cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταυτότητα Κασίνι
Με μαθηματική επαγωγή
Θα χρησιμοποιήσουμε την μαθηματική επαγωγή για να αποδείξουμε ότι:
Βάση: Για n = 1, έχουμε ότι Επαγωγικό βήμα: Ας υποθέσουμε ότι η σχέση ισχύει για n = k, τότε Από την αναδρομική σχέση των αριθμών Φιμπονάτσι έχουμε ότι Αντικαθιστώντας στην πρώτη σχέση, λαμβάνουμε ότι που ολοκληρώνει την απόδειξη.
Γενικεύσεις
Η ταυτότητα Catalan είναι μία γενίκευση της ταυτότητας Κασίνι όπου για κάθε με n \geq r έχουμε ότι Η ταυτότητα Vajda γενικεύει ακόμα περισσότερο αυτήν την ταυτότητα δίνοντας ότι για κάθε ισχύει ότι
Νέο Φρούριο της Κέρκυρας
Το Νέο Φρούριο της Κέρκυρας (Βενετικά : Fortezza Nuova) αποτελείται από μια Βενετική κατασκευή στον λόφο του Αγίου Μάρκου στην πόλη της Κέρκυρας, οικοδομήθηκε κατά στάδια. Η αρχική κατασκευή του κάστρου έγινε από τον Βενετό μηχανικό Φερράντε Βιτέλλι, ακολούθησαν οι σημερινές κατασκευές από τους Βρετανούς (1815 - 1863). Στην κορυφή του κάστρου υπάρχει μια πέτρινη κατασκευή για αμυντικούς λόγους και μια τούβλινη που είναι η έδρα του Ναυτικού Σταθμού της Κέρκυρας. Οι οχυρώσεις από τους Άγγλους και τους Γάλλους έγιναν για να ενισχύσουν την άμυνα τους από τις Οθωμανικές επιδρομές. Οι οχυρώσεις περιλαμβάνουν 700 κτίρια πυροβολικού κατά μήκος της Αλβανικής ακτής. Μετά την πρώτη μεγάλη Οθωμανική πολιορκία της Κέρκυρας (1537) οι Βενετοί αποφάσισαν να ενισχύσουν σημαντικά τις παλιές Βυζαντινές οχυρώσεις της πόλης.
Κατασκευή
Το Δημοτικό Συμβούλιο της Κέρκυρας έστειλε απεσταλμένους στην Δημοκρατία της Βενετίας να διαμαρτυρηθούν για την έλλειψη οχυρώσεων έξω από τα τείχη της παλιάς Ακρόπολης, η Δημοκρατία ανταποκρίθηκε θετικά και αποφάσισε την κατασκευή τους. Οι Βενετοί κατεδάφισαν 2.000 οικίες στο προάστιο του Σαν Ρόκκο και έκτισαν στην θέση τους πολλές νέες οχυρώσεις και τείχη. Μετά την ολοκλήρωση των νέων οχυρώσεων οι Βενετοί οικοδόμησαν το Νέο Φρούριο της πόλης στην είσοδο της Ακρόπολης, στο σημείο μπροστά από την χερσαία πόλη σαν το επίκεντρο του αμυντικού τους μηχανισμού. Η ακριβής ημερομηνία που ξεκίνησαν οι κατασκευές δεν είναι γνωστή, οι πληροφορίες ποικίλουν, οι πιθανότερες περίοδοι είναι 1577 - 1588 και 1572 - 1645. Ο Κερκυραίος ιστορικός Κατσαρός αναφέρει ότι ξεκίνησαν το 1577. Οι εργασίες περιείχαν επιπλέον σημαντικές επεκτάσεις και ενισχύσεις στην περίμετρο του "Παλαιού Κάστρου".
Αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες
Το κάστρο οικοδομήθηκε σε δυο επίπεδα : η χαμηλότερη τριώροφη κατασκευή που ονομαζόταν "Πούντα Περτπέτουα" και ο πεντάπλευρος προμαχώνας στην κορυφή. Μέσα στον προμαχώνα βρίσκεται ένας μεγάλος αριθμός από καμπυλωτούς θαλάμους, φρεάτια εξαερισμού, σκάλες, ράμπες και δυο πύλες σε ρυθμό Μπαρόκ. Στην δυτική πλευρά υπάρχει μια στενή τάφρος με τέλεια αρχιτεκτονική που επεκτείνεται από την λαχαναγορά μέχρι το νέο λιμάνι.
Οι κατασκευές περιλαμβάνουν δίδυμους προμαχώνες που ονομάζονται "Προμαχώνες των επτά ανέμων" με άνετη θέα στην θάλασσα και στα βουνά της ηπειρωτικής Ελλάδας. Στο ισόγειο κάτω από τον προμαχώνα υπάρχει ένα κτίριο που χρησιμοποιήθηκε από τους Βενετούς για στρατιωτικούς σκοπούς, σήμερα φιλοξενεί εκθέματα, έργα τέχνης και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ο προμαχώνας βρίσκεται σε υψόμετρο 55 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και διαθέτει πυριτιδαποθήκες, θέσεις πυροβολικού, υπόγειες δεξαμενές και υπόγειες αίθουσες. Οι κυβερνήτες του Παλαιού και του Νέου Κάστρου ήταν διορισμένοι από την Δημοκρατία της Βενετίας για περίοδο δυο ετών, οι δυο κυβερνήτες έδιναν όρκο στην Γερουσία της Βενετίας να μην επικοινωνούν καθόλου μεταξύ τους την διετή περίοδο που κυβερνούσαν. Ο σκοπός του όρκου ήταν να αποφύγουν τυχόν συνωμοσία με στόχο την εξέγερση απέναντι στην Δημοκρατία.
Νεώτερα χρόνια
Οι θαλάσσιες οχυρώσεις του νέου κράτους καταστράφηκαν από τους Βρετανούς όταν τερματίστηκε η κυριαρχία τους στην Κέρκυρα και ενώθηκαν τα Επτάνησα με την Ελλάδα σύμφωνα με τους όρους της "Συνθήκης του Λονδίνου" (1864). Με την ίδια Συνθήκη καταστράφηκαν όλες οι οχυρώσεις στους λόφους του Αβράμη και του Σαρόκκο και στο νησί Βίδο Κέρκυρας, η έκρηξη στο Βίδο ήταν τόσο ισχυρή που καταστράφηκαν όλα τα παράθυρα των σπιτιών στην απέναντι πλευρά του Καναλιού. Στο διπλωματικό επεισόδιο που ξέσπασε ανάμεσα στην Ιταλία και την Ελλάδα μετά την Δολοφονία Τελλίνι στην Αλβανία τα δυο κάστρα βομβαρδίστηκαν από την Ιταλική Πολεμική Αεροπορία (1923), πολλοί πρόσφυγες από την Μικρά Ασία ήταν εκείνη την στιγμή στο Νέο κάστρο αλλά δεν υπήρχαν απώλειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κέρκυρας Κατηγορία:Αξιοθέατα στις Ιόνιες Νήσους Κατηγορία:Ενετοκρατία στα Επτάνησα Κατηγορία:Κάστρα της Κέρκυρας
Ιπποκλής (άρχοντας)
Ο Ιπποκλής ήταν αρχαίος Έλληνας της Αθήνας, ένας από τους δέκα άρχοντες της πόλης  την εποχή που επιβλήθηκαν οι τριάκοντα τύραννοι.
Ο Άρχων Ιπποκλής, όπως αναφέρει ο Λυσίας (ΙΒ΄ 55) φαίνεται να συμπαθούσε τον εκ των τριάκοντα τυράννων Φείδωνα γενόμενος έτσι αντίπαλος της συνέργιας των Χαρικλείου και Κριτία. Έτσι μετά την πτώση  των τριάκοντα αναγκάστηκε να απέλθει σε εξορία.
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί
1838 Ούρσα
Η Ούρσα (Ursa) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,6. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από το βαφτιστικό όνομα (Ούρσουλα) της συζύγου του Βιλντ, καθώς και από το όνομα του γιου τους (Urs).
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή εκκεντρότητα της τροχιάς της Ούρσα, δηλαδή η τροχιά της είναι σχεδόν κυκλική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ούρσα εκτιμάται σε 34,87 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0836. Η Ούρσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 8,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουρσα
Πάπας Βενέδικτος Δ΄
Ο Βενέδικτος Δ΄ ήταν Πάπας από το 900 ως το 903. Ήταν γιος του γηγενή Ρωμαίου Μάμμαλου. Ο Ιστορικός του 10ου αιώνα Φρόντοαρντ τον ονόμασε Μεγάλο και επαίνεσε την ευγενή καταγωγή του και την γενναιοδωρία του. Διαδέχθηκε τον Ιωάννη Θ΄.
Το 901, αφού οι Καρολίγγειοι Αυτοκράτορες είχαν εξαφανιστεί, ο Βενέδικτος ακολουθώντας το παράδειγμα του Λέοντος Γ΄ έστεψε τον Λουδοβίκο της Προβηγκίας Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ακόμη αφόρισε τον Βαλδουίνο Β΄ της Φλάνδρας για τη δολοφονία του Αρχιεπισκόπου της Ρενς, Φούλκ. Πέθανε το καλοκαίρι του 903 και θάφτηκε στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Τον διαδέχτηκε ο Πάπας Λέων Ε΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα
DS 6
Το DS 6, γνωστό αρχικά και ως DS 6WR (6 Wild Rubis), ήταν μεσαίο πολυτελές SUV αυτοκίνητο της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας DS Automobiles, που είναι η πολυτελής θυγατρική της επίσης γαλλικής Citroën. Παρουσιάστηκε επίσημα στις 20 Απριλίου 2014 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Πεκίνο, αρχικά ως DS 6WR όπως ονομαζόταν πριν την άφιξη στην αγορά. Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στις 27 Σεπτεμβρίου 2014, αποκλειστικά στην Κίνα, μολονότι στη συνέχεια διατέθηκε και σε άλλες χώρες της Ασίας (όπως στο Ιράν ), καθώς επίσης και στην Αγκόλα, ενώ στην Ευρώπη δεν διατέθηκε ποτέ μέχρι τη λήξη της παραγωγής του, που έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2020.
Βασικά στοιχεία
Χρονολογικά, ήταν το πρώτο SUV και, γενικότερα, το πέμπτο μοντέλο της ξεχωριστής εσωτερικής μάρκας πολυτελείας της Citroën, υπό την ονομασία DS Automobiles, που κατασκευάζεται παράλληλα με την σημερινή σειρά αυτοκινήτων της Citroën, μετά τα (κατά χρονολογική σειρά εισαγωγής) DS 3, DS 4, DS 5 και το αποκλειστικά κινεζικής κυκλοφορίας DS 5LS. Το DS 6 βασίστηκε στο μεσαίο πολυτελές crossover DS 5 και στο μεσαίο πολυτελές σεντάν DS 5LS, με τα οποία και μοιράζεται την πλατφόρμα PF2.
Όπως και στο DS 5LS, στο DS 6 τοποθετήθηκε ο γνωστός κινητήρας THP των 1.6 λίτρων, τετρακύλινδρος σε σειρά (I4), βενζίνης με τούρμπο, και στις ίδιες δύο διαφορετικές ρυθμίσεις ισχύος, στους 160 hp και στους 200 hp, με την ισχυρότερη να επιτυγχάνει επιτάχυνση 0-100 km/h σε 8,4 δευτερόλεπτα. Και οι δύο εκδοχές συνδυάζονται αποκλειστικά με το 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων του DS 5LS. thumb|left|Citroën DS Wild Rubis το 2014.
Για ένα μικρό διάστημα, από τον Σεπτέμβριο του 2015 έως τον Οκτώβριο του 2017, παρήχθη και μια έκδοση με βενζινοκινητήρα 1.8 λίτρων.
Αισθητικά, επίσης, το DS 6 μοιράζεται την μπροστινή γρίλια με το σεντάν DS 5LS, ενώ η γενικότερη αισθητική φιλοσοφία του βασίστηκε στο πρωτότυπο DS Wild Rubis, ένα πολυτελές crossover SUV που είχε αποκαλυφθεί το 2013 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Σαγκάης στην Κίνα, αν και το DS Wild Rubis είχε λίγο μεγαλύτερο μήκος αμαξώματος, που ήταν στα 4,70 μέτρα. Το DS 6 παραγωγής σχεδιάστηκε στο Παρίσι και με συνολικό μήκος 4,55 μέτρα ανήκε στην κατηγορία των μεσαίων πολυτελών crossover SUV, με κυριότερους ανταγωνιστές τη BMW X3, το Audi Q5, το Volvo XC60 και το Mercedes-Benz GLK.
Παραγωγή
Το DS 6 παρήχθη από την κοινοπραξία μεταξύ του γαλλικού Ομίλου PSA και της κινεζικής Changan, στο εργοστάσιο στη Σενζέν της Κίνας, όπου κατασκευαζόταν από τις αρχές του 2014 έως το 2020 και το DS 5LS. Επίσημα, το DS 6 διατέθηκε προς πώληση στην κινεζική αγορά από τις 27 Σεπτεμβρίου 2014, μέσω ενός δικτύου 60 αντιπροσώπων στις μεγαλύτερες πόλεις της Κίνας. Μάλιστα στο ίδιο εργοστάσιο κατασκευάζονται, από το 2013, και όσα DS 5 προορίζονται για την αγορά της χώρας αυτής.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Τεχνικά στοιχεία
thumb|right|Το πίσω μέρος του απέναντι DS 6.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα DS Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1975-76
Η διοργάνωση
Στην 34η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1975-76 μετείχαν συνολικά 56 ομάδες (16 Α' εθνικής και 40 Β' εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Από τη χρονιά αυτή καταργείται οριστικά το καθεστώς της κλήρωσης με γεωγραφικά κριτίρια των ομάδων κατά τους πρώτους γύρους και γίνεται πλέον ελεύθερη.
Ήταν μια αρκετά ενδιαφέρουσα διοργάνωση, όπου από τον Γ' γύρο και μετά η κληρωτίδα έβγαζε σε κάθε φάση κι από ένα τουλάχιστον "δυνατό" ζευγάρι. Στον τελικό έφτασαν μετά από 19 χρόνια οι Ολυμπιακός και Ηρακλής, αποκλείοντας στην πορεία τους οι μεν "ερυθρόλευκοι" διαδοχικά τους Προοδευτική, Εθνικό, ΠΑΟΚ, Πανιώνιο και ΑΕΚ, ο δε "γηραιός" τους Βέροια, Πιερικό, Α.Ο. Τρίκαλα, Παναιτωλικό και Παναθηναϊκό. Και οι δύο χρειάστηκε να υπερπηδήσουν από έναν αντίπαλο στη διαδικασία των πέναλτι (ΠΑΟΚ και Βέροια αντίστοιχα).
Ο τελικός έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους συγκλονιστικότερους στην ιστορία του κυπέλλου Ελλάδας. Ο Ηρακλής προηγήθηκε 2 φορές στην κανονική διάρκεια του αγώνα, ο Ολυμπιακός ισοφάρισε με τη σειρά του 2 φορές, στην παράταση ο Ηρακλής προηγήθηκε με 4-2, αλλά εκ νέου ο Ολυμπιακός έφτασε στην ισοφάριση στα τελευταία λεπτά παρ' ότι αγωνιζόταν με 10 παίκτες. Τελικά σε μία εξ ίσου δραματική διαδικασία των πέναλτι, ο Ηρακλής έφτασε στην κατάκτηση του πρώτου και μοναδικού ως τώρα τίτλου της ιστορίας του.
Ο τελικός
Σιώκος (60' 13px|Πετυχημένο κεφαλιά), Βιέρα (81' 13px|Πετυχημένο σουτ), Καραβίτης (115' 13px|Πετυχημένο σουτ), Γκλέζος (119' 13px|Πετυχημένο σουτ) * Το πέναλτυ του Ποντίκη εκτελέστηκε 2 φορές. Την πρώτη φορά απέκρουσε ο Κελεσίδης, όμως δόθηκε επανάληψη.
Ιπποκλής ο Κυμαίος
Ο Ιπποκλής ο Κυμαίος ήταν αρχαίος Έλληνας από την Κύμη της Εύβοιας. Όπως εξιστορεί ο Στράβων, αυτός μαζί με τον Μεγασθένη τον Χαλκιδέα ανέλαβαν να δημιουργήσουν νέα αποικία. Δημιουργώντας μικρό στόλο και ηγηθέντες αυτού, παραπλέοντας την Πελοπόννησο και διαπλέοντας το Ιόνιο πέλαγος, έφθασαν στη Μεγάλη Ελλάδα όπου, προσεγγίζοντας τις παραλίες της, επέλεξαν το σημείο όπου και ίδρυσαν αποικία της Κύμης.
Πομεράνιαν
Το Πομεράνιαν είναι μια ράτσα σκύλου που το όνομά της προέρχεται από την επαρχία της Πομερανίας, που βρίσκεται στη νότια ακτή της Βαλτικής και ανήκει πλέον στη Γερμανία. Το 1870 αναγνωρίζεται από τον Αγγλικό Κυνολογικό Όμιλο ο σκύλος Σπιτς. Το 1888 ένα Πομεράνιαν με το όνομα Μάρκο έφθασε στην Αγγλία για να συντροφεύσει τη Βασίλισσα Βικτωρία(η οποία μάζεψε πάνω από 20 πομεράνιαν) οδηγώντας τη δημοτικότητα της φυλής στα ύψη.
Χαρακτηριστικά
Τα πομεράνιαν είναι μια φουντωτή μικρόσωμη ράτσα αλλά χαρακτηρίζεται "μεγάλος σκύλος σε μικρό μέγεθος". Το βάρος τους κυμαίνεται από ένα έως δύο κιλά.
Αν και είναι πολύ μικρά είναι καλοί φύλακες γιατί γαβγίζουν εάν χτυπήσει το κουδούνι αλλά παρ'όλα αυτά είναι πολύ φιλικά με μικρά ή μεγάλα παιδιά και τους ξένους.
Ρόδος (πόλη)
Η Ρόδος είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού και του νομού Δωδεκανήσου. Είναι η μεγαλύτερη πόλη του γεωγραφικού διαμερίσματος. Η Ρόδος έχει πλούσια ιστορία από τα αρχαία ακόμη χρόνια και είναι παγκόσμια γνωστή για τα αξιοθέατά της με σημαντικότερο τη μεσαιωνική πόλη. Η Ρόδος σήμερα έχει μία συναρπαστική ιστορία, συνδεδεμένη άμεσα με την ελληνική αρχαιότητα.
Γεωγραφία
Η πόλη της Ρόδου βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νησιού και αποτελεί την πρωτεύουσα του νομού. Ο δήμος είναι ο μεγαλύτερος σε πληθυσμό στο νησί αλλά ο μικρότερος σε έκταση. Η έκτασή του ανέρχεται σε 19,481 τ. χλμ., ενώ η πυκνότητα του πληθυσμού είναι περίπου 3.000 κάτοικοι ανά τ. χλμ. Νοτιοανατολικά συνορεύει με τον δήμο Καλλιθέας και νοτιοδυτικά με τον δήμο Ιαλυσού. Απέναντι σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα παράλια της Τουρκίας.
Κλίμα
Η Ρόδος έχει ένα ζεστό Μεσογειακό κλίμα με πολύ ήπιους χειμώνες και σχετικά θερμά καλοκαίρια. Σύμφωνα με τα κλιματικά δεδομένα του επίσημου μετεωρολογικού σταθμού του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Νότιας Δωδεκανήσου που βρίσκεται στο λιμάνι της Ρόδου, η περιοχή έχει μέση ετήσια θερμοκρασία 20.7 βαθμούς κελσίου και μέση ετήσια βροχόπτωση 560 χιλιοστά.
Ρυθμός ανάπτυξης πληθυσμού
Ο υψηλός ρυθμός αύξησης που σημειώθηκε κατά την απογραφή του 2001 ήταν αναμενόμενος και αναμενόταν να εμφανιστεί και στην επόμενη, λόγω του φαινομένου της εσωτερικής μετανάστευσης, κατά το οποίο εγκαθίστανται στην πόλη πολίτες από άλλες περιοχές λόγω καλύτερων ευκαιριών εργασίας. Η τελευταία όμως απογραφή του πληθυσμού έδειξε μείωση κατά 7,76%.
Ιστορία Πόλης
250px|thumb|Το αρχαίο λιμάνι της πόλης της Ρόδου. 250px|right|thumb|Ο Διαγόρας μεταφέρεται στο στάδιο από τους δυο γιους του.
Το νησί της Ρόδου βρίσκεται στο σταυροδρόμι δύο μεγάλων θαλάσσιων διαδρομών της Μεσογείου, ανάμεσα στο Αιγαίο Πέλαγος και των ακτών της Μέσης Ανατολής, όπως είναι η Κύπρος και η Αίγυπτος. Ως σημείο συνάντησης τριών πολιτισμών, η Ρόδος έχει γνωρίσει πολλούς πολιτισμούς.
Η Ρόδος είναι το μεγαλύτερο νησί της Δωδεκανήσου. Η πρωτεύουσα του νησιού βρίσκεται στο βόρειο άκρο του και αποτελεί την πρωτεύουσα του νομού έχοντας στο κέντρο της τη Μεσαιωνική Πόλη. Το 1988, η Μεσαιωνική Πόλη αναγνωρίστηκε ως Πόλη Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Η Μεσαιωνική Πόλη είναι μείγμα διαφορετικών αρχιτεκτονικών από διάφορες ιστορικές περιόδους με δεσπόζουσα την περίοδο της παραμονής στο νησί του τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, καθώς και αυτής των Οθωμανών. Σήμερα, αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της σύγχρονης πόλης, όπου αναπτύσσονται εμπορικές, τουριστικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες, ενώ περιλαμβάνει και κατοικήσιμες περιοχές.
Ελληνιστική Περίοδος
Το νησί κατοικήθηκε στα τέλη της Νεολιθικής περιόδου (4000 π.Χ.). Το 408 π.Χ. Ο Δωριέας, γιός του Διαγόρα ένωσε τις οι τρεις μεγάλες πόλεις του νησιού, Ιαλυσός, Κάμειρος και Λίνδος ίδρυσαν την πόλη της Ρόδου. Οι τρεις αιώνες που ακολούθησαν αποτέλεσαν τη «χρυσή περίοδο» της Ρόδου. Το θαλάσσιο εμπόριο, η ναυσιπλοΐα, καθώς και οι συνετές και προοδευτικές πολιτικές και διπλωματικές κινήσεις διατήρησαν την πόλη δυνατή και ακμάζουσα μέχρι τους Ρωμαϊκούς χρόνους.
Την ίδια περίοδο η Ρόδος παράγει εξαιρετική τέχνη. Το πιο ονομαστό δημιούργημα ήταν ο Κολοσσός, ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου, ο οποίος φτιάχτηκε ανάμεσα στο 304 π.Χ. με 293 π.Χ. από τον Λίνδιο γλύπτη Χάρη. Η κατασκευή του Κολοσσού διήρκεσε 12 χρόνια και ολοκληρώθηκε το 282 π.Χ. Για πολλά έτη, το άγαλμα ήταν τοποθετημένο, πιθανότατα, στην είσοδο του λιμανιού και προσωποποιούσε τον θεό Ήλιο, μέχρι τη στιγμή που ένας δυνατός σεισμός χτύπησε τη Ρόδο το 226 π.Χ. Η πόλη υπέστη σοβαρότατες ζημιές και το άγαλμα του Κολοσσού κατέρρευσε. Η Ρόδος με προστάτη τον Θεό Ήλιο, εξελίσσεται σε σημαντικό πολιτικό, εμπορικό και θρησκευτικό κέντρο. Μεταξύ του 5ου και 3ου αιώνα π.Χ. διανύει τη χρυσή της εποχή.
Η πόλη της Ρόδου κόβει το δικό της νόμισμα, συντάσσει τους πρώτους κανόνες του Ναυτικού δικαίου, ενώ παράλληλα προωθεί τις τέχνες το θέατρο και τον αθλητισμό. Ονομαστή υπήρξε και η ρητορική της σχολή, που είχε προσελκύσει πολλούς Έλληνες λόγιους.
Το πολεοδομικό σχέδιο της αρχαίας πόλης της Ρόδου βασίστηκε στις πολεοδομικές και φιλοσοφικές ιδέες του διάσημου αρχαίου Έλληνα πολεοδόμου Ιππόδαμου. Το σχέδιο των δρόμων της αρχαίας πόλης είναι γνωστό χάρη σε αρχαιολογικές ανασκαφές δεκαετιών. Τα οικοδομικά τετράγωνα (insulae) είχαν διαστάσεις 47,70x26,50 m και είχαν όλα το ίδιο μέγεθος. Καθένα από αυτά περιελάμβανε τρία σπίτια και περιτριγυριζόταν από δρόμους πλάτους 5-6 μέτρων.
Μεγαλύτερες οικοδομικές ενότητες σχημάτιζαν περιοχές, οι οποίες περικλείονταν από μεγαλύτερους δρόμους πλάτους 8-11 μέτρων. Κάθε τέτοια περιοχή αποτελούταν από 36 insulae ή 108 σπίτια. Η αρχαία πόλη είχε ένα εκτεταμένο και καλά δομημένο αποχετευτικό δίκτυο, καθώς και δίκτυο υδροδότησης.
Ρωμαϊκή Περίοδος
right|250px|thumb|Φανταστική αναπαράσταση της αρχαίας πόλης με τον Κολοσσό στην είσοδο του λιμανιού.
Η ανεξαρτησία της πόλης τερματίστηκε το 164 π.Χ., όταν η Ρόδος έγινε επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ., η Ρόδος διατήρησε σε μεγάλο βαθμό το μεγαλείο της και εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα γνώσης, επιστήμης και τέχνης.
Πέρα από τις γραπτές πήγες που διασώζονται έως τις μέρες μας, οι αρχαιολογικές ανασκαφές που συνεχίζονται ακόμη δίνουν μια ξεκάθαρη εικόνα του πολιτισμού που άκμασε την περίοδο αυτή.
Βυζαντινή Περίοδος
right|250px|thumb|Η Πύλη του Αγίου Αθανασίου.
Κατά την πρώιμη Χριστιανική περίοδο (330-650 μ.Χ), η Ρόδος αποτελούσε κομμάτι της εκχριστιανισμένης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που είναι ευρύτερα γνωστή ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Μολονότι λιγότερο σημαντική και ακμάζουσα απ' ό,τι στο παρελθόν, η πόλη της Ρόδου ήταν επισκοπική έδρα και είχε σημαντικό αριθμό εκκλησιών ανάμεσα στις οποίες υπήρχαν κάποιες βασιλικές εντυπωσιακών διαστάσεων. Παράλληλα ήταν σημαντική στρατιωτική βάση.
Στους αιώνες που ακολούθησαν, η πόλη συρρικνώθηκε σε μέγεθος και οχυρώθηκε με νέα τείχη. Ταυτόχρονα, χωρίστηκε σε δύο ζώνες, μια για την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία και μια για τους «λαϊκούς». Η ζώνη αυτή αντανακλά την κοινωνική πραγματικότητα των μεσαιωνικών χρόνων.
Λόγω έλλειψης γραπτών πηγών υπάρχει απουσία συσσωρευμένης πληροφόρησης σχετικά με την περίοδο αυτή. Οι αναστηλώσεις που έγιναν από τους Ιταλούς αργότερα αγνόησαν ή ακόμη και προκάλεσαν ζημιές σε κτίρια της εποχής αυτής που διασωθεί προς όφελος αυτών της περιόδου των Ιπποτών.
Ιπποτική Περίοδος
right|250px|thumb|Το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου.
Το 1309 το νησί πουλήθηκε στο τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Το τάγμα ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα στην Ιερουσαλήμ με στόχο τη νοσηλεία και περίθαλψη των προσκυνητών και σταυροφόρων, αλλά πολύ σύντομα μετεξελίχθηκε σε μάχιμη στρατιωτική μονάδα, η οποία απέκτησε μεγάλες εκτάσεις γης.
Έχοντας οπισθοχωρήσει από την Ιερουσαλήμ και αργότερα από την Κύπρο, το τάγμα ίδρυσε την έδρα του στη Ρόδο και απέκτησε κατά τη χρονική αυτή περίοδο ηγετικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής των Ιπποτών στη Ρόδο, οι οχυρώσεις επεκτάθηκαν, εκσυγχρονίστηκαν και συνεχώς ενισχύονταν. Ένα νοσοκομείο, ένα παλάτι, αρκετές εκκλησίες ήταν ορισμένα από τα πολλά δημόσια κτίρια, τα οποία ανεγέρθηκαν την εποχή αυτή. Τα κτίρια αυτά αποτελούν αξιοσημείωτα παραδείγματα της Γοτθικής και Αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής. Παρ' όλες τις προστριβές που υπήρχαν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το θαλάσσιο εμπόριο αποτελούσε πηγή πλούτου και οι αγορές της πόλης ήταν ακμάζουσες. Την περίοδο της κατοχής των Ιπποτών το νησί της Ρόδου διήγε περίοδο ακμής και οι σχέσεις μεταξύ των Ιπποτών και των ντόπιων χαρακτηρίζονταν από ανοχή και συχνά από στενή συνεργασία. Οι περισσότεροι από τους δρόμους της Μεσαιωνικής πόλης συμπίπτουν με τους δρόμους της αρχαίας πόλης, ενώ διατηρήθηκε η διαίρεση της πόλης σε δύο ζώνες. Το τάγμα στη Ρόδο διατηρούσε ένα πολύ καλά οργανωμένο αρχείο, το οποίο περιλάμβανε έγγραφα που είχαν εκδοθεί από τις διοικητές αρχές, αλληλογραφία, νομικά έγγραφα κ.ά.
Το αρχείο αυτό διατηρείται έως τις μέρες μας και σώζεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Μάλτας. Το αρχείο αυτό αποτελεί μια αξιόλογη πηγή πληροφόρησης για την περίοδο αυτή.
Η πόλη είχε διαιρεθεί σε δύο ζώνες με ένα εσωτερικό τείχος. Στο βόρειο τμήμα, γνωστό ως Chastel, Chateau, Castrum, Castellum ή Conventus, βρισκόταν το παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, ο καθολικός καθεδρικός ναός και η κατοικία του καθολικού επισκόπου, τα καλύμματα των «γλωσσών», οι κατοικίες των Ιπποτών, ένα νοσοκομείο κ.α. Το νότιο τμήμα γνωστό ως ville, burgus ή burgum ήταν η περιοχή όπου ζούσαν οι λαϊκοί και περιλάμβανε την αγορά, συναγωγές, εκκλησίες, καθώς και δημόσια και εμπορικά κτίρια.
Οθωμανική Περίοδος
250px|thumb|right|Η "οδός των ιπποτών" στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου.
Το 1522 γίνεται τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μέχρι το 1912 οπότε και περιέρχεται σε Ιταλική κυριαρχία.
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, η Ρόδος έχασε τον διεθνή της χαρακτήρα. Η πόλη διατήρησε την κύρια οικονομική της λειτουργία ως αγορά αγροτικών προϊόντων για το εσωτερικό τμήμα του νησιού, καθώς και των τριγύρω μικρών νησιών.
Μετά την εγκαθίδρυση της κυριαρχίας τους στο νησί, οι Οθωμανοί Τούρκοι επιδιόρθωσαν τα τείχη που είχαν υποστεί ζημιές και μεταρρύθμισαν τις μεγάλες κατοικίες σε ιδιωτικά ή δημόσια κτίρια.
Οι προσόψεις των κτιρίων της περιόδου των Ιπποτών με τους σκαλιστούς τους διακόσμους, τις τοξωτές πύλες και τους πέτρινους πελεκητούς τοίχους, εμπλουτίστηκαν με τα τυχαία χαρακτηριστικά της Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής προσαρμοσμένης όμως στο τοπικό κλίμα και πολιτισμό. Στα πλαίσια της διαδικασίας αυτής, τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά των υπαρχόντων κτιρίων διατηρήθηκαν. Οι πιο χαρακτηριστικές προσθήκες ήταν τα λουτρά (συνήθως στο πίσω μέρος των σπιτιών) και τα ξύλινα κλειστά μπαλκόνια στις προσόψεις των σπιτιών πάνω από στενούς δρόμους. Έτσι, τα περισσότερα κτίρια της εποχής των Ιπποτών στη Μεσαιωνική πόλη ήταν καλά διατηρημένα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα μείγμα ανατολικής αρχιτεκτονικής με έντονα δυτικά στοιχεία που είχαν παραμείνει και νέα κτίρια που κτίσθηκαν με το ύφος της τότε τοπικής αρχιτεκτονικής μέχρι τον 19ο αιώνα που η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε ως αποτέλεσμα την παραμέληση της πόλης και των κτιρίων της, τα οποία υπέστησαν περαιτέρω φθορά λόγω των δυνατών σεισμών που συχνά πλήττουν την περιοχή.
Ιταλική Περίοδος
Τα ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν το νησί και την υπόλοιπη Δωδεκάνησο το 1912. Το 1923 η Ιταλία ίδρυσε μια αποικία, τα ιταλικά νησιά του Αιγαίου (Isole Italiane del Egeo).
Οι Ιταλοί κατεδάφισαν τα σπίτια που είχαν κτιστεί πάνω και παραπλεύρως των τειχών κατά την Οθωμανική περίοδο και μετέτρεψαν το Εβραϊκό και το Οθωμανικό νεκροταφείο σε μια «πράσινη ζώνη» που περιελάβανε τη Μεσαιωνική πόλη. Διατήρησαν τα εναπομείναντα στοιχεία της περιόδου των Ιπποτών, ενώ αφαίρεσαν όλες τις Οθωμανικές προσθήκες. Επίσης, ανήγειραν εκ νέου το κατεστραμμένο παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου. Παράλληλα, μετέφεραν το διοικητικό κέντρο εκτός της Μεσαιωνικής πόλης στο σημερινό Μανδράκι ανοικοδομώντας κτίρια που χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα. Τέλος, ίδρυσαν ένα ινστιτούτο για τη μελέτη της Ιστορίας και του Πολιτισμού της περιοχής.
Οι Ιταλοί υλοποίησαν σημαντικά έργα υποδομής (δρόμους, παροχή ηλεκτρισμού, λιμάνι κ.α.) και μεταμόρφωσαν σε σημαντικό βαθμό την πόλη της Ρόδου, η οποία διέθετε πλέον ένα νέο πολεοδομικό σχέδιο, κανονισμούς δόμησης και πολλά νέα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια.
Εγκατάσταση Μικρασιατών
Τον Μάιο του 1914 καθώς οι διωγμοί στα απέναντι μικρασιατικά παράλια είχαν ενταθεί ενάντια στο ελληνικό στοιχείο, πολλοί Μικρασιάτες κατέφυγαν στα νησιά ανάμεσα στα οποία και η Ρόδος. Τους τελευταίους μήνες του 1918, μετά τη λήξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου για την Τουρκία, άρχισε η παλιννόστηση των Ελλήνων στη Μικρά Ασία. Συγκεκριμένα με την ανακωχή του Μούδρου (1918) και την αποβίβαση του Ελληνικού στρατού στη Σμύρνη (1919) αρκετοί πρόσφυγες που είχαν παραμείνει στα Δωδεκάνησα επέστρεψαν στη Μικρά Ασία αλλά προσωρινά όπως αποδείχθηκε.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, πολλές οικογένειες Μικρασιατών εγκαταστάθηκαν πλέον οριστικά στη Ρόδο και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα.
Ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό
Οι βόμβες των Βρετανών, που έπεσαν στη Μεσαιωνική πόλη το 1944, είχαν ως αποτέλεσμα πολλά θύματα και την καταστροφή πολλών κτιρίων, γεγονός που δημιούργησε πολλά κενά στον πολεοδομικό ιστό. Ένα από τα πρώτα διατάγματα της Ελληνικής κυβέρνησης-διοίκησης όρισαν τις περιοχές αυτές ως «περιοχές για μελλοντικές ανασκαφές» και ένα μεγάλο αριθμό κτιρίων ως «διατηρητέα κτίρια». Η Συνθήκη των Παρισίων έθεσε τέρμα στην ξένη κατοχή και στις 7 Μαρτίου 1948 η Ρόδος, μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα, ενσωματώνεται πάλι στην Ελλάδα.
Το 1957, ένα νέο πολεοδομικό σχέδιο εγκρίθηκε με σχετικό διάταγμα και το 1960 το σύνολο της Μεσαιωνικής Πόλης αναγνωρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως «προστατευόμενο μνημείο». Το 1961 και το 1963 εκδόθηκαν νέα διατάγματα σχετικά με το Πολεοδομικό Σχέδιο Ρόδου. Τα διατάγματα αυτά απαιτούσαν τη διαπλάτυνση των υπαρχόντων δρόμων και τη διάνοιξη νέων. Ειδικά στη Μεσαιωνική Πόλη οι αποφάσεις δεν υλοποιήθηκαν, λόγω της σθεναρής αντίστασης της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας που προέβλεπε την ανάδειξη των αρχαιοελληνικών μνημείων. Το 1988, η Παλιά Πόλη της Ρόδου ανακηρύχθηκε από την UNESCO Πόλη Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Σήμερα
μικρογραφία|Ανάληψη - Ρόδου Η πόλη της Ρόδου αναπτύχθηκε ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1990 και τα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα. Ο Δήμος ξεπέρασε τα στενά όρια του 1990 και αναπτύχθηκαν νότιο ανατολικά νέες περιοχές, όπως το Κορακόνερο και το κάτω Ροδίνι. Επίσης, σημαντική ανάπτυξη γνώρισε η ευρύτερη περιοχή της Ανάληψης, ενώ αρκετές περιμετρικά της πόλης ενώθηκαν ή προσαρτήθηκαν στον δήμο Ροδίων (Κοσκινού, Ιξιά, Άγιοι Απόστολοι). Η ανάγκη για νέες οικιστικές περιοχές, η βελτίωση των υπαρχόντων οδικών αξόνων της πόλης, καθώς και η πλήρης ανοικοδόμηση κατά μήκος αυτών των αξόνων, δημιούργησε το ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα της πόλης της Ρόδου αποτελούμενο από τον ομώνυμο δήμο και τους δήμους Καλλιθέας, Ιαλυσού και Πεταλούδων, στους οποίους έχει εγκατασταθεί σημαντικό τμήμα του παλαιού πληθυσμού της πόλης και έχουν αναπτυχθεί ανεξάρτητα κέντρα συνοικιών, τα οποία προσφέρουν μεγάλη γκάμα καταστημάτων, βοηθώντας τους κατοίκους να αποφύγουν το κέντρο της πόλης για την εξυπηρέτηση των καθημερινών τους αναγκών.
thumb|center|upright=3|Πανόραμα
Αεροπορική σύνδεση
Σε απόσταση 16 χλμ. από το κέντρο της πόλης (και συγκεκριμένα στον δήμο Πεταλούδων) βρίσκεται ο διεθνής αερολιμένας της πόλης, "Διαγόρας" (IATA: RHO, ICAO: LGRP, ΥΠΑ: ΚΑΡΔ). Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε τα έτη 1972-1977, ενώ υπήρξαν δύο φάσεις επεκτάσεων. Η πρώτη ολοκληρώθηκε το 1998 και η δεύτερη το 2007. Εξυπηρετεί ολόκληρο το νησί αλλά και πολλά μικρότερα κοντινά νησιά των Δωδεκανήσων. Το αεροδρόμιο, μετά τα αεροδρόμιο της Αθήνας, του Ηρακλείου και της Θεσσαλονίκης, αποτελεί το 4ο αεροδρόμιο που δέχεται τη μεγαλύτερη επιβατική κίνηση, πλησιάζοντας τα 4.000.000 επιβάτες, ετησίως.
Εκτελούνται όλο τον χρόνο 10 καθημερινές πτήσεις για Αθήνα, ενώ συνδέεται συχνά με τη Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο και τακτικά με όλα τα Δωδεκάνησα και αρκετά νησιά του Αιγαίου. Κατά τη χειμερινή περίοδο εκτελούνται ελάχιστες διεθνείς πτήσεις (κυρίως προς Ιταλία, Αίγυπτο και Ισραήλ), ενώ τη θερινή περίοδο πολλές πτήσεις charter (σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης). Το αεροδρόμιο λειτουργεί όλες τις ημέρες και ώρες του χρόνου και προσφέρει υπηρεσίες ενοικίασης και ελεγχόμενης στάθμευσης αυτοκινήτων.
Ακτοπλοϊκή σύνδεση
Η πόλη της Ρόδου διαθέτει τρία λιμάνια και μια μαρίνα. Στο α' λιμάνι, το οποίο βρίσκεται κατά μήκος της οδού 7ης Μαρτίου, στο κέντρο της πόλης, ελλιμενίζονται τα μικρά πλοιάρια που συνδέουν την πόλη με άλλα μέρη του νησιού και τα μικρά νησιά. Το β' λιμάνι, αποτελεί το παλιό λιμάνι της πόλης όπου ελλιμενίζονται τα μεγαλύτερα Ε/Γ, Ο/Γ και το καλοκαίρι τα κρουαζιερόπλοια. Από το καλοκαίρι του 2009, δόθηκε λύση σε ένα χρόνιο πρόβλημα του λιμανιού της Ρόδου, καθώς δημιουργήθηκε το γ' λιμάνι της πόλης (Ακαντιάς), στο οποίο μεταφέρθηκαν τα επιβατικά πλοία προερχόμενα από τον Πειραιά, την Κρήτη και τη Θεσσαλονίκη, ενώ το παλιό λιμάνι χρησιμοποιείται πλέον μόνο για τα κρουαζιερόπλοια. Το νησί έχει καθημερινή ακτοπλοϊκή σύνδεση με τον Πειραιά και την Κω, ενώ συνδέεται συχνά με την Κρήτη, τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα, πολλά νησιά των Κυκλάδων, τη Θεσσαλονίκη, τη Λέσβο, τη Χίο και τη Σάμο. Στη μαρίνα της Ρόδου βρίσκονται συχνά πολλές θαλαμηγοί υπό ξένη σημαία αλλά και ψαροκάικα.
ΚΤΕΛ Ρόδου
Το ΚΤΕΛ Ρόδου χρησιμοποιείται για τις μακρινές διαδρομές στην ανατολική πλευρά του νησιού. Το ΚΤΕΛ Ρόδου, έχει ανανεώσει ολόκληρο τον στόλο των οχημάτων του με καινούρια λεωφορεία τελευταίου τύπου και εξυπηρετεί την ανατολική μεριά του νησιού με πολλαπλά δρομολόγια, κυρίως κατά τη θερινή περίοδο που η επιβατική κίνηση είναι αυξημένη. Το ΚΤΕΛ Ρόδου, δεν πραγματοποιεί δρομολόγια που συνδέουν την πόλη με την Αθήνα (όπως συμβαίνει σε άλλα νησιά).
ΡΟΔΑ - Αστικά Λεωφορεία
Η Δημοτική Επιχείρηση Συγκοινωνιών ΡΟΔΑ εξυπηρετεί συγκοινωνιακά την πόλη και τα προάστια αυτής. Η επιχείρηση αναδιοργανώθηκε το 2007, οπότε απέκτησε νέα λεωφορεία, ανασυγκρότησε τις γραμμές, αφαίρεσε μη αποδοτικές γραμμές και διαχώρισε τις γραμμές σε "εντός δήμου Ροδίων" και "προαστίων". Επίσης απέκτησε τον έλεγχο της Υπεραστικής Περιοχής της Δυτικής Πλευράς της νήσου Ρόδου (Δαματριά, Θεολόγος, Σορωνή, Διμυλιά, Ελεούσα, Αρχίπολη, Πλατάνια, Απόλλωνα, Φάνες, Καλαβάρδα, Μαντρικό, Κρητηνία, Σάλακος, Έμπωνα, Άγιος-Ισίδωρος, Σιάννα και Μονόλιθος) στα οποία δρομολογήθηκαν τα παλαιότερα λεωφορεία της αστικής και περιαστικής συγκοινωνίας.
Τραμ
Η Ρόδος, μαζί με άλλες επαρχιακές πόλεις, έχουν εκφράσει την επιθυμία τους για τη δημιουργία δικτύου Τραμ στην πόλη. Η ιδέα συζητάται ως ενδεχόμενη λύση του κυκλοφοριακού της πόλης, σχεδόν 10 χρόνια, όμως το εγχείρημα έχει παγώσει. Οι τελευταίες μελέτες έκαναν λόγο για δίκτυο συνολικού μήκους 13 χλμ. και 16 σταθμών, σε πρώτη φάση. Δύο γραμμές προβλέπεται να δημιουργηθούν. Η α' θα διασχίζει τη Λεωφόρο Λίνδου (και την προέκταση της Στεφ. Καζούλη) και μέσω της Λ. Δημοκρατίας και του πάρκου θα καταλήγει στο κέντρο της πόλεως, ενώ η πρόβλεψη για τη β' αναφέρει αφετηρία το κέντρο της συνοικίας του Αγίου Νικολάου και μέσω της οδού Καναδά και περιμετρικά του σταδίου "Διαγόρας", θα συναντά στον Άγιο Φραγκίσκο τη γραμμή 1 και θα ακολουθούν κοινή πορεία μέχρι το κέντρο.
Οδικό δίκτυο
Το οδικό δίκτυο της πόλης είναι μικρό και αναποτελεσματικό, όσον αφορά την κίνηση και τη στάθμευση καθώς κάθε χρόνο μπαίνουν σε κυκλοφορία περίπου 6.000 οχήματα. Λόγω παλαιότητας και φόρτου των κεντρικών δρόμων, ειδικά κατά την καλοκαιρινή περίοδο, (υπολογίζεται ότι εισέρχονται στο κέντρο 70.000 οχήματα ημερησίως), πολλοί βρίσκονται σε οριακή κατάσταση και χρήζουν άμεσης επισκευής, κάτι που επιτυγχάνεται τα τελευταία χρόνια. Λύσεις στο κυκλοφοριακό προσπαθούν να δώσουν οι τοπικές αρχές μονοδρομώντας δρόμους, απαγορεύοντας τη στάθμευση πάνω σε όλες τις κεντρικές αρτηρίες και εισάγοντας συστήματα αποτροπής της κυκλοφορίας στο κέντρο. Παράλληλα, ο περιφερειακός της πόλης (που αναμένεται να λειτουργήσει μέσα στο 2010) πρόκειται να δώσει κυκλοφοριακή ανάσα στην ανατολική πλευρά και στο χάος του εμπορικού λιμανιού, σε συνδυασμό με τον δρόμο Τσαΐρι-Αεροδρομίου που ανακούφισε κυκλοφοριακά τις νοτιοδυτικές περιοχές του δήμου και των προαστίων.
Από τη Ρόδο ξεκινούν δύο βασικοί οδικοί άξονες, ανατολικά η Εθνική οδός Ρόδου- Λίνδου, η οποία αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 95, δρόμος με 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση στο μεγαλύτερο τμήμα του με διαχωριστική διάζωμα, τύπου new jersey στη μέση και δυτικά η επαρχιακή οδός Ρόδου-Αεροδρομίου-Μονολίθου, η οποία για τα πρώτα 20 χλμ, μέχρι το αεροδρόμιο, διασχίζει αστικές περιοχές και έχει ιδιαίτερο κυκλοφοριακό φόρτο καθώς εξυπηρετεί πολλούς από τους κατοίκους των δυτικών περιαστικών περιοχών. Είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης με μια λωρίδα ανά κατεύθυνση.
Μέσα στο κέντρο της Ρόδου, ισχύει σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης που ελέγχεται από τον δήμο και έχει ως στόχο να μειώσει την κυκλοφορία των οχημάτων. Επίσης, η μεσαιωνική πόλη παραμένει κλειστή σε όλα τα οχήματα, εκτός των ανεφοδιαστικών, από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο και η κίνηση και στάθμευση απαγορεύεται μέσα σε αυτήν. Στη σύγχρονη πόλη λειτουργούν αρκετοί ιδιωτικοί χώροι στάθμευσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Ρόδο, εκτός από την Τροχαία, ρόλο τροχαίας έχει και η δημοτική αστυνομία, κάτι που έχει προκαλέσει αντιδράσεις κατά το παρελθόν.
Τριτοβάθμια εκπαίδευση
Στην πόλη λειτουργεί η Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου με 3 τμήματα:
Επίσης λειτουργούν αρκετές σχολές τουρισμού με εξέχουσα την Ανώτατη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων Ρόδου. Επίσης, προσφέρονται ποικίλα τμήματα από δημόσια και ιδιωτικά Ι.Ε.Κ. (τα τοπικά Anko και Artium και παραρτήματα των City Unity College (Αdvanced Tourism and Technology Studies) και ΙΕΚ Ακμή). Από το 2012 λειτουργεί Παράστημα της Ανώτατης Σχολής Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΑΣΠΑΙΤΕ) στην περιοχή Αφάντου του Δήμου Ρόδου. Η αποστολή της Σχολής συμπίπτει με αυτή των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (Τ.Ε.Ι.) και περιλαμβάνει επιπλέον την παράλληλη παροχή παιδαγωγικής εκπαίδευσης στους σπουδαστές της, την προαγωγή της εφαρμοσμένης έρευνας στην εκπαιδευτική τεχνολογία και την παιδαγωγική, και την παροχή κατάρτισης, επιμόρφωσης ή εξειδίκευσης.
Δευτεροβάθμια εκπαίδευση
μικρογραφία|Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Ρόδου.
Στην πόλη της Ρόδου λειτουργούν 7 γυμνάσια και 1 εσπερινό γυμνάσιο, καθώς και 4 γενικά λύκεια και 1 εσπερινό γενικό λύκειο. Υπάρχουν ακόμη 3 επαγγελματικά λύκεια, το 1 εκ των οποίων εσπερινό. Λειτουργεί μουσικό και αθλητικό γυμνάσιο και λύκειο, καθώς και Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο-Λύκειο (Τεχνικό Επαγγελματικό Εκπαιδευτήριο Ειδικής Αγωγής) και Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. (Ειδικό Εργαστήριο Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης). Στο 7ο Γυμνάσιο Ρόδου λειτουργεί και το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας.
Πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Στον δήμο Ροδίων λειτουργούν 21 δημοτικά σχολεία, ενώ περιαστικά επιπλέον 7 δημοτικά σχολεία. Η πλειοψηφία των σχολείων, όλων των βαθμίδων, είναι σχετικά νέα κτήρια ή συντηρημένα σωστά. Το 2004 δημιουργήθηκαν, ακόμη, 2 ιδιωτικά σχολεία που προσφέρουν εκπαίδευση που αφορά σε όλες τις ηλικίες των μαθητών, από τη νηπιακή ηλικία (νηπιαγωγείο), μέχρι και το λύκειο.
Τηλεόραση
Από την πόλη της Ρόδου λειτουργούν τρεις ντόπιοι περιφερειακής εμβέλειας σταθμοί (Ίριδα, Κόσμος και η ορθόδοξη εκκλησιαστική τηλεόραση Θάρρι). Παλαιότερα λειτουργούσαν το Master, το Red και το Ωμέγα.
Εφημερίδες
Οι κύριες έντυπες εφημερίδες της πόλης είναι: η Ροδιακή, η Δημοκρατική, η Πρόοδος και η Δράση είναι ημερήσιες, ενώ η Γνώμη και το Βήμα του Δωδεκανήσου εκδίδονται κάθε Δευτέρα. Επίσης, στα περίπτερα της πόλης βρίσκονται εφημερίδες εθνικής εμβέλειας, μικρότερης κυκλοφορίας τοπικές εφημερίδες και τοπικές εφημερίδες συγκεκριμένου αντικειμένου (π.χ.: αγγελιών). Σε κεντρικά σημεία πώλησης προσφέρεται ξένος τύπος. Επιπλέον υπάρχουν οι εξής ηλεκτρονικές/διαδικτυακές εφημερίδες: Rodos news, Rodos report, Rodos press, Rodos.com.gr, Sky Rodos και Topics.gr
Πνευματική ζωή - εκδόσεις
Στη Ρόδο εκδόθηκε το 2007 το φιλολογικό περιοδικό «Ήριννα» από τον Σύνδεσμο Φιλολόγων Δωδεκανήσου. Το όνομα του περιοδικού προήλθε από τη δωδεκανήσια αρχαία λυρική ποιήτρια Ήριννα. Σκοπός του περιοδικού ήταν η ανάδειξη των ερευνητικών, εκπαιδευτικών και επιστημονικών ενδιαφερόντων των εκπαιδευτικών της Δωδεκανήσου -και όχι μόνο. Η Ήριννα φιλοξενούσε εργασίες, οι οποίες πραγματεύονταν ζητήματα θεωρητικά, ερευνητικά και διδακτικά-μεθοδολογικά για την ελληνική Γλώσσα, την αρχαία και νέα ελληνική Λογοτεχνία / Γραμματεία και την Ιστορία. Η προσέγγιση των θεμάτων ήταν σε εναρμόνιση με τις σύγχρονες τάσεις της Παιδαγωγικής και της διδακτικής μεθοδολογίας. Κυκλοφόρησαν συνολικά τέσσερα τεύχη του περιοδικού, από τα οποία τα τρία είναι διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή.
Δήμος Ροδίων
250px|right|thumb|Φρούριο της παλιάς πόλης της Ρόδου.
Η πόλη της Ρόδου, είναι η πρωτεύουσα του νησιού και του νομού Δωδεκανήσου. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2001) η πόλη της Ρόδου έχει 53.709 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη πόλη στο Αιγαίο Πέλαγος. Η πόλη της Ρόδου έχει μια πλούσια ιστορία από τα αρχαία ακόμη χρόνια και είναι παγκόσμια γνωστή για τα αξιοθέατά της με σημαντικότερο τη μεσαιωνική πόλη και την Ακρόπολη της.
Επίσης, η πόλη της Ρόδου χωρίζεται σε 6 εκλογικά διαμερίσματα με 76 εκλογικά τμήματα.
Συνοικίες Δήμου Ρόδου
250px|right|thumb|Μύλοι Ρόδου. 250px|right|thumb|Παραλία στη Ρόδο.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|251x251px|Πάρκο Ροδίνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρόδος (πόλη)
Νομοθετικό Σώμα της Νεμπράσκα
Το Νομοθετικό Σώμα της Νεμπράσκα (αγγλικά: Nebraska Legislature) είναι το ανώτατο νομοθετικό σώμα της Πολιτείας της Νεμπράσκα, στην περιοχή των Μεγάλων Πεδιάδων των ΗΠΑ. Το Νομοθετικό Σώμα συνέρχεται στο Πολιτειακό Καπιτώλιο της Νεμπράσκα στην Πόλη του Λίνκολν, στην Κομητεία Λάνκαστερ.
Το Νομοθετικό Σώμα της Νεμπράσκα είναι ασυνήθιστο για το λόγο ότι είναι μονοθάλαμο και μη κομματικό. Ουδεμία άλλη πολιτεία στις Η.Π.Α. έχει μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα, αν και τα νομοθετικά σώματα δύο εδαφών των Η.Π.Α.—των Παρθένων Νήσων και του Γκουάμ—είναι μονοθάλαμα, όπως είναι το Συμβούλιο της Περιφέρειας της Κολούμπια. Με 49 μέλη είναι επίσης το μικρότερο πολιτειακό νομοθετικό σώμα (το επόμενο μικρότερο είναι το 60μελές διθάλαμο Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκα).
Ιστορία
Το Πρώτο Εδαφικό Νομοθετικό Σώμα της Νεμπράσκα συνήλθε στην Ομάχα το 1855, μένοντας εκεί μέχρι που η προαγωγή σε πολιτεία δόθηκε το 1867. Η Νεμπράσκα αρχικά λειτουργούσε υπό ένα διθάλαμο νομοθετικό σώμα, αλλά με τον καιρό η δυσαρέσκεια με το διθάλαμο σύστημα αυξήθηκε. Χάνονταν νομοσχέδια επειδή οι βουλές δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε μια μοναδική εκδοχή.
Ώρχους
Το Ώρχους (δανικά: Aarhus ή Århus ως το 2010) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και ο μεγαλύτερος λιμένας της Δανίας. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της χερσονήσου της Γιουτλάνδης, στο κέντρο της Δανίας και είναι η έδρα του συμβουλίου του δήμου του Ώρχους. Ως εκ τούτου διεκδικεί τον ανεπίσημο τίτλο «Πρωτεύουσα της Γιουτλάνδης». Η πόλη του Ώρχους έχει 282.910 κατοίκους, ενώ ο δήμος του Ώρχους έχει 352.751 κατοίκους το 2021. Η μητροπολιτική περιοχή του Ώρχους με 1.378.000 κατοίκους το 2016 καθίσταται η δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στη Δανία μετά από τη μητροπολιτική περιοχή της Κοπεγχάγης.
Νομοθετικό Σώμα της Νεμπράσκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτειακές άνω βουλές στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πολιτειακές κάτω βουλές στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Νεμπράσκα
Ώρχους
Ιστορία
Το Ώρχους ξεκίνησε ως οχυρωμένος οικισμός των Βίκινγκς, ο οποίος ιδρύθηκε τον 8ο μ.Χ. αιώνα ενώ οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες προέρχονται από την επισκοπή, που είχε την έδρα της στο Ώρχους, το 948. Η πόλη ιδρύθηκε στις βόρειες ακτές του φιόρδ σε ένα φυσικό λιμάνι και ο κυριότερος λόγος ανάπτυξης ήταν για αιώνες το θαλάσσιο εμπόριο γεωργικών προϊόντων. Το 1441 παραχωρήθηκε το προνόμιο της πόλης-αγοράς στο Ώρχους, αλλά η ανάπτυξη παρέμεινε στάσιμη κατά τον 17ο αιώνα καθώς η πόλη υπέστη αποκλεισμούς και βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια των Δανο-Σουηδικών πολέμων. Κατά τον 19ο αιώνα καταλήφθηκε δύο φορές από τα γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια των πολέμων του Σλέσβιχ, χωρίς όμως να καταστραφεί. Με τη βιομηχανική επανάσταση, η πόλη αναπτύχθηκε αρκετά και έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας κατά τον 20ο αιώνα.
Το 2017 είχε οριστεί, από κοινού με την Πάφο, ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
Διεθνείς σχέσεις
Το Ώρχους φιλοξενεί 32 προξενεία:
Τυρόπιτα
Η τυρόπιτα είναι πίτα από ζύμη (π.χ. ζύμη σφολιάτας) ή φύλλο και γέμιση με τυρί. Το τυρί που περιέχει της δίνει αλμυρή γεύση, η οποία πολλές φορές συνοδεύεται από πικάντικη σε συνδυασμό με διάφορα μπαχαρικά (π.χ. πιπέρι).
Ελλάδα
Στην Ελλάδα η γέμισή της έχει συνήθως σαν βάση τυρί φέτα και αυγό και αποτελεί πολύ δημοφιλές πρόχειρο φαγητό. Τυρόπιτες παρασκευάζουν και συνοικιακοί φούρνοι, αν και κυρίως πωλούνται σε μικροκατάστημα το οποίο προσφέρει και άλλα είδη ή κομμάτια πίτας στο χέρι (π.χ πεϊνιρλί, σπανακόπιτα και μπουγάτσα), το λεγόμενο τυροπιτάδικο, μαζί με διάφορα είδη καφέ και αναψυκτικά.
Βασικά είδη τυρόπιτας
Υπάρχουν διάφορα είδη ανάλογα με το φύλλο που χρησιμοποιείται, το σχήμα και τον τρόπο παρασκευής της.
Παραδοσιακή τυρόπιτα
thumb|Παραδοσιακή τυρόπιταΦτιάχνεται σε ταψί, κατόπιν κόβεται σε κομμάτια και ψήνεται σε παραδοσιακό ή ηλεκτρικό φούρνο. Στην παραδοσιακή τυρόπιτα χρησιμοποιούνται λεπτά φύλλα ζύμης που γίνονται με την βοήθεια του πλάστη, ή με τα χέρια, πράγμα που απαιτεί αρκετή δεξιοτεχνία και πείρα. Η παρασκευή της απαιτεί αρκετό χρόνο προετοιμασίας, ενώ στο ελληνικό τραπέζι, ιδιαίτερα σε σπίτια της υπαίθρου, η τυρόπιτα (όπως και άλλου είδους πίτες) μπορεί να αποτελεί και το κυρίως γεύμα.
Σπανακόπιτα
Έχει ως γέμιση σπανάκι, ενδεχομένως χόρτα και τυρί φέτα.
Κασερόπιτα
Η γέμισή της περιέχει κασέρι αντί για φέτα.
Η Ανταρσία του Κέιν
Η ταινία Η Ανταρσία του Κέιν (Πρωτότυπος Τίτλος The Caine Mutiny) είναι πολεμικό δράμα παραγωγής 1954, σε σκηνοθεσία Έντουαρντ Ντμίτρικ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Χοσέ Φερρέρ, Βαν Τζόνσον και Φρεντ ΜακΜάρεϊ. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χέρμαν Γουκ, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Στάνλεϊ Ρόμπερτς και Μάικλ Μπλάνκφορτ. Η ταινία έλαβε εφτά υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Υπόθεση
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πόλεμου ο απόφοιτος από τη σχολή αξιωματικών Γουίλις Σιούαρντ Κιθ (Ρόμπερτ Φράνσις) αναλαμβάνει καθήκοντα στο ναρκαλιευτικό πλοίο "Κέιν". Ο κυβερνήτης του πλοίου, ο αξιωματικός Ντε Βρις (Τομ Τιούλι) που πρόκειται σύντομα να αποσυρθεί, έχει δώσει στους άνδρες του πλήρη ελευθερία, με αποτέλεσμα την έλλειψη πειθαρχίας στο στόλο. Όταν αποσύρεται τον αντικαθιστά ο δύστροπος αξιωματικός Κουίγκ (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ), ο οποίος είναι λάτρης της πειθαρχίας και της οργάνωσης. Όταν κάποιοι από τους άνδρες του Κουίγκ αρνούνται να υπακούσουν στους κανονισμούς κι όταν ο Κουίγκ παρουσιάζει συμπτώματα ψυχικής αστάθειας, ξεσπάει ανταρσία στο πλοίο κι ο αξιωματικός Μάρικ (Βαν Τζόνσον) απαλλάσσει τον Κουίγκ από τα καθήκοντά του.
Τυρόπιτα
Τρίγωνη τυρόπιτα
Είναι και το πιο συνηθισμένο είδος και συνήθως έχει φύλλο σφολιάτας. Παραλλαγή της αποτελεί η τυρόπιτα κουρού, η οποία έχει πιο χοντρό φύλλο.
Η Ανταρσία του Κέιν
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία που είναι βασισμένη στο βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα του Χέρμαν Γουκ, είχε ήδη μεταφερθεί στο θέατρο με πρωταγωνιστή τον Χένρι Φόντα στο ρόλο του Κουίγκ. Ο Στάνλεϊ Κρέιμερ αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος σκοπεύοντας να κάνει την παραγωγή της κινηματογραφικής του μεταφοράς, αλλά υπήρχαν δυσκολίες όσον αφορά την πραγματοποίησή της εφόσον το Αμερικανικό Ναυτικό δεν είχε την πρόθεση να βοηθήσει παρέχοντας μέρος του στόλου για τα γυρίσματα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει η παραγωγή της ταινίας για 15 μήνες. Ο Κρέιμερ προσέγγισε τον Χάρι Κον διευθυντή της Columbia για να τον βοηθήσει με τη χρηματοδότηση της ταινίας. Αρχικά πρότειναν στον ίδιο το συγγραφέα του μυθιστορήματος να γράψει το σενάριο, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά και τελικά η διασκευή του σεναρίου ανατέθηκε στον Στάνλεϊ Ρόμπερτς και στον Μάικλ Μπλάκφορτ που έκανε περικοπές στο αρχικό σενάριο του Ρόμπερτς.
Τη σκηνοθεσία της ταινίας ανέλαβε ο Έντουαρντ Ντμίτρικ, ένας σκηνοθέτης που βρισκόταν στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ, λόγω των κομμουνιστικών του πεποιθήσεων κι απείχε για κάμποσα χρόνια από τα κινηματογραφικά δρώμενα. Η ταινία έκανε τεράστια επιτυχία κι ο Ντμίτρικ έκανε μια θεαματική επιστροφή. Ο σκηνοθέτης δήλωσε χρόνια αργότερα ότι παρά τις διθυραμβικές κριτικές που έλαβε η ταινία, θα μπορούσε να είχε γίνει πολύ καλύτερη αν δεν είχαν γίνει οι περικοπές από το αρχικό σενάριο του Ρόμπερτς, καθώς οι χαρακτήρες θα είχαν αναπτυχθεί πολύ καλύτερα.
Τυρόπιτα
Τυρόπιτα ταψιού
Φτιάχνεται επίσης σε ταψί, έχει όμως μικρότερο συνήθως μέγεθος. Πουλιέται στα τυροπιτάδικα και οπτικά μοιάζει με μπουγάτσα με τυρί.
Η Ανταρσία του Κέιν
Διανομή Ρόλων
Ο Χάρι Κον ήθελε να αναθέσει το ρόλο του Κουίγκ στον Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ, αλλά ο Στάνλεϊ Κρέιμερ επέμεινε στον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, παρά το γεγονός ότι ο Μπόγκαρτ ήταν 25 χρόνια μεγαλύτερος από τον ήρωα του μυθιστορήματος. Όταν έλαβε το ρόλο, ο Μπόγκαρτ είχε ήδη πληγεί από τον καρκίνο του οισοφάγου, ασθένεια που του διέγνωσαν το 1956, ένα χρόνο πριν το θάνατό του. Ο ρόλος του αξιωματικού Γουίλις Σιούαρντ Κιθ ανατέθηκε στον πολλά υποσχόμενο Ρόμπερτ Φράνσις, ο οποίος απεβίωσε ένα χρόνο μετά την προβολή της ταινίας σε αεροπορικό δυστύχημα.
Τυρόπιτα
Τουρκία
Στην Τουρκία, η τυρόπιτα λέγεται πεϊνίρ μπουρέκ, αλλά και πογάτσα πεϊνίρ, σε αναλογία της μπουγάτσα με τυρί, όπως αποκαλείται ένα είδος τυρόπιτας, η τυρόπιτα ταψιού στη Βόρειο Ελλάδα. Η τυρόπιτα απαντάται και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων, όπως στη Βουλγαρία και στη Σερβία.
Η Ανταρσία του Κέιν
Γυρίσματα και εισπράξεις
Η ταινία πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια του αμερικανικού ναυτικού, τα γυρίσματά της ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 1953 κι έκανε πρεμιέρα τον Ιούλιο του 1954. καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση στη λίστα με τις εμπορικότερες ταινίες της χρονιάς (το κόστος παραγωγής ήταν 2.000.000 δολάρια κι έκανε εισπράξεις 8.700.000 δολαρίων).
Τυρόπιτα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρτοσκευάσματα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Πρόχειρα φαγητά της ελληνικής κουζίνας Κατηγορία:Αλμυρές πίτες Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το τυρί Κατηγορία:Αρτοποιήματα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Βουλγαρική κουζίνα Κατηγορία:Σερβική κουζίνα
Η Ανταρσία του Κέιν
Υποδοχή και βραβεία
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Έντουαρντ Ντμίτρικ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε πλοία