cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Memorial
Η Memorial είναι οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα η οποία ιδρύθηκε στη Σοβιετική Ένωση στις 28 Ιανουαρίου 1989 και βραβεύτηκε με Νόμπελ Ειρήνης το 2022. Αρχικός της σκοπός ήταν να φέρει στο φως τη μαζική καταστολή επί ηγεσίας του Στάλιν και να συντηρήσει τη μνήμη των θυμάτων μέσω ερευνών και δημόσιων εκδηλώσεων, σκοπό τον οποίο εξακολουθεί να υπηρετεί μέχρι και σήμερα. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η οργάνωση απέκτησε διεθνή χαρακτήρα με παραρτήματα και συνεργαζόμενες ΜΚΟ σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Έκτοτε, οι στόχοι της Memorial έχουν διευρυνθεί και πλέον περιλαμβάνουν την παρακολούθηση των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την παροχή στήριξης και νομικής συνδρομής στα θύματα των παραβιάσεων αυτών στη Ρωσία και τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Ένας από τους ιδρυτές της ήταν ο Αντρέι Ζαχάρωφ, που ήταν επίσης συνιδρυτής της Ομάδας Ελσίνκι της Μόσχας, μαζί με τη.
Ο, επί πολλά χρόνια πρόεδρος του ρωσικού παραρτήματος της Memorial, έγινε γνωστός επειδή διαπραγματεύτηκε το 1995 την απελευθέρωση περίπου 2 000 ανθρώπων που κρατούνταν , μοναδική φορά που τρομοκρατική επίθεση στη Ρωσία δεν οδήγησε σε μαζικούς θανάτους ομήρων. Κατηγορεί τη Ρωσία ότι επεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας και προκαλεί τη σύγκρουση στο ανατολικό τμήμα της.
Το 2009 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απένειμε το Βραβείο Ζαχάρωφ στην Memorial για την των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία. Το βραβείο παρέλαβαν για την Memorial οι Όλεγκ Ορλώφ, Σεργκέι Κόβαλεφ και Λιουντμίλα Αλεξέγιεβα.
Επί σειρά ετών, πολλά μέλη της Memorial και στενοί συνεργάτες της έχουν δεχτεί απειλές, έχουν απαχθεί, ακόμα και δολοφονηθεί. Το 2014 η Memorial καταχωρίστηκε ως «ξένος πράκτορας» από τις ρωσικές αρχές, ύστερα από την ψήφιση νομοθεσίας που επιτρέπει στις αρχές να καταχωρίζουν τις ΜΚΟ που λαμβάνουν χρηματοδότηση από το εξωτερικό ως «ξένους πράκτορες» χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Όπως είπε ο Κιρίλ Κορότεεφ (Kirill Koroteev), ανώτερος νομικός σύμβουλος της Memorial, απευθυνόμενος στην Υποεπιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, «ξένος πράκτορας» στη Ρωσία σημαίνει «κατάσκοπος». Τον Σεπτέμβριο του 2014 το Υπουργείο Δικαιοσύνης υπέβαλε μήνυση κατά της Memorial, κατηγορώντας την ότι ο καταστατικός χάρτης και η δομή της ήταν αντίθετα προς τη νομοθεσία της χώρας. Η μήνυση αυτή θα μπορούσε να είχε προκαλέσει τη διάλυση της οργάνωσης. Ωστόσο, η απόφαση που εξέδωσε το δικαστήριο τον Ιανουάριο του 2015 ήταν ευνοϊκή για τη Memorial, καθώς απέρριπτε τις καταγγελίες του Υπουργείου. Την άνοιξη του 2014 το παράρτημα της Memorial στη Μόσχα (Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα) προσέβαλε τον χαρακτηρισμό του ως ξένου πράκτορα, χωρίς ωστόσο να δικαιωθεί. Το 2015 και το 2016 και άλλα παραρτήματα της Memorial, στην Αγία Πετρούπολη, το Γεκατερίνμπουργκ, το Ριαζάν και το Κόμι, χαρακτηρίστηκαν ξένοι πράκτορες.
Η, εκτελεστική διευθύντρια της Memorial, είναι απαισιόδοξη για το μέλλον της οργάνωσης: «Δυστυχώς, η κατάσταση που επικρατεί μας αφήνει ελάχιστες ή καθόλου ελπίδες για το αν και για πόσο ακόμα θα συνεχίσουμε να λειτουργούμε ως νομική οντότητα. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί από εμάς δεν έχουν ακόμα εγκαταλείψει τον αγώνα και χρησιμοποιούν κάθε νόμιμο μέσο ώστε μια μέρα να γίνει πραγματικότητα το δικαίωμα στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι».
Η Λιουντμίλα Αλεξέγιεβα ως επικεφαλής της Ομάδας Ελσίνκι της Μόσχας, αρνήθηκε να καταχωριστεί η ομάδα ως «ξένος πράκτορας» και προτίμησε να συνεχίσει να εργάζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς επιχορηγήσεις από το εξωτερικό.
Γεννημένη το 1927, η Αλεξέγιεβα είναι μία από τους λίγους αντιφρονούντες της σοβιετικής εποχής που εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται στη σύγχρονη Ρωσία και έχει γίνει γνωστή για την εκστρατεία της για δίκαιες δίκες για τους αντιφρονούντες. Απογοητευμένη από το γεγονός ότι το Προεδρικό Συμβούλιο για την Κοινωνία των Πολιτών και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν είχε καμία ουσιαστική επιρροή στην κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, η Αλεξέγιεβα παραιτήθηκε από το Συμβούλιο το 2012. Ωστόσο, το 2015 αποφάσισε να γίνει ξανά μέλος του Συμβουλίου με σκοπό να διερευνήσει την εφαρμογή του νόμου περί ξένων πρακτόρων, μέσω της οποίας στοχοποιούνται ολοένα και περισσότερες ΜΚΟ, καθώς και τη λειτουργία των δικαστηρίων και τις πολυάριθμες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις φυλακές.
Οι εκπρόσωποι της Memorial και η Λιουντμίλα Αλεξέγιεβα συμμετέχουν ενεργά στο Δίκτυο Βραβείου Ζαχάρωφ και πραγματοποιούν συχνές διαβουλεύσεις με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Λίντια Κουλικόφσκι
Σπουδές
Η Κουλικόφσκι γεννήθηκε στο Νικορένι της επαρχίας Ντρόχια, στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μολδαβίας. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή (τμήμα βιβλιοθηκονομίας) τους Κρατικού Πανεπιστημίου της Μολδαβίας το 1973. Ανάμεσα στους καθηγητές της ήταν ο διαπρεπής φιλόλογος Ίων Οσαντσένκο καθώς και ο Ανατόλ Τσιομπάνου. Το 2003, η Κουλικόφσκι απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στην Παιδαγωγική Επιστήμη, με διατριβή που επικεντρώθηκε στην «Εξέλιξη των υπηρεσιών βιβλιοθήκης για μειονεκτούντα άτομα στο πλαίσιο του εκδημοκρατισμού μιας κοινωνίας».
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτησή της, η Λίντια Κουλικόφσκι ορίστηκε υπεύθυνη ενός παραρτήματος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Κισινάου. Μεταξύ 1978–1982, διετέλεσε επικεφαλής του «κεντρικού συστήματος βιβλιοθηκών» του δήμου Καχούλ. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη, στην οποία παρέμεινε υπεύθυνη του τμήματος προσκτήσεων μέχρι το 1989. Είτε το 1989 είτε το 1990, η Κουλικόφσκι έγινε διευθύντρια της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Χασντέου, μια θέση την οποία κατείχε μέχρι το 2013. εναλλ.=Lidia Kulikovski at a book premiere|αριστερά|μικρογραφία| Η Λίντια Χασντέου σε παρουσίαση βιβλίου Η Λίντια Κουλικόφσκι μια συνέταξε σειρά από βιβλιογραφικά ερευνητικά έργα. Συντόνισε, σε εθνικό επίπεδο, ευρωπαϊκά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων των PULMAN και Calimera. Μεταξύ 2000 και 2004 ήταν επικεφαλής της Ένωσης Βιβλιοθηκών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Το 2002, η Κουλικόφσκι ίδρυσε το BiblioPolis, ένα περιοδικό για τη βιβλιοθηκονομία. Για κάποιο χρονικό διάστημα, ξεκινώντας από το 1999, διετέλεσε αναπληρώτρια αρχισυντάκτρια του Magazin bibliologic, επίσης περιοδικού βιβλιοθηκονομίας.
Ως εκπρόσωπος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Κισινάου, η Κουλικόφσκι επισκέφθηκε μια σειρά από διεθνούς φήμης βιβλιοθήκες, όπως η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Κίνας, το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού, η Βασιλική Βιβλιοθήκη της Δανίας, καθώς και δημοτικές βιβλιοθήκες στη Φινλανδία, την Ελλάδα, τη Ρωσία, το Ισραήλ, τη Ρουμανία, την Ουκρανία και άλλες χώρες.
Η Κουλικόφσκι έχει επίσης συντάξει περίπου 200 ερευνητικές εργασίες, βιβλιογραφίες, συνεντεύξεις, προλόγους βιβλίων και δοκίμια. Επιμελήθηκε την έκδοση 25 βιβλίων για Μολδαβούς συγγραφείς, καλλιτέχνες και επιστήμονες, τα οποία εκδόθηκαν από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη.
Εκτός από την επιστημονική της δραστηριότητα, η Κουλικόφσκι είναι επίσης καθηγήτρια στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας, στη σχολή δημοσιογραφίας, τμήμα βιβλιοθηκονομίας, όπου διδάσκει βιβλιοθηκονομία, κοινωνιολογία βιβλίων και διαχείριση βιβλιοθηκών. Τα ίδια μαθήματα δίδαξε και στους μαθητές της σχολής βιβλιοθηκονομίας που λειτούργησε υπό την αιγίδα της Ένωσης Βιβλιοθηκών.
Επικεφαλής της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Χασντέου
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Η Λίντια Κουλικόφσκι (δεξιά) με την αναπληρώτρια διευθύντρια της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, Έλενα Μπουτούκελ Ως επικεφαλής της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Χασντέου, η Κουλικόφσκι έγινε ευρέως γνωστή για την αποϊδεολογικοποίηση της συλλογής βιβλίων και εγγράφων της βιβλιοθήκης καθώς και για την επέκταση του δικτύου της βιβλιοθήκης. Σε αυτό το πλαίσιο, ζήτησε βοήθεια από τη Ρουμανία για να ανοίξει εννέα παραρτήματα της βιβλιοθήκης στο Κισινάου, που περιείχαν κυρίως ρουμανική λογοτεχνία. Επίσης, πρωτοστάτησε σε ένα έργο εθνοτικής πολυμορφίας, το οποίο οδήγησε στο άνοιγμα παραρτημάτων με ρωσική, ουκρανική, πολωνική, βουλγαρική, εβραϊκή και γκαγκαβουζική λογοτεχνία.
Αναγνώριση
Στη Λίντια Κουλικόφσκι απονεμήθηκε ο τίτλος της «Επίτιμης εργάτριας του πολιτισμού» το 1987. Έλαβε το μετάλλιο «Meritul Civic» το 1996 καθώς και τη διάκριση «Gloria Muncii» το 2010. Είναι κάτοχος του ευρωπαϊκού βραβείου «Διευθύντρια του 21ου αιώνα» (2001).
Προσωπική ζωή
Η Λίντια Κουλικόφσκι παντρεύτηκε τον μηχανικό Βίκτορ Κουλικόφσκι το 1976. Έχουν δύο κόρες: η μία είναι φιλόλογος και ζει στην Ισπανία, η άλλη είναι αγοραλόγος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Βιβλιογράφοι
Πέδρο Μιρ
Ο Πέδρο Χούλιο Μιρ Βαλεντίν (Pedro Julio Mir Valentín, 3 Ιουνίου 1913 – 11 Ιουλίου 2000) ήταν Δομινικανός ποιητής και συγγραφέας, που χαρακτηρίσθηκε επισήμως «εθνικός ποιητής» (Poeta Nacional) της Δομινικανής Δημοκρατίας από το Κοινοβούλιο της χώρας το 1984.
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο πατέρας του ποιητή ήταν Κουβανός μηχανολόγος μηχανικός, που μετανάστευσε στη Δομινικανή Δημοκρατία στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, ώστε να εργασθεί ως αρχιμηχανικός στο Εργοστάσιο Ζάχαρης «Cristóbal Colón». Σύντομα πήρε ως σύζυγό του μια νεαρή Πορτορικανή και απέκτησαν έναν γιο, τον μελλοντικό ποιητή. Ο Πέδρο Χούλιο γεννήθηκε στην πόλη Σαν Πέδρο δε Μακορίς και πέρασε τη νεανική του ηλικία στο εργοστάσιο της ζάχαρης, που ήταν εκεί κοντά. Η μητέρα του πέθανε πρόωρα, το 1917, γεγονός που χάραξε μέσα του ένα βαθύ αίσθημα απώλειας, το οποίο αργότερα θα θεωρούσε τη ρίζα της ποιητικής του.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο Μιρ άρχισε να γράφει και να δημοσιεύει ποιήματα σε δομινικανές εφημερίδες (ως «Πέδρο Χούλιο Μιρ»), αλλά και να τα δείχνει σε φίλους του. Κάποιος από αυτούς τους φίλους έδειξε χωρίς τη συγκατάθεση του ποιητή μερικούς στίχους του στον διακεκριμένο συγγραφέα Χουάν Μπος. Ο Μπος πρόσεξε το φυσικό ποιητικό ταλέντο του νεαρού, αλλά είπε ότι ο ποιητής, αν και ταλαντούχος, θα έπρεπε «να στρέψει τα μάτια του προς τη χώρα του». Μόλις ο Μιρ πληροφορήθηκε για την αντίδραση του Μπος, απεφάσισε να γράψει τα πρώτα ποιήματά του με κοινωνικό θέμα, και αυτή τη φορά τα έστειλε ο ίδιος στον Μπος. Ο Μπος δεν προέβη αμέσως σε κάποιο σχόλιο, ωστόσο τα δημοσίευσε σύντομα στη στήλη του στη Listín Diario, τη σημαντικότερη τότε εφημερίδα της χώρας. Τα συνόδευσε με το σχόλιο που αργότερα θεωρήθηκε προφητικό: «Είναι τούτος ο νεαρός ο κοινωνικός ποιητής τον οποίο περιμέναμε τόσο καιρό;»
Τα επόμενα χρόνια ο Μιρ συνέχισε να γράφει αλλά και να σπουδάζει, παίρνοντας πτυχίο νομικής από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Σάντο Ντομίνγκο (UASD) το 1941 και αρχίζοντας πρακτική εξάσκηση σε δικηγορικό γραφείο στην πρωτεύουσα Σάντο Ντομίνγκο. Ωστόσο, η πίεση του δικτατορικού καθεστώτος του Τρουχίγιο γινόταν αφόρητη για οποιονδήποτε με κάποιες κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες. Τα ποιήματα του Μιρ τον έφερναν αντιμέτωπο με το καθεστώς, οπότε όταν έλαβε απειλές και αισθάνθηκε ότι η ζωή του κινδύνευε, διέφυγε στην Κούβα το 1947. Εκεί θα διέμενε επί 16 χρόνια, μέχρι την πτώση της δικτατορίας, αν και κατά τη διάρκεια της αυτοεξορίας του ταξίδεψε και σε αρκετές άλλες χώρες.
Ο Μιρ έγραψε στην Κούβα το περίφημο ποίημά του «Hay un país en el mundo» (= «Υπάρχει μια χώρα στον κόσμο...», δημοσιεύθηκε το 1949), που έχει μεταφρασθεί σε δεκάδες γλώσσες. Το 1952 δημοσίευσε στη Γουατεμάλα το «Contracanto a Walt Whitman (canto a nosotros mismos)», δηλαδή «Κόντρα Ωδή στον Ουώλτ Ουίτμαν (τραγούδι των εαυτών μας)», που θεωρείται ως ένα από τα πλέον ολοκληρωμένα έργα του.
Ο ποιητής επέστρεψε στη Δομινικανή Δημοκρατία το 1963, επί δημοκρατικής κυβερνήσεως που είχε ως Πρόεδρο τον ίδιο τον παλαιό του γνώριμο, τον Χουάν Μπος. Ωστόσο η κυβέρνηση αυτή ανατράπηκε το ίδιο έτος και ο Μιρ, αν και άρρωστος, ταξίδεψε και πάλι για καιρό, επιστρέφοντας οριστικά πλέον στην πατρίδα του το 1968, όταν διορίσθηκε καθηγητής της Αισθητικής στο UASD.
Ο Μιρ ασχολήθηκε και με την ιστορική έρευνα: το δοκίμιό του Las raíces dominicanas de la doctrina Monroe (= «Οι δομινικανές ρίζες του Δόγματος Μονρόε», 1974) κέρδισε το Ετήσιο Βραβείο Ιστορίας του Υπουργείου Παιδείας της Δομινικανής Δημοκρατίας. Το 1975 το ποίημά του «El huracán Neruda» (= «Ο τυφώνας Νερούδα») κέρδισε αντιστοίχως το Ετήσιο Βραβείο Ποιήσεως του Υπουργείου Παιδείας.
Το μοναδικό μυθιστόρημα του Μιρ, με τίτλο Cuando amaban las tierras comuneras (= «Όταν αγάπησαν την κοινή τους γη»), εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Μεξικό το 1978 και χαίρει επίσης μεγάλης εκτιμήσεως.
Το 1984 το Κοινοβούλιο της Δομινικανής Δημοκρατίας ανακήρυξε τον Πέδρο Μιρ «Εθνικό ποιητή της Δομινικανής Δημοκρατίας». Επτά χρόνια αργότερα, ο Μιρ πήγε στη Νέα Υόρκη για να ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας των επιστημών του ανθρώπου από το Κολέγιο Χάντερ του Πανεπιστημίου της Πόλης της Νέας Υόρκης. Το 1993 τιμήθηκε με το Δομινικανό Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.
Ο Πέδρο Μιρ απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 87 ετών στο Σάντο Ντομίνγκο, περιβαλλόμενος από τα μέλη της οικογένειάς του, αν και σε νοσοκομείο, μετά από μακρά πνευμονική ασθένεια. Ο Πρόεδρος της χώρας Λεονέλ Φερνάντες κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος. Το 2013 το όνομά του δόθηκε σε έναν σταθμό του μετρό της πόλης.
Εργογραφία
Το 2017 οι Εκδόσεις Cielonaranja εξέδωσαν τα ποιητικά άπαντα του Πέδρο Μιρ (Poesía Completa).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποιητές Κατηγορία:Ποιητές του 20ού αιώνα Κατηγορία:Δομινικανοί
Φεστιβάλ ταινιών Καλακάρι
εναλλ.=kalakari film festival logo|μικρογραφία|Kalakari film festival logo μικρογραφία Το Φεστιβάλ Ταινιών Καλακάρι ( Αγγλικά: Kalakari Film Festival ή KFF και कलाकारी_फिल्म_फेस्टिवल|कलाकारी फिल्म फेस्टिवल στα Ινδικά) διοργανώνεται από τον οργανισμό Kalakari στην πόλη Ντεβάς της Ινδίας (της πολιτείας Madhya Pradesh). Συστήθηκε από τους καλλιτέχνες της πόλης (η λέξη "καλακάρι" σημαίνει άλλωστε "καλλιτέχνης"). Αρχικός σκοπός του φεστιβάλ ήταν να προωθήσει την τέχνη του κινηματογράφου πέρα από τις κύριες ινδικές πόλεις και στις μικρότερες αλλά και διεθνώς.
Το φεστιβάλ πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο διάστημα μεταξύ Μαΐου και Αυγούστου και δέχεται υποψηφιότητες για ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, live action αλλά και animation από την Ινδία και όλον τον κόσμο. Επίσης προβάλει καλλιτεχνικές δημιουργίες από όλο τον πλανήτη. Παράλληλα, το φεστιβάλ έχει και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς οι πληρωμές εγγραφής πηγαίνουν για την ενίσχυση φτωχών οικογενειών της περιοχής.
Βραβεία
Κατηγορίες βραβείων: Best Short Fiction, Best music album, Best Documentary, Best Animation, Best Student Film, best nature film.
Ειδικά βραβεία: Special Jury Mention, NATURE, Special best film of Festival
Δημιουργικά βραβεία: Best photography, Best Black and white photography, Best ARTWORK, best nature photography μικρογραφία
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Ινδικά βραβεία Κατηγορία:Ινδικός πολιτισμός Κατηγορία:Ινδικές ταινίες
Ρεγαλιανός
Ο '''Π. Γ. (ή Κ.) Ρεγαλιανός', λατιν.: P. C. Regalianus (απεβ. 260/261), γνωστός και ως Ρεγάλιαν'', ήταν Ρωμαίος σφετεριστής για λίγους μήνες το 260 ή/και το 261, κατά τη διάρκεια της Κρίσης του 3ου αι., μία περίοδο έντονης πολιτικής αστάθειας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Ρεγαλιανός ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματα κατά μήκος του ποταμού Δούναβη, μία περιοχή της Αυτοκρατορίας που δεχόταν συχνά επιδρομές βαρβάρων, πιθανώς με την ελπίδα ότι θα μπορούσε να εξασφαλίσει τα σύνορα.
Οι αναφορές από σωζόμενες λογοτεχνικές πηγές σχετικά με τον Ρεγαλιανό είναι σύντομες και λίγες σε αριθμό και θεωρούνται ως επί το πλείστον αναξιόπιστες. Η Ιστορία των Αυγούστων (Historia Augusta) αναφέρει, ότι ήταν Δακικής καταγωγής και απόγονος του Δάκου βασιλιά Δεκέβαλου, αλλά αυτό απορρίπτεται ως επί το πλείστον στη σύγχρονη επιστήμη. Ο Ρεγαλιανός ήταν νυμφευμένος με τη Σουλπικία Δρυαντίλα, μία γυναίκα από αριστοκρατική οικογένεια συγκλητικών, κάτι που αντίθετα δείχνει ότι ο Ρεγαλιανός ήταν επίσης υψηλής ρωμαϊκής καταγωγής. Η ανακήρυξη του Ρεγαλιανού ως αυτοκράτορα έγινε στον απόηχο μίας προηγούμενης απόπειρας σφετερισμού από τον Ινγένιο, που επίσης κηρύχθηκε από τα στρατεύματα του Δούναβη, η οποία είχε καταβληθεί από τον Αυτοκράτορα Γαλλιηνό (βασ. 253–268). Σε αντίθεση με τον Iνγένιο, και νεωτεριστικό για έναν αυτοκρατορικό διεκδικητή, ο Ρεγαλιανός ίδρυσε το δικό του νομισματοκοπείο στο Καρνούντον (πρωτεύουσα της Άνω Παννονίας), την έδρα της εξουσίας του. Έκοψε νομίσματα του εαυτού του και της γυναίκας του, αν και ήταν συνήθως κακής ποιότητας.
Ο τοπικός σφετερισμός της εξουσίας από τον Ρεγαλιανό ήταν επωφελής για τον Γαλλιηνό, διότι επέτρεψε στον Αυτοκράτορα να εστιάσει την προσοχή του στην υπεράσπιση της Ιταλίας από την εισβολή των Αλαμαννών, ενώ ο Ρεγαλιανός απασχολήθηκε πολεμώντας τους βαρβάρους στην Ιλλυρία. Μετά από μία σύντομη «εξουσία» αρκετών μηνών στο Καρνούντον, ο Ρεγαλιανός σκοτώθηκε. Το πώς ακριβώς απεβίωσε δεν είναι απολύτως σαφές, αλλά η πιο κοινά αποδεκτή θεωρία είναι, ότι πέθανε κατά τη διάρκεια μίας επιδρομής στο Καρνούντον από τους Ροξολάνι, πιθανώς με τη βοήθεια μίας ομάδας ανδρών του, που είχαν αναπτυχθεί για να του αντιταχθούν.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|300εσ|Αντωνιανός της συζύγου τού Ρεγαλιανού, [[Σουλπικία Δρυαντίλα|Σουλπικίας Δρυαντίλας.\Στη μία όψη η Σ. Δρυαντίλα επί ημισελίνου. Στην άλλη όψη η Ήτα κρατά πάτερα και σκήπτρο. Επιγρ.: SVLP. [DRYANTILLA AVG.] / [IVN]ONI RED[INE].]]
Πολύ λίγα από τη ζωή και τη σταδιοδρομία του Ρεγαλιανού καταγράφονται σε σωζόμενες γραπτές πηγές. Η συχνά αναξιόπιστη Ιστορία των Αυγούστων (Historia Augusta), μία ύστερη ρωμαϊκή συλλογή αυτοκρατορικών βιογραφιών, καταγράφει ότι ο Ρεγαλιανός ήταν Δακικής καταγωγής και απόγονος του Δεκέβαλου, του βασιλιά της Δακίας που είχε ηττηθεί με μεγάλη προσπάθεια από τον Αυτοκράτορα Τραϊανό το 105–107. Αυτή η ιστορία είναι απίθανο να είναι αληθινή, και είναι πιο πιθανό ότι ο Ρεγαλιανός ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, δεδομένου ότι ήταν νυμφευμένος με τη Σουλπικία Δρυαντίλα, γυναίκα από αριστοκρατική οικογένεια συκγλητικών. Το πλήρες όνομα του Ρεγαλιανού, P. C. Regalianus, εμφανίζεται μόνο στα νομίσματά του, με τις γραπτές πηγές να τον αναφέρουν μόνο ως Ρεγαλιανό. Μερικοί αρχαίοι ιστορικοί πήραν ακόμη και αυτό το όνομα λάθος: ο Ευτρόπιος (τέλη 4ου αι.) τον αποκάλεσε «Trebellianus» και ο Aυρήλιος Βίκτωρ (επίσης στα τέλη του 4ου αι.) τον αποκάλεσε «Regillianus», «Religilianus» και «Religianus». Τα ορθογραφικά λάθη του Aυρήλιου Βίκτωρα μπορεί να αντικατοπτρίζουν εσκεμμένη παραμόρφωση ή την προφορά του ονόματός του στα δημώδη λατινικά.
Δεδομένης της σπανιότητας τού υλικού των πηγών, το πλήρες όνομα του Ρεγαλιανού δεν μπορεί να εξακριβωθεί πέρα από τα συντομευμένα δύο μικρά ονόματα. Είναι πιθανό το P. να σημαίνει Publius. Το C. μπορεί να σημαίνει Cassius, δεδομένου ότι ο Ρεγαλιανός θα μπορούσε να σχετίζεται με τον προηγούμενο ύπατο C. Cassius Regallianus, αλλά έχει επίσης προταθεί, ότι σημαίνει Gaius (συχνά γράφεται ως Caius),  Cornelius ή Claudius.
Σταδιοδρομία
μικρογραφία|200εσ|Ένας άλλος [[αντωνινιανός τού Ρεγαλιανού. Eπιγρ.: IMP. C. P. C. REGALIANVS AVG.]]
Η Ιστορία των Αυγούστων (Historia Augusta) αναφέρει ότι ο Ρεγαλιανός ήταν στρατιωτικός διοικητής (dux) στο Ιλλυρικό, που προήχθη σε αυτή τη θέση από τον Αυτοκράτορα Βαλεριανό (βασ. 253–260), αλλά και ότι ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματά του στη Μοισία, μία γειτονική περιοχή. Αυτή η πληροφορία δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστη, ειδικά δεδομένου ότι είναι αναχρονιστική: η θέση του dux Illyrici δεν υπήρχε ακόμη την εποχή του Ρεγαλιανού. Δεδομένου τού υψηλού βαθμού της συζύγου του, είναι πιο πιθανό ότι ο Ρεγαλιανός ήταν επαρχιακός κυβερνήτης, ίσως της Άνω Παννονίας. Αυτές οι επαρχίες κατά μήκος του Δούναβη υπέφεραν από συχνές επιδρομές βαρβάρων, που συχνά τις άφηναν σε αντίθεση με την κεντρική αυτοκρατορική κυβέρνηση: λίγο πριν από την αξίωση τού ίδιου τού Ρεγαλιανού για αυτοκρατορική εξουσία, ο σφετεριστής Ινγένιος είχε ανακηρυχθεί στην περιοχή το 260, αλλά είχε νικηθεί γρήγορα από τον βασιλεύοντα Αυτοκράτορα, Γαλλιηνό (βασ. 253–268). Δεν είναι ξεκάθαρο πόσος χρόνος μεσολάβησε μεταξύ της εξέγερσης του Iνγένιου και της αναγνώρισης του ίδιου του Ρεγαλιανού, ή εάν ο Ρεγαλιανός συμμετείχε στην προηγούμενη εξέγερση, αν και οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν, ότι υπήρξε μία εκτεταμένη διακοπή μεταξύ τους. Αυτό καθιστά ασαφές, πότε ακριβώς ο Ρεγαλιανός ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας και επίσης, δεδομένου ότι άντεξε για αρκετούς μήνες, πότε απεβίωσε. Ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας είτε αργά το 260 είτε το 261,  και η αξίωσή του για αυτοκρατορική εξουσία έληξε με την ήττα και το τέλος του μετά από αρκετούς μήνες, είτε το 260   είτε το 261 μικρογραφία| Χάρτης του [[Καρνούς|Carnuntum, έδρα εξουσίας του Ρεγαλιανού.]] Αφού νίκησε τον Iνγένιο, ο Γαλλιηνός είχε αφιερώσει λίγο χρόνο για να αναδιοργανώσει τις άμυνες κατά μήκος του Δούναβη, αλλά έπρεπε να επιστρέψει στην Ιταλία για να αντιμετωπίσει μία εισβολή από τους Aλαμαννούς, μία Γερμανική φυλή. Λίγο μετά την αναχώρησή του οι Ροξολάνι, μία Σαρματική φυλή που ο Γαλλιηνός είχε επανεγκαταστήσει εντός των αυτοκρατορικών συνόρων στην περιοχή του Δούναβη, επαναστάτησαν και επιτέθηκαν στις δυνάμεις τού Ρεγαλιανού και στη συνέχεια ο Ρεγαλιανός υποχώρησε στην πόλη Καρνούντον. Μόνο μετά από αυτά τα γεγονότα ο Ρεγαλιανός ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματά του. Είναι πιθανό ότι οι λεγεωνάριοι της λεγεώνας XIV Δίδυμης, που βρισκόταν στο Καρνούντον, υποστήριξαν την ανακήρυξη του Ρεγαλιανού, καθώς ήλπιζαν ότι θα μπορούσε να βοηθήσει στην ασφάλεια των συνόρων του Δούναβη.
Σε αντίθεση με τον Iνγένιο πριν από αυτόν, ο Ρεγαλιανός έκοψε τα δικά του νομίσματα σε ένα νομισματοκοπείο, που ίδρυσε ο ίδιος στο Καρνούντον, μία πρωτότυπη κίνηση για έναν αυτοκρατορικό διεκδικητή. Εκτός από το δικό του πορτρέτο, τα νομίσματα του Ρεγαλιανού απεικονίζουν επίσης τη σύζυγό του, την οποία ανέδειξε στον βαθμό της Aυγούστας για να ενισχύσει τη θέση του. Τα περισσότερα, αλλά όχι όλα, από τα νομίσματα του Ρεγαλιανού έχουν τον τύπο AUGG. (υποδηλώνει δύο κυβερνήτες, αντί για AUG. που υπονοεί έναν) ως μέρος της επιγραφής. Ο πληθυντικός AVGG. ήταν πιθανόν σκόπιμος, αλλά το επιδιωκόμενο νόημα δεν είναι σαφές. Είναι πιο πιθανό να αναφέρεται στην εταιρική σχέση μεταξύ του Ρεγαλιανού και της συζύγου του Δρυαντίλας, παρά σε κάποια εταιρική σχέση μεταξύ Ρεγαλιανού και Γαλλιηνού. Η αναγνώριση του Ρεγαλιανού ως αυτοκράτορα και η μεταγενέστερη διακυβέρνηση στην περιοχή του Δούναβη ήταν στην πραγματικότητα ευεργετική για τον Γαλλιηνό, καθώς παρείχε στους εισβολείς Ροξολάνι μία νέα αντίσταση για την εξέγερσή τους και έδωσε στον Γαλλιηνό χρόνο να αντιμετωπίσει την άμεση απειλή, που παρουσίαζε η εισβολή των Αλαμαννών στην Ιταλία. Όλα τα νομίσματα του Ρεγαλιανού χτυπήθηκαν στο Καρνούντον, και είναι όλα ξαναχτυπημένα νομίσματα, δηλ. που χτυπήθηκαν σε νομίσματα που είχαν χτυπηθεί από προηγούμενους Αυτοκράτορες του 3ου αι., όπως τού Σεπτίμιου Σεβήρου και ο Μαξιμίνου Θράκα. Σχεδιαστικά, τα νομίσματα του Ρεγαλιανού μιμούνται τα νομίσματα των Λικινιανών αυτοκρατόρων (Λικίνιου Βαλέριου και τού γιου του Λικίνιου Γαλλιηνού), αν και είναι χαμηλότερης ποιότητας, συχνά πολύ πρόχειρα κατασκευασμένα και με ορθογραφικά λάθη. Μερικά από τα νομίσματα κατασκευάστηκαν τόσο βιαστικά, που οι επιγραφές τού προηγούμενου Αυτοκράτορα που είχε χτυπήσει αρχικά το νόμισμα εξακολουθούν να είναι εν μέρει ορατές ή ότι το νέο χτύπημα απέτυχε τελείως να δώσει στο νόμισμα ορατή επιγραφή. Λόγω της σύντομης διακυβέρνησής του, έχει βρεθεί μόνο ένας μικρός αριθμός νομισμάτων (λίγο πάνω από 130) που έκοψε ο Ρεγαλιανός. Τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται σήμερα σε ιδιωτικές συλλογές νομισμάτων.
Το πώς νικήθηκε και απεβίωσε ο Ρεγαλιανός είναι ασαφές, δεδομένου ότι διαφορετικές πηγές δίνουν διαφορετικές απαντήσεις. Η γενικά αποδεκτή θεωρία σχετικά με το τέλος τού Ρεγαλιανού,  που διατυπώθηκε από τον Ούγγρο αρχαιολόγο Γιένο Φιτζ το 1966,   είναι ότι ο Ρεγαλιανός σκοτώθηκε σε μία επιδρομή από τους Ροξολάνι, ίσως συνεργαζόμενοι με μερικούς από τους δικούς του άνδρες, αφού πολέμησαν γενναία την εξεγερμένη φυλή για αρκετό καιρό. Άλλες απόψεις αναφέρουν, ότι ο Ρεγαλιανός δολοφονήθηκε αποκλειστικά από τα δικά του στρατεύματα, καθώς ο πληθυσμός της επαρχίας των Ιλλυριών φοβόταν την τιμωρία από τον Γαλλιηνό (Historia Augusta) ή ότι νικήθηκε και σκοτώθηκε από τον Γαλλιηνό (Ευτρόπιος).
Ντιόγκο του Βιζέου
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Φερδινάνδου δούκα τού Βιζέου & Μπέζα και της Βεατρίκης των Αβίς, κόρης τού Ιωάννη κοντόσταυλου της Πορτογαλίας. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Ο Ντιόγκο είχε αδελφές την Ελεονώρα, σύζυγο τού Ιωάννη Β΄ της Πορτογαλίας και την Ισαβέλλα, σύζυγο τού Φερδινάνδου Β΄ δούκα της Μπραγκάνσα.
Το 1472 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης δούκας τού Βιζέου & Μπέζα, ο οποίος ήταν 24 ετών και άγαμος, έτσι ο Ντιόγκο τον διαδέχθηκε ως δούκας. Ο Ντιόγκο ήταν δημοφιλής προσωπικότητα στην Αυλή τού εξαδέλφου του Ιωάννη Β΄. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλφόνσου Ε΄, πατέρα τού Ιωάννη Β΄, οι ευγενείς είχαν αυξήσει πολύ τη δύναμή τους. Ο Ιωάννης Β΄ ζήτησε να τη μειώσει και έτσι στόχευσε τον Φερδινάνδο Β΄ και τον Ντιόγκο.
Ο Φερδινάνδος Β΄ ήταν το πρώτο θύμα της οργής τού βασιλιά ενάντια στους ευγενείς: φυλακίστηκε, δικάστηκε και εκτελέστηκε στην Έβορα το 1483. Ο Ντιόγκο νόμισε ότι ήταν προφυλαγμένος, λόγω της αδελφής του, συζύγου τού Ιωάννη Β΄. Δύο φορές κινδύνευσε η ζωή τού βασιλιά· ο Ντιόγκο ήταν αρχηγός των ευγενών ενάντια στις πολιτικές τού Ιωάννη Β΄, έτσι ο βασιλιάς τον κατηγόρησε για εσχάτη προδοσία και τον σκότωσε ο ίδιος προσωπικά το 1484. Έπειτα κάλεσε τον επόμενο αδελφό τού Ντιόγκο, τον Εμμανουήλ πρίγκιπα τού Βιζέου, τού έδειξε το σώμα τού Ντιόγκο και του υποσχέθηκε ότι θα τον έχει ως γιο. Ο Εμμανουήλ διαδέχθηκε τον αδελφό του στα δουκάτα Βιζέου & Μπέζα.
Το 1491 απεβίωσε το μόνο άρρεν νόμιμο τέκνο τού Ιωάννη Β΄, έτσι όταν ο Ιωάννης Β΄ απεβίωσε το 1495, τον διαδέχθηκε ο Εμμανουήλ ως βασιλιάς της Πορτογαλίας.
Οικογένεια
Δεν νυμφεύτηκε. Όταν είχε επισκεφτεί την Καστίλη, είχε μία ερωτική περιπέτεια με την δόνα Λέονορ δε Σοτομάιορ υ Πόρτουγαλ, δισεγγονή τού Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας και είχε ένα φυσικό τέκνο:
Ηγεμονία της Φερράρα
Η Ηγεμονία της Φερράρα ήταν η ονομασία των εδαφών τα οποία βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της οικογένειας των Έστε από το 1209 έως το 1471. Πέραν της Φερράρα, σταδιακά έφθασε να περιλαμβάνει κι άλλες πόλεις, με σημαντικότερες την Μόντενα και το Ρέτζο νελλ'Εμίλια. Οι Έστε, μαρκήσιοι της ομώνυμης βενετικής πόλης, ήταν επίσης γνωστοί ως μαρκήσιοι της Φερράρα, κι ως εκ τούτου τα εδάφη τους ήσαν επίσης γνωστά, εσφαλμένα, ως Μαρκιζάτο της Φερράρα.
Ιστορία
Με τον θάνατο της Μεγάλης Κόμισσας Ματθίλδης της Κανόσα, το 1115, στην Φερράρα εγκαθιδρύθηκε και, σταδιακά, ισχυροποιήθηκε τοπική δημοτική αρχή.
Η Ελεύθερη Πόλη επιβίωσε για διάστημα σχεδόν 150 ετών. Από το 1208, υπό τον Άτσο ΣΤ΄ ντ'Έστε, εγκαθιδρύθηκε η ηγεμονία του Οίκου των Έστε, ο οποίος ήταν ταγμένος με το μέρος των Γουέλφων. Από εκεί, οι Έστε εξάπλωσαν τα υπό τον έλεγχό τους εδάφη μέχρι την Μόντενα και το Ρέτζο.
Η Φερράρα και τα γειτονικά της εδάφη αποτελούσαν, επισήμως, τμήμα των Παπικών Κρατών, ενώ η Μόντενα και το Ρέτζο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα οι μαρκήσιοι του Έστε να αποτελούν, ταυτόχρονα, βασάλους του Πάπα για τα εδάφη της Φερράρα, και του αυτοκράτορα για τα εδάφη της Μόντενα και του Ρέτζο.
Το 1471, ο μαρκήσιος Μπόρσο ντ'Έστε, ο οποίος από το 1452 αποτελούσε, ήδη, Δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο, έλαβε από τον Πάπα Παύλο Β΄ τον δουκικό τίτλο επίσης για την Φερράρα, λίγο καιρό πριν τον θάνατό του.
Η ηγεμονία των Έστε στην Φερράρα, μεταβληθείσα, πλέον, σε δουκάτο, έλαβε τέλος το 1598, με τον αφανισμό του κυρίως κλάδου του οίκου και την υπαγωγή της Φερράρα στα Παπικά Κράτη. Οι Έστε εξακολούθησαν να κυβερνούν το Δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζο έως και τα τέλη του 19ου αιώνα.
Σχετικά λήμματα
Κατηγορία:Παπικά Κράτη Φερραρα, Ηγεμονια της Κατηγορία:Ιστορία της Εμίλια-Ρομάνια
Άλιος
Στην ελληνική μυθολογία, ως Άλιος (αρχαία ελληνικά: Ἅλιόν ή Ἅλιός, «ο της θάλασσας») αναφέρονταν οι κάτωθι χαρακτήρες:
Πηγές
Κατηγορία:Μνηστήρες της Πηνελόπης Κατηγορία:Οδύσσεια
Ερεβίδες
Οι ερεβίδες (επιστημονική-λατινική ονομασία Erebidae) είναι οικογένεια από νυχτοπεταλούδες, δηλαδή έντομα της υπεροικογένειας Noctuoidea. Οι ερεβίδες είναι μία από τις μεγαλύτερες οικογένειες λεπιδόπτερων όσον αφορά τον αριθμό ειδών, που μετά από σύγχρονες μοριακές φυλογενετικές έρευνες φθάνουν τις 24 χιλιάδες, και περιλαμβάνει μεγάλη ποικιλία εντόμων ως προς τη μορφή και το μέγεθος.
Χαρακτηριστικά
Τα μεγέθη των ενηλίκων ερεβίδων ποικίλλουν από εκείνο της μεγαλύτερης νυχτοπεταλούδας ή σκόρου που υπάρχει («μαύρη μάγισσα», άνοιγμα πτερύγων 12,7 εκατοστών) μέχρι το εκείνο των μικρότερων μακρολεπιδόπτερων (είδη της υποοικογένειας υπενοδίνες, άνοιγμα πτερύγων 0,6 εκατοστό). Το χρώμα των ενήλικων εντόμων παρουσιάζει επίσης μεγάλη ποικιλία, από το πιο «μουντό» μέχρι αποχρώσεις παραλλαγής («καμουφλάζ») και ζωηρές αποχρώσεις (π.χ. στις αγαναΐνες και τις αρκτιίνες). Οι ερεβίδες ζουν σε όλες τις ηπείρους της Γης εκτός της Ανταρκτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερεβιδες
Λουπερκίλλα
Η Λουπερκίλλα ( Lupercilla ) (Ρώμη, 225/226 - Ρώμη, 233) ήταν χριστιανή μάρτυρας, η οποία τιμάται ως αγία της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Ανήκει σε εκείνη την ομάδα των μαρτύρων που ονομάζονται «άγια σώματα» ή «μάρτυρες των κατακομβών». Συχνά για αυτά τα σώματα τίποτα δεν είναι γνωστό, εκτός από το όνομα και ανακατασκευάζεται μια υποτιθέμενη ή φανταστική ζωή. Στην περίπτωση αυτή λέγεται ότι η Λουπερκίλλα ήταν μέλος της χριστιανικής οικογένειας του προξένου Παμμάχιου, αποτελούμενη από 42 άτομα, που υπέστη μαρτύριο το 233, υπό τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Σεβήρο.
Από την ανάλυση των οστών η Λουπερκίλλα ήταν ένα κορίτσι περίπου 7 ή 8 ετών. Το σώμα της βρισκόταν στις κατακόμβες του Αγίου Καλλίστου στ/η Ρώμη μέχρι το 1819, όταν τα λείψανά της μεταφέρθηκαν και τοποθετήθηκαν στην Ενοριακή Εκκλησία του Αγίου Στέφανου του Κρόντο.
Η μνήμη της εορτάζεται τη δεύτερη Κυριακή του Ιουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Έβα Γκριμάλντι
Η Έβα Γκριμάλντι (ιταλικά: Eva Grimaldi), (7 Σεπτεμβρίου 1961), είναι Ιταλίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο.
Καριέρα
Γεννήμενη στη Βερόνα η Μίλβα Περονίνι, όπως είναι το πραγματικό όνομα της, ξεκίνησε να δουλεύει ως μοντέλο κάνοντας γυμνές φωτογραφίσεις.
Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε το 1985 στην ταινία "Intervista" του Φεντερίκο Φελίνι. Επαίξε σε παρά πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, τόσο στην Ιταλία αλλά και στη Γαλλία. Η Γκριμάλντι συνεργάστηκε με διάφορους γνωστούς σκηνοθέτες, όπως ο Φεντερίκο Φελίνι, Μάριο Μονιτσέλι, Ντίνο Ρίζι, Νταμιάνο Νταμιάνι και Κλωντ Σαμπρόλ.
Η Γκριμάλντι είναι επίσης πολύ δραστήρια και στο θεάτρο, παιζόντας σε αρκετές παραγωγές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες μοντέλα
Δυόμυξ
Η δυόμυξ ή αλία (επιστημονική-λατινική ονομασία Dyomyx) είναι γένος από νυχτοπεταλούδες (δηλαδή έντομα της υπεροικογένειας Noctuoidea). Το γένος αυτό ορίσθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο εντομολόγο και δικηγόρο Ασίλ Γκενέ το 1852.
Οι πεταλούδες του γένους έχουν μέτριο μέγεθος και ζουν στη Νότια Ευρώπη. Οι εμπρόσθιες πτέρυγές τους είναι τριγωνικές στο σχήμα και φέρουν από 4 μαύρες κηλίδες.
Είδη
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής 19 είδη ως υπαγόμενα στο γένος Dyomyx:
Παραπομπές
Δυομυξ
Πόρτλοκ (Αλάσκα)
Το Πόρτλοκ (αγγλικά: Portlock) είναι εγκαταλελειμένος οικισμός στην πολιτεία της Αλάσκας των ΗΠΑ, που βρίσκεται στο νότιο άκρο της χερσονήσου Κενάι, περίπου 26 χιλιόμετρα νότια της Σελδοβίας. Βρίσκεται στον κόλπο Πορτ Τσάταμ, μετά τον οποίο μια γειτονική κοινότητα παίρνει το ομώνυμο της. Πήρε το όνομά της από τον Ναθάνιελ Πόρτλοκ, η πόλη ήταν μια ενεργή κοινότητα κονσερβοποιίας στις αρχές του εικοστού αιώνα. Οι κάτοικοι της πόλης υποτίθεται ότι διέφυγαν μαζικά μέχρι το 1950 μετά από μια σειρά από ανεξιχνίαστους φόνους και εξαφανίσεις.
Εγκατάσταση
Το Πόρτλοκ ιδρύθηκε στη χερσόνησο Κενάι στις αρχές του εικοστού αιώνα ως κοινότητα κονσερβοποιίας, ιδιαίτερα για σολομό. Θεωρείται ότι πήρε το όνομά του από τον καπετάνιο Ναθάνιελ Πόρτλοκ έναν Βρετανό καπετάνιο πλοίου που έπλευσε εκεί το 1786. Το 1921, ένα ταχυδρομείο των Ηνωμένων Πολιτειών άνοιξε στην πόλη. Ο πληθυσμός αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από Ρώσους Αλεούτες.
Εγκατάλειψη
Γύρω στη δεκαετία του 1940, αναφέρθηκε ότι αρκετοί κυνηγοί προβάτων είχαν εξαφανιστεί στους λόφους έξω από το Πόρτλοκ. Αναφέρθηκε επίσης σε ένα άρθρο του 1973 από την Anchorage Daily News ότι τεμαχισμένα σώματα μερικών από τους αγνοούμενους είχαν ξεβραστεί στη λιμνοθάλασσα. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν τους κατοίκους της κοινότητας σε μαζική φυγή και το ταχυδρομείο της πόλης έκλεισε επίσημα μεταξύ 1950 και 1951. Πολλοί χωρικοί κατηγόρησαν για τους ανεξήγητους θανάτους και τις εξαφανίσεις ένα πλάσμα που μοιάζει με τον Μεγαλοπόδαρο που αναφέρεται τοπικά ως Nantinaq.
Μετά την εγκατάλειψη
Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που έφυγαν από το Πόρτλοκ τη δεκαετία του 1940 μετακόμισαν στα κοντινά χωριά της Αλάσκας, Nanwalek και Πόρτ Γκράχαμ. Το χωριό Nanwalek εξακολουθεί να διατηρεί την ιδιωτική ιδιοκτησία του Portlock σήμερα. Τα τελευταία χρόνια, η κοινότητα έχει εξετάσει το ενδεχόμενο επανίδρυσης του Πόρτλοκ ως χωριό.
Κοντινές κοινότητες
Το Πόρτλοκ βρισκόταν δίπλα σε μια άλλη κοινότητα γνωστή ως Πορτ Τσάταμ (η οποία πήρε το όνομά της από τον κόλπο Πορτ Τσάταμ). Η Σελδοβία βρίσκεται 26 χιλιόμετρα βόρεια του Πόρτλοκ. Ένα στρατόπεδο εξόρυξης χρωμίτη, γνωστό ως Κρομ, βρισκόταν επίσης κοντά στο Πόρτλοκ, το οποίο λειτουργούσε στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Δημογραφικά στοιχεία
Το Πόρτλοκ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην απογραφή των ΗΠΑ του 1940 ως ένα μη ενσωματωμένο χωριό 31 κατοίκων. Δεν θα αναφερόταν ξανά στην απογραφή μέχρι το 1980, όταν έγινε απογραφικός τόπος (CDP), αναφέροντας και πάλι 31 κατοίκους. Διαλύθηκε ως CDP από την απογραφή του 1990 και δεν έχει αναφερθεί ξανά.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Την άνοιξη του 2021, το Discovery+ γύρισε μια τηλεοπτική σειρά στο Πόρτλοκ. Η σειρά Alaskan Killer Bigfoot ακολουθεί μια ομάδα προσκόπων που εξερευνά τα ερείπια του εγκαταλειμμένου χωριού.
Η σειρά κάνει πρεμιέρα στις 7 Δεκεμβρίου 2021 και σύμφωνα με το δίκτυο: Πριν από εβδομήντα χρόνια, ένα δολοφονικό πλάσμα σαν τον Μεγαλοπόδαρο έστειλε τους κατοίκους να φύγουν από το Πόρτλοκ της Αλάσκας. Τώρα, μια αποστολή επιστρέφει στο εγκαταλελειμμένο ψαροχώρι για να ανακτήσει τη γη και τους πόρους της από το τρομακτικό θηρίο που οι ντόπιοι αποκαλούν Nantinaq. Η 40ήμερη παραμονή της ομάδας στην παγωμένη έρημο της Αλάσκας δοκιμάζει την ικανότητά τους, την πίστη τους και την ικανότητά τους να επιβιώσουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλάσκα
Χαρτοπολτός
μικρογραφία| Εμφάνιση της τυπικής ινώδους δομής του χαρτοπολτού. μικρογραφία| Πολτός παραγόμενος σε μια [[χαρτοποιία των ΗΠΑ το 1947.]] Ο χαρτοπολτός (αγγλ. pulp) είναι ινώδες υλικό που παράγεται με χρήση θερμότητας μαζί με χημικό διαχωρισμό (χημική πολτοποίηση) ή μηχανικό διαχωρισμό (μηχανική πολτοποίηση) (ή συνδυασμό)) των ινών της κυτταρίνης από πρώτες ύλες, όπως ξύλο, άχυρα, φυτικές ίνες ή υπολείμματα παλαιού χαρτιού. Ο χαρτοπολτός στον δυτικό κόσμο αποτελεί το κυριότερο βιομηχανικό προϊόν του ξύλου και παράγεται όταν λιγνοκυτταρινικές ύλες αναμιγνύονται με νερό και χημικά (ιδίως NaOH) ή/και φυτικά πρόσθετα και απολιγνοποιούνται, δηλ. απομακρύνεται μερικώς ή ολικώς η λιγνίνη. Ο παραγόμενος πολτός αποτελεί στη συνέχεια την πρώτη ύλη που αξιοποιείται για την παραγωγή προϊόντων χαρτιού και χαρτονιού, καθώς και άλλων προϊόντων κυτταρίνης.
Ιστορική αναδρομή
Πριν από την πρώτη εφεύρεση της χαρτοποιίας από τον Κινέζο Τσάι Λουν - στην Κίνα γύρω στο 105 μ.Χ. - τα υλικά γραφής που τότε χρησιμοποιούνταν και έμοιαζαν με χαρτί, λ.χ. ο πάπυρος και το άματε (μεξικάνικο χαρτί από φλοιό) αξιοποιούνταν από αρχαίους πολιτισμούς (αρχαίοι Αιγύπτιοι, Αζτέκοι κ.ά.) χρησιμοποιώντας αποκλειστικά φυτικά υλικά, σε μεγάλο βαθμό ακατέργαστα.
Λωρίδες από φλοιό ή από ινώδη φυτά (π.χ. λινάρι, κενάφ, γιούτα, ραμί) πλέκονταν μεταξύ τους, διαμορφώνονταν σε τραχιά φύλλα, ξηραίνονταν και μορφοποιούνταν με το χέρι.
Ο πολτός που χρησιμοποιείται στη σύγχρονη και την παραδοσιακή παραγωγή χαρτιού διακρίνεται από μια κατεργασία κατακερματισμού (maceration) η οποία παράγει λεπτότερο και κανονικότερο πολτό -από ίνες κυτταρίνης- που αφαιρούνται από το διάλυμα με πλέγμα (μέσω διήθησης) και ξηραίνονται τελικά για να σχηματίσουν φύλλα ή ρολά. Το παλαιότερο χαρτί που παρήχθη στην Κίνα αποτελούνταν από ίνες φλοιού από το φυτό βρουσονέτια η παπυροφόρος(kozo), μεταξύ των άλλων σε μίξη μαζί και με ίνες κάνναβης.
Τον 6ο αιώνα μ.Χ., η μουριά εξημερώθηκε από αγρότες στην Κίνα ειδικά για το σκοπό της παραγωγής χαρτοπολτού για δημιουργία τύπου χαρτιού. Εκτός από τη μουριά, ο πολτός παρασκευάζονταν επίσης από μπαμπού, φλοιό ιβίσκου, άχυρο και βαμβάκι. Η παραγωγή χαρτιού με χρήση πολτού από κάνναβη και ίνες λιναριού (λ.χ. από κουρελιασμένα ενδύματα, δίχτυα ψαρέματος και υφασμάτινες σακούλες) εξαπλώθηκε στην Ευρώπη κατά τον 13ο αιώνα. Η όλη αυτή δραστηριότητα αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο μετά την εφεύρεση - τον 15ο αιώνα - της τυπογραφίας στην Ευρώπη.
Η χρήση ξυλοπολτού και η εφεύρεση αυτοματοποιημένων μηχανών πολτοποίησης στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα συνέβαλαν ώστε το χαρτί να εξαπλωθεί και να χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα. Άλλωστε αυτή η ευρεία εξάπλωσή του οδήγησε ώστε να καταστεί το χαρτί ένα κοινό και φθηνό προϊόν στη σύγχρονη εποχή.
Τα πρώτα δημοσιευμένα στοιχεία για παραγωγή χαρτιού από ξυλοπολτό περιέχονται σε εκδόσεις από τον J. Schäffer το 1765 και τον M. Koops το 1800. Ωστόσο, παραγωγή ξύλου μεγάλης κλίμακας ουσιαστικά ξεκίνησε τη δεκαετία του 1840 μετά τις -τότε- καινοτομικές εξελίξεις στη μηχανική πολτοποίηση που έγιναν -εντελώς ταυτόχρονα- από τον Friedrich Gottlob Keller στη Γερμανία και από τον Charles Fenerty στη Νέα Σκωτία.
Ακολούθησαν νέες χημικές διεργασίες, αρχικά με τη χρήση θειώδους οξέος από τον J. Roth για τη χημική επεξεργασία του ξύλου και στη συνέχεια στις ΗΠΑ (το 1867) με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του Benjamin Tilghman, που σχετιζόταν με τη χρήση όξινου θειώδους ασβεστίου, Ca(HSO3)2, για την πολτοποίηση του ξύλου.
Μια δεκαετία αργότερα δημιουργήθηκε στη Σουηδία το πρώτο εργοστάσιο πολτοποίησης με διαδικασία θειώδους μαγνησίου (γνωστή ως θειώδης -όξινη- πολτοποίηση). Χρησιμοποιούσε μαγνήσιο ως αντίθετο ιόν, αλλά ως μέθοδος βασιζόταν ουσιαστικά στη δημοσιευμένη εργασία του Carl Daniel Ekman.
Μέχρι το 1900, η θειώδης πολτοποίηση είχε γίνει η βασική παραγωγική τεχνική ξυλοπολτού, ξεπερνώντας κατά πολύ τις λοιπές μεθόδους μηχανικής πολτοποίησης. Καμπή στο όλο θέμα -τελικά- αποτέλεσε η αναπτυχθείσα το 1879 τεχνολογία χημικής πολτοποίησης, γνωστή ως θειική μέθοδος ή τεχνολογία kraft, που αναπτύχθηκε από τον δρ. Carl F. Dahl. Το πρώτο εργοστάσιο για χαρτί κραφτ ξεκίνησε στη Σουηδία το 1890.
Η εφεύρεση του λέβητα ανάκτησης από τον δρ. G.H. Tomlinson στις αρχές της δεκαετίας του 1930, επέτρεψε στα εργοστάσια (με τη μέθοδο Kraft) να ανακυκλώnουν σχεδόν όλα τα χημικά πολτοποίησης, γεγονός ιδιαίτερα θετικό. Αυτό επέδρασε ευεργετικά στην όλη τεχνολογία, αφού απέδιδε επίσης και τις ισχυρότερες σε μηχανική αντοχή ίνες. Έκτοτε, η μέθοδος Κraft αποτελεί την κυρίαρχη διαδικασία πολτοποίησης (από τη δεκαετία του 1940).
Με βάση νεότερα στοιχεία, η παγκόσμια παραγωγή προϊόντων χαρτιού -το 2020- ξεπέρασε τα 400 εκατομμύρια μετρικούς τόνους, ενώ σχεδόν η μισή ποσότητα αυτών παρήχθη από ανακυκλωμένο πολτό από την αλυσίδα ανακύκλωσης παλαιού χαρτιού και χαρτονιών.
Ξυλοπολτός
μικρογραφία|300px|Μικροσκοπική εμφάνιση των [[Κυτταρίνη|(κυτταρινικών)) ινών σε ξυλοπολτό.]] Οι φυσικοί πόροι ξυλείας που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή πολτού αναφέρονται ως ξυλοπολτός. Ενώ θεωρητικά κάθε δέντρο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή χαρτοπολτού, προτιμώνται ιδίως τα κωνοφόρα είδη επειδή οι ίνες κυτταρίνης είναι μακρύτερες (3-6 mm) και επομένως συντελούν σε πιο ισχυρό, μηχανικά ανθεκτικό χαρτί.
Υπάρχει επίσης αυξανόμενο ενδιαφέρον για γενετικά τροποποιημένα είδη (όπως γενετικά τροποποιημένος ευκάλυπτος και γενετικά τροποποιημένη λεύκα) λόγω πολλών σημαντικών πλεονεκτημάτων που μπορούν να προσφέρουν, λ.χ. αυξημένη ευκολία διάσπασης της λιγνίνης, αυξημένος ρυθμός ανάπτυξης των δέντρων.
Το ξύλο και άλλα φυτικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή χαρτοπολτού περιέχουν τρία κύρια συστατικά (εκτός από το νερό): ίνες κυτταρίνης (που είναι επιθυμητές για την παραγωγή χαρτιού), λιγνίνη (ένα τρισδιάστατο πολυμερές που συνδέει τις ίνες κυτταρίνης μεταξύ τους) και ημικυτταρίνες (ολιγομερή υδατανθράκων χαμηλού βαθμού πολυμερισμού).
Ο στόχος της πολτοποίησης είναι η διάσπαση της δομής του ξύλου, με ήπιο τρόπο όμως, ώστε οι λιγνοκυτταρινικές πρώτες ύλες να μετατραπούν σε συστατικές ίνες.
Συγκομιδή
Τα περισσότερα εργοστάσια χαρτοπολτού χρησιμοποιούν καλές πρακτικές διαχείρισης των δασών στη συγκομιδή δέντρων για να διασφαλίσουν βιώσιμη πηγή πρώτων υλών.
Οι φυτείες πολτού αντιπροσωπεύουν το 16 τοις εκατό της παγκόσμιας παραγωγής χαρτοπολτού, τα δάση το 9 τοις εκατό και τα δάση δεύτερης και τρίτης γενιάς αντιπροσωπεύουν το υπόλοιπο.
Η αναδάσωση εφαρμόζεται στις περισσότερες χώρες, ιδίως στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, επομένως τα δέντρα αποτελούν ανανεώσιμο πόρο. Οι ξένοι φορείς, ονόματι FSC (Forest Stewardship Council), SFI (Sustainable Forestry Initiative), και PEFC (Program for the Endorsement of Forest Certification) πιστοποιούν το χαρτί από δέντρα που έχουν συγκομιστεί σύμφωνα με κατευθυντήριες γραμμές που αποσκοπούν στη διασφάλιση ορθών και αειφορικών δασικών πρακτικών.
Ο αριθμός των δέντρων που καταναλώνονται εξαρτάται από το εάν χρησιμοποιούνται μηχανικές ή χημικές διεργασίες, λ.χ. χρειάζονται κατά μέσο όρο 24 δέντρα για να παραχθεί 0,9 τόνος (1 τόνου) χαρτιού εκτύπωσης και γραφής, με τη χημική πολτοποίηση Kraft.
Η μηχανική πολτοποίηση είναι περίπου δύο φορές πιο αποτελεσματική στη χρήση δέντρων, αφού σχεδόν όλο το ξύλο χρησιμοποιείται για την παραγωγή ινών, λ.χ. χρειάζονται περίπου 12 δέντρα για να γίνει 0,9 τόνος (1 τόνος) μηχανικού πολτού ή χαρτιού εφημερίδων.
Πολτοποίηση
Υπάρχουν διαφορετικές διαδικασίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το διαχωρισμό των ινών του ξύλου:
Μηχανικός πολτός
Μύλοι -ή αλλιώς δισκοτριβείς- κατασκευασμένοι από ενσωματωμένο καρβίδιο του πυριτίου ή οξείδιο του αλουμινίου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την άλεση και την πολτοποίηση των ξυλοτεμαχιδίων. Αυτός ο πολτός ονομάζεται μηχανικός πολτός τύπου SGW (stone ground wood pulp). Εάν τα τεμαχίδια ξύλου ατμίζονται υπό πίεση πριν λάβει χώρα η πολτοποίηση, τότε ο πολτός αυτός ονομάζεται μηχανικός πολτός τύπου PGW (pressure ground wood pulp). Τα περισσότερα σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής πολτού χρησιμοποιούν μικρά ξυλοτεμαχίδια και όχι κορμοτεμάχια ή μεγάλους κορμούς, ενώ οι χρησιμοποιούμενοι μεταλλικοί δίσκοι που φέρουν αιχμηρές ραβδώσεις, ονομάζονται δισκοτριβείς.
Εάν τα ξυλοτεμαχίδια απλώς πολτοποιούνται μέσω των τριβέων, ο πολτός που παράγεται ονομάζεται μηχανικός πολτός τύπου RMP (refiner mechanical pulp), ενώ αντίθετα, εάν τα ξυλοτεμαχίδια ατμίζονται στον ατμό ταυτόχρονα ενώ πολτοποιούνται, τότε ο πολτός αυτός ονομάζεται θερμομηχανικός πολτός (τύπου TMP, thermomechanical pulp).
Η πρότερη επεξεργασία του ξύλου με ατμό (δηλ. άτμιση υπό πίεση) βοηθά σημαντικά καθώς μειώνει τη συνολική ηλεκτρική ενέργεια που δαπανάται για την παραγωγή του πολτού και ταυτόχρονα μειώνει τις δομικές φθορές στις ίνες, δίνοντας καλύτερης ποιότητας πολτό. Οι μηχανικοί πολτοί αξιοποιούνται κυρίως για προϊόντα που απαιτούν λιγότερη μηχανική αντοχή, όπως λ.χ. χαρτί εφημερίδων και χαρτόνια.
Θερμομηχανικός πολτός
δεξιά|μικρογραφία|300px|Στάδια της μηχανικής πολτοποίησης. Ο θερμομηχανικός πολτός είναι ο πολτός εκείνος που παράγεται από την επεξεργασία τεμαχιδίων ξύλου χρησιμοποιώντας θερμότητα (εξ ου: " θερμο-") και ταυτόχρονα μηχανική τριβή αποΐνωσης (εξ ου: "-μηχανική"). Είναι βιομηχανική διαδικασία δύο σταδίων, κατά την οποία οι κορμοί, μέσω αποφλοίωσης, χάνουν αρχικά τον φλοιό τους -ο οποίος πρέπει να αφαιρεθεί διότι επιδρά αρνητικότατα- και στη συνέχεια μετατρέπονται σε μικρού μεγέθους ξυλοτεμαχίδια μέσω ειδικών σπαστήρων (chippers). Αυτά τα τσιπ ξύλου έχουν περιεκτικότητα σε υγρασία 25-30%. Κατόπιν εφαρμόζεται στα ξυλοτεμαχίδια μηχανική φόρτιση με ταυτόχρονη δράση σύνθλιψης - τριβής, που παράγει θερμότητα και υδρατμούς με άμεση συνέπεια να μαλακώνει η λιγνίνη και κατά συνέπεια να παράγονται μεμονωμένες ίνες όλες μαζί σε ένα ρευστό διάλυμα. Ο πολτός, ρέοντας κοσκινίζεται και καθαρίζεται από τυχόν ξένες προσμίξεις, ενώ συσσωματώματα ινών που δεν πολτοποιήθηκαν καλά, απομακρύνονται από τον πολτό και υποβάλλονται εκ νέου σε επανεπεξεργασία. Αυτή η παραγωγική διαδικασία δίνει υψηλή απόδοση ινών από το ξύλο (περίπου 95%) και επειδή η λιγνίνη δεν έχει αφαιρεθεί, οι παραγόμενες ίνες -του θερμομηχανικού πολτού- είναι σκληρές και άκαμπτες.
Θερμοχημικομηχανικός πολτός
Τα ροκανίδια ξύλου μπορούν να υποβληθούν σε προεπεξεργασία με ανθρακικό νάτριο, υδροξείδιο του νατρίου, θειικό νάτριο και άλλες χημικές ουσίες πριν από τον καθαρισμό με εξοπλισμό παρόμοιο με ένα μηχανικό μύλο. Οι συνθήκες της χημικής επεξεργασίας είναι πολύ λιγότερο έντονες (χαμηλότερη θερμοκρασία, μικρότερος χρόνος, λιγότερο ακραίο pH) απ' ό,τι σε μια διαδικασία χημικής πολτοποίησης, καθώς ο στόχος είναι να γίνουν οι ίνες ευκολότερο να εξευγενιστούν, όχι να αφαιρεθεί η λιγνίνη όπως σε μια πλήρως χημική διαδικασία. Οι πολτοί που παράγονται χρησιμοποιώντας αυτές τις υβριδικές διαδικασίες είναι γνωστοί ως χημικο-θερμομηχανικοί πολτοί (CTMP).
Χημικός πολτός
μικρογραφία| Εργοστάσιο χαρτοπολτού στη βόρεια Ευρώπη, που παράγει χνουδωτό πολτό για χρήση προϊόντα απορροφητικού χαρτιού, με την τεχνολογία αλκαλικής πολτοποίησης (μέθοδος Kraft). Ο χημικός πολτός παράγεται με μίξη τεμαχιδίων ξύλου και χημικών ουσιών σε μεγάλα ανοξείδωτα δοχεία που ονομάζονται χωνευτήρια (digesters). Εκεί, σε υψηλή θερμοκρασία (140-160oC) και πίεση, οι χημικές ουσίες διασπούν τη λιγνίνη, η οποία συνδέει τις ίνες κυτταρίνης μεταξύ τους, χωρίς όμως να τις καταστρέφει.
Ο χημικός πολτός χρησιμοποιείται για υλικά που πρέπει να είναι ισχυρότερα ή να συνδυαστούν με μηχανικούς πολτούς ώστε να αποδώσουν ένα προϊόν με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Η μέθοδος Kraft αποτελεί σήμερα την κυρίαρχη τεχνολογική μέθοδο χημικής πολτοποίησης, με δεύτερη, τη θειώδη μέθοδο. Ιστορικά, η μέθοδος της σόδας (βλ. NaOH) ήταν η πρώτη επιτυχημένη μέθοδος χημικής πολτοποίησης που χρησιμοποιήθηκε τον 19ο αιώνα.
Ανακυκλωμένος πολτός
Ο ανακυκλωμένος πολτός ονομάζεται και απομελανωμένος πολτός (DIP, deinked pulp). Ο πολτός αυτός είναι ανακυκλωμένο χαρτί που έχει υποστεί επεξεργασία με χημικές ουσίες, αφαιρώντας έτσι τα μελάνια εκτύπωσης και άλλα ανεπιθύμητα στοιχεία και απελευθερώνοντας τις ίνες του χαρτιού. Η διαδικασία ονομάζεται απομελάνωση.
Το DIP χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη στη χαρτοποιία. Πολλά χαρτιά εφημερίδας, χαρτί υγείας και χαρτομάντιλο προσώπου συνήθως περιέχουν 100 τοις εκατό απομελανωμένο πολτό και σε πολλές άλλες ποιότητες, όπως ελαφριά επικάλυψη για offset και χαρτιά εκτύπωσης και γραφής για χρήση γραφείου και οικιακής χρήσης, το DIP αποτελεί σημαντικό μέρος της επίπλωσης.