cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάντσο της Προβηγκίας
Συμμαχία με τον κόμη της Τουλούζης
Ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ της Τουλούζης που είχε στερηθεί τα εδάφη του στο Λατερανό δραπέτευσε στον Σάντσο, ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας παραχώρησε στον Ραϋμόνδο τον Απρίλιο του 1216 τα εδάφη του Σίμον ντε Μόντφορντ. Ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ στρατολόγησε την άνοιξη του 1216 ιππότες από την Αραγωνία και την Καταλονία για να πολεμήσουν μαζί του στην Προβηγκία. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν του δήλωσε την υποστήριξη του και ξεκίνησε τον Ιούνιο την πολιορκία του Μπωκαίρ. Ο Σάντσο υπέγραψε συμφωνία στο Μπαλαγέ με αντιπροσώπους της ιερής οργάνωσης που είχε την εξουσία στη Μασσαλία. Με τη "Συνθήκη του Μπαλαγέ" οι δυο πρίγκιπες συμφώνησαν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον απέναντι σε οποιαδήποτε τρίτη απειλή. Η Συνθήκη ήταν προσπάθεια του Οίκου του Βαρκελώνης και του Οίκου της Τουλούζης να ενισχύσουν την εξασθενημένη εξουσία τους, ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ ενηλικιώθηκε στο μεταξύ και ανέλαβε προσωπικά την εξουσία στην Προβηγκία. Ο Σάντσο και ο γιος του Νούνο υπέγραψαν στη Βαρκελώνη συμφωνία με τον Γκιλέμ Ραμόν ντε Μοντκάντα, υποκόμο του Μπήρν, τον γιο του Γκιλέμ και τον Γκιλέμ ντε Σερβέρα. Η συμφωνία ήρθε σαν αντίδραση απέναντι στον γάμο της Πετρονίλλας του Γκυ ντε Μόντφορντ που ο υποκόμης του Μπήρν τον θεωρούσε απειλή. Οι σύμμαχοι επιτέθηκαν στο Μπιγκόρ και ο Σίμον ντε Μόντφορντ εγκατέλειψε την πολιορκία της Λούρδης ελαττώνοντας προσωρινά τον κίνδυνο. Ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ της Τουλούζης με μια συμμαχία από Καταλανούς και Αραγωνέζους ιππότες επιτέθηκε στη Γαλλία με στόχο να ανακτήσει την Κομητεία της Τουλούζης, είχε την υποστήριξη του Σάντσο, στην πολιορκία της Τουλούζης σκοτώθηκε ο Σίμον ντε Μόντφορντ (1218).
Παραίτηση από την αντιβασιλεία
Η επέμβαση του Σάντσο στην Οξιτανία έφερε σκληρές αντιδράσεις από την Αραγωνία με επικεφαλής τον ανεψιό του Σάντσο Φερδινάνδο ηγούμενο του Μοντεαραγόν στην οποία συμμετείχαν όλοι όσοι ήθελαν ειρηνικές σχέσεις με τον πάπα. Ο Φερδινάνδος βοήθησε πολλές τοπικές εξεγέρσεις όπως στην Ουέσκα, τη Χάκα και τη Σαραγόσα. Ο Πάπας Ονώριος Γ΄ με δυο βούλες (28 Δεκεμβρίου 1217, 28 Δεκεμβρίου 1217) απείλησε να αφορίσει τον Σάντσο και τον μικρανεψιό του Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας αν δεν εγκαταλείψουν τον Ραϋμόνδο. Ο Σάντσο ύστερα από μεγάλη πίεση παραιτήθηκε από την αντιβασιλεία. Με συνθήκη που υπέγραψε ο Σάντσο με τον Ιάκωβο Α΄ παραιτήθηκε οριστικά από την αντιβασιλεία (8 Σεπτεμβρίου 1218), διατήρησε τις ειρηνικές του σχέσεις με τον βασιλιά και εκείνος του έδωσε 15.000 σολίδια από τα έσοδα σε πέντε κάστρα στην Αραγωνία και 10.000 σολίδια από τη Βαρκελώνη και την Μπιλαφράνκα δελ Πενεδές. Ο Ιάκωβος Α΄ συμφώνησε επίσης να μην επιτεθεί για επτά χρόνια στα εδάφη του Σάντσο, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην επέμβει στον πόλεμο με τους Σταυροφόρους. Ο ιστορικός Φέρραν Σολντεβίλα γράφει ότι οι υποσχέσεις του Σάντσο να διατηρηθεί την ειρήνη δείχνουν ότι δεν είχε στόχο να παραιτηθεί από την αντιβασιλεία. Τον Σεπτέμβριο του 1218 αμέσως μετά την παραίτηση του ο Σάντσο παραβρέθηκε σε συμβούλιο στη Λιέιδα που ορίστηκε σύμβουλος του βασιλιά και πήρε τα προνόμια στο Μονπελιέ που είχε κληρονομήσει από τη μητέρα του. Ο Γκιλέμ Δ΄ ντε Σερβέρα διορίστηκε στο ίδιο συμβούλιο αντικαταστάτης του Σάντσο στην αντιβασιλεία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα πριν το 1184 την Ερμεσσένντα, κόρη τού Γοδεφρείδου Α΄ τού Ροκαβέρτι. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1185 έκανε δεύτερο γάμο με τη Σάντσα Νούνιεθ δε Λάρα, κόρη τού κόμη Νούνιο Πέρεθ δε Λάρα και απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Παλατσουόλο σουλ Σένιο
Το Παλατσουόλο σουλ Σένιο (ιταλικά: Palazzuolo sul Senio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Πολιτειακές εκλογές της Νέας Νότιας Ουαλίας (2015)
Αποτελέσματα Νομοθετικής Συνέλευσης
Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν 5.040.662 και ψήφισαν 4.561.234 άτομα. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 90,49%. Συγκεντρωτικά: Συνασπισμός Εθνικών-Φιλελευθέρων: 2.141.898 ψήφοι (54,32%). Εργατικοί 1.801.195 (45,68%).
Παραπομπές
2015 Νέα Νότια Ουαλία
Ψαροπούλι Εύβοιας
Το Ψαροπούλι είναι παραθαλάσσιο χωριό της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας, που σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 201 κατοίκους. Είναι το επίνειο και η παραλία των Βασιλικών και αποτελεί καλοκαιρινό προορισμό της περιοχής. Η παραλία έχει μήκος 4 με 5 χιλιόμετρα και κατά μήκος της υπάρχουν αρκετά ταβερνάκια, ουζερί και καφετέριες. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Βασιλικών. Ανήκει στη τοπική κοινότητα Βασιλικών, της δημοτικής ενότητας Αρτεμισίου, του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Πέλαγκο
Το Πέλαγκο (ιταλικά: Pelago) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Heal the World
Σε ένα Internet chat με τους θαυμαστές του, ο Τζάκσον είπε ότι είναι περισσότερο υπερήφανος που έγραψε το Heal the World. Επίσης ίδρυσε το Heal the World Foundation, ένα φιλανθρωπικό οργανισμό, το οποίο έχει ως στόχο τη βελτίωση της ζωής των παιδιών. Ο οργανισμός σκοπεύει επίσης να διδάξει τα παιδιά πως να βοηθούν τους άλλους. Ο στόχος της «βελτίωσης όλων» ήταν κεντρικό κομμάτι του Dangerous World Tour. Στο ντοκιμαντέρ Living with Michael Jackson, ο Τζάκσον επίσης είπε ότι έγραψε το τραγούδι στο «Giving Tree» στο Neverland Ranch.
Μια εκτέλεση του We Are the World και του Heal the World από μια χορωδία έκλεισε το μνημόσυνο του Τζάκσον στο Staples Center στο Λος Άντζελες, στις 7 Ιουλίου 2009. Το τραγούδι εκτελέστηκε από τον Τζάκσον στο ίδιο μέρος μερικές μέρες νωρίτερα, όταν ετοιμαζόταν για το This Is It tour στο Λονδίνο μαζί με το Dirty Diana. Η τραγουδίστρια της R&Β Κιάρα εκτέλεσε αυτό το τραγούδι προς τιμή του Τζάκσον στα 2009 BET Awards. Η Τζεννέτ ΜακΚάρντι εκτέλεσε αυτό το τραγούδι σε ντουέτο με τη Μπρίττανι Χάργκεστ του συγκροτήματος Jump5 για το νέο της άλμπουμ.
Το τραγούδι εκτελέστηκε στο μνημόσυνο για τον Τζέις Μπάλγκερ (ο οποίος δολοφονήθηκε στην ηλικία των 2 ετών), και ο Τζάκσον δώρισε το τραγούδι για να χρησιμοποιηθεί ως ύμνος του James Bulger Red Balloon Center, σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες και προβλήματα στην εκπαίδευση.
Υποδοχή
Το τραγούδι έφθασε στη 2η θέση του UK Singles Chart τον Δεκέμβριο του 1992, καθώς έχασε τη 1η θέση από το τραγούδι της Γουίτνεϊ Χιούστον, I Will Always Love You. Επίσης έφθασε έως τη 27η θέση του Billboard Hot 100.
Κατάλογος κομματιών
CD side DVD side
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1991 Κατηγορία:Αντιπολεμικά τραγούδια Κατηγορία:Singles του 1992 Κατηγορία:Singles της Epic Records
Τάπια Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Η Τάπια βρίσκεται βορειοανατολικά της Μεθώνης, από την οποία απέχει περίπου 2,5 χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο, από την οποία απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 81 μέτρα και απέχει 2 περίπου χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Κοντά στην Τάπια βρίσκονται επίσης, προς τα νότιά της τα Κρητικά σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων.
Ιστορικό οικισμού
Ο οικισμός Τάπια, ο οποίος ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεθώνης, είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2001, όταν προσαρτήθηκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Μεθώνης και υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Μεθώνης, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Τάπια ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Τάπια σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Μεθώνης του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα την Μεθώνη, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Το Γεφύρι, η Κοκκινιά, τα Κρητικά και η νήσος Σαπιέντζα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 71 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς και με τον τουρισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Ζορζίνιο (ποδοσφαιριστής, γεννηθείς το 1991)
Γεννημένος στη Βραζιλία, ο Ζορζίνιο μετακόμισε στην Ιταλία σε ηλικία 15 ετών και ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με την ομάδα νέων της Βερόνα, προτού προωθηθεί στην ομάδα των ανδρών. Κατά τη σεζόν 2010-11, έπαιξε ως δανεικός στη Sambonifacese. Τον Ιανουάριο του 2014, πήρε μεταγραφή για τη Νάπολι, όπου κέρδισε αμέσως το Κύπελλο και το Σούπερ Καπ Ιταλίας. Έπαιξε σε 160 παιχνίδια για την ομάδα, προτού υπογράψει για 50 εκατομμύρια λίρες το 2018 στην Τσέλσι, με την οποία κατέκτησε το Γιουρόπα Λιγκ την πρώτη του χρονιά στον σύλλογο και το Τσάμπιονς Λιγκ το 2021. Το 2023 στην μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου πήρε μεταγραφή στην Άρσεναλ ΦΚ. Το κόστος της μεταγραφής έφτασε τα 14 εκατομμύρια ευρώ.
Ήταν μέλος της αποστολής της Ιταλίας η οποία κατέκτησε το Euro 2020. Ο ίδιος ήταν μέλος της ομάδας του τουρνουά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ποντασσιέβε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Νέλλη Μασλούμ
Η Νέλλη Μασλούμ ή Μαζλουμίδου ή Νέλλη Κάλβο (πραγματικό όνομα: Νέλλη Μαζλούμ-Κάλβο)   (9 Ιουνίου 1929 - 21 Φεβρουαρίου 2003), μια Αιγυπτιώτισσα ιταλικής καταγωγής από πατέρα και ελληνικής από μητέρα, ήταν ηθοποιός, χορογράφος, χορεύτρια και δασκάλα  χορού.
Έχει κάνει πολλές εμφανίσεις στον κινηματογράφο και την τηλεόραση της Αιγύπτου, σόλο και με τον «Αραβικό θίασο χορευτών της Νέλλης Μασλούμ». Πρώτη κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν το 1938 στην ταινία Η προσφυγοπούλα, με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Βέμπο, στον ρόλο της κόρης της. Από σφάλμα αναφέρεται ότι ήταν μητέρα του διάσημου τραγουδιστή Ντέμη Ρούσσου. Όμως, πρόκειται για συνωνυμία. Η Νέλλη Μασλούμ απέκτησε το επώνυμο Ρούσσου, μετά τον γάμο της με τον Αιγυπτιώτη βιομήχανο ζαχαρωτών Ανδρέα Ρούσσο, με τον οποίο απέκτησε ένα γιο και μια κόρη: τη χορογράφο και δασκάλα χορού Μαριάννα-Μαντρί Ρούσου Μασλούμ. Ενώ γονείς του Ντέμη Ρούσσου υπήρξαν ο μηχανικός και κλασσικός κιθαρίστας Γεώργιος Ρούσσος και η σύζυγός του Όλγα Βεντούρη.
Πηγές
Κατηγορία:Αιγύπτιες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Έλληνες ιταλικής καταγωγής
Γιώργος Δημοσθένους
Ο Γιώργος Δημοσθένους είναι Ελληνοκύπριος πανεπιστημιακός και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώργος Δημοσθένους γεννήθηκε στην Πάνω Ζώδεια. Σπούδασε, με υποτροφία της Κυπριακής Κυβέρνησης και του Ιδρύματος Κρατικός Υποτροφιών Ελλάδας, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο όπου απέκτησε πτυχίο και διδακτορικό μηχανολόγου μηχανικού. Κατά τη διάρκεια των σπουδών τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις. Είναι μέλος του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου (ΕΤΕΚ) και άλλων διεθνών επιστημονικών εταιρειών και συνδέσμων όπως ASME, ImechE, SME και SAE.
Διετέλεσε καθηγητής στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Frederick. Διετέλεσε αντιπρύτανης του πανεπιστήμιου και πρώτος πρόεδρος του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών. Από το 2015 είναι πρύτανης του Πανεπιστημίου Frederick. Επιπλέον, την περίοδο 2017-2019 διετέλεσε Πρόεδρος των Πρυτάνεων των Κυπριακών Πανεπιστημίων.
Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Διαχείρισης Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων (ΙΔΕΠ) Δια Βίου Μάθησης και μέλος του Κυπριακού Επιστημονικού Συμβουλίου (ΚΕΣ). Την περίοδο 2006-2010 ήταν ο εκπρόσωπος της Κύπρου στην Επιτροπή για τα Υλικά, τη Φυσική και τις Νανο-Επιστήμες του ευρωπαϊκού προγράμματος COST. Συμμετείχε σε διάφορες Επιστημονικές και Οργανωτικές Επιτροπές διεθνών και εθνικών συνεδρίων.
Είναι νυμφευμένος και έχει ένα γιο.
Πολιτική διαδρομή
Στις 6 Αυγούστου 2011 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2013 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008
Τομέας s
Τομέας s: Ο τομέας s περιλαμβάνει δύο κύριες ομάδες (κατακόρυφες στήλες) του περιοδικού πίνακα, δηλαδή, την ομάδα των αλκαλίων (Na, K κλπ.) και την ομάδα των αλκαλικών γαιών (Ca, Mg κλπ.). Επιπλέον στον τομέα αυτό ανήκει το Υδρογόνο και το Ήλιο. Η υποστιβάδα s έχει το πολύ δύο ηλεκτρόνια γι’ αυτό και ο τομέας s έχει δύο ομάδες. Οι ομάδες αυτές ονομάζονται:
Κατηγορία:Περιοδικός πίνακας
Περιφέρεια Σιουνίκ
Το Σιουνίκ είναι η νοτιότερη περιφέρεια της Αρμενίας. Συνορεύει με την περιφέρεια Βαγιότς Ντζορ στα βόρεια, με τον θύλακα του Αζερμπαϊτζάν Ναχιτσεβάν στα δυτικά, με το Αζερμπαϊτζάν στα ανατολικά και με το Ιράν στα νότια. Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της είναι το Καπάν. Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Δημοκρατίας της Αρμενίας (ARMSTAT), ανέφερε ότι στην απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της περιφέρειας κυμαινόταν στους 141.771 κατοίκους, από 152.684 που ήταν στην απογραφή του 2001.
Ετυμολογία
Το Σιουνίκ ήταν μία από τις 15 επαρχίες του Βασιλείου της Αρμενίας. Σε διάφορες περιόδους, η σημερινή περιοχή του Σιουνίκ ήταν και γνωστή με διαφορετικά ονόματα όπως Σούνια, Σισάκαν και Ζανγκζούρ (ή Ζανγκαντζόρ ). Ωστόσο, το σημερινό όνομα της περιφέρειας προέρχεται από την αρχαία Αρμενική δυναστεία της Σιουνία που ήταν οι κυβερνώνετες (Nakharar) της ιστορικής επαρχίας του Σιουνίκ από τον 1ο αιώνα.
Το όνομα της περιφέρειας στα Αρμενικά γράφεται ως Սիւնիք.
Γεωγραφία
Το Σιουνίκ βρίσκεται μεταξύ της Αυτόνομης Δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν του Αζερμπαϊτζάν στα δυτικά, της περιοχής Λατσίν (εκτός από τον Διάδρομο του Λατσίν που βρίσκεται υπό την επίβλεψη ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων σύμφωνα με την συμφωνία κατάπαυσης του πυρός του Ναγκόρνο-Καραμπάχ που υπογράφτηκε το 2020) και, των περιοχών Κουμπαντλί και Ζανγκιλάν του Αζερμπαϊτζάν, στα ανατολικά. Μεταξύ του 1992 και 2020 συνόρευε στα ανατολικά με την Επαρχία Κασατάγ του Αρτσάχ. Η περιφέρεια του Βαγιότς Ντζορ της Αρμενίας, αποτελεί τα βόρεια σύνορά της ενώ, ο ποταμός Αράς στα νότια, χωρίζει το Σιουνίκ από το Ιράν. Το Σιουνίκ έχει συνολική έκταση 4.506 km² που αποτελεί το 15% της συνολικής έκτασης της Αρμενίας, καθιστώντας την έτσι την δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια στην Αρμενία ως προς την συνολική έκταση, μετά την Γκεγαρκουνίκ. thumb|Το [[Όρος Καπουτζούγκ (3.905 μέτρα, 12.812'.)]] Ιστορικά, το έδαφος που καταλαμβάνει σήμερα η περιφέρεια αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της ιστορικής επαρχίας του Σιουνίκ της Αρχαίας Αρμενίας.
Το Σιουνίκ είναι ορεινή περιοχή, καλυμμένη κυρίως με πυκνά καταπράσινα δάση. Τα βουνά του Ζανγκζούρ καταλαμβάνουν τα περισσότερα εδάφη της περιφέρειας του Σιουνίκ. Το όρος Καπουτζούγκ και Γκαζανασάρ με ύψος 3.905 και 3.829 μέτρα αντίστοιχα, είναι οι υψηλότερες κορυφές της περιφέρειας.
Δημογραφικά στοιχεία
thumb|Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Γρηγορίου στην Γκορίς, η έδρα της [[Επισκοπή του Σιουνίκ|Επισκοπής του Σιουνίκ της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας]]
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Σιουνίκ έχει πληθυσμό των 141.771 κατοίκων (69.836 άντρες και 71.935 γυναίκες), αποτελώντας περίπου το 4,7% του συνολικού πληθυσμού της Αρμενίας. Ο αστικός πληθυσμός είναι 95.170 κάτοικοι (67,13%) και ο αγροτικός 46.601 (32,87%). Η περιφέρεια έχει 7 αστικές και 102 αγροτικές κοινότητες. Η μεγαλύτερη αστική κοινότητα είναι το Καπάν το οποίο αποτελεί και πρωτεύουσα της περιφέρειας, με πληθυσμό 43.190 κατοίκους. Άλλα αστικά κέντρα είναι τα Γκορίς, Σισιάν, Κατζαράν, Μεγρί, Αγκαράκ και Νταστακέρτ.
Με πληθυσμό 2.661 κατοίκους, το χωριό Σινουχάιρ αποτελεί τον μεγαλύτερο αγροτικό δήμο της περιφέρειας.
Εθνικές ομάδες και θρησκεία
Η περιφέρεια του Σιουνίκ κατοικείται σχεδόν εξ' ολοκλήρου από Αρμένιους που ανήκουν στην Αρμενική Αποστολική Εκκλησία. Το ρυθμιστικό όργανο της εκκλησίας είναι η Επισκοπή του Σιουνίκ με επικεφαλής την δεδομένη στιγμή τον πρεσβύτερο Ζαβέν Γιαζιτσιάν. Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Γρηγορίου στην Γκορίς είναι η έδρα της επισκοπής.
Παραπομπές
Σιουνίκ
Αισόντιος
Ο Αισόντιος Ποταμός, γνωστός και ως Σόντιος ή Ισόντιος (λατινικά: Aesontius ή Isontius, ιταλικά: Isonzo, σλοβενικά: Soča, γερμανικά: Sontig, φριουλικά: Lusinç) έχει μήκος 138 χιλιόμετρα και ρέει στη δυτική Σλοβενία ​​(96 χιλιόμετρα) και τη βορειοανατολική Ιταλία (43 χιλιόμετρα).
Χαρακτηρίζεται ως αλπικός ποταμός, με τις πηγές του να βρίσκονται στην κοιλάδα Τρέντα στις Ιουλιανές Άλπεις στη βορειοδυτική Σλοβενία, σε υψόμετρο 876 μέτρων. Ο ποταμός διέρχεται από τις πόλεις Μπόβετς, Κομπαρίντ, Τολμίν, Κανάλ, Νόβα Γκορίτσα (όπου διασχίζεται από τη γέφυρα Σολκάν) και Γκορίτσια, εισέρχοντας στην Αδριατική Θάλασσα κοντά στην πόλη Μονφαλκόνε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Σλοβενίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης
Κοινότητα Τζερμιάδου
Η Κοινότητα Τζερμιάδου είναι κοινότητα του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Τζερμιάδες. Περιλαμβάνοντας μόνο την έδρα της η Κοινότητα Τζερμιάδου, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 637 κατοίκους. και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Πεδιαδίτη.
Κοινοτάρχες Τζερμιάδου
μικρογραφία|441x441px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Τζερμιαδο
Λιγκ Ουάν Κίνας
Η Λιγκ Ουάν Κίνας της Κινεζικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (κινεζικά: 中国足球协会甲级联赛, πινγίν: Zhōngguó Zúqiú Xiéhuì Jiǎjí Liánsài), γνωστή απλά ως Λιγκ Ουάν Κίνας, είναι η δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών της Κίνας. Πάνω από τη Λικγ Ουάν βρίσκεται η Σούπερ Λιγκ Κίνας.
Πριν από την ίδρυση της Σούπερ Λιγκ Κίνας, η Λιγκ Ουάν ήταν γνωστή ως Jia B League. Τα τότε δύο κορυφαία επίπεδα του κινεζικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος ήταν γνωστά ως Jia A League και Jia B League, αντίστοιχα. Η Jia A μετονομάστηκε σε Σούπερ Λιγκ και η Jia B μετονομάστηκε στη τρέχουσα Λιγκ Ουάν το 2004. Κάτω από τη Λιγκ Ουάν βρίσκεται το Λιγκ Του Κίνας.
Αυτή τη στιγμή αποτελείται από 16 ομάδες, που παίζουν μεταξύ τους εντός και εκτός έδρας. Στο τέλος κάθε σεζόν, οι δύο κορυφαίες ομάδες προωθούνται στη Σούπερ Λιγκ Κίνας και οι δύο τελευταίες ομάδες της Σούπερ Λιγκ υποβιβάζονται στη Λιγκ Ουάν. Οι δύο κορυφαίες ομάδες από τη Λιγκ Του προωθούνται και αντικαθιστούν τις δύο τελευταίες ομάδες της Λιγκ Ουάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιγκ Ουάν Κίνας Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στην Κίνα Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Β΄ επιπέδου Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Β΄ επιπέδου στην Ασία
Διαλαμπή Ροδόπης
Η Διαλαμπή Ροδοπής (παλαιότερα γνωστό ως Μπαλαμπάν-Κιόϊ) βρίσκεται στο 7ο χιλιόμετρο νοτιοδυτικά του Ιάσμου και 27 χιλιόμετρα δυτικά της Κομοτηνής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ιάσμου της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (Πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Ιάσμου του νομού Ροδόπης. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης από 1 Ιανουαρίου 2011 ανήκει στον νέο διευρυμένο δήμο Δήμο Ιάσμου.
Από το 1923 ανήκε στην Επαρχία Κομοτηνής του Νομού Ροδόπης. Ανήκε στην κοινότητα Αμβροσίας (1924-1948) και κατόπιν στην κοινότητα Ιάσμου. Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της είναι Σαρακατσαναίοι.
Δημογραφικά
Λόγω των ανταλλαγών πληθυσμού που ακολούθησαν τη Μικρασιατική καταστροφή, μειώθηκε το ποσοστό του Μουσουλμανικού πληθυσμού.
Γεώργιος Φλορόφσκι
Ο Πρωθιερέας Καθηγητής Γεώργιος Βασίλιεβιτς Φλορόφσκι ή Φλωρόφσκυ (ρωσικά: Георгий Васильевич Флоровский, 1893-1979) ήταν ένας από τους πιο επιφανείς Ορθόδοξους Θεολόγους και Ιστορικούς της χριστιανικής σκέψεως, ηγετικό μέλος της Οικουμενικής κινήσεως του Χριστιανισμού και διερμηνευτής της Ρωσικής Φιλολογίας. Ο ίδιος αποτέλεσε μία από τις πλέον σημαντικές προσωπικότητες της Ρωσικής ορθοδόξου σκέψεως, με παγκόσμια εμβέλεια, αφού η επιστημονική του κατάρτιση τον έφερε να διδάσκει σε μερικά από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια και κολέγια των Η.Π.Α. Πέθανε στο Πρίνστον του Νιού Τζέρσεϊ σε ηλικία 86 ετών, στις 11 Αυγούστου 1979.
Η ζωή του
Ο Γεώργιος Φλωρόφσκυ γεννήθηκε στην Οδησσό της Ουκρανίας στις 28 Αυγούστου 1893 και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια. Πήρε το όνομα του παππού του από την πλευρά της μητέρας του. Ο πατέρας του Βασίλειος Αντώνοβιτς Φλορόφσκι (1852-1928) ήταν διευθυντής της Θεολογικής Ακαδημίας και προϊστάμενος του Καθεδρικού Ναού της Μεταμορφώσεως, ενώ η μητέρα του, η Κλαυδία Γκεόργκεβνα Ποπρουζένκο (1863-1933), ήταν κόρη ενός καθηγητού της Εβραϊκής και της Ελληνικής γλώσσας. Η πρώτη του ακαδημαϊκή δημοσίευση αφορούσε μία κριτική στο περιοδικό της Θεολογικής Ακαδημίας του Κιέβου, για ένα βιβλίο της Ακαδημίας Επιστημών για τη σλαβική βιβλιογραφία. Το 1911 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του, τιμώμενος με χρυσό μετάλλιο, κάτι που του έδινε τη δυνατότητα να εγγραφεί σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο επιθυμούσε· λόγω όμως ιατρικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε και της ανάγκης να βρίσκεται κοντά στο σπίτι του, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Οδησσού. Εγγράφηκε στον Τομέα Ιστορίας και Φιλολογίας Η πρώτη επιστημονική εργασία του π. Φλωρόφσκυ, με τον τίτλο «Αντανακλαστική έκκριση σιέλου», γράφτηκε υπό την καθοδήγηση ενός των μαθητών του Pavlov και δημοσιεύτηκε στα Αγγλικά το 1917, στο τελευταίο τεύχος του Δελτίου της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών. Από το 1916 έως το 1919 δίδαξε λογική και φιλοσοφία στα Παιδαγωγικά Τμήματα Θηλέων -παραρτήματα του γυμνασίου Α.Β.Γκορέεβα-Κοζλένκο της Οδησσού- και επίσης γενική και ρωσική ιστορία στο Γυμνάσιο Θηλέων της Σ. Ι. Βιντίσκαγια της Οδησσού. Τον Φεβρουάριο του 1919 έγινε καθηγητής του δημοσίου στο Τμήμα Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Ανώτερο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Διδασκάλου στην Οδησσό. Το φθινόπωρο του 1919 κλήθηκε να διδάξει στρατιωτική ψυχολογία στη Σχολή Πυροβολικού του Σεργίου στην Οδησσό, όμως λόγω της πολιτικής κατάστασης το τμήμα δεν λειτούργησε.
Η φυγή και η εγκατάσταση στη Βουλγαρία
Το 1920 ο π. Φλωρόφσκυ, μαζί με τους γονείς του και τον αδελφό του Αντώνιο, έφυγε από τη Ρωσία και εγκαταστάθηκε αρχικά στη Σόφια της Βουλγαρίας. Άφησε πίσω του τον αδελφό του Βασίλειο, χειρουργό, ο οποίος πέθανε από ασιτία το 1924 και την αδελφή του Klaudia V. Florovsky, η οποία έγινε καθηγήτρια της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οδησσού. Η αποτυχία του Γεώργιου Φλορόφσκι να βρει ικανοποιητική εργασία, τον ώθησε στην αναχώρησή του από τη Βουλγαρία.
Η μετάβαση στην Τσεχοσλοβακία
Τον Δεκέμβριο του 1921 ταξιδεύει για την Πράγα. Η Ακαδημαϊκή Υπηρεσία της Επιτροπής Μέριμνας για τη Μόρφωση των Ρώσων μαθητών στη Τσεχοσλοβακία αναλαμβάνει να τον μετακινήσει, δίδοντάς του σχετική υποτροφία. Ο πρόεδρος Τόμας Μάζαρικ, φιλορώσος, ήταν υποστηρικτής του προγράμματος αυτού. Το φθινόπωρο του 1922 άρχισε να διδάσκει μαθήματα ιστορίας της ρωσικής λογοτεχνίας στο Ανώτερο Εμπορικό Ινστιτούτο, ενώ συνεργάστηκε στη Σχολή Ρωσικού Δικαίου στο σεμινάριο Φιλοσοφία του Δικαίου και Κρατικός Νόμος. Παράλληλα επεξεργαζόταν τη διατριβή του με θέμα Η Ιστορική Φιλοσοφία του Χέρτσεν. Εργάστηκε ως επισκέπτης καθηγητής στο Ρωσικό Πανεπιστημιακό Κέντρο της Τσεχοσλοβακίας στο τμήμα Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Δικαίου, από το χειμερινό εξάμηνο του 1922-1923.
Η δράση του στη Γαλλία
Τέλη Σεπτεμβρίου 1926 μετακομίζει στο Παρίσι. Την ίδια χρονιά άρχισε να διδάσκει Πατρολογία στη Σχολή του Αγίου Σεργίου, η οποία είχε ιδρυθεί το προηγούμενο έτος. Το μάθημά του περιελάμβανε του Πατέρες πριν την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, τον Χρυσό αιώνα των Πατέρων έως την Έβδομη Οικουμενική, μια επισκόπηση της Βυζαντινής Θεολογίας και ένα ειδικό παράρτημα σχετικό με την ιστορία της ρωσικής θεολογίας. Επίσης δίδαξε ελληνικά, εισαγωγή στη φιλοσοφία και ποιμαντική θεολογία. Καίρια ήταν η συμβολή του στον εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης της Σχολής. Το 1932 χειροτονήθηκε ιερέας και έθεσε τον εαυτό του υπό την κανονική εξάρτηση του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Ξεκίνησε ως βοηθός στο παρεκκλήσιο της Χριστιανικής Κίνησης Ρώσων Φοιτητών. Συμμετείχε στις δράσεις της Αδελφότητας του Αγίου Αλβανού και Αγίου Σεργίου, η οποία ήθελε να προάξει τις Αγγλικανο-Ορθόδοξες σχέσεις. Την δεκαετία του 1930 έρχεται σε διαφωνία με τον Σέργιο Μπουλγκάκοφ γύρω από τις Σοφιολογικές διδασκαλίες του δεύτερου. Ο Φλορόφσκι πραγματοποιεί συχνά ταξίδια μακρυά από τη Γαλλία. Το 1931 συμμετέχει στο σεμινάριο του Καρλ Μπαρτ. Από το 1929 μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ταξιδεύει στην Αγγλία για την προώθηση των στόχων της αδελφότητας του Αγίου Αλβανού και του Αγίου Σεργίου: παραδίδει διαλέξεις σε θεολογικά κολλέγια, όπως του Μάνσφιλντ στην Οξφόρδη, των Μεθοδιστών στο Ρίτσμοντ, στη Θεολογική Σχολή του Ντάραμ, στη Γλασκώβη, στο Εδιμβούργο, στο Αμπερντίν και τον Άγιο Ανδρέα. Το 1936 επισκέπτεται την Ελλάδα για να συμμετάσχει στις εργασίες του Α΄ Συνεδρίου Ορθοδόξων Θεολόγων. Όταν ξεσπά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται στην Ελβετία στο Κλάρενς στα πλαίσια συνάντησης της Επιτροπής Συνέχισης της Κίνησης Πίστη και Τάξη. Μεταβαίνουν με τη σύζυγό του στη Γιουγκοσλαβία. Εκεί διδάσκει θρησκευτικά και υπηρετεί ως εφημέριος στην επίλεκτη μεραρχία της Ρωσικής Σχολής Ευελπίδων και στο Ινστιτούτο Νέων Γυναικών, γυμνάσιο αρρένων και γυμνάσιο θηλέων, τα οποία είχε ιδρύσει η Ρωσική αποικία μεταναστών στην πόλη Bela Crkva κοντά στα Ρουμανικά σύνορα. Από το 1945 και μετά ασχολείται με την Οικουμενική κίνηση και τη σύσταση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Τον Οκτώβριο του 1944 φεύγει για την Τσεχοσλοβακία και στην Πράγα αρχίζει να διδάσκει Αγγλικά σε Τσέχους στα πλαίσια σχετικού προγράμματος. Στο τέλος του καλοκαιριού του 1948 εξελέγη στην Εκτελεστική Επιτροπή του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, στη συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Άμστρενταμ.
Η μετάβαση στις ΗΠΑ
Τον Σεπτέμβριο του 1948 μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το φθινόπωρο του 1955, με τη διαμεσολάβηση του αρχιεπισκόπου Μιχαήλ, προσλήφθηκε ως επίκουρος καθηγητής Πατρολογίας και Δογματικής Θεολογίας στην Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στο Μπρούκλιν της Μασαχουσέτης. Δεν ήταν μία πλήρης διδακτική θέση, αφού είχε κληθεί να διδάσκει εκεί δύο φορές κάθε δεύτερη εβδομάδα κατά το φθινοπωρινό εξάμηνο. Στις αρχές του 1956 προσκλήθηκε να διδάξει Ιστορία της Ανατολικής Εκκλησίας στη Θεολογική Σχολή του Χάρβαρντ από καθηγητές του Πανεπιστημίου αυτού, οι οποίοι είχαν σχετισθεί μαζί του στα πλαίσια της Οικουμενικής κίνησης.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο π. Φλωρόφσκυ κατά τη διάρκεια της καριέρας του έγινε το 1965 αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και επίτιμο μέλος της "Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών" και της "Ακαδημίας Θρησκειολογίας" των Βρυξελλών. Το 1966 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Notre Dame, το 1968 επίτιμος διδάκτορας του Σεμιναρίου του Αγίου Βλαδίμηρου, το 1973 του Πανεπιστημίου του Γέιλ και το 1974 του Πανεπιστημίου του Πρίστον. Το 1971 του έγινε εύφημη μνεία από την Αμερικανική Εταιρεία για την ιδιαίτερη συμβολή του στην Προαγωγή των Σλαβικών Σπουδών. Το 1976 έγινε μέλος της "Βρετανικής Ακαδημίας Επιστημών".
Η σπουδαιότητα του έργου του
Ο π. Φλωρόφσκυ με το διεισδυτικό πνεύμα του εμβάθυνε στην Ιστορία του Χριστιανισμού, τόσο του Ανατολικού όσο και του Δυτικού. Ήταν θεολόγος, εκκλησιαστικός ιστορικός, πατρολόγος, φιλόσοφος, σλαβιστής και συγγραφέας έργων της συγκριτικής Φιλολογίας. Ο π. Φλωρόφσκυ χαιρόταν να διαβάζει Αγγλικά μυθιστορήματα, που ήταν η πηγή, εν μέρει, της εξαιρετικής γνώσης του της Αγγλικής γλώσσας, την οποία, αν και ήταν πολύγλωσσος, κατέληξε να προτιμά πάνω απ’ όλες για θεολογική διαπραγμάτευση και για έκθεση γενικών θεμάτων. Έτσι όταν άρχισε να υπηρετεί στο Σλαβικό Τμήμα του Harvard, υπήρξε κάποια απογοήτευση, διότι δεν δίδασκε στα Ρωσικά, ιδιαίτερα στα σεμινάριά του για τον Ντοστογιέφσκι, τον Σολόβιεφ, τον Τολστόι και άλλους. Ήταν σαν να ανήκαν αυτοί οι συγγραφείς σε ένα είδος κλασσικής εποχής της γλώσσας και του πολιτισμού της Ρωσίας, την οποία, καθώς αυτή χάθηκε μέσα σ' έναν καταστροφικό κατακλυσμό, μεταχειριζόταν όπως ένας Λατίνος καθηγητής θα μεταχειριζόταν τον Τερέντιο ή τον Κικέρωνα, μη τολμώντας να διδάξει στις τονικές αποχρώσεις μιας εποχής, που είχε χαθεί για πάντα.
Η επίδραση του π. Φλωρόφσκυ επάνω στους σύγχρονους εκκλησιαστικούς Ιστορικούς ήταν πολύ σημαντική. Η πιο σύγχρονη πολύτομη "Ιστορία της Χριστιανικής σκέψεως" αποδίδει έναν ιδιαίτερο φόρο τιμής στον π. Φλωρόφσκυ. Ο Γιάροσλαβ Πέλικαν του Πανεπιστημίου Yale, στο βιβλιογραφικό τμήμα του πρώτου τόμου του έργου «Η Χριστιανική Παράδοση: Μια Ιστορία της αναπτύξεως του δόγματος», γράφει, αναφερόμενος στα δύο έργα του π. Φλωρόφσκυ στα Ρωσικά για τους Ανατολικούς Πατέρες, τα εξής:
Ο George Huntston Williams, Επίτιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Harvard, έγραψε:
Αγγλικά
Κατηγορία:Ρώσοι θεολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Οδησσίτες
Πελέκι Αρκαδίας
Το Πελέκι, παλαιότερα γνωστό ως Μπουκοβίνα, είναι οικισμός του Νομού Αρκαδίας, ο οποίος ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Μοναστηρακίου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Κοντοβάζαινας του Δήμου Γορτυνίας. Σύμφωνα με στοιχεία της Απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του είναι 19 κάτοικοι.
Τοποθεσία
Το Πελέκι βρίσκεται στην πλαγιά του βουνού Αρβανιτοβούνι, σε υψόμετρο περίπου 640 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Απέχει μέσω του οδικού δικτύου περίπου: 6 χιλιόμετρα από το Μοναστηράκι, 6 χιλιόμετρα από το κεφαλοχώρι της Κοντοβάζαινας και 88 χιλιόμετρα από πόλη της Τρίπολης. Εγγύς στο Πελέκι βρίσκεται και το χωριό Βούτσης από το οποίο απέχει περί τα 3½ χιλιόμετρα.
Θρησκευτικοί ναοί
Εκκλησίες του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (κεντρική) και ο Άγιος Γεώργιος (ξωκκλήσι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Κοντοβάζαινας
Αργεντόρατο
Το Αργεντόρατο (λατινικά: Argentoratum) ήταν ρωμαϊκό φρούριο που βρισκόταν στη θέση που βρίσκεται σήμερα το Στρασβούργο.
Κατασκευάστηκε από τους Ρωμαίους, υπό τον Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο, στη ρωμαϊκή επαρχία της Άνω Γερμανίας κοντά σε ένα κέλτικο (Gaulish) οικισμό, το Argentorate, από το οποίο πήρε το όνομά του –Argentoratum. Πρώτη φορά η ονομασία Argentoratum συναντάται το 12 π.Χ.
Από το 90 μ.Χ. στάθμευε στο Αργεντόρατο η VIII Λεγεώνα Αουγκούστα (Legio VIII Augusta). Το φρούριο τότε εκτεινόταν σε μια έκταση 20 εκταρίων, από 6 την εποχή του Τιβέριου. Περιστασιακά είχαν σταθμεύσει στο Αργεντόρατο η XIV Λεγεώνα Gemina και η XXI Λεγεώνα Rapax, η τελευταία στα χρόνια του Νέρωνα.
Το κέντρο του στρατοπέδου βρισκόταν στο Grande Île, ο δρόμος που διέσχιζε το στρατόπεδο από βορρά προς νότο (Cardo) συμπίπτει με τη σημερινή Rue du Dôme ενώ ο δρόμος που διέσχιζε το στρατόπεδο από ανατολικά προς δυτικά (Decumanus) συμπίπτει με τη σημερινή Rue des Hallebardes. Πολλά ρωμαϊκά τεχνουργήματα βρέθηκαν στο προάστιο Kœnigshoffen όπου υπήρχαν νεκροπόλεις καθώς και κατοικίες πολιτών και καταστήματα που συνηθίζονταν να χτίζονται έξω από ρωμαϊκά φρούρια (vicus). Στο ίδιο προάστιο βρέθηκαν και ερείπια ενός μεγάλου Mithraeum που είχε καταστραφεί από τους πρώτους Χριστιανούς το 4ο αιώνα.
Από το 1947 μέχρι το 1953 έγιναν στην περιοχή αρχαιολογικές έρευνες, υπό τον αρχαιολόγο και διευθυντή του Αρχαιολογικού Μουσείου του Στρασβούργου Jean-Jacques Hatt, από τις οποίες προέκυψε ότι το Αργεντόρατο κάηκε και ξαναχτίστηκε έξι φορές από τον 1ο μέχρι τον 5ο αιώνα μ.Χ.: το 70, το 97, το 235, το 355, το τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 5ου αιώνα μ.Χ. Μετά την πυρκαγιά του 97 μ.Χ, στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, το Αργεντόρατο απέκτησε τη μέγιστη έκταση που είχε ποτέ και την πιο ενισχυμένη του μορφή. Το 357 μ.Χ. διεξήχθη στην περιοχή η Μάχη του Αργκεντοράτουμ μεταξύ των Ρωμαίων, με επικεφαλής τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, και των Αλεμάννων, με επικεφαλής τον βασιλιά Chnodomar. Στη μάχη αυτή οι Ρωμαίοι νίκησαν και έπιασαν αιχμάλωτο τον Αλεμάννο βασιλιά. Στις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ οι Αλεμμάνοι κατέλαβαν τη σημερινή Αλσατία και ένα μεγάλο μέρος της Ελβετίας και από τότε εξαφανίζεται από τα ιστορικά αρχεία η ονομασία Argentoratum και αντικαθίσταται από την ονομασία Stratisburgum.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Αλσατίας Κατηγορία:Ιστορία του Στρασβούργου Κατηγορία:Γαλλορωμαϊκές πόλεις Κατηγορία:Γκραντ Ιλ (Στρασβούργο)
Γουέιντ-Τζάιλς
Το Γουέιντ-Τζάιλς (αγγλικά: Wade-Giles) είναι ένα σύστημα για τα Μανδαρινικά κινέζικα. Αναπτύχθηκε από ένα σύστημα που παράχθηκε από τον Τόμας Γουέιντ, κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, και του δόθηκε συμπληρωμένη μορφή με το κινεζικο-αγγλικό λεξικό του Χέρμπερτ Τζάιλς του 1892.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωνητικό αλφάβητο Κατηγορία:Κινεζική γλώσσα
Μπας-Αμ
Το Μπας-Αμ (Νίντερχαμ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πρεσβεία της Ινδονησίας (Αθήνα)
Η Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Ινδονησίας στην Αθήνα (Ινδονησιακά: Kedutaan Besar Republik Indonesia di Athena) είναι η διπλωματική αποστολή της Δημοκρατίας της Ινδονησίας στην Ελληνική Δημοκρατία. Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ινδονησίας και Ελλάδας καθιερώθηκαν με το άνοιγμα της ινδονησιακής πρεσβείας στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας, η οποία ήταν διαπιστευμένη στην Ελλάδα. Η πρεσβεία της Ινδονησίας στην Αθήνα άνοιξε στις 5 Ιανουαρίου 1994 με τον Σουνιότο Παμούνγκας (Sunyoto Pamungkas) ως τον πρώτο πρέσβη της Ινδονησίας στην Ελλάδα. Ο σημερινός πρέσβης, Φέρι Ανταμχάρ (Ferry Adamhar), διορίστηκε από τον Πρόεδρο Τζόκο Ουιντόντο στις 18 Μαΐου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διπλωματικές αποστολές στην Ελλάδα Ινδονησια
Μάχη του Άιλαου
Η Μάχη του Άιλαου (γερμ. Schlacht bei Preußisch Eylau) ή μάχη του Πρόισις Άιλαου, στις 7 και 8 Φεβρουαρίου 1807, ήταν μια αιματηρή, αν και όχι αποφασιστική, μάχη της Μεγάλης Στρατιάς του Ναπολέοντα εναντίον του τσαρικού στρατού υπό την ηγεσία του στρατηγού Μπέννιγκσεν (γερμανικής καταγωγής αξιωματικός στην υπηρεσία του τσαρικού στρατού) κοντά στο χωριό Πρόισις Άιλαου στην Ανατολική Πρωσσία. Το χωριό σήμερα ανήκει στην Περιφέρεια Καλίνινγκραντ της Ρωσσίας και ονομάζεται Μπαγκρατιόναφσκ. Η μάχη έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Δ' Συνασπισμού, ο οποίος αποτέλεσε τμήμα των Ναπολεόντειων Πολέμων. Προηγουμένως, οι γαλλικές δυνάμεις είχαν συντρίψει το στρατό της Αυστρίας στην εκστρατεία της γερμανικής πόλης Ουλμ, και το συνδυασμένο στρατό Αυστριακών και Ρώσσων στη Μάχη του Άουστερλιτς στις 2 Δεκεμβρίου 1805. Η ήττα στο Άουστερλιτς ανάγκασε τους Αυστριακούς να ζητήσουν ειρήνη και τους Ρώσσους συμμάχους τους να αποσυρθούν από τη σύρραξη. Στις 14 Οκτωβρίου 1806, ο Ναπολέων συνέτριψε το στρατό της Πρωσσίας στη μάχη της Ιένας-Άουερστεντ. Μετά από ταχεία καταδίωξη, τα υπολείμματα της πρωσσικής στρατιάς εγκλωβίστηκαν και καταστράφηκαν στις μάχες του Πρεντσλάου και του Λύμπεκ, και οι Πρώσσοι σύρθηκαν στις Συνθήκες της Ερφούρτης, του Πάζεβαλκ, του Στέττιν, του Μαγδεβούργου και του Χαμελίν.
Στα τέλη Ιανουαρίου 1807, ο ρωσσικός στρατός του Μπέννιγκσεν άρχισε την επίθεση στην Ανατολική Πρωσσία, προελαύνοντας βαθιά στα δυτικά. Ο Ναπολέων αντέδρασε ξεκινώντας αντεπίθεση στα βόρεια, ελπίζοντας να αποτρέψει την υποχώρηση των Ρώσσων στα ανατολικά, προσδοκώντας να τους εγκλωβίσει σε ένα θανάσιμο θύλακα. Μετά την τυχαία κατοχή ενός αντιγράφου των διαταγών του Ναπολέοντα από τους Κοζάκους του, ο Μπέννιγκσεν ταχέως αποσύρθηκε στα βορειοανατολικά για να αποτρέψει την πιθανότητα αποκοπής των δυνάμεών του. Οι Γάλλοι άρχισαν επίμονη καταδίωξη για μέρες και συνάντησαν τους Ρώσσους παρατεταγμένους για μάχη στο Άιλαου.
Σε μια σφοδρή απογευματινή σύρραξη, οι Γάλλοι κατέλαβαν το ομώνυμο χωριό, με βαριές απώλειες και για τις δύο πλευρές. Την επόμενη μέρα ακολούθησε ακόμα πιο σφοδρή εμπλοκή. Νωρίς στη μάχη εκείνης της μέρας, μια μετωπική επίθεση του Ναπολέοντα απέτυχε με καταστροφικές απώλειες. Για να αντιστρέψει την κατάσταση, ο Γάλλος αυτοκράτορας εξαπέλυσε μαζική επέλαση του ιππικού ενάντια στο ρωσσικό μέτωπο. Η επέλαση έδωσε τη δυνατότητα και το χρόνο στο γαλλικό δεξί πλευρό να επιπέσει με όλο του το βάρος στην αναμέτρηση. Σύντομα, το ρωσσικό αριστερό πλευρό υποχώρησε συστρεφόμενο σε οξεία γωνία και ο στρατός του Μπέννιγκσεν βρέθηκε αντιμέτωπος με το φάσμα της κατάρρευσης. Ένα πρωσσικό στρατιωτικό σώμα κατέφτασε καθυστερημένα και έσωσε τη μέρα για τους Ρώσσους αναχαιτίζοντας το επελαύνον δεξιό γαλλικό πλευρό. Καθώς έπεφτε η νύχτα, γαλλικές ενισχύσεις μεγέθους σώματος στρατού εμφανίστηκαν στο αριστερό γαλλικό πλευρό. Την ίδια νύχτα, ο Μπέννιγκσεν αποφάσισε να υποχωρήσει, αφήνοντας τον Ναπολέοντα μοναδικό κύριο ενός χιονισμένου πεδίου μάχης, σκεπασμένου με χιλιάδες πτώματα και πολλοί περισσότερους τραυματίες εκατέρωθεν.
Εκστρατεία στην Πρωσσία
Στις αρχές του φθινοπώρου ο βασιλιάς της Πρωσσίας Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ συμμάχησε με τη Μεγάλη Βρεταννία, τη Σουηδία και τη Ρωσσία, σχηματίζοντας τον Δ΄ Συνασπισμό εναντίον της Γαλλίας. Ο Ναπολέων εισέβαλε στην Πρωσσία με 160.000 στρατιώτες και στις 14 Οκτωβρίου του 1806 κατέστρεψε τις πρωσσικές στρατιές στη διπλή μάχη της Ιένας-Άουερστεντ, με αποτέλεσμα λίγες ημέρες αργότερα να μπει θριαμβευτής στο Βερολίνο, ενώ ύστερα από σφοδρή καταδίωξη οι Γάλλοι στρατάρχες Λαν, Μυρά, Νέυ και Μπερναντότ αιχμαλώτισαν τα εναπομείναντα σώματα του πρωσσικού στρατού, καθήλωσαν τις μεραρχίες του Μπλύχερ που είχε ενισχυθεί από τους Σουηδούς στη μάχη του Λύμπεκ, ενώ ο στρατάρχης Νέυ έδωσε το τελικό χτύπημα με την κατάληψη του οχυρού του Μαγδεβούργου.
Εκστρατεία στην Πολωνία
Με τη συντριβή της Πρωσσίας, ο Ναπολέων πληροφορήθηκε ότι ρωσσικά στρατεύματα υπό την ηγεσία του εξηνταοκτάχρονου Ρώσσου στρατάρχη Μιχαήλ Φεντότοβιτς Καμένσκυ, βρίσκονταν στην Πολωνία. Ο τελευταίος όμως, αρνούμενος να ρισκάρει μια εμπλοκή με τον Βοναπάρτη, υποχώρησε βορειοανατολικά αφήνοντας τους Γάλλους να εισχωρήσουν στη Βαρσοβία, όπου αποθεώθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό που τους θεωρούσε απελευθερωτές. Οι Γάλλοι συνέχισαν την καταδίωξη διαμέσου του ποταμού Βιστούλα και έδωσαν σκληρές μάχες με τους Ρώσσους, στο Κράζνοβο στις 23 Δεκεμβρίου και τρεις ημέρες αργότερα στη μάχη του Πουλτούσκ, όπου παρά τη σκληρή αντίσταση, οι Γάλλοι ανάγκασαν για άλλη μια φορά τους Ρώσσους σε υποχώρηση. Ωστόσο λόγω της επιδείνωσης του καιρού ο Ναπολέων εγκατέστησε τα χειμερινά καταλύματα της στρατιάς του στην Πολωνία για να την ξεκουράσει, διότι παρά τη νικηφόρα εκστρατεία, είχε εξαντληθεί και φτάσει στα όριά της.
Στις 7 Ιανουαρίου του 1807, ο νέος διοικητής των ρωσσικών στρατευμάτων, Γερμανός στρατηγός Μπέννιγκσεν (βρισκόταν στην υπηρεσία του τσαρικού στρατού), αποφάσισε να αιφνιδιάσει τη γαλλική αριστερή πτέρυγα μετακινώντας το στρατό του από τη μικρή πόλη της ανατολικής Πολωνίας, Νοβόγκρουτ (πολων. Nowogrod, προφορά στα πολωνικά: Νοβόγκρουτ, υπό ρωσσική τότε κατοχή, Νόβγκοροντ για τους Ρώσσους, δεν πρέπει να συγχέεται με το γνωστό Νόβγκοροντ), στην Ανατολική Πρωσσία, δίδοντας και το πρώτο χτύπημα στο 6ο Σώμα του στρατάρχη Νέυ, ο οποίος είχε προελάσει βορειότερα από τις συντεταγμένες που του είχαν οριστεί από τον αυτοκράτορα για τη χειμερινή του κατασκήνωση. Ο Νέυ, καταλαβαίνοντας την κατάσταση υποχώρησε, αφήνοντας το 1ο Σώμα υπό τον Μπερναντότ απομονωμένο στα χέρια του Μπέννιγκσεν. Ωστόσο, ο Ναπολέων για να αντιστρέψει την κατάσταση έστειλε διαταγή στον Μπερναντότ να υποχωρήσει πριν από τον Μπέννιγκσεν, έτσι ώστε ο ίδιος με τα κυρίως στρατεύματα να καθηλώσει την αριστερή πτέρυγα του Ρωσσικού Στρατού και να του αποκόψει τις επικοινωνίες και την υποχώρηση. Ωστόσο οι Κοζάκοι έπιασαν έναν αγγελιοφόρο που μετέφερε το αντίγραφο των διαταγών του Ναπολέοντα και ο Μπέννιγκσεν διέταξε υποχώρηση στα βόρεια για ν΄ αποφύγει την παγίδα. Ο Βοναπάρτης ξεκίνησε μια πεισματική καταδίωξη του ρωσσικού στρατεύματος, το οποίο συνέχισε να υποχωρεί βορειότερα, ώσπου ο Μπέννιγκσεν αποφάσισε να σταθεί και να πολεμήσει στην περιοχή του Άιλαου.
Μάχη του Άιλαου
Οι Ρώσσοι είχαν παραταχθεί σε ένα λόφο βορειοανατολικά από το χωριό Άιλαου, όπου είχαν τοποθετήσει την οπισθοφυλακή τους υπό τον πρίγκηπα Μπαγκρατιόν, του οποίου αποστολή ήταν να αντισταθεί στις γαλλικές επιθέσεις μέχρι το βαρύ ρωσσικό πυροβολικό να περάσει διαμέσου του Άιλαου και να συνδεθεί με τον κύριο ρωσσικό στρατό. Τα πρώτα γαλλικά στρατεύματα που έφθασαν στο πεδίο της μάχης στις 7 Φεβρουαρίου γύρω στις 14:00 ήταν το 4ο Σώμα υπό τον Σουλτ και το ιππικό υπό τον στρατάρχη Μυρά, οι οποίοι και προχώρησαν στην επίθεση κατά του Μπαγκρατιόν, χωρίς όμως επιτυχία. Το απόγευμα οι Γάλλοι ενισχύθηκαν από το 7ο Σώμα του στρατάρχη Ωζερώ και την Αυτοκρατορική Φρουρά υπό τον Ναπολέοντα, δημιουργώντας ένα στρατό 45.000 στρατιωτών, με αποτέλεσμα ο Μπαγκρατιόν φοβούμενος την περικύκλωση να υποχωρήσει προς τον κύριο ρωσσικό στρατό. Η υποχώρησή του καλύφθηκε από τις δυνάμεις του στρατηγού Μπάρκλεϋ ντε Τόλλυ, ο οποίος τραυματίστηκε και αποχώρησε από το πεδίο της μάχης αφήνοντας το χωριό του Άιλαου να περάσει σε γαλλικό έλεγχο. Και οι δύο πλευρές έχασαν γύρω στους 4.000 στρατιώτες με αποτέλεσμα τη διακοπή της μάχης, γεγονός που ευνοούσε τον Ναπολέοντα που είχε διατάξει τον στρατάρχη Νταβού και το 3ο Σώμα να επιτεθούν στη ρωσσική αριστερή πτέρυγα, και τον στρατάρχη Νέυ με το 6ο Σώμα να επιτεθεί στη ρωσσική δεξιά πτέρυγα. Ωστόσο η διακοπή της μάχης ευνοούσε και τον Μπέννιγκσεν, ο οποίος περίμενε ένα πρωσσικό σώμα στρατού υπό τη διοίκηση του στρατηγού Λ' Εστόκ.
Το πρωί της 8ης Φεβρουαρίου η μάχη ξεκίνησε με μονομαχία μεταξύ του γαλλικού και του ρωσσικού πυροβολικού, και το πεδίο της μάχης κυριεύθηκε από τον καπνό, ενώ την ίδια ώρα το 3ο Σώμα του Νταβού έκανε την εμφάνισή του στην αριστερή ρωσσική πτέρυγα. Ο Ναπολέων για να δώσει χρόνο στον Νταβού να παραταχθεί διέταξε τον στρατάρχη Ωζερώ με το 7ο Σώμα, ενισχυμένο από μια μεραρχία του 4ου Σώματος υπό τον στρατηγό Σαιντ-Ιλαίρ, να επιτεθεί στη ρωσσική αριστερή πτέρυγα. Δυστυχώς για τους Γάλλους, ο Ωζερώ ήταν πολύ άρρωστος, ενώ κατά τη διάρκεια της προέλασης ξέσπασε μια φοβερή χιονοθύελλα, και η μεραρχία του στρατηγού Σαιντ-Ιλαίρ χωρίστηκε από το 7o Σώμα (το οποίο εξαιτίας του χιονιού βγήκε απο την πορεία του και επιτέθηκε στο ρωσσικό κέντρο αντί της αριστερής πτέρυγας). Τα 70 πυροβόλα του Μπέννιγκσεν ξεκίνησαν σφοδρό βομβαρδισμό προκαλώντας βαριές απώλειες στους Γάλλους, που κυριευμένοι από τη σύγχυση ξεκίνησαν να υποχωρούν προς το Άιλαου, δέχθηκαν όμως επίθεση από μια ρωσσική φάλαγγα 5.000 ανδρών και απωθήθηκαν μέχρι την εκκλησία που χρησιμοποιούταν από τον Ναπολέοντα ως διοικητικό κέντρο, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να βρεθεί αντιμέτωπος με την αιχμαλωσία. Ωστόσο τα μέλη του προσωπικού επιτελείου του "κράτησαν" άμυνα μέχρι να φθάσουν ενισχύσεις πεζικού και ιππικού της Αυτοκρατορικής Φρουράς, οι οποίες αντεπιτέθηκαν και κατέστρεψαν ολοκληρωτικά τη ρωσσική φάλαγγα.
Η μεραρχία του στρατηγού Σαιντ-Ιλαίρ συνέχισε την επίθεση στην αριστερή πτέρυγα, αλλά δεν κατάφερε να πετύχει ένα καλό αποτέλεσμα και υποχρεώθηκε σε σφοδρή ανταλλαγή πυρών με τους Ρώσσους, ενώ από την άλλη το κέντρο του γαλλικού στρατού είχε σχεδόν διαρραγεί. Για να αποφύγει μια αντεπίθεση του Μπέννιγκσεν, ο Βοναπάρτης έστειλε τον στρατάρχη Μυρά με 11.000 ιππείς να επιτεθεί στις ρωσσικές γραμμές και ν΄ ανακουφίσει τον Σαιντ-Ιλαίρ. Ο Μυρά χώρισε το ιππικό του σε τρία μέρη, εκ των οποίων το ένα το οδήγησε αυτοπροσώπως εξαπολύοντας επίθεση στο ρωσσικό ιππικό που βρισκόταν στο κέντρο, το δεύτερο υπό τον στρατηγό Γκρουσσύ βοήθησε τον στρατηγό Σαιντ-Ιλαίρ, ενώ το τρίτο επιτέθηκε στους Ρώσσους που πολεμούσαν τα απομεινάρια του 7ου γαλλικού Σώματος. Η επίθεση του Μυρά αρχικά είχε μεγάλη επιτυχία, "φρέσκες" όμως ρωσσικές εφεδρείες ιππικού τον υποχρέωσαν σε απώλεια εδάφους.
Ωστόσο, κατόπιν η κατάσταση γύρισε και πάλι υπέρ των Γάλλων, καθώς μια νέα μεραρχία θωρακοφόρων ιππέων αντεπιτέθηκε και διέσπασε το ιππικό του Μπέννιγκσεν, ενώ ο Γκρουσσύ υποχρέωσε τους Ρώσσους σε βαριές απώλειες, και ο στρατηγός Σαιντ-Ιλαίρ συνέχισε την επίθεση του, ενώ το τρίτο μέρος του γαλλικού ιππικού ανακούφισε τον Ωζερώ από τη ρωσσική αντεπίθεση. Με τις επιτυχίες αυτές ο Μυρά πέρασε ταχύτατα διαμέσου του τσαρικού πυροβολικού, σφαγιάζοντας τους πυροβολητές του, και αμέσως μετά επιτέθηκε στο ρωσσικό πεζικό δίδοντάς του σκληρά χτυπήματα, ενώ ταυτόχρονα ενισχύθηκε από τον Γκρουσσύ με αποτέλεσμα να ζητήσει από τον Ναπολέοντα να στείλει την Αυτοκρατορική Φρουρά για ν΄ αποτελειώσει ολοκληρωτικά το ρωσσικό κέντρο και να τελειώσει τη μάχη. Ο Ναπολέων όμως αρνήθηκε να το πράξει. Ο Μυρά υπό την κάλυψη του ιππικού της Φρουράς υποχώρησε στις γαλλικές γραμμές έχοντας χάσει 1.500 ιππείς, έχοντας όμως ανακουφίσει τους στρατηγούς Σαιντ-Ιλαίρ και Ωζερώ από τις ρωσσικές επιθέσεις, ενώ ο Νταβού ολοκλήρωσε την παράταξή του και ξεκίνησε την επίθεσή του εναντίον της ρωσσικής αριστερής πτέρυγας. Ο Μπέννιγκσεν διέταξε την αριστερή πτέρυγα να υποχωρήσει και ο στρατός του βρέθηκε αντιμέτωπος με την κατάρρευση, αλλά την τελευταία στιγμή το πρωσσικό σώμα του Λ' Εστόκ έκανε την εμφάνισή του και επιτέθηκε στον Νταβού, ξεκινώντας σφοδρή μάχη. Ωστόσο, ο "Σιδερένιος Στρατάρχης" (προσωνύμιο του Νταβού) παρέταξε τα κανόνια του στα υψώματα της τοποθεσίας Κλάιν Ζάουσγκαρτεν (Klein Sausgarten), απωθώντας τους Πρώσσους. Κατά τις 22:00 ο στρατάρχης Νέυ έφθασε με το 6ο Σώμα στη δεξιά ρωσσική πτέρυγα και νώτα, με αποτέλεσμα ν΄ ακολουθήσει αιματηρή μάχη στην οποία και οι δύο πλευρές αποτραβήχτηκαν, γεγονός που έδωσε την ευκαιρία στον Μπέννιγκσεν να υποχωρήσει από το πεδίο της μάχης υπό την κάλυψη των Κοζάκων ιππέων. Οι Γάλλοι δεν ήταν έτοιμοι να τους καταδιώξουν, μέχρι την επομένη στις 3:00 το πρωί της 9ης Φεβρουαρίου.
Μετά τη μάχη
Οι Γάλλοι είχαν χάσει γύρω στις 10.000-15.000 στρατιώτες, ενώ οι Ρώσσοι γύρω στις 18.000 στρατιώτες, ο στρατός τους όμως δεν διαλύθηκε, όπως επιζητούσε ο Ναπολέων, με αποτέλεσμα ο πόλεμος να συνεχιστεί μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου έτους, οπότε και διεξήχθη η φοβερή μάχη του Φρίντλαντ.
Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων Κατηγορία:Ανατολική Πρωσία Κατηγορία:1807 Κατηγορία:Μάχες της Ρωσίας
Μουσείο Σεργκέι Παρατζάνωφ
Το Μουσείο Σεγκέι Παρατζάνωφ βρίσκεται στο Ερεβάν της Αρμενίας και είναι αφιερωμένο στο έργο του Αρμένιου σκηνοθέτη Σεργκέι Παρατζάνωφ.
Ιστορικό
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1988 με πρωτοβουλία της αρμένικης κυβέρνησης αλλά άρχισε τη λειτουργία του το 1991 λόγω του σεισμού που είχε προηγηθεί τρία χρόνια νωρίτερα. Το οίκημα που το στεγάζει επιλέχθηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, αποτελείται από δύο ορόφους και βρίσκεται στο κέντρο της πρωτεύουσας. Αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα μουσεία της πόλης και κατά καιρούς το έχουν επισκεφθεί προσωπικότητες όπως οι Βλαντίμιρ Πούτιν, Πάουλο Κοέλιο, Βιμ Βέντερς κ.α.
Εκθέματα
Φιλοξενεί τουλάχιστον 1.500 εκθέματα, τα οποία αποτελούνται από κολάζ, σχέδια, φωτογραφίες, πίνακες ζωγραφικής, αυτοσχέδιες κούκλες, art installations κ.α. Η πλειονότητα των εκθεμάτων δημιουργήθηκε κατά την παραμονή του Παρατζάνωφ στη φυλακή. Εκτός από αυτά σε δύο δωμάτια φιλοξενούνται αφίσες ταινιών του, τιμητικά βραβεία καθώς και μέρος της αλληλογραφίας του με τον Φεντερίκο Φελίνι, τον Αντρέι Ταρκόφσκι κ.α Μέρος των εκθεμάτων έχει φιλοξενηθεί σε εκθέσεις στο εξωτερικό όπως στη Μόσχα, την Αθήνα κ.α.
Ευαγόρας
Το όνομα Ευαγόρας μπορεί να σχετίζεται με τα παρακάτω:
Αθλητικά σωματεία
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων