cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιεβγκένι Πατόν
Έρευνα συγκόλλησης
Ο Πατόν δημιούργησε μεθόδους, που χρησιμοποιήθηκαν στο σχεδιασμό ορθολογικών ανοιγμάτων γεφυρών, ερεύνησε τις συνθήκες λειτουργίας τους και πρότεινε μεθόδους για την αποκατάσταση κατεστραμμένων γεφυρών. Διεξήγαγε έρευνα σχετικά με τις βασικές αρχές της συγκόλλησης, τον τρόπο υπολογισμού της αντοχής των συγκολλημένων κατασκευών και τη μηχανοποίηση των διαδικασιών συγκόλλησης. Επόπτευσε την ανάπτυξη της αυτόματης συγκόλλησης με βυθισμένο τόξο. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου ο Πατόν επέβλεπε το σχεδιασμό και την παραγωγή εξοπλισμού και τεχνολογίας για την αυτοματοποιημένη συγκόλληση ειδικών χάλυβων για τανκς, βόμβες και άλλο στρατιωτικό υλικό. αριστερά|μικρογραφία| Η γέφυρα Πατόν, μια πλήρως συγκολλημένη κατασκευή από χάλυβα, χτίστηκε στο [[Κίεβο το 1953 χρησιμοποιώντας τεχνολογία, που αναπτύχθηκε από τον Εβγένι Πατόν.]] Ο Πατόν επέβλεψε την ευρεία εφαρμογή της συγκόλλησης στη βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού και της παραγωγής συστημάτων συγκόλλησης γραμμής συναρμολόγησης. Σχεδίασε συγκολλημένες γέφυρες και ίδρυσε μια οικιακή σχολή συγκόλλησης μετάλλων. Ο Πατόν τιμήθηκε με όλα σχεδόν τα υψηλότερα σοβιετικά κυβερνητικά και επιστημονικά βραβεία και τιμές και έλαβε τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί εφευρέτες Κατηγορία:Ρώσοι εφευρέτες Κατηγορία:Σοβιετικοί μηχανικοί Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί μηχανικοί
Βιέν (νομός)
Η Βιέν (γαλλικά: Vienne) είναι νομός της νοτιοδυτικής Γαλλίας, στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Ο νομός έλαβε το όνομά του από τον ποταμό Βιέν που διασχίζει την περιοχή.
Χάρη στη γεωγραφική της θέση στον άξονα Παρίσι-Μπορντώ-Ισπανία, η Βιέν επιδεικνύει αναπτυξιακή δυναμική και ισχυρή οικονομική ζωτικότητα.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο της αποδίδουν τον κωδικό 86.
Πριν το 2016 ο νομός Βιέν ανήκε διοικητικά στην περιοχή Πουατού-Σαράντ, η οποία συνενώθηκε με την Ακουιτανία και το Λιμουζέν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Βιενουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ο νομός Βιέν και οι παλιές επαρχίες Ο νομός Βιέν είναι τμήμα της διοικητικής περιοχής Νέα Ακουιτανία. Έχει έκταση 6.990 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελείται από 3 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 266 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 436.069 (στην απογραφή του 2016).
Συνορεύει προς τα βόρεια με τους νομούς Μαιν-ε-Λουάρ και Αντρ-ε-Λουάρ, ανατολικά με το νομό Αντρ, νοτιοανατολικά με το νομό Ωτ-Βιέν, νοτιοδυτικά με τη Σαράντ και δυτικά με το νομό Ντε-Σεβρ.
Πρωτεύουσα του νομού είναι το Πουατιέ με 87.961 κατοίκους (2016), που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 294 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή (338 οδικώς) νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Ο νομός Βιέν βρίσκεται στη συμβολή τεσσάρων φυσικών περιοχών που αποτελούνται από τα δύο ιζηματογενή λεκανοπέδια του Παρισιού και της Ακουιτανίας και δύο ορεινούς όγκους, την οροσειρά της Αρμορικής (Βαντέ) και τη Μασίφ Σαντράλ (Λιμουζέν). Αυτές οι περιοχές συνδέονται μεταξύ τους με το Σέιγ ντυ Πουατού, μία ζώνη ιζηματογενών πετρωμάτων πλάτους 96 χιλιομέτρων, που είναι το ευκολότερο φυσικό πέρασμα που συνδέει τη βόρεια με τη νοτιοδυτική Γαλλία.
Ο νομός είναι σχεδόν επίπεδος και μόνο μερικά υψώματα βρίσκονται στους πρώτους λόφους της Μασίφ Σαντράλ στα ανατολικά και δυτικά σύνορα του νομού, με μεγαλύτερο υψόμετρο είναι τα 231 μέτρα. Τα δάση είναι άφθονα.
Πολλοί ποταμοί διασχίζουν το νομό Βιέν, οι κυριότεροι από τους οποίους είναι:
Το κλίμα είναι ήπιο, με ζεστά καλοκαίρια και πολλές βροχές, κυρίως τον χειμώνα.
Ιστορία
μικρογραφία|436x436εσ Ο νομός Βιέν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Ο νομός δημιουργήθηκε από τμήμα της ιστορικής περιοχής του Πουατού και μέρος της επαρχίας Ανζού.
Από το 1960 έως το 2015 ήταν νομός της διοικητικής περιοχής Πουατού-Σαράντ, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Λιμουζέν και Ακουιτανία από το 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Πόλεις
εναλλ.=|μικρογραφία|390x390εσ Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Βιέν είναι:
Οικονομία
Η οικονομία του νομού Βιέν στηρίζεται κυρίως στις γεωργικές δραστηριότητες. Το 68% της έκτασης του νομού είναι αφιερωμένο στη γεωργία. Καλλιεργούνται δημητριακά, φρούτα, λαχανικά και κτηνοτροφές. Επίσης καλλιεργείται καπνός. Στις περιοχές Λουντέν και Σατελερώ καλλιεργούνται μανιτάρια.
Η βιομηχανία του νομού αναπτύχθηκε στον άξονα Πουατιέ-Σατελερώ. Η συγκέντρωση αυτή απορρέει από τον ιστορικό βιομηχανικό προσανατολισμό του Σατελερώ και την αποκέντρωση που πραγματοποιήθηκε από τη δεκαετία του 1960. Έντεκα μεγάλες μονάδες παραγωγής αντιπροσωπεύουν μόνο το 50% της βιομηχανικής απασχόλησης του νομού.
Οι βιομηχανικές μονάδες εξειδικεύονται κυρίως σε:
Ο τουρισμός είναι επίσης μια σημαντική οικονομική δραστηριότητα στη Βιέν.
Το Φουτουροσκόπιο
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Φουτουροσκόπιο Το Φουτουροσκόπιο (Futuroscope) είναι ένα γαλλικό θεματικό πάρκο ψυχαγωγίας και δραστηριοτήτων που βασίζεται σε πολυμέσα και καινοτόμες κινηματογραφικές τεχνικές με τεχνολογικά, επιστημονικά και διασκεδαστικά θέματα.
Το άνοιγμα του Φουτουροσκόπιου το 1987 και η επιτυχία του στη δεκαετία του 1990, είχαν βαθιές επιπτώσεις στην οικονομία του νομού. Το Φουτουροσκόπιο, με το πάρκο και την τεχνόπολή του, παραμένει στο επίκεντρο της οικονομικής ανάπτυξης του νομού. Περίπου 200 εταιρείες που έχουν προσανατολιστεί προς δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών και νέες τεχνολογίες έχουν δημιουργηθεί εκεί, μεταξύ των οποίων εταιρείες πληροφορικής, παροχής συμβουλών και τηλεπικοινωνιών.
Το Φουτουροσκόπιο έχει συμβάλει στην ανάπτυξη της τουριστικής αγοράς στο νομό και δημιούργησε 10.000 άμεσες ή έμμεσες θέσεις εργασίας. Η περιοχή απασχολεί περίπου 6.000 εργαζόμενους
Τουρισμός - Αξιοθέατα
Ο νομός Βιέν είναι ένας αγροτικός νομός, που δεν έχει πρόσβαση ούτε στη θάλασσα ούτε στο βουνό. Ωστόσο, με 4,5 εκατομμύρια επισκέπτες το 2010 είναι ένας αξιόλογος τουριστικός προορισμός. Αυτή η τουριστική ανάπτυξη οφείλεται στη διαφοροποίηση της προσφοράς μεταξύ πάρκων αναψυχής (Futuroscope), ζωολογικών κήπων, των ιαματικών λουτρών της Λα Ρος-Ποζαί και της διάσημης ιστορικής κληρονομιάς στις πόλεις Πουατιέ, Σαιν-Σαβέν, Ανγκλ-συρ-λ'Ανγλάν κ.α.
Συναγωγή Μπεθ Σαλώμ (Αθήνα)
Η συναγωγή Μπεθ Σαλώμ (εβραϊκά: בית כנסת בית שלום‎‎), ονομασία που σημαίνει "Οίκος της Ειρήνης" είναι μία από τις δύο συναγωγές που εξυπηρετούν τις θρησκευτικές ανάγκες της Εβραϊκής Κοινότητας Αθηνών.
Ιστορικά στοιχεία
Η συναγωγή Μπεθ Σαλώμ είναι η μία από τις δύο συναγωγές που υπάρχουν η μία απέναντι από την άλλη στην οδό Μελιδώνη. Η Μπεθ Σαλώμ είναι η νεότερη και χτίστηκε το 1935 από Σεφαραδίτες Εβραίους που είχαν εγκατασταθεί τα προηγούμενα χρόνια στην ελληνική πρωτεύουσα προερχόμενοι από τη Βόρεια Ελλάδα και τη Μικρά Ασία και για αυτό ονομάζεται και "σεφαραδίτικη" συναγωγή. Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε λίγο πριν την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 1970.
Αυτή είναι η κύρια συναγωγή όπου τελούνται σε μόνιμη βάση οι θρησκευτικές τελετές της Εβραϊκής Κοινότητας των Αθηνών.
Περιγραφή
Εξωτερικά η συναγωγή Μπεθ Σαλώμ είναι επενδεδυμένη με πεντελικό μάρμαρο και αρχιτεκτονικά ακολουθεί το νεοκλασικό ρυθμό. Εσωτερικά είναι ευρύχωρη και μετά την ανακαίνιση του 1970 κυριαρχεί η ξύλινη επένδυση και τα μοντέρνα διακοσμητικά στοιχεία, ενώ παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τους παραδοσιακούς τύπους ελληνικών συναγωγών. Τα δύο μεγάλα βιτρό που κοσμούν το εσωτερικό είναι έργα της ζωγράφου Μαρί Πολυχρονοπούλου από το 1972.
Η συναγωγή έχει εμβαδόν 400 τετραγωνικά μέτρα και χωρητικότητα 550 ατόμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χώροι λατρείας στην Αθήνα Συναγωγή Μπεθ Σαλώμ (Αθήνα)
Η Σκοτεινή Φρεγάτα
Η Σκοτεινή Φρεγάτα (The Dark Frigate) είναι παιδικό ιστορικό μυθιστόρημα που γράφτηκε από τον Τσαρλς Μπόουρντμαν Χόις. Ήταν το τρίτο και τελευταίο μυθιστόρημα που έγραψε ο Χόις, ο οποίος πέθανε λίγο πριν από την έκδοσή του.
Κατηγορία:Μυθιστορήματα για παιδιά
Πραμίλα Τζαγιαπάλ
Η Πραμίλα Τζαγιαπάλ (αγγλικά: Pramila Jayapal, 21 Σεπτεμβρίου 1965), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και ακτιβίστρια, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 7η περιφέρεια της Ουάσινγκτον από το 2017. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Είναι επίσης, Επικεφαλής των Προοδευτικών μελών του Κογκρέσου από το 2019.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Γερουσίας της Ουάσινγκτον για την 37η περιφέρεια από τον Ιανουάριο του 2015 έως τον Δεκέμβριο του 2016.
Είναι η πρώτη Ινδοαμερικανή που υπηρετεί στην Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς και η πρώτη Ασιατικής καταγωγής Αμερικανίδα, που εκπροσωπεί την πολιτεία της Ουάσινγκτον, σε ομοσπονδιακό επίπεδο.
Βιογραφία
Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες, στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν, όπου έλαβε πτυχίο (BA) το 1986. Στη συνέχεια, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές, επάνω στο Μάρκετινγκ και τη Διοίκηση Επιχείρησεων, στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν στο Ιλινόι, λαμβάνοντας master (MBA) το 1990.
Εργάστηκε ως Οικονομική Αναλύτρια στην επενδυτική τράπεζα "Paine Webber" (1986-1988), και στη συνέχεια ως Αναλύτρια σε πωλήσεις και μάρκετινγκ έως το 1991. Ύστερα από το 1991, εργάστηκε στον δημόσιο τομέα.
Τον Σεπτέμβριο του 2001, ύστερα από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ίδρυσε τον οργανισμό "Hate Free Zone", η οποία κατάφερε να μηνύσει με επιτυχία τις υπηρεσίες μετανάστευσης και πολιτογράφησης της Κυβέρνησης του Τζορτζ Ο. Μπους. Η "Hate Free Zone", μετονομάστηκε σε OneAmerica, της οποίας η Πραμίλα, ήταν εκτελεστική διεύθυντρια έως το 2012. Το 2013, ονομάστηκε από τον Λευκό Οίκο, ως «Πρωταθλήτρια της Αλλαγής».
Γερουσία της Ουάσινγκτον (2015-2016)
μικρογραφία|246x246εσ|Η Τζαγιαπάλ, το 2017. Στις εκλογές του Αυγούστου του 2014, για την πολιτειακή Γερουσία της Ουάσινγκτον, η Τζαγιαπάλ, κατάφερε να εκλεχθεί πολιτειακή Γερουσιαστής, για την 37η περιφέρεια. Ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Ιανουαρίου 2015. Παραιτήθηκε από το αξίωμα, στις 11 Δεκεμβρίου 2016, προκειμένου να αναλάβει ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (2017-)
Στις εκλογές του 2016 της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, στην Ουάσινγκτον, η Πραμίλα Τζαγιαπάλ, εξελέγη Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 7η περιφέρεια της Ουάσινγκτον (ευρύτερη περιοχή του Σιάτλ), με ποσοστό 56,0%. Ανέλαβε το αξίωμα στις 3 Ιανουαρίου 2017. Επανεξελέγη το 2018 με ποσοστό 83,6%, και το 2020, με ποσοστό 83,0%.
Εδουάρδος Β΄ Φαρνέζε
Ο Οδοάρδος, ιταλ. Odoardo (12 Αυγούστου 1666 - 6 Σεπτεμβρίου 1693) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν διάδοχος στο δουκάτο της Πάρμας & Πλακεντίας.
Βιογραφία
Τον γάμο του κανόνισε ο κόμης Φάμπιο Περλέττι, σύμβουλος και πρέσβης τού δούκα, με τη Δωροθέα-Σοφία, κόρη τού εκλέκτορα τού Παλατινάτου. Η σύζυγός του έφερε μεγάλη προίκα και είχε τρεις αδελφές, που έγιναν βασίλισσες στην Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Γερμανία.
Το 1693 απεβίωσε ο Οδοάρδος· το επόμενο έτος απεβίωσε ο Ρανούτσο Β΄ και τον διαδέχθηκε ο Φραγκίσκος, ο οποίος το 1695 νυμφεύτηκε τη χήρα του Οδοάρδου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1690 τη Δωροθέα-Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη τού Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα τού Παλατινάτου και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Παραπόταμος Τρικάλων
Ο Παραπόταμος είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Ο Παραπόταμος βρίσκεται στον Θεσσαλικό κάμπο σε υψόμετρο 110 μέτρα, δίπλα στις όχθες του Πορταϊκού (ή Ανάποδος) που ανατολικότερα συμβάλλει στον Πηνειό ποταμό. Απέχει περίπου 10 χλμ. Δ. από το κέντρο των Τρικάλων και 13 χλμ. ΒΑ. από την Πύλη (έδρα του δήμου). Βόρεια είναι το Βαλαμάνδρι, νότια η Πηγή, νοτιοδυτικά η Λιλή. Πρόκειται για εύφορο χωριό το οποίο παράγει πολλά γεωργικά προϊόντα. Αναφέρεται, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, με την παλιά του ονομασία από την Τουρκοκρατία ως Τσαγκαλί, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πιαλίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Παραπόταμος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βαλαμάνδρι και τη Λιλή αποτελούν την κοινότητα Παραποτάμου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδέων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 197 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Καστριτιανός Μεδιολάνων
Ο Καστριτιανός ήταν ο τρίτος επίσκοπος του Μιλάνου στα μέσα του 3ου αιώνα. Τιμάται ως Άγιος από την Καθολική Εκκλησία την 1η Δεκεμβρίου.
Αρτέμ Τσερνούσοφ
Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής 2018.
Καστριτιανός Μεδιολάνων
Βιογραφία
Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή και την επισκοπή του Καστριτιανού, εκτός από το ότι ήταν επίσκοπος του Μιλάνου στα μέσα του 3ου αιώνα και ότι φέρεται να θάφτηκε σε ένα νεκροταφείο στην περιοχή της Πόρτα Ρομάνα, όχι μακριά από τη σημερινή Βασιλική του Άγιος Καλημέριου. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν αργότερα στην εκκλησία του Αγίου Τζιοβάννι ιν Κόρκα, η οποία κατεδαφίστηκε μεταξύ του 19ου και του 20ου αιώνα.
Αρτέμ Τσερνούσοφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Καστριτιανός Μεδιολάνων
Βιογραφία
Κείμενα του Μεσαίωνα, όπως το Historia Dataria του 11ου αιώνα, προσθέτουν βιογραφικά στοιχεία που πρέπει να θεωρηθούν θρυλικά. Μεταξύ αυτών των θρυλικών παραδόσεων είναι η διάρκεια της επισκοπής του (41 χρόνια), η έναρξη της βασιλείας του λίγο μετά τον αυτοκράτορα Δομιτιανό το 97 και η επακόλουθη ημερομηνία θανάτου το 138.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κσίστοφ Πεντερέτσκι
Ο Κσίστοφ Εουγκένιους Πεντερέτσκι (Krzysztof Eugeniusz Penderecki· 23 Νοεμβρίου 1933, Ντεμπίτσα - 29 Μαρτίου 2020, Κρακοβία) ήταν Πολωνός συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας. Μεταξύ των πιο γνωστών έργων του είναι τα Θρηνωδία στα θύματα της Χιροσίμα, Συμφωνία Νο. 3, Πάθος του Αγίου Λουκά, Πολωνικό Ρέκβιεμ, Ανάκλασις και Ουτρένια. Ο Πεντερέτσκι συνέθεσε τέσσερις όπερες, οκτώ συμφωνίες και άλλα ορχηστρικά κομμάτια, μια ποικιλία ορχηστρικών συναυλιών, χορωδιακές σκηνές κυρίως θρησκευτικών κειμένων, καθώς και μουσική δωματίου και οργανικά έργα''. ''
Ο Πεντερέτσκι γεννήθηκε στη Ντενμπίτσα, σπούδασε μουσική στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο και στην Μουσική Ακαδημία της Κρακοβίας. Μετά την αποφοίτησή του από την Ακαδημία, έγινε δάσκαλος εκεί και ξεκίνησε την καριέρα του ως συνθέτης το 1959, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ Φθινόπωρο της Βαρσοβίας. Η Θρηνωδία στα θύματα της Χιροσίμα για ορχήστρα εγχόρδων και το χορωδικό έργο Πάθος του Αγίου Λουκά έχουν λάβει δημοφιλή αναγνώριση. Η πρώτη του όπερα, Διάβολοι της Λουντάν, δεν ήταν αμέσως επιτυχημένη. Ξεκινώντας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, το στυλ σύνθεσης του Πεντερέτσκι άλλαξε, με το πρώτο του κοντσέρτο βιολιού να εστιάζει στον ημιτόνιο και το τριτόνιο. Το χορωδικό του έργο, Πολωνικό Ρέκβιεμ, γράφτηκε στη δεκαετία του 1980 και επεκτάθηκε το 1993 και το 2005.
Ο Πεντερέτσκι κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Prix Italia το 1967 και το 1968, το Βραβείο Βιχούρι Σιμπέλιους το 1983, τέσσερα Βραβεία Γκράμι το 1987, 1998 (δύο φορές) και το 2017, το Βραβείο Βολφ στις Τέχνες το 1987 και το Βραβείο Γκροουεμάγιερ για Μουσική Σύνθεση του Πανεπιστημίου του Λούισβιλ το 1992. Το 2012, ο Σον Μάικλς της εφημερίδας The Guardian τον ονόμασε «αναμφισβήτητα τον μεγαλύτερο εν ζωή συνθέτη της Πολωνίας».
1933-1958: Πρώτα χρόνια
Ο Πεντερέτσκι γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1933 στην Ντενμπίτσα, από τη Ζόφια και τον Ταντέους Πεντερέτσκι, δικηγόρο. Ο παππούς του Πεντερέτσκι, Ρόμπερτ Μπέργκερ, ήταν πολύ ταλαντούχος ζωγράφος και διευθυντής της τοπικής τράπεζας κατά τη στιγμή της γέννησης του Πεντερέτσκι. Ο πατέρας του Ρόμπερτ, Γιόχαν, ένας Γερμανός Προτεστάντης, μετακόμισε στην Ντενμπίτσα από το Μπρέσλαου (τώρα Βρότσουαφ) στα μέσα του 19ου αιώνα. Λόγω της αγάπης για τη σύζυγό του, στη συνέχεια προσηλυτίστηκε στον καθολικισμό. Η γιαγιά του Πεντερέτσκι, Στεφάνια, ήταν Αρμένισα από το Στανίσλαου στην Αυστροουγγαρία (σημερινό Ιβάνο-Φρανκίβσκ στη Δυτική Ουκρανία). Ο Πεντερέτσκι συνήθιζε να πηγαίνει μαζί της στην Αρμενική Εκκλησία στην Κρακοβία. Ήταν ο νεότερος από τα τρία αδέλφια. Η αδερφή του, η Μπαρμπάρα, ήταν παντρεμένη με μηχανικό ορυχείων και ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Γιάνους, σπούδαζε νομική και ιατρική τη στιγμή της γέννησής του. Ο Ταντέους ήταν βιολιστής και έπαιζε επίσης πιάνο.
Προσωπική ζωή
Ο Πεντερέτσκι είχε τρία παιδιά, πρώτα μια κόρη, τη Μπεάτα, με την πιανίστρια Μπαρμπάρα Πεντερέτσκα (το γένος Γκράτσα, παντρεύτηκαν το 1954 και μετά χώρισαν). Στη συνέχεια, απέκτησε έναν γιο, τον Γούκας (γεν. 1966) και μία κόρη, τη Ντομινίκα (γεν. 1971) με τη δεύτερη σύζυγό του, Ελζμπιέτα Πεντερέτσκα (το γένος Σολέτσκα), την οποία παντρεύτηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1965. Έζησε στο προάστιο της Κρακοβίας, Βόλα Γιουστόφσκα. Ήταν επίσης παθιασμένος κηπουρός και δημιούργησε ένα δενδρολογικό κήπο 15 στρεμμάτων κοντά στο αρχοντικό του στο Λουσουαβίτσε.
Στις 29 Μαρτίου 2020, ο Πεντερέτσκι πέθανε στο σπίτι του στην Κρακοβία της Πολωνίας μετά από μακρά ασθένεια.
Κληρονομιά
μικρογραφία| Προτομή του Κσίστοφ Πεντερέτσκι στο Δρόμο των Διασημοτήτων στο [[Κιέλτσε.]] Το 1979, παρουσιάστηκε μια χάλκινη προτομή προς τιμήν του Πεντερέτσκι από τον καλλιτέχνη Μάριαν Κονιέτσνι στην Πινακοθήκη των Προσωπογραφιών Συνθετών στη Φιλαρμονική της Πομερανίας στο Μπίντγκοστς. Το μνημείο του βρίσκεται επίσης στο Δρόμο των Διασημοτήτων στην Πλατεία Προσκόπων (Skwer Harcerski) στο Κιέλτσε.
Μια κύρια ζώνη αστεροειδών, η 21059 Penderecki, έχει ονομαστεί προς τιμήν του.
Ο κιθαρίστας των Radiohead, Τζόνι Γκρίνγουντ, είναι γνωστός για το θαυμασμό του για το έργο του Πολωνού συνθέτη. Επισκέφτηκε τον Πεντερέτσκι το 2012 και έγραψε ένα έργο, 48 Responses to Polymorphia, για έγχορδα που συντέθηκε από τον ίδιο τον Πεντερέτσκι σε διάφορες παραστάσεις σε όλη την Ευρώπη.
Έργα
Οι συνθέσεις του Πεντερέτσκι περιλαμβάνουν όπερες, συμφωνίες, χορωδιακά έργα, καθώς και μουσική δωματίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί κλασικοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες όπερας Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αξίας του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
The View (τραγούδι)
Το "The View" είναι ένα τραγούδι του Αμερικανού τραγουδιστή Λου Ριντ και των αμερικανικών heavy metalers Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο collaboration δίσκο τους Lulu, του 2011. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το μοναδικό από αυτόν τον δίσκο. Για την προώθηση του τραγουδιού γυρίστηκε και κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο σκηνοθετήθηκε από τον Ντάρεν Αρονόφσκι. Αυτό ήταν και το τελευταίο single του Λου Ριντ, ο οποίος απεβίωσε το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2011 Κατηγορία:Singles του 2011 Κατηγορία:Τραγούδια του Λου Ριντ Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Κλείτορας ποταμός
Ο Κλείτορας είναι παραπόταμος του Αροάνιου.
Πρόκειται για μικρό χείμαρρο ο οποιος πηγάζει από τις ανατολικές πλαγιές του Τάρταρη, κοντά στα χωριά Δρυμός (πρώην: Μοστίτσι) και Κλείτωρ, και έχει ρου από δυτικά προς ανατολικά μέχρι που χύνεται στον Αροάνιο και σε όλο του το μήκος διασχίζει την κοιλάδα στην οποία βρίσκεται το κεφαλοχώρι της Κλειτορίας (πρώην: Μαζέϊκα) και τα ερείπια του αρχαίου Κλείτορος. Λίγο προτού χυθεί στον Αροάνιο, δέχεται τα νερά του χείμαρρου Καρνέσιου ή Ζούγρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Βουλευτικές εκλογές στο Κουβέιτ (2016)
Πρόωρες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Κουβέιτ στις 26 Νοεμβρίου 2016. Των εκλογών προηγήθηκε η διάλυση του κοινοβουλίου που είχε αναδειχθεί μετά τις εκλογές του 2013 από τον εμίρη Σαμπάχ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ τον Οκτώβριο του 2016. Με βάση το σύνταγμα, οι εκλογές θα πρέπει να διεξάγονται σε διάστημα εντός δύο μηνών. Οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης κέρδισαν τις 24 από τις συνολικά 50 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων στις εκλογές ήταν γύρω στο 70 τοις εκατό.
Εκλογικό σύστημα
Τα 50 αιρετά μέλη της εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν σε πέντε δεκαεδρικές περιφέρειες με τη μέθοδο της ενιαίας μη μετατρέψιμης ψήφου.
Αποτελέσματα
Οι Σαλαφιστές της αντιπολίτευσης και οι Αδερφοί Μουσουλμάνοι κέρδισαν περίπου τις μισές από τις 24 έδρες από εκείνες που κέρδισε η αντιπολίτευση, ενώ η σιιτική μειονότητα μείωσε τις έδρες της από 9 σε έξι. Εξελέγη μία γυναίκα, με γύρω στους 20 από τους συνολικά 42 βουλευτές που διεκδίκησαν την επανεκλογή τους να διατηρούν τις έδρες τους.
Παρότι σημαντικές φυλές τείνουν να κυριαρχούν στις εκλογές του Κουβέιτ, στις εκλογές του 2016 για πρώτη φορά μικρότερες φυλές επέδειξαν την κυριαρχία τους. Τα μέλη τριών από τις μεγαλύτερες φυλές στο Κουβέιτ - Αϊμάν, Ματράν και Αβαζέμ- κέρδισαν όλα μαζί μόνο 7 έδρες, έναντι 15 που είχαν στις προηγούμενες εκλογές.
Παραπομπές
2016
Όρος Φαντζίνγκ
Το Όρος Φαντζίνγκ (Κινεζικά: 梵净山, προφέρεται Φαντζίνγκσαν), που βρίσκεται στην πόλη Τόνγκρεν της επαρχίας Κουεϊτσόου, είναι η υψηλότερη κορυφή της οροσειράς Γουλίνγκ στη νοτιοδυτική Κίνα, με υψόμετρο 2.570 μ. Το 1978 ιδρύθηκε το Εθνικό Αποθεματικό Φύσης του Όρους Φαντζίνγκ και το 1986 κηρύχτηκε ως Απόθεμα Βιόσφαιρας της UNESCO. Το Όρος Φαντζίνγκ είναι ένα από τα ιερά βουνά του Κινεζικού Βουδισμού, και θεωρείται ως το μποντιμάντα (τοποθεσία της αφύπνισης) του Βούδα Μαϊτρέγια. Το 2018 το Όρος Φαντζίνγκ συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Ονομασία
Το όνομα του βουνού, "Φαντζίνγκ", είναι συντόμευση του όρου "Φαντιάν Τζίνγκτου" (梵天净土) που σημαίνει «Αγνή Γη του Βραχμά». Φαντιάν είναι το Κινεζικό όνομα του Βουδιστή Μεγάλου Βασιλιά Βραχμά, και Τζινγκντού είναι στα Κινεζικά η "Αγνή γη", το αντικείμενο της Βουδιστικής Αγνής Γης.
Τοποθεσία και περιβάλλον
Το όρος Φαντζίνγκ είναι βουνό της οροσειράς Γουλίνγκ. Η υψηλότερη κορυφή του είναι η Χρυσή Κορυφή που βρίσκεται σε υψόμετρο 2.750 μ., ενώ η βάση του βρίσκεται στα 480 μ. από το επίπεδο της θάλασσας. Γεωλογικά το βουνό είναι σαν ένα νησί από μεταμορφωσιγενή πετρώματα σε μία θάλασσα από καρστ. Λόγω οικολογικής απομόνωσης στο βουνό ζουν ακόμα πολλά αρχαία και σπάνια είδη φυτών και ζώων που χρονολογούνται της Τριτογενούς περιόδου, πριν από 2 - 65 εκατομ. χρόνια.
Το βουνό έχει ορεινό κλίμα μουσώνων, και αποτελεί σημαντική πηγή νερού για τις περιβάλλουσες περιοχές αφού από το βουνό ξεκινούν περίπου 20 ποταμοί και ρέματα που εκρέουν στον ποταμό Γιανγκτσέ.
Το Απόθεμα Βιόσφαιρας του βουνού καλύπτει συνολική έκταση 567 τ.χλμ., και περιλαμβάνει μία μέτρια υποτροπική αλπική περιοχή με ιδιαίτερη βλάστηση. Στα ενδημικά είδη του βουνού περιλαμβάνονται ο σπάνιος Χρυσός πίθηκος του Κουεϊτσόου (Rhinopithecus brelichi) και η Ελάτη του Όρους Φαντζίνγκ (Abies fanjingshanensis). Στα απειλούμενα είδη που ζουν στο βουνό συμπεριλαμβάνονται οι Κινεζικές γιγαντιαίες σαλαμάνδρες, τα μοσχέλαφα (Moschus berezovskii), οι φασιανοί του Ρίβς (Syrmaticus reevesii), οι Ασιατικές μαύρες αρκούδες και άλλα 38 είδη ζώων. Στην προστατευόμενη έκταση του βουνού περιλαμβάνεται το μεγαλύτερο υποτροπικό παρθένο δάσος οξιάς.
Βουδισμός
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%E6%A2%B5%E6%B7%A8%E5%B1%B1%E9%A2%A8%E6%99%AF.jpg|μικρογραφία|Το όρος Φαντζίνγκ σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Fanjingshan-new.jpg|μικρογραφία|Ο Βράχος Μανιτάρι Το Όρος Φαντζίνγκ θεωρείται ως ένα ιερό βουνό του Κινεζικού Βουδισμού, που κατατάσσεται λίγο παρακάτω από τα Τέσσερα Ιερά Βουδιστικά Όρη. Θεωρείται ως το μποντιμάντα (ή νταοτσάνγκ) - μία τοποθεσία όπου επιτεύχθηκε φώτιση - του Βούδα Μαϊτρέγια. Ο Βουδισμός έφθασε στο όρος Φαντζίνγκ το αργότερο κατά την εποχή της δυναστείας Τανγκ, κυρίως μετά το 639 μ.Χ. που ο Χου Χονγκρέν (侯弘仁) κατασκεύασε τον Δρόμο Ζάνγκε (牂 牁 道), μία διαδρομή που διευκόλυνε τις μεταφορές στην ορεινή περιοχή. Έκτοτε, στις τοπικές εφημερίδες έχουν αναφερθεί οι κατασκευές πολλών ναών στην περιοχή. Οι περισσότεροι ναοί χτίστηκαν κατά τη διάρκεια των ακόλουθων δυναστειών Σονγκ και Γιουάν.
Ο Βουδισμός ευημέρησε πολύ κατά την εποχή των δυναστειών Μινγκ και Τσινγκ, όταν στο όρος Φαντζίνγκ κυριάρχησε το δόγμα του Τιανγκουάν Μαϊτρέγια (天冠弥勒). Στα τέλη του 16ου αιώνα, κατά την εξέγερση του Μποτζόου, οι ναοί του όρους Φαντζίνγκ υπέστησαν μεγάλες ζημιές. Μετά την καταστολή της εξέγερσης, ο αυτοκράτορας Γουάνλι διέταξε τον μοναχό Μιάοσουαν (妙玄) να ανακατασκευάσει τη Χρυσή Κορυφή και τον ναό Τσένγκεν (承恩寺). Και πολλοί νέοι ναοί κατασκευάστηκαν στην περιοχή, καθώς άρχιζε η χρυσή εποχή του Βουδισμού στο όρος Φαντζίνγκ. Οι περισσότεροι ναοί ανήκαν στις αιρέσεις της Αγνής γης και της σχολής Λίντζι του Βουδισμού.
Κατά τη διάρκεια της αναταραχής που ανέτρεψε τη δυναστεία Τσινγκ, πολλοί ναοί καταστράφηκαν από λεηλασίες και διενέξεις, και κατά την εποχή της Δημοκρατίας της Κίνας υπήρχαν ελάχιστοι μοναχοί. Κατά την Πολιτιστική Επανάσταση έγιναν περισσότερες καταστροφές, αλλά από τη δεκαετία του '80 ο Βουδισμός βρίσκεται σε μία περίοδο αναγέννησης. Πολλοί παλαιοί ναοί έχουν ανακατασκευαστεί ενώ άλλοι χτίστηκαν εκ νέου, όπως ο Ναός Τσένγκεν, ο Ναός του Χουγκουό Τσαν (护国禅寺), ο Μέγας Ναός του Χρυσού Βούδα (大金 佛寺) και ο Ναός της Λονγκτσουάν (龙泉寺).
Το 2010 άνοιξε το Βουδιστικό Πολιτιστικό Πάρκο του Όρους Φαντζίνγκ, με μια Χρυσή Αίθουσα που στεγάζει ένα άγαλμα του Βούδα Μαϊτρέγια, το οποίο έχει ύψος 5 μ. και είναι φτιαγμένο από 250 κιλά χρυσού και χιλιάδες πολύτιμους λίθους. Λέγεται ότι είναι το μεγαλύτερο χρυσό άγαλμα του Μαϊτρέγια στον κόσμο.
Γενικές πληροφορίες
Ο αστεροειδής 215021 Φαντζίνγκσαν, που ανακαλύφθηκε από τους αστρονόμους του Αστεροσκοπείου του Μωβ Βουνού το 2005, είναι ονομασμένος προς τιμήν του ομώνυμου Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Η επίσημη ανακοίνωση της ονομασίας δημοσιεύθηκε από το Minor Planet Center (Κέντρο Μικρών Πλανητών) την 8η Νοεμβρίου 2019 ( M.P.C. 118221 ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κίνα Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Κινεζικά (zh) Κατηγορία:Βουνά της Κίνας
Ματίας Λαϊεντέκερ
Ο Ματίας Λαϊεντέκερ (γερμανικά: Mathias Leyendecker, γεν. 1822 στο Ντέρναου, Βασίλειο της Πρωσίας, πέθανε στο Παρίσι το 1871) ήταν Γερμανός ζωγράφος ρωπογραφιών και πορτρέτων.
Βιογραφία
Ο Ματίας Λαϊεντέκερ, αδελφός του Γιόχαν Γιόζεφ Λαϊεντέκερ, σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών και στα στούντιο των Μισέλ-Μαρτάν Ντρολίν και Φραντς Σαβέρ Βιντερχάλτερ στο Παρίσι από το 1837 το αργότερο. Στα έτη 1843-1848 και 1861-1870 συμμετείχε τακτικά στα σαλόνια του Παρισιού. Στη δεκαετία του 1860, εργάστηκε ως αντιγραφέας για τη γαλλική κυβέρνηση.
Ο Ματίας Λαϊεντέκερ ήταν μαθητής των Μίσελ-Μαρτάν Ντρολίν και Φραντς Σαβέρ Βιντερχάλτερ. Το 1848 άρχισε να εκθέτει τα έργα του στο Παρίσι.
Το 1869, έλαβε μια παραγγελία για ένα επίσημο πορτρέτο του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ΄.
Μετά το θάνατό του, η χήρα του έδωσε τον πίνακα του Cailles et alouettes στο Μουσείο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Το Εξπρές του Σικάγου
Το Εξπρές του Σικάγου (Πρωτότυπος τίτλος: The Narrow Margin) είναι ένα φιλμ νουάρ αμερικανικής παραγωγής του 1952 σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Φλάισερ και σενάριο Ερλ Φέλμαν βασισμένο σε μια αδημοσίευτη νουβέλα του Μάρτιν Γκολντσμιθ. Πρωταγωνιστούν ο Τσαρλς Μακ Γκρόου και η Ζακλίν Γουάιτ.
Υπόθεση
Δύο αστυνομικοί, ο Μπράουν και ο Φορμπς είναι υπεύθυνοι για τη συνοδεία της κυρίας Νηλ, μιας χήρας ενός γκάνγκστερ, για να καταθέσει στο δικαστήριο και πάνω απ' όλα να παραδώσει τον κατάλογο των ονομάτων που περιέχονται στο πολύτιμο ημερολόγιο του συζύγου τους.
Όταν ο πιο έμπειρος από τους δυο, ο Γκας Φορμπς, πέφτει θύμα μιας ενέδρας τη στιγμή που έπαιρνε τη κυρία Νηλ από το διαμερισμά όπου διέμενε, τότε ο Βάλτερ Μπράουν αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μόνος του την επικίνδυνη αποστολή που τους είχε ανατεθεί.
Κατά την διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού τους με το τρένο από το Σικάγο προς το Λος Άντζελες, ο Μπράουν πρέπει να προστατεύσει την κυρία Νηλ, κρατώντας την κρυμμένη από τους δυο μαφιόζους που την κυνηγούν, αλλά δεν γνωρίζουν την εμφάνιση της.
Μαζί με τον Μπράουν και την κυρία Νηλ στη καμπίνα του τρένου βρίσκονται η κυρία Σινκλαίρ και ο μικρός γιος της Τόμυ, ο οποίος αμέσως παρατηρεί την παράξενη συμπεριφορά του αστυνομικού και τον περνά για κλέφτη.
Αλλά ο Μπράουν θα ανακαλύψει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και έχει εξαπατηθεί από την αρχή. Ένας περιέργος και ύποπτος συνταξιδιώτης τους είναι στην πραγματικότητα ένας αστυνομικός των σιδηροδρόμων, ο οποίος τον βοηθά όταν οι δύο μαφιόζοι προσπαθούν να κάνουν μια απόπειρα απαγωγής της κυρίας Νηλ.
Επίσης η ίδια η κυρία Σινκλαίρ θα του αποκαλύψει, ότι στην πραγματικότητα αυτήν είναι η κυρία Νήλ, αφού την είχε αντικάταστησει για την ασφάλεια της μια υπάλληλος της αστυνομίας και ότι δεν υπάρχει κίνδυνος για τον κατάλογο των ονομάτων να κλαπεί από τους δύο μαφιόζους, διότι στάλθηκε απευθείας στο δικαστήριο με αλληλογραφία.
Ο Μπράουν ανακαλύπτει την αλήθεια πολύ αργά για να μπορέσει να σώσει την ψεύτικη κυρία Νηλ από μια νέα απόπειρα των μαφιόζων, όπου δυστηχώς θα χάσει την ζωή της, αλλά τελικά θα οδηγήσει την πραγματική κυρία Νηλ στον προορισμό της με ασφάλεια.
Άλλες πληροφορίες
Η ταινία ήταν υποψήφια το 1953 για βραβείο Όσκαρ καλύτερης ταινίας.
Το 1990 υπήρξε το ριμέικ της ταινίας με τίτλο "Total Risk", σε σκηνοθεσία Πήτερ Χάιμς και πρωταγωνιστές τον Τζιν Χάκμαν και την Ανν Άρτσερ.
Το Εξπρές του Σικάγου ήταν μια ταινία χαμηλού προυπολογισμού της RKO Pictures, επί εποχής ιδιοκτησίας του εκκεντρικού μεγιστάνα Χάουαρντ Χιούζ και θεωρήθηκε ένα «μικρό κόσμημα εντάσεων και αφηγηματικής αποτελεσματικότητας γεμάτο κλειστοφοβική αγωνία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Φλάισερ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Υλικών Πανεπιστημίου Κρήτης
Το Τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Υλικών (ΤΕΤΥ) του Πανεπιστημίου Κρήτης ασχολείται με την επιστήμη των υλικών και είναι ένα από τα 6 τμήματα μαζί με το Τμήμα Φυσικής, το Τμήμα Χημείας, το Τμήμα Βιολογίας, το Τμήμα Μαθηματικών και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και το Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών που συνθέτουν την Σχολή Θετικών και Τεχνολογικών Επιστημών του  Πανεπιστημίου Κρήτης.
Στο ίδιο επιστημονικό πεδίο λειτουργούν στην Ελλάδα το Τμήμα Επιστήμης των Υλικών του Πανεπιστημίου Πατρών και το Τμήμα Μηχανικών Επιστήμης Υλικών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το Τμήμα προσφέρει προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές.
Προσωπικό
Τον Σεπτέμβριο του 2016 το προσωπικό περιελάμβανε 18 μέλη Δ.Ε.Π., 2 Ε.Τ.Ε.Π., 3 Ε.Δι.Π, 4 Διοικητικό Προσωπικό.
Σπουδές
Οι φοιτητές του ΤΕΤΥ μπορούν να εστιάσουν τις προπτυχιακές σπουδές τους σε μια από τις ακόλουθες περιοχές της Επιστήμης και Τεχνολογίας των υλικών: Oι βασικές ενότητες του προπτυχιακού προγράμματος σπουδών του τμήματος είναι οι ακόλουθες:
Μεταπτυχιακές σπουδές
Το μεταπτυχιακό προγράμμα σπουδών του ΤΕΤΥ εστιάζεται η μετεκπαίδευση στους βασικούς τομείς και γνωστικά αντικείμενα της Επιστήμης και Τεχνολογίας των Υλικών. Οι βασικές θεματικές ενότητες των μαθημάτων και ερευνητικών δραστηριοτήτων του μεταπτυχιακού προγράμματος είναι οι ακόλουθες:
Εγκαταστάσεις
Η έδρα του Τμήματος είναι η πανεπιστημιούπολη των Βουτών όπου βρίσκεται η Γραμματεία του (Κτίριο Μαθηματικού). Τα μαθήματα και τα εργαστήρια διεξάγωνται στις εγκαταστάσεις της Σχολής Θετικών και Τεχνολογικών Επιστημών. Το τμήμα δεν διαθέτει αυτόνομο κτήριο, έτσι τα γραφεία και τα ερευνητικά εργαστήρια των μελών ΔΕΠ είναι κατανεμημένα στις εγκαταστάσεις της Σχολής. Επίσης, το τμήμα συνεργάζεται ισχυρά σε ερευνητικό επίπεδο με το παρακείμενο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας αξιοποιώντας την υπολογιστική υποδομή και τα ερευνητικά εργαστήρια (μικροηλεκτρονικής, πολυμερών, ημιαγωγών, υπεραγωγών, επιφανειών, βιοχημείας, βιοϋλικών, ιατρικών εφαρμογών, εφαρμογών laser για επεξεργασία υλικών), για τη διεξαγωγή των διπλωματικών και μεταπτυχιακών εργασιών των φοιτητών.
Επαγγελματικά δικαιώματα
Τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων του Τμήματος έχουν κατοχυρωθεί με το Π.Δ. 45/2009 (ΦΕΚ 58/2-4-2009). Συνοπτικά οι πτυχιούχοι του τμήματος μπορούν να απασχολούνται με την έρευνα και ανάπτυξη, παραγωγή, τυποποίηση, ποιοτικό έλεγχο, πιστοποίηση και εμπορία υλικών όπως π.χ.κεραμικά, πολυμερή, ημιαγώγιμα υλικά,νανοϋλικά και νανοδομημένα υλικά, οπτικά, οπτοηλεκτρονικά, φωτονικά υλικά, βιοϋλικά και βιοσυμβατά υλικά. Συγκεκριμένα, μπορούν να εργαστούν ως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο Κρήτης Κατηγορία:Επιστήμη υλικών
Σοφία Μαγδαληνή της Δανίας
Η Σοφία Μαγδαληνή της Δανίας (σουηδικά: Sofia Magdalena) (3 Ιουλίου 1746 - 21 Αυγούστου 1813) ήταν η βασίλισσα της Σουηδίας ως σύζυγος του Γουσταύου Γ’.
Τα πρώτα χρόνια
Η Σοφία Μαγδαληνή γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1746 στο Ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ στην Κοπεγχάγη ως το μεγαλύτερο επιζών παιδί του Φρειδερίκου Ε’ της Δανίας, από την πρώτη του σύζυγο, Λουίζα της Μεγάλης Βρετανίας. Ήταν η κληρονόμος του θρόνου της Δανίας από το θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού της το 1747 μέχρι τη γέννηση του δεύτερου αδελφού της το 1749, και διατήρησε την ιδιότητα της ως επόμενη διάδοχος στον δανικό θρόνο (μετά τον 2ο αδερφό της), μέχρι το γάμο της. Ως εκ τούτου, συχνά αναφέρεται ως Εστεμμένη Πριγκίπισσα (Διάδοχος) της Δανίας.
Την άνοιξη του 1751, σε ηλικία πέντε ετών, αρραβωνιάστηκε τον Γουσταύο, τον κληρονόμο του θρόνο της Σουηδίας, και ανατράφηκε με την προοπτική να γίνει η βασίλισσα της Σουηδίας. Ο γάμος κανονίστηκε από το Σουηδικό Κοινοβούλιο και όχι από τη Σουηδική Βασιλική οικογένεια. Σκοπός αυτής της ένωσης ήταν η ειρήνη μεταξύ της Σουηδίας και της Δανίας, εφόσον υπήρχε μακρά ιστορία πολέμου μεταξύ των 2 κρατών. Επίσης, είχαν τεταμένες σχέσεις μετά την εκλογή κληρονόμου του Σουηδικού θρόνου το 1743, την όποια έχασε ο Δανός υποψήφιος. Ωστόσο αυτός ο γάμος έφερε κάποια ανησυχία στη βασίλισσα Λουίζα, η οποία φοβόταν ότι η κόρη της θα κακοποιηθεί από τη βασίλισσα της Σουηδίας, Λουίζα Ουλρίκα της Πρωσίας. Από την άλλη πλευρά η Βασίλισσα της Σουηδίας, (η οποία ήταν σε συνεχή σύγκρουση με το Κοινοβούλιο) ήταν πολύ υπερήφανη, αυταρχική και μισούσε οτιδήποτε προερχόταν από τη Δανία. Ο τρόπος που είχε μεταχειριστεί τους Δανούς πρεσβευτές στη Στοκχόλμη, είχε κάνει σαφείς τις προθέσεις της στη Δανία.
Μετά από τον πρόωρο θάνατο της μητέρας της, η Σοφία Μαγδαληνή έλαβε μια πολύ αυστηρή και θρησκευτική ανατροφή από τη γιαγιά και τη μητριά της, οι οποίες θεώρησαν ότι ο πατέρας και ο αδελφός της ήταν ηθικά εκφυλισμένοι. Παρόλα αυτά η νεαρή πριγκίπισσα είχε καλές σχέσεις με όλη της την οικογένεια. Εντούτοις ο πατέρας της την τρομοκρατούσε συχνά. Για παράδειγμα έχει αναφερθεί ότι μια μέρα που ήταν μεθυσμένος, έστειλε τα σκυλιά του κατά πάνω της, προκαλώντας της έτσι μια δια βίου φοβία.
Το 1760, το ζήτημα της δέσμευσης του γάμου ήρθε στην επιφάνεια πάλι από τη Δανία, η οποία το θεωρούσε θέμα κύρους. Οι διαπραγματεύσεις πραγματοποιήθηκαν μεταξύ της Δανίας και της Σουηδής βασίλισσας, καθώς ο Αδόλφος Φρειδερίκος της Σουηδίας θεωρούσε ότι αυτός ο γάμος ήταν καθαρά τυπικής σημασίας. Η Λουΐζα Ουλρίκα ευνόησε τον αγώνα μεταξύ του Γουσταύου και της ανιψιάς της Φιλιππίνης του Βρανδεμβούργου-Σβετ, και ισχυρίστηκε ότι η δέσμευση με τη Δανία ήταν άκυρη και επιβαλλόμενη από τον Σουηδό πολιτικό, Κάρολο Γουσταύο Τέσσιν. Η Σουηδή Βασίλισσα λοιπόν, στην προσπάθεια της να σπάσει τα δεσμά αυτής της συμφωνίας, διαπραγματεύτηκε με τη Μεγάλη Αικατερίνη και τον αδερφό της τον Μέγα Φρειδερίκος για να δημιουργήσει κάποιο πολιτικό όφελος για τη Δανία, με αντάλλαγμα να διαλύσει τους αρραβώνες. Ωστόσο, το σουηδικό κοινό έβλεπε θετικά αυτόν τον γάμο, καθώς πίστευε ότι η Σοφία Μαγδαληνή θα ήταν όπως η Ουλρίκα Ελεονώρα της Δανίας (μια παλιότερη Βασίλισσα της Σουηδίας), η οποία αγαπήθηκε πολύ για την καλοσύνη και τη φιλανθρωπία της. Αυτή η άποψη υποστηρίχθηκε από το πολιτικό κόμμα των «Caps», το οποίο περίμενε ότι η Σοφία Μαγδαληνή θα ήταν παράδειγμα ενάρετου και θρησκευτικού εκπροσώπου της μοναρχίας σε αντίθεση με την υπεροπτική Λουΐζα Ουλρίκα. Ο Φρειδερίκος Ε’ της Δανίας ήταν επίσης πρόθυμος να ολοκληρώσει τον αγώνα, παρά τις προκαταλήψεις και τις ιδιοτροπίες της Σουηδής Βασίλισσας. Το 1764 ο Πρίγκιπας Γουσταύος, ένιωθε έτοιμος να απελευθερωθεί από τη μητέρα του και να σχηματίσει το δικό του σπιτικό. Προς αυτό τον σκοπό, χρησιμοποίησε την κοινή γνώμη για να δηλώσει στη μητέρα του ότι επιθυμούσε να τιμήσει τον αρραβώνα του. Έτσι, στις 3 Απριλίου 1766, ο αρραβώνας τους γιορτάστηκε δημόσια. Όταν ένα πορτρέτο της Σοφίας Μαγδαληνή παρουσιάστηκε στη Στοκχόλμη, για να δει η Βασιλική οικογένεια τη μέλλουσα γυναικά του πρίγκιπα Γουσταύου, η Βασίλισσα Λουίζα Ουλρίκα σχολίασε: "Γιατί Γουσταύε; Δείχνεις να είσαι ήδη ερωτευμένος μαζί της! Εκείνη όμως δείχνει ηλίθια". Αμέσως μετά στράφηκε στον γιο της, Πρίγκιπα Κάρολο και πρόσθεσε: «Σε εσένα θα ταίριαζε καλύτερα!»
Εστεμμένη Πριγκίπισσα
Η Σοφία Μαγδαληνή έκανε αρχικά καλή εντύπωση στη Σουηδική αριστοκρατία με την ομορφιά, την κομψότητα και τον επιδέξιο χορό της. Όμως η ντροπαλή, σιωπηλή και επιφυλακτική της φύση, απογοήτευσε σύντομα την κοινωνία. Η συνεσταλμένη και κλειστή προσωπικότητα της, θεωρήθηκε ψυχρή και αλαζονική. Η πεθερά της βασίλισσα Λουΐζα Ουλρίκα, η οποία κάποτε δήλωσε ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τίποτα πιο ταπεινωτικό από τη θέση της άβουλης βασίλισσας, την παρενοχλούσε με πολλούς τρόπους. Ένα τυπικό παράδειγμα ήταν όταν προσκάλεσε τον γιό της Γουσταύο στις γιορτές των γενεθλίων της, και του ζήτησε να πείσει τη Σοφία Μαγδαληνή να μην παρευρεθεί, με τη δικαιολογία ότι είναι πολύ άρρωστη. Η Λουΐζα Ουλρίκα ενθάρρυνε την απόσταση μεταξύ του ζευγαριού με διάφορους τρόπους, και ο Γουσταύος αγνοούσε τη γυναικά του σε μεγάλο βαθμό για να μην ζηλέψει η μητέρα του. Η Σοφία Μαγδαληνή ήταν γνωστό ότι ήταν δημοφιλής στους οπαδούς του κόμματος «Caps», οι οποίοι υποστηρίχθηκαν από τη Δανία, ενώ η Λουΐζα Ουλρίκα και ο Γουσταύος ήταν συνδεδεμένοι με την παράταξη του κόμματος «Hats». Το κόμμα «Caps» θεώρησε ότι η Σοφία Μαγδαληνή ήταν ένα σύμβολο ηθικής και θρησκείας ανάμεσα σε μια εκφυλισμένη βασιλική αυλή, και γι' αυτό έδειξαν επίσημα την υποστήριξη τους προς εκείνη. Η Σοφία Μαγδαληνή συμβουλεύτηκε από τον Δανό πρεσβευτή να μην ασχοληθεί με την πολιτική. Όταν οι κατάσκοποι της Λουίζας Ουλρίκας της ανέφεραν ότι η νύφη της έλαβε επιστολές από τον Δανό πρέσβη μέσω της Δανίας, η Βασίλισσα την αντιπάθησε περισσότερο, εφόσον τη θεωρούσε υποστηρικτή των Δανών οπαδών του κόμματος «Caps». Η Σοφία Μαγδαληνή απομονώθηκε από οποιαδήποτε επαφή με τη Δανική πρεσβεία και η βασίλισσα ενθάρρυνε τον Γουσταύο να την αναγκάσει να στείλει τους Δανούς υπηρέτες της στο σπίτι. Εκείνη δεν το έκανε αυτό μέχρι το 1770, άλλα η συνεχόμενη απαίτηση του συζύγου της συνέβαλε στην τεταμένη και μακρινή τους σχέση. Το 1768, η Καρλόττα Σπάρε προσπάθησε να συμφιλιώσει το ζευγάρι στη θερινή τους κατοικία, στο κάστρο «Εκόλσουντ», αλλά ο γάμος τους παρέμεινε λευκός.
Μετά το θάνατο του Αδόλφου Φρειδερίκου της Σουηδίας το 1771, ο πρίγκιπας Γουσταύος έγινε ο νέος βασιλιάς της Σουηδίας. Το επόμενο έτος, η Σοφία Μαγδαληνή στέφθηκε Βασίλισσα.
Βασίλισσα
Η στέψη του ζεύγους πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαΐου 1772. Όμως η Σοφία Μαγδαληνή δεν ενημερώθηκε για το πραξικόπημα του Γουσταύου Γ’, το οποίο αποκατέστησε την απόλυτη μοναρχία και τερμάτισε την κοινοβουλευτική κυριαρχία των αριστοκρατών στην επανάσταση του 1772. Εκείνη την εποχή, η Σοφία θεωρούνταν ύποπτη και πολιτικά αναξιόπιστη στα μάτια του συζύγου της, και ειδικά από την πεθερά της, η οποία πίστευε ακράδαντα ότι ήταν υπέρμαχος της Δανίας. Την ίδια περίοδο η Σουηδία έκανε σχέδια κατάκτησης της Νορβηγίας από τη Δανία, όμως εικάζεται ότι η Δανία αντιτάχθηκε στο πραξικόπημα.
Ωστόσο, η Σοφία Μαγδαληνή έχει μάλλον ενημερωθεί για τα πολίτικα σχέδια. Είχε εκφραστεί θετικά για την πορεία του κοινοβουλίου του 1772, επειδή ο Κόμης Φρειδερίκος Ρίμπινγκ, για τον οποίο νοιαζόταν, είχε ανακτήσει την έδρα του. Η αντιπάθεια και η διαμάχη που υπήρχε ανάμεσα σε εκείνη και στην πεθερά της ήταν δημόσια γνώστη σε όλους, όμως η Σοφία Μαγδαληνή συνέχισε να είχε την κοινή γνώμη με το μέρος της. Στην εφημερίδα «Dagligt Allehanda» της εποχής, παρουσίασε ένα μύθος για με τίτλο «The She Fox and the Turtle Dove» («Η αλεπού και η χελώνα-περιστέρι») Ο μύθος αφορούσε την αθώα χελώνα-περιστέρι (Σοφία Μαγδαληνή) που συκοφαντήθηκε από την κακή θηλυκή αλεπού (Λουΐζα Ουλρίκα), η οποία υποστηρίχθηκε από την άλλη θηλυκή αλεπού (την κυρία επί των ενδυμάτων, Άννα Μαρία Γιάρνε) και τις άλλες αλεπούδες (την αριστοκρατία). Ο μύθος πιστεύεται ότι στάλθηκε από το κόμμα «Cap».
Ως βασίλισσα, η Σοφία Μαγδαληνή συνέχισε να είχε συνεσταλμένο και κλειστό χαρακτήρα και δεν ήταν ποτέ μέλος του προσωπικού κύκλου του Βασιλιά. Ακόμα και στο διάσημο Ερασιτεχνικό Βασιλικό Θέατρο του Γουσταύου Γ΄, η Σοφία Μαγδαληνή ονομάζεται περιστασιακά ως συμμετέχουσα στα έγγραφα. Λόγου χάρη, το 1777 για τις ανάγκες μια παράστασης, ντύθηκε Ιταλός ναύτης και συμμετείχε σε μια μάχη μεταξύ Ιταλών και Ισπανών ναυτικών. Τις περισσότερες φορές όμως, ήταν απλώς θεατής. Παρευρισκόταν στις διάφορες βασιλικές περιστάσεις όπως όφειλε μια βασίλισσα, και σαν παρουσία ήταν αξιοπρεπής και εντυπωσιακή. Λόγου χάρη στις 17 Σεπτεμβρίου 1784, έκοψε ένα σχοινί που κρατούσε αερόστατα στο έδαφος και τα άφησε να πετάξουν πάνω από το αστεροσκοπείο της Στοκχόλμης. Επίσης, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του Βασιλιά στην Ιταλία, τα έτη 1783–1784, διοργάνωνε ένα μεγάλο επίσημο δημόσιο δείπνο, κάθε δύο εβδομάδες στο παλάτι. Τίμησε όμως επίσης με την παρουσία της, τη Βασιλική Σουηδική Όπερα και το Γαλλικό Θέατρο. Παρόλα αυτά, δεν της άρεσε ο ζωντανός τρόπος ζωής του Παλατιού. Μολαταύτα, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, λέγεται ότι είχε απολαύσει εκδρομές στη φύση, με συντροφιά της μια κυρία επί των τιμών και δύο πεζούς υπηρέτες, αλλά αυτό σταμάτησε, επειδή κρίθηκε ακατάλληλο με βάση τα βασιλικά πρωτόκολλα. Αρκετές από τις κυρίες των τιμών που άνηκαν στην αυλή της, ήταν δημοφιλείς Σουηδές γυναίκες της εποχής, μεταξύ των οποίων οι «Tρεις Xάριτες», όπως δηλαδή χαρακτήριζαν τότε την Αυγούστα φον Φέρσεν, την Ούλα φον Χόπκεν και τη Λουίζα Μέϊγερφελτ. Μέρος της ακολουθία της όμως, ήταν επίσης η καλλιτέχνης Μαριάνα Έρενστρομ, αλλά και η Καρλόττα Σέντερκρουτς. Η Σοφία Μαγδαληνή ήταν αγαπητή ως βασίλισσα. Στις 22 Ιουλίου 1788, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της απουσίας του συζύγου της στη Φινλανδία, αρκετά μέλη του Βασιλικού Δραματικού Θεάτρου και της μουσικής κοινωνίας Αγκούστιμπροντερ, μεταξύ των οποίων ο μουσικός Μπέλμαν, πραγματοποίησαν ένα αυθόρμητο ταξίδι με πλοίο από την πρωτεύουσα προς το Παλάτι Ουλρίκσνταλ που βρισκόταν η Βασίλισσα, και ερμήνευσαν ένα ποίημα του Μπέλμαν προς τιμήν της ονομαστικής της γιορτής.
Στο περίφημο ημερολόγιο της Πριγκίπισσας Καρλόττας, η Σοφία Μαγδαληνή περιγράφεται ως όμορφη, ψυχρή, σιωπηλή και ψηλομύτα, καθώς και ευγενική και καλοντυμένη, συνεσταλμένη και αντικοινωνική. Επίσης αναφέρει ότι όταν ασκούσε τα καθήκοντα της ως βασίλισσα, ήταν «Αναγκασμένη να συναντήσει ανθρώπους». Προτιμούσε να περνά τις μέρες της μοναχικά όποτε μπορούσε. Είχε όμως δύο πολύ οικείες και έμπιστες φίλες, τη Μαρία Αούρορα Ούγκλα και τη βαρόνη Βιργινία Καρλόττα Μάντερστρομ. Υπό άλλες συνθήκες όμως, σπάνια συμμετείχε σε οποιαδήποτε κοινωνική περίσταση, εκτός αν αυτό ήταν απολύτως απαραίτητο για την εκτέλεση των Βασιλικών της αρμοδιοτήτων. Επισκέπτονταν όμως συχνά το θέατρο και είχε επίσης μεγάλο ενδιαφέρον για τη μόδα. Ως αποτέλεσμα αυτού, δέχτηκε εν μέρη κριτική για το ότι ήταν υπερβολικά ματαιόδοξη. Λόγου χάρη, ακόμα και όταν δεν είχε καθήκοντα εκπροσώπησης για να ντυθεί επίσημα, λέγεται ότι συνήθιζε να αλλάζει ρούχα πολλές φορές μέσα στην ημέρα. Μάλιστα, σύμφωνα με τον επιμελητή της Αδόλφο Λουδοβίκο Χάμιλτον, δεν προσπερνούσε ποτέ ένα καθρέφτη, αν πρώτα δεν παρατήσουμε προσεκτικά τον εαυτό της. Αγαπούσε επίσης, πολύ τη λογοτεχνία και η βιβλιοθήκη της περιείχε έργα σχετικά με τη γεωγραφία, τη γενεαλογία και την ιστορία. Μελετούσε επίσης γλώσσες, όπως Σουηδικά, Αγγλικά, Γερμανικά και Ιταλικά και της άρεσε να διαβάζει τακτικά γαλλικά περιοδικά. Με βάση τα λεγόμενα της Αυγούστας φον Φέρσεν, η Σοφία Μαγδαληνή ήταν πολύ μορφωμένη, αλλά δεν έγινε αντιληπτή η καλλιέργεια της, εφόσον σπάνια έκανε δημόσιες συζητήσεις.
Το 1784, όταν ο Βασιλιάς επέστρεψε από τα ταξίδια του, στην Ιταλία και τη Γαλλία, η σχέση μεταξύ εκείνου και της συζύγου του παρέμενε πολύ ψυχρή. Εκείνος απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τη Σοφία Μαγδαληνή, και προτιμούσε να περνάει τον χρόνο του με τα αγαπημένα του πρόσωπα της αυλής, παρά με τη γυναίκα του. Το 1786, αυτό έγινε αίτια για μια ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ τους. Ο Βασιλιάς είχε περάσει αρκετά απογεύματα με τον αγαπημένο του φίλο, Γουσταύο Μαυρίκιο Άρμφελτ, στα όποια δεν συμπεριελάμβανε την παρέα της. Όταν λοιπόν ο Βασιλιάς πρόσφερε στον Άρμφελτ μερικά από τα δωμάτια της Βασίλισσας στο Βασιλικό Παλάτι χωρίς τη συγκατάθεση της, η Σοφία Μαγδαληνή αρνήθηκε να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε παράσταση έως ότου τα δωμάτια επιστραφούν σε εκείνη. Επιπλέον, απαγόρευσε στις κυρίες επί των τιμών να δεχτούν τις προσκλήσεις του Βασιλιά χωρίς την άδεια της. Το 1787, ο Βασιλιάς ήθελε να πάρει το γιο τους μαζί του στη Φινλανδία. Όμως η Σοφία Μαγδαληνή, που ήταν αντίθετη με αυτό, τον απείλησε ότι θα ζητούσε την υποστήριξη του Κοινοβουλίου εναντίον του αν το έκανε. Μάλιστα το επόμενο έτος τον εμπόδισε με επιτυχία να το κάνει. Τον επέπληξε επίσης επειδή επέτρεπε στους εννοούμενους του να τη συκοφαντούν μπροστά του.