cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλαιό βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Η Αρχή: Τρίτη Δυναστεία
Σε αυτή την εποχή, τα διάφορα ανεξάρτητα κράτη της Αιγύπτου αποτέλεσαν τις περιφέρειες (νομοί) ενός νέου ενιαίου κράτους κάτω από τη βασιλεία του Φαραώ. Οι άρχοντες των πρώην κρατών, μετατράπηκαν σε κυβερνήτες που είχαν την ευθύνη συλλογής των φόρων. Οι Αιγύπτιοι της εποχής λάτρευαν τον Φαραώ ως θεό πιστεύοντας ότι η ετήσια, ζωτικής σημασίας για τις καλλιέργειες, υπερχείλιση του Νείλου οφειλόταν σε αυτόν. Σύμφωνα με την αιγυπτιακή νοοτροπία της εποχής, το σύμπαν διαγράφει κύκλους και ο Φαραώ δούλευε από τη Γη για να διασφαλίσει τη σταθερότητα των κύκλων. Επίσης, θεωρούσαν τους εαυτούς τους εκλεκτούς και ως "τα μόνα αληθινά ανθρώπινα όντα της Γης." .
Χρυσή Εποχή: Τέταρτη Δυναστεία
Ο Χέοπας διαδέχθηκε τον Σνεφρού στον θρόνο της Αιγύπτου, στον οποίο αποδίδεται η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Μετά τον θάνατο του Χέοπα, οι γιοί του Djedefra και Χεφρήνος εξωθήθηκαν σε διαμάχες μεταξύ τους. Στον δεύτερο, αποδίδεται η δεύτερη μεγάλη πυραμίδα και (θεωρητικώς) η Σφίγγα της Γκίζα. Σύμφωνα όμως με πρόσφατη επανεξέταση των συνολικών στοιχείων, υποστηρίζεται ότι η Σφίγγα πιθανώς να χτίστηκε από τον Djedefra ως μνημείο προς τιμήν του Χέοπα.
Οι τελευταίοι ηγεμόνες της 4ης Δυναστείας, ήταν οι βασιλείς Μυκερίνος (στον οποίο αποδίδεται η μικρότερη πυραμίδα στη Γκίζα), Σεψασκάφ και Djedefptah.
Παρακμή και πτώση: Πέμπτη με Όγδοη Δυναστεία
Η έναρξη της 5ης Δυναστείας σηματοδοτήθηκε με την άνοδο στο θρόνο του Userkaf (Ουζερκάφ), ο οποίος εισήγαγε μεταρρυθμίσεις που αποδυνάμωσαν το ρόλο του Φαραώ και της κεντρικής διοίκησης.
Το αυξανόμενο ενδιαφέρον των Αιγυπτίων για το εμπόριο εβένων, θυμίαμα|θυμιαμάτων όπως λιβάνι και μύρο, χρυσό, χαλκό και άλλα χρήσιμα μέταλλα, ενέπνευσε στους αρχαίους Αιγυπτίους την κατασκευή κατάλληλων πλοίων για τη μεταφορά τους στην ανοιχτή θάλασσα. Είχαν αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με το Λίβανο για το εμπόριο κέδρου, και με το βασίλειο του Πουντ (σημερινή Αιθιοπία και Σομαλία) για το εμπόριο ελεφαντόδοντου, εβένου και αρωματικών ελαίων. Για τη συναρμολόγηση των πλοίων τους οι Αιγύπτιοι δεν χρησιμοποιούσαν κανενός είδους μεταλλικού συνδετήρα, παρά μόνο σχοινιά.
Μετά την περίοδο της βασιλείας τόσο του Ουζερκάφ όσο και του διαδόχου Σαχουρέ, ξέσπασαν εμφύλιοι πόλεμοι ανάμεσα στους νομούς καθώς οι νομάρχες (οι τοπικοί κυβερνήτες) δεν ανήκαν πλέον στην βασιλική οικογένεια. Η επιδείνωση της εμφύλιας σύρραξης υπονόμευσε την ενότητα του βασιλείου και λόγω της μειωμένης ενεργητικότητας της κυβέρνησης, προκλήθηκαν πολλοί λιμοί. Ωστόσο η παρακμή δεν οφείλεται μόνο σε αυτούς τους παράγοντες. Η μαζική οικοδόμηση των μνημείων της 4ης Δυναστείας άδειασε τα ταμεία και έτσι το βασίλειο αποδυναμώθηκε από τη βάση του.
Το τελικό χτύπημα στην περιοχή, ήταν η τεράστια ξηρασία που προκλήθηκε από τη δραματική μείωση των βροχοπτώσεων ανάμεσα στα 2200 και 2150 π.Χ.. Έτσι ο Νείλος σταμάτησε να υπερχειλίζει και οι καλλιέργειες καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Την πτώση του Παλαιού Βασιλείου, ακολούθησαν δεκαετίες έντονων διαμαχών και λιμών.
Αριστείδης Οικονόμου
Ο  Αριστείδης Οικονόμου  (1821 ή 1823, Βιέννη - 31 Ιανουαρίου 1887, Αθήνα) ήταν  Έλληνας προσωπογράφος που έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής και της καλλιτεχνικής του πορείας στην Αυστρία.
Παλαιό βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Πολιτισμός
Η εποχή του Παλαιού Βασιλείου αποτέλεσε αναμφίβολα μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της αιγυπτιακής τέχνης. Οι καλλιτέχνες αυτής της περιόδου εξέφρασαν για πρώτη φορά τη κοσμοθεωρία του πολιτισμού τους μέσα από μορφές που παρέμειναν ανεξίτηλες για πολλές γενεές. Οι αρχιτέκτονες και οι κτίστες τελειοποίησαν τις τεχνικές τους, για τη δημιουργία των θαυμαστών μνημειακών κατασκευών της εποχής, πολλά από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα. Γλύπτες δημιούργησαν τα πρώτα πορτρέτα ατόμων καθώς και τα πρώτα αγάλματα στο φυσικό μέγεθος του εκάστοτε ατόμου με υλικά όπως ξύλο, χαλκό και πέτρα. Επίσης, τελειοποίησαν τις τεχνικές της ανάγλυφης διακόσμησης ενώ ακόμα, δημιούργησαν λεπτομερείς εικόνες ζώων ακόμα και τοπίων πάνω σε τοίχους ναών και τύμβων. Τόσο οι ποικιλόχρωμες εικόνες όσο και τα περίτεχνα οικοδομήματα αποσκοπούσαν σε δυο πράγματα: στην διαιώνιση και διασφάλιση της δομημένης ύπαρξης του κόσμου καθώς και στην επικράτηση της ζωής έναντι του θανάτου.
Αριστείδης Οικονόμου
Βιογραφία
Ο Αριστείδης Οικονόμου γεννήθηκε το 1821 ή το 1823 στη Βιέννη και ήταν μέλος της εκεί ελληνικής παροικίας. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης και στη συνέχεια πραγματοποίησε εκπαιδευτικό ταξίδι στη Βενετία, για να εμβαθύνει περαιτέρω την τέχνη του στην τοπική Ακαδημία. Το 1873 συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση της Βιέννης καταφέρνοντας να διακριθεί και το 1878 συμμετείχε με δύο έργα του στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού.
Παλαιό βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής
Αριστείδης Οικονόμου
Βιογραφία
Μέχρι το 1881 έζησε και εργάστηκε στη Βιέννη. Κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου το 1882 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου των Ωραίων Τεχνών. Το 1883 ήταν μέλος της επιτροπής που οργάνωσε το διαγωνισμό για την κατασκευή του ανδριάντα του Γλάδστωνα. Πέθανε το 1887 στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο ηθοποιός και ένας από τους πρώτους σκηνοθέτες του νεοελληνικού θεάτρου, Θωμάς Οικονόμου (1864-1927).
Τεχνοτροπία
Ο Οικονόμου ανήκει στην πρώιμη ελληνική προσωπογραφία. Ζωγράφισε κατά κύριο λόγο προσωπογραφίες ενώ προχώρησε και στην αντιγραφή έργων διάφορων Ιταλών ζωγράφων. Τα πορτραίτα του ήταν επηρεασμένα από τη μαθητεία του στην Ευρώπη, διέθεταν αστικό χαρακτήρα και απευθύνονταν σε εκλεπτυσμένο κοινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Βασίλειο της Καστίλης
Το Βασίλειο της Καστίλης (ισπανικά: Reino de Castilla) ήταν ένα από τα μεσαιωνικά βασίλεια της Ιβηρικής Χερσονήσου, που από την ίδρυσή του το 1035, ως μετεξέλιξη της υποτελούς στο Βασίλειο του Λεόν, Κομητείας της Καστίλης, αναδείχθηκε παράλληλα με το Στέμμα της Αραγώνας στην κύρια χριστιανική δύναμη της Χριστιανικής Ανακατάκτησης της Ιβηρικής. Προϊόν της οριστικής ένωσης του Βασιλείου της Καστίλης με το Βασίλειο του Λεόν το 1230, προέκυψε το Στέμμα της Καστίλης, ένα από τα πέντε βασίλεια βάσει των οποίων διαμορφώθηκε ιστορικά η Ισπανία.
9ος έως 11ος αιώνας: Η Κομητεία της Καστίλης
Αρχικά η Καστίλη φαίνεται να αποτελεί περισσότερο μια αόριστη γεωγραφική έκταση στην οποία συγκατοικούν διάφοροι κόμητες υποτελείς του Βασιλείου του Λεόν παρά μια οργανωμένη κομητεία.
Ο πρώτος κόμης της Καστίλης με ουσιαστικά αυτόνομη εξουσία από το Λεόν είναι ο Φερνάν Γκονθάλεθ. Εμφανίζεται στα μέσα του 10ου αιώνα και μετέτρεψε την κομητεία σε κληρονομικό του φέουδο.
11ος και 12ος αιώνας: επέκταση και ένωση με το Βασίλειο του Λεόν
right|425px|Βασίλειο της Καστίλης [[1037]] Το 1028, ο Σάντσο Γ' της Παμπλόνα νυμφεύθηκε την αδελφή του κόμη Γκαρθία Σάντσεθ και κληρονόμησε την Κομητεία της Καστίλης μετά τον θάνατο του κουνιάδου του. Το 1035, ο Σάντσο Γ' της Παμπλόνα παρέδωσε την κομητεία στο νεότερο γιο του Φερδινάνδο, στην εποχή που η Καστίλη αποκτούσε την θέση ενός ανεξάρτητου βασιλείου. Ο Φερδινάνδος Α' του Λεόν νυμφεύθηκε τη Σάντσα, αδελφή του Βερμούδου Γ' του Λεόν. Με τον θάνατο του Σάντσο Γ' το 1035 η Καστίλη επέστρεψε υπό τον έλεγχο του Λεόν. Ωστόσο, ο Φερδινάνδος Α', συμμαχώντας με τη Ναβάρρα, άρχισε ένα πόλεμο με το Λεόν. Στη μάχη του Ταμαρόν ο Βερμούδος Γ' σκοτώθηκε, μη αφήνοντας απογόνους. Αυτό επέτρεψε στον κουνιάδο του, Φερδινάνδο Α' να καταλάβει την βασιλική εξουσία του Λεόν για τον εαυτό του, διεκδικώντας το δικαίωμα της συζύγου του στο στέμμα. Ο Φερδινάνδος μετέφερε την έδρα του στο Λεόν και η Καστίλη ενσωματώθηκε εκ νέου στο λεονικό βασίλειο.
Όταν ο Φερδινάνδος Α' πέθανε το 1065, τα εδάφη διαμοιράστηκαν ανάμεσα στους γιους του και σε μια κόρη. Ο Σάντσο Γ' κληρονόμησε το Βασίλειο της Καστίλης· ο Αλφόνσος ΣΤ', το βασίλειο του Λεόν· ο Γκαρθία, το βασίλειο της Γαλικίας· η κόρη του Ουρράκα κληρονόμησε την πόλη της Θαμόρα. Η συμμαχία της Καστίλης με το Λεόν οδήγησε στην αποπομπή του Γκαρθία από τη Γαλικία αν και στη συνέχεια, με τη βοήθεια του Ελ Σιντ, ο καστιλιανός μονάρχης υπέταξε εδαφικά το Λεόν. Ωστόσο, ο αδερφός του είχε καταφύγει στη Θαμόρα με το σύνολο του στρατού του. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της από τους καστιλιανούς, ο Σάντσο έπεσε θύμα δολοφονίας και εν τέλει, ο Αλφόνσο ΣΤ΄ αναδείχθηκε μονάρχης των τριών βασιλείων.
Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ενσωμάτωσε στην Καστίλη τα συνοριακά εδάφη της Άλαβας, της Γκιπούθκοα και την Ριόχα, στερώντας τα από το γειτονικό Βασίλειο της Παμπλόνα. Παράλληλα, η επικοινωνία του βασιλείου με την Δυτική Ευρώπη επέβαλε την αλλαγή των εκκλησιαστικών συνηθειών της ιβηρικής εκκλησίας, αντικαθιστώντας το μοζαραβικό τελετουργικό με το ρωμαιοκαθολικό το 1080.
Τον διαδέχθηκε η κόρη του Ουρράκα που είχε διάφορες τριβές με την γειτονική Αραγώνα και τον προσωρινά σύζυγό της, Αλφόνσο Α΄. Ο πρωτότοκος γιος της από το γάμο της με τον Ραϋμόνδο της Βουργουνδίας, Αλφόνσος Ζ', γνωστός και ως «ο αυτοκράτορας» είναι ο πρώτος βασιλιάς του Λεόν, της Καστίλης και της Γαλικίας από τον Οίκο της Ιβρέας.
Ο Αλφόνσος Ζ΄ επανέλαβε την τακτική διαμοιρασμού των εδαφών του στους γιους του Σάντσο Γ΄ της Καστίλης και Φερδινάνδο Β΄ του Λεόν. Το 1158 με τη συνθήκη του Σααγούν οι δύο μονάρχες καθόρισαν οριστικά τα σύνορα μεταξύ της Καστίλης και του Λεόν. Ο σύντομος θάνατος του Σάντσο Γ' άφησε την Καστίλη προσωρινά δίχως ηγεμόνα, μέχρι την ενηλικίωση του Αλφόνσο Η΄. Αυτός κατέκτησε το 1177 την Κουένκα και ενσωμάτωσε οριστικά τις βασκικές επαρχίες. Εντούτοις, μετά την ήττα από τους Αλμοάδες στο Αλάρκος το 1195 και την πολιορκία των συνοριακών καστιλιανικών πόλεων του Τολέδο, της Μαδρίτης και της Γουαδαλαχάρα, η επέκταση προς το νότο ανακόπηκε.
Μπροστά στην υποχώρηση της Καστίλης, τα μουσουλμανικά στρατεύματα βρέθηκαν για μερικά χρόνια να περιφέρονται ελεύθερα στην ευρύτερη κοιλάδα του Τάγου. Η πίεση αυτή ώθησε τον Αλφόνσο Θ΄ να ζητήσει από τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ της κήρυξη σταυροφορίας εναντίον της Αλ-Άνταλους. Ως αποτέλεσμα, μεγάλα σταυροφορικά στρατεύματα σε συνεργασία με στρατιώτες από όλα τα βασίλεια της Ιβηρικής κατανίκησαν στη μάχη των Νάβας ντε Τολόσα το 1212 τα αντίστοιχα αλμοαδικά, επιφέροντας ένα ισχυρότατο χτύπημα από το οποίο οι μουσουλμάνοι της Ιβηρικής δεν θα ανέκαμπταν ποτέ.
13ος αιώνας: η οριστική ένωση με το Λεόν και το Στέμμα της Καστίλης
Ο Αλφόνσος Η΄ απεβίωσε το ίδιο έτος. Διάδοχός του ήταν ο δεκάχρονος γιος του, Ερρίκος Α΄. Την αντιβασιλεία ανέλαβε αρχικά η γιαγιά του, έπειτα η μητέρα του και τέως σύζυγος του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν, Μπερενγκέλα που την παρέδωσε στον ευγενή Άλβαρο Νούνιεθ ντε Λάρα. Ο θάνατος του διαδόχου το 1217 ανέδειξε βασιλιά της Καστίλης τον γιο της Μπερενγκέλα και του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν, Φερδινάνδο Γ΄. Όταν συνέβη ο θάνατος του πατέρα του και βασιλιά του Λεόν, ο Φερδινάνδος ήδη είχε πετύχει να καταλάβει ορισμένες πόλεις της Ανδαλουσίας. Το 1231, του προσφέρθηκε το στέμμα του Λεόν που έκτοτε πέρασε οριστικά να αποτελεί μέρος του νεότευκτου Στέμματος της Καστίλης. Τόσο η Λεόν, όσο και η Καστίλης παρά την οριστική αυτή τους ένωση κάτω από τον ίδιο μονάρχη, διατήρησαν τις ιδιαιτερότητές τους, τους νόμους και τα νομικά τους όργανα παρότι η σύγκλιση του Αντιπροσωπευτικού Σώματος των Γενικών Τάξεων (Κόρτες) έκτοτε λάμβανε χώρα σε κοινό χώρο και για τα δύο βασίλεια.
Πέπα Τσάβαρι
Η Πέπα Τσάβαρι (λατινικό αλφάβητο : Josefa "Pepa" de Chávarri Rodríguez-Codes), ( ? - 1993), ήταν Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και του χόκεϊ επί χόρτου. Έκανε καριέρα κατά τις δεκαετίες του 30 και 40.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Για μία δεκαετία θεωρούνταν η καλύτερη αντισφαιρίστρια της Ισπανίας. Στο ισπανικό πρωτάθλημα  ήταν νικήτρια στο μονό το 1934, 1935, 1936, 1941, 1943, 1945, οκτώ φορές στο διπλό και τέσσερις στο μεικτό, ενώ έπαιζε και στο Γουίμπλεντον.
Καριέρα στο Χόκεϊ
Στο χόκεϊ αγωνίστηκε αρχικά με την Αθλέτικο Μαδρίτης και το 1930 εντάχθηκε στο Club de Campo. Ήταν προπονήτρια της Ρεάλ Μαδρίτης και της ισπανικής εθνικής ομάδας. Το 1936 συμμετείχε στα προκριματικά για τους Ολυμπιακούς αγώνες στο Βερολίνο κερδίζοντας την συμμετοχή της, αλλά η Ισπανία δεν συμμετείχε λόγω του εμφύλιου πολέμου.
Το 1939 ήταν σύμβουλος αθλητισμού και το 1946 ήταν μέλος της Διεθνούς επιτροπής γυναικών του χόκεϊ και μέλος της Βασιλικής Ισπανικής ομοσπονδίας .
Καντόνια της Μαρτινίκης
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μαρτινίκα
Άργκιρ Μπόλτφελαγκ
Η Άργκιρ Μπόλτφελαγκ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τα Νησιά Φερόε. Το 2013 επέστρεψε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε, την ανώτατη κατηγορία των νησιών. Έδρα της ομάδα είναι το Blue Water Arena στην πόλη Άργκιρ, χωρητικότητας 2.000 θεατών.
Ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1973 από ένα Δανό κάτοικο. Την Άνοιξη του 1974 εκλέγηκε το πρώτο διοικητικό συμβούλιο και την ίδια χρονιά ξεκίνησε να συμμετέχει κανονικά σε διοργανώσεις. Το 2006 κατάφερε να συμμετάσχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε. Την πρώτη χρονιά τερμάτησε στην 9η θέση και διαβασθμίστηκε. Επανήλθε την επόμενη χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1973 Κατηγορία:Άργκιρ Μπόλτφελαγκ
Εκκλησία Hillsong
μικρογραφία|170px|Το λογότυπο της Εκκλησίας Hillsong Η Εκκλησία Hillsοng (αγγλ. Hillsong Church, πρώην Hills Christian Life Centre) είναι μια πεντηκοστιανή χριστιανική εκκλησία (συγκαταλέγεται στις λεγόμενες "megachurches"), που συνδέεται με τις Συνάξεις του Θεού και είναι μέλος των Αυστραλιανών Χριστιανικών Εκκλησιών. Ποιμένας της είναι ο Μπράιαν Χιούστον. μικρογραφία|250px|αριστερά|Η Εκκλησία Hillsong στο Σίδνεϋ
Το κέντρο της είναι στην πανεπιστημιούπολη Hills, κοντά στο Κάστρο Hill, βορειοανατολικά του Σίδνεϋ στην Αυστραλία. Επίσης υπάρχει και μια συνάθροιση στο κέντρο του Σίδνεϋ. Άλλες εκκλησίες Hillsong βρίσκονται στο Λονδίνο, το Παρίσι, και το Κίεβο. Από τον Μάρτιο του 2007, τρεις φορές κάθε μήνα, στη Μόσχα, διοργανώνονται «Hillsong nights» με τη συνδρομή της εκκλησίας του Κιέβου. Στο Βερολίνο προετοιμάζεται η ίδρυση μιας εκκλησίας με την συνεργασία μιας ομάδας Γερμανών χριστιανών.
Μόνο στην κεντρική Εκκλησία Hillsong στην Αυστραλία υπολογίζεται πως κάθε Κυριακή οι προσερχόμενοι πιστοί ξεπερνούν τις 20.000.
Η Εκκλησία Hillsong είναι πολύ γνωστή για τις «Conferences» που διοργανώνει τρεις φορές τον χρόνο και λαμβάνουν μέρος δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, καθώς και για τους ύμνους της που κυκλοφορούν σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και χρησιμοποιούνται από το μεγαλύτερο φάσμα του χριστιανικού κόσμου.
Στις 17 Ιουλίου 2006 ένας από τους «υπεύθυνους λατρείας» της Εκκλησίας Hillsong, ο Ρούμπεν Μόργκαν έδωσε μια λατρευτική συναυλία στην αίθουσα της Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού Αθηνών, όπου παραβρέθηκαν χριστιανοί όλων των «αποχρώσεων».
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Εκκλησίες της Πεντηκοστής
Κόμπε
thumb|250px|Εναέρια άποψη του Κόμπε To Κόμπε (ακριβέστερα Κόομπε, 神戸市, Κόομπε-σι) είναι η πρωτεύουσα του νομαρχιακού διαμερίσματος Χιόγκο, στη νότια πλευρά του Χονσού. Απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από την Οζάκα και μαζί με την Οζάκα και το Κιότο, το Κόμπε αποτελεί τη μητροπολιτική περιοχή Κεϊχάνσιν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Κόμπε έχει 1.544.873 κατοίκους, κατατάσσοντάς το ως την 5η μεγαλύτερη πόλη στην Ιαπωνία. Είναι λιμάνι στο κόλπο της Οζάκα.
Ιστορία
Η παλαιότερη γραπτή αναφορά της περιοχής του Κόμπε προέρχεται από το Νίχον Σόκι (Χρονικά της Ιαπωνίας) και περιγράφει την ίδρυση του Ικούτα-τζίντζα το 201 μ.Χ. από την αυτοκράτειρα Τζίντζου. Το Κόμπε δεν αποτέλεσε κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της ιστορίας του πολιτική οντότητα, ούτε και στην περίοδο Έντο, όταν το λιμάνι ελεγχόταν άμεσα από το σογκουνάτο Τοκουγάβα. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1889. Το 1956 έγινε ορισμένη πόλη.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Κόμπε κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Οικονομία
Το Κόμπε ήταν μια από τις πόλεις που άρχισε το εμπόριο μετά τον αποκλεισμό που είχε επιβληθεί και θεωρείται ένα κοσμοπολίτικο λιμάνι. Αν και ο Μεγάλος σεισμός του Χανσίν το 1995 μείωσε την εξέχουσα θέση του Κόμπε ως λιμάνι, παραμένει το τέταρτο πιο πολυσύχναστο λιμάνι. Μετά το μεγάλο σεισμό του Χανσίν αυξήθηκε η ανεργία στην πόλη και οι τοπικές βιομηχανίες είτε μείωσαν την παραγωγή τους είτε μετέφεραν τις δραστηριότητές τους σε άλλες περιοχές της χώρας. Εταιρίες, που έχουν την έδρα τους στο Κόμπε, είναι η ASICS, η Kawasaki Heavy Industries και η Kobe Steel.
Κλίμα
Το κλίμα στην πόλη Κόμπε είναι υγρό και υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Κόμπε είναι 16.1°C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 27.8°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 5.6°C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 38.3°C και έχει σημειωθεί μήνα Αύγουστο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -7.2°C και έχει σημειωθεί μήνα Φεβρουάριο. Κατά μέσο όρο κάθε έτος έχουν καταγραφεί 157 ημέρες βροχής. Ο περισσότερος αριθμός ημερών με βροχή σημειώνεται κατά τον μήνα Μάρτιο και ο μικρότερος αριθμός ημερών με βροχή παρατηρείται κατά τον μήνα Ιανουάριο.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Έχει γίνει αδελφοποίηση με έξι πόλεις:
Επίσης, έχει γίνει αδελφοποίηση με τα παρακάτω λιμάνια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Αθλητική Ένωση Γιάννενα
Η Αθλητική Ένωση Γιάννενα είναι αθλητική ποδοσφαιρική ομάδα στα Γιάννενα. Τα χρώματα της είναι το πορτοκαλί και το μπλε.
Ίδρυση
Ιδρύθηκε το 2004 από τη συγχώνευση του Ολυμπιακού Πανηπειρωτικού Α.Σ. (πρώην Α.Ο. Ολυμπιακός Βοτανικού Ιωαννίνων), που αγωνιζόταν στη Δ΄ Εθνική και του ΑΟ Σταυρακίου (που αγωνιζόταν στην Β΄ Ερασιτεχνική της ΕΠΣ Ηπείρου και με την ονομασία ΑΟΣ-ΠΑΣ 2000). Οι συγχωνευμένοι σύλλογοι "επανιδρύθηκαν" αργότερα,το 2009 είχαμε την εμφάνιση του «Α.Ο. Σταυρακίου 2009» και το 2012 τον «Α.Σ. Ολυμπιακός Βοτανικού».
Εθνικά πρωταθλήματα
Η Α.Ε. Γιάννενα με την πρώτη παρουσία της στη Δ΄Εθνική 2004-05 κέρδισε την άνοδο για τη Γ' Εθνική της περιόδου 2005-06 στην οποία αγωνίστηκε ως το 2007-08. Το 2008-09 υποβιβάστηκε κι από τη Δ' Εθνική στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηπείρου
Έμβλημα
Το έμβλημα της ΑΕ Γιάννενα είναι το σύμβολο της Δωδώνης και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός.
Εγκαταστάσεις
Οι εγκαταστάσεις της ΑΕ Γιάννενα βρίσκονταν στο Σταυράκι Ιωαννίνων.
Κύπελλο Ελλάδος
Η ΑΕ Γιάννενα έχει 3 παρουσίες στο κύπελλο Ελλάδος.
Το 2005-06 αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο εντός έδρας από την Ένωση Θράκης με 1-4.
Το 2006-07 πέρασε στην πρώτη φάση την Παναχαική με νίκη εντός έδρας με 1-0.Στον Β γύρο αποκλείστηκε εντός έδρας από τον Θρασύβουλο με 0-2.
Σεληνιακός μήνας
Στα σεληνιακά ημερολόγια, ένας σεληνιακός μήνας είναι το διάστημα μεταξύ δύο ίδιων συζυγιών (νέα φεγγάρια ή πανσέληνοι). Στη μεσοανατολική και την ευρωπαϊκή παράδοση, ο μήνας αρχίζει όταν η νέα ημισέληνος γίνεται ορατή για πρώτη φορά μετά τη σύνοδο με τον Ήλιο 1 ή 2 ήμέρες πριν το βράδυ αυτό (π.χ. στο Ισλαμικό Ημερολόγιο). Στην Αρχαία Αίγυπτο ο σεληνιακός μήνας άρχιζε την ημέρα που το φεγγάρι δεν ήταν πια ορατό λίγο πριν την ανατολή. Μια άλλη εκδοχή ορίζει την περίοδο από πανσέληνο σε πανσέληνο.
Αθλητική Ένωση Γιάννενα
Κύπελλο Ελλάδος
Το 2007-08 αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την Ένωση Θράκης εκτός έδρας με ήττα 1-0.
Σεληνιακός μήνας
Κατηγορία:Μονάδες χρόνου Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Συστήματα χρονολόγησης
Αθλητική Ένωση Γιάννενα
Διακρίσεις
Πρωτάθλημα Δ εθνικής:1 (2004-05)
Κύπελλο ΕΠΣΗΠ:1 (2004-05)
Πρωτάθλημα Γ κατηγορία ΕΠΣΗΠ:1 (2015-16)
Σούπερ καπ Γ κατηγορίας ΕΠΣΗΠ (άτυπα):1 (2015-16)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιωαννίνων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2004
G.I. Joe: Η Γέννηση της Κόμπρα
Το G.I. Joe: Η Γέννηση της Κόμπρα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: G.I. Joe: The Rise of Cobra) είναι μια Αμερικανική στρατιωτική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 2009 σε σκηνοθεσία από τον Στίβεν Σόμερς και σενάριο από τους Στιούαρτ Μπίτι, Ντέιβιντ Έλιοτ, και Πολ Λόβετ. Βασισμένο στην σειρά παιχνιδιών G.I. Joe, είναι το πρώτο μέρος της σειράς ταινιών G.I. Joe.
Αφού διαρροές του σεναρίου επικρίθηκαν από τους θαυμαστές, ο Λάρι Χάμα, ο σεναριογράφος της σειράς κόμικς G.I. Joe: A Real American Hero, προσλήφθηκε ως ο δημιουργικός σύμβουλος. Τα γυρίσματα έλαβαν μέλος στο Ντάουνι και στα Prague's Barrandov Studios.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αίγυπτο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Στρατιωτικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:G.I. Joe (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι Κατηγορία:Ταινίες Di Bonaventura Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Λορέντζο ντι Μποναβεντούρα
Δημήτρης Ροντήρης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1899 στον Πειραιά. Κατ' αρχήν εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, την οποία, μετά από διετή φοίτηση, εγκατέλειψε για χάρη της νομικής του σπουδής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η θεατρική του σταδιοδρομία άρχισε το 1919, ως ηθοποιός. Στη συνέχεια μετέβη στην Αυστρία, όπου και σπούδασε θέατρο, ιστορία τέχνης και αρχαία ελληνική φιλολογία. Με το πέρας των σπουδών του εκεί, μετέβη στο Βερολίνο παρά τον μεγάλο σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρντ. Επανήλθε στην Ελλάδα και διορίσθηκε το 1933 σκηνοθέτης στο Βασιλικό Θέατρο αλλά και στο «Θέατρο Ωδείου», όπου εμφανίστηκε πρώτα ως σκηνοθέτης, με το μουσικό δράμα του Μανώλη Καλομοίρη Το δαχτυλίδι της μάνας. Αργότερα, διετέλεσε σκηνοθέτης του Εθνικού Θεάτρου, του οποίου ανέλαβε και τη διεύθυνση κατά τους χρόνους 1946-1950 και 1953-1955. Το 1950 ίδρυσε την «Ελληνική Σκηνή» και το 1957 το «Πειραϊκό Θέατρο», επικεφαλής του οποίου έκανε περιοδείες σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας και Νότιας Αμερικής και της Ασίας, όπου παρουσίασε θεατρικές παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας.
Σκηνοθέτησε πολλά έργα του παγκόσμιου κλασικού αλλά και νεότερου δραματολογίου, μεταξύ των οποίων 11 έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ καθώς και πολλές αρχαίες τραγωδίες. Η σκηνοθεσία του στην Ηλέκτρα και στον Άμλετ, τα οποία ο θίασος του Βασιλικού Θεάτρου ανέβασε το 1939 στην Αγγλία και τη Γερμανία, προκάλεσε τις πλέον ενθουσιώδεις κριτικές των ειδικών του χώρου. Ιδιαίτερα η παράσταση της τριλογίας του Αισχύλου Ορέστεια στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το 1949, παρουσία της πολιτειακής και πολιτικής αρχής της χώρας, θεωρήθηκε ως εξαιρετικό καλλιτεχνικό επίτευγμα.
Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1981.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Ροντήρης
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Κοινότητες της Μαρτινίκης
Δείτε επίσης
*
Θίσβη Βοιωτίας
Η Θίσβη βρίσκεται στον Νομό Βοιωτίας, είναι οικισμός της κοινότητας Θίσβης,της δημοτικής ενότητας Θίσβης, του δήμου Θηβαίων, της περιφερειακής ενότητας Βοιωτίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται στα δυτικά του νομού στον Κορινθιακό κόλπο, στους πρόποδες του Ελικώνα και, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 183 κατοίκους. Στην  Κοινότητα Θίσβης περιλαμβάνεται και ο οικισμός του Όρμου Αγίου Ιωάννη, στο οποίο διαμένουν 7 κάτοικοι.
Ετυμολογία
Μέχρι το 1915 ονομαζόταν Κακόσι οπότε και μετονομάστηκε σε Θίσβη από το όνομα της παρακείμενης αρχαίας πόλης.
Η αρχαία πόλη
Η Θίσβη ήταν αρχαία βοιωτική πόλη που βρισκόταν στην ίδια θέση με τον σημερινό οικισμό. Ο Όμηρος την αναφέρει στις βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Στα ιστορικά χρόνια ήταν ακμαία βοιωτική πόλη. Στη Θίσβη υπήρχε ιερός ναός της Αρτέμιδος. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας η πόλη πήρε την ονομασία της από τη νύμφη Θίσβη. Η πόλη αναφέρεται και από τον Στράβωνα στα Γεωγραφικά του.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Θίσβης
Η Θίσβη είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που έχουν συνοπτικά ως εξής:
Κακόσι (Αττικής και Βοιωτίας)
Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Θίσβης
Ο οικισμός αποσπάται από την επαρχία Λεβαδείας του νομού Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στην επαρχία Θηβών του νομού Αττικής και Βοιωτίας
Κακόσι (Βοιωτίας)
Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Βοιωτίας από το νομό Αττικής και Βοιωτίας
Κακόσι (Αττικής και Βοιωτίας)
Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Αττικής και Βοιωτίας από το νομό Βοιωτίας
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Κακόσι από το δήμο Θίσβης και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας Ο οικισμός Άγιος Ιωάννης αποσπάται από το δήμο Θίσβης και προσαρτάται στην κοινότητα.
Θίσβη (Αττικής και Βοιωτίας)
Ο οικισμός Κακόσι της κοινότητας μετονομάζεται σε Θίσβη Η κοινότητα μετονομάζεται σε κοινότητα Θίσβης
Θίσβη (Βοιωτίας)
Η κοινότητα αποσπάται από το νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στο νομό Βοιωτίας
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Θίσβης και προσαρτάται στο δήμο Θίσβης
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θίσβης και προσαρτάται στο δήμο Θηβαίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Αντώνης Γιαννίδης
Ο Αντώνης Γιαννίδης (πραγματικό όνομα: Αντώνης Ιωαννίδης, Ταταύλα Κωνσταντινούπολης, 1901 – Μόσχα, 1968) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Έπαιξε πρώτη φορά στο θέατρο μαζί ερασιτεχνικά συμμετέχοντας στο χορό του Οιδίποδα Τυράννου, σε μια παράσταση που είχε δώσει ο Αιμίλιος Βεάκης στην Κωνσταντινούπολη στις 4/12/1921. Το 1922 έπαιξε σε παραστάσεις της «Δραματικής Σχολής Κωνσταντινουπόλεως».
Ξαναγύρισε για λίγο στο Παρίσι το 1947 μετά ως μέλος θιάσου στην Πράγα, στη Γιουγκοσλαβία, στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Το 1948-49, περιόδευσε σε περιοχές που έλεγχε ο ΔΣΕ. Η πολιτική του στράτευση αυτή τον οδήγησε μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου στην Τασκένδη όπου συνέχισε τις θεατρικές σπουδές του. Εκεί συμμετείχε με μεγάλη επιτυχία σε παραστάσεις του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Από το 1956 και μέχρι το θάνατό του εργάστηκε ως ραδιοφωνικός εκφωνητής στη Μόσχα.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Έλενα Τορνικίδου
Η Έλενα Τορνικίδου (γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1965) είναι πρώην καλαθοσφαιρίστρια από το Ουζμπεκιστάν ελληνικής καταγωγής που αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Έπαιξε για τους Ντιτρόιτ Σοκ του WNBA (WNBA), από το 1999 έως το 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουζμπέκοι Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες του WNBA
Κεραμάτες Άρτας
Οι Κεραμάτες είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 409 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 3 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, οι Κεραμάτες εντάχθηκαν στο Δήμο Αρταίων όπου και παρέμειναν μετά τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης.
Ιστορία
Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, οι Κεραμάτες μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
Ο Φρανσουά Πουκεβίλ στο έργο «Ταξίδι στην Ελλάδα», το οποίο εκδόθηκε το 1820 κάνει αναφορά στον στις Κεραμάτες και μας πληροφορεί ότι σε απόσταση δύο μιλίων από τα Καλομόδια υπήρχε μία διασταύρωση και από εκείνο το σημείο, σε απόσταση μισού μιλίου μπορούσε κανείς να φθάσει στον Ανθότοπο και στις Κεραμάτες. Σύμφωνα με το έργο του Σπυρίδωνος Αραβαντινού, «Ιστορία Αλή πασά του Τεπελενλή», οι Κεραμάτες υπήρξαν τσιφλίκι του πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε στην κατοχή του το μεγαλύτερο μέρος του κάμπου ενώ με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», οι Κεραμάτες ήταν ένας μικρός οικισμός με 20 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, οι Κεραμάτες, από πλευρά ιδιοκτησίας, ανήκαν στην κατηγορία «μουατζέλι» και κατοικούσαν σε αυτό 8 χριστιανικές οικογένειες. Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι στις Κεραμάτες κατοικούσαν 16 χριστιανικές οικογένειες και το χωριό αποτελούσε ιδιοκτησία του Κ.Καραπάνου.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 35 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Οι Κεραμάτες αποτελούσαν μέρος του τμήματος Ποταμιάς. thumb|left|330px|Οι Κεραμάτες και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1878. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στις Κεραμάτες. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 15 οικογένεις ενώ το χειμώνα κατέβαιναν και 40 βλαχοποιμένες. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό της Αγίας Τριάδας, στον οποίο ιερουργούσαν 1 εφημέριος. Κοντά στο χωριό υπήρχε ένας τετράγωνος ναός με αξιόλογες τοιχογραφίες, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1865. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο χωριό υπήρχε σχολείο όπου δίδασκε ο ιερέας και φοιτούσαν 20 μαθητές, οι οποίοι μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στις Κεραμάτες κατοικούσαν 7 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 51 άτομα (25 άνδρες, 26 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Κεραμάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή Άρτας, Κωστακιοί, Ακροποταμιά, Νεοχώρι, Ανθότοπος, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Η απελευθέρωση των Κεραματών έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού. Τις επόμενες 2 ημέρες, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε και οχύρωσε τα γύρω χωριά Πλησιούς, Ρόκκα, Χαλκιάδες.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι οι Κεραμάτες υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 57 άτομα.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1919, οι Κεραμάτες ενώθηκαν με την γειτονική κοινότητα Αγίας Παρασκευής. Η αναγνώριση των Κεραματών ως αυτόνομη κοινότητα έγινε το 1946. Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε και σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, οι Κεραμάτες αποτέλεσαν δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αρταίων όπου και παρέμειναν με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χωριά: Κωστακιούς, Αγία Παρασκευή, Ανθότοπος και Καλομόδια.
Αθλητισμός
Ο Ερμής Κεραματών είναι η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Νικόλας Μπράβος
Ο Νικόλας Μπράβος (Αθήνα, 9 Φεβρουαρίου 1991) είναι Έλληνας ηθοποιός και μουσικός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Ξυλόκαστρο. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο από εξίμισι ετών. Πήρε μέρος και διακρίθηκε σε διάφορους σχολικούς μουσικούς διαγωνισμούς και φεστιβάλ ως πιανίστας. Από το 2009 μέχρι το 2015 μαθήτευσε κοντά στον Γιώργο Μάνεση στο Σύγχρονο Ωδείο Αθήνας, απ’ όπου αποφοίτησε με δίπλωμα πιάνου (Άριστα & 2ο βραβείο). Παράλληλα σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Με το θέατρο ασχολείται από παιδί. Έχει παρακολουθήσει διάφορα σεμινάρια υποκριτικής, μεταξύ των άλλων στο θέατρο Επί Κολωνώ με την Ελένη Σκότη και την Ομάδα ΝΑΜΑ.
Θέατρο
Έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις:
Τηλεόραση
Έκανε την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση το 2013 στην κωμική σειρά Μην αρχίζεις τη μουρμούρα συμμετέχοντας σε δύο επεισόδια, ενώ ακολούθησαν οι συμμετοχές του στις σειρές Δια Ταύτα και "Τρίχες". Τις σεζόν 2013-2015 συμμετείχε στην κωμική σειρά Μοντέρνα Οικογένεια στο MEGA. Το 2015 έκανε μια guest εμφάνιση στα τελευταία 30 επεισόδια της δραματικής σειράς Δικαίωση. Τις σεζόν 2015-2017 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά του ANT1 Δίδυμα Φεγγάρια. Το 2018 πρωταγωνιστεί στο 1ο επεισόδιο (αυτοτελές) με τίτλο "Παθολογική Ζήλεια" της εβδομαδιαίας δραματικής σειράς του Ant1 " Έγκλημα και Πάθος", ενώ παράλληλα τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνιστεί στην κωμική σειρά Όσο Έχω Εσένα στον ΣΚΑΪ.
Κινηματογράφος
Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 2012 πρωταγωνιστώντας στην ταινία “Red City” του Μάνου Τσίζεκ. Το 2017 έλαβε μέρος στην ταινία “The Bachelor 2”. Το 2019 πρωταγωνίστησε στη μικρού μήκους ταινία "Νεκρός Αδερφός" του Μάνου Τσίζεκ, που αφορά στη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Τέλος το 2018 έκανε γυρίσματα στη Σαντορίνη για την αυστραλιανή ταινία “Don’t Read This on a Plane” του Stuart McBratney, η οποία βγαίνει στους κινηματογράφους το 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γκραν Πρι Καναδά 2018 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Καναδά 2018 είναι ο 7ος αγώνας για το 2018 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2018) και διεξήχθη το τριήμερο 8-10 Ιουνίου. Αυτή είναι η 49η σεζόν όπου αυτή η πίστα βρίσκεται στο καλεντάρι του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Τον περσινό αγώνα τον κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον με Mercedes. Τον φετινό αγώνα τον κέρδισε ο Σεμπάστιαν Φέτελ.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 8 Ιουνίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 8 Ιουνίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την υπερμαλακή γόμα (Hypersoft), την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft) ή τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft) της Pirelli.
Ολυμπιάδα Ελασσόνας
Διοικητική διαίρεση
Η κοινότητα της Ολυμπιάδας αποτελείται από δύο οικισμούς:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού της Ολυμπιάδας ήταν 465 άτομα, δηλαδή σχεδόν 18% αύξηση σε σχέση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής το 2001.
Γκραν Πρι Καναδά 2018 (Φόρμουλα 1)
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 9 Ιουνίου 2018 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σεμπάστιαν Φέτελ με τον Βαλτέρι Μπότας να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Ολυμπιάδα Ελασσόνας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Γκραν Πρι Καναδά 2018 (Φόρμουλα 1)
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 10 Ιουνίου 2018.
Τελική κατάταξη
† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής.
Πηγές
- Επίσημος Ιστότοπος<br/ > - FIA<br/ > - Fox Sports<br/ > - Sky Sports<br/ > - Autosport<br/ > - Express.co.uk<br/ > - Crash.net<br/ > - BBC
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2018
Διακήρυξη του Βερολίνου για την Ανοιχτή Πρόσβαση στη Γνώση των Θετικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών
Η Διακήρυξη του Βερολίνου για την Ανοιχτή Πρόσβαση στη Γνώση των Θετικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών (αγγλικά: Berlin Declaration on Open Access to Knowledge in the Sciences and Humanities) είναι μια σημαντική διεθνής διακήρυξη για την ανοικτή πρόσβαση και την πρόσβαση στη γνώση. Προέκυψε από ένα συνέδριο πάνω στην ανοικτή πρόσβαση που φιλοξενήθηκε το 2003 στο Harnack-Haus, στο Βερολίνο, από την Εταιρεία Μαξ Πλανκ.
Υπόβαθρο
Η Διακήρυξη του Βερολίνου ήταν το τρίτο σημαντικό γεγονός για την ίδρυση του κινήματος ανοικτής πρόσβασης, μετά την Πρωτοβουλία Ανοικτής Πρόσβασης της Βουδαπέστης του 2002 και την Διακήρυξη της Βηθεσδά για την Εκδοτική Δραστηριότητα Ανοικτής Πρόσβασης του 2003. Ο Πίτερ Σούμπερ έχει αναφέρει τα τρία γεγονότα συνοπτικά ως ο "ορισμός BBB" της ανοικτής πρόσβασης, καθώς αλληλοεπικαλύπτονται και τροφοδοτούν με πληροφορίες το ένα το άλλο.
Η διακήρυξη προετοιμάστηκε σε ένα συνέδριο του 2003 που έγινε από την Εταιρεία Μαξ Πλανκ και το πρότζεκτ "Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Κληρονομιά στο Διαδίκτυο" (European Cultural Heritage Online, ECHO). Το συνέδριο παρακολούθησαν πάνω από 120 πολιτιστικοί και πολιτικοί οργανισμοί από όλο τον κόσμο.
Διακήρυξη
Η διακήρυξη καθεαυτή δημοσιεύτηκε στις 22 Οκτωβρίου 2003. Αναγνωρίζοντας την αυξανόμενη σημασία του διαδικτύου και προηγούμενες συζητήσεις σχετικά με την ανάγκη διασφάλισης της ανοικτής πρόσβασης, η διακήρυξη παρείχε τον εξής ορισμό των συνεισφορών ανοικτής πρόσβασης: Οι συνεισφορές ανοικτής πρόσβασης πρέπει να πληρούν δύο συνθήκες: 1. Ο/Οι συγγραφέας/είς και ο/οι κάτοχος/οι των δικαιωμάτων τέτοιου είδους συνεισφορών παραχωρεί/ούν σε όλους τους χρήστες ένα δωρεάν, ανέκκλητο, παγκόσμιο δικαίωμα πρόσβασης, καθώς και την άδεια αντιγραφής, χρήσης, διανομής, μεταβίβασης και δημόσιας προβολής ενός έργου και της δημιουργίας και διανομής παράγωγων έργων, σε οποιοδήποτε ψηφιακό μέσο και για οποιονδήποτε υπεύθυνο σκοπό, υποκείμενο σε αρμόζουσα απόδοση της συγγραφικής δημιουργίας (οι θεσμοί της κάθε κοινωνίας θα συνεχίσουν να παρέχουν το μηχανισμό επιβολής της αρμόζουσας απόδοσης και υπεύθυνης χρήσης του δημοσιευμένου έργου, όπως κάνουν σήμερα), καθώς και το δικαίωμα να παράγουν μικρό αριθμό έντυπων αντιγράφων για προσωπική τους χρήση.
2. Μια πλήρης έκδοση ενός έργου και όλου του συμπληρωματικού υλικού του, συμπεριλαμβανομένου ενός αντιγράφου της άδειας όπως δηλώθηκε παραπάνω, σε μια κατάλληλη τυποποιημένη ηλεκτρονική μορφή κατατίθεται (και ως εκ τούτου δημοσιεύεται) σε τουλάχιστον ένα διαδικτυακό αποθετήριο που χρησιμοποιεί τα κατάλληλα τεχνικά πρότυπα (όπως είναι οι προδιαγραφές των Αρχείων Ανοικτής Πρόσβασης/Open Archive), το οποίο υποστηρίζεται και συντηρείται από ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα, μια ακαδημαϊκή κοινότητα, μια κυβερνητική υπηρεσία ή άλλον αναγνωρισμένο οργανισμό που επιζητά να καταστήσει δυνατή την ανοιχτή πρόσβαση, τη χωρίς περιορισμούς διανομή, τη διαλειτουργικότητα και τη μακροπρόθεσμη αρχειοθέτηση. Σύμφωνα με τη διακήρυξη, επίσης, οι ερευνητές και τα ιδρύματα ενθαρρύνονται να δημοσιεύουν τις εργασίες τους σύμφωνα με τις αρχές αυτές, να συνηγορούν για την ανοικτή πρόσβαση και να βοηθούν στην ανάπτυξη και την αξιολόγηση των ανοικτών εργαλείων και μέτρων που σχετίζονται με την πρόσβαση.
Επίδραση
Σε συνέχεια του συνεδρίου το 2005, η διακήρυξη αποκρυσταλλώθηκε σε δύο βασικές αρχές: οι υπογράφοντες πρέπει να απαιτούν από τους ερευνητές να καταθέτουν αντίγραφο της εργασίας τους σε ένα αποθετήριο ανοικτής πρόσβασης και να ενθαρρύνουν τη δημοσίευση της εργασίας σε περιοδικά ανοικτής πρόσβασης, όταν τα μέσα αυτά είναι διαθέσιμα. Σήμερα αυτές οι δύο έννοιες συχνά αποκαλούνται «Πράσινη ΑΠ» (Ανοικτή Πρόσβαση) και «Χρυσή ΑΠ» αντίστοιχα, ενώ οι δύο αρχές σε συνδυασμό αναφέρονται ως εντολή ανοικτής πρόσβασης.
Το 2013, για την 10η επέτειο της διακήρυξης, δόθηκε στη δημοσιότητα μια δήλωση αποστολής, με την οποία καθοριζόταν ως στόχος η διασφάλιση της δημοσίευσης του 90% των ερευνητικών εργασιών σε μοντέλα ανοικτής πρόσβασης.
Το 2015, τη Διακήρυξη του Βερολίνου προσυπέγραφαν περισσότερα από 500 συμβαλλόμενα μέρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτή πρόσβαση
Δυναστεία των Παλαιολόγων του Μομφερράτου
thumb|150px|right|Τα σύμβολα της μαρκιωνίας του Μομφερράτου στα τέλη του 15ου αιώνα Ο Οίκος των Παλαιολόγων του Μομφερράτου ή Παλαιολόγοι του Μομφερράτου ήταν μια Ιταλική ευγενής οικογένεια του Μεσαίωνα, κλάδος από την Δυναστεία των Παλαιολόγων που κυβερνούσε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο γενάρχης του κλάδου Θεόδωρος Α΄ του Μομφερράτου ήταν δεύτερος γιος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ από τη δεύτερη σύζυγο του Γιολάντα του Μομφερράτου και κληρονόμησε την Μαρκιωνία του Μομφερράτου από την μητέρα του (1306). Ο Οίκος των Αλεράμιτσι, στον οποίο ανήκε η Γιολάντα, κυβέρνησε το Μομφερράτο και το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, ένα από τα Σταυροφορικά κράτη που δημιουργήθηκε γύρω από τη Θεσσαλονίκη στην Δ΄ Σταυροφορία (1204). Οι Βυζαντινοί ανακατέκτησαν την Θεσσαλονίκη (1224), αλλά η οικογένεια Αλερμάμιτσι εξακολουθούσε να διεκδικεί τον βασιλικό τίτλο. Ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος ήθελε να κάνει αδιαμφισβήτητα τα δικαιώματά του στην Θεσσαλονίκη και νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Γιολάντα, σε μία προσπάθεια να αντιμετωπίσει τις απειλές των υποψήφιων διεκδικητών, που ήθελαν να επιτεθούν στην Αυτοκρατορία. Την ίδια εποχή η Γιολάντα έγινε διάδοχος στη μαρκιωνία του Μομφερράτου, όταν ο αδελφός της Ιωάννης Α΄ του Μομφερράτου απεβίωσε χωρίς παιδιά (1305)· διάδοχοί του έγιναν τα δικά της παιδιά.
Όταν ο Θεόδωρος Α΄ ταξίδευσε στην Ιταλία για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, πολλοί συντηρητικοί Βυζαντινοί φοβήθηκαν ότι η οικογένεια του Αυτοκράτορα θα "εκλατινιστεί" και θα ασπαστεί την Καθολική Εκκλησία. Οι Παλαιολόγοι του Μομφερράτου εξακολούθησαν να κατέχουν Ελληνικά ονόματα, όπως Θεόδωρος ή Σοφία, το ίδιο και πολλοί αριστοκράτες που τους ακολούθησαν· έδωσαν ελάχιστη σημασία στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην ανατολική Μεσόγειο. Το 1453 η δυναστεία των Παλαιολόγων εκθρονίστηκε με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453), ωστόσο οι Παλαιολόγοι του Μομφερράτου εξακολούθησαν να κυβερνούν την μαρκιωνία για άλλον έναν αιώνα, μέχρι την εποχή που τους αντικατέστησε ο Οίκος των Γκοντζάγκα, αφότου πέθανε ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας Ιωάννης-Γεώργιος του Μομφερράτου (1533). Ο κλάδος εξέλιπε, όταν απεβίωσε η τελευταία εκπρόσωπος της οικογένειας Μαργαρίτα Παλαιολογίνα (1566),. Εξακολουθούσαν να υπάρχουν ωστόσο μέσω νόθων και εκ θηλυγονίας κλάδων σε σημαντικές βασιλικές δυναστείες, όπως ο Οίκος της Σαβοΐας.
Μομφερράτο και Κωνσταντινούπολη
thumb|250px|right|Ο [[Γουλιέλμος Θ΄ του Μομφερράτου.]] Ο βασιλικός οίκος του Μομφερράτου είχε από παλιά στενές σχέσεις με τους Αυτοκράτορες: ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός πάντρεψε την κόρη του Μαρία Κομνηνή με τον Ρενιέ του Μομφερράτου και του έδωσε δώρο την Θεσσαλονίκη. Ο αδελφός τού Ρενιέ Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός -ένας από τους αρχηγούς της Δ΄ Σταυροφορίας- εκμεταλλεύτηκε την οικογενειακή αυτή σύνδεση, για να καταλάβει την Θεσσαλονίκη (1204). Ο δεσπότης της Ηπείρου ανακατέλαβε την πόλη (1224), αλλά οι Αλεράμιτσι εξακολουθούσαν να είναι διεκδικητές βασιλείς της Θεσσαλονίκης.
Όταν ο Γουλιέλμος Ζ΄ του Μομφερράτου πάντρεψε την κόρη του Γιολάντα με τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο, της έδωσε σαν προίκα τους τίτλους σχετικά με τα υποτειθέμενα δικαιώματά του στον θρόνο της Θεσσαλονίκης, αλλά είναι ασαφές αν ήθελε να τα δώσει στον σύζυγό της, που κυβερνούσε την περιοχή σαν αυτοκράτορας. Η Γιολάντα διατήρησε τη θέση της στη διαδοχή της μαρκιωνίας του Μομφερράτου: ήταν δεύτερη σε σειρά μετά τον αδελφό της Ιωάννη, που πέθανε χωρίς παιδιά,. Με τον γάμο της πήρε το Ορθόδοξο όνομα Ειρήνη. Ο πραγματικός λόγος που ο Ανδρόνικος Β΄ νυμφρεύτηκε την Ειρήνη ήταν, ότι ήθελε να εξασφαλίσει όλα τα δικαιώματα στη Θεσσαλονίκη απέναντι στη Δύση. Οι Παλαιολόγοι κυβερνούσαν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που είχε υπό τον έλεγχό της την Ελλάδα με τη Μ. Ασία από την αρχαιότητα· οι δυτικοί ωστόσο τους θεωρούσαν σφετεριστές, επειδή είχαν δημιουργήσει με την Δ΄ Σταυροφορία τη Λατινική Αυτοκρατορία (1204). Η τακτική του Ανδρόνικου Β΄ ήταν να αποκτήσει όλα τα δικαιώματα των δυτικών διεκδικητών μέσω γάμων, έτσι έκανε επιπλέον -αποτυχημένη- προσπάθεια να νυμφεύσει τον μεγαλύτερο γιο του Μιχαήλ Θ΄ με την Αικατερίνη Α΄ του Κουρτεναί, διεκδικήτρια της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Με τις γαμήλιες διαπραγματεύσεις ο Γουλιέλμος Ζ΄ πήρε από τον Ανδρόνικο 6.000 λίβρες, που είχε έσοδα ο ίδιος και ο πατέρας του Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος, το Μομφερράτο δήλωνε ότι "ανήκαν στην μαρκιωνία". Ο Ανδρόνικος Β΄ αποδέσμευσε επίσης 500 Βυζαντινούς στρατιώτες που ζούσαν στην Λομβαρδία, οι οποίοι μπήκαν στις υπηρεσίες του μαρκησίου, που βρισκόταν εκείνη την εποχή σε πόλεμο με τους Καπετίδες-Ανζού. Ο γάμος ανάμεσα στον Ανδρόνικο Β΄ και την Ειρήνη έδωσε απροσδόκητο δώρο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική οικογένεια: τον θρόνο του Μομφερράτου.