cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεωρία ομάδων
Συνδυαστική και γεωμετρική θεωρία ομάδων
Η συνδυαστική θεωρία ομάδων μελετά τις ομάδες από την οπτική των γεννητόρων και των σχέσεων. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν έχουμε πεπερασμένες ή πεπερασμένα παραγώμενες ομάδες. Το πεδίο αυτό κάνει χρήση των συνδέσεων των γράφων μέσω των βασικών ομάδων τους. Για παράδειγμα, μπορούμε να δείξουμε ότι κάθε υποομάδα μιας ελεύθερης ομάδας είναι ελεύθερη.
Υπάρχουν αρκετά ερωτήματα που προκύπτουν όταν μια ομάδα δίνεται από την αναπαράσταση της. Το πρόβλημα της λέξης ρωτά αν δυο λέξεις είναι το ίδιο στοιχείο μιας ομάδας. Συσχετίζοντας το πρόβλημα αυτό με τις μηχανές Turing, μπορεί κάποιος να δείξει ότι δεν υπάρχει αλγόριθμος που να το επιλύει. Ένα ακόμα άλυτο πρόβλημα αλγορίθμων είναι το πρόβλημα της ομάδας ισομορφισμών, το οποίο ρωτά αν δυο ομάδες που δίνονται από διαφορετικές αναπαραστάσεις είναι ισόμορφες. Για παράδειγμα η προσθετική ομάδα Z των ακεραίων μπορεί επίσης να παρασταθεί από την
Μπορεί να μην είναι προφανές ότι αυτές οι δυο είναι ισόμορφες. Η γεωμετρική θεωρία ομάδων αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα από τη σκοπιά της γεωμετρίας, είτε θεωρώντας τις ομάδες ως γεωμετρικά αντικείμενα, είτε βρίσκοντας κατάλληλα αντικείμενα στα οποία δρα η ομάδα. Η πρώτη ιδέα γίνεται ακριβής μέσω του γράφου του Cayley, του οποίου οι κορυφές αντιστοιχούν σε στοιχεία της ομαδάς και οι ακμές σε πολλαπλασιασμό απο δεξιά μέσα στην ομάδα. Αν δοθούν δυο στοιχεία, κατασκευάζεται η μετρική που δίνεται από το μήκος της ελάχιστης απόστασης μεταξύ των στοιχείων. Ένα θεώρημα των Milnor και Svarc αναφέρει ότι όταν δίνεται μια μετρική που δρα σε ένα μετρικό χώρο X, για παράδειγμα μια συμπαγής πολλαπλότητα, τότε η G είναι ψευδο-ισομετρική (δηλαδή φαίνεται όμοια από απόσταση) με τον χώρο X.
Σύνδεση ομάδων και συμμετρίας
Όταν δίνεται ένα δομημένο αντικείμενο οποιουδήποτε είδους, συμμετρία είναι η απεικόνιση του αντικειμένου στον εαυτό του που έχει σαν αποτέλεσμα τη διατήρηση τη δομής. Αυτό συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις, παραδείγματος χάρη:
Τα αξιώματα μιας ομάδας καθορίζουν τις βασικές πτυχές της συμμετρίας. Οι συμμετρίες διαμορφώνουν την ομάδα:είναι κλειστές, καθώς αν πάρουμε το συμμετρικό ενός αντικειμένου και στη συνέχεια εφαρμόσουμε μια άλλη συμμετρία το αποτέλεσμα θα είναι και πάλι το ίδιο. Η ταυτοτική απεικόνιση που κρατά ένα αντικείμενο σταθερό είναι πάντα μια συμμετρία. Η ύπαρξη αντιστρόφων είναι σίγουρη παίρνοντας την αντίστροφη συμμετρία και η προσεταιριστικότητα προέρχεται από το γεγονός ότι οι συμμετρίες είναι συναρτήσεις στον χώρο, και η σύνθεση συναρτήσεων είναι προσεταιριστική.
Το θεώρημα του Frucht αναφέρει ότι κάθε ομάδα είναι η ομάδα συμμετρίας κάποιου γράφου. Οπότε κάθε αφηρημένη ομάδα είναι στην ουσία οι συμμετρίες ενός ρητού αντικειμένου.
Η έννοια "διατήρηση της δομής" ενός αντικειμένου μπορεί να γίνει πιο ακριβής όταν εργαζόμαστε σε κατηγορίες. Απεικονίσεις που διατηρούν τη δομή λέγονται μορφισμοί, και η ομάδα συμμετρίας είναι είναι η ομάδα αυτομορφισμών του αντικειμένου.
Εφαρμογές της Θεωρίας Ομάδων
Οι εφαρμογές της θεωρίας ομάδων είναι άφθονες. Σχεδόν όλες οι κατασκευές στη θεωρητική άλγεβρα είναι ειδικές περιπτώσεις των ομάδων. Οι δακτύλιοι, για παράδειγμα, μπορούν να θεωρηθούν σαν αβελιανές ομάδες (με αντίστοιχη πράξη την πρόσθεση) μαζί με μια δεύτερη πράξη (την αντίστοιχη πράξη τον πολλαπλασιασμό). Άρα τα θεωρητικά επιχειρήματα των ομάδων αποτελούν τη βάση για μεγάλα κομμάτια της θεωρίας αυτών των οντοτήτων.
Θεωρία Galois
Η θεωρία Galois χρησιμοποιεί τις ομάδες για να περιγράψει τις συμμετρίες των ριζών των πολυωνύμων (ή πιο συγκεκριμένα τους αυτομορφισμούς της άλγεβρας που παράγονται από αυτές τις ρίζες).Το θεμελιώδες θεώρημα της θεωρίας Galois παρέχει μια σύνδεση ανάμεσα στις αλγεβρικές επεκτάσεις σωμάτων στη θεωρία ομάδων. Δίνει ένα αποτελεσματικό κριτήριο για την επιλυσιμότητα των πολυωνυμικών εξισώσεων σε σχέση με την επιλυσιμότητα της αντίστοιχης ομάδας Galois. Για παράδειγμα η S 5 η συμμετρική ομάδα με 5 στοιχεία δεν είναι επιλύσιμη το οποίο υπονοεί ότι γενικά η εξίσωση πέμπτου βαθμού δεν μπορεί να λυθεί με ριζικά όπως λύνονται εξισώσεις μικρότερου βαθμού. Η θεωρία όντας μια από τις ιστορικές ρίζες της θεωρίας ομάδων, είναι ακόμα αποδοτικά εφαρμοσμένη για να αποδώσει νέα αποτελέσματα σε περιοχές όπως στη θεωρία για σώματα κλάσεων.
Αλγεβρική γεωμετρία και κρυπτογραφία
Η αλγεβρική γεωμετρία και η κρυπτογραφία επίσης χρησιμοποιούν τη θεωρία ομάδων με πολλούς τρόπους. Οι αβελιανές πολλαπλότητες παρουσιάστηκαν παραπάνω. Η παρουσία των πράξεων στις ομάδες προσδίδει επιπλέον πληροφορίες οι οποίες κάνουν αυτές τις πολλαπλότητες ιδιαίτερα προσιτές. Αυτές επίσης συχνά χρησιμοποιούνται σαν ένα τεστ για τις νέες εικασίες. Η μονοδιάστατη περίπτωση και συγκεκριμένα οι ελλειπτικές καμπύλες μελετήθηκαν λεπτομερώς. Είναι και οι δύο θεωρητικά και πρακτικά ενδιαφέρουσες. Πολύ μεγάλες ομάδες πρώτης τάξης κατασκευασμένες από την κρυπτογραφία Ελλειπτικών καμπυλών εξυπηρετούν σαν δημόσια κλειδιά κρυπτογράφησης. Κρυπτογραφικές μέθοδοι τέτοιου είδους επωφελούνται απο την προσαρμοστικότητα των γεωμετρικών αντικειμένων, συνεπώς οι δομές των ομάδων μαζί με τις πολύπλοκες δομές αυτών των ομάδων κάνουν τον διακριτό λογάριθμο πολύ δύσκολο να υπολογιστεί.Ένα από τα ευκολότερα πρωτόκολλα κρυπτογράφησης, το κρυπτοσύστημα του Καίσαρα, ίσως μπορεί να ερμηνευτεί σαν μια (πολύ εύκολη) πράξη ομάδας. Αντίθετα, οι toric πολλαπλότητες είναι αλγεβρικές πολλαπλότητες που επιδρούν σε μια σπείρα. Οι δακτυλοειδείς εμβυθίσεις πρόσφατα έχουν οδηγήσει σε πρόοδο της αλγεβρικής γεωμετρίας και συγκεκριμένα στην επίλυση των σημείων ανωμαλίας.
Θεωρία Αλγεβρικών Αριθμών
Η θεωρία αλγεβρικών αριθμών είνα μια ειδική περίπτωση της θεωρίας ομάδων, με τέτοιο τρόπο ώστε να ακολούθει τους κανόνες της τελευταίας. Για παράδειγμα ο τύπος του Euler αποδίδει το γεγονός ότι κάθε ακέραιος αναλύεται με μοναδικό τρόπο σε πρώτους αριθμούς. Η αποτυχία αυτού του επιχειρήματος για περισσότερο γενικούς δακτυλίους ανέρχεται στις ομάδες κλάσεων και τους κανονικούς πρώτους, το οποίο παρουσιάστηκε στην αντιμετώπιση του Kummer για το τελευταίο θεώρημα του Fermat.
Συνδυαστική
Στη συνδυαστική, η έννοια της ομάδας μεταθετών και η ιδέα της δράσης ομάδας χρησιμοποιούνται σύχνα για να απλοποιήσουν το μέτρημα ενός συνόλου αντικειμένων;βλέπε πιο συγκεκριμένα το λήμμα του Burnside
Μουσική
Η παρουσία της 12-περιοδικότητας στον κύκλο των πεντάδων, αποδεικνύουν τις εφαρμογές της θεωρίας της στοιχειώδους ομάδας στη θεωρία μουσικών συνόλων.
Φυσική
Στη φυσική, οι ομάδες είναι πολύ σημαντικές επειδή περιγράφουν τις συμμετρίες στις οποίες οι νόμοι της φυσικής δείχνουν να υπακούουν. Σύμφωνα με το θεώρημα της Noether κάθε συνεχής συμμετρία ενός φυσικού συστήματος ανταποκρίνεται στον νόμο διατήρησης του συστήματος. Οι φυσικοί ενδιαφέρονται πολύ για την αναπαράσταση των ομάδων και κυρίως των ομάδων Lie,αφού οι αναπαραστάσεις τους συχνά δείχνουν τον δρόμο για πιθανές θεωρίες φυσικής.Παραδείγματα της χρήσης των ομάδων στη φυσική ειναι το μοντελο Standard, η θεωρία gauge,η ομάδα Lorentz και η ομάδα Poincaré.
Χημεία και Επιστήμη Υλικών
Στη χημεία και στην επιστήμη υλικών, οι ομάδες χρησιμοποιούνται για να ταξινομήσουν τις δομές των κρυστάλλων, τα κανονικά πολύεδρα και τις συμμετρίες των μορίων. Οι ορισμένες σημειακές ομάδες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να προσδιορίσουν φυσικές ιδιότητες (όπως η πολικότητα και η chirality), φασματοσκοπικές ιδιότητες ( ιδιαίτερα χρήσιμες για τη φασματοσκοπία του Raman και την υπέρυθρη φασματοσκοπία, και για να κατασκευαστούν οι μοριακές τροχιές.
Η μοριακή συμμετρία είναι υπεύθυνη για πολλές φυσικές και φασματοσκοπικές ιδιότητες των χημικών ενώσεων και παρέχει πληροφορίες αναφορικά με το πως προκύπτουν οι χημικές αντιδράσεις. Έτσι ώστε για να οριστεί μια σημειακή ομάδα για οποιοδήποτε δοσμένο μόριο, είναι απαραίτητο να βρεθεί το σύνολο των συμμετρικών πράξεων που υπάρχουν σ'αυτό.Η πράξη συμμετρίας είναι μια πράξη όπως η περιστροφή γύρω από έναν άξονα ή η ανάκλαση μέσω ενός επίπεδου καθρέφτη.Με άλλα λόγια, είναι μια πράξη που μετακινεί το μόριο έτσι ώστε να είναι αδιαχώριστο από την αρχική του διάταξη. Στη θεωρία ομάδων, η περιστροφή γύρω από τους άξονες και τους επίπεδους καθρέφτες ονομάζονται "συμμετρικά στοιχεία". Αυτά τα στοιχεία μπορούν να είναι ένα σημείο,μια γραμμή ή ένα επίπεδο ανάλογα με το ποια συμμετρική πράξη διενεργείται. Οι συμμετρικές πράξεις ενός μορίου καθορίζουν την ειδική σημειακή ομάδα γι'αυτό το μόριο.
Στη χημεία υπάρχουν πέντε σημαντικές πράξεις συμμετρίας.Η ταυτοτική πράξη (Ε) η οποία αφήνει το μόριο όπως είναι. Αυτό είναι ισότιμο με κάθε αριθμό της πλήρους περιστροφής γύρω από τους άξονες.Αυτή είναι μια συμμετρία για όλα τα μόρια, ενώ η συμμετρική ομάδα ενός chiral μορίου αποτελείται μόνο από την ταυτοτική πράξη. Η περιστροφή γύρω από έναν άξονα (Cn) αποτελείται από ένα περιστρεφόμενο μόριο γύρω από έναν συγκεκριμένο άξονα υπό μια συγκεκριμένη γωνία. Για παράδειγμα εάν ένα μόριο του νερού περιστραφεί 180° γύρω από έναν άξονα που περνάει μέσα από το άτομο οξυγόνου και μεταξύ των ατόμων του υδρογόνου είναι η ίδια διάταξη με την οποία άρχισε. Στην περίπτωση του n = 2, εφαρμόζεται 2 φορές και παράγει την ταυτοτική πράξη. Άλλες πράξεις συμμετρίας είναι : η αντανάκλαση, α αντιστροφή και η γενικευμένη περιστροφή (περιστροφή ακολουθούμενη από την αντανάκλαση).
Άστιγξ Ι (κανονιοφόρος)
Άστιγξ Ι (Κανονιοφόρος) Κανονιοφόρος - Ιστιοφόρο - 46 τόνων
Ναυπηγήθηκε το 1833 στον Ναύσταθμο Πόρου. Από το 1841 έως το 1853 ανιχνευτικό για τα βυθισμένα πλοία.
Ιδίου τύπου ‘Άστιγξ Ι’, ‘Αποστόλης Ι’, ‘‘Τσαμαδός’’, ‘Τομπάζης Ι’, ‘ΜΙΑΟΥΛΗΣ’, ‘Καχράν’, ‘Σαχτούρης Ι’, ' Ανδρούτσος’, ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, 'Κανάρης Ι', ‘11Η (Μυκάλη Ι)’ και ‘12η (ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ)’. Από το 1841 αναφέρεται χωρίς οπλισμό. Αναφέρεται στη σύνθεση του Στόλου έως και το 1853.
Ραΐσα Γκορμπατσόβα
Ζωή και έργο
αριστερά|μικρογραφία|Η Ραΐσα Γκορμπατσόβα με το Μητροπολίτη του Βολοκολάμσκ για μια επίσκεψη στην [[Δυτική Γερμανία|Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, τον Ιούνιο του 1989]] Η Ραΐσα Γκορμπατσόβα γεννήθηκε στην πόλη Ρουμπτσόβσκ στη περιοχή Αλτάι της Σιβηρίας. Ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά του Μαξίμ Αντρέγιεβιτς Τιταρένκο, μηχανικού των σιδηροδρόμων, καταγόμενος από το Τσέρνιγκοφ στην Ουκρανία. Η μητέρα της ήταν η Αλεξάνδρα Πετρόβνα Ποράντα με καταγωγή από το Βεσελογιάρσκ. Πέρασε την παιδική της ηλικία στις επαρχίες των Ουράλιων Ορέων. Στη Μόσχα γνώρισε τον μέλλοντα σύζυγο της ενώ σπούδαζαν φιλοσοφία. Αποφοίτησε από το Κρατικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Μόσχας και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα δίδαξε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας.
Παντρεύτηκαν το Σεπτέμβριο του 1953 και μετακόμισαν στη Σταυρούπολη της νότιας Ρωσίας μετά την αποφοίτησή της. Εκεί, δίδαξε Μαρξιστική–Λενινιστική φιλοσοφία και υπερασπίστηκε την διατριβή της κοινωνιολογικής έρευνάς της για την ζωή των κολχόζ. Το 1958 γέννησε την πρώτη και τελευταία κόρη της, την Ιρίνα Μιχαήλοβνα (όνομα γάμου Βιργκάνσκαγια, ρωσικά: Ирина Михайловна Вирганская). Όταν ο σύζυγός της επέστρεψε στη Μόσχα ως ανερχόμενος αξιωματούχος του Κομμουνιστικού Κόμματος, η Γκορμπατσόβα έγινε λέκτορας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Η Γκορμπατσόβα σταμάτησε να διδάσκει στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας όταν ο σύζυγός της έγινε ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης το 1985. Οι δημόσιες εμφανίσεις της δίπλα στο σύζυγό της ως πρώτη κυρία ήταν μια καινοτομία για τα δεδομένα της πρώην ΕΣΣΔ. Επίσης αγωνίστηκε για την βελτίωση της εικόνας της χώρας στον κόσμο. Ήταν μία από τις λίγες γυναίκες ηγετών ενός κομμουνιστικού κόμματος που είχαν υψηλό δημόσιο προφίλ.
Την 1η Ιουνίου 1990, η Γκορμπατσόβα συνόδευσε τη πρώτη κυρία των ΗΠΑ Μπάρμπαρα Μπους στο κολλέγιο Ουελλέσλεϊ στη Μασαχουσέτη. Οι δύο γυναίκες παρέδωσαν ομιλία στους παρευρισκομένους στο κολλέγιο, όπου μίλησαν για το ρόλο των γυναικών στη σύγχρονη κοινωνία. Όλα τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα κάλυψαν το γεγονός ζωντανά. Το CNN παρείχε κάλυψη καλωδιακής τηλεόρασης για όλο τον κόσμο. Τα γεγονότα του Σοβιετικού Πραξικοπήματος του 1991, το οποίο προσπάθησε να καθαιρέσει τον άντρα της από την εξουσία, άφησε μια μόνιμη ουλή στη Γκορμπατσόβα. Η πολιτική αναταραχή που ακολούθησε έφερε την οικογένεια Γκορμπατσώφ στην αφάνεια.
Θάνατος και κληρονομιά
αριστερά|μικρογραφία|Η Ραΐσα Γκορμπατσόβα με τον [[Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος)|Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο και τη Νάνσι Ρίγκαν στην αμερικανοσοβιετική σύνοδο κορυφής στην Ουάσιγκτον τον Δεκέμβριο του 1987]] μικρογραφία|Ο τάφος της Ραΐσας Γκορμπατσόβα στη [[Μόσχα]] Το 1989, μετά από προσωπική αίτηση του Καθηγητή Ρουμιάντσεφ και άλλων, η Γκορμπατσόβα δώρισε 100.000 δολάρια στο φιλανθρωπικό ίδρυμα "Διεθνής Σύνδεσμος Αιματολόγων του Κόσμου για τα Παιδιά". Διάφορες δωρεές από την ίδια και τον σύζυγο της συνέβαλλαν στην χρηματοδότηση των τραπεζών αίματος και την εκπαίδευση ρώσων γιατρών στο εξωτερικό.
Η Γκορμπατσόβα υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο τον Οκτώβριο του 1993. Ωστόσο, το 1997 ίδρυσε τον Σύλλογο Ραΐσα Μαξίμοβνα με στόχο την συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική. Ασχολήθηκε με την αύξηση της ευαισθητοποίησης για τα ζητήματα των παιδιών (συχνά καλοσώριζε τις αντιπροσωπείες νέων στο Κρεμλίνο όταν ο σύζυγός της δεν μπορούσε να παρευρεθεί λόγω της δουλειάς του).
Τον Ιούλιο του 1999 διαγνώστηκε με λευχαιμία από το Ινστιτούτο Αιματολογίας RAMS. Λίγο αργότερα οι Γκορμπατσώφ μετέβησαν οικογενειακώς στο Μύνστερ της Γερμανίας και ξεκίνησε θεραπεία στην ιατρική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Μύνστερ. Η θεραπεία της διάρκεσε για δύο μήνες και ήταν υπό την επίβλεψη του καθηγητή Τόμας Μπούχνερ, ενός κορυφαίου αιματολόγου. Ωστόσο, πέθανε στις 20 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους σε ηλικία 67 ετών. Το σώμα της επαναπατρίστηκε στη Ρωσία και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι στη Μόσχα.
Το 2006 η οικογένειά της ίδρυσε το Ίδρυμα Ραΐσα Γκορμπατσόβα, το οποίο συγκεντρώνει χρήματα για την υποστήριξη των ατόμων με καρκίνο της παιδικής ηλικίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί
16 π.Χ.
''Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 16 π.Χ. κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο ''
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βικτώριας-Εθνικό Προπονητικό Κέντρο
Το πρόγραμμα Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βικτώριας Εθνικό Προπονητικό Κέντρο (Football Federation Victoria National Training Centre) είναι ένα πρόγραμμα για νεαρούς ποδοσφαιριστές της Βικτώρια. Διοικείται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας και την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βικτόριας, στη Μελβούρνη. Μέχρι το 2010, το πρόγραμμα διοικείτο από το Βικτοριανό Ινστιτούτο Αθλητισμού. Το πρόγραμμα αντρών σκοπεύει στην προετοιμασία ποδοσφαιριστών για επιλογή από την Εθνική Αυστραλίας U17. Δίνονται 20 με 25 υποτροφίες ιγα αθλητές μεταξύ 13-17 ετών, που δείχνουν δυνατότητες να συμμετάσχουν στην Εθνική Αυστραλίας U17.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αυστραλία
586 Θέκλα
Η Θέκλα (Thekla) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,233. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Θέκλας εκτιμάται σε 82,38 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Ch (είδος ανθρακούχου), ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Η Θέκλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 38 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεκλα
Παλίμψηστο
250px|right|thumb|[[Παλίμψηστο του Εφραίμ του Σύρου, στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας]] Με τον όρο παλίμψηστο περιγράφονται αρχαία κείμενα σε πάπυρους και περγαμηνές ή ζωγραφικοί πίνακες που επικαλύφθηκαν με άλλο κείμενο ή εικόνα σε μεταγενέστερη εποχή για να χρησιμοποιηθούν ξανά ως βάση για τη δημιουργία νεότερων έργων. Η σύγχρονη τεχνολογία μας δίνει πλέον τη δυνατότητα, μέσω των ακτίνων Χ και της φωτογράφησης σε διάφορα μήκη κύματος φωτός, να διαβάζουμε το αρχικό κείμενο που υπήρχε στον πάπυρο
Η χρήση περγαμηνών για τη δημουργία παλίμψηστων, παρουσίασε μεγάλη έξαρση τον 7ο και στις αρχές του 8ου αιώνα, και ο μεγαλύτερος όγκος τους προέρχεται από τα ιρλανδικά μοναστικά ιδρύματα του Luxeuil και του Bobbio. Όσα κείμενα χάθηκαν (χριστιανικά, "αιρετικά", αρχαία κλασικά) δεν έπεσαν θύματα κάποιου διωγμού, κυρίως όσον αφορά στους "ειδωλολάτρες" συγγραφείς, αλλά συνέβη αυτό λόγω του μειωμένου αναγνωστικού ενδιαφέροντος των εν λόγω κειμένων, σε μια εποχή που η περγαμηνή ήταν υλικό εξαιρετικά πολύτιμο. Για τους κλασικούς συγγραφείς, η ζημιά ήταν σημαντική: στα παλίμψηστα που σώζονται, φαίνεται να έχουν σβηστεί έργα του Πλαύτου, του Τερεντίου, του Κικέρωνα, του Πλινίου κ.ά.
Το φαινόμενο αυτό του 7ου και 8ου αιώνα, είχε ανάλογες επιπτώσεις στην αρχαία γραμματεία, με την εποχή του αττικισμού και της δεύτερης σοφιστικής, όπου μεγάλος αριθμός κλασικών έργων έπεσε θύμα του γενικότερου πνεύματος του 2ου και 3ου αιώνα.
Shift (project)
Πλαίσιο
Η παράκτια υπέρ-ανάπτυξη, η έλλειψη ολοκληρωμένου σχεδιασμού και η ένταση του εποχιακού τουρισμού αποτελούν παράγοντες που πιέζουν σοβαρά τις περιοχές της Μεσογείου. Δεκαετίες συνεχιζόμενης τουριστικής πίεσης πάνω από ένα εύθραυστο και ευπαθές περιβάλλον θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον τους. Εάν δεν ληφθούν νέα μέτρα για τη συντήρηση αυτών των περιοχών, η οικονομική, φυσική, πολιτιστική και κοινωνική κληρονομιά τους απειλείται.
Παλίμψηστο
Ένα γνωστό παλίμψηστο που πρόσφατα διαβάστηκε ολόκληρο είναι το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη, που περιέχει τρεις πραγματείες του Αρχιμήδη:
Shift (project)
Πλαίσιο
Ως εκ τούτου, οι ευρωπαϊκές περιφέρειες από τέσσερις Μεσογειακές χώρες εργάζονται από κοινού για την αποφυγή αυτών των αβεβαιοτήτων. Ο κοινός στόχος είναι η αναδιανομή της τουριστικής πίεσης κατά τη διάρκεια μακράς περιόδου προς διάφορα τμήματα της αγοράς που προέρχονται από τοπική πολιτιστική και φυσική ποικιλότητα. Την ίδια στιγμή, η ιδέα είναι η ανάπτυξη βιώσιμων τουριστικά αξιοθέατων και η προώθηση υψηλής ποιότητας, εξειδικευμένων τουριστικών προσφορών.
Οι εταίροι του έργου ακολουθούν μια προσέγγιση «συνολικής ποιότητας», αγκαλιάζοντας ηθικά, στρατηγικά και εμπορικά κριτήρια που αποτελούν το κλειδί για την ανταγωνιστική ποιότητα των τουριστικών προορισμών. Η πρωτοβουλία τελεί υπό την ηγεσία του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Νάπολι. Η Fundación Comunidad Valenciana – Región Europea (FCVRE) είναι επικεφαλής της διεθνούς διάδοσης του έργου.
Καταγωγή
Το έργο προέρχεται από τον Επικεφαλής Εταίρο, το Εμπορικό Επιμελητήριο της Νάπολη, το οποίο εργάζεται αυτή τη στιγμή με τις περιφερειακές και τοπικές αρχές με σκοπό να αναπτύξουν βιώσιμο τουρισμό ως βασικό παράγοντα για τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της περιοχής. Το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα και το ιταλικό Διαπεριφερειακό Περιβαλλοντικό, Πολιτιστικό και Τουριστικό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα έχουν προσδιορίσει τον αειφόρο τουρισμό, ως βασικό τομέα για επενδύσεις.
Τους στόχους του Επικεφαλής Εταίρου μοιράζονται οι άλλοι εταίροι - σύμφωνα με την επικοινωνιακή ατζέντα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για έναν αειφόρο και ανταγωνιστικό ευρωπαϊκό τουρισμό (2007) και τη “Θέσπιση περιβαλλοντικής στρατηγικής για τη Μεσόγειο” (2006)
Ιστορική Αναδρομή
Οι εταίροι του SHIFT γιόρτασαν την 3η Οργανωτική Επιτροπή του έργου, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Alicante και Benidorm στις 16 και 17 Απριλίου 2010. Ο στόχος αυτής της διήμερης συνάντησης ήταν να συζητηθούν οι κύριες δραστηριότητες που έχουν υλοποιηθεί μέχρι σήμερα και να συντονιστούν οι μελλοντικές κοινές δράσεις. Η πρώτη σύνοδος πραγματοποιήθηκε στις 16 Απριλίου στις εγκαταστάσεις της COEPA, της Επιχειρηματικής Συνομοσπονδίας της Αλικάντε. Ξεκίνησε με μία παρουσίαση- καλωσόρισμα από τον κ. Javier López Mora, Διευθύνων Σύμβουλο της COEPA. Η δεύτερη σύνοδος πραγματοποιήθηκε στις 17 το INVAT.TUR, το Ινστιτούτο της Βαλένθια για Τουριστικές Τεχνολογίες στο Benidorm. Οι συναντήσεις εργασίας συμπληρώθηκαν από πολλές επισκέψεις μελέτης στην παλιά πόλη και τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα στο Αλικάντε της Ισπανίας, προκειμένου να παρέχουν στους εταίρους του έργου πληροφορίες για τις επιπτώσεις του τουρισμού στην Costa Blanca.
Η 4η οργανωτική επιτροπή του έργου θα λάβει χώρα στη Θάσο (Ελλάδα) από τις 2 μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσόγειος Θάλασσα Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κατηγορία:Περιβάλλον
Memory of the Future
Το Memory Of The Future είναι ένα τραγούδι των Pet Shop Boys από το άλμπουμ τους Elysium. Κυκλοφόρησε ως τρίτο και τελικό single του άλμπουμ στις 31 Δεκεμβρίου 2012. Έχει μπει στα charts στη Γερμανία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το single, έχει γίνει remix από τον Stuart Price, είναι σημαντικά διαφορετική από την έκδοση του album. Εκτός από τις διαφορές στις ρυθμίσεις, το single είναι περίπου ένα λεπτό μικρότερo από την έκδοση του album, καθώς και με την ελαφρώς ταχύτερo ρυθμό. To single αυτό προωθείται με ένα βίντεο με τους στίχους.
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
thumb|250px|Η Μάχη του Άουστερλιτς
Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι (1803-1815) ήταν μια σειρά μεγάλων συγκρούσεων που έφεραν αντιμέτωπους τη Γαλλική Αυτοκρατορία και τους συμμάχους της, υπό την ηγεσία του Ναπολέοντα Α΄, με μια μεταβαλλόμενη ομάδα ευρωπαϊκών δυνάμεων που συγκροτούσαν διάφορους συνασπισμούς, χρηματοδοτούμενους και συνήθως από την ηγεσία του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι πόλεμοι προήλθαν από τις ανεπίλυτες διαφορές σχετικές με τη Γαλλική Επανάσταση και τις συγκρούσεις που προκάλεσε. Οι πόλεμοι συχνά ταξινομούνται σε πέντε συγκρούσεις, καθεμία από τις οποίες πήρε το όνομά της μετά από τον συνασπισμό που πολεμούσε τον Ναπολέοντα: τον Τρίτο Συνασπισμό (1805), τον Τέταρτο (1806-07), τον Πέμπτο (1809), τον Έκτο (1813) και τον Έβδομο (1815).
Ο Ναπολέων, όταν αναδείχθηκε Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας το 1799, κληρονόμησε μια χαοτική δημοκρατία. Στη συνέχεια δημιούργησε ένα κράτος με σταθερά οικονομικά, ισχυρή γραφειοκρατία και καλά εκπαιδευμένο στρατό. Το 1805 η Αυστρία και η Ρωσία σχημάτισαν τον Τρίτο Συνασπισμό και διεξήγαγαν πόλεμο εναντίον της Γαλλίας. Απαντώντας ο Ναπολέων νίκησε τον συνασπισμένο Ρωσοαυστριακό στρατό στο Άουστερλιτς τον Δεκέμβριο του 1805, που θεωρείται η μεγαλύτερη νίκη του. Στη θάλασσα οι Βρετανοί νίκησαν κατά κράτος το ενωμένο Γαλλοϊσπανικό ναυτικό στη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ στις 21 Οκτωβρίου 1805. Αυτή η νίκη εξασφάλισε τον βρετανικό έλεγχο των θαλασσών και απέτρεψε την εισβολή στην ίδια τη Βρετανία. Ανησυχώντας για την αύξηση της γαλλικής ισχύος, η Πρωσία ηγήθηκε της δημιουργίας του Τέταρτου Συνασπισμού με τη Ρωσία, τη Σαξονία και τη Σουηδία και του νέου πολέμου τον Οκτώβριο του 1806. Ο Ναπολέων νίκησε γρήγορα τους Πρώσους στην Ιένα και τους Ρώσους στο Φρίντλαντ, φέρνοντας μια ανήσυχη ειρήνη στην ήπειρο. Η ειρήνη όμως απέτυχε καθώς ξέσπασε πόλεμος το 1809 και ο ανεπαρκώς προετοιμασμένος Πέμπτος Συνασπισμός, με επικεφαλής την Αυστρία, νικήθηκε γρήγορα στο Μάχη του Βαγκράμ.
Ελπίζοντας να απομονώσει οικονομικά τη Βρετανία, ο Ναπολέων εξαπέλυσε μια εισβολή στην Πορτογαλία, τον μόνο εναπομείναντα σύμμαχο της Βρετανίας στην ηπειρωτική Ευρώπη. Αφού κατέλαβε τη Λισαβόνα το Νοέμβριο του 1807 και με τον κύριο όγκο των Γαλλικών στρατευμάτων στην Ισπανία, ο Ναπολέων εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να στραφεί εναντίον της πρώην συμμάχου του, να εκθρονίσει τη βασιλεύουσα Ισπανική οικογένεια των Βουρβόνων και να ανακηρύξει τον αδελφό του Βασιλιά της Ισπανίας το 1808 ως Ιωσήφ Α΄. Οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι επαναστάτησαν με βρετανική υποστήριξη και εκδίωξαν τους Γάλλους από την Ιβηρική το 1814, μετά από εξαετή πόλεμο.
Παράλληλα, η Ρωσία, που δεν επιθυμούσε να υποστεί οικονομικές συνέπειες από τη μείωση του εμπορίου, παραβίαζε συστηματικά τον Ηπειρωτικό Αποκλεισμό, ωθώντας τον Ναπολέοντα να εξαπολύσει μαζική εισβολή στη Ρωσία το 1812. Η εκστρατεία που ακολούθησε τελείωσε με τη διάλυση και την καταστροφική υποχώρηση της Γαλλικής Grande Armée.
Ενθαρρυμένες από την ήττα, η Πρωσία, η Αυστρία και η Ρωσία σχημάτισαν τον Έκτο Συνασπισμό και ξεκίνησαν μια νέα εκστρατεία εναντίον της Γαλλίας, νικώντας αποφασιστικά τον Ναπολέοντα στη Λειψία τον Οκτώβριο του 1813, μετά από αρκετές αμφίρροπες μάχες. Στη συνέχεια, οι Σύμμαχοι εισέβαλαν στη Γαλλία από τα ανατολικά, ενώ ο Πόλεμος της Χερσονήσου μεταφέρθηκε στη νοτιοδυτική Γαλλία. Συμμαχικά στρατεύματα κατέλαβαν το Παρίσι στα τέλη Μαρτίου του 1814 και ανάγκασαν τον Ναπολέοντα να παραιτηθεί τον Απρίλιο. Εξορίσθηκε στο νησί Έλβα και οι Βουρβόνοι αποκαταστάθηκαν στην εξουσία. Αλλά ο Ναπολέων δραπέτευσε τον Φεβρουάριο του 1815 και ανέλαβε πάλι τον έλεγχο της Γαλλίας για περίπου εκατό ημέρες. Με τον Έβδομο Συνασπισμό οι σύμμαχοι τον νίκησαν οριστικά στο Βατερλώ τον Ιούνιο του 1815 και τον εξόρισαν στην Αγία Ελένη, όπου πέθανε έξι χρόνια αργότερα.
Το Συνέδριο της Βιέννης ξανασχεδίασε τα σύνορα της Ευρώπης και έφερε μια περίοδο σχετικής ειρήνης. Οι πόλεμοι είχαν σοβαρές συνέπειες για την παγκόσμια ιστορία, συμπεριλαμβανομένων της εξάπλωσης του εθνικισμού και του φιλελευθερισμού, της ανόδου της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ως της μεγαλύτερης δύναμης του κόσμου, της εμφάνισης κινημάτων ανεξαρτησίας στη Λατινική Αμερική και της επακόλουθης κατάρρευσης της Ισπανικής Αυτοκρατορίας, της θεμελιώδους αναδιοργάνωσης των γερμανικών και ιταλικών εδαφών σε μεγαλύτερα κράτη και της καθιέρωσης ριζικά νέων μεθόδων διεξαγωγής πολέμου.
Γενική εικόνα
Ο Ναπολέων κατέλαβε την εξουσία το 1799, δημιουργώντας μια de facto στρατιωτική δικτατορία. Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με την τυπική ημερομηνία έναρξης των Ναπολεόντειων Πολέμων. Συνήθως χρησιμοποιείται η 18 Μαΐου 1803, όταν η Βρετανία και η Γαλλία τερμάτισαν τη μοναδική σύντομη περίοδο ειρήνης μεταξύ 1792 και 1814. Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι ξεκίνησαν με τον Πόλεμο του Γ΄ Συνασπισμού, που ήταν ο πρώτος από τους Πολέμους των Συνασπισμών κατά της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας μετά την ανακήρυξη του Ναπολέοντα ως ηγέτη της Γαλλίας.
Η Βρετανία παραβίασε τη Συνθήκη της Αμιένης και κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία το Μάιο του 1803. Μεταξύ των αιτιών ήταν οι αλλαγές του Ναπολέοντα στο διεθνές σύστημα της Δυτικής Ευρώπης, ιδιαίτερα στην Ελβετία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ολλανδία. Ο Kέηγκαν υποστηρίζει ότι η Βρετανία ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένη από την αξίωση του Ναπολέοντα να έχει τον έλεγχο της Ελβετίας. Επιπλέον οι Βρετανοί ένιωσαν προσβεβλημένοι όταν ο Ναπολέων δήλωσε ότι η χώρα τους δεν δικαιούτο καμία φωνή στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, παρόλο που ο Βασιλιάς Γεώργιος Γ΄ ήταν εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από την πλευρά της η Ρωσία αποφάσισε ότι η παρέμβαση στην Ελβετία έδειξε ότι ο Ναπολέων δεν επιδίωκε ειρηνική επίλυση των διαφορών του με τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Οι Βρετανοί επέβαλαν άμεσα ναυτικό αποκλεισμό της Γαλλίας για να λιμοκτονήσει. Ο Ναπολέων απάντησε με οικονομικά εμπάργκο κατά της Βρετανίας και προσπάθησε να εξαλείψει τους ηπειρωτικούς συμμάχους της Βρετανίας για να διασπάσει τους συνασπισμούς που στρέφονταν εναντίον του. Το λεγόμενο Ηπειρωτικό Σύστημα δημιούργησε μια ένωση ένοπλης ουδετερότητας για να διασπάσει τον αποκλεισμό και να επιβάλει το ελεύθερο εμπόριο με τη Γαλλία. Οι Βρετανοί απάντησαν καταλαμβάνοντας το Δανικό στόλο, διαλύοντας την ένωση και στη συνέχεια εξασφάλισαν την κυριαρχία στις θάλασσες, καταφέρνοντας να συνεχίσουν ελεύθερα τη στρατηγική τους. Ο Ναπολέων κέρδισε τον Πόλεμο του Γ΄ Συνασπισμού στο Άουστερλιτς, θέτοντας εκτός μάχης την Αυστριακή Αυτοκρατορία και διαλύοντας επίσημα την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Σε λίγους μήνες η Πρωσία του κήρυξε τον πόλεμο, πυροδοτώντας τον Πόλεμο του Τέταρτου Συνασπισμού. Αυτός ο πόλεμος τελείωσε καταστροφικά για την Πρωσία, που ηττήθηκε και καταλήφθηκε μέσα σε 19 ημέρες από την έναρξή του. Ο Ναπολέων νίκησε στη συνέχεια τη Ρωσική Αυτοκρατορία στο Φρίντλαντ, δημιουργώντας ισχυρά κράτη-δορυφόρους στην Ανατολική Ευρώπη και διαλύοντας τον Τέταρτο Συνασπισμό.
Παράλληλα η άρνηση της Πορτογαλίας να συμμετέχει στο Ηπειρωτικό Σύστημα και η αδυναμία της Ισπανίας να το τηρήσει οδήγησαν στον Πόλεμο της Χερσονήσου και στον Πόλεμο του Πέμπτου Συνασπισμού. Οι Γάλλοι κατέλαβαν την Ισπανία και σχημάτισαν ένα Ισπανικό βασίλειο-δορυφόρο, δίνοντας τέρμα στη μεταξύ τους συμμαχία. Σύντομα ακολούθησε ευρεία βρετανική εμπλοκή στην Ιβηρική Χερσόνησο, ενώ απέτυχε μια βρετανική προσπάθεια κατάληψης της Αμβέρσας. Ο Ναπολέων αντιμετώπισε την κατάσταση στην Ιβηρία, νικώντας τους Ισπανούς και εκδιώκοντας τους Βρετανούς από τη Χερσόνησο. Η Αυστρία, επιδιώκοντας να ανακτήσει την περιοχή που είχε χάσει κατά τον Πόλεμο του Τρίτου Συνασπισμού, εισέβαλε στα κράτη-δορυφόρους της Γαλλίας στην Ανατολική Ευρώπη και Ο Ναπολέων νίκησε τον Πέμπτο συνασπισμό στη Μάχη του Βαγκράμ.
Οι προσπάθειες να σπάσει ο Βρετανικός αποκλεισμός οδήγησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να κηρύξουν τον πόλεμο στη Βρετανία, ενώ παράπονα για τον έλεγχο της Πολωνίας και η απόσυρση της Ρωσίας από το Ηπειρωτικό Σύστημα έκαναν το Ναπολέοντα να εισβάλει στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1812. Η εισβολή ήταν η απόλυτη καταστροφή για το Ναπολέοντα. Η τακτική της καμένης γης, λιποταξίες, γαλλικές στρατηγικές αποτυχίες και η έναρξη του ρωσικού χειμώνα υποχρέωσαν τον Ναπολέοντα να υποχωρήσει με τεράστιες απώλειες. Ο Ναπολέων υπέστη περαιτέρω αποτυχίες: η γαλλική εξουσία στην Ιβηρική Χερσόνησο διερράγη στη Μάχη της Βιτόρια το επόμενο καλοκαίρι και ένας νέος συνασπισμός ξεκίνησε τον Πόλεμο του Έκτου Συνασπισμού.
Ο συνασπισμός νίκησε το Ναπολέοντα στη Λειψία, επιφέροντας την πτώση του από την εξουσία και τελικά την παραίτησή του στις 6 Απριλίου 1814. Οι νικητές εξόρισαν τον Ναπολέοντα στην Έλβα και παλινόρθωσαν τη μοναρχία των Βουρβώνων. Ο Ναπολέων δραπέτευσε από την Έλβα το 1815, συγκεντρώνοντας αρκετή υποστήριξη για να ανατρέψει τη μοναρχία του Λουδοβίκου ΙΗ΄, προκαλώντας τον Έβδομο και τελικό Συνασπισμό εναντίον του. Ο Ναπολέων νικήθηκε αποφασιστικά στο Βατερλώ και παραιτήθηκε και πάλι στις 22 Ιουνίου. Στις 15 Ιουλίου παραδόθηκε στους Βρετανούς στο Ροσφόρ και εξορίστηκε στην Αγία Ελένη, όπου πέθανε το 1821. Η Συνθήκη του Παρισιού, που υπογράφηκε στις 20 Νοεμβρίου 1815, τερμάτισε επίσημα τον πόλεμο.
Η μοναρχία των Βουρβόνων παλινορθώθηκε για άλλη μια φορά και οι νικητές συγκάλεσαν το Συνέδριο της Βιέννης για να αποκαταστήσουν την ειρήνη στην ήπειρο. Άμεσο αποτέλεσμα του πολέμου ήταν το Βασίλειο της Πρωσίας να γίνει μεγάλη δύναμη στην ήπειρο, ενώ η Μεγάλη Βρετανία, με το απαράμιλλο Βασιλικό Ναυτικό της και την ανερχόμενη Αυτοκρατορία της, έγινε η κυρίαρχη υπερδύναμη του κόσμου, εγκαθιστώντας την Pax Britannica. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαλύθηκε και η φιλοσοφία του εθνικισμού, που είχε εμφανιστεί στην αρχή των πολέμων, συνέβαλε σημαντικά στη μετέπειτα ενοποίηση των Γερμανικών κρατών και εκείνων της Ιταλικής χερσονήσου. Ο πόλεμος στην Ιβηρική εξασθένησε σημαντικά την Ισπανική ισχύ και η Ισπανική Αυτοκρατορία άρχισε να διαλύεται. Η Ισπανία θα χάσει σχεδόν όλες τις αμερικανικές κτήσεις της μέχρι το 1833. Η Πορτογαλική Αυτοκρατορία άρχισε μια ταχεία πτώση, με τη Βραζιλία να κηρύσσει την ανεξαρτησία της το 1822.
Ιστορικό πλαίσιο
Το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης είχε προξενήσει μεγάλη ανησυχία στους ηγέτες των ευρωπαϊκών ηπειρωτικών δυνάμεων, που μεγάλωσε περαιτέρω από την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ' της Γαλλίας και την ανατροπή της γαλλικής μοναρχίας. Το 1793 η Αυστριακή Αυτοκρατορία, το Βασίλειο της Σαρδηνίας, το Βασίλειο της Νάπολης, η Πρωσίας, η Ισπανική Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας συγκρότησαν τον Πρώτο Συνασπισμό για να περιορίσουν την αυξανόμενη αναταραχή στη Γαλλία. Μέτρα όπως η μαζική επιστράτευση, οι στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις και ο καθολικός πόλεμος επέτρεψαν στη Γαλλία να νικήσει το συνασπισμό παρά τον ταυτόχρονο εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία. Ο Ναπολέων, τότε στρατηγός του Γαλλικού στρατού, υποχρέωσε τους Αυστριακούς να υπογράψουν τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο, αφήνοντας μόνη τη Μεγάλη Βρετανία απέναντι στη νεοσύστατη Γαλλική Δημοκρατία.
Ένας Δεύτερος Συνασπισμός δημιουργήθηκε το 1798 από τη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστρία, τη Νάπολη, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τα Παπικά Κράτη, την Πορτογαλία, τη Ρωσία και τη Σουηδία. Η Γαλλική Δημοκρατία, υπό το Διευθυντήριο, μαστιζόταν από μεγάλη διαφθορά και εσωτερικές συγκρούσεις. Η νέα δημοκρατία στερείτο επίσης οικονομικών πόρων και των υπηρεσιών του Λαζάρ Καρνό, υπουργού πολέμου που είχε οδηγήσει τη Γαλλία στις νίκες της κατά την πρώτη φάση της Επανάστασης. Ο Βοναπάρτης, διοικητής της Στρατιάς της Ιταλίας στην τελευταία φάση του Πρώτου Συνασπισμού, είχε αναλάβει Εκστρατεία στην Αίγυπτο, με σκοπό να εξουδετερώσει την οικονομική δύναμη της Βρετανικής Ινδίας. Πιεζόμενη από παντού η Δημοκρατία υπέστη μια σειρά από διαδοχικές ήττες από τους αναζωογονημένους εχθρούς, υποστηριζόμενους οικονομικά από τη Βρετανία. Ο Βοναπάρτης επέστρεψε στη Γαλλία από την Αίγυπτο στις 23 Αυγούστου 1799, έχοντας αποτύχει στην εκστρατεία του. Απέκτησε τον έλεγχο της Γαλλικής κυβέρνησης στις 9 Νοεμβρίου, με ένα αναίμακτο πραξικόπημα, αντικαθιστώντας το Διευθυντήριο με τους Τρεις Υπάτους και μετατρέποντας τη δημοκρατία σε μια «de facto» δικτατορία. Αναδιοργάνωσε περαιτέρω τις γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις, δημιουργώντας ένα μεγάλο εφεδρικό στρατό για την υποστήριξη εκστρατειών στο Ρήνο ή στην Ιταλία. Η Ρωσία είχε ήδη τεθεί εκτός μάχης και, υπό την ηγεσία του Ναπολέοντα, οι Γάλλοι νίκησαν αποφασιστικά τους Αυστριακούς τον Ιούνιο του 1800, εξουδετερώνοντας τις δυνατότητές τους στην Ιταλία. Η Αυστρία ηττήθηκε οριστικά εκείνο το Δεκέμβριο, από τις δυνάμεις του Moρό στη Βαυαρία. Η ήττα της Αυστρίας επισφραγίστηκε με τη Συνθήκη της Λουνεβίλ στις αρχές του επόμενου έτους, υποχρεώνοντας και τους Βρετανούς να υπογράψουν τη Συνθήκη της Αμιένης με τη Γαλλία, καθιερώνοντας μια έυθραυστη ειρήνη.
Ημερομηνία έναρξης και ονοματολογία
Δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς το πότε τελείωσαν οι Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης και άρχισαν οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι. Πιθανές ημερομηνίες είναι: η 9η Νοεμβρίου 1799, όταν ο Βοναπάρτης κατέλαβε την εξουσία στις 18 Μπρυμέρ, ημερομηνία σύμφωνα με το Δημοκρατικό Ημερολόγιο που χρησιμοποιείτο τότε, η 18 Μαΐου 1803, όταν η Βρετανία και η Γαλλία τερμάτισαν μια σύντομη περίοδο της, η 2 Δεκεμβρίου 1804, όταν ο Βοναπάρτης στέφθηκε Αυτοκράτορας.
Οι Βρετανοί ιστορικοί αναφέρονται ενίοτε στη σχεδόν συνεχή περίοδο πολέμων από το 1792 ως το 1815 ως το Μεγάλο Γαλλικό Πόλεμο ή ως την τελική φάση του Αγγλογαλλικού Δεύτερου Εκατονταετούς Πολέμου, που εκτείνεται στην περίοδο από το 1689 ως το 1815. Ο ιστορικός Μάικ Ράπορτ (2013) πρότεινε τη χρήση του όρου «Γαλλικοί Πόλεμοι» για να περιγράψει ολόκληρη την περίοδο από το 1792 ως το 1815.
Στη Γαλλία οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι είναι γενικά ενοποιημένοι με τους Γάλλους Επαναστατικούς Πολέμους: "Les guerres de la Révolution et de l'Empire".
Η γερμανική ιστοριογραφία ονομάζει τον Πόλεμο του Δεύτερου Συνασπισμού (1798 / 9-1801 / 2), κατά τη διάρκεια του οποίου ο Ναπολέων κατέλαβε την εξουσία, "Erster Napoleonischer Krieg" («Πρώτο Ναπολεόντειο Πόλεμο»)..
Στην ολλανδική ιστοριογραφία οι επτά μεγάλοι πόλεμοι μεταξύ 1792 και 181 συνήθως αναφέρονται ως Πόλεμοι των Συνασπισμών ("coalitieoorlogen"), και οι δύο πρώτοι ως Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης ("Franse Revolutieoorlogen").
Οι τακτικές του Ναπολέοντα
Ο Ναπολέων ήταν, και παραμένει, διάσημος για τις νίκες του στα πεδία των μαχών και οι ιστορικοί έχουν αποδώσει τεράστια σημασία στην ανάλυση τους. Το 2008 ο Ντόναλντ Σάδερλαντ έγραψε:
"Η ιδανική ναπολεόντεια μάχη ήταν η χειραγώγηση του εχθρού σε μια δυσμενή θέση μέσω ελιγμών και εξαπάτησης, ο εξαναγκασμός του να δεσμεύσει τις κύριες δυνάμεις και τις εφεδρείες του στην κύρια μάχη και στη συνέχεια η εξαπόλυση επίθεσης με μη δεσμευμένα ή εφεδρικά στρατεύματα από τα πλάγια ή από πίσω. Μια τέτοια αιφνιδιαστική επίθεση είτε θα είχε καταστρεπτική επίδραση στο ηθικό, είτε θα ανάγκαζε τον αντίπαλο να αποδυναμώσει την κύρια γραμμή μάχης του. Ούτως ή άλλως η παρορμητική αντίδραση του εχθρού ξεκινούσε τη διαδικασία, με την οποία ακόμη και ένας μικρότερος γαλλικός στρατός θα μπορούσε να νικήσει τις δυνάμεις του εχθρού μία προς μία."
Μετά το 1807 η δημιουργία από το Ναπολέοντα μιας ευκίνητης, καλά εξοπλισμένης δύναμης πυροβολικού προσέδωσε στη χρήση του αυξημένη τακτική σημασία. Ο Ναπολέων, αντί να στηριχθεί στο πεζικό για να διασπάσει τις αμυντικές γραμμές του εχθρού, μπορούσε τώρα να χρησιμοποιήσει μαζικά το πυροβολικό ως αιχμή του δόρατος για να τις διασπάσει και μόλις το επετύγχανε έστελνε το πεζικό και το ιππικό.
Πρελούδιο
Η Βρετανία είχε ενοχληθεί από πολλές γαλλικές ενέργειες μετά τη Συνθήκη της Αμιένης. Ο Βοναπάρτης είχε προσαρτήσει το Πεδεμόντιο και την Έλβα, ανακηρύχθηκε Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, ένα κράτος στη βόρεια Ιταλία που είχε ιδρύσει η Γαλλία, και δεν εκκένωσε την Ολλανδία, όπως είχε συμφωνήσει να κάνει με τη συνθήκη. Η Γαλλία συνέχισε να παρεμβαίνει στο βρετανικό εμπόριο παρά τη συνθήκη και διαμαρτυρήθηκε για την προστασία που παρείχε η Βρετανία σε ορισμένα άτομα και για την ανοχή του αντιγαλλικού τύπου. Στο πεδίο των μαχών ο Ναπολέων επικεντρώθηκε σε διεισδυτικές κινήσεις, κερδίζοντας μια κεντρική θέση, και την περικύκλωση μικρών ομάδων των εχθρικών δυνάμεων. Για το Ναπολέοντα η διείσδυση σήμαινε «εμπλέκεσαι και στη συνέχεια περιμένεις και βλέπεις». Η κεντρική τοποθέτηση είχε ως στόχο να διαιρέσει τις δυνάμεις του εχθρού σε ασθενέστερες μικρότερες ομάδες.
Η Μάλτα είχε καταβληθεί από τη Βρετανία κατά τη διάρκεια του πολέμου και υπόκειτο σε μια πολύπλοκη συμφωνία κατά το δέκατο άρθρο της Συνθήκης της Αμιένης, όπου προβλεπόταν να επιστραφεί στους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη με Ναπολιτάνικη φρουρά και να τεθεί υπό την εγγύηση τρίτων δυνάμεων. Η αποδυνάμωση των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη με την κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων στη Γαλλία και την Ισπανία, καθώς και οι καθυστερήσεις στην εξασφάλιση εγγυήσεων επέτρεψαν την εκκένωσή της από τους Βρετανούς μετά από τρεις μήνες, όπως οριζόταν στη Συνθήκη . Η Ελβετική Δημοκρατία είχε ιδρυθεί από τη Γαλλία όταν εισέβαλε στη χώρα το 1798. Η Γαλλία απέσυρε τα στρατεύματά της, αλλά ξέσπασε βίαιη σύγκρουση με την κυβέρνηση, την οποία πολλοί Ελβετοί θεωρούσαν υπερβολικά συγκεντρωτική. Ο Βοναπάρτης ανακατέλαβε τη χώρα τον Οκτώβριο του 1802 και επέβαλε μια συμβιβαστική διευθέτηση. Αυτό εξόργισε τη Βρετανία, που διαμαρτυρήθηκε ότι επρόκειτο για παραβίαση της Συνθήκης της Λουνεβίλ. Παρόλο που οι ηπειρωτικές δυνάμεις ήταν απροετοίμαστες να ενεργήσουν, οι Βρετανοί αποφάσισαν να στείλουν έναν πράκτορα για να βοηθήσουν τους Ελβετούς να ανεφοδιαστούν και επίσης διέταξαν το στρατό τους να μην επιστρέψει στην Ολλανδία την Αποικία του Ακρωτηρίου (Νότια Αφρική), όπως είχαν δεσμευτεί να πράξουν με τη Συνθήκη της Αμιένης.
Η ελβετική αντίσταση κατέρρευσε προτού να επιτευχθεί οτιδήποτε και ύστερα από ένα μήνα η Βρετανία ανακάλεσε τις εντολές περί μη επιστροφής της Αποικίας του Ακρωτηρίου. Την ίδια στιγμή η Ρωσία συμμετείχε τελικά στις εγγυήσεις όσον αφορά τη Μάλτα. Ανησυχώντας για εχθροπραξίες αν ο Βοναπάρτης ανακάλυπτε ότι είχαν διατηρήσει την Αποικία του Ακρωτηρίου οι Βρετανοί άρχισαν να κωλυσιεργούν για την εκκένωση της Μάλτας. Τον Ιανουάριο του 1803 ένα κυβερνητικό έγγραφο στη Γαλλία δημοσίευσε την έκθεση ενός εμπορικού πράκτορα, που σημείωνε την ευκολία με την οποία θα μπορούσε να κατακτηθεί η Αίγυπτος. Οι Βρετανοί βασίστηκαν σε αυτό για να ζητήσουν ικανοποίηση και ασφάλεια πριν εκκενώσουν τη Μάλτα, που αποτελούσε βολικό εφαλτήριο για την Αίγυπτο. Η Γαλλία απέκλεισε κάθε επιθυμία να καταλάβει την Αίγυπτο και ρώτησε τι είδους ικανοποίηση απαιτείτο, αλλά οι Βρετανοί δεν μπόρεσαν να δώσουν απάντηση. Δεν υπήρχε ακόμα καμία σκέψη για πόλεμο και ο Πρωθυπουργός Αντινγκτον δήλωσε δημοσίως ότι η Βρετανία ήταν σε κατάσταση ειρήνης
Στις αρχές Μαρτίου του 1803 η κυβέρνηση Αντινγκτον πληροφορήθηκε ότι η Αποικία του Ακρωτηρίου είχε ανακαταληφθεί από το Βρετανικό στρατό σύμφωνα με τις εντολές που είχαν στη συνέχεια ανακληθεί. Στις 8 Μαρτίου διέταξε στρατιωτικές προετοιμασίες για να προφυλαχθεί από ενδεχόμενα γαλλικά αντίποινα και τις δικαιολόγησε με ψευδείς ισχυρισμούς ότι ήταν μόνο απάντηση στις γαλλικές προετοιμασίες και ότι διεξήγαγαν σοβαρές διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία. Σε λίγες μέρες έγινε γνωστό ότι η Αποικία του Ακρωτηρίου είχε παραδοθεί σύμφωνα με τις νεότερες εντολές, αλλά ήταν πολύ αργά. Ο Βοναπάρτης επέπληξε το βρετανό πρεσβευτή μπροστά σε 200 θεατές για τις στρατιωτικές προετοιμασίες
Η κυβέρνηση Αντινγκτον συνειδητοποίησε ότι θα της ζητούντο εξηγήσεις για τους ψευδείς λόγους για τις στρατιωτικές προετοιμασίες και τον Απρίλιο προσπάθησε ανεπιτυχώς να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Ουίλιαμ Πιτ του Νεότερου για να την προστατεύσει. Τον ίδιο μήνα η κυβέρνηση εξέδωσε τελεσίγραφο προς τη Γαλλία, απαιτώντας τη διατήρηση της Μάλτας για τουλάχιστον δέκα χρόνια, τη μόνιμη απόκτηση του νησιού Λαμπεντούζα από το Βασίλειο της Σικελίας και την εκκένωση της Ολλανδίας. Προσφέρθηκαν επίσης να αναγνωρίσουν τα γαλλικά κέρδη στην Ιταλία αν οι Γάλλοι εκκένωναν την Ελβετία και αποζημίωναν το Βασιλιά της Σαρδηνίας για τις εδαφικές απώλειές του. Η Γαλλία πρότεινε να προσφέρει τη Μάλτα στη Ρωσία για να άρει τις βρετανικές ανησυχίες, να αποχωρήσει από την Ολλανδία όταν εκκενωθεί η Μάλτα και τη σύναψη συνθήκης για να ικανοποιήσει τη Βρετανία σε άλλα θέματα. Οι Βρετανοί απέρριψαν ψευδώς ότι η Ρωσία είχε κάνει προσφορά και ο πρεσβευτής τους έφυγε από το Παρίσι. Προσπαθώντας απεγνωσμένα να αποφύγει τον πόλεμο, ο Βοναπάρτης έστειλε μια μυστική προσφορά, συμφωνώντας να αφήσει τη Βρετανία να διατηρήσει τη Μάλτα αν επέτρεπε στη Γαλλία να καταλάβει τη χερσόνησο του Οτράντο της Νάπολης. Όλες οι προσπάθειες απέβησαν μάταιες και η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στις 18 Μαΐου 1803.
Βρετανικά κίνητρα
Η Βρετανία τερμάτισε την ασταθή ανακωχή που δημιουργήθηκε με τη Συνθήκη της Αμιένης, κηρύσσοντας τον πόλεμο στη Γαλλία το Μάιο του 1803. Οι Βρετανοί εξοργίζονταν όλο και περισσότερο από την αναδιοργάνωση του διεθνούς συστήματος που έκανε ο Ναπολέων στη Δυτική Ευρώπη, ιδίως στην Ελβετία, τη Γερμανία, την Ιταλία και τις Κάτω Χώρες. Ο Kέηγκαν υποστηρίζει ότι η Βρετανία ανησυχούσε ιδιαίτερα από την αξίωση του Ναπολέοντα για τον έλεγχο της Ελβετίας. Οι Βρετανοί αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι όταν ο Ναπολέων δήλωσε ότι δεν δικαιούντο καμία φωνή στις ευρωπαϊκές υποθέσεις (παρόλο που ο Βασιλιάς Γεώργιος ήταν εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) και προσπάθησαν να περιορίσουν τις εφημερίδες του Λονδίνου που τον εξύβριζαν. Η Βρετανία είχε μια αίσθηση απώλειας ελέγχου, καθώς και απώλειας αγορών, και ανησυχούσε από την πιθανή απειλή του Ναπολέοντα για τις υπερπόντιες αποικίες της. Ο Μακλίν υποστηρίζει ότι η Βρετανία μπήκε στον πόλεμο το 1803 από ένα «μείγμα οικονομικών κινήτρων και εθνικών νευρώσεων - ένα παράλογο άγχος για τα κίνητρα και τις προθέσεις του Ναπολέοντα» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αποδείχθηκε σωστή επιλογή για τη Βρετανία, γιατί μακροπρόθεσμα οι προθέσεις του Ναπολέοντα ήταν εχθρικές για τα βρετανικά εθνικά συμφέροντα. Ο Ναπολέων δεν ήταν έτοιμος για πόλεμο και έτσι ήταν η καλύτερη στιγμή για τη Βρετανία να τον σταματήσει. Η Βρετανία επέμεινε στο ζήτημα της Μάλτας, αρνούμενη να τηρήσει τους όρους της Συνθήκης της Αμιένης και να εκκενώσουν το νησί.
Σε αντίθεση με τους πολλούς εταίρους της των συνασπισμών η Βρετανία παρέμεινε σε πόλεμο καθ 'όλη την περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων. Προστατευμένη από τη ναυτική υπεροχή (με τα λόγια του Ναύαρχου Τζέρβις στη Βουλή των Λόρδων «δεν λέω, Λόρδοί μου, ότι οι Γάλλοι δεν θα έρθουν. Λέω μόνο ότι δεν θα έρθουν από τη θάλασσα»), η Βρετανία δεν ήταν υποχρεωμένη να υπερασπίζεται τον εαυτό της καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου και μπορούσε επομένως να επικεντρωθεί στη στήριξη των εμπόλεμων συμμάχων της, διατηρώντας το χερσαίο πόλεμο χαμηλής έντασης σε παγκόσμια κλίμακα για πάνω από μια δεκαετία. Η Βρετανική κυβέρνηση ξόδεψε μεγάλα χρηματικά ποσά για άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ώστε να μπορέσουν να συντηρήσουν στρατούς ενάντια στη Γαλλία. Αυτές οι πληρωμές είναι γνωστές ως το Χρυσό Ιππικό του Αγίου Γεωργίου. Ο Βρετανικός Στρατός παρείχε μακροπρόθεσμη υποστήριξη στην Ισπανική εξέγερση κατά τον Πόλεμο της Χερσονήσου του 1808-1814, με τη βοήθεια Ισπανικών τακτικών ανταρτοπόλεμου («μικρός πόλεμος»). Αγγλοπορτογαλικές δυνάμεις υπό τον Άρθουρ Γουέλσλεϋ υποστήριξαν τους Ισπανούς, που αγωνίστηκαν με επιτυχία ενάντια στο Γαλλικό στρατό, τελικά τον έδιωξαν από την Ισπανία και επέτρεψαν στη Βρετανία να εισβάλει στη νότια Γαλλία. Το 1815 ο Βρετανικός Στρατός έπαιξε τον κεντρικό ρόλο στην τελική ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ.
Πέρα από ελάσσονες ναυτικές ενέργειες εναντίον των βρετανικών αυτοκρατορικών συμφερόντων, οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι είχαν πολύ λιγότερο παγκόσμια έκταση από προηγούμενες συγκρούσεις όπως ο Επταετής Πόλεμος, που οι ιστορικοί αποκαλούν «παγκόσμιο πόλεμο».
Οικονομικός πόλεμος
Σε απάντηση στο ναυτικό αποκλεισμό των γαλλικών ακτών που έθεσε σε εφαρμογή η Βρετανική κυβέρνηση στις 16 Μαΐου 1806, ο Ναπολέων εξέδωσε το Διάταγμα του Βερολίνου στις 21 Νοεμβρίου 1806, που έθεσε σε ισχύ το Ηπειρωτικό Σύστημα. Αυτή η πολιτική είχε ως στόχο να εξαλείψει την απειλή από τη Βρετανία αποκλείοντας το εμπόριο της τα εδάφη που ελέγχονταν από τη Γαλλία. Η Βρετανία διατηρούσε σε επιφυλακή στρατό 220.000 στην κορύφωση των Ναπολεόντειων Πολέμων, εκ των οποίων λιγότεροι από τους μισούς ήταν διαθέσιμοι για εκστρατεία. Οι υπόλοιποι ήταν απαραίτητα για τη φρουρά της Ιρλανδίας και των αποικιών και για την παροχή ασφάλειας στη Βρετανία. Η δύναμη της Γαλλίας κορυφώθηκε σε περίπου 2.500.000 στρατιώτες πλήρους και μερικής απασχόλησης, συμπεριλαμβανομένων αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων Εθνοφρουρών, τους οποίους ο Ναπολέων θα μπορούσε να προσλάβει στο στρατό, αν χρειαζόταν. Και οι δύο χώρες στρατολόγησαν μεγάλο αριθμό πολιτοφυλάκων, που ήταν ακατάλληλοι για εκστρατεία, και χρησιμοποιήθηκαν ως επί το πλείστον για να απελευθερώσουν τακτικές δυνάμεις για την ενεργό δράση.
Το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό διέκοψε το διηπειρωτικό εμπόριο της Γαλλίας, καταλαμβάνοντας και απειλώντας γαλλικά πλοία και αποικιακές κτήσεις, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για το εμπόριο της Γαλλίας με τις μεγάλες ηπειρωτικές οικονομίες και ελάχιστα απείλησε τα γαλλικά εδάφη στην Ευρώπη. Ο πληθυσμός και η γεωργική δυναμικότητα της Γαλλίας ξεπερνούσε κατά πολύ τη Βρετανία. Η Βρετανία είχε τη μεγαλύτερη βιομηχανική δυναμικότητα στην Ευρώπη και η κυριαρχία της στις θάλασσες της επέτρεψε να αναπτύξει σημαντική οικονομική ισχύ μέσω του εμπορίου. Αυτό της εξασφάλισε ότι η Γαλλία δεν θα μπορούσε ποτέ να εδραιώσει τον έλεγχο της στην Ευρώπη σε καιρό ειρήνης. Πολλοί στη Γαλλική κυβέρνηση πίστευαν ότι η αποκοπή της Βρετανίας από την ήπειρο θα τερματίσει την οικονομική της επιρροή στην Ευρώπη και θα την απομονώσει.
Χρηματοδότηση του πολέμου
Ένα βασικό στοιχείο της επιτυχίας της Βρετανίας ήταν η ικανότητά της να κινητοποιήσει τους βιομηχανικούς και οικονομικούς πόρους της και να τους χρησιμοποιήσει για να νικήσει τη Γαλλία. Αν και το Ηνωμένο Βασίλειο είχε πληθυσμό περίπου 16 εκατομμυρίων έναντι των 30 εκατομμυρίων της Γαλλίας, το αριθμητικό πλεονέκτημα της τελευταίας αντισταθμίστηκε από βρετανικές επιχορηγήσεις για πολλούς από τους Αυστριακούς και Ρώσους στρατιώτες, με αποκορύφωμα περίπου 450.000 άνδρες το 1813. Σύμφωνα με την αγγλορωσική συμφωνία του 180, η Βρετανία κατέβαλε επιχορήγηση ύψους 1,5 εκατομμυρίου λιρών για κάθε 100.000 Ρώσους στρατιώτες στο πεδίο των μαχών.