cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανατολική Επαρχία (Ζάμπια)
Γεωγραφία
Η Ανατολική Επαρχία είναι η ανατολικότερη επαρχία της Ζάμπιας, εξ ου και το όνομα. Καλύπτει όλη την ανατολική πλευρά της χώρας. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με τη Βόρεια Περιφέρεια, στα νοτιοδυτικά με την Κεντρική Επαρχία και την Λουσάκα, στα ανατολικά με τη Βόρεια και την Κεντρική Περιφέρεια του Μαλάουι.
Η επαρχία βρίσκεται ανάμεσα στον Ποταμό Λουάνγκουα και τα σύνορα με το Μαλάουι.
Έχει συνολική έκταση 69.106 τ.χλμ..
Συνοικίες
thumb|left|250px|Οι συνοικίες της Ανατολικής Επαρχίας
Η Ανατολική Επαρχία διαιρείται σε 8 συνοικίες:
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η Ανατολική Επαρχία έχει 1.306.873 κατοίκους, ποσοστό σχεδόν 13 % του συνολικού πληθυσμού της Ζάμπια.
Τουρισμός
Ο τουρισμός δεν είναι αμελητέος. Η Ανατολική Επαρχία είναι ένα από τα μέρη της Ζάμπιας με το μεγαλύτερο τουρισμό, ιδιαίτερα στον Ποταμό Λουάνγκουα.
Οικονομία
Η οικονομία της επαρχίας βασίζεται στην γεωπονία που πραγματοποιείται στο οροπέδιο της επαρχίας.
Πάρκα και Προστατευμένες Περιοχές
Τα κυριότερα πάρκα της Ανατολικής Επαρχίας είναι τα ακόλουθα :
Παραπομπές
Ανατολικη
Γκιγιώμ ντε Μοντρέιγ
Ο Γκιγιώμ ντε Μοντρέιγ (γαλλικά: Guillaume de Montreuil), (πέθανε πριν το 1068), ήταν Νορμανδός τυχοδιώχτης και Δούκας της Γκαέτα το 1064. Από τον Αμάτο του Μόντε Κασσίνο περιγράφεται ως «εξαιρετικός ιππότης, μικρός σε ανάστημα, που ήταν πολύ ισχυρός, δυνατός και γενναίος» και από τον Οδερκίκο Βιτάλι ως «ο καλός Νορμανδός» (Λατινικά: le bon Normand).
Στην Ιταλια
Ο Γκιγιώμ έφυγε από τη Νορμανδία για την Ιταλία πριν από το 1056. Σε κάποιο σημείο ένωσε τις δυνάμεις του με τον Ριχάρδο Α΄ Ντρέγκοτ, ο οποίος έγινε πρίγκιπας της Κάπουα το 1058. Ο Ριχάρδος υιοθέτησε τον Γκιγιόμ ως γιο του και του έδωσε την κόρη του σε γάμο. Ο Ριχάρδος παραχώρησε στον γαμπρό του τις μη κατακτημένες κομητείες της Μαρσία, Καμπανίας και Ακουΐνο ως μέρος της προίκα της, δίνοντας στον Γκιγιόμ τον τίτλο του Δούκα της Γκαέτα. Στη συνέχεια, ο πρίγκιπας παραχώρησε τον έλεγχο της Γκαέτα στον Γκιγιώμ ο οποίος σύντομα εξεγέρθηκε και προσπάθησε να χωρίσει τη σύζυγό του και μετά σχεδίαζε να παντρευτεί τη Δούκισσα Μαρία, χήρα του Ατενούλφου Α΄, τον πρώην Δούκα της Γκαέτα. Ένωσε τις δυνάμεις του μαζί με τον Κόμη Ατενούλφο του Ακίνο, Λάντο, Κόμη του Τραέττο και τον γιο του Λάντο, Πέτρο για να απελευθερωθούν από τον έλεγχο του Πρίγκιπα Ριχάρδου και να κρατήσουν τα κάστρα τους. Ο Γκιγιώμ έλαβε κάποια βοήθεια από φίλους στην Απουλία που αποτελούσαν δωρεές και ιππότες για να τον στηρίξουν και επέστρεψε για να κρατήσει τον Τραέττο εναντίον του πρίγκιπα. Ο πρίγκιπας με τη σειρά του στρατοπέδευσε κοντά στο Τραέττο πέρα ​​από τον ποταμό Γκαριγκλιάνο και για μήνες οι δύο πλευρές ασχολήθηκαν με μικρές αψιμαχίες. Τελικά, χωρίς προμήθειες ο Γκιγιώμ και οι σύντροφοί του έφυγαν από το Τραέττο για το Ακουίνο, όπου χώρισαν κι επέστρεψαν στις βάσεις τους. Ο Γκιγιώμ επέστρεψε στο κάστρο του Πιεντιμόντε προσπαθώντας να μαζέψει προμήθειες, αλλά με λίγη επιτυχία.
Στη συνέχεια ο Ριχάρδος ξεκίνησε για να διαλύσει τον συνασπισμό μεταξύ Γκιγιώμ, Ατενούλφου, Λάντο και της Δούκισσας Μαρίας. Έπεισε τη Μαρία να παντρευτεί τον γιο του, Ζουρντέν, ο οποίος προσφέρει στη δούκισσα κι εκείνη το έκανε εύκολα αποδεκτό. Στη συνέχεια, ο πρίγκιπας προσέφερε στον Λάντο το χέρι μιας άλλης κόρης του, την οποία ο Λάντο δέχτηκε ταπεινά. Στη συνέχεια τον έκανε δούκα στη θέση του Γκιγιώμ. Ο Γκιγιόμ ήταν ακόμα παντρεμένος με την κόρη του πρίγκιπα και με τη μεσολάβηση των φίλων του, ζήτησε τη συγχώρεση του πρίγκιπα. . Ο πρίγκιπας επέστρεψε τη σύζυγο του Γκιγιόμ και του έδωσε πλούτη χωρίς να υπάρχει καμία περαιτέρω αναφορά ότι έγινε ξανά δούκας. Επίσης οι αγρότες του κάστρου του Πιεδημόντε εξεγέρθηκαν και σκότωσαν την φρουρά που είχε αφήσει εκεί ο Γκιγιώμ.
Ο Γκιγιώμ επαναστάτησε εναντίον του Πρίγκιπα Ριχάρδου για δεύτερη φορά. Υπέθεσε ότι μπορούσε να βασιστεί στον πάπα που αντιτίθεται στον Ριχάρδο, οπότε άρχισε να λεηλατεί τις πόλεις του Ριχάρδου. Ο Ριχάρδος τότε έστειλε τον γιο του Ζουρντέν εναντίον του Γκιγιόμ με διακόσια εξήντα ιππότες. Χωρίς να μπορέσει να εντοπίσει τον Γκιγιώμ ή τα στρατεύματά του, ο Ζουρντέν και οι ιππότες του έκαναν επιδρομές στα εδάφη του Γκιγιώμ και πραγματοποίησαν πολλές λεηλασίες. Εν τω μεταξύ ο Γκιγιόμ έλειπε στη Ρώμη και κατά την επιστροφή του ζήτησε να του επιστραφούν τα ζώα που είχαν πάρει κατά τις λεηλασίες και ότι δεν ήταν λεηλασία αλλά ληστεία. Ο Ζουρντέν αρνήθηκε να και ισχυρίστηκε ότι ο Γκιγιώμ παραβίασε τον όρκο του. Ο Γκιγιόμ εξαγριωμένος με αυτή την απάντηση πήρε οκτακόσιους ιππότες και τριακόσιους πεζικό και επιτέθηκε στον Ζουρντέν. Σύμφωνα με τον Αμάτο, ο Ζουρντέν και οι ιππότες του έφυγαν από τη μάχη μετά από απώλειες και στις δύο πλευρές. Ο Γκιγιώμ επέστρεψε στη συνέχεια στο Ακουίνο. Στη συνέχεια, ο πρίγκιπας Ριχάρδος ζήτησε βοήθεια από τον Δούκα Ροβέρτο για να αντιμετωπίσει τον Γκιγιόμ, αλλά προτού οργανωθεί κάτι, έμαθε ότι ο Γκιγιώμ είχε πεθάνει.
Παπική υπηρεσία
Ο Γκιγιώμ ανέλαβε υπηρεσία υπό τον Πάπα Αλέξανδρο Β΄ ως διοικητής (Γονφαλονιέρος) των παπικών δυνάμεών του. Ήταν διοικητής των ρωμαϊκών στρατευμάτων, με το έμβλημα του Αγίου Πέτρου κατά την κατάκτηση των εύφορων πεδιάδων της Καμπανίας. Οι κάτοικοι ήταν σχισματικοί, και είχαν αποκοπεί από την Καθολική Εκκλησία. Ο Γκιγιώμ, με τα όπλα, τους ανάγκασε να αποδεχτούν την εξουσία του Πάπα. Ο Γκιγιώμ συμμετείχε στην Σταυροφορία για την Ανακατάληψη της Ισπανίας, στην Τζιρόνα στην Καταλονία της Ισπανίας, υπεύθυνος για στρατεύματα που στρατολογήθηκαν από την Ιταλία και το νότο της Γαλλίας. Ένας ισλαμιστής ιστορικός ονόμασε τον Γκιγιώμ "καπετάνιο του ιππικού της Ρώμης" στην πολιορκία του Μπαρμπάστρο το 1063.
Ο Γκιγιώμ ήταν, όπως πολλοί από τους συγγενείς του, ευεργέτης της Μονής του Σαίντ Εβρούλ στη Νορμανδί. Όταν τον επισκέφτηκε ο πατέρας του, έστειλε πολλά δώρα και χρήματα στην μονή με τον πατέρα του και τους συντρόφους του. Ο Γκιγιόμ έδωσε στον ξάδερφό του, τον Ρόμπερτ ντε Γκράντσενιλ, πρώην ηγούμενο του Αγίου Εβρούλ, τη μισή πόλη του Ακίνο για να τον στηρίξει με τα έσοδα που θα είχε. Τον Σεπτέμβριο του 1068, παραχώρησε δύο εκκλησίες στο μοναστήρι του Μόντε Κασσίνο, που είναι η τελευταία δωρεά του Σύμφωνα με τον χρονογράφο Αμάτο του Μόντε Κασσίνο, ο Γκιγιώμ πέθανε στη Ρώμη από ελονοσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Ιταλονορμανδοί Κατηγορία:Κόμητες του Ακουινο Κατηγορία:Κόμητες της Απουλίας και της Καλαβρίας Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Κυριάκος Ντελόπουλος
Ο Κυριάκος Ντελόπουλος γεννήθηκε το 1933 στην Κέρκυρα και πέθανε το 2020 στην Αθήνα. Από το 1951 σπούδασε αγγλική φιλολογία καθώς και Βιβλιοθηκονομία σε μια ειδική τάξη του Κολλεγίου Αθηνών. Εκείνη τη σχολική χρονιά αξιοποίησε τη μεγάλη συλλογή ελληνικών και αγγλόφωνων βιβλίων της Βιβλιοθήκης του Κολλεγίου και διάβασε μεγάλες ποσότητες ελληνικής και αμερικανικής λογοτεχνίας. Την επόμενη χρονιά που αποφοίτησε, έγινε βιβλιοθηκονόμος στη βιβλιοθήκη του Κολλεγίου Αθηνών από το 1952 έως το 1985, όπου και ολοκλήρωσε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως διευθυντής της. Ίδρυσε την παιδική βιβλιοθήκη του Δημοτικού του σχολείου εφαρμόζοντας ιδέες του μαζί με τις πιο προοδευτικές ιδέες των χωρών που ακμάζουν και βιβλιοθηκονομικά.
Αφιέρωσε πολλά θεωρητικά και πρακτικά έργα για τη μελέτη της Βιβλιοθηκονομίας η οποία τον απασχόλησε ιδιαίτερα. Το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε επίσης, στη βιβλιογραφία όπου και ανέπτυξε τις προθέσεις του και έγινε συντάκτης πολλών βιβλιογραφιών και θεωρητικών έργων. Στα λογοτεχνικά βιβλία που έχει αναπτύξει δικές του τεχνικές γραφής, περνάει τις αντιλήψεις του στα γλωσσικά, κοινωνικά, παιδαγωγικά θέματα μέσα από ένα προσωπικό χιουμοριστικό στιλ που το διατρέχει μια ιδιότυπη κριτική διασκεδάζοντας και τους μικρούς και τους μεγάλους αναγνώστες του. Επιπλέον, μελέτησε τη παιδική λογοτεχνία του 19ου αιώνα σε σχέση με τη γενική λογοτεχνία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Κατάλογος των πρώην γερμανικών αποικιών
Αυτή είναι μια λίστα των πρώην αποικιών και των προτεκτοράτων της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (Γερμανικά: Schutzgebiete) εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων της Αυτοκρατορίας, η Γερμανική Αποικιακή Αυτοκρατορία.
Αφρική
Οι ακόλουθες είναι γερμανικές αποικίες, 1884-1920:
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Γερμανια
Daimler
Ιστορία
Συμφωνία αμοιβαίου συμφέροντος, υπεγράφη την 1η Μαΐου 1924 μεταξύ Benz & Cie. (Benz & Συνεργάτες, ιδρυση το 1883) του Καρλ Μπεντς (Karl Benz) και της Daimler Motoren Gesellschaft (ίδρυση το 1890) του Γκότλιμπ Ντάιμλερ (Gottlieb Daimler) και του Βίλχελμ Μάιμπαχ (Wilhelm Maybach). Και οι δύο επιχειρήσεις συνέχισαν χωριστά να κατασκευάζουν αυτοκίνητα μέχρι τις 28 Ιουνίου 1926, όταν η Μπεντς & Συνεργάτες και η "Daimler Motoren Gesellschaft" AG ονομαστηκαν Daimler-Benz και έκτοτε, όλα τα εργοστάσια θα χρησιμοποιούσαν το εμπορικό σήμα της Μερτσέντες-Μπεντς στα αυτοκίνητά τους. Το 1998 η Daimler-Benz AG αγόρασε την αμερικανική εταιρία αυτοκινήτων Chrysler και διαμόρφωσε την DaimlerChrysler AG.
DaimlerChrysler AG (1998-2007)
thumb|Το λογότυπο του ομίλου.
Από το 1998 έως το 2007, απετέλεσε μαζί με την Chrysler, τον όμιλο DaimlerChrysler. Η DaimlerChrysler δημιουργήθηκε το 1998 από τη συγχώνευση της γερμανικής Daimler-Benz και της αμερικανικής Chrysler. Η συγχώνευση ανακοινώθηκε στις 7 Μαΐου του 1998 και ολοκληρώθηκε στις 12 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Η νέα εταιρεία που δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση, κατασκεύαζε επιβατικά και επαγγελματικά οχήματα με τα εμπορικά σήματα των Chrysler, Dodge, Jeep, Mercedes-Benz, Smart και Maybach. Ο υπο-όμιλος της Chrysler διέθετε στους πελάτες ανταλλακτικά και αξεσουάρ μέσω του εμπορικού σήματος της Mopar.
Αντιδράσεις
Το 2002, η νέα εταιρεία έδειχνε πως ακολουθούσε τις ίδιες στρατηγικές που είχαν οι δύο όμιλοι πριν συγχωνευθούν και δεν έδειχναν σημάδια συνένωσης. Αυτό το γεγονός οδήγησε το 2003 σε ένα δημοσίευμα της αμερικανικής Detroit News, που ουσιαστικά υπονοούσε πως η συγχώνευση δεν ήταν συγχώνευση, αλλά στην πραγματικότητα εξαγορά της Chrysler από τη Daimler-Benz. Αυτός ο ισχυρισμός εντάθηκε με την παραγωγή νέων μοντέλων όπως του Chrysler Crossfire (που χρησιμοποιούσε πολλά εξαρτήματα από την Mercedes) και του Dodge Sprinter / Freightliner Sprinter (ουσιαστικά ένα Mercedes-Benz Sprinter). Η συνεργασία μεταξύ των δύο αυτοκινητοβιομηχανιών έγινε στενότερη υπό την προεδρία του διευθυντή Ντίτερ Ζέτσε (Dieter Zetsche).
Η συγχώνευση έγινε το επίκεντρο πολλών αγωγών και μηνύσεων, συμπεριλαμβανομένης μίας από τον δισεκατομμυριούχο επενδυτή και τωρινό μεγαλομέτοχο της General Motors, Κερκ Κερκόριαν (Kirk Kerkorian). Αυτή η μήνυση εκδικάστηκε τον Απρίλιο του 2005 και το δικαστήριο αποφάσισε υπέρ της εταιρείας, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς του Κερκόριαν.
Εταιρική διακυβέρνηση
Ο Ντίτερ Ζέτσε, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος των Chrysler Group και Mercedes Car Group, έγινε πρόεδρος της DaimlerChrysler την 1 Ιανουαρίου 2006.
Ο απερχόμενος πρόεδρος Γιούργκεν Σρεμπ (Jürgen E. Schrempp) παραιτήθηκε από την εταιρεία στα τέλη του 2005, όντας πρόεδρος της πέμπτης μεγαλύτερης αυτοκινητοβιομηχανίας στον κόσμο. Μέσω συμφωνίας με το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας, ο Σρεμπ αποχώρησε νωρίτερα απ’ ότι προβλεπόταν (δηλαδή το 2008). Στον Σρεμπ χρεώνεται η μεγάλη πτώση της τιμής της μετοχής της Daimler-Benz μετά τη συγχώνευση, της οποίας ήταν θερμός υποστηρικτής.
Διάσπαση
Στις 14 Μαϊου 2007, η Daimler ανακοίνωσε την εκ νέου διάλυση της συγχώνευσης και την πώληση της Κράισλερ σε εταιρεία ιδιωτικού κεφαλαίου. Η γερμανική εταιρεία ονομάστηκε Daimler AG και η αμερικάνικη Chrysler Holding LLC.
Σήματα
thumb|250px|Ένα κλασικό Mercedes 170 S (Τύπος W191) στον Ωρωπό. thumb|250px|Smart Fortwo BRABUS δεύτερης γενιάς του 2008 στο Τόκυο. thumb|250px|Setra 417. thumb|250px|Ένα φορτηγό Mitsubishi Fuso.
Η DaimlerChrysler διαθέτει τα οχήματά της με έναν μεγάλο αριθμό εμπορικών σημάτων διεθνώς:
Άλλες επιχειρήσεις
Η Daimler διέθετε ένα μεγάλο ποσοστό μετοχών στην ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mitsubishi Motors καθώς και στην κορεατική Hyundai. Το ποσοστό της στη Mitsubishi έφτανε το 37%, αλλά, επειδή δεν συμμετείχε σε μία αύξηση μετοχικού κεφαλαίου τον Απρίλιο του 2004, το ποσοστό αυτό μειώθηκε σε 22%. Η εταιρεία πώλησε το τελευταίο κομμάτι των μετοχών της στην Goldman Sachs το Νοέμβριο του 2005.
Η Daimler AG κατέχει ποσοστό μετοχών στις ακόλουθες εταιρείες:
Η Daimler έχει επίσης πουλήσει τα μερίδιά της στις ακόλουθες εταιρείες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Στουτγκάρδη Κατηγορία:Βάδη-Βυρτεμβέργη Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Μίντλεσμπρο
Το Μίντλεσμπρο (αγγλικά: Middlesbrough) είναι πόλη που βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Τις στη βορειοανατολική Αγγλία, στην κομητεία του Βόρειου Γιορκσάιρ. Η τοπική αρχή είναι το συμβούλιο του Μίντελσμπρο (Middlesbrough Borough Council).
Από το 1889, το Μίντλεσμπρο ήταν δήμος νομών στο Γιορκσάιρ, αλλά το 1968 έγινε το κέντρο της κομητείας Τισάιντ, η οποία στη συνέχεια απορροφήθηκε από το μη-μητροπολιτικό νομό του Κλίβελαντ το 1974. Το 1996, το Κλίβελαντ καταργήθηκε, και το Μίντλεσμπρο έγινε μια ενιαία αρχή, και κομητεία του Βόρειου Γιορκσάιρ. Το "Erimus" ("Θα είναι"), στα λατινικά, επιλέχθηκε ως σύνθημα για το Μίντλεσμπρο το 1830, για να δηλώσει τη θέλησή της πόλης για ανάπτυξη.
Ο θάνατος του ιερού ελαφιού
Το Ο θάνατος του ιερού ελαφιού (πρωτότυπος τίτλος: The Killing of a Sacred Deer) είναι ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία του Γιώργου Λάνθιμου και σενάριο του ίδιου και του Ευθύμη Φιλίππου. Το σενάριο βασίζεται στην αρχαία τραγωδία Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη.
Πλοκή
Ο Στίβεν είναι ένας καρδιοχειρουργός που ζει μαζί με τη συζυγό του Άννα και τα παιδιά τους, Κιμ και Μπομπ. Αρκετές φορές συναντά έναν νεαρό, τον Μάρτιν, τον οποίο συμβουλεύει για πολλά πράγματα. Όταν τον ρωτά ένας συναδελφός του από που τον ξέρει, εκείνος απαντά πως είναι συμμαθητής της κόρης του, ενώ στη γυναίκα του λέει πως πριν χρόνια ο πατέρας είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό και τον βοηθά να αισθανθεί καλύτερα.
Ένα βράδυ, τον καλούν στο σπίτι για φαγητό και ο Μάρτιν,για να ανταποδώσει, τους καλεί και εκείνος. Στο σπίτι πηγαίνει μόνο ο Στίβεν, το οποίο προσεγγίζει ερωτικά η μητέρα του Μάρτιν όταν ο τελευταίος πηγαίνει στο δωμάτιό του. Ο Στίβεν της λέει πως δε θέλει και φεύγει.
Μία μέρα ξαφνικά, ο Μπομπ ξυπνά το πρωί και έχει παράλυση στα πόδια. Οι γιατροί δε βρίσκουν κάτι παθολογικό, όμως εκείνος εξακολουθεί να μην μπορεί να περπατήσει. Παράλληλα, ο Μάρτιν βγαίνει ραντεβού με την Κιμ, η οποία δείχνει ενθουσιασμένη μαζί του. Την επομένη, ο Μάρτιν επισκέπτεται στο νοσοκομείο τον Μπομπ. Ζητά να δει τον Στίβεν προσωπικά και του λέει ότι ο πατέρας του δεν πέθανε αμέσως, αλλά κατά τη διάρκεια μιας εγχείρησης μετά από ένα ατύχημα που προκλήθηκε από τον Στίβεν και δεν κατάφερε να τον σώσει. Επίσης, του λέει ότι για να ισορροπήσει η κατάσταση, θα πρέπει να θυσιαστεί ένα μέλος της οικογένειάς του, αλλιώς θα πεθάνουν όλοι, καθώς τους έχει καταραστεί να αρρωστήσουν και να πεθάνουν σε τέσσερα στάδια: το πρώτο είναι η παράλυση, το δεύτερο η άρνηση λήψης τροφής, το τρίτο η αιμορραγία από τα μάτια και το τελευταίο ο θάνατος.
Ο Μπομπ εξακολουθεί να μην μπορεί να περπατήσει, ενώ αρχίζει και να μη θέλει να φάει. Το ίδιο παθαίνει και η Κιμ, ταράζοντας τον Στίβεν περισσότερο. Στο νοσοκομείο, η Κιμ μπορεί να περπατήσει ξανά όταν μιλά στο τηλέφωνο με τον Μάρτιν και παραλύει ξανά όταν το κλείνει. Το γεγονός αυτό κάνει την Άννα να καταλάβει ότι ο Μάρτιν έχει υπερφυσικές ικανότητες.
Μετά από επιμονή της Άννα, τα παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι. Λέει στον Στίβεν ότι εκείνος ευθύνεται για την κατάσταση και πρέπει να τη διορθώσει. Ο Στίβεν απαγάγει τον Μάρτιν και τον δένει στο υπόγειο, απειλώντας τον. Η Κιμ, ένα βράδυ, σκεπτόμενη μόνο το δικό της συμφέρον πηγαίνει στο υπόγειο και ζητα από τον Μάρτιν να την κάνει καλά και να φύγουν μαζί. Εκείνος αρνείται και η Κιμ φεύγει από το σπίτι έρποντας, ώσπου τη βρίσκει ο Στίβεν.
Ο Στίβεν πηγαίνει την οικογένεια στο σαλόνι, τους δένει και περνά μία κουκούλα στο κεφάλι τους. Βάζει τον σκούφο του στο πρόσωπό του, παίρνει την καραμπίνα, γυρίζει γύρω-γύρω και στοχεύει. Μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες, σκοτώνει τον Μπομπ. Στο τέλος, οι τρεις πηγαίνουν σε ένα μαγαζί και τρώνε. Μέσα μπαίνει ο Μάρτιν, τον αγριοκοιτούν και φεύγουν.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία έλαβε το βραβείο σεναρίου στο 70ό φεστιβάλ των Καννών, ενώ ήταν υποψήφια και για τον Χρυσό Φοίνικα.
Στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου ήταν υποψήφια σε τρεις κατηγορίες: σκηνοθέτη, σεναριογράφου και Α' Ανδρικού Ρόλου (Κόλιν Φάρελ).
Βακχυλίδης
Ο Βακχυλίδης (Ιουλίδα Κέας 518 π.Χ. - 452 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας και λυρικός ποιητής, για το έργο του οποίου ελάχιστα ήταν γνωστά ώσπου το 1896 βρέθηκε σε αιγυπτιακό τάφο από ιδιώτες ένας μεγάλος πάπυρος με εκατοντάδες στίχους  του και προσέφερε όχι μόνο γνώσεις για τον ποιητή, αλλά και πάνω από εκατό καινούργιες λέξεις της ελληνικής γλώσσας που μέχρι τότε δεν είχαν μνημονευτεί σε λεξικά. Παρά την ξεχωριστή του γραφή, ανάλαφρη και καλοδουλεμένη, με ιδιαίτερο λεξιλογικό πλούτο και εικονοπλαστική, είχε την τύχη και συνάμα την ατυχία να είναι ανιψιός του Σιμωνίδη του Κείου και σύγχρονος του Πινδάρου. Ο μεν θείος του, του άνοιξε το δρόμο στην τέχνη και στις αυλές σημαντικών χορηγών, αλλά είχε και πλατιά σκιά. Ο Πίνδαρος από την άλλη, έδινε ορμή και κύρος στην ποίηση της εποχής του, όμως μαζί με το Σιμωνίδη έστεκαν πάντα σαν απειλητικά μέτρα προς σύγκριση για το Βακχυλίδη. Ακόμα και τώρα, ο Βακχυλίδης αντί να κρίνεται για αυτό καθαυτό το δημιουργικό του έργο, τον πλούτο του και το διαφορετικό του ύφος, αδιάκοπα συγκρίνεται με τους κορυφαίους και κατά κανόνα αδικείται. Οι διαρκείς συγκρίσεις είχαν ως αποτέλεσμα η δουλειά του ναι μεν να αναγνωρίζεται, αλλά  ως δεύτερη. Υπήρξε πάντως ιδιαίτερα δημοφιλής κυρίως στους ελληνιστικούς και μεταχριστιανικούς χρόνους. Στον κανόνα των Αλεξανδρινών αναφέρεται μεταξύ των 9 αξιομνημόνευτων ποιητών: Αλκμάν,  Βακχυλίδης, Σαπφώ, Αλκαίος, Στησίχορος, Ίβυκος, Ανακρέων, Σιμωνίδης και Πίνδαρος. Αναφέρονται όμορφες φράσεις του επίσης στα γραπτά πολλών, όπως στου Διονυσίου του Αλικαρνασσέως, του Στράβωνα, του Στοβαίου, του Πλούταρχου, του Αθήναιου, του Ηφαιστίωνα, του Κλήμη της Αλεξάνδρειας -ο Αμμιανός Μαρκελίνος αναφέρει επίσης ότι «ο Βακχυλίδης άρεσε ιδιαίτερα στον Ιουλιανό» τον Παραβάτη.
Βιογραφία
Ο Βακχυλίδης ήταν από την Κέα και η μητέρα του ήταν αδελφή του Σιμωνίδη. Ο πατέρας του λεγόταν Μαίδων ή Μείδυλος  και ο παππούς του, Βακχυλίδης κι εκείνος,  ήταν γνωστός αθλητής. Υπήρξε εκπρόσωπος της χορικής ποίησης, και θεωρείτο αναγνωρισμένος ήδη από το 476 π.Χ. αλλά μάλλον και νωρίτερα Έζησε  το 518 π.Χ. - 452 π.Χ..
Πολύ νέος πήγε στη Θεσσαλία και συνάντησε τον Πίνδαρο στην αυλή των Αλευαδών. Από τότε άρχισε ένας συναγωνισμός έως και ανταγωνισμός μεταξύ τους, που κράτησε 30 ολόκληρα χρόνια. Με το θείο του, το Σιμωνίδη, φέρεται να έμεινε αρκετό καιρό στην αυλή του Ιέρωνα στη Σικελία απ' όπου, άγνωστο γιατί, έφυγε για την Πελοπόννησο ή ίσως και αντιστρόφως -δεν είναι διόλου βέβαιο πού έμεινε και για πόσο ούτε πότε ακριβώς. Ο μόνος που αναφέρεται σε αυτό είναι ο Πλούταρχος (Περί φυγής) λέγοντας ότι πολλοί δημιούργησαν το έργο τους εξόριστοι και μεταξύ αυτών μνημονεύει και τον Βακχυλίδη που αναγκάστηκε να ζήσει για πολύ καιρό στην Πελοπόννησο. Όμως δεν έχουμε άλλες πηγές για το θέμα της εξορίας ούτε και για τους λόγους.
Ο Βακχυλίδης επηρεάστηκε από το φίλαθλο πνεύμα της ιδιαιτέρας του πατρίδας που μετρούσε πολλές νίκες στους αγώνες δρόμου και στην πάλη, αλλά αναπόφευκτα και από τη μεγάλη σκιά του θείου του. Όταν γεννήθηκε ο Βακχυλίδης, ο Σιμωνίδης ήταν ήδη προστατευόμενος του Ίππαρχου. Τον συνέστησε σε πλούσιες οικογένειες της Θεσσαλίας και στον τύραννο της Σικελίας Ιέρωνα. Γύρω στο 490 π.Χ. φέρεται να έχει αρχίσει να γράφει, αφού συνέθεσε ωδή για τη Δήλο αλλά και εγκώμιο για ένα συμπόσιο στη Μακεδονία προς τιμή του νεαρού τότε πρίγκιπα Αλέξανδρου Α. Σύντομα άρχισε και ο ανταγωνισμός με τον Πίνδαρο, με αποκορύφωμα το 476 π.Χ. όταν και οι δύο συνέθεσαν Επινίκια για την πρώτη νίκη του Ιέρωνα στους αγώνες της Ολυμπίας Δεν είναι απίθανο ο Βακχυλίδης να έγραψε την ωδή του με καθαρά δική του πρωτοβουλία, ενώ  του Πίνδαρου ήταν παραγγελία. Πάντως ο ήδη αναγνωρισμένος Πίνδαρος στον επίνικο εκείνο είχε περιλάβει και νύξεις παραινετικές για μεγαλύτερη ανοχή εκ μέρους του τυράννου. Το 470 ο Ιέρωνας ζήτησε από τον Βακχυλίδη να συντάξει επίνικο για τη νίκη του στα Πύθια, για την οποία συνέταξε αντίστοιχο και ο Πίνδαρος -αυτή τη φορά με ακόμα πιο έντονες συστάσεις για επίδειξη σύνεσης προς τον Ιέρωνα. Το 468 ο Ιέρωνας νίκησε στους αγώνες της Ολυμπίας αλλά αυτή τη φορά δεν ζήτησε από τον Πίνδαρο να γράψει τον επίνικο -απεναντίας το ζήτησε από τον Βακχυλίδη. Πιθανόν το αντικίνητρο του Ιέρωνα να μην ήταν αποκλειστικά η άσκηση κριτικής από τον βαθυστόχαστο Πίνδαρο, αλλά απλώς η προτίμησή του στην πιο γλαφυρή, κατανοητή, προσιτή και απλή γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο Βακχυλίδης.
Έργο
Είναι γνωστό ότι ο Βακχυλίδης ήταν αρεστός ως ανάγνωσμα στην ελληνιστική εποχή αλλά και κατά τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες -άρεσε και στον Ιουλιανό. Εντούτοις από όλα αυτά τα έργα του που φέρονται να κυκλοφορούσαν ευρέως, στις μέρες μας έφτασαν μόλις 107 στίχοι του, οι περισσότεροι χάρη σε 9 αποσπάσματα που διέσωσε ο Στωβαίος. Το 1897 βρέθηκε αναπάντεχα σε μια μούμια της Αιγύπτου ένα μεγάλο κομμάτι παπύρου από το οποίο συνετέθησαν κυρίως από Βρετανούς άλλες 1.382 αράδες του ποιητή. Προέκυψαν σχεδόν 6 ολοκληρωμένα έργα και πολλά αποσπασματικά. Ο πάπυρος αυτός είχε αρχικά πλάτος γύρω στα 25 εκατοστά και συνολικό μήκος γύρω στα 18 μέτρα και είχε γραφεί την εποχή των Πτολεμαίων, ίσως το 50 π.Χ.
Από παλιότερα ευρήματα και από τον πάπυρο των Βρετανών διασώζονται τα εξής έργα του:
Τα Επινίκια ή Επίνικοι με σχεδόν πλήρη μορφή προς τον Ιέρωνα (Ἐπίνικος III ή 3ος, "Ἱέρωνι Συρακοσίῳ ἵπποις [Ὀλύ]μπια" 3.1 έως 3.98), ο επίσης προς τον Ιέρωνα (Επίνικος V ή 5ος "Τῷ αὐτῷ  κέλητι Ὀλύμπια" 5.1 έως 5.20), και ο Επίνικος προς τον Αλεξίδαμο (Ἐπίνικος XI ή 11ος, "Ἀλεξιδάμῳ Μεταποντίνῳ παιδὶ παλαιστῇ Πύθια" 11.1 έως 11.126). Επίσης σώζονται οι Διθύραμβοι υπ' αριθμό 2 ή ΙΙ προς Ηρακλή ("Ἡρακλῆς ἢ Δηϊάνειρα εἰς Δελφούς", 2.1 έως 2.35), ο Διθύραμβος υπ' αριθμόν 3 ή ΙΙΙ, "Ἠίθεοι ἢ Θησεὺς ‹Κηΐοις εἰς Δῆλον›" (3.1 έως 3.132) και προς τον Θησέα, ο Διθύραμβος υπ' αριθμόν 4 ή IV "Θησεὺς ‹Ἀθηναίοις›" (4.1-4.60) και τέλος ο Παιάνας ειρήνης ή προς τον Απόλλωνα
τίκτει δέ τε θνατοῖσιν εἰρήνα μεγαλάνορα πλοῦτον καὶ μελιγλώσσων ἀοιδᾶν ἄνθεα. Δαιδαλέων τ᾽ ἐπὶ βωμῶν θεοῖσιν αἴθεσθαι βοῶν ξανθᾷ φλογὶ μηρί᾽ εὐμάλλων τε μήλων γυμνασίων τε νέοις αὐλῶν τε καὶ κώμων μέλειν. ἐν δὲ σιδαροδέτοις πόρπαξιν αἰθᾶν ἀραχνᾶν ἱστοὶ πέλονται, ἔγχεα τε λογχωτὰ ξίφεα τ᾽ ἀμφάκεα δάμναται εὐρώς.‹¯ ˘ ¯ ¯ ¯ ˘ ¯ ¯ ¯ ˘ ¯ ˘ ˘ ¯ ¯› χαλκεᾶν δ᾽ οὐκ ἔστι σαλπίγγων κτύπος, οὐδὲ συλᾶται μελίφρων ὕπνος ἀπὸ βλεφάρων ἀῷος ὃς θάλπει κέαρ. συμποσίων δ᾽ ἐρατῶν βρίθοντ᾽ ἀγυιαί, παιδικοί θ᾽ ὕμνοι φλέγονται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διθυραμβικοί ποιητές Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Κέα
Εκλογές στην Ουγκάντα
Στην Ουγκάντα διεξάγονται εθνικές εκλογές για πρόεδρο και κοινοβούλιο. Ο πρόεδρος εκλέγεται από τον λαό για πενταετή θητεία. Το Κοινοβούλιο αποτελείται από μέλη που εκλέγονται άμεσα σε εκλογικές περιφέρειες, και μία γυναίκα αντιπρόσωπο για κάθε επαρχία. Επίσης, η σύνθεση περιλαμβάνει και αντιπροσώπους από διάφορες ομάδες, όπως στρατό, νεολαία, εργάτες και άτομα με αναπηρία.
1961
Στις επόμενες γενικές εκλογές στις 23 Μαρτίου 1961 εξελέγη για πρώτη φορά από το λαό το νομοθετικό συμβούλιο. Η ψηφοφορία κάλυψε ολόκληρη την επικράτεια της Ουγκάντας και νικητής αναδείχθηκε το Δημοκρατικό Κόμμα, κερδίζοντας τις 44 από τις συνολικά 82 έδρες (χωρίς την Μπουγκάντα).
1980
Η περίοδος της δικτατορίας και των πολιτικών ταραχών στη διάρκεια της διακυβέρνησης από τον Ίντι Αμίν Νταντά, τον Γιουσούφ Λουλέ και τον Γκόντφρεϊ Μπινάισα, σήμαινε ότι δεν διεξάγονταν εκλογές. Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 10 και στις 11 Δεκεμβρίου 1980. Ο Ομπότε ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών εν μέσω καταγγελιών για νοθεία. Ένας από τους φερέλπιδες πολιτικούς και υποψηφίους των εκλογών για πρόεδρο, ο Γιουέρι Μουσέβενι, ξεκίνησε ένοπλο αγώνα και στη συνέχεια αντάρτικο εναντίον της κυβέρνησης του Ομπότε. Ο στρατός του Μουσέβενι (Στρατός Εθνικής Αντίστασης ή NRA) κατέλαβε την εξουσία το 1986 ανατρέποντας την κυβέρνηση του στρατηγού Τίτο Οκέλο, ο οποίος είχε ο ίδιος καταλάβει την εξουσία πριν από ένα εξάμηνο ανατρέποντας τον Ομπότε με στρατιωτικό πραξικόπημα στις 27 Ιουλίου 1985.
Ο Μουσέβενι και το κίνημά του (NRM) καθιέρωσαν έναν τύπο "μη κομματικής δημοκρατίας", απαγορεύοντας στα πολιτικά κόμματα να κατεβάζουν υποψηφίους για τις εκλογές.
1989
Έπειτα από σχεδόν μία δεκαετία από τις εκλογές του 1980, έγιναν εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Συμβουλίου Εθνικής Αντίστασης, στις 11-28 Φεβρουαρίου 1989. Εξελέγησαν συνολικά 278 μέλη, από τα οποία τα 210 ήταν ανεξάρτητοι.
Εκλογές για Συντακτική Συνέλευση 1994
Στις 28 Μαρτίου 1994 εξελέγησαν 284 ανεξάρτητοι αντιπρόσωποι της συνέλευσης, η οποία είχε καθήκον να συντάξει το νέο σύνταγμα της χώρας. Έπειτα από δύο χρόνια (1996) διεξήχθησαν προεδρικές και βουλευτικές εκλογές.
Βουλευτικές εκλογές 2001
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν και στις 26 Ιουνίου 2001. Στις εκλογές ήταν απαγορευμένα τα πολιτικά κόμματα, καθώς το δημοψήφισμα που είχε διεξαχθεί για την καθιέρωση πολυκομματισμού είχε αποτύχει την προηγούμενη χρονιά. Κατά συνέπεια, όλοι οι εκλεγέντες ήταν ανεξάρτητοι.Από τα συνολικά 296 μέλη εξελέγησαν τα 214 και οι υπόλοιπες έδρες περιήλθαν από πριν στις ένοπλες δυνάμεις (10 έδρες), στη νεολαία και στις γυναίκες. Παρότι 12 υπουργοί της κυβέρνησης έχασαν την έδρα τους, η πλειοψηφία των εκλεγμένων μελών του κοινοβουλίου (πάνω από 200) ήταν προσκείμενα στο Κίνημα Εθνικής Αντίστασης.
1996
Οι πρώτες άμεσες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Μαΐου 1996. Πρόεδρος εξελέγη άνετα ο Μουσέβενι με ποσοστό 75%. Καθώς τα πολιτικά κόμματα ήταν απαγορευμένα εκείνη την περίοδο, οι υποψήφιοι ήταν ανεξάρτητοι στο σύνολό τους.
2001
Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 12 Μαρτίου 2001. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του προέδρου Μουσέβενι με ποσοστό 69% των ψήφων. Και πάλι όλοι οι υποψήφιοι ήταν ανεξάρτητοι.
2006
Οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές (προεδρικές και βουλευτικές) διενεργήθηκαν στις 23 Φεβρουαρίου 2006. Το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών ήταν η νέα νίκη του Μουσέβενι, ο οποίος επανεξελέγη με 59% των ψήφων. Στις παράλληλες βουλευτικές εκλογές, το κυβερνών NRM κέρδισε τις 213 επί συνόλου 319 εδρών.
2011
Προεδρικές και βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 18 Φεβρουαρίου 2011. Στις προεδρικές έλαβαν μέρος 8 υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Γιουέρι Μουσέβενι.
Προεδρικές εκλογές 2011
Ο πρόεδρος Μουσέβενι επανεξελέγη για μία ακόμα θητεία με ποσοστό 68,3%, έναντι 26% για τον επικεφαλής των υποψηφίων της αντιπολίτευσης, Κίτσα Μπεσίγκγιε. Η αντιπολίτευση στηλίτευσε το γεγονός ότι η εκλογική επιτροπή ήταν διορισμένη από την κυβέρνηση και έκανε λόγο για νοθεία και την δωροδοκία των ψηφοφόρων με υψηλά χρηματικά ποσά. Πρόεδρος, 18 Φεβρουαρίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top width=400|Υποψήφιοι – Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Βουλευτικές εκλογές 2011
Εθνοσυνέλευση της Ουγκάντα, 18 Φεβρουαρίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right valign=top|Έδρες περιφέρειας !style="background-color:#E9E9E9" align=right valign=top|Γυναίκες αντιπρόσωποι !style="background-color:#E9E9E9" align=right valign=top|Έμμεσες έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right valign=top|Σύνολο εδρών <SMALL>Σημείωση για την κατανομή των εδρών : – Έδρες περιφέρειας αναφέρονται στους άμεσα εκλεγμένους αντιπροσώπους της εκλογικής περιφέρειας (237) – Γυναίκες αντιπρόσωποι  αφορά τις άμεσα εκλεγμένες γυναίκες αντιπροσώπους (112) – Έμμεσες έδρες συμπεριλαμβάνουν: αντιπροσώπους του UPDF (10), αντιπροσώπους της Νεολαίας (5), αντιπροσώπους των ατόμων με ειδικές ανάγκες (5) και αντιπροσώπους των εργατών (5)
2016
Στις εκλογές, που έγιναν στις 18 Φεβρουαρίου 2016, πρόεδρος εξελέγη για 5η θητεία ο Γιουέρι Μουσέβενι. Η εκλογική διαδικασία διεξήχθη εν μέσω επεισοδίων βίας, με απολογισμό έναν νεκρό.
2000
Το πρώτο δημοψήφισμα για την επαναφορά της πολυκομματικής δημοκρατίας στην Ουγκάντα έγινε στις 29 Ιουνίου 2000. Οι ψηφοφόροι υπερψήφισαν την πρόταση να παραμείνει το καθεστώς της διακυβέρνησης από το Κίνημα Εθνικής Αντίστασης (μη κομματισμός), σε ποσοστό 90,7%. Η προσέλευση στις κάλπες ήταν 51,1%.
2005
Στο δημοψήφισμα του 2005, που διεξήχθη στις 28 Ιουλίου, οι πολίτες υπερψήφισαν την πρόταση για επιστροφή στην πολυκομματική δημοκρατία.
Παραπομπές
*
Woman from Tokyo
Το Woman from Tokyo είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε το 1973 και συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο "Who Do We Think We Are". Είναι το πρώτο κομμάτι του δίσκου και κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ σε παγκόσμια κλίμακα εκτός Μεγάλης Βρετανίας, γνωρίζοντας αρκετά μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα στις χώρες της κεντρικής Ευρώπης, ενώ έχει γίνει ένα από γνωστότερα τραγούδια του συγκροτήματος.
Σύνθεση
Στις αρχές της δεκαετίας του '70, οι Deep Purple ήταν ένα από τα πρώτα ροκ συγκροτήματα που επισκέφθηκαν την Ιαπωνία και οι στίχοι του τραγουδιού έχουν γραφτεί προς τιμήν των οπαδών τους στη χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου. Αυτό προέρχεται από τις προγραμματισμένες εμφανίσεις τους στην Ιαπωνία τον Αύγουστο του 1972, αφού ένα μήνα νωρίτερα είχαν παραμείνει στη Ρώμη για ηχογραφήσεις. Παρ' όλα αυτά, από τις συγκεκριμένες προσπάθειες προέκυψε μόνο αυτό το κομμάτι, λόγω της ψυχολογίας των μελών του συγκροτήματος και κάποιων προβλημάτων ήχου που υπήρχαν στο στούντιο.
Κυκλοφορίες σινγκλ
Στις 17 Φεβρουαρίου του 1973 κυκλοφόρησε σε μορφή 7" σινγκλ με το "Super Trouper" στη δεύτερη πλευρά του, ενώ το Μάρτιο του ίδιου έτους, κυκλοφόρησε στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ισπανία, με το "Black Night" στη δεύτερη πλευρά του σε ζωντανή εκτέλεση από το 1972, ηχογραφημένο στην Ιαπωνία. Η ίδια έκδοση κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες τρεις μήνες αργότερα.
Εμπορική επιτυχία
Το "Woman from Tokyo" σκαρφάλωσε στο Top-20 σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, όντας το τελευταίο σινγκλ του συγκροτήματος που γνώρισε ευρεία επιτυχία. Μικρότερη ήταν η επιτυχία του στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Αυστραλία, όπου μπήκε στις χαμηλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών, ενώ δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην πατρίδα των Deep Purple.
Ζωντανές εκτελέσεις
Το "Woman from Tokyo" παίχτηκε ζωντανά για ένα μικρό διάστημα, αφού πέντε μήνες μετά την κυκλοφορία του "Who Do We Think We Are", ο τραγουδιστής Ίαν Γκίλαν και ο μπασίστας Ρότζερ Γκλόβερ αποχώρησαν από το συγκρότημα, με αποτέλεσμα η νέα σύνθεση με τους Κόβερντεϊλ και Χιούζ, να το συμπεριλάβει πολύ λίγες φορές στις ζωντανές της εμφανίσεις. Μετά την επανένωση της κλασικής σύνθεσης του συγκροτήματος το 1984, το "Woman from Tokyo" επανήλθε στο set list του συγκροτήματος στο οποίο παρέμεινε από τότε.
Ζωντανές ηχογραφήσεις
Ζωντανές ηχογραφήσεις του "Woman from Tokyo" υπάρχουν στους εξής δίσκους:
Θέσεις τσαρτ
Woman from Tokyo (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 17 Φεβρουαρίου 1973
Τα μέλη των Deep Purple
Το "Woman from Tokyo" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Τριταιϊκός Α.Σ.
Ο Τριταιϊκός Α.Σ. είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αχαΐας, της πρώην επαρχίας Πατρών. Έδρα του συλλόγου είναι το χωριό Σταυροδρόμι, όπου αποτέλεσε και την έδρα του πρώην δήμου Τριταίας.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1999 έπειτα από την συγχώνευση των συλλόγων: Πηνειός Κάλφα, A.O. Aγίας Βαρβάρας και Α.Ο. Σταυροδρομίου. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το λευκό και ως έμβλημα της έχει το τελευταίο χρονικά έμβλημα του τέως δήμου Τριταίας, τον Γεώργιο Παπανδρέου. Τα τελευταία χρόνια ως έτος ίδρυσης αναφέρεται το 1986 που είναι το έτος ίδρυσης του Α.Ο. Σταυροδρομίου και που είχε την ίδια έδρα με την ομάδα του Τριταιϊκού.
Από τους τρεις συλλόγους οι οποίοι συγχωνεύτηκαν, ο Α.Ο. Σταυροδρομίου με έδρα το ομώνυμο χωριό ιδρύθηκε το 1986 έχοντας συμμετοχές μόνο στην Γ΄ κατηγορία. Ο Πηνειός με έδρα το χωριό Κάλφα ιδρύθηκε το 1991 και αυτός έπαιξε μόνο στην Γ΄ κατηγορία. Ο Α.Ο. Αγίας Βαρβάρας με έδρα το ομώνυμο χωριό ιδρύθηκε το 1991 και είχε καταφέρει έπειτα από συμμετοχές μόνο στην Γ΄ κατηγορία να πάρει την άνοδο και να παίξει στην Β΄ κατηγορία το 1999.
Ο Τριταιϊκός ξεκίνησε να αγωνίζεται την πρώτη χρονιά στην Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας όπου μετείχε για 3 χρόνια. Το 2001 ανέβηκε στην Β΄ κατηγορία για να ανέβει την ίδια χρονιά να κερδίσει την άνοδο του στην Α΄. Στην Α΄ κατηγορία αγωνίστηκε ανελλιπώς έως το 2010 όπου αναδείχτηκε πρωταθλητής Αχαΐας νικώντας σε αγώνα μπαράζ την Θύελλα Πατρών με σκορ 1-0. Κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική όπου αγωνίστηκε την περίοδο 2010-11 και ενώ είχε καταφέρει να παραμείνει στο πρωτάθλημα τερματίζοντας στην 7η θέση στον όμιλο που μετείχε όπου αγωνιζόταν δεκαεπτά ομάδες, για την επόμενη σεζόν η ομάδα ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στο πρωτάθλημα λόγω οικονομικών προβλημάτων και άφησε ελεύθερους τους παίκτες να πάνε σε όποια ομάδα επιλέξουν αυτοί.
Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 κατέκτησε το Κύπελλο Αχαΐας και το Super Cup Αχαΐας νικώντας στους τελικούς αντίστοιχα το Ζαβλάνι και την Θύελλα. Το Super Cup το είχε κατακτήσει και κατά την προηγούμενη περίοδο 2009-10 νικώντας στον τελικό τον Ατρόμητο Λάππα. Ο Τριταιϊκός έχει και μία συμμετοχή στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδος την περίοδο 2011-12.
Γήπεδο
Ο Τριταιϊκός από όταν ιδρύθηκε αγωνιζόταν στο γήπεδο του Σταυροδρομίου. Ο αγωνιστικός χώρος του γηπέδου ήταν "ξερός" κατά το παρελθόν, ενώ από το 2011 έχει τοποθετηθεί πλαστικός χλοοτάπητας. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας στην Δ΄ Εθνική διεξάγονταν στην Πάτρα και συγκεκριμένα στο ενωσιακό Γήπεδο «Ανδρέας Κάνιστρας». Από την επιστροφή του Τριταιϊκού στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Αχαΐας η ομάδα αγωνίζεται ξανά στην φυσική έδρα της στο γήπεδο Σταυροδρομίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Σύννεφο ετικετών
thumb|right|250px|Σύννεφο ετικετών με όρους σχετικούς προς το [[Web 2.0]] Το σύννεφο ετικετών (tag cloud) ή σύννεφο λέξεων (ή στατιστικός κατάλογος στον οπτικό σχεδιασμό) είναι οπτική αναπαράσταση μεταδεδομένων των χρηστών ενός δικτυακού τόπου, ή απλά το περιεχόμενο του δικτυακού τόπου. Οι ετικέτες είναι συνήθως απλές λέξεις και συνήθως κατηγοριοποιούνται αλφαβητικά. Η στατιστική ανάλυση των λέξεων που περιέχει ένας δικτυακός τόπος περιγράφεται με αλλαγές στο χρώμα ή το μέγεθος των γραμμάτων της λέξης or color Με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατή η εύρεση μιας ετικέτας είτε αλφαβητικά είτε μέσω της δημοφιλίας της. Οι ετικέτες είναι συνήθως υπερσύνδεσμοι που οδηγούν σε συλλογές θεμάτων σχετικών με την ετικέτα.
Ιστορία
Η πρώτη χρήση συννέφων λέξεων σε δικτυακό τόπο υψηλής κυκλοφορίας έγινε στο Flickr και δημιουργήθηκε από τον συνιδρυτή του Flickr Στιούαρτ Μπάτερφιλντ. Τούτη η δημιουργία αναφέρεται ενίοτε ως παραμετροποίηση του Search Referral Zeitgeist του Τζιμ Φλάναγκαν ο χρήστης Στηβ Μινουτίλο (Steve Minutillo) αποδίδει την ιδέα στον Τζιμ Φλάναγκαν ήδη από το 2002. . Τα σύννεφα λέξεων έγιναν επίσης δημοφιλή από το Del.icio.us και το Technorati, ανάμεσα σε άλλους δικτυακούς τόπους. Το Flickr αργότερα απολογήθηκε στην κοινότητα ανάπτυξης του διαδικτύου κατά τον λόγο αποδοχής του Webby Award, βραβείου καλύτερης πρακτικής για το 2006, όπου ο εκπρόσωπος κατά την παραλαβή του βραβείου είπα απλά "ζητάμε συγγνώμη για τα σύννεφα λέξεων".
Η πρώτη δημοσιευμένη εμφάνιση συννέφου λέξεων (ή τουλάχιστον στατιστικού καταλόγου) έγινε στη γερμανική γλώσσα. Πριν από τον online στατιστικό κατάλογο οι διαφορές στο μέγεθος (βάρος) των γραμμάτων χρησιμοποιήθηκαν στους χάρτες για να υποδηλώσουν το σχετικό μέγεθος ή σημασία των πόλεων και των κωμών. Στις 24 Μαρτίου 2009, το CNN ισχυρίστηκε πως δημιούργησε το μεγαλύτερο σύννεφο λέξεων για τη διεύθυνση του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.
Τα σύννεφα λέξεων κέρδισαν μεγάλη δημοτικότητα εξαιτίας του ρόλου τους στη βελτιστοποίηση μηχανής αναζήτησης των ιστοσελίδων. Κατάλληλα παραμετροποιημένα σύννεφα λέξεων βοηθούν τους δικτυακούς τόπους να βελτιώσουν την κατάταξή τους στον ευρετηριασμό των μηχανών αναζήτησης.
Οπτική εμφάνιση
Τα σύννεφα λέξεων απεικονίζονται τυπικά με στοιχεία HTML. Οι λέξεις-ετικέτες είναι δυνατόν να εμφανίζονται με αλφαβητική, με τυχαία τάξη, ανάλογα με το μέγεθος (βάρος) κ.ο.κ. Δημοφιλέστερο φέρεται η ορθογώνια διάταξη των λέξεων με αλφαβητική ταξινόμηση σε μια σειριακή διάταξη. Η απόφαση για τη βέλτιστη διάταξη συνήθως καθοδηγείται από τους αναμενόμενους στόχους του χρήστη Ορισμένοι προτιμούν να συστοιχίζουν τις λέξεις χρησιμοποιώντας μεθόφδους σημαντικής έτσι ώστε οι παρόμοιες λέξεις να εμφανίζονται κοντά η μία στην άλλη. Ευριστικά συστήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μειώσουν το μέγεθος του σύννεφου λέξεων είτε ο σκοπός είναι η συνάθροιση των λέξεων είτε όχι.
Δημιουργία συννέφου
Ως γενική αρχή το μέγεθος της γραμματοσειράς μιας λέξης-ετικέτας καθορίζεται από το συμβάν, ή μάλλον των αριθμό των συμβάντων (χτυπήματα του χρήστη, καταχωρίσεις κ.ο.κ.). Για το σύννεφο λέξεων κατηγοριών ενός ημερολογίου, για παράδειγμα, η συχνότητα χρήσης (δηλαδή η συχνότητα δημιουργίας συμβάντων), αντιστοιχεί στον αριθμό των ημερολογιακών καταχωρίσεων σε μία δεδομένη κατηγορία. για μικρές συχνότητες συμβάντων αρκεί η άμεση καθοδήγηση σε ένα μέγεθος από το ελάχιστο έως το μέγιστο της γραμματοσειράς που χρησιμοποιείται. Για μεγαλύτερες αξίες, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί μέθοδος κλιμάκωσης. Σε μια γραμμική κανονικοποίηση, το βάρος (μέγεθος) t_i ενός περιγραφέα καταχωρείται σε μια κλίμακα μεγέθους της τάξης του 1 δια f, όπου t_{min} και t_{max} προσδιορίζουν το φάσμα των διαθέσιμων μεγεθών.
for ; else s_{i}=1
Εφόσον ο αριθμός των ευρετηριασμένων θεμάτων ανά περιγραφέα κατανέμεται συνήθως σύμφωνα με κάποιο νόμο ισχύος, για μεγαλύτερο φάσμα αξιών θα είχε πιθανώς νόημα η χρήση λογαριθμικής αναπαράστασης.
Οι παραμετροποιήσεις των συννέφων λέξεων περιλαμβάνουν επίσης ανάλυση κειμένου και φιλτράρισμα ετικετών που δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία, όπως οι κοινές λέξεις (π.χ. ή και) οι αριθμοί και ο τονισμός.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Επιστημονική επανάσταση
Η επιστημονική επανάσταση ήταν μια περίοδος κατά την οποία νέες ιδέες στην φυσική, την αστρονομία, την βιολογία, την ανατομία, την χημεία και άλλες επιστήμες οδήγησαν στην απόρριψη δογμάτων που κυριάρχησαν από την αρχαιότητα και καθ' όλο τον μεσαίωνα, και οδήγησαν στην θεμελίωση της σύγχρονης επιστήμης. Παραδοσιακά, έναρξη της επιστημονικής επανάστασης θεωρείται το 1543, οπότε και δημοσιεύτηκαν δύο βιβλία που άλλαξαν την πορεία της επιστήμης. Ήταν το De revolutionibus orbium cœlestium (Επαναστάσεις του Ουράνιου Κόσμου / Έξι Βιβλία για τις Περιστροφές των Ουρανίων Σφαιρών) του Νικόλαου Κοπέρνικου, στο οποίο εισήγαγε την θέση ότι η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο, και το De humani corporis fabrica του Ανδρέα Βεσάλιου. Κορύφωση της επιστημονικής επανάστασης ήταν η δημοσίευση του Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (Φυσική Φιλοσοφία με Μαθηματικές Αρχές) από τον Ισαάκ Νεύτωνα το 1687.
Άλλες σημαντικές εξελίξεις σε αυτή την περίοδο έγιναν από τους Γαλιλαίο Γαλιλέι, Έντμουντ Χάλλεϋ, Κρίστιαν Χόυχενς, Τυχό Μπραχέ, Γιοχάνες Κέπλερ, Γκότφριντ Λάιμπνιτς και Μπλεζ Πασκάλ. Στην φιλοσοφία, κύριες συνεισφορές ήταν των Φράνσις Μπέικον, Ρενέ Ντεκάρτ, Τόμας Χομπς.
Η «επιστήμη» μέχρι την Αναγέννηση
thumb|Το πτολεμαϊκό μοντέλο των σφαιρών για την Αφροδίτη, τον Άρη, τον Δία και τον Κρόνο. Georg von Peuerbach, Theoricae novae planetarum, 1474 Η φυσική φιλοσοφία που κυριάρχησε σε όλο τον Μεσαίωνα, κατά μεγάλο μέρος είχε κληρονομηθεί από την Αρχαιότητα. Η μέθοδος εξήγησης των φαινομένων ήταν μια καθαρά διανοητική διεργασία, στην οποία εκπονούνταν μια γενική θεωρία που ικανοποιούσε την λογική και η οποία δεν ερχόταν σε σημαντική αντίθεση με τα ίδια τα φαινόμενα. Χαρακτηριστικό σημείο της προσέγγισης του «σώζειν τα φαινόμενα» ήταν το Πτολεμαϊκό γεωκεντρικό σύστημα. Στηριζόμενο στον αφελή εμπειρισμό της άμεσης παρατήρησης, για την σωτηρία των φαινομένων επέβαλλε θεωρητικές και «επί τούτω» υποθέσεις επί των πραγματικών εμπειρικών δεδομένων.
Προς την επανάσταση
Ο νομιναλισμός απέρριψε την τελολογική ερμηνεία της φύσης και τον σχολαστικισμό, υπέρ της χρήσης εμπειρικών δεδομένων αντί εννοιών χωρίς πραγματική υπόσταση. Επάνω σε αυτή την αρχή, και με την χρήση εμπειρικών παραδειγμάτων, αμφισβητήθηκε η αριστοτελική θεωρία για την κίνηση, αν και ούτε οι νεώτερες θεωρίες, όπως η διατύπωση του impetus από τον Μπουριντάν, ήταν ικανές να εξηγήσουν την εμπειρική παρατήρηση.
Ο Νικολά Ορέμ διατύπωσε την ιδέα ότι τα φαινόμενα θα παρατηρούνταν με τον ίδιο τρόπο, είτε η Γη κινούνταν γύρω από τον Ήλιο είτε το αντίθετο. Ο Ορέμ εγκατέλειψε τη θεωρία του για θεολογικούς λόγους, καθώς το γεωκεντρικό μοντέλο ταίριαζε με τις Γραφές και την εξ αποκαλύψεως αλήθεια. Ωστόσο επικράτησε ένας συμβιβασμός ανάμεσα στη φυσική και τη θεολογική φιλοσοφία. Σύμφωνα με τον συμβιβασμό αυτό, τον λεγόμενο «διπλή αλήθεια», ήταν αποδεκτή η διερεύνηση των φαινομένων από ένα στοχαστή και η διαμόρφωση λογικών συμπερασμάτων τα οποία μπορεί να αντίκεινται στο παραδοσιακό μοντέλο, αλλά ο στοχαστής δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτά τα λογικά συμπεράσματα αναπαριστούν την πραγματική υπόσταση των φαινομένων.
Αποφασιστική ήταν και η συμβολή του πανεπιστημίου της Πάδοβας. Εκεί καλλιεργήθηκε η «ευρετική διαδικασία». Η ευρετική διαδικασία χρησιμοποιεί την μέθοδο της αναγωγής για την παραγωγή συμπερασμάτων. Αποτελείται από δύο πτυχές, την ανάλυση και την σύνθεση. Κατά την ανάλυση διασπάται ένα φαινόμενο στα απλά του στοιχεία για να βρεθούν τα αίτιά του, και κατά την σύνθεση αντιστρέφεται η πορεία και τα πρότερα συμπεράσματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εξήγηση όλων των αντίστοιχων φαινομένων που απορρέουν από τα ίδια αίτια.
Μαθηματικοποίηση της φύσης
Η μαθηματικοποίηση της φύσης ήταν η αντίληψη ότι οι μαθηματικές θεωρίες αποκαλύπτουν το πώς είναι πραγματικά/οντολογικά ο κόσμος, και όχι ότι είναι απλώς εργαλεία υπολογιστικού χαρακτήρα. Απαρχή της μαθηματικοποίησης της φύσης ήταν ο ισχυρισμός του Κοπέρνικου ότι η θεωρία του ήταν αληθής αφού αποδεικνύονταν από τους μαθηματικούς υπολογισμούς του. Ο Τύχω Μπράχε συνέλεξε πολλές παρατηρήσεις, ενώ ο Κέπλερ βελτίωσε το Κοπερνίκειο μοντέλο, διατυπώνοντας νόμους που βασίζονταν σε μαθηματικούς υπολογισμούς.
Επιπλέον ώθηση στην μαθηματικοποίηση της φύσης έδωσαν ο Γαλιλαίος και ο Καρτέσιος. Αμφότεροι διέκριναν πρωταρχικές και δευτερεύουσες ιδιότητες στην ύλη, από τις οποίες οι πρώτες μπορούν να εκφραστούν μαθηματικά. Έτσι, κάθε φυσική κατάσταση μπορεί να αναπαρασταθεί από μια μαθηματική οντότητα. Ο Ντεκάρτ επιπλέον απέδειξε την δυνατότητα αλγεβρικής έκφρασης των γεωμετρικών σχημάτων, θεμελιώνοντας την αναλυτική γεωμετρία που έδωσε ακόμη μεγαλύτερη ώθηση στην μαθηματικοποίηση της φύσης.
Επανάσταση στην κίνηση
Τον συμβιβασμό της διπλής αλήθειας αρνήθηκε ο Κοπέρνικος όταν δημοσίευσε το έργο του όπου διακήρυξε πως η κίνηση του ήλιου είναι μια ψευδαίσθηση, και στην πραγματικότητα η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο. Ο Κοπέρνικος ήταν πεπεισμένος ότι το ηλιοκεντρικό μοντέλο και η κοσμολογία που δημιούργησε ήταν η πραγματική φυσική υπόσταση των πραγμάτων, και όχι απλώς μια νοητικά ορθή θεωρητική πιθανότητα.
Ο Κοπέρνικος στήριξε το ηλιοκεντρικό μοντέλο σε μαθηματικές μετρήσεις. Στα επόμενα χρόνια νέες αστρονομικές παρατηρήσεις από τον Τύχω Μπράχε και τον Κέπλερ, ενίσχυσαν, διόρθωσαν και επιβεβαίωσαν την φυσική πραγματικότητα της νέας κοσμολογίας. Επιπλέον παρατηρήσεις που έκανε ο Γαλιλαίος με ένα νέο όργανο, το τηλεσκόπιο, ανέτρεψαν την διάκριση μεταξύ υποσελήνιου και υπερσελήνιου χώρου. Ακολούθως ο Γαλιλαίος υποστήριξε δημόσια το ηλιοκεντρικό σύστημα, αν και υπό την επιρροή του πλατωνισμού και πυθαγορισμού, χωρίς να υιοθετήσει τις ελλειπτικές τροχιές που πρότεινε ο Κέπλερ. Είχε όμως υπερασπιστεί τα συμπεράσματά του στηριζόμενος στην εμπειρική παρατήρηση για την θεμελίωσή τους. Ο ίδιος τόνισε ότι τα συμπεράσματα του Αριστοτέλη ήταν διαφορετικά επειδή δεν είχε κάνει τις ίδιες παρατηρήσεις.
thumb|left|Ο [[Γαλιλαίος αντιμέτωπος με τη Ρωμαϊκή Ιερά Εξέταση, πίνακας του Κριστιάνο Μπάντι]]
Οργάνωσε μια συστηματική σειρά πειραμάτων, που τον οδήγησαν να καταρρίψει την πρωταρχική παραδοχή της κίνησης κατά τον Αριστοτέλη, ότι η ταχύτητα της ελεύθερης πτώσης των σωμάτων είναι συνάρτηση του βάρους τους. Διαψεύδοντας την αριστοτελική θεωρία, διατύπωσε την αρχή της ομοιόμορφης επιτάχυνσης των σωμάτων. Συμπληρώνοντας αυτή την ανακάλυψη, διατύπωσε αναστρέφοντας ριζικά την αριστοτελική οντολογική φύση των σωμάτων, ότι προορισμός κάθε σώματος είναι να κινείται ή να είναι ακίνητο, εκτός και αν ενεργήσει πάνω του μια εξωτερική δύναμη. Μετά από αυτές τις διατυπώσεις έγινε δυνατό να εξηγηθεί και η παραβολική τροχιά των βλημάτων, που δεν ήταν δυνατό να εξηγήσει ο Μπουριντάν.
Ο Καρτέσιος, αναπτύσσοντας μια εναλλακτική μεθοδολογία υποστήριξε, απορρίπτοντας την εμπειρία, ότι μόνο κριτήριο για την γνώση είναι η απόλυτη βεβαιότητα για την αλήθεια των προτάσεών μας. Βάση της μεθοδολογίας του είναι η λογική παραγωγή και η αξιωματική μέθοδος των μαθηματικών που βασίζεται στην διανοητική ενόραση. Η εφαρμογή της καρτεσιανής μεθόδου κατακύρωσε το μηχανιστικό κοσμοείδωλο και ορισμένες θεωρίες: το ότι κάθε σώμα έχει έκταση, το ότι δεν υπάρχει κενό, και το ότι η κίνηση επιτελείται μόνο μέσα από την άμεση σύγκρουση ή επαφή ενός σώματος με ένα άλλο. Το καρτεσιανό σύστημα ικανοποιούσε την μηχανιστική αντίληψη για το σύμπαν και αρκετές επιστημονικές αρχές, και κατέστη κυρίαρχο μέχρι την κατάρριψή του από τον Νεύτωνα.
Νευτώνεια σύνθεση
thumb|Ο Ισαάκ Νεύτων Αποκλίνοντας από το καρτεσιανό πλαίσιο, στους κόλπους της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου καλλιεργήθηκε μια τάση πειραματικής προσέγγισης των φαινομένων. Υπό τις ίδιες αντιλήψεις, ο Νεύτων διατύπωσε την θέση ότι οι μεταφυσικοί διαλογισμοί μπορούσαν να καθοδηγήσουν την ευρετική αλλά όχι και να αποδείξουν την αλήθεια μιας επιστημονικής θεωρίας.