cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστροφυσική
Ιστορικό
Ο κλάδος αυτός της αστρονομίας δημιουργήθηκε όταν ανακαλύφθηκε το τηλεσκόπιο. Αναπτύχθηκε όμως πολύ περισσότερο στον 20ό αιώνα, με την εισαγωγή της φασματοσκοπίας, με την οποία και μπόρεσε με την ανάλυση του φωτός των αστέρων να γίνει έρευνα τόσο στη σύστασή τους όσο και στις κινήσεις τους, των αποστάσεών τους κλπ. Μεγάλη βοήθεια στην έρευνα αυτή προσφέρει και η φωτομετρία, που συμπληρώνει τις γνώσεις μας ακόμη και στην ηλικία των ουρανίων σωμάτων, καθώς και την κατάσταση που βρίσκονται οι επιφάνειές τους.
Πολλές αστρονομικές ανακαλύψεις όμως, έγιναν πολύ καιρό πριν.
Βιβλιογραφία
Αστροφυσικη
Ροφός
Ο Ροφός είναι ψάρι, που ανήκει στα περκοειδή, η επιστημονική ονομασία του είναι Epinephelus marginatus - Επινέφελος ο κρασπεδωτός και ανήκει στην οικογένεια των σερανιδών. Λέγεται και "ορφός" και κατά Αριστοτέλη "Ορφώ". Συγγενεύει με τη στήρα, τη σφυρίδα και την πίγγα. Είναι σύνηθες λάθος να αναφέρονται ως συγγενικά είδη ο βλάχος Polyprion americanus ή το λαβράκι Dicentrarchus labrax τα οποία ανήκουν στην οικογένεια των Polyprionidae και Moronidae αντίστοιχα.
Είναι πετρόψαρο και συχνάζει σε βραχώδεις βυθούς και σε βάθη από 5-300 μέτρα. Είναι μεγάλο ψάρι, το βάρος του μπορεί να φτάσει και τα 60 κιλά, (στις ελληνικές θάλασσες μέχρι 30 κιλά βάρος και 1,5 μέτρο μήκος), ενώ η διάρκεια ζωής του μπορεί να φτάσει και τα 50 χρόνια. Το χρώμα του είναι σκούρο καφέ προς το μαύρο (ανάλογα τη μορφολογία του βυθού που ζει) με κίτρινες κηλίδες σαν νέφη, γι' αυτό το λόγο ονομάζεται και "επινέφελος", δηλαδή νεφοσκεπής.
Είναι το κυρίαρχο ψάρι στη Μεσόγειο ενώ συναντάται στον Βορειοδυτικό και Ανατολικό Ατλαντικό, στον Δυτικό Ινδικό ωκεανό στη Μοζαμβίκη, Μαδαγασκάρη. Σποραδικές εμφανίσεις έχουμε στις Βρετανικές Νήσους, στα Ανατολικά του Πορθμού της Μάγχης, τη νότια Βραζιλία και από την Ουρουγουάη μέχρι την Αργεντινή.
Λατρεύει τα ζεστά νερά. Είναι πολύ νόστιμο ψάρι γνωστό από την αρχαιότητα. Το όριο αλιείας του κατά την Ελληνική νομοθεσία είναι 45 cm TL (ολικό μήκος).
Αλιεία ροφού
Ο ροφός ζει συνήθως μόνος του σε βραχώδεις εγκολπώσεις (θαλάμους) γύρω από τις οποίες περιφέρεται. Σπάνια συναντάς παραπάνω από 2 ροφούς να κολυμπούν μαζί αν και έχουν παρατηρηθεί συγκεντρώσεις ψαριών μετρίου προς μεγάλου μεγέθους. Ο ροφός αλιεύεται, απο σκαφος, κυρίως με τις τεχνικές: συρτή με φύλακα, ζοκα, η σιλικόνες. Σπανιοτερες ειναι οι συλλήψεις ροφών με τις τεχνικές του slow jigging, inchiku, και συρτή βυθού με τεχνητό δόλωμα. Τα αγαπημένα δολώματα των ροφών είναι οι σουπιές και τα χταποδια, ενώ δε λέει όχι σε καλαμαρια και θράψαλα. Επίσης,επιτίθεται σε μικροψαραα όπως πέρκες και χάνους με αυξημένες τις πιθανότητες επίθεσης σε ολόκληρα χταποδια η μοσχοχταποδα, (μόσχους), και σε μεγάλα πλοκάμια χταποδιου καθαρισμένα ή μη. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι ροφοί και ειδικά σε μεγάλα μεγέθη άνω των 7 κιλών είναι ικανοί να καταβροχθίσουν ψάρια μεγέθους μισού κιλού ή μεγαλύτερα σε καμία περίπτωση όμως δε συστήνετε η δόλωση τέτοιου μεγέθους ψαριών για την αλίευση ροφών. Πολύ συχνές είναι επίσης οι συλλήψεις ροφών με τη χρήση ψαροντουφεκου. Όταν ο ροφός "πιαστεί" στη πετονιά καταφεύγει στη θαλάμη του και εκεί φουσκώνοντας τα σπάραχνα και στρέφοντας την ουρά του προσπαθεί να "μαγκώσει", καθιστώντας την απόσπασή του δύσκολη. Πολλοί ψαράδες τότε περνούν στη πετονιά βαριά μεταλλικά αντικείμενα προκειμένου να τον χτυπήσουν έτσι στο ρύγχος και να πεταχτεί έξω. Άλλοι χρησιμοποιούν μικρό πλωτήρα ή παράβλημα που δένουν στην πετονιά "τεζαριστά" (κοντά και σφιχτά), μισό μέτρο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, οπότε στη πρώτη αναπνοή του ροφού (που αναγκαστικά θα ξεφουσκώσει) αυτό θα το εκθαλαμώσει.
Με το ψαροντούφεκο η αλιεία του είναι περισσότερο εύκολη διότι δεν μετακινείται από τη θαλάμη του.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στο ανέβασμα του ροφού στη βάρκα που πρέπει να γίνει με γάντζο ή πιάνοντάς τον με τον δείκτη και τον αντίχειρα από τα μάτια και ποτέ από τα σπάραχνα, που κυριολεκτικά κόβουν σαν μαχαίρι και μπορεί να προκαλέσουν ατύχημα.
Πρέπει να σημειωθεί ότι το ελάχιστο επιτρεπόμενο μέγεθος αλίευσης ροφού είναι τα 45 εκατοστά με αντίστοιχο βάρος τα 1.8-2.2 κιλά. Ψάρια μικρότερα των 45 εκατοστών πρέπει οπωσδήποτε να απελευθερώνονται. Παρ' όλα αυτά το προτιμότερο θα ήταν να κρατάμε ψάρια άνω των 3.5-4 κιλών και μήκους 55-65 εκατοστά. Ο λόγος για τον οποίο πρέπει να γίνεται αυτό είναι επειδή : 1.)Οι ροφοί είναι είδος προστατευόμενο στη Μεσόγειο. 2.)Οι θηλυκοί ροφοί είναι ικανοί να αναπαραχθούν σε μέγεθος 52 και άνω εκατοστών ενώ τα αρσενικά του είδους έρχονται σε σεξουαλική ωρίμανση όταν φτάσουν το μέγεθος των 85 εκατοστών και βάρους 7-8 κιλών. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι ένας ροφός 45 εκατοστών δεν έχει αφήσει στο νερό ούτε ένα αυγό και η αναπαραγωγή του είδους είναι κάτι άκρως σημαντικό για το θαλάσσιο οικοσύστημα. Ατρανταχτο παράδειγμα των παραπάνω λεγόμενων είναι το ότι ο ροφός είναι κυριολεκτικά ο βασιλιάς του βυθού. Οι ροφοί ακολουθούνται συχνα από μικρόψαρα τα οποία τρέφονται με τη γλίτσα που αφήνει ο ροφός στους τοίχους του θαλαμιού του και γενικότερα στα βράχια του βυθού. Όταν αλιευθεί ένας ροφός από μια περιοχή τότε τα μικροψαρα φεύγουν σε αναζήτηση τροφής σε άλλους τόπους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη του τόπου και από τους υπόλοιπους κυνηγούς της περιοχής, όπως τις συναγρίδες και τις στήρες, οι οποίοι θα ακολουθήσουν τους πληθυσμούς της τροφής τους δηλαδή των μικρόψαρων. Όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική νέκρωση ενός τόπου για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα ότι είναι έγκλημα η αλίευση των ροφών, παρά να δείξουν τη σημασία του ροφού για τον υποβρύχιο κόσμο. Αυτό που έχουμε λοιπόν να κάνουμε, είναι να σκεφτόμαστε τα παραπάνω κάθε φορά που θα έχουμε έναν ροφό στα χέρια μας και να απελευθερώσουμε τον μικρό ροφό ακόμα και αν είναι ο μοναδικός που έχουμε πιάσει στη ζωή μας.
Εκφράσεις
Επειδή τα μάτια του ροφού είναι χαρακτηριστικά μεγάλα συνηθίζεται κατά δημώδη έκφραση ως ροφοί να χαρακτηρίζονται ομοίως άτομα με σακουλιασμένα μεγάλα μάτια και γουρλομάτικα.
Ψαράδικες ιστορίες(*)
'(*)Σημειώνεται ότι οι ψαράδικες ιστορίες αποτελούν διασκευασμένη περίληψη από το βιβλίο του Θ. Ποταμιάνου σ.60-62 που κοσμεί σχεδόν όλες τις βιβλιοθήκες των ελληνικών εμπορικών πλοίων. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας έχει τιμηθεί με έπαινο του διεθνούς Βραβείου Άντερσεν.'
Ο ροφός μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν καλάθι! Άμα ανοίξει το στόμα του, που κρύβει όλο το σώμα του, χωράει μέσα και άλλο ροφό μικρότερο και πάει λέγοντας! Το στόμα του είναι οπλισμένο με τρεις σειρές δοντιών, μια μπροστά στα χείλη, μια στο μέσον, στον ουρανίσκο και μια στην αρχή του οισοφάγου, μόνο στη κοιλιά του δεν έχει! Επειδή άμα θαλαμώσει δεν βγαίνει με τίποτα πολλοί του στέλνουν πεσκέσι με τη πετονιά ένα σακουλάκι ασβέστη που καθώς αυτό βράζει αυτός παραδίδεται! Για να μη χαλάσει η φάτσα του με το πιάσιμο από τα μάτια αυτό μπορεί να γίνει από το μαλακό υποσάγονο, με τίποτα όμως από τα βράχια! Το ανέβασμά του γίνεται με τράβα - μόλα! Τότε η απόχη ή ο γάντζος λένε τον επικήδειο! Ο ροφός είναι ο μόνιμος γίγαντας των ελληνικών αλιευμάτων! Επίσης αν και νυκτόβιος είναι σοβαρός και μετρημένος και μένει χωρίς παρέες στην αναζήτηση τροφής του. Άμα πιαστεί σε κιούρτο (συρμάτινη δικτυωτή παγίδα) στρώνεται στο φαΐ! Όταν αναζητήσει την έξοδο και δεν τη βρίσκει ξαναστρώνεται στο φαΐ! Μέχρι το πρωί που θα καταλήξει αυτός φαΐ σε κάποιο τσουκάλι! Οι πιασμένοι ροφοί σε κιούρτους πρέπει να μείνουν δυο μέρες στο νερό νηστικοί μπας και ξεμυρίσουν από τις βρωμορέγκες που θα έχουν "χλεμπονιάσει" γιατί περί τέτοιου πρόκειται!
Πηγές
Κατηγορία:Σερρανίδες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Εκφράσεις
Θάνατοι τον Ιανουάριο του 2008
Παρατίθενται ανά ημερομηνία οι θάνατοι σημαντικών προσώπων που συνέβησαν τον Ιανουάριο του έτους 2008, συνοδευόμενοι από τις πηγές που τους μετέδωσαν.
4 Ιανουαρίου
(ρωσικά)
15 Ιανουαρίου
15.
16 Ιανουαρίου
(στα γαλλικά)  (στα ισπανικά)
Νατζντ
Η Νατζντ, λιγότερο γνωστή ως Κεντρική Περιφέρεια (αραβικά: نجد, Υψίπεδα) είναι μια από τις 5 περιφέρειες της Σαουδικής Αραβίας. Καλύπτει όλο το κεντρικό τμήμα της Αραβικής Χερσονήσου. Πρωτεύουσα είναι το Ριάντ, που είναι και η πρωτεύουσα όλου του έθνους.
Γεωγραφία
Η Νατζντ καλύπτει όλο το κεντρικό τμήμα, εξ ού και το όνομά της. Είναι η μεγαλύτερη περιφέρεια της Σαουδικής Αραβίας.
Σύνορα
Η Νατζντ συνορεύει με όλες τις άλλες επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας, με εξαίρεση την Τζιζάν και την Μπαά. Στα δυτικά συνορεύει με τις επαρχίες Ταμπούκ, Μαδίνα, Μακά και Ασίρ: η επαρχία Χαΐλ συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Ταμπούκ και στα νοτιοδυτικά με τη Μαδίνα, η επαρχία Κασίμ στα δυτικά με την Μεδίνα και η επαρχία Ριάντ στα βορειοδυτικά με την Μεδίνα, στα βορειο-κεντρικά με την Μακά και στα νοτιοδυτικά με την Ασίρ. Στα νότια η επαρχία Ριάντ συνορεύει με την Νατζράν. Στα ανατολικά η επαρχία Ριάντ συνορεύει με την Ανατολική επαρχία. Στα βορειοανατολικά η Νατζντ συνορεύει με τα Βόρεια Σύνορα: η επαρχία Χαΐλ στα ανατολικά και η επαρχία Ριάντ στα βορειοανατολικά.
Ονομασία
Η αραβική λέξη νατζντ σημαίνει υψίπεδα.
Επαρχίες
Η Νατζντ διαιρείται σε 3 επαρχίες. Το κεντρο-δυτικό τμήμα της Ανατολικής Περιφέρειας ανήκει στη Νατζντ, χωρίς, όμως να αποτελεί επαρχία.
Οι 3 επαρχίες της Νατζντ είναι:
Πόλεις
Οι κυριότερες πόλεις της Νατζντ είναι η Ριάντ που είναι και η πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, η Μπουραϊντά και η Χαΐλ. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Ουναϊζά και η Αν-Ρας. Μικρότερες πόλεις είναι η Σουνταΐρ, η Αλ Χαρτζ, η Νταουάδμι, η Αλ Ζιλφί, η Αλ Ματζμαά, η Σάρκαα, η Ταρμαντά, η Ντούρμα, η Αλ Γκουαϋίγια, η Αλ Χαρήκ, η Χοτάτ Μπάνι Ταμίμ, η Λάϋλα, η Ας Σουλαϋγίλ και η Ουάντι αντ-Νταουασίρ, η νοτιότερη πόλη της Νατζντ.
Θρησκεία
Η Νατζντ είναι γνωστή για την πουριτανική ερμηνεία του Ισλάμ και θεωρείται μια έπαλξη θρησκευτικής συντηρητικότητας, που σήμερα είναι γνωστή ως Ουαχαμπισμός.
Λεύκιος Ιούλιος Γαΐνιος Φάβιος Αγρίππας
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γαΐου Ιουλίου Αγρίππα ταμία (quaestor) της επαρχίας της Ασίας, που πριν το 109 υπηρέτησε στην Πραιτωριανή Φρουρά και μίας Ρωμαίας, που ανήκε (ή συνδεόταν) με το γένος των Φαβίων. Αδελφός του ήταν ο Γάιος Ιούλιος Αγρίππας ο Νεότερος.
Η καταγωγή του ήταν Ιουδαϊκή, Ναβαταίων, Εδομιτών, Ελληνική, Αρμενική, Μηδική και Περσική. Πάππος του πατέρα του ήταν ο Γάιος Ιούλιος Αλέξανδρος, γιος του Τιγράνη ΣΤ΄ της Αρμενίας, απογόνου του Αρχελάου της Καππαδοκίας και του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου της Ιουδαίας. Σύζυγος του Γαΐου Ιουλίου Αλεξάνδρου ήταν η Ιουλία Ιοτάπα, κόρη του Έλληνα Αντιόχου Δ΄ της Κομμαγηνής. Ο Λ. Ι. Γ. Φ. Αγρίππας ήταν αποστάτης του Ιουδαϊσμού, παρά τις οικογενειακές διασυνδέσεις με τους βασιλείς της Ιουδαίας. Είναι απίθανο να προσπάθησε να ασκήσει επιρροή στην Ιουδαϊκή πολιτική.
Έζησε και έγινε πολίτης της Απάμειας στη δυτική Συρία. Λίγα γνωρίζουμε για τη νεανική του ζωή. Στη σταδιοδρομία του έγινε γυμνασίαρχος και μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus).
Έργα στην Απάμεια
Το 115 η Απάμεια υπέφερε από έναν σοβαρό σεισμό. Κατά την κρίση, ο Αγρίππας υπηρέτησε ως πρεσβευτής της πόλης στη Ρώμη. Με δικά του έξοδα ο Αγρίππας έκανε διάφορες γενναίες δημόσιες αγαθοεργίες στην κοινότητά του και συνήθως ανελάμβανε πρεσβείες στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα ή τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Για έξι μήνες ο Αγρίππας πρόσφερε και διένειμε ακριβό ελαιόλαδο για χρίσμα και συντήρηση τροφίμων για δημόσια χρήση στην Απάμεια.
Με τον πλούτο του ο Αγρίππας βοήθησε στην ανακατασκευή της Απάμειας με τους ακόλουθους τρόπους:
Υστεροφημία
Υπάρχει ένα σύνολο από τιμητικές επιγραφές και ψηφίσματα, που επέζησαν και είνα αφιερωμένα στον Αγρίππα, στην Απάμεια και τη Ρώμη. Αυτές οι τιμητικές επιγραφές και τα δημοψηφίσματα χρονολογούνται από το 115-118. Στην πρόσοψη των λουτρών ο Αγρίππας αφιέρωσε μία επιγραφή στον Ιούλιο Βάσσο, έναν υπέρ των Πραιτωριανών απεσταλμένο (legatus) στην Απάμεια. Άλλες επιγραφές σε βάσεις κιόνων των λουτρών είναι αφιερωματικές από τους σκλάβους του Αγρίππα, απελεύθερους ή πελάτες.
Στον Καπιτωλίνο λόφο της Ρώμης υπάρχει μία μπρούτζινη επιγραφή αφιερωμένη στον Αγρίππα. Η επιγραφή στη Ρώμη αποκαλύπτει, ότι ανέλαβε πολυάριθμες εθελοντικά λειτουργίες. Από κάτω είναι ένα τιμητικό ψήφισμα, που επέζησε στη βάση ενός αγάλματος του Αγρίππα και αναφέρει: "Λεύκιος Ιούλιος Γαΐνιος Φάβιος Αγρίππας. Ο τιμώμενος μετείχε σε πρεσβείες με δικά του έξοδα στους Αυτοκράτορες, τη Ρώμη και τους κυβερνήτες".
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Μνημείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας
thumb|200px|Λεπτομέρεια από το μνημείοΤο Μνημείο της Εξέγερσης της Βαρσοβίας (πολωνικά: Pomnik Powstania Warszawskiego) είναι μνημείο που βρίσκεται στην Πλατεία Κρασίνσκι της Βαρσοβίας, πολύ κοντά στο σημείο απ’ όπου 5.000 στρατιώτες και πολίτες της πολωνικής πρωτεύουσας, μετά από σκληρές μάχες με τους Γερμανούς, κατόρθωσαν να διαφύγουν μέσα από τους υπονόμους της πόλης.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν την Εξέγερση της Βαρσοβίας, οι σοβιετικές αρχές αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τη σημασία της. Μόνο μετά την κατάρρευση της κομουνιστικής διακυβέρνησης στην Πολωνία και με κινητοποιήσεις βετεράνων της εξέγερσης και εκπροσώπων της «Αλληλεγγύης», ανεγέρθηκε το 1989 το «Μνημείο της Εξέγερσης της Βαρσοβίας», στα πλαίσια εορτασμού της 45ης επετείου από την εξέγερση.
Το εντυπωσιακό μνημείο της εξέγερσης είναι έργο του Πολωνού γλύπτη Βίντσεντ Κούτσμακαι και απεικονίζει μια ομάδα Πολωνών μαχητών, ενώ μια δεύτερη ομάδα διαφεύγει μέσα από τους υπονόμους της πόλης.
Το 1994, με αφορμή την 50ή επέτειο από την Εξέγερση της Βαρσοβίας, ο τότε πρόεδρος της Γερμανίας Ρόμαν Χέρτσογκ (Roman Herzog) απολογήθηκε και ζήτησε συγγνώμη από τους Πολωνούς για τις αγριότητες που διαπράχθηκαν από τους Γερμανούς σε βάρος του πολωνικού έθνους.
Το μνημείο έχει χαρακτηριστεί ως «το σημαντικότερο μνημείο της μεταπολεμικής Βαρσοβίας». Η Gazeta Wyborcza ανέφερε το 2012 ότι είναι ένα από τα πιο δημοφιλή ορόσημα για ξένους τουρίστες.
Ιστορικά γεγονότα
Η Εξέγερση της Βαρσοβίας (πολων. Powstanie Warszawskie) έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Αύγουστος – Οκτώβριος 1944), όταν ένα κίνημα αντίστασης οργανώθηκε στην πολωνική πρωτεύουσα με σκοπό να εκδιωχθούν από την πόλη τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.
Μετά την εισβολή και κατάληψη της Πολωνίας από τους Γερμανούς το Σεπτέμβριο του 1939, οι πατριωτικές δυνάμεις των Πολωνών είχαν οργανώσει συστηματικά ένα παράνομο αντιστασιακό κίνημα, το οποίο είχε λάβει το 1944 τη μορφή ενός εσωτερικού στρατού και είχε επιδοθεί σε εκτεταμένα σαμποτάζ και άλλες υπονομευτικές δραστηριότητες εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής.
Η Εξέγερση της Βαρσοβίας ξεκίνησε την 1η Αυγούστου 1944, ώρα 5.00 μ.μ. Οι πατριωτικές δυνάμεις της Βαρσοβίας, που αριθμούσαν 40.000 άντρες και με διοικητή τους το στρατηγό Ταντέους Κομορόφσκι (Tadeusz Komorowski, 1895 – 1966), γνωστό με το ψευδώνυμο Μπουρ (Bόr), επιτέθηκαν στις γερμανικές δυνάμεις και μέσα σε τρεις ημέρες είχαν θέσει υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος της πόλης.
Οι Γερμανοί έστειλαν ενισχύσεις και βομβάρδισαν επί 63 ημέρες τους Πολωνούς. Δεκάδες χιλιάδες Πολωνοί, ανάμεσά τους και πολίτες, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της κατάπνιξης από τους Γερμανούς της εξέγερσης. Ανείπωτες υπήρξαν οι αγριότητες των ναζιστικών στρατευμάτων, όπως ένα νοσοκομείο στην οδό Ντουούγκα 7 που πυρπολήθηκε μαζί με τους νοσηλευόμενους ασθενείς.
Η Σοβιετική Ένωση, η οποία είχε ήδη καταλάβει τα εδάφη της Ανατολικής Πολωνίας, είχε συγκροτήσει και μια Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) για να διοικεί το κατεχόμενο από τους Σοβιετικούς πολωνικό έδαφος.
Δίχως την υποστήριξη από το σοβιετικό στρατό, οι πατριωτικές δυνάμεις της Βαρσοβίας υποχρεώθηκαν να παραδοθούν στις 2 Οκτωβρίου 1944, μετά την εξάντληση των εφοδίων τους. Ο Μπουρ και οι δυνάμεις του αιχμαλωτίστηκαν. Από τους 950.000 κατοίκους της Βαρσοβίας, 700.000 περίπου εκτοπίστηκαν από τους Γερμανούς, ενώ 200.000 σκοτώθηκαν στις μάχες. Αμέσως μετά την παράδοση, ο Χίτλερ διέταξε την ολοκληρωτική καταστροφή της Βαρσοβίας. Το 85% της πόλης μετατράπηκε σε σωρούς ερειπίων.
Βασίλι Γκρόσμαν
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έζησε από κοντά τις μάχες της Μόσχας, του Στάλινγκραντ, του Κούρσκ και του Βερολίνου ως πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας του Κόκκινου Στρατού Krasnaya Zvezda («Κόκκινο Αστέρι»).
Ήταν επίσης παρών όταν τα σοβιετικά στρατεύματα έφτασαν στο Στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. Στο κείμενο του «Η κόλαση της Τρεμπλίνκα» (Треблинский ад) έδωσε μια πρώτη μαρτυρία σχετικά με αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης ενώ οι συνεντεύξεις που πήρε από πρώην κρατούμενους χρησιμοποιήθηκαν στη Δίκη της Νυρεμβέργης.
Τα δύο πιο σημαντικά έργα του Γκρόσμαν είναι το «Ζωή και Πεπρωμένο» και το «Τα πάντα ρεί», η έκδοση των οποίων δεν επιτράπηκε από το σοβιετικό καθεστώς καθώς θεωρήθηκαν αντισοβιετικά. Άνδρες της KGB κατέσχεσαν χειρόγραφα και σημειώσεις του Ζωή και Πεπρωμένο από το διαμέρισμα του Γκρόσμαν και ο Μιχαήλ Σουσλόφ, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος του είπε πώς αυτό το βιβλίο δε θα εκδίδονταν τα επόμενα διακόσια με τριακόσια χρόνια. Τελικά το βιβλίο εκδόθηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1988 ενώ προηγουμένως είχε εκδοθεί στο εξωτερικό αφού είχαν καταφέρει να βγάλουν αντίγραφό του κρυφά από τη χώρα.
Βιογραφικό
Ένα από τα πρώτα διηγήματα του Γκρόσμαν, το «Στην Πόλη του Μπερντίτσεφ» (В городе Бердичеве), τράβηξε το ενδιαφέρον του Μαξίμ Γκόργκι και του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Το 1937, μετά τη δημοσίευση του πρώτου τόμου του μυθιστορήματος του «Στεπάν Κολτσούγκιν» (Stepan Kol'chugin), έγινε δεκτός στην Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων. Για το μυθιστόρημά του αυτό ο Γκρόσμαν προτάθηκε για το βραβείο Στάλιν αλλά τελικά ο ίδιος ο Στάλιν διέγραψε τον Γκρόσμαν από την λίστα των υποψηφίων γιατί θεώρησε ότι έδειχνε συμπάθεια προς τους Μενσεβίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι
Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1828-1829)
Ο Ρωσο-τουρκικός πόλεμος 1828-1829, γνωστός στην Ελλάδα (κυρίως στο Βόρειο Έβρο) ως "Πρώτη Ρωσία" πυροδοτήθηκε από την ελληνική επανάσταση και ξέσπασε με την οργή του σουλτάνου για τη ρωσική συμμετοχή στη ναυμαχία του Ναυαρίνου κλείνοντας τα Δαρδανέλια για τα ρωσικά πλοία και ανακαλώντας τη σύμβαση του Άκκερμαν του 1826.
Οι συγκρούσεις
Τον Ιούνιο του 1828 οι κύριες ρωσικές δυνάμεις με επικεφαλής τον αυτοκράτορα Νικόλαο Α΄ διέσχισαν τον  Δούναβη και προωθήθηκαν στην Δοβρουτσά. Στη συνέχεια οι Ρώσοι πολιόρκησαν τρεις βασικές ακροπόλεις το Σούμεν, τη Βάρνα και τη Σηλυβρία με τη βοήθεια του στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Η πολιορκία του Σούμεν αποδείχθηκε πολύ πιο προβληματική, καθώς η ισχυρή τουρκική δύναμη 40.000 ανδρών ήταν υπέρτερη των ρωσικών δυνάμεων. Επιπλέον οι Τούρκοι πέτυχαν να περιορίσουν τους Ρώσους από τις προμήθειές τους. Η έλλειψη τροφίμων και η αύξηση των ασθενειών είχαν προκαλέσει περισσότερους θανάτους από ό,τι οι εχθροπραξίες και καθώς πλησίαζε ο χειμώνας ο ρωσικός στρατός αναγκάστηκε να αφήσει το Σούμεν και να οχυρωθεί στην Βεσσαραβία. Στις 7 Μαΐου 60.000 στρατιώτες με επικεφαλής τον στρατάρχη Ντιέμπιτς (Diebitsch) διέσχισε τον Δούναβη και ξαναπολιόρκησε την Σηλυβρία. Μέσα σε μερικές εβδομάδες η Σηλυβρία έπεσε στα χέρια των Ρώσων (19 Ιουνίου). Μέχρι τις 28 Αυγούστου ο ρωσικός στρατός είχε προσεγγίσει σε απόσταση 68 χιλιομέτρων την Κωνσταντινούπολη, προκαλώντας πανικό στους δρόμους της πρωτεύουσας και διαπράττοντας μεγάλη λεηλασία και καταστροφές στην πορεία του.
Επίλογος
Ο Σουλτάνος ​​δεν είχε άλλη επιλογή από το να διαμηνύσει για την ειρήνη, η οποία συνήφθη στην Αδριανούπολη στις 14 Σεπτεμβρίου 1829. Η Συνθήκη της Αδριανούπολης έδωσε στη Ρωσία το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας και τις εκβολές του Δούναβη. Η Τουρκία αναγνώρισε ρωσική κυριαρχία της Γεωργίας και τμήματα της σημερινής Αρμενίας, ενώ στη Σερβία παραχωρήθηκε αυτονομία και η Ρωσία είχε τη δυνατότητα να καταλάβει τη Μολδαβία και τη Βλαχία (εγγυάται την ευημερία τους και την πλήρη «ελευθερία του εμπορίου») μέχρις ότου η Τουρκία καταβάλει τις πολεμικές αποζημιώσεις. Η Μολδαβία και η Βλαχία παρέμειναν υπό ρωσική επικυριαρχία μέχρι το τέλος του Κριμαϊκού πολέμου.
Με τη συνθήκη της Αδριανούπολης αναγνωρίστηκε επίσης η ελληνική ανεξαρτησία απ' την Οθωμανική αυτοκρατορία. Χρόνια αργότερα (1853) ο Φρίντριχ Ένγκελς έγραψε σε άρθρο στη New York Tribune: "...ποιός έλυσε τελικά την έκβαση του αγώνα κατά την εξέγερση των Ελλήνων; Δεν ήταν ούτε η εξέγερση του Αλή Πασά ούτε η μάχη στο Ναυαρίνο ούτε ο γαλλικός στρατός στο Μοριά ούτε τα συνέδρια και τα πρωτόκολλα του Λονδίνου. Αλλά ήταν ο Ντιέμπιτς που εισέβαλε μέσω των Βαλκανίων στην πεδιάδα του Έβρου."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Ρωσίας
Γεώργιος Χατζηαντωνίου
Ο '''Γεώργιος Α. Χατζηαντωνίου''' (1904 - 3 Δεκεμβρίου 1995) ήταν διακεκριμένος Έλληνας συγγραφέας, θεολόγος, ιστορικός, νομικός και ποιμένας της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
Ο Χατζηαντωνίου γεννήθηκε το 1904 στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας, όπου και μεγάλωσε σε ένα αυστηρό χριστιανικό περιβάλλον. Ενώ ακόμα πήγαινε στο Γυμνάσιο, στη Σμύρνη, έγινε μέλος της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας που βρισκόταν εκεί. Με την καταστροφή της Σμύρνης ήρθε μαζί με την οικογένειά του και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών την οποία τελείωσε το 1926 και στη συνέχεια άσκησε με επιτυχία την δικηγορία για εννιά περίπου χρόνια. Το 1935 παντρεύτηκε με την Ελένη Πανούση με την οποία απέκτησε ένα γιο.
Νιώθοντας την ανάγκη να αφοσιωθεί στο έργο του Θεού γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ απ' όπου και αποφοίτησε το 1940. Λόγω του πολέμου δεν μπορούσε να επιστρέψει την Ελλάδα και αναγκάστηκε να μείνει στην Αγγλία, όπου και χειροτονήθηκε ποιμένας στην Ευαγγελική Εκκλησία του Τσέστερφιλντ. Εκείνη την εποχή αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου ειδικευόμενος στην Εκκλησιαστική Ιστορία και του απονεμήθηκε το πτυχίο του διδάκτορα (Ph.D.). Η διδακτορική του διατριβή Κύριλλος Α' Λούκαρις, ο Βίος και το Έργο του έχει εκδοθεί με επιτυχία στα Ελληνικά και στα Αγγλικά.
Μετά το τέλος του πολέμου ο Χατζηαντωνίου γύρισε στην Ελλάδα όπου και ανέλαβε την ποιμαντορία της Β' Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας των Αθηνών, την οποία υπηρέτησε μέχρι το 1961, οπότε πήγε στο Καναδά όπου και εγκαταστάθηκε υπηρετώντας ως ποιμένας της Ευαγγελικής Εκκλησίας του Κάλγκαρυ.
Επίσης δίδαξε Ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρυ, και Εκκλησιαστική Ιστορία, Πατρολογία, και Ελληνικά της Καινής Διαθήκης στην Ρωμαιοκαθολική Θεολογική Σχολή του Έντμοντον, απ' όπου και αποχώρησε μετά από διδασκαλία οχτώ χρόνων με τον τίτλο του ομότιμου Καθηγητή (Professor Emeritus).
Πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου 1995.
Ο Χατζηαντωνίου για την Εικονομαχία
Ο Χατζηαντωνίου υπήρξε ένας από τους βασικότερους υποστηρικτές του Κινήματος της Εικονομαχίας.
Οι απόψεις του και η εξιστόρηση των γεγονότων της Εκκλησίας, εκείνης της περιόδου, αναπτύσσονται στο βιβλίο του Εικονομάχοι στο Βυζάντιο, όπου υποστηρίζει πως πλήθος Εκκλησιαστικών Πατέρων ήταν είτε αντίθετο, είτε επιφυλακτικό με τις εικόνες, επικαλούμενος μια σειρά από πατερικούς λόγους που αποφαίνονται ενάντια ή βλέπουν με σκεπτικισμό στις εικόνες. Στους Πατέρες περιλαμβάνονται εξέχουσες προσωπικότητες όπως: Μέγας Αθανάσιος, Γρηγόριος Νύσσης, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος και άλλοι. Επιπλέον, αμφισβητεί την κανονικότητα της Συνόδου του 843, που επανέφερε τις εικόνες στη ζωή της Εκκλησίας.
Συγγραφικό έργο
Ο Γεώργιος Χατζηαντωνίου, συγγραφέας γλαφυρότατος και πολυγραφότατος, εξέδωσε δεκάδες βιβλία πολλά εκ των οποίων μεταφράστηκαν στα Αγγλικά, τα Γαλλικά και στην Αφρικάανς ενώ υπήρξε και εκδότης του περιοδικού Παιδικά Φύλλα για 13 χρόνια.
Σημαντικά βιβλία
Κάποια από τα σημαντικότερα βιβλία του είναι τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες Προτεστάντες Κατηγορία:Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία
Φορεσιά της Λιαρίγκοβης
Η φορεσιά της Λιαρίγκοβης είναι η τοπική ενδυμασία που κυριάρχησε κατά τα παλιότερα χρόνια στην Λιαρίγκοβη (νυν Αρναία) της Χαλκιδικής. Η φορεσιά αποτελείται από τα βρακιά, το μπαμπουκλί, το πουκάμισο με τους κινέδες, το ψαλιδωτό καβάδι, το λαχώρι, την ποδιά, τα σκουφούνια, τα τιρλίκια και τις κουντούρες.
Περιγραφή
Τα βρακιά ήταν κομμάτι της φορεσιάς που καταργήθηκε κατά τα τελευταία έτη εμφάνισης της παραδοσιακής ενδυμασίας. Για τη ραφή τους χρησιμοποιούσαν λευκό λευκό βαμβακερό υφάδι που υφαινόταν στον αργαλειό. Με αυτό έραβαν το επάνω μέρος της βράκας, ενώ από τα γόνατα και κάτω έβαζαν πολύχρωμο τσίτι και το άφηναν μακρύ για να φαίνεται κάτω από το καβάδι και το πουκάμισο. Λίγο πριν την οριστική κατάργηση τους έμοιαζαν περισσότερο με κοντές βερμούδες. Το πουκάμισο έμπαινε πάνω από τα βρακιά και ήταν άσπρο, σκέτο, εσωτερικό, μακρύ ως το γόνατο. Το μπαμπουκλί ήταν απλή, άσπρη, μάλλινη φούστα την οποία φορούσε η νύφη πάνω από το πουκάμισο για να προσθέτει όγκο και εφαρμόζει καλύτερα και σε άλφα γραμμή το εξωτερικό πουκάμισο και το καβάδι.
Το πουκάμισο με τους κινέδες, το λεγόμενο και πανίτικο, ήταν το εξωτερικό πουκάμισο που ύφαιναν οι γυναίκες στον αργαλειό. Είχε φαρδιά και μακριά μανίκια, ενώ από το στήθος ως τη μέση είχε ένα κατακόρυφο άνοιγμα, το οποίο έκλειναν με μια ασημένια τοκάδα, λίγο πιο κάτω από το λαιμό.
Το λαχώρι, ήταν το μεγάλο, μεταξωτό μαντήλι που χρησιμοποιούσαν στη μέση για ζώνη. Το φορούσαν διπλωμένο λοξά στη μέση, αφήνοντας τις δύο άκρες του με τα κρόσσια να κρέμονται από τη δεξιά μεριά. Η ποδιά ήταν υφασμένη από τις γυναίκες από εκλεκτά, ποιοτικά μαλλιά, με ρίγες σε διάφορα χρώματα και στολισμένη ολόγυρα με μεταξωτή φράντζα, ένα είδος δαντέλας με κρόσσια. Έφτανε ως τον ποδόγυρο του ποκαμίσου.
Τα κάλτσες (γνωστές ως σκουφούνια) ήταν πλεγμένα με λεπτό άσπρο μαλλί και είχαν σχέδια στη φτέρνα, στον αστράγαλο και σε όλο το μπροστινό μέρος. Τα τιρλίκια ήταν από μαλακό δέρμα κόκκινου ή πορτοκαλί χρώματος και τα χρησιμοποιούσαν μέσα στο σπίτι, σαν παντόφλες. Οι κουντούρες ήταν φοριόνταν εκτός σπιτιού. Ήταν κατασκευασμένες από κόκκινο δέρμα, με ψηλό ξύλινο τακούνι ενώ είχαν μπροστά μια μεταξωτή, πολύχρωμη φούντα.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Για το στολισμό, οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν δύο κορδέλες σαν στέκα για να τα κρατούν τα μαλλιά μακριά από το πρόσωπο και στη συνέχεια τα έπλεκαν σε δύο πλεξούδες για να συνεχίζουν με τον κεφαλόδεσμο, ο οποίος σχηματιζόταν από το καβούκι(φέσι), το μαγκούρι (κορδέλα) το μαντήλι συνήθως μαύρο) το μπρέσκο τσεμπέρι (επίσης μαύρου χρώματος) και την τσίπα (πέπλο). Τα κοσμήματα που συμπληρώνουν τη φορεσιά ήταν το γκιουρντένι (περιλαίμιο) και η τοκάδα (καρφίτσα που έμπαινε στο στήθος).
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Yamato 000593
μικρογραφία|300x300px|Ο μετεωρίτης Yamato 000593 με μάζα 13,7 κιλά - ο κύβος είναι 1 εκατοστό (NASA, 2012). Ο Yamato 000593 (ή Y000593) είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μετεωρίτης που βρέθηκε στη Γη προερχόμενος από τον πλανήτη Άρη. Μελέτες δείχνουν ότι ο Αρειανός μετεωρίτης σχηματίστηκε περίπου 1,3 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, από μια ροή λάβας στον Άρη. Μια πρόσκρουση συνέβη στον Άρη περίπου 11 εκατομμύρια χρόνια πριν που αποκόλλησε και εκτόξευσε τον μετεωρίτη από την επιφάνεια του Άρη στο διάστημα. Ο μετεωρίτης έπεσε στη Γη στην Ανταρκτική πριν από περίπου 50.000 χρόνια. Η μάζα του είναι 13,7 κιλά και έχει βρεθεί ότι περιέχει στοιχεία παρελθοντικής αλλοίωσης από νερό.
Σε μικροσκοπικό επίπεδο, διακρίνονται σφαίρες στο μετεωρίτη που είναι πλούσιες σε άνθρακα σε σύγκριση με γειτονικές περιοχές που δεν περιέχουν τέτοιες σφαίρες. Οι πλούσιες σε άνθρακα σφαίρες και οι παρατηρούμενες μικρο-σήραγγες μπορεί να έχουν σχηματιστεί από βιοτική δραστηριότητα, σύμφωνα με επιστήμονες της NASA.
Περιγραφή
Η μάζα του μετεωρίτη είναι 13,7 κιλά. Είναι ένα μη λατυποπαγές εκρηξιγενές πέτρωμα που αποτελείται κυρίως από επιμήκεις κρυστάλλους αυγίτη. Ταξινομείται ως αχονδρίτης της ομάδας των νακλιτών. Ιάπωνες επιστήμονες από το Εθνικό Ινστιτούτο Πολικών Ερευνών ανέφεραν το 2003 ότι ο μετεωρίτης περιέχει ιδδινγκσίτη (ολιβίνη), που σχηματίζεται από τη διάβρωση του βασάλτη με την παρουσία νερού σε υγρή μορφή. Επιπλέον, ερευνητές της NASA ανέφεραν τον Φεβρουάριο του 2014 ότι ανακάλυψαν επίσης πλούσιες σε άνθρακα σφαίρες εγκιβωτισμένες σε πολλαπλά στρώματα ιδδινγκσίτη, καθώς και μικροσωληνοειδή χαρακτηριστικά που προέρχονται από "φλέβες" ιδδινγκσίτη που εμφανίζουν κυρτές, κυματιστές μορφές που συνάδουν με βιο-αλλοιώσιμες υφές που έχουν παρατηρηθεί σε γήινο βασαλτικό γυαλί. Ωστόσο, οι επιστήμονες συναινούν ότι "η μορφολογία από μόνη της δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πέραν κάθε αμφιβολίας ως εργαλείο για την ανίχνευση πρωτόγονης ζωής." Η ερμηνεία της μορφολογίας είναι εξαιρετικά υποκειμενική, και η χρήση της έχει οδηγήσει σε πολλές λανθασμένες ερμηνείες. Σύμφωνα με την ομάδα της NASA, η παρουσία του άνθρακα και η έλλειψη αντίστοιχων κατιόντων είναι συνεπής με την ύπαρξη οργανικής ύλης ενσωματωμένης στον ιδδινγκσίτη. Οι ερευνητές της NASA ανέφεραν ότι η φασματομετρία μάζας μπορεί να παράσχει καλύτερη κατανόηση της φύσης του άνθρακα, και μπορεί να διακρίνει μεταξύ ενσωμάτωσης και αλλοίωσης αβιοτικού και βιολογικού άνθρακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοαστρονομία Κατηγορία:Μετεωρίτες Κατηγορία:Ανταρκτική
Σπουργίτι
Το σπουργίτι (ή αλλιώς ο σπουργίτης) είναι πτηνό, που ανήκει στην οικογένεια των Σπουργιτιών Πασσερίδων (Passeridae) και στην τάξη των Πασσερίμορφων (Passeriformes). Είναι γηγενές στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Ασία. Το συναντάμε και στην Αμερική, την Αυστραλία και άλλα μέρη του κόσμου. Είναι κοινωνικό πουλί και μερικά είδη του σχετίζονται με τον άνθρωπο, αν και είναι δύσκολο να διατηρηθεί ως κατοικίδιο. Συχνά αποικεί για λόγους αναπαραγωγής και φτιάχνει φωλιές που τις χαρακτηρίζει η προχειρότητα. Συνήθως φωλιάζει σε κοιλότητες, δέντρα ή θάμνους. Το συναντάμε στις πόλεις αλλά και στην ύπαιθρο και τρέφεται κατά βάση με σπόρους και μικρά έντομα.
Περιγραφή
Τα κοινά χαρακτηριστικά όλων των σπουργιτιών είναι ότι πρόκειται για μικρόσωμα γκριζωπά ή καφετιά πουλιά με μικρές ουρές, στρογγυλεμένα φτερά, γερά σώματα, μεγάλο κεφάλι και κωνικά ράμφη. Το μέγεθός τους κυμαίνεται από 12 –17 εκατοστά και βάρος γύρω στα 40 γραμμάρια. Διαφοροποιούνται μεταξύ τους από μικρές αλλαγές ανά είδος και φύλο. Είναι θορυβώδη και ζουν σε σμήνη.
Είδη
Η οικογένεια των Πασσερίδων αποτελείται από πέντε γένη και περιλαμβάνει συνολικά 41 είδη.
Στην Ελλάδα συναντάμε :
Εχθροί
Το σπουργίτι θεωρείται δείκτης βιοποικιλότητας στο περιβάλλον μας και η ανησυχητική μείωση του πληθυσμού του κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Σ' αυτό έχει συντελέσει η αύξηση της γεωργίας και η αστικοποίηση του περιβάλλοντος περιορίζοντας σημαντικά τα μέρη εύρεσης τροφής και καταφυγίου για τα πουλιά. Σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο, όπως το Λονδίνο, έχει παρατηρηθεί κατακόρυφη μείωση των πληθυσμών του σπουργιτιού μέχρι 70% τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Αυτά τα στοιχεία οδηγούν σε πρωτοβουλίες όπως η θέσπιση της Παγκόσμιας Ημέρας του Σπουργιτιού στις 20 Μαρτίου, που έχει ως σκοπό την αφύπνιση του κόσμου σχετικά με το πρόβλημα. Η πρωτοβουλία αυτή είναι της Ινδικής Nature Forever Society, σε συνεργασία με οργανισμούς για την προστασία της φύσης απ' όλον τον κόσμο, όπως με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία. Το σκεπτικό είναι πως βελτιώνοντας τις περιβαλλοντολογικές συνθήκες δεν απομακρύνεται μόνο ο φόβος αφανισμού των σπουργιτιών και άλλων ειδών του ζωικού βασιλείου, αλλά βελτιώνεται κατ' επέκταση και η ποιότητα ζωής μας.
Αναφορές στην τέχνη
«Μικρό σπουργίτι» (Môme Piaf) ήταν το παρατσούκλι που είχαν δώσει στην τραγουδίστρια Εντίθ Πιάφ παρομοιάζοντας την με το πτηνό εξαιτίας της μικρής σωματικής της διάπλασης. Επίσης θα πρέπει να αναφερθούμε και στο κόμικ «Χαμηλές Πτήσεις» του γελοιογράφου Αρκά που πραγματεύεται τη ζωή ενός πατέρα σπουργιτιού με τον γιό του.
Από παλιά συναντάμε στα ελληνικά σχολικά βιβλία αναφορές στο σπουργίτι, όπως το Τσιριτρό:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρουθιόμορφα
Νούρα Μπάζντουλι-Χούμπιγιαρ
Η Νούρα Μπάζντουλι-Χούμπιγιαρ (γεννηθείσα την 20 Αυγούστου 1951) είναι Βόσνια συγγραφέας, ποιήτρια και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε κοντά στη Φότσα, σπούδασε στο κολέγιο ιατρικής του Σαράγεβο και μετά μετακόμισε στο Τράβνικ. Παράλληλα με την εργασία της στην ιατρική μικροβιολογία, έχει δημοσιεύσει πολλά μυθιστορήματα, ποιήματα και θεατρικά έργα. Επίσης έχει σημαντική συνεισφορά σε παιδικά περιοδικά. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο VBZ, της εκδοτικής εταιρείας του Μπόσκο Ζατεζάλο.
Αναφορές
Κατηγορία:Βόσνιοι συγγραφείς
Παίγνιδια με σκοπό
Πρόκειται για κλάδο της πληροφορικής που άπτεται των πεδίων της κοινωνικής πληροφορικης  (social computing), της εκπαίδευσης μηχανών (machine learning) και της ανθρώπινης ψυχολογίας. Αντί όμως να χρησιμοποιούνται πολύπλοκοι αλγόριθμοι Τεχνητής Νοημοσύνης για εκπάιδευση μηχανών χρησιμοποιείται η ανάγκη του ανθρώπου για διασκέδαση. Τα παίγνια με σκοπό χρησιμοποιούνται για διεργασίες οι οποίες είναι ιδιαίτερα έυκολες για τους ανθρώπους αλλά ιδιαίτερα δύσκολες για τους υπολογίστε. Ετσι για παραδειγμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα Π.Μ.Σ για να γίνει αναγνώριση εικόνας ή κάποιου τραγουδιού κάτι δηλαδή το οποίο είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τις υπιλογιστικές μηχανές μπορεί να θεωρηθεί παιγνίδι για τον άνθρωπο. Για να μπορέσει να υπάρξει επιτυχία σ' αυτήν την διαδικασία θα πρέπει να υπάρχουν 3 προϋποθέσεις 1) Αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που να μπορεί να συνδεθεί στο Διαδίκτυο 2) Συγκεκριμένες διεργασίες που είναι δύσκολες για τους υπολογιστές να μπορούν να εκτελεστούν εύκολα από ανθρώπους 3) Ικανός Αριθμός ατόμων που θα μπορεί να σπαταλήσει χρόνο για παιγνίδι στον υπόλογιστή
ΠΜΣ που συμφωνούν στο εξαγόμενο
Στα παιγνίδια αυτά οι 2 παίκτες για να κερδίσουν πρέπει να συμφωνήσουν στο εξαγόμενο. Αν για παράδειγμα η εικόνα που παρουσιάζεται στους παίκτες μεταξύ άλλων περιέχει και σκύλο, τότε οι 2 συμπαίκτες θα πρέπει να δώσουν σε κάποια χρονική στιγμή (όχι απαραίτητα την ίδια) τη λέξη σκύλος.
ΠΜΣ που συμφωνούν στο εισαγόμενο
Σε αντίθεση με την πρώτη κατηγορία όπου οι παίκτες πρέπει να συμφωνήσουν στο εξαγόμενο εδώ οι παίκτες πρέπει να συμφωνήσουν αν τους έχει δοθεί ή όχι τό ίδιο εισαγόμενο. Ετσι για παράδειγμα αν δοθεί στους παίκτες ένα τραγούδι τότε οι παίκτες πρέπει να συμφωνήσουν χρησιμοποιώντας μια σειρά απο εξαγομενα για το αν έχουν το ίδιο ή διαφορετικό τραγούδι.
Πτέρη Αιγιαλείας
thumb|260px|Η Πτέρη στο χάρτη. Η Πτέρη (ή Φτέρη) είναι ορεινό χωριό της Επαρχίας Αιγιαλείας του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά περιλαμβάνει, εκτός από την Πτέρη (έδρα του διαμερίσματος), και τους οικισμούς Κάτω Πτέρη (που είναι το κεντρικό χωριό), Άγιο Ανδρέα, Άγιο Παντελεήμονα, Αχλαδιά και Μπουφούσκια. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 4 κατοίκους ενώ συνολικά η πρώην ομώνυμη κοινότητα 466 κατοίκους.
Τοποθεσία
Χωροθετείται στην ανατολική πλευρά του όρους Κλωκός σε απόσταση 20 οδικών χλμ. νοτίως του Αιγίου (11 χλμ. σε ευθεία γραμμή).
Ο οικισμός αναπτύσσεται σε υψόμετρο περίπου 1.100 μέτρα. Εν γένει, ο οικισμός ακολουθεί το πρότυπο ανάπτυξης όσων οικισμών της ελληνικής ενδοχώρας δημιουργήθηκαν μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (Καλογεράς 2001:109). Χωροθετείται σε απόκρημνη πλαγία που παρέχει ασφάλεια αλλά και επαρκείς συνθήκες διαβίωσης (ανατολικός προσανατολισμός, πόσιμο νερό, μικρή αναλογικά απόσταση από καλλιεργήσιμα υψίπεδα και στέρεο έδαφος σε μια κατολισθήσιμη ευρύτερη περιοχή). Η Πτέρη συνιστούσε απομονωμένο και δύσβατο οικισμό (Παπαγεωργίου 1968:40, Αλεξανδρόπουλος 1919), στοιχείο που ενίσχυε τη δυνατότητα διαβίωσης σχετικά ανεπηρέαστης από την εκάστοτε εξουσία. Παρείχε δε εποπτεία των πεδινών περιοχών (Αλεξανδρόπουλος 1919:36) καθώς και έναν αριθμό γεωλογικών διαμορφώσεων στην ευρύτερη περιοχή που μπορούσαν να, και χρησιμοποιούνταν ως κρυψώνες και ακροπόλεις (Αλεξανδρόπουλος 1919:37-38). Εξαιτίας της δυσκολίας πρόσβασης επιλέχθηκε από τον Α. Λόντο ως τοποθεσία εγκατάστασης του νοσοκομείου (Παπαγεωργίου 1968:40).
Ιστορία
Η πρώτη καταγραφή του οικισμού εντοπίζεται στο Ενετικό κτηματολόγιο του 1700. (Παπαγεωργίου 1968:13-14). Σύμφωνα με την ενετική απογραφή, η Φτέρη θεωρούνταν κεφαλοχώρι καθώς αριθμούσε 262 κατοίκους (145 η κοινότητα Φτέρης, 16 άτομα ο Αχλαδιάς, 26 η Σέλισσα, 2 η Άνω Μπουφούσκια, 47 το Πυργάκι και 31 ο Παντελεήμονας) τη στιγμή που η επαρχία Αιγιαλείας είχε περίπου 4.000 κατοίκους. (Ανώνυμος 2008)
Κατά το έτος 1901 η Πτέρη μαζί με τον Αχλαδιά αριθμούσε 573 κατοίκους ενώ το 1930 στο σύνολο της περιοχής (Πτέρη και όλες οι χειμερινές εγκαταστάσεις) απογράφηκαν 1.016 άτομα (Παπαγεωργίου 1968:67). Το έτος 1934 το χωριό αποτελούνταν από 150 σπίτια. Το διάστημα 1950 έως 2001, βάσει των απογραφών της ΕΣΥΕ, ο πληθυσμός των έξι οικισμών του τοπικού διαμερίσματος μειώθηκε από 1.070 σε 618 κατοίκους (μεταβολή -42,2%) από τους οποίους περισσότεροι από τους μισούς δεν είναι οικονομικά ενεργοί.
Ο Αλεξανδρόπουλος (1919) υποστηρίζει ότι, λίγες ημέρες πριν τη συνέλευση της Βοστίτσας, ο Παπαφλέσσας είχε οργανώσει σύσκεψη με τους προκρίτους του Αιγί­ου στο ναό του Αγίου Γεωργίου Πτέρης όπου λήφθηκε η απόφαση για την έναρξη της ελληνικής επανάστασης.
Ο οικισμός καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρπόληση το έτος 1821 κατά την πορεία του Μουσταφάμπεη προς τα Καλάβρυτα (Παπαγεωργίου 1968:31). Εκ νέου, καταστράφηκε το έτος 1862. Ως συνέπεια της αναρχίας που επακολούθησε την εκθρόνιση του Όθωνα, οι κάτοικοι της Πτέρης αποψίλωσαν μαζικά τα δάση της περιοχής για την απόκτηση αγρών, τις περισσότερες φορές ακατάλληλων. Ως αποτέλεσμα, τα νερά της βροχής δημιούργησαν καταστροφικούς χείμαρρους που παρέσυραν μεγάλο μέρος του οικισμού (Αλεξανδρόπουλος 1919:39). Η αποκατάσταση του δάσους και η αναστήλωση του οικισμού κατέστη δυνατή μετά από το 1904 με όχημα τον τότε ιδρυθέντα Φιλοδασικό Σύλλογο Φτέρης. (Αλεξανδρόπουλος και Ανώνυμος 2008)
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το χωριό καταστράφηκε και πάλι συνέπεια πυρπολήσεων από τα Γερμανικά και Ιταλικά στρατεύματα, (3-7 Σεπτεμβρίου 1942 και 17/12/1942, Παπαγεωργίου 1968:67).
Το 1950 κατασκευάζεται ο δρόμος που συνδέει το χωριό με το Αίγιο και αρχίζει η ανοικοδόμηση του.
Το έτος 1960 ο οικισμός αποκτά σχέδιο πόλης. Ενώ γίνεται προσπάθεια να διατηρηθεί η υπάρχουσα διάταξη του οικισμού, το σχέδιο χαρακτηριζόταν από σημαντική φορμαλιστική επιρροή, και κατέστη ανεφάρμοστο - παρά την τροποποίηση του τρία χρόνια αργότερα - με συνέπεια εντέλει να καταργηθεί.
Μέρος του οικιστικού αποθέματος καταστράφηκε και πάλι σχετικά πρόσφατα, με τις πυρκαγιές του 2007.
Οικονομική και κοινωνική ζωή
Η περιοχή έχει άμεση οικονομική - εργασιακή, κοινωνική, συγκοινωνιακή, διοικητική, θρησκευτική, κ.λ.π. σχέση με την παραλιακή περιοχή του Αιγίου, λόγω θέσης, ευκολότερης προσέγγισης και άλλων κοινωνικό-οικονομικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί από παλιά.
Στη διάρκεια του Κ’ αιώνα ο οικισμός της Πτέρης κατοικούταν μόνο κατά τη θερινή περίοδο. Ο Παπαγεωργίου ωστόσο (1968:15-16), εξιστορώντας μια βεντέτα του 1720, αναφέρει ότι ο φόνος έλαβε χώρα στον οικισμό «μια χειμωνιάτικη βραδιά». Δεδομένου ότι οι επιμέρους αναφορές κάνουν λόγο για παράνομες καλλιέργειες την προ της Ελληνικής επανάστασης περίοδο καθώς και για αγορές καλλιεργειών σε χαμηλότερο υψόμετρο και την ίδρυση των χειμαδιών, κυρίως τη δεκαετία του 1820 (Παπαγεωργίου 1968:59, 61, 69, Αλεξανδρόπουλος 1919), πιθανολογείται ότι η εγκατάλειψη του οικισμού κατά τους χειμερινούς μήνες πραγματοποιήθηκε τον ΙΘ’ Αιώνα. Ο Αλεξανδρόπουλος αναφέρει (1919:54) ότι η κύρια διαχείμαση στους πεδινότερους οικισμούς πραγματοποιήθηκε μετά την επέκταση της σταφιδοκαλλιέργειας, ήτοι μετά το 1840.
Σύμφωνα με βιβλιογραφικές πηγές, στη περιοχή Αχλαδιά φυτεύθησαν σταφιδάμπελα κατά την περίοδο της επανακαλλιέργειας (1856-57) ενώ στη θέση Μπουφούσκια καλλιεργούνταν βαμβάκια.
Στο διάστημα του Μεσοπολέμου η Πτέρη αναδείχτηκε σε εξέχον τουριστικό θέρετρο, με τρία ορεινά ξενοδοχεία και υψηλό κόστος ζωής (Χατζόπουλος 1934:40). Σύμφωνα με την ίδια αναφορά, δεν υπήρχε αξιόλογη τοπική γεωργική παραγωγή και το χωριό εφοδιαζόταν με κηπευτικά από τα πεδινά. Τον τουριστικό χαρακτήρα επανέκτησε και στα νεώτερα χρόνια, μετά τον πόλεμο, «λόγω του πολύ καλού κλίματός της το οποίο προτιμούσαν αρκετοί ασθενείς για τη θεραπεία τους» (Ανώνυμος 2008). Στο βιβλίο του Παπαγεωργίου (1968:3) άλλωστε, η Πτέρη αναφέρεται ως «τουριστικό χωριό με πανελλήνια φήμη». Το υφιστάμενο και σήμερα ξενοδοχείο της Πτέρης ανηγέρθη το 1954.
Πολεοδομική οργάνωση
Ο οικισμός ακολουθεί μια χαλαρή δομή με ανεξάρτητες οικοδομές, χωρίς συμπαγή πυρήνα, ακολουθώντας την κατεύθυνση των ισοϋψών και καταλαμβάνοντας τα ενδιάμεσα τμήματα με τις ομαλότερες κλίσεις. Υπάρχει (και υπήρχε) ένα κύριος δρόμος με δύο ή τρεις παράλληλους και η διασύνδεση μεταξύ τους γίνεται με πολύ στενά μονοπάτια ή σκάλες ανάμεσα στα σπίτια. Η ρυμοτομία του οικισμού ακολουθεί τις πιο ομαλές κλίσεις με κατεύθυνση προς το Νότο ενώ τα Ανατολικά και Δυτικά του όρια καθορίζονται από φυσικά εμπόδια (χαράδρα στα Α, απότομες κλίσεις προς Δ). Εντοπίζεται επίσης μια κεντρική πλατεία, η ύπαρξη της οποίας μπορεί με ασφάλεια να θεωρείται δεδομένη τουλάχιστον από το 1836, έτος που φυτεύτηκε ο μέχρι σήμερα σωζόμενος πλάτανος.
Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική
Βιβλιογραφική αναφορά για τα «παλιά» σπίτια της Πτέρης εντοπίζεται στο έργο του Παπαγεωργίου (1968). Η περιγραφή ακολουθεί:
Επιπλέον περιγραφές απαντώνται στην ηλεκτρονική σελίδα του δήμου Αιγίου. (Ανώνυμος, 2008). Σύμφωνα με την πηγή,
Το μοναδικό σωζόμενο με σχετική αρτιότητα κτήριο είναι το παλαιό πέτρινο δημοτικό σχολείο, που βρίσκεται λίγο χαμηλότερα του αμαξιτού δρόμου που διέρχεται μέσα από το χωριό, αν και υφίστανται όμως αρκετά υπολείμματα άλλων σπιτιών, καθώς και τμήματα ενσωματωμένα σε νεότερες κατασκευές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Επιχείρημα από την ηθική
Τo επιχείρημα από την ηθική είναι επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού. Σύμφωνα με αυτό, η ύπαρξη των κοινών ηθικών στοιχείων στην ανθρωπότητα εξηγείται καλύτερα με την ύπαρξη του Θεού. Στην αρχική του μορφή, το επιχείρημα αποτελούσε μια απόπειρα να για να τεκμηριωθεί η ύπαρξη του Θεού. Έχει πάρει διάφορες μορφές κατά τη διάρκεια της ιστορίας και στην σημερινή του μορφή, οι υπερασπιστές του υποστηρίζουν πως είναι μια ένδειξη για την ύπαρξη κάποιου Θεού. Οι συνηθισμένες μορφές κριτικής του επιχειρήματος ειναι πως η ηθική ειναι υποκειμενική ή/και πως υπάρχουν καλύτεροι τρόποι για να εξηγηθεί το φαινόμενο της ηθικής.
Η γενική μορφή του επιχειρήματος
Ο καθηγητής φιλοσοφίας C. Stephen Evans περιγράφει την βασική μορφή του επιχειρήματος ως εξής:
Οι ρίζες του επιχειρήματος αυτού μπορούν να πρωτοεντοπιστούν στον Θωμά τον Ακινάτη, ενώ την πιο γνωστή εκδοχή του την έχει προσφέρει ο Ιμμανουήλ Καντ, ο οποίος είχε απορρίψει τα υπόλοιπα επιχειρήματα για την ύπαρξη του Θεού. Ωστόσο, συμφωνα με τον Καντ, το συγκεκριμένο επιχείρημα της ηθικής, επαρκούσε για να τεκμηριώσει την ύπαρξη του θεού.
Εκδοχές
Στο έργο του Κριτική του Καθαρού Λόγου ο Ιμμανουέλ Καντ έγραψε πως δεν υπάρχει επιτυχημένο επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού, ωστόσο η ύπαρξη της ηθικής προϋποθέτει την ύπαρξη του Θεού. Αντί να αποδείξει την ύπαρξη του Θεού, ο Καντ επιχείρησε να δείξει πως όλες οι ηθικές σκέψεις απαιτούν την ύπαρξή Του. Υποστήριξε πως οι άνθρωποι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν «summum bonum» (λατ.: υπέρτατη ευτυχία), επειδή δεν μπορούν να διασφαλίσουν ότι η αρετή οδηγεί στην ευτυχία, άρα πρέπει να υπάρχει μια ανώτερη δύναμη η οποία να δημιουργεί μια μεταθανάτια ζωή, όπου η αρετή ανταμείβεται με ευτυχία.
Ο φιλόσοφος G. H. R. Parkinson σημειώνει μια συχνή ένσταση σχετικά με το επιχείρημα του Καντ: Το τι πρέπει να γίνει, δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι μπορεί να γίνει. Επιπλέον, προσθέτει τις διαφορετικές γνώμες γα την ύπαρξη της ηθικής οι οποίες δεν βασίζονται στις υποθέσεις του Καντ, ούτε απαιτούν summum bonum. O Nicholas Everitt ισχυρίζεται πως  η ηθική καθοδήγηση της Βίβλου είναι ανέφικτη. Ισχυρίζεται πως οι δύο προτάσεις του Καντ έχουν ως λογική συνέπεια ότι πρέπει να προσπαθούμε να πλησιάσουμε το απόλυτο καλό, όχι ότι το απόλυτο καλό είναι εφικτό.
Επιχείρημα από αντικειμενινή ηθική αλήθεια
O σκωτσέζος φιλόσοφος W. R. Sorley παρουσίασε το ακόλουθο επιχείρημα:
Επιχείρημα από τη συνείδηση
Σχετικό με το επιχείρημα από την ηθική είναι το επιχείρημα από τη συνείδηση, το οποίο σχετίζεται με τον επίσκοπο του 18ου αιώνα Joseph Butler και τον καρδινάλιο John Henry Newman. Ο Newman εισηγήθηκε πως η συνείδηση, πέραν από το ότι δίνει ηθική καθοδήγηση, μπορεί να χρησιμεύσει ως απόδειξη της αντικειμενικότητας της ηθικής αλήθειας, η οποία πρέπει να υποστηρίζεται από το θείο. Επιχειρηματολόγησε ότι ο συναισθηματισμός δεν μπορεί να αποτελέσει επαρκή εξήγηση για την ηθική, καθώς πολλές φορές οι άνθρωποι πράττουν κατά των συμφερόντων τους. Ο Newman εισηγήθηκε πως για να υπάρχει συνείδηση, σημαίνει πως υπάρχει Θεός.
O βρετανός φιλόσοφος Τζον Λοκ υποστήριξε πως οι ηθικοί κανόνες της κοινωνίας δεν μπορούν να εδραιωθούν στη συνείδηση του ατόμου, γιατί οι διαφορετικές συνειδήσεις θα οδηγήσουν σε αντιφάσεις. Ο Λοκ επίσης σημείωσε πως η συνείδηση επηρεάζεται από την εκπαίδευση, εργασία και συνήθειες της κάθε χώρας. Την κριτική του Τζον Λοκ επαύξησε ο J. L. Mackie, o οποίος επιχειρηματολόγησε πως η συνείδηση πρέπει να θεωρηθεί ως εισαγωγή ιδεών τρίτων ανθρώπων στο μυαλό ενός ανθρώπου. Ο Μάικλ Μάρτιν αμφισβήτησε το επιχείρημα από από τη συνείδηση στη βάση της νατουραλιστικής εξήγησης της συνείδησης, υποστηρίζοντας πως ο νατουραλισμός εξηγεί ικανοποιητικά το ζήτημα της συνείδησης, χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη του Θεού. Χρησιμοποιεί το παράδειγμα της εσωτερίκευσης από τους ανθρώπους κοινωνικών πιέσεων, οι οποίες οδηγούν σε φόβο να κινηθεί κανείς ενάντια στoυς κοινωνικούς κανόνες. Ακόμη και αν μια υπερφυσική αιτία ήταν απαραίτητη, θα μπορούσε να ήταν κάτι πέρα από τον Θεό και πως το επιχείρημα εκ της συνείδησης δεν υποστηρίζει περισσότερο τον μονοθεϊσμό από ότι τον πολυθεϊσμό.
Κριτική του επιχειρήματος
Κριτική δέχεται τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη πρόταση του επιχειρήματος. Η φράση «αντικειμενικά ηθικά δεδομένα» είναι ασαφής. Η πρώτη πρόταση μπορεί να απορριφθεί από όσους θεωρούν την ηθική ως υποκειμενική ή και από τους ηθικούς σκεπτικιστές. Η δεύτερη πρόταση μπορεί να απορριφθεί από όσους ισχυρίζονται ότι υπάρχουν καλύτερες εξηγήσεις για την ύπαρξη αντικειμενικής λογικής, οι οποίοι δεν απαιτούν την ύπαρξη Θεού.