cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Χριστοδουλίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης γεννήθηκε στη Γεροσκήπου της Κύπρου. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες, οικονομικά, βυζαντινές και νεοελληνικές σπουδές στο Κουίνς Κόλεϊτζ του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στη διπλωματία στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας. Το 2003 αναγορεύθηκε διδάκτορας του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1999 έγινε μέλος της Διπλωματικής Υπηρεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπηρέτησε ως Γενικός Πρόξενος στο Λονδίνο, Αναπληρωτής Αρχηγός Αποστολής της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα και Σύμβουλος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά τη διάρκεια της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης διετέλεσε εκπρόσωπος Τύπου της προεδρίας στις Βρυξέλλες.
Επιπλέον, έχει διδάξει στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου ως Ειδικός Επιστήμονας, στο γνωστικό αντικείμενο «Ιστορία του Μεταπολεμικού Κόσμου».
Είναι νυμφευμένος με την Φιλίππα Καρσερά και έχει 4 κόρες.
Υπουργείο Εξωτερικών
Την 1η Μαρτίου 2018 διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018. Ανακοίνωσε την παραίτηση του στις 9 Ιανουαρίου 2022 (με ισχύ από τις 11 Ιανουαρίου 2022).
Προεδρικές εκλογές 2023
Στις 12 Μαΐου 2022 εξήγγειλε την ανεξάρτητη υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2023. Η υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη στηρίχθηκε από μερίδα της βάσης του Δημοκρατικού Συναγερμού, καθώς επίσης και από το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ., τη Δημοκρατική Παράταξη και την Αλληλεγγύη. Διαγράφηκε από τον ΔΗ.ΣΥ τον Ιανουάριο του 2023.
Κατά τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 5 Φεβρουαρίου 2023, ο Νίκος Χριστοδουλίδης έλαβε την πρώτη θέση, με ποσοστό 32,04% των ψήφων, έναντι 29,6% του Ανδρέα Μαυρογιάννη, που πήρε τη δεύτερη θέση.
Στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, που διεξήχθη στις 12 Φεβρουαρίου 2023, εξελέγη με 51,92% και ανακηρύχθηκε νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, επικρατώντας του ανθυποψηφίου του, Ανδρέα Μαυρογιάννη, που έλαβε 48,08% των ψήφων.
Η ανακήρυξή του έγινε μετά το πέρας των προεδρικών εκλογών της 12ης Φεβρουαρίου 2023 στο Κλειστό Γυμναστήριο "Τάσσος Παπαδόπουλος-Ελευθερία" στη Λευκωσία. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ανέλαβε καθήκοντα στις 28 Φεβρουαρίου, δίνοντας την απαραίτητη «νενομισμένη διαβεβαίωση» ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Συγγραφικό έργο
Το 2009 εξέδωσε το βιβλίο «Σχέδια Λύσης του Κυπριακού, 1948-1978» και το 2013 το βιβλίο «Οι Σχέσεις Αθηνών – Λευκωσίας και το Κυπριακό, 1977 – 1988». Επιπλέον, είναι συγγραφέας σειράς επιστημονικής αρθρογραφίας, με θέμα τη σύγχρονη κυπριακή εξωτερική πολιτική και ιστορία.
Λεωνίδας Ποζάνης
Ο Λεωνίδας Ποζάνης ( 1928 -2019) ήταν Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1947 ως το 1958.
Βιογραφία
Ο Ποζάνης έκανε την εμφάνιση του την σεζόν 1947-48 για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, αλλά ξεκίνησε να παίζει ως βασικός από το 1949-50 και έπειτα. Διακρινόταν για τα αμυντικά του καθήκοντα, αγωνιζόμενος στον χώρο του κέντρου. Συμμετείχε σε όλους τους αγώνες για την διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας του 1950, όπου ο Άρης έφθασε ως τον τελικό και ηττήθηκε από την ΑΕΚ.
Στις 8 Απριλίου 1951, η ελληνική εθνική ομάδα αγωνίστηκε στο στάδιο Κομουνάλε του Παλέρμο της Ιταλίας, αντιμετωπίζοντας την Β' Ιταλίας, με τον Ποζάνη να καλείται για μία και μοναδική φορά στην αποστολή του ελληνικού αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, αλλά να μην χρησιμοποιείται στον αγώνα από τον προπονητή Αντώνη Μηγιάκη. Παρ' όλα αυτά, ο Ποζάνης κέρδισε το παρωνύμιο "Παλέρμο" λόγω του συγκεκριμένου αγώνα.
Αγωνίστηκε σαν μέσος μέχρι το 1955, συμμετέχοντας στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος του 1953, έχοντας κερδίσει πιο πριν τον ΠΑΟΚ με 1-0 στον επαναληπτικό αγώνα μπαράζ που πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαρτίου 1953, για τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης. Στην τελική φάση, ο Ποζάνης αγωνίστηκε ως κεντρικός αμυντικός και στους τέσσερις αγώνες, διακρινόμενος στον εντός έδρας αγώνα με τον Ολυμπιακό, που έληξε ισόπαλος με 0-0.
Την τελευταία τριετία της ποδοσφαιρικής του καριέρας, αγωνίστηκε ως αμυντικός και όντας αρχηγός του Άρη κατέκτησε το πρωτάθλημα βορείου ομίλου του 1956 και κατατάχθηκε έκτος στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Την ίδια χρονιά, αποκλείοντας τον Απόλλωνα Καλαμαριάς και τον Ηρακλή, ο Άρης έφθασε στον ημιτελικό του κυπέλλου, πριν ηττηθεί εντός έδρας από τον Ολυμπιακό στις 10 Ιουνίου 1956.
Το 1956-57, ο Άρης κατέκτησε την έβδομη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδος, ενώ στην τελευταία του χρονιά με τους "κίτρινους", ο Ποζάνης αγωνίστηκε στους δέκα αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, όπως και στον αγώνα κατάταξης με τον ΠΑΟΚ στις 2 Ιανουαρίου 1958.
Ο Άρης απέκλεισε τον "δικέφαλο του Βορρά" για την διοργάνωση του κυπέλλου και κληρώθηκε να αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό για την προημιτελική φάση. Ο αγώνας ήταν προγραμματισμένος για τις 9 Ιουλίου 1958, αλλά η αλλαγή της έδρας του αντιμετωπίστηκε με σφοδρή διαμαρτυρία από την διοίκηση του συλλόγου, η οποία απέσυρε την ομάδα από την διοργάνωση, μία κίνηση η οποία στηρίχθηκε από την διοίκηση του ΠΑΟΚ, με τις δύο ομάδες να παίζουν φιλικό αγώνα διαμαρτυρίας στις 13 Ιουλίου του ίδιου έτους στο γήπεδο του Συντριβανίου, ο οποίος έληξε ισόπαλος με 1-1. Αυτός ήταν και ο τελευταίος αγώνας της πολυετούς καριέρας του Λεωνίδα Ποζάνη.
Στις 26 Ιουλίου 2013, ο 85χρονος Ποζάνης χειροκροτήθηκε από τους φίλους του Άρη, όταν διέσχισε τον αγωνιστικό χώρο πριν από το φιλικό ματς με την ιταλική ΑΣ Ρόμα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά
Ο τίτλος Το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά μπορεί να αναφέρεται:
Πριμόσωμα
Πριμόσωμα ονομάζεται ένα ειδικό σύμπλοκο πρωτεϊνών, το οποίο αποτελείται από πολλά ένζυμα και συμμετέχει στην διαδικασία της αντιγραφής του DNA, συνθέτοντας στις θέσεις έναρξης της αντιγραφής μικρά τμήματα RNA, τα πρωταρχικά τμήματα, που είναι συμπληρωματικά προς τις μητρικές αλυσίδες. Τα κύρια ένζυμα που συμμετέχουν στην αντιγραφή του DNA ονομάζονται DNA πολυμεράσες. Επειδή τα ένζυμα αυτά δεν έχουν την ικανότητα να αρχίσουν την αντιγραφή, το κύτταρο έχει ένα ειδικό σύμπλοκο που αποτελείται από πολλά ένζυμα, το πριμόσωμα, το οποίο συνθέτει στις θέσεις έναρξης της αντιγραφής μικρά τμήματα RNA, συμπληρωματικά προς τις μητρικές αλυσίδες, τα οποία ονομάζονται πρωταρχικά τμήματα. DNA πολυμεράσες επιμηκύνουν τα πρωταρχικά τμήματα, τοποθετώντας συμπληρωματικά δεοξυριβονουκλεοτίδια απέναντι από τις μητρικές αλυσίδες του DNA.
Μάρβιν Πίρσμαν
Ο Μάρβιν Πίρσμαν (γεννημένος στις 10 Φεβρουαρίου 1991) είναι Βέλγος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αριστερό μπακ για τον Άρη.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Πίρσμαν ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2009 στην Μπέβερεν στα 17 του, πριν υπογράψει στη Αντβέρπ το 2010. Το 2012, ο Πίρσμαν υπέγραψε στην Ντόρντρεχτ. Μετά από αυτό, έπαιξε για την Καμπούρ και την Χαποέλ Τελ Αβίβ στο Ισραήλ.
Διεθνής καριέρα
Ο Πίρσμαν γεννήθηκε στο Βέλγιο. Η μητέρα του είναι Βελγίδα Φλαμανδικής καταγωγής και ο πατέρας του είναι Γκανέζος. Ο Πίρσμαν έχει βελγικό διαβατήριο και διαβατήριο Γκάνας και μπορεί να επιλέξει αν θα εκπροσωπήσει την εθνική ομάδα του Βελγίου ή της Γκάνας. Έκανε έξι εμφανίσεις για την εθνική ομάδα Κ19 του Βελγίου το 2009 και το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Ισραήλ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Τελ Αβίβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Κάμπουρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντόρντρεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣΚ Μπέβερεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ισραήλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίιρστε Ντιβίζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι
Κύρος Αλεξανδρείας
Ο Κύρος Αλεξανδρείας (المقوقس αλ-Muqawqis) ήταν ένας Μελχίτης πατριάρχης της έδρας της Αλεξανδρείας τον 7ο αιώνα, ένας από τους συγγραφείς του Moνοθελιτισμού και ο τελευταίος Ρωμαίος έπαρχος (prefectus) της Αιγύπτου. Απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια στις 21 Μαρτίου 642.
Επίσκοπος Φάσιδος
Το 620 διορίστηκε επίσκοπος Φάσιδος στην Κολχίδα. Το 626 ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Ηράκλειος, κατά τη διάρκεια της Περσικής του κστρατείας, τον συμβούλευσε σχετικά με ένα σχέδιο για την επιστροφή των Μιαφυσιτών της Αιγύπτου στην Εκκλησία και την υποστήριξη της Αυτοκρατορίας. Το μονοενεργητικό σχέδιο, που πρότεινε ο Σέργιος Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, συνίστατο στη συμφωνία για το δόγμα της Χαλκηδόνας ότι υπήρχαν δύο φύσεις του Χριστού, ενώ ουσιαστικά την ακύρωνε λέγοντας ότι είχε μόνο μία ενέργεια: έν θέλημα και μία ενέργεια. Ο Κύρος υποστήριξε αυτόν τον τύπο, αφού ο Σεργιος τον διαβεβαίωσε ότι είχε εγκριθεί από τον Ονώριο Α΄ πάπα της Ρώμης και ότι δεν αντιτασσόταν ούτε στους Πατέρες ούτε στη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα, και προοριζόταν να επιτύχει μεγάλο αποτέλεσμα. Σε αντάλλαγμα, ανήλθε από τον Ηράκλειο στην έδρα της Αλεξάνδρειας το 630 σε αντίθεση με τον Κόπτη πατριάρχη Μιαφυσίτη.
Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας
Μόλις έγινε πατριάρχης, ο Κύρος συνέχισε να προσπαθεί να ενώσει τους Μιαφυσίτες και τους Χαλκηδόνιους με τη μονοενέργεια, που εξελισσόταν σε μονοθελητισμό, την ιδέα της μίας θέλησης. Σε μία Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια τον Ιούνιο του 633, πρότεινε αυτό που είναι γνωστό ως "Σύμφωνο της Ένωσης", "Πληροφορία" ή "Satisfactio", μία συμφωνία σε εννέα άρθρα, το 7ο από τα οποία είναι ένας τολμηρός ισχυρισμός του μονοθελητισμού. Οι Μιαφυσίτες (που ονομάζοντο επίσης Θεοδόσιοι ή Σεβηριανοί) χαιρέτισαν τη συμφωνία, αλλά παρατήρησαν ότι η Χαλκηδόνα (τα δόγματα της Δ΄ Συνόδου) ερχόταν σε αυτούς, δεν πήγαιναν αυτοί στη Χαλκηδόνα. Χιλιάδες κληρικοί, στρατιώτες και απλοί άνθρωποι μεταστράφηκαν με τον Κύρο μακριά από τη θέση της μίας φύσης, αλλά η αλλαγή δεν κράτησε.
Ελπιζόταν ότι ο Ονώριος Α΄ θα κερδιζόταν στη θέση του μονοθελητισμού. Ο Κύρος παρευρέθηκε σε άλλη Σύνοδο στην Κύπρο υπό τον επίσκοπο Αρκάδιο Β΄ το 636, μαζί με 45 άλλους ανώτερους κληρικούς, στην οποία υπηρέτησε ως συντονιστής και επέτρεψε στους Μονοθελητές αντιπάλους να υποβάλουν την υπόθεσή τους στον Αυτοκράτορα. Όταν ο Κύρος έλαβε την απάντηση του Μονοθελητή Αυτοκράτορα, την Έκθεση, την υπέγραψε το 637. Τελικά ο μονοθελητικός συμβιβασμός αποδείχθηκε αναποτελεσματικός, καθώς καταδικάστηκε στο Συμβούλιο του Λατερανού του 649 και σύντομα έπεσε σε δυσπιστία αποκαλώντας την οι Ρωμαίοιπεριφρονητικά ένωσις υδροβαφής (νερωμένη, που ξεθώριασε).
Στρατιωτικός νομάρχης
Όταν ο στρατηγός του Ουμάρ, ο Αμρ ιμπν αλ-Ας, γνωστός στους Ρωμαίους ως Αμρού, απείλησε την επαρχία της Αιγύπτου, ο Κύρος έγινε έπαρχος (prefectus) και του ανατέθηκε η διεξαγωγή του πολέμου. Ορισμένες ταπεινωτικές προϋποθέσεις, τις οποίες προσυπόγραψε για χάρη της ειρήνης, εξόργισαν τον Αυτοκράτορα τόσο πολύ, που ανακλήθηκε και κατηγορήθηκε σκληρά για συνάφεια με το Χαλιφάτο του Ρασιντούν. Ωστόσο σύντομα επανήλθε στην προηγούμενη εξουσία του, λόγω της επικείμενης πολιορκίας της Αλεξάνδρειας, αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει την πτώση της μεγάλης πόλης το 640. Υπέγραψε μία συνθήκη ειρήνης, που παραδόθηκε στην Αλεξάνδρεια και την Αίγυπτο στις 8 Νοεμβρίου 641, πριν αποβιώσει το 642.
Γραπτά
Η πρώτη επιστολή είναι μία αποδοχή της Έκθεσης. Στη δεύτερη, ο Κύρος περιγράφει την αμηχανία του ανάμεσα στον πάπα Λέοντα Α΄ και τον Σέργιο. Η μεταστροφή των Θεοδοσιανών περιγράφεται στην τρίτη επιστολή.
Οι επικεφαλής αντίπαλοι του Κύρου, ο Άγιος Σωφρόνιος Α΄, απεβ. 638 (Epistola synodica, Mansi, XI 480) και ο Άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής, απεβ. 662 ( Epistola ad Nicandrum; disputatio cum Pyrrho, PG, XCI 101, 345), κατηγόρησε αυτόν για παραποίηση του τότε σεβαστού κειμένου του Διονύσιου και αντικατάστασή του με νέο. Έδειξαν, εξάλλου, το άτοπο τού ισχυρισμού του για την υποστήριξη των Πατέρων, και εξηγούσαν πώς οι δύο φύσεις του Χριστού, η θεϊκή και η ανθρώπινη, επειδή ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο και εργάζονται σε τέλεια αρμονία, δεν μπορούν πλέον φυσικά να προσδιοριστούν περισσότερο από τις φύσεις από τις οποίες προέρχονται. Οι ιστορικοί δεν συμφωνούν για το πώς ο Κύρος αντιμετώπισε αυτό. Μερικοί πιστεύουν ότι ήταν από την αρχή ένας Μονοφυσίτης στην καρδιά. Άλλοι, με περισσότερα επιχειρήματα, υποστηρίζουν ότι ο Σέργιος και ο Ηράκλειος τον οδήγησαν σε αυτή την πίστη.
Ο Κύρος καταδικάστηκε μετά το τέλος του ως αιρετικός στο Συμβούλιο του Λατερανού του 649 ( Denzinger, Εγχειρίδιον, 217, 219) και το 680 στην ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη (Denzinger, 238; Mansi, XI, 554).
Πηγές
Κατηγορία:Αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Κατηγορία:Λαζική
Κρίβοντολ (Μόσταρ)
Το Κρίβοντολ (κυριλλικά: Криводол) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 296 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά (ταινία, 1972)
Το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά (πρωτότυπος τίτλος: The Last House on the Left) είναι μία αμερικανική exploitation ταινία τρόμου, του 1972, σε σκηνοθεσία, σενάριο και μοντάζ Γουές Κρέιβεν. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται σε δύο νεαρές κοπέλες, οι οποίες πάνε να παρακολουθήσουν μία συναυλία, αλλά αντί αυτού παρασύρονται στο δάσος, από παρέα νεαρών και πέφτουν θύμα βιασμού και δολοφονίας. Το σενάριο της ταινίας είναι ελαφρώς εμπνευσμένο από την ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Η Πηγή των Παρθένων (1960).
Η ταινία αυτή αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο, του γνωστού σκηνοθέτη ταινιών τρόμου Γουές Κρέιβεν. Με ένα μικρό budget 87.000 δολαρίων γύρισε την ταινία σε αγρούς του Κονέκτικατ και στη Νέα Υόρκη, περί το 1971. Στις 30 Αυγούστου του 1972, κυκλοφόρησε και στις αίθουσες κινηματογράφου των ΗΠΑ, σημειώνοντας εισπρακτική επιτυχία. Βεβαίως, λόγω των σκληρών σκηνών βίας που περιέχει λογοκρίθηκε ενώ σε πολλές χώρες απαγορεύτηκε. Οι κριτικοί από την άλλη του έδωσαν ευνοϊκές κριτικές. Το 2009, μία ταινία με το ίδιο όνομα, διασκεύασε την ταινία του Κρέιβεν, στην οποία είχε τον ρόλο του συμπαραγωγού.
Δίπορο Γρεβενών
Το Δίπορο είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 630 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Δίπορο βρίσκεται προς στα ανατολικά όρια με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης. Είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές του όρους Γάστρα (υψ. 810μ.) και στα νότια του περνάει ο ποταμός Αλιάκμονας. Απέχει 35 χλμ. ΝΑ. από τα Γρεβενά. Η γύρω περιοχή πλούσια βλάστηση με τρεχούμενα νερά και το χωριό ωραία αρχιτεκτονική, πολλές βρύσες, υδραγωγείο και νερόμυλο. Στις τοποθεσίες "Παναγιά" και "Κτιό" υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που χρονολογούνται στην νεότερη νεολιθική εποχή καθώς και την ύστερη εποχή του χαλκού.(6ος - 4ος π.Χ αι.) και τα οποία παραπέμπουν σε οικισμό με χαρακτηριστικά παραποτάμιας πόλης. Η παλιά του ονομασία είναι Χωλένιστα και έτσι αναφέρεται το 1564 και 1579 σε 2 οθωμανικά φορολογικά κατάστιχα τα οποία το χαρακτηρίζουν ως ελεύθερο με καθαρά χριστιανικό πληθυσμό. Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται κάτοικοι του χωριού ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή). Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου έχει ανακηρυχθεί από το 1996 ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για μονόχωρο μεταβυζαντινό ναό του 16ου αιώνα, με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα.
Ονομασία - Διοικητικά
Ως Χωλένιστα αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαρακίνας που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Μετονομάστηκε σε Δίπορον το 1927 με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927. Το 1964 με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάστηκε στο νομό Γρεβενών. Η ονομασία Δίπορο προέρχεται από τη λέξη "πόρος" = πέρασμα και σηματοδοτεί τα 2 περάσματα που υπήρχαν από την πλευρά του ποταμού Αλιάκμονα προς την περιοχή των Βεντζίων. Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Νεοχώρι και τη Σαρακήνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σαρακήνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεντζίου του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 85 κατοίκους.
Σημείωση
Στη Λακωνία υπάρχει ο παλιός παραδοσιακός οικισμός Δίπορο Μάνης, κτισμένος αμφιθεατρικά στους πρόποδες του Άη Λιά (Οξουβουνί) που έχει καταργηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Δίπορο
Σαΐτ Αγάς
Ο Σαΐτ αγάς ή Σαΐταγας, (άλλες γραφές του ονόματος του είναι Σεΐντ, Σεήδ, Σαήδ) ανήκε σε μια από τις πιο σπουδαίες τούρκικες οικογένειες της Πελοποννήσου.
Βιογραφία
Ο περιηγητής Ξαβιέ Σκροφάνι το 1794 αναφέρεται σε αυτόν. Είχε εκτάσεις στην Ηλεία αλλά και στην Κ. Αχαΐα κατά των οποίων «επέδραμεν ο Κολοκοτρώνης».
Επανάσταση 1821
Ο Σαΐτ αγάς έμεινε στην ιστορία της Πάτρας, διότι γύρω από τον Πύργο του διεξήχθη μια από τις πιο σπουδαίες μάχες της Επανάστασης του 1821. Ο Ληνός (πύργος) του Σαΐτ αγά με τα αμπέλια του, βρίσκεται αριστερά της μονής Γηροκομείου, πιθανότατα πλησίον του Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακος της Πάτρας και ήταν το θέατρο όπου εξελίχθηκε σημαντικό μέρος της Μάχης του Γηροκομείου στις 9 Μαρτίου 1822. Τον Ληνό του Σαΐτ αγά είχε καταλάβει και υπερασπιζόταν «ο Γεώργιος Σέκερης με τους Τριπολιτσιώτες». Στον Ληνό μαζί τους «κλείστηκε και ο Γενναίος Κολοκοτρώνης» μετά την αντεπίθεση των Τούρκων.
Το σπίτι του στην Πάτρα βρισκόταν στην αρχή της οδού Μπουκαούρη (Περιβόλια Σκαμπαρδώνη), όπου κατά τον Τριανταφύλλου, το 1980 σωζόταν ακόμα «το οχυρό της περιτείχισμα».
Ο Ανδρέας Καλαμογδάρτης σε επιστολή του το 1819, προς Ασημάκη Ζαΐμη και Ανδρέα Λόντο αναφέρει το θάνατο του «ενάρετου Σαΐτ Αγά», εκ του οποίου συμπεραίνεται ότι ήταν αγαπητός στην Πάτρα.
Ο γιος του Χαλίλ, κατά την Επανάσταση κατέφυγε στην Τριπολιτσά. Το όνομά του Σαΐτ αγά αναφέρεται και σε δημοτικό τραγούδι που άκουσε η Γεωργία Ταρσούλη στο Βασιλίτσι Πυλίας και καταγράφεται στο βιβλίο της «Μωραΐτικα τραγούδια».
Ζωή (δορυφόρος)
Η Ζωή (αγγλικά:Zoe), είναι ο μοναδικός δορυφόρος του μεταποσειδώνιου αντικειμένου 58534 Λόγος, με το οποίο σχηματίζουν ένα διπλό σύστημα. Ανακαλύφθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2001 ύστερα από παρατηρήσεις σε εικόνες που λήφθηκαν από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ, από τους K. S. Noll, D. C. Stephens και την ομάδα τους (Space Telescope Science Institute). Η ανακοίνωσή του έγινε στις 11 Φεβρουαρίου 2002. Αρχικά έλαβε το προσωρινό όνομα S/2001 (58534) 1, ενώ αργότερα έλαβε το όνομα (58534) Λόγος I Ζωή ((58534) Logos I Zoe), από την ελληνική λέξη Ζωή. Περιφέρεται γύρω από τον Λόγος με ημι-άξονα τροχιάς 8010 ± 80 χλμ., σε 312 ± 3 ημέρες με εκκεντρότητα 0,45 ± 0,03. Η διάμετρός του εκτιμάται πως είναι 66 χλμ.
Αναφορές
Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Δημήτρης Καζαντζής
Ο Δημήτρης Καζαντζής είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1946 ως το 1953.
Βιογραφία
Ο Δημήτρης Καζαντζής, ως ανηψιός του Κλεάνθη Βικελίδη, έπαιξε για πρώτη φορά στο τουρνουά Χριστουγέννων της Θεσσαλονίκης στον αγώνα εναντίον του Μακεδονικού στις 5 Ιανουαρίου 1947. Σε επίσημο παιχνίδι αγωνίστηκε για πρώτη φορά έναν χρόνο αργότερα, όταν στις 11 Ιανουαρίου 1948, ο Άρης απέκλεισε τον ΠΑΟΚ νικώντας με 5-2, με το νεαρό Καζαντζή να αντικαθιστά τον θείο του Κλ. Βικελίδη και να πετυχαίνει ένα από τα τέρματα της ομάδας του.
Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε ως βασικός στην ομάδα του συλλόγου στην θέση του ενδιάμεσου επιθετικού. Πέτυχε το πρώτο του χατ-τρικ στη νίκη των "κίτρινων" με 10-2 κατά του Μεγάλου Αλεξάνδρου για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1949, ενώ αγωνίστηκε στους τρεις από τους τέσσερις αγώνες της τελικής φάσης του πρωταθλήματος, με τον Άρη να καταλαμβάνει την τρίτη θέση.
Την επόμενη σεζόν, ο Καζαντζής πέτυχε έξι γκολ σε έξι αγώνες για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ενώ σκόραρε άλλες πέντε φορές για την διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας, φθάνοντας στον τελικό, όπου οι "κίτρινοι ηττήθηκαν από την ΑΕΚ. Το 1950-51, ακολούθησαν άλλα οκτώ τέρματα, ενώ την επόμενη χρονιά δεν συμμετείχε σε αρκετούς αγώνες της ομάδας του λόγω των σπουδών του.
Το 1952-53, αγωνίστηκε και στην θέση του σέντερ-φορ, με τον Άρη να κερδίζει τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης και τον Καζαντζή να παίζει στους περισσότερους από τους αγώνες των "κίτρινων". Εντυπωσιάζοντας με τις εμφανίσεις του, προσκλήθηκε στην ελληνική εθνική ομάδα, αλλά ο ίδιος πήρε την απόφαση να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία μόλις 21 ετών, με σκοπό να αφιερωθεί στις σπουδές του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μανουέλ Φράγα Ιριβάρνε
Ο Μανουέλ Φράγα Ιριβάρνε (Manuel Fraga Iribarne, 23 Νοεμβρίου 1922 - 15 Ιανουαρίου 2012) ήταν Ισπανός συντηρητικός διπλωμάτης, πολιτικός και καθηγητής Δικαίου.
Βιογραφία
Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε στη δεκαετία του 1950 στα πλαίσια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο όπου ανέλαβε το υπουργείο Τουρισμού και Πληροφοριών (1962-1969) και τη θέση του αντιπροέδρου στην κυβέρνηση του Άριας Ναβάρο (1975-1976). Κατά τη διάρκεια της ισπανικής μετάβασης στη δημοκρατία, ηγήθηκε της δεξιάς συντηρητικής ομοσπονδίας Λαϊκή Συμμαχία, πρόγονο του Λαϊκού Κόμματος, με το οποίο κυβέρνησε στη Γαλικία από το 1990 μέχρι το 2005. Συμμετείχε στην επιτροπή σύνταξης του Ισπανικού Συντάγματος του 1978 ενώ έγραψε πολλά βιβλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Γαλικία
Βίνερ Νόιστατ
Το Βίνερ Νόιστατ (γερμανικά: Wiener Neustadt) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κάτω Αυστρίας και με 41.537 κατοίκους (2012) η ενδέκατη μεγαλύτερη της Αυστρίας. Η λέξη Neustadt σημαίνει Νεάπολη και το πρόθεμα Wiener επιλέχθηκε τον δέκατο όγδοο αιώνα, επειδή βρίσκεται μόλις 50 χιλιόμετρα νότια της Βιέννης. Από τον 19ο αιώνα έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
Λάζαρος Π. Ανδρεάδης
Ο Λάζαρος Ανδρεάδης του Παύλου (1889 - 1989), ήταν Έλληνας στρατιωτικός και αργότερα δικηγόρος και βουλευτής, ποντιακής καταγωγής.
Πέθανε αιωνόβιος το 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Ανεξαρτήτων και Προσφύγων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Δημήτρης Ζάγκυλος
Ο Δημήτρης Ζάγκυλος ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού επιθετικού.
Γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1938 στο Παραλίμνι. Αγωνίστηκε στην Ανόρθωση Αμμοχώστου την περίοδο 1953-1961. Την περίοδο 1957-1958 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 21 γκολ. Με την Ανόρθωση κατέκτησε 3 πρωταθλήματα, 2 κύπελλα και μία Ασπίδα Πάκκου.
Ακολούθως μετεγγράφηκε στην ΑΕΚ Αθηνών, έως το 1963. Με την ΑΕΚ κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (1962-63). Το 1963 επέστρεψε στην Ανόρθωση, παραμένοντας στην ομάδα έως το 1968 που ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Είναι ο τέταρτος σκόρερ στην ιστορία της Ανόρθωσης με 93 γκολ σε 166 συμμετοχές.
Επιπλέον, αγωνίστηκε με την Εθνική Κύπρου.
Απεβίωσε τον Ιουνίου του 2022.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Παραλία Οφρυνίου Καβάλας
Η Παραλία Οφρυνίου (γνωστή και ως Τούζλα) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου, της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Αποτελεί πολυσύχναστο θέρετρο το οποίο εκτείνεται κατά μήκος μεγάλης αμμουδερής παραλίας. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο του Νομού Καβάλας και πολύ κοντά στα σύνορα με τον Νομό Σερρών, 64 χλμ. νοτιοδυτικά της Καβάλας, 64 χλμ. νοτιοανατολικά των Σερρών και μόλις 14 χλμ. νοτιοανατολικά του Τύμβου Καστά στην Νέα Μεσολακκιά Σερρών. Στον οικισμό λειτουργούν χώροι εστίασης, τουριστικά καταλύματα και διάφορες επιχειρήσεις, πολλές εκ των οποίων εδρεύουν ή σχετίζονται με τον Νομό Σερρών. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1981, όταν και εντάχθηκε στην κοινότητα Οφρυνίου. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ορφανού και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Παγγαίου. Ο οικισμός αναπτύσσεται γρήγορα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 471 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2011 είχε 1.146 κατοίκους.
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και τη γεωργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Ιστορία του Μεξικού
μικρογραφία|Κολάζ της ιστορίας του Μεξικού. μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του Μεξικού το 1830. Η ιστορία του Μεξικού είναι η χρονολογική και αποδεδειγμένη αφήγηση των γεγονότων του παρελθόντος που σχετίζονται με τους ανθρώπους που ζουν στη σημερινή επικράτεια του Μεξικού, μια χώρα που βρίσκεται στη Βόρεια Αμερική.
Αυτή η αφήγηση μπορεί να χωριστεί με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με την ιστοριογραφική προοπτική για την αντιμετώπιση των γεγονότων και των κριτηρίων τους. Μπορεί να περιλαμβάνει τρεις μεγάλες περιόδους, οι οποίες είναι οι εξής: προϊσπανική (ή προκολομβιανή), ισπανική και ανεξάρτητη εποχή.
Η προϊσπανική περίοδος αναφέρεται σε όλα όσα συνέβησαν πριν από την άφιξη των Ισπανών το 1519. Αυτή η περίοδος περιλαμβάνει την εγκατάσταση των ανθρώπων στην περιοχή, την έναρξη της γεωργίας και τη διαμόρφωση ενός καθιστικού τρόπου ζωής σε τρεις μεγάλες πολιτιστικές περιοχές: Αριδοαμερική, Οασισαμερική και Μεσοαμερική. Η τελευταία ήταν εκείνη στην οποία αναπτύχθηκαν περισσότεροι πολιτισμοί, λόγω των γεωγραφικών συνθηκών της.
Η ισπανική περίοδος διαδέχεται την προϊσπανική περίοδο και διαρκεί μέχρι την ολοκλήρωση του Πολέμου της Ανεξαρτησίας το 1821, περίοδος που διήρκεσε τρεις αιώνες. Χαρακτηρίστηκε από την κυριαρχία της ισπανικής μοναρχίας που ξεκίνησε με την ισπανική Κατάκτηση και επισημοποιήθηκε πολιτικά και εδαφικά κατά τη διάρκεια της Νέας Ισπανίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Μεξικό ήταν μια από τις πιο σημαντικές αποικίες της Ισπανίας στον Νέο Κόσμο.
Τέλος, η ανεξάρτητη περίοδος - που βρίσκεται σε εξέλιξη - ξεκίνησε με τη συγκρότηση της Πρώτης Μεξικανικής Αυτοκρατορίας με κύριο χαρακτηριστικό την ύπαρξη του ίδιου του μεξικανικού κράτους, το οποίο έχει σχηματιστεί και από τις δύο μορφές διακυβέρνησης (μοναρχία και δημοκρατία). Ο 19ος αιώνας χαρακτηρίστηκε από εκτεταμένη πολιτική αστάθεια, ενώ η περίοδος μετά τη Μεξικανική Επανάσταση του 1910-20 χαρακτηρίστηκε από την κυριαρχία του Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος. Η κυριαρχία του κράτησε μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2000.
Μια εναλλακτική ιστοριογραφική προοπτική είναι η παραδοσιακή περιοδοποίηση της παγκόσμιας ιστορίας: προϊστορία (αποτελούμενη από την εποχή του λίθου, του χαλκού και του σιδήρου), πρωτοϊστορία, και ιστορία (διαιρούμενη σε αρχαία, μεσαιωνική, νεότερη και σύγχρονη). Ωστόσο, αυτή η προοπτική δεν χρησιμοποιείται ευρέως, καθώς είναι συχνά δύσκολο να προσδιοριστούν οι αντίστοιχες περίοδοι του Μεξικού, χωρίς την προσφυγή σε ευρωκεντρικές εξηγήσεις.
Προκολομβιανή περίοδος
Βόρεια της Μεσοαμερικής ζούσε ένας μεγάλος αριθμός φυλών και λαών που οι Αζτέκοι ονόμαζαν "Τσιτσιμέκοι" ή βάρβαροι. Οι περισσότεροι από αυτούς ζούσαν ως κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες, ενώ έχουν καταγραφεί μόνο λίγοι και διάσπαρτοι αγροτικοί πολιτισμοί.
Χρονολόγιο
Χρονολόγιο των μεγάλων μεσοαμερικανικών πολιτιστικών ομάδων από την προκολομβιανή εποχή (οι ημερομηνίες είναι κατά προσέγγιση και διάφοροι συγγραφείς διαφωνούν σχετικά με αυτές) μέχρι την ισπανική κατάκτηση. κέντρο|χωρίς-πλαίσιο|800x800εσ
Ολμέκοι
μικρογραφία|222x222εσ|Κεφαλή των Ολμέκων που βρέθηκε στην τοποθεσία Λα Βέντα, στο [[Ταμπάσκο (πολιτεία)|Ταμπάσκο.]] Ο αρχαιότερος ανώτερος πολιτισμός, ήταν οι Ολμέκοι, που άκμασε στην ακτή του Κόλπου του Μεξικού. Οι Ολμέκοι είχαν εγκατασταθεί κυρίως στις σημερινές πολιτείες Βερακρούς και Ταμπάσκο. Ωστόσο, η άμεση πολιτιστική τους επιρροή επεκτάθηκε πολύ περισσότερο και μπορεί να εντοπιστεί νοτιοανατολικά ως το Ελ Σαλβαδόρ. Οι Ολμέκοι κυριάρχησαν περίπου το 1200 π.Χ. με 400 μ.Χ. Ο πολιτισμός τους έχει καταγραφεί κυρίως με τη μορφή των μεγάλων πέτρινων κεφαλών.
Τεοτιουακάν
αριστερά|μικρογραφία|Η [[Πυραμίδα της Σελήνης, 100-200 μ.Χ. (Τεοτιουακάν, Μεξικό). Το Τεοτιουακάν ήταν ο μεγαλύτερος πολιτιστικός και θρησκευτικός θύλακας στην προκολομβιανή Αμερική και η πρωτεύουσα του πολιτισμού που φέρει το όνομά του.]] αριστερά|μικρογραφία|Πέτρινα αγάλματα από πολεμιστές [[Τολτέκοι|Τολτέκους στην Τούλα Μεξικού (900 - 1180 μ.Χ.). ]] Την περίοδο 100 με 600 μ.Χ. η πόλη Τεοτιουακάν γνώρισε μεγάλη πολιτιστική ανάπτυξη στην περιοχή ακριβώς βόρεια της Πόλης του Μεξικού. Ο πληθυσμός του Τεοτιουακάν ήταν γύρω στα 200.000 άτομα, καθιστώντας το μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου. Στην ακμή του, 500 με 600 μ.Χ., το Τεοτιουακάν έλεγχε μεγάλα τμήματα της Μεσοαμερικής. Σήμερα δεν γνωρίζουμε την εθνοτική καταγωγή των κατοίκων, αλλά υπάρχουν πολλά στοιχεία που υποδηλώνουν ότι διαφορετικές εθνότητες ζούσαν στην πόλη. Γύρω στο έτος 750, ωστόσο, το Τεοτιουακάν λεηλατήθηκε από Τσιτσιμέκους από το βορρά, πιθανώς μετά από εσωτερικές διαμάχες στην πόλη. Τα αίτια της κατάρρευσης του Τεοτιουακάν αποτελούν αντικείμενο συζήτησης. Μια από τις επικρατούσες θεωρίες είναι ότι η πίεση στους φυσικούς πόρους δημιούργησε διάβρωση. Αυτό οδήγησε σε ελλείψεις τροφίμων και στη συνέχεια οι άνθρωποι της πόλης στράφηκαν κατά των ηγεμόνων που δεν μπορούσαν να τους προστατέψουν από αυτό που θεωρούσαν ότι ήταν η οργή των θεών.
Τολτέκοι
Το βασίλειο των Τολτέκων πιστεύεται ότι συντρίφτηκε γύρω στο 1200 από έναν νομαδικό λαό πολεμιστών που, όπως πολλοί άλλοι τέτοιοι λαοί, ονομάζονταν Τσιτσιμέκοι (μια λέξη των Αζτέκων που σημαίνει βάρβαροι). Η άρχουσα οικογένεια των Αζτέκων θεωρούσε τους εαυτούς τους απόγονους των Τολτέκων μέσω της ιερής πόλης Κολουακάν.
Μάγια
μικρογραφία|Ο Ναός των Πολεμιστών στο [[Τσιτσέν Ιτζά του πολιτισμού των Μάγια.]] μικρογραφία|280x280εσ|Η Αυτοκρατορία των Αζτέκων το 1519 στη Μεσοαμερική. Σε σχετική απόσταση από το κεντρικό Μεξικό, άκμασε ο πολιτισμός των Μάγια στη χερσόνησο Γιουκατάν και στα πεδινά της Τσιάπας, καθώς και στο Μπελίζ, στη Γουατεμάλα, στην Ονδούρα και στο Ελ Σαλβαδόρ. Οι Μάγια ήταν γνωστοί για τα μεγάλα συγκροτήματα ναών με πολύπλοκα υδάτινα χαρακτηριστικά, για τη γραφή τους και για την προηγμένη αστρονομία και το ημερολόγιό τους. Αυτός ο πολιτισμός έφτασε στο αποκορύφωμά του τον 10ο αιώνα, όταν για αμφιλεγόμενους λόγους φαίνεται να έχει καταρρεύσει, γεγονός που οδήγησε πολλές από τις πόλεις των Μάγια να αφεθούν στη ζούγκλα. Αυτό που είναι πιθανό είναι ότι πολεμιστές από τα υψίπεδα εισέβαλαν σε μέρη των περιοχών των Μάγια τον 10ο αιώνα. Σε ορισμένα μέρη της περιοχής, ωστόσο, ο πολιτισμός των Μάγια επιβίωσε, για παράδειγμα στα υψίπεδα της Τσιάπας. Οι Μάγια έκαναν έντονη την αντίθεσή τους στην ισπανική κατάκτηση τη δεκαετία του 1540.
Αζτέκοι
Κατά την ακμή των Αζτέκων, υπήρχαν πολιτισμοί που κατάφεραν να αντισταθούν στην επέκτασή τους. Οι Ζαποτέκοι στην περιοχή Τουαντεπέκ απέτρεψαν μια μεγάλη εισβολή το 1496, όπως επίσης και οι Πουρέπετσα της περιοχής Μιτσοακάν. Η Τλαξκάλα στα κεντρικά υψίπεδα διατήρησε επίσης την ανεξαρτησία της, αλλά πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι αυτό συνέβη επειδή οι Αζτέκοι ήθελαν να διατηρήσουν εχθρούς που θα παρείχαν υποψηφίους για ανθρωποθυσίες.
Όλοι οι μεξικανικοί λαοί και πολιτισμοί έκαναν ανθρωποθυσίες. Μεταξύ των Αζτέκων, ωστόσο, αυτό ήταν ευρέως διαδεδομένο και τα περισσότερα θύματα ήταν μεταξύ των γειτονικών λαών, όπως η ανεξάρτητη Τλαξκάλα. Οι υποταγμένοι λαοί έπρεπε επίσης να στέλνουν μερικές από τις δικές τους θυσίες στους Αζτέκους. Το 1487, πιθανολογείται ότι ίσως μέχρι και 20.000 άνθρωποι θυσιάστηκαν στην αφιέρωση για την κύρια πυραμίδα στον μεγάλο ναό του Τενοτστιτλάν.
Κρούζανι
Το Κρούζανι (κυριλλικά: Кружањ) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 284 κατοίκους.
Ιστορία του Μεξικού
Αζτέκοι
Τα κρανία εκτίθεντο σε τσομπάντλι ("ράφια κρανίων"), ενώ το κρέας το έτρωγε ο πληθυσμός. Το μίσος που είχαν δημιουργήσει στις γύρω φυλές εναντίον τους για γενιές ήταν ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο η ισπανική κατάκτηση της χώρας πραγματοποιήθηκε με σχετική ευκολία. Οι λαοί αυτοί έβλεπαν τους Ισπανούς με την πανοπλία, τα γένια και τα άλογά τους ως θεϊκούς σωτήρες.
Κρούζανι
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Ιστορία του Μεξικού
Άλλοι πολιτισμοί
Ανώτεροι πολιτισμοί εμφανίστηκαν και σε άλλες περιοχές του Μεξικού. Στην Οαχάκα, άκμασαν οι πολιτισμοί των Ζαποτέκων και των Μιξτέκων, με επίκεντρο το Μόντε Αλμπάν. Η Μιτσοακάν ήταν η κύρια περιοχή της αυτοκρατορίας των Πουρέπετσα, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στην κυριαρχία των Αζτέκων.
Το βόρειο Μεξικό, βόρεια της γραμμής μεταξύ Ταμπίκο και Γουδαλαχάρα, κατοικήθηκε από τους Τσιμιτσέκους που ήταν σε μεγάλο βαθμό κυνηγοί - τροφοσυλλέκτες. Στην περιοχή τους, άκμασε η πόλη Πακιμέ (ή Κάζας Γκράντες) στο βόρειο τμήμα του Μεξικού από τον 10ο αιώνα έως το 1340. κέντρο|μικρογραφία|1000x1000px|[[Τσομπάντλι των Μάγια στο Τσιτσέν Ιτζά.]]
Νέα Ισπανία
Την περίοδο 1521 έως 1821, το Μεξικό ήταν μέρος της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Η αποικία ονομαζόταν Nueva España ή Νέα Ισπανία.
Ισπανική κατάκτηση
μικρογραφία|227x227εσ|[[Ερνάν Κορτές.|αριστερά]] μικρογραφία|180x180εσ|Ο αυτοκράτορας [[Μοντεζούμα Β´|Μοντεζούμα.|αριστερά]] Η ευρωπαϊκή κατάκτηση ξεκίνησε το 1519, όταν ο Ισπανός κατακτητής Ερνάν Κορτές αποβιβάστηκε στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Βερακρούς. Μετά από μερικές αρχικές μάχες στην ακτή και στην πόλη Τσολούλα, ο Κορτές προσκλήθηκε να έρθει στο Τενοτστιτλάν ως φιλοξενούμενος του βασιλιά των Αζτέκων Μοντεζούμα. Μαζί με εκατοντάδες Ισπανούς στρατιώτες και πολλές χιλιάδες συμμαχικές δυνάμεις, κυρίως Τοτονάκους και Τλαξκαλτέκους, στεγάστηκε στην πόλη.
Οι Ισπανοί πέρασαν τον χειμώνα του 1519-20 στην πόλη αυτή, ωστόσο οι σχέσεις με τους Αζτέκους επιδεινώθηκαν. Οι Αζτέκοι ανταποκρίθηκαν στην προνομιακή θέση που απολάμβαναν οι Ευρωπαίοι και πρώην εχθροί, ενώ οι Ισπανοί σοκαρίστηκαν από τις ανθρωποθυσίες που γίνονταν τακτικά στα ιερά γύρω από την πόλη. Εν μέσω αυτών των γεγονότων, ο Μοντεζούμα ήταν πολύ πιστός στους Ισπανούς. Η συμπεριφορά του εμφανίζεται ως μυστήριο στην ιστορία, αλλά συχνά εξηγείται από τον μύθο του θεού βασιλιά Κετζαλκόατλ που επρόκειτο να επιστρέψει. Από τους ιστορικούς έχει προταθεί ότι ο Μοντεζούμα πίστευε ότι ο Κορτές ήταν ο Κετζαλκόατλ.
Ο Ισπανός κυβερνήτης της Κούβας έστειλε μια τιμωρητική αποστολή για να συλλάβει τον Κορτές. Ο Κορτές επέστρεψε στην ακτή με περίπου τα 2/3 της δύναμής του, νίκησε την αποστολή με τους στρατιώτες που είχε και τους έπεισε να συμμετάσχουν στην κατάκτηση. Πίσω στο Τενοτσιτλάν, η ένταση μεταξύ των Αζτέκων και των Ισπανών κορυφώθηκε που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο Μοντεζούμα. Είναι αβέβαιο αν τον σκότωσαν οι Ισπανοί ή οι δυσαρεστημένοι Αζτέκοι. Οι Ισπανοί τράπηκαν σε φυγή τη νύχτα της 30ης Ιουνίου φορτωμένοι με χρυσάφι και θησαυρούς. Πολλοί από αυτούς σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν και θυσιάστηκαν στους θεούς. Αυτή η νύχτα ονομάζεται la noche triste, η θλιμμένη νύχτα. Όσοι επέζησαν, συμπεριλαμβανομένου του Κορτές, κατέφυγαν στην Τλαξκάλα.
Ένας από τους στρατιώτες του Κορτές άφησε πίσω του το πιο επικίνδυνο σουβενίρ, την ευλογιά. Η επιδημία της ευλογιάς κατέστρεψε το Τενοτσιτλάν και όλη την Αυτοκρατορία των Αζτέκων, αλλά δεν έφτασε στην Τλαξκάλα. Την άνοιξη του 1521, οι Ισπανοί και οι Τλαξκαλτέκοι επέστρεψαν. Μετέφεραν βάρκες που συναρμολογήθηκαν και τοποθετήθηκαν στη λίμνη Τεξκόκο. Έτσι, θα μπορούσαν να απομονώσουν την πρωτεύουσα, έτσι ώστε οι εναπομείναντες Αζτέκοι να λιμοκτονήσουν. Οι Αζτέκοι, ωστόσο, αντιστάθηκαν σθεναρά, και επέλεξαν η πρωτεύουσα να καταστραφεί από τα ισπανικά κανόνια παρά να παραδοθεί. Τελικά, στις 13 Αυγούστου 1521, η αντίσταση τελείωσε και οι περισσότεροι από τους εναπομείναντες κατοίκους σφαγιάστηκαν από τους Ισπανούς.μικρογραφία|280x280εσ|Το [[Τενοτστιτλάν εν μέσω της λίμνης Τεξκόκο το 1519.|αριστερά]]Το κεντρικό τμήμα του Μεξικού κατακτήθηκε κατά τη δεκαετία του 1520, και περίπου το 1540 ο Φρανθίσκο δε Μοντέχο κατέκτησε τη χερσόνησο Γιουκατάν. Με αυτό τον τόπο, όλο το Μεξικό, κατακτήθηκε νότια της γραμμής των Τσιτσιμέκων. Οι κατακτήσεις βορειότερα ήταν πιο απαιτητικές και μακροχρόνιες.
Μαζικός θάνατος
Οι Ισπανοί θεωρούσαν αυτούς που θυσίαζαν ανθρώπους ότι ήταν κακοί και δαιμονικοί, και γι' αυτό το λόγο έσφαξαν μεγάλο αριθμό Αζτέκων. Άλλοι οδηγήθηκαν ως σκλάβοι σε σκληρή χειρωνακτική εργασία με υψηλά ποσοστά θνησιμότητας. Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ευρωπαίων είχε αναπτύξει ασθένειες εναντίον των οποίων οι άνθρωποι του «Νέου Κόσμου» δεν είχαν αναπτύξει ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Σχετικά ακίνδυνες ασθένειες για τους Ευρωπαίους, όπως η ανεμοβλογιά, η ιλαρά κ.α. σκότωσαν πάρα πολλούς ανθρώπους στο Μεξικό, ενώ πιο σοβαρές ασθένειες, όπως η ευλογιά και ο τύφος σκότωσαν ακόμη περισσότερους.
Υπολογίζεται ότι στην περιοχή που είναι γνωστή ως Μεσοαμερική, ζούσαν 18 εκατομμύρια άνθρωποι το 1519. Μέχρι το τέλος του αιώνα, ο αριθμός είχε μειωθεί σε περίπου 2 εκατομμύρια αυτόχθονες πληθυσμούς.
Καθολικισμός και μάθηση
Ο καθολικισμός εξαπλώθηκε γρήγορα, ειδικά μετά την εμφάνιση της μελαχρινής Παναγίας της Γουαδελούπης το 1531, ενώ ικέτες μοναχοί, όπως Φραγκισκανοί, Δομινικανοί, και Αυγουστινιανοί δημιούργησαν σταθμούς αποστολής και σχολεία σε όλη τη χώρα.
Σχολεία ιδρύθηκαν για τους Ινδιάνους από νωρίς. Ήδη από το 1534, ο επίσκοπος Θουμάραγκα της Πόλης του Μεξικού ίδρυσε το περίφημο Κολέχιο δε Σάντα Κρουθ (Colegio de Santa Cruz) για τους Αζτέκους και άλλους Ινδιάνους του Τλατελτελόλκο. Τη δεκαετία του 1540, οι δεξιότητες ανάγνωσης μεταξύ του πληθυσμού ήταν τόσο προηγμένες που ο επίσκοπος Θουμάραγκα έκανε την κατήχηση στη γλώσσα νάουατλ. Οι σύγχρονες πηγές μαρτυρούν την μάλλον γρήγορη εξάπλωση του Χριστιανισμού σε σχέση με τον πολιτισμό των ιθαγενών της Αμερικής μέσα στο νέο καθολικό πλαίσιο που επηρεάστηκε από την Ισπανία, τόσο ανάμεσα στους συγγραφείς (στα νάουατλ, ισπανικά και ακόμη και στα λατινικά) όσο και ανάμεσα στους συνθέτες και μουσικούς. Το 1553 υπήρχαν τρία σημαντικά κολέγια στην αποικία: το πρώτο στο Τλατελτελόλκο για τους Ινδιάνους, το δεύτερο στο Σαν Χουάν δε Λετράν για τους Μεστίθους ή μιγάδες (και τα δύο υπό την ηγεσία του Τάγματος των Φραγκισκανών) και ένα τρίτο για τους Ισπανούς και τους Κρεολούς (μέλη της ντόπιας αριστοκρατίας) που δεν ήθελαν να ανακατευτούν με τους άλλους. Την ίδια χρονιά, στις 3 Ιουνίου 1553, άνοιξε το Πανεπιστήμιο του Μεξικού, με όλες τις σχολές και τα προνόμια που απολάμβανε το πιο διάσημο πανεπιστήμιο της χώρας καταγωγής, αυτό της Σαλαμάνκα. Οι κορυφαίοι καθηγητές ήταν μέλη του Τάγματος των Δομινικανών.
Φυλετικός διαχωρισμός
αριστερά|μικρογραφία|206x206εσ|Ζωγραφική κάστας (1763), του Μιγέλ Καμπρέρα. Ένας πίνακας που απεικονίζει έναν Ισπανό άντρα και μια ιθαγενή γυναίκα με ένα παιδί μεστίθο (μιγά). Κατά τη διάρκεια των τριακοσίων χρόνων της ισπανικής κυριαρχίας υπήρχε σαφής διάκριση μεταξύ της κοινωνικής θέσης και των δικαιωμάτων των φυλών. Στο κάτω σκαλοπάτι με τα λιγότερα δικαιώματα βρίσκονταν οι Αφρικανοί σκλάβοι, ακολουθούσαν οι ιθαγενείς, μετά οι Μεστίθοι (μιγάδες) και τέλος οι «Κρεολοί», Ευρωπαίοι που γεννήθηκαν στο Μεξικό. Οι μόνοι που μπορούσαν να κατέχουν δημόσιες θέσεις, ωστόσο, ήταν οι «Χερσονήσιοι», άνθρωποι γεννημένοι στην Ιβηρική Χερσόνησο, οι οποίοι συχνά είχαν μια μέτρια κοινωνική θέση στην Ισπανία. Την εποχή της αποικιοκρατίας, χρησιμοποιούνταν ξεκάθαρα ονόματα για τα διάφορα φυλετικά μείγματα, ονόματα που σήμερα δε χρησιμοποιούνται πλέον επειδή οι Μεξικανοί έχουν χάσει τη διαφοροποίηση της γενετικής τους προέλευσης. Όταν κάποιος εξετάζει τις ταξικές διαφορές μεταξύ των ομάδων και συγκρίνει με αυτό που επικρατούσε, για παράδειγμα, στις βρετανικές και στις ολλανδικές αποικίες, αυτό που διαπιστώνει είναι ότι δεν υπήρχε τόσο ξεκάθαρη φυλετική διάκριση. Τόσο οι Άγγλοι όσο και οι Ολλανδοί κράτησαν πολύ μεγαλύτερη απόσταση από τους «ιθαγενείς» από ό,τι οι Ισπανοί άποικοι. Στις ισπανικές αποικίες, η φυλετική ανάμειξη ήταν πολύ πιο κοινή και πιο αποδεκτή, όπως αποδεικνύεται από τα σχετικά μεγάλα τμήματα του πληθυσμού που δείχνουν την προφανή ανάμειξη Ευρωπαίων και Ιθαγενών Αμερικανών. Τέλος, οι γεωγραφικές εκτοπίσεις και οι πρακτικές που μοιάζουν με το απαρτχάιντ ήταν σχετικά σπάνιες.
Οικονομία
Το Μεξικό ήταν από τις πλουσιότερες αποικίες της Ισπανίας, και ιδιαίτερα τα ορυχεία αργύρου στο κεντρικό τμήμα της χώρας, π.χ. στο Τάξκο και στο Γκουαναχουάτο, τα οποία παρείχαν γόνιμο έδαφος για οικονομική ανάπτυξη. Η γεωργία και η κτηνοτροφία ήταν σημαντικές πηγές πλούτου, ιδιαίτερα στην εύφορη ζώνη του Μπαχίο, καθώς και οι μεγάλες φυτείες ζάχαρης και καφέ στη Βερακρούς. Η Οαχάκα έγινε σημαντική πόλη χάρη στο εμπόριο κόκκινης βαφής. Μεγάλες πόλεις όπως η Πόλη του Μεξικού, η Πουέμπλα, η Γουαδαλαχάρα και άλλες ήταν κέντρα μάθησης, τέχνης και εμπορίου. Ταυτόχρονα, οι Ισπανοί κατέκτησαν τις Φιλιππίνες, τις οποίες αποίκησαν από το 1572. Το εμπόριο μεταξύ Φιλιππίνων και Ισπανίας περνούσε μέσω Μεξικού, από τα λιμάνια του Ακαπούλκο στην πλευρά του Ειρηνικού και στη συνέχεια της Βερακρούς στην πλευρά της Καραϊβικής. Αυτό το ανθηρό εμπόριο, ωστόσο, απειλήθηκε από τους Άγγλους, Ολλανδούς και Γάλλους πειρατές. Σημαντικά λιμάνια, όπως η Βερακρούς και το Καμπέτσε αναγκάστηκαν να οχυρωθούν σε μεγάλο βαθμό μετά από αρκετές καταστροφικές επιθέσεις πειρατών. μικρογραφία|Διαδρομή από τη [[Μανίλα (Φιλιππίνες) στο Ακαπούλκο (Μεξικό).]]
Ανεξάρτητη περίοδος
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης του Μεξικού το 1821. Μετά την ανεξαρτησία, ο Αγουστίν ντε Ιτουρβίδε αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας του Μεξικού το 1822. Το 1823 καθαιρέθηκε και η δημοκρατία επανιδρύθηκε. Την ίδια στιγμή, ο πόλεμος μαινόταν για την Κεντρική Αμερική, η οποία δεν ήθελε να είναι μέρος του Μεξικού. Στο τέλος, η χερσόνησος Γιουκατάν και η Τσιάπας παρέμειναν μεξικανικές, ενώ η Γουατεμάλα και οι άλλες περιοχές σχημάτισαν ξεχωριστές δημοκρατίες.
Εδαφικές απώλειες
αριστερά|μικρογραφία|[[Δημοκρατία του Τέξας το 1836.]] Το Τέξας, στο οποίο επίσης εκδηλώθηκε αναταραχή, ανήκε στη μεξικανική αποικία από τον 17ο αιώνα. Το 1836 οι Τεξανοί διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους ως Δημοκρατία του Τέξας κάτω από ισχυρές πιέσεις από τον νεοαφιχθέντα αγγλόφωνο πληθυσμό της πολιτείας. Ο στρατηγός Αντόνιο Λόπες ντε Σάντα Άννα, ένα βασικό πολιτικό πρόσωπο, ήταν υπεύθυνος για μία αποτυχημένη στρατιωτική επιχείρηση για την καταστολή των ανταρτών.
Το Πορφιριάτο
μικρογραφία|237x237εσ|Πορφίριο Ντίας, πρόεδρος του Μεξικού (1876-1911). Μετά από μια περίοδο μεταρρυθμίσεων, προς τα τέλη του 19ου αιώνα, το Μεξικό διοικούνταν από τον Πορφίριο Ντίας, ο οποίος πραγματοποίησε μεγάλης κλίμακας οδικές και σιδηροδρομικές επεκτάσεις, καθώς και έργα υποδομής στην Πόλη του Μεξικού και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Μεγάλο μέρος των κεφαλαίων για την επένδυση προήλθε από το εξωτερικό. Ωστόσο, ο πλούτος συσσωρεύονταν όλο και περισσότερο στα χέρια των λίγων μέσω και της ανακατανομής της γης, και οι μικροκαλλιεργητές σε μεγάλα τμήματα του Μεξικού στερούνταν της γης τους, κάτι το οποίο πρακαλούσε ευρεία κοινωνική δυσαρέσκεια. Ο Πορφίριο Ντίας χρησιμοποίησε επίσης πολύ σκληρές μεθόδους για να διατηρήσει την εξουσία του και δεν απέφυγε τις συλλήψεις και τις πολιτικές δολοφονίες.
Η Μεξικανική Επανάσταση
Το 1910 ξέσπασε η Μεξικανική Επανάσταση. Ο ηγέτης της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης Φρανσίσκο Μαδέρο κέρδισε τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες ακυρώθηκαν. Μια ευρεία, λαϊκή εξέγερση, ωστόσο, τον επανέφερε στην εξουσία. Ο Πορφίριο Ντίας καθαιρέθηκε και εξορίστηκε το 1911. Μέχρι το 1920, το Μεξικό εμπλέχτηκε σε μια ατελείωτη διαμάχη μεταξύ διαφόρων ομάδων ανταρτών και κυβερνητικών στρατιωτών. Δύο από τους μεγαλύτερους αντιστασιακούς μαχητές της επανάστασης ήταν ο Πάντσο Βίγια, ο οποίος σχημάτισε έναν ισχυρό στρατό στο βόρειο τμήμα της χώρας και ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, ο οποίος δρούσε στην κεντρική πολιτεία Μορέλος. Το 1913, ο συντηρητικός Βικτοριάνο Ουέρτα κατέλαβε την εξουσία, καθαίρεσε τον Μαδέρο, ο οποίος στη συνέχεια δολοφονήθηκε. Το 1917, η πρωτεύουσα καταλήφθηκε από τους αντάρτες και συντάχθηκε ένα νέο Σύνταγμα που εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ. Οι βασικές προσωπικότητες της Επανάστασης δολοφονήθηκαν, ο Ζαπάτα το 1919, και ο Βίγια το 1923. Υπολογίζεται ότι Επανάσταση κόστισε ένα εκατομμύριο ζωές στο Μεξικό, ενώ χαρακτηρίστηκε από μεγάλη βαρβαρότητα.
Το Μεξικό μετά την Επανάσταση
Μετά το τέλος της επανάστασης το 1920, το Μεξικό χαρακτηρίζεται από πολιτική ηρεμία υπό την κυριαρχία του Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος. Αυτή η ηγεμονία διήρκησε μέχρι το 2000.
Θρησκευτικές διαμάχες
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης με τις περιοχές όπου έχουν καταγραφεί εστίες σύγκρουσης των Κριστέρος. {{legend|red|Εστίες μεγάλης σημασίας}}{{legend|orange|Εστίες μέτριας σημασίας}}{{legend|yellow|Σποραδικές εστίες μικρής σημασίας}} αριστερά|μικρογραφία|Οι Κριστέρος, μετά τον απαγχονισμό τους στους στύλους κοινής ωφέλειας στο Χαλίσκο. Το Σύνταγμα του 1917 ήταν ενάντια στον καθολικισμό και περιλάμβανε μια σειρά αντικαθολικών μέτρων. Μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 1924, τα μέτρα αυτά έγιναν ακόμη πιο αυστηρά, ώστε να μπορεί κανείς να μιλά για θρησκευτική δίωξη. Αυτό πυροδότησε ένα καθολικό-συντηρητικό κίνημα ανταρτών, τους Κριστέρος, οι οποίοι τη δεκαετία του 1920 λάμβαναν ισχυρή υποστήριξη από πληθυσμούς στο Χαλίσκο, στο Μιτσοακάν και στις γύρω πολιτείες. Οι αρχές ενέτειναν περαιτέρω τη δίωξη, με μια σειρά από μαζικές εκτελέσεις, μεταξύ άλλων στη Γκουαδαλαχάρα, συμπεριλαμβανομένων ιερέων που δεν είχαν εμπλακεί στην ένοπλη σύγκρουση. Η Καθολική Εκκλησία δέχτηκε ένα μεγάλο πλήγμα τότε. Η κυβέρνηση διέδιδε φωτογραφίες από τις εκτελέσεις για να εκφοβίσει τους αντάρτες, αλλά οι εικόνες, αντίθετα, προκαλούσαν μεγαλύτερο μένος κατά των αρχών. Οι μάχες τελείωσαν το 1929, μετά από τη μεσολάβηση του Βατικανού και των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Καθολική Εκκλησία απείλησε να αφορίσει τους Καθολικούς που δε θα συμμορφώνονταν με τις αρχές.