Κύριος_Ντάρσι
Ανάλυση
Ο 18ος αιώνας ήταν ο καιρός της "Λατρείας της Ευγένειας", μια εποχή που η υπεροχή της ευαισθησίας, της φινέτσας και της υπερβολικής ευγένειας πάνω απ' όλα, οδηγούσε στα λόγια του Βρετανού συγγραφέα Άνταμ Νίκολσον ότι "...μεγάλα τμήματα της αγγλικής ζωής του 18ου αιώνα γίνονται εύθραυστα και ντελικάτα, με τέτοιο τρόπο ώστε καμία ηλικία στην Αγγλία, πριν ή τότε κατάφερε...Με κάποιους τρόπους, τη φυσική ανθρώπινη αξιοπρέπεια να θυσιαστεί στο βωμό ενός είδους ροκοκό ευγένειας....Η αποδεκτή συμπεριφορά είχε γίνει παιχνίδι και δεν ήρθε πολύς καιρός πριν από την αντιηρωική μόδα για μια ντελικάτη ευαισθησία που ήταν ελέγχου. Η αρρενωπότητα, ή ακόμα και η ικανότητα επιβίωσης, είχε σχεδόν εγκαταλείψει εξ' ολοκλήρου αυτούς που υπέφεραν από τη λατρεία της ευαισθησίας". Στην ιδέα του 18ου αιώνα, ένας άντρας αναμενόταν κυρίως να είναι όλο και πιο ευχάριστος, και έτσι ήταν καλύτερο για έναν άντρα να λέει ψέματα παρά να λέει οτιδήποτε άλλο που μπορεί να προσβάλει. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, άρχισε να εισέρχεται στη μόδα μια αυστηρότερη, πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή της αρρενωπότητας και ο χαρακτήρας του κύριου Ντάρσι αποτελεί παράδειγμα της τάσης. Ο Νίκολσον περιέγραψε τις διαφορές μεταξύ του κύριου Μπίνγκλεϊ και του κύριου Ντάρσι ως εξής: "Ο κύριος Μπίνγκλεϊ είναι ένας άνδρας του 18ου αιώνα: όμορφος, νέος, πρόσχαρος, εύκολος, ανεπηρέαστος, και δεν ελέγχει εξ' ολοκλήρου το πεπρωμένο του. Ο Ντάρσι είναι καλός, ψηλός, όμορφος, ευγενής, υπερήφανος, άπειλητικός, ιδιότροπος και δεν υπόκεινται σε κανέναν έλεγχο παρά στο δικό του...Ο Ντάρσι είναι άνδρας του 19ου αιώνα, η αρρενωπότητα από μόνη της, ασυμβίβαστος, σκοτεινός και σέξι. Και ο Ντάρσι ευθύνεται για το γεγονός ότι το μυθιστόρημα τελειώνει με αγάπη". Ο χαρακτήρας του κύριου Ντάρσι αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό τα μεταβαλλόμενα πρότυπα της αγγλικής αρρενωπότητας σε αντίθεση με τους ήρωες του 18ου αιώνα με την υπερβολική ευγένεια και την απροθυμία τους να προσβάλλουν, ο κύριος Ντάρσι λέει ό, τι του αρέσει, πράγμα που δείχνει την αυθεντικότητα και την ειλικρίνειά του, τα οποία ήταν τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά για έναν άνθρωπο στη νέα ρομαντική εποχή. Ακόμη κι αν ο Ντάρσι απολογείται στη δεσποινίδα Μπένετ για την απότομη αγένειά του, η ειλικρίνεια του σήμανε ότι η αλλαγή της καρδιάς ήταν ειλικρινής και όχι τα προσεγμένα λόγια ενός λάτρη της καλτ ευαισθησίας. Σε γενικές γραμμές, ο χαρακτήρας του κύριου Ντάρσι έδειξε την εμφάνιση ενός νέου τύπου αρρενωπότητας που δεν μπορούσε να ανεχτεί τις ατέλειες, τις επιφανειακές αξίες του προηγούμενου αιώνα. Ο Νίκολσον αποκάλεσε τον Ντάρσι "το πρότυπο πάνω στο οποίο το σοβαρό και ανελαστικό μοντέλο της Βικτωριανής αρρενωπότητας βρέθηκε". Ο Νίκολσον ολοκλήρωσε με: "Ο υπαινιγμός του μυθιστορήματος είναι ότι υπάρχει κάτι καλύτερο από την ευγένεια και ότι η απλή κοσμιότητα είναι ανεπαρκής...ο Ντάρσι είναι 'ήσυχος, σοβαρός και ασυγκίνητος', λέξεις σε αυτό το νέο ηθικό σύμπαν που σηματοδοτούν την αγνή αποδοχή". Ο Νίκολσον υποστήριξε περαιτέρω ότι ένας χαρακτήρας όπως ο κύριος Ντάρσι αντικατόπτριζε τις αλλαγές στη βρετανική ζωή καθώς η ρομαντική εποχή ήταν μια εποχή που "Αυτό που είχε σημασία ήταν αυθεντικό". Από αυτή την άποψη, το μυθιστόρημα λέει: "Από αυτό αγνοούσε απόλυτα-γι' αυτήν ήταν ο μόνος άνδρας που δεν έκανε τον εαυτό του συμπαθητικό πουθενά, και που δεν τη βρήκε αρκετά όμορφη για να χορέψει μαζί της".