cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναδίρ Αλίεφ
Γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1962 στο χωριό Αλιάγαλι του Ακτάμ της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Μπακού το 1977-1981. Το 1991 αποφοίτησε από την Ακαδημία της Κρατικής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν Ντερζίνσκι. Το 1993 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου Μπακού.
Τον Ιανουάριο του 1993 διορίστηκε επικεφαλής λειτουργός του τμήματος της περιφέρειας Ακτάμ του Υπουργείου Εθνικής Ασφάλειας. Στις 22 Ιουλίου 1993 Αλίεφ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ενώ συμμετείχε στις μάχες για το χωριό της Гίασλι.
Ο Nαδίρ Αλίεφ βραβεύτηκε μεταθανάτια με τον τίτλο του «Εθνικού Ήρωα του Αζερμπαϊτζάν» με το Προεδρικό Διάταγμα αριθ. 218 της 9ης Οκτωβρίου 1994.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί
Κλάιβ Μπαρ
Ο Κλάιβ Μπαρ (Clive Ronald Burr, 8 Μαρτίου 1957 - 12 Μαρτίου 2013) ήταν Άγγλος μουσικός, γνωστός ως ντράμερ του χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden για τα πρώτα τρία άλμπουμ τους. Το σταθερό παίξιμο και τα ξεχωριστά του γεμίσματα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να γνωρίσουν επιτυχία τα σινγκλ Run to the Hills και The Number of the Beast, οδηγώντας το δίσκο The Number of the Beast στην πρώτη θέση των τσαρτ της Μεγάλης Βρετανίας.
Ο Μπαρ αποχώρησε από τους Iron Maiden το 1982 ενώ το συγκρότημα βρισκόταν σε περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω του θανάτου του πατέρα του και αντικαταστάθηκε από τον Νίκο Μακ Μπρέιν.
Πέθανε τον Μάρτιο του 2013 λόγω του χρόνιου προβλήματος πολλαπλής σκλήρυνσης που αντιμετώπιζε.
Πρώιμα χρόνια
Γεννημένος το 1957, ο Μπαρ μεγάλωσε στο Manor Park στο ανατολικό Λονδίνο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ήλθε σε επαφή με τη μουσική των Deep Purple, έχοντας ως είδωλο το ντράμερ τους, Ίαν Πέις. Οι γονείς του εντυπωσιάστηκαν από το παίξιμο του σε ένα αυτοσχέδιο σετ τυμπάνων και του αγόρασαν ένα κανονικό σετ.
Καριέρα
Έγινε μέλος των Maya και στη συνέχεια των Samson, κυκλοφορώντας μαζί τους τα σινγκλ Telephone και Mr Rock'n'Roll, το 1978. Το συγκρότημα εμφανιζόταν σε τοπικές παμπ, όπου γνώρισε τον Στιβ Χάρις, ιδρυτικό στέλεχος των Iron Maiden.
Τον Δεκέμβριο του 1979, ο ντράμερ Νταγκ Σάμπσον απολύθηκε από τους Iron Maiden μετά την ηχογράφηση ενός τραγουδιού και ο Χάρις κάλεσε τον Μπαρ για να τον αντικαταστήσει. Μαζί, κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους με την επιτυχία Running Free, αποτελώντας μεγάλη επιρροή για το heavy και thrash metal της δεκαετίας του 1980. Μετά το Killers του 1981 και το The Number of the Beast του 1982, ο Μπαρ αντικαταστάθηκε κατά την περιοδεία Beast on the Road. Κατά το διάστημα της συνεργασίας του με τους Iron Maiden συνέγραψε δύο τραγούδια, τα Gangland και Total Eclipse.
Μετά τους Iron Maiden, ο Μπαρ συνεργάστηκε με το γαλλικό συγκρότημα Trust, όπως και με τους Αμερικανούς Alcatrazz του Ίνγκβεϊ Μάλμστιν. Το 1985, έγινε μέλος των Gogmagog με τους οποίους ηχογράφησε το ΕΡ I Will Be There, ενώ δημιούργησε το προσωπικό του σχήμα με την ονομασία Escape, οι οποίοι αργότερα πήραν το όνομα Stratus. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου Throwing Shapes το συγκρότημα διαλύθηκε και ο Μπαρ εντάχθηκε στους Desperado του Ντι Σνάιντερ με τους οποίους ηχογράφησε το Bloodied But Unbowed το 1988, που κυκλοφόρησε οκτώ χρόνια αργότερα.
Κατά τη δεκαετία του 1990 συνεργάστηκε με τα συγκροτήματα Elixir και Praying Mantis.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Μπαρ διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας, κατά την αντιμετώπιση της οποίας έφθασε να έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Οι Iron Maiden έδωσαν αρκετές συναυλίες με σκοπό να μαζέψουν χρήματα προς βοήθεια του πρώην ντράμερ τους, ενώ συμμετείχαν στη δημιουργία του Clive Burr MS Trust Fund. Ο Μπαρ υπήρξε ιδρυτής του Clive Aid συγκεντρώνοντας έσοδα για την χρηματοδότηση προγραμμάτων αντιμετώπισης του καρκίνου και της πολλαπλής σκλήρυνσης. Η κοπέλα του, Μίμι, έχει επίσης διαγνωστεί με σκλήρυνση κατά πλάκας.
Ο Κλάιβ Μπαρ πέθανε κατά τη διάρκεια του ύπνου του, στις 12 Μαρτίου του 2013, λόγω επιπλοκών της πάθησης που αντιμετώπιζε. Η κηδεία του έγινε στις 25 Μαρτίου του 2013 στο κρεματόριο του Λονδίνου.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Γιάννης Σκλάβος
Ο Γιαννης Ευστρατιάδης (Σκλάβος) (30 Μαρτίου 1949 - 21 Μαΐου 2021) ήταν Έλληνας σεναριογράφος του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Έχει πολύ πλούσιο συγγραφικό έργο, όπως τα βιβλία Όχι άλλο πόλεμο, Δεν θέλω να γίνω ήρωας, τη σειρά ταινιών Ρόδα τσάντα και κοπάνα, Νο2 και Νο3, Επάγγελμα γυναίκα και άλλες πολλές, κυρίως τη δεκαετία του 1980. Στην τηλεόραση έχει υπογράψει το σενάριο σε σειρές, όπως Ο ταξιτζής και Οι εργένηδες.
Κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες έχει γράψει το σενάριο
Βιντεοταινίες στις οποίες έχει γράψει το σενάριο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Βαλλωνία
thumb|250px|Γεωφυσικός χάρτης της Βαλλωνίας Η Βαλλωνία (γαλλικά: Wallonie) είναι μια περιοχή που βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Βελγίου, που ανήκει κυρίως στο ρομανικό γλωσσικό τομέα, σε αντίθεση με τις γερμανόφωνες εκτάσεις του Βορρά. Η επονομαζόμενη και ως «terre romane» (ρομανική γη ή ρομανική έκταση) είναι περίπου από το 1886, η βάση του Βαλλωνικού κινήματος. Από το 1980, η Βαλλωνική Περιοχή είναι το πολιτικό όργανο που διέπει τη Βαλλωνία.
Πρωτεύουσα της Βαλλωνίας είναι η Ναμύρ.
Μαρκ Τουαίην
Ο Σάμουελ Λάνγκχορν Κλέμενς (Samuel Langhorne Clemens, 30 Νοεμβρίου 1835 – 21 Απριλίου 1910), γνωστός κυρίως με το ψευδώνυμο Μαρκ Τουαίην, ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά βιβλία του είναι οι Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ και οι Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν.
Νεανικά χρόνια
Ο Σάμουελ Λάνγκχορν Κλέμενς γεννήθηκε στο χωριό Φλόριντα της πολιτείας του Μιζούρι των Ηνωμένων Πολιτειών, γιος του Τζον και της Τζέην Κλέμενς. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στην παραποτάμια πόλη Χάνιμπαλ, αναζητώντας καλύτερες οικονομικές συνθήκες. Οι εντυπώσεις του από τη ζωή στον ποταμό Μισσισσιππή οφείλονται στην ίδια την προσωπική του εμπειρία. Η πόλη που μεγάλωσε καθώς και οι κάτοικοί της, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του Τουαίην, τις Περιπέτειες του Τομ Σώγιερ (1876). Αν και η πρώτη μόρφωσή του ήταν μικρή, ωστόσο μπόρεσε ν' αντλήσει το υλικό που απαθανάτισε σε πολλά του έργα από τη ζωή της παιδικής του ηλικίας.
Ο Τουαίην απέφυγε την ανάμιξη του στον εμφύλιο και γύρισε πίσω με το σκοπό να συνεργασθεί και πάλι με τον αδελφό του, Οράιον, αναλαμβάνοντας το ρόλο ιδιαίτερου γραμματέα του αδελφού του, ο οποίος είχε διοριστεί γραμματέας του κυβερνήτη της Νεβάδα. Οι εμπειρίες τους στην αμερικανική Δύση, αποτέλεσαν τη βάση για το δεύτερο βιβλίο του Τουαίην, Roughing It (1872). Καθώς η θέση του ως ιδιαίτερος γραμματέας δεν ήταν θεσμοθετημένη και κατά συνέπεια δεν μπορούσε να αμοίβεται, το επόμενο διάστημα εργάστηκε ως ανθρακωρύχος χωρίς να σημειώσει ωστόσο ιδιαίτερη επιτυχία. Αργότερα ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας Territorial Enterprise της Βιρτζίνια, του ανέθεσε την έκδοσή της. Σε κείμενό του, στις 3 Φεβρουαρίου του 1863 χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Μαρκ Τουαίην (Mark Twain).
Ελάχιστα γνωστό είναι το γεγονός ότι δεν είναι ο πρώτος, αλλά μάλλον ο δεύτερος που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο "Μαρκ Τουαίην". Πριν απ' αυτόν το είχε χρησιμοποιήσει ένας συγγραφέας από το Πικαγιούν της Νέας Ορλεάνης, ο Ησαΐας Σέλερς. "Μαρκ Τουαίην" είναι μία έκφραση των βυθομετρητών που συνόδευαν πάντα τα ποταμόπλοια στα ταξίδια τους. Η φωνή τους ακουγόταν κάθε τόσο να λέει: "Μαρκάρισε μισό", "μαρκάρισε ένα" κ.λπ. "Μαρκ Τουαίην" θα πει "μαρκάρισε δύο βάθη".
Λογοτεχνία
Το 1864, ο Τουαίην μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου εργάστηκε για αρκετές τοπικές εφημερίδες. Τον επόμενο χρόνο σημείωσε την πρώτη του λογοτεχνική επιτυχία ολοκληρώνοντας ένα σατιρικό σύντομο διήγημα στα πλαίσια μιας συλλογής κειμένων του Artemus Ward. Ο Τουαίην υπέβαλε το έργο του καθυστερημένα και τελικά δεν αποτέλεσε μέρος της συλλογής, ωστόσο ο εκδότης φρόντισε να δημοσιευτεί το κείμενο στην εφημερίδα Saturday Press. Το διήγημα, με τον πρωτότυπο τίτλο "Jim Smiley and his Jumping Frog", γνωστό σήμερα ως "The Celebrated Jumping Frog of Calaveras County," είχε σημαντική απήχηση και στη συνέχεια επανατυπώθηκε και μεταφράστηκε. Ο εκδότης της Atlantic Monthly, James Russell Lowell, περιέγραψε το έργο του Τουαίην ως "το καλύτερο δείγμα χιομουριστικής λογοτεχνίας της Αμερικής."
Την άνοιξη του 1866, ως απεσταλμένος της εφημερίδας Sacramento Union, ταξίδεψε στις νήσους Σάντουιτς (σημερινή Χαβάη) προκειμένου να γράψει μια σειρά από ταξιδιωτικά άρθρα. Με την επιστροφή του στο Σαν Φραντσίσκο, μετά από προτροπή του εκδότη John McComb (της εφημερίδας Alta California) αλλά και ωθούμενος από την απήχηση των κειμένων του, ο Τουαίην αποφάσισε να παραχωρήσει μία σειρά διαλέξεων, που τον καταξίωσαν ως ικανό ομιλητή.
Στις 14 Αυγούστου του 1867 το ατμόπλοιο Κουάκερ αγκυροβόλησε στο λιμάνι του Πειραιά. Οι επιβάτες, μεταξύ άλλων και ο Τουαίην έβλεπαν τον Παρθενώνα από το πλοίο και ήταν όλοι ανυπόμονοι να βγουν στη στεριά. Όμως, οι ελληνικές αρχές τούς ενημέρωσαν πως, επειδή έρχονταν από λιμάνι της Ανατολής, έπρεπε πρώτα να μπουν σε καραντίνα για 11 ημέρες, αλλιώς έπρεπε να αποπλεύσουν. Εκείνη τη νύχτα ο Μαρκ Τουαίην μαζί με άλλους τρεις επιβάτες βγήκαν κρυφά στην ακτή, παραβιάζοντας τους νόμους της καραντίνας, με σκοπό να επισκεφθούν την Ακρόπολη. Την περιπέτειά του αυτή στην Αθήνα, ο Μαρκ Τουαίην την περιέγραψε με απίστευτη “αθωότητα” στο βιβλίο του The Innocents Abroad.
Η λογοκρισία του Χακ Φιν
Το μυθιστόρημα Χάκλμπερυ (Χακ) Φιν εκδόθηκε για πρώτη φορά στη Βρετανία τον Δεκέμβριο του 1884 και στις ΗΠΑ το επόμενο έτος. Περιγράφει τις περιπέτειες ενός λευκού έφηβου (Χακ Φιν) κατώτερης κοινωνικής τάξης, που φεύγει από το σπίτι του για να απαλλαγεί από τον μέθυσο και βίαιο πατέρα του, παρέα με έναν δραπέτη δούλο, τον Τζιμ. Ο Τουαίην στο μυθιστόρημα χρησιμοποιεί τη λαϊκή γλώσσα της εποχής του και, μεταξύ άλλων, επαναλαμβάνει πάνω από 200 φορές τη λέξη "νέγρος" (nigger). Το έργο ήδη από το 1885 δέχτηκε αρνητική κριτική από τους λευκούς λόγω της χυδαίας γλώσσας και της ανηθικότητάς του, οπότε χαρακτηρίστηκε έως και "αληθινό σκουπίδι", και εξαιρέθηκε από κάποιες δημόσιες βιβλιοθήκες. Εν τούτοις, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ το έχει χαρακτηρίσει ως τη βάση όλης της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας. Στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα το έργο δέχτηκε νέα κριτική ως ρατσιστικό, και απαγορεύθηκε σε ορισμένα σχολεία των ΗΠΑ, όπου προηγουμένως εχρησιμοποιείτο ως βοηθητικό βιβλίο. Σε νεώτερες αγγλόφωνες εκδόσεις του μυθιστορήματος έχει αντικατασταθεί η λέξη "νέγρος" με το "σκλάβος" και έχει παραληφθεί η λέξη "injun", που αναφερόταν στους ιθαγενείς της Αμερικής. Η απαγόρευση του βιβλίου σε σχολείο της Φιλαδέλφεια "από έναν πολιτικά ορθό όχλο" κρίθηκε αρνητικά, και χαρακτηρίστηκε "λογοκρισία" από εκπρόσωπο του Γραφείου Πνευματικής Ελευθερίας της Αμερικανικής Ένωσης Βιβλιοθηκών.
Οικογένεια
right|220px|thumb|Φωτογραφία του Μαρκ Τουαίην με τον Χένρυ Χ. Ρότζερς (1908) Την ίδια χρονιά, ο Τουαίην γνώρισε την Ολίβια (Λίβυ) Λάγκντον με την οποία παντρεύτηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1870 και εγκαταστάθηκαν μαζί, για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Εκεί, ο Τουαίην ανέλαβε καθήκοντα εκδότη και συγγραφέα για την τοπική εφημερίδα Buffalo Express. Μετά τη γέννηση του γιου τους, Λάνγκντον, στις 7 Νοεμβρίου του 1871, εγκαταστάθηκαν στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ. Στις 19 Μαρτίου του 1872, γεννήθηκε η πρώτη τους κόρη, Ολίβια Σούζαν, ενώ τον Ιούνιο του ίδιου έτους ο Λάνγκντον πέθανε έχοντας προσβληθεί από διφθέρια. Απέκτησαν μαζί άλλες δύο κόρες, την Κλάρα (1874) και την Τζέην Λάμπτον (1880). Στο διάστημα αυτό, ο Τουαίην έδωσε αρκετές διαλέξεις, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Αγγλία, την οποία επισκέφτηκε για πρώτη φορά.
Τελευταία χρόνια
Μέχρι το 1891, ο Τουαίην έζησε στο Χάρτφορντ, όπου ολοκλήρωσε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του, μεταξύ των οποίων Οι περιπέτειες του Τομ Σώγιερ (1876), Ο Πρίγκιπας και ο Φτωχός (1881) και Ένας Γιάνκης του Κονέκτικατ στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου (1889). Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν – κατά πολλούς το πιο γνωστό βιβλίο του – δημοσιεύτηκε το 1885 και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα βιβλία που εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο του ίδιου του Τουαίην, The Charles L. Webster Company, για τη διεύθυνση του οποίου ανέλαβε καθήκοντα ο ανηψιός του, Charles Webster.
left|thumb|Ο τάφος του Μαρκ Τουαίην στη [[Νέα Υόρκη]] Αν και τα έργα του είχαν μεγάλη απήχηση, γεγονός που του εξασφάλιζε σημαντικά οικονομικά κέρδη, ο Τουαίην προέβη σε πολλές άστοχες επενδύσεις των χρημάτων του, γεγονός που τον οδήγησε τελικά στα όρια της χρεωκοπίας. Σε μία προσπάθεια του να εξοικονομήσει χρήματα, ώστε να καλύψει τα οικονομικά του χρέη, εγκαταστάθηκε το 1891 οικογενειακώς στην Ευρώπη πραγματοποιώντας αρκετά ταξίδια ανά τον κόσμο μέχρι το 1900. Το 1894, η εκδοτική του εταιρεία αναγκάστηκε να διακόψει τη λειτουργία της γεγονός που ώθησε τον Τουαίην να δώσει μια σειρά διαλέξεων σε διάφορες χώρες, προκειμένου και πάλι να εξοικονομήσει χρήματα. Καταλυτική για τη βελτίωση της οικονομικής του κατάστασης ήταν η στενή φιλία που ανέπτυξε με τον βιομήχανο Χένρυ Χάτλστον Ρότζερς, στέλεχος της πετρελαϊκής εταιρείας Standard Oil.
Ο Τουαίην επέστρεψε στην Αμερική το 1900. Κατά τον Ισπανο-Αμερικανικό πόλεμο του 1898, είχε ήδη υϊοθετήσει μία σκληρή στάση απέναντι στην αμερικανική κυβέρνηση, πολιτική στάση που διατήρησε και μετά την επιστροφή στην πατρίδα του, ως αντιπρόεδρος της Αμερικανικής Αντι-Ιμπεριαλιστικής Ένωσης (American Anti-Imperialist League). Οι πολιτικές του απόψεις του είχαν ως αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί από ορισμένους ως προδότης, αλλά και τη μη δημοσίευση ορισμένων κειμένων του σε περιοδικά της εποχής, εξαιτίας του φόβου πολλών εκδοτών για πιθανή δυσφήμιση. Το 1903, έχοντας ζήσει στη Νέα Υόρκη για τρία χρόνια, η σύζυγός του αρρώστησε και εγκαταστάθηκαν στη Φλωρεντία της Ιταλίας, όπου η Ολίβια Λάγκντον πέθανε ένα χρόνο αργότερα. Μετά το θάνατό της, ο Τουαίην επέστρεψε στη Νέα Υόρκη. Πέθανε στο Ρέντινγκ του Κονέκτικατ στις 21 Απριλίου του 1910, σε ηλικία 74 ετών.
Ο Μαρκ Τουαίην ήταν αριστοτέχνης χιουμορίστας. Η ζωή του δείχνει τον άνθρωπο, τον γεμάτο ανήσυχη ευθυμία, διαυγή οξυδέρκεια και δυνατή λογική. Τα έργα του, από τη φιλολογική άποψη έχουν γονιμότητα, ευρείς ορίζοντες και αριστοτεχνικό χειρισμό πολλών ζητημάτων και θεμάτων.
Η τύχη και ο πλούτος ευνόησαν απλόχερα τον μεγάλο συγγραφέα που, παρόλο που γελούσε αληθινά στη ζωή, ήταν στο βάθος ένας πικρός σαρκαστής. Και το μυστικό του αυτό το πήρε μαζί του όταν πέθανε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί περιηγητές Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι
Κατάλογος των μακρύτερων γεφυρών
Αυτός είναι ένας κατάλογος των μακρύτερων γεφυρών του κόσμου που έχουν μήκος μεγαλύτερο των δέκα χιλιομέτρων, είτε βρίσκονται πάνω από σώματα νερού, είτε πάνω από ξηρά. Το «κύριο άνοιγμα» αναφέρεται στο μεγαλύτερο μήκος μεταξύ διαδοχικών υποστηριγμάτων που εδράζονται στο έδαφος.
Δεν υπάρχει καθιερωμένος τρόπος για τη μέτρηση του συνολικού μήκους μιας γέφυρας. Μερικές γέφυρες μετρούνται από την αρχή της ράμπας εισόδου μέχρι το τέλος της ράμπας εξόδου. Σε κάποιες άλλες το μήκος δίνεται από τη μία όχθη ή ακτή μέχρι την απένταντι. Σε άλλες πάλι αναφέρεται το μήκος της όλης κατασκευής που απαιτήθηκε για την ολοκλήρωση της γέφυρας. Για τον λόγο αυτόν δεν δίνεται αύξοντας αριθμός, ούτε πρέπει να συμπεραίνεται μια ακριβής κατάταξη ανάλογα με τη θέση στον κατάλογο.
Νάθαν ο Σοφός
Ο Νάθαν ο Σοφός (γερμ. Nathan der Weise, μερικές φορές αποκαλούμενο από τους μαθητές: Nathan der Scheiße) είναι φιλοσοφικό έργο του Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ σε θεατρική μορφή. Το βασικότερο θέμα του είναι το ερώτημα της αληθινής θρησκείας. (Χριστιανισμός, Ιουδαϊσμός, Ισλαμισμός). μικρογραφία|Το έργο στα ελληνικά Το έργο γράφτηκε το 1779 και έκανε πρεμιέρα στις 14 Απριλίου 1783 στο Βερολίνο. Το έργο διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της 3ης Σταυροφορίας, κατά την διάρκεια μιας ανακωχή στην Ιερουσαλήμ. Το βιβλίο είναι ένα δραματικό ποίημα σε πέντε πράξεις για έναν Εβραίο έμπορο που ονομάζεται Νάθαν. Αντιμετωπίζει τη σύγκρουση μεταξύ θρησκείας και λογικής και μπορεί επομένως να αποδοθεί στην εποχή του Διαφωτισμού. Ο Λεσσίγγειος έγραψε το "Νάθαν ο σοφός" και προσπάθησε να εκφράσει τις ιδέες του για την εκκλησία και την πίστη του στον Θεό. Όσον αφορά τη φύση του, είναι ένα δράμα ιδεών, διότι η δράση του δημιουργεί μια φιλοσοφική ιδέα με τη μορφή μιας κοσμοθεωρίας.
Πλοκή
Το έργο είναι βασικότερα γνωστό για την "Παραβολή του Δαχτυλιδιού" την οποία χρησιμοποιεί ο Νάθαν για να αποδείξει ότι δεν μπορούμε να πούμε ποια θρησκεία είναι η αληθινή επειδή κάθε πιστός πιστεύει στη δική του. Άλλα πρόσωπα είναι: η Ρέχα, ψυχοκόρη του Νάθαν, η Δάγια, λειτουργός της Ρέχα, η Σίτα, αδερφή του Σουλτάνου, ο Πατριάρχης Παλαιστίνης, ο Δερβίσης Αλ-Χάφης και φυσικά ο σουλτάνος Σαλαδίνος.
Όταν ο Νάθαν, ένας πλούσιος Εβραίος, επιστρέφει στο σπίτι από επαγγελματικά ταξίδια, μαθαίνει ότι η θετή του κόρη Ρέχα σώθηκε από πυρκαγιά από ένα νεαρό Χριστιανικό Τέμπλαρ. Ο ιππότης, με τη σειρά του, οφείλει τη ζωή του στον μουσουλμάνο κυβερνήτη της Ιερουσαλήμ, Σουλτάνο Σαλαντίν, ο οποίος τον χάρισε ως ο μοναδικός από τους είκοσι κρατούμενους, επειδή μοιάζει με τον αείμνηστο αδελφό του Σαλαντίν Άσαντ. Παρά αυτές τις τυχερές περιστάσεις, ο ορθολογιστικός Νάθαν δεν θέλει να πιστέψει τα γεγονότα ως θαύμα και επίσης πείθει τον Ρέχα ότι η πίστη στο έργο των φύλακων αγγέλων είναι επιβλαβής.
Ο Σαλαδίνος, κάπως αδιάφορος από άποψη χρημάτων, αντιμετωπίζει επί του παρόντος οικονομικά προβλήματα. Γι 'αυτό, με τη συμβουλή της πιο υπολογιστικής αδερφής του, Σίττα, του έφερε ο πλούσιος Νάθαν για να δοκιμάσει τη γενναιοδωρία του, η οποία επαινείται σε όλη την Ιερουσαλήμ: Αντί να του ζητάει απευθείας δάνειο, ο Σαλαδινός προσποιείται ότι θέλει να δοκιμάσει τον Νάθαν διάσημη σοφία και τον ρωτάει για την «αληθινή θρησκεία». Ο Νάθαν, ο οποίος είχε ήδη ενημερωθεί για τα οικονομικά προβλήματα του Saladin από τον φίλο του Αλ-Χάφη και προειδοποίησε για την οικονομική του αμέλεια, αναγνωρίζει την παγίδα. Αποφασίζει να απαντήσει στην ερώτηση του Σαλαδινού με ένα "παραμύθι", τη λεγόμενη "παραβολή δακτυλίου". Εντυπωσιασμένος βαθιά, ο σουλτάνος κατανοεί αμέσως αυτήν την παραβολή ως μήνυμα για την ισότητα των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών. Συγκινημένος από την ανθρωπότητα του Νάθαν, του ζητά να είναι φίλος του από τώρα και στο εξής. Ο Νάθαν συμφωνεί πρόθυμα και, επιπλέον, δίνει στον σουλτάνο ένα γενναιόδωρο δάνειο χωρίς να του ζητηθεί.
Ο ιππότης, ο οποίος είχε σώσει τη Ρέχα από τις φλόγες, αλλά, μέχρι τώρα, δεν ήταν πρόθυμος να τη συναντήσει, ενώθηκε μαζί της από τον εβραίο Νάθαν. Πέφτει ερωτευμένος μαζί της και θέλει να την παντρευτεί επί τόπου. Ωστόσο, το όνομά του κάνει τον Nathan να διστάζει να δώσει τη συγκατάθεσή του, η οποία προσβάλλει τον ιππότη. Όταν ανακαλύπτει από τον σύντροφο της Ρέχα Ντάτζα, έναν Χριστιανό, ότι η Ρέχα δεν είναι η βιολογική κόρη του Νάθαν, αλλά υιοθετείται μόνο και ότι οι βιολογικοί της γονείς ήταν Χριστιανοί, στρέφεται στον πατριάρχη της Ιερουσαλήμ για συμβουλές. Παρόλο που ο ιππότης πλαισιώνει το αίτημά του ως υποθετική υπόθεση, ο φανατικός επικεφαλής της εκκλησίας μαντεύει τι είναι αυτό και θέλει να ψάξει για "αυτόν τον Εβραίο" αμέσως και να τον κάψει στο διακύβευμα για πειρασμό στην αποστασία. Το γεγονός ότι ο Nathan δεν μεγάλωσε το χριστιανικό παιδί ως Εβραίο, αλλά αντίθετα σε καμία πίστη, δεν μαλακώνει τη στάση του πατριάρχη, αλλά τον επιδεινώνει: "Αυτό δεν είναι τίποτα! να καεί - / Και γι 'αυτόν ακριβώς τον λόγο αξίζει / Να καεί τρεις φορές. "
Τα αρχεία του αδελφού που κάποτε έφεραν τον Ρέχα στον Νάθαν ως μικρό παιδί τελικά αποκαλύπτουν ότι ο Χριστιανικός Ναός και ο Ρέχα δεν είναι μόνο αδελφός και αδελφή - εξ ου και οι επιφυλάξεις του Νάθαν για γάμο - αλλά και τα παιδιά του αδελφού του Σαλαντίν Άσαντ. Αυτές οι συνδέσεις αποκαλύπτονται σε όλους στην τελική σκηνή στο παλάτι του Saladin, το οποίο τελειώνει με όλους τους κύριους χαρακτήρες να αγκαλιάζονται επανειλημμένα ο ένας στον άλλο.
Η γλώσσα του έργου
Όσον αφορά τη γλώσσα του έργου, μπορεί να ειπωθεί ότι πρόκειται για ένα ασυνεπές iambus πέντε τμημάτων με εναλλασσόμενες ανυψώσεις και υποβαθμίσεις. Οι προτάσεις εκτείνονται επίσης σε πολλές γραμμές. Αυτή η λειτουργία στη γλώσσα ονομάζεται διασκελισμός και έτσι ο ρυθμός δεν γίνεται βαρετός για τον αναγνώστη. Επιπλέον, το Λεσσίγγειος λειτουργεί με πολλές παρεμβολές, διακοπές και αλλαγές του ομιλητή στο στίχο. Οι αντιστροφές που χρησιμοποιεί σε όλες τις μορφές ακτινοβολούν μια συγκεκριμένη σοφία και δείχνουν την ίδια γλωσσική τους ικανότητα, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους ή την κοινωνική τάξη. Στο έργο δεν υπάρχουν πολλές αλλαγές σε σχέση με τον χρόνο και τον τόπο. Αυτό γίνεται έτσι ώστε η πλοκή να γίνεται κυρίως από τους διαλόγους.
Μια γνώμη για το έργο
Όσον αφορά το έργο στο σύνολό του, μπορεί να ειπωθεί ότι είναι ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Αφορά ένα πολύ συγκινητικό θέμα της εποχής, δηλαδή το ζήτημα της αληθινής θρησκείας. Με το δράμα του, το Λεσσίγγειος δείχνει ένα παράδειγμα για τον κίνδυνο του φονταμενταλισμού. Η μισαλλοδοξία της Δάγιας και οι παρωπίδες της σχεδόν έφεραν τον Νάθαν σε θάνατο. Η δουλειά του συγγραφέα είναι ακόμη πολύ σημαντική σήμερα. Ο χριστιανικός εξτρεμισμός, που παρουσιάστηκε από το έργο ετούτο, υπάρχει μόνο με διαφορετική μορφή σήμερα. Ομάδες τρομοκρατών διαπράττουν τρομοκρατικές επιθέσεις και κάνουν ακριβώς αυτό που έκαναν χριστιανοί πριν από χίλια χρόνια. Ωστόσο, στην εποχή του διαδικτύου και της παγκοσμιοποίησης, τίθεται το ερώτημα πόσο μακριά μπορεί κανείς να φτάσει για να επεκτείνει την πεποίθησή του. Σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς η σύγκρουση της αληθινής πίστης έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Εδώ ταιριάζει το έργο του Λεσσίγγειου, το οποίο απαντά σε αυτό το περίπλοκο και φιλοσοφικό ερώτημα με ένα παραμύθι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Κολλεκτιβισμός και αυτοδιαχείριση στην Ισπανία 1936-39 (βιβλίο)
Κολλεκτιβισμός και αυτοδιαχείριση στην Ισπανία 1936-39  είναι βιβλίο του Γερμανού συγγραφέα Αουγκουστίν Σούχυ.
Ο συγγραφέας
Ο Αουγκουστίν Σούχυ γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1892 στη Γερμανία. Έφυγε το 1917 για τη Σουηδία, τον απέλασαν στη Νορβηγία και από κει στη Δανία. Το 1920 ήταν στη Ρωσία για οκτώ μήνες. Μετά στη Γερμανία από το 1921 εώς το 1933. Το 1936 βρισκόταν στην Ισπανία. Το 1939 στη Γαλλία και από κει στο Μεξικό. Ταξίδεψε στις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής και έζησε αρκετό καιρό στην Αφρική. Από το 1918 έγραφε άρθρα και βιβλία και έδινε διαλέξεις σε πολλές χώρες (Σουηδία, ΗΠΑ, κ.α.) ως το θάνατό του το 1984.
Περίληψη
Στο σοσιαλιστικό εργατικό κίνημα υπάρχουν δύο κύριες τάσεις: ο κρατικός σοσιαλισμός και ο ελευθεριακός σοσιαλισμός. Στην Ισπανία το κοινωνικό κίνημα είχε τη μορφή του ελευθεριακού σοσιαλισμού. Είναι επαναστατικός όχι όμως δικτατορικός (όπως ο κρατικός). Εμπεριέχει την ανοχή και την ελευθερία. Σε αντίθεση με τον κρατικό σοσιαλισμό που είναι υπέρ της εθνικοποίησης/κρατικοποίησης των μέσων παραγωγής, ο ελευθεριακός είναι υπέρ της κοινωνικοποίησής τους. Δεν ήταν τυχαία η υιοθέτησή του στην Ισπανία καθώς είχαν έρθει σε επαφή με τον κολεκτιβισμό στις αποικίες τους στη Λατινική Αμερική (Αζτέκοι). Ακόμα, οι ντόπιοι αγρότες είχαν εμφανίσει τέτοιες τάσεις από τον 9μ.Χ αιώνα. Επιπλέον, το συγκεκριμένο κίνημα είχε υποστήριξη και από τον χαμηλόβαθμο εκκλησιαστικό κλήρο και τέλος, πολλοί εργάτες/αγρότες/υπάλληλοι ήταν ήδη οργανωμένοι σε συνδικάτα που υποστήριζαν αυτές τις ιδέες. Όταν το 1936 στην Καταλονία επικράτησαν του στρατιωτικού πραξικοπήματος του Φράνκο οι αναρχοσυνδικαλιστές και οι σύμμαχοί τους, αν και ήταν οι πιο ισχυροί προτίμησαν να μοιραστούν την εξουσία μαζί τους. Διατήρησαν τον πρόεδρο της Καταλονίας στο αξίωμά του, ασκώντας του όμως πολιτικό έλεγχο, και επέτρεψαν/ενθάρρυναν στα υπόλοιπα αντιφασιστικά κόμματα να λειτουργούν ελεύθερα, να αναπτύσσονται και να μετέχουν στην εξουσία. Αυτή την ανοχή εκμεταλλεύτηκαν οι κομμουνιστές που υποστηρίζονταν από τη Μόσχα και σε κάθε ευκαιρία υπέσκαπταν τον κολεκτιβισμό (κρατικοποιώντας σημαντικές επιχειρήσεις όπως π.χ. ο σιδηρόδρομος, στον αγροτικό τομέα μέσω του υπουργείου γεωργίας που είχαν τον έλεγχο, προσπαθούσαν να επιβληθούν στις ενώσεις των κολεκτίβων). Τέλος προσπαθούσαν να αυξήσουν τη δύναμη και την εξουσία τους ακόμα και διώχνοντας μέλη άλλων παρατάξεων από το κοινοτικό συμβούλιο της Μπαρτσελώνας χωρίς εκλογές. Όσον αφορά τα οικονομικά, οι κολλεκτιβοποιημένες επιχειρήσεις συνεισέφεραν τεράστια χρηματικά ποσά και στρατιώτες (φρόντιζαν και τις οικογένειές τους όσο αυτοί ήταν στον πόλεμο) που ξεπερνούσαν ακόμα και τα ποσά που κατέβαλλαν πριν ως ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Σε αντίθεση οι σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές και άλλες επιχειρήσεις συνεισέφεραν ασήμαντα ποσά. Οι αναρχοσυνδικαλιστές δεν αντέδρασαν στα ανωτέρω καθώς θεωρούσαν πως ο υπέρτατος σκοπός ήταν η νίκη επί του Φράνκο και θα έπρεπε να μείνουν όλοι μαζί ενωμένοι για να το πετύχουν.
Αν και δεν υπήρχαν πάντα συγκεκριμένες ποσότητες που μπορούσε να πάρει κάποιος, τις περισσότερες φορές δεν παρατηρήθηκε υπερεκμετάλλευση αυτού του προνομίου καθώς όλοι εμφορμούνταν από αίσθημα ανιδιοτέλειας. Εξαίρεση στα ανωτέρω ήταν η περίπτωση του χωριού Αλμπαλάτε ντε Τσίνκα, όπου τα μεταφορικά για να επισκεφτούν εξειδικευμένο γιατρό σε γειτονικές πόλεις παρέχονταν από την κολεκτίβα. Υπήρχε η υποψία εκμετάλλευσης αυτού του δικαιώματος για ψυχαγωγικούς λόγους. Η κολεκτίβα έθεσε πλέον σαν όρο να υπάρχει γνωμάτευση του τοπικού γιατρού για την αναγκαιότητα του ταξιδιού από τον ασθενή. Υπήρξε και περίπτωση προστριβής μεταξύ κολεκτίβων, της Αλκορίζ με τη γειτονική Αλμπαλάτε ντέλ Λουτσαντόρ για την τιμή του ρεύματος που ήταν διατεθειμένη η πρώτη να πληρώσει στη δεύτερη.
Αξιοσημείωτο σχετικά με την Αλκορίζ είναι ότι δεν υπάρχει αστυνομία και η φυλακή είναι άδεια αλλά το αίσθημα ασφαλείας είναι μεγαλύτερο από πριν. Άλλο ένα ενδιαφέρον παράδειγμα είναι η πόλη Μπαρμπάστρο όπου οι αναρχικοί ήταν μια μικρή μειοψηφία. Εκεί δεν έγιναν απαλλοτριώσεις μιας και η πλειοψηφία δεν το επιθυμούσε. Οι αναρχικοί δεν το επέβαλαν δια της βίας και ας είχαν την απαιτούμενη στρατιωτική δύναμη για αυτό.
Οι κολεκτίβες έδωσαν μεγάλη σημασία στην παιδεία/εκπαίδευση. Δημιούργησαν νυκτερινά σχολεία για ενήλικες εργαζόμενους, κανονικά σχολεία που πλέον μπορούσαν να πάνε όλα τα παιδιά και όχι μόνον αυτών που είχαν την οικονομική δυνατότητα όπως συνέβαινε μέχρι τότε και επαγγελματικές σχολές. Συνήθως στεγάζονταν σε κλειστές εκκλησίες. Δασκάλους, όπου δεν υπήρχαν ζητούσαν και τους έστελναν από τα συνδικάτα των δασκάλων στις πόλεις και οι κολεκτίβες αναλάμβαναν τη μισθοδοσία τους.
Η κεντρική κυβέρνηση δεν καλοέβλεπε τη συνεχώς αυξανόμενη δυναμική των κολεκτίβων αφού υπέσκαπταν την εξουσία της αναλαμβάνοντας τις αρμοδιότητές της. Όμως δεν μπορούσε και να αγνοήσει την καινούργια κατάσταση που πλέον είχε διαμορφωθεί. Αναγκάστηκε να αναγνωρίσει νομοθετικά τις κολεκτίβες και τις απαλλοτριώσεις στις οποίες είχαν προβεί. Τελικά στον εμφύλιο επικράτησε ο Φράνκο και κατάργησε τις κολεκτίβες. Όμως έμειναν σαν ένα ¨εναλλακτικό¨ λειτουργικό σύστημα διακυβέρνησης στη συνείδηση των πολιτών.
Βιβλιογραφία
Αουγκουστίν Σούχυ, ΚΟΛΛΕΚΤΙΒΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ 1936-39. Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, μετάφραση Κώστας Νικολάου.
Μεσιέ 43
thumb|right|300px|Το νεφέλωμα Μεσιέ 43 από το [[διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ|ΔΤΧ.]] Το Μεσιέ 43 (γνωστό και ως M43, Νεφέλωμα του De Mairan και NGC 1982) είναι νεφέλωμα εκπομπής σε απόσταση περίπου 1500 ετών φωτός στον αστερισμό του Ωρίωνα. Το νεφέλωμα του De Mairan είναι μέρος του νεφελώματος του Ωρίωνα και χωρίζεται από αυτό με μία λωρίδα σκόνης. Ανήκει στο πολύ μεγαλύτερο σύμπλεγμα νεφελωμάτων του Ωρίωνα, όπως και το Νεφέλωμα της Αλογοκεφαλής και το Μεσιέ 78.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 43 ανακαλύφθηκε από τον Jean-Jacques Dortous de Mairan πριν το 1731. Ο Σαρλ Μεσιέ το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του τις 4 Μαρτίου 1769. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ το πρόσθεσε στον κατάλογό του αν και ήταν προσεκτικός να μην προσθέσει αντικείμενα του Καταλόγου του Μεσιέ. Το Μ43 εμφανίζεται στην πρώτη φωτογραφία βαθέως ουρανού του Νεφελώματος του Ωρίωνα που τραβήχτηκε τις 14 Μαρτίου 1882 από τον Henry Draper.
Χαρακτηριστικά
Το Μεσιέ 43 περιβάλει το νεαρό ανώμαλο «μεταβλητό άστρο νεφελώματος» NU Orionis (γνωστό και ως HD 37061) του οποίου το μέγεθος μεταβάλλεται από 6,5 μέχρι 7,6. Επειδή αυτό το άστρο είναι σχετικά ψυχρό, το Μεσιέ 43 έχει σχετικά χαμηλή λαμπρότητα σε όλα τα μήκη κύματος (το φαινόμενο μέγεθός του στο φως είναι +9). Επιπλέον το Μ43 έχει το δικό του μικρό σμήνος αστέρων και τα σκοτεινά χαρακτηριστικά του στην ανατολικότερη πλευρά του είναι ορατά σε τηλεσκόπια μεγαλύτερα των 8 ιντσών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεφελώματα 43 1982 Κατηγορία:Ωρίων (αστερισμός)
Κίμωλος
μικρογραφία|Η θέση της Κιμώλου στις Δ. Κυκλάδες thumb|Η θέση της Κιμώλου, Μήλου και Πολυαίγου (το βέλος δείχνει την Κίμωλο) Η Κίμωλος είναι νήσος του Αιγαίου και ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό όριο των Κυκλάδων, βόρεια της Μήλου, από την οποία και χωρίζεται από το «στενό Αμμώνι» (πλάτους μόλις 1 χλμ. ή 0,54 ναυτικών μιλίων), 1,07 ναυτικά μίλια βορειοδυτικά της Πολυαίγου και 7,45 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Σίφνου. Μεταξύ της Μήλου και της Πολυαίγου βρίσκονται και οι νησίδες Κασσέλες, Άγιος Γεώργιος, Πήτα, Μανωλονήσι και Άγιος Ευστάθιος ή Πυργί στην οποία και υπάρχει φάρος που εξυπηρετεί τη ναυσιπλοΐα στο θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ Κιμώλου και Πολυαίγου ή «στενό Πυργί». Το σχήμα της Κιμώλου είναι περίπου κανονικού πενταγώνου διαμέτρου 7 μιλίων με ανάπτυγμα ακτών περίπου 40 χλμ. ενώ ο παράπλους της φθάνει τα 18 περίπου μίλια. Η απόσταση των λιμένων Πειραιά και Ψάθης είναι 89 ναυτικά μίλια (ή 165 χλμ.) βάσει της προβλεπόμενης ρότας.
Στον Δήμο Κιμώλου υπάγεται η νήσος Πολύαιγος καθώς και δύο μικρότερα: ο Άγιος Ευστάθιος (Άη Φτάθης) και ο Άγιος Γεώργιος (Άη Γιώργης) ιδιοκτησίας κληρονόμων Κιμώλιου πλοιοκτήτη.
Το νησί έδωσε το όνομά του στο λευκό πέτρωμα, τη γνωστή από τους μαυροπίνακες κιμωλία. Μικρότεροι οικισμοί που κατοικούνται κυρίως το καλοκαίρι είναι η Ψάθη, η Γούπα, το Ρέμα, ο Καρά ς, τα Πράσσα ή Πράσα, η Αλυκή, και η Μπονάτσα. Απέναντι από το ναό της Παναγίας της Οδηγήτριας υπάρχει το Αρχαιολογικό Μουσείο και μέσα στο Κάστρο το Λαογραφικό Μουσείο.
Μυθολογία - Αρχαιότητα
Η Κίμωλος είναι νησί με πλούσιες ιστορικές καταγραφές. Σύμφωνα με την παράδοση, πρώτος μυθικός οικιστής της υπήρξε ο Κίμωλος (σύζυγος της Σίδης, κόρης του Ταύρου), στον οποίο οφείλει το όνομά της. Ήταν επίσης γνωστή και σαν Εχινούσα, πιθανόν λόγω της έχιδνας (οχιάς) που ακόμη και σήμερα αφθονεί στο νησί. Κατά την αρχαιότητα, η Κίμωλος είχε δύο θαυμάσιους λιμένες των οποίων τα λείψανα υπάρχουν στη θέση «Ελληνικά», ενώ στο λιμάνι της Ψάθης υπάρχουν λαξευτά νεωλκεία (όμοια με εκείνα της Αίγινας στη θέση «Στρατηγού») που οι ντόπιοι αποκαλούν «σύρματα».
Η Κίμωλος συμμετείχε στην Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία (425 - 424 π.Χ.) κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου και υπήρξε πεδίο μαχών των Αθηναίων, που την κυρίευσαν, αφού προηγουμένως τη λεηλάτησαν, όταν οι Σπαρτιάτες, είχαν υποτάξει τη γειτονική Μήλο. Μάλιστα, όπως προκύπτει ιστορικά υποχρεώθηκε στην καταβολή στους Αθηναίους φόρο υποτέλειας χιλίων δραχμών.
Μεσαίωνας - Νεότερα χρόνια
Το Μεσαίωνα και μέχρι τους χρόνους της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ονομαζόταν Αρζιαντιέρα ή Αρζεντιέρα, λέξη ενετικής προέλευσης, λόγω των ασημόχρωμων βράχων της στα νότια, (αρτζέντο = ασήμι στα λατινικά). Επί Φραγκοκρατίας (13ος αιώνας) τη νήσο κατέλαβε ο Μάρκος Σανούδος την οποία και προσάρτησε στο Δουκάτο της Νάξου, μέχρι το 1537 που την κατέλαβε για λίγο ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα όπου και την επανέκτησε ο Αντζιελότο Γκοζαδίνο κατόπιν φόρου υποτελείας προς τον Σουλτάνο.
Από το 1383 και μετά από την κατάληψή του από τους Οθωμανούς (1537) το νησί διοικήθηκε από την οικογένεια Κρίσπι ως δούκες της Νάξου και του Αρχιπελάγους (duci di Nasso e dell' Archipelago). Από το 1566 έως το 1579 ο Σουλτάνος Σελίμ Β' παραχώρησε τη διοίκηση της Κιμώλου και άλλων νησιών των Κυκλάδων στον Ισπανό Εβραίο ευνοούμενό του Ιωσήφ Νάζη τον οποίο ονόμασε Βασιλέα της Νάξου και Δωδεκανήσου (=έτσι ονόμαζαν οι Βυζαντινοί τις Κυκλάδες).
Συχνά όμως τη νήσο επισκέπτονταν πειρατές τους οποίους φοβούνταν και οι Τούρκοι. Το 1638 η Κίμωλος καταλήφθηκε και πυρπολήθηκε από τους πειρατές, οπότε οι κάτοικοι κατέφυγαν στη Σίφνο, εναπομείναντες μόνο 200 στη νήσο. Φαίνεται όμως πως οι Κιμώλιοι αδυνατώντας να αντιμετωπίζουν μόνοι τους κάθε φορά τους πειρατές αναγκάσθηκαν να συμφιλιωθούν με αυτούς και να τους παρέχουν ακόμη και υπηρεσίες. Σε αυτό οφείλεται και η μεγάλη ναυτική εμπειρία τους που είχε εκτιμηθεί τα χρόνια εκείνα και από τους Γάλλους αλλά και από τον Σουλτάνο τον οποίο και θεωρούσαν μέγα προστάτη, ενώ έσπευδαν να πληρώσουν τον φόρο υποτέλειας, 1.400 γρόσια ετησίως, και μάλιστα με ιδιαίτερη σπουδή στον Καπουδάν Πασά που επισκέπτονταν την Κίμωλο μια φορά το χρόνο. Από το 1678 στην Κίμωλο εγκαταστάθηκαν διπλωματικοί αντιπρόσωποι, Ολλανδός υποπρόξενος καθώς και Γάλλος το 1727, οι οποίοι κάλυπταν τους καθολικούς νησιώτες. Μάλιστα ανήγειραν και καθολική εκκλησία της «Μαντόνα ντι Ροζάριο» ερείπια της οποίας υφίστανται και σήμερα. Από τους καθολικούς εκείνους μόνο μια οικογένεια ευγενών ζούσε στο νησί το 1778, στη μεγάλη θαλάσσια πειρατεία που είχε συμβεί το έτος εκείνο, κατά περιγραφή του περιηγητή Σοννίνι, που και αυτή η οικογένεια των Μπρεστ, το 1795 εγκαταστάθηκε στη Μήλο.
Στην περίοδο των Ορλωφικών και των Ρωσοτουρκικών Πολέμων (1770 - 1774) υποτάχθηκαν στους Ρώσους οι οποίοι εντόπισαν ποσότητες αργυρούχου βαρυτίνης στην περιοχή αυτή προσπάθησαν ανεπιτυχώς να την εκμεταλλευτούν, τότε ήδη η νήσος λεγόταν Αρζιαντιέρα, οπότε και άρχισε η εξαγωγή της μοναδικής στο είδος της, κιμώλιας γης, με συνέπεια το νησί να καταστεί και εμπορικός κόμβος. Η Κίμωλος προσαρτήθηκε μαζί με όλες τις Κυκλάδες στην υπόλοιπη Ελλάδα το 1830, όταν αναγνωρίστηκε ανεξάρτητο κράτος ως «Βασίλειο της Ελλάδος».
20ός αιώνας
Κατά τη δικτατορία Μεταξά, από το 1936, η Κίμωλος κατέστη τόπος εξορίας αντιφρονούντων. Αποτέλεσε μάλιστα τον τόπο όπου εκτοπίζονταν κυρίως γυναίκες ανάμεσα στις οποίες και σημαντικές διανοούμενες της εποχής όπως η Χρύσα Χατζηβασιλείου και η Φούλα Χατζιδάκη.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός ανέρχεται στους 910 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και παρουσιάζει αυξητική τάση (728 κάτοικοι το 1991 και 769 κάτοικοι το 2001). Οι περισσότεροι από τους κάτοικους ασχολούνται με την τουριστική υποδομή (εστιατόρια, χώροι διαμονής κτλ.) την καλοκαιρινή περίοδο σε συνδυασμό με αγροτικές δραστηριότητες, κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Εκτός της γεωργίας οι νεότεροι των κατοίκων απασχολούνται κυρίως στα μεταλλεία της Κιμώλου και της Μήλου, μερικοί είναι τεχνίτες, έμποροι, επαγγελματίες, ψαράδες και ναυτικοί.
Δήμος Κιμώλου
Η Κίμωλος είναι έδρα του ομώνυμου Δήμου της Περιφερειακής Ενότητας Μήλου. Το νησί διαθέτει Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο, αστυνομικό σταθμό, Δημοτικό σχολείο, Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις, Ταχυδρομείο, ΑΤΜ Εθνικής και Eurobank. Η πρωτεύουσα του νησιού ονομάζεται Κίμωλος ή Χωριό (και όχι Χώρα) Κιμώλου. Το 1950 αριθμούσε 1.190 κατοίκους ενώ σήμερα (2011) 837 κατοίκους. Το Χωριό Κιμώλου αποτελείται από τους οικισμούς Παλιό και Νέο Χωριό, με το πρώτο να αναφέρεται κυρίως στο Κάστρο και γύρω από αυτό, ενώ το δεύτερο να αναφέρεται γενικά στους νεότερους οικισμούς: Μυζηθρού, Ξεροπηγάδα, Θεοσκέπαστη, Άη Φτάθης, Λεμπούνια, Ξαπλοβούνι, Άγιος Χαράλαμπος. Κύριο επίνειο της Κιμώλου είναι η Ψάθη και απέχει μόλις 800 μέτρα από το Χωριό. Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται στην Κίμωλο με πολύ μεγάλη επιτυχία, μια ομάδα εθελοντών, οι «Κιμωλίστες». Οι δράσεις τους σχετίζονται με τον πολιτισμό αλλά και με το περιβάλλον. Οργανώνουν τους θερινούς μήνες βραδιές κινηματογράφου, μετατρέπουν παλιές βάρκες σε υπαίθριες βιβλιοθήκες, οργανώνουν καθαρισμούς σε παραλίες, αλλά και περιπάτους στα μονοπάτια του υπέροχου νησιού.
Συγκοινωνίες
Σε όλο το νησί επιτρέπονται τα τροχοφόρα οχήματα, αλλά την καλοκαιρινή περίοδο, το πρόβλημα στάθμευσης είναι έντονο στο Χωριό και την Ψάθη. Επίσης υπάρχει πρατήριο καυσίμων. Τέλος, τα μέσα μεταφοράς της Κιμώλου αποτελούνται από ένα λεωφορείο με προγραμματισμένα δρομολόγια και ένα ταξί. Ακόμη γίνονται τουριστικές ξεναγήσεις στην γειτονική Πολύαιγο με βάρκες ή μικρά ταχύπλοα σκάφη Κιμώλιων ιδιοκτητών.
Τέλος, η Κίμωλος αποτελεί σταθμό και για τα ενδοκυκλαδικά δρομολόγια, δηλαδή των τοπικών γραμμών μεταξύ των Κυκλάδων(Κύθνος, Σέριφος, Σίφνος, Μήλος, Φολέγανδρος, Σίκινος, Ίος, Θήρα, Πάρος, Σύρος, Μύκονος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ποδοσφαιρική Ένωση Βορείου Αμερικής
Μέλη
Αν και γεωγραφικά ανοίκει στην Βόρεια Αμερική, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των Βερμούδων είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Καραϊβικής (CFU).
Εθνικές ομάδες
Οι εθνικές ομάδες των τριών ομοσπονδιών προκρίνονται αυτόματα στην τελική φάση του Γκολντ Καπ, οπότε δεν υπάρχει προκριματική φάση για τη ζώνη αυτή, σε αντίθεση με τα προκριματικά της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Κεντρικής Αμερικής (UNCAF) και της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Καραϊβικής (CFU). Ωστόσο, ως μέλη της CONCACAF αγωνίστηκαν σε δύο διοργανώσεις πριν από το Γκολντ Καπ.
Σύλλογοι
Η ΣουπερΛίγκα Βορείου Αμερικής ήταν μια διασυλλογική διοργάνωση μεταξύ δύο πρωταθλημάτων της βορειοαμερικανικής ζώνης που διήρκεσε το διάστημα 2007-2010. Ήταν μια επίσημη διοργάνωση επικυρωμένη από την CONCACAF, αλλά δεν τη διοργάνωνε η ομοσπονδία. Όταν χρησιμοποιήθηκαν προκριματικά για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Καπ όσον αφορά τη βορειοαμερικανική ζώνη, οι σύλλογοι των της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας των Βερμούδων αγωνίζονταν εναντίον μεξικανικών ή/και αμερικανικών συλλόγων.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Φορτ Ρος
thumb|300x300px|Το σπίτι Κούσκοφ στο Φορτ Ρος Το Φορτ Ρος (ρωσικά: Форт-Росс και αρχικά: Крѣпость Россъ, 'φρούριο Ρος') είναι ένα τέως ρωσικός οικισμός στην δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής στη σημερινή κομητεία Σονόμα στην Καλιφόρνια. Μεταξύ 1812 και 1842 υπήρξε το κέντρο των νοτιότερων ρωσικών οικισμών στην Αμερική. Έχει γίνει αντικείμενο αρχαιολογικής μελέτης και σήμερα προστατεύεται ως ιστορικό μνημείο της Καλιφόρνιας και των Η.Π.Α. ενταγμένο στο ομώνυμο ιστορικό πάρκο.
Είναι ορόσημο της ιστορίας του ευρωπαϊκού επεκτατισμού καθώς βρίσκεται στο σημείο τομής της Ρωσικής και της Ισπανικής Αυτοκρατορίας μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Οι Η.Π.Α. κατέφτασαν στην περιοχή από τα ανατολικά το 1846.
Ιστορία
Μεταξύ 1806 και 1811 ο Νικολάι Ρεζάνοφ, αντιπρόσωπος της Ρωσο-αμερικανικής εταιρείας επισκέφτηκε τον ισπανικό οικισμό Γιερβα-Μπουένα (στο σημερινό Σαν Φρανσίσκο) και συμβούλεψε την ρωσική κυβέρνηση να εκμεταλλευθεί την αδυναμία που επεδείκνυε η ισπανική μοναρχία στις αμερικανικές της αποικίες λόγω της κατοχής της από το Ναπολέοντα και να καταλάβει την βόρεια Άνω Καλιφόρνια. Μετά από τις εξερευνήσεις του Ιβάν Αλεξάντροβιτς Κούσκοφ, ιδρύθηκε από τον ίδιο το Ρωσικό Φρούριο.
Εποικήθηκε από Ρώσους, Αλεούτιους και Πολωνούς στρατιώτες μαζί με ιθαγενείς και ντόπιους λευκούς. Ο σκοπός του οχυρού ήταν να λειτουργεί ως κέντρο αναφοράς της αγροτικής του ενδοχώρας που θα εφοδίαζε με τρόφιμα τη ρωσική αποικία της Αλάσκας. Μετά το 1821, όταν η Καλιφόρνια ενσωματώθηκε στο Μεξικό το φρούριο συνέχισε να κατοικείται από υποτελείς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η μικρή παραγωγή του και η διακοπή του παραθαλάσσιου διαδρόμου με την Αλάσκα ώθησε την αυτοκρατορία να το πουλήσει στον Μεξικανό πολίτη και γαιοκτήμονα Τζον Σάτερ. Από το 1848 βάσει της συνθήκης Γκουαδαλούπε Ιδάλγο η περιοχή πέρασε στον έλεγχο των Η.Π.Α. Από τα χέρια ενός ιδιώτη πέρασε στην εταιρεία California Historical Landmarks που με τη σύμπραξη της πολιτείας της Καλιφόρνια συντήρησε τις εγκαταστάσεις του οχυρού αν και από το 1970, μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά, παραμένει μονάχα ένα αυθεντικό οίκημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλιφόρνια Κατηγορία:Ρωσική Αμερική Κατηγορία:Ιστορία του Μεξικού Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Οχυρώσεις
Πέτρος Σαρόγλου
Ο Πέτρος Σαρόγλου ή Σάρογλος (Αθήνα, 1864 - 1920) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και αξιωματικός πυροβολικού του Ελληνικού Στρατού, καθώς και εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφία
Γόνος εύπορης οικογένειας, ο Σάρογλος γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1864.
Καταγωγή
Πατέρας του ήταν ο Ζαφείριος Σαρόγλου, Έλληνας έμπορος εγκατεστημένος στην περιοχή της Μολδοβλαχίας, πιο συγκεκριμένα στην πόλη Ρουστσούκ, σήμερα ευρισκόμενης επί των συνόρων μεταξύ Βουλγαρίας και Ρουμανίας, ο οποίος δραστηριοποιούταν στην εξαγωγή σιταριού και χαβιαριού από την επικράτεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας προς την Ευρώπη. Οι συγκεκριμένες εμπορικές συναλλαγές του τον οδήγησαν στη δημιουργία στενών σχέσεων με τους αυτοκρατορικούς κύκλους της Μόσχας, ενώ, παράλληλα, οδήγησαν και στον πλουτισμό του ιδίου. Αργότερα, ο Ζαφείριος Σαρόγλου, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του, Άννα, ρωσικής καταγωγής, επέστρεψε στην Ελλάδα, πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα, όπου και εγκαταστάθηκε εντός οικίας επί της Οδού Σταδίου, πλησίον της Πλατείας Ομονοίας, αναπτύσοντας έντονη δράση στον χώρο των τεχνών και της εκπαίδευσης, μέσω της ενασχόλησής του με τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία.
Σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897, ο Σαρόγλου συμμετείχε ως υπολοχαγός, προτού αποστρατευτεί κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου έτους. Ως έφεδρος αξιωματικός έλαβε, το 1910, τον βαθμό του λοχαγού και, το 1914, τον βαθμό του ταγματάρχη. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμμετείχε ως έφεδρος αξιωματικός στα μετόπισθεν των γραμμών του ελληνικού στρατού.
Ιδεολογία, δράση και έργο
Όντας υποστηρικτής της Μεγάλης Ιδέας, ο Σαρόγλου συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα, μέσω της συμμετοχής του στο Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο, του οποίου και υπήρξε εκ των ιδρυτικών μελών.
Παράλληλα με τη στρατιωτική σταδιοδρομία του, ανέπτυξε σημαντικό κοινωνικό έργο μέσω της χρηματοδότησης σχολείων, νοσοκομείων, εκκλησιών, καθώς και άλλων ιδρυμάτων.
Μέσω της οικονομικής καταστάσής του ήταν σε θέση να αποκτήσει σημαντική προσωπική συλλογή, αποτελούμενη από όπλα, έργα ζωγραφικής, εικονίσματα χρονολογούμενα από τη βυζαντινή περίοδο, νομίσματα, κοσμήματα, έπιπλα, προερχόμενα από την Ελλάδα, καθώς και άλλες χώρες του κόσμου. Σήμερα, τα συγκεκριμένα αντικείμενα της προσωπικής συλλογής του βρίσκονται εκτεθειμένα εντός μουσείων και χώρων όπως, μεταξύ άλλων, το Πολεμικό Μουσείο, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το Νομισματικό Μουσείο, το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, καθώς και το Σαρόγλειο Μέγαρο.
Μέσω της διαθήκης του, κληροδότησε την περιουσία του στη «Λέσχη Αξιωματικών Ξηράς και Θαλάσσης», επιθυμώντας, παράλληλα, μέρος της περιουσίας του να διατεθεί για την ανέγερση της, μετέπειτα γνωστής ως, Λέσχης Αξιωματικών ή Σαρόγλειου Μεγάρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Μαραθιά Ευρυτανίας
Η Μαραθιά, επίσημα η Μαραθέα, είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μαραθιά βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας στις πλαγιές των Ευρυτανικών (νοτίων) Αγράφων σε υψόμετρο 800 μέτρα. Είναι κτισμένη στα βορειοανατολικά της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών και δυτικά του Ταυρωπού ποταμού (Μέγδοβας). Απέχει 17 χλμ. Ν. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 39 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καρπενήσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Βικτόρια Λόμπα
Η Βικτόρια Λόμπα (ρωσικά: Виктория Лоба, Викторија Лоба, 17 Οκτωβρίου 1988) είναι Ρωσίδα, γεννημένη στη Βόρεια Μακεδονία, τραγουδίστρια της pop μουσικής. Γεννήθηκε στο Ταγκανρόγκ της Σοβιετικής Ένωσης (μέρος της σημερινής Ρωσίας). Όταν ήταν στην ηλικία των 8 ετών, η οικογένεια μετακόμισε στη Βόρεια Μακεδονία. Εκεί, άρχισε από την εφηβική ηλικία να γίνεται δημοφιλής, όταν το 2003, σε ηλικία 15 ετών εκπροσώπησε τη χώρα στο Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού Eurovision 2003, στη Δανία, με το κομμάτι της Ti ne me poznavaš, καταλαμβάνοντας τελικά την 12η θέση. Μετά τον διαγωνισμό ήθελε να επιστρέψει στη Ρωσία, για να παρακολουθήσει στρατιωτική σχολή, όμως κατόπιν παρότρυνσης της μητέρας της, σπούδασε μουσική, στη Βόρεια Μακεδονία.
Το 2004, έλαβε βραβείο από το Φεστιβάλ Roza vetrov. Από το 2008 έως και το 2010, η Λόμπα υπήρξε η βασική τραγουδίστρια του εγχώριου συγκροτήματος Tumbao Salsa Band, το οποίο ερμήνευε Jazz, βραζιλιάνικη, πορτογαλική και κουβανική μουσική. Παράλληλα εμφανιζόταν και στο τηλεοπτικό μουσικό σόου Cotton Club. Το 2010, τιμήθηκε από το Golden Ladybug of Popularity, με το βραβείο "Ανακάλυψη της Χρονιάς", το οποίο το κέρδισε και το 2011 και το 2012. Το 2011, κέρδισε και το δεύτερο βραβείο στο Ohrid Fest. Κατόπιν, στο OGAE Video Contest, βγήκε 11η με το τραγούδι Ti Si Vinovna.
Στο Makfest του 2012 (ένα από τα σημαντικότερα pop/rock φεστιβάλ της Βόρειας Μακεδονίας), η Λόμπα άνοιξε το φεστιβάλ, με το τραγούδι Pocuvstvuvaj Go Ritamot, το οποίο ήταν και το τραγούδι του φεστιβάλ. Το 2013, ήρθε και κάποια διεθνής επιτυχία, όταν το τραγούδι της Summer Love, ήρθε πρώτο στα ολλανδικά charts "Dutch top European list Νέων Ταλέντων". Στο Makfest του 2014, η Λόμπα πήρε το βραβείο του Καλύτερου Ερμηνευτή, με το τραγούδι "Samo moj". Συχνά τα τραγούδια της βρίσκονται στις υψηλές θέσεις των charts της Βόρειας Μακεδονίας. Το 2007, ξεκίνησε και την ενασχόληση με την υποκριτική, συμμετέχοντας στην θεατρική παράσταση "Lolita". Έχει συμμετάσχει και σε αρκετά διαφημιστικά στην τηλεόραση. Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2015, υπήρξε υποψήφια να αντιπροσωπεύσει τη χώρα της, αλλά δεν τα κατάφερε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειομακεδόνισσες τραγουδίστριες
Αντλιοστάσιο
Το Αντλιοστάσιο, που ονομάζεται επίσης γεώτρηση και σταθμός παροχής πόσιμου νερού, είναι μια εγκατάσταση με αντλίες και εξοπλισμό άντλησης υγρών από το ένα μέρος στο άλλο. Χρησιμοποιείται για μια ποικιλία συστημάτων υποδομής όπως η παροχή νερού σε κανάλια, η αποστράγγιση χαμηλών εκτάσεων και η απομάκρυνση λυμάτων προς χώρους επεξεργασίας αυτών. Πρόκειται για αναπόσπαστο μέρος μιας εγκατάστασης υδροηλεκτρικής ενέργειας με αντλία αποθήκευσης.
Ζαν-Πιερ Ζαριέ
Ο Ζαν - Πιερ Ζαριέ(γεν. στο Σαρεντόν-Λε-Πον στις 10 Ιουλίου του 1946) είναι Γάλλος παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Το 1971 εντάχθηκε στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1, το 1972 παρέμεινε εκτός και επανήλθε το 1973. Αποχώρησε οριστικά απ' το σπορ το 1983. Συνολικά ο Ζαριέ έλαβε μέρος σε 143 Γκραν Πρι απ' τα οποία εκκίνησε στα 135. Το 1ο ήταν το Ιταλικό Γκραν Πρι του 1971 και το τελευταίο το Νοτιοαφρικανικό Γκραν Πρι του 1983. Σημείωσε τα ακόλουθα αποτελέσματα:
ενώ δεν κατεκτησε κανένα απολύτως Πρωτάθλημα Οδηγών και δεν πέτυχε ούτε μία νίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι οδηγοί Φόρμουλα 1
Συνθήκη του Κρεπί
μικρογραφία|Η Συνθήκη του Κρεπί, πράξη γραμμένη στα γαλλικά, με ημερομηνία 22 Σεπτεμβρίου 1544 Η Συνθήκη του Κρεπί υπεγράφη στις 18 Σεπτεμβρίου 1544 μεταξύ του Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας και του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σηματοδότησε την αποχώρηση του Καρόλου από τον ιταλικό πόλεμο του 1542-1546. Η ειρήνη ήταν βραχύβια, καθώς το 1551 οι εχθροπραξίες μεταξύ των δύο συμβαλλομένων δυνάμεων ξέσπασαν ξανά.
Η συνθήκη
Οι όροι της συμφωνίας περιελάμβαναν: