cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλοις Αντρίτζκι
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλοις Αντρίτζκι γεννήθηκε το 1914 και ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του δασκάλου Γιόχαν Αντρίτζκι και της Magdalena Ziesch. Ο πατέρας του έπαιρνε όλα τα παιδιά μία φορά το μήνα για να επισκεφθούν διάφορα ιερά μέρη και ενστάλαξε σε αυτά την ευλάβεια. Αυτό ώθησε τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του να γίνουν και οι ίδιοι ιερείς. Οι δύο αδελφές του ήταν η Marja και η Marta και τα τρία αδέλφια του ήταν ο Jan, ο Great και ο Alfons που ήταν και το έκτο παιδί, έγινε ιησουίτης που πέθανε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως στρατιώτης.
Η Γκεστάπο διέταξε τη σύλληψή του στις 21 Ιανουαρίου 1941 για την παραγωγή ενός χριστουγεννιάτικου θεατρικού έργου που θεωρήθηκε ότι έκανε «εχθρικές δηλώσεις» εναντίον του ναζιστικού καθεστώτος και ως εκ τούτου οδήγησε στη σύλληψή του. Ο Αντρίτζκι ανακρίθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1941 και οδηγήθηκε στο κέντρο κράτησης της Δρέσδης, αλλά μεταφέρθηκε δύο μήνες αργότερα στις 2 Οκτωβρίου 1941 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου με αριθμό κρατουμένου 27829. Τον Ιούλιο του 1941, ο Αντρίτζκι καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκιση λόγω "ύπουλων επιθέσεων" κατά του καθεστώτος. Ο πατέρας του έστειλε μια συγκινητική επιστολή στο Βερολίνο ζητώντας χάρη, καθώς δεν υπήρχαν κατηγορίες, αλλά αυτή η πρωτοβουλία αγνοήθηκε. Ο Αντρίτζκι ήταν ταλαντούχος μουσικός και καλλιτέχνης και είχε ζωγραφίσει τη φάτνη της θείας γέννησης στους στρατώνες της φυλακής για τα Χριστούγεννα σε ένα προσωρινό παρεκκλήσι. Επίσης, διασκέδαζε τους συνκρατούμενούς του περπατώντας με τα χέρια. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του συναντήθηκε με τους δύο ιερείς Schoenstatt Joseph Fischer και Heinz Dresbach.
Αρρώστησε με τυφοειδή πυρετό γύρω στα Χριστούγεννα του 1942, αλλά δεν πήγε στο ιατρείο μέχρι τις 19 Ιανουαρίου 1943. Το τελευταίο αίτημα του Αντρίτζκι ήταν να μεταλάβει, αλλά οι φρουροί και ο φύλακας τον κορόιδεψαν και αποφάσισαν να τον θανατώσουν. Ο φύλακας χλευάζοντας είπε: «Θέλει τον Χριστό. Αντ' αυτού θα του κάνουμε μια ένεση." Ο Αντρίτζκι έλαβε τη θανατηφόρο ένεση και πέθανε ως αποτέλεσμα αυτής της υπερβολικής δόσης χημικών. Οι ναζί ισχυρίστηκαν ότι πέθανε από τυφοειδή πυρετό, για να κρύψουν το γεγονός ότι ο ιερέας είχε θανατωθεί. Τα λείψανά του αποτεφρώθηκαν. Η τέφρα του στάλθηκε μέσα σε ένα δοχείο στους γονείς του και το δοχείο τέθηκε σε νεκροταφείο της Δρέσδης στις 15 Απριλίου 1943. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν αργότερα στον καθεδρικό ναό της Δρέσδης στις 5 Φεβρουαρίου 2011.  Η εθνική ομάδα των Σόρβων τον έχει οσιοποιήσει.
Οσιοποίηση
μικρογραφία| Οσιοποίηση στη Δρέσδη το 2011 Η διαδικασία της οσιοποίησης ξεκίνησε από την 1η Ιουλίου 1998 μέχρι τις 22 Μαρτίου 2001. Η όλη διαδικασία πραγματοποιήθηκε στη Δρέσδη. Η επίσημη πρόταση έγινε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ στις 27 Αυγούστου 1998, αφού εκδόθηκε το επίσημο "nihil obstat". Οι θεολόγοι επικύρωσαν την οσιοποίηση στις 7 Νοεμβρίου του 2009.
Ο πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ επιβεβαίωσε στις 10 Δεκεμβρίου 2010 ότι ο Αντρίτζκι σκοτώθηκε με odium fidei ("με μίσος για την πίστη") και, ως εκ τούτου, ενέκρινε την οσιοποίησή του. Ο καρδινάλιος Angelo Amato προήδρευσε στην τελετή ως εκπρόσωπος του πάπα στις 13 Ιουνίου 2011 στη Δρέσδη με περίπου 11.000 συμμετέχοντες, μεταξύ των οποίων και ο επίσκοπος της Δρέσδης Joachim Reinelt και ο πρωθυπουργός του κρατιδίου της Σαξονίας, Stanislaw Tillich.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί του 20ού αιώνα
Πτηνοκτόνο
Στην κατηγορία περιλαμβάνονται η στρυχνίνη, το DRC-1339 (υδροχλωρική 3-χλωρο-4-μεθυλανιλίνη), το CPTH (3-χλωρο-p-τολουιδίνη), και το Αβιτρολ (4-αμινοπυριδίνη). Επίσης, η χλωραλόζη. Στο παρελθόν, έχουν χρησιμοποιηθεί συμπυκνωμένα σκευάσματα παραθείου σε πετρέλαιο diesel με εναέριο ψεκασμό πάνω στις αποικίες φωλιάσματος των πουλιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοκτόνα Κατηγορία:Παρασιτοκτόνα
Σονάτα για πιάνο No. 7 (Μότσαρτ)
H Σονάτα για πιάνο No. 7 σε ντο μείζονα, K. 309 (284b) είναι σονάτα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1777, και αποτελείται από τρία μέρη: Ι) Allegro con spirito, ΙΙ) Andante un poco adagio σε Φα μείζονα και ΙΙΙ) Rondo. Μία τυπική εκτέλεση του διαρκεί περίπου 16 λεπτά.
Ο Μότσαρτ, έγραψε το έργο αυτό κατά την περίοδο παραμονής του στο Παρίσι (1777-1778). Η σονάτα ολοκληρώθηκε τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου του 1777. Το δεύτερο μέρος της σονάτας είναι ένα "πορτρέτο" της μαθήτριας του, Ρόουζ Κάναμπιχ, της 13χρονης κόρης του Kapellmeister του Μέινχεμ, Κρίστιαν Κάναμπιχ. Σε κριτική που άσκησε ο πατέρας του Μότσαρτ, Λέπολντ, είπε ότι πρόκειται για μία περίεργη σύνθεση, γράφοντας ότι έχει κάτι από το στυλ του Μέινχεμ, αλλά ελάχιστα έχει επηρεαστεί το στυλ του ίδιου του συνθέτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
07 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1777 Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε μαθητές ή δασκάλους
Ξένια Αντρέγιεβνα της Ρωσίας
Η Ξένια Αντρέγιεβνα της Ρωσίας (Княгиня Ксения Андреевна Романова/Knyaginya Kseniya Andreyevna Romanova, 10 Μαρτίου 1919 - 22 Οκτωβρίου 2000) ήταν κόρη του Πρίγκιπα Ανδρέα Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1919 στο Παρίσι, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Πρίγκιπα Ανδρέα Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας και της Ελισάβετ Ρούφο.
Πέθανε στις 22 Οκτωβρίου 2000 στο Ρουφινιάκ της Νέας Ακουιτανίας σε ηλικία 81 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Το δηλητήριο
Πλοκή
Στη μικρή καθολική πόλη Ρεμονβίλ, ο 53χρονος Πολ Μπρακονιέ είναι παντρεμένος εδώ και τριάντα χρόνια με την Μπλαντίν. Αυτό που τους χαρακτηρίζει είναι το απύθμενο μίσος που επικρατεί μεταξύ τους, σε σημείο να σκέφτονται με πιο τρόπο θα δολοφονήσει ο ένας τον άλλον. Καθώς η Μπλαντίν προετοιμάζεται να κάνει πράξη την ακόρεστη επιθυμία της να δολοφονήσει τον σύζυγο της με ένα ισχυρό ποντικοκτόνο, ο Πολ επισκέπτεται στο Παρίσι τον υπερόπτη δικηγόρο Ομπανέλ, εξειδικευμένο στην αθώωση των "Εν βρασμώ ψυχής" εγκληματιών, ο οποίος εν τω μεταξύ γιόρταζε την 100η επιτυχία του. Ο Πολ ισχυριζόμενος ότι ήδη έχει δολοφονήσει την γυναίκα του, θα μελετήσει τις αντιδράσεις του δικηγόρου και θα συλλέξει πολύτιμες πληροφορίες για τον τρόπο διάπραξης του εγκλήματος, έτσι ώστε να χαρακτηριστεί ως "ακούσιος" δολοφόνος. Ενθουσιασμένος με την θετική στάση του δικηγόρου ως προς την βεβαιότητα της απαλλαγής, θα επιστρέψει στο σπίτι του και θα θέσει σ' εφαρμογή το σχέδιό του σύμφωνα με την αυθόρμητη "καθοδήγηση" του δικηγόρου Ομπανέλ. Χωρίς όμως να το έχει αντιληφθεί και η γυναίκα του είναι ήδη προετοιμασμένη να τον δηλητηριάσει, αλλά δεν θα προλάβει να το κάνει. Με την βεβαιότητα ότι κανένα δικαστήριο δεν θα τον βρει ένοχο, παραδίδει τον εαυτό του στο έλεος του νόμου.
Υποδοχή
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 100%, με βάση 5 κριτικές και μέση βαθμολογία 7/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σάσα Γκιτρύ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες του 1951
LP (τραγουδίστρια)
μικρογραφία|Η LP το 2018 στο [[Φράιμπουργκ]] Η LP - Λάουρα Περγκολίτσι (Laura Pergolizzi, γενν. 18 Μαρτίου 1981)  είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός όπου εμφανίζεται με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο LP. Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ και ένα EP. Έχει γράψει τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες όπως Σερ, Ριάννα, Backstreet Boys, Λεόνα Λιούις και Κριστίνα Αγκιλέρα.
Ζωή και σταδιοδρομία
Η Λάουρα Περγκολίτσι είναι ιταλικής καταγωγής, οι παππούδες της είναι από τη Νάπολη και το Παλέρμο. Μετακόμισε στην πόλη της Νέας Υόρκης από το σταθμό Huntington της Νέας Υόρκης και υιοθέτησε το όνομα "LP". Ο Ντέηβιντ Λόουερυ της μπάντας Cracker είδε την LP να παίζει και της ζήτησε να συμμετάσχει στο τραγούδι "Cinderella", ένα κρυφό κομμάτι στο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο Blues του Gentleman, το 1998. Ο Λόουερυ τότε ανέλαβε την παραγωγή του πρώτου της άλμπουμ, Heart-Shaped Scar, που κυκλοφόρησε το 2001 μέσω της Koch Records.
Το δεύτερο άλμπουμ της LP, Suburban Sprawl & Alcohol, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2004 μέσω του Lightswitch Records. Στο δίσκο συνεργάστηκε με την τραγουδοποιό και μουσική παραγωγό Λίντα Πέρρυ. Ωστόσο, παρά την εκτεταμένη περιοδεία για την προώθηση της κυκλοφορίας του και τις θετικές κριτικές από τους μουσικούς κριτικούς, το άλμπουμ απέτυχε να αποκτήσει ευρεία αναγνώριση.
2006 - 2010
Το 2006, η LP εμφανίστηκε στο μουσικό συνέδριο South by Southwest και φέρεται να πυροδότησε μια διαμάχη μεταξύ σημαντικών μουσικών ετικετών, με αποτέλεσμα να υπογράψει συμβόλαιο με τον L.A. Reid στην δισκογραφική του εταιρεία Def Def Jam Music Group, η οποία ήταν μέρος της Universal Music Group. Ωστόσο, λόγω των καλλιτεχνικών διαφορών, η LP εγκατέλειψε το συμβόλαιο. Υπέγραψε με τη SoBe Entertainment το 2007. "Η αγάπη θα σας κρατήσει όλη την νύχτα", ένα από τα κομμάτια που είχε γράψει στο νησί Def Jam Music Group με τον Billy Mann, κυκλοφόρησε στα τέλη του 2007 στο άλμπουμ Backstreet Boys, Unbreakable. Η LP έγραψε και παρουσίασε το "Wasted", από τη συλλογή της Suburban Sprawl & Alcohol, το οποίο ήταν το θεματικό τραγούδι για μια τηλεοπτική εκπομπή, South Of Nowhere, στο The N, γνωστή σήμερα ως TeenNick. Ο The Hills της MTV παρουσίασε επίσης το τραγούδι της LP "Damage Is Done" στα μέσα του 2010 και κυκλοφόρησε στο iTunes.
Κατά τη διάρκεια του 2009, η LP άρχισε να γράφει τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων αρκετών τραγουδιών που κατέληξαν στο άλμπουμ της Heidi Montag, Superficial (Warner Music). Η LP συνέγραψε το single, "More Is More", καθώς και τα κομμάτια του άλμπουμ "Twisted", "Hey Boy" και "Love It or Leave It". Έγραψε και άλλα κομμάτια και με τον Montag, όπως ο συνθέτης Cathy Dennis, "Look How I Doin", "I Do This" και "Ποιο είναι εκείνο το κορίτσι". Ένα τραγούδι της LP έγραψε με τον Alexander Kronlund, "Standing Where You Left Me", κυκλοφόρησε στο ντεμπούτο άλμπουμ της UK, Pieces (Roxy / EMI / Universal) του Erik Hassle. Η LP μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί ιταλικής καταγωγής
Super Mario Bros.: The Lost Levels
Το Super Mario Bros.: The Lost Levels είναι βιντεοπαιχνίδι που αναπτύχθηκε από τη Nintendo και είναι η συνέχεια του Super Mario Bros.. Κυκλοφόρησε αρχικά το 1986 για το Famicom Disk System μόνο στην Ιαπωνία, και δέχτηκε μια επανέκδοση και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αμερική ως μέρος του Super Mario All-Stars για το Super Nintendo Entertainment System. Το παιχνίδι είναι γνωστό για το υψηλό επίπεδο δυσκολίας του.
Gameplay
Το Super Mario Bros.: The Lost Levels μοιράζεται τα ίδια χαρακτηριστικά με το Super Mario Bros., αλλά με υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας. Σε αντίθεση με το πρώτο, το παιχνίδι υποστηρίζει μόνο ένα παίκτη. Ο παίκτης επιλέγει έναν από τους αδελφούς Mario με διάφορα χαρακτηριστικά. Ο Luigi έχει λιγότερη τριβή εδάφους και πηδάει πιο ψηλά, ενώ ο Mario τρέχει πιο γρήγορα.
Το Super Mario Bros.: The Lost Levels παρουσιάζει τα poison mushrooms, δηλητηριώδη μανιτάρια που σμικρύνουν τον παίκτη σε μέγεθος και warp zones που μεταφέρουν τον παίκτη πιο πίσω στο παιχνίδι. Το παιχνίδι επίσης έχει αλλαγμένα γραφικά, αλλά με παρόμοια μουσική. Το παιχνίδι έχει συνολικά 32 στάδια σε οχτώ κόσμους, και 5 μπόνους στάδια, καθώς και έναν μυστικό ένατο κόσμο με τέσσερα επίπεδα που μπορεί να παίξει ο παίκτης χωρίς την χρήση warp zones.
Ανάπτυξη
Ο Σιγκέρου Μιγιαμότο, ο δημιουργός του Mario, ηγήθηκε πλέον στο τμήμα της Nintendo R&D4, που δούλευε στο The Legend of Zelda, και δεν είχε χρόνο πλέον να κάνει παιχνίδια μόνος του. Ο Τακάσι Τεζούκα βοήθησε τον Μιγιαμότο να δημιουργήσει την συνέχεια του Super Mario Bros. με την ομάδα R&D4.
Όταν το Super Mario Bros.: The Lost Levels είχε σχεδιαστεί να κυκλοφορήσει εκτός Ιαπωνίας, η Nintendo της Αμερικής το ακύρωσε, επειδή το θεώρησε πολύ δύσκολο για την Βόρεια Αμερική και ένιωσε πως δεν θα πουλούσε καλά στην Αμερικάνικη αγορά. Ως αποτέλεσμα, η Nintendo ακύρωσε την κυκλοφορία στις ΗΠΑ και αποφάσισαν να αναθεωρήσουν το Yume Kōjō: Doki Doki panic ως την δυτική έκδοση του Super Mario Bros. 2.
Υποδοχή
Το Famicom Tsūshin ονόμασε το The Lost Levels ως το νο. 1 παιχνίδι ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του. Οι κριτικοί χαρακτήρισαν το The Lost Levels ως ένα "expansion pack" ή μια "αναβάθμιση" του πρωτότυπου παιχνιδιού. Ο Lucas M. της IGN έγραψε ότι, χώρια από τον Luigi, το παιχνίδι νιώθει σαν έξτρα επίπεδα να έχουν προστεθεί στο τέλος του προηγούμενου παιχνιδιού, και συμφώνησε με την επιλογή της Nintendo της Αμερικής. Το Super Mario Bros.: The Lost Levels είναι γνωστό για το υψηλό επίπεδο δυσκολίας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Mario Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1986 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Famicom Disk System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo EAD Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία
Αμαξόβιοι
Με την ονομασία Αμαξόβιοι ή Αμάξοικοι αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες έναν νομαδικό λαό Σκυθών που κατοικούσε μέσα σε άμαξες, όπως πολλούς αιώνες μετά (μέχρι τον 19ο αιώνα) οι Τσιγγάνοι Στις μετακινήσεις τους στις βορειοδυτικές ακτές του Εύξεινου Πόντου έπαιρναν μαζί και τα ζώα τους, κυρίως άλογα και πρόβατα. Αναφέρεται και ένας κλάδος των Αμαξοβίων, οι Ρωξολανοί ή Ιάζυγες, που ζούσαν βορειότερα και έφθαναν μέχρι τις αρκτικές περιοχές.
Πηγές
Αμαξοβιοι
Μάχη του Γκονζάλες
Το 1831, οι μεξικανικές αρχές δάνεισαν στους εποίκους του Γκονζάλες ένα μικρό κανόνι για προστασία από τις συχνές επιδρομές των Κομάντσι. Κατά τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η πολιτική κατάσταση στο Μεξικό επιδεινώθηκε και το 1835 αρκετές πολιτείες εξεγέρθηκαν. Καθώς η αναταραχή εξαπλώθηκε, ο συνταγματάρχης Ντομίνγκο ντε Ουγκαρτετσέα, ο διοικητής όλων των μεξικανικών στρατευμάτων στο Τέξας, θεώρησε επικίνδυνο να αφήσει τους κατοίκους του Γκονζάλες με αυτό το κανόνι και ζήτησε την επιστροφή του.
Αν και η αψιμαχία είχε μικρή στρατιωτική σημασία, σηματοδότησε τη πλήρη ρήξη μεταξύ των εποίκων και της Μεξικανικής κυβέρνησης και θεωρείται ότι ήταν η αρχή της επανάστασης του Τέξας. Τα νέα της αψιμαχίας εξαπλώθηκαν σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συχνά αναφέρεται ως "Λέξινγκτον του Τέξας". Η τύχη του κανονιού αμφισβητείται. Μπορεί να είχε θαφτεί και να ανακαλύφθηκε ξανά το 1936, ή μπορεί να καταλήφθηκε από τα μεξικανικά στρατεύματα μετά τη μάχη του Άλαμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Τέξας
Σοτ Ες Σεργκί
Η Σοτ Ες Σεργκί (شط الشرقي) είναι μεγάλη ενδορεϊκή αλμυρή λίμνη στην επαρχία Σαϊντά, της βορειοδυτικής Αλγερίας. Βρίσκεται στην περιοχή των Ωτ Πλαιν μεταξύ του Άτλαντα Τελλ και του Σαχαριανού Άτλαντα και είναι μια από τις μεγαλύτερες λίμνες στην Αλγερία.
Οικολογία
Η Σοτ Ες Εργκί έχει χαρακτηριστεί υγροβιότοπος Ramsar διεθνούς σημασίας. Η προστατευόμενη περιοχή έχει έκταση 8.555 χλμ² και αποτελεί το φυσικό περιβάλλον για ορισμένα απειλούμενα και ευάλωτα είδη ζώων και φυτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Αλγερίας
Μνημείο Ζαλόγγου
right|thumb|300px|Το όρος [[Ζάλογγο και το μνημείο Ζαλόγγου από μακριά]] thumb|300px|right|Τα βράχια του Ζαλόγγου όπου αυτοθυσιάστηκαν οι Σουλιώτισσες το 1803 thumb|300px|right|H πινακίδα του μνημείου Ζαλόγγου μικρογραφία|Το μνημείο των Σουλιωτισσών|356x356εσ Το μνημείο Ζαλόγγου είναι μνημειακό σύμπλεγμα που βρίσκεται στην περιφερειακή ενότητα Πρέβεζας, στην κοινότητα Καμαρίνας του δήμου Πρέβεζας. Σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Γιώργιο Ζογγολόπουλο, η δε μεταλλική μακέτα του βρίσκεται στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου Αθηνών.
Γεωγραφία και πρόσβαση
Το όρος Ζάλογγο, με ύψος κορυφής 786μ., βρίσκεται ανατολικά του χωριού Καμαρίνα του δήμου Πρέβεζας, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων. Μετά την Καμαρίνα υψώνονται απότομα κάθετα βράχια ύψους 100μ. που καταλήγουν σε ένα οροπέδιο ύψους 774μ. Στη συνέχεια το βουνό έχει ομαλή παρυφή για να καταλήξει στην κορυφή του 786μ. Ακριβώς πάνω στο εν λόγω οροπέδιο κατασκευάστηκε το σύμπλεγμα του μνημείου. Η Καμαρίνα απέχει 29 χλμ. από την Πρέβεζα.
Ιστορία της θυσίας του Ζαλόγγου
Ζάλογγο ονομάζεται το βουνό δίπλα στο χωριό Καμαρίνα του δήμου Πρέβεζας. Το Ζάλογγο έχει ύψος 786μ, ενώ το χωριό είναι κτισμένο στα 340μ. Το Ζάλογγο έμεινε στην ιστορία από ένα σημαντικό γεγονός. Στις 15 Δεκεμβρίου 1803, οι Σουλιώτες νικήθηκαν από τον Αλή Πασά και υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, με τα αγαθά και τον οπλισμό τους, βάσει γραπτής συμφωνίας η οποία δεν τηρήθηκε από τον Αλή Πασά. Οι Σουλιώτες ξεκίνησαν χωρισμένοι σε τρεις ομάδες. Η ομάδα (Α) αποτελούμενη από 800 Σουλιώτες, με αρχηγό τον Κουτσονίκα, κατευθυνόταν πρός την Πάργα, που την περίοδο εκείνη βρισκόταν υπό ρωσική κυριαρχία. Η ομάδα αυτή στάθηκε στο Ζάλογγο για να αναπαυθεί στις 16 Δεκεμβρίου 1803.
Κατά τον Βασίλειο Σφυρόερα, ο αυτόπτης μάρτυρας Τουρκαλβανός αξιωματικός Σουλεϊμάν Αγάς έγραψε: «Οι γυναίκες πιάστηκαν από τα χέρια και άρχισαν ένα χορό, που τα βήματά τους τα κινούσε ένας ασυνήθιστος ηρωισμός και η αγωνία του θανάτου τόνιζε το ρυθμό του. Στο τέλος των επωδών, οι γυναίκες βγάζουν μια διαπεραστική μακρόσυρτη κραυγή, που ο αντίλλαλός της σβήνει στο βάθος ενός τρομακτικού γκρεμού, όπου ρίχνονται με όλα τα παιδιά τους».
Η ιστορία της ανέγερσης του μνημείου Ζαλόγγου
Τα εγκαίνια έγιναν στις 10 Ιουνίου 1961, ημέρα Σάββατο, παρουσία του βασιλιά Παύλου, της βασίλισσας Φρειδερίκης, των μητροπολιτών όλης της Ηπείρου και άλλων επισήμων. Τα σκαλιά ανόδου στο μνημείο είναι 410 και χρειάζονται είκοσι λεπτά ανόδου και 10-15 λεπτά καθόδου. Σε απόσταση 200μ από το μνημείο Ζαλόγγου στην κορυφή, βρίσκεται η μονή Ταξιάρχη Μιχαήλ. Το μνημείο Ζαλόγγου φαίνεται από απόσταση 25 χλμ. από την πόλη της Πρέβεζας, με κιάλια.
Το άγαλμα του μνημείου Ζαλόγγου εδράζεται σε λιθόχτιστη βάση πάνω στην οποία έχουν τοποθετηθεί οι τέσσερις γιγαντόσωμες αφαιρετικές μορφές των Σουλιωτισσών, κατασκευασμένες από οπλισμένο σκυρόδεμα επενδυμένο με περίπου 4.300 ασβεστολιθικούς όγκους, διαστάσεων 50x25x20 εκ., υπόλευκου χρώματος. Μεγάλος είναι ο αριθμός των επισκεπτών που κάθε χρόνο καταφθάνουν εδώ για να αποτίσουν φόρο τιμής στις ηρωικές αυτές μορφές, που πέρασαν στην αιωνιότητα ως σύμβολα της αυτοθυσίας και του ελεύθερου πνεύματος. Σε ανάμνηση μάλιστα της θυσίας τους, κάθε χρόνο διοργανώνονται στη γειτονική Καμαρίνα, κάθε δεύτερη Κυριακή του Αυγούστου, τα Ζαλόγγεια, με πάνδημη συμμετοχή. Η ιδέα για το μνημείο αυτό διατυπώθηκε αρχικά το 1950 σε μια εκπαιδευτική συγκέντρωση των διδασκάλων του νομού Πρέβεζας (στις 10 Ιουνίου 1950) και στάθηκε η αφορμή για να γεννηθεί η ιδέα για την ανέγερση του περιώνυμου αυτού μνημείου, όταν ο τότε διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Καμαρίνας, Γεώργιος Σακκάς, πρότεινε τη δημιουργία του. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, ο τότε νομάρχης Πρέβεζας έκανε έκκληση, μέσω των δημάρχων και κοινοταρχών, για έρανο, το παράδειγμα του οποίου ακολούθησε αργότερα και ο επιθεωρητής δημοτικών σχολείων της Πρέβεζας, απευθυνόμενος προς όλα τα σχολεία της περιφέρειας. Στις 29 Οκτωβρίου 1950 και, ενώ ο έρανος συνεχιζόταν σε πανελλήνια κλίμακα, πραγματοποιήθηκε η συμβολική θεμελίωση του μνημείου. Την 1η Μαΐου 1953, και ενώ έχει συγκεντρωθεί κάποιο χρηματικό ποσό, το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων προκήρυξε πανελλήνιο διαγωνισμό μεταξύ γλυπτών και αρχιτεκτόνων για το μνημείο και τελικά βραβεύτηκε η μελέτη του Πάτροκλου Καραντινού και του Γιώργου Ζογγολόπουλου, η οποία προέβλεπε μια κατασκευή από λιθοδομή στηριζόμενη σε σκελετό από οπλισμένο σκυρόδεμα.
Επίσημα οι εργασίες κατασκευής του έργου ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1954 αλλά, εξαιτίας της ακαταλληλότητας των λίθων, διακόπηκαν για τη διενέργεια έρευνας νέου πετρώματος. Σύντομα επιλέχθηκε το νέο πέτρωμα (υπόλευκος λίθος χωρίς νερά και κομμούς) και άρχισε η μεταφορά του από τοποθεσία 16 χλμ. βόρεια των Ιωαννίνων. Τα υπόλοιπα υλικά (άμμος, χαλίκι, τσιμέντο, νερό, ξυλεία) μεταφέρθηκαν στην κορυφή του βράχου αρχικά με τα χέρια και μουλάρια της Καμαρίνας αλλά αργότερα κατασκευάστηκε για τον σκοπό αυτό εναέριος μηχανισμός μήκους 270 μέτρων. Το 1955 οι εργασίες διακόπηκαν ξανά, γι' αυτό και στις 30 Απριλίου ο γενικός διοικητής Ηπείρου απηύθυνε έκκληση προς τους δημάρχους, κοινοτάρχες και διευθυντές των σχολείων για νέο έρανο για την αποπεράτωση του μνημείου. Τον Μάρτιο του 1957 εγκρίθηκε η συνέχιση των εργασιών, με τη βοήθεια αυτή τη φορά και του στρατού, προκειμένου να προχωρήσουν τα σχέδια υλοποίησης του έργου (ΜΟΜΑ). Τη γενική εποπτεία ανέλαβαν ο Γιώργος Ζογγολόπουλος και ο Πάτροκλος Καραντινός, ενώ την τεχνική εφαρμογή, ύστερα από πρόταση των μελετητών, ο μαρμαροτεχνίτης Ελευθέριος Γυφτόπουλος. Μαρμάρινη πλάκα στη βάση του μνημείου μνημονεύει τα ονόματα και των τριών αυτών συντελεστών: «Γεώργιος Ζογγολόπουλος γλύπτης, Πάτροκλος Καραντινός αρχιτέκτων, τεχνική επιμέλεια Ελευθέριος Γυφτόπουλος». Οι εργασίες ως την ολοκλήρωση διήρκεσαν αυτή τη φορά τέσσερα περίπου χρόνια (1957-1960).
Βλάβες και αποκατάσταση του μνημείου
Στο διάστημα των πενήντα περίπου χρόνων που πέρασαν από τα αποκαλυπτήριά του, το μνημείο υπέστη σοβαρές φθορές, κυρίως εξαιτίας των κεραυνών, του παγετού, των όμβριων υδάτων και της οξείδωσης του χάλυβα στον φέροντα οργανισμό. Αρκετά τμήματα της λίθινης επένδυσης στον κορμό του αλλά και στις κεφαλές των μορφών έχουν αποκολληθεί, πολλοί λίθοι παρουσίασαν ρωγμές, ενώ οι βραχίονες των μορφών και άλλα μέρη του οπλισμού στο οπλισμένο σκυρόδεμα παρουσίασαν οξείδωση. Για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα αυτά, με πρωτοβουλία του τότε προέδρου του ιδρύματος Άγγελου Μωρέτη, πολιτικού μηχανικού (ανεψιός του Ζογγολόπουλου) εκπονήθηκε περί το 2004 από ειδικούς επιστήμονες, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου και τον τότε δήμο Ζαλόγγου, ειδική μελέτη για την συντήρηση και αποκατάσταση του μνημείου, που σκοπό είχε να μην αλλοιωθεί η αυθεντικότητά του, με επεμβάσεις διακριτές και αναστρέψιμες, με τρόπους δομής και υλικά πρωτογενή και φυσικά σύγχρονη αντικεραυνική προστασία.
Μνημείο νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς
Τον Ιούνιο του 2021 το μνημείο Ζαλόγγου χαρακτηρίστηκε ως μνημείο νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας, σύμφωνα με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Χιούγκο Στάινχαους
Ο Βουαντίσουφ Χιούγκο Ντιονίζι Στάινχαους (πολωνικά: Władysław Hugo Dionizy Steinhaus) (14 Ιανουαρίου 1887 - 25 Φεβρουαρίου 1972) ήταν Πολωνός μαθηματικός και διδάσκαλος. Απέκτησε το διδακτορικό του υπό τον Ντάβιντ Χίλμπερτ στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν το 1911 και αργότερα έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γιαν Καζίμιες στο Λβουφ (τώρα Λβιβ, Ουκρανία), όπου βοήθησε στην καθιέρωση αυτού που αργότερα έγινε γνωστό ως Σχολή Μαθηματικών του Λβιβ. Του αποδίδεται η «ανακάλυψη» του μαθηματικού Στέφαν Μπάναχ, με τον οποίο έδωσε μια αξιοσημείωτη συμβολή στη συναρτησιακή ανάλυση μέσω του θεωρήματος Μπάναχ-Στάινχαους. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Στάινχαους έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του τμήματος μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ και στην αναβίωση των πολωνικών μαθηματικών από την καταστροφή του πολέμου.
Πρώιμη ζωή και σπουδές
Ο Στάινχαους γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1887 στο Γιάσουο της Αυστροουγγαρίας, σε οικογένεια με εβραϊκές ρίζες. Ο πατέρας του, Μπογκούσουαφ, ήταν τοπικός βιομήχανος, ιδιοκτήτης εργοστασίου τούβλων και έμπορος. Η μητέρα του ήταν η Εβελίνα, το γένος Λίπσιτς. Ο θείος του Χιούγκο, Ιγκνάτσι Στάινχαους, ήταν δικηγόρος και ακτιβιστής στο Koło Polskie (Πολωνικός Κύκλος) και αναπληρωτής του Σέιμ της Γαλικίας και Λοδομερίας, της περιφερειακής συνέλευσης του Βασιλείου της Γαλικίας και Λοδομερίας.
Ο Χιούγκο τελείωσε τις σπουδές του στο γυμνάσιο στο Γιάσουο το 1905. Η οικογένειά του ήθελε να γίνει μηχανικός, αλλά τον έλκυσαν τα καθαρά μαθηματικά και άρχισε να μελετά μόνος του τα έργα διάσημων σύγχρονων μαθηματικών. Την ίδια χρονιά άρχισε να σπουδάζει φιλοσοφία και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Λέμπεργκ. Το 1906, μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Σε εκείνο το πανεπιστήμιο έλαβε το διδακτορικό του το 1911, έχοντας εκπονήσει τη διδακτορική του διατριβή υπό την επίβλεψη του Ντάβιντ Χίλμπερτ. Ο τίτλος της διατριβής του ήταν Neue Anwendungen des Dirichlet'schen Prinzips («Νέες εφαρμογές στην αρχή του Ντιρισλέ»).
Στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στάινχαους επέστρεψε στην Πολωνία και υπηρέτησε στην Πολωνική Λεγεώνα του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, μετά την οποία έζησε στην Κρακοβία.
Πολωνία του μεσοπολέμου
Το 1917, άρχισε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Λέμπεργκ (αργότερα Πανεπιστήμιο Γιαν Καζίμιες στην Πολωνία) και απέκτησε τα υφηγεσία το 1920. Το 1921, έγινε αναπληρωτής καθηγητής και το 1925 πλήρης καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δίδαξε ένα μάθημα για την τότε θεωρία αιχμής της ολοκλήρωσης κατά Λεμπέγκ, ένα από τα πρώτα τέτοια μαθήματα που προσφέρονταν εκτός Γαλλίας.
Ενώ βρισκόταν στο Λβουφ, ο Στάινχαους συνίδρυσε τη Σχολή Μαθηματικών του Λβιβ και δραστηριοποιήθηκε στον κύκλο των μαθηματικών που σχετίζονταν με το Scottish Café, αν και, σύμφωνα με τον Στανίσουαφ Ούλαμ, για τις συγκεντρώσεις του κύκλου, ο Στάινχαους θα προτιμούσε γενικά ένα πιο πολυτελή τεϊοποτείο πιο κάτω στο δρόμο.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Το [[Σκωτσέζικο Βιβλίο από τη Σχολή Μαθηματικών του Λβιβ, στο οποίο ο Στάινχαους συνέβαλε και πιθανότατα έσωσε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.]] Τον Σεπτέμβριο του 1939, αφού η Ναζιστική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση εισέβαλαν και κατέλαβαν την Πολωνία, ως εκπλήρωση του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ που είχαν υπογράψει νωρίτερα, το Λβουφ βρέθηκε αρχικά υπό σοβιετική κατοχή. Ο Στάινχαους σκέφτηκε να δραπετεύσει στην Ουγγαρία, αλλά τελικά αποφάσισε να παραμείνει στο Λβουφ. Οι Σοβιετικοί αναδιοργάνωσαν το πανεπιστήμιο για να του δώσουν έναν πιο ουκρανικό χαρακτήρα, αλλά διόρισαν τον Στέφαν Μπάναχ (μαθητή του Στάινχαους) ως κοσμήτορα του τμήματος μαθηματικών και ο Στάινχαους συνέχισε να διδάσκει εκεί. Η σχολή του τμήματος στο σχολείο ενισχύθηκε επίσης από αρκετούς Πολωνούς πρόσφυγες από την κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία. Σύμφωνα με τον Στάινχαους, κατά τη διάρκεια της εμπειρίας αυτής της περιόδου, «απέκτησε μια ανυπέρβλητη σωματική αποστροφή σε σχέση με κάθε είδους σοβιετικούς διοικητές, πολιτικούς και επιτρόπους».
Ο Στάινχαους, λόγω της εβραϊκής καταγωγής του, πέρασε τη ναζιστική κατοχή κρυμμένος, πρώτα ανάμεσα σε φίλους στο Λβουφ, μετά στις μικρές πόλεις Οσιτσίνα, κοντά στο Ζάμοστς και Μπερντέχουφ, κοντά στην Κρακοβία. Η πολωνική αντιναζιστική αντίσταση του παρείχε πλαστά έγγραφα ενός δασοφύλακα που είχε πεθάνει λίγο νωρίτερα, με το όνομα Γκζέγκος Κροχμάλνι. Με αυτό το όνομα δίδασκε κρυφά μαθήματα (η τριτοβάθμια εκπαίδευση ήταν απαγορευμένη για τους Πολωνούς υπό γερμανική κατοχή). Ανησυχώντας για την πιθανότητα επικείμενου θανάτου, αν συλλαμβάνονταν από Γερμανούς, ο Στάινχαους, χωρίς πρόσβαση σε επιστημονικό υλικό, ανασκεύασε από τη μνήμη του και κατέγραψε όλα τα μαθηματικά που γνώριζε, εκτός από τη συγγραφή άλλων ογκωδών απομνημονευμάτων, από τα οποία έχει δημοσιευτεί μόνο ένα μικρό μέρος.
Επίσης, ενώ κρυβόταν και αποκομμένος από αξιόπιστες ειδήσεις για την πορεία του πολέμου, ο Στάινχαους επινόησε ένα στατιστικό μέσο για να εκτιμήσει μόνος του τις γερμανικές απώλειες στο μέτωπο με βάση σποραδικά μοιρολόγια που δημοσιεύτηκαν στον τοπικό τύπο. Η μέθοδος βασιζόταν στη σχετική συχνότητα με την οποία τα μοιρολόγια δήλωναν ότι ο στρατιώτης που πέθανε ήταν γιος κάποιου, ο «δεύτερος γιος» κάποιου, ο «τρίτος γιος» κάποιου και ούτω καθεξής.
Σύμφωνα με τον μαθητή και βιογράφο του, Μαρκ Κατς, ο Στάινχαους του είπε ότι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής του ήταν οι 24 ώρες που μεσολάβησαν από τη στιγμή που οι Γερμανοί έφυγαν από την κατεχόμενη Πολωνία και οι Σοβιετικοί δεν είχαν φτάσει ακόμη («Είχαν φύγει και δεν έχει έρθει ακόμη»).
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Αναμνηστική πλακέτα, [[Βρότσουαφ, Πολωνία]] Τις τελευταίες μέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στάινχαους, ακόμα κρυμμένος, άκουσε μια φήμη ότι το Πανεπιστήμιο του Λβουφ επρόκειτο να μεταφερθεί στην πόλη Μπρέσλαου (Βρότσουαφ), την οποία η Πολωνία επρόκειτο να αποκτήσει ως αποτέλεσμα της Συμφωνίας του Πότσνταμ (το Λβουφ έγινε μέρος της Σοβιετικής Ουκρανίας). Αν και αρχικά είχε αμφιβολίες, απέρριψε προσφορές για θέσεις καθηγητών στο Λοτζ και στο Λούμπλιν και πήγε στην πόλη, όπου άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ. Ενώ βρισκόταν εκεί, αναβίωσε την ιδέα πίσω από το Σκωτσέζικο Βιβλίο από το Λβουφ, όπου εξέχοντες και επίδοξοι μαθηματικοί θα κατέγραφαν προβλήματα ενδιαφέροντος μαζί με τα βραβεία που θα απονεμηθούν για τη λύση τους, ξεκινώντας το Νέο Σκωτσέζικο Βιβλίο. Πιθανότατα ήταν επίσης ο Στάινχαους που διατήρησε το αρχικό Σκωτσέζικο Βιβλίο από το Λβουφ καθ΄ όλη τη διάρκεια του πολέμου και στη συνέχεια το έστειλε στον Στανίσουαφ Ούλαμ, ο οποίος το μετέφρασε στα αγγλικά.
Με τη βοήθεια του Στάινχαους, το Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ έγινε γνωστό για τα μαθηματικά, όπως και το Πανεπιστήμιο του Λβουφ.
Αργότερα, στη δεκαετία του 1960, ο Στάινχαους υπηρέτησε ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ (1961–62) και στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ (1966).
Μαθηματικές συνεισφορές
Ο Στάινχαους έγραψε πάνω από 170 έργα. Σε αντίθεση με τον μαθητή του, Στέφαν Μπάναχ, ο οποίος είχε την τάση να ειδικεύεται στενά στον τομέα της συναρτησιακής ανάλυσης, ο Στάινχαους συνεισέφερε σε ένα ευρύ φάσμα μαθηματικών υποκλάδων, όπως γεωμετρία, θεωρία πιθανοτήτων, συναρτησιακή ανάλυση, θεωρία τριγωνομετρικών σειρών και σειρώνΦουριέ, καθώς και μαθηματική λογική. Έγραψε επίσης στον τομέα των εφαρμοσμένων μαθηματικών και συνεργάστηκε με ενθουσιασμό με μηχανικούς, γεωλόγους, οικονομολόγους, ιατρούς, βιολόγους και, κατά τα λόγια του Κατς, «ακόμα και δικηγόρους».
Πιθανώς η πιο αξιοσημείωτη συμβολή του στη συναρτησιακή ανάλυση ήταν η απόδειξη του 1927 του θεωρήματος Μπάναχ-Στάινχαους, που δόθηκε μαζί με τον Στέφαν Μπάναχ, το οποίο είναι τώρα ένα από τα θεμελιώδη εργαλεία σε αυτόν τον κλάδο των μαθηματικών.
Το ενδιαφέρον του για τα παιχνίδια τον οδήγησε να προτείνει έναν πρώιμο επίσημο ορισμό μιας στρατηγικής, προβλέποντας την πιο ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του Τζον φον Νόιμαν λίγα χρόνια αργότερα. Ως εκ τούτου, θεωρείται πρώιμος ιδρυτής της σύγχρονης θεωρίας παιγνίων. Ως αποτέλεσμα της δουλειάς του σε άπειρα παιχνίδια, ο Στάινχαους, μαζί με έναν άλλον από τους μαθητές του, τον Γιαν Μιτσιέλσκι, πρότειναν το αξίωμα του προσδιορισμού.
Ο Στάινχαους ήταν επίσης ένας από τους πρώτους συνεισφέροντες και συνιδρυτής της θεωρίας πιθανοτήτων, η οποία εκείνη την εποχή ήταν στα σπάργανά της και δεν θεωρούνταν καν ως πραγματικό μέρος των μαθηματικών. Παρείχε την πρώτη αξιωματική μετρητική-θεωρητική περιγραφή του κορώνα ή γράμματα, η οποία επρόκειτο να επηρεάσει την πλήρη αξιωματοποίηση της πιθανότητας από τον Ρώσο μαθηματικό Αντρέι Κολμογκόροφ μια δεκαετία αργότερα. Ο Στάινχαους ήταν επίσης ο πρώτος που προσέφερε ακριβείς ορισμούς για το τι σημαίνει δύο συμβάντα να είναι «ανεξάρτητα», καθώς και για το τι σημαίνει μια τυχαία μεταβλητή να είναι «ομοιόμορφα κατανεμημένη».
Ενώ κρυβόταν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στάινχαους εργάστηκε για το πρόβλημα της δίκαιης κοπής κέικ: πώς να μοιράσει έναν ετερογενή πόρο σε πολλά άτομα με διαφορετικές προτιμήσεις, έτσι ώστε κάθε άτομο να πιστεύει ότι έλαβε ένα αναλογικό μερίδιο. Το έργο του Στάινχαους έχει ξεκινήσει τη σύγχρονη έρευνα του προβλήματος της δίκαιης κοπής κέικ.
Ο Στάινχαους ήταν επίσης το πρώτο άτομο που υπέθεσε το θεώρημα του σάντουιτς ζαμπόν και ένας από τους πρώτους που πρότεινε τη μέθοδο της ομαδοποίησης Κ-μέσων.
Κληρονομιά
αριστερά|μικρογραφία|197x197εσ| Επίτιμο διδακτορικό που απονεμήθηκε στον Στάινχαους από το [[Πανεπιστήμιο του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς»|Πανεπιστήμιο του Πόζναν]] Λέγεται ότι ο Στάινχαους «ανακάλυψε» τον Πολωνό μαθηματικό Στέφαν Μπάναχ το 1916, αφού άκουσε κάποιον να προφέρει τις λέξεις «Ολοκλήρωση κατά Λεμπέγκ» ενώ βρισκόταν σε ένα πάρκο της Κρακοβίας (ο Στάινχαους αναφέρθηκε στον Μπάναχ ως τη «μεγαλύτερη μαθηματική του ανακάλυψη»). Μαζί με τον Μπάναχ και τον άλλο συμμετέχοντα στη συζήτηση του πάρκου, τον Ότο Νικόντιμ, ο Στάινχαους ξεκίνησε τη Μαθηματική Εταιρεία της Κρακοβίας, η οποία αργότερα εξελίχθηκε στην Πολωνική Μαθηματική Εταιρεία. Ήταν μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Μάθησης και της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, της Πολωνικής Μαθηματικής Εταιρείας, της Επιστημονικής Εταιρείας του Βρότσουαφ (Wrocławskie Towarzystwo Naukowe), καθώς και πολλών διεθνών επιστημονικών εταιρειών και επιστημονικών ακαδημιών.
Ο Στάινχαους δημοσίευσε επίσης ένα από τα πρώτα άρθρα στο Fundamenta Mathematicae, το 1921. Επίσης, συνίδρυσε το Studia Mathematica μαζί με τον Στέφαν Μπάναχ (1929), και ίδρυσε το Zastosowania matematyki (Εφαρμογές Μαθηματικών, 1953), το Colloquium Mathematicum και το Monografie Matematyczne (Μαθηματικές Μονογραφίες).
Έλαβε επίτιμο διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας (1958), το Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ (1961), το Πανεπιστήμιο του Πόζναν (1963) και το Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ (1965).
Ο Στάινχαους είχε πλήρη γνώση πολλών ξένων γλωσσών και ήταν γνωστός για τους αφορισμούς του, σε σημείο που εκδόθηκε μεταθανάτια ένα βιβλιαράκι με τους πιο διάσημους από αυτούς στα πολωνικά, γαλλικά και λατινικά.
Το 2002, η Πολωνική Ακαδημία Επιστημών και το Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ χορήγησαν το «2002, Έτος του Χιούγκο Στάινχαους», για να γιορτάσουν τη συνεισφορά του στην πολωνική και παγκόσμια επιστήμη.
Τάφος
Ο Στάινχαους είναι ενταφιασμένος στο Cmentarz Świętej Rodziny («Ιερό Οικογενειακό Κοιμητήριο») στο Σενπόλνο του Βρότσουαφ.
Την 1η Νοεμβρίου 2017, προέκυψε μια διαμάχη καθώς το Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ δεν έκανε καμία ενέργεια για να πληρώσει τον τάφο του για να τον κρατήσει μέχρι το 2022 ενόψει της λήξης του, επειδή υποτίθεται ότι «δεν είχε χρήματα». Ο δήμαρχος Ράφαου Ντουτκιέβιτς επικρίθηκε επίσης ευρέως επειδή δεν έκανε τίποτα. Διάφοροι άνθρωποι οργάνωσαν μια φιλανθρωπία και πλήρωσαν για να παραμείνει ο τάφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Εβραίοι μαθηματικοί Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Εβραίοι άθεοι Κατηγορία:Θεωρητικοί πιθανοτήτων Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Ακαδημίας Μάθησης Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ
Χάνα Γουάντινγκχεμ
Η Χάνα Γουάντινγκχεμ (αγγλικά: Hannah Waddingham, 28 Ιουλίου 1974) είναι Αγγλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως Ρεμπέκα Γουέλτον στην κωμική σειρά Ted Lasso (2020-σήμερα), για την οποία κέρδισε το 2021 το Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης για τον Εξαίρετο Β' Γυναικείο Ρόλο σε κωμική σειρά και το Βραβείο Τηλεόρασης με την Επιλογή των Κριτικών για την Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία σε κωμική σειρά το 2021 και το 2022. Έχει επίσης εμφανιστεί σε μια σειρά από θεατρικές παραστάσεις, συμπεριλαμβανομένου του μιούζικαλ Spamalot, της αναβίωσης του Into the Woods στο Ρίτζεντς Παρκ το 2010 και του Ο Μάγος του Οζ  ως η κακιά μάγισσα της Δύσης. Ακόμη, έχει λάβει τρεις υποψηφιότητες για το Βραβείο Ολίβιε για τη δουλειά της.
Άλλες δουλειές περιλαμβάνουν την εμφάνισή της ως μέλος του καστ στην κινηματογραφική διασκευή του έργου Οι Άθλιοι το 2012 και την συμμετοχή της στην πέμπτη σειρά του Game of Thrones από το HBO ως Σέπτα Ούνελλα το 2015. Συμμετείχε στο βρετανικό ψυχολογικό θρίλερ Winter Ridge το 2018 και έχει υποστηρικτικό ρόλο στη σειρά Sex Education από το 2019. Το 2023 ήταν μία από τους οικοδεσπότες του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision στο Λίβερπουλ της Αγγλίας.
Βιογραφία
Η Γουάντινγκχεμ γεννήθηκε στο Γουάντσγουορθ του Λονδίνου. Η μητέρα της, Μέλοντι Κέλι, ήταν τραγουδίστρια της όπερας, όπως και οι γονείς της μητέρας της. Η μητέρα της εντάχθηκε στην Αγγλική Εθνική Όπερα όταν η Γουάντινγκχεμ ήταν οκτώ ετών και έτσι μεγάλωσε μέσα στο θέατρο.
Είναι απόφοιτη της Ακαδημίας Ζωντανών και Ηχογραφημένων Τεχνών. Έχει φωνητικό εύρος τεσσάρων οκτάβων. Ξεκίνησε την καριέρα της με το θέατρο δείπνου, παίζοντας στην διαδραστική κωμωδία Joni and Gina's Wedding.
Προσωπική ζωή
Η κόρη της πάσχει από αυτοάνοσο νόσημα, την πορφύρα Henoch–Schönlein. Φυλάει το βραβείο Έμμυ στο υπνοδωμάτιο της κόρης της για να της θυμίζει ότι «η μαμά θα λείπει μόνο όταν υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής
Σταθμός Κάρλσπλατς (Βιέννη)
Ο Σταθμός Κάρλσπλατς άνοιξε το 1899 ως σταθμός "Academiestraße" του Ατμοσιδηρόδρομου Βιέννης και κατά το ίδιο έτος έλαβε τη σημερινή του ονομασία, αυτή της ομώνυμης πλατείας στην οποία είχε δοθεί το όνομα του Καρόλου ΣΤ΄. Από το 1925 εξυπηρετούσε τον Ηλεκτροκίνητο Αστικό Σιδηρόδρομο. Με την έναρξη των εργασιών του επεκταθέντος από την Ρόιμανπλατς τμήματος της γραμμής U1 του υπόγειου σιδηροδρόμου στις 25 Φεβρουαρίου 1978, ο σταθμός έγινε ταυτόχρονα μέρος του υπόγειου σιδηροδρόμου και σήμερα αποτελεί τον μεγαλύτερο μεταφορικό κόμβο της Wiener Linien.
Τοποθεσία
Μέσω της θέσης του στο κέντρο της πόλης ο σταθμός περιβάλλεται από πολλά σημαντικά σημεία: Στην έξοδο του επεκταθέντος Opernpassage, προς την κατεύθυνση των εργασιών κατασκευής του μετρό προς νότο στο Ρέσσελπαρκ, βρίσκεται το κεντρικό κτίριο του Πολυτεχνείου, το Ρέσσελπαρκ και η Κάρλσκιρχε και στη βόρεια έξοδο βρίσκεται το κτίριο της Όπερας, η είσοδος της πεζοδρομημένης Κέρντνερ Στράσε και πολλά ακριβά ξενοδοχεία.
Μετρό
thumb|Εργοτάξιο Κάρλσπλατς, γωνία της Κέρντνερ Στράσε, 1970|100px thumb|Εργοτάξιο στην έξοδο προς Ρέσσελπαρκ, 1977|100px Η μετατροπή της Wientallinie σε λειτουργία μετρό από το 1976 μέχρι το 1981 επέφερε πλήρη αναμόρφωση των υπόγειων εγκαταστάσεων του σταθμού. Τα περίπτερα έπρεπε αρχικά να απομακρυνθούν κατά τη διάρκεια των εργασιών κατασκευής του μετρό, αλλά εν μέσω διαμαρτυριών τελικά ανακαινίστηκαν και ανοικοδομήθηκαν δύο μέτρα ψηλότερα από το αρχικό επίπεδο του δρόμου. Το δυτικό περίπτερο σήμερα φιλοξενεί παράρτημα του Μουσείου της Βιέννης με μια έκθεση για το έργο του Όττο Βάγκνερ. Στην πίσω πλευρά του βρίσκεται πρόσβαση στον σταθμό του μετρό, μια άμεση πρόσβαση στις αποβάθρες δεν είναι πια δυνατή. Η ανατολθική πρόσβαση σήμερα χρησιμοποιτείται ως καφέ.
Μόνο λίγο καιρό, από τις μέχρι τις 5 Σεπτεμβρίου 1981, λειτούργησε η Γραμμή U2/U4.
Ορίγανο
Το ορίγανο ή αμάρακος (Origanum ή Amaracus) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών της Ευρασίας και της Βόρειας Αφρικής, που ανήκει στην οικογένεια χειλανθή (ή λαμιώδη). Είναι πολυετή φυτά, ποώδη ή μικροί θάμνοι. Λίγα είδη έχουν εισαχθεί σε διάσπαρτες τοποθεσίες στη Βόρεια Αμερική και αλλού.
Τα είδη του γένους έχουν εντόνως αρωματικά φύλλα και άφθονα μικρά σωληνοειδή άνθη. Μερικά είδη είναι γνωστά αρωματικά μαγειρικά βότανα, όπως η ρίγανη (ορίγανο το κοινό), η ματζουράνα (Origanum majorana) και το δίκταμο (Origanum dictamnus), ενδημικό της Κρήτης.
Γενικότερα τα είδη ορίγανου χρησιμεύουν ως τροφή στις κάμπιες μερικών ειδών λεπιδόπτερων, όπως του Coleophora albitarsella.
Είδη
Σήμερα είναι γνωστά 54 είδη και υβρίδια του γένους ορίγανο, που παρατίθενται ακολούθως με τη βραχυγραφία του βοτανολόγου που τα κατέγραψε και χώρες καταγωγής τους:
Ντίκον Μίτσελ
Ο Ντίκον Μίτσελ (Dickon Amiss Thomas Mitchell, γεννήθηκε το 1978) είναι πολιτικός και δικηγόρος από τη Γρενάδα που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Γρενάδας από τις 24 Ιουνίου 2022 και επικεφαλής του Εθνικού Δημοκρατικού Κογκρέσου (NDC) από το 2021. Οδήγησε το κόμμα του στη νίκη στις γενικές εκλογές του 2022.
Πρώτα χρόνια και δικηγορική σταδιοδρομία
Ο Μίτσελ γεννήθηκε στην ενορία του Αγίου Δαβίδ. Έλαβε πτυχίο LLB (Hons) από το Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών στο Κέιβ Χιλ και έλαβε Δίπλωμα Νομικής Εκπαίδευσης από τη Νομική Σχολή Hugh Wooding το 2002.
Μετά την αποφοίτησή του, ξεκίνησε ως βοηθός δικηγόρου (Associate Attorney-at-Law) στην εταιρεία Grant, Joseph & Co. Ίδρυσε τη δική του εταιρεία Mitchell & Co. το 2017.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μίτσελ εξελέγη αρχηγός του κόμματος του Εθνικού Δημοκρατικού Κογκρέσου στις 31 Οκτωβρίου 2021.
Πρωθυπουργός της Γρενάδας
Το Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο κέρδισε τις γενικές εκλογές του 2022 με ελαφρώς πάνω από το 51% των λαϊκών ψήφων. Ο Μίτσελ αντέδρασε στην εκλογική νίκη ανακοινώνοντας ότι θα ζητήσει από τον γενικό κυβερνήτη να κηρύξει την 24η Ιουνίου εθνική δημόσια ή τραπεζική αργία, ώστε «οι πολίτες να μπορούν να γιορτάσουν την ημέρα της απελευθέρωσης και τη νίκη που έχουν δημιουργήσει για τη Γρενάδα, την Καριάκου και τη Μικρή Μαρτινίκα». Στις 24 Ιουνίου ο Μίτσελ ορκίστηκε πρωθυπουργός της Γρενάδας, διαδεχόμενος τον Κιθ Μίτσελ. Δεσμεύτηκε να τερματίσει τον νεποτισμό και να μεταρρυθμίσει το εκλογικό σύστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γρενάδας
Μικτή κινητικότητα
Η μικτή κινητικότητα (Blended mobility) είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια εκπαιδευτική ιδέα που συνδυάζει τη φυσική ακαδημαϊκή κινητικότητα, την εικονική κινητικότητα και την μικτή μάθηση. Στόχος της είναι η προώθηση της απασχολησιμότητας των φοιτητών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Από το 2009 έχει εξελιχτεί από την εικονική κινητικότητα  διατηρώντας τη διεθνή αξία της ακαδημαϊκής κινητικότητας, αλλά συγχρόνως δίνοντας συγκεκριμένη απάντηση σε πιθανά οικογενειακά, οικονομικά, ψυχολογικά και κοινωνικά εμπόδια μιας φυσικής κινητικότητας.
Η εικονική κινητικότητα (τμήμα της μικτής κινητικότητας) υποστηρίζεται κυρίως μέσω της χρήσης τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνίας (π.χ. Skype, Adobe Connect, Slack, Google Hangout, Trello) για την συνεχή σύνδεση με τους διδάσκοντες ή/και τους φοιτητές οι οποίοι μπορεί να βρίσκονται σε πολλές απομακρυσμένες τοποθεσίες. Το τμήμα της φυσικής κινητικότητας είναι συνήθως βραχυπρόθεσμης διάρκειας, που κυμαίνεται από 2 έως 14 ημέρες. Μπορεί να υπάρχουν πολλαπλές περίοδοι βραχυπρόθεσμης κινητικότητας. Οι σύντομες περίοδοι φυσικής κινητικότητας επιτρέπουν στους συμμετέχοντες να επικεντρωθούν για μερικές ημέρες μόνο στο πραγματικό έργο, το οποίο είναι δύσκολο στην καθημερινή ζωή σε τοπικό περιβάλλον.
Το μοντέλο της μεικτής κινητικότητας μπορεί να εκτελεστεί με διάφορες μορφές.
Επίσης, η μικτή κινητικότητα θεωρείται και αναγνωρίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως μια προετοιμασία για τη μακροπρόθεσμη φυσική κινητικότητα ή ως συμπλήρωμα των κανονικών προγραμμάτων σπουδών.
Στο σχέδιο δράσης για την ψηφιακή εκπαίδευση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ιανουάριος 2018), αναφέρεται ότι η μικτή κινητικότητα θα προωθηθεί περαιτέρω με νέες ευκαιρίες στο Erasmus+ για την υποστήριξη τόσο της ηλεκτρονικής μάθησης και της μάθησης με προσωπική επαφή όσο και των ανταλλαγών για μαθητές σε διάφορες χώρες.
Ορισμός
Η μικτή κινητικότητα (Blended mobility) είναι μια εκπαιδευτική έννοια η οποία συνδυάζει την εικονική κινητικότητα με τη χρήση της τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνίας (ΤΠΕ ή ICT) και της βραχυπρόθεσμης φυσικής κινητικότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Θεωρία της εκπαίδευσης
Άλκηστη (όνομα)
Άλκηστη (γενική: Άλκηστης) και Άλκηστις, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.
Ετυμολογία
thumb|Η [[Άλκηστις (μυθολογία)|Άλκηστη στον Άδη, δίπλα της ο Ηρακλής και ο Κέρβερος. Τοιχογραφία σε χριστιανική κατακόμβη (4ος αι.). ]] Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, το αρχαιοελληνικό όνομα Ἅλκηστις (γενική: Ἀλκήστιδος, δοτική Αλκήστιδι, αιτιατική Άλκηστιν, κλητική Άλκηστι) προέρχεται πιθανά από το ἀλκηστής (ὁ) «ικανός» και αυτό από το ἀλκή «ισχύς». (Βλ. και Online Etymology Dictionary  «Alcestis».) Από την ίδια ρίζα προέρχονται και άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα, όπως Αλκαίος, Αλκίνοος, Αλκιβιάδης κτλ.
Σύμφωνα με την αρχαιοελληνική μυθολογία, η Άλκηστη ήταν σύζυγος του βασιλιά των Φερών της Θεσσαλίας Αδμήτου, η οποία προσφέρθηκε να πεθάνει αντί γι’ αυτόν και έγινε έτσι σύμβολο της συζυγικής αγάπης.
Ονομαστική εορτή
Το όνομα Άλκηστη δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων, 56 ημέρες ή οκτώ εβδομάδες μετά την Κυριακή του Πάσχα.
Διάδοση του ονόματος Άλκηστη
Το Άλκηστη ανήκει στην κατηγορία των αρχαιοελληνικών ονομάτων που ύστερα από αιώνες επανήλθαν στο ελληνικό ονοματολόγιο τις παραμονές της επανάστασης του 1821 σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο. Ενδεικτικά, σήμερα στον ελλαδικό χώρο, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων από τον Απρίλιο του 2009, το βαφτιστικό Άλκηστη παρουσιάζεται ως ένα από τα όχι και τόσο συχνά ονόματα, βρίσκεται στις θέσεις 411η–434η (292ο–313ο ανάμεσα στα γυναικεία), με 10 εμφανίσεις σε σύνολο 97.072 του δείγματος, και το φέρουν γύρω στις 767 Ελληνίδες ή ποσοστό 0,01%. Στην Κύπρο, κατά την απογραφή του πληθυσμού το 2011, το Άλκηστη παρουσιάζεται 420ο σε συχνότητα, με 140 εμφανίσεις σε σύνολο 145.612 ή ποσοστό 0,097%.
Σύμφωνα με τη Θετίμα, το Ἄλκηστις εμφανίζεται στο Lexicon of Greek Personal Names (LGPN) να το φέρουν 8 άτομα. (Χρονολόγηση: 3ος αι. μ.Χ. Γεωγραφική διασπορά: Βέροια, Αθήνα, Καρία, Αιτωλία, Εύβοια.) Παράλληλος τύπος Ἄλκησστις (4ος αι. π.Χ., Αθήνα).
Το όνομα Άλκηστη σε άλλες γλώσσες
Μέσω του λατινικού Alcestis, το όνομα διαδόθηκε και σε άλλες γλώσσες:
Το αρχαιοελληνικό όνομα Ἅλκηστις σε άλλες γλώσσες αποδίδεται:
Το όνομα στις τέχνες
thumb|[[Πωλ Σεζάν, Η απαγωγή (1867). Κατά μια άποψη, εικονίζει τον Ηρακλή που φέρνει πίσω από τον Κάτω Κόσμο την Άλκηστη. ]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από την αρχαιοελληνική μυθολογία
Θυμαρίδας
Ο Θυμαρίδας ο Πάριος (α΄ μισό 4ου αι. π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός, της σχολής των Πυθαγορείων. Υπήρξε ο πρώτος μαθηματικός που παρουσίασε και έλυσε με αυστηρό μεθοδικό τρόπο συστήματα γραμμικών εξισώσεων. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ενασχόλησή του με τους πρώτους αριθμούς.
Βίος και έργο
Λίγα είναι γνωστά σχετικώς με τη ζωή του Θυμαρίδα, αλλά πιστεύεται ότι ήταν ένας αρχικώς εύπορος άνθρωπος που περιέπεσε σε ένδεια: Λέγεται ότι κάποιος Θέστωρ από την Ποσειδωνία ταξίδεψε μέχρι την Πάρο προκειμένου να βοηθήσει τον Θυμαρίδα με τα χρήματα που είχε συλλέξει για αυτόν.
Ο Ιάμβλιχος γράφει ότι ο Θυμαρίδας αποκαλούσε τους πρώτους αριθμούς «ορθογραμμικούς», επειδή ο καθένας μπορεί να παρασταθεί με ένα απλό ευθύγραμμο τμήμα. Κάθε μη-πρώτος αριθμός μπορεί αντιθέτως να παρασταθεί με ένα διδιάστατο τμήμα επιπέδου, ένα ορθογώνιο με πλευρές το γινόμενο των οποίων ισούται με τον συγκεκριμένο μη-πρώτο αριθμό. Επιπλέον αποκαλούσε τον αριθμό 1 μια «περιοριστική ποσότητα».