Ντίνος_Βλαχογιάννης
Λογοτεχνία
552x552px|left|thumb|Ο πατέρας του Ντίνου Βλαχογιάννη Βλάσης και ο αδελφός του Άγγελος, μπροστά στο σπίτι τους στην Αθήνα. Με τη λογοτεχνία καταπιάστηκε με επιτυχία ο αδερφός του Διονύσης, σπουδαστής Εμπορίου και Δικαίου, μα δεν άφησε μεγάλο έργο λόγω του πρόωρου θανάτου του. Ο Ιωσήφ Ραφτόπουλος είπε στο Ντίνο Βλαχογιάννη για τον αδερφό του ότι χάθηκε ένας βιρτουόζος που το σονέτο του «Το χωριό μου» ήταν καλύτερο από το όμοιο του Πετράρχη. Μάλιστα ο Ιωσήφ Ραφτόπουλος είχε αφιερώσει στο Διονύση Βλαχογιάννη το παρακάτω τετράστιχο: "''Χαρές μου ξεσκλαβώθηκα, καημοί μου έχετε γεια σ' ένα κρεβάτι ομορφονιάς δεν είμαι σκλάβος πια., την ευτυχία που ζήταγα και δεν μπόρηα να βρω την εύρηκα ζητώντας την στον ίδιο μου εαυτό." '' Ίσως αυτοί να επηρέασαν τον Ντίνο Βλαχογιάννη που άρχισε να γράφει ποιήματα και στοχασμούς πολύ πριν γίνει ακόμα δέκα χρονών. Μόλις ήρθε στην Αθήνα πήγε στον Κωστή Παλαμά να ζητήσει μια διάλεξη που την ήθελε για το περιοδικό του αδελφού του «Ή Διάλεξις». Είχε το θάρρος να δείξει στο δάσκαλο χειρόγραφα και δημοσιευμένα ποιήματα του και ο Κωστής Παλαμάς, που τα διάβασε με προσοχή, έγραψε σε μια σελίδα τα παρακάτω λόγια, που τα φυλάει σαν κειμήλιο: ''«Παιδί μου, με ξάφνιασαν οι στίχοι σου. Έχει δίκιο ο φιλόλογος Γ. Ιωάννου, πατέρας του Τέλλου Άγρα, που σε προσέχει».'' Μικρό μέρος εκείνου του υλικού είδε το φως της δημοσιότητας σε βιβλίο στα 1954, που το προλόγισε ο ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας Γιώργος Βαλέτας με τον τίτλο «Μακρινές Φωνές». Ομόθυμα η επίσημη κριτική, υποδέχτηκε με ευμένεια εκείνα τα ποιήματα τα «λιτά και σύντομα και χτυπητά, που βγάζουν ένα γνήσιο ήχο απ’ το ατόφιο τους μέταλλο, μια φωνή που μας αλαφρώνει και μας ζεσταίνει», όπως έγραψε στον πρόλογο του ο Γιώργος Βαλέτας. Κατά την Κατοχή έγραψε αντιστασιακά ποιήματα που τα κυκλοφόρησε φωτοτυπημένα αλλά του τα κατάσχεσαν στη Γενική Ασφάλεια όταν τον συνέλαβαν. Μερικά απ' αυτά έχουν καταχωρηθεί σε διάφορες συλλογές. Οι διώξεις του κορυφώθηκαν και κατά και μετά την Κατοχή με φυλακίσεις, απολύσεις οπό την υπηρεσία του, εξορίες στην Ελ Τάμπα, και τα ξερονήσια, προσκλήσεις στην Ασφάλεια και εκβιασμούς. Μετά τις «Μακρινές Φωνές» ακολούθησε η συλλογή «Καπνός Αναθρώσκων», που κυκλοφόρησε το 1960. Η ντόπια και ξένη κριτική σημείωσε ότι ήταν μοναδική η συλλογή αυτή για την εποχή της. Στα 1964 κυκλοφόρησε η τρίτη του συλλογή «Αυλόν αντι Σάλπιγγος», που μεταφράστηκε όλη στα γαλλικά από τον ελληνιστή ποιητή Γκαστόν Ανρύ Ωφρέρ με πρόλογό του και που προσέφερε στο Ντίνο Βλαχογιάννη πολλές διακρίσεις. Ακολούθησε η ποιητική συλλογή «Όρθρος στη Θύελλα» με πρόλογο του μεγάλου Γάλλου Ελληνιστή και Ακαδημαϊκού Αντρέ Μιραμπέλ, το 1967. Η ποιητική αυτή συλλογή μεταφράστηκε πάλι από τον Ελληνιστή Γκαστόν Ανρύ Ωφρέρ το 1968 με δικό του και πάλι πρόλογο. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησε στο Παρίσι Ανθολόγηση όλου του έργου του με τον τίτλο «POEMS». Κατά την εποχή της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, κυκλοφόρησε η συλλογή του «Μάρτυρες Σιωπής» το 1973, που γι' αυτήν διώχτηκε, και μαζί ο εκδότης του Χρήστος Καρανάσης, που εξορίστηκε. Το 1982 κυκλοφόρησε τη συλλογή «Βήματα στο Ριζόχαρτο» που κι αυτή μεταφράστηκε στα γαλλικά. Αλλά και σαν δοκιμιογράφος ο Ντίνος Βλαχογιάννης εξέδωσε τα δοκίμια: • «Αργύρης Αγραφιώτης», 1965, όπου αναλύεται το έργο του Κορίνθιου λυρικού ποιητή. • «Δυο βουκολικοί ποιητές» το 1967 με αναφορά στο έργο του Σταύρου Κουτίβα και του Γεράσιμου Κορολή. • «Γιάννης Βλαχογιάννης και Βλαχογιανναίοι» το 1974, όπου αποδεικνύεται η κοινή ρίζα του Γιάννη Βλαχογιάννη, του χωριού Βλαχόγιαννη ή Βλαχογιάννη στα σύνορα της Θεσσαλίας και της Στερεάς και των λοιπών Βλαχογιανναίων των σκορπισμένων σ' όλη την Ελλάδα. • ''«Βαθιές τομές στην ποίηση του Θ. Ρητορίδη»'', το 1902.