cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 2013
5ος Όμιλος
Στον 5ο όμιλο συμμετέχουν οι πρωταθλητές των παρακάτω ενώσεων1 : ΕΠΣ Ηπείρου, ΕΠΣ Θεσπρωτίας, ΕΠΣ Κέρκυρας και ΕΠΣ Τρικάλων
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου.
6ος Όμιλος
Στον 6ο όμιλο συμμετέχουν οι πρωταθλητές των παρακάτω ενώσεων1 : ΕΠΣ Θεσσαλίας, ΕΠΣ Καρδίτσας, ΕΠΣ Λάρισας και ΕΠΣ Πιερίας
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου.
7ος Όμιλος
Στον 7ο όμιλο συμμετέχουν οι πρωταθλητές των παρακάτω ενώσεων1 : ΕΠΣ Βοιωτίας, ΕΠΣ Ευβοίας, ΕΠΣ Ευρυτανίας  και ΕΠΣ Φθιώτιδας
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου.
8ος Όμιλος
Στον 8ο όμιλο συμμετέχουν οι πρωταθλητές των παρακάτω ενώσεων1 : ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας, ΕΠΣ Άρτας, ΕΠΣ Πρέβεζας-Λευκάδας και ΕΠΣ Φωκίδας
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου.
9ος Όμιλος
Στον 9ο όμιλο συμμετέχουν οι πρωταθλητές των δύο ομίλων των παρακάτω ενώσεων1 : ΕΠΣ Αθηνών και ΕΠΣ Πειραιώς
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου.
10ος Όμιλος
Στον 10ο όμιλο συμμετέχουν οι πρωταθλητές των παρακάτω ενώσεων1 : ΕΠΣ Κυκλάδων, ΕΠΣ Λέσβου, ΕΠΣ Σάμου και ΕΠΣ Χίου
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου. 2  Παραιτήθηκε η Ένωση Βαθύλλου Πανσαμιακού
11ος Όμιλος
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου.
12ος Όμιλος
Στον 12ο όμιλο συμμετέχουν οι πρωταθλητές των παρακάτω ενώσεων1 : ΕΠΣ Αχαΐας, ΕΠΣ Ζακύνθου , ΕΠΣ Ηλείας και ΕΠΣ Κεφαλληνίας και Ιθάκης
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου.
13ος Όμιλος
Στον 13ο όμιλο συμμετέχουν οι πρωταθλητές των παρακάτω ενώσεων1 : ΕΠΣ Αργολίδας, ΕΠΣ Αρκαδίας, ΕΠΣ Λακωνίας και ΕΠΣ Μεσσηνίας
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου.
14ος Όμιλος
Στον 14ο όμιλο συμμετέχουν οι πρωταθλητές των παρακάτω ενώσεων1: ΕΠΣ Ηρακλείου, ΕΠΣ Λασιθίου, ΕΠΣ Ρεθύμνου και ΕΠΣ Χανίων
1 Η πρόταση της Επιτροπής Πρωταθλήματος για τα μπαράζ ανόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013
Μίλοβαν Μιλοβάνοβιτς
Πρόωρη ζωή και εκπαίδευση
Ο Μίλοβαν Τζ. Μιλοβάνοβιτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι στις 17 Φεβρουαρίου 1863, ως δευτερότοκος γιος του Τζόρτζε Μιλοβάνοβιτς, που υπήρξε διάσημος δικαστής, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ο Μιλοβάνοβιτς μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στο Βελιγράδι μετέβη στο Παρίσι στη Νομική Σχολή του εκεί Πανεπιστημίου το 1881, με κρατική υποτροφία από το οποίο και αποφοίτησε το 1884 λαμβάνοντας διδακτορικό δίπλωμα από το ίδιο πανεπιστήμιο το 1888, με τη διατριβή "Les Traités de garantie au siècle XIXe". Η διατριβή του βραβεύτηκε με το χρυσό μετάλλιο το ίδιο έτος. Ήταν ο πρώτος Σέρβος που έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού.
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Τον Φεβρουάριο του 1888, ο Δρ Μιλοβάνοβιτς διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου της Νομικής Σχολής, που τότε έφερε το όνομα "Ανώτατη Σχολή Βελιγραδίου", όπου και δίδαξε Δημόσιο Δίκαιο. Αν και νεαρός, μόλις 25 ετών, ορίστηκε από τον βασιλιά Μίλαν Ομπρένοβιτς το 1888 ως γραμματέας της Σερβίας της Συνταγματικής Επιτροπής, όπου και ταξίδεψε στη Δανία, το Βέλγιο και τη Γαλλία για να μελετήσουν τη συνταγματική νομοθεσία των χωρών αυτών για την εκπόνηση συντάγματος της Σερβίας. Ο Μιλοβάνοβιτς αναδείχθηκε το πιο ενεργό μέλος της επιτροπής και έγινε διάσημος για την εκπόνηση της πιο φιλελεύθερου συντάγματος εξ όλων των συνταγμάτων της Σερβίας, το Δεκέμβριο του 1888, καθώς και διαφόρων άλλων νόμων που σχετίζονταν με το νέο σύνταγμα.
Ο Μ. Μιλοβάνοβιτς έγραψε πολυάριθμα άρθρα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ως και για το εθνικό ζήτημα, (εθνικής συσπείρωσης), σε διάφορα, εφημερίδες και περιοδικά, όπως την "Ηχώ" ( Odjek ) και "Αυτοδιοίκηση" (Samouprava), συμπεριλαμβανομένης της επιρροής της δεκαπενθήμερης "Επιθεώρησης Εργασίας" (Delo), που ίδρυσε μαζί με άλλους επαναστάτες διανοούμενους το 1892. Ο Μ. Μιλοβάνοβιτς υποστήριξε μια στενότερη συνεργασία με τους Κροάτες και τους Βουλγάρους με το σύνθημα "Τα Βαλκάνια στους Βαλκάνιους", ενώ υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της γαλλο-ρωσικής συμμαχίας.
Ο Μ. Μιλοβάνοβιτς υπήρξε ο πρωτεργάτης της ιδέας για μια προσέγγιση μεταξύ των βαλκανικών εθνών για συμμαχία (μεταξύ Σερβίας, Μαυροβουνίου, Ελλάδας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας), που θα συνδέονται με τις Δυνάμεις της Αντάντ, προκειμένου να σταθεί σταθερά ενάντια στη γερμανική πολιτική "Drang nach Osten" που επεδίωκε η Αυστροουγγαρία και η Γερμανία.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από τη αρχή της δεκαετίας του 1890 ο Μ. Μιλοβάνοβιτς ασχολήθηκε με την πολιτική ακολουθώντας τον γαλλικό ριζοσπαστισμό, όπου και προσχώρησε στο Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα της Σερβίας. Το 1893 εξελέγη μέλος του σερβικού κοινοβουλίου όπου και διορίστηκε στο υπουργείο Εξωτερικών για ένα έτος. Το 1896 ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης για ένα περίπου χρόνο. Την περίοδο αυτή εργάστηκε ιδιαίτερα στη προσέγγιση με τους Βουλγάρους και στη δημιουργία των πρώτων διμερών σχέσεων.
To 1899 ο M. Μιλοβάνοβιτς υπήρξε θύμα των διώξεων που άσκησε η τότε σερβική κυβέρνηση εναντίον των μελών του Ριζοσπαστικού Κόμματος με την κατηγορία ότι είχε προβεί στο εξωτερικό σε εκστρατεία για την απολυταρχική διακυβέρνηση του Βασιλέως Αλέξανδρου Ομπρένοβιτς, όπου και καταδικάστηκε, ερήμην, σε δύο χρόνια φυλακή. Τον επόμενο όμως χρόνο ανακλήθηκε και το 1901 ανέλαβε υπουργός Εθνικής Οικονομίας, όπου ήταν ένας από τους βασικούς συντάκτες του νέου συντάγματος. Το 1908 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών, ενώ τον Ιούλιο του 1911 διορίστηκε πρωθυπουργός διατηρώντας και τη θέση του υπουργού Εξωτερικών.
Κατά την κρίση που ξέσπασε το 1908 όταν η Αυστροουγγαρία προσάρτησε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ο Μ. Μιλοβάνοβιτς κατόρθωσε με μεγάλη επιδεξιότητα να υποστηρίξει την ανάγκη, που ανήγαγε σε εθνική υπόθεση, της ενοποίησης της Σερβίας χωρίς αυτό να προκαλέσει επιμέρους πόλεμο με την Αυστροουγγαρία. Με την επιτυχία του αυτή ως πρωθυπουργός στη συνέχεια διαπραγματεύτηκε με τους Βουλγάρους την πρώτη Σερβο-Βουλγαρική συμμαχία, που ήταν αυτή που αποτέλεσε στη συνέχεια τη βάση της μεγάλης συμμαχίας των χριστιανικών χωρών της Βαλκανικής κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο.
Τέλος
Ο Μ. Μιλοβάνοβιτς πέθανε στις 18 Ιουνίου του 1912, μόλις μερικούς μήνες πριν ξεσπάσει ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που άρχισε τον Οκτώβριο του 1912 και οδήγησε στην απελευθέρωση των βαλκανικών λαών από την οθωμανική κυριαρχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Σέρβοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εθνικής οικονομίας της Σερβίας
Ελατικό Πεδίο
Το Ελατικό Πεδίο είναι αρχαίο πέρασμα. Ενώνει τις Θερμοπύλες, την αρχαία πόλη Νάρυκα (σημερινή τοποθεσία Ρεγγίνι), την αρχαία Ελάτεια, την Χαιρώνεια με τον Ορχομενό και την αρχαία Θήβα.
Κατηγορία:Νομός Φθιώτιδας Κατηγορία:Ορεινά περάσματα της Ελλάδας
Γιώργος Τσακανίκας
Ο Γιώργος Τσακανίκας (10 Νοεμβρίου 1934 - 1 Μαρτίου 2016) ήταν Έλληνας σφαιροβόλος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934 και ήταν αθλητής του Αθλητικού Ομίλου Παλαιού Φαλήρου, από τους καλύτερους ρίπτες της μεταπολεμικής περιόδου. Μετείχε σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες: στη Μελβούρνη το 1956, όπου κατέκτησε την 8η θέση στη σφαιροβολία με επίδοση 16,56, στη Ρώμη το 1960 (16,44) και στο Τόκιο το 1964 (13ος με 16,87). Άρχισε τον αθλητισμό το 1953 και το 1954 σημείωσε το πρώτο εθνικό ρεκόρ του, από τις πολλές καταρρίψεις του, με 15,59. Συνέχισε τις βελτιώσεις του μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου του 1964 όταν κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στη σφαιροβολία με επίδοση 18,21 μ. , ενώ στο δίσκο σημείωσε 55,17 μ. Αρχικά αφοσιώθηκε στη σφαιροβολία όπου έριχνε με ορθόδοξο στυλ. Ακολούθως άρχισε να εφαρμόζει τεχνική «Ο Μπράιεν» και να επιδίδεται και στη δισκοβολία.
Είχε σπάνια σωματικά προσόντα, όπως επίσης σεμνότητα, προσήλωση και προσαρμοστικότητα. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που πέρασε τα 16 μ. τα 17 μ. και τα 18 μ. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Βηρυτού (1959) με επίδοση 16,97 μ., ενώ ήταν δεύτερος το 1955 στη Βαρκελώνη με 15,49 μ. και τρίτος στο δίσκο το 1959 με 47,88 μ.
Αναδείχθηκε πέντε φορές νικητής σε Βαλκανικούς αγώνες στη σφαίρα: το 1955 με 15,72 μ., το 1957 με 16,63 μ., το 1959 με 17,13 μ., το 1960 με 17,26 μ. και το 1961 με 17,24 μ. Ακόμη, ήταν δεύτερος το 1958 (15,90 μ.) και τρίτος το 1954 (14,95 μ.), το 1966 (16,64 μ.) και το 1967, σε ηλικία 33 ετών, με 16,83 μ. Διακρίθηκε και στη δισκοβολία: δεύτερος το 1961 (52,03 μ.) και το 1965 (53,70 μ.) και τρίτος το 1960 (51,76 μ.). Κατέρριψε δεκατέσσερις φορές το πανελλήνιο ρεκόρ στη σφαίρα. Το 1961 αναδείχθηκε αθλητής της χρονιάς από τον Π.Σ.Α.Τ.
Αθηναϊκός Α.Σ. Βύρωνα
1917-1940
Ο Αθηναϊκός αποτελεί ένα από τα 4 σωματεία που συμμετείχαν το 1924 στη δημιουργία της ΕΠΣ Αθηνών, μαζί τους Παναθηναϊκό και Απόλλωνα Σμύρνης (πρωτεργάτες της κίνησης για την ανεξαρτητοποίηση των αθηναϊκών ποδοσφαιρικών συλλόγων από την ΕΠΣ Ελλάδος), καθώς και το μικρής διάρκειας Μίλωνα Αθηνών. Με την ίδρυση της ΕΠΟ το 1926 εγγράφηκε αμέσως στη δύναμή της, λαμβάνοντας αύξοντα αριθμό μέλους το 5.
Ιδρύθηκε από ποδοσφαιριστές της ιστορικής ποδοσφαιρικής ομάδας Π.Σ. Γουδί. Το 1914 παίκτες από το Γουδί δημιούργησαν τη θυγατρική ομάδα "Χόουπ" (Hope: Ελπίς). Το 1917, που έγινε επίσημο σωματείο από το πρωτοδικείο, έλαβε το όνομα "Αθηναϊκός". Ως ιδρυτικά μέλη αναφέρονται οι: Ψύχας, Γόνας, Χρυσάφης, Πατούσας, Καγκελάρης (Στέφανος και Σπύρος), Μανόπουλος, Μουρίκης, Ρόγης, Σαρρής και Παναγόπουλος. Ως το 1931 μετείχε στην Α΄ κατηγορία. Τότε, επειδή έδωσε φιλικό αγώνα με την μη αναγνωρισμένη ομάδα "Πράσινα Πουλιά", την οποία είχαν δημιουργήσει δυσαρεστημένοι παίκτες του Παναθηναϊκού, τιμωρήθηκε με υποβιβασμό στη Γ΄ κατηγορία. Το 1937 ανέβηκε ξανά στην Α΄ και στο πρωτάθλημα 1940-41 ήταν πρωτοπόρος στη βαθμολογία ως τις 28 Οκτωβρίου 1940 που ξέσπασε ο πόλεμος και διακόπηκε το πρωτάθλημα. Επικεφαλής τερμάτισε και στο ανεπίσημο πρωτάθλημα Αθηνών-Περιαιώς που διεξήχθη στα χρόνια της κατοχής, τη σεζόν 1943-44.
1941-1952
Ως το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ήταν από τα πλουσιότερα σωματεία. Εκτός από ποδόσφαιρο, διατηρούσε τμήματα στίβου, κολύμβησης και σκοποβολής. Είχε πολυτελή γραφεία στη γωνία των οδών Χαλκοκονδύλη & Πατησίων, στα οποία στεγάζονταν και άλλα σωματεία καθώς και η ΕΠΣΑ. Τα γραφεία αυτά πυρπολήθηκαν στα γεγονότα του Δεκεμβρίου 1944 (Δεκεμβριανά), με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα αρχεία και τα τρόπαια του συλλόγου και να μείνει άστεγος. Μεταπολεμικά βρέθηκε στην Α΄ κατηγορία και από το 1950 στην Α2 κατηγορία της ΕΠΣΑ. Τον Ιούλιο του 1952 συγχωνεύτηκε με την ομάδα του Βύρωνα '''Α.Ε. Νέας Ελβετίας (είχε ιδρυθεί το 1937 ως ανεξάρτητο σωματείο αρχικά, αλλά πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε επίσημο) και προέκυψε η νέα ονομασία Αθηναϊκός Νέας Ελβετίας Αθλητικός Σύλλογος'''. Συνήθως τον αποκαλούσαν Αθηναϊκό ή Αθηναϊκό Νέας Ελβετίας. Ο Αθηναϊκός είχε αριθμό μητρώου ΕΠΟ 5, τον οποίο διατήρησε και ο σύλλογος που προήλθε από τη συγχώνευση, ενώ η Νέα Ελβετία είχε Α.Μ. ΕΠΟ το 140. Το κόκκινο ήταν το χρώμα του Αθηναϊκού και το κίτρινο της Νέας Ελβετίας. Αγωνιζόταν μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '60 στο γήπεδο της Νέας Ελβετίας που βρισκόταν κοντά στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από την πλευρά του Δήμου Βύρωνα. Ο Αθηναϊκός πούλησε αρκετούς παίκτες σε μεγάλες ομάδες, προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για να εκσυγχρονίσει το συγκεκριμένο γήπεδο και γι' αυτό η ίδρυση της Α' Εθνικής το 1959 τον βρήκε αποδυναμωμένο και άρα εκτός μεγάλης κατηγορίας. Η έκταση του γηπέδου, ωστόσο, ανήκε σε ιδιώτη (Αναγνωστόπουλο) και παρά τις προσπάθειες του σωματείου να διασωθεί το γήπεδο μέσω της πολιτείας, αυτό οικοπεδοποιήθηκε.
1961-1970
Ο Αθηναϊκός διέθετε τμήμα καλαθοσφαίρισης πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο λόγω έλλειψης σωζόμενων αρχείων η ίδρυση του τμήματος τοποθετείται στις 14 Αυγούστου 1969, ημερομηνία επανίδρυσης επί προεδρίας Αθανασίου Αντωνόπουλου. Ο σύλλογος συμμετείχε για πρώτη φορά σε επίσημο αγώνα κατά την αγωνιστική περίοδο 1969-70, λαμβάνοντας μέρος στο Πρωτάθλημα Γ' Κατηγορίας Αττικής.
1981-1990
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αθηναϊκού πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα τη δεκαετία του 1980, με τη συμβολή των Στέλιου Ακριβιάδη (έφορος επί πολλά χρόνια) και Ανδρέα Λαμπρινίδη (επί σειρά ετών διετέλεσε Γενικός Αρχηγός και βασικός χρηματοδότης της ομάδας). Το 1986 ο Αθηναϊκός κατακτά το Πρωτάθλημα Ελλάδας Χειροσφαίρισης Μικρών Ηλικιών. Την ίδια χρονιά το γυναικείο τμήμα χάντμπολ κατακτά το Πρωτάθλημα Ελλάδας χειροσφαίρισης γυναικών και την επόμενη χρονιά κατακτά για δεύτερη φορά τον τίτλο.
Μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου 1986-87, και μετά από τέσσερις συνεχόμενες ανόδους, το ανδρικό τμήμα μπάσκετ κατέκτησε την άνοδό του για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Το 1988 η γυναικεία ομάδα χάντμπολ κατατκά το Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης γυναικών.
1991-2000
Η πιο επιτυχημένη περίοδος του ποδοσφαιρικού τμήματος ήταν στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '90. Τότε αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1991 ο Αθηναϊκός αγωνίστηκε στο διπλό τελικό του κυπέλλου Ελλάδας εναντίον του Παναθηναϊκού χάνοντας με 3-0 και 2-1. Το ίδιο έτος τερμάτισε στην 6η θέση του πρωταθλήματος. Την επόμενη σεζόν (1991-92) αγωνίστηκε στο Κύπελλο Κυπελλούχων εναντίον της κατόχου του τροπαίου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ενώ ήρθε ισόπαλος 0-0 στον πρώτο αγώνα στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, έφτασε να διεκδικεί την πρόκριση μέσα στο Μάντσεστερ. Διατήρησε το 0-0 έως το δεύτερο ημίχρονο της παράτασης, όταν και δέχτηκε 2 γκολ.
Το 1995 η γυναικεία ομάδα χάντμπολ του Αθηναϊκού κατακτά το Κύπελλο Ελλάδος. Το 1997 αναδεικνύεται και πάλι Κυπελλούχος Ελλάδας. Την ίδια χρονιά το Κύπελλο Ελλάδας στους άνδρες κατακτά και το ανδρικό τμήμα χάντπολ του Αθηναϊκού.
2001-2010
Το 2005 η ανδρική ομάδα χάντμπολ του Αθηναϊκού κατακτά το Πρωτάθλημα Ελλάδας χειροσφαίρισης ανδρών. Παράλληλα κατακτά και το Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών κάνοντας το νταμπλ. Το 2006 στέφθηκε και πάλι Κυπελλούχος Ελλάδας.
Στις 30 Μαρτίου 2009 η ομάδα μπάσκετ γυναικών του Αθηναϊκού εξασφάλισε μαθηματικά το Πρωτάθλημα Ελλάδος. Για πρώτη φορά στην ιστορία της κορυφαίας κατηγορίας των ελληνικών γυναικείων πρωταθλημάτων μπάσκετ μία ομάδα κατακτά αήττητη το πρωτάθλημα.
Το 2010 ο Αθηναϊκός υπήρξε η πρώτη γυναικεία ομάδα στην ιστορία του αθλήματος στη χώρα που κατέκτησε Triple Crown (Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα). Κατέκτησε το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής αήττητος για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Στα πλαίσια του EuroCup Γυναικών, που η γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Αθηναϊκού, την 1η Απριλίου 2010 συμμετείχε στον πρώτο τελικό της διοργάνωσης νικώντας εκτός έδρας τη ρωσική Ναντέζντα Αρινμπούρκ με σκορ 65-57. Ακολούθως, στις 8 Απριλίου 2010, οπότε και έλαβε χώρα ο δεύτερος τελικός στο Κλειστό της Εργάνης, αν και ηττήθηκε 57-53 από τη Ναντζέντα, πανηγύρισε την κατάκτηση του τροπαίου, του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου που κατακτά ποτέ ελληνικός γυναικείος σύλλογος στην καλαθοσφαίριση. Προπονητής της ιστορικής ομάδας ήταν ο Τζώρτζης Δικαιουλάκος, ενώ οι αθλήτριες που αγωνίστηκαν στους δύο τελικούς ήταν οι Δήμητρα Καλέντζου, Λολίτα Λύμουρα, Όλγα Χατζηνικολάου, Βακίνα Βολονάκη, Νικόλ Μπεθ Σούλις, Γκιντάρ Πετρονίτε, Πολύμνια Σαρέγκου, Κάντις Γουίγγινς, Αφροδίτη Κοσμά, Ρουθ Ράιλι και Ιρένε Βιζμπάριενε.
Στις 18 Οκτωβρίου 2010 ο σύλλογος, ως Κυπελλούχος Ευρώπης, αντιμετώπισε τη Σπάρτακ Μόσχας Περιχώρων, τροπαιούχο της Euroleague, στο Κλειστό του Αγίου Θωμά, στα πλαίσια του θεσμού του Super Cup Ευρώπης. Η αθηναϊκή ομάδα γνώρισε την ήττα με σκορ 70-61.
2011-2020
Το 2011, η γυναικεία ομάδα μπάσκετ κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, διατηρώντας το αήττητο μετά από 74 παιχνίδια. Παράλληλα κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδας.
Στις 12 Νοεμβρίου 2011, στον αγώνα πρωταθλήματος με την ΦΕΑ, η ομάδα του Αθηναϊκού κατέρριψε το αήττητο ρεκόρ του Άρη Θεσσαλονίκης, το οποίο κατείχε από την δεκαετία του 1980, και έγινε η μόνη ομάδα καλαθοσφαίρισης η οποία είναι αήττητη στα πρωταθλήματα της Α1 για περισσότερες από 81 σερί αγωνιστικές. Στις 18 Φεβρουάριου 2012, η Γυναικεία ομάδα του Αθηναϊκού, κερδίζοντας εκτός έδρας την ομάδα του Κρόνου Άγιου Δημητρίου, κατέρριψε το ιστορικό σερί του πανεπιστημίου του Connecticut φτάνοντας στην 91 συνεχόμενη νίκη.
Το 2012 η ομάδα κορασίδων του Αθηναϊκού κατέκτησε το πρωτάθλημα Α' κατηγορίας ΈΣΚΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημοι ιστότοποι:
Διεθνής παρουσία:
Γήπεδα:
Διάφορα:
* Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1917 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος
Ο τίτλος του βιβλίου στα Αγγλικά είναι "Harry Potter and the Philosopher's Stone". Τόσο το βιβλίο όσο και η ταινία κυκλοφόρησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με τον τίτλο "Harry Potter and the Sorcerer's Stone", επειδή ο εκδότης σε αυτήν τη χώρα εξέφρασε ανησυχία για το αν ο τίτλος εκφρασμένος με Βρετανικά Αγγλικά θα έκανε στο αμερικάνικο κοινό εμφανή τη σχέση του βιβλίου με το φανταστικό και τη μαγεία.
Η σειρά Χάρι Πότερ είναι πολύ δημοφιλής και κάθε βιβλίο σημειώνει μεγάλους αριθμούς πωλήσεων, γεγονός που έχει οδηγήσει έως σήμερα στην κυκλοφορία οχτώ ταινιών που βασίστηκαν στα αντίστοιχα στα βιβλία. Συγκεκριμένα, το πρώτο βιβλίο της σειράς έχει πουλήσει παραπάνω από 107 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Βρίσκεται στη λίστα: Βιβλία με περισσότερα από 100 εκατομ. αντίτυπα.
Οπισθόφυλλο
Ο Χάρι Πότερ είναι ένα αξιαγάπητο μικρό αγόρι ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα αξιαγάπητα μικρά αγόρια που ζουν στις γειτονιές του Λονδίνου. Κάποια στιγμή, η μοίρα παίζει ένα άσχημο παιχνίδι στο μικρό μας φίλο. Ο Χάρι Πότερ χάνει τους γονείς του σε ένα ατύχημα και αναγκάζεται να πάει να ζήσει με το θείο και τη θεία του. Η ζωή του Χάρι είναι πολύ δύσκολη. Τα χρόνια περνούν κι ο καημένος ο μικρούλης υποφέρει κοντά στους φρικτούς συγγενείς του. ΩΣΠΟΥ!!!... Μια μέρα φθάνει με το ταχυδρομείο μια επιστολή και όλα αλλάζουν για τον Χάρι. Τον καλούν να παρουσιαστεί στο Χόγκουαρτς, ένα σχολείο τελείως διαφορετικό από αυτά που γνωρίζουμε. Εκεί ο Χάρι θα κάνει μαθήματα ασυνήθιστα, θα κερδίσει πολύτιμους φίλους και θα προσπαθήσει να προστατέψει τον κόσμο από τον κίνδυνο που τον απειλεί.
Περίληψη
Ο Χάρι Πότερ μένει ορφανός όταν ο σκοτεινός μάγος Βόλντεμορτ σκοτώνει τους επίσης μάγους γονείς του, Τζέιμς και Λίλι Πότερ. Όταν όμως ο Βόλντεμορτ προσπαθεί να σκοτώσει τον μικρό Χάρι, ο τελευταίος αποκτά μία ουλή σε σχήμα αστραπής στο μέτωπό του ενώ ο Βόλντεμορτ εξαφανίζεται. Ο Χάρι σώζεται από το μισοκατεστραμμένο σπίτι των γονιών του από τον μισό γίγαντα Ρούμπεους Χάγκριντ, ο οποίος δουλεύει στη Σχολή Χόγκουαρτς για Μαγείες και Ξόρκια κάτω από τις επιταγές του διευθυντή και ισχυρού μάγου Άλμπους Ντάμπλντορ. Τοποθετείται τότε υπό την κηδεμονία των Μαγκλ (χωρίς μαγικές ικανότητες) συγγενών του, Πετούνια Ντάρσλι (αδερφή της μητέρας του Χάρι) και του συζύγου της, Βέρνον Ντάρσλι. Ο Χάρι ζει με τους θείους του και τον κακομαθημένο εξάδελφο του Ντάντλι, στο Λιτλ Γουάιντζινγκ, ένα προάστιο του Σάρεϊ. Οι Ντάρσλι αντιπαθούν τη μαγεία και αποκρύπτουν από τον Χάρι κάθε γνώση τους για τις μαγικές του ικανότητες. Αντίθετα του λένε πως οι γονείς του σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στο οποίο ο ίδιος απέκτησε την ουλή στο μέτωπό του. Οι Ντάρσλι κακομεταχειρίζονται τον Χάρι, του οποίου η κρεβατοκάμαρα είναι μία ντουλάπα κάτω από τις σκάλες, γεμάτη με αράχνες. Αργότερα στη σειρά αποκαλύπτεται πως ο Ντάμπλντορ έθεσε τον Χάρι υπό την κηδεμονία των τελευταίων εναπομεινάντων εξ αίματος συγγενών του με σκοπό η αρχαία μαγεία του αίματος και της αγάπης να τον προστατεύσουν μέχρι να ενηλικιωθεί (στα δεκαεφτά).
Μια εβδομάδα πριν τα ενδέκατα γενέθλια του, ο Χάρι αρχίζει να λαμβάνει μυστηριώδεις επιστολές τις οποίες οι Ντάρσλι καταστρέφουν και δεν τον αφήνουν να διαβάσει. Οι επιστολές όμως συνεχίζουν να έρχονται. Οι Ντάρσλι προσπαθώντας να αποτρέψουν το Χάρι από το να διαβάσει τις επιστολές καταφεύγουν τελικά σε ένα μικρό νησί στη θάλασσα. Εντούτοις, ο Χάγκριντ τους βρίσκει και αποκαλύπτει στον Χάρι ότι είναι μάγος και του λέει για τους γονείς του. Του δίνει μια επιστολή και σε αυτήν ο Χάρι διαβάζει ότι έχει μια θέση στο Χόγκουαρτς, με σκοπό να εκπαιδευτεί στη μαγεία. Την επόμενη μέρα τον οδηγεί στη Διαγώνιο Αλέα όπου αγοράζει τα εφόδια που θα χρειαστεί για τη μαγική σχολή. Ο Χάγκριντ επιστρέφει τον Χάρι στους Ντάρσλι με ένα εισιτήριο για το τρένο του Χόγκουαρτς που αναχωρεί από την Πλατφόρμα 9¾ στον σταθμό Κινγκς Κρος στο Λονδίνο.
Όλοι οι νέοι μαθητές που φτάνουν στο Χόγκουαρτς, ταξινομούνται σε έναν από τους τέσσερις κοιτώνες του σχολείου, Γκρίφιντορ, Χάφλπαφλ, Ράβενκλοου και Σλίθεριν φορώντας ένα αρχαίο καπέλο που μιλά, το "Καπέλο της Επιλογής". Κάθε κοιτώνας έχει ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό. Ο Σλίθεριν αποτελείται από φιλόδοξους, πανούργους μάγους και μάγισσες που θα χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο για να εκπληρώσουν τους σκοπούς τους. Ο Ράβενκλοου είναι ο οίκος των πιο ευφυών μαθητών. Στον κοιτώνα Γκρίφιντορ κατατάσσονται οι γενναιότεροι και ο Χάφλπαφλ χαρακτηρίζεται από αφοσίωση, τιμιότητα και ειλικρίνεια. Όταν ο Χάρι καλείται να ταξινομηθεί, όλοι αναμένουν το αποτέλεσμα. Ο Χάρι νοερά δηλώνει πως δεν θέλει να γίνει μέλος του Σλίθεριν. Το καπέλο του απαντά λέγοντάς του ότι στον Σλίθεριν θα μεγαλουργήσει, όταν όμως βλέπει το πόσο αποφασισμένος είναι ο Χάρι ενάντια στον Σλίθεριν, τον κατατάσσει στον Γκρίφιντορ. Δύο άλλα μέλη του ίδιου κοιτώνα, ο Ρον Ουέσλι και η Ερμιόνη Γκρέιντζερ γίνονται οι πιο στενοί φίλοι του Χάρι ενώ ο Ντράκο Μαλφόι, που ανήκει στον Σλίθεριν, γίνεται ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του.
Κατά τη διάρκεια του έτους, ο Χάρι μαθαίνει για τον κόσμο των μαγισσών και των μάγων. Παρακολουθεί διάφορα μαθήματα όπως άμυνα εναντίον των σκοτεινών τεχνών, μεταμορφώσεις, ξόρκια, ιστορία της μαγείας, βοτανολογία κ.ά. Όμως, από το πρώτο ήδη μάθημα των μαγικών φίλτρων, διαπιστώνει ότι ο καθηγητής των φίλτρων, Σέβερους Σνέιπ τον μισεί. Εκτός των παραπάνω, ο Χάρι μαθαίνει να πετάει με μαγικό σκουπόξυλο και γίνεται μέλος της ομάδας Κουίντιτς (το αγαπημένο άθλημα των μάγων, το οποίο παίζεται σε ιπτάμενες σκούπες) του Γκρίφιντορ, όπου παίζει στη θέση του ανιχνευτή. Κατά τη διάρκεια του πρώτου παιχνιδιού, ο Χάρι κινδυνεύει από κάποιον που καταριέται τη σκούπα του. Οι φίλοι του Ρον και Ερμιόνη είναι πεπεισμένοι ότι ήταν ο καθηγητής Σνέιπ που τον καταράστηκε.
Ο Χάρι, ο Ρον και η Ερμιόνη ανακαλύπτουν ένα σκύλο με τρία κεφάλια που καλείται Λουλούκος από τον Χάγκριντ, και σκοπός της ύπαρξης του είναι να φυλάει μία καταπακτή σε έναν απαγορευμένο διάδρομο στο Χόγκουαρτς. Οι τρεις μαθητές κάνουν υποθέσεις για το τι φυλάει ο κέρβερος και καταλήγουν στο ότι κατά πάσα πιθανότητα φυλάει τη θρυλική Φιλοσοφική Λίθο. Οι τρεις φίλοι πιστεύουν ότι ο Σνέιπ πρόκειται να κλέψει τη Λίθο με σκοπό να επαναφέρει τον Βόλντεμορτ στο σώμα του. Οι υποψίες τους οφείλονται στο γεγονός ότι την ημέρα του Χάλοουιν, ενώ όλοι οι καθηγητές έτρεξαν στο υπόγειο μπουντρούμι για να αντιμετωπίσουν έναν ορεινό καλικάντζαρο, ο Σνέιπ έτρεξε στον απαγορευμένο διάδρομο και την επόμενη μέρα κούτσαινε. Επομένως, συμπεραίνουν ότι ο Σνέιπ έβαλε κρυφά στο Χόγκουαρτς τον καλικάντζαρο για να τον χρησιμοποιήσει σαν αντιπερισπασμό ενώ αυτός θα προσπαθούσε να κλέψει τη Φιλοσοφική Λίθο.
Τα Χριστούγεννα, ο Χάρι λαμβάνει ένα μυστηριώδες χριστουγεννιάτικο δώρο, έναν μανδύα που κάνει αόρατο όποιον τον φοράει, ο οποίος κάποτε ανήκε στον πατέρα του και το χρησιμοποιεί για να κινείται απαρατήρητος στο κάστρο. Κάποια στιγμή ανακαλύπτει τον καθρέφτη του Έριζεντ, που του επιτρέπει να δει τους γονείς του. Όταν ξαναπηγαίνει συναντά τον Ντάμπλντορ, ο οποίος τον συμβουλεύει να μην ξαναψάξει να βρει τον καθρέφτη, διότι ο καθρέφτης, δείχνοντας σε όποιον τον κοιτούσε τις βαθύτερες επιθυμίες της ψυχής τους, οδήγησε πολλούς σπουδαίους μάγους στο να αποτρελαθούν.
Μετά τις ετήσιες σχολικές εξετάσεις, ο Χάρι, ο Ρον και η Ερμιόνη, όταν μαθαίνουν ότι ο Ντάμπλντορ λείπει και δεν μπορεί πλέον να προστατεύσει τη Λίθο, πιστεύοντας πως η κλοπή της επίκειται σύντομα, περνούν την καταπακτή για να φτάσουν στη Λίθο πρώτοι πριν τον Σνέιπ. Προσπερνώντας το σύστημα ασφαλείας που έχει τοποθετηθεί από το προσωπικό του σχολείου, ανακαλύπτουν ότι ο καθηγητής Κούιρελ και όχι ο Σνέιπ, προσπαθεί να κλέψει τη Φιλοσοφική Λίθο, ενώ ο Σνέιπ προσπαθούσε από την αρχή να προστατέψει τον Χάρι. Ο Χάρι αντιμετωπίζει τον Κούιρελ και επιβιώνει από μια δεύτερη επαφή με τον Βόλντεμορτ, ο οποίος ζούσε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του Κούιρελ. Ο τελευταίος σκοτώνεται κατά τη σύγκρουση και ο Βόλντεμορτ διαφεύγει.
Ο Χάρι ξυπνάει στη νοσοκομειακή πτέρυγα του Χόγκουαρτς. Ο Ντάμπλντορ του αποκαλύπτει ότι συμφώνησε με τον Νίκολας Φλαμέλ, αυτόν που επινόησε τη Φιλοσοφική Λίθο, ότι αυτή θα πρέπει να καταστραφεί με σκοπό να αποτρέψει μελλοντικές απόπειρες του Βόλντεμορτ να την αποκτήσει. Επίσης ο Ντάμπλντορ αποκαλύπτει στον Χάρι ότι η μητέρα του πέθανε προσπαθώντας να σώσει τον γιο της και η αυτοθυσία της προκάλεσε τη δολοφονική κατάρα να γυρίσει πίσω στον Βόλντεμορτ και εφοδίασε τον Χάρι με κάποια μαγική προστασία ενάντια σε μελλοντικές επιθέσεις του Βόλντεμορτ.
Περικοπές και αλλαγές στο κείμενο
Η αμερικάνικη έκδοση του βιβλίου έχει κείμενο το οποίο δεν είναι ακριβώς ίδιο με αυτό στη βρετανική έκδοση. Σύμφωνα με την προσωπική ιστοσελίδα της συγγραφέως:
Η ελληνική μετάφραση ακολουθεί τη βρετανική έκδοση.
Από την ελληνική μετάφραση λείπει η πρόταση στο μαγαζί του Ολιβάντερ που εξηγεί γιατί το ραβδί του Χάρι και του Βόλντεμορτ θεωρούνται αδελφικά.
Ο Φανγκ, ο σκύλος του Χάγκριντ, είναι μολοσσός στο πρωτότυπο και όχι λυκόσκυλο όπως μεταφράστηκε.
Το όνομα του καθρέφτη του Έριζεντ καθώς και το κείμενο που είναι γραμμένο πάνω του, μεταφράστηκαν φωνητικά. Στα αγγλικά το όνομα του καθρέφτη προκύπτει από τη λέξη desire (πόθος, επιθυμία) διαβασμένη από το τέλος στην αρχή.
Κάθε αναφορά στη Φιλοσοφική Λίθο ("Philosopher's Stone") στην αμερικάνικη έκδοση αποδίδεται ως "Sorcerer's Stone".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φ Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1997
Παλαιό Λιθωτό Κιλκίς
Το Παλαιό Λιθωτό είναι οικισμός των Μουριών στο Κιλκίς της κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία και βορειοδυτικά της λίμνης Δοϊράνης. Είναι κτισμένος στις νότιες πλαγιές του όρους Κερκίνη ή Μπέλλες και απέχει 39,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Κιλκίς. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 2011 να προσαρτάται στο δήμο Κιλκίς. Μαζί με τις Μουριές και τον Καβαλλάρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μουριών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μουριών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 16 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Πολυχλωριωμένα διφαινύλια
thumb|right|300px|Χημική δομή των PCB Τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια (Polychlorinated biphenyls, PCBs) είναι ομάδα από 209 συνθετικά παρασκευασμένων χλωριωμένους αρωματικούς υδρογονάνθρακες.
Παράγονται με χλωρίωση του διφαινυλίου, το οποίο έχει συνολικά δέκα διαθέσιμες θέσεις για την προσθήκη των ατόμων χλωρίου και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία συνολικά διακοσίων εννιά (209) διαφορετικών ενώσεων. Οι ενώσεις αυτές καλούνται συμπαράγωγα και η διαφορά τους από τα ισομερή είναι ότι, ισομερή καλούνται μόνο τα συμπαράγωγα που έχουν τον ίδιο αριθμό ατόμων χλωρίου (δηλ. ίδιο συντακτικό τύπο), αλλά σε διαφορετικές θέσεις.
Τα PCBs είχαν χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο αριθμό εφαρμογών, μέχρι την απαγόρευσή τους στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα μέσα της δεκαετίας του '70, και για το λόγο αυτό ανιχνεύονται σε πολλά βιολογικά και περιβαλλοντικά δείγματα ακόμη και σήμερα. Μερικές από τις εφαρμογές αυτές ήταν η χρήση τους σαν διηλεκτρικά υγρά σε πυκνωτές και μετασχηματιστές, σαν πρόσθετα χρωμάτων, μελανιών και πλαστικών.
Οι ενώσεις της κατηγορίας αυτής είναι παγκοσμίως γνωστές με διάφορα εμπορικά ονόματα όπως: Aroclor (ΗΠΑ), Clophen (Γερμανία), Phenoclor & Pyralene (Γαλλία), kanechlor (Ιαπωνία), Fenclor (Ιταλία), Soval (Ρωσία) και Delor (Τσεχία).
Τα PCBs ήταν τόσο διαδεδομένα που υπολογίζεται ότι το 96% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει εκτεθεί σε αυτά είτε μέσω μολυσμένων τροφίμων ή άλλων διεργασιών (όπως π.χ με την συντήρηση μετασχηματιστών που χρησιμοποιούσαν PCBs, όπως στην περίπτωση μετασχηματιστών της ΔΕΗ πριν λίγα χρόνια).
Ονοματολογία των PCBs
Τα 209 συμπαράγωγα ονομάζονται με συστηματική αρίθμηση, που προτάθηκε από τους Ballschmiter & Zell, οι οποίοι κατέταξαν τα PCBs με αύξουσα αριθμητική σειρά και από το 1 έως το 209 (αριθμοί "ΒΖ" ή IUPAC). Στις ΗΠΑ, η Monsanto, που ήταν η εταιρεία που τους παρασκεύασε πρώτη, τα ονόμασε εμπορικά με το όνομα Aroclol συνοδευόμενο από έναν τετραψήφιο αριθμό, ο οποίος δηλώνει τον μέσο βαθμό χλωρίωσης. Έτσι, για παράδειγμα στο Aroclor 1248 το 12 προκύπτει από τα δώδεκα άτομα άνθρακα και το 48 επειδή το συγκεκριμένο παράγωγο έχει χλωριωθεί σε ποσοστό 48%.
Πηγές
Κατηγορία:Αρωματικά αλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ρύπανση του εδάφους
Σαλβατόρε Μαραντζάνο
Ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο (αγγλικά: Salvatore Maranzano), (Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο, 31 Ιουλίου 1886 - Νέα Υόρκη, 10 Σεπτεμβρίου 1931) ήταν Ιταλοαμερικανός γκάνγκστερ και μία από τις πιο διάσημες προσωπικότητες του οργανωμένου εγκλήματος το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, πρώτα στη Σικελία και έπειτα στην Αμερική, όπου έγινε ένα από τα πρώτα αφεντικά της Κόζα Νόστρα.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο της Σικελίας, και επρόκειτο να γίνει ιερέας, αλλά έπειτα σε νεαρη ηλικία εντάχθηκε στη μαφία. Μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1925, έχοντας εγκατασταθεί στο Μπρούκλιν και επίσημα ασχολήθηκε με μια νομική επιχείρηση ακινήτων, ενώ ασχολήθηκε επίσης με την παράνομη εμφιάλωση αλκοολ κατά την διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης. Χρησιμοποιώντας την εταιρεία ακινήτων ως βιτρίνα για τις παράνομες δραστηριότητές του, ο Μαραντζάνο σύντομα ασχολήθηκε με την πορνεία και το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών.
Πόλεμος του Καστελαμαρέζε
Για να προστατεύσει την εγκληματική αυτοκρατορία που είχε δημιουργήσει ο Μαραντζάνο, κήρυξε πόλεμο εναντίον του αντιπάλου του Τζο Μασερία, του τότε αφεντικού της Ιταλοαμερικανικής μαφίας, το 1930, ξεκινώντας μια αιματηρή σύγκρουση που έγινε γνωστή ως ο Πόλεμος του Καστελαμαρέζε.
Στις αρχές του 1931, ο Λάκι Λουτσιάνο αποφάσισε να δολοφονήσει το αφεντικό του, Τζο Μασερία. Σε μια μυστική συμφωνία που εκανε με τον Μαραντζάνο, ο Λουτσιάνο συμφώνησε να οργανώσει το θάνατο του Μασερία σε αντάλλαγμα την παραλαβή εγκληματικών δραστηριοτήτων του Μασερία και ως δεύτερου αφεντικού του Μαραντζάνο. Στις 15 Απριλίου, ο Λουτσιάνο προσκάλεσε τον Μασερία και δύο άλλους συνεργάτες του για να γευματίσουν στο εστιατόριο του Coney Island. Αφού τελείωσαν το γεύμα τους, οι γκάνγκστερς αποφάσισαν να παίξουν χαρτιά. Σε εκείνο το σημείο, σύμφωνα με τον θρύλο, ο Λουτσιάνο πήγε στο μπάνιο και τότε έκαναν την εμφάνιση τους τέσσερις ένοπλοι (Βίτο Τζενοβέζε, Άλμπερτ Αναστάζια, Τζο Άντονις και Μπάγκσυ Σίγκελ), όπου στη συνέχεια μπήκαν στην τραπεζαρία και πυροβόλησαν και σκότωσαν τον Τζο Μασερία. Με την ευλογία του Μαραντζάνο, ο Λουτσιάνο ανέλαβε την αρχηγία της συμμορίας του Μασερία και έγινε υπολοχαγός του Μαραντζάνο.
Αφεντικό όλων των αφεντικών
Με τον Μασερία να απομακρύνεται, ο Μαραντζάνο αναδιοργάνωσε τις ιταλικές αμερικανικές συμμορίες στη Νέα Υόρκη σε πέντε οικογένειες με επικεφαλής τους Λουτσιάνο, Προφάτσι, Γκαλιάνο, Μανγκάνο και την δικιά του. Κάθε οικογένεια θα απαρτιζόνταν από ένα αφεντικό, τον υπαρχηγό, τους λοχαγούς, τους στρατιώτες και τους συνεργάτες, και θα πρέπει να αποτελούνταν μόνο από αντρες ιταλο-Αμερικανούς, ενώ οι συνεργάτες θα μπορούσε να προέλθουν από οποιοδήποτε υπόβαθρο.
Ωστόσο, ο Μαραντζάνο κάλεσε μια συνάντηση των αφεντικών του εγκλήματος στο Wappingers Falls της Νέας Υόρκης και ανακήρυξε τον εαυτό του ως capo dei capi ("αφεντικό όλων των αφεντικών"). Ο Μαραντζάνο απέκτησε σημαντικές περιοχές ελέγχου επίσης από τις αντίπαλες οικογένειες υπέρ της δικιάς του. Ο Λουτσιάνο φάνηκε στην αρχή να δέχεται αυτές τις αλλαγές, αλλά απλώς προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο για να οργανωσει την δολοφονία του Μαραντζάνο. Αν και ο Μαραντζάνο ήταν ελαφρώς πιο προνοητικός από τον Μασερία, ο Λουτσιάνο πιστεύε ότι ο Μαραντζάνο ήταν ακόμη πιο άπληστος και κρυμμένος από ό, τι ήταν ο Μασερία.
Το σχέδιο του Μαραντζάνο, η αλαζονική του μεταχείριση των υφισταμένων του και η επιθυμία του να συγκρίνει την οργάνωσή του με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (προσπάθησε να μοντελοποιήσει την μαφία με την στρατιωτική διοίκηση του Καίσαρα) δεν διατηρησε καλές σχεσεις με τον Λουτσιάνο και τους φιλόδοξους φίλους του, όπως ο Βίτο Τζενοβέζε, ο Φρανκ Κοστέλο και άλλοι. Παρά την υπεράσπισή του για τις σύγχρονες μεθόδους οργάνωσης, συμπεριλαμβανομένων των πληρωμάτων στρατιωτών που κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της παράνομης δραστηριοτητας μιας οικογένειας υπό την επίβλεψη ενός υπαρχηγού, κατά βάθος ο Μαραντζάνο ήταν ένας «μουστάς Πιτ» (όρος που αναφέρεται ως μαφιόζος παλιάς σχολής). Ήταν αντίθετος στη συνεργασία του Λουτσιάνο με εβραίους γκάνγκστερ όπως ο Μέγερ Λάνσκι και ο Μπεντζάμιν "Μπάγκσυ" Σίγκελ. Ο Λουτσιάνο και οι συνάδελφοί του είχαν την πρόθεση να οργανώσουν τις συμμορίες τους πριν απαλλαγούν από τον Μαραντζάνο.
Θάνατος
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1931, ο Μαραντζάνο συνειδητοποίησε ότι ο Λουτσιάνο ήταν απειλή για την Μαφία και προσέλαβε τον Βίνσεντ "Mad Dog" Κολ, έναν Ιρλανδό γκάνγκστερ, για να τον σκοτώσει. Ωστόσο, ο Τόμι Λουτσέζε προειδοποίησε τον Λουτσιάνο. Στις 10 Σεπτεμβρίου, ο Μαραντζάνο διέταξε τον Λουτσιάνο και τον Τζενοβέζε να έρθουν στο γραφείο του στην 230 Park Avenue στο Μανχάταν. Ξέροντας ότι ο Μαραντζάνο σχεδίαζε να τους δολοφονήσει, ο Λουτσιάνο αποφάσισε να δράσει πρώτος. Έστειλε στο γραφείο του Μαραντζάνο τέσσερις Εβραίους γκάνγκστερ των οποίων τα πρόσωπα ήταν άγνωστα στους ανθρώπους του Μαραντζάνο. Είχαν εξασφαλιστεί με τη βοήθεια των Λάνσκυ και Σίγκελ. Μεταμφιεσμένοι ως κυβερνητικοί πράκτορες, δύο από τους γκάνγκστερ αφόπλισαν τους σωματοφύλακες του Μαραντζάνο. Οι άλλοι δύο, με τη βοήθεια του Λουτσέζε, μαχαίρωσαν το αφεντικό της μαφίας πολλές φορές πριν τον πυροβολήσουν. Αυτή η δολοφονία ήταν η πρώτη από αυτήν που αργότερα θα ονομαζόταν ως η «Νύχτα των Σικελικών Εσπερινών».
Αν και θα υπήρχαν λίγες αντιρρήσεις από τους μαφιοζους ο Λουτσιάνο να αποκτήσει τον τιτλο του capo di tutti capi, αυτός όμως κατάργησε τον τίτλο, πιστεύοντας ότι η θέση δημιούργησε προβλήματα μεταξύ των οικογενειών και θα έκανε τον εαυτό του στόχο για έναν άλλο φιλόδοξο αντίπαλο.. Ο Λουτσιάνο δημιούργησε στη συνέχεια την διαβόητη Επιτροπή για να λειτουργήσει ως κυβερνητικό όργανο για το οργανωμένο έγκλημα.
Ο Μαραντζάνο είναι θαμμένος στο νεκροταφείο του Αγίου Ιωάννη, στο Κουίνς, της Νέας Υόρκης, κοντά στον τάφο του Λουτσιάνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφεντικά της Μαφίας Κατηγορία:Αμερικανική μαφία Κατηγορία:Αμερικανοί μαφιόζοι σικελικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Λαθρέμποροι αλκοόλ Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1944-45
Το Κύπελλο Κύπρου 1944-45 ήταν η 8η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1944-45. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1944-45 συμμετείχαν οι 6 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1944-45. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Ημιτελικά
1Ο Πεζοπορικός αποχώρησε πριν τη λήξη του αγώνα και μηδενίστηκε.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η ΕΠΑ και ο ΑΠΟΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στις 14 Απριλίου 1945 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ με σκορ 3-1.
Διαιτητής: Φαΐκ Μουφτιζατέ
ΕΠΑ: Γιάννης Βαλιαντής, Παπιέν Σταμπουλιάν, Χαμπής Φιλίππου, Μιλτής Λεωνίδου, Αράμ Τσατιρτσιάν, Λούτφικ Τσοπούριαν, Ηρόδοτος Γρηγοριάδης, Ντικράν Μισιριάν, Κόκος Χειμωνίδης, Ακόπ Τσατιρτσιάν, Κώστας Μελετίου
ΑΠΟΕΛ: Γιώργος Μουσκής, Ευγενής Σαμουήλ, Τάκης Αριστείδου, Αγησίλαος Τσιαλής, Κόκης Ρωσίδης, Θεόδωρος Λύμπουρας, Τάκης Σωκράτους «Ζέτας», Ανδρέας Παύλου «Κερεμέζος», Ανδρέας Ζήνωνος, Γιώργος Λαμπερτίδης, Λυκούργος Αρχοντίδης
Σκόρερ: 30΄ 0-1 Λυκούργος Αρχοντίδης, 50΄ 1-1 Κόκος Χειμωνίδης, 62΄ 2-1 Κόκος Χειμωνίδης, 68΄ 3-1 Ντικράν Μισιριάν
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1944-1945
Γιόσσε Λιιφερίνξε
Ο Γιόσσε Λιιφερίνξε (φλαμανδικά: Josse Lieferinxe, δραστηριοποιήθηκε κατά την περίοδο 1493–1503/08) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, παλαιότερα γνωστός με το συμβατικό όνομα "Δάσκαλος του Αγίου Σεβαστιανού".
Βίος
Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για τον ζωγράφο. Πιθανότατα γεννήθηκε (χρονολογία άγνωστη) στην κομητεία του Αινώ, η οποία τότε αποτελούσε τμήμα των περιοχών που κατείχαν οι Δούκες της Βουργουνδίας.
Ο Λιιφερίνξε τεκμηριώνεται ως "Πικαρδός" στις περιοχές της Αβινιόν, του Αιξ και της Μασσαλίας κατά τα τέλη του 15ου - αρχές 16ου αιώνα. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην Προβηγκία το 1493. Συνεπώς κατατάσσεται ανάμεσα στους ζωγράφους της Σχολής της Προβηγκίας, της οποίας τα πλέον διακεκριμένα μέλη των προηγουμένων γενεών, προέρχονταν από τον γαλλόφωνο απώτερο βορρά, όπως οι Μπαρτελεμύ ντ' Άικ και ο Ενγκερράν Καρτόν (Enguerrand Quarton).
Το 1503 νυμφεύτηκε τη Μισέλ, θυγατέρα του Ζαν Σανζνέ (Jean Changenet), του πλέον διακεκριμένου ζωγράφου της Αβινιόν εκείνη την εποχή, στο εργαστήριο του οποίου φαίνεται ότι "ωρίμασε" το ύφος του. Το 1505 αναφέρεται ως ζων, ενώ το 1508 ως αποδημήσας.
Πριν καθοριστεί από τον Τσαρλς Στέρλινγκ], ο οποίος συνέδεσε την εργασία του μέσω κάποιου εγγράφου, αναφερόταν με το συμβατικό όνομα "Δάσκαλος του Αγίου Σεβαστιανού", μέσω ενός πολυπτύχου αποτελούμενου από οκτώ σκηνές με τις πράξεις και τα θαύματα των Αγίων Σεβαστιανού και Ρος (Saint Roch), προστατών από την Μαύρη πανώλη. Το έργο παραγγέλθηκε το 1497 από την εκκλησία Nôtre Dame des Accoulés της Μασσαλίας. Την παραγγελία αρχικά είχε δεχθεί ο Μπερναρντίνο Σισμόντι, ο οποίος απεβίωσε πριν προλάβει να την ολοκληρώσει. Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι πτέρυγες του πολυπτύχου είχαν ευρέως διασπαρεί σε μουσεία. Πάνελ με τον "βίο της Παρθένου" επίσης αναγνωρίστηκαν ως έργα του "ανώνυμου" δασκάλου του Αγ. Σεβαστιανού: Δυο πάνελ ζωγραφισμένα και στις δύο πλευρές (μουσείο Καλβέ, Αβινιόν), η "Περιτομή", με την Αγία Αικατερίνη στο πίσω μέρος της και ο "Ευαγγελισμός" με τον "Άγιο Γεώργιο να φονεύει τον Δράκοντα". Ένα ακόμη, με τον "Γάμο της Παρθένου" στα Βασιλικά Μουσεία του Βελγίου και ένα τρίτο, σε θραύσματα, επίσης ζωγραφισμένο και στις δύο πλευρές του, βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Επιλεγμένα έργα
Πλήρης κατάλογος των έργων του καλλιτέχνη βρίσκεται στη Βάση Δεδομένων Κέντρου Μελέτης ζωγραφικής του 15ου αιώνα.
Το χειμωνιάτικο παραμύθι (Σαίξπηρ)
Το χειμωνιάτικο παραμύθι (αγγλικός τίτλος: Winter 's Tale) είναι πεντάπρακτο θεατρικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ένα από τα τελευταία έργα του που θεωρείται ότι γράφτηκε το 1610 ή το 1611. Δημοσιεύθηκε το 1623.
Κύρια θέματα του έργου είναι η ζήλια, η εκδίκηση και η συγχώρεση. Η υπόθεση αναφέρεται στην ιστορία του βασιλιά Λεόντιου, που οι υποψίες του ότι η γυναίκα του τον απατά οδήγησαν την οικογένειά του στην καταστροφή και τον ίδιο στη δυστυχία και τη μοναξιά. Ο Σαίξπηρ του δίνει μια δεύτερη ευκαιρία: μετανιώνει, αυτοί που αδίκησε τον συγχωρούν και εξιλεώνεται για τα λάθη του.
Σύγχρονοι μελετητές κατατάσσουν το έργο συνήθως ως μία από τις «ύστερες ρομαντικές κωμωδίες» του Σαίξπηρ. Αν και ταξινομήθηκε μεταξύ των κωμωδιών, ορισμένοι κριτικοί θεωρούν ότι είναι ένα από τα «προβληματικά έργα» του Σαίξπηρ λόγω της δραματικής έντασης των τριών πρώτων πράξεων, ενώ οι δύο τελευταίες μετατρέπονται σε κωμωδία και τελειώνουν με αίσιο τέλος.
Το έργο υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές από την εποχή του μέχρι σήμερα. Αναβιώνει σε διάφορες παραγωγές και διασκευές από κορυφαίους θεατρολόγους στην ιστορία των σαιξπηρικών παραστάσεων. Έχει συχνά διασκευαστεί για τον κινηματογράφο, την όπερα και την τηλεόραση.
Η κύρια πλοκή του Χειμωνιάτικου παραμυθιού προέρχεται από το ποιμενικό ειδύλλιο Παντόστο του Ρόμπερτ Γκρην που δημοσιεύτηκε το 1588.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Αντίγονος ορκίζεται πίστη στον βασιλιά, σε μια προσπάθεια να σώσει τη ζωή του παιδιού, 18ος αι. Το έργο αρχίζει με την εμφάνιση δύο παιδικών φίλων: του Λεόντιου, βασιλιά της Σικελίας και του Πολύξενου, βασιλιά της Βοημίας. Ο Πολύξενος επισκέπτεται το βασίλειο της Σικελίας και απολαμβάνει τη συνάντηση με τον παλιό του φίλο. Ωστόσο, μετά από εννέα μήνες, ο Πολύξενος λαχταρά να επιστρέψει στο βασίλειό του για να ασχοληθεί με τις υποθέσεις του και να δει τον γιο του. Ο Λεόντιος προσπαθεί να τον πείσει να μείνει περισσότερο, αλλά δεν τα καταφέρνει. Τότε στέλνει τη σύζυγό του, βασίλισσα Ερμιόνη, να προσπαθήσει να τον πείσει, η οποία τα καταφέρνει. Ο Λεόντιος απορεί πώς η Ερμιόνη τον έπεισε τόσο εύκολα και καταλαμβάνεται από μια παθιασμένη και καταστροφική ζήλια, αρχίζει να υποψιάζεται ότι η έγκυος γυναίκα του είχε σχέση με τον Πολύξενο και ότι το παιδί είναι καρπός της προδοσίας. Ο Λεόντιος διατάζει τον Καμίλλο, έναν Σικελό άρχοντα, να δηλητηριάσει τον Πολύξενο. Ο Καμίλλο όμως το θεωρεί αδικία, αποκαλύπτει την αλήθεια στον ξένο βασιλιά και οι δύο καταφεύγουν στη Βοημία.
Έξαλλος με τη φυγή τους, ο Λεόντιος τώρα κατηγορεί δημόσια τη γυναίκα του για απιστία και δηλώνει ότι το παιδί που κυοφορεί είναι νόθο. Τη ρίχνει στη φυλακή, παρά τις διαμαρτυρίες των ευγενών, και στέλνει δύο από τους άρχοντές του, τον Κλεομένη και τον Δίωνα, στο Μαντείο των Δελφών για έναν χρησμό που είναι σίγουρος ότι θα επιβεβαιώσει τις υποψίες του. Εν τω μεταξύ, η βασίλισσα γεννά ένα κορίτσι και η έμπιστή της Παυλίνα παρουσιάζει το μωρό στον βασιλιά, με την ελπίδα ότι το θέαμα του παιδιού θα μαλακώσει την καρδιά του. Αυτός εξοργίζεται, όμως, και διατάζει τον σύζυγο της Παυλίνας, τον Αντίγονο, να πάρει το παιδί και να το εγκαταλείψει σε ένα έρημο μέρος για να πεθάνει εκεί. μικρογραφία|Η Περντίτα, Φρέντερικ Σάντις, 1866 Ο Κλεομένης και ο Δίων επιστρέφουν από τους Δελφούς και βρίσκουν την Ερμιόνη να δικάζεται δημόσια και ταπεινωτικά ενώπιον του βασιλιά. Ο χρησμός του Μαντείου επιβεβαιώνει την αθωότητά της αναφέροντας κατηγορηματικά ότι η Ερμιόνη και ο Πολύξενος είναι αθώοι, ο Καμίλλο είναι έντιμος άνθρωπος και ότι ο Λεόντιος δεν θα έχει κληρονόμο μέχρι να βρεθεί η χαμένη του κόρη. Ο Λεόντιος αρνείται να τον πιστέψει. Συγχρόνως, φτάνει η είδηση ​​ότι ο γιος του Λεόντιου και της Ερμιόνης, ο Μαμίλλιος, πέθανε από τη θλίψη του για τις κατηγορίες εναντίον της μητέρας του. Η Ερμιόνη καταρρέει και στη συνέχεια αναφέρεται ο θάνατός της στον συντετριμμένο και μετανοημένο Λεόντιο, που ορκίζεται να περάσει τις υπόλοιπες μέρες του μετανοώντας για τον χαμό του γιου του, της εγκαταλειμμένης κόρης του και της βασίλισσας του.
Αυτό το πρώτο μέρος του έργου, το «τραγικό», τελειώνει με τον βασιλιά κυριευμένο από τη ζήλεια, υπεύθυνο για το θάνατο της γυναίκας του και των δύο παιδιών του, έχοντας χάσει τη φιλία του Πολύξενου που ήταν σαν αδερφός του, και την υποστήριξη του έμπιστου Καμίλλο. μικρογραφία|Η Περντίτα, [[Τόμας Γκένσμπορο|Τόμας Γκένσμπορο, 1781]] Ο Αντίγονος, εν τω μεταξύ, έχει εγκαταλείψει το μωρό στην ακτή της Βοημίας, αναφέροντας ότι η Ερμιόνη του εμφανίστηκε σε όνειρο και του ζήτησε να ονομάσει το κορίτσι Περντίτα. Αφήνει πάνω στο μωρό εμβλήματα που υποδηλώνουν την υψηλή καταγωγή του. Μια σφοδρή καταιγίδα εμφανίζεται ξαφνικά, το πλοίο του ναυαγεί και ο Αντίγονος χάνεται. Η Περντίτα σώζεται από έναν βοσκό και τον γιο του.