cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νησίδια του Λάνγκερχανς
Μεταμόσχευση
Η μεταμόσχευση νησίδων για διαβήτη τύπου 1 απαιτεί επί του παρόντος ισχυρή ανοσοκαταστολή για να αποφευχθεί η απόρριψη ξενιστή από δότες νησίδων.
Οι νησίδες μεταμοσχεύονται σε μια πύλη φλέβα, η οποία στη συνέχεια εμφυτεύεται στο ήπαρ. Υπάρχει κίνδυνος θρόμβωσης της πύλης του φλεβικού κλάδου και της χαμηλής τιμής της επιβίωσης της νησίδας λίγα λεπτά μετά τη μεταμόσχευση, επειδή η αγγειακή πυκνότητα σε αυτό το σημείο είναι μετά τη χειρουργική επέμβαση αρκετά χαμηλότερη από ό, τι στα ενδογενή νησίδια. Έτσι, η νεοαγγείωση είναι το κλειδί για την επιβίωση νησίδων, που υποστηρίζεται, για παράδειγμα, από VEGF που παράγεται από νησίδες και αγγειακά ενδοθηλιακά κύτταρα. Ωστόσο, η ενδοπορική μεταμόσχευση έχει κάποιες άλλες αδυναμίες, και έτσι εξετάζονται άλλες εναλλακτικές θέσεις που θα παρέχουν καλύτερο μικροπεριβάλλον για την εμφύτευση νησίδων. Η έρευνα για τη μεταμόσχευση νησιδίων επικεντρώνεται επίσης στην ενθυλάκωση νησιού, στην ανοσοκαταστολή χωρίς CNI (αναστολέας καλσινευρίνης), στους βιοδείκτες βλάβης της νησίδας ή στην έλλειψη δότη.
Εναλλακτική πηγή β-κυττάρων, όπως τα κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη προέρχονται από ενήλικα βλαστικά κύτταρα ή προγονικά κύτταρα, τα οποία θα συνέβαλλαν στην αντιμετώπιση της έλλειψης δότη για μεταμόσχευση. Ο τομέας της αναγεννητικής ιατρικής εξελίσσεται γρήγορα και προσφέρει μεγάλη ελπίδα για το εγγύς μέλλον. Ωστόσο, ο διαβήτης τύπου 1 είναι το αποτέλεσμα της αυτοάνοσης καταστροφής των β-κυττάρων στο πάγκρεας. Επομένως, αποτελεσματική θεραπεία θα απαιτήσει διαδοχική, ολοκληρωμένη προσέγγιση που θα συνδυάζει επαρκείς και ασφαλείς ανοσολογικές παρεμβάσεις με αναγεννητικές προσεγγίσεις βήτα κυττάρων. Έχει επίσης αποδειχθεί ότι τα άλφα κύτταρα μπορούν να αλλάξουν αυθόρμητα και να διαφοροποιηθούν σε βήτα κύτταρα παγκρεατικές νησίδες τόσο σε υγιή άτομα όσο και σε διαβητικούς ανθρώπους αλλά και ποντικούς, μια πιθανή μελλοντική πηγή αναγέννησης βήτα κυττάρων. Στην πραγματικότητα, έχει βρεθεί ότι η μορφολογία των νησίδων και η ενδοκρινική διαφοροποίηση σχετίζονται άμεσα. Τα ενδοκρινικά προγονικά κύτταρα διαφοροποιούνται μεταναστεύοντας στη συνοχή και σχηματίζοντας πρόδρομους νησίδες που μοιάζουν με μπουμπούκια, ή "χερσονήσους", όπου τα άλφα κύτταρα αποτελούν το εξωτερικό στρώμα της "χερσονήσου" και τα βήτα κύτταρα σχηματίζονται αργότερα κάτω από αυτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αίθριο
thumb|250px|Το αίθριο στο [[Ζάππειο Μέγαρο.]] Στην αρχιτεκτονική, το αίθριο είναι μεγάλος υπαίθριος ή καλυμμένος με φεγγίτη χώρος που περιβάλλεται από ένα κτίριο. Το αίθριο ήταν κοινό χαρακτηριστικό σε αρχαίες ρωμαϊκές κατοικίες, παρέχοντας φως και αερισμό στο εσωτερικό. Τα μοντέρνα αίθρια, όπως αναπτύχθηκαν στα τέλη του 19ου και του 20ού αιώνα, είναι συχνά πολλούς ορόφους ψηλά, με τζάμια ή μεγάλα παράθυρα, και συχνά βρίσκονται ακριβώς μετά από τις κύριες πόρτες εισόδου ενός κτηρίου (στο προθάλαμο).
Το αίθριο είναι δημοφιλές χαρακτηριστικό σχεδίασης επειδή δίνει στα κτίριά τους μια «αίσθηση χώρου και φωτός». Το αίθριο έχει γίνει βασικό χαρακτηριστικό πολλών κτιρίων τα τελευταία χρόνια. Τα αίθρια είναι δημοφιλή στους χρήστες κτιρίων, στους σχεδιαστές κτιρίων και στους μεσίτες. Οι χρήστες συμπαθούν το αίθριο επειδή δημιουργούν ένα δυναμικό και διεγερτικό εσωτερικό που παρέχει καταφύγιο από το εξωτερικό περιβάλλον διατηρώντας παράλληλα οπτική σύνδεση με αυτό το περιβάλλον. Οι σχεδιαστές απολαμβάνουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν νέους τύπους χώρων σε κτίρια και οι μεσίτες βλέπουν το αίθριο ως άνεση που μπορεί να αυξήσει την εμπορική αξία και την ελκυστικότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δωμάτια Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική
Πελασγός
Ο Πελασγός είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, γενάρχης των Πελασγών. Με το όνομά του συνδέθηκαν πολυάριθμοι θρύλοι και παραδόσεις.
Σύμφωνα με μια απ' αυτές, ο Πελασγός ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αναδύθηκε απ' τη γη κι έγινε έτσι γενάρχης των ανθρώπων. Σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν ο γενάρχης των βασιλέων της Αρκαδίας. Ήταν αυτός που δίδαξε στους Πελασγούς να φτιάχνουν καλύβες και να επεξεργάζονται τα δέρματα των ζώων για να τα φοράνε σαν ρούχα. Όπως μάλιστα αναφέρει βασίλεψε σε λαό που ζούσε σε καλύβες. Στην Αρκαδία, πίστευαν ότι γιος του Πελασγού απ' τη νύμφη Κυλλήνη ή την Ωκεανίδα Μελίβοια, ήταν ο Λυκάων, ο μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας. Αυτή ονομάστηκε στην αρχή Πελασγία, από το όνομα του γενάρχη της.
Ο Πελασγός αναφερόταν και ως ιδρυτής του Άργους της Πελοποννήσου, γιος του Αγήνορα και πατέρας της Λάρισας.
Ακόμα έλεγαν πως ήταν γιος του Ποσειδώνα και της νύμφης Λάρισας, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου.
Άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι ήταν ο μυθικός γενάρχης των Πελασγών της Θεσσαλίας ή ότι ήταν γιος του Αιρέστορα κι εγγονός του Έκβασου, οικιστή της Παρρασίας, στην Αρκαδία.
Αναφορές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ
Ο  Κρίστοφ Βίλλιμπαλντ Γκλουκ (γερμ. Christoph Willibald Gluck, 2 Ιουλίου 1714 – 15 Νοεμβρίου 1787) ήταν βοημικής καταγωγής συνθέτης όπερας.
Βιογραφία
Το 1752 εγκαταστάθηκε οριστικά στη Βιέννη, παντρεύτηκε τη Μαρία Άννα Μπέργκιν, μια ευκατάστατη γυναίκα, και συνδέθηκε στενά με την αυτοκρατορική Αυλή. Οι όπερές του αυτής της περιόδου ήταν γραμμένες στα γαλλικά ή στα ιταλικά.
Η συνεργασία του με τον λιμπρεττίστα Γκαλζαμπίγκι σημάδεψε ανεξίτηλα την πορεία της όπερας ως μουσικού είδους.
Η καινοτομία του Γκλουκ ήταν να προσθέσει δράμα στην όπερα, οδηγώντας τη σε νέα ύψη. Οι πιο δημοφιλείς του όπερες είναι οι Ορφέας και Ευριδίκη (1762), Ο θρίαμβος της Κλέλιας (1763), Άλκηστις (1767), Ιφιγένεια εν Αυλίδι (1774) και Ιφιγένεια εν Ταύροις (1779).
Από το 1781 αφού έπαθε εγκεφαλικό, έγραψε πολύ λίγο. Τελικά το 1787 ύστερα από δεύτερο εγκεφαλικό πέθανε σε ηλικία 73 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέτες της κλασικής εποχής Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Σογιούζ 36
Το Σογιούζ 36 (Союз 36) ήταν σοβιετικό επανδρωμένο διαστημόπλοιο το οποίο εκτοξεύτηκε το 1980 και συνδέθηκε με τον διαστημικό Σαλιούτ 6. Ήταν η εντέκατη αποστολή με προορισμό τον Σαλιούτ 6 και η ένατη επιτυχημένη. Το πλήρωμα του Σογιούζ 36 ήταν επίσης το πρώτο που επισκέφθηκε σε τροχιά τα μέλη της αποστολής μακράς διαρκείας του Σογιούζ 35.
Το πλήρωμά του ήταν διμελές και αποτελούνταν από τον Σοβιετικό κοσμοναύτη Βαλέρι Κουμπάσοφ και τον πρώτο Ούγγρο κοσμοναύτη, τον Μπέρταλαν Φάρκας. Οι Κουμπάσοφ και Φάρκας επέστρεψαν στην Γη με το Σογιούζ 35, ενώ άλλο πλήρωμα που έφτασε αργότερα στον σταθμό χρησιμοποίησε το Σογιούζ 36.
Αποστολή
Το Σογιούζ 36 εκτοξεύτηκε στις 26 Μαΐου 1980 με προορισμό τον Σαλιούτ 6 στον οποίο τότε επέβαιναν οι Λεονίντ Πόποφ και Βαλέρι Ρούμιν. Η πτήση τους ήταν αρχικά προγραμματισμένη για τις 5 Ιουνίου 1979, όμως ακυρώθηκε εξαιτίας του προώρου τερματισμού της αποστολής του Σογιούζ 33 εξαιτίας τεχνικού προβλήματος. Το διαστημόπλοιο συνδέθηκε επιτυχώς με τον σταθμό μία ημέρα μετά την εκτόξευση. Επρόκειτο για την πέμπτη πτήση στα πλαίσια του προγράμματος Ιντερκόσμος, που προέβλεπε πτήσεις μικτές πτήσεις με κοσμοναύτες Σοβιετικούς και από άλλες φίλιες προς την ΕΣΣΔ χώρες. Επίσης ήταν μόλις η δεύτερη σοβιετική αποστολή με διοικητή πολίτη και όχι στρατιωτικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Σογιούζ Κατηγορία:Αποστολές στον Σαλιούτ 6 Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1980
Γιάννης Χανδρής
Ο Γιάννης Χανδρής (1890-1942) ήταν Έλληνας εφοπλιστής.
Ο Χανδρής γεννήθηκε το 1890 στη Χίο (η οποία ήταν κτήση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή). Το 1915, μετά από χρόνια εμπειρίας στον τομέα της ναυτιλίας, αγόρασε το πρώτο πλοίο του, στο οποίο έδωσε την ονομασία Δημήτριος. Στα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χανδρής είχε στην κατοχή του 4 πλοία, συμπεριλαμβανομένων ατμοπλοίων. Το 1922, επέκτεινε τις δραστηριότητές του στην ακτοπλοΐα.
Μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χανδρής ήταν ένας από τους πολλούς Έλληνες εφοπλιστές που εγκατέλειψαν την Ελλάδα. Μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Χανδρής διεύθυνε την εταιρεία κρουαζιέρων που διατηρούσε μέχρι το 1939, όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Πέθανε το 1942 από φυσικά αίτια.
Αργότερα οι δύο γιοι του, Αντώνιος και Δημήτριος, ίδρυσαν μια νέα εταιρεία κρουαζιέρων, την Chandris Line. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1960 και διαλύθηκε το 1996.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο
Συνθήκη του Βερολίνου
Η ονομασία Συνθήκη του Βερολίνου έχει δοθεί σε αρκετές διεθνείς συνθήκες:
Μαρκ Φόρστερ
Ο Μαρκ Τσβιέρτνια (Mark Ćwiertnia, 11 Ιανουαρίου 1983), γνωστός με την καλλιτεχνική ονομασία Μαρκ Φόρστερ (Mark Forster), είναι Γερμανός τραγουδιστής, στιχουργός και παρουσιαστής.
Καριέρα
Ο Μαρκ Φόρστερ έχει μικτή γερμανική και πολωνική καταγωγή. Ο πατέρας του γερμανικής καταγωγής γεννήθηκε στο Ντόρτμουντ. Η μητέρα του, Αγκνιέσκα Τσβιέρτνια, γεννήθηκε στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Η μητέρα του τον ονόμασε Μάρεκ και στις πρώτες του μέρες ως μουσικός χρησιμοποίησε το όνομα Μάρεκ Τσβιέρτνια. Μεγάλωσε στο Βινβάιλερ του Καϊζερσλάουτερν (Κρατίδιο: Ρηνανία-Παλατινάτο) της Γερμανίας. Αργότερα μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου ξεκίνησε τη καριέρα του ως τραγουδιστής, στιχουργός, πιανίστας και συνθέτης για διαφημίσεις στη τηλεόραση, συμπεριλαμβανομένης της εκπομπής Krömer - Die Internationale Show. Από το 2007 έως το 2010 συνεργάστηκε με τον ηθοποιό και κωμικό Κουρτ Κρέμερ.
Το 2006, ο Φόρστερ εντάχθηκε στο συγκρότημα Balboa ως φρότνμαν. Ήταν επίσης στο Kröm De La Kröm του Κουρτ Κρέμερ μαζί με τον μουσικό Μιτούμπα Λουμπούμπα και το 2000 υπογράφηκε στο γερμανικό δισκογραφικό περιοδικό Four Music όπου κυκλοφόρησε το άλμπουμ Karton το 2012. Το άλμπουμ παρήγαγε ο Ραλφ Κρίστιαν Μάγερ και συνετέθη από τον Σεμπάστιαν Μπένις και καταγράφηκε στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ισπανία. Ταξίδεψε από τον Φεβρουάριο του 2012 με τον Λάιθ αλ-Ντην και προώθησε το άλμπουμ του. Δύο δευτερεύοντα σινγκλ από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν: "Auf dem Weg" και "Zu dir (weit weg)".
Τον Νοέμβριο του 2013, συμμετείχε στο επιτυχημένο τραγούδι "Einer dieser Steine". Μια ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία για τον Φόρστερ ήταν το "Au revoir", αυτή τη φορά με τους ρόλους αντιστρέψιμους - ο Forster που παρατάχθηκε ως πρωταρχικός καλλιτέχνης και χαρακτηρίζει το Sido - με αυτό το μοναδικό να είναι ένα προοίμιο για το πολύ επιτυχημένο άλμπουμ Bauch und Kopf το 2013. Το άλμπουμ ήταν πιστοποιημένο χρυσό και περιελάμβανε το "Au revoir" και δύο άλλα χτυπήματα παρακολούθησης, "Flash mich" και το τίτλο "Bauch und Kopf", το οποίο κέρδισε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Μπουντεσβίσιον 2015.
Το 2015, ο Φόρστερ έγινε τραγουδιστής για ένα μουσικό έργο Eff, που αποτελείται από Φόρστερ ως τραγουδιστής και Φέλιξ Γιεν ως DJ και παραγωγός μουσικής. Οι δυο τους συναντήθηκαν σε εκδήλωση στη Βιέννη το 2015. Το Eff είναι μια αναφορά στους Φέλιξ και Φόρστερ. Το πρώτο σινγκλ τους, "Stimme", ήταν στη κορυφή του Γερμανικού τσαρτ των Σινγκλ για τρεις διαδοχικές εβδομάδες, καταγράφοντας επίσης την Αυστρία και την Ελβετία. μικρογραφία|2015 Mark Forster
Άλλες δράσεις
Από το 2013, ο Φόρστερ προσλήφθηκε ως πρέσβης για το Herzenssache e. V., οργάνωση ενίσχυσης των παιδιών που χρηματοδοτείται από τους γερμανούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς Südwestrundfunk και Saarländischer Rundfunk και το γερμανικό τραπεζικό ίδρυμα Sparda-Bank.
Μαζί με τον Τόνι Μόνο (Πέτερ Ζάουρμπιερ), τραγούδησε για το 1LIVE για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2014 προς υποστήριξη της Γερμανικής Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου. Το τραγούδι ήταν μια κάλυψη του τραγουδιού του "Au revoir" με τίτλο "Au Revoir, USA!" . Για τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, κυκλοφόρησε μια τροποποιημένη έκδοση "Au revoir (έκδοση WM)".
Από το 2015, ο Φόρστερ έχει υπηρετήσει ως προπονητής στο γερμανικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Sat.1 «s γερμανική έκδοση του διαγωνισμού TV Η Φωνή παιδιά. Στο πρώτο του έτος, προπονούσε μαζί με την τραγουδίστρια Λένα και Γιοχάνες Στράτε. Το 2017 ο Φόρστερ έγινε προπονητής στο The Voice Γερμανίας, αντικαθιστώντας τον Αντρέας Μπουρανί. Το 2018 ήταν μέρος της αρχικής σειράς προπονητών του The Voice Senior και αντικαταστάθηκε από τον Μάικλ Πάτρικ Κέλι το 2019.
Singles
Εμφανίστηκε στα
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Γερμανοί πολωνικής καταγωγής
Μίριαμ Χόπκινς
Η Έλεν Μίριαμ Χόπκινς (Ellen Miriam Hopkins, 18 Οκτωβρίου 1902 - 9 Οκτωβρίου 1972) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου και γνωστή για την ικανότητά της να ερμηνεύει ποικιλία διαφορετικών ρόλων. Μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτές της ταινίες είναι: Φασαρία στον Παράδεισο (Trouble in Paradise, 1932), Ερωτικές καντρίλιες (A Design for Living, 1933), Μπέκι Σαρπ (Becky Sharp, 1935) για την οποία έλαβε και τη μοναδική της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, Το δράμα μιας αμαρτωλής (The Old Maid, 1939), Η κληρονόμος (The Heiress, 1949) και Οι Ψίθυροι (The Children's Hour, 1961). Το πρώτο της συμβόλαιο το υπέγραψε στην Paramount, το 1930, και δούλεψε στην αρχή με τον Ερνστ Λιούμπιτς και τον Τζόελ Μακρέα, μεταξύ άλλων. Ενώ είχε και διαμάχη με την Μπέτι Ντέιβις. Αργότερα, έγινε πρωτοπόρος στις δραματικές τηλεοπτικές σειρές. Η Χόπκινς ήταν μία διακεκριμένη πρόξενος του Χόλιγουντ, που κινήθηκε σε πνευματικούς και δημιουργικούς κύκλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Δύο Πλάτανοι Σχολαρίου Λαγκαδά
Παραπομπές
Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Δήμος Βόλβης Κατηγορία:Πλατανοειδή
Φαμπρίσιο Κολοτσίνι
Ο Φαμπρίσιο Κολοτσίνι (Fabricio Coloccini) είναι Αργεντίνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην άμυνα. Ανήκει στο έμψυχο δυναμικό της Νιούκαστλ.
Βιογραφικό
Ο Κολοτσίνι γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1982 στην πόλη Κόρδοβα της Αργεντινής και ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Αρχεντίνος Τζούνιορς, αλλά πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας το 1998 με τη φανέλα της Μπόκα.
Το 1999 μετεγγράφεται στη ΑΚ Μίλαν και την επόμενη χρονιά παραχωρείται δανεικός στη Σαν Λορένσο, όπου παρά τη μικρή του ηλικία γίνεται βασικό στέλεχος της ομάδας που κατακτά το Πρωτάθλημα Κλαουσούρα του 2001. Ακολουθούν αλλεπάλληλοι ετήσιοι δανεισμοί στην Αλαβές, την Ατλέτικο Μαδρίτης και τη Βιγιαρρεάλ.
Τελικά, αφού έχει καταφέρει να αγωνιστεί μία μόλις φορά με τη Μίλαν στο Καμπιονάτο, παραχωρείται τον Ιανουάριο του 2005 στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Εκεί παρέμεινε έως το 2008, όταν αποκτήθηκε απο την αγγλική Νιούκαστλ.
Με την Εθνική Αργεντινής ο Κολοτσίνι μετρά 32 συμμετοχές κι έχει σημειώσει 1 γκολ.
Καριέρα
(στοιχεία έως 26/09/09)
Πελασγικό τείχος
Ως Πελασγικό τείχος (ή Πελασγικόν τείχος), είναι γνωστό το πανάρχαιο, δυτικό λίθινο τείχος της Ακρόπολης των Αθηνών, που τα λείψανά του σώζονται μέχρι σήμερα και που, σύμφωνα με την παράδοση, είχε κτιστεί από τους Πελασγούς.
Πιθανότατα το Πελασγικό τείχος χτίστηκε στους δυτικούς πρόποδες της Ακροπόλεως περί τον 13ο-12ο αιώνα π.Χ. Σήμερα ίχνη του σώζονται μόνο στη βορειοδυτική πλευρά, όπου μπορεί να μελετηθεί με βεβαιότητα. Πιθανότατα στις υπόλοιπες πλευρές της Ακροπόλεως το Πελασγικό συμπληρωνόταν από το αρχαιότερο Κυκλώπειον τείχος. Το Πελασγικό τείχος φέρεται επίσης γνωστό και ως Εννεάπυλο, ή Εννεάπυλον, ονομασία που μαρτυρείται υπό του Κλειδήμου από τις εννέα πύλες που υπήρχαν κατά σειρά. Θουκυδίδης και Αριστοφάνης το αποκαλούν Πελαργικόν. Το Πάριο Χρονικό αναφέρει πως οι Αθηναίοι απέλλασαν τους Πεισιστρατίδες από το Πελασγικό τείχος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως πριν την απέλαση των Πελασγών από την Αττική, τους είχε δωθεί χώρος για να κατοικήσουν στις παρυφές του Υμηττού, ως αντάλλαγμα τείχους που είχαν χτίσει στην Ακρόπολη.
Γενικότερα, πελασγικά τείχη ονομάζονται τα πανάρχαια προϊστορικά τείχη, τα οποία αποτελούνταν από τεράστιους λαξεμένους ογκόλιθους και που βρίσκονται σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Ένα τέτοιο τείχος επίσης υπάρχει και στο κάστρο της Άμφισσας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία τείχη της Αθήνας Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας (ουκρανικά: Збройні сили України) αποτελούν τις στρατιωτικές δυνάμεις της Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Αυτές οι στρατιωτικές δυνάμεις αποτελούνται από τον Ουκρανικό Στρατό Ξηράς, την Ουκρανική Πολεμική Αεροπορία και το Ουκρανικό Πολεμικό Ναυτικό. Από το Μάρτιο του 2014 έχουν προστεθεί και οι δυνάμεις της Ουκρανικής Εθνικής Φρουράς.
Κατά την Κρίση στην Νοτιοανατολική Ουκρανία το 2014, σχηματίστηκαν διάφορες παραστρατιωτικές ομάδες, οι οποίες έλαβαν κρατική χρηματοδότηση από την ουκρανική κυβέρνηση. Τον Νοέμβριο του 2014 αρκετές από αυτές τις ομάδες εντάχθηκαν στις τακτικές δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς της Ουκρανίας.
Ιστορία
Ο σύγχρονος εξοπλισμός των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων ήταν εντελώς κληρονομημένος από τον Σοβιετική Ένωση, στην οποία η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ήταν κράτος-μέλος. Όπως και στις υπόλοιπες σοβιετικές δημοκρατίες, η Ουκρανία, δεν διέθετε δική της ξεχωριστή στρατιωτική διοίκηση, καθώς όλοι οι στρατιωτικοί σχηματισμοί υπάγονταν στην κεντρική διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων της ΕΣΣΔ.
Στις 24 Αυγούστου του 1991, το ουκρανικό κοινοβούλιο με την έκδοση της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, θέσπισε επίσης ένα σύντομο νομοθέτημα "περί στρατιωτικών σχηματισμών στην Ουκρανία". Στις 3 Σεπτεμβρίου 1991 ξεκίνησε επίσημα τις εργασίες του το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας. Στις 22 Οκτωβρίου 1991 οι μονάδες και οι σχηματισμοί των σοβιετικών στρατευμάτων στο έδαφος της Ουκρανίας εθνικοποιήθηκαν. Αυτό ακολουθήθηκε από ένα νόμο, που εγκρίθηκε από το Ανώτατο Συμβούλιο της Ουκρανίας στις 6 Δεκεμβρίου 1991 και από προεδρικό διάταγμα στις 12 Δεκεμβρίου.
Όλες οι στρατιωτικές δυνάμεις και οι δυνάμεις των σωμάτων ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων ένα μεγάλο αριθμό ανεξάρτητων παραστρατιωτικών οργανώσεων βρίσκονται υπό την αρχηγία του εκάστοτε Προέδρου της Ουκρανίας, και τελούν υπό την επίβλεψη μιας επιτροπής του ουκρανικού κοινοβουλίου. Από το 2014, και μετά την πτώση του προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, η Ουκρανία επιδιώκει μια πολιτική απεξάρτησης από τη γειτονική Ρωσία και προσχώρησης στις χώρες της Δύσης και το ΝΑΤΟ.
Στρατολόγηση
Η Ουκρανία σταδιακά άρχισε να στρατολογεί επαγγελματίες στρατιώτες, αν και σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, ο οπλίτης έπρεπε να έχει υπηρετήσει στις τακτικές στρατιωτικές δυνάμεις. Τον Οκτώβριο του 2013 ο πρόεδρος Γιανούκοβιτς κατήργησε την υποχρεωτική στράτευση στην Ουκρανία, καθώς το 60% του ενστόλου προσωπικού, αποτελούνταν από επαγγελματίες στρατιώτες. Ωστόσο, εξαιτίας της κρίσης με τη Ρωσία το 2014 επανακαθιερώθηκε η υποχρεωτική στρατιωτική, ταυτόχρονα με μια μερική επιστράτευση. Οι γυναίκες δεν υπηρετούν στατιωτική θητεία, μολονότι έχουν το δικαίωμα να υπηρετήσουν εθελοντικά.
Διεθνείς σχέσεις
Η τωρινή γεωστρατηγική πολιτική της Ουκρανίας στρέφεται προς το μέρος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κυβέρνηση προσανατολίζεται στο να γίνει μέλος της ευρωατλαντικής συμμαχίας. Συμμετέχει, επίσης, ενεργά στην Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, καθώς και σε ειρηνευτικές αποστολές στα Βαλκάνια. Ουκρανοί στρατιωτικοί υπηρετούν υπό τη διοίκηση του ΝΑΤΟ στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στην Επιχείρηση Ενεργή Προσπάθεια.
Τύνιδα
thumb|right|250px|Τύνιδα, πρωτεύουσα της [[Τυνησίας.]]
Η Τύνιδα (تونس, Tūnis) είναι η πρωτεύουσα της Τυνησίας με πληθυσμό περίπου 730.000. Στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την πόλη υπολογίζεται ότι ζουν περίπου δυο εκατομμύρια κάτοικοι.
Γεωγραφία
Η Τύνιδα βρίσκεται στη βορειοανατολική Τυνησία και με ένα κανάλι συνδέεται με τον Κόλπο της Τύνιδας στη Μεσόγειο θάλασσα. Η αρχαία πόλη της Καρχηδόνας βρίσκεται ακριβώς βόρεια της Τύνιδας, στην παράκτια περιοχή.
Πρώιμη ιστορία
Τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. ιδρύθηκε αρχικά μια πόλη από τους Λιβύους και αργότερα πέρασε στην κατοχή Βέρβερων και Νουμιδίων. Τον 9ο αιώνα π.Χ., η πόλη πέρασε στα χέρια Φοινίκων της Καρχηδόνας. Οι Βέρβεροι πήραν την εξουσία της Τύνιδας το 395 π.Χ. για σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς ο Αγαθοκλής εισέβαλε στην Αφρική και μετέφερε εκεί το αρχηγείο του. Όταν έφυγε από τα εδάφη της Αφρικής, η Τύνιδα πέρασε και πάλι στα χέρια των Καρχηδονίων.
Το 146 π.Χ., η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέστρεψε την Τύνιδα και την Καρχηδόνα. Ωστόσο, η πόλη ανοικοδομήθηκε υπό την εξουσία του Αύγουστου και εξελίχθηκε σε μια σημαντική πόλη και κέντρο ανάπτυξης γεωργικών δραστηριοτήτων.
Ισλάμ
Τον 7ο αιώνα μ.Χ., μετά την τελική καταστροφή της Καρχηδόνας, η Τύνιδα απέκτησε η ίδια μεγάλη σημασία υπό την εξουσία των Αράβων Μουσουλμάνων. Εκείνη την περίοδο πρωτοχτίστηκε κι η μεδίνα της Τύνιδας, το ιστορικό της κέντρο. Από το 12ο μέχρι το 16ο αιώνα, η παλαιά πόλη βρισκόταν υπό την εξουσία βερβερικών δυναστειών. Κατά την περίοδο αυτή, η πόλη έγινε μια από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες πόλεις του ισλαμικού κόσμου κι ο πληθυσμός της έφτασε τους 100.000 κατοίκους.
Οθωμανοί και πειρατεία
Το 1534, η πόλη πέρασε στα χέρια των Οθωμανών. Ωστόσο, ο σουλτάνος Μουλάι-Χασάν κατέφυγε στην αυλή του αυτοκράτορα Καρόλου Κουίντου. Ο Κάρολος, που επεδίωκε να βρει λύση στη μάστιγα των κουρσάρων, συμφώνησε να αποκαταστήσει στο θρόνο το Μουλάι-Χασάν με αντάλλαγμα την υποτέλειά του στον ίδιο. Το 1535 οργανώθηκε ναυτική εκστρατεία από τον ίδιο τον αυτοκράτορα Κάρολο κι η πόλη γρήγορα επανακτήθηκε. Το 1574, όμως, οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν εκ νέου την Τύνιδα. Από το 1591 και μετά, οι μπέηδες, κυβερνήτες τοποθετημένοι από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήταν σχετικά ανεξάρτητοι και το εμπόριο κι η πειρατεία συνέχιζαν να ανθίζουν.
Ευρωπαϊκός αποικισμός
Από το 1881 ως το 1956, η Τύνιδα βρισκόταν υπό την εξουσία της Γαλλίας. Οι Γάλλοι είχαν καθιερώσει ένα καθεστώς προτεκτοράτου όσον αφορά στο σύστημα διοίκησης, το οποίο αναγνώριζε την πλασματική εξουσία της τοπικής κυβέρνησης. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τύνιδα κατελήφθη από τις δυνάμεις του Άξονα από το Νοέμβριο του 1942 μέχρι το Μάιο του 1943 και αποτέλεσε την τελευταία τους βάση στην Αφρική.
Έγγραφα
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Σχολάρι Θεσσαλονίκης
Το Σχολάρι είναι χωριό και έδρα τοπικής κοινότητας του δήμου Βόλβης στο νομό Θεσσαλονίκης. Στην απογραφή του 2011 είχε 469 μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται 37 χιλιόμετρα ανατολικά της Θεσσαλονίκης, στην πεδιάδα ανάμεσα στις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Ο λύκος της στέπας
Ο λύκος της στέπας (Γερμανικά: Der Steppenwolf) είναι το δέκατο μυθιστόρημα του Γερμανού-Ελβετού συγγραφέα Έρμαν Έσσε.
Δημοσιεύθηκε αρχικά στη Γερμανία το 1927 και μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά το 1929. Συνδυάζοντας αυτοβιογραφικά και ψυχαναλυτικά στοιχεία, το μυθιστόρημα πήρε το όνομά του από τη γερμανική ονομασία για τον λύκο της στέπας. Η ιστορία σε μεγάλο βαθμό αντικατοπτρίζει μια βαθιά κρίση στον πνευματικό κόσμο του Έσσε κατά την δεκαετία του 1920 ενώ απεικονίζει αξιομνημόνευτα τη διττή υπόσταση του πρωταγωνιστή που διχάζεται μεταξύ της ανθρωπότητας και μίας κτηνώδους, σαν του λύκου, επιθετικότητας, εναντίωσης και ματαίωσης.
Ο λύκος της στέπας ήταν και είναι πολύ ένα δημοφιλές ανάγνωσμα αν και o Έσσε αργότερα επισήμανε ότι το βιβλίο του ήταν κατά πολύ παρεξηγημένο.
Το 1967 το συγκρότημα Steppenwolf εμπνεύστηκε το όνομά του από το μυθιστόρημα.
Το 1974 το μυθιστόρημα έγινε ταινία με τίτλο Steppenwolf
Η ιστορία και τα παρασκήνια της δημοσίευσης
Το 1924 ο Έρμαν Έσσε νυμφεύτηκε την τραγουδίστρια Ρουθ Βένγκερ. Μετά από αρκετές εβδομάδες ωστόσο έφυγε από τη Βασιλεία και επέστρεψε κοντά στο τέλος του έτους. Τότε ενοικίασε ένα ξεχωριστό διαμέρισμα, όπου απομονώθηκε. Κατόπιν ενός σύντομου ταξιδιού στη Γερμανία με τη Βένγκερ, ο Έσσε σταμάτησε να τη βλέπει σχεδόν εντελώς. Η προκύπτουσα αίσθηση απομόνωσης και αδυναμίας για σύναψη μακροχρόνιων επαφών με τον έξω κόσμο τον οδήγησε σε αυξανόμενη απελπισία και του επανέφερε τις σκέψεις αυτοκτονίας.
Ο Έσσε ξεκίνησε να γράφει τον Λύκο της Στέπας στη Βασιλεία και ολοκλήρωσε το μυθιστόρημα του στη Ζυρίχη. Το 1926 δημοσίευσε έναν πρόδρομο για το βιβλίο, μια συλλογή ποιημάτων με τίτλο Η Κρίση: Από το Ημερολόγιο του Έρμαν Έσσε. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1927. Η πρώτη αγγλική έκδοση κυκλοφόρησε το 1929 από τον Μάρτιν Σέκερ στο Ηνωμένο Βασίλειο, και από την Εταιρεία του Χένρι Κολτ στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετάφρασης του Μπάσιλ Κράιτον.
Υπόθεση του έργου
Ο Χάρι Χάλερ είναι ένας παράξενος και μοναχικός μεσήλικας άντρας που ζει για κάποιο χρονικό διάστημα σε μια πανσιόν ως οικότροφος από την οποία και χάνεται ξαφνικά μια μέρα χωρίς να εξηγήσει τίποτα σε κανέναν και χωρίς να γίνει γνωστός ο προορισμός του. Το μόνο που αφήνει πίσω του είναι κάτι χειρόγραφα - σημειώσεις για τον εαυτό του, τη ζωή του, τις σκέψεις του, - αφιερωμένα στον άνθρωπο που του έκανε παρέα για όσο καιρό έμεινε στην πόλη (το όνομα της οποίας δεν αναφέρεται ποτέ), τον ανιψιό της σπιτονοικοκυράς του, με την παρατήρηση ότι μπορούσε  να τα κάνει  ότι ήθελε. Εκείνος τότε, βρίσκοντας το υλικό, ενδιαφέρον, πρόσθεσε έναν πρόλογο -που είναι και η αρχή του βιβλίου - με τις εντυπώσεις του από αυτόν τον άνθρωπο, τον Λύκο της στέπας, όπως τον ονομάζει, και το εξέδωσε με τον τίτλο «Γραπτά του Χάρι Χάλερ (για τρελούς μόνο)».
Στο βιβλίο ξετυλίγεται η ζωή του μοναχικού ανθρώπου που κυριευμένος από σκέψεις για την αδυναμία του να προσαρμοστεί στον κόσμο των καθημερινών, κανονικών ανθρώπων ιδιαίτερα στην ανέμελη μεσοαστική κοινωνία, έρχεται αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο της αυτοκτονίας ως έσχατη λύση.
Στις άσκοπες περιπλανήσεις του στην πόλη συναντά ένα άτομο που διαφημίζοντας ένα μαγικό θέατρο, του δίνει ένα μικρό βιβλίο, την Πραγματεία επί των Λύκων της Στέπας. Αυτή η διατριβή, καθώς την διαβάζει ο Χάρι αισθάνεται ότι απευθύνεται ονομαστικά σε αυτόν και ότι τον  περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια. Πρόκειται για τον εσωτερικό διάλογο ενός ανθρώπου που πιστεύει ότι έχει δύο φύσεις: μία υψηλή, την πνευματική φύση του ανθρώπου, και μία υποδεέστερη και κτηνώδη, έναν «λύκο της στέπας». Αυτός ο άνθρωπος είναι μπλεγμένος σε έναν ανεπίλυτο αγώνα, ποτέ ικανοποιημένος από μία μοναδική φύση εφόσον δεν του επιτρέπει να δει πέρα από αυτήν την αυτοδημιούργητη επινόηση. Το φυλλάδιο δίνει μια εξήγηση για την πολύπλευρη και απροσδιόριστη υπόσταση της κάθε ανθρώπινης ψυχής, αλλά ο Χάρι αδυνατεί ή είναι απρόθυμος να το αναγνωρίσει.
Κατά σύμπτωση, ο Χάρι συναντά τον άνθρωπο που του έδωσε το βιβλίο, καθώς αυτός παρευρίσκεται σε μια κηδεία. Ζητά να μάθει για το μαγικό θέατρο αλλά ο άνθρωπος του απαντά ότι «Δεν είναι για όλους». Όταν ο Χάρι πιέζει για περαιτέρω πληροφορίες, ο άνθρωπος του συνιστά να επισκεφτεί ένα τοπικό κέντρο χορού και διασκεδάσεων, απογοητεύοντάς τον.
Όταν επιστρέφει από την κηδεία, ο Χάρι συναντά έναν πρώην ακαδημαϊκό φίλο με τον οποίο είχε συζητήσει πολλάκις για την μυθολογία της Ανατολής και που προσκαλεί τον Χάρι στο σπίτι του. Εκεί ο Χάρι αηδιάζει από την εθνικιστική νοοτροπία του φίλου του, ο οποίος ακούσια κατακρίνει μια στήλη γραμμένη από τον Χάρι. Με τη σειρά του ο Χάρι προσβάλλει τον άνθρωπο και τη γυναίκα του κριτικάροντας μία προτομή του Γκαίτε της συζύγου του, την οποία χαρακτηρίζει ως βαθιά συναισθηματική και προσβλητική για την αληθινή λαμπρότητα του Γκαίτε. Αυτό το επεισόδιο επιβεβαιώνει στον Χάρι ότι είναι, και θα είναι πάντα, ένας ξένος για την κοινωνία του.
Προσπαθώντας να αναβάλει την επιστροφή στο σπίτι του, όπου φοβάται ότι μόνο σκέψεις αυτοκτονίας θα τον περιμένουν, ο Χάρι περιπλανάται άσκοπα γύρω από την πόλη για το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας, όταν τελικά σταματά για να ξεκουραστεί στο κέντρο χορού που τον έστειλε ο άνθρωπος νωρίτερα. Συναντά μια νεαρή γυναίκα, την Ερμίνα, που γρήγορα αντιλαμβάνεται την απελπισία του. Μιλάνε πολύ και η Ερμίνα εκ περιτροπής χλευάζει την αυτολύπηση του Χάρι και ενδίδει στις εξηγήσεις του σχετικά με τις απόψεις του για τη ζωή προς μεγάλη ανακούφισή του. Η Ερμίνα υπόσχεται ότι θα ξανασυναντηθούν δίνοντας στον Χάρι ένα λόγο για να ζήσει (ή τουλάχιστον μία σημαντική δικαιολογία για να συνεχίσει τη ζωή) τον οποίο ενστερνίζεται ενθουσιωδώς.
Κατά τις επόμενες εβδομάδες, η Ερμίνα παρουσιάζει στον Χάρι τους τρόπους διασκέδασης της «μπουρζουά» μεσοαστικής κοινωνίας. Τον διδάσκει να χορεύει, να κάνει περιστασιακή χρήση ναρκωτικών, του βρίσκει μία ερωμένη (τη Μαρία) και, το πιο σημαντικό, τον αναγκάζει να τα αποδεχτεί όλα αυτά ως νόμιμες και πολύτιμες πτυχές μίας πλήρους ζωής.
Η Ερμίνα επίσης συστήνει τον Χάρι σε έναν μυστηριώδη σαξοφωνίστα με το όνομα Πάμπλο, ο οποίος φαίνεται πως είναι το αντίθετο αυτού που ο Χάρι θα θεωρούσε ως έναν σοβαρό, σκεπτόμενο άντρα. Κατόπιν ενός κυριλέδικου χορού μεταμφιεσμένων, ο Πάμπλο πηγαίνει τον Χάρι στο μεταφορικό «μαγικό θέατρο», όπου οι ανησυχίες και έννοιες που μάστιζαν την ψυχή του διαλύονται καθώς αυτός αλληλεπιδρά με το αιθέριο και το φανταστικό. Το Μαγικό Θέατρο είναι ένα μέρος όπου βιώνει τις φαντασιώσεις που ζουν στο μυαλό του. Το Θέατρο περιγράφεται ως ένας μακρύς διάδρομος σε σχήμα πετάλου με έναν καθρέφτη στη μια πλευρά και έναν μεγάλο αριθμό από πόρτες στην άλλη. Ο Χάρι μπαίνει σε πέντε από αυτές τις πόρτες με ταμπέλες, εκ των οποίων έκαστη συμβολίζει ένα κλάσμα της ζωής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα
Λαγός
Ο λαγός (αρχ. ελλ.: λαγωός, λατ. ονομ.: Lepus) είναι γένος φυτοφάγων θηλαστικών, το οποίο ανήκει στην οικογένεια των λαγιδών. Το μήκος του κυμαίνεται από τα 50 εκ. στα 75 εκ. Το βάρος του φτάνει τα 4-6 κιλά. Το τρίχωμά του αποτελείται από κοντές τρίχες σαν μαλλί και μακριές σαν στάχυα. Αλλάζει χρώμα ανάλογα με την εποχή και το περιβάλλον, και είναι γρήγορο και ευκίνητο ζώο. Τρέχει με 70 χιλιόμετρα την ώρα, αλλά ποτέ σε ευθεία, έτσι ώστε να παραπλανεί τους διώκτες του. Μπορεί να πηδήξει πάνω από 5 μέτρα. Κατοικεί σε ποικιλία βιότοπων, από ερήμους και εύφορες πεδιάδες και δασώδεις βουνοπλαγιές μέχρι την τάιγκα του μακρινού βορρά. Είναι μάλλον νυκτόβια ζώα και τρέφονται με λαχανικά και τεύτλα.
Είδη
Γένος Lepus
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαγοειδή
Αθανάσιος Τριανταφύλλου
Ο Αθανάσιος Τριανταφύλλου από τη Λήμνο (γεν. 1803) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 με το βαθμό του εικοσιπένταρχου. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 δεν έχει καταγραφεί.
Η δράση του
Ο Αθανάσιος Τριανταφύλλου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1803. Συμμετείχε στην Επανάσταση από τον Αύγουστο 1824 τουλάχιστον, όταν αναφέρεται να υπηρετεί ως στρατιώτης στην άμυνα των Σπετσών υπό τον χιλίαρχο Καραγεώργη Βούλγαρη. Στη συνέχεια τον ακολούθησε στην εκστρατεία της Αρκαδίας. Το 1828 κατατάχτηκε στη Δ΄ χιλιαρχία του Διαμαντή Ζέρβα και στις 3 Μαΐου βρισκόταν στον Πόρο, από όπου μετέβη στην Τρίπολη μετέχοντας σε μάχες κατά του Ιμπραήμ. Δύο μήνες αργότερα προβιβάστηκε σε πένταρχο και με τη χιλιαρχία του μεταβαίνει στην περιοχή Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας. Το 1829 είχε προαχθεί σε εικοσιπένταρχο και υπηρετούσε στην Ζ΄ χιλιαρχία του Τσάμη Καρατάσου.
Επί Καποδίστρια εντάχθηκε ως δεκανέας στο 2ο λόχο του ΣΤ΄ ελαφρού τάγματος, υπό τον στρατηγό Ν. Κριεζώτη. Με τη μονάδα του έλαβε μέρος σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Στερεά.
Ανόβερ (Τζαμάικα)
Η Ενορία του Ανόβερ (αγγλικά: Parish of Hannover) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 430 τ.χλμ. και πληθυσμό 67.037 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Λούσεα.
Γεωγραφία
Το Ανόβερ βρίσκεται βορειοδυτικά της Τζαμάικα. Στα βόρεια και δυτικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα νότια με τη Γουεστμόρλαντ και στα ανατολικά με τον Άγιο Ιάκωβο. Έχει έκταση 430 τ.χλμ.. Είναι η δεύτερη ενορία σε έκταση της Τζαμάικα.
Πανίδα
Το Ανόβερ φημίζεται για τις πολλές αγελάδες, τα γουρούνια και τις κατσίκες του.
Ποτάμια
Το κυριότερο ποτάμι του Ανόβερ είναι το Γκρέιτ Ρίβερ. Άλλα ποτάμια είναι ο Νορθ Νέγκριλ, ο Καμπαρίτα, ο Λούσεα Ηστ και ο Λούσεα Γουέστ.
Βουνά
Το Ανόβερ είναι ημιορεινή περιοχή. Το ψηλότερο είναι το Ντόλφινς Χεντ
Κόλποι
Οι κυριότεροι κόλποι είναι ο Όραντζ, ο Σάντι και ο Μπλάντι.
Νησιά
Το κυριότερο νησί είναι το Γκρην Άιλαντ.
Δημογραφία
Το Ανόβερ είχε πληθυσμό 67.037 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η μικρότερη ενορία της Τζαμάικα.
Λαοί
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Αννόβερ (92,1%) είναι μαύροι, το 0,8% λευκοί, το 3,7% Ασιάτες, το 2,3% Λατίνοι και το 2,1% διάφοροι άλλοι.
Σημαντικά πρόσωπα
Το Ανόβερ ήταν η γενέτειρα του Αλεξάντερ Μπούσταμαντ, ενός από τους επτά ήρωες της Τζαμάικα.
Οικονομία
Το Ανόβερ είναι γνωστό για την καλλιέργεια γιαμ, ζαχαροκάλαμου, ρυζιού, πιπερόριζας, πιμέντο, κουρκουμά, αρτόκαρπου, δημητριακών, οσπρίων, μπανανών, λαχανικών, ζάχαρης, καφέ, κακάο και ρουμιού. Ξακουστό είναι επίσης το δένδρο Maranta arundinacea (υπάκουο φυτό).
Τουρισμός
Το Ανόβερ δέν έχει αναπτυχθεί τουριστικά. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν πολλά θέρετρα, όπως εκείνο στο χωριό Χόουπγουελ, περίπου 24 χιλιόμετρα ανατολικά της Λούσεα. Το Ανόβερ έχει επίσης πολλά ξενοδοχεία, όπως το Ράουντ Χιλ (Round Hill) και το Τράιαλ (Tryall), ξακουστό για το γήπεδο γκολφ.
Προσελκύσεις
Υπάρχουν πολλά που προσελκύουν τους τουρίστες:
Ιστορία
Το Ανόβερ χτίστηκε στις 12 Νοεμβρίου 1723.
Προέλευση του ονόματος
Το όνομα "Ανόβερ" προέρχεται από τον Οίκο του Αννόβερου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανοβερ
Μετεωρολογικός δορυφόρος
right|300px|thumb|Αμερικανικός μετεωρολογικός δορυφόρος GOES-8
Μετεωρολογικοί δορυφόροι ή δορυφόροι καιρού ονομάζονται ειδικές διαστημικές μηχανές, σύγχρονα επιτεύγματα της διαστημικής, που εκτοξεύονται με διαστημικά οχήματα και θέτονται στη συνέχεια σε τροχιά γύρω από τη Γη, για την παρακολούθηση και πρόβλεψη των γήινων καιρικών φαινομένων.
Γενικά
Στη σύγχρονη εποχή των διαστημικών ερευνών πράγματι λέξεις όπως "πύραυλος", "διαστημόπλοιο", "τεχνητός δορυφόρος" θεωρούνται πλέον συνήθεις και κοινότυπες αφού αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινής ζωής. Η επιστήμη όμως που θεωρείται πως έχει ευεργετηθεί περισσότερο από κάθε άλλη από αυτή την δραστηριότητα είναι αναμφίβολα η Μετεωρολογία. Οι πληροφορίες που στέλνουν οι μετεωρολογικοί δορυφόροι ειδικά από το διάστημα είναι περισσότερο ικανές να προβλέψουν την εξέλιξη των καιρικών φαινομένων σε ένα τόπο για τις επόμενες 4, 5 ή και 10 ημέρες αυξάνοντας έτσι το εύρος της πρόγνωσης.
Τέτοιου είδους δυνατότητες θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικές στην ανθρώπινη διαβίωση. Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι κύματα ψύχους, ή πλημμυρών, τυφώνες και άλλα φαινόμενα που κυριολεκτικά παραλύουν συχνά ολόκληρες ηπείρους θα μπορούν να είναι λιγότερο καταστροφικά αν υπάρχει έγκαιρη πρόβλεψη. Έτσι η περαιτέρω ανάπτυξη των μετεωρολογικών παρατηρήσεων, μέσω των δορυφόρων αυτών, καθιστούν συνέχεια περισσότερο μακροπρόθεσμη την πρόγνωση του καιρού.
Η Αρχή
Πρώτος τεχνητός δορυφόρος που εκτοξεύθηκε ειδικά για ανάγκες μετεωρολογίας ήταν το 1960 που έφερε το όνομα TIROS-1 ο οποίος και έστειλε στη Γη περίπου 23.000 φωτογραφίες. Από τότε εκατομμύρια άλλες φωτογραφίες έχουν σταλεί στη Γη από τους μετεωρολογικούς δορυφόρους που εκτοξεύθηκαν στη συνέχεια και τοποθετήθηκαν σε τροχιές γύρω από τη Γη. Οι δορυφόροι αυτοί θέτονται σε τροχιές περιστροφής με την ίδια ταχύτητα περιστροφής της Γης ουτως ώστε να βρίσκονται συνέχεια πάνω από το ίδιο σημείο του γήινου ισημερινού. Οι δορυφόροι αυτοί είναι διαφόρων εθνικοτήτων που σχηματίζουν μεταξύ τους ένα δίκτυο μετεωρολογικής παρατήρησης και πληροφόρησης για τη σφαιρική κατανομή των καιρικών φαινομένων του πλανήτη Γη. Το σύστημα αυτό βρίσκεται σε συνεχή λειτουργία όλο το 24ωρο, σε διάφορα μήκη κύματος, παρέχοντας έτσι πληροφορίες μέρα και νύκτα.
Σύγχρονο δίκτυο
Σήμερα ένας ολόκληρος στόλος από σύγρονους μετωρολογικούς δορυφόρους λειτουργεί κάτω από την επίβλεψη της Ευρώπης, των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Κίνας, της Ιαπωνίας αλλά και της Ινδίας. Συγκεκριμένα με ευθύνη Χωρών:
1. Ευρώπης, κινούνται ήδη τρεις παλαιότεροι δορυφόροι οι Μετεοστάτ 5, 6 και 7, ένας νεότερος ο MSG-1 και ο ακόμα πιο εξελιγμένος, ο "Μέτοπ 1" (Metop-1) που παρέχουν πολύ ανώτερης ποιότητας παρατηρήσεις. Σύνολο 5.
2. ΗΠΑ, λειτουργού σήμερα οι GOES-8, 10, 11 και 12, και οι NOAA-12, 15 και 16. Σύνολο 7.
3. Ρωσίας, λειτουργούν οι περιορισμένοι δυνατοτήτων (λόγω τροχιάς) Meteor-2 και 3, ο νεότερος Meteor-3M-N1 και ο τελευταίος, πλέον σύγχρονος, GOMS-N2. Σύνολο 4.
4. Κίνας, υπεύθυνη για την παρακολούθηση των παρατηρήσεων των FY-2A, FY-2B, FY-1C, του νεότερου FY-1D και του πλέον σύγχρονου FY-3A. Σύνολο 5.
5. Ινδίας, λειτουργούν οι InSat-1D, InSat-2B ο νεότερος InSat-3A και οι τελευταίοι νεας γενιάς MetSat-1R και InSat-3D. Σύνολο 5, και τέλος η
6. Ιαπωνία, που έχει την ευθύνη του GMS-5 και των δύο τελευταίας γενιάς δορυφόρων MTSAT-1R και MTSAT-2. Σύνολο 3.
Εξοπλισμός δορυφόρων
Οι τελευταίας γενιάς μετεωρολογικοί δορυφόροι είναι εφοδιασμένοι με πλείστα ηλεκτρονικά όργανα όχι μόνο αυτόματης ανάλυσης και καταγραφής φωτογραφιών αλλά και λήψης συγκέντρωσης και ανάλυσης εκπομπών γήινων αυτόματων μετεωρολογικών σταθμών που βρίσκονται σε απρόσιτες περιοχές (π.χ. ερήμους, θάλασσες, πολικές ζώνες, απρόσιτες κορφές οροσειρών κ.λπ) που περιέχουν αναγκαία φυσικά τοπικά μεγέθη όπως η θερμοκρασία, ατμοσφαιρική πίεση, υγρασία ατμόσφαιρας, ταχύτητα και φορά ανέμων κ.λπ. Έτσι επιτυγχάνεται συλλογή πλούσιου υλικού που μετά από ηλεκτρονική επεξεργασία, σε πολλές των περιπτώσεων οι δορυφόροι αυτοί να παραδίδουν (συντάσσουν) ακόμη και τον μετεωρολογικού χάρτη πρόβλεψης καιρού συγκεκριμένου τόπου και χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Τεχνητοί δορυφόροι Κατηγορία:Διαστημική τεχνολογία
Χαρά Σασαγιάννη
Η Χαρά Σασαγιάννη ήταν Ελληνίδα αθλήτρια. Υπήρξε πολυσύνθετη πρωταθλήτρια Ελλάδος και μεσογειονίκης στο στίβο τη δεκαετία του ’60. Κατέκτησε 33 πανελλήνιες νίκες και κατέρριψε 28 πανελλήνια ρεκόρ.
Βιογραφικό
Η Χαρά Σασαγιάννη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε τον αθλητισμό στον Άρη, με τον οποίο μετείχε στους αγώνες ως το 1963. Το 1964 εντάχθηκε στον Πανιώνιο, με τον οποίο αγωνίστηκε ως το τέλος της καριέρας της το 1973.
Ήταν πολυσύνθετη αθλήτρια και διακρινόταν σε επτά ατομικά αγωνίσματα: Πέτυχε 33 νίκες στα πανελλήνια πρωταθλήματα και κατέρριψε 28 πανελλήνια ρεκόρ στα εξής αγωνίσματα:
Με το σύλλογό της, τον Πανιώνιο, κατέκτησε 7 φορές το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών: 1964, 1965, 1966, 1969, 1970, 1971 και 1973. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1965, στην Αθήνα, κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος, με άλμα 5,59 μ. Την επόμενη ημέρα, αποτέλεσε μέλος της εθνικής ομάδας που κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μ. με χρόνο 49.9.
Στις 19 Αυγούστου του 1966, κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος, με άλμα 5,88 μ. Στις 18 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς, κατέρριψε στο Σαράγεβο το πανελλήνιο ρεκόρ στο έπταθλο.
Στις 25 Μαΐου του 1968 κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 μ. με χρόνο 12.1
Στις 17 Ιουλίου του 1969 κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στο πένταθλο. Στις 9 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, κατέρριψε στο Νέο Φάληρο το πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 μέτρα εμπόδια με χρόνο 14.8, ενώ λίγες μέρες αργότερα, στις 17 Αυγούστου, αποτέλεσε μέλος της ομάδας του Πανιωνίου (μαζί με τις Καίτη Ρεΐζη, Ελένη Βρεττάκου και Ντόρη Μηνιάτη) που κατέρριψε στο Νέο Φάληρο το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μέτρα με χρόνο 48.4
Για την προσφορά της στο σύλλογο τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Πανιωνίου, μία από τις τέσσερις μόλις αθλήτριες στις οποίες έχει απονεμηθεί η ανώτατη διάκριση του ιστορικού συλλόγου. Επίσης, έχει τιμηθεί από τους αθλητικούς συντάκτες της Θεσσαλονίκης.
Σήμερα η Σασαγιάννη είναι καθηγήτρια κλασσικού αθλητισμού στα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης. Επίσης, είναι κριτής στίβου και πρόεδρος των Κριτών Θεσσαλονίκης.
Διεθνείς συμμετοχές
Η Σασαγιάννη διακρίθηκε και στο διεθνή χώρο και υπήρξε μια από τις ελάχιστες αθλήτριες επιπέδου που διέθετε τότε ο ελληνικός στίβος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σασαγιαννη Σασαγιαννη Σασαγιαννη Σασαγιαννη Σασαγιαννη Σασαγιαννη Κατηγορία:Έλληνες κριτές κλασικού αθλητισμού Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σφαιροβολίας Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1967 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Παύλος Καραμαρούδης
Ο Παύλος Καραμαρούδης (γεννημένος στις 13 Αυγούστου του 1967 στην Ερμούπολη της Σύρου) είναι Έλληνας παλαίμαχος πετοσφαιριστής και νυν προπονητής. Aγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ερμή Περάματος, για να μεταπηδήσει στον Παναθηναϊκό το 1984 στον οποίο παρέμεινε για 12 σεζόν, κατακτώντας πέντε πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Ελλάδος. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη Φιλία Ηλιούπολης, δύο χρόνια στη Λαμία και κατόπιν στις Α.Ε.Κ., Φοίνικα Σύρου και ξανά στη Λαμία, στην οποία έκλεισε την καριέρα του το 2003.
Μετά την απόσυρσή του από τα τάραφλεξ, ακολούθησε καριέρα προπονητή, κάνοντας ντεμπούτο ως βοηθός στον πάγκο του Παναθηναϊκού το 2009 υπό τις οδηγίες του Στέλιου Καζάζη. Ακολούθησαν οι σεζόν 2012-13 στο Κολλέγιο Αθηνών και 2013-14 στον Α.Ο. Παλλήνης, για να επανέλθει το 2014 στον πάγκο του Παναθηναϊκού ως βοηθός του Δημήτρη Ανδρεόπουλου, στον οποίο παραμένει μέχρι σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης είχε 205 συμμετοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΑΕΚ
Loyal to the Game
Το Loyal to the Game είναι το έκτο μεταθανάτιο studio album του Tupac Shakur και δέκατο στη σειρά γενικότερα. Περιέχει ρεμιξ από προηγουμένως ακυκλοφόρητη μουσική που είχε ηχογραφήσει ο Shakur πριν από τον θάνατό του το 1996. Το ακυκλοφόρητο υλικό ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου των άλμπουμ του 2Pacalypse Now και Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z.... Το Loyal to the Game είναι σε παραγωγή του Eminem. Κυκλοφόρησε στις 14 Δεκεμβρίου 2004 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 12 Δεκεμβρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ιστορία
Σύμφωνα με μια συνέντευξη με το MTV, ο Eminem είχε επηρεαστεί τόσο από τη ζωή και το έργο του Tupac που έγραψε ένα γράμμα στην μητέρα του Τούπακ, Afeni Shakur, ζητώντας της να σκεφτεί να τον αφήσει να κάνει την παραγωγή του άλμπουμ. Η Shakur συμφώνησε, δίνοντας στον Eminem το πράσινο φως. Το άλμπουμ έβγαλε δύο singles- "Thugs Get Lonely Too" και "Ghetto Gospel".
Ο Eminem χρησιμοποίησε διάφορες ασυνήθιστες τεχνικές παραγωγής κατά τη δημιουργία αυτού του άλμπουμ, δηλαδή τροποποίησε το ρυθμό και τον τόνο της φωνής του Tupac για να ταιριάζουν καλύτερα με τα παραγώμενα beats. Υπήρξαν επίσης διάφορες χρήσεις της αποκοπής και επικόλλησης των φωνητικών ώστε να παράγει νέες λέξεις συνώνυμες με την τρέχουσα ραπ κουλτούρα, όπως να λέει "G-Unit", "Obie Trice" και "Em" αντί για "LG", τον αρχικό παραγωγό του "Out On Bail". Πολλοί θαυμαστές ήταν αγανακτισμένοι από αυτό και ήθελαν το άλμπουμ να μην αναγνωρίζεται ως επίσημο.
Το πρωτότυπο ομότιτλο τραγούδι Loyal to the Game είχε ηχογραφηθεί το 1993 από τον 2Pac, τον Treach και τον Riddler για την ταινία Above The Rim (1994) και είχε παραχθεί από τον Reginald Heard. Ο DJ Quik έκανε ένα ρεμιξ, το τέμπο του οποίου είναι ίδιο με αυτό του πρωτότυπου, που προστέθηκε ως bonus κομμάτι. Ο DJ Quik επίσης πρότεινε στη μητέρα του Tupac, Afeni Shakur, το ομότιτλο τραγούδι να είναι γνωστό ως "Loyal to the Game".
Αποδοχή
Το Loyal to the Game έκανε ντεμπούτο στη πρώτη θέση του Αμερικάνικου Billboard 200 με πωλήσεις που ξεπερνούσαν τα 330.000 αντίτυπα την πρώτη του εβδομάδα. Αργότερα πιστοποιήθηκε διπλά πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες και χρυσός στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Τούπακ Σακούρ Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004 Κατηγορία:Άλμπουμ με παραγωγή από τον Eminem Κατηγορία:Άλμπουμ με παραγωγή από τον Scott Storch Κατηγορία:Άλμπουμ από την Amaru Entertainment
Ολυμπιακό Στάδιο Ατατούρκ
Το Ολυμπιακό Στάδιο Ατατούρκ (τουρκικά: Atatürk Olimpiyat Stadı) είναι το μεγαλύτερης χωρητικότητας στάδιο της Τουρκίας και βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη. Οι εργασίες κατασκευής του ξεκίνησαν το 1999 και ολοκληρώθηκαν το 2002.
Η ονομασία του παραπέμπει στον Κεμάλ Ατατούρκ. Το γήπεδο χρησιμοποιείται για τους αγώνες του Ιστανμπούλ Μπουγιουκσεχίρ Μπελεντίγιεσπορ και της Εθνικής Τουρκίας. Το κόστος κατασκευής του ξεπέρασε τα 300.000.000 ευρώ και αρχιτέκτονες του ήταν ο Άγγλος Μάικλ Μάκαρι και ο Τούρκος Αβμέρικ Ζουμπλένα. Η χωρητικότητά του φθάνει τις 76.000 θέσεις. Περιβάλλεται από 34 πολυτελείς σουίτες και έχει χαρακτηριστεί από την UEFA ως γήπεδο πέντε αστέρων, γεγονός που επιτρέπει τη διεξαγωγή διοργανώσεων της UEFA σε αυτό. Ο πρώτος αγώνας στο Ολυμπιακό Στάδιο Ατατούρκ διεξήχθη στις 31 Ιουλίου, μεταξύ της Γαλατασαράι και του Ολυμπιακού για το Τσάμπιονς Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Ιστανμπούλ Μπουγιουκσεχίρ Μπελεντίγιεσπορ Κατηγορία:Εθνική Τουρκίας (ποδόσφαιρο)
Εισβολέας
Ο Ηλίας Παπανικολός (Αθήνα, 12 Φεβρουαρίου 1981), ευρύτερα γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Εισβολέας, είναι Έλληνας ράπερ και στιχουργός. Ο Εισβολέας έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες του χώρου όπως οι Τάκι Τσαν, Γέλως, Ρόδες, Μηδενιστής, Ταραξίας, Υποχθόνιος, DJ ALX, Guru, Στίγμα Νεολαίος, Μικρός Κλέφτης, MC Yinka, Eversor, Hatemost, 12ος Πίθηκος, Pure Form, Κανών και έχει κυκλοφορήσει δισκογραφικά με Άλφα Γάμα, Τιγρέ Σποράκια, Σκοτεινή Πλευρά.
Πρώιμα χρόνια
Ο Εισβολέας γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Κυψέλη. Τελείωσε το δημοτικό και ήθελε να γίνει φυσικομαθηματικός, αλλά αφού δεν το κατάφερε ασχολήθηκε με τη μουσική. Με το hip hop άρχισε να ασχολείται από 16 χρονών με τις παρέες του. Άλλος έκανε ραπ και άλλος sampling. Το έναυσμα προήλθε από τον μεγαλύτερο αδερφό και από τους φίλους του. Από μικροί άρχισαν με samples και στην πορεία έμαθαν μουσική. Η επιρροή του ήταν κυρίως συγκροτήματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Καριέρα
Το 1997 ο Εισβολέας συνάντησε τον Γέλω και τον Ταραξία, με τους οποίους δημιούργησε τους Άλφα Γάμα (Άγνωστοι Γνωστοί). Ενδιάμεσα, δημιούργησε το σχήμα Σκοτεινή πλευρά με τον Γέλω, που ωστόσο διαλύθηκε το 1998. Το 1998 έβγαλαν το πρώτο τους κομμάτι, το Θανάσιμη Απειλή (με συμμετοχή των Σκιές), το Έλα Μου και το Εγώ Είμαι Αυτός. Με τους Άλφα Γάμα κυκλοφόρησε δύο δίσκους: το Νεοέλληνα Άκου το 2000 και το Αγνωστοφοβία το 2001. Ωστόσο, μετά το 2001 σταμάτησε να έχει επαφή με τον Ταραξία και το συγκρότημα διαλύθηκε το 2004.
Το 2003 ίδρυσε μαζί με τον Τάκι Τσαν τα Τιγρέ Σποράκια, ένα διαφορετικό funky συγκρότημα. Έχει λεχθεί γι' αυτό ότι "Είναι κάτι funky, είναι σκληρό, είναι κωμικό, είναι ερωτικό και τέλος είναι περίεργο". Το ίδιο έτος κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Θεωρία και Πράξη.