cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έμφραγμα του μυοκαρδίου
Νοσοκομειακή αντιμετώπιση
Ο στόχος της αντιμετώπισης του εμφράγματος είναι η επαναδιάνοιξη του αγγείου οσο πιο γρήγορα είναι δυνατον. Αυτό είναι δυνατόν είτε με αγγειοπλαστική στο εργαστήσιο καθετηριασμών είτε με θρομβόλυση. Ιδανικά, η επανεμάτωση πρέπει να επιτευχθει εντός μιας ώρας απο την έναρξη των συμπτωμάτων για αυτό, όπου είναι δυνατον παρακάμπτονται γραφειοκρατικά κολήματα ή η εξέταση στις πρώτες βοήθειες, αν η διαγνωση είναι ήδη γνωστή απο το ασθενοφόρο.
Η αγγειοπλαστική είναι προτιμότερη της θρομβολυτικης αγωγής, όμως δεν είναι διαθέσιμη παντού. Ο εμφραγματίας μεταφέρεται στο εργαστήριο καθετηριασμών, όπου εισάγεται ένας καθετήρας απο την μηριαία ή κερκιδική αρτηρία, ο οποίος προωθείται μέχρι τα στεφανιαία αγγεία, τα οποία απεικονίζει. Ανάλογα με τα ευρήματα της απεικόνησης, αποφασίζεται η μετέπειτα πορεία, η οποία μπορεί να είναι α)φαρμακευτική αγωγή μόνο, β)αγγειοπλαστική (δηλαδή τοποθέτηση stent στο σημείο της απόφραξης γ)καρδιοχειρουργική αντιμετώπιση.
Η θρομβολυτική αγωγή χορηγείται σε νοσοκομεία όπου δεν υπάρχουν δυνατότες για αγγειοπλαστική. Γίνεται χρήση ενδοφλέβιων ουσιών (παλιότερα στρεπτοκινάση ή ουροκινάση, νεότερες γενιές θρομβολυτικών είναι η αλτεπλάση, ρετεπλάση ή τενεκτεπλάση) οι οποίες έχουν την ιδιοτητα, οπως μαρτυρεί το ονομα τους, να διαλύουν τους θρόμβους. Ωστόσο, ενυπάρχει ο κίνδυνος της αιμορραγίας.
Άλλα φάρμακα που είναι χρήσιμα στην αντιμετώπιση του εμφραγματία είναι τα αναλγητικά (συνήθως ενδοφλέβια οποιοειδή, τα νιτρώδη (αντι-υπερτασικές ιδιότητες) και οξυγονοθεραπεία.
Πηγές
Κατηγορία:Καρδιαγγειακές παθήσεις Κατηγορία:Αιτίες θανάτου Κατηγορία:Παθολογία γήρατος Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά Κατηγορία:Οξύς πόνος
Ραγκαβής
Το επώνυμο Ραγκαβής αναφέρεται σε παλιά βυζαντινή οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στα γράμματα, την πολιτική κ.α. Η καταγωγή της οικογενείας ήταν από τη Μακεδονία (περιοχή Θεσσαλονίκης), όπου απαντάται από τον 6ο αιώνα. Από την ίδια οικογένεια κατάγεται και ο βυζαντινός Αυτοκράτορας Μιχαήλ Α' ο Ραγκαβέ, γιος του Μεγάλου Δρουγγαρίου της Δωδεκανήσου Θεοφύλακτου Ραγκαβέ και της Μαρίας Μελησσηνής και εγγονός του Πατρικίου Ραγκαβέ, καθώς και τα τέκνα του Αυτοκράτορα, ο Φλαβιανός - Θεοφύλακτος, μετέπειτα αυτοκράτορας και ο Νικήτας, μετέπειτα πατριάρχης με το όνομα Ιγνάτιος. Άλλα σημαντικά μέλη από την ίδια οικογένεια ήταν:
Ρ
Λάνια
Η Λάνια είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Λάνια απέχει 25 χιλιόμετρα από τη Λεμεσό. Βρίσκεται σε υψόμετρο 575 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Μάμα, στα βόρεια με την Τριμίκλινη, στα δυτικά με τη Συλίκου, στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Γεώργιο, στα νότια με τον Δωρό, στα νοτιοανατολικά με τον Λιμνάτη.
Ονομασία
Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του χωριού:
Ιστορία
Είναι πιθανόν η Λάνια να κατοικείτο από την ύστερη εποχή του χαλκού (1600 π.Χ.). Την εποχή εκείνη γινόταν εξόρυξη μεταλλευμάτων από την περιοχή του Τροόδους και μεταφέρονταν στην Άλασσα για επεξεργασία. Είναι πιθανόν κατά μήκος της διαδρομής να δημιουργήθηκαν οικισμοί οι οποίοι εξυπηρετούσαν την μεταφορά χαλκού από το Τρόοδος στην Άλασσα.
Παρόλο που δεν έχουν πραγματοποιηθεί ανασκαφές στην περιοχή, έχουν ανευρεθεί κατά καιρούς διάφορα αγγεία και άλλα αρχαία αντικείμενα από την Κυπρογεωμετρική εποχή και την Ύστερη εποχή του χαλκού.
Την εποχή της Φραγκοκρατίας στην περιοχή της Λάνιας υπήρχαν τρία φέουδα: της Βαλανάς, της Αγίας Μαρίνας και ένα στην περιοχή Καταλύμματα. Την εποχή της Τουρκοκρατίας, λόγω των λεηλασιών που έκανα οι Τούρκοι, οι κάτοικοι της Λάνιας εγκατέλειψαν το χωριό και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Παλιόλανια. Παρέμειναν εκεί για μια περίοδο 40 με 60 χρόνων. Ακολούθως, οι ιδιοκτήτες της γης στην περιοχή Βαλανά επέστρεψαν στην περιοχή. Όλα ήταν κατεστραμμένα. Έκτισαν νέα σπίτια και εκκλησία νοτιότερα, εκεί που βρίσκεται σήμερα η Λάνια. Στη συνέχεια επέστρεψαν άλλες δύο οικογένειες οι οποίες κατοίκησαν στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας και στην περιοχή Καταλύμματα.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Στις τελευταίες δύο απογραφές παρουσιάζεται αυξημένος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Λάνιας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ο δρυς της Λάνιας
Μέχρι το 1997 στο χωριό υπήρχε ένας αιωνόβιος δρυς, γνωστός με τις ονομασίες Ο δρυς της Λάνιας και Ο Βασιλικός Δρυς. Ήταν ένα δέντρο 800 ετών. Το επίθετο βασιλικός δόθηκε στο δέντρο γιατί στη σκιά του ξεκουράστηκε ο βασιλιάς της Κύπρου, Ερρίκος της Γαλλίας. Στις 16 Οκτωβρίου 1997 ο δρυς έγειρε, λόγω διάβρωσης που υπέστη λόγω μιας ασθένειας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Σπίλος
Η πλειοψηφία των (κρεατο)ελιών εμφανίζεται κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής ενός ατόμου, με περίπου ένα στα 100 μωρά να γεννιούνται με κρεατοελιές. Οι κρεατοελιές είναι μια μορφή καλοήθους νεοπλάσματος. Μπορεί να είναι είτε υποδερμικός είτε να σχηματίζεται ως επί το πλείστον από κυτταρικό τύπο γνωστό ως μελανοκύτταρο και να φαίνεται στο δέρμα. Η υψηλή συγκέντρωση χρωστικού παράγοντα του σώματος, της μελανίνης, είναι υπεύθυνη για το σκούρο χρώμα τους. Οι κρεατοελιές μπορεί να εμφανιστούν σε όλα τα είδη θηλαστικών, κυρίως σε ανθρώπους, σκύλους και άλογα.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΌγκοςΚατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Α.Ο. Οδυσσεύς Αμαρουσίου
Αρχείο:Οδυσσέας.jpg
Ιστορικό
Ο Οδυσσέας Αμαρουσίου ιδρύθηκε το Μάϊο του 1989 από τον Μπάμπη Κεραμύδα για να τιμήσει τη μνήμη του πατέρα του Οδυσσέα και η πρώτη του έδρα ήταν το ανοιχτό γήπεδο που βρίσκεται στην Αγία Φιλοθέη Αμαρουσίου (πρώην Νέα Φιλοθέη) όπου σημειώνεται και στο σήμα του και αργότερα η ομάδα βρήκε έδρα το κλειστό ΕΓ «Σπύρου Λούη». Ανήκει στην Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΕΟΠΕ) και στην Ένωση Σωματείων Πετoσφαίρισης Αθήνας και Ανατολικής Αττικής (ΕΣΠΑΑΑ), στα πρωταθλήματα / τουρνουά των οποίων συμμετέχει ανελλιπώς με αξιώσεις.
Γενικά
Η φιλοσοφία του συλλόγου είναι να δώσει μια υγιή διέξοδο στα παιδιά που ανήκουν στην δύναμή του  και επίσης να είναι συνεχώς ενεργά. Έτσι εκτός των πρωταθλημάτων και τουρνουά της Ομοσπονδίας Πετοσφαιρίσεως και ΕΣΠΑΑΑ, μετέχουν σε διασυλλογικά / διαδημοτικά τουρνουά καθώς και φιλικούς αγώνες,  με εξαιρετικά αποτελέσματα. Επίσης διοργανώνονται τουρνουά κατηγοριών στην φυσική έδρα του συλλόγου στην Αγ. Φιλοθέη. Εδώ τα παιδιά χαίρονται περισσότερο γιατί παίζουν με γεμάτες κερκίδες μέσα στην γειτονιά τους. Η κάθε αγωνιστική περίοδος κλείνει με την καθιερωμένη πλέον γιορτή ΒΟΛΕΪ όπου γίνονται οι απονομές επάθλων κατηγοριών από διεθνείς παίκτες του Βόλεϊ και καταξιωμένους αθλητές άλλων αθλημάτων που μας τιμούν με την παρουσία τους.
Ανδρική ομάδα
(Α2 Εθνική πετοσφαίρισης ανδρών):
Γυναικεία ομάδα
(Α' ΕΣΠΑΑΑ): Πρωταθλητής Β΄ ΕΣΠΑΑΑ 2010 - 2011 και άνοδος στην Α΄ ΕΣΠΑΑΑ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1989 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Π.Α.Α.Α.
Εζεκιέλ Πόνσε
Ο Εζεκιέλ Πόνσε (ισπανικά: Ezequiel Ponce, 29 Μαρτίου 1997) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την ΑΕΚ. Επίσης, έχει ισπανική υπηκοότητα.
Συλλογική καριέρα
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ακαδημία της Νιούελς Ολντ Μπόις με την οποία έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας στις 5 Οκτωβρίου του 2013 στον αγώνα ενάντια στην Κίλμες, πριν κλείσει τα δεκαεπτά του χρόνια. Με την φανέλα της Νιούελς Ολντ Μπόις σκόραρε για πρώτη φορά κόντρα στη Ράσινγκ Κλουμπ στις 16 Μαρτίου 2014.
Τον Αύγουστο του 2015 αποκτήθηκε από τη Ρόμα με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα νέων της Πριμαβέρα σκοράροντας εννέα γκολ σε δέκα ματς. Την επόμενη σεζόν δόθηκε δανεικός στην ισπανική Γρανάδα με την οποία έκανε 25 συμμετοχές με 2 γκολ στη Λα Λίγκα. Το 2018 αγωνίστηκε ως δανεικός με τη φανέλα της Λιλ με απολογισμό 25 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, 2 στο κύπελλο και 2 στο γαλλικό Λιγκ Καπ, σκοράροντας τρεις φορές. Στις 19 Ιουλίου 2018 δόθηκε ως δανεικός από την Ρόμα στην ΑΕΚ για ένα έτος με δικαίωμα επέκτασης της συμφωνίας και αγοράς του ποδοσφαιριστή τον Ιούνιο του 2019 για 6 εκατομμύρια ευρώ.
Τον Ιούνιο του 2019 μετακόμισε στη Μόσχα για λογαριασμό της Σπαρτάκ Μόσχας. Το 2022 δόθηκε δανεικός στην Έλτσε και τον ίδιο χρόνο έγινε παίκτης της.
Τον Αύγουστο του 2023 επέστρεψε στην ΑΕΚ με συμβόλαιο μέχρι το 2027.
Διεθνής καριέρα
Ο Πόνσε είναι διεθνής με την Κ20 της Εθνικής Αργεντινής με την οποία έπαιξε και στα τρία ματς, που έδωσε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2017 στη Νότια Κορέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Μικρός Ήρως
thumb|Το 1ο εξώφυλλο του περιοδικού (από την 3η έκδοση). Ο Μικρός Ήρως ήταν εβδομαδιαίο περιοδικό που συνέγραφε ο Στέλιος Ανεμοδουράς με το ψευδώνυμο "Θάνος Αστρίτης"  και διάνθιζε με σχέδιά του κυρίως ο Βύρων Απτόσογλου. Πρόκειται για τις περιπέτειες τριών ηρωικών Ελληνόπουλων (του Γιώργου Θαλάσση, της Κατερίνας και του "Σπίθα") κατά τη διάρκεια της κατοχής και του αγώνα τους απέναντι σε Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες. Κυκλοφόρησε για μία ολόκληρη 15ετία, από τις 24 Φεβρουαρίου του 1953 (με τίτλο 1ου τεύχους "Ελεύθερος Σκλάβος") έως τις 18 Ιουνίου του 1968 όταν και διακόπηκε απότομα στο τεύχος 798 (τίτλος: "Ένας Μικρός, Μικρός, Μικρός Ήρως") για να συνεχισθεί άμεσα με πλήρη εικονογράφηση. Η αρχική έκδοση περιλαμβάνει συνολικά 25.536 σελίδες. Στις 5 Μαΐου του 1995 κυκλοφόρησε το τεύχος 577 (Β΄περιόδου) του περιοδικού "Αντί" το οποίο προσέφερε στους αναγνώστες του δυο ακόμη ανέκδοτα τεύχη του "Μικρού "Ηρωα", τα υπό αριθμούς 799 και 800, που ολοκλήρωσαν τη σειρά. Επανεκδόθηκε αρκετές φορές και έχει διασκευασθεί και για το θέατρο . Σήμερα, κυκλοφορούν συλλεκτικοί τόμοι από τις ομώνυμες εκδόσεις (εκδόσεις "Μικρός Ήρως" - πρώην "Comics & Crosswords Puplications L.P.") του εγγονού του Στέλιου Ανεμοδουρά, Λεωκράτη Ανεμοδουρά  . Ο "Μικρός Ήρως" επανεκδόθηκε αρκετές φορές, είτε υπό μορφή κόμικς πλήρους εικονογράφησης (1968-71), είτε υπό μορφή κειμένου με εικόνες, είτε υπό μορφή συλλεκτικών τόμων (1986) ή με μορφή μόνο κειμένου (2003 στην εφημερίδα Καθημερινή με τόμους των 8) ή με τόμους της πρωτότυπης εικονογράφησης (2013 στο Πρώτο Θέμα με τόμους των 5). Τη δεκαετία του '70, το ανάγνωσμα φιλοξενήθηκε στο περιοδικό Μπλεκ με τη μορφή κειμένου με λίγες, διάσπαρτες εικόνες.
Ιστορικό και προσανατολισμός
Το περιοδικό κυκλοφορούσε υπό μορφή τριπλής έκδοσης, με δύο δηλαδή ανατυπώσεις εντός της ίδιας εβδομάδας και αγαπήθηκε πολύ από τις πρώτες μεταπολεμικές γενιές, σε μία προσπάθεια του δημιουργού του να αμβλύνει μέσω αυτού τις οδυνηρές συνέπειες του πολέμου, της κατοχής και του εμφυλίου σπαραγμού που είχαν μόλις προηγηθεί. Στόχος του Ανεμοδουρά, όπως ο ίδιος έχει αναφέρει σε συνεντεύξεις του, δεν ήταν τόσο η απόδοση υψηλών λογοτεχνικών εκφράσεων, όσο η χρήση λιτής και κατανοητής γλώσσας αλλά και η αποφυγή διχαστικών αναφορών, προκειμένου να επιτύχει την ανάδειξη αισθήματος πατριωτικής υπερηφάνειας και ομόνοιας, κάτι που πίστευε ότι είχε τόσο ανάγκη η "φουρνιά" των νεαρών κυρίως αναγνωστών εκείνη τη δύσκολη εποχή.
Συντελεστές της έκδοσης
Πλην του Βύρωνα Απτόσογλου, σχέδια της έκδοσης επιμελήθηκαν οι Θέμος Ανδρεόπουλος (εξώφυλλα στα τεύχη 263-278 και εσωτερική εικονογράφηση στα τεύχη 253-272), ο Δημήτρης Αντωνόπουλος στην πλήρως εικονογραφημένη εκδοχή και οι Δημήτρης Χαντζόπουλος και Βαγγέλης Χερουβείμ (τεύχη 799-800). Επίσης, σχέδια της σειράς φιλοτέχνησε και ο Κώστας Φραγκιαδάκης στην ιστορία "Η Κατερίνα Κινδυνεύει" της οποίας το σενάριο έγραψε ο Γιώργος Βλάχος. Η ιστορία δημοσιεύθηκε στο επίτομο έργο "ΗΡΩΕΣ του Στέλιου Ανεμοδουρά" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Comics & Crosswords Publications" (2015). Οι Γ. Βλάχος και Φραγκιαδάκης δημιούργησαν πέντε ακόμη σπονδυλωτές ιστορίες του "Μικρού Ήρωα" οι οποίες περιλαμβάνονται στο βιβλίο με τίτλο "Μικρός Ήρως - Η Ακρόπολη Κινδυνεύει" που κυκλοφόρησε το 2017 από τις εκδόσεις "Μικρός Ήρως". Ακόμη, στις 20 Οκτωβρίου του 2019 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Μικρός Ήρως" (μέσω εφημερίδας) μία νέα περιπέτεια με τίτλο "Το Ταμπούρι της Λευτεριάς", των ίδιων συντελεστών, βασισμένη σε πραγματικό γεγονός
Μεταφορά, σχετικές εκδόσεις και εκδηλώσεις
Το 1976 το Ελεύθερο Θέατρο παρουσίασε στο Άλσος Παγκρατίου το σπονδυλωτό έργο «Το τραμ το τελευταίο», όπου τους ρόλους του Γιώργου Θαλάσση, της Κατερίνας και του Σπίθα ερμήνευσαν αντίστοιχα ο Ντίνος Λύρας, η Υβόννη Μαλτέζου και ο Γιώργος Σαμπάνης. Στην εκδήλωση εκείνη ακούσθηκε για πρώτη φορά η σύνθεση (σε στίχους και μουσική δική του) του Λουκιανού Κηλαηδόνη «πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει, Μικρέ μου Ήρωα Γιώργο Θαλάσση». Από κει και έπειτα, το ανάγνωσμα του «Μικρού Ήρωα» έχει μεταφερθεί αρκετές φορές στη θεατρική σκηνή με αρχή ένα δρώμενο σε ποιητικό λόγο με τίτλο "Ο Μικρός Ήρωας, το σκετσάκι" που παρουσίασε ο Ηλίας Λάγιος σε φεστιβάλ του περιοδικού "Αντί" που δόθηκε στο "Γκάζι" παρουσία και του ίδιου του Στέλιου Ανεμοδουρά, το καλοκαίρι του 1995. Ακολούθησε μια παράσταση η οποία δόθηκε το 2001 στη Θεσσαλονίκη, τιμής ένεκεν με το Δημήτρη Πιατά το ρόλο του «Σπίθα», αλλά και στο Λυκαβηττό στις 17 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς. Σχετική παράσταση, εξάλλου, διοργανώθηκε και από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία του Γιάννη Ρήγα. Ο Γιώργος Νινιός ερμήνευσε το χαρακτήρα του Γιώργου Θαλάσση σε ένα δραματοποιημένο σκετς που παρουσιάσθηκε από την τηλεοπτική εκπομπή "Νυχτερινός Επισκέπτης" του δημοσιογράφου Άρη Σκιαδόπουλου. Ένα βραχύβιο ραδιοσίριαλ από τον ραδιοφωνικό σταθμό "Αθήνα 9,84" ασχολήθηκε επίσης με τη σειρά, σε επιμέλεια του Δ. Πιατά. Σημαντικές εκδηλώσεις για το "Μικρό Ήρωα" έλαβαν χώρα σε Αγρίνιο, Ορεστιάδα και Πάτρα, αλλά και στο Χολαργό (2006), με την τελευταία να έχει διοργανώσει ο «ο Σύλλογος Φίλων του Μικρού Ήρωα» (υπό την αιγίδα των εκδόσεων «Περιοδικός Τύπος», των Γιώργου και Κατερίνας Ανεμοδουρά). Στις περισσότερες από αυτές, κεντρικός ομιλητής ήταν ο δημοσιογράφος Γιώργος Γ. Βλάχος, συγγραφέας του δίτομου έργου «Μικρός Ήρως - Το λεξικό» που κυκλοφόρησε το 2005 από τον "Περιοδικό Τύπο". Το "Λεξικό" παρουσιάσθηκε δις, στο ίδρυμα Μπενάκη για δημοσιογράφους και σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας με παρουσία 1.000 ακροατών, την ίδια χρονιά της έκδοσής του. Βιβλίο για το "Μ.Η." έχει επιμεληθεί και ο Ηλίας Λάγιος, το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Κατάρτι" τον Ιούνιο του 2001. Έκθεση για το "Μ.Η." είχε οργανωθεί το 1996 στο Ψυχικό, όπως και στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, η οποία διάρκεσε 15 ημέρες (2003 ). Παλαιότερα είχε σχεδιασθεί μια προσαρμογή του έργου σε κινούμενα σχέδια, ενώ προτάθηκε και η παραγωγή κινηματογραφικής ταινίας, χωρίς ωστόσο κάτι από τα δυο να έχει ακόμη υλοποιηθεί.
Σύνδεση με την πραγματικότητα και αντιδράσεις
Ο Ανεμοδουράς παρότι ο ίδιος υπήρξε, κατά δήλωσή του, μέλος της ΚΝΕ, απέφυγε να αναφέρει στο σενάριό του τις (υπαρκτές) αντιστασιακές ομάδες που έδρασαν στην κατοχική Ελλάδα, προκειμένου να μην αναφερθεί και στις μεταξύ τους συγκρούσεις. Το γεγονός αυτό όμως προκάλεσε την αντίδραση της Αριστεράς, που προσπάθησε με ανακοινώσεις να υποβαθμίσει το περιοδικό. . Υπήρξε και μια περίπτωση που παραλίγο να προκληθεί διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Μεγάλης Βρετανίας μετά από απαίτηση των Βρετανών το περιοδικό να μην κυκλοφορεί στην Κύπρο.
Χαρακτηριστικά και επιρροή
Ο "Μικρός Ήρως" ήταν το πρώτο, αμιγώς ελληνικό περιοδικό με pulp-fiction θεματολογία. Για τη συγγραφή του, ο Ανεμοδουράς δανείσθηκε στοιχεία ηρώων της παγκόσμιας λογοτεχνίας και μιας παράδοσης λαϊκής κουλτούρας από την οποία ήταν επηρεασμένος. Το ανάγνωσμα, γραμμένο σε επικό ύφος, ήταν επικεντρωμένο σε μια τριάδα κύριων χαρακτήρων που διέθεταν εκπληκτικές, σχεδόν υπερφυσικές ικανότητες. Ως περιοδικό επηρέασε τους ευαίσθητους νεαρούς αναγνώστες των δεκαετιών του '50 και του '60, όταν ακόμη η Αθήνα ελάχιστα διέφερε από την εικόνα που είχε κατά τα χρόνια της κατοχής. Έτσι, οι περισσότεροι από τους αναγνώστες του εντύπου ταυτίστηκαν με τους πρωταγωνιστές του και αυτό αποδεικνύεται από τις "μάχες" που παίζονταν από παιδιά στους δρόμους και όπου οι συμμετέχοντες μιμούνταν τους ήρωες της ιστορίας. Έχει διατυπωθεί η άποψη, ωστόσο, πως ο "Μικρός Ήρωας" δεν επηρέασε ούτε στο ελάχιστο τη νέα γενιά της εποχής του, ούτε αναφερόταν στην Εθνική Αντίσταση, αλλά εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της κυβέρνησης του μετεμφυλιακού, δυτικόφιλου ελληνικού κράτους. Το ανάγνωσμα κατηγορήθηκε επίσης, για πουριτανισμό. Μέσω του εντύπου πάντως, διαμορφώθηκε μια συγκεκριμένη κουλτούρα που διατηρεί έως και πρόσφατα τα χαρακτηριστικά που την ανέδειξαν. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις αρκετών Ελλήνων πολιτικών, όπως αποτυπώθηκαν κατά καιρούς. Επίσημα δηλωμένοι φίλοι του "Μικρού Ήρωα" έχουν δηλώσει οι Νίκος Κωνσταντόπουλος, Γιάννης Δημαράς, Θόδωρος Κασσίμης, Σπύρος Ορνεράκης. Για την έκδοση του περιοδικού, ο Μανώλης Γλέζος ευχήθηκε κάθε επιτυχία. Στις 6 Νοεμβρίου 1997 το περιοδικό και ο δημιουργός του τιμήθηκαν από το Δήμο Αθηναίων.
Περίοδοι έκδοσης
Το περιοδικό από την πρώτη κυκλοφορία του έχει ανατυπωθεί και επανεκδοθεί πολλές φορές.
Από το 1961 το περιοδικό κυκλοφορούσε 2 φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα (με την ένδειξη "Ανατύπωσις") και από το 1966 τρεις φορές, τις Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο.
Οπότε διαμορφώθηκαν οι εξής εκδόσεις:
Εν συνεχεία:
Το 1995 το περιοδικό "Αντί" (τεύχος 577), έκανε αφιέρωμα στο Μικρό Ήρωα, δημοσιεύοντας 2 αδημοσίευτες ιστορίες και έτσι το περιοδικό έκλεισε τον κύκλο του στον αριθμό των 800 τευχών. Τις ιστορίες του τεύχους 799 συνέγραψαν οι Σωτήρης Δημητρίου, Ξενοφών Μπρουντζάκης, Αλέξης Πανσέληνος και Ηλίας Λάγιος και του τεύχους 800 ο Στέλιος Ανεμοδουράς.
Στη συνέχεια (28η Οκτωβρίου 2003) κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος (1985) από την εφημερίδα "Η Καθημερινή" και την επόμενη χρονιά (28η Οκτωβρίου 2004) κυκλοφόρησε ο δεύτερος τόμος από την ίδια εφημερίδα.
Γιώργος Θαλάσσης
Ο Γιώργος Θαλάσσης είναι ένα έφηβο παιδί, ορφανό από πατέρα και άριστος γνώστης πολεμικών τεχνών, το οποίο αποφασίζει να δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από το ζυγό των κατακτητών, κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής της Ελλάδας, από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους.
Πιστοί σύντροφοι στις προσπάθειές του στέκονται η αγαπημένη του Κατερίνα, με την οποία τον συνδέει πλατωνική ερωτική σχέση και το "αιώνια πεινασμένο παιδί", ο ευτραφής, καλοκάγαθος "Σπίθας".
Κατερίνα
Η Κατερίνα (γνωστή επίσης και σαν Νίκη, το Κορίτσι-Φάντασμα ή Ελλάς η Γαλάζια Θύελλα) είναι ένθερμη πατριώτισσα, δυναμική αγωνίστρια με γνώση πολεμικών τεχνών, ευαίσθητη και μάλλον ερωτευμένη με το βασικό πρωταγωνιστή της σειράς. Η πένα του σχεδιαστή εμφανίζει, αρχικά, την Κατερίνα σαν μικρό κορίτσι που έχει τα μαλλιά του πλεγμένα σε κοτσίδες, για να την μεταμορφώσει, μέσα σε λίγα τεύχη, σε μια καλοσχηματισμένη κοπέλα. Με την Κατερίνα, ο σεναριογράφος Στ. Ανεμοδουράς, φρόντισε να δημιουργήσει έναν αμόλυντο και αγνό χαρακτήρα, αφού γνώριζε ότι το διήγημά του απευθυνόταν, κυρίως, σε νεαρά παιδιά. Έτσι, περιορίσθηκε στο να αφήνει μόνο κάποια αμυδρά υπονοούμενα για τη μεγάλη συμπάθεια που αναπτύχθηκε μέσα στα κείμενά του) ανάμεσα στο ζεύγος Γιώργου-Κατερίνας, μη θέλοντας να εκτρέψει το έργο του από τη βασική κατεύθυνση (αγώνας για την ελευθερία ), μετατρέποντάς το σε αισθηματικό μυθιστόρημα. Η παρουσία της, έχει υποστηριχθεί, ότι αποτελούσε ένα θετικό εμπορικό εύρημα, προκειμένου το περιοδικό να διαβάζεται και από κορίτσια . Φυσιογνωμικά, δοσμένη μέσα από την πένα του Βύρωνα Απτόσογλου που από το τεύχος 17 της είχε προσδώσει σωματότυπο θελκτικής δεσποινίδας Το ρόλο της έχει ερμηνεύσει σε θεατρική παράσταση η Κατερίνα Παπουτσάκη.
Ο ίδιος ο δημιουργός της, θεωρούσε την Κατερίνα ως διάδοχο της "Αστραπής", του γυναικείου χαρακτήρα που είχε εμπνευστεί στο πρώτο του έργο, τον "Υπεράνθρωπο". Η Κατερίνα είναι το κεντρικό πρόσωπο στην ιστορία με τίτλο "Η Κατερίνα κινδυνεύει" την οποία συνέγραψε ο Γιώργος Βλάχος και περιέχεται στο βιβλίο «Ήρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ" (2015).
Δευτεραγωνιστές
Όπως αναφέρει ο Γιώργος Γ. Βλάχος από τις σελίδες του περιοδικού πέρασαν κατά καιρούς αρκετοί υποστηρικτικοί χαρακτήρες, που καθέναν τους διέκρινε ένα ιδιαίτερο χάρισμα και που όλοι θυσιάστηκαν στον αγώνα για την ελευθερία. Κατά σειρά εμφάνισης, αυτοί ήσαν: "Κεραυνός", "Νίκος Γαλανός", "Διαβολάκος", "Αρτέμιος", "Ζουζούνι", "Τζιτζίκι", "Πιτσιρίκος", "Πειραχτήρι", "Γάτος", "Γαβριάς", "Σουσουράδα", "Μπόμπιρας", "Κύπρος", "Χαζούλης", "Σαΐτας", "Τζάγκουαρ", "Λίλιπουτ", "Μιμόζα".
Αντίπαλοι
Μεταξύ των περίπου 150 εχθρικών πρακτόρων, κατασκόπων και αντιπάλων που εμφανίσθηκαν στο ανάγνωσμα, ξεχωρίζουν οι Σεϊτάν Αλαμάν, "Φροϊλάιν Χ", "Κόρακας", "Τζαναβάρ", "Γολιάθ", "Τσιν-Τσιν", "Γιαχαμούτο Κοτούλα", "Μαριλένα", "Πράκτωρ Ντράκουλα", "Νάνος", "Ωραίος", "Γεράκι" κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά κόμικς Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Πολύπτυχο της Γάνδης
Το Πολύπτυχο της Γάνδης είναι ένας από τους σπουδαιότερους πολιτιστικούς θησαυρούς της βόρειας Ευρώπης, έργο του Γιαν βαν Άικ και του λιγότερο γνωστού αδελφού του, Χούμπερτ βαν Άικ. Ολοκληρώθηκε το 1432 και είναι εξαιρετικά φιλοτεχνημένο, με έντονα λαμπερά χρώματα και εξαιρετικές λεπτομέρειες. Αποτελεί έκφραση της χριστιανικής πεποίθησης ότι η σωτηρία του ανθρώπου οφείλεται στη θυσία του Ιησού Χριστού, του Αμνού του Θεού. Το έργο, που εκτίθεται στον Σιντ-Μπάαφ Κατεντράαλ στη Γάνδη, είναι κατά μεγάλο μέρος αυθεντικό. Μόνο ένα τμήμα του πολύπτυχου κάτω αριστερά είναι σύγχρονο αντίγραφο (το πρωτότυπο κλάπηκε το 1934). Το έργο αποτελεί εκπληκτικό εγχείρημα, δεδομένης της ταραγμένης ιστορίας του. Γλίτωσε από τους προτεστάντες το 1566, ενώ τμήματά του διαλύθηκαν και αφαιρέθηκαν από Γάλλους στρατιώτες το 1794. Τέλος, αρκετά μέρη του πωλήθηκαν το 1816. Χρειάστηκε ακόμη και να σωθεί από πυρκαγιά το 1822. Το τεράστιο αυτό πολύπτυχο περιλαμβάνει 24 συνθέσεις, η μεγαλύτερη από τις οποίες απεικονίζει την Προσκύνηση του Αμνού κάτω στο κέντρο.
Εξωτερική όψη (κλειστό)
Στο εσωτερικό πλαίσιο διακρίνεται ένα ομοιοκατάληκτο τετράστιχο το οποίο πληροφορεί ότι το Πολύπτυχο ξεκίνησε να το φιλοτεχνεί ο Χούμπερτ βαν Άικ, "καλύτερος από τον οποίο δεν υπάρχει", και ότι ο Γιαν, "δεύτερος στην τέχνη", το ολοκλήρωσε το 1432. Παρά το γεγονός ότι ορισμένα έγγραφα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη ενός καλλιτέχνη με αυτό το όνομα, ο οποίος πέθανε το 1426 και πρέπει να ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Γιαν, δεν σώζεται κανένα δικό του έργο. Η επιγραφή αποκαλύπτει επίσης την ταυότητα των παραγγελιοδοτών, του Joos Vyd, υπαλλήλου του δικαστηρίου της πόλης, και της συζύγου του, οι οποίοι απεικονίζονται στο κάτω μέρος, με τους αντίστοιχους αγίους τους, τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή και τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή.
Το πάνω μέρος έχει επίκεντρο τη σκηνή του Ευαγγελισμού, ενώ στην κορυφή διακρίνονται οι μορφές της Κυμαίας Σίβυλλας και της Ερυθραίας Σίβυλλας και οι προφήτες Μιχαίας και Ζαχαρίας, οι οποίοι είχαν προαναγγείλει τον Ευαγγελισμό που θα οδηγούσε στη γέννηση του Χριστού. Οι προφήτες απεικονίζονται με πρωτότυπο τρόπο. Μοιάζουν σαν να σκύβουν από ένα παραπέτο για να δουν τι συμβαίνει από κάτω. Την εντύπωση αυτή τονίζουν και τα βιβλία, που βγαίνουν έξω από τα όρια του πλαισίου και οι ταινίες με αναφορές στον Ευαγγελισμό πίσω από τα κεφάλια τους, στοιχεία που ενισχύουν την αίσθηση της τρίτης διάστασης.
Η εξέταση με ακτίνες Χ απέδειξε ότι τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στη σκηνή του Ευαγγελισμού βρίσκονταν αρχικά σε εσοχές, οι οποίες μετατράπηκαν εν συνεχεία στην ξύλινη οροφή της σημερινής απεικόνισης, με αποτέλεσμα να υπάρχουν έντονες δυσαναλογίες, καθώς η κατοικία είναι υπερβολικά χαμηλή σε σχέση με τις διαστάσεις των εικονιζόμενων προσώπων. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ίσως ο Χούμπερτ βαν Άικ να είχε ζωγραφίσει μία θολωτή στέγη, η οποία εν συνεχεία τροποποιήθηκε μετά την παρέμβαση του αδελφού του. Η Παναγία και ο αρχάγγελος Γαβριήλ επαναλάμβαναν έτσι τη διάταξη των αγαλμάτων που βρίσκονται από κάτω και, πιθανότατα, η αρχική φιλοτέχνησή τους σε γκριζογραφία εξηγεί την ασυνήθιστη λευκότητά τους.
Ο Ευαγγελισμός
Ο αρχάγγελος παρουσιάζεται στην κατοικία της Μαρίας, η οποία απεικονίζεται σαν το εσωτερικό μεγάρου στη Φλάνδρα της εποχής. Φέρει τον παραδοσιακό κρίνο, σύμβολο της αγνότητας της Παναγίας, και δείχνει προς τον ουρανό, απευθύνοντας τις λέξεις "Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου", που αναγράφονται με επίχρυσους λατινικούς χαρακτήρες πάνω στη ζωγραφισμένη επιφάνεια (λύση που ο βαν Άικ θα την υιοθετήσει και στον Ευαγγελισμό που βρίσκεται στην Ουάσινγκτον). Η Παναγία δέχεται ταπεινό το θεϊκό κάλεσμα απαντώντας "Ιδού η δούλη του Κυρίου", ενώ το Άγιο Πνεύμα, με μορφή περιστεριού, στέκεται πάνω από κεφάλι της. Ο χώρος που περιβάλλει τα πρόσωπα είναι κενός, εκτός από μία εσοχή με μερικά αντικείμενα, πίσω από την Παναγία, και δύο γοτθικά δίλοβα παράθυρα, που διακόπτονται απότομα από το πλαίσιο. Η αψιδοστοιχία που διακρίνεται πίσω από τις μορφές δεν υπάρχει στο μεσαίο τμήμα, καθώς ο Γιαν, που χωρίς αμφιβολία έχει παρέμβει σε αυτό το σημείο του Πολύπτυχου, επιλέγει μία εντελώς νέα λύση: ο κενός χώρος μετατρέπεται σε πρωταγωνιστή του έργου. Στο δεξιό φύλλο, η λεκάνη και η μεταλλική κανάτα, που αντανακλούν το φως, παραπέμπουν στην αγνότητα της Παναγίας, όπως επίσης και η λευκή πετσέτα. Στο βάθος διακρίνεται μία άποψη της Γάνδης της εποχής, καθώς και μικροσκοπικές μορφές που προβάλλουν στα παράθυρα ή περπατούν στο δρόμο.
Ο παραγγελιοδότης και ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής
Σε μία απομίμηση εσοχών, όπου το βάθος αποδίδεται με ζωγραφικά μέσα, απεικονίζεται ο παραγγελιοδότης γονατιστός και το "άγαλμα" του προστάτη αγίου του σε γκριζογραφία. Πρόκειται για ένα από τα πιο καινοτόμα τμήματά του. Μέχρι τότε, τα πολύπτυχα αποτελούνταν από συνδυασμό ζωγραφικής και γλυπτικής, με τα γλυπτά να κατέχουν δεσπόζουσα θέση. Το έργο της Γάνδης όχι μόνο είναι εξολοκλήρου ζωγραφισμένο, αλλά ο βαν Άικ αναστρέφει την παραδοσιακή ιεραρχία. Το "γλυπτό" εκτοπίζεται στα εξωτερικά φύλλα και φιλοτεχνείται ως οφθαλμαπάτη, μιμείται δηλαδή το άγαλμα με ζωγραφικά μέσα. Η μορφή του Αγίου Ιωάννη μοιάζει από πέτρα, τοποθετημένη σε βάθρο όπου είναι χαραγμένο το όνομά του. Το "παιχνίδι" αυτό συνεχίζεται και στην προσωπογραφία του παραγγελιοδότη, η οποία, τοποθετημένη σε αντίστοιχη εσοχή, μοιάζει με ζωγραφισμένο άγαλμα, δεδομένου μάλιστα ότι την εποχή εκείνη τα γλυπτά ήταν, κατά κανόνα, πολύχρωμα.
Το σώμα του παραγγελιοδότη απεικονίζεται με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο. Ο βαν Άικ μοιάζει να παρατηρεί με το μικροσκόπο τις φλέβες στα χέρια του, τα πεσμένα ζυγωματικά, τα χλομά χείλη, το φαλακρό κεφάλι, αλλά και τις λεπτομέρειες του πολυτελούς ενδύματος και της τσάντας που κρέμεται στη ζώνη του. Η απόδοση του "αγάλματος" είναι επίσης εντυπωσιακή. Η πτυχολογία, το πόδι που προβάλλει, οι μπούκλες της γενειάδας και των μαλλιών και οι λεπτομέρειες του αμνού εντυπωσιάζουν με την άψογη μορφοπλασία τους.
Εσωτερική όψη (ανοιχτό)
Στο εσωτερικό του Πολύπτυχου, οι σκηνές παρατίθενται με ασύνδετο τρόπο και δεν υπάρχει αναλογία ανάμεσα στις διαστάσεις των μορφών, αυξάνοντας έτσι το αίσθημα της σύγχυσης. Από τις τρεις μορφές στο κέντρο πάνω, οι οποίες έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από το φυσικό, περνάει απότομα στο σχετικά μικρό μέγεθος των μορφών που απεικονίζονται στο κάτω μέρος. Αυτό οφείλεται στη "συμμετοχή" και των δύο αδελφών. Είναι προφανές ότι ο Γιαν συνέχισε το έργο μετά το θάνατο του Χούμπερτ χωρίς να μείνει πιστός στην αρχική διάταξη. Συνήθως αποδίδονται στον μεγαλύτερο αδελφό οι ένθρονες μορφές, πιο στατικές και μνημειακές από τις υπόλοιπες, καθώς και ορισμένες παρεμβάσεις στα πλευρικά φύλλα. Ο Γιαν θεωρείται δημιουργός των πιο καινοτόμων τμημάτων του έργου, και κυρίως του αναπεπταμένου τομίου της κεντρικής σκηνής. Στη σκηνή αυτή απεικονίζεται η Προσκύνηση του Αμνού, ο οποίος περιστοιχίζεται από ομάδες αποστόλων, προφητών, ερημιτών και Πολεμιστών του Χριστού, το σύνολο δηλαδή της Χριστιανοσύνης, που προσέρχεται να τιμήσει τον Αμνό, σύμβολο της θυσίας για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Στο πάνω μέρος, οι μορφές του Θεού Πατέρα, της Παναγίας και του Άγιου Ιωάννη του Βαπτιστή πλαισιώνονται από δύο σκηνές, με άγγελους μουσικούς και άγγελους που τραγουδούν αντίστοιχα. Η ζωντάνια των αγγέλων έρχεται σε αντίθεση με την εικόνα των ένθρονων προσώπων, η διακόσμηση του δαπέδου δεν συνεχίζει εκείνη της κεντρικής παράστασης, ενώ και ο ουρανός από πάνω τους έχει περισσότερες αναλογίες με τον ουρανό του κάτω μέρους. Στις άκρες απεικονίζονται οι Πρωτόπλαστοι, τα γυμνά κορμιά των οποίων προβάλλουν από το σκοτεινό φόντο των στενών εσοχών όπου βρίσκονται.
Αν και σε γενικές γραμμές η ιδέα ότι το Πολύπτυχο δημιουργήθηκε από τη σύνθεση ανεξάρτητων φύλλων έχει απορριφθεί, η έντονη ετερογένειά του συνεχίζει να γεννά ερωτήματα, καθώς είναι αδύνατον να οδηγηθεί κανείς σε βέβαια συμπεράσματα σχετικά με το βαθμό συμμετοχής κάθε αδελφού.
Δέησις
Η μεγαλοπρέπεια της σκηνής βασίζεται στην πολυτέλεια των ενδυμάτων, τη λάμψη των χρυσοποίκιλτων υφασμάτων που απλώνονται πίσω από τους πρωταγωνιστές, στους πολύτιμους λίθους που κοσμούν τις άκρες από τους μανδύες, στο στέμμα της Παναγίας και στην παπική τιάρα που φέρει ο Πατέρας-Θεός. Η Παναγία διαβάζει. Στην πλάτη του θρόνου της απεικονίζεται το βιβλικό χωρίο που συγκρίνει τη λάμψη της με αυτή των άστρων, και αρχίζει με το εδάφιο "Είναι φωτεινότερη από τον ήλιο". Στο κέντρο απεικονίζεται ένα πρόσωπο το οποίο ταυτίζεται σήμερα τόσο με τον Θεό-Πατέρα όσο και με τον Χριστό-Κριτή. Τα μαργαριτάρια που κοσμούν το κάτω μέρος του μανδύα Του σχηματίζουν τη φράση από την Αποκάλυψη του Ιωάννη, REX REGUM ET DOMINUM DOMINANTIUM, ενώ στο χρυσοποίκιλτο ύφασμα διακρίνεται η μορφή του πελεκάνου και οι λέξεις JHESUS REX. Η επιγραφή στο σκαλοπάτι του θρόνου αναφέρεται στην αθανασία, και κατά συνέπεια επίσης στον Χριστό. Δεξιά, ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, που αναγνωρίζεται από τα μακριά του μαλλιά, τα γυμνά πόδια και τον τρίχινο χιτώνα, στοιχεία που παραπέμπουν στα χρόνια που έζησε στην έρημο, σηκώνει το βλέμμα από το βιβλίο που διαβάζει, δείχνοντας προς τον Λυτρωτή. Ο καλλιτέχνης σέβεται μόνο εν μέρει τα χαρακτηριστικά του ερημίτη και, κατά τα άλλα, δεν διστάζει να τον ντύσει με πολυτελή πράσινο μανδύα. Στο σύνολό της, η σκηνή έχει λατρευτικό χαρακτήρα, ενώ ταυτόχρονα αποπνέει και υπερβολική πολυτέλεια. Οι επιγραφές στους θρόνους και στους μανδύες προσθέτουν πάντως στη λαμπερή εικόνα βαθύ θρησκευτικό περιεχόμενο.
Άγγελοι που τραγουδούν και Άγγελοι που παίζουν μουσική
Δεξιά και αριστερά από τη Δέηση υπάρχουν δύο συνθέσεις με ομάδες αγγέλων, που μοιάζουν να "σπάζουν" τη σιωπή και την επισημότητα της κεντρικής σκηνής, διατηρώντας συγχρόνως έντονα θρησκευτικό χαρακτήρα. Το δάπεδο αποτελείται από πλακίδια όπου επαναλαμβάνεται το μοτίβο του Αμνού, ενώ το ξύλινο αναλόγιο είναι διακοσμημένο με τις σκαλισμένες μορφές του αρχάγγελου Μιχαήλ που νικά τον δαίμονα και με δύο προφήτες. Στα ενδύματα ενός από τους αγγέλους που τραγουδιούν απεικονίζεται κεντημένη η μορφή του Χριστού και στους πίνακες διακρίνονται οι επιγραφές MELOS LAUS DEO (=Υμνείτε τον Κύριον) LAUDATE EUM IN CORIS ET ORGANUM (=Εν χορδαίς και οργάνω).
Τα μουσικά όργανα απεικονίζονται με έμφαση και στην παραμικρή τους λεπτομέρεια. Η μουσική έχαιρε υψηλής εκτίμησης στην αυλή του Φίλιππου Γ΄ του Καλού, ορισμένοι συνθέτες της οποίας ήταν οι πρωτεργάτες της λεγόμενης Ars Nova. Στο αριστερό φύλλο, οκτώ άγγελοι δείχνουν απορροφημένοι από τη μελωδία που τραγουδούν. Ο καλλιτέχνης δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην απόδοση της έκφρασής τους. Τα συνοφρυωμένα μέτωπα, τα ανοιχτά στόματα και τα βλέμματα συνθέτουν μία εικόνα με ζωντάνια ασυνήθιστη για τη φλαμανδική ζωγραφική. Η ουράνια φύση των μορφών αποδεικνύεται και από τα πολυτελή ενδύματα. Οι ξανθές κόμες στολίζονται με διαδήματα και οι χρυσοποίκιλτοι μανδύες συγκρατούνται από πολύτιμες καρφίτσες και κοσμούνται με γούνα ή πολύτιμους λίθους.
Το Πολύπτυχο προκάλεσε τόσο έντονο θαυμασμό ώστε, είκοσι χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του, το 1458, οι σκηνές που απεικονίζει "παίχτηκαν" εν είδει θεατρικής παράστασης στους δρόμους της Γάνδης.
Αδάμ και Εύα
Η απεικόνιση των Πρωτόπλαστων, ένα από τα πιο ασυνήθιστα τμήματα του Πολύπτυχου, αποδίδεται συνήθως στον Γιαν βαν Άικ. Δεν πρόκειται για εξιδανικευμένα πρόσωπα. Αντίθετα, τα σώματά τους χαρακτηρίζονται από εντυπωσιακή αληθοφάνεια. Μετά την επιβλητική εικόνα της Δέησης και την ουράνια μουσική των αγγέλων, υπάρχουν δύο αυθεντικές προσωπογραφίες, σε δύο μορφές απόλυτα γήινες, η γυμνότητα των οποίων, μετά από τόσο μεγαλείο και λάμψη, τονίζει την ευάλωτη ανθρώπινη φύση. Η Εύα και ο Αδάμ αποδίδονται σε αβαθείς κόγχες. Ο άντρας μοιάζει να κάνε ένα βήμα για να βγει έξω από τον περιορισμένο χώρο, σαν να πρόκειται για άγαλμα που ξαφνικά απέκτησε ζωή. Πάνω από τους Πρωτόπλαστους, σε απομίμηση πέτρας, δύο "ανάγλυφα" απεικονίζουν την Προσφορά του Κάιν και του Άβελ και τη Δολοφονία του Άβελ. Τα σώματα του Αδάμ και της Εύας πάλλονται από ζωή και οι καμπύλες τους διαγράφονται στο φως. Η Εύα, της οποίας η προεξέχουσα κοιλιά παραπέμπει στο ρόλο της ως μητέρας του ανθρώπινου γένους, έχει ρίξει το βάρος της στον ένα γοφό. Υψώνει το δεξί χέρι, στο οποίο κρατά ένα ξερό φρούτο που παραπέμπει στο προπατορικό αμάρτημα, και με το αριστερό σκεπάζει την ήβη της με φύλλο συκής. Ο Αδάμ, ο οποίος κάνει μία ανάλογη χειρονομία, σηκώνει το άλλο χέρι, για να καλύψει το γυμνό σώμα του. Οι δυο μορφές απεικονίζονται σε στάση τριών τετάρτων, ενισχύοντας την αίσθηση του βάθους, η οποία τονίζεται από την αντίθεση ανάμεσα στο σκούρο φόντο των εσοχών και το ροδαλό χρώμα του δέρματος. Τα πρόσωπα είναι ανέκφραστα, απόμακρα, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις λεπτομέρειές τους. Τα μαλλιά, κάθε τρίχα των οποίων είναι ζωγραφισμένη ξεχωριστά, αποδίδονται τόσο ρεαλιστικά, ώστε δίνουν την εντύπωση ότι μακραίνουν.
Η προσκύνηση του Αμνού
Το μεσαίο φύλλο του κάτω μέρους παραπέμπει σε μία εικόνα της Αποκάλυψης, όπου ο Αμνός, ο οποίος συμβολίζει τη θυσιασμένη αθωότητα του Ιησού, στέκεται πάνω σ' ένα βωμό, αποκεφαλισμένος αλλά ζωντανός. Το αίμα του συλλέγεται σε κύπελλο, που αποτελεί την απαρχή του μύθου του Αγίου Δισκοπότηρου, ενώ άγγελοι σκορπίζουν λιβάνι και άλλοι φέρουν τα όργανα του Θείου Πάθους: το σταυρό, το φραγγέλιο, τον ακάνθινο στέφανο, το δόρυ που άνοιξε την πληγή στο πλευρό του Ιησού, και το βουτηγμένο σε ξίδι σφουγγάρι. Ακτίνες φωτός εκπορεύονται από το Άγιο Πνεύμα, με μορφή περιστεριού, στο κέντρο και πάνω. Στον ίδιο άξονα με το βωμό, δημιουργώντας έτσι μία αναλογία ανάμεσα στο αίμα του Χριστού και το νερό της Βάπτισης, διακρίνεται η Πηγή της Ζωής. Παντού γύρω βρίσκονται ομάδες αγίων και ευσεβών, που έρχονται να προσκυνήσουν τον Αμνό. Οι Απόστολοι, ντυμένοι στα λευκά, και οι προφήτες, με τα αντίστοιχα βιβλία, γονατίζουν. Πίσω τους διακρίνονται οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας και το πολύχρωμο πλήθος όσων προσυλητίστηκαν στον Χριστιανισμό. Η λευκοντυμένη και δαφνοστεφανωμένη μορφή ταυτίζεται συνήθως με τον Βιργίλιο. Στο βάθος, διακρίνονται πομπές μαρτύρων και παρθένων. Η σκηνή διαδραματίζεται σ' ένα τοπίο που εκτείνεται στο άπειρο και απεικονίζει τον Παράδεισο. Η βλάστηση θυμίζει τα χαρακτηριστικά φυτά της Μεσογείου που απεικονίζονται στον πίνακα Ο Άγιος Φραγκίσκος δέχεται τα στίγματα, γεγονός που ενισχύει την άποψη της συμβολής του Γιαν στη χωροταξική οργάνωση. Σε μεγάλη απόσταση, διακρίνονται λόφοι και βουνά, αλλά και πόλεις, εμπνευσμένες από κτήρια της εποχής του ζωγράφου (ο πύργος που διακρίνεται πίσω από το βωμό ταυτίζεται με καμπαναριό της Ουτρέχτης).
Οι Δίκαιοι Κριτές και οι Πολεμιστές του Χριστού
Στα πλευτικά φύλλα συνεχίζεται η απεικόνιση εκείνων που προσέρχονται να προσκηνήσουν τον Αμνό. Από αριστερά προς τα δεξιά, διακρίνονται διαδοχικά οι Δίκαιοι Κριτές, οι Πολεμιστές του Χριστού, οι Ερημίτες και οι Προσκυνητές. Η εικόνα προέρχεται από την Αποκάλυψη, όπου γίνεται λόγος για την προσκύνηση του Αμνού από "χιλιάδες των χιλιάδων και μυριάδες των μυριάδων από κάθε φυλή και γλώσσα, και λαό και έθνος". Πολλές από τις μορφές φορούν ρούχα και χαρακτηριστικά της εποχής, γεγονός που οδηγεί στη σκέψη ότι πρόκειται για αληθινά πρόσωπα.
Τα άλογα απεικονίζονται και αυτά με μεγάλη δεξιοτεχνία και παρατηρητικότητα, σε ρεαλιστικές στάσεις που διαφοροποιούνται κατά περίπτωση (ένα άλογο ανοίγει το στόμα για να χαλαρώσει την πίεση από το χαλινάρι, ένα άλλο χαμηλώνει τη μουσούδα του, ένα τρίτο χλιμιντρίζει). Ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί ο ρεαλιστικός τρόπος με τον οποίο διπλώνονται οι σημαίες, καθώς και οι αντανακλάσεις στις πανοπλίες των ιπποτών, θέμα που επαναλαμβάνεται συχνά στο έργο του Γιαν βαν Άικ.
Ερημίτες και Προσκυνητές
Στους πίνακες αυτούς συνεχίζεται η απεικόνιση του αναπεπταμένου τοπίου της κεντρικής σκηνής, με φοίνικες, κυπαρίσσια, βραχώδεις σχηματισμούς και όψεις πόλεων και κτηρίων, κάτω από συννεφιασμένο ουρανό. Κάθε εικονιζόμενος μοιάζει με αληθινή προσωπογραφία (ορισμένα πρόσωπα ταυτίζονται, μάλιστα, με προσωπικότητες της εποχής). Ειδικά στο φύλλο με τους προσκυνητές, όπου ξεχωρίζει η γιγαντιαία μορφή του Αγίου Χριστοφόρου, οι μελετητές θεωρούν ότι στην άκρη δεξιά, στο δεύτερο πλάνο, διακρίνεται ο ίδιος ο Γιαν βαν Άικ, που κοιτάζει χαμογελαστός τον θεατή. Η απόδοση του φυσικού τοπίου είναι επίσης απόλυτα αληθοφανής. Ακόμα και οι θάμνοι αποδίδονται με την ακρίβεια βοτανολόγου. Υπάρχουν διάφορα είδη τα οποία ανήκουν σίγουρα στη μεσογειακή χλωρίδα, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα υπέρ ενός ταξιδιού του καλλιτέχνη στο Νότο. Ο Charles Sterling, ειδικά, υποστήριξε ότι η μυστηριώδης αποστολή που ανέλαβε ο βαν Άικ για λογαριασμό του Φίλιππου του Καλού (όπως αναφέρεται στα έγγραφα του δούκα) οδήγησε τον ζωγράφο μέχρι την Ιερουσαλήμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γιαν βαν Άικ Κατηγορία:Γοτθική ζωγραφική
Γκάρι Μουρ
Ο Ρόμπερτ Ουίλλιαμ Γκάρι Μουρ (Robert William Gary Moore, 4 Απριλίου 1952 - 6 Φεβρουαρίου 2011) ήταν μουσικός, περισσότερο αναγνωρισμένος ως κιθαρίστας της μπλουζ ροκ μουσικής, καθώς επίσης και τραγουδιστής, με καταγωγή από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας.
Η καριέρα του ξεκίνησε την δεκαετία του 1960. Ο ίδιος συνεργάστηκε με καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους οι Φιλ Λάινοτ και Μπράιαν Ντάουνεϊ, από τα χρόνια του στο Γυμνάσιο, με αποτέλεσμα να γίνει μέλος δύο φορές στο ιρλανδικό συγκρότημα της ροκ Thin Lizzy. Εκτός από τις συνεργασίες του με συγκροτήματα, ο Μουρ είχε και μία πολύ επιτυχημένη σόλο καριέρα.
Πέθανε στον ύπνο του, το Φεβρουάριο του 2011, ενώ βρισκόταν στην Ισπανία.
Βιογραφία
Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα από την ηλικία των 8 ετών. Παρότι ήταν αριστερόχειρας, έπαιζε κιθάρα με το δεξί χέρι. Οι πρώτες του επιρροές ήταν από τον Πίτερ Γκριν, ο οποίος έγινε μέντοράς του, όταν ο Μουρ έπαιζε στο Δουβλίνο.
Παρά το γεγονός ότι είχε σχετικά μικρή δημοφιλία στις ΗΠΑ, η μουσική του Μουρ κέρδισε θετικές κριτικές στην Ευρώπη.
Συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες και πειραματίστηκε με πολλά μουσικά είδη, όπως ροκ, τζαζ, μπλουζ, κάντρι, electric blues, hard rock και χέβι μέταλ.
Skid Row
Το 1969 σε ηλικία 16 ετών, ο Μουρ εγκαταστάθηκε στο Δουβλίνο και έγινε μέλος του συγκροτήματος Skid Row με τους Νόελ Μπρίτζμαν και Μπρους Σιλς. Με το συγκρότημα αυτό ο Μουρ άρχισε να γίνεται διάσημος στην μουσική βιομηχανία και τότε ξεκίνησαν οι δεσμοί του με τον Φιλ Λάινοτ.
Σόλο καριέρα
Το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Μουρ κυκλοφόρησε το 1973, με τίτλο Grinding Stone (υπό το όνομα "the Gary Moore Band"). Ουσιαστικά η σόλο καριέρα του ξεκίνησε το 1978, με την βοήθεια του Λίνοτ. Τότε σημείωσαν μεγάλη επιτυχία με το "Parisienne Walkways", και το άλμπουμ των Thin Lizzy Black Rose: A Rock Legend.
Έπειτα από σειρά δίσκων της ροκ, ο Μουρ ασχολήθηκε με την μπλουζ μουσική και δισκογραφικά, στο Still Got the Blues, με συνεισφορές των Άλμπερτ Κινγκ, Άλμπερτ Κόλινς και Τζορτζ Χάρισον. Στο μπλουζ έμεινε ως το 1997, οπότε μεταπήδησε σε πιο σύγχρονους ρυθμούς, με το Dark Days in Paradise, για να επιστρέψει με το Back to the Blues το 2001. Συνέχισε στην μπλουζ με τα Power of the Blues (2004), Old New Ballads Blues (2006), Close As You Get (2007) και Bad For You Baby (2008).
Επιλεγμένα σινγκλς (επιτυχίες στα τσαρτς του Ηνωμένου Βασιλείου, κορυφαίες 40 επιτυχίες)
α Δημιουργοί ο Γκάρι Μουρ και ο Φιλ Λίνοτ. β Διασκευή των The Easybeats 1966, No. 6 επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Με τους Thin Lizzy
Ο Μουρ έπαιξε στο συγκρότημα αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα της καριέρας του.
Με τον Greg Lake
Ο Μουρ συνεργάστηκε με τον Γκρεγκ Λέικ σε δύο άλμπουμ, στα Greg Lake  (1981) και Manoeuvres (1983).
Με τους BBM
Το εν λόγω συγκρότημα συστάθηκε το 1994 και αποτελούνταν από τους Τζακ Μπρους, Τζίντζερ Μπέικερ και τον Μουρ.
(Gary Moore's) Scars
Το 2002 το συγκρότημα αυτό κυκλοφόρησε το άλμπουμ Scars. Στο συγκρότημα ο Μουρ τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα, ο Κας Λιούις των Skunk Anansie ήταν στο μπάσο και στα φωνητικά, ενώ ο Ντάριν Μούνεϊ των Primal Scream έπαιζε ντραμς.
Ιωάννης Δριμύς
Ο Ιωάννης Δριμύς ήταν Ρωμαίος ιερέας, που ηγήθηκε συνωμοσίας εναντίον του Αυροκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, η οποία όμως απέτυχε.
Βιογραφία
Προερχόταν από τα "δυτικά", μάλλον από την Ήπειρο ή τη Θεσσαλία και ήλθε στην Κωνσταντινούπολη για να ζήσει. Με τον ισχυρισμό ότι ήταν απόγονος του Οίκου των Λασκαριδών, που ήταν στην εξουσία όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε εκτοπιστεί στη Νίκαια, από την οποία σφετερίστηκαν την εξουσία οι Παλαιολόγοι, ο Ιωάννης οδήγησε μία συνωμοσία εναντίον του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου. Το μοναστήρι του Μοζελέ έγινε το στρατηγείο τους, αλλά το σχέδιο ανακαλύφθηκε τον χειμώνα του 1305. Έτσι ο Ιωάννης δικάστηκε, καταδικάστηκε και καθαιρέθηκε από τον Αθανάσιο Α΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης.
Όπως σχολιάζει ο Ντόναλντ Νίκολ, η συνωμοσία του Ιωάννη ήταν η τελευταία προσπάθεια αποκατάστασης των Λασκαριδών. Έπειτα από την κατάληψη της Μ. Ασίας -προπυργίου των Λασκαριδών- στους Τούρκους που προήλαυναν, όπως επίσης και τη λύση του Σχίσματος του Αρσένιου -που είχε συνδεθεί με τον σφετερισμό των Παλαιολόγων- η επάνοδος των Λασκαριδών έχασε τα ερείσματά της.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Λασκαριδών Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Αρχαία Πέλλα
Ιστορία
Μετά το βίαιο θάνατο του Αρχελάου η ανάπτυξη του κράτους ανακόπτεται. Το μεγάλο του έργο συνεχίστηκε μετά από μερικές δεκαετίες, από τον Φίλιππο Β' (360-336 π.Χ.). Η προσπάθεια του Φιλίππου δεν περιορίστηκε μόνο στην εσωτερική ανάπτυξη, αλλά στράφηκε κυρίως στην επέκταση της πολιτικής δύναμης της Μακεδονίας. Στα χρόνια αυτά η Πέλλα φτάνει σε πλήρη ακμή, γίνεται "η μεγίστη τών εν Μακεδονία πόλεων" (Ξενοφών Ελληνικά V,2,13) και η ακτινοβολία της εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο με τις κατακτήσεις του Αλεξάνδρου Γ΄ (336-323 π.Χ.) Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου ατέλειωτες διαμάχες ξεσπούν μεταξύ των διαδόχων του, μέχρι την άνοδο στον θρόνο του Αντίγονου Γονατά (276-239 π.Χ.). Πελλαίοι απόμαχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ίδρυσαν ομώνυμη αποικία στην Δεκάπολη της Παλαιστίνης, στην ενδοχώρα της Συρίας μια άλλη Πέλλα και στον Περσικό κόλπο τον Πελλαίο δήμο.
Κατά την περίοδο του Αντίγονου Γονατά η πόλη έφτασε στη ακμή της (σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα).
Η Πέλλα αναφέρεται αργότερα από τον Πολύβιο και τον Λίβιο ως η έδρα του βασιλείου του Φίλιππου Ε' και του Περσέα του Μακεδόνα κατά τους Μακεδονικούς πολέμους. Ο Λίβιος μας δίνει τη μόνη περιγραφή της πόλης, όπως την είδε ο Ρωμαίος Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος ο Μακεδονικός, νικητής της Μάχης της Πύδνας:
"...και αυτός είδε ότι δεν επελέγη άδικα σαν θέση βασιλικής κατοικίας. Είναι τοποθετημένη στη νοτιοδυτική πλαγιά ενός λόφου και περιβάλλεται από βάλτο πολύ βαθύ για να διασχιστεί με τα πόδια χειμώνα-καλοκαίρι. Η ακρόπολη, η οποία είναι κοντά στη πόλη, βρίσκεται μέσα στο βάλτο και εξέχει σαν νησί, είναι δε χτισμένη πάνω σε γιγαντιαία θεμέλια που αντέχουν τείχη πάνω τους και προστατεύουν από την εισχώρηση των υδάτων της λίμνης. Από μακριά φαίνεται σα να είναι συνέχεια του τείχους της πόλης, αλλά στην πραγματικότητα είναι ξεχωριστή και ανάμεσα στα δύο τείχη υπάρχει ένα κανάλι. Η ακρόπολη ενώνεται με την πόλη με μια γέφυρα, έτσι αποκόπτονται όλες οι πλευρές πρόσβασης για έναν εξωτερικό εχθρό και αν ο βασιλιάς φυλακίσει κάποιον εκεί δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής εκτός από τη γέφυρα, η οποία φυλάσσεται εύκολα."
Στη ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας η Πέλλα ήταν πρωτεύουσα του τρίτου διαμερίσματος και πιθανώς η έδρα του Ρωμαίου κυβερνήτη. Από την Πέλλα διερχόταν η Αρχαία Εγνατία Οδός και ήταν σημαντικός σταθμός μεταξύ Δυρράχειου και Θεσσαλονίκης. Ο Κικέρων έμεινε εκεί το 58 π.Χ., αλλά η θέση του επάρχου την εποχή εκείνη είχε μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη.
Η πόλη έπεσε σε παρακμή για άγνωστους λόγους (μάλλον λόγω σεισμού) προς το τέλος του 1ου αιώνα π.Χ.
Μονογραφίες
Π Κατηγορία:Νομός Πέλλας
Αλέξανδρος Συγκλητικός
Ο Αλέξανδρος Συγκλητικός υπήρξε Έλληνας λόγιος κληρικός του 17ου αιώνα.
Γεννήθηκε στην Κύπρο. Έγινε καθηγητής των Εκκλησιαστικών νόμων στην Πάδοβα. Ήταν άνδρας σοφός με βαθιά γνώση της Θεολογίας και της Ιερής ιστορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Πάρνοι
μικρογραφία| Παρθιανός πολεμιστής Οι Πάρνοι ή Άπαρνοι ήταν ανατολικοϊρανικός λαός, που ζούσαν γύρω από τον ποταμό Ώχο, νοτιοανατολικά της Κασπίας Θάλασσας. Πιστεύεται ότι η αρχική τους πατρίδα μπορεί να ήταν η νότια Ρωσία, από όπου μετανάστευσαν με άλλες σκυθικές φυλές. Οι Πάρνοι ήταν μια από τις τρεις φυλές της ομοσπονδίας των Δάων.
Στα μέσα του 3ου αι. π.Χ., οι Πάρνοι εισέβαλαν στην Παρθία, "έδιωξαν τους Έλληνες σατράπες, οι οποίοι τότε είχαν μόλις αποκτήσει ανεξαρτησία, και ίδρυσαν μια νέα δυναστεία" : τη δυναστεία των Αρσακιδών.
Ιστορική ταυτότητα και τοποθεσία
Δεν υπάρχει σαφής καταγραφή του λαού σε ντόπιες πηγές ιρανικής γλώσσας και όλες οι αναφορές σε αυτούς προέρχονται από ελληνικές και λατινικές καταγραφές, στις οποίες, όχι απαραίτητα σύγχρονες με τον λαό, είναι δύσκολο να προσδιοριστούν αναφορές στους Πάρνους λόγω ασυνέπειας ονομασιών και μεταγραφής των ελληνικών/λατινικών ή/και της ομοιότητας με ονόματα άλλων φυλών, όπως Σπάρνοι ή Απαρτάνοι και Επάρνοι ή Ασπάριοι. Μπορεί επίσης οι Πάρνοι να σχετίζονται με μία ή περισσότερες από αυτές τις άλλες φυλές και ότι "η αρχική τους πατρίδα μπορεί να ήταν η νότια Ρωσία, από την οποία μετανάστευσαν με άλλες σκυθικές φυλές".
Η τοποθεσία των Δάων Πάρνων αμέσως νοτιοανατολικά της Κασπίας Θάλασσας προήλθε από τα Γεωγραφικά του Στράβωνα (Βιβλίο 11, 1ος αιώνας π.Χ.). Το εθνώνυμο Δάοι ήταν η ρίζα του μετέπειτα ονόματος της περιοχής Νταχεστάν ή Ντιχιστάν, μια περιοχή που εκτείνεται στις σημερινές περιοχές του Τουρκμενιστάν και του Ιράν.
Τόσο λίγα είναι γνωστά για τους Δάους, συμπεριλαμβανομένων και των Πάρνων, που ακόμη και η τοποθεσία και το όνομα της πρωτεύουσας τους, "αν πράγματι είχαν κάποια πρωτεύουσα", είναι πλέον άγνωστα. Ένας μεταγενέστερος αρχαιολογικός χώρος στην περιοχή, γνωστός ως Ντεχιστάν/Μισριάν, βρίσκεται στην περιφέρεια Μπαλκάν του Τουρκμενιστάν.