cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέλσον Μαντέλα
Δημοκρατία
Σύμφωνα με τη Lodge, η πολιτική σκέψη του Μαντέλα αντικατόπτριζε τις πεποιθήσεις του μεταξύ της υποστήριξης σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία και των προ-αποικιακών αφρικανικών μορφών κατά τη λήψη μιας απόφασης. Θαύμαζε την κοινοβουλευτική δημοκρατία της Βρετανίας, έχοντας δηλώσει ότι "Θεωρώ το Βρετανικό Κοινοβούλιο ως τον πιο δημοκρατικό θεσμό στον κόσμο και ότι η ανεξαρτησία κι η αμεροληψία του δικαστικού σώματος της Βρετανίας δεν αποτυγχάνουν ποτέ στο να διεγείρουν τον θαυμασμό μου". Όσον αφορά τη διατύπωση, ο Μαντέλα έχει περιγραφεί ως αφοσιωμένος στο "ευρωπαϊκό και αμερικανικό νεωτεριστικό σχέδιο περί απελευθέρωσης", κάτι που τον διακρίνει απο άλλους Αφρικανούς εθνικιστές και σοσιαλιστές ηγέτες, όπως ο Nyerere, που ανησυχούσαν για την υιοθέτηση των δημοκρατικών μορφών διακυβέρνησης, οι οποίες αρχικά ήταν μορφές διακυβέρνησης του δυτικού κόσμου και όχι της Αφρικής. Ο Μαντέλα, ωστόσο, εξέφρασε τον θαυμασμό του και για αυτό που θεωρούσε ως αυτόχθονες μορφές δημοκρατίας, περιγράφοντας τον τρόπο διακυβέρνησης της παραδοσιακής κοινωνίας της Xhosa ως «μια δημοκρατία στην καθαρότερη μορφή της». Μίλησε και για ένα αφρικανικό ηθικό δόγμα, το Ubuntu ; όρος που σημαίνει «ένα άτομο είναι ένα πρόσωπο μέσω άλλων προσώπων» ή «είμαι επειδή είμαστε».
Γεράσιμος Μποζίκης
Μετά το τέλος της αθλητικής καριέρας του ασχολήθηκε ως παράγοντας του μπάσκετ και ψηφίστηκε ως πρόεδρος της ομοσπονδίας του Ρίο, πόστο στο οποίο υπηρέτησε για περίπου δέκα χρόνια και στη συνέχεια ψηφίστηκε πρόεδρος της βραζιλιάνικης ομοσπονδίας το 1997. Απέκτησε, επίσης, τη βραζιλιάνικη υπηκοότητα.
Νέλσον Μαντέλα
Σοσιαλισμός και μαρξισμός
Ο Μαντέλα υποστήριξε τη δημιουργία μιας αταξικής κοινωνίας, με τον Sampson να τον χαρακτηρίζει ως τον «ανοιχτά αντίθετο στον καπιταλισμό, στην ιδιωτική ιδιοκτησία της γης και στη δύναμη του ύψιστου χρήματος». Ο Μαντέλα επηρεάστηκε από τον μαρξισμό ενώ κατά τη διάρκεια της επανάστασης υποστήριξε τον σοσιαλισμό. Στην Treason Trial αρνήθηκε ότι ήταν κομμουνιστής και διατήρησε την ίδια στάση τόσο όταν μίλησε στους δημοσιογράφους όσο και στην αυτοβιογραφία του. Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Craig Soudien, "κανένας δεν ήταν τόσο συμπαθητικός στους κομμουνιστές όσο συμπαθητικός ήταν ο Μαντέλα στους σοσιαλιστές". Από την άλλη, ο βιογράφος David Jones Smith είπε ότι ο Μαντέλα "αγκάλιασε τον κομμουνισμό και τους κομμουνιστές" στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ενώ ο ιστορικός Stephen Ellis δήλωσε ότι ο Μαντέλα εξομοίωνε μεγάλο μέρος της μαρξιστικής-λενινιστικής ιδεολογίας μέχρι το 1960.
Ο Ellis βρήκε επιπλέον αποδείξεις για το γεγονός ότι ο Μαντέλα υπήρξε ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Νότιας Αφρικής στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, κάτι που επιβεβαιώθηκε μετά τον θάνατό του τόσο από την ANC όσο και από τη SACP, με την τελευταία να ισχυρίζεται ότι δεν ήταν απλό μέλος του κομμουνιστικού κόμματος αλλά ότι ήταν και στη συντονιστική επιτροπή του. Η συμμετοχή του στο κομμουνιστικό κόμμα έμεινε κρυφή από την ANC, γνωρίζοντας ο ίδιος πως αν γινόταν γνωστή η συμμετοχή του στο πρώην SACP, αυτό θα ήταν επιζήμιο στις προσπάθειές του να λάβει υποστήριξη από τις δυτικές χώρες. Η άποψη του Μαντέλα για τις κυβερνήσεις των χωρών του δυτικού κόσμου διέφερε από των μαρξιστών-λενινιστών επειδή δεν πίστευε ότι ήταν αντιδημοκρατικές αλλά ότι παρέμεναν αφοσιωμένες στα δημοκρατικά συστήματα διακυβέρνησης.
Γεράσιμος Μποζίκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βραζιλιάνικων συλλόγων Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ
Νέλσον Μαντέλα
Σοσιαλισμός και μαρξισμός
Ο Χάρτης της Ελευθερίας του 1955, στη δημιουργία του οποίου συνέβαλε και ο Μαντέλα, ζήτησε την εθνικοποίηση των τραπεζών, των ορυχείων χρυσού και της γης ώστε να διασφαλιστεί η ισότιμη κατανομή του πλούτου. Παρ'όλες αυτές τις πεποιθήσεις, ο Μαντέλα ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, σύμφωνα με τις τακτικές άλλων χωρών. Υποστηρίχθηκε αρκετές φορές ότι ο Μαντέλα θα προτιμούσε να αναπτύξει μια κοινωνική δημοκρατική οικονομία στη Νότια Αφρική αλλά αυτό δεν ήταν εφικτό εξαιτίας της διεθνούς πολιτικής και της οικονομικής κατάστασης στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αυτή η απόφαση επηρεάστηκε εν μέρει από την πτώση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στο Ανατολικό Μπλοκ στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Προσωπικότητα και προσωπική ζωή
Ο Μαντέλα θεωρούνταν ευρέως ως ένας χαρισματικός ηγέτης, όπως περιγράφεται από τη βιογράφο Mary Benson: «ένας γεννημένος ηγέτης των μαζών που μαγνήτιζε τα πλήθη». Ήταν ένα αρκετά συνειδητό άτομο και σε όλη τη ζωή του αναζητούσε πάντα ρούχα υψηλής ποιότητας, με πολλούς σχολιαστές να πιστεύουν ότι συμπεριφερόταν στον εαυτό του με έναν βασιλικό τρόπο. Οι υποστηρικτές του τόνιζαν συνέχεια την αριστοκρατική του κληρονομιά και συνέβαλαν έτσι στη «χαρισματική του δύναμη». Τη δεκαετία του 1950 που ζούσε στο Γιοχάνεσμπουργκ καλλιέργησε την εικόνα του "Αφρικανού τζέντλεμαν" προβάλλοντας "τους σωστούς τρόπους συμπεριφοράς και τον διαμορφωμένο δημόσιο λόγο" ; στοιχεία που σχετίζονται με μια τέτοια αριστοκρατική θέση. Με αυτή τη συμπεριφορά, η Lodge υποστήριξε ότι ο Μαντέλα "έγινε ένας από τους πρώτους πολιτικούς των μέσων ενημέρωσης [...] που ενσωματώνει μια αίγλη και ένα στυλ τα οποία προβάλλουν έναν νέο αφρικανικό κόσμο του νεωτερισμού και της ελευθερίας". Ήταν γνωστό πως ο Μαντέλα άλλαζε αρκετές φορές ρούχα μέσα στην ημέρα και συσχετίστηκε αρκετά με τις πολύχρωμες μπλούζες Batik, τα οποία μετά την ανάληψη της προεδρείας του έγιναν γνωστά ως Madiba shirts.
Για τους πολιτικούς επιστήμονες Betty Glad και Robert Blanton, ο Μαντέλα ήταν «ιδιαίτερα ευφυής, έξυπνος και πιστός ηγέτης». Ο επίσημος βιογράφος του, Anthony Sampson, σχολίασε ότι ήταν ένας «άρχοντας της εικόνας και της ερμηνείας», που παρουσίαζε με αριστοτεχνικό τρόπο τον εαυτό του στις φωτογραφίες και στον Τύπο. Οι δημόσιες ομιλίες του παρουσιάζονταν με έναν επίσημο και σκληρό τρόπο και συχνά αποτελούνταν από προτάσεις που περιείχαν κλισέ εκφράσεις. Μιλούσε συνήθως με αργό τρόπο και επέλεγε με προσεκτικό τρόπο τα λόγια του. Παρόλο που δεν θεωρούνταν σπουδαίος ρήτορας, οι ομιλίες του αποτύπωναν την «προσωπική δέσμευση, τη γοητεία και το χιούμορ του».
Ο Μαντέλα ήταν ένα ιδιωτικό πρόσωπο που συχνά απέκρυπτε τα συναισθήματά του, τα οποία εξέφραζε σε ελάχιστους ανθρώπους. Έζησε μια αυστηρή ζωή, αρνούνταν να πίνει αλκοόλ ή να καπνίζει ενώ ακόμα και ως Πρόεδρος έστρωνε ο ίδιος ο κρεβάτι του. Γνωστός για την ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ που διέθετε αλλά και για το ότι ήταν πιστός και πεισματάρης, μερικές φορές έδειχνε μια γρήγορη ιδιοσυγκρασία. Ήταν συχνά φιλικός και φιλόξενος ενώ εμφανιζόταν χαλαρός στις συνομιλίες του με τους άλλους, μεταξύ των οποίων και με τους αντιπάλους του. Αυτοαναφερόμενος ως φίλος των Άγγλων, ισχυριζόταν ότι ζούσε σύμφωνα με τον βρετανικό τρόπο ζωής και είχε τους βρετανικούς τρόπους συμπεριφοράς. Όντας συνέχεια ευγενικός, ήταν ευγενικός με όλους, ανεξάρτητα από την ηλικία ή την κατάσταση της υγείας του, και μιλούσε στα παιδιά και στους υπηρέτες. Ήταν γνωστός για την ικανότητά του να βρίσκει ένα κοινό έδαφος με τις διαφορετικές κοινότητες. Αναζητούσε πάντα το καλύτερο για τους ανθρώπους και υπερασπιζόταν ακόμα και τους πολιτικούς του αντιπάλους στους συμμάχους, οι οποίοι τον θεωρούσαν έναν αρκετά έμπιστο άνθρωπο. Ήταν λάτρης της ινδικής κουζίνας και σε όλη τη ζωή του έδειξε ενδιαφέρον για την αρχαιολογία και την πυγμαχία.
Ανατράφηκε σύμφωνα με το δόγμα του Χριστιανισμού: η Μεθοδιστική Εκκλησία της Νότιας Αφρικής ισχυρίστηκε ότι διατήρησε την υπακοή του σε αυτούς καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Αναλύοντας τα συγγράμματα του Μαντέλα, ο θεολόγος Dion Forster τον περιέγραψε ως έναν χριστιανό ανθρωπιστή παρόλο που, όπως πρόσθεσε, η σκέψη του βασιζόταν σε μεγαλύτερο βαθμό στη νοτιοαφρικανική έννοια του Ubuntu παρά στη χριστιανική θεολογία. Σύμφωνα με τον Sampson, ο Μαντέλα δεν είχε ποτέ «ισχυρή πίστη στον χριστιανισμό», ενώ ο Boehmer δήλωσε ότι η θρησκευτική πίστη του Μαντέλα δεν ήταν «ποτέ ισχυρή».
Ο Μαντέλα ήταν ένας πολύ συνειδητός άνθρωπος και έκανε συχνές αναφορές στην ανθρωπότητα. Ήταν ετεροφυλόφιλος και η βιογράφος Fatima Meer δήλωσε ότι «δελεαζόταν εύκολα» από τις γυναίκες. Ο βιογράφος Martin Meredith τον χαρακτήρισε έναν «εκ φύσεως ρομαντικό» άνδρα, υπογραμμίζοντας ότι είχε σχέση με διάφορες γυναίκες. Ο Μαντέλα νυμφεύθηκε τρεις φορές, ήταν ο πατέρας έξι παιδιών, είχε δεκαεπτά εγγόνια και τουλάχιστον δεκαεπτά δισέγγονα. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένας αυστηρός και απαιτητικός πατέρας για τα παιδιά του παρόλο που ήταν περισσότερο στοργικός με τα εγγόνια του. Ο πρώτος γάμος του ήταν με την Evelyn Ntoko Mase τον Οκτώβριο του 1944 ; πήραν διαζύγιο τον Μάρτιο του 1958 εξαιτίας της συνεχούς απουσίας του, της αφοσίωσής του στις επαναστατικές ταραχές στις οποίες συμμετείχε και στο γεγονός ότι ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά, μιας θρησκείας που απαιτεί πολιτική ουδετερότητα. Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η κοινωνική λειτουργός Winnie Madikizela-Mandela, την οποία νυμφεύθηκε τον Ιούνιο του 1958 και από την οποία πήρε διαζύγιο τον Μάρτιο του 1996. Ο Μαντέλα νυμφεύθηκε την τρίτη σύζυγό του, Graça Machel, στα 80ά γενέθλιά του τον Ιούλιο του 1998.
Αποδοχή και κληρονομιά
Μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, ο Μαντέλα θεωρούσαν στη Νότια Αφρική ως «ο πατέρας του έθνους» και ως «ο πατέρας που ίδρυσε τη δημοκρατία». Έξω από τα σύνορα της Νότιας Αφρικής θεωρούνταν ως «μια παγκόσμια εικόνα», με τη μελετήτρια της νοτιοαφρικανικής ιστορίας Rita Barnard να τον χαρακτηρίζει ως «αξιοσέβαστη προσωπικότητα της εποχής μας». Κάποιος βιογράφος τον θεωρούσε ως «σύγχρονο ήρωα της δημοκρατίας», ενώ η δημοτικότητά του είχε ως αποτέλεσμα την υπέρμετρη λατρεία στο πρόσωπό του. Μερικοί έχουν απεικονίσει τον Μαντέλα με μεσιανικούς όρους, σε αντίθεση με δική του δήλωση ότι «δεν είμαι Μεσσίας αλλά ένας συνηθισμένος άνθρωπος που έχει γίνει ηγέτης εξαιτίας κάποιων έκτακτων περιστάσεων». Συχνά αναφέρεται, παράλληλα με τον Μαχάτμα Γκάντι και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ως ένας από τους υποδειγματικούς αντιρατσιστές και αντι-αποικιοκράτες ηγέτες του 20ού αιώνα. Ο Boehmer τον περιέγραψε ως «τοτέμ των αξιών της εποχής μας: της ανοχής και της φιλελεύθερης δημοκρατίας"»και ως «ένα παγκόσμιο σύμβολο της κοινωνικής δικαιοσύνης».
Η φήμη του Μαντέλα διεθνώς αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του τη δεκαετία του 1980, όταν έγινε ο διασημότερος κρατούμενος του κόσμου, το σύμβολο κατά του απαρτχάιντ και η καθολική εικόνα για εκατομμύρια ανθρώπους που αγκάλιασαν το ιδανικό της ανθρώπινης ισότητας. Το 1986, ο βιογράφος του Μαντέλα τον χαρακτηρίζει ως «την ενσάρκωση του αγώνα για απελευθέρωση« στη Νότια Αφρική. Ο Meredith δήλωσε ότι, όταν έγινε το «ισχυρό σύμβολο αντίστασης» στο απαρτχάιντ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, είχε κερδίσει ένα «μυθικό καθεστώς» σε διεθνές επίπεδο. Ο Sampson σχολίασε ότι ακόμα και κατά τη διάρκεια της ζωής του, αυτός ο μύθος είχε γίνει «τόσο ισχυρός ώστε να καταστρέψει την πραγματικότητα», μετατρέποντας τον Μαντέλα σε έναν «κοσμικό άγιο». Μέσα σε μια δεκαετία μετά το πέρας της προεδρείας του, η εποχή του Μαντέλα θεωρήθηκε ευρέως ως "η χρυσή εποχή της ελπίδας και της αρμονίας" ενώ εκφράστηκε αρκετή νοσταλγία για τον ίδιο τον Μαντέλα και την περίοδο προεδρείας του. Το όνομά του επικαλούνται συχνά εκείνοι που επικρίνουν τους διαδόχους του, όπως τον Mbeki και τον Zuma. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ο Μαντέλα κέρδισε διεθνή αναγνώριση για τον ακτιβισμό του και τη νίκη του απαρτχάιντ αλλά και την προώθηση της φυλετικής συμφιλίωσης, που θεωρείται «μια ηθική αρχή» με μεγάλη «ανησυχία για την αλήθεια». Η εικονική παρουσίαση του Μαντέλα έχει κατηγορηθεί πως αποκρύπτει την πολυπλοκότητα της ζωής του.
Ο Μαντέλα δημιούργησε μια διαμάχη καθ' όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως ακτιβιστής και ως πολιτικός, με επικριτές τόσο από τη δεξιά όσο και από τη ριζοσπαστική αριστερά. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο Μαντέλα χαρακτηρίστηκε σε ευρεία κλίμακα ως τρομοκράτης από εξέχοντα πολιτικά πρόσωπα του δυτικού κόσμου επειδή αγκάλιασε την πολιτική βία. Σύμφωνα με τη Θάτσερ, π.χ, το ANC ήταν «μια τυπική τρομοκρατική οργάνωση». Τα τμήματα κρατικών υποθέσεων και άμυνας των ΗΠΑ ανέφεραν επίσημα το ANC ως τρομοκρατική οργάνωση, με αποτέλεσμα ο Μαντέλα να βρεθεί μέχρι το 2008 στη λίστα παρακολούθησης των τρομοκρατών. Κάποιοι πολιτικοί της αριστεράς - μεταξύ των οποίων ο Frank B. Wilderson III - κατηγόρησαν τον Μαντέλα ότι ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση του απαρτχάιντ για να μην εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις του Χάρτη της Ελευθερίας κατά τη προεδρία του. Σύμφωνα με τον Barnard, «υπάρχει μια έννοια στην οποία το κύριο βάρος και ο τρόπος συμπεριφοράς του, ο σεβασμός και η εξουσία που συγκέντρωσε αντιπροσωπεύοντας το έθνος στο δικό του πρόσωπο είναι ενάντια στο πνεύμα της δημοκρατίας». Οι ανησυχίες εκφράστηκαν με τον ίδιο τρόπο που εξέφρασε το δικό του καθεστώς και τη διασημότητά του. Η κυβέρνηση του Μαντέλα επικρίθηκε για την αποτυχία του να αντιμετωπίσει την πανδημία του HIV / AIDS και για τα υψηλά επίπεδα φτώχειας στη Νότια Αφρική. Ο Μαντέλα επικρίθηκε επίσης για τη φιλία του με πολιτικούς ηγέτες όπως ο Κάστρο και ο Καντάφι, οι οποίοι θεωρούνται δικτάτορες από τους κριτικούς, καθώς και για την άρνησή του να καταδικάσει την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έκανε τόσο η δική του κυβέρνηση όσο και των φίλων πολιτικών ηγετών.
Βραβεία, διακοσμήσεις και μνημεία
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Μαντέλα έλαβε πάνω από 250 μετάλια, βραβεία, τιμητικά πτυχία και ιθαγένεια σε πόλεις προς αναγνώριση των πολιτικών επιτευγμάτων του. Μεταξύ των βραβείων που έλαβε ήταν το Νόμπελ Ειρήνης, το Βραβείο Ειρήνης Λένιν της Σοβιετικής Ένωσης, το Αμερικανικό Προεδρικό Μετάλιο Ελευθερίας και το Διεθνές Βραβείο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αλ-Καντάφι. Το 1990 η Ινδία τού απένειμε το βραβείο Bharat Ratna και το 1992 το Πακιστάν τού απένειμε το βραβείο Nishan-e-Pakistan. Την ίδια χρονιά έλαβε το Βραβείο Ειρήνης Ατατούρκ από την Τουρκία, αρχικά απέρριψε το βραβείο, το οποίο θεώρησε ότι παραπέμπει στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είχε διαπράξει τότε η Τουρκία, αλλά το 1999 αποδέχτηκε το βραβείο. Διορίστηκε στο Τάγμα της Ισαβέλλας της Καθολικής και στο Τάγμα του Καναδά και ήταν ο πρώτος που έγινε επίτιμος πολίτης του Καναδά. Η βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ τον διόρισε δικαστικό επιμελητή στο Τάγμα του Αγίου Ιωάννη και του χορήγησε την ιδιότητα του μέλους στο Τάγμα των Αξιών.
Το 2004 το Γιοχάνεσμπουργκ χορήγησε στον Μαντέλα το βραβείο Freedom of the City και το 2008 ανεγέρθηκε ένα άγαλμα του Μαντέλα στο σημείο όπου ο ίδιος ο Μαντέλα αποφυλακίστηκε. Την Ημέρα της Συμφιλίωσης του 2013, ένα χάλκινο άγαλμα του Μαντέλα αποκαλύφθηκε στα κτίρια της Ένωσης στην Πρετόρια. Τον Νοέμβριο του 2009, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών κήρυξε την 18η Ιουλίου, ημέρα των γενεθλίων του Μαντέλα, ως "Ημέρα Μαντέλα", προβάλλοντας κατ'αυτό τον τρόπο τη συμβολή του στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ. Τα Ηνωμένα Έθνη κάλεσαν όλα τα υποκείμενα να προσφέρουν 67 λεπτά για να κάνουν κάτι για τους άλλους προκειμένου να τιμήσουν τα 67 χρόνια που ο Μαντέλα ήταν μέλος του κινήματος.
Βιογραφίες και δημοφιλή μέσα ενημέρωσης
Η πρώτη βιογραφία του Μαντέλα συντάχθηκε από τη Mary Benson και βασίστηκε σε δυο σύντομες συνεντεύξεις που πραγματοποίησε η δημοσιογράφος τη δεκαετία του 1960. Αργότερα δημιουργήθηκαν δυο εγκεκριμένες βιογραφίες από φίλους του Μαντέλα. Η πρώτη βιογραφία ήταν της Fatima Meer και είχε τον τίτλο Higher Than Hope, στην οποία έδωσε έμφαση στην οικογένεια του Μαντέλα. Η δεύτερη βιογραφία ήταν του Anthony Sampson, είχε τον τίτλο Mandela και δημοσιεύτηκε το 1999. Άλλες βιογραφίες του Μαντέλα ήταν το βιβλίο Mandela του Martin Meredith, που κυκλοφόρησε το 1997, και το βιβλίο Mandela του Tom Lodge, που κυκλοφόρησε το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Πολιτικοί της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Απαρτχάιντ Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Πρόεδροι της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ Κατηγορία:Μεθοδιστές Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Εστία (περιοδικό)
thumb|right|400px|Εξώφυλλο τεύχους του 1881 Η Εστία ήταν ελληνικό καλλιτεχνικό περιοδικό του 19ου αιώνα.
Ιστορική αναδρομή
Η Εστία ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1876 ως δημοφιλές οικογενειακό περιοδικό από τον Παύλο Διομήδη. Το 1889 υπό τη νέα διεύθυνση των Πολίτη, Δροσίνη και αργότερα του Γρηγορίου Ξενόπουλου γίνεται εικονογραφημένο και καλλιτεχνικό. Συνέχισε να εκδίδεται μέχρι το 1895. Έβγαινε κάθε Κυριακή και η τιμή του ήταν μια δεκάρα το φυλλάδιο, και αργότερα 20 λεπτά.
Περιγραφή και περιεχόμενο
Το πρώτο τεύχος είχε σχήμα μικρό 4ο (28x18) και η κάθε σελίδα του ήταν χωρισμένη σε δύο στήλες. Τα φυλλάδια είχαν από 16 σελίδες. Το κείμενο ήταν κομψοτυπωμένο σε στοιχεία τω 11 απλά, νοικοκυρεμένη, έδωσε αμέσως την εντύπωση σοβαρού οικογενειακού περιοδικού.
Συνεργάτες είχε τους κορυφαίους λογοτέχνες και επιστήμονες της εποχής. Κάθε φύλλο είχε εκτός από το φιλολογικό και ιστορικό του μέρος, εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, ένα ποίημα, πρακτικές γνώσεις και ηθικά διηγήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Δαμασίππη
Στην ελληνική μυθολογία η Δαμασίππη ήταν κόρη του Άτρακος των Λαπιθών και η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Θράκης Κασάνδρου.
Η Δαμασίππη ερωτεύθηκε τον όμορφο προγονό της, Έβρο, γιο του Κασάνδρου από την Κροτονίκη, ο οποίος όμως επέδειξε αδιαφορία για τον έρωτά της. Για να τον εκδικηθεί, η Δαμασίππη τον συκοφάντησε στον Κάσανδρο. Ο Κάσανδρος κατεδίωξε τον Έβρο για να τον σκοτώσει, οπότε ο Έβρος έπεσε στον ποταμό Ρόμβο και πνίγηκε. Από τότε ο ποταμός αυτός ονομάσθηκε Έβρος.
Πηγές
Δαμασιππη Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Διοκλητιανούπολις
Με το όνομα Διοκλητιανούπολις ή Διοκλετιανόπολις ήταν γνωστές οι εξής πόλεις της ύστερης αρχαιότητας:
Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι τζούνιορ
Ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι τζούνιορ (John Fitzgerald Kennedy Jr., 25 Νοεμβρίου 1960 – 16 Ιουλίου 1999) ήταν Αμερικανός δικηγόρος, εκδότης και γιος του δολοφονηθέντα προέδρου των Η.Π.Α. Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και της Ζακλίν Μπουβιέ Κένεντι.
Γεννήθηκε λίγες μέρες μετά την εκλογή του πατέρα του ως προέδρου των ΗΠΑ και από την αρχή της ζωής του τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω του. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του έζησε στον Λευκό Οίκο και μετά τη δολοφονία του πατέρα του μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος μέχρι τη δεκαετία του '90 όταν και τα παράτησε για να εκδώσει το περιοδικό "George".
Στις 16 Ιουλίου 1999 και ενώ κατευθυνόταν προς την Μασαχουσέτη όπου θα πραγματοποιείτο ο γάμος της ξαδέρφης του Ρόρι Κένεντι κατέπεσε το ιδιωτικό του αεροπλάνο, το οποίο πιλόταρε, στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού. Στο αεροσκάφος επέβαιναν η σύζυγός του, Κάρολαϊν Μπεσέτ, και η αδερφή της, οι οποίες και πέθαναν μαζί με τον Τζον Κένεντι. Το πτώμα του ανασύρθηκε τις επόμενες μέρες και η τέφρα του διασκορπίστηκε στη θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζον Τζουνιορ Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Περίοδος
right|300px|thumb|Κύμα μεταβαλλόμενης συχνότητας όπου σημειώνεται η περίοδος του Η περίοδος είναι μέγεθος που χαρακτηρίζει εκείνα τα φυσικά φαινόμενα, τα οποία έχουν την ιδιότητα να επαναλαμβάνονται κατά τον ίδιο τρόπο μετά την πάροδο ορισμένου χρόνου. Τέτοια φαινόμενα ονομάζονται περιοδικά. Ως περίοδος του φαινομένου ορίζεται ο ελάχιστος χρόνος που απαιτείται για να εκτελεστεί ένας πλήρης κύκλος του φαινομένου, μετά τον οποίο το φαινόμενο επαναλαμβάνεται. Η περίοδος ενός κύματος είναι ο ελάχιστος χρόνος που απαιτείται για να επανέλθει ένα σταθερό σημείο του κύματος στην ίδια φάση, π.χ. να μεταβεί από κορυφή σε κορυφή ή από κοιλάδα σε κοιλάδα (για ένα διαμήκες κύμα μπορούμε να μιλήσουμε αντίστοιχα για πυκνώματα και αραιώματα). Μετρείται σε μονάδες χρόνου, π.χ. δευτερόλεπτα (sec), λεπτά (min) κ.λ.π.
Η έννοια της περιόδου στα διάφορα φυσικά μεγέθη
Η περίοδος έχει ίδια χρήση με τη συχνότητα. Χρησιμοποιείται περισσότερο όμως για περιοδικές κινήσεις που εξελίσσονται πιο αργά οπότε είναι πρακτικότερο να χρησιμοποιηθεί αυτή αντί της συχνότητας. Τέτοιες περιπτώσεις είναι η περιστροφή της Γης γύρω από τον ήλιο, οι μεταβολές της παλίρροιας κλπ. Η περίοδος, όπως και η συχνότητα εκφράζει κάθε περιοδικά μεταβαλλόμενο μέγεθος, όπως ταλαντώσεις, κύματα και περιοδικά ηλεκτρικά σήματα.
Περίοδος ταλάντωσης
Η περίοδος μίας ταλάντωσης είναι ο χρόνος στον οποίο πραγματοποιείται μία πλήρης ταλάντωση. Η έκφραση της στην περίπτωση του ελατηρίου είναι:
όπου Κ η σταθερά του ελατηρίου και m η μάζα του
Η έκφρασή της στην περίπτωση του εκκρεμούς είναι:
όπου g η επιτάχυνση της βαρύτητας και l to μήκος του εκκρεμούς
Περίοδος ηλεκτρικού σήματος
250px|right|thumb|Διάγραμμα οθόνης παλμογράφου, που δίνει τη δυνατότητα να μετρηθεί η περίοδος ενός σήματος Η περίοδος ηλεκτρικού σήματος είναι η χρονική διάρκεια του κάθε επαναλαμβανόμενου στιγμιοτύπου. Η περίοδος ενός τέτοιου μεγέθους μπορεί να μετρηθεί με τη χρήση παλμογράφου όπου μπορεί να αποτυπωθεί το μεταβαλλόμενο μέγεθος σε οποιαδήποτε χρονική κλίμακα. Εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί συχνόμετρο και στη συνέχεια να υπολογιστεί η περίοδος από τη σχέση f=1/T
Περίοδος κύματος
Στα κύματα περίοδος είναι η διάρκεια του κάθε επαναλαμβανόμενου στιγμιοτύπου, όπως αποτυπώνεται στο διάγραμμα πλάτους σε σχέση με τον χρόνο. Το αντίστοιχο μέγεθος σε διάγραμμα πλάτους σε σχέση με την απόσταση είναι το μήκος κύματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρόνος Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Όμπλαστ του Αριόλ
Το Όμπλαστ του Αριόλ (ρωσικά: Орловская область) - είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Σημαντικότερες πόλεις της είναι η πρωτεύουσα Αριόλ (317.747 κάτοικοι - απογρ. 2010), η Λύβνη (53.600) και το Μτσένσκ (50.300). Το κέντρο της περιφέρειας διασχίζει ο ποταμός Οκά (ποταμός). Η περιφέρεια Αριόλ συνορεύει με τις περιφέρειες Τούλα, Λίπιτσκ, Κουρσκ, Μπριάνσκ και Καλούγκα.
Το κλίμα είναι εύκρατο ηπειρωτικό. Η πόλη Αριόλ είναι σημαντικό κέντρο μηχανολογίας και παραγωγής τροφίμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οριολ
Αμφίσβαινα
Η αμφίσβαινα, Blanus strauchi (Bedriaga, 1884) αποτελεί ένα από τα τρία είδη αμφισβαίνιου που συναντώνται στην Ευρώπη και το μοναδικό που απαντάται στην Ελλάδα. Όπως όλα τα αμφισβαίνια, είναι προσαρμοσμένο στην υπόγεια διαβίωση και διατηρεί χαρακτηριστικά τόσο φιδιού όσο και σαύρας. Δεν διαθέτει άκρα και έχει ατροφικά μάτια, καλυμμένα με δέρμα. μικρογραφία|600x600εσ|αριστερά|Αμφίσβαινα Blanus strauchi με [[χρωματική διαταραχή (piebaldism), Καστελλόριζο. ]]
Γεωγραφική κατανομή
Η γεωγραφική κατανομή του είδους περιλαμβάνει τη Ν. Τουρκία και ορισμένα νησιά του Α. Αιγαίου (Σάμος, Φούρνοι, Λέρος, Κάλυμνος, Κως, Σύμη, Ρόδος και Καστελλόριζο).
Τάνια Τσανακλίδου
Η Τάνια Τσανακλίδου (9 Απριλίου 1952) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δράμα. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη.
Παιδικά και φοιτητικά χρόνια
Σε ηλικία 8 ετών ακούει για μια θεατρική σκηνή που λειτουργεί στην πόλη και από παιδική περιέργεια διεκδικεί ένα ρόλο στο παιδικό θέατρο της Μαίρης Σοΐδου (1960), ενώ την επόμενη χρονιά έπαιξε στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του θιάσου Μυράτ - Ζουμπουλάκη. Έχοντας αποφασίσει από πολύ μικρή τι θέλει να σπουδάσει, γράφεται στη δραματική σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ταυτόχρονα σπουδάζει αρχαιολογία ενώ ασχολείται και με τον χορό. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις, κυρίως αρχαίου δράματος του Κ.Θ.Β.Ε.
Αρχή της καριέρας, δεκαετία 1970
Σε ηλικία 21 χρονών κατέβηκε στην Αθήνα, όπου έπαιζε στον Μορμόλη, ενώ το βράδυ τραγουδούσε στη μπουάτ «Λήδρα» μαζί με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ενώ συμμετείχε και στον δίσκο του «Θητεία». Το 1974 έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά «Ανήσυχα νιάτα», και το 1975 εργάστηκε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» με τον Κάρολο Κουν στις «Τρεις αδελφές» του Τσέχωφ. Το 1976 τραγούδησε μαζί με τον Νίκο Ξυλούρη στο δίσκο Ερωτόκριτος. Το 1978 συμμετείχε στη σειρά «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια», εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision που έγινε στο Παρίσι και τραγούδησε στην απονομή των βραβείων του φεστιβάλ των Καννών με τα «Παιδιά του Πειραιά». Μέχρι το 1979 είχε συμμετάσχει σε 9 δίσκους, είτε δικούς της, είτε ερμηνεύοντας τραγούδια του δίσκου. Το 1980 απέσπασε βραβείο ερμηνείας στο γαλλικό «Rose d'or».
Δεκαετία 1980
Το 1981 έπαιξε τον ρόλο της Εντίτ Πιάφ στο Αθηναϊκό Κηποθέατρο, όπου απέσπασε υμνητικές κριτικές. Η ίδια θεωρεί την Πιάφ σαν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καριέρας της, ενώ της έχει αφιερώσει δίσκο όπου διασκεύασε τραγούδια της, ήταν ο δίσκος «Piaf» (1981). Στα μέσα της δεκαετίας ξεκινά μια συνεργασία με τον Γιάννη Σπανό με τους δισκους «Φίλε» (1982) και «Της βροχής και της νύχτας» (1984). Το 1987 στο δίσκο Ρινγκ, των Τάκη Μπουγά και Κώστα Τριπολίτη (Κώστας Άλλος), τραγουδάει 5 τραγούδια. Το 1986 συνεργάζεται με τον Κώστας Τουρνάς και συμμετέχει στον δίσκο του Κλισέ και ερμηνεύει μαζί του το τραγούδι Έλλη. Το 1988 γνωρίζει και συνεργάζεται με τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου όπου μαζί δημιουργούν τον δίσκο «Μαμά γερνάω», έναν από τους καλύτερους δίσκους της, όπου εμπεριέχονται μερικά από τα πλέον κλασικά και διαχρονικά τραγούδια της. Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 έκανε μεγάλες συναυλίες στο εξωτερικό.
Δεκαετία 1990
Το 1990 κυκλοφορεί τον δίσκο «Αλλιώτικη μέρα» που κάνει αίσθηση. Ο δίσκος περιέχει εννέα τραγούδια του Τάκη Μπουγά και τέσσερα του ηθοποιού Χρήστου Ευθυμίου ενώ σε δύο τραγούδια του Τάκη Μπουγά (Αλλιώτικη μέρα, Για να σου μάθω μοναξιά) συμμετέχει στις κιθάρες ο Νότης Μαυρουδής. Διάφορα προβλήματα με τη δισκογραφική της εταιρεία αλλά και προσωπικές αναζητήσεις, την κρατούν μακριά από τη δισκογραφία, όχι όμως κι από το τραγούδι. Επιστρέφει το 1995 με τον δίσκο «Τραγούδια του παράξενου κόσμου» σε συνεργασία με το συνθέτη Γιώργο Ανδρέου, όμως εξακολουθεί να απέχει απο τη δισκογραφία αν δεν υπάρχει κάτι ουσιαστικό να πει.
Το 1996 δημιούργησε με τον πιανίστα Τάκη Φαραζή «Το μαγικό κουτί», μία μουσικοθεατρική παράσταση που βασίστηκε στο ποίημα της Κικής Δημουλά «Ο πληθυντικός αριθμός», καθώς και σε αποσπάσματα από το «Άσμα ασμάτων» του Σολομώντα, τον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα και τη «Μήδεια» του Ευριπίδη. Οι μουσικές συνθέσεις ήταν του Μάνου Χατζιδάκι, του Μίκη Θεοδωράκη, της Ελένης Καραΐνδρου, του Γιάννη Σπανού, του Σταμάτη Κραουνάκη και άλλων συνθετών. Συμμετείχε και σε μουσική παράσταση του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Πάτρας με θέμα τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη, ερμηνεύοντας τραγούδια του Έλληνα συνθέτη με τους Κώστα Μακεδόνα και Γιάννη Μπέζο.
Δεκαετία 2000
Το 2001 συνεργάζεται με τον Μιχάλη Δέλτα στον δίσκο «Το χρώμα της μέρας» όπου παρουσιάζει ένα άλλο της πρόσωπο ερμηνεύοντας δικά της κομμάτια με έντονη ηλεκτρονική μουσική. Κλασικό θα μείνει το τραγούδι «Μια αγάπη μικρή». Στη συνέχεια εμφανίζεται στο «Μετρό» με τεράστια επιτυχία για αρκετές σεζόν, ενώ κυκλοφορεί έναν διπλό επετειακό δίσκο με ζωντανές ηχογραφήσεις και επενεκτελέσεις αγαπημένων της τραγουδιών. Τον Μάρτιο του 2008 αποφασίζει να επιστρέψει στο θέατρο με το έργο «Ο ήχος του όπλου». Τον Νοέμβριο του 2009 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Προσωπογραφία».
Δεκαετία 2010
Η νέα δεκαετία τη βρίσκει να εμφανίζεται στο Μετρό το χειμώνα 2010-11. Οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις την ταράζουν και μετά από κάποιες συναυλίες το καλοκαίρι του 2011 αποφασίζει να αποσυρθεί στις Μηλιές Πηλίου φτιάχνοντας την δική της γωνιά "Το ρόδο και το αηδόνι". Τον Οκτώβρη του 2013 εμφανίζεται στην παράσταση Cabaret στο ρόλο της Φρόιλαιν Σνάιντερ σε σκηνοθεσια Κωνστανίνου Ρήγου. Αμέσως μετά τον Φεβρουάριο του 2014 ξεκίνα μια σειρά εμφανίσεων με την Χαρούλα Αλεξίου.
Θέατρο
2017  Ο φόβος τρώει τα σωθικά
Τηλεόραση
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1978
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Επιφάνιος Β΄
Ο Επιφάνιος Β΄ ήταν επίσκοπος Κωνσταντίας (σημερινή Σαλαμίνα Κύπρου) και αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Εκπροσωπήθηκε στην ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης από τον επίσκοπο Τριμυθούντος, ο οποίος ήταν βοηθός επίσκοπός του. Του αποδίδονται πολλά γραπτά, μερικά από τα οποία σώζονται στη Βιβλιοθήκη του Αγίου Μάρκου στη Βενετία και την πρώην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Βιέννης.
Επιφανιος Β Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες
Πινακοθήκη (έντυπο)
Η Πινακοθήκη ήταν ελληνικό καλλιτεχνικό περιοδικό του 20ού αιώνα.
Ιστορική αναδρομή
Ήταν ένα από τα πρώτα περιοδικά καλλιτεχνικού περιεχομένου που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1901 υπό τη συντακτική διεύθυνση του Δημ. Ι. Καλογερόπουλου. Συνέχισε να εκδίδεται πάνω από εικοσιπέντε έτη.
Περιγραφή και περιεχόμενο
Ήταν περιοδικό με εκλεκτή ύλη, πλούσια εικονογράφηση και με ειδικούς συνεργάτες στον καλλιτεχνικό τομέα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Αλεσάντρο Ζανάρντι
Ο Αλεσάντρο Ζανάρντι(γεν. στην Μπολόνια της Εμίλια-Ρομάνια στις 23 Οκτωβρίου του 1966) είναι Ιταλός οδηγός αγώνων.
Φόρμουλα 1
Στη Φόρμουλα 1 βρέθηκε απ' το 1991 μέχρι το 1994, στο τέλος του έτους εκείνου αποχώρησε επειδή ήθελε να ασχοληθεί με κάτι άλλο και επέστρεψε το 1999. Συνολικά πήρε μέρος σε 44 Γκραν Πρι απ' τα οποία εκκίνησε στα 41. Το 1991 δεν εντάχθηκε στο σπορ απ' την αρχή της χρονιάς αλλά απ' το Ισπανικό Γκραν Πρι κι ύστερα όταν ο ιδρυτής της ομάδας Jordan Έντι Τζόρνταν τον προσέγγισε μετά το τέλος του προηγούμενου Γκραν Πρι και του είπε πως έπρεπε να πάει οπωσδήποτε στην ομάδα του απ' το επόμενο Γκραν Πρι για να πάρει τη θέση του Βραζιλιάνου οδηγού Ρομπέρτο Μορένο ο οποίος είχε απολυθεί. Στη διάρκεια των Δοκιμών Κατάταξης του Βελγικού Γκραν Πρι του 1993 τραυματίστηκε και απ' το επόμενο Γκραν Πρι στην Ιταλία αντικαταστάθηκε απ' τον Πορτογάλο Πέδρο Λάμι. Ο Λάμι έτρεξε στη θέση του Ζανάρντι σε όλα τα υπόλοιπα Γκραν Πρι του 1993 καθώς και στα πρώτα του 1994 και στο Ισπανικό Γκραν Πρι εκείνου του Πρωταθλήματος ο 2ος επανήλθε κανονικά στη δράση.
Μετά τη Φόρμουλα 1
thumb|right|278px|Ο Ζαναρντι στην Παγκόσμια Περιοδεία Ράλι του [[Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2007)|2007]] Μετά την αποχώρησή του απ' τη Φόρμουλα 1 ο Ζανάρντι έλαβε μέρος σε διάφορα άλλα μηχανοκίνητα σπορ μικρότερου βεληνεκούς. Ένα από αυτά είναι και η Παγκόσμια Περιοδεία Ράλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Κομμουνιστική Διεθνής
Ιδρυτικό Συνέδριο
Στις εργασίες του ιδρυτικού συνεδρίου που έγιναν υπό την προεδρία του Λένιν στις 2-6 Μάρτη 1919 μετείχαν 52 αντιπρόσωποι από 34 κομμουνιστικά ή σοσιαλιστικά κόμματα από διάφορες χώρες της γης. Το ιδρυτικό συνέδριο ψήφισε το Πρόγραμμα της Κ.Δ που είχε συντάξει ο ίδιος ο Λένιν, καθώς και τις θέσεις του ιδίου για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Το ΣΕΚΕ δε συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο. Βασικός διακηρυγμένος στόχος της ήταν η προώθηση της παγκόσμιας επανάστασης των καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων. Τα επόμενα χρόνια συγκέντρωσε στις τάξεις της όλα σχεδόν τα κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά κόμματα της γης.
Η Κομιντέρν λειτούργησε, κυρίως, ως όργανο συντονισμού του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, με μεγάλη βοήθεια από την Ε.Σ.Σ.Δ.. Το 1920, συστάθηκε η Εκτελεστική Επιτροπή της ΚΔ (ΕΕΚΔ). Η Κομιντέρν διοργάνωσε 7 παγκόσμια συνέδρια (1ο: 1919, 2ο: 1920, 3ο: 1921, 4ο: 1922, 5ο:1924, 6ο: 1928, 7ο: 1935). Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΚΔ συνήλθε σε Ευρεία Ολομέλεια 13 φορές, από το 1922 μέχρι το 1933.
Η Κομιντέρν αυτοδιαλύθηκε στις 15 Μάη 1943 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Τα επόμενα Συνέδρια
Το δεύτερο συνέδριο της Κ.Δ συνήλθε στις 19 Ιουλίου - 7 Αυγούστου 1920 στην Πετρούπολη και τη Μόσχα και ψήφισε τους περίφημους 21 όρους για την εισδοχή ενός κόμματος στον οργανισμό της. Πρόεδρος της Κ.Δ τοποθετήθηκε ο Ζηνόβιεφ. Στο 2ο Συνέδριό της το ΣΕΚΕ εκπροσώπησε ο Δημοσθένης Λιγδόπουλος, ο οποίος κατά την επιστροφή του με πλοίο στην Ελλάδα δολοφονήθηκε μαζί με τον Ωρίωνα Αλεξάκη, τον Οκτώβριο του 1920, από μέλη του πληρώματος για να ληστευθούν.
Το 1926 ο Ζηνόβιεφ αποχώρησε από την ηγεσία της ΚΔ. Αυτήν ανέλαβαν οι Στάλιν - Μπουχάριν. Το 1934, Γενικός Γραμματέας της ανέλαβε ο Γκεόργκι Δημητρόφ, θέση που διατήρησε μέχρι την αυτοδιάλυσή της το 1943.
Το ΣΕΚΕ (KKE από το 1924) συμμετείχε σε όλα τα υπόλοιπα συνέδρια της Κ.Δ με τις παρακάτω αντιπροσωπείες:
5ο συνέδριο (1924): Παντελής Πουλιόπουλος, Σεραφείμ Μάξιμος και Θόδωρος Μάγγος
6ο συνέδριο (1928): Ανδρόνικος Χαϊτάς, Κώστας Ευτυχιάδης και Γιώργος Κολοζώφ (ως εκπρόσωπος της ΟΚΝΕ
7ο συνέδριο (1935): Στέλιος Σκλάβαινας, Γιάννης Ιωαννίδης, Γιάννης Μιχαηλίδης, Μιχάλης Τυρίμος, Μιχάλης Σινάκος, Δημήτρης Σακαρέλος, Νίκος Πλουμπίδης και Ανδρέας Τσίπας.
Τα κομματικά Πανεπιστήμια της ΚΔ
Υπό την αιγίδα της ΚΔ λειτούργησαν τα τρία κομματικά Πανεπιστήμια, το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (KUTV) την περίοδο 1921-1938, το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης (KUNMZ) την περίοδο 1921-1936 και το Διεθνές Πανεπιστήμιο Λένιν (MLS) την περίοδο 1926-1938.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού
Σταύρος Παναγόπουλος
Ήταν μέλος και αθλητής του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών και ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «σοφός». Ήταν πρώτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στο διπλό αντρών το 1956, 1957 και δεύτερος το 1958. Είχε συμμετάσχει με την Εθνική Ελλάδος στο βαλκανικό κύπελλο του 1954 και σε συναντήσεις μεταξύ κρατών,ήταν πρώτος στο Ball boys το 1952. Σε ατομικό επίπεδο έχει συμμετάσχει σε πολλά εγχώρια και ξένα τουρνουά. Στο Εαρινό πρωτάθλημα ήταν πρώτος στο διπλό το 1953, 1954, 1956, 1957, και στο διπλό μεικτό το 1956. Στο Φθινοπωρινό πρωτάθλημα ήταν πρώτος στο διπλό το 1956, στους Δωδεκανησιακούς αγώνες ήταν πρώτος το 1953 στο διπλό. Ήταν πρώτος στο «πρωτάθλημα του ομίλου Κηφισιάς» στο απλό το 1954 και στο διπλό το 1954 και 1955, πρώτος επίσης το 1954 στο «κύπελλο Λένας Ζαρίφη».
Στην επιτραπέζια αντισφαίριση ήταν τρίτος στο εαρινό πρωτάθλημα του 1953.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές αντισφαίρισης
Μέρωνας Ρεθύμνης
Ο Μέρωνας είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 620 μέτρων, στη νοτιοανατολική πλαγιά υψώματος, με θέα τον Ψηλορείτη και την κοιλάδα του Αμαρίου. Απέχει 35 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο.
Ιστορία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, στο Μυγιόσπηλιο, ένα σπήλαιο κοντά στον Μέρωνα, λάμβαναν χώρα τελετές των κουρητών. Στη θέση Σωχώρα ο Τζον Πέντλμπερι εντόπισε ελληνορωμαϊκά όστρακα και άλλα αντικείμενα.
Εικάζεται πως κτίστηκε τον 13ο αιώνα, ενώ η παλαιότερη γραπτή μνεία του χωριού γίνεται σε συμβόλαιο του 1301, από τον συμβολαιογράφο στον Χάνδακα Benv. de Brixano, σχετικά με την αγοραπωλησία μαλλιού. Αναφέρεται επίσης σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα το 1375, σχετικά με την διεκδίκηση του βιλάνου Μιχαήλ Καλλέργη. Το 1415, τον Μέρωνα επιστέφτηκε ο Κριστόφορο Μπουοντελμόντι, ο οποίος έγραψε ότι είναι κτισμένος σε ωραία θέση και περιβάλλεται από καρυδιές και άλλα καρποφόρα δέντρα.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Merona στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Merona et Sagudi με 471 κατοίκους, αλλά δεν αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα. Μετά την κατάκτηση της Κρήτης από τους Τούρκους, ο Μέρωνας ορίστηκε με έγγραφο του 1648 βακουφικό χωριό, αφιερωμένο στη συντήρηση του τεμένους του σουλτάνου Ιμπραήμ, στο Ρέθυμνο. Μετά την κρητική επανάσταση του 1866, οι Οθωνοί έκτισαν ένα αμυντικό πύργο (Κούλε) πάνω από τον Μέρωνα, κοντά στον σημερινό ναό του Προφήτη Ηλία, με θέα στην κοιλάδα του Αμαρίου και την κοιλάδα των Ποταμών, για τον έλεγχο των περασμάτων.
Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στο χωριό κατοικούσαν 54 χριστιανικές και 6 μουσουλμανικές οικογένειες. Το 1867 κάηκε από τουρκικές δυνάμεις στα πλαίσια της κρητικής επανάστασης, ενώ το 1881 είχε 535 κατοίκους (468 Χριστιανοί και 67 Τούρκοι) και ήταν έδρα του δήμου Μέρωνα.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Εκκλησίες
Στη θέση Σωχώρα σώζεται ο ναός της Παναγίας Μαυριδιανής, αφιερωμένος στη Γέννηση της Θεοτόκου. Ο ναός είναι δίκλιτος, με το νοτιότερο κλίτος να χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Σε αυτό διασώζονται σπαράγματα αγιογραφιών. Το βόρειο κλίτος προστέθηκε τον 16ο αιώνα και είναι αφιερωμένο στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη.
Ο καθεδρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Παντελεήμονα και διαθέτει πετρόκτιστο κωδωνοστάσιο. Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος διαθέτει τοιχογραφίες του 14ου αιώνα. Η ιδιαιτερότητά του είναι ότι το ιερό βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από τον υπόλοιπο ναό, ιδιαιτερότητα η οποία αποδίδεται στις διαφορετικές φάσεις κατασκευής του ναού. Στα περίχωρα του χωριού βρίσκεται ο αγιογραφημένος ναός του αγίου Γεωργίου.
Έθιμα
Στο Μέρωνα κάθε Καθαρά Δευτέρα ο πολιτιστικός σύλλογος αναβιώνει μια σειρά από έθιμα του χωριού: το μούζωμα του προσώπου, οι λεράδες, το έθιμο της Καμήλας, ο Χότζας, ο αρκουδιάρης και ο χορός της «λαδομπουρδανιάς».
Δείτε επίσης
Κοινότητα Μέρωνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Αποστασία του 1965
Με τον όρο Αποστασία ή Ιουλιανά αναφέρεται στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας η περίοδος πολιτικής ανωμαλίας που ακολούθησε την αποπομπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου στις 15 Ιουλίου 1965 έως την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Μετά την παραίτηση Παπανδρέου σχηματίστηκαν κυβερνήσεις από μέλη της Ενώσεως Κέντρου παρά τη σφοδρή αντίθεση του αρχηγού της Γ. Παπανδρέου και της πλειοψηφίας των βουλευτών της. Οι πρωθυπουργοί και υπουργοί αυτών των κυβερνήσεων, καθώς και οι βουλευτές της Ε.Κ. που τελικά στήριξαν αυτές τις κυβερνήσεις χαρακτηρίστηκαν αποστάτες, καθώς υπήρχε η εντύπωση σε πολιτικούς, δημοσιογράφους αλλά και ιστορικούς ότι η στήριξη που παρείχαν δεν πήγαζε από πολιτική ή ιδεολογική συμφωνία, αλλά ήταν προϊόν χρηματισμού και υποσχέσεων για ανάληψη κυβερνητικών αξιωμάτων. Η περίοδος αυτή ήταν περίοδος πολιτικής αστάθειας και εντάσεων με έντονη την ανάμιξη του νεαρού τότε βασιλιά Κωνσταντίνου στα πολιτικά πράγματα της χώρας κατά παράβαση του Συντάγματος του 1952. Οδήγησε σε απαξίωση των πολιτικών και άνοιξε τον δρόμο στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.
Παραίτηση Γ. Παπανδρέου
Η Ένωσις Κέντρου είχε νικήσει στις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1964 με ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην ιστορία των ελληνικών εκλογών (52,72%) και ο Γ. Παπανδρέου είχε σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με 171 βουλευτές. Αφορμή για την παραίτησή του από την πρωθυπουργία τον Ιούλιο του 1965 υπήρξε η διαμάχη του με τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο για το πρόσωπο του υπουργού Εθνικής Άμυνας και την αλλαγή του αρχηγού ΓΕΣ. Ο Παπανδρέου επιθυμούσε να αντικαταστήσει τον ως τότε υπουργό Πέτρο Γαρουφαλιά και τον αρχηγό ΓΕΣ στρατηγό Ιωάννη Γεννηματά, οι οποίοι κατά την άποψή του ελέγχονταν από το παλάτι, με ανθρώπους της εμπιστοσύνης του. Ο ίδιος ο Γαρουφαλιάς είχε την άποψη ότι ο Γ. Παπανδρέου επιθυμούσε, παγίως και με συνεχείς παρεμβάσεις, να κομματικοποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις και να πλήξει το αξιόμαχό τους, ιδιαίτερα εν όψει της απειλής της Τουρκίας στην Κύπρο. Ο Γ. Παπανδρέου είχε εκδηλώσει την πρόθεση να αναλάβει ο ίδιος το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Ο βασιλιάς αρνιόταν να υπογράψει το σχετικό διάταγμα, προβάλλοντας ως αιτιολογία τη φημολογούμενη εμπλοκή του γιου του (Ανδρέα Παπανδρέου) στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Ο Γαρουφαλιάς παρά την αποπομπή του, ακόμα κι αφού ο Γ. Παπανδρέου τον διέγραψε από την Ένωση Κέντρου, αρνιόταν να εγκαταλείψει το υπουργείο. Κατά τον Π. Γαρουφαλιά, η άρνηση του ίδιου οφειλόταν στην αντίστασή του κατά της κομματικοποίησης των Ενόπλων Δυνάμεων.
Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού
Το Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού (πορτογαλικά: Parque Nacional do Iguaçu) είναι εθνικό πάρκο της Βραζιλίας. Είναι γνωστό για τους καταρράκτες του, μέρος των οποίων βρίσκεται και στην Αργεντινή, καθώς και την άγρια πανίδα του και ειδικότερα τα πτηνά του, όπου περιλαμβάνονται πολλά σπάνια και υπό εξαφάνιση είδη. Το πάρκο αποτελεί ένα μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου πέντε είδη δασών και οικολογικών συστημάτων συναντούνται σε μία τοποθεσία. Το εγγύτερο αεροδρόμιο προκειμένου να επισκεφτεί κάποιος το Πάρκο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Foz do Iguaçu.
Αποστασία του 1965
Παραίτηση Γ. Παπανδρέου
Τελικά ο Γ. Παπανδρέου πρότεινε να αναλάβει ο ίδιος το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε, είτε επειδή επιθυμούσε να τοποθετηθεί πρόσωπο της δικής του εμπιστοσύνης είτε επειδή ο Γ. Παπανδρέου ήταν πατέρας του Α. Παπανδρέου και συνεπώς θα είχε προφανές διαπλεκόμενο συμφέρον με την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Τότε ο Παπανδρέου θεώρησε ότι είναι απαράδεκτο ο πρωθυπουργός να μην μπορεί να αναλάβει όποιο υπουργείο επιθυμεί («πρωθυπουργός υπό απαγόρευσιν») και παραιτήθηκε.
Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού
Το πάρκο χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από UNESCO το 1986.
Αποστασία του 1965
Παραίτηση Γ. Παπανδρέου
Στο χρονικό διάστημα 8-14 Ιουλίου είχε προηγηθεί ανταλλαγή πέντε οξύτατων επιστολών μεταξύ του Κωνσταντίνου και του Παπανδρέου, σχετικά με την υπογραφή του διατάγματος για την αντικατάσταση του Γαρουφαλιά, καθώς και μία μεταξύ τους συνάντηση στην Κέρκυρα. Ο βασιλιάς βρισκόταν το διάστημα αυτό εκεί, στο ανάκτορο Μον Ρεπό, όπου επρόκειτο να γεννήσει η βασίλισσα Άννα Μαρία το πρώτο τους παιδί, την Αλεξία.
Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιγκουασου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βραζιλία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αργεντινή
Αποστασία του 1965
Παραίτηση Γ. Παπανδρέου
Οι επιστολές του βασιλιά, κατά τον Γεώργιο Παπανδρέου, συνιστούσαν αντισυνταγματική επέμβασή του στη διακυβέρνηση της χώρας. Στις 7:00 το απόγευμα της 15ης Ιουλίου 1965 πραγματοποιήθηκε στα ανάκτορα (σημερινό Προεδρικό Μέγαρο, στην οδό Ηρώδου Αττικού) η τελευταία συνάντηση του Κωνσταντίνου με τον Παπανδρέου. Διήρκεσε μόνο δέκα λεπτά και επιβεβαίωσε την προδιαγεγραμμένη ρήξη. Όταν ο βασιλιάς αρνήθηκε και πάλι να υπογράψει το διάταγμα, ο Παπανδρέου δήλωσε ότι επρόκειτο να υποβάλλει εγγράφως την παραίτηση της κυβέρνησης την επομένη.
Κατά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και οι δύο πλευρές επέδειξαν αδικαιολόγητη αδιαλλαξία.
Κυβέρνηση Αθανασιάδη-Νόβα
Πενήντα λεπτά μετά την προφορική δήλωση Παπανδρέου και χωρίς να υπάρχει έγγραφη παραίτηση της κυβέρνησης, ορκίστηκε ο πρώτος «αποστάτης» Πρωθυπουργός, ο τότε πρόεδρος της Βουλής, Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας. Ήταν μέλος της Ενώσεως Κέντρου και είχε ήδη ειδοποιηθεί να είναι έτοιμος. Επειδή η ορκωμοσία του ήταν προφανώς προαποφασισμένη και προσυνεννοημένη με τον βασιλιά, ονομάστηκε «κατεψυγμένος πρωθυπουργός». Η πρώτη κυβέρνηση αποστατών ήταν τριμελής και περιλάμβανε τον βουλευτή και απόστρατο ναύαρχο Ιωάννη Τούμπα, Υπουργό Δημοσίας Τάξεως, και τον Σταύρο Κωστόπουλο, Υπουργό Εθνικής Άμυνας. Τις επόμενες μέρες συμπληρώθηκαν και τα υπόλοιπα χαρτοφυλάκια, όλα από βουλευτές της Ένωσης Κέντρου.
Βενέδικτος Β΄ Ζαχαρίας
Ο Βενέδικτος Β΄ ήταν Γενουάτης του 14ου αιώνα μέλος της Οικογένειας Ζαχαρία.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Παλαιολόγου Ζαχαρία (ή γιος του Νικολίνο Ζαχαρία) και αδελφός του Μαρτίνου Ζαχαρία. Μαζί με τον αδελφό του εξουσίαζε τη Χίο, μέχρι που καταχράστηκε 6.000 υπέρπυρα από τα εισοδήματα του νησιού και ραδιουργώντας υποσχέθηκε στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Γ΄ να τον βοηθήσει να διώξει τον Μαρτίνο. Τότε ο Αυτοκράτορας, το φθινόπωρο του 1329, εξεστράτευσε με μεγάλο στόλο κατά της Χίου και γρήγορα κατέλαβε το νησί και αιχμαλώτισε τον Μαρτίνο. Ο Βενέδικτος Β΄ διορίστηκε νέος έπαρχος της Χίου. Αν και αμείφθηκε γενναιόδωρα με 120.000 υπέρπυρα, απαίτησε την κυριαρχία της Χίου μαζί με τα έσοδα του νησιού. Αναχώρησε με τρεις γαλέρες και πήγε στο Γαλατά, και από εκεί το 1330 υποβοηθούμενος από οκτώ ενετικά πλοία εξεστράτευσε κατά της Χίου. Αποκρούστηκε όμως από τον Αυτοκράτορα και έχασε πολλούς μισθοφόρους, ενώ ο ίδιος πέθανε μετά από μία εβδομάδα από αποπληξία.
Αποστασία του 1965
Κυβέρνηση Τσιριμώκου
Μετά την παραίτηση Νόβα ο βασιλιάς έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Στέφανο Στεφανόπουλο. Αυτός σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ενώσεως Κέντρου στις 9 Αυγούστου του 1965 δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να σχηματίσει κυβέρνηση χωρίς την έγκριση του κόμματος. Σε ψηφοφορία που ακολούθησε από τους 139 παρόντες βουλευτές οι 113 ψήφισαν ότι μόνο κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου θα στήριζαν. Έτσι ο Στεφανόπουλος την άλλη μέρα κατέθεσε την εντολή στον βασιλιά χωρίς να σχηματίσει κυβέρνηση.
Βενέδικτος Β΄ Ζαχαρίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βενεδικτος Κατηγορία:Ηγεμόνες της Χίου Κατηγορία:Γενουάτες ναύαρχοι
Αποστασία του 1965
Κυβέρνηση Τσιριμώκου
Στις 18 Αυγούστου εντολή σχηματισμού κυβέρνησης παίρνει ο Ηλίας Τσιριμώκος. Μαζί με τους Στεφανόπουλο, Νόβα και Κ. Μητσοτάκη προσπαθεί με πιέσεις και υποσχέσεις να βρει πολιτικούς της Ε.Κ. να αναλάβουν υπουργοί. Τελικά η κυβέρνησή του ορκίζεται δύο ημέρες αργότερα. Στο μεταξύ οι ταραχές στους δρόμους συνεχίζονται. Στις 28 Αυγούστου γίνεται ψηφοφορία για την εμπιστοσύνη της Βουλής. Η κυβέρνηση Τσιριμώκου καταψηφίζεται και αυτή με ψήφους 159 κατά - 135 υπέρ. Υπέρ ψήφισαν 98 βουλευτές της ΕΡΕ και 37 βουλευτές της Ε.Κ.
Η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Τσιριμώκο και η στήριξή του από την ΕΡΕ ήταν γεγονός απροσδόκητο για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι η ΕΡΕ είχε μεν στηρίξει και την κυβέρνηση Νόβα, στην περίπτωση Τσιριμώκου όμως στήριξε έναν αριστερό πολιτικό, παλαιό μέλος της ΕΔΑ. Ως τότε τον θεωρούσε μέρος του «κομμουνιστικού κινδύνου». Λίγους μήνες πριν, τον Ιανουάριο του 1965, όταν ο Γ. Παπανδρέου τον είχε κάνει υπουργό, η ΕΡΕ και κάποιοι βουλευτές του κόμματος των Προοδευτικών είχαν επιτεθεί με σφοδρότητα εναντίον του πρωθυπουργού. Ο λόγος ήταν ότι είχε περιλάβει στην κυβέρνησή του ένα πρώην μέλος της «κυβέρνησης του Βουνού» (ΠΕΕΑ). Οι δεξιές εφημερίδες έκαναν λόγο για «νομιμοποίηση του ΚΚΕ» και «υποδούλωση στην ΕΔΑ». Εννιά μήνες αργότερα οι ίδιοι του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης ως πρωθυπουργό.
Ο δεύτερος λόγος είναι η αντιφατική συμπεριφορά του ίδιου του Τσιριμώκου. Μετά την παραίτηση Γ. Παπανδρέου είχε πάει ως αντιπρόσωπός του στη Θεσσαλονίκη και σε μεγάλη συγκέντρωση στις 28 Ιουλίου είχε καταγγείλει τη συμπεριφορά του βασιλιά και τον σχηματισμό κυβέρνησης από το Νόβα. Είχε μιλήσει για «καταρράκωση του δημοσίου βίου» και απόπειρα επαναφοράς της ΕΡΕ στην κυβέρνηση παρά το γεγονός ότι ο λαός την είχε καταψηφίσει. Τρεις εβδομάδες αργότερα όμως δέχθηκε ο ίδιος να σχηματίσει κυβέρνηση παρά την αντίθεση του Γ. Παπανδρέου, και με τη στήριξη της ΕΡΕ.