cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Οινούντος
Ο Δήμος Οινούντος ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σπάρτης. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού, στις δυτικές πλαγιές του Πάρνωνα. Ο δήμος αποτελούταν από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 301,8 τ.χλμ. (αποτελεί τον μεγαλύτερο δήμο σε έκταση στον νομό) και είχε συνολικό πληθυσμό 2.625 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Σελλασία.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ο
Δροσιά Αχαΐας
Η Δροσιά (πρώην ονομασία: Προστοβίτσα) είναι χωριό της Αχαΐας, πρώην κοινότητα και τέως δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Τριταίας και πλέον αποτελεί τοπική κοινότητα του ευρύτερου Δήμου Ερυμάνθου. Η Δροσιά βρίσκεται χτισμένη στους πρόποδες του Ερύμανθου και σε υψόμετρο 700 μέτρων περίπου. Έχει έκταση 32 τ.χ. και σε αυτήν ανήκουν επίσης οι οικισμοί Κούμπερι, Πτέρη (τ. Τσαπόγα) και Κάτω Δροσιά (τ. Αγραπιδέες).
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα, και αυτό το μαρτυρά και το αρχαίο μυκηναϊκό νεκροταφείο που ανακαλύφθηκε εκεί το 1928. Εικάζεται ότι στη θέση της Δροσιάς υπήρχε στην αρχαιότητα η πόλη Ευπάγιο. Το χωριό αναφέρεται κατά την τουρκοκρατία και ενετοκρατία σε απογραφές πληθυσμού με την ονομασία Προστοβίτσα. Στην βενετική απογραφή του 1689 είχε 134 κάτοικους και στην απογραφή Γκριμάνι (Grimani), του 1700, είχε 156 κατοίκους (42 οικογένειες). Από τη Δροσιά κατάγονταν οι ηρωικοί αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 και κλεφταρματολοί, Κωνσταντίνος Γιαννιάς και Γιώργης Γιαννιάς, Καραχάλιος, Προστοβίτης και Μήτρος Μαντάς.
Κοντά στη Δροσιά, στα βορειοδυτικά, υπάρχουν ερείπια του λεγόμενου σήμερα Γυφτόκαστρου, αγνώστου κατασκευής, πιθανώς φράγκικο. Άγνωστη είναι και η ιστορία του κάστρου· το οποίο ίσως να χρησίμευε για αμυντικούς σκοπούς και έλεγχο της γύρω περιοχής.
Διοικητική εξέλιξη
Στις 20/04/1835 έγινε έδρα του Δήμου Ερυμάνθειας. Στις 08/03/1841, με το ΦΕΚ 5Α, αποσπάστηκε από τον Δήμο Ερυμανθίας και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Τριταίας οριζόμενη ως έδρα του.
Έδρα του Δήμου Τριταίας παρέμεινε ως την 08/03/1862, που με το ΦΕΚ 15Α μεταφέρθηκε για μία χρονιά στο Τουρκοχώρι. Με το ΦΕΚ 29Α της 14/08/1863 ορίστηκε εκ νέου ως έδρα του τότε Δήμου Τριταίας και παρέμεινε έδρα του μέχρι την 28/08/1912, όπου, με το ΦΕΚ 256Α, ορίστηκε ως έδρα της τότε Κοινότητας Προστοβίτσας.
Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε από «Προστοβίτσα» σε «Δροσιά», ομοίως και η κοινότητα. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 η Κοινότητα Δροσιάς αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του νέου Δήμου Τριταίας. Με το ΦΕΚ 87Α της 07/06/2010 η Δροσιά έγινε έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας και υπήχθη στον νεοπαγή Δήμο Ερυμάνθου.
Δημογραφική εξέλιξη
Ενδεικτικά, η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου Κατηγορία:Κάστρα της Αχαΐας
Καμπούς μπιν Σαΐντ
Ο Σαγέντ Καμπούς Μπιν Σαΐντ (18 Νοεμβρίου 1940,-10 Ιανουαρίου 2020,Qaboos bin Sa’id Al ‘Bu Sa’id, αραβικά: قابوس بن سعيد آل سعيد) ήταν Σουλτάνος του Ομάν από το 1970 έως τον θάνατό του το 2020. Ήταν παντρεμένος, από το 1976, με την ξαδέλφη του, Καμίλα, και δεν είχαν παιδιά. Τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης, σε αναγνώριση των προσπαθειών του να φέρει σε προσέγγιση τους Αμερικανούς με τους Άραβες.
Προφίλ
Γεννήθηκε στη Σαλαλά στις 18 Νοεμβρίου του 1940 και έγινε βασιλιάς έπειτα από την ανατροπή του πατέρα του, Σαΐντ μπιν Ταϊμούρ, στις 23 Ιουλίου του 1970. Ο Καμπούς άλλαξε το όνομα της χώρας του αμέσως μόλις έγινε Αρχηγός Κράτους από Μασκάτ και Ομάν σε Σουλτανάτο του Ομάν.
Το 1975 με τη βοήθεια των Βρετανών, συνέτριψε την πολυετή κομμουνιστική εξέγερση, με υποκίνηση της Νότιας Υεμένης. Από τη δεκαετία του 1980 ακολούθησε φιλοαμερικανική πολιτική, όπως έπραξε και κατά τον Πόλεμο στον Κόλπο. Πιο πρόσφατα (2003), επέτρεψε τη διεξαγωγή εκλογών για Συμβουλευτική Συνέλευση, για την οποία υποψηφιότητα έθεσαν και γυναίκες.
Παραπομπές
Σαιντ Κατηγορία:Μουσουλμάνοι μονάρχες
Πολύειδος (μυθολογία)
Κόρες του Πολυείδους ήταν η Μαντώ και η Αστυκράτεια. Οι δύο αδελφές είχαν ενταφιασθεί στα Μέγαρα, στην είσοδο του ναού του θεού Διονύσου που είχε ιδρύσει εκεί ο πατέρας τους. Ορισμένες πηγές ταυτίζουν αυτή τη Μαντώ με την κόρη του Μελάμποδα που αναφέρεται από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη.
Γιός του, ήταν ο Ευχήνορας
Πηγή
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Φιλολογία
μικρογραφία|δεξιά|220px Ο όρος φιλολογία περιγράφει κατά κύριο λόγο την επιστήμη που έχει ως αντικείμενο τη μελέτη του πνευματικού ή διανοητικού πολιτισμού παλαιότερων εποχών με βάση τα γραπτά μνημεία.
Ως φιλολογία περιγράφεται επίσης το σύνολο των έργων του προφορικού και του γραπτού λόγου μιας χώρας ή ενός λαού ή μιας χρονικής περιόδου, το σύνολο δηλαδή της λογοτεχνίας της. Επιπλέον, με τον ίδιο όρο περιγράφεται το σύνολο των ειδικών επιστημονικών γνώσεων που χρησιμοποιούνται για την κατανόηση των έργων του λόγου μιας γλώσσας αλλά και το σύνολο των συγγραμμάτων που αναφέρονται σε ορισμένο επιστημονικό κλάδο.
Πηγές
Κατηγορία:Ακαδημαϊκοί κλάδοι Κατηγορία:Γραφή
Παραλία
μικρογραφία|277x277εσ|Παράλια στην Ουρανουπολη Η παραλία ή «πάραλος γη» λέγεται ζώνη ξηράς που εκτείνεται από τον αιγιαλό και προς την ενδοχώρα και παρουσιάζει την αυτή σύσταση, δηλαδή μέχρι να καταστεί αυτή ορεινή. Οι μεγάλης κλίμακας ειδικοί ναυτικοί χάρτες (λιμενοδείκτες) που είναι λεπτομερείς στην ακτογραμμή περιέχουν σε γενικές γραμμές και χαρτογράφηση παραλίας.
Ο όρος παραλία με σημασία επιθέτου (άλλοτε παραλιώτις, παραθάλασσα και πάραλος) καλείται κάθε επιφάνεια γης που βρέχεται από τη θάλασσα τουλάχιστον κατά μία πλευρά. Όμως δεν θα πρέπει έτσι να συγχέεται ο όρος τουλάχιστον επί ουσιαστικής έννοιας που εμφανίζει περιορισμό ως προς το ανάπτυγμα π.χ. παραλία Φαλήρου, προς τους όρους «παράλια» (Μικράς Ασίας), «παράλιος» (Αττική) ή πάραλος γη (Αφρικής) που σημαίνει μεγάλο ανάπτυγμα. Παρά ταύτα πολλές φορές συγχέεται ο όρος παραλία με συγγενείς όρους όπως ακτή, αιγιαλός και περιγιάλι (= μικρή αμμώδης ακτή, χωρίς κρηπιδώματα).
Διοικητική παραλία
Το εύρος της ζώνης παραλίας, η οποία δεν είναι αποτέλεσμα φυσικού φαινομένου αλλά διοικητικής διαδικασίας, καθορίζεται κάθε φορά, σύμφωνα με την υφιστάμενη ελληνική νομοθεσία, από ειδική επιτροπή, καλούμενη "Επιτροπή καθορισμού αιγιαλού και παραλίας", στην οποία συμμετέχουν κατά τόπο αρμοδιότητα ο προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας του εκάστοτε νομού, ένας μηχανικός της Κτηματικής Υπηρεσίας με ειδικότητα τοπογράφου ή πολιτικού μηχανικού, ο αρμόδιος Λιμενάρχης, ο διευθυντής της Διεύθυνσης Πολεοδομίας του αρμόδιου Δήμου, και ο διευθυντής Χωροταξίας και Περιβάλλοντος της Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Η ζώνη αυτή, εφόσον απαλλοτριωθεί, είναι κοινόχρηστη, ανήκει καθ΄ ολοκληρία στο κράτος (ελληνικό δημόσιο), συμπεριλαμβάνεται στα κοινόχρηστα δημόσια κτήματα και είναι υπό την επίβλεψη της Κτηματικής Υπηρεσίας του κάθε Νομού.
Σημειώνεται ότι για τον εκάστοτε προσδιορισμό του εύρους της παραλίας απαιτείται προηγουμένως ο καθορισμός της γραμμής αιγιαλού, από την οποία και αρχίζει η μέτρηση. Το εύρος της ζώνης παραλίας είναι από 0 έως 50 μέτρα και εκτείνεται στις περιπτώσεις όπου υφίσταται οικισμός ή σχέδιο πόλεως, μέχρι της πρώτης οικοδομικής γραμμής. Σκοπός του καθορισμού αυτού είναι η ανάγκη συγκοινωνιακής ανάπτυξης με διάνοιξη δημοσίων παραλιακών οδών, αλλά και φυσικής επικοινωνίας της ξηράς με τη θάλασσα. Την παραχώρηση απλής χρήσης της ζώνης παραλίας έχει ο τοπικός Δήμος εφόσον έχει παραχωρηθεί σ΄ αυτόν από το Υπουργείο Οικονομικών με Απόφαση παραχώρησης. Η παραχώρηση της ζώνης παραλίας όπως και αυτή του αιγιαλού για την εκτέλεση έργων (π.χ. ανάγκες μονάδας ιχθυοκαλλιέργειας) ανήκει στον Υπουργό Οικονομικών.
Σε περιπτώσεις που το υφιστάμενο εύρος της παράκτιας ζώνης είναι πολύ μικρό που αδυνατεί να καλύψει σύγχρονες ανάγκες και υφίσταται ήδη οικοδομική γραμμή, τότε αποφασίζεται η ανάπτυξη του εύρους της με επιχωματώσεις, ή κατασκευή νέου κρηπιδώματος, π.χ. ακτή Φαλήρου, λιμένας Νάξου κ.λπ. Στην περίπτωση αυτή, χαράσσεται εκ νέου γραμμή αιγιαλού και εάν απαιτείται και γραμμή παραλίας, ενώ η έκταση μεταξύ παλιότερης γραμμής και νεότερης ορίζεται ως "παλιός αιγιαλός".
Αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα Παραλία ονομάζονταν το από του Σουνίου μέχρι του Φαλήρου αφενός, και από του Σουνίου μέχρι Ωρωπού αφετέρου, παραθαλάσσιο τμήμα της Αττικής που ήταν πολύ πυκνά κατοικημένο λόγω της γονιμότητας των εδαφών της και των εύκολων και ασφαλών δρόμων της. Οι δε κάτοικοι των περιοχών αυτών ονομάζονταν "Παράλιοι ή Πάραλοι, εξ' ου και το όνομα του ιερού πλοίου Πάραλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραλίες Κατηγορία:Αξιοθέατα
Ντράγκουτιν Ντιμιτρίεβιτς
Ο Ντράγκουτιν Ντιμιτρίεβιτς ή Άπις (Σερβικά: Драгутин Димитријевић "Апис"), 17 Αυγούστου 1876 - 26 Ιουνίου 1917) (ν. ημερ), ήταν Σέρβος αξιωματικός, περιώνυμος συνωμότης. Το όνομά του συνδέθηκε με τις μεγαλύτερες συνωμοσίες και δολοφονίες της εποχής του. Υπήρξε φανατικός εθνικιστής και ήταν ο ιδρυτής της εθνικιστικής οργάνωσης «Ένωση ή Θάνατος» που ονομαζόταν και «Μαύρο Χέρι» (Μαύρη Χειρ).
Στην αρχή με τον βαθμό του λοχαγού πρωτοστάτησε σε συνωμοσία που οργανώθηκε για τη δολοφονία του Βασιλέως Αλέξανδρου Ομπρένοβιτς και της μοργανατικής συζύγου του Δράγας Μάσιν, προκαλώντας πραξικόπημα και εισβάλλοντας ο ίδιος με την ομάδα του στο ανάκτορο προέβη στη δολοφονία τους (11 Ιουνίου 1903). Το 1911 οργάνωσε συνωμοσία για τη δολοφονία του Αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας Φραγκίσκου Ιωσήφ. Τρία χρόνια μετά, τον Φεβρουάριο του 1914, οργάνωσε έτερη συνωμοσία για τη δολοφονία του Βασιλέως της Βουλγαρίας Φερδινάνδου και τον ίδιο χρόνο οργάνωσε τη συνωμοσία της οποίας θύμα ήταν στις 28 Ιουνίου 1914 το διαδοχικό ζεύγος της Αυστροουγγαρίας. Η τελευταία αυτή συνωμοσία του ήταν και η αφορμή της κήρυξης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αθανάσιος Σέκερης
Ο Αθανάσιος Σέκερης ήταν αδελφός των Παναγιώτη και Γεωργίου Σέκερη. Υπήρξε μέλος της "Αρχής" της Φιλικής Εταιρείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Έμαθε τα πρώτα γράμματα στη Σχολή της Δημητσάνας. Ακολούθησε τον μεγαλύτερο αδελφό του, Παναγιώτη, στην Κωνσταντινούπολη, και αφού συμπλήρωσε εκεί τις σπουδές του ασχολήθηκε και αυτός με το εμπόριο. Το 1816 εγκαταστάθηκε στην Οδησσό ως συνεταίρος του αδελφού του. Το 1817 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Σκουφά, όταν ο τελευταίος φιλοξενήθηκε από τον Αθανάσιο Σέκερη στο σπίτι του στην Οδησσό. Μαζί του μυήθηκε και ο εμποροϋπάλληλός του Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος. Τότε ήταν που αποφασίστηκε η μεταφορά της έδρας της Εταιρείας στην Κωνσταντινούπολη. Ο Σκουφάς, πριν αναχωρήσει για την Κωνσταντινούπολη, φανέρωσε στον Αθανάσιο την Αρχή και τον όρισε συναρχηγό με έδρα του την Οδησσό και υπεύθυνο για τη Βεσσαραβία. Αναχωρώντας ο Σκουφάς από την Οδησσό θα πάρει μαζί του τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο και ένα συστατικό γράμμα του Αθανασίου προς τον αδελφό του, Παναγιώτη Σέκερη. Μερικές εβδομάδες αργότερα θα συναντήσει τον Παναγιώτη Σέκερη και θα τον μυήσει στη Φιλική Εταιρεία. Η μύηση αυτή υπήρξε αποφασιστικής σημασίας, διότι μέσω αυτού η Φιλική Εταιρεία εισήλθε στους κύκλους των μεγαλεμπόρων της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι τη στήριξαν οικονομικά, ενώ με την επιρροή και τις ικανότητές τους διευκόλυναν την επέκταση του δικτύου της.
Ντράγκουτιν Ντιμιτρίεβιτς
Παρά ταύτα ο Ντιμιτρίεβιτς συνέχισε τις συνωμοτικές του δράσεις ακόμα και μέσα στην Ελλάδα, όπου και είχε καταφύγει. Το 1916 οργάνωσε συνωμοσία στη Θεσσαλονίκη για τη δολοφονία του Βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄. Οι περίεργες κινήσεις του όμως και των ομοϊδεατών συντρόφων του προκάλεσαν την υποψία των ελληνικών Αρχών. Μετά από παρακολούθηση Έλληνες στρατιωτικοί εισέβαλαν τη νύκτα στις 12 Δεκεμβρίου του 1916 στο χώρο που διέμενε όπου και συνελήφθη μαζί με τους κυριότερους οπαδούς του, Σέρβους στρατιωτικούς. Κατά την ανάκριση διαπιστώθηκε εκτός των παραπάνω ο παράλληλος σχεδιασμός της παράδοσης όλου του σερβικού μετώπου στον εχθρό καθώς επίσης διατυπώθηκε εναντίον του και η κατηγορία της πρόθεσης δολοφονίας του τότε διαδόχου και μετέπειτα Βασιλέως της Σερβίας Αλέξανδρου Καραγιώργεβιτς και του Σέρβου Πρωθυπουργού Πάσιτς, που κατά τον ίδιον έτρεφαν αντιγαλλικά αισθήματα.
Τέλος ο Ντιμιτρίεβιτς καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη στις 13 Ιουνίου/26 Ιουνίου(*) του 1917 από εκτελεστικό απόσπασμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Σέρβοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Αθανάσιος Σέκερης
Βιογραφικά στοιχεία
Απόγονός του ήταν ο υπουργός Ευάγγελος Σέκερης, ο καθηγητής και πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Κωνσταντίνος Σέκερης και ο Θανάσης Σέκερης Έλληνας αντιναύαρχος Ε.Α. του Πολεμικού Ναυτικού, ιδιαίτερα γνωστός για τον αντιδικτατορικό του αγώνα με την συμμετοχή του στο Κίνημα του Ναυτικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έπαρχοι Πατρών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Mega Man 4
To Mega Man 4 (γνωστό στην Ιαπωνία ως Rockman 4: Aratanaru Yabō!!, ιαπωνικά: ロックマン4 新たなる野望!!, χέπμπορν: Rokkuman Fō Aratanaru Yabō!!) είναι ένα βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας δράσης, που αναπτύχθηκε από την Capcom και κυκλοφόρησε από την ίδια στην Ιαπωνία και τη Βόρεια Αμερική, και τη Nintendo, στην Ευρώπη, για το NES. Ουσιαστικά, είναι το τέταρτο παιχνίδι της ορίτζιναλ σειράς Mega Man, το οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1991.
Η ιστορία του παιχνιδιού λαμβάνει χώρα μετά τον θάνατο του Dr. Wily, με τη γη να έρχεται αντιμέτωπη με μια νέα απειλή, τον μυστήριο επιστήμονα, ονόματι Dr. Cossack και τους οχτώ Robot Masters του. Ο Dr. Light, φοβούμενος για τη γη, στέλνει ξανά τον Mega Man να τη σώσει. Το gameplay και το platforming παραμένουν ίδια, όπως στα τρία πρώτα παιχνίδια της σειράς, στα οποία ο παίχτης πρέπει να περάσει πίστες. Μία κύρια προσθήκη στο οπλοστάσιο του χαρακτήρα είναι το New Mega Buster, ένα αναβαθμισμένο και ισχυρό κανόνι. Η εταιρεία ανάπτυξης, θεωρούσε πως αυτή η προσθήκη θα άλλαζε την αίσθηση του παιχνιδιού στους παίχτες.
Παρόλο που το παιχνίδι έλαβε θετικές κριτικές κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1990, θεωρείται σήμερα ότι αντιπροσωπεύει την κατιούσα που έλαβε η σειρά, μετά τα πρώτα τρία παιχνίδια της. Ενώ και η νέα προσθήκη όπλου, θεωρήθηκε περιττή. Ωστόσο, το βιντεοπαιχνίδι επανακυκλοφόρησε στην Ιαπωνία για το PlayStation, PlayStation Network και τα κινητά τηλέφωνα, καθώς και στη Βόρεια Αμερική στην  Mega Man Anniversary Collection. Παγκόσμια κυκλοφόρησε ξανά για τις κονσόλες της Nintendo, Wii, Nintendo 3DS και Wii U.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1991 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια για κινητά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console
Οι διαρρήκτες (ταινία)
Οι διαρρήκτες (γαλλικά: Le Casse) είναι μια αστυνομική ταινία Γαλλικής και ιταλικής συμπαραγωγής 1971 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ανρί Βερνέιγ, βασισμένο στην νουβέλα του Ντέιβιντ Γκοντίς "Οι διαρρήκτες" με την μουσική της ταινίας να υπογράφει ο Ένιο Μορικόνε. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Πολ Μπελμοντό, Ομάρ Σαρίφ, Ρομπέρ Οσέν, Νικόλ Καλφάν, Ρενάτο Σαλβατόρι και η Νταϊάν Κάνον.
Πλοκή
Το 1970 θα φθάσει στη Αθήνα μια ομάδα από επαγγελματίες διαρρήκτες με επικεφαλής τον Αζάντ με σκοπό να κλέψουν μια συλλογή από πανάκριβα σμαράγδια, που ανήκει σε έναν πάμπλουτο Έλληνα έμπορο, τον κύριο Τάσκο. Οι διαρρήκτες θα φθάσουν στην Βίλα του Έλληνα έμπορου την νύχτα και αφού αναισθητοποιήσουν τον φύλακα, θα μπούνε μέσα και με υπερσύγχρονα μηχανήματα θα ανοίξουν το χρηματοκιβώτιο και θα αφαιρέσουν την συλλογή σμαραγδιών. Κατά την διάρκεια της κλοπής, θα εμφανιστεί ένας περαστικός Έλληνας αστυνόμος, ο Άμπελ Ζαχαρίας ο οποίος Θα δει το αμάξι των διαρρηκτών παρκαρισμένο έξω από την βίλα του Τάσκο και θα το θεωρήσει ύποπτο. Ο Αζάντ θα αντιληφθεί τον Έλληνα αστυνόμο και θα πάει στο αυτοκίνητο προσποιούμενος ότι υπέστη μηχανική βλάβη και ότι είχε πάει να καλέσει για βοήθεια. Ο αστυνόμος Ζαχαρία θα προσποιηθεί ότι τον πίστεψε και θα τους αφήσει να ολοκληρώσουν την κλοπή των σμαραγδιών.
Τελικά ο αστυνόμος Ζαχαρίας θα αποδειχθεί ότι είναι διεφθαρμένος και ότι θέλει τα σμαράγδια για τον εαυτό του και δεν τον πολυενδιαφέρει να συλλάβει τους διαρρήκτες. Ένα κυνηγητό σαν την γάτα με το ποντίκι θα αρχίσει, και ο Αζάντ θα ξεγλιστράει συνεχώς από την πίεση που θα δέχεται από τον Ζαχαρία για να του παραδώσει τα κλεμμένα σμαράγδια.
Box office
Οι «διαρρήκτες» πέτυχαν σημαντική εμπορική επιτυχία, με συνολικά 4.410.120 εισιτήρια στη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένων 1.202.011 εισιτηρίων στο Παρίσι, όπου παρέμεινε στην κορυφή του box office για τέσσερις εβδομάδες. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ανρί Βερνέιγ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Πηραμελόμορφα
Τα πηραμελόμορφα (Peramelemorphia) περιλαμβάνουν τα μπαντικότ και τα μπίλμπι, που αποτελούν σχεδόν όλα τα παμφάγα μαρσιποφόρα. Όλα τα μέλη αυτής της τάξεως είναι ενδημικά σε δύο "δίδυμες" χερσαίες μάζες, την Αυστραλία και τη Νέα Γουινέα. Τα περισσότερα μοιράζονται τα χαρακτηριστικά των μπαντικότ: σώμα παχύ και κυρτό με μακρύ ρύγχος, αυτιά ίσια καλά ανεπτυγμένα, μακριά πόδια, σχετικά λεπτά, και λεπτή ουρά. ΤΟ βάρος τους κυμαίνεται μεταξύ 140 γραμμαρίων και 2 χιλιογράμμων, αλλά η πλειονότητα των ειδών έχει βάρος συγκρίσιμο με μία μέσης γάτας (περίπου 1 χιλιόγραμμο).
Όλα τα μέλη της τάξεως πολυπρωτόδοντα (που έχουν πολλά ζεύγη δοντιών στην κάτω γνάθο) και τα πηραμελόμορφα έχουν 3 ζεύγη. Αυτό υποδεικνύει ότι εξελίχθηκαν από τα Δασυουρόμορφα, σαρκοφάγα μαρσιποφόρα. Εντούτοις, έχουν ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό στην επιφάνεια του ποδιού: το δεύτερο και το τρίτο δάκτυλο είναι συγχωνευμένα. Αυτή η συνδακτυλία είναι χαρακτηριστικό των διπρωτόδοντων, φυτοφάγων μαρσιποφόρων που περιλαμβάνουν τα καγκουρώ, τους φασκολόμυες, τα οπόσουμ και τα κοάλα.
Οι απόπειρες για ανασχηματισμό του εξελικτικού παζλ υπέθεταν ότι η ομάδα εξελίχθηκε από σαρκοφάγα, διατηρώντας έτσι την οδόντωση των πολυπρωτοδόντων, αναπτύσσοντας παράλληλα ανεξάρτητη συνδακτυλία στα πίσω άκρα τους.
Κατηγορία:Τάξεις θηλαστικών
Βόιοι
thumb|250px|right|Χάρτης με την εξάπλωση των Βοίων (με πράσινο στα βορειο-ανατολικά και σκούρο πράσινο στη Βόρεια Ιταλία Οι Βόιοι (Boii) ήταν αρχαία κελτική φυλή, η παρουσία της οποίας βεβαιώνεται στη σημερινή Γαλλία, γύρω από τον Σηκουάνα και τον Μάρνη. Αργότερα, γύρω στα 400 π.Χ., μετανάστευσαν μέσω των Άλπεων στη βόρεια Ιταλία, στις εκβολές του Πάδου. Αποτελούσαν μέρος κελτικής ομάδας φυλών, η οποία περιλάμβανε επίσης τους Λιγγόνες (Lingones) και τους Σήνωνες (Senoni).
Οι Boii (Λατινικός πληθυντικός, ενικός Boius· Αρχαία Ελληνικά: Βόιοι) ήταν γαλατική φυλή της ύστερης Εποχής του Σιδήρου, που υπήρχε κατά καιρούς στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (βόρεια Ιταλία), στην Παννονία (Ουγγαρία), σε μέρη της Βαυαρίας, μέσα και γύρω από τη Βοημία ( από αυτούς πήρε το όνομά της στις περισσότερες γλώσσες η περιοχή που περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Τσεχίας), σε τμήματα της Πολωνίας και στη Ναρβωνική Γαλατία.
Εμφανίζονται για πρώτη φορά στην ιστορία σχετικά με τη Γαλατική εισβολή στη βόρεια Ιταλία το 390 π.Χ., όταν έκαναν την ετρουσκική πόλη Φελσίνα τη νέα τους πρωτεύουσα Μπόνα(Μπολόνια).
Μετά από μια σειρά πολέμων ηττήθηκαν οριστικά από τους Ρωμαίους στη Μάχη της Mουτίνα (193 π.Χ.) και η επικράτειά τους έγινε μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, που έγραψε δύο αιώνες μετά τα γεγονότα, αντί να καταστραφεί από τους Ρωμαίους όπως οι Κέλτες γείτονές τους, "Οι Βόιοι απλώς εκδιώχθηκαν από τις περιοχές που κατέλαβαν και, αφού μετανάστευσαν στις περιοχές γύρω από τον Ιστρο, έζησαν με τους Tαυρίσκους και συνέχισαν τον πόλεμο εναντίον των Ακών μέχρι που χάθηκαν, φυλή και όλα - αφήνοντας τη χώρα τους, που ήταν μέρος της Ιλλυρίας, στους γείτονές τους ως βοσκοτόπους για πρόβατα."
Γύρω στο 60 π.Χ. μια ομάδα Bόιων συμμετείχαν στην ανεπιτυχή προσπάθεια των Ελβετίων να κατακτήσουν εδάφη στη δυτική Γαλατία και ηττήθηκαν από τον Ιούλιο Καίσαρα, μαζί με τους συμμάχους τους, στη Μάχη του Μπιμπράκτε.
Ο Καίσαρας εγκατέστησε τα υπολείμματα αυτής της ομάδας στη Γοργκομπίνα, από όπου έστειλαν δύο χιλιάδες σε βοήθεια του Βερκιγγετόριξ στη Μάχη της Αλεσίας έξι χρόνια αργότερα. Οι ανατολικοί Βόιοι στο Δούναβη ενσωματώθηκαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 8 μ.Χ.
Ετυμολογία και όνομα
Από όλα τα διαφορετικά ονόματα των ίδιων των κελτικών λαών στη λογοτεχνία και τις επιγραφές είναι δυνατό να αναγνωρισθεί ένα ηπειρωτικό κελτικό συνθετικό boio-.
Η προέλευση της «αγελάδας» εξαρτάται πιο άμεσα από τον παλιό ιρλανδικό νομικό όρο για το «αουτσάιντερ»: ambue, από το πρωτοκελτικό *ambouios (<*an-bouios), «όχι ιδιοκτήτης βοοειδών».
Το Βόιοι θα μπορούσε να προέρχεται από τη μετάπτωση του *bhei-, που είναι *bhoi-. Μια τέτοια σύνδεση είναι δυνατή αν η αρχική μορφή των Βοίων ανήκε σε μια φυλή ομιλούντων την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή πολύ πριν από την εποχή των ιστορικών Βοίων. Αν ισχύει αυτό τότε η κελτική φυλή της κεντρικής Ευρώπης πρέπει να ήταν ο τελευταίος θυγατρικός πληθυσμός μιας γλωσσικά διαφοροποιημένης προγονικής φυλής.
Οι ίδιες ευρύτερες συνδέσεις μπορούν να υποτεθούν και για την προέλευση της «αγελάδας»: οι Βοιωτοί ήταν γνωστοί εδώ και πάνω από έναν αιώνα ως λαός ευγενής, κάτι που θα μπορούσε να ήταν παράλληλο με την έννοια της Ιταλίας ως «γης των μοσχαριών». Οι ινδοευρωπαϊκές ανακατασκευές μπορούν να γίνουν χρησιμοποιώντας το *gʷou- «αγελάδα» ως βάση, όπως το *gʷowjeh³s· η ίδια η ρίζα μπορεί να είναι μια μίμηση του ήχου που κάνει η αγελάδα.
Παράγωγες λέξεις της εποχής περιλαμβάνουν το Boiorix («βασιλιάς των Βοίων», ένας από τους αρχηγούς των Κίμβρων) και το Boiodurum («πύλη/φρούριο των Βοίων», σημερινό Πάσσαου) στη Γερμανία. Η μνήμη τους επιβιώνει επίσης στα σύγχρονα τοπωνύμια της Βοημίας (Boiohaemum), μια μικτή γλωσσική μορφή από το boio- και πρωτο-γερμανικό *haimaz, «σπίτι»: «σπίτι των Βοίων» και Bayern, Βαυαρία, που προέρχεται από τη γερμανική φυλή Baiovarii (γερμανικά *baja-warjaz: το πρώτο συστατικό εξηγείται πιο εύλογα ως μια γερμανική εκδοχή του Βόιοι  και το δεύτερο είναι ένα κοινό μορφότυπο των γερμανικών ονομάτων φυλών, που σημαίνει «κάτοικοι», όπως στα Παλιά Αγγλικά -ware). Αυτός ο συνδυασμός «Βοϊοκάτοικοι» μπορεί να σήμαινε «αυτοί που κατοικούν εκεί που κατοικούσαν παλαιότερα οι Βόιοι».
Ιστορία
Σύμφωνα με τους κλασικούς συγγραφείς, κέλτικες φυλές πέρασαν από τις Άλπεις στη σημερινή Ιταλία. Μία από αυτές, οι Βόιοι, εγκαταστάθηκαν στην πεδιάδα του Πάδου, αφού υπέταξαν πρώτα τους Ετρούσκους. Άλλες κέλτικες φυλές εγκαταστάθηκαν στην βόρεια Ιταλία. Οι Βόιοι κατέλαβαν την ετρουσκική πόλη Φελσίνα, αλλάζοντας το όνομα της σε Bononia (η σημερινή Μπολόνια). Αρχαιολογικά υπολείμματα του πολιτισμού τους έχουν βρεθεί σε διάφορες τοποθεσίες, μεταξύ άλλων στην Φελσίνα, αλλά και στο Monte Bibele. Οι έρευνες δείχνουν ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των Κελτών και των ετρουσκικών πληθυσμών.
Στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ., οι Βόιοι συμμάχησαν με τους Ετρούσκους εναντίον της Ρώμης. Επίσης πολέμησαν στο πλευρό του Αννίβα, σκοτώνοντας τον Ρωμαίο στρατηγό L. Postumius Albinus, του οποίου το κρανίο στη συνέχεια το μετέτρεψαν σε δοχείο. Στην συνέχεια ηττήθηκαν το 224 π.χ. στον Τελαμώνα και το 193 π.χ. στη Μουτίνα. Μετά από αυτές τις ήττες μεγάλο μέρος των Κελτών εγκατέλειψε την Ιταλία. Οι ταφές των Βόιων στην Ιταλία παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με αυτές που έχουν βρεθεί στη σύγχρονη Βοημία. Θεωρείται πιθανότερο οι Βόιοι να ήρθαν στην Ιταλία από την Βοημία και όχι το αντίστροφο, να πήγαν εκεί μετά την φυγή τους από την Ιταλία.
Οι Βόιοι της Παννονίας αναφέρονται τον 2ο αιώνα π.Χ., όταν απωθήθηκαν από τους Τεύτονες. Αργότερα επιτέθηκαν στην πόλη Noreia (στη σύγχρονη Αυστρία) και ακολούθησαν και βοήθησαν τους Ελβέτιους, επίσης κελτικό λαό, στην προσπάθεια τους να εγκατασταθούν στη Γαλατία. Μετά την ήττα όμως των Ελβετίων, επιτράπηκε σε όσους επέζησαν να εγκατασταθούν στην πόλη Gorgobina.
Άλλοι Βόιοι εγκαταστάθηκαν στην Ουγγαρία, στην πεδιάδα του Δούναβη, με κέντρο την Μπρατισλάβα. Το 40 π.Χ. συγκρούστηκαν με τους Δάκες και ηττήθηκαν. Όταν τελικά οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Παννονία, το 8 μ.Χ., οι Βόιοι δεν φαίνεται να αντιστάθηκαν. Τα εδάφη τους ονομάστηκαν deserta Boiorum (deserta σημαίνει άδεια περιοχή - αραιοκατοικημένη).
Εγκατάσταση στη βόρεια Ιταλία
Εισβάλλοντας στην Κοιλάδα του Πάδου με μεγάλο στρατό έδιωξαν τους Ετρούσκους και την εποίκησαν, καταλαμβάνοντας τη δεξιά όχθη στο κέντρο της κοιλάδας. Ο Στράβων επιβεβαιώνει ότι οι Βόιοι μετανάστευσαν από τα εδάφη τους πέρα ​​από τις Άλπεις και ήταν μια από τις μεγαλύτερες φυλές των Κελτών. Οι Βόιοι κατέλαβαν τον παλιό ετρουσκικό οικισμό Φελσίνα, που ονόμασαν Μπόνα (σημερινή Μπολόνια). Ο Πολύβιος περιγράφει τον κελτικό τρόπο ζωής στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία ως εξής:
Τα αρχαιολογικά στοιχεία από τη Μπολόνια και την περιοχή της έρχονται σε αντίθεση σε ορισμένα σημεία με τις μαρτυρίες του Πολύβιου και του Λίβιου, που αναφέρουν λένε ότι οι Βόιοι έδιωξαν τους Ετρούσκους και ίσως κάποιοι αναγκάστηκαν να φύγουν.
Αυτό δείχνει ότι οι Βόιοι ούτε κατέστρεψαν ούτε ερήμωσαν τη Φελσίνα, αλλά απλώς μετακινήθηκαν εκεί και έγιναν μέρος του πληθυσμού με επιγαμίες.
Τα νεκροταφεία της περιόδου στη Μπολόνια περιέχουν όπλα Λα Τεν και άλλα τεχνουργήματα, καθώς και ετρουσκικά αντικείμενα, όπως χάλκινους καθρέφτες. Στο Μόντε Μπιμπέλε, όχι πολύ μακριά, ένας τάφος περιείχε όπλα Λα Τεν και ένα δοχείο με ένα ετρουσκικό γυναικείο όνομα χαραγμένο πάνω του.
Πόλεμος κατά της Ρώμης
Στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. οι Βόιοι συμμάχησαν με τους άλλους Εντεύθεν των Άλπεων Γαλάτες και τους Ετρούσκους εναντίον της Ρώμης. Πολέμησαν επίσης στο πλευρό του Αννίβα, σκοτώνοντας το Ρωμαίο στρατηγό Λούκιο Ποστούμιο Αλμπινο το 216 π.Χ., του οποίου το κρανίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε κύπελλο θυσιών.
Λίγο νωρίτερα είχαν ηττηθεί στη Μάχη του Τελαμώνα το 225 π.Χ., και επανεμφανίσθηκαν ξανά στη Μάχη της Πλακεντίας (σημερινή Πιατσέντσα) το 194 π.Χ. και της Μουτίνας (σημερινή Μόντενα) το 193 π.Χ.. Ο Πούμπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νάσικα ολοκλήρωσε τη ρωμαϊκή κατάκτηση των Boίων το 191 π.Χ., γιορτάζοντάς τη με ένα θρίαμβο. Μετά τις απώλειές τους, σύμφωνα με τον Στράβωνα, ένα μεγάλο μέρος των Boίων εγκατέλειψε την Ιταλία.
Οι Βόιοι στο Δούναβη
Σε αντίθεση με την ερμηνεία των κλασικών συγγραφέων οι Βοίοι της Παννονίας που ανσφέρονται σε μεταγενέστερες πηγές δεν είναι απλώς τα απομεινάρια εκείνων που είχαν διαφύγει από την Ιταλία, αλλά μάλλον ένα άλλο τμήμα της φυλής, που είχε εγκατασταθεί εκεί πολύ νωρίτερα.
Οι ταφικές τελετουργίες των Ιταλών Boίων παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με εκείνες της Βοημίας της εποχής, όπως ο ενταφιασμός, που ήταν ασυνήθιστος στους άλλους Εντεύθεν των Άλπεων Γαλάτες, ή η απουσία των τυπικά δυτικών κελτικών τορκ.
Αυτό καθιστά πολύ πιο πιθανό οι Εντεύθεν των Άλπεων Βόιοι να προέρχονται στην πραγματικότητα από τη Βοημία και όχι το αντίστροφο.
Έχοντας μεταναστεύσει στην Ιταλία από τα βόρεια των Άλπεων, μερικοί από τους ηττημένους Κέλτες απλώς επέστρεψαν στους ομοφύλους τους.
Οι Βοίοι της Παννονίας αναφέρονται ξανά στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. όταν απέκρουσαν τους Κίμβρους και τους Τεύτονες (Στράβων VII, 2, 2). Αργότερα επιτέθηκαν στην πόλη Noreia (στη σημερινή Αυστρία) λίγο πριν μια ομάδα Boίων (32.000 σύμφωνα με τον Ιούλιο Καίσαρα – ο αριθμός είναι μάλλον υπερβολικός) ενωθεί με τους Ελβέτιους στην προσπάθειά τους να εγκατασταθούν στη δυτική Γαλατία.
Μετά την ήττα των Ελβέτιων στο Μπιμπράκτε, η ισχυρή φυλή των Αιδούων επέτρεψε στους επιζώντες Bόιους να εγκατασταθούν στην επικράτειά τους, όπου κατέλαβαν το oppidum της Γκοργκόμπινα. Αν και δέχτηκαν επίθεση από τον Βερκιγγετόριξ σε μια φάση του πολέμου, τον υποστήριξαν με δύο χιλιάδες στρατιώτες στη Μάχη της Aλεσίας (Καίσαρας, Commentarii de Bello Gallico, VII, 75).
Και πάλι άλλες ομάδες των Boίων είχαν παραμείνει πιο κοντά στην παραδοσιακή τους κοιτλιδα και εγκαταστάθηκαν στις πεδιάδες της Σλοβακίας και της Ουγγαρίας, δίπλα στο Δούναβη και το Μουρ, με κέντρο στη Μπρατισλάβα.
Γύρω στο 60 π.Χ. συγκρούστηκαν με την ανερχόμενη δύναμη των Δακών υπό τον βασιλιά τους Βυρεβίστα και ηττήθηκαν. Όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τελικά την Παννονία το 8 μ.Χ., οι Βόιοι φαίνεται ότι δεν τους αντιτάχθηκαν. Η πρώην επικράτειά τους ονομαζόταν τώρα deserta Boiorum (deserta που σημαίνει «άδεια ή αραιοκατοικημένη χώρα»).
Ωστόσο οι Βόιοι δεν είχαν εξοντωθεί: Υπήρχε μία civitas Boiorum et Azaliorum (οι Aζάλιοι ήταν γειτονική φυλή) που ήταν υπό τη δικαιοδοσία ενός διοικητή της ακτής του Δούναβη (praefectus ripae Danuvii). Αυτή η civitas, κοινός ρωμαϊκός διοικητικός όρος που προσδιορίζει τόσο μια πόλη όσο και τη φυλετική περιοχή γύρω από αυτήν, προσαρτήθηκε αργότερα στην πόλη Carnuntum.
Πλαύτος
"At nunc Siculus non est, Boius est, Boiam terit
(Μετάφραση:) Αλλά τώρα δεν είναι Σικελός – είναι Bόιος και έχει μια γυναίκα Bόια."
Υπάρχει ένα παιχνίδι με τις λέξεις: Boia σημαίνει «γυναίκα των Bόιων», επίσης «περιλαίμιο περιορισμού καταδικασμένου εγκληματία».
Λίβιος
"Όταν, αφού έλαβε χώρα η ενέργεια, οι δικοί του άνδρες επέστρεψαν στους στρατηγούς τους, ο Σκιπίων δεν μπορούσε να υιοθετήσει κανένα σταθερό σχέδιο δράσης, παρά μόνο να λάβει τα μέτρα του ανάλογα με τα σχέδια και τις πρωτοβουλίες του εχθρού: και ο Αννίβας, αμφιβάλλοντας αν θα έπρεπε να συνεχίσει την πορεία που είχε ξεκινήσει στην Ιταλία, ή να πολεμήσει με το ρωμαϊκό στρατό που είχε πρωτοπαρουσιαστεί, η άφιξη των πρεσβευτών από τους Βόιους και ενός μικρού πρίγκιπα που ονομαζόταν Μάγαλος, απέτρεψε μια άμεση συμπλοκή, γιατί, δηλώνοντας ότι θα ήταν οδηγοί της πορείας του και σύντροφοί του στους κινδύνους, είχαν την άποψη ότι η Ιταλία έπρεπε να δεχθεί επίθεση με όλη την ποολεμική δύναμη, καθώς η δύναμή του δεν είχε πουθενά μειωθεί."
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί
Σερζ Αρός
Οικογένεια
μικρογραφία|280x280εσ|Συνέντευξη του Σερζ Αρός μετά την απονομή του βραβείου Νόμπελ τον Δεκέμβριο του 2012. Ο Σερζ Αρός είναι γιος του Αλμπέρ Αρός, παριζιάνου δικηγόρου που γεννήθηκε στο Μαρόκο, και της Βαλεντίν Ρουμπλέβ, δασκάλας ρωσικής καταγωγής, που η οικογένειά της είχε μεταναστεύσει στην Καζαμπλάνκα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ,. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες του ήταν διευθυντές της Παγκόσμιας Ισραηλιτικής Συμμαχίας (Alliance Israélite Universelle, AIU). Έφυγε με την οικογένειά του από το Μαρόκο το 1956, σε ηλικία δώδεκα ετών, στο τέλος του γαλλικού προτεκτοράτου της χώρας.
Ο Σερζ Αρός είναι παντρεμένος από το 1965 με την Κλοντίν Ζελιγκσόν, κοινωνιολόγο και ανθρωπολόγο- το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά. Είναι αδελφός του εκδότη και μυθιστοριογράφου Ζοέλ Αρός και θείος του τραγουδιστή Ραφαέλ,.
Σπουδές
Μετά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Λύκειο Καρνό και, στη συνέχεια, στο Λούις-Λε-Γκραντ στο Παρίσι, προετοιμάστηκε για τις εισαγωγικές εξετάσεις σε διάφορες Μεγάλες Σχολές,. Το 1963, κατέλαβε την πρώτη θέση στις εισαγωγικές εξετάσεις για την Πολυτεχνική Σχολή και ήταν μεταξύ των πρώτων στις εισαγωγικές εξετάσεις για την École normale supérieure και επέλεξε να εισαχθεί στην τελευταία. Παράλληλα, φοίτησε στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Παρισιού από το 1963 έως το 1967. Αφού πήρε πτυχίο φυσικής, πέρασε με επιτυχία το 1967 το πτυχίο αγκρεγκασιόν στη φυσική και το ίδιο έτος. πήρε το διδακτορικό της φυσικής (3ος κύκλος). Το 1971 υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή στις φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Paris VI- η έρευνά του πραγματοποιήθηκε υπό τη καθοδήγηση του Κλοντ Κοέν-Τανουντζί.
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Το 1967 εντάχθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (Centre National de la Recherche Scientifique), όπου κατείχε διαδοχικά τις θέσεις του επιστημονικού συνεργάτη (1967-1971), του ερευνητή (1971-1973) και του ανώτερου ερευνητή (1973-1975). Στο πλαίσιο μεταδιδακτορικής υποτροφίας, πέρασε επίσης ένα έτος στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ στο εργαστήριο του Άρθουρ Λέοναρντ Σόλοου (1972-1973). Διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris-VI το 1975 και ανώτερο μέλος του Institut Universitaire de France το 1991 για περίοδο πέντε ετών, η οποία ανανεώθηκε το 1996.
Παράλληλα, εργάστηκε σε άλλα ιδρύματα, ιδίως ως λέκτορας στην Πολυτεχνική Σχολή (1973-1984), ως προσκεκλημένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (1981), ως καθηγητής μερικής απασχόλησης στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ (1984-1993), ως διευθυντής του τμήματος φυσικής στην École Normale Supérieure (1994-2000) και ως προσκεκλημένος καθηγητής στο Conservatoire National des Arts et Métiers (2000). Το 2001 εξελέγη καθηγητής στο Κολλέγιο της Γαλλίας στην έδρα της κβαντικής φυσικής.
Τον Σεπτέμβριο του 2012, ο Σερζ Χαρός ορίστηκε από τους συναδέλφους του ως διαχειριστής του Κολλεγίου της Γαλλίας (Collège de France), ,. Με αυτή την ιδιότητα, έγινε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Hugot του Κολλεγίου της Γαλλίας, στο οποίο υπηρετούσε από το 2010. Κατείχε τη θέση αυτή μέχρι τον Ιούνιο του 2015. Το 2014 διορίστηκε μέλος του Συμβουλίου Στρατηγικής Έρευνας.
Ἐρευνες
Ο Σερζ Αρός είναι ειδικός στην ατομική φυσική και την κβαντική οπτική. Μετά από μια διατριβή σχετικά με το ντυμένο άτομο, που πραγματοποιήθηκε υπό την επίβλεψη του Κλοντ Κοέν-Τανουντζί (1967-1971), βραβευμένου με Νόμπελ. Στις δεκαετίες του 1970 και 1980, ανέπτυξε νέες μεθόδους φασματοσκοπίας με λέιζερ που βασίστηκαν στη μελέτη των κβαντικών κτύπων και της υπερκτινοβολίας. Στη συνέχεια άρχισε να ενδιαφέρεται για τα άτομα Rydberg, γιγαντιαίες ατομικές καταστάσεις των οποίων η ευαισθησία στα μικροκύματα τα καθιστά ιδιαίτερα κατάλληλα για θεμελιώδεις μελέτες της αλληλεπίδρασης ύλης-ακτινοβολίας. Έδειξε ότι τα άτομα αυτά, σε συνδυασμό με υπεραγώγιμες κοιλότητες που περιέχουν λίγα φωτόνια, είναι ιδανικά συστήματα για τη δοκιμή των νόμων της κβαντικής αποσυνοχής και για την απόδειξη της δυνατότητας εκτέλεσης υποσχόμενων κβαντικών λογικών πράξεων για την επεξεργασία πληροφοριών.
Ο Σερζ Αρός διορίστηκε καθηγητής κβαντικής φυσικής στο κολλέγιο της Γαλλίας το 2001 και είναι επικεφαλής της ομάδας κβαντικής ηλεκτροδυναμικής κοιλότητας στο εργαστήριο Καστλ Μπροσέλ, το οποίο ανήκει στην École normale supérieure, στο Πανεπιστήμιο Πιέρ και Μαρί Κιουρί και στο CNRS.
Οι διαλέξεις και το έργο του στο κολλέγιο της Γαλλίας επικεντρώνονται στην κβαντομηχανική και την κβαντική πληροφορία.
Στις 9 Οκτωβρίου 2012, του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής μαζί με τον Αμερικανό Ντέιβιντ Γουάινλαντ για την έρευνά τους σχετικά με τη μέτρηση και το χειρισμό μεμονωμένων κβαντικών συστημάτων,.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Βραβεία Νόμπελ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Θάλασσα του Κάρα
thumb|right|325px|Χάρτης με τη Θάλασσα του Κάρα στα δεξιά. thumb|325px|Σκάφος αερόστρωμνο Hivus-10 στις όχθες της Θάλασσας του Κάρα Η Θάλασσα του Κάρα (ρωσικά: Ка́рское мо́ре, Κάρσκογιε Μόρε) είναι μέρος του Αρκτικού ωκεανού, στα βόρεια της Σιβηρίας. Πήρε το όνομά της από τον ποταμό Κάρα, που εκβάλλει σε αυτή και είναι σήμερα μάλλον ξεχασμένος, αλλά διαδραμάτισε κάποτε σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση της Βόρειας Σιβηρίας από τους Ρώσους.
Θέση και μέγεθος
Η Θάλασσα του Κάρα χωρίζεται από τη Θάλασσα Μπάρεντς στα δυτικά με τον Πορθμό Κάρα και το μεγάλο διπλό νησί της Νόβαγια Ζεμλιά, ενώ στα ανατολικά χωρίζεται από τη Θάλασσα Λάπτεφ με το αρχιπέλαγος Σεβέρναγια Ζεμλιά.
Η Θάλασσα του Κάρα έχει μήκος περίπου 1.450 χιλιόμετρα και πλάτος περίπου 970, ενώ η έκτασή της ανέρχεται σε 880.000 τ.χλμ.. Είναι σχετικώς αβαθής θάλασσα, με μέσο βάθος 110 μέτρα.
Σε σύγκριση με τη Θάλασσα Μπάρεντς, η οποία δέχεται σχετικώς θερμά ρεύματα από τον Ατλαντικό Ωκεανό, η Θάλασσα του Κάρα είναι πολύ ψυχρότερη και παραμένει παγωμένη επί εννέα μήνες το χρόνο.
Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τα παρακάτω όρια της Θάλασσας του Κάρα :
Ποταμοί, κόλποι, λιμάνια
Η Θάλασσα του Κάρα δέχεται μεγάλες ποσότητες γλυκού νερού από τους μεγάλους ποταμούς Ομπ και Γενισέι, καθώς και τους μικρότερους Πιάσινα και Ταϊμύρ, με αποτέλεσμα η αλμυρότητά της να μεταβάλλεται. Αντίστοιχοι των ποταμών είναι οι μεγάλοι κόλποι της Θάλασσας: Κόλπος του Ομπ, Κόλπος Γενισέι, Κόλπος Μπαϊνταράτ (όπου απολήγουν τα Ουράλια Όρη). Ανάμεσα στους κόλπους σχηματίζονται οι μεγάλης εκτάσεως χερσόνησοι Γιαμάλ, Γκίντα και Ταϋμύρ.
Τα κυριότερα λιμάνια της θάλασσας είναι το Νόβυ Πορτ και το Ντίκσον. Η Θάλασσα του Κάρα είναι σημαντική για την αλιεία της, παρότι είναι ελεύθερη από πάγους μόνο το καλοκαίρι. Τελευταία έχουν γίνει σημαντικές ανακαλύψεις κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά δεν έχει ακόμα προγραμματισθεί η εκμετάλλευσή τους.
Νησιά
thumb|right|295px|Τα κυριότερα νησιά και συστάδες νησιών στην κεντρική και ανατολική περιοχή της Θάλασσας του Κάρα Υπάρχουν πολλά νησιά και συστάδες νησιών στη Θάλασσα του Κάρα. Αντίθετα με τις άλλες θάλασσες του Αρκτικού Ωκεανού, στις οποίες τα περισσότερα νησιά βρίσκονται κατά μήκος των ηπειρωτικών ακτών, στη Θάλασσα του Κάρα πολλά νησιά, όπως οι Νήσοι του Αρκτικού Ινστιτούτου, οι Νήσοι Ιζβέστι Τσικ, οι Νήσοι Κίροφ, η Ουεντινένιγια (ή «Μοναχική Νήσος»), η Νήσος Βίζε και η Νήσος Βορονίνα, βρίσκονται στα ανοικτά, στην κεντρική περιοχή της.
Η μεγαλύτερη συστάδα νήσων στη Θάλασσα του Κάρα είναι με διαφορά το Αρχιπέλαγος Νόρντενσκιελντ, που περιλαμβάνει 5 μεγάλες συστάδες και πάνω από 90 νησιά. Σημαντικά νησιά στη Θάλασσα του Κάρα είναι επίσης η Νήσος Μπέλυ, η Νήσος Ντίκσον, η Νήσος Ταϊμύρ, οι Νήσοι Καμένυε και η Νήσος Ολένι.
Ιστορία
Σε παλαιούς χάρτες του 16ου αιώνα η Θάλασσα του Κάρα εμφανίζεται με τις ονομασίες Σκυθικός Ωκεανός (Oceanus Scythicus) ή Θάλασσα των Πάγων (Mare Glaciale). Επειδή καλύπτεται από πάγους κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους, παρέμεινε σχεδόν ανεξερεύνητη μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα.
Το 1556 ο Στήβεν Μπόροου (Stephen Borough) επεχείρησε με το πλοίο Searchthrift να φθάσει στις εκβολές του Ομπ, αλλά τον σταμάτησαν πάγοι και ομίχλη στην είσοδο της Θάλασσας του Κάρα. Το 1580 μία άλλη αγγλική αποστολή, υπό τους Άρθουρ Πετ και Τσαρλς Τζάκμαν, απέτυχε επίσης στο πέρασμα αυτό και η Αγγλία έχασε το ενδιαφέρον της για το Βορειοανατολικό Πέρασμα.
Το 1736–1737 ο Ρώσος ναύαρχος Στεπάν Μαλίγκιν ξεκίνησε ένα ταξίδι από τη Νήσο Ντόλγκυ στη Θάλασσα Μπάρεντς με δύο πλοία, το Πέρβϊι και το Φταρόι. Αφού κατάφερε να εισέλθει στη Θάλασσα του Κάρα, έπλευσε μέχρι το στόμιο του Ομπ. Ο Μαλίγκιν κράτησε προσεκτικές σημειώσεις από τις παρατηρήσεις αυτών των μέχρι τότε άγνωστων περιοχών της ρωσικής αρκτικής ακτογραμμής. Με αυτές τις γνώσεις μπόρεσε να σχεδιάσει τον πρώτο κάπως λεπτομερή χάρτη της ακτής του Βόρειου Παγωμένου Ωκεανού ανάμεσα στις εκβολές του Πετσόρα και του Ομπ.
Το 1878 ο Φινλανδoσουηδός εξερευνητής Άντολφ Έρικ Νόρντενσκιελντ απέπλευσε με το πλοίο Βέγας από το Γκέτεμποργκ και, παρά την ύπαρξη πάγων, κατόρθωσε να φθάσει μέχρι το γεωγραφικό μήκος των 180° ως τα τέλη του Σεπτεμβρίου. Ξεχειμωνιάζοντας στη Θάλασσα Τσούκτσι, ο Νόρντενσκιελντ γνώρισε τον λαό των Τσούκτσι, με τους οποίους αντάλλαξε αγαθά. Τον Ιούλιο 1879, το Βέγας ελευθερώθηκε από τους πάγους και συνέχισαν μέχρι τη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας. Ο Νόρντενσκιελντ έγινε έτσι ο πρώτος που διέσχισε το Βορειοανατολικό Πέρασμα. Το μεγαλύτερο αρχιπέλαγος της Θάλασσας του Κάρα πήρε έτσι το όνομά του. Το έτος 1912 υπήρξε τραγικό για την εξερεύνηση της Θάλασσας: Αδιάσπαστοι συμπαγείς πάγοι έφραξαν τη θαλάσσια οδό και τρεις ρωσικές αποστολές παγιδεύθηκαν και απέτυχαν: επρόκειτο για τις αποστολές του Γκεόργκι Σεντόφ με το πλοίο `Αγιος Φωκάς, του Γκεόργκι Μπρουσίλοφ με το πλοίο Αγία Άννα (που χάθηκε χωρίς να αφήσει ίχνη) και του Βλαντίμιρ Ρουσάνοφ με το πλοίο Ηρακλής («Γκέρκουλες»). Η παρατεινόμενη απουσία αυτών των τριών αποστολών κίνησε το δημόσιο ενδιαφέρον και λίγες μικρές διασωστικές αποστολές επιχειρήθηκαν, όπως οι 5 πτήσεις του Γιαν Ναγκόρσκι πάνω από τη θάλασσα και τους πάγους από τη βορειοδυτική ακτή της Νόβαγια Ζεμλιά.
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση το 1917, η κλίμακα και η οπτική των εξερευνήσεων της Θάλασσας του Κάρα αυξήθηκαν ως μέρος της προεργασίας για την ανάπτυξη του Βορειοανατολικού Περάσματος. Ο αριθμός των πολικών σταθμών, από 5 που προϋπήρχαν του 1917, αυξήθηκε πολύ, παρέχοντας μετεωρολογικά και παγογραφικά δεδομένα, όσο και επικοινωνίες ασυρμάτου. Μέχρι το 1932 υπήρχαν 24 πολικοί σταθμοί, ως το 1948 περί τους 80 και ως το 1970 περισσότεροι από 100. Αναπτύχθηκε η χρήση παγοθραυστικών και αργότερα αεροσκαφών ως βάσεων για τη διεξαγωγή επιστημονικών ερευνών. Το 1929 και το 1930 το παγοθραυστικό Σεντόφ μετέφερε ομάδες επιστημόνων στο αρχιπέλαγος Σεβέρναγια Ζεμλιά, το τελευταίο μεγάλο τμήμα ανεξερεύνητου εδάφους στη Σοβιετική Αρκτική: το αρχιπέλαγος χαρτογραφήθηκε πλήρως από την ομάδα του Γκεόργκι Ουσάκοφ μεταξύ του 1930 και του 1932.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτα είναι τρία ταξίδια του παγοθραυστικού Σάντκο στο βόρειο τμήμα της Θάλασσας του Κάρα: Το 1935 και το 1936 οι τελευταίες ανεξερεύνητες εκτάσεις στα βόρεια όρια της Θάλασσας εξερευνήθηκαν, με αποτέλεσμα την ανακάλυψη της απομονωμένης Νήσου Ουσάκοφ.
Το καλοκαίρι του 1942, γερμανικά πολεμικά πλοία και υποβρύχια εισήλθαν στη Θάλασσα του Κάρα με αποστολή να βυθίσουν όσο το δυνατό περισσότερα σοβιετικά σκάφη. Αυτή η ναυτική εκστρατεία ονομάσθηκε χαρακτηριστικά «Επιχείρηση Wunderland». Η επιτυχία της ήταν περιορισμένη εξαιτίας της παρουσίας διάσπαρτων πάγων, της κακοκαιρίας και της ομίχλης. Αυτές οι συνθήκες προστάτευσαν τα σοβιετικά πλοία, αποτρέποντας τις απώλειες που θα υφίστατο ο σοβιετικός στόλος υπό καλές καιρικές συνθήκες.
Τον Οκτώβριο του 2010 η ρωσική κυβέρνηση έδωσε άδεια στη ρωσική εταιρεία πετρελαίου Ροσνέφτ για την εκμετάλλευση του τεράστιου πεδίου «Ανατολικό Πρινοβοζεμέλσκι» στη Θάλασσα του Κάρα.
Πυρηνικά απόβλητα
Υπάρχει ανησυχία σχετικώς με τη ραδιενεργό μόλυνση από πυρηνικά απόβλητα που απορρίφθηκαν στη Θάλασσα του Κάρα από το σοβιετικό καθεστώς. Σύμφωνα με μία επίσημη αναφορά που συνέταξε και έδωσε στη δημοσιότητα η ρωσική κυβέρνηση το Μάρτιο του 1993, η ΕΣΣΔ απέρριψε 6 αντιδραστήρες πυρηνικών υποβρυχίων και 10 εμπορικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες στη Θάλασσα του Κάρα από το 1965 έως το 1988. . Επιπλέον, στερεά απόβλητα υψηλής και χαμηλής ραδιενέργειας που παράγονταν από τα πυρηνικά υποβρύχια του Βόρειου Σοβιετικού Στόλου, απορρίπτονταν κατά την ανατροφοδότηση των αντιδραστήρων τους στην ίδια θάλασσα, κυρίως στα αβαθή φιορδ της Νόβαγια Ζεμλιά, όπου τα βάθη στα σημεία απορρίψεως κυμαίνονται από 12 ως 135 μέτρα, αλλά και στην Τάφρο της Νόβαγια Ζεμλιά σε βάθη έως και 380 μέτρων. Υγρά απόβλητα χαμηλής ραδιενέργειας χύνονταν στα ανοικτά των Θαλασσών Μπάρεντς και Κάρα. Μία εκτίμηση που ακολούθησε από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας έδειξε ότι οι διαρροές είναι μικρές και έντονα εντοπισμένες από τους 16 ναυτικούς αντιδραστήρες που απορρίφθηκαν σε 5 θέσεις στη Θάλασσα του Κάρα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους αντιδραστήρες είχαν εμπλακεί σε ατύχημα.
Το σοβιετικό πυρηνικό υποβρύχιο K-27 βυθίστηκε το 1982 από το πλήρωμά του στον Κόλπο Στεπόβογκο με τους δύο αντιδραστήρες του γεμάτους με χρησιμοποιημένο πυρηνικό καύσιμο. Σε ένα σεμινάριο το Φεβρουάριο του 2012 αποκαλύφθηκε ότι οι βυθισμένοι αντιδραστήρες θα μπορούσαν να επιτύχουν αλυσιδωτή αντίδραση από μόνοι τους και να εκραγούν ως πυρηνικές βόμβες. Ο κατάλογος των αποβλήτων, σύμφωνα με έγγραφα που εξετάσθηκαν, περιλαμβάνει περίπου 17.000 δοχεία ραδιενεργών αποβλήτων, 19 πλοία που περιείχαν τέτοια απόβλητα, 14 πυρηνικούς αντιδραστήρες, μεταξύ των οποίων 5 που περιέχουν ακόμα πυρηνικό καύσιμο, 735 άλλα τεμάχια μολυσμένου με ραδιενέργεια εξοπλισμού και το υποβρύχιο K-27 με γεμάτους τους δύο πειραματικούς αντιδραστήρες του (χρησιμοποιούσαν ως ψυκτικό ένα ευτηκτικό μείγμα μολύβδου-βισμουθίου).
Περιοχή φυσικής προστασίας
Η μεγαλύτερη περιοχή φυσικής προστασίας της Ρωσίας, η Μεγάλη Αρκτική Περιοχή, θεσμοθετήθηκε στις 11 Μαΐου 1993 με την απόφαση No. 431 της ρωσικής κυβέρνησης. Το τμήμα των «Νήσων της Θάλασσας του Κάρα» (4.000 τ.χλμ.) αυτής της περιοχής περιλαμβάνει τις νήσους: Κίροφ, Βορονίνα, Ιζβέστι Τσικ, Αρκτικού Ινστιτούτου, Σβόρντρουπ, Ουεντινένιγια και μερικές μικρότερες. Αυτό το τμήμα αντιπροσωπεύει με αρκετή πληρότητα τη φυσική και βιολογική ποικιλότητα των νησιών της ανατολικής Θάλασσας του Κάρα.
Η γειτονική Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ και η Νήσος Σέβερνι της Νόβαγια Ζεμλιά αποτελούν επίσης θεσμοθετημένα καταφύγια άγριας φύσης υπό τη γενική ονομασία Ρωσικός Αρκτικός Εθνικός Δρυμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρα Καρα Καρα
Πολυκάονας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πολυκάονας (Πολυκάων) είναι γνωστός ένας γιος του βασιλιά της Λακωνίας Λέλεγα και της Νύμφης Κλεοχαρείας.
Ο Πολυκάων πήρε ως σύζυγό του τη φιλόδοξη Μεσσήνη (ο πατέρας της ήταν ο βασιλιάς του Άργους Τρίοπας ή Φόρβαντας).
Όταν ο αδελφός του Πολυκάονα, ο Μύλης, διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως βασιλιάς της Λακωνίας, η Μεσσήνη δεν ήθελε να είναι η σύζυγος ενός κοινού ανθρώπου, οπότε μάζεψε στρατό από το Άργος και τη Λακωνία, κατέλαβαν μαζί με τον Πολυκάονα στη Μεσσηνία, χώρα που πήρε το όνομα της Μεσσήνης, ίδρυσαν εκεί το Βασίλειο της Μεσσηνίας και ο Πολυκάονας έγινε ο πρώτος βασιλιάς της.
Ίδρυσαν επίσης την πόλη Ανδανία, όπου και έχτισαν το ανάκτορό τους.
Στα χρόνια της βασιλείας τους, τους επισκέφθηκε ο Καύκωνας, ο οποίος εισήγαγε στον τόπο τη λατρεία των Μεγάλων Θεών.
Πηγές
Πολυκαονας
Τζέιμς Κουκ
Ο Τζέιμς Κουκ (James Cook, Μάρτον, Αγγλία, 7 Νοεμβρίου 1728 – κόλπος Κιλακέκουα, Χαβάη, 14 Φεβρουαρίου 1779) ήταν Άγγλος εξερευνητής, θαλασσοπόρος, χαρτογράφος και καπετάνιος του βρετανικού βασιλικού ναυτικού. Ο Κουκ έκανε τρία εξερευνητικά ταξίδια για λογαριασμό της Μεγάλης Βρετανίας και έπλευσε δύο φορές τον γύρο του κόσμου. Ήταν ο πρώτος Βρετανός καπετάνιος που έκανε τον περίπλου της γης με ένα μοναδικό σκάφος. Ήταν επίσης ο πρώτος που σταμάτησε το σκορβούτο ρυθμίζοντας τη δίαιτα του πληρώματός του με την προληπτική λήψη κίτρου και ξινολάχανου. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους θαλασσοπόρους παγκοσμίως.