Κεντρική_Επιτροπή_του_Κομμουνιστικού_Κόμματος_της_Σοβιετικής_Ένωσης
Μεσοβασιλεία Αντρόποφ – Τσερνιένκο: 1982-1985
Ο Γιούρι Αντρόποφ εξελέγη Γενικός Γραμματέας στις 12 Νοεμβρίου 1982 με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής. Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής έγινε σε λιγότερο από 24 ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Μπρέζνιεφ. Ο Α.Ρ. Μίτσελ ισχυρίζεται ότι η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής που εξέλεξε τον Αντρόποφ ως Γενικό Γραμματέα, είχε διάρκεια λίγο περισσότερη από να βάλεις μια σφραγίδα. Ο Αντρόποφ ήταν στην κατάλληλη θέση για να αναλάβει τον έλεγχο του μηχανισμού του κόμματος· τρεις μεγάλοι ιεράρχες, Μπρέζνιεφ, Κοσίγκιν και Σουσλόφ, είχαν όλοι πεθάνει. Ένας τέταρτος, ο Κιριλένκο, αναγκάστηκε σε συνταξιοδότηση. Στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της 22 Νοεμβρίου 1982, ο Κιριλένκο έχασε την ιδιότητα του μέλους του Πολιτμπιρό (μετά από απόφαση μέσα στο ίδιο το Πολιτμπιρό), και ο Νικολάι Ρίζκοφ, ο Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Κρατικού Σχεδιασμού, εξελέγη στη Γραμματεία. Ο Ρίζκοφ έγινε ο επικεφαλής του Οικονομικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής, και έγινε το ηγετικό στέλεχος της Κεντρικής Επιτροπής για θέματα σχετικά με τον οικονομικό σχεδιασμό. Λίγο αργότερα, ο Ρίζκοφ, μετά την αντικατάσταση του Βλαντιμίρ Ντόλγκικ, άρχισε να επιβλέπει την πολιτική οικονομία. Στη συνεδρίαση της 14-15 Ιουνίου 1983 της Κεντρικής Επιτροπής, ο Βιτάλι Βορότνικοφ εξελέγη ως υποψήφιο μέλος του Πολιτμπιρό, ο Γκριγκόρι Ρομανόφ εξελέγη στη Γραμματεία και πέντε έγιναν πλήρη μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Η εκλογή του Ρομανόφ στη Γραμματεία, αποδυνάμωσε σημαντικά τον έλεγχο του Τσερνιένκο. Αργότερα, ο Γιεγκόρ Λιγκάτσεφ διορίστηκε επικεφαλής του Τμήματος Οργανωτικού Έργου του Κόμματος της Κεντρικής Επιτροπής. Ορισμένοι διορισμένοι από τον Μπρέζνιεφ παρέμειναν, όπως ο Βίκτορ Τσεμπρικόφ και ο Νικολάι Σαβίνκιν. Με αυτούς τους διορισμούς ο Αντρόποφ χειρίστηκε αποτελεσματικά τις εξουσίες της νομεγκλατούρας. Ακόμη κι έτσι, από την ώρα που κατάφερε να κυριαρχεί στην Κεντρική Επιτροπή, ο Αντρόποφ αρρώστησε. Δεν ήταν σε θέση να παραστεί στην ετήσια παρέλαση για τον εορτασμό της νίκης της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ο Τσερνιένκο, ο επίσημα δεύτερος στη σειρά γραμματέας, ανταγωνιζόταν για την εξουσία με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Οι συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής και του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης αναβλήθηκαν για την τελευταία στιγμή, λόγω της υγείας του Αντρόποφ. Οι αλλαγές συνεχίστηκαν ωστόσο, και οι διορισμένοι του Αντρόποφ συνέχισαν στον δρόμο του Αντρόποφ να μπει νέο αίμα στην Κεντρική Επιτροπή και στον μηχανισμό του Κόμματος. Ο Βοροτνίκοφ και ο Μιχαήλ Σολομέντσεφ έγιναν πλήρη μέλη του Πολιτμπιρό, ο Τσεμπρικόφ εξελέγη υποψήφιο μέλος του Πολιτμπιρό και Λιγκάτσεφ έγινε μέλος της Γραμματείας. Τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατο του Αντρόποφ, στις 9 Φεβρουαρίου 1984, ο Τσερνιένκο εξελέγη Γενικός Γραμματέας του κόμματος. Ο Τσερνιένκο εξελέγη ως συμβιβαστικής λύσης υποψήφιος από το Πολιτμπιρό. Η Κεντρική Επιτροπή ποτέ δεν θα μπορούσε να δεχθεί άλλον υποψήφιο, παίρνοντας υπόψη ότι η πλειοψηφία των μελών της Κεντρικής Επιτροπής ήταν παλιοί διορισμένοι του Μπρέζνιεφ. Το Πολιτμπιρό δεν μπορούσε, παρά τις εξουσίες του, να εκλέξει Γενικό Γραμματέα που δεν θα στήριζε η Κεντρική Επιτροπή. Ακόμα κι έτσι, αρκετά μέλη ηγετικά μέλη του Πολιτμπιρό στήριζαν τον Τσερνιένκο, όπως ο Νικολάι Τιχόνοφ και ο Βίκτορ Γκρίσιν. Για γίνουν τα πράγματα χειρότερα για τον Τσερνιένκο, δεν είχε τον έλεγχο του Πολιτμπιρό· τόσο ο Αντρέι Γκρομίκο όσο και ο Ντμίτρι Ουστίνοφ ήταν πολύ ανεξάρτητοι πολιτικά, και το Πολιτμπιρό είχε ακόμη αρκετούς προστατευόμενους του Αντρόποφ, όπως ο Γκορμπατσόφ, ο Βοροτνίκοφ, ο Σολομέντσεφ και ο Χεϊντάρ Αλίγιεφ. Ο Τσερνιένκο ποτέ δεν πήρε τον πλήρη έλεγχο της Κεντρικής Επιτροπής και του μηχανισμού του Κόμματος· ενώ ο Αντρόποφ ποτέ δεν πέτυχε να απομακρύνει την πλειοψηφία των διορισμένων του Μπρέζνιεφ στην Κεντρική Επιτροπή, πέτυχε να διαιρέσει την Κεντρική Επιτροπή σε φράξιες. Σε αυτή τη σύγχυση, ο Τσερνιένκο ποτέ δεν μπόρεσε να γίνει ισχυρός ηγέτης. Για παράδειγμα, ο Γκορμπατσόφ έγινε γρήγορα ο de facto Δεύτερος Γραμματέας του κόμματος, αν και ο Τσερνιένκο δεν τον στήριζε. Η κατανομή της εξουσίας μέσα στην Κεντρική Επιτροπή μετέτρεψε τον Τσερνιένκο σε κάτι περισσότερο από διακοσμητικό. Σε αντίθεση με προηγούμενους γενικούς γραμματείς, ο Τσερνιένκο δεν είχε τον έλεγχο του Τμήματος Στελεχών της Κεντρικής Επιτροπής, καθιστώντας τη θέση του Τσερνιένκο σημαντικά ασθενέστερη. Ωστόσο, ο Τσερνιένκο ενίσχυσε τη θέση του σημαντικά στις αρχές του 1985, όχι πολύ καιρό πριν τον θάνατό του. Ο Τσερνιένκο απεβίωσε στις 10 Μαρτίου 1985, και η Κεντρική Επιτροπή τοποθέτησε τον Γκορμπατσόφ Γενικό Γραμματέα στις 11 Μαρτίου.