cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχαήλ Γκορμπατσόφ
Πανεπιστήμιο: 1950-1955
Στο πανεπιστήμιο, έγινε ο επικεφαλής της Κομσομόλ στην τάξη του και στη συνέχεια έγινε αναπληρωτής γραμματέας της αγκιτάτσιας και προπαγάνδας της Κομσομόλ στη νομική σχολή. Μια από τις πρώτες εργασίες του για τη Κομσομόλ στη Μόσχα ήταν να παρακολουθεί την εκλογική συμμετοχή στην επαρχία Κρασνοπρεσνένσκαγια, για να εξασφαλίσει την επιθυμία της κυβέρνησης για ποσοστό συμμετοχής που θα πλησιάζει το 100%. Ο Γκορμπατσόφ διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι από εκείνους που ψήφισαν το έκαναν "από φόβο". Το 1952 έγινε πλήρες μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Επίσης είχε επιφορτιστεί με την παρακολούθηση των συμφοιτητών του και την παράδοση πληροφοριών στις αρχές, αλλά οι συμφοιτητές του τον εμπιστεύονταν να κρατήσει εμπιστευτικές πληροφορίες μυστικές από τις αρχές. Έγινε στενός φίλος με τον Ζντένεκ Μλινάρ, Τσεχοσλοβάκο φοιτητή και πρωτεύων ιδεολόγο της Άνοιξης της Πράγας του 1968. Μετά τον θάνατο του Στάλιν το Μάρτιο του 1953, ο Γκορμπατσόφ και ο Μλινάρ μαζεύτηκαν στο πλήθος για να δουν το πτώμα του Στάλιν. αριστερά|μικρογραφία|Γκορμπατσόφ σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας από το 1950 έως το 1955 Στο κρατικό πανεπιστήμιο, ο Γκορμπατσόφ γνώρισε τη Ράισα Τιταρένκο, Ουκρανή φοιτήτρια που σπούδαζε στο τμήμα φιλοσοφίας. Ήταν αρραβωνιασμένη με έναν άλλο άντρα, αλλά μετά τη διάλυση του αρραβώνα ξεκίνησε σχέση με τον Γκορμπατσόφ. Πήγαιναν μαζί στα βιβλιοπωλεία, μουσεία και εκθέσεις τέχνης. Στις αρχές του 1953, προσλήφθηκε ως εισαγγελέας στην επαρχία Μολοτόφσκογιε, αλλά εξοργίστηκε από την ανικανότητα και αλαζονεία εκείνων που εργάζονται εκεί. Εκείνο το καλοκαίρι, επέστρεψε στο Πριβόλνογιε για να εργαστεί στη συγκομιδή του πατέρα του. Με τα χρήματα που κέρδισε μπορούσε να πληρώσει τη διεξαγωγή ενός γάμου. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1953 ο Γκορμπατσόφ και η Ράισα καταχώρησαν τον γάμο τους στα γραφεία της επαρχίας Σοκόλνικι. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους μετακόμισαν μαζί στον κοιτώνα των λόφων Λένιν. Η Ράισα έμεινε έγκυος και παρόλο που το ζευγάρι ήθελε να κρατήσει το παιδί τους, αρρώστησε και έπρεπε να κάνει έκτρωση.
Το 1955, ο Γκορμπατσόφ αποφοίτησε με διατριβή για τα πλεονεκτήματα της "σοσιαλιστικής δημοκρατίας" πάνω από την "αστική δημοκρατία". Στη συνέχεια προσελήφθη σε πληρεξουσικό γραφείο, με επίκεντρο την αποκατάσταση των αθώων θυμάτων των εκκαθαρίσεων του Στάλιν, αλλά διαπίστωσε ότι δεν του άρεσε η δουλειά. Τότε του προσφέρθηκε μια θέση σε μεταπτυχιακό μάθημα του ΚΠΜ για το δίκαιο των κολχόζ αλλά αρνήθηκε. Ήθελε να παραμείνει στη Μόσχα, όπου η Ράισα ενεγράφη σε Διδακτορικό πρόγραμμα αλλά βρήκε δουλειά στη Σταυρούπολη. Τότε η Ράισα εγκατέλειψε τις σπουδές της για να μείνει μαζί του.
Σταδιοδρομία στο ΚΚΣΕ
Το 1966 ανεδείχθη Γραμματέας της τοπικής Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε. στη Σταυρούπολη. Η εξέλιξή του μέσα στο Κ.Κ.Σ.Ε. ήταν ραγδαία, καθώς ο ίδιος πάντα ακολουθούσε προσεκτική πορεία. Το 1971 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Το 1978 αναδεικνύεται μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής, το 1979 αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου (Πολίτμπιρο) του Κ.Κ.Σ.Ε. και το 1985, διαδεχόμενος τον αποθανόντα Κονσταντίν Ουστίνοβιτς Τσερνιένκο, Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε. Πρόεδρος του Πρεζίντιουμ (Presidium) του Ανώτατου Σοβιέτ, τη θέση του Αρχηγού του Κράτους ανέλαβε το 1988, όταν το όργανο αυτό απήλλαξε των καθηκόντων του τον Αντρέι Γκρομίκο.
Στην Κομσομόλ
εναλλ.=|μικρογραφία|Ο Νικίτα Χρουστσόφ Τον Αύγουστο του 1955, ο Γκορμπατσόφ άρχισε να εργάζεται στην περιφερειακή εισαγγελία της Σταυρούπολης, αλλά αντιπαθούσε την εργασία και χρησιμοποίησε τις επαφές του για να πάρει μετάθεση στην Κομσομόλ, όπου έγινε αναπληρωτής διευθυντής της αγκιτάτσιας και προπαγάνδας της Κομσομόλ στην περιοχή. Σε αυτή τη θέση, επισκέφθηκε χωριά της περιοχής και προσπάθησε να βελτιώσει τις ζωές των κατοίκων, όπου ίδρυσε κυκλική συζήτηση στο χωριό Γκόρκαγια Μπάλκα για να βοηθήσει τους χωρικούς κατοίκους να αποκτήσουν κοινωνικές επαφές.
Ο Νικίτα Χρουστσόφ, ο οποίος διαδέχτηκε τον Στάλιν, κατήγγειλε τις πράξεις και τη λατρεία προσωπικότητας του Στάλιν, ενώ σε ομιλία του τον Φεβρουάριο του 1956 υποσχέθηκε την αρχή διαδικασίας αποσταλινοποίησης σε όλη τη Σοβιετική κοινωνία. Ο βιογράφος του Γουίλιαμ Τόμπμαν πρότεινε ότι ο Γκορμπατσόφ "ενσωμάτωνε" το "μεταρρυθμιστικό πνεύμα" της εποχής του Χρουστσόφ. Ο Γκορμπατσόφ ήταν ανάμεσα σε εκείνους που έβλεπαν τον εαυτό τους ως "γνήσιοι Μαρξιστές" ή "γνήσιοι λενινιστές". Βοήθησε στην εξάπλωση του αντισταλινισμού στην Σταυρούπολη, αλλά αντιμετώπισε πολλούς που συνέχιζαν να θεωρούν τον Στάλιν ως ήρωα ή εξήραν τις εκκαθαρίσεις ως δίκαιες.
Ο Γκορμπατσόφ αναρριχήθηκε σταθερά μέσα από τις τάξεις της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι αρχές τον θεωρούσαν πολιτικά αξιόπιστο, και κολάκευε τους ανωτέρους του, π.χ. κερδίζοντας την εύνοια του διακεκριμένου πολιτικού Φιοντόρ Κουλάκοφ. Έχοντας την ικανότητα να ξεφύγει από τους αντιπάλους του, κάποιοι συνάδελφοι αγανάκτησαν με την επιτυχία του. Τον Σεπτέμβριο του 1956 προήχθη σε επικεφαλής της Κομσομόλ της πόλης της Σταυρούπολης, ενώ τον Απρίλιο του 1958 έγινε αναπληρωτής επικεφαλής της Κομσομόλ για ολόκληρο το κράι Σταυρούπολης. Σε αυτό το σημείο κέρδισε καλύτερη κατοικία: ένα δίχωρο διαμέρισμα με ιδιωτική κουζίνα, τουαλέτα και μπάνιο. Στη Σταυρούπολη σχημάτισε μια ομάδα συζήτησης για τους νέους και βοήθησε στη κινητοποίηση των νέων να λάβουν μέρος σε εκστρατείες του Χρουστσόφ για τη γεωργία και την ανάπτυξη. αριστερά|μικρογραφία|Γκορμπατσόφ σε επίσκεψη στην [[Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας|Ανατολική Γερμανία το 1966|εναλλ.=]] Το Μάρτιο του 1961, ο Γκορμπατσόφ έγινε Πρώτος Γραμματέας της περιφερειακής Κομσομόλ, ενώ πρωτοπόρησε διορίζοντας γυναίκες ως επικεφαλής πόλεων και επαρχιών. το 1961, ο Γκορμπατσόφ φιλοξένησε την ιταλική αντιπροσωπεία για το Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Μόσχα. Τον Οκτώβριο παρακολούθησε το 22ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Τον Ιανουάριο του 1963 ο Γκορμπατσόφ προήχθη σε προσωπικό αρχηγό για τη περιφερειακή επιτροπή γεωργίας του κόμματος, και τον Σεπτέμβριο του 1966 έγινε Πρώτος Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης της Σταυρούπολης ("Γκόρκομ"). Μέχρι το 1968 απογοητευόταν όλο και περισσότερο από τη δουλειά του—σε μεγάλο βαθμό επειδή οι μεταρρυθμίσεις του Χρουστσόφ έμεναν σε στασιμότητα ή αντιστρέφονταν και σκεφτόταν να αφήσει την πολιτική δουλειά του και να μεταστραφεί στον ακαδημαϊκό χώρο. Ωστόσο, τον Αύγουστο του 1968 διορίστηκε αναπληρωτής του Λεονίντ Εφρέμοφ (ο Εφρέμοφ ήταν Πρώτος Γραμματέας της επιτροπής του Κράι Σταυρούπολης) και έγινε ο δεύτερος σημαντικότερος άνδρας του κράι Σταυρούπολης.
Έχοντας άδεια για ταξίδια σε χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, το 1966 ήταν μέρος μιας αντιπροσωπείας που επισκέφθηκε την Ανατολική Γερμανία, ενώ το 1969 και το 1974 επισκέφθηκε τη Βουλγαρία. Τον Αύγουστο του 1968 η Σοβιετική Ένωση ηγήθηκε εισβολής στην Τσεχοσλοβακία για να βάλει τέλος στην Άνοιξη της Πράγας, σε μια περίοδο πολιτικής απελευθέρωσης στην Μαρξιστική–Λενινιστική χώρα. Αν και ο Γκορμπατσόφ αργότερα δήλωσε ότι είχε ανησυχίες σχετικά με την εισβολή, την υποστήριξε δημοσίως. Τον Σεπτέμβριο του 1969 ήταν μέρος της Σοβιετικής αντιπροσωπείας που εστάλη στην Τσεχοσλοβακία, όπου βρήκε τους Τσεχοσλοβάκους σε μεγάλο βαθμό αφιλόξενους. Εκείνο το έτος, οι Σοβιετικές αρχές τον διέταξαν να τιμωρήσει τον Φάγκιεν Β. Σαντίκοφ, γεωπόνος με έδρα τη Σταυρούπολη, του οποίου οι ιδέες θεωρούνταν κριτική από τη Σοβιετική γεωργική πολιτική. Ωστόσο αγνόησε τις εκκλήσεις για την επιβολή της πιο σκληρής τιμωρίας. Ο Γκορμπατσόφ αργότερα δήλωσε ότι "επηρεάστηκε βαθιά" από το συμβάν, δηλώνοντας επίσης ότι "η συνείδησή μου με βασάνιζε" για την επίβλεψη του διωγμού του Σαντίκοφ.
Στο τιμόνι της Ε.Σ.Σ.Δ.
Στα επτά χρόνια που ηγήθηκε της Ε.Σ.Σ.Δ. προσπάθησε να οικοδομήσει ένα μοντέλο σοσιαλισμού, στο οποίο να συνυπάρχουν και οι νόμοι της αγοράς και του ελεύθερου εμπορίου, ένα κομμουνιστικό καθεστώς με πλουραλιστική βάση λειτουργίας. Οι προσπάθειές του, όμως, οδήγησαν στην αποσύνθεση της χώρας του. Όμως η γρήγορη μετάβαση στον καπιταλισμό οδήγησε και στην δημιουργία των ολιγαρχών που προέκυψαν από την ιδιωτικοποίηση της περιουσίας του κράτους. Προήγαγε τη συνεργασία και το διάλογο μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, συναντώντας τον Αμερικανό Πρόεδρο Ρόναλντ Ρήγκαν στην Ουάσιγκτον, με στόχο τον πυρηνικό αφοπλισμό. Παράλληλα επέτρεψε την επανένωση της Γερμανίας αν και αναγκάστηκε να δεχθεί την ένταξη της στο ΝΑΤΟ, αλλά και την ειρηνική μετάβαση στη δημοκρατία για τα πρώην κομμουνιστικά κράτη. Στη Μόσχα υπήρξε ιδιαίτερα δριμύς στην κριτική του για το παρελθόν. Αποκατέστησε σχέσεις με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και τους αντιφρονούντες. Παράλληλα προσπάθησε να δώσει περισσότερη αυτονομία στις Σοβιετικές δημοκρατίες, ενώ επετράπη και η αύξηση της χρήσης των τοπικών γλωσσών στις δημοκρατίες. Επίσης επέτρεψε στις δημοκρατίες που ήθελαν να εγκαταλείψουν την Σοβιετική Ένωση να το κάνουν, κάτι που απετέλεσε και βασικό λόγο για το πραξικόπημα του 1991. Στόχος του ήταν η δημιουργία ενός σοσιαλδημοκρατικού κράτους, και επετράπη η συμμετοχή υποψηφίων στις εκλογές που δεν ανήκαν στο κομμουνιστικό κόμμα.
Τον Οκτώβριο του 1991 στη διάσκεψη της Μαδρίτης για την ειρήνευση στη Μέση Ανατολή, η θέση του ήταν ήδη αποδυναμωμένη. Οι φυγόκεντρες τάσεις στην πολύκεντρη και πολυεθνική Ε.Σ.Σ.Δ. ενισχύονταν συνεχώς. Το Νοέμβριο του ιδίου έτους, επτά δημοκρατίες (ανάμεσά τους και η Ρωσία) αποφάσισαν την ίδρυση της Ένωσης Ανεξαρτήτων Κρατών, οπότε ο ρόλος του Γκορμπατσόφ περιορίστηκε στο συντονισμό της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Τον Δεκέμβριο εκπρόσωποι της Ρωσίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, συναντήθηκαν για να ιδρύσουν την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών. Στις 25 Δεκεμβρίου 1991 ο Γκορμπατσόφ παραιτήθηκε και την επομένη (26 Δεκεμβρίου) το Ανώτατο Σοβιέτ κήρυξε επίσημα τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Πρώτα χρόνια: 1991-1999
μικρογραφία|Ο Γκορμπατσόφ σε επίσκεψη στον [[Ρόναλντ Ρήγκαν, στο Ράντσο ντε Σιέλο το 1992, φορώντας καπέλο της «Άγριας Δύσης»|εναλλ.=]] Όταν παραιτήθηκε, ο Γκορμπατσόφ είχε περισσότερο χρόνο για να περάσει με τη γυναίκα και την οικογένειά του. Αυτός και η Ράισα ζούσαν αρχικά σε ένα ερειπωμένο εξοχικό στο Ρουμπλέβσκογιε Σόσε, αν και είχαν επίσης τη δυνατότητα να ιδιωτικοποιήσουν το μικρό τους διαμέρισμα στην οδό Κοσίγκιν. Επικεντρώθηκε στην ίδρυση του Διεθνούς Ιδρύματος για τις Κοινωνικοοικονομικές και Πολιτικές Σπουδές ή ίδρυμα Γκορμπατσόφ, ξεκινώντας τον Μάρτιο του 1992, με τους Γιάκοβλεφ και Γκρεγκόρ Ρεβένκο ως πρώτους Αντιπροέδρους. Τα αρχικά του καθήκοντα ήταν η ανάλυση και δημοσίευση υλικού για την ιστορία της περεστρόικα, καθώς και η υπεράσπιση της πολιτικής από ό, τι ονομάζεται "συκοφαντία και παραποιήσεις". Το ίδρυμα ανέλαβε τη παρακολούθηση και το σχολιασμό της ζωής στη μετασοβιετική Ρωσία και την παρουσίαση εναλλακτικών μορφών ανάπτυξης από αυτές που επιδιώκονταν από τον Γέλτσιν. Το 1993 ο Γκορμπατσόφ ξεκίνησε την Green Cross International, η οποία επικεντρώνεται στην προώθηση της βιώσιμης μελλοντικής εκπλήρωσης, και στη συνέχεια το Παγκόσμιο Πολιτικό Φόρουμ.
Για τη χρηματοδότηση του ιδρύματος ο Γκορμπατσόφ άρχισε να παραδίδει διαλέξεις διεθνώς με μεγάλες αμοιβές. Για μια επίσκεψη στην Ιαπωνία, τον υποδέχτηκαν με πολλά τιμητικά πτυχία. Το 1992, περιόδευσε τις ΗΠΑ σε ιδιωτικό τζετ για να συγκεντρώσει χρήματα για το ίδρυμα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συναντήθηκε με τον Ρήγκαν για κοινωνική επίσκεψη. Από εκεί πήγε στην Ισπανία, όπου παρακολούθησε την παγκόσμια έκθεση στη Σεβίλλη και συναντήθηκε επίσης με τον Πρωθυπουργό Φελίπε Γκονζάλες, που είχε γίνει φίλος του. Τον Μάρτιο, επισκέφθηκε τη Γερμανία, όπου τον υποδέχθηκαν θερμά πολλοί γερμανοί πολιτικοί, οι οποίοι εξήραν το ρόλο στη διευκόλυνση της επανένωσης της Γερμανίας. Για να συμπληρώσει τα έσοδα από διαλέξεις και πωλήσεις βιβλίων, εμφανίστηκε και σε διαφημίσεις για εταιρίες όπως οι Pizza Hut και Louis Vuitton, επιτρέποντας στο ίδρυμα να επιβιώσει. Με τη γυναίκα του για βοήθεια, ο Γκορμπατσόφ εργάστηκε στα απομνημονεύματά του, τα οποία δημοσιεύθηκαν το 1995. Άρχισε να γράφει μια μηνιαία στήλη στους The New York Times.
Ο Γκορμπατσόφ είχε υποσχεθεί να μην επικρίνει τον Γέλτσιν όσο ο δεύτερος επιδίωκε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, αλλά σύντομα οι δύο άνδρες επέκριναν δημοσίως ο ένας τον άλλο. Μετά την απόφαση του Γέλτσιν να άρει τα ανώτατα όρια των τιμών δημιουργώντας τεράστιο πληθωρισμό και βυθίζοντας πολλούς Ρώσους στη φτώχεια, ο Γκορμπατσόφ τον επέκρινε ανοιχτά συγκρίνοντας τη μεταρρύθμιση της βίαιης κολεκτιβοποίησης του Στάλιν. Αφού τα κόμματα που τάσσονταν υπέρ του Γέλτσιν δεν πήγαν καλά στις βουλευτικές εκλογές του 1993, ο Γκορμπατσόφ τον κάλεσε να παραιτηθεί. Το 1995, το ίδρυμα διοργάνωσε συνέδριο με θέμα "Η Διανόηση και η "Περεστρόικα". Εκεί ήταν που ο Γκορμπατσόφ πρότεινε στη Δούμα ένα νόμο που θα μειώσει πολλές από τις προεδρικές εξουσίες που είχε από Γιέλτσιν Ο Γκορμπατσόφ συνέχισε να υπερασπίζεται την περεστρόικα, αλλά αναγνώρισε ότι είχε κάνει λάθη τακτικής ως ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης., Ενώ πίστευε ακόμα ότι η Ρωσία υποβαλλόταν σε μια διαδικασία εκδημοκρατισμού, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα χρειαστεί δεκαετίες και όχι σε χρόνια όπως προηγουμένως νόμιζε. αριστερά|μικρογραφία|Ο Γκορμπατσόφ, η κόρη του Ιρίνα και η αδερφή της γυναίκας του Λιουντμίλα, στην κηδεία της Ράισα το 1999|εναλλ.= Οι ρωσικές προεδρικές εκλογές ήταν προγραμματισμένες για τον Ιούνιο του 1996, και παρόλο που η γυναίκα και οι περισσότεροι φίλοι του τον παρότρυναν να μη συμμετάσχει, ο Γκορμπατσόφ αποφάσισε να το πράξει. Μισούσε την ιδέα ότι η εκλογή θα οδηγήσει σε επαναληπτικό γύρο μεταξύ του Γέλτσιν και του Γκενάντι Ζιουγκάνοφ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, τον οποίο ο Γέλτσιν θεωρούσε σταλινικό. Δεν ανέμενε να κερδίσει, αλλά πίστευε ότι θα δημιουργούταν είτε γύρω από τον ίδιο ή κάποιον υποψήφιο με παρόμοιες απόψεις, όπως ο Γκριγκόρι Γιαβλίνσκι, ο Σβιάτοσλαβ Φιοντόροφ ή ο Αλεξάντερ Λέμπεντ. Μετά την εξασφάλιση των απαραίτητων 1.000.000 υπογραφών, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του το Μάρτιο. Στην έναρξη της εκστρατείας του ταξίδεψε σε όλη τη Ρωσία, δίνοντας συλλαλητήρια σε είκοσι πόλεις. Αντιμετώπισε πολλούς διαδηλωτές εναντίον τους, ενώ μερικοί τοπικοί αξιωματούχοι υπέρ του Γέλτσιν προσπάθησαν να λογοκρίνουν την κάλυψή του από τα μέσα ενημέρωσης ή αρνήθηκαν την πρόσβαση σε χώρους. Επίσης, προσπάθησαν να απαγορεύσουν τα μέσα ενημέρωσης από το να τραβήξουν την εκστρατεία του, ενώ η εκστρατεία του δέχθηκε τόσο λίγη κάλυψη, που πολλοί δεν ήξεραν καν ότι είναι υποψήφιος. Στις εκλογές, ο Γκορμπατσόφ ήταν έβδομος με 386.000 ψήφους, ή περίπου 0.5% του συνόλου. Ο Γέλτσιν και ο Ζιουγκάνοφ πέρασαν στο δεύτερο γύρο και κέρδισε ο πρώτος.
Αντί να είναι αφιερωμένοι στην υποψηφιότητα του Γκορμπατσόφ, πολλά μέλη του κοινού σε προεκλογικές ομιλίες του Γκορμπατσόφ είχαν ως κίνητρο την ευκαιρία που είχαν να δουν από κοντά ένα τόσο σημαντικό ιστορικό πρόσωπο.
Σε αντίθεση με τον άντρα της και τις πολιτικές προσπάθειες του, η Ράισα εστίασε την προσοχή της στην εκστρατεία δημιουργίας φιλανθρωπικών ιδρυμάτων για παιδιά. Το 1997 ίδρυσε την υποδιαίρεση του Ιδρύματος Γκορμπατσόφ γνωστή ως Σύλλογος Ράισα Μαξίμοβνα για να επικεντρωθεί στη βελτίωση της κοινωνικής πρόνοιας των γυναικών στη Ρωσία. Το Ίδρυμα αρχικά στεγαζόταν στο πρώην κτίριο του Ινστιτούτου Κοινωνικών Επιστημών, αλλά ο Γέλτσιν θέσπισε όρια για τον αριθμό των δωματίων που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Ο Αμερικανός φιλάνθρωπος Τεντ Τέρνερ στη συνέχεια δώρισε πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια για να επιτρέψει στο ίδρυμα να οικοδομήσει νέες εγκαταστάσεις στον δρόμο Λενινγκράντσκι. Το 1999, ο Γκορμπατσόφ έκανε την πρώτη του επίσκεψη στην Αυστραλία, όπου έδωσε ομιλία στο κοινοβούλιο της χώρας. Λίγο μετά, τον Ιούλιο, η Ράισα διαγνώστηκε με λευχαιμία. Με τη βοήθεια του Γερμανού Καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ, μεταφέρθηκε σε κέντρο αποκατάστασης στο Μύνστερ της Γερμανίας και υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία. Τον Σεπτέμβριο έπεσε σε κώμα και πέθανε. Μετά τον θάνατο της Ράισα, η κόρη του Γκορμπατσόφ, Ιρίνα και οι δύο εγγονές του μετακόμισαν στο σπίτι του στη Μόσχα για να ζήσουν μαζί του. Όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους δήλωσε ότι δεν θα ξαναπαντρευτεί ποτέ.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|Το επίσημο σοβιετικό πορτραίτο του Γκορμπατσόφ είχε τροποποιηθεί για να καταργήσει το σημάδι. Αυτή είναι η κάρτα μέλους του Γκορμπατσόφ στο ΚΚΣΕ (ως γενικός γραμματέας).|εναλλ.= Ο Γκορμπατσόφ αναφέρεται συχνά στον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο. Ο Γκορμπατσόφ είχε αυτοπεποίθηση, είναι ευγενικός, και διακριτικός και είχε μια ευτυχισμένη και αισιόδοξη ιδιοσυγκρασία. Χρησιμοποίησε αυτοσαρκαστικό χιούμορ, και μερικές φορές χρησιμοποιούσε βωμολοχίες. Ο πανεπιστημιακός του φίλος Μλινάρ τον περιέγραψε ως "πιστό και προσωπικά ειλικρινή". Ήταν ικανός διαχειριστής και είχε καλή μνήμη. Από τότε που σπούδαζε στο πανεπιστήμιο, θεωρούσε τον εαυτό του διανοούμενο; Οι Ντόντερ και Μπράνσον σκέφτονται ότι "ο διανοουμενισμός ήταν ελαφρώς αμήχανος", και να σημειωθεί ότι σε αντίθεση με τους περισσότερους Ρώσους διανοούμενους, ο Γκορμπατσόφ δεν ήταν στενά συνδεδεμένος με τον κόσμο της επιστήμης, του πολιτισμού, των τεχνών, ή την εκπαίδευση". Όταν ζούσε στη Σταυρούπολη αυτός και η γυναίκα του συνέλεγαν εκατοντάδες βιβλία. Οι αγαπημένοι του συγγραφείς περιλαμβάνουν τον Άρθουρ Μίλερ, τον Ντοστογιέφσκι και τον Τσινγκίζ Αϊχμάτοφ ενώ επίσης απολαμβάνει την ανάγνωση αστυνομικών μυθιστορημάτων. Αυτός απολαμβάνει το περπάτημα ως χόμπι και είχε αγάπη για το φυσικό περιβάλλον.
Προτιμούσε τις μικρές συγκεντρώσεις όπου συζητούνταν θέματα όπως η τέχνη και η φιλοσοφία και όχι μεγάλα θέματα όπως το αλκοόλ. Ο Τάουμπμαν τον αποκάλεσε "εξαιρετικά αξιοπρεπή άνθρωπο" και πίστευε ότι ο Γκορμπατσόφ είχε "υψηλά ηθικά πρότυπα". Σημείωσε επίσης ότι ο πρώην Σοβιετικός ηγέτης έχει "αίσθηση της αυτοσημασίας και φαρισαϊσμού", καθώς και "την ανάγκη για προσοχή και θαυμασμό" το οποίο έδειχνε σε μερικούς από τους συναδέλφους του. Ένας αριθμός των συναδέλφων του νόμιζαν ότι ήταν από αυτούς που προσβάλλονται εύκολα, και συχνά απογοητεύονταν όταν θα άφηνε καθήκοντα ημιτελή. Ήταν σκληρά εργαζόμενος, καθώς ως Γενικός Γραμματέας ξύπναγε στις 7 με 8 το πρωί και πήγαινε για ύπνο κάπου στις 1 ή 2 μετά τα μεσάνυχτα. Οι βιογράφοι Ντόντερ και Μπράνσον σκέφτονταν ότι ο Γκορμπατσόφ ήταν "πουριτανός", με "ροπή προς την τάξη στην προσωπική του ζωή". Ο Τάουμπμαν σημειώνει ότι ήταν "ικανός στον αέρα για να υπολογίσει το αποτέλεσμα". Δήλωσε επίσης ότι, από το 1990, όταν η εγχώρια δημοτικότητά του έφθινε, ο Γκορμπατσόφ έγινε "ψυχολογικά εξαρτημένος από το να λεονταροποιείται στο εξωτερικό", ένα χαρακτηριστικό για το οποίο επικρίθηκε στη Σοβιετική Ένωση.
Οι Ντόντερ και Μπράνσον αναφέρουν για τον Γκορμπατσόφ ότι ήταν "Ρώσος στον πυρήνα, έντονα πατριωτικός όπως μόνο οι άνθρωποι που ζούσαν στις παραμεθόριες περιοχές." αριστερά|μικρογραφία|Ο Γκορμπατσόφ στο [[Δυτικό Τείχος|Δυτικό Τείχο στην Ιερουσαλήμ, 16 Ιουνίου 1992|εναλλ.=]] Ως ενήλικας, ο Γκορμπατσόφ πλησίασε τα 1,75 μέτρα ύψος. Είχε διακριτικό σημάδι σε χρώμα ερυθρού κρασιού στην κορυφή του κεφαλιού του. Από το 1955 τα μαλλιά του λέπτυναν, και από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ήταν φαλακρός. Σε όλη τη ζωή του προσπάθησε να ντύνεται μοντέρνα. Μιλούσε με νότια ρωσική προφορά, και ήταν γνωστός για το ότι τραγούδησε δύο λαϊκά τραγούδια και τραγούδια ποπ. Καθόλη τη δεκαετία του 1960, πάλεψε ενάντια στην παχυσαρκία και έκανε δίαιτα για τον έλεγχο σε αυτό το θέμα. Οι Ντόντερ και Μπράνσον τον χαρακτηρίζουν ως "στιβαρό αλλά χωρίς λίπος". Από τότε που ήταν νέος, είχε μια απέχθεια για το αλκοόλ και έπινε με φειδώ και δεν κάπνιζε. Ασχολούταν με την προστασία της ιδιωτικής ζωής του και δεν καλούσε ανθρώπους στο σπίτι του. Ο Γκορμπατσόφ τιμούσε τη γυναίκα του, που με τη σειρά του ήταν εξαιρετικά προστατευτική σε αυτόν. Ήταν εμπλεκόμενος γονιός και παππούς. Έστειλε την κόρη του σε ένα τοπικό σχολείο της Σταυρούπολης και όχι σε σχολείο για τα παιδιά των κομματικών ελίτ. Σε αντίθεση με πολλούς από τους συγχρόνους του στη Σοβιετική διοίκηση, δεν ήταν γυναικάς και ήταν γνωστός για την αντιμετώπιση γυναικών με όλο το σεβασμό.
Το 2013, η Lubbock Avalanche-Journal ανέφερε τη συνάντηση μεταξύ του Γκορμπατσόφ και του Ότις Γκέιτγουντ το 1992, ενός Χριστιανού υπουργού που εστάλη με μια προσπάθεια ανακούφισης για τα ορφανά και τους ηλικιωμένους στη Ρωσία από τις Εκκλησίες του Χριστού στο Τέξας. Στη συνάντηση, ο Γκορμπατσόφ φέρεται να ισχυρίστηκε ότι ήταν "πράγματι Χριστιανός και είχε βαπτιστεί από τον παππού του στο Βόλγα πολλά χρόνια πριν". Τελικά, αποδείχτηκε ότι ήταν βαθιά πιστός Χριστιανός Ορθόδοξος, καθώς κηδεύτηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 2022 στο Κρατικό Νεκροταφείο  Νοβοντέβιτσι με θρησκευτική κηδεία από Ορθόδοξο ιερέα. Στις 19 Μαρτίου 2008, κατά τη διάρκεια επίσκεψης-έκπληξη για να προσευχηθεί στον τάφο του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασίζη της Ιταλίας, ο Γκορμπατσόφ έκανε μια ανακοίνωση, η οποία ερμηνεύθηκε υπό την έννοια ότι είναι Χριστιανός. Ο Γκορμπατσόφ δήλωσε: "Ο Άγιος Φραγκίσκος είναι, για μένα, το alter Christus, ο άλλος Χριστός. Η ιστορία συναρπάζει και έχει διαδραματίσει ένα θεμελιώδη ρόλο στη ζωή μου". Και πρόσθεσε: "ήταν μέσα από το Άγιο Φραγκίσκο που έφτασα στην Εκκλησία, γι' αυτό ήταν σημαντικό που ήρθα να επισκεφτώ τον τάφο του".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του Κ.Κ.Σ.Ε Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Ρώσοι άθεοι Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time)
Ιπποδάμεια
Β) Τόποι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ανοικτότητα εξ ορισμού
Η Ανοικτότητα εξ ορισμού (αγγλικά: Open by default), είναι όρος που χρησιμοποιείται στα πλαίσια της ανοικτής διακυβέρνησης και των ανοικτών δεδομένων. Σύμφωνα την αρχή της ανοικτότητας εξ ορισμού, οι κυβερνήσεις φροντίζουν ώστε τα δεδομένα τους να είναι προσβάσιμα στο κοινό εξ ορισμού, δηλαδή από τη δημιουργία τους. Εξαίρεση προβλέπεται μόνο για δεδομένα η δημοσιοποίηση των οποίων μπορεί να διακυβεύει το δημόσιο συμφέρον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανοιχτά δεδομένα
Ιωάννης Μουστάκης
Ο '''Ιωάννης Θ. Μουστάκης''' (Πρέβεζα, 13 Ιουλίου 1913 - 1 Φεβρουαρίου 1992), ήταν οικονομολόγος, τραπεζικός υπάλληλος και δήμαρχος της Πρέβεζας από το 1951 έως το 1959.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πρεβεζάνου εμπόρου Θεμιστοκλή Μουστάκη και της Ιουλίας Μουστάκη, το γένος Μπάλκου.
Μετά την αποφοίτησή του, το 1930, από το οκτατάξιο Γυμνάσιο Πρέβεζας, πήγε στο Παρίσι και φοίτησε στην εκεί Ανωτάτη Εμπορική Σχολή για δύο χρόνια. Η μεγάλη οικονομική κρίση της περιόδου εκείνης, τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Εισήχθη στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή των Αθηνών και ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1934.
Τον ίδιο χρόνο, έλαβε μέρος σε διαγωνισμό της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος, στον οποίο πήραν μέρος περί του 2.000 νέους απ' όλη την Ελλάδα, στον οποίο κατατάχθηκε 21ος και διορίστηκε στο υποκατάστημα της τράπεζας στην Πρέβεζα.
Με το Κίνημα του 1935 συνελήφθη. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός του Πεζικού από τις 20 Ιουνίου 1936 έως τις 30 Αυγούστου 1937. Κατά την περίοδο της 4ης Αυγούστου αν και νέος υπάλληλος αρνήθηκε να ενταχθεί στην ΕΟΝ.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Κατοχή
thumb|200 px|left|Ο Ιωάννης Μουστάκης (αριστερά) και ο [[Οδυσσέας Ελύτης (δεξιά) με τον στρατιωτικό γιατρό Θ. Τέντα, στη Βόρειο Ήπειρο, την Άνοιξη του 1941]] Το 1939, με την κατάληψη της Αλβανίας από τον Μουσολίνι, επιστρατεύθηκε μεταξύ των πρώτων και στάλθηκε στη συνοριακή γραμμή, στον τομέα Φιλιατών για ένα πεντάμηνο. Επιστρατεύθηκε εκ νέου στις 16 Αυγούστου 1940 και στάλθηκε ξανά στον τομέα Φιλιατών. Από τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 γνώρισε τη φρίκη του πολέμου. Λίγε εβδομάδες αργότερα, στις 2 Ιανουαρίου 1941, του ανατέθηκε η διοίκηση του 6ου Λόχου του 2ου Τάγματος του 24ου Συντάγματος της VIIIης Μεραρχίας, τον οποίο ανασυγκρότησε, όντας ο νεότερος διοικητής Λόχου του Συντάγματος. Στον ίδιο λόχο υπηρετούσε και ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης, ο μετέπειτα νομπελίστας ποιητής. Στις 16 Απριλίου 1941, ο Μουστάκης τραυματίστηκε στα υψώματα της Χειμάρρας. Επέστρεψε στην Πρέβεζα τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Για την εν γένει του δράση στον Πόλεμο του '40 παρασημοφορήθηκε δύο φορές.
Στη διάρκεια της Κατοχής, προπαγάνδιζε, μαζί με φίλους του, την παθητική αντίσταση κατά του κατακτητή, τόσο στην Πρέβεζα όσο και στα χωριά της περιοχής. Στις 10 Ιουνίου 1942, ενώ υπηρετούσε ως προϊστάμενος λογιστηρίου του υποκαταστήματος της Αγροτικής Τράπεζας στην Πρέβεζα, συνελήφθη μεταξύ των πρώτων Ελλήνων αξιωματικών και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως στο Μπουσέτο της βόρειας Ιταλίας. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1943, όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε, δραπέτευσε, μαζί με άλλους, από το στρατόπεδο. Με τη βοήθεια του εγκατεστημένου στην Ιταλία Χρήστου Μπίτσιου και, παρά το ότι ήταν επικηρυγμένος από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, διέφυγε στην Ελβετία, όπου τέθηκε υπό περιορισμό μέχρι τον Αύγουστο του 1945.
Στη διάρκεια της αναγκαστικής παραμονής του στην Ελβετία και λόγω της άριστης γνώσης της γαλλικής, αποσπάσθηκε στην Ελληνική Πρεσβεία, όπου εργάστηκε υπό τον ιστορικό και διπλωμάτη Γεώργιο Βεντήρη, βοηθώντας τους εκεί διασωθέντες Έλληνες. Στην Ελβετία γνώρισε και τον Λεωνίδα Σπαή, ο οποίος αργότερα τον ώθησε στην πολιτική.
Με τη λήξη του πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα. Εκλέχθηκε πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ομήρων των στρατευμάτων κατοχής. Τον Μάρτιο του 1948 επιστρατεύθηκε και πάλι για μια ακόμη διετία. Πήρε τελικά απολυτήριο από τον Στρατό στις 10 Ιανουαρίου 1950, μετά από συνολική θητεία 7,5 ετών.
Ενασχόληση με την πολιτική
thumb|370 px|left|Ο Ιωάννης Μουστάκης (6ος από αριστερά, με γυαλιά) σε συνάντηση δημάρχων από πολλές πόλεις της Ελλάδας, μπροστά από το Δημαρχείο της Αθήνας, στις 23 Φεβρουαρίου 1953 Στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 ήταν υποψήφιος βουλευτής, στην ενοποιημένη, τότε, εκλογική περιφέρεια Άρτης & Πρεβέζης, με τον Συνδυασμό Εθνικής Προοδευτικής Ενώσεως Κέντρου, υπό τον στρατηγό Πλαστήρα, χωρίς να εκλεγεί.
Στις πρώτες, όμως, μεταπολεμικές δημοτικές εκλογές εκλέχθηκε δήμαρχος Πρέβεζας. Την τοπική αυτοδιοίκηση της Πρέβεζας είχαν υπηρετήσει στο παρελθόν τόσο ο πρόγονός του Κωνσταντίνος Μουστάκης (δημογέροντας στα τέλη του 19ου αιώνα, στην τουρκοκρατούμενη, τότε, Πρέβεζα) όσο και ο εξάδελφος της μητέρας του Βασίλειος Μπάλκος, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Πρέβεζας για 15 σχεδόν χρόνια.
Μετά την πρώτη, επιτυχή και αποτελεσματική θητεία του, εκλέχθηκε για δεύτερη φορά δήμαρχος Πρέβεζας στις δημοτικές εκλογές του 1954.
Ήταν και πάλι υποψήφιος δήμαρχος Πρέβεζας στις δημοτικές εκλογές του 1982, αλλά δεν κατόρθωσε να εκλεγεί.
Δήμαρχος Πρέβεζας (1951-1959)
thumb|200 px|right|Ο Δήμαρχος Πρέβεζας Ιωάννης Μουστάκης και ο Νομάρχης Πρέβεζας Ιωάννης Χασαπόπουλος, πριν την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 1956 Ο Ιωάννης Μουστάκης εκλέχθηκε δήμαρχος Πρέβεζας δύο φορές και διοίκησε τον Δήμο για οκτώ χρόνια, από το 1951 μέχρι το 1959. Είναι ο δήμαρχος με την πέμπτη μακροβιότερη συνεχή θητεία στον Δήμο Πρέβεζας. thumb|200 px|left|Ο Ιωάννης Μουστάκης στο παλαιό Δημαρχείο της Πρέβεζας, όταν ανέλαβε καθήκοντα δημάρχου για πρώτη φορά thumb|200 px|left|Τα Θειούχα Ιαματικά Λουτρά της Πρέβεζας, μετά την επέκτασή τους από τον τότε Δήμαρχο Ιωάννη Θ. Μουστάκη
Στην οκταετή θητεία του έγιναν στην Πρέβεζα πολλά δημοτικά έργα, σπουδαιότερα των οποίων είναι τα ακόλουθα:
Οικογένεια
Ο Γιάννης Μουστάκης παντρεύτηκε στις 5 Ιουλίου 1951 με την Βασιλική (Βάσω) Ευτυχιάδου, κόρη του Ιωσήφ και της Ιορδάνας Ευτυχιάδου. Κουμπάροι τους ήταν ο Λεωνίδας Σπαής και ο μακρινός συγγενής του Ναπολέων Ζέρβας. Απέκτησαν μία κόρη, την Ιουλία Μουστάκη.
Οδός Ιωάννη Μουστάκη
Μετά τον θάνατό του, ο Δήμος Πρέβεζας τίμησε τον για οκτώ χρόνια δήμαρχο της πόλης, μετωνομάζοντας το ανατολικό τμήμα της οδού Κλεμανσώ (από την Παραλία μέχρι τον ναό των Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης) σε οδό Δημάρχου Ιωάννη Μουστάκη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι
Γιαν Κούμπις
O Γιαν Κούμπις (τσέχικα: Jan Kubiš) (24 Ιουνίου 1913 - 18 Ιουνίου 1942) ήταν Τσέχος στρατιώτης που συμμετείχε στην επιχείρηση «Ανθρωποειδές» το 1942, στόχος της οποίας ήταν η εξάλειψη του ενεργού προστάτη του Ράιχ της Βοημίας και της Μοραβίας Ράινχαρντ Χάιντριχ. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, ο Κούμπις έριξε τη χειροβομβίδα που τραυμάτισε θανάσιμα τον Χάιντριχ.
Βιογραφία
Ο Κούμπις γεννήθηκε στην Dolní Vilémovice στην περιοχή της Μοραβίας από τον Φράντισεκ Κούμπις και την Κριστίνα Μιτύσκοβα. Ο πατέρας του ήταν ένας φτωχός τσαγκάρης. Επίσης είχε πέντε αδέλφια, αλλά δύο από αυτά πέθαναν πρόωρα. Η μητέρα του πέθανε όταν ο ίδιος ήταν έξι ετών και το 1920, ο χήρος πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε τη χήρα Μαρία Ντουσίκοβα, η οποία είχε ήδη τέσσερα παιδιά. Ο νέος γάμος είχε ως αποτέλεσμα τέσσερα ακόμη παιδιά και ολόκληρη η οικογένεια έζησε τότε στο σπίτι στο Vilémovice Ptáčov. Ο Γιαν έμεινε εκεί μέχρι την ηλικία των 14 ετών.
Την 1η Οκτωβρίου 1935, κλήθηκε για βασική στρατιωτική θητεία και εντάχθηκε στο 31ο Σύνταγμα Πεζικού «Arco» στο Jihlava. Έγινε δεκανέας και μεταφέρθηκε για λίγο καιρό στο Znojmo. Στη συνέχεια, στάλθηκε στο 34ο Σύνταγμα Πεζικού «Marksman Jan Čapek» στην Οπάβα, όπου υπηρέτησε στο δευτερεύο τάγμα φρουράς στην Τζακάρτα. Εκεί προήχθη στη θέση του λοχία.
Το 1941, ο Κούμπις προσγειώθηκε στην Τσεχοσλοβακία για την πραγματοποίηση της Επιχείρησης Ανθρωποειδές, όπου πέθανε μετά από την επιτυχή δολοφονία του Ράινχαρντ Χάιντριχ. Τα λείψανα του θάφτηκαν κρυφά σε μαζικό τάφο στο νεκροταφείο Ďáblice στην Πράγα. Δεδομένου ότι αυτό ήταν άγνωστο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κάρελ Κίρντα, το μέλος της ομάδας τους που τους πρόδωσε στους Ναζί, τυχαία επίσης θάφτηκε στο νεκροταφείο. Ωστόσο, το 1990 ανασκάφηκαν οι μαζικοί τάφοι και δημιουργήθηκε μνημείο με συμβολικές ταφόπλακες. Το 2009, χτίστηκε ένα μνημείο στον τόπο της επίθεσης και εξολόθρευσης του Χάιντριχ.
Η εξολόθρευση του Χάιντριχ στην Πράγα
Ο Γιόζεφ Γκάμπτσικ και ο Γιαν Κούμπις είχαν εκπαιδευτεί ως αλεξιπτωτιστές για ειδικές αποστολές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μαζί με επτά στρατιώτες από τον εξόριστο στρατό της Τσεχοσλοβακίας και άλλες δύο ομάδες με τις ονομασίες Silver A και Silver B (που είχαν διαφορετικές αποστολές) της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας προσγειώθηκαν στις 22 Δεκεμβρίου 1941 στις 10 μ.μ.. στη Τσεχοσλοβακία. Στην Πράγα επικοινώνησαν με πολλές οικογένειες και αντιναζιστικές οργανώσεις που τους βοήθησαν κατά τις προετοιμασίες για τη δολοφονία του Χάιντριχ.
Στις 27 Μαΐου 1942, ο Χάιντριχ είχε προγραμματίσει να συναντήσει τον Χίτλερ στο Βερολίνο. Τα γερμανικά έγγραφα έδειχναν ότι ο Χίτλερ σκόπευε να μεταφέρει τον Χάιντριχ στη γερμανική κατεχόμενη Γαλλία, όπου η γαλλική αντίσταση αποκτούσε συνεχώς έδαφος.
Ο Χάιντριχ θα έπρεπε να περάσει από την διαδρομή Δρέσδης-Πράγας. Η διασταύρωση, στο προάστιο Libeň της Πράγας, ήταν κατάλληλη για την επίθεση, επειδή τα αμάξια επιβράδυναν λόγω κλειστής στροφής του δρόμου.
Στις 10:30 π.μ., ο Χάιντριχ προχώρησε στην καθημερινή του μετακίνηση από το σπίτι του στο Κάστρο της Πράγας. Ο Γκάμπτσικ και ο Κούμπις περίμεναν στη στάση του τραμ στην καμπύλη κοντά στο νοσοκομείο Μπούλοβκα στην Πράγα. Καθώς η Mercedes-Benz του Χάιντριχ με την ανοιχτή οροφή πλησίασε, ο Γκάμπτσικ προσπάθησε να ανοίξει πυρ, αλλά το όπλο του μπλόκαρε. Ο Χάιντριχ διέταξε τον οδηγό του, τον SS-Oberscharführer Κλάιν, να σταματήσει το αυτοκίνητο. Καθώς το αυτοκίνητο έφτασε μπροστά τους, ο Κούμπις έριξε μια τροποποιημένη αντιαρματική χειροβομβίδα. Η χειροβομβίδα τραυμάτισε σοβαρά τον Χάιντριχ. Ο Κούμπις δέχτηκε ένα μικρό τραύμα στο πρόσωπό του. Διέφυγε τελικά με το ποδήλατό του και μπήκε σε τραμ και διασκορπίστηκε ανάμεσα στους επιβάτες πυροβολώντας στον αέρα με το πιστόλι του. Ο Κλάιν προσπάθησε να τον πυροβολήσει, αλλά τελικά το όπλο μπλόκαρε.
Μια Τσέχα έτρεξε να βοηθήσει τον Χάιντριχ και κάλεσε ένα φορτηγό παράδοσης. Ο Χάιντριχ τοποθετήθηκε αρχικά στην καμπίνα του οδηγού, αλλά παραπονέθηκε ότι η κίνηση του φορτηγού του προκαλούσε πόνο. Τοποθετήθηκε στο πίσω μέρος του φορτηγού, και μεταφέρθηκε σε δωμάτιο έκτακτης ανάγκης στο Νοσοκομείο Μπούλοβκα. Ο Χάιντριχ είχε υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς στην αριστερή του πλευρά, με μεγάλη ζημιά στο διάφραγμα, τη σπλήνα και τον πνεύμονα. Είχε επίσης σπάσει ένα πλευρό. Ο Δρ Βάλτερ Ντικ προσπάθησε ανεπιτυχώς να αφαιρέσει τα θραύσματα. Ο Χάιντριχ έλαβε αρκετές μεταγγίσεις αίματος και του πραγματοποιήθηκε σπληνεκτομή. Ο Χίμλερ διέταξε το Δρ Καρλ Γκέπχαρντ να έρθει στην Πράγα για να αναλάβει την φροντίδα του. Παρά τον πυρετό, η ανάκαμψη του Χάιντριχ φαινόταν να εξελίσσεται καλά. Ο Δρ Τεόντορ Μόρελλ, ο προσωπικός ιατρός του Χίτλερ, πρότεινε τη χρήση σουλφοναμίδης (ένα αντιβακτηριακό φάρμακο), αλλά ο Γκέμπχαρντ, πιστεύοντας ότι ο Χάιντριχ θα ανέκαμπτε, αρνήθηκε. Στις 2 Ιουνίου, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης από τον Χίμλερ, ο Χάιντριχ συμφιλιώθηκε με τη μοίρα του απαγγέλλοντας μέρος μιας από τις όπερες του πατέρα του.
Ο Χάιντριχ έπεσε σε κώμα μετά την επίσκεψη του Χίμλερ και ποτέ δεν ανέκτησε τη συνείδησή του. Πέθανε στις 4 Ιουνίου, πιθανότατα στις 04:30. Ήταν 38 ετών. Η νεκροψία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πέθανε από σήψη. Η έκφραση του προσώπου του Χάιντριχ καθώς πέθανε πρόδιδε μια «παράξενη πνευματικότητα και μια ολοσχερώς διεστραμμένη ομορφιά, όπως ένας αναγεννησιακός καρδινάλιος», σύμφωνα με τον Μπέρνχαρντ Βένερ, αξιωματούχο της αστυνομίας εγκλημάτων (Kripo) που ερεύνησε τη δολοφονία του.
Σύλληψη των αλεξιπτωτιστών
Ο Κούμπις και η ομάδα του βρέθηκαν στις 18 Ιουνίου στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στην οδό Resslova στην Πράγα. Σε μια αιματηρή μάχη που διήρκεσε έξι ώρες, ο Κούμπις τραυματίστηκε σοβαρά από χειροβομβίδα και έπεσε αναίσθητος. Ο Χάιντς Πάνβιτς, ο Γερμανός ντετέκτιβ που έγινε γνωστός πως συνέλαβε τουλάχιστον έναν από τους δράστες ζωντανό, θυμήθηκε αργότερα το θάνατό του.
«Είχε προσπαθήσει να δηλητηριάσει τον εαυτό του, αλλά προφανώς έχασε τη συνείδησή του προτού μπορέσει να το πραγματοποιήσει. Αν και μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο, καμία από τις προσπάθειες των γιατρών να τον κρατήσει ζωντανό δεν πέτυχε. Τελικά πέθανε μέσα σε είκοσι λεπτά.»
Οι υπόλοιποι αλεξιπτωτιστές αυτοκτόνησαν για να αποφύγουν τη σύλληψη μετά από μια επιπλέον τετράωρη μάχη με τα SS. μικρογραφία|Παράθυρο με σημάδια από σφαίρες στην κρύπτη της Εκκλησίας του Αγίου Κύριλλου και Μεθοδίου στην Πράγα, όπου οι αλεξιπτωτιστές είχαν καταφύγει Για εκδίκηση, οι Ναζί δολοφόνησαν 24 μέλη της οικογένειας και στενούς συγγενείς του Κούμπις στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν ,στους οποίους περιλαμβάνονταν ο πατέρας του, όλα τα αδέρφια και τα ετεροθαλή αδέρφια συμπεριλαμβανομένων των συζύγων τους, τα ξαδέρφια τους, τις θείες και τους θείους.
Αναγνώριση
Μετά την επιτυχημένη αποστολή του, ο Κούμπις (καθώς και ο Γκάμπτσικ) προήχθη τιμητικά στη θέση του δευτέρου υπολοχαγού. Μετά την απελευθέρωση της Τσεχοσλοβακίας, προήχθη περαιτέρω στη θέση του ανώτερου λοχαγού. Κατά τη διάρκεια του εορτασμού της 60ής επετείου από τη δολοφονία του Χάιντριχ το 2002, ο Κούμπις προήχθη και πάλι τιμητικά, στο βαθμό του συνταγματάρχη.
Εκτός από τον Τσεχοσλοβακικό Στρατιωτικό Σταυρό το 1939 και τον Croix de Guerre το 1940, ο Κούμπις μετά θάνατον τιμήθηκε με πολλά παράσημα όπως το Αναμνηστικό Μετάλλιο του Τσεχοσλοβακικού Στρατού και ο Σταυρός Άμυνας του Υπουργείου Άμυνας της Τσεχικής Δημοκρατίας (2008).
Υπάρχουν δρόμοι που πήραν το όνομά του σε πόλεις όπως η Πράγα (κοντά στο Μνημείο της Επιχείρησης Ανθρωποειδές), το Πάρντουμπιτσε, το Tábor, το Třebíč και άλλα μέρη. Το 2013 (100ή επέτειος από τη γέννηση του Κούμπις) ένα μικρό μνημείο και ένα μουσείο άνοιξαν στο σπίτι όπου γεννήθηκε. Από το 2010 ένα Εθνικό μνημείο και μουσείο αφιερωμένο σε όλους τους ήρωες που σχετίζονται με τη δολοφονία του Χάιντριχ είναι ανοιχτό στην κρύπτη του Καθεδρικού Ναού των Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου στην Πράγα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιστασιακοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Περιφέρειες του Κιργιστάν
Το Κιργιστάν διαιρείται σε επτά περιφέρειες (облус; область). Η πρωτεύουσα, Μπισκέκ αποτελεί Ανεξάρτητη πόλη πανεθνικής σημασίας, αλλά ταυτόχρονα και πρωτεύουσα της Περιφέρειας Τσούι. Η πόλη Ος έχει κι αυτή το καθεστώς Ανεξάρτητης πόλης από το 2003.
Οι περιφέρειες, με την έκταση, τα πληθυσμιακά δεδομένα και τις πρωτεύουσες τους είναι οι ακόλουθες:
Κάθε περιοχή χωρίζεται περαιτέρω σε eπαρχίες («ραγιόν»), που διοικούνται από αξιωματούχους διορισμένους από την κυβέρνηση. Οι αγροτικές κοινότητες («αιίλ αιμαγκί») που αποτελούνται από έως και είκοσι μικρότερους οικισμούς έχουν τους δικούς τους εκλεγμένους δήμαρχοι και τοπικά συμβούλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις του Κιργιστάν Κιργιστάν, Περιφέρειες Κιργιστάν 1 Περιφέρειες του Κιργιστάν
2590 Μουράο
Ο Μουράο (Mourão) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Βέλγο αστρονόμο Ανρί Ντεμπεόν, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βραζιλιάνου αστρονόμου Ρονάλντο Ρουχέριου ντε Φρέιτας Μουράου (Ronaldo Rogério de Freitas Mourão).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μουράο είναι άγνωστα. Ο Μουράο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 15 ώρες και 35 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μουραο
Γιώργος Φοιρός
Ο Γιώργος Φοιρός (Εύοσμος Θεσσαλονίκης, 8 Νοεμβρίου 1953) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού και διακρινόταν για τη σταθερότητα και την αποτελεσματικότητα στο παιχνίδι του.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1971 στον Άρη Θεσσαλονίκης, όπου και παρέμεινε για δώδεκα χρόνια, έως το 1983 έχοντας 303 συμμετοχές.
Το 1983 μεταπήδησε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, όπου και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, έχοντας συμμετάσχει σε 353 αγώνες συνολικά.
Στην εθνική Ελλάδας
Την περίοδο 1974-1982 ο Γιώργος Φοιρός υπήρξε διεθνής 52 φορές με την Ελλάδα. Κορυφαία του στιγμή η συμμετοχή του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 που διεξήχθη στην Ιταλία.
Καριέρα προπονητή
Αξιόλογη ήταν η καριέρα που ακολούθησε και από το πόστο του προπονητή. Έχει βρεθεί στους πάγκους αρκετών ελληνικών συλλόγων, με σημαντικότερη την παρουσία του σε αυτόν του Άρη την περίοδο 1992-1996, όταν και οδήγησε τους "κιτρινόμαυρους" στο Κύπελλο UEFA (1994-95).
Στην τεχνική ηγεσία του Άρη επέστρεψε την περίοδο 1997-98 όταν η ομάδα σε μια δύσκολη συγκυρία βρέθηκε στη Β' Εθνική και τον επανέφερε στην πρώτη κατηγορία, αλλά και το 2003, όταν τον οδήγησε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας.
Τάφος του Ευρυσάκη του Αρτοποιού
μικρογραφία| Νότια πρόσοψη του τάφου του Ευρυσάκη έξω από την Πόρτα Ματζιόρε, με το [[Άκουα Κλάουντια|Άκουα Καλούντια πίσω. Οι εννέα κύλινδροι μπορεί να αντιπροσωπεύουν μέτρα σιτηρών ή δοχεία ανάμειξης.]] μικρογραφία|Λεπτομέρεια της γωνίας.
Ο τάφος του Μάρκου Βεργίλιου Ευρυσάκη του αρτοποιού είναι ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα διατηρημένα ταφικά μνημεία απελεύθερου ανθρώπου στη Ρώμη. Η γλυπτή ζωφόρος του είναι ένα κλασικό παράδειγμα του «πληβείου στυλ» στη ρωμαϊκή γλυπτική. Ο Ευρυσάκης έκτισε τον τάφο για τον εαυτό του και ίσως και για τη σύζυγό του Ατίστια γύρω στο τέλος της Δημοκρατικής εποχής (π. 50–20 π.Χ.). Βρίσκεται σε περίοπτη θέση, λίγο έξω από τη σημερινή Πόρτα Ματζόρε, ο τάφος μεταμορφώθηκε με την ενσωμάτωσή του στα Αυρηλιανά Τείχη: έ νας πύργος -που ανεγέρθηκε στη συνέχεια από τον Ονώριο- κάλυψε τον τάφο, τα ερείπια του οποίου εκτέθηκαν κατά την αφαίρεσή του από τον Γρηγόριο ΙΣΤ΄ το 1838. Αυτό που είναι ιδιαίτερα σημαντικό γι' αυτόν τον υπερβολικό τάφο, είναι ότι κτίστηκε από έναν απελεύθερο, δηλ. έναν πρώην σκλάβο.
Mάρκος Βεργίλιος Ευρυσάκης
Κτίστηκε το 30 π.Χ. από έναν άνδρα ονόματι Μάρκο Βεργίλιο Ευρυσάκη. Αυτός ο πρώην σκλάβος, είχε ανοίξει αρτοποιείο και είχε γίνει πλούσιος. Η διακόσμηση δείχνει όλα τα πράγματα, που συμβαίνουν σε ένα αρτοποιείο: ανάμειξη υλικών και ζύμωμα ζύμης, πλάσιμο άρτων, τοποθέτησή τους σε φούρνο και, τέλος, ξεφούρνισμα των ψωμιών. Αν και δεν υπάρχει οριστική δήλωση σχετικά με το μνημείο, ότι ο Ευρυσάκτης ήταν απελεύθερος –δεν υπάρχει «L» για το libertus στην επιγραφή– υπάρχουν αρκετοί λόγοι, για να πιστεύουμε ότι ήταν. Το πλήρες όνομά του παίρνει τη μορφή ενός ρωμαϊκού ονόματος (Μάρκος) και ενός επιθέτου (Bεργίλιος), που ακολουθείται από ένα ελληνικό παρωνύμιο (cognomen, Ευρυσακης), ονοματολογία τυπική για έναν απελεύθερο, που συνδυάζει την ταυτότητα της πρώην ιδιοκτήτριας οικογένειάς του με αυτή του ατόμου, όταν είναι σκλάβος. Από την επιγραφή λείπει επίσης η υιοθεσία, που συνηθίζεται για τον απελεύθερο. Οι βάναυσες και εντατικές εργατικές δραστηριότητες που μνημονεύονται, αυτές της αρτοποιίας, δεν προβάλλονται συνήθως από τις ελεύθερες, ανώτερες τάξεις. Η ασυνήθιστη μορφή του μνημείου και της επιγραφής του έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί, για να εντοπίσει τον Ευρυσάκη ως νεόπλουτου (parvenu) με τον τρόπο του Tριμάλχιου, με «αφελή επίδειξη» της χυδαίας μίμησης του τρόπου των ευγενών.
Μνημείο
Ο τάφος, σμικρυμένος από το μετέπειτα Άκουα Κλαούντια, υψώνεται σε ύψος περίπου 33 ποδών. Είναι από σκυρόδεμα με επικάλυψη τραβερτίνη σε μία βάση από ηφαιστειακό τόφφο. Στέκεται ως ένα μνημείο για τον Ευρυσάκη και, μέσα από τη ζωφόρο, ευρύτερα για το επάγγελμα του αρτοποιού. Το στυλ, πολύ διαφορετικό από τα κλασικά ρωμαϊκά στυλ τάφων, κάνει τον τάφο του Ευρυσάκη να ξεχωρίζει. μικρογραφία| Ο φούρνος στη δουλειά σε ανάγλυφα [[Ζωφόρος|ζωφόρου]] Το σωζόμενο τμήμα της επιγραφής γράφει "EST HOC MONIMENTVM MARCEI VERGILEI EVRYSACIS, PISTORIS, REDEMPTORIS APPARET" ή στα αγγλικά, "Είναι εδώ το μνημείο του Μάρκου Βεργίλιου Ευρυσάκη, αρτοποιού, εργολάβου, δημοσίου υπαλλήλου." Αν και η τελευταία λέξη σε αυτό το απόσπασμα, "apparet", μεταφράζεται συχνά ως δημόσιος υπάλληλος, η πραγματική λατινική λέξη για έναν δημόσιο υπάλληλο είναι Apparitor. Το apparet είναι ένα ρήμα που σημαίνει "εμφανίζω ή κάνω εμφανές", όμως αυτή η μετάφραση δεν φαίνεται να ταιριάζει στην υπόλοιπη επιγραφή. Η λέξη apparet δεν έχει ακόμη μεταφραστεί σε σχέση με την επιγραφή.
Ένα ανάγλυφο, που αναπαριστά διάφορα στάδια παραγωγής άρτου, διατρέχει την κορυφή του τάφου. Το ανάγλυφο απεικονίζει στη νότια πλευρά την παράδοση και άλεση των σιτηρών και το κοσκίνισμα του αλευριού. Στα βόρεια το ανακάτεμα και το ζύμωμα της ζύμης, το πλάσιμο στρογγυλών καρβελιών και το ψήσιμο σε θολωτό φούρνο «τύπου πίτσας». Και στα δυτικά το στοίβαγμα των άρτων σε κάνιστρα και τη μεταφορά τους για ζύγιση.
Σχετικά ευρήματα
μικρογραφία|Η επιγραφή της Ατίστιας. Κατά την κατεδάφιση των οχυρώσεων της ύστερης αρχαιότητας από τον πάπα Γρηγόριο ΙΣΤ΄ το 1838, ανακαλύφθηκε ένα ολόσωμο ανάγλυφο πορτρέτο ενός άνδρα και μίας γυναίκας με τήβεννο (toga) και ιμάτιο (palla) αντίστοιχα, που μεταφέρθηκε στο Παλάτσο ντέι Κονσερβατόρι. Μαζί βρέθηκε μία επιγραφή, που τιμά κάποια Ατίστια, μία καλή σύζυγο της οποίας το λείψανο τοποθετήθηκε σε ένα κάνιστρο άρτου και μία υδρία, που έχει τη μορφή ενός τέτοιου κανίστρου άρτου. Η κλοπή του γυναικείου κεφαλιού από το ανάγλυφο το 1934 και η αβεβαιότητα ως προς την τωρινή τοποθεσία της υδρίας, που πιστεύεται ότι βρίσκεται κάπου στο Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο, σημαίνει ότι η μελέτη τους διεξάγεται τώρα από ανασκαφικά σχέδια και πρώιμες φωτογραφίες. Οι ανακατασκευές γενικά συσχετίζουν αυτά τα αντικείμενα με τον τάφο ως προς το ύφος, τη θεματολογία και το σημείο εύρεσής τους, με την Ατίστια να θεωρείται σύζυγος του Ευρυσάκη και το ανάγλυφο μαζί με την επιγραφή να πρέπει να ήταν στην επάνω θέση της -χαμένης τώρα- ανατολικής πρόσοψης του τάφου.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Μπρουά-Ωμπινιέ-Μονσενί
Το Μπρουά-Ωμπινιέ-Μονσενί (γαλλικά: Broye-Aubigney-Montseugny, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Σούπερ Καπ Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 2020
Το Σούπερ Καπ Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 2020 ήταν η 1η έκδοση της αναβιωμένης επαγγελματικής εγχώριας διοργάνωσης του Σούπερ Καπ καλαθοσφαίρισης, υπό την αιγίδα του Ελληνικού Συνδέσμου Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ), και η 2η συνολικά. Το ελληνικό σούπερ κύπελλο καλαθοσφαίρισης είχε διεξαχθεί μόνο μία φορά στο παρελθόν, το 1986, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ).
Μορφή
Η διοργάνωση διεξήχθη σε μορφή Final Four με μονούς αγώνες πρόκρισης, μεταξύ των ομάδων που τερμάτισαν στις τέσσερις πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος Ελλάδας 2019-20, που περιλαμβάνουν τη νικήτρια και τον ηττημένο του Κυπέλλου Ελλάδας 2019-20.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2020
Μπρουά-λε-Λου-ε-Βερφονταίν
Το Μπρουά-λε-Λου-ε-Βερφονταίν (γαλλικά: Broye-les-Loups-et-Verfontaine, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Γερμανός Σταυροβουνιώτης
Ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός Σταυροβουνιώτης (1906 - 31η Αυγούστου 1982), γνωστός και ως «Γέρων Γερμανός Σταυροβουνιώτης» ήταν Ορθόδοξος Μοναχός που ασκήτεψε στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου της οποίας υπήρξε και Ηγούμενος για 30 χρόνια.
Αποταγή και πρώτα χρόνια
Ο κατά κόσμον Γεώργιος γεννήθηκε στο χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο το 1906. Γονείς του ήταν οι Νικόλαος και Μαργαρίτα, το γένος Χατζηγιώργη. Αφού ετελείωσε το Δημοτικό Σχολείο του χωριού του και αφού δούλεψε για λίγο σε γεωργικές εργασίες με τον πατέρα του, το 1922 εισήλθε σε ηλικία 16 ετών στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου ως δόκιμος. Ο βίος του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου υπήρξε παράδειγμα προς μίμηση και τον προσέλκυσε στο στίβο του Μοναχισμού.
Από την αρχή της αποταγής του στην Ιερά Μονή, τέθηκε στην υπακοή υπό τον χαρισματούχο Ιερομόναχο παπά-Κυπριανό και δούλεψε σκληρά μαζί τους στους κήπους της Μονής. Υπήρξε υπόδειγμα Μοναχού και εφήρμοσε σωστή υπακοή, σιωπή και ταπείνωση. Πήρε την ρασοευχή και εκάρη Μοναχός το 1930 σε ηλικία 24 ετών και μετονομάστηκε Γερμανός. Το 1931 πήρε τον πρώτο βαθμο της Ιεροσύνης και χειροτονήθηκε Διάκονος. Ακολούθως, έγινε Μεγαλόσχημος Μοναχός το 1935 (σε ηλικία 29 ετών) και επίσης πήρε τον δεύτερο βαθμό της Ιεροσύνης (Ιερομόναχος) το 1944 σε ηλικία των 38 ετών.
Ηγούμενος Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου
Το 1952 κοιμήθη ο Ηγούμενος της Μονής Γέρων Διονύσιος Β΄ Μοναχός (Ηγούμενος 1948-1952). Οι πατέρες τότε της Μονής εξέλεξαν ως νέο Ηγούμενο τον ταπεινό Ιερομόναχο Γερμανό. Η εκλογή του Γέροντος Γερμανού ως Ηγουμένου της Μονής δεν άλλαξε την βιοτή και τον αγώνα του, αλλά ο ίδιος συνέχισε να εργάζεται σκληρά στους κήπους της Μονής και σε διάφορες χειρωνακτικές εργασίες.
Κοίμηση
Το έτος 1982, το απόγευμα της 31ης Αυγούστου (εορτή της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου) ενώ επέστρεφε μόνος με το τρακτέρ από ολοήμερη εργασία στους ελαιώνες, κατέπεσε σε απότομη χαράδρα στο όρος του Σταυροβουνίου, όπου βρήκε μαρτυρικό θάνατο. Το νεκρό του σώμα βρήκαν οι Πατέρες της Μονής το πρωί της επόμενης μέρας και αυτό παρέμεινε θαυματουργικά εύκαμπτο ακόμη και μετά από μία ημέρα μέχρι την ώρα της ταφής του. Η ταφή του έγινε την 1η Σεπτεμβρίου 1982 και παρευρέθηκε πλήθος κληρικών και λαικών από την Κύπρο.