των Παμβωταδών.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 – 126/127 π.Χ.) και την πέμπτη περίοδο (126/127 π.Χ. – 3ος αι. μ.Χ.) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Κειριάδων
Ο δημότης των αρχαίου Κειριάδων ονομαζόταν Κειριάδης. Στην περιοχή του δήμου βρισκόταν το «Βάραθρον» (βάραθρον) γκρεμός στον οποίο ρίχνονταν οι εγκληματίες οι οποίοι καταδικάζονταν με την ποινή του θανάτου.
Προσωπικότητες από τις Κειριάδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Κειριάδων, όπως ο Βοιωτός ο Κειριάδης γιος του Παμφίλου, ο Ίπποκλος ο Κειριάδης και ο πατέρας του Διογένης ο Κειριάδης κ.α.
Πηγές–βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Wolfram Mathematica
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό απόδειξης θεωρημάτων Κατηγορία:Λογισμικό φυσικής Κατηγορία:Λογισμικό μαθηματικών Κατηγορία:Διαλειτουργικό λογισμικό
Φαιμπ
Το Φαιμπ (γαλλικά: Faimbe, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κυβέρνηση της Γερμανίας
Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Γερμανίας (γερμανικά: Bundesregierung der Bundesrepublik Deutschland), επίσης γνωστή ως Ομοσπονδιακό Υπουργικό Συμβούλιο (Bundeskabinett), ασκεί την εκτελεστική εξουσία σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Αποτελείται σύμφωνα με το άρθρο 62 του Θεμελιώδους Νόμου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Artikel 62 des Grundgesetzes für die Bundesrepublik Deutschland, GG) από τον Ομοσπονδιακό Καγκελάριο και τους Ομοσπονδιακούς Υπουργούς. Με το να είναι σε θέση να εισαγάγει τους λογαριασμούς στην Μπούντεσταγκ, και την πιθανότητα ότι τα μέλη της κυβέρνησης είναι επίσης μέλη της Μπούντεσταγκ, η κυβέρνηση έχει επίδραση στη νομοθετική εξουσία.
Ζάλη
Η ζάλη είναι διαταραχή ισορροπίας αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σαν σύμπτωμα άλλων καταστάσεων. Υπάρχουν πολλές λέξεις με τις οποίες μπορεί να περιγραφεί η ζάλη: μερικές είναι σκοτοδίνη, αστάθεια, μπέρδεμα κ.ά. Οι ιατροί ωστόσο προτιμούν να χρησιμοποιούν τους όρους ζάλη και ίλιγγος.
Όταν κάποιος βιώνει ζάλη, πολλές φορές αισθάνεται ότι το κεφάλι του είναι πολύ ελαφρύ ή ότι πρόκειται να λιποθυμήσει. Πολλές φορές η ζάλη προκαλεί διπλωπία, και νυσταγμό.
Τα αίτια της ζάλης είναι πολλά. Ζάλη μπορεί να προκαλέσει μια μόλυνση στο αυτί όπως ωτίτιδα, όπως επίσης ψυχολογικές και ψυχιατρικές ασθένειες όπως κλινική κατάθλιψη, διπολική διαταραχή κ.ά. Πιο σοβαρές παθήσεις όπως εγκεφαλικός όγκος, εγκεφαλικό επεισόδιο, νόσος του Lyme καθώς και άλλες νευρολογικές παθήσεις μπορούν να προκαλέσουν ζάλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμπτώματα
Ρακέτα
thumb|300px|Ρακέτα της [[Επιτραπέζια αντισφαίριση|επιτραπέζιας αντισφαίρισης πιο γνωστό ως πινγκ πονγκ]]
Η ρακέτα είναι ένα όργανο με μακριά ή κοντή λαβή η οποία καταλήγει σε πλατιά δικτυωτή ή συμπαγή επιφάνεια. Χρησιμοποιείται ως αθλητικό όργανο  με την ταυτόχρονη χρήση μπάλας σε αθλήματα όπως το τένις, το πινγκ πονγκ, το σκουός, το μπάντμιντον αλλά και άλλα. Συλλογικά, αυτά τα παιχνίδια είναι γνωστά ως αθλήματα ρακέτας. Ο σχεδιασμός και η κατασκευή ρακέτας έχουν αλλάξει σημαντικά κατά τη διάρκεια των αιώνων.
Ιστορία
thumb|αριστερά|300px|Παίκτης με ξύλινη ρακέτα σε παραλία
Η ξυλορακέτα πρωτοεμφανίστηκε στην Αίγυπτο και συγκεκριμένα στην Αλεξάνδρεια και διαδόθηκε στα μεσογειακά παράλια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατά την εποχή της αγγλικής στρατιωτικής κατοχής στην Αίγυπτο, οι Άγγλοι στρατιώτες έπαιζαν ξυλορακέτα στα στρατόπεδά τους κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων τους.
Κρατούσαν μια μικρή σανίδα στο χέρι, στέκονταν ο ένας απέναντι του άλλου και αντάλλαζαν τα μπαλάκια κτυπώντας τα με την σανίδα, προσπαθώντας πάντοτε να μην πέφτει στο έδαφος. Πολλές φορές μάλιστα δημιουργείτο και μια ανταγωνιστικότητα μεταξύ τους με αποτέλεσμα το μπαλάκι να χτυπιέται με κάποια δύναμη.
Αυτή λοιπόν την απασχόληση την παρακολουθούσαν οι ιθαγενείς – επιστάτες (κηπουροί, συντηρητές κλπ.), οι οποίοι με το αθλητικό σθένος που τους διακατείχε το μετέφεραν (το άθλημα) κάποια στιγμή στις παραλίες της Αλεξάνδρειας. Ήταν στην αρχή βέβαια ένα θέαμα όχι τόσο ελκυστικό, πιθανώς διότι η σανίδα που χρησιμοποιούσαν δε βοηθούσε στην ομαλή απόκρουση της μπάλας. Έπρεπε λοιπόν να κατασκευαστεί ένα σχήμα τέτοιο που να αποσκοπούσε στο καλό αποτέλεσμα του παιχνιδιού.
Η παρουσία των Ελλήνων στην Αίγυπτο περνάει υποχρεωτικά μέσα από την ιστορία της ίδιας της χώρας. Οι Έλληνες θεωρούσαν την Αίγυπτο σαν δεύτερη πατρίδα τους.
Ένα μεγάλο ποσοστό, ιδιαίτερα των νέων ασχολείτο με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό. Έτρεφαν δε μεγάλη αγάπη προς την θάλασσα όπου περνούσαν τις διακοπές τους στις παραλίες.
Εκεί οι Έλληνες πρωτοαντίκρυσαν τους ντόπιους ρακετίστες. Εντυπωσιασμένοι με το θέαμα και γενικότερα ως άθλημα άρχισαν και αυτοί να το δοκιμάζουν, επιφυλακτικά στην αρχή. Είχαν δημιουργηθεί αρκετές ομάδες με αξιοσημείωτες επιδόσεις.
Είχε εξαπλωθεί ως σπορ από την ελληνική παροικία και παιζόταν σε όλες τις εποχές του χρόνου, λόγω των κλιματολογικών συνθηκών του τόπου. Έφθασε σ’ένα σημείο οι παίκτες αυτοί να αποτελούν μια μικρή αθλητική διεθνή κοινωνία με πρωτοποριακό ρόλο, κυρίως Έλληνες. Αυτή η κατάσταση κράτησε μέχρι το 1958-1960. Τώρα βέβαια η ξυλορακέτα στην Αίγυπτο παίζεται μόνο από τους ιθαγενείς και από τους ελάχιστους ξένους.
Στα τέλη της δεκαετίας του 50’ μεγάλος αριθμός Ελλήνων φθάνει στην Ελλάδα. Χαρακτηρίσθηκαν «Αιγυπτιώτες Έλληνες». Πολλοί από αυτούς έρχονται για πρώτη φορά, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία αντιμετωπίζουν αρχικά προβλήματα προσαρμογής. Η άφιξή τους στην Ελλάδα δεν επιβαρύνει, ούτε δυσκολεύει την Ελληνική Πολιτεία, απεναντίας βοήθησαν.
Οι πρώτοι «ρακετιστές»
Μαρτυρίες βετεράνων λένε ότι ο Θωμάς Καρτσωνάκης το 1958 έπαιξε για πρώτη φορά ξυλορακέτα στα Χανιά, και συγκεκριμένα στην παραλία του Καλαμακίου. Ο Νίκος Κυριακίδης επίσης την ίδια χρονολογία με το που ήρθε στην Ελλάδα από την Αίγυπτο έπαιξε ρακέτα στην πλαζ της Βουλιαγμένης. Ακολούθησαν τα αδέλφια Ανδρέας και Γιάννης Αλεξάνδρου (αξιόλογοι ποδοσφαιριστές), Δημήτρης Παπαδάκης (δ/ντης στην Πυρκάλ – πολίστας), Χρήστος Χριστοδούλου (τερματοφύλακας), Σάββας Αμπατζής (ποδοσφαιριστής) και άλλοι.
Τύπος λαβής
Κατηγορία:Παιχνίδια
Κινναβαρίτης
Ο κινναβαρίτης (αγγλ. cinnabar) είναι σημαντικό ορυκτό του υδραργύρου. Το όνομά του προέρχεται από την περσική λέξη zinjifrah, η οποία, πιθανώς, σήμαινε «το αίμα του δράκοντα». Στην αρχαιότητα και μέχρι τον Μεσαίωνα με το όνομα «κιννάβαρι» φερόταν μια φυτική χρωστική. Έχει χημικό τύπο HgS (θειούχος υδράργυρος).
Ανευρίσκεται σε υδροθερμικές φλέβες χαμηλών θερμοκρασιών, αποτιθέμενος σε όλες τις κατηγορίες των πετρωμάτων και κοντά σε θερμές πηγές. Συνδέεται με αυτοφυή υδράργυρο, ερυθρά σανδαράχη, σιδηροπυρίτη, μαρκασίτη, αντιμονίτη, βαρύτη, δολομίτη και ασβεστίτη,
Εξαλλοιώνεται, σχετικά εύκολα, προς αυτοφυή υδράργυρο, καλομέλανα (Hg2Cl2) και μοντροϋδρίτη (Montroydite, οξείδιο του υδραργύρου, HgO). Αποτελεί το κύριο ορυκτό για την παρασκευή υδραργύρου.
Ως υδραργυρούχο ορυκτό είναι δηλητηριώδες αν καταποθεί και ακόμη και η σκόνη του, αν θραυσθεί, είναι επικίνδυνη όταν εισπνέεται. Δεν πρέπει, επίσης, να θερμανθεί, καθώς αναδίδει δηλητηριώδεις ατμούς υδραργύρου. Δεν διαλύεται στο νερό και, ως εκ τούτου, θεωρείται υλικό χαμηλής τοξικότητας, όταν βρίσκεται σε σχηματισμένους μεγάλους κρυστάλλους. Οι γαιώδεις παραλλαγές του, όμως, συχνά περιέχουν αυτοφυή υδράργυρο (προϊόν εξαλλοίωσης), που τις κάνουν επικίνδυνες.
Απαντά σε πολλές περιοχές της Γης. Μεταξύ αυτών είναι οι πολιτείες Όρεγκον, Τέξας, Αρκάνσας και Καλιφόρνια των ΗΠΑ, η περιοχή Almaden στην Ισπανία, η Ίδρια (Idrija) στη Σλοβενία και τα όρη Άβαλα κοντά στο Βελιγράδι (Σερβία). Επίσης στην επαρχία Χιουνάν της Κίνας και στην περιοχή Ντόνετσκ της Ουκρανίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του υδραργύρου Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Κούρφυρστενταμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεωφόρος Κατηγορία:Γεωγραφία του Βερολίνου
Ραβδούχα Χανίων
Η Ραβδούχα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κισσάμου. Στο χωριό βρίσκεται ο ιερός ναός Αγίας Μαρίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει πληθυσμό 107 κατοίκων.
Δείτε: Κοινότητα Ραβδούχας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Ζάκυνθος ΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Ζάκυνθος ΙΙ (Ναρκαλιευτικό)/ Ν/Α 2209, 27, Μ-212
Στο Ελληνικό ναυτικό από το 1946. Ιδίου τύπου πλοία 'Ιθάκη', ‘Ζάκυνθος ΙΙ’, ‘Κάλυμνος’, ‘Κεφαλληνία ΙΙ’, ‘Λευκάς’, ‘Παξοί’ και ‘Σύμη’. Διαγράφηκε από τον Στόλο το 1972.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Τραμπάλα
μικρογραφία|250x250εσ|Ένα σετ τραμπάλες σε παιδική χαρά Μια τραμπάλα είναι μια μακριά, στενή σανίδα που στηρίζεται σε ένα μόνο σημείο περιστροφής, το οποίο βρίσκεται στο μέσον μεταξύ των δύο άκρων. Καθώς το ένα άκρο ανεβαίνει, το άλλο κατεβαίνει.
Μηχανική
Από άποψη Μηχανικής, μια τραμπάλα είναι ένας μοχλός, ο οποίος, όπως όλοι οι μοχλοί αποτελείται από ένα δοκάρι και υπομόχλιο.
Παραλλαγές
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Οι τραμπάλες κατασκευάζονται σε δημιουργικά σχήματα και σχέδια δεξιά|μικρογραφία|Μια τραμπάλα στην παιδική χαρά στην Οτάβα, Οντάριο, Καναδάς, 2010 Ο πιο κοινός τύπος τραμπάλας για παιδική χαρά διαθέτει μια σανίδα που είναι ισορροπημένη στο κέντρο. Ένα άτομο κάθεται σε κάθε άκρο και  πιέζουν εναλλάξ τα πόδια στο έδαφος ώστε να σηκωθεί η πλευρά τους στον αέρα. Αυτού του είδους οι τραμπάλες, συνήθως, έχουν λαβές για τους αναβάτες όπως κάθονται αντικριστά. Ένα πρόβλημα με το σχεδιασμό της τραμπάλας, είναι ότι αν το ένα παιδί αφήσει τον εαυτό του να χτυπήσει στο έδαφος ξαφνικά μετά το άλμα ή αφήσει την τραμπάλα χαμηλά, το άλλο παιδί μπορεί να πέσει και να τραυματιστεί. Για το λόγο αυτό, οι τραμπάλες συχνά είναι τοποθετημένες πάνω σε μια μαλακή επιφάνεια, όπως αφρό ή τα ροκανίδια ξύλου.
Άμπραχαμ Χόντιους
Ο Άμπραχαμ Χόντιους (ολλανδικά:Abraham Danielsz. Hondius ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε, επίσης, στην Αγγλία.
Τραμπάλα
Παραλλαγές
Οι τραμπάλες επίσης κατασκευάζονται σε σχήματα που έχουν σχεδιαστεί για να μοιάζουν με άλλα πράγματα, όπως αεροπλάνα, ελικόπτερα, και ζώα.
Άμπραχαμ Χόντιους
Βιογραφία
Το οικογενειακό όνομα του ζωγράφου ήταν Hond ή Hondt, αλλά ο ίδιος προτιμούσε να υπογράφει με το εκλατινισμένο επώνυμό του, Hondius. Η οικογένειά του εμφανίζεται στο Ρόττερνταμ από τον προπάππο του, Άμπραχαμ Ντανιίλς Χοντ, κτίστη ο οποίος καταγόταν από το χωριό Ζίρικζεε (Zierikzee). Το 1603 αναφέρεται ότι νυμφεύτηκε και, ο δεύτερος γιος του, Ντανιίλ Άμπραχαμς έγινε επίσης κτίστης. Ο Ντανιίλ νυμφεύτηκε το 1630 την Κράιντχεν Αλεβάινσντρς (Kreijtgen Alewaijnsdrs) και εύλογα έχει υποτεθεί ότι ο πρώτος τους γιος, Άμπραχαμ Ντανιίλς, έλαβε κατά την παράδοση, το όνομα του παππού του. Σύμφωνα με τον Walter Liedke, ο Χόντιους γεννήθηκε στο Ρότερνταμ το 1631, ενώ ο Michael Bryant στο έργο του A Biographical and Critical Dictionary of Painters and Engravers, from the Revival of the Art Under Cimabue ...: To the Present Time: with the Ciphers, Monograms, and Marks, Used by Each Engraver αναγράφει ως έτος γεννήσεως το 1638. Την ίδια χρονολογία αναγράφει και ο Οράτιος Γουόλπολ στο βιβλίο του "Anecdotes of painting in England, with some account of the principal artists, and notes on other arts; collected by G. Vertue, digested from his MSS.; with additions by J. Dallaway. [With] A catalogue of engravers who have been born, or resided, in England", ο οποίος, ωστόσο, κάνει λάθος και στη χρονολογία θανάτου του, αναφέροντας το έτος 1695 αντί του ορθού 1691. Στο Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek (NNBW) αναγράφεται ως τόπος γέννησης το Ρότερνταμ και ως πιθανή χρονολογία γέννησης η περίοδος 1625 - 1630. Επιπλέον, τα πρώτα χρονολογημένα έργα του, τα οποία φέρουν τη χρονολογία 1651, είναι τόσο εμπεριστατωμένα, ώστε δεν είναι δυνατόν να τα ζωγράφισε σε ηλικία πολύ μικρότερη των 20 ετών. Δάσκαλοί του, όπως αναφέρεται στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης, ήταν οι Πίτερ ντε Μπλόοτ και Κορνέλις Σαφτλέφεν. Στις 27 Απριλίου 1653 ο Χόντιους νυμφεύτηκε την Χέερτροϊντ Βίλλεμς φαν ντερ Έικ από το Ρότερνταμ.(Geertduyd Willems van der Eyck) Το γεγονός ότι η τελετή ήταν πολιτική (και όχι θρησκευτική) και το ότι η οικογένεια έζησε σε μια κατοικία, η οποία διέθετε κρυφή καθολική εκκλησία, δείχνει ότι τόσο ο Χόντιους όσο και η σύζυγός του ήταν καθολικοί. Η θυγατέρα τους, Χέετροϊντ, νυμφεύτηκε με πολιτικό γάμο το 1675. Το ζευγάρι είχε και έναν γιό, ονομαζόμενο επίσης Άμπραχαμ, ο οποίος έγινε καλλιτέχνης.
Στο Ρότερνταμ παρέμεινε ως το 1659, οπότε αναφέρεται να βρίσκεται στο Άμστερνταμ. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο Χόντιους διέμενε στο Άμστερνταμ εκείνη την εποχή, ενώ είναι γνωστό ότι είχε ενοικιάσει κατοικία στο Ρότερνταμ κατά την περίοδο 1665 - 1671 ενώ είναι διαπιστωμένο ότι βρισκόταν στο Ρότερνταμ όταν πωλήθηκε η περιουσία του το 1672. Εν τούτοις, συχνά αναγράφεται (συνήθως χωρίς τεκμηρίωση), ως έτος μετακίνησης του καλλιτέχνη στο Λονδίνο το 1666. Το 1674 ο Ρόμπερτ Χουκ αναγράφει στο ημερολόγιό του ότι ο Χόντιους ήταν εγκατεστημένος στο Λονδίνο, όπου είχε μεταβεί πιθανότατα ένα χρόνο πριν, ενώ ο Γιάκομπ Βάιερμαν (Jacob Campo Weyerman) αναφέρει ότι ο Χόντιους είχε φθάσει στο Λονδίνο με τη σύζυγο κάποιου άλλου και, όταν η δική του σύζυγος απεβίωσε (πιθανόν το 1681), νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά. Ο Γουόλπολ αναφέρει ότι είχε εγκατασταθεί στην περιοχή "Ludgate - hill", ενώ ο Μπράιαντ αναφέρει απλώς ότι ο Χόντιους εγκαταστάθηκε στην Αγγλία "κατά την περίοδο της βασιλείας του Καρόλου Β΄, όπου έτυχε σημαντικής ενθάρρυνσης". Όπως προαναφέρθηκε, ο Γουόλπολ αναφέρει ότι απεβίωσε από ποδάγρα, εφαλμένα, το 1695, και τάφηκε στην ενορία του Saint Bride στη Φλιτ Στρητ, αλλά ο Χόντιους απεβίωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 1691 και όχι το 1695. Ο Χόντιους κατέλιπε διαθήκη, στην οποία ανέφερε τόσο τον γιο του, Άμπραχαμ, όσο και τη σύζυγό του Σάρα.
Τραμπάλα
Παραλλαγές
Οι τραμπάλες και η προθυμία των παιδιών να παίξουν μαζί τους, μερικές φορές χρησιμοποιείται για να βοηθήσει σε μηχανικές διαδικασίες. Για παράδειγμα, στην κοινότητα Gaviotas στην Κολομβία, μία παιδική τραμπάλα είναι συνδεδεμένης σε αντλία νερού.
Άμπραχαμ Χόντιους
Έργο
Ο Χόντιους ζωγράφισε μορφές και τοπία, αλλά εμφανώς η μεγάλη του δεξιοτεχνία εμφανιζόταν στους πίνακες όπου απεικόνιζε σκύλους και σκηνές κυνηγίου. Είναι γνωστοί 113 πίνακές του, η πλειονότητα των οποίων απεικονίζει κυνηγετικές σκηνές και "μάχες" μεταξύ ζώων στη φύση, ακολουθώντας το παράδειγμα των Φρανς Σνάιντερς, Γιαν Φάιτ, Πάουλ ντε Φος και άλλων καλλιτεχνών από την Αμβέρσα. . Ο Γουόλπολ αναγράφει ότι ένας από τους πρώτους του πίνακες απεικόνιζε την πυρπόληση της Τροίας, αλλά ο καλύτερός του ήταν αυτός που απεικόνιζε το παζάρι όπου πωλούνταν σκύλοι και πωλήθηκε σε δημοπρασία το 1726. Το γεγονός ότι μαθήτευσε στον Κορνέλις Σαφτλέφεν ενισχύεται από τον παραλληλισμό των πρώιμων έργων του Χόντιους με αυτά του Σαφτλέφεν, ο οποίος εργαζόταν στο Ρότερνταμ από το 1637, ενώ ενισχύεται από το ότι πολύ συχνά πίνακες του Χόντιους συχνά συγχέονται με πίνακες του Λούντολφ ντε Γιονγκ, και ιδιαίτερα σε σκηνές όπου άνδρες και γυναίκες αναπαύονται μετά το κυνήγι, ο οποίος διετέλεσε επίσης μαθητής του Σαφτλέφεν. Ο Χόντιους συνδύασε, με επιτυχία, το ύφος πολλών στυλιστικών επιδράσεών του από άλλους καλλιτέχνες, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να αναπτύξει το δικό του, προσωπικό ύφος. Από τους πίνακές του, τα σχέδια και τα χαρακτικά του, περίπου τα δύο τρίτα απεικονίζουν ζώα σε σκηνές κυνηγίου και διαπάλης καθώς και σπουδές σε ζώα. Ζωγράφισε, επίσης, τοπία, ρωπογραφίες και σκηνές από τη μυθολογία. Οι πλέον ρεαλιστικές απεικονίσεις του Χόντιους χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1650, ενώ την επόμενη δεκαετία άρχισε να υιοθετεί ένα περισσότερο διακοσμητικό και θεατρικό ύφος, ανταποκρινόμενος ίσως από την ιστορία της Φλαμανδικής ζωγραφικής αλλά και στο ύφος άλλων Ολλανδών καλλιτεχνών που ασχολούνταν με την ίδια θεματολογία, όπως οι Άμπραχαμ Μπλούμερτ και Κρίστιαν φαν Κάουβενμπεργκ. Το ζεστό νυκτερινό φως που υιοθετεί σε πίνακες όπως Η προσκύνηση των ποιμένων (Ρέικσμουζεουμ, Άμστερνταμ), θυμίζει τις νυκτερινές σκηνές των Άνταμ Κολόνια και Έχμπερτ φαν ντερ Πουλ. Ο Κολόνια μετεγκαταστάθηκε επίσης στο Λονδίνο λίγο μετά το 1674, αλλά η μετακίνηση αυτή δεν σχετίζεται καθόλου με τον Χόντιους.
Τραμπάλα
Αναφορές
Κατηγορία:Παιδική χαρά