cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαφέζ
Ο Khwāja Šamsu d-Dīn Muḥammad Hāfez-e Šīrāzī (Περσικά: خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی), γνωστός με το ψευδώνυμο Χαφέζ (726/1325-6 – 792/1390 ή 791/1389) ήταν Πέρσης λυρικός ποιητής, ένας από τους σπουδαιότερους στην τέχνη της ποιητικής φόρμας που ονομάζεται «γκαζάλ» (περσ. غزل, ghazal).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Σιράζ, σημαντικό πολιτιστικό κέντρο της εποχής, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κοντά στους κύκλους της αυλής της δυναστείας Muzaffarid. Πιθανότερο έτος γέννησής του θεωρείται το 726/1325-6, ωστόσο έχουν προταθεί επίσης τα έτη 717/1317 και 720/1320. Ελάχιστα είναι γνωστά με βεβαιότητα για την παιδική του ηλικία, την εκπαίδευσή του ή την οικογενειακή του κατάσταση και πολλές πτυχές της ζωής του επιχειρείται να αντληθούν μέσα από το έργο του. Ο πατέρας του, Μπαχά αλ-Ντιν (ή Καμάλ αλ-Ντιν), πέθανε όταν ο Χαφέζ ήταν βρέφος, αφήνοντας την οικογένεια σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Το επίθετο Khwāja [Χατζά] που αποτελεί τμήμα του ονόματός του ήταν σε χρήση από ευγενείς. Από νεαρή ηλικία, φαίνεται πως έδειξε μεγάλη ικανότητα στην αποστήθιση του Κορανίου, ώστε να αποκτήσει και τον τίτλο του «Χαφέζ», ενώ εικάζεται πως ήταν επίσης ικανός στην ερμηνεία του Κορανίου (tafsīr), καθώς και στην απαγγελία του (talawwut). Από τη μελέτη του έργου του πιστεύεται πως ήταν γνώστης των ισλαμικών επιστημών και της περσικής λογοτεχνίας, ενώ ο ίδιος ειδικεύτηκε στη σπουδή της θεολογίας. Η πιο ώριμη περίοδος του Χαφέζ συμπίπτει χρονικά με τη βασιλεία του Σαχ Σουντζά (759-86/1358-84), κατά την οποία η φήμη του εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Περσία αλλά και στην Ινδία. Με δεδομένη τη στενή σχέση του με τον Σάχη, πιθανολογείται πως έλαβε διοικητική θέση υπό την ηγεμονία του. Αρκετά πανηγυρικά γκαζάλ του Χαφίζ, καθώς και μια ωδή, είναι αφιερωμένες στον Σάχη Σουντζά. Πιστεύεται πάντως πως για διάστημα περίπου δέκα ετών υπέπεσε σε δυσμένεια, με αποτέλεσμα ο Χαφίζ να εγκαταλείψει για δύο χρόνια τη Σιράζ για το Ισφαχάν και το Γιαζντ.
Παρά το θρύλο που θέλει τον Χαφέζ να επεξεργάζεται τη συλλογή ποιημάτων του (Ντιβάν) ήδη από το 770/1368, κανένα σχετικό χειρόγραφο αυτής της περιόδου δεν διασώζεται. Η πρώτη έκδοση της χρονολογείται μετά το θάνατό του και υπήρξε έργο του μαθητή του Μουχαμάντ Γκουλαντάμ. Σε αυτή βασίστηκαν οι πολυάριθμες μεταγενέστερες εκδόσεις, οι οποίες ωστόσο εμφανίζουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους.
Η επίδραση του έργου του αποτυπώνεται στην παραδοσιακή περσική μουσική και την περσική καλλιγραφία. Ο τάφος του Χαφέζ στο Σιράζ (Hāfezieh) αποτελεί σήμερα ένα από τα κύρια αξιοθέατα της πόλης.
Μάριο Χάας
Ο Μάριο Χάας (γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου 1974) είναι πρώην Αυστριακός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι γνωστός για την καριέρα του στην Εθνική Αυστρίας και την Στουρμ Γκρατς.
Συλλογική Καριέρα
Γεννημένος στο Γκρατς, ο Χάας πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνιζόμενος με την τοπική Στουρμ, με εξαίρεση μια σύντομη θητεία στην γαλλική ΡΚ Στρασμπούρ. Επίσης, το 2005 εντάχθηκε στην ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ιτσιμπάρα Τσίμπα της ιαπωνικής J-League και πέρασε μια σχετικά επιτυχημένη σεζόν, βοηθώντας την να κατακτήσει το Κύπελλο Γιαμαζάκι Ναμπίσκο (το Λιγκ Καπ Ιαπωνίας), το οποίο και ήταν το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία του συλλόγου.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στουρμ Γκρατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ιστιχάρα Τσίμπα
Ιερά Παράδοση
Το κέντρο της Ιεράς Παραδόσεως είναι ο Χριστός και η μετ' αυτού κοινωνία και η περί Αυτού μαρτυρία των προφητών, αποστόλων και αγίων. Έτσι γίνεται αντιληπτό πως η Ιερά Παράδοση αποδίδεται μέσω των θεουμένων αυτών ανθρώπων της εκκλησίας εν Πνεύματι Αγίω είτε μέσα από προφορικό και γραπτό λόγο, είτε μέσω απεικονίσεων.
Για τους Ορθοδόξους, η Ιερά Παράδοση της εκκλησίας αποτελεί αλάθητη έκφραση των ενεργειών του Θεού, και δεν είναι διάφορη και ανεξάρτητη από την Αγία Γραφή, η οποία αποτελεί μέρος αυτής και καμμία αντίθεση δεν θεωρείται ότι ενυπάρχει στη διδασκαλία τους. Η "διάκριση Αγίας Γραφής και Παράδοσης ως δύο πηγών...του περιεχομένου της πίστης" είναι "συμβατική" καθώς "η Εκκλησία ποτέ δεν ξεχώρισε με τέτοια έμφαση αυτές τις δύο πηγές". Ορθότερα θα λέγαμε ότι "η Εκκλησία γνωρίζει μία παράδοση, που νοείται μονάχα σε ιστορική συνέχεια, οπότε και τα βιβλία της Αγίας Γραφής αποτελούν το πιο εκλεκτό, θα έλεγε κανείς, κομμάτι αυτής της παράδοσης".
Κατά συνέπεια, η Ιερά παράδοση περιέχεται στην Αγία Γραφή και στις άλλες πηγές της Ιεράς Παραδόσεως. Τέτοιες είναι πρωτίστως οι δογματικές αποφάνσεις των Οικουμενικών Συνόδων (συμπεριλαμβανομένου του Συμβόλου της πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως και των αποφάσεων της Πενθέκτης εν Τρούλλω Οικουμενικής Συνόδου (691/2) ως συμπληρωματικής των Ε' και ΣΤ'). Δευτερευόντως, σημαντικές πηγές αποτελούν τα Σύμβολα Αποστολικό και Αθανασιανό, τα συγγράμματα των αρχαίων μεγάλων Πατέρων και ιδιαιτέρως εκείνα τα σημεία όπου "διακριβούται συμφωνία των Πατέρων" και η Θεία Λειτουργία "ως εκφράζουσα την πίστιν της καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας". Επίσης, φορείς της Ιεράς Παραδόσεως είναι και τα μεταγενέστερα δογματικοσυμβολικά μνημεία και η υμνολογία της Εκκλησίας θα πρέπει όμως να χρησιμοποιούνται βοηθητικά και "μετά μεγίστης προσοχής" καθώς στα μεν πρώτα υπάρχουν ετερόδοξες επιδράσεις (αν και εξωτερικές και όχι ουσιαστικές), ενώ στην υμνογραφία υπάρχουν συχνά ποιητικές και εικονικές εκφράσεις "μη διακρινομένας επί δογματική ακριβεία".
Ιστορικά, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί πως ο διαχωρισμός της Ιεράς Παραδόσεως σε δύο κομμάτια, Γραφή και Παράδοση, πηγάζει από την "Μεταρρύθμιση του Προτεσταντισμού, από το 16° αιώνα και εφεξής" που "εξαίροντας σχεδόν τη μοναδικότητα της Αγίας Γραφής (sola scriptura), ως πηγής του λόγου του Θεού, ανάγκασε τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στη σύνοδο του Τριδέντου (1545-1563) να ανακηρύξει με έμφαση Αγία Γραφή και Παράδοση ως δύο Ισότιμες και Ισόκυρες πηγές του περιεχομένου της πίστης". Ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος θεωρεί τη διδασκαλία ως καρπό της παράδοσης, πράγμα που σημαίνει ότι "η παράδοση κάνει τις Επιστολές του, και όχι αυτές την παράδοση".
Σύμφωνα με την άποψη των Ορθοδόξων, η πράξη και η διδασκαλία των Προτεσταντών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας έχουν απομακρυνθεί από την αυθεντική Παράδοση, η τελευταία όμως, με την Β' Βατικάνεια Σύνοδο, θεωρείται ότι "καταβάλλει σαφή προσπάθειαν επιστροφής εις ωρισμένα εγκαταλελειμμένα σημεία της αρχαίας εκκλησιαστικής παραδόσεως".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία
Ριγκολέττο
μικρογραφία|300px|Αφίσα από την πρεμιέρα του Ριγκολέττο στο Θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας (11 Μαρτίου 1851). Ο Ριγκολέττο (Rigoletto, παλαιότερα συχνά εξελληνισμένα ως Ριγολέττος) είναι μία όπερα σε τρεις πράξεις του Τζουζέπε Βέρντι, πάνω σε ιταλικό λιμπρέτο του Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε βασισμένο στο θεατρικό έργο του Βίκτορος Ουγκώ «Ο βασιλιάς διασκεδάζει» (Le Roi s'amuse). Είναι μία από τις γνωστότερες όπερες του Βέρντι, θεωρούμενη από πολλούς ως το πρώτο από τα αριστουργήματα της ώριμης περιόδου του. Πρωτοπαρουσιάστηκε (παγκόσμια πρεμιέρα) στις 11 Μαρτίου του 1851 στο θέατρο «Λα Φενίτσε» της Βενετίας.
Ιστορικά στοιχεία
Η λυρική σκηνή «Λα Φενίτσε» παράγγειλε μία όπερα στον Βέρντι το 1850, όταν αυτός ήταν ήδη πολύ γνωστός και με ελευθερία να επιλέγει ο ίδιος τα έργα που προτιμούσε να μελοποιήσει. Ο Βέρντι ζήτησε τότε από τον Πιάβε (με τον οποίο είχε ήδη δημιουργήσει τις όπερες Ερνάνη, Μάκβεθ, κ.ά.) να μελετήσει το θεατρικό έργο Kean του Αλέξανδρου Δουμά, αλλά ένιωσε ότι χρειαζόταν ένα πιο ζωηρό θέμα για να δουλέψει.
Σύντομα βρήκε το Ο βασιλιάς διασκεδάζει του Ουγκώ. Αργότερα εξήγησε ότι «Περιέχει εξαιρετικά δυνατές θέσεις... ...Το θέμα είναι μεγαλειώδες και διαθέτει ένα χαρακτήρα που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες δημιουργίες του παγκόσμιου θεάτρου όλων των εποχών.» Ωστόσο το θέμα ήταν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο και ο Ουγκώ είχε ήδη αντιμετωπίσει προβλήματα με τη λογοκρισία στη Γαλλία, με ανεβάσματα του έργου να έχουν απαγορευθεί μετά την πρώτη παράσταση σχεδόν 20 χρόνια νωρίτερα (και θα συνέχιζαν να απαγορεύονται για άλλα τριάντα χρόνια). Καθώς η Αυστρία εκείνη την εποχή κατείχε μεγάλο μέρος της βόρειας Ιταλίας, η όπερα θα έπρεπε να περάσει από το Αυστριακό Σώμα Λογοκριτών. Το έργο του Ουγκώ εμφάνιζε ένα βασιλιά (τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας) ως έναν ανήθικο και κυνικό «γυναικά», κάτι που δεν ήταν αποδεκτό στην Ευρώπη εκείνης της εποχής.
Από την αρχή ο Βέρντι γνώριζε τους κινδύνους, όπως και ο Πιάβε. Σε μια επιστολή του πρώτου προς τον δεύτερο, αναφέρεται: «τρέξε σε όλη την πόλη και βρες μου ένα πρόσωπο με επιρροή που να μπορεί να μας εξασφαλίσει την άδεια για να κάνουμε το "Le Roi s'amuse"...» Ακολούθησε μια αλληλογραφία ανάμεσα σε έναν προσεκτικό Πιάβε και σε έναν ήδη αποφασισμένο Βέρντι. Αμφότεροι υποτιμούσαν τη δύναμη και τις προθέσεις των Αυστριακών. Ακόμα και ο φιλικός γραμματέας του Φενίτσε Γκουλιέλμο Μπρέννα, που τους είχε υποσχεθεί ότι δεν θα είχαν προβλήματα με τη λογοκρισία, έκανε λάθος.
Στις αρχές του καλοκαιριού του 1850, άρχισαν να ακούγονται φήμες πως η αυστριακή λογοκρισία θα απαγόρευε την παραγωγή. Τον Αύγουστο οι Βέρντι και Πιάβε αποσύρθηκαν στο Μπουσσέτο, τη γενέτειρα του Βέρντι, για να συνεχίσουν το γράψιμο και να προετοιμάσουν μία υπερασπιστική γραμμή. Διαβεβαίωσαν με επιστολή τους το θέατρο ότι οι αμφιβολίες των λογοκριτών ως προς την ηθική του έργου δεν δικαιολογούνταν, αλλά επειδή ο χρόνος τελείωνε, έγραφαν, λίγα μπορούσαν να γίνουν. Οι Βέρντι και Πιάβε αποκαλούσαν μυστικά το έργο «Η κατάρα», και αυτός ο ανεπίσημος τίτλος χρησιμοποιήθηκε από τον Αυστριακό λογοκριτή De Gorzkowski (που προφανώς τον είχε μάθει από κατασκόπους) για να θέσει σε ισχύ, αν χρειαζόταν, τη διαταγή με την οποία αρνιόταν ξεκάθαρα τη συγκατάθεσή του στο ανέβασμά του.
Προκειμένου να μη σπαταλήσουν τον κόπο τους, ο Πιάβε αναθεώρησε το λιμπρέτο και το μετέτρεψε σε μία νέα όπερα, τον Δούκα του Βεντόμ (Il Duca di Vendome), όπου ο βασιλιάς είχε αντικατασταθεί από ένα δούκα και τόσο ο καμπούρης όσο και η κατάρα του είχαν εξαφανισθεί. Ο Βέρντι ήταν εντελώς αντίθετος με αυτή τη λύση και προέκρινε αντί αυτής απευθείας διαπραγματεύσεις με τους λογοκριτές, επιχειρηματολογώντας πάνω σε κάθε σημείο του έργου.
Wikidata
Τα Βικιδεδομένα (Wikidata, http://www.wikidata.org) είναι ένα ελεύθερο, συνεργατικό εγχείρημα το οποίο δημιουργήθηκε το 2012 και αποτελεί μια γνωσιακή βάση δομημένων δεδομένων όπως διαγλωσσικές αναφορές και στατιστικές πληροφορίες, στην οποία όλα τα εγχειρήματα του ιδρύματος Wikimedia, σε όλες τις γλώσσες, έχουν κεντρική πρόσβαση. Το εγχείρημα χαρακτηρίζεται ως δευτερογενής βάση δεδομένων, δεδομένου ότι παρέχεται και η δυνατότητα της αναγραφής πηγών για τα δεδομένα και είναι πολύγλωσσο, παρέχεται σε όλες τις γλώσσες που επιθυμούν οι χρήστες του. Ανήκει στο ίδρυμα Wikimedia. Τα δεδομένα προσφέρονται συνεργατικά από χρήστες, όπως και στα άλλα εγχειρήματα του ιδρύματος Wikimedia, με τη διαφορά ότι στα Βικιδεδομένα τα δεδομένα παρέχονται με άδεια Creative Commons Public Domain Dedication 1.0, δηλαδή έχει γίνει Εκχώρησή τους ως Κοινό Κτήμα.
Ριγκολέττο
Ιστορικά στοιχεία
Σε αυτή την κατάσταση των πραγμάτων, ο γραμματέας του Φενίτσε Μπρέννα έδειξε στους Αυστριακούς κάποια γράμματα και άρθρα που μιλούσαν για τον χαρακτήρα αλλά και τη μεγάλη αξία του καλλιτέχνη, βοηθώντας έτσι στη διαπραγμάτευση των διαφορών. Στο τέλος τα δύο μέρη συμφώνησαν στο ότι η δράση της όπερας θα έπρεπε να λαμβάνει χώρα όχι στη βασιλική αυλή της Γαλλίας, αλλά σε ένα δουκάτο της Γαλλίας ή της Ιταλίας, και τα πρόσωπα του έργου έπρεπε να αλλάξουν όνομα. Ο βασιλιάς έγινε δούκας της Μάντοβα, ο οποίος ανήκει στον Οίκο των Γκοντζάγκα (Gonzaga): ο οίκος αυτός είχε εκλείψει πολύ πριν τα μέσα του 19ου αιώνα και το Δουκάτο της Μάντοβας δεν υπήρχε πια, έτσι κανένας δεν θα ήταν δυνατό να προσβληθεί. Η σκηνή στην οποία ο άρχοντας αποσύρεται στην κρεβατοκάμαρα της Τζίλντας θα αφαιρούνταν και η επίσκεψη του δούκα στο πανδοχείο δεν θα ήταν πια σκόπιμη, αλλά αποτέλεσμα παραπλανήσεως. Το όνομα του καμπούρη από Τριμπουλέ (Triboulet) άλλαξε σε Ριγκολέττο (από τη γαλλική λέξη rigolo = αστείος), που έγινε και ο νέος τίτλος για την όπερα.
Wikidata
Ιστορία
μικρογραφία|261x261εσ|Ο κόσμος του Wikidata Τα Wikidata προηγήθηκαν από άλλα έργα βάσεων δεδομένων που επιδίωξαν την εκμετάλλευση δεδομένων της Wikipedia, το DBpedia ειδικότερα έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως για την εξαγωγή και την επεξεργασία περιεχομένου εγκυκλοπαίδειας 6. Η ιδέα προέκυψε για πρώτη φορά από την πλευρά της Wikimedia Deutschland η οποία ανέλαβε την ανάπτυξη του έργου, η οποία στη συνέχεια ανατέθηκε, καθώς και η συντήρηση, στο Ίδρυμα Wikimedia και σε μια ομάδα οκτώ προγραμματιστών με επικεφαλής τους δύο ιδρυτές του Semantic MediaWiki, Denny Vrandečić και Markus Krötzsch.
Ριγκολέττο
Ιστορικά στοιχεία
Για την πρεμιέρα ο Βέρντι εξασφάλισε τους Φελίτσε Βαρέζι στον ρόλο του Ριγκολέττο, τον νεαρό τενόρο Ραφαέλε Μιράτε στον ρόλο του δούκα και την Τερεζίνα Μπραμπίλλα στον ρόλο της Τζίλντας (αν και θα προτιμούσε την Τερέζα ντε Τζούλι Μπόρσι). Η Μπραμπίλλα ήταν μια γνωστή υψίφωνος, γόνος οικογένειας αοιδών και μουσικών: μία από τις ανιψιές ήταν η σύζυγος του Αμιλκάρε Πονκιέλλι.
Wikidata
Ιστορία
Τα Wikidata ακλουθούν  σε τρεις φάσεις :
Το Wikidata παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2012 στο Semantic Tech & Business Conference. Το ξεκίνημά του ανακοινώθηκε αρχικά την άνοιξη του 2013. Η δημιουργία του εντάσσεται σε ένα πλαίσιο αυξανόμενης ανάπτυξης του σημασιολογικού ιστού, το οποίο αποτελείται από τη συγκέντρωση, ανάλυση και χρήση διάσπαρτων δεδομένων και έτσι καθιστά δυνατή την απάντηση σε πολύπλοκα ερωτήματα. Το WolframAlpha επιτρέπει ήδη αυτό το είδος απόκρισης χάρη στο λογισμικό Mathematica και τη βάση δεδομένων του.
Ριγκολέττο
Ιστορικά στοιχεία
Η πρεμιέρα ήταν ένας αδιαμφισβήτητος θρίαμβος και η κυνική άρια του Δούκα της Μάντοβας La donna è mobile (το πολύ γνωστό με την ελληνική απόδοση: «Φτερό στον άνεμο, γυναίκας μοιάζει...») τραγουδιόταν σε όλη τη Βενετία το επόμενο πρωί. Εξαιτίας μάλιστα του μεγάλου κινδύνου για αντιγραφές, ο Βέρντι είχε απαιτήσει τη μέγιστη μυστικότητα από όλους τους τραγουδιστές και μουσικούς του. Ο Μιράτε πρωτοείδε τη μουσική του ρόλου του λίγες μόνο βραδιές πριν από την πρεμιέρα και υποχρεώθηκε να ορκιστεί πως δεν θα τραγουδούσε, ούτε καν θα σφύριζε τον σκοπό του «Φτερό στον άνεμο».
Wikidata
Ιστορία
Από τον Ιούλιο του 2020, η Abstract Wikipedia είναι ένα σχέδιο του Ιδρύματος Wikimedia που στοχεύει στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης γλώσσας έκδοσης της Wikipedia, χρησιμοποιώντας δομημένα δεδομένα από το Wikidata. κέντρο|μικρογραφία|470x470px|Διάγραμμα Wikidata
Ριγκολέττο
Ιστορικά στοιχεία
Στον εικοστό αιώνα η όπερα έγινε αναπόσπαστο τμήμα του οπερατικού ρεπερτορίου και εμφανίζεται στη δέκατη θέση του καταλόγου των πιο πολυπαιγμένων έργων όπερας σε όλο τον κόσμο της Operabase.
Wikidata
Λειτουργία
Τα Wikidata είναι μια συλλογή άρθρων που αποθηκεύονται σε μια βάση δεδομένων προσανατολισμένη στα έγγραφα. Κάθε άρθρο αποτελείται από δεδομένα και ζεύγη κλειδιών-τιμών, ιδιαίτερα συνδέσμους προς άλλα άρθρα, σχηματίζοντας έτσι ένα σύνολο σημασιολογικά δομημένων γραφημάτων. Η φιλοδοξία είναι να σχηματιστεί ένα μοναδικό γράφημα γνώσης. Τα Wikidata τροφοδοτούνται από τη Wikibase, μια βιβλιοθήκη λογισμικού που κυκλοφορεί με δωρεάν άδεια.
Ριγκολέττο
Ιστορικά στοιχεία
Ο Φραντς Λιστ έκανε μια διασκευή για πιάνο του διάσημου κουαρτέτου από την τρίτη πράξη της όπερας, διασκευή που είναι γνωστή ως «Παράφραση του Ριγκολέττο».
Πράξη Α΄
Σκηνή 1: Δωμάτιο στο παλάτι του δούκα
Wikidata
Λειτουργία
Τα Wikidata επιτρέπουν τη χρήση δεδομένων από το αποθετήριό του στα σχέδια του Ιδρύματος Wikimedia είτε με συγκεκριμένες προσθήκες στη Βικισύνταξη είτε χρησιμοποιώντας τη γλώσσα Lua.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Wikimedia
Ριγκολέττο
Πράξη Α΄
Σε μια χοροεσπερίδα στο παλάτι του ο Δούκας της Μάντοβα τραγουδά για μια ζωή απολαύσεων με όσο το δυνατό περισσότερες γυναίκες (Questa o quella). Λέει πως έχει δει μια άγνωστη καλλονή στην εκκλησία και θα ήθελε να τη γνωρίσει, αλλά θα ήθελε να κατακτήσει και την κόμησσα του Τσεπράνο. Ο Ριγκολέττο είναι ο καμπούρης γελωτοποιός της αυλής του· εμφανίζεται να κοροϊδεύει τους συζύγους των κυριών, οι οποίες τραβούν την προσοχή του δούκα και συμβουλεύει τον δούκα να απαλλαγεί από αυτούς φυλακίζοντάς τους ή «καθαρίζοντάς» τους. Ο Μαρούλλο πληροφορεί τους ευγενείς ότι ο Ριγκολέττο έχει «ερωμένη» και οι ευγενείς αδυνατούν να το πιστέψουν. Οι ευγενείς αποφασίζουν να εκδικηθούν τον Ριγκολέττο. Στη συνέχεια ο καμπούρης γελωτοποιός ειρωνεύεται τον Κόμη Μοντερόνε, του οποίου την κόρη είχε αποπλανήσει ο δούκας. Ο Κόμης Μοντερόνε συλλαμβάνεται μετά από διαταγή του δούκα και καταριέται αυτόν και τον Ριγκολέττο. Η κατάρα φοβίζει στ' αλήθεια τον Ριγκολέττο.
Σκηνή 2: Δρόμος και ο κήπος του σπιτιού του Ριγκολέττο
Σκεπτόμενος την κατάρα, ο Ριγκολέττο πλησιάζει το σπίτι του, οπότε τον πλευρίζει ο δολοφόνος Σπαραφουτσίλε και τον ρωτά αν θα ήθελε να του προσφέρει τις υπηρεσίες του. Ο Ριγκολέττο αναλογίζεται τις ομοιότητες μεταξύ των δύο (Pari siamo! - «Είμαστε ίδιοι!»): Ο Σπαραφουτσίλε σκοτώνει με το σπαθί του τα θύματά του, ενώ ο Ριγκολέττο τα «σκοτώνει» με τη γλώσσα του.
Ο Ριγκολέττο ανοίγει μια πόρτα και επιστρέφει στο σπιτικό του, στην αγαπημένη κόρη του, την όμορφη Τζίλντα. Ο Ριγκολέττο έχει αποκρύψει την ύπαρξή της από τον δούκα και τον κόσμο της πόλης για να την προστατέψει από τις ορέξεις τους, ενώ η Τζίλντα δεν γνωρίζει το επάγγελμα του πατέρα της. Καθώς της έχει απαγορεύσει να εμφανίζεται δημόσια, η Τζίλντα επισκέπτεται μόνο την εκκλησία και δεν ξέρει ούτε το όνομα του πατέρα της.
Ο Ριγκολέττο αποχωρεί, οπότε έρχεται ο δούκας και κρυφακούει την Τζίλντα να εκμυστηρεύεται στην Τζιοβάννα, την παραμάνα της, πως αισθάνεται ενοχή που δεν μίλησε στον πατέρα της για ένα παλικάρι που είχε συναντήσει στην εκκλησία, αλλά θα τον αγαπούσε αν ήταν φτωχός φοιτητής. Καθώς εξομολογείται τον έρωτά της, ο δούκας χτυπά την πόρτα χαρούμενος. Η Τζίλντα φωνάζει την Τζιοβάννα, μη γνωρίζοντας πως ο δούκας την είχε στείλει μακριά. Προσποιούμενος τον φοιτητή, ο δούκας πείθει την Τζίλντα για τον έρωτά του (E il sol dell'anima- «Ο έρωτας είναι η λιακάδα της ψυχής»). Μόλις εκείνη τον ρωτά πώς τον λένε, της απαντά, με κάποιο δισταγμό, Γκουαλτιέ Μαλντέ. Ακούγοντας ήχους και φοβούμενη ότι επέστρεψε ο πατέρας της, η Τζίλντα τον διώχνει, αφού πρώτα ανταλλάξουν στα γρήγορα όρκους αγάπης (Addio, addio). Μένοντας μόνη της, η Τζίλντα αναπολεί τον έρωτά της για τον δούκα, για τον οποίο πιστεύει ότι είναι φοιτητής (Caro nome... - «Αγαπημένο όνομα»).
Πράξη Β΄
Το παλάτι του δούκα
Ο δούκας προβληματίζεται σχετικά με την εξαφάνιση της Τζίλντα (Ella mi fu rapita! - «Μού την έκλεψαν!» και Parmi veder le lagrime). Μπαίνουν τότε οι ευγενείς και τον πληροφορούν ότι έχουν αιχμαλωτίσει την ερωμένη του Ριγκολέττο. Από την περιγραφή της, ο δούκας αναγνωρίζει ότι είναι η Τζίλντα και ορμά στο δωμάτιο όπου κρατείται (Possente amor mi chiama - «Ο δυνατός έρωτας μού γνέφει»). Ευχαριστημένοι από το παράξενο ενδιαφέρον του δούκα, οι αυλικοί τώρα διασκεδάζουν με τον Ριγκολέττο, που εισέρχεται τραγουδώντας. Προσπαθεί να εντοπίσει την Τζίλντα προσποιούμενος ότι δεν ενδιαφέρεται, καθώς φοβάται πως ίσως να έχει πέσει στα χέρια του δούκα. Στο τέλος παραδέχεται ότι στην πραγματικότητα ψάχνει την κόρη του και ζητά από τους αυλικούς να του την επιστρέψουν (Cortigiani, vil razza dannata - «Αυλικοί, καταραμένη ράτσα»). Εκείνοι ξυλοκοπούν τον Ριγκολέττο μετά την απόπειρά του να εισβάλει στο δωμάτιο όπου κρατείται η Τζίλντα. Η Τζίλντα ορμά και ικετεύει να φύγουν. Οι άνδρες φεύγουν πιστεύοντας πως ο Ριγκολέττο έχει παραφρονήσει. Η Τζίλντα περιγράφει στον πατέρα της τι της συνέβηκε στο παλάτι (Tutte le feste al tempio - «Σ' όλες τις γιορτές»). Ο Ριγκολέττο απαιτεί εκδίκηση ενάντια στον δούκα, παρά τις αντιρρήσεις της Τζίλντα που του ζητά να τον συγχωρήσει (ντουέτο: Sì! Vendetta, tremenda vendetta! - «Ναι! Εκδίκηση, τρομερή εκδίκηση!»).
Πράξη Γ΄
Δρόμος έξω από το σπίτι του Σπαραφουτσίλε
Φαίνεται ένα τμήμα από το σπίτι του Σπαραφουτσίλε, με δύο δωμάτια ανοικτά στη θέα του κοινού. Ο Ριγκολέττο και η Τζίλντα καταφθάνουν. Ξαφνικά ακούγεται η φωνή του δούκα (La donna è mobile - «Η γυναίκα είναι άστατη»), που εκθέτει την απιστία και την άστατη φύση των γυναικών. Ο Ριγκολέττο λέει στην Τζίλντα ότι ο δούκας βρίσκεται μέσα στο σπίτι του δολοφόνου και προσπαθεί να κατακτήσει την αδελφή του Σπαραφουτσίλε, τη Μανταλένα (Bella figlia dell'amore - «Όμορφο κορίτσι της αγάπης»).
Ο Ριγκολέττο διαπραγματεύεται με τον δολοφόνο, ο οποίος είναι έτοιμος να δολοφονήσει τον δούκα για χρήματα, και του προσφέρει 20 σκούδα. Λέει στην κόρη του να φορέσει ανδρικά ρούχα για να ετοιμαστεί να φύγει στη Βερόνα και ανακοινώνει ότι σχεδιάζει να την ακολουθήσει αργότερα. Καθώς πέφτει η νύχτα, μια καταιγίδα πλησιάζει και ο δούκας αποφασίζει να μείνει στο σπίτι για τη νύχτα. Ο Σπαραφουτσίλε του παραχωρεί το υπνοδωμάτιο του ισογείου.
Η Τζίλντα, η οποία ακόμα είναι ερωτευμένη με τον δούκα παρά το γεγονός ότι γνωρίζει πως είναι άπιστος, επιστρέφει ντυμένη με ανδρικά ρούχα. Κρυφακούει τη Μανταλένα να ικετεύει για τη ζωή του δούκα και τον Σπαραφουτσίλε να της υπόσχεται ότι αν μέχρι τα μεσάνυχτα κάποιος άλλος μπορεί να βρεθεί στη θέση του δούκα, θα αντικαταστήσει με αυτόν το θύμα. Η Τζίλντα, σκεπτόμενη παρορμητικά, αποφασίζει να θυσιαστεί για τον δούκα και μπαίνει στο σπίτι. Ο δολοφόνος την τραυματίζει νομίζοντάς την για άνδρα, και εκείνη καταρρέει.
Τα μεσάνυχτα, όταν ο Ριγκολέττο επιστρέφει με τα χρήματα, του παραδίνεται ένα σώμα μέσα σε ένα σάκο, οπότε και πανηγυρίζει τον θρίαμβό του. Είναι έτοιμος να ρίξει τον σάκο, αφού τον βαρύνει με πέτρες, στο κοντινό ποτάμι, όταν ακούει τη φωνή του δούκα να τραγουδά την άρια La donna è mobile. Ο Ριγκολέττο, έκπληκτος, ανοίγει τον σάκο και προς μεγάλη του απελπισία ανακαλύπτει τη θυγατέρα του θανάσιμα τραυματισμένη. Εκείνη αναζωογονείται για μια στιγμή, ανακοινώνει ότι είναι ευχαριστημένη που πεθαίνει για τον αγαπημένο της (V'ho ingannato - «Πατέρα, σε παραπλάνησα») και μετά πεθαίνει στα χέρια του. Οι χειρότεροι φόβοι του Ριγκολέττο επαληθεύονται καθώς κραυγάζει με φρίκη: «Α ! Η κατάρα!».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ριγκο Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Θάνατοι τον Δεκέμβριο του 2015
Παραπομπές
12
Paranoid (τραγούδι, Black Sabbath)
To Paranoid είναι τραγούδι του αγγλικού Heavy Metal συγκροτήματος Black Sabbath, το οποίο κυκλοφόρησε ως single (το πρώτο) για τον δίσκο Paranoid, το 1970. Η μουσική πιστώνεται και στα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος, ενώ οι στίχοι γράφτηκαν από τον Γκίζερ Μπάτλερ. Οι στίχοι αφορούν ένα πρόσωπο και τις παρανοϊκές του σκέψεις, ώσπου κάποια στιγμή αντιλαμβάνεται ότι είναι παράφρονας. Το τραγούδι είχε ιδιαίτερα καλές εισπράξεις στη Βρετανία, καθώς στα βρετανικά chart ήρθε 4ο, ενώ στις ΗΠΑ 61ο. Νούμερο 1 έφτασε στα δανικά και στα γερμανικά chart.
Το κομμάτι είναι ένα από τα πιο γνωστά και σημαντικά τραγούδια του συγκροτήματος. Σημαντικό, καθώς σπουδαίοι καλλιτέχνες του είδους εμπνεύστηκαν από αυτό το τραγούδι. Παρόλα αυτά, όπως το ίδιο το συγκρότημα έχει παραδεχτεί, το βασικό riff του τραγουδιού ανήκει σε ένα κομμάτι των Led Zeppelin, το Dazed and Confused, με τη διαφορά ότι εδώ παίχτηκε πιο αργά. Ενώ έχει χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.
Το τραγούδι έχει υποστεί αρκετές διασκευές, μεταξύ των οποίων, ξεχωρίζει αυτή τον Megadeth. Ενώ αρκετοί το τραγούδησαν ζωντανά, όπως οι Metallica και οι Green Day. Ο τηλεοπτικός σταθμός VH1 το κατέταξε 34 στη λίστα του για τα 40 Σπουδαιότερα Metal Τραγούδια. Τον Μάρτιο του 2015, το περιοδικό Q magazine, το κατέταξε 11ο μεταξύ των 100 Καλύτερων Κιθαριστικών Τραγουδιών. Ενώ, το περιοδικό Rolling Stone, το κατέταξε 250ο στη λίστα του Κατάλογος με τα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών. Σε ψηφοφορία που έγινε στην ελληνική έκδοση του Metal Hammer, το τραγούδι συμπεριλήφθηκε μεταξύ των 200 Σπουδαιότερων Τραγουδιών όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 4η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Τραγούδια των Black Sabbath Κατηγορία:Singles του 1970 Κατηγορία:Singles της Vertigo Records
Σαρπηδών (αποσαφήνιση)
Σαρπηδών ήταν το όνομα μυθολογικών προσώπων της Αρχαίας Ελλάδας: αλλά και το ιστορικό πρόσωπο: Αναφέρεται ακόμα και ο αστεροειδής:
1090
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1090 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Σαρρής (αποσαφήνιση)
Σαρρής ήταν το όνομα αγωνιστών του 1821: αλλά και τα ιστορικά πρόσωπα: Αναφέρεται ακόμα και ο σύγχρονος:
Θρησκεία στην Ιορδανία
μικρογραφία|375x375εσ|Νυχτερινή άποψη του Τζαμιού του Βασιλιά Αμπντουλάχ στο [[Αμμάν. Η βασιλική οικογένεια της Ιορδανίας, οι Χασεμίτες, ακολουθούν το Σουνιτικό κλάδο του Ισλάμ.]]Το Σουνιτικό Ισλάμ είναι η κυρίαρχη θρησκεία στην Ιορδανία. Οι μουσουλμάνοι αποτελούν περίπου το 95% του πληθυσμού της χώρας, από τους οποίους το 93% από αυτούς αυτοπροσδιορίζονται ως Σουνίτες—το υψηλότερο ποσοστό στον κόσμο. Επίσης, υπάρχει ένας μικρός αριθμός Μουσουλμάνων Αχμάντι, και κάποιοι Σιίτες. Πολλοί Σιίτες είναι Ιρακινοί και Λιβανέζοι πρόσφυγες.
Άγιοι Ασώματοι Αρκαδίας
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Θρησκεία στην Ιορδανία
Η χώρα διαθέτει επίσης μία από τις αρχαιότερες Χριστιανικές κοινότητες στον κόσμο, που συνυπάρχει με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Αποτελούσαν το 4.2% του πληθυσμού, όταν η χώρα είχε 5 εκατομμύρια κατοίκους το 2005, μειωμένο από το 20% στην δεκαετία του 1930. Η μείωση οφείλεται σε διάφορους λόγους, κυρίως λόγω των υψηλών ποσοστών μετανάστευσης Μουσουλμάνων στη χώρα. Περισσότεροι από τους μισούς είναι Έλληνες Ορθόδοξοι. Οι υπόλοιποι είναι Καθολικοί Λατινικής ή Ελληνικής ιεροτελεστίας, Σύριοι Ορθόδοξοι, Προτεστάντες και Αρμένιοι. Πιστεύεται ότι ο αριθμός των Ιορδανών Χριστιανών είναι περίπου 250.000-400,000 άτομα εκτός από δεκάδες χιλιάδες Σύριους και Ιρακινούς Χριστιανούς στη χώρα. Το 2015, μια μελέτη εκτιμά ότι σε περίπου 6.500 χριστιανούς από Μουσουλμανικό υπόβαθρο στη χώρα, οι περισσότεροι από αυτούς ανήκουν σε κάποια μορφή του Προτεσταντισμού.
Υπάρχουν περίπου 20.000-32.000 Δρούζοι που ζουν κυρίως στο βόρειο τμήμα της Ιορδανίας, ενώ υπάρχουν λιγότερα από 800 άτομα που ασκούν την Πίστη Μπαχάι και ζουν κυρίως στο Χωριό Αντάσια κοντά στην Κοιλάδα του Ιορδάνη.
Δεν υπάρχουν νομικοί περιορισμοί σχετικά με τους Εβραίους, αλλά το 2006 δεν αναφέρθηκαν Εβραίοι πολίτες. Οι Μπαχάι και οι θρησκευτικές μειονότητες εξασκούν ελεύθερα στην Ιορδανία, αλλά με συγκεκριμένους περιορισμούς.
Διανομή
Τα ποσοστά διαφέρουν ελαφρώς σε διάφορες πόλεις και περιοχές. Για παράδειγμα, η νότια Ιορδανία και πόλεις όπως η Ζάρκα έχουν το υψηλότερο ποσοστό Μουσουλμάνων, ενώ πόλεις όπως το Αμμάν, η Ιρμπίντ, η Μαντάμπα, το Σαλτ και η Καράκ έχουν μεγαλύτερες Χριστιανικές κοινότητες από τον εθνικό μέσο όρο, και οι πόλεις Φουχέις, Αλ Χουσν και Ατζλούν έχουν πλειοψηφία Χριστιανών ή το ποσοστό τους είναι πολύ μεγαλύτερο από τον εθνικό μέσο όρο. Πολλά χωριά έχουν μικτό Χριστιανικό/Μουσουλμανικό πληθυσμό, όπως τα Κουφράντζα και Ραϊμούν στο βορρά.
Οι Αγγλικανοί/Επισκοπικοί στην Ιορδανία είναι υπό την εποπτεία του Αγγλικανού Επισκόπου της Ιερουσαλήμ. Η Εκκλησία του Σωτήρος είναι η μεγαλύτερη συναγωγή με βάση τη συμμετοχή από κάθε εκκλησία σε ολόκληρη την Επισκοπική Εκκλησία της Ιερουσαλήμ. Άλλες Επισκοπικές εκκλησίες βρίσκονται στις πόλεις Ασραφίγια, Σαλτ, Ζάρκα, το στρατόπεδο προσφύγων Μάρκα, την Ιρμπίντ, το Αλ Χουσν και την Άκαμπα.
Κοινωνική ζωή
Σε γενικές γραμμές, οι Μουσουλμάνοι και οι Χριστιανοί ζουν μαζί χωρίς μεγάλα προβλήματα σχετικά με τις διαφορές και διακρίσεις. Ωστόσο, οι μικρότερες μειονότητες, που αποτελούνται από μικρές κοινότητες Σιιτών, Μπαχάι και Δρούζων, δέχονται στο μέγιστο δυνατό βαθμό τις θρησκευτικές διακρίσεις από την κυβέρνηση. Για παράδειγμα, υπάρχουν περιπτώσεις απόρριψης αναγνώρισης των μελών της Πίστης Μπαχάι και της Αγγλικανικής Εκκλησίας από την Ιορδανική κυβέρνηση.
Θρησκευτική ελευθερία
Η επίσημη θρησκεία είναι το Ισλάμ, αλλά το σύνταγμα προβλέπει την ελευθερία άσκησης της θρησκείας σύμφωνα με τα έθιμα που τηρούνται στο Βασίλειο, εκτός εάν παραβιάζουν τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη.
Ωστόσο, κάποια θέματα όπως η θρησκευτική μεταστροφή είναι αμφιλεγόμενα. Αν και μεταστροφή στο Ισλάμ είναι σχετικά ελεύθερη από νομικές επιπλοκές, όσοι επιθυμούν να αποχωρήσουν από το Ισλάμ κινδυνεύουν με απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων και αντιμετωπίζουν τεράστια κοινωνική πίεση. Μεταξύ των περιορισμών κατά των θρησκευτικών μειονοτήτων είναι:
Τον Ιούνιο του 2006, η κυβέρνηση δημοσίευσε το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυβέρνησης. Το άρθρο 18 του Συμφώνου παρέχει την ελευθερία της θρησκείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στην Ιορδανία
Φλέμινγκ
Το αγγλοσαξονικό επώνυμο ή και πρώτο όνομα Φλέμινγκ (Fleming ή Flemming), που ετυμολογικώς πιθανώς υποδηλώνει μια απώτατη καταγωγή από Φλαμανδό (αγγλ. Flemish) μετανάστη, είναι διαδεδομένο και σε μη αγγλόφωνες χώρες. Μπορεί έτσι να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πόλυβος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πόλυβος, που σημαίνει «αυτός που έχει πολλά βόδια», είναι γνωστά τα παρακάτω 7 πρόσωπα:
Πηγές
Πολυβος Πολυβος Πολυβος Κατηγορία:Μνηστήρες της Πηνελόπης Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Κέρκυρας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σικυώνας
Φθίος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φθίος είναι κυρίως γνωστός ο επώνυμος ήρωας (δηλαδή ο άνθρωπος που έδωσε το όνομά του) της περιοχής Φθίας στη Φθιώτιδα και του λαού των Φθίων.
Κατά την παράδοση, ο Φθίος και οι αδελφοί του Αχαιός και Πελασγός ήταν γιοι του θεού Ποσειδώνα και της Λάρισας. Τα τρία αδέλφια οδήγησαν τους Πελασγούς από την Πελοπόννησο στη Φθία. Σύμφωνα όμως με άλλες παραδόσεις, ο Φθίος ήταν γιος του Αχαιού και πατέρας του Αρχάνδρου.
Με το όνομα Φθίος είναι γνωστός και ένας από τους 50 γιους του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα.
Πηγές
Φθιος
1091
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1091 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Επαρχία Οκαβάνγκο
''Για τον ποταμό δείτε: Οκαβάνγκο (ποταμός). Για την περιφέρεια της Ναμίμπια δείτε: Οκαβάνγκο (Ναμίμπια).''
Η Επαρχία Οκαβάνγκο (Okavango) είναι μια επαρχία της Βορειοδυτική Περιφέρειας στη Μποτσουάνα. Πρωτεύουσα είναι η Γκουμάρε, ενώ άλλε σημαντικές πόλεις είναι η Σακάουε, η Σερόνγκα και η Νοκανένγκ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Βορειοδυτική Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
Καμπουριέζ
Το Καμπουριέζ (γαλλικά: Campouriez, οξιτανικά: Camporiès και Camporiés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπουριεζουά (γαλλικά: Campouriézois).
Ξενοφών ο Αιγιεύς
Με το όνομα Ξενοφών ο Αιγιεύς  (Ξενοφῶν ἐξ Αἰγίου) ήταν γνωστοί δύο αρχαίοι ολυμπιονίκες από το Αίγιο, νικητές και οι δύο στο παγκράτιο.
Ξενοφών ο Αιγιεύς (του Μενεφύλου)
Είχε νικήσει στο παγκράτιο το 380 π.Χ. κατά την 100η Ολυμπιάδα και είχε τιμηθεί ιδιαίτερα, καθώς, τουλάχιστον μέχρι το 170 π.Χ. που περιηγήθηκε εκεί ο Παυσανίας, υπήρξε ανδριάντας του στην Ολυμπία δίπλα σε αυτόν του Δίκωνος από την Καυλωνία της Μεγάλης Ελλάδας.
Ξενοφών ο Αιγιεύς (ο νεότερος)
Είχε νικήσει στο παγκράτιο το 60 π.χ. κατά την 180η Ολυμπιάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η ΚΑΕ Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. είναι ελληνικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα τον Πειραιά. Ιδρύθηκε το 1931 ως τμήμα του αθλητικού συλλόγου «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς» (1925) και αποτελεί μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό, ενώ κεντρική φιγούρα στο έμβλημα του αποτελεί ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος.
Ο Ολυμπιακός το 1997 έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που πέτυχε το Τριπλ Κράουν (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα). Την ίδια χρονιά, αγωνίστηκε ως Πρωταθλητής Ευρώπης στο τουρνουά McDonald's NBA-FIFA Open (McDonald's Championship 1997), όπου αντιμετώπισε στον τελικό της διοργάνωσης τους πρωταθλητές του NBA, Σικάγο Μπουλς, του μεγαλύτερου καλαθοσφαιριστή όλων των εποχών, του Μάικλ Τζόρνταν.
Το 2012 ο Ολυμπιακός κατέκτησε το δεύτερο Πρωτάθλημα Ευρώπης στην ιστορία του, στο Final Four της Κωνσταντινούπολης με νίκη 62–61 επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ανατρέποντας διαφορά 19 πόντων στα τελευταία 12 λεπτά και πετυχαίνοντας έτσι τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία των ευρωπαϊκών τελικών και μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ.
Το 2013 ο Ολυμπιακός κατέκτησε για 2η συνεχόμενη φορά και 3η συνολικά το Πρωτάθλημα Ευρώπης, νικώντας στον τελικό του Final Four του Λονδίνου τη Ρεάλ Μαδρίτης με 100–88, ανατρέποντας και πάλι διαφορά 17 πόντων που είχε διαμορφωθεί κατά τη διάρκεια του πρώτου δεκαλέπτου του αγώνα. Έγινε έτσι η μοναδική ελληνική ομάδα που έχει κατακτήσει δύο συνεχόμενα Πρωταθλήματα Ευρώπης και αποτελεί μαζί με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ και την Αναντολού Εφές τις μόνες ομάδες με αυτό το επίτευγμα από την έναρξη της νέας Ευρωλίγκας (2000) αν και η Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ έχει να επιδείξει τρεις συνεχόμενες κατακτήσεις από την καθιέρωση τo 1988 του συστήματος Φάιναλ Φορ. Αφού στέφθηκε πρωταθλητής στην Ευρωλίγκα, ο Ολυμπιακός κατέκτησε την ίδια χρονιά και το Διηπειρωτικό Κύπελλο στη Βραζιλία. Σε ρεπορτάζ της ισπανικής εφημερίδα AS για την Ευρωλίγκα 2017–18, ο Ολυμπιακός αναφέρεται ως η καλύτερη ομάδα της δεκαετίας. Στα 12 Φάιναλ Φορ που έχει αγωνιστεί συνολικά, μετράει 9 τελικούς στην κορυφαία διοργάνωση, και αποτέλεσε το 1994 την πρώτη ελληνική συμμετοχή σε αυτούς.
Ίδρυση και πρώτες δεκαετίες
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ομάδες στον ελληνικό και στον ευρωπαϊκό χώρο. Το 1931 αθλητές του τμήματος πετοσφαίρισης της ομάδας ξεκίνησαν τη δημιουργία της ομάδας καλαθοσφαίρισης.
Το 1937 η καλαθοσφαίριση έχει ατονήσει στον Πειραιά. Η διοίκηση του Ολυμπιακού επιθυμώντας να φέρει και πάλι στην επιφάνεια το άθλημα, καλεί ορισμένους φιλάθλους του Πειραιά και τους εξουσιοδοτεί εν λευκώ να δημιουργήσουν και πάλι ομάδα καλαθοσφαίρισης. Με επικεφαλής τον Γ. Ιερώνυμο, έφορο τον Γιάννη Κουτσουλέντη και βοηθούς τους Σ. Παπαδάκη, Μ. Κρικίδη και με παίκτες από την Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά (η οποία είχε εξαιρετική ομάδα αποτελούμενη από μαθητές που ήταν φίλαθλοι του Ολυμπιακού) ο Ολυμπιακός αποκτά και πάλι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ομάδα καλαθοσφαίρισης.
Την προπόνηση είχε αναλάβει ο Ν. Καραβιάς, ο οποίος μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα είχε φτιάξει ένα ισχυρό συγκρότημα, το οποίο αποτέλεσαν οι γνωστοί καλαθοσφαιριστές της εποχής εκείνης: Ξενοφών Νικολαΐδης, Σπύρος Ανδρεάδης, ο αδελφός του Γιώργος Ανδρεάδης, Πέτρος Δημητρόπουλος, Μανώλης Χατζηνικολάου, Αλέξανδρος Κουτσούκος, Σ. Μιχόπουλος, Κατσαβής, Αναγνωστόπουλος. Πριν όμως ισχυροποιηθεί η ομάδα, ήρθε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και σταμάτησε κάθε κίνηση. Αμέσως μετά τον πόλεμο ο Ολυμπιακός με γενικό αρχηγό τον Γιάννη Κουτσουλέντη βρίσκεται εξ αρχής μεταξύ των καλύτερων ομάδων.
Το πρώτο γήπεδο που χρησιμοποίησε η ομάδα ήταν αυτό του «Μπάκαλα» στην Καστέλλα, το οποίο κατασκευάστηκε το 1938 με προσωπική εργασία μελών του Ολυμπιακού. Το 1948 μεταφέρθηκε στο γήπεδο της οδού Μικράς Ασίας και μετέπειτα στο Πασαλιμάνι.
Πρώτες επιτυχίες
Το 1949 ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρώτο Πρωτάθλημα Ελλάδας στην ιστορία του μετά από νίκη στον τελικό του πρωταθλήματος επί του Τρίτωνα. Σημαντικότεροι παίκτες και πρωταγωνιστές της κατάκτησης του τίτλου ήταν οι Γιάννης και Αλέκος Σπανουδάκης, Εμμανουήλ Χατζηνικολάου, Αλέξανδρος Κουτσούκος και Στυλιανός Τσικάτος. Ο Αλέκος Σπανουδάκης μάλιστα, αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος.
Το δεύτερο πρωτάθλημα του Ολυμπιακού θα έρθει 11 χρόνια μετά, το 1960, με πρωταγωνιστές και πάλι τα αδέρφια Σπανουδάκη και τους Θεόδωρο Βαμβακούση, Βασίλη Φασιλή, Νίκο Νικολαϊδη, Μάρκο Καλούδη και Μίμη Δουράτσο. Με την κατάκτηση του τίτλου ο Ολυμπιακός εξασφάλισε την συμμετοχή του στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης για πρώτη φορά στην ιστορία του, όπου αντιμετώπισε τη Γαλατασαράι.
Οι αδερφοί Αλέκος και Γιάννης Σπανουδάκης, ο οποίος ήταν παίκτης-προπονητής του Ολυμπιακού και στα 2 πρώτα πρωταθλήματα που κατέκτησε η ομάδα, εφάρμοσαν σημαντικές καινοτομίες στον τρόπο παιχνιδιού. Ο Αλέκος Σπανουδάκης ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που χρησιμοποίησε το τζαμπ σουτ, ενώ ο Γιάννης είχε μάθει αρκετά από τα μυστικά του αθλήματος από τον θρυλικό παίκτη και προπονητή του NBA Μπομπ Κούζι. Οι δυο τους υπήρξαν σημαντικότατοι συντελεστές στη δημιουργία μιας αξιόλογης ομάδας και ήταν από τους πρωταγωνιστές στα πρωταθλήματα του 1949 και του 1960.
Το αήττητο πρωτάθλημα και οι επιτυχίες της δεκαετίας του '70
Το 1977 θα κατακτήσει και πάλι το Κύπελλο Ελλάδας με τον Κώστα Μουρούζη στον πάγκο της ομάδας, με πιο χαρακτηριστική τη νίκη με 110–68 επί του Παναθηναϊκού εκτός έδρας σε νοκ-άουτ παιχνίδι, που συνιστά την μεγαλύτερη νίκη στις αναμετρήσεις μεταξύ των 2 αιωνίων αντιπάλων (42 πόντοι διαφορά και μάλιστα εκτός έδρας). Πρωταγωνιστές του Ολυμπιακού ήταν οι Μελίνι με 24 πόντους και Καστρινάκης με 22, ενώ σημαντική ήταν η συνεισφορά των Διάκουλα με 18 και Γιατζόγλου με 15 πόντους αντίστοιχα. Το επόμενο Πρωτάθλημα που κατακτήθηκε το 1978 συνοδεύτηκε πάλι με την κατάκτηση του Κυπέλλου και η ομάδα πανηγύρισε την κατάκτηση του δεύτερου συνεχόμενου ντάμπλ σε τρία χρόνια. Διακριθέντες ήταν και πάλι οι Στηβ Γιατζόγλου και Γιώργος Καστρινάκης με προπονητή τον Κώστα Μουρούζη. Το 1979 ο Ολυμπιακός έφτασε στην τελική φάση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (ημιτελικός γύρος των «6»), που αποτελεί τη σημαντικότερη επιτυχία του μέχρι τότε στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.
Η περίοδος Γιατζόγλου–Καστρινάκη ολοκληρώθηκε με 1 ακόμα Κύπελλο Ελλάδος το 1980, έχοντας για προπονητή τον Γιώργο Μπαρλά. Από τότε ξεκινάει μια εποχή πτώσης για την ομάδα, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Περίοδος κρίσης
Τα επόμενα χρόνια υπήρξε στον Ολυμπιακό μια σταδιακή ανανέωση, όμως οι αθλητές που αποκτήθηκαν δεν ήταν σε θέση να κάνουν τη διαφορά και να κατακτήσουν κάποιο τίτλο. Το 1986 κατέκτησε τη δεύτερη θέση και ήταν φιναλίστ του κυπέλλου. Μεγάλη μορφή της ομάδας εκείνη την περίοδο ήταν ο Αργύρης Καμπούρης, που ταυτίστηκε με την ομάδα. Στα τέλη της δεκαετίας αξιόλογοι ξένοι, όπως ο Κάρεϊ Σκάρι, που αποκτήθηκε από το ΝΒΑ, ο Λάρι Μίντλετον και ο Τοντ Μίτσελ, δεν κατάφεραν να οδηγήσουν την ομάδα σε διακρίσεις.
Περίοδος μεγάλων επιτυχιών: 5 συνεχόμενα Πρωταθλήματα, 2 Νταμπλ, Πρωτάθλημα Ευρώπης και Τριπλ Κράουν
thumb|100px|Ο [[Γιάννης Ιωαννίδης (προπονητής καλαθοσφαίρισης)|Γιάννης Ιωαννίδης.]] thumb|100px|Ο [[Ντούσαν Ίβκοβιτς.]]
Το 1991 ανέλαβε την προεδρία της ομάδας ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο οποίος προσέλαβε ως προπονητή τον Γιάννη Ιωαννίδη και ο σύλλογος μετά από απαίτηση του νέου του προπονητή μετακόμισε από το Παπαστράτειο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Επιπλέον, τα επόμενα χρόνια πραγματοποιήθηκαν μετεγγραφές ξένων παικτών διεθνούς κλάσης, όπως οι Ζάρκο Πάσπαλι, Έντι Τζόνσον, Ντέιβιντ Ρίβερς, Ρόι Τάρπλεϊ, Γουόλτερ Μπέρι, Ντράγκαν Τάρλατς, Αλεξάντερ Βολκόφ, Φράνκο Νάκιτς, Μίλαν Τόμιτς και Κρίστιαν Βελπ που συνδυάστηκαν ιδανικά με Έλληνες πάικτες όπως οι Παναγιώτης Φασούλας, Γιώργος Σιγάλας και Δημήτρης Παπανικολάου. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε 5 συνεχόμενα Πρωταθλήματα την περίοδο 1993–97 και δύο κύπελλα το 1994 και το 1997. Παράλληλα, έφτασε σε δύο συνεχόμενα φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα το 1994 στο Τελ Αβίβ και το 1995 στη Σαραγόσα. Και τις δύο φορές έφτασε στον τελικό κερδίζοντας στον ημιτελικό τον Παναθηναϊκό και εν συνεχεία ηττήθηκε από δύο ισπανικές ομάδες, τη Μπανταλόνα και τη Ρεάλ Μαδρίτης αντίστοιχα.
Το 1996 κέρδισε το Πρωτάθλημα Ελλάδας, νικώντας στον πέμπτο τελικό των πλέι-οφ του πρωταθλήματος τον Παναθηναϊκό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με 35 πόντους διαφορά και σκορ 73–38, που αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη σε εύρος νίκη απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο, μετά την νίκη του Ολυμπιακού με 110–68 (42 πόντοι διαφορά) στο Κύπελλο Ελλάδας το 1977.
Το 1997 με προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, η ομάδα κατέκτησε όλους τους τίτλους που διεκδίκησε (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ευρωλίγκα) και έγινε η πρώτη χρονολογικά ελληνική ομάδα που πανηγύρισε το Τριπλ Κράουν. Στον τελικό του φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα στη Ρώμη, κέρδισε την Μπαρτσελόνα με 73–58 και στέφθηκε Πρωταθλητής Ευρώπης. Στο φάιναλ φορ προκρίθηκε αφού απέκλεισε στα προημιτελικά τον Παναθηναϊκό με 2 νίκες, 69–49 στο ΟΑΚΑ και 65–57 στο ΣΕΦ. Κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας επικρατώντας της ΑΕΚ με 3−1 νίκες και το Κύπελλο με νίκη 80–78 επί του Απόλλωνα Πατρών στον τελικό. Την επόμενη περίοδο ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε στο τουρνουά ΝΒΑ-FIBA McDonald's Open και έφτασε στον τελικό, όπου αντιμετώπισε τους πρωταθλητές του NBA, Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν.
Περιορισμένες διακρίσεις και περίοδος κρίσης
Από το 1998 έως το 2002 οι διακρίσεις του ήταν περιορισμένες. Το 1999 ο Ολυμπιακός έφτασε στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα στο Μόναχο και αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την μετέπειτα Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ζαλγκίρις Κάουνας, καταλαμβάνοντας τελικά την τρίτη θέση. Ο μοναδικός τίτλος του συλλόγου ήρθε το 2002 με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας.
Ανασυγκρότηση και επιστροφή στις διακρίσεις
thumb|left|120px|[[Τζος Τσίλντρες.]] thumb|120px|[[Θοδωρής Παπαλουκάς.]]
Από το 2006 ο Ολυμπιακός, ο οποίος περνάει πλέον στα χέρια των αδερφών Αγγελόπουλων, επιστρέφει σε τροχιά διεκδίκησης του πρωταθλήματος, συμμετέχοντας συνεχόμενα στους τελικούς (2006, 2007, 2008, 2009, 2010). Η διοίκηση του συλλόγου ξοδεύει πολύ μεγάλα χρηματικά ποσά και φέρνει στην ομάδα παίχτες αναγνωρισμένης αξίας όπως οι Τζος Τσίλντρες και Λίνας Κλέιζα, που μαζί με ταλαντούχους Έλληνες και ξένους αθλητές όπως οι Γιάννης Μπουρούσης, Σοφοκλής Σχορτσιανίτης, Νίκολα Βούισιτς, Μίλος Τεόντοσιτς και Θεόδωρος Παπαλουκάς οδηγούν την ομάδα στον δρόμο των επιτυχιών. Το 2008 και το 2009 είναι φιναλίστ του Κυπέλλου, ενώ σημαντική επιτυχία είναι η συμμετοχή του στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα το 2009, που ουσιαστικά σηματοδοτεί την επιστροφή του, μετά από 10 χρόνια, στις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Το Σεπτέμβρη του 2009 η ομάδα ταξιδεύει στις ΗΠΑ και δίνει φιλικά παιχνίδια με τους Σαν Αντόνιο Σπερς και Κλίβελαντ Καβαλίερς. Παράλληλα, κατακτά την πρώτη θέση του πρωταθλήματος στην κανονική περίοδο με 25 νίκες και 1 ήττα, επίδοση που την καταρρίπτει την περίοδο 2010–11, με το απόλυτο 26–0, που αποτελεί ρεκόρ στη σύγχρονη ιστορία του θεσμού (μετά το τελευταίο αήττητο πρωτάθλημα του Άρη το 1987–88).
Ευρωπαϊκό θαύμα και παγκόσμια κορυφή: Back-to-back Πρωταθλητής Ευρώπης (2012, 2013), Διηπειρωτικό Κύπελλο (2013)
thumb|left|100px|[[Κώστας Παπανικολάου]] right|thumb|120px|[[Βασίλης Σπανούλης]] thumb|120px|[[Γιώργος Πρίντεζης]]
Την περίοδο 2011–12 η ομάδα αλλάζει φιλοσοφία και μειώνει δραστικά τον προϋπολογισμό της. Στηριζόμενη κυρίως σε νεαρούς Έλληνες παίχτες όπως οι Κώστας Παπανικολάου, Κώστας Σλούκας και Βαγγέλης Μάντζαρης, αλλά και σε εμπειρότερους όπως οι Βασίλης Σπανούλης και Γιώργος Πρίντεζης κατακτά την Ευρωλίγκα στην Κωνσταντινούπολη με προπονητή ξανά τον Ντούσαν Ίβκοβιτς σε έναν ανεπανάληπτο τελικό, όταν επέστρεψε στο παιχνίδι έχοντας μειονέκτημα 19 πόντων στο 28ο λεπτό και κέρδισε με 62–61, πετυχαίνοντας το νικητήριο καλάθι εφτά δέκατα του δευτερολέπτου πριν τη λήξη του αγώνα με τον Πρίντεζη. Η ανατροπή του Ολυμπιακού από το -19 είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει καταγραφεί από ευρωπαϊκή ομάδα στην ιστορία των τελικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Στις εγχώριες διοργανώσεις χάνει το Κύπελλο Ελλάδας ύστερα από δύο χρόνια συνεχών κατακτήσεων, αλλά επιστρέφει στην κορυφή της ελληνικής καλαθοσφαίρισης κατακτώντας το Πρωτάθλημα Ελλάδας ύστερα από 15 χρόνια, νικώντας στους τελικούς τον Παναθηναϊκό με συνολικό σκορ νικών 3–2 και στέφεται Πρωταθλητής Ελλάδας μέσα στο κατάμεστο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
Το 2013, ο Ολυμπιακός κατέκτησε για 2η συνεχόμενη φορά και 3η συνολικά στην ιστορία του το Πρωτάθλημα Ευρώπης, νικώντας στον τελικό του φάιναλ φορ την 8 φορές (τότε) κάτοχο του τροπαίου Ρεάλ Μαδρίτης με 100–88, κι αφού προηγουμένως είχε προηγηθεί η νίκη του με 69–52 επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας στον ημιτελικό, που αποτελεί τη μεγαλύτερη σε έκταση νίκη ελληνικής ομάδας σε φάιναλ φορ. Ο Ολυμπιακός έγινε έτσι η μοναδική ελληνική ομάδα και μόλις η τρίτη στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ (μετά τη Γιουγκοπλάστικα και τη Μακάμπι Τελ Αβίβ) που κατακτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα Ευρώπης. Επίσης, κατάφερε να γίνει μόλις η δεύτερη ομάδα στην Ευρώπη που καταφέρνει να φτάσει τους 100 πόντους σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος μετά τη Μακάμπι στον τελικό του 2004 (118–74 τη Φορτιτούντο Μπολόνια).
Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς η ομάδα κατακτά και το Διηπειρωτικό Κύπελλο, επικρατώντας με 2–0 νίκες (81–70, 86–69) επί της Πρωταθλήτριας Αμερικής Πινιέιρος στo Σάο Πάολο της Βραζιλίας.
Το 2015, ο Ολυμπιακός επιστρέφει στην κορυφή της ελληνικής καλαθοσφαίρισης κατακτώντας το Πρωτάθλημα Ελλάδας ύστερα από 3 χρόνια, νικώντας στους τελικούς τον Παναθηναϊκό με συνολικό σκορ νικών 3–0 και στέφεται Πρωταθλητής Ελλάδας στο κατάμεστο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, επίτευγμα που επαναλαμβάνει και την επόμενη περίοδο, επικρατώντας του αιωνίου αντιπάλου με 3–1 νίκες.
Η αποχώρηση από το πρωτάθλημα, ο υποβιβασμός και η επιστροφή στην κορυφή
Τις περιόδους 2019–20 και 2020–21 ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε κανονικά στην Ευρωλίγκα, στην οποία συμμετέχει ανελλιπώς από το 1993. Η διοίκηση της ΚΑΕ είχαν γνωστοποιήσει ότι ο Ολυμπιακός θα συμμετέχει στις εγχώριες διοργανώσεις ( Κύπελλο Ελλάδας και Α2 Εθνική) με τη διακριτική ονομασία Ολυμπιακός Β - Αναπτυξιακή Ομάδα, με νέο σήμα και με ένα διαφορετικό νεανικό ρόστερ (ως δεύτερη ομάδα), όπως και έγινε.
Την αγωνιστική περίοδο 2021-22 ο Ολυμπιακός αφού πρώτα επέστρεψε στην Α1 Εθνική κατηγορία ως δευτεραθλητής της Α2, κατέκτησε το Πρωτάθλημα, το Κύπελλο και το Σούπερ καπ κάνοντας τρέμπλ. Στην Ευρωλίγκα έφτασε στο 11ο Φάιναλ Φορ της ιστορίας του, που διεξήχθη στο Βελιγράδι της Σερβίας και κατέλαβε την 4η θέση.