cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πειραματικά οικονομικά
Παραδείγματα
Στην γνωστική ψυχολογία, αυτή η ασυνέπεια εξηγείται ως το φαινόμενο της βεβαιότητας. Στην κατάσταση Α, το L2 διαφέρει από το L1 κατά μία πιθανότητα κέρδους η οποία είναι 20% χαμηλότερη, όπως ακριβώς το λαχείο Κ2 διαφέρει από το Κ1 στην περίπτωση Β(όπου 4/5 x 25 = 20). Εμπειρικά, φαίνεται ότι η κατάργηση μιας σταθερής αναλογίας πιθανότητας επιτυχίας έχει μεγαλύτερο γνωστικό αντίκτυπο σε ένα λαχείο όπου η επιτυχία ήταν πάρα πολύ πιθανή, παρά σε ένα λαχείο όπου η επιτυχία ήταν "μάλλον απίθανο γεγονός, ούτως ή άλλως".
Υπολογίζοντας σε μια παρανόηση των πιθανοτήτων σύμφωνα με μια μη-γραμμική διαδικασία στάθμισης (των ωφελειών των βασικών εκβάσεων), η προσδοκώμενη ωφέλεια μπορεί να διασωθεί εν όψει του παραδόξου του Allais (δες prospect theory). Το παράδοξο του Allais, που επινοήθηκε τη δεκαετία του 1950, ήταν το πρώτο κομμάτι σε μια σειρά από συστηματικές αποδείξεις οι οποίες αμφισβητούσαν την παραδοσιακή αντίληψη της αναμενόμενης ωφέλειας του von Neumann Morgenstern, οδηγώντας στην ανάπτυξη γενικευμένων συμπεριφορικών μοντέλων λήψης αποφάσεων ("boundedly rational")υπό συνθήκες αβεβαιότητας.
Παραπομπές
Πειραματικά οικονομικά
Αμβρόσιος Γιουσκέβιτς
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμβρόσιος, κατά κόσμο Αντρέι Γιουσκέβιτς (ρωσ. Архиепископ Амвросий, Андрей Юшкевич, 1690 – 17 Μαΐου 1745), ήταν σημαντικός ιεράρχης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, συγκεκριμένα Αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ και Βελικολούκι.
Ο Αμβρόσιος γεννήθηκε (ως Αντρέι) στη λεγόμενη Μικρή Ρωσία, στη σημερινή βόρεια Ουκρανία, και σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου, όπου αργότερα δίδαξε. Το 1731 διορίσθηκε ηγούμενος της Μονής του Αγίου Πνεύματος της Βίλνα και όντας σε αυτή τη θέση τράβηξε την προσοχή του Αρχιεπισκόπου Κιέβου, Γαλικίας και πάσης Μικράς Ρωσίας Ραφαήλ (Ζαμπόρσκι), ο οποίος αγωνιζόταν εναντίον της Ρωμαιοκαθολικής προπαγάνδας στη Βίλνα (το σημερινό Βίλνιους της Λιθουανίας). Στις 10 Ιουνίου 1734 ο Αμβρόσιος κλήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, την πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και διορίσθηκε ηγούμενος της Μονής Σίμονοφ της Μόσχας, λαμβάνοντας τον τίτλο του αρχιμανδρίτη. Στις 2 Φεβρουαρίου 1736 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Βόλογκντα και Μπελοζέρσκ, διαδεχόμενος τον Έλληνα επίσκοπο Αθανάσιο, κατά κόσμο Αναστάσιο Παΐσιο-Κονδοΐδη από την Κρήτη. Στις 29 Μαΐου 1740 ο Αμβρόσιος διορίστηκε Αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ και Βελικολούκι, διαδεχόμενος εδώ τον εξαιρετικά μορφωμένο Αρχιεπίσκοπο Θεοφάνη, που είχε αποβιώσει τριάμισυ χρόνια νωρίτερα. Από αυτή τη θέση ο Αμβρόσιος προσέφερε πολλά στον πνευματικό διαφωτισμό. Τη θεολογική σχολή που ίδρυσε ο Μητροπολίτης Ιώβ τη μετέτρεψε σε Σχολή του Νόβγκοροντ, τοποθετώντας την μέσα στη Μονή του Αγίου Αντωνίου. Οι καθηγητές της κλήθηκαν από τον ίδιο από το Κίεβο. Αργότερα κληροδότησε ολόκληρη την πλούσια βιβλιοθήκη του στη Σχολή του Νόβγκοροντ.
Ο Αμβρόσιος ανέπτυξε μεγάλη εκκλησιαστική αλλά και πολιτική δράση. Υπήρξε ένας από τους πλέον θερμούς και ισχυρούς υποστηρικτές της πριγκίπισσας Άννας Λεοπόλδοβνας και αντίπαλος της πριγκίπισσας Ελισάβετ Πέτροβνας. Ωστόσο όταν η Ελισάβετ επεκράτησε και στέφθηκε Αυτοκράτειρα το 1741 ο Αμβρόσιος πέτυχε να αποκτήσει την εύνοιά της. Μεταξύ των έργων του, μεγάλη φήμη απέκτησε η «Θεμελιώδης ένδειξις των διαφορών μεταξύ της Ελληνικής και της Ρωμαϊκής παπικής Εκκλησίας» (Αγ. Πετρούπολη 1742).
Την 1η Μαΐου 1744 ο Αμβρόσιος ασθένησε βαριά και πήρε ένα μήνα άδεια «προκειμένου να αναρρώσει», όπως και έγινε, αλλά στις αρχές του 1745, ενώ βρισκόταν στην πρωτεύουσα, αρρώστησε ξανά. Ο Αμβρόσιος απεβίωσε στις 17 Μαΐου 1745 στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 54-55 ετών και, σύμφωνα με την πνευματική του διαθήκη, τάφηκε στη Μονή του Αγίου Αντωνίου στο Νόβγκοροντ. Στον αρχιεπισκοπικό θρόνο του Νόβγκοροντ τον διαδέχθηκε ο Στέφανος, κατά κόσμο Συμεών Καλινόφσκι, έως τότε Επίσκοπος Πσκοφ και Νάρβας.
Πόμπος
Ο Πόμπος ήταν ο 18ος μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Αρκαδίας.
Ήταν γιος του Σίμου και διάδοχος του στον Αρκαδικό θρόνο. Σύμφωνα με τον Παυσανία κατά την βασιλεία του άνοιξε εμπορικές σχέσεις με τους Αιγινήτες. Οι Αιγινήτες μετέφεραν τα εμπορεύματα με πλοία στο λιμάνι της Κυλλήνης και από εκεί τα φόρτωναν σε υποζύγια και τα πήγαιναν στην Αρκαδία. Γιος και διάδοχος του ήταν ο Αιγινήτης που τον ονόμασε έτσι προς χάρη της εμπορικής συμφωνίας που είχε συνάψει.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Ρενέ Γκοσινί
Ο Ρενέ Γκοσινί (René Goscinny, 14 Αυγούστου 1926 - 5 Νοεμβρίου 1977) ήταν Γάλλος συγγραφέας και συντάκτης, περισσότερο γνωστός για τα κόμικς Αστερίξ και Λούκυ Λουκ, των οποίων έγραφε τα σενάρια.
Τα Πρώτα Χρόνια
Ο Γκοσινί γεννήθηκε στο Παρίσι το 1926 σε μια οικογένεια Εβραίων μεταναστών από την Πολωνία. Ο πατέρας του ήταν από τη Βαρσοβία (χημικός μηχανικός στο επάγγελμα) και η μητέρα του από το Χοντόρκοβ - μια κωμόπολη στην Ουκρανία. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ρενέ, ο Κλωντ, είχε γεννηθεί έξι χρόνια νωρίτερα, στις 10 Δεκεμβρίου του 1920. Οι γονείς του Ρενέ είχαν γνωριστεί στο Παρίσι και παντρεύτηκαν το 1919. Η οικογένεια μετακόμισε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής δύο χρόνια μετά τη γέννηση του Ρενέ, εξαιτίας μιας θέσης χημικού μηχανικού, στην οποία τοποθετήθηκε ο πατέρας του. Πέρασε χαρούμενη παιδική ηλικία στο Μπουένος Άιρες και φοίτησε στα γαλλικά σχολεία που βρίσκονταν εκεί. Είχε το ταλέντο να κάνει τους πάντες να γελούν μέσα στην τάξη, πιθανότατα για να αντισταθμίσει τη ντροπαλότητα που είχε απ' τη φύση του. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει πολύ νωρίς, εμπνευσμένος από τις εικονογραφημένες ιστορίες τις οποίες αρεσκόταν να διαβάζει.
Τον Δεκέμβριο του 1943, αφού τελείωσε το σχολείο, ο 17χρονος τότε Ρενέ Γκοσινί έχασε τον πατέρα του, γεγονός που τον ανάγκασε να ψάξει για δουλειά. Τον επόμενο χρόνο έπιασε την πρώτη του δουλειά ως βοηθός λογιστή σε εργοστάσιο περισυλλογής ελαστικών και, όταν έφυγε τον επόμενο χρόνο, έγινε κατώτερος εικονογράφος σε διαφημιστικό πρακτορείο.
Τα Πρώτα Έργα
thumb|left|Αλμπέρ Ουντερζό και Ρενέ Γκοσινί Τον επόμενο χρόνο εικονογράφησε το βιβλίο "Το Κορίτσι με τα Mάτια από Χρυσάφι" (The Girl with the Eyes of Gold) και επέστρεψε στη Νέα Υόρκη. Με την άφιξή του, ο Ρενέ πέρασε την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του. Για λίγο καιρό ήταν άνεργος, μόνος και εντελώς απένταρος. Είχε συνέλθει, όμως, μέχρι το 1948, και άρχισε να δουλεύει σ' ένα μικρό στούντιο όπου γνώρισε και έγινε φίλος με τους Γουίλ Έλντερ (Will Elder), Τζακ Ντέιβις (Jack Davis) και Harvey Kurtzman. Ο Ρενέ έγινε έπειτα καλλιτεχνικός διευθυντής (art director) στα Kunen Publishers, όπου έγραψε τέσσερα παιδικά βιβλία. Γνώρισε γύρω στο 1949 τον Μορίς ντε Μπεβέρ, γνωστότερο ως Μορίς (Morris), τον καρτουνίστα και πρώτο συγγραφέα της σειράς κόμικ Λούκυ Λουκ (Ο Ρενέ θα έγραφε τα σενάρια της σειράς από το 1955 έως τον θάνατό του το 1977), καθώς επίσης και τον Joseph Gillain, πιο γνωστό ως Jijé.
Γνώρισε επίσης τον Ζωρζ Τρουαφοντέν (Georges Troisfontaines), διευθυντή της World Press agency, ο οποίος έπεισε τον Ρενέ να επιστρέψει στο Παρίσι και να δουλέψει για την εταιρία του ως διευθυντής του γραφείου στο Παρίσι το 1951. Εκεί, γνώρισε τον Αλμπέρ Ουντερζό, με τον οποίο ξεκίνησε μια μακράς διαρκείας συνεργασία. Ξεκίνησαν μαζί κάποιες δουλειές για το γυναικείο περιοδικό Bonnes Soirées, για το οποίο ο Γκοσινί έγραψε τη Sylvie. Ο Γκοσινί και ο Ουντερζό έφτιαξαν επίσης τις σειρές Ιωάννης Πιστολέ και Luc Junior για το La Libre Junior.
Το 1955 ο Γκοσινί, συνοδευόμενος από τους Ζαν-Μισέλ Σαρλιέ, Αλμπέρ Ουντερζό και Ζαν Εμπράντ, ίδρυσαν τον εκδοτικό οίκο Edipress/Edifrance. Ο εκδοτικός οίκος αυτός εξέδωσε έργα όπως το Clairon για την εργοστασιακή ενότητα και το Pistolin για μια εταιρία σοκολάτας. Ο Γκοσινί και ο Ουντερζό συνεργάστηκαν στις σειρές Bill Blanchart στο Jeannot, Pistolet στο Pistolin και Benjamin et Benjamine στο περιοδικό του ίδιου ονόματος. Με το ψευδώνυμο Αγκοστίνι (Agostini) ο Γκοσινί έγραψε τον Μικρό Νικόλα (Le Petit Nicolas) για τον Ζαν-Ζακ Σανπέ στο Le Moustique και αργότερα Sud-Ouest και Pilote. Πρόσφατα, η κόρη του ανακάλυψε στα χειρόγραφα του πατέρα της μια σειρά ανέκδοτων διηγημάτων με θέμα το μικρό Νικόλα, τα οποία και εξέδωσε. Η σειρά του μικρού Νικόλα μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία και στον κινηματογράφο.
Pilote και Αστερίξ
Το περιοδικό αγοράστηκε από τον Ζωρζ Νταργκό (Georges Dargaud) το 1960, και ο Γκοσινί έγινε αρχισυντάκτης. Ξεκίνησε επίσης νέες σειρές όπως τις Les Divagations de Monsieur Sait-Tout, La Potachologie Illustrée (με τον Cabu), Les Dingodossiers (με τον Gotlib) και La Forêt de Chênebeau (με τον Mic Delinx). Με τον Ζαν Ταμπαρί (Jean Tabary), ξεκίνησε το Calife Haroun El Poussah στο Record, μια σειρά που αργότερα συνεχίστηκε στο Pilote ως Ιζνογκούντ (Iznogoud).
Παντρεύτηκε την Gilberte Pollaro-Millo το 1967. Το 1968 γεννήθηκε η κόρη του Άννα.
Ο Ρενέ Γκοσινί πέθανε ξαφνικά στο Παρίσι από καρδιακή προσβολή στις 5 Νοεμβρίου 1977, σε ηλικία 51 ετών.
Αρχαία Θουρία
Η Αρχαία Θουρία υπήρξε η σημαντικότερη πόλη της δυτικής Μεσσηνίας. Τα ερείπια της αρχαίας Θουρίας εντοπίζονται σε πλαγιά περίπου 10 χλμ. βορειοδυτικά της Καλαμάτας, βόρεια της σημερινής κωμόπολης Θουρίας και δεξιά του (παλιού) δημόσιου δρόμου Καλαμάτας - Μεγαλόπολης. Είναι μία επιμήκης ράχη μήκους περίπου 100 μέτρων από βορρά προς νότον κατά μήκος του αμαξιτού δρόμου που το μεγαλύτερο ύψος της από την πεδιάδα της φθάνει στα 100 μέτρα. Η πεδιάδα έχει πλούσιο, μαλακό αργιλώδες έδαφος, εξαιτίας των πλημμυρών των ποταμών Άρι και Παμίσου που την διαρρέουν. Η θέση της αρχαίας Θουρίας είναι με βεβαιότητα γνωστή από τα επιγραφικά ευρήματα που αναφέρουν το όνομα. Η θέση της ακρόπολης ήταν στη βορειότερη κορυφή, την πιο ευρύχωρη, η οποία βρίσκεται πάνω από το σημερινό χωριό Αίπεια.
Στην πόλη υπήρχε ανοιχτό θέατρο που περιγράφεται από τον Ernst Curtius. Στην ίδια σελίδα περιγράφει δεξαμενή διαστάσεων 14\times28 βημάτων με τρία χωρίσματα. Νοτιοανατολικά αναφέρει την ύπαρξη ερειπίων ενός μικρού δωρικού ναού από ασβεστόλιθο (Ασκληπιείο;) ("Die ruine eines kleinen dorishen tempels aus Muschelkalkstein"). Περιγραφή του θεάτρου και την ύπαρξη του δωρικού ναού αναφέρει και ο sir Thomas Wyse κατά την επίσκεψή του το 1858. Το θέατρο έχει βρεθεί και ο χώρος ανασκάπτεται. Η θέση του δωρικού ναού δεν έχει προσδιορισθεί ακόμη. μικρογραφία|Θέση των Μυκηναϊκών τάφων (Simpson, R. Hope - Identifying a Mycenaean State) Η ακρόπολη ανήκει στην πόλη των κλασικών χρόνων, η οποία κατά τη διάρκεια των Αυτοκρατορικών χρόνων είχε απλωθεί προς δυσμάς χαμηλά («Θουριᾶται δὲ ἐκ τῆς πόλεως ἐν μετεώρῳ τὸ ἀρχαῖον οἰκουμένης ἐς τὸ πεδίον κατελθόντες οἰκοῦσιν» ) και εξακολουθούσε να υπάρχει τα χρόνια του Βυζαντίου με την ονομασία Ελληνικά, που σημαίνει ότι άργησε να εγκαταλείψει την αρχαία θρησκεία. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ονομάζεται και Παλαιόκαστρο. Στα νότια η ράχη συνεχίζεται με τρεις κορυφές με ασφαλή προϊστορική εγκατάσταση. Στην ανατολική πλαγιά, κατά μήκος όλου του μικρού υψώματος, επισημάνθηκαν 25 τουλάχιστον θαλαμωτοί μυκηναϊκοί τάφοι, μερικοί τύμβοι και ένας θολωτός τάφος στα δυτικά της μακριάς ράχης.
Η ίδρυση του πρώτου οικισμού της Αρχαίας Θουρίας τοποθετείται κάπου στο 2500-2000 π.Χ. Μετά την Κάθοδο των Δωριέων, περίπου το 1050 π.Χ., και την καταστροφή των μυκηναϊκών βασιλείων  ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Μεσσηνίας. Αλλά και μετά το 369 π.Χ. δεν έπαψε να είναι η μεγάλη πόλη της αρχαίας Μεσσηνίας και, παρά την ύπαρξη πλησιέστερα στη θάλασσα της πόλης των αρχαίων Φαρών (Καλαμάτα), η θάλασσα από την Αβία και τις Φαρές μέχρι τις εκβολές του Παμίσου ποταμού ονομαζόταν «Θουριάτης κόλπος» τους χρόνους του Παυσανία (περίπου το 150 μ.Χ.).
Η πόλη αναφέρεται ως Άνθεια για πρώτη φορά από τον Όμηρο στην Ιλιάδα, όπου εξυμνείται ως «Άνθεια με τα πυκνά λιβάδια» («…ἠδ᾽ Ἄνθειαν βαθύλειμον...») και οι κάτοικοί της χαρακτηρίζονται ως «πολύρρηνες» και «πολυβούται» («εν δ᾽ άνδρες ναίουσι πολύρρηνες πολυβούται...» ). Οι κάτοικοι της Άνθειας ανήκαν στους ευκατάστατους Μεσσηνίους που αναγκάστηκαν να εκπατριστούν μετά το τέλος του Α΄ Μεσσηνιακού πολέμου. Οι κατακτητές Λακεδαιμόνιοι εγκαταστάθηκαν στον τόπο κατά το τελευταίο τέταρτο του 8ου αι. π.Χ. και φαίνεται ότι από τότε το νέο όνομα «Θουρία» άρχισε να εκτοπίζει το μυκηναϊκό τοπωνύμιο. Το τοπωνύμιο Θουρία μπορεί να σημαίνει "Ορμητική".
Στην κλασική εποχή η Θουρία έγινε «περίοικος» πόλη, καθώς οι Μεσσήνιοι κάτοικοί της, που υπήρξαν έμπιστοι των Λακεδαιμονίων, απολάμβαναν κάποιων προνομίων έναντι των άλλων Μεσσηνίων υποτελών. Στον σεισμό του 464 π.Χ. οι κάτοικοι της πόλης προσπάθησαν να αποδεσμευθούν από τους Σπαρτιάτες και, αφού προσεταιρίσθηκαν τους Μεσσηνίους είλωτες, κατέφυγαν και οχυρώθηκαν στην Ιθώμη. Όμως ηττήθηκαν και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Μεσσηνία και να μεταφερθούν στη Ναύπακτο με τη βοήθεια των Αθηναίων («καὶ αὐτοὺς οἱ Ἀθηναῖοι δεξάμενοι κατ᾽ ἔχθος ἤδη τὸ Λακεδαιμονίων ἐς Ναύπακτον κατῴκισαν».
Στον επόμενο αιώνα μετά την ίδρυση της Μεσσήνης το 369 π.Χ. η Θουρία έπαψε να είναι εξαρτημένη από τη Σπάρτη και αποτέλεσε μέλος της ελεύθερης μεσσηνιακής πολιτείας, όπως προκύπτει και από τη δελφική επιγραφή SGDI 2619 (325 π.Χ. ή 315 π.Χ.).
Μάλιστα σε ένα σημαντικό ψήφισμα γραμμένο σε οπισθόγραφη στήλη που βρέθηκε στην πόλη γίνεται διευθέτηση των συνόρων της με τη Μεγαλόπολη, υπό τη διαιτησία της Πάτρας. Η στήλη, που χρονολογείται γύρω στο 180 π.Χ., εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας στην Καλαμάτα.
Το 182 π.Χ. η Θουρία μαζί με τις Φαρές και την Αβία αποσπάσθηκαν από τη Μεσσήνη και προσαρτήθηκαν ως ανεξάρτητες πόλεις στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Μετά τη ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.), ο Αύγουστος υπήγαγε τη Θουρία και πάλι στην κατοχή των Λακεδαιμονίων της Σπάρτης, ως τιμωρία, επειδή οι Μεσσήνιοι είχαν πάρει το μέρος του αντιπάλου του, Αντωνίου. μικρογραφία|Χάλκινο νόμισμα του Νομισματοκοπείου Θουρίας διαμέτρου 20,83 mm και μάζας 4,68 g.Στον εμπροσθότυπο φέρει καλυμμένη και θωρακοφόρα προτομή του αυτοκράτορα. Στον οπισθότυπο η θεά Αθηνά κρατά δόρυ στο δεξί χέρι, ενώ ακουμπά το αριστερό στην ασπίδα της. Στον οπισθότυπο φαίνονται τα αρχικά ΛΑ (Λακεδαίμων) Κατά την εποχή του Τιβερίου (25 μ.Χ.), όταν έγινε επαναοριοθέτηση των συνόρων μεταξύ Μεσσηνίας και Λακωνίας, πιθανόν να αποδόθηκε και πάλι στους Μεσσήνιους μαζί με την περιοχή των Φαρών. Όμως νομίσματα της Θουρίας που κόπηκαν επί των πρώτων Σεβήρων (193-217 μ.Χ.) φέρουν τα αρχικά γράμματα των Λακεδαιμονίων (ΛΑ, Λακεδαίμων), εμφανίζοντας τους Θουριάτες ως Λακεδαίμονες.
Όταν ο περιηγητής Παυσανίας επισκέφθηκε την περιοχή (2ος αι. μ.Χ.), ανέφερε ότι η πόλη από «ψηλά» είχε μεταφερθεί και εξαπλωθεί προς τα δυτικά, στις υπώρειες του λόφου. Τα επιβλητικά ερείπια των ρωμαϊκών θερμών στη θέση «Λουτρά», που σώζονται σε μεγάλο ύψος και σε άριστη κατάσταση διατήρησης στην περιοχή αυτή, επιβεβαιώνουν τις πληροφορίες του περιηγητή.
Στην πόλη υπήρχαν πολλά ιερά, φαίνεται όμως ότι η Αθηνά ήταν ιδιαίτερα τιμώμενη θεότητα, αφού ο ιερέας της ήταν ο επώνυμος αξιωματούχος της πόλης. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι σε νομίσματα των Θουριατών της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής εποχής απεικονίζεται η Αθηνά με κράνος, δόρυ στο αριστερό και φιάλη στο δεξί χέρι. Πιθανόν ο τύπος αυτός να αντιστοιχεί στο λατρευτικό άγαλμα της θεάς που υπήρχε στη Θουρία. Ένα ονομαστό ιερό της πόλης ήταν αφιερωμένο στη Συρία θεά, μία θεότητα ανατολικής προέλευση , που εισήχθη κατά τον 2ο αι. π.Χ. στην Ελλάδα (Δήλος) από την πόλη της βόρειας Συρίας Ιεράπολη.
Η ακρόπολη της κλασικής εποχής δεν εγκαταλείφθηκε πλήρως και συνέχισε να κατοικείται στους αυτοκρατορικούς χρόνους, στον μεσαίωνα και στην Τουρκοκρατία.μικρογραφία|Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, Νομισματοκοπείο Θουρίας, Σειρά Ι|177x177εσ
Νομίσματα της Αρχαίας Θουρίας
Μετά την ήττα της Μεσσήνης από τους Αχαιούς (Πόλεμος Μεσσήνης 183/2 π.Χ.), η Θουρία συνάπτει χωριστή συνθήκη με τη Συμπολιτεία και γίνεται «αυτόνομη». Κατά τη διάρκεια της περιόδου της «αυτονομίας» της (από την αρχή του 2ου αιώνα π.Χ. μέχρι το τέλος του 1ου αιώνα π.Χ.) κόβει δικά της νομίσματα που μπορούν να χωριστούν σε δύο ενότητες  και τρεις σειρές:
Α. Σειρά I
Τα νομίσματα της σειράς αυτής αναπαριστούν από τη μία μεριά την κεφαλή της Αθηνάς με κορινθιακό κράνος και από την άλλη φέρουν τα τρία πρώτα γράμματα της εθνοτικής καταγωγής (ΘΟΥ) μέσα σε στεφάνη από στάχυα.
Β. Σειρά II
Τα νομίσματα αυτής της σειράς από τη μία μεριά αναπαριστούν την κεφαλή της Δήμητρας που φέρει στεφάνι από σιτηρά. Από την άλλη, αναπαρίσταται ο Δίας ο Ιθωμάτας σε διασκελισμό, κρατώντας κεραυνό με το δεξί του χέρι και αετό ιστάμενο (γαντζωμένο) στον αριστερό καρπό του. Στα δεξιά υπάρχει κλαδί σιτηρών και στα αριστερά το εθνοτικό ΘΟΥ. Έχουν μελετηθεί 9 νομίσματα από 5  διαφορετικές κοπές. μικρογραφία|156x156εσ|Ο Δίας ο Ιθωμάτας σε διασκελισμό, κρατώντας κεραυνό με το δεξί του χέρι (ANS, American Numismatic Society)
Β. Σειρά III
Τα νομίσματα αυτής της σειράς από τη μια μεριά αναπαριστούν τον Δία στεφανωμένο και από την άλλη την Αθηνά που κρατά με το δεξί χέρι δόρυ και ακουμπάει το αριστερό πάνω στην ασπίδα της. Υπάρχει επίσης δίπλα της στεφάνι από σιτηρά, τα αρχικά του εθνοτικού (ΘΟΥ) και το όνομα του άρχοντα (ΝΙΚΩΝΥΜΟΣ). Έχουν μελετηθεί από το Κέντρο Μελέτης Ιστορίας Αρχαίας Θουρίας 44 νομίσματα από 16 διαφορετικές κοπές που μερικά περιγράφονται δίπλα.
Η χρονολόγηση των σειρών δεν μπορεί να γίνει με ακρίβεια. Χαρακτηριστικά για την σειρά III οι νομισματολόγοι των πανεπιστημίων και των μουσείων την τοποθετούν σε ένα εύρος 240 ετών (από το 280 π.Χ. μέχρι το 40 π.Χ.). Αν το ΝΙΚΩΝΥΜΟΣ ήταν το όνομα του άρχοντα τη περιοχής, τότε θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει «δυναστεία», αλλά αυτό δεν συνάδει ιστορικά. Σε κάθε περίπτωση, το εύρος είναι υπερβολικά μεγάλο. Βέβαια οι πολλές διαφορετικές μήτρες (16 έχουν μελετηθεί μέχρι τώρα) θα μπορούσαν να υποδηλώσουν πολλές κοπές οι οποίες τεκμηριώνουν μεγάλο αριθμό νομισμάτων σε βάθος χρόνου. Μία λογική χρονολόγηση της σειράς III θα μπορούσε να είναι από τις αρχές μέχρι το τέλος του 1ου αι. μ.Χ., της σειράς II το τέλος του 2ου αι. μ.Χ. και της σειράς I οι αρχές του 2ου αι. μ.Χ.
Πολύ αργότερα, την εποχή της δυναστείας των Σεβήρων (193-217 μ.Χ.), το νομισματοκοπείο της Αρχαίας Θουρίας εκδίδει ξανά 55 τύπους νομισμάτων σε 91 διαφορετικές κοπές που αναπαριστούν από τη μία μεριά τους αυτοκράτορες (Septimius Severus, Julia Domna, Caracalla, Geta). Από την άλλη μεριά αναπαρίστανται οι θεοί (Απόλλων, Αθηνά, Δίας, Τύχη, Ποσειδώνας, Άρτεμις, Διόνυσος κλπ) και άλλα θέματα που σχετίζονται με την περιοχή.
Έχουν μελετηθεί 239 νομίσματα από τις 113 διαφορετικές κοπές.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μεσσηνίας
Σύμφωνο της Φλωρεντίας (1913)
Η Συνθήκη της Φλωρεντίας που υπεγράφη στις 17 Δεκεμβρίου του 1913 παραχώρησε τη Βόρεια Ήπειρο στην Αλβανία.
Πρόκειται για κωδίκελο της Συνθήκης του Λονδίνου του ίδιου έτους. Η Διάσκεψη του Λονδίνου είχε ορίσει μια διεθνή επιτροπή για τον καθορισμό των ορίων μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Η επιτροπή αυτή, σε συνεδρίαση της στη Φλωρεντία της Ιταλίας, οριστικοποίησε ένα κείμενο το οποίο παραχώρησε την περιοχή της Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία. Η Ελλάδα διαμαρτυρήθηκε έντονα, αλλά τελικά το απεδέχθη.
Αν και η Ελλάδα κατέκτησε την περιοχή κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, απωθόντας τις οθωμανικές δυνάμεις από όλη την περιοχή της Ηπείρου, συμφώνησε να αποσύρει τα στρατεύματά της. Η Ελλάδα ήθελε να εντάξει ως μέρος της οριστικά την Βόρειο Ήπειρο, ωστόσο μεταξύ άλλων η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία ήταν αντίθετες με αυτό και επιθυμούσαν να προσαρτηθεί η περιοχή στο νεοσύστατο τότε Πριγκιπάτο της Αλβανίας, όπου και τελικά έγινε μετά από απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Η εκκένωση ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1914. Την ίδια στιγμή δημιουργήθηκε προσωρινή ελληνική αυτονομιστική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Γεώργιο Χριστάκη-Ζωγράφου. Τον επόμενο μήνα, η Αλβανία προσπάθησε να ανακτήσει τον έλεγχο της περιοχής.
Αντονίνα Ζέτοβα
Η Αντονίνα Ζέτοβα (γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1973) είναι Βουλγάρα παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνιζόταν ως διαγώνιος. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας της, αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Βουλγαρίας, της Τουρκίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας.
Καριέρα
Η Αντονίνα Ζέτοβα έκανε τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας, στην οποία βρέθηκε το 1989. Στη βουλγαρική ομάδα παρέμεινε μέχρι το 1995 έχοντας καταφέρει προηγουμένως να κατακτήσει αρκετούς τίτλους σε εγχώριο επίπεδο και συγκεκριμένα τέσσερα Πρωταθλήματα (1991, 1992, 1993, 1995) και δύο Κύπελλα Βουλγαρίας (1993, 1995).
Το 1995 ταξίδεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Εσκασίμπασι, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια κατακτώντας ένα πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο Τουρκίας (1997). Την περίοδο 1997-98 αγωνίστηκε πάλι στο τουρκικό πρωτάθλημα, αυτή τη φορά με τη φανέλα της Βακίφμπανκ.
Από το 1998 και μέχρι το 2007, η Αντονίνα Ζέτοβα αγωνίστηκε κατά κύριο λόγο σε ομάδες της Ιταλίας καταφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει αρκετούς τίτλους τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο. Συγκεκριμένα, οι ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε ήταν οι: Ομνιτέλ Μοντένα, Λίμιτιντ Μοντένα, Φοπαπεντρέτι Μπεργκάμο, Έντισον Μοντένα, Παγιαβόλο Τσιέρι, Μπίγκματ Κέρακολ και Ντεσπάρ Περούτζια. Μοναδική εξαίρεση σε αυτήν την επταετία συνεχούς παρουσίας της Ζέτοβα στην Ιταλία ήταν ένα πέρασμά της από την τουρκική Εσκασίμπασι (2002-03), με την οποία μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει το εγχώριο νταμπλ Τουρκίας για το 2003.
Την περίοδο 2008-09, η Αντονίνα Ζέτοβα αγωνίστηκε σε Ελλάδα και Ισπανία για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς και της Πάλμας Βόλλει αντίστοιχα.
Το 2009, η Ζέτοβα επέστρεψε στην Ιταλία και αγωνίστηκε για ένα χρόνο στη Ντεσπάρ Περούτζια. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στη Φαμίλα Τζενεράλι, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια. Το 2012 αποφάσισε σε ηλικία 39 ετών να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Διεθνείς συμμετοχές
Η Αντονίνα Ζέτοβα ήταν διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Βουλγαρίας για κάτι λιγότερο από μια δεκαετία και συγκεκριμένα από το 1993 μέχρι το 2012. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στα Πρωταθλήματα Ευρώπης του 2001 και του 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Αγκαίος
Με το όνομα Αγκαίος ήταν γνωστοί τρεις Αργοναύτες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες
Ευρυκόμη η μακρόφυλλος
Η Ευρυκόμη η μακρόφυλλος, (Eurycoma longifolia) (κοινώς Tongkat ali ή Pasak Bumi) είναι ένα δένδρο ιθαγενές στη Νοτιοανατολική Ασία και φύεται κυρίως στην Ινδονησία και στη Μαλαισία. Συναντάται επίσης σε μικρότερο ποσοστό στην Ταϊλάνδη, στο Λάος και στο Βιετνάμ. Υπάρχουν και άλλες ονομασίες του δένδρου, όπως Πεναβάρ Πάχιτ, Πεναβάρ Μπίας, Πετάλα Μπούμι, Πλάα Λάι Πούενκ και άλλα. Η ονομασία Πεναβάρ Πάχιτ μεταφράζεται ως "η πικρή χάρη" ή "το πικρό φάρμακο".
Μορφολογία
Η Ευρυκόμη η μακρόφυλλος είναι ανθοφόρο φυτό της οικογενείας Σιμαρουβοειδή (Simaroubaceae) που φθάνει σε ύψος 15 μέτρων, με ακτινοειδώς διαταγμένους φυλλοφόρους μίσχους μήκους 20 έως 40 εκ. με 13 έως 40 φύλλα ο καθένας. Τα άνθη είναι διγενή, δηλαδή υπάρχουν θηλυκά και αρσενικά δένδρα, και σχηματίζουν ταξιανθίες με ανθύλια που έχουν 5 έως 6 πολύ μικρά πέταλα. Οι καρποί είναι πράσινοι αρχικά και όταν ωριμάσουν αποκτούν σκούρο ερυθρό χρώμα. Το μέγεθός τους είναι 1 έως 2 εκ. σε μήκος και 0,5 έως 1 εκ. σε πλάτος.
Φαρμακευτικές ιδιότητες
Σύμφωνα με μία διεθνή φαρμακολογική μελέτη, που διεξήχθη το 2010, σχετικά με την Ευρυκόμη την μακρόφυλλον, τα μέρη του δένδρου έχουν παραδοσιακά χρησιμοποιηθεί για τις αντιβακτηριακές, αφροδισιακές, αντιδιαβητικές, αντιπυρετικές και αντιμικροβιακές ιδιότητές τους. Παρά το ευρύ πεδίο ιατρικού ενδιαφέροντος που παρουσιάζει η Ευρυκόμη η μακρόφυλλος, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην ανωτέρω μελέτη, οι περισσότεροι κάτοικοι της Ν.Α. Ασίας καταναλώνουν το Tongkat ali για την επίδραση που έχει το φυτό, και αποκλειστικά η ρίζα του, στη σεξουαλική συμπεριφορά. Ήδη από το 2001, Μαλαίσιοι ερευνητές άνοιξαν την πολλές φορές αναθεωρημένη αναφορά τους για την επίδραση της E. Longifolia πάνω σε αρουραίους, για να καταλήξουν στη δήλωση ότι "Η Eurycoma Longifolia Jack, (είναι η πλήρης επιστημονική ονομασία του δένδρου και Jack είναι το όνομα του βοτανολόγου πού το ταξινόμησε), κοινώς γνωστή ως Tongkat ali, έχει αποκτήσει τη φήμη απόλυτου συμβόλου του ανδρικού Ego και ισχύος από τους Μαλαίσιους άνδρες επειδή αυξάνει τον ανδρισμό και τη σεξουαλική ικανότητα στη διάρκεια της ερωτικής δραστηριότητας.
Η αφροδισιακή της δράση
Άρθρο του επιστημονικού περιοδικού Nature χαρακτηρίζει την Eurycoma longifolia ως την φυτική Viagra της Μαλαισίας και σημείωσε "αυξημένη σεξουαλική επιθυμία, ενισχυμένη απόδοση και γενική ευδιαθεσία". Κάποιες επιστημονικές έρευνες που διεξήχθησαν στη Μαλαισία αποκάλυψαν ότι το Tongkat ali δυναμώνει τα σεξουαλικά χαρακτηριστικά και την ερωτική απόδοση στα τρωκτικά. Μια ομάδα ερευνητών στην Κίνα διεπίστωσε ότι η Eurycoma longifolia έχει την ικανότητα να αντιστρέφει την ανασταλτική δράση της οιστρογόνου ορμόνης στην παραγωγή τεστοστερόνης και στη σπερματογένεση. Μία άλλη έρευνα που διεξήχθη από επίσης Κινέζους επιστήμονες έδειξε ότι η Eurycoma longifolia επαναδραστηριοποιεί τα κύτταρα των όρχεων που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή τεστοστερόνης, επαναφέροντας τα επίπεδα της ορμόνης στις φυσιολογικές τιμές τους σε άνδρες άνω των 45 ετών στους οποίους η παραγωγή τεστοστερόνης αρχίζει να μειώνεται. Παρατηρήθηκε ότι η λήψη Tongkat ali από νέους άνδρες δεν έχει καμία επίδραση πάνω τους γιατί στις νεαρές ηλικίες η παραγωγή τεστοστερόνης είναι εντονότατη.
Το Tongkat ali λαμβάνεται από του στόματος με την μορφή καψουλών που περιέχουν εκχύλισμα ρίζας σε αναλογία 1 προς 50 και 1 προς 200. Δηλαδή βράζονται 50 ή 200 κιλά ρίζας για να παραχθεί ένα κιλό εκχυλίσματος. Επίσης το πίνουν και ως αφέψημα όπως το τσάι, βράζοντας την τεμαχισμένη ρίζα, παρά το γεγονός ότι είναι εξαιρετικά πικρό. Η ρίζα του Tongkat ali είναι το μόνο τμήμα τού δένδρου που χρησιμοποιείται για την αύξηση της τεστοστερόνης και κατά συνέπεια για την βελτίωση της σεξουαλικής συμπεριφοράς. Τα Quassinoids, που είναι τα βιολογικώς δραστικά συστατικά της ρίζας του Tongkat ali είναι πάρα πολύ πικρά. Λαμβάνοντας το Tongkat ali σε μορφή κάψουλας, ο χρήστης απαλλάσσεται από το αίσθημα του πικρού. Ωστόσο, υπάρχουν άτομα που το πίνουν σαν ποτό αδιαφορώντας για την πικράδα του. Αυτή η πικράδα, όμως, είναι το στοιχείο που βοηθά να ξεχωρίσει κάποιος αν ένα προïόν Tongkat ali είναι γνήσιο ή πλαστό απλά ακουμπώντας απαλά τη μύτη της γλώσσας πάνω του.
Χώρες παραγωγής
Οι κυριότερες χώρες παραγωγής της Eurycoma longifolia (Tongkat ali) είναι η Ινδονησία και η Μαλαισία. Το προïόν της Ινδονησίας θεωρείται ανώτερο σε ποιότητα, κυρίως εκείνο της Σουμάτρας, επειδή οι τοποθεσίες από τις οποίες συλλέγεται το δένδρο βρίσκονται σε δυσπρόσιτα σημεία, ανάμεσα σε ζούγκλες, που ο άνθρωπος δεν έχει ακόμη μολύνει με την παρουσία του.
Αλ Κασράυν (Κυβερνείο)
Το Κυβερνείο (νομός) Αλ Κασράυν, ή Κασερίν είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο δυτικό κεντρικό μεσόγειο τμήμα της χώρας, στην παραμεθόριο με την Αλγερία. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Αλ Κασράυν. Έχει συνολική έκταση 8.066 τετρ. χλμ., (5ο σε έκταση), και πληθυσμό 439.243 (2014). Δημιουργήθηκε το 1956.
Ευρυκόμη η μακρόφυλλος
Αναφορές
Κατηγορία:Σιμαρουβοειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα του Βιετνάμ Κατηγορία:Χλωρίδα του Λάος Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδονησίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Μαλαισίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ταϊλάνδης
Αλ Κασράυν (Κυβερνείο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλ Κασραυν
Ζωρζ ντε Μεστράλ
Ο Ζωρζ ντε Μεστράλ (γαλλικά: George de Mestral) (γενν. 19 Ιουνίου 1907 – 8 Φεβρουαρίου 1990) ήταν Ελβετός ηλεκτρολόγος-μηχανικός, ο οποίος εφηύρε την αυτοκόλλητη βελούδινη ταινία Velcro.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σαν-Σαφοράν-σουρ-Μορζ, κοντά στη Λωζάνη της Ελβετίας. Ο πατέρας του ήταν ο Αλβέρτο ντε Μεστράλ, ένας γεωπόνος μηχανικός και η μητέρα του η Μαρτ ντε Γκουμένς. Ο Ντε Μεστράλ σχεδίασε ένα παιχνίδι-αεροπλάνο σε ηλικία 12 ετών και το κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Παρακολούθησε την Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάνης. Μετά την αποφοίτησή του το 1930, εργάστηκε στο μηχανουργείο μιας εταιρείας μηχανικών. Στη συνέχεια, εργάστηκε στην εφεύρεση συνδετήρων για δέκα χρόνια ξεκινώντας το 1948. Το 1955 κατοχύρωσε με επιτυχία το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας "hook and loop", πουλώντας τελικά 60 εκατομμύρια γιάρδες (περίπου 55.000km) το χρόνο μέσω μιας εταιρείας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.
Γάμος
Ο Τζορτζ παντρεύτηκε τρεις φορές: το 1932 με τη Ζαν Σναϊντέρ (δύο γιους: Ανρί και Φρανσουά), το 1949 με τη Μονίκ Πανσό ντε Μποτέν, κάποτε αρραβωνιαστικιά του δημιουργού του Τζέιμς Μποντ, Ίαν Φλέμινγκ. Με το θάνατο του πατέρα του το 1966, ο Ντε Μεστράλ κληρονόμησε το σπίτι της οικογένειας στο Σαν-Σαφοράν-σουρ-Μορζ, το château Σαν-Σαφοράν-σουρ-Μορζ (Κάστρο του Μεστράλ).
Θάνατος
μικρογραφία| Ο τάφος στην Commugny Ο Ντε Μεστράλ πέθανε στην Κομουνί της Ελβετίας, όπου και είναι θαμμένος. Ο δήμος ονόμασε μεταθανάτια μια λεωφόρο, Λεωφόρος Τζορτζ Ντε Μεστράλ, προς τιμήν του.
Κληρονομιά
Εισήχθη στην Αίθουσα Φήμης των Εθνικών Ευεργετών το 1999 για την εφεύρεση βελούδινων αγκιστρωτών.
Εφεύρεση γάντζου και βρόχου
Αρχικά οι άνθρωποι αρνήθηκαν να πάρουν τον ίδιο και την ιδέα του στα σοβαρά. Πήρε την ιδέα του στη Λυών, που ήταν τότε κέντρο υφαντικής, όπου κατάφερε να κερδίσει τη βοήθεια ενός υφαντή, ο οποίος έφτιαξε δύο βαμβακερές λωρίδες που λειτουργούσαν. Ωστόσο, το βαμβάκι φθείρεται γρήγορα, έτσι ο Ντε Μεστράλ στράφηκε σε συνθετικές ίνες. Καταλήξαμε στο νάιλον ως το καλύτερο συνθετικό αφού, μέσω δοκιμής και λάθους, ανακάλυψε τελικά ότι το νάιλον σχηματίζει γάντζους που ήταν τέλειοι για την πλευρά του γάντζου του συνδετήρα όταν ράβονταν κάτω από καυτό υπέρυθρο φως. Αν και είχε καταλάβει πώς να φτιάξει τα άγκιστρα, δεν είχε βρει ακόμη έναν τρόπο να μηχανοποιήσει τη διαδικασία και να φτιάξει τη θηλιά πλευρά. Στη συνέχεια διαπίστωσε ότι το νήμα από νάιλον, όταν υφαίνεται σε θηλιές και υποβάλλεται σε θερμική επεξεργασία, διατηρεί το σχήμα του και είναι ελαστικό, ωστόσο οι θηλιές έπρεπε να κοπούν ακριβώς στο σωστό σημείο, ώστε να μπορούν να στερεωθούν και να ξεκουμπωθούν πολλές φορές. Στα πρόθυρα να τα παρατήσει, του ήρθε μια νέα ιδέα. Αγόρασε ένα ψαλίδι και έκοψε τις κορυφές από τις θηλιές, δημιουργώντας έτσι γάντζους που θα ταίριαζαν τέλεια με τις θηλιές.
Ο μηχανισμός της διαδικασίας της ύφανσης των αγκιστριών χρειάστηκε οκτώ χρόνια και χρειάστηκε άλλος ένας χρόνος για να δημιουργηθεί ο αργαλειός που έκοψε τις θηλιές μετά την ύφανση τους. Συνολικά, χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να δημιουργηθεί μια μηχανοποιημένη διαδικασία που λειτούργησε. Υπέβαλε την ιδέα του για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην Ελβετία το 1951 και το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας χορηγήθηκε το 1955. Ο Ντε Μεστράλ ανέμενε υψηλή ζήτηση αμέσως. Μέσα σε λίγα χρόνια, έλαβε διπλώματα ευρεσιτεχνίας και στη συνέχεια άνοιξε καταστήματα στη Γερμανία, την Ελβετία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Σουηδία, την Ιταλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και τον Καναδά. Το 1957 διακλαδώθηκε στο κλωστοϋφαντουργικό κέντρο του Μάντσεστερ, στο Νιου Χάμσαϊρ στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Ντε Μεστράλ έδωσε το όνομα Velcro, ένα portmanteau από τις γαλλικές λέξεις velours ("βελούδο") και crochet ("αγκίστρι"), στην εφεύρεσή του καθώς και στην εταιρεία του, η οποία συνεχίζει να κατασκευάζει και να εμπορεύεται το σύστημα στερέωσης.
Ωστόσο, η ενσωμάτωση του hook and loop στην κλωστοϋφαντουργία πήρε χρόνο, εν μέρει λόγω της εμφάνισής του. Το άγκιστρο και η θηλιά στις αρχές της δεκαετίας του 1960 έμοιαζαν σαν να ήταν φτιαγμένα από υπολείμματα φθηνού υφάσματος, κάτι που δεν ήταν ελκυστικό για τους ρούχο. Η πρώτη αξιοσημείωτη χρήση του γάντζου και του βρόχου της επωνυμίας Velcro® ήρθε στην αεροδιαστημική βιομηχανία, όπου βοήθησε τους αστροναύτες να ελίσσονται μέσα και έξω από τις ογκώδεις διαστημικές στολές. Τελικά, οι σκιέρ παρατήρησαν τα παρόμοια πλεονεκτήματα ενός κοστουμιού που ήταν πιο εύκολο να μπει και να βγει. Αμέσως μετά ακολούθησαν καταδύσεις και θαλάσσια εργαλεία.
Ο Ντε Μεστράλ προσπάθησε ανεπιτυχώς να ενημερώσει το δίπλωμά του. έληξε το 1978.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί εφευρέτες Κατηγορία:Ελβετοί μηχανικοί
Έταρ Βελίκο Τάρνοβο
Η Ετάρ Βέλικο Τάρνοβο ήταν μια επαγγελματική βουλγάρικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βέλικο Τάρνοβο. Ιδρύθηκε στις 24 Απριλίου 1924. Τα περισσότερα χρόνια αγωνιζόταν στην Bulgarian A Professional Football Group.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924
Κριστόμπαλ Μπαλενθιάγα
Ο Κριστομπάλ Μπαλενθιάγα (ισπανική γλώσσα: Cristóbal Balenciaga Eizaguirre, προφορά ΔΦΑ : [kɾisˈtoβal βalenˈθjaɣa], 21 Ιανουαρίου 1895 - 23 Μαρτίου 1972) ήταν Ισπανός σχεδιαστής μόδας βασκικής καταγωγής και ιδρυτής του οίκου μόδας Μπαλενθιάγα.
Βιογραφικό
Από το 1960 πειραματίστηκε με αφηρημένα σχήματα που τον οδήγησαν στις γραμμές τουνίκα, σάκο και μπαλούν, που έχουν συνδεθεί με το όνομά του. Τα βραδινά φορέματά του ήταν συχνά εμπνευσμένα από το φλαμένκο. Οι μοναδικές «γλυπτές» του φόρμες και η εμμονή του στη λεπτομέρεια ανύψωσαν την υψηλή ραπτική στον χώρο της τέχνης, και οι μαύρες και καφέ αποχρώσεις του θυμίζουν έργα του Γκόγια ή του Βελάθκεθ. Ο Μπαλενθιάγα έκλεισε τον οίκο του το 1968, απογοητευμένος από τον δρόμο που είχε πάρει η μόδα. Παραμένει, ωστόσο, ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς εκφραστές της μόδας του 20ού αιώνα και εξακολουθεί να επηρεάζει τους σύγχρονους σχεδιαστές. Πέθανε στην Ισπανία στις 24 Μαρτίου 1972.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ισπανία
ΦΚ Ντάουγκαβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λετονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2001
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο
Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο (αγγλικά: Toronto Film Critics Association) ονομάζεται ένωση κριτικών κινηματογράφου με έδρα το Τορόντο του Καναδά. Από το 1999, η TFCA είναι μέλος του FIPRESCI.
Ιστορία
Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο είναι η επίσημη ένωση των δημοσιογράφων και παρουσιαστών του Τορόντο που κρίνουν ταινίες και τις σχολιάζουν. Τα μέλη του αντιπροσωπεύουν όλες τις μεγάλες εταιρείες του τύπου και του διαδικτύου. Η TFCA ξεκίνησε να απονέμει βραβεία από την πρώτη χρονιά ίδρυσής του και τα τελευταία χρόνια αποτελεί ένα γεγονός που λαμβάνει μεγάλη κάλυψη από τα Μ.Μ.Ε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στον Καναδά Τορόντο
Ματζουράνα
Η ματζουράνα (Ορίγανον η μαντζουράνα, λατ. Origanum majorana) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, πολυετές φυτό το οποίο ανήκει στην τάξη λαμιώδη και στην οικογένεια χειλανθή, είναι δε συγγενικό φυτό με τη ρίγανη. Αναφέρεται στον Ψαλμό Ν΄(51), στίχο 7, ως ύσσωπος. Είναι ιθαγενές των χωρών της Μεσογείου με 6 είδη ποωδών φυτών. Το πιο σημαντικό είδος είναι η ματζουράνα ορίγανο ή κοινή, το ύψος της φτάνει τα 60 εκατοστά, ο βλαστός είναι τετραγωνικός, πολύκλαδος.
Χαρακτηριστικά
Τα φύλλα της είναι μικρά, αντίθετα, χνουδωτά, ωοειδή και έχουν μία χαρακτηριστική όμορφη οσμή λεβάντας. Τα άνθη της είναι μικρά λευκού χρώματος.
Χρήσεις
Τα φύλλα της χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό, συνήθως στο κρέας και το ψάρι, αλλά και ως αφέψημα. Από τα φύλλα του φυτού λαμβάνεται αιθέριο έλαιο που χρησιμοποιείται ως αντισηπτικό και αντισπασμωδικό ενώ έχει χρήσεις και στην αρωματοποιία.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα η ματζουράνα είναι γνωστή από τα αρχαία χρόνια όπου την χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο κατά στομαχικών και εντερικών ενοχλήσεων. Ο Γαληνός προτρέπει την χρήση της ως χωνευτικού. Σήμερα καλλιεργείται ως καλλωπιστικό και αρωματικό φυτό σε γλάστρες και κήπους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Χειλανθή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Αφέψημα
Την απήγαγαν!
300px|thumb|Capricho Νο. 8: Que se la llevaron! (Την απήγαγαν!), 21,4 x 15 εκ. (εικόνα)/ 30,6 x 20,1 εκ. (χαρτί) Το έργο Την απήγαγαν! (ισπανικά: Que se la llevaron!) είναι το όγδοο (8ο) από τη σειρά 80 χαρακτικών Τα Καπρίτσια (Los Caprichos) του Ισπανού καλλιτέχνη Φρανθίσκο Γκόγια. Ο Γκόγια δημιούργησε τα χαρακτικά αυτά κατά τα έτη 1797 και 1798, και τα δημοσίευσε σαν μία συλλογή έργων το 1799. Περιγράφοντας αυτή τη σειρά έργων, ο καλλιτέχνης ανέφερε ότι απεικονίζει τις αμέτρητες ιδιορρυθμίες και ανοησίες που υπάρχουν σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, και τις κοινές προκαταλήψεις και τις παραπλανητικές πρακτικές που τα έθιμα, η αμάθεια, ή η ιδιοτέλεια τις έχουν καταστήσει συνήθεις.
Το έργο
Στο χαρακτικό αυτό απεικονίζονται δύο άντρες που απαγάγουν μία γυναίκα. Το έργο αποτελεί μια βίαιη καταγγελία του Γκόγια για τη βία κατά των γυναικών. Μόνο το κεφάλι της γυναίκας αποδίδεται με λεπτομέρειες, ενώ τα πρόσωπα των απαγωγέων ούτε καν διακρίνονται. Ο ουρανός αλλά και πρόσωπα των δύο απαγωγέων είναι κατάμαυρα, ενώ τα ρούχα όλων των πρωταγωνιστών, καθώς και το πρόσωπο της γυναίκας, κατάλευκα. Περισσότερο απ' ό,τι καθαυτό το γραμμικό στοιχείο, αυτό που εντυπωσιάζει εδώ, και το οποίο δημιουργεί την ατμόσφαιρα βίας και απειλής, είναι κυρίως η αξιοποίηση των τονικών αντιθέσεων που επιτρέπει η χρήση της ακουατίντας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτικά του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Αμβρόσιος Χαρκόβου
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμβρόσιος, κατά κόσμο Αλεξέι Ιωσήφοβιτς Κλιουτσάρεφ (ρωσ. Архиепископ Амвросий, Алексей Иосифович Ключарёв, 17 Μαρτίου 1820 – 3 Σεπτεμβρίου 1901), ήταν ιεράρχης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, συγκεκριμένα Αρχιεπίσκοπος Χαρκόβου και νωρίτερα Επίσκοπος Ντμίτροφ.
Το 1860 πέθανε η σύζυγός του και ο πεντάχρονος γιος τους. Την ίδια χρονιά ίδρυσε θρησκευτικό περιοδικό. Τότε περίπου ήρθε πολύ κοντά στον Ιννοκέντιο, ο οποίος εκτιμούσε ιδιαίτερα τις διανοητικές ικανότητές του και τον προσέλκυσε στο ιεραποστολικό έργο. Κατόπιν επιμονής του, ο χήρος πλέον Κλιουτσάρεφ έγινε ιερομόναχος στις 7 Νοεμβρίου 1877 με το όνομα Αμβρόσιος (στη μνήμη του Αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων) και την επόμενη ημέρα του δόθηκε ο τίτλος του αρχιμανδρίτη.
Στις 15 Ιανουαρίου 1878 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Μοζάισκ, στη συνέχεια, στις 6 Απριλίου 1878, έγινε Επίσκοπος Ντμίτροφ, ενώ μετά τον θάνατο του Ιννοκεντίου (Μητροπολίτη Μόσχας από το 1868) και μέχρι την άφιξη του νεοδιορισθέντος Μητροπολίτη Μακαρίου στη Μόσχα, ο Αμβρόσιος διοικούσε προσωρινά ως τοποτηρητής (βικάριος) και τη Μητρόπολη της Μόσχας (1879). Στις 22 Σεπτεμβρίου 1882 διορίστηκε Επίσκοπος Χαρκόβου και Αχτίρσκ, διαδεχόμενος τον Ιουστίνο, ο οποίος ανέλαβε την Επισκοπή Ποδολίας και Μπράτσλαβ. Στις 20 Μαρτίου 1886 η Επισκοπή Χαρκόβου αναβαθμίσθηκε σε αρχιεπισκοπή και ο Αμβρόσιος απέκτησε τον τίτλο του αρχιεπισκόπου.
Στη Μητρόπολη του Χαρκόβου ο Αμβρόσιος ομογενοποίησε την εκκλησιαστική μουσική, αποκατέστησε δύο μονές, δημιούργησε 62 νέες ενορίες, ίδρυσε πολλά εκπαιδευτικά και φιλανθρωπικά ιδρύματα, καθώς και ιεραποστολικό συμβούλιο για την καταπολέμηση των αιρέσεων. Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών, στην εξοχική αρχιεπισκοπική κατοικία κοντά στο Χάρκοβο. Στον αρχιεπισκοπικό θρόνο τον διαδέχθηκε ο Φλαβιανός, κατά κόσμο Νικολάι Ν. Γκοροντέτσκυ.
Πηγές
Αμβροσιος Χαρκοβου
Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας (Λοτζ)
μικρογραφία| Το Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας και το Πάρκο Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ. μικρογραφία| Το Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας στο Λοτζ, θέα από την [[Οδός Πιοτρκόφσκα|οδό Πιοτρκόφσκα.]] Το Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας στο Λοτζ είναι μουσείο υφασμάτων που βρίσκεται στο Λευκό Εργοστάσιο στο Λοτζ της Πολωνίας.
Είναι το πρώτο μουσείο υφασμάτων στον κόσμο και έχει τη μεγαλύτερη συλλογή υφασμάτων στην Ευρώπη.
Ιστορία
Ως ανεξάρτητη οργανωτική μονάδα, το μουσείο λειτουργεί από το 1960, όταν ιδρύθηκε το Μουσείο Ιστορίας Κλωστοϋφαντουργίας. Το 1975 μετονομάστηκε σε Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας.
Το Λευκό Εργοστάσιο - η έδρα του μουσείου - είναι ένα συγκρότημα κλασικιστικών κτιρίων που ανεγέρθηκε από την οικογένεια του Λούντβικ Γκάιερ κατά τα έτη 1835 – 1886. Θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα και μοναδικά μνημεία βιομηχανικής αρχιτεκτονικής στην Πολωνία. Οφείλει την εξαιρετικότητά του στον τετράπτερο μύλο, το κτίριο του Παλιού Λεβητοστασίου στη μέση μιας μεγάλης αυλής, μια ψηλή καμινάδα, δύο πύργους σκόνης και δύο πύργους νερού. Η διαδικασία ανακαίνισης και προσαρμογής του Λευκού Εργοστασίου στους στόχους του μουσείου ξεκίνησε το 1955, όταν οι αρχές έλαβαν απόφαση να το ορίσουν ως τη μελλοντική τοποθεσία του μουσείου.
Δραστηριότητες
Τα επιστημονικά, συλλεκτικά και διαφημιστικά ενδιαφέροντα του μουσείου επικεντρώνονται σε οτιδήποτε σχετίζεται με τη διαδικασία κατασκευής κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων - από υλικά και τεχνικές και τεχνολογίες κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων έως κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα που αντιπροσωπεύουν διάφορους βαθμούς επεξεργασίας. Οι συλλογές συγκεντρώνονται, επεξεργάζονται επιστημονικά, συντηρούνται και εκτίθενται σε διάφορες μορφές από τα εξειδικευμένα θεματικά τμήματα του μουσείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Λοτζ Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Πολωνία Λοτζ
Γραφικό περιβάλλον χρήστη
Γραφικό περιβάλλον χρήστη ή γραφική διασύνδεση/διεπαφή χρήστη (αγγλικά: Graphical User Interface, GUI ) καλείται στην πληροφορική ένα σύνολο εικονικών στοιχείων, τα οποία εμφανίζονται στην οθόνη μίας ψηφιακής συσκευής (π.χ. ηλεκτρονικού υπολογιστή) και χρησιμοποιούνται για να διευκολύνουν και να επιταχύνουν την αλληλεπίδραση μεταξύ του χρήστη και της συσκευής. Παρέχουν στον τελευταίο, μέσω εικόνων, ενδείξεις και «εργαλεία» προκειμένου αυτός, με απλές ενέργειες, να εκτελέσει συγκεκριμένες εργασίες. Για τον λόγο αυτό «αποδέχονται» «ενέργειες» του χρήστη και «αντιδρούν» ανάλογα στα συμβάντα που αυτός προκαλεί μέσω κάποιας συσκευής εισόδου (π.χ. πληκτρολόγιο, ποντίκι).
Ιστορία
Ο πρόδρομος των εικονικών διεπαφών/περιβαλλόντων δημιουργήθηκε στο Ίδρυμα Ερευνών του πανεπιστημίου Στάνφορντ (Stanford Research Institute), το οποίο ηγούνταν ο Ντάγκλας Έγκελμπαρτ (Douglas Engelbart). Εκεί αναπτύχθηκε η ιδέα της χρήσης «υπερσυνδέσμων» τοποθετημένων εντός κειμένων, προκειμένου για τη δημιουργία ενός δικτυακού συστήματος, τους οποίους επεξεργάζονταν με το ποντίκι. Η ιδέα της χρήσης των υπερσυνδέσμων αναπτύχθηκε περαιτέρω και επεκτάθηκε η εφαρμογή τους και εκτός κειμένων σε εικόνες από τους ερευνητές στο σύστημα PARC της Ζήροξ (Xerox). Οι ερευνητές προχώρησαν παραπέρα από τους υπερσυνδέσμους που βρίσκονταν μόνο εντός κειμένων και δημιούργησαν ένα εικονικό περιβάλλον ως το πρωταρχικό χρηστικό περιβάλλον για το λειτουργικό σύστημα του υπολογιστή Alto της Xerox. Τα περισσότερα σύγχρονα εικονικά περιβάλλοντα υπολογιστών γενικής χρήσης προέρχονται από αυτό το σύστημα. Ο Άιβαν Σάδερλαντ (Ivan Sutherland) ανέπτυξε το 1983 ένα σύστημα βασιζόμενο σε ένα δείκτη που ονομάστηκε Sketchpad. Χρησιμοποιούσε ένα φωτεινό-στυλό για να βοηθήσει τη δημιουργία και επεξεργασία των αντικειμένων στα σχέδια των μηχανικών.
Εικονικό περιβάλλον PARC
Το PARC αποτελείται από εικονικά στοιχεία όπως «παράθυρα», «μενού», «κουμπιά ραδιοφώνου», «κουτί» ελέγχου και εικονίδια. Το περιβάλλον PARC χρησιμοποιούσε μία συσκευή κατάδειξης σε συνδυασμό με ένα πληκτρολόγιο. Αυτές οι πτυχές του συστήματος συνοψίζονται επιγραμματικά με το ακρωνύμιο WIMP (αγγλικά: Window, Icon, Menu, Pointer) το οποίο σημαίνει Παράθυρο, Εικονίδιο, Μενού και Δείκτης.
Εξέλιξη
Μετά από το PARC, το πρώτο πρότυπο διαχείρισης υπολογιστή με βάση το εικονικό περιβάλλον, ακολουθεί το 1981 το Xerox 8010 Star Information System το οποίο με τη σειρά του ακολουθήθηκε το 1983 από το Apple Lisa στο οποίο πρωτοεμφανίστηκε η γραμμή των μενού όπως επίσης και η ιδέα του «κεντρικού ελέγχου» των παραθύρων, το 1984 από το Apple Macintosh 128K και το 1985 από τα Atari ST και Commodore Amiga.
Κάποια εικονικά περιβάλλοντα που μας είναι οικεία στους περισσότερους σήμερα είναι τα περιβάλλοντα για σταθερούς και φορητούς υπολογιστές, όπως τα Microsoft Windows, το Mac OS X και το X Window System, καθώς και αυτά για συσκευές χειρός (π.χ. κινητά τηλέφωνα) όπως το Symbian, το BlackBerry OS, το Android και το iOS της Apple.
Η Apple, η IBM και η Microsoft χρησιμοποίησαν πολλές ιδέες της Xerox για να δημιουργήσουν προϊόντα και οι προδιαγραφές για την κοινή πρόσβαση χρήστη (Common User Access) της IBM απετέλεσαν τη βάση των χρηστικών περιβαλλόντων όπως τα Microsoft Windows, το IBM OS/2 Presentation Manager καθώς και το κουτί εργαλείων και ο διαχειριστής παραθύρων (αγγλικά: window manager) του UnixMotif. Αυτές οι ιδέες εξελίχθηκαν για να δημιουργήσουν το χρηστικό περιβάλλον που συναντάται στις σύγχρονες εκδοχές των Microsoft Windows, Mac OS X και σε ποικίλες επιφάνειες εργασιών (αγγλικά: desktop environments) σε λειτουργικά συστήματα τύπου Unix όπως το Linux. Έτσι τα πιο σύγχρονα εικονικά περιβάλλοντα παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά σε μεγάλο βαθμό.
Τα Μέρη ενός Εικονικού Χρηστικού Περιβάλλοντος
Ένα εικονικό περιβάλλον χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό τεχνολογιών και συσκευών για να παράσχει ένα λειτουργικό πλαίσιο με το οποίο ο χρήστης αλληλεπιδρά για να συγκεντρώσει και να διαχειριστεί πληροφορίες.
Μια σειρά εικονογραφικών στοιχείων που δημιουργήθηκαν με βάση μία εικονογραφική γλώσσα προγραμματισμού (αγγλικά: visual language) εξελίχθηκαν για να αντιπροσωπεύσουν με ένα δομημένο και ευκολονόητο τρόπο την οργάνωση των πληροφοριών που αποθηκεύονται στους υπολογιστές. Αυτό διευκολύνει χρήστες με λίγες γνώσεις χρήσης υπολογιστών να χρησιμοποιήσουν το λογισμικό ενός υπολογιστή. Ο πιο συνηθισμένος συνδυασμός αυτών των στοιχείων συνοψίζεται από το σύστημα τύπου WIMP, ειδικά στους προσωπικούς υπολογιστές.
Το εύρος της αλληλεπίδρασης που προσφέρει ένα εικονικό περιβάλλον που εμφανίζεται πάνω στην οθόνη του υπολογιστή με τα χαρακτηριστικά WIMP βασίζεται στη χρήση μίας συσκευής εισόδου η οποία επιτρέπει τον έλεγχο της θέσης ενός δείκτη, επιτρέπει την παρουσίαση με οργανωμένο τρόπο τόσο των πληροφοριών όσο και των λειτουργιών ανάλογα τον τύπο, οργάνωση, ομάδα ή τη δομή τους εντός ξεχωριστών πλαισίων που αποκαλούνται «παράθυρα» και την αντιπροσώπευσή τους με εικονίδια. Οι διαθέσιμες εντολές σε κάθε παράθυρο παρουσιάζονται οργανωμένα υπό τη μορφή «μενού». Ο χρήστης μπορεί να μετακινήσει το δείκτη στο εικονίδιο, παράθυρο, μενού ή την εντολή από ένα μενού που τον ενδιαφέρει κάθε φορά. Κατ' αυτόν τον τρόπο μπορεί κατ' αρχήν να επιλέξει από τις εντολές που του παρουσιάζονται διαθέσιμες κάθε φορά. Επίσης μπορεί να επιλέξει από τις ενέργειες που είναι στη διάθεσή του από τα κουμπιά της συσκευής εισόδου κάθε φορά, π.χ. να εμφανίσει στο προσκήνιο το παράθυρο που τον ενδιαφέρει, να μετακινήσει ένα παράθυρο ή εικονίδιο, να αλλάξει το μέγεθός του, να ενεργοποιήσει ένα εικονίδιο κ.α.. Ένα πρόγραμμα-διαχειριστής παραθύρων (αγγλικά: window manager) διευκολύνει τις αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα παράθυρα, τα προγράμματα και το σύστημα παραθύρων (αγγλικά: windows system). Το σύστημα παραθύρων είναι το πρόγραμμα εκείνο του λειτουργικού συστήματος που διαχειρίζεται αυτόματα τις διάφορες εσωτερικές ή εξωτερικές συσκευές που απαρτίζουν τον υπολογιστή (υλικό) όπως οι συσκευές ενδείξεων, το υλικό γραφικών αλλά και την θέση του δείκτη.