cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία του Κομπάνε
Η προώθηση του Ισλαμικού Κράτους
Στις 24 Σεπτεμβρίου οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους κέρδισαν περαιτέρω εδάφη στα νότια της πόλης, παρά τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς που δέχτηκαν οι γραμμές ανεφοδιασμού τους από πολεμικά αεροσκάφη που φέρονται να προήλθαν από την τουρκική πλευρά των συνόρων. Το επόμενο πρωί, οι ισλαμιστές μαχητές ήταν περίπου 2 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη. Σε αυτό το σημείο, το Ισλαμικό Κράτος είχε υπό τον έλεγχό του το 75% του Καντονιού του Κομπάνε, ενώ οι κουρδικές δυνάμεις είχαν μόνο τον έλεγχο της πόλης Κομπάνε, της μικρότερης πόλης Σέραν και περίπου 15 χωριών.
Αεροπορικοί βομβαρδισμοί ΗΠΑ-Αράβων
Στις 27 Σεπτεμβρίου, για πρώτη φορά, οι ΗΠΑ μαζί με Άραβες συμμάχους της βομβάρδισαν την περιοχή γύρω από το Κομπάνε με στόχο θέσεις του Ισλαμικού Κράτους που χρησιμοποιούνταν ως κέντρο διοίκησης και ελέγχου από το Ισλαμικό Κράτος, αλλά και πετρελαιοπηγές που χρησιμοποιούνταν από τους ισλαμιστές. Όμως, παρά τις αεροπορικές επιδρομές η προώθηση του Ισλαμικού Κράτους συνεχίστηκε.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1.500 Κούρδοι μαχητές που προέρχονταν από την Τουρκία ενίσχυσαν τις δυνάμεις των Κούρδων στο Κομπάνε.
Στις 29 Σεπτεμβρίου, το Ισλαμικό Κράτος προερχόμενο από τα νότια και νοτιοανατολικά απείχε 5 χιλιόμετρα από την πόλη, ενώ συνέχιζαν το διαρκή βομβαρδισμό της. Την επόμενη ημέρα οι δυνάμεις των ισλαμιστών έφθασαν σε απόσταση 2-3 χιλιομέτρων από το Κομπάνε.
Την 1η Οκτωβρίου οι τζιχαντιστές προωθήθηκαν στα νοτιοανατολικά και δυτικά του Κομπάνε, από όπου οι κουρδικές δυνάμεις υποχώρησαν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα στρατεύματα του Ισλαμικού Κράτους να καταλάβουν το τελευταίο χωριό στα περίχωρα του Κομπάνε και να πλησιάσουν σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την είσοδο της πόλης. Σε αυτό το σημείο οι Κούρδοι αμυνόμενοι ενίσχυσαν τις θέσεις τους με σάκους άμμου για προστασία από τα εκ του σύνεγγυς πυρά των επικείμενων οδομαχιών. Το βράδυ της ίδιας μέρας, εξαιτίας της έλλειψης όπλων, οι κουρδικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από τα προάστια της πόλης, ενώ οι ισλαμιστές συνέχισαν να προωθούνται. Βασανιστήρια, βιασμοί, δολοφονίες και ακρωτηριασμοί ακολούθησαν στο πέρασμα των ορδών των τζιχαντιστών. Οι ίδιοι δεν δίστασαν να αποκεφαλίσουν Κούρδους μαχητές, συμπεριλαμβανομένων γυναικών.
Στις 2 Οκτωβρίου οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους βρίσκονταν μόνο λίγες εκατοντάδες μέτρα νότια και νοτιοανατολικά της πόλης. Από την έντονη ανταλλαγή πυρών εκείνη τη μέρα, έχασαν τη ζωή τους 57 ισλαμιστές στα ανατολικά της πόλης, ενώ ένας Ιρακινός διοικητής των ισλαμιστών μαζί με οκτώ συντρόφους του σκοτώθηκαν στο νότιο τομέα.
Την επομένη, 3 Οκτωβρίου, οι τζιχαντιστές πήραν υπό τον έλεγχό τους τις νότιες και ανατολικές εισόδους-εξόδους της πόλης. Κατέλαβαν επίσης ένα στρατηγικής σημασίας λόφο και ένα ραδιοφωνικό πύργο, ο οποίος είχε θέα την πόλη. Αργότερα, ένας Κούρδος μαχητής ανέφερε ότι οι ισλαμιστές είχαν εισέλθει στα νοτιοδυτικά άκρα της πόλης με μάχες να είναι σε εξέλιξη. Οι Αμερικάνοι με τους συμμάχους τους, εν τω μεταξύ, συνέχιζαν να διεξάγουν αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον στόχων του Ισλαμικού Κράτους γύρω από το Κομπάνε.
Η μάχη του Κομπάνε
Κατά τη διάρκεια της νύχτας μεταξύ 3 και 4 Οκτωβρίου, μια προσπάθεια του Ισλαμικού Κράτους να εισέλθει στην πόλη αποκρούστηκε. Οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί του Συνασπισμού συνεχίστηκαν με στόχους μονάδες και θέσεις των ισλαμιστών. Σε αυτό το σημείο, η πόλη ήταν ουσιαστικά άδεια από πολίτες, καθώς σχεδόν όλοι οι κάτοικοί της, εκτός από τους υπερασπιστές της, είχαν καταφύγει στην Τουρκία. Την 4η Οκτωβρίου αποχώρησε και ο τελευταίος ξένος δημοσιογράφος από την πόλη.
Στις 5 Οκτωβρίου το Ισλαμικό Κράτος κατάφερε να καταλάβει τη νότια πλευρά του λόφου Μιστανούρ, έξω από το Κομπάνε, κάτι που, όπως υποστήριξε ένας Κούρδος ακτιβιστής, θα τους δώσει εύκολη πρόσβαση στην πόλη. Οι συγκρούσεις στο Μιστανούρ έγιναν με μάχη σώμα με σώμα. Επίσης, για πρώτη φορά, μια γυναίκα μαχητής των Κούρδων ανατινάχτηκε σε μια επίθεση αυτοκτονίας σε θέση του Ισλαμικού Κράτους, σκοτώνοντας 10 τζιχαντιστές. Αργότερα, μετά την απόκτηση του πλήρους ελέγχου του λόφου, οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους εισήλθαν στο νοτιοανατολικό άκρο της Κομπάνε, εγκαινιάζοντας τις μάχες σώμα με σώμα εντός της πόλης. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι τζιχαντιστές εισέρχονταν στην πόλη. Αυτοί κατάφεραν να σπάσουν τις άμυνες των Κούρδων, καθώς υποστηρίζονταν από ελεύθερους σκοπευτές, βαριά πολυβόλα και πυροβόλα που χτυπούσαν από το λόφο Μιστανούρ.
Στις 6 Οκτωβρίου οι τζιχαντιστές διείσδυσαν περίπου 100 μέτρα μέσα στην πόλη και η σημαία του Ισλαμικού Κράτους υψώθηκε πάνω από ένα τετραώροφο κτήριο στο νοτιοανατολικό Κομπάνε, ενώ λίγο μετά υψώθηκε επίσης και στην κορυφή του κοντινού λόφου που είχαν καταλάβει την προηγούμενη ημέρα. Οι τζιχαντιστές μαχητές στη συνέχεια έκαναν μια προσπάθεια να προωθηθούν περαιτέρω, όμως συνάντησαν μεγάλη αντίσταση από Κούρδους μαχητές του YPG, με αποτέλεσμα 20 από αυτούς να σκοτωθούν. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι μάχες μαίνονταν για τον έλεγχο των περιοχών Μακτάλα αλ-Τζαντίντα και Κανί Αράμπ, οι οποίες στο τέλος της μέρας, μαζί με τη βιομηχανική ζώνη, έπεσαν στα χέρια των ισλαμιστών.
Το επόμενο πρωί, οι κουρδικές δυνάμεις κατάφεραν να εκδιώξουν τους ισλαμιστές από το μεγαλύτερο μέρος του ανατολικού τμήματος του Κομπάνε, το οποίο είχε καταληφθεί το προηγούμενο βράδυ, αν και ήταν ακόμη αισθητή η παρουσία τους σε ορισμένες περιοχές των ανατολικών συνοικιών. Εν τω μεταξύ, οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους κατέλαβαν αρκετά κτήρια στο νότιο άκρο της πόλης, καθώς και ένα νοσοκομείο που ήταν υπό κατασκευή στη δυτική πλευρά της. Η κουρδική επιτυχία στο ανατολικό τμήμα της πόλης ήρθε μετά από αρκετές αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της νύχτας, αλλά και κατά τη διάρκεια των πρωινών ωρών.
Στις 8 Οκτωβρίου ισλαμιστές μαχητές εκδιώχτηκαν από την πόλη, ύστερα από ένα νέο γύρο αμερικανικών αεροπορικών επιδρομών. Ωστόσο, παρά τις αεροπορικές επιδρομές, οι τζιχαντιστές ξεκίνησαν σύντομα μια νέα επίθεση στο ανατολικό τμήμα του Κομπάνε, και μετά από νέες ενισχύσεις μαχητών που κατέφθασαν στην περιοχή, κατέλαβαν την περιοχή της αγοράς. Το απόγευμα οι ισλαμιστές είχαν προχωρήσει 100 μέτρα προς το κέντρο της πόλης. Εν τω μεταξύ, Κούρδοι μαχητές κατέλαβαν ένα λόφο στα δυτικά προάστια του Κομπάνι.
Στις 9 Οκτωβρίου οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους είχαν υπό τον έλεγχό τους πάνω από το ένα τρίτο της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των ανατολικών περιοχών, ένα μικρό μέρος στα βορειοανατολικά και μια περιοχή στα νοτιοανατολικά. Κατέλαβαν επίσης το αρχηγείο της αστυνομίας, το οποίο είχαν βάλει ως στόχο το προηγούμενο βράδυ. Οι συγκρούσεις στην περιοχή αυτή άφησαν έναν υψηλόβαθμο Κούρδο αξιωματούχο της αστυνομίας νεκρό. Έπειτα όμως, το αστυνομικό τμήμα καταστράφηκε από χτύπημα του συμμαχικού συνασπισμού. Οι ισλαμιστές για να δημιουργήσουν ένα σκοτεινό πεδίο μειωμένης ορατότητας για τα αεροσκάφη που τους στόχευαν, ξεκίνησαν να βάζουν φωτιά σε κτήρια και στο λόφο Μιστανούρ. Αργότερα έγινε γνωστό ότι Κούρδοι μαχητές σημείωσαν πρόοδο κατά του Ισλαμικού Κράτους στο ανατολικό τμήμα της πόλης, ενώ δυνάμεις του Ελεύθερου Συριακού Στρατού επιτέθηκαν στους τζιχαντιστές προκαλώντας τους βαριές απώλειες. Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι μάχες των κουρδικών δυνάμεων με τους ισλαμιστές στο αστυνομικό αρχηγείο άφησαν 11 νεκρούς τζιχαντιστές και 4 αιχμαλώτους. Σε αυτό το σημείο, οι κουρδικές δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον κίνδυνο να ξεμείνουν από πυρομαχικά.
Στις 10 Οκτωβρίου οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους προχώρησαν προς το κέντρο της πόλης και κατέλαβαν το κουρδικό στρατιωτικό αρχηγείο, ένα εξαιρετικά στρατηγικό σημείο για την πλήρη κατάληψη της πόλης. Με την κατάληψη του στρατιωτικού αρχηγείου, το Ισλαμικό Κράτος είχε τον έλεγχο του 40% του Κομπάνε. Για πρώτη φορά, άρματα μάχης των τζιχαντιστών βρίσκονταν μέσα στην πόλη. Εν τω μεταξύ, Κούρδοι και Σύροι ένοπλοι υποχώρησαν από το λόφο Σιρ στις δυτικές παρυφές, που είχαν καταλάβει δύο ημέρες πριν. Προκειμένου να αποφύγουν αεροπορικές επιθέσεις, οι ισλαμιστές κατέφυγαν στη μεταφορά νέων προμηθειών πυρομαχικών με μοτοσικλέτες, ενώ ταυτόχρονα έφεραν μαζί τους κουρδικές σημαίες στα οχήματά τους για να παραπλανήσουν τα αεροσκάφη του συνασπισμού.
Στις 11 Οκτωβρίου οι τζιχαντιστές προσπάθησαν να καταλάβουν το κέντρο του Κομπάνε αλλά απωθήθηκαν από τις κουρδικές δυνάμεις και τις αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές. Όμως, σε αυτό το σημείο, το Ισλαμικό Κράτος είχε τον έλεγχο σχεδόν της μισής πόλης, μετά την προέλαση σε μεγάλο μέρος της.
Στις 12 Οκτωβρίου νέες ενισχύσεις απεστάλησαν προς τους ισλαμιστές, καθώς την προηγούμενη μέρα είχαν υποστεί βαριές απώλειες. Την ίδια μέρα το Ισλαμικό Κράτος κατέλαβε πηγάδια νερού στα προάστια του Κομπάνε. Η διεθνής κοινότητα τονίζει ότι υπάρχει μεγάλος φόβος οι ισλαμιστές να σφαγιάσουν όσους αμάχους παραμένουν εντός της πόλης. Τελικά οι τζιχαντιστές υποχώρησαν μετά από πολλές απώλειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος
Μοσχολέμονο
Το Μοσχολέμονο (ετυμολ. μόσχος + λεμόνι) ή αλλιώς Λάιμ (από το Αραβικό και το Γαλλικό lim) είναι ένας καρπός εσπεριδοειδούς, ο οποίος συνήθως είναι στρογγυλός, πράσινος, διαμέτρου 3-6 εκατοστών και περιέχει ξινή (όξινη) σάρκα. Υπάρχουν διάφορα είδη εσπεριδοειδών των οποίων οι καρποί καλούνται «λάιμ», συμπεριλαμβανομένων των Κι λάιμ - Key lime (Citrus aurantifolia), Περσικού λάιμ (Citrus x latifolia), καφίρ λάιμ - kaffir lime (Citrus hystrix) και λάιμ της ερήμου - desert lime (Citrus glauca). Τα μοσχολέμονα αποτελούν εξαιρετική πηγή βιταμίνης C και συχνά χρησιμοποιούνται για να τονίσουν τις γεύσεις διάφορων τροφίμων και ποτών. Καλλιεργούνται όλο τον χρόνο στα τροπικά κλίματα και είναι συνήθως μικρότερα και λιγότερο ξινά από τα λεμόνια, αν και οι ποικιλίες μπορεί να διαφέρουν όσον αφορά τη γλυκύτητα και την οξύτητά τους.
Ιστορία
Τα μοσχολέμονα πρωτοκαλλιεργήθηκαν σε μεγάλη κλίμακα στο νότιο Ιράκ και την Περσία και ο καρπός καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά για εμπορικούς σκοπούς στις περιοχές που σήμερα αποτελούν το νότιο Ιράκ (Βαβυλωνία).
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και για την αποφυγή του σκορβούτου, στους Βρετανούς ναύτες χορηγούνταν μια ημερήσια δόση εσπεριδοειδών, αρχικά λεμονιών αλλά στη συνέχεια μοσχολέμονων. Αρχικά, η χρήση των εσπεριδοειδών αποτελούσε επτασφράγιστο στρατιωτικό μυστικό, καθώς το σκορβούτο ήταν κοινή μάστιγα για τις διάφορες εθνικές ναυτικές δυνάμεις, και η ικανότητα των πληρωμάτων να παραμένουν στη θάλασσα για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς να προσβληθούν από αυτή τη διαταραχή ήταν ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τους στρατιωτικούς. Έτσι, οι Βρετανοί ναύτες απέκτησαν το παρατσούκλι «Λάιμι» («Limey»), λόγω της χρήσης του λάιμ.
Χρήσεις
Τα τουρσιά του μοσχολέμονου αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ινδικής κουζίνας. Η κουζίνα της νότιας Ινδίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο μοσχολέμονο: η κατανάλωση τουρσί λεμονιού ή μοσχολέμονου αποτελεί βασικό στοιχείο του Όναμ (Ινδουιστικό φεστιβάλ, που γιορτάζεται από τους κατοίκους της Κεράλα) και του Σάντχυα (ποικιλία χορτοφαγικών πιάτων, που παραδοσιακά σερβίρονται πάνω σε φύλλα μπανανιάς, στην Κεράλα).
Στη μαγειρική, το μοσχολέμονο θεωρείται σημαντικό τόσο για την οξύτητα του χυμού του όσο και για το λουλουδένιο άρωμα του ξύσματός του. Είναι κοινό συστατικό στα πιάτα της αυθεντικής Μεξικανικής, Βιετναμέζικης και Ταϊλανδικής κουζίνας. Επίσης, χρησιμοποιείται για τις ιδιότητες τουρσί στα ceviche (πιάτο με θαλασσινά, διαδεδομένο στις παράκτιες περιοχές της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής). Ορισμένες συνταγές guacamole (ένα dip με βάση το αβοκάντο) απαιτούν χυμό μοσχολέμονου.
Η χρήση των αποξηραμένων μοσχολέμονων (που ονομάζονται «μαύρα λάιμ» ή «λούμι" (loomi)) ως άρτυμα, είναι χαρακτηριστικό της Περσικής κουζίνας και της Ιρακινής κουζίνας, ενώ χρησιμοποιείται και στο μείγμα μπαχαρικών μπαχαράτ (που επίσης ονομάζεται kabsa ή kebsa), στην περιοχή του Περσικού κόλπου.
Το Key Lime δίνει το χαρακτηριστικό του άρωμα και τη γεύση στο Αμερικανικό επιδόρπιο που είναι γνωστό ως πίτα key Lime. Στην Αυστραλία, το λάιμ της ερήμου (desert lime) χρησιμοποιείται για την παρασκευή μαρμελάδας.
Το μοσχολέμονο είναι συστατικό αρκετών κοκτέιλ highball (Highball είναι το όνομα μιας οικογένειας από ανάμεικτα ποτά που αποτελούνται από ένα οινοπνευματώδες ποτό και με ένα άλλο μη-αλκοολούχο ποτό μεγαλύτερης όμως αναλογίας), συχνά με βάση το τζιν, όπως το τζιν και τόνικ, το (κοκτέιλ) τζίν με λεμονάδα (gimlet (cocktail)) και το Rickey. Ο φρεσκοστυμμένος χυμός μοσχολέμονου θεωρείται επίσης βασικό συστατικό στο κοκτέιλ μαργαρίτα, αν και μερικές φορές υποκαθίσταται από χυμό λεμονιού.
Διατροφική αξία
Σε σύγκριση με τα λεμόνια, τα μοσχολέμονα περιέχουν λιγότερη βιταμίνη C, αλλά παρόλα αυτά αποτελούν εξαιρετική πηγή της βιταμίνης, παρέχοντας το 35% της Ημερήσιας Αξίας ανά μερίδα 100 g. Τα μοσχολέμονα είναι καλή πηγή διαιτητικών ινών και περιέχουν πολλές ακόμα θρεπτικές ουσίες σε μικρές ποσότητες.
Φυτοχημικά και έρευνα
Η σάρκα και η φλούδα του μοσχολέμονου περιέχουν διαφορετικές φυτοχημικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένων των πολυφαινολών (polyphenols) και των τερπενίων (terpenes), πολλές από τις οποίες είναι κάτω από βασική έρευνα για τις πιθανές ιδιότητές τους στους ανθρώπους.
Δερματίτιδα
Όταν το ανθρώπινο δέρμα εκτίθεται στο υπεριώδες φως μετά από την επαφή του με χυμό μοσχολέμονου, μπορεί να συμβεί μια αντίδραση που είναι γνωστή ως φυτοφωτοδερματίτιδα, η οποία μπορεί να προκαλέσει το σκούρωμα στο χρώμα του δέρματος, πρήξιμο ή φουσκάλες. Οι μπάρμαν που χειρίζονται μοσχολέμονα και άλλα εσπεριδοειδή κατά την προετοιμασία των κοκτέιλ μπορεί να αναπτύξουν φυτοφωτοδερματίτιδα, λόγω της υψηλής συγκέντρωσης των φουροκουμαρινών (furocoumarins) στα μοσχολέμονα. Η κύρια φουρανοκουμαρίνη στα μοσχολέμονα είναι η λεμιττίνη (lemittin).
Οι τάσεις παραγωγής
Η Κίνα, η Ινδία και το Μεξικό παράγουν περίπου το 43% της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής λεμονιού και μοσχολέμονου, πρώτες στην κορυφή της λίστας παραγωγής για το 2012, ακολουθούμενες από την Αργεντινή και τη Βραζιλία (βλ. τον σχετικό πίνακα).
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούτα Κατηγορία:Αιθέρια έλαια Κατηγορία:Εσπεριδοειδή Κατηγορία:Κίτρος
Μάχη του Τουτρακάν
Η Μάχη του Τουτρακάν (βουλγαρικά Битка при Тутракан ή Тутраканска епопея) ήταν η πρώτη επίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων στα πλαίσια της ρουμανικής εκστρατείας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η μάχη διήρκησε για 5 μέρες και έληξε με την κατάληψη του οχυρού Τουτρακάν (ή Τουρτουκαία στα ρουμάνικα) και την παράδοση των Ρουμάνων υπερασπιστών του.
Η ιστορία και η κατάσταση του Τουτρακάν
Το Τουτρακάν ήταν αρχαίο ρωμαϊκό οχυρό. Κατά τη διάρκεια της βασιλίας του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ) έγινε ένα από μεγαλύτερα οχυρά στις λίμες του Δούναβη. Τον 7ο αιώνα, το οχυρό έγινε μέρος της Βουλγαρίας μέχρι την κατάληψη της Βουλγαρίας από τους Οθωμανούς στα τέλη του 14ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των επιθέσεων των Οθωμανών στην Ευρώπη, ο Δούναβης έγινε η κύρια αμυντική γραμμή στα Βαλκάνια. Το μεγάλο πλάτος του ποταμού, ωστόσο, δεν βοήθησε τους Οθωμανούς να αμυνθούν κατά των επιθέσεων της Ρωσίας στα πλαίσια των ρωσοτουρκικών πολέμων. Για να αντιμετώπισει την ρωσική απειλή, η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφτιαξε τετράπλευρο οχυρό στη γραμμή Ρούσε-Σιλίστρα-Βάρνα-Σούμεν. Το Τουτρακάν βρισκόταν στη βόρεια πλευρά του τετράπλευρου, σε ένα σημείο όπου ο Δούναβης ήταν στενός, απέναντι από τις εκβολές του πλωτού ποταμού Άρτζες. Το σημείο ήταν εξαιρετικό για διάβαση και οι Οθωμανοί αποφάσισαν να το οχυρώσουν με μεγάλη φρουρά.
Με την απελευθέρωση του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, το Τουτρακάν έγινε μέρος της Βουλγαρίας, αλλά οι Βούλγαροι διεκδικούσαν επίσης τη Μακεδονία και τη Θράκη και η άμυνα του Δούναβη είχε παραμεληθεί σε μεγάλο βαθμό. Μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο, το Τουτρακάν και η Νότια Δοβρουτσά συμπεριλήφθηκε στην επικράτεια της Ρουμανίας το 1913.
Το Ρουμανικό Γενικό Επιτελείο αμέσως έλαβε μέτρα για την ενίσχυση της άμυνας της πόλης, με σκοπό η πόλη να γίνει προγεφύρωμα σε περίπτωση πολέμου με τη Βουλγαρία. Οι εργασίες για την ενίσχυση της άμυνας διήρκησαν για 2 χρόνια και έγιναν υπό την επίβλεψη Βέλγων μηχανικών. Το έδαφος ήταν κατάλληλο για προγεφύρωμα, καθώς τα υψώματα που έβλεπαν την πόλη σχημάτιζαν οροπέδιο πλάτους 7-10 χιλιομέτρων, ύψους 113 μέτρων πάνω από τον Δούναβη και περιβάλλονταν από πολλές ευρείες ρεματιές.
Η βασική άμυνα αποτελείτο από 3 γραμμές χαρακωμάτων γύρω από τις όχθες του ποταμού. Στην πρώτη γραμμή υπήρχαν μικρά φυλάκια ειδικά για επιτήρηση. Προς τα δυτικά, γύρω από το χωριό Στάρο Σέλο, οι εξωτερικές οχυρώσεις είχαν πιο εκτεταμένο χαρακτήρα.
Η κύρια αμυντική γραμμή κατασκευάστηκε στην άκρη του οροπεδίου με σκοπό να μείνει το εχθρικό πυροβολικό μακριά από κάθε πιθανή γέφυρα που μπορούσε να κατασκευαστεί στο Τουτρακάν. Η γραμμή είχε μήκος 30 χιλιόμετρα και είχε 15 οχυρά (κέντρα αντίστασης), τα οποία έφεραν τα ονόματα των τοπικών οικισμών, όπως «Τουτρακάν», «Στάρο Σέλο», «Νταϊντούρ», «Σαρσάνλαρ» κτλ. Κάθε απ' αυτά είχε 50 με 70 στρατιώτες, με στέγες που στηρίζονταν από σιδερένια κάγκελα ή ξύλινες σανίδες μαζί με δίμετρο στρώμα χώματος. Επίσης, τα οχυρά είχαν κατάλληλη προστασία από τα βλήμματα πυροβολικού. Τα οχυρά είχαν απόσταση 1.2-2.2 χιλιόμετρα μεταξύ τους με ρηχές τάφρους και φωλιές πολυβόλων. Στα διαστήματα μεταξύ των οχυρών υπήρχαν θέσεις για τουφέκια και πολυβόλα στα άκρα των οχυρών. Τα κέντρα αντίστασης ήταν καλά προστατευμένα με αγκαθωτά σύρματα με βάθος 10-15 μέτρα, αλλά βρίσκονταν 50 μέτρα μακριά από τη γραμμή βολής και έτσι δεν θα μπορούσαν να υπερασπιστούν με χειροβομβίδες. Εκατό μέτρα από την κύρια γραμμή, οι Ρουμάνοι έφτιαξαν 3 σειρές από παγίδες και συρματοπλέγματα από το οχυρό 15 μέχρι το οχυρό 3. Το μεγαλύτερο μέρος του πυροβολικού παρατάχθηκε στην κύρια αμυντική γραμμή, αν και αρκετά πυροβόλα, μαζί με χαρακώματα και πολυβόλα, τοποθετήθηκαν σε κοντινά νησιά στον Δούναβη με σκοπό να βοηθήσουν τον Ρουμανικό Στολίσκο του Δούναβη. Τέσσερα χιλιόμετρα από την κύρια αμυντική γραμμή και 3 χιλιόμετρα από το Τουτρακάν βρισκόταν μια δευτερεύουσα αμυντική γραμμή του οχυρού. Περιλάμβανε μια γραμμή από χαρακώματα με λίγα πολυβόλα ή εμπόδια και χωρίς πυροβολικό. Οι Ρουμάνοι έδωσαν έμφαση στην κύρια αμυντική γραμμή και αγνόησαν σοβαρά τη δευτερεύουσα γραμμή.
Για ευκολία στη διοίκηση, η περιοχή χωρίστηκε σε τρεις τομείς: Τομέας Α (δυτικά), Τομέας Β (νότια) και Τομέας Γ (ανατολικά), οι οποίοι έφεραν τα ονόματα των τοπικών χωριών - Στάρο Σέλο, Νταϊντούρ και Αντίμοβο αντίστοιχα. Κάθε τομέας είχε τον δικό του διοικητή.
Η φρουρά
Η άμυνα του Δούναβη και της Δοβρουτσάς ανατέθηκε στην 3η Ρουμανική Στρατιά υπό τις διαταγές του Στρατηγού Μιχαήλ Ασλάν, το επιτελείο του οποίου βρισκόταν στο Βουκουρέστι. Το οχυρό του Τουτρακάν βρισκόταν υπό τη διοίκηση του διοικητή της 17ης μεραρχίας πεζικού, Στρατηγού Κονσταντίν Τεοντορέσκου, ο οποίος είχε τις εξής δυνάμεις στη διάθεση του πριν από την έναρξη της μάχης:
Οι Ρουμάνοι είχαν στη διάθεση τους για τη μάχη 19 τάγματα με 20.000 άνδρες και 66 πολυβόλα. Μονάχα 3 από τα 19 τάγμα άνηκαν στον τακτικό στρατό, ενώ τα άλλα 16 σχηματίστηκαν από εφέδρους. Η ρουμανική δύναμη ενισχύθηκε από τον Ρουμανικό Στολίσκο του Δούναβη.
Ο Στρατηγός Τεοντορέσκου είχε στη διάθεση του (μέχρι το τέλος Αυγούστου) περισσότερα από 157 πυροβόλα με διαμέτρημα από 7.5 μέχρι 21 εκατοστά - ωστόσο, τα περισσότερα πυροβόλα ήταν παλαιά και δεν μπορούσαν να βάλλουν γρήγορα. Το πυροβολικό στην τάφρο περιλάμβανε πολλά πυροβόλα με μικρό διαμέτρημα, ενώ το κινητό πυροβολικό (το οποίο μετέφεραν άλογα) είχε 23 πυροβόλα, από τα οποία μονάχα τα 8 μπορούσαν να βάλλουν γρήγορα. Στον Δυτικό Τομέα, τα σώματα ενισχύθηκαν με πυροβόλα από τον Ρουμανικό Στολίσκο του Δούναβη. Σχεδόν ολόκληρο το πυροβολικό τοποθετήθηκε στην κύρια αμυντική γραμμή, αλλά τα πυροβόλα είχαν τοποθετηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε ήταν δύσκολο να βάλλουν μαζικά σε ένα σημείο. Τα πυροβόλα διανεμήθηκαν σε ίσες ποσότητες σε όλους τους τομείς, χωρίς να υπάρχουν αποθέματα. Σοβαρό πρόβλημα για το ρουμανικό πυροβολικό ήταν ότι τα πυροβόλα τοποθετούνταν σε ειδικές πλατφόρμες, τις οποίες δεν μπορούσαν να μετακινήσουν.
Η φρουρά του Τουτρακάν συνδέονταν με την Ολτενίτα με βυθισμένα τηλεφωνικά καλώδια και με το επιτελείο της 3ης Ρουμανικής Στρατιάς στο Βουκουρέστι με ασύρματο τηλεγράφο - ωστόσο, η φρουρά παρέμεινε σχετικά απομονωμένη από τις πιο κοντινές ρουμανικές δυνάμεις στη Δοβρουτσά. Η 9η μεραρχία βρισκόταν 60 χιλιόμετρα ανατολικά στην Σιλίστρα, ενώ η 19η μεραρχία πεζικού και η 5η ταξιαρχία ιππικού βρίσκονταν 100 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά, γύρω από το Ντόμπριτς. Η 16η μεραρχία πεζικού, η 20η μεραρχία πεζικού, η 18η μεραρχία πεζικού και 1η μεραρχία ιππικού των Ρουμάνων βρίσκονταν στο αριστερό άκρο του Δούναβη και μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ενισχύσεις για τη φρουρά αν ήταν χρήσιμο.
Σε γενικές γραμμές, παρά τα προβλήματα της άμυνας, η ρουμανική διοίκηση ήσαν σίγουρη για τη δύναμη του οχυρού και για την ικανότητα του να αντεπεξέλθει σε μεγάλες εχθρικές επιθέσεις. Γι' αυτό και αναφερόταν ως «το δεύτερο Βερντέν» ή «το Βερντέν της Ανατολής». Αυτή η σύγκριση δεν ήταν αδικαιολόγητη. Τα περισσότερα οχυρά της Ευρώπης είχαν τον ίδιο φρουρίων με τα 15 φρούρια γύρω από το Τουτρακάν - για παράδειγμα, η Λιέγη είχε 12, το Πρζεμίσλ είχε 15 και το Βερντέν είχε 23 φρούρια.
Οι επιτιθέμενοι
Για να προστατεύσουν τα σύνορα τους στον Δούναβη, οι Βούλγαροι χρησιμοποίησαν την 3η Βουλγαρική Στρατιά από τις αρχές Σεπτεμβρίου του 1915, δίνοντας διαταγή στον Στέφαν Τόσεβ (διοικητή της στρατιάς) να εφοδιάσει και να προετοιμάσει μέσα τα στρατεύματα του μέσα σε ένα χρόνο. Όταν έμαθαν για τα ρουμανικά σχέδια στα μέσα του 1916, οι Βούλγαροι έθεσαν ως προτεραιότητα την ενίσχυση της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς.
Μέχρι το τέλος του Αυγούστου, η 3η Βουλγαρική Στρατιά συμπεριλήφθηκε στην Ομάδα Στρατιών Μάκενσεν, υπό τις διαταγές του Αρχιστράτηγου Άουγκουστ φον Μάκενσεν, ο οποίος μετέφερε το επιτελείο του από το Μακεδονικό Μέτωπο με σκοπό να συντονίσει τη δράση των δυνάμεων του για την επίθεση κατά της Ρουμανίας. Μέχρι τις 1 Σεπτεμβρίου, η 3η Βουλγαρική Στρατιά είχε στη διάθεση της 62 τάγματα πεζικού, 55 πυροβολαρχίες και 23 ίλες ιππικού στα σύνορα της Δοβρουτσάς. Για την επίθεση κατά του Τουτρακάν, ο Στρατηγός Τόσεβ σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει το αριστερό άκρο της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς, το οποίο είχε τις εξής δυνάμεις:
4η Μεραρχία Πεζικού Πρέσλαβ (Κισελόφ)
1/1η ταξιαρχία πεζικού (Νεντιάλκοβ)
Γερμανοβουλγαρικό Απόσπασμα (φον Χάμμερσταϊν - από τις 4 Σεπτεμβρίου)
Αυτές οι δυνάμεις είχαν στη διάθεση τους 31 τάγματα πεζικού και εφέδρων, 29 πυροβολαρχίες και 7 ίλες ιππικού με 55.000 άνδρες, 132 πυροβόλα και 53 πολυβόλα. Αυτές οι δυνάμεις είχαν αριθμητικό πλεονέκτημα σε άνδρες και όπλα, αλλά οι περισσότερες βουλγαρικές μονάδες, εκτός από την 1η ταξιαρχία και την 1η Μεραρχία Πεζικού της Σόφιας, δεν είχαν εμπειρία σε μάχες, καθώς δεν έλαβαν μέρος στη σερβική εκστρατεία. Ωστόσο, χάρη στις αλλάγες που υπέστη ο βουλγαρικός στρατός, οι βουλγαρικές μονάδες ενισχύθηκαν με περισσότερα πολυβόλα και πυροβόλα, ενώ είχαν καλύτερες συγκοινωνίες και λογιστική υποστήριξη.
Το βουλγαρικό και το γερμανικό πυροβολικό είχε αρκετά σύγχρονα οβιδοβόλα και πυροβόλα με διαμέτρημα από 7.5 μέχρι 15 εκατοστρόμετρα. Σε αντίθεση με τους Ρουμάνους, ωστόσο, οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να ενισχυθούν από στολίσκο στον Δούναβη, καθώς ο Αυστροουγγρικός Στολίσκος του Δούναβη είχε υποχωρήσει στο κανάλι της Περσίνα χάρη στη δράση των ρουμανικών δυνάμεων. Για ενίσχυση του πυροβολικού, οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν αεροσκάφη.
Αρχικά, ο στρατηγός Τόσεβ έλαβε τον άμεσο έλεγχο του αριστερού άκρου της στρατιάς του, αλλά κατά τη διάρκεια της μάχης έγινε φανερό ότι χρειαζόταν να αναλάβει τη διοίκηση ολόκληρης της στρατιάς και ο στρατηγός Κισελόφ (διοικητής της 4ης Μεραρχίας Πρέσλαβ) ανέλαβε τη διοίκηση ολόκληρων των δυνάμεων που είχαν χρησιμοποιηθεί κατά του οχυρού Τουτρακάν. Ενώ διατηρούσε τον έλεγχο της μεραρχίας του, ο Τόσεβ δεν έλαβε επιπλέον προσωπικό, κάτι που προκαλούσε προβλήματα στον συντονισμό των δυνάμεων. Ο Κισελόφ και ο αρχηγός του επιτελείου του, Νόικοφ, θεωρήθηκαν εξαιρετικοί αξιωματικοί από τους Γερμανούς και εκπροσωπούσαν την ηγεσία της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς.
Η βουλγαρική κυβέρνηση έδωσε έμφαση στην επίθεση στη Ρουμανία και κήρυξε τον πόλεμο στη Ρουμανία στις 1 Σεπτεμβρίου, 5 μέρες μετά από τη Γερμανία - κίνηση που προκάλεσε αρχικά μεγάλη ανησυχία στη γερμανική διοίκηση.
Το βουλγαρικό σχέδιο
Στις 28 Αυγούστου, ο Αρχιστράτηγος Μάκενσεν εξέδωσε την πρώτη διαταγή στην 3η Βουλγαρική Στρατιά, σύμφωνα με την οποία η 3η Βουλγαρική Στρατιά διατάχθηκε να ετοιμαστεί για αποφασιστική προώθηση με σκοπό την κατάληψη των σημείων διέλευσης του Δούναβη στη Νότια Δοβρουτσά. Για να πετύχει αυτό, η 1η μεραρχία και η 4η μεραρχία έπρεπε καταλάβουν ταυτόχρονα το Τουτρακάν και τη Σιλίστρα. Αν και ο Στρατηγός Τόσεβ ξεκίνησε να μοιράζει τις δυνάμεις του όπως το διέταξε ο Γερμανός Αρχιστράτηγος, στην πραγματικότητα ήταν άκρως αντίθετος στο να μοιράσει στα δύο τις δυνάμεις του και να επιτεθεί τα δύο οχυρά. Στις 31 Αυγούστου, ο Τόσεβ και ο Μάκενσεν συναντήθηκαν στον σιδηροδρομικό σταθμό της Γκόρνα Οριάχοβιτσα για να ανταλλάξουν απόψεις σχετικά με την επιχείρηση. Ο Τόσεβ γνώριζε καλύτερα την κατάσταση των ρουμανικών δυνάμεων και των οχυρώσεων στη Δοβρουτσά και προσπάθησε να πείσει τον Μάκενσεν να δώσει προτεραιότητα στην κατάληψη του Τουτρακάν (αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο την κατάληψη της Σιλίστρα) και να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις για να πετύχει την κατάληψη του Τουτρακάν. Την ίδια μέρα, ο Τόσεβ παρουσιάσε ένα λεπτομερές σχέδιο της επίθεσης, σύμφωνα με το οποίο, η 3η Βουλγαρική Στρατιά θα προωθηθεί στις 2 Σεπτεμβρίου με το αριστερό άκρο κατά του προγεφυρώματος ενώ η 3/1 ταξιαρχία πεζικού θα μετακινηθεί στην κατεύθυνση της Σιλίστρα για να καλύψει το άκρο της στρατιάς. Το δεξί άκρο της στρατιάς, το οποίο συμπεριλάμβανε την 1η μεραρχία ιππικού και τη φρουρά της Βάρνα, αναλάμβανε να προωθηθεί κατά του Ντόμπριτς και του Βάλχικ με την 1η μεραρχία ιππικού να συνδέεται με το αριστερό άκρο. Την επόμενη μέρα, ο Μάκενσεν αποδέχτηκε το σχέδιο του Τόσεβ με μικρές αλλαγές, όπως η χρήση της 2/1 ταξιαρχίας πεζικού ως εφεδρεία του δεξιού άκρου των δυνάμεων που θα επιτεθούν στο Τουτρακάν. Όταν έλαβε την έγκριση του Αρχιστράτηγου, το επιτελείο της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς μεταφέρθηκε στο Ραζγκράντ, όπου συντόνισε τις τελικές προετοιμασίες για την επίθεση.
Στις 1 Σεπτεμβρίου, ο φον Μάκενσεν έλαβε τηλεγράφημα από τον νέο Αρχηγό του Γερμανικού Γενικού Επιτελείου Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, ο οποίος τον πληροφόρησε πως οι γερμανικές και οι αυστροουγγρικές δυνάμεις θα συγκεντρωθούν στην Τρανσυλβανία στο δεύτερο μέσο του Σεπτεμβρίου, ενώ οι δυνάμεις που βρίσκονταν ήδη στην περιοχή θα μπορούσαν μονάχα να υπερασπίζονταν τις θέσεις τους απέναντι στους Ρουμάνους. Ο φον Χίντενμπουργκ και ο Βούλγαρος Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Νικόλα Ζέκοφ διέταξαν την 3η Βουλγαρική Στρατιά να προωθηθεί στη Δοβρουτσά με σκοπό να καταστρέψει όσο το δυνατόν περισσότερες ρωσικές και ρουμανικές δυνάμεις, τονίζοντας τη σημασία μιας γρήγορης νίκης στη ρουμανική εκστρατεία.
Το ρουμανικό σχέδιο
Το ρουμανικό σχέδιο, γνωστό ως Υπόθεσις Ζ, απαιτούσε από τις περισσότερες δυνάμεις του ρουμανικού στρατού να εισβάλλουν στην Τρανσυλβανία, ενώ η 3η Ρουμανική Στρατιά με 150.000 άνδρες ανέλαβε την άμυνα κατά μήκος του Δούναβη και στα σύνορα της Δοβρουτσάς για 10 μέρες. Μετά απ' αυτές τις 10 μέρες, οι νότιες δυνάμεις θα προχωρούσαν σε επίθεση από τη Δοβρουτσά στη Βουλγαρία μαζί με το Ρωσικό Σώμα Στρατού του Αντρέι Ζαϊοντσκόφσκι και θα καταλάμβαναν θέσεις στη γραμμή Ρούσε-Σούμεν-Βάρνα, ώστε να μειώσουν την πίεση γύρω από τις βόρειες δυνάμεις.
Περικύκλωση του Τουτρακάν (2-4 Σεπτεμβρίου)
Μέχρι το απόγευμα της πρώτης μέρας, οι Ρουμάνοι μετέφεραν τις δυνάμεις τους από την πρώτη γραμμή στη δεύτερη αμυντική γραμμή. Από εκεί έβαλλαν συνεχώς από τα τουφέκια με περιστασιακά πυρά πυροβόλων, τη νύχτα από τη 2η προς την 3η Σεπτεμβρίου. Η ρουμανική διοίκηση αντιδρούσε αργά στην κατάσταση που επικρατούσε στο πεδίο της μάχης, ενώ ο Στρατηγός Ασλάν παρέμεινε στο Βουκουρέστι. Ο Ασλάν διέταξε τον Ζαϊοντσκόφσκι να φθάσει με τις δυνάμεις του στα σύνορα με τη Βουλγαρία, αλλά η διαταγή εκτελέστηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Οι Ρουμάνοι προσπάθησαν να στείλουν ενισχύσεις από εφεδρείες γύρω από την πρωτεύουσα, αλλά και αυτές καθυστέρησαν εξαιτίας της γενικής σύγχυσης της ρουμανικής κινητοποίησης.
Στις 3 Σεπτεμβρίου, οι Βούλγαροι ξεκίνησαν να σταθεροποιούν τις θέσεις τους. Το γερμανοβουλγαρικό απόσπασμα έλαβε διαταγή να καταλάβει το ύψωμα 131, δυτικά του Στάρο Σέλο, απ' όπου θα μπορούσε να επιτεθεί στα ρουμανικά φρούρια στον Τομέα Α (δυτικά). Οι υπερασπιστές αμύνονταν καλά χάρη στις τάφρους και στα συρματοπλέγματα, ενώ οι επιτιθέμενοι είχαν να προωθηθούν μέσα σε ανοιχτό πεδίο με τα άκρα τους να δέχονται τα πυρά του ρουμανικού πυροβολικού από τις τάφρους. Οι ρουμανικές θέσεις στα νότια, γύρω από χωριό Σένοβο, βρίσκονταν πίσω από μικρούς λόφους που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως κάλυψη για το πεζικό των επιτιθέμενων, γεγονός που ώθησε τον Συνταγματάρχη Κάουφμαν να μοιράσει το γερμανοβουλγαρικό απόσπασμα σε 3 φάλλαγες (υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη Βλάχοβ, του Ταγματάρχη φον Χάμερσταϊν και του Συνταγματάρχη Ντράζκοβ) και να χρησιμοποιήσει μια φάλαγγα για να επιτεθεί στο Σένοβο, ενώ οι άλλες δύο θα την υποστήριζαν. Η φάλαγγα του Συνταγματάρχη Βλάχοβ προωθήθηκε 5 χιλιόμετρα και συνάντησε αρχικά μικρή αντίσταση - ωστόσο, το ρουμανικό πυροβολικό έβαλλε συνεχώς και αναχαίτισε τις βουλγαρικές δυνάμεις. Αρκετοί στρατιώτες κατάφεραν να φθάσουν μέχρι τα συρματοπλέγματα, αλλά απέτυχαν να τα καταλάβουν. Το μεσημέρι, οι δυνάμεις του Βλάχοβ έλαβαν διαταγή να αμυνθούν στο σημείο όπου είχαν φθάσει. Το αίτημα του Βλάχοβ για ενισχύσεις δεν έγινε αποδεκτό. Οι ρουμανικές αντεπιθέσεις ανάγκασαν τον Βλάχοβ να διατάξει τα σώματα του να οπισθοχωρήσουν κατά 300 μέτρα από τα συρματοπλέγματα και να ετοιμάσουν αμυντικές θέσεις. Η επίθεση του φον Χάμερσταϊν, εξαιτίας των τακτικών πυρών του ρουμανικού πυροβολικού, έληξε με λίγη επιτυχία. Εν τω μεταξύ, ο Συνταγματάρχης Ντράζκοβ αναχαίτισε τις ρουμανικές επιθέσεις στα άκρα, αλλά η προώθηση του αναχαιτίστηκε από το ρουμανικό πυροβολικό περίπου 50 μέτρα από τα ρουμανικά συρματοπλέγματα. Οι επιτιθέμενοι έχασαν σ' αυτό τον τομέα περίπου 300 στρατιώτες. Οι επιτιθέμενοι δεν πέτυχαν τους σκοπούς τους και αναγκάστηκαν να περιμένουν μέχρι την επόμενη μέρα, καθώς είχε πέσει η νύχτα και το πεδίο ήταν σκοτεινό.
Μετά από βροχερή νύχτα, η 4η Μεραρχία Πεζικού, στις 3 Σεπτεμβρίου, έφθασε κοντά στα συρματοπλέγματα στην κύρια αμυντική γραμμή στον Τομέα Β, απώθησε τις ρουμανικές περιπολίες, κατέλαβε το Νταϊντούρ και μετέφερε το βαρύ πυροβολικό του. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, η μεραρχία αναχαίτισε αρκετές ρουμανικές αντεπιθέσεις, έχοντας υποστεί ελαφριές απώλειες. Στον Τομέα Γ, η 1/1 ταξιαρχία πεζικού προσπάθησε να καταλάβει την κύρια αμυντική γραμμή χωρίς να συναντήσει αντίσταση.
Η ρουμανική θέση επιδεινώθηκε σταδιακά. Ο Στρατηγός Τεοντορέσκου αναγκάστηκε να στείλει τις τελευταίες εφεδρείες του ως ενισχύσεις στον Τομέα Α και στον Τομέα Γ - απόφαση που αποδείχθηκε μοιραία, καθώς οι Βούλγαροι έδωσαν προτεραιότητα στην επίθεση στον Τομέα Β. Παρά τις απαισιόδοξες αναφορές του Τεοντορέσκου, το Γενικό Επιτελείο των Ρουμάνων θεώρησε πως το οχυρό μπορούσε να αντέξει μέχρι να φθάσουν ρουμανικές και ρωσικές δυνάμεις από τα ανατολικά ή πως η φρουρά θα μπορούσε να σπάσει τον κλοιό και να υποχωρήσει στη Σιλίστρα. Στις 3 Σεπτεμβρίου, οι πρώτες απόπειρες βοήθειας στο Τουτρακάν έγιναν από τους Ρουμάνους στρατιώτες στο δεξιό άκρο της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς, αλλά έληξαν με αποτυχία χάρη στη δράση της 1ης Βουλγαρικής Μεραρχίας Ιππικού στα χωριά Κότσμαρ και Κάρα Πέλιτ, όπου η 19η Ρουμανική Ταξιαρχία έχασε 1354 στρατιώτες (654 νεκροί και τραυματίες και άλλοι 700 αιχμάλωτοι).
Περίπου στις 11:00 της 3ης Σεπτεμβρίου, ο στρατηγός Τόσεβ, ο οποίος είχε ανταλλάξει απόψεις με τον στρατηγό Κισελόφ, εξέδωσε τη Διαταγή υπ' αριθμόν 17 για την επίθεση της επόμενης μέρας στο Τουτρακάν. Η διαταγή ανέφερε πως ο διοικητής της 4ης μεραρχίας αναλάμβανε τη διοίκηση όλων των δυνάμεων που είχε για την επίθεση στο οχυρό και θα καθόριζε την ακριβή ώρα της επίθεσης του πεζικού, αφού πρώτα το πυροβολικό θα προκαλούσε σοβαρές ζημιές στις ρουμανικές θέσεις. Ο Ταγματάρχης φον Χάμμερσταϊν και η ομάδα του ανέλαβαν την επίθεση και την κατάληψη του φρουρίου 2 στον Τομέα Β (δυτικά), η κύρια επίθεση θα διεξαγόταν κατά των φρουρίων 5 και 6 στον Τομέα Β (νότια) και τέλος, η 1/1 ταξιαρχία ανέλαβε την κατάληψη του φρουρίου 8 στον Τομέα Γ (ανατολικά). Για να προστατεύσει το δεξί άκρο της παράταξης, ο Τόσεβ διέταξε δύο ταξιαρχίες εφέδρων της 1ης Μεραρχίας Πεζικού Σόφια να παρακολουθούν τις ρουμανικές ενέργειες στη Σιλίστρα. Όταν ο Κισελόφ έλαβε τη διαταγή, χρησιμοποίησε τη θέση του για να κάνει αρκετές αλλαγές στο σχέδιο. Η επίθεση των φρουρίων 5 και 6 ανατέθηκε στην Ταξιαρχία του Κμέτοβ, ενώ η Ταξιαρχία του Ικονόμοβ ανέλαβε την επίθεση του φρουρίου 7. Ολόκληρο το βαρύ πυροβολικό τέθηκε υπό τις διαταγές του διοικητή του 2ου Συντάγματος Βαρέως Πυροβολικού, Συνταγματάρχη Ανγκέλοβ, με διαταγή να ξεκινήσει τον κανονιοβολισμό των ρουμανικών θέσεων στις 9:00. Το πεζικό θα έφθανε σε απόσταση 150 μέτρων από τις ρουμανικές θέσεις και θα περίμενε να σταματήσει ο κανονιοβολισμός. Ωστόσο, ο Ανγκέλοβ ζήτησε να αναβληθεί η επίθεση για να παραταχθεί καλύτερα το πυροβολικό. Επιπλέον, η επικοινωνία με την ομάδα του φον Χάμμερσταϊν ήσαν αδύνατη και οι γερμανικές εκτοξευτές νάρκων χρειάζονταν περισσότερο χρόνο για να πάρουν θέσεις. Αυτά έπεισαν τον στρατηγό Κισελόφ να αναβάλει την επίθεση.
Στις 4 Σεπτεμβρίου, οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι ασχολήθηκαν με τις προετοιμασίες για την επίθεση. Οι μάχες συνεχίστηκαν στον Τομέα Α, όπου το απόσπασμα του Κάουφμαν είχε σκοπό να ολοκληρώσει την επίθεση στο ύψωμα 131 που ξεκίνησε την προηγούμενη μέρα και να εξασφαλίσει την αρχική θέση για την επίθεση στο φρούριο 2. Αυτός ο σκοπός εκπληρώθηκε νωρίς το πρωϊ και οι περισσότεροι από τους υπερασπιστές υποχώρησαν στην κύρια αμυντική γραμμή. Εκείνη τη μέρα, ο Αρχιστράτηγος Μάκενσεν ανακάλεσε τον φον Κάουφμαν στο Ρούσε - το γερμανοβουλγαρικό απόσπασμα τέθηκε υπό τις διαταγές του φον Χάμμερσταϊν.
Ο Στρατηγός Τεοντορέσκου συνέχισε να στέλνει απαισιόδοξες αναφορές στην ανώτατη διοίκηση της Ρουμανίας ζητώντας ενισχύσεις. Αυτή τη φορά, οι αναφορές του Τεοντορέσκου δεν αγνοήθηκαν: η 10η μεραρχία και η 15η μεραρχία, οι οποίες ήταν η στρατηγική εφεδρεία του στρατού, διατάχθηκαν να πορευτούν στα νότια προς την Ολτενίτα - η 10η μεραρχία ανέλαβε τη φρουρά του ποταμού και η 15η μεραρχία ανέλαβε να περάσει τον ποταμό για να βοηθήσει τη φρουρά του Τουτρακάν. Σ' αυτές τις δυνάμεις συμπεριλήφθηκαν 17 τάγματα από το 34ο Ρουμανικό Σύνταγμα, το 74ο Ρουμανικό Σύνταγμα, το 75ο Ρουμανικό Σύνταγμα και το 80ο Ρουμανικό Σύνταγμα και 2 τάγματα από το 2ο Συνοριακό Σύνταγμα, μαζί με 6 πυροβολαρχίες. Αυτές οι νέες δυνάμεις έδιναν στους Ρουμάνους αριθμητικό πλεονέκτημα έναντι των Βουλγάρων, αλλά καθυστέρησαν και έφταναν σταδιακά στο πεδίο της μάχης, με αποτέλεσμα να μειωθεί η αποτελεσματικότητα τους και η επιρροή τους στη μάχη. Οι πρώτες ενισχύσεις πέρασαν τον Δούναβη αργά το απόγευμα και κατά τη διάρκεια της νύχτας της 4ης Σεπτεμβρίου. Όταν έφθασαν στη νότια ακτή, οι ενισχύσεις μοιράστηκαν και στάλθηκαν στους τομείς, χωρίς να είναι γνωστή η κατεύθυνση της κύριας βουλγαρικής επίθεσης και χωρίς να υπάρχουν αποθέματα και εφεδρείες.
Πτώση του Τουτρακάν (5-6 Σεπτεμβρίου)
Μέχρι τις 5 Σεπτεμβρίου, η φρουρά κατάφερε να ενισχύσει μερικές μονάδες στην κύρια αμυντική γραμμή χάρη στην άφιξη ενισχύσεων. Στον Τομέα Α, στα φρούρια 1 και 5 αμύνονταν 9.5 τάγματα κυρίως από το 36ο Ρουμανικό Σύνταγμα Πεζικού, μαζί με τάγματα από το 40ο Σύνταγμα Πεζικού, το 75ο Σύνταγμα Πεζικού και το 80ο Σύνταγμα Πεζικού, καθώς και με 4 μονάδες του 48ου Τάγματος Πολιτοφυλακής και του 72ου Τάγματος Πολιτοφυλακής. Ο Τομέας Β ενισχύθηκε με 4 τάγματα του 74ου Συντάγματος και 4 τάγματα του 75ου Συντάγματος (συνολικά 8 τάγματα), αλλά μετά την αρχή της επίθεσης. Ο Τομέας Γ ενισχύθηκε κατά τη διάρκεια της επίθεσης από διάφορες μονάδες πεζικού, πολιτοφυλακής και συνοριοφυλάκων (συνολικά 14 τάγματα). Η αρχική εφεδρεία του οχυρού χρησιμοποιήθηκε για να ενισχυθούν οι γραμμές και μονάχα στις 5 Σεπτεμβρίου σχηματίστηκε μια μικρή εφεδρεία από τις νέες δυνάμεις που έφθασαν στην περιοχή. Η εφεδρεία είχε συμπεριλάβει 1 τάγμα πεζικού, 1 τάγμα συνοριοφυλάκων και μια μονάδα πεζικού.
Στον Τομέα Β, ο οποίος ήταν ο πιο κρίσιμος, οι Βούλγαροι κατάφεραν να εξασφαλίσουν σοβαρό αριθμητικό πλεονέκτημα κατά την αρχική φάση της επίθεσης:
Στις 5:30, οι Βούλγαροι παρατηρητές έκαναν σήμα για να κατευθύνουν τον προγραμματισμένο κανονιοβολισμό. Μια ώρα αργότερα, ο Συνταγματάρχης Ανγκέλοβ έδωσε διαταγή για την αρχή του κανονιοβολισμού. Τα πυροβόλα έβαλλαν συνεχώς κατά των φρουρίων και των κενών μεταξύ τους και στις 7:40, οι Βούλγαροι παρατηρητές στο Νταϊντούρ ανέφεραν πως οι Ρουμάνοι στρατιώτες υποχώρησαν από τα φρούρια 5 και 6 μέσω των χαρακωμάτων επικοινωνίας. Οι ρουμανικές πυροβολαρχίες προσπάθησαν να ανταποδώσουν τα πυρά, αλλά οι ενέργειες τους δεν ήταν συντονισμένες - τα σποραδικά πυρά τους δεν είχαν στόχο το βαρύ πυροβολικό των επιτιθέμενων και τα πυρά τους έπαυσαν μόλις οι Βούλγαροι άνοιξαν πυρ εναντίον τους. Η δύναμη του βουλγαρικού κανονιοβολισμού έκανε τον Στρατηγό Τεοντορέσκου να θεωρήσει πως οι Βούλγαροι είχαν κανόνια διαμετρήματος 30.5 εκατοστόμετρων, κάτι που δεν ίσχυε. Μέχρι τις 8:00, 3 φρούρια στον Τομέα Β είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές ή είχαν καταστραφεί και ο Τεοντορέσκου αναγκάστηκε να στείλει το 1/5 Τμήμα Οβιδοβόλων στην περιοχή. Το τμήμα έλαβε θέσεις στο φρούριο 8 χωρίς να γίνει αντιληπτό από τους Βούλγαρους.
Σύμφωνα με το σχέδιο, η ταξιαρχία του Συνταγμάταρχη Κμέτοβ θα προχωρούσε σε επίθεση κατά των φρουρίων 5 και 6, όπου αμύνονταν οι δυνάμεις του 79ου Ρουμανικού Συντάγματος Πεζικού. Το 19ο Σύνταγμα Σούμεν, το οποίο χωρίστηκε σε δύο ομάδες και ενώθηκε με τις δυνάμεις του 48ου Συντάγματος, ετοιμάστηκε να κατεβεί την πλαγιά και να επιτεθεί στα ρουμανικά φρούρια μπροστά στο χωριό Νταϊντούρ. Όταν το βουλγαρικό πεζικό ξεκίνησε την επίθεση, συνάντησε δυνατά πυρά από τουφέκια και πολυβόλα των υπερασπιστών. Το βουλγαρικό βαρύ πυροβολικό και πυροβολικό πεδίου έβαλλε κατά των ρουμανικών πυροβολαρχίων πίσω από την αμυντική γραμμή, ωστόσο βοήθησε ελάχιστα το πεζικό. Χάρη στη βοήθεια των πυρών των πολυβόλων, η ταξιαρχία προσπάθησε να φθάσει στα πρώτα εμπόδια στο μέτωπο της κύριας αμυντικής γραμμής μέχρι τις 10:30 και το πεζικό επιτέθηκε στα συρματοπλέγματα μέσω των οδών που έφτιαξαν οι σκαπανείς υπό τα πυρά των Ρουμάνων. Μισή ώρα αργότερα, το 1/19 τάγμα και μέρος του 3/4 τάγματος που αποτελούσαν τη δεξιά ομάδα της ταξιαρχίας κατέλαβαν το φρούριο 6 και τις τάφρους στα ανατολικά του. Η αριστερή ομάδα αναχαιτίστηκε προσωρινά από τα πυρά των Ρουμάνων, αλλά μέχρι τις 12:30 απώθησε τους Ρούμανους από τις τάφρους και πέτυχε τον έλεγχο της κύριας αμυντικής γραμμής στο σημείο του τομέα που επιτέθηκαν. Μετά την πτώση των φρουρίων 5 και 6, οι Βούλγαροι καταδίωξαν τους υπερασπιστές μέχρι τις 16:00 και προωθήθηκαν κατά 2 χιλιόμετρα προς τα βόρεια της κύριας αμυντικής γραμμής. Η ταξιαρχία του Κμέτοβ αιχμαλώτισε 250 στρατιώτες, 4 βαριές πυροβολαρχίες, 6 πυροβόλα πυργίσκων διαμετρήματος 53 χιλιοστόμετρων και πολλά τουφέκια. Το πυροβολικό της ταξιαρχίας χρησιμοποίησε 2.606 οβίδες. Οι απώλειες των δύο πλευρών ήσαν βαριές, με το 19ο Σύνταγμα Σούμεν να χάνει 1.652 άνδρες.
Στα ανατολικά της 3/4 ταξιαρχίας βρισκόταν η ταξιαρχία του Ικονόμοβ, η οποία ανέλαβε την κατάληψη του φρουρίου 7. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, το 7ο Σύνταγμα Πεζικού Πρέσλαβ και το 31ο Σύνταγμα Πεζικού Βάρνα βρέθηκαν 600 μέτρα από τα πρώτα εμπόδια της γραμμής. Ξεκίνησαν την επίθεση κατά τις 8:00 της 5ης Σεπτεμβρίου, αλλά, παρά τα πυρά του πυροβολικού τους, συνάντησαν σθεναρή αντίσταση. Στις 9:30, οι μετωπικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να σταματήσουν και να καλύψουν περίπου 200 μέτρα από τα εμπόδια. Το 1/15 τμήμα του πυροβολικού έλαβε διαταγή να προχωρήσει μπροστά για να βοηθήσει άμεσα το πεζικό. Το τμήμα έλαβε νέες θέσεις στη γέφυρα ανατολικά του Νταϊντούρ και αμέσως άνοιξε πυρ στις τάφρους γύρω από τα φρούρια 6 και 7. Στις 10:30, το 31ο Σύνταγμα πέρασε τα εμπόδια και, υπό βαριά πυρά, ξεκίνησε να ανεβαίνει την πλαγιά που οδηγούσε στο φρούριο 7. Οι Βούλγαροι προσπάθησαν να εισέλθουν στο φρούριο και στις γύρω τάφρους, όπου ενεπλάκησαν σε μάχες σώμα με σώμα σε στενό σημείο και δέχονταν τα πυρά του πυροβολικού τους. Μέχρι τις 11:20, οι Ρουμάνοι είχαν υποχωρήσει εντελώς, αλλά το 31ο Σύνταγμα δεν ήταν σε θέση να τους καταδιώξει επειδή οι μονάδες του είχαν αποδιοργανωθεί και ο διοικητής του είχε τραυματιστεί - το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι στρατιώτες του 31ου Συντάγματος ήταν να βάλλουν κατά των υπερασπιστών από τις τάφρους.
Το 7ο Σύνταγμα Πρέσλαβ, εν τω μεταξύ, αντιμετώπισε πιο δυνατά ρουμανικά πυρά και κατάφερε να προωθηθεί γύρω στις 12:00, αλλά δεν είχε προωθηθεί στο φρούριο 8 όπως νόμιζε ο διοικητής του συντάγματος, Συνταγματάρχης Ντόμπρεβ, αλλά σε ένα από υπόκεντρα της άμυνας που βρίσκονταν στα κενά μεταξύ των φρουρίων. Πολλοί από τους υπερασπιστές υποχώρησαν από τη γραμμή και αυτοί που είχαν μείνει αιχμαλωτίστηκαν. Οι Βούλγαροι συνέχισαν την καταδίωξη μέχρι τις 18:35, όταν ο Συνταγμάταρχης Ντόμπρεβ διέταξε τις δυνάμεις να σταματήσουν. Όταν συνειδητοποίησε ότι δεν είχε επιτεθεί κατά του φρουρίου 8, ο Ντόμπρεβ διέταξε το πεζικό να αποκόψει τις οδούς υποχώρησης από το φρούριο, αλλά οι Ρουμάνοι προσπάθησαν να το αποτρέψουν με τα πυρά του πυροβολικού.
Στον Τομέα Γ, ο κανονιοβολισμός ξεκίνησε στις 6:55 και μέχρι τις 8:15, το βουλγαρικό πυροβολικό κατέστρεψε αρκετές οχυρώσεις των Ρουμάνων, αναγκάζοντας μέρος των υπερασπιστών να υποχωρήσουν προς τον Δούναβη. Το 1ο Βουλγαρικό Σύνταγμα και το 6ο Βουλγαρικό Σύνταγμα είχαν προωθηθεί μέσα από ένα μεγάλο χωράφι χωρίς να γίνουν αντιληπτά και μέχρι τις 11:300 είχαν φθάσει στο οροπέδιο στα βόρεια του Αντίμοβο. Τότε, οι ρουμανικές δυνάμεις στα φρούρια 8 και 9 άνοιξαν πυρ και αναχαίτισαν προσωρινά τη βουλγαρική προώθηση. Ο Συνταγματάρχης Νεντιάλκοβ, ο οποίος βρισκόταν στις μονάδες υποστήριξης, έδωσε διαταγή στο πυροβολικό να προχωρήσει μπροστά και να βοηθήσει άμεσα το πεζικό. Το 1ο Σύνταγμα Σόφια και το γειτονικό 4/6 τάγμα επιτέθηκαν στα συρματοπλέγματα και τα πέρασαν χωρίς δυσκολία. Αυτό, σε συνδυασμό με το ρήγμα που πέτυχε η 4η Μεραρχία Πρέσλαβ στα δυτικά, ανάγκασε τους Ρουμάνους στρατιώτες να υποχωρήσουν από τις τάφρους και μέχρι τις 13:30, τα χαρακώματα γύρω από το φρούριο 8 είχαν καταληφθεί. Το φρούριο είχε καταληφθεί από τα μέρη του 1ου Συντάγματος και του 7ου Συντάγματος. Μετά από αυτές τις επιτυχίες, η ταξιαρχία προχώρησε σε επίθεση κατά των φρουρίων 9, 10, 11 και 12 στον ανατολικό τομέα. Οι Βούλγαροι πέτυχαν τον σκοπό τους, καθώς είχαν συναντήσει μικρή αντίσταση. Μέχρι τις 21:30, οι Βούλγαροι έφθασαν στις οχθές του Δούναβη και ολοκλήρωσαν την απομόνωση του οχυρού.
Ο στρατηγός Κισελόφ δέχτηκε επισκέψεις από τον στρατηγό Τόσεβ και τον Συνταγματάρχη Γκέρχαρντ Τάππεν, αρχηγό του επιτελείου του Μάκενσεν. Οι δύο άνδρες ήσαν ευχαριστημένοι με τα γεγονότα της ημέρας και προέτρεψαν τον Κισελόφ να συνεχίσει την επίθεση, παρά τις βαριές απώλειες που υπέστησαν οι βουλγαρικές μονάδες.
Η τελική επίθεση
Κατά τη νύχτα της 5ης Σεπτεμβρίου, οι ρουμανικές δυνάμεις παρατάχθηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα στις αδύναμες θέσεις της δεύτερης αμυντικής γραμμής. Ο Στρατηγός Τεοντορέσκου διέταξε αναδιάταξη των δυνάμεων, ώστε 9 τάγματα να αμύνονται στον Τομέα Α, 12 τάγματα στον Τομέα Β, 2 τάγματα στον Τομέα Γ και 5 τάγματα στο Τμήμα Δ, μαζί με άλλα 7 εφεδρικά τάγματα. Αυτή η διαταγή, ωστόσο, έφθασε στα σώματα μονάχα το πρωϊ και οι μονάδες δεν ήσαν ικανές να την εκτελέσουν.
Στις 6 Σεπτεμβρίου, κατά τις 4:30, το βουλγαρικό πυροβολικό άνοιξε ξανά πυρ στους τομείς Α και Γ. Οι άνδρες της 4ης Βουλγαρικής Μεραρχίας διέσχισαν το δάσος που χώριζε την κύρια από τη δευτερεύουσα αμυντική γραμμή. Χάρη στη βοήθεια του πυροβολικού, το 7ο Σύνταγμα Πεζικού και του 31ο Σύνταγμα Πεζικού προωθήθηκαν γρήγορα. Μέχρι τις 12:30 είχαν περάσει τις τάφρους που εγκαταλείφθηκαν από τους υπερασπιστές νωρίτερα εκείνη την ημέρα. Περίπου στις 15:00, τα δύο συντάγματα της 1/4 ταξιαρχίας έφθασαν στον λόφο που έβλεπε προς το Τουτρακάν. Εν τω μεταξύ, η ταξιαρχία του Κμέτοβ επίσης προωθήθηκε, αν και όχι τόσο γρήγορα και με μεγαλύτερη αποδιοργάνωση. Μερικές δυνάμεις της ταξιαρχίας έφθασαν στο βόρειο τέλος του δάσους στις 13:00 και αμέσως επιτέθηκαν στα χαρακώματα των Ρουμάνων, αλλά χρειάστηκαν 2.5 ώρες για να τα καταλάβουν, ενώ οι περισσότεροι υπερασπιστές υποχώρησαν λόγω της επιτυχίας της 1/4 ταξιαρχίας και του κανονιοβολισμού. Μέχρι τις 17:30, η ταξιαρχία έφθασε στον λόφο με θέα την πόλη.
Η 1/1 ταξιαρχία πεζικού διατάχθηκε να συντονίσει τις ενέργειες με την 4η μεραρχία και να προωθηθεί κατά του δεξιού άκρου της αμυντικής γραμμής. Περίπου στις 6:50, ενώ περίμεναν να προχωρήσουν στην επίθεση, οι βουλγαρικές μονάδες δέχθηκαν επίσης από αρκετά ρουμανικά τάγματα που απειλούσαν να διαλύσουν το άκρο τους, αλλά αναχαιτίστηκαν από τις βουλγαρικές ενισχύσεις. Μετά, το 1ο Σύνταγμα και το 6ο Σύνταγμα προωθήθηκαν και μέχρι τις 11:30 είχαν φθάσει σε απόσταση 800 μέτρων από τη γραμμή. Οι Ρουμάνοι υπερασπιστές θεώρησαν πως έβλεπαν μια ρωσική φάλαγγα που είχε προωθηθεί από τα ανατολικά, ωστόσο, όταν κατάλαβαν πως η φάλαγγα ήταν βουλγαρική, ξεκίνησαν να υποχωρούν με πανικό. Έτσι, η 1/1 ταξιαρχία έφθασε στα περίχωρα της πόλης στις 17:00.
Στον Τομέα Α, το απόσπασμα του Χάμμερσταϊν εισήλθε στο δάσος στις 10:00, όπου συνάντησε πολύ αδύναμες ρουμανικές μονάδες που τις απώθησε. Κατά το απόγευμα, το απόσπασμα κατέλαβε το φρούριο 1 και ξεκίνησε την προώθηση του μέχρι που ενώθηκε με την 4η μεραρχία.
Ο μόνος τρόπος διάσωσης για τη φρουρά ήταν μια βοήθεια από δυνάμεις που βρίσκονταν σε άλλες περιοχές της Ρουμανίας και στις 5 Σεπτεμβρίου, ο Στρατηγός Ασλάν διέταξε τον διοικητή της 9ης μεραρχίας, Στρατηγό Μπεσαραμπέσκου, να προωθηθεί αποφασιστικά από τη Σιλίστρα και να ανακουφίσει την πολιορκούμενη πόλη. Ο διοικητής εκτέλεσε τη διαταγή αφήνοντας 4 τάγματα στη Σιλίστρα και κινήθηκε με 5 τάγματα, 4 πυροβολαρχίες και 2 ίλες για να απαλλάξει την πόλη από την πολιορκία. Στις 6 Σεπτεμβρίου, αυτές οι δυνάμεις ηττήθηκαν από την 3/1 Βουλγαρική Ταξιαρχία Πεζικού, η οποία έλαβε διαταγή να υπερασπιστεί το άκρο της στρατιάς, στο χωριό Σαρσάνλαρ, 18 χιλιόμετρα ανατολικά από το Τουτρακάν. Αυτά τα γεγονότα καθόρισαν την τύχη της φρουράς.