cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερές
Το 352 π.Χ. η πόλη καταλήφθηκε από τον Φίλιππο Β΄ και ελευθερώθηκε από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή το 302 π.Χ.
Από το τέλος του 2ου π.Χ. αι. δεν γίνεται λόγος για τις Φερές.
Στις Φερές λατρευόταν η Φεραία Άρτεμις. Έχουν ανακαλυφθεί πάρα πολλά νομίσματα των Φερών (η πόλη άρχισε να κόβει νομίσματα από το 480 π.Χ. μέχρι το 200 π.Χ.) από τα οποία τα παλιότερα ανάγονται στην εποχή των Περσικών Πολέμων.
Η σύγχρονη κωμόπολη Βελεστίνο βρίσκεται στο χώρο των αρχαίων Φερών. Χτίστηκε κατά τον Μεσαίωνα. Εκεί γεννήθηκε ο Ρήγας Βελεστινλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας
Τερσέιρα
Η Τερσέιρα, (πορτογαλικά: Terceira) είναι νησί στον Ατλαντικό που ανήκει στην Πορτογαλία και συγκεκριμένα στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Αζορών. Έχει έκταση 402,2 τ.χλμ. και 56.062 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Άνγκρα ντου Εροΐσμου με 35.402 κατοίκους (2011). Το νησί διαθέτει δύο κύρια θαλάσσια λιμάνια, ένα στο Άνγκρα ντου Εροΐσμου και το άλλο στην Πράγια ντα Βιτόρια, κι ένα εμπορικό αεροδρόμιο ενσωματωμένο στις πτητικές λειτουργίες στη "Αεροπορική Βάση Νº 4". Η πορτογαλική ταυρομαχία είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής στο νησί, με δύο παραλλαγές: την παραδοσιακή ταυρομαχία (στο ρινγκ) και την τοπική εκδοχή «τουράδας à corda» (ταυρομαχία με σκοινί) που λαμβάνει χώρα στους δρόμους των τοπικών κοινοτήτων του νησιού από το Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβρη κάθε έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζόρες
Μαρία της Ορλεάνης, πριγκίπισσα της Δανίας
Η Μαρία (γαλλ. Marie d'Orléans, 13 Ιανουαρίου 1865 - 4 Δεκεμβρίου 1909) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν κόρη του Δούκα του Σαρτρ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Δανίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Αμαλία Φραγκίσκη Ελένη ήταν η πρώτη κόρη του Ροβέρτου, Δούκα του Σαρτρ, και της Φραγκίσκης της Ορλεάνης, κόρης του Φραγκίσκου, Πρίγκιπα του Ζουανβίλ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1885 τον Βάλντεμαρ της Δανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Torchlight
Η δημιουργία του παιχνιδιού έγινε με την επιμέλεια του Travis Baldree, σχεδιαστή του παιχνιδιού Fate και των Max Schaefer και Erich Schaefer, συσχεδιαστών των παιχνιδιών Diablo και Diablo II, ενώ συμμετείχε και η ομάδα που δημιούργησε το διαδικτυακό παιχνίδι Mythos.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ατμοπάνκ βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2009 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Παιχνίδια της Microsoft
Οικογένεια Κανελλόπουλου
Η οικογένεια Κανελλόπουλου είναι παλιά οικογένεια βιομηχάνων και πολιτικών από την Φτέρη Αιγίου. Επί της ουσίας η οικογένεια χωρίστηκε σε δύο κλάδους: ο ένας εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ο άλλος στην Πάτρα. Γενάρχης της οικογένειας ήταν ο οπλαρχηγός Κανέλλος Αλεξανδρόπουλος, ο οποίος διακρίθηκε σε όλη την Επανάσταση του 1821.
Γκαμπριέλ Σότο
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Ευρυκρατίδας ο Λακεδαιμόνιος
Ο Ευρυκρατίδας ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης, που καταγόταν από το γένος των Αγιαδών.
Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Ανάξανδρου. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ξεκίνησε η μακροχρόνια πολεμική σύγκρουση των Λακεδαιμονίων με τους Τεγεάτες, τους οποίους δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς.
Τον Ευρυκρατίδα διαδέχθηκε ο γιος του, ο Λέων.
Υποσημειώσεις
<references group="σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (γνωστές στην καθομιλουμένη ως «στρατός», παρότι ο Στρατός Ξηράς είναι Κλάδος των ΕΕΔ) είναι οι στρατιωτικές δυνάμεις της Ελληνικής Δημοκρατίας. Περιλαμβάνουν τον Στρατό Ξηράς, το Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία και υπάγονται στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Δομή και ηγεσία
Πολιτικός προϊστάμενος των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ο εκάστοτε Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Φυσικός τους προϊστάμενος είναι ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (A/ΓΕΕΘΑ), ο οποίος είναι ο μοναδικός Έλληνας στρατιωτικός κατά τη μεταπολεμική περίοδο που δύναται όπως φέρει τον βαθμό του Στρατηγού, Ναυάρχου ή Πτεράρχου, αναλόγως του Κλάδου τον οποίον υπηρετεί. Υπάρχουν τρεις ακόμη φυσικοί προϊστάμενοι των Ε.Δ., ένας για κάθε Κλάδο. Πρόκειται για τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Α/ΓΕΣ), τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Α/ΓΕΝ) και τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (Α/ΓΕΑ). Κάθε ένας από τους τρεις Κλάδους συγκροτείται από Αρχηγείο, Διοικήσεις, Σώματα και άλλες ανεξάρτητες Υπηρεσίες και Διοικήσεις.
Αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων
thumb|Ελληνικές δυνάμεις, ως μέρος της [[IFOR, σε αποστολή φύλαξης και μεταφοράς των ψηφοδελτίων που ετοίμασε ο ΟΑΣΕ για τις εκλογές στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατά τη διάρκεια της ειρηνευτικής αποστολής.]] Σύμφωνα με τον Νόμο, η αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων είναι η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας της Ελλάδας, η εξασφάλιση του εθνικού της χώρου και η αποφασιστική τους συμβολή στην επίτευξη των στόχων της πολιτικής της χώρας, όπως αυτοί καθορίζονται από την Πολιτική Εθνικής Άμυνας. Το τελευταίο επιτυγχάνεται μέσω μιας συνεχώς επικαιροποιημένης στρατηγικής εθνικής ασφάλειας και άμυνας η οποία εξασφαλίζει την προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, τον σεβασμό των διεθνών συνόρων και συνθηκών, την τήρηση του διεθνούς δικαίου και την ειρηνική επίλυση των διαφορών.
Σε ειρηνική περίοδο οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν ως κύρια έργα:
Ενέργειες
Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν λάβει μέρος σε πολλές διεθνείς επιχειρήσεις καθώς και στο εσωτερικό της χώρας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ, όπως στη Γιουγκοσλαβία (KFOR), στο Αφγανιστάν (ISAF), στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (ALTHEA), τον Λίβανο (UNIFIL) και την Active Endeavour στη Μεσόγειο. Άλλες περιλαμβάνουν την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, όπως πυρκαγιές και πλημμύρες εντός και εκτός της επικρατείας με αποστολή μέσων, προσωπικού και υλικού στις πληγείσες περιοχές. Τέλος, σημαντική είναι η συνεισφορά των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας με την αποστολή μέσων (κυρίως ναυτικών μονάδων), όπως στην επιχείρηση Enduring Freedom σε διάφορες περιοχές του κόσμου.
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι ένοπλες δυνάμεις έχουν κατακριθεί για τη δράση τους, όπως στην περίπτωση της Ρουάντα. Επίσης, για τη χρήση τους για την επικάλυψη των αδυναμιών του κράτους να παρέχει κοινωνική πρόνοια σε όλη την Ελλάδα, την οικονομική ενίσχυση της τοπικής κοινωνίας στην οποία υπάγονται διάφορα φυλάκια ή στρατόπεδα, καθώς και την αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών και την καταστολή εσωτερικών εχθρών.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις τιμώνται στις 21 Νοεμβρίου κάθε έτους, που είναι η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, Προστάτιδας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Προσωπικό
αριστερά|μικρογραφία|253x253px|Στελέχωση Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων 1975-2020 (πηγή: ΙISS, The military balance yearbooks) Το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελείται από Αξιωματικούς απόφοιτους της στρατιωτικής σχολής Ευελπίδων, μόνιμους υπαξιωματικούς (Σ.Μ.Υ.), Εθελοντές - Επαγγελματίες Υπαξιωματικους, Οπλίτες Βραχέας Ανακατάταξης ( Ο. Β. Α.) και κληρωτους Στρατιώτες. Οι Υπαξιωματικοι που αμείβονται ως μόνιμα Στελέχη και στους τρεις κλάδους είναι περίπου 40.000 (με αυξητική τάση) ενώ οι υπόλοιποι είναι στρατεύσιμοι που υπηρετούν τη θητεία τους, στους οποίους αποδίδεται ένα συμβολικό ποσό για τη προσφορά τους κατά τη διάρκειά της. Επίσης, συμμετέχουν οι εθνοφύλακες και οι έφεδροι.
Όρκος
Ο όρκος προς τη Σημαία και το Ευαγγέλιο ή τα Ιερά Σύμβολα της πίστης του καθενός, ορίζεται από το Άρθρο 3 του Στρατιωτικού Κανονισμού 20-1 και είναι υποχρεωτικός για κάθε νεοσύλλεκτο που εντάσσεται στο στράτευμα.
Οποιοσδήποτε υπηρετεί στις ένοπλες δυνάμεις θεωρείται μέλος τους μόνο αν έχει δώσει τον στρατιωτικό όρκο. Όλοι ορκίζονται, ανεξάρτητα αν είναι μόνιμοι, εθελοντές ή κληρωτοί. Ο Όρκος, για τους κληρωτούς δίδεται στο τέλος της τρίτης εβδομάδας και αφότου το άτομο έχει παρουσιαστεί και μόνο τότε θεωρείται κανονικός στρατιώτης. Τότε λαμβάνει και τη στρατιωτική του ταυτότητα και μπορεί να αρχίσει να βγαίνει από το στρατόπεδο. Επίσης, μετά την ορκωμοσία μπορεί πλέον να κάνει ένοπλες υπηρεσίες.
Ραπουνζέλ
Ραπουνζέλ (Γερμανικά: Rapunzel) είναι ένα γερμανικό παραμύθι ευρύτερα γνωστό από την συλλογή παραμυθιών των αδελφών Γκριμ και πρωτοεκδόθηκε το 1812 ως μέρος του βιβλίου τους. Η ιστορία των αδελφών Γκριμ είναι προσαρμογή του παραμυθιού Rapunzel του Φρίντριχ Σουλτς, που δημοσιεύτηκε το 1790. Η έκδοση του Σουλτς βασίζεται στο Persinette της Σαρλότ-Ροζ ντε Κομόν ντε λα Φορς που αρχικά εκδόθηκε το 1698, που με τη σειρά του ήταν επηρεασμένο από μια πιο παλιά ιταλική ιστορία, Petrosinella του Τζιαμπατίστα Μπαζίλε, που δημοσιεύτηκε το 1634. Η πλοκή του χρησιμοποιήθηκε και έγινε αντικείμενο παρωδίας σε διάφορα μέσα και η πιο γνωστή του φράση είναι ("Ραπουνζέλ, Ραπουνζέλ, ρίξε κάτω τα μαλλιά σου") είναι ιδιωτισμός της ποπ κουλτούρας. Στο πρώτο μέρος της έκδοσης του 1812, κατηγοριοποιείται ότι προέρχεται από το βιβλίο του Φρίντριχ Σουλτς Kleine Romane που εκδόθηκε το 1790.
Στο σύστημα κατάταξης παραμυθιών Άαερνε-Τόμσον βρίσκεται στη γραμμή 310, "Η Κόρη στον Πύργο".
Ο Άντριου Λανγκ το συμπεριέλαβε στο The Red Fairy Book. Άλλες εκδοχές στις οποίες εμφανίζεται η ιστορία είναι The Book of Witches της Ραθ Μάνινγκ-Σάντερς και στο βραβευμένο εικονογραφημένο βιβλίο του Πολ Ζελίσνκι, Rapunzel και στην ταινία της Disney Μαλλιά Κουβάρια.
Η ιστορία της Ραπουνζέλ έχει εντυπωσιακές ομοιότητες με μια περσική ιστορία του ενδέκατου αιώνα, Ρουντάμπα, που συμπεριλήφθηκε στο επικό ποίημα Σαχναμέ του Φερντοσί. Η Ρουντάμπα προσφέρεται να ρίξει κάτω τα μαλλιά της από τον πύργο, για να μπορέσει να ανέβει ο εραστής της Ζαλ. Κάποια στοιχεία του παραμυθιού μπορεί να έχουν βασισθεί στην ιστορία της Αγίας Βαρβάρας, που λεγόταν ότι ήταν κλειδωμένη σε έναν πύργο από τον πατέρα της.
Κάποιοι ερευνητές πρότειναν μια σύνδεση στους πρωτο-Χριστιανικούς Ευρωπαϊκούς (ή πρωτο-Ινδο-Ευρωπαϊκούς) μύθους για την θεότητα του ήλιου και της αυγής, στους οποίους η θεότητα του φωτός είναι παγιδευμένη και ελευθερώνεται. Στους απίστευτα όμοιους μύθους περιλαμβάνεται αυτός της βαλτικής ηλιακής θεότητας Σαουλέ, που κρατείται όμηρος σε έναν πύργο από έναν βασιλιά.
Πλοκή
Ένα μοναχικό ζευγάρι που θέλει να αποκτήσει παιδί, ζει δίπλα σε έναν περιφραγμένο κήπο, που ανήκει σε μια κακιά μάγισσα ονόματι Ντάμα Γκόθελ. Η σύζυγος, ενώ βιώνει τις λιγούρες που έχουν να κάνουν με τον ερχομό της πολυαναμενόμενης εγκυμοσύνης, παρατηρεί ένα λυκοτρίβολο (στα γερμανικά rapunzel) να μεγαλώνει στον κήπο και το λαχταρά. Αρνείται να φάει ο,τιδήποτε άλλο και αρρωσταίνει· ο σύζυγός της αρχίζει να φοβάται για τη ζωή της. Μια νύχτα ο άντρας της μπαίνει κρυφά στον κήπο, για να πάρει κάμποσα από αυτά. Η γυναίκα του φτιάχνει μια σαλάτα με τα λυκοτρίβολα και τρώει λαίμαργα από αυτήν. Είναι τόσο νόστιμη, που ο σύζυγος πηγαίνει ξανά να μαζέψει για εκείνη. Όπως όμως ανεβαίνει στον τοίχο για να επιστρέψει στο σπίτι, η Ντάμα Γκόθελ τον πιάνει και τον κατηγορεί για κλέφτη. Εκείνος την ικετεύει για έλεος και εκείνη συμφωνεί να είναι επιεικής μαζί του επιτρέποντάς του να πάρει όσα λυκοτρίβολα θέλει, με τον όρο ότι το μωρό θα το δώσουν σε εκείνη, όταν γεννηθεί. Απελπισμένος συμφωνεί. Όταν η γυναίκα του γεννάει το κοριτσάκι, η Ντάμα Γκόθελ το παίρναι και το μεγαλώνει σαν δικό της· το ονομάζει Ραπουνζέλ από το φυτού που η μαμά της λαχταρούσε. Μεγαλώνει και γίνεται το πιο όμορφο παιδί του κόσμου, με μακριά χρυσαφένια μαλλιά. Όταν γίνεται δώδεκα ετών, η Ντάμα Γκόθελ την κλειδώνει μέσα σε έναν πύργο στη μέση του δάσους, χωρίς πατήματα για να ανέβει κανείς ούτε και πόρτα, με μόνο ένα δωμάτιο και ένα παράθυρο. Για να επισκεφθεί την Ραπουνζέλ, η Ντάμα Γκόθελ στέκεται κάτω από τον πύργο και φωνάζει:
"Ραπουνζέλ, Ραπουνζέλ, ρίξε κάτω τα μαλλιά σου, ώστε να μπορέσω να ανέβω τη χρυσή σκάλα."
Μια μέρα, ένας πρίγκιπας ιππεύει μέσα στο δάσος και ακούει τη Ραπουνζέλ να τραγουδάει από τον πύργο. Γοητευμένος από την αιθέρια φωνή της, την αναζητά και ανακαλύπτει τον πύργο, αλλά είναι φυσικά αδύνατο να εισέλθει μέσα. Επιστρέφει συχνά για να ακούει την όμορφη φωνή της και μια μέρα βλέπει την επίσκεψη της Ντάμας Γκόθελ, έτσι μέσω αυτής μαθαίνει πώς να έχει πρόσβαση στον πύργο. Όταν η Ντάμα Γκόθελ φεύγει, ο πρίγκιπας καλεί τη Ραπουνζέλ να ρίξει κάτω τα μαλλιά της. Όταν το κάνει, εκείνος ανεβαίνει και οι δυο τους ερωτεύονται. Έπειτα της ζητάει να τον παντρευτεί και εκείνη δέχεται.
Σάο Ζόρζε
Το Σάο Ζόρζε, (πορτογαλικά: São Jorge) είναι νησί στον Ατλαντικό ωκεανό που ανήκει στην Πορτογαλία και συγκεκριμένα στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Αζορών. Έχει έκταση 245,8 τ.χλμ. και 8.998 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Βέλας με 5.398 κατοίκους (2011).
Ραπουνζέλ
Πλοκή
Όταν ο πρίγκιπας την καλεί εκείνη τη νύχτα, η Ντάμα Γκόθελ ρίχνει τα κομμένα μαλλιά, για να ανέβει αυτός. Προς έκπληξή του, βρίσκει τον εαυτό του να κοιτάζει εκείνη αντί της Ραπουνζέλ, που δε βρίσκεται πουθενά. Όταν η Γκόθελ του λέει σε μια στιγμή ζήλιας ότι δε θα δει ποτέ ξανά τη Ραπουνζέλ, ο πρίγκιπας πηδάει από τον πύργο και πέφτει επάνω σε κάτι αγκάθια, που τον τυφλώνουν.
Για μήνες, περιπλανιέται στην άγονη γη της χώρας και τελικά φτάνει στην ερημιά, όπου ζει η Ραπουνζέλ με τα δίδυμα που γέννησε: ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Μια ημέρα, ενώ αυτή τραγουδάει, ο πρίγκιπας ακούει τη φωνή της και επανασυνδέονται. Όταν πέφτει ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, τα δάκρυά της γιατρεύουν την όρασή του. Ο πρίγκιπας οδηγεί εκείνη και τα δίδυμα στο βασίλειό του, όπου ζουν ευτυχισμένοι για πάντα.
Σε κάποιες εκδοχές της ιστορίας, τα μαλλιά της Ραπουνζέλ μεγαλώνουν μαγικά με το άγγιγμα του πρίγκιπα.
Άλλη εκδοχή της ιστορίας τελειώνει με την αποκάλυψη της Ντάμας Γκόθελ να έχει αφήσει τα μαλλιά της Ραπουνζέλ μετά την πτώση του πρίγκιπα από τον πύργο, που γλίστρησαν από τα χέρια της. Τότε εκείνη έπεσε βαθιά μέσα στον πύργο, όπου και παγιδεύτηκε.
Σχολιασμός
Η φαινομενικά ασυνεπής συμφωνία με την οποία ανοίγει το παραμύθι "Ραπουνζέλ" είναι ακόμη ένα σχήμα λόγου στα παραμύθια το οποίο επαναλαμβάνεται στο Ο Τζακ και η Φασολιά, στο οποίο ο Τζακ ανταλλάσσει μια αγελάδα για φασόλια, και στο Η Πεντάμορφη και το Τέρας, όπου η Πεντάμορφη επιστρέφει στο Τέρας με αντάλλαγμα ένα τριαντάφυλλο. Οι λαογραφικές πεποιθήσεις συχνά το θεωρούν αρκετά επικίνδυνο να αρνείται μια έγκυος γυναίκα οποιοδήποτε φαγητό λαχταρά. Τα μέλη της οικογενείας συχνά θα έφταναν στα άκρα, για να εξασφαλίσουν τέτοιες λαχτάρες. Τέτοιες επιθυμίες για μαρούλι και άλλα λαχανικά μπορεί να οφείλονται στην ανάγκη για να πάρει βιταμίνες.
Μια επιρροή στη Ραπουνζέλ των Γκριμ ήταν η Petrosinella, που γράφτηκε από τον Τζιαμπατίστα Μπαζίλε στη συλλογή από παραμύθια το 1634, Lo cunto de li cunti ή Pentamerone. Αυτό λέει μία παρόμοια ιστορία μιας εγκύου γυναίκας που λιγουρεύεται μαϊντανό από έναν κήπο μιας δράκαινας, πιάνεται, και πρέπει να υποσχεθεί ότι θα χαρίσει το μωρό της σε εκείνη. Οι συναντήσεις του πρίγκιπα και της παρθένας στον πύργο περιγράφονται σε κάπως άσεμνη γλώσσα. Μια παρόμοια ιστορία δημοσιεύτηκε στη Γαλλία από την Μαντμουαζέλ ντε λα Φορς, ονόματι "Persinette". Όπως η Ραπουνζέλ στην πρώτη εκδοχή των αδελφών Γκριμ, έτσι και η Περσινέτ μένει έγκυος κατά τη διάρκεια των επισκέψεων του πρίγκιπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραμύθια των Αδελφών Γκριμ Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Σαμονίδα Θεσπρωτίας
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη Σουλίου Η Σαμονίδα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας, με πληθυσμό 35 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Σαμονίδας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σουλίου, του Δήμου Σουλίου.
Τοποθεσία
Η Σαμονίδα είναι έδρα της Κοινότητας Σαμονίδας και της Δημοτικής Ενότητας Σουλίου (πρώην Κοινότητα Σουλίου). Επίσης είναι η ιστορική έδρα του Δήμου Σουλίου. Έχει πολλά ιστορικά μνημεία και βρίσκεται σε υψόμετρο 432 μέτρων.
Κούγκι
Απέναντι από το Φρούριο Κιάφας Σουλίου και κοντά στο χωριό Σαμονίδα, βρίσκονται τα ερείπια του θρυλικού οχυρού Κούγκι. Στις 16-12-1803, ο Καλόγερος Σαμουήλ και άλλοι 5 Σουλιώτες, το πυρπόλησαν, για να μην πέσουν στα χέρια του στρατού του Αλή Πασά, τρόφιμα και πολεμοφόδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Σούλι Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Αγιάσος)
αριστερά|μικρογραφία|237x237εσ|Το περιστύλιο της εισόδου του Ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου Η Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι εκκλησία στο κέντρο της Αγιάσου, στη Λέσβο, στην Ελλάδα. Η εκκλησία είναι γνωστή κυρίως για τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας. Η εκκλησία στεγάζει Εκκλησιαστικό Μουσείο με μια σημαντική συλλογή χειρογράφων, σκευών και άλλων εκκλησιαστικών αντικειμένων.
Τζιουρτελέκου Σιμλεούλουϊ
Η Τζιουρτελέκου Σιμλεούλουϊ (ρουμ. Giurtelecu Şimleului, ουγγ. Somlyógyőrtelek, γερμ. Wüst Görgen) είναι πόλη στα βορειοδυτικά της Ρουμανίας, στην περιφέρεια Σαλάζ με πληθυσμό 1.055 κατοίκων και έκταση 20 τετ.χλμ. Απέχει 430 χλμ. από το Βουκουρέστι.
Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Αγιάσος)
Η πρώτη εκκλησία
Το 1170 οι καλόγεροι της Καρυάς έχτισαν - με άδεια του τότε διοικητή Λέσβου Κωνσταντίνου Βαλέριου - την εκκλησία της Παναγίας, στο ύψωμα που βρισκόταν τα οστά του Αγάθωνα. Ο ναός ολοκληρώθηκε και εγκαινιάστηκε το 1173. Διατηρήθηκε επί 633 χρόνια. Γύρω στην εκκλησία σχηματίστηκε ένας μικρός οικισμός ο οποίος εξελίχτηκε με την πάροδο του χρόνου σε μεγάλη και αξιόλογη κωμόπολη. Όταν το νησί υποδουλώθηκε στους Τούρκους, πολλοί χριστιανοί πήραν τις οικογένειές τους και κατέφυγαν στην εκκλησία της Παναγίας για να σωθούν.
Τζιουρτελέκου Σιμλεούλουϊ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Αγιάσος)
Η δεύτερη εκκλησία
Επειδή όμως ο πρώτος ναός ήταν πλέον ετοιμόρροπος και επικίνδυνος, λόγω της φθοράς του χρόνου, κατά το έτος 1806 με την πρωτοβουλία του τότε Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιερεμίου και των προκρίτων της Αγιάσου κατεδαφίστηκε και κτίστηκε νέος ναός, μεγαλύτερος, παρόλο που οι τουρκικές αρχές είχαν δώσει αυστηρή εντολή να ανεγερθεί ο νέος ναός πάνω στα θεμέλια του παλιού. Ο διάκοσμος του ναού ήταν βαρύτατος, όπως και του παλιού, γιατί τα δωρήματα των χριστιανών ήταν πλούσια. Ο ναός απόκτησε ωραία έργα εκκλησιαστικής ξυλογλυπτικής, όπως το τέμπλο, το θρόνο, τον άμβωνα, τα προσκυνητάρια. Από το 1783 είχε διαλυθεί το Μοναστήρι του Αγάθωνα και ο ναός είχε γίνει Ενοριακός της Κοινότητας και Ενορίας Αγιάσου.
Ενώ οι τεχνίτες εργαζόταν ακόμη για τα έργα της ξυλογλυπτικής, ξαφνικά, τη νύχτα της 6ης του Αυγούστου 1812, ο ναός έγινε παρανάλωμα της μεγάλης φωτιάς που αποτέφρωσε μεγάλο μέρος της κωμόπολης. Ευτυχώς από τις εικόνες του τέμπλου μόνο μία, η εικόνα του Χριστού, καταστράφηκε, όλες δε οι άλλες διασώθηκαν.
Η τρίτη εκκλησία
Κατά το έτος 1815 με τις δωρεές, τις οποίες με ενθουσιασμό προσφέρουν οι Χριστιανοί της Αγιάσου, και με τους εράνους που ενεργεί ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης Καλλίνικος με απεσταλμένους του στην επαρχία, αλλά και στα απέναντι μέρη της Μικράς Ασίας, ανεγείρεται πάνω στα θεμέλια του παλιού νέος ναός, ο τρίτος στη σειρά, ο οποίος διασώζεται μέχρι σήμερα.
Ο ναός χτίστηκε με άδεια του Σουλτάνου Μαχμούτ του Β΄, που χορηγήθηκε ύστερα από αίτηση των κατοίκων της Αγιάσου, με τον όρο να μη γίνει μεγαλύτερος απ' τον παλιό. Το μήκος του ναού είναι 32,20 μ. και το πλάτος 26,20 μ. Είναι τρίκλιτη βασιλικής με τρεις κόγχες Ιερού Βήματος, τρεις Άγιες Τράπεζες (απ' τις οποίες η δεξιά είναι αφιερωμένη στον Άγιο Χαράλαμπο και η αριστερή στον Άγιο Νικόλαο), μαρμάρινο τέμπλο και μεγάλο γυναικωνίτη. Επί πολλά χρόνια ειδικοί τεχνίτες καταγίνονταν με την κατασκευή του τέμπλου, του θρόνου και του άμβωνα. Τα αφιερώματα των πιστών, οι βυζαντινές και μεταβυζαντινές εικόνες που κοσμούν το ναό, αποτελούν ένα θησαυρό αμύθητης αξίας. Η εσωτερική διακόσμηση του ναού συμπληρώθηκε με νέο έρανο το 1838.
Η αποκατάσταση των φθορών της ιερής εικόνας
Στο μεταξύ, γύρω στο 1453, δηλαδή τότε που αλώθηκε η Πόλη από τους Τούρκους, οι Χριστιανοί του ναού βλέποντας ότι η εικόνα της Παναγίας άρχισε να καταστρέφεται από το πέρασμα του χρόνου, ανέθεσαν σ’ έναν καλό αγιογράφο να κάνει ένα πιστό αντίγραφο της παλιάς εικόνας για να κρύψουν την πρωτότυπη. Η εικόνα – αντίγραφο είναι εξαίρετο έργο βυζαντινής τέχνης. Το 1838 η πρωτότυπη εικόνα βρέθηκε κρυμμένη στο εσωτερικό της νεότερης εικόνας της Παναγίας, μέσα σε ξύλινο κουτί και τυλιγμένη σε ύφασμα βουτηγμένο σε κηρομαστίχα, αλλά φοβερά κατεστραμμένη. Η αποκατάσταση των φθορών που δημιούργησε ο χρόνος έγινε με μεγάλη επιμέλεια από το Ρώσο τεχνίτη – ειδικό συντηρητή των εικόνων του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών - Βασίλειο Ραχτσέβσκι. Η παλιά εικόνα τοποθετήθηκε από τότε σε ξύλινη θήκη με διπλό κρύσταλλο μέσα σε μαρμάρινο προσκυνητάρι μπροστά στο αντίγραφο εικόνισμα της Παναγίας που βρίσκεται στο τέμπλο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αγιασου Κατηγορία:Εκκλησίες στη Λέσβο
Δωδέκατη δυναστεία Φαραώ
Η Δωδέκατη Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου, συχνά συνδυάζεται με την Ενδέκατη, Δέκατη Τρίτη και Δέκατη τέταρτη Δυναστεία ως το Μέσο Βασίλειο.
Ηγεμόνες
Οι γνωστοί ηγεμόνες της Δωδέκατης Δυναστείας είναι οι εξής :
Η χρονολόγηση της 12ης Δυναστείας είναι η πιο σίγουρη κάθε άλλης περιόδου πριν το Νέο Βασίλειο. Ο Κανόνας του Τορίνο (1290 π.Χ.) δίνει 213 χρόνια για αυτή τη δυναστεία (1991–1778 π.Χ.). Ο Μανέθων αναφέρει ότι είχε τη βάση της στις Θήβες, αλλά από σύγχρονα της εποχής είναι φανερό ότι ο πρώτος βασιλιάς μετέφερε την πρωτεύουσά του σε μια νέα πόλη, την "Αμενεμχέτ Ίτι-Ταουί" ("Αμενεμχέτ ο Κατακτητής των Δύο Χωρών"), ή πιο απλά Ίτι Ταουί. Η τοποθεσία της δεν έχει βρεθεί, αλλά πιστεύεται ότι βρίσκεται κοντά στο Φαγιούμ, ίσως κοντά στα βασιλικά νεκροταφεία στο Λιστ. Οι αιγυπτιολόγοι θεωρούν τη 12η Δυναστεία ως το απόγειο του Μέσου Βασιλείου.
Η σειρά των φαραώ είναι πολύ καλά γνωστή από αρκετές πηγές. Δύο κατάλογοι σε ναούς στην Άβυδο και ένα στη Σακάρα, όπως και στο έργο του Μανέθωνα. Μια καταγεγραμμένη χρονολογία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σέσωστρι Γ΄ μπορεί να σχετιστεί με το Σωθιακό κύκλο, και έτσι πολλά γεγονότα κατά τη διάρκεια αυτής της δυναστείας μπορεί συχνά να ταυτοποιηθούν με συγκεκριμένη χρονιά.
Σέσωστρις Γ΄
Βρίσκοντας ότι η Νουβία είχε γίνει ανήσυχη κατά την περίοδο των προηγούμενων ηγεμόνων, ο Σέσωστρις Γ΄ έστειλε εκεί εκστρατείας για πειθάρχηση. Επίσης έστειλε μια αποστολή στην περιοχή του Λεβάντε. Η στρατιωτικές αυτές εκστρατείες γέννησαν το μύθο ενός ισχυρού πολεμιστή με το όνομα Σέσωστρις, ιστορία που αναφέρει και ο Μενέθων, ο Ηρόδοτος, και ο Διόδωρος. Ο Μανέθων ισχυρίζεται ότι ο μυθικός Σέσωστρις όχι μόνο υπέταξε τα εδάφη, που είχε κατακτήσει ο Σέσωστρις Γ΄, αλλά κατέκτησε επίσης μέρος της Χαναάν και πέρασε και στην Ευρώπη για να προσαρτήσει τη Θράκη. Όμως, δεν υπάρχουν σύγχρονες της εποχής καταγραφές, είτε αιγυπτιακές είτε άλλες, για να στηρίξουν αυτούς τους ισχυρισμούς.
Αμενεμχέτ Γ΄
Ο διάδοχος του Σέσωστρι Γ΄Αμενεμχέτ Γ΄ επαναβεβαίωσε την εξωτερική πολιτική του προκατόχου του. Όμως, μετά τον Αμενεμχέτ, η δυναμικότητα της δυναστείας είχε εξαντληθεί, και τα αυξανόμενα προβλήματα της κυβέρνησης έμειναν για το τελευταίο ηγεμόνα της δυναστείας, τη βασίλισσα Νεφρουσομπέκ. Ο Αμενεμχέτ Γ΄ έχει μείνει γνωστός για τοταφικό ναό στη Χαουάρα, γνωστός στον Ηρόδοτο, Διόδωρο, και Στράβωνα ως ο "Λαβύρινθος". Επίσης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εξερευνήθηκε για πρώτη φορά η ελώδης περιοχή του Φαγιούμ.
Αρχαία αιγυπτιακή λογοτεχνία
Ήταν κατά τη διάρκεια της Δωδέκατης Δυναστείας που τελειοποιήθηκε η αρχαία αιγυπτιακή λογοτεχνία. Ίσως το πιο γνωστό έργο αυτής της περιόδου είναι η Ιστορία του Σινουχέ, από την οποία έχουν διασωθεί αρκετές εκατοντάδες πάπυροι. Την ίδια περίοδο σε αυτή τη δυναστεία είναι γραμμένα πολλά διδακτικά έργα, όπως οι Παραινέσεις του Αμενεμχέτ και η Ιστορία του Εύγλωττου Χωρικού.
Οι Φαραώ των Δυναστειών 12ης μέχρι Δέκατης όγδοης έχουν πιστωθεί με τη διατήρηση κάποιων από τους πιο αξιοσημείωτους αρχαίους αιγυπτιακούς παπύρους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου
Τζολίν Τσάι
Η Τζολίν Τσάι (Jolin Tsai ; κινέζικα : 蔡依林 ; 15 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Ταϊβανέζα τραγουδίστρια, στιχουργός, χορεύτρια, ηθοποιός και επιχειρηματίας. Είναι γνωστή επειδή αλλάζει συχνά τόσο την μουσική όσο και την εικόνα της αλλά και επειδή έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην dance-pop μουσική της Κίνας. Λειτουργεί αυτόνομα στην μουσική βιομηχανία της χώρας και οι μουσικές παραγωγές της έχουν δεχτεί τον παγκόσμιο θαυμασμό. Αναφέρεται ως η "Βασίλισσα της C-Pop" και έχει γίνει δημοφιλής στον κινεζόφωνο κόσμο μέσω των επιτυχημένων δίσκων της.
Έχοντας πουλήσει πάνω από 25 εκατ. δίσκους στην Ασία, η Τσάι θεωρείται ως μια καλλιτέχνης με τις περισσότερες πωλήσεις δίσκων στην Κίνα. Οι δίσκοι της έχουν λάβει πληθώρα βραβείων, μεταξύ των οποίων έξι Golden Melody Awards, ένα Mnet Asian Music Award, ένα MTV Asia Award και ένα MTV Video Music Award. Ως επιχειρηματίας, ίδρυσε την δική της εταιρεία διασκέδασης με τον τίτλο Eternal το 2009. Οι υπόλοιπες δραστηριότητές της περιλαμβάνουν σχεδιασμό μόδας και συγγραφή βιβλίων. Το Forbes ανέφερε ότι είναι μια από τους πιο ακριβοπληρωμένους Κινέζους καλλιτέχνες, με το εκτιμώμενο καθαρό κέρδος της να είναι NT $2 δις το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταϊβανέζοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Τραγουδίστριες
Μηδενιστής (ράπερ)
Ο Παναγιώτης Μπουγάς (γενν. 15 Ιουνίου 1981), ευρύτερα γνωστός ως Μηδενιστής, είναι Έλληνας ράπερ.
Η αρχή της καριέρας & ΖΝ
Από μικρή ηλικία του άρεσε η ραπ μουσική και στη συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτό το είδος.
Αρχικά ξεκίνησε με τον TNS, με τον οποίο από χόμπι έβαζαν ραπ μουσική. Στη συνέχεια, δημιούργησαν μαζί τους New Revival, έβγαλαν μερικά κομμάτια, πραγματοποίησαν ζωντανές εμφανίσεις και στη συνέχεια χωρίστηκαν.
Στην πορεία γνώρισε τον Τάκι Τσαν και ίδρυσαν τους Gates of the Living Dead (GLD). Ως GLD πραγματοποίησαν μερικά live στη Θεσσαλονίκη, όπου γνώρισαν τους αδελφούς Υποχθόνιο και Καταχθόνιο. Μετά από καιρό μετονομάστηκαν σε Ζωντανοί Νεκροί (ΖΝ) και με την προσθήκη του Χαρμάνη ολοκληρώθηκαν ως συγκρότημα. Οι ΖΝ έφεραν πρώτοι στην Ελλάδα το επιθετικό ραπ και έγιναν ένα από τα πιο γνωστά συγκροτήματα στο είδος τους.
Σόλο καριέρα
Η πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 2002, με τίτλο «Μεγάλος Ήρωας» με όλους τους ΖΝ να εμφανίζονται στον δίσκο συν τα 2/4 των Άλφα Γάμα, Ταραξία και Εισβολέα.
Το 2004, ο Μηδενιστής επιστρέφει με το νέο του δίσκο «Στίχοι Σαν Φωτιά». Με ένα νέο πιο ήπιο τόνο, με περισσότερη έμφαση στον κοινωνικό και ερωτικό στίχο, περνάει σταδιακά το στίγμα του και στην mainstream σκηνή, απόδειξη το ερωτικό του κομμάτι με τίτλο «Αφιερωμένο».
Το 2006, συμμετέχει και στα Mad Video Music Awards σε ντουέτο με τον Νίνο και αποσπούν θετικές κριτικές. Στα τέλη του 2008, κυκλοφορεί τον τρίτο του δίσκο, «50/50», ενώ το πρώτο κομμάτι που ξεχώρισε και το οποίο και οπτικοποιήθηκε είναι το «Θεέ μου άκου με».
Τον Ιούνιο του 2018 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μεγάλος Ήρωας 2 (p. 1)», sequel του πρώτου του προσωπικού δίσκου «Μεγάλος Ήρωας».
Έχει συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες και ράπερς όπως Ελένη Φουρέιρα, Demy, Τάμτα, Ήβη Αδάμου, Μιχάλης Χατζηγιάννης, Εισβολέας, Γιάννης Βαρδής, SNIK, Ν.Ο.Ε., Maverick Κώστας Μαρτάκης κ.α.
Με ΖΝ
Κατηγορία:Έλληνες ράπερ
Ντέηβιντ Ρόμπερτς
thumb|right|250px|Ντέηβιντ Ρόμπερτς: "Πύλη στο Μεγάλο Ναό του Μπάαλμπεκ" (1841). Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, [[Λονδίνο]] Ο Ντέηβιντ Ρόμπερτς (David Roberts, Στόκμπριτζ, Εδιμβούργο 1796 – Λονδίνο 1864) ήταν Σκώτος ζωγράφος, σημαντικός εκπρόσωπος της οριενταλιστικής σχολής.
Κώστας Ευσταθίου - Παχύκωστης
Ο Κώστας Ευσταθίου ( 01.05.1911 - 23.01.1980), γνωστότατος ανά το Παγκύπριο ως Παχύκωστης (Pachykostis),υπήρξε μια εξαιρετική αγωνιστική μορφή του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ.
Ντέηβιντ Ρόμπερτς
Βιογραφία
Κατ’ ουσία αυτοδίδακτος, μαθήτευσε κατ’ οίκον στο Εδιμβούργο για επτά χρόνια. Από το 1822 και επί 14 χρόνια εργάστηκε ως σκηνογράφος  στο Βασιλικό Θέατρο του Εδιμβούργου και στη συνέχεια στα θέατρα Drury Lane και  Covent Garden του Λονδίνου. Ήταν φίλος του Καρόλου Ντίκενς. Το 1899 εκλέχτηκε αντεπιστέλλον μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας και δύο χρόνια αργότερα πλήρες μέλος της.
Η καταξίωση
Η πρώτη του έκθεση παρουσιάστηκε το 1824, με εξαιρετική επιτυχία, στην Εταιρεία Βρετανών Καλλιτεχνών. Την ίδια χρονιά επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ευρώπη και κυρίως τη Νορμανδία. Κατόπιν προτροπής του Άγγλου ζωγράφου Τζόζεφ Μάλορντ Ουίλιαμ Τέρνερ (Joseph Mallord William Turner), διάσημου τοπιογράφου, αποφάσισε να ταξιδέψει στο εξωτερικό, προκειμένου να εμπλουτίσει τη θεματογραφία των έργων του. Το 1832 ταξίδεψε στην Ισπανία και το Μαρόκο, όπου ενθουσιάστηκε με την ισλαμική τέχνη.
Κώστας Ευσταθίου - Παχύκωστης
Η φιλοπατρία, η εντιμότητα και η υπευθυνότητά του ήταν τόσο ξεχωριστά, που ο Αρχηγός Διγενής τον εμπιστεύτηκε να τον μεταφέρει με ασφάλεια στη Λεμεσό, όταν διέτρεχε μέγα κίνδυνο να συλληφθεί από τους Βρετανούς κατακτητές, κατά τη διαφυγή του από τα βουνά του Κύκκου.
Ντέηβιντ Ρόμπερτς
Η καταξίωση
Το 1838 πήγε για μερικούς μήνες στην Άνω Αίγυπτο και τη Νουβία και εντυπωσιάστηκε με τη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά των ναών του Λούξορ και του Καρνάκ. Το 1839, ξεκινά άλλο ταξίδι του στο Σινά, τη Συρία, την Παλαιστίνη και το Λίβανο. Κατά τη διάρκεια των επτά μηνών των ταξιδιών του αυτών (1838 – 39), ο Ρόμπερτς φιλοτέχνησε 272 πίνακες, τους οποίους με την επιστροφή του στο Λονδίνο τους εμπιστεύτηκε στον Louis Hague, να φτιάξει λιθογραφίες από τις ακουαρέλες αυτές.
Απόψεις των Αγίων Τόπων
Από τη συνεργασία αυτή προέκυψε το εκπληκτικό σε έξι τόμους λεύκωμα «Απόψεις των Αγίων Τόπων, Συρίας, Ιδουμαίας, Αραβίας, Αιγύπτου και Νουβίας» (Views of the Holy Land, Syria, Idumea, Arabia, Egypt and Noubia), που δημοσιεύτηκε μεταξύ των ετών 1842 και 1849 (σε δεύτερη έκδοση το 1856) με 247 λιθογραφίες και σημείωσε τεράστια επιτυχία. Το πρωτότυπο αυτού του λευκώματος βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο.
Κώστας Ευσταθίου - Παχύκωστης
Σε άλλη περίπτωση αψηφώντας την ιδιότητα του αξιωματικού της Αστυνομίας και τη ζωή του, προθυμοποιήθηκε να ντύσει ως αστυνομικούς αγωνιστές για να διαφύγουν από το κλοιό των βρετανικών στρατευμάτων.
Ντέηβιντ Ρόμπερτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ζωγράφοι
Κώστας Ευσταθίου - Παχύκωστης
Ο Δήμος Χατζημιλτής γράφει επίσης στο Χρονικό του Αγώνα ότι: «Αρχές Οκτωβρίου 1956 ο Παχύκωστης τον πλησίασε και του ανέφερε ότι Τούρκος αστυνομικός του αποκάλυψε πως σύντομα θα τον συνελάμβαναν οι Βρετανοί, διότι είχαν πληροφορίες ότι "ο Χατζημιλτής ήταν υπεύθυνος της ΕΟΚΑ Λεμεσού.»
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59
ΑΣ Μαζεντά
Η ΑΣ Μαζεντά είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από τη Νέα Καληδονία από την πόλη Νουμεά. Συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Numa-Daly Magenta, χωρητικότητας 16000 θεατών. Έχει κερδίσει 11 πρωταθλήματα (2002–03, 2003–04, 2004–05, 2007–08, 2008–09, 2009, 2012, 2014, 2015, 2016, 2018) και 14 κύπελλα (1969, 1970, 1971, 1972, 1975, 1996, 2000, 2001, 2002, 2002–03, 2003–04, 2004–05, 2010, 2014).
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νέας Καληδονίας
Σφαγή της Οδησσού
Η Σφαγή της Οδησσού (αγγλικά:Odessa massacre) ήταν η μαζική εξόντωση μεγάλου μέρους του εβραϊκού πληθυσμού της Οδησσού και των γύρω πόλεων στο Κυβερνείο της Υπερδνειστερίας, η οποία έλαβε χώρα μεταξύ 22 και 24 Οκτωβρίου 1941, όταν, σε αντίποινα για μια επίθεση εναντίον των στρατευμάτων κατοχής, ένας αριθμός μεταξύ 25.000 και 34.000 Εβραίων πυροβολήθηκαν ή κάηκαν ζωντανοί από τις δυνάμεις κατοχής της Ρουμανίας και της Γερμανίας.
Με μια γενικότερη έννοια, ο όρος «Σφαγή της Οδησσού» αναφέρεται συχνά στην εξόντωση περισσότερων από 100.000 Ουκρανών Εβραίων που κατοικούσαν στην πόλη και τις περιοχές μεταξύ των ποταμών Δνείστερου και Μπουγκ, κατά τη διάρκεια της ρουμανικής και γερμανικής κατοχής, με τους βασικούς δράστες αυτής της σφαγής να ήταν Ρουμάνοι στρατιώτες, τα Einsatzgruppen των SS και τοπικοί Γερμανοί άποικοι.
Πριν τη σφαγή
Πριν από τον πόλεμο, η Οδησσός είχε μεγάλο εβραϊκό πληθυσμό περίπου 200.000, ή το 30% του συνολικού πληθυσμού της πόλης. Μέχρι τη στιγμή που οι Ρουμάνοι είχαν καταλάβει την πόλη, παρέμειναν μεταξύ 80.000 και 90.000 Εβραίων, οι υπόλοιποι είχαν φύγει ή εκκενώθηκαν από τους Σοβιετικούς. Καθώς συνέβησαν οι σφαγές, οι Εβραίοι από τα γύρω χωριά συγκεντρώθηκαν στην Οδησσό και στα ρουμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιουργήθηκαν στις γύρω περιοχές. Στις 16 Οκτωβρίου, μετά από πολιορκία δύο μηνών, οι Γερμανοί και οι Ρουμάνοι κατέλαβαν την Οδησσό.
Καταστροφή του ρουμανικού διοικητηρίου
Στις 22 Οκτωβρίου 1941, στο κτίριο του NKVD στην οδό Μαραζλιεβσκάγια όπου βρίσκονταν το γραφείο του Ρουμάνου στρατιωτικού διοικητή και η έδρα του 10ου τάγματος πεζικού της Ρουμανίας, εξερράγη ένας εκρηκτικός μηχανισμός. Η βόμβα είχε μπει εκεί από τους συνεργάτες του Κόκκινου Στρατού πριν από την παράδοση της πόλης από τα σοβιετικά στρατεύματα. Το κτίριο κατέρρευσε, και κάτω από τα ερείπια του, σκοτώθηκαν 67 άτομα, συμπεριλαμβανομένων 16 αξιωματικών, μεταξύ των οποίων ήταν ο Ρουμάνος στρατιωτικός διοικητής της πόλης, στρατηγός Ιωάν Γκλοκογιάνου. Για την έκρηξη αυτή κατηγορήθηκαν οι Εβραίοι και οι Κομμουνιστές.
Η εκτέλεση των ομήρων
Σε όλη την οδό Μαραζλιεβσκάγια, οι κατακτητές εισέβαλαν στα διαμερίσματα των πολιτών της Οδησσού και πυροβόλησαν ή απαγχονίστηκαν όλους τους κατοίκους που βρέθηκαν, χωρίς εξαίρεση. Έκαναν επιδρομές στους δρόμους και τις αγορές της πόλης και των προαστίων, και άνθρωποι που δεν γνώριζαν τίποτα για τη βόμβα πυροβολήθηκαν επί τόπου σε φράχτες ή στους τοίχους σπιτιών. Περίπου 100 άνδρες συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν στο Μεγάλο Σιντριβάνι, περίπου διακόσια άτομα απαγχονίστηκαν στη γειτονιά Σλόμποντκα κοντά στην αγορά, 251 κάτοικοι εκτελέστηκαν στη Μολνταβάνκα, κοντά και στους Ανεμόμυλους και στο Αλεξαντρόβσκυ Πρόσπεκτ περίπου 400 κάτοικοι. Οι ομάδες των συλληφθέντων ομήρων μεταφέρθηκαν στην περιοχή των αποθηκών του πυροβολικού στη οδό Λούστφορντ, όπου πυροβολήθηκαν ή κάηκαν ζωντανοί. Μετά τον πόλεμο, περισσότερα από 22.000 πτώματα βρέθηκαν σε μαζικούς τάφους.
Η αρχή του Ολοκαυτώματος
Στις 23 Οκτωβρίου, εκδόθηκε μια διαταγή που απειλούσε όλους τους Εβραίους με θάνατο επί τόπου και διέταζε να αναφέρουν την παρουσία τους στο χωριό Ντάλνικ στις 24 Οκτωβρίου. Το απόγευμα της 24ης Οκτωβρίου, περίπου 5.000 Εβραίοι συγκεντρώθηκαν κοντά στο φυλάκιο του Ντάλνικ. Τα πρώτα 50 άτομα μεταφέρθηκαν στο χαντάκι κατά των δεξαμενών και πυροβολήθηκαν από τον διοικητή του 10ου τάγματος πυροβολικού, Αντισυνταγματάρχη Νικολάε Ντελεάνου.
Για να επιταχύνουν τη διαδικασία της εξόντωσης, οι Εβραίοι οδηγήθηκαν σε τέσσερις στρατώνες, στις οποίες έγιναν τρύπες για πολυβόλα και το πάτωμα ήταν γεμάτο με βενζίνη. Τα άτομα που ήταν σε δύο στρατώνες δολοφονήθηκαν με πολυβόλα την ίδια ημέρα. Στις 17:00 το απόγευμα οι στρατώνες πυρπολήθηκαν. Την επόμενη μέρα, οι κρατούμενοι εκτελέστηκαν, τοποθετήθηκαν στους υπόλοιπους δύο στρατώνες και σε μια από τις στρατώνες ρίχτηκαν χειροβομβίδες.
Εν τω μεταξύ, οι Εβραίοι που δεν είχαν επιλεγεί για την πρώτη ομάδα, και που είχαν ήδη φτάσει στο Ντάλνικ, τους είπαν ότι «συγχωρήθηκαν». Τους στάλθηκαν σε διάφορα στρατιωτικά αρχηγεία και σταθμούς χωροφυλακής για «καταγραφή», όπου κρατήθηκαν για διαφορετικά χρονικά διαστήματα. Όταν απελευθερώθηκαν, ανακάλυψαν ότι τα σπίτια τους είχαν καταληφθεί και η περιουσία τους λεηλατήθηκε. Κατά την πρώτη εβδομάδα παραμονής των Ρουμάνων στην Οδησσό, η πόλη έχασε περίπου το 10% των κατοίκων της.
Επακόλουθα γεγονότα
Η καταγραφή που πραγματοποιήθηκε απο την ρουμανική κυβέρνηση στα τέλη του 1941 απαριθμούσε περίπου 60.000 Εβραίους στην Οδησσό. Αυτός ο αριθμός περιελάμβανε άτομα που είχαν μόνο έναν Εβραίο πρόγονο. Οι Εβραίοι έπρεπε να φορούν ένα ειδικό διακριτικό σήμα, ένα κίτρινο εξάγωνο (το αστέρι του Δαβίδ, ένα σύμβολο του Ιουδαϊσμού) σε μαύρο φόντο. Στις 7 Νοεμβρίου 1941, εκδόθηκε μια νέα διαταγή, καθιστώντας υποχρεωτικό για όλους τους άνδρες Εβραίους ηλικίας από 18 έως 50 ετών να δηλώσουν στη φυλακή της πόλης.
Από εκείνη την ημέρα και μετά, ολόκληρος ο εβραϊκός πληθυσμός της πόλης στάλθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, που διοργανώθηκαν από Ρουμάνους στην ύπαιθρο, κυρίως στο χωριό Μπογκντάνοβα (τώρα στην περιοχή Μυκολαίφ). Αργότερα, οργανώθηκε ένα γκέτο στην ίδια την Οδησσό. Η Ρουμανική κυβέρνηση έλαβε μέτρα για την κατάσχεση της περιουσίας μελλοντικών θυμάτων. Στα μέσα Νοεμβρίου, εκδόθηκε μια νέα διαταγή που διευκρινίζει τα αιτήματα των αρχών για τους Εβραίους.
Η διαταγή ανεφέρε :
Μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, περίπου 55.000 Εβραίοι είχαν συγκεντρωθεί στην Μπογκντάνοβα, αν και μερικοί από αυτούς δεν ήταν από την Οδησσό. Από τις 20 Δεκεμβρίου 1941 έως τις 15 Ιανουαρίου 1942, καθένας από αυτούς εκτελέστηκε από μια ομάδα Einsatzgruppe των Ες Ες, τους Ρουμάνους στρατιώτες, την ουκρανική αστυνομία και τους ντόπιους γερμανούς αποίκους. Ένα μήνα αργότερα, οργανώθηκε πορεία θανάτου 10.000 Εβραίων σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γκόλτα.
Τον Ιανουάριο του 1942, περίπου 35.000-40.000 από τους Εβραίους που έφυγαν στην Οδησσό εκδιώχθηκαν και στάλθηκαν στο γκέτο που είχε δημιουργηθεί στις 10 Ιανουαρίου 1942 στην φτωχή περιοχή της Σλόμποντα. Οι εκδιωμένοι υπέμειναν τρομερές συνθήκες, με ανεπαρκή στέγαση για όλους, που πολλοί αναγκάστηκαν να βγουν στην ύπαιθρο τον χειμώνα, γεγονός που οδήγησε σε μαζική θνησιμότητα από υποθερμία.
Από τις 12 Ιανουαρίου έως τις 20 Φεβρουαρίου 1942, οι υπόλοιποι 19.582 Εβραίοι απελάθηκαν στην περιοχή Μπερέζα της περιοχής της Οδησσού. Μεταφέρθηκαν σε μη θερμαινόμενα οχήματα, και πολλοί πέθαναν στο δρόμο. Στην Μπερεζόβκα, ομάδες αναγκάστηκαν να περπατήσουν προς την Ντομανέβκα, την Μπογκντανόβκα, την Γκόλτα και άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πολλοί πέθαναν από πείνα και κρύο στην πορεία. Οι φρουροί, αποτελούμενοι από Ρουμάνους στρατιώτες και Γερμανούς αποίκους, οργάνωσαν μαζικές εκτελέσεις Εβραίων κατά τη διάρκεια των ταξιδιών. Σε 18 μήνες, σχεδόν όλοι οι κρατούμενοι της Γκόλτα πέθαναν.
Οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος
Μερικοί Εβραίοι στάλθηκαν να εργαστούν στα χωριά, και περίπου οι μισοί από αυτούς επέζησαν της κατοχής. Η κατάσταση στο γκέτο της Ντομανέβκα και άλλων γκέτο στην Υπερδνειστερία βελτιώθηκε το 1943 αφού οι Εβραίοι άρχισαν να λαμβάνουν βοήθεια από εβραϊκές οργανώσεις στη Ρουμανία. Περίπου 600 κάτοικοι της Οδησσού σε αυτά τα γκέτο έζησαν να απελευθερωθούν. Επιβίωσαν επίσης εκατοντάδες Εβραίοι που κρύβονταν στην Οδησσό. Οι Εβραίοι συμμετείχαν στον αγώνα της αντίστασης της Οδησσού και αποτελούσαν σημαντικό μέρος των αντάρτικων μονάδων, με έδρα τις κατακόμβες της πόλης.
Δίκες και τιμωρία των βασικών δραστών
Στο Λαϊκό Δικαστήριο του Βουκουρεστίου, το οποίο ιδρύθηκε το 1946 από τη νέα ρουμανική κυβέρνηση σε συνεργασία με το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου, μία από τις κατηγορίες που ασκήθηκαν εναντίον του Στρατηγού Ίον Αντονέσκου, του Κυβερνήτη της Υπερδνειστερίας Γκεόργκι Αλεξιάνου και του διοικητή της φρουράς της Οδησσού, στρατηγού Νικολάε Μακίτσι, ήταν «η οργάνωση καταστολών κατά του άμαχου πληθυσμού της Οδησσού το φθινόπωρο του 1941». Για αυτά τα εγκλήματα, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Οι δύο πρώτοι εκτελέστηκαν την 1η Ιουλίου 1946. Αργότερα, ο Βασιλιάς Μιχαήλ μετέτρεψε τη θανατική ποινή σε ισόβια κάθειρξη για τον Στρατηγό Μακίτσι.
Σε απάντηση στην έφεση της ετυμηγορίας που κατατέθηκε από τον γιο του Αλεξιανού, στις 5 Νοεμβρίου 2006, το Εφετείο του Βουκουρεστίου επιβεβαίωσε την απόφαση του ως εγκληματία πολέμου καταδικασμένος σε θάνατο, με ημερομηνία 17 Μαΐου 1946. Στην έφεση που υπέβαλε ο Γενικός Εισαγγελέας στις 6 Μαΐου 2008, η υπόθεση επανεξετάστηκε και οι δικαστές του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου απέρριψαν τελικά την αίτηση αναθεώρησης της ποινής του 1946.
Μνημείο στην πλατεία Προχορόβσκι
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην πλατεία Προχορόβσκι στην Οδησσό, το σημείο όπου ο «δρόμος του θανάτου» προς τα στρατόπεδα εξόντωσης για τους Εβραίους και τους Τσιγγάνους της Οδησσού άρχισε στα περίχωρα της πόλης το 1941, δημιουργήθηκε ένα μνημόσυνο για τα θύματα του Ολοκαυτώματος. Εγκαταστάθηκε μια πλάκα μνημείου, μαζί με την «Αλέα των Δικαίων Μεταξύ του Κόσμου», με δέντρα που φυτεύτηκαν προς τιμήν του κάθε πολίτη της Οδησσού που είχε φιλοξενήσει και σώσει τους Εβραίους. Το συγκρότημα ολοκληρώθηκε το 2004 με την ανέγερση μνημείου για τα θύματα του Ολοκαυτώματος στην Οδησσό από τον γλύπτη Ζούραμπ Τσερετέλι.
Το Μουσείο Ολοκαυτώματος στην Οδησσό
Το Μουσείο του Ολοκαυτώματος στην Οδησσό δημιουργήθηκε σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου της Περιφερειακής Ένωσης Εβραίων της Οδησσού, πρώην κρατουμένων του γκέτο και των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Τα εγκαίνια του μουσείου πραγματοποιήθηκαν στις 22 Ιουνίου 2009.
Άλλα
Τον Ιανουάριο του 2015, οι αρχές της ιταλικής πόλης Τσεριάνο-Λαγκέτο, στην επαρχία Μόντσα στην περιοχή της Λομβαρδίας, ονόμασαν την πλατεία της πόλης «Πλατεία Μαρτύρων της Οδησσού» στη μνήμη των θυμάτων των καθεστώτων κατοχής στην Οδησσό: Των Εβραίων που δολοφονήθηκαν μεταξύ 22-24 Οκτωβρίου 1941, καθώς και των ακτιβιστών, διασώστων και θυμάτων κατά του Μαϊντάν που πέθαναν στις 2 Μαΐου 2014 στο Συνδικαλιστικό Σπίτι της Οδησσού κατά τη διάρκεια της πολιτικής κρίσης στην Ουκρανία.
Στις 2 Μαΐου 2015, άνοιξε η πρώτη επέτειος των εκδηλώσεων στo Οίκο των Συνδικάτων, ένα αναμνηστικό μνημείο αφιερωμένο στους «Μάρτυρες της Οδησσού» σε αυτήν την πλατεία. Το μνημείο είναι μια γλώσσα φλόγας με γλυπτό ενός περιστεριού, ένα σύμβολο του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
HIStory on Film, Volume II
Το HIStory on Film, Volume II είναι συλλογή των μουσικών βίντεων του Μάικλ Τζάκσον, η οποία κυκλοφόρησε το 1997 από τη Sony Music Video Enterprises.
Fokker D.XXIII
Το Fokker D.XXIII ήταν ολλανδικό μονοθέσιο δικινητήριο μαχητικό αεροσκάφος. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα πρωτότυπο πριν τη γερμανική επίθεση στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες τον Μάιο του 1940.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το D.XXIII διέθετε δύο αερόψυκτους κινητήρες Walter Sagitta I-SR, ισχύος 528 hp, τοποθετημένους στον διαμήκη άξονα σε ελκτική-ωστική διάταξη. Το πιλοτήριο βρίσκονταν ανάμεσα στους κινητήρες, ενώ το ουραίο ήταν "twin boom" διάταξης. Το αεροσκάφος διέθετε ανασυρόμενο τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης. Προτάθηκε η εγκατάσταση δύο πολυβόλων των 13,2 mm και δύο πολυβόλων των 7,9 mm, αλλά τα σχέδια αυτά δεν ευοδώθηκαν.
Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 30 Μαΐου 1939. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών διαπιστώθηκαν προβλήματα με την ψύξη του πίσω κινητήρα και γενικότερα με την απόδοση και των δύο κινητήρων. Προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση, προτάθηκε η χρήση κινητήρων Rolls-Royce ή Daimler-Benz στα αεροσκάφη παραγωγής. Το αεροσκάφος πραγματοποίησε 11 πτήσεις, χωρίς ο συνολικός χρόνος παραμονής του στον αέρα να ξεπερνά τις τέσσερις ώρες. Τα προβλήματα ψύξης παρέμεναν και κατά την ενδέκατη και τελευταία πτήση το σύστημα προσγείωσης υπέστη σοβαρές ζημιές. Το πρόγραμμα ακυρώθηκε τον Μάιο του 1940, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στη χώρα.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πηγές:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη D.XXIII Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Μονό γυναικών
Νικήτρια του αγωνίσματος αναδείχθηκε η Μπελίντα Μπένσιτς από την Ελβετία, αφού επικράτησε υπέρ της Τσέχας Μαρκέτα Βουντρούσοβα στον Τελικό. Έγινε έτσι, η πρώτη γυναίκα από την Ελβετία που κερδίζει μετάλλιο σε τουρνουά Τένις στους Ολυμπιακούς. Η Ελίνα Σβιτολίνα, αναδείχθηκε νικήτρια στον Αγώνα για το Χάλκινο Μετάλλιο και χάρισε στην Ουκρανία το πρώτο Ολυμπιακό Μετάλλιο στο Τέννις.
Ολυμπιακή Πρόκριση
Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιροπή (ΕΟΕ), μπορεί να συμμετέχει με το πολύ 4 παίκτριες. Η πρόκριση καθορίστηκε κυρίως μέσω της Παγκόσμιας Κατάταξης ATP που καθορίστηκε στις 14 Ιουνίου 2021. 56 από τις 64 διαθέσιμες θέσεις καθορίστηκαν μέσω αυτής της Κατάταξης. 4 θέσεις καθορίστηκαν μέσω Ηπειρωτικών Πρωταθλημάτων: 2 από τους Παναμερικανικούς Αγώνες 2019, 1 από τους Ασιατικούς Αγώνες 2018 και 1 από τους Αφρικανικούς Αγώνες 2019 και άλλες 2 δόθηκαν σε αθλητές της Ευρώπης και της Ωκεανίας που βρίσκονταν υψηλά στην Ηπειρωτική τους Κατάταξη και οι ΕΟΕ τους δεν είχε άλλες αθλήτριες που να έχουν προκριθεί σε κάποιο άλλο αγώνισμα Αντισφαίρισης. Οι 4 νικήτριες των πρωταθλημάτων δεν συμπεριλήφθηκαν στην μέτρηση των 56 της Παγκόσμιας Κατάταξης.
Μια θέση στο αγώνισμα κερδίζει αυτομάτως και η Ιαπωνία ως διοργανώτρια χώρα, εάν δεν καταφέρει κάποια παίκτριά της ΕΟΕ της να προκριθεί μέσω της Παγκόσμιας Κατάταξης. Ακόμα μια θέση δίδεται τιμητικά σε κάποια Πρωταθλήτρια Γκραν Σλαμ ή πρώην Ολυμπιονίκη, που επίσης δεν κατάφερε να προκριθεί. Αν υπάρχουν πολλές παίκτριες με αυτά τα κριτήρια, την θέση κερδίζει αυτή με τους περισσότερους τίτλους στην κατοχή της. Αν καμία παίκτρια δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία τότε 58 αθλήτριες καθορίζονται από την Κατάταξη και όχι 56. Για τους Αγώνες του 2020, αυτή η θέση δόθηκε στην πρωταθλήτρια του Αμερικανικού Όπεν 2011, Σαμάνθα Στόσουρ.
Μορφή Αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη σε 6 γύρους. Τον Γύρο των 64, τον Γύρο των 32, τον Γύρο των 16, τα Προημιτελικά, τους 2 Ημιτελικούς και τον Τελικό μαζί με τον Αγώνα του Χάλκινου Μεταλλίου. Οι 64 αθλήτριες διαγωνίζονταν σε αντίπαλα ζευγάρια σε νοκ-άουτ αγώνες, με τη νικήτρια να συνεχίζει στον επόμενο Γύρο και την ηττημένη να βγαίνει εκτός αγώνων. Οι ηττημένες των Ημιτελικών, διαγωνίζονταν μεταξύ τους για την διεκδίκηση του Χάλκινου Μεταλλίου. Κάθε αγώνας αποτελούταν το πολύ από 3 σετ, αλλά μπορούσε να ολοκληρωθεί και στα 2. Οι αθλήτριες έπρεπε να πάρουν 2 σετ για να κερδίσουν τον αγώνα.
Πρόγραμμα
Το αγώνισμα πραγματοποιήθηκε τις παρακάτω μέρες και ώρες: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 )
Παραπομπές
Μονο Γ
Σωσθένης της Μακεδονίας
Ο Σωσθένης (θαν. 277 π.Χ.), ήταν Μακεδόνας στρατιωτικός, ευγενικής καταγωγής, που αν και δεν συνδεόταν εξ αίματος με κάποιο βασιλικό οίκο, απέκτησε τον έλεγχο του κράτους κατά τη διάρκεια της ταραγμένης περιόδου που ακολούθησε τη γαλατική επιδρομή στον ελλαδικό χώρο το 279 π.Χ. Συνηθίζεται το όνομά του να περιλαμβάνεται στους καταλόγους βασιλέων των χρονικογράφων, εντούτοις δεν είναι σίγουρο το κατά πόσο υιοθέτησε επίσημα τον τίτλο.