cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονή Πλατυτέρας
Η Ιερά Μονή Πλατυτέρας βρίσκεται στη Κέρκυρα μεταξύ των προαστίων Αγίου Ρόκκου και Μανδουκίου. Κτίσθηκε το 1741 από τον λευκαδίτη ιερομόναχο Χρύσανθο Συρόπουλο και εγκαινιάστηκε στις 26 Νοεμβρίου 1743.
Εκτός των τάφων των ιδρυτών μοναχών, στον νάρθηκα βρίσκονται και οι τάφοι του Ιωάννη Καποδίστρια, του Κερκυραίου ιστορικού Ανδρέα Μουστοξύδη, του Κερκυραίου ιερέα και θεολόγου Γεωργίου Μεταλληνού και των Μητροπολιτών της Κέρκυρας Σεβαστιανού, Αλεξάνδρου καθώς και των εκάστοτε ηγουμένων της Μονής.
Τέλος η βιβλιοθήκη της Μονής Πλατυτέρας χαρακτηρίζεται λίαν αξιόλογος.
Πηγές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Κέρκυρα
Νίκος Αθανασάκης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1953 στην Ιεράπετρα Λασιθίου Κρήτης. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Τον Σεπτέμβριο του 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και της ΠΑΣΠ και αργότερα την ίδια χρονιά εξελέγη πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών ΑΣΟΕΕ καθώς και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ.
Στο ΠΑΣΟΚ διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Νεολαίας και της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων, διευθυντής του περιοδικού της Νεολαίας του ΠΑΣΟΚ Αγωνιστής, διευθυντής της εφημερίδας Εξόρμηση και υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου του Κινήματος (1985-1993). Επί σειρά ετών ήταν επίσης μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ καθώς και γραμματέας της Επιτροπής Δεοντολογίας και Τήρησης Καταστατικού.
Μετά τις εκλογές του 1993 και την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τοποθετήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών και στη συνέχεια, από τον Ιούλιο του 1994 έως τον Σεπτέμβριο του 1995, γενικός γραμματέας του νεοσυσταθέντος υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ. Από τον Σεπτέμβριο του 1995 ως τον Ιανουάριο του 1996 χρημάτισε υφυπουργός Τύπου και ΜΜΕ.
Τον Μάρτιο του 1996, επανήλθε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ, παραμένοντας ως το 2002. Τον Μάιο του 2004,τοποθετήθηκε διευθυντής υπηρεσιών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, ενώ από το 2006 ως το 2007 διετέλεσε γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.
Από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Νοέμβριο του 2011 ήταν γενικός διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Τύπου και ΜΜΕ
Επίθεση στον Αξιό
Η Επίθεση στον Αξιό έλαβε χώρα από τις 14 μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου 1918 και ήταν μεγάλη επιχείρηση στα πλαίσια του Μακεδονικού Μετώπου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά από πολλή προετοιμασία, οι συμμαχικές στρατιές στην Ανατολή κατάφεραν να διασπάσουν τις δυνάμεις των Κεντρικών Αυτοκρατοριών (γερμανικές-βουλγαρικές) και να αναγκάσουν τη Βουλγαρία να παραδοθεί, με αποτέλεσμα να αποκτήσουν στρατηγικό και επιχειρησιακό πλεονέκτημα κατά των Κεντρικών Δυνάμεων.
Πηγές
Στα αγγλικά:
Στα ρωσικά:
Στα γερμανικά:
Στα ελληνικά:
Κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Λεμπέλ (τυφέκιο)
thumb|450px|Το γαλλικής κατασκευής τυφέκιο Λεμπέλ Μ1886. Το τυφέκιο Λεμπέλ ήταν ένα γαλλικό επαναληπτικό πολεμικό όπλο, τυφέκιο, διαμετρήματος 8 χλσ., που επινόησε ο Γάλλος συνταγματάρχης Νικολά Λεμπέλ (Nicolas Lembel) το οποίο μετά από επανειλημμένες  τροποποιήσεις και βελτιώσεις άρχισε  να χρησιμοποιείται από τον γαλλικό στρατό το 1886, εξ ου και η επίσημη ονομασία του Λεμπέλ Μ1886 (Μ= μοντέλο).
Η χρήση του όπλου αυτού συνεχίστηκε μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σημειώσεις
Με τυφέκια Λεμπέλ είχαν εξοπλιστεί στρατιωτικές δυνάμεις (πεζικό) εκτός της Γαλλίας, του Βελγίου, της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πολωνίας και της Ρωσίας, καθώς και όλες οι γαλλικές αποικίες.
Αγωνία της επίδρασης
Η αγωνία της επίδρασης: Μια θεωρία για την ποίηση είναι βιβλίο του Χάρολντ Μπλουμ, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1973. Είναι το πρώτο από μια σειρά βιβλίων που προώθησαν μια νέα «αναθεωρητική» ή αντιθετική προσέγγιση στην κριτική της λογοτεχνίας.
Η κεντρική θέση του Μπλουμ είναι ότι οι ποιητές παρεμποδίζονται στη δημιουργική τους εξέλιξη από την ασαφή σχέση που αναγκαία διατηρούν με προγενέστερους ποιητές. Ενώ παραδέχεται την επίδραση εξωλογοτεχνικής εμπειρίας σε κάθε ποιητή, υποστηρίζει ότι ο «ποιητής εντός του ποιητή» εμπνέεται για να γράψει από την ανάγνωση της ποίησης ενός άλλου ποιητή και θα τείνει να παράγει έργο που θα είναι παράγωγο της ήδη υπάρχουσας ποίησης, και, επομένως, αδύναμο. Επειδή ο ποιητής πρέπει να σφυρηλατήσει ένα πρωτότυπο ποιητικό όραμα έτσι ώστε να εγγυηθεί την επιβίωσή του σε μεταγενέστερες εποχές (δηλαδή να εγγυηθεί ότι μελλοντικοί αναγνώστες δε θα επιτρέψουν να ξεχαστεί), η επίδραση προδρόμων ποιητών προκαλεί μια αίσθηση αγωνία στους ζώντες ποιητές.
Έτσι ο Μπλουμ επιχειρεί να χαρτογραφήσει τη διαδικασία με βάση την οποία η μειοψηφία των «ισχυρών» ποιητών καταφέρνουν να δημιουργήσουν πρωτότυπο έργο παρά την πίεση της επίδρασης. Τέτοιος αγώνας, ισχυρίζεται, βασίζεται σε έξι αναθεωρητικές σταθερές, οι οποίες αντανακλούν φροϋδικούς μηχανισμούς άμυνας και τις "τροπές" της κλασικής ρητορικής. Μεταγενέστερα βιβλία συνδέουν την κάθε σταθερά με την Καββάλα.
Πριν τη συγγραφή του βιβλίου, ο Μπλουμ αφιέρωσε μια δεκαετία μελέτης των ρομαντικών ποιητών του πρώιμου 19ου αιώνα. Αυτό το γεγονός αντικατοπτρίζεται στην έμφαση που δίνεται στους ποιητές αυτούς και τον επίμονο αγώνα τους ενάντια στην επίδραση του Τζον Μίλτον. Άλλοι ποιητές που αναλύονται περιλαμβάνουν τους Λουκρήτιο, Δάντη, Ουώλτ Ουίτμαν, Ουώλας Στίβενς και Τζον Άσμπερυ.
Στην Αγωνία της επίδρασης και άλλα βιβλία της νεότητας, ο Μπλουμ ισχυρίστηκε ότι η επίδραση ήταν ιδιαιτέρως σημαντική για τους ποιητές μετά το Διαφωτισμό. Αντίστροφα, εισηγήθηκε ότι η επίδραση δεν ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα για ποιητές όπως ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και ο Μπεν Τζόνσον. Έκτοτε έχει αναθεωρήσει, και οι πιο πρόσφατες εκδόσεις της Αγωνίας της Επίδρασης συμπεριλαμβάνουν έναν πρόλογο όπου υποστηρίζεται ότι ο Σαίξπηρ ταλαιπωρούταν στην αρχή της καριέρας του από την επίδραση του Κρίστοφερ Μάρλοου.
Το ίδιο το βιβλίο χωρίζεται σε έξι μεγάλες κατηγορίες, που καλούνται από τον Μπλουμ «έξι αναθεωρητικές σταθερές». Αυτές είναι: κλίναμεν, τέσσερα, κένωσις, δαιμονισμός, άσκησις, και αποφράδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία της λογοτεχνίας
Δαιδαλικό ειδώλιο Απόλλωνα (Δελφοί)
Η δαιδαλική τέχνη
Το χάλκινο δαιδαλικό ειδώλιο που εικάζεται ότι απεικονίζει τον θεό Απόλλωνα, αν και μικρό σε μέγεθος, είναι ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών. Η δαιδαλική τέχνη, που τοποθετείται χρονικά στο μεταίχμιο μεταξύ γεωμετρικής και αρχαϊκής εποχής, πήρε το όνομά της από τον Δαίδαλο, το μυθικό μηχανικό και πατέρα του Ίκαρου, ο οποίος πρώτος κατασκεύασε αγάλματα σε φυσικό μέγεθος, στα οποία έδωσε κίνηση. Με τη λέξη "δαίδαλα" προσδιορίζονταν στην αρχαιότητα και τα ξόανα από ξύλου.Η δαιδαλική τέχνη αναπτύχθηκε αρχικά στην Κρήτη στις αρχές του 7ου αιώνα και στη συνέχεια εξαπλώθηκε ιδιαίτερα στις περιοχές όπου είχαν εγκατασταθεί Δωριείς. Η τέχνη αυτή είναι ακόμη επηρεασμένη από τη γεωμετρική τέχνη, αλλά οι όγκοι αρχίζουν τώρα να αποδίδονται με μια κάποια πλαστικότητα. Οι μορφές είναι μετωπικές, με τα χέρια κολλημένα στους μηρούς. Χαρακτηριστική είναι η κόμμωση, γυναικών και ανδρών, που σχηματίζει οριζόντιες ζώνες μοιάζοντας με περούκα είναι κτενισμένα σε οριζόντιες ζώνες, σχηματίζοντας κόμμωση που μοιάζει με περούκα (“οροφωτή" ή "δαιδαλική φενάκη”). Πολύ γνωστά αγάλματα της δαιδαλικής τεχνοτροπίας είναι η περίφημη “Κυρία της Auxerre”, που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου, και προέρχεται μάλλον από την Ελεύθερνα, αλλά και το άγαλμα της Νικάνδρης από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (μεγαλύτερων διαστάσεων) καθώς και αρκετά ειδώλια από τη Δήλο, την Ελεύθερνα και τη Γόρτυνα.
Περιγραφή
Το ανδρικό ειδώλιο του Μουσείου των Δελφών εικονίζει γυμνή ανδρική φιγούρα με ελαφρά προτεταμένο το αριστερό πόδι και τα χέρια σφιγμένα σε γροθιές πλάι στους μηρούς. Η μέση είναι ιδιαίτερα λεπτή και τονίζεται με μεταλλικό ζωστήρα, ενώ ο θώρακας αποδίδεται με έντονες γραμμές. Η πλάτη είναι σχεδόν επίπεδη εκτός από τη βύθιση της σπονδυλικής στήλης. Το πρόσωπο είναι τριγωνικό και αποδίδεται κάπως άτεχνα καθώς η μύτη είναι μικρή και τα μάτια απομακρυσμένα από τα φρύδια και μεταξύ τους. Τα μαλλιά είναι χτενισμένα σε "οροφωτή φενάκη" με πέντε επίπεδα. Το ειδώλιο αποτελεί πρόδρομο των λίθινων κούρων, όπως το ζεύγος που εκτίθεται επίσης στο μουσείο και που ταυτίζονται με τον Κλέοβι και τον Βίτωνα ή με τους Διόσκουρους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλυπτική
PlayerUnknown's Battlegrounds
Το PlayerUnknown's Battlegrounds (συντομογραφία: PUBG) είναι διαδικτυακό battle royale παιχνίδι πολλών παικτών. Εκδότης και δημιουργός είναι η PUBG Studios, θυγατρική της νοτιοκορεατικής Krafton. Το παιχνίδι βασίζεται σε προηγούμενες τροποποιήσεις που δημιουργήθηκαν από τον Μπρένταν "PlayerNunknown" Γκριν για άλλα παιχνίδια χρησιμοποιώντας ως πηγή έμπνευσης την ταινία Battle Royale και επεκτάθηκε σε αυτόνομο παιχνίδι κάτω από την δημιουργική καθοδήγηση του Γκριν. Στο παιχνίδι, μέχρι εκατό παίκτες πέφτουν με αλεξίπτωτο σε ένα νησί και ψάχνουν για όπλα και εξοπλισμό για να σκοτώσουν άλλους, αποφεύγοντας τον θάνατο. Η διαθέσιμη ασφαλής περιοχή στο χάρτη του παιχνιδιού μειώνεται σε μέγεθος με την πάροδο του χρόνου, κατευθύνοντας τους επιζώντες παίκτες σε αυστηρότερες περιοχές για να κάνουν μάχες. Ο τελευταίος παίκτης ή ομάδα κερδίζει τον γύρο.
Το παιχνίδι κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα Microsoft Windows μέσω του προγράμματος πρώιμης πρόσβασης beta του Steam το Μάρτιο του 2017, με πλήρη κυκλοφορία στις 20 Δεκεμβρίου του 2017. Τον ίδιο μήνα, το παιχνίδι κυκλοφόρησε από τα Microsoft Studios για το Xbox One μέσω του προγράμματος προεπισκόπησης παιχνιδιών Xbox, και κυκλοφόρησε επίσημα το Σεπτέμβριο του 2018. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε μια έκδοση για το PlayStation 4, εκτός από δύο διαφορετικές εκδόσεις κινητών για Android και iOS. Το παιχνίδι έχει κάνει τεράστιες πωλήσεις όλων των εποχών, με πάνω από πενήντα εκατομμύρια αντίτυπα να πωλούνται σε όλες τις πλατφόρμες μέχρι τον Ιούνιο του 2018.
Το Battlegrounds έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, που ωστόσο έκριναν ότι το παιχνίδι δεν ήταν πλήρως ολοκληρωμένο και είχε μερικά τεχνικά θέματα, παρουσίαζε νέους τύπους παιχνιδιού που προσπελάζονταν εύκολα από παίκτη οποιουδήποτε επιπέδου δεξιοτήτων και ότι έχει υψηλό επίπεδο replayability. Το παιχνίδι έλαβε διάφορες υποψηφιότητες για τον τίτλο Παιχνίδι της Χρονιάς, μεταξύ άλλων, και θεωρείται από τον Γκριν ως το καθοριστικό παιχνίδι του είδους battle royale. Αρκετά άλλα βιντεοπαιχνίδια, ακολουθώντας την επιτυχία του Battlegrounds, προσέφεραν τρόπους μάχης σε στυλ battle royale, ενώ εμφανίστηκαν επίσης ορισμένοι κλώνοι, κυρίως από την Κίνα. Η PUBG Studios έχει οργανώσει αρκετά μικρά τουρνουά και εισήγαγε εργαλεία εντός του παιχνιδιού για να βοηθήσει στη μετάδοση του παιχνιδιού στους θεατές, καθώς επιθυμούν να γίνει δημοφιλές esport.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πολλαπλών παικτών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Android Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2017 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών τρίτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τακτικής βολών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One
Ελεούσα Ιωαννίνων
Η Ελεούσα είναι κωμόπολη της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Ελεούσα είναι η έδρα του Δήμου Ζίτσας (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997) και ο μεγαλύτερος οικισμός του. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά της λίμνης Παμβώτιδας, 7 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 3.484 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Δίπλα και νοτιοανατολικά είναι το αεροδρόμιο των Ιωαννίνων ενώ στη δυτική άκρη της Ελεούσας περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Κοζάνης και στη νότια η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας.
Έως το 1950 η ευρύτερη τοποθεσία ονομαζόταν «Μπισδούνι», η δε Ελεούσα κι ο γειτονικός Άγιος Ιωάννης ονομάζονταν Μεγάλο και Μικρό Μπισδούνι αντίστοιχα. Οι ονομασίες αυτές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στην περιοχή.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1919 με την παλιά ονομασία Μέγα Μπισδούνι στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Μπισδουνίου. Το 1950 με το ΦΕΚ 208Α - 16/09/1950 μετονομάστηκε σε Ελεούσα και το 1997 είχε οριστεί έδρα του τότε δήμου Πασαρώνος. Από το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 είναι έδρα του δήμου Ζίτσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την Κοινότητα Ελεούσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πασαρώνος του Δήμου Ζίτσας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3.484 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Μπισδουνίου / Ελεούσης
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί του Δήμου Ζίτσας Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ιωαννίνων
Κάστρο του Συζ-λα-Ρους
Το κάστρο είναι ανοιχτό στο κοινό και φιλοξενεί επίσης πολιτιστικές εκδηλώσεις και συναυλίες. Αποτελεί μέρος ενός σχεδίου μεταξύ των τριών κάστρων του νομού (Μοντελιμάρ, Γκρινιάν και Συζ-λα-Ρους), στόχος του οποίου είναι η σύνδεση της σύγχρονης τέχνης με την πολιτιστική κληρονομιά.
Από το 1978, σε ένα τμήμα του στεγάζει το ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του κρασιού.
Περιγραφή
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|332x332εσ|Η εσωτερική αυλή
Η αίθουσα του ζε ντε πομ
Αυτή η αίθουσα, της οποίας σώζονται οι εξωτερικοί τοίχοι, κατασκευάστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα στη δασώδη περιοχή που βρίσκεται δίπλα στο κάστρο. Ο Κάρολος Θ', κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο κάστρο το 1564, συνήθιζε να επιδίδεται σ' αυτό το πολύ δημοφιλές εκείνη την εποχή παιχνίδι. Το ζε ντε πομ είναι ο πρόγονος του τένις και παίζονταν από τέσσερα άτομα, δύο από κάθε πλευρά του γηπέδου, με ξύλινες ρακέτες και ένα δίχτυ ενδιάμεσα στο χώρο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η αίθουσα του Ζε ντε Πομ Στην περιοχή αρχικά στεγαζόταν ένα ρωμαϊκό κάστρο. Το 793 ο αυτοκράτορας Καρλομάγνος χάρισε την περιοχή της Οράνζ, στην οποία υπάγονταν το Συζ-λα-Ρους, στον εξάδερφό του Γουλιέλμο της Ακουιτανίας ως έπαθλο για την απελευθέρωση του εδάφους. Εκείνη την εποχή έγινε κυνηγετικό καταφύγιο.
Οι πρίγκιπες της Οράνζ διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλον μέχρι το 1173 οπότε η Τιμπούρζ της Οράνζ παντρεύτηκε τον Μπερτράν Α' ντε Μπω, ο οποίος πραγματοποίησε την κατασκευή ενός ημικυκλικού κάστρου-φρουρίου στο λόφο που κυριαρχεί στο Συζ. Εκείνη την εποχή στο κάστρο κατασκευάστηκαν τα τείχη, η τάφρος, οι προμαχώνες, η ανυψούμενη γέφυρα και εσωτερικά ένα πηγάδι βάθους 34 μέτρων και ένα παρεκκλήσι. μικρογραφία|250x250εσ|Η είσοδος του κάστρου Από το 1426 το κάστρο πέρασε στον οίκο Λα Μπωμ-Συζ, ο οποίος πραγματοποίησε τις περισσότερες από τις μετατροπές που προορίζονταν να αλλάξουν τη στρατιωτική όψη του κάστρου σε πιο αριστοκρατική. Έτσι δημιουργήθηκε η αναγεννησιακή αυλή το 1551 και το 1564 με την ευκαιρία της επίσκεψης της αντιβασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων και του γιου της μέλλοντος Καρόλου Θ' και μία εξωτερική αίθουσα για το παιχνίδι ζε ντε πομ. Τα έργα συνεχίστηκαν μέχρι τον 18ο αιώνα, ενώ τμήματα του κάστρου λεηλατήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Το 1797 η ιδιοκτησία μεταβιβάστηκε στον οίκο Ιζνάρ-Συζ που το αποκατέστησε το 1885. Το 1958 η τελευταία κληρονόμος των Ιζνάρ, βαρόνη Ζερμαίν ντε Βιτ, το δώρισε μετά το θάνατό της σε φιλανθρωπικό οργανισμό, που το 1965 το πούλησε στο Γενικό Συμβούλιο του νομού Ντρομ.
Από το 1978, ο χώρος φιλοξενεί το ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Κρασιού, μία διεθνώς αναγνωρισμένη σχολή που προσφέρει ένα ευρύ φάσμα κατάρτισης στον τομέα της αμπελοκαλλιέργειας και των κρασιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία)
Κώστας Μπαλάφας
Ο Κώστας Μπαλάφας (1920 - 9 Οκτωβρίου 2011) ήταν σημαντικός Έλληνας φωτογράφος, γνωστός για την καταγραφή του τρόπου ζωής της ελληνικής υπαίθρου, το αλβανικό μέτωπο, την Κατοχή και τον αγώνα του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο.
Βίος
Ο Μπαλάφας γεννήθηκε το 1920 στην Κυψέλη Άρτας από την οποία έφυγε σε αναζήτηση εργασίας στην Αθήνα. Εργαζόμενος σε γαλακτοκομείο πατριώτη του και φοιτώντας σε νυχτερινό σχολείο μετέβη στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων και κατόπιν στην Ιταλία έως το 1939 όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη γαλακτολογία. Επιστρέφοντας στα Ιωάννινα διορίστηκε έκτακτος υπάλληλος στη Γαλακτοκομική Σχολή. Στα Γιάννενα τον βρήκε η Ιταλική εισβολή κι αργότερα η Γερμανική Κατοχή. Κατατάχτηκε στον ΕΛΑΣ ως αντάρτης-τυφεκιοφόρος, ενώ  παράλληλα, φωτογράφιζε τις μάχες, τις κτηνωδίες του κατοχικού στρατού αλλά και την δύσκολη ζωή των ανθρώπων της υπαίθρου. Τον ένοπλο αντάρτικο αγώνα κατά των κατακτητών τον αποτύπωσε στο φωτογραφικό λεύκωμα "Το Αντάρτικο στην Ήπειρο" που εκδόθηκε το 1991 με πρόλογο του φίλου και συναδέλφου του Σπύρου Μελετζή.
Μετά την περιπέτεια του πολέμου και του Εμφυλίου βρέθηκε στη ΔΕΗ. Αργότερα εργάστηκε ως οπερατέρ της Ελληνικής τηλεόρασης, ο πρώτος στη δοκιμαστική εκπομπή της ΔΕΘ, για να καθιερωθεί αργότερα στο φιλμ «Δωδώνεια», που γυρίστηκε το 1960 Ο Κώστας Μπαλάφας δίδαξε φωτογραφία στη Ακαδημία Δημιουργικής Φωτογραφίας - Leica Academy, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η ενασχόληση με τη φωτογραφία
Κατά την περίοδο των σπουδών του στα Ιωάννινα αγόρασε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή (Junior Kodak) την οποία αντικατέστησε στην περίοδο της Ιταλίας με μια Robot, μαθαίνοντας εμπειρικά την τέχνη του σκοτεινού θαλάμου σε γειτονικό φωτογραφείο. Τη μηχανή του χρησιμοποίησε αργότερα για να απαθανατίσει την πορεία του ελληνικού στρατού προς το αλβανικό μέτωπο, την περίοδο της γερμανικής Κατοχής και τον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ, τον οποίο ακολούθησε ως τυφεκιοφόρος. Το  σύνολο  της δουλειάς του αυτής θα αποτελέσει αργότερα ένα σπουδαίο φωτογραφικό ντοκουμέντο, που, μαζί με αυτό του Σπύρου Μελετζή, θα αποδειχτούν οι μοναδικές ουσιαστικά φωτογραφικές μαρτυρίες της Αντίστασης στα βουνά. Οι σκληρές συνθήκες ζωής και οι αγώνες του ελληνικού λαού για ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια επέδρασαν στον ευρύτερο ψυχισμό του και διαμόρφωσαν το ύφος της φωτογραφικής του δουλειάς, ιδίως σε θέματα κοινωνικού προβληματισμού, τα οποία κυρίως τον απασχόλησαν.
Γράφει ο ίδιος: ''Γεννήθηκα σ’ ένα κακοτράχαλο ηπειρώτικο χωριό που λες πως και το ίδιο γεννήθηκε για αγώνες πρώτα με την ίδια τη φύση, για να μπορέσει να επιβιώσει στην κακοτράχαλη γη που γεννήθηκε. Και ένα μεγάλο μαράζι ήταν ο ξενιτεμός. Ξενιτεύτηκα νωρίς κι εγώ για λόγους βιοπορισμού, μόλις τέλειωσα το Δημοτικό —το τέλειωσα και δεν το τέλειωσα. Ήμουν τότε έντεκα χρονών και δούλευα σ’ ένα γαλακτοπωλείο. Πριν πιάσω τη μηχανή, είχα γράψει λίγα πράγματα με το μολύβι σ’ ένα μπλοκάκι, τα βιώματά μου. Επειδή έγραφα και για το αφεντικό μου πράγματα όχι τόσο ευχάριστα, μου σκίσανε το μπλοκάκι και στενοχωρήθηκα πολύ γι’ αυτό, γιατί είχα γενικά όλα μου τα βιώματα, πως έφυγα από το χωριό μου, πως κατέβηκα σε μια πολιτεία όπου είδα φώτα που δεν τα έσβηνε η βροχή και ο αέρας, πως, τέλος πάντων, μπόρεσα να βοηθήσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Στο αφεντικό μου αυτό είχαν έρθει κάτι συγγενείς του από την Αμερική, ομογενείς, και θεώρησε υποχρέωσή του να τους ξεναγήσει σε διάφορα μέρη. Μια μέρα σκέφτηκαν να ανέβουν στην Πάρνηθα• είπανε, μάλιστα, να πάρουν και μιαν αναμνηστική φωτογραφία. Τότε ήταν τα κουτάκια αυτά τα Brownie της Kodak που στοίχιζαν πολύ φτηνά, ήταν εύκολα στη χρήση, γιατί είχαν aplanar φακό και δεν είχε απαιτήσεις για ειδικούς χειρισμούς. Κάποιος Θα έπρεπε όμως να κρατάει αυτό το κουτί για να φωτογραφηθούν αυτοί, και αγγάρεψαν έμένα. Όταν είδα εγώ ότι αυτό που βλέπω μπροστά μου μπορώ να το αποτυπώσω στο χαρτί, με μάγεψε και είπα «ένα τέτοιο εργαλείο θα’ θελα για να αποτυπώσω τα βιώματά μου και να καταχωρίσω τους ανθρώπους που έζησα και μόχθησα μαζί τους, που έζησα χαρές και λύπες. Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου κάποτε, ώστε με ένα ρολόι και λίγες οικονομίες να αποκτήσω μια μηχανούλα. Ήταν μια junior Kodak με 7.7 φακό. Μετά από αυτό αγόρασα μιαν άλλη• πουλώντας τη μηχανή αυτή και πάλι με κάτι οικονομίες πήρα μια Robot. Με τη Robot και μ’ ένα φιλμ που έπεσε κυριολεκτικά από τον ουρανό, μέσα σ’ ένα βομβαρδιστικό ιταλικό που το ‘ριξαν τα αντιαεροπορικά μέσ’ τα Γιάννενα, κατάφερα να συνεχίσω• έκοβα κομματάκια, γέμιζα τις μπομπίνες κι έτσι φωτογράφισα τον Αγώνα.
Όλοι με κατηγόρησαν στην αρχή ότι φωτογραφίζω την αθλιότητα και τη μιζέρια. Δεν έδειχνα σε κανέναν τις φωτογραφίες μου. Πήρα το δικό μου δρόμο, αυτός είμαι. Και νομίζω πως δεν έκανα άσχημα. Το να βγάλεις λίγα χρυσάνθεμα, ακόμα και μια βαρκούλα που κουνιέται, δεν λέει και σπουδαία πράγματα. Εδώ είναι ένας λαός τρανταχτός, που πέρασε δια πυρός και σιδήρου• από το γιαταγάνι του Γιουσούφ αράπη και από το σκοινί του πατρο-Κοσμά. Αυτόν το λαό φωτογραφίζω''.
Το 2008 δώρισε στο Μουσείο Μπενάκη το φωτογραφικό αρχείο του, που αποτελείται από 15.000 ασπρόμαυρα αρνητικά από το 1939 έως το 2000 και 60 ταινίες μικρού μήκους έτοιμες για ψηφιακή επεξεργασία, με κεντρικό θέμα τα ήθη και τα έθιμα της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας.
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Σβετλάνα Ισμουράτοβα
Η Σβετλάνα Ιρεκόβνα Ισμουράτοβα (Светлана Ирековна Ишмуратова) (γεννηθείσα την 20 Απριλίου 1972) είναι μια ρωσιδα διαθλήτρια. Διαμένει στο Τσελιάμπινσκ και είναι στρατιωτικός στο επάγγελμα.
Η Ισμουράτοβα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους γυναικείους ατομικούς αγώνες 15 χλμ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2006.
Βιογραφία
Η Σβετλάνα Ιρεκόβνα Ισμουράτοβα γεννήθηκε στο Ζλατούστ (περιοχή Τσελιάμπινσκ). Ο πατέρας της, Ιρέκ Ισμουράτοφ, δάσκαλος στο σκι αντοχής ήταν ο πρώτος προπονητής της. Άρχισε να μαθαίνει σκι στην ηλικία των πέντε, και πήρε το πρώτο της μετάλλιο όταν ήταν στην τέταρτη τάξη ενός αθλητικού κολεγίου. Η Σβετλάνα είχε καλές σχολικές επιδόσεις μολονότι δεν την διασκέδαζε ιδιαίτερα η μελέτη. Αρχικά, δεν είχε προγραμματίσει μία καριέρα στον αθλητισμό και μάλιστα σχεδίαζε να σπουδάσει ιατρική μετά το σχολείο. Αλλά αργότερα αποφάσισε να μην εγκαταλείψει την γενέτειρα πόλη, και να συνεχίσει τις σπουδές και την προπόνηση εκεί. Η Σβετλάνα αποφοίτησε πρώτα από το Εμπορικό Γυμνάσιο του Ζλατούστ και στη συνέχεια από την Κρατική Ακαδημία Φυσικής Αγωγής.
Το 1991 η Ισμουράτοβα έγινε η πρωταθλήτρια νεανίδων της ΕΣΣΔ στους ατομικούς αγώνες και πρωταθλήτρια στους ομαδικούς αγώνες. Από τα μέσα του '90 ήταν μια δυνατή ταλαντούχα αθλήτρια και μπήκε στην εθνική ρωσική ομάδα, επιδεικνύοντας καλά και σταθερά αποτελέσματα σε όλα τα είδη των αγωνισμάτων. Αλλά το 1996 κατηγορήθηκε εσφαλμένα για ντόπινγκ και ως εκ τούτου αποκλείστηκε από τη συμμετοχή σε αγώνες για δύο χρόνια (αργότερα αποζημιώθηκε με επίσημη δημόσια συγνώμη). Αυτό ήταν το τέλος της σταδιοδρομίας της ως σκιέρ.
Αλλά το φθινόπωρο του 1996 ο Βαλεντίν Ζαντόνσκι, ένας Μοσχοβίτης προπονητής, πρόσφερε στη Σβετλάνα την ευκαιρία να προπονηθεί με τη γυναικεία ομάδα διάθλου του. Ένα χρόνο αργότερα η Σβετλάνα ήταν η πρωταθλήτρια της Ρωσίας και κέρδισε αρκετά μετάλλια στους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Συμπεριλήφθηκε στην Εθνική Ολυμπιακή ομάδα κατόπιν επιτυχίας σε αγώνες στην Ιταλία, αλλά δυστυχώς αρρώστησε και δεν κατάφερε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1998 στο Ναγκάνο. Το 2002 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σολτ Λέικ Σίτι κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στην σκυταλοδρομία. Εκτός αυτού, έχει κερδίσει τίτλους σε έξι Παγκόσμια Πρωταθλήματα (θερινού και χειμερινού διάθλου) και πολλά μετάλλια του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Η Σβετλάνα επιτυγχάνει σταθερά επαναλήψιμα αποτελέσματα κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, φτάνοντας σε υψηλές θέσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συνολικής βαθμολογίας (10η, 7η, 11η, 11η, 12η). Προπονητές της είναι οι Β.Ζαντόνσκι και Α.Μπρυλοβ. Λένε ότι είναι ένας ευγενικός και συνετός άνθρωπος, μια ωραία νεαρή κοπέλα με μεγάλη δύναμη θέλησης και έναν ισχυρό χαρακτήρα.
Δεν της αρέσει να μιλάει για τον αθλητισμό στις συνεντεύξεις της. Μιλάει γερμανικά και της αρέσει να διαβάζει βιβλία στον ελεύθερο χρόνο της. Το όνειρό της είναι μια πολύ αγαπημένη οικογένεια και παιδιά. Ενδέχεται να εργαστεί ως προπονήτρια μετά το τέλος της αθλητικής της σταδιοδρομίας.
Ρεκόρ
Πηγή:
Παγκόσμια Πρωταθλήματα
μικρογραφία|250x250εσ|Η Σβετλάνα Ισμουράτοβα (2η από τα αριστερά), Ολυμπιακή πρωταθλήτρια [[Σκυταλοδρομία|σκυταλοδρομίας, 23/02/2006, Τορίνο.|εναλλ.=]] μικρογραφία|240x240εσ|Η Σβετλάνα Ισμουράτοβα είναι στρατιωτικός στο επάγγελμα, [[Καζάν, 2016.|εναλλ.=|αριστερά]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γυναίκες
Κωνσταντίνος Βλαχοθανάσης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιστιαία της Εύβοιας.
Ακαδημία Ακτοφυλακής των ΗΠΑ
Η Ακαδημία της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ, επίσημος τίτλος United States Coast Guard Academy (USCGA), είναι ανώτατη δημόσια στρατιωτική σχολή (τριτοβάθμιας εκπαίδευσης) ισότιμη Πανεπιστημίου. Οι απόφοιτοι της Ακαδημίας αυτής επανδρώνουν τις υπηρεσίες της αμερικανικής ακτοφυλακής, ή ακτοφυλακής των ΗΠΑ.
Κωνσταντίνος Βλαχοθανάσης
Βιογραφία
Σπούδασε ιατρική και εξελέγη βουλευτής Ξηροχωρίου Ευβοίας το 1923, Ευβοίας με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων το 1926, Ιστιαίας το 1928, Ευβοίας το 1932 και το 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Αργότερα, επανεξελέγη στην Εύβοια στις εκλογές του 1946 (συγκεντρώνοντας 5.027 ψήφους) και του 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου. Επίσης, εξελέγη βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1951 και για τελευταία φορά το 1952. Ήταν υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου. . Υπηρέτησε από τις 18 Οκτωβρίου 1944 ως τις 3 Ιανουαρίου 1945.
Ακαδημία Ακτοφυλακής των ΗΠΑ
Η Ακαδημία της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ πρωτοδημιουργήθηκε το 1876. Επίσημα όμως ξεκίνησε το 1932 με έδρα το Νιού Λόντον (New London) στο Κονέκτικατ. Στη σχολή εισάγονται κατόπιν αίτησης εισδοχής μόνο αμερικανοί πολίτες άγαμοι ηλικίας από 17 μέχρι 22 ετών που είναι απόφοιτοι σχολών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Όσοι επιλεγούν μέσα από ένα ενιαίο εθνικό σύστημα εξετάσεων, εισάγονται στην Ακαδημία και μετά από σχετική ορκωμοσία ονομάζονται «δόκιμοι αξιωματικοί ακτοφυλακής» και ακολουθούν τετραετή εσωτερική εκπαίδευση, μετά το πέρας της οποίας υποχρεούνται να παραμείνουν και να προσφέρουν υπηρεσία στην Ακτοφυλακή τουλάχιστον για πέντε έτη (μετά την αποφοίτησή τους). Κύρια μαθήματα εκπαίδευσης των δοκίμων αξιωματικών της ακτοφυλακής αφορούν ναυτιλιακές και ναυτικές γνώσεις, φυσική, χημεία, θαλάσσιες μεταφορές γενικοί κανόνες ναυτικού και ναυτιλιακού αντικειμένου, χειρισμός ναυτικών οργάνων, κοινωνικές επιστήμες, οπλικά συστήματα χρήση και συντήρηση αυτών, όλα βεβαίως ακαδημαϊκού επιπέδου. Επίσης διδάσκονται και ειδικά θέματα νομικής φύσεως εσωτερικού και διεθνούς δικαίου κ.ά. Κατά την διάρκεια της φοίτησης η ενδιαίτηση, τα τροφεία και η εκπαίδευση των Δοκίμων παρέχονται δωρεάν ενώ τους δίδεται και ένα μηνιαίο επίδομα κάλυψης άμεσων εξόδων. Από το 1976 με τη συμπλήρωση 100 ετών από της έναρξης λειτουργίας της Ακαδημίας γίνονται δεκτές και γυναίκες. Για την πληρέστερη επαγγελματική κατάρτιση των Δοκίμων Αξιωματικών της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ ένα μεγάλο μέρος της εκπαίδευσής των πραγματοποιείται κατά τους θερινούς μήνες επί του τρικάταρτου ιστιοφόρου εκπαιδευτικού πλοίου Ήγκλ το οποίο και ανήκει στη δύναμη της αμερικανικής Ακτοφυλακής.
Κωνσταντίνος Βλαχοθανάσης
Βιογραφία
Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών το 1958 και η κηδεία του έγινε στην Ιστιαία. Αργότερα, τοποθετήθηκε προτομή του στο κέντρο της Ιστιαίας.
Ακαδημία Ακτοφυλακής των ΗΠΑ
Με το πέρας της εκπαίδευσης, οι Δόκιμοι κατόπιν ορκωμοσίας ονομάζονται Σημαιοφόροι Ακτοφυλακής και λαμβάνουν πτυχίο μετά ξίφους και το έμβλημα του Σώματος.
Κωνσταντίνος Βλαχοθανάσης
Βιογραφία
Ο ανεψιός του, Αγγελής Βλαχοθανάσης ήταν επίσης βουλευτής, προδικτατορικά με την Ένωση Κέντρου και τη δεκαετία του '80 με τη Νέα Δημοκρατία.
Ακαδημία Ακτοφυλακής των ΗΠΑ
Κατηγορία:Ακαδημίες ακτοφυλακής
Κωνσταντίνος Βλαχοθανάσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Ιστιαίας Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Βουλευτές Ξηροχωρίου
Κατάλογος αστερισμών κατά έκταση
thumb|250px|Η [[Ύδρα (αστερισμός)|Ύδρα είναι ο μεγαλύτερος αστερισμός.]] Εδώ είναι ένας κατάλογος των 88 σύγχρονων αστερισμών κατά την έκτασή τους στον ουρανό, μετρημένοι σε τετραγωνικές μοίρες.
Αυτές οι εκτάσεις είναι καθορισμένες από τα όρια των αστερισμών που καταρτίστηκαν από τον Εζέν Ντελπόρτ το 1930 εκ μέρους της ΔΑΕ και δημοσιεύτηκαν στο Délimitation scientifique des constellations (Τύπος Πανεπιστημίου Κέμπριτζ). Πριν το έργο του Ντελπόρτ, τα ακριβή όρια του κάθε αστερισμού ήταν μοναχά αόριστα διατυπωμένα.
Ο Ντελπόρτ κατάρτισε τα όρια κατά μήκος των κάθετων και οριζόντιων γραμμών της ορθή αναφορά και απόκλισης: ωστόσο, το έκανε έτσι για την εποχή B1875.0, που σημαίνει ότι λόγω μετάπτωσης των ισημεριών, τα σύνορα πάνω σε ένα σύγχρονο χάρτη αστέρων (π.χ., για την εποχή J2000) είναι ήδη κάπως ασύμμετρα και όχι πλέον απόλυτα κάθετα ή οριζόντια. Αυτή η κλίση θα αυξηθεί με τα χρόνια και στους επόμενους αιώνες. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει την έκταση του κάθε αστερισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ποδήλατο
Το ποδήλατο αποτελεί ένα ιδιαίτερα διαδεδομένο μεταφορικό μέσο. Ο αριθμός των ποδηλάτων του πλανήτη στις μέρες μας υπολογίζεται ότι ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ποδηλάτου αποτελεί η δυνατότητα του να ανταποκρίνεται σε αρκετά διαφορετικές απαιτήσεις, όπως είναι η μετακίνηση, η άθληση και η ψυχαγωγία.
Στην κλασική του μορφή, το ποδήλατο αποτελείται από δύο τροχούς, οι οποίοι βρίσκονται ο ένας πίσω από τον άλλο και συνδέονται μεταξύ τους με μεταλλικό σκελετό. Βασικά επίσης μέρη ενός τυπικού ποδηλάτου αποτελούν το τιμόνι, η σέλα, το σύστημα μετάδοσης της κίνησης και τα φρένα. Ως συμπληρωματικός εξοπλισμός, όχι δηλαδή απαραίτητος για τη λειτουργικότητα του ποδηλάτου, χρησιμοποιείται ένα πλήθος εξαρτημάτων.
Ιστορία
right|thumb|225px|Ξύλινη draisienne
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη χρονολογία στην οποία να αποδίδεται η εφεύρεση του ποδηλάτου, επομένως ούτε συγκεκριμένος εφευρέτης αυτού. Πολύ πριν την εμφάνιση κάποιας κατασκευής παρόμοιας με ένα τυπικό σύγχρονο ποδήλατο, έχει καταγραφεί ένα ποικίλο φάσμα οχημάτων που εκμεταλλεύονταν μόνο τη μυϊκή δύναμη του αναβάτη τους. Μία από τις κατασκευές αυτές, που από πολλούς θεωρείται ο πρόγονος του ποδηλάτου, ήταν η «draisienne». Η draisienne κατασκευάστηκε από τον Γερμανό βαρόνο Καρλ Φον Ντράις, το 1817 (η ονομασία «draisienne»«» αποτελεί γαλλική απόδοση του ονόματος του κατασκευαστή της). Η draisienne ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη από ξύλο. Μη διαθέτοντας πετάλια, ο αναβάτης την έθετε σε κίνηση σπρώχνοντας με τα πόδια του το έδαφος προς τα πίσω. Η κατασκευή του Φον Ντράις έγινε γνωστή και ως hobby-horse, αντανακλώντας την πεποίθηση των οπαδών της ότι θα αντικαθιστούσε το βασικό μεταφορικό μέσο του 19ου αιώνα, το άλογο. thumb|Ο γιος του Πιέρ Μισώ πάνω σε velocipede (1868)
Το 1839, ο Σκωτσέζος σιδηρουργός Κιρκπάτρικ Μακμίλαν σχεδιάζει τη «velocipede». Ο Μακμίλαν βελτίωσε την κατασκευή του Φον Ντράις, εισάγοντας τη χρήση των πεταλιών, συνδεδεμένων με ράβδους με τον οπίσθιο τροχό. Με αυτό τον τρόπο, ο αναβάτης δεν ήταν πλέον αναγκασμένος να φέρνει τα πόδια του σε επαφή με το έδαφος, κάτι που έως τότε περιόριζε σημαντικά την ταχύτητα του οχήματος. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1860, ο Γάλλος Πιέρ Μισώ αλλάζει το σχέδιο της velocipede, συνδέοντας τα πετάλια απευθείας με τον μπροστινό τροχό. Αργότερα, ο Μισώ θα εισάγει τη χρήση συμπαγούς καουτσούκ στους τροχούς, δείχνοντας ουσιαστικά τον δρόμο προς τα γνωστά στις μέρες μας ελαστικά. Το 1870 οι Βρετανοί Τζέιμς Στάρλεϋ και Γουίλλιαμ Χίλμαν σχεδιάζουν ένα ποδήλατο με αρκετά μεγαλύτερο μπροστινό τροχό. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν την εκπληκτική, για την εποχή, ταχύτητα των 24 χλμ./ώρα. Το μοντέλο που κατασκεύασαν ονομάστηκε «ariel» και ήταν το πρώτο ποδήλατο εξ ολοκλήρου κατασκευασμένο από μέταλλο. Βασικό μειονέκτημα του μεγέθους του μπροστινού τροχού τού ariel ήταν η ιδιαίτερα υψηλή θέση της σέλας που, λόγω της κακής κατανομής βάρους, είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της ασφάλειας του αναβάτη. thumb|Penny-farthing ποδήλατο
Στην Αγγλία, στα χαρακτηριστικά ποδήλατα με μεγάλο μπροστινό τροχό, αποδόθηκε η χαϊδευτική ονομασία ‘penny-farthings’. Η αιτία βρίσκεται στην παρομοίωση του μεγέθους των τροχών ενός τέτοιου ποδηλάτου με τα νομίσματα της εποχής: Ο μεγάλος μπροστινός τροχός δίπλα στον μικρό οπίσθιο, θύμιζε το μεγάλο νόμισμα του ενός penny δίπλα σε αυτό του ενός farthing. Τα επόμενα χρόνια, μια σειρά από ενδιαφέρουσες ιδέες και εφευρέσεις εφαρμόζονται στο ποδήλατο, βελτιώνοντας το συνεχώς: η μετάδοση κίνησης μέσω αλυσίδας, η χρήση ταχυτήτων, τα φρένα, ο «κούφιος» σκελετός, το «δυναμό» και η σαμπρέλα αποτελούν τις πλέον χαρακτηριστικές αυτών των εφευρέσεων. Για παράδειγμα, μετά την εισαγωγή της αλυσίδας και των ταχυτήτων, δεν υπήρχε η ανάγκη ένα ποδήλατο να διαθέτει μεγάλου μεγέθους μπροστινό τροχό προκειμένου να κατορθώνει μεγάλες ταχύτητες. Έτσι, το 1885 είναι η χρονιά που κατασκευάζεται το μοντέλο «rover», που συχνά χαρακτηρίζεται ως το πρώτο σύγχρονο ποδήλατο. Κατασκευαστής του ήταν ο Τζον Κεμπ Στάρλεϋ, ανιψιός του Τζέιμς Στάρλεϋ.
Η επιστροφή σε μικρότερου μεγέθους τροχούς βελτίωσε σημαντικά την άνεση με την οποία κανείς θα μπορούσε πλέον να κάνει ποδήλατο. Ως φυσικό επακόλουθο, τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού για το ποδήλατο έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Με το πέρασμα στον 20ό αιώνα ένας μεγάλος αριθμός ποδηλατικών λεσχών κατακλύζει και τις δύο πλευρές του Ατλαντικού Ωκεανού, αντικατοπτρίζοντας την καινούρια μόδα. Παράλληλα, εμφανίζονται οι πρώτες βιομηχανίες κατασκευής ποδηλάτων. Ως παράδειγμα μπορεί να αναφερθεί η βιομηχανία Raleigh, η οποία λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή της έφτασε να παράγει περίπου 30.000 ποδήλατα το χρόνο. Ιδρυτής της ήταν ο Άγγλος Φρανκ Μπάουντεν. Μέσα στο πρώτο μισό τα μέσα του 20ού αιώνα, το ποδήλατο είχε πλέον γίνει το βασικό μέσο μετακίνησης για εκατομμύρια κατοίκους του πλανήτη. Ιδιαίτερα βοηθητική προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η επαφή πολλών υπανάπτυκτων χωρών με τις ευρωπαϊκές χώρες, λόγω της αποικιοκρατίας. Από την άλλη πλευρά βέβαια, η ανάπτυξη των μηχανοκίνητων μέσων μεταφοράς είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί αρκετά το ενδιαφέρον για το ποδήλατο σε αρκετές ανεπτυγμένες χώρες. Εξαίρεση αποτελούν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Δανία και η Ολλανδία, στις οποίες η χρήση του ποδηλάτου διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα. thumb|1886 Ποδήλατο Rover στο British Motor Museum.
Στην Ελλάδα το πρώτο ποδήλατο ήρθε το 1885, ενώ το 1890, τη χρονιά ίδρυσης της Διεθνούς Ποδηλατικής Ομοσπονδίας, έγιναν οι πρώτοι ποδηλατικοί αγώνες. Το πρώτο ποδηλατοδρόμιο της χώρας κατασκευάζεται στην Αθήνα για τις ανάγκες των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, Πρόκειται για το μετέπειτα ποδοσφαιρικό Γήπεδο Καραϊσκάκη. Στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 οι ποδηλάτες Αριστείδης Κωνσταντινίδης και Γεώργιος Παρασκευόπουλος αναδεικνύονται Ολυμπιονίκες στα δύο αγωνίσματα ποδηλασίας (85 και 320 χιλιόμετρα αντίστοιχα). Στην Ελλάδα το πρώτο ελληνικό ποδήλατο με χειροποίητο σκελετό κατασκευάστηκε από την Rafbikes (HERMES) στο Ναύπλιο. Υπάρχουν διάφορες βιομηχανίες κατασκευής ποδηλάτων. εναλλ.=Παγωτατζίδικο|μικρογραφία|Παγωτατζίδικο
Ποδήλατο και φυσική
Το ποδήλατο αποτελεί ένα καλό εργαλείο, προκειμένου να αναδειχθούν ορισμένες αρχές της φυσικής. Με αφορμή, για παράδειγμα, τις εικόνες παλαιοτέρων ποδηλάτων με ιδιαίτερα μεγάλους τροχούς θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς με ποιον τρόπο επηρεάζει τη λειτουργία του ποδηλάτου το μέγεθος των τροχών του.
Σύμφωνα με τη φυσική, η κίνηση που εκτελεί ένας τροχός που κυλά είναι σύνθετη: αποτελεί το συνδυασμό μεταφορικής κίνησης και στροφικής κίνησης. Η ταχύτητα του ποδηλάτου μπορεί να μελετηθεί με τη χρήση του κέντρου μάζας του τροχού, το οποίο αποδεικνύεται πως βρίσκεται στο κέντρο του τροχού. Η ταχύτητα του κέντρου μάζας του τροχού αποδεικνύεται πως είναι ευθύγραμμη ομαλή με ταχύτητα u=ωR, όπου ω η γωνιακή συχνότητα περιστροφής του τροχού και R η ακτίνα του.
Με άλλα λόγια, υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους μπορεί να αυξηθεί η ταχύτητα ενός ποδηλάτου: είτε αυξάνοντας τη γωνιακή συχνότητα (ω) των τροχών (κάνοντας δηλαδή γρηγορότερα πετάλι), είτε αυξάνοντας την ακτίνα τους (R). Ο λόγος για τον οποίο τα σύγχρονα ποδήλατα δεν έχουν τόσο μεγάλους τροχούς, είναι η επινόηση του συστήματος ταχυτήτων, με τη βοήθεια του οποίου μπορούν εύκολα να επιτευχθούν αυξημένες τιμές γωνιακής συχνότητας (ω).
Το ποδήλατο στην πόλη
thumb|221x221px|Οπαδός της χρήσης του ποδηλάτου στην πόλη (από ποδηλατική πορεία που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2005 στην Αθήνα).
Σε αρκετές πόλεις του πλανήτη προωθείται η χρήση του ποδηλάτου ως βασικού μέσου μετακίνησης. Στον ευρωπαϊκό χώρο, χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το Άμστερνταμ, η Κοπεγχάγη και η Βαρκελώνη. Βασικές ενδείξεις διευκόλυνσης της χρήσης του ποδηλάτου είναι η δημιουργία δικτύου λωρίδων κυκλοφορίας (ποδηλατόδρομος) και θέσεων στάθμευσης για τα ποδήλατα. Στην Ελλάδα, παράδειγμα εκτεταμένης χρήσης του ποδηλάτου αποτελεί η πόλη της Καρδίτσας.
Οι οπαδοί του ποδηλάτου θεωρούν ότι το ποδήλατο μπορεί να αποτελέσει τη λύση στα έντονα προβλήματα συγκοινωνίας που χαρακτηρίζουν τις περισσότερες μεγαλουπόλεις. Κεντρικά επιχειρήματά τους αποτελούν το γεγονός ότι το ποδήλατο δεν αντιμετωπίζει προβλήματα κυκλοφοριακής συμφόρησης, απαιτεί μηδαμινό χώρο στάθμευσης, έχει τη δυνατότητα να μετακινείται και εκτός οδικού δικτύου, ενώ παράλληλα δεν μολύνει το περιβάλλον με κανένα τρόπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οχήματα Κατηγορία:Βιώσιμη κινητικότητα Κατηγορία:Γερμανικές εφευρέσεις
Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης
Ο Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης ή '''Ιωάννης Θ. Κολοκοτρώνης''' (1806- 23 Μαΐου 1868) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Σε ηλικία μόλις 15 ετών, πολέμησε μαζί με τον πατέρα του σε διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο. Σε κάποια από αυτές μπροστά στα τείχη της Τριπολιτσάς στα τέλη Μαΐου 1821, ο Ιωάννης μονομάχησε προσωπικά με έναν θηριώδη οπλισμένο Αιθίοπα που είχε φήμη ότι σκότωνε αμάχους και αιχμαλώτους χριστιανούς. Ο Ιωάννης τον αφόπλισε, τον αιχμαλώτισε και τον πήγε στο στρατόπεδο των Ελλήνων και τον παρέδωσε στον πατέρα του. Το κατόρθωμα αυτό από έναν νέο άνδρα 15 ετών ισχνής σωματικής διάπλασης, θαυμάστηκε από όλους τους συμπολεμιστές του που του απέδωσαν το τιμητικό όνομα που θα τον συνοδεύσει ως το βαθύ του γήρας: Γενναίος.
Πρωταγωνίστησε στην καταπολέμηση της εισβολής του Ιμπραήμ, πρωταγωνίστησε στις μάχες στην Τραμπάλα (6 Ιουνίου 1825), στα Τρίκορφα (23 Ιουνίου 1825) όπου κινδύνεψε σοβαρά να σκοτωθεί, και στη Δαβιά (14 Αυγούστου 1826). Εκστράτευσε εκτός Πελοποννήσου για να βοηθήσει τον Καραϊσκάκη κατά του Κιουταχή. Ακολούθως, πρωτοστάτησε στον κλεφτοπόλεμο κατά του Ιμπραήμ, καταπολέμησε αποτελεσματικά τους τουρκοπροσκυνημένους, οχύρωσε το κάστρο της Καρύταινας για να προστατέψει τους πληθυσμούς της ευρύτερης περιοχής, κρατώντας αναμμένη τη δάδα της επανάστασης μέχρι τη ναυμαχία του Ναυαρίνο.
Μετά την έλευση Καποδίστρια στήριξε ενεργά τον κυβερνήτη και ορίστηκε χίλιαρχος Πελοποννήσου μαζί με τους Πλαπούτα και Νικηταρά. Μετά από παράκληση του ίδιου του Kαποδίστρια εκστράτευσε και συμμετείχε στην πολιορκία του Επάκτου, η οποία ολοκληρώθηκε με επιτυχία στις 28 Απριλίου 1829. Ακολούθως διορίστηκε από τον καποδίστρια φρούραρχος της Εθνοσυνέλευσης του Άργους που συνεδρίασε για πρώτη φορά στο αρχαίο θέατρο του Άργους στις 13 Ιουλίου 1829. Μετά τον θάνατο του Καποδίστρια ακολούθησε μια σύντομη περίοδο αναρχίας μέχρι την έλευση του Όθωνα, κατά την οποία ο Γενναίος προσπάθησε και εν μέρει το κατάφερε, να προστατεύσει του πληθυσμούς της Πελοποννήσου από τις υπερβολικές απαιτήσεις των οπλαρχηγών και των στρατιωτικών σωμάτων τους.
Με την άνοδο του Όθωνα στην εξουσία, ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης διορίστηκε υπασπιστής του και έγινε υποστράτηγος. Διορίστηκε γερουσιαστής χωρίς όμως να αποχωρήσει από τον στρατό. Το 1852 κατέστειλε με επιτυχία την εξέγερση του Παπουλάκου στη Μάνη και το 1862 κατέπνιξε την ανταρσία του Ναυπλίου. Τον Μάιο του 1862 ανέλαβε πρωθυπουργός, διατηρώντας για τον εαυτό του το υπουργείο εσωτερικών αλλά τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ιταλία εξαιτίας της έξωσης του Όθωνα. Το 1863 επέστρεψε στην Ελλάδα αλλά αποσύρθηκε οριστικά από την πολιτική. Το 1866 δέχτηκε να εκπροσωπήσει τον Γεώργιο Α΄ στους γάμους του διαδόχου της Ρωσίας ενώ νωρίτερα είχε διοριστεί πρόεδρος της επιτροπής Αγώνος.
Απεβίωσε από ανίατη ασθένεια στις 23 Μαΐου του 1868. Ήταν παντρεμένος με τη Φωτεινή Τζαβέλα από το Σούλι και απέκτησε μαζί της δύο γιους τον Θεόδωρο, γνωστό με το ψευδώνυμο Φαλέζ και τον Κωνσταντίνο καθώς και πέντε θυγατέρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Ιωαννης
Κεραμειές Κεφαλονιάς
Το χωριό Κεραμειές (ή Κεραμιές), είναι η πρωτεύουσα του δήμου Λειβαθούς της Κεφαλονιάς. Οι Κεραμειές βρίσκονται σε υψόμετρο 140 μέτρων και ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 374 κατοίκους (απογραφή 2001).
Στο χωριό υπάρχει Δημαρχείο, Δημοτικό Σχολείο, το Βαλλιάνειο Γυμνάσιο και το Βαλλιάνειο Λύκειο, Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ), ενώ παλιότερα λειτουργούσε Ταχυδρομείο και κατάστημα ΟΤΕ.μικρογραφία|193x193px|Το Βαλλιάνειο Γυμνάσιο.|αριστεράΟι Κεραμειές είναι πατρίδα των Εθνικών Ευεργετών Μαρή, Παναγή, και Ανδρέα Βαλλιάνου –μέλη της ευρύτερης οικογένειας των Βαλλιάνων–, που δώρισαν τα χρήματα για να κτιστεί η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος. Το σπίτι όπου γεννήθηκαν, αν και άντεξε στους σεισμούς του 1953, σήμερα έχει εγκαταλειφθεί ερειπωμένο. Μέλος της οικογένειας αυτής, η ηρωίδα της Γαλλικής Αντίστασης, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Ελένη Βαλλιάνου ( 1909- 1944).
Οι Κεραμειές είναι τόπος καταγωγής και της ναυτικής οικογένειας Λυκιαρδόπουλου, που δραστηριοποιείται στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις, με κύριο εκπρόσωπο τον Νικόλαο Διον. Λυκιαρδόπουλο (1866 - 1963). Η οικογένεια διατηρεί την επαφή της με το χωριό.
Κατηγορία:Δήμος Λειβαθούς Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κ
Μαρία Ανουνσιάτα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Η Μαρία Αννουντσιάτα (γαλλ. Marie Annunciata de Bourbon-Deux Sicilies, 24 Μαρτίου 1843 - 4 Μαΐου 1871) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Βασιλιά των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Αννουντσιάτα Ισαβέλλα Φιλομένα Σαβασία ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1862 τον Κάρολο Λουδοβίκο της Αυστρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Δίσκος Blu-ray
right|μικρογραφία|150px|Ένας Υπερσύμπακτος Δίσκος Blu-ray.
Ο δίσκος Blu-ray (επίσης γνωστός ως BD) είναι οπτικός δίσκος υψηλής πυκνότητας για την αποθήκευση ψηφιακών πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένου υψηλής ευκρίνειας βίντεο. To όνομα του προέρχεται από το μπλε-ιώδες λέιζερ που χρησιμοποιείται για να διαβάσει και να γράψει αυτόν τον τύπο οπτικού δίσκου.
Λόγω του πιο μικρού μήκους κύματός του (405 NM), μπορούν να αποθηκευτούν περισσότερα στοιχεία σε έναν δίσκο Βlu-ray απ' ό,τι στο πρότυπο του DVD, το οποίο χρησιμοποιεί κόκκινο λέιζερ (650 NM). Ένας μονής στρώσης δίσκος Βlu-ray μπορεί να αποθηκεύσει 25 gigabytes (GB), πάνω από πέντε φορές την ικανότητα αποθήκευσης ενός μονής στρώσης DVD που ανέρχεται στα 4,7 GB. Ένας δίσκος Βlu-ray διπλής στρώσης μπορεί να αποθηκεύσει 50 GB, σχεδόν έξι φορές την ικανότητα ενός DVD διπλής στρώσης που ανέρχεται στα 8,5 GB. Το Βlu-ray αναπτύχθηκε από την Ένωση Δίσκου Βlu-ray (αγγλικά: Blu-ray Disc Association), μια ομάδα από επιχειρήσεις που αντιπροσωπεύουν τα ηλεκτρονικά είδη ευρείας κατανάλωσης, το υλικό υπολογιστών, και την παραγωγή ταινιών. Τα πρότυπα καλύπτονται από διάφορα διπλώματα ευρεσιτεχνίας που ανήκουν στις διάφορες επιχειρήσεις. Τον Μάρτιο του 2007, δεν είχε οριστικοποιηθεί ακόμα μια κοινή συμφωνία χορήγησης αδειών για όλα τα σχετικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου 2008, είχαν κυκλοφορήσει στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών περισσότεροι από 850 τίτλοι ταινιών σε δίσκο Βlu-ray και περισσότεροι από 500 τίτλοι στην Ιαπωνική αγορά. Τα πρότυπο Βlu-ray επικράτησε τελικά στον εμπορικό πόλεμο με αντίπαλο τον τύπο οπτικού δίσκου HD-DVD, καθώς η εταιρεία Toshiba που ήταν ο κύριος υποστηρικτής του δεύτερου, ανακοίνωσε στις 19 Φεβρουαρίου 2008 ότι σταματά την ανάπτυξη, κατασκευή και πώληση συσκευών HD-DVD. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να την ακολουθήσουν σύντομα σχεδόν όλες οι υπόλοιπες εταιρείες που υποστήριζαν τον συγκεκριμένο τύπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσα αποθήκευσης Κατηγορία:Τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας Κατηγορία:Αποθηκευτικός χώρος ήχου
Εντουάρ Λαλό
Ο Εντουάρ Λαλό (Édouard-Victoire-Antoine Lalo, 27 Ιανουαρίου 1823 - 22 Απριλίου 1892) ήταν Γάλλος συνθέτης.
Επιλογή έργων
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Σαβέριο Μερκαντάντε
Ο Σαβέριο Μερκαντάντε (Giuseppe Saverio Raffaele Mercadante, 1795-1870) ήταν Ιταλός συνθέτης της όπερας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Αλατσαλάρ
Το Αλατσαλάρ (Alacalar) είναι χωρίο της Τουρκίας στην επαρχία Ορντού της Μαύρης Θάλασσας.
Το χωριό δημιουργήθηκε περί το 1885 από Έλληνες κατοίκους δεκατριών χωριών της περιοχής Ορντού. Οι κάτοικοι συμμετείχαν στον αγώνα για την ανεξαρτησία του Πόντου και γι'αυτό το λόγο το 1921 όλοι οι κάτοικοι εκδιώχθηκαν από τους Τούρκους και μετά από τρίχρονη ταλαιπωρία σε Ανατολία, Συρία, Λίβανο, όσοι επέζησαν ήρθαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στα χωριά Άγιος Αντώνιος στη Θεσσαλονίκη και Άγιος Αντώνιος στο Κιλκίς.
Πηγές
Αγιος Αντώνιος Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Ρότζερ Μέισον
Ο Ρότζερ Φίλιπ Μέισον Τζούνιορ, ή απλά Ρότζερ Μέισον (Ουάσινγκτον, 10 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Κολλεγιακή σταδιοδρομία
Ο Ρότζερ Μέισον πέρασε από τα λύκεια Σίντουελ Φρεντς Σκούλ και Γκουντ Κάουνσελ ενώ στη συνέχεια και συγκεκριμένα το 1999 όντας 19 ετών εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια.
Με τη μπασκετική ομάδα του Πανεπιστημίου, τους Βιρτζίνια Κάβαλιερς, αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε Κολλεγιακό πρωτάθλημα. Το 2002 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο σε ηλικία 22 ετών.