cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evergrey
Βιογραφία
Δύο χρόνια αργότερα, το συγκρότημα επέστρεψε στη δισκογραφία με το άλμπουμ "The Storm Within", το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-40 στη Σουηδία, τη Γερμανία και την Ελβετία.
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδικά progressive metal συγκροτήματα Κατηγορία:Σουηδικά power metal συγκροτήματα
Βοεβοδάτο Κιέλτσε
Το Βοεβοδάτο Κιέλτσε (województwo kieleckie) είναι πρώην μονάδα διοικητικής διαίρεσης και τοπικής αυτοδιοίκησης στην Πολωνία. Δημιουργήθηκε αρχικά κατά την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναδημιουργήθηκε εντός των νέων πολωνικών συνόρων μετά την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
1921-1938
Το Βοεβοδάτο Κιέλτσε ήταν μονάδα διοικητικής διαίρεσης και τοπικής αυτοδιοίκησης στην Πολωνία τα έτη 1921-1939. Τότε, κάλυπτε ένα μεγάλο κομμάτι του κεντρικού τμήματος της χώρας, συμπεριλαμβανομένων πόλεων όπως το Ράντομ, η Τσενστοχόβα και το Σοσνόβιετς. Την 1η Απριλίου 1938 άλλαξαν τα σύνορά της.
Μετά την αλλαγή, η έκταση του βοεβοδάτου ήταν 22.204 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με πληθυσμό 2.671.000 κατοίκους. Μεταξύ 1 Απριλίου 1938 - 1 Σεπτεμβρίου 1939 αποτελούνταν από 18 πόβιατ (κομητείες).
Η πρωτεύουσα ήταν το Κιέλτσε. Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 1931, οι μεγαλύτερες πόλεις στο βοεβοδάτο ήταν:
1945-1975
Το Βοεβοδάτο Κιέλτσε ήταν μονάδα διοικητικής διαίρεσης και τοπικής αυτοδιοίκησης στην Πολωνία τα έτη 1945 – 1975. Περιορίστηκε το 1975, με τμήματα της επικράτειάς του να πηγαίνουν στο Βοεβοδάτο Ράντομ και μερικά στο Βοεβοδάτο Ταρνόμπζεγκ.
Πρωτεύουσα: Κιέλτσε
1975-1998
Στα έτη 1975–1998, αντικαταστάθηκε από το Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού.
Πρωτεύουσα: Κιέλτσε
Πηγές
Βοεβοδατο Κιελτσε Κατηγορία:Πρώην βοεβοδάτα της Πολωνίας (1945–1975) Κατηγορία:Πρώην βοεβοδάτα της Πολωνίας (1975–1998) Κατηγορία:Ιστορία του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας
1361
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1361 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Απημοσύνη
Στην ελληνική μυθολογία η Απημοσύνη ήταν κόρη του βασιλιά της Κρήτης Κατρέως και εγγονή του Μίνωα και της Πασιφάης. Αδέλφια της Απημοσύνης ήταν οι Αερόπη, Κλυμένη και Αλθαιμένης.
Μυθολογία
Ο Κατρέας είχε λάβει χρησμό που έλεγε ότι θα πέθαινε από το χέρι ενός παιδιού του. Τον χρησμό αυτό δεν τον φανέρωσε στα παιδιά του, αλλά έτυχε και τον πληροφορήθηκαν ο Αλθαιμένης και η Απημοσύνη, οπότε με δική τους πρωτοβουλία έφυγαν από την Κρήτη και εγκαταστάθηκαν στη Ρόδο, όπου ίδρυσαν την πόλη Κρητηνία. Ο Ερμής είδε και ερωτεύτηκε την Απημοσύνη, αλλά εκείνη τον απέφυγε, καθώς ήταν πιο γρήγορη από αυτόν. Έτσι ο Ερμής έστρωσε στο δρόμο γδαρμένα δέρματα. Η Απημοσύνη σκόνταψε σε ένα από αυτά, έπεσε και έτσι ο Ερμής την έπιασε και τη βίασε. Η Απημοσύνη το είπε στον αδελφό της, αλλά ο Αλθαιμένης, νομίζοντας ότι ήταν κάποια δικαιολογία, την σκότωσε με κλωτσιές.
Βιβλιογραφία
Απημοσυνη
Ζαρτόνκ
Το Ζαρτόνκ (αρμενικά: Զարթոնք) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,252 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Αλθαιμένης
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Αλθαιμένης ήταν ο μοναδικός γιος του βασιλιά της Κρήτης Κατρέως και εγγονός του Μίνωα και της Πασιφάης, αδελφές του ήταν η Αερόπη, η Κλυμένη και η Απημοσύνη. Ο Αλθαιμένης σκότωσε τον πατέρα του χωρίς να γνωρίζει ποιος είναι εκπληρώνοντας χρησμό που είχε πάρει ο ίδιος ο Κατρέας. Τις πληροφορίες σχετικά με τον Αλθαιμένη τις γνωρίζουμε από πηγές που παρέχουν ο Διόδωρος Σικελιώτης και η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου. Σύμφωνα με τον Διόδωρο ο Αλθαιμένης πήρε χρησμό ότι θα σκοτώσει ο ίδιος τον πατέρα του, με πολλούς οπαδούς του μετανάστευσε στην Ρόδο όπου ίδρυσε στο υψηλότερο όρος Αττάβυρος το ιερό του Αττάβυρου Διός και παραλιακά μια πόλη την Κρητηνία που είναι σήμερα βυθισμένη. Πολλά χρόνια αργότερα ο υπέργηρος Κατρέας έφτασε στην Ρόδο αναζητώντας τον γιο του για να του παραδώσει τον θρόνο, ο Αλθαιμένης τον πέρασε για πειρατή και τον σκότωσε με ένα ακόντιο. Ο Αλθαιμένης έμαθε ότι σκότωσε τον ίδιο τον πατέρα του όπως είχε πεί ο χρησμός και πέθανε από την λύπη του, οι κάτοικοι της Ρόδου τον λάτρεψαν σαν τοπικό ήρωα.
Πηγές
Αλθαιμενης
Α.Ο. Απόλλων Αρχαίας Κορίνθου
Ο Αθλητικός Όμιλος Απόλλων Αρχαίας Κορίνθου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην Αρχαία Κόρινθο, στο νομό Κορινθίας. Επίσημο έτος ίδρυσής της είναι το 1991 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για άρρενες αθλητές όλων των ηλικιακών ομάδων.
Ιστορική αναδρομή
Το 2011 ο Απόλλων συνενώθηκε με τον Πανιώνιο Κορίνθου, έτερο σύλλογο της περιοχής.
Την περίοδο 2011-12 ο σύλλογος ανήλθε στην Α1 Κατηγορία Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α.Κ., τερματίζοντας στην 4η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, ο Απόλλων στέφθηκε αήττητος Πρωταθλητής της κατηγορίας, λαμβάνοντας για πρώτη φορά στην ιστορία του εισιτήριο για τις εθνικές κατηγορίες.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Απόλλων Αρχαίας Κορίνθου διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο Νότου. Έχοντας συγκεντρώσει 16 νίκες και 8 ήττες, κατέλαβε την 4η θέση της τελικής βαθμολογίας παραμένοντας βάσει προκήρυξης στην ίδια κατηγορία το επόμενο φθινόπωρο. Ακολούθως διαγωνίστηκε σε αγώνα κατάταξης εναντίον του Εργοτέλη Ηρακλείου, ομάδας που κατέκτησε την αντίστοιχη θέση του άλλου Ομίλου Νότου, επικρατώντας με σκορ 70-65.
Ως έδρα ο σύλλογος χρησιμοποιεί το Κλειστό Γυμναστήριο Κορίνθου. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Φώτης Φόρτης, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Αύγουστο του 2013 ο Κώστας Οικονομάκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κορινθίας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1991 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1991
Ασφάλεια στο διαδίκτυο
H ασφάλεια στο Διαδίκτυο ή η διαδικτυακή ασφάλεια είναι η γνώση των κινδύνων προσωπικής ασφάλειας και ασφάλειας του χρήστη σε ιδιωτικές πληροφορίες και περιουσίες που σχετίζονται με τη χρήση του Διαδικτύου και την αυτοπροστασία από το ηλεκτρονικό έγκλημα.
Δεδομένου ότι ο αριθμός των χρηστών του Διαδικτύου συνεχίζει να αυξάνεται παγκοσμίως, διαδικτυακοί οργανισμοί, κυβερνήσεις και οι οργανισμοί εξέφρασαν ανησυχίες για την ασφάλεια των παιδιών που χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο. Η Ημέρα Ασφαλέστερου Διαδικτύου γιορτάζεται παγκοσμίως τον Φεβρουάριο για να ευαισθητοποιήσει την ασφάλεια στο Διαδίκτυο Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η καμπάνια <<Get Safe Online>> έχει λάβει χορηγίες από την κυβερνητική υπηρεσία Serious Organized Crime Agency (SOCA) και τις μεγάλες εταιρείες του Διαδικτύου όπως η Microsoft και το eBay. :
Ασφάλεια πληροφοριών
Οι ευαίσθητες πληροφορίες όπως οι προσωπικές και η ταυτότητα του χρήστη, οι κωδικοί πρόσβασης συνδέονται συχνά με προσωπικά είδη (π.χ. τραπεζικοί λογαριασμοί) και με την ιδιωτική τους ζωή και ενδέχεται να παρουσιάζουν ανησυχία σχετικά με την ασφάλεια των χρηστών εάν διαρρεύσουν. Η μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση και η χρήση ιδιωτικών πληροφοριών μπορεί να έχει ως συνέπεια την κλοπή ταυτότητας, καθώς και την κλοπή ιδιοκτησίας. Κοινές αιτίες παραβιάσεων της ασφάλειας των πληροφοριών περιλαμβάνουν:
Ηλεκτρονικό ψάρεμα
Το ηλεκτρονικό "ψάρεμα" είναι ένας τύπος απάτης στον οποίο οι απατεώνες εμφανίζονται με ψεύτικα στοιχεία για την απόκτηση ιδιωτικών πληροφοριών, όπως κωδικών πρόσβασης, πληροφοριών πιστωτικών καρτών κ.λπ. μέσω του διαδικτύου. Το ηλεκτρονικό "ψάρεμα" (phishing) συμβαίνει συχνά μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και άμεσων μηνυμάτων και μπορεί να περιέχει συνδέσμους σε ιστότοπους που κατευθύνουν τον χρήστη να εισαγάγει τις προσωπικές του πληροφορίες. Αυτές οι ψεύτικες ιστοσελίδες είναι συχνά σχεδιασμένες ώστε να φαίνονται όμοιοι με τους νόμιμους ομολόγους τους, για να αποφεύγεται η υποψία από τον χρήστη.
Διαδικτυακές απάτες
Πρόκειται για προγράμματα που εξαπατούν τον χρήστη με διάφορους τρόπους, προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν πληροφορίες του χρήστη. Οι απάτες στο Διαδίκτυο προσπαθούν να εξαπατήσουν το θύμα με πράγματα της προσωπικής ιδιοκτησίας παρά με προσωπικές πληροφορίες μέσω ψευδών υποσχέσεων, τεχνάσματα εμπιστοσύνης και πολλά άλλα.
Κακόβουλο λογισμικό
Το κακόβουλο λογισμικό, ιδιαίτερα το λογισμικό υποκλοπής spyware , είναι κακόβουλο λογισμικό που μεταμφιέζεται ως λογισμικό που έχει σχεδιαστεί για τη συλλογή και τη μετάδοση ιδιωτικών πληροφοριών, όπως κωδικών πρόσβασης, χωρίς τη συγκατάθεση ή τη γνώση του χρήστη. Συχνά διανέμεται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, από ανεπίσημες τοποθεσίες. Το κακόβουλο λογισμικό είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα προβλήματα ασφαλείας, καθώς συχνά είναι αδύνατο να προσδιοριστεί εάν ένα αρχείο έχει μολυνθεί, ακόμα και αν είναι ασφαλής η πηγή του αρχείου.
Cyberstalking
[Cyberstalking] είναι η χρήση του Διαδικτύου ή άλλων ηλεκτρονικών μέσων για την καταδίωξη ή την παρενόχληση ενός ατόμου, μιας ομάδας ατόμων ή ενός οργανισμού. Μπορεί να περιλαμβάνει ψευδείς καταγγελίες ή δηλώσεις (δυσφήμηση), παρακολούθηση, απειλές, κλοπή ταυτότητας, βλάβη δεδομένων ή εξοπλισμού, προσβολή ανηλίκων για σεξ ή συλλογή πληροφοριών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παρενόχληση. Σύμφωνα με μελέτη που έγινε από τους Baum et al. (2009), ο ρυθμός επίθεσης μέσω ηλεκτρονικών μέσων, όπως το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή η ανταλλαγή άμεσων μηνυμάτων, ήταν πάνω από ένα στα τέσσερα από όλα τα θύματα καταδίωξης στη μελέτη.
Αστείο / προσβλητικό περιεχόμενο
Διάφοροι ιστότοποι στο Διαδίκτυο περιέχουν υλικό που κάποιοι θεωρούν προσβλητικό, δυσάρεστο ή ρητό, το οποίο συχνά δεν μπορεί να είναι από τις προτιμήσεις του χρήστη. Τέτοιες ιστοσελίδες μπορεί να περιλαμβάνουν το διαδίκτυο, ιστοσελίδες σοκ , ομιλία μίσους ή άλλο φλεγμονώδες περιεχόμενο. Ένα τέτοιο περιεχόμενο μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους, όπως οι αναδυόμενες διαφημίσεις και οι ανυποψίαστοι σύνδεσμοι.
Sextortion
Sextortion, ειδικά μέσω κάμερας, είναι μια ανησυχία, ειδικά για εκείνους που χρησιμοποιούν webcams για φλερτ και cybersex. Συχνά γίνεται όταν κάποιο άτομο προσελκύει ένα ελκυστικό άτομο με την έναρξη επικοινωνίας σεξουαλικής φύσης με το θύμα. Το θύμα στη συνέχεια πείθει να ξετυλίξει μπροστά από μια κάμερα και μπορεί επίσης να πειστεί να εμπλακεί σε σεξουαλική συμπεριφορά, όπως ο αυνανισμός. Το βίντεο καταγράφεται από τους εγκληματίες του κυβερνοχώρου, οι οποίοι αποκαλύπτουν έπειτα την αληθινή τους πρόθεση και απαιτούν χρήματα ή άλλες υπηρεσίες (όπως σαφέστερες εικόνες του θύματος σε περιπτώσεις διαδικτυακής θήρευσης ), απειλώντας να δημοσιοποιήσουν το βίντεο και να το στείλουν στα μέλη της οικογένειας φίλους του θύματος εάν δεν συμμορφώνονται. Ένα βίντεο που επισημαίνει τους κινδύνους της σεξουαλικής πράξης απελευθερώθηκε από την Εθνική Υπηρεσία Εγκλήματος στο Ηνωμένο Βασίλειο για να εκπαιδεύσει τους ανθρώπους, ειδικά δεδομένου ότι ο εκβιασμός σεξουαλικού χαρακτήρα μπορεί να προκαλέσει ταπείνωση σε επαρκή έκταση για να αναγκάσει το θύμα να πάρει το δικό του ζωής, εκτός από άλλες προσπάθειες για την εκπαίδευση του κοινού σχετικά με τους κινδύνους της σεξουαλικής κακοποίησης.
Σεσίλ Ωμπρί
Η Αν Τζοσέ Μάντελαϊν Ενριέτ Μπέναρντ ή Σεσίλ Ωμπρί (3 Αυγούστου 1928 - 19 Ιουλίου 2010) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός, συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Η Ωμπρί ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια. Σε ηλικία 20 ετών, είχε υπογράψει συμβόλου με την 20th Century Fox. Η πρώτη της μεγάλη ερμηνεία ήταν με την ταινία του Ανρί Ζορζ Κλουζό, manon (1949), η οποία κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Αυτό της έδωσε την ευκαιρία να παίξει με τον Τάιρον Πάουερ και τον Όρσον Γουέλς στη ταινία "Αίμα στο Σινικό Τείχος" (The Black Rose - 1950) του Χένρι Χάθαγουέι. Η επόμενη μεγάλη της επιτυχία ήταν στην ταινία "Bluebeard" (1951) του Κριστιάν-Ζακ, μία από τις πρώτες έγχρωμες ταινίες Γαλλικής παραγωγής. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ήταν μια σταρ του Χόλιγουντ, υπoγράφοντας συμβόλαιο με την Fox, εμφανίζοντας τακτικά σε γαλλικά περιοδικά αποτελώντας πρότυπο της γαλλο-αμερικανικής θηλυκότητας.
Η καριέρα της στο κινηματογράφο διακόπηκε σύντομα, μετά από τον μυστικό εξαετή γάμο της με τον Σι Μπραχίμ Ελ Γκλάουι, τον μεγαλύτερο γιος του πασά του Μαρακές. Ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το σινεμά το 1959, υποστηρίζοντας ότι είχε μόνο απολαύσει τον κινηματογράφο για ταξίδια που έκανε. Συνέχισε την καριέρα της ως συγγραφέας και σεναριογράφος παιδικών τηλεοπτικών σειρών με μεγάλη επιτυχία.
Η πρώτη τηλεοπτική σειρά που έκανε ήταν το "poly" (1961), και μετά το "Belle et Sébastien", έχοντας και τα δύο μεγάλη επιτυχία. Ο πρωταγωνιστής και στις δύο σειρές ήταν ο γιο της, Μεχντί Ελ Γκλάουι.
Στις 19 Ιουλίου 2010, η Ωμπρί πέθανε από καρκίνο στους πνεύμονες σε ηλικία 81 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Εθνική Ελλάδας (άρση βαρών ανδρών)
Η Εθνική ομάδα ανδρών της άρσης βαρών Ελλάδας είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ελληνικές ομάδες στον παγκόσμιο χώρο. Έχει σημειώσει μεγάλες επιτυχίες έχοντας κατακτήσει 255 μετάλλια σε Ολυμπιάδες, παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Οι Έλληνες αρσιβαρίστες από το 1990 και μετά υπήρξαν από τους κορυφαίους παγκοσμίως. Σήμερα η ελληνική ομάδα βρίσκεται σε ανασύνταξη μετά την αποχώρηση των κορυφαίων αρσιβαριστών και το σκάνδαλο ντόπινγκ που έπληξε την ομάδα πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο το 2008.
Διακρίσεις
* Αθήνα 1906 Μεσοολυμπιακοί Αγώνες
Μάρκος Λίβιος Δρούσος Κλαυδιανός
Ο Μάρκος Λίβιος Δρούσος Κλαυδιανός, λατιν.: Marcus Livius Drusus Claudianus, (το αργότερο το 93 π.Χ. – 42 π.Χ.) ήταν συγκλητικός και πραίτορας της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Γεννήθηκε με το όνομα Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ, στην οικογένεια των πατρικίων Κλαυδίων Πούλχερ, αλλά υιοθετήθηκε από έναν των Λιβίων Δρούσων ως μικρό παιδί. Η κόρη του Λιβία Δρουσίλλα έγινε σύζυγος τού πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου και ήταν άμεσος πρόγονος των Ιουλίων-Κλαυδίων Αυτοκρατόρων Τιβέριου, Καλιγούλα, Κλαύδιου και Νέρωνα.
Ιστορικό
Ως Πούλχερ, ο Κλαυδιανός ήταν άμεσος απόγονος τού υπάτου και τιμητή Άππιου Κλαύδιου Καίκου μέσω τού γιου του Πόπλιου Κλαύδιου Πούλχερ. Έτσι ο Κλαυδιανός κατάγεται από τον πρώτο Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ, ο οποίος ήταν ύπατος το 212 π.Χ. και του γιου ή εγγονού του Πόπλιου Κλαύδιου Πούλχερ.
Ο ιστοριοδίφης Μπαρτολομέο Μποργκέζι πρότεινε ότι ο βιολογικός του πατέρας θα μπορούσε να ήταν είτε ο Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (στρατιωτικός τριβούνος το έτος 87 π.Χ.), είτε ο Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ (λεγάτος ή πραίτορας το 73 π.Χ.). Και οι δύο αυτοί άνδρες ήταν γιοι τού Γάιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 130 π.Χ.). Ο Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 79 π.Χ.), και ο Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 92 π.Χ.), έχουν προταθεί από τον Ρόναλντ Σάιμ. Η Σούζαν Τρεγκιάρι έχει υποθέσει ότι η μητέρα του μπορεί να ήταν αδελφή του Mάρκου Λίβιου Δρούσου τού τριβούνου, αυτό εξηγεί την υιοθεσία του από τον Δρούσο, αφού ο Δρούσος είχε τουλάχιστον δύο άλλους ανιψιούς, από τους οποίους προτίμησε τον Κλαυδιανό. Υιοθετημένοι πατέρες και γιοι ήταν συχνά στενοί συγγενείς και η υιοθεσία ενός ανιψιού ήταν ιδιαίτερα συχνή στη Ρώμη.
Πρώιμη ζωή
Λίγα είναι γνωστά για τις συνθήκες, που οδήγησαν στην υιοθεσία τού Κλαυδιανού από τον Μάρκο Λίβιο Δρούσο. Ήταν ασυνήθιστα νέος τη στιγμή της υιοθεσίας (πιθανότατα μικρό παιδί, αν όχι βρέφος), καθώς οι περισσότερες άλλες υιοθεσίες στην αρχαία Ρώμη συνέβαιναν με τον υιοθετημένο να είναι ενήλικας. Σύμφωνα με τη σύμβαση, το όνομά του άλλαξε από Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ σε Mάρκος Λίβιος Δρούσος Κλαυδιανός, προς τιμήν τού θετού πατέρα του. Ο Δρούσος μπορεί να ήταν νυμφευμένος με κάποια Σερβιλία εκείνη την εποχή, η οποία έγινε θετή μητέρα τού Κλαυδιανού. Από το τέλος της αδελφής τού θετού πατέρα του, της Λιβίας Δρούσας, πιθανότατα μεγάλωσε μαζί με τα παιδιά της Σερβιλία την Πρεσβύτερη, Γναίο Σερβίλιο Καίπιο, Σερβηλία τη Νεότερη, Πορκία την Πρεσβύτερη και Μ. Π. Κάτωνα στο σπίτι τού Δρούσου. Ο Δρούσος δολοφονήθηκε το 91 π.Χ. και ο Κλαυδιανός πιθανολογείται ότι κληρονόμησε όλη την τεράστια περιουσία του.
Σταδιοδρομία
Ο Κλαυδιανός ήταν πραίτορας της Ρώμης το 50 π.Χ. και προήδρευσε σε μία δικαστική υπόθεση, που υποβλήθηκε στο Lex Scantinia. Ο Καίλιος, γράφοντας στον Κικέρωνα, φαίνεται να βρίσκει την κατάσταση ειρωνική. ,
Το 42 π.Χ. ο Κλαυδιανός κανόνισε η κόρη του Λιβία Δρουσίλλα να παντρευτεί τον συγγενή του Τιβέριο Κλαύδιο Νέρωνα: το ζεύγος έγιναν γονείς του μελλοντικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τιβέριου και του στρατηγού Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου. Ο Κλαυδιανός ήταν άμεσος πρόγονος τριών Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, καθώς ο Δρούσος είχε γιο τον Κλαύδιο, εγγονό τον Καλιγούλα και δισεγγονό τον Νέρωνα.
Το τέλος
Ο Κλαυδιανός έγινε υποστηρικτής τού Βρούτου και τού Κάσιου και ενώθηκε μαζί τους στον πόλεμο κατά τού Οκταβιανού και τού Μάρκου Αντώνιου. Η απόφαση θα είχε σοβαρές συνέπειες για τον ίδιο και για την οικογένεια της Λιβίας. Πολέμησε μαζί με τον Βρούτο και τον Κάσσιο στη μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ. Όταν ο Βρούτος και ο Κάσσιος νικήθηκαν, αυτοκτόνησαν. Ο Κλαυδιανός αυτοκτόνησε στη σκηνή του για να μην συλληφθεί ζωντανός από τους νικητές.
Οικογένεια
Ο Κλαυδιανός νυμφεύτηκε μία από την τάξη των πληβείων, που ονομαζόταν Αλφιδία. Είχαν τουλάχιστον ένα παιδί: τη Λιβία Δρουσίλα (58 π.Χ.–29 μ.Χ.). Η χρήση τού υποκοριστικού "Δρουσίλα" μπορεί να υπονοεί, ότι είχε μία μεγαλύτερη αδερφή. Η σχετικά προχωρημένη ηλικία τού Κλαυδιανού την εποχή τού γάμου του με την Αλφιδία, θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι είχε νυμφευτεί στο παρελθόν.
Υιοθέτησε επίσης ως γιο του τον Mάρκο Λίβιο Δρούσο Λίβο. Αυτή ήταν πιθανώς μία υιοθεσία με διαθήκη. Οι υιοθεσίες αυτού του είδους γινόταν κυρίως, επειδή ένας άνδρας δεν είχε νόμιμους γιους, που θα μπορούσαν να φέρουν το όνομα και την περιουσία του, έτσι αν ο Κλαυδιανός είχε ποτέ γιο, ήταν πιθανόν νεκρός, πριν ο πατέρας του συντάξει τη διαθήκη του.
Υστεροφημία
Ο ποιητής Σέξτος Προπέρτιος [11.1.27], περιέγραψε τη μάχη των Φιλίππων ως civilia busta ή «τάφος πολιτών». Ο συγκλητικός και ιστορικός τού 1ου αι. Aύλος Κρεμούτιος Κόρδος δόξασε τον Βρούτο και τον Κάσσιο στην ιστορία του και περιέγραψε αυτούς, που πολέμησαν δίπλα στους δολοφόνους τού Καίσαρα, ως «τους τελευταίους των Ρωμαίων».
Όταν ο εγγονός του, ο μελλοντικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τιβέριος εόρτασε την ενηλικίωσή του, ο Τιβέριος οργάνωσε δύο αγώνες μονομάχων. Ο ένας έγινε στην Αγορά (Forum) στη μνήμη το;y πατέρα του και το άλλο στο αμφιθέατρο στη μνήμη το;y παππού του Δρούσου Κλαυδιανού.
Ο (ανιψιός τού Τιβέριου) Aυτοκράτορας Κλαύδιος αφιέρωσε μία επιγραφή, για να τιμήσει τον πρόγονό του στο νησί της Σάμου. Αυτή η σωζόμενη επιγραφή στα ελληνικά, χαιρετίζει τον Κλαυδιανό ως την «προέλευση πολλών σπουδαίων και καλών έργων για τον κόσμο» ή «μεγίστων αγαθών αίτιον ... εν τω κόσμω". Ο Κλαύδιος τίμησε επίσης τον Κλαυδιανό με αγάλματα στη Ρώμη.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Η ωραία των Αθηνών
Το Η ωραία των Αθηνών είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1954. Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Νίκος Τσιφόρος, ο οποίος έγραψε και το σενάριο. Η παραγωγή έγινε από τη Φίνος Φιλμ, και πρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος και Γεωργία Βασιλειάδου.
Πλοκή
Για να πετύχει το σχέδιό του, ο Ζάχος στέλνει τον Νότη και τον Κοσμά να μείνουν στο άδειο δωμάτιο της Αριστέας, ώστε να γνωριστούν καλύτερα και να αναπτυχθεί ειδύλλιο. Εντωμεταξύ, οι δυο νέοι, που είναι ήδη ερωτευμένοι με άλλες κοπέλες, προσπαθούν ο ένας να αναγκάσει τον άλλο να πάρει τη μεγάλη απόφαση να πάρει την Αριστέα. Στο τέλος, στήνουν μαζί με τα κορίτσια τους, την Τώνια και την Κλάρα, μια φάρσα στον Ζάχο, που πρέπει να εκπληρώσει κατά γράμμα όλους τους όρους της διαθήκης, ώστε φτάνει τελικά να παντρευτεί αυτός την Αριστέα προκειμένου να κληρονομήσει και να μη διασυρθεί στα μέλη του σωματείου ‘’Πνεύμα και Ηθική’’.
Παρατηρήσεις
Η έμπνευση για την ταινία πηγάζει από τα πρώτα καλλιστεία που διοργάνωσε τότε στην Αθήνα ο Αχιλλέας Μαμάκης. Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο της Γκέλυς Μαυροπούλου.
Βιβλιογραφική πηγή
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Τσιφόρου Κατηγορία:Σενάρια του Νίκου Τσιφόρου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Μουζάκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Φιλελεύθερη Συμμαχία (Δανία)
thumb|right|250px|Το λογότυπο του κόμματος από το 2008 μέχρι το 2019. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία (δαν. Liberal Alliance) είναι ένα φιλελεύθερο κόμμα της Δανίας. Ιδρύθηκε αρχικά ως Νέα Συμμαχία (δαν. Ny Alliance) και ήταν το πρώτο μεγάλο νέο κόμμα μέσα σε μια δεκαετία. Μετά τις εκλογές του 2022, το κόμμα έχει 14 από τις συνολικά 179 έδρες στο Φόλκετινγκ.
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 7 Μαΐου 2007 από τους Νάσερ Καντέρ και Άντερς Σάμιουελσεν, αμφότεροι από το Κοινωνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, και τη Γκίτε Ζέεμπεργκ από το Συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα. Στις εκλογές του 2007, το κόμμα κέρδισε 5 έδρες ενώ, μετά τις εκλογές στράφηκε προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό και την κεντροδεξιά και μετονομάστηκε σε Φιλελεύθερη Συμμαχία. Μετά την αποχώρηση της Ζέεμπεργκ και του Καντέρ, το κόμμα οργανώθηκε εκ νέου υπό τον Σάμιουελσεν και κέρδισε 9 έδρες το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Δανίας Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στη Δανία
Ώρα στην Ιορδανία
Η ώρα στην Ιορδανία είναι η Χειμερινή ώρα Αραβίας (AST) (UTC+03:00), ακολουθώντας έτσι όλο το χρόνο την ίδια ώρα με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.
Από το 1985 έως το 2022 η Ιορδανία χρησιμοποιούσε την ώρα ανατολικής Ευρώπης (UTC+2) τον χειμώνα και την θερινή ώρα (UTC+03:00) το καλοκαίρι. Αυτές οι αλλαγές δεν συμβαίνουν πάντα τον ίδιο καιρό. Η εφαρμογή της θερινής ώρας στην Ιορδανία ξεκινούσε την τελευταία Παρασκευή του Μαρτίου ή την πρώτη Παρασκευή του Απριλίου και τελείωνε την τελευταία Παρασκευή του Οκτωβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιορδανία
1362
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1362 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μονολίθι Κιλκίς
Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μονολίθι Ιωαννίνων
Το Μονολίθι είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 390 μέτρων και απέχει 20χλμ από την πόλη του Κιλκίς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Δήμος Βελβεντού
Ο Δήμος Βελβεντού είναι δήμος του νομού Κοζάνης που συστάθηκε αρχικά με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σερβίων - Βελβεντού. Με το Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, το 2019 ο δήμος επανασυστάθηκε, με την ίδια έκταση. Έδρα του δήμου είναι το ομώνυμο χωριό. Είχε έκταση 126.516 στρέμματα και κατά την απογραφή του 2001 είχε 3.754 κατοίκους.
Ο δήμος περιλαμβάνει 4 δημοτικά διαμερίσματα:
Επανασύσταση δήμου (2019)
Η διάσπαση του δήμου Σερβίων - Βελβεντού αποτελούσε πάγιο αίτημα των κατοίκων του δήμου από την εποχή που εφαρμόστηκε το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έτσι, με τροπολογία που παρουσιάστηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 από το Υπουργείο Εσωτερικών, αποφασίστηκε η διάσπαση του Δήμου, από τον Σεπτέμβριο του 2019 και με την ανάληψη των νέων δημοτικών αρχών που προέκυψαν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2019, σε:Δήμο Σερβίων και Δήμο Βελβεντού με έδρα το Βελβεντό, που περιλαμβάνει μόνο την δημοτική ενότητα Βελβεντού (επανασυστήνεται ουσιαστικά, ο πρώην καποδιστριακός δήμος, με το σχέδιο Κλεισθένης).
Πρώτος δήμαρχος του επανασυσταθέντος δήμου Βελβεντού εξελέγη το 2019 ο Εμμανουήλ Στεργίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Velvendós
Πηνίο
200px|thumb|right|Το σύμβολο του πηνίου Το πηνίο είναι ένα από τα κύρια εξαρτήματα των ηλεκτρικών κυκλωμάτων. Πρόκειται για ένα συρμάτινο τύλιγμα που έχει την ιδιότητα να αναπτύσσει μαγνητικό πεδίο στο εσωτερικό του όταν διαρρέεται από ρεύμα. Οι ιδιότητες των πηνίων και το φαινόμενο της αυτεπαγωγής μελετήθηκαν από τον Αμερικανό φυσικό Τζόζεφ Χένρι το 1823.
Τα χαρακτηριστικά του πηνίου
Το πηνίο μπορεί να είναι κενό εσωτερικά ή να περιέχει κάποιον πυρήνα από σιδηρομαγνητικό υλικό. Χαρακτηριστικό μέγεθος του πηνίου είναι ο συντελεστής αυτεπαγωγής που συμβολίζεται με L και μετριέται σε Ανρί (Henry) προς τιμήν του Αμερικανού φυσικού Τζόζεφ Χένρι (Joseph Henry) που μελέτησε το φαινόμενο της αυτεπαγωγής και τα πηνία.
Η ένταση του μαγνητικού πεδίου που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του πηνίου όταν αυτό διαρρέεται από ρεύμα δίνεται από τη σχέση
όπου n ο αριθμός των σπειρών του πηνίου, l το μήκος του πηνίου, Ι το ρεύμα που το διαρρέει, μ0 η μαγνητική διαπερατότητα του κενού] και μr η σχετική μαγνητική διαπερατότητα του υλικού του πυρήνα (για το κενό, μr=1).
Εφαρμογές των πηνίων
right|200px|thumb|πηνίο με πυρήνα Το πηνίο χρησιμοποιείται στις περισσότερες πρακτικές εφαρμογές του ηλεκτρομαγνητισμού εκμεταλλευόμενο την ιδιότητα του να μετατρέπει την ηλεκτρική ενέργεια σε μαγνητική και το αντίθετο. Έτσι λοιπόν χρησιμοποιείται στις ηλεκτρικές γεννήτριες, στους ηλεκτροκινητήρες, στους μετασχηματιστές, στα εξαρτήματα ρελέ σε ηλεκτρομαγνήτες και ακόμα σε χρονοκυκλώματα, σε φίλτρα και σε ταλαντωτές.
Το πηνίο χρησιμοποιείται σε εφαρμογές που εκμεταλλεύονται το φαινόμενο της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής λόγω της ιδιότητάς του να αναπτύσσει εντονότερη μαγνητική ροή στο εσωτερικό του σε σχέση με έναν απλό βρόχο. Το πηνίο λόγω σχήματος περιλαμβάνει πολλούς βρόχους σε σειρά με αποτέλεσμα η μαγνητική ροή στο εσωτερικό του να είναι πολλαπλή σε σχέση με έναν απλό βρόχο.
Η χρήση του πηνίου σε χρονοκυκλώματα είναι αποτέλεσμα του κανόνα του Λεντζ σύμφωνα με τον οποίο το πηνίο δεν αποκτά ακαριαία μέγιστο ρεύμα όταν συνδεθεί με μία πηγή. Αυτό συμβαίνει γιατί αναπτύσσεται αρχικά τάση από αυτεπαγωγή στα άκρα του, αντίθετη με την φορά της τάσης της πηγής. Αντίστοιχά κατά την εκφόρτιση αναπτύσσει τάση λόγω αυτεπαγωγής και εμποδίζει το ρεύμα του κυκλώματος να μηδενιστεί ακαριαία όταν το κύκλωμα αποσυνδέεται από την πηγή.
Η χρήση του πηνίου ως ηλεκτρονικού φίλτρου οφείλεται στο γεγονός ότι είναι εντελώς αγώγιμο για το συνεχές ρεύμα, ενώ παρουσιάζει σύνθετη αντίσταση στο εναλλασσόμενο που αυξάνει όσο αυξάνεται η συχνότητα του εναλλασσόμενου ρεύματος. Επομένως το πηνίο επιτρέπει την διέλευση των συνεχών ρευμάτων και των ρευμάτων χαμηλών συχνοτήτων αλλά αποκόπτει τα ρεύματα πολύ υψηλών συχνοτήτων. 100px|right|thumb|κύκλωμα LC
Ηλεκτρική ενέργεια που αποθηκεύεται στο πηνίο
Το πηνίο αποθηκεύει ηλεκτρική ενέργεια που δίνεται από τον τύπο, όπου Ι η ένταση ηλεκτρικού ρεύματος που διαρρέει το πηνίο και L ο συντελεστής αυτεπαγωγής του πηνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός Κατηγορία:Ηλεκτρικά εξαρτήματα Κατηγορία:Αποθήκευση ενέργειας
Θέατρα της Αθήνας
Θέατρο Σκοντζόπουλου
Λειτούργησε το 1836 - 1837
Το 1835 ο Αθανάσιος Σκοντζόπουλος, ο πρώτος Έλληνας θεατρώνης, μετασκευάζει ένα ξύλινο παράπηγμα που βρισκόταν στην οδό Αιόλου σε θέατρο, με πλατεία με 12 σειρών, με θεωρεία και με μια τέντα από καραβόπανο για τις βροχερές μέρες. Μια ιδέα για το εσωτερικό του θεάτρου παίρνουμε από την παρακάτω περιγραφή:
Η πρώτη παράσταση δόθηκε στις 24 Μαΐου 1836 με το έργο «Τα Ολύμπια» του διάσημου για την εποχή Μεταστασίου, σε μετάφραση του Ρήγα Φεραίου, από θίασο ερασιτεχνών με αποκλειστικά άντρες ηθοποιούς.
Θέατρο Μπούκουρα
Την πρωτοβουλία για το χτίσιμο του πρώτου χειμερινού θεάτρου στην Αθήνα την είχε ο Ιταλός J. Camillieri ο οποίος κατόρθωσε να του παραχωρηθεί δωρεάν δημόσιο οικόπεδο, στην σημερινή οδό Μενάνδρου (τότε οδός Ηρώδου) για το χτίσιμο του θεάτρου. Ο Cammilieri δεν κατάφερε όμως να βρεί τα απαιτούμενα χρήματα και κηρύχτηκε έκπτωτος το 1839. Την άδεια για οικοδόμηση θεάτρου πήρε τότε ο επίσης Ιταλός Μπαζίλιο Σανσόνι, ο οποίος κατόρθωσε να ολοκληρώσει το θέατρο.
Τα εγκαίνια έγιναν στις 6 Ιανουαρίου του 1840, με την παράσταση της ιταλικής όπερας «Λουτσία ντε Λαμερμούρ» του Γκαετάνο Ντονιτσέττι.
Το 1844 το θέατρο πουλήθηκε στον Ιωάννη Μπούκουρα, (πατέρα της ζωγράφου Ελένης Αλταμούρα) στην ιδιοκτησία του οποίου έμεινε μέχρι το 1898, όταν και κατεδαφίστηκε.
Το εξωτερικό του θεάτρου ήταν πολύ απλό χωρίς διακοσμητικά στοιχεία. Στο μπροστινό μέρος που έβλεπε την οδό Μενάνδου ήταν η κύρια είσοδος και μετά ένας ευρύχωρος προθάλαμος. Στο πλάι του κτιρίου βρισκόταν η στεγασμένη βασιλική είσοδος, το γραφείο του διευθυντή, το ταμείο, και η κατοικία του επιστάτη του θεάτρου. Το εσωτερικό του θεάτρου ήταν μάλλον φτωχικά διακοσμημένο. Η πλατεία του είχε σχήμα πετάλου και 7 σειρές καθισμάτων, με συνολικά 113 θέσεις. Είχε 3 σειρές θεωρείων, εκ των οποίων το πολυτελέστερο βέβαια ήταν το βασιλικό. Η σκηνή ήταν μεγάλη, και είχε αρκετές σκηνογραφίες. Ο φωτισμός δινόταν από έναν πολυέλαιο με λάμπες πετρελαίου και από κεριά που ήταν τοποθετημένα στα χωρίσματα των θεωρείων. Μέχρι το 1888 που θα λειτουργήσει το Δημοτικό θέατρο Αθηνών, το θέατρο του Μπούκουρα ήταν η μόνη χειμερινή θεατρική σκηνή.
Θέατρο Σκορπάρου
Λειτούργησε από το 1871 έως το 1873
Το θέατρο αυτό το έφτιαξε κάποιος Σκορπάρος, (δεν γνωρίζουμε άλλα στοιχεία) στην αδιαμόρφωτη ακόμα πλατεία Ομονοίας, στο οικόπεδο που αργότερα χτίστηκε το ξενοδοχείο «Μπάγκειον». Ήταν ένα προχειροφτιαγμένο ξύλινο οικοδόμημα, και λειτουργούσε μόνο το καλοκαίρι. Η σκηνή του ήταν μικρή και είχε 12 σειρές ξύλινων πάγκων για τους θεατές και μια σειρά υπερυψωμένων θεωρείων στο πλάι. Την καλλιτεχνική διεύθυνση αυτού του θέατρου την ανέλαβε ο Μιχάλης Αρνιωτάκης, που έκανε έναρξη με έναν ιταλικό θίασο οπερέττας. Ο Αρνιωτάκης δεν κατάφερε να έχει εμπορική επιτυχία, κυρίως λόγω του ανταγωνισμού των καφωδείων που βρίσκονταν στις όχθες του Ιλισσού και εγκατέλειψε την προσπάθεια. Για τα επόμενα δυο καλοκαίρια, το θέατρο νοικιαζόταν σε ερασιτεχνικούς θιάσους, που έδιναν μερικές παραστάσεις, κυρίως πατριωτικών δραμάτων. Σε έναν από αυτούς του θιάσους μάλιστα, συμμετείχε και ο ποιητής Γεώργιος Σουρής.
Παριλλίσια θέατρα
Με αυτήν την ονομασία έμειναν γνωστά μια πλειάδα υπαίθριων (θερινών) θεάτρων που δημιουργήθηκαν στις αρχές του 1870 στις όχθες του ποταμού Ιλισσού και κατεδαφίστηκαν την δεκαετία του 1890, όταν έγιναν οι πρώτες ρυμοτομικές αλλαγές στην περιοχή.
Αυτά ήταν:
«Άντρο των Νυμφών»
Λειτούργησε από το 1871 έως το 1895
Το συγκεκριμένο θέατρο – πρώτο στο είδος του – λειτούργησε σαν καφωδείο, το καλοκαίρι του 1871, φέρνοντας μάλιστα μια ορχήστρα τσιγγάνων που ξεσήκωσε το αθηναϊκό κοινό.
Τον επόμενο χρόνο, το 1872, ο ιδιοκτήτης του, το διαρρυθμίζει πρόχειρα σε θέατρο. Η διαρρύθμιση ήταν απλή: περιτείχιση του χώρου με ξύλινες σανίδες, υπερυψωμένη σκηνή και ξύλινοι κινητοί πάγκοι στη σειρά. Τις ανάγκες των θεατών για ποτό ή φαγητό, τις εξυπηρετούσαν πλανόδιοι πωλητές που γύριζαν μέσα στο θέατρο καθώς και ανθοπώλιδες με ματσάκια λουλούδια, που οι αρσενικοί θεατές σκορπούσαν απλόχερα στις Ιταλίδες τραγουδίστριες του θεάτρου. Το θέατρο αυτό, παρέμεινε όλα τα χρόνια, τόπος ψυχαγωγίας για τις λαϊκότερες τάξεις της Αθήνας, προσφέροντας απλοϊκά και φτηνά θεάματα, και δεν μετεξελίχθηκε σε θέατρο ολοκληρωμένων παραστάσεων όπως συνέβη με τα διπλανά του. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, παρουσιάζονταν από τη σκηνή του, παντομίμες και τραγούδια. Από τη σκηνή του, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Αθήνα, τα πυροτεχνήματα.
Το θέατρο σταμάτησε να λειτουργεί το 1895 όταν κατεδαφίστηκαν όλα τα παριλίσσια θέατρα, για να γίνουν ρυμοτομικές αλλαγές στην περιοχή.
Την ατμόσφαιρα στο θέατρο την περιγράφει καλύτερα απ'ολα η πένα του Γιώργου Σουρή, στο σατυρικό ποίημά του Δημόσια θεάματα που δημοσιεύτηκε το 1885:
«Παράδεισος»
Λειτούργησε από το 1873 με αρχική ονομασία Θέατρο των Ιλισσίδων Μουσών και βρισκόταν ακριβώς δίπλα από το «Άντρο των Νυμφών».
Κάθε απόγευμα και για όλη την θερινή περίοδο το πρόγραμμα άρχιζε με τραγούδια από Γάλλους τραγουδιστές (τραγούδια του γαλλικού μουσικού θεάτρου), μετά παρουσιαζόταν μια μικρή κωμωδία, ακροβάτες, και πάλι τραγούδια. Πρώτος ιδιοκτήτης του θεάτρου ήταν ένας παντοπώλης ονομαζόμενος Κωστής. Οι περιγραφές παρουσιάζουν μιαν απλή ξύλινη μάντρα, με θέση για την ορχήστρα που φωτιζόταν με λάμπες πετρελαίου. thumb|left|Η σκηνή του θεάτρου «Παράδεισος», το 1874 και η παριλλίσια περιοχή Το 1881 θα γίνει η πρώτη ανακαίνιση για να ανταποκριθεί καλύτερα στον αυξανόμενο ανταγωνισμό των γύρω θεάτρων. Ο νέος ιδιοκτήτης της μάντρας, θα μεγαλώσει το χώρο της σκηνής, θα χτισει δυο σειρές θεωρείων, θα επιμεληθεί την διακόσμηση του χώρου με περιστύλια, γλάστρες με ψεύτικα άνθη και πυρσούς γκαζιού που έδιναν ένα εορταστικό χρώμα στον χώρο.
«Απόλλων»
Λειτούργησε από το 1872 έως το 1886.
Βρισκόταν απέναντι από το «Άντρο των Νυμφών» στον λεγόμενο «Κήπο του Χατζηδημητρίου». Πράγματι, το θέατρο βρισκόταν μέσα σε έναν πυκνόφυτο, δροσερό κήπο. Άλλα στοιχεία του ήταν η μεγάλη, σκεπασμένη από πάνω στέγη του, διακοσμημένη με αετώματα, η ύπαρξη παρασκηνίων και καμαρινιών, και φυσικά οι συνηθισμένοι ξύλινοι πάγκοι για να κάθονται οι θεατές. Ξεχωριστό στοιχείο του η μεγάλη χωρητικότητα. Πληροφορία του 1882 αναφέρει χωρητικότητα 1000 ατόμων. Από της σκηνής του - τον Αύγουστο του 1882, όπως μας πληροφορεί ο ιστορικός του θεάτρου Νικ. Λάσκαρις, έγινε η αρχή, - σε μια ανεπιτυχή παράσταση ακροβατικών - της μετέπειτα δημοφιλούς συνήθειας της εποχής, του «μαξιλαρώματος». Το θέατρο αυτό, μαζί με τον «Παράδεισο» απευθυνόταν σε ένα πιο εύπορο, μικροαστικό κοινό που ωστόσο αρεσκόταν μόνο σε ελαφρά θεάματα ή ελληνικές κωμωδίες.
Χτίζεται το θέατρο "Ορφέας" στο τέλος της οδού 3ης Σεπτεμβρίου, στη σημερινή πλατεία Βικτωρίας, από τον επιχειρηματία και δημοσιογράφο Γ. Βυθηνά. Η σκηνή ζωγραφισμένη, παρίστανε τον πνιγμό της κυρά-Φροσύνης. Το θέατρο θα ζήσει μόνο μία καλοκαιρινή σεζόν ίσως γιατί ήταν σε απόμερο, σκοτεινό, άθλιο δρόμο αλλά και το ίδιο το θέατρο ήταν κακοφτιαγμένο, με πολλές ελλείψεις.
Θέατρο Ολύμπια. Χτίζεται στη συμβολή των οδών Αμαλίας και Όλγας εκεί που είναι σήμερα το άγαλμα του λόρδου Βύρωνα, από τον ζυθοπώλη Αναστάσιο Τσόχα, σε σχέδια του Ερνστ Τσίλλερ. Το θέατρο ονομάζεται |Ολύμπια" και ήταν πολυτελέστατο για τα μέτρα της εποχής. Είχε ευρύχωρη πλατεία 1.500 θέσεων, στεγασμένα θεωρεία, ιδιαίτερο βασιλικό θεωρείο με το έμβλημα του βασιλιά, συντριβάνια, γλυπτά, εστιατόριο, και βελούδινη "κατάχρυση σκηνή". Κατεδαφίζεται μέσα σε 6 χρόνια, το 1887, για να χτιστεί το μέγαρο του Ζαππείου. Την ίδια χρονιά επίσης, ο επιχειρηματίας Α.Συγγρός, εκδηλώνει την πρόθεσή του να χτίσει ένα μεγάλο χειμερινό θέατρο στον κήπο του Κλαυθμώνος, αλλά τότε η πρόθεση μένει μόνο πρόθεση. Η Αθήνα εκείνη την περίοδο, με πληθυσμό 84.000 κατοίκων είχε μόνο δύο χειμερινά θέατρα. Το "γέρικο" του Μπούκουρα και την "Ευτέρπη". Ήδη από το 1872 είχε συσταθεί μία μετοχική εταιρεία από εύπορους Αθηναίους, που μάζευε κεφάλαια, με σκοπό να χτίσει ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό θέατρο. Είχε μαζέψει 550.000 δρχ. και θεμελίωσε 1873 το θέατρο στη σημερινή πλατεία Κοτζιά. Το έργο σταμάτησε όμως, αφού εξαντλήθηκαν τα κεφάλαια. Ο Συγγρός αποφασίζει να αποπερατώσει το έργο με δικά του κεφάλαια, το 1885, σε σχέδια και επίβλεψη του Ερνστ Τσίλλερ.
Το Μέγα Θέατρο ή "Νέον Θέατρο" σε αντιδιαστολή με το "Παλαιό" του Μπούκουρα είναι έτοιμο. Το θέατρο παρά το μεγαλοπρεπή όγκο του ήταν μια φτηνή κατασκευή, με φτηνά υλικά και τυποποιημένο αρχιτεκτονικό διάκοσμο, με πλατεία 450 θέσεων, χωρίς όμως θέρμανση. Στο εξωτερικό του κτιρίου λειτουργούσαν προσοδοφόρα καταστήματα και γραφεία. Τα εγκαίνια του θεάτρου έγιναν στις 27 Οκτωβρίου του 1888 με το μελόδραμα του Α. Thomas "Μινιόν" από γαλλικό θίασο. Το θέατρο αυτό δεν ήταν προσιτό για το εισόδημα του μέσου Αθηναίου εκείνης της εποχής, γιατί τα εισιτήρια ήταν ακριβά αλλά και οι παραστάσεις μελοδράματος που έδινε δεν συγκινούσαν τον πολύ κόσμο. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις τιμές τον χειμώνα του 1900: 20 δρχ. τα θεωρεία Α, 15 δρχ.τα θεωρεία Β, 3 δρχ. οι πρώτες σειρές της πλατείας, 2 δρχ. οι υπόλοιπες σειρές, και 1 δρχ. ο εξώστης. Την ίδια χρονιά, το 1887, χτίζεται από την ασφαλιστική εταιρεία Φοίνιξ, σε οικόπεδο ενός στρέμματος στην Ομόνοια, το θέατρο Ομόνοιας. Μια φτηνή και άβολη κατασκευή, που θα εξωραΐσει ο Κων/νος Χρηστομάνος με τη "Νέα Σκηνή" του όταν το αναλάβει.
1890-1900
Χτίζεται επίσης το "Θέατρο του κήπου Ορφανίδου" από τον επιχειρηματία Ι. Ασλάνη, δίπλα στο Ζάππειο Μέγαρο. Το θέατρο θα μετονομαστεί αργότερα σε Ολυμπίων για να θυμίζει το προηγούμενο θέατρο που ήταν εκεί. Τα εγκαίνια γίνονται στις 23 Ιουνίου 1890 με το εξής πρόγραμμα: Ο Τύπος της εποχής επαινεί το θέατρο για την ομορφιά του και τις ανέσεις του, θα γίνει δημοφιλέστατο στην εποχή του και θα φιλοξενεί κυρίως θέαμα Βαριετέ με ξένους καλλιτέχνες.
Χτίζεται στην οδό Προαστείου, σημερινή οδό Μπενάκη, το Θέατρο των Κωμωδιών-το 1895 μετονομάζεται σε Πολυθέαμα- από τον επιχειρηματία Κ. Μπαλάφα με έξοδα 400.000 φράγκα. Στις 2 Ιανουαρίου του 1892 γίνονται τα εγκαίνια με το εξής πρόγραμμα: Από τις εφημερίδες της εποχής διαβάζουμε:''Η αθηναϊκή κοινωνία παρέστη σύσσωμος, τιμήσασα την έναρξιν των παραστάσεων. Αι θέσεις πάσαι είχον καταληφθεί υπό του εκλεκτοτέρου κοινού. Πλατεία, θεωρεία, εξώστης, υπερώον πλήρη. Οι διάδρομοι στενοί και η κυκλοφορία δύσκολος...Θεαταί από του υπερώου είχον κρεμάσει τους πόδας των, ανεκραύγαζον δε κατά την ώρα της απαγγελίας βάναυσα επιφωνήματα και εθορύβουν δι´άναρθρων κραυγών. Αλλαχού εις πρόληψιν πάντων τούτων επεμβαίνει η αστυνομία και εις το μέλλον ελπίζομεν να το κάμη.''
Μπαίνει ο θεμέλιος λίθος του Βασιλικού Θεάτρου (μετέπειτα Εθνικού). Ήδη εδώ και κάποια χρόνια, ακούγονταν φωνές από παντού για την ανάγκη δημιουργίας ενός χειμερινού θεάτρου που θα υπηρετούσε τις ανάγκες του Έθνους. Θα έπαιζε δηλαδή, έργα Ελλήνων συγγραφέων, με Έλληνες επαγγελματίες, μορφωμένους ηθοποιούς, για τον πολύ κόσμο, που θα συνέβαλλε στην πνευματική καλλιέργεια των Ελλήνων. Και ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας αποφασίζει να το δημιουργήσει. Ο χώρος που θα χτιζόταν το θέατρο ήταν το πρώτο πρόβλημα. Η κυβέρνηση Τρικούπη δεν παραχωρούσε δωρεάν κάποιο οικόπεδο του κράτους. Έτσι, με τις χορηγίες πλούσιων ομογενών όπως, ο Συγγρός, ο Αβέρωφ, ο Ευγενίδης, ο Ζαρίφης, ο Κοργιαλένιος, ο Μαρασλής και οι Γάλλοι φιλέλληνες, αδερφοί Φαβιέρου, αλλά και με χρήματα του βασιλιά από το προσωπικό του ταμείο, αγοράζεται το γνωστό οικόπεδο στην οδό Αγ.Κωνσταντίνου, από τον Νικόλαο Θων, έναντι 150.000 γαλλικών φράγκων. Τα σχέδια του θεάτρου και η επίβλεψη ήταν και εδώ του Τσίλερ. Ο Θεμέλιος λίθος μπαίνει στις 20 Ιουλίου 1892 και έχει την εξής επιγραφή:''Την πατριωτική προσφορά διαφόρων ομογενών και την πρωτοβουλία της Α.Μ. του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του πρώτου κατετέθη ο θεμέλιος λίθος του Ελληνικού Θεάτρου. ''Διευθυντής του αναλαμβάνει ο Άγγελος Βλάχος και σκηνοθέτης ο Θωμάς Οικονόμου. Ταυτόχρονα ιδρύεται και η πρώτη δραματική σχολή από την οποία θα ξεπηδήσουν οι πρώτοι πρωταγωνιστές του αιώνα που έρχεται όπως η Κυβέλη Αδριανού, ο Αιμίλιος Βεάκης και ο Δημήτρης Μουρούτης (Μυράτ). Θα χρειαστεί όμως να περάσουν ακόμα 9 χρόνια μέχρι να λειτουργήσει το θέατρο γιατί η έλλειψη χρημάτων αλλά και οι πολιτικές αναταραχές εμποδίζουν τη γρήγορη αποπεράτωση του έργου.
Αργκινά
Το Αργκινά (αρμενικά: Արգինա) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 538 κατοίκους.
Θέατρα της Αθήνας
1890-1900
Θέατρο Τσόχα, στη σημερινή οδό Σταδίου. Θερινό, λειτουργούσε από Μαΐου μέχρι τέλος Οκτωβρίου, με τέντα για τις βροχερές νύχτες. Στο θέατρο νοικιάζονταν και μαξιλάρια έναντι μιας δεκάρας για να κάθονται οι θεατές πιο αναπαυτικά. Τα μαξιλάρια χρησιμοποιήθηκαν έκτοτε για να εκφράζουν οι θεατές την αποδοκιμασία τους για το θέαμα, πετώντας τα στη σκηνή, το γνωστό «μαξιλάρωμα».
Αργκινά
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Θέατρα της Αθήνας
1890-1900
Θέατρο Ποικιλιών, στη σημερινή γωνία Σταδίου και Αριστείδου. Το θέατρο χτίστηκε με βάση τα απλουστευτικά τα σχέδια του Τσίλερ για το θέατρο των Ολυμπίων. Στα πλαϊνά της σκηνής υπήρχαν καμαρίνια για τους ηθοποιούς, είχε ευρύχωρο προσκήνιο και χώρο για την ορχήστρα. Το θέατρο αυτό υπήρξε η πρώτη έδρα, το 1911, του θιάσου της Κυβέλης. Αυτή τη χρονιά χτίζεται επίσης το Θέατρο Αθήναιον, στη γωνία Πατησίων και Μάρνη και είναι το μόνο Θέατρο που σώζεται μέχρι τις μέρες μας. Το θέατρο είχε θέσεις για 750 περίπου θεατές, ήταν το πιο μοντέρνο της εποχής, αφού χρησιμοποιούσε εξελιγμένη τεχνολογία στη σκηνή αλλά και πρωτοπόρες διαφημιστικές μεθόδους.
Θέατρο Νεαπόλεως, στην οδό Ιπποκράτους. Το θέατρο είχε κομψά σκηνικά και ήταν το πρώτο που φωτιζόταν πλήρως με ηλεκτρικό ρεύμα. Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 8 Μαΐου του 1899 και το πρόγραμμα περιελάμβανε ομιλία του Μπάμπη Άννινου, απαγγελία στίχων από τον Ιωάννη Πολέμη και τραγούδια από την ερασιτεχνική χορωδία του Χρήστου Στρουμπούλη.
1-προπεν-2-αμίνη
Η 1-προπεν-2-αμίνη ή προπεναμίνη-2 ή 2-αμινοπροπένιο ή  προπενυλαμίνη-2 είναι η χημική ένωση με σύντομο συντακτικό τύπο CH3C(NH2)=CH2. Είναι μια αλκεναμίνη (ή και γενικότερα εναμίνη), δηλαδή άκυκλη μονοαμίνη με ένα διπλό δεσμό. Με βάση το χημικό τύπο της, C3H7N, έχει τα ακόλουθα ένδεκα (11) ισομερή θέσης:
Ταυτομέρεια
Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την προπανιμίνη-2, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της ιμίνης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών προπεναμίνης-2. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Αλκεναμίνες
Ισπανικές Ένοπλες Δυνάμεις
Οι Ισπανικές Ένοπλες Δυνάμεις (ισπανικά: Fuerzas Armadas Españolas) αποτελούν το σύνολο των στρατιωτικών δυνάμεων του Βασιλείου της Ισπανίας. Οι Ισπανικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι μια σύγχρονη στρατιωτική δύναμη επιφορτισμένη με την προάσπιση της ακεραιότητας και της κυριαρχίας της χώρας της Ιβηρικής Χερσονήσου. Αποτελούνται, κατά κύριο λόγο, από τον Στρατό, το Ναυτικό και την Αεροπορία. Ο εκάστοτε μονάρχης είναι αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, με σημερινό τους αρχηγό τον Βασιλιά Φίλιππο ΣΤ'.
Προσωπικό
Η θητεία στις Ισπανικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι προαιρετική, ενώ το προσωπικό τους ανά κλάδο το 2012 ήταν το εξής:
Μπουράντζα
Η μπουράντζα (επιστ. ονομ.: Borago officinalis – Βοράγινο το φαρμακευτικό), γνωστή και ως μποράντζα, μποράζα, μπουράντζο, βοράντζα ή μποράγο, είναι ετήσιο φυτό της οικογένειας των Βοραγινοειδών (Boraginaceae). Είναι ιθαγενές στην περιοχή της Μεσογείου αλλά έχει εισαχθεί σε πολλές άλλες περιοχές. Τον χειμώνα ξεραίνεται αλλά την άνοιξη βλασταίνουν καινούριες από τους σπόρους που είχε αφήσει το προηγούμενο φυτό. Τα φύλλα του είναι βρώσιμα και καλλιεργείται σε πολλούς κήπους στην Ευρώπη για αυτόν το σκοπό. Επίσης από του σπόρους του εξάγεται ένα αιθέριο έλαιο που χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική για την αντιθρομβωτική του δράση.
Εμφάνιση
Η μπουράντζα αναπτύσσεται σε ύψος από 60 έως 100 εκατοστά, ο μίσχος και τα φύλλα του καλύπτονται από τριχίδια. Τα φύλλα του είναι απλά και έχουν μήκος από 5 έως 15 cm. Τα άνθη της είναι τέλεια και έχουν πέντε τριγωνικού σχήματος πέταλα. Τα άνθη της είναι κυρίως μπλε χρώματος αν και έχουν παρατηρηθεί και ροζ, επίσης υπάρχουν ποικιλίες με λευκά άνθη. Σχηματίζει μεγάλες ταξιανθίες με πολλά άνθη να ανθίζουν ταυτόχρονα, αυτό προκαλεί την μπουράντζα να έχει μεγάλο ποσοστό γειτονογαμίας (επικονίαση από άνθη του ίδιου φυτού). Η μπουράντζα έχει σχετικά μεγάλη περίοδο ανθοφορίας, σε ήπια κλίματα μπορεί να ανθίζει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου.
Χρήσεις
Η μπουράντζα καλλιεργείται κυρίως για μαγειρικούς και φαρμακευτικούς σκοπούς. Σήμερα η μόνη εμπορική καλλιέργεια μπουράντζας είναι για το έλαιο των σπόρων της. Το έλαιο αυτό είναι πηγή γ-λινολενικού οξέος για το οποίο η μπουράντζα είναι η μεγαλύτερη γνωστή φυτική πηγή (17-28%). Η περιεκτικότητα του σπόρου σε έλαιο είναι 26-38%. Επίσης περιέχει λιπαρά οξέα όπως παλμιτικό οξύ (10-11%), στεατικό οξύ (3,5-4,5%), ελαϊκό οξύ (16-20%), εικοσενοϊκό οξύ (3,5-5,5%), ερουκικό οξύ (1,5-3,5%) και νερβονικό οξύ (1,5%). Το έλαιο χρησιμοποιείται σαν συμπλήρωμα γ-λινολενικού οξέος.
Η μπουράντζα τρώγεται φρέσκια σαν λαχανικό ή αποξηραμένη σαν βότανο. Η μπουράντζα έχει γεύση σαν αγγούρι και τρώγεται μέσα σε σαλάτες ή σαν γαρνιτούρα. Τα άνθη του που περιέχουν το μη τοξικό αλκαλοειδές θεσινίνη, έχουν γλυκιά γεύση και είναι από τα ελάχιστα βρώσιμα άνθη μπλε χρώματος.
Μερικές φορές χρησιμοποιούνται για διακόσμηση σε διάφορα πιάτα. Έχει βρεθεί ότι τα φύλλα του περιέχουν πολύ μικρή ποσότητα (10 ppm) από τα ηπατοτοξικά αλκαλοειδή ιντερμεδίνη, λυκοψαμίνη, αμαβιλίνη και σουπινίνη Αυτά τα αλκαλοειδή υπάρχουν σε εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό και δεν αποτελούν κίνδυνο για την υγεία.
Η μπουράντζα χρησιμοποιείται στη γερμανική, ισπανική, ελληνική και ιταλική κουζίνα. Στην Ελλάδα μπαίνει σε λαδερά όπως γεμιστά και ντολμάδες. Στη Γερμανία και στην Ισπανία φτιάχνεται μια πράσινη σάλτσα με βάση την μπουράντζα. Στην Ιταλία χρησιμοποιείται στον χρωματισμό ζυμαρικών όπως ραβιόλια. Στην Πολωνία χρησιμοποιείται για να αρωματίζει τουρσί. Στο Ιράν βράζεται και πίνεται σαν τσάι.
Χρήσεις στην παραδοσιακή ιατρική
Παραδοσιακά η μπουράντζα χρησιμοποιείται σαν θεραπεία σε καρδιαγγειακές διαταραχές. Καθώς και σε γαστρεντερικές παθήσεις (διάρροια, κράμπες και κολικό του εντέρου), αναπνευστικές διαταραχές (άσθμα, βρογχίτιδα) και ουροποιητικές διαταραχές.
Οι φυσικοπαθητικοί ιατροί χρησιμοποιούν την μπουράντζα για τη ρύθμιση του μεταβολισμού και του ορμονικού συστήματος και θεωρούν ότι είναι καλή θεραπεία για το προεμμηνορροϊκό σύνδρομο και τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, όπως η έξαψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:βότανα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Βοραγινοειδή Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Μαρία Λιμάνσκαγια
Πύλη του Βρανδεμβούργου και είδωλο νίκης
Μετά τη λήξη της Μάχης του Βερολίνου στις αρχές Μαΐου 1945, στη Λιμάνσκαγια ανατέθηκε να ρυθμίζει την κυκλοφορία στην Πύλη του Βρανδεμβούργου κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης του Πότσνταμ στα τέλη Ιουλίου. Κατά τη διεξαγωγή των καθηκόντων της, φωτογραφήθηκε, κινηματογραφήθηκε, καθώς επίσης και έδωσε συνέντευξη στον Ευγένι Χαλντέι, ένα δημοσιογράφο εργαζόμενο στο Τηλεγραφικό Πρακτορείο Σοβιετικής Ένωσης (TASS), ένα κρατικό πρακτορείο ειδήσεων. Φωτογραφίες της δημοσιεύθηκαν ευρέως σε εφημερίδες και περιοδικά σε όλο τον κόσμο και έγινε γρήγορα μια ιδανική εικόνα της νίκης επί της Ναζιστικής Γερμανία. Είχε επιπλέον μια σύντομη συνομιλία με τον Βρετανό ηγέτη Ουίνστον Τσόρτσιλ καθώς η συνοδεία του περνούσε από την Πύλη στο δρόμο τους για το Πότσνταμ. Η Λιμάνσκαγια είπε αργότερα για τη συνάντηση, «[ο Τσόρτσιλ] κοίταξε ακριβώς με τον τρόπο που τον φανταζόμουν, ρουφώντας ένα πούρο».