cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλης Παλαιοκώστας
Η πρώτη δραπέτευση με ελικόπτερο (2006)
Μερικές μέρες μετά, η Αστυνομία θα είχε ακόμη μια επιτυχία, αν και τυχαία: συνέλαβε τον Νίκο Παλαιοκώστα, διεθνώς επικηρυγμένος και καταζητούμενος για 16 χρόνια. Τον εντόπισε σε ένα μπλόκο που είχε στήσει στην περιοχή Καλύβια Λιβαδίου, κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο του Παρνασσού. Ο Παλαιοκώστας επιβαίνοντας σε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, δεν σταμάτησε στον έλεγχο της Αστυνομίας, με αποτέλεσμα να τον κυνηγήσουν, το αυτοκίνητό του να ανατραπεί και να σπάσει το αριστερό του χέρι. Όταν συνελήφθη, μέσα στο αυτοκίνητο βρέθηκαν και τρία πυροβόλα όπλα.
Τον Βασίλη Παλαιοκώστα η Αστυνομία θα τον συνελάμβανε το καλοκαίρι του 2008, στις 20 Αυγούστου.
Από τις πληροφορίες που συγκέντρωσε η Αστυνομία και που βρίσκονταν στον φάκελο της δικογραφίας έγινε κατόπιν γνωστό ότι την απόδραση την σχεδίασε και την χρηματοδότησε, το θεωρούμενο ως «το μεγάλο αφεντικό» του οργανωμένου εγκλήματος στην Ελλάδα, ο Βασίλης Στεφανάκος, με σκοπό όπως αναφέρουν «να εκθέσει το κράτος με τη θεαματική απόδραση και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει τον Ριζάι στην εκτέλεση «συμβολαίων θανάτου». Από τις πληροφορίες προέκυψε ότι «έβαλε τον Βασίλη Παλαιοκώστα στο ελικόπτερο για να παραπλανήσει τους αστυνομικούς και να πιστέψουν ότι πρόκειται για δουλειά του καταζητούμενου τότε αδελφού του Νίκου».
Συνολικά ασκήθηκαν από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Πειραιά ποινικές διώξεις σε 13 άτομα, ενώ ελέγχονταν και 3 αστυνομικοί -υπάλληλοι της Σωφρονιστικής Υπηρεσίας των φυλακών- που φαίνεται οτι δωροδοκήθηκαν από τον Στεφανάκο.
Η υπόθεση θα δικαζόταν τον Δεκέμβριο του 2008 και θα γινόταν η αφορμή για τη δεύτερη απόδραση του Παλαιοκώστα.
Απαγωγή του βιομήχανου Γιώργου Μυλωνά
αριστερά|με-πλαίσιο|19 χιλιόμετρα χώριζαν το σημείο απαγωγής (Πανόραμα Θεσ/νίκης) από το σημείο κράτησης (Σουρωτή Θεσ/νίκης) του βιομήχανου Γιώργου Μυλωνά
Εσύ μπορεί να είσαι ο Μυλωνάς του αλουμινίου, αλλά εμείς είμαστε οι Βαρδινογιάννηδες στις απαγωγές
Το βράδυ της Δευτέρας 9 Ιουνίου 2008 ο μεγαλοβιομήχανος Γιώργος Μυλωνάς, συν-ιδρυτής και αντιπρόεδρος της πολυεθνικής εταιρείας αλουμινίου «ALUMIL» - και ενώ επέστρεφε σπίτι του μαζί με την γυναίκα του, στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης, απήχθη από τρεις ένοπλους κουκουλοφόρους. Οι δράστες άφησαν την γυναίκα του να φύγει, και διέφυγαν με το αυτοκίνητο του Μυλωνά και τον ίδιο μέσα προς άγνωστη κατεύθυνση. Ύστερα από περίπου 500 μέτρα, παρατάνε το αυτοκίνητο του Μυλωνά και συνεχίζουν με το (κλεμμένο) δικό τους. Τα ξημερώματα επικοινωνούν με την γυναίκα του επιχειρηματία, υποδεικνύοντας τον τόπο που εγκατέλειψαν το αυτοκίνητο και ανακοινώνοντας την απαγωγή και την απαίτηση τους για λύτρα.
Την Τετάρτη 11 Ιουνίου, επικοινωνούν με την οικογένεια και ζητούν λύτρα 30.000.000 ευρώ, ενώ τους δίνουν επταήμερη διορία για να τα συγκεντρώσουν.
Ύστερα από διαβουλεύσεις οι απαγωγείς συμφωνούν στο ποσό των 12.000.000 ευρώ. Η Αστυνομία που όλες τις μέρες προσπαθούσε να εντοπίσει τους απαγωγείς, προσημειώνει τα χαρτονομίσματα και στις 26 Ιουνίου, οι δράστες παραλαμβάνουν τα χρήματα και απελευθερώνουν τον βιομήχανο στο δρόμο Γιαννιτσών - Θεσσαλονίκης και του δίνουν ένα άλλο (κλεμμένο) όχημα για να επιστρέψει μόνος του σπίτι του.
Από τις 4 Αυγούστου τα πρώτα σημαδεμένα χαρτονομίσματα εμφανίστηκαν στην αγορά, αφού κατατέθηκαν από επιχειρηματίες σε τράπεζες των Γιαννιτσών και της Βέροιας. Ωστόσο, ο εντοπισμός του 28χρονου Ασημάκη Λαζαρίδη στα Χανιά, που αγόρασε ένα πολυτελές αυτοκίνητο, αξίας 100.000 ευρώ, με τα προσημειωμένα χαρτονομίσματα, άνοιξε το δρόμο για την σύλληψη όλων των συμμετεχόντων. Παρακολουθώντας τις κινήσεις του Λαζαρίδη, η Αστυνομία έφτασε στον 27χρονο αντιεξουσιαστή Πολύκαρπο Γεωργιάδη, που τους οδήγησε εν αγνοία του, στο κρησφύγετο τους στην περιοχή της Σουρωτής, στην Θεσσαλονίκη. Στην επιχείρηση που οργάνωσαν τα ΕΚΑΜ, στις 20 Αυγούστου, συνελήφθη ο Παλαιοκώστας, μέσα στο σπίτι στη Σουρωτή. Μέσα στο σπίτι βρέθηκαν και κατασχέθηκαν όπλα, εκρηκτικά, ασύρματοι, κάμερες, καθώς επίσης και μέρος των προσημειωμένων χαρτονομισμάτων.
Στις επόμενες μέρες, συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη 8 άτομα.
Στις 3 Φεβρουαρίου του 2009 άρχισε η δίκη στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης. Οι βασικοί κατηγορούμενοι ήταν 5: οι Βασίλης Παλαιοκώστας, Βαγγέλης Χρυσοχοΐδης, Πολύκαρπος Γεωργιάδης, Ασημάκης Λαζαρίδης, και ο ήδη κρατούμενος τότε στις φυλακές Τρικάλων Γιώργος Χαραλαμπίδης ως εξ αποστάσεως συνεργός και κατηγορούνταν για τρία κακουργήματα (αρπαγή από κοινού, σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, κατοχή εκρηκτικών και βομβών) και έξι πλημμελήματα (εκβίαση, πλαστογραφία κατ΄ εξακολούθησιν, αποδοχή και διάθεση προϊόντων εγκλήματος, υπόθαλψη εγκληματία, παράβαση του νόμου περί όπλων και ναρκωτικών). Οι άλλοι τρεις ήταν συγγενικά πρόσωπα των Λαζαρίδη και Χαραλαμπίδη.
Στις 17 Φεβρουαρίου όταν τελείωσε η δίκη οι Πολύκαρπος Γεωργιάδης και Βαγγέλης Χρυσοχοΐδης (και οι δυο αναρχικοί) καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 22 ετών, και οι Ασημάκης Λαζαρίδης και Γιώργος Χαραλαμπίδης σε κάθειρξη 13 ετών. Μικρότερες ποινές επιβλήθηκαν στους συγγενείς του Χαραλαμπίδη, ενώ αθώωθηκε ο συγγενής του Λαζαρίδη.
Όσον αφορά τον Παλαιοκώστα του επιβλήθηκαν κάποιες ποινές για πλημμελήματα ενώ οι κακουργηματικές πράξεις του θα δικαστούν όταν θα συλληφθεί και πάλι από τις Αρχές, αφού εν τω μεταξύ και δυο μήνες περίπου πριν αρχίσει αυτή η δίκη, ο Βασίλης Παλαιοκώστας είχε δραπετεύσει για μια φορά ακόμα.
Η δεύτερη απόδραση με ελικόπτερο (2009)
Οι Βασίλης Παλαιοκώστας και Αλκέτ Ριζάι είχαν τον Φεβρουάριο του 2009 - και ενόψει της δίκης τους για την προ τριών χρόνων απόδρασή τους - μεταφερθεί στις φυλακές του Κορυδαλλού όπου κρατούνταν στα κελιά της απομόνωσης, περιμένοντας την εκδίκαση της υπόθεσης από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιώς. Για αυτήν την υπόθεση συνολικά κατηγορούνταν 11 άτομα, ανάμεσα στα οποία και οι Βασίλης Στεφανάκος και Γιώργος Τσακογιάννης σαν οι ιθύνοντες νόες της επιχείρησης απόδρασης καθώς και οι συνεργοί που υπέθαλψαν τους δραπέτες.
Δεκαετία 2010
Μετά και την δεύτερη αυτή απόδραση, η οποία έγινε πρωτοσέλιδο για αρκετές ημέρες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, η Αστυνομία, θα ανακαλύψει τους δυο δραπέτες στην περιοχή των Μεγάρων και του Αλεποχωρίου Αττικής, τον Απρίλιο του 2009. Το τζιπ το οποίο οδηγούσε ο Παλαιοκώστας, έπεσε σε μπλόκο της Αστυνομίας στις 14 Απριλίου, αλλά παρόλο που οι αστυνομικοί πρόλαβαν να πυροβολήσουν και να ακινητοποιήσουν το αυτοκίνητο, ο Παλαιοκώστας έφυγε τρέχοντας και χάθηκε μέσα στο δάσος. Λίγες μέρες αργότερο, στον παραλιακό δρόμο του Αλεποχωρίου, οι αστυνομικοί ανακάλυψαν το κρησφύγετο των δυο δραπετών στο οποίο βρέθηκαν υλικά μεταμφίεσης, περούκες, γυαλιά, 3 πλαστές άδειες οδήγησης, 2 πλαστές πινακίδες κυκλοφορίες και δακτυλικά αποτυπώματα.
Ο Ριζάι συνελήφθη τελικά, σε κατοικία στο Ανω Σούλι Γραμματικού την Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου του 2009.
Ο Παλαιοκώστας «θυμωμένος» με τον τρόπο δράσης της Αστυνομίας στο μπλόκο του Αλεποχωρίου θα στείλει μια επιστολή στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», στην οποία - εκτός των άλλων - θα καταγγέλει τις μεθόδους της Αστυνομίας:
''
Στις 24 Ιουνίου 2010, ένας δέμα-βόμβα θα φτάσει στο προσωπικό γραφείο στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με αποδέκτη τον τότε Υπουργό, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Το δέμα θα ανατιναχτεί και θα σκοτώσει τον αστυνομικό υποδιευθυντή Γιώργο Βασιλάκη, αλλά ο φάκελος -που θα μείνει ανέπαφος- έχει πάνω του, σύμφωνα με την Αντιτρομοκρατική υπηρεσία, το παλαμικό αποτύπωμα του Βασίλη Παλαιοκώστα. Από αυτήν και άλλες σχετικές ενδείξεις, η Αστυνομία και τα ΜΜΕ κάνουν πλέον λόγο για άμεσες διασυνδέσεις και αλληλοβοήθεια Παλαιοκώστα και τρομοκρατών.
Το 2011 θα είναι η τελευταία φορά που θα εμφανιστεί -επιβεβαιωμένα- ο Παλαιοκώστας στην Ελλάδα. Στις 6 Φεβρουαρίου του 2011 θεάται να κυκλοφορεί με ένα αυτοκίνητο μαζί με ένα ακόμα άτομο στην περιοχή της Αράχωβας. Οι αστυνομικοί που είδαν το αυτοκίνητο και το θεώρησαν ύποπτο, το παρακολούθησαν, πήραν τον αριθμό της πινακίδας και ανακάλυψαν πως ήταν κλεμμένο. Άρχισαν να καταδιώκουν το αυτοκίνητο, και κατάφεραν να το σταματήσουν στο 7ο χλμ του δρόμου Λιβαδειάς - Αράχωβας. Ο Παλαιοκώστας βγήκε από το αυτοκίνητο και άνοιξε πυρ εναντίον των αστυνομικών με ένα καλάσνικοφ. Κατάφερε να τους ξεφύγει, ενώ μερικές ώρες αργότερα, εντόπισαν το αυτοκίνητο εγκαταλειμένο από μηχανική βλάβη, στο ύψος της Χαιρώνειας της Βοιωτίας. Η Αστυνομία συνέλεξε πολλά στοιχεία από το αυτοκίνητο, και μάλιστα κατάφερε να εντοπίσει και να ταυτοποιήσει την παρουσία του σε ένα καφέ στον Άγιο Στέφανο Αττικής, νωρίς το πρωί της ίδιας μέρας, μέσα από τις κάμερες ασφαλείας του μαγαζιού.
Μέχρι και σήμερα παραμένει ασύλληπτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες Κατηγορία:Ληστές
Λευκή της Βουργουνδίας
Η Λευκή της Βουργουνδίας (Γαλ.: Blanche de Bourgogne, 1296 - 29 Απριλίου 1326) βασίλισσα της Γαλλίας (1322) μέσω του γάμου της με τον Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας ήταν κόρη του Όθωνος Δ΄, κόμητος της Βουργουνδίας και της Μαώ του Αρτουά. Πραγματοποίησε έναν καταστροφικό γάμο χάρη στις φιλοδοξίες της μητέρας της. Οκτώ χρόνια πριν ανέβει στον θρόνο της Γαλλίας κατηγορήθηκε από την κουνιάδα της Ισαβέλλα της Γαλλίας για μοιχεία με έναν Νορμανδό ευγενή μαζί με την συνυφάδα της Μαργαρίτα της Βουργουνδίας ενώ η άλλη συνυφάδα της Ιωάννα Β΄, κόμισσα της Βουργουνδίας αθωώθηκε. Η Λευκή φυλακίστηκε την εποχή που έγινε βασίλισσα βρισκόταν στην ακτή της Νορμανδίας, ο τόπος και ο χρόνος του θανάτου της είναι άγνωστος το βέβαιο είναι ότι είχε πεθάνει τον Απρίλιο του 1326 όταν πραγματοποιήθηκε ο τρίτος γάμος του συζύγου της.
Γάμος με τον δελφίνο Κάρολο
Ο πατέρας της πέθανε (1302) και τον διαδέχθηκε ο νεώτερος αδελφός της Ροβέρτος, κόμης της Βουργουνδίας σε ηλικία δυο ετών. Η μεγαλύτερη αδελφή της Ιωάννα Β΄, κόμισσα της Βουργουνδίας ενώ προοριζόταν να παντρευτεί τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου του Ωραίου Λουδοβίκο τον Ισχυρογνώμων, ο Γάλλος βασιλιάς αποφάσισε να την παντρέψει τελικά με τον δεύτερο γιο του Φίλιππο τον Υψηλό στο Πουατιέ το 1307. Την ίδια χρονιά ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά Λουδοβίκος παντρεύτηκε την Μαργαρίτα της Βουργουνδίας. Οι κόμηδες του Αρτουά ανησύχησαν από το γεγονός και ξεκίνησαν τις διαπραγματεύσεις για τον γάμο της νεώτερης κόρης του Όθωνος Λευκής με τον κόμη του Λα Μαρς Κάρολο νεότερο γιο του βασιλιά Φιλίππου Δ΄. Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν επιτυχώς στις 23 Σεπτεμβρίου 1307, αποφασίστηκε ο γάμος της 11χρονης Λευκής με τον δυο χρόνια μεγαλύτερο της Κάρολο. Η γαμήλια τελετή πραγματοποιήθηκε στο κάστρο της Μαώ στο Εσντίν τον Ιανουάριο του 1308. Αρχικά ο κόμης και η κόμισσα του Μαρς είχαν έναν μέτριο γάμο που δεν ήταν ούτε τόσο αταίριαστος όσο ο γάμος μεταξύ του βασιλιά και της βασίλισσας της Ναβάρρας, ούτε τόσο αρμονικός όσο αυτός μεταξύ του κόμη και της κόμισσας του Πουατιέ.
Κατηγορία για μοιχεία
Το 1313 η κουνιάδα της Ισαβέλλα της Γαλλίας και ο σύζυγος της Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας επισκέφτηκαν τον πεθερό της Φίλιππο Δ΄ με στόχο την παραμονή για πολύ καιρό στην αυλή του. Η Ισαβέλλα έκανε δώρο στις νύφες της πρωτότυπα κεντημένα πορτοφόλια. Την ίδια χρονιά αργότερα η Ισαβέλλα και ο Εδουάρδος παρατήρησαν ότι τα πορτοφόλια που έκανε δώρο η Ισαβέλλα στις νύφες της βρίσκονταν στις τσέπες δυο Νορμανδών ευγενών των αδελφών Αουνάι, έβγαλαν με την παρατήρηση αυτή το συμπέρασμα των εξωσυζυγικών σχέσεων με τους δυο ευγενείς. Η Ισαβέλλα πήγε στην συνέχεια στον πατέρα της και κατήγγειλε το γεγονός. Η Λευκή και η Μαργαρίτα κατηγορήθηκαν αρχικά για ανάρμοστη συμπεριφορά και στην συνέχεια για μοιχεία ενώ η αδελφή της Λευκής Μαργαρίτα η δεύτερη νύφη του βασιλιά κατηγορήθηκε ότι γνώριζε το γεγονός και το συγκάλυψε. Οι κατηγορίες εναντίον της Λευκής και της Μαργαρίτας αποδείχτηκαν αληθινές αν και μερικοί ιστορικοί του 14ου αιώνα αναφέρουν ότι ο πεθερός τους εσφαλμένα τις ενοχοποίησε.
Η Λευκή στην φυλακή
Ο βασιλιάς Φίλιππος Δ΄ διέταξε να συλληφθούν οι νύφες του και οι ευγενείς. Ύστερα από πολλά βασανιστήρια οι δυο Νορμανδοί ευγενείς ομολόγησαν ότι είχαν εξωσυζυγικές σχέσεις με τις νύφες του βασιλιά για τρια χρόνια, οι κόμισσα του Μαρς και η βασίλισσα της Ναβάρρας κρίθηκαν ένοχες για μοιχεία. Οι δυο Νορμανδοί ευγενείς εκτελέστηκαν, οι δυο νύφες του βασιλιά αφού ξυρίστηκαν τα κεφάλια τους ρίχτηκαν στην φυλακή στον πύργο του Γκαγιάρντ. Το πρώτο της παιδί ο Φίλιππος γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1314 πριν η μητέρα του κατηγορηθεί για μοιχεία, η πατρότητα του δεν αμφισβητήθηκε. Το δεύτερο παιδί της η Ιωάννα γεννήθηκε την επόμενη χρονιά, οι απόψεις διίστανται πολλοί την θεωρούσαν σαν παιδί της Λευκής και του Καρόλου άλλοι την θεωρούσαν σαν προϊόν της μοιχείας με τον ευγενή. Τα παιδιά της πέθαναν και τα δυο σε νηπιακή ηλικία ο Φίλιππος στις 24 Μαρτίου 1322 και η Ιωάννα στις 17 Μαΐου 1321. Η Λευκή παρά την ντροπή βρισκόταν σε επαφή και μέσα από την φυλακή με την φιλόδοξη μητέρα της Μαώ και δεχόταν από αυτήν δώρα.
Ο πεθερός της πέθανε τον επόμενο χρόνο τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκος, την ίδια εποχή η φυλακισμένη σύζυγος του Μαργαρίτα πέθανε, πιθανότατα δολοφονήθηκε προκειμένου να μπορέσει ο βασιλιάς να πραγματοποιήσει τον δεύτερο γάμο του με την Κλημεντία του Ανζού. Ο Λουδοβίκος πέθανε πρόωρα (1316), τον διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Φίλιππος ο Υψηλός μαζί με την μεγαλύτερη αδελφή της Ιωάννα. Η Λευκή ακούγεται ότι είχε καλύτερη μεταχείριση την εποχή που ήταν βασίλισσα η αδελφή της αλλά οι απόψεις γύρω από αυτό αμφισβητούνται, ακούγεται ότι η Ιωάννα είχε ρυθμίσει για την αδελφή της να περάσει την υπόλοιπη ζωή της σαν μοναχή.
Διαζύγιο με τον Κάρολο
thumb|right|250px|Το διαζύγιο της Λευκής με τον Κάρολο Όταν πέθανε ο Φίλιππος ο Υψηλός (3 Ιανουαρίου 1322) ο σύζυγος της Λευκής Κάρολος έγινε βασιλιάς αλλά αρνήθηκε να ελευθερώσει την σύζυγο του. Ο Κάρολος έκανε αίτηση για διαζύγιο, η Λευκή συμφώνησε, ο γάμος τους ακυρώθηκε τελικά από τον πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ στις 19 Μαΐου 1322 ο οποίος έδωσε και στους δυο την άδεια να ξαναπαντρευτούν. Η κόμισσα του Αρτουά σύμφωνα με την απόφαση του διαζυγίου ήταν υποχρεωμένη να επιστρέψει την προίκα της. Η Λευκή δεν ξαναπαντρεύτηκε, παρέμεινε στην φυλακή και πέθανε σαν μοναχή στο αβαείο του Μαουμπουίσσον. Η κατάσταση της υγείας της είχε χειροτερέψει πολύ από την εποχή που φυλακίστηκε λόγω της κακομεταχείρισης. Ο χρόνος του θανάτου της είναι άγνωστος, σύμφωνα με ένα έγγραφο όταν παντρευόταν ο πρώην σύζυγος της την Ιωάννα του Εβρέ στις 5 Απριλίου 1326 η Λευκή είχε πεθάνει.
Η Λευκή ήταν κεντρικός χαρακτήρας στο έργο του Γάλλου ιστορικού Ρωσικής καταγωγής Μωρίς Ντρυόν (1918 - 2009) Οι καταραμένοι βασιλείς.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας
Τζονι Μπράβο
Το Τζόνι Μπράβο είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον Van Partible για το Cartoon Network. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 14 Ιουλίου του 1997 και τελείωσε στις 27 Αυγούστου του 2004 και αποτέλεσε την δεύτερη παραγωγή της σειράς πρωτότυπων κινουμένων σχεδίων του Cartoon Network. Ο Τζόνι Μπράβο, ένας μυώδης και εγωκεντρικός νεαρός, ο οποίος ζει με την μητέρα του, προσπαθεί συνεχώς να γνωρίσει και να βγει ραντεβού με κοπέλες, καταλήγοντας κάθε φορά σε διάφορες περιπέτειες και αλλόκοτες καταστάσεις. Ο χαρακτήρας του Τζόνι είναι εμπνευσμένος από τον Elvis Presley και τον James Dean, τόσο η βαρύτονη φωνή όσο και η εμφάνιση του με μπλε τζιν και μαύρα γυαλιά.
Επεισόδια
Ο Partible έδωσε την αρχική ιδέα για την σειρά στo στούντιο παραγωγής κινουμένων σχεδίων της Hanna Barbera το οποίο του ζήτησε να φτιάξει μια μικρή σειρά κινουμένων σχεδίων διαρκείας 7 λεπτών. Μετά από μόλις 3 επεισόδια μικρού μήκους, η σειρά είχε αποκτήσει σημαντική αναγνώριση και το στούντιο ζήτησε την παραγωγή ενός ολόκληρου κύκλου. Η σειρά στο σύνολο είχε 65 επεισόδια (2 επιπλέον ειδικά επεισόδια).
Προσάραξη πλοίου
Ως προσάραξη πλοίου καλείται η κατάσταση κατά την οποία το πλοίο επικάθεται στον πυθμένα της θάλασσας. Η προσάραξη μπορεί να θεωρηθεί είτε ακούσια, όταν πρόκειται για ναυτικό ατύχημα, είτε εκούσια, όταν το πλοίο εσκεμμένα προσαράζει για κάποιο σκοπό, που αφορά την ασφάλειά του.
Εκούσια προσάραξη
Η εκούσια προσάραξη μπορεί να αποφασιστεί να πραγματοποιηθεί όταν το πλοίο, λόγω σύγκρουσης, διαρροής, πυρκαγιάς ή άλλης σοβαρής αιτίας, είναι βέβαιο ότι θα βυθιστεί. Εφόσον ο χρόνος το επιτρέπει η προσάραξη γίνεται με κατάλληλο σχεδιασμό, ώστε να περιορισθούν οι ζημιές που τυχόν θα προκληθούν και να διευκολυνθεί η πιθανή επανάπλευση του πλοίου μετά την εκτέλεση των πρόχειρων επισκευών. Η ιδανική ακτή για εκούσια προσάραξη θεωρείται εκείνη η οποία διαθέτει ελαφρά κλίση από άμμο ή χαλίκια και οπωσδήποτε χωρίς βράχους, ενώ αν είναι δυνατόν θα πρέπει να είναι προφυλαγμένη από τους καιρούς.
Ακούσια προσάραξη
Η ακούσια προσάραξη είναι από τα πιο συνηθισμένα ναυτικά ατυχήματα και με τις δυσμενέστερες επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον και τις ακτές. Κύρια αιτία της είναι η λανθασμένη εκτίμηση της θέσης του πλοίου κοντά σε περιοχές με αβαθή ή βλάβη του πηδαλίου ή και της μηχανής στις ίδιες περιοχές ή κοντά στις ακτές ή σε δίαυλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία
Γιάτσεκ Φσόουα
Ο Γιάτσεκ Ρόμαν Φσόουα (πολωνικά: Jacek Roman Wszoła, γεννήθηκε 30 Δεκεμβρίου 1956) είναι Πολωνός πρώην αθλητής του άλματος εις ύψος, περισσότερο γνωστός για την κατάκτηση χρυσών και αργυρών μεταλλίων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 και του 1980, αντίστοιχα. Ήταν επίσης κάτοχος ενός παγκόσμιου ρεκόρ, με 2,35 μέτρα.
Βιογραφία
Με τον πατέρα του, Ρόμαν, να είναι προπονητής στίβου, ο Γιάτσεκ Φσόουα ήταν κοντά στο άθλημα από πολύ νεαρή ηλικία. Τελικά, του έδωσε μία ευκαιρία, όπου αρχικά προπονήθηκε για το δρόμο μετ΄ εμποδίων, πριν μεταβεί στο άλμα εις ύψος.
Ο Φσόουα ξεκίνησε να αγωνίζεται το 1971 και μέχρι το 1974, σε ηλικία μόλις 17 ετών, ήταν μέλος για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1974 στη Ρώμη, τερματίζοντας στην 5η θέση. Ο πρώτος του διεθνής τίτλος ήρθε ένα χρόνο αργότερα στην Αθήνα, όπου αναδείχθηκε Πρωταθλητής Ευρώπης νέων.
Ο Φσόουα, τότε 19 ετών, ήταν μεγάλη έκπληξη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 στο Μόντρεαλ, όπου, αγωνιζόμενος υπό δυνατή βροχή, κατάφερε να κερδίσει τα φαβορί με επίδοση 2,25 μέτρα. Συμπτωματικά, λίγο πριν τους Αγώνες, ο πατέρας-προπονητής του τον έβαλε να προπονείται σε βρεγμένο ταρτάν για να τον προετοιμάσει για τέτοιες συνθήκες.
Το 1980, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Φσόουα επέστρεψε σε φόρμα καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ με 2,35 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, ωστόσο, τερμάτισε δεύτερος πίσω από τον Ανατολικογερμανό Γκερντ Βέσικ, ο οποίος επίσης κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ του κατά ένα εκατοστό. Ένα μήνα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες τραυματίστηκε σοβαρά σε μια εγχώρια συνάντηση στο Πόζναν, σχίζοντας τους συνδέσμους στον αστράγαλό του που τον απέκλεισε από το άθλημα για 18 μήνες. Ο Φσόουα δεν κατάφερε ποτέ να ξαναβρεί την παλιά του φόρμα.
Αφού έχασε ολόκληρη τη σεζόν του 1981, επέστρεψε το 1982 αγωνιζόμενος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1982 στην Αθήνα, όπου ήρθε σε διαμάχη με την εθνική του ομοσπονδία. Μετά τον προκριματικό γύρο, παρατηρήθηκε ότι αγωνίστηκε με παπούτσια διαφορετικού κατασκευαστή από εκείνον που ήταν τότε ο επίσημος χορηγός της πολωνικής ομάδας. Καθώς ο Φσόουα αρνήθηκε να αγωνιστεί με τα παπούτσια που του παρείχε η ομοσπονδία του, δεν του επετράπη να ξεκινήσει στον τελικό και επέστρεψε πίσω στην πατρίδα του. Για αυτήν την αμφιλεγόμενη παράβαση, ο Φσόουα αποκλείστηκε για έξι μήνες.
Η επόμενη χρονιά δεν ήταν επίσης ιδιαίτερα επιτυχημένη, με τον Φσόουα να τερματίζει 11ος στην τελευταία του Πανεπιστημιάδα στο Έντμοντον και 13ος στο εναρκτήριο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Ελσίνκι. Το 1984, η Πολωνία, υπό την πίεση της Σοβιετικής Ένωσης, μποϊκόταρε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες και αντ΄ αυτού έστειλε αθλητές της στην εναλλακτική διοργάνωση, τους Αγώνες Φιλίας στη Μόσχα. Ο αγώνας διεξήχθη υπό καταρρακτώδη βροχή και ο Φσόουα, έχοντας δει έναν από τους αθλητές να σπάει το χέρι του, αποφάσισε να προσποιηθεί έναν τραυματισμό για να αποφύγει έναν πραγματικό.
Η τελευταία του μεγάλη διεθνής διοργάνωση ήταν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 1987, όπου κατάφερε να κατακτήσει μόνο την 11η θέση. Την επόμενη χρονιά, δεν κατάφερε να γίνει μέλος στην πολωνική ομάδα για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988. Ο Φσόουα τελείωσε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1989, αν και αργότερα συμμετείχε σε αγώνες masters, μεταξύ άλλων κερδίζοντας την κατηγορία M40 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Masters του 1997.
Η σύζυγός του, Κριστίνα, ήταν επίσης αθλήτρια. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Γιάτσεκ και την Άννα.
Πίτερ Γκατς
Ο Πέτερ Γκατς (ουγγρικά: Péter Gács, γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1947), ευρέως γνωστός ως Peter Gacs, είναι ουγγρικής καταγωγής Αμερικανός μαθηματικός και επιστήμονας υπολογιστών, καθηγητής και εξωτερικό μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών. Είναι γνωστός για το έργο του σχετικά με την αξιόπιστη υπολογιστική, την τυχαιότητα στην υπολογιστική, την αλγοριθμική πολυπλοκότητα, την αλγοριθμική πιθανότητα και τη θεωρία της πληροφορίας.
Σταδιοδρομία
Ο Πίτερ Γκατς φοίτησε στο γυμνάσιο της γενέτειράς του και στη συνέχεια πήρε δίπλωμα (M.S.) από το Πανεπιστήμιο Loránd Eötvös της Βουδαπέστης το 1970. Ο Γκατς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Μαθηματικών της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών και απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φρανκφούρτης το 1978. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και να συνεργαστεί με τον Αντρέι Κολμογκόροφ και τον μαθητή του Λεονίντ Α Λεβίν. Μέχρι το 1979 ήταν επισκέπτης ερευνητικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Ήταν βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ από το 1980 έως το 1984, οπότε μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, όπου και μονιμοποιήθηκε το 1985. Από το 1992 είναι τακτικός καθηγητής .
Επιστημονική εργασία
Ο Γκατς συνεισέφερε σε πολλούς τομείς της επιστήμης των υπολογιστών. Ήταν ο Γκατς και ο Λάσλο Λόβαζ που έφεραν για πρώτη φορά την ελλειψοειδή μέθοδο στην προσοχή της διεθνούς κοινότητας τον Αύγουστο του 1979 δημοσιεύοντας τις αποδείξεις και κάποιες βελτιώσεις της. Ο Γκατς έδωσε επίσης συμβολή στο θεώρημα Σίπσερ-Λάουτεμαν. Η κύρια συμβολή του και η ερευνητική του εστίαση επικεντρώθηκαν στα κυψελοειδή αυτόματα και στην πολυπλοκότητα Κολμογκόροφ.
Εργασία στα κυτταρικά αυτόματα
Η σημαντικότερη συνεισφορά του στον τομέα των κυτταρικών αυτομάτων εκτός από τον κανόνα GKL (Γκατς-Kurdyumov-Levin rule) είναι η κατασκευή ενός αξιόπιστου μονοδιάστατου κυτταρικού αυτομάτου που παρουσιάζει έτσι ένα αντιπαράδειγμα στην εικασία των θετικών ποσοστών. Η κατασκευή που προσέφερε είναι πολλαπλής κλίμακας και πολύπλοκη. Αργότερα, η ίδια τεχνική χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή απεριόδιων συνόλων πλακιδίων.
Αλγοριθμική θεωρία πληροφοριών και στην πολυπλοκότητα Κολμογόροφ
Ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της αλγοριθμικής στατιστικής, εισήγαγε μια από τις κβαντικές εκδοχές για την αλγοριθμική πολυπλοκότητα, μελέτησε τις ιδιότητες της αλγοριθμικής τυχαιότητας για γενικούς χώρους και γενικές κατηγορίες μέτρων. Ορισμένα από αυτά τα αποτελέσματα καλύπτονται στις έρευνες του για την αλγοριθμική θεωρία της πληροφορίας. Επίσης, απέδειξε αποτελέσματα στα όρια μεταξύ της κλασικής και της αλγοριθμικής θεωρίας πληροφορίας: το θεμελιώδες παράδειγμα που δείχνει τη διαφορά μεταξύ κοινής και αμοιβαίας πληροφορίας (με τον János Körner). Μαζί με τον Ρούντολφ Άλσβεντε και τον Körner απέδειξε το λήμμα της ανατίναξης (blowing-up lemma).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ούγγροι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Μάχη του Σαγράχας
Η Μάχη του Σαγράχας (23 Οκτωβρίου 1086), που ονομάζεται επίσης Ζαλάκα ( معركة الزلاقة, με λατινική γραφή: Maʿrakat az-Zallāqa), ήταν μια μάχη μεταξύ του στρατού των Αλμοραβιδών με επικεφαλής τον βασιλιά τους Γιουσούφ ιμπν Τασφίν και ενός στρατού με επικεφαλής τον βασιλιά της Καστίλλης Αλφόνσο ΣΤ'. Οι Αλμοραβίδες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Τζιχάντ από τα μουσουλμανικά βασίλεια Ταϊφά που συνήθως πολεμούσαν μεταξύ τους, ωστόσο είχαν ενωθεί για να πολεμήσουν τα ισχυρά χριστιανικά κράτη στα βόρεια. Οι Ταϊφά βοήθησαν τους Αλμοραβίδες κατά τη διάρκεια της μάχης με στρατεύματα, γέρνοντας την πλάστιγγα της μάχης προς τη μουσουλμανική πλευρά. Το πεδίο της μάχης ονομάστηκε αργότερα az-Zallaqah (ολισθηρό έδαφος) λόγω της δύσβατης κατάστασης του που προκλήθηκε από την τεράστια αιματοχυσία εκείνη την ημέρα, η οποία του έδωσε το όνομά του στα αραβικά.
Προετοιμασίες
Αφού ο Αλφόνσος ΣΤ', βασιλιάς της Λεόν και της Καστίλλης, κατέλαβε το Τολέδο το 1085 και εισέβαλε στην Ταϊφά της Σαραγόσας, οι εμίρηδες των μικρότερων βασιλείων ταϊφά της Ισλαμικής Ιβηρικής διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να του αντισταθούν χωρίς εξωτερική βοήθεια. Το 1086, κάλεσαν τον Γιουσούφ ιμπν Τασφίν να πολεμήσει εναντίον του Αλφόνσου ΣΤ΄. Εκείνο το έτος, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα τριών ανδαλουσιανών ηγετών (Αλ-Μουταμίντ Ιμπν Αμπάντ και άλλοι) και πέρασε τα στενά της Αλχεθίρας και μετακόμισε στη Σεβίλλη. Από εκεί, συνοδευόμενος από τους εμίρηδες της Σεβίλλης, της Γρανάδας και της Ταΐφα της Μάλαγας, βάδισε προς στο Μπανταχόθ.
Ο Αλφόνσος ΣΤ' εγκατέλειψε την πολιορκία της Σαραγόσας, ανακάλεσε τα στρατεύματά του από τη Βαλένθια και έκανε έκκληση στον Σάντσο Α' της Αραγωνίας για βοήθεια. Τελικά, ξεκίνησε να συναντήσει τον εχθρό βορειοανατολικά του Μπανταχόθ. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στις 23 Οκτωβρίου 1086.
Ο Αλφόνσος ΣΤ' του Λεόν και της Καστίλλης έφτασε στο πεδίο της μάχης με περίπου 2.500 άνδρες, συμπεριλαμβανομένων 1.500 ιππέων, εκ των οποίων οι 750 ήταν ιππότες, μερικοί από τους οποίους ήταν Εβραίοι,  αλλά διαπίστωσε πως μειονεκτούσε σε αριθμό. Οι δύο ηγέτες αντάλλαξαν μηνύματα πριν από τη μάχη. Ο Γιουσούφ ιμπν Τασφίν φημολογείται ότι πρόσφερε τρεις επιλογές στους Καστιλιάνους: να ασπαστούν το Ισλάμ, να πληρώσουν φόρο υποτέλειας (τζίζια) ή να πολεμήσουν.
Μάχη
Η μάχη ξεκίνησε την Παρασκευή τα ξημερώματα με επίθεση από την Καστίλλη. Ο Γιουσούφ ιμπν Τασφίν χώρισε τον στρατό του σε τρία τμήματα. Η πρώτη μεραρχία είχε επικεφαλής τον Abbad III al-Mu'tamid, η δεύτερη μεραρχία είχε επικεφαλής τον Γιουσούφ ιμπν Τασφίν και η τρίτη μεραρχία αποτελούνταν από μαύρους Αφρικανούς πολεμιστές με σπαθιά Ταλβάρ και μακριά ακόντια. Ο Abbad III al-Mu'tamid και η μεραρχία του πολέμησαν μόνοι τους με τον Αλφόνσο ΣΤ' μέχρι το απόγευμα, στη συνέχεια ο Γιουσούφ ιμπν Τασφίν και το τμήμα του εντάχθηκαν στη μάχη και περικύκλωσαν τον Αλφόνσο ΣΤ' και τα στρατεύματά του. Τα στρατεύματα του Αλφόνσου πανικοβλήθηκαν και άρχισαν να χάνουν έδαφος, τότε ο Γιουσούφ διέταξε την τρίτη μεραρχία του στρατού του να επιτεθεί και να τελειώσει τη μάχη.
Συνέπειες
Πάνω από το ήμισυ του καστιλιανικού στρατού χάθηκε. Μια πηγή ισχυρίζεται ότι μόνο 500 ιππείς επέστρεψαν στην Καστίλλη, αν και άλλοι δεν υποστηρίζουν αυτόν τον χαμηλό αριθμό, επομένως φαίνεται ότι το μεγαλύτερο μέρος των ευγενών επέζησε. Μεταξύ των νεκρών περιλαμβάνονται οι κόμητες Rodrigo Muñoz και Vela Ovéquiz. Ο βασιλιάς Αλφόνσος ΣΤ' υπέστη έναν τραυματισμό στο ένα πόδι που τον έκανε να κουτσαίνει για το υπόλοιπο της ζωής του.
Οι απώλειες ήταν επίσης βαριές από την πλευρά των Αλμοραβιδών, ειδικά για τους οικοδεσπότες με επικεφαλής τον Dawud ibn Aysa, του οποίου το στρατόπεδο λεηλατήθηκε τις πρώτες ώρες της μάχης, και για τον εμίρη του Μπαδαχόθ, al-Mutawakkil ibn al-Aftas. Ο Εμίρης της Σεβίλλης al-Mu'tamid είχε τραυματιστεί στην πρώτη σύγκρουση, αλλά το προσωπικό του παράδειγμα ανδρείας συσπείρωσε τις δυνάμεις της Αλ-Ανταλούς στις δύσκολες στιγμές της αρχικής καστιλιανικής επιβολής με επικεφαλής τον Alvar Fañez. Μεταξύ αυτών που σκοτώθηκαν ήταν ένας πολύ δημοφιλής ιμάμης από την Κόρδοβα, ο Abu-l-Abbas Ahmad ibn Rumayla όπως και μέλη της οικογένειας του Ιμπν Χαλντούν είναι επίσης γνωστό ότι σκοτώθηκαν στη μάχη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αλ-Άνταλους Κατηγορία:Ταϊφά Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Καστίλλης
Θαμνωτό Δράμας
Το Θαμνωτό είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Θαμνωτό βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες των Ορέων Λεκάνης σε υψόμετρο 350 μέτρα. Απέχει 14 χλμ. ΝΔ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου) και 27 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Δράμα. Δυτικά και βόρεια του χωριού περνάει η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης και η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης, στα βόρεια είναι ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πλατανιάς ενώ δίπλα και νοτιοανατολικά η Πλατανιά, της οποίας θεωρείται συνοικισμός. Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Πουρναρζίκ και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κουζλού Κιόϊ (σημερινή Πλατανιά). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Θαμνωτό. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Πλατανιά, την Πελεκητή, τον Μαυροκορδάτο και τον Πρινόλοφο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλατανιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 21 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Μουσείο Κλασικών Μοτοσικλετών της Κύπρου
Το Μουσείο Κλασικών Μοτοσικλετών της Κύπρου είναι μουσείο στη Λευκωσία. Το μουσείο είναι αφιερωμένο στην ιστορία των μοτοσυκλετών από το 1914 έως το 1983.
Η συλλογή του μουσείου ξεπερνά τις 150 μοτοσικλέτες. Στο μουσείο εκτίθονται μοτοσικλέτες των εταιρειών AJS, MV Agusta, Απαράμιλλο, Norton, BSA, Triumph, Ariel, BMW, James, Moto Guzzi, Royal Enfield και άλλες.
Ο Ανδρέας Νικολάου πρωτοστάτησε στην δημιουργία του μουσείου.
Μια εκ των μοτοσικλετών που εκτίθονται στο μουσείο ανήκε στον Στυλιανό Λένα.
Μια άλλη μοτοσικλέτα που εκτίθεται στο μουσείο ανήκε στον Ζέκι Ισά, τον πρώτο παγκύπριο πρωταθλητή μοτοσικλέτας.
Τρεις μοτοσικλέτες ανήκαν στην αστυνομική συνοδεία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία της Λευκωσίας
Χαμπής Μιχαηλίδης
Ο Χαμπής Μιχαηλίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χαμπής Μιχαηλίδης γεννήθηκε στην Ξυλοφάγου το 1921. Ήταν συνδικαλιστής. Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Ένωσης Αγροτών Κύπρου (μετέπειτα Ένωση Κυπρίων Αγροτών) την περίοδο 1950-1987.
Απεβίωσε το 1995.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Θηρεσία της Γαλλίας (1736–1744)
Η Θηρεσία Φελίσιτη της Γαλλίας (Marie Thérèse Félicité : 1736-1744) ήταν η ένατη κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Λετσίνσκα.
Παραπομπές
Θηρεσια Κατηγορία:Γάλλοι πολωνικής καταγωγής
Εθνική Βιβλιοθήκη της Γουινέας-Μπισσάου
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γουινέας-Μπισάου (πορτογαλικά: Biblioteca Pública do Instituto Nacional de Estudos e Pesquisa) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Γουινέας-Μπισάου, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Μπισάου.
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη (Biblioteca pública nacional) ιδρύθηκε το 1984 ως αποικιακή βιβλιοθήκη της πορτογαλικής Γουινέας. Την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε το Εθνικό Ινστιτούτο Μελετών και Έρευνας (INEP) για την προώθηση των μελετών και της έρευνας στις κοινωνικές και φυσικές επιστήμες που σχετίζονται με τα αναπτυξιακά προβλήματα της Γουινέας-Μπισάου. Οι συλλογές της Βιβλιοθήκης και των Αρχείων (Arquivos Históricos) στεγάζονταν στο κτίριό της. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου 1998-1999, μια βόμβα έπεσε δίπλα στο κτίριο της βιβλιοθήκης, προκαλώντας ζημιές στην οροφή. Χωρίς φροντίδα, οι συλλογές ήταν εκτεθειμένες στα στοιχεία της φύσεως κατά την εποχή των βροχών. Επιπλέον, τα στρατεύματα της Σενεγάλης που εγκατέστησαν μια βάση στο κτίριο της Βιβλιοθήκης χρησιμοποίησαν τις σελίδες των βιβλίων για να ανάψουν φωτιές, ενώ μετά την αποχώρηση του στρατού, μέρος του εξοπλισμού και των βιβλίων λεηλατήθηκε .Το 2007-2008, το κτίριο ανακαινίστηκε. Ο στόχος ήταν η αποκατάσταση των ζημιών από την περίοδο του πολέμου. Πραγματοποιήθηκαν επισκευές στη στέγη, στο ηλεκτρικό σύστημα, επισκευές παραθύρων και βάψιμο. Τα έξοδα των εργασιών ανήλθαν σε 33,5 χιλιάδες δολάρια και καλύφθηκαν από την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ντακάρ.
Το 2011, άνοιξε η Αμερικανική Γωνιά με υπολογιστές συνδεδεμένους στο Διαδίκτυο, ώστε οι αναγνώστες να μπορούν να χρησιμοποιούν την ψηφιακή βιβλιοθήκη των ΗΠΑ.
Διευθυντής της βιβλιοθήκης είναι ο Iaguba Djaló. Οι περισσότεροι αναγνώστες της βιβλιοθήκης είναι φοιτητές πανεπιστημίου και νομικής, καθώς και μαθητές από τα τοπικά σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Συλλογή
Η συλλογή της βιβλιοθήκης αποτελείται από περίπου 65.000 τόμους, εκ των οποίων περίπου το 99% είναι σε έντυπη μορφή (τα υπόλοιπα είναι ηλεκτρονικά βιβλία). Στη συλλογή της Βιβλιοθήκης, 52.200 τόμοι θεωρήθηκαν οι πιο πολύτιμοι. Ορισμένα από αυτά υπέστησαν ζημιές κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του 1998-1999, όταν η βιβλιοθήκη έχασε περίπου το 35% της συλλογής της. Το 2018, στο πλαίσιο του προγράμματος "Πολιτισμός σε κρίση", η βιβλιοθήκη έλαβε 15.000 ευρώ για τον καθαρισμό, την αποκατάσταση, την καταλογογράφηση και τη βελτίωση των συνθηκών και της αποθήκευσης των πιο πολύτιμων συλλογών. Το 2021, στο πλαίσιο του Αναπτυξιακού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών, η βιβλιοθήκη έλαβε εξοπλισμό για την ψηφιοποίηση των συλλογών της. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2021, η Εθνική Βιβλιοθήκη υπέγραψε συμφωνία με την παλαιότερη εβδομαδιαία εφημερίδα της χώρας, Noh Pintcha Journal, για την ψηφιοποίηση των αρχείων της εφημερίδας από το 1975.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Γουινέα-Μπισσάου Γ
Κοιλάδα των Χριστιανών (Συρία)
Η Κοιλάδα των Χριστιανών ( وادي النصارى  / ALA-LC : Wādī an-Naṣārá) είναι περιοχή της δυτικής Συρίας, κοντά στα σύνορα του Λιβάνου, που ανήκει διοικητικά στο κυβερνείο της Χομς.
Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής είναι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί που πρόσκεινται στο Πατριαρχείο της Αντιόχειας. Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Κοιλάδας κατάγεται από τα χριστιανικά χωριά του βορείου Λιβάνου. Εξαιτίας του Εμφυλίου Πολέμου του Όρους Λίβανου οι κάτοικοι αυτών των χωριών μετανάστευσαν στην σημερινή Κοιλάδα των Χριστιανών κατά τα μέσα του 19ου αιώνα.
Η περιοχή υπάγεται εκκλησιαστικά στην Αρχιεπισκοπή του Ακκάρ, η οποία έχει την έδρα της στο Cheikh Taba του Λιβάνου. Ο σημερινός Μητροπολίτης Ακκάρ και Ουάντι αλ-Νασάρα και των μετόχων του (Σαφίτα και Ταρτούς) είναι ο κ. Βασίλειος Μανσούρ. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Zweitina.JPG/250px-Zweitina.JPG|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Χωριό Zweitina
Τουριστικά Αξιοθέατα
Η Κοιλάδα των Χριστιανών ήταν δημοφιλής τουριστική τοποθεσία πριν από το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου πολέμου. Μεταξύ των τουριστικών αξιοθέατων της είναι το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στην πόλη Al-Mishtaya, το κάστρο Κρακ των Ιπποτών που βρίσκεται στο χωριό Al-Husn και το προσκύνημα της Κυρίας της Κοιλάδας στο Al-Nasirah.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Συρία
Μότσαρτ και Σολ ελάσσονα
Η Σολ ελάσσονα θεωρήθηκε η κλίμακα μέσω της οποίας ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ εξέφρασε καλύτερα τη θλίψη και την τραγικότητα και πολλά από τα έργα του σε ελάσσονες κλίμακες είναι σε σολ ελάσσονα. Αν και ο Μότσαρτ χρησιμοποίησε διάφορες ελάσσονες κλίμακες στις συμφωνίες του, η Σολ ελάσσονα είναι η μόνη από αυτές που χρησιμοποίησε ως κύρια στις αριθμημένες συμφωνίες του.
Στην κλασική εποχή, οι συμφωνίες σε Σολ ελάσσονα χρησιμοποιούσαν σχεδόν πάντα τέσσερα κόρνα, δύο σε Σολ και δύο άλτο σε Σι ύφεση. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των συμφωνιών σε Σολ ελάσσονα που παρατηρήθηκε στην 25η και 40ή συμφωνία του Μότσαρτ ήταν το ότι επέλεξε την υποδεσπόζουσα της σχετικής κλίμακας (της Σι ύφεση μείζονας), δηλαδή τη Μι ύφεση μείζονα, για το αργό μέρος. Άλλα παραδείγματα συνθέσεων που ακολουθούν αυτή την τακτική περιλαμβάνουν τη συμφωνία Opus 6 No. 6 του Γ. Κ. Μπαχ που συνέθεσε το 1769, την 39η του Χάυντν (1768/69) και τη συμφωνία σε Σολ ελάσσονα του Γιόχαν Μπάμπτιστ Βάνχαλ που έγραψε πριν το 1771 (Bryan Gm1).
Μεμονωμένα τμήματα σε αυτή την τονικότητα μέσα στις συνθέσεις του Μότσαρτ μπορεί επίσης να χαρακτηρίζονται από μεγάλη τραγικότητα, ένα παράδειγμα είναι το μεσαίο τμήμα σε Σολ ελάσσονα από το κατά τα άλλα γαλήνιο αργό μέρος του Κοντσέρτου του για πιάνο No. 20.
Κατάλογος έργων
Ακολουθεί ένας κατάλογος με συνθέσεις και μέρη του Μότσαρτ σε Σολ ελάσσονα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέσεις του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
Λίμνη Μαγκλή
μικρογραφία|480x480εσ Η Λίμνη Μαγκλή βρίσκεται στην Λευκωσία και συγκεκριμένα στην περιοχή του Αρχάγγελου. Συγκεκριμένα η λίμνη Μαγκλή είναι κοντά από τον Πεδιαίο και το γραμμικό πάρκο της Λευκωσίας και αποτελεί ένα "καταφύγιο" για ηρεμία ,ανακούφιση και χώρος χαλάρωσης, είναι ένα στολίδι για τον Δήμο Λακατάμιας. Η λίμνη, η οποία αποτελεί ένα πολύ όμορφο τοπίο για την Λευκωσία και την Κύπρο γενικότερα, είναι υπό την ιδιοκτησία της Ιεράς Μονής Κύκκου. Η λίμνη του Μαγκλή, καθώς και ολόκληρος ο χώρος γύρω από αυτήν είναι ένας Βιότοπος. Αυτός ο Βιότοπος έχει δημιουργηθεί περίπου κατά την διάρκεια των τελευταίων πενήντα χρόνων από την δημιουργία της συγκεκριμένης λίμνης και από την κατασκευή του φράγματος στον Πεδιαίο ποταμό. Το νερό που βρίσκεται στην λίμνη παλαιότερα χρησιμοποιούταν κυρίως από τους ιδιοκτήτες για ειδική χρήση, όπως η χρησιμοποίηση του νερού για να φροντίζουν και να ποτίζουν τις καλλιέργειες τους χωρίς κανένα απολύτως κόστος. Επίσης μέσα στην λίμνη, με το πέρασμα των χρόνων , έχουν αναπτυχθεί αρκετοί οργανισμοί, όπως για παράδειγμα ψάρια και καραβίδες , αλλά και διάφορα κυρίως υδρόβια φυτά. Επιπλέον στην λίμνη κατά καιρούς και πιο συχνά κοντά στο καλοκαίρι παρουσιάζονται αρκετά πουλιά, κάποια εξ' αυτών είναι και σπάνια είδη. Συγκεκριμένα ο Πτηνολογικός Σύνδεσμος Κύπρου τα τελευταία 8 χρόνια, έχει δει και εντοπίσει αρκετά αποδημιτικά πουλιά , όπου κάποια από αυτά είναι προστατευόμενα. Η λίμνη του Μαγκλή ακόμη χρησιμοποιείται από πολλούς ψαράδες για παράνομο ψάρεμα, πολλές οικογένειες κάνουν βόλτες γύρω από την λίμνη, αρκετά παιδιά συχνάζουν εκεί με την παρέα τους, μέχρι και σε αγώνες τζετ σκι έχει χρησιμοποιηθεί η λίμνη αυτή! μικρογραφία|368x368εσ μικρογραφία|369x369εσΗ Λίμνη γειτνιάζει με κατοικημένη περιοχή ως εκ τούτου χρήζει ιδιαίτερης προστασίας προκειμένου να προστατευθεί ο βιότοπος.
Κατηγορία:Λίμνες της Κύπρου Κατηγορία:Λευκωσία
Όα Πανδιονίδας
Η Όα ή Οά ή Ώα ή Ωά ή Οίη (Ὄα ή Ὀά), (ο δήμος: Όας ή Ώας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Πανδιονίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Όας, ήταν δήμος των Μεσογείων. Η Ώα μαζί με τους δύο δήμους της Παιανίας και τους δήμους της Κονθύλης και της Κυθήρρου αποτελούσαν την πεδινή (μεσογειακή) τριττύ της φυλής. Ο δήμος της Ώας, αν και δεν έχει επακριβώς εξακριβωθεί, βρίσκεται πιθανότατα βορειοδυτικά των Σπάτων, στην περιοχή Παπαγγελάκι ή Παπαγγελάκη, από επιγραφές, οι οποίες έχουν βρεθεί εκεί.
Ο οικισμός Παπαγγελάκι, το 1835, ανήκε στον τότε νέο-ιδρυθέντα Δήμο Μυρινούντος. Ο δήμος αυτός είχε έδρα το Λιόπεσι (293 κάτοικοι), ενώ οι οικισμοί, οι οποίοι ανήκαν σε αυτόν ήταν: o Καρέλας ή Καρελάς (19 κάτοικοι), το Παπαγγελάκι (10 κάτοικοι), η Γιαλού (5 κάτοικοι), το Χαρβάτι (89 κάτοικοι), η Κάντζα (15 κάτοικοι), η Κόκλα, η Παναγιά, το Δράφι. Το 1840 με τη συνένωση των δύο προγενεστέρων δήμων των Μεσογείων, του Μυρινούντος και της Αραφήνος, το Παπαγγελάκι ανήκε στο Δήμο Κεκρωπίας ή Κεκροπίας, με έδρα αρχικά τον Κουρσαλά (Κορωπί) και από το 1847 το Μαρκόπουλο. Το 1912 ο οικισμός διαμοιράστηκε ανάμεσα στην κοινότητα Σπάτων και την κοινότητα Λιοπεσίου, ενώ από το 1952 ανήκε στον δήμο Σπάτων και από το 1972 στον δήμο Παιανίας αντίστοιχα. Από το 2010 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης ο δήμος Σπάτων και ο δήμος Αρτέμιδας συνενώθηκαν στον νέο δήμο Δήμο Σπάτων - Αρτέμιδος, ενώ οι προϋπάρχοντες δήμοι Παιανίας και Γλυκών Νερών συνενώθηκαν στον νέο δήμο Δήμο Παιανίας.
Στην περιοχή της σύγχρονης Παιανίας (παλαιότερη ονομασία Λιόπεσι) και ευρύτερα της περιοχής του σημερινού Δήμου Παιανίας, εκτός από τους δυο δήμους της Παιανίας (Καθύπερθεν Παιανία και Υπένερθεν Παιανία), εμπίπτουν και τμήματα άλλων τεσσάρων αρχαίων αττικών δήμων: Των δήμων της Ώας, της Κίκυννας, της Κονθύλης και της Ερχιάς.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Πανδιονίδας φυλής, συμμετείχε με 4 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 4 βουλευτές. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αδριανίδα φυλή με άγνωστο επίσης αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων.
Οι κάτοικοι της Όας
Ο δημότης της αρχαίας Όας ονομαζόταν Οαεύς ή Οαιεύς, αλλά λόγω της σύγχυσης, η οποία μάλλον προκαλείτο και τότε, όπως πιθανώς και σήμερα, συνήθως ο διαχωρισμός μεταξύ των δημοτών των δυο δήμων (Όα Πανδιονίδας και Όη Οινηίδας), αναφερόταν με τη χρήση των λέξεων «Ώαθεν» ή «Όαθεν» για το δήμο Πανδιονίδας και «Όηθεν» για τον δήμο Οινηίδας, δηλαδή προέρχεται από την Όα ή την Όη αντίστοιχα,  χωρίς όμως να υπάρχει πάντα απόλυτη διάκριση στις πηγές. Ως μέθοδος διάκρισης μεταξύ των δυο δήμων, γίνεται η χρήση των λέξεων «Όα» με όμικρον + άλφα, για τον δήμο της Πανδιονίδας και «Όη» με όμικρον + ήτα, για τον δήμο της Οινηίδας.
Προσωπικότητες από την Όα
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Όας, όπως ο βουλευτής Γενέθλιος ο Ώαθεν γιος του Πρώτου, ο αντιγραφέας Δημαγόρας ο Ώαθεν, ο βουλευτής Δομίτιος (Επιμηθεύς) ο Ώαθεν, ο Δρομοκλής ο Ώαθεν κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Τείχος Δράμας
Το Τείχος είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία
Το Τείχος βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, στις ανατολικές πλαγιές του βουνού Μεγαλοβούνι σε υψόμετρο 380 μέτρα. Απέχει 24 χλμ. ΝΔ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου), 20 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Δράμα και 43 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Καβάλα. Δυτικά του χωριού, στο Μεγαλοβούνι ή Κοτζά ή Κοτζά Νταγ (υψόμετρο κορυφής 1.117 μέτρα) είναι το πρώτο αιολικό πάρκο της Δράμας ισχύος 22MW.
Ιστορία
Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Σουρουτζουλέρ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 38 οικογένειες προσφύγων (152 άτομα). Έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νουσρατλή (σημ. Νικηφόρου).
Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Τείχος.
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Άνω Πυξάρι, τον Γύρο και το Υψηλόκαστρο αποτελούν την τοπική κοινότητα Άνω Πυξαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 63 κατοίκους.
Νίκος Αθηναίος
Ο Νίκος Αθηναίος γεννήθηκε στο Χαρτούμ από Έλληνες γονείς όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου. Το 1957 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε πιάνο στο Ωδείο Αθηνών και παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα αρμονίας, αντίστιξης και σύνθεσης με τον Γκίντερ Μπέκερ και τον Γιάννη Α. Παπαϊωάννου. Με υποτροφία της Γερμανικής Κυβέρνησης έφυγε για την Κολωνία για να συμπληρώσει τις μουσικές σπουδές του στην Ανωτάτη Μουσική Σχολή της Κολωνίας και το Ινστιτούτο Robert Schumann του Ντύσελντορφ όπου σπούδασε πιάνο, σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας προς την οποία στράφηκε πλέον οριστικά μετά το τέλος των σπουδών του.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός διευθυντής ορχήστρας στο Εθνικό Θέατρο (όπερα) του Μάνχαϊμ (Mannheim National Theatre). Στα επόμενα χρόνια υπήρξε διευθυντής ορχήστρας όπερας στα θέατρα του Pforzheim, του Ulm και του Darmstadt όπου εμπλούτισε την εμπειρία του και το ρεπερτόριό του έχοντας διευθύνει περισσότερες από εβδομήντα (70) όπερες. Το 1990 προσλήφθηκε ως Γενικός Μουσικός Διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας στη Φρανκφούρτη της πρώην Ανατολικής Γερμανίας (Frankfurt Oder) με την οποία αφομοίωσε ένα ευρύ ρεπερτόριο συμφωνικής μουσικής ενώ πραγματοποίησε σειρά περιοδειών τόσο στη Γερμανία, με παραστάσεις στο Βερολίνο, την Κολωνία, τη Βόννη, τη Βρέμη κλπ όσο και στο εξωτερικό (Λετονία, Ισραήλ, Ρωσία, Ισπανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο) με εμφανίσεις σε μεγάλα μουσικά κέντρα όπως η Μόσχα, η Μαδρίτη, το Παρίσι, το Άμστερνταμ, η Χάγη, το Τελ Αβίβ κλπ.
Mε αυτήν την ορχήστρα, πραγματοποίησε ηχογραφήσεις μιας σειράς CDs μερικά από τα οποία έλαβαν διεθνή βραβεία και επαίνους. Κάτω από τη διεύθυνσή του, η ορχήστρα αυτή εξελίχθηκε στην κύρια συμφωνική ορχήστρα του Βρανδεμβούργου, αναβαθμίστηκε και ονομάστηκε Κρατική Ορχήστρα του Βρανδεμβούργου της Φρανκφούρτης του Όντερ (Brandenburgisches Staatsorchester Frankfurt).
Το Μάιο του 2000 ανέλαβε ως ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του νεοσύστατου Μεγάρου Μουσικής της Θεσσαλονίκης.