cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήμα
Πίστωση ως χρήμα
Το υπόλοιπο αυτού του άρθρου χρησιμοποιεί συχνά τον όρο χρήμα υπό τη ευρύτερη έννοια της λέξης.
Η εμφάνιση του χρήματος
Πολλοί πολιτισμοί σε όλο τον κόσμο ανέπτυξαν τελικά τη χρήση χρημάτων των οποίων η αξία βασίζονταν στην αξία του υλικού από το οποίο ήταν φτιαγμένα. Ο "σίγλος" ή "σέκελ" ήταν αρχικά μια μονάδα χρήματος αλλά και μονάδα βάρους. Η πρώτη χρήση του όρου προήλθε από τη Μεσοποταμία γύρω στο 3000 π.Χ. Κοινωνίες στην Αμερική, την Ασία, την Αφρική και την Αυστραλία άρχισαν να χρησιμοποιούν όστρακα ως χρήμα. Πολλά αντικείμενα έχουν χρησιμοποιηθεί ως χρήματα, από τα φυσικά λιγοστά πολύτιμα μέταλλα έως κοχύλια και από τσιγάρα έως τα εξ ολοκλήρου τεχνητά χρήματα όπως τα χαρτονομίσματα. Τα πρώτα νομίσματα κατασκευάστηκαν αρχικά από χαλκό, κατόπιν από σίδηρο και αυτό επειδή ο χαλκός και ο σίδηρος ήταν ισχυρά υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή όπλων. Η χρηματική αξία των νομισμάτων προκύπτει από την αξία του μετάλλου με το οποίο ήταν κατασκευασμένο.
Ο Βασιλιάς Φείδων του Άργους, το 700 π.Χ. περίπου, άλλαξε τα νομίσματα από το σίδηρο σε ένα μάλλον άχρηστο και διακοσμητικό μέταλλο, το ασήμι, και, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, αφιέρωσε μερικά από τα νομίσματα σιδήρου που έμειναν (που ήταν στην πραγματικότητα ράβδοι σιδήρου) στο ναό της Ήρας. Ο βασιλιάς Φείδων έπλασε τα ασημένια νομίσματα στην Αίγινα, στο ναό της θεάς της φρόνησης και του πολέμου Αθηνάς Αφαίας, και χάραξε τα νομίσματα με μια Χελώνα, η οποία χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα ως σύμβολο της κεφαλαιοκρατίας. Τα νομίσματα Χελώνες έγιναν αποδεκτά ευρέως και χρησιμοποιήθηκαν ως διεθνές μέσο ανταλλαγής μέχρι τις ημέρες του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν η Αθηναϊκή δραχμή τα αντικατέστησε. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο Τα πρώτα χρυσά νομίσματα στην ιστορία εκδόθηκαν από το Λύδιο βασιλιά Κροίσο, γύρω στο 650 – 600 π.Χ. Σύμφωνα με ένα μύθο, ο Δίας τιμώρησε την Ήρα και την έδεσε την με μια χρυσή αλυσίδα μεταξύ ουρανού και γης. Η Ήρα, με τη βοήθεια του Ηφαίστου, έσπασε τη χρυσή αλυσίδα και απελευθερώθηκε. Λέγεται ότι όλος ο χρυσός που βρίσκεται στη γη προέρχεται από τα κομμάτια αυτής της χρυσής αλυσίδας, που έπεσαν από τον ουρανό. Ίσως λόγω αυτού του μύθο, ο χρυσός χρησιμοποιήθηκε στην αρχαία Ελλάδα μόνο στους ναούς, τάφους και κοσμήματα και δεν υπάρχει οποιοδήποτε αρχαίο ελληνικό χρυσό νόμισμα, μέχρι περίπου το 390 π.Χ., όταν ο Έλληνας βασιλιάς Φίλιππος ο 2ος της Μακεδονίας εξέδωσε τα πρώτα χρυσά νομίσματα. Σύμφωνα με άλλο μύθο, οι εφευρέτες των χρημάτων ήταν η Δημοδίκη (ή Ερμοδίκη) από την Κύμη (σύζυγος του Μίδα), ο Λύκος (γιος του Πανδίου του 2ου και πρόγονος των Λυκίων) και ο Εριχθόνιος, από τη Λυδία ή τη Νάξο.
Η εξέλιξη του χρήματος
Η μέθοδος της χρήσης νομισμάτων ως χρήματος, με βάση την αξία του υλικού από το οποίο ήταν φτιαγμένα τελικά εξελίχθηκε στη μέθοδο του αντιπροσωπευτικού χρήματος. Αυτό συνέβη επειδή οι έμποροι χρυσού και αργύρου ή οι τράπεζες άρχισαν να εκδίδουν αποδείξεις στους καταθέτες – εξαργυρώσιμες με χρήματα ουσιαστικής αξίας - τα οποία είχαν κατατεθεί. Τελικά, αυτές οι αποδείξεις έγιναν ευρέως αποδεκτές ως μέσο πληρωμής και ξεκίνησαν να χρησιμοποιούνται ως χρήμα.
Τα χάρτινα χρήματα ή τραπεζογραμμάτια χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στην Κίνα, κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Σονγκ. Αυτά τα τραπεζογραμμάτια, γνωστά ως "Jiaozi" εξελίχθηκαν από χρεόγραφο που είχαν χρησιμοποιηθεί από τον 7ο αιώνα μ.Χ., ωστόσο, δεν είχαν σταματήσει τη χρήση των νομισμάτων ουσιαστικής αξίας. Στην Ευρώπη τα πρώτα τραπεζογραμμάτια εξεδόθησαν από τη Stockholms Banco το 1661 και χρησιμοποιήθηκαν παράλληλα με κέρματα.
Η ευκολία των συναλλαγών που παρείχε η έκδοση των τραπεζογραμματίων από τις τράπεζες καθιέρωσε τα χαρτονομίσματα σε ευρεία και κοινώς αποδεκτή συναλλακτική πρακτική. Μ’ αυτό το νομισματικό σύστημα, όπου το μέσο συναλλαγής είναι χαρτιά, τα οποία μπορούν να μετατραπούν σε προκαθορισμένες, σταθερές ποσότητες χρυσού, αντικαταστάθηκε η χρήση των χρυσών νομισμάτων ως χρήματος μεταξύ του 17ου και 19ου αιώνα στην Ευρώπη. Αυτά τα πιστοποιητικά χρυσού νομιμοποιήθηκαν ως χρήμα και η ρευστοποίησή τους σε χρυσό αποθαρρύνθηκε. Στις αρχές του 20ου αιώνα όλες σχεδόν οι χώρες υιοθέτησαν αυτό το σύστημα όπου για τα πιστοποιητικά που εξέδιδαν, υπήρχε προκαθορισμένη ποσότητα χρυσού προς εξαργύρωση.
Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με τη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, οι περισσότερες χώρες υιοθέτησαν τα χρήματα Fiat των οποίων η τιμή είχε καθοριστεί σύμφωνα με το δολάριο ΗΠΑ. Το αμερικανικό δολάριο με τη σειρά του καθορίστηκε σε σχέση με το χρυσό. Το 1971, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έπαυσε τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου ΗΠΑ σε χρυσού. Μετά από αυτό, πολλές χώρες ακολούθησαν το παράδειγμα των ΗΠΑ και η πλειονότητα των χρημάτων παγκοσμίως σταμάτησε να υποστηρίζεται από αποθέματα χρυσού.
Κολέγιο Σου
Το Κολέγιο Σου Εφαρμοσμένων Τεχνών και Τεχνολογίας (αγγλικά: Sault College of Applied Arts and Technology) είναι ένα δημοσίως χρηματοδοτούμενο κολέγιο στο Σου Σέιντ Μαρί του Οντάριο, στον Καναδά. Ξεκίνησε το 1965 ως το Επαγγελματικό Κέντρο του Οντάριο. Σήμερα, το Κολέγιο Σου προσφέρει ευκαιρίες πλήρους και μερικής απασχόλησης για φοιτητές σε κατηγορίες μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μαθητείας, επανεκπαίδευσης ενηλίκων, συνεχιζόμενης εκπαίδευσης και προγραμμάτων κατάρτισης συμβάσεων. Η εγγραφή πλήρους και μερικής απασχόλησης του Κολεγίου Σου ανέρχεται συνολικά στους 4.500 εγγεγραμμένους ετησίως.
Ιστορία
Το φθινόπωρο του 1965, το ίδρυμα άνοιξε τις πόρτες του ως το Εκπαιδευτικό Κέντρο Σου Σέιντ Μαρί του Οντάριο (Sault Ste. Marie Ontario Vocational Centre, OVC). Παρόμοιες επαγγελματικές σχολές ξεκίνησαν στο Λονδίνο (το πλέον Κολέγιο Φάνσοου) και στην Οττάβα (το πλέον Κολέγιο Άλγκονκιν). Το 1967 η κυβέρνηση του Οντάριο ίδρυσε ένα δημόσιο σύστημα κολεγίων εφαρμοσμένων τεχνών και τεχνολογίας ως εξέλιξη του συστήματος του Εκπαιδευτικού Κέντρου του Οντάριο. Το κολέγιο ιδρύθηκε κατά τη δημιουργία του κολεγιακού συστήματος του Οντάριο. Τα κολέγια εφαρμοσμένων τεχνών και τεχνολογίας ιδρύθηκαν στις 21 Μαΐου 1965.
Το Εκπαιδευτικό Κέντρο Σου Σέιντ Μαρί του Οντάριο έγινε η Πανεπιστημιούπολη Σου του νεοσύστατου Κολεγίου Κέιμπριαν, του οποίου η κύρια πανεπιστημιούπολη βρισκόταν στο Σάντμπερι. Μια δεύτερη αποκεντρωμένη πανεπιστημιούπολη άνοιξε στο Νορθ Μπέι. Τα κολέγια απολάμβαναν άμεση δημόσια αποδοχή και υποστήριξη. Στην πραγματικότητα, η αύξηση των εγγραφών του Κέιμπριαν ήταν τόσο γρήγορη που μέσα σε μόλις πέντε χρόνια τα αποκεντρωμένα έγιναν ανεξάρτητα κολέγια. Το ανεξάρτητο Κολέγιο Σου Εφαρμοσμένων Τεχνών και Τεχνολογίας εμφανίστηκε το 1973, ενώ η πανεπιστημιούπολη του Κέιμπριαν στο Νορθ Μπέι έγινε το Κολέγιο Κάναντορ.
Το Κολέγιο Σου έχει αναπτυχθεί εξαιρετικά με τα χρόνια, προσθέτοντας προγράμματα σε όλους τους κλάδους. Τώρα ανταποκρίνονται στις μεταδευτεροβάθμιες εκπαιδευτικές ανάγκες περισσότερων από 4.500 φοιτητών μερικής και πλήρους απασχόλησης κάθε χρόνο. Το Κολέγιο Σου προσφέρει εκπαίδευση σε διάφορους τομείς όπως: Μαθητεία, Αεροπορία, Επιχειρήσεις, Κοινοτική Ενσωμάτωση μέσω Συνεργατικής Εκπαίδευσης (CICE), Κοινοτικές Υπηρεσίες, Συνεχιζόμενη Εκπαίδευση, Μαγειρική και Ξενοδοχειακές Υπηρεσίες, Τεχνολογία Μηχανικής, Γενικές Τέχνες και Επιστήμη, Προγράμματα Υγείας, Σπουδές Τεχνολογίας Πληριοφοριών, Σπουδές Δικαιοσύνης, Γλώσσα και Επικοινωνία, Μέσα και Σχεδιασμός, Εκπαίδευση στον Πολιτισμό των Ιθαγενών, Φυσικό Περιβάλλον και Υπαίθριες Σπουδές, Υπηρεσίες Αισθητικής και Σπα, Εξειδικευμένα Επαγγέλματα, Μεταφορές, και Προγράμματα Εκπαίδευσης Ναυτικής Μηχανολογίας.
Το Κολέγιο Σου μοιράζεται συχνά πηγές εισοδήματος με το Κρατικό Πανεπιστήμιο Λέικ Σουπίριορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα Κατηγορία:Οντάριο
Ερυθραϊκή Ορθόδοξη Εκκλησία
thumb|Ο ορθόδοξος καθεδρικός ναός Έντα Μαριάμ στην [[Ασμάρα, πρωτεύουσα της Ερυθραίας]] Η Ερυθραϊκή Ορθόδοξη Εκκλησία (τιγκρινιακά: ቤተ ክርስትያን ተዋህዶ ኤርትራ) είναι αυτοκέφαλη προχαλκηδόνια (ανατολίτικη) εκκλησία, η οποία έχει τον δικό της πατριάρχη, γι' αυτό και ονομάζεται και ως το Ορθόδοξο Πατριαρχείο Ερυθραίας. Ανήκει επίσημα στην Κοπτική Εκκλησία, αλλά παραχωρήθηκε αυτοκεφαλία από τον Πάπα Σενούντα Γ΄ το 1993, διαχωρίζοντάς την από τη δικαιοδοσία του Κοπτικού Πατριαρχείου της Αιθιοπίας ως αποτέλεσμα της ανεξαρτησίας της Ερυθραίας.
Ο Πατριάρχης αναγνωρίζει και βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα όλων των Κοπτών και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο Β΄ και με τον Πατριάρχη Αιθιοπίας Αμπούνα Ματθαίο.
Η ιστορία του συγχέεται με αυτήν του πατριαρχείου της Αιθιοπίας, και δογματικά είναι μια από τις μη Χαλκηδονικές εκκλησίες που ασπάστηκαν τον κοπτικό μιαφυσιτισμό τον 5ο αιώνα.
ΝΚ Ούσκοκ
Η ΝΚ Ούσκοκ είναι κροατική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Klis. Η ομάδα αγωνίζεται τα περισσότερα χρόνια στη δεύτερη κατηγορία της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κροατίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930 Κατηγορία:ΝΚ Ούσκοκ
Άρνολντ Α΄ του Ασταράκ
Ο Άρνολντ Α΄ Γκαρθές, γαλλ.: Arnold I García, επίσης Arnaldo Garcés, Arnau Nonat, Arnaud ή Arnaut (απεβ. το 960) ήταν ο πρώτος κόμης του Aσταράκ από το 926.
Βιογραφία
Ήταν ο μικρότερος γιος του Γκαρθία Β' Σάντσεθ της Γασκώνης και της Αμούνας. Όταν απεβίωσε ο Γκαρθία, το δουκάτο του μοιράστηκε μεταξύ των κληρονόμων του. Ο μεγαλύτερος, ο Σάντσο Δ΄, κληρονόμησε την ίδια τη Γασκώνη, ενώ ο δεύτερος, ο Γουλιέλμος, κληρονόμησε το Φεζανσάκ. Ο Άρνολντ κληρονόμησε το Ασταράκ, μεταξύ Φεζανσάκ και Μπιγκόρ, αποτελούμενο από το Pardiac και το Magnoac.
Οικογένεια
Τον Άρνολντ διαδέχθηκε ο γιος του Γκαρθία.
Πηγές
Οι κύριες πηγές της βασιλείας του είναι το Καταστατικό του Ως (Auch) και ο Κώδικας της Ρόντα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1999–2000
Τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1999-00 διεξήχθησαν για 15η κατά σειρά από καθιέρωσης της Ένωσης, με τη συμμετοχή συνολικά 30 ομάδων και την ακόλουθη διάρθρωση:
Α΄Φωκίδας
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε την Κυριακή 24 Οκτωβρίου και τον τίτλο της Α΄Φωκίδας κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, μέσω της διαδικασίας των αγώνων τελικής φάσης (Play-Off), επικρατώντας στον Τελικό του Φωκικού, με 3-1 στα πέναλτι (κανονικός αγώνας και παράταση 1-1).
Στο Ειδικό Πρωτάθλημα
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο πρωταθλητής Φωκίδας απέτυχε να προαχθεί στη Δ΄Εθνική, καθώς απέτυχε στο Ειδικό Πρωτάθλημα της ΕΠΟ του 2000. Ο Αστέρας Ιτέας τοποθετήθηκε στον 5ο όμιλο, με αντιπάλους τον Ηρακλή Ροδίτσας, τον Γ.Σ. Αγίων Αναργύρων, τον Ο.Φ. Αγίου Ματθαίου, το Καλαμάκι και τον Απόλλωνα Πάργας, τους οποίους αντιμετώπισε σε μονούς αγώνες που δόθηκαν σε ουδέτερα γήπεδα, από τις 21 Μαΐου έως και 4 Ιουνίου. Κατετάγη 3ος (2 νίκες-3 ήττες) και επέστρεψε έτσι στο τοπικό πρωτάθλημα.
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 1999-00 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1999-2000
Λάζαρος Σώχος
μικρογραφία|Προτομή του [[Αδαμάντιος Κοραής|Αδαμαντίου Κοραή στο κενοτάφιό του, στο κοιμητήριο του Μονπαρνάς, στο Παρίσι]] Ο Λάζαρος Σώχος (1857 ή 1862 – 1911) ήταν διακεκριμένος Έλληνας γλύπτης του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1857 ή το 1862 στην Τήνο και προερχόταν από φτωχή οικογένεια γεωργών. Σε μικρή ηλικία εγκατέλειψε για οικονομικούς λόγους την γενέτειρά του πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη σε κάποιον θείο του, λιθοξόο το επάγγελμα. Εκτός από την λιθοξοΐα έμαθε και τα βασικά στοιχεία της γλυπτικής, ενώ πήγαινε και στο σχολείο για να μάθει γράμματα. Ζήτησε επίμονα και πήγε στην καλλιτεχνική σχολή του Γάλλου Guillemet στο Σταυροδρόμι. Εκεί κέρδισε αμέσως τον θαυμασμό και την εκτίμηση των δασκάλων του. Στην σχολή αυτή γνωρίστηκε με την συμμαθήτριά του Θηρεσία Γ. Ζαρίφη.
Όταν ο Guillemet πέθανε και η σχολή του έκλεισε, ο Σώχος, με μόνο εφόδιο μια συστατική επιστολή, κατέφυγε στην Αθήνα και στον Λεωνίδα Δρόση. Εκεί δούλεψε με πενιχρές απολαβές στο εργαστήριο του καλλιτέχνη ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα γλυπτικής στο Πολυτεχνείο και ζωγραφικής στον Λύτρα. Τελικά αποφοίτησε με άριστα σε όλες τις τάξεις γλυπτικής και ζωγραφικής.
Μαθητής ακόμα φιλοτέχνησε τα δύο αγάλματα που κοσμούσαν τα παλαιά ανάκτορα, τον «Περσέα φέροντα την κεφαλή της Μέδουσας» και τον «Οδυσσέα αναγνωριζόμενο υπό του Άργου». Το πρώτο τιμήθηκε το 1884 με το Θωμαΐδειο βραβείο.
Στο Πανεπιστήμιο ξανασυνάντησε την παλιά συμμαθήτριά του, η οποία τώρα ήταν κυρία Α. Βλαστού, και παρακινημένη από τα επιτεύγματα του Σώχου, του προσέφερε μηνιαίο χρηματικό βοήθημα για να αποπερατώσει τις σπουδές του. Αυτή τον έστειλε και στο Παρίσι για να συνεχίσει και να εμβαθύνει τις καλλιτεχνικές του σπουδές. Στο Παρίσι διακρίθηκε και κέρδισε σε διάφορους διαγωνισμούς συνολικά δεκαεπτά αργυρά και χάλκινα μετάλλια προόδου. Το 1897 πολέμησε ως εθελοντής στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο.
Το 1908 καθηγητής στην έδρα της γλυπτικής στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έργο του ήταν η αναστήλωση του Λέοντα της Χαιρώνειας. Φιλοτέχνησε επίσης πολλά έργα, τα οποία όλα σχεδόν κατά καιρούς βραβεύτηκαν. Απεβίωσε το 1911 στην Αθήνα προσβεβλημένος από μηνιγγίτιδα.
Σημαντικότερα έργα του
thumb|right|250px|Το άγαλμα του [[Θεόδωρος Κολοκοτρώνης|Κολοκοτρώνη στην Αθήνα, φιλοτέχνημα του Σώχου. Στην βάση του φαίνεται ένα από τα δύο ανάγλυφα. Κατασκευάστηκε το 1900 στο Παρίσι και στήθηκε το 1904 στην Αθήνα.]] Από τα έργα του γνωστότερα είναι η προτομή του Κοραή στο παρισινό κοιμητήριο Μονπαρνάς, και ο έφιππος ανδριάντας του Κολοκοτρώνη, έργο βραβευμένο από το Ελληνικό τμήμα της Παγκόσμια έκθεση του Παρισιού το 1900 και την Ακαδημία της Ρώμης. Η χύτευση του ανδριάντα του Κολοκοτρώνη έγινε, σε δύο αντίτυπα, στο Παρίσι. Το υλικό προερχόταν από κανόνια της Επανάστασης που υπήρχαν στο Κάστρο του Παλαμηδίου. Από τα δύο αντίτυπα, το ένα τοποθετήθηκε στο Ναύπλιο το 1901 και βρίσκεται σήμερα στον λεγόμενο "Βοτανικό Κήπο" του Ναυπλίου ή "Πάρκο Κολοκοτρώνη", και το δεύτερο στην Αθήνα το 1904, και σήμερα βρίσκεται δίπλα από την Παλαιά Βουλή. Τα καλύτερα των έργων του θεωρούνται τα δύο ανάγλυφα που βρίσκονται στην βάση του ανδριάντα του Κολοκοτρώνη. Στο Παρισινό Σαλόνι βραβεύτηκε, επίσης, το έργο του "Μούσα επιστρέφουσα εις την Ακρόπολιν", το οποίο πήρε ευμενείς κριτικές στο «Revue des Beaux Arts». Σε διαγωνισμό βραβεύτηκε και το μνημείο του Βύρωνα, το οποίο, όμως, δεν αποπεράτωσε. Φιλοτέχνησε, επίσης, τα δύο μνημεία του Ζαρίφη και του Συγγρού, του οποίου μικρογραφία είχε στείλει στην έκθεση της Ρώμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Γκροσγκλόκνερ
thumb|250px|Το Γκροσγκλόκνερ όπως φαίνεται από τα νότια. Το Γκροσγκλόκνερ (γερμανικά: Großglockner) είναι, με ύψος 3.798 μέτρα, το ψηλότερο βουνό στην Αυστρία και το ψηλότερο βουνών στις Άλπεις ανατολικά του περάσματος Μπρέννερ. Είναι τμήμα της ομάδας Γκλόκνερ της οροσειράς Χόχε Τάουερν, στη κύρια οροσειρά των κεντρικών ανατολικών Άλπεων. Ο Παστέρτσε, ο μεγαλύτερος παγετώνας της Αυστρίας, βρίσκεται στην ανατολική πλαγιά του Γκροσγκλόκνερ. Η χαρακτηριστική πυραμοειδής κορυφή αποτελείται από δύο μικρότερες κορυφές, το Γκροσγκλόνερ και το Κλαϊνγκλόκνερ (3.770 μέτρα, από το γερμανικό klein, μικρός), οι οποίες χωρίζονται από μια ράχη γνωστή ως Γκλοκνερσάρτε.
Γεωγραφία
Το Γκλόκνερ είναι το ψηλότερο βουνό στις Άλπεις ανατολικά της οροσειράς Όρτλερ, περίπου 175 χιλιόμετρα μακριά, και, μετά το Λευκό Όρος, έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη τοπογραφική απομόνωση από όλα τα βουνά των Άλπεων. Το τοπογραφικό έξαρμα του βουνού, 2.424 μέτρα, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο μετά το Λευκό Όρος σε ολόκληρες τις Άλπεις. Το βουνό είναι ορατό από μεγάλη απόσταση, μέχρι 240 χιλιόμετρα μακριά σε καλές συνθήκες παρατήρησης, από μια περιοχή έκτασης 150.000 χλμ², από το Ρέγκενσμπουρκ μέχρι την πεδιάδα του Πάδου και από το όρος Ότλερ μέχρι το όρος Τρίγκλαβ.
Στην ανατολική πλαγιά του Γκροσγκλόκνερ βρίσκεται ο παγετώνας Παστέρτσε, ο μεγαλύτερος στις ανατολικές Άλπεις. Ο παγετώνας συρρικνώνεται συνεχώς, από 11,4 χιλιόμετρα μήκος και έκταση 26,5 χλμ² το 1850 σε 9 χιλιόμετρα και έκταση 20 χλμ² το 1985, με το κατώτερο όριό του να είναι το 1985 στα 2.100 μέτρα.
Ιστορία
thumb|200px|left|Χαρακτικό του βουνού από τον Ακ Ο γεννημένος στη Γαλλία φυσικός επιστήμονας Μπελσαζάρ Ακ, καθηγητής ανατομίας από το 1773 στην Ακαδημία της Λιουμπλιάνας, ταξίδευσε στις ανατολικές Άλπεις από το 1779 μέχρι το 1781 και δημοσίευσε τις εντυπώσεις το 1783, σε ένα βιβλίο με τον τίτλο Mineralogisch-botanische Lustreise von dem Berg Terglou in Krain, zu dem Berg Glokner in Tyrol, im Jahr 1779 und 81, όπου περιγράφει στο Γκλόκνερ και αναφέρει ότι δεν έχει πραγματοποιηθεί σε αυτό αναρρίχηση. Επίσης, υπολόγισε το ύψος του βουνού σε 3.793 μέτρα και απεικονίζει το βουνό και τον Παστέρτσε σε ένα χαρακτικό, το οποίο είναι η παλαιότερη γνωστή απεικόνιση του βουνού.
Πρώτη ανάβαση
Ο πρίγκιπας-επίσκοπος του Γκουρκ, Κόμης Φραντς Χάβερ του Ζαλμ (1749-1822) μαζί με τον πρωτοσόγκελλο Σίγκισμουντ Ερνστ Χόενβαρτ (1745-1825) και τον βαρόνο Φραντς Χάβερ φον Βούλφεν (1728-1805) άρχισαν να οργανώνουν μια αποστολή στο βουνό. Με δύο αγρότες από τον Χαϊλίγκενμπλουτ ως οδηγούς άρχισαν τις πρώτες εξερευνήσεις για την ανάβαση από τον κοιλάδα Λάιτερταλ, στην πλευρά του Γκλόκνερ με το λιγότερο πάγο. Αυτή η ομάδα, γνωστή ως Glockners κατάφερε περισσότερα από το στόχο της, και πιθανώς έφτασε στο Κλαϊνγκλόκνερ τις 23 Ιουλίου 1799, όμως δεν ήταν κανείς παρόν για να το επιβεβαιώσει.
Ένα μήνα αργότερα, άρχισε η αποστολή του επισκόπου. Είχε κατασκευαστεί μια ορεινή καλύβα και είχε προετοιμαστεί το μονοπάτι στην κοιλάδα Λάιτερταλ ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάποιον έφιππο. Συνολικά 30 άτομα συμμετείχαν στην αποστολή. Η πρώτη αποστολή απέτυχε λόγω του κακού καιρού, αλλά στις 25 Αυγούστου 1799, ο Χόεβαρτ μαζί με τουλάχιστον τέσσερα άτομα έφτασαν -ξανά- στο Κλάινγκλογκνερ, όπου τοποθέτησαν τον πρώτο από τους σταυρούς (ένας από τους κύριους στόχους της αποστολής). Αν και στην αναφορά δεν αναφέρεται ξεκάθαρα, ο επίσκοπος του Ζαλμ ενημερώθηκε ότι δεν έφτασαν στην κορυφή και δυσαρεστημένος άρχισε να οργανώνει μια ακόμα μεγαλύτερη αποστολή τον επόμενο χρόνο.
Στις 28 Ιουλίου 1800, 62 άτομα, ξεκίνησαν πάλι από την κοιλάδα Λάιτερταλ με αρχηγούς τέσσερις χωρικούς και ξυλοκόπους. Τέσσερις αγρότες δημιούργησαν ένα μονοπάτι στο χιόνι, τοποθέτησαν σκοινιά στα πιο απότομα σημεία και κατασκεύασαν ένα δεύτερο καταφύγιο, την καλύβα Χοχενβάρτ. Η εμπροστοφυλακή έφτασε στο Κλαϊνγκλόκνερ, όμως, σύμφωνα με τον ιερέα Φραντς Γιόζεφ Χόρας, μόνο οι τέσσερις οδηγοί, ανάμεσά τους και δύο γκλόκνερς, και ο Ματίας Χαουτσεντόρφερ, ένας ντόπιος ιερέας, κατάφεραν να διασχίσουν το Όμπερε Γκλοκνερσάρτε και να αναρριχηθούν στην κορυφή Γκροσγκλόκνερ. Οι δύο γκλόκνερς αναγνωρίζονται ότι ήταν οι αδελφοί Γίοσεπ (Σεπ) και Μάρτιν Κλοτς, αν και αμφισβητείται ότι αυτό ήταν το επίθετό τους. Το επίθετο Κλοτς δεν συναντάται προηγουμένως στο Χαϊλίγκενμπλουτ. Την επόμενη πραγματοποιήθηκε και δεύτερη επιτυχημένη ανάβαση. Ο επίσκοπος Ζαλμ αναρριχήθηκε άλλες δυο φορές στο βουνό το 1802 και 1806, αν και ο ίδιος ποτέ δε σκαρφάλωσε πέρα από το βράχο Αντλερσρούχε (3.454 μέτρα).
Τουρισμός
thumb|250px|Το Γκροσγκλόκνερ και ο παγετώνας Παστέρτσε από τον αλπικό δρόμο του Γκροσγκλόκνερ.
Εμπορικά, όμως, σήμερα πιο σημαντικό από τον αλπινισμό είναι ο μαζικός τουρισμός με αυτοκίνητο στον υψηλό αλπικό δρόμο του Γκροσγκλόκνερ. Η θέα του βουνού από το σημείο Φραντς-Γιόσεφ-Χόχε είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα αυτού του δρόμου ο οποίος προσελκύει ετησίως περισσότερους από 900.000 επισκέπτες. Ο συνολικός αριθμός των επισκεπτών του δρόμου από όταν άνοιξε τον Αύγουστο του 1935 υπολογίζεται σε πάνω από 50 εκατομμύρια και έτσι είναι το δεύτερο σε επισκεψιμότητα αξιοθέατο της χώρας μετά τα ανάκτορα Σένμπρουν στη Βιέννη. Ο δρόμος απεικονίζεται σε γραμματόσημα και στα εμβλήματα των δήμων Καλς αμ Γκροσγκλόκνερ και Χαϊλιγκενμπλούτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Άλπεις Κατηγορία:Βουνά της Αυστρίας
Εξέγερση του Μορέα (1453-1454)
Η εξέγερση του δεσποτάτου του Μορέα το 1453-1454 ήταν μια αποτυχημένη εξέγερση του λαού του Μορέα, εναντίον των αδελφών Θωμά και Δημήτριου Παλαιολόγου που εκείνη την περίοδο ήταν δεσπότες του τόπου.
Ο Μορέας ήταν κάτω από την ηγεμονία της βυζαντινής αυτοκρατορίας για αιώνες πριν από την εξέγερση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αρκετές χιλιάδες Αλβανοί είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή στα πλαίσια των βυζαντινών πολιτικών. Μετά από τη μάχη της Βάρνας το 1444, οι Οθωμανοί είχαν το ελεύθερο στα απομεινάρια της Bυζαντινής Aυτοκρατορίας, η οποία ήταν σε παρακμή για πάνω από έναν αιώνα. Στο 1446, οι Οθωμανοί εισέβαλαν στον Μορέα που διοικούνταν από τα δύο αδέλφια από κοινού, τους δεσπότες Κωνσταντίνο και Θωμά Παλαιολόγο. Η εισβολή αντιμετωπίστηκε με επιτυχία, αλλά με κόστος την ερήμωση της πελοποννησιακής υπαίθρου, καθώς οι Οθωμανοί μετέφεραν 60.000 Έλληνες στην Ανατολία.
Ο σουλτάνος Μουράτ Β΄, σύναψε συνθήκη ειρήνης με αποτέλεσμα οι διοικητές να πληρώνουν βαρύ φόρο υποτέλειας, δίνοντας ταυτόχρονα την υπόσχεση να μην αντιταχτούν στο μέλλον στους Οθωμανούς, καθώς ο Μουράτ είχε να ασχοληθεί με τις δικές του εσωτερικές συγκρούσεις
Μετά τον θάνατο του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου στην Κωνσταντινούπολη τον Οκτώβριο του 1448, ο αυτοκρατορικός θρόνος πέρασε στον Κωνσταντίνο, ο οποίος στέφθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1449 στον Μυστρά, πριν αναχωρήσει για την πρωτεύουσα. Δύο μήνες αργότερα, ανέλαβε το νέο ρόλο του στην Κωνσταντινούπολη ως αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος. Τα μικρότερα αδέρφια του, ο Θωμάς και Δημήτριος παρέμειναν στο δεσποτάτο του Μυστρά ως δεσπότες (κυβερνήτες) από κοινού. Παρά τις διαβεβαιώσεις που έδωσαν τα αδέρφια στον Κωνσταντίνο ότι θα στηρίξουν ο ένας στον άλλο, τόσο ο Θωμάς όσο και Δημήτριος διεκδίκησαν τα εδάφη ο ένας του άλλου. Επιπλέον προέβαλαν αξιώσεις στα ενετικά λιμάνια του Μορέα, αποξενώνοντας την μόνη δύναμη ικανή και πρόθυμη να τους βοηθήσει ενάντια στους Οθωμανούς. Η διένεξη έφτασε σε σημείο και οι δύο δεσπότες να ζητήσουν στρατιωτική βοήθεια από τους Τούρκους ο ένας εναντίον του άλλου. Κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, ο Μωάμεθ Β΄ εισέβαλε στο Μορέα και πάλι παραπλανητικά ώστε να προλάβει την αποστολή τυχόν βοήθειας στην Κωνσταντινούπολη από τα αδέρφια.
Η επανάσταση
Λίγο μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης και τον θάνατο του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου, 30.000 Αλβανοί υπό τον Μπούα ξεσηκώθηκαν κατά των δύο αδελφών, Θωμά και Δημητρίου, λόγω της χρόνιας ανασφάλειας του τόπου και λόγω του φόρου υποτέλειας που είχαν συμφωνήσει τα αδέρφια να πληρώνουν οι κάτοικοι του Μορέα στους Τούρκους. Τους Αλβανούς αργότερα ακολούθησαν και οι ντόπιοι Έλληνες, των οποίων ηγούνταν ο Μανουήλ Καντακουζηνός που χαιρετίστηκε από τους αντάρτες ως νέος δεσπότης του Μορέα. Όπως ήταν φυσικό οι αντάρτες ζήτησαν την βοήθεια των Ενετών, ενώ τα δύο αδέλφια ζήτησαν τη βοήθεια των Τούρκων, συγκεκριμένα του Μωάμεθ Β΄ για να καταστείλει την εξέγερση. Ωστόσο μια δεύτερη εξέγερση με επικεφαλής τον Ιωάννη Ασάνη Ζαχαρία, γιο του τελευταίου πρίγκιπα της Αχαΐας Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία ξεκίνησε, ο οποίος προέταξε τον τίτλο του πατέρα του ηγεμόνα της Αχαΐας επί Λατινικής αυτοκρατορίας. Πριν από την εξέγερση, ο Ζαχαρίας είχε φυλακιστεί προληπτικά από τον Θωμά Παλαιολόγο, αλλά κατάφερε να διαφύγει κατά τη διάρκεια των αναταραχών.
Όντας υποτελείς του σουλτάνου οι δεσπότες Παλαιολόγοι καλούν τουρκική βοήθεια, και ο Ομάρ, ο γιος του Οθωμανού διοικητή της Θεσσαλίας Τουραχάν μπέη έφτασε τον Δεκέμβριο του 1453 και αφού σημείωσε μια νίκη εναντίον των ανταρτών, αναχώρησε. Η εξέγερση όμως δεν υποχώρησε και τον Οκτώβριο του 1454 ο Τουραχάν ο ίδιος αναγκάστηκε να παρέμβει. Μετά από την κατάληψη μερικών φρουρίων από τους Οθωμανούς, ο επαναστάτες συνθηκολόγησαν. Ο Τουράχαν επέπληξε τα δύο αδέρφια για τις διαφορές τους και τους συμβούλεψε να κυβερνούν καλά. Στη συνέχεια ο στρατός αποχώρησε προσωρινά από την Πελοπόννησο. Ο φόρος υποτέλειας στους Τούρκους επανήλθε σταδιακά στα ίδια επίπεδα που ήταν πριν από την επανάσταση και τα αδέρφια συνέχισαν να κρέμονται πολιτικά και στρατιωτικά από τους Οθωμανούς. Λίγο αργότερα οι Οθωμανοί επανήλθαν και ως το 1461 με την κατάληψη του Κάστρου του Σαλμενίκου, ολόκληρος ο Μορέας έγινε οθωμανική κτήση για τους επόμενους 4 αιώνες. Από τους ηγέτες των ανταρτών, ο Πέτρος Μπούα έλαβε χάρη από τον Μωάμεθ και αργότερα έγινε εκπρόσωπος για τον αλβανικό λαό, ο Ζαχαρίας διέφυγε και κατέληξε συνταξιούχος στη Βενετία και αργότερα στην παπική αυλή, ενώ ο Καντακουζηνός δραπέτευσε και εξαφανίστηκε από την ιστορία.
Βιβλιογραφία
Μορεα Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού (αγγλικά: Indiana Jones and the Temple of Doom) είναι περιπέτεια αμερικανικής παραγωγής, του 1984. Είναι η δεύτερη ταινία της σειράς Ιντιάνα Τζόουνς και στη σκηνοθεσία και στον πρωταγωνιστικό ρόλο επιστρέφουν οι Στίβεν Σπίλμπεργκ και Χάρισον Φορντ αντίστοιχα. Αυτή τη φορά ο Ιντιάνα Τζόουνς φτάνει στην Ινδία και ένα απελπισμένο χωριό τού ζητάει να βρει μια μαγική πέτρα. Εκείνος δέχεται και κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του θα πέσει πάνω σε μια αίρεση που σχετίζεται με τη δουλεία παιδιών, τη μαύρη μαγεία και την ανθρωποθυσία. Η πλοκή της προηγείται χρονικά αυτής της ταινίας Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 23 Μαΐου του 1984 με μεγάλη ανταπόκριση στα ταμεία, αλλά αντίθετα με το πρώτο φιλμ οι κριτικές ήταν μεικτές.
Πλοκή
Η ταινία αρχίζει στη Σανγκάη του 1935, στο νάιτ κλαμπ Όμπι-Ουάν. Ο αρχαιολόγος Δρ. Τζόουνς (γνωστός ως Ιντιάνα Τζόουνς) έχει συμφωνήσει με τον γκάνγκστερ Λάο Τσε να του παραδώσει τα λείψανα του αυτοκράτορα Νουρχάτσι και να πάρει για αντάλλαγμα ένα μεγάλο διαμάντι. Η ανταλλαγή όμως τελικά δεν θα γίνει: δίχως να ξέρει, ο Τζόουνς πίνει ένα δηλητηριασμένο ποτό και ο Λάο, που έχει το αντίδοτο, φανερώνει ότι δεν έχει σκοπό να του δώσει ούτε αυτό, ούτε το διαμάντι. Ο Γου Χαν, φίλος του Τζόουνς, προσπαθεί να τον βοηθήσει, αλλά οι γκάνγκστερ του Λάο Τσε τον πυροβολούν. Προκαλώντας μια χαώδη κατάσταση στο νάιτ κλαμπ, ο Τζόουνς τελικά καταφέρνει να ξεφύγει μαζί με την τραγουδίστρια Γουίλυ Σκοτ, η οποία στο μεταξύ (ψάχνοντας το διαμάντι) είχε αποκτήσει το αντίδοτο. Έξω από το Όμπι-Ουάν ξεκινά κυνηγητό με τους γκάνγκστερ. Ο Τζόουνς και η Σκοτ καταφέρνουν να ξεφύγουν με αυτοκίνητο που οδηγεί άλλος ένας βοηθός του αρχαιολόγου: ο «Πιτσιρίκος», ένας μικρός Κινέζος.
Φτάνοντας στο αεροδρόμιο και σίγουροι ότι είναι πλέον ασφαλείς, παίρνουν αεροπλάνο με προορισμό το Δελχί. Το αεροπλάνο όμως ανήκει στον Λάο Τσε και έτσι την ώρα που κοιμούνται, οι πιλότοι τους εγκαταλείπουν παίρνοντας μαζί τους όλα τα αλεξίπτωτα και αφήνοντας το αεροσκάφος δίχως καύσιμα πάνω από τα Ιμαλάια. Η Γουίλι όμως ξυπνάει εγκαίρως και προειδοποιεί τους υπόλοιπους. Δίχως να έχουν άλλη επιλογή μπαίνουν σε μια λαστιχένια βάρκα και πηδούν από το αεροσκάφος, που δευτερόλεπτα μετά πέφτει και διαλύεται πάνω σε ένα βουνό. Οι επιβάτες επιβιώνουν την «προσγείωση» τους με τη βάρκα, η οποία βρίσκει την πορεία της στις απότομες πλαγιές του χιονισμένου βουνού, πέφτει σε βαθύ καταρράκτη και τελικά βγάζει τον Τζόουνς και την παρέα του στην όχθη ενός ποταμού της Ινδίας, όπου συναντούν έναν γέρο Ινδό.
Αυτός τους παίρνει μαζί τους στο χωριό του. Οι κάτοικοι του χωριού τους φιλοξενούν και τους διηγούνται ότι ο νέος μαχαραγιάς του Πάνκοτ Ζάλιμ Σιγκ τους έκλεψε τα παιδιά του χωριού για να τα χρησιμοποιήσει σε εξαναγκαστική εργασία στα ορυχεία του. Επίσης πήρε τη Σιβαλίγκα, την ιερή πέτρα που προστατεύει το χωριό. Πιστεύουν ότι οι ξένοι οδηγήθηκαν στο χωριό από τον θεό Σίβα για να πάνε στα ανάκτορα του Πάνκοτ, να απελευθερώσουν τα παιδιά και να επιστρέψουν τη Σιβαλίγκα. Αφού ένα βράδυ ο Τζόουνς ανακαλύπτει ένα αγόρι, που κατάφερε να δραπετεύσει από το ανάκτορο του Πάνκοτ, αποφασίζει να βοηθήσει τους χωριανούς.
Μετά από κουραστικό και περιπετειώδες ταξίδι μέσα στη ζούγκλα φτάνει με την παρέα του στο ανάκτορο του Πάνκοτ. Ο Τσάταρ Λαλ, ο πρωθυπουργός του μαχαραγιά του Πάνκοτ, τους δέχεται και τους καλεί σε γεύμα. Είναι εκεί επίσης ο βρετανός διοικητής του 11ου Ειδικού Σώματος Μπλάμπερτ, για επιθεώρηση σύμφωνα με τα λεγόμενά του. Στο μεταξύ η Γουίλι έχει εντυπωσιαστεί από το παλάτι και τα πλούτη του μαχαραγιά, ο οποίος όμως τελικά αποδεικνύεται ότι είναι ακόμη μικρό αγόρι.
Ο Τζόουνς συζητά με τον διοικητή και τον πρωθυπουργό για τους Θάγκι, οι οποίοι δρούσαν πριν έναν αιώνα στο Πάνκοτ και λάτρευαν τη θεά Κάλι κάνοντας ανθρωποθυσίες και για τους οποίους όπως λέει δεν έπαψαν να ακούγονται ιστορίες. Ο Μπλάμπερτ επιμένει ότι ο βρετανικός στρατός τους εξολόθρευσε όλους, ο πρωθυπουργός όμως νιώθει προσβεβλημένος. Τελικά μεσολαβεί ο μαχαραγιάς λέγοντας ότι ντρέπεται για αυτά που έγιναν στο παρελθόν και υπόσχεται ότι δε θα συμβούν ποτέ ξανά στο βασίλειό του. Ο Τζόουνς ζητά συγνώμη.
Μετά το γεύμα προσπαθεί να πλησιάσει τη Γουίλι, γλιτώνει όμως παρά τρίχα από απόπειρα δολοφονίας εις βάρος του από έναν άγνωστο που τον περιμένει στο δωμάτιο του. Κατόπιν ανακαλύπτει ένα κρυφό διάδρομο, ο οποίος είναι γεμάτος παγίδες. Φτάνοντας με την παρέα του στο τέλος του διαδρόμου, βρίσκει έναν υπόγειο ναό, όπου γίνεται μάρτυρας τελετής ανθρωποθυσίας των Θάγκι. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκονται ο μαχαραγιάς και ο πρωθυπουργός του Πάνκοτ. Επίσης ανακαλύπτουν εκεί την ιερή πέτρα του χωριού, δίπλα σε δυο άλλες. Τα παιδιά του χωριού χρησιμοποιούνται ως εργάτες στα ορυχεία, όπου ψάχνουν τις υπόλοιπες δύο των συνολικά πέντε ιερών πετρών, ώστε οι αιμοβόροι Θάγκι να γίνουν παντοδύναμοι.
Αυτοί όμως ανακαλύπτουν τον Τζόουνς και την παρέα του και τους χωρίζουν. Στέλνουν τον πιτσιρίκο στα ορυχεία με τα άλλα παιδιά και αποφασίζουν να θυσιάσουν τη Γουίλι. Τον Τζόουνς τον αναγκάζουν να πιει το αίμα της Κάλι και κατόπιν πέφτει στον «μαύρο ύπνο Κάλι-Μα», γίνεται δηλαδή άθελά του ένας από τους Θάγκι και αρχίζει τις προετοιμασίες για τη θυσία της Γουίλι. Ο πιτσιρίκος καταφέρνει να ξεφύγει από τα ορυχεία και εγκαίρως συνεφέρει τον Τζόουνς με ένα δαυλό. Ο Τζόουνς σώζει τη Γουίλι και παίρνει μαζί του τις τρεις ιερές πέτρες.
Ξεκινά ένα ανελέητο κυνηγητό, στο τέλος του οποίου ο σαμάνος των Θάγκι σκοτώνεται και ο βρετανικός στρατός σώζει τον Τζόουνς και την παρέα του και διαλύει τους Θάγκι. Επιστρέφουν τα παιδιά και την ιερή πέτρα στο χωριό, όπου τους υποδέχονται σαν ήρωες.
Πρώτα Στάδια
Οι Τζορτζ Λούκας και Στίβεν Σπίλμπεργκ είχαν πολλές ιστορίες για το δεύτερο μέρος του Ιντιάνα Τζόουνς. Στον Ναό του Χαμένου Θησαυρού ήθελαν να δώσουν πιο σκοτεινό τόνο και αποφάσισαν η πλοκή να εξελίσσεται πριν την πρώτη ταινία καθώς ο Λούκας δεν ήθελε οι Ναζί να είναι και πάλι οι κακοί της υπόθεσης. Ο Σπίλμπεργκ αρχικά ήθελε τον χαρακτήρα της Μάριον Ρέιβενγουντ να επιστρέφει και ο πατέρας ης Άμπνερ Ρέιβενγουντ να θεωρείται πιθανός νέος χαρακτήρας. Ο Λούκας σκέφτηκε σαν εναρκτήρια σκηνή τον Ιντιάνα Τζόουνς πάνω σε μια μοτοσικλέτα στο Σινικό Τείχος. Εκεί θα ανακάλυπτε ένα Χαμένο Κόσμο που θα κρύβονταν μέσα δεινόσαυροι αλλά οι κινεζικές αρχές δεν έδωσαν άδεια για να κάνουν τα γυρίσματα και έτσι σαν κεντρική πλοκή σκέφτηκε τον Βασιλιά Μαϊμού. Ο Λούκας έγραψε επίσης και ένα προσχέδιο που περιλάμβανε ένα στοιχειωμένο κάστρο στη Σκωτία αλλά ο Σπίλμπεργκ θεώρησε ότι θα είναι παρόμοιο με το Poltergeist. Έτσι, ο στοιχειωμένος πύργος άλλαξε σε δαιμονικό ναό στην Ινδία.
Οι Χιούικ και Κατζ πέρασαν τέσσερις μέρες συζητώντας μαζί με τους Σπίλμπεργκ και Λούκας την κεντρική ιστορία. Η αρχική ιδέα του Λούκας για το γυναικείο χαρακτήρα να είναι μια παρθένα πριγκίπισσα δεν άρεσε στους υπόλοιπους. Οι Χιούικ και Κατζ παρέδωσαν ένα 20σέλιδο προσχέδιο τον Μάιο του 1982 με τίτλο Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Θανάτου. Το προσχέδιο περιείχε σκηνές που δεν συμπεριλήφθηκαν στην πρώτη ταινία. Το πρώτο σενάριο δόθηκε τον Αύγουστο του 1982 ενώ το δεύτερο τον Σεπτέμβριο. Οι Μπλάμπαρτ, Κατάρ Λαλ και το Αγόρι Μαχαραγιάς αρχικά είχαν πιο σημαντικούς ρόλους. Μια σκηνή με σκυλομαχίες διαγράφηκε καθώς και το αίμα της Κάλι που μετέτρεπε αυτούς που το πίνανε σε ζόμπι και τέλος ο τίτλος άλλαξε σε Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού. Μέχρι τον Απρίλιο του 1983 οι Χιούικ και Κατζ έκαναν συνέχεια αλλαγές στο τελευταίο σενάριο που τελικά γυρίστηκε.
Κάστινγκ
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ ήθελε την Κάρεν Άλλεν να επαναλάβει τον ρόλο της ως Μάριον Ρέιβενγουντ αλλά μαζί με τον Τζορτζ Λούκας τελικά αποφάσισαν ότι κάθε ταινία θα περιλαμβάνει διαφορετική γυναίκα για τον Ιντιάνα Τζόουνς. Η Κάρεν Άλλεν πάντως επέστρεψε το 2008 στο Ιντιάνα Τζόουνς και το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου. Πριν πάρει τον ρόλο της Γουίλι η Κέιτ Κάπσο, μια από τις πρώτες επιλογές ήταν η Σάρον Στόουν. Για τον ρόλο του Πιτσιρίκου έγινε ανοιχτή ακρόαση. Ο Τζόναθαν Κι Κουάν πήγε με τον αδερφό του, όχι για να κάνει δοκιμαστικό αλλά για να δώσει ηθική υποστήριξη. Τράβηξε όμως την προσοχή του διευθυντή κάστινγκ επειδή έλεγε στον αδερφό του όλη την ώρα τι να κάνει και τι να μην κάνει στην οντισιόν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιντιάνα Τζόουνς Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1984 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lucasfilm Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σρι Λάνκα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φλόριντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουάσινγκτον (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες πρίκουελ Κατηγορία:Ταινίες Ιντιάνα Τζόουνς
Μοντρέιγ (Πα-ντε-Καλαί)
Το Μοντρέιγ (Γαλλικά: Montreuil), ονομάζεται και Μοντρέιγ-συρ-Μερ, είναι γαλλική κοινότητα που βρίσκεται στο νομό Πα-ντε-Καλαί στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς.
Παρά τον μικρό πληθυσμό του (2.014 κάτοικοι κατά την απογραφή το 2017 ) και τη μικρή του περιοχή, το Μοντρέιγ είναι σημαντική κοινότητα, δεδομένου ότι είναι υπονομαρχία (μαζί με μεγάλες πόλεις όπως το Καλαί, η Βουλώνη, η Μπετύν και το Λανς) καθώς και η πρωτεύουσα μιας επαρχιακής περιφέρειας που συγκεντρώνει 164 δήμους, μερικοί από τους οποίους είναι πολύ πιο πυκνοκατοικημένοι, όπως οι κοινότητες Μπερκ και Ετάπλ.
Τυπική κωμόπολη με πλούσια ιστορία, γνωστή κυρίως για τις οχυρώσεις και τα τείχη του που χρονολογούνται από τον 13ο και τον 17ο αιώνα, έχει γίνει ένα από τα κύρια τουριστικά μέρη της περιοχής και έχει λάβει πολλές ετικέτες.
Τοπωνυμία
Από το τέλος του 1793 έως τις αρχές του 1795, το Μοντρέιγ άλλαξε το όνομά του σε Μοντάνι-συρ-Μερ (Βουνό-στη-θάλασσα). Η πόλη ξαναπήρε το παλιό της όνομα στις 5 Φεβρουαρίου 1795 μετά από αναφορά του Γενικού Συμβουλίου προς τη Συμβατική που δικαιολόγησε την επαναφορά από τις «δυσκολίες που προκύπτουν από αυτήν την αλλαγή».
Το επίσημο όνομα της πόλης είναι Μοντρέιγ. Ωστόσο, χρησιμοποιείται συχνά το όνομα Μοντρέιγ-συρ-Μερ (Μοντρέιγ-στη-Θάλασσα). Αυτή η ονομασία εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από ορισμένους, σε σχέση με την ιστορία της πόλης και για να τη διαφοροποιήσει από την κοινότητα Μοντρέιγ στο νομό του Σεν-Σαιν-Ντενί, το οποίο συνήθως ονομάζεται «Μοντρέιγ-σου-Μπουά».
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ|Το Μοντρέιγ στα δυτικά της κοιλάδας του ποταμού Κανς Το Μοντρέιγ είναι μια κωμόπολη που βρίσκεται στο νομό Πα-ντε-Καλαί στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς. Βρίσκεται 30 χλμ νότια της Βουλώνης, 40 χλμ βόρεια της Αμπεβίλ, 75 χλμ δυτικά του Αράς και 185 χλμ βόρεια του Παρισιού.
Το Μοντρέιγ βρίσκεται σε ένα ακρωτήριο με θέα στον ποταμό Κανς, 10 χλμ. από την Ετάπλ, όπου ο ποταμός εκβάλλει στη Μάγχη, και βρίσκεται σε προνομιακή γεωγραφική θέση, πολύ κοντά στην παράκτια ζώνη της βορειοανατολικής Γαλλίας, την Κοτ ντ'Οπάλ.
Αν και απέχει περίπου από 10 χλμ. από τη θάλασσα, το Μοντρέιγ ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα λιμάνι πρωταρχικής σημασίας. Τα καράβια έπλεαν τον ποταμό Κανς προς το λιμάνι της κοινότητας, το οποίο σήμερα επιτρέπει μόνο την πλοήγηση των αλιευτικών σκαφών και καγιάκ. Αυτή η ιδιαιτερότητα εξηγεί το κοινό όνομα Μοντρέιγ-συρ-Μερ. Το 987, όταν ο Ούγος Καπέτος ανήλθε στο θρόνο της Γαλλίας, ήταν το μοναδικό λιμάνι του βασιλικού τομέα.
Ιστορικά ανήκει στην Πικαρδία, συμπεριλαμβάνεται στο νομό Πα-ντε-Καλαί από το 1790, στη συνέχεια στην περιοχή Νορ-Πα-ντε-Καλαί το 1972 και από την 1η Ιανουαρίου 2016, στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς.
Ιστορία
μικρογραφία|Το άγαλμα του Άγγλου στρατάρχη [[Ντάγκλας Χέιγκ,έξω από το θέατρο του Μοντρέιγ]] Το Μοντρέιγ ήταν η έδρα του Βρετανικού Στρατού στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου από τον Μάρτιο του 1916 έως τον Απρίλιο του 1919. Το άγαλμα του Άγγλου στρατάρχη Ντάγκλας Χέιγκ βρίσκεται έξω από το θέατρο της κοινότητας.
Λογοτεχνία
Ο Λώρενς Στερν επισκέφθηκε την πόλη το 1765. Αφηγήθηκε την επίσκεψή του μέσα από τα μάτια του αφηγητή του μυθιστορήματός του «Ένα συναισθηματικό ταξίδι στη Γαλλία και την Ιταλία» (1768).
Το Μοντρέιγ είναι το σκηνικό για το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος του Βικτόρ Ουγκώ Οι Άθλιοι. Ο πρωταγωνιστής, Ζαν Βαλζάν (Γιάννης Αγιάννης) και αργότερα με το όνομα κύριος Μαγδαληνής, είναι για μερικά χρόνια ο δήμαρχος του Μοντρέιγ, καθώς και ιδιοκτήτης του τοπικού εργοστασίου, και εκεί είναι όπου η Φαντίν ζει, εργάζεται και αργότερα γίνεται πόρνη πριν πεθάνει στο τοπικό νοσοκομείο. Ο Ουγκώ είχε περάσει αρκετές διακοπές στο Μοντρέιγ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ω-ντε-Φρανς Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Τζιμ Κέννεϊ
Ο Τζέιμς Φράνσις Κέννεϊ (αγγλ. James "Jim" Francis Kenney, 7 Αυγούστου 1958), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως 99ος Δήμαρχος της Φιλαδέλφειας από το 2015. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Φιλαδέλφεια (Πενσυλβάνια) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι της Φιλαδέλφειας (Πενσυλβάνια)
Εκστρατεία του Ιμπραήμ στη Μάνη
Η εκστρατεία του Ιμπραήμ στη Μάνη ήταν πολεμική σύγκρουση που έλαβε χώρα το καλοκαίρι 1826 στο πλαίσιο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ο Ιμπραήμ ως επικεφαλής των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων της Πελοποννήσου επιχείρησε να καταλάβει τη Μάνη, η οποία αποτελούσε βασικό προπύργιο της Επανάστασης. Οι Έλληνες απέκρουσαν με μεγάλη επιτυχία όλες τις επιθέσεις του Ιμπραήμ και υπερασπίστηκαν αποτελεσματικά τη Μάνη, σημειώνοντας μεγάλες νίκες στις μάχες της Βέργας, του Διρού και του Πολυαράβου. Η επιτυχία αυτή των Ελλήνων συνεισέφερε καθοριστικά στην επιβίωση της Επανάστασης, καθώς κερδήθηκε πολύτιμος χρόνος εν όψει της πολιτικής επίλυσης του Ελληνικού Ζητήματος με την αναγνώριση της Ελλάδας ως ανεξάρτητου κράτους.
Αίτια - η κατάσταση της Επανάστασης μετά την άλωση του Μεσολογγίου
Μετά την άλωση του Μεσολογγίου τον Aπρίλιο του 1826 από τις ενωμένες δυνάμεις του Ιμπραήμ και του Κιουταχή, η Ελληνική Επανάσταση απέμεινε να στηρίζεται σε λίγες εστίες. Στη Στερεά Ελλάδα οι Έλληνες διατηρούσαν την Aκρόπολη των Aθηνών, ενώ στο Αιγαίο κρατούσαν η Ύδρα και οι Σπέτσες. Τα επαναστατικά προπύργια της Πελοποννήσου ήταν η περιοχή του Ναυπλίου, η Μονεμβασιά, η μονή του Μεγάλου Σπηλαίου και η Μάνη. Αν η Μάνη υποτασσόταν στον Ιμπραήμ, ο οποίος ήδη είχε επανακάμψει στην Πελοπόννησο τον Μάιο, η Επανάσταση πιθανότατα θα έσβηνε, καθώς τα λίγα υπόλοιπα προπύργιά της θα έπεφταν πολύ ευκολότερα. Aπό την άλλη πλευρά, αν η Μάνη κρατούσε, θα τροφοδοτούσε συνεχώς με το ισχυρό στρατιωτικό της δυναμικό τις δυνάμεις του Κολοκοτρώνη, θα αποτελούσε καταφύγιο για τα κυνηγημένα γυναικόπαιδα του Μοριά και θα γινόταν αγκάθι στα νώτα του Ιμπραήμ στην προσπάθειά του να καταλάβει τις υπόλοιπες ελεύθερες περιοχές της Πελοποννήσου. Συνεπώς, ο στρατηγικότατος Ιμπραήμ έθεσε τη Μάνη ως πρωταρχικό του αντικειμενικό στόχο με την επάνοδό του στην Πελοπόννησο.
Οι δύο στρατοί – σύνθεση, οργάνωση και σημαίνοντες αρχηγοί
Οι Μανιάτες μετά την άρνησή τους να συνθηκολογήσουν άρχισαν τις στρατιωτικές προπαρασκευές. Η Μάνη είχε κρατηθεί εκτός του προηγηθέντος εμφυλίου σπαραγμού και διατήρησε έτσι αλώβητες τις δυνάμεις της εν όψει της επίθεσης του Ιμπραήμ. Ο Δικαίος Βαγιακάκος υπολογίζει τη συγκεντρωμένη δύναμη των Ελλήνων στη Μάνη σε 5.000. Στρατιωτικοί αρχηγοί των Μανιατών ήταν ο Γεωργάκης Μαυρομιχάλης, ο Ιωάννης Μαυρομιχάλης (αδελφός του Πετρόμπεη), ο γιός του τελευταίου Ηλίας Μαυρομιχάλης, ο Διονύσιος Μούρτζινος, ο Τζανετάκης Γρηγοράκης, ο Aθανασούλης, ο Κουμουντουράκης, ο Πανάγος Κυβέλος και ο Νικόλαος Χρηστέας. Στη Μάνη είχαν καταφύγει και πολλοί Μεσσήνιοι πολεμιστές με αρχηγούς τον Μητροπέτροβα, τον Παπατσώνη, τον Γκρίτζαλη, τον Καμαριώτη, τον Δαρειώτη και τον Πουλόπουλο, Ήλειοι με αρχηγούς τούς Ναθαναήλ και Σπυρίδωνα Aνδρικόπουλο και 60 Κρήτες.
Οι Έλληνες υπερείχαν των Αιγυπτίων σε πολεμική πείρα και σε φρόνημα, καθώς οι πρώτοι μάχονταν για την ελευθερία τους, ενώ οι δεύτεροι για τα χρήματα. Επιπλέον, οι Μανιάτες είχαν άριστη γνώση του εδάφους της περιοχής τους. Aπό την άλλη πλευρά, υστερούσαν σε πυρομαχικά, αφού τούς έλειπαν μέχρι και οι τάπες για να γεμίζουν με μπαρουτόβολα τα όπλα τους, ενώ στερούνταν και ενιαίας ηγεσίας.
Μάχη της Βέργας (22-24 Ιουνίου 1826)
Οι Μανιάτες, προκειμένου να δυσχεράνουν την προέλαση του Ιμπραήμ, ύψωσαν στο στενό πέρασμα του Aλμυρού, πού ελέγχει την είσοδο πρός τη Δυτική Μάνη, ένα τείχισμα που ονομάστηκε Βέργα. Το «τείχος» είχε ύψος 1,5 έως 2 μ. και μήκος περί τα 1.800 μ. και εκτεινόταν από την ακτή του Μεσσηνιακού κόλπου μέχρι τις πλαγιές του βουνού της Σελίτσας. Το κύριο σώμα του στρατού του Ιμπραήμ κινήθηκε υπό τον Κεχαγιά την αυγή της 22ας Ιουνίου 1826 πρός τη Βέργα, ενώ ο ο Ιμπραήμ ηγήθηκε ταυτόχρονης αντιπερισπαστικής ενέργειας με 1.500-2.000 άνδρες μέσω θαλάσσης. Η ενέργεια αυτή είχε στόχο να υπερκεράσει τη γραμμή άμυνας των Ελλήνων και οδήγησε στη μάχη του Διρού πού ιστορείται παρακάτω, όπου σύμφωνα με πολλές πηγές συμμετείχε και ο ίδιος ο Ιμπραήμ. Ο αντιπερισπασμός του Ιμπραήμ δεν έπιασε, διότι οι κύριες δυνάμεις των Ελλήνων παρέμειναν οχυρωμένες στην Βέργα, και έτσι η μάχη της Βέργας ξέσπασε σφοδρά.
Σύμφωνα με τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, οι επτά χιλιάδες Αιγύπτιοι υπό τον Κεχαγιά εφόρμησαν αρχικά τρεις φορές κατά μέτωπον, αλλά υποχώρησαν ισάριθμες φορές εξαιτίας των πυκνών και εύστοχων πυρών των Ελλήνων. Ο ίδιος ιστορικός αφηγείται ότι στη συνέχεια οι Αιγύπτιοι επιχείρησαν ελιγμό ώστε να επιπέσουν στα νώτα των Ελλήνων, αλλά απέτυχαν και πάλι, αφήνοντας 100 νεκρούς μετά από δεκάωρη μάχη, έναντι μόλις 4 νεκρών των Ελλήνων. Ο Δικαίος Βαγιακάκος ανεβάζει τις κατά κύματα επιθέσεις των Αιγυπτίων την 22α Ιουνίου σε 9. Τα ούτως ή άλλως λιγοστά πυρομαχικά των αμυνόμενων άρχισαν να εξαντλούνται. Εκείνη τη στιγμή, καθοριστικό ρόλο για την έκβαση της μάχης έπαιξε ο ελιγμός ανώνυμου Μανιάτη οπλαρχηγού από τα Σκυφιάνικα, ο οποίος με είκοσι άνδρες εξήλθε από το ύψωμα Καστράκι και έφτασε έρποντας στα νώτα της αριστερής πτέρυγας των Αιγυπτίων. Οι Σκυφιάνοι εξαπέλυσαν τότε καταιγισμό πυρών, ο οποίος αιφνιδίασε το αριστερό άκρο των Αιγυπτίων και το ανάγκασε σε άτακτη υποχώρηση. Ο πανικός μεταδόθηκε σε όλη την παράταξη και οι Έλληνες εκμεταλλευόμενοί τον πήδησαν έξω από το τείχος και καταδίωξαν τούς Αιγύπτιους με τα ξίφη ως την Ἁγία Σιών. Έτσι έληξε η πρώτη μέρα της μάχης. Aπό τούς Έλληνες διακρίθηκαν ο Ηλίας Μαυρομιχάλης (γιός του Ιωάννη), οι αρχιμανδρίτες Δανιήλ Κουλουφάκος και Προκόπιος Γκιουλέας και ο αρχίατρος Σκαρπαλεζάκης.
Την 24η Ιουνίου, οι Αιγύπτιοι έφθασαν με νέες επιθέσεις σε απόσταση αναπνοής από το τείχος. Όμως, οι τοποθετημένοι στο ύψωμα της Ἁγίας Τριάδας Μανιάτες αντεπιτέθηκαν εναντίον του δεξιού άκρου των Αιγυπτίων δίπλα στην ακροθαλασσιά. Αυτό οδήγησε σε γενική αντεπίθεση των Ελλήνων πού χτύπησαν τους Αιγύπτιους με «απαραδειγμάτιστη γενναιότητα» (δηλαδή απαράμιλλη) και τους έτρεψαν σε φυγή.
Μετά από αυτά τα συμβάντα, οι Έλληνες αποφάσισαν να επιχειρήσουν αιφνιδιαστική επίθεση, αλλά ο Ιμπραήμ, πού στο μεταξύ είχε επανέλθει στον Aλμυρό, αντιλήφθηκε μάλλον το σχέδιό τους και υποχώρησε πρός την Καλαμάτα, όπως γράφει το ανακοινωθέν της 27ης Ιουνίου. Έτσι, η μάχη της Βέργας έληξε με νίκη των Ελλήνων, πού απέκρουσαν σθεναρά την πρώτη κατά μέτωπο επίθεση του Ιμπραήμ εναντίον της Μάνης.
Μάχη του Διρού (21-23 ή 22-24 Ιουνίου 1826)
Όπως προαναφέρθηκε, ταυτόχρονα με την κύρια επίθεση στον Aλμυρό, ο Ιμπραήμ επιχείρησε αντιπερισπασμό μέσω θαλάσσης. Δεν υπάρχει συμφωνία για το πότε άρχισε η επιχείρηση, την 21η ή την 22α Ιουνίου. Τη νύχτα της 21ης πρός 22α Ιουνίου ή της 22ας πρός 23η Ιουνίου, δεκατέσσερα μεταγωγικά πλοία του Ιμπραήμ συνοδευόμενα από δύο πολεμικά προσάραξαν στον όρμο του Διρού, όπου και τα γνωστά σπήλαια, και αποβίβασαν 1.500-2.000 πολεμιστές. Aντικειμενικός σκοπός του στρατεύματος αυτού ήταν η κατάληψη των οχυρών χωριών Τσίμοβα (Aρεόπολη), Πύργος και Χαριά. Ωστόσο, ενώ οι Αιγύπτιοι είχαν αρχικά το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού μέσα στη νύχτα, παρέμειναν οχυρωμένοι όλη τη νύχτα στο ύψωμα Τσουμπάρι και δεν προχώρησαν.
Κυβερνήτης σημαίας
Ο όρος Κυβερνήτης Σημαίας ή Πλοίαρχος Σημαίας ή και ορθότερα Καπετάν ντε λα παντιέρα χαρακτήριζε παλαιότερα τον αλλοδαπό Πλοίαρχο ή Κυβερνήτη κρατικού εμπορικού ή πολεμικού πλοίου. Ο όρος είναι ισπανικός και ήταν ευρύτατα διαδεδομένος στις χώρες της Μεσογείου. Η πρόσληψη αυτών γίνονταν από τον Βασιλέα ή και από ναύαρχο δικής του επιλογής και ευθύνης.
Εκστρατεία του Ιμπραήμ στη Μάνη
Μάχη του Διρού (21-23 ή 22-24 Ιουνίου 1826)
Τα ξημερώματα της 22ας ή της 23ης Ιουνίου, οι Αιγύπτιοι, αφού άφησαν μικρή φρουρά στο Τσουμπάρι, χωρίστηκαν σε τρία τμήματα και επιχείρησαν να εισβάλουν στη Δυτική Μάνη. Τό πρώτο τμήμα κατευθύνθηκε πρός Πύργο και Χαριά, το δεύτερο πρός την Aρεόπολη, ενώ ένα μικρό τρίτο τμήμα προωθήθηκε στα ενδότερα πρός την Καυχιόνα. Το βάρος της άμυνας των οικισμών πού δέχθηκαν επίθεση σήκωσαν οι κάτοικοι πού είχαν μείνει πίσω, καθώς οι περισσότεροι πολεμιστές υπερασπίζονταν τη Βέργα όπως ιστορήθηκε παραπάνω. Στη Χαριά, το χωριό ήταν αφύλακτο και αρχικά πυρπολήθηκε από τούς Αιγυπτίους, γιατί οι κάτοικοι δεν είχαν ειδοποιηθεί και κοιμώνταν στα αλώνια λόγω θερισμού. Ωστόσο, οι μάχιμοι οργανώθηκαν άμεσα μόλις εκδηλώθηκε η επίθεση, αντεπιτέθηκαν και απώθησαν τούς Αιγύπτιους στη δυτική άκρη του χωριού. Aντίθετα, οι κάτοικοι του Πύργου ήταν ειδοποιημένοι από τον πρωτοσύγγελο Ριγανάκο και προέβαλαν άγρια αντίσταση στον πύργο του Γιανουκάκου, όπου είχαν οχυρωθεί αρειμάνιοι γέροντες. Το αιγυπτιακό τμήμα πού προέλασε πρός την Aρεόπολη έφτασε στα Τσαλαπιάνικα, όπου σύναψε μάχη με νέους και γέροντες πού είχαν οχυρωθεί στους πύργους των Κουτσιλιέρη, Ντρουφάκου, Κουτράκου, Ρεμπάκου και Πικουλάκη. Στο μεταξύ, ειδοποιήθηκαν τα γύρω χωριά και έσπευσαν σε βοήθεια των οχυρωμένων 300 πολεμιστές, με προεξάρχοντες τον Καβαλλιεράκη, τον Καπετανάκη, τον Φελούρη και τον Μιχαλέα. Η μάχη ήταν πεισματώδης και οι Αιγύπτιοι ανοχύρωτοι βάλλονταν από παντού. Έτσι, αναγκάστηκε τόσο η συγκεκριμένη φάλαγγα όσο και αυτή της Χαριάς και του Πύργου να υποχωρήσουν πρός τον Διρό και να ανασυνταχθούν για νέα επίθεση την επόμενη μέρα.