cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
HMS Creole (R82)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης C (1943) του Βασιλικού Ναυτικού Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης C (1943) του Πολεμικού Ναυτικού του Πακιστάν
Σεργκέι Νόνικοφ
Ο Σεργκέι Πέτροβιτς Νόβικοφ (επίσης Σεργκέι) (ρωσικά: Серге́й Петро́вич Но́виков) (γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1938) είναι Σοβιετικός και Ρώσος μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στην αλγεβρική τοπολογία και τη θεωρία των σολιτονίων. Το 1970, τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς.
Νεανική ηλικία
Ο Νόβικοφ γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1938 στο Γκόρκι της Σοβιετικής Ένωσης (σημερινή πόλη Νίζνι Νόβγκοροντ της Ρωσίας).
Μεγάλωσε σε μια οικογένεια προικισμένων μαθηματικών. Ο πατέρας του ήταν ο Πιοτρ Σεργκέγιεβιτς Νοβίκοφ, ο οποίος έδωσε αρνητική λύση στο πρόβλημα των λέξεων για τις ομάδες. Η μητέρα του, Λουντμίλα Βσεβολοντόβνα Κέλντις, και ο θείος του από τη μητέρα του, Μστισλάβ Βσεβολοντόβιτς Κέλντις, ήταν επίσης σημαντικοί μαθηματικοί.
Το 1955 ο Νόβικοφ εισήχθη στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, από το οποίο αποφοίτησε το 1960. Τέσσερα χρόνια αργότερα έλαβε το βραβείο της Μαθηματικής Εταιρείας της Μόσχας για νέους μαθηματικούς. Την ίδια χρονιά υπέβαλε τη διατριβή του για την απόκτηση του τίτλου του υποψήφιου διδάκτορα Φυσικής και Μαθηματικών (που ισοδυναμεί με το διδακτορικό) στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Το 1965 υπέβαλλε διατριβή για το διδακτορικό δίπλωμα Φυσικής και Μαθηματικών εκεί. Το 1966 έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης.
Έρευνες στην τοπολογία
Το πρώτο έργο του Νόβικοφ αφορούσε τη θεωρία του κομπορντισμού, σε σχετική απομόνωση. Μεταξύ άλλων εξελίξεων έδειξε πώς η φασματική ακολουθία του Άνταμς, ένα ισχυρό εργαλείο για να προχωρήσει κανείς από τη θεωρία ομολογίας στον υπολογισμό ομάδων ομοτοπίας, θα μπορούσε να προσαρμοστεί στη νέα (τότε) θεωρία συνομολογίας που χαρακτηριζόταν από τον κομπορδισμό και την Κ-θεωρία. Αυτό απαιτούσε την ανάπτυξη της ιδέας των πράξεων συνομολογίας στο γενικό πλαίσιο, δεδομένου ότι η βάση της φασματικής ακολουθίας είναι τα αρχικά δεδομένα των συντελεστών Ext που λαμβάνονται ως προς έναν δακτύλιο τέτοιων πράξεων, γενικεύοντας την άλγεβρα Στήνροντ. Η προκύπτουσα φασματική ακολουθία Άνταμς-Νόβικοφ αποτελεί πλέον βασικό εργαλείο στη θεωρία της σταθερής ομοτοπίας.
Ο Νόβικοφ πραγματοποίησε επίσης μια σημαντική έρευνα στη γεωμετρική τοπολογία, καθώς ήταν ένας από τους πρωτοπόρους, μαζί με τους Γουίλιαμ Μπράουντερ, Ντένις Σάλιβαν και CTC Γουόλ, της μεθόδου της θεωρίας της χειρουργικής επέμβασης για την ταξινόμηση πολυπλοκότητας υψηλής διάστασης. Απέδειξε το τοπολογικό αναλλοίωτο των ορθολογικών κλάσεων Pontryagin και έθεσε την εικασία Νόβικοφ. Το έργο αυτό τιμήθηκε το 1970 με την απονομή του μεταλλίου Φιλντς. Δεν του επιτράπηκε να ταξιδέψει στη Νίκαια για να παραλάβει το μετάλλιο, αλλά το παρέλαβε το 1971 κατά τη συνεδρίαση της Διεθνούς Μαθηματικής Ένωσης στη Μόσχα. Από το 1971 περίπου άρχισε να εργάζεται στον τομέα των ισοφασματικών ροών, με συνδέσεις με τη θεωρία των συναρτήσεων θήτα. Η εικασία του Νόβικοφ σχετικά με το πρόβλημα Ρίμαν-Σότκι (χαρακτηρισμός κυρίως πολωμένων αβελιανών ποικιλιών που είναι η Ιακωβιανή κάποιας αλγεβρικής καμπύλης) έλεγε, ουσιαστικά, ότι αυτό συνέβαινε αν και μόνο αν η αντίστοιχη συνάρτηση θήτα παρείχε λύση στην εξίσωση Καντόμτσεφ-Πετβιασβίλι της θεωρίας των σολιτονίων. Αυτό αποδείχθηκε από τον Τακαχίρο Σιότα (1986), σε συνέχεια προηγούμενης εργασίας των Ενρίκο Αρμπαρέλο και Κοράντο ντε Κοντσίνι (1984),  και του Μοτοχίκο Μουλάσε (1984).
Μεταγενέστερη σταδιοδρομία
Από το 1971 ο Νόβικοφ εργάζεται στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής Λαντάου της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ. Το 1981 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ (Ρωσική Ακαδημία Επιστημών από το 1991). Το 1982 ο Νόβικοφ διορίστηκε επίσης επικεφαλής της έδρας Ανώτερης Γεωμετρίας και Τοπολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας.
Το 1984 εξελέγη μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.
Από το 2004, ο Νόβικοφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Γεωμετρίας και Τοπολογίας στο Μαθηματικό Ινστιτούτο Στέκλοφ. Είναι επίσης διακεκριμένος πανεπιστημιακός καθηγητής του Ινστιτούτου Φυσικών Επιστημών και Τεχνολογίας, το οποίο αποτελεί μέρος του Κολλεγίου Πληροφορικής, Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ στο Κολλέγιο Παρκ και είναι κύριος ερευνητής του Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής Λαντάου στη Μόσχα.
Το 2005 ο Νόβικοφ τιμήθηκε με το Βραβείο Βολφ για τη συμβολή του στην αλγεβρική τοπολογία, τη διαφορική τοπολογία και τη μαθηματική φυσική Είναι ένας από τους μόλις έντεκα μαθηματικούς που έλαβαν τόσο το Μετάλλιο Φιλντς όσο και το Βραβείο Βολφ. Το 2020 έλαβε το Χρυσό Μετάλλιο Λομονόσοφ της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Σοβιετικοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Αλβέρτος του Χάναου-Μύντσενμπεργκ
Ο Αλβέρτος, γερμ.: Albrecht vonf Hanau-Münzenberg (12 Νοεμβρίου 1579 - 19 Δεκεμβρίου 1635) από τον Οίκο του Χάναου ήταν
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φιλίππου-Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της Μαγδαληνής, κόρης του Φιλίππου Δ΄ κόμη του Βάλντεκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1604 την Έρενγκαρντ/Ίρμγκαρντ κόμισσα του Ίζενμπουργκ (1577-1637) και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
HMS Creole
Πέντε πλοία του Βασιλικού Ναυτικού είχαν την ονομασία HMS Creole:
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2008
Οι 63οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2008 έγιναν στο Άργος στις 19 & 20 Ιουλίου. Μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από εννιά βαλκανικές χώρες. Δεν μετείχε η Μολδαβία. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία και στους άνδρες και στις γυναίκες. Διεξήχθησαν ξεχωριστά τα βαλκανικά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην. Το βάδην έγινε στο Βουκουρέστι στις 12 Απριλίου. Και τα δύο ήταν εκτός βαθμολογίας.
Ανδρών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην.
Γυναικών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 2008 Κατηγορία:Άργος
Λέων της Όστιας
Ο Λέων της Όστιας ή Λέων ο Μαρσικανός (λατ. Leo Ostiensis ή Leo Marsicanus, 1046 – 1115/1117), γνωστός και ως Λεόνε ντεϊ Κόντι ντι Μάρσι (ιταλ. Leone dei Conti di Marsi), ήταν Ιταλός ευγενής, Βενεδικτίνος μοναχός και μετέπειτα καρδινάλιος και ιστορικός-χρονικογράφος. Υπήρξε επίσκοπος της Όστιας και είχε γεννηθεί στη Μαρσική, από όπου και οι δύο επωνυμίες του.
Την εποχή που ήταν μοναχός στο αββαείο του Μόντε Κασίνο, ο Λέων γνώρισε και συνδέθηκε με φιλία με τον αββά Ντεζιντέριο του Μπενεβέντο, τον μετέπειτα Πάπα Βίκτορα Γ΄, και σε αυτόν ο Λέων αφιέρωσε το γνωστότερο έργο του ως ιστορικού και χρονικογράφου: το Chronica Monasterii Casinensis. Ο Λέων, που εκτελούσε χρέη βιβλιοθηκάριου στη βιβλιοθήκη της μονής, βασίσθηκε για τη συγγραφή του έργου του στο προγενέστερο έργο του Αμάτους του Μόντε Κασίνο, αλλά και σε προφορικές παραδόσεις και άλλο αρχειακό υλικό. Τελείωσε το Chronica το 1075, ωστόσο το συνέχισε ο διάδοχός του στο διακόνημα του βιβλιοθηκάριου της μονής Πέτρος ο Διάκονος.
Αργότερα, το 1088, ο Πάπας Ουρβανός Β΄ (που μόλις είχε διαδεχθεί τον Βίκτορα Γ΄) κατέστησε τον Λέοντα Καρδινάλιο, συνδεδεμένο ονομαστικά με τον Ναό των Αγίων Βίτου και Μοδέστου στη Ρώμη. Το 1101 ο Πάπας Πασχάλης Β΄ τον προήγαγε σε Καρδινάλιο-Επίσκοπο της Όστιας και το 1105 ο Λέων διορίσθηκε Καρδινάλιος-Επίσκοπος του Βελλετρίου, επισκοπή στην οποία παρέμεινε επί δεκαετία περίπου, μέχρι τον θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρονικογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Λακ-ντε-Ρουζ-Τρουίτ
Το Λακ-ντε-Ρουζ-Τρουίτ (γαλλικά: Lac-des-Rouges-Truites) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λακύ (γαλλικά: Lacus).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βαλενθιανικός χρυσός αιώνας
μικρογραφία|Απόσπασμα από το έργο του [[Ζοανότ Μαρτορέλ Τιράντης ο Λευκός, κυρίαρχο έργο του βαλενθιανικού Χρυσού Αιώνα.]] Ο Βαλενθιανικός Χρυσός Αιώνας ή Χρυσός Αιώνας των βαλενθιανικών γραμμάτων (στα καταλανικά Segle d'or valencià) αποτελεί μια ιστορική περίοδο που περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του 15ου αιώνα οπότε και συγγράφηκαν σημαντικά λογοτεχνικά έργα στην καταλανική γλώσσα στο Βασίλειο της Βαλένθιας.
Κατά τον Βαλενθιανικό Χρυσό Αιώνα η τοπική λογοτεχνία ξεπέρασε τον καθιερωμένο μέχρι τότε μεσαιωνικό της χαρακτήρα που περιοριζόταν κυρίως στην τροβαδουρική ποίηση. Ο γραπτός λόγος γίνεται για πρώτη φορά εργαλείο έκφρασης στην ρωμανική γλώσσα της περιοχής, τα μεσαιωνικά καταλανικά και καταφέρνει να αποπέμψει από την ποίηση τις προβηγκιανικές επιρροές και από τον πεζό λόγο τους λατινισμούς. Η εποχή αυτή έθεσε τις βάσεις της μετέπειτα λογοτεχνίας στην καταλανική γλώσσα μα και της ίδιας της γλώσσας καθώς αποτέλεσε το πρότυπο πάνω στο οποίο βασίστηκε η λογοτεχνική και γλωσσολογική της αναγέννησή της (Renaixença) κατά τον 19ο αιώνα.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το Βασίλειο της Βαλένθιας δημιουργήθηκε επίσημα το 1239 μετά την κατάκτηση της μέχρι τότε μουσουλμανικά ελεγχόμενης περιοχής από τον Ιάκωβο Ι τον Κατακτητή. Η ανάπτυξη που επήλθε έφερε την Βαλένθια σε κυρίαρχη θέση στα πλαίσια του Στέμματος της Αραγόνας, αποτελώντας την σημαντικότερη πόλη του Στέμματος και μία από τις σημαντικότερες της Ευρώπης της εποχής. Μετά από χρόνια συνεχούς αστάθειας λόγω της δυναστικής κρίσης του Οίκου της Βαρκελώνης, ο Συμβιβασμός του Κασπ το 1412 και η βασιλεία του Αλφόνσου του Μεγαλόψυχου (1416-1458), με την κατάκτηση του Βασιλείου της Νεάπολης ξαναέδωσαν στο Στέμμα της Αραγόνας το ρόλο της ως κυρίαρχης πολιτικής δύναμης στην Δυτική Μεσόγειο. Ο εμφύλιος πόλεμος ωστόσο που προκλήθηκε στην Καταλονία μεταξύ του Ιωάννη Β’ (1458-1479) και του γιου του, Πρίγκηπα της Βιάνα προκάλεσε τριγμούς και ανασφάλεια στο πριγκιπάτο και στη Βαρκελώνη. Η φυγή πολλών ευγενών και πλουσίων από εκεί στη Βαλένθια, συνέβαλε στην άνθηση της πόλης. Απόδειξη αυτής της άνθησης ήταν το γεγονός ότι εκεί εγκαταστάθηκε το πρώτο τυπογραφείο και ως αποτέλεσμα εκεί τυπώθηκε το πρώτο βιβλίο της Ιβηρικής χερσονήσου (το Les Troves en Lahors de la Verge Maria το 1474).
Κύριοι εκπρόσωποι
Πρώτος εκπρόσωπος του Βαλενθιανικού Χρυσού Αιώνα θεωρείται ο Φρανσέσκ Εϊσιμένις παρόλο που ορισμένοι ειδικοί θεωρούν το έργο του Μπερνάτ Μέτζε Lo somni («Το όνειρο») ως το εναρκτήριο έργο της εποχής αυτής. Ο Εϊσιμένις, αν και είχε γεννηθεί στη Ζιρόνα, έγραψε και δημοσίευσε τα περισσότερα έργα του στην Βαλένθια μεταξύ 1384 και 1408. Αυτά είχαν θεολογικό και predicar χαρακτήρα και χρησιμοποιούσαν την απλή γλώσσα του λαού με σκοπό την άμεση επαφή τους με αυτόν.
Κατά τον 15ου αιώνα πλέον εμφανίζεται ο Ζόρδι ντε Σαν Ζόρδι με μια ποίηση που φέρει ακόμη βαθιές επιρροές από την προβηγκιανή ποίηση παράλληλα όμως με επιρροές από τον Πετράρχη. Ο Αουζιάς Μαρκ ξεπρόβαλε ως ο ικανότερος ποιητής της εποχής σε όλες τις ρωμανικές γλώσσες και κατάφερε να περιορίσει στο ελάχιστο τα προβηγκιανικά και τροβαδουρικά στοιχεία χρησιμοποιώντας μια καθαρή καταλανική γλώσσα. Η ποίησή του αναφέρεται σε πραγματικά πρόσωπα και θέματα και είναι απομακρυσμένη από τον ιδεαλισμό των προηγούμενων ποιητών, τόσο αναφορικά με τους χαρακτήρες (μερικά έργα του είναι μια εκ των έσω ανάλυση του αναγεννησιακού ανθρώπου), όσο και με την πολύ ιδεατή μορφή της γυναίκας.
Ο Ζοανότ Μαρτορέλ έθεσε μια νέα βάση για το ευρωπαϊκό μυθιστόρημα με το έργο του Τιράντης ο Λευκός, που θεωρείται μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα έργα της λογοτεχνίας στα καταλανικά. Παρουσιάζει μια πιο λεπτομερειακή και ανθρώπινη άποψη των ανδρών και των γυναικών της εποχής του με περιγραφές των πόνων και των καθημερινών προβληματισμών των προσώπων του έργου.
Ο Ζοάν Ροΐς ντε Κορελιά συνδύασε τον πεζό με το έμμετρο λόγο, έχοντας ως κύριο θέμα του έργου του τον έρωτα που παρουσιάζεται εν μέσω ενός διανοούμενου ανθρωπισμού και της αφοσίωσής του στους ελληνολατίνους κλασσικούς. Η ευλυγισία και η απαλότητα των στίχων του τον πλησιάζουν αρκετά στους αναγεννησιακούς Ιταλούς ποιητές και ο γραπτός του λόγος χαρακτηρίζεται από τον ρητορικισμό και την μεγαλοστομία της βαλενθιανικής πρόζας.
Ο Ζάουμε Ροτζ έγραψε το L’Espill («Ο Καθρέφτης»), έργο με μισογυνιστικό χαρακτήρα που σχετίζεται με την τοπική σατιρική σχολή και μέχρι σήμερα αποτυπώνεται στα κείμενα των Φάλιας. Αντίβαρο στον μισογυνισμό αυτό αποτέλεσε η Ισαβέλ ντε Βιλιένα. Είναι η πρώτη γνωστή βαλενθιανή συγγραφέας και είχε πολύ μεγάλη επιρροή στον Χρυσό Αιώνα μιας και συγκέντρωσε γύρω της έναν αρκετά μεγάλο αριθμό συγγραφέων που την θαύμαζαν για το διανοητικό της επίπεδο. Έγραψε το Vita Christi και στα έργα της ανέδειξε τις γυναικείες αρετές έναντι της ανδρικής κακοήθειας.
Άλλοι σημαντικοί συγγραφείς ήταν οι βαλενθιανοί Ζάουμε Γκασούλ και Μπερνάτ Φενολιά. Το τέλος του Χρυσού Αιώνα τοποθετείται στο έτος γέννησης του Ζοάν Λιουίς Βίβες (1492), του θανάτου της Ισαβέλ ντε Βιλιένα ή της έκδοσης του τελευταίου τόπου του έργου το Ζοάν ντε Κορελιά, Lo Cartoixà (1500).
Συνοπτική χρονολογική παρουσία των κυρίων συγγραφέων με τα σημαντικότερα έργα τους
Χρυσός
Α.Π.Σ. Κεραυνός Κολχικού
Ο Κεραυνός Κολχικού είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Κολχικό Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1954, έχει για έμβλημα τον κεραυνό και τα χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και στο παρελθόν, είχε παρουσία στα πρωταθλήματα της Δ΄ Εθνικής και Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Έπειτα από δυο χρονιές στο πρωτάθλημα της Α1΄ Κατηγορίας, από τη σεζόν 2019-20 θα αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Έδρα του αποτελεί το γήπεδο Κολχικού.
Ιστορικό
Ο «Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Κεραυνός Κολχικού» ιδρύθηκε το 1954. Τα πρώτα χρόνια αγωνίστηκε σαν ανεξάρτητο σωματείο και το 1970 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 1534 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του πορεία από την αγωνιστική περίοδο 1970-71.
Ο Κεραυνός Κολχικού την περίοδο 1990-91 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και προβιβάστηκε στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Έπειτα από δυο χρονιές, την περίοδο 1992-93 κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Την περίοδο 1993-94 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Γ΄ Εθνική και παράλληλα, συμμετείχε στο κύπελλο Ελλάδος της περιόδου 1993-94 όπου και αποκλείστηκε από τον Αστέρα Αμπελοκήπων σε διπλούς αγώνες. Ακολούθησαν 2 συμμετοχές συμμετοχές στην Δ΄ Εθνική τις επόμενες δυο χρονιές, που αποτέλεσαν και τις τελευταίες παρουσίες του Κεραυνού Κολχικού στην Δ΄ Εθνική
Τα επόμενα έτη μέχρι και σήμερα καθιερώθηκε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Το 2002 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας και κέρδισε την επάνοδο στην Α1΄ Κατηγορία. Το 2014-2015 νίκησε τον Εθνικό Σοχού σε αγώνα μπαράζ play out και σώθηκε από τον υποβιβασμό, ενώ αντίθετα την περίοδο 2015-2016 τερμάτισε στη δεύτερη θέση και ηττήθηκε από την Ομόνοια Σίνδου 4-2 για τον αγώνα ανόδου στην Α1΄ Κατηγορία. Το 2016-2017 κατέκτησε το πρωτάθλημα 4ου ομίλου της Α΄ Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, την Α1΄ Κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιπποκράτης Κω (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Αθλητικός Σύλλογος Κώων «Ο Ιπποκράτης» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο νησί της Κω, ένα από τα Δωδεκάνησα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1978. Αντλεί το όνομά του από τον Ιπποκράτη τον Κώο, αρχαίο κάτοικο του νησιού που χαρακτηρίζεται συχνά για τη συνεισφορά του στην επιστήμη ως «Πατέρας της Ιατρικής».
Το τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης του συλλόγου διαθέτει νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Έδρα όλων των τμημάτων καλαθοσφαίρισης του Ιπποκράτη αποτελεί το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Κω, χωρητικότητας περίπου 250 καθήμενων θεατών. Καλλιεργεί τόσο ομάδα ενηλίκων, όσο και ακαδημίες νεαρότερων ηλικιακά αθλητών. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κόκκινο, το λευκό και συμπληρωματικά το μαύρο.
Ιστορική αναδρομή
Ο κωακός σύλλογος ιδρύθηκε το 1978 από μια ομάδα ανθρώπων με ενθουσιασμό για την καλαθοσφαίριση. Την πρώτη δεκαπεντατία της ύπαρξής του περιορίστηκε στα τοπικά Πρωταθλήματα Δωδεκανήσων.
Πρώτες διακρίσεις (1990 - 2000)
Η ομάδα αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Πρωταθλήτρια Δωδεκανήσων τη χρονιά 1992-93. Στη συνέχεια, μετά από διαδικασία μπαράζ κατάφερε με νίκη στο Κλειστό Γυμναστήριο του Σπόρτιγκ στα Πατήσια να κερδίσει την πρώτη της άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Προπονητής ήταν την περίοδο αυτή ο Μιχάλης Καπλανίδης, υπεύθυνος ο Μόσχος Χρύσης και έφορος ο Ηλίας Γερογιάννης. Το ρόστερ συνέθεταν αποκλειστηκα Κώες αθλητές, ορισμένοι από τους οποίους παρέμειναν για πολλά χρόνια στο σύλλογο και ως προπονητές μετέπειτα.
Ο Ιπποκράτης δεν κατάφερε να παραμείνει στο επίπεδο των εθνικών κατηγοριών παρά μία χρονιά και την περίοδο 1994-95 επέστρεψε στο οικείο του τοπικό πρωτάθλημα. Ωστόσο, και πάλι με προπονητή τον Καπλανίδη, κατέλαβε εκ νέου την πρώτη θέση στα Δωδεκάνησα. Στη συνέχεια πέρασε με επιτυχία και τη διαδικασία των μπαράζ, επιστρέφοντας άμεσα στη Γ' Εθνική.
Η επόμενη διάκριση ήρθε για την ομάδα την περίοδο 1996-97 οπότε και αναδείχθηκε για τρίτη φορά Πρωταθλήτρια Δεωδεκανήσου. Αυτή τη φορά, όμως, έχασε την άνοδο αφού στα μπαράζ ανθεκτικότερος ήταν ο Όμηρος Καλλιμασιάς.
Η συνέχεια (2000 - 2015)
Την αγωνιστική περίοδο 2002-03 ο Ιπποκράτης προσέθεσε το τέταρτο Πρωτάθλημα Δωδεκανήσου στην τροπαιοθήκη του. Στη συνέχεια μέσω διαδικασίας μπαράζ πέτυχε την επιστροφή του στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας μετά από απουσία επτά ετών. Την επόμενη χρονιά, λοιπόν, ήταν η μία από τις 14 ομάδες που συνέθεσαν το 2ο Όμιλο Νότου διεκδικώντας την παραμονή και την άνοδο στο αμέσως ανώτερο επίπεδο. Μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας αγωνιστικής βρέθηκε να ισοβαθμεί με το Μίνωα, έχοντας συλλέξει 8 νίκες και 16 ήττες. Τελικά κατετάγη χαμηλότερα από τον τελευταίο, και συγκεκριμένα στην 11η θέση, εντός της ζώνης του υποβιβασμού.
Την αγωνιστική περίοδο 2007-08 ο σύλλογος από την Κω κατέκτησε για πέμπτη φορά στην ιστορία του την κορυφή του Πρωταθλήματος Δωδεκανήσου και, στη συνέχεια, πήρε επιτυχώς το τέταρτο εισιτήριό του για τη Γ' Εθνική. Για άλλη μια φορά εντάχθηκε στο 2ο Όμιλο Νότου, που την περίοδο 2008-09 συγκρότησαν 14 σύλλογοι της νότιας Ελλάδας και της Αττικής. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 7 νίκες, 18 ήττες και ένας μηδενισμός, με τον Ιπποκράτη να υποβιβάζεται μετά την κατάληψη της 13ης και προτελευταίας θέσης στην τελική βαθμολογία.
Το Νοέμβριο του 2011 ο Ιπποκράτης στέφθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπελλούχος Δωδεκανήσου. Στο Μεγάλο Τελικό που έλαβε χώρα στην Κω, κέρδισε τον Ιβίσκο Ρόδου με σκορ 55-54. Προπονητής της ομάδας ήταν Πρόδρομος Κανενόπουλος με συνεργάτη το Μιχάλη Πλατέλλα.
Τον Αύγουστο του 2013 την τεχνική ηγεσία της ομάδας ανέλαβε ο Μιχάλης Πλατέλλας. Την περίοδο 2013-14 ο Ιπποκράτης δήλωσε κανονικά συμμετοχή στο τοπικό πρωτάθλημα. Εντούτοις απουσίασε από δύο αγώνες και οι δύο μηδενισμοί σήμαιναν και την αποβολή του από τη Β' Φάση του Πρωταθλήματος.
Ανοδική πορεία (2015 - σήμερα)
Τον Απρίλιο του 2015 ο Ιπποκράτης κατέκτησε το έβδομο Πρωτάθλημα Δωδεκανήσου της ιστορίας του. Στον Τελικό του Final-4, που διεξήχθη στο Κλειστό Γυμναστήριο της Κω, επικράτησε της Α.Ε. Δικαίου με σκορ 79-62, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση αήττητος. Τους περισσότερους πόντους για την ομάδα σημείωσαν οι Αντώνης Ασημακόπουλος και Κώστας Τσότσος. Στον ημιτελικό ο Ιπποκράτης είχε ξεπεράσει το εμπόδιο του Διαγόρα Ρόδου με σκορ 87-66 και πρώτο σκόρερ το Νώντα Γκοράτσα. Προπονητής της ομάδας την περίοδο αυτή ήταν ο Πρόδρομος Κανενόπουλος.
Στη συνέχεια, ο Ιπποκράτης έλαβε μέρος στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορία που διοργανώνεται κάθε χρόνο μεταξύ των Πρωταθλητών των νησιωτικών Τ.Ε. της Ομοσπονδίας. Εκεί αντιμετώπισε τον Πανναξιακό, την Αναγέννηση Σάμου και τον Όμηρο Καλλιμασιάς, χάνοντας εν τέλει το δικαίωμα ανόδου από τον πρώτο. Μετά την εθελοντική αποχώρηση, όμως, των Αγίων Θεοδώρων Αρχαγγέλου από το Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής άνοιξε ο δρόμος για την αντικατάστασή τους από τον Ιπποκράτη κατά την αγωνιστική περίοδο 2015-16. Όπως και παλαιότερα, οι ομάδες που συμμετείχαν στη Γ' Εθνική μοιράστηκαν σε τέσσερις Ομίλους, με τον Ιπποκράτη να εντάσσεται στο 2ο Όμιλο Νότου. Διεκδικώντας τον τίτλο του Πρωταθλητή απέναντι σε 13 αντιπάλους, ο σύλλογος συγκέντρωσε 18 νίκες και 8 ήττες. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη βρέθηκε στην 5η θέση ανανεώνοντας την παρουσία του στην Κατηγορία για την επόμενη χρονιά. Το Φεβρουάριο του 2016 καθήκοντα πρώτου προπονητή ανέλαβε ο Ρούλης Αλμπάνης, για να τον διαδεχθεί λίγες μόνο ημέρες μετά ως παίκτης-προπονητής ο Αντώνης Ασημακόπουλος. Ο Ασημακόπουλος ήταν επίσης ο κορυφαίος σκόρερ της ομάδας (473 πόντοι) και πέμπτος παραγωγικότερος παίκτης μεταξύ όλων των αθλητών των τεσσάρων Ομίλων.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Α.Σ. Κώων Ιπποκράτης έλαβε μέρος για πρώτη φορά στην ιστορία του στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα ήταν η μία από τις 16 ομάδες που συνέθεσαν τον Όμιλο Νότου. Για χορηγικούς λόγους εμφανίστηκε τη χρονιά αυτή με την επίσημη ονομασία «'''Α.Σ. Κώων Ιπποκράτης Casa Cook Hotel'''».
Ο σύλλογος της Κω ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 21 νίκες σε 30 αγωνιστικές. Η απευθείας άνοδος χάθηκε για μία νίκη λιγότερη σε σχέση με το δευτεραθλητή Διαγόρα Δρυοπιδέων. Στη συνέχεια ο Ιπποκράτης έλαβε μέρος σε αγώνα κατάταξης απέναντι στην ομάδα που κατέκτησε την αντίστοιχη θέση στον Όμιλο Βορρά, την Ευρώπη Πευκοχωρίου. Επικρατώντας στο Κλειστό Γυμναστήριο του Παπάγου με σκορ 64-57, έγινε η πρώτη επιλαχούσα ομάδα για άνοδο στην Α2 Εθνική σε περίπτωση που προέκυπτε κενή θέση. Πράγματι τον Ιούλιο ανακοινώθηκε ότι οι Κώες θα έπαιρναν τη θέση της Δόξας Λευκάδας στην αμέσως ανώτερη κατηγορία. Κορυφαίος σκόρερ της ομάδας τη χρονιά αυτή ήταν ο Φάνης Κουμπούρας.
Την ίδια χρονιά ο Ιπποκράτης συμμετείχε επίσης για πρώτη φορά στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος. Περιορίστηκε στην πρεμιέρα (13 Σεπτεμβρίου 2017) όπου και γνώρισε την ήττα από τον Μανδραϊκό εκτός έδρας με σκορ 85-71.
Έδρα του συλλόγου είναι το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Κω, χωρητικότητας περίπου 250 καθήμενων θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Στέφανος Χαρτοφυλής. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατήρησε ο Χάρης Κουλουριώτης. Στις αρχές Αυγούστου του 2018 ανακοινώθηκε η διαδοχή του για την επόμενη χρονιά από το Σάββα Συμεωνίδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Ανδρες Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Δωδεκανήσου Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1978
Χριστιανισμός στην Ινδία
Χριστιανισμός στην Ινδία
Εισαγωγή
Ο Χριστιανισμός στον Ινδικό κόσμο, ο οποίος περιλαμβάνει όχι μόνο την ινδική υποήπειρο, αλλά και την «περαιτέρω Ινδία» της Νοτιοανατολικής Ασίας (Βιρμανία, Ταϊλάνδη, Καμπότζη, Μαλαισία, Σρι Λάνκα, Ινδονησία), δεν είναι και δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί σωστά ως, απλώς κάτι ξένο προς τους πολιτισμούς και τις κοινωνίες μέσα στις οποίες βρίσκεται, κάτι που εμφυτεύεται ή με κάποιο τρόπο επιβάλλεται από ξένους. Χριστιανικά στοιχεία αναμιγνύονται με Ιθαγενείς πολιτισμούς και αφήνουν αποτυπώματα σε διάφορους πολιτισμούς της Ινδίας. Σύμφωνα με την World Christian Database ο χριστιανικός πληθυσμός της Ινδίας το 2005 ήταν 68.189 εκατομμύρια. Από το αποτέλεσμα αυτό φανερώνεται ότι η Ινδία  είναι η έβδομη χώρα σε χριστιανικό  πληθυσμό στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (252 εκατ.), τη Βραζιλία (166,8 εκατ.), το Μεξικό (102 εκατ.), την Κίνα (101,9 εκατ.), την Ρωσία (84,4 εκατ.) και τις Φιλιππίνες (73,9 εκατ.). Οι τρεις κύριες κατηγορίες Χριστιανών στην Ινδία είναι: οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που είναι γνωστοί και ως «Σύροι» Χριστιανοί, εξαιτίας της χρήσης της Συριακής ως γλώσσας τελετουργίας και γραφής, είναι γνωστοί επίσης και ως Χριστιανοί «Thomas», οι Καθολικοί Χριστιανοί που είναι οι Ρωμαιοκαθολικοί και  οι Ευαγγελικοί που είναι γνωστοί ως Προτεστάντες.
Ο πρώιμος Χριστιανισμός στην Ινδία
Το Μαλαμπάρ, που αντιστοιχεί σήμερα στο ομόσπονδο κρατίδιο της Κέραλα στην νοτιοδυτική Ινδία, προκαλεί το ενδιαφέρον της θρησκειολογίας, αφού αποτέλεσε το λίκνο του Χριστιανισμού στην Ινδία. Οι χριστιανοί της συγκεκριμένης περιοχής πιστεύουν ότι ο Απόστολος Θωμάς  γύρω στο 52 μ.Χ. διέδωσε το Ευαγγέλιο στους πρόγονούς τους. Έτσι αποκαλούνται και ως «χριστιανοί του Αγίου Θωμά». Την ιστορικότητα του παραπάνω γεγονότος έχουν αποδεχθεί σήμερα πολλοί ερευνητές. Επιπλέον ο Ευσέβιος αναφέρει τον ερχομό του Πάνταινου στα τέλη του 2ου αιώνα στην περιοχή του Μαλαμπάρ. Όπως και τον 4ο αιώνα σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες έχουμε την εγκατάσταση στο Γγκράνγκανορ διωγμένων χριστιανών  με αρχηγό τον έμπορο Θωμά Καναναίο. Επίσης υπάρχουν μαρτυρίες  ότι  τον 6ο αιώνα έχουμε την ύπαρξη μιας χριστιανικής κοινότητας που ευρισκόταν σε κοινωνία με  τη Νεστοριανή Συριακή Εκκλησία. Στο λατρευτικό τυπικό της συγκεκριμένης χριστιανικής κοινότητας χρησιμοποιούνταν η συριακή γλώσσα. Για την  χειροτονία των επισκόπων της ήταν υπεύθυνος ο καθολικός επίσκοπος της Βαγδάτης. Όταν η Ινδία κυριεύτηκε από τους Πορτογάλους, η Εκκλησία του Μαλαμπάρ με την σύνοδο της Ντιαπέρ (1599) πέρασε πλήρως στη δικαιοδοσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας  μέχρι το σχίσμα του 1653 ,όταν ένα τμήμα της (όρκος του Κεκλιμένου Σταυρού) βρίσκεται σε κοινωνία με την Ιακωβιτική Συριακή Εκκλησία. Με ένα ακόμα σχίσμα το 1875 δημιουργήθηκε η Προτεσταντική Εκκλησία  του Mar Thoma (Αγίου Θωμά). Σήμερα η κοινότητα των Ρωμαιοκαθολικών χριστιανών, που υπάρχει στο Μαλαμπάρ  και οι επίσκοποί της από το 1923 είναι αποκλειστικά ινδικής καταγωγής, αυτοονομάζεται «Συρο-Μαλαμπαριανή Εκκλησία». Η κοινότητα όμως των χριστιανών, που βρίσκεται σε κοινωνία με την Ιακωβιτική Συριακή Εκκλησία «Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαλαμπάρ», χρησιμοποιεί το συριακό λειτουργικό τυπικό της Αντιόχειας, αποδέχεται μια μετριασμένη μορφή του Μονοφυσιτισμού,  παίρνει μέρος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών   και έχει φιλικές σχέσεις με την  Ορθόδοξη Εκκλησία της Ανατολής .Τα παρακλάδια του Προτεσταντισμού (μεθοδιστές, πρεσβυτεριανοί) στο Μαλαμπάρ σήμερα ανήκουν στην Εκκλησία της Νοτίου Ινδίας.
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην Ινδία
Η Ευρώπη κατά τα  ρωμαϊκά χρόνια  είχε αποκτήσει εμπορικές σχέσεις με την ενδοχώρα της Ινδίας, ώστε δεν ήταν άγνωστη στους Ευρωπαίους στην περίοδο της Αναγέννησης. Στο Μεσαίωνα όμως  μέχρι το δέκατο τρίτο αιώνα δεν ταξίδευαν στην Ινδία. Λέγεται ότι μόνο ένας επίσκοπος από την Αγγλία (Σίτζελμ), το 883, πήγε στην Ινδία (πήρε άδεια από τον Αλφρέδο το Μεγάλο) για να βρει τον τάφο του αποστόλου Θωμά. Εκτός από αυτόν, αυτός που έφτασε πρώτος  στην Ινδία από τους Ευρωπαίους ήταν ο Μάρκο Πόλο. Την ίδια χρονική περίοδο έφτασε στην Ινδία και ο Ιωάννης του Μόντε Κορβίνο που ήταν μέλος της Αδελφότητας των Περιπλανώμενων του Χριστού(Ιεραποστολική Αδελφότητα την οποία είχε ιδρύσει ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ για να φτάσει ανατολικά). Όταν έφτασε στην Ινδία μαζί με τα άλλα μέλη της αδελφότητας, είδε ότι υπήρχαν Χριστιανοί, αλλά ήταν λίγοι και δεν τηρούσαν βασικά δόγματα.
Στα τέλη του δέκατου πέμπτου αιώνα, με την ανακάλυψη των Νέων Χωρών από την Πορτογαλία, οι Ευρωπαίοι γνώρισαν τόσο την Ινδία όσο και την Εκκλησία της. Το 1498 ο Βάσκο ντα Γκάμα (Πορτογάλος εξερευνητής) όπως και άλλοι Ευρωπαίοι, πήγε στη νότια Ινδία. Η χριστιανική κοινότητα του Μαλαμπάρ τον καλοδέχτηκε και του ζήτησε να τους προστατέψει από τους Μουσουλμάνους και  Ινδουιστές. Οι Πορτογάλοι θεωρώντας ότι είναι σημαντικό να έχουν συνεργασία με τους χριστιανούς του Μαλαμπάρ, κρατούσαν φιλικές σχέσεις με το Μητροπολίτη τους, Μαρ Ιακώβ.
Οι Πορτογάλοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Γκόα, που βρισκόταν στη δυτική ακτή της Ινδίας και βόρεια του Μαλαμπάρ. Η Γκόα, στην οποία υπήρχαν Ιησουίτες, Δομινικανοί, Φραγκισκανοί και Αυγουστινιανοί Ιεραπόστολοι, καθιερώθηκε το 1534 ως Καθολική Επισκοπή. Σε αυτήν το 1542 έφθασε ο Ισπανός ιεραπόστολος  Φραγκίσκος Ξαβέριος, ο οποίος διορίστηκε ως παπικός νούντσιος (εκπρόσωπος του Πάπα σε ορισμένο μέρος), αλλά δεν παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μόλις εξοικειώθηκε με τις γλώσσες της περιοχής έφτασε στο νοτιότερο άκρο της Ινδίας, στο ακρωτήριο Κομορίν, όπου επιτέλεσε το ιεραποστολικό του έργο στους απλούς ψαράδες, με μεγάλη επιτυχία. Το 1545, αφού άφησε την ιεραποστολή στην Ινδία  σε άλλους ιεραπόστολους, ξεκίνησε για τη Μαλάκκα ( λιμάνι, εμπορικό κέντρο της δυτικής ακτής της Μαλαισιανής χερσονήσου και σημαντικός σταθμός της Ιεραποστολής αυτής της περιόδου).
Όμως οι Πορτογάλοι δεν ήθελαν απλά να έχουν φιλικές σχέσεις με τη  χριστιανική κοινότητα του Μαλαμπάρ, αλλά προσπάθησαν να τους εντάξουν στον Καθολικισμό. Μάλιστα, όταν το 1549 πέθανε ο Μαρ Ιακώβ, οι σχέσεις τους έγιναν χειρότερες. Οι Πορτογάλοι εμπόδισαν την Περσική Εκκλησία να στείλει επίσκοπο στο Μαλαμπάρ, γιατί πίστευαν ότι ο Καθολικός επίσκοπος που βρισκόταν στη Γκόα ήταν ο μόνος νόμιμος επίσκοπος της Ινδίας, παρόλο που οι αρμοδιότητές του επισήμως κάλυπταν μόνο τη Γκόα και όχι και το Μαλαμπάρ. Μέχρι το 1597 η Εκκλησία του Μαλαμπάρ κυβερνήθηκε από τον Νεστοριανό επίσκοπο Μαρ Αβραάμ(δημιουργήθηκαν λατινικά ιεροδιδασκαλεία, συγκαλέστηκαν σύνοδοι για να γίνουν μεταρρυθμίσεις)με αποτέλεσμα η Εκκλησία του Μαλαμπάρ να αρχίζει να αποδέχεται τις θέσεις της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Μετά τον θάνατο του Μαρ Αβραάμ, ο καινούριος Καθολικός  Αρχιεπίσκοπος της Γκόα, Αλέξις ντε Μενέθες (1599) θέλησε η χριστιανική κοινότητα του Μαλαμπάρ να ελέγχεται ολοκληρωτικά από τη ρωμαϊκή διοίκηση. Έτσι συγκάλεσε τη Σύνοδο του Ντιάμπερ με την οποία πραγματοποιήθηκε ο εκρωμαϊσμός της Εκκλησίας του Μαλαμπάρ. Τα δόγματα και το τελετουργικό της προσαρμόστηκαν με τα αντίστοιχα λατινικά και διορίστηκε επίσκοπος στην Εκκλησία του Μαλαμπάρ ένας Ιησουίτης (Φραγκίσκος Ροθ). Οι χριστιανοί του Μαλαμπάρ  αντέδρασαν. Το 1653 συγκεντρώθηκαν στο Κοχίν κάτω από ένα λίθινο Σταυρό (Σταυρός Κουνέν) φωνάζοντας  ότι δε θα δεχτούν ποτέ την εξουσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και θα ησυχάσουν μόνο όταν φύγουν οι Ιησουίτες από την Ινδία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Εκκλησία του Μαλαμπάρ να χωριστεί σε αυτούς που δέχτηκαν τον εκ καθολικισμό και σε αυτούς που αναγνώριζαν μόνο το δικό τους  Αρχιδιάκονο στο Μητροπολιτικό θρόνο ως Μαρ Θωμάς. Η Εκκλησία της Ρώμης έστειλε Καρμελίτες ιεραποστόλους  στην Ινδία (ο αρχηγός τους, ο Τζιουζέπε  Σεμπαστιάνι, έγινε επίσκοπος το 1658)  για να σταματήσουν την εξέγερση, αλλά τελικά δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν την ενότητα με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το ζήτημα αυτό καλύφτηκε από  τις πολιτικές εξελίξεις. Το 1660 οι Ολλανδοί κατέκτησαν τις πορτογαλικές  αποικίες στην δυτική ακτή την Ινδίας και διέταξαν τους ξένους ιερείς να φύγουν. Όμως ο Καθολικός επίσκοπος Σεμπαστιάνι, πριν απομακρυνθεί το  1663, πραγματοποίησε τη χειροτονία ενός Ινδού (Τσάντι Κατάναρ ) ως εκπροσώπου του Πάπα στην περιοχή. Ο Κατάναρ βοήθησε στην προσπάθεια  εκρωμαϊσμού   της χριστιανικής κοινότητας του Μαλαμπάρ, που τελικά δεν επιτεύχθηκε. Μετά τον θάνατό του το 1687, τη θέση του πήρε ο Ραφαήλ που ήταν μισός Πορτογάλος και μισός Ινδός, ο οποίος δεν αναγνωρίστηκε από τους χριστιανούς του Μαλαμπάρ. Επίσης οι χριστιανοί του Μαλαμπάρ, που  ανήκαν στην ομάδα του Μαρ Θωμά, είχαν έναν καινούριο Μητροπολίτη απεσταλμένο από το Μονοφυσίτη Πατριάρχη της Αντιόχειας και για αυτό ονομάστηκαν Ιακωβίτες. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο χριστιανικές Εκκλησίες  στο Μαλαμπάρ, των Ιακωβιτών (ή Μαλανκάρα) και η Ρωμαιοκαθολική, με αποτέλεσμα για αιώνες να επικρατεί σύγχυση μεταξύ των Ινδών Χριστιανών.
Ο Προτεσταντισμός στην Ινδία
Η πρώτη ιεραποστολή των Προτεσταντών στην Ινδία ήταν στην αποικία της Δανίας, στο Τράνκεμπαρ. Εκεί έφτασαν το 1706 οι Γερμανοί  Λουθηρανοί Ιεραπόστολοι, Ζίγκενμπαλγκ και ο Χέντριξ Πλιτσάου ως «Βασιλικοί Ιεραπόστολοι» υπό την προστασία του Βασιλιά της Δανίας. Ο  Ζίγκενμπαλγκ πραγματοποίησε το ιεραποστολικό του έργο στους Ιθαγενείς και ο Πλιτσάου στους Πορτογάλους. Παράλληλα ο Ζίγκενμπαλγκ, αφού  έμαθε να μιλά την διάλεκτο Ταμίλ, ξεκίνησε να διδάσκει το Ευαγγέλιο και σε λίγο χρονικό διάστημα κατασκευάστηκε  μια μικρή ιεραποστολική Εκκλησία έξω από το Φρούριο. Μετέφρασε την Καινή Διαθήκη στη διάλεκτο Ταμίλ και άρχισε το πρώτο προτεσταντικό  σεμινάριο στο οποίο δίδασκε τα δόγματα του Χριστιανισμού και την  Αγία Γραφή. Ήταν πάνω από 10 χρόνια στην Ινδία, όταν απεβίωσε το 1719 σε ηλικία 37 ετών. Ο τάφος του βρίσκεται στην Εκκλησία της Νέας Ιερουσαλήμ, η οποία  κατασκευάστηκε από τον ίδιο το 1718.
Ο Κρίστιαν Φρέντερικ Σβαρτς ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ιεραποστόλους του δέκατου ογδόου αιώνα  στην Ινδία. Ξεκίνησε το ιεραποστολικό του έργο από το Τράνκεμπαρ  και πήγε σε όλη την Νότια Ινδία .Μιλούσε πάρα πολύ καλά όλες τις τοπικές ινδικές διαλέκτους και βοηθούσε τους φτωχούς χριστιανούς και μη. Ίδρυσε σχολεία στα οποία διδάσκονταν Βιβλικά, Χριστιανικά κείμενα, όπως και Αγγλική λογοτεχνία και Ευρωπαϊκή φιλοσοφία. Ενίσχυσε τα θεμέλια του Ευαγγελικού Προτεσταντικού Χριστιανισμού  των Ταμίλ. Πέθανε το 1798.
Ο Γουίλιαμ Κάρεϊ, που γεννήθηκε το 1761, επηρεάστηκε από το κήρυγμα της Βαπτιστικής Εκκλησίας και έκανε μεταστροφή από τον Αγγλικανισμό στην Εκκλησία των Βαπτιστών. Ίδρυσε την ιεραποστολική εταιρία των Βαπτιστών με σκοπό την διδασκαλία του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη .Ο Γουίλιαμ Κάρεϊ έφτασε στην Ινδία το 1793, στη δυτική Βεγγάλη και συγκεκριμένα στην Καλκούτα όπου επικρατούσαν άσχημες συνθήκες όπως γάμοι παιδιών, χαμηλή θέση των γυναικών .Τα πρώτα 6 χρόνια ο Γουίλιαμ Κάρεϊ δεν συγκεντρωνόταν στο ιεραποστολικό του έργο, ήθελε πρώτα να μάθει τις τοπικές διαλέκτους για να μπορέσει να έχει ένα καλύτερο αποτέλεσμα στη διάδοση του Ευαγγελίου  στους Ινδουιστές. Το 1799 ήρθαν στην Καλκούτα και άλλοι δύο Άγγλοι Βαπτιστές Ιεραπόστολοι οι Joshua Marshman και William Ward, οι οποίοι, επειδή δεν έγινε δεκτό να μείνουν στην Καλκούτα, πήγαν στη δανική αποικία Σεραμπούρ. Ο Γουίλιαμ Κάρεϊ ενώθηκε μαζί τους «Serampore Trio» και το ιεραποστολικό τους έργο άνθισε. Ο Γουίλιαμ Κάρεϊ πίστευε ότι οι Ινδοί ήταν καλύτερο να διδαχθούν το Ευαγγέλιο από τους συμπατριώτες τους. Έτσι άρχισε να ετοιμάζει προσήλυτους για αυτόν τον σκοπό. Δε διοικούσε την Εκκλησία του με λευκούς, αλλά με τους προσήλυτους (Ινδουιστές). Γνώριζε το σύστημα των καστών της ινδικής κουλτούρας και ήθελε ένα Χριστιανισμό χωρίς κάστα. Αφού έμαθε την τοπική διάλεκτο, έγραψε σχολικά βιβλία. Στόχος του επίσης, μέσω της εφημερίδας «Samachar Durpan» και του περιοδικού «the friend of India» που εξέδωσε στη γλώσσα της Βεγγάλης, ήταν η πραγματοποίηση κάποιων κοινωνικών αλλαγών, όπως η εξάλειψη της βρεφοκτονίας, η κατάργηση του σάτι (κάψιμο της χήρας στις νεκρικές πυρές του συζύγου της).
Οι  Ιεραπόστολοι «Serampore trio» επικεντρώθηκαν στη βοήθεια των ασθενών και των φτωχών. Ίδρυσαν σχολεία για τους γηγενείς, ενθάρρυναν τη φοίτηση των κοριτσιών  στα σχολεία, ίδρυσαν το  κολλέγιο «Serampore» για να εκπαιδεύονται οι νέοι Ινδοί τόσο στην χριστιανική γνώση όσο και στην κοσμική εκπαίδευση.
Η Ελληνορθόδοξη Ιεραποστολή στην Ινδία
Η Ελληνορθόδοξη Ιεραποστολή στην Ινδία άρχισε το 1980 με τον πατέρα Ανθίδη Αθανάσιο. Αργότερα ακολούθησε (1990-2004) ο πατέρας Σέννης Ιγνάτιος και από το 2006 μέχρι και σήμερα συνεχίζεται από τους: πατέρα Σωτήριο Τράμπα και την αδελφή Παραδείση Νεκταρία. Πιο πριν (μέχρι το 1974) η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία ,που βρισκόταν στην Ινδία, δεν ασκούσε ιεραποστολικό έργο. Σήμερα η κοινότητα των Ορθοδόξων Χριστιανών, που βρίσκεται στη δυτική Βεγγάλη, αποτελείται πάνω από 5.500 πιστούς εξαιτίας όχι μόνο του ιεραποστολικού έργου των παραπάνω πατέρων  και της αδερφής Παραδείση Νεκταρίας, αλλά και αρκετών εθελοντών από την  Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Στη συγκεκριμένη περιοχή βρίσκονται δέκα τρεις Εκκλησίες καθώς και δέκα τρεις ιθαγενείς Ινδοί ιερείς  που είναι κάτω από την εποπτεία του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Σιγκαπούρης και Νότιας Ασίας Κωνσταντίνου. Παράλληλα η Ορθόδοξη Φιλανθρωπική Εταιρία (PSOC)  στηρίζει τη φιλανθρωπική και ιεραποστολική  δραστηριότητα της προαναφερόμενης κοινότητας, η οποία οργανώνει την ίδρυση ορφανοτροφείων, σχολείων καθώς και τη διανομή αγαθών στους ανθρώπους που βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση.
Ο όρος « Ελληνική Ορθόδοξη  Ιεραποστολή  στην Ινδία» δεν ταυτίζεται με το ελληνικό Έθνος, αλλά με το ιστορικό γεγονός της σύνδεσης από τον 18ο αιώνα της Ορθοδοξίας στη δυτική Βεγγάλη με την κοινότητα Ελλήνων  μεταναστών στην Καλκούτα. Ο όρος «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία»  δεν παραπέμπει την ταύτισή τους με το ελληνικό Έθνος, δηλαδή δεν σημαίνει «Εθνική Εκκλησία», αλλά ένωση Εκκλησιών μέσα στο πλαίσιο του Ανατολικού Ορθόδοξου Χριστιανισμού, στο οποίο ο ελληνικός πολιτισμός έπαιξε σημαντικό ρόλο. Η Ελληνική  Ορθόδοξη Ιεραποστολή άρχισε και συνεχίζει και σήμερα το έργο της κάτω από την επίβλεψη του Οικουμενικού  Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και Ιεροσολύμων. Γι’ αυτό και το ελληνορθόδοξο ιεραποστολικό έργο στην Ινδία, έχει σχέση με την ιστορία της κοινότητας των Ελλήνων μεταναστών στην Καλκούτα καθώς και με το γραφείο της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Συγκεκριμένα από δύο επιτύμβιες στήλες, που βρίσκονται στον Καθολικό Καθεδρικό Ναό «Of the Virgin Mary of the Holy Rozary»και χρονολογούνται από το 1713 και 1728 αντίστοιχα, μαθαίνουμε ότι από τις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα πολλοί Έλληνες κυρίως από την Ανδριανούπολη, τα Επτάνησα, την Καππαδοκία και τα νησιά του Αιγαίου έφτασαν στα διάφορα λιμάνια της Ανατολικής Ινδίας. Από διάφορες ιστορικές πηγές  γίνεται φανερό ότι προς τα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα 120 οικογένειες Ελλήνων, που κυρίως ασχολούνταν με το εμπόριο, βρίσκονται στη Βεγγάλη στην περιοχή της Καλκούτας. Αυτές οι ελληνικές οικογένειες, αφού ήθελαν να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, επικοινώνησαν με την Αρχιεπισκοπή του Σινά για να σταλούν ιερείς στην Ινδία και συγκεκριμένα στην Καλκούτα. Παρότι που στην Καλκούτα δεν είχε κτιστεί ακόμη ορθόδοξος ναός, το 1769 ο Αρχιεπίσκοπος Κύριλλος Α΄ έστειλε  τον πατέρα Νικηφόρο. Αυτός δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις των Ελλήνων  της συγκεκριμένης περιοχής και έτσι πήρε τη θέση του ο νεότερος του και πιο ικανότερος Αρχιμανδρίτης Ανανίας.
Το 1780 άρχισε η κατασκευή του ναού στην οδό Αμρατολάχ 7 και μετά από δύο χρόνια τελέστηκε ο αγιασμός του από τους δύο ιερείς (Ναθαναήλ από τη Σίφνο και τον Κωνσταντίνο Παρθένιο ). Στον Ορθόδοξο Ναό της Καλκούτας, που είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, υπάρχει μαρμάρινη πλάκα στην οποία αναγράφονται τα ονόματα τόσο των ιδρυτών όσο και των χορηγών. Το 1782 ο Ναθαναήλ ο Σίφνιος, πήρε άδεια από τον Αρχιεπίσκοπο του Σινά και με τη σύμφωνη γνώμη του  Οικουμενικού Πατριάρχη, άρχισε να τελεί μεικτούς γάμους, ανάμεσα σε Ορθόδοξους Χριστιανούς και πιστούς από άλλα Χριστιανικά δόγματα. Δεν πέρασε αρκετό διάστημα από τον αγιασμό και εμφανίστηκαν διαφωνίες ανάμεσα στην Αρχιεπισκοπή του Σινά και στην ελληνική κοινότητα της Καλκούτας.
Στα  μέσα του δέκατου ενάτου αιώνα η ελληνική κοινότητα στην Καλκούτα αναζωπυρώθηκε καθώς πολλές ελληνικές  επιχειρήσεις, που υπήρχαν στο Δελχί, επεκτάθηκαν και στην Καλκούτα .Ο Ορθόδοξος Ναός ανακαινίστηκε και ζητήθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση (1852) να στείλει ιερείς από την Ελλάδα. Το 1923 η κοινότητα των Ελλήνων της Καλκούτας, λόγω του θορύβου και της κίνησης στην οδό Αμρατολάχ  που εμπόδιζαν την άσκηση της Θείας Λειτουργίας , αποφάσισε να κατασκευάσει καινούρια Εκκλησία σε άλλη περιοχή. Έτσι το Νοέμβριο του 1924, άρχισε η κατασκευή του καινούριου Ορθόδοξου Ναού που  ήταν πάλι αφιερωμένος στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος, αλλά τώρα είχε την μορφή αρχαίου ελληνικού ναού δωρικού ρυθμού. Εκτός από την Ορθόδοξη Εκκλησία που υπήρχε στη Ντάκα, ο Ορθόδοξος Ναός της Καλκούτας, που βρίσκεται σε λειτουργία και σήμερα, είναι ο μόνος που κατασκευάστηκε στην Ινδική υποήπειρο, παρόλο που ήταν εγκατεστημένοι Έλληνες  στη Βομβάη, στο Μαντράς και στο Καράτσι. Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Καλκούτα διατηρούνταν από τους Έλληνες ναυτικούς που υπήρχαν εκεί και οι οποίοι, παρόλο που είχαν κάνει και ανάμεικτους γάμους και μπορεί να μην μιλούσαν Ελληνικά , μπόρεσαν να διατηρήσουν τα θρησκευτικά τους πιστεύω.
Μετά το τέλος του  Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που η Ινδία έγινε ανεξάρτητη χώρα και οι Έλληνες επέστρεψαν στην Ελλάδα και στην Βρετανία, ο Ορθόδοξος Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος  έκλεισε το 1961 και ξανάνοιξε το 1969. Ο τελευταίος ιερέας του Ορθόδοξου Ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Καλκούτα ήταν ο Αιδεσιμότατος Κωνσταντίνος Χαλβατζάκης – Βελλάδιος που ασχολήθηκε με την συλλογή και μεταφορά  στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών των  αρχείων της ελληνικής κοινότητας  της Καλκούτας. Αυτά  χάθηκαν κατά την μεταφορά τους και μαζί τους χάθηκαν και πολλά σημαντικά στοιχεία για τη δραστηριότητα της κοινότητας των Ελλήνων στην Καλκούτα ως τη δεκαετία του 1970, η οποία δεν είχε ιεραποστολικό χαρακτήρα, αλλά κάλυπτε τις πνευματικές ανάγκες των ορθοδόξων  Ελλήνων της Ινδίας. Η κατάσταση αυτή άλλαξε, όταν έφτασε στην Καλκούτα ο πατέρας Ανθίδης Αθανάσιος με τον οποίο άρχισε η Ελληνορθόδοξη Ιεραποστολή στην Ινδία.
Οι Εκκλησίες μετά την εθνική ανεξαρτησία της Ινδίας
Η Ινδία έγινε ανεξάρτητη χώρα το 1947.Τότε δημιουργήθηκε η Εκκλησία της Νότιας Ινδίας (ΕΝΙ) που ήταν αποτέλεσμα της συνένωσης Αγγλικανών, Μεθοδιστών, Πρεσβυτεριανών και Κογκρεγκασιοναλιστών. Το 1970 στα βόρεια της Ινδίας, οι προαναφερόμενες ομάδες συνενώθηκαν και μαζί με κάποιες μικρές ομολογίες σχημάτισαν την Εκκλησία της Βόρειας Ινδίας (ΕΒΙ). Αποτέλεσμα αυτών των ενώσεων ήταν  πολλοί Προτεστάντες Ινδοί να ανήκουν σε μία από τις δύο μεγάλες Εκκλησίες.
Η Συριακή Εκκλησία υπέστη διάφορες διαιρέσεις με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν στην Ινδία 8 Εκκλησίες που πιστεύουν ότι προήλθαν από την γνήσια χριστιανική κοινότητα του Αγίου Θωμά. Επιπλέον οι διαιρέσεις αυτές στο εσωτερικό της, δημιούργησαν στενότερες σχέσεις με άλλες ομολογίες όπως οι «Ρωμαιο-Σύριοι», που τώρα αποκαλούνται «Συρο-Μαλαμπάρ-Καθολικοί», αποτελούν επισήμως τμήμα της Ρωμαιοκαθολικής  Εκκλησίας. Από την άλλη πλευρά η Μεταρρυθμιστική Συριακή Εκκλησία του Μαρ Θωμά, που στο τέλος του δέκατου ενάτου αιώνα είχε χωριστεί από την Εκκλησία της Μαλανκάρα, ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τις μεγαλύτερες Προτεσταντικές Εκκλησίες της Ινδίας. Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας η Συριακή Εκκλησία του Μαρ Θωμά το 1958 απέκτησε στενότερες σχέσεις με την Εκκλησία της Νότιας Ινδίας (ΕΝΙ) αναγνωρίζοντας τους κληρικούς και τα μυστήρια η μία της άλλης ως έγκριτα, παρόλο που παρέμεναν χωριστές Εκκλησίες. Αργότερα σε αυτή τη σχέση είχε συμμετοχή και η Εκκλησία της Βόρειας Ινδίας (ΕΒΙ). Έτσι το 1978 οι τρεις αυτές  Εκκλησίες σχημάτισαν ένα Κοινό Συμβούλιο  που θα επιτηρούσε αυτή την Ομοσπονδία των Τριών Εκκλησιών με την συλλογική ονομασία Bharat Christian Church. Στις μέρες μας γίνονται ενέργειες για την ένωση και των τριών  αυτών Εκκλησιών σε μια πλήρη  ενωμένη Εκκλησία της Ινδίας.
Παράλληλα η Καθολική  Εκκλησία συνεχίζει ακόμη και σήμερα να ενισχύει τη θέση της στην Ινδία. Οι περισσότεροι  Καθολικοί βρίσκονται στη Γκόα, όπου η διοίκηση της Εκκλησίας σε αυτήν την περιοχή βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία  των Πορτογαλικών αρχών. Όμως η πιο διάσημη όψη του Ινδικού Καθολικισμού βρίσκεται στην Καλκούτα με τη Μητέρα Τερέζα (γεννήθηκε το 1910 στα Σκόπια και από μικρή ηλικία συνδέθηκε με τις αδελφές του Λορέτο γιατί ήθελε να γίνει ιεραπόστολος. Πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1979) που ίδρυσε τις ομάδες Ιεραποστολών της Χάριτος, οι οποίες όχι μόνο βοηθούν τους πιο δυστυχισμένους των φτωχογειτονιών της Καλκούτας, αλλά  εργάζονται και σε όλες τις χώρες του κόσμου.
Επίσης στην Ινδία μετά την ανεξαρτησία της έχουμε την εμφάνιση των χριστιανικών άσραμ. Ένα άσραμ είναι μια κοινότητα μαθητών ενός πνευματικού δασκάλου που λειτουργούν ως κέντρα γνώσης, φιλοσοφίας και θρησκείας. Τα χριστιανικά άσραμ όπως και τα ινδουιστικά έχουν τρεις άξονες: τη δράση (κήρυγμα και κοινωνικό έργο), τη γνώση και τη λατρεία (η προσευχή και ο διαλογισμός )που έχουν χριστιανικό χαρακτήρα, αλλά τελούνται με παραδοσιακό ινδουιστικό τρόπο. Γενικά αποτελούν σημαντικές εκφάνσεις της προσπάθειας να δημιουργηθεί στην Ινδία ένας πραγματικά Ινδουιστικός Χριστιανισμός.
Γκαλερί
αριστερά|μικρογραφία|359x359px|Καθολική Εκκλησία Mar Thoma στο Kodungaloor μικρογραφία|355x355εσ|Καθολική Εκκλησία του Μπομ Τζεζού στη Γκόα
<references group="σημ." />
Σαπφώ Αλκαίου
Η Σαπφώ Αλκαίου (ως Σαπφώ Γ. Τισερίδου, Κωνσταντινούπολη 1877-Αθήνα 1951) ήταν ηθοποιός, από τις εκλεκτότερες της ελληνικής θεατρικής σκηνής.
Βιογραφία
Πρωτοεμφανίσθηκε στο θέατρο το 1895 σε ηλικία 18 ετών, παίζοντας τότε τον μοναδικό γυναικείο ρόλο του μονόπρακτου ιταλικού έργου "Αγρόκηπος" με μεγάλη επιτυχία. Στην αρχή έπαιξε ρόλους κωμικούς. Ωστόσο μελετώντας συνεχώς ρόλους εξελίχθηκε σε μια από τις πρώτες "καρατερίστες" του Εθνικού Θεάτρου. Επαιξε το ρόλο της Πασινόης στο θετρικό έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Θείος Όνειρος» τον Μάρτιο του 1932 σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη. Στις θεατρικές εμφανίσεις της, η Σαπφώ Αλκαίου δεν έπαιξε ποτέ κατά τρόπο εντυπωσιακό έτσι ώστε να δίνει το συναίσθημα (την υποψία) ότι παίζει με σκοπό ν' αρέσει στο κοινό.
Αφοσιώθηκε ολόψυχα στη συγγραφική ιδέα των έργων και πέτυχε να την αποδίδει - ερμηνεύει με "ειλικρίνεια". Αυτό και ήταν το μυστικό της επιβολής της στο ελληνικό θέατρο και στο θεατρόφιλο κοινό του.
Κόρη της είναι η γνωστή ηθοποιός Μαρία Αλκαίου. Η Σαπφώ Αλκαίου κηδεύτηκε στον οικογενειακό της τάφο στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πλατάνα Μεσσαπίων Εύβοιας
Η Πλατάνα Μεσσαπίων, παλιότερα (για μια σύντομη περίοδο) τα Πλατάνια, είναι ημιορεινό χωριό στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Διευκρίνιση
Στην νότια Εύβοια και το δήμο Κύμης-Αλιβερίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Πλατάνα.