cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εβραϊκό αλφάβητο
Το εβραϊκό αλφάβητο έχει 22 γράμματα, από τα οποία τα 5 διαφοροποιούνται όταν βρίσκονται στο τέλος της λέξης (τελικά). Πρόκειται για αριστερόστροφο σύστημα γραφής, αρχικά αποτελούμενο μόνο από σύμφωνα. Όπως και άλλα συμφωνογραφικά αλφάβητα, π.χ. το αραβικό, το εβραϊκό αλφάβητο ανέπτυξε αργότερα σημεία ένδειξης των φωνηέντων, τα νικούντ (niqqud). Στα ραββινικά εβραϊκά, τα γράμματα א ה ו י χρησιμεύουν επίσης για την αναπαράσταση φωνηέντων. Το εβραϊκό αλφάβητο, όταν χρησιμοποιείται για την καταγραφή της γλώσσας Γίντις, είναι πλήρες αλφάβητο (με την εξαίρεση των δάνειων εβραϊκών λέξεων). Στη σύγχρονη εποχή είναι γενική η τάση αποτύπωσης όλων φωνηέντων, όπως στα Γίντις, έτσι ώστε οι αντίστοιχοι χαρακτήρες να λειτουργούν ως πλήρη φωνήεντα.
Πριν την υιοθέτηση της σημερινής γραφής του εβραϊκού αλφαβήτου, τα Εβραϊκά γράφονταν από τους αρχαίους Ισραηλίτες, δηλαδή τους Εβραίους και Σαμαρείτες, με το παλαιο-εβραϊκό αλφάβητο. Κατά τον 3ο αι. π.Χ., οι Εβραίοι άρχισαν να χρησιμοποιούν μια στυλιζαρισμένη μορφή του αραμαϊκού αλφαβήτου, ενώ οι Σαμαρείτες συνέχισαν να χρησιμοποιούν μια παραλλαγή του παλαιο-εβραϊκού, τη λεγόμενη σαμαριτική γραφή. Η σημερινή «τετραγωνισμένη γραφή» του εβραϊκού αλφαβήτου προέρχεται από τη στυλιζαρισμένη αραμαϊκή η οποία χρησιμοποιούνταν στην Περσική Αυτοκρατορία (η οποία με τη σειρά της την είχε προσλάβει από τους Αραμαίους). Μετά την πτώση της Περσικής Αυτοκρατορίας, οι Εβραίοι χρησιμοποίησαν και τους δύο τύπους γραφής, πριν καταλήξουν οριστικά στην αραμαϊκή μορφή.
Γράμματα
Τα γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραϊκή γλώσσα Κατηγορία:Αλφάβητο
Αμοπάονας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αμοπάονας (Αμοπάων) είναι γνωστός ένας από τους Τρωαδίτες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Αμοπάονας, ο πατέρας του οποίου ονομαζόταν Πολυαίμονας, σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό (μαζί με τους Δαίτωρα, Χρομίο, `Ορμενο, Λυκοφόντη και Οφελέστη) από τον Τεύκρο με βέλος. Ο Αμοπάονας αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Θ, στίχος 276), όπου χαρακτηρίζεται ως «ήρωας».
Πηγές
Αμοπαονα
Πολιορκία του βράχου της Σογδιανής
Ως πολιορκία του Σογδιανού βράχου ή πολιορκία της Σογδιανής πέτρας αναφέρεται στο πλαίσιο της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών η μάχη που έδωσε ο Αλέξανδρος στο ορεινό προπύργιο, στη διάρκεια της εισβολής και κατάληψης των περιοχών και των πόλεων της Σογδιανής.
Προοίμιο
Η πολιορκία του βράχου της Σογδιανής ως απομονωμένο επεισόδιο είναι ήσσονος σημασίας αν αποχωριστεί από τις ευρύτερες στρατιωτικές επιχειρήσεις της Σογδιανής που κόστισαν ιδιαίτερες απώλειες στα στρατεύματα του Αλέξανδρου, μείζονος σημασίας ωστόσο ως πρώτη εφαρμογή κατάκτησης οχυρού με αλπινιστικές μεθόδους. Η παρουσία του Αλέξανδρου στη Σογδιανή και οι νίκες του γίνονται κάτω από ένα διαφορετικό πολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο. Με την πλήρη κατάκτηση της περσικής αυτοκρατορίας ο Αλέξανδρος έφερε σε πέρας τον αρχικό του στόχο, ωστόσο οι φιλοδοξίες του πολύ λίγο κορέστηκαν. Ο άνακτας ασφυκτιούσε σε αυτόν τον νέο ρόλο, καθώς είχε ήδη σχεδιάσει νέες εκστρατείες. Από εδώ και πέρα ο Αλέξανδρος αποδεσμεύθηκε από το όραμα των Ελλήνων και επεδίωξε την εκπλήρωση του δικού του οράματος.
Πολιτικές και ιδεολογικές αλλαγές
Ενσωματώνοντας τον ρόλο του άνακτα, του βασιλέα της Περσίας συγκρούστηκε με τους παλιούς συμπολεμιστές του που διατηρούσαν την πάγια αντίληψη των Ελλήνων για τους ανάξιους δούλους βαρβάρους, εκείνους δηλαδή που χρησιμοποιούσε ήδη ο Αλέξανδρος σε διοικητικές θέσεις στην αχανή αυτοκρατορία. Οι κλιμακούμενες αντιδράσεις ήταν φυσικό να προκαλέσουν ένα βαθύ και αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στον Αλέξανδρο και την παραδοσιακή μακεδονική αριστοκρατία που στο πρόσωπο του Αλέξανδρου ακολουθούσε τον πατέρα του τον Φίλιππο. Σε ό,τι αφορά στην αυξανόμενη δυσαρέσκεια των παλαιών συμπολεμιστών του, η ουσία φαίνεται πως δεν ήταν ούτε ο περσίζων τρόπος ένδυσης του Αλέξανδρου ούτε η Αλεξάνδρου προσκύνησις. Αυτές ήταν οι αφορμές για να έλθουν στην επιφάνεια οι παλιές δυναστικές μακεδονικές έριδες. Άλλωστε ήταν ειδοποιημένος για αυτές ο Αλέξανδρος, καθώς φαίνεται από τη μητέρα του.
Κάτω από τέτοιες συνθήκες ο Αλέξανδρος επεδίωξε και κατόρθωσε να υποτάξει τις ανατολικές σατραπείες, προβληματικές για όλους τους προκατόχους του στον περσικό θρόνο. Άλλωστε εκεί είχαν διαφύγει οι δολοφόνοι του Δαρείου αμφισβητώντας την εξουσία του. Από τη Βακτρία ο Βήσσος δημιουργούσε ισχυρό στρατό τον οποίο θα έστρεφε εναντίον των Μακεδόνων για την αναστύλωση της περσικής αυτοκρατορίας. Ο δύσκολος στόχος της στερέωσης της κυριαρχίας σε άγνωστο κυριολεκτικά έδαφος, απαιτούσε αναπροσαρμογές τόσο στην πολεμική όσο και στην πολιτική τακτική.
Υποτάσσοντας τους Μάρδους, διαλύοντας του Έλληνες μισθοφόρους του Δαρείου, εξαναδραποδίζοντας (πουλώντας δούλους) όσους συμμετείχαν στην αποστασία του Σατιβαρζάνη βάδισε στη Δραγγιανή για να διαχειμάσει. Εκεί στη Δραγγιανή έμαθε την προδοσία του Φιλώτα ο βασιλέας σύμφωνα με τον Αρριανό, καταγγελίες βέβαια που είχαν φτάσει στον Αλέξανδρο ήδη από την Αίγυπτο. Μετά από δικαστήριο και βασανιστήρια ομολόγησε ο Φιλώτας την ενοχή του και τον θανάτωσαν με τις λόγχες τους οι Μακεδόνες. Μαζί του καταδικάστηκε σε θάνατο και ο γέρο Παρμενίων με τον νόμο τον μακεδονικό που προέβλεπε τον θάνατο των συγγενών. Αληθείς ή όχι οι κατηγορίες, οι ιστορικοί συμφωνούν σε ένα σημείο. Ο Αλέξανδρος είχε αποφασίσει να ξεκαθαρίσει με κάθε κόστος καταστάσεις και δομές άρνησης που δεν μπορούσαν πλέον να αιωρούνται στο στράτευμα.
Σογδιανή
Κατόπιν ο Αλέξανδρος προχώρησε σε αναδιάρθρωση της διοίκησης του στρατού, χωρίζοντας του εταίρους σε δύο ιππαρχίες. Οι Εταίροι χωρίσθηκαν σε δυο ιππαρχίες, υπό τον Ηφαιστίωνα και τον Κλείτο. Με αυτή τη νέα οργάνωση του στρατεύματος ο Αλέξανδρος κυνήγησε και θανάτωσε τον Σατιβαρζάνη και προέλασε προς την οροσειρά του Ινδοκαύκασου, όπου επιχείρησε το πρώτο γνωστό στρατιωτικό παράδειγμα διάβασης υψηλού βουνού. Επίπονη και εξαντλητική διάβαση που τον έφερε σε μια χώρα διαφορετική.
Φθάνοντας στην κοιλάδα του ποταμού Κωφήνα ίδρυσε την Αλεξάνδρεια υπό τον Καύκασο. Μετά από σχετική ανάπαυση του ταλαιπωρημένου στρατεύματος εκκίνησε για τα Βάκτρα και από εκεί μέσω της ερήμου στις όχθες του ποταμού Ώξου. Διαβαίνοντας τον Ώξο ο Αλέξανδρος έστειλε τον Πτολεμαίο του Λάγου να συλλάβει τον Βήσσο που είχε καταφύγει σε ένα μικρό χωριό. Με την τιμωρία του Βήσσου είτε στα Βάκτρα είτε από τους συγγενείς του Δαρείου επιλύθηκε οριστικά το ζήτημα της κυριαρχίας της περσικής αυτοκρατορίας. Υποτάσσοντας με σκληρό τρόπο τη Σογδιανή, ο Αλέξανδρος ασχολήθηκε με το χτίσιμο της Αλεξάνδρειας Εσχάτης και τους Σκύθες που εξεγέρθησαν πέραν του Ιαξάρτη.
Στη συνέχεια ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε αποτελεσματικά μεν, με απώλειες δε τον εξεγερμένο Σπιταμένη. Για να εκδικηθεί στα Μαράκανδα, σημερινή Σαμαρκάνδη τους νεκρούς Μακεδόνες από την πολιορκία του Σπιταμένη, έκαψε όλα τα χωριά και τις πόλεις της περιοχής, σφάζοντας σύμφωνα με τον Διόδωρο πάνω από 120.000. Για την εδραίωση του Αλέξανδρου σε αυτές τις μακρινές σατραπείες, ο στρατός υπέστη μεγάλες απώλειες, γεγονός που ανάγκασε τον Αλέξανδρο να ζητήσει έκτακτες ενισχύσεις από τη Μακεδονία για την ανανέωση των στρατευμάτων. Οι εκστρατείες συνεχίστηκαν για την εκπόρθηση και των τελευταίων ηγεμόνων που έλεγχαν τις ορεινές επικράτειες της σατραπείας με ορεινά προπύργια.
Η πολιορκία της πέτρας
Το πρώτο από τα ορεινά προπύργια -και το σημαντικότερο- που πολιόρκησε ο Αλέξανδρος ήταν η Σογδιανή πέτρα. Ο Οξυάρτης, τοπικός πολέμαρχος, φέρεται πως είχε επανδρώσει το φρούριο με φρουρά 30.000 ανδρών, στέλνοντας παράλληλα εκεί την οικογένειά του θεωρώντας το κάστρο απόρθητο. Ας δούμε πώς περιγράφει αυτή την πολιορκία ο Αρριανός:
Ο Αλέξανδρος υπέθεσε ότι από τη στιγμή που θα καταλάμβανε το κάστρο, οι εξεγερμένοι Σόγδιοι δεν θα είχαν πού αλλού να στραφούν. Προσεγγίζοντας όμως τον βράχο, συνειδητοποίησε ότι ήταν πολύ απότομος και το χιόνι όχι μόνο δυσκόλευε την προέλαση του μακεδονικού στρατού, αλλά εξασφάλιζε και προμήθειες πόσιμου νερού στους αμυνόμενους. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ο Αλέξανδρος αποφάσισε να προσπαθήσει να καταλάβει το προπύργιο και ο Αρριανός παραδίδει πως στερέωσε τούτη την απόφαση ακλόνητα, όταν τον ειρωνεύτηκαν οι Σόγδιοι στην προσπάθειά του να επιλύσει ειρηνικά το ζήτημα, προσφέροντάς τους ελεύθερη διάβαση προς τις οικίες τους, αν παρέδιδαν το φρούριο. Απαντώντας εκείνοι στη γλώσσα τους, ρώτησαν αν οι άνδρες του Αλέξανδρου μπορούσαν να πετάξουν. Θα παραδίδονταν μόνο σε φτερωτούς στρατιώτες γιατί κανείς άλλος δεν μπορούσε να τους προκαλέσει την παραμικρή ανησυχία.
Τότε ο Αλέξανδρος προκήρυξε βραβείο δώδεκα τάλαντα για τον πρώτο που θα σκαρφάλωνε στον βράχο. Κατόπιν προκήρυξε για τον δεύτερο και τον τρίτο, ακόμη και για τον τελευταίο, τριακόσιους δαρεικούς. Ο Κούρτιος τον οποίο ακολουθεί ο P. Green αναφέρει ως έπαθλα τεράστιες αμοιβές στους δώδεκα πρώτους που θα ανέβαιναν και σπαθιά, λόγχες, όπως και προμήθειες δύο ημερών. Φτάνοντας στην κορυφή οι στρατιώτες σύμφωνα με το σχέδιο θα ανέμιζαν λευκές σημαίες.
Όταν συγκεντρώθηκαν περίπου τριακόσιοι, ειδικοί στην αναρρίχηση από προηγούμενες πολιορκίες του Αλέξανδρου, έφτιαξαν μικρές σιδερένιες σφήνες-καρφιά, σαν και αυτές που χρησιμοποιούσαν για να σταθεροποιούν τις σκηνές τους. Κατόπιν έθεσαν σταθερά λινά σκοινιά πάνω τους και αναρριχήθηκαν στην πλέον απόκρημνη μεριά του βράχου μέσα στη νύχτα, για να μη γίνουν ορατοί από τους εχθρούς. Μπήγοντας τα καρφιά σε σχισμές βράχων ή στον πάγο, άρχισαν να ανεβαίνουν όλο και ψηλότερα. Τριάντα περίπου σκοτώθηκαν πέφτοντας από ψηλά σε αυτή την προσπάθεια. Οι υπόλοιποι κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή κοντά στην αυγή και ανέμισαν τις σημαίες, όπως είχε προσυμφωνηθεί.
Δίχως να χάσει χρόνο ο Αλέξανδρος έστειλε στους Σόγδιους κήρυκα, να φωνάξει στην εμπροσθοφυλακή τους πως ο Αλέξανδρος είχε βρει τους στρατιώτες με τα φτερά, πως ήδη κατείχε την κορυφή του βουνού και πως έπρεπε τώρα να παραδοθούν, προτρέποντάς τους παράλληλα να κοιτάξουν ψηλά. Βλέποντας τις σημαίες να ανεμίζουν οι Σόγδιοι αποθαρρύνθηκαν από το απροσδόκητο. Θεωρώντας δε πως πολλοί περισσότεροι Μακεδόνες βρίσκονταν στην κορυφή οπλισμένοι ως τα δόντια, αποφάσισαν να παραδοθούν, υποκύπτοντας στο ψυχολογικό και όχι φυσικό πλεονέκτημα του Αλέξανδρου.
Συνέπειες
Γνωρίζοντας μετά την κατάκτηση ο Αλέξανδρος την κόρη του Οξυάρτη, τη Ρωξάνη, αποφάσισε να τη νυμφευθεί. Ο γάμος του Αλεξάνδρου με τη Ρωξάνη, πολιτική κίνηση αναμφισβήτητα, έκανε τους Μακεδόνες αποδεκτούς από τους γηγενείς πληθυσμούς και ταυτόχρονα έγινε μήνυμα συγχώνευσης και οικουμενικότητας. Στη διάρκεια της εκστρατείας της Σογδιανής, το φθινόπωρο του 328 ΠΚΕ, όντας ο Αλέξανδρος ακόμη στα Μαράκανδα, σκότωσε τον φίλο του Κλείτο τον Μέλανα, που μόλις είχε ορίσει σατράπη της Βακτριανής. Σε ένα συμπόσιο, υπερασπιζόμενος το πρόσωπο του Φιλίππου, ο Κλείτος, έφθασε στο σημείο να μειώνει τον Αλέξανδρο, μνημονεύοντας τον νεκρό Παρμενίωνα και τον γιο του. Κατόπιν τον κάλεσε να μη προσκαλεί στο τραπέζι του παρά μόνο βαρβάρους και δούλους να προσκυνούν την περσική του ζώνη και τον λευκό ποδόγυρο. Ο Αλέξανδρος τότε σκότωσε τον Κλείτο τον αδελφό της τροφού του της Λανίκης και φέρεται ότι προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Αν και εκδραματισμένη η σκηνή του συμποσίου, καθίσταται εμφανές ότι το επεισόδιο είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών και ιδεολογίας με τον ίδιο τρόπο που υπήρξε ξεκαθάρισμα η ρήξη ανάμεσα στον Αλέξανδρο και τον Καλλισθένη, με αφορμή την προσκύνησι και την εξέγερση των βασιλικών παίδων αργότερα. Οι μεν παίδες θανατώθηκαν από τη μακεδονική συνέλευση, ο δε Καλλισθένης, ο προπαγανδιστής ιστορικός του Αλέξανδρου, πέθανε στη φυλακή σύμφωνα με τον Πτολεμαίο, όπως τον παραθέτει ο Αρριανός.
Αναμφίβολα, ο Αλέξανδρος κατακτώντας τις ανατολικές σατραπείες, αποσόβησε έναν κίνδυνο που θα μπορούσε αργότερα να εξελιχθεί σε ανοικτή πληγή, καθώς τα σχέδιά του τον οδηγούσαν στην ινδική υποήπειρο, αναμφίβολα με μια διαφορετική πολιτική ιδεολογία και ακόμη ευρύτερη στρατιωτική αναδιοργάνωση.
Ευνάπιος
Ο Ευνάπιος (347 - μετά το 414) ήταν Έλληνας σοφιστής και ιστορικός του 4ου αιώνα από τις Σάρδεις της Λυδίας. Ήταν φιλόσοφος της νεοπλατωνικής Περγαμηνής σχολής (που είχε ιδρύσει ο Αιδέσιος) και μαθητής του Χρυσανθίου. Το 362 ο Ευνάπιος ήλθε στην Αθήνα, όπου υπήρξε μαθητής του ρήτορα Προαιρέσιου, ενώ συνάμα μυήθηκε στα Ελευσίνια Μυστήρια. Το 366 επανήλθε στη πατρίδα του και επιδόθηκε στο ιστορικό και φιλοσοφικό συγγραφικό του έργο καθώς και στην ιατρική. Το έργο του με τον τίτλο "Ευπόριστα" πρόσφερε στον φίλο του ιατρό Ορειβάσιο. Υπήρξε πιστός της αρχαίας θρησκείας, διακηρύσσοντας την εμμονή του ως "Έλληνες την θρησκείαν" ή "θεούς θεραπεύοντες κατά αρχαίον τρόπον". Θαύμαζε τον Αυτοκράτορα Ιουλιανό και κατέκρινε τον Μέγα Κωνσταντίνο.
Το ιστορικό του έργο φέρεται υπό τον τίτλο "Ιστορικά υπομνήματα", "Καθολικά της Ιστορίας", "Διεξοδικά της Ιστορίας", ενώ ο τίτλος "Ιστορία της μετά Δέξιππον νέα έκδοσις" μαρτυρά ότι εκδόθηκε 2η φορά. Στην ιστορική του αφήγηση που αφορά την περίοδο από τον θάνατο του Κλαύδιου Β΄ μέχρι της Πουλχερίας, δεν διαφαίνεται πολιτική άποψη. Ο ίδιος αναφέρει επί τούτου: "Τα πραχθέντα ότι μάλιστα δίχα τινός πάθους εις το αληθές αναφέροντα γράφειν" (=γράφω τα πραχθέντα χωρίς κανένα πάθος, έχοντας οδηγό την αλήθεια).
Το 396 έγραψε το σχεδόν ολόκληρο διασωθέν σύγγραμμα "Βίοι Φιλοσόφων και Σοφιστών", όπου περιλαμβάνονται οι βίοι των σοφιστών Πλωτίνου, Πορφυρίου, Ιάμβλιχου, Ιμέριου, Προαιρεσίου, Χρυσανθίου κ.λπ. στηριζόμενος και σε συγγράμματα προγενεστέρων. Τυγχάνει οπαδός του Νεοπλατωνισμού, αλλά φέρεται να κλείνει και προς τη κυνική φιλοσοφία, εξυμνώντας ως προσομοιάζοντα με τον φιλόσοφο την πήραν και το τριβώνιο. Στις περί ανθρώπου αντιλήψεις φαίνεται να ταλαντεύεται μεταξύ δαίμονα, τύχης και πρόνοιας. Αν και ότι ο ίδιος πιστεύει πως αντιπροσωπεύει τον "αρχαίο τρόπο" και την "ευγαίνουσα μούσαν", το ύφος του φέρει τα γνωρίσματα της εξεζητημένης υπερβολής, καθώς επίσης και να τελεί υπό την επίδραση του Φιλόστρατου.
Τα διασωθέντα εκ των ιστορικών του έργων αποσπάσματα εξέδωσε ο Ντιντόρφ στη συλλογή: "Historici graeci minores", τους δε Βίους των Σοφιστών ο Μπουασονάντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Μέλλοντας
Στη γραμματική, ο μέλλοντας είναι ρηματική μορφή η οποία χρησιμοποιείται ώστε το ρήμα να δηλώνει ένα γεγονός το οποίο δεν έχει εκδηλωθεί ακόμα, αλλά αναμένεται να συμβεί στο μέλλον. Ένα παράδειγμα μελλοντικού χρόνου είναι το γαλλικό aimera, το οποίο σημαίνει "θα αγαπάω", τύπος ο οποίος προέρχεται από το ρήμα aimer ("αγαπάω"). Στα αγγλικά δεν εμφανίζεται μορφή μέλλοντα με τη συγκόλληση κάποιας κατάληξης στο ρήμα, αλλά υπάρχουν διάφοροι τρόποι έκφρασης του μέλλοντος στην αγγλική, ιδιαίτερα με το βοηθητικό ρήμα will ή shall ή is/am/are going to. Οι απόψεις των γραμματικών για το αν αυτά τα βοηθητικά ρήματα συγκροτούν μελλοντικό χρόνο στα αγγλικά διαφέρουν. Στα νέα ελληνικά υπάρχει ο εξακολουθητικός μέλλοντας και ο στιγμιαίος μέλλοντας.
Μικροκλεισούρα (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Μικροκλεισούρα μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άτγουντ (Κάνσας)
Το Άτγουντ (αγγλικά: Atwood, Kansas) είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Ρώλινς στο Κάνσας των Ηνωμένων Πολιτειών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 1.290 κάτοικοι.
Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το Άτγουντ έχει ημίξηρο κλίμα, με συντομογραφία «BSk» στους κλιματικούς χάρτες.
Δημογραφικά στοιχεία
Βάσει της απογραφής του 2010, υπήρχαν 1.194 άτομα, 568 νοικοκυριά και 299 οικογένειες που κατοικούσαν στην πόλη. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 443,3 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Υπήρχαν 666 οικιστικές μονάδες με μέση πυκνότητα 247,3 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η φυλετική σύνθεση της πόλης ήταν 97,2% Λευκοί, 0,2% Αφροαμερικανοί, 0,3% Ιθαγενείς Αμερικανοί, 0,1% Ασιάτες, 1,0% από άλλες φυλές και 1,3% από δύο ή περισσότερες φυλές. Λατινοαμερικάνοι οποιασδήποτε φυλής αποτελούσαν το 2,9% του πληθυσμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Κάνσας
Ύρτιος
Πηγές
Υρτιος
Ραούφ Ντενκτάς
Ο Ραούφ Ντενκτάς (Rauf Denktaş, 27 Ιανουαρίου 1924 - 13 Ιανουαρίου 2012) ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Συμμετείχε στις συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος.
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Πάφο το 1924. Ο πατέρας του, Ραΐφ Μεχμέτ Εφέντι, καταγόταν από το αμιγώς τουρκοκυπριακό χωριό Άγιος Επιφάνιος. Στο χωριό αυτό, όπως υποδηλοί και η ονομασία του, όλοι οι κάτοικοι ήταν απόγονοι εξισλαμισμένων χριστιανών.
Ο Ντενκτάς αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Κατά την διάρκεια των ετών 1941-1943 εργάστηκε ως μεταφραστής, δημοδιδάσκαλος, καθώς και ως δικαστικός υπάλληλος στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου. Το 1944, μετέβη στο Λονδίνο, όπου σπούδασε Νομικά στο Λίνκολς Ινν με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου (British Council). Αποφοίτησε το 1947 και επέστρεψε στην Κύπρο, όπου άρχισε να αναμειγνύεται και στην πολιτική.
Ως Δικηγόρος του Στέμματος
Αναμείχθηκε για πρώτη φορά στα κοινά υπέρ της τουρκοκυπριακής κοινότητος το 1948, οπότε υπηρέτησε ως μέλος της τουρκοκυπριακής αντιπροσωπείας κατά την Διασκεπτική Συνέλευση. Η διάσκεψη αυτή συνεκλήθη από τον τότε Κυβερνήτη της Κύπρου Λόρδο Γουίνστερ, με σκοπό να διερευνηθεί η δυνατότητα εισαγωγής νέου συντάγματος στην Κύπρο. Λίγο αργότερα (1949) διορίστηκε από τους Άγγλους αποικιοκράτες Δικηγόρος του Στέμματος (της Εισαγγελίας), ενώ το 1953 έγινε Βοηθός Γενικός Εισαγγελεύς. Κατά το διάστημα 1956-1958 υπηρέτησε ως Γενικός Εισαγγελεύς, συμμετέχοντας σε δίκες αγωνιστών της ΕΟΚΑ συντελώντας στην καταδίκη αρκετών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μιχαλάκης Καραολής που καταδικάστηκε σε απαγχονισμό το 1954.
Στην ηγεσία της Τ.Μ.Τ.
Από το 1957 υπήρξε από τα ηγετικά στελέχη της τουρκοκυπριακής οργανώσεως Τ.Μ.Τ. (Türk Mükavemet Teşkilatι=Τουρκική Αντιστασιακή Οργάνωση), η οποία είχε ιδρυθεί από την επίσημη Τουρκία στο πλαίσιο της πολιτικής της για την «επανάκτηση» της Κύπρου. Παράλληλα εξελίχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι αντέτασσαν στο αίτημα των Ελλήνων της Κύπρου για Ένωση με την Ελλάδα την διχοτόμηση (ταξίμ).
Μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας
Μετά την παραίτησή του από την θέση του Δικηγόρου του Στέμματος εξελέγη –με την πλήρη υποστήριξη της Τουρκίας– πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τουρκοκυπριακών Συνδέσμων.
Οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου του 1959 βρήκαν αντίθετο τον Ντενκτάς, ο οποίος θεωρούσε ότι η προτεινόμενη λύση ήταν μη λειτουργήσιμη και ότι η πλέον εφικτή (και δίκαιη) λύση ήταν αυτή της διχοτομήσεως. Εν τούτοις, δεν εξεδήλωσε κατά τρόπον ακραίο τις θέσεις του αυτές. Ανέλαβε, μάλιστα, επικεφαλής της τουρκοκυπριακής αντιπροσωπείας στην τετραμερή επιτροπή για την σύνταξη του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Προκριθέντος του Φαζίλ Κιουτσούκ για το αξίωμα του Αντιπροέδρου, ο ίδιος δεν διεκδίκησε κάποιο από τα τρία υπουργεία (Αμύνης, Γεωργίας, Υγείας), τα οποία, σύμφωνα με το Σύνταγμα, προορίζονταν για τους Τουρκοκυπρίους. Εξελέγη στο αξίωμα του προέδρου της Τουρκικής Κοινοτικής Συνελεύσεως, ένα είδος κοινοτικής Βουλής με αρμοδιότητες σε ζητήματα Παιδείας και Θρησκείας. Παράλληλα ήταν ο πολιτικός ηγέτης της Τ.Μ.Τ., η οποία, σε αντίθεση με την ΕΟΚΑ, όχι μόνο δεν είχε διαλυθεί, αλλά ενισχυόταν με άντρες και οπλισμό από την Τουρκία. Μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας (16 Αυγούστου 1960) και μέχρι τον Δεκέμβριο του 1963 ο Ντενκτάς εργάστηκε συνειδητά προς την κατεύθυνση της υπονομεύσεως του κυπριακού κράτους, ακόμη και σε περιόδους που η επίσημη Τουρκία υποστήριζε την διατήρηση του καθεστώτος που είχε καθιερωθεί από τη Συμφωνία της Ζυρίχης. Προπαγάνδιζε υπέρ της μη συνεργασίας των Τουρκοκυπρίων με τους Έλληνες της Κύπρου, αποθάρρυνε τους ομοθρήσκους του να έχουν εμπορικές σχέσεις με τους Ελληνοκυπρίους και προσπάθησε να εμποδίσει την επιστροφή των Τουρκοκυπρίων που είχαν καταφύγει σε αμιγώς τουρκοκυπριακά χωριά κατά την διάρκεια του αγώνος της ΕΟΚΑ στα χωριά τους. Ως μέλος της Τ.Μ.Τ., ασφαλώς ο Ντενκτάς θα είχε υπ’ όψιν και θα ενέκρινε και ενέργειες της τρομοκρατικής αυτής οργανώσεως, όπως την ανατίναξη του ίδιου του του δικηγορικού γραφείου, καθώς και δύο τεμενών, μέσα στο 1962. Το ίδιο έτος κατηγορήθηκε, εξάλλου, ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας των προοδευτικών Τουρκοκυπρίων δημοσιογράφων Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Μουσαφέρ Γκιουρκάν, οι οποίοι αρθρογραφούσαν υπέρ της συνεργασίας των δύο «κοινοτήτων». Κατά την διάρκεια των αιματηρών γεγονότων της τουρκοκυπριακής ανταρσίας, που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο του 1963 εξ αφορμής της προτάσεως του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου για τροποποίηση δεκατριών σημείων του Συντάγματος, ο Ντενκτάς είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας
Τον Ιανουάριο του 1964 έλαβε μέρος στην πενταμερή διάσκεψη του Λονδίνου για το Κυπριακό ζήτημα και τον επόμενο μήνα εμφανίσθηκε ως εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων στα Ηνωμένα Έθνη, όπου υπεραμύνθηκε των τουρκοκυπριακών θέσεων και, διαστρέφοντας τα γεγονότα της ένοπλης τουρκοκυπριακής ανταρσίας, προσήψε ψευδείς κατηγορίες κατά της Κυπριακής Κυβερνήσεως. Ένεκα τούτου η κυβέρνηση της Δημοκρατίας τον κήρυξε ανεπιθύμητο πρόσωπο και του απαγόρευσε την επάνοδο στην Κύπρο.
Τον Αύγουστο του 1964, κατά την διάρκεια των μαχών που έγιναν στην περιοχή της Τηλλυρίας, ο Ντενκτάς αποβιβάσθηκε στην περιοχή της των Κοκκίνων μαζί με αξιωματικούς από την Τουρκία και φοιτητές. Λόγω της σφοδρής αντεπιθέσεως των δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς στην περιοχή, ο Ντενκτάς και οι σύντροφοί του αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν με τουρκικό πολεμικό πλοίο για να αποφύγουν την σύλληψη.
Τον Οκτώβριο του 1967, ο Ντενκτάς επεχείρησε για δεύτερη φορά να εισέλθει παράνομα στην Κύπρο. Λόγω όμως των άσχημων καιρικών συνθηκών το ψαροκάικο που τον μετέφερε αναγκάστηκε να τον αποβιβάσει σε ακτή της Καρπασίας, αντί στη Λάρνακα, όπως προβλέπετο. Αργότερα συνελήφθη από αγροφύλακα και παραδόθηκε στην Εθνική Φρουρά. Ανακρίθηκε από Ελλαδίτες αξιωματικούς και ομολόγησε ότι ήλθε στην Κύπρο κατ’ εντολήν των τουρκικών αρχών. Το γεγονός της συλλήψεως του Ντενκτάς είχε όμως διαρρεύσει, συνεπώς, εκτός από την Τουρκία, οι διπλωματικές αποστολές των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας, ζήτησαν φορτικά την απόλυσή του. Με παρέμβαση του Μακαρίου μεταφέρθηκε από τα στρατιωτικά κρατητήρια στις Κεντρικές Φυλακές και σε 48 ώρες απελάθηκε στην Τουρκία, εις ένδειξιν «καλής θελήσεως» εκ μέρους της Κυβερνήσεως. Προηγουμένως υπέγραψε και απέστειλε στον Γενικό Εισαγγελέα δήλωση μετάνοιας και σεβασμού στους νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων
Μετά τα γεγονότα της Κοφίνου, τον Νοέμβριο του 1967, και την αποχώρηση της ελληνικής μεραρχίας, που ευρίσκετο στην νήσο από το 1964, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αναγκάσθηκε να αλλάξει πολιτική. Ξεκίνησαν συνομιλίες με την τουρκοκυπριακή πλευρά τον Απρίλιο του 1968, οι οποίες διευρύνθηκαν αργότερα με την συμμετοχή του Έλληνα συνταγματολόγου Μιχ. Δεκλερή και του Τούρκου Ορχάν Αλντικαστί. Ο Ντενκτάς, επέστρεψε, τότε, νομίμως στην Κύπρο και ορίστηκε εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων. Στις συνομιλίες που διήρκεσαν μέχρι τις παραμονές της τουρκικής εισβολής, ο Ντενκτάς φάνηκε επιδέξιος διαπραγματευτής. Ακολούθησε παρελκυστική πολιτική, μέχρι που έγινε η τουρκική εισβολή, η οποία κατέληξε στην κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν τω μεταξύ, συνέχισε να κρατά εγκλωβισμένες μεγάλες μάζες Τουρκοκυπρίων σε θυλάκους ελεγχόμενους πλήρως από τους εξτρεμιστές και να παρακωλύει την συνεργασία των ομοθρήσκων του με τους Ελληνοκυπρίους.
Το 1973, ο Ντενκτάς εξελέγη άνευ αντίπαλου υποψήφιου Αντιπρόεδρος της Κύπρου, αφού ο Φαζίλ Κιουτσούκ εξαναγκάστηκε από την Τουρκία να μην διεκδικήσει την αντιπροεδρία, ενώ ο Α. Μπερμπέρογλου, ο οποίος είχε ξεκινήσει προεκλογική εκστρατεία, εξαναγκάστηκε με βίαια μέσα να αποσύρει την υποψηφιότητά του.
Δράση κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Μετά την τουρκική εισβολή (20-22 Ιουλίου και 14-16 Αυγούστου 1974), ο Ντενκτάς κατέστη παντοδύναμος, έχοντας, εξάλλου, την πλήρη υποστήριξη των κατοχικών στρατευμάτων. Έπραξε το παν διά την εδραίωση του εδαφικού και πληθυσμιακού διαχωρισμού της Κύπρου. Εκδίωξε είκοσι περίπου χιλιάδες εγκλωβισμένους Ελληνοκυπρίους που ζούσαν στην χερσόνησο της Καρπασίας, ενώ εξανάγκασε και χιλιάδες Τουρκοκυπρίους που ζούσαν στις ελεύθερες περιοχές να μεταβούν στα κατεχόμενα από τον τουρκικό στρατό εδάφη. Ανακήρυξε στις 13 Φεβρουαρίου 1975 τα κατεχόμενα εδάφη σε «Ομόσπονδο Τουρκοκυπριακό Κράτος», ενώ στις 15 Νοεμβρίου 1983 προέβη στην ανακήρυξη της «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου», ενός «κράτους» που αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία. Ακόμη, μετέφερε δεκάδες χιλιάδες εποίκους από την Τουρκία με σκοπό την αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρος της Κύπρου.
Ο Ντενκτάς είχε συνομιλήσει μετά την τουρκική εισβολή με όλους τους προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή με τους Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, Σπύρο Κυπριανού, Γιώργο Βασιλείου, Γλαύκο Κληρίδη και Τάσσο Παπαδόπουλο. Στις συνομιλίες πάντοτε φαινόταν σκληρός, αδιάλλακτος και ανυποχώρητος στις αρχικές του θέσεις.
Ο Ντενκτάς εργάστηκε μεθοδικά υπέρ των συμφερόντων της Τουρκίας, αγνοώντας τους Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι υπέφεραν και αυτοί από την πολιτική του, τόσο κατά το διάστημα 1955-1974, όσο και κατά το διάστημα μετά την τουρκική εισβολή. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μισοί περίπου γηγενείς Τουρκοκύπριοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Κύπρο μετά την εισβολή. Αποσύρθηκε από την πολιτική τον Απρίλιο του 2005, αφού είχε ήδη αναγγείλει τον Μάιο του 2004 ότι δεν θα διεκδικούσε και πέμπτη «προεδρική θητεία». Στην κατοχική ηγεσία τον διαδέχθηκε ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι πολιτικοί Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Κύπρου
Κινησιολογία
Η κινησιολογία είναι η επιστημονική μελέτη της ανθρώπινης κίνησης. Η κινησιολογία διαμορφώνεται από φυσιολογικούς, μηχανικούς και ψυχολογικούς μηχανισμούς. Η επιστήμη της κινησιολογίας βασίζεται κυρίως στη σύνθεση τριών επιστημονικών κλάδων, της Ανατομίας, της Μηχανικής και της Φυσιολογίας. Η ανατομική πλευρά της κινησιολογίας συνίσταται στη μελέτη και καταγραφή των ανατομικών στοιχείων του σκελετικού, μυϊκού και νευρικού συστήματος. Τα τρία αυτά συστήματα ερευνούνται ως προς τον τρόπο λειτουργίας τους σε βιολογική (κυτταρική) κλίμακα αλλά και σε λειτουργική κλίμακα (μυς, αρθρώσεις, οστά) και τα προαναφερθέντα ανατομικά και φυσιολογικά στοιχεία εξετάζονται υπό το πρίσμα της νευτώνιας μηχανικής με ιδιαίτερη προσοχή στο ρόλο της βαρύτητας στην κίνηση και στάση του σώματος.
Τυπικά η ενασχόληση με την κινησιολογία απαιτεί την καλή γνώση των παρακάτω πεδίων: 1. Βασικές αρχές νευτώνιας μηχανικής (νόμοι του Νεύτωνα, ορισμοί βαρύτητας, κέντρου βάρους, ισορροπίας, μοχλοί, ροπές, κ.λπ.) 2. Επίπεδα και άξονες κίνησης - περιγραφές θέσεων και κινήσεων. 3. Ανατομία και φυσιολογία του ερειστικού συστήματος. 4. Ανατομία και φυσιολογία του μυϊκού συστήματος. 5. Ανατομία και φυσιολογία του νευρικού συστήματος. 6. Εντοπισμένη ανατομική και κινησιολογική ανάλυση σωματικών περιοχών όπως η ωμική ζώνη, ο αγκώνας, η άκρα χείρα, η σπονδυλική στήλη, η λεκάνη, το γόνατο, κ.λπ. 7. Ανάλυση βαδισης.
Οι εφαρμογές της κινησιολογίας στο ανθρώπινο σώμα περιλαμβάνουν: την εμβιομηχανική, την ορθοπεδική, την αποκατάσταση όπως φυσικοθεραπεία και εργοθεραπεία, όπως και την άσκηση και τον αθλητισμό.
1031 Αρκτική
Η Αρκτική (Arctica) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,454. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ονομασία των βόρειων πολικών περιοχών της Γης.
Κινησιολογία
Οι πτυχιούχοι κινησιολόγοι μπορούν να εργαστούν πάνω στην έρευνα, στην βιομηχανία του fitness, σε κλινικές εφαρμογές και στον ιδιωτικό τομέα. Οι μελέτες της κίνησης του ανθρώπου και των ζώων συμπεριλαμβάνουν μετρήσεις από συστήματα παρακολούθησης της κίνησης, ηλεκτροφυσιολογία της μυϊκής και εγκεφαλικής δραστηριότητας, ποικίλες μεθόδους ελέγχου της φυσιολογικής λειτουργίας, και άλλα συμπεριφορικές και γνωστικές τεχνικές.
1031 Αρκτική
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αρκτικής εκτιμάται σε 75,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,047. Η Αρκτική περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 51 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Κινησιολογία
Η κινησιολογία όπως περιγράφεται παραπάνω δεν πρέπει να συγχέεται με την εφαρμοσμένη κινησιολογία, μια αμφιλεγόμενη χειροπρακτική διαγνωστική μέθοδο.
1031 Αρκτική
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρκτικη
Κινησιολογία
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγεία Κατηγορία:Εφαρμοσμένες επιστήμες Κατηγορία:Φυσιολογία ανθρώπου
Δήμος Αρχαγγέλου
Ο Δήμος Αρχαγγέλου ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρεούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα ανατολικά του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Καλλιθέας, Καμείρου και Λινδίων. Ο δήμος αποτελούνταν από τρία δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 7.779 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο Αρχάγγελος. Στην περιοχή που καταλάμβανε ο δήμος Αρχαγγέλου βρίσκεται το διάσημο μοναστήρι της Ρόδου, της Παναγίας της Τσαμπίκας.
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Δήμαρχοι
Ο Λουκάς Κανάκης διατέλεσε πρώτος δήμαρχος από το 1995 ως το 1998, έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 1994 με ποσοστό 52%. Στις επόμενες εκλογές του 1998 κέρδισε ο Θεοδόσιος Κολιάδης και εξελέγη δήμαρχος με ποσοστό 51,8%. Ο Κολιάδης διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2002 και τον διαδέχθηκε από το 2003 ως το 2010 ο Αλέξανδρος Παπούρας, εκλεγείς το 2002 με ποσοστό 51,2% και επανεκλεγείς με 59,08% το 2006.
Σερβέτ Γενεύης
Η Σερβέτ (γαλλικά: Servette Football Club 1890 SA) είναι επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την Γενεύη της Ελβετίας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το βυσσινί και το λευκό.
Ιστορία
thumb|200px|left|Η Σερβέτ Γενεύης το 1900 με τον Παναγή Βρυώνη που εισήγαγε το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα Η Σερβέτ ιδρύθηκε στις 20 Μαρτίου 1890,στο γαλλόφωνο καντόνι της Γενεύης και έχει κατακτήσει 17 Πρωταθλήματα Ελβετίας και 7 Κύπελλα Ελβετίας, γεγονός που την καθιστά την 2η πιο πολυνίκη ομάδα της χώρας έχοντας λιγότερα τρόπαια μόνο από την Γκρασχόπερς. Επίσης έχει κατακτήσει το Torneo Internazionale Stampa Sportiva το 1908, μια από τις πρώτες διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Επί έναν αιώνα (1902-2002), η Σερβέτ αγωνίζονταν στο μυθικό γήπεδο Des Charmilles, που βρίσκεται σε ένα εργατικό προάστειο της Γενεύης. Έπειτα μετακόμισε στο Στάδιο της Γενεύης, που βρίσκεται στα όρια της Κοινότητα της Lancy.
Η χρυσή περίοδος στην ιστορία της ομάδας υπήρξε η διετία 1978-79 όταν υπό την καθοδήγηση των Umberto Barberis και Claude "Didi" Andrey, κατέκτησε το νταμπλ και έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης όπου και αποκλείστηκε με 2 ισοπαλίες από την γερμανική Φορτούνα Ντίσελντορφ, (φιναλιστ του θεσμού εκείνη την χρονιά).
Πτώχευση
Το 2003 η Σερβέτ έφτασε στα όρια της χρεωκοπίας και τελικά πωλήθηκε στον Γάλλο Μαρκ Ρογιέρ, ο οποίος προχώρησε σε σειρά δαπανηρών και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας μεταγραφών. Εξαιτίας των οικονομικών ατασθαλιών, η Σερβέτ ξεκίνησε το πρωτάθλημα της σεζόν 2004/05 με μείον 3 βαθμούς .Ωστόσο έπειτα από σειρά νέων λανθασμένων οικονομικών χειρισμών του προέδρου της, στις 4 Φεβρουαρίου 2005 κηρύχθηκε τελικά σε πτώχευση, έχοντας χρέη άνω των 10 εκατομμυρίων ελβετικών φράγκων και έχοντας απλήρωτους τους παίκτες της από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο. Ως λογικό επακόλουθο της πτώχευσης, σημειώθηκε ομαδική έξοδος των επαγγελματιών παικτών από την ομάδα, η Σερβέτ υποβιβάστηκε 2 κατηγορίες και αναγκάστηκε να αγωνίζεται χρησιμοποιώντας την ομάδα των Νέων της (κάτω των 21 ετών). Παρά τις αντιξοότητες, η Σερβέτ κατόρθωσε (σεζόν 2005/06) να ανέβει στην 2η Εθνική Ελβετίας, όπου και αγωνίζεται μέχρι σήμερα. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι μέχρι τα γεγονότα του 2005 η Σερβέτ ήταν το μοναδικό σωματείο που δεν είχε υποβιβαστεί ποτέ από την Α' Εθνική Ελβετίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενεύη Σερβέτ Γενεύης Σερβέτ Γενεύης Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1890
BIOS
Στην πληροφορική, το Basic Input/Output System (BIOS), στα ελληνικά Βασικό Σύστημα Εισόδου/Εξόδου, γνωστό και ως το «BIOS του συστήματος» (System BIOS), είναι ένα συμβατικό πρότυπο που προσδιορίζει το λογισμικό διεπαφής για IBM συμβατούς υπολογιστές.
Air Canada
Η Air Canada είναι η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία του Καναδά. Η αεροπορική εταιρεία, που ιδρύθηκε το 1936, παρέχει προγραμματισμένες και αεροπορικές πτήσεις μεταφοράς επιβατών και φορτίων σε 178 προορισμούς σε όλο τον κόσμο. Είναι η ένατη μεγαλύτερη στον κόσμο αεροπορική εταιρεία από το μέγεθος του στόλου, και ιδρυτικό μέλος της Star Alliance. Τα κεντρικά γραφεία της Air Canada βρίσκονται στο Μόντρεαλ, Κεμπέκ, ενώ ο μεγαλύτερος κόμβος της είναι το Διεθνές αεροδρόμιο Πίαρσον του Τορόντο, που βρίσκεται στο Mississauga, Οντάριο. Η Air Canada είχε έσοδα 12.380.000.000 δολαρίων το 2013.
BIOS
Το BIOS είναι υλικολογισμικό (firmware) εκκίνησης (boot), και είναι ο αρχικός κώδικας που εκτελείται κατά την έναρξη της λειτουργίας του υπολογιστή. Η πρωταρχική λειτουργία του BIOS είναι ο εντοπισμός, ο έλεγχος (POST) και η αρχικοποίηση συσκευών του συστήματος όπως ο προσαρμογέας οθόνης, ο σκληρός δίσκος, ο οδηγός δισκέτας και άλλο υλικό. Αυτό γίνεται ώστε να μεταβεί το μηχάνημα σε μια δεδομένη κατάσταση, έτσι ώστε το λογισμικό που είναι αποθηκευμένο σε συμβατά αποθηκευτικά μέσα να μπορεί να φορτωθεί, να εκτελεστεί, και να αποκτήσει τον έλεγχο του υπολογιστή. Στους σύγχρονους υπολογιστές, το λογισμικό αυτό είναι το λειτουργικό σύστημα, στο οποίο το BIOS μεταβιβάζει τον έλεγχο μετά την ολοκλήρωση της εκτέλεσης του κώδικά του. Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως εκκίνηση (Αγγλ. booting ή booting up, που αποτελεί συντόμευση του "bootstrapping").
Air Canada
μικρογραφία|αριστερά|Air Canada HQ Ο εθνικός αερομεταφορέας του Καναδά δημιουργήθηκε από την καναδική ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 1936 με τη σύσταση της Trans-Καναδά Airlines (TCA), η οποία άρχισε να λειτουργεί με διηπειρωτικές πτήσεις το 1938. Το 1965, η TCA μετονομάστηκε σε Air Canada μετά από την έγκριση της κυβέρνησης. Μετά την απελευθέρωση της καναδικής αεροπορικής αγοράς στη δεκαετία του 1980, η εταιρεία ιδιωτικοποιήθηκε το 1988. Στις 4 Ιανουαρίου του 2000, η ​​Air Canada απέκτησε τη μεγαλύτερη ανταγωνίστριά της, την Canadian Airlines. Το 2003, η εταιρεία κατέθεσε αίτηση προστασίας πτώχευσης και κατά το επόμενο έτος εμφανίστηκε και αναδιοργανώθηκε σύμφωνα με την εταιρεία χαρτοφυλακίου ACE Aviation Holdings Inc. Το 2006, 34 εκατομμύρια άνθρωποι πέταξαν με την Air Canada, η εταιρεία γιόρτασε την 70η επέτειό τους. Η Air Canada είναι αναγνωρισμένη απο την Skytrax ως η Καλύτερη Διεθνής Αεροπορική Εταιρεία στη Βόρεια Αμερική, ενώ κατετάγη 4 Star Airline από την Skytrax το 2013.
BIOS
Ορολογία
Ο όρος BIOS επινοήθηκε από τον Gary Kildall και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο λειτουργικό σύστημα CP/M το 1975, περιγράφοντας το μέρος του CP/M που εξαρτώταν από την αρχιτεκτονική του συγκεκριμένου υπολογιστή και φορτωνόταν κατά την εκκίνηση του χρόνου. Αυτό το μέρος του λειτουργικού συστήματος ήταν το μόνο που επικοινωνούσε απευθείας με το υλικό (οι υπολογιστές που εκτελούσαν το CP/M είχαν συνήθως μόνο έναν απλό φορτωτή εκκίνησης στη ROM τους). Οι νεότερες εκδόσεις του CP/M, καθώς του Concurrent CP/M, του Concurrent DOS, του DOS Plus, του Multiuser DOS, του System Manager και του REAL/32 περιλάμβαναν ένα XIOS (Extended Input/Output System) αντί του BIOS. Οι περισσότερες εκδόσεις του DOS είχαν ένα αρχείο που ονομάζεται "IO.SYS", "IBMBIO.COM", "IBMBIO.SYS" ή "DRBIOS.SYS", που ονομαζόταν DOS BIOS και έπαιζε αντίστοιχο ρόλο με το BIOS του CP/M.
Air Canada
Η Air Canada διαθέτει στόλο αποτελούμενο από Airbus A330, Boeing 767, Boeing 777 και Boeing 787,ιδιωτικά αεροσκάφη ευρείας ατράκτου σε δρομολόγια μεγάλων αποστάσεων και χρησιμοποιεί το Airbus της οικογένειας Α320, συμπεριλαμβανομένων των μεταβολών A319, A320, A321 και, και την οικογένεια αεροσκαφών Embraer E190 σε δρομολόγια μικρών αποστάσεων. Τμήματα εκμετάλλευσης του αερομεταφορέα περιλαμβάνει Air Canada Cargo, η Air Canada Express και η Air Canada Rouge. Θυγατρική τους, η Air Canada Holidays, παρέχει πακέτα διακοπών σε πάνω από 90 προορισμούς. Μαζί με τους περιφερειακούς εταίρους της, η αεροπορική εταιρεία λειτουργεί κατά μέσο όρο πάνω από 1.530 προγραμματισμένες πτήσεις καθημερινά.
BIOS
Ορολογία
Σε άλλες κατηγορίες ηλεκτρονικών υπολογιστών συχνά χρησιμοποιούνται οι γενικότεροι όροι boot monitor, boot loader ή boot ROM. Κάποιοι υπολογιστές Sun και PowerPC χρησιμοποιούν το Open Firmware για το σκοπό αυτό. Υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές λύσεις για BIOS παλιού τύπου (Legacy BIOS) στην αρχιτεκτονική x86: το Extensible Firmware Interface, το Open Firmware (που χρησιμοποιείται για το OLPC XO-1) και το coreboot.
Air Canada
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδικές αεροπορικές εταιρίες
BIOS
Αποθήκευση
Το λογισμικό του BIOS βρίσκεται αποθηκευμένο σε ένα ολοκληρωμένο κύκλωμα της μητρικής κάρτας, που αποτελείται από EEPROM ή μνήμη flash στα σύγχρονα μοντέλα μητρικών καρτών. Παλιότερα το τσιπ του BIOS ήταν απλή μνήμη ROM αλλά αυτού του τύπου οι μνήμες δεν επαναπρογραμματίζονται με αποτέλεσμα η ανάγκη για ενημερώσεις του BIOS να οδηγήσει στη χρήση flash/EEPROM. Το λογισμικό αυτό περιλαμβάνει μια μικρή βιβλιοθήκη βασικών λειτουργιών εισόδου/εξόδου οι οποίες μπορούν να κληθούν για τη λειτουργία και τον έλεγχο περιφερειακών συσκευών, όπως το πληκτρολόγιο, η οθόνη και ούτω καθεξής. Σε ορισμένα μοντέλα μητρικών το τσιπ του BIOS είναι αφαιρούμενο, έτσι ώστε να μπορεί να αντικατασταθεί σε περίπτωση καταστροφής του χωρίς να αλλαχθεί ολόκληρη η μητρική κάρτα. Τα τσιπ είναι επαναπρογραμματιζόμενα και σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα όταν συνδεθεί στον υπολογιστή κάποιο υλικό για το οποίο δεν υπάρχει υποστήριξη στο BIOS, μπορεί να ανανεωθεί στην τελευταία έκδοση με τη χρήση δισκέτας ή ειδικού λογισμικού μέσω Ιντερνέτ (το λεγόμενο «φλασάρισμα» του BIOS).
POST
Το BIOS κατά την έναρξή του διενεργεί έναν έλεγχο του συστήματος, προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι τα βασικά του υποσυστήματα (άρα και το ίδιο το σύστημα) είναι σε κατάσταση να λειτουργήσουν. Η όλη διαδικασία περιγράφεται με τον όρο Power-On-Self-Test (Αυτο-έλεγχος τη στιγμή της έναρξης παροχής ισχύος) που είναι πιο συνοπτικά γνωστή με το αρκτικόλεξο POST. Αυτό που πραγματοποιείται είναι ο έλεγχος της μητρικής πλακέτας, της μνήμης RAM, του επεξεργαστή και της κάρτας γραφικών. Αυτά είναι τα βασικά συστήματα του υπολογιστή. Χωρίς αυτά ο υπολογιστής δεν εκκινεί. Η ειδοποίηση του χρήστη για την κανονική ή μη λειτουργία των συστημάτων αυτών γίνεται από τη μητρική μέσω ηχητικών σημάτων από το μεγάφωνο συστήματος, καθώς επειδή πρόκειται για χαμηλού επιπέδου λειτουργίες, τα γραφικά μπορεί να μην είναι ακόμα διαθέσιμα σε αυτό το στάδιο της εκκίνησης (αν και σε υπολογιστές όπως η Amiga το σήμα ήταν οπτικό). Όταν όλα λειτουργούν σωστά, πριν ανάψει η οθόνη ακούγεται ένα μόνον σύντομο ηχητικό σήμα (γνωστό και σαν "Post signal"). Αυτό καταδεικνύει ότι τα απαραίτητα συστήματα και υποσυστήματα του υπολογιστή είναι εγκατεστημένα και λειτουργούν σωστά. Σε αντίθετη περίπτωση, δηλαδή στην περίπτωση που κάτι δεν λειτουργεί σωστά από τα ζωτικά συστήματα του υπολογιστή, θα ακουστούν περισσότερα ηχητικά σήματα, εκτός αν η μητρική πλακέτα έχει καταστραφεί εντελώς και δεν είναι σε θέση να στείλει το μικρό αυτό σήμα. Ο κώδικας των σημάτων για τα διάφορα σφάλματα βρίσκεται συνήθως στο φυλλάδιο οδηγιών της μητρικής, και είναι διαφορετικός για κάθε εταιρία κατασκευής BIOS.
Αν το POST των βασικών συστημάτων ολοκληρωθεί με επιτυχία και ακουστεί ο σύντομος ήχος (κάτι που περιγράφεται με την έκφραση "ποστάρισμα" ή "το σύστημα ποστάρει") το BIOS περνά στο δεύτερο τμήμα του ελέγχου, αυτό των βασικών περιφερειακών συσκευών (οπτικά μέσα αποθήκευσης, USB και PCI θύρες και συσκευές, κλπ).
Λειτουργία
thumb|250px|right|Τυπική αρχική οθόνη εισόδου στη διαχείριση του BIOS
Το BIOS παλιότερα έπαιζε βασικό ρόλο στις διαδικασίες "εισόδου-εξόδου" (input/output) των υπολογιστών (εξ ου και το όνομά του) και σε λειτουργικά όπως το MS DOS αναλάμβανε όλες τις διαδικασίες εισόδου/εξόδου και επικοινωνίας με τα περιφερειακά. Σήμερα ο ρόλος του έχει περιοριστεί αποκλειστικά στο κομμάτι της εκκίνησης και αρχικοποίησης του συστήματος. Ελέγχει όλα τα βασικά συστήματα του υπολογιστή, αναγνωρίζει και προσαρτά τα περιφερειακά και παραδίδει το σύστημα, έτοιμο για λειτουργία, στο λειτουργικό σύστημα. Οι διαδικασίες αυτές πραγματοποιούνται με έναν αριθμό περίπου 100-150 βασικών βημάτων που λέγεται ακολουθία εκκίνησης συστήματος (System Boot Sequence).
Μέσω του BIOS επίσης μπορούν να ρυθμιστούν ορισμένες βασικές παράμετροι του συστήματος, όπως η ώρα, η τάση τροφοδοσίας του επεξεργαστή και των RAM, οι διακοπές του συστήματος, η σειρά των bootable συσκευών που θα αναζητήσει το σύστημα, κλπ. Έτσι το BIOS με τις ρυθμίσεις του είναι χρήσιμο σε όσους πραγματοποιούν προχωρημένες μετατροπές στο σύστημά τους ή κάνουν overclocking. Η τεχνολογία του BIOS σήμερα θεωρείται απαρχαιωμένη, υπόλειμμα από πολύ παλαιότερες φάσεις της ανάπτυξης των υπολογιστών. Κατά τον Λίνους Τόρβαλντς, ο ρόλος του σε έναν υπολογιστή είναι "Να φορτώσει το λειτουργικό και μετά να εξαφανιστεί". Συζητάται η αντικατάστασή του μέσω των προτύπων Unified Extensible Firmware Interface και των boot managers. fr ong momment
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητρική κάρτα Κατηγορία:Λογισμικό συστήματος
Δάρης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δάρητας (Δάρης) είναι γνωστός ιερέας του θεού Ηφαίστου στην Τροία. Τα παιδιά του, ο Φηγέας και ο Ιδαίος, «γνώστες του πολέμου», έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, όπου ο ένας σκοτώθηκε από τον Διομήδη, ενώ ο άλλος σώθηκε από τον `Ηφαιστο, που τον τύλιξε με σκοτάδι, ώστε ο γέροντας ιερέας του, ο Δάρητας, να μη μείνει χωρίς παρηγοριά. Ο Δάρης αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Θ, στίχοι 9, 10, 24, 28), όπου χαρακτηρίζεται πλούσιος και άμεμπτος.
Πηγή
Δαρητας
UTC+01:30
UTC+01:30 είναι το αναγνωριστικό για τη ζώνη ώρας UTC+01:30. Χρησιμοποιήθηκε από τις κυβερνήσεις του Ελεύθερου Κράτους της Οράγγης, το Τρανσβαάλ και την αποικία του Ακρωτηρίου από το 1892 μέχρι το 1903 και τώρα είναι εδάφη της Νότιας Αφρικής. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (σημερινή Ναμίμπια).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Παναγιώτης Μπουγιούρης
Ο Παναγιώτης Μπουγιούρης (Πειραιάς, 20 Νοεμβρίου 1976) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Έχει καταγωγή από τη Σύρο και τη Βέροια. Αν και ξεκίνησε τις σπουδές του στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, τις εγκατέλειψε για να γίνει ηθοποιός. Είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Κώστα Καζάκου και της Central School of Speech and Drama του Λονδίνου.
Πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση στην σειρά της Μιρέλλας Παπαοικονόμου "Έτσι ξαφνικά". Ιδιαιτέρως γνωστός έγινε μέσα από την τηλεοπτική σειρά «Βέρα στο δεξί» στο ρόλο του Ανδρέα Καΐρη.
Κινηματογράφος
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Δήμος Φαρρών
Ο Δήμος Φαρρών ήταν δήμος του Νομού Αχαΐας. Δημιουργήθηκε το 1835 και υπήρξε έως το 1912, όπου καταργήθηκε με την θέσπιση των κοινοτήτων. Συστάθηκε ξανά με το «Σχέδιο Καποδίστριας» το 1997 και υπήρξε έως το 2010.
Από το 2011 σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» συγχωνεύθηκε μαζί με τον Δήμο Τριταίας, την Κοινότητα Καλεντζίου και την Κοινότητα Λεοντίου ώστε να δημιουργηθεί ο Δήμος Ερυμάνθου και έκτοτε αποτελεί δημοτική ενότητα αυτού.
Έδρα του δήμου αποτελούσε η Χαλανδρίτσα, και στις δύο χρονικές περιόδους της ύπαρξής του (1835-1912, 1997-2010.
Αρχαιότητα
Κατά την αρχαιότητα στην πεδινή περιοχή του δήμου και παρόχθια του ποταμού Πείρου υπήρχε η πόλη Φαραί, όπου σε αυτήν οφείλεται και η ονομασία του δήμου. Αποτελούσε μέλος του Κοινού των Αχαιών και της Αχαϊκής Συμπολιτείας και σύμφωνα με την μυθολογία ιδρύθηκε από τον Φάρητο «Φαραὶ δέ, Ἀχαιῶν πόλις, τελοῦσι μὲν ἐς Πάτρας δόντος Αὐγούστου, ὁδὸς δὲ ἐς Φαρὰς Πατρέων μὲν ἐκ τοῦ ἄστεως στάδιοι πεντήκοντά εἰσι καὶ ἑκατόν, ἀπὸ θαλάσσης δὲ ἄνω πρὸς ἤπειρον περὶ ἑβδομήκοντα. ποταμὸς δὲ ῥεῖ πλησίον Φαρῶν Πίερος, ὁ αὐτὸς ἐμοὶ δοκεῖν ὃς καὶ τὰ Ὠλένου παρέξεισιν ἐρείπια, ὑπὸ ἀνθρώπων τῶν πρὸς θαλάσσῃ καλούμενος Πεῖρος. πρὸς δὲ τῷ ποταμῷ πλατάνων ἐστὶν ἄλσος, κοῖλαί τε ὑπὸ παλαιότητος αἱ πολλαὶ καὶ ἥκουσαι μεγέθους ἐς τοσοῦτο ὥστε καὶ ἑστιῶνται τῶν χηραμῶν ἐντός, καὶ ὁπόσοις ἂν κατὰ γνώμην ᾖ, καὶ ἐγκαθεύδουσι. [2] περίβολος δὲ ἀγορᾶς μέγας κατὰ τρόπον τὸν ἀρχαιότερόν ἐστιν ἐν Φαραῖς, Ἑρμοῦ δὲ ἐν μέσῃ τῇ ἀγορᾷ λίθου πεποιημένον ἄγαλμα ἔχον καὶ γένεια: ἑστηκὼς δὲ πρὸς αὐτῇ τῇ γῇ παρέχεται μὲν τὸ τετράγωνον σχῆμα, μεγέθει δέ ἐστιν οὐ μέγας. καὶ αὐτῷ καὶ ἐπίγραμμα ἔπεστιν, ἀναθεῖναι αὐτὸ Μεσσήνιον Σιμύλον: καλεῖται μὲν δὴ Ἀγοραῖος, παρὰ δὲ αὐτῷ καὶ χρηστήριον καθέστηκε. κεῖται δὲ πρὸ τοῦ ἀγάλματος ἑστία, λίθου καὶ αὐτή, μολίβδῳ δὲ πρὸς τὴν ἑστίαν προσέχονται λύχνοι χαλκοῖ. [3] ἀφικόμενος οὖν περὶ ἑσπέραν τῷ θεῷ χρώμενος λιβανωτόν τε ἐπὶ τῆς ἑστίας θυμιᾷ καὶ ἐμπλήσας τοὺς λύχνους ἐλαίου καὶ ἐξάψας τίθησιν ἐπὶ τὸν βωμὸν τοῦ ἀγάλματος ἐν δεξιᾷ νόμισμα ἐπιχώριον-- καλεῖται δὲ χαλκοῦς τὸ νόμισμα--καὶ ἐρωτᾷ πρὸς τὸ οὖς τὸν θεὸν ὁποῖόν τι καὶ ἑκάστῳ τὸ ἐρώτημά ἐστι. τὸ ἀπὸ τούτου δὲ ἄπεισιν ἐκ τῆς ἀγορᾶς ἐπιφραξάμενος τὰ ὦτα: προελθὼν δὲ ἐς τὸ ἐκτὸς τὰς χεῖρας ἀπέσχεν ἀπὸ τῶν ὤτων, καὶ ἧστινος ἂν ἐπακούσῃ φωνῆς, μάντευμα ἡγεῖται. [4] τοιαύτη καὶ Αἰγυπτίοις ἑτέρα περὶ τοῦ Ἄπιδος τὸ ἱερὸν μαντεία καθέστηκεν: ἐν Φαραῖς δὲ καὶ ὕδωρ ἱερόν ἐστι τοῦ Ἑρμοῦ: <*Ἑρμοῦ> νᾶμα μὲν τῇ πηγῇ τὸ ὄνομα, τοὺς δὲ ἰχθῦς οὐχ αἱροῦσιν ἐξ αὐτῆς, ἀνάθημα εἶναι τοῦ θεοῦ νομίζοντες. ἑστήκασι δὲ ἐγγύτατα τοῦ ἀγάλματος τετράγωνοι λίθοι τριάκοντα μάλιστα ἀριθμόν: τούτους σέβουσιν οἱ Φαρεῖς, ἑκάστῳ θεοῦ τινὸς ὄνομα ἐπιλέγοντες. τὰ δὲ ἔτι παλαιότερα καὶ τοῖς πᾶσιν Ἕλλησι τιμὰς θεῶν ἀντὶ ἀγαλμάτων εἶχον ἀργοὶ λίθοι. [5] Φαρεῦσι δὲ ὅσον πέντε σταδίους καὶ δέκα ἀπωτέρω τῆς πόλεώς ἐστιν ἄλσος Διοσκούρων. δάφναι μάλιστα ἐν αὐτῷ πεφύκασι, ναὸς δὲ οὐκ ἦν ἐν αὐτῷ οὐδὲ ἀγάλματα: κομισθῆναι δὲ οἱ ἐπιχώριοί φασιν ἐς Ῥώμην τὰ ἀγάλματα. ἐν Φαραῖς δὲ ἐν τῷ ἄλσει βωμὸς λίθων λογάδων ἐστί. πυθέσθαι δὲ οὐκ εἶχον εἰ [ὁ] Φάρης ὁ Φυλοδαμείας τῆς Δαναοῦ σφισιν ἢ ὁμώνυμος ἐκείνῳ τις ἐγένετο οἰκιστής.» Παυσανίας, Αχαϊκά, γιο της Φιλοδάμειας και εγγονό του Δαναού. Σήμερα, η θέση της πόλης έχει οριοθετηθεί ανάμεσα στα χωριά Φαραί, Πρέβεδος και Ίσωμα, όπου έχουν ανασκαφεί και βρεθεί ρωμαϊκό λουτρό, επιγραφές σε αρχαίο νεκροταφείο και μυκηναϊκοί τάφοι.
Αρχαιολογικά ευρήματα και λείψανα της αρχαιότητας και της προϊστορικής εποχής έχουν εντοπιστεί και σε άλλα μέρη του πρώην δήμου, όπως για παράδειγμα στον Καταρράκτη, στο Ελληνικό, στην Ροδιά, στο Σταροχώρι, στο Μοίραλι και στο Βασιλικό.
Δήμος Φαρών (1835-1912)
Ο δήμος συστάθηκε πρώτη φορά με το Βασιλικό Διάταγμα της 8ης (20) Απριλίου 1835, ήταν Γ' τάξης με 1.680 κατοίκους και είχε έδρα την Χαλανδρίτσα. Η σύσταση του ήταν η εξής: Χαλανδρίτσα, Ίσαρι, Πρέβεδος, Μιτόπολη, Περιστέρα, Τόσκεσι, Αστέρι, Κούμανι, Καλούσι, Μπούμπα, Λυσσαριά, Κάνδαλος, Βουλιώτη, Βραγκάδα, Τρούσα, Ζώγα, Μοίραλι, Άγιος Νικόλαος, Μέντζενα, Μπαρδικώστα, Μονή Μπαμπιώτη, Μονή Ομπλού.