cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρδέννες
Ιστορία
Τον 20ό αιώνα, οι Αρδέννες θεωρούνταν ευρέως από κορυφαίους στρατιωτικούς στρατηγούς ως ακατάλληλες για στρατιωτικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας, λόγω του δύσκολου εδάφους και των στενών γραμμών επικοινωνίας τους. Ωστόσο, τόσο στον Α' όσο και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία κατάφερε με επιτυχία να περάσει γρήγορα μέσα από τις Αρδέννες για να επιτεθεί σε ένα σχετικά χειρότερα αμυνόμενο τμήμα της Γαλλίας. Οι Αρδέννες έγιναν ο τόπος τριών μεγάλων μαχών κατά τη διάρκεια των παγκόσμιων πολέμων - η Μάχη των Αρδεννών (Αύγουστος 1914) στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και η Μάχη της Γαλλίας (1940) και η Μάχη των Αρδεννών (1944-1945) στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλές από τις πόλεις της περιοχής υπέστησαν σοβαρές ζημιές κατά τους δύο παγκόσμιους πολέμους.
Οι στρατιωτικοί στρατηγοί της Ναζιστικής Γερμανίας το 1939 και το 1940 επέλεξαν το δάσος ως την κύρια διαδρομή των μηχανοκίνητων δυνάμεών τους στην εισβολή στη Γαλλία. Το μεγάλο μέγεθος του δάσους μπορούσε να κρύψει τις τεθωρακισμένες μεραρχίες και επειδή οι Γάλλοι δεν υποψιάζονταν ότι οι Γερμανοί θα έκαναν μια τόσο επικίνδυνη κίνηση, δεν σκέφτηκαν μια σημαντική επίθεση από εκεί ή θεώρησαν ότι θα χρειαζόταν τουλάχιστον 15 ημέρες για να περάσει ένας στρατός μέσα από το δάσος. Οι γερμανικές δυνάμεις, κυρίως υπό τη διοίκηση του Έριχ φον Μάνσταϊν, εκτέλεσαν το σχέδιο σε δύο ημέρες και κατάφεραν να μετακίνησουν πολλές μεραρχίες πέρα από τη γραμμή Μαζινό για να επιτεθούν στη Γαλλία και να κατατροπώσουν τις γαλλικές δυνάμεις. Τον Μάιο του 1940 ο γερμανικός στρατός πέρασε τον Μεύση, παρά την αντίσταση του Γαλλικού Στρατού. Υπό τη διοίκηση του στρατηγού Χάιντς Γκουντέριαν, οι γερμανικές μεραρχίες τεθωρακισμένων διέσχισαν τον ποταμό στο Ντινάν και στο Σεντάν της Γαλλίας. Αυτό ήταν ένα κρίσιμο βήμα στην προέλασή τους στο Παρίσι, και η Γαλλία έπεσε στις 25 Ιουνίου 1940.
Η περιοχή των Αρδεννών ήρθε ξανά στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια της Μάχης των Αρδεννών. Ο Γερμανικός Στρατός εξαπέλυσε μια αιφνιδιαστική επίθεση τον Δεκέμβριο του 1944 σε μια προσπάθεια να καταλάβει την Αμβέρσα και να δημιουργήσει μια σφήνα μεταξύ των βρετανικών και αμερικανικών δυνάμεων στη βόρεια Γαλλία. Οι συμμαχικές δυνάμεις εμπόδισαν τη γερμανική προέλαση στον ποταμό Μεύση στο Ντινάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαιρεμένες περιοχές Κατηγορία:Βουνά της Γαλλίας Κατηγορία:Βουνά της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Βελγίου Κατηγορία:Γεωγραφία του Λουξεμβούργου
Ερρίκος Γ΄ της Βαυαρίας
Ο Ερρίκος Γ΄ o Nεότερος, γερμ.: Henrik III von Bayern (π. 940 – 5 Οκτωβρίου 989) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών, ήταν ο πρώτος δούκας της Καρινθίας από το 976 έως το 978, δούκας της Βαυαρίας από το 983 έως το 985 και πάλι δούκας της Καρινθίας από το 985 έως το 989.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος επιζών γιος του Μπέρτολντ δούκα της Βαυαρίας, ο οποίος τη στιγμή της γέννησής του ήταν πιστός υποστηρικτής της βασιλικής δυναστείας των Οθωνιδών, οποία καταγόταν από τη Σαξονία. Το 921 ο θείος του Ερρίκου, ο Αρνούλφος, μετά από δύο χρόνια αγώνα, είχε επιτέλους αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Ερρίκου Α΄ ως βασιλιά της Γερμανίας με αντάλλαγμα μία ορισμένη αυτονομία για το δουκάτο του της Βαυαρίας. Ωστόσο, αυτή την εξαιρετική ιδιότητα, την αρνήθηκε ο γιος και διάδοχος τού Ερρίκου Α΄, ο Όθωνας Α', ο οποίος το 938, τον γιο τού Αρνούλφου και διάδοχο δούκα Έμπερχαρντ τον εκτόπισε και τον απέκλεισε από το δουκάτο. Ο Όθωνας Α΄ διόρισε δούκα τον μικρότερο αδελφό τού Aρνούλφου, τον Μπέρτολντ, αφού εκείνος ορκίστηκε πίστη και αποκήρυξε τα Βαυαρικά προνόμια.
Ο δούκας Μπέρτολντ παρέμεινε πιστός υποτελής του βασιλιά, ωστόσο, ο γιος του Ερρίκος (Γ΄) ήταν ακόμη ανήλικος μετά το τέλος τού πατέρα του το 947 και ο Όθωνας Α΄ βρήκε την ευκαιρία να παραχωρήσει το Βαυαρικό δουκάτο στον μικρότερο, δικό του αδελφό Ερρίκο Α΄. Καθώς ο Ερρίκος Α΄ περί το 937 είχε νυμφευτεί την Ιουδήθ δούκισσα της Βαυαρίας, κόρη του αποβιώσαντος δούκα Aρνούλφου, μπορούσε να εγείρει αξιώσεις για τον δουκικό τίτλο.
Πρώτα χρόνια
Αφού ενηλικιώθηκε, ο Ερρίκος (Γ΄) περίμενε υπομονετικά, αν και φαινόταν ότι η Βαυαρία είχε τελικά χαθεί για τους Λουδοβικίδες, όταν μετά τον τέλος του δούκα Ερρίκου Α΄ των Οθωνιδών το 955 τον διαδέχτηκε ο τετράχρονος γιος του Ερρίκος Β΄ υπό την κηδεμονία της μητέρας του Ιουδήθ. Με την ενηλικίωσή του, ο Ερρίκος Β΄ δούκας της Βαυαρίας αύξησε τη δύναμή του: το 954 η αδελφή του Χάντβιχ παντρεύτηκε τον Μπούρχαρντ Γ΄ δούκα της Σουηβίας, το 972 νυμφεύτηκε ο ίδιος τη Γκίζελα της Βουργουνδίας, ανιψιά τής συζύγου τού Όθωνα Α΄, της Αδελαΐδας της Ιταλίας. Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν μετά το τέλος του Όθωνα Α΄ στις 7 Μαΐου 973, ακολουθούμενο από το τέλος τού κουνιάδου τού Ερρίκου Β΄, Μπούρχαρντ Γ΄ δούκα της Σουηβίας στις 12 Νοεμβρίου. Ο δούκας Ερρίκος Β΄, μη ικανοποιημένος με τη Βαυαρία, προέβαλε αξιώσεις στο δουκάτο του Μπούρχαρντ Γ΄ της Σουηβίας., εκμεταλλευόμενος τις δυσκολίες του νέου βασιλιά, εξαδέλφου του Όθωνα Β΄, για να εγκαθιδρύσει την κυριαρχία του. Τα αιτήματά του απορρίφθηκαν, όταν ο Όθωνας Β΄ έδωσε τη Σουηβία ως φέουδο στον ανιψιό του Όθωνα Α΄, γιο του αποβιώσαντος Λιούντολφ δούκα της Σουηβίας.
Τον επόμενο χρόνο ο Ερρίκος Β΄ δούκας της Βαυαρίας εξεγέρθηκε ανοιχτά εναντίον του εξαδέλφου του Όθωνα Β΄, υποστηριζόμενος από Βαυαρούς και Σάξονες ευγενείς, και μάλιστα έλαβε την υποστήριξη του Μπολέσλαου Β΄ δούκα της Βοημίας και του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Ο βασιλιάς Όθωνας Β΄ έπρεπε να αγωνιστεί για την εξουσία του, τελικά το 976 βάδισε εναντίον της πρωτεύουσας της Βαυαρίας Ρέγκενσμπουργκ και κήρυξε τον δούκα Ερρίκο Β΄ έκπτωτο.
Δούκας της Καρινθίας
μικρογραφία| Το δουκάτο της Καρινθίας περιείχε τη μαρκιωνία της Βερόνας (όλα με πορτοκαλί), περί το 1000. Τώρα ο ασθενής Ερρίκος (Γ΄) των Λεοπολδιδών κέρδισε τελικά κάποια αποζημίωση, όταν ο βασιλιάς βρήκε την ευκαιρία να αναδιατάξει τα νοτιοανατολικά Γερμανικά εδάφη του. Απέσπασε το έδαφος της πρώην μαρκιωνίας της Καρινθίας από τη Βαυαρία και ο Ερρίκος (Γ΄) δέχθηκε το νεοσύστατο δουκάτο της Καρινθίας (ως Ερρίκος Α΄), συμπεριλαμβανομένης της κυριαρχίας στις μαρκιωνίες της Στυρίας, της Καρνιόλας και της Ιστρίας, καθώς και της Ιταλικής μαρκιωνίας της Βερόνας (ο πατέρας του, Μπέρτολντ, είχε ήδη λάβει τον τίτλο του δούκα της Καρινθίας από τον βασιλιά Ερρίκο Α΄ της Γερμανίας το 927). Το μειωμένο Βαυαρικό δουκάτο πέρασε στον πιστό Οθωνίδη Όθωνα Α΄ δούκα της Σουηβίας, ενώ στον Λεοπόλδο κόμη του Μπάμπενμπεργκ ανατέθηκε το υπόλοιπο Βαυαρικό μαργκραβάτο της Αυστρίας.
Ωστόσο το 978 ο ίδιος ο Ερρίκος ο Νεότερος αποκλείστηκε, πιθανότατα επειδή τώρα είχε συμμετάσχει στην εξέγερση κατά του βασιλιά Όθωνα Β΄ στον Πόλεμο των Τριών Ερρίκων, που υποκινήθηκε από τον προκάτοχό του, τον έκπτωτο δούκα Ερρίκο Β΄ και τον Ερρίκο Α΄ επίσκοπο του Άουγκσμπουργκ κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του βασιλιά κατά της Βοημίας. Μαζί με τις δυνάμεις του δούκα Μπολεσλάου Β΄ κατέλαβαν τη Βαυαρική πόλη Πάσαου, αλλά ηττήθηκαν από τα στρατεύματα του Όθωνα. Στη Αυτοκρατορική Συνέλευση (Dieta), που έγινε το Πάσχα στο Μαγδεβούργο, ο βασιλιάς καθαίρεσε τον Ερρίκο τον Νεότερο και έδωσε ως φέουδο στον ανιψιό του Όθωνα του Βορμς των Σαλίων το δουκάτο της Καρινθίας. Όλα τα δουκάτα της Νότιας Γερμανίας — Σουηβία, Βαυαρία και Καρινθία — κρατούντο τότε από τους συγγενείς του βασιλιά.
Μετέπειτα έτη και το τέλος
Αδυνατισμένος από την ήττα του ενάντια στους Σικελούς Kαλβίδες στη μάχη του Στύλο το 982, ο βασιλιάς Όθωνας Β΄, μετά το τέλος του Όθωνα Α΄ δούκα της Σουηβίας και της Βαυαρίας, ανακάλεσε τον Ερρίκο τον Νεότερο από την εξορία το 983 και τον όρισε ως δούκα της Βαυαρίας (ως Ερρίκο Γ΄) στην Βασιλική Συνέλευση (Dieta) της Βερόνας. Εντούτοις, η κυριαρχία του παρέμενε ακόμη αμφισβητούμενη από τον Ερρίκο Β΄ και μετά τον τέλος του βασιλιά την ίδια χρονιά, η βασίλισσα Θεοφανώ, για λογαριασμό της διαδοχής τού ανήλικου γιου της Όθωνα Γ΄, συμφιλιώθηκε τελικά μαζί του το 985. Έτσι ο δούκας Ερρίκος Γ΄ έπρεπε να αποκηρύξει τη Βαυαρία για χάρη του Ερρίκου Β΄ και του δόθηκε ξανά το δουκάτο της Καρινθίας, το οποίο ο Όθωνας του Βορμς αναγκάστηκε να του το παραχωρήσει.
Όταν ο Ερρίκος ο Νεότερος απεβίωσε χωρίς απογόνους το 989, ο Οίκος των Λουδοβικιδών εξέλιπε. Τον διαδέχθηκε στην Καρινθία και τη Βερόνα ο Ερρίκος Β΄, ο οποίος ένωσε έτσι για άλλη μία φορά τις κτήσεις της Βαυαρίας και της Καρινθίας υπό την κυριαρχία του. Ο Ερρίκος ο Νεότερος τάφηκε στο αβαείο Nήντεραλταϊχ.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος των Λεοπολδιδών
Κάρλος ντε λα Μότα
Ο Κάρλος ντε λα Μότα (Carlos de la Mota, 19 Οκτωβρίου 1974 -) είναι Δομινικανός ηθοποιός, τραγουδιστής, παρουσιαστής και αρχιτέκτονας.
Φιλμογραφία
Ταινίες
Θέατρο
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Σάκα Χαφόνγκ
Η Σάκα Χαφόνγκ (βεγγαλικά: সাকা হাফং, Saka Haphong, γνωστό και ως Μόντοκ Τονγκ ή Τλανγκ Μόι) είναι κορυφή των ορέων Μοουντόκ στο Μπανγκλαντές, που θεωρείται το υψηλότερο σημείο της χώρας, με υψόμετρο 1.052 μέτρα. Αποτελεί σημείο των συνόρων Μπανγκλαντές–Μιανμάρ, μεταξύ του Διαμερίσματος Μπανταρμπάν του Μπανγκλαντές και της Πολιτείας Τσιν της Μιανμάρ.
Καθώς βρίσκεται πάνω στη συνοριακή γραμμή, η Σάκα Χαπχόνγκ δεν είναι επίσημα καταγεγραμμένη ως η υψηλότερη κορυφή του Μπανγκλαντές, αλλά χάρτες και άλλες πηγές υποδεικνύουν ότι δεν υπάρχουν υψηλότερες κορυφές μέσα στη χώρα. Τον Φεβρουάριο του 2006 μια ένδειξη GPS 1.064 μέτρων καταγράφηκε πάνω στην κορυφή από τον Βρετανό ορειβάτη Τζιντζ Φάλεν. Οι συντεταγμένες που κατέγραψε, 21°47′11″ Β και 92°36′36″ Α, συμπίπτουν με ακρίβεια με αυτές που δίνουν ρωσικοί τοπογραφικοί χάρτες και τα δεδομένα της SRTM, αν και αυτές οι πηγές δίνουν μικρότερο υψόμετρο, 1.052 μέτρα. Οποιαδήποτε από αυτές τις τιμές καθιστά τη Σάκα Χαπχόνγκ την υψηλότερη κορυφή στο Μπανγκλαντές, καθώς αμφότερες υπερβαίνουν το υψόμετρο της κορυφής Κεοκραντόνγκ, που είναι 967 ή 986 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Βουνά της Ασίας
Γεώργιος Θεμελής
Ο Γεώργιος Θεμελής (1897 - 30 Σεπτεμβρίου 1969) ήταν υποπτέραρχος της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, πολιτικός και συνεργάτης της Ναζιστικής Γερμανίας. Διορίσθηκε νομάρχης Πέλλας από τη δωσιλογική κυβέρνηση επί Κατοχής και αργότερα διετέλεσε βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης της ΕΡΕ και υφυπουργός Εθνικής Αμύνης με υπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1897 εποχή που η πόλη ήταν ακόμα υπό οθωμανική κατοχή. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ), από την οποία αποφοίτησε το 1918. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στην τότε Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, ενώ μετεκπαιδεύτηκε και στη Γαλλία (Γαλλική Σχολή Αεροπορίας και Γαλλική Σχολή Πολέμου). Όταν η Πολεμική Αεροπορία έγινε ανεξάρτητος κλάδος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων το 1930, ο Θεμελής εντάχθηκε σ' αυτή.
Την περίοδο της Κατοχής, ο Θεμελής διορίστηκε έμμισθος νομάρχης Πέλλας από την δωσιλογική κυβέρνηση Τσολάκογλου. Γι' αυτή τη θέση τον πρότεινε ο - επίσης διορισμένος από τους Ναζί - γενικός επιθεωρητής νομαρχιών Αθανάσιος Χρυσοχόου. Υποστήριξε ότι ο Θεμελής θα προάσπιζε όσο μπορούσε τα ελληνικά συμφέροντα απέναντι σε τυχόν αποσχιστικές τάσεις του σλαβόφωνου πληθυσμού. Αυτό ήταν αντιφατικό όμως καθώς η ναζιστική Γερμανία - με την οποία συνεργάζονταν οι Χρυσοχόου και Θεμελής - είχε ήδη παραχωρήσει την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη στους Βούλγαρους. Παράλληλα, ο Θεμελής δραστηριοποιήθηκε και ως μέλος της αμφιλεγόμενης φασιστικής οργάνωσης «Πανελληνίου Απελευθερωτικής Οργανώσεως » (ΠΑΟ). Η όλη πολιτεία και συμπεριφορά του την περίοδο της Κατοχής είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, με αριστερούς, ΕΑΜογενείς αλλά και πολλούς κεντρώους να τον κατηγορούν ευθέως ως δωσίλογο, υπηρέτη των Γερμανών, και σφαγέα άμαχου πληθυσμού, ενώ αντίθετα οι δεξιοί θεωρούσαν ότι με τη δράση του προστάτευσε τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.
Κατά τον εμφύλιο πόλεμο ο Θεμελής πολέμησε και συνέχισε την καριέρα του στην Πολεμική Αεροπορία (τότε Ελληνική Βασιλική Αεροπορία), από την οποία τελικά αποστρατεύθηκε με το βαθμό του υποπτέραρχου.
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλεγόταν βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με την ΕΡΕ από το 1956 έως το 1967, ενώ την τριετία 1958-61 ήταν υφυπουργός Εθνικής Αμύνης με υπουργό τον ίδιο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Το 1958 έλαβε διαστάσεις η Υπόθεση Μέρτεν που αφορούσε στον ναζιστή αξιωματικό Μαξ Μέρτεν, κατηγορούμενο για εγκλήματα πολέμου και κύριο υπεύθυνο της γενοκτονίας των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Ο Μέρτεν αθωώθηκε στη Γερμανία, αλλά ισχυρίστηκε στην κατάθεσή του, όπως δημοσίευσε και το «Σπίγκελ», ότι ο πρωθυπουργός Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών, Τάκος Μακρής, η σύζυγός του, Δοξούλα και ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, Γεώργιος Θεμελής, υπήρξαν συνεργάτες των Γερμανών.
Πέθανε στις 30 Σεπτεμβρίου 1969, σε ηλικία 72 ετών.
Ήταν μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στην οποία δώρισε αριθμό βιβλίων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Νομάρχες Πέλλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Αντισημιτισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Φασισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Μακεδόνες
Τουλούπα Χάνι Μεσσηνίας
Το Τουλούπα Χάνι, αναφερόμενο παλαιότερα και ως τα Τουλούπα Χάνια, είναι μικρός ημιορεινός οικισμός κοντά στο Βλαχόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Τουλούπα Χάνι βρίσκεται βόρεια από το Βλαχόπουλο από το οποίο απέχει 4 περίπου χιλιόμετρα και βορειοανατολικά από τη Χώρα από την οποία απέχει περίπου 9 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 459 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους περίπου 25,5 χιλιόμετρα. Κοντά στο Τουλούπα Χάνι βρίσκονται, προς τα νοτιοδυτικά του η Μεταμόρφωση σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοδυτικά του το Μανιάκι σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοανατολικά του το Κοντογόνι και οι Άγιοι Απόστολοι σε αποστάσεις 3,5 και 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Η περιοχή του μικρού οικισμού, ο οποίος αποτελεί σήμερα συγκοινωνιακό κόμβο και βρίσκεται στους πρόποδες της κορυφής Βελανιδιά, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Αναφορές για τη θέση που βρίσκεται σήμερα ο οικισμός υπάρχουν, τουλάχιστον από τα χρόνια της Επανάστασης του 1821 και την εποχή που ο Παπαφλέσσας, έπεσε μαχόμενος, κατά τη διάρκεια της Μάχης στο Μανιάκι (20 Μαΐου 1825), καθώς, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, ο αιγυπτιακός στρατός του Ιμπραήμ Πασά, περίπου 6.000 πεζοί και ιππείς, με επικεφαλής Γάλλους αξιωματικούς, αυτόμολους από τον στρατό του Ναπολέοντα, στρατοπέδευσε στη θέση Σέγκλιζα, (σήμερα τοποθεσία του οικισμού Τουλούπα Χάνι), στους πρόποδες των υψωμάτων της Αμυγδαλίτσας, όπου βρίσκεται το Μανιάκι. Η ονομασία «Χάνια», προέρχεται από την ύπαρξη, παλαιότερα, χώρων διαμονής - πανδοχείου, για τη διανυκτέρευση - υποδοχή των ταξιδιωτών και των ζώων τους.
Διοικητική ιστορία
Ο οικισμός με αρχική ονομασία ως τα Τουλούπα Χάνια αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά, το 1931, όταν αποσπάται από την Κοινότητα Παπαφλέσσα και προσαρτάται στην Κοινότητα Μανιακίου, η οποία συστάθηκε την ίδια εποχή με έδρα το Μανιάκι. Λίγο αργότερα, το 1940, ο οικισμός Τουλούπα Χάνια καταργείται, ως το 1961, που αναγνωρίζεται εκ νέου, αυτήν τη φορά ως Τουλούπα Χάνι και προσαρτάται και πάλι στην Κοινότητα Μανιακίου. Το Τουλούπα Χάνι παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Μανιακίου, με τις αλλαγές των ονομασιών του οικισμού, από το 1940 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Τουλούπα Χάνι υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Παπαφλέσσα, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Τουλούπα Χάνι ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Τουλούπα Χάνι σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Μανιακίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται επίσης και το Μανιάκιον ως έδρα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 67 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Χίρο Αρικάουα
Η Χίρο Αρικάουα (ιαπωνικά: 有川 浩, Αρικάουα Χίρο) είναι Ιαπωνέζα συγγραφέας ελαφρού μυθιστορήματος.
Βιογραφία
Η Αρικάουα κέρδισε το δέκατο ετήσιο Βραβείο Μυθιστορήματος Ντανγκέκι για νέους συγγραφείς για το βιβλίο της Shio no Machi το 2003 και το βιβλίο εκδόθηκε την επόμενη χρονιά. Επαινέθηκε για την ιστορία αγάπης που αφηγήθηκε ανάμεσα σε μια ηρωίδα και σε έναν ήρωα οι οποίοι χωρίζονται λόγω της ηλικίας τους αλλά και της κοινωνικής τους θέση, καθώς και για την απεικόνιση στρατιωτικών δομών που περιλαμβάνονται στο βιβλίο.
Αν και συγγραφέας ελαφρών μυθιστορημάτων, τα βιβλία της Χίρο Αρικάουα από το δεύτερο έργο της και μετά έχουν εκδοθεί με σκληρό εξώφυλλο μαζί με περισσότερα λογοτεχνικά έργα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Αρικάουα έχει λάβει ειδική μεταχείριση από αυτή την άποψη από τον εκδότη της, την εταιρεία MediaWorks. Και το ίδιο το Shio no Machi εξάλλου εκδόθηκε αργότερα και με σκληρό εξώφυλλο. Το ελαφρύ μυθιστόρημά της Toshokan Sensō (Ο πόλεμος της βιβλιοθήκης) του 2006 ονομάστηκε νούμερο ένα ψυχαγωγικό βιβλίο της λίστας Hon no Zasshi για το πρώτο εξάμηνο του 2006 και ήρθε πέμπτο στο Honya Taishō της ίδιας χρονιάς, ανταγωνιζόμενο τα συνηθισμένα μυθιστορήματα.
Η Αρικάουα έχει γράψει για τις Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας (JSDF). Τα πρώτα τρία μυθιστορήματά της σχετικά με τους τρεις κλάδους τους είναι γνωστά ως Jieitai Sanbusaku (Η τριλογία των SDF). Έγραψε επίσης για τις φανταστικές δυνάμεις της βιβλιοθήκης στη σειρά Toshokan Sensō. Το Raintree no Kuni, το οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο στο Toshokan Nairan, εκδόθηκε αργότερα από την Αρικάουα με έναν άλλο εκδότη. Διασκευάστηκε σε ταινία με τίτλο World of Delight (Κόσμος απόλαυσης) που κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου 2015.
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1998
Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 1998 ήταν το 20ο στην ιστορία του θεσμού. Κυπελλούχος αναδείχθηκε για τέταρτη φορά ο Ολυμπιακός επικρατώντας του Ν.Ο. Πατρών για δεύτερη συνεχή χρονιά στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ. Αυτός υπήρξε ο έβδομος τελικός για την ομάδα του Πειραιά ενώ για τον Ν.Ο. Πατρών ήταν ο τέταρτος συνεχόμενος και έκτος συνολικά.
Χίρο Αρικάουα
Βιογραφία
Το μυθιστόρημα Tabineko Ripouto εκδόθηκε στα αγγλικά ως The Traveling Cat Chronicles το 2017 και στα ελληνικά ως Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου το 2018 από τις εκδόσεις Μίνωας σε μετάφραση της Αλεξάνδρας Κονταξάκη. Στο βιβλίο αυτό, ο πρωταγωνιστής είναι ένας γάτος που ονομάζεται Νάνα (το οποίο στα ιαπωνικά σημαίνει "επτά"), που μπαίνει στη ζωή του γατόφιλου Σατόρου, ο οποίος εξακολουθεί να θρηνεί την πρώτη του γάτα, με το όνομα Χάτσι (το οποίο στα ιαπωνικά σημαίνει "οκτώ").
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1998
1ος αγώνας
Πηγή:
2ος αγώνας
Πηγή:
Τελικός
Πηγή: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Νίκος Λουκάτος): Βολτυράκης, Πλατανίτης 2, Βλάχος, Λούδης 1, Χατζηθεοδώρου 1, Αρόγιο 2, Βλοντάκης Αντ. 1, Βαφειάδης, Θωμάκος 2, Κραβαρίτης Δ. 1, Χατζής, Λαγωνικάκης, Παυλίδης Χ.
ΝΟ ΠΑΤΡΩΝ (Γιώργος Κακουλίδης): Καραμπέτσος, Λυκούδης 3, Ζησιμάτος, Γεωργαράς Ντ., Ηλιόπουλος, Χριστοφής 1, Λιν 1, Μολόχας, Κορίτσας, Μπιτσάκος 1, Κλεωνάκος, Γεωργαράς Μ. 2, Τουντόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Όρος Μόκο
Το όρος Μόκο (πορτογ. Morro do Moco) είναι το υψηλότερο βουνό της Ανγκόλας, με υψηλότερη κορυφή σε υψόμετρο 2.620 μέτρα. Βρίσκεται στην Επαρχία Χουάμπο, στη δυτική Ανγκόλα, 70 χιλιόμετρα δυτικά της πόλεως Χουάμπο. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι πλάτος 12°28΄ Νότιο και μήκος 15°10΄ Ανατολικό. Το βουνό έχει χαρακτηρισθεί το 2014 ως ένα από τα «Επτά θαύματα» της Ανγκόλας. Αποτελεί προορισμό για παρατηρητές πουλιών, πεζοπόρους και ανθρώπους που ασχολούνται με την καταρρίχηση και το παραπέντε.
Χλωρίδα και πουλιά
Η χλωρίδα του όρους Μόκο έχει ανεπαρκώς μελετηθεί, καθώς ελάχιστοι ειδικοί έχουν επισκεφθεί την περιοχή. Είναι γνωστό ότι έχει αρκετά είδη πρωτέας και άλλων αγγειόσπερμων φυτών, πολλά από τα οποία εμφανίζονται από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Στο όρος Μόκο έχουν καταγραφεί περίπου 233 είδη πουλιών και το βουνό έχει κηρυχθεί «Σημαντική Περιοχή Πτηνών» (Important Bird Area, IBA) από την οργάνωση BirdLife International και αποτελεί τμήμα της «Περιοχής ενδημικών πτηνών» (EBA) της Δυτικής Ανγκόλας.
Το βουνό παρέχει μια κατοικία για μερικά κινδυνεύοντα και γενικότερα απειλούμενα είδη πτηνών, όπως ειναι ο πτερνιστής του Swierstra (Pternistis swierstrai) ο Xenocopsychus ansorgei, και τα είδη Dioptrornis brunneus και Cinnyris ludovicensis.
Περιβαλλοντικά θέματα
Το όρος Μόκο είναι ένα ιδιαιτέρως απειλούμενο ενδιαίτημα εξαιτίας της μη βιώσιμης υλοτομίας για οικοδομές και καυσόξυλα. Οι εκτός ελέγχου πυρκαγιές στους θαμνότοπους του βουνού συνιστούν επίσης μια περιβαλλοντική απειλή. Αν και έχει προταθεί να συσταθεί ένα «Ειδικό καταφύγιο του όρους Μόκο», σήμερα η περιοχή δεν υπάγεται σε κάποιο καθεστώς προστασίας.
Το δάσος του βουνού συνεχίζει να κινδυνεύει, ιδίως από τους κατοίκους του χωριού Kanjonde, που βρίσκεται στους πρόποδες και δεν έχει παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, οπότε οι χωρικοί εξαρτώνται από τα καυσόξυλα για το μαγείρεμα, αλλά και περιορίζουν το δάσος για να αποκτήσουν καλλιεργήσιμη γη. Το «Mount Moco Project» είναι μη κυβερνητική οργάνωση που κάνει προσπάθειες για να τεθεί το βουνό υπό προστασία και επιμορφώνει τους κατοίκους του Kanjonde σχετικά με περισσότερο βιώσιμες πρακτικές. Η οργάνωση ξεκίνησε ένα φυτώριο δένδρων τον Ιούλιο του 2010 στο Kanjonde, το οποίο επεκτάθηκε το 2012 με την άδεια του φυλάρχου (soba) του χωριού, του Amândio Cabo.
Πηγές
Ορος Μοκο
Μάρλεμπoν Κρίκετ Κλαμπ
Η Μάρλεμπoν Κρίκετ Κλαμπ (αγγλικά: Marylebone Cricket Club, MCC) είναι αθλητικός σύλλογος της Αγγλίας στο άθλημα του κρίκετ. Ιδρύθηκε το 1787 από μέλη του Γουάιτ Κόντουιτ Κλαμπ που έδρευε στο Ίσλινγκτον και μετεγκαταστάθηκε στο Μάρλεμπoν. Από το 1814, η MCC έχει την έδρα της στο Lord's Cricket Ground, το οποίο κατέχει, στο Wood St John's, London NW8.
Από την ίδρυσή του, ο σύλλογος έχει δημιουργήσει τις δικές του ομάδες, οι οποίες είναι κατ' ουσία ad hoc επειδή δεν έχουν συμμετάσχει ποτέ σε καμία επίσημη διοργάνωση. Ανάλογα με την ποιότητα των αντιπάλων σε ένα συγκεκριμένο αγώνα, οι ομάδες της MCC είχαν διατηρηθεί σε ικανοποιητική κατάσταση από το 1787 έως το 1894, και την επίσημη θέση πρώτης τάξης από το 1895. Η MCC σπάνια έλαβε μέρος σε αγώνες της λίστας Α (συνολικά δεκαπέντε μεταξύ 1971 και 2008) και ποτέ (μέχρι το 2017) σε κορυφαίο αγώνα Τουέντι20. Οι ομάδες MCC παίζουν πολλούς αγώνες εναντίον ανήλικων αντιπάλων και, σε αυτές τις περιπτώσεις, παραιτούνται από το καθεστώς της πρώτης κατηγορίας. Παραδοσιακά, για να σηματοδοτήσει την αρχή κάθε αγγλικής περιόδου τον Απρίλιο, η MCC φιλοξενεί την πρωταθλήτρια των Κομητειών, σε ένα πρώτης τάξεως αγώνα που διεξάγονταν πάντα στο Lord's μέχρι το 2009. Από το 2010, ο αγώνας διεξάγεται στο Zayed Sports City Stadium στο Αμπού Ντάμπι.
Το 1788, η MCC ανέλαβε την ευθύνη για την κυριότητα και τη διατήρηση των κανόνων του κρίκετ, εκδίδοντας αναθεωρημένη έκδοση εκείνου του έτους. Αν και οι αλλαγές στους κανόνες καθορίζονται τώρα από το Διεθνές Συμβούλιο Κρίκετ (ICC), τα πνευματικά δικαιώματα εξακολουθούν να ανήκουν στην MCC. Ο σύλλογος ήταν πρώην κυβερνητικό σώμα κρίκετ στην Αγγλία και την Ουαλία και, ως δημιουργός των κανόνων του αθλήματος, είχε σημαντική παγκόσμια επιρροή. Για μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα, ξεκινώντας από την περιοδεία της Αυστραλίας το 1903–04 και ολοκληρώνοντας την περιοδεία της Ινδίας το 1976–77, η MCC διοργάνωσε διεθνείς περιοδείες στις οποίες η ομάδα κρίκετ της Αγγλίας έπαιξε αγώνες Τεστ. Σε αυτές τις περιοδείες, η ομάδα της Αγγλίας ονομάστηκε MCC σε μη διεθνείς αγώνες. Το 1993, οι διοικητικές και διαχειριστικές αρμοδιότητές της μεταβιβάστηκαν στο Διεθνές Συμβούλιο Κρίκετ (ICC) και στο Κομητειακό Συμβούλιο Κρίκετ και Τεστ (TCCB).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρλεμπoν Κατηγορία:Κρίκετ
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019 (Ευρώπη)
Τα προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019, για την FIBA Europe, ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2017 και ολοκληρώθηκαν τον Φεβρουάριο του 2019. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, δεν προκρίθηκαν κάποιες ομάδες αυτόματα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης και έτσι όλες οι ευρωπαϊκές ομάδες έπρεπε να συμμετάσχουν στα προκριματικά.
Μορφή
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019, από την Ευρώπη μόνο 12 ομάδες έχουν δικαίωμα πρόκρισης. Συνολικά συμμετείχαν 37 ομάδες της FIBA Europe στα προκριματικά. Τα προκριματικά είχαν την εξής μορφή.
Προκαταρκτικός γύρος
Ομάδες που δεν κατόρθωσαν να προκριθούν ή δεν συμμετείχαν στην διαδικασία πρόκρισης για το Ευρωμπάσκετ 2017 συμμετείχαν στο προκαταρκτικό γύρο. 13 ομάδες χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους, δίνοντας αγώνες από τις 2 έως τις 19 Αυγούστου 2017. Η Αρμενία αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε διεθνείς αγώνες της FIBA, ενώ ομάδες όπως η Δανία, η Ελβετία, το Λουξεμβούργο και η Κύπρος δεν συμμετείχαν στους προκριματικούς για το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019. Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στην Πράγα της Τσεχίας στις 10 Δεκεμβρίου 2016.
Α' Όμιλος
<references group="lower-alpha" responsive="1">
Πηγή: FIBA
Β' Όμιλος
Πηγή: FIBA
Γ' Όμιλος
Πηγή: FIBA
Πρώτος γύρος
Τα παιχνίδια διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια του Νοεμβρίου του 2017, του Φεβρουαρίου του 2018, του Ιουνίου του 2018 και του Ιουλίου του 2018. Οι τρεις πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στον Δεύτερο γύρο. Η τελευταία ομάδα από κάθε όμιλο αποκλείστηκε από το Παγκόσμιο Κύπελλο Μπάσκετ του 2019 και θα αγωνιστεί στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Ευρωμπάσκετ 2021.
Δεύτερος γύρος
Οι τρεις πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο, από τον πρώτο γύρο, μεταφέρθηκαν σε τέσσερις ομίλους των 6 ομάδων. . Όλα τα αποτελέσματα από τον πρώτο γύρο μεταφέρθηκαν στο δεύτερο γύρο και κάθε ομάδα αντιμετώπισε όποια ομάδα δεν είχε αντιμετωπίσει στον πρώτο γύρο. Τα παιχνίδια διεξήχθησαν το Σεπτέμβριο του 2018, το Νοέμβριο του 2018 και το Φεβρουάριο του 2019. Οι τρεις πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019.
Λ' Όμιλος
Κατηγορία:Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών
Κοινότητα Αγίου Γεωργίου Λασιθίου
μικρογραφία|400x400εσ Η Κοινότητα Αγίου Γεωργίου είναι κοινότητα του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Περιλαμβάνοντας μόνο τήν έδρα της η κοινότητα σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 490 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Τσουκάκη.
Κοινοτάρχες Αγίου Γεωργίου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίου Γεωργίου.
Παραπομπές
Αγιου Γεωργιου
Βλάντιμιρ Μπέτσιτς
Ο Μπέτσιτς σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο στη διάσημη Ακαδημία Τεχνών μαζί με τους Όσκαρ Χέρμαν, Μίροσλαβ Κράλιεβιτς και Γιόσιπ Ράτσιτς. Αυτή η ομάδα Κροατών καλλιτεχνών είναι γνωστή ως Κύκλος του Μονάχου ή Τέσσερις του Μονάχου και είναι πολύ σημαντικές προσωπικότητες στην κροατική τέχνη του 20ου αιώνα. Μετά το Μόναχο, ο Μπέτσιτς πέρασε 2 χρόνια σπουδάζοντας και εργάστηκε στο Παρίσι πριν επιστρέψει στο Ζάγκρεμπ το 1910.
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπέτσιτς εργάστηκε ως πολεμικός καλλιτέχνης στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης δημιουργώντας μια σειρά από εικόνες στρατιωτών και τραυματιών. Μετά το τέλος του πολέμου, πέρασε χρόνο σε ένα χωριό κοντά στο Σαράγεβο, όπου ζωγράφισε τοπία και αγροτικά θέματα σε στυλ, που χρησιμοποιούσε χρωματικές και τονικές παραλλαγές για να απεικονίσει τη μορφή και τον χώρο.
Ο Μπέτσιτς ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ (1924–1947) και μέλος της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών από το 1934.
Βιογραφία
Ο Βλάντιμιρ Μπέτσιτς γεννήθηκε στο Σλαβόνσκι Μπροντ την 1η Ιουνίου 1886. Αρχικά σπούδασε νομικά στο Ζάγκρεμπ και παρακολούθησε την ιδιωτική σχολή τέχνης των Μέντσι Κλέμεντ Κρντσιτς και Μπέλα Τσίκος Σέσιγια. Το 1905, εγκατέλειψε τις σπουδές του στη νομική για την τέχνη, μετακομίζοντας στο Μόναχο όπου σπούδασε αρχικά με τον Χάινριχ Κνιρρ και στη συνέχεια στην Ακαδημία Τεχνών. Το 1909, πήγε στο Παρίσι, όπου γράφτηκε στην Ακαδημία Γκραντ Σωμιέ και εργάστηκε ως σχεδιαστής στο περιοδικό Le Rire. Επέστρεψε στο Ζάγκρεμπ το 1910, όπου πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση.
Εξέθεσε τα έργα του ως μέρος του Περιπτέρου του Βασιλείου της Σερβίας στη Διεθνή Έκθεση Τέχνης του 1911.
Στη συνέχεια ο Μπέτσιτς εργάστηκε στο Όσιγιεκ, στο Βελιγράδι και στη Μπίτολα. Εντάχθηκε στον σερβικό στρατό λίγο πριν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε ήταν πολεμικός ανταποκριτής και καλλιτέχνης του περιοδικού « L'Illustration » στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης, δημιουργώντας μια σειρά από εικόνες στρατιωτών και τραυματιών. Το 1919 πραγματοποίησε τη δεύτερη ατομική του έκθεση, επίσης στο Ζάγκρεμπ.
Από το 1919 έως το 1923, ο Μπέτσιτς έζησε και εργάστηκε στο χωριό Μπλαζούι κοντά στο Σεράγεβο, δημιουργώντας μια σειρά από λάδια και ακουαρέλες τοπίων, αγροτών και βοσκών που δείχνουν ένα όλο και πιο ώριμο στυλ ζωγραφικής ως προς τους τόνους χρησιμοποιώντας χρωματικές φόρμες για στρογγυλεμένο όγκο και χώρο. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Ζάγκρεμπ, όπου δίδαξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών (Κροατικά: Akademija likovnih umjetnosti) (1924–1947).
Το 1930 ο Μπέτσιτς μαζί με τους Λιούμπο Μπάμιτς και Γιερολίμ Μίσε σχημάτισαν την «Ομάδα των Τριών» (Grupa trojice). Έγινε μέλος της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών το 1934, που τότε ονομαζόταν Γιουγκοσλαβική Ακαδημία Επιστημών και Τέχνης.
Ο Μπέτσιτς πέθανε στο Ζάγκρεμπ στις 24 Μαΐου 1954.
Κληρονομιά
Οι απαρχές της νεωτερικότητας στην κροατική τέχνη συνδέονται κυρίως με τον Κύκλο του Μονάχου των ζωγράφων, μερικά από τα βασικά έργα των οποίων φιλοξενούνται στη συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Αυτά περιλαμβάνουν ελαιογραφίες του Μπέτσιτς, που χρονολογούνται από την περίοδο 1910–1922, την πιο σημαντική φάση της καλλιτεχνικής του καριέρας, συμπεριλαμβανομένων έργων από τις αρχές της δεκαετίας του '40.
Τα πρώτα έργα του Μπέτσιτς χρονολογούνται από την εποχή της σχολής του Μονάχου και μαζί με τα έργα των Γιόσιπ Ράτσιτς και Μίροσλαβ Κράλιεβιτς δείχνουν μια νέα κατεύθυνση στην κροατική μοντέρνα ζωγραφική. Απομακρυνόμενοι από τα παραδοσιακά ακαδημαϊκά στυλ, επηρεάζονται έντονα από τον ρεαλισμό του Λάιμπλ και τα έργα ιμπρεσιονιστών καλλιτεχνών όπως ο Μανέ, του οποίου τα έργα τα είδαν σε μια έκθεση του 1907. Άλλες επιρροές εκείνη την εποχή ήταν ο Βελάθκεθ και ο Γκόγια. Τα μεταγενέστερα έργα του Μπέτσιτς δείχνουν μια προσέγγιση που είναι πιο κοντά στον Σεζάν και δίνει έμφαση στη δομή και τα γεωμετρικά σχήματα. Η καλλιτεχνική του έκφραση επικεντρώθηκε στο μόντελινγκ και τη σαφήνεια. Τα σκίτσα του σε λάδι, και κυρίως ακουαρέλα, εκφράζουν τη φρεσκάδα της άμεσης εμπειρίας. Χρησιμοποιεί πλούσια χρωματική έκφραση και διαμόρφωση τόνου για δυνατό όγκο.
Μερικές γνώσεις για τον Μπέτσιτς μπορούν να αντληθούν από τις αυτοπροσωπογραφίες του, τις οποίες ζωγράφιζε από τα νεότερα του χρόνια μέχρι λίγο πριν από το θάνατό του. Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτες καθώς καλύπτουν το χρόνο του στο Μόναχο, μετά στο Παρίσι και τέλος στο Όσιγιεκ. Σε σύγκριση με τις σύγχρονες αυτοπροσωπογραφίες των Γιόσεπ Ράτσιτς και Μίροσλαβ Κράλιεβιτς, οι αυτοπροσωπογραφίες του Μπέτσιτς είναι απλούστερες, αλλά δείχνουν μια πλήρη και ολοκληρωμένη έκφραση. Οι πρώιμοι πίνακές του, πάνω απ' όλα, δείχνουν μια ακριβή παρατήρηση της μορφής, του θέματος και του σώματος και των χωρικών τους σχέσεων, που αποδίδονται από ένα εκπαιδευμένο και επιδέξιο χέρι. Το ύφος της μεταγενέστερης δουλειάς του οφείλεται στη διαδεδομένη τάση στην Ευρώπη να επιστρέψει στη φύση σε όλα τα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά πράγματα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και στην επιρροή του μετακυβισμού - τονίζοντας τη σημασία της κατασκευής. Για τον Μπέτσιτς η φύση δεν ήταν καταφύγιο, αλλά κίνητρο, μεγάλος δάσκαλος ζωής, τάξης, οργάνωσης.
Σύμφωνα με τον Μίροσλαβ Κρλέζα, ο Μπέτσιτς κατέχει επάξια υψηλή θέση στην ιστορία της κροατικής μοντέρνας τέχνης. Με τον Ράτσιτς και τον Κράλιεβιτς, δεν είναι απλώς ένας από τους τρεις, αλλά είναι τελείως διαφορετικός.
Το 2006 τα Κροατικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν ένα σύνολο γραμματοσήμων, που απεικονίζουν την κροατική τέχνη, ένα από τα οποία ήταν η Νεκρή φύση του Μπέτσιτς του 1909.
Ηλεκτρονική γκαλερί
Ηλεκτρονική γκαλερί ζωγραφικής στην Γκαλερί Αντρίς
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Κροάτες καλλιτέχνες Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μαριάντζελα Μελάτο
μικρογραφία|250x250εσ|Η Μελάτο με τον [[Ούγκο Τονιάτσι στην ταινία του 1972 Οι στρατηγοί κοιμούνται όρθιοι]] Η Μαριάντζελα Μελάτο (ιταλικά: Mariangela Melato, 19 Σεπτεμβρίου 1941 – 11 Ιανουαρίου 2013) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Ξεκίνησε τη θεατρική της καριέρα τη δεκαετία του 1960. Ο πρώτος της κινηματογραφικός ρόλος ήταν στο Thomas e gli indemoniati (1970), σε σκηνοθεσία Πούπι Αβάτι. Έπαιξε σε πολλές αξιομνημόνευτες ταινίες κατά τη δεκαετία του 1970, μια περίοδος που θεωρήθηκε η χρυσή της εποχή, και έλαβε πολλούς επαίνους για τους ρόλους της σε ταινίες όπως Μίμης, ο σιδεράς (Mimì metallurgico ferito nell'onore, 1972), Ιστορία έρωτα και αναρχίας (Film d'amore e d'anarchia, ovvero 'stamattina alle 10 in via dei Fiori nella nota casa di tolleranza...', 1973), Αναρχικοί (Nada, 1974), Η κυρία και ο ναύτης (1974), Μια σειρά δολοφονίες (Todo modo, 1976), Caro Michele (1976) και Ο γάτος χώνει την ουρά του παντού (Il gatto, 1978). Η Μελάτο πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές αγγλόφωνες παραγωγές, όπως Φλας Γκόρντον (Flash Gordon, 1980). Πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας σε ηλικία 71 ετών.
Τα πρώτα χρόνια
μικρογραφία|250x250εσ|Η Μελάτο με τον [[Τζιανκάρλο Τζιανίνι στην ταινία του 1974 Η κυρία και ο ναύτης]] Γεννημένη στο Μιλάνο, κόρη ενός τροχονόμου αυστριακής καταγωγής και μιας μοδίστρας από το Τριεστίνο, η Μελάτο σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία της Μπρέρα, σχεδίαζε αφίσες και εργαζόταν ως διακοσμήτρια βιτρίνας στο La Rinascente για να πληρώνει τα μαθήματα υποκριτικής της με την Εσπέρια Σπεράνι. Μια εντυπωσιακή, ξανθιά ηθοποιός, ξεκίνησε τη θεατρική της καριέρα τη δεκαετία του 1960, μπαίνοντας στον θίασο του Φατνάζιο Πίκολι. Πρωτοεμφανίστηκε ως ηθοποιός στο έργο Binario cieco.
Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1969 με το Thomas e gli indemoniati του Πούπι Αβάτι.
Δεκαετία του 1970
μικρογραφία|331x331εσ| Η Μελάτο το 1975 στο Γέλιο χωρίς δελτίο (Di che segno sei?) Η δεκαετία του εβδομήντα ήταν η χρυσή δεκαετία για τη Μελάτο. Πρωταγωνίστησε σε αξέχαστους κινηματογραφικούς ρόλους, όπως εκείνος της δασκάλας στην κωμωδία του Νίνο Μανφρέντι Ταμένος με το ζόρι (Per grazia ricevuta, 1971) και της πρωταγωνίστριας δίπλα στον Τζιάν Μαρία Βολοντέ στο Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο (1971) του Έλιο Πέτρι και στο Μια τρελή οικογένεια (Lo chiameremo Andrea, 1972) του Βιτόριο ντε Σίκα, πάλι με τον Μανφρέντι ως συμπρωταγωνιστή αυτή τη φορά.
Για το υπόλοιπο της δεκαετίας του 1970, η Μελάτο συνεργάστηκε με μερικούς από τους πιο διάσημους σκηνοθέτες της Ευρώπης, όπως ο Κλοντ Σαμπρόλ στο Αναρχικοί (1974) με πρωταγωνιστή τον Φάμπιο Τέστι, ο Έλιο Πέτρι στο Μια σειρά δολοφονίες (1976) και ο Λουίτζι Κομεντσίνι στο Ο γάτος χώνει την ουρά του παντού (1978) με συμπρωταγωνιστή τον Ούγκο Τονιάτσι. Εργάστηκε επίσης στην τηλεόραση παίζοντας το ρόλο της πριγκίπισσας Μπίθια στη μίνι σειρά Μωυσής (Moses the Lawgiver, 1974), στην οποία πρωταγωνιστούσε η Ειρήνη Παπά, που κυκλοφόρησε και σε κινηματογραφική έκδοση.
Τα τελευταία χρόνια
Μη μπορώντας να βρει επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Χόλιγουντ, η Μελάτο επέστρεψε στην Ιταλία και εμφανίστηκε σε μια σειρά από κωμωδίες και δράματα. Ξανασυνεργάστηκε και με τη Λίνα Βερτμίλερ για τα γυρίσματα του Μια καλοκαιρινή νύχτα με ελληνικό προφίλ (Notte d'estate con profilo greco, occhi a mandorla e odore di basilico, 1986), αλλά σταδιακά εμφανιζόταν σε λιγότερες ταινίες και περισσότερο στη σκηνή, κυρίως ως πρωταγωνίστρια στο έργο The Miracle Worker.
Θάνατος
Η Μελάτο πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας στις 11 Ιανουαρίου 2013 στη Ρώμη της Ιταλίας σε ηλικία 71 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Λασιθίου
μικρογραφία|400x400εσ Η Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου είναι κοινότητα του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα και την Μονή Κρυσταλλένιας. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 115 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Σταυρακάκη.
Κοινοτάρχες Αγίου Κωνσταντίνου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίου Κωνσταντίνου.
Παραπομπές
Αγιου Κωνστ
Super Cup ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2021
Το Super Cup ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2021 ήταν η 51η έκδοση του Super Cup Κύπρου. Στον αγώνα συμμετείχαν η πρωταθλήτρια Κύπρου, Ομόνοια, και η κυπελλούχος Κύπρου, Ανόρθωση. Το παιχνίδι έγινε στο Νέο Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία.
Ο αγώνας στην κανονική διάρκεια του ολοκληρώθηκε ισόπαλος 1-1. Δεν ακολούθησε παράταση αλλά απευθείας η διαδικασία των πέναλτι. Η Ομόνοια κέρδισε με 3-2.
Ο αγώνας μεταδόθηκε τηλεοπτικά από τον Alpha.
Συμμετοχή της Ελβετίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Ελβετία θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με 19 αθλητές.
Παραπομπές
Ελβετία Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ελβετία
Γιόσιπ Ράτσιτς
Ο Γιόσιπ Ράτσιτς (Josip Račić· 22 Μαρτίου 1885 – 19 Ιουνίου 1908) ήταν Κροάτης ζωγράφος στις αρχές του 20ου αιώνα. Αν και πέθανε πολύ νέος (ήταν μόλις 23), και το έργο του δημιουργήθηκε κυρίως στα φοιτητικά του χρόνια, είναι ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους Κροάτες ζωγράφους. Σήμερα, ο Ράτσιτς θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της κροατικής μοντέρνας ζωγραφικής.
Σπούδασε λιθογραφία στο Ζάγκρεμπ και το 1904 πήγε στη Βιέννη και το Μόναχο, όπου σπούδασε για ένα χρόνο στη σχολή του Σλοβένου ζωγράφου και δασκάλου Άντον Άζμπε, ενώ μετά σπούδασε 3 χρόνια στη διάσημη Ακαδημία Τεχνών του Μονάχου. Εκεί, ο Ράτσιτς, μαζί με τους Όσκαρ Χέρμαν, και Μίροσλαβ Κράλιεβιτς σχημάτισαν μία ομάδα γνωστή ως Κροατική Σχολή. Το 1908, πήγε στο Παρίσι όπου ζωγράφισε μια σειρά από ακουαρέλες και λάδια, που απεικονίζουν παριζιάνικες γέφυρες, λεωφόρους και πάρκα. Πέθανε από πυροβολισμό σε δωμάτιο ξενοδοχείου στο Παρίσι τον Ιούνιο του 1908. Τα αίτια του θανάτου του ήταν αυτοκτονία.
Ο Γιόσιπ Ράτσιτς είναι ένας από τους ιδρυτές της σύγχρονης κροατικής τέχνης, ο πρώτος που έφερε την έννοια της αυτογνωσίας και της καλλιτεχνικής ακεραιότητας στη ζωή και τα έργα του, «καθαρή ζωγραφική», όπως την αποκαλούσε. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των έργων του είναι οι ισχυρές σκοτεινές σφαίρες της ανθρώπινης πνευματικότητας. Μια αναδρομική έκθεση του έργου του πραγματοποιήθηκε στη Μοντέρνα Πινακοθήκη στο Ζάγκρεμπ και στο Ντουμπρόβνικ το 2008–2009, για τον εορτασμό της 100ής επετείου από τον θάνατο του καλλιτέχνη.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η [[Πον ντεζ Αρ (Γέφυρα των Τεχνών) στο Παρίσι]] Ο Γιόσιπ Ράτσιτς γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1885 στο Χορβάτι, κοντά στο Ζάγκρεμπ (σήμερα η περιοχή Κνέζιγια και Σρέντιατσι). Από το 1892 έως το 1896 πήγε στο γενικό δημοτικό σχολείο της κάτω πόλης για αγόρια στην Οδό Μοναστηρίου στο Ζάγκρεμπ (σήμερα ονομάζεται Δημοτικό Σχολείο Γιόσιπ Γιουράι Στρόσμαγιερ). Ο δάσκαλός του στο σχέδιο του δημοτικού ήταν ο καλλιτέχνης Ότον Ιβέκοβιτς. Από το 1896 έως το 1900 φοίτησε στο Βασιλικό Λύκειο στο Ζάγκρεμπ, το οποίο σήμερα είναι το σπίτι του Μουσείου Μιμάρα.
Ο Ράτσιτς έμαθε το επάγγελμα της λιθογραφίας από το 1900 έως το 1903 από τον Βλ8 Ροζανκόφσκι, έναν τεχνίτη και ιδιοκτήτη λιθογραφικού στούντιο στο Ζάγκρεμπ. Το 1904 πήγε στο Μόναχο για να σπουδάσει στη Σχολή του Άντον Άζμπε ο οποίος πολύ γρήγορα παρατήρησε τα ταλέντα του Ράτσιτς και τον ενθάρρυνε να συνεχίσει να εργάζεται και να σπουδάζει. Το 1905, ο Ράτσιτς εργάστηκε για λίγο ως σχεδιαστής λιθογράφος στην εταιρεία Deutsches Verlag R. Bong und Comp στο Βερολίνο, αλλά αργότερα την ίδια χρονιά επέστρεψε στο Μόναχο και εισήλθε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, όπου σπούδασε για τρία χρόνια (1905– 1908) υπό δασκάλους όπως ο Γιόχαν και ο Λούντβιχ Χέρτεριχ και ο Ούγκο φον Χάμπερμαν. Εκείνη την εποχή το Μόναχο ήταν κέντρο της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής σκηνής για τον ρεαλισμό, τον μετα-ιμπρεσιονισμό, τον συμβολισμό και το αρ νουβό.
Ο Γιόσιπ Ράτσιτς, μαζί με τους Όσκαρ Χέρμαν, Βλάντιμιρ Μπέτσιτς και Μίροσλαβ Κράλιεβιτς, σχημάτισαν την ομάδα που τότε ήταν γνωστή ως Die Kroatische Schule (Η Κροατική Σχολή). Στην ιστορία της τέχνης της Κροατίας αναφέρονται ως ο Κύκλος του Μονάχου ή οι Τέσσερις του Μονάχου. Η δουλειά τους βασίστηκε πολύ στον πίνακα του Βίλχελμ Λάιμπλ και του Εντουάρ Μανέ (το έργο του οποίου είχαν την ευκαιρία να δουν στο Μόναχο το 1907) και παλαιότερων δασκάλων, τα έργα των Φρανς Χαλς Γκόγια και Βελάθκεθ. Το έργο του ίδιου του Γιόσιπ Ράτσιτς παρουσίαζε έντονες τονικές αρχιτεκτονικές ιδιότητες, με έντονη πληρότητα φόρμας και βαθιά ψυχολογία στις φιγούρες.
Το 1908, ο Ράτσιτς μετακόμισε στο Παρίσι, όπου αντέγραψε έργα από το Λούβρο, ζωγράφισε πάρκα, όχθες ποταμών και σκηνές καφέ, πορτρέτα και αυτοπροσωπογραφίες.
Ο Γιόσιπ Ράτσιτς πέθανε από πυροβολισμούς σε δωμάτιο ξενοδοχείου στο Παρίσι στις 20 Ιουνίου 1908. Είχε αυτοκτονήσει για λόγους, που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστοι.
Κληρονομιά
δεξιά|μικρογραφία|242x242εσ| Αυτοπροσωπογραφία, 1908; λάδι σε καμβά. Μοντέρνα Πινακοθήκη, Ζάγκρεμπ Ο Γιόσιπ Ράτσιτς θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της κροατικής μοντέρνας τέχνης. Από την αρχή έφτασε στο Μόναχο, ένα από τα μεγάλα δημιουργικά κέντρα της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής σκηνής εκείνη την εποχή, και βρήκε έμπνευση στους πίνακες του Λάιμπλ, του Μανέ και των ιμπρεσιονιστών και στην παράδοση του Βελάθκεθ και του Ρέμπραντ. Σύμφωνα με τον Μίροσλαβ Κρλεζα, ο Ράτσιτς ήταν ένας από τους πρώτους πρωτοπόρους της Ακαδημίας Τέχνης του Μονάχου, η στάση του είναι σίγουρα σημαντική ως το φαινόμενο Λάιμπλ στην ιστορία της γερμανικής ζωγραφικής.
Στις αρχές του 20ου αιώνα σημειώθηκαν μεγάλες αλλαγές στην ευρωπαϊκή τέχνη, και η κροατική τέχνη έπαιρνε επίσης μια νέα μορφή. Οι Τέσσερις του Μονάχου ήταν μέρος της νέας κατεύθυνσης, ιδιαίτερα «Ο Γιόσιπ Ράτσιτς και ο Μίροσλαβ Κράλιεβιτς, οι οποίοι στη σύντομη ζωή τους πέτυχαν να δημιουργήσουν έργα ζωτικής σημασίας για τη συνεχή ανάπτυξη της τέχνης».
«Μην έχετε καμία αμφιβολία ως προς την εγγενή καλλιτεχνική ευαισθησία του Ράτσιτς και την αυθεντικότητα της δύναμής του να σκέφτεται. (. . . ) Η ζωγραφική του Ράτσιτς βρίσκεται στην κορυφή του άκρου της ανάπτυξης του παραδοσιακού ρεαλισμού με την ευρεία έννοια της λέξης. Προσανατολισμένος προς τον Μανέ, τον εξιδανικευμένο Γκόγια και την εστιασμένη διαμόρφωση των δυνάμεων: η αληθινή εικαστική ερμηνεία των συναισθημάτων. Το έργο του είναι σίγουρα πάνω από όλα» Ράντοσλαβ Πούταρ.
Το έργο του Ράτσιτς είναι εξαιρετικά σημαντικό για τη γέννηση της κροατικής μοντέρνας τέχνης και την ενσωμάτωσή της στις ευρωπαϊκές τάσεις της μοντέρνας ζωγραφικής.
Το στούντιο Μοντέρνας Πινακοθήκης Γιόσιπ Ράτσιτς στο Ζάγκρεμπ πήρε το όνομά του προς τιμήν του καλλιτέχνη. Συνδέεται με τη Μοντέρνα Πινακοθήκη και είναι αφιερωμένο στην παρουσίαση των έργων Κροατών σύγχρονων καλλιτεχνών.
Εκθέσεις
Έργα του Γιόσιπ Ράτσιτς εκτίθενται στη Μοντέρνα Πινακοθήκη στο Ζάγκρεμπ ως μέρος της μόνιμης συλλογής της.
Έργα
μικρογραφία|262x262εσ| Majka i dijete (Μητέρα και παιδί), 1908
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Ρεαλιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Κροατικά (hr)
Βιοψία
thumb|250px|right|Λήψη στερεοτακτικής βιοψίας από τον εγκέφαλο. Η βιοψία είναι η ιατρική εξέταση η οποία περιλαμβάνει τη λήψη εντός τμήματος ιστού ώστε να καθοριστεί η παρουσία ή η έκταση μιας νόσου. Η λήψη της γίνεται από χειρουργό, επεμβατικό ακτινολόγο ή επεμβατικό καρδιολόγο και το ιστικό τεμάχιο εξετάζεται με τη χρήση μικροσκοπίου από ένα παθολογοανατόμο, και πιθανόν να αναλυθεί με τη χρήση χημικών. Όταν αφαιρεθεί ολόκληρη η ύποπτη περιοχή ή βλάβη, τότε έχουμε εκτομή. Από την άλλη, μπορεί να αφαιρεθεί ένα τμήμα από τον πυρήνα της βλάβης, χωρίς να αφαιρεθεί ολόκληρη η βλάβη. Η διαδικασία αυτή λέγεται και παρακέντηση και γίνεται με τη χρήση ειδικής βελόνας.
Ετυμολογία
Ο όρος βιοψία προήλθε από τις ελληνικές λέξεις βίος, δηλαδή ζωή, και όψη.
Για πρώτη φορά εισήχθη ο όρος βιοψία («biopsie») στην ιατρική κοινότητα το 1879 από τον Γάλλο δερματολόγο Ernest Besnier, ενώ στα αγγλικά έγινε επίσημα «biopsy».
Τύποι βιοψίας
Ακολουθούν συνηθισμένοι τύποι βιοψίας:
Ιατρικές χρήσεις
thumb|250px|right|Βιοψία πνεύμονα με την καθοδήγηση [[αξονική τομογραφία|αξονικής τομογραφίας σε περίπτωση υποψίας καρκίνου του πνεύμονα.]] Όταν υπάρχει υποψία για την ύπαρξη καρκίνου, μπορεί να χρησιμοποιηθούν διάφορες τεχνικές βιοψίας. Η βιοψία εκτομής έχει στόχο να αφαιρέσει ολόκληρη τη βλάβη. Όταν το δείγμα εξετάζεται, πέρα από την ταυτοποίηση του όγκου και τη διάγνωση, εξετάζεται και ο βαθμός στον οποίο έχει επηρεαστεί ο ιστός γύρω από τη βλάβη καθώς ελέγχονται και τα χειρουργικά όρια του δείγματος ώστε να τεκμηριωθεί αν η βλάβη εκτείνεται και πέρα από τα όρια του δείγματος. Αν τα όρια είναι θετικά για τη παρουσία βλάβης, τότε μπορεί να χρειάζεται πιο εκτεταμένη εκτομή, ανάλογα με τη διάγνωση. Αν για διάφορους λόγους δεν ενδείκνυται η εκτομή, τότε μπορεί να ληφθεί ένα μικρότερο δείγμα ιστού, με τη χρήση βελόνης. Ο παθολογοανατόμος εξετάσει το δείγμα ώστε να διευκρινιστεί αν η βλάβη είναι καλοήθης ή κακοήθης και να γίνει διαφοροδιάγνωση.