cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα (άγριο παιδί)
Η Άλις Μαρί Χάρις (αγγλικά: Alice Marie Harris, 6 Μαρτίου 1932 - 6 Αυγούστου 1942), γνωστή με το ψευδώνυμο Άννα, ήταν ένα άγριο παιδί από την Πενσυλβάνια που μεγάλωσε στην απομόνωση επειδή ήταν το παράνομο παιδί της μητέρας της. Από την ηλικία των πέντε μηνών έως των έξι ετών, κρατήθηκε δεμένη στη σοφίτα του σπιτιού της, υποσιτισμένη και ανίκανη να μιλήσει ή να κινηθεί. Ανακαλύφθηκε και διασώθηκε το 1938, αλλά πέθανε σε ηλικία δέκα ετών πριν μπορέσει να αναρρώσει πλήρως από αιμορραγικό ίκτερο. Η Άννα συγκρίνεται συχνά με άλλες περιπτώσεις άγριων παιδιώ ν, όπως αυτή της Τζίνι.
Οικογένεια
Η Άννα γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1932, στον δήμο Perryopolis της Πενσυλβανίας, περίπου 27 χλμ. έξω από τη Uniontown. Ήταν το δεύτερο παράνομο παιδί της μητέρας της, Μάρθα Χάρις, η οποία ήταν 27 ετών όταν οι αρχές ανακάλυψαν την Άννα. Ζούσε με τον παππού της Άννας, τον Ντέιβιντ Χάρις, ένα χήρο αγρότη που συχνά της συμπεριφερόταν υποτιμητικά. Αφού βρέθηκε η Άννα, η Μάρθα παντρεύτηκε έναν άντρα με το όνομα George I. Eisenhauer. Η Μάρθα πέθανε στη Φιλαδέλφεια το 1959. Ο Ντέιβιντ Χάρις πέθανε σε ηλικία 72 ετών το 1948. Ήταν γιος του Ιακώβ και της Αικατερίνης Κοχράν Χάρις. Είχε τέσσερα παιδιά, την Μάρθα, την Αικατερίνη, τον Τζέικομπ και τον Χάρρολντ.
Τα πρώτα χρόνια
Η Άννα γεννήθηκε σε ένα ιδιωτικό σπίτι νοσοκόμου και μεταφέρθηκε στο οικογενειακό αγρόκτημα, αλλά λίγο μετά στάλθηκε να ζήσει στο σπίτι ενός φίλου της μητέρας της. Ένας τοπικός υπουργός θέλησε να υιοθετήσει την Άννα, αλλά αποφάσισε να μην το κάνει όταν ανακάλυψε ότι είχε κολπίτιδα. Σε ηλικία τριών εβδομάδων, η Άννα στάλθηκε για να ζήσει σε ένα τοπικό ορφανοτροφείο. Εκεί, περιέγραψαν ότι το μωρό βρισκόταν "σε πολύ κακή κατάσταση". Μετά από οκτώ εβδομάδες στο ορφανοτροφείο, κλήθηκε η μητέρα της Άννας να την παραλάβει. Στη θέση της, έστειλε έναν άνδρα και τη σύζυγό του για να δουν την Άννα με την ελπίδα να την υιοθετήσουν, αλλά το ορφανοτροφείο αρνήθηκε να τους δώσει άδεια επειδή δεν τους ενέκριναν. Αργότερα, η μητέρα αφότου παρέλαβε την Άννα την έδωσε η ίδια στο ζευγάρι. Λίγο αργότερα, ένας κοινωνικός λειτουργός βρήκε την Άννα σε αυτό το σπίτι και προσπάθησε να πείσει τη μητέρα και τον παππού της να την πάρουν πίσω. Εκείνη τη στιγμή, η Άννα ήταν άνω των τεσσάρων μηνών. Μεταφέρθηκε σε ένα άλλο ορφανοτροφείο όπου μια ιατρική εξέταση αποκάλυψε ότι είχε κολπίτιδα, ομφαλοκήλη και ένα δερματικό εξάνθημα. Η Άννα στάλθηκε σε ένα ανάδοχο σπίτι μετά από τρεις εβδομάδες στο ορφανοτροφείο.
Λόγω του γεγονότος ότι η μητέρα και ο παππούς δεν μπορούσαν να πληρώσουν για τη φροντίδα του παιδιού, στάλθηκε πίσω για να ζήσει στο οικογενειακό αγρόκτημα σε ηλικία πέντε μηνών. Σε μια προσπάθεια να αποφύγει τον θυμό του πατέρα της, η Μάρθα κράτησε την Άννα σε ένα δωμάτιο σαν σοφίτα, στον δεύτερο όροφο. Η μητέρα της ήταν απασχολημένη με το αγρόκτημα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η μητέρα της έδωσε στην Άννα αρκετή φροντίδα για να τη διατηρήσει ζωντανή αλλά δεν της έδωσε κάποια συγκεκριμένη ανατροφή ή προσοχή. Την τάιζε σχεδόν αποκλειστικά αγελαδινό γάλα και την είχε δεμένη σε μια καρέκλα ή μια κούνια για την πλειονότητα της πρώιμης ζωής της. Ένα άρθρο στους New York Times ανέφερε ότι η Άννα κρατήθηκε στο δωμάτιο σοφίτας, το οποίο δεν είχε παράθυρα ή εξαερισμό, για δύο χρόνια, και στη συνέχεια κρατήθηκε για τρία χρόνια στην αποθήκη του δεύτερου ορόφου. Ωστόσο, μια μεταγενέστερη έρευνα στο περιοδικό American Journal of Sociology από τον Κίνγκσλεϋ Ντέιβις αναφέρει :«Είναι αμφίβολο ότι τα χέρια του παιδιού τη στιγμή της ανακάλυψής του ήταν δεμένα. Το πιο πιθανό είναι ότι ήταν περιορισμένη στη κούνια της κατά την πρώτη περίοδο της ζωής της και πάντα η μητέρα της την κρατούσε κλειδωμένη στο δωμάτιό της για να την εμποδίσει να πέσει κάτω από τις απότομες σκάλες που οδηγούσαν στην πόρτα, ώστε να αποτρέψει τον παππού από το να την δει. Είναι αμφίβολο εάν το παιδί κρατήθηκε ποτέ στη σοφίτα, όπως ανέφερε η έρευνα».
Ο Ντέιβιντ Χάρις ανέφερε σε συνέντευξη του: «Την έκανα να διατηρήσει εκεί το παιδί, να την φροντίζει και να την ταΐζει μόνη της ως ένα είδος τιμωρίας. Έχω συγχωρήσει το πρώτο της [παράνομο παιδί], αλλά όχι και το δεύτερο». Στο ίδιο άρθρο των New York Times η Μάρθα αναφέρει: "Ο πατέρας μου δεν με άφηνε να τη φέρω κάτω. Έλεγε ότι δεν ήθελε να την βλέπει. Έπρεπε να ανεβοκατεβαίνω για να την φροντίσω. Έπρεπε να την ταΐζω όλη την ώρα. Ήταν πολύ δύσκολο." Το όνομα του πατέρα δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, αλλά η Μάρθα ανέφερε ότι ο πατέρας του κοριτσιού ήταν ένας εύπορος αγρότης.
Διάσωση
Η Άννα ανακαλύφθηκε περίπου στις 6 Φεβρουαρίου 1938 από τον E. M. Smith της Humane Society της Δυτικής Πενσυλβανίας περίπου 17 μίλια από τη Uniontown της Πενσυλβανίας. Ο αξιωματικός βρήκε το παιδί μετά την υποβολή αναφοράς από το Woman's Club of Star Junction. Άλλες φήμες είχαν επίσης εξαπλωθεί ότι ένα παιδί κρατούνταν στο σπίτι, αλλά ποτέ δεν το είχαν δει οι επισκέπτες. Όταν βρέθηκε η Άννα, ο αξιωματικός ανέφερε ότι: «Το παιδί ήταν ντυμένο με ένα βρώμικο πουκάμισο και μία πετσέτα. Τα χέρια και τα πόδια της ήταν απλά κόκαλα, με το δέρμα να κολλάει πάνω τους, τόσο αδύναμα που δεν μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει." Η καρέκλα στην οποία βρέθηκε ήταν γερμένη προς τα πίσω και τα χέρια της ήταν δεμένα πάνω από το κεφάλι της, αφήνοντας την ανίκανη να μιλήσει ή να κινηθεί. Καταδικάστηκαν κατηγορίες αμέλειας ανηλίκου εναντίον του Χάρις και της Μάρθας. Ο παππούς ελευθερώθηκε αφού ο δικαστής J. Russell Carr απέρριψε την υπόθεση λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Ο Δρ John Kerr του Connellsville κατέθεσε στη δίκη. Δήλωσε: «Είναι η πιο αξιοθρήνητη κατάσταση που έχω δει ποτέ όλα αυτά τα χρόνια». Μάρτυρας ανέφερε ότι η Άννα είχε ανώμαλα οστά και ότι δεν μπορούσε να δει ή να ακούσει. Πίστευε ότι, αν την είχαν μεγαλώσει σωστά, θα ήταν «ένα κανονικό» παιδί. Η Μάρθα, η μητέρα της, ισχυρίστηκε ότι προσπάθησε να ταΐσει το παιδί της με κρέας και άλλα στερεά τρόφιμα, αλλά ότι το παιδί δεν μπορούσε να τα καταπιεί. Αρνήθηκε τις κατηγορίες ότι το παιδί κρατήθηκε φυλακισμένο σε σοφίτα.
Ανάρρωση
Όταν η Άννα διασώθηκε για πρώτη φορά, ο Δρ. J. F. Kerr και ο D. F. Newell αξιολόγησαν ότι ήταν υποσιτισμένη, ότι τα οστά στα πόδια της ήταν αλλοιωμένα και ότι υποφέρει από ραχίτιδα. Επίσης πίστευαν ότι ήταν κωφή καθώς δεν ανταποκρινόταν σε κανέναν. Ανακαλύφθηκε αργότερα ότι η κώφωση της ήταν οργανική παρά λειτουργική. Επιπλέον δεν μπορούσε να περπατήσει, να μιλήσει και να δείξει ελάχιστα σημάδια ανθρώπινης νοημοσύνης. Μόλις τοποθετήθηκε στο Fayette County Home, η Άννα άρχισε να βελτιώνεται γρήγορα. Είχε κερδίσει επτά κιλά μέχρι το τέλος του καλοκαιριού του 1938, αλλά συνέχισε να δυσκολεύεται με το περπάτημα και την ομιλία. Ήταν εγγεγραμμένη στο σχολείο Margaret Duer Judge για παιδιά «μη ανεπτυγμένα». Στην ηλικία των εννέα ετών, άρχισε να αναπτύσσει σημάδια ομιλίας και άρχισε να πλησιάζει τους κοινωνικούς κανόνες. Μπορούσε να ανταποκριθεί σε απλές εντολές, να ταΐσει τον εαυτό της και να θυμηθεί μερικούς ανθρώπους, αλλά ακόμα δεν μπορούσε να μιλήσει κανονικά και είχε κατά προσέγγιση την ευφυΐα ενός παιδιού ενός έτους.
Μια έκθεση της περίπτωσης της που κατατέθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1939 περιγράφει την κατάστασή της ως εξής: "Η Άννα περπατάει άσκοπα, κάνει περιοδικές, ρυθμικές κινήσεις με τα χέρια της και, κατά διαστήματα, κάνει λαρυγγικούς θορύβους. Βλέπει τα χέρια της σαν να τα βλέπει για πρώτη φορά. Είναι αδύνατο κάποιος να αποσπάσει την προσοχή της για περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα κάθε φορά - όχι λόγω απόσπασης της προσοχής λόγω εξωτερικών ερεθισμάτων, αλλά λόγω της αδυναμίας της να συγκεντρωθεί. Δεν μπορεί να μιλήσει. Πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες έχουν γίνει μαζί της με την ελπίδα να αναπτυχθούν ήχοι. Δεν πιστεύω ότι αυτή η αποτυχία οφείλεται σε αρνητισμό ή κώφωση, αλλά ότι δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς για να δέχεται ομιλία αυτή τη στιγμή... Η πρόγνωση δεν είναι ευνοϊκή." Οι δάσκαλοί της την περιέγραψαν ως μία ευχάριστη παρουσία, αλλά δυστυχώς, η Άννα πέθανε λίγο αργότερα.
Θάνατος
Μετά από μια ζωή πάνω από δέκα χρόνων, η Άννα πέθανε στις 6 Αυγούστου 1942. Ο θάνατός της προκλήθηκε από αιμορραγικό ίκτερο. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η αρρώστια της συνδέεται με την απομόνωσή που υπέστη ως παιδί. Οι επίτροποι της κομητείας Fayette πλήρωσαν για την κηδεία και την ταφή της Άννας στο νεκροταφείο του Ντέλαγουερ, κοντά στο Judge School του Μίλφορντ όπου είχε ζήσει τις τελευταίες στιγμές της ζωής της.
Σύγκριση με άλλες περιπτώσεις
Η περίπτωση της Άννας συγκρίνεται συνήθως με τη μελέτη ενός άλλου άγριου παιδιού, της Ιζαμπέλ, λόγω των παρόμοιων ιστοριών τους. Η Άννα και η Ιζαμπέλ ανατράφηκαν και οι δύο στην απομόνωση για παρόμοιο χρονικό διάστημα, αλλά η Ιζαμπέλ ήταν σε θέση να ανακάμψει πολύ πιο γρήγορα και να επιτύχει μεγαλύτερη διανοητική ανάπτυξη. Η Ιζαμπέλ γεννήθηκε ένα μήνα μετά την Άννα και ανακαλύφθηκε εννέα μήνες μετά την Άννα. Ομοίως με την Άννα, η Ιζαμπέλ αναγκάστηκε να απομονωθεί επειδή ήταν ένα παράνομο παιδί. Κατά τη διάρκεια των έξι ετών της απομόνωσής της, η Ιζαμπέλ έζησε με την κωφή και βουβή μητέρα της. Δεν είχε καμία λεκτική ικανότητα και υπέφερε και εκείνη από υποσιτισμό. Αφότου ανακαλύφθηκε η Ιζαμπέλ μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο και παρακολουθήθηκε στενά η συμπεριφορά της. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε ένα θάλαμο με παιδιά όπου κοινωνικοποιήθηκε και έμαθε να μιμείται τα άλλα παιδιά. Ξεκίνησε επίσης την εκμάθηση γλώσσας με μια εξειδικευμένη ομάδα γιατρών και μέσα σε δεκαοκτώ μήνες είχε αποκτήσει την κατανόηση και τη χρήση περίπου 1500-2500 λέξεων, επιτρέποντάς της να παράγει πολύπλοκες προτάσεις και να χρησιμοποιεί σωστά τις αντωνυμίες και τις προθέσεις μέχρι την ηλικία των οκτώ.
Μόλις ενάμιση χρόνο μετά την ανακάλυψή της, η Ιζαμπέλ ήταν πολύ ενεργητική. Στα δεκατέσσερα της χρόνια τα πήγαινε εξαιρετικά στο δημόσιο σχολείο. Η ανάκαμψη της Ιζαμπέλ είναι σαφώς διαφορετική από αυτή της Άννας. Και οι δύο περιπτώσεις είχαν πολύ χαμηλές πνευματικές ικανότητες όταν ανακαλύφθηκαν και εισήχθησαν στον κόσμο. Οι διαφορές τους προκύπτουν, ωστόσο, όταν κάποιος βλέπει ότι δύο χρόνια μετά την ανακάλυψη της Ιζαμπέλ θεωρήθηκε ότι έχει γίνει ένα πλήρως λειτουργικό κορίτσι, αλλά πριν από το θάνατο της Άννας, το επίπεδο της κοινωνικοποίησής της δεν ξεπέρασε ποτέ αυτό του ενός παιδιού δύο ή τριών ετών. Η τόσο διαφορετική ανάρρωση μεταξύ της Άννας και της Ιζαμπέλ θεωρείται ότι είναι το αποτέλεσμα του ότι η Άνναα ή είχε λιγότερη αρχική διανοητική ικανότητα πριν από την απομόνωση της ή έλαβε χαμηλότερο επίπεδο φροντίδας και προφορικής εκπαίδευσης κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής της, χαμηλότερο από αυτό που πρόσφερε στην Ιζαμπέλ η ομάδα ειδικευμένων γιατρών και φυσιολόγων που την ανέλαβαν. Κάποιοι επίσης εξηγούν την γρήγορη ανάκαμψη της Ιζαμπέλ στο γεγονός ότι ήταν απομονωμένη μαζί με τη μητέρα της. Ωστόσο, οι ακριβείς λόγοι είναι δύσκολο να εντοπιστούν, διότι η Άννα πέθανε σε ηλικία δέκα ετών, και αν είχε ζήσει περισσότερο θα μπορούσε να διερευνηθεί η υπόθεση της περαιτέρω.
Μια άλλη περίπτωση με την οποία συγκρίνεται η Άννα είναι το άγριο παιδί Τζίνι. Ενώ ήταν ακόμη μωρό, ο πατέρας της Τζίνι πείστηκε ότι η Τζίνι ήταν σοβαρά νοητικά καθυστερημένη. Περίπου τη στιγμή που έφτασε την ηλικία των 20 μηνών, η πεποίθηση του πατέρα της Τζίνι τον έκανε να την κρατήσει όσο το δυνατόν πιο κοινωνικά απομονωμένη και μέχρι να φτάσει στην ηλικία των 13 ετών και 7 μηνών την κρατούσε μόνη της σε ένα δωμάτιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Τζίνι ήταν δεμένη σε μία παιδική τουαλέτα ή ήταν δεμένη στη κουνιά της. Αυτό υποχρέωνε τα χέρια και τα πόδια της Τζίνι να παραμένουν εντελώς ακινητοποιημένα. Ο πατέρας της απαγόρευε στην υπόλοιπη οικογένεια να αλληλεπιδράει μαζί της, της έδωσε σχεδόν καμία διέγερση οποιουδήποτε είδους, και την άφησε σοβαρά υποσιτισμένη. Η έκταση της απομόνωσής της την εμπόδισε να έρθει σε επαφή με οποιαδήποτε ομιλία ή ανθρώπινη αλληλεπίδραση, και ως εκ τούτου δεν κατάφερε να αποκτήσει γλώσσα κατά την παιδική της ηλικία, όπως και η Άννα. Την κακοποίηση της γνώρισε η Πρόνοια του Λος Άντζελες στις 4 Νοεμβρίου 1970 και αυτό προκάλεσε φρενίτιδα στα μέσα ενημέρωσης σχετικά με την υπόθεση της.
Μετά την ανακάλυψή της, τη Τζίνι ανέλαβαν επιστήμονες, φυσιολόγοι και γλωσσολόγοι. Η Τζίνι έχει ζήσει πολύ περισσότερο στην απομόνωση απ' ότι η Άννα και πιστεύεται ότι είναι 63 ή 64 ετών (από το 2021), αλλά δεν έχει ακόμη αποκτήσει μια πρώτη γλώσσα. Σε αντίθεση με την Άννα, οι ψυχολόγοι και οι γλωσσολόγοι συνεχίζουν να συζητούν συχνά για τη Τζίνι μέχρι και σήμερα και υπάρχει σημαντικό ακαδημαϊκό ενδιαφέρον από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την ανάπτυξή της και τις μεθόδους της ερευνητικής ομάδας, καθώς η περίπτωση της Τζίνι έχει δείξει την αναγκαιότητα έγκαιρης γλωσσικής διέγερσης στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας των ανθρώπων. Οι ανακαλύψεις που έγιναν μέσω των ακόλουθων επιστημονικών δοκιμών για τη Τζίνι σχετίζονται με την Άννα επειδή εξηγεί ότι η έλλειψη διέγερσης της Άννας κατά τη διάρκεια της απομονωμένης παιδικής της ηλικίας είναι ο λόγος για τον οποίο δεν μπόρεσε ποτέ να αποκτήσει τις προφορικές δεξιότητες επικοινωνίας που αναμενόταν από την ηλικία της μέχρι την στιγμή του πρόωρου θανάτου της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδιά
Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια στη Θάλασσα
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια στη Θάλασσα (EMSA) είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης του οποίου αποστολή είναι η διασφάλιση υψηλού, ομοιόμορφου και αποτελεσματικού επίπεδου ασφάλειας ναυσιπλοΐας, η ναυτική ασφάλεια, η πρόληψη και η αντιμετώπιση της ρύπανσης που προέρχεται από πλοία καθώς και η αντιμετώπιση της ρύπανσης της θάλασσας που προκαλείται από εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ιδρύθηκε με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1406/2002 του Συμβουλίου της 27ης Ιουνίου 2002, ο οποίος τροποποιήθηκε σημαντικά με τον Κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 100/2013 του Συμβουλίου της 15ης Ιανουαρίου 2013. Η έδρα του βρίσκεται στη Λισαβόνα Πορτογαλίας.
Καθήκοντα
Τα περισσότερα καθήκοντα του οργανισμού έχουν προληπτικό χαρακτήρα, όπως ο έλεγχος του τρόπου εφαρμογής ορισμένων νόμων και η αξιολόγηση της συνολικής αποτελεσματικότητάς τους, ενώ άλλα έχουν κατασταλτικό χαρακτήρα, όπως η αποστολή σε χώρες της ΕΕ σκαφών απάντλησης πετρελαίου σε περίπτωση μεγάλης πετρελαιοκηλίδας στη θάλασσα και ο εντοπισμός θαλάσσιας ρύπανσης μέσω δορυφορικής επιτήρησης.
Ο Οργανισμός παρέχει στις αρχές λεπτομερείς και αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με το τι συμβαίνει στη θάλασσα, σε πραγματικό χρόνο, προκειμένου να τις βοηθήσει να εφαρμόζουν αποτελεσματικά τις θαλάσσιες πολιτικές. Για την παρακολούθηση της ναυτιλιακής κυκλοφορίας διαχειρίζεται υπηρεσίες όπως το ενωσιακό σύστημα ανταλλαγής ναυτιλιακών πληροφοριών SafeSeaNet και το κέντρο δεδομένων LRIT της ΕΕ για την ταυτοποίηση και τον εντοπισμό σκαφών εξ αποστάσεως.
Με την υπηρεσία γεωεπισκόπησης από δορυφόρους παρέχεται μία μοναδική άποψη των ωκεανών, θαλασσών και ακτών της ΕΕ. Οι εικόνες και τα δεδομένα θέσης πλοίων παρέχονται στις αρμόδιες αρχές για την αντιμετώπιση της πειρατείας και παράνομων πράξεων, την διερεύνηση ατυχημάτων στον τομέα των θαλάσσιων μεταφορών και τον εντοπισμό πετρελαιοκηλίδων.
Η υπηρεσία Εξ Αποστάσεως Πλοηγούμενων Εναέριων Συστημάτων (αγγλικά: Remotely Piloted Aircraft Systems με σύντμηση RPAS) με τις νέες πλατφόρμες αισθητήρων παρακολουθεί παραμέτρους όπως τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου από πλοία, επιτηρεί για δραστηριότητες παράνομης αλιείας, διακίνησης ναρκωτικών ή παράνομης διακίνησης μεταναστών, και επικουρεί σε αποστολές έρευνας και διάσωσης.
Ο Οργανισμός πρέπει να συνεργάζεται με τα κράτη μέλη για την οργάνωση δραστηριοτήτων κατάρτισης, να παρέχει πληροφορίες και επιχειρησιακές υπηρεσίες, να συνδράμει στην εξεύρεση τεχνικών λύσεων και στην αντιμετώπιση περιστατικών ρύπανσης της θάλασσας. Πρέπει, επίσης, να διευκολύνει την συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών στο πεδίο της παρακολούθησης της ναυτιλιακής κυκλοφορίας, στον τομέα της διερεύνησης ναυτικών ατυχημάτων και συμβάντων και για την ταυτοποίηση και δίωξη των πλοίων ή εγκαταστάσεων που ευθύνονται για παράνομες απορρίψεις.
Για την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών ναυτιλιακών συγκροτημάτων είναι σημαντική η προσέλκυση καλά καταρτισμένων Ευρωπαίων ναυτικών. Ως εκ τούτου, ο Οργανισμός πρέπει να επιδεικνύει εμπειρογνωμοσύνη, να προάγει την κατάρτιση των ναυτικών και την διάδοση των ορθών πρακτικών.
Ο Οργανισμός διενεργεί επισκέψεις και τεχνικές επιθεωρήσεις στα κράτη μέλη κατά τις οποίες ελέγχονται η εφαρμογή των κανονισμών και η εκπλήρωση των καθηκόντων, οι νηογνώμονες, τα πλοία και η εκπαίδευση και πιστοποίηση των ναυτικών.
Οργάνωση
Ο οργανισμός διοικείται από τον εκτελεστικό διευθυντή ο οποίος διορίζεται από το διοικητικό συμβούλιο με βάση την αξία του και τις τεκμηριωμένες διοικητικές και διευθυντικές του ικανότητες, καθώς και την επάρκεια και την πείρα του στον τομέα της ασφάλειας στη θάλασσα και της πρόληψης της ρύπανσης από πλοία για πενταετή θητεία.
Το διοικητικό συμβούλιο απαρτίζεται από τους αντιπροσώπους των κρατών μελών, από 4 αντιπροσώπους της Επιτροπής και από 4 αντιπροσώπους του ναυτιλιακού κλάδου. Ενδέχεται να χρειαστεί και η συμμετοχή αντιπροσώπων τρίτων χωρών, όπως της Ισλανδίας και της Νορβηγίας.
Ο οργανισμός διαθέτει 11 μονάδες που κατηγοριοποιούνται σε 3 τμήματα. Το τμήμα Επιχειρησιακών Υπηρεσιών περιλαμβάνει τις μονάδες: Ανθρώπινοι πόροι & εσωτερική υποστήριξη, Νομική, Οικονομική & Εγκαταστάσεων, Υποστήριξη επιχειρήσεων. Το τμήμα Ασφάλειας και Προτύπων περιλαμβάνει τις μονάδες: Επισκέψεις και επιθεωρήσεις, Ασφάλεια πλοίων, Περιβάλλον και Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού. Το τμήμα Επιχειρήσεων περιλαμβάνει τις μονάδες: Αντιμετώπιση Περιστατικών Ρύπανσης, Αναφορές πλοίων και λιμένων, Παρακολούθηση ναυτιλιακής κυκλοφορίας, Ψηφιοποίηση & Ανάπτυξη εφαρμογών. Έκαστου τμήματος ηγείται ο τμηματάρχης.
Προϋπολογισμός
Τα έσοδα του Οργανισμού προέρχονται από εισφορά της Κοινότητας, από πιθανές εισφορές τρίτων χωρών που συμμετέχουν στις εργασίες του και από τα τέλη για εκδόσεις, δραστηριότητες κατάρτισης ή άλλες υπηρεσίες που παρέχει. Τα έξοδα καλύπτουν τις δαπάνες προσωπικού, τις διοικητικές δαπάνες, και τις δαπάνες υποδομής και λειτουργίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη Κατηγορία:Ασφάλεια ναυσιπλοΐας
Βίκτορ Βασνετσόφ
Ο Βίκτορ Μιχαΐλοβιτς Βασνετσόφ (ρωσικά: Ви́ктор Миха́йлович Васнецо́в, 15 Μαΐου 1848 – 23 Ιουλίου 1926) ήταν Ρώσος ζωγράφος. Απεικόνιζε κυρίως μυθολογικά και ιστορικά θέματα και θεωρείται θεμελιωτής της Ρωσικής λαογραφίας, του Ρομαντικού Εθνικισμού και του Ρωσικού αφυπνιστικού κινήματος.
Παιδική ηλικία (1848–58)
Ο Βίκτορ Βασνετσόφ γεννήθηκε στο χωριό Λόπιαλ του Κυβερνείου Βιάτκα το 1848. Ο πατέρας του, ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Βασνετσόφ, ήταν ιερέας και ακαδημαϊκός στις φυσικές επιστήμες και την αστρονομία αλλά ήταν και φιλόσοφος. Ο παππούς του ήταν αγιογράφος. Δύο από τους τρεις γιους του Μιχαήλ Βασνετσόφ, ο Βίκτορ και ο Απολλινάρι, έγιναν διάσημοι ζωγράφοι, ο τρίτος γιος έγινε δάσκαλος. Ο Βίκτορ ήταν το δεύτερο από τα έξι συνολικά παιδιά. Στο Λόπιαλ ο Βίκτορ άρχισε να ζωγραφίζει τοπία και σκηνές της ζωής του χωριού. Σε μία επιστολή του στον Βλαντιμίρ Στατσόφ, ανακαλούμενος την παιδική του ηλικία γράφει, «είχα ζήσει με τα παιδιά των αγροτών και μου άρεσαν όχι ως ναροντικοί, αλλά ως φίλοι".
Βιάτκα (1858–67)
Όταν αποφοίτησε από το σχολείο αποφάσισε να πάει στην Αγία Πετρούπολη για να σπουδάσει ζωγραφική. Τότε και έβγαλε σε δημοπρασία τους πίνακες "Γυναίκα Θεριστής" (1867) και "Γαλακτοπώλης" (1867) για να μαζέψει λεφτά για το ταξίδι του.
Αγία Πετρούπολη (1867–76)
Ο Βασνετσόφ έγινε φίλος με τον αρχηγό τους Ιβάν Κραμσκόι, και τον αποκαλούσε δάσκαλο. Επίσης ανέπτυξε πολύ φιλικές σχέσεις με τον συμμαθητή του Ιλιά Ρέπιν.
Ο Βασνετσόφ απέφευγε αρχικά να κάνει πίνακες με μυθολογικό ή ιστορικό χαρακτήρα, αλλά όταν αποφάσισε και έκανε τον γραφικό πίνακα με τον Χριστό και τον Πόντιο Πιλάτο η ακαδημία τον βράβευσε με ένα ασημένιο μετάλλιο.
Τη δεκαετία του 1870 έκανε πολλά χαρακτικά κομμάτια απεικονίζοντας την καθημερινή ζωή. Δύο από αυτά είναι τα: "Επαρχιακός Βιβλιοπώλης" (1870) και "Ένα αγόρι με ένα μπουκάλι βότκα" (1872) με τα οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Γουόρλντ Φερ του Λονδίνου το 1874.
Εκείνη την περίοδο ξεκίνησε να κάνει και πίνακες με απεικονίσεις της καθημερινής ζωής. Πίνακες όπως ''"Αγρότες τραγουδιστές" (1873) και "Η μετακόμιση" (1876) είχαν μεγάλη επιτυχία στους δημοκρατικούς κύκλους της Ρωσικής κοινωνίας. ''
Παρίσι (1876–77)
Το 1876 ο Ρέπιν κάλεσε τον Βασνετσόφ να πάει στην "αποικία" των "Πιριντβίζνικι" στο Παρίσι. Εκεί ο Βασνετσόφ εξασκήθηκε στις κλασικές και τις σύγχρονες τέχνες, στον ακαδημαϊσμό και τον ιμπρεσιονισμό. Εκείνη την περίοδο έκανε τον πίνακα "Ακροβάτες" (1877), και παρουσίασε κάποιους απο τους πίνακες του στο σαλόν. Στο Παρίσι άρχισαν να του τραβάνε το ενδιαφέρον τα παραμύθια ως θέματα, και έκανε τον πίνακα με τον Ιβάν Τσάρεβιτς να καβαλάει ένα γκρι λύκο. Ο Βασνετσόφ δούλεψε και σαν μοντέλο, κάνοντας τον Σάντκο για τον διάσιμο πίνακα του Ρέπιν "Ο Σάντκο στο υποθαλάσσιο βασίλειο". Το 1877 πείγε στη Μόσχα.
Μόσχα (1877–84)
thumb|260x260px|"Το ιπτάμενο χαλί" (1880) Στα τέλη της δεκαετίας του 1870 ο Βασνετσόφ επικεντρώθηκε στη δημιουργία έργων με θέμα τα ρωσικά παραμύθια και κυρίως το επικό αφηγηματικό ποίημα "Μπίλινα" (Ρωσικά: были́на), εκτελώντας μερικά από τα πιο γνωστά έργα του: "Ο Ιππότης στο Σταυροδρόμι" (1878), "Το πεδίο μάχης του Πρίγκιπας Ιγκόρ" (1878), "Τρεις πριγκίπισσες στο υπόγειου Βασιλείου" (ολοκληρώθηκε το 1884), "Το ιπτάμενο χαλί" (1880), και "Αλιονούσκα" (1881).
Τα έργα αυτά του Βασνετσόφ δεν εκτιμήθηκαν εκείνο τον καιρό. Πολλοί κριτικοί τα απέρριψε γιατί υπονόμευαν τις αρχές των "Πιριντβίζνικι". Ακόμη και ο Πάβελ Μιχάιλοβιτς Τρετιακόφ, ο ιδρυτής της Πινακοθήκης Τρετιακόφ, αρνήθηκε να τα αγοράσει. Τα έργα του Βασνετσόφ άρχισαν να χαίρουν εκτίμηση τη δεκαετία του 1880, όταν γύρισε την προσοχή του σε θρησκευτικά θέματα και δημιούργησε μια σειρά από εικόνες με τον προστάτη των τεχνών, Σάββα Μάμοντοφ.
Κίεβο (1884–89)
thumb|260x260px|"Η βάφτιση του Πρίγκιπα Βλάντιμιρ" Το 1884-1889 είχε δοθεί στον Βασνετσόφ η ευκαιρία να κάνει τις τοιχογραφίες για τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βλαδίμηρου. Ήταν ένα δύσκολο έργο που ήταν αντίθετο στις Ρωσικές και δυτικές παραδόσεις της θρησκευτικής ζωγραφικής. Ο κριτικός τέχνης Βλαντιμίρ Στασόφ τις αποκάλεσε ένα ιερόσυλο θεατρικό με τα θρησκευτικά αισθήματα του ρωσικού λαού. Ένας άλλος δημοφιλής κριτικός, ο Ντμίτρι Φιλοσόφοβ, αναφερόμενος σε αυτές τις τοιχογραφίες είπε: « (Είναι) η πρώτη γέφυρα μετά από πάνω από 200 χρόνια μεταξύ του χάσματος που χωρίζει τις διαφορετικές τάξεις της ρωσικής κοινωνίας».
Ενώ ζούσε στο Κίεβο, ο Βασνετσόφ έγινε φίλος με τον Μιχαήλ Βρούμπελ, ο οποίος συμμετείχε επίσης στη διακόσμηση του καθεδρικού ναού. Ο Βασνετσόφ υπήρξε και δάσκαλος του Βρούμπελ. Ακόμα στο Κίεβο ο Βασνετσόφ ολοκλήρωσε τον πίνακα "Ο Ιβάν Τσάρεβιτς καβαλάει ένα γκρι λύκο" και εκεί ξεκίνησε τον πιο γνωστό του πίνακα "Μπογκατίρ" (1898)
Το 1885 ταξίδεψε στην Ιταλία και την ίδια χρονιά δούλεψε στις σκηνογραφίες και τα κοστούμια για την όπερα του Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ "Σνεγκούροτσκα".thumb|473x473px|"Ιβάν ο Τρομερός"|left
Μεταγενέστερα χρόνια (1890-1926)
thumb|260x260px|"Μπογκατίρ" (1898) Οι δύο επόμενες δεκαετίες ήταν πολύ παραγωγικές για τον Βασνετσόφ. Εκείνη την περίοδο άρχισε και να δοκιμάζει διαφορετικά υλικά για να κάνει τα έργα του. Το 1897 με τον αδελφό του Απολλινάρι δούλεψαν μαζί στον θεατρικό σχεδιασμό του έργου "Sadko" του Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ.
Μεταξύ του 1906 και 1911, ο Βασνετσόφ εργάστηκαν για το σχεδιασμό των ψηφιδωτών του καθεδρικό ναού του Αλέξανδρου Νιέφσκι στη Βαρσοβία και επίσης βοήθησε στο σχεδιασμό του καθεδρικού ναού του Αλέξανδρου Νιέφσκι στη Μόσχα. thumb|260x260px|Ρωσικό γραμματόσημο (1914) Το 1912, του δόθηκε τίτλος ευγενείας από τον τσάρο Νικόλαο β'. Το 1914 σχεδίασε ένα χαρτόσημο που προοριζόταν για την εθελοντική συλλογή των θύματα του α' παγκοσμίου πολέμου.
Ο Βασνετσόφ είχε δώσει ένα σημαντικό χρηματικό ποσό στο Κρατικό Ιστορικό Μουσείο, με τα οποία αγόρασε τα μεγαλύτερο μέρος της συλλογής του. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Βασνετσόφ υποστήριξε την άρση ορισμένων από τις αγιογραφίες (κυρίως αυτές του Αλεξάντρ Ιβάνοφ) από τις εκκλησίες, και τη μεταφορά τους στην Πινακοθήκη Τρετιακώφ.
Το 1918 ο Βασνετσόφ συμμετείχε στο σχεδιασμό μίας στρατιωτικής στολής για το νεοσύστατο Κόκκινο Στρατό. Σχεδίασε το καπέλο "Μπουντέβονκα" (ρωσικά: Будёновка), το καπέλο αναπαρήγαγε το στυλ των κωνικών περικεφαλαίων των αρχαίων Ρως.
Τιμήσεις
Ο μικρό πλανήτης "3586 Vasnetsov", που ανακαλύφθηκε από τη σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ζουραυλιόβα το 1978 ονομάστηκε έτσι προς τιμή του καλλιτέχνη.
Στην ταινία "Elizabeth: Η χρυσή εποχή" (Elizabeth: The Golden Age), ο πίνακας του Βασνετσόφ "Ιβάν ο Τρομερός" παρουσιάζεται σαν να υπήρχε κατά τη διάρκεια της ζωής του Τσάρου, και πως ο Ιβάν ο ίδιος τα αποστέλλει στην Αγγλία, όταν προσφέρετε να παντρευτεί τη Βασίλισσα Ελισάβετ Α'.
Ο εγγονός του ήταν ο "Καλλιτέχνης του Λαού" της ΕΣΣΔ, Αντρέι Βασνετσόφ.
Παραπομπές
Βιβλιογραφία
Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ινδίας
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ινδίας (Arzi Hakumat-e-Azad Hind) ή, πιο απλά, Ελεύθερη Ινδία (Azad Hind), ήταν μια Ινδική προσωρινή κυβέρνηση που ιδρύθηκε στη κατεχόμενη από την Ιαπωνία Σιγκαπούρη, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Συγκροτήθηκε τον Οκτώβριο του 1943 και υποστηρίχθηκε-εξαρτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την Αυτοκρατορική Ιαπωνία.
Ήταν μέρος ενός πολιτικού κινήματος που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1940 έξω από την Ινδία με σκοπό τη συμμαχία με τις δυνάμεις του Άξονα για να απελευθερώσει την Ινδία από τη Βρετανική κυριαρχία. Σχηματίστηκε από Ινδούς εξόριστους εθνικιστές, προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη Σιγκαπούρη με νομισματική, στρατιωτική και πολιτική βοήθεια από την Αυτοκρατορική Ιαπωνία. Με ημερομηνία συγκρότησης την 21η Οκτωβρίου 1943, η κυβέρνηση προήλθε από τις ιδέες του Σούμπχας Τσάντρα Μπόσε, ο οποίος ήταν επίσης ο επικεφαλής της κυβέρνησης και ο αρχηγός του κράτους. Η κυβέρνηση ανακήρυσσε εξουσία επί του Ινδικού πολιτικού και στρατιωτικού προσωπικού στη βρετανική αποικιακή επικράτεια της Νοτιοανατολικής Ασίας και προσδοκώμενη εξουσία επί του κατεχόμενου εδάφους της Ινδίας από τις Ιαπωνικές δυνάμεις και τον Ινδικό Εθνικό Στρατό κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής προώθησης προς την Ινδία.
Αμέσως μετά τον σχηματισμό της προσωρινής κυβέρνησης, η Ελεύθερη Ινδία κήρυξε πόλεμο ενάντια στις συμμαχικές δυνάμεις στο Μέτωπο Ινδίας-Βιρμανίας. Ο στρατός της, ο Ινδικός Εθνικός Στρατός (Azad Hind Fauj), ξεκίνησε να δραστηριοποιείται εναντίον του Βρετανικού Ινδικού Στρατού και των συμμαχικών δυνάμεων ως μέρος του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού στον τομέα Ιμπχάλ-Κοχίμα. Ο INA είχε την πρώτη του σημαντική συμπλοκή στη Μάχη του Ιμπχάλ όπου, υπό την ηγεσία του Ιαπωνικού Πέμπτου Στρατού, παραβίασε τις βρετανικές άμυνες στη Κοχίμα, φτάνοντας στα περίχωρα της Μοϊράνγκ πριν υποστεί μια καταστροφική ήττα από τις καλά αμυνόμενες Συμμαχικές δυνάμεις ενώ η συμμαχική κυριαρχία στον αέρα και οι περιορισμένες γραμμές ανεφοδιασμού ανάγκασαν τόσο τους Ιάπωνες όσο και τον ΙΝΑ να υποχωρήσουν.
Η ύπαρξη της Ελεύθερης Ινδίας είχε την ίδια κατάληξη με εκείνη του Ινδικού Εθνικού Στρατού. Ενώ η ίδια η κυβέρνηση συνέχισε να υπάρχει έως ότου η πολιτική διοίκηση των Νήσων Ανταμάν επέστρεψε στη δικαιοδοσία των Βρετανών προς το τέλος του πολέμου, η περιορισμένη εξουσία της Ελεύθερης Ινδίας τελείωσε ουσιαστικά με την παράδοση του τελευταίου μεγάλου σώματος στρατευμάτων του INA στο Γιανγκόν. Ο θάνατος του Μπόσε θεωρείται το τέλος ολόκληρου του Κινήματος της Ελεύθερης Ινδίας.
Η κληρονομιά της Ελεύθερης Ινδίας είναι ωστόσο, αμφιλεγόμενη. Μετά τον πόλεμο, οι Βρετανοί παρακολούθησαν με ανησυχία τη μετατροπή της αντίληψης προς τους ακολούθους της Ελεύθερης Ινδίας από προδότες και συνεργάτες «στους μεγαλύτερους μεταξύ των πατριωτών». Δεδομένης της παλίρροιας του μαχητικού εθνικισμού που πέρασε από την Ινδία και τη δυσαρέσκεια και τις εξεγέρσεις που ενέπνευσε, είναι συζητήσιμο ότι ο πρωταρχικός στόχος της, να αναπτύξει τη δημόσια δυσαρέσκεια και τις εξεγέρσεις εντός των ινδικών τάξεων του Βρετανικού Ινδικού Στρατού για την ανατροπή των Βρετανών, ήταν τελικά επιτυχής.
Υπουργοί
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ινδίας αποτελούταν από ένα Υπουργικό Συμβούλιο με επικεφαλής τον Σούμπχας Τσάντρα Μπόσε ως Αρχηγός του Κράτους, Πρωθυπουργός και Υπουργός Πολέμου και Εξωτερικών Υποθέσεων.
Η Λοχαγός Δόκτωρ Λακσχμί Σουαμιναντχάν (αργότερα παντρεύτηκε ως Λακσχμί Σαχγκάλ) ήταν η Υπουργός αρμόδια για τη Γυναικεία Οργάνωση. Κατείχε αυτή τη θέση μαζί με την διοίκηση του Συντάγματος Rani Jhansi, μιας ταξιαρχίας γυναικών στρατιωτών του Ινδικού Εθνικού Στρατού. Για έναν τακτικό Ασιατικό στρατό, αυτό το γυναικείο σύνταγμα ήταν αρκετά πρωτοποριακό: ήταν το πρώτο του είδους του που συγκροτήθηκε στην Ασιατική ήπειρο. Η Δρ Λακσχμί ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς και ευημερούσες γυναικολόγους στη Σιγκαπούρη πριν εγκαταλείψει την πρακτική της για να διοικήσει τα στρατεύματα του συντάγματος Ράνι του Τζάνσι.
Άλλοι υπουργοί της Προσωρινής Κυβέρνησης της Ελεύθερης Ινδίας ήταν οι εξής:
Ο Ινδικός Εθνικός Στρατός εκπροσωπήθηκε από τους υπουργούς των Ένοπλων Δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων:
Η Προσωρινή Κυβέρνηση περιελάμβανε επίσης και έναν αριθμό Γραμματέων και Συμβούλων του Σούμπχας Τσάντρα Μπόσε, συμπεριλαμβανομένων:
Όλοι αυτοί οι Γραμματείς και οι επίσημοι Σύμβουλοι κατείχαν υπουργική θέση στην προσωρινή κυβέρνηση. Η έκταση της καθημερινής διαχείρισης των υποχρεώσεων της Ελεύθερης Ινδίας δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένη, επομένως οι συγκεκριμένες αρμοδιότητές τους ως κυβερνητικοί αξιωματούχοι για το κράτος εκτός των θέσεών τους ως υπουργοί στήριξης για τον Σούμπχας Τσάντρα Μπόσε είναι άγνωστες.
Αναγνώριση
μικρογραφία|300x300εσ| Η Διάσκεψη της Ευρύτερης Ανατολικής Ασίας τον Νοέμβριο του 1943, οι συμμετέχοντες από αριστερά προς τα δεξιά: Μπο Μάου, Ζάνγκ Τζινγχούι, Γουάνγκ Τζινγκγουέι, [[Τότζο Χιντέκι, Γουάν Γουαϊθαγιάκον, Ζοσέ Π. Λορέλ, Σούμπχας Τσάντρα Μπόσε. ]] Η Ελεύθερη Ινδία αναγνωρίστηκε ως νόμιμο κράτος από έναν μικρό αριθμό χωρών, κυρίως από τις δυνάμεις του Άξονα και τους συμμάχους τους. Η Ελεύθερη Ινδία είχε διπλωματικές σχέσεις με εννέα χώρες: τη Ναζιστική Γερμανία, την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας, την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία, το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας και την κυβέρνηση Γουάνγκ Τζινγκγουέι, την Ταϊλάνδη, το κράτος της Βιρμανίας, το Μαντσουκούο και τη Δεύτερη Δημοκρατία των Φιλιππίνων. Με τη δήλωση του σχηματισμού της κυβέρνησης στην κατεχόμενη Σιγκαπούρη, ο Τίσεχ της Ιρλανδίας, Έιμαν ντε Βαλέρα, έστειλε συγχαρητήρια στον Μπόσε. Η Γαλλία του Βισύ, ωστόσο, παρόλο που ήταν συνεργάτης του Άξονα, δεν έδωσε ποτέ επίσημη πολιτική αναγνώριση στην Ελεύθερη Ινδία. Η κυβέρνηση συμμετείχε ως παρατηρητής στη Διάσκεψη της Ευρύτερης Ανατολικής Ασίας τον Νοέμβριο του 1943.
Περιοχές υπό τη διοίκηση της Προσωρινής Κυβέρνησης
Σχεδόν όλη η ελεγχόμενη επικράτεια της Προσωρινής Κυβέρνησης βρισκόταν στα νησιά Ανταμάν, αν και επετράπηκε μερική εξουσία επί των Ινδικών κατεχόμενων από την Ιαπωνία εδαφών. Η αστική αρχή της Προσωρινής Κυβέρνησης δεν θεσπίστηκε ποτέ σε περιοχές που κατέλαβε ο INA. Αντίθετα, επικράτησε η ιαπωνική στρατιωτική αρχή και η ευθύνη για τη διοίκηση των κατεχόμενων περιοχών της Ινδίας μοιράστηκε μεταξύ των ιαπωνικών και των ινδικών δυνάμεων.
Η ήττα του INA και η κατάρρευση της προσωρινής κυβέρνησης
Ως ο μόνος που έμεινε να υπερασπιστεί τη Γιανγκόν από τη Βρετανική προέλαση χωρίς υποστήριξη από τους Ιάπωνες, ο INA ηττήθηκε. Ο Μπόσε συμβουλεύτηκε στο να εγκαταλείψει τη Βιρμανία για να συνεχίσει τον αγώνα του για την ανεξαρτησία της Ινδίας και επέστρεψε στη Σιγκαπούρη πριν από την πτώση της Γιανγκόν. Η κυβέρνηση της Ελεύθερης Ινδίας που είχε ιδρύσει στα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ κατέρρευσε, όταν οι φρουρές των ιαπωνικών και ινδικών στρατευμάτων του νησιού ηττήθηκαν από τα βρετανικά στρατεύματα και τα ίδια τα νησιά απελευθερώθηκαν. Υπάρχουν ισχυρισμοί πως ο Μπόσε σκοτώθηκε από πτώση αεροπλάνου που αναχώρησε από την Ταϊβάν, προσπαθώντας να δραπετεύσει στη Ρωσία. Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ινδίας έπαψε να υφίσταται με το τέλος του Άξονα, του ΙΝΑ και την εξαφάνιση του Μπόσε το 1945.
Τα στρατεύματα που αποτελούσαν τις ταξιαρχίες του Ινδικού Εθνικού Στρατού συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι πολέμου από τους Βρετανούς. Ορισμένοι από αυτούς τους κρατούμενους μεταφέρθηκαν στην Ινδία και δικάστηκαν από Βρετανικά δικαστήρια για προδοσία, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων υψηλόβαθμων αξιωματικών, όπως ο συνταγματάρχης Γκουρμπάκσχ Σινγκ Ντίλον. Η υπεράσπιση αυτών των ατόμων από τη δίωξη των Βρετανών έγινε κεντρικό σημείο διαμάχης μεταξύ της Βρετανικής διοίκησης και του Ινδικού Κινήματος Ανεξαρτησίας στα μεταπολεμικά χρόνια.
Συνεισφορά στην ανεξαρτησία της Ινδίας
Ο πραγματικός βαθμός στον οποίο οι δραστηριότητες του ΙΝΑ επηρέασαν την ανεξαρτησία της Ινδίας, αντικατοπτρίζεται στις απόψεις του Κλέμεντ Άττλη, του Βρετανού πρωθυπουργού την περίοδο της ανεξαρτησίας της Ινδίας. Ο Άττλη αναφέρει αρκετούς λόγους, οι σημαντικότεροι από τους οποίους ήταν οι δραστηριότητες του INA του Σούμπχας Τσάντρα Μπόσε, που εξασθένισαν τα ίδια τα θεμέλια της Βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδία, και η ανταρσία του Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού της Ινδίας που έκανε τους Βρετανούς να συνειδητοποιήσουν ότι η υποστήριξη από τις Ινδικές ένοπλες δυνάμεις δεν ήταν πλέον εφικτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσωρινές κυβερνήσεις Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Λα Σερ
Το Λα Σερ (γαλλικά: La Serre, οξιτανικά: La Sèrra) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερουά (γαλλικά: Serrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Νέλσον Πικέ
Ο Νέλσον Πικέ Σόουτο Μαγιόρ (Nelson Piquet Souto Maior - Ρίο ντε Τζανέιρο, 17 Αυγούστου 1952), γνωστός με το συντομότερο Νέλσον Πικέ, είναι Βραζιλιάνος οδηγός αγώνων που διακρίθηκε στη Φόρμουλα 1 κατά τη δεκαετία του 1980. Έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα τρεις φορές, υστερώντας μόνο των Σεμπάστιαν Φέτελ (4), Αλέν Προστ (4), Χουάν Μανουέλ Φάντζιο (5), Λιούις Χάμιλτον (7) και Μίκαελ Σουμάχερ (7).
Καριέρα στη Φόρμουλα 1
Ο Πικέ μπήκε στο μηχανοκίνητο αθλητισμό ως οδηγός καρτ και στα είκοσί του είχε στεφθεί ήδη δύο φορές πρωταθλητής Βραζιλίας σε αυτόν τον τύπο οχημάτων. Οι ικανότητές του εντυπωσίασαν τον Έμερσον Φιτιπάλντι, πρωταθλητή Φόρμουλα 1 τις χρονιές 1972 και 1974, ο οποίος τον πήρε μαζί του στο πρωτάθλημα Φόρμουλα V που διοργάνωνε.
Το 1978 έκανε το μεγάλο βήμα και πέρασε στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, συμμετέχοντας στη βρετανική Φόρμουλα 3. Αν και νεοεμφανιζόμενος, κέρδισε το πρωτάθλημα, καταρρίπτοντας ταυτόχρονα το ρεκόρ νικών του Σερ Τζάκι Στιούαρτ.
Μπράμπαμ (1978-1985)
Διακρίνοντας το ταλέντο του, η Μπράμπαμ του Μπέρνι Έκλεστοουν έσπευσε να εξασφαλίσει τα δικαιώματά του Πικέ για τη Φόρμουλα 1. Ντεμπουτάρισε στη μέση της σεζόν του 1978 στο γκραν-πρι της Δυτικής Γερμανίας, ενώ πήρε τους πρώτους του βαθμούς τον Αύγουστο του 1979, τερματίζοντας 4ος στην Ολλανδία.
Τον Σεπτέμβριο του 1979 προήχθη σε πρώτο οδηγό της Μπράμπαμ, μετά την απόφαση του Νίκι Λάουντα να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Το 1980 ήλθε η δεύτερη θέση στην τελική βαθμολογία των οδηγών, επιστέγασμα μιας εντυπωσιακής παρουσίας με 3 πρώτες νίκες.
Η επόμενη χρονιά ήταν ακόμα πιο αποτελεσματική, αφού αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής με 50 βαθμούς έναντι 49 του Κάρλος Ρόιτεμαν που «αυτοκτόνησε» στους δύο τελευταίους αγώνες, αποτυγχάνοντας να μπει στη βαθμολογούμενη εξάδα. Η νίκη του πάντως αμαυρώθηκε από καταγγελίες, ότι το σασί της Μπράμπαμ ήταν ελαφρύτερο από τα επιτρεπόμενα και ότι του προσέθεταν βαρίδια κατά τη ζύγιση, ώστε να μη γίνει αντιληπτή η παραβίαση των κανονισμών.
Γουίλιαμς Φόρμουλα 1 (1986-1987)
Ακολούθησαν δύο μέτριες χρονιές, κατά τις οποίες ανέβηκε στην πρώτη θέση του πόντιουμ μονάχα τρεις φορές, μέχρι που το 1986 αποφάσισε να αφήσει την Μπράμπαμ για λογαριασμό της Γουίλιαμς. Εκεί συνάντησε τον Νάιτζελ Μάνσελ και συγκρότησαν ένα εκρηκτικό δίδυμο, γνωστό τόσο για τις επιδόσεις του όσο και για τις μεταξύ τους αντιδικίες. Η ομάδα τους κατέκτησε το πρωτάθλημα κατασκευαστών, αλλά η άρνηση των δύο να συνεργασθούν χάρισε τον τίτλο των οδηγών στον Αλαίν Προστ με 72 βαθμούς, έναντι 70 του Μάνσελ και 69 του Πικέ.
Το 1987 ήλθε το τρίτο και πιο εύκολο πρωτάθλημα. Αυτή τη φορά ο Πικέ είχε εξασφαλίσει διαφορά 12 βαθμών από τον 14ο αγώνα, με έντεκα τερματισμούς στην πρώτη τριάδα (εκ των οποίων τρεις πρωτιές). Ο Μάνσελ ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να αμφισβητήσει τα πρωτεία του στα δύο τελευταία γκραν-πρι της σαιζόν, αλλά τραυματίσθηκε και αποχώρησε. Τελικός απολογισμός: Πικέ 73, Μάνσελ 61. Επίσης, η Ουΐλιαμς κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα κατασκευαστών.
Λότους (1988-1989)
Η σαιζόν 1988 βρήκε τον Πικέ στα μονοθέσια της φιλόδοξης Λότους, από την οποία μόλις είχε αποχωρήσει ο ανερχόμενος σταρ Άιρτον Σένα. Μολονότι η Λότους χρησιμοποιούσε τον ίδιο κινητήρα Χόντα με τον οποίο είχε διαπρέψει στην Ουΐλιαμς, τα αποτελέσματα υπήρξαν απογοητευτικά, με μόλις τρία πόντιουμ (και αυτά ως τρίτος) σε δεκαέξι αγώνες. Ακόμα χειρότερο ήταν το 1989, όταν για πρώτη φορά μετά την παρθενική του πλήρη σεζόν (1979) δεν ανέβηκε στο βάθρο ούτε σε ένα γκραν-πρι.
Μπένετον (1990-1991)
Το 1990 αποδέχθηκε την πρόταση του Φλάβιο Μπριατόρε να ενταχθεί στη Μπένετον και να αμείβεται βάσει αποτελεσμάτων, μια πρακτική μάλλον υποτιμητική για τρις παγκόσμιο πρωταθλητή. Όμως αυτή η τελευταία του διετία στη Φόρμουλα 1 έμελλε να είναι αρκετά καλή και σίγουρα η καλύτερη περίοδος της Μπένετον στην προ-Σουμάχερ εποχή. Το 1990 τερμάτισε τρίτος πίσω από τους Σένα (78) και Προστ (71), έχοντας 43 βαθμούς και δύο πρωτιές, ενώ το 1991 αποχαιρέτησε το πρωτάθλημα στην έκτη θέση της τελικής κατάταξης με 26,5 βαθμούς και ένα κερδισμένο γκραν-πρι.
Συνολική παρουσία στη Φόρμουλα 1
¹ ΔΚ: Δεν κατατάχθηκε, διότι η συγκομιδή του ήταν 0 βαθμοί.
Άλλες πληροφορίες
Ο Πικέ γεννήθηκε στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, αλλά το 1960, όταν το κοινοβούλιο μεταφέρθηκε στη Μπραζίλια, μετακόμισε με την οικογένειά του στη νέα πρωτεύουσα - ο πατέρας του Εστάσιο Κονσάλβες Σόουτο Μαγιόρ ήταν βουλευτής και από το 1961 υπουργός στην αριστερή κυβέρνηση του προέδρου Ζοάο Γκούλαρτ, έως το 1964 που ανατράπηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα.
Ως παιδί ενδιαφερόταν κυρίως για το τέννις. Με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό ήλθε σε επαφή ως μαθητής γυμνασίου στην Καλιφόρνια, προκαλώντας την έντονη αντίθεση του πατέρα του. Για το λόγο αυτό ξεκίνησε να τρέχει με το οικογενειακό επώνυμο της μητέρας του, έχοντας μάλιστα αλλάξει την ορθογραφία του σε Piket (αντί Piquet) για να μη γίνει αντιληπτός. Συνέχισε να χρησιμοποιεί αυτό το επώνυμο - αλλά με την κανονική ορθογραφία - μέχρι τη λήξη της καριέρας του.
Κατά καιρούς συμμετέχει σε διοργανώσεις χαμηλότερου επιπέδου, κυρίως για διασκέδαση.
Κύρια απασχόλησή του από το 1994 είναι μια επιχείρηση συστημάτων τηλεπικοινωνίας και εντοπισμού θέσης, η οποία απευθύνεται σε μεταφορικές εταιρείες. Παράλληλα δραστηριοποιείται στο μηχανοκίνητο αθλητισμό μέσω της Piquet GP. Η εταιρεία αυτή συστάθηκε το 2000 ως Piquet Sports για να στηρίξει την καριέρα του τότε 16-χρονου γιου του, Νέλσον Πικέ του Νεότερου, και συμμετέχει έως σήμερα στα στο πρωτάθλημα GP2.
Τον Ιούλιο του 2007, τού αφαιρέθηκε με δικαστική απόφαση η άδεια οδήγησης λόγω επανειλημμένων παραβάσεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, σχετιζόμενες κυρίως με παραβιάσεις του ορίου ταχύτητας και παράνομο παρκάρισμα. Ορίσθηκε επίσης ότι πριν ξαναδώσει εξετάσεις για δίπλωμα, θα έπρεπε να παρακολουθήσει μία εβδομάδα μαθημάτων σχετικά με τη σωστή και ασφαλή οδική συμπεριφορά.
Ο Νέλσον Πικέ ο Νεότερος ντεμπουτάρισε το 2008 στο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 με τα μονοθέσια της Renault, διαδόχου της Μπένετον όπου έκλεισε την καριέρα του ο Νέλσον Πικέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Σενέργκ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σενεργκουά (γαλλικά: Sénerguois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Κίτρινος αυτοκράτορας
Ο Κίτρινος αυτοκράτορας ή Χουάνγκ Ντι (απλ. κινεζικά: 黃帝, πινγίν: Huángdì) είναι ένας από τους θρυλικούς Κινέζους άρχοντες και ήρωες του κινεζικού πολιτισμού, και περιλαμβάνεται μεταξύ των τριών μοναρχών και των πέντε αυτοκρατόρων. Είναι κατά την κινεζική ιστορία, ο ιδρυτής του κινεζικού βασιλείου και ο ίδιος βασίλευσε 100 χρόνια (2698-2598 π.Χ.). Επίσης ίδρυσε το αρχαίο κινεζικό βασίλειο που θα βασιλεύσει στην Κίνα μέχρι το 2100 π.Χ., την περίοδο που θα ανέβει στην εξουσία η δυναστεία Σια (2100-1600 π.Χ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι αυτοκράτορες
Εντιρνέ Καπού
right|thumb|300px|Εντιρνέ Καπού, Φατίχ Το Εντιρνέ Καπού (τουρκικά: Edirnekapı) είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ του έκτου και έβδομου λόφου της πόλης. Η ονομασία της προέρχεται από ομώνυμη πύλη των Θεοδοσιανών τειχών (Πύλη Χαρισίου ή Πύλη Πολυάνδρου) και οφείλεται στο γεγονός πως από εδώ περνούσε ο δρόμος προς την Αδριανούπολη (τουρκικά: Εντιρνέ). Η ύπαρξη γενιτσαρικού τάγματος για την ασφάλεια της πύλης υποδηλώνει τη μεγάλη σημασία της πύλης, απ´ όπου σύμφωνα με την παράδοση μπήκε στην πόλη ο Μωάμεθ ο Πορθητής κατά την άλωσή της. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, υπήρξε από τις πρώτες συνοικίες με μουσουλμανικό πληθυσμό, όπως μαρτυρούν και οι πολυάριθμοι θρησκευτικοί χώροι στην περιοχή, ωστόσο μέχρι και το 19ο αιώνα το Εντιρνέ Καπού αποτελούσε επίσης σημαντική ορθόδοξη κοινότητα, εν μέρει λόγω της εγγύτητάς του με το Φανάρι. Στη συνοικία βρίσκεται η Μονή της Χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φατίχ
Εθνικός Άσσιας
Ο Εθνικός Άσσιας είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Άσσια της επαρχίας Αμμοχώστου. Ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 1966. Μεγαλύτερες επιτυχίες της ομάδας είναι οι 3 συμμετοχές (1997-98, 1999-00, 2001-02) της στην Α΄ κατηγορία, το ανώτατο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Κύπρου. Επιπρόσθετα, έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας (2011) και ένα κύπελλο Κύπρου Γ΄-Δ΄ κατηγορίας (2011). Η έδρα της ομάδας βρίσκεται στην Άσσια, ωστόσο από το 1974 δεν μπορεί να τη χρησιμοποιήσει λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Προσωρινή ποδοσφαιρική έδρα της ομάδας αποτελεί το Μακάρειο Στάδιο στη Λευκωσία.
Ιστορία
Ο Εθνικός Άσσιας ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 1966   και το πρώτο διάστημα από τη δημιουργία του έδινε φιλικές αναμετρήσεις με ομάδες γειτονικών χωριών. Χρώματα του Εθνικού είναι το μπλε και το άσπρο και έμβλημα της ο πυρσός. Η ομάδα αγωνιζόταν σε ιδιόκτητο γήπεδο στην Άσσια έως το 1974.
Το 1967 εντάχθηκε στην Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Περιφέρειας Λευκωσίας (ΕΠΟΠΛ) στην οποία παρέμεινε έως το 1970 που εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Στα τρία χρόνια συμμετοχής του στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ κατέκτησε το κύπελλο ΕΠΟΠΛ την περίοδο 1968-69 κερδίζοντας στον τελικό τη ΛΑΛΛ Λύσης με 1-0 (ενώ τερμάτισε και στη δεύτερη θέση του ομίλου του στο πρωτάθλημα) και το πρωτάθλημα του ομίλου του την περίοδο 1969-70 (ενώ ήταν και φιναλίστ του κυπέλλου την ίδια περίοδο). Λόγω των καλών πορειών που είχε η ομάδα στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ, το διοικητικό συμβούλιο του Εθνικού Άσσιας αποφάσισε να αιτηθεί ένταξη στην ΚΟΠ. Με επιστολή που απέστειλε στις 19 Αυγούστου 1970 στον πρόεδρο της ΚΟΠ η ομάδα ζητούσε την ένταξη της στις τάξεις της ομοσπονδίας. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1970 η ΚΟΠ απέστειλε επιστολή στον Εθνικός Άσσιας ενημερώνοντας το σωματείο ότι η Τακτική Γενική Συνέλευση της ομοσπονδίας ενέκρινε την ένταξη του σωματείου στη Γ΄ κατηγορία.
Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου καταγράφεται το καλοκαίρι του 1974, με την κατάληψη της Άσσιας από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονός που κατέστησε το σωματείο προσφυγικό. Ο εκτοπισμός δημιούργησε πολλά προβλήματα στην ομάδα που βρέθηκε χωρίς έδρα και χωρίς αθλητικό υλικό. Ο Εθνικός Άσσιας αναδιοργανώθηκε στην προσφυγιά και συνέχισε να συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΚΟΠ.
Περίοδος 1971-1979
Στην πρώτη περίοδο στη Γ΄ κατηγορία ο Εθνικός τερμάτισε στην 3η θέση, τέσσερις βαθμούς κάτω από την πρωταθλήτρια ομάδα και τρεις βαθμούς κάτω από τη δεύτερη θέση που οδηγούσαν στη Β΄ κατηγορία. Κέρδισε την άνοδο του την επόμενη περίοδο τερματίζοντας στη 2η θέση, ένα βαθμό πίσω από την πρωταθλήτρια ομάδα.
Το 1974 πραγματοποιήθηκε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η κατάληψη της Άσσιας. Όταν οι συνθήκες της περιόδου το επέτρεψαν, η ΚΟΠ αποφάσισε τη διεξαγωγή Ειδικού μικτού πρωτάθλημα Β΄- Γ΄ κατηγορίας 1974-75 πρωταθλήματος με συμμετοχή των ομάδων της Β΄ και Γ΄ κατηγορίας χωρισμένο σε δύο ομίλους. Η συμμετοχή ήταν προαιρετική. Το συμβούλιο του Εθνικού Άσσιας προβληματίστηκε κατά πόσον έπρεπε η ομάδα να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα δεδομένου των προβλημάτων που δημιούργησε η προσφυγιά, ωστόσο, επειδή υπήρχε ο κίνδυνος να διαλυθεί αν δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα, δήλωσε συμμετοχή.Ο Εθνικός Άσσιας τερμάτισε πρώτος στον όμιλο του.
Τις επόμενες περιόδους της δεκαετίας παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία. 1 Την περίοδο 1974-75 διοργανώθηκε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 χωρισμένο σε δύο ομίλους και με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων των δύο κατηγοριών. Ο Εθνικός Άσσιας συμμετείχε στον Α΄ όμιλο.
Δεκαετία 1980-1989
Την περίοδο 1979-80 η ομάδα τερμάτισε τελευταία και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία στην οποία παρέμεινε για έντεκα διαδοχικές περιόδους. Τις περιόδους 1984-85 και 1986-87 διεκδίκησε την άνοδο του στη Β΄ κατηγορία αλλά τελικά τερμάτισε στην τρίτη θέση.
Δεκαετία 1990-1999
Την περίοδο 1990-91 τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1991-92 τερμάτισε στη δωδέκατη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και έδωσε αγώνες μπαράζ με την τρίτη ομάδα της Γ΄ κατηγορίας 1991-92. Ο Εθνικός επικράτησε στους αγώνες μπαράζ και παρέμεινε στην κατηγορία.
Την περίοδο 1993-94 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1994-95, παρόλο που τερμάτισε στην πέμπτη θέση, προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία αφού αυξήθηκαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας από 12 σε 14 και της Β΄ κατηγορίας από 11 σε 14.
Την επόμενη περίοδο ο Εθνικός Άσσιας κέρδισε και πάλι την άνοδο του στην Α΄ κατηγορία τερματίζοντας στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας.