cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό
Διένεξη με επίκεντρο τον δίσκο και διάλυση του συγκροτήματος
Λιγότερο από έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του δίσκου, κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας με 5 sold out εμφανίσεις (15-19 Ιανουαρίου 2014), αλλά χωρίς τη συμμετοχή του Αλέξανδρου Μακρή, o Π.Ε. Δημητριάδης προανήγγειλε αναπάντεχα τη διάλυση των Κόρε. Ύδρο. , η οποία και ανακοινώθηκε από την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος στις 21 Ιανουαρίου. Μάλιστα, ο ίδιος ο frontman των Κόρε. Ύδρο., σε συνέντευξή του λίγες μέρες μετά (25 Ιανουαρίου) αποκάλυψε την παράλληλη ύπαρξη του νέου του σχήματος, «καθώς οι εξελίξεις στους ΚΥ ήταν προδιαγεγραμμένες εδώ και αρκετούς μήνες», ενώ σε μεταγενέστερη συνέντευξή του (Απρίλιος 2016) ανέφερε ότι η προσωπική και καλλιτεχνική του σχέση με τον Μακρή είχε φτάσει στα όριά της πολύ πριν από τον τελευταίο δίσκο του συγκροτήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόρε. Ύδρο. (δισκογραφία) Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Υπαρξισμός
Ο υπαρξισμός ως ρεύμα είναι μια από τις φιλοσοφικές επαναστάσεις του εικοστού αιώνα. Οι θεωρητικοί του υπαρξισμού αμφισβητούσαν την εγκυρότητα όλων των θεωριών και συστημάτων που είχαν διαμορφωθεί στο πλαίσιο της παραδοσιακής φιλοσοφίας και εισηγούνταν, βασιζόμενοι στο cogito του Καρτέσιου, ένα νέο ξεκίνημα με βάση τις δικές τους απόψεις.
Όρος και πλαίσιο
Ο όρος εισήχθη τον 20ο αιώνα από τον Γκαμπριέλ Μαρσέλ, φιλόσοφο, δραματουργό και μουσικοκριτικό, εκπρόσωπο του θεϊστικού υπαρξισμού, σε αντιδιαστολή προς τη φιλοσοφική τάση του Σαρτρ προς τον αθεϊστικό υπαρξισμό. Ωστόσο, ως τάση διαμορφώθηκε αρκετά νωρίτερα, από τον Σόρεν Κίρκεργκαρντ, που υπήρξε και ο κύριος εισηγητής της. Αντιδρώντας στη διδασκαλία της φιλοσοφίας ως είχε τότε διαμορφωθεί ο Κίρκεργκαρντ απαίτησε να αντιμετωπίζεται ο άνθρωπος όχι ως απρόσωπη οντότητα, αλλά ως υπάρχον πρόσωπο. Με άλλα λόγια η ύπαρξη προηγείται της ουσίας, όπως συνόψισε αργότερα ο Σαρτρ, το πνεύμα της διδασκαλίας του Κίρκεργκαρντ.
Το ευρύτερο πλαίσιο του φιλοσοφικού στοχασμού των υπαρξιστών ήταν η άρνησή τους στη φιλοσοφία, ως αντικειμενική και θεωρητική επιστήμη και η θεώρηση ότι η φιλοσοφία είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ανθρώπινη ύπαρξη. Ειδικά, επίκεντρο ενδιαφέροντος του υπαρξισμού δεν ήταν πράγματα, ιδέες ή έννοιες αλλά ο άνθρωπος ως μοναδική και ανεπανάληπτη ύπαρξη. Η ύπαρξη, ως μοναδικός τύπος κάθε ανθρώπου, δεν έχει στατικές έμφυτες ιδιότητες, όπως πιστευόταν ότι συμβαίνει με την ουσία του, αλλά διαμορφώνεται αέναα με την προσωπική του δράση, με αποτέλεσμα να ευθύνεται και γι’ αυτό στο οποίο θα καταλήξει. Έτσι, οι υποστηρικτές του υπαρξισμού διαχωρίστηκαν από την καρτεσιανή παράδοση και οι Γάλλοι υπαρξιστές, ειδικότερα, έθεσαν ως έμβλημά τους την ύπαρξη να προηγείται της ουσίας, ορίζοντας συγχρόνως ηγεμόνα των αισθήσεων την αφή και όχι την όραση: «Υπάρχω σημαίνει λερώνω τα χέρια μου».
Υπαρξιστές όπως ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ που ασχολήθηκε με όλες τις παραμέτρους των καταστάσεων του ανθρώπου, μεταξύ των οποίων και αυτή της απόλυτης ελευθερίας.
Υπαρξισμός και ελευθερία
Ο Σαίρεν Κίρκεγκωρ νωρίτερα και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ αργότερα επιμένουν πως δεν υπάρχει κανένα εξωτερικό σημείο βάσει του οποίου θα μπορούσε να προσανατολιστεί ο άνθρωπος. Κανόνας του είναι ο εαυτός του και οφείλει ο ίδιος να δημιουργεί τους κανόνες του. Συνεπώς, ο αυτοκαθορισμός της συμπεριφοράς ως ενέργεια ελευθερίας είναι κάτι αναπόδραστο στον άνθρωπο. Αντίκρυ, δηλαδή, στην επικείμενη στιγμή της ζωής και στις προ-κείμενες περιστάσεις της, έχει ο άνθρωπος να καθορίσει ο ίδιος τη συμπεριφορά του και δεν είναι δυνατόν να συμβεί κάτι άλλο. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να παραιτηθεί από την ελευθερία του ως πηγή αυτοκαθορισμού.
Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Σαρτρ: «ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Καταδικασμένος, γιατί δεν εδημιούργησε, δεν έπλασε μόνος του τον εαυτό του κι ωστόσο ταυτόχρονα ελεύθερος, γιατί από τη στιγμή που πετάχτηκε στον κόσμο, είναι υπεύθυνος για ό,τι κάνει».
Στανίσουαφ Λεσνιέφσκι
Ο Στανισουάβ Λεσνιέφσκι (Stanisław Leśniewski, 30 Μαρτίου 1886 – 13 Μαΐου 1939) ήταν Πολωνός μαθηματικός με ειδικότητα τη μαθηματική λογική και φιλόσοφος.
Βίος και σταδιοδρομία
Ο Λεσνιέφσκι γεννήθηκε στην πόλη Σέρπουχαφ της Ρωσίας, νότια της Μόσχας, καθώς ο πατέρας του Ιζίντορ ήταν μηχανικός που εργαζόταν στην κατασκευή του Υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου, και πήγε σε γυμνάσιο του Ιρκούτσκ. Αργότερα παρακολούθησε παραδόσεις του φιλοσόφου Χανς Κορνέλιους στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και του Βάτσγουαφ Σερπίνσκι στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ (Λβοφ).
Η κυριότερη συνεισφορά του Λεσνιέφσκι ήταν η κατασκευή τριών εμφωλευμένων τυπικών συστημάτων, στα οποία έδωσε τα ελληνογενή ονόματα «πρωτοθετικό», «οντολογία» και «μερολογία» (mereology) (κάποιες φορές η ονομασία «λογισμός των ονομάτων» χρησιμοποιείται αντί του όρου «οντολογία», ο οποίος έχει μια πολύ διαφορετική σημασία στη φιλοσοφία). Μια καλή παρουσίαση αυτών των συστημάτων είναι εκείνη του Πήτερ Σάιμονς (1987), που τα συγκρίνει και τα αντιπαραθέτει με τις παραλλαγές της μερολογίας που κατάγονται από τον λογισμό των ατόμων των Λέοναρντ και Γκούντμαν. Αυτό, λέει ο Σάιμονς, που είναι πολύ δύσκολο να προσδιορίσουμε διαβάζοντας τον Λεσνιέφσκι και τους ακολούθους του, είναι ότι η μερολογία τους είναι μια λογική θεωρία πρώτου βαθμού, ισομορφική με αυτό που αποκαλείται σήμερα κλασική επεκτασιακή μερολογία.
Παρά το ότι δημοσίευσε ένα αξιόλογο σώμα έργου και μέρος αυτού στη γερμανική, την κορυφαία γλώσσα των ασχολούμενων με τα μαθηματικά στην εποχή του, οι δημοσιεύσεις του Λεσνιέφσκι είχαν περιορισμένη επίδραση, εξαιτίας του αινιγματικού τους ύφους και της πολύ ιδιόμορφης συμβολικής γραφής του. Εκτός αυτών, ο Λεσνιέφσκι ήταν ένας ακραίος νομιναλιστής: απέρριπτε την αξιωματική θεωρία συνόλων σε μια εποχή που αυτή γνώριζε την άνθησή της. Υπεδείκνυε το παράδοξο του Ράσελ και παρόμοια προς στήριξη της απορρίψεως αυτής, ενώ κατασκεύασε τα τρία του τυπικά συστήματα ως μία συνεκτική εναλλακτική θεωρία ως προς τη θεωρία των συνόλων. Αν και ο Άλφρεντ Τάρσκι υπήρξε ο μοναδικός διδακτορικός φοιτητής του, ο Λεσνιέφσκι επηρέασε σε πείσμα όλων των παραπάνω μια ολόκληρη γενεά Πολωνών μαθηματικών και ερευνητών της τυπικής λογικής με τη διδασκαλία του στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Η σκέψη του είναι γνωστή κυρίως χάρη στα γραπτά των φοιτητών του (π.χ. Srzednicki & Rickey 1984).
Κατά τον Πολωνοσοβιετικό Πόλεμο του 1919-1921 ο Λεσνιέφσκι υπηρέτησε τη χώρα του αποκρυπτογραφώντας κωδικούς κρυπτογραφήσεως των Σοβιετικών για λογαριασμό του Γραφείου Κωδίκων του πολωνικού Γενικού Επιτελείου.
Ο Λεσνιέφσκι πέθανε αιφνίδια από καρκίνο στη Βαρσοβία σε ηλικία 53 ετών, λίγους μήνες πριν τη Γερμανική εισβολή στην Πολωνία, που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή όλων των χειρογράφων, σημειώσεων, αλληλογραφίας, κλπ. που άφησε πίσω του. Τάφηκε στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πολωνοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολωνοί κρυπτογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ
Πάπιγκο Ιωαννίνων
Το Πάπιγκο είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων, χτισμένο στις πλαγιές της Τύμφης σε υψόμετρο 960 μέτρων. Αναφέρεται και ως Μεγάλο Πάπιγκο και μαζί με το γειτονικό του χωριό Μικρό Πάπιγκο αποτελεί την δημοτική ενότητα Παπίγκου, του δήμου Ζαγορίου. Η δημοτική ενότητα έχει πληθυσμό 294 κατοίκους από τους οποίους οι 237 μένουν στο Πάπιγκο και οι 57 στο Μικρό Πάπιγκο. Το Πάπιγκο αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα Ζαγορίτικης αρχιτεκτονικής και ο οικισμός είναι ανακηρυγμένος παραδοσιακός.
Ιστορικά στοιχεία
Το Πάπιγκο αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄, το έτος 1325. Από τον 15ο μέχρι τον 17ο αιώνα εκμεταλλευόμενο τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί στην περιοχή του Ζαγορίου γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Από το 1780 λειτούργησε ελληνικό σχολείο στο χωριό. Μετά την κατάργηση των ειδικών προνομίων της περιοχής, τον 19ο αιώνα, άρχισε η παρακμή και η μετανάστευση του πληθυσμού. Ο πληθυσμός συνέχισε να φθίνει και κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα ακόμα και μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου. Από το 1919 το Πάπιγκο αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα που διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι το 2010 και την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης. Τις τελευταίες δεκαετίες ο πληθυσμός συγκρατείται και αυξάνεται ελαφρά λόγω της μεγάλης τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής.
Φυσικό περιβάλλον
Η περιοχή αποτελεί πόλο έλξης περιηγητών καθ' όλη την διάρκεια του έτους. Οι κλιματολογικές συνθήκες ακολουθούν την ιδιορρυθμία του οικοσυστήματος του εθνικού δρυμού, με εκτεταμένες χιονοπτώσεις την χειμερινή περίοδο και υγρασία το καλοκαίρι. Η χλωρίδα και η πανίδα της περιοχής παρουσιάζει μεγάλη ποικιλομορφία.
Στην όμορφη εικόνα του οικισμού συμβάλλει ο εντυπωσιακός σχηματισμός της Αστράκας (κορυφής της Τύμφης) με τους απόκρημνους βράχους της να υψώνονται εντυπωσιακά πάνω από τον οικισμό θυμίζοντας πύργους. Προς τις κορυφές της Τύμφης και τη Δρακόλιμνη ξεκινάει από το Πάπιγκο ορειβατική διαδρομή. Η διαδρομή διαρκεί συνολικά 5 ώρες ενώ στην πορεία του ορειβατικού μονοπατιού, σε υψόμετρο 1950 μέτρων υπάρχει το ορειβατικό καταφύγιο Τύμφης.
Διάσημο σημείο κοντά στον οικισμό είναι οι κολυμπήθρες. Πρόκειται για μεγάλες κοιλότητες που σχηματίζονται στη βραχώδη κοίτη του ρέματος του Ρογκόβου οι οποίες γεμίζουν νερό θυμίζοντας κολυμπήθρες.
Πρόσωπα
μικρογραφία|Ο Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος Από το Πάπιγκο καταγόταν ο λόγιος, φιλάνθρωπος και ευεργέτης της περιοχής Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος ή Άναγκνος (1837-1906) και ο γλωσσολόγος Γεώργιος Αναγνωστόπουλος (1884-1936).
Μετά το 1978
Πηγή: ΕΕΤΑΑ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Μηλοχώρι Κοζάνης
Το Μηλοχώρι (επισήμως Μηλοχώριον) είναι ορεινό χωριό της Ελλάδας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην Νομού) Κοζάνης, στα βορειοδυτικά, προς την πλευρά του Νομού Καστοριάς (απέχει από τα σύνορα του νομού αυτού περί τα τρία χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή). Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 680 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πληθυσμός του στην απογραφή του 2011 ήταν 582 κάτοικοι.
Διοικητική ιστορία
Παλαιότερα το Μηλοχώρι ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, που υπαγόταν στην Επαρχία Εορδαίας του Νομού Κοζάνης. Αυτή η κοινότητα συστάθηκε με το όνομα Λύγκας όταν αποσπάσθηκε από την κοινότητα Εμπορίου το 1919. Ο Λύγκας μετονομάσθηκε σε Μηλοχώριον το 1927. Στο τέλος του αιώνα, με την κατάργηση όλων σχεδόν των κοινοτήτων και την εφαρμογή του Σχεδίου «Καποδίστριας», το Μηλοχώριον προσαρτήθηκε στον νέο Δήμο Μουρικίου, ως ο μοναδικός οικισμός του Δημοτικού διαμερίσματος Μηλοχωρίου. Με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» την 1η Ιανουαρίου 2011, το Μηλοχώριον έφθασε στη σημερινή διοικητική του υπαγωγή, σύμφωνα με την οποία αποτελεί τον μοναδικό οικισμό της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας Μηλοχωρίου, η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μουρικίου του Δήμου Εορδαίας της Περιφερειακής ενότητας Κοζάνης.
Γεωγραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Μηλοχωρίου είναι 40°30΄ Βόρειο πλάτος και 21°32΄ Ανατολικό μήκος. Είναι κτισμένο στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Άσκιου, ανατολικά από τη βορειότερη κορυφή του, το Μουρίκι. Κοντινότερος οικισμός είναι ο Φούφας, 2,5 χιλιόμετρα οδικώς προς τα βορειοανατολικά. Επίσης, σε απόσταση 1,8 χιλιομέτρου οδικώς από το κέντρο του Μηλοχωρίου προς τα βόρεια, σε υψόμετρο 735 μέτρων, βρίσκεται η ανδρική Μονή Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου, που ιδρύθηκε το 1966 πάνω στα θεμέλια βυζαντινού ναού της Αγίας, που ανακαλύφθηκαν μετά την εμφάνιση και υπόδειξη της Αγίας στην ευλαβέστατη χωρική Χρυσούλα Κύπτη το 1932. Το χωριό απέχει 17 χιλιόμετρα οδικώς (12 σε ευθεία γραμμή) από το κέντρο της Πτολεμαΐδας, πρωτεύουσας του δήμου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μηλοχωρι Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας
Αγράμπελα
Με την ονομασία Αγράμπελα υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Αγραμπελα
Επιμενίδης
Ο Επιμενίδης ήταν θρησκευτικός διδάσκαλος, προφήτης και μάντης, καταγόμενος από την Κρήτη (κατά τον Διογένη Λαέρτιο από την Κνωσό, κατά τον Πλούταρχο από τη Φαιστό). Ο Θεόπομπος και πολλοί άλλοι συγγραφείς υποστήριζαν ότι είναι υιός του Φαιστίου ενώ άλλοι πίστευαν πως είναι υιός του Δωσιάδα ή του Αγήσαρχου. Σύμφωνα με την μυθική παράδοση περί του βίου του, όταν τον είχε στείλει ο πατέρας του να ψάξει κάποιο πρόβατο στα χωράφια, ο Επιμενίδης μπερδεύτηκε και μπήκε σε μια σπηλιά όπου κοιμήθηκε για 57 χρόνια, εξ ου και η παροιμιώδης φράση Επιμενίδειος ύπνος. Όταν ξύπνησε, άρχισε και πάλι να ψάχνει το πρόβατο, πιστεύοντας ότι έχει κοιμηθεί λίγο. Δεν το έβρισκε και έτσι κατευθύνθηκε προς το χωράφι του όπου τα βρήκε όλα διαφορετικά και το χωράφι ανήκε σε διαφορετικό ιδιοκτήτη. Έπειτα πήγε στην πόλη για να αναζητήσει απαντήσεις και βρήκε τον αδελφό του που ήταν γέροντας πια, ο οποίος του είπε όλη την αλήθεια. Όταν έμαθαν αυτή την ιστορία οι Έλληνες τον θεώρησαν αγαπημένο των Θεών. . Το μόνο ιστορικό γεγονός του βίου του, αναφέρεται στην κάθαρση της Αθήνας από το Κυλώνειο Άγος (596 π.Χ.).
Διάσημες φράσεις & λογικά παράδοξα
Ο Επιμενίδης έγινε αφορμή και για ένα γνωστό παράδοξο στη Λογική. Σε ένα ποίημά του είχε γράψει: "Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται (οι Κρήτες είναι πάντα ψεύτες)"
Ο στίχος αυτός αναφέρεται και στην Προς Τίτον Επιστολή του Αποστόλου Παύλου (1:12): "εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί"
Ο καθηγητής Rendel Harris διατύπωσε σε μια σειρά άρθρων του τη θεωρία ότι οι στίχοι αυτοί προέρχονται από το ποίημα του Επιμενίδη Μίνως, το οποίο δε σώζεται, αλλά μετάφρασή του στα συριακά βρήκε στον σχολιασμό των Πράξεων των Αποστόλων του Isho’dad του Merv (περί το 850 μ.Χ.) και στο Gannat Busame. Ο Harris ανακατασκεύασε το ποίημα από τα Συριακά στα αρχαία Ελληνικά ως εξής: <blockquote lang="grc" dir="ltr"> Τύμβον ἐτεκτήναντο σέθεν, κύδιστε, μέγιστε, Κρῆτες, ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργοί· Ἀλλὰ σύ γ᾿ οὐ θνῇσκεις, ἕστηκας γὰρ ζοὸς αἰεί· Ἐν γὰρ σοὶ ζῶμεν καὶ κινούμεθ᾿ ἠδὲ καὶ ἐσμέν
Στο σημείο αυτό ο Μίνως απευθύνεται στον Δία και του λέει πως οι Κρήτες τον θεωρούν θνητό, αλλά ότι είναι ψεύτες και αυτός είναι στην πραγματικότητα αθάνατος.
Κατά τον 19ο αιώνα διατυπώθηκε με βάση τη φράση του αυτή ότι οι Κρήτες είναι ψεύτες το εξής λογικό παράδοξο, γνωστό και ως παράδοξο του Επιμενίδη:
Φαίνεται πάντως από το ποίημα ότι ο Επιμενίδης δεν το έθεσε ως παράδοξο, αλλά εννοούσε τους υπόλοιπους Κρήτες πλην του εαυτού του.
Τα Πουλιά (ταινία)
Το 2016 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Υπόθεση
Η Μέλανι Ντάνιελς (Τίπι Χέντρεν) είναι μία γυναίκα της καλής κοινωνίας, που έχει μάθει να αποκτά ό,τι θέλει. Όταν συναντά τον δικηγόρο Μιτς Μπρένερ (Ροντ Τέιλορ) σε ένα μαγαζί με ζώα, εκείνος της σκαρώνει μια φάρσα την οποία εκείνη αποφασίζει να του ανταποδώσει. Η Μέλανι ταξιδεύει μια ώρα μακριά από το Σαν Φρανσίσκο, στο Μποντέγκα Μπέι, όπου ο Μιτς περνάει τα σαββατοκύριακά του σε μια έπαυλη που βρίσκεται στο νησάκι μέσα στον κόλπο απέναντι από την πόλη, με την μητέρα του Λίντια (Τζέσικα Τάντι) και με τη μικρή του αδελφή Κάθι (Βερόνικα Κάρτραϊτ). Η άφιξή της στο Μποντέγκα Μπέι, συνοδεύεται από μια παράξενη αλλαγή στη συμπεριφορά των πουλιών της περιοχής. Αρχικά ένας γλάρος επιτίθεται στη Μέλανι κι έπειτα η Λίντια βρίσκει έναν γείτονά της νεκρό από την επίθεση ενός σμήνους πουλιών. Σύντομα σμήνη πουλιών όλων των ειδών αρχίζουν να επιτίθενται σε όλους τους κατοίκους της περιοχής, χωρίς καμία αιτία και η επιβίωση αποτελεί τη μοναδική προτεραιότητα.
Διανομή Ρόλων
Ο Χίτσκοκ είχε οραματιστεί την ταινία με πρωταγωνιστές τους Γκρέις Κέλι και Κάρι Γκραντ. Η Κέλι μετά το γάμο της με τον πρίγκιπα Ρενιέ Γ΄ του Μονακό, είχε όμως αποσυρθεί από τα κινηματογραφικά δρώμενα κι ο Γκραντ δεν ήταν διαθέσιμος εκείνη την περίοδο. Έτσι ο σκηνοθέτης ανέθεσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην άσημη ακόμα τότε Τίπι Χέντρεν και στον Ροντ Τέιλορ. Κι οι δυο ηθοποιοί υπέγραψαν συμβόλαιο για μελλοντικές συνεργασίες με το σκηνοθέτη, αλλά μόνο η Χέντρεν γύρισε άλλη μια ταινία με τον Χίτσκοκ το Μάρνι (Marnie, 1963).
Παρατηρήσεις
Η ταινία γυρίστηκε στο Μποντέγκα Μπέι. Ένας χωρικός της περιοχής πληροφόρησε τον σκηνοθέτη πως τα κοράκια μπορούσαν να γίνουν ιδιαίτερα επιθετικά σε οικόσιτα ζώα. Μάλιστα μπορούσαν να τους χτυπήσουν τα μάτια. Από αυτό εμπνεύστηκε τον θάνατο του αγρότη με το ξερίζωμα των ματιών του. Το σπίτι με το αγρόκτημα ήταν παλιά ρωσική φάρμα του 1849 καθώς στην περιοχή ζούσαν τον 19ο αιώνα πολλοί Ρώσοι από την εποχή που η Αλάσκα ανήκε στη Ρωσία. Η ταινία αποτελεί επίτευγμα για την εποχή της στον τομέα των τεχνικών εφέ.
Οι αναγνώσεις της ταινίας
Η ταινία Τα πουλιά έχει γνωρίσει ποικίλες και αλληλοσυγκρουόμενες ερμηνείες. Οι κυριότερες είναι η ψυχαναλυτική και η θρησκευτική. Σύμφωνα με την πρώτη, η επιθετικότητα των πουλιών είναι η εικονογράφηση των εντάσεων ανάμεσα στα πρόσωπα του έργου. Πρόκειται για μια επιθετικότητα μέσα από το Οιδιπόδειο. Είναι η αντίδραση της μητέρας στην ερωτική σχέση του Μιτς και της Μέλανι που γεννά την παράλογη αντίδραση των πουλιών. Σύμφωνα με τη δεύτερη, είναι μια κοσμική παραβολή πάνω στις έννοιες του χάους και της καταστροφής. Η πιο σημαντική σκηνή της ταινίας λέει ο Pierre Lherminier, είναι εκείνη όπου επιτίθενται τα πουλιά στην πόλη. Στο εστιατόριο είναι διάφορα πρόσωπα μαζεμένα. Εκεί είναι κι ένας μεθύστακας που απαγγέλλει την Αγία Γραφή και συνδέει την επίθεση των πουλιών με το επικείμενο τέλος του κόσμου. Το μειονέκτημα αυτών των αναγνώσεων είναι πως ερμηνεύουν μέρος της ταινίας κι όχι τελικά όλη την ταινία. Ωστόσο, ο ίδιος ο σκηνοθέτης της δεν εξηγεί την ταινία με παραεπιστημονικό τρόπο ή "φιλοσοφικό" αφήνοντας στον θεατή να την αναγνώσει όπως θέλει. Η ταινία Τα πουλιά είναι η μοναδική ταινία "φανταστικού" στην χιτσκοκική φιλμογραφία. Ο μετρ υφαίνει μία ταινία πάνω στον ανθρώπινο φόβο. Η επίθεση των πουλιών, που βυθίζει στο αίμα και τον τρόμο τη μικρή κοινωνία του Μποντέγκα Μπέι, παραμένει ανεξήγητη. Όπως και οι περισσότεροι ανθρώπινοι φόβοι.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ για τα ειδικά εφέ του Ούγκο Άιρεκς, αλλά έχασε από την ταινία Κλεοπάτρα (Cleopatra, 1963).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Υποψηφιότητα:
Προβολή της ταινίας εκτός συναγωνισμού έγινε και στο Φεστιβάλ των Καννών το 1963, στο οποίο παραβρέθηκαν ο σκηνοθέτης με την Τίπι Χέντρεν. Εκεί ο Χίτσκοκ έκανε αισθητή την παρουσία του όχι μόνο με την ταινία αλλά και το χιούμορ του: "Κύριε Χίτσκοκ, σας αρέσουν τα πουλιά;". "Βεβαίως, στη σούβλα!...". Ο σκηνοθέτης έλαβε επίσης το βραβεία καλύτερης σκηνοθεσίας από την Ένωση Σκηνοθετών την ίδια χρονιά.
Κριτικές
Ο κριτικός κινηματογράφου Ντέιβιντ Τόμσον αποκάλεσε την ταινία "το τελευταίο αριστούργημα" του Χίτσκοκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Citroën C-Crosser
Το Citroën C-Crosser ήταν ένα μεσαίο crossover SUV αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Ιούλιο του 2007 έως τον Μάρτιο του 2013. Αντικαταστάθηκε τον Απρίλιο του 2012 από το επίσης crossover SUV Citroën C4 Aircross.
Το C-Crosser παρουσιάστηκε στις 12 Ιουλίου 2007, ταυτόχρονα με τα Mitsubishi Outlander και Peugeot 4007. Και τα τρία αυτά οχήματα, εξελίχθηκαν από κοινού, με βάση το Outlander.
Πριν την παρουσίασή του, αναμενόταν ότι το μοντέλο θα έπαιρνε το όνομα Citroën C7, αλλά τον Οκτώβριο του 2006 ανακοινώθηκε η ονομασία C-Crosser, από το τετρακίνητο πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) που είχε παρουσιάσει η Citroën στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2001.
Παραγωγή
left|thumb|Citroën C-Crosser προ-παραγωγής, τον Απρίλιο του 2007. Αρχικά, και τα τρία μοντέλα κατασκευάζονταν ταυτόχρονα στο εργοστάσιο της Mitsubishi, στην Mizushima της Ιαπωνίας. Ως αποτέλεσμα, τόσο το Citroën C-Crosser, όσο και το Peugeot 4007, ήταν τα πρώτα ιαπωνικής παραγωγής αυτοκίνητα που πωλήθηκαν από οποιαδήποτε γαλλική μάρκα.
Τον Μάρτιο του 2008, ο τότε Όμιλος PSA ανακοίνωσε ότι τα 4007 και C-Crosser για την ευρωπαϊκή αγορά θα παράγονταν από το 2009 στο εργοστάσιο της ολλανδικής NedCar, που ανήκει στην Mitsubishi, στο Μπορν της Ολλανδίας.
Η Mitsubishi συνέχισε να παράγει στην Ιαπωνία όσα 4007 και C-Crosser δεν προορίζονταν για την Ευρώπη, αλλά μετέφερε το εργοστάσιό της από το Οκαζάκι στη Ναγκόγια, τον Νοέμβριο του 2008. Από το 2011, τα C-Crosser και 4007 κατασκευάζονταν και στην Καλούγκα της Ρωσίας, για την τοπική αγορά.
Το 2012, η Citroën σταμάτησε την παραγωγή των δεξιοτίμονων C-Crosser, λόγω μεγάλης πτώσης της αγοραστικής ζήτησης για το μοντέλο στα κράτη αυτά, και λίγους μήνες μετά απέσυρε και την αριστεροτίμονη εκδοχή, ενώ και τα δύο συγγενικά του μοντέλα διακόπηκαν ταυτόχρονα. Επίσημα, ο διάδοχος του C-Crosser είχε κυκλοφορήσει στην αγορά ήδη το καλοκαίρι του 2012 και ήταν το crossover SUV Citroën C4 Aircross.
Κιβώτια ταχυτήτων
Το πιο εξελιγμένο σύστημα μετάδοσης του C-Crosser ήταν ένα 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, που επιτρέπει στον οδηγό τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε τρεις ρυθμίσεις, ανάλογα με την κατάσταση του οδοστρώματος και το στυλ οδήγησης:
Επίσης, προσφέρθηκε και με 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο στον κινητήρα ντίζελ και με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο στον βενζινοκινητήρα.
Κινητήρες
Ενώ στην Ευρώπη συνήθως διατέθηκε μόνο με έναν κινητήρα 2.2 λίτρων HDi turbodiesel του Ομίλου PSA, σε ορισμένες αγορές, όπως στη Γερμανία, στη Ρωσία και στην Ελλάδα, προσφέρθηκε και με έναν βενζινοκινητήρα 2.4 λίτρων, κοινό με αυτόν του Outlander. Και οι δύο κινητήρες, ήταν 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4). right|thumb|Το ταμπλό του Citroën C-Crosser. Με εξαίρεση το σήμα της εταιρείας, το σαλόνι ήταν κοινό με τα Mitsubishi Outlander και Peugeot 4007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
C-Crosser Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Θεόφιλος Βερύκιος
Ο Θεόφιλος Βερύκιος (1955) είναι Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και επιθεωρησιογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1955 στην Πρέβεζα και ζει στο Αιγάλεω από το 1961. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής.
Την επόμενη χρονιά γράφει για το «Κώστα Κόλλα ζητάς» (θέατρο Βέμπο) σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή με τους Τάνια Τσανακλίδου, Σπύρο Παπαδόπουλο, Ελένη Ράντου, Κώστα Ευριπιώτη. Από τότε σατιρικά του κείμενα έχουν παιχθεί σε πολλές επιθεωρήσεις : «Πόθεν αίσχος», «Φιέστα κι άστα», «Σημιτιτανικός», «Έλληνες είσθε και φαίνεσθε», «Και ο Σημίτης θέλει το Γερμανό του», «Τα θέλει ο Κωλοτράβας μας», «Μπιγκ σίστερ», «Πολίτικη κουζίνα», «Παπατσουνάμια» κ.ά. με τους Θανάση Βέγγο, Σωτήρη Μουστάκα, Αντώνη Καφετζόπουλο, Γιώργο Κιμούλη, Κώστα Αρζόγλου, Παύλο Χαϊκάλη, Τόνυ Άντονυ, Έλντα Πανοπούλου, Βάσια Τριφύλλη, Βασίλη Τσιβιλίκα, Κώστα Βουτσά, Άννα Βαγενά, Γιώργο Κωνσταντίνου, Ελένη Γερασιμίδου, Ηλία Λογοθέτη, Χρυσούλα Διαβάτη, Ζωζώ Σαπουντζάκη, Χάρρυ Κλυνν κ.ά.
Έχει βραβευτεί τρεις φορές από την εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων με το βραβείο «Παπαδούκα».
Το πρώτο του τραγούδι «Η ηλεκτρική Μαρία» μελοποιήθηκε το 1974 από το Μάνο Λοΐζο. Έγραψε ακόμη τις «Πυγολαμπίδες», κύκλο τραγουδιών που μελοποίησε ο Χρήστος Λεοντής και ερμήνευσαν οι Λυδία Κονιόρδου, Νένα Βενετσάνου και Γ. Μπαγιόκης. Έργο του είναι και η «Παρεούλα, τραγούδια για παιδιά, μεγάλα και μικρά» σε μουσική Χρύσανθου Μουζακίτη με ερμηνεία Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Θέμη Ανδρεάδη, Αρλέτας και Σάκη Μπουλά. Στίχους του έχουν μελοποιήσει και οι Τ. Γκόρυς, Σ. Τσιλίκης, Μιχάλης Τερζής («Καφές με γάλα με ερμηνεύτρια τη Μαρία Δημητριάδη), «Το πουλάκι» (με την Ελευθερία Αρβανιτάκη).
Έχει γράψει κείμενα και είχε την επιμέλεια σε σατιρικές εκπομπές του ραδιοφώνου στους σταθμούς «Δίαυλος 10» «Σπορ FM» και «ΦΛΑΣ 9,61», ενώ στην τηλεόραση συμμετείχε με δουλειές του στην εκπομπή του MEGA «Άνω κάτω το Σάββατο» με τους Αντώνη Καφετζόπουλο, Γ. Καπετάνιο, Γιάννη Βούρο και Μαρία Τζομπανάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Φουμάνε
Το Φουμάνε (ιταλικά: Fumane) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Παπούα Νέα Γουινέα
Αρχαιολογία και εξερευνήσεις
Πληθυσμοί από Μελανήσιους και Παπούα κατοικούσαν στην περιοχή όπου βρίσκεται η σημερινή χώρα πριν από χιλιάδες χρόνια. Τα λείψανα από την παρουσία ανθρώπων ανάγονται σε 50.000 χρόνια πριν. Στα υψίπεδα της Νέας Γουινέας αναπτύχθηκε αυτόνομα η γεωργία πριν από 9.000 χρόνια. Το 18ο αιώνα εισήχθη στη Νέα Γουινέα η γλυκοπατάτα, αφού προηγουμένως έφτασε στις Μολούκες από την Πορτογαλία, που την είχαν μεταφέρει από τον Νέο Κόσμο Από το 16ο αιώνα Ευρωπαίοι θαλασσοπόροι εντόπισαν μέρος των ακτών της χώρας. Ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στα νησιά ήταν ο Αντόνιο ντ' Αμπρέου το 1512. Αυτός ακολουθήθηκε από τον Ίνιγκο Ορτίς δε Ρέτες, ο οποίος ανακήρυξε τα νησιά κτήση της Ισπανίας, το 1545. Στον τελευταίο οφείλεται και το όνομα Νέα Γουινέα, επειδή είχε παρατηρήσει την ομοιότητα των ανθρώπων του νησιού με εκείνους που είχε δει νωρίτερα στον Κόλπο της Γουινέας. Η ορεινή ενδοχώρα της νησιωτικής χώρας παρέμενε ανεξερεύνητη ως το τέλος του 19ου αιώνα. Η μαλαϊκή λέξη «Παπούα» περιγράφει τα σγουρά μαλλιά των Μελανήσιων κατοίκων.
Αποικιοκρατία
Το 1884 οι νοτιοανατολικές περιοχές της Νέας Γουινέας καταλαμβάνονται από τους Βρετανούς ενώ οι νοτιοδυτικές από τους Γερμανούς. Η Ολλανδία έθεσε υπό τον έλεγχό της το 1898 μεγάλο μέρος της Νέας Γουινέας (ο καθορισμός των συνόρων είχε γίνει ήδη από το 1855). Το 1904 η Αυστραλία αναλαμβάνει τον έλεγχο του βρετανικού τομέα και το 1906 η αποικία έγινε μέλος της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας, λαμβάνοντας την ονομασία Γη της Παπουασίας. Ο στόλος της Αυστραλίας έφτασε στον γερμανικό τομέα το 1914 και επέβαλε παράδοση άνευ όρων. Το 1920, η Κοινωνία των Εθνών ανέθεσε στην Αυστραλία την εντολή διοίκησης της άλλοτε γερμανικής Νέας Γουινέας και του αρχιπελάγους Βίσμαρκ. Από το 1942 έως το 1945 η περιοχή τελεί υπό Ιαπωνική κατοχή. Το 1946 τα Ηνωμένα Έθνη έδωσαν εντολή διοίκησης της βόρειας Νέας Γουινέας και του αρχιπελάγους Βίσμαρκ στην Αυστραλία. Το καθεστώς του δυτικού τμήματος του νησιού παρέμεινε υπό αμφισβήτηση. Η Ινδονησία διεκδίκησε και έλαβε εντολή από τον ΟΗΕ (1963) να προσαρτήσει το δυτικό τμήμα, το οποίο αποτελεί επαρχία της. Στο ανατολικό τμήμα ο έλεγχος δόθηκε στην Αυστραλία, η οποία παραχώρησε καθεστώς αυτοκυβέρνησης, το 1973.
Ανεξαρτησία
Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1975 η Παπούα Νέα Γουινέα απέκτησε την ανεξαρτησία της και πρώτος πρωθυπουργός έγινε ο Μάικλ Σομάρε.
Ιστορικό του πολέμου
Αφορμή για την αναζωπύρωση του 1988 ήταν η δολιοφθορά από αυτονομιστές αντάρτες σε ορυχεία χαλκού στο νησί, τον Απρίλιο. Τον επόμενο χρόνο η κυβέρνηση κήρυξε την επαρχία σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, στέλνοντας δυνάμεις ασφαλείας (2.000 άτομα) για να καταστείλουν την αποσχιστική δράση των ανταρτών. Παρ' όλα αυτά, η βία συνεχίστηκε και το Μάρτιο του 1990 η κυβέρνηση επέβαλε οικονομικό αποκλεισμό στο Μπουγκαινβίλ. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο Επαναστατικός στρατός, που είχε ηγέτη το Φράνσις Όνα, να ανακηρύξει μονομερώς την ανεξαρτησία του νησιού (Μάιος 1990). Προσωρινός πρόεδρος αυτοανακηρύχθηκε ο Όνα, αλλά η κεντρική κυβέρνηση ακύρωσε την εν λόγω ενέργεια. Οι ενέργειες αυτές οδήγησαν τους αυτονομιστές να ανακαλέσουν την απόφαση για ανεξαρτησία και να αρχίσουν διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση για το πολιτικό καθεστώς του νησιού. Ωστόσο, οι συνομιλίες απέβησαν άκαρπες και οι μάχες συνεχίστηκαν ως το 1993. Υπολογίζεται ότι εξαιτίας του οικονομικού αποκλεισμού στο νησί έχασαν τη ζωή τους 3.000 άνθρωποι. Παράλληλα, η Διεθνής Αμνηστία καταδίκασε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και από τις δύο πλευρές. Η κυβέρνηση του Ράμπι Ναμάλιου κατηγορήθηκε για συνοπτικές εκτελέσεις αυτονομιστών και για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στα μέσα του 1994 άρχισαν νέες συνομιλίες, που οδήγησαν στην υπογραφή συμφωνίας για κατάπαυση του πυρός, ανάμεσα στην κυβέρνηση του Τζούλιους Χαν και τον στρατιωτικό διοικητή των ανταρτών, Σαμ Καουόμα. Ο οικονομικός αποκλεισμός του Μπουγκαινβίλ άρθηκε και τον Δεκέμβριο του ιδίου χρόνου εγκαταστάθηκε στο νησί ειρηνευτική δύναμη, αποτελούμενη από το Βανουάτου, τα Φίτζι και την Τόνγκα, υπό την εποπτεία της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Εγκαταστάθηκε νέα προσωρινή κυβέρνηση, την οποία όμως αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν οι αντάρτες, με αποτέλεσμα να συνεχιστούν οι πολεμικές συγκρούσεις. Ο επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης του Μπουγκαινβίλ, Τεοντόρ Μιριούνγκ, δολοφονήθηκε τον Οκτώβριο του 1996. Την επόμενη χρονιά αντάρτες και κυβέρνηση συμφώνησαν σε ανακωχή και δόθηκε τέλος σε μία διαμάχη που διήρκεσε 9 χρόνια και στοίχισε τη ζωή σε 10.000 ανθρώπους. Νωρίτερα, η κυβέρνηση του Χαν είχε αποφασίσει να χρησιμοποιήσει μισθοφορικές δυνάμεις για να αντιμετωπίσει τους αυτονομιστές αντάρτες. Η ιστορική ειρηνευτική συμφωνία υπογράφηκε στις 30 Αυγούστου του 2001 στην Αράουα.
Νεότερη ιστορία
Το 1997 η χώρα επλήγη από τη χειρότερη ξηρασία έπειτα από μισό αιώνα, που αποδόθηκε στο φαινόμενο Ελ Νίνιο. Τον Σεπτέμβριο η νέα κυβέρνηση του Μπιλ Σκέιτ κήρυξε εθνική καταστροφή. Μετά την παραίτηση του Σκέιτ, το 1999, η νέα κυβέρνηση του Μεκέρε Μοράουτα προέβη σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Στα πλαίσια αυτών, η κυβέρνηση κινήθηκε προς τη μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας, με σκοπό να περιοριστούν οι αμυντικές δαπάνες. Η απόφαση αυτή προκάλεσε την ανταρσία του στρατού, που ζήτησαν την παραίτηση της κυβέρνησης. Υπό το βάρος των εξελίξεων αυτών, η κυβέρνηση υπαναχώρησε στα σχέδιά της και οι φοιτητικές διαδηλώσεις τερματίστηκαν. Οι εκλογές του 2002 διεξήχθησαν σε κλίμα έντασης, κατά το οποίο σκοτώθηκαν 25 άνθρωποι. Μετά τις εκλογές επανήλθε στην εξουσία ο βετεράνος πολιτικός Μάικλ Σομάρε, ο οποίος σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με 7 κόμματα. Στις εκλογές του 2007 ελήφθησαν όλα τα απαραίτητα μέτρα και αποφεύχθηκαν τα έκτροπα. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς η χώρα επλήγη από φονικές πλημμύρες.
Γεωγραφία
Η Παπούα Νέα Γουινέα έχει έκταση 462.840 τ.χλμ.. Την ηπειρωτική χώρα χωρίζει η οροσειρά Owen Stanley με κορυφέϛ που ξεπερνούν τα 4.000 μέτρα. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας αποτελείται από το ανατολικό μισό του νησιού Νέα Γουινέα όπου βρίσκονται και οι μεγαλύτερες πόλεις, το Πορτ Μόρεσμπι και το Λάε. Άλλα μεγάλα νησιά είναι η Νέα Ιρλανδία, η Νέα Βρετανία, το Μανούς και το Μπουγκαινβίλ. Πολυάριθμα νησιά βρίσκονται στη Θάλασσα του Σολομώντα, τη Θάλασσα των Κοραλλίων και το Αρχιπέλαγος του Βίσμαρκ, που αποτελείται από περίπου 200 νησιά και σκοπέλους, με μεγαλύτερο τη Νέα Βρετανία. Τα Νησιά του Ναυαρχείου βρίσκονται στα βόρεια της Νέας Γουινέας και μεγαλύτερα από αυτά είναι το Μάνους και το Ραμπούτγιο.
Στο ανατολικό τμήμα του νησιού εκτείνονται ορεινές αλυσίδες, όπως η οροσειρά Βίσμαρκ (ψηλότερη κορυφή της τα 4.509 μ.), η Κεντρική Οροσειρά και η οροσειρά του Βίκτωρα Εμμανουήλ. Στην οροσειρά Όουεν Στάνλεϊ και σε άλλες περιοχές συναντά κανείς ηφαίστεια. Πολλά από αυτά είναι ενεργά, όπως ένα στο νησί Καρκάρ, με ηφαιστειακό κώνο άνω των 1000 μ. Στο κέντρο της χώρας η ορεινή περιοχή ορίζεται στα βόρεια από τις ποτάμιες κοιλάδες. Από την άλλη πλευρά, ποτάμιες κοιλάδες κατέρχονται και προς τον Κόλπο Παπούα. Στα υψίπεδα βρίσκεται μια από τις πλέον πυκνοκατοικημένες ζώνες του νησιού, με δολίνες, κατολισθήσεις και ζώνες με καρστική μορφολογία. Τη χώρα διαρρέουν αρκετοί ποταμοί, όπως ο Φλάι στα νότια (που είναι και ο μεγαλύτερος στο κράτος), ο Σέπικ από τα βορειοδυτικά, ο Ραμού από τα νοτιοανατολικά και ο Πουράρι. Οι ακτές έχουν γενικά μεγάλο ύψος και παρουσιάζουν έντονο διαμελισμό, ειδικά στη χερσόνησο Παπούα. Στις παρυφές της υφαλοκρηπίδας βρίσκουμε νησιά, όπως τα Τρομπιάντ, Λουσανκάι, Εντρεκαστό και άλλα. Στα νότια του νησιού συναντά κανείς μεγάλες πεδιάδες.
Κλίμα
Το κλίμα στα νησιά του αρχιπελάγους Βίσμαρκ είναι υγρό και θερμό. Οι θερμοκρασίες ποικίλλουν ανάλογα με το υψόμετρο. Σε υψόμετρο πάνω από 1.500 μ. το κλίμα γίνεται ορεινό ισημερινό. Η μέση τιμή της θερμοκρασίας είναι 28 βαθμούς Κελσίου, στη στάθμη της θάλασσας. Οι βροχοπτώσεις είναι άφθονες και συχνές, επηρεαζόμενες από τους βορειοδυτικούς μουσώνες (περίοδος από Δεκέμβριο ως Απρίλιο). Στην οροσειρά Βίσμαρκ παρατηρούνται οι μεγαλύτερες βροχοπτώσεις, της τάξεως των άνω των 5.000 χιλιοστών ετησίως. Οι περιβαλλοντικές καταστροφές είναι συχνό φαινόμενο στη χώρα. Ξηρασίες, πλημμύρες και άλλα φυσικά φαινόμενα έχουν προκαλέσει μεγάλες καταστροφές και απώλειες ζώων. Στις 17 Ιουλίου του 1998, περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι βρήκαν τον θάνατο από τσουνάμι έπειτα από σεισμική δόνηση μεγέθους 7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ.
Βλάστηση
Τα δάση καλύπτονται από βλάστηση ισημερινού τύπου. Ωστόσο, η χλωρίδα είναι αρκετά διαφοροποιημένη και σχετίζεται με τις διακυμάνσεις του κλίματος. Στον ορεινό λειμώνα που συναντάται στα ψηλότερα τμήματα του νησιού, βρίσκει κανείς αλπικά φυτά. Χαμηλότερα βρίσκονται δάση από κωνοφόρα και μετά τα 3.000 μ. αυτά αλλάζουν σε ορεινό ισημερινό δάσος. Στις περιοχές που βρέχει λιγότερο, συναντώνται σαβάνες με ψηλές πόες και μεμονωμένα δέντρα. Αναφορικά με την πανίδα, στο νησί ζουν πολλά και πολύχρωμα πουλιά (όπως ο περίφημος παπαγάλος κακατούα, το πουλί του παραδείσου (παραδεισία η ροδόλφιος) και ο καζουάριος. Συναντώνται και λίγα θηλαστικά, όπως ο φασκωλόμυς (μαρσιποφόρο), ο υδρόμυς και ο αγριόχοιρος.
Δημογραφία
μικρογραφία|αριστερά|Η ανάπτυξη του πληθυσμού (1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT Χαρακτηριστικό της χώρας είναι η μεγάλη δημογραφική ποικιλία καθώς υπολογίζεται ότι χρησιμοποιούνται πάνω από 750 διαφορετικές γλώσσες σε ακόμα περισσότερες φυλές. Ο παλαιότερος λαός είναι οι Πυγμαίοι, οι οποίοι έχουν αναμειχθεί με διάφορους πληθυσμούς (καλούνται Νεγκρίτο στη Νέα Γουινέα). Οι περισσότεροι κάτοικοι ανήκουν στην εθνοτική ομάδα των Παπούα. Από τους Παπούα, σημαντικές ομάδες είναι οι Οροκόλο, που βρίσκονται στον Νότο και είναι γνωστοί και ως «λαοί της θάλασσας». Πολυάριθμοι είναι και οι Γκογκοντάρα, Νταουντάι, Γκοϊγκάλα, οι Κουκουκούκου που ζουν στα βουνά και πλήθος άλλων. Στα βορειοανατολικά κατοικούν αποκλειστικά Μελανήσιοι, ενώ υπάρχουν επίσης Πολυνήσιοι και Μικρονήσιοι. Οι πρόγονοι αυτών ήρθαν πριν από 4.000 χρόνια. Από άλλες χώρες, κατοικούν Κινέζοι, Ευρωπαίοι, Αυστραλοί και Φιλιππινέζοι.
Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας είναι 7.275.324 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 1,67% (εκτίμηση 2018). Ο ρυθμός γεννήσεων ήταν 23,3 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτων 6,6 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2018). Οι περισσότεροι από τους κατοίκους ζουν σε παραδοσιακές κοινωνίες και ασχολούνται με τη γεωργία, με πρωτόγονα μέσα. Οι κοινωνίες αυτές αναγνωρίζονται με βάση το Σύνταγμα. Βάση της κοινωνίας αποτελεί η οικογένεια. Η κυβέρνηση έχει θεσπίσει νομοθεσία με βάση την οποία δίνεται προτεραιότητα στη γεωργική εκμετάλλευση από τους αυτόχθονες κατοίκους. Αναγνωρίζονται «εθιμικοί τίτλοι ιδιοκτησίας». Οι απαλλοτριωμένες εκτάσεις είτε βρίσκονται στην κατοχή ιδιωτών είτε αποτελούν δημόσιο κτήμα. Οι ελεύθεροι τίτλοι ιδιοκτησίας (Freehold Title) μπορούν να αποκτηθούν μόνο από πολίτες της Παπούα Νέας Γουινέας.
Η αύξηση του πληθυσμού χαρακτηριζόταν από πολύ παλιά από αργούς ρυθμούς. Ωστόσο την τελευταία δεκαετία η κατάσταση αντιστράφηκε. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 65,3 χρόνια (63,4 χρόνια οι άνδρες και 67,4 οι γυναίκες). Μέγα πρόβλημα παραμένουν οι μολύνσεις από τους ιούς HIV και AIDS. Τα κρούσματα είναι τα περισσότερα στην περιοχή του Ειρηνικού. Η χώρα είναι η τέταρτη στην περιοχή Ασίας- Ειρηνικού που πληροί τα κριτήρια για γενικευμένη επιδημία HIV/AIDS. Στις αγροτικές περιοχές μείζον πρόβλημα αποτελεί η έλλειψη ενημέρωσης για τον ιό.
Γλώσσα
Η χώρα έχει τις περισσότερες γλώσσες (όχι διαλέκτους) από οποιαδήποτε άλλη. Ομιλούνται 820 τοπικές διάλεκτοι και αντιπροσωπεύουν το 12% των τοπικών διαλέκτων παγκοσμίως. Οι ιθαγενείς γλώσσες ταξινομούνται σε δύο μεγάλες ομάδες: στις αυστραλονησιακές γλώσσες και στις μη αυστραλονησιακές ή γλώσσες Παπούα.
Με εξαίρεση το Βανουάτου, η Παπούα Νέα Γουινέα έχει τη μεγαλύτερη πυκνότητα γλωσσών από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, με 7.000 ομιλητές ανά γλώσσα.
Θρησκεία
μικρογραφία|δεξιά|100px|Γυναίκα με το μωρό της στο νησί Wagifa Οι δικαστικές και οι κυβερνητικές πρακτικές τηρούν το συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας έκφρασης, λόγου και θρησκείας. Δεν έχει υιοθετηθεί καμία νομοθεσία που να περιορίζει αυτά τα δικαιώματα, με εξαίρεση τους περιορισμούς στη δραστηριότητα των Μουσουλμάνων στη χώρα, που επιβλήθηκαν από τον προηγούμενο ανώτατο δικαστή.
Σύμφωνα με την ίδια απογραφή, οι Χριστιανοί κατανέμονται ως εξής:
Οι μειονοτικές θρησκείες είναι μεταξύ άλλων οι Μπαχάι (15.000 ή 0,3%), ενώ οι Μουσουλμάνοι είναι 1.000 με 2.000 ή περίπου 0,04%, (πρόκειται κυρίως για ξένους φοιτητές με αφρικανική και νοτιοασιατική καταγωγή). Σε όλη τη χώρα είναι ενεργές και μη παραδοσιακές χριστιανικές εκκλησίες και μη χριστιανικές θρησκευτικές ομάδες. Υπάρχουν επίσης και ξένοι ιεραπόστολοι.
Οι παραδοσιακές θρησκείες είναι συχνά ανιμιστικές και πολλές φορές τείνουν να συμπεριλαμβάνουν στοιχεία από την αρχαία λατρεία. Επικρατούσα δοξασία μεταξύ των παραδοσιακών φυλών είναι η masalai, που είναι τα κακά πνεύματα. Αυτά ευθύνονται για «δηλητηρίαση» ανθρώπων, προξενώντας θάνατο και καταστροφή. Οι αυτόχθονες πιστεύουν στην επικοινωνία μεταξύ των ζωντανών και των νεκρών. Χαρακτηριστικά είναι η πίστη στα πνεύματα, η λατρεία των κρανίων και η δύναμη ή μαγική ουσία, που καλείται «μάννα». Πολλές φορές η δεισιδαιμονία και οι προλήψεις των ιθαγενών θυμίζουν Μεσαίωνα, όπως στην περίπτωση πίστης στη μαγεία.
Οικονομία
Η Παπούα-Nέα Γουινέα διαθέτει πλούσια αποθέματα πλουτοπαραγωγικών πόρων όπως χρυσό, χαλκό, άργυρο, κοβάλτιο, πετρέλαιο (συστηματική εκμετάλλευση από το 2004), φυσικό αέριο κ.α. Η Αυστραλία είναι ο μεγαλύτερος χορηγός βοήθειας προς τη χώρα. Ο πληθυσμός στα νησιά (85% του συνόλου) ζει από τη γεωργία. Καλλιεργούνται κοκοφοίνικες, αραχίδες, παπάγια, μανιόκα, καουτσούκ, φρούτα του πάθους, καφές, κακάο και άλλα φυτά. Επίσης, αναπτυγμένη είναι και η αλιεία, ψαριών και μαργαριταριών. Ο τομέας αυτός είναι πιο ανεπτυγμένος από την κτηνοτροφία. Ο βιομηχανικός τομέας περιορίζεται στην επεξεργασία ειδών διατροφής και ρούχων. Μόλις το 3% της γης ανήκει στους πολίτες, εξαιτίας της υπάρχουσας νομοθεσίας. Τα εξαγώγιμα είδη είναι κυρίως ο καφές και το κακάο.
Η οικονομία της χώρας αντιμετωπίζει πληθώρα προβλημάτων, λόγω της πολιτικής αναταραχής και της έλλειψης υποδομών και εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών κινήθηκαν προς την κατεύθυνση της προσέλκυσης επενδυτών από το εξωτερικό με αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα και ιδιωτικοποιώντας τις κρατικές επιχειρήσεις. Η κυβέρνηση ενθαρρύνει επίσης τον τουρισμό, αν και ο τελευταίος πλήττεται από τις συρράξεις και την πολιτική αστάθεια. Οι περισσότεροι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα είναι Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί.
Το ΑΕΠ της χώρας είναι 8,2 δισ. $ (126η στον κόσμο) (σε ονομαστικές τιμές, εκτίμηση 2009). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 1.294 $. Νόμισμα της χώρας είναι το Κίνα.
Επικοινωνίες και μεταφορές
Αναφορικά με τις συγκοινωνίες, το οδικό δίκτυο της χώρας κάλυπτε 19.600 χλμ. το 1999. Από αυτά, ασφαλτοστρωμένα ήταν μόλις τα 686 χλμ. Από το κράτος απουσιάζει το σιδηροδρομικό δίκτυο. Λιμάνια στη χώρα είναι το Πορτ Μόρεσμπι και η Λάε στη Νέα Γουινέα, όπως επίσης και η Ραμπαούλ στο νησί της Νέας Βρετανίας. Οι περισσότερες μεταφορές γίνονται διά θαλάσσης. Διεθνείς αερολιμένες βρίσκονται στην πρωτεύουσα και στη Λάε. Η εθνική αεροπορική εταιρεία ονομάζεται Air Nugini. Σε ολόκληρη τη χώρα λειτουργούν σήμερα πάνω από 580 αεροδρόμια. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Διακυβέρνηση
Η χώρα είναι μέλος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας και έχει Αρχηγό Κράτους τον Βασιλιά Κάρολο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο ρόλος του είναι συμβολικός. Εκπροσωπείται από τον Γενικό Κυβερνήτη (σήμερα ο Μπομπ Νταντάε), ο οποίος σε αντίθεση με τα άλλα κράτη-μέλη της Κοινοπολιτείας, εκλέγεται από νομοθετικό σώμα και δεν επιλέγεται από τον βασιλιά. Παρόμοιο σύστημα έχουν και τα Νησιά του Σολομώντα. Ουσιαστικά την εκτελεστική εξουσία ασκεί ο πρωθυπουργός, που διορίζει το υπουργικό συμβούλιο. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνοσυνέλευση, η οποία αποτελείται από 109 μέλη. Εξ αυτών, τα 89 εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία και τα υπόλοιπα 20 από επαρχιακά συμβούλια. Τα μέλη υπηρετούν πενταετή θητεία. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη και δεν επηρεάζεται από την εκτελεστική εξουσία.
Νομοθεσία
Η νομοθεσία στη χώρα είναι ουσιαστικά το κοινό δίκαιο, που περιλαμβάνει τους αγγλικούς νόμους ως την ανεξαρτησία το 1975, και έπειτα τις αποφάσεις των δικαστηρίων της Παπούα Νέας Γουινέας. Τα δικαστήρια λειτουργούν και ελέγχονται από το Σύνταγμα. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που εφαρμόζεται και αυτοδικία.
Διοικητική διαίρεση
thumb|300px|Η διοικητική διαίρεση της νησιωτικής χώρας Το νησιωτικό κράτος υποδιαιρείται σε 19 διοικητικά διαμερίσματα και σε ένα διαμέρισμα. Οι επαρχίες είναι:
Πολιτισμός
Από περιοχή σε περιοχή το νησί παρουσιάζει μεγάλες πολιτισμικές διαφορές. Οι αποικιοκρατικές επιρροές είναι έντονες στη βόρεια ακτή του νησιού, σε αντίθεση με τη νότια, που σχετίζεται με την αρχαιότητα.
Ειδικότερα, η καλλιτεχνική παράδοση που έχει να επιδείξει η βόρεια περιοχή περιλαμβάνει ζωγραφικά έργα σε φύλλα φοινικιάς και σε ξύλινα υποστηρίγματα. Επίσης, ιδιαίτερα είναι και τα γλυπτά που έχουν σχήμα στρογγυλό, όπως επίσης και οι πολύχρωμες μάσκες, που κατασκευάζονται με όστρακα, φύλλα και φτερά, τα τύμπανα, οι φλογέρες και οι παραδοσιακές ασπίδες.
Μουσική
Μια από τις πλέον σημαντικές γιορτές που λαμβάνουν χώρα ετησίως είναι και το Φεστιβάλ των Οροπεδίων, το οποίο γίνεται τον Μάιο ή τον Σεπτέμβριο. Στη διάρκεια των εορτών αυτών παρουσιάζονται χοροί και τραγούδια, τα οποία ψάλλονται συνοδεία παραδοσιακών μουσικών οργάνων. Ενδιαφέρουσα είναι και η μουσική των αυτοχθόνων Καλούλι, οι μελωδίες της οποίας αναπαριστούν τους ήχους της φύσης. Οι Καλούλι ζουν στο κεντρικό υψίπεδο της χώρας.
Εκπαίδευση
Στη χώρα εδρεύει το Πανεπιστήμιο της Παπούα Νέας Γουινέας, με έδρα το Διαμέρισμα της Πρωτεύουσας. Το ίδρυμα αυτό παρέχει διάφορα πτυχία σε φοιτητές από την Παπούα Νέα Γουινέα και από χώρες του εξωτερικού. Τα μαθήματα διδάσκονται στα αγγλικά.
Βουλευτικές εκλογές 2017
Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναρχίες της Ωκεανίας Κατηγορία:Τρέχουσες μοναρχίες
Αγραπιδιά
Η ονομασία αγραπιδιά, που αντιστοιχεί στο άγρια αχλαδιά, μπορεί να αναφέρεται στο φυτό γκορτσιά.
Η ονομασία μπορεί, επίσης, να σχετίζεται με οικισμούς της Ελλάδας, όπως οι ακόλουθοι:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Live at the Olympia '96
Live at the Olympia '96 είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Ο εν λόγω δίσκος, ηχογραφήθηκε στις 17 Ιουνίου του 1996, στο "Olympia" του Παρισιού και κυκλοφόρησε ένα χρόνο αργότερα, στις 9 Ιουνίου του 1997 από την εταιρεία "ΕΜΙ" στην Ευρώπη και από την "Τeichiku" στην Ιαπωνία, ενώ δεν εκδόθηκε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το "Live at the Olympia '96" ηχογραφήθηκε από την έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος και έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 4 στα 5 αστέρια. Η ηχογράφηση έγινε στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Purpendicular", πρώτου δίσκου των Deep Purple με τον κιθαρίστα Στηβ Μορς στη σύνθεση τους. Στις αρχικές κόπιες του άλμπουμ, ήταν κολλημένο ένα αυτοκόλλητο το οποίο είχε την επιγραφή "Official Bootleg".
Τα τραγούδια του δίσκου
CD 1
1. Fireball (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:01
2. Maybe I’m A Leo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:53
3. Vavoom: Ted the Mechanic (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 5:06
4. Pictures of Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:58
5. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:33
6. Cascades: I'm Not Your Lover (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 11:04
7. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 7:24
8. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:29
9. No One Came (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:53
10. The Purpendicular Waltz (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 5:11
CD 2
11. Rosa's Cantina (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 6:18
13. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:17
14. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:45
16. Hey Cisco (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 7:27
17. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 8:08
Θέσεις τσαρτ
Live at the Olympia '96 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 9 Ιουνίου 1997
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Αρχηγός κυβερνήσεως της Ανδόρρας
Ο Αρχηγός Κυβερνήσεως (στα καταλανικά: Cap de Govern) είναι ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος της κυβέρνησης του Πριγκιπάτου της Ανδόρρας. Αυτοί που τον διορίζουν είναι ο Πρόεδρος της Γαλλίας και ο επίσκοπος της Ουρζέλ, δηλαδή οι δύο συμπρίγκιπες της Ανδόρας. Η θέση θεσμοθετήθηκε το 1982 μετά τις συνταγματικές τροποποιήσεις που έγιναν, με το χωρισμό της εκτελεστικής από τη νομοθετική εξουσία. Ο πρώτος αρχηγός κυβερνήσεως ήταν ο Όσκαρ Ρίβας Ρετς, ο οποίος υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό το 1982-84 και ξανά το 1990-94.
Ο σημερινός Cap de Govern είναι ο Ζαβιέρ Εσπότ Ζαμόρα.
Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης της Ανδόρρας
Κύριο λήμμα: Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης της Ανδόρρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ανδόρρας
Πάμφυλος
Ο Πάμφυλος ήταν γιος του Αιγιμίου, εγγονός του Δώρου, και αδελφός των Δύμα και του Δώρου, ο Πάμφυλος ηταν  γενάρχης μιας εκ των τριών δωρικών φυλών των Παμφυλίων που κατοικούσαν στη περιοχής της Παμφυλίας, στο σημερινό κόλπο της Αττάλειας (Τουρκία).
Παραπομπές
Παμφυλος Παμφυλος
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 2011-2012
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 2 Οκτωβρίου 2011 έως τις 21 Ιανουαρίου 2012. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 29 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαΐου 2012. Πρωταθλήτρια της κατηγορίας αναδείχτηκε η ομάδα του Αιόλου Τρικάλων για πρώτη φορά στην ιστορία της.