cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρίστιαν Μπράντο
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κρίστιαν ζούσε πότε στη μητέρα και πότε στον πατέρα του. Οι γονείς του γίνονταν ολοένα και πιο εχθρικοί και επιθετικοί μεταξύ τους και συμμετείχαν σε μια παρατεταμένη μάχη για την επιμέλεια. Η 12ετής μάχη για την επιμέλεια και η ανεξέλεγκτη ιδιοσυγκρασία της μητέρας του λόγω της κατάχρησης ναρκωτικών και αλκοόλ είχαν μεγάλη επίδραση στον νεαρό Κρίστιαν. Ο Μάρλον κέρδισε τελικά την επιμέλεια του Κρίστιαν, ο οποίος ήταν τότε 13 ετών. Εκείνη την εποχή, ο Μάρλον είχε περιγράψει τον γιο του ως «παλαβό λόγω συναισθηματικής διαταραχής».
Ο Μάρλον ήταν απόμακρος ως πατέρας και περνούσε λίγο χρόνο με τον μικρό Κρίστιαν, τον οποίο μεγάλωσαν νταντάδες και υπηρέτες. Ο Κρίστιαν ζούσε μεταξύ Χόλιγουντ και του Τετιαρόα, που ήταν το ιδιωτικό νησί του πατέρα του κοντά στην Ταϊτή. Ο Μάρλον συνέχισε να έχει σχέσεις με πολλές γυναίκες από τις οποίες απέκτησε πολλά παιδιά. Χρόνια αργότερα, ενώ σχολίαζε την παιδική του ηλικία, ο Κρίστιαν είπε: "Η οικογένεια άλλαζε συνεχώς σχήμα, καθόμουν στο τραπέζι του πρωινού και έλεγα: «Εσύ ποιος είσαι;»"
Το 1972, ενώ ο πατέρας του βρισκόταν στη Γαλλία για τα γυρίσματα της ταινίας Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι, ο Κρίστιαν απήχθη από τη μητέρα του, η οποία τον πήρε από το σχολείο και στη συνέχεια τον πήγε σε μια παρέα φίλων της χίπις στη Μπάχα Καλιφόρνια του Μεξικού. Φάινεται ότι τους είχε υποσχεθεί 10.000 δολάρια αν έκρυβαν τον Κρίστιαν. Όταν αρνήθηκε να πληρώσει, εκείνοι πήραν και έκρυψαν το αγόρι. Μια ομάδα ιδιωτικών ντετέκτιβ που προσέλαβε ο Μάρλον, από μια υπηρεσία με το όνομα "The Investigators", τον έσωσε αργά ένα βράδυ. Βρέθηκε να μένει σε μια σκηνή και να έχει πάθε βρογχική πνευμονία. Η μητέρα του συνελήφθη κοντά στα σύνορα με το Μεξικό, επειδή οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ. Στο δικαστήριο, ο πατέρας του κράτησε την αποκλειστική επιμέλεια.
Στα εφηβικά του χρόνια, ο Κρίστιαν παράτησε το γυμνάσιο και άρχισε να πίνει και να χρησιμοποιεί LSD. Ήταν περιστασιακός ηθοποιός, αλλά δεν τον ενδιέφερε να βρίσκεται στο επίκεντρο. Έφυγε από το σπίτι και πήγε στην πολιτεία της Ουάσιγκτον για να μείνει με οικογενειακούς φίλους, κάτι που αργότερα ενέκρινε και στήριξε ο πατέρας του. Ο πατέρας του τον επισκεπτόταν εκεί και αργότερα του αγόρασε ένα απομακρυσμένο σπίτι όπου ασχολήθηκε με την καλλιτεχνική συγκόλληση σε ηλικία 22 ετών. Μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ αυτού του σπιτιού και της κατοικίας του πατέρα του στο Χόλιγουντ Χιλς.
Ηθοποιία
Ως παιδί, ο Κρίστιαν έπαιξε δύο μικρούς ρόλους σε ταινίες: Οι παντρεμένες και τα μυστικά τους (The Secret Life of an American Wife) και Μπορώ να φιλήσω την πεταλούδα σου (I Love You, Alice B. Toklas!) που κυκλοφόρησαν το 1968. Εμφανίστηκε σε τέσσερις ακόμη ταινίες και σε τέσσερις τηλεοπτικές παραγωγές, μερικές φορές χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Γκάρι Μπράουν, μεταξύ 1980 και 1990. Έπαιξε έναν δολοφόνο στη Sacra Corona Unita στην ταινία La Posta in gioco, που γυρίστηκε στη Νότια Ιταλία το 1987.
Ανθρωποκτονία
Στις 16 Μαΐου 1990, ο Μπράντο πυροβόλησε θανάσιμα τον Νταγκ Ντρόλετ, το αγόρι της ετεροθαλούς αδερφής του Τσεγιέν στο σαλόνι του πατρικού του σπιτιού στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνιας. Ο Ντρόλετ είχε τετραετή σχέση με την Τσεγιέν, η οποία ήταν 8 μηνών έγκυος από τον Ντρόλετ εκείνη την εποχή.
Λίγες μέρες πριν από το περιστατικό, ο Ντρόλετ είχε πετάξει από την Ταϊτή στο Λος Άντζελες για να επισκεφθεί την Τσεγιέν. Η Τσεγιέν επισκεπτόταν τον πατέρα της μαζί με τη μητέρα της και οι δυο τους έμεναν στην κατοικία του Μάρλον Μπράντο. Ο Μάρλον γνώριζε χρόνια την οικογένεια Ντρόλετ. Ωστόσο, ο Κρίστιαν Μπράντο είδε τον Νταγκ Ντρόλετ για πρώτη φορά αρκετές ώρες πριν τον πυροβολήσει θανάσιμα.
Το βράδυ της δολοφονίας, ο Μπράντο και η Τσεγιέν δείπνησαν στο εστιατόριο Musso & Frank Grill, όπου η Τσεγιέν είπε στον Μπράντο ότι ο Ντρόλετ την είχε κακοποιήσει σωματικά, κάτι που ίσως ήταν αναληθές.
Αργότερα, γύρω στις 11 το βράδυ, ο Μπράντο, ο οποίος παραδέχτηκε ότι ήταν μεθυσμένος εκείνη την στιγμή, πήγε να βρει τον Ντρόλετ στο σπίτι του Μπράντο και τον πυροβόλησε. Από τον θόρυβο του όπλου, όλη η οικογένεια συγκεντρώθηκε στην σκηνή του συμβάντος. Ο Μπράντο ισχυρίστηκε ότι δεν σκόπευε να σκοτώσει τον Ντρόλετ. «Ήθελα μόνο να τον τρομάξω», είπε. Η Τσεγιέν έμενε σε ξεχωριστό δωμάτιο. Ο Κρίστιαν Μπράντο ισχυρίστηκε ότι αυτός και ο Ντρόλετ διαπληκτίστηκαν για το όπλο και αυτό έπεσε κατά λάθος. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Times, ο Μπράντο είπε ότι οι μεταγενέστερες αποκαλύψεις για την ψυχική υγεία της Τσεγιέν τον είχαν κάνει να αμφισβητεί αν την ξυλοκόπησε ποτέ ο Ντρόλετ. «Αισθάνομαι σαν να είμαι τρελός που την πίστεψα», είπε.
Δίκη και συνέχεια
Ο Ρόμπερτ Σαπίρο ήταν ένας από τους δικηγόρους του Κρίστιαν Μπράντο. Ο Μπράντο κατηγορήθηκε αρχικά για φόνο. Ωστόσο, οι εισαγγελείς δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν σε κατηγορίες για φόνο λόγω της απουσίας της Τσεγιέν, η οποία ήταν κρίσιμη μάρτυρας στην υπόθεση. Ο Μάρλον Μπράντο εισήγαγε την Τσεγιέν σε ψυχιατρείο στην Ταϊτή. Μετά από πολλές προσπάθειες να την πείσουν να επιστρέψει στην Καλιφόρνια, ένας δικαστής τελικά ακύρωσε όλες τις προσπάθειες της εισαγγελίας. Χωρίς τη μαρτυρία της Τσεγιέν, οι εισαγγελείς θεώρησαν ότι δεν μπορούσαν πλέον να αποδείξουν ότι ο θάνατος του Ντρόλετ ήταν προμελετημένος. Ως εκ τούτου, ο Κρίστιαν δεν κατηγορήθηκε για φόνο πρώτου βαθμού και έγινε συμβιβασμός. Όταν ο πατέρας του ζήτησε μείωση της ποινής για τον γιο του, κατέθεσε στο δικαστήριο της Σάντα Μόνικα λέγοντας: «Νομίζω ότι ίσως απέτυχα ως πατέρας». Μετά από έντονη δημοσιοποίηση της προδικαστικής διαδικασίας, ο Μπράντο ομολόγησε την ενοχή του για ανθρωποκτονία από αμέλεια και πέρασε πέντε χρόνια στη φυλακή.
Για να αποφυλακιστεί, ο Κρίστιαν εγγράφηκε στο κρατικό κοινοτικό σύστημα κολεγίων στο νότιο Νιου Χάμσαϊρ. Μετά από ένα χρόνο στο πρόγραμμα, μετακόμισε στην πολιτεία της Ουάσιγκτον για μερικά χρόνια δουλεύοντας ως κηπουρός καλλιτεχνικός συγκολλητής.
Σχέση με την Μπόνι Λι Μπάκλεϊ
Η μαρτυρίες που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης προσπάθησαν να εμπλέξουν τον Κρίστιαν στη δολοφονία, υποδηλώνοντας ότι είχε το ίδιο κίνητρο με τον Μπλέικ να σκοτώσει την Μπόνι Λι Μπάκλεϊ. Η Μπάκλεϊ είχε μείνει έγκυος και είχε πει τόσο στον Μπράντο όσο και στον Μπλέικ ότι ήταν ο πατέρας. Ένα τεστ DNA στη συνέχεια έχειξε ότι ο βιολογικός πατέρας ήταν ο Ρόμπερτ Μπλέικ και όχι ο Κρίστιαν Μπράντο.
Σύμφωνα με μαρτυρίες της δίκης, λίγες μέρες πριν από το θάνατό της, η Μπάκλεϊ συνέχισε να ισχυρίζεται ότι ο Μπράντο ήταν ο πατέρας του παιδιού της. Η Νταϊάν Μάτσον κατέθεσε στο δικαστήριο ότι ο Μπράντο έγινε έξαλλος και κάποια στιγμή δήλωσε πως «κάποιος πρέπει να φυτέψει μια σφαίρα στο κεφάλι αυτής της σκύλας». Σε μια ηχογραφημένη συνομιλία μεταξύ του Μπράντο και της Μπάκλεϊ, ο Μπράντο δήλωσε: «Είσαι τυχερή. Ξέρεις, όχι για μένα, αλλά είσαι τυχερή που κάποιος δεν είναι εκεί έξω για να σου φυτέψει μια σφαίρα στο κεφάλι».
Θάνατος
Ο Μπράντο πέθανε από πνευμονία στις 26 Ιανουαρίου 2008, στο Πρεσβυτεριανό Ιατρικό Κέντρο του Χόλιγουντ σε ηλικία 49 ετών. Είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο στις 11 Ιανουαρίου 2008.
Ο Μπράντο κηδεύτηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2008 στο κοιμητήριο Kalama Oddfellows της Ουάσιγκτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Εσωτερική γερμανική συνοριογραμμή
Η εσωτερική γερμανική συνοριογραμμή ( εσωγερμανικό ή ενδογερμανικό σύνορο, ή Deutsch-deutsche Grenze, δηλαδή Γερμανικό-γερμανικό σύνορο, επίσης αρχικά γνωστό ως Zonengrenze  δηλαδή Σύνορο των ζωνών) ήταν το σύνορο ανάμεσα στην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία) από το 1949 μέχρι το 1990. Εξαιρουμένου του τείχους του Βερολίνου, το σύνορο είχε μήκος 1.376 χιλιομέτρων και έτρεχε από την βαλτική Θάλασσα μέχρι την Τσεχοσλοβακία.
Ιδρύθηκε επίσημα στις 1 Ιουλίου 1945 ως σύνορο της δυτικής και της σοβιετικής ζώνης κατοχής της πρώην Γερμανίας. Όταν υπήρχε, ήταν ένα από πιο οχυρωμένα σύνορα του κόσμου, με συνεχείς φράχτες, συρματοπλέγματα, συναγερμούς, παρατηρητήρια, ναρκοπέδια και παγίδες. Περιπολούταν από 50.000 ένοπλους ανατολικογερμανούς φρουρούς, ενώ από την δυτικογερμανική πλευρά περιπολούσαν χιλιάδες δυτικογερμανοί, βρετανοί και αμερικανοί στρατιώτες και φρουροί, καθώς και μέλη της κρατιδιακής αστυνομίας της Βαυαρίας. Στις περιοχές κοντά στα σύνορα στάθμευαν πάνω από 1 εκατομμύριο στρατιώτες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και του ΝΑΤΟ.
Οι φράχτες και οι λοιπές κατασκευές στα σύνορα κατασκευάστηκαν σε φάσεις από την Ανατολική Γερμανία, ξεκινώντας από το 1952 και τελειώνοντας στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ενώ κατασκευάστηκαν για να εμποδίζουν την μετανάστευση ανατολικογερμανών στα δυτικά. Λέγεται ότι 1.000 άτομα περίπου, πέθαναν κατά τις προσπάθειες διαφυγής από την Ανατολική Γερμανία μέσω του συνόρου αυτού. Λόγω του συνόρου αυτού, οι ανατολικογερμανοί που ζούσαν κοντά στα σύνορα υπόκεινταν σε δρακόντειους περιορισμούς.
Το τείχος του Βερολίνου ήταν ξεχωριστό από την εσωτερική γερμανική συνοριογραμμή, όντας ένα τείχος που περικύκλωνε το δυτικό Βερολίνο, 155 χιλιόμετρα ανατολικά του ενδογερμανικού συνόρου. Το Βερολίνο, το οποίο περικυκλωνόταν από την σοβιετική ζώνη, διαιρέθηκε από τις τέσσερις δυνάμεις μετά τον Β΄ ΠΠ, δημιουργώντας έναν θύλακα που περιγυριζόταν από ανατολικογερμανικό έδαφος και ήταν στενά συνδεδεμένο με την Δυτική Γερμανία, χωρίς να αποτελεί επίσημα έδαφος της.
Στις 9 Νοεμβρίου 1989, η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας ανακοίνωσε το άνοιγμα του τείχους του Βερολίνου και ενδογερμανικού συνόρου. Στις επόμενες μέρες, εκατομμύρια ανατολικογερμανοί επισκέφθηκαν την Δυτική Γερμανία, με εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς να μεταναστεύουν στην δυτική Γερμανία τους επόμενους μήνες. Επίσης αποκαταστάθηκαν οι δεσμοί μεταξύ διαιρεμένων κοινοτήτων και οι έλεγχοι στα σύνορα πλέον είχαν χαλαρώσει. Το εσωτερικό σύνορο όμως δεν εγκαταλείφθηκε πλήρως μέχρι τις 1 Ιουλίου 1990, ακριβώς 45 χρόνια μετά την ίδρυση του και τρεις μήνες πριν την επανένωση.
Κατάλογος προέδρων της Ρωσίας
Το παρόν άρθρο αποτελεί κατάλογο των προέδρων της Ρωσίας μετά το 1991.
Εσωτερική γερμανική συνοριογραμμή
Σήμερα απομένουν μόνο λίγα τμήματα του συνόρου, τα οποία έχουν διατηρηθεί για ιστορικούς λόγους. Η διαδρομή του είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Πράσινης Ζώνης που συνδέει εθνικά πάρκα και φυσικά καταφύγια κατά μήκος της πορείας του Σιδηρού Παραπετάσματος από την Αρκτική Θάλασσα μέχρι τον Εύξεινο Πόντο. Υπάρχουν διάφορα μουσεία και μνημεία για το παλιό σύνορο, τα οποία επισημαίνουν την διαίρεση και επανένωση της Γερμανίας, ενώ μικρά τμήματα είναι διατηρητέα για ιστορικούς λόγους.
Κατάλογος προέδρων της Ρωσίας
Κατάλογος προέδρων
Κύριο λήμμα: Πρόεδρος της Ρωσίας
Εσωτερική γερμανική συνοριογραμμή
<!--== Development ==
Origins
εναλλ.=Map showing the Allied zones of occupation in post-war Germany, as well as the line of U.S. forward positions on V-E Day. The south-western part of the Soviet occupation zone, close to a third of its overall area was west of the U.S. forward positions on V-E day.|δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|The Allied zones of occupation in Germany, highlighting the inner German border (heavy black line), the originally Soviet-occupied zone (red) and the area from which US/UK troops withdrew in July 1945 (purple). The provincial boundaries are those of [[Nazi Germany, before the modern federal states were established.]] The inner German border originated from plans by the Allies of World War II to divide a defeated Germany into occupation zones. Their boundaries were drawn along the territorial boundaries of 19th-century German states and provinces that had largely disappeared with the unification of Germany in 1871. Three zones were agreed on, each covering roughly a third of Germany: a British zone in the north-west, an American zone in the south and a Soviet zone in the East. France was later given a zone in the southwest of Germany, neighbouring with France, carved out of the British and American zones.
The division of Germany was put into effect on 1 July 1945. Because of their unexpectedly rapid advances through central Germany in the final weeks of the war, British and American troops occupied large areas that had been assigned to the Soviet zone of occupation. The redeployment of Western troops prompted many Germans to flee to the West to escape the Soviet takeover of the remainder of the Soviet zone.
The wartime Allies initially worked together under the auspices of the Allied Control Council (ACC) for Germany. Cooperation between the Western Allies and the Soviets ultimately broke down because of disagreements over Germany's political and economic future. In May 1949, the three western occupation zones were merged to form the Federal Republic of Germany (FRG) with a freely elected government. In October, the Soviet zone was proclaimed the German Democratic Republic (GDR), under communist rule.
From the outset, West Germany and the Allies rejected East Germany's legitimacy. The creation of East Germany was deemed a communist/Soviet fait accompli, without a freely or fairly elected government. The FRG regarded German citizenship and rights as applying equally to West and East German citizens. An East German who escaped or was released to the West was automatically granted West German rights including residence, the right to work, and (later) EEC freedom of movement; West German laws were deemed to be applicable in the East. East Germans thus had a powerful incentive to move to the West, where they would enjoy greater freedom and economic prospects. The East German government sought to define the country as a legitimate state in its own right and portrayed West Germany as enemy territory (feindliches Ausland) – a capitalist, semi-fascist state that exploited its citizens, sought to regain the lost territories of the Third Reich, and stood opposed to the peaceful socialism of the GDR.
1945–1952: the "Green Border"
In the early days of the occupation, the Allies controlled traffic between the zones to manage the flow of refugees and prevent the escape of former Nazi officials and intelligence officers. These controls were gradually lifted in the Western zones, but were tightened between Western and Soviet zones in 1946 to stem a flow of economic and political refugees from the Soviet zone. Between October 1945 and June 1946, 1.6 million Germans left the Soviet zone for the west.
The east–west interzonal border became steadily more tense as the relationship between the Western Allies and the Soviets deteriorated. From September 1947, an increasingly strict regime was imposed on the eastern Soviet zone boundary. The number of Soviet soldiers on the boundary was increased and supplemented with border guards from the newly established East German Volkspolizei ("People's Police"). Many unofficial crossing points were blocked with ditches and barricades. The West Germans also stepped up security with the establishment in 1952 of the Federal Border Protection force of 20,000 men – the Bundesgrenzschutz, or BGS; however, Allied troops (the British in the north, the Americans in the south) retained responsibility for the military security of the border.
The boundary line was nonetheless still fairly easy to cross. Local inhabitants were able to maintain fields on the other side, or even to live on one side and work on the other. Refugees were able to sneak across or bribe the guards, and the smuggling of goods in both directions was rife. The flow of emigrants remained large despite the increase in East German security measures: 675,000 people fled to West Germany between 1949 and 1952.
1952–1967: the "special regime"
The relative openness of the border ended abruptly on 26 May 1952, when East Germany implemented a "special regime on the demarcation line", justified as a measure to keep out "spies, diversionists, terrorists and smugglers". The East German move was taken to limit the continuing exodus of its citizens, which threatened the viability of East Germany's economy.
A ploughed strip 10 m wide was created along the entire length of the inner German border. An adjoining "protective strip" (Schutzstreifen) 500 m wide was placed under tight control. A "restricted zone" (Sperrzone) a further 5 km wide was created in which only those holding a special permit could live or work. Trees and brush were cut down along the border to clear lines of sight for the guards and to eliminate cover for would-be crossers. Houses adjoining the border were torn down, bridges were closed, and barbed-wire fencing was put up in many places. Farmers were permitted to work their fields along the border only in daylight hours and under the watch of armed guards, who were authorised to use weapons if their orders were not obeyed.
Border communities on both sides suffered acute disruption. Farms, coal mines, and even houses were split in two by the sudden closure of the border. More than 8,300 East German civilians living along the border were forcibly resettled in a programme codenamed "Operation Vermin" (Aktion Ungeziefer). Another 3,000 residents, realising that they were about to be expelled from their homes, fled to the West. The seal around the country was expanded in July 1962, when East Germany declared its entire Baltic coast a border zone subject to closures and restrictions.
The border between East and West Berlin was also significantly tightened, although not fully closed; East Germans were still able to cross into West Berlin, which then became the main route by which East Germans migrated to the West. Between 1949 and the building of the Berlin Wall in 1961, an estimated 3.5 million East Germans – a sixth of the entire population – emigrated to the West, most via Berlin. The railways between East Berlin and other important parts of East Germany went through West Berlin, so an easy way of going to West Berlin was leaving such a train. This railway configuration could not easily be changed, but a new 125 km long railway was built around West Berlin. Following the completion of the Berlin outer ring in 1961, sealing off the East German border with West Berlin became more feasible, and ultimately became a reality in August of that year.
1967–1989: the "modern frontier"
εναλλ.=Green-painted helicopter with "Bundesgrenzschutz" on the side flies parallel to a border fence with a gate in it, behind which are two East German soldiers and a canvas-sided truck.|μικρογραφία|240x240εσ|A Bundesgrenzschutz [[Alouette II helicopter patrols the West German side of the inner German border, 1985]] εναλλ.=The border is marked on the western side by signposts saying "HALT HIER GRENZE" ("STOP HERE BORDER"). Behind the border, there is a marker pole and an anti-vehicle ditch crossing the road. Then follows a metal-mesh fence. To the left of the road, the fence forks to form a double fence, with a mined area in between. The road has another anti-vehicle ditch instead of a second fence. Next follows a flood-lit control strip; behind that, a guard patrol road running parallel to the border, then a strip of open territory with guard towers and an observation bunker, then a flood-lit signal fence curving around a village, excluding it from the border strip. Where it crosses the road, the signal fence has a gate; further away, the road is blocked by a horizontal barrier, with a little house next to it.|δεξιά|μικρογραφία|Annotated diagram of the third-generation inner German border system c. 1984 East Germany decided to upgrade the fortifications in the late 1960s to establish a "modern frontier" that would be far more difficult to cross. Barbed-wire fences were replaced with harder-to-climb expanded metal barriers; directional anti-personnel mines and anti-vehicle ditches blocked the movement of people and vehicles; tripwires and electric signals helped guards to detect escapees; all-weather patrol roads enabled rapid access to any point along the border; and wooden guard towers were replaced with prefabricated concrete towers and observation bunkers.
Construction of the new border system started in September 1967. Nearly 1300 km of new fencing was built, usually further back from the geographical line than the old barbed-wire fences. The upgrade programme continued well into the 1980s. The new system immediately reduced the number of successful escapes from around 1,000 people a year in the mid-1960s to only about 120 per year a decade later.
The introduction of West German Chancellor Willy Brandt's Ostpolitik ("Eastern Policy") at the end of the 1960s reduced tensions between the two German states. It led to a series of treaties and agreements in the early 1970s, most significantly a treaty in which East and West Germany recognised each other's sovereignty and supported each other's applications for UN membership, although East Germans leaving for the West retained the right to claim a West German passport. Reunification remained a theoretical objective for West Germany, but in practice that objective was put aside by the West and abandoned entirely by the East. New crossing points were established and East German crossing regulations were slightly relaxed, although the fortifications were as rigorously maintained as ever.
In 1988, the East German leadership considered proposals to replace the expensive and intrusive fortifications with a high-technology system codenamed Grenze 2000. Drawing on technology used by the Soviet Army during the Soviet–Afghan War, it would have replaced the fences with sensors and detectors. However, the plan was never implemented. -->
<!-- == Economic and social impact == εναλλ.=A small four-storey brick electrical tower with a red tile roof standing next to a road, with trees in the background. There is a wooden door to the right, and a window at first-floor level; the second storey and loft have no windows. The brickwork of the second floor bears a handwritten inscription, daubed with paint: "BARDOWIEK: SEIT 1292 URKUNDLICH ERWÄHNT 1977–'89 IM "DDR"-REGIME WIDERRECHTLICH ZERSTÖRT."|αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|All that remains of the East German border village of [[Bardowiek, razed in the 1970s. The inscription on the lone transformer tower reads, "Bardowiek: mentioned in historical records since 1292; illegally destroyed between 1977 and 1989 during the 'DDR' regime."]] The closure of the border had a substantial economic and social impact on both halves of Germany. Cross-border transport links were largely severed; 10 main railway lines, 24 secondary lines, 23 autobahns or national roads, 140 regional roads and thousands of smaller roads, paths and waterways were blocked or otherwise interrupted. The tightest level of closure came in 1966, by which time only six railway lines, three autobahns, one regional road and two waterways were left open. When relations between the two states eased in the 1970s, the GDR agreed to open more crossing points in exchange for economic assistance. Telephone and mail communications operated throughout the Cold War, although packages and letters were routinely opened and telephone calls were monitored by the East German secret police.
The economic impact of the border was harsh. Many towns and villages were severed from their markets and economic hinterlands, which caused areas close to the border to go into an economic and demographic decline. The two German states responded to the problem in different ways. West Germany gave substantial subsidies to communities under the "Aid to border regions" programme, an initiative begun in 1971 to save them from total decline. Infrastructure and businesses along the border benefited from substantial state investment.
East Germany's communities had a much harder time, because the country was poorer and their government imposed severe restrictions on them. The border region was progressively depopulated through the clearance of numerous villages and the forced relocation of their inhabitants. Border towns suffered draconian building restrictions: inhabitants were forbidden from building new houses and even repairing existing buildings, causing infrastructure to fall into severe decay. The state did little but to provide a 15% income supplement to those living in the Sperrzone and Schutzstreifen; but this did not halt the shrinkage of the border population, as younger people moved elsewhere to find employment and better living conditions.
The GDR bore a huge economic cost for its creation of the border zone and the building and maintenance of its fortifications. The zone consumed around 6900 km2 – more than six per cent of the East's territory, within which economic activity was severely curtailed or ceased entirely. The actual cost of the border system was a closely guarded secret, and even today it is uncertain exactly how much it cost to build and maintain. The BT-9 watchtowers each cost around 65,000 East German marks to build and the expanded metal fences cost around 151,800 marks per kilometre. The implementation of the "modern frontier" in the 1970s led to a major increase in personnel costs. The total annual expenditure on GDR border troops rose from 600 million marks per annum in 1970 to nearly 1 billion by 1983. In early 1989, East German economists calculated that each arrest cost the equivalent of 2.1 million marks, three times the average value to the state of each working person. -->
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανία
Μπριόσκο
Το Μπριόσκο (ιταλικά: Briosco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Ντεμπά Μπα
Ο Ντεμπά Μπα (Demba Ba, 25 Μαΐου 1985) είναι Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Λουγκάνο και την εθνική ομάδα της Σενεγάλης.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του από την γαλλική Ρουέν το 2005 πριν αποκτηθεία από τη Μουσκρόν και το 2007 από την Χοφενχάιμ. Το 2011 ο Μπα αποκτήθηκε αρχικά από τη Γουέστ Χαμ, αλλά μετά από μόλις 12 αγώνες για την ομάδα, και παρά το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου στο πρωτάθλημα από το 2010-11, υποβιβάστηκαν και ο Μπα αποκτήθηκε από την Νιουκάστλ Γιουνάιτεντ. Τον Δεκέμβριο του 2011 ανακηρύχθηκε παίκτης του μήνα για την Πρέμιερ Λιγκ. Τον Ιανουάριο του 2013 αποκτήθηκε από την Τσέλσι για άγνωστο ποσό, πριν αποκτηθεί 18 μήνες αργότερα για 6 εκατομμύρια ευρώ από την Μπεσίκτας. Μετά από μία σαιζόν πήγε στην Σαγκάη Σενχουά, αλλά τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στην Τουρκία και την Ιστανμπούλ Μπασακσεχίρ. Το 2021 αποκτήθηκε από την ελβετική Λουγκάνο.
Αν και γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γαλλία, ο Μπα αγωνίζεται σε επίπεδο εθνικών για τη Σενεγάλη. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 2007 και έχει πραγματοποιήσει 19 συμμετοχές με το εθνόσημο. Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2012.
Πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου
Ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου, την οποία διευθύνει, είναι υπεύθυνοι για τις ενέργειές τους στη Συνέλευση του Κοσσυφοπεδίου, της οποίας όλοι πρέπει να είναι μέλη. Σημερινός Πρωθυπουργός από τις 22 Μαρτίου 2021 είναι ο Άλμπιν Κούρτι.
Σοσιαλιστική Αυτόνομη Επαρχία του Κοσσυφοπεδίου
KPK / SKK
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Κοσσυφοπεδίου *
Ανδρέας Ζιμπουλάκης
Ο Ανδρέας Ζιμπουλάκης ήταν Βρετανός διπλωμάτης, ο οποίος έζησε στην περίοδο της αγγλοκρατίας. Ήταν Βρετανός Προξενικός Πράκτορας στην Κύπρο και ήταν υπεύθυνος για την επιθεώρηση των πολεμικών πλοίων της Βρετανικής Μεσογείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες
Μπρουγκέριο
Το Μπρουγκέριο (ιταλικά: Brugherio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Διάσκεψη Αμερικανο-Βρετανικού Επιτελείου (ABC-1)
Η Διάσκεψη του Αμερικανο-Βρετανικού Επιτελείου ήταν μια σειρά μυστικών συζητήσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και μελών του βρετανικού στρατιωτικού επιτελείου, που αφορούσε τον στρατιωτικό συντονισμό Ηνωμένων Πολιτειών, Βρετανίας και Καναδά σε περίπτωση εισόδου των ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η διάσκεψη πραγματοποιήθηκε στην Ουάσινγκτον από τις 29 Ιανουαρίου έως τις 27 Μαρτίου του 1941 και τα συμπεράσματά της αποτυπώθηκαν σε με μια έκθεση που είχε τίτλο «ABC-1» και εγκρίθηκε μυστικά από τον πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούζβελτ δύο ημέρες μετά την περάτωση των συνομιλιών.
Συμφωνίες που επιτεύχθηκαν κατά τη διάσκεψη
Η έκθεση της Διάσκεψης του Αμερικανο-Βρετανικού Επιτελείου του 1941 καθιέρωσε τις γενικές στρατιωτικές αρχές, τους πόρους και τις στρατηγικές ανάπτυξης για μια κοινή Συμμαχική στρατιωτική στρατηγική. Η βρετανική προσέγγιση στο ναζιστικό πρόβλημα διέφερε από το αρχικό σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Βρετανοί ζήτησαν να επιτεθούν στις πτέρυγες και την περιφέρεια των ναζιστικών συμφερόντων (Βόρεια Αφρική, Μέση Ανατολή κλπ). Αντίθετα, οι ΗΠΑ υποστήριξαν μια σφοδρή μαζική μάχη με τη Ναζιστική Γερμανία. Το σχέδιο υπέθετε ότι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυτταν τον πόλεμο στη Ναζιστική Γερμανία, πιθανότατα αυτό θα σήμαινε πόλεμο και με τη Φασιστική Ιταλία, όσο και με την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας. Οι γενικές αρχές της συμφωνίας ανέφεραν ότι:
Στις επιθετικές πολιτικές περιλαμβάνονταν:
Τέλος, εάν η Ιαπωνία έμπαινε στον πόλεμο, η στρατιωτική στρατηγική στην Άπω Ανατολή θα έπρεπε να είναι αμυντική. Αν και η συμφωνία ABC-1 δεν ήταν μια στρατιωτική συμμαχία, εντούτοις σήμαινε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ετοιμάζονταν να εισέλθουν στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμαχικών δυνάμεων και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έκαναν κάθε προσπάθεια για να διατηρήσουν την ασφάλεια της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Παράλληλα ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών τροποποιούσε τα υπάρχοντα πολεμικά σχέδια για να ενσωματώσει τη στρατιωτική συνεργασία και στρατηγική με άλλα έθνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διασκέψεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κυκλώνας Χέρβαρτ
Ο Κυκλώνας Χέρβαρτ ήταν μια ευρωπαϊκή ανεμοθύελλα η οποία έπληξε τη Νότια Δανία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Αυστρία, την Ουγγαρία και την Τσεχική Δημοκρατία κατά το διάστημα μεταξύ 28-29 Οκτωβρίου του 2017. Το συγκεκριμένο φαινόμενο ονομάστηκε έτσι από το Τμήμα Μετεωρολογίας του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Επρόκειτο για έναν εξωτροπικό κυκλώνα, ο οποίος σχηματίστηκε ως δευτερεύον χαμηλό σε ένα βορειοδυτικό κέντρο χαμηλής πίεσης με το όνομα Grischa το οποίο κατευθυνόταν νότια από την περιοχή των Νήσων Σβάλμπαρντ, το οποίο χωρίστηκε σε δύο περιοχές χαμηλής πίεσης στο τέλος της 28 Οκτωβρίου. Το κέντρο του κυκλώνα Χάρβαρτ άρχισε να περιστρέφεται αριστερόστροφα γύρω από την κύρια περιοχή χαμηλής πίεσης, περνώντας πάνω από τη Νορβηγία, τη Σουηδία και τη Λετονία και, στη συνέχεια, άρχισε να εξασθενεί, ενώ βρισκόταν σε κίνηση πάνω από τη δυτική Ρωσία. Υπολογίζεται ότι οι σφοδροί άνεμοι που έπληξαν την περιοχή είχαν ταχύτητα ως και 140 χιλιόμετρα την ώρα.
Στη Δανία, η οποία χτυπήθηκε στις 28 Οκτωβρίου, ο κυκλώνας ονομάστηκε Ingolf. Στην Ουγγαρία, ο κυκλώνας ονομάστηκε Nárcisz (Νάρκισσος), που στα ουγγρικά είναι θηλυκό όνομα, ονομασία η οποία δόθηκε στο στις 29 Οκτωβρίου.
Επιπτώσεις
Ο κυκλώνας και οι βροχοπτώσεις είχαν ως αποτέλεσμα θανάτους και καταστροφές. Οι σιδηροδρομικές συγκοινωνίες έκλεισαν στη Βόρεια Γερμανία,  ενώ στις μεγάλες γέφυρες της Δανίας απαγορεύτηκε η κυκλοφορία. Ο κυκλώνας Χάρβαρτ προκάλεσε αναστάτωση στη γερμανική αγορά ενέργειας καθώς οι ισχυροί άνεμοι προκάλεσαν υπερβολική παροχή ενέργειας στο γερμανικό δίκτυο ηλεκτροδότησης. Οι τιμές για την ενέργεια μειώθηκαν σημείωσαν τιμές και έπεσαν πολύ χαμηλά, το επίπεδο των 83,06 ευρώ ανά κιλοβατώρα, με μέση χαμηλή τιμή τα μείον 52,11 ευρώ (ενώ οι κανονική τιμή ενέργειας είναι τα 37 ευρώ ανά κιλοβατώρα). Αυτές οι τιμές ήταν οι χαμηλότερες που είχαν σημειωθεί από τα Χριστούγεννα του 2012. Αυτό το γεγονός θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια κατάσταση, κατά την οποία η Αυστρία και η Ελβετία να βρίσκουν ελκυστική την αποθήκευση της ενέργειας στα αντλιοστάσια, από όπου αργότερα θα μπορούσε να πωληθεί εκ νέου στη Γερμανία.
Ο κυκλώνας Χάρβαρτ δεν ήταν τόσο δυνατός όσο ο Χαβιέ που είχε πλήξει τη Γερμανία νωρίτερα, τον Οκτώβριο του 2017. Ο κυκλώνας Χάρβαρτ θεωρείται ότι είναι μία ένας από τους ισχυρότερους κυκλώνες των τελευταίων 10 ετών στη Γερμανία, κατατάσσεται στην 8η θέση με τους ισχυρότερους κυκλώνας την τελευταία δεκαετία στη χώρα, αλλά δεν θεωρείται αξιόλογος σε σύγκριση με κάποιους ισχυρότερους κυκλώνες όπως ο Κίριλ (2007) και ο Λόταρ (1999). Ο κυκλώνας Χάρβαρτ ήταν υπεύθυνος για τη μεγαλύτερη ζημία στο ασφαλιστικό σύστημα της Τσεχικς Δημοκρατίας μετά τους κυκλώνες Κίριλ και Έμα (2008).
Ποταμιά Καρδίτσας
Η Ποταμιά είναι συνοικισμός του Ανθηρού στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 660 μέτρων νοτιοανατολικά και λίγο πριν (περίπου 3 χλμ.) το Ανθηρό (έδρα του δήμου) ενώ απέχει περίπου 70 χλμ. δυτικά από την Καρδίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Ανθηρού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Ανθηρού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 16 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας
FUCVAM
Η FUCVAM δημιουργήθηκε το 1970 και αποτελεί τη μεγαλύτερη  και πιο ενεργή συνεταιριστική ομοσπονδία που δραστηριοποιείται σε θέματα στέγασης και αστικής ανάπτυξης. Ο στεγαστικός νόμος που είχε ήδη ψηφιστεί στα τέλη του 1968 ενίσχυσε το στεγαστικό συνεταιριστικό κίνημα στην Ουρουγουάη  και για πρώτη φορά έδωσε τη δυνατότητα σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, μέσω δημόσιας χρηματοδότησης, να λύσουν το ζήτημα της στέγασης.
Βασικές αρχές μοντέλου FUCVAM
Το μοντέλο που αναπτύχθηκε και προωθήθηκε από την FUCVAM ακολουθεί πέντε βασικές αρχές:
Ο ρόλος της FUCVAM δεν περιορίζεται στην κατασκευή κατοικιών. Δραστηριοποιείται ενεργά για την εδραίωση του δικαιώματος στέγασης. Οι διαπραγματεύσεις της ομοσπονδίας με δημόσιες αρχές είναι αποτελεσματικές ως προς τη διασφάλιση οικονομικής στήριξης και πρόσβασης σε γη προς κατασκευή κατοικιών.
Οι περισσότεροι από τους 650 συνεταιρισμούς που συνδέονται με τη FUCVAM στην Ουρουγουάη, εκπροσωπώντας περίπου 35.000 οικογένειες, βασίζονται στις αρχές της αυτοδιαχείρισης και της αμοιβαίας βοήθειας, προωθώντας ένα εναλλακτικό κοινωνικό μοντέλο μέσω της δημιουργικής συμμετοχής των μελών στο σχεδιασμό και την κατασκευή κατοικιών.
Από το 2001 έχει ξεκινήσει το σχέδιο Συνεργασίας Νότου-Νότου με στόχο τη μεταφορά των πρακτικών της FUCVAM σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και σε διεθνές επίπεδο. Η εμπειρία της ομοσπονδίας προσαρμόζεται στις τοπικές ιδιαιτερότητες, για παράδειγμα όσον αφορά το σύστημα των χρηματοδοτικών μηχανισμών ή την τυπολογία των κατοικιών. Οι βασικές αρχές της όπως η αλληλεγγύη, η δημοκρατική συμμετοχή, η αυτοδιαχείριση, η αμοιβαία βοήθεια και η συλλογική ιδιοκτησία ενσωματώνονται στις ιδιαίτερες συνθήκες της κάθε χώρας με στόχο τη δημιουργία, οργάνωση και εκπαίδευση εθνικών ομοσπονδιών στέγασης.
Το μοντέλο της FUCVAM, με την υποστήριξη του Σουηδικού Συνεταιριστικού Κέντρου, κυβερνητικών υπηρεσιών και άλλων οργανώσεων, έχει ήδη μεταφερθεί σε 15 χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Βεντσέσλαος Γ΄ Αδάμ του Τσέσυν
Ο Βεντσέσλαος Γ΄ Αδάμ, πολων. Wacław III Adam (Δεκέμβριος 1524 - 4 Νοεμβρίου 1579) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (από το 1528).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Βεντσέσλαου Β΄ δούκα του Τσέσυν και της Άννας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1540 τη Μαρία του Πέρνσταϊν (1524-1566), κόρη του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Κλάντσκο, θησαυροφύλακα, διοικητή & κυβερνήτη της Μοραβίας, και είχε τέκνα:
Το 1567 ο Βεντσέσλαος Γ΄ Αδάμ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Σιδωνία-Αικατερίνη των Ασκάνια, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ανδρέας Μιχαηλίδης
Το όνομα Ανδρέας Μιχαηλίδης μπορεί να αναφέρεται σε:
Συνεταιρισμοί κατοικίας
Χαρακτηριστικά
Οι συνεταιριστικές κατοικίες είναι ένα εγχείρημα κοινωνικού προσανατολισμού που συναντάται σε Ευρώπη και Αμερική για να απαντήσει στις στεγαστικές ανάγκες, χωρίς όμως να επικεντρώνεται στην κερδοσκοπία. Η ύπαρξη τέτοιων εγχειρημάτων δεν αποτελεί καινοτομία αφού υπάρχουν ήδη από την δεκαετία του '70 στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Ωστόσο οι συνεταιριστικές κατοικίες επανήλθαν τα τελευταία χρόνια πιο μαζικά αφού αναζητούνται εναλλακτικές λύσεις στην αρκετά επίκαιρη και ακμάζουσα στεγαστική κρίση. Τα αξιοποιήσιμα αποθέματα χώρου που χρησιμοποιούνται για το εγχείρημα είναι συνήθως κενά ή εγκαταλελειμμένα κτίρια.
Η κατοικία λοιπόν όπως την έχουμε μάθει είναι ένα προϊόν/εμπόρευμα που ανταλλάσσεται στην καπιταλιστική οικονομία, αλλά τώρα με το συνεταιρισμό παρουσιάζεται όπως πραγματικά είναι δηλαδή ένα βασικό αγαθό και κοινωνικό δικαίωμα. Η κατοικία και η γη όπου βρίσκεται η κατοικία, είτε ανήκει στο άτομο είτε την νοικιάζει αποτελεί την μεγαλύτερη επένδυση ή από τα σημαντικότερα έξοδα που έχει κάποιος αντίστοιχα, έτσι το εγχείρημα της συνεργατικής κατοικίας όπως και κάθε άλλο εγχείρημα που αφορά την κατοικία έχει τις δυσκολίες του.
Οι συνεταιριστικές κατοικίες αποτελούν πρακτικά μετοχικές εταιρίες, στις οποίες ενδέχεται να ανήκουν κατοικίες ή κάποια ακίνητη περιουσία, την οποία διαθέτουν οι ιδιοκτήτες για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των μελών τους. Οι μέτοχοι/μέλη του συνεταιρισμού κατέχουν μερίσματα της ιδιοκτήτριας εταιρίας και έχουν δικαίωμα χρήσης της περιουσίας σύμφωνα με κάποιο συμβόλαιο στο οποίο αναγράφονται οι κανόνες. Συνήθως τα μεγαλύτερα συγκροτήματα συνεταιριστικών κατοικιών εκλέγουν διοικητικό συμβούλιο και πιθανότατα απασχολούν προσωπικό για τη διαχείριση και συντήρηση των κατοικιών, οι κάτοικοι των συνεταιρισμών αποπληρώνουν το αρχικό κεφάλαιο, τα πάγια λειτουργικά έξοδα και έξοδα συντήρησης μέσω μερίσματος και μηνιαίου ενοικίου. Οι συνεταιρισμοί αυτοί ακολουθούν τις επτά αρχές του Rochdale και η μορφή τους συγκαταλέγεται σε μορφές οικονομικής δραστηριότητας με πιο ευνοϊκούς όρους.
Οι συνεταιρισμοί κατοικίας αποτελούνται από τα άτομα που συσπειρώνονται για να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή κατοικία, προσπαθούν έτσι να ανταποκριθούν στις ανάγκες των μελών τους σχετικά με την πρόσβαση στην απόκτηση μιας καλής ποιότητας κατοικίας, την ασφάλεια της κτίσης και μια ασφαλή κοινότητα για να ζήσουν. Προσφέρουν την καλύτερη δυνατή υπηρεσία σε μια δίκαιη και χαμηλότερη δυνατή τιμή.
Είναι εναλλακτικά μοντέλα συλλογικής ιδιοκτησίας και κατοικίας, αποτελούν περιπτώσεις κοινωνικών εγχειρημάτων στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ και στην Ελλάδα.
Ένα παράδειγμα που εστιάζει σε πρακτικές αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης, περιβαλλοντικής μέριμνας, διατήρησης χαμηλών επιπέδων κόστους διαβίωσης είναι αυτό του συνεταιρισμού Dreiek στη Ζυρίχη, όπου γίνεται χρήση συλλογικών διαμερισμάτων με πολλά δωμάτια και κοινούς χώρους.
Σούπερ Καπ Γερμανίας
To Σούπερ Καπ Γερμανίας (ονομάζεται στα Γερμανικά DFL-Supercup από το 2010, επειδή διοργανώνεται από την Deutsche Fußball Liga, στα Ελληνικά: Γερμανική Λίγκα Ποδοσφαίρου) είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας στον οποίο αγωνίζονται η πρωταθλήτρια ομάδα Γερμανίας και η νικήτρια της διοργάνωσης του Κυπέλλου Γερμανίας. Κατά το διάστημα 1987–1996 ονομαζόταν DFB-Supercup, επειδή τη διοργάνωσή του την είχε αναλάβει η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (αρχικά: DFB), ενώ το διάστημα 1997–2009 δεν υπήρξε κάποια επίσημη διοργάνωση. Σε περίπτωση που μια ομάδα έχει πραγματοποιήσει το νταμπλ, αγωνίζεται ο πρωταθλητής της περασμένης περιόδου με τον δευτεραθλητή.
Συνεταιρισμοί κατοικίας
Η κατοικία ως κοινό αγαθό
Κάτι το οποίο είναι αφοσιωμένο σε ένα μεγαλύτερο συλλογικό σκοπό, ενώ παράλληλα παρέχει προσωπικά οφέλη στα άτομα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως κοινό αγαθό. Το κίνητρο δεν είναι οικονομικό ή προσωπικό. Όπως και στα περισσότερα κοινά έτσι και εδώ η αγορά έχει περιφερειακή παρουσία. Χαρακτηριστικά των κοινών όπως η δημοκρατική συμμετοχή, η διαφάνεια, και η αμεροληψία είναι που καθιστούν τα κοινά ιδιαίτερα θελκτικά για τα μεσαία και χαμηλά κοινωνικά στρώματα στη σημερινή εποχή. Αυτό που είναι πολύ σημαντικό για την καθιέρωση κάποιου κοινού είναι πως η κοινότητα που θα ασχοληθεί με αυτό πρέπει να εμπλακεί με τις κοινωνικές πρακτικές της διαχείρισης ενός πόρου (πχ κατοικία) προς κοινό όφελος, αυτό ονομάζεται κοινωνείν. Τα κοινά δεν έχουν να κάνουν μόνο με τους κοινούς πόρους αλλά και με τις κοινωνικές πρακτικές και τους τρόπους και τις αξίες με τους οποίους επινοούμε να τα διαχειριστούμε.
Σούπερ Καπ Γερμανίας
Τελικοί
Δεν έγινε αγώνας παράτασης
Σύνολο τίτλων
7 ομάδες έχουν κατακτήσει τον τίτλο μέχρι και σήμερα (2023).
Συνεταιρισμοί κατοικίας
Διεθνής κατάσταση
Το ζήτημα της κατοικίας από την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 έχει παρουσιαστεί ώς ένα καίριο πεδίο αντιφάσεων και συγκρούσεων. Αποτελέσματα της κρίσης ήταν η κατάρρευση της αγοράς ακινήτων και σημαντική κρίση στεγαστικά δάνεια στις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να αποσταθεροποιηθεί το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα που σαν ντόμινο επηρέασε και τις ευρύτερες οικονομίες. Καθώς λοιπόν τις τελευταίες δεκαετίες η πρόσβαση σε ιδιόκτητη κατοικία βασίζεται στον δανεισμό, οι αγορές κατοικίες και οι κοινωνίες έχουν γίνει ιδιαίτερα ευάλωτες στις αναταράξεις της διεθνούς οικονομίας.
Σούπερ Καπ Γερμανίας
Παραπομπές
Σούπερ Καπ Γερμανια
Συνεταιρισμοί κατοικίας
Διεθνής κατάσταση
Η διεθνής κρίση του 2008 και οι δραματικές της συνέπειες, όπως τα εκατομμύρια νοικοκυριά τα οποία έχασαν την κατοικία τους, ανέδειξε τα κολλήματα της εντεινόμενης χρηματικοποίησης του τομέα της κατοικίας. Επίσης ανέδειξε την ανάγκη για δημόσιες στεγαστικές πολιτικές όπου επίκεντρο θα είναι το άτομο και όχι το κέρδος. Ωστόσο παρά το σοκ της κρίσης του 2008 βλέπουμε πως παρά τις προσπάθειες η κανονικότητα όπως ήταν γνωστή επιστρέφει αντί να πριμοδοτούνται διαφορετικά μοντέλα κοινωνικής κατοικίας. Το αποτέλεσμα είναι δυσκολία στις δαπάνες του νοικοκυριού (για μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού) και στην πρόσβαση σε αξιοπρεπή κατοικία.
Η περίπτωση της Ελλάδας
Μετά την κατάρρευση της οικονομίας και της μακροχρόνιας ύφεσης που περνά η χώρα όλα αυτά τα χρόνια η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά στεγαστικά προβλήματα. Στην Ελλάδα το πρόβλημα της κατοικίας έχει ταυτίστεί με τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα νοικοκυριά, την απότομη μείωση των εισοδημάτων, την ανεργία, την υπερφορολόγηση και τη φτώχεια που οδηγούν σε αδυναμία διατήρησης του επιπέδου διαβίωσης της ελληνικής κοινωνίας.
Οι συνεταιριστικές κατοικίες στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν θετικό πρόσημο καθώς αναπτύσσεται ένα νέο θεσμικό και χρηματοδοτικό πλαίσιο που περιλαμβάνει νέες υποστηρικτικές δομές και εργαλεία. Ταυτόχρονα, διαμορφώνεται μια δυναμική ανάπτυξης φορέων της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας σε μια σειρά από παραγωγικούς κλάδους και κλάδους παροχής υπηρεσιών. Η ανάπτυξη ωστόσο τέτοιων δράσεων είναι αρκετά απαιτητική ειδικά αφού σχετίζεται με το στεγαστικό τομέα όπου απαιτούνται μεγάλα κεφάλαια και προϋποθέτει τη δυνατότητα μακροχρόνιας απόσβεσης. Στην Ελλάδα, μια χώρα με λιγοστή εμπειρία και τεχνογνωσία πάνω στο αντικείμενο, η προοπτική αυτού του τομέα μπορεί να υπάρξει μονάχα με σημαντική και σταθερή δημόσια στήριξη στο πλαίσιο συνεργασιών του δημόσιου με τον κοινωνικό τομέα.
Ανάπτυξη εγχειρημάτων συνεταιρισμών κατοικίας ανά τον κόσμο
Για το δικαίωμα στην κατοικία, ο Stuart Hodkinson αναφέρει την ανάγκη δημιουργίας ενός κοινού κινήματος κατοικίας, που θα ενώσει τους ιδιοκτήτες ακινήτων, µε ή χωρίς δάνειο, τους ενοικιαστές, τους δικαιούχους κοινωνικής κατοικίας, τους καταληψίες, τους άστεγους και τους μετανάστες γύρω από µια πολιτική ατζέντα που θα διεκδικεί την παραγωγή και διαχείριση της κατοικίας έξω από το πλαίσιο των αγοραίων σχέσεων της ιδιωτικής περιουσίας, µε τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η προσβάσιµη, ασφαλής, συλλογικά ελεγχόμενη κατοικία για όλους .
Πολυετείς προσπάθειες συλλογικού διαλόγου γύρω από θέματα συνεταιριστικής κατοικίας και συλλογικών μοντέλων ιδιοκτησίας από συνεργαζόμενα δίκτυα ακτιβιστών παρατίθενται παρακάτω.
Παράδειγμα Miethauser Syndicat (Συνδικάτο Ενοικιαζόμενων Διαμερισμάτων)
Είναι ένα δίκτυο ενοικιαζόμενων κατοικιών, που ξεκίνησε στη Γερμανία το 1992, και αποτελείται σήμερα από πολλά κτήρια που στεγάζουν σχεδόν 3.000 άτομα σε όλη τη χώρα με χαμηλό ενοίκιο.
Το δίκτυο των κατοικιών ακολουθεί ένα μοντέλο «κοινωνικής ιδιοκτησίας», αγοράζοντας κτήρια κατοικίας με προσανατολισμό την παροχή φτηνής και σταθερής κατοικίας, τα οποία κλειδώνουν και δεν μπορούν να μεταπωληθούν ή να χρησιμοποιηθούν για εμπορικούς λόγους. Το δίκτυο έχει αξιοποιήσει το δίκτυο της ΕΠΕ (Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης) και του αστικού συλλόγου και έχει διαμορφώσει ένα κυκλικό σχήμα ελέγχου: Κάθε κτήριο κατοίκων είναι μια ΕΠΕ στην οποία ανήκει η ιδιοκτησία του κτηρίου. Μέτοχοι της ιδιοκτήτριας εταιρίας είναι ο Σύλλογος των ενοικιαστών του κτηρίου και η κεντρική ΕΠΕ. Μέτοχοι της κεντρικής ΕΠΕ είναι το «Συνδικάτο», ο σύλλογος-ομπρέλα με μέλη όλους τους συλλόγους ενοικιαστών των επιμέρους κτηρίων κατοικίας.
Τα θέματα της καθημερινότητας και συντήρησης του κτηρίου διαχειρίζονται από την συνέλευση των ενοικιαστών ενώ η γενική συνέλευση αποφασίζει για θέματα στρατηγικής (επέκταση, αποδοχή νέων μελών κλπ). Η χρηματοδότηση γίνεται κυρίως με δανεισμό με ευνοϊκούς όρους από ηθικές τράπεζες, άμεσα δάνεια, crownfunding και χορηγίες υποστηρικτών. Ένα μέρος από το μηνιαίο ενοίκιο πηγαίνει σε ταμεία αλληλεγγύης.
Παράδειγμα Co-Hab Athens
Η Co-Hab Athens είναι ένα ερευνητικό έργο που στοχεύει στην επεξεργασία μακροπρόθεσμων μοντέλων συλλογικής ιδιοκτησίας κατοικιών, υποστηρίζοντας την ποιότητα της στέγασης ως δικαίωμα.
Ασχολείται με το θέμα της συλλογικής ιδιοκτησίας και  προτείνει νέες πολιτικές  για  να προωθήσει την ιδέα της συλλογικής ιδιοκτησίας και της στέγασης στην Ελλάδα.
H Co-Hab Athens χτίστηκε μέσω της συλλογής γνώσεων και της συζήτησης με τις ερευνητικές ομάδες για τα αστικά κοινά και για την αποδιαμόρφωση της αστικής γης και δραστηριοποιήθηκε στην προσαρμογή επιτυχημένων παραδειγμάτων εναλλακτικής ιδιοκτησίας στο κέντρο της Αθήνας.