cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβεία Γκράμι του 1992
Σύνθεση και Διευθέτηση
Dave Grusin (διευθετητής) για το "Medley: Bess You Is My Woman/I Loves You Porgy"
Ναχιτσεβάν επί του Ντον
Ιστορία
Περί τη στροφή του 20ου αιώνα ήταν μέρος του Ομπλάστ Ντον Χοστ. Το 1896 είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 32.174, εκ των οποίων οι 14.618 (45,4%) ήταν ιθαγενείς κάτοικοι και οι 17.556 (54,6%) δεν κατοικούσαν μόνιμα εκεί. Ο πληθυσμός της Αρμενικής Αποστολικής εκκλησίας εκτιμάται κατά προσέγγιση 18.895 (58,7%), οι Ορθόδοξοι ήταν 10.965 (34,1%) και οι υπόλοιποι (Εβραίοι, Παλαιοί Πιστοί, Μουσουλμάνοι, Καθολικοί, Προτεστάντες) ήταν 2.314 (7,1%). Σύμφωνα με τη Ρωσική Αυτοκρατορική απογραφή του 1897 η πόλη είχε πληθυσμό 28.427. Οι ομιλούντες Ανατολικές σλαβικές γλώσσες (Ρώσοι, Ουκρανοί και Λευκορώσοι) αποτελούσαν τα ~2/3 του πληθυσμού (19.224), ενώ οι Αρμένιοι (8.277) αποτελούσαν τη σημαντική μειοψηφία (29,1%).
Βραβεία Γκράμι του 1992
Σύνθεση και Διευθέτηση
Johnny Mandel (διευθετητής) για το "Unforgettable" σε ερμηνεία Natalie Cole με Nat King Cole
Ναχιτσεβάν επί του Ντον
Συγχώνευση με τη Ροστόφ και νεότερη ιστορία
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα είχε «κατακλυστεί από την ανάπτυξη του Ροστόφ». Ήδη από το 1897 σε ένα άρθρο για την πόλη στο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Μπρόκχαους και Έφρον αναφέρθηκε: «Επί του παρόντος, το Ναχιτσεβάν επί του Ντον έχει συγχωνευθεί με το Ροστόφ τοιουτοτρόπως ώστε τα όρια των δύο πόλεων μπορούν να διακριθούν μόνο μέσω ενός σχεδίου που εγκρίθηκε την 11 Μαΐου του 1811.» Την 28η Δεκεμβρίου 1928 το Νέο Ναχιτσεβάν έγινε και επίσημα μέρος του Ροστόφ. Το 1929 η μεγαλύτερη περιοχή του Ροστόφ— το ραγιόν Προλετάρσκι (Пролетарский район) ορίστηκε στην τοποθεσία του. Από το 2001, θεωρείται ως ένα «είδος αρμενικής συνοικίας μέσα στην πόλη.»
Βραβεία Γκράμι του 1992
Κάντρι Μουσικής
Mary Chapin Carpenter για το "Down at the Twist and Shout"
Ναχιτσεβάν επί του Ντον
Αναφορές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Αρμενικά (hy) Κατηγορία:Πρώην πόλεις
Βραβεία Γκράμι του 1992
Κάντρι Μουσικής
Garth Brooks για το Ropin' the Wind
The Judds για το "Love Can Build a Bridge"
Vince Gill, Ricky Skaggs & Steve Wariner για το "Restless"
Mark O'Connor για το The New Nashville Cats
John Jarvis, Naomi Judd & Paul Overstreet (τραγουδοποιοί) για το "Love Can Build a Bridge" σε ερμηνεία The Judds
Carl Jackson & John Starling για το Spring Training
Folk
John Prine για το The Missing Years
Gospel
Steven Curtis Chapman για το Για το the Sake of the Call
Russ Taff για το Under Their Influence
Mighty Clouds of Joy για το Pray For Me
BeBe Winans & CeCe Winans για το Different Lifestyles
Gary Hines (διευθυντής χορωδίας) για το The Evolution of Gospel σε ερμηνεία The Sounds of Blackness
Ιστορικά
Steven Lasker & Andy McKaie (παραγωγοί) για το Billie Holiday - The Complete Decca Albums
Τζαζ
Stan Getz για το "I Remember You"
The Oscar Peterson Trio για το Saturday Night at the Blue Note
Dizzy Gillespie για το Live at the Royal Festival Hall
Take 6 για το He Is Christmas
The Manhattan Transfer για το "Sassy"
Latin
Χουάν Λουίς Γκέρρα 4.40 για το Bachata Rosa
Little Joe για το 16 de Septiembre
Μουσικής Παράστασης
Cy Coleman (παραγωγός and Συνθέτης), Mike Berniker (παραγωγός), Adolph Green, Betty Comden (στιχουργοί) & οι αρχικοί Συντελεστές του Broadway για το The Will Rogers Follies
Βιντεοκλίπ
Dave Ramser (παραγωγός), Tarsem (σκηνοθέτης) & R.E.M. για το "Losing My Religion"
Anthony Eaton ( παραγωγός), David Mallet, Mark "Aldo" Miceli (σκηνοθέτες) & Madonna για το Madonna - Blonde Ambition World Tour Live
Συσκευασία και Σημειώσεις
Vartan (σχεδιαστής) για το Billie Holiday - The Complete Decca Albums σε ερμηνεία Billie Holiday
Alan M. Leeds, Cliff White, Harry Weinger, James Brown & Nelson George (συγγραφείς σημειώσεων) για το Star Time σε ερμηνεία James Brown
Ποπ
Bonnie Raitt για το "Something to Talk About"
Michael Bolton για το "When a Man Loves a Woman"
R.E.M. για το "Losing My Religion"
Michael Kamen για το Robin Hood: Prince of Thieves
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Al Schmitt, Armin Steiner, David Reitzas & Woody Woodruff (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) για το "Unforgettable" σε ερμηνεία Natalie Cole με Nat King Cole
Gregor Zielinsky (μηχανικός ήχου), Leonard Bernstein (διευθυντής ορχήστρας) & the London Symphony Orchestra για το Bernstein: Candide
James Mallinson
R&B
Lisa Fischer για το "How Can I Ease the Pain" Patti LaBelle για το Burnin'
Boyz II Men για το Cooleyhighharmony
Marcus Miller, Luther Vandross & Teddy Vann (τραγουδοποιοί) για το "Power of Love/Love Power" σε ερμηνεία Luther Vandross
Rap
LL Cool J για το "Mama Said Knock You Out"
D.J. Jazzy Jeff & the Fresh Prince για το "Summertime"
Reggae
Shabba Ranks για το As Raw as Ever
Rock
Bonnie Raitt για το Luck of the Draw
Bonnie Raitt & Delbert McClinton για το "Good Man, Good Woman"
Μοχάμεντ Μπακάρ
Ανατροπή
Πολύ σύντομα, επιβεβαιώθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση ότι ο Μπακάρ είχε φύγει στη Μαγιότ. Ο Μπακάρ ζήτησε πολιτικό άσυλο από τη Γαλλία, ενώ η κεντρική κυβέρνηση των Κομορών ζήτησε από το Παρίσι την παράδοση του άλλοτε ισχυρού άνδρα του Ανζουάν, ώστε να παραπεμφθεί σε δίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπακαρ
Βραβεία Γκράμι του 1992
Rock
Eric Johnson για το "Cliffs of Dover"
Van Halen για το Για το Unlawful Carnal Knowledge
Metallica για το Metallica
Sting (τραγουδοποιός) για το "Soul Cages"
Προφορικός Λόγος
Ken Burns για το The Civil War
Trad Ποπ
Natalie Cole για το "Unforgettable"
Μαύρος Γάτος (καμπαρέ)
Πρώιμη ιστορία
Το καμπαρέ άνοιξε, αρχικά, στο πιο φθηνό κτήριο προς ενοικίαση που βρήκε ο Σάλις. Αποτελούταν από δύο μικρά δωμάτια και βρισκόταν επί της Boulevard Rochechouart στον αριθμό 84, όπου σήμερα έχει τοποθετηθεί μια ιστορική πλάκα, ως μνημείο του καμπαρέ.
Βραβεία Γκράμι του 1992
Παγκόσμια
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Οικονομία των Ιροκουά
Η οικονομία των Ιροκουά, όπως την ανακάλυψαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι άποικοι, επαναπαυόταν σε μια συλλογική οργάνωση της παραγωγής, η οποία συνδίαζε την γεωργία και δραστηριότητες όπως η το κυνήγι και την τροφοσυλλογή. Αυτό το οικονομικό σύστημα ήταν κοινό στο σύνολο των διάφορων φυλών της Συνομοσπονδίας των Ιροκουά, η οποία συγκέντρωνε τους Ιροκουά στο σύνολό τους. Χρησιμοποιούνταν σε ευρύτερη κλίμακα από το σύνολο των Ιροκουά του Βορρά : οι λαοί αυτοί, με κοινό στοιχείο τους την γλώσσα ζούσαν σε μια εδαφική έκταση, η οποία αντιστοιχεί σήμερα στο Κράτος της Νέας Υόρκης, καθώς και στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. Η Συνομοσπονδία των Ιροκουά δημιουργήθηκε, λίγο καιρό πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων, από την ένωση πέντε φυλών, των Πέντε Εθνών (Σενέκα, Καγιούγκα, Ονοντάγκα, Ονεϊού και Μόχοκ), στις οποίες θα προστεθεί αργότερα μία έκτη (οι Τουσκαρόρα). Μεταξύ των υπόλοιπων Ιροκουά του Βορρά, οι πλέον γνωστοί είναι οι Χουρόν: αν και παραδοσιακοί εχθροί των Ιροκουά, είχαν, περίπου, το ίδιο ακριβώς οικονομικό σύστημα με αυτούς.
Οι λαοί των Ιροκουά ήταν καταρχάς γεωργοί και τρεφόντουσαν κυρίως από τις « τρεις αδερφές » (το καλαμπόκι, το φασόλι και την κολοκύθα), οι οποίες καλλιεργούνταν σε ευρύτερη κλίμακα εντός των ινδιάνικων φυλών. Ημι-αυτόνομοι, συμπλήρωναν την διατροφή τους με το ψάρεμα, κατά την άνοιξη, και με το κυνήγι, για το οοποίο οι άνδρες εγκατέλειπαν τα χωριά τους μεταξύ φθινοπώρου και χειμώνα. Είχαν αναπτύξει επίσης πολιτισμικές συνήθειες οι οποίες είχαν άμεση σχέση με τον τρόπο ζωής τους. Μεταξύ αυτών, περιλαμβάνονταν η εικόνα της φύσης που είχαν, καθώς και ο τρόπος τους για διαχείρηση της περιουσίας.
Οι Ιροκουά είχαν αναπτύξει ένα τύπο οικονομίας άκρως διαφορετικό, του σημερινού επικρατούντος δυτικού συστήματος. Χαρακτηριζόταν κυρίως από την συλλογική ιδιοκτησία των εδαφών, τον καταμερισμό της εργασίας με βάση το φύλο και μία μέθοδο συναλλαγών που βασιζόταν κυρίως στην οικονομική θεωρία της δωρεάς. Σε αυτή την σχετικά ομογενή κοινωνία, ο αριθμός των αιχμαλώτων, οι οποίοι προέρχονταν από τους πολέμους με τις γειτονικές φυλές αποτελούσε έναν παράγοντα διαφοροποίησης. Αυτοί, εκ των αιχμαλώτων, που παρέμεναν ζωντανοί είχαν δυσανάλογη μοίρα, η οποία μπορούσε να είναι η δουλεία ή η υιοθεσία.
Η επαφή με τους Ευρωπαίους, που μετατράπηκε σε αλληλοσυνεργασία από τον 16ο αιώνα και μετά, είχε τεράστιες συνέπειες σε αυτή την κοινωνική οργάνωση. Οι Ιροκουά έγιναν, καταρχάς, σημαντικοί εμπορικοί συνεργάτες, αλλά η ανάπτυξη της εγκατάστασης των Ευρωπαίων αποσταθεροποίησε την οικονομία τους. Κατά το 1800, οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, υποχρεούμενοι, ως αποτέλεσμα, να εξελίξουν το οικονομικό τους σύστημα. Κατά τον 20ό αιώνα, ορισμένες φυλές εκμεταλεύτηκαν την ανεξαρτησία των περιοχών στις οποίες ζούσαν για να ανοίξουν « ινδιάνικα καζίνο ». Άλλοι αφομοιώθηκαν από την αμερικάνικη οικονομία. Όμως, η επιρροή του παλαιού οικονομικού μοντέλου δεν έχει χαθεί εντελώς, καθώς είναι ζωντανό τόσο στην αντίληψή των σημερινών Ιροκουά για την οικονομία, όσο και για την διαχείρηση των περιοχών τους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικονομικές δραστηριότητες
Μαύρος Γάτος (καμπαρέ)
Πρώιμη ιστορία
Από το άνοιγμα του, ο Μαύρος Γάτος αποτέλεσε στέκι καλλιτεχνών και εσωτερικά ήταν διακοσμημένο σε ψευδο-μεσαιωνικό στυλ, με έπιπλα της εποχής του Λουδοβίκου ΙΓ'. Πολλοί καλλιτέχνες που σύχναζαν στο καμπαρέ παραχώρησαν έργα τους για τη διακόσμησή του χώρου. μικρογραφία| Le Chat Noir Cabaret αρχική τοποθεσία στο 84, Boulevard Rochechouart. μικρογραφία| Λεπτομέρεια από το περιοδικό Μαύρος Γάτος, τεύχος 152, 6 Δεκεμβρίου 1884. Η δημοτικότητα του καμπαρέ εκτοξεύτηκε με τη μαζική άφιξη μιας ομάδας ριζοσπαστικών νέων συγγραφέων και καλλιτεχνών που ονομάζονταν οι Υδροπαθείς (Les Hydropathes) με επικεφαλής τον δημοσιογράφο Εμίλ Γκουντό. Η ομάδα διακήρυττε πως απεχθανόταν το νερό και προτιμούσαν το κρασί και την μπύρα και υποστήριζαν με ζήλο τις κοινωνικοπολιτικές και αισθητικές τους ιδέες. Η λέσχη του Γκουντό, συστάθηκε το 1878 και μέχρι τότε συναντιόταν σε ένα καφέθέατρο στη Λατινική συνοικία της Αριστερής Όχθη ς, αλλά λόγω της δημοτικότητας τους, σύντομα το καφεθέατρο δεν επαρκούσε για τις συνάντήσεις τους. Ο Σάλις έπεισε τον Γκουντό να μεταφέρει τον τόπο συνάντησης τους στον Μαύρο Γάτο. Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι η μουσική απαγορευόταν στα καμπαρέ της εποχής, ο Σάλις παρείχε πιάνο, εγχόρδα και τραγούδια για τις εκδηλώσεις του καμπαρέ. Το λογότυπο του καμπαρέ σχεδίασε ο Αντόλφ Βιλέτ και απεικόνιζε μία μοχθηρή μαύρη γάτα να στέκεται σε ένα φεγγάρι.
Δεύτερoς χώρος
Ο χώρος του Μαύρου Γάτου σύντομα αποδείχθηκε μικρός για να φιλοξενήσει τους επισκέπτες του. Τον Ιούνιο του 1885, τρεισήμισι χρόνια μετά το άνοιγμα του, μετακόμισε στη Rue Victor-Massé, στον αριθμό 12. Εκεί στεγάστηκε σε μία παλιά πολυτελή έπαυλη, ιδιοκτησίας του Βέλγου ζωγράφου Άλφρεντ Στίβενς, ο οποίος, ύστερα από την επιθυμία του Σάλις, την μετέτρεψε σε ένα «μοντέρνο εξοχικό πανδοχείο» με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα Μορίς Ιζαμπέι.
Σύντομα πλήθος ποιητών και τραγουδιστών συγκεντρώθηκε στον Μαύρο Γάτο, που αποτελούσε έναν ιδανικό χώρο για να παρουσιάσουν τα έργα τους ενώπιον συναδέλφων καλλιτεχνών.
Με υπερβολική και ειρωνική ευγένεια, ο Σάλις έπαιζε τις περισσότερες φορές το ρόλο του τελετάρχη. Από αυτόν τον χώρο του Μαύρου Γάτου ξεκίνησαν οι συναντήσεις των Incohérents, το διάσημο θέατρο σκιών του Μαύρου Γάτου και οι παραστάσεις κωμικών μονολόγων.
Ο θάνατος του Σάλις στις 19 Μαρτίου του 1897 σήμανε το τέλος του Μαύρου Γάτου. Εκείνη την περίοδο η προσέλευση στην Μονμάρτρη είχε ήδη μειωθεί και ο Σάλις σχεδίαζε την μεταφορά του καμπαρέ σε μια πιο κεντρική τοποθεσία στο Παρίσι και είχε ήδη ξεφορτωθεί πολλά από τα περιουσιακά στοιχεία και τις εγκαταστάσεις του καμπαρέ. Λίγο μετά το θάνατο του Σάλις, οι καλλιτέχνες απομακρύνθηκαν και ο Μαύρος Γάτος σιγά σιγά εξαφανίστηκε από το προσκήνιο.
Προσπάθειες αναβίωσης τον 20ο αιώνα
μικρογραφία| Τρίτη τοποθεσία του Μαύρου Γάτου στην Boulevard de Clichy Paris, 1929 μικρογραφία|Μαύρος Γάτος, c. 1920 μικρογραφία| Μοντέρνα εμφάνιση του τελευταίου χώρου του Μαύρου Γάτου στην Boulevard de Clichy, νούμερο 68 Δέκα χρόνια αργότερα, το 1907, ο Ζέχαν Σαργκό άνοιξε ένα ομώνυμο καφέ σε μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού, αναβίωσης και συνέχειας του έργου του Σάλις. Αυτό το νέο καμπαρέ βρισκόταν στο νούμερο 68 της boulevard de Clichy και παρέμεινε δημοφιλές μέχρι τη δεκαετία του 1920. Σήμερα, μια φωτεινή επιγραφή με την εμβληματική αφίσα του Στάινλεν για το Μαύρο Γάτο του 1896, εκτίθεται στο νούμερο 68 της Boulevard de Clichy, όπου σήμερα βρίσκεται ένα ξενοδοχείο με το όνομα Μαύρος Γάτος.
Άλλα καμπαρέ αντέγραψαν και προσάρμοσαν με επιτυχία το μοντέλο του Μαύρου Γάτου. Τον Δεκέμβριο του 1899, ο Ένρι Φουρζί άνοιξε το καμπαρέ Boîte à Fursy στον δεύτερο χώρο του Μαύρου Γάτου στην rue Victor-Massé. Ο Φουρζί ισχυρίστηκε ότι κληρονόμησε το καθήκον του Σάλις και ότι, χάρη στον ίδιο, το καμπαρέ έγινε για άλλη μια φορά προορισμός όσων «ανεβαίνουν στον λόφο της Μονμάρτρης» για να ακούσουν τους αγαπημένους τους τραγουδιστές (chansonniers)...»
Θέατρο σκιών
Αρχικά, στη σκηνή του Μαύρου Γάτου εμφανιζόντουσαν ποιητές, μουσικοί, συγγραφείς και τραγουδιστές, αλλά σύντομα επικράτησαν οι παραστάσεις Θεάτρου Σκιών (théatre d'ombres). Το καμπαρέ φημίζεται ακόμα για τις καινοτομίες του στο θεατρικό αυτό είδος.
Το θέατρο σκιών είχε καθιερωθεί στη Γαλλία ήδη από τον 18ο αιώνα και έγινε δημοφιλές από τον Φρανσουά Ντομινίκ Σεραφέν, αλλά είχε παραγκωνισθεί από τον κόσμο της τέχνης κατά τον 19ο αιώνα. Οι παραστάσεις θεάτρου σκιών στον Μαύρο Γάτο συντέλεσαν στην αναβίωση και την αύξηση της δημοτικότητας του θεάτρου σκιών στη Γαλλία, την ίδια περίοδο που η σκηνοθέτης Λότε Ράινιγκερ στη Γερμανία συνδύαζε τεχνικές του θεάτρου σκιών με τον κινηματογράφο.
Η γέννηση του θεάτρου σκιών του Μαύρου Γάτου πραγματοποιήθηκε με έναν ιδιαίτερο τρόπο· στα τέλη του 1885, ο ζωγράφος Ανρί Σομ και ο εικονογράφος Τζορτζ Αουριόλ κατασκεύασαν εντός του καμπαρέ ένα κουκλοθέατρο, όπου θα παρουσιαζόντουσαν παραστάσεις αποκλειστικά για ενήλικες. Μια μέρα ο Ανρί Ριβιέρ τοποθέτησε μία λευκή πετσέτα στο άνοιγμα του μικρού κουκλοθεάτρου, την φώτισε από πίσω και άρχισε να κουνάει μια κούκλα από χαρτόνι πίσω από την πετσέτα, την ώρα που ο Ζυλ Ζούι τραγουδούσε παίζοντας πιάνο. Αυτή ήταν και ήταν η πρώτη παράσταση θεάτρου σκιών στον Μαύρο Γάτο.
Το 1887 ο Ανρί Ριβιέρ αντικατέστησε το μικρό κουκλοθέατρο στον δεύτερο όροφο του καμπαρέ, με ένα κανονικό θέατρο σκιών. Η οθόνη είχε μέγεθος 112 εκατοστά (44 ίντσες) ύψος και 140 εκατοστά (55 ίντσες) πλάτος. Καλλιτέχνες όπως ο σκιτσογράφος Αντόλφ Βιλέτ, ο ζωγράφος Εμανουέλ Πουαρέ, γνωστός με το ψευδόνυμο Καράν Ντ' Ας, ο Τεοντόρ Στάινλεν, ο Αλμπέρ Ρομπιντά, o Ανρί Ριβιέρ και o Τζορτζ Αουριόλ δημιούργησαν τις παραστάσεις του θεάτρου σκιών του καμπαρέ. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν φιγούρες από χαρτόνι, αλλά σύντομα αντικαταστάθηκαν από φιγούρες ψευδαργύρου. Ο Ανρί Ριβιέρ εργαζόταν με έως και 20 βοηθούς στην μεγάλη, φωτισμένη από υδρογόνο, οθόνη και χρησιμοποίούσε ένα διπλό φανάρι για να προβάλει το φόντο και τις μαριονέτες, προβάλλοντας τη σκιά τους. Αυτή η καινοτόμα για την εποχή τεχνική συντέλεσε στην εξέλιξη στην τέχνη του θεάτρου σκιών. Ο Καράν Ντ' Ας (Εμανουέλ Πουαρέ), σχεδίασε περίπου 50 ομοιώματα για την πολύ δημοφιλή παράσταση του, L'Epopée το 1888. Στο μουσείο της Μονμάρτρης εκτίθενται σήμερα μερικές από τις φιγούρες ψευδαργύρου που είχαν χρησιμοποιηθεί στις εν λόγω παραστάσεις.
Οι συγγραφείς που σύχναζαν στο καμπαρέ έγραφαν ιστορίες για τις παραστάσεις θεάτρου σκιών, τις οποίες διάβαζε δυνατά ο Σάλις. Χάρη στη συνεργασία πολλών καλλιτεχνών, οι ιστορίες εμπλουτίζονταν με περίτεχνα εφέ χρωμάτων, ήχου και κίνησης, καθώς και από τη συνοδεία πιάνου.
Οι παραστάσεις θεάτρου σκιών συμπεριλαμβάνονταν κάθε βράδυ στο πρόγραμμα του Μαύρου Γάτου για έντεκα χρόνια. Υπό τη διεύθυνση του Ροντόλφ Σάλις, παρουσιάστηκαν 45 πρωτότυπα έργα θεάτρου σκιών, μεταξύ 1885 και 1896, μία περίοδο που το συγκεκριμένο θεατρικό είδος έγινε δημοφιλές στην Ευρώπη.
Ο θίασος θεάτρου σκιών του Μαύρου Γάτου πραγματοποίησε πολλές περιοδείες από το 1892 και ύστερα. Στην δημοτικότητα των παραστάσεων συνέβαλλε η αφίσα του Τεοφίλ Στάινλεν που διαφήμισε την περιοδεία του θιάσου (la tournée du Chat Noir avec Rodolphe Salis). Αντίτυπο της αυθεντικής αφίσας εκτίθεται στη μόνιμη συλλογή του Μουσείου της Μονμάρτης. Αρχικά, οι περιοδείες πραγματοποιήθηκαν σε περιοχές της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αργότερα ο Σάλις με το θίασο επισκέφθηκαν την Τύνιδα, την Αλγερία και άλλες γαλλόφωνες χώρες όπως το Βέλγιο. Μερικοί από τους καλλιτέχνες που έπαιξαν στις παραστάσεις του Σάλις έγιναν τόσο διάσημοι που ίδρυσαν δικούς τους θιάσους ή καμπαρέ. Η τελευταία περιοδεία του θιάσου με τον Σάλις πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1897, δύο μήνες πριν τον θάνατο του. Στη συνέχεια, η σύζυγός του ανέλαβε την διεύθυνση του καμπαρέ και οργάνωσε περαιτέρω περιοδείες. Κατά τη διάρκεια αυτών των παραστάσεων, ο Ντομινίκ Μπονό αντικατέστησε τον Σάλις στον ρόλο του αφηγητή. Ωστόσο, παρά τις δεξιότητες του Μπονό, η ποιότητα των παραστάσεων έπεσε, ενώ μέχρι τότε αντίστοιχα κέντρα διασκέδασης είχαν γίνει δημοφιλή αντιγράφοντας τις τεχνικές, τα σόου και τη διακόσμηση του Μαύρου Γάτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμπαρέ Κατηγορία:Μονμάρτρη
Πώς να Εκπαιδεύσετε το Δράκο σας (ταινία)
Πώς να Εκπαιδεύσετε το Δράκο σας (αγγλικά: How to Train Your Dragon) είναι ο τίτλος αμερικανικής ταινίας φαντασίας κινουμένων σχεδίων σε μορφή 3D, παραγωγής 2010 και βασίζεται στο βρετανικό ομότιτλο μυθιστόρημα της Κρεσίντα Κόουελ. Την ταινία σκηνοθέτησαν οι Κρις Σάντερς και ο Ντιν ΝτεΜπλουά, οι οποίοι σκηνοθέτησαν επίσης την ταινία της Disney Λίλο & Στιτς (Lilo & Stitch, 2002). Οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους είναι οι Τζέι Μπαρουσέλ, Τζεράρντ Μπάτλερ, Κρεγκ Φέργκιουσον, Αμέρικα Φερέρα, Τζόνα Χιλ, Κρίστοφερ Μιντζ-Πλας, Τ.Τζέι Μίλερ, Κρίστεν Γουίγκ και Ντέιβιντ Τέναντ
Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα μυθικό Βίκινγκ κόσμο, όπου ένας νεαρός Βίκινγκ έφηβος ονόματι Χίκαπ επιδιώκει να ακολουθήσει την παράδοση της φυλής του και να γίνει ένας δρακοφονιάς. Μετά τη σύλληψη του πρώτου του δράκου, και με την ευκαιρία να κερδίσει την αποδοχή της φυλής, διαπιστώνει πως δεν έχει πλέον την επιθυμία να τον σκοτώσει και αντ' αυτού γίνεται φίλος μαζί του.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 22 Μαρτίου 2010 και δέχτηκε καλές κριτικές. Η ταινία απέφερε συνολικά περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ήταν υποψήφια για το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων και Καλύτερης Μουσικής στην 83η Απονομή των Βραβείων, αλλά έχασε από τις ταινίες Toy Story 3 και The Social Network, αντίστοιχα. Η ταινία κέρδισε επίσης δέκα Annie Awards, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου της Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.
Μια συνέχεια της ταινίας γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Ντιν ΝτεΜπλουά και έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 20 Ιουνίου 2014 και μια τρίτη ταινία έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 18 Ιούνη 2016.
Πλοκή
Το νησί του Μπερκ μαστίζεται από επιθέσεις δράκων που κλέβουν τα ζώα τους και καίνε τα σπίτια τους. Ο Ψάρης, ο αδέξιος γιος του οπλαρχηγού του χωριού, Στόικ του μεγάλου, χρησιμοποιεί ένα κανόνι που εφηύρε και πυροβολεί ένα δράκο που πιστεύει ότι μπορεί να είναι σπάνιος και που κανείς δεν έχει δει ποτέ στην πραγματικότητα. Ο Ψάρης εντοπίζει το δράκο στο δάσος, αλλά θεωρεί ότι δεν είναι σε θέση να σκοτώσει το αβοήθητο ζώο. Ο Ψάρης κόβει αντ' αυτού τα σχοινιά και τον ελευθερώνει, και ο δράκος εξαφανίζεται μέσα στο δάσος. Εν τω μεταξύ, ο Στόικ συγκεντρώνει ένα στόλο για να αναζητήσουν τη φωλιά των δράκων, αλλά πριν από την αναχώρησή του, ο ίδιος θέτει τον Ψάρη σε μαθήματα δράκο-δολοφονίας που διδάσκονται από τον Γκόμπερ, το σιδερά του χωριού.
Ψάχνοντας στο δάσος, ο Ψάρης βρίσκει το δράκο παγιδευμένο σε ένα ρηχό ξέφωτο, με την ουρά του τραυματισμένη, εμποδίζοντάς τον να πετά κανονικά. Με την δοκιμή και το λάθος, ο Ψάρης ανακαλύπτει έναν τρόπο να κερδίσει την εμπιστοσύνη του δράκου και αρχίζει να τον φροντίζει. Ονομάζει το δράκο "Φαφούτη", για τα ανασυρόμενα δόντια του. Λίγο μετά, δημιουργεί ένα αυτοσχέδιο λουρί και προσθετική ουρά που του επιτρέπει να καθοδηγήσει τον δράκο σε ελεύθερη πτήση. Ο Ψάρης είναι σε θέση να μεταφέρει τις γνώσεις του από το δράκο στα άλλα είδη των δράκων στο σχολείο, κάτι το οποίο τον κάνει να φαίνεται σαν να κατάκτησε κάθε μία μάχη και γίνεται ο καλύτερος μαθητής, προς μεγάλη απογοήτευση της Άστριντ, ένα κορίτσι στην δρακο-εκπαίδευση με την οποία ο Ψάρης έχει ένα φλερτ. Ο Ψάρης κερδίζει το μάθημα και έχει την ευκαιρία να σκοτώσει έναν δράκο μπροστά σε όλο το χωριό. Ο κακοποιημένος στόλος των Βίκινγκς φτάνει σπίτι και ο Στόικ μαθαίνει τα κατορθώματα του γιου του στο σχολείο.
Αργότερα, η Άστριντ ακολουθεί τον Ψάρη, ύποπτα μετά από την ξαφνική δεξιοτεχνία του, και είναι συγκλονισμένη όταν ανακαλύπτει τον Φαφούτη. Εκείνη προσπαθεί να δραπετεύσει για να το πει στο υπόλοιπο χωριό, αλλά ο Ψάρης την παίρνει για μια βόλτα με τον Φαφούτη αντ' αυτού. Αρχικά, η Άστριντ είναι τρομοκρατημένη, αλλά στη συνέχεια αρχίζει να απολαμβάνει την εκδρομή, αλλά στη συνέχεια, ο Φαφούτης προσχωρεί απροσδόκητα σε ένα κοπάδι από δράκους και παίρνει το ζευγάρι κατ' ευθείαν στη φωλιά των δράκων, όπου η αλήθεια πίσω από συνεχείς επιδρομές των δράκων στο χωριό τους αποκαλύπτεται - το Κόκκινο Θάνατο, ένας γιγαντιαίος Δράκος του είδους Seadragonus Giganticus Maximus, που ζει από τα τρόφιμα που φέρνουν πίσω, αλλιώς τρέφεται με τους δράκους. Η Άστριντ θέλει να πει στο χωριό για τη φωλιά, αλλά ο Ψάρης θέλει να το κρατήσει μυστικό για την προστασία του Φαφούτη. Η Άστριντ, η οποία θαυμάζει την αποφασιστικότητά του, συμφωνεί. Πριν επιστρέψει, αυτή χτυπάει το χέρι του για την απαγωγή της, και στη συνέχεια, τον φιλάει στο μάγουλο για "όλα τα άλλα".
Ο Ψάρης υποβάλλεται στις τελικές εξετάσεις του την επόμενη μέρα με την καταπολέμηση ενός τερατώδους εφιάλτη, αλλά όταν αυτός προσπαθεί να δείξει στο χωριό την αληθινή φύση του δράκου, ο Στόικ σταματά τον αγώνα, ακούσια εξαγριώνει το δράκο και θέτει σε κίνδυνο τον Ψάρη. Ο Φαφούτης ακούει την κραυγή του Ψάρη και πετά για να τον σώσει, αλλά συλλαμβάνεται. Ο Ψάρης, προσπαθώντας να εξηγήσει τις ενέργειές του, αποκαλύπτει πώς είχε βρει τη φωλιά των δράκων. Προσπαθεί να προειδοποιήσει τον πατέρα του για τον κίνδυνο, αλλά ο Στόικ αρνείται να ακούσει τον γιο του, κι ο Ψάρης υποβιβάζεται από το να είναι ένας Βίκινγκ, ο Στόικ τον αποκληρώνει, και ξεκινά με έναν άλλο στόλο, χρησιμοποιώντας ακινητοποιημένο τον Φαφούτη ως οδηγό τους. Η Άστριντ συνομιλεί με τον Ψάρη για το λόγο που δεν είχε σκοτώσει τον Φαφούτη πριν. Ο Ψάρης παραδέχεται διστακτικά ότι δεν τον σκότωσε γιατί φαινόταν φοβισμένος όπως αυτός. Ο Ψάρης, στη συνέχεια, επινοεί ένα σχέδιο για να σώσει τους Βίκινγκς με τη βοήθεια των φυλακισμένων δράκων του σχολείου και τους συμμαθητές του.
Οι έφηβοι φθάνουν μετά το στόλο των Βικινγκ που έχει ανακαλύψει ήδη τον Κόκκινο Θάνατο. Οι συμμαθητές του Ψάρη του αποσπούν την προσοχή, ενώ ο Ψάρης πηγαίνει να σώσει τον Φαφούτη. Ο Ψάρης και ο Φαφούτης σχεδόν πνίγονται, αλλά και οι δύο σώζονται από τον πλέον μετανιωμένο Στόικ. Ο Ψάρης και ο Φαφούτης παρασύρουν τον Κόκκινο Θάνατο σε πτήση, τελικά βλάπτουν τα φτερά του και στη συνέχεια τον αναγκάζουν σε μια αναπόφευκτη βουτιά πίσω στη γη, τον σκοτώνουν σε μια τεράστια έκρηξη. Ενώ προσπαθεί να διαφύγει από τη συντριβή του δράκου, ο Ψάρης πέφτει από τον Φαφούτη, και ο Φαφούτης κάνει βουτιά στις φλόγες μετά από αυτόν.
Συνέχειες
Μετά την ταινία τρεις μικρού μήκους ταινίες κυκλοφόρησαν: "Ο μύθος του Δράκου Boneknapper" (2010), "Το Βιβλίο των Δράκων" (2011) και "Το δώρο της Οργής της Νύχτας" (2011).
Μια συνέχεια, Πώς να εκπαιδεύσετε το δράκο σας 2, επιβεβαιώθηκε στις 27 Απριλίου 2010. Η ταινία σκηνοθετήθηκε και γράφτηκε από τον Ντιν ΝτεΜπλουά, ο συν-σκηνοθέτης της πρώτης ταινίας. Bonnie Arnold, ο παραγωγός της πρώτης ταινίας, επιστρέφει επίσης, με τον Κρις Σαντερς, ο οποίος συν-σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία. Η ταινία έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 20 Ιουνίου 2014. Έχει ανακοινωθεί ότι το σύνολο του αρχικού καστ - Baruchel, Butler, Φέργκιουσον, Ferrera, Hill, Mintz-Plasse, Miller και Wiig - θα επιστρέψει για τη συνέχεια.
Μια τρίτη ταινία επιβεβαιώθηκε για το 2016, που επίσης θα σκηνοθετήσει και γράψει από DeBlois, που παράγεται από Bonnie Arnold, και exec-που παράγεται από τον Chris Sanders και DeBlois. Όλα τα κύρια καστ αναμένεται να επιστρέψει στην τρίτη ταινία και έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 18 του Ιουνίου του 2016
Τηλεοπτική σειρά
Μια τηλεοπτική σειρά που βασίζεται στην ταινία έχει προγραμματιστεί να κάνει πρεμιέρα στο Cartoon Network το Φθινόπωρο του 2012. Jay Baruchel, America Ferrera, Christopher Mintz-Plasse και TJ Miller θα επιστρέφουν στους ρόλους τους ως Χίκαπ, Astrid, Fishlegs και Tuffnut. Στη σειρά, ο Χίκαπ και οι φίλοι του θα μάθουν περισσότερα για τους δράκους, να ανακαλύψουν νέους δράκους, και η μάχη ενάντια στους εχθρούς, καθώς εξερευνήσουν νέους κόσμους.
Βιντεοπαιχνίδι
Μια περιπέτεια δράσης παιχνίδι βίντεο κυκλοφόρησε από την Activision που ονομάζεται Πώς να εκπαιδεύσετε το δράκο σας κυκλοφόρησε για το Wii, Xbox 360, PS3 και το Nintendo DS κονσόλες παιχνιδιών. Είναι αόριστα βασισμένο στην ταινία και κυκλοφόρησε στις 23 Μάρτη του 2010.
Box office
Με προϋπολογισμό 165.000.000 δολάρια, η ταινία Πώς να Εκπαιδεύσετε το Δράκο σας έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 43,7 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 217,5 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 277,2 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 494,8 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Μπόνι Άρνολντ Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Πώς να Εκπαιδεύσετε το Δράκο σας Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2010
Εθνικό Πάρκο Ισε-Σίμα
Το Εθνικό Πάρκο Ισε-Σίμα (伊勢志摩国立公園, Ise-Shima Kokuritsu Kōen) βρίσκεται στο νομό Μίε, στη χερσόνησο Σίμα στην Ιαπωνία. Έχει ανακηρυχθεί Εθνικό Πάρκο στις 20-11-1946 και έχει έκταση 55544 εκτάρια. Στο πάρκο υπάρχουν δύο μεγάλες πόλεις: α. η Ίσε, στην οποία υπάρχουν σημαντικά Σιντοϊστικά Ιερά, και β. η Τόμπα, ένα λιμάνι στη νότια είσοδο του κόλπου Ίσε. Η χερσόνησος Σίμα διαθέτει ένα ήπιο και ζεστό κλίμα. Η περιοχή είναι πλούσια σε ψάρια και οστρακοειδή και την αποκαλούσαν παλιότερα Μικέτσου Κούνι, δηλαδή «τροφοδότη της Αυτοκρατορικής Αυλής». Το πάρκο είναι πολύ πλούσιο σε μαγευτικά τοπία τόσο στη στεριά όσο και στη θάλασσα. Το πάρκο αποτελείται από μικρά και μεγάλα νησιά και πολλούς κόλπους (π.χ. κόλπος Άγκο, κόλπος Γκοκάσο, κόλπος Ματόγια). Το εσωτερικό μέρος της χερσονήσου αποτελείται από λόφους με ποικιλία φυτών και αειθαλών δέντρων.
Σημεία ενδιαφέροντος
Το Εθνικό Πάρκο Ισε-Σίμα καλύπτεται από πυκνό δάσος, που περιβάλλει το Μεγάλο ιερό Ίσε. Στην περιοχή εκτός από την Ίσε και την Τόμπα υπάρχουν και άλλες πόλεις όπως η Σίμα, η Μινάμι-Ίσε. Οι άνθρωποι στην περιοχή ζούσαν από την αρχαιότητα μέσα στη φύση σεβόμενοι το φυσικό περιβάλλον.
Ίσε Τζίνγκου
Το Ίσε Τζίνγκου είναι ένα συγκρότημα 125 Σιντοϊστικών Ιερών με επίκεντρο το Νάικου και το Γκέκου. Εκεί λατρεύονται η Αματεράσου, η θεά του ήλιου και η Τογιοούκε-νο-ομικάμι αντίστοιχα. Κάθε είκοσι έτη το Νάικου και το Γκέκου καθώς και 14 συνδεδεμένα τζίντζα ξαναχτίζονται. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται Σικίνεν Σένγκου και ακολουθείται συγκεκριμένη τελετουργία για την ανέγερση των νέων ιερών καθώς και για την αποσυναρμολόγηση των παλιών. Με αυτό τον τρόπο διατηρούνται αυτά τα ιερά νέα και αιώνια. Επίσης, με αυτόν τον τρόπο διατηρούνται σε ισχύ οι πανάρχαιες μέθοδοι κατασκευής αυτών των παραδοσιακών ιερών. Εκτός από αυτά τα ιερά γίνεται ανακατασκευή και της γέφυρας Ουτζιμπάσι. Το Ίσε Τζίνγκου είναι ιερός τόπος του Σιντοϊσμού, έχει ιστορία 2.000 ετών και προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες και πιστούς κάθε έτος.
Χλωρίδα
Το Εθνικό Πάρκο Ισε-Σίμα καλύπτεται από πυκνά δάση με αειθαλή δέντρα. Στην περιοχή ευδοκιμούν διάφορα είδη βελανιδιάς, ο Ιαπωνικός κέδρος (Cryptomeria japonica), έλατα, κυπαρίσσια, Ιαπωνικά κόκκινα πεύκα (Pinus densiflora), κ.α. Τα κυπαρίσσια χρησιμοποιούνται για την ανακατασκευή των ιερών στο συγκρότημα ναών του Ίσε Τζίνγκου. Στο Εθνικό Πάρκο Ισε-Σίμα υπάρχει μία μεγάλη ποικιλία φυτών. Ανάμεσα σ' αυτά το ιαπωνικό κρίνο (Lilium japonicum) έχει απαλά ροζ λουλούδια, που ανθίζουν γύρω στον Ιούνιο με Ιούλιο. Την άνοιξη ανθίζει ένα είδος αζαλέας (Rhododendron reticulatum). Στη θάλασσα ευδοκιμούν διάφορα είδη φύκια και στις παράκτιες περιοχές αναπτύσσονται διάφορα είδη φυτών, όπως ένα είδος κρίνου, γνωστό ως βολβός δηλητηρίου (Crinum asiaticum), που ανθίζει τον Ιούλιο και Αύγουστο και φτάνει μέχρι ένα μέτρο ύψος.
Πανίδα
Η μορφολογία του εδάφους με την εκτεταμένη ακτογραμμή, τις παραλίες, τους βραχώδεις υφάλους, τις περιοχές με φύκια ευνοεί την ανάπτυξη και συντήρηση θαλάσσιων οργανισμών, οι οποίοι βρίσκουν καταφύγιο εκεί. Διάφορα ψάρια, οστρακοειδή και μαλάκια, όπως αστακοί, καβούρια, αχινοί, γαρίδες, αμπαλόνε ζουν στην περιοχή. Οι χελώνες Caretta caretta γεννούν τα αυγά τους το καλοκαίρι στις αμμώδεις παραλίες. Πολλά είδη θαλασσοπούλια ζουν κοντά στις ακτές. Ανάμεσα στα πουλιά, που υπάρχουν στην περιοχή είναι κορμοράνοι, γλάροι, ψαραετοί (Pandion haliaetus) και θαλασσοσφιριχτές (Charadrius alexandrinus). Στα βουνά του Εθνικού Πάρκου υπάρχουν πολλά είδη ζώων, όπως ελάφια, Ιαπωνικοί μακάκοι (Macaca fuscata) σκύλοι ρακούν, αλεπούδες, λαγοί, ασβοί και αγριογούρουνα.
Καλλιέργεια μαργαριταριών
Στο Εθνικό Πάρκο Ισε-Σίμα γίνεται συστηματική καλλιέργεια μαργαριταριών. Η ποιότητα των μαργαριταριών της περιοχής αναγνωρίζεται διεθνώς. Στο παρελθόν τα μαργαριτάρια χρησιμοποιούνταν στην ιατρική, γιατί πίστευαν οι άνθρωποι ότι η σκόνη των μαργαριταριών είχε θεραπευτικές ιδιότητες για διάφορες ασθένειες (π.χ. ασθένειες ματιών, πυρετός). Γυναίκες δύτριες, που αποκαλούνται άμα, αλίευαν μαργαριτάρια από τη θάλασσα. Ο Μικιμότο Κοκίτσι (1858-1954) δημιούργησε μια συστηματική καλλιέργεια μαργαριταριών στον κόλπο Άγκο το 1888 και δύο χρόνια αργότερα στο νησί Οτζίμα. Ο Μικιμότο Κοκίτσι υποστήριξε τις προσπάθειες να κηρυχθεί η περιοχή Ισε-Σίμα ως εθνικό πάρκο. Τα μαργαριτάρια είναι δύσκολο να καλλιεργηθούν, γιατί χρειάζεται να υπάρχουν οι κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες. Πρέπει να υπάρχει σταθερό ρεύμα και τα στρείδια πρέπει να προστατεύονται από τους δυνατούς ανέμους, τη μεταβολή της θερμοκρασίας του νερού της θάλασσας. Η περιοχή της Τόμπα στις μέρες μας παράγει τη μεγαλύτερη ποσότητα καλλιεργημένων μαργαριταριών στην Ιαπωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβάλλον της Ιαπωνίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εθνικά πάρκα Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ιαπωνίας
Γκανγκνιχέσσου
Ο Γκανγκνιχέσσου ήταν ο πρώτος των 12 ιστορικών βασιλιάδων της Δαχομέης (τωρινό Μπενίν), που εικάζεται πως κυβέρνησε γύρω στο 1620. Τα σύμβολα του περιελάμβαναν το αρσενικό ομώνυμο πουλί «Γκανγκνιχέσσου» (μια μορφή ρέμπους για το όνομα του βασιλιά), ένα τύμπανο και κυνηγετικά ακόντια. Δεν είναι ξεκάθαρο αν ήταν θεσμικός βασιλιάς ή ήταν απλώς ένας ηγέτης που εξασκούσε μεγάλη επιρροή στο λαό του μέσω του νεότερου αδερφού του Νταντοκόνου, για τον οποίο είναι σαφές πως θεωρούνταν βασιλιάς κατά τη διάρκεια της ζωής του Γκανγκνιχέσσου.
Κατηγορία:Βασιλείς της Δαχομέης Κατηγορία:Άνθρωποι από το Μπενίν
Μηνάς Χατζησάββας
Ο Μηνάς Χατζησάββας (Αθήνα, 28 Ιανουαρίου 1948 – Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1969) και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του «Ελεύθερου Θεάτρου» ενώ τη περίοδο 1978-1983 συνεργάστηκε σταθερά με το Εθνικό Θέατρο και την περίοδο 1984-1998 με το Ανοιχτό Θέατρο. Έπαιξε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, ενώ σημαντική ήταν η παρουσία του στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Το 1995 τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το σενάριο της ταινίας Η ζωή ενάμιση χιλιάρικο.
Για τον τελευταίο του ρόλο, στην ταινία Ένας άλλος κόσμος, τιμήθηκε μετά θάνατον με το βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.
Προσωπική ζωή
Συζούσε με τον σύντροφό του Κώστα Φαλελάκη τα 24 τελευταία χρόνια της ζωής του.
Θάνατος
Στις 23 Νοεμβρίου 2015 εισήχθη για νοσηλεία στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, έχοντας υποστεί εγκεφαλικά επεισόδια και απεβίωσε στις 30 Νοεμβρίου λόγω αυτών. Η κηδεία του τελέστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 2 Δεκεμβρίου.
Κατόπιν επιθυμίας του ηθοποιού η κηδεία του ήταν πολιτική και αντί ταφής ακολούθησε αποτέφρωση, ενώ επιθυμία της οικογένειάς του ήταν αντί στεφάνων να συγκεντρωθούν χρήματα για τους συλλόγους των μεταναστών. Συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του εξέδωσε και ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας.
Φιλμογραφία
Είχε εμφανιστεί σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων, κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών.
Παραστασιογραφία
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Γκέι ηθοποιοί
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2008-2009
Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2008−2009 έγινε με τη συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για πρώτη φορά στην ιστορία του, ενώ στην Α2 υποβιβάστηκαν τέσσερις ομάδες, ο Ιωνικός Ν.Φ., το Κορωπί, ο Μινώταυρος Πάτρας και ο Απόλλων Καλαμαριάς λόγω της μείωσης των ομάδων σε δώδεκα από την αγωνιστική περίοδο 2009-10.
Play off και play out
Το σύστημα των πλέι οφ άλλαξε αυτήν την περίοδο. Οι ομάδες των θέσεων 1-12 στην κανονική περίοδο, αγωνίστηκαν σε τρία γκρουπ για τις θέσεις 1-4, 5-8 και 9-12 αντίστοιχα κι έδωσαν τρεις αγώνες. Όλοι οι αγώνες έγιναν στην έδρα της ομάδας με την καλύτερη θέση στην κανονική περίοδο.
Play off, θέσεις 1−4
{|
Play off, θέσεις 5−8
{|
Play out
Οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς: Ζαφειράκης 9, Βριλήσσια 8, Ιωνικός 8, Κορωπί 7.
{|
Ωοθυλάκιο
Το ωοθυλάκιο είναι η βασική μονάδα του θηλυκού αναπαραγωγικού συστήματος και αποτελείται από σχεδόν σφαιρικά συσσωματώματα κυττάρων που βρίσκονται στην ωοθήκη. Τα ωοθυλάκια περιέχουν ένα ωοκύτταρο. Αυτές οι δομές τίθενται περιοδικά σε διαδικασίες αύξησης και ανάπτυξης με τελικό αποτέλεσμα την ωογένεση συνήθως ενός λειτουργικού ωοκυττάρου.
Κοκκιώδης στοιβάδα
Το ωοκύτταρο περιβάλλεται από μία γλυκοπρωτεϊνική στοιβάδα, τη διαφανή ζώνη (zona pellucida). Αυτή με τη σειρά της είναι "φασκιωμένη" σε μία στοιβάδα κοκκιοκυττάρων. Κατά τα πρώιμα τριτοτενή θυλάκια, τα κοκκιοκύτταρα. Νωρίς τριτογενή θυλάκια, τα κύτταρα granulosa που συνδέουν το ωοκύτταρο με το υπόλοιπο των κυττάρων granulosa (' ' membrana granulosa' ') είναι τα ' ' discus proligerus' ' ή oophorus cumulus.
Theca
Τα κύτταρα granulosa, στη συνέχεια, εσωκλείονται σε ένα λεπτό στρώμα extracellular μήτρα - η θυλακοειδής μεμβράνη υπογείων ή το βασικό έλασμα (fibro-vascular coat(στην εικόνα). Έξω από το βασικό έλασμα, τα στρώματα interna theca και externa theca βρίσκονται.
Ανάπτυξη
Τα αρχέγονα θυλάκια είναι αδιόρατα στο γυμνό μάτι. Εντούτοις, αναπτύσσονται στα αρχικά, δευτεροβάθμια και τελικά ώριμα κυστοειδή θυλάκια. Τα ώριμα κυστοειδή θυλάκια καλούνται μερικές φορές ' ' ' Graafian follicles' ' ' (μετά από Regnier de Graaf).
Στους ανθρώπους τα ωοκύτταρα εγκαθίστανται στην ωοθήκη πριν τη γέννηση και δύναται να παραμείνουν αδρανή περιμένοντας την ενεργοποίησή τους μέχρι και 50 χρόνια.
Μετά σπάει και το θυλάκιο μετατρέπεται σε luteum σωμάτων.
Παθολογία
Οποιοδήποτε ωοθηκικό θυλάκιο που είναι μεγαλύτερο από περίπου δύο εκατοστόμετρα καλούται ωοθηκική κύστη.
Εξωτειρικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα
Κάρολος του Δυρραχίου
Ο Κάρολος του Δυρραχίου (Carlo di Gravina, 1323 - 23 Ιανουαρίου 1348) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν πρωτότοκος γιος του Ιωάννη, δούκα του Δυρραχίου & κόμη της Γραβίνας και της Αγνής του Περιγκόρ, κόρης του Ηλία Ζ΄ κόμη του Περιγκόρ.
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1336 ως δούκας του Δυρραχίου και κόμης της Γραβίνας. Νυμφεύτηκε το 1343 τη Μαρία των Καπετιδών-Ανζού, κόμισσα της Άλμπα, νεότερη κόρη του εξαδέλφου του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας και αδελφή της Ιωάννας Α΄ της Νάπολης, που είχε προταθεί ως νύφη για τον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας ή τον Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας, αλλά απήχθη από τον Κάρολο.
Κρατώντας προσεκτική ουδετερότητα από τη συνωμοσία, που δολοφόνησε τον Ανδρέα των Καπετιδών-Ανζού Ουγγαρίας δούκα της Καλαβρίας, σκόπευε να επωφεληθεί από την προβλεπόμενη, λόγω της ουγγρικής επίθεσης, εκθρόνηση της Ιωάννας A΄. Αλλά στην Αβέρσα πολιορκήθηκε και αποκεφαλίστηκε από τους Ούγγρους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1343 τη Μαρία των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της Γραβίνας Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Δυρραχίου Κατηγορία:Δούκες του Δυρραχίου
ΧΣΚ Γκρατζάνσκι Ζάγκρεμπ
Η ΧΣΚ Γκρατσιάνσκι Ζάγκρεμπ (κροατικά: HŠK Građanski Zagreb, γνωστή ως 1. HŠK Građanski) ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1911 και συγχωνεύτηκε το 1945 με τις ΧΑΣΚ Ζάγκρεμπ και Κονκόρντια Ζάγκρεμπ ιδρύοντας την Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Πρωταγωνίστησε σε όλα τα προπολεμικά πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας. Χρώματα είχε το μπλε και άσπρο.
Ιστορία αναλυτικά
Το πρώτο πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας το 1923, το κατέκτησε νικώντας στον τελικό την ΣΑΣΚ Σαράγεβο με 1-1, 4-2. Το 1924 αποκλείεται στα προημιτελικά από τη Χάιντουκ Σπλιτ, ενώ το 1925 χάνει στον τελικό από τη Γιουγκοσλάβια Βελιγραδίου. Το 1926 με τον ίδιο αντίπαλο νικά και παίρνει το πρωτάθλημα. Το 1927 δεν συμμετέχει και το 1928 τερματίζει πρώτη στο πρωτάθλημα, πέμπτη το 1929, το 1930 δεν συμμετέχει, το 1931 τρίτη, το 1932 αποκλείεται στα προημιτελικά, το 1933 έκτη, το 1935 τρίτη, το 1936 αποκλείεται στα προκριματικά της Κροατίας, την επόμενη το 1937 1η και πρωταθλήτρια, το 1938 3η το 1939 2η και το 1940 πρώτη.
Στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής δημιουργήθηκε ανεξάρτητο πρωτάθλημα Κροατίας, στο οποίο συμμετείχε με επιτυχία. Το 1940-41 τερμάτισε δεύτερη, το 1941 πρώτη, το 1942 δεύτερη και το 1943 πρώτη. Έπαιξε και πολλά διεθνή φιλικά παιχνίδια, κυρίως με συλλόγους γειτονικών χωρών όπως η Αυστρία.
Έχει συμμετάσχει τρεις φορές στο Μιτρόπα Καπ: 1928, 1937 και 1940.
Παίκτες
Η Γκρατσιάνσκι έχει αναδείξει πρώτο σκόρερ στο Γιουγκοσλάβικο πρωτάθλημα τον Αουγκούστ Λέσνικ το 1938 και 1939, ο οποίος είναι και ο καλύτερος σκόρερ στην ιστορία της.
Τη φανέλα της Εθνικής Κροατίας έχουν φορέσει 16 παίκτες και 35 παίκτες έχουν φορέσει τη φανέλα της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας.
Τίτλοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1911 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κροατίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1911
Τζένα Ορτέγκα
Η Τζένα Μαρί Ορτέγκα είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός από την παιδική της ηλικία, λαμβάνοντας σημαντική αναγνώριση για τον ρόλο της ως νεαρή Τζέιν στην κωμική-δραματική σειρά του CW, «Jane the Virgin». Έχει λάβει κριτικούς επαίνους για τις ερμηνείες στις τηλεοπτικές σειρές «Stuck in the Middle» (2016-2018) και «You» (2019) και στις ταινίες «The Babysitter: Killer Queen» (2020), «Yes Day» (2021), «The Fallout» (2021), «Scream» (2022) και «X» (2022). Ο πρωταγωνιστικός της ρόλος στην σειρά του Netflix, «Wednesday» της έδωσε την υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα ενώ με τη συμμετοχή της σε αρκετές σπλάτερ, σλάσερ και ταινίες τρόμου της έχει αποδοθεί το επίθετο από την κινηματογραφική ορολογία, Scream Queen (Βασίλισσα του Τρόμου). Η ίδια έχει δηλώσει ότι τα έργα τρόμου είναι αυτά που αισθάνεται πιο άνετα όταν πρωταγωνιστεί, λέγοντας ότι είναι «αρκετά άνετη με τον τρόμο, γενικά».
Παιδικά χρόνια
Η Τζένα Ορτέγκα γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2002, στη Κοιλάδα Coachella της Καλιφόρνια, Η.Π.Α. και είναι το τέταρτο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς της. Ο πατέρας της είναι μεξικανικής καταγωγής ενώ η μητέρα της είναι μεξικανικο-πουερτορικανής καταγωγής. Λόγω της καριέρας της που ξεκίνησε από την παιδική της ηλικία, η Ορτέγκα έχει δηλώσει ότι δεν έχει «ζήσει έναν κανονικό τρόπο ζωής» και έχει εκφράσει τη λύπη της που δεν έζησε σημαντικές στιγμές της εφηβικής ηλικίας, όπως ο χορός και η αποφοίτηση.
2012–2014:  Πρώτες βήματα στον καλλιτεχνικό χώρο
Η Ορτέγκα έδειξε το ενδιαφέρον της για την υποκριτική από την ηλικία των έξι ετών. Από την ηλικία των οκτώ ετών, με τη βοήθεια της μητέρας της των κατά καιρούς μάνατζερς, συμμετείχε σε οντισιόν διαφόρων προγραμμάτων και έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός το 2012 με μια guest εμφάνιση στην τηλεοπτική σειρά του CBS «Rob», στο επεισόδιο «Baby Bug».
Το 2013, έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο με έναν μικρό ρόλο στην ταινία υπερηρώων «Iron Man 3» ως κόρη του αντιπροέδρου, ενώ την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε και στην ταινία τρόμου «Insidious: Chapter 2», τη δεύτερη ταινία του franchise «Insidious». Και οι δύο ταινίες ήταν επιτυχημένες και αρκετά κερδοφόρες στο box-office.
2015-2020: Σημαντικές εμφανίσεις
Για την εξαετία 2014-2019, πρωταγωνίστησε ως η νεότερη εκδοχή της Τζέιν στην ρομαντική-δραματική σειρά «Jane the Virgin». Το 2015 συμμετείχε στη σειρά «Richie Rich» και στην ταινία «After Words», ενώ από το 2016 έως και το 2018, πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του Disney Channel, «Stuck in the Middle». Για την συμμετοχή της στη σειρά όπως και για την απόδοση της φωνής της στην επίσης σειρά του Disney Channel «Elena of Avalor», η Ορτέγκα κέρδισε δύο βραβεία Imagen.
Το 2018 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Saving Flora» και η Ορτέγκα έλαβε επαίνους για την ερμηνεία της και μια υποψηφιότητα για την Καλύτερη Ηθοποιό στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαουθάμπτον. Το 2019, η Ορτέγκα επιλέχθηκε στον ρόλο της Φοίβη στην ταινία τρόμου του Netflix, «The Babysitter: Killer Queen». Σχετικά με την συμμετοχή της, δήλωσε στο περιοδικό Cosmopolitan ότι ήταν «απίστευτα νευρική» όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα της ταινίας, «… και επειδή ήταν sequel, όλα τα άλλα μέλη του καστ γνωρίζονταν ήδη... Πήγα στο σετ πανικόβλητη. Δεν ήξερα τι έκανα», δήλωσε η ηθοποιός. Η ταινία κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2020, και έλαβε μικτές κριτικές.
2021-σήμερα: Scream, Wednesday και μελλοντικές συμμετοχές
Η Ορτέγκα επιλέχθηκε ως Τάρα Κάρπεντερ στην σλάσερ ταινία «Scream» το 2020, η οποία δήλωσε για τον ρόλο της: «δεν νομίζω ότι υπάρχουν λέξεις στην αγγλική γλώσσα για να εκφράσουν σωστά το πόσο χαρούμενη και ενθουσιασμένη είμαι για αυτό το ταξίδι." Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στο Wilmington της Βόρειας Καρολίνας από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο του ιδίου έτους. Για τη συνεργασία της με τους συμπρωταγωνιστές Νεβ Κάμπελ, Κόρτνεϊ Κοξ και Ντέιβιντ Αρκέτ, δήλωσε ότι: «Ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις όταν συναντάς ανθρώπους αυτού του επιπέδου, αλλά είναι πραγματικά οι πιο προσγειωμένοι, οι πιο γλυκοί άνθρωποι». Η ταινία αναδείχθηκε ως μια κριτική και εμπορική επιτυχία, έγινε η 28η ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις του 2022 και της χάρισε το Βραβείο στα MTV Movie Awards για την πιο «Φοβισμένη Ερμηνεία».
Την ίδια χρόνια, η Ορτέγκα πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου που δημιούργησε το μουσικό συγκρότημα Foo Fighters, «Studio 666», που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2022 και στην ταινία τρόμου «X», που κυκλοφόρησε έναν μήνα αργότερα.
Στην κωμική σειρά τρόμου του Netflix «Wednesday», η Τζένα Ορτέγκα πρωταγωνίστησε στον ομώνυμο ρόλο της Wednesday Addams, τον οποίο αποκάλεσε «νέο κεφάλαιο» στην καριέρα της. Για την ρόλο της Wednesday, σύμφωνα με την ίδια, υπέστη «την πιο φυσική μεταμόρφωση που έχω κάνει ποτέ, έκοψα τα μαλλιά μου, τα έβαψα μαύρα, και εξασκήθηκα στο να μιλώ ρυθμικά και εκφραστικά». Η ερμηνεία της Ορτέγκα στη σειρά κέρδισε τη ευρεία αναγνώριση της, με ορισμένους κριτικούς να την θεωρούν ως την καλύτερη απόδοση του χαρακτήρα από την πρώτη εμφάνιση του το 1938 μέχρι σήμερα. Η Ορτέγκα ήταν υποψήφια για το βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στην κατηγορία Τηλεοπτική Σειρά Μιούζικαλ ή Κωμωδία.
Η Τζένα Ορτέγκα θα πρωταγωνιστήσει στην ταινία θρίλερ της Paramount+, «Finestkind» μαζί με τους Τόμι Λι Τζόυνς, Μπεν Φόστερ και Τόμπι Γουάλας. Τον Μάρτιο του 2023 θα εμφανιστεί για δεύτερη φορά στις κινηματογραφικές οθόνες στον ρόλο της Τάρα Κάρπεντερ, στο Scream VI.
Δημόσια εικόνα
Η Τζένα Ορτέγκα χρησιμοποιεί τις πλατφόρμες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προωθήσει την υποστήριξη των μεταναστών και την πολιτική που τους αφορά. Είναι επίσης υποστηρίκτρια του Pride Over Prejudice - μιας εκστρατείας που προωθεί την αποδοχή προς την LGBT κοινότητα, υπέρ της μετανάστευσης και κατά των διακρίσεων.