cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παύλος Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας
Ο Παύλος Αλεξάνδροβιτς, (ρωσικά: Павел Александрович, 3 Οκτωβρίου 1860 - 30 Ιανουαρίου 1919) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας και της Μαρίας της Έσσης (Μαρίας Αλεξάνδροβνας), κόρης του Λουδοβίκου Β΄ της Έσσης και παρά τω Ρήνω.
Γεννήθηκε στο Ανάκτορο της Αικατερίνης Α΄ στο Τσάρσκογιε Σελό, νότια της Αγ. Πετρούπολης. Δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Αλέξανδρος Γ΄ της Ρωσίας. Στη Ρωσική Επανάσταση του 1918 φυλακίστηκε και εκτελέστηκε το 1919 στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου, ενώ η σορός του ερρίφθη σε έναν κοινό τάφο. Η δεύτερη σύζυγός του έφυγε εξόριστη στη Φινλανδία και μετά στο Παρίσι, όπου απεβίωσε το 1929.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1888 την κόρη της εξαδέλφης του Όλγας Κωνσταντίνοβνας, την Αλεξάνδρα Γεωργίεβνα, κόρη του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας, και είχε τέκνα:
Η Αλεξάνδρα απεβίωσε το 1891 (21 ετών) και ο Παύλος έκανε το 1902 δεύτερο, μοργανατικό γάμο με την Όλγα, κόρη του Βαλέριαν Κάρνοβιτς και είχε τέκνα: Ο ανιψιός του Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας, που είχε αρνηθεί να επιτρέψει το γάμο με την Όλγα, συγχώρησε τον Παύλο και έδωσε στην Όλγα και στους απογόνους της τον τίτλο του πρίγκιπα (πριγκίπισσας) του Πέιλυ.
Δουκάτο της Θουριγγίας
Το Δουκάτο της Θουριγγίας (γερμανικά: Herzogtum Thüringen)  ήταν ανατολικό μεθοριακό σύνορο του Μεροβιανού βασιλείου της Αυστρασίας, που ιδρύθηκε περίπου το 631 από τον Βασιλιά Δαγοβέρτο Α΄, αφού τα στρατεύματά του είχαν ηττηθεί από τις δυνάμεις της σλαβικής συνομοσπονδίας του Σάμο στη Μάχη του Γογκάστισμπουργκ.
Αναδημιουργήθηκε με την Αυτοκρατορία των Καρολιδών και οι δούκες, διορίστηκαν από τον βασιλιά μέχρι να απορροφηθούν από τους σαξονικούς δούκες το 908. Από το 1111/12 περίπου το έδαφος κυβερνήθηκε από τους Λανδγράβους της Θουριγγίας ως Πρίγκιπες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Δήμος Κερατέας
Ο Δήμος Κερατέας ήταν δήμος της ανατολικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1951-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα της Αττικής και συνόρευε με τον δήμο Λαυρεωτικής, τον δήμο Καλυβίων Θορικού και την κοινότητα Κουβαρά. Καταλάμβανε έκταση 129,5 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 13.246 κάτοικοι. Έδρα του δήμου ήταν η Κερατέα.
Διαίρεση
Ο δήμος Κερατέας περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Ιστορική εξέλιξη του δήμου
Ο δήμος Κερατέας προήλθε από την κοινότητα Κερατέας η οποία αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1951. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και είχε προέλθει από τον παλαιότερο δήμο Θορικίων. Εκτός από την Κερατέα η νέα τότε κοινότητα συμπεριέλαβε ένα μεγάλο αριθμό μικρών οικισμών. Τα επόμενα χρόνια τα όριά της μεταβλήθηκαν καθώς αποσπάστηκαν από την κοινότητα οι οικισμοί Λεγρενά (που εντάχθηκε στον Δήμο Λαυρεωτικής) και Ανάβυσσος (που εντάχθηκε στην κοινότητα Καλυβίων Θορικού). Στη συνέχεια ο δήμος Κερατέας παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010, οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ο δήμος συνενώθηκε με τον δήμο Λαυρεωτικής και την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου οι οποίοι συγκρότησαν τον νέο δήμο Λαυρεωτικής.
Δήμαρχοι Κερατέας
Δήμαρχοι Κερατέας διετέλεσαν οι εξής:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Ύδατα Στυγός
thumb|250px|right|Γενική άποψη του Χελμού και των Υδάτων της Στυγός. Τα Ύδατα της Στυγός είναι οι πηγές του ποταμού Κράθη στον Χελμό της Επαρχίας Καλαβρύτων στην Αχαΐα σε υψόμετρο 2.100 μέτρα. Κατά την μυθολογία, η Στύγα ήταν Ωκεανίδα που είχε το παλάτι της στα Τάρταρα και την φυλάνε μέρα νύχτα δράκοι ακοίμητοι. Πιστευόταν ότι τα νερά της πηγής έβγαιναν από εκεί, από τα Τάρταρα και το παλάτι της Στύγας.
Στην Τιτανομαχία ήταν με το μέρος του Δία, όταν αυτός πολέμησε τον πατέρα του τον Κρόνο. Παιδιά της ήταν το Κράτος, η Βία, ο Ζήλος και η Νίκη. Στα ύδατα της Στυγός ορκίζονταν όλοι οι θεοί, ακόμη και ο Ήλιος: ήταν ο μεγαλύτερος όρκος που μπορούσε να κάνει ένας θεός και εκεί εξέτιαν την ποινή τους οι θεοί όταν ήταν τιμωρημένοι. Έλεγαν πως όποιο ον ζωντανό έπινε από το νερό της πέθαινε, και οποιοδήποτε μέταλλο το βουτούσαν στα νερά της έλιωνε. Εκεί βούτηξε τον Αχιλλέα η μητέρα του Νηρηίδα Θέτιδα και έγινε άτρωτος, αλλά τον κρατούσε από την φτέρνα και έμεινε το μοναδικό τρωτό σημείο στο σώμα του.
Κρόκος
Ο κρόκος γνωστός και με τις ονομασίες ζαφορά και σαφράνι είναι φυτό από το οποίο παράγεται ένα από τα πιο ακριβά μπαχαρικά που υπάρχουν στον κόσμο. Το σαφράν(ι) προέρχεται από τον ύπερο του άνθους του φυτού κρόκος, η επιστημονική ονομασία του οποίου είναι Κρόκος ο ήμερος (Crocus sativus) L. το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Ιριδoειδών (Iridaceae).
Εισαγωγή
thumb|left|250px|Ποικιλία Crocus "E.A. Bowles"
Ιστορία
Η ιστορία του κρόκου ξεκινάει από την Ανατολή. Αναφορές χρήσης του φυτού αυτού βρίσκονται στη Μικρά Ασία καθώς και στην Αρχαία Αίγυπτο όπου χρησιμοποιούνταν ως αρωματικό από τη βασίλισσα Κλεοπάτρα και από άλλους Φαραώ ως αρωματική και σαγηνευτική ουσία. Διαδεδομένη ήταν η χρήση του και σε ναούς και ιερά μέρη ως αρωματική ουσία. Η χρήση τού κρόκου απαντάται στη Μινωική αλλά και στην Κλασική Ελλάδα όπου χρησιμοποιείτο ως αρωματικό καθώς και ως χρωστική ουσία. Τοιχογραφίες που παρουσιάζουν λουλούδια κρόκου μπορεί κανείς να βρει στις ανασκαφές των Μινωικών Ανακτόρων. Επίσης χαρακτηριστική είναι η τοιχογραφία με τις κροκοσυλλέκτριες που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Στους αρχαίους Έλληνες ήταν γνωστές και οι φαρμακευτικές ιδιότητες του κρόκου καθώς το χρησιμοποιούσαν για να καταπολεμήσουν την αϋπνία και τα δυσάρεστα αποτελέσματα της μέθης από το κρασί. Επίσης χρησιμοποιείτο ως άρωμα στα λουτρά αλλά και ως αφροδισιακό. Οι Άραβες χρησιμοποιούσαν τον κρόκο ως αναισθητικό και είναι αυτοί που το εισήγαγαν στην Ισπανία τον δέκατο αιώνα. Αποτέλεσε βασικό συστατικό πάνω στο οποίο χτίστηκε η Ενετική αυτοκρατορία καθώς ήταν ένα από τα εμπορικά κέντρα. Σήμερα χρησιμοποιείται σε όλο το κόσμο στη ζαχαροπλαστική, στην αρτοποιία καθώς και ως μέρος διαφόρων διασήμων πιάτων όπως για παράδειγμα η ισπανική παέγια.thumb|left|250px
Καλλιέργεια
Η καλλιέργεια του κρόκου απαιτεί ακραίες κλιματικές συνθήκες. Χρειάζεται ξηρό και θερμό καιρό το καλοκαίρι και κρύο τον χειμώνα. Η γη στην οποία θα καλλιεργηθεί θα πρέπει να είναι ξηρή, ασβεστώδης, επίπεδη και χωρίς δένδρα. Το έδαφος πρέπει να είναι καλά στραγγιζόμενο ώστε να απομακρύνεται το νερό και να αποφεύγονται έτσι πιθανές προσβολές μυκήτων στους κόρμους που θα έχουν ως αποτέλεσμα το σάπισμα τους. Η σπορά γίνεται τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο. Η σπορά γίνεται με την τοποθέτηση των κόρμων σε αυλάκια βάθους 20 εκατοστών και σε απόσταση 10 εκατοστών μεταξύ τους. Η συγκομιδή γίνεται στα τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου. Το λουλούδι τού φυτού ανοίγει την αυγή και πρέπει να μείνει κατά το δυνατόν λιγότερο πάνω στο φυτό διότι μαραίνεται γρήγορα και τα στίγματα χάνουν το χρώμα και το άρωμα τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η συγκομιδή ξεκινά όταν ξημερώσει έως την 10η πρωινή. Μόλις τα λουλούδια μαζευτούν γίνεται διαχωρισμός τού στίγματος από το υπόλοιπο λουλούδι. Υπολογίζεται ότι χρειάζονται 85000 λουλούδια για να συγκομισθεί ένα κιλό από φρέσκα στίγματα κρόκου. Μετά το τέλος της συγκομιδής τα στίγματα πρέπει να αποξηρανθούν για να μπορούν να διατηρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κατά αυτή τη διαδικασία ο φρέσκος κρόκος χάνει περίπου τα 4/5 του αρχικού του βάρους και αποκτά το χαρακτηριστικό του κόκκινο χρώμα. Από ένα κιλό φρέσκα στίγματα κρόκου το τελικό προϊόν είναι 200 γραμμάρια αποξηραμένων στιγμάτων. Τα αποξηραμένα στίγματα για να διατηρήσουν τα χαρακτηριστικά τους πρέπει να αποθηκευτούν και να προστατευθούν από την υγρασία, το ηλιακό φως και τη θερμότητα.
Το χωριό Κρόκος στον Νομό Κοζάνης βρίσκεται η μοναδική κροκοκαλλιεργούμενη περιοχή τής Ελλάδας, στην οποία γίνεται συστηματική καλλιέργεια του φυτού που ξεκίνησε από τον 17ο αιώνα. Ο κρόκος Κοζάνης ως καρύκευμα, είναι φημισμένος σε παγκόσμια κλίμακα λόγω της έντονης γεύσης και ποιότητας χρώματος, και αποτελεί προστατευόμενη ονομασία προέλευσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Από το 2017 άρχισε να καλλιεργείται κρόκος και στο Νέο Σκοπό Σερρών
Είδη
Το γένος Crocus περιλαμβάνει περίπου 80 είδη που κατανέμονται στην Ευρώπη, Β. Αφρική και Δ. Ασία. Στην Ελλάδα απαντούν συνολικά, περίπου 22 είδη του γένους Crocus (περίπου ¼ του συνόλου), εννέα απ’ αυτά ενδημικά. Συγκεκριμένα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Ιριδοειδή Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Άνθη
Δήμος Μαλακασίου
Ο Δήμος Μαλακασίου υπήρξε δήμος της Ελλάδας στο νομό Τρικάλων. Λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας από το 1999 έως το 2010 με έδρα την Παναγία.
Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα νότια με τον Δήμο Καστανιάς και την Κοινότητα Ασπροποτάμου, στα ανατολικά με τον Δήμο Καλαμπάκας και τον Δήμο Χασίων, στα βόρεια με τον Δήμο Γόργιανης του νομού Γρεβενών και στα δυτικά με τον Δήμο Μετσόβου και την Κοινότητα Μηλιάς του νομού Ιωαννίνων. Ήταν κατά βάση δήμος αγροτικός και ορεινός, εκτεινόμενος στις πλαγιές της Νότιας Πίνδου, σε μέσο σταθμικό υψομέτρου 823 μέτρων. Αποτελείτο από 5 δημοτικά διαμερίσματα (από το 2006 ονομάζονταν τοπικά διαμερίσματα) και 7 οικισμούς, καταλάμβανε έκταση 157,5 τ.χλμ. και είχε μόνιμο πληθυσμό 1.063 κατοίκων στην απογραφή του 2001.
Με τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), ο Δήμος Μαλακασίου ενσωματώθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Καλαμπάκας (που μετονομάστηκε το 2018 σε Δήμο Μετεώρων) της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Τα όρια του πρώην Δήμου Μαλακασίου ταυτίζονται με τα όρια της Δημοτικής Ενότητας Μαλακασίου του Δήμου Μετεώρων.
Ομώνυμος δήμος με έδρα την Παναγία είχε λειτουργήσει στην περιοχή και κατά τη χρονική περίοδο 1883-1912.
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά/τοπικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Μαλακασίου διετέλεσαν οι εξής:
Αναφορές
Π
Άντα (ποταμός)
Ο Άντα (ιταλ. Adda, λατ. Abdua ή Addua) είναι ποταμός στη βόρεια Ιταλία, και συγκεκριμένα στη Λομβαρδία. Είναι αριστερός παραπόταμος του Πάδου και έχει συνολικό μήκος 313 χιλιόμετρα. Πηγάζει στις Άλπεις, κοντά στα σύνορα με την Ελβετία, και στην πορεία του παρεμβάλλεται η Λίμνη Κόμο. Ο Άντα χύνεται στον Πάδο λίγα χιλιόμετρα προτού ο τελευταίος περάσει από την Κρεμόνα. Το υψηλότερο σημείο της λεκάνης απορροής του Άντα, η οποία έχει έκταση 7.979 τετρ. χιλιόμετρα, είναι η κορυφή Λα Σπέντλα (μέρος της ευρύτερης κορυφής Πιτς Μπερνίνα) με υψόμετρο 4.020 μέτρα, όντας και το υψηλότερο σημείο όλης της Λομβαρδίας.
Ρους
Η πραγματική κύρια πηγή του Άντα βρίσκεται στην κοιλάδα Αλπιζέλλα (Alpisella), σε υψόμετρο 2.122 μέτρα, αλλά ο όγκος του νερού του αυξάνεται κατά πολύ με την ένωση με πολλά μικρότερα ρυάκια κοντά στην πόλη Μπόρμιο, στις Ραιτικές Άλπεις. Από εκεί ρέει πρώτα προς τα νοτιοδυτικά, μετά προς τα δυτικά, μέσα στην εύφορη κοιλάδα Βαλτελλίνα, τροφοδοτώντας υδροηλεκτρικούς σταθμούς και περνώντας από το Τιράνο, όπου δέχεται τα νερά του μικρού ποταμού Ποσκιαβίνο στη δεξιά του όχθη, και από το Σόντριο, όπου συμβάλλει με τον ποταμό Μαλλέρο, επίσης δεξιό του παραπόταμο. Αυτό το πρώτο μισό της διαδρομής του Άντα τον καθιστά τον μοναδικό μεγάλο ποταμό της βόρειας Ιταλίας που ρέει από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Κατόπιν τα νερά του χύνονται στο βόρειο άκρο της Λίμνης Κόμο, την οποία μπορούμε να πούμε ότι σχηματίζει, καθώς συνεχίζει παίρνοντας νερό της από το νοτιοανατολικό άκρο της (βραχίονας Λέκκο), και εισέρχεται πλέον στην πεδιάδα της Λομβαρδίας, όπου ενώνεται με τους αριστερούς του παραπόταμους Μπρέμπο και Σέριο, και τελικώς εκβάλλει στον Πάδο, 13 χιλιόμετρα πριν (δυτικά από) το κέντρο της Κρεμόνα.
Παραπόταμοι
Αξιοσημείωτοι παραπόταμοι του Άντα είναι οι ακόλουθοι (με Α σημειώνονται οι αριστεροί, δηλαδή αυτοί που εκβάλλουν στην αριστερή όχθη του, όπως κατεβαίνει το νερό του Άντα, και με Δ οι δεξιοί):
Ιστορία
Η Γέφυρα του Τρέτσο σουλλ Άντα (Trezzo sull'Adda), που κατασκευάσθηκε στο ποτάμι το 1377, κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ μήκους του μακρύτερου μονότοξου γεφυριού (72 μέτρα) πριν την εισαγωγή των μεταλλικών σκελετών στην κατασκευή γεφυρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντα
Ινές των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Η Ινές των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (Inés de Borbón-Dos Sicilias, 18 Φεβρουαρίου 1940 -) είναι κόρη του Ινφάντε Αλφόνσο, Δούκα της Καλαβρίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1940 στη Λωζάνη, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Ινφάντε Αλφόνσο, Δούκα της Καλαβρίας και της Πριγκίπισσας Αλίκης των Βουρβόνων-Πάρμας.
Στις 30 Ιανουαρίου 1965 παντρεύτηκε τον Λουίς δε Μοράλες ι Αγουάδο στο Σαν Χερόνιμο ελ Ρεάλ της Μαδρίτης. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Ισπανοί ευγενείς
Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας
Το Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας (Marea Moschee din Constanța), αρχικά γνωστό ως Τζαμί του Καρόλου Α' (Moscheea Carol I  είναι τζαμί στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας. Έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από το Εθνικό Ινστιτούτο Ιστορικών Μνημείων της Ρουμανίας.
Ιστορία
Το Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας βρίσκεται στην τοποθεσία του πρώην Τζαμιού Mahmudia (Geamia Mahmudia), που χτίστηκε το 1822 από τον Χαφίζ Χουσεΐν Πασά και πήρε το όνομά του από τον Οθωμανικό Σουλτάνο Μαχμούτ Β'. Το Μεγάλο Τζαμί της Κωνστάντζας ανατέθηκε το 1910 από τον Ρουμάνο Βασιλιά Κάρολο Α'. Η κατασκευή ξεκίνησε στις 24 Ιουνίου 1910 με τον πρώτο ακρογωνιαίο λίθο να τοποθετείται παρουσία του Σπίρου Χαρέτ, σύγχρονου Υπουργού Θρησκευμάτων της Ρουμανίας, του Σεφά Μπέη, σύγχρονου οθωμανού πρέσβη στο Βουκουρέστι και του Οθωμανού πρόξενου στην Κωνστάντζα. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από τη ρουμανική κυβέρνηση και τον επιχειρηματία Ίον Νέκουλτσα και ολοκληρώθηκε η κατασκευή του το 1912.
Το τζαμί εγκαινιάστηκε επίσημα από τον Κάρολο Α' στις 31 Μαΐου 1913. Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Σουλτάνος Μεχμέτ Ε' έδωσε το Τάγμα του Μετζιτιέ στον αρχιτέκτονα Βίκτωρ Στεφανέσκου. Ο Βασιλιάς Κάρολος έδωσε επίσης στον Στεφανέσκου ένα ρολόι.
Αρχιτεκτονική
Το τζαμί χτίστηκε σε νεο-αιγυπτιακό και νεοβυζαντινό στιλ με στοιχεία νεο-ρομανικής αρχιτεκτονικής. Ο σχεδιαστής του, Γεώργιος Κωνσταντινέσκου, σχεδίασε το τζαμί σύμφωνα με το τζαμί Κόνια στην Ανατολία (Τουρκία). Ο Βίκτωρ Στεφανέσκου υπηρέτησε ως αρχιτέκτονας του έργου. Οι εργολάβοι χρησιμοποίησαν υλικά από τούβλα και πέτρα για το τζαμί, και οπλισμένο σκυρόδεμα για τον τρούλο και τον μιναρέ. Το τζαμί ήταν η πρώτη κατασκευή στη Ρουμανία, που κατασκευάστηκε με οπλισμένο σκυρόδεμα. Η κύρια πύλη κατασκευάστηκε με πέτρα από τη Δοβρουτσά, ενώ η πόρτα από κάτω κατασκευάστηκε από μαύρο μάρμαρο με επίστρωση χαλκού. Οι εσωτερικοί κίονες κατασκευάστηκαν από μάρμαρο από το Καμπουλούνγκ.
Ο μιναρές χτίστηκε σε νεο-μαυριτανικό στιλ και έχει ύψος 47 μέτρα. Ο θόλος έχει ύψος 25 μέτρα και διάμετρο 8 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμιά στη Ρουμανία Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρουμανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρουμανία
Εθνική Σουηδίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Σουηδίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η ποδοσφαιρική ομάδα που εκπροσωπεί τη Σουηδία στις διοργανώσεις κάτω των 21 ετών. Ελέγχεται από τη Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Έδρα της ομάδας είναι το Σβέντμπανκ Στάντιον στο Μάλμε. Η ομάδα ιδρύθηκε με τη θέσπιση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Κ-23, το οποίο έγινε Κ-21 το 1978.
Πρώτη συμμετοχή της ομάδα σε τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος έγινε το 1986. Το 1992 τερμάτισε στη 2η θέση. Το 1990 και το 2009 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά. Ο Αλεξάντερ Φαρνερούντ είναι ο ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες συμμετοχές στην ομάδα (35 συμμετοχές μεταξύ 2002 και 2006). Ο Όλα Τοϊβόνεν είναι ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 12 γκολ την περίοδο 2006–2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Σουηδίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
394 Αρδουίνα
Η Αρδουίνα (Arduina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,66. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αρδουίνας υπολογίσθηκε σε 31,3 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 32,2 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης) και το άλβεδό της είναι 0,246 (από δεδομένα του IRAS). Η Αρδουίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 30 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρδουινα
Γκλαμοντάν
Το Γκλαμοντάν (γαλλικά: Glamondans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ζιγιέ (Ντου)
Το Ζιγιέ (γαλλικά: Gilley,, γαλλοπροβηγκιανά: Dzillie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ηλεκτροφόρηση
Η ηλεκτροφόρηση (αγγλ. electrophoresis) είναι ηλεκτροκινητική μέθοδος διαχωρισμού ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων (συνήθως πρωτεϊνικής ή νουκλεϊνικής φύσεως) από ένα μείγμα τους.
Εφαρμογές
Μεγάλη εφαρμογή της ηλεκτροφόρησης γίνεται στη «γενετική ταυτοποίηση» χάρη στην οποία ταυτοποιούνται τμήματα DNA που περιέχεται σε κάθε έμβιο ον. Έτσι, από τη μοναδικότητα που παρέχει το DNA για κάθε άνθρωπο, μπορεί να εξακριβωθεί η ταυτότητά του. Συνήθως συνδυάζεται με την τεχνική PCR η οποία πολλαπλασιάζει τα τμήματα του DNA, οπότε είναι δυνατόν από πολύ μικρό δείγμα (μία τρίχα ή μία σταγόνα αίμα) να γίνει ταυτοποίηση. Με ανάλογο τρόπο ταυτοποιούνται και οι γενετικώς τροποποιημένοι οργανισμοί και στον τομέα της ανάλυσης των τροφίμων.
Η παλιότερη όμως εφαρμογή της ηλεκτροφόρησης ήταν ο διαχωρισμός πρωτεϊνών και μάλιστα ο διαχωρισμός των πρωτεϊνών του πλάσματος, οπότε γινόταν (και γίνεται και σήμερα) ορατή η παρουσία πρωτεϊνών παθολογικής προέλευσης.
Κεραμίδι
thumb|right|Στέγες στη [[Γερμανία]] Το κεραμίδι είναι μικρή, συνήθως πήλινη, καμπυλωτή ή επίπεδη πλάκα, που χρησιμοποιείται για την επικάλυψη της στέγης ενός κτιρίου. Τα κεραμίδια συνήθως κατασκευάζονται από άργιλο και είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να κρατούν τη βροχή.
Κεραμίδι: ένα ελληνικό προϊόν
thumb|Κεραμίδια που χρησιμοποιούνταν στην [[Αρχαία Ελλάδα]] Τα κεραμίδια θεωρούνται ελληνική εφεύρεση, καθώς οι Έλληνες συνήθιζαν να χρησιμοποιούν στις στέγες τους λεπτές και λίγο καμπυλωτές κεραμικές πλάκες.
Τα πρώτα κεραμίδια για την επικάλυψη στεγών ανάγονται στην 3η χιλιετία π.Χ. και ανακαλύφθηκαν στο προελλαδικό «Σπίτι των κεραμιδιών» στη Λέρνη της Αργολίδας (βορειοανατολικά παράλια της Πελοποννήσου). Στην περιοχή βρέθηκαν συντρίμμια, τα οποία αποκαλύπτουν χιλιάδες κεραμίδια που έχουν πέσει από τη στέγη.
Επιπλέον, τα πρώτα ευρήματα κεραμιδιών στην αρχαϊκή Ελλάδα προέρχονται από μια πολύ περιορισμένη περιοχή γύρω από την Κόρινθο, στην οποία τα κεραμίδια άρχισαν να αντικαθιστούν τις στέγες σε δύο ναούς του Απόλλωνα και του Ποσειδώνα μεταξύ 700 και 650 π.Χ. Η διάδοση των κεραμιδιών και σε άλλα μέρη έγινε αρκετά γρήγορα.
Μέσα σε 50 περίπου χρόνια υπολογίζεται ότι έγιναν ευρέως γνωστά σε περιοχές γύρω από την ανατολική Μεσόγειο, όπως η κεντρική και νότια Ιταλία και η Μικρά Ασία. Τα κεραμίδια εκείνης της εποχής δεν είχαν καμία σχέση με τα σημερινά, καθώς υπολογίζεται ότι ζύγιζαν 3-6 κιλά περίπου το καθένα, και είχαν σχήμα c.
Αυτό που ώθησε στη διάδοση των κεραμιδιών, παρά το γεγονός ότι η τοποθέτησή τους δεν ήταν εύκολη σε σύγκριση με τις απλές οροφές από ξύλα ή καλάμια που υπήρχαν τότε, ήταν η ανθεκτικότητα τους στη φωτιά. Για το λόγο αυτό ξεκίνησε πρώτα η χρήση τους σε ναούς, καθώς επιθυμούσαν να τους προστατέψουν από ενδεχόμενη πυρκαγιά.
Στις μέρες μας, μαζί με τον πηλό, τα κεραμίδια επενδύονται και από άλλα υλικά, όπως τσιμέντο και πλαστικό, ώστε να αποκτήσουν αδιάβροχη επένδυση. Πλέον διατίθεται σε πολλά σχήματα.
Τα κεραμίδια στερεώνονται στο σκελετό της στέγης με καρφιά και τοποθετούνται σε παράλληλες σειρές. Κάθε σειρά επικαλύπτει την προηγούμενη, έτσι ώστε να είναι δυνατές η απομάκρυνση των όμβριων υδάτων και η κάλυψη των καρδιών που κρατούν τη σειρά από κάτω.
Υπάρχουν τριών ειδών κεραμίδια, τα οποία είναι και τα πιο διαδεδομένα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά
Γκλαι (Ντου)
Το Γκλαι (γαλλικά: Glay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Valve Corporation
Η Valve Corporation (πρώην Valve Software, αναφέρεται και απλώς ως Valve) είναι αμερικανική εταιρεία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών και εταιρεία ψηφιακής διανομής περιεχομένου που εδρεύει στο Μπέλβιου της Πολιτείας Ουάσινγκτον στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2012 άνοιξε το ευρωπαϊκό παράρτημα των γραφείων της, στο Λουξεμβούργο. Η Valve Corporation ιδρύθηκε το 1996 από δύο πρώην υπαλλήλους της Microsoft, τους Γκέιμπ Νιούελ και Μάικ Χάρινγκτον. Η εταιρεία έχει αναπτύξει σειρές βιντεοπαιχνιδιών που έχουν γνωρίσει εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία, όπως Half-Life, Portal,Left 4 Dead και το Counter-Strike: Global Offensive. Έχει επίσης αναπτύξει και συντηρεί τη μηχανή παιχνιδιού Source Engine με την οποία λειτουργούν τα περισσότερα από τα παιχνίδια της, καθώς και την πλατφόρμα διανομής λογισμικού Steam, με βάση την οποία δημιουργήθηκε το Steam Machine, μια σειρά ετοιμοπαράδοτων υπολογιστών για την εκτέλεση παιχνιδιών, στους οποίους τρέχει το λειτουργικό σύστημα SteamOS.
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές Συντακτικής συνέλευσης 1911
Οι εκλογές για τη Συνταγματική συνέλευση διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 5 του Ιουνίου του 1911. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για τη συμμαχία Λαϊκό κόμμα - Προοδευτικό Φιλελεύθερο κόμμα, η οποία κέρδισε 342 από τις 410 έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 54,0%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Υπερδιήθηση
Η υπερδιήθηση είναι μέθοδος αποχωρισμού των στερεών σωματιδίων που περιέχονται στο υγρό ενός κολλοειδούς με τη χρήση πορώδους μεμβράνης ή όπως συνηθίζεται να λέγεται ημιπερατής μεμβράνης.
Στα νοσοκομεία η μέθοδος αυτή είναι ευρύτατη. Χρησιμοποιούνται ειδικές συσκευές υπερδιήθησης που καθαρίζουν το αίμα των ασθενών που πάσχουν από νεφρική ανεπάρκεια, γνωστότερες ως συσκευές αιμοκάθαρσης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μέθοδοι διαχωρισμού μιγμάτων Κατηγορία:Κολλοειδή
Κάστρο του Σωμύρ
Το κάστρο του Σωμύρ (le Château de Saumur) υψώνεται στις όχθες του ποταμού Λίγηρα στην πόλη Σωμύρ στο νομό Μαιν-ε-Λουάρ, στην Περιοχή του Λίγηρα, στη Γαλλία.
Το κάστρο χρονολογείται από τον 10ο αιώνα. Αρχικά χτίστηκε σαν οχυρό, τον 14ο αιώνα μετατράπηκε σε πολυτελές καταφύγιο του Λουδοβίκου Α΄ του Ανζού, ο οποίος του έδωσε τη σημερινή όψη του. Στα τέλη του 16ου αιώνα, γύρω από το κάστρο ανεγέρθηκαν σημαντικοί προμαχώνες. Αργότερα, χρησίμευσε σαν φυλακή. Από το 1912 το κάστρο άνοιξε για το κοινό και φιλοξενεί εκθεσιακούς χώρους.
Από το 1862 είναι χαρακτηρισμένο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού ως ιστορικό μνημείο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το κάστρο του Σωμύρ στο χειρόγραφο [[Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί|Οι πολύ πλούσιες ώρες του δούκα του Μπερύ, 1411|εναλλ.=]] εναλλ.=|μικρογραφία|Είσοδος στο κάστρο Το κάστρο του Σωμύρ κατασκευάστηκε αρχικά από τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπλουά, τον 10ο αιώνα, σαν ενισχυμένο οχυρό ενάντια στις επιδρομές των Βίκινγκς, κοντά σε ένα αβαείο Βενεδικτίνων. Έχει θέα στη συμβολή των ποταμών Λίγηρα και Τυέ. Το 1026, περιήλθε στην ιδιοκτησία του κόμη του Ανζού, του διάσημου Φούλκωνα Γ΄του Μελανού  που το κληροδότησε στους κληρονόμους του Πλανταγενέτες. Το 1203 ο Φίλιππος Αύγουστος, βασιλιάς της Γαλλίας από τον οίκο των Καπετιδών, το προσάρτησε στο γαλλικό Στέμμα. Κατέστρεψε τις παλιές οχυρώσεις και οικοδόμησε έναν καστρόπυργο και αντηρίδες.
Στις αρχές του 13ου αιώνα, ο Λουδοβίκος Θ΄, ο επιλεγόμενος άγιος, το μετέτρεψε σε βασιλικό φρούριο, μεταξύ άλλων μεγάλων έργων πρόσθεσε αμυντικούς τοίχους και τέσσερις κυκλικούς πύργους γύρω από το κάστρο. Στη συνέχεια, από το 1367, ο Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού εξωράισε το κάστρο και αντικατέστησε τους παλιούς κυκλικούς πύργους με οκταγωνικούς. Ο Ρενέ του Ανζού βελτίωσε σημαντικά την άνεση του συνόλου του κάστρου, το μετέτρεψε σε πολυτελές παλάτι και το ονόμασε «Κάστρο της Αγάπης», είχε πλέον τη μορφή που εμφανίζεται στο χειρόγραφο του 1411  Οι πολύ πλούσιες ώρες του δούκα του Μπερύ, στην εικονογράφηση του μήνα Σεπτεμβρίου που αναπαριστά τον τρύγο.
Στο 16ο αιώνα, ένας Ιταλός στρατιωτικός αρχιτέκτονας γνωστός ως Μπαρτολομέο, ενίσχυσε την άμυνα του κάστρου οικοδομώντας προμαχώνες, μια περίφραξη ικανή να ανταπεξέλθει σε επιθέσεις με πυροβόλα όπλα.
Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, στο κτίριο έμεναν οι κυβερνήτες της πόλης Σωμύρ. Κατά τον 17ο και τον 18ο αιώνα, χρησίμευε επίσης σαν φυλακή κυρίως για πολιτικούς κρατούμενους κατόπιν ενταλμάτων σύλληψης με βασιλική επιστολή εντολής εγκλεισμού, αιχμαλώτους πολέμου, Προτεστάντες.
Στα χρόνια του Ναπολέοντα το κάστρο έγινε φυλακή. Οι εργασίες μετατροπής διήρκεσαν έξι χρόνια, αλλά τα κελιά χρησιμοποιήθηκαν μόνο για τρεις μήνες μέχρι την εξορία του Ναπολέοντα το 1814. Στη συνέχεια, για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα, μετατράπηκε σε αποθήκη πυρομαχικών, αλλά οι κάτοικοι του Σωμύρ συχνά διαμαρτύρονταν για τις εκρήξεις στο κάστρο.
Από το 1862 είναι χαρακτηρισμένο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού ως ιστορικό μνημείο.
Στις 22 Απριλίου 2001, το δυτικό τμήμα του βόρειου τείχους κατέρρευσε και προκάλεσε ζημίες σε μερικά από τα σπίτια που βρίσκονταν από κάτω. Το αποτέλεσμα ήταν ένα έργο σταθεροποίησης υπογείου και ανακατασκευή του προμαχώνα, έργο το οποίο ολοκληρώθηκε το 2007.
Αρχιτεκτονική
Το κάστρο διαθέτει μια σκάλα διπλής ανάβασης, χτισμένη αρκετούς αιώνες πριν από το έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Έδινε τη δυνατότητα στους ευγενείς και τους υπηρέτες να χρησιμοποιούν την ίδια σκάλα χωρίς να συναντούνται. Η πρόσβαση στο Μπελβεντέρε επιτρέπει τη θέα στη νότια πτέρυγα και τη χρήση αυτής της διπλής σκάλας, σπάνια μαρτυρία της τεχνογνωσίας της εποχής.
Μουσεία
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η πόλη Σωμύρ αγόρασε το κάστρο από το κράτος και άρχισε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης για να στεγάσει το μουσείο διακοσμητικών τεχνών. Σύμφωνα με την ιππική παράδοση της περιοχής στο κάστρο στεγάζεται και το μουσείο αλόγων. Στο παρατηρητήριο του κεντρικού πύργου του κάστρου, το Μπελβεντέρε, στεγάζεται το μουσείο παλιών παιχνιδιών (Musée de la Figurine-Jouet), μια συλλογή πολύ παλιών παιχνιδιών και ειδωλίων στρατιωτών, βασιλιάδων της Γαλλίας και κλόουν.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Σωμυρ
Μάνταινα Ξάνθης
Η Μάνταινα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 460 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μάνταινα βρίσκεται σε απόσταση 21 χλμ. Β. από την Ξάνθη και 8 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης (όπως και όλα της περιοχής), στα πομάκικα λέγεται Μπασαίκοβο και έτσι αναφερόταν να ανήκει από το 1878 ως το 1912 στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, αλλά και τα οικοδομικά (κυρίως στη Ξάνθη) ενώ διατηρούν την παράδοση στην τοπική ενδυμασία. Σύμφωνα με την πομάκικη παράδοση αναφέρεται ότι στην τοποθεσία "Τσερβέν Κάμεν" (Κόκκινη πέτρα) την περίοδο του βίαιου εξισλαμισμού (16ος - 17ος αιώνας) έγινε ομαδική αυτοκτονία κοριτσιών που γκρεμίστηκαν από τον βράχο για να μη συλληφθούν από τους Τούρκους. Στο χωριό λειτουργεί 2θέσιο μειονοτικό σχολείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Γκλερ
Το Γκλερ (γαλλικά: Glère) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Απολλωνία Μυγδονίας
Η Απολλωνία η Μυγδονική ήταν πόλη της αρχαίας Μακεδονίας που ίδρυσε ο Φίλιππος Α΄ της Μακεδονίας τον 5ο αι. π.Χ. (432 π.Χ.). Βρισκόταν στην Εγνατία οδό, μεταξύ Αμφίπολης και της κατόπιν Θεσσαλονίκης. Καταστράφηκε από τους βαρβάρους τον 6ο αιώνα.
Η θέση της Απολλωνίας βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη Νέα Απολλωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αρχαία Μυγδονία
Λουένα (Ανγκόλα)
Η Λουένα (Luena), παλαιότερα γνωστή ως Λούσο (Luso), είναι πόλη και δήμος στην ανατολική Ανγκόλα, διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας Μοξίκο. Ο δήμος είχε πληθυσμό 357.413 κατοίκους το 2014.
Ιστορία
Η πόλη είναι γνωστή ως το σημείο ταφής του πρώην ηγέτη των ανταρτών της UNITA, Ζόνας Σαβίμπι, ο οποίος πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε σε στρατιωτικές συγκρούσεις με τα κυβερνητικά στρατεύματα της Ανγκόλας στις 22 Φεβρουαρίου 2002. Αργότερα στις 3 Ιανουαρίου 2008, ο τάφος του Σαβίμπι στο Κεντρικό Νεκροταφείο της Λουένα βανδαλίστηκε και τέσσερα μέλη της πτέρυγας των νέων του MPLA κατηγορήθηκαν και συνελήφθησαν.
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο της Λουένα στη βόρεια πλευρά της πόλης.
Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Λουένα (Estação Ferroviaria De Luena) είναι σταθμός στην κεντρική σιδηροδρομική γραμμή Benguela που συνδέει το Λουάου με το Λομπίτο. Ο σταθμός ανακαινίστηκε και διαθέτει πύργο ρολογιού.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Νταν Γεωργιάδης
Αθλητής
Γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 5 Μαΐου 1922, αλλά πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Εμπορικών Επιστημών Βουκουρεστίου, όπου αποφοίτησε με πτυχίο οικονομικών.
Στη Ρουμανία ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και αρχικά διακρίθηκε στο στίβο. Είναι χαρακτηριστικό το χρυσό μετάλλιο στο πένταθλο των διεθνών αγώνων Ρουμανίας, Γιουγκοσλαβίας, Αλβανίας, Βουλγαρίας, Ουγγαρίας του 1947 στο Βουκουρέστι. Ταυτόχρονα, διετέλεσε βασικός τερματοφύλακας στη Γιουβέντους Βουκουρεστίου (πρώην πρωταθλήτρια Ρουμανίας το 1930). Είχε επίσης 22 συμμετοχές (πρώτη στα 16 του) με την εθνική ομάδα ράγκμπι της χώρας και 12 (πρώτη στα 18) με την αντίστοιχη του χάντμπολ. Το 1947 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, αλλά αγωνίστηκε μόνο σε 3 παιχνίδια λόγω εξάρθρωσης στο χέρι, που τον ανάγκασε να σταματήσει το ποδόσφαιρο το 1948 σε ηλικία 26 ετών.
Προπονητής
Φοίτησε σε σχολές προπονητών και κατείχε διπλώματα από τις αντίστοιχες της Ουγγαρίας, Περού, Χιλής, και Φραγκφούρτης. Διετέλεσε, μάλιστα, και διευθυντής στις δύο τελευταίες.
Ξεκίνησε την 30ετή προπονητική του καριέρα το 1958 και θήτευσε στις εθνικές ομάδες: Αϊτής, Περού, Βολιβίας, Ελλάδας (1968-1969, με αποτελέσματα: 3 νίκες - 4 ισοπαλίες - 1 ήττα) και Βενεζουέλας, στους συλλόγους της Νότιας Αμερικής: Σπορτ Μπόις, Αλιάνσα Λίμα (Περού), Μπάνφιλντ, Φέρο Καρίλ (Αργεντινής), Μπολίβαρ (Βολιβίας), Λιμπερτάδ (Παραγουάης) και Σαντιάγο Γουόντερερς (Χιλής), καθώς και της Ευρώπης: Παναχαϊκή, Ολυμπιακός, Σο ντε Φον, Μοντρέ Σπορτς (Ελβετίας), Σεβίλλη (Ισπανίας), Λάρισα, Πανιώνιος (δύο φορές), Αιγάλεω Α.Ο., Τρίκαλα, Προοδευτική, με τον Πανιώνιο να αποτελεί τον τελευταίο του σταθμό στην ελληνική Α' Εθνική την περίοδο 1975-76 και η Προοδευτική να αποτελεί μοναδική ομάδα Γ' Εθνικής στην οποία εργάστηκε.
Κατά τη θητεία του στην εθνική Ελλάδας, αίσθηση είχε προκαλέσει η απόφασή του το Μάιο του 1969 να αποπέμψει το Μίμη Δομάζο από την αποστολή του εντός έδρας 2-2 με τη Ρουμανία, εξαιτίας απειθαρχίας (δεν φορούσε εντός του ξενοδοχείου το προβλεπόμενο σακάκι με το εθνόσημο, αλλά φόρμα). Όπως εξελίχθηκε ο όμιλος, η Ελλάδα έχασε την πρόκριση στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 στο Μεξικό για μόλις ένα βαθμό διαφορά από τη Ρουμανία, στην οποία αρκούσε και η ισοπαλία κατά τη μεταξύ τους αναμέτρηση του Νοεμβρίου που ολοκλήρωνε το πρόγραμμα. Στο Βουκουρέστι, η ελληνική ισοφάριση για το τελικό 1-1 ήρθε στο 50' από το... Δομάζο, με το Γεωργιάδη να έχει ήδη αντικατασταθεί από το Λάκη Πετρόπουλο το καλοκαίρι (κατόπιν μίας σειράς φιλικών στην αυστραλιανή ήπειρο).
Πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 1998 στην Αθήνα.
The Longest Journey
Το The Longest Journey (νορβηγικά: Den lengste Reisen) είναι point-and-click βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας τρίτου προσώπου που αναπτύχθηκε από τη νορβηγική εταιρία Funcom για τα Microsoft Windows. Μια έκδοση για το iOS κυκλοφόρησε στις 28 Οκτωβρίου του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια The Longest Journey Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1999 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια point-and-click Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Funcom Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με παράλληλα σύμπαντα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Νορβηγία
Θέρμες του Ζευξίππου
Σύμφωνα με τις βυζαντινές πηγές, τα λουτρά οικοδομήθηκαν από τον Σεπτίμιο Σεβήρο (τέλη 2ου αι.) και στη συνέχεια επεκτάθηκαν και διακοσμήθηκαν μεγαλοπρεπώς κατά την περίοδο της αυτοκρατορίας του Κωσταντίνου Α΄. Η αρχιτεκτονική τους περιλάμβανε μια κατασκευή που σχημάτιζε θόλο και άλλη μία με μεγάλο αψιδωτό σηκό. Μέρος του συγκροτήματος αποτελούσε επίσης μια μεγάλη εξωτερική αυλή, πιθανώς παλαίστρα. Σύμφωνα με τον Ζωναρά (12ος αι.), τα λουτρά ήταν συνδεδεμένα με τον Ιππόδρομο, στη βορειοανατολική γωνία του, ωστόσο ο θεολόγος Λεόντιος παραδίδει, μάλλον ακριβέστερα, πως βρίσκονταν κοντά σε αυτόν. Το 532 καταστράφηκαν από πυρκαγιά κατά τη στάση του Νίκα. Επί αυτοκρατορίας Ιουστινιανού οικοδομήθηκαν εκ νέου, χωρίς όμως να αποκτήσουν ξανά το μεγαλοπρεπή χαρακτήρα που είχαν. Η τελευταία αναφορά σε λειτουργία των λουτρών χρονολογείται το 713 και είναι βέβαιο πως αργότερα χρησιμοποιήθηκαν για άλλους σκοπούς. Ένα τμήμα του συγκροτήματος μετατράπηκε σε φυλακή (Νούμερα), ενώ άλλο μέρος του χώρου αξιοποιήθηκε ως εργαστήριο μεταξιού, όπως προκύπτει από επιγραφή σε ύφασμα που βρέθηκε στον τάφο του Καρλομάγνου. Ορισμένα τμήματα των λουτρών ήρθαν στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια ανασκαφών το 1927-8 και ανήκουν πιθανώς στο συγκρότημα όπως είχε διαμορφωθεί κατά την εποχή του Ιουστινιανού. Ανακαλύφθηκαν τότε τρεις βάσεις αγαλμάτων, δύο από τις οποίες φέρουν επιγραφές, καθώς και θραύσμα μιας κολοσσιαίας γυναικείας κεφαλής.
Κατάλογος πρωταθλητών ποδοσφαίρου Γερμανίας
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γερμανίας είναι από τα παλιότερα στην Ευρώπη αφού ξεκίνησε το 1903. Μέχρι τώρα το έχουν κατακτήσει 28 διαφορετικές ομάδες.
Το έπαθλο
Από το 1903 ως το 1944 το έπαθλο ονομαζόταν "Viktoria" και το είχε αθλοθετήσει ο πρίγκιπας Γουλιέλμος της Πρωσίας. Απονεμόταν εναλλάξ τον ένα χρόνο στον πρωταθλητή ποδοσφαίρου και τον άλλο στην πρωταθλήτρια ομάδα ράγκμπι. Το τελευταίο τρόπαιο "Viktoria" κατέκτησε η Dresdner SC το 1943-44 νικώντας στον τελικό στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου την ομάδα της πολεμικής αεροπορίας Luftwaffen SV Hamburg με 4-0.
Στη σύγχυση που επικράτησε στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου το τρόπαιο "Viktoria" χάθηκε. Βρέθηκε έπειτα από πολλές δεκαετίες στην Ανατολική Γερμανία στη θυρίδα μιας τράπεζας, όπου το είχε φυλάξει ένας οπαδός της Δρέσδης. Έχει πλέον επιστραφεί στη γερμανική ομοσπονδία.
Εν τω μεταξύ από το 1949 είχε φιλοτεχνηθεί ένα καινούργιο τρόπαιο για τον πρωταθλητή, το Meisterschale (το πιάτο του πρωταθλήματος). Η πρώτη ομάδα που το κατέκτησε ήταν η ΦΚ Νυρεμβέργη.
Περίοδος 1903–1948
Πριν από τη δημιουργία της Μπουντεσλίγκα ο πρωταθλητής αναδεικνυόταν έπειτα από αγώνες κατάταξης μεταξύ των πρωταθλητών των τοπικών κατηγοριών, οι οποίες ήταν διαφορετικές κατά καιρούς. Με αυτή τη μορφή διεξήχθη το γερμανικό πρωτάθλημα ως το 1944. Το 1944-45 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα.
Το 1945-46 και το 1946-47 έγιναν ξεχωριστά πρωταθλήματα σε καθεμία από τις τέσσερις συμμαχικές ζώνες κατοχής και δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής Γερμανίας. Το 1947-48 οι πρωταθλητές και οι δευτεραθλητές των τριών ζωνών της Δυτικής Γερμανίας (γαλλικής, αγγλικής και αμερικανικής), η πρωταθλήτρια Βερολίνου και η πρωταθλήτρια της σοβιετικής ζώνης αγωνίστηκαν μεταξύ τους για την ανάδειξη του πρωταθλητή Γερμανίας. Τελικά, στην ομάδα της σοβιετικής ζώνης δεν επετράπει να συμμετάσχει. Έτσι από το 1948 αρχίζει ουσιαστικά να διεξάγεται χωριστό πρωτάθλημα για την Ανατολική Γερμανία, η λεγόμενη Ομπερλίγκα.
Περίοδος 1949–1963
Από το 1949 ως το 1963 στην τελική φάση του πρωταθλήματος της Δυτικής Γερμανίας έπαιρναν μέρος οι δυο πρώτες ομάδες των πέντε Ομπερλίγκα, όπως ονομάζονταν οι ανώτερες τοπικές κατηγορίες.
Το 1963 οι καλύτερες ομάδες από κάθε Ομπερλίγκα συγκρότησαν μια ενιαία ανώτερη κατηγορία την Μπουντεσλίγκα.
Πρωταθλητές 1903–1963
Τους μετά το 1963 πρωταθλητές βλέπε στο άρθρο Μπουντεσλίγκα.
1946-47: Έγινε ξεχωριστό πρωτάθλημα σε καθεμιά από τις συμμαχικές ζώνες κατοχής.
1945: Δεν έγινε λόγω του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.
1915-1919: Δεν έγινε λόγω του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου
Πρωταθλητές Συμμαχικών Ζωνών (1945-48)
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα
Κεντρική Περιφέρεια (Τογκό)
Η Κεντρική Περιφέρεια (γαλλικά: Cerntale) είναι μια από τις 5 περιφέρειες του Τόγκο. Πρωτεύουσα είναι η Σοκοντέ.
Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Σοκοντέ και δεύτερη μεγαλύτερη η Τσαμπά. Άλλες πόλεις είναι η Μπλιτά, η Σοτουμπουά και η Τσαουντζό.
Νομαρχίες
thumb|300px|right|Οι νομαρχίες της Κεντρικής περιφέρειας
Γεωγραφία
Η περιφέρεια συνορεύει με το Μπενίν στα ανατολικά, συγκεκριμένα τη Ντόνγκα στα βορειοανατολικά και το Κολίνς στα νοτιοανατολικά, τη Γκάνα στα δυτικά, συγκεκριμένα με τη Βόρεια περιφέρεια στα βορειοδυτικά και τη Βόλτα στα νοτιοδυτικά. καθώς και τις περιφέρειες Πλατώ στα βόρεια και την Καρά στα νότια.
Πληθυσμός
Η Κεντρική περιφέρεια είναι η μικρότερη περιφέρεια του Τόγκο από άποψη πληθυσμού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Τόγκο
Κοινότητα Βαχού
Η Κοινότητα Βαχού είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 316Α - 30/12/1927 με την απόσπαση του οικισμού Βαχός από την κοινότητα Αμυρών και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Βαχουδιανός Ξερόκαμπος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
μικρογραφία|480x480px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Συνολικά η κοινότητα έχει 113 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Πνευματικάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Πάρε κόσμε
Το Πάρε κόσμε είναι μια ελληνική κωμική κινηματογραφική ταινία του 1967, σε παραγωγή Θανάση Βέγγου και σε σκηνοθεσία-σενάριο Ερρίκου Θαλασσινού και Ναπολέοντα Ελευθερίου αντιστοίχως. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Βέγγος, Ελένη Ανουσάκη, Λαυρέντης Διανέλλος και Νίτσα Τσαγανέα.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με το όνειρο που βλέπει ο Αγαθοκλής, το οποίο κάνει αναφορές στον μύθο του Ρομπέν των Δασών: μεταμφιεσμένοι, μαζί με τους φίλους του κλέβουν μία άμαξα και τα κλοπιμαία τα μοιράζουν στους φτωχούς. Κατόπιν ξυπνάει και ετοιμάζεται για τη δουλειά του. Συζεί με τη θεία του και τη μάνα του. Ο Αγαθοκλής είναι πλανόδιος πωλητής και όλο το πρωί κάνει τα πάντα για να πουλήσει το εμπόρευμά του.
Αργότερα η ταινία μεταφέρεται στο καφενείο του Θωμά, στο οποίο ο Αγαθοκλής έχει μία αποθήκη. Εκεί στο καφενείο τον περιμένουνε οι "φτωχοί" του, κάποιοι άνθρωποι που πηγαίνουν κάθε Τρίτη και τους ελεεί ο Αγαθοκλής με χρήματα. Ο Αγαθοκλής κατόπιν τούτων πάει στο σπίτι της πρώην γυναίκας του, της Ελένης (με την οποία αγαπιούνται παράφορα), ώστε να της δώσει τη διατροφή. Όμως τσακώνεται ξανά με την πεθερά του και φεύγει κακήν κακώς. Η ταινία στη συνέχεια δείχνει το πως οι καλές πράξεις του Αγαθοκλή του δημιουργούν συμφορές: τη μία που έμεινε στο καφενείο έσπασε μερικά μπουκάλια, την άλλη βοήθησε τον γαλατά και έπεσε με το ποδήλατο και έσπασε κι άλλα μπουκάλια και, τέλος, πήγε να χωρίσει ένα ζευγάρι (ο Απόλλων και η Ρούλα) που τσακώνονταν, ενώ προσπάθησε για χάριν του φίλου του να πάει να φέρει πίσω την αγαπημένη του και έφαγε και ξύλο από τον αδελφό της. Κατόπιν αναλαμβάνει να κρατάει το περίπτερο ενός φίλου του, καθότι αυτός μπήκε στο νοσοκομείο για αφαίρεση αμυγδαλών.
Ωστόσο, αφού οι κόντρες που έχει με την πεθερά του έγιναν ακραίες, αποφάσισε αυτός, ο Θωμάς και η Ελένη να κάνουν κάτι ώστε να τα ξαναβρούν, μιλώντας στην Ανρδομάχη. Έτσι ο Θωμάς πάει στο σπίτι της Ανρδομάχης για να την παρακαλέσει να το ξανασκεφτεί το θέμα και να την πείσει ότι ο Αγαθοκλής θα αλλάξει. Αφού εκείνη δέχεται, συναντιέται με τον Αγαθοκλή και υπογράφουν ένα συμφωνητικό ότι δε θα ξαναβοηθήσει ποτέ. Έτσι κι έγινε. Μέχρι και τους φτωχούς του έδιωξε. Κατόπιν βγαίνουν έξω οι 3 τους στα μπουζούκια. Εκεί βλέπει τη Ρούλα του Απόλλωνα, με άλλον και τον ειδοποιεί. Η Ανδρομάχη νευρίασε πολύ που ο Αγαθοκλής έχωσε ξανά τη μύτη του σε ξένες υποθέσεις και αφού τσακώνονται, τον απειλεί ότι θα πάρει την κόρη της και θα φύγουν, για τα Τρίκαλα.
Η ταινία τελειώνει με τον Αγαθοκλή και τους φίλους του, επάνω στα άλογα (παρόμοια με το αρχικό όνειρο του Αγαθοκλή) και πάνε και κλέβουν από το λεωφορείο την Ελένη, αφού υπνωτίσουν τη μητέρα της. Κατόπιν παντρεύονται ξανά, με την πεθερά του να μένει στα Τρίκαλα. Στο τέλος, ένας φτωχός τον βρίσκει στην είσοδο του σπιτιού του και ο Αγαθοκλής του δίνει το παντελόνι του.
Πληροφορίες
Η ταινία κυκλοφόρησε τη σεζόν 1966-67, στις αίθουσες των κινηματογράφων κόβοντας 298.817 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 14η θέση από τις 117 ταινίες που κυκλοφόρησαν αυτή τη σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ναπολέοντα Ελευθερίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Θανάση Βέγγου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Εκστρατεία του Κέστιου Γάλλου
Ο έπαρχος της Συρίας Κέστιος Γάλλος αντέδρασε στην είδηση της επανάστασης των Ιουδαίων με αρκετή βραδύτητα. Το εκστρατευτικό σώμα που θα αντιμετώπιζε την εξέγερση συγκεντρώθηκε μόλις στα τέλη Σεπτεμβρίου του 66. Αυτό περιλάμβανε την ΧΙΙη (12η) Κεραυνηφόρο λεγεώνα ( Legio XII Fulminata), αποσπάσματα από 2.000 άντρες από τις άλλες τρεις λεγεώνες της Συρίας και 5.000 επικουρικούς. Το σύνολο των ρωμαϊκών δυνάμεων ανήλθε σε 16.000 πεζούς και 2.000 ιππείς. Οι σύμμαχοι της Ρώμης Ηρώδης Αγρίππας, ο οποίος και θα τον συνόδευε στην εκστρατεία, Αντίοχος της Κομμαγήνης και Σόαιμος της Έμεσσας έστειλαν 5.000 ιππείς και 8.500 πεζούς. Έτσι ο Κέστιος Γάλλος συγκέντρωσε συνολικά περίπου 32.000 άντρες.
Η ρωμαϊκή προέλαση στην Παλαιστίνη
Με αυτή την δύναμη εισέβαλε στην Γαλιλαία σπέρνοντας την καταστροφή. Κατόπιν κατέλαβε την εγκαταλελειμμένη πόλη Χαβουλώνα την οποία λεηλάτησε και πυρπόλησε. Ύστερα με τον κύριο όγκο του στρατού του προχώρησε προς την Πτολεμαΐδα αφήνοντας αποσπάσματα στρατιωτών να λεηλατήσουν και να κάψουν τα χωριά της γύρω περιοχής. Οι Ιουδαίοι που είχαν καταφύγει στην ύπαιθρο επιτέθηκαν σε αυτά τα αποσπάσματα και σκότωσαν 2.000 άντρες. Από την Πτολεμαΐδα ο Κέστιος Γάλλος κινήθηκε προς την Καισάρεια. Ταυτόχρονα έστειλε ένα απόσπασμα να καταλάβει την Ιόππη, ένα να λεηλατήσει την επαρχία της Ναβρατηνής και ένα με επικεφαλής τον διοικητή της ΧΙΙης λεγεώνας Καισέννιο Γάλλο να καταλάβει την Σεπφωρί. Και τα τρία αποσπάσματα πέτυχαν τον σκοπό τους η Ιόππη καταλήφθηκε αιφνιδιαστικά και πυρπολήθηκε η Ναρβατηνή μεταβλήθηκε σε στάχτη ενώ η Σεπφωρίς υποδέχθηκε φιλικά τον Καισέννιο Γάλλο και παραδόθηκε αμαχητί. Ο Καισέννιος επιτέθηκε εναντίον των επαναστατών οι οποίοι βρίσκονταν στο κοντινό όρος Ασαμών και τους κατέσφαξε.
Οι ρωμαϊκές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν στην Καισάρεια. Από την Καισάρεια ο Κέστιος Γάλλος προχώρησε στην Αντιπατρίδα. Οι Ιουδαίοι που είχαν συγκεντρωθεί για να τον αντιμετωπίσουν σε ένα πύργο που ονομάζονταν Αφεκού μόλις αντιλήφθηκαν την προσέγγιση του διαλύθηκαν. Η πόλη και τα γειτονικά χωριά πυρπολήθηκαν. Η προέλαση συνεχίστηκε. Η πόλη Λύδδα που ήταν έρημη είχε την ίδια τύχη. Έτσι ο Κέστιος Γάλλος συνέχισε την πορεία του και αφού πέρασε τη Βεθώρα, στρατοπέδευσε στην τοποθεσία Γαβαών στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ.
Η επίθεση του Κέστιου Γάλλου στην Ιερουσαλήμ
Οι επαναστάτες με αρχηγούς τον Μονόβαζο, τον Κενεδαίο, τον Νίγερ τον Περαΐτη και τον Σίλα τον Βαβυλώνιο επιτέθηκαν με σφοδρότητα στον στρατό του Κέστιου σκοτώνοντας αρκετές εκατοντάδες ενώ οι ίδιοι είχαν ελάχιστες απώλειες. Κατόπιν γύρισαν στην πόλη αφού άφησαν ορισμένους να επιτηρούν τον αντίπαλο. Οι Ρωμαίοι αποφάσισαν να επιστρέψουν στο στρατόπεδο τους στην Γαβαών. Κατά την διάρκεια της πορείας τους δέχτηκαν την επίθεση μιας ομάδας επαναστατών της οποίας ηγούνταν ο Σίμων γιος του Γιώρα. Ο Ηρώδης Αγρίππας έστειλε δυο απεσταλμένους του τον Φοίβο και τον Βόρκιο με προτάσεις για ειρήνη όμως οι επαναστάτες φόνευσαν τον ένα και τραυμάτισαν τον άλλο .Ο Κέστιος αποφάσισε να προχωρήσει. Αφήνοντας το στρατόπεδο του προέλασε απωθώντας τους επαναστάτες φτάνοντας στο όρος Σκοπός που απείχε ελάχιστα από την πόλη. Εκεί στρατοπέδευσε. Αφού προετοιμάζονταν για τρεις ημέρες την τέταρτη (γύρω στα μέσα Οκτωβρίου του 66) επιτέθηκε.
Οι δυνάμεις του Κέστιου κατέλαβαν την Νέα Πόλη που ονομάζονταν και Βεζεθά και προχώρησαν ως τα τείχη που βρίσκονταν στην Άνω Πόλη πίσω από τα βασιλικά ανάκτορα. Οι επαναστάτες κλείστηκαν έντρομοι στα τείχη. Ο Κέστιος παρακίνησε τους αξιωματικούς του να επιτεθούν. Ο στρατοπεδάρχης του όμως Τυρράνιος Πρίσκος και πολλοί διοικητές μονάδων δίστασαν. Την ιδία στιγμή κάποιοι πολίτες με επικεφαλής τον Άννα γιο του Ιωνάθαν κατέλαβαν κάποιους πύργους του τείχους και με χειρονομίες και φωνές καλούσαν τους Ρωμαίους να έρθουν προς το μέρος τους για να τους ανοίξουν μια πύλη. Ο Κέστιος που εκείνη την στιγμή είχε υποστεί νευρικό κλονισμό πίστεψε ότι ήταν παγίδα και ολιγώρησε. Οι υπόλοιποι υπερασπιστές αντιλήφθηκαν έγκαιρα την προδοσία και απώθησαν τον Άννα και τους δικούς του από τα τείχη αποσοβώντας τον κίνδυνο. Ο Κέστιος στρατοπέδευσε πίσω από τα ανάκτορα και τις επόμενες πέντε ημέρες εξαπέλυσε άγριες επιθέσεις σε όλες τις πλευρές της πόλης. Την έκτη ημέρα επιτέθηκε με τοξότες και ένα επίλεκτο σώμα στην βόρεια πλευρά των τειχών του Ναού. Οι Ρωμαίοι άνοιξαν τρύπα στο τείχος και ετοιμάζονταν να ανάψουν φωτιά προκειμένου να κάψουν μια πύλη. Τρόμος έπεσε στους υπερασπιστές όμως ο Κέστιος αντί να επιμείνει, σταμάτησε την επίθεση, ανακάλεσε τον στρατό του και αποφάσισε να υποχωρήσει.