cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωσήφ Καλασάντσιο
Τα τελευταία χρόνια και η κληρονομιά του
Ο Ιωσήφ Καλασάντσιο παρέμεινε πιστός στην ιεραρχία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στη Ρώμη, θαυμαζόμενος για την αγιότητα και το θάρρος του από τους ακολούθους του Πιαριστές και από τον λαό της Ρώμης. Τάφηκε στον Ναό του Σαν Πανταλέο Ρώμης.
Οκτώ έτη μετά τον θάνατό του, ο νέος Πάπας Αλέξανδρος Ζ΄ αποκατέστησε το όνομα των «Ευσεβών Σχολείων». Ο Ιωσήφ ανακηρύχθηκε όσιος από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄ στις 7 Αυγούστου 1748 και 19 χρόνια αργότερα ανακηρύχθηκε άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας από τον Πάπα Κλήμεντα ΙΓ΄. Τέλος, στις 13 Αυγούστου 1948 ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ ανεκήρυξε τον Ιωσήφ Καλασάντσιο «γενικό προστάτη όλων των Χριστιανικών σχολείων του κόσμου».
Η καρδιά και η γλώσσα του αγίου φυλάσσονται ξεχωριστά από το υπόλοιπο σκήνωμά του, στο αρχικό οίκημα των Πιαριστών στη Ρώμη, και παραμένουν άφθαρτα κατά θαυματουργικό τρόπο. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ δήλωσε ότι ο Άγιος Ιωσήφ Καλασάντσιο είχε ως πρότυπό του τον Χριστό και ότι προσπαθούσε να μεταδώσει στη μαθητιώσα νεολαία, πέρα από τις γνώσεις «του κόσμου τούτου», τη σοφία των Ευαγγελίων, διδάσκοντάς την πώς να συλλαμβάνει την αρμονία της αγάπης του Θεού.
Ο Άγιος Ιωσήφ Καλασάντσιο εορτάζεται στις 25 Αυγούστου, ημέρα του θανάτου του, από το 1970, οπότε τέθηκε σε ισχύ το νέο λειτουργικό ημερολόγιο της Ρωμαϊκής Εκκλησίας (Calendarium Romanae Ecclesiae ή Calendarium Romanum Generale) Οι εκδόσεις αυτού του ημερολογίου από το 1769 έως το 1969 τοποθετούσαν τον εορτασμό της μνήμης του στις 27 Αυγούστου Επειδή βεβαίως η 25η Αυγούστου βρίσκεται στην περίοδο των θερινών διακοπών για τα περισσότερα χριστιανικά σχολεία, το Τάγμα του, στο δικό του ημερολόγιο Calendarium Ordinis εορτάζει στις 27 Νοεμβρίου το «Parocinium» του Αγίου Ιωσήφ, οπότε η δεύτερη αυτή ημερομηνία είναι μια ημέρα κατά την οποία οι διδάσκοντες και οι μαθητές μπορούν να τον τιμήσουν ιδιαίτερα. Η 27η Νοεμβρίου αντιστοιχεί στην ημερομηνία κατά την οποία ο Άγιος Ιωσήφ άνοιξε το πρώτο του δωρεάν σχολείο το 1597.
Υπάρχουν ενοριακοί ναοί αφιερωμένοι στη μνήμη του Αγίου Ιωσήφ Καλασάντσιο στις ΗΠΑ (στο Τζέφερσον του Οχάιο) και στον Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί παιδαγωγοί Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς Ιωσηφ Καλασαν Κατηγορία:Ισπανοί άγιοι
Αλεξάντερ Μπατάουι
Ο Αλεξάντερ Μπατάουι (1913-1986) ήταν Αιγύπτιος αιγυπτιολόγος.
Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1913. Σπούδασε αιγυπτιολογία στις ΗΠΑ και έγινε καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (UCLA).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Φρανκ Σινάτρα
Ο Φράνσις Άλμπερτ Σινάτρα (12 Δεκεμβρίου 1915 – 14 Μαΐου 1998) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης. Είναι ένας από τους καλλιτέχνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών, έχοντας πουλήσει περίπου 150 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως.
Γεννημένος από Ιταλούς μετανάστες στο Χόμποκεν του Νιου Τζέρσεϊ, ο Σινάτρα επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το φωνητικό στυλ του Μπινγκ Κρόσμπι, και ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα στην εποχή του σουίνγκ με τους αρχηγούς των συγκροτημάτων Χάρι Τζέιμς και Τόμι Ντόρσεϊ. Ο Σινάτρα γνώρισε την επιτυχία ως σόλο καλλιτέχνης αφού υπέγραψε με την Columbia Records το 1943, και έγινε είδωλο. Ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, The Voice of Frank Sinatra, το 1946. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, αντιμετώπισε πτώση στη καριέρα του και στράφηκε στο Λας Βέγκας, όπου έγινε μία από τις πιο δημοφιλείς ατραξιόν του. Η καριέρα του αναγεννήθηκε το 1953 με την επιτυχία της ταινίας Όσο υπάρχουν άνθρωποι, με την ερμηνεία του που του χάρισε στη συνέχεια ένα Όσκαρ και μια Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου. Στη συνέχεια, ο Σινάτρα κυκλοφόρησε πολλά άλμπουμ που επαινέθηκαν από τους κριτικούς, συμπεριλαμβανομένων των In the Wee Small Hours (1955), Songs for Swingin' Lovers! (1956), Come Fly with Me (1958), Only the Lonely (1958), No One Cares (1959) και Nice 'n' Easy (1960).
Ο Σινάτρα άφησε την Capitol το 1960 για να δημιουργήσει τη δική του δισκογραφική, Reprise Records, και κυκλοφόρησε μια σειρά από επιτυχημένα άλμπουμ. Ο Σινάτρα συνταξιοδοτήθηκε για πρώτη φορά το 1971, αλλά βγήκε από τη σύνταξη δύο χρόνια αργότερα. Ηχογράφησε πολλά άλμπουμ και συνέχισε τις εμφανίσεις του στο Caesars Palace και κυκλοφόρησε το New York, New York το 1980. Χρησιμοποιώντας τα σόου του στο Λας Βέγκας ως βάση, έκανε περιοδείες τόσο εντός των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και διεθνώς μέχρι λίγο πριν από το θάνατό του το 1998.
Ο Σινάτρα χάραξε μια άκρως επιτυχημένη καριέρα ως κινηματογραφικός ηθοποιός. Αφού κέρδισε ένα Όσκαρ για το Όσο υπάρχουν άνθρωποι, πρωταγωνίστησε στο Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι (1955) και στο Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας (1962). Εμφανίστηκε σε διάφορα μιούζικαλ όπως 3 κορίτσια και 3 ναύτες (1949), Guys and Dolls (1955), Υψηλή κοινωνία (1956) και Pal Joey (1957), κερδίζοντας άλλη μια Χρυσή Σφαίρα για το τελευταίο. Ο Σινάτρα θα λάβει αργότερα τη Χρυσή Σφαίρα Σέσιλ Ντε Μιλ το 1971. Στην τηλεόραση, το The Frank Sinatra Show ξεκίνησε στο ABC το 1950 και συνέχισε να κάνει εμφανίσεις στην τηλεόραση κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960. Ο Σινάτρα είχε επίσης εμπλακεί σε μεγάλο βαθμό με την πολιτική από τα μέσα της δεκαετίας του 1940 και έκανε ενεργά εκστρατεία για προέδρους όπως ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ, ο Χάρι Σ. Τρούμαν, ο Τζον Φ. Κένεντι και ο Ρόναλντ Ρίγκαν. Ερευνήθηκε από το FBI για την υποτιθέμενη σχέση του με τη μαφία.
Ενώ ο Σινάτρα δεν έμαθε ποτέ να διαβάζει μουσική, εργάστηκε πολύ σκληρά από νεαρή ηλικία για να βελτιώσει τις ικανότητές του σε όλες τις πτυχές της μουσικής. Τελειομανής, διάσημος για την αίσθηση του ντυσίματος και την ερμηνευτική του παρουσία, επέμενε πάντα να ηχογραφεί ζωντανά με τη μπάντα. Τα λαμπερά γαλάζια μάτια του του χάρισαν το δημοφιλές παρατσούκλι "Ol' Blue Eyes". Είχε θυελλώδη προσωπική ζωή και συχνά εμπλέκονταν σε ταραχώδεις υποθέσεις με γυναίκες, όπως με τη δεύτερη σύζυγό του Άβα Γκάρντνερ. Αργότερα, παντρεύτηκε τη Μία Φάροου το 1966 και την Μπάρμπαρα Μαρξ το 1976. Ο Σινάτρα είχε αρκετές βίαιες αντιπαραθέσεις, συνήθως με δημοσιογράφους ή με αφεντικά στην εργασία του με τα οποία είχε διαφωνίες. Τιμήθηκε στο Kennedy Center Honours το 1983, του απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας από τον Ρόναλντ Ρίγκαν το 1985 και το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου το 1997. Ο Σινάτρα ήταν επίσης αποδέκτης έντεκα βραβείων Grammy, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου Grammy Trustees, του Grammy Legend Award και του Βραβείου Grammy Συνολικής Προσφοράς. Συμπεριλήφθηκε στη συλλογή του περιοδικού Time με τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον 20ού αιώνα. Μετά τον θάνατο του, ο Αμερικανός κριτικός μουσικής Ρόμπερτ Κριστγκάου τον αποκάλεσε «τον μεγαλύτερο τραγουδιστή του 20ού αιώνα», και συνεχίζει να θεωρείται εμβληματική φιγούρα.
Πρώιμη ζωή
Ο Φράνσις Άλμπερτ Σινάτρα γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1915, σε μια κατοικία στον επάνω όροφο στην οδό Μονρό 415 στο Χόμποκεν (Νιου Τζέρσεϊ),   μοναχοπαίδι των Ιταλών μεταναστών Ναταλίνα "Ντόλι" Γκαραβέντα και Αντονίνο Μαρτίνο "Μάρτιν" Σινάτρα. Ο Σινάτρα ζύγιζε 6,1 κιλά κατά τη γέννηση του και έπρεπε να γεννηθεί με τη βοήθεια λαβίδας, η οποία προκάλεσε σοβαρές ουλές στο αριστερό μάγουλο, τον λαιμό και το αυτί του και τρύπησε το τύμπανο του αυτιού του - βλάβη που παρέμεινε για μια ζωή. Λόγω των τραυματισμών αυτών κατά τη γέννηση, η βάπτισή του στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου στο Χόμποκεν καθυστέρησε μέχρι τις 2 Απριλίου 1916. Μια παιδική εγχείρηση στο μαστοειδές οστό τού άφησε σημαντικές ουλές στο λαιμό και κατά την εφηβεία υπέφερε από κυστική ακμή που σημάδεψε περαιτέρω το πρόσωπο και τον λαιμό του. Ο Σινάτρα μεγάλωσε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Η μητέρα του Σινάτρα ήταν ενεργητική και καθοδηγητική και οι βιογράφοι πιστεύουν ότι ήταν ο κυρίαρχος παράγοντας στην ανάπτυξη των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας και της αυτοπεποίθησης του γιου της. Η τέταρτη σύζυγος του Σινάτρα, η Μπάρμπαρα, θα ισχυριστεί αργότερα ότι η Ντόλι τον κακομεταχειριζόταν όταν ήταν παιδί και «τον χτυπούσε πολύ». Η Ντόλι απέκτησε επιρροή στο Χόμποκεν και στους τοπικούς κύκλους του Δημοκρατικού Κόμματος. Εργαζόταν ως μαία, κερδίζοντας 50 δολάρια για κάθε τοκετό, και σύμφωνα με τη βιογράφο του Σινάτρα, Κίττυ Κέλι, διηύθυνε επίσης μια υπηρεσία παράνομων αμβλώσεων που εξυπηρετούσε Ιταλίδες καθολικές κοπέλες. Είχε επίσης χάρισμα στις γλώσσες και υπηρέτησε ως τοπική διερμηνέας.
Ο αναλφάβητος πατέρας του Σινάτρα ήταν πυγμάχος βαρέων βαρών που αργότερα εργάστηκε για 24 χρόνια στο Πυροσβεστικό Τμήμα του Χόμποκεν. Ο Σινάτρα περνούσε πολύ χρόνο στην ταβέρνα των γονιών του στο Χόμποκεν, τραγουδώντας περιστασιακά πάνω στο πιάνο. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, η Ντόλι παρείχε χρήματα στον γιο της για εξόδους με φίλους και για να αγοράσει ακριβά ρούχα, με αποτέλεσμα οι γείτονες να τον περιγράφουν ως το «πιο καλοντυμένο παιδί της γειτονιάς».
Σε νεαρή ηλικία, ο Σινάτρα ανέπτυξε ενδιαφέρον για τη μουσική, ιδιαίτερα για τη τζαζ και άκουγε μουσικούς όπως τους Τζιν Όστιν, Ρούντι Βάλι, Ρας Κολόμπο και Μπομπ Έβερλι, ενώ λάτρευε τον Μπινγκ Κρόσμπι. Για τα 15α γενέθλιά του, ο θείος του, Ντομένικο, του χάρισε ένα γιουκαλίλι, με το οποίο έπαιζε σε οικογενειακές συγκεντρώσεις. Ο Σινάτρα παρακολούθησε το γυμνάσιο David E. Rue Jr., αλλά έφυγε χωρίς να αποφοιτήσει αφού παρακολούθησε μόνο 47 ημέρες πριν αποβληθεί για «γενική φασαρία». Έπειτα, γράφτηκε στο Drake Business School, αλλά έφυγε μετά από 11 μήνες. Αφού αποφάσισε να παρατήσει το σχολείο, άρχισε να εργάζεται ως ντελίβερι στην εφημερίδα Jersey Observer, και μετά από αυτό, εργάστηκε στο ναυπηγείο Tietjen & Lang. Άρχισε να παίζει σε τοπικά κλαμπ του Χόμποκεν, και τραγουδούσε δωρεάν σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Πηγαίνοντας στη Νέα Υόρκη, ο Σινάτρα βρήκε δουλειές τραγουδώντας για χαμηλούς μισθούς. Για να βελτιώσει την ομιλία του, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα εκφώνησης από τον δάσκαλο φωνητικής Τζον Κουίνλαν, ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που παρατήρησαν το φωνητικό του φάσμα.
Hoboken Four, Χάρι Τζέιμς και Τόμμυ Ντόρσεϊ (1935-1939)
Στην πρώτη του χρονιά με τον Ντόρσεϊ, ο Σινάτρα ηχογράφησε πάνω από σαράντα τραγούδια. Η πρώτη φωνητική επιτυχία του, ήταν το τραγούδι "Polka Dots and Moonbeams" στα τέλη Απριλίου 1940. Ακολούθησαν περισσότερες επιτυχίες, με το "Say It", το "Imagination" και το "I'll Never Smile Again", το οποίο ήταν στην κορυφή των charts για δώδεκα εβδομάδες. Καθώς η επιτυχία και η δημοτικότητά του αυξανόταν, ο Σινάτρα ώθησε τον Ντόρσεϊ να του επιτρέψει να ηχογραφεί μερικά σόλο τραγούδια. Ο Ντόρσεϊ τελικά υποχώρησε και στις 19 Ιανουαρίου 1942, ο Σινάτρα ηχογράφησε τα "Night and Day", "The Night We Called It a Day", "The Song is You" και "Lamplighter's Serenade", με τον Άξελ Στόρνταλ ως ενορχηστρωτή και μαέστρο. Ο Σινάτρα άκουσε για πρώτη φορά τις ηχογραφήσεις στο Hollywood Palladium και στο Hollywood Plaza και έμεινε έκπληκτος με το πόσο καλός ακουγόταν. Ο Στόρνταλ θυμάται: «Απλώς δεν πίστευε στα αυτιά του. Ήταν τόσο ενθουσιασμένος που σχεδόν πίστευες ότι δεν είχε ηχογραφήσει ποτέ πριν. Νομίζω ότι αυτό ήταν ένα σημείο καμπής στην καριέρα του. Νομίζω ότι άρχισε να βλέπει τι θα μπορούσε να κάνει μόνος του»
Μετά τις ηχογραφήσεις του 1942, ο Σινάτρα πίστευε ότι έπρεπε να ακολουθήσει μια σόλο καριέρα, με μια ακόρεστη επιθυμία να ανταγωνιστεί τον Μπινγκ Κρόσμπι,, αλλά τον εμπόδιζε το συμβόλαιό του, σύμφωνα με το οποίο έδινε στον Ντόρσεϊ το 43% των κερδών του. Ακολούθησε μια δικαστική μάχη, η οποία τελικά έληξε τον Αύγουστο του 1942. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1942, ο Ντόρσεϊ αποχαιρέτησε τον Σινάτρα, λέγοντας του: «Ελπίζω να αποτύχεις». Φήμες άρχισαν να διαδίδονται στις εφημερίδες ότι ο μαφιόζος νονός του Σινάτρα, Γουίλι Μορέτι ανάγκασε τον Ντόρσεϊ να απελευθερώσει τον Σινάτρα από το συμβόλαιό του για μερικές χιλιάδες δολάρια, κρατώντας ένα όπλο στο κεφάλι του. Φεύγοντας από τον Ντόρσεϊ, ο Σινάτρα έπεισε τον Στόρνταλ να έρθει μαζί του και να γίνει ο προσωπικός του ενορχηστρωτής, προσφέροντάς του 650 δολάρια τον μήνα, πέντε φορές τον μισθό του Ντόρσεϊ. Ο Ντόρσεϊ και ο Σινάτρα, που ήταν πολύ δεμένοι, δεν συμφιλιώθηκαν ποτέ. Μέχρι τον θάνατό του, τον Νοέμβριο του 1956, ο Ντόρσεϊ έκανε κατά καιρούς δηκτικά σχόλια για τον Σινάτρα στον Τύπο.
Έναρξη της Sinatramania και ρόλος στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (1942-1945)
αριστερά|μικρογραφία| Ο Σινάτρα με την [[Αλίντα Βάλι c. 1940 ]] Μέχρι τον Μάιο του 1941, ο Σινάτρα ήταν στην κορυφή των δημοσκοπήσεων για άνδρες τραγουδιστές στα περιοδικά Billboard και DownBeat. Η έφεσή του στις έφηβες εκείνης της εποχής, αποκάλυψε ένα εντελώς νέο κοινό για τη δημοφιλή μουσική, το οποίο είχε παρατηρηθεί κυρίως σε ενήλικες μέχρι εκείνη την εποχή. Το φαινόμενο έγινε επίσημα γνωστό ως «Sinatramania» μετά τη «θρυλική του εμφάνιση» στο Paramount Theatre της Νέας Υόρκης στις 30 Δεκεμβρίου 1942. Σύμφωνα με τη κόρη του, Νάνσι, ο Τζακ Μπένι αργότερα είπε "Νόμιζα ότι το καταραμένο κτίριο θα καταρρεύσει. Δεν άκουσα ποτέ τέτοια ταραχή..." Ο Σινάτρα έπαιξε για τέσσερις εβδομάδες στο Paramount. Το συμβόλαιό του ανανεώθηκε για άλλες τέσσερις εβδομάδες από τον Μπομπ Γουέιτμαν λόγω της δημοτικότητάς του. Έγινε γνωστός ως "Swoonatra" ή «Η Φωνή», και οι θαυμαστές του "Sinatratics". Οργανώθηκαν συναντήσεις και στάλθηκαν πλήθη επιστολών από θαυμαστές, και μέσα σε λίγες εβδομάδες από την παράσταση περίπου 1.000 φαν κλαμπ είχαν αναφερθεί σε όλες τις ΗΠΑ. Ο δημοσιογράφος του Σινάτρα, Τζορτζ Έβανς, ενθάρρυνε τις συνεντεύξεις και τις φωτογραφίες με θαυμαστές και ήταν ο υπεύθυνος για την απεικόνιση του Σινάτρα ως ενός ευάλωτου, ντροπαλού, Ιταλοαμερικανού με σκληρή παιδική ηλικία που έκανε προκοπή. Όταν ο Σινάτρα επέστρεψε στο Paramount τον Οκτώβριο του 1944, μόνο 250 άτομα έφυγαν από την πρώτη παράσταση, και 35.000 θαυμαστές που έμειναν έξω προκάλεσαν ταραχή, επειδή δεν τους επετράπη να μπουν. Ήταν τέτοια η αφοσίωση των θαυμαστών στον Σινάτρα που ήταν γνωστό ότι έγραφαν τους τίτλους τραγουδιών του στα ρούχα τους, δωροδοκούσαν τις υπηρέτριες του ξενοδοχείου για την ευκαιρία να αγγίξουν το κρεβάτι του, κ.ά.
Ο Σινάτρα υπέγραψε συμβόλαιο με την Columbia Records ως σόλο καλλιτέχνης την 1η Ιουνίου 1943, κατά τη διάρκεια της απεργίας των μουσικών του 1942–44. Η Columbia Records επανακυκλοφόρησε την έκδοση του "All or Nothing at All" του Χάρι Τζέιμς και του Σινάτρα. Έφτασε στο νούμερο 2 στις 2 Ιουνίου και ήταν στη λίστα με τις περισσότερες πωλήσεις για 18 εβδομάδες. Άρχισε να παίζει στο ραδιόφωνο στο σόου Your Hit Parade από τον Φεβρουάριο του 1943 έως τον Δεκέμβριο του 1944. Η Columbia ήθελε νέες ηχογραφήσεις του αναπτυσσόμενου αστεριού όσο το δυνατόν γρηγορότερα, έτσι ο Άλεκ Γουάιλντερ προσλήφθηκε ως ενορχηστρωτής και μαέστρος για αρκετές ηχογραφήσεις με ένα φωνητικό συγκρότημα που ονομάζοταν Bobby Tucker Singers. Oι πρώτες ηχογραφήσεις έγιναν στις 7 Ιουνίου, 22 Ιουνίου, 5 Αυγούστου και 10 Νοεμβρίου 1943. Από τα εννέα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν, τα επτά βρέθηκαν στη λίστα με τις καλύτερες πωλήσεις. Εκείνη τη χρονιά έκανε επίσης την πρώτη του σόλο εμφάνιση στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Riobamba στη Νέας Υόρκης. Ακόμη, μια επιτυχημένη συναυλία στο Wedgewood Room του διάσημου Waldorf-Astoria New York εκείνη τη χρονιά εξασφάλισε τη δημοτικότητά του στην υψηλή κοινωνία της Νέας Υόρκης. Μέχρι το τέλος του 1943 ήταν πιο δημοφιλής από τους Μπινγκ Κρόσμπι και Πέρι Κόμο.
Ο Σινάτρα δεν υπηρέτησε στον στρατό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου λόγω διάτρητου τυμπάνου. Ωστόσο, τα αρχεία του αμερικανικού στρατού ανέφεραν ότι ο Σινάτρα «δεν ήταν αποδεκτός από ψυχιατρική άποψη». Επίσης, υπήρξαν φήμες που αναφέρθηκαν από τον αρθρογράφο Γουόλτερ Γουίντσελ ότι ο Σινάτρα πλήρωσε 40.000 δολάρια για να αποφύγει τη θητεία, αλλά το FBI διαπίστωσε ότι αυτό ήταν αβάσιμο. μικρογραφία| Ο Σινάτρα (αριστερά) στο ραδιόφωνο των Ενόπλων Δυνάμεων το 1944 με την Ντάινα Σορ και τον [[Μπινγκ Κρόσμπι (δεξιά)]] Προς το τέλος του πολέμου, ο Σινάτρα ψυχαγωγούσε τα στρατεύματα κατά τη διάρκεια πολλών επιτυχημένων περιοδειών στο εξωτερικό με τον κωμικό Φιλ Σίλβερς. Σε ένα ταξίδι στη Ρώμη γνώρισε τον Πάπα, ο οποίος τον ρώτησε αν ήταν τενόρος της όπερας. Ο Σινάτρα δούλευε συχνά με τις δημοφιλείς Andrew Sisters στο ραδιόφωνο τη δεκαετία του 1940, και πολλές του εκπομπές για το USO μεταδόθηκαν στα στρατεύματα μέσω της Υπηρεσίας Ραδιοφώνου των Ενόπλων Δυνάμεων (AFRS). Το 1944 ο κυκλοφόρησε το «I Couldn't Sleep a Wink Last Night» ως σινγκλ και ηχογράφησε τη δική του εκδοχή του "White Christmas" του Κρόσμπι και την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε τα "I Dream of You (More Than You Dream I Do)", "Saturday Night (Is the Loneliest Night of the Week)", "Dream", και "Nancy (with the Laughing Face)" ως σινγκλ.
Tα χρόνια στη Columbia και η πτώση της καριέρας (1946-1952)
Το 1946 ο Σινάτρα κυκλοφόρησε τα «Oh! What It Looked to Be», "Day by Day", "They Say It's Wonderful", "Five Minutes More" και "The Coffee Song" ως σινγκλ, και κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, The Voice of Frank Sinatra, που έφτασε στο Νο. 1 του Billboard chart. Σύντομα έφτασε να πουλάει 10εκατομμύρια δίσκους το χρόνο. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του, Songs by Sinatra, με τραγούδια παρόμοιου τύπου και ρυθμού.Τον Δεκέμβριο ηχογράφησε το "Sweet Lorraine" με τους Metronome All-Stars, με ταλαντούχους μουσικούς της τζαζ όπως ο Κόλμαν Χόκινς, ο Χάρι Κάρνι και ο Τσάρλι Σέιβερς, με τον Νατ Κινγκ Κόουλ στο πιάνο.
Το τρίτο άλμπουμ του Sinatra, Christmas Songs by Sinatra, κυκλοφόρησε το 1948. Όταν ο Σινάτρα εμφανίστηκε ως ιερέας στη ταινία The Miracle of the Bells, λόγω της αρνητικότητας του Τύπου γύρω από τις υποτιθέμενες διασυνδέσεις του με τη Μαφία εκείνη την εποχή, ανακοινώθηκε στο κοινό ότι ο Σινάτρα θα δωρίσει τους μισθούς των 100.000 δολαρίων από την ταινία στην Καθολική Εκκλησία. Μέχρι το τέλος του 1948, ο Σινάτρα είχε πέσει στην τέταρτη θέση, σύμφωνα με ετήσια δημοσκόπηση για τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές και τον επόμενο χρόνο απομακρύνθηκε από τις πρώτες θέσεις στις δημοσκοπήσεις για πρώτη φορά από το 1943. Το Frankly Sentimental (1949) σχολίασε ότι «παρ' όλο το ταλέντο του, σπάνια ζωντανεύει». αριστερά|μικρογραφία| Ο Σινάτρα τον Νοέμβριο του 1950 Αν και το "The Hucklebuck" έφτασε στην πρώτη δεκάδα, αυτή ήταν η τελευταία του κυκλοφορία σινγκλ με την ετικέτα της Columbia. Δύο τελευταία άλμπουμ του Σινάτρα με την Columbia, με τίτλο Dedicated to You and Sing και Dance with Frank Sinatra, κυκλοφόρησαν το 1950.
Η αναβίωση της καριέρας και τα χρόνια στη Capitol (1953-1962)
δεξιά|μικρογραφία| Ο Νέλσον Ριντλ, ενορχηστρωτής άλμπουμ του Σινάτρα για την Capitol Records Η κυκλοφορία της ταινίας Όσο υπάρχουν άνθρωποι τον Αύγουστο του 1953 σηματοδότησε την αρχής της αναβίωσης μιας αξιοσημείωτης καριέρας. Στις 13 Μαρτίου 1953, ο Σινάτρα συναντήθηκε με τον αντιπρόεδρο της Capitol Records, Άλαν Λίβινγκστον, και υπέγραψε επταετές συμβόλαιο ηχογράφησης. Οι πρώτες του ηχογραφήσεις για τη Capitol έλαβαν χώρα με διευθυντή ορχήστρας τον Άξελ Στόρνταλ. Αφού πέρασε δύο εβδομάδες στη Χαβάη για τα γυρίσματα του Όσο υπάρχουν άνθρωποι, ο Σινάτρα επέστρεψε στο στούντιο στις 30 Απριλίου για την πρώτη του ηχογράφηση με τον Νέλσον Ριντλ, έναν καθιερωμένο ενορχηστρωτή και μαέστρο της Capitol, ο οποίος ήταν και ο μουσικός διευθυντής του Νατ Κινγκ Κόουλ. Αφού ηχογράφησε το πρώτο τραγούδι, "I've Got the World on a String", ο Σινάτρα είπε στον Ριντλ μια σπάνια έκφραση επαίνου, "Πανέμορφο!", και αφού το άκουσε, δεν μπορούσε να κρύψει το ενθουσιασμό, αναφωνώντας, "Επέστρεψα, μωρό μου, επέστρεψα!" δεξιά|μικρογραφία| Ο Σινάτρα το 1957 Σε επόμενες ηχογραφήσεις τον Μάιο και τον Νοέμβριο του 1953, ο Σινάτρα και ο Ριντλ ανέπτυξαν και βελτίωσαν τη μουσική τους συνεργασία, με τον Σινάτρα να παρέχει συγκεκριμένες οδηγίες για τις διασκευές. Το πρώτο άλμπουμ του Σινάτρα για τη Capitol, Songs for Young Lovers, κυκλοφόρησε στις 4 Ιανουαρίου 1954 και περιελάμβανε τραγούδια που έγιναν σήμα κατατεθέν στις μετέπειτα συναυλίες του. Τον ίδιο μήνα, ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το σινγκλ "Young at Heart", το οποίο έφτασε στο Νο. 2 και βραβεύτηκε ως τραγούδι της χρονιάς. Τον Μάρτιο, ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το σινγκλ "Three Coins in the Fountain" που έφτασε στο Νο. 4. Το δεύτερο άλμπουμ του με τον Ριντλ, Swing Easy!, κυκλοφόρησε στις 2 Αυγούστου του ίδιου έτους. Tο Swing Easy! ονομάστηκε Άλμπουμ της Χρονιάς. Ο Σινάτρα άρχισε να θεωρεί τον Ριντλ «τον μεγαλύτερο ενορχηστρωτή στον κόσμο», και ο Ριντλ, ο οποίος θεωρούσε τον Σινάτρα «τελειομανή», έδωσε εξίσου επαίνους στον τραγουδιστή, παρατηρώντας «Δεν είναι μόνο ότι η διαίσθησή του ως προς τον ρυθμό, τις φράσεις και ακόμη και τη διαμόρφωση είναι εκπληκτικά σωστή, αλλά το γούστο του είναι τόσο άψογο... ακόμη δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να τον πλησιάσει». δεξιά|μικρογραφία| Ηχογράφηση στη Capitol Studios, c. 1955 Το 1955 ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το άλμπουμ In the Wee Small Hours, το πρώτο του LP 12". Την ίδια χρονία, ο Σινάτρα ξεκίνησε την πρώτη του περιοδεία στην Αυστραλία. Μια ακόμη συνεργασία με τον Ριντλ είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη του άλμπουμ Songs for Swingin' Lovers!, το οποίο συχνά θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του. Κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1956.  Περιλαμβάνει μια ηχογράφηση του "I've Got You Under My Skin" (στίχοι από τον Κόουλ Πόρτερ), κάτι το οποίο ο Σινάτρα ηχογράφησε πολύ σχολαστικά, αφού 22 ηχογραφήσεις χρειάστηκαν για να τελειοποιηθεί.
Οι ηχογραφήσεις του τον Φεβρουάριο του 1956 εγκαινίασαν τα στούντιο στο Capitol Records Building με μια συμφωνική ορχήστρα 56 οργάνων. Την ίδια χρονιά, ο Σινάτρα τραγούδησε στο Δημοκρατικό Εθνικό Συνέδριο και έπαιξε με τους The Dorsey Brothers για μια εβδομάδα αμέσως μετά στο θέατρο Paramount.
Το 1957, ο Σινάτρα κυκλοφόρησε τα άλμπουμ Close to You, A Swingin' Affair! και Where Are You? Στις 9 Ιουνίου 1957, εμφανίστηκε σε μια συναυλία υπό τη διεύθυνση του Ριντλ στο Seattle Civic Auditorium, την πρώτη του εμφάνιση στο Σιάτλ από το 1945. Το 1958, ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το άλμπουμ Come Fly with Me με ενορχηστρωτή τον Μπίλι Μέι, το οποίο έφτασε στην κορυφή των τσαρτ τη δεύτερη εβδομάδα του, παραμένοντας στην κορυφή για πέντε εβδομάδες. Επίσης, προτάθηκε για το βραβείο Grammy για άλμπουμ της χρονιάς στα εναρκτήρια βραβεία Grammy. Το τραγούδι "Come Fly With Me", που γράφτηκε ειδικά για αυτόν, έγινε ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια. Τον Σεπτέμβριο, ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το Frank Sinatra Sings for Only the Lonely, το οποίο απεδείχθηκε τεράστια εμπορική επιτυχία, περνώντας 120 εβδομάδες στο τσαρτ άλμπουμ Billboards. Μερικά από τα τραγούδια του άλμπουμ ήταν και σήμα κατατεθέν για τις συναυλίες του. δεξιά|μικρογραφία| Ο Σινάτρα στη ταινία Pal Joey (1957) Το 1959, ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το Come Dance with Me!, ένα άλμπουμ με μεγάλη επιτυχία, που παρέμεινε στο τσαρτ άλμπουμ για 140 εβδομάδες, φτάνοντας Νο. 2. Κέρδισε το βραβείο Grammy για το άλμπουμ της χρονιάς, καθώς και για την καλύτερη φωνητική ερμηνεία, ανδρική και καλύτερη διασκευή για τον Μπίλι Μέι. Επίσης, την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε και το άλμπουμ No One Cares.
Η 20th Century Fox ζήτησε από τον Σινάτρα να γίνει τελετάρχης σε ένα γεύμα στο οποίο παρευρέθηκε ο Σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ στις 19 Σεπτεμβρίου 1959. Ένα ακόμη άλμπουμ, το Nice 'n' Easy, ήταν στην κορυφή του τσαρτ Billboard τον Οκτώβριο του 1960 και παρέμεινε στα τσαρτ για 86 εβδομάδες, κερδίζοντας κριτικούς επαίνους.
Τα χρόνια στη Reprise (1960–1981)
Ο Σινάτρα άρχισε να νιώθει δυσαρεστημένος στη Capitol και βρέθηκε σε διαμάχη με τον Άλαν Λίβινγκστον, που κράτησε πάνω από έξι μήνες. Η πρώτη του απόπειρα να αποκτήσει τη δική του δισκογραφική ήταν με την επιδίωξή του να αγοράσει την παρακμάζουσα τζαζ δισκογραφική, Verve Records, η οποία έληξε όταν μια αρχική συμφωνία με τον ιδρυτή της Verve, Νόρμαν Γκραντζ, «απέτυχε». Αποφάσισε να δημιουργήσει τη δική του δισκογραφική, Reprise Records και, σε μια προσπάθεια να χαράξει μια νέα κατεύθυνση, αποχωρίστηκε προσωρινά τους Ρίντλ, Μέι και Τζένκινς, συνεργαζόμενος με άλλους ενορχηστρωτές όπως ο Νιλ Χέφτι, ο Ντον Κόστα και ο Κουίνσι Τζόουνς. Στη Reprise, ο Σινάτρα υποσχέθηκε στους καλλιτέχνες δημιουργικό έλεγχο της μουσικής τους, καθώς και μια εγγύηση για «πλήρη ιδιοκτησία του έργου τους, συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων έκδοσης». Υπό τον Σινάτρα, η εταιρεία εξελίχθηκε σε μια "υπερδύναμη" της μουσικής βιομηχανίας. Αργότερα, την πούλησε για περίπου 80 εκατομμύρια δολάρια. Το πρώτο του άλμπουμ στην εταιρεία, Ring-a-Ding-Ding! (1961), είχε μεγάλη επιτυχία, φτάνοντας στο Νο. 4 του Billboard. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1961, τον ίδιο μήνα που η Reprise Records κυκλοφόρησε το The Warm Moods του Μπεν Γουέμπστερ, το The Wham of Sam του Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ, το Mavis του Μέιβις Ρίβερ και το It is Now Post Time του Τζο Ε. Λούις. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών της Reprise, ο Σινάτρα είχε ακόμη συμβόλαιο για ηχογράφηση για το Capitol, ολοκληρώνοντας τη συμβατική του δέσμευση με την κυκλοφορία του Point of No Return , που ηχογραφήθηκε σε διάστημα δύο ημερών στις 11 και 12 Σεπτεμβρίου 1961. αριστερά|μικρογραφία| Ο Σινάτρα με τον [[Ντιν Μάρτιν και την Τζούντι Γκάρλαντ το 1962]] Το 1962, ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το Sinatra and Strings, ένα σύνολο από μπαλάντες σε διασκευή από τον Ντον Κόστα, το οποίο έγινε ένα από τα πιο αναγνωρισμένα έργα του. Ο Σινάτρα και ο Κάουντ Μπέιζι συνεργάστηκαν για το άλμπουμ Sinatra-Basie την ίδια χρονιά, μια δημοφιλή και επιτυχημένη κυκλοφορία που τους ώθησε να συνεργαστούν ξανά δύο χρόνια αργότερα για άλλο ένα άλμπουμ με τίτλο It Might as Well Be Swing, σε διασκευή του Κουίνσι Τζόουνς. Οι δυο τους συνεργάστηκαν αρκετές φορές μαζί.
Το 1963 ο Σινάτρα επανενώθηκε με τον Νέλσον Ριντλ για το The Concert Sinatra, ένα φιλόδοξο άλμπουμ που περιλαμβάνει μια συμφωνική ορχήστρα 73 οργάνων σε διασκευή και διεύθυνση του Ριντλ.
Το 1964 το τραγούδι «My Kind of Town» προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. Ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το Softly, as I Leave You, και συνεργάστηκε με τους Μπινγκ Κρόσμπι και Φρεντ Γουέρινγκ στο America, I Hear You Singing, μια συλλογή πατριωτικών τραγουδιών που ηχογραφήθηκαν ως φόρος τιμής στον δολοφονηθέν Πρόεδρο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Ο Σινάτρα άρχισε να ασχολείται όλο και περισσότερο με τη φιλανθρωπία αυτή την περίοδο. Το 1961 και το 1962 πήγε στο Μεξικό, με μοναδικό σκοπό να κάνει παραστάσεις για μεξικανικές φιλανθρωπικές οργανώσεις, και τον Ιούλιο του 1964 ήταν παρών για την αφιέρωση του Διεθνούς Κέντρου Νεότητας Frank Sinatra για παιδιά Αράβων και Εβραίων στη Ναζαρέτ.
Η εκπληκτική επιτυχία του Σινάτρα το 1965, που συνέπεσε με τα 50ά γενέθλιά του, ώθησε το Billboard να διακηρύξει ότι ίσως και να είχε φτάσει στην «κορυφή της εξοχότητάς του». Τον Ιούνιο του 1965, ο Σινάτρα, ο Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ και ο Ντιν Μάρτιν έπαιξαν ζωντανά στο Σεντ Λούις για να ωφελήσουν το Dismas House, ένα κέντρο αποκατάστασης και εκπαίδευσης κρατουμένων με προγράμματα σε εθνικό επίπεδο που βοήθησαν ιδιαίτερα στην εξυπηρέτηση Αφροαμερικανών. Η συναυλία του Rat Pack, όπως η ομάδα αυτή ονομάστηκε αργότερα, μεταδόθηκε ζωντανά μέσω δορυφόρου σε πολλές κινηματογραφικές αίθουσες σε όλη την Αμερική. Το άλμπουμ September of My Years κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1965 και κέρδισε το βραβείο Grammy για το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς. Το άλμπουμ A Man and His Music, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο, κερδίζοντας το άλμπουμ της χρονιάς στα Grammy την επόμενη χρονιά.
Το 1966 ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το That's Life, με το σινγκλ του "That's Life" και το ίδιο το άλμπουμ να ανήκουν στις Top Ten επιτυχίες στις ΗΠΑ .Το Strangers in the Night έφτασε στην κορυφή των τσαρτ, κερδίζοντας το βραβείο του Δίσκου της Χρονιάς στα Grammy. Το πρώτο "ζωντανά ηχογραφημένο" άλμπουμ του Σινάτρα, Sinatra at the Sands, ηχογραφήθηκε τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1966 στο Sands Hotel and Casino στο Λας Βέγκας. Ο Σινάτρα αποσύρθηκε από το Sands το επόμενο έτος, όταν τον έδιωξε ο νέος ιδιοκτήτης του Χάουαρντ Χιουζ, μετά από μια διαμάχη. μικρογραφία| Ο Σινάτρα με την Τζιλ Στ. Τζον στο Tony Rome (1967) Ο Σινάτρα ξεκίνησε το 1967 με μια σειρά ηχογραφήσεων με τον Αντόνιο Κάρλος Ζομπίμ.
Ο Σινάτρα κυκλοφόρησε επίσης το άλμπουμ The World We Knew, το οποίο περιλαμβάνει το "Somethin' Stupid", ένα ντουέτο που έφτασε στην κορυφή των charts, με την κόρη του Νάνσι Σινάτρα. Τον Δεκέμβριο, ο Σινάτρα συνεργάστηκε με τον Ντιουκ Έλινγκτον στο άλμπουμ Francis A. & Edward K. Έχοντας κατά νου τον Σινάτρα, ο τραγουδιστής-τραγουδοποιός Πωλ Άνκα έγραψε το τραγούδι "My Way", χρησιμοποιώντας τη μελωδία του γαλλικού "Comme d'habitude", που συνέθεσαν οι Κλοντ Φρανσουά και Ζακ Ραβό. Ο Σινάτρα, το ηχογράφησε σε μία λήψη, αμέσως μετά τα Χριστούγεννα του 1968. Το "My Way", το πιο γνωστό τραγούδι, ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του Σινάτρα στη δισκογραφική Reprise, δεν γνώρισε αμέσως επιτυχία, καθώς έφτασε στο Νο. 27 στις ΗΠΑ και στο Νο. 5 στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά παρέμεινε στα τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου για 122 εβδομάδες, συμπεριλαμβανομένων 75 μη συνεχόμενων εβδομάδων στο Top 40, μεταξύ Απριλίου 1969 και Σεπτεμβρίου 1971. Ο Σινάτρα είπε στον τραγουδοποιό Έρβιν Ντρέικ τη δεκαετία του 1970 ότι «απεχθόταν» να τραγουδήσει το τραγούδι, επειδή πίστευε ότι το κοινό θα πίστευε ότι ήταν ένας «αυτοεπιβλητικός φόρος τιμής», δηλώνοντας ότι «μισούσε την καυχησιολογία των άλλων».
Σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την εμπορική του βιωσιμότητα στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Σινάτρα ηχογράφησε έργα του Πολ Σάιμον, των The Beatles και της Τζόνι Μίτσελ.
«Σύνταξη» και επιστροφή (1970–1981)
Το 1975, ο Σινάτρα εμφανίστηκε σε συναυλίες στη Νέα Υόρκη με τον Κάουντ Μπέιζι και την Έλλα Φιτζέραλντ, και στο Palladium του Λονδίνου με τους Μπέιζι και Σάρα Βον, και στην Τεχεράνη στο στάδιο Aryamehr, δίνοντας έτσι 140 παραστάσεις σε 105 ημέρες. Τον Αύγουστο πραγματοποίησε πολλές διαδοχικές συναυλίες στη λίμνη Τάχο μαζί με τον πρόσφατα "αποκατεστημένο" τραγουδιστή Τζον Ντένβερ,  ο οποίος έγινε συχνός συνεργάτης. Ο Σινάτρα είχε ηχογραφήσει τα "Leaving on a Jet Plane" και "My Sweet Lady" του Ντένβερ για το άλμπουμ Sinatra & Company (1971), και σύμφωνα με τον Ντένβερ, το τραγούδι του "A Baby Just Like You" γράφτηκε μετά από αίτημα του Σινάτρα, για το νέο του εγγόνι, την Άντζελα. Το 1976, ο Σινάτρα ήταν υπεύθυνος για την επανένωση των παλιών φίλων και συνεργατών Ντιν Μάρτιν και Τζέρι Λιούις για πρώτη φορά μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια, όταν εμφανίστηκαν στο «Jerry Lewis MDA Telethon». Εκείνη τη χρονιά, του απονεμήθηκε το βραβείο Scopus από τους "Αμερικανούς Φίλους" του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ στο Ισραήλ και το τιμητικό βραβείο Διδάκτωρς Ανθρωπίνων Γραμμάτων από το Πανεπιστήμιο της Νεβάδα.
Ο Σινάτρα συνέχισε να παίζει στο Caesars Palace στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και έπαιζε εκεί τον Ιανουάριο του 1977 όταν η μητέρα του Ντόλι σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στον δρόμο για να τον δει. Ακύρωσε δύο εβδομάδες παραστάσεων και πέρασε χρόνο αναρρώνοντας από το σοκ. Τον Μάρτιο, εμφανίστηκε μπροστά στην πριγκίπισσα Μαργαρίτα στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ στο Λονδίνο, συγκεντρώνοντας χρήματα για την Εθνική Εταιρεία για την Πρόληψη της Βαναυσότητας στα Παιδιά. Στις 14 Μαρτίου, ηχογράφησε με τον Νέλσον Ριντλ για τελευταία φορά, ηχογραφώντας τα τραγούδια "Linda", "Sweet Loraine" και "Barbara". Οι δύο άντρες είχαν μια μεγάλη διαμάχη και αργότερα έλυσαν τις διαφορές τους τον Ιανουάριο του 1985 σε ένα δείπνο που οργανώθηκε για τον Ρόναλντ Ρίγκαν, όταν ο Σινάτρα ζήτησε από τον Ριντλ να κάνει άλλο ένα άλμπουμ μαζί του. Ο Ριντλ ήταν άρρωστος εκείνη την εποχή και πέθανε τον Οκτώβριο, πριν να έχουν την ευκαιρία να ηχογραφήσουν.
Κατά τη διάρκεια ενός πάρτι στο Caesars το 1979, του απονεμήθηκε το βραβείο Grammy Trustees, ενώ γιόρταζε 40 χρόνια στο σόου μπίζνες και τα 64α γενέθλιά του. Εκείνη τη χρονιά, ο πρώην πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ απένειμε στον Σινάτρα το Διεθνές Βραβείο Άνδρα της Χρονιάς και έπαιξε μπροστά από τις αιγυπτιακές πυραμίδες για τον Ανουάρ Σαντάτ, συγκεντρώνοντας περισσότερα από 500.000 δολάρια για τις φιλανθρωπικές οργανώσεις της συζύγου του Σαντάτ.
Το 1980, κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του Σινάτρα μετά από έξι χρόνια Trilogy: Past Present Future, ένα εξαιρετικά φιλόδοξο τριπλό άλμπουμ που περιλαμβάνει μια σειρά από τραγούδια τόσο από την προ-ροκ εποχή όσο και από τη ροκ εποχή. Το άλμπουμ συγκέντρωσε έξι υποψηφιότητες για Grammy– νίκη για τις καλύτερες νότες της γραμμής– και έφτασε στο νούμερο 17 στο τσαρτ άλμπουμ του Billboard, και δημιούργησε ένα ακόμη τραγούδι που θα γινόταν σήμα κατατεθέν, το "Theme from New York, New York". Εκείνη τη χρονιά, έπαιξε στο στάδιο Μαρακανά στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, το οποίο έσπασε τα ρεκόρ για το "μεγαλύτερο ζωντανό αμειβόμενο κοινό που καταγράφηκε ποτέ για σόλο ερμηνευτή". Την επόμενη χρονιά, ο Σινάτρα κυκλοφόρησε το άλμπουμ She Shot Me Down, ένα άλμπουμ που επαινέστηκε. Eπίσης, το 1981, ο Σινάτρα μπλέχτηκε σε διαμάχες όταν εργάστηκε για ένα δεκαήμερο για 2 εκατομμύρια δολάρια στη Sun City, στην παραγνωρισμένη διεθνώς Μποτσουάνα, σπάζοντας ένα πολιτιστικό μποϊκοτάζ κατά της Νότιας Αφρικής της εποχής του απαρτχάιντ. Ο πρόεδρος Λούκας Μανγκόπε απένειμε στον Σινάτρα την υψηλότερη τιμή, το Τάγμα της Λεοπάρδαλης, και τον έκανε επίτιμο αρχηγό της φυλής.
Μετέπειτα καριέρα (1982–1998)
αριστερά|μικρογραφία| Ο Σινάτρα υπέγραψε ένα τριετές συμβόλαιο 16 εκατομμυρίων με το Golden Nugget του [[Λας Βέγκας το 1982.]] Το 1982, υπέγραψε ένατριετές συμβόλαιο 16 εκατομμυρίων με το Golden Nugget του Λας Βέγκας. H βιογράφος Κίττυ Κέλι σημειώνει ότι εκείνη την περίοδο η φωνή του Σινάτρα είχε γίνει «πιο σκοτεινή, πιο σκληρή και πιο αργή», αλλά «συνέχισε να αιχμαλωτίζει το κοινό με την αμετάβλητη μαγεία του». Πρόσθεσε ότι η βαρύτονη φωνή του «μερικές φορές "έσπασε", αλλά οι αιφνιδιαστικοί τόνοι εξακολουθούσαν να προκαλούν τις ίδιες χαρές απόλαυσης που προκαλούσαν και στο θέατρο Paramount». Εκείνο το έτος έβγαλε 1,3εκατομμύρια δολάρια από τα τηλεοπτικά δικαιώματα του τηλεοπτικού προγράμματος «Concert of the Americas» που είχε λάβει χώρα στη Δομινικανή Δημοκρατία, 1,6 εκατομμύρια δολάρια για μια σειρά συναυλιών στο Carnegie Hall και 250.000 δολάρια σε ένα μόνο βράδυ στο Chicago Fest. Δώρισε πολλά από τα κέρδη του σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Έδωσε μια παράσταση στον Λευκό Οίκο για τον Ιταλό πρωθυπουργό και έπαιξε στο Radio City Music Hall με τους Λουτσιάνο Παβαρόττι και Τζορτζ Σέαρινγκ.
Ο Σινάτρα τιμήθηκε στο Κέντρο Κένεντι το 1983, μαζί με την Κάθριν Ντάναμ, τον Τζέιμς Στιούαρτ, τον Έλια Καζάν και τον Βίρτζιλ Τόμσον. Ο πρόεδρος Ρίγκαν είπε τιμώντας τον παλιό του φίλο ότι «η τέχνη ήταν η σκιά της ανθρωπότητας» και ότι ο Σινάτρα «πέρασε τη ζωή του ρίχνοντας μια υπέροχη και δυνατή σκιά». Στις 21 Σεπτεμβρίου 1983, ο Σινάτρα κατέθεσε μία δικαστική υπόθεση 2 εκατομμυρίων δολαρίων κατά της Κίττυ Κέλι, στην οποία της ζητούσε αποζημίωση, πριν καν δημοσιευτεί η ανεπίσημη βιογραφία της, His Way. Το βιβλίο έγινε μπεστ σέλερ. Ο Σινάτρα ήταν πάντα ανένδοτος ότι ένα τέτοιο βιβλίο θα γραφόταν με τους δικούς του όρους και ότι ο ίδιος θα «καθόριζε τα δεδομένα» σε λεπτομέρειες της ζωής του. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την υπόθεση στις 19 Σεπτεμβρίου 1984, με αρκετές κορυφαίες εφημερίδες να εκφράζουν ανησυχίες για τις απόψεις του σχετικά με τη λογοκρισία.
Το 1984, ο Σινάτρα συνεργάστηκε με τον Κουίνσι Τζόουνς για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες στο άλμπουμ, LA Is My Lady, το οποίο έτυχε θετικής υποδοχής από τους κριτικούς. Το 1986, ο Σινάτρα κατέρρευσε στη σκηνή ενώ έπαιζε στο Atlantic City και νοσηλεύτηκε για εκκολπωματίτιδα. Δύο χρόνια αργότερα, ο Σινάτρα επανενώθηκε με τον Μάρτιν και τον Ντέιβις και ξεκίνησαν την περιοδεία Rat Pack Reunion. Όταν ο Μάρτιν αποχώρησε από την περιοδεία νωρίς, δημιουργήθηκε ρήξη μεταξύ τους και οι δυο τους δεν ξαναμίλησαν ποτέ.
Στις 6 Ιουνίου 1988, ο Σινάτρα έκανε τις τελευταίες του ηχογραφήσεις με τη Reprise για ένα άλμπουμ που δεν κυκλοφόρησε. Ο Σινάτρα δεν ολοκλήρωσε ποτέ το έργο, αλλά το τραγούδι "My Foolish Heart" μπορεί να ακουστεί στο The Complete Reprise Studio Recordings (1995). μικρογραφία| Ο Μπρένταν Γκρέις και ο Σινάτρα το 1991 Το 1990, ο Σινάτρα τιμήθηκε με το δεύτερο βραβείο "Ella Award" από το Society of Singers που εδρεύει στο Λος Άντζελες και έπαιξε για τελευταία φορά με την Έλλα Φιτζέραλντ στην τελετή απονομής. Ο Σινάτρα διατήρησε ένα ενεργό πρόγραμμα περιοδειών στις αρχές της δεκαετίας του 1990, πραγματοποιώντας 65 συναυλίες το 1990, 73 το 1991 και 84 το 1992 σε δεκαεπτά διαφορετικές χώρες.
Το 1993, ο Σινάτρα επέστρεψε στην Capitol Records για το άλμπουμ Duets, το οποίο έγινε το άλμπουμ του με τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Το άλμπουμ και η συνέχειά του, Duets II, που κυκλοφόρησε το επόμενο έτος, περιλάμβανε τον Σινάτρα να επαναλαμβάνει τις κλασικές ηχογραφήσεις του μαζι με δημοφιλείς σύγχρονους ερμηνευτές. Κατά τη διάρκεια των περιοδειών του στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η μνήμη του τον "πρόδωσε" μερικές φορές κατά τη διάρκεια των συναυλιών και λιποθύμησε στη σκηνή στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, τον Μάρτιο του 1994. Οι τελευταίες του δημόσιες συναυλίες πραγματοποιήθηκαν στο Fukuoka Dome στην Ιαπωνία στις 19–20 Δεκεμβρίου, 1994. Την επόμενη χρονιά, ο Σινάτρα τραγούδησε για τελευταία φορά στις 25 Φεβρουαρίου 1995, ενώπιον ενός ζωντανού κοινού 1.200 εκλεκτών καλεσμένων στο Palm Desert Marriott Ballroom, τη βραδιά λήξης του τουρνουά γκολφ Frank Sinatra Desert Classic. To 1994 τιμήθηκε με το βραβείο Legend στα βραβεία Grammy.
Το 1995, για να σηματοδοτήσει τα 80ά γενέθλια του Σινάτρα, το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ έλαμψε μπλε. Ένα αφιέρωμα γενεθλίων Sinatra: 80 Years My Way, πραγματοποιήθηκε στο Shrine Auditorium στο Λος Άντζελες, με καλλιτέχνες όπως οι Ρέι Τσαρλς, Λιτλ Ρίτσαρντ και Νάταλι Κόουλ να τραγουδούν τα τραγούδια του. Στο τέλος του προγράμματος ο Σινάτρα εμφανίστηκε στη σκηνή για τελευταία φορά για να τραγουδήσει το "Theme from New York, New York". Σε αναγνώριση της πολυετούς συνεργασίας του με το Λας Βέγκας, ο Σινάτρα εξελέγη στο Gaming Hall of Fame το 1997.
Καλλιτεχνία
αριστερά|μικρογραφία| Ο Σινάτρα με τον Άξελ Στόρνταλ στο Liederkrantz Hall στη [[Νέα Υόρκη, c. 1947]] Ενώ ο Σινάτρα δεν έμαθε ποτέ πώς να διαβάζει μουσική, είχε μια καλή, φυσική κατανόησή της και εργάστηκε πολύ σκληρά από νεαρή ηλικία για να βελτιώσει τις ικανότητές του σε όλες τις πτυχές της μουσικής. Μπορούσε να ακολουθήσει μια απλοποιημένη παρτιτούρα που δείχνει τη βασική δομή ενός τραγουδιού κατά τη διάρκεια μιας παράστασης «ακολουθώντας προσεκτικά τα μοτίβα και τις ομαδοποιήσεις των νότων που ήταν τοποθετημένες στη σελίδα» και έκανε τις δικές του σημειώσεις στη μουσική, χρησιμοποιώντας απλώς το αυτί του για την ανίχνευση ημιφωνικών διαφορών. Ο Σινάτρα ήταν λάτρης της κλασικής μουσικής, και ζητούσε συχνά κλασικά στελέχη στη μουσική του, εμπνευσμένα από συνθέτες όπως ο Τζάκομο Πουτσίνι και οι ιμπρεσιονιστές δεξιοτέχνες. Ο προσωπικός του αγαπημένος ήταν ο Ραλφ Βον Ουίλιαμς. Επέμενε να ηχογραφεί πάντα ζωντανά με τη μουσική μπάντα επειδή το να παίζει ζωντανά περιτριγυρισμένος από μουσικούς του έδινε μια «σίγουρη αίσθηση». Στα μέσα της δεκαετίας του 1940, ήταν τέτοια η αντίληψή του για τη μουσική που αφού άκουσε ένα σύνολο ορισμένων συνθέσεων του Άλεκ Γουάιλντερ που περιείχε έγχορδα και ξύλινα πνευστά, έγινε ο μαέστρος στην Columbia Records για έξι από τις συνθέσεις του Γουάιλντερ. Τα έργα, που συνδυάζουν στοιχεία τζαζ και κλασικής μουσικής, θεωρήθηκαν από τον Γουάιλντερ από τις καλύτερες διασκευές και ηχογραφήσεις των συνθέσεων του, στο παρελθόν ή στο παρόν. Σε μια ηχογράφηση με τον ενορχηστρωτή Claus Ogerman και μια ορχήστρα, ο Σινάτρα άκουσε "μερικούς μικρούς ξένους ήχους" στο τμήμα εγχόρδων, προτρέποντας τον Ogerman να κάνει διορθώσεις σε αυτά που θεωρούνταν ότι ήταν λάθη του αντιγραφέα.
Ο δάσκαλος φωνητικής Τζον Κουίνλαν εντυπωσιάστηκε από το φωνητικό εύρος του Σινάτρα, λέγοντας: «Έχει πολύ περισσότερη φωνή από ό,τι πιστεύουν οι άνθρωποι ότι έχει. Μπορεί να τραγουδήσει πολύ υψηλές νότες με πλήρη φωνή, και δεν χρειάζεται ούτε μικρόφωνο». Ως τραγουδιστής, νωρίς επηρεάστηκε κυρίως από τον Μπινγκ Κρόσμπι, αλλά αργότερα ισχυρίστηκε ότι ο Τόνι Μπένετ ήταν «ο καλύτερος τραγουδιστής». Σύμφωνα με τον Νέλσον Ριντλ, ο Σινάτρα είχε μια «αρκετά ποικιλόμορφη φωνή». Ο Τόμι Ντόρσεϊ παρατήρησε ότι ο Σινάτρα «έπαιρνε μία φράση και την τραγουδούσε το μέχρι το τέλος, χωρίς να αναπνεύσετε για οκτώ, δέκα, ίσως δεκαέξι μέτρα». Ο Ντόρσεϊ είχε σημαντική επιρροή στις τεχνικές του Σινάτρα με τον δικό του εξαιρετικό έλεγχο της αναπνοής στο τρομπόνι. Επίσης ο Σινάτρα τακτικά κολυμπούσε και κρατούσε την αναπνοή του κάτω από το νερό, για να αυξήσει την αναπνευστική του δύναμη.
Ο Σινάτρα περνούσε εβδομάδες σκεπτόμενος τα τραγούδια που ήθελε να ηχογραφήσει και είχε στο μυαλό του τον κάθε ενορχηστρωτή για κάθε τραγούδι. Η συζυγός του, Μπάρμπαρα, σημειώνει ότι ο Σινάτρα σχεδόν πάντα πίστευε πολύ στον τραγουδοποιό και στο τέλος κάθε τραγουδιού τον επαινούσε. Δηλώνει ότι μετά από κάθε παράσταση, ο Σινάτρα ήταν «σε μια έντονη, φορτισμένη διάθεση μετά την παράσταση, και ότι του έπαιρνε ώρες για να συνέλθει καθώς ξαναζούσε ήσυχα κάθε νότα της παράστασης που μόλις είχε δώσει".
Ο χωρισμός του Σινάτρα με την Γκάρντνερ το φθινόπωρο του 1953 είχε βαθιά επίδραση στα είδη των τραγουδιών που τραγούδησε και στη φωνή του. Άρχισε να παρηγορείται σε τραγούδια με μια «μελαγχολία», όπως «I'm a Fool to Want You», «Don't Worry' Bout Me», «My One and Only Love» και «There Will Never Be Another You».Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έκανε πάνω από 1.000 ηχογραφήσεις. Η διαδικασία της ηχογράφησης διαρκούσε συνήθως τρεις ώρες, αν και ο Σινάτρα πάντα προετοιμαζόταν περνώντας τουλάχιστον μια ώρα στο πιάνο για να τραγουδήσει, ακολουθούμενη από μια σύντομη πρόβα με την ορχήστρα για να εξασφαλίσει την ισορροπία του ήχου.
Ντεμπούτο, μιούζικαλ ταινίες και πτώση σταδιοδρομίας (1941–1952)
Ο Σινάτρα συμπρωταγωνίστησε ξανά με τον Τζιν Κέλι στο μιούζικαλ Take Me Out to the Ball Game (1949), μια ταινία που διαδραματίζεται το 1908, στην οποία Σινάτρα και Κέλι υποδίονται δύο παίκτες του μπέιζμπολ που εργάζονται και ως διασκεδαστές. Συνεργάστηκε με τον Κέλι για τρίτη φορά στο 3 κορίτσια και 3 ναύτες (επίσης το 1949), παίζοντας έναν ναύτη σε άδεια στη Νέα Υόρκη. Η ταινία εξακολουθεί να έχει πολύ υψηλή βαθμολογία από τους κριτικούς και το 2006 κατέλαβε τη θέση Νο. 19 στη λίστα με τα καλύτερα μιούζικαλ του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου. Τόσο το Double Dynamite (1951), μια κωμωδία του Άιρβινγκ Κάμμινγκς σε παραγωγή του Χάουαρντ Χιουζ όσο και το Meet Danny Wilson (1952) του Τζόσεφ Πέβνι δεν κατάφεραν να κάνουν εντύπωση.
Επάνοδος σταδιοδρομίας και πρωτιά (1953–1959)
Το Όσο υπάρχουν άνθρωποι (1953) του Φρεντ Τσίνεμαν πραγματεύεται τις δοκιμασίες τριών στρατιωτών, τους οποίους υποδύονται οι Μπαρτ Λάνκαστερ, Μοντγκόμερι Κλιφτ και Σινάτρα, τους μήνες πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. Ο Σινάτρα ήθελε πολύ καιρό να βρει έναν κινηματογραφικό ρόλο που θα τον έφερνε ξανά στο προσκήνιο, και το αφεντικό της Columbia Pictures, Χάρι Κον, είχε πλημμυρίσει από εκκλήσεις ανθρώπων σε όλο το Χόλιγουντ να δώσει στον Σινάτρα την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει ως «Μάτζιο» στην ταινία. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο Μοντγκόμερι Κλιφτ έγινε στενός του φίλος, και ο Σινάτρα αργότερα δήλωσε ότι έμαθε περισσότερα για την υποκριτική από αυτόν από οποιονδήποτε ήξερε ποτέ πριν. Μετά από αρκετά χρόνια κριτικής και εμπορικής παρακμής, το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου που κέρδισε για την ερμηνεία του στη ταινία, τον βοήθησε να ανακτήσει τη θέση του ως ο κορυφαίος δισκογραφικός καλλιτέχνης στον κόσμο. Κέρδισε επίσης Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου - Ταινία. Η Los Angeles Examiner σχολίασε ότι η σκηνή του θανάτου του στη ταινία είναι «μια από τις καλύτερες που έχουν γυριστεί ποτέ».
Ο Σινάτρα πρωταγωνίστησε στο πλευρό της Ντόρις Ντέι στη μουσική ταινία Νύχτες γεμάτες έρωτα (1954), και κέρδισε κριτικούς επαίνους για την ερμηνεία του ως ψυχοπαθής δολοφόνος υποδυόμενος τον πράκτορα του FBI απέναντι από τον Στέρλινγκ Χέιντεν στο φιλμ νουάρ Οι τρομοκράτες (επίσης το 1954).
Ο Σινάτρα προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και Βραβείο BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του ως ηρωινομανής στο Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι (1955). Μετά τους ρόλους στις ταινίες Guys and Dolls, και The Tender Trap (και οι δύο του 1955), προτάθηκε για βραβείο BAFTA καλύτερου ηθοποιού σε πρωταγωνιστικό ρόλο για τον ρόλο του στο σκηνοθετικό κινηματογραφικό ντεμπούτο του Στάνλεϊ Κρέιμερ Not as a Stranger (επίσης του 1955). Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ο Σινάτρα μέθυσε με τους Ρόμπερτ Μίτσαμ και Μπρόντερικ Κρόφορντ καταστρέφοντας το καμαρίνι του Κρέιμερ. Ο Κρέιμερ ορκίστηκε να μην προσλάβει ποτέ ξανά τον Σινάτρα εκείνη την εποχή, και αργότερα μετάνιωσε που τον προσέλαβε για τη ταινία The Pride and the Passion (1957). μικρογραφία| Ο Σινάτρα με την [[Γκρέις Κέλι στα γυρίσματα του High Society (1956)]] Ο Σινάτρα εμφανίστηκε μαζί με τον Μπινγκ Κρόσμπι και την Γκρέις Κέλι στη ταινία Υψηλή κοινωνία (1956), κερδίζοντας 250.000 δολάρια για την ταινία. Το κοινό έσπευσε στους κινηματογράφους για να δει τον Σινάτρα και τον Κρόσμπι μαζί στην οθόνη, με τη ταινία να κερδίζει πάνω από 13 εκατομμύρια δολάριαστο box office. Έγινε μια από τις εμπορικότερες ταινίες της χρονιάς. Πρωταγωνίστησε δίπλα στη Ρίτα Χέιγουορθ και την Κιμ Νόβακ στο Pal Joey (1957), για το οποίο κέρδισε το Βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερου Ηθοποιού – Κινηματογράφου Μιούζικαλ ή Κωμωδίας. Στη συνέχεια υποδύθηκε τον κωμικό Τζο Ε. Λούις στο Ο χαρτοπαίκτης τραγουδιστής (επίσης του 1957). Το τραγούδι "All the Way", το οποίο τραγουδάει ο Σινάτρα στη ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. Μέχρι το 1958, ο Σινάτρα ήταν ένα από τα πιο περιζήτητα ονόματα στο Χόλυγουντ, εμφανιζόμενος με τον Ντιν Μάρτιν και τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν στα Το στίγμα του κολασμένου και Kings Go Forth του Βινσέντε Μινέλι (και οι δύο του 1958) με τον Τόνι Κέρτις και τη Νάταλι Γουντ. Το "High Hopes", που τραγούδησε ο Σινάτρα στην κωμωδία του Φρανκ Κάπρα A Hole in the Head (1959), κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, και έγινε επιτυχία στα chart.
Μετέπειτα καριέρα (1960-1980)
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Σινάτρα έγινε γνωστός παίζοντας ντετέκτιβ, συμπεριλαμβανομένου του Τόνι Ρόουμ στο Tony Rome (1967) και της συνέχειάς του, Lady in Cement (1968). Παρόμοιο ρόλο έπαιξε και στο The Detective (1968).
Ο Σινάτρα πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Τζορτζ Κένεντι στο γουέστερν Dirty Dingus Magee (1970). Την επόμενη χρονιά, έλαβε μια Χρυσή Σφαίρα Σέσιλ Ντε Μιλ. Ο τελευταίος σημαντικός ρόλος του Σινάτρα ήταν στο πλευρό της Φέι Ντάναγουεϊ στη ταινία The First Deadly Sin (1980) του Μπράιαν Τζ. Μπάντον.