cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κομήτης Χιακουτάκε
Τροχιά
Επιπλέον, η τροχιά του υπεδείκνυε ότι είχε επισκεφθεί το εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα και πριν από περίπου 17.000 χρόνια. Επειδή είχε περάσει κοντά από τον Ήλιο πιθανώς και αρκετές άλλες φορές πριν από αυτό, η προσέγγιση του 1996 δεν ήταν η πρώτη από το Νέφος του Όορτ, από όπου προέρχονται οι κομήτες μακράς περιόδου. Οι κομήτες που εισέρχονται για πρώτη φορά στην εσωτερική περιοχή του Ηλιακού Συστήματος μπορεί να γίνουν απότομα λαμπρότεροι και να σκοτεινιάσουν και πάλι πριν προσεγγίσουν πολύ, καθώς ένα στρώμα εξαιρετικά πτητικού υλικού εξατμίζεται. Αυτή ήταν η περίπτωση του Κομήτη Κόχουτεκ το 1973: «διαφημίσθηκε» αρχικά ως μελλοντικά θεαματικός, αλλά κατέληξε ως ένας μέτριας φωτεινότητας κομήτης. Αντίθετα, οι παλαιότεροι κομήτες δείχνουν μία συνεπέστερη εκλάμπρυνση. Επομένως, οι ενδείξεις υπήρχαν ότι ο Κομήτης Χιακουτάκε θα ήταν φωτεινός.
Ο κομήτης περνά κοντά από τη Γη
Ο Κομήτης Χιακουτάκε έγινε ορατός με γυμνό μάτι από τις αρχές Μαρτίου 1996. Μέχρι τα μέσα του μήνα ο κομήτης ήταν ακόμα μάλλον μέτριος σε εμφάνιση, τετάρτου μεγέθους και με ουρά μήκους περίπου 5 μοιρών. Καθώς όμως πλησίαζε συνεχώς στη Γη, έγινε απότομα φωτεινότερος και η ουρά του φαινόταν όλο και μακρύτερη. Στις 24 Μαρτίου ο κομήτης ήταν ένα από τα φωτεινότερα σώματα σε όλο τον νυκτερινό ουρανό και η ουρά του εκτεινόταν σε 35 μοίρες, οπότε άρχισε να διακρίνεται και το χρώμα του, που πλησίαζε το γαλαζοπράσινο.
Η ελάχιστη απόσταση από τη Γη σημειώθηκε στις 25 Μαρτίου. Εκείνη τη νύχτα ο Κομήτης Χιακουτάκε παρουσίαζε μια τόσο γρήγορη κίνηση στον ουρανό, ώστε η μετατόπισή του ανάμεσα στα άστρα μπορούσε να γίνει αντιληπτή μέσα σε λίγα μόλις λεπτά: Κάλυπτε τη φαινόμενη διάμετρο της πανσελήνου (μισή μοίρα) κάθε 30 λεπτά. Οι παρατηρητές εκτίμησαν το μέγεθός του γύρω στο 0 και το φαινόμενο μήκος της ουράς του σε 80 μοίρες. Η κόμη του, τώρα κοντά στο ζενίθ για παρατηρητές στην Ελλάδα και άλλα μέσα βόρεια γεωγραφικά πλάτη, εμφανιζόταν με διάμετρο 1,5 ως 2 μοίρες. Ακόμα και με γυμνό μάτι η κεφαλή του κομήτη εμφανιζόταν με καθαρά πρασινωπή απόχρωση, εξαιτίας των ισχυρών εκπομπών από διατομικό άνθρακα (C2).
Επειδή ο Χιακουτάκε παρέμεινε στο φωτεινότερο μέγεθός του για λίγες μόνο ημέρες, δεν είχε τον χρόνο για να εντυπωσιάσει το γενικό κοινό με τον τρόπο που το πέτυχε ο Κομήτης Χέιλ-Μποπ το επόμενο έτος. Ειδικότερα στην κεντρική και δυτική Ευρώπη, πολλοί δεν τον είδαν στο φωτεινότερό του εξαιτίας της συννεφιάς. Ευτυχώς, στις 25/3 η Σελήνη βρισκόταν πριν τη φάση του πρώτου τετάρτου και έδυε λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Από το περιήλιο στο μέλλον
Μετά το πέρασμά του από τη Γη, ο κομήτης έφθασε στο περιήλιο της τροχιάς του την Πρωτομαγιά του 1996, οπότε η αύξηση της θερμοκρασίας του προκάλεσε την εμφάνιση μιας διακριτής ουράς σκόνης πέρα από την ουρά αερίων (ιόντων) που ήταν ορατή καθώς περνούσε κοντά από τη Γη. Επειδή ωστόσο βρισκόταν πλέον προς την πλευρά του Ηλίου όπως φαινόταν από τη Γη, δεν ήταν τόσο εύκολη η παρατήρησή του. Κατά το περιήλιό του παρατηρήθηκε από τη διαστημική αποστολή SOHO. Η απόστασή του από το κέντρο του Ηλίου τη στιγμή του περιηλίου του ήταν 0,230 AU ή 34,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα, πολύ εγγύτερα από το περιήλιο του πλανήτη Ερμή.
Wikispecies
Τα Wikispecies (ή Βικιείδη) είναι ένα online wiki-εγχείρημα υποστηριζόμενο από το Wikimedia Foundation. Σκοπός του είναι να δημιουργήσει έναν συνεκτικό κατάλογο ελεύθερου περιεχομένου όλων των ειδών και απευθύνεται περισσότερο σε επιστήμονες, παρά στο γενικό κοινό.
Κομήτης Χιακουτάκε
Από το περιήλιο στο μέλλον
Ο Κομήτης Χιακουτάκε είχε περάσει από την εσωτερική περιοχή του Ηλιακού Συστήματος πριν από περίπου 17 χιλιάδες χρόνια. Οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις με τους γιγάντιους πλανήτες του Συστήματος κατά την πρόσφατη διάβασή του επιμήκυναν την τροχιά του κατά πολύ, ώστε προβλέψεις με βάση το βαρύκεντρο του Ηλιακού Συστήματος δείχνουν ότι δεν θα επιστρέψει πριν από το έτος 72.000 μ.Χ. περίπου.
Wikispecies
Τα Βικιείδη διατίθενται με τις άδειες GNU και CC-BY-SA 3.0.
Κομήτης Χιακουτάκε
Μία διαστημική αποστολή περνά μέσα από την ουρά
Το διαστημόπλοιο Ulysses πραγματοποίησε μία απροσδόκητη διάβαση μέσα από την ουρά του κομήτη την 1η Μαΐου 1996. Το γεγονός δεν είχε γίνει αντιληπτό μέχρι το 1998, οπότε αστρονόμοι που ανέλυαν παλαιότερα δεδομένα βρήκαν ότι τα όργανα του σκάφους είχαν καταγράψει μία μεγάλη μείωση στον αριθμό των πρωτονίων που ανίχνευαν, καθώς και μία μεταβολή στη διεύθυνση και τη μαγνητική επαγωγή του τοπικού μαγνητικού πεδίου. Αυτά υπονοούσαν ότι το σκάφος είχε διασχίσει τα «απόνερα» ενός ουράνιου σώματος, το πιθανότερο ενός κομήτη, αλλά το υπεύθυνο σώμα δεν ταυτοποιήθηκε άμεσα.
Wikispecies
Ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 2004, με βιολόγους απ'όλο τον κόσμο που προσκλήθηκαν να συνεισφέρουν, με το εγχείρημα να έχει αναπτύξει ένα πλαίσιο περιλαμβάνοντας την Ταξινομία του Λινναίου με συνδέσμους προς τα λήμματα της Βικιπαίδειας για ξεχωριστά είδη από τον Απρίλιο του 2005.
Κομήτης Χιακουτάκε
Μία διαστημική αποστολή περνά μέσα από την ουρά
Το έτος 2000 δύο ερευνητικές ομάδες ανέλυσαν ανεξάρτητα το γεγονός. Η ομάδα του μαγνητομέτρου συνειδητοποίησε πως οι μεταβολές στη διεύθυνση του μαγνητικού πεδίου ταίριαζαν με τη μορφή του «κρεμάσματος» που αναμένεται μέσα στην ουρά ιόντων ενός κομήτη, οπότε ανεζήτησε πιθανούς υποψήφιους κομήτες. Κανένας γνωστός δεν βρέθηκε κοντά στο σκάφος, αλλά αναζητώντας μακρύτερα βρήκαν ότι ο Χιακουτάκε, 500 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, είχε περάσει από το επίπεδο της τροχιάς του σκάφους στις 23 Απριλίου 1996. Ο ηλιακός άνεμος εκείνη την εποχή είχε ταχύτητα περί τα 750 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, οπότε θα χρειαζόταν 8 ημέρες για το υλικό της ουράς να μεταφερθεί από αυτόν στην περιοχή που βρισκόταν το σκάφος, στις 3,73 AU και περίπου 45 μοίρες από το επίπεδο της εκλειπτικής. Ο προσανατολισμός της ουράς ιόντων που εξαγόταν από τις μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου συμφωνύσε με πηγή που βρισκόταν στο επίπεδο της τροχιάς του Κομήτη Χιακουτάκε.
Wikispecies
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστότοποι Κατηγορία:Κατάλογοι Κατηγορία:Βοτανολογική ονοματολογία
Κομήτης Χιακουτάκε
Μία διαστημική αποστολή περνά μέσα από την ουρά
Η άλλη ομάδα, εργαζόμενη πάνω σε δεδομένα από το φασματόμετρο συστάσεως ιόντων του Ulysses, εντόπισε μια απότομη και μεγάλη αύξηση στα επίπεδα των ιονισμένων σωματιδίων τον ίδιο χρονικό δάστημα. Οι σχετικές αφθονίες των χημικών στοιχείων που ανιχνεύθηκαν υπεδείκνυαν ότι το υπεύθυνο σώμα ήταν οπωσδήποτε ένας κομήτης.
Με βάση τα δεδομένα του Ulysses, η ουρά του κομήτη είχε φθάσει σε μήκος τα 570 εκατομμύρια χιλιόμετρα τουλάχιστον (3,8 AU). Αυτό το μήκος είναι σχεδόν διπλάσιο από το προηγούμενο «ρεκόρ» μήκους κομητικής ουράς, αυτό της ουράς του Μέγα Κομήτη του 1843, που εκτεινόταν σε μήκος 2,2 AU.
Σύσταση
Παρατηρήσεις από τη Γη του Κομήτη Χιακουτάκε έδειξαν ότι αποτελείται από ενώσεις άνθρακα, υδρογόνου, οξυγόνου, αζώτου και θείου, όπως νερό, μονοξείδιο του άνθρακα, υδροκυάνιο, μεθανόλη και φορμαλδεΰδη, μονοθειάνθρακας (CS) και υδρόθειο. Ανιχνεύθηκε επίσης αιθάνιο και μεθάνιο και ήταν η πρώτη φορά που κάποιο από αυτά τα αέρια ανιχνευόταν σε κομήτη. Χημική ανάλυση έδειξε ότι οι περιεκτικότητες σε αιθάνιο και μεθάνιο ήταν περίπου ίσες, γεγονός που ίσως υποδεικνύει ότι οι πάγοι τους σχηματίσθηκαν στον διαστρικό χώρο, μακριά από την ηλιακή θερμότητα που θα είχε εξατμίσει στο διάστημα αυτά τα πτητικά μόρια. Οι πάγοι του Χιακουτάκε πρέπει να έχουν σχηματισθεί σε θερμοκρασίες 20 βαθμούς K ή λιγότερο, κάτι που παραπέμπει σε σχηματισμό στο εσωτερικό ενός πυκνότερου του μέσου όρου διαστρικού νέφους.
Η ποσότητα του δευτερίου στον υδάτινο πάγο του κομήτη προσδιορίσθηκε με φασματοσκοπικές παρατηρήσεις. Ανακαλύφθηκε ότι ο λόγος του δευτερίου προς το συνηθισμένο υδρογόνο (γνωστός ως λόγος D/H) ήταν περίπου 1:3000, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο λόγο 1:6500 στους ωκεανούς της Γης. Υπήρχε η θεωρία ότι οι πτώσεις κομητών πάνω στη Γη πιθανώς να έχουν προμηθεύσει ένα μεγάλο ποσοστό του θαλασσινού της νερού, αλλά ο υψηλός λόγος D/Η που προσδιορίσθηκε στον Χιακουτάκε και σε άλλους κομήτες, όπως ο Χέιλ-Μποπ και ο Κομήτης του Χάλεϋ, καθιστούν αυτή τη θεωρία προβληματική.
Εκπομπή ακτίνων X
Μία από τις μεγάλες εκπλήξεις του περάσματος του Χιακουτάκε υπήρξε η ανακάλυψη ότι εξέπεμπε ακτίνες Χ, με τις παρατηρήσεις από τον δορυφόρο ROSAT να αποκαλύπτουν πολύ ισχυρές τέτοιες εκπομπές. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήθηκε τέτοια εκπομπή από κομήτη, αλλά οι αστρονόμοι σύντομα ανεκάλυψαν ότι σχεδόν κάθε κομήτης που παρατηρούσαν είχε την ίδια ιδιότητα. Η εκπομπή από τον Χιακουτάκε ήταν εντονότερη από μία ημισεληνοειδή περιοχή γύρω από τον πυρήνα, με τις άκρες της να δείχνουν προς την ανθηλιακή κατεύθυνση.
Η αιτία της εκπομπής ακτίνων Χ πιστεύεται ότι είναι διπλή: Οι αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα υψηλής ενέργειας σωματίδια του ηλιακού ανέμου και στο υλικό του κομήτη που εξατμίζεται από τον πυρήνα είναι πιθανό να συνεισφέρει σημαντικά σε αυτή. Η ανάκλαση ηλιακών ακτίνων X παρατηρείται σε άλλα σώματα του Ηλιακού Συστήματος, όπως η Σελήνη, ωστόσο ένας απλός υπολογισμός ακόμα και με την υψηλότερη δυνατή ανακλαστικότητα ακτίνων Χ ανά μόριο ή κόκκο σκόνης δείχνει ότι δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε τη μισή από την παρατηρούμενη ροή από τον Χιακουτάκε, καθώς η κόμη του είναι πολύ αραιή. Παρατηρήσεις του κομήτη C/1999 S4 (LINEAR) με το τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Chandra το έτος 2000 έδειξαν ότι οι ακτίνες X που παρατηρήθηκαν από αυτόν παράγονταν κυρίως από συγκρούσεις μεταξύ υψηλού ιονισμού ιόντα άνθρακα, οξυγόνου και αζώτου από τον ηλιακό άνεμο και ουδέτερων μορίων νερού, οξυγόνου και υδρογόνου στην κόμη του κομήτη.
Διαστάσεις του πυρήνα και δραστηριότητα
Σύμφωνα με παρατηρήσεις ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεθίμπο, ο πυρήνας του κομήτη είχε μέση διάμετρο περί τα 4,8 χιλιόμετρα και περιβαλλόταν από μια «χιονοθύελλα» σωματιδίων διαστάσεων χαλικιού που εκτοξεύονταν από αυτόν με ταχύτητες λίγων μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Αυτά τα μεγέθη συμφωνούσαν με έμμεσες εκτιμήσεις από παρατηρήσεις των εκπομπών στο υπέρυθρο και στα ραδιοκύματα.
Οι μικρές διαστάσεις του πυρήνα του Χιακουτάκε (ο Κομήτης του Χάλεϋ έχει πυρήνα περίπου 15 χιλιομετρων, ενώ ο Χέιλ-Μποπ άνω των 70) οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Χιακουτάκε πρέπει να υπήρξε πολύ ενεργός ώστε να γίνει τόσο λαμπρός όσο έγινε. Οι περισσότεροι κομήτες υφίστανται εξάχνωση αερίων από ένα μικρό ποσοστό της επιφάνειας του πυρήνα τους, αλλά στην περίπτωση αυτή το μεγαλύτερο μέρος ή και όλη η επιφάνεια φαίνεται ότι υπήρξε ενεργή. Ο ρυθμός παραγωγής σκόνης εκτιμήθηκε σε περίπου 2 τόνους ανά δευτερόλεπτο κατά τις αρχές Μαρτίου και 30 καθώς ο κομήτης πλησίαζε το περιήλιο της τροχιάς του. Κατά την ίδια χρονική περίοδο οι ταχύτητες εκτοξεύσεως της σκόνης αυξήθηκαν από 50 μέτρα ανά δευτερόλεπτο σε 500.
Παρατηρήσεις του υλικού που εκτοξευόταν από τον πυρήνα επέτρεψαν στους αστρονόμους να προσδιορίσουν την περίοδο περιστροφής του γύρω από τον εαυτό του. Καθώς ο κομήτης περνούσε κοντά από τη Γη, μία διαδοχή από μεγάλες συγκεντρώσεις υλικού παρατηρήθηκε να εκτοξεύεται προς την πλευρά του Ηλίου κάθε 6,23 ώρες. Μία δεύτερη, μικρότερη εκτόξευση με την ίδια περίοδο επιβεβαίωσε αυτό το χρονικό διάστημα ως την περίοδο περιστροφής του κομητικού πυρήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιακουτακε
Συναψιδωτά
Τα συναψιδωτά ή επίσης θηριόψιδα είναι η ομοταξία των ζώων που περιλαμβάνει τα θηλαστικά και άλλα ζώα πιο συγγενικό σε αυτά από ότι σε άλλα αμνιωτά ζώα. Τα μη θηλαστικά μέλη περιγράφονται επίσης ως θηλαστικόμορφα ερπετά στην κλασική συστηματική αλλά αναφέρονται ως αρχέγονα θηλαστικά (stem-mammals) ή πρωτο-θηλαστικά (proto-mammals) στην κλαδιστική ορολογία. Αποτελεί τη μία μεγάλη ομάδα αμνιωτών, με την άλλη να είναι τα σαυρόψιδα, που περιλαμβάνει και τα πτηνά.
Ξεχωρίζουν διότι έχουν μόνο ένα άνοιγμα στο κρανίο πίσω από κάθε μάτι, χαρακτηριστικό που αναπτύχθηκε στο τέλος της Λιθανθρακοφόρου περιόδου, περίπου 320 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Ήταν τα κυρίαρχα ζώα στη ξηρά από το μέσο έως το τέλος της πέρμιας περιόδου, όταν ο αριθμός και η ποικιλία τους μειώθηκε στην εξαφάνιση στο τέλος της Πέρμιας περιόδου, οπότε και μετά κυριάρχησαν οι αρχόσαυροι. Όμως χάρη στα θηλαστικά, θεωρείται ακόμη ζωντανή ομοταξία σπονδυλωτών.
Κροταφικό άνοιγμα
thumb|left|200px|Τα συναψιδωτά ξεχωρίζουν γιατί έχουν ένα μόνο κροταφικό άνοιγμα. Τα συναψιδωτά εμφάνισαν ένα κροταφικό άνοιγμα πίσω από κάθε μάτι στην πλαϊνή επιφάνεια του κρανίου. Μπορεί να εξελίχθηκε για να παρέχει καινούργια σημεία πρόσδεσης για τους μύες των σαγονιών. Μία παρόμοια εξέλιξη πραγματοποιήθηκε στα δυάψιδα, τα οποία έχουν δύο ανοίγματα παρά ένα πίσω από κάθε μάτι. Στην αρχή, το άνοιγμα άφηνε το εσωτερικό κρανίο καλυμμένο μόνο με τους μύες των σαγονιών, αλλά στα ανώτερα θηριαψιδωτά και θηλαστικά το σφηνοειδές οστό επεκτάθηκε για να κλείσει αυτό το άνοιγμα.
Δόντια
thumb|200px|left|Η [[Εοθυρίς, ένα πρώιμο συναψιδωτό με πολλαπλούς κυνόδοντες.]] Τα συναψιδωτά χαρακτηρίζονται από τα διαφοροποιημένα δόντια τους. Αυτά περιλαμβάνουν τους κοπτήρες, τους κυνόδοντες και τους γομφίους. Αυτή η τάση προς τη διαφοροποίηση εμφανίζεται στα πρώτα αμνιωτά με τη μορφή μεγέθυνσης των πρώτων δοντιών της άνω σιαγόνας, σχηματίζοντας πρωτοκυνόδοντες. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι απόν από τα σαυρόψιδα, αλλά εξελίχθηκε περαιτέρω στα συνάψιδα. Τα πρώτα συνάψιδα μπορεί να είχαν δυο ή τρεις μεγεθυμένος «κυνόδοντες», αλλά στα θηριαψιδωτά, το μοτίβο εγκαθιδρύθηκε σε ένα κυνόδοντα σε κάθε μισό της άνω σιαγόνας, ενώ οι κυνόδοντες στην κάτω σιαγόνα αναπτύχθηκαν αργότερα.
Ουρανίσκος
Τελικά, οι δύο πλευρές του ουρανίσκου άρχισαν να καμπυλώνουν μαζί, δημιουργώντας ένα σχήμα U παρά ένα σχήμα C. Ο ουρανίσκος επίσης άρχισε νε επεκτείνεται προς τα πίσω προς το λαιμό, δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο οστό. Επίσης η άνω σιαγόνα έχει κλείσει τελείως. Σε απολιθώματα ευθηριόδοντων, η αρχή ενός ουρανίσκου είναι καθαρά ορατή. Ο πιο εξελιγμένος θριναξόδοντας έχει ένα ολοκληρωμένο και τελείως κλειστό ουρανίσκο.
Δέρμα
thumb|200px|left|Συνδυασμός τριχών και λεπιδοειδών αποφύσεων σε συναψιδωτό, λεπτομέρεια από ουρά ποντικιού. Το πραγματικό δέρμα των συνάψιδων είναι θέμα συζήτησης. Το δέρμα των πρώτων ερπετών ήταν λεπτό, και δεν είχε το παχύ στρώμα επιδερμίδας που παράγει το δέρμα στα θηλαστικά. Τα εκτεθημένα μέρη των ερπετών προφυλάσσονται από κερατόμορφες φολίδες ή λεπιδοειδείς αποφύσεις. Όμως το κάλυμμα των θηλαστικών έχει copious αδένες και σπάνια παρουσιάζει λεπιδοειδείς αποφύσεις.
Το πότε η αλλαγή από το δέρμα των ερπετών στο δέρμα των θηλαστικών συνέβη δεν είναι γνωστό, αν και αποτυπώματα απολιθωμένου δέρματος δείχνουν ότι τουλάχιστον οι πελυκόσαυροι εξακολουθούσαν να έχουν τις λεπιδοειδείς αποφύσεις των πιο πρωτόγονων τετράποδων στη κοιλιά τους. Οι λεπιδοειδείς αποφίσεις των πελυκόσαυρων πιθανώς ήταν δερμικά χαρακτηριστικά με κερατόδη εμφάνιση, σαν αυτή που βρίσκεται στους σύχρονους κροκόδειλους και χελώνες. Αυτά διαφέρουν από τις φολίδες των σαυρών και των φιδιών, που είναι επιδερμικά χαρακτηριστικά όπως οι τρίχες των θηλαστικών. Η πάνω επιφάνεια αυτών των ζώων μπορεί να καλυπτόταν με δέρμα, και έτσι οι πελυκόσαυροι μπορεί να έμοιαζαν με "γυμνές σαύρες", χωρίς γούνα και φολίδες, καθώς έμοιζαν περισσότερο με σαύρες παρά με θηλαστικά. Τα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν τους πελυκόσαυρους από τα άλλα ερπετά είναι αυτά τις εσωτερικής δομής.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα όρθιας σανιδοκωπηλασίας (SUP)
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα SUP ξεκίνησε το 2016 και είναι το άθλημα της όρθιας σανιδοκωπηλασίας στην κατηγορία ανδρών-γυναικών. Διεξάγεται από την ελληνική ομοσπονδία κανόε-καγιάκ.
Συναψιδωτά
Δέρμα
Δεν είναι γνωστό πότε τα συναψιδωτά απέκτησαν χαρακτηριστικά των θηλαστικών όπως τρίχες και μαστικούς αδένες, διότι τα απολιθώματα σπάνια παρέχουν άμεσα στοιχεία των μαλακών ιστών. Όμως διαφορές στη δομή του σκελετού μπορεί να το αποκαλύψουν. Τα πιο εξελιχμένα θηριαψιδωτά πρέπει να είχαν ένα συνδυασμό δέρματος, λεπιδοειδών αποφύσεων και τρίχες, ένας συνδυασμός που εντοπίζεται ακόμα σε κάποια θηλασικά.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα όρθιας σανιδοκωπηλασίας (SUP)
Οι αγώνες γίνονται στο Ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά και στο πρωτάθλημα του 2018 πήραν μέρος 250 αθλητές και αθλήτριες από 25 σωματεία. Από αυτούς τους αγώνες προέκυψε η πρώτη εθνική ελληνική ομάδα SUP, η οποία έχει δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (ΙCF).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Πρωταθλητές Ελλάδος
Συναψιδωτά
Μεταβολισμός
thumb|200px|Ο [[Εδαφόσαυρος είχε ένα ιστίο στην πλάτη και αυτό δείχνει μια τάση για τον καθορισμό της θερμοκρασίας των συνάψιδων.]] Κάποια συναψιδωτά (συμπεριλαμβανομένων των θηλαστικών) μπορεί να ήταν θερμόαιμα, αν και τα πρώτα συναψιδωτά, όπως οι πελυκόσαυροι, πιστεύεται ότι ήταν ψυχρόαιμα. Από την άλλη πλευρά, η παρουσία ενός δευτερεύοντα ουρανίσκου, η όρθια στάση και άλλες ενδείξεις υψηλού ρυθμού μεταβολισμού ανάμεσα στα πιο εξελιγμένα κυνοδόντια δείχνουν ότι και άλλα χαρακτηριστικά των θηλαστικών, όπως ένα μονωτικό στρώμα γούνας, μπορεί να εξελίχθηκαν σε αυτό το στάδιο. Αυτό τώρα επιβεβαιώνεται από αποτυπώματα γούνας.
Εξελικτική ιστορία
thumb|left|175px|Η [[Αρχαιοθυρίς, ένα από τα παλιότερο συναψιδωτά που έχουν βρεθεί.]] Η Αρχαιοθυρις και ο Κλεθύδρωψ είναι τα πιο πρώιμα γνωστά συνάψιδα. Έζησαν στην Πεννσυλβάνια υποπερίοδο της Λιθανθρακοφόρου Περιόδου και άνηκαν σε μία σειρά πρωτόγονων συναψιδωτών που έχουν ταξινομηθεί ως 'πελυκόσαυροι'. Οι πελυκόσαυροι ήταν η πρώτη επιτυχημένη ομάδα αμνιωτών, που εξαπλώθηκαν και διαφοροποιήθηκαν μέχρι που έγιναν τα κυρίαρχα μεγάλα χερσαία ζώα στο τέλος της Λιθανθρακοφόρου και πρώιμης Πέρμιας περιόδου. Ήταν μεγάλα, ποικιλόθερμα, σέρνονταν και είχαν μικρούς εγκεφάλους. Ήταν τα μεγαλύτερα χερσαία ζώα την εποχή τους με μήκος που έφτανε τα 3,5 m. Πολλά, όπως ο Διμετρόδοντας, είχαν μεγάλα πτερύγια για να ρυθμίζουν τη θερμοκρασία τους. Λίγα επιζήσανε μέχρι το τέλος της Πέρμιας περιόδου, αλλά οι περισσότεροι πελυκόσαυροι εξαφανίστηκαν στο τέλος της Πέρμιας περιόδου.
thumb|right|175px|Ο [[Σφενακόδοντας ήταν ένας σαρκοφάγος πελυκόσαυρος με στενή συγγένια με τον Διμετρόδοντα και τα θηριαψιδωτά.]] Τα θηριαψιδωτά, μια πιο εξελιχμένη ομάδα συνάψιδων, εμφναίστηκε στο πρώτο μισό της Πέρμιας και έγιναν τα κυρίαρχαμεγάλα χερσαία ζώα στο δεύτερο μισό της. Έχουν κυριαρχήσει στον κόσμο δύο φορές: μία στο Πέρμιο και μία στην Καινοζωική εποχή, την τωρινή εποχή. Ήταν κατά πολύ τα πιο άφθονα και ποικιλόμορφα ζώα του μέσου και του τέλους της Πέρμιας περιόδου και περιελάμβαναν φυτοφάγα και σαρκοφάγα, με μέγεθος από αυτό ενός αρουραίου (π.χ. η Ρομπέρτια), μέχρι τα μεγάλα φυτοφάγα με βάρος μεγαλύτερο από ένα τόνο (π.χ. ο Μόσχωψ). Μετά την ακμή τους, αυτά τα επιτυχημένα ζώα εξαφανίστηκαν από το πέρμιο-τριασικό συμβάν εξαφάνισης πριν 250 εκατομμύρια χρόνια, τη μεγαλύτερη εξαφάνιση στην ιστορία της Γης, μπορεί να σχετίζεται με ηφαιστειακή δραστηριότητα στη Σιβηρία. thumb|left|175px|Ο [[Νικκάσαυρος – ένα αινιγματικό συναψιδωτό από το μέσο της Πέρμιας περιόδου.]]
right|thumb|200px|Ο [[λυστρόσαυρος ήταν το πιο διαδεδομένο συναψιδωτό μετά τη μαζική εξάφανιση]] Μόνο λίγα θηριαψιδωτά (και ακομή λιγότεροι πελυκόσαυροι) επέζησαν από την εξαφάνιση και συνέχισαν για να επιτύχουν στο νέο περιβάλλον της Τριασσικής περιόδου, όπως ο Λυστρόσαυρος και ο Κυνόγναθος, ο οποιός εμφανίστηκε στην αρχή του τριασσικού. Τώρα, όμως, υπήρχαν και οι πρώτοι αρχόσαυροι (νωρίτερα γνωστοί ως θηκόδοντες, αλλά αυτός ο όρος πλέον δεν χρησιμοποιείται). Κάποια, όπως η Ευπαρκέρια, ήταν μικρά και ελαφρά, ενώ άλλα, όπως ο Ερυθόσουχος, ήταν μεγάλα ή μεγαλύτερα από τα μεγαλύτερα θηριαψιδωτά.
Τα τριασικά θηριαψιδωτά περιελάμβανα τρεις ομάδες: τα ειδικευμένα με ράμφος φυτοφάγα, οι δικυνόδοντες (όπως ο Λυστρόσαυρος και οι καννεμεγιεριίδες), κάποια από τα οποία είχαν βάρος πάνω από ένα τόνο, τα όλο και πιο θηλαστικόμορφα φυτοφάγα και σαρκοφάγα κυνοδόντια και τα θηροκεφάλια, που έζησαν μόνο στην αρχή της τριασικής περίοδου.
left|thumb|200px|Ο [[κυνόγναθος ήταν το μεγαλύτερο αρπακτικό κυνοδόντιο.]] Σε αντίθεση με τους δικυνόδοντες, που παρέμειναν μεγάλοι, τα κυνοδόντια έγιναν όλο και μικρότερα και πιο θηλαστικόμορφα όσο εξελισσόταν το Τριασσικό. Από τα τελευταία, τα οποία δεν ήταν μεγαλύτερα από μία μυγαλή, εμφανίστηκαν οι πρώτοι πρόγονοι των θηλαστικών πριν 220 εκατομμύρια χρόνια.
Κατά την εξελικτική διαδικασία από τα πρώτα θηλαστικά μέχρι τα κυνοδόντια και τα θηλαστικά, το κύριο οστό της κάτω σιαγόνας, η οδοντοστοιχία, αντικατέστησε όλα τα άλλα οστά. Έτσι, η κάτω σιαγόνα σταδιακά έγινε ένα μεγάλο οστό, ενώ τα άλλα οστά μετακινήθηκαν στο έσω αυτί, επιτρέποντας καλύτερη ακοή.
Για άγνωστους λόγους, τα περισσότερα από τα μεγάλα κυνοδόντια (οι Τραβερσοδοντίδες) και δικυνόδοντες (της οικογένειας Καννεμεγιερίδες) εξαφανίστηκαν πριν το τέλος της Τριασσικής περιόδου και το συμβάν εξαφάνισης αυτής της περιόδου που εξαφάνισε τους περισσότερους αρχόσαυρους που δεν ήταν δεινόσαυροι. Τα υπόλοιπα Μεσοζωικά συναψιδωτά ήταν μικρά, με μέγεθος μεταξύ αυτού μίας μυγαλή σε αυτό του Ρεπενόμανου, ένα θηλαστικό που έμοιαζε με ασβό.
Κατα τη διάρκεια του Ιουρασσικού και του Κρητιδικού, τα υπόλοιπα μη θηλαστικά κυνοδόντια ήταν μικρά, όπως ο τριτυλόδοντας. Κανένα κυνοδόντια δεν ήταν μεγαλύτερο από μία γάτα. Τα περισσότερα ιουρασσικά και κρητιδικά κυνοδόντια ήταν φυτοφάγα, αν και κάποια ήταν σαρκοφάγα. Η οικογένεια Τριθελοδοντίδες εμφανίστηκε στην αρχή του Τριασσικού. Ήταν σαρκοφάγο και επέζησε στο μέσο της Ιουράσσια περίδο. Η άλλη οικογένεια, Τριτυλοδοντίδες, πρωτοεμφανίστηκε την ίδια περίοδο με την άλλη, αλλά ήταν φυτοφάγα. Αυτή η ομάδα εξαφανίστηκεστο τέλος της αρχής της Κρητιδικής περιόδου. Οι Δικυνόδοντες φαινόταν ότι είχαν εξαφανιστεί στο τέλος της Τριασσικής περίοδου, αλλά νέα στοιχεία δείχνουν ότι επέζησαν μέχρι την Κρητιδική περίοδο, καθώς νέα απολιθώματα βρέθηκαν σε βράχια της Κρητιδικής περιόδου της Γκοντβάνα.
Σήμερα, υπάρχουν περίπου 5.400 είδη ζώντων συναψιδωτών γνωστά ως θηλαστικά, που περιλαμβάνουν υδρόβια (φάλαινες) και ιπτάμενα νυχτερίδες είδη, και το μεγαλύτερο ζώο που υπήρξε ποτέ, τη γαλάζια φάλαινα. Οι άνθρωποι είναι και αυτοί συναψιδωτά. Όμως, μοναδικά ανάμεσα στα συνάψιδα, τα περισσότερα θηλαστικά είναι ζωοτόκα και γενούν ζωντανά μικρά παρά αυγά, με εξαίρεση τα μονοτρήματα.
Η εξέλιξη των συναψιδωτών σε θηλαστικά πιστεύεται ότι προκλήθηκε όταν τα συναψιδωτά μετακινήθηκαν σε νυκτερινούς οικολογικούς θώκους. Τα πρωτοθηλαστικά με υψηλότερο μεταβολισμό ήταν πιο ικανά να διατηρούν το σώμα τους ζεστό τη νύκτα, και είχαν περισσότερες πιθανότητες να επιζήσουν. Αυτό σήμαινε κατάναλωση τροφής (μάλλον έντομα) σε μεγαλύτερη ποσότητα. Για να διευκολύνουν τη γρήγορη χώνευση, τα πρωτοθηλαστικά εξέλιξαν την πολτοποίηση της τροφής (μάσημα) και ειδικευμένα δόντια για αυτό το σκοπό. Τα άκρα μετακινήθηκαν κάτω από το σώμα αντί στο πλάι, επιτρέποντάς τους να αναπνέουν καλύτερα όσο μετακινούνταν και επίσης μπορούσαν να αλλάζουν κατεύθυνση ταχύτερα για να πιάσουν μικρή λεία σε γρηγορότερο ρυθμό. Αυτό βοήθησε στη διατήρησει του υψηλού ρυθμού μεταβολισμού τους. Πιστεύεται ότι αντί να τρέχουν για να ξεφύγουν από τους εχθρούς τους, τα πρωτοθηλαστικά ξέφευγαν αλλάζοντας διεύθυνση χάρις στη βελτίωση των αυξημένων ικανοτήτων κίνησης τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ντουάλα
Η Ντουάλα (Douala) είναι η μεγαλύτερη πόλη στο Καμερούν και πρωτεύουσα της περιοχής Λίττοραλ. Η πόλη υπολογίζεται ότι έχει 2.768.400 κατοίκους το 2015. Η Ντουάλα είναι το κύριο λιμάνι του Καμερούν. Οι εξαγωγές από το λίμανι περιλαμβάνουν όλα τα προϊόντα του Καμερούν, όπως για παράδειγμα πετρέλαιο, κακάο, καφές, ξυλεία και γεωργικά προϊόντα. Στη πόλη βρίσκεται και ο μεγαλύτερος αερολιμένας του Καμερούν. Θεωρείται η οικονομική πρωτεύουσα του Καμερούν και η πλουσιότερη πόλη στην Οικονομική Κοινωνία Κρατών Κεντρικής Αφρικής (CEMAC).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καμερούν Κατηγορία:Λιμένες Αφρικής
Ηλίας Συνοδινός
Ο Ηλίας Συνοδινός (γεν. Λόφος Αξιωματικών, Περιστέρι 4 Νοεμβρίου 1960) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Νέων, που αγωνίζονταν σε όλες τις θέσεις της άμυνας.
Καριέρα
Ξεκίνησε από το εφηβικό τμήμα του Αιγάλεω το 1975, ύστερα από υπόδειξη των Δημ. Εξωμανίδη και Στ. Μακρή και προωθήθηκε για προπονήσεις με την πρώτη ομάδα την περίοδο 1976-77 με προπονητή το Λάμπη Σεραφείδη, κατακτώντας μάλιστα και τον τίτλο του πρωταθλητή Β΄Εθνικής, με τη λήξη της πρώτης του εκείνης χρονιάς.
Συνέχισε στο Αιγάλεω και στην Επαγγελματική Α΄Εθνική το 1977-78, έχοντας προπονητή το Μπέλα Πάλφι. Το ντεμπούτο του στη μεγάλη κατηγορία πραγματοποιήθηκε στην συνάντηση της 15ης αγωνιστικής, Καστοριάς-Αιγάλεω (3-0), όπου η αθηναϊκή ομάδα είχε αγωνισθεί με ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές, λόγω απεργίας του Π.Σ.Α.Π. Ξανάπαιξε όμως, με τους επαγγελματίες αυτή τη φορά, τη 27η αγωνιστική, στο παιχνίδι Πιερικός-Αιγάλεω 4-0.
Κατά το ίδιο διάστημα είχε 4 συμμετοχές στην Εθνική Ομάδα των Νέων, κατακτώντας την πρώτη θέση στο Α΄ Βαλκανικό Κύπελλο Νέων της Τουρκίας που έγινε στη Σμύρνη, έχοντας προπονητή το Στ. Πετρίτση και συμπαίκτες μεταξύ άλλων, τους Λεμονή, Κοκολάκη, Δίντσικο, Σκαρτάδο, Χαλκίδη, Καραγκιοζόπουλο, Κοκολίτσιο, Μακρυωνίτη, Αντωνίου, Χατζηιωαννίδη.
Το καλοκαίρι του 1982 δόθηκε δανεικός για ένα χρόνο στον Ατρόμητο Πειραιώς, στη Β΄Εθνική και επέστρεψε στο Αιγάλεω το 1983, συμμετέχοντας και πάλι στην Επαγγελματική Α΄Εθνική για έξι μήνες, ώσπου αποχώρησε τον Δεκέμβριο για τη Χαλκίδα και τη Β΄ Εθνική. Ακολούθως έπαιξε στην Ηλιούπολη, στον Ηλυσιακό, τον Εθνικό Αστέρα και στη Δ' Εθνική με τους ΑΟ Μαλεσίνας (1992-93), Άρη Αγ. Κωνσταντίνου (1993-94) και Α.Ο. Αγίας Παρασκευής (1994-95).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Σ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ομέρ Βρυώνης
Ο Ομέρ Βρυώνης ήταν Τουρκαλβανός πασάς και υπήρξε υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην ελληνική ιστορία έγινε γνωστός από την ανάμειξή του στα πρώτα στάδια της Ελληνικής Επανάστασης.
Βιογραφία
Ο Ομέρ Βρυώνης ήταν Αλβανός (Τόσκης) στρατιωτικός και αξιωματούχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από το χωριό Βριόνι (Vrion) κοντά στο Μπεράτι. Μεγάλωσε στην Αυλή του Αλή Πασά στα Ιωάννινα. Ξεκίνησε την καριέρα του ως διοικητής των δυνάμεων του προκρίτου του Ελμπασάν. Συμμετείχε στην καταστολή της εξέγερσης του Πασβάνογλου, πασά του Βιδινίου, το 1797, και αργότερα πήγε στην Αίγυπτο, όπου πολέμησε εναντίον του Ναπολέοντα Βοναπάρτη μεταξύ των ετών 1798 και 1801. Στη συνέχεια βοήθησε τον Μωχάμετ Άλη στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά των Μαμελούκων. Γρήγορα απέκτησε φήμη ικανού στρατιωτικού και πλούτη. Επιστρέφοντας στα Ιωάννινα, χρησιμοποιήθηκε από τον Αλή Πασά στους αγώνες του τελευταίου εναντίον των άλλων πασάδων και του σουλτάνου. Αιχμαλώτισε τον Ιμπραήμ Πασά Βλιόρα (του Αυλώνα) το 1810 και ενσωμάτωσε την επικράτειά του σε εκείνη του Αλή Πασά. Διετέλεσε θησαυροφύλακας (χαζνατάρης) του Αλή μέχρι την εκδήλωση της αποστασίας του τελευταίου από τον σουλτάνο. Προβλέποντας την ήττα του Αλή, το Σεπτέμβριο του 1820 τον πρόδωσε, προσχωρώντας στο σουλτανικό στρατόπεδο, και ανταμείφθηκε με τη διοίκηση του σαντζακίου του Αυλώνα τον Ιανουάριο του 1821.
Μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, πήρε εντολή να κατεβεί στην ανατολική Ελλάδα, να καταπνίξει την επανάσταση της περιοχής και να συνεχίσει προς την Πελοπόννησο. Έφυγε από τα Ιωάννινα στις 9 Απριλίου 1821 και προσπάθησε να προσεταιριστεί-συνθηκολογήσει με μερικούς οπλαρχηγούς, αλλά απέτυχε. Μετά απ' αυτό διέλυσε σε μάχη με ηρωική αντίσταση των Ελλήνων, τα τμήματα του Δυοβουνιώτη και του Πανουργιά στη Χαλκομάτα, όπως και του Αθανασίου Διάκου στην Αλαμάνα, τον οποίο, αφού αιχμαλώτισε, τον βασάνισε και τον ανασκολόπισε ("σούβλισε" στη λαϊκή αργκό). Στη συνέχεια προχώρησε προς τα Σάλωνα, για να περάσει με πλοία στο Μοριά. Στο Χάνι της Γραβιάς όμως, συνάντησε τρομερή αντίσταση από ένα μικρό τμήμα Ελλήνων υπό την αρχηγία του Οδυσσέα Ανδρούτσου, χάνοντας μεγάλο τμήμα του στρατού του. Δεδομένης της τακτικής ήττας και του μεγέθους των απωλειών στη μάχη αυτή, φοβήθηκε πλέον να προχωρήσει στο Μοριά, οπότε πέρασε στα ορεινά χωριά της Γκιώνας, κατόπιν στη Λιβαδειά και έπειτα στην Εύβοια. Στα Βρυσάκια Ευβοίας συνάντησε ισχυρή αντίσταση και υπέστη περαιτέρω σοβαρές απώλειες. Μετά, επέστρεψε νότια βαδίζοντας κατά της Αθήνας, και στις 30 Ιουνίου διέλυσε την πολιορκία της Ακρόπολης. Μετά την πτώση του Αλή Πασά, τον Ιανουάριο του 1822, και έπειτα από ένθερμη σύσταση του Χουρσίτ Πασά, τα σαντζάκια των Ιωαννίνων, Αυλώνα κ αι Δέλβινου ενώθηκαν υπό τη διοίκηση του Ομέρ Βρυώνη.
Στο μεταξύ είχε επαναστατήσει η δυτική Ρούμελη, οπότε ο Χουρσίτ Πασάς ανακάλεσε τον Βρυώνη στα Ιωάννινα, όπου του ανέθεσε να διασπάσει τη συμμαχία των Σουλιωτών με ορισμένα άτακτα τμήματα Αλβανών, και να αναγκάσει τους Σουλιώτες σε συνθηκολόγηση (2 Σεπτεμβρίου 1822) μετά από αποκλεισμό. Μετά την πτώση του Σουλίου ο Βρυώνης άρχισε να ακολουθεί ανεξάρτητη πολιτική, παραμένοντας απαθής στις διαταγές της Υψηλής Πύλης. Παρουσιαζόταν ως ο προβεβλημένος, αν και ελάχιστα λαοφιλής, διοικητής της περιοχής των Τόσκηδων, συχνά ερχόμενος σε προστριβές τόσο με τα μέλη της στρατιωτικής ολιγαρχίας των Τόσκηδων (την οποία αποτελούσαν κυρίως οι χολωμένοι πρώην επιφανείς της Αυλής του Αλή Πασά), όσο και με τους κληρονόμους της τοσκικής αριστοκρατίας της προ του Αλή Πασά εποχής.
Στα τέλη του 1827 ήταν φρούραρχος της Σόφιας, απ' όπου στάλθηκε στο Βιδίνιο ως διοικητής της εμπροσθοφυλακής, με αποστολή ν' αντιμετωπίσει το ρωσικό στρατό. Το 1828, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, ηγήθηκε ενός στρατού και προσπάθησε, αποτυχημένα, να διαλύσει την πολιορκία της Βάρνας. Στα τέλη της αυτής της χρονιάς στάλθηκε πρώτα στην Καλλίπολη, και στη συνέχεια στην Κιουτάχεια, όπου την ίδια χρονιά απεβίωσε.
Βιβλιογραφία
"Those Infidel Greeks": the Greek War of Independence through Ottoman Archival Documents. Edited by H. Şükrü Ilıcak. Leiden: Brill, 2021, σσ. 1656-1657.
Β Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Επαρχία Ναουϊρζύμ
}
Η επαρχία Ναουϊρζίμ (Науырзым ауданы) είναι μια επαρχία της περιφέρειας Κοστάναι στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Καραμέντι. Πληθυσμός: 12,604 (εκτίμηση 2013) 13,180 (απογραφή 2009) 17,914 (απογραφή 1999). Συνορεύει με την επαρχία Καράσου, με την επαρχία Αμανγκελντί, με την επαρχία Αουλιεκόλ, και την επαρχία Καμίστι.
Παραπομπές
Ναουιρζυμ
1413 Ρουκαρί
Η Ρουκαρί (Roucarie) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,04. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι και του έδωσε το όνομα της μητέρας του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρουκαρί εκτιμάται σε 21,45 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1677. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ρουκαρί γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουκαρι
Στάση του Νίκα
thumb|300px|Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός και η συνοδεία του.
Η Στάση του Νίκα (στάση = εξέγερση) ήταν οργανωμένη απόπειρα ανατροπής του αυτοκράτορα Ιουστινιανού που έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη τον Ιανουάριο του 532 μ.Χ.. Ως αποτέλεσμα του γενικευμένου κλίματος λαϊκής δυσαρέσκειας που υπήρχε εκείνη τη περίοδο, ομάδες οπαδών υποκινούμενες από εχθρούς του αυτοκράτορα προκάλεσαν εκτεταμένες βιαιοπραγίες και λεηλασίες, ώστε να πιέσουν τον Ιουστινιανό να αφήσει τον θρόνο. Ωστόσο, ο αυτοκράτορας δεν ενέδωσε και τελικά σφαγιάστηκαν όλοι τους. Τα γεγονότα είχαν διάρκεια μίας εβδομάδας και ήταν οι πιο βίαιες ταραχές στην ιστορία της Κωνσταντινούπολης, με τη μισή σχεδόν πόλη να καίγεται ή να καταστρέφεται και με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να σκοτώνονται. Τις περισσότερες πληροφορίες για την εξέγερση λαμβάνουμε από τον ιστορικό Προκόπιο, στο βιβλίο του «Η ιστορία των Πολέμων».
Η εξέλιξη των γεγονότων
thumb|345x345px|Τμήμα του Παλατιού με τον Ιππόδρομο όπου έγινε η Στάση του Νίκα. Οι αρματοδρομίες από τα Ρωμαϊκά χρόνια ήταν μια δημοφιλής ενασχόληση για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Αυτές, καθώς και η υποκουλτούρα που συστρεφόταν γύρω τους, όπως οι οπαδικές οργανώσεις, είχαν μεταφερθεί και επιβιώσει στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο) με την ευχή του ίδιου του αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου, που είχε άλλωστε περιλάβει στα σχέδια της νέας πρωτεύουσας την κατασκευή ενός μεγαλοπρεπούς Ιπποδρόμου.
Υπήρχαν τέσσερις κύριοι σύνδεσμοι φιλάθλων, καθορισμένοι ανάλογα με το χρώμα της στολής της αγαπημένης τους αγωνιστικής ομάδας. Αυτοί ήταν οι Βένετοι (Γαλάζιοι), οι Ρούσσοι (Κόκκινοι), οι Πράσινοι και οι Λευκοί, αν και σταδιακά η περισσότερη επιρροή και πολιτική δύναμη είχε συγκεντρωθεί στους Βένετους και τους Πράσινους. Οι Βένετοι θεωρούνταν περισσότερο "συμβιβασμένοι" με το κατεστημένο και συνδεδεμένοι με την αριστοκρατία, ενώ οι Πράσινοι ήταν αντιδραστικότεροι και συνδεδεμένοι με τα πιο λαϊκά στρώματα. Μερικοί συγγραφείς πιστεύουν, επίσης, ότι οι Πράσινοι έπαιξαν ρόλο στην καλλιέργεια του Μονοφυσιτισμού και κατά συνέπεια στη θεμελίωση του Ισλάμ. Οι αρματοδρομίες ήταν σε κάθε περίπτωση σημαντικό κομμάτι του δημόσιου βίου της εποχής, στο οποίο ακόμα και οι αυτοκράτορες συμμετείχαν, μιας και συχνά υποστήριζαν τη μία ομάδα έναντι της άλλης. Ο δε Ιουστινιανός ήταν υποστηρικτής των Βενέτων, τουλάχιστον μέχρι τη Στάση. (:
Το 531, ένας Βένετος και ένας Πράσινος συλλαμβάνονται με την κατηγορία της δολοφονίας και καταδικάζονται σε θάνατο διά απαγχονισμού. Ο Ιουστινιανός μετατρέπει τη θανατική ποινή σε φυλάκιση, ενδεχομένως ως απόπειρα να κερδίσει την εύνοια του λαού. Οι Πράσινοι και Βένετοι, όμως, δεν ικανοποιούνται, αντίθετα ζητούν την πλήρη απαλλαγή των κατηγορουμένων. Ο αυτοκράτορας τους αγνόησε.
Στις 11 Ιανουαρίου του 532 οι οπαδοί τελικά ξεσηκώθηκαν και προκάλεσαν ταραχές. Η ιαχή «Νίκα» δονούσε την ατμόσφαιρα: ήταν το σύνθημα που φώναζαν στον Ιππόδρομο για να εμψυχώσουν τους αρματοδρόμους. Το πλήθος των εξεγερμένων όλο και μεγάλωνε, καθώς ο λαός δυσφορούσε για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του αυτοκράτορα και την κρατική αυθαιρεσία. Απαιτούσαν την αποπομπή του Έπαρχου Ιωάννη Καππαδόκη, ο οποίος ήταν αρμόδιος για τη συλλογή των φόρων, καθώς και του νομομαθούς αυλικού Τριβωνιανού, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την αναθεώρηση του ποινικού κώδικα. Ο όχλος πολιόρκησε το παλάτι και ταυτόχρονα πυρπολούσε κτίρια και προκαλούσε καταστροφές. Μεταξύ άλλων, η μικρότερη δεύτερη εκκλησία της Αγίας Σοφίας καταστράφηκε εξολοκλήρου. Κάποιοι από τους συγκλητικούς είδαν τη στάση σαν ευκαιρία για να ανατρέψουν τον Ιουστινιανό. Αυτοί ήταν εξίσου δυσαρεστημένοι λόγω του ψαλιδισμού των δικαιωμάτων των ευγενών. Παρόλο που ο Ιουστινιανός υποσχέθηκε να απομακρύνει από τις θέσεις τους τον Τριβωνιανό και τον Ιωάννη Καππαδόκη, οι στασιαστές δεν ικανοποιήθηκαν. Συγκεντρώθηκαν στον Ιππόδρομο και σε συνεννόηση με τους σύμμαχούς τους στη Σύγκλητο ανέβασαν στον θρόνο τον Υπάτιο, ανιψιό του πρώην αυτοκράτορα Αναστάσιου, ανακηρύσσοντάς τον νέο αυτοκράτορα.
Ο Ιουστινιανός ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει την Πόλη, αλλά η σύζυγός του, η Θεοδώρα, του αναπτέρωσε το ηθικό και τον έπεισε να παραμείνει και να αντιμετωπίσει τους στασιαστές. Ο Ιουστινιανός διέταξε τότε τους στρατηγούς του, τον Βελισάριο και τον Μούνδο, να καταστείλουν την εξέγερση. Αυτοί, δωροδοκώντας κάποιους αρχηγούς των στασιαστών, τους έφεραν με το μέρος του αυτοκράτορα, προκαλώντας έτσι διχόνοια μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση, εντέλει οι εξεγερθέντες εγκλωβίστηκαν στον Ιππόδρομο, όπου και σφαγιάστηκαν.
Η καταστολή της Στάσης του Νίκα στις 18 Ιανουαρίου του 532 άφησε πίσω της 30.000 νεκρούς. Την επομένη, διατάχθηκε να εκτελεσθούν ο Υπάτιος και ο αδελφός του, ενώ η περιουσία τους δημεύθηκε, όπως και πολλών συγκλητικών που εξορίστηκαν επειδή είχαν υποστηρίξει τη στάση. Η επιτυχημένη καταστολή της εξέγερσης θεμελίωσε τη κυριαρχία του Ιουστινιανού στην Αυτοκρατορία και περιόρισε οριστικά τη δύναμη των οπαδικών οργανώσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:6ος αιώνας
Θεοβάλδος Γ΄ της Καμπανίας
Ο Θεοβάλδος Γ΄  της Καμπανίας, γαλλ.: Thibaut III de Champagne, (1179 - 24 Μαΐου 1201) από τον Οίκο του Μπλουά-Καμπανίας ήταν κόμης της Καμπανίας (1197 - 1201). Ήταν ο μικρότερος γιος του Ερρίκου Α΄ κόμη της Καμπανίας και της Μαρίας των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας. Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Β΄ κόμη της Καμπανίας, μετά το δυστύχημα στο οποίο βρήκε τον θάνατο.
Εκλογή του Θεοβάλδου Γ΄ ως αρχηγού της Δ΄ Σταυροφορίας
Το 1198 ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ κήρυξε την Δ΄ Σταυροφορία. Στην αρχή υπήρχε ελάχιστος ενθουσιασμός, μέχρι τις 28 Νοεμβρίου 1199, την ημέρα που οι ευγενείς συγκεντρώθηκαν στην αυλή του Θεοβάλδου Γ΄ για μία κονταρομαχία (tournois), μαζί με τον ιεροκήρυκα Φούλκωνα του Νεϊγύ. Μετά το κήρυγμα του Φούλκωνα αποφάσισαν να κηρύξουν την Δ΄ Σταυροφορία, εκλέγοντας τον Θεοβάλδο αρχηγό τους· αυτός όμως απεβίωσε πολύ πρόωρα, στις 24 Μαΐου 1201, και αντικαταστάθηκε από τον Βονιφάτιο μαρκήσιο του Μομφερράτου. Η χήρα του δέχτηκε 7 κάστρα και όλα τα έσοδα από αυτά, και διετέλεσε ως κηδεμόνας του μεταθανάτιου γιου τους Θεοβάλδου για 21 χρόνια. Η διαδοχή του αμφισβητήθηκε από τις ανιψιές τού συζύγου της Αλίκη και Φιλίππη. Ο γιος τους θα κληρονομήσει, από τον εκ μητρός θείο του Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας από τον Οίκο των Χιμένεθ, και το βασίλειο της Ναβάρρας (1234). Ο Θεοβάλδος Γ΄ τάφηκε δίπλα από τον πατέρα του Ερρίκο Α΄ στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στο Τρουά.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Λευκή των Χιμένεθ, κόρη του Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας, την οποία παντρεύτηκε στις 1 Ιουλίου 1199 στο Σαρτρ, απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Κόμητες της Καμπανίας Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Στέφανος Λαζάρεβιτς
thumb|right|250px|Ο Θυρεός του Στέφανου Λαζάρεβιτς
Ο Στεφάν Λαζάρεβιτς (σερβικά: Стефан Лазаревић) (Κρούσεβατς 1377 - Γκλάβιτσα 19 Ιουλίου 1427) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς ήταν ο γιος του πρίγκιπα Λάζαρου και της Μίλιτσα, είχε τους τίτλους του πρίγκιπα (1389-1402) και του δεσπότη (1402-1427). Στην εποχή του, θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους ιππότες και στρατηγούς της Σερβίας, τα λογοτεχνικά του έργα τον καθιστούν ένα από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Σερβίας στο Μεσαίωνα.
Βιογραφία
Ήταν ο γιος του πρίγκιπα Λαζάρου και της Μιλίτσας των Νεμάνιτς και είχε άλλα έξι αδέλφια. Ο Στέφανος Λαζάρεβιτς τον Σεπτέμβριο του 1405 παντρεύτηκε την Ελένη Γκαττιλούζι από τη Λέσβο, παιδιά δεν απέκτησαν.
Ως υποτελής των οθωμανών πήρε μέρος στις μάχες του Οθωμανικού στρατού στο Ροβίνε κοντά στη Νικόπολη και στη Μάχη της Αγκύρας. Μετά τη μάχη της Αγκύρας του δόθηκε από τους Βυζαντινούς στην Κωνσταντινούπολη ο τίτλος του δεσπότη (1402). Αργότερα έγινε υποτελής του Ούγγρου βασιλιά Σιγισμούνδου Λουξεμβουργικού από τον οποίο πήρε την περιοχή της Μάτσβα, το Βελιγράδι, το Κολουμπάρ, τη Σρεμπρένιτσα και άλλες περιοχές.
Μετά την ήττα της Αγκύρας άρχισε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά ταυτόχρονα ήρθε σε σύγκρουση με άλλους Σέρβους ευγενείς. Μετά την ειρήνη με τους Οθωμανούς άρχισε πόλεμο με τους Ενετούς που κατείχαν τη Δαλματία και τους απέσπασε τη Ζέτα. Στο εγχώριο μέτωπο έσπασε την αντίσταση των γαιοκτημόνων φέρνοντας μία περίοδο ειρήνης που χρησιμοποιήθηκε για την ενίσχυση της Σερβίας πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά και στρατιωτικά. Στις 29 Ιανουαρίου 1412 δημοσιεύθηκε ένας Κώδικας δηλαδή νόμοι που ρύθμιζαν τη ζωή στο μεγαλύτερο ορυχείο στα Βαλκάνια στο Νόβο Μπρντο που ήταν ο κύριος οικονομικός τομέας της Σερβίας, έτσι ώστε στο τέλος της βασιλείας του, η Σερβία ήταν ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς αργύρου στην Ευρώπη.
Ήταν προστάτης των τεχνών και του πολιτισμού, παρέχοντας υποστήριξη και καταφύγιο στους λογίους της Σερβίας, και σε πρόσφυγες από τις γειτονικές χώρες. Επιπλέον, ο ίδιος ήταν συγγραφέας, και το πιο σημαντικό έργο του είναι Ο Λόγος της Αγάπης.
Πέθανε ξαφνικά το Σάββατο 19 Ιουλίου 1427 ως αποτέλεσμα καρδιακής προσβολής. Στο δρόμο της επιστροφής από τη Σουμανδία, όπου ήταν στη θερινή του κατοικία στο χωριό Μπέλο Πόλτσε κοντά στο Βελιγράδι, σταμάτησε κοντά στο σημερινό Κραγκούγεβατς, σε ένα μέρος όπου υπήρχε ένα κληροδότημά του για να ξεκουραστεί και να φάει μεσημεριανό γεύμα. Μετά το γεύμα πήγε για κυνήγι όπου κατά τη διάρκειά του, καθώς ήταν καβάλα σε άλογο, έπαθε καρδιακή προσβολή. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο σπίτι του όπου και πέθανε. Σύμφωνα με τους βιογράφους του τα τελευταία του λόγια ήταν: «Για τον Τζόρτζε και τον Τζούρατζ. Ετάφη στο Μαυσωλείο της Μονής Ρεσάβα κοντά στο σημερινό Δεσπότοβατς.
Λαϊκή παράδοση
Ο Στέφανος Λαζάρεβιτς λόγω των επιτυχιών του σε μάχες και της δημοφιλίας του πέρασε στη λαϊκή παράδοση σαν ένας βασιλιάς με υπερφυσικές ικανότητες. Σύμφωνα με την παράδοση γεννήθηκε από μια σχέση της πριγκίπισσας Μίλιτσα με ένα δράκο εξηγώντας έτσι τις υπερφυσικές και ηρωικές αρετές του. Συχνά ταξιδεύει μεταμφιεσμένος ως ζητιάνος, ένα κοινό μυθολογικό μοτίβο που θεότητες ταξιδεύουν (μεταμφιεσμένοι σε ζητιάνους) και πηγαίνουν σε όλο τον κόσμο κοιτάζοντας πώς ζουν οι άνθρωποι, επιβραβεύοντας το καλό και τιμωρώντας το κακό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Σερβία του Μοράβα Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Ζέτα Στεφαν Κατηγορία:Σέρβοι μεσαιωνικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σερβίας
Μαριτσά Ρόδου
Το χωριό Μαριτσά, χωριό ηρώων και αντιστασιακών πήρε το όνομα του από τον τίτλο ΜΑΡΣΑΛ, τον κτηματία της περιοχής. Απέχει 17 χιλιόμετρα από την πόλη της Ρόδου και άξια επισκέψεως είναι τα μοναστήρια Σωτήρας και Κερωνιάτης (Κύρου και Ιωάννη).
Πάπας Ευγένιος Δ΄
Ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ (Papa Eugenio IV, 11 Ιανουαρίου 1383 - 23 Φεβρουαρίου 1447) ήταν Πάπας από τις 3 Μαρτίου του 1431 έως τον θάνατό του το 1447. Είναι ο τελευταίος Πάπας που πήρε το όνομα «Ευγένιος» μετά την εκλογή του.
Μαριτσά Ρόδου
Η άλλη εκδοχή για την ονοματοδοσία του χωριού είναι πως πάρθηκε προς τιμήν του Ιταλού αξιωματούχου Μαρίτζα (Maritza), υπεύθυνου της τότε Ιταλοκρατούμενης περιοχής, ο οποίος - κατά τις μαρτυρίες των παλαιότερων κατοίκων - αποτελούσε πρόσωπο σεβαστό απο τους ντόπιους καθώς δεν είχε απέναντι τους συμπεριφορά κατακτητή αλλα σχεδόν ως τοπικού προέδρου της μικρής αυτής κοινότητας. Μάλιστα λέγεται ότι ήταν αυτός που πρωτοστάτησε στην δημιουργία του δικτύου ύδρευσης και αποχέτευσης της περιοχής καθώς και άλλων κτιρίων που σώζονται έως σήμερα.
Πάπας Ευγένιος Δ΄
Βιογραφία
Ήταν μέλος του Αυγουστινιανού Τάγματος. Ανακηρύχθηκε Πάπας στις 3 Μαρτίου του 1431. Το 1433 έστεψε τον Σιγισμόνδο αυτοκράτορα στη Ρώμη. Για να προσεταιρισθεί αυτόν τον καινούργιο ηγέτη, με την ισχυρότατη λαϊκή υποστήριξη, τον αναγνώρισε ως άρχοντα του Ρίμινι, της Τσεζένας και του Φάνο και του ανέθεσε την αρχηγία των παπικών στρατευμάτων κατά του Ισπανού Σάντε Κιρίγιο (Sante Cirillo).
Μαριτσά Ρόδου
Το χωριό, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη απογραφή του 2011 , αριθμεί περί τους 1800 μόνοιμους κατοίκους.
Κατα τους θερινούς μήνες αποτελεί δημοφιλή προορισμό καθώς υπάρχουν πολλά παραδοσιακά καφενεία και ουζερί που προσελκύουν αρκετό κόσμο και σε συνδυασμό με το πλακόστρωτο προφίλ της κεντρικής πλατείας δίνει την αίσθηση ότι κάθε μέρα συντελείται ένα μικρό πανηγύρι.
Πάπας Ευγένιος Δ΄
Βιογραφία
Ο πάπας Ευγένιος Δ΄, φανατικός υπέρμαχος της παπικής αυθεντίας, έδωσε μάχη ενάντια στις προσπάθειες αναβίωσης της Συνοδικής λειτουργίας στην δυτική Εκκλησία. Καθώς οι περισσότεροι επίσκοποι που ήταν παρόντες στη Σύνοδο της Βασιλείας αρνήθηκαν την εξουσία του Ευγένιου επί της Συνόδου, τον καθαίρεσαν. Ο Ευγένιος Δ΄ αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις αποφάσεις της Συνόδου και συγκάλεσε Σύνοδο στη Φερράρα - Φλωρεντία το 1438. Τελικά οι επίσκοποι υποχώρησαν γιατί πολλοί Ευρωπαίοι ηγεμόνες υποστήριξαν τον Ευγένιο Δ΄. Στις 10 Ιανουαρίου του 1439 μετέφερε τη Σύνοδο στη Φλωρεντία, εξαιτίας της βουβωνικής πανώλης. Στη Σύνοδο αυτή ο Ευγένιος Δ΄ συναντήθηκε με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο, ο οποίος προσπαθώντας να απεγκλωβίσει την αυτοκρατορία από την τουρκική πίεση επεδίωξε μαζί με τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωσήφ Β΄ τη συνδρομή της Δύσης. Τότε ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ έλεγε στους Ορθοδόξους: «υπόσχομαι δώσειν εν τη Κωνσταντινουπόλει υπέρ βοηθείας χρυσίων χιλιάδας δώδεκα και τριήρεις δύο».
Μαριτσά Ρόδου
Διδυμοποιήσεις
Το χωριό έχει διδυμοποιηθεί με τα Πάνω Πολεμίδια στις 22 Ιουνίου 1997.
Πάπας Ευγένιος Δ΄
Βιογραφία
Στη Σύνοδο της Φλωρεντίας υπό την ηγεσία του Ευγενίου Δ΄ συζητήθηκε το ζήτημα της Ένωσης των δύο Εκκλησιών, Ανατολικής και Δυτικής. Τελικά ο ενωτικός όρος υπογράφτηκε στις 5 Ιουλίου 1439 από 32 άτομα. Στη Σύνοδο, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ανεδείχθη ο θερμότερος και στερεότερος υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, αρνούμενος να υπογράψει τον όρο της Ενώσεως, έτσι που όταν ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ πληροφορήθηκε την απόφασή του είπε: «Μᾶρκος οὐχ ὑπέγραψε, λοιπὸν ἐποιήσαμεν οὐδέν». Αντιθέτως, η στάση του Βησσαρίωνα υπέρ της Ένωσης των δύο Εκκλησιών είχε αποτέλεσμα να κερδίσει τη συμπάθεια του πάπα Ευγένιου Δ΄.
Μαριτσά Ρόδου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Πάπας Ευγένιος Δ΄
Βιογραφία
Το 1445 ο πάπας Ευγένιος Δ΄ κάλεσε στη Ρώμη τον Φρα Αντζέλικο για μια σειρά τοιχογραφιών.
Ο Ευγένιος Δ΄ παρέμεινε στο αξίωμα του Πάπα μέχρι τον θάνατό του, στις 23 Φεβρουαρίου του 1447. Τον διαδέχθηκε ο Πάπας Νικόλαος Ε΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενετοί Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 15ου αιώνα
Λαούτο
thumb|Διάφοροι τύποι λαούτου από την έκθεση του Μουσείου Παραδοσιακών Μουσικών Οργάνων Αθήνας Το λαούτο ή λαγούτο, είναι έγχορδο όργανο, που στην ελληνική παραδοσιακή μουσική χρησιμοποιείται κυρίως σαν συνοδεία σε βιολί, λύρα, κλαρίνο, ή άλλα όργανα.
Το λαούτο αποτελεί σύνθεση στοιχείων από την αρχαιοελληνική πανδούρα (μακρύ χέρι). Συγγενεύει με το ούτι αλλά έχει μεγαλύτερο μπράτσο. Κουρδίζεται Μι Λα Ρε Σολ (κρητικό λαούτο) και Λα Ρε Σολ Ντο (στεριανό και νησιώτικο λαούτο), από κάτω προς τα πάνω. Είναι όργανο υποτιμημένο, ιδιαίτερα στις στεριανές περιοχές -χρησιμοποιείται όμως αρκετά στα νησιά- παρ'όλα αυτά οι σολιστικές δυνατότητές του είναι πολύ μεγάλες. Ο δεξιοτέχνης του λαούτου Χρήστος Ζώτος συνέβαλε στην ανάδειξη του λαούτου δημιουργώντας μια δική του τεχνική.
Η χρήση του είναι πολύ διαδεδομένη στην Κρήτη, όπου συνοδεύει κυρίως το βιολί και τη λύρα, καθώς και στην Κύπρο, όπου συνοδεύει συνήθως το βιολί. Πολλές φορές όμως, το συναντάμε και μόνο του ή σε ζευγάρια.
Η οικογένεια του λαούτου είναι πολύτεκνη, αποτελείται δηλαδή και από άλλα όργανα, όπως η λάφτα (η οποία λέγεται και πολίτικο λαούτο), το μπονγκ και το αφρικανικό φλάουτο.
Το λαούτο στην Κρήτη συνηθίζεται να λέγεται λαγούτο.
Γεωργία Κοκλώνη
Η Γεωργία Κοκλώνη (7 Μαΐου 1981) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του στίβου. Έχει σημειώσει μεγάλες επιτυχίες  στον κλειστό στίβο. Το 2010 κέρδισε τον τίτλο της κορυφαίας αθλήτριας της χρονιάς από τον Σύλλογο Φίλων Κλασσικού Αθλητισμού (ΣΦΚΑ).
Βιογραφία
Γεννημένη στις 7 Μαΐου του 1981, διακρίνεται στα 60μ. και 100μ.
Η σημαντικότερη από τις επιτυχίες της είναι το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου της Μαδρίτης 2005, όπου με χρόνο 7.18 βρέθηκε πίσω μόνο από τη Βελγίδα Kim Gevaert και μπροστά από μία άλλη σπουδαία Ελληνίδα σπρίντερ στα πρώτα της βήματα, τη Μαρία Καρασταμάτη, γεννημένη το 1984. Το μετάλλιο αυτό ήταν το δεύτερο για την ίδια σε τέτοια διοργάνωση καθώς το 2002, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου της Βιέννης, σε ηλικία μόλις 21 ετών, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο μπροστά από μεγαθήρια του Ευρωπαϊκού στίβου.