cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εύα Μπράουν
Ο γάμος της με τον Χίτλερ και το τέλος τους
Στις 29 Απριλίου ο Αδόλφος Χίτλερ παντρεύτηκε τελικά την Εύα Μπράουν στο καταφύγιο της Καγκελαρίας, με τους Σοβιετικούς στρατιώτες να βρίσκονται ήδη στο Βερολίνο. Ο γάμος ήταν πολιτικός με μάρτυρες τους Γιόζεφ Γκέμπελς και Μάρτιν Μπόρμαν, η τελετή σεμνή, με τη νύφη να φορά ένα μαύρο μεταξένιο φόρεμα. Εκείνη την εποχή στους διαδρόμους της Καγκελαρίας κυκλοφορούσε η φήμη ότι η Εύα ήταν έγκυος στο παιδί του Χίτλερ.
Την επομένη, 30 Απριλίου 1945, το ζεύγος Χίτλερ κλείστηκε λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι σ' ένα δωμάτιο του καταφυγίου και αυτοκτόνησε, η μεν Εύα με μια αμπούλα υδροκυανίου ο δε Χίτλερ με μια πιστολιά στο στόμα του, ενώ οι Σοβιετικοί απείχαν γύρω στα 500 μέτρα από την Καγκελαρία. Αμέσως μετά, τα δύο πτώματα αποτεφρώθηκαν, όπως διέταξε ο Χίτλερ στον στρατηγό Otto Günsche, λόγω του φόβου του για εξευτελισμό των σωμάτων τους, αν αυτά ανακαλύπτονταν από τους Συμμάχους. Την τέφρα τους βρήκαν οι πρώτοι στρατιώτες που εισήλθαν στο καταφύγιο μετά από λίγο. Οι Σοβιετικοί τους έθαψαν μυστικά στο Μαγδεβούργο μαζί με τα πτώματα της οικογένειας Γκέμπελς, που είχε αυτοκτονήσει ομαδικά.
Τον Απρίλιο του 1970, οι αρχές της Ανατολικής Γερμανίας ξέθαψαν και αποτέφρωσαν ό,τι είχε απομείνει από τους Χίτλερ και Γκέμπελς και την τέφρα τους τη διασκόρπισαν στον ποταμό Έλβα.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί μοντέλα Κατηγορία:Αυτόχειρες Μ Ε Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αυτοκτονίες από δηλητηρίαση με υδροκυάνιο
Τσιτσέκ Χατούν
Η Τσιτσέκ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:چیچک خاتون) (Τούρκικα: Çiçek Hatun, 1443 - 3 Μαΐου 1498) ήταν η έκτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μητέρα του Ηγεμόνα Τζεμ, διεκδικητή του οθωμανικού θρόνου.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Çiçek Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Πρώιμη ζωή & Εξορία
Γεννήθηκε στην Προύσα το 1443 και ήταν η αδελφή του Αλή Μπέη. Παντρεύτηκε με τον Μωάμεθ στην Κωνσταντινούπολη και γέννησε το μοναδικό της παιδί τον Ηγεμόνα Τζεμ στις 22 Δεκεμβρίου 1459.
Μετά την πρώτη ήττα του Ηγεμόνα Τζεμ στον πόλεμο διαδοχής μετά το θάνατο του πατέρα του το 1481, η Τσιτσέκ, ο Τζεμ και η υπόλοιπη οικογένεια, κατέφυγε στο Σουλτανάτο των Μαμελούκων στο Κάιρο. Από όλα τα μέλη της οικογένειας του Τζεμ, η Τσιτσέκ Χατούν ήταν η πιο αφοσιωμένη σύμμαχος του. Ο Γκεντίκ Αχμέτ Πασάς, ο οποίος ήταν δάσκαλος του Τζεμ, τη στήριξε ώστε να αποδεχθεί την ενθρόνιση του μεγαλύτερου αδελφού του Βαγιαζήτ. Αν και Τζεμ εγκαταλείφθηκε από τον δάσκαλος του, καθώς αυτός υπηρετούσε τη μητέρα του, την Τσιτσέκ.
Η φυλάκιση του Τζεμ
Το 1482 ο Τζεμ υπέστει και δεύτερη ήττα από τον Βαγιαζήτ Β΄, κατέφυγε στη Ρόδο, όπου έγινε δεκτός από τον Πιερ ντ’ Ομπισόν, Μέγα Μάγιστρο του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ και αντίπαλο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αργότερα ο Πιερ ντ’ Ομπισόν σύναψε συνθήκη ειρήνης με τον Βαγιαζήτ και στη συνέχεια φτάνει μια ξεχωριστή συμφωνία για την αιχμαλωσία του Τζεμ.
Υποσχέθηκε στον Βαγιαζήτ να φυλακίσει τον Τζεμ σε αντάλλαγμα μια ετήσια πληρωμή 35.000 δουκάτων για τη φροντίδα του. Ως εκ τούτου, οι Ιππότες πήραν τα χρήματα και προδίδουν τον Τζεμ, ο οποίος στη συνέχεια έγινε ένας καλοσυντηρημένος κρατούμενος στη Ρόδο.
Στην Αίγυπτο, η Τσιτσέκ πίεζε τον σουλτάνο μέσω της συζύγου του, να τον ελευθερώσει και να φέρει τον γιο της στην Αίγυπτο. Τα γράμματα μεταφέρθηκαν μέσω του Νίκολα ντε Νικοσί, ο οποίος αποκάλυψε ότι ο Τζεμ είχε επικοινωνία με τη μητέρα του. Οι προσπάθειες της Τσιτσέκ να φέρει τον γιο της στην Αίγυπτο, την έκαναν να χρησιμοποιήσει την επιρροή της στο δικαστήριο Μαμελούκων προτρέποντας τον Κάιτμπεη να τη βοηθήσει σε αυτή της την προσπάθεια.
Ο ντ’ Ομπισόν χρησιμοποίησε τον Τζεμ για να ελέγχει την Τσιτσέκ και τον Κάιτμπεη και να χειρίζεται τα είκοσι χιλιάδες κομμάτια χρυσού με την προσποίηση ότι θα μεταφέρει τον Τζεμ στην Αίγυπτο. Η Τσιτσέκ αγωνίστηκε για λογαριασμό του Τζεμ, πολλά χρόνια και υπηρέτησε ως κύριος σύμμαχος του, στην προσπάθεια του να ελευθερώσει τον εαυτό του από την Ευρωπαϊκή αιχμαλωσία που συνάντησε μετά την ήττα του από τον αδελφό του.
Θάνατος
Η Τσιτσέκ πέθανε στις 3 Μαΐου 1498 από Πανούκλα και θάφτηκε στο Κάιρο. Το πτώμα του Τζεμ, επέστρεψε από τη Νάπολη, όπου και πέθανε, και θάφτηκε στον τάφο του μεγαλύτερου αδελφού του, Μουσταφά.
Καικιλία Μετέλλα (κόρη του Δαλματικού)
Η Καικιλία Μετέλλα, λατιν.: Caecilia Metella, (απεβ. π. 80 π.Χ.) ήταν Ρωμαία ματρόνα στις αρχές τού 1ου αι. π.Χ. Κόρη τού μεγίστου αρχιερέα (pontifex maximus) Λεύκιου Κ. Μ. Δαλματικού, παντρεύτηκε δύο από τους πιο εξέχοντες πολιτικούς της περιόδου, πρώτα τον πρώτο της Συγκλήτου (princeps senatus) Mάρκο Αιμίλιο Σκαύρο και μετά τον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα.
Βιογραφία
Η Καικιλία ανήκε στην πληβεία οικογένεια των Καικιλίων Μετέλλων, την εποχή εκείνη τη σημαντικότερη οικογένεια τού τέλους τού 2ου αι. Ο πατέρας της ήταν ο Λεύκιος Κ. Μ. Δαλματικός, ύπατος το 119 π.Χ. και μέγιστος αρχιερέας περί το 114.
Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον Mάρκο Αιμίλιο Σκαύρο, έναν ηλικιωμένο πολιτικό στο απόγειο της δύναμής του. Ο Σκαύρος ήταν πατρίκιος, princeps senatus (αρχηγός της Συγκλήτου) και παραδοσιακός σύμμαχος της οικογένειάς της. Η Καικιλία γέννησε στον Σκαύρο δύο παιδιά: τον Mάρκο Αιμίλιο Σκαύρο και την Aιμιλία.
Μετά το τέλος τού Σκαύρου το 89, η Καικίλια παντρεύτηκε τον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα, ο οποίος ήταν πενήντα ετών. Στην αφήγησή του για τον Βίο τού Σύλλα, ο Πλούταρχος έγραψε ότι αυτός ήταν ένας γάμος με κύρος για τον Σύλλα, λόγω του ότι η Καικιλία ήταν κόρη τού μεγίστου αρχιερέα της ρωμαϊκής κρατικής θρησκείας. Ο γάμος γελοιοποιήθηκε από τον κόσμο και πολλοί εξέχοντες ήταν δυσαρεστημένοι, διότι θεώρησαν ότι ήταν ανάξιος της Καικιλίας. Έγινε η τρίτη σύζυγος τού Σύλλα και εκείνος την παντρεύτηκε λίγες μόνο ημέρες αφότου χώρισε την Κλοηλία για «στειρότητα». Εξαιτίας αυτού, και παρά το γεγονός ότι ο Σύλλας επαίνεσε την Κλοηλία και της έκανε δώρα, πολλοί θεώρησαν ότι την είχε κατηγορήσει άδικα. Ωστόσο, πάντα έδειχνε στην Καικιλία μεγάλη σεβασμό. Εξαιτίας αυτού, όταν ο Σύλλας αρνήθηκε το αίτημα τού λαού να αποκαταστήσει τους εξόριστους υποστηρικτές τού Γ. Μάριου (μετά την πορεία τού Σύλλα στη Ρώμη το 88 π.Χ.) ζήτησαν βοήθεια από την Καικιλία. Ο Πλούταρχος έγραψε ότι «πιστεύονταν επίσης ότι όταν [ο Σύλλας] κατέλαβε την πόλη της Αθήνας, αντιμετώπισε τους ανθρώπους της πιο σκληρά, επειδή είχαν κακοποιήσει άσεμνα την Καικιλία από τα τείχη». Σε ένα άλλο απόσπασμα, ο Πλούταρχος διευκρίνισε ότι η κακία κατά τού Σύλλα και της Καικιλίας ήταν από τον Αριστίωνα, τον τύραννο της Αθήνας.
Ο Σύλλας έβαλε την κόρη της Αιμιλία να παντρευτεί τον Πομπήιο, για να συνάψει συμμαχία μαζί του.
Ενώ ο Σύλλας βρισκόταν στην Ελλάδα, οι υποστηρικτές τού Γ. Μάριου κατέλαβαν τη Ρώμη και διέπραξαν βία εναντίον των υποστηρικτών τού Σύλλα. Η Καικιλία έτσι έφυγε με τα παιδιά (τα δικά της και τού Σύλλα) με δυσκολία, ενημέρωσε τον Σύλλα ότι οι επαύλεις (villae) του είχαν καεί και προσφέρθηκε να βοηθήσει τους Αρίστους (Optimates, που υποστήριζαν τον Σύλλα) στο σπίτι. Αφού ο Σύλλας εόρτασε τον θρίαμβό του για τη νίκη του στην Ελλάδα, η Καικίλια τού γέννησε δίδυμα παιδιά: «[ο Σύλλας] ονόμασε το αρσενικό παιδί Φαύστο και το θηλυκό Φαύστα· διότι οι Ρωμαίοι αποκαλούν ό,τι είναι ευοίωνο και χαρούμενο, «faustum»
Ενώ ο Σύλλας αφιέρωνε ένα πλούσιο γλέντι προς τιμή τού θεού Ηρακλή, η Καικίλια ήταν άρρωστη και πέθαινε. Οι ιερείς απαγόρευσαν στον Σύλλα «να πάει κοντά της ή να μολυνθεί το σπίτι του από την κηδεία της». Ο Σύλλας την έβαλε σε άλλο σπίτι, όσο ακόμη ζούσε. Με αυτόν τον τρόπο σεβόταν το νόμο. Ο Σύλλας παραβίασε τους νόμους του, που περιόριζε τα έξοδα των κηδειών και των συμποσίων, οργάνωσε μία πολυτελή κηδεία και έπνιξε τις λύπες του σε εορτές με ποτό και υπερβολικά συμπόσια. Ο Πλούταρχος ανέφερε ότι ένας άλλος, ανώνυμος γιος, που είχε αποβιώσει λίγο πριν το τέλος της μητέρας του Καικιλίας, τού εμφανίστηκε σε όνειρο. Ο Πλούταρχος διευκρινίζει λέγοντας ότι όταν απεβίωσε ο Σύλλας, άφησε δύο μικρά παιδιά από την Καικιλία.
Τζούλιαν Μουρ
Η Τζούλιαν Μουρ (Julianne Moore, 3 Δεκεμβρίου 1960) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1983 με β' ρόλους, πριν τη συμμετοχή της στη σαπουνόπερα As the World Turns για την οποία βραβεύτηκε με Έμμυ το 1988. Συνέχισε να εμφανίζεται με μικρούς ρόλους στον κινηματογράφο όπως στις ταινίες Με το Χέρι στην Κούνια (The Hand That Rocks the Cradle, 1992) και Ο Φυγάς (The Fugitive, 1993).
Το 1997 εμφανίστηκε στην ταινία Boogie Nights, η οποία της έφερε αναγνωρισιμότητα και υποψηφιότητες για αρκετά βραβεία. Η επιτυχία της συνεχίστηκε με τις ταινίες Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι (The Big Lebowski) το 1998, Το Τέλος Μιας Σχέσης (The End of the Affair) και Μανόλια (Magnolia) το 1999. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της στην ταινία Ο Παράδεισος Είναι Μακριά (Far from Heaven) της χάρισαν υποψηφιότητα για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα και Screen Actors Guild Award α' γυναικείου ρόλου. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην καλλιτεχνική επιτυχία Οι Ώρες (The Hours), για την οποία έλαβε επίσης αρκετές υποψηφιότητες για βραβεία. Το 2010 πρωταγωνίστησε στην ταινία Τα Παιδιά Είναι Εντάξει (The Kids Are All Right) και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA. Το 2015 κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου - Δράμα για την ταινία Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει (Still Alice) καθώς και το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.
Η Μουρ έχει συνολικά προταθεί για πέντε Όσκαρ, εννιά Χρυσές Σφαίρες, τρία BAFTA και δέκα Screen Actors Guild Awards.
Πρώτα χρόνια
Η Μουρ γεννήθηκε στο Fayetteville της Βόρειας Καρολίνα. Η μητέρα της, Αν ΜακΝίλ ΜακΛίν, ήταν ψυχολόγος και κοινωνική λειτουργός, που μετανάστευσε από τη Σκωτία και ο πατέρας της Πίτερ Μουρ Σμιθ, ήταν στρατιωτικός δικηγόρος, πιλότος ελικοπτέρου και συνταγματάρχης. Έχει μια μικρότερη αδερφή, τη Βάλερι, και έναν μικρότερο αδερφό τον Πίτερ Μοθρ Σμιθ ΙΙΙ. Ως κόρη στρατιωτικού, έζησε σε πολλά μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών και στη Γερμανία. Η Μουρ φοίτησε στο Λύκειο J.E.B. Stuart της Βιρτζίνια και στο Αμερικανικό Λύκειο της Φρανκφούρτης στη Γερμανία, όπου αποφοίτησε το 1979. Πήρε το πτυχίο της από το Κολέγιο Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.
Καριέρα
Το 1983 η Μουρ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και εργάστηκε ως σερβιτόρα πριν κερδίσει ένα ρόλο στη σαπουνόπερα As the World Turns, για την οποία κέρδισε βραβείο Έμμυ. Στη σειρά έπαιξε από το 1985 μέχρι το 1988. Επειδή στο Σωματείο Ηθοποιών υπήρχαν ήδη καταχωρημένα τα ονόματα Τζούλι Σμιθ και Τζούλιαν Σμιθ, επέλεξε το μεσαίο όνομα του πατέρα της Μουρ. Υπήρχε όμως ήδη άλλη ηθοποιός με το όνομα Τζούλι Μουρ και τελικά κατέληξε στο Τζούλιαν Μουρ.
thumb|left|200px|Η Τζούλιαν Μουρ στην πρεμιέρα της ταινίας Savage Grace τον Απρίλιο του 2008
Η Μουρ άρχισε να κάνει τις κινηματογραφικές εμφανίσεις στις αρχές της δεκαετίας του '90, υποδυόμενη κυρίως β' ρόλους όπως Με Το Χέρι Στην Κούνια (The Hand That Rocks the Cradle, 1992), Μπενυ και Τζουν (Benny & Joon, 1993) και Ο Φυγάς (The Fugitive, 1993). To 1995 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Χιου Γκραντ στη ρομαντική κωμωδία Εννέα Μήνες (Nine Months) και στη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία Ο Χαμένος Κόσμος: Τζουράσικ Παρκ (The Lost World: Jurassic Park, 1997) του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν στο ανεξάρτητο φιλμ Safe (1995) και για την ερμηνεία της έλαβε εξαιρετικές κριτικές. Το 1997 έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ στην κατηγορία β' γυναικείου ρόλου για την ταινία Boogie Nights. Ακολούθησε η ταινία Το Τέλος Μιας Σχέσης (The End of the Affair, 1999) και η δεύτερη υποψηφιότητα στην κατηγορία α' γυναικείου ρόλου. Το 2002 θα εμφανιστεί σε δύο πολυβραβευμένες ταινίες Ο Παράδεισος Είναι Μακριά (Far From Heaven) και Οι Ώρες (The Hours). Για την ερμηνεία της και στις δύο ταινίες έλαβε διπλή υποψηφιότητα στα Όσκαρ. Παράλληλα πρωταγωνίστησε στις εισπρακτικές επιτυχίες Χάνιμπαλ (Hannibal, 2001), αντικαθιστώντας την Τζόντι Φόστερ και Η Εμμονή (The Forgotten, 2004) και στην καλτ ταινία Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι (The Big Lebowski, 1998) των αδερφών Κοέν.
Το 2006 εμφανίστηκε στην ταινία Τα Παιδιά των Ανθρώπων (Children of Men) μαζί με τον Κλάιβ Όουεν και την επόμενη χρονιά στην περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας Next μαζί με τους Νίκολας Κέιτζ και Τζέσικα Μπίελ και στο δράμα Savage Grace. To 2008 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Μαρκ Ράφαλο στην ταινία Περί Τυφλότητος  (Blindness) σε σκηνοθεσία Φερνάντο Μεϊρέγιες. Την επόμενη χρονιά έπαιξε μαζί με τον Κόλιν Φερθ στο Ένας Άντρας Μόνος (A Single Man) για την οποία έλαβε την πέμπτη της υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Το 2009 έκανε γκεστ εμφάνιση σε πέντε επεισόδια στην αμερικανική σειρά 30 Rock.
Το 2010 πρωταγωνίστησε στο ερωτικό θρίλερ Υποψία (Chloe) και στη δραματική κωμωδία Τα Παιδιά Είναι Εντάξει (The Kids Are All Right) μαζί με τους Ανέτ Μπένινγκ και Μάρκ Ράφαλο. Για την ερμηνεία της έλαβε την έκτη της υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Το 2011 εμφανίστηκε μαζί με τους Στιβ Καρέλ, Ράιαν Γκόσλινγκ και Έμμα Στόουν στην κομεντί Crazy, Stupid, Love. Το 2012 υποδύθηκε τη Σάρα Πάλιν στην τηλεταινία Game Change. Για την ερμηνεία βραβεύτηκε με Έμμυ α' γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή ταινία, Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία και Screen Actors Guild Award Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Τηλεταινία ή Μίνι Σειρά. Την ίδια χρονιά συμπρωταγωνίστησε με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο Άλλη μια Νύχτα (Being Flynn).
Προσωπική ζωή
Η Μουρ ήταν παντρεμένη με τον Τζον Γκουλντ Ρούμπιν από το 1986 μέχρι το 1995. Το 1996 είχε σχέση με το σκηνοθέτη Μπαρτ Φρέντλιχ και παντρεύτηκαν στις 23 Αυγούστου του 2003. Έκαναν δύο παιδιά, τον Κέιλεμπ και τη Λιβ Έλεν. Παρά το γεγονός ότι η Μουρ ήταν μιας άκρως παραγωγική ηθοποιός σχεδόν για τρεις δεκαετίες, έχει αποφασίσει πλέον να επικεντρωθεί στην ανατροφή των παιδιών της.
Είναι ακτιβίστρια και κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών του 2004, δώρησε 2.000 δολάρια στην προεκλογική καμπάνια του Τζον Κέρι. Υποστηρίζει ενεργά το γάμο ομοφυλοφίλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο
thumb|right|200px|Τα γραφεία του Παλλημιακού Ταμείου στο αγρόκτημα «Μητρόπολη». Σε πρώτο πλάνο βυζαντινή μαρμάρινη σαρκοφάγος thumb|right|200px|Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής thumb|right|200px|Η Βυζαντινή επιγραφή στην είσοδο του ναού της Ζωοδόχου Πηγής Το Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο είναι ΝΠΔΔ με έδρα τη Μύρινα Λήμνου. Ιδρύθηκε το 1927 και σκοπός του είναι η οικονομική ή άλλη ενίσχυση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Λήμνου. Η αρχική περιουσία του Ταμείου περιλάμβανε κινητά και ακίνητα που κατείχαν τα σχολεία επί τουρκοκρατίας. Σήμερα η βασική πηγή εσόδων του είναι το αγρόκτημα «Μητρόπολη», που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Λιβαδοχώρι και Καρπάσι.
Το Αγιοπαυλίτικο μετόχι
Το κοινοτικό αγρόκτημα «Μητρόπολη» ταυτίζεται με το βυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Παύλου ή Αγιοπαυλίτικο, που ήταν μετόχι της ομώνυμης μονής του Αγίου Όρους. Βρίσκεται στην περιφέρεια του Δήμου Ατσικής, ανάμεσα στα χωριά Καρπάσι και Λιβαδοχώρι. Πότε ακριβώς ιδρύθηκε, δεν είναι γνωστό. Πρέπει να είναι από τα πρώτα αγιορείτικα μετόχια του νησιού, αφού το 1858 που ο Γερμανός περιηγητής Cοnze επισκέφθηκε την περιοχή, αντέγραψε από την επιγραφή του ναού ανάμεσα σε άλλα και τα: ''«ΟΚΟΔΟΜΗΘΗ. . . CΤΦΠς»'', δηλαδή ότι οικοδομήθηκε το έτος «6586 από κτίσεως κόσμου», χρονολογία που αντιστοιχεί στο 1078-79 μ.Χ.
Η εκκλησία της Παναγίας, η οποία υπάρχει σήμερα στο συγκρότημα, είναι μεταβυζαντινή. Έχει κτιστεί στα ερείπια παλαιότερου ναού, όπως μαρτυρούν πολλά μαρμάρινα μέλη που υπάρχουν είτε ενσωματωμένα στην τοιχοποιία της είτε στον περίγυρο. Εκτός από τη βυζαντινή επιγραφή του 11ου αιώνα που ανέφερε ο Conze, αρκετά μέλη φέρουν σκαλιστό παλαιοχριστιανικό διάκοσμο, ενώ διακρίνονται σαρκοφάγοι, ένα σύνθρονο καθώς και πολλοί κίονες και μαρμάρινα θραύσματα. Συνεπώς, ο χώρος έχει παλαιότατη χρήση και επιβάλλεται ανασκαφή για να διευκρινιστούν αυτά τα ζητήματα.
Η ύπαρξη του μετοχιού είναι γνωστή από χρυσόβουλα της μονής Αγ. Παύλου του Άθω του 1436. Το 1462 ο Δημήτριος Παλαιολόγος -προσωρινός Δεσπότης της Λήμνου κατά παραχώρηση του Μωάμεθ του Πορθητή- πρόσταξε τους μοναχούς της μονής να κλείσουν ένα «καπηλείον» που λειτουργούσε εκεί. Την ύπαρξη του μετοχιού επιβεβαιώνουν οι περιηγητές: Βιντσέντζο Κορονέλλι (1690-95), ο οποίος το χαρακτηρίζει μεγαλοπρεπές, Le Quien (1740: ως Monasterio S. Pauli), Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ (1785: ως Agio Paulitico Couvent) και Lacroix (1848).
Το προσωνύμιο «Μητρόπολις»
Στο παρελθόν το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του μητροπολίτη Λήμνου. Έτσι ερμηνεύεται τόσο το σύνθρονο, όσο και οι εντυπωσιακές σκαλιστές σαρκοφάγοι. Το πιθανότερο είναι αυτό να συνέβη κατά τον 15ο αιώνα. Ο Γερμανός αρχαιολόγος Fredrich υποστηρίζει ότι η μεταφορά της έδρας του μητροπολίτη στη μονή Αγ. Παύλου έγινε γύρω στο 1395, χωρίς να προσκομίζει κάποιο αποδεικτικό στοιχείο.
Παλαιότερα, έδρα του μητροπολίτη Λήμνου ήταν η Ηφαιστία και, μετά την παρακμή της, ο Κότσινος. Κατά την περίοδο της ενετοκρατίας (1207-77) οι Λατίνοι δεν επέτρεψαν την ύπαρξη ορθοδόξου μητροπολίτη στο νησί κι εγκατέστησαν αντιπρόσωπο του Πάπα. Μετά την εκδίωξη των Ενετών από το νησί το 1277 και την εγκατάσταση και πάλι ορθοδόξου μητροπολίτη, αυτός εγκαταστάθηκε στον Κότσινο.
Κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα και μέχρι το 1479, που παραχωρήθηκε στους Οθωμανούς, το νησί πέρασε δύσκολα χρόνια. Το πιθανότερο είναι πως στη διάρκεια αυτής της περιόδου συνέβη η μετακίνηση της μητροπολιτικής έδρας από τον Κότσινο στον Άγιο Παύλο, μιας και από το 1408 τον Κότσινο κατείχαν οι γενουάτες Γατελούζι, πιστοί του δυτικού δόγματος. Σ’ αυτό συνηγορεί κι ένας προσδιορισμός που υπάρχει σε αγιορείτικο πρακτικό απογραφής του 1430 κι αναφέρεται στην περιοχή του Κότσινου: «...οδός απάγουσα εις την Αρχιεπισκοπήν...», που υπονοεί ότι το 1430 η Αρχιεπισκοπή Λήμνου δεν είχε έδρα τον Κότσινο, αλλά είχε μεταφερθεί στην ενδοχώρα και υπήρχε κάποια οδός πού οδηγούσε σ’ αυτήν.
Μετά την οθωμανική κατάκτηση ο ορθόδοξος μητροπολίτης εγκαταστάθηκε στο Κάστρο (Μύρινα). Έτσι η μονή του Αγίου Παύλου απέκτησε το προσωνύμιο Παλαιά Μητρόπολις ή Μητρόπολις, το οποίο διατήρησε σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και εξακολουθεί να φέρει μέχρι σήμερα. Δεν αποκλείεται έκτοτε το μοναστήρι να χρησιμοποιείτο είτε ως τόπος αναψυχής του εκάστοτε μητροπολίτη είτε ως δεύτερη μητροπολιτική κατοικία.
Στη συνέχεια η μονή και το Λικολι, όπως ονόμαζαν οι Οθωμανοί τον κοντινό οικισμό των πάροικων του μετοχιού, ερειπώθηκαν κι εγκαταλείφθηκαν απ’ τους κατοίκους τους κάποια χρονική στιγμή μετά το 1695, χρονιά κατά την οποία επισκέφθηκε το μετόχι ο Βιντσέντζο Κορονέλλι και εντυπωσιάστηκε από αυτό.
Κοινοτικό αγρόκτημα
Κατά το 18ο αιώνα τρεις φωτισμένοι ιεράρχες του νησιού: ο Ιωαννίκιος ο Λίνδιος (1707-33), ο Παρθένιος ο Λίνδιος (1743-56) και ο Ιερόθεος (1756-64) υποστήριξαν το εκπαιδευτικό έργο και δημιούργησαν ένα θετικό υπέρ της παιδείας κλίμα στο νησί. Στα χρόνια τους καθιερώθηκε η χρηματοδότηση της λειτουργίας των σχολείων από τα έσοδα του αγροκτήματος της παλαιάς μονής του Αγ. Παύλου ή του αγροκτήματος της «Μητροπόλεως», όπως είχε επικρατήσει να αποκαλείται.
Την πρακτική αυτή αμφισβήτησαν μεταγενέστερα οι μητροπολίτες Καλλίνικος (1777-95) και Θεόκλητος (1795-1814), οι οποίοι συνεπικουρούμενοι από το πατριαρχείο θέλησαν να διαχειρίζονται τα έσοδά του. Τότε η κοινότητα προσέφυγε στον καδή προσκομίζοντας παλαιούς τίτλους ιδιοκτησίας, ο οποίος δικαίωσε τους κατοίκους. Τελικά, με δύο φιρμάνια του 1799 και του 1800 αποφασίστηκε «...να παρεμποδισθή η επέμβασις του Μητροπολίτου...» και «...τουντεύθεν αι γαίαι αύται ανήκουσιν εις τους κατοίκους της Λήμνου...».
Τα φιρμάνια αυτά αποδείχθηκαν χρήσιμα σε δυο ακόμα περιπτώσεις. Συγκεκριμένα, το 1881 ο Οθωμανός «Διευθυντής επί των χωραφίων» αμφισβήτησε το ιδιοκτησιακό καθεστώς του αγροκτήματος ισχυριζόμενος ότι είναι κρατικό. Όμως, η ύπαρξη των φιρμανιών τον εμπόδισε να το καταπατήσει. Επίσης, το 1884 οι Οθωμανοί κάτοικοι της Λήμνου απαίτησαν από τα έσοδα του αγροκτήματος να χρηματοδοτούνται και τα μουσουλμανικά σχολεία του νησιού, επειδή παλαιότερα ένα μέρος από τα κτήματα αυτά τα καλλιεργούσαν μουσουλμάνοι. Αυτό ήταν αλήθεια αλλά οι καλλιεργητές είχαν δημιουργήσει χρέη, τα οποία πλήρωσαν οι χριστιανοί εξαγοράζοντας τα δικαιώματα των μουσουλμάνων κατοίκων.
Το Παλλημνιακό Ταμείο
thumb|right|200px|Το κτίριο του Παλλημνιακού Ταμείου (Παλιάς Μητρόπολης) στη Μύρινα
Η κοινοτική περιουσία
Εκτός από τα έσοδα του Κοινοτικού Αγροκτήματος τα έσοδα των σχολείων της Λήμνου προέρχονταν από ένα πλήθος κινητών και ακίνητων περιουσιακών στοιχείων, όπως: σπίτια, καταστήματα, μετοχές, χρεόγραφα, τιμαλφή και καταθέσεις σε τράπεζες της Αιγύπτου, όπου υπήρχε πολυάριθμη λημνιακή παροικία, και της Κωνσταντινούπολης.
Η ίδρυση του Παλλημνιακού Ταμείου
Μετά την απελευθέρωση του νησιού από τους Τούρκους, το 1912, και την οριστική ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος, το 1923, με τη Συνθήκη της Λωζάννης προέκυψε ένα νομικό κενό σχετικά με την τύχη της κοινοτικής σχολικής περιουσίας, η οποία ήταν αρκετά μεγάλη.
Το 1927, με το νόμο 3437, ιδρύθηκε το Παλλημνιακό Ταμείο Εκπαιδευτικής Προνοίας ως ΝΠΔΔ, στο οποίο μεταβιβάστηκε όλη η κινητή και ακίνητη κοινοτική περιουσία. Σύμφωνα με το νόμο αυτό γενικός σκοπός του ταμείου είναι η οικονομική ενίσχυση της λειτουργίας των σχολείων του νησιού αλλά και άλλων κοινόχρηστων καταστημάτων, όπως του νοσοκομείου, του επαρχείου κλπ.
Το 1931, με νέο νομοθέτημα, το ταμείο πήρε την ονομασία: Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο. Το Ταμείο αρχικά διοικούσε δεκαμελής επιτροπή, η "Παλλημνιακή", που εκλεγόταν ανά τριετία από αντιπροσώπους των κοινοτήτων των χωριών. Αυτή η εκλογική διαδικασία αποτελούσε συνέχεια παρόμοιας παλαιότερης που επικρατούσε επί τουρκοκρατίας και οι ρίζες της ανάγονται στα 1840 περίπου, σύμφωνα με τα υπάρχοντα τεκμήρια! Συνεχίστηκε ως το 1967, με εξαίρεση την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Η δικτατορία κατάργησε την εκλογή των μελών της διοίκησης του Παλλημνιακού Ταμείου και την αντικατέστησε με διορισμό από το νομάρχη. Η τακτική αυτή δεν άλλαξε μετά την πτώση της χούντας και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το 2019, με το νόμο 4589 ονομάστηκε Παλλημνιακό Ταμείο.
Η περιουσία
Η αρχική κινητή περιουσία του Παλλημνιακού Ταμείου σε καταθέσεις και ομόλογα ήταν πολύ μεγάλη. Αλλά η χρησιμοποίησή της για την ανέγερση διδακτηρίων στα χρόνια του μεσοπολέμου τη λιγόστεψε κατά πολύ. Ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος που ακολούθησε εξανέμισε όσες καταθέσεις δεν ήταν σε ισχυρό νόμισμα ή σε χρυσό. Ένα μέρος των ομολόγων ήταν κατατεθειμένα σε τράπεζες στην Αίγυπτο, όπου υπήρχε ανθούσα λημνιακή παροικία. Τη δεκαετία του ’50, με την επικράτηση του Νάσερ, οι καταθέσεις αυτές δεσμεύτηκαν κι έτσι ουσιαστικά μηδενίστηκαν.
Τα σημαντικότερα ακίνητα του Παλλημνιακού Ταμείου είναι:
Συνεισφορά του Ταμείου
Σήμερα η συνεισφορά του Ταμείου στα σχολεία του νησιού περιορίζεται σε μικρές ετήσιες επιχορηγήσεις. Όμως, στο παρελθόν που ήταν πιο εύρωστο οικονομικά συνεισέφερε σε πολλά κοινωφελή έργα, εκπαιδευτικά και άλλα. Ορισμένα έργα στα οποία βοήθησε αποφασιστικά είναι:
Βιβλιογραφία
Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο Κατηγορία:Μύρινα
Τζέφρι Νέιπ
Καριέρα
Εξελέγη πρόεδρος του Κοινοβουλίου από τα μέλη του στις 28 Μαΐου 2004 και έπειτα έγινε αμέσως υπηρεσιακός Γενικός Διοικητής επειδή διαδέχθηκε και στα δύο αξιώματα τον Μπιλ Σκέιτ.
Στις 29 Ιουνίου 2004 ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Διοικητή ο Πόλιας Ματάνε και διαδέχθηκε τον Νέιπ. Μετά την παραίτηση του Ματάνε, ο Νέιπ επανήλθε στο αξίωμα.
Διορίστηκε Σύντροφος του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (CMG) το 2010.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2010 έγινε ξανά υπηρεσιακός Γενικός Κυβερνήτη, στη θέση του παραιτηθέντος Ματάνε. Τον διαδέχθηκε ο Μάικλ Ότζιο, στις 20 Δεκεμβρίου 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Παπούα Νέας Γουινέας
Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος Δαλματικός
Ο Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος Δαλματικός, λατιν.: Lucius Caecilius Metellus Delmaticus, (γενν. π. 160 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός. Ήταν γιος τού Λεύκιου Κ. Μ. Κάλβου και αδελφός τού Κόιντου Κ. Μ. Νουμιδικού.
Βιογραφία
Ήταν ύπατος το 119 π.Χ. και κατά τη διάρκεια τού έτους του, αντιτάχθηκε στον εκλογικό νόμο τού Γάιου Μάριου. Ως ύπατος και ανθύπατος από το 119–117 π.Χ., εκστράτευσε κατά των Δαλματών. Για τις νίκες του θριάμβευσε το 117 π.Χ., κερδίζοντας το προσωνύμιό του (Δαλματικός) και αφιερώνοντας δύο ναούς –συνεισφέροντας επίσης στις επισκευές τού ναού τού Κάστορα και τού Πολυδεύκη – από τα λάφυρα τού πολέμου.
Πιθανότατα εξελέγη τιμητής το 115 π.Χ. , αλλά η απόδοση τού έτους που ο Λεύκιος Κ. Μ. Δαλματικός εξελέγη τιμητής αμφισβητείται: Ο Μπρώτον στο έργο του Αξιωματούχοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1951) πιστεύει ότι ήταν ο Λεύκιος Κ. Μ. Διαδηματικός. Ο Eρνστ Μπάντιαν, ωστόσο, πιστεύει ότι ο χαράκτης έκανε λάθος, και ότι είναι πιο πιθανό ότι ο Λεύκιος Κ. Μ. Δαλματικός χρησίμευσε ως τιμητής εκείνη τη χρονιά.
Αργότερα εξελέγη μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus), στη θέση του Πόπλιου Μούκιου Σκαιβόλα, λίγο πριν από τον Δεκέμβριο τού 114 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της παπικής θητείας του, ήταν δικαστής σε μία δίκη τριών Εστιάδων Παρθένων για έλλειψη αγνότητας, εκ των οποίων η μία καταδικάστηκε. Η αθώωση από τους αρχιερείς των δύο από τις Εστιάδες ανατράπηκε τον επόμενο χρόνο, όταν καταδικάστηκαν και θανατώθηκαν από ένα ειδικό δικαστήριο, που συγκλήθηκε υπό τον Λεύκιο Κάσσιο Λογγίνο Ραβίλλα.
Ο αντικαταστάτης του ως μέγιστου αρχιερέα εξελέγη το 103 π.Χ., υποδεικνύοντας ότι ο Δαλματικός πιθανότατα είχε αποβιώσει εκείνη την εποχή.
Οικογένεια
Ήταν ο πατέρας των:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Πηγές Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Βουρνή Τήνου
Το Βουρνή, γνωστό και ως Μπάλλος, είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Τήνου στο νομό Κυκλάδων. Βρίσκεται μετά τα Κιόνια και απέχει 6 χιλιόμετρα από την Χώρα της Τήνου. .
Γενικά στοιχεία
Στην περιοχή, υπάρχουν κυρίως μικρά νησιώτικα σπίτια και συγκροτήματα. Στο τέλος του οικισμού, υπάρχει η παραλία κάτω από το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Θαλασσινής. Η πρόσβαση στον οικισμό, είναι δυνατή μόνο από χωματόδρομο. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Εξωμβούργου, και στην τοπική κοινότητα Κάμπου.
Καιρικές συνθήκες
Η περιοχή, είναι προφυλαγμένη κατά πολύ από τους συνεχείς ανέμους που πνέουν στο νησί της Τήνου, ενώ το κλίμα είναι εύκρατο όπως σε όλες τις Κυκλάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τήνου
1997 Λεβεριέ
Ο Λεβεριέ (Leverrier) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,4. Ανακαλύφθηκε το 1963 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου και μαθηματικού Ουρμπέν Λεβεριέ.
Ο Λεβεριέ κοντά στο περιήλιό του εξέρχεται από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και προσεγγίζει την τροχιά του πλανήτη `Αρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λεβεριέ εκτιμάται σε 6,81 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,166 ± 0,040.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεβεριε
Μαρκ Νέες
Ο Μαρκ Νέες, γεννημένος στις 2 Ιουλίου 1974 στο Ντάρμστατ της Γερμανίας, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,13 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.
Καριέρα
Ο Νέες αγωνίστηκε στην ομάδα των Ντονς του πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο από το 1995 ως το 1998, παίζοντας σε 81 αγώνες με μόλις 2,3 πόντους και 1,9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Την σεζόν 1998-99, υπέγραψε στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης και έπαιξε ως αναπληρωματικός σέντερ του Μιχαήλ Μιχαήλοφ, ενώ συμμετείχε σε πέντε αγώνες του κυπέλλου Σαπόρτα με μέσους όρους 0,8 πόντων και 1,0 ριμπάουντ, βοηθώντας τους "κίτρινους" να φθάσουν ως την ημιτελική φάση της διοργάνωσης.
Την επόμενη διετία φόρεσε την φανέλα της Όλντενμπουργκ και το καλοκαίρι του 2001 μεταγράφηκε στην Λούντβιγκσμπουρκ, με την οποία κατέκτησε την πρώτη θέση της δεύτερης κατηγορίας του γερμανικού πρωταθλήματος. Αποχώρησε από την ενεργό δράση σε ηλικία 28 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Όλντενμπουργκ‎ Κατηγορία:Σέντερ
Βάλλε Καστελλάνα
thumb|right|200px|Πανόραμα της Valle Castellana Η Βάλλε Καστελλάνα (Valle Castellana) είναι ιταλικό ημιορεινό χωριό και ομώνυμη κοινοτική περιφέρεια της επαρχίας Τεράμο στο νομό των Αβρουζίων, ή Αμπρούτσο, στην κεντρική Ιταλία. Βρίσκεται σε υψόμετρο 625 μέτρα με πληθυσμό 1100 κατοίκους, ενώ προπολεμικά αριθμούσε 4.000 αποτελώντας κωμόπολη. Πολιούχος αυτής είναι η Παναγία η Ευαγγελίστρια. Το όνομα σημαίνει κοιλάδα του Καστελάνου, από τον ομώνυμο παρακείμενο ποταμό που αποτελεί παραπόταμο του Τρόντου πριν εκβάλει στην Αδριατική. Η περιοχή της Βάλλε Καστελλάνα συνολικής έκτασης περίπου τα 135 τ.χλμ. μαζί με την περιοχή της Μοντάνα ντέι Φιόρι αποτελούσε το βόρειο τμήμα του άλλοτε Βασιλείου της Νάπολης. Σήμερα στην περιοχή αυτή υφίσταται το σπουδαίο εθνικό πάρκο Γκραν Σάσσο ε Μόντι ντε λα Λάγκα
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του Αμπρούτσο
Μάικλ Ότζιο
Ο Μάικλ Ότζιο (Michael Ogio, 7 Ιουλίου 1942 - 18 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Γενικός Κυβερνήτης στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ανήκε στο Δημοκρατικό Κίνημα του Λαού.
Η θητεία του ως Γενικού Κυβερνήτη άρχισε στις 20 Δεκεμβρίου 2010 όταν παραιτήθηκε ο Τζέφρι Νέιπ μία εβδομάδα έπειτα την ανάληψη των καθηκόντων του και χωρίς να δώσει εξηγήσεις. Ο Ότζιο εξελέγη Γενικός Κυβερνήτης στις 14 Ιανουαρίου 2011 επικρατώντας με 65 ψήφους έναντι 23 για τον Πάτο Κακεράγια. Η ορκωμοσία του Ότζιο έγινε στις 25 Φεβρουαρίου 2011.
Ο Ότζιο πέθανε σε ηλικία 74 ετών στο Πορτ Μόρεσμπι προτού αναλάβει ο εκλεγμένος διάδοχός του, Μπομπ Νταντάε τον Φεβρουάριο του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες της Παπούα Νέας Γουινέας
Ο Σικελικός Εσπερινός
Ο Σικελικός Εσπερινός ή Οι Σικελικοί Εσπερινοί (γαλλ. Les vêpres siciliennes, ιταλ. I vespri siciliani) είναι όπερα σε πέντε πράξεις του Ιταλού συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι, πάνω σε γαλλικό λιμπρέτο των Σαρλ Ντυβεϋριέ (Charles Duveyrier) και Εζέν Σκριμπ (Eugène Scribe) από το έργο τους Le duc d'Albe, που γράφτηκε το 1838 και προτάθηκε ως λιμπρέτο στους συνθέτες Αλεβύ και Ντονιτσέττι προτού ο Βέρντι συμφωνήσει να το μελοποιήσει, το 1854.
Η υπόθεση του έργου βασίζεται πάνω σε ιστορικά γεγονότα, και συγκεκριμένα στην εξέγερση των Σικελικών Εσπερινών του 1282, χρησιμοποιώντας υλικό από τη μεσαιωνική σικελική φυλλάδα Lu rebellamentu di Sichilia.
Η σύνθεση
Παρότι δεν ήταν η πρώτη «γκραντ οπερά» του Βέρντι για το Παρίσι (η πρώτη ήταν η προσαρμογή του των Λομβαρδών το 1847 υπό τον νέο τίτλο Ιερουσαλήμ), το λιμπρέτο πάνω στο οποίο συνέθεσε είχε γραφεί περίπου μια εικοσαετία νωρίτερα, στην ακμή της παραδόσεως της γαλλικής γκραν οπερά.
Η ιταλική εκδοχή: I vespri siciliani
Καθώς θα συνέβαινε αργότερα με την όπερα Δον Κάρλος (η οποία επίσης βασιζόταν σε γαλλικό λιμπρέτο), ένα λιμπρέτο στην ιταλική γλώσσα ετοιμάστηκε γρήγορα υπό την επίβλεψη του Βέρντι από τον ποιητή Έττορε Καΐμι (Ettore Caimi) με τον τίτλο, Giovanna de Guzman. Ο Βέρντι γνώριζε ότι στην Ιταλία εκείνης της εποχής θα ήταν αδύνατο η υπόθεση να διαδραματίζεται στη Σικελία. Με βάση τις υποδείξεις του Σκριμπ, ο τόπος της ιστορίας μεταφέρθηκε στην Πορτογαλία του 1640, όταν ήταν υπό ισπανική κατοχή.
Αυτή η εκδοχή πρωτοπαρουσιάσθηκε στο Teatro Regio της Πάρμας, στις 26 Δεκεμβρίου 1855.
Ιστορία παραστάσεων
Οι Εσπερινοί στη γαλλόφωνη εκδοχή τους έκαναν πρεμιέρα στην Όπερα των Παρισίων στις 13 Ιουνίου 1855. Ωστόσο, η επιτυχία τους δεν ήταν πολύ μεγάλη, και εξαιτίας της αποσύρσεως της Σοφί Κρυβελί (που είχε τον ρόλο της Hélène). Επειδή η αρχική εκδοχή δεν μπήκε ποτέ στο καθιερωμένο ρεπερτόριο, οι παραστάσεις «συνέχισαν κουτσαίνοντας» μέχρι που ο Βέρντι προσπάθησε να βοηθήσει στην αναγέννησή της στην `Οπερα των Παρισίων στις 6 Ιουλίου 1863 αναθεωρώντας κάποιους από τους ρόλους για επιλεγμένους τραγουδιστές. Και πάλι όμως μετά από λίγες παραστάσεις η όπερα εξαφανίσθηκε και αντικαταστάθηκε από τη γαλλική βερσιόν του Τροβατόρε, το Le trouvère. Εκτός από μία αναβίωση στο Παρίσι το 1863, «εξαφανίσθηκε από την παρισινή σκηνή εντελώς» (Budden).
Στην Ιταλία, με τον Βέρντι να συγκατατίθεται στην αφαίρεση του ημίωρου χορευτικού (το χορευτικό ήταν συνήθεια στο Παρίσι εκείνη την εποχή), η περίοδος 1855/1856 είδε την ιταλική εκδοχή της όπερας να ανεβαίνει εννέα φορές. Μετά το 1861, στη νέα εποχή μετά την ενοποίηση της Ιταλίας, επανήλθε στον αρχικό τίτλο της.
Η πρώτη παράσταση στη Μεγάλη Βρετανία έγινε στις 27 Ιουλίου 1859 στο Drury Lane Theatre του Λονδίνου, ενώ στις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ανέβηκε στη Μουσική Ακαδημία της Νέας Υόρκης.
Στη σύγχρονη εποχή Ο Σικελικός Εσπερινός συνήθως παίζεται στην ιταλική γλώσσα υπό τον τίτλο I vespri siciliani. Στη γαλλική ανέβηκε π.χ. τον Μάιο 2011 στο Grand Théâtre της Γενεύης και στο Τεάτρο Σαν Κάρλο της Νάπολης.
Πράξη Α΄
Η κεντρική πλατεία του Παλέρμο
Ο Τεμπάλντο, ο Ρομπέρτο, και άλλοι Γάλλοι στρατιώτες έχουν συγκεντρωθεί μπροστά από το μέγαρο του Κυβερνήτη. Καθώς κάνουν μια πρόποση στην πατρίδα τους, παρακολουθούνται από ντόπιους Σικελούς, που είναι δυσαρεστημένοι με την ξένη κατοχή.
Η Ελένη εμφανίζεται ντυμένη με πένθιμα ρούχα για τον εκτελεσθέντα αδελφό της. Λίγο μεθυσμένος, ο Ρομπέρτο της ζητά να τραγουδήσει και εκείνη συμφωνεί ήρεμα. Το τραγούδι της, για τους κινδύνους των θαλασσινών και τη θεϊκή κραυγή «ας περιφρονηθούν οι κίνδυνοι» (Deh! tu calma, ο Dio possente / Viens à nous, Dieu tutélaire), μόνο που δημιουργεί την επιθυμία στους Σικελούς να εξεγερθούν ενάντια στις δυνάμεις κατοχής. Αλλά όταν εμφανίζεται ο κυβερνήτης Μοντεφόρτε, το πλήθος ηρεμεί. Τότε ο Αρρίγκο ανακοινώνει ότι έχει απελευθερωθεί από τη φυλακή. Μόνος με τον Αρρίγκο, ο Μοντεφόρτε του προσφέρει μία θέση εργασίας με τους Γάλλους, αρκεί να μείνει μακριά από την Ελένη. Εκείνος αρνείται και αμέσως την ακολουθεί μέσα στο μέγαρο.
Πράξη Β΄
Η παραλία
Ο Τζιοβάννι ντα Προτσίντα αποβιβάζεται στην ακτή από μια μικρή ψαρόβαρκα. Επιστρέφει από την εξορία και εκφράζει τη χαρά του για την επιστροφή του στη γενέτειρά του: Ο tu Palermo / Et toi, Palerme / «Ω, συ Παλέρμο, αγαπημένη γη...». Γύρω του συγκεντρώνονται ο Μανφρέντο και άλλοι γνωστοί, και δεν αργεί να διατάξει τους άνδρες του να του φέρουν την Ελένη και τον Αρρίγκο (Nell'ombra e nel silenzio / Dans l'ombre et le silence/ «Στο σκοτάδι και σιωπηλά»). Οι τρεις τους καταστρώνουν σχέδια για μια εξέγερση κατά τους επικείμενους εορτασμούς πριν τους γάμους μιας ομάδας νέων. Μετά την αποχώρηση του Προτσίντα, η Ελένη ρωτά τον Αρρίγκο ποια ανταμοιβή θα ζητούσε. Ορκιζόμενος ότι θα εκδικηθεί τον θάνατο του αδελφού της, εκείνος ζητά μόνο τον έρωτά της.
Ο Λόρδος του Μπετύν καταφθάνει με μία πρόσκληση από τον Μοντεφόρτε για μια χοροεσπερίδα. Ο Αρρίγκο αρνείται και αμέσως συλλαμβάνεται και απέρχεται συρόμενος. Οδηγημένο από τον Ρομπέρτο, ένα άγημα Γάλλων στρατιωτών καταφθάνει και ο Προτσίντα επιστρέφει και διαπιστώνει πως είναι αργά πια για να σώσει τον Αρρίγκο, αφού οι νέοι έχουν έρθει στην πλατεία και έχουν αρχίσει υπαίθριο χορό. Καθώς ο χορός ζωηρεύει, ο Ρομπέρτο γνέφει στους άνδρες του, οι οποίοι αρπάζουν πολλές από τις κοπέλες, σέρνοντάς τις μακριά, παρά τις διαμαρτυρίες των νεαρών Σικελών, που στη συνέχεια βλέπουν ένα πλοιάριο να περνά γεμάτο με Γάλλους ευγενείς και Σικελές γυναίκες που πηγαίνουν στη χοροεσπερίδα. Ο Προτσίντα και άλλοι αποφασίζουν να επιδιώξουν την είσοδό τους στην εσπερίδα και να εκδικηθούν.
Πράξη Γ΄
Σκηνή 1: Μέγαρο του Μοντεφόρτε
Ο Μοντεφόρτε διαβάζει ένα γράμμα από τη γυναίκα που απήγαγε, το οποίο αποκαλύπτει ότι ο Αρρίγκο είναι γιος του: Si, m'abboriva ed a ragion! / «Ναι, με περιφρόνησε και καλά έκανε!». Ο Μπετύν τον ενημερώνει ότι ο Αρρίγκο έχει προσαχθεί βίαια, αλλά ο Μοντεφόρτε αγάλλεται για το ότι ο γιος του είναι εκεί κοντά: In braccio alle dovizie / Au sein de la puissance / «Παραδομένος στα πλούτη, τριγυρισμένος από τιμές, ένα απέραντο, φριχτό κενό...». Οι δύο άνδρες έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο και ο Αρρίγκο παραξενεύεται κάπως από τον τρόπο που του συμπεριφέρονται. Τελικά, ο Μοντεφόρτε αποκαλύπτει το γράμμα που γράφηκε από τη μητέρα του Αρρίγκο. Θυμούμενος το παρελθόν, αλλά ακόμα αψηφώντας, ο Αρρίγκο προσβάλλει τον πατέρα του, που αντιδρά με ογή καθώς ο νέος ορμά έξω: Parole fatale, Insulto mortale / ''«Μοιραίος λόγος!, Θανάσιμη προσβολή! Η χαρά έχει φύγει...»''.
Ο Μοντεφόρτε εισέρχεται στην αίθουσα και δίνει το σήμα να αρχίσει ο χορός. Μέσα στο πλήθος, αλλά μεταμφιεσμένοι, είναι η Ελένη, ο Αρρίγκο και ο Προτσίντα. Ο Αρρίγκο εκπλήσσεται όταν οι δύο άλλοι του αποκαλύπτονται και δηλώνουν ότι σκοπός τους είναι να τον σώσουν. Παρόλα αυτά, εκείνος ενοχλείται όταν ακούει πως σκοπεύουν να σκοτώσουν τον Μοντεφόρτε και όταν ο πατέρας πλησιάζει τον γιο, εκείνος του δίνει ένα ίχνος προειδοποίησης. Καθώς ζυγώνουν οι δολοφόνοι, ο Αρρίγκο πηδά μπροστά στον πατέρα του. Οι Σικελοί φρικιούν όταν διαπιστώνουν ότι ο Αρρίγκο αφήνεται απείραχτος καθώς η ομάδα αναλογίζεται την κατάσταση. Η Ελένη, ο Προτσίντα, ο Ντανιέλι και οι Σικελοί καταριούνται τον Αρρίγκο καθώς τους απομακρύνουν σέρνοντας, ενώ εκείνος θέλει να τους ακολουθήσει αλλά συγκρατείται από τον Μοντεφόρτε.
Πράξη Δ΄
Μια φυλακή
Ο Αρρίγκο φθάνει στην πύλη της φυλακής και, ακολουθώντας τις οδηγίες του Μοντεφόρτε, περιμένει να του επιτραπεί η είσοδος. Αναλογίζεται την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι φίλοι του: Giorno di pianto / Ο jour de peine/ «Μέρα του θρήνου, της θηριώδους λύπης!». Η Ελένη μεταφέρεται έξω και τον αντιμετωπίζει. Στο τέλος, ο Αρρίγκο ομολογεί πως ο Μοντεφόρτε είναι ο πατέρας του και εκείνη αρχίζει να θέλει να τον συμπαθήσει: ''Arrigo! Ah, parli a un core... / «Αρρίγκο! Ω, μιλάς σε μια καρδιά ήδη προετοιμασμένη να συγχωρήσει.»'' Μη έχοντας προσέξει την παρουσία του Αρρίγκο, ο Προτσίντα πλησιάζει την Ελένη και της αποκαλύπτει μία επιστολή που τον πληροφορεί για επικείμενη απελευθέρωσή τους. Αλλά ο Μοντεφόρτε καταφθάνει ζητώντας έναν ιερέα και διατάζει την εκτέλεση των φυλακισμένων, ενώ ο Προτσίντα εκπλήσσεται όταν μαθαίνει την αλήθεια για τον Αρρίγκο. Ο Αρρίγκο ικετεύει για έλεος για τους φίλους του και ο Μοντεφόρτε τον αντιμετωπίζει με μία μόνο επωδό: Dimme sol, di "Mio padre" / Πες μου μονάχα αυτό, πες μου «Πατέρα μου...». Ο Αρρίγκο παραμένει σιωπηλός καθώς εμφανίζεται ο δήμιος και το ζευγάρι οδηγείται μακριά, ακολουθούμενο από τον Αρρίγκο. Ο Μοντεφόρτε παρεμβαίνει για να τον εμποδίσει να τους ακολουθήσει. Καθώς η Ελένη οδηγείται προς τον δήμιο, ο Μοντεφόρτε και πάλι παρεμβαίνει, αυτή όμως τη φορά για να ανακοινώσει χάρη για τους Σικελούς. Επιπλέον, συμφωνεί με τον γάμο της Ελένης και του Αρρίγκο, ανακοινώνοντας στο πλήθος: «Βρίσκω και πάλι ένα γιο!». Ακολουθεί γενική αγαλλίαση.
Πράξη Ε΄
Καθώς ιππότες και κυρίες της τιμής συγκεντρώνονται, η Ελένη ευχαριστεί τους πάντες: Mercé, dilette amiche / Merci, jeunes amies / «Σας ευχαριστώ, φίλοι αγαπημένοι». Ο Αρρίγκο φθάνει διαλαλώντας τη χαρά του: La brezza aleggia intorno / La brise souffle au loin / «Η αύρα φυσά ένα γύρω...». Φεύγει για να βρει τον πατέρα του, αλλά καταφθάνει ο Προτσίντα ανακοινώνοντας ένα σχέδιο για να ξεγελάσει τους εχθρούς σφάζοντάς τους μπροστά στον βωμό μετά την εκφώνηση των όρκων της γαμήλιας τελετής. Η Ελένη διχάζεται ανάμεσα στον έρωτά της και στο καθήκον της: ''Sorte fata! Oh, fier cimento! / «Μοιραίο πεπρωμένο! Ω, φοβερή σύγκρουση!»''. Στο τέλος, δεν μπορεί να αντέξει άλλο και ανακοινώνει στον Αρρίγκο ότι δεν μπορούν να παντρευτούν. Αμφότεροι οι άνδρες είναι εξαγριωμένοι με εκείνη για τη φαινομενική προδοσία της. Τότε καταφθάνει ο Μοντεφόρτε, παίρνει τα χέρια του ζεύγους, τα ενώνει και τους ανακηρύσσει παντρεμένους καθώς οι καμπάνες αρχίζουν να σημαίνουν για τον εσπερινό. Αυτό είναι και το σύνθημα για τους Σικελούς για να ορμήσουν μέσα και να πέσουν πάνω στον Μοντεφόρτε και τους Γάλλους κατακτητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σικελικ
Αντίθεση στα Χριστούγεννα
thumb|255px|upright|Εξώφυλλο τεύχους του [[1931 του σοβιετικού εντύπου `Αθεος, που εικονίζει έναν Ορθόδοξο ιερέα να αντιμετωπίζει την κρατική απαγόρευση κοπής ελάτων για τον εορτασμό των Χριστουγέννων.]] Τα Χριστούγεννα, ο χριστιανικός εορτασμός της γεννήσεως του Ιησού Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου, έχουν δεχθεί κατά καιρούς και τόπους την πολεμική από διαφορετικές πλευρές ήδη από την πρωτοχριστιανική εποχή.
Κατά τον 17ο αιώνα οι Πουριτανοί θέσπισαν κανόνες που απαγόρευαν τον εορτασμό των Χριστουγέννων, αντίθετα με την Αγγλικανική Εκκλησία, από την οποία είχαν αποσχισθεί. Την εποχή της αθεϊστικής Λατρείας του Ορθού Λόγου κατά τη Γαλλική Επανάσταση, οι θρησκευτικές ακολουθίες της ημέρας των Χριστουγέννων (η οποία μετονομάσθηκε σε «Ημέρα του Σκύλου») απαγορεύθηκαν και «το γλύκισμα των Τριών Βασιλέων» μετονομάσθηκε με διάταγμα σε «γλύκισμα της ισότητας». Αργότερα, κατά τον 20ό αιώνα, οι χριστουγεννιάτικοι εορτασμοί απαγορεύθηκαν υπό το δόγμα του κρατικού αθεϊσμού στη Σοβιετική Ένωση. Στη Ναζιστική Γερμανία, όπου η οργανωμένη θρησκεία ως σύνολο αντιμετωπιζόταν εχθρικά από το Κράτος, οι εορτασμοί των Χριστουγέννων διαστρεβλώθηκαν έτσι ώστε να εξυπηρετούν τη ρατσιστική ιδεολογία του Κόμματος.
Οι σημερινές αντιθέσεις, που συχνά χαρακτηρίζονται με τον όρο «πόλεμος κατά των Χριστουγέννων», εντοπίζονται κυρίως σε Δυτικές χώρες όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και πολύ λιγότερο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η πολιτικώς ορθή πρακτική της χρήσεως του γενικόλογου όρου «Γιορτές» αντί της λέξεως «Χριστούγεννα» έχει καταγγελθεί από χριστιανικές οργανώσεις. Οι καταγγελίες συχνά αφορούν προσπάθειες κρατικών υπηρεσιών ή μεγάλων εταιρειών να αναφέρονται στα Χριστούγεννα με τρόπο που δείχνει πολυπολιτισμική ευαισθησία. .
Αρκετές θρησκευτικές κοινότητες και αιρέσεις απορρίπτουν και σήμερα τον εορτασμό των Χριστουγέννων για θεολογικούς λόγους. Τέτοιες είναι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, η Αληθινή Εκκλησία του Ιησού, η Εκκλησία του Θεού της Εβδόμης Ημέρας, η Iglesia ni Cristo, η Χριστιανική Συνέλευση στη Βραζιλία, οι Εκκλησίες του Χριστού, αλλά και φονταμενταλιστικές προτεσταντικές ομολογίες, όπως κάποιοι «Ανεξάρτητοι Βαπτιστές» και οπαδοί του «Αντιτριαδικού Πεντηκοστιανισμού.
Game Boy Advance
Το Game Boy Advance (ιαπωνικά: ゲームボーイアドバンス, συντομογραφία: GBA) είναι φορητή κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών έκτης γενιάς που αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από τη Nintendo και κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου 2001 στην Ιαπωνία σε τιμή 9.800 γιεν, 11 Ιουνίου 2001 στη Βόρεια Αμερική σε τιμή 149,99 δολαρίων ΗΠΑ, 22 Ιουνίου 2001 στην Ευρώπη και την Αυστραλία σε τιμή 109,99 ευρώ και 8 Ιουνίου 2004 στην Κίνα.
Το Game Boy Advance, όπως και το Game Boy Color, διαθέτει έγχρωμη οθόνη. Οι ανταγωνιστές του είναι το Neo Geo Pocket Color, το SwanCrystal μόνο για την Ιαπωνία, το GP32 μόνο για τη Νότια Κορέα, το Tapwave Zodiac και το N-Gage. Έχει επεξεργαστή 32-bit.
Game Boy Advance SP
thumb|Το Game Boy Advance SP Το Game Boy Advance SP (ゲームボーイアドバンスSP) είναι μια αναβαθμισμένη έκδοση του Game Boy Advance. To "SP" στο Game Boy Advance SP σημαίνει Special. Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 14 Φεβρουαρίου 2003 σε τιμή 12.500 γιεν, στη Βόρεια Αμερική στις 22 Μαρτίου 2003 σε τιμή 99 δολαρίων ΗΠΑ και στην Αυστραλία και στην Ευρώπη στις 28 Μαρτίου 2003 σε τιμή 199,99 δολαρίων Αυστραλίας και 129,99 ευρώ, αντίστοιχα. Σε αντίθεση με το Game Boy Advance, το Game Boy Advance SP είχε σχεδίαση clamshell και διέθετε επαναφορτιζόμενη μπαταρία. Επίσης, το Game Boy Advance SP είχε οπίσθιο φωτισμό, κάτι που δεν είχε το Game Boy Advance.
Game Boy Micro
Κατηγορία:Game Boy Advance Κατηγορία:Κονσόλες Game Boy Κατηγορία:Κονσόλες της Nintendo Κατηγορία:Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών έκτης γενιάς Κατηγορία:Φορητές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών
Μοχάμαντ Αλί Σαχ Κατζάρ
Ο Moχάμαντ Αλί Σαχ Κατζάρ,, (21 Ιουνίου 1872 – 5 Απριλίου 1925, Σαν Ρέμο, Ιταλία), σάχης τού Ιράν από τις 8 Ιανουαρίου 1907 έως τις 16 Ιουλίου 1909. Ήταν ο 6ος σάχης της δυναστείας των Κατζάρ.
Βιογραφία
Ο Moχάμαντ Αλί Σαχ Κατζάρ ήταν αντίθετος στο περσικό Σύνταγμα τού 1906, το οποίο είχε επικυρωθεί κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού πατέρα του, Moζαφάρ Αντ-Ντιν Σαχ Κατζάρ. Το 1907, ο Μοχάμεντ Αλί διέλυσε την Εθνική Συμβουλευτική Συνέλευση και κήρυξε το Σύνταγμα καταργημένο, επειδή ήταν αντίθετο με τον ισλαμικό νόμο. Βομβάρδισε το Mατζιλές (περσικό κοινοβούλιο) με τη στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη της Ρωσίας και της Βρετανίας.
Τον Ιούλιο τού 1909, οι φιλοσυνταγματικές δυνάμεις βάδισαν από τις επαρχίες της Περσίας στην Τεχεράνη με επικεφαλής τους Σαρντάρ Ασάντ, Σεπεχντάρ Αζάμ, Σατάρ Χαν, Μπαγέρ Χαν και Γιεπρέμ Χαν, καθαίρεσαν τον σάχη και επανέφεραν το σύνταγμα. Στις 16 Ιουλίου 1909, το κοινοβούλιο ψήφισε να τοποθετηθεί στον θρόνο ο 11χρονος γιος τού Μοχάμαντ Αλί Σαχ, ο Αχμάντ Σαχ. Ο Μοχάμαντ Αλί Σαχ παραιτήθηκε μετά τη νέα Συνταγματική Επανάσταση και έκτοτε αναφέρεται ως σύμβολο της δικτατορίας.
Έχοντας καταφύγει στην Οδησσό της Ρωσίας (σήμερα Ουκρανία), ο Μοχάμαντ Αλί σχεδίασε την επιστροφή του στην εξουσία. Το 1911 αποβιβάστηκε στο Ασταραμπάντ της Περσίας, αλλά οι δυνάμεις του ηττήθηκαν. Ο Μοχάμαντ Αλί Σαχ επέστρεψε στη Ρωσία, στη συνέχεια το 1920 στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, όπου απεβίωσε στις 5 Απριλίου 1925 (τάφηκε στο ιερό τού Ιμάμ Χουσεΐν, στην Καρμπάλα τού Ιράκ). Κάθε σάχης της Περσίας από τον Μοχάμαντ Αλί και μετά, έχει πεθάνει στην εξορία.
Ο γιος και διάδοχός του, Aχμάντ Σαχ Κατζάρ, ήταν ο τελευταίος κυρίαρχος της δυναστείας των Κατζάρ.
Διακρίσεις
μικρογραφία| Ο Moχάμαντ Αλί Σαχ Κατζάρ με τον Mιρζά Μοχάμαντ Εμπραχίμ Χαν, τον Moαβίν αλ-Ντοβλέ και τη συνοδεία. μικρογραφία| Ένα νόμισμα 2000 [[ντινάρ / 2 κιράν της εποχής τού Μοχάμαντ Αλί Σαχ Κατζάρ.]]
Γυναίκες
Ο Μοχάμεντ Αλί Σαχ είχε δύο συζύγους:
Παιδιά
Ο Μοχάμεντ Αλί Σαχ είχε έξι γιους και δύο κόρες:
Κατάλογος πρωθυπουργών
μικρογραφία| Ο Μοχάμεντ Αλί Σαχ Κατζάρ μετά την καθαίρεση
Η διαμάχη για τη δημοκρατία
μικρογραφία| Η τριάδα: (από αριστερά προς τα δεξιά) Aχούντ Χορασανί, Mιρζά Χουσαΐν Τεχερανί και Aμπντουλάχ Μαζανταρανί. μικρογραφία| Tικά τουλ-Ισλάμ Ταμπριζί (19 Ιανουαρίου 1861 - 31 Δεκεμβρίου 1911). μικρογραφία| Kαζίμ Γιαζντί: ο απολιτικός Mαρτζά τού Νατζάφ σε περιόδους δημοκρατικής επανάστασης.
Εκτέλεση
μικρογραφία|Ο Σεΐχ Ιμπραχίμ Ζαντζανί ήταν επικεφαλής τού δικαστηρίου, που καταδίκασε τον Φαζλουλά Νουρί σε θάνατο.