cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέχελεν
Ιστορία
Το Μέχελεν διατήρησε, επίσης, ορισμένες αρμοδιότητες, καθώς το Μεγάλο Συμβούλιο του Μέχελεν παρέμεινε το Ανώτατο Δικαστήριο της περιοχής μέχρι την εποχή των πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης. Το 1572, κατά τη διάρκεια του Ογδοηκονταετούς Πολέμου, η πόλη κάηκε και λεηλατήθηκε από τους Ισπανούς. Μετά από αυτό η πόλη ξανακτίστηκε. Κατά την εποχή αυτή άρχισε η παράδοση της κατασκευής επίπλων, παράδοση ορατή μέχρι σήμερα. Το 1781 ο Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων διέταξε την καταστροφή των οχυρωμένων τειχών της πόλης. Η παλαιά τους θέση, πάντως, εξακολουθεί να επισημαίνεται με τους λατινικούς όρους intra muros (εντός των τειχών) και extra muros (εκτός των τειχών) και, εν τω μεταξύ, στην περιοχή κατασκευάστηκε ο εσωτερικός οδικός δακτύλιος.
Κατά τον 19ο αιώνα η πόλη εισήλθε στη βιομηχανική εποχή. Το 1835 ο πρώτος σιδηρόδρομος στην ηπειρωτική Ευρώπη συνέδεσε τις Βρυξέλλες με το Μέχελεν, που έγινε το κέντρο του βελγικού σιδηροδρομικού δικτύου. Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη μεταλλοτεχνικών βιομηχανικών, μεταξύ αυτών και τα κεντρικά σιδηροδρομικά εργαστήρια της χώρας, που βρίσκονται εκεί ακόμη και σήμερα. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η δομή του σιδηροδρομικού δικτύου οδήγησε τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής να επιλέξουν το Μέχελεν για τη δημιουργία ενός στρατοπέδου διαμεταγωγής κρατουμένων.
Ορισμένες διάσημες σύνοδοι σχετικά με τον Χριστιανισμό έχουν συνδεθεί με το όνομα της πόλης. Το 1909 σε μια σύνοδο πιστεύεται ότι ξεκίνησε το Λειτουργικό Κίνημα. Μεταξύ 1921 και 1925 μια σειρά από ανεπίσημες συναντήσεις, γνωστές υπό το όνομα "οι συνομιλίες της Μαλίν",, στις οποίες προήδρευε ο Καρδινάλιος Μερσιέ και τις παρακολούθησαν Αγγλικανοί θεολόγοι και λαϊκοί, ανάμεσα σε αυτούς και ο Λόρδος Χάλιφαξ, ήταν από τις πλέον σημαντικές προσπάθειες συμφιλίωσης ανάμεσα στην Αγγλικανική Εκκλησία και την Καθολική Εκκλησία.
Λαογραφία
thumb|left|Άγαλμα του [[Ποσειδώνας (μυθολογία)|Ποσειδώνα στο Μέχελεν. Αποκαλείται και Vadderik (χονδρός τεμπέλης). Αποτελεί τμήμα κρήνης που ανεγέρθηκε το 1718. Το κατασκεύασε ο Φρανς Λάνγκεμανς (Frans Langhemans), γλύπτης από το Μέχελεν, ύστερα από εντολή του δημοτικού συμβουλίου. Στην επιγραφή αναγράφεται SPQR | SPQM (Senatus Populusque Mechliensis, συμβούλιο και πληθυσμός του Μέχελεν).]]
Οι περισσότερες πόλεις της Φλάνδρας έχουν σκωπτικά προσωνύμια για τους κατοίκους τους. Από το 1687, ύστερα από τις ηρωικές προσπάθειες να σβήσουν μια "πυρκαγιά" στο κωδωνοστάσιο του Καθεδρικού ναού, όπου από τα γοτθικά παράθυρα φαίνονταν οι αναλαμπές της Σελήνης ανάμεσα από τα σύννεφα, οι κάτοικοι του Μέχελεν απέκτησαν το προσωνύμιο Maneblussers (οι πυροσβέστες της Σελήνης).
Μια φορά ανά 25 χρόνια η παρέλαση, που αποκαλείται Ommegang, υπενθυμίζει την άφιξη του Μαξιμιλιανού Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πατέρα της Αρχιδούκισσας Μαργαρίτας της Αυστρίας καθώς και άλλα αξιομνημόνευτα γεγονότα της ιστορίας της πόλης. Το 2000 η Ommegang πραγματοποιήθηκε με πρόσθετη παραλλαγή, καθώς εορτάστηκε η επέτειος των 500 ετών από τη γέννηση του Καρόλου Κουίντου. Στην πομπή εμφανίζονται οι έξι Γίγαντες της πόλης της περιόδου του 15ου - 17ου αιώνα, κάρα και άλλες σοβαρές αλλά και χιουμοριστικές μορφές, όλες φτιαγμένες σε τεράστια κλίμακα, και η πομπή αναγορεύτηκε "Αριστούργημα της Προφορικής και Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας" της ΟΥΝΕΣΚΟ από το 2005.
Η ξύλινη - από τον 17ο αιώνα - μασκώτ της πόλης, που από το 1775 αποκαλείται Opsinjoorke (η κούκλα) συμμετέχει στην παρέλαση. Σήμερα απομίμησή της περιφέρεται ανά την πόλη. Πρόσφατο άγαλμα από μπρούντζο, το Opsinjoorke βρίσκεται εμπρός από το κωδωνοστάσιο.
Η ετήσια παρέλαση κάρων διακοσμείται με λουλούδια και προσομοιάζει την αντίστοιχη στο Μπλάκενμπερχε (Blankenberge) καθώς οι εγχώριοι παραγωγοί ανθέων προετοιμάζουν ακόμη τουλάχιστον το ήμισυ της συνολικής διακόσμησης, με λαχανικά - όλα είναι τοπικής παραγωγής. Δυστυχώς η παρέλαση αυτή έχει ματαιωθεί επ' αόριστον από τις αρχές του 21ου αιώνα, λόγω έλλειψης χρηματοδότησης από την πόλη.
Διάλεκτος
Άτυπα οι κάτοικοι της πόλης (Mechelaars στα ολλανδικά και τοπικά προφερόμενοι Mecheleirs) στις καθημερινές τους συνομιλίες χρησιμοποιούν τη διάλεκτο Mechels (αποκαλείται έτσι τόσο τοπικά όσο και στα ολλανδικά). Είναι διάλεκτος των φλαμανδόφωνων κατοίκων του Βελγίου, σαφώς διακριτή από άλλες διαλέκτους της Βραβάντης εξ αιτίας της διαφορετικής προφοράς τριών φωνηεντικών συμπλεγμάτων από τα ολλανδικά (στις λέξεις, π.χ., zout or rauw, kei bijl τα συμπλέγματα προφέρονται ως ένα - το ίδιο - φωνήεν, όπως στην αγγλική λέξη "raw" (ρό-ω), προφορά που δεν εμφανίζεται σε καμία άλλη διάλεκτο της περιοχής, ούτε, φυσικά, στα ολλανδικά. Από το 1995 μια συνδρομητική επιθεώρηση, υπό τον τίτλο De Mecheleir παρουσιάζει παλαιές φωτογραφίες του Μέχελεν και αφηγήσεις από την τοπική του ιστορία, καθώς και ορισμένες στήλες γραμμένες σε απομίμηση αυτής της διαλέκτου, για την οποία δεν υφίσταται σαφής συλλαβισμός.
Τοπικά προϊόντα
Ιστορικά, το Μέχελεν φημίζεται για τα μάλλινα ρούχα του (laken), τις ταπισερί του και τις διάσημες δαντέλες του, ήδη γνωστές από τον 18ο αιώνα, τα ξυλόγλυπτά του και τα έπιπλα που κατασκευάζονται εκεί.
Η πόλη αποτέλεσε την "καρδιά" της αναβίωσης του "καριγιόν" (carillon) στις αρχές του 20ού αιώνα και σήμερα διατηρεί την κύρια σχολή εκπαίδευσης στο αντικείμενο στον κόσμο.<ref name=beiaardschool1> <ref name=beiaardschool2>
Η περιοχή γύρω από το Μέχελεν είναι διάσημη για την καλλιέργεια λαχανικών, μεταξύ των οποίων συγκατελέγονται τα αντίδια, τα σπαράγγια και τα κουνουπίδια. Ιδρυμένη στην πόλη, η Mechelse Veilingen στο γειτονικό Σιντ-Κατελάινε-Βάφερ (Sint-Katelijne-Waver) είναι η μεγαλύτερη συνεταιριστική δημοπρασία λαχανικών στην Ευρώπη.
Μια από τις τέσσερις ράτσες βελγικού ποιμενικού είναι η τοπική ράτσα Malinois. Υπάρχει, επίσης, και μια τοπική ράτσα πουλερικών, η Mechelse koekoek με λευκό και μαύρο φτέρωμα που εκτείνεται μέχρι τα πόδια του πτηνού. Η ονομασία προέρχεται επειδή τα χρώματά του μοιάζουν με αυτά του κούκου.
Η μπύρα Mechelsen Bruynen ήταν η αγαπημένη μπύρα του Καρόλου Κουίντου. Μια παραλλαγή της εξακολουθεί να παράγεται και σήμερα από τη ζυθοποιία Het Anker.
Αθλητισμός
Η πόλη αποτελεί έδρα δύο από τις παλαιότερες ομάδες του Βελγίου, που ιδρύθηκαν το 1904: K.R.C. Mechelen και K.V. Mechelen. Η δεύτερη συνέβαλε στη διεθνή ακτινοβολία της πόλης, κατακτώντας το κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1988. Υπάρχει, επίσης, μεγάλος αριθμός μικρότερων ομάδων, που καταδεικνύει τη δημοφιλία του ποδοσφαίρου στο Μέχελεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
2978 Ρούντμπους
Ο Ρούντμπους (Roudebush) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,7. Ανακαλύφθηκε το 1978 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο `Οουκ Ριτζ και πήρε το όνομά του προς τιμή της Σούζαν Ρούντμπους, διοικητικής υπαλλήλου και αστρονόμου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ρούντμπους είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ρουντμπους
Δολάριο Φίτζι
Το Δολάριο (dollar, κωδικός FJD) είναι το επίσημο νόμισμα των νησιών Φίτζι από το 1969 και ήταν επίσης νόμισμα την περίοδο ανάμεσα στο 1867 και το 1873. Κανονικά συντομογραφείται με το σύμβολο του δολαρίου $, ή εναλλακτικά με το FJ$ για να διακρίνεται από άλλα δολάρια. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents).
Πρώτο δολάριο, 1867-1873
Τα Φίτζι τύπωσαν νομίσματα σε αξίες των δολαρίων και των σεντς ανάμεσα στο 1867 και 1873. Το δολάριο αυτό ήταν ίσο σε αξία με το ασημένιο Δολάριο των ΗΠΑ εκείνης της εποχής. Το δολάριο αντικαταστάθηκε από τη Βρετανική Λίρα αφότου τα Φίτζι έγιναν βρετανική αποικία.
Δεύτερο δολάριο, 1969-
Το δολάριο επανήλθε στα νησιά το 1969, αντικαθιστώντας τη Λίρα των Φίτζι, σε ισοτιμά της 1 λίρας προς 2 δολάρια. Τα κέρματα και τα τραπεζογραμμάτια συνεχίζουν να απεικονίζουν την Ελισάβετ της Αγγλίας, παρά το γεγονός ότι τα Φίτζι είναι δημοκρατία από το 1987.
Στις 16 Αυγούστου 2005 ανακοινώθηκε από τον Υπουργό Οικονομικών η εισαγωγή του χαρτονομίσματος των 100 δολαρίων και η απόσυρση του κέρματος των 2 σεντς.
Η σημερινή ισοτιμία του Δολαρίου των Φίτζι προς το αντίστοιχο αμερικανικό, είναι 1 δολάριο ΗΠΑ = 1,6 με 1,7 Δολάρια των Φίτζι.
Κέρματα
Το 1969 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστική αξία του 1 και των 2, 5, 10 και 20 σεντς. Κέρμα των 50 σεντς βγήκε στην κυκλοφορία το 1975. Το 1990 άλαξε η σύνθεση των κερμάτων. Σήμερα αποσύρονται τα κέρματα των 2 σεντς.
Χαρτονομίσματα
Το 1867 τυπώθηκαν για πρώτη φορά τραπεζογραμμάτια του 1 δολαρίου. Σύντομα τα ακολούθησαν χαρτονομίσματα σε αξίες των 1, 5, 10, 25 και 50 δολαρίων, την περίοδο μεταξύ 1871 και 1873. Την ίδια περίοδο τυπώθηκαν χαρτονομίσματα σε αξίες των 12½, 25, 50 και 100 σεντς και των 5 δολαρίων, από τον Βασιλιά Κακομπάου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Φίτζι
Φέντορ φον Μποκ
Ο Φέντορ φον Μποκ (γερμανικά: Moritz Albrecht Franz Friedrich Fedor von Bock) ήταν Γερμανός στρατάρχης (1880-1945). Γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1880 στο Κυστρίν (Küstrin). Ήταν γιος στρατηγού και έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο και διακρίθηκε, το 1916, ως διοικητής συντάγματος. Υπήρξε προσωπικός φίλος του Διαδόχου (Κρόνπριντς), με τον οποίο και συνδέθηκε τον Νοέμβριο του 1918 στο Σπα, προκειμένου να πείσει τον Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ να επανέλθει στο Βερολίνο, χωρίς όμως να το κατορθώσει. Μετά την ανακωχή, καίτοι φανατικός εχθρός της επανάστασης του Νοεμβρίου, παρέμεινε στο στρατό και διορίσθηκε στρατιωτικός διοικητής του Βερολίνου.
Στρατιωτική καταξίωση
Παραμένοντας στη Ράιχσβερ, το 1929 ο Φέντορ φον Μποκ προήχθη σε στρατηγό και συνδέθηκε φιλικά με τον Αδόλφο Χίτλερ, από τον οποίον αργότερα τέθηκε επικεφαλής των γερμανικών στρατευμάτων τα οποία, το 1938, κατέλαβαν την Αυστρία (Άνσλους). Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αυτός που ηγείτο των γερμανικών στρατευμάτων, τα οποία, μέσω Ολλανδίας και Βελγίου, εισήλθαν το 1940 στα γαλλικά εδάφη παρακάμπτοντας, και ουσιαστικά αχρηστεύοντας, την περίφημη Γραμμή Μαζινό.
Ένα έτος αργότερα, το φθινόπωρο του 1941, ο φον Μποκ, ως στρατάρχης πλέον, ηγείτο των γερμανικών στρατευμάτων (Ομάδα Στρατιών Κέντρου), που εισήλθαν νικηφόρα στις ρωσικές πόλεις Μινσκ, Σμολένσκ και Βιάζμα. Μολονότι είχε αντιληφθεί τη μεγάλη καθυστέρηση της έναρξης των επιχειρήσεων αυτών, λόγω της απρογραμμάτιστης εμπλοκής στα Βαλκάνια και κυρίως στην Ελλάδα, καθώς και την επικείμενη αναμέτρησή του προς τις ιδιαίτερα αντίξοες καιρικές συνθήκες για την κατάληψη της Μόσχας, εντούτοις, αντί να προβεί σε αναδιοργάνωση των δυνάμεών του και στον ανεφοδιασμό τους, επεχείρησε, (μάλλον κατόπιν διαταγής του Χίτλερ) επίθεση τον Νοέμβριο του 1941 κατά της Μόσχας (Επιχείρηση Τυφών). Υπό τη σθεναρή, όμως, αντίσταση των Μοσχοβιτών και της πλήρους ακινητοποίησης, από τις καιρικές συνθήκες των μονάδων του, διείδε το αδύνατο της επίτευξης του αντικειμενικού σκοπού και ζήτησε την απόσυρσή τους σε λιγότερο προωθημένες θέσεις. Ύστερα από αυτό αντικαταστάθηκε - με το πρόσχημα της ασθένειας - από τον Στρατάρχη Γκύντερ φον Κλούγκε (Δεκέμβριος 1941). Toν Ιανουάριο του 1942 ο Στρατάρχης Βάλτερ φον Ράιχεναου, επικεφαλής της Ομάδας Στρατιών Νότου, έπαθε συμφόρηση και πέθανε. Ο φον Μποκ τοποθετήθηκε ως αντικαταστάτης του, πλην όμως είχε ήδη αρχίσει να ζητά την ολοσχερή απαλλαγή του και την απομάκρυνσή από την Βέρμαχτ και από περαιτέρω ευθύνες για τις επιχειρήσεις στη Ρωσία, τις οποίες θεωρούσε καταδικασμένες. Τελικά απομακρύνθηκε και από εκείνη τη θέση τον Νοέμβριο του 1942 και αντικαταστάθηκε από τον Μαξιμίλιαν φον Βάιχς (Maximilian von Weichs).
Το τέλος
Ο Φέντορ φον Μποκ αποσύρθηκε στη Γερμανία. Όταν πληροφορήθηκε (από τον Έριχ φον Μάνσταϊν) ότι ο Αρχιναύαρχος Καρλ Ντένιτς βρισκόταν κοντά στο Αμβούργο και σχημάτιζε νέα Κυβέρνηση, ξεκίνησε αμέσως για εκεί, άγνωστο για ποιους λόγους. Στο δρόμο του Κιέλου, όμως, το αυτοκίνητό του δέχθηκε επίθεση από βρετανικό αεροσκάφος και καταστράφηκε, ενώ ο ίδιος, η σύζυγός του και η κόρη τους σκοτώθηκαν. Ήταν 4 Μαΐου του 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού
Λίβρα
Η λίβρα είναι μια μονάδα μέτρησης της μάζας που χρησιμοποιείται στο βρετανικό σύστημα, και είναι αποδεκτή σε καθημερινή βάση ως μονάδα βάρους. Η λίβρα του βρετανικού συστήματος μονάδων (avoirdupois ή διεθνούς) ορίζεται επισήμως ως 453,59237 γραμμάρια. To όνομα λίβρα είναι μια προσαρμογή της λατινική φράση libra pondo, ή libra όπως ονομαζόταν ο Ρωμαϊκός Ζυγός (εξού το σύμβολο lb) και ζύγιζε περίπου 329 γραμμάρια.
Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα η λίβρα έχει χρησιμοποιηθεί ως μέσο μέτρησης του βάρους σε πολλά διαφορετικά μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Σκανδιναβίας και της Ρωσίας.
Επιστημονικές εφαρμογές χρησιμοποιούν τη λίβρα για να περιγράψουν τη μάζα, ενώ στην καθημερινή χρήση ο κόσμος την αντιλαμβάνεται ως μονάδα μέτρησης του βάρους. Παρά την ευρεία αποδοχή του μετρικού συστήματος για τα μέτρα και τα σταθμά, η λίβρα συνεχίζει να χρησιμοποιείται σε αγγλόφωνες χώρες.
Κατηγορία:Μονάδες μάζας
Πήτερ Γκρίφιν
Ο Τζάστιν Πήτερ Γκρίφιν (αγγλικά Justin Peter Griffin) είναι φανταστικός χαρακτήρας της σειράς Family Guy και κύριος πρωταγωνιστής της. Ζει με τη γυναίκα του, Λόις Γκρίφιν και τα τρία τους παιδιά (Κρις, Μεγκ και Στίουη) στην περιοχή του Κουαχόγκ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ο δημιουργός της σειράς, Σεθ ΜακΦάρλαν δανείζει τη φωνή του για να τον μιμηθεί, ενώ ο ίδιος έχει επιμεληθεί και τον σχεδιασμό του. Η έμπνευση για τη δημιουργία του προήλθε από έναν υπεύθυνο ασφαλείας που είχε ο ΜακΦάρλαν στο κολέγιο του, όπως αυτός έχει αναφέρει σε συνεντεύξεις. Αποτελεί μετεξέλιξη ενός ήρωα από προηγούμενο σόου του ΜακΦάρλεν, το Larry & Steve.
Βιογραφία
Ο Πήτερ γεννήθηκε στο Μεξικό, αν και έχει ρίζες από πολλές χώρες. Η μητέρα του προσπάθησε να κάνει έκτρωση, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό λόγω της ηλικίας του βρέφους εκείνη την περίοδο. Μετά τη γέννησή του, η μητέρα του επέστρεψε στην Αμερική αλλά θέλησε να αποκρύψει το μωρό, οπότε δεν προέβη ποτέ στην επίσημη δήλωσή του στις αρχές, γεγονός που κάνει τον Πήτερ παράνομο μετανάστη. Ο πατέρας με τον οποίο μεγάλωσε, ονόματι Φράνσις Γκρίφιν, δεν είναι ο βιολογικός του, κάτι που γνωρίζει και ο ίδιος από μία παλιά του ανάμνηση στο επεισόδιο "Peter's Two Dads". Μετά από αναζήτηση, ο Πήτερ μαθαίνει πως ο βιολογικός του πατέρας είναι ο Μίκι ΜακΦίνιγκαν.
Ο Πήτερ αποφοίτησε από το γυμνάσιο Carrie Fisher Middle School και από το λύκειο Providence High School. Έχει αναφερθεί πως ο Πήτερ ήταν συνήθως ο σπασίκλας της τάξης και δεχόταν συχνά εκφοβισμό από άλλους. Κατά τη διάρκεια των λυκειακών του χρόνων, γνώρισε τη Λόις και την ερωτεύτηκε, γεγονός που έφερε τη δυσαρέσκεια του πατέρα της Λόις, Κάρτερ Πιούτερσμιθ, ο οποίος επιθυμούσε γενικά τη συναναστροφή της κόρης του μόνο με πλούσια άτομα. Μαθαίνουμε επίσης πως ο Κουάγκμαιρ είχε επίσης ερωτευτεί τη Λόις και θα την οδηγούσε σε γάμο, αν δεν υπήρχε ο Πήτερ.
Με τη Λόις έχουν αποκτήσει τρία παιδιά, τη Μεγκ, τον Κρις και τον Στιούη Γκρίφιν. Μετά από λάθος που πραγματοποίησε μία τράπεζα σπέρματος, ο Πήτερ είναι πατέρας και του Μπέτραμ, ενός άλλου χαρακτήρα, ο οποίος μισεί εξαιρετικά τον Στιούη. Όμως, στο επεισόδιο "A House Full of Peters" προβάλλεται πως ο Πήτερ, στην προσπάθεια του να αποκτήσει χρήματα, προσέφερε διαρκώς το σπέρμα του, με αποτέλεσμα να είναι βιολογικός πατέρας πολλών άλλων παιδιών.
Ηλικία
Η ηλικία του Πήτερ δεν αποδίδεται ξεκάθαρα. Στο "The Tan Aquatic with Steve Zissou" η Λόις αναφέρει πως ο Πήτερ είναι 43 ετών και η ίδια 42, κάτι που επιβεβαιώνει τη διαφορά της ηλικίας του που έχει ειπωθεί στο επεισόδιο "Let's Go to the Hop", αλλά έρχεται σε αντίθεση με την εμφάνισή τους ως 18άρηδες στο επεισόδιο "Meet the Quagmires". Ο δήμαρχος της πόλης έχει αναφέρει πως είναι 42 ετών. Σε άλλα επεισόδια έχει διατυπωθεί πως είναι 45 και 58 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Χαρακτήρες του Family Guy
Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη Οκτωβρίου 1865
Η Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη Οκτωβρίου 1865 (20 Οκτωβρίου 1865 – 3 Νοεμβρίου 1865) που αντικατέστησε την προηγούμενη κυβέρνηση Κουμουνδούρου, είχε ζωή μόνο 12 ημερών.
Μετά την παραίτηση του Κουμουνδούρου, ο βασιλιάς πρότεινε στον Δημήτριο Βούλγαρη τον σχηματισμό κυβέρνησης - αν και επόμενος σε ψήφους στην Βουλή ήταν ο Δεληγεώργης - (κίνηση που αν και συνταγματικά νόμιμη, δεν βοηθούσε ωστόσο στην προαγωγή του κοινοβουλευτισμού ), ωστόσο ο Βούλγαρης απαίτησε από τον βασιλιά, την παραίτηση του συμβούλου του κόμη Βίλχελμ Σπόνεκ, επειδή θεωρούσε ότι παρενέβαινε υπέρ του Κουμουνδούρου, στον διορισμό κυβερνήσεων.
Ο Γεώργιος αρνήθηκε, και έδωσε την πρωθυπουργία στον Δεληγεώργη.
Στις 31 Οκτωβρίου 1865 από το πλήθος των φοιτητών που είχε συγκεντρωθεί στη πλατεία Ομονοίας, ξεκίνησε μια πορεία - διαδήλωση προς τα Ανάκτορα, με κύριο σύνθημα και απαίτηση την αποπομπή του αυλικού συμβούλου Βίλχελμ Σπόνεκ. Πλήθος αστυφυλάκων («Ειρηνοφύλακες», όπως ονομάζονταν τότε), επέπεσε με ρόπαλα και γροθιές εναντίον του πλήθους, με σκοπό να το διαλύσει, και έτσι η διαδήλωση κατέληξε σε συμπλοκή με δεκάδες τραυματίες. Αμέσως κινητοποιήθηκαν οι δυνάμεις του Στρατού που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα, και κατέλαβαν θέσεις γύρω από τα Ανάκτορα, αποκλείοντάς τα. Ωστόσο, οι ταραχές συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα, 1η Νοεμβρίου, με τους φοιτητές να οχυρώνονται μέσα στο Πανεπιστήμιο, φωνάζοντας συνεχώς «Ζήτω ο Βασιλιάς» και «Κάτω ο Σπόνεκ», ενώ αποσπάσματα του Πυροβολικού (!) έκαναν την εμφάνισή τους στην πλατεία Ομονοίας. .
Πηγές
1865 10 Κατηγορία:1865
Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση (νΚΑ) ονομάζονταν αρχικά Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας – Νέο Αριστερό Ρεύμα (KNE-ΝΑΡ) και είναι η οργάνωση νεολαίας του ΝΑΡ. Δημιουργήθηκε το 1989, μετά τη διάσπαση της ΚΝΕ.
Συμμετέχει μέσω των μελών της, στα σχήματα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ) στα Πανεπιστήμια και του Ανυπότακτου μαθητή σε διάφορα σχολεία της χώρας. Συμμετέχει επίσης σε εργατικά σχήματα με έμφαση στον ιδιωτικό τομέα. Εκδίδει το περιοδικό Αναιρέσεις, ενώ πραγματοποιεί κάθε χρόνο το Φεστιβάλ "Αναιρέσεις".
Ιστορία
Η KNE-ΝΑΡ δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 1989 αμέσως μετά τη διάσπαση της ΚΝΕ και την αποχώρηση μελών και στελεχών μαζί με την πλειοψηφία του ΚΣ. Αρχικά έδρασε σαν ανεξάρτητη κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας, διατηρώντας τον τίτλο της ΚΝΕ και συνεχίζοντας την έκδοση της εφημερίδας Οδηγητής, που μετονομάστηκε από τον Οκτώβρη του 1989 σε Οδηγητή της Νεολαίας, καθώς η ηγεσία του ΚΚΕ προσέφυγε στα δικαστήρια διεκδικώντας τον τίτλο. Οι αιτίες της διάσπασης εντοπίζονται στην γενικότερη πολιτική κρίση της Αριστεράς στην Ελλάδα, την κατάρρευση των χωρών του ανατολικού μπλοκ και την συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΝ.
Η ΚΝΕ-ΝΑΡ συγκροτήθηκε από το αποσχισθέν κομμάτι της ΚΝΕ με επικεφαλής τον Γραμματέα Γιώργο Γράψα, ο οποίος παρέμεινε Γραμματέας του ΚΣ έως το 5ο έκτακτο Συνέδριο. Τον Φεβρουάριο 1990, οι περισσότεροι από τους αποχωρήσαντες από το ΚΚΕ συγκρότησαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα. Ο τίτλος ΚΝΕ–ΝΑΡ κρατήθηκε έως το συνέδριο μετεξέλιξης το Μάρτη του 1995, όπου και ιδρύθηκε η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση ως συνέχεια της ΚΝΕ-ΝΑΡ.
Περιοδικό και φεστιβάλ
Έντυπο της ΚΝΕ-ΝΑΡ ήταν αρχικά ο Οδηγητής της Νεολαίας και από το Μάρτη ως το Μάη του 1990 η εφημερίδα Αριστερή Παρέμβαση, που επανεκδόθηκε για ένα τεύχος ως περιοδικό το Δεκέμβρη του 1990. Από το Μάη του 1991 η ΚΝΕ-ΝΑΡ εξέδιδε το περιοδικό Αναιρέσεις το οποίο εκδίδει πλέον η ΝΚΑ, ενώ πραγματοποιούσε πολιτικά τριήμερα κάθε χρόνο. Από το 1995 η ΝΚΑ πραγματοποιεί κάθε χρόνο σε πανελλαδική κλίμακα και σε συνεργασία με το ΝΑΡ, το φεστιβάλ "Αναιρέσεις".
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεολαίες πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα Κατηγορία:Ακροαριστερά
Οτέλ ντε λα Μαρίν
Το οτέλ ντε λα Μαρίν ήταν αρχικά το μέγαρο της βασιλικής Διαφύλαξης Επίπλων, τού γραφείου που διαχειριζόταν την επίπλωση όλων των βασιλικών κτηρίων. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση έγινε Υπουργείο τού Γαλλικού Ναυτικού, το οποίο κατείχε το μέγαρο μέχρι το 2015. Αυτό ανακαινίστηκε πλήρως μεταξύ 2015 και 2021. Τώρα εμφανίζει τα ανακαινισμένα διαμερίσματα του 18ου αι. του Μαρκ-Αντουάν Τιερύ ντε Βιλ-ντ'Αβραί (Marc-Antoine Thierry de Ville-d'Avray), του βασιλικού επόπτη της Διατήρησης Επίπλων, καθώς και τις αίθουσες και τα δωμάτια που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από το Γαλλικό Ναυτικό. Ένα ξεχωριστό μέρος παρουσιάζει τη Συλλογή Aλ Θάνι, που εκθέτει διεθνή και διαπολιτισμικά έργα τέχνης από τη συλλογή τού σεΐχη Χαμάντ μπιν Αμπντουλάχ Αλ Θάνι.
Ιστορία
Η απόφαση για τη δημιουργία της σημερινής πλατείας Κονκόρντ ελήφθη αρχικά το 1748, ως ο χώρος για έναν έφιππο ανδριάντα τού Λουδοβίκου ΙΕ΄. Το άγαλμα εόρταζε την ανάρρωση τού βασιλιά από μία σοβαρή ασθένεια. Η τοποθεσία ήταν σε βαλτώδη γη, δίπλα στον Σηκουάνα στην άκρη τού Παρισιού, ανάμεσα στις πύλες τού κήπου τού ανακτόρου τού Κεραμεικού και των κήπων των Ηλυσίων Πεδίων. Αυτή η κατασκευή έγινε πολύ πριν από την κατασκευή της οδού Ριβολί, της Βασιλικής οδού ή της γέφυρας επάνω από τον Σηκουάνα σε εκείνο το σημείο.
Ο βασιλιάς κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της γης, και το δώρισε στην πόλη για τη νέα πλατεία. Διεξήχθη διαγωνισμός για το σχέδιο, ο οποίος προσέλκυσε δεκαεννέα διαφορετικά σχέδια, αλλά κανένα από αυτά δεν έγινε αποδεκτό από τον βασιλιά. Αντίθετα, ανέθεσε στον βασιλικό του αρχιτέκτονα, Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ, ο οποίος είχε διαδεχθεί στον τίτλο τού Πρώτου Αρχιτέκτονα τού Βασιλιά τον πατέρα του, Ζακ V Γκαμπριέλ, να κάνει μία συγχώνευση των καλύτερων ιδεών. Ο Γκαμπριέλ δανείστηκε χαρακτηριστικά των προτάσεων των Ζερμαίν Μποφράν, Πιέρ Κοντάν ντ'Ιβρύ, και άλλων. Το πιο διακριτό χαρακτηριστικό, την πρόσοψη των κιόνων (στοά) που βλέπουν στην πλατεία, την εμπνεύστηκε σε μεγάλο βαθμό από την κιονοστοιχία του Λούβρου, που σχεδιάστηκε από τον Κλωντ Περώ το 1667-1674. Το νέο σχέδιο εγκρίθηκε από τον βασιλιά τον Δεκέμβριο τού 1755 και η κατασκευή ξεκίνησε το 1758. Τότε δεν είχαν οριστικοποιηθεί τα σχέδια χρήσης των συγκεκριμένων κτιρίων. Το 1768 ο βασιλιάς αποφάσισε, ότι το βορειοδυτικό κτίριο θα έπρεπε να γίνει το μέγαρο Διαφύλαξης Επίπλων τού Στέμματος και τού επόπτη της βασιλικής επίπλωσης.
Το νέο κτίριο ήταν ένα από τα δύο κτίσματα με πανομοιότυπες νεοκλασικές προσόψεις στη βόρεια πλευρά της πλατείας. Στα δυτικά της Βασιλικής οδού υπάρχουν τέσσερα ξεχωριστά κτίρια πίσω από μία ενιαία πρόσοψη, τα οποία αρχικά ήταν κατοικίες των ευγενών. Ο αριθμός 10 στεγάζει τώρα το Οτέλ Κριγιόν, ενώ η "Λέσχη Αυτοκινήτου της Γαλλίας" καταλαμβάνει τους αριθμούς 6-8. Το άλλο κτίριο, στα ανατολικά της Βασιλικής οδού, ονομάστηκε το βασιλικό μέγαρο Διατήρησης Επίπλων, ή αποθήκη για τα βασιλικά έπιπλα, την τέχνη και άλλα υπάρχοντα τού στέμματος.
Το οτέλ ντυ Γκαρντ-Μεμπλ
Η Διαφύλαξη Επίπλων τού Στέμματος είχε δημιουργηθεί από τον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας τον 17ο αι. και στον επικεφαλής της ανατέθηκαν πιο συγκεκριμένα καθήκοντα από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, υπό τον πρώτο υπουργό του Ζαν-Μπατίστ Κολπέρ. Ο επόπτης της Διαφύλαξης Επίπλων ήταν ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος, που αναφερόταν απευθείας στον βασιλιά. Υπό τον Κολμπέρ, τού ανατέθηκε να επιβλέπει και να συντηρεί όλα τα έπιπλα και τα διακοσμητικά αντικείμενα των βασιλικών κατοικιών, συμπεριλαμβανομένων των ταπισερί, και να προστατεύει και να συντηρεί ιδιαίτερα ωραία έπιπλα, που ονομάζονται «Έπιπλα του Στέμματος». Αυτά τα κομμάτια θεωρήθηκαν εθνική, όχι προσωπική ιδιοκτησία. Το 1772, το μέγαρο Διαφύλαξης Επίπλων έγινε το πρώτο μουσείο διακοσμητικών τεχνών στο Παρίσι. Οι γκαλερί του ήταν ανοιχτές για το κοινό την πρώτη Τρίτη κάθε μήνα, μεταξύ τού Πάσχα και της Ημέρας των Αγίων Πάντων.
Το μέγαρο Διατήρησης Επίπλων περιείχε ένα παρεκκλήσι, μία βιβλιοθήκη, εργαστήρια, στάβλους και διαμερίσματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων τού επόπτη της Διατήρησης Επίπλων: αρχικά τού Πιέρ-Ελιζαμπέτ ντε Φοντανιέ (1767-1784), στη συνέχεια τού Mαρκ-Αντουάν Τιερύ ντε Βιλ-ντ'Αβραί (1784–1792), του οποίου το διαμέρισμα έχει ανακαινιστεί και είναι επισκέψιμο. Η Mαρία-Αντουανέτα είχε επίσης ένα διαμέρισμα εκεί, το οποίο χρησιμοποιούσε όταν επισκεπτόταν το Παρίσι ερχόμενη από το Ανάκτορο των Βερσαλλιών.
Η Επανάσταση – Υπουργείο Ναυτικών
Το 1789 το μέγαρο είχε μία μεγάλη συλλογή όπλων, ως επί το πλείστον τελετουργικά, όπως ξίφη, μεσαιωνικές λόγχες και δύο περίτεχνα κανόνια, που ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε λάβει ως δώρα από τον βασιλιά τού Σιάμ. Στις 13 Ιουλίου 1789 ένα μεγάλο πλήθος, θυμωμένο με την απόφαση τού βασιλιά να απολύσει τον υπουργό Οικονομικών του Ζακ Νεκέρ, παρέλασε προς το κτίριο, ενθαρρυνόμενο από τον ριζοσπάστη ρήτορα Καμίγ Ντεμουλέν. Ο επόπτης της Διαφύλαξης Επίπλων, Tιερύ ντε Βιλ-ντ΄Αβραί, έτυχε να απουσιάζει εκείνη την ημέρα. Ο υπεύθυνος, φοβισμένος από το θυμωμένο πλήθος, κάλεσε το πλήθος μέσα στο κτίριο να πάρει τα όπλα και δύο κανόνια, αλλά τους προέτρεψε να φεισθούν τα πολύτιμα έργα τέχνης, όπως ταπισερί και έπιπλα. Το επόμενο πρωί 14 Ιουλίου 1789, τα δύο κανόνια από το Οτέλ ντε λα Μαρίν έριξαν τις πρώτες βολές στη Βαστίλη, ξεκινώντας τη Γαλλική Επανάσταση.
Καθώς η Επανάσταση αυξανόταν, ο βασιλιάς αναγκάστηκε να μετακομίσει με την οικογένειά του από τις Βερσαλλίες στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1789, στο ανάκτορο τού Κεραμεικού, ενώ μερικά από τα πολύτιμα υπάρχοντά του μεταφέρθηκαν στο Conciergerie. Σύντομα το μέγαρο ανέλαβε άλλη λειτουργία: ο υπουργός τού Ναυτικού Σεζάρ Ανρί ντε λα Λουζέρν, μετέφερε τα γραφεία του στο μέγαρο Διατήρησης Επίπλων και από το 1789 αυτό στέγασε το υπουργείο Ναυτικών. Μετά από μερικά Ναυτικά Διατάγματα, το Πολεμικό Ναυτικό επέκτεινε σταδιακά τα γραφεία του, έως ότου το 1798 κατέλαβε ολόκληρο το κτίριο.
Το 1792 έγινε ένα αξιοσημείωτο κακούργημα. Το σύνολο διαμαντιών που χρησιμοποιούνταν στα στέμματα τού Λουδοβίκου ΙΕ΄ και ΙΣΤ΄, συμπεριλαμβανομένου τού περίφημου διαμαντιού Ρητζέντ, είχαν μεταφερθεί για ασφαλή αποθήκευση στο κτίριο. Τη νύχτα της 16ης προς τη 17η Σεπτεμβρίου 1792, τα διαμάντια εξαφανίστηκαν. Οι κλέφτες Καμπόν (Cambon) και Ντουλινύ (Douligny), πιάστηκαν αργότερα και εκτελέστηκαν με γκιλοτίνα μπροστά στο κτίριο (οι πρώτες εκτελέσεις από τη γκιλοτίνα στην πλατεία Κονκόρντ).
Το 1793, κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας, το τμήμα της σύγχρονης πλατείας Κονκόρντ μπροστά από το γειτονικό κτίριο, το παλαί ντε Γκαμπριέλ (Palais de Gabriel, τώρα Οτέλ Κριγιόν), έγινε ο τόπος εκτέλεσης του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της Μαρίας-Αντουανέτας, και το 1794 των επαναστατικών ηγετών Νταντόν και Ροβεσπιέρου.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αι. το κτίριο τροποποιήθηκε για τις διάφορες ανάγκες τού Πολεμικού Ναυτικού. Πίσω από το αρχικό κτίριο κατασκευάστηκαν νέες πτέρυγες και το 1855 αγοράστηκε ένα γειτονικό κτίριο στην οδό Σαιν-Φλορεντίν 5 και προστέθηκε στο μέγαρο. Οι εσωτερικοί χώροι μετατράπηκαν επίσης: οι αίθουσες που έβλεπαν στην πλατεία Κονκόρντ παρέμειναν στη θέση τους, αλλά η μεγάλη αίθουσα για την έκθεση μεγάλων βασιλικών επίπλων αντικαταστάθηκε το 1843 από δύο νέες αίθουσες, που τιμούσαν μεγάλες στιγμές της γαλλικής ναυτικής ιστορίας. Ένα μεγάλο μέρος ή η αρχική διακόσμηση των δωματίων αφαιρέθηκε ή καλύφθηκε από νέα έργα.
Η εσωτερική διακόσμηση τού Ζακ Γκοντουέν, εμπνευσμένη από τον Πιρανέζι, ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στο γούστο τού 18ου αι., αλλά αλλοιώθηκε βαθιά από τις αλλαγές κατά τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία, αν και οι μεγάλες αίθουσες τελετών και η Επίχρυση Γκαλερί διατηρούν ακόμη μερικά από τα πρωτότυπα στοιχεία. Το κτίριο έγινε το σκηνικό πολλών ιστορικών γεγονότων: εδώ έγινε μία χοροεσπερίδα προς τιμήν της στέψης τού Ναπολέοντα Α΄ το 1804, ο εορτασμός της αφιέρωσης τού Οβελίσκου στην πλατεία Κονκόρντ από τον βασιλιά Λουδοβίκο-Φίλιππο το 1836 και η σύνταξη τού διατάγματος τού Γάλλου Προέδρου που κατάργησε τη δουλεία τον Απρίλιο τού 1848
Μετά την πτώση της Γαλλίας τον Ιούνιο του 1940, οι Kρήγκσμαρινε, οι ναυτικές δυνάμεις της Ναζιστικής Γερμανίας, έστησαν εδώ το αρχηγείο τους. Παρέμειναν στη θέση τους έως ότου το Kρήγκσμαρινε χρειάστηκε να εκκενώσει το μέγαρο λόγω της προσέγγισης των αμερικανικών και των ελεύθερων γαλλικών δυνάμεων τον Αύγουστο του 1944. Το 1989 ο Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν κάλεσε ξένους ηγέτες στη στοά (loggia) τού μεγάρου, για να δουν την παρέλαση για τον εορτασμό της 200ής επετείου της Γαλλικής Επανάστασης.
Εθνικό μνημείο
Το 2015 η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να ενοποιήσει το σύνολο των γαλλικών στρατιωτικών αρχηγείων σε μία ενιαία τοποθεσία, το Εξάγωνο στο Μπαλάρ στο 15ο διαμέρισμα. Το ναυτικό εγκατέλειψε οριστικά το κτίριο το 2015. Πριν από την αναχώρησή του, η κυβέρνηση σκέφτηκε να εκμισθώσει 12.700 τ.μ. τού κτιρίου σε άλλους ενοικιαστές, αλλά, μετά από μελέτη τού θέματος από μία επιτροπή υπό την ηγεσία του πρώην προέδρου Ζισκάρ ντ' Εστέν, αποφασίστηκε να παραμείνει ολόκληρο το κτίριο ως δημόσιο μνημείο, υπό τη διεύθυνση τού Κέντρου Εθνικών Μνημείων.
Το εξωτερικό
Η πρόσοψη τού οτέλ ντε λα Μαρίν ξεκίνησε το 1755, σύμφωνα με το σχέδιο τού Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ. Ως διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής, ο Γκαμπριέλ έδωσε τις ιδέες και το σχέδιο, ενώ τις λεπτομέρειες και την κατασκευή διεύθυνε ο αναπληρωτής του Ζακ-Ζερμαίν Σουφλό, δεκαπέντε χρόνια νεότερός του.
Η πρόσοψη που βλέπει στην πλατεία είναι εμπνευσμένο από το μεγάλο κλασικό στυλ τού Λουδοβίκου ΙΔ΄, ιδιαίτερα από την ανατολική πρόσοψη τού Ανακτόρου τού Λούβρου, που ξεκίνησε το 1667 από τον Λουί Λε Βω αρχιτέκτονα τού Λουδοβίκου ΙΔ΄, τον Σαρλ Λε Μπρυν και τον Σαρλ Περώ. Το μπροστινό μέρος είναι διακοσμημένο με γλυπτά μετάλλια και γιρλάντες, ένα άλλο χαρακτηριστικό δανεισμένο από το Λούβρο. Η μακριά πρόσοψη (στοά) έχει εκατέρωθεν στις άκρες της δύο τμήματα με τριγωνικά αετώματα και κορινθιακούς κίονες.
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πρόσοψης, διαφορετικό από το Λούβρο, είναι η στοά (loggia) ή διάβαση. Η κεντρική πρόσοψη, ελαφρώς ως εσοχή, έχει ένα στενό διάδρομο με δώδεκα κορινθιακούς κίονες εξωτερικά. Το πίσω μέρος της στοάς και οι κίονες δημιουργούν μοτίβα φωτός και σκιάς, απαραίτητο στοιχείο τού σχεδιασμού.
Η οροφή της στοάς είναι διακοσμημένη με γλυπτά οκταγωνικά μετάλλια, που αντιπροσωπεύουν τα οφέλη που λέγεται ότι ο βασιλιάς έφερε στο έθνος: υπάρχουν αλληγορικά σύμβολα της μουσικής, των τεχνών, της βιομηχανίας, της γεωργίας, της άμυνας και τού εμπορίου. Αρχικά εμφανιζόταν και το μονόγραμμα τού βασιλιά, αλλά τα μονογράμματα καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της Επανάστασης.
Η αυλή του επόπτη
Ένα από τα πιο πρωτότυπα στοιχεία της ανακαίνισης του κτιρίου είναι ο νέος υάλινος φεγγίτης επάνω από την αυλή τού επόπτη, το σημείο εισόδου για τους επισκέπτες. Αυτός δημιουργήθηκε από τον αρχιτέκτονα Υγκ Ντυτόν (Hugh Dutton) και στηρίζεται σε ένα πλαίσιο από χάλυβα βάρους τριάντα πέντε τόνων. Οι νευρώσεις του σε σχήμα V, από γυαλισμένο ανοξείδωτο χάλυβα, λειτουργούν ως καθρέπτες, οι οποίοι αιχμαλωτίζουν και ανακατευθύνουν το φως στη βέλτιστη κατεύθυνση. Αν και ολόκληρο το άνοιγμα καλύπτεται με νευρώσεις, ρίχνουν ελάχιστες σκιές, λόγω της κάλυψής των νευρώνων με καθρέφτη, και δίνουν στην πολύ βαριά οροφή μία ελαφριά εμφάνιση. Το αποτέλεσμα ενισχύεται με τη χρήση γυαλιού κατασκευασμένου με καθαρό οξείδιο σιδήρου, το οποίο δεν αλλάζει χρώμα στο φως. Η διάχυση τού φωτός είναι παρόμοια με αυτή, που δημιουργείται από τις όψεις των κομματιών τού κρυστάλλου στους πολυελαίους τού 18ου αι.
Τέχνη, Διακόσμηση, Αποκατάσταση
Η αρχική λειτουργία τού κτηρίου ήταν μία αποθήκη διακοσμητικών αντικειμένων και το μέγαρο αντικατοπτρίζει αυτή την κληρονομιά· διατηρεί μία πολύ πλούσια συλλογή από πίνακες, γλυπτά, ταπισερί, πολυελαίους, έπιπλα και άλλες διακοσμητικά έργα τέχνης, κυρίως από τον 18ο και τον 19ο αι. Ευτυχώς, τα δωμάτια τού κτιρίου υπέστησαν λιγότερες λεηλασίες και καταστροφές κατά τη διάρκεια της Επανάστασης από πολλά άλλα τοπόσημα του Παρισιού. Οι επιμελητές μπόρεσαν να βρουν πολλά από τα αυθεντικά έπιπλα και τη διακόσμηση σε άλλες τοποθεσίες, όπως το Ανάκτορο των Βερσαλλιών και το Ανάκτορο των Ηλυσίων.
Συλλογή Αλ Θάνι
Από τα τέλη του 2021 το οτέλ ντε λα Μαρίν είναι ο χώρος για τη συλλογή Aλ Θάνι, ένα σύνολο αντικειμένων τέχνης από όλο τον κόσμο που συγκεντρώθηκαν από τον Χαμάντ μπιν Καλίφα αλ Θάνι της βασιλικής οικογένειας του Κατάρ. Βάσει συμφωνίας με το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού, η γκαλερί θα παρουσιάζει μία εναλλαγή αντικειμένων από την τεράστια συλλογή της οικογένειας Αλ Θάνι για μία περίοδο είκοσι ετών. Η έκθεση περιέχει 120 έργα κάθε φορά, από το σύνολο της συλλογής που ξεπερνά τις 5000 έργα. Παρουσιάζει πολύτιμα αντικείμενα από αρχαίους πολιτισμούς στην Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική, την Αμερική και τη Μέση Ανατολή, που σχετίζονται μεταξύ τους από τη χρήση τους ή το θέμα τους. Ένα αξιοσημείωτο αντικείμενο είναι η μαρμάρινη προτομή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού, που κατασκευάστηκε για τον Φρειδερίκο Β΄ βασιλιά της Γερμανίας το 1240 περίπου, και στη συνέχεια μεταφέρθηκε αιώνες αργότερα στη Βενετία, όπου τοποθετήθηκε επάνω σε πανοπλία από επιχρυσωμένο σμάλτο, πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
NGC 1502
thumb|225px|Το NGC 1502 Το NGC 1502 είναι μικρό ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Καμηλοπάρδαλις. Πρόκειται φωτεινό σύμπλεγμα που αποτελείται από περίπου 45 ως 50 αστέρες φαινόμενου μεγέθους 7 και 8. Στην καρδιά του συμπλέγματος βρίσκεται ο φωτεινός διπλός αστέρας Struve 485 ΑΕ. Το NGC 1502 βρίσκεται σε απόσταση 2.680 έτών φωτός από τη Γη και εκτιμάται ότι είναι μόλις 11.200.000 χρόνων.
Ο τρίτος φωτεινότερος αστέρας στην Καμηλοπάρδαλη, ο Άλφα Καμηλοπαρδάλεως, πιθανώς διέφυγε από αυτό το σμήνος κατά το μακρινό παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
NGC 1502 1502 Κατηγορία:Καμηλοπάρδαλις (αστερισμός)
Ιωάννης της Σαξονίας (1801-1873)
Ο Ιωάννης (γερμ. Johann, 12 Δεκεμβρίου 1801 - 29 Οκτωβρίου 1873) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν βασιλιάς της Σαξονίας (1854-1873).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1822 με την Αμαλία Αυγούστα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας, και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Στρέφι Ηλείας
Το Στρέφι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας. Διοικητικά μαζί με το Κάτω Στρέφι, ανήκουν στην Κοινότητα Στρεφίου, της Δημοτικής Ενότητας Αρχαίας Ολυμπίας, του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και υπάγονται στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας - Ιονίου.
Αθλητισμός
Το 1978 ιδρύθηκε ο «Αθλητικός Όμιλος Άρης Στρεφίου» που εκπροσωπούσε το χωριό στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηλείας. Το καλοκαίρι του 2013 και ενώ είχε ήδη κατακτήσει τον τίτλο στην Α2 και την άνοδο στην Α1 Κατηγορία μετονομάστηκε σε «Άρης Αρχαίας Ολυμπίας Β.Φ.Κ.», εκπροσωπώντας έτσι την ευρύτερη περιοχή της Αρχαίας Ολυμπίας. Στην πρώτη του χρονιά υπό αυτή την ονομασία και ενισχυμένος πολύ μεταγραφικά κατέκτησε και το πρωτάθλημα Α1 ΕΠΣ Ηλείας της περιόδου 2013-14 για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στα πλέι οφς της Νίκης Τραγανού και προκρίθηκε στο πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΕΠΣ, μέσω του οποίου διεκδίκησε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία. Την επόμενη χρονιά δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας, ενώ την μεθεπόμενη χρονιά, 2015-16, σε μια νέα προσπάθεια μετείχε αρχικά στην Α2 Κατηγορία αλλά στη συνέχεια αποσύρθηκε λόγω προβλημάτων και έκτοτε παρέμεινε ανενεργός.
Το καλοκαίρι του 2017 ιδρύθηκε ένα νέο σωματείο με διακριτικό τίτλο «Νέος Άρης Στρεφίου 2017» και πλήρη ονομασία «Αθλητικός Σύλλογος Νέος Άρης Στρεφίου 2017» και ξεκίνησε την πορεία του από το πρωτάθλημα Γ΄ Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.657460" longitude="21.593285" zoom="13" width="1000" height="400" align="center" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Γιούλια Τιμοσένκο
Η Γιούλια Βολοντίμιριβνα Τιμοσένκο (Ю́лія Володи́мирівна Тимоше́нко, 27 Νοεμβρίου 1960) είναι Ουκρανή πολιτικός και πρωθυπουργός της Ουκρανίας από τις 24 Ιανουαρίου ως τις 8 Σεπτεμβρίου του 2005 και ξανά από τις 18 Δεκεμβρίου 2007 ως τις 4 Μαρτίου 2010.
Στις 28 Ιουλίου του 2005 ψηφίστηκε από το περιοδικό "Φορμπς" ως η τρίτη ισχυρότερη γυναίκα στον πλανήτη, μετά την Κοντολίζα Ράις και τη Γου Γι.
Το 2009 έλαβε το χρίσμα από το κόμμα της για τις προεδρικές εκλογές του 2010, στις οποίες ηττήθηκε από τον Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Μετά την ήττα της, ασκήθηκε εναντίον της δίωξη για κακοδιαχείρηση την περίοδο της θητείας της και καταδικάστηκε σε φυλάκιση επτά ετών. Η δίωξη και η καταδίκη της γενικά θεωρήθηκε προσπάθεια πολιτικής της εξόντωσης. Αποφυλακίστηκε το 2014, έπειτα από τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Ουκρανία. Αμέσως μετά την αποφυλάκισή της, εμφανίστηκε στην πλατεία Ανεξαρτησίας και απευθύνθηκε στους διαδηλωτές, ζητώντας τους να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις. Η Τιμοσένκο μπορεί να διεκδικήσει ξανά την Πρωθυπουργία ή την Προεδρία της Ουκρανίας, καθώς η καταδίκη της θεωρείται ως μη γενόμενη σύμφωνα με νόμο που ψήφισε η Ουκρανική βουλή.
Οικογένεια και σπουδές
Η Γιούλια Τιμοσένκο γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1960 στο Ντνιπροπετρόφσκ, το οποίο τότε ανήκε, όπως και ολόκληρη η Ουκρανία, στην Σοβιετική Ένωση. Η Τιμοσένκο μεγάλωσε με την μητέρα της Λουντμίλα, καθώς ο πατέρας της Βολοντίμιρ Αμπράμοβιτς εγκατέλειψε την οικογένειά του όταν αυτή ήταν ακόμα παιδί. Το 1979 παντρεύτηκε με τον Ολεξάντρ Τιμοσένκο, με τον οποίο απέκτησαν αργότερα μία κόρη, την Ευγενία. Η τελευταία ήταν παντρεμένη με Άγγλο τραγουδιστή της ροκ, τον Σιν Καρ.
Το 1978 εγγράφηκε στο τμήμα Αυτοματισμού και Τηλεμηχανικής του Μεταλλευτικού Ινστιτούτου του Ντνιπροπετρόφσκ (το σημερινό Εθνικό Μεταλλευτικό Πανεπιστήμιο της Ουκρανίας), αλλά ένα χρόνο αργότερα μεταγράφηκε στην οικονομική σχολή του Περιφερειακού Πανεπιστημίου του Ντνιπροπετρόφσκ με ειδίκευση στην κυβερνητική μηχανική. Αποφοίτησε το 1984.
Εργάστηκε ως μηχανικός οικονομίας, ενώ ίδρυσε και δικές της εταιρείες μαζί με τον σύζυγό της. Ανάμεσα στις τελευταίες ήταν και μια πετρελαϊκή εταιρία με ειδίκευση αρχικά στη διανομή πετρελαίου για αγροτικές δραστηριότητες. Η συγκεκριμένη εταιρία, που αργότερα μετεξελίχθηκε στην «Ενωμένα Ενεργειακά Συστήματα Ουκρανίας» (Єдині енергетичні системи України) κατάφερε από το 1995 έως το τέλος του 1996, με την Τιμοσένκο ως πρόεδρο, να γίνει ο κύριος μεταφορέας Ρωσικού φυσικού αερίου στην Ουκρανία. Την περίοδο αυτή η Τιμοσένκο απέκτησε σημαντική φήμη στον επιχειρηματικό κόσμο, στον τομέα της ενέργειας.
Το 1999 κατέθεσε τη διδακτορική της διατριβή με τίτλο «Πολιτειακός Κανονισμός του φορολογικού συστήματος» στο Κρατικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη βουλευτής το 1996 με το ποσοστό ρεκόρ του 92,3% των ψήφων και επανεξελέγη το 1998 και το 2002. Την περίοδο 1999-2001 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αρμόδια για ενεργειακά θέματα, θέση από την οποία καθαιρέθηκε στις αρχές του 200] από τον Πρόεδρο Κούτσμα. Την ίδια χρονιά συνελήφθη με την κατηγορία της λαθραίας εξαγωγής αερίου, στη συνέχεια όμως απελευθερώθηκε.
Πρωθυπουργός
Τον Ιανουάριο του 2005 διορίστηκε προσωρινά Πρωθυπουργός, επί προεδρίας του Βίκτορ Γιουστσένκο. Το κοινοβούλιο επικύρωσε το διορισμό της στο αξίωμα, στις 4 Φεβρουαρίου του 2005, με 373 ψήφους υπέρ. Λίγο αργότερα, εξαιτίας έλλειψης στοιχείων, έκλεισαν όλες οι εκκρεμότητες της πολιτικού και της οικογένειάς της με τη δικαιοσύνη.
Η θητεία της στην πρωθυπουργία υπήρξε βραχύβια, εξαιτίας εντάσεων στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Καθαιρέθηκε το φθινόπωρο του 2005 από τον Πρόεδρο Γιουστσένκο και νέος Πρωθυπουργός έγινε ο Γιούρι Γεχανούροφ. Στις εκλογές του 2006 ο συνασπισμός της ήρθε δεύτερος με 129 έδρες και αναμενόταν ότι θα γίνει και πάλι πρωθυπουργός. Οι συνομιλίες με το κυβερνών κόμμα και με τους Σοσιαλιστές κατέρρευσαν και η Τιμοσένκο έλαβε μέρος στις επόμενες εκλογές, το 2007.
Στις εκλογές αυτές το Σοσιαλιστικό Κόμμα, σύμμαχος της Τιμοσένκο, δεν κατάφερε να πάρει πολλές έδρες. Εν τούτοις, το "Μπλοκ Τιμοσένκο" και το "Μπλοκ για την Αυτοάμυνα του Λαού-Η δική μας Ουκρανία", το οποίο σχετίζεται με τον Πρόεδρο Γιουστσένκο κινήθηκαν προς το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Στις 15 Οκτωβρίου του 2007, οι δύο συνασπισμοί συμφώνησαν στο σχηματισμό κυβέρνησης και ο Πρόεδρος Γιουστσένκο πρότεινε επίσημα την Τιμοσένκο για το αξίωμα της Πρωθυπουργού.
Ωστόσο, στις 11 Δεκεμβρίου του 2007 απέτυχε, με διαφορά μιας ψήφου, να λάβει την έγκριση της Βουλής. Έλαβε 225 ψήφους ενώ απαιτούνταν 226.
Τελικά, στις 18 Δεκεμβρίου του 2007 ο διορισμός της Τιμοσένκο εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο.
Πολιτική κρίση 2008
Ο συνασπισμός της Τιμοσένκο (BYuT) και του Γιούστσενκο (OU-PSD) κινδύνευσε με κατάρρευση εξαιτίας των διαφορετικών θέσεών τους σχετικά με τον Πόλεμο στη Νότια Οσετία το 2008. Ο κυβερνητικός εταίρος κατηγόρησε την Τιμοσένο ότι υιοθέτησε μια πιο φιλική στάση απέναντι στη Μόσχα, με σκοπό να συγκεντρώσει υποστήριξη από τη Ρωσία για τις προεδρικές εκλογές του 2010. Την κατηγόρησαν επίσης ότι δεν είναι θρήσκα και ότι συνωμοτούσε εναντίον του προέδρου.
Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2008 το BYuT και το Κόμμα των Επαρχιών είχαν συνομιλίες για το σχηματισμό κυβέρνησης, όμως μετά την εκλογή του Βολοντίμιρ Λίτβιν ως προέδρου του Κοινοβουλίου στις 9 Δεκεμβρίου 2008, ανακοινώθηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνασπισμού ανάμεσα στη συμμαχία του Λίτβιν, στο συνασπισμό της Τιμοσένκο (BYuT) και στον φιλοπροεδρικό συνασπισμό OU-PSD. Η συμφωνία υπογράφηκε από τα τρία κόμματα στις 16 Δεκεμβρίου του 2008. .
Στις 5 Φεβρουαρίου του 2009 η δεύτερη κυβέρνηση της Τιμοσένκο επέζησε από πρότασης μομφής στο κοινοβούλιο (η προηγούμενη είχε απορριφθεί στις 11 Ιουλίου 2008).
Ήττα στις προεδρικές εκλογές του 2010
Τον Ιούνιο του 2009 η Τιμοσένκο ανακοίνωσε σε τηλεοπτική της εμφάνιση την υποψηφιότητά της για τις προεδρικές εκλογές, δηλώνοντας ότι αν θα έχανε τις εκλογές δεν θα αμφισβητούσε το αποτέλεσμα. Στην εκστρατεία της υποστηρίχθηκε από πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες, όπως η Ρουσλάνα.
Η πρωθυπουργός έλαβε στις 24 Οκτωβρίου του 2009 το χρίσμα του κόμματός της για τις προεδρικές εκλογές της 17ης Ιανουαρίου. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, ο οποίος διενεργήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2010, ο Γιανουκόβιτς από το Κόμμα των Περιφερειών προηγήθηκε με 35,32% των ψήφων ο έναντι 25,05% για την πρωθυπουργό Τιμοσένκο. Την πέμπτη θέση κατέλαβε ο απερχόμενος πρόεδρος, Βίκτορ Γιουστσένκο, με 5,45% των ψήφων. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 7 Φεβρουαρίου. Νικητής αναδείχθηκε ο Γιανουκόβιτς λαμβάνοντας 48,95% έναντι 45,47%, για την Τιμοσένκο. Η αντίπαλός του δεν παραδέχθηκε την ήττα της.
Οι ξένες δυνάμεις αναγνώρισαν τη νίκη του αντιπάλου της και έκαναν λόγο για καθαρά δημοκρατικές εκλογές. Στις 14 Φεβρουαρίου 2010 ο Γιανουκόβιτς ανακηρύχθηκε επίσημα από την κεντρική εκλογική επιτροπή της χώρας με διαφορά 3,48% από την αντίπαλό του (ή 888.000 ψήφων) νικητής των εκλογών.
Στις 4 Μαρτίου 2010 ο κυβερνητικός συνασπισμός κατέρρευσε, καθώς απώλεσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε στις 11 Μαρτίου από το κοινοβούλιο ο Μίκολα Αζάροβ.
Φυλάκιση και αποφυλάκιση
Μετά την ήττα της, ασκήθηκε κατά της Τιμοσένκο δίωξη για κακοδιαχείρηση την περίοδο της θητείας της (το διάστημα 2007-2010), σχετικά με την πώληση δικαιωμάτων για τις εκπομπές άνθρακα, ενώ διενεργήθηκε και νέα έρευνα για απόπειρα δωροδοκίας και διαφθοράς του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας το 2003. Στις αρχές του 2011 οι δικαστικές αρχές της Ουκρανίας εξέδωσαν απαγορευση εξόδου της από τη χώρα. Στις 5 Αυγούστου οι Αρχές συνέλαβαν την Τιμοσένκο στο Κίεβο για ασέβεια προς το δικαστήριο στο οποίο δικαζόταν για κατάχρηση εξουσίας. Η Τιμοσένκο, η οποία καταδικάστηκε τελικά σε ποινή 7ετούς φυλάκισης και 3ετούς στέρησης των πολιτικών της δικαιωμάτων στις 11 Οκτωβρίου, υπέβαλε στις 10 Αυγούστου προσφυγή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία εκδικάστηκε τον Δεκέμβριο του 2011, αποδίδοντας την καταδίκη της σε πολιτικούς λόγους, ενώ υποστήριξε πως αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας.
Έπειτα από τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις το Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της ανάκλησης των νόμων που οδήγησαν στην φυλάκιση την Τιμοσένκο, στις 21 Φεβρουαρίου 2014, με 310 ψήφους υπέρ έναντι 54 κατά.
Η Τιμοσένκο αποφυλακίστηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2014. Θα μπορέσει να διεκδικήσει ξανά την εκλογή της σε κάποιο αξίωμα, καθώς το ποινικό της μητρώο θα είναι λευκό, με βάση τις τελευταίες εξελίξεις.
Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία 2022
Στα τέλη Φεβρουαρίου 2022, το γαλλικό κανάλι ειδήσεων France24 ανέφερε ότι η Τιμοσένκο προέτρεψε το ΝΑΤΟ και τα Ηνωμένα Έθνη να προστατεύσουν την Ουκρανία κλείνοντας τον ουκρανικό εναέριο χώρο και αναπτύσσοντας ειρηνευτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών στη χώρα της. Στις αρχές Απριλίου 2022, το Radio Free Europe δημοσίευσε περαιτέρω σχόλια της Τιμοσένκο σχετικά με τη ρωσική εισβολή. Σύμφωνα με πληροφορίες, δήλωσε ότι ''ο Βλαντιμίρ Πούτιν πιστεύει βαθιά ότι έχει μια ιστορική αποστολή να αναδημιουργήσει τη Σοβιετική Ένωση και ότι αυτή η φιλοδοξία αποτελεί απειλή για άλλα έθνη της Ανατολικής Ευρώπης. Επίσης η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ είναι η πιο ισχυρή εγγύηση, δεύτερη μετά την ύπαρξη ενός ισχυρού στρατού, ο οποίος μπορεί να σταματήσει μια για πάντα κάθε προσπάθεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας να καταλάβει την Ουκρανία''.
Στις 31 Μαΐου 2022, η Τιμοσένκο μίλησε στο Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ρότερνταμ. Η Τιμοσένκο προέτρεψε τους παρευρισκόμενους να συμβάλουν με κάθε δυνατό τρόπο στη χορήγηση της ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Επίσης, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, η Τιμοσένκο συζήτησε με την Ευρωπαία Επίτροπο για την Υγεία και την Ασφάλεια των Τροφίμων Στέλλα Κυριακίδου την ανθρωπιστική κατάσταση στην Ουκρανία και το θέμα της παγκόσμιας επισιτιστικής ασφάλειας. Επιπλέον, η Τιμοσένκο συζήτησε την κατάσταση στην Ουκρανία με τον Ευρωπαίο Επίτροπο Προϋπολογισμού Γιοχάνες Χαν, τον Πρόεδρο του ΕΛΚ Ντόναλντ Τουσκ και την πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ρομπέρτα Μέτσολα.
Στις 27 Ιανουαρίου 2023, εμφανίστηκε ένα βίντεο με την Τιμοσένκο να περνά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην ιδιωτική παραλία ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων στο Ντουμπάι. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρος Ζελένσκι απαγόρευσε σε όλους τους Ουκρανούς αξιωματούχους να εγκαταλείψουν τη χώρα χωρίς άδεια κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η αποκάλυψη ήρθε στον απόηχο ενός σκανδάλου κατά της διαφθοράς που οδήγησε στην παραίτηση ορισμένων ανώτερων κυβερνητικών αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένου του αναπληρωτή επικεφαλής του γραφείου Κύριλο Τιμοσένκο.
Δημόσια εικόνα
thumb|200px|right|Η Τιμοσένκο χωρίς τις χαρακτηριστικές της πλεξίδες. Η Τιμοσένκο είναι γνωστή για τη χαρακτηριστική της κόμμωση (πλεξίδες), που έγιναν σύμβολο της πορτοκαλί επανάστασης. Η ίδια ανέφερε ότι δεν επισκέπτεται κομμώτρια αλλά ότι μόνη της επιμελείται την εν λόγω κόμμωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ουκρανίας Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί Κατηγορία:Ουκρανοί βουλευτές
Αρχαία Αίγυπτος
thumb|280 px|right|Χάρτης της αρχαίας Αιγύπτου