cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γλωσσικό ζήτημα
Ανεξάρτητο ελληνικό κράτος
Ένα παράδειγμα της γραπτής του γλώσσας είναι το κάτωθι:"«Ἡ μήτηρ μου ἔλαβεν ἐλευθερωτέραν ἀνατροφήν, διότι εὐτύχησε νὰ ἔχῃ πατέρα Ἀδαμάντινον τὸν Ῥύσιον, τὸν σοφώτατον ἐκείνου τοῦ καιροῦ εἰς τὴν ἑλληνικὴν φιλολογίαν ἄνδρα, ὅστις ἀπέθανεν ἓν ἔτος (1747) πρὸ τῆς γεννήσεώς μου. Αὐτὸς ἐχρημάτισε ἔτι νέος ὤν, διδάσκαλος τῆς ἑλληνικῆς φιλολογίας εἰς Χίον· Μετὰ ταῦτα ἦλθεν εἰς Σμύρνην, ὅπου ἐνυμφεύθη χήραν τινὰ Ἀγκυριανήν...»."Όπως φαίνεται αποφεύγει τη χρήση της δοτικής όπου σύμφωνα με τη σύνταξη θα έπρεπε να βρίσκεται σε μερικά σημεία, την απλή αντικατάσταση μεμονωμένων λέξεων με πιο λόγιες χωρίς όμως να αλλάζει τη σύνταξη αποβλέπωντας στην κλασική. Όπως υποστήριζε «ἐὰν τὸ βιβλίον εἶναι γραμμένον μὲ προσοχὴν καί... εἰς γλῶσσαν μετρίως καλλωπισμένην μανθάνουν καὶ αὐτοὶ (οι αγράμματοι) κατὰ μικρὸν νὰ καλλωπίσωσι τὴν ὁμιλίαν των...».
Το γεγονός ότι είχε φίλους και στις δύο παρατάξεις δεν σημαίνει ότι δεν είχε και εχθρούς. Πράγματι λοιπόν πολεμήθηκε και από τους δύο για τελείως διαφορετικούς λόγους. Οι μεν δημοτικίζοντες τον εγκαλούσαν ότι προσπαθεί να δώσει μια μορφή της γλώσσας η οποία δεν εξελίχτηκε με φυσιολογικό τρόπο, όπως η τότε δημοτική ή η καθαρεύουσα των λογίων.
Πόλεμος φυσικά ξέσπασε και με τον Παναγιώτη Σούτσο, και όπως συνηθιζόταν εκείνη την περίοδο ο Σούτσος εξέδωσε ένα βιβλίο με το οποίο όχι απλώς επισήμαινε αλλά και έψεγε τους σολοικισμούς άλλων συγγραφέων. Τον χαρακτήριζε η παραδοχή του ότι η λανθασμένη χρήση της γλώσσας θα λυνόταν με τη στενότερη επαφή αυτής με την αρχαία. Μεγάλο μέρος αυτών των λαθών κατ’ αυτόν υπήρχε λόγω της αθέμιτης προσμίξεως της κλασικής με την καθαρεύουσα του Κοραή, την οποία χαρακτήριζε ως «ἀνεπαρκῆ συμβιβασμόν». Το ίδιο συνεχίστηκε καθώς πολλοί διόρθωναν τα έργα του Κοραή με πρότυπο την κλασική και άλλοι με πρότυπο τη δημοτικίστικη. Οι πρώτοι κατηγορούσαν τον Κοραή όχι τόσο για την έλλειψη των γνώσεών του (αυτό σε σπάνιες περιπτώσεις συνέβαινε, σημείωνε ο Γεώργιος Χατζιδάκις) όσο για την πορεία του στη «μέσην ὁδόν» απέχωντας εξίσου από τους πλέον αγράμματους όσο και από τους λόγιους (σοφούς) του έθνους. Η μέση αυτή οδός βασιζόταν στην ερώτηση «Μόνο οι σπουδαίοι πρέπει να κατεβαίνουν στη γλώσσα των αμαθών και όχι οι αμαθείς να ανεβαίνουν στη γλώσσα των σπουδαίων;» για να κλείσει με το «μήτε τύῤῥανοι τῶν χυδαίων μήτε πάλιν δοῦλοι τῆς χυδαιότητος αὐτῶν». Στον αντίποδα των ανθελληνικών απόψεων του Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ (βλ. διαμάχη Χατζιδάκι-Κρουμπάχερ παρακάτω) έλαβε χώρα η μεγάλη αναβίωση του ακραίου αρχαΐζοντος κινήματος, με κύριους υποστηρικτές τους Νεόφυτο Δούκα, Στέφανο Κομμητά, Κωνσταντίνο Οικονόμο (από πρώην υποστηρικτής του Κοραή), Σκαρλάτο Βυζάντιο, Κλέωνα Ρίζο Ραγκαβή, Παναγιώτη Σούτσο, Αναστάσιο Γεωργιάδη Λευκία, Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο, Γεώργιο Μιστριώτη κ.ά. Τελικός σκοπός αυτής της ομάδας ήταν η βαθμιαία επιστροφή στην αττική διάλεκτο, δηλαδή στο υψηλότερο επίπεδο της καταλογάδην αρχαίας Ελληνικής του 4ου αιώνα π.Χ. Ο Σκαρλάτος μάλιστα υποθέτει ότι ίσως σε πενήντα με εκατό χρόνια θα είμαστε σε θέση να πετύχουμε το ακατόρθωτο αυτό έργο. Για να επιτευχθεί αυτό το, πράγματι ακατόρθωτο, έργο όριζε ως γραμματική αυτή της αττικής διαλέκτου προς το απλούστερο (τουλάχιστον τα πρώτα έτη) ακόμη και για τα Δημοτικά σχολεία, στα οποία υπήρξε Διευθυντής της Δημοτικής εκπαιδεύσεως από το 1854 ως το 1878 (έως δηλαδή τον θάνατό του). Το κίνημα αυτό είχε τόσο ακραίες και ρομαντικά ουτοπικές απόψεις ούτως ώστε εκτός των ανωτέρω λογίων κανείς δεν τους ακολούθησε. Κύριος καθοδηγητής αυτής της ιδεολογίας υπήρξε ο Παναγιώτης Σούτσος, ο οποίος το 1853 εξέδωσε το βιβλίο Νέα σχολὴ τοῦ γραφομένου λόγου ἢ Ἀνάστασις τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσης ἐννοουμένης ὑπὸ πάντων, στο οποίο απέρριπτε τους τότε (του Κοραή) τύπους και τους αντικαθιστούσε με τους αρχαίους ή τους κοντινά μεταγενεστέρους (βλ. ἦν/ἤμην). Η μεγάλη όμως διαφορά του Σούτσου από τους ανωτέρω, αν και μόνο μία, είναι πολύ ουσιώδης. Ο Π. Σούτσος επεδίωκε την αντικατάσταση κάθε ύφους με το αττικόν και μόνον, ενώ όλοι οι άλλοι περιόρισαν ηθελημένα αυτό το αττικίζον ύφος μόνο στην εκπαίδευση και εν πολλοίς στον επίσημο γραπτό λόγο.
Οι αντιδράσεις απ’ όλες τις πλευρές φαίνεται ότι ήταν ραγδαίες. Οι σημαντικότερες μελέτες επί του θέματος ήταν τα «Σούτσεια» (1853) που εκδόθηκαν ανωνύμως από τον Κωνσταντίνο Ασώπιο, το έργο Γλωσσικαὶ παρατηρήσεις (1882) του Κωνσταντίνου Κόντου και τέλος του Δημητρίου Βερναρδάκη (1884) Ψευδοαττικισμοῦ ἔλεγχος. Το πρώτο ελέγχει απλώς την εγκράτεια του Σούτσου (και συντάσσεται μαζί του), το δεύτερο επισημαίνει τα φιλολογικά λάθη όλων των καθαριστών, από τον Κοραή ως το Σούτσο (χωρίς όμως να κάνει κάτι περισσότερο, παρά τις αβάσιμες κατηγορίες ) και το τρίτο ελέγχει, ανεπιτυχώς, τον Κωνσταντίνο Κόντο ως ψευδοαττικίζοντα.
Η αναζήτηση της εθνικής ταυτότητας, κοινό χαρακτηριστικό όλων σχεδόν των ευρωπαϊκών λαών τον 19ο αιώνα, θα βοηθήσει στην εμφάνιση και στην άνθηση της λαογραφίας, με αποτέλεσμα, στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, να πολλαπλασιαστούν η συλλογή και οι δημοσιεύσεις δημοτικών τραγουδιών. Την παράδοση που δημιουργεί ο Διονύσιος Σολωμός στην έντεχνη Επτανησιακή Σχολή, θα συνεχίσουν οι Ιάκωβος Πολυλάς, Αλέξανδρος Βαλαωρίτης κ.ά, οι οποίοι, επηρεασμένοι από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά λογοτεχνικά κινήματα, καταπιάνονται με θέματα ιστορικά, κυρίως, όμως, με κοινωνικά, στα οποία βρίσκουμε ρίζες του κινήματος του δημοτικισμού και επομένως της πόλωσης που σύντομα θα στιγματίσει το γλωσσικό ζήτημα. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι στα Επτάνησα, που για αιώνες ήταν υπό ενετική και αγγλική κατοχή, δεν υποστηριζόταν ο αρχαϊσμός και πολύ πριν από τον Σολωμό ήταν καλλιεργημένη η λαϊκή παράδοση στην ποίηση.
Πυροδοτείται, λοιπόν, για μια ακόμη φορά η αντίδραση προς τον Κοραή, που κατηγορείται από τους οπαδούς της δημώδους για τεχνητή παρέμβαση στη γλώσσα και από τους υποστηρικτές της αρχαΐζουσας ότι αρνείται τη γλωσσική παράδοση. Οι αγώνες που θα δοθούν για την επικράτηση της μιας ή της άλλης μορφής γλώσσας είναι πολλοί και συνδέονται με πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα του ελληνισμού. Στο χώρο της λογοτεχνίας, πάντως, η δημοσίευση το 1888 του έργου του Γιάννη Ψυχάρη Το ταξίδι μου δίνει ώθηση στη χρήση της δημοτικής μεταγενέστερα. Η γλώσσα του Ψυχάρη όπως επισημαίνουν πολλοί (συμπεριλαμβανομένου και του απρόσμενου συμμάχου του Ε. Ροΐδη ο οποίος έγραψε «ἂν ἐγράφομεν κατὰ τὴν γλῶσσαν τοῦ Ταξειδίου, δὲν θὰ ἐγράφομεν ἀκριβῶς ὡς ὁμιλοῦμεν» Ἑστίας αριθμ. 660 σελ. 670) ήταν μια ομαλοποιημένη δημοτική την οποίαν όμως επινόησε ο ίδιος, γι' αυτό και οι λόγιοι την ονόμαζαν «ψευτοδημοτική». Ο Ψυχάρης ξαφνικά έγινε το κεντρικό πρόσωπο καθώς άρχισε να βάλλεται από παντού από τους περισσοτέρους και να θεοποιείται γλωσσικά από λίγους. Ο λόγος ήταν ότι όχι μόνον έπλαττε με ευκολία λέξεις άγνωστες και ανύπαρκτες (ἡ Χιό τῆς Χιός, τὰ δάσητα, τὰ φώσια, πνὲς ή ἀναπνές κτλ.) αλλά ότι αντικατέστησε τις πομπώδεις λόγιες λέξεις με τουρκικά δάνεια. Παράδειγμα η αντικατάσταση της λέξης «ἀδιέξοδον» με τη λέξη «τυφλοσόκακο». Στη συνέχεια, μη αρκούμενος σε αυτά και πιστεύοντας ότι η δική του δημοτική ήταν ο ζωντανός απόγονος της κλασικής γλώσσας, οδηγήθηκε στον πειραματισμό με τις εκάστοτε υπάρχουσες γλωσσικές δομές. Δηλαδή όπου οι αρχαϊστές και λόγιοι εξαρχάιζαν την ελληνική ο Ψυχάρης εκσυγχρόνιζε την αρχαία, εισάγοντας αυθαίρετους τύπους, όμοιους με αυτούς των άσπονδων αντιπάλων του. Αυτά τα δάνεια (ακόμη και από την καθαρεύουσα!) τα συμβίβαζε με τους δικούς του μορφολογικούς κανόνες. Έτσι ενισχύονται οι κατηγορίες εις βάρος του για επιτήδευση, τη στιγμή που είχε αποδειχθεί ότι σε μεγάλο ποσοστό η νέα λαϊκή γλώσσα είχε αφομοιώσει πολλά λόγια στοιχεία. Μερικά παραδείγματα είναι οι λέξεις συθήκες, σκετικός, ἀρφάβητο, πομονή, έχταση κ.ά. Συνεπώς η γραπτή του γλώσσα περιελάμβανε μη χρησιμοποιημένους από κανέναν τύπους ως γνήσιους λαϊκούς. Αυτό αποτέλεσε και την αρχή των «μαλλιαρῶν» και «χυδαίων» τραβώντας το σχοινί στο άλλο άκρο. Μάλιστα ο Γεώργιος Δροσίνης παραδέχτηκε ότι η εφημερίδα της εποχής, Ἑστία, καταστράφηκε και έχασε μεγάλο μέρος των συνδρομητών της από τη στιγμή που άρχισε να αναπαράγει άρθρα στη γλώσσα Ψυχάρη.
20ός αιώνας
thumb|Ο [[Εμμανουήλ Ροΐδης, υπερασπιστής της δημοτικής γλώσσας.]] Την πραγματικότητα της από τα αρχαία παραδεδομένης σε εμάς διγλωσσίας υποστήριξαν και όλοι οι Έλληνες λόγιοι αμφότερων των παρατάξεων, ακόμη και οι δημοτικιστές εκτός των Εμμανουήλ Ροΐδη (στο έργο του Τὰ Εἴδωλα δημοσιευμένο το 1833 ) και Δημητρίου Βερναρδάκη. Τον πρώτο ο καθηγητής Γεώργιος Χατζιδάκης κατηγορεί διότι αμελεί τα όσα τεκμήρια παρέχει στο φιλολογικὸ περιοδικὸ Ἀθηνᾶ (τόμος Ε΄ σελ. 181 κ.ε.) καθώς υποστηρίζει ότι μόνο στη σημερινή Ελλάδα υπάρχει διγλωσσία, πράγμα απαίσιο κατά τον Ροΐδη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο μετριοπαθής δημοτικιστής Διονύσιος Σολωμός, ο οποίος στο έργο του Διάλογος πρὸς Σοφολογιώτατον παραδέχεται λογομαχώντας με ένα λόγιο «Μακαρονιστή» ότι υπήρξε διγλωσσία και κατά τα αρχαία χρόνια, παραδεχόμενος ότι ο Πλάτων δεν έγραφε όπως μιλούσαν οι τότε Έλληνες. Έργο το οποίο αργότερα αποτέλεσε και Ευαγγέλιο για τους δημοτικιστές. Ο κ. Βερναρδάκης παραδέχεται ότι εκείνη την περίοδο ήταν αδύνατη η χρήση της δημοτικής χωρίς στοιχεία της καθαρεύουσας. «Ἡ ἀρίστη θεραπεία (του γλωσσικού νοσήματος) θὰ ἦτο βέβαια νὰ διαζεύξωμεν ἐντελῶς καὶ ἀπελευθερώσωμεν τὴν δημοτικὴν ἀπὸ τῆς ἀρχαίας ἑλλ/ῆς καὶ ν’ ἀσπασθῶμεν τὴν δημώδη ὅλως ἀμιγῆ καὶ ἄκρατον, ἀλλὰ τοῦτο εἶναι πλέον ἀδύνατον» και αλλού «σήμερον δὲν ἐπαρκεῖ ἡμῖν (=σε εμάς) (η δημοτική) καὶ τὴν πτώχειαν ταύτην ἀπέδειξα καὶ ἡρμήνευσα διὰ μακρῶν». Η άποψη του καθηγητή ήταν ότι θα έπρεπε να χωρίσουμε τη δημοτική από την καθαρεύουσα, επειδή όμως αυτό είναι αδύνατο θα έπρεπε να περιλάβουμε στη δημοτική όσους τύπους και συντάξεις λείπουν από την καθαρεύουσα ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους («δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ μεταχειριζώμεθα κρᾶμά τι ἐξ ἀμφοτέρων»).
Όπως είναι φυσικό δέχτηκε τα βέλη του Γ. Χατζιδάκη ο οποίος έγραψε ότι πρέπει να πάσχει από κάποιου εγκεφαλικού νοσήματος για να υποστηρίζει ότι πρέπει να δημιουργήσουμε ένα κράμα, αφού πρώτα το χωρίσουμε για να το ξαναφτιάξουμε.
Ο δριμύς προσωπικός πόλεμος απεικονίζεται ξεκάθαρα μέσω του Karl Brugmann. Κατηγορεί τον Χατζιδάκη, τον οποίον αποκαλούσε ακραίο επειδή τόλμησε να αντιπαρατεθεί με τον (δάσκαλό του) Καρλ Κρουμπάχερ και χρησιμοποιούσε αυστηρή καθαρεύουσα στον προσωπικό γραπτό του λόγο ενώ διεκήρυσσε υπέρ της απλής καθαρεύουσας, ό,τι δηλαδή έκανε και ο Ε. Ροΐδης. Εκεί μάλιστα χρεώνει στον «ξεδιάντροπο» Χατζιδάκι, χωρίς επιρροή καθηγητή όπως αναφέρει, «παιδιάτικες, σιχαμένες καὶ πρόστυχες σοφιστεῖες» και ότι προσπαθεί να αποδείξει τον Κρουμπάχερ μισέλληνα. Έφτασε μάλιστα σε σημείο να τον παρουσιάζει ως εθνικό κίνδυνο στους ξένους, καθώς «τέτιος πρόστυχος ἄθρωπος… εἶναι κίντυνος ἐθνικός… καὶ ἀφτοχειροτόνητος». Τούτο προφανώς είναι μια ακραία ερμηνεία καθώς ο ίδιος ο Χατζιδάκις αλλού έγραφε ότι οι περισσότεροι φιλόλογοι δεν είναι άξιοι να λύσουν ούτε τον ιμάντα των υποδημάτων του Κρουμπάχερ.
Οι υπέρμαχοι της απλής καθαρεύουσας, και όχι τα άκρα όπως οι μακαρονιστές (οι οποίοι ανεμίγνυαν αυστηρή καθαρεύουσα με την καθαρή αττική δημιουργώντας «τέρατα») και οι αττικιστές (οι οποίοι ήθελαν την άμεση επιστροφή στη χρυσή γλώσσα του Πλάτωνος και του Δημοσθένη μετά από περίοδο προσαρμογής 2-3 γενεών όπως ο Παναγιώτης Σούτσος) ή οι μαλλιαροί (έχοντες ως πρότυπο γλώσσας αυτή των πλέον αγράμματων και αποβολή κάθε άλλης) υποστήριζαν ότι έχουμε την τύχη να διαθέτουμε δύο ενδύματα, το ένα καθημερινό και το άλλο επίσημο και εορταστικό.
Η άποψη των υπερμάχων της καθαρεύουσας ήταν η απλοποίηση αυτής και ιδίως στις πρώτες τάξεις των σχολείων, αλλά όμως με τη διατήρηση και των δύο αυτών διαλέκτων. Άλλοι όπως ο Ανδρέας Ν. Σκιάς υποστηρίζουν τη βαθμιαία χρήση «λέξεων ἢ τύπων ἀχρήστων ἐν τῷ κοινοτέρῳ προφορικῷ λόγῳ, αἵτινες ὅμως βαθμηδὸν δύνανται ἐκ τοῦ γραπτοῦ νὰ ἐπικρατήσωσι καὶ ἐν τῷ συνήθει προφορικῷ λόγῳ.» ενώ δηλώνει και αυτός ότι ούτε η καθαρεύουσα ούτε η δημοτική είναι κατάλληλες για κάθε χρήση αλλά πρέπει να εναλλάσσονται.
Αυτό που άναψε πάλι το γλωσσικό ζήτημα ήταν η εφημερίδα Ἀκρόπολις, με εκδότη τον Βλάση Γαβριηλίδη, υποστηρίζοντας τη γλωσσική μεταρρύθμιση του πιο ακραίου μέχρι τότε Ψυχάρη. Υποστηρικτές του οι Εμμανουήλ Ροΐδης, Ιάκωβος Πολυλάς, κ.ά., χτυπούν τον αττικισμό και υπερασπίζονται με πάθος τη δημοτική ως όργανο της ελληνικής λογοτεχνίας. Έτσι, στο τέλος του 19ου αιώνα και στην αρχή του 20ου, το γλωσσικό ζήτημα διαμορφώνεται ως προς την πολιτιστική του διάσταση. Παίρνει εκτός από κοινωνικές διαστάσεις και πολιτικές και οδηγεί σε αιματηρές συγκρούσεις. Η δημοσίευση μετάφρασης της Αγίας Γραφής (1901) σε ακραία δημοτική στην εφημερίδα Ακρόπολη από τον Αλέξανδρο Πάλλη, επιφέρει βίαιες διαμαρτυρίες από καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών με αιματηρά αποτελέσματα (τα επεισόδια που έγιναν γνωστά σαν «Ευαγγελικά»). Όπως όμως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Γ. Χατζιδάκις, τα Ευαγγελικά δεν προκλήθηκαν από τους καθηγητές αλλά από τους φοιτητές (μάλιστα δηλώνει ότι αυτή η εξέγερση ήταν «οὐδὲν ἄλλο καὶ οὐδὲν ἧσσον ἢ θεία ἔμπνευσις… εἰς τὰς κεφαλὰς τῶν φοιτητῶν...»). Το επιχείρημά του ήταν ότι εάν επρόκειτο για οργανωμένο σχέδιο των καθηγητών τότε ανάλογα περιστατικά θα είχαν σημειωθεί λίγα χρόνια πριν με την περίφημη μετάφραση της Ιλιάδας του Ομήρου στη δημοτική και άλλες μεταφράσεις, αλλά δεν συνέβη τίποτε παρόμοιο. Μάλιστα επιχείρημα μπορεί να είναι και η αξιοσημείωτη παρουσία του Γληνού και του Τριανταφυλλίδη υπέρ των οπαδών του Γεώργιου Μιστριώτη. . Επίσης, η παράσταση της Ορέστειας του Αισχύλου στη δημοτική, από το Εθνικό Θέατρο (1903), γίνεται η αιτία νέων αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ δημοτικιστών και καθαρευουσιάνων (τα λεγόμενα «Ορεστειακά»). Οι πολέμιοι των δημοτικιστών τούς αποκαλούν χλευαστικά «μαλλιαρούς». Τους κατηγορούν ως προδότες και ότι ενεργούν κατόπιν σλαβικού σχεδίου, που αποσκοπεί να προκαλέσει διχόνοιες στον Ελληνισμό, θρησκευτικές έριδες που θα βοηθήσουν τον προσεταιρισμό των Ελλήνων της Μακεδονίας από τη βουλγαρική Εξαρχία. Ο γλωσσικός και πολιτικός φανατισμός συσκοτίζει την πραγματικότητα, που ως ζητούμενο όλων είναι η απελευθέρωση της Μακεδονίας, καθώς ανέκαθεν ο δημοτικισμός ταύτιζε το έθνος με τη γλώσσα. Την ίδια εποχή, σημαντικό γεγονός ήταν η έκδοση της λογοτεχνικής-πολιτικής εφημερίδας Ο Νουμάς από τον Δημήτριο Ταγκόπουλο. Αποτέλεσε άτυπο εκφραστικό όργανο του Ψυχάρη και των δημοτικιστών, έστω κι αν αργότερα Ταγκόπουλος και Ψυχάρης ήρθαν σε σύγκρουση για πολιτικούς λόγους.
Σημαντικός σταθμός αυτής της προσπάθειας ήταν η ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου το 1910. Εκεί συμμετείχαν ο Δημήτρης Γληνός, ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης και άλλοι. Λειτουργούσε ως όργανο φιλελεύθερου Δημοτικισμού καθαρά αποστασιοποιημένος από τις γλωσσικές απόψεις του Ψυχάρη καθώς ακολουθούσε μια μορφή πιο φιλική προς την καθαρεύουσα με σημαντικές επιδράσεις από αυτήν. Μαζί με την ίδρυση του πειραματικού Ανώτερου Παρθεναγωγείου Βόλου συνιστούν προσπάθειες για περαιτέρω ανάπτυξη της δημοτικής, όπως και για την ενίσχυση φυσιογνωστικών, τεχνικών, πρακτικών κ.ά. μαθημάτων, που όμως προκαλούν αντιδράσεις. Ο Δελμούζος, ιδρυτής και διευθυντής του παρθεναγωγείου, κατηγορείται για διαφθορά ηθών και διδασκαλία του κομμουνισμού και της αθεΐας, αλλά τελικά αθωώνεται. Το έθνος χωρίζεται στα δύο και το θέμα της γλώσσας αποκτά μείζονα σημασία. Υπερέχει ακόμη και της ίδιας της ιδέας της ελευθερίας του έθνους. Οι συνεχείς εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις αυτής της περιόδου, που είτε δεν ψηφίστηκαν όλες είτε έμειναν στα χαρτιά, αποσκοπούν στην προσαρμογή του εκπαιδευτικού συστήματος στις κοινωνικές–οικονομικές ανάγκες της χώρας. Αποτέλεσμα ήταν σε διάστημα συνολικά 50 ετών, από την αρχή δηλαδή του 20ού αιώνα, να υπάρξουν λίγο πολύ εννέα αλληλοδιαδοχές επίσημης εθνικής γλώσσας, πότε της καθαρεύουσας και πότε της δημοτικής.
Ειδικότερα το 1911, μετά από τέσσερις ημέρες συνεδρίασης στη βουλή η κυβέρνηση του Ε. Βενιζέλου υποστήριξε την απλή καθαρεύουσα καθώς έλεγε ότι η γραπτή γλώσσα έπρεπε να ταυτίζεται με την προφορική. Μέσω του συντάγματος έδωσε τις βασικές γραμμές εντός των οποίων πρέπει να κινείται η γλώσσα ορίζοντάς την να είναι ίδια με αυτήν του Συντάγματος («Ἐπίσημος γλῶσσα τοῦ Κράτους εἶναι ἐκείνη εἰς τὴν ὁποίαν συντάσσεται τὸ πολίτευμα καὶ εἰς τῆς Ἑλληνικῆς νομοθεσίας τα κείμενα· πᾶσα πρὸς παραφθορὰν ταύτης ἔμβασις ἀπαγορεύεται» . Για ακόμη μια φορά από κάποιους ο χρήστης της δημοτικής θεωρείται ότι υποτιμά τις αξίες της παράδοσης, της θρησκείας και πολεμά την καθιερωμένη κοινωνική τάξη πραγμάτων.
Η γλώσσα γίνεται όπλο για την άσκηση βίας και εξουσίας. Μετά την αποτυχία να ψηφιστούν τα Νομοσχέδια Τσιριμώκου το 1913, η πρώτη επιτυχής επίσημη κίνηση για την καθιέρωση της δημοτικής στην εκπαίδευση έγινε το 1917. Με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της προσωρινής κυβέρνησης του Βενιζέλου, οριζόταν η δημοτική ως γλώσσα που θα χρησιμοποιούταν πλέον στις πρώτες τάξεις των σχολείων. Με την πτώση όμως των Φιλελεύθερων το 1920 ο νόμος ακυρώθηκε και η καινούρια κυβέρνηση διέταξε τα αναγνωστικά του Δημοτικού που ήταν γραμμένα στη δημοτική (Τα Ψηλά Βουνά) «νὰ καῶσιν ὡς ἔργα ψεύδους». Οι δε εμπνευστές της μεταρρύθμισης απολύθηκαν από τις θέσεις τους και κατέληξαν στην εξορία. Η αντίληψη περί απειλής κατά της εθνικής κυριαρχίας από τη χρήση της δημοτικής κορυφώνεται με την πειθαρχική δίωξη του καθ. Ιωάννη Κακριδή κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, επειδή τόλμησε να δημοσιεύσει στη δημοτική και σε μονοτονικό σύστημα την πανεπιστημιακή του παράδοση. .
Ένα από τα μεγάλα προβλήματα έως το σημείο του απλά γελοίου είναι η πολιτικοποίηση της Καθαρεύουσας και της δημοτικής (στις απλές τους μορφές). Έτσι το 1917 στα σχολεία διδασκόταν η δημοτική, το 1921 η καθαρεύουσα, το 1923 η δημοτική, το 1926 η καθαρεύουσα, το 1927 η δημοτική μαζί με την καθαρεύουσα (λόγω της οικουμενικής κυβέρνησης), το 1931 η δημοτική, το 1933 η καθαρεύουσα, και το 1939 η Καθαρεύουσα μαζί με τη Δημοτική (με την καθαρεύουσα να χρησιμοποιείται μετά τη Γερμανική κατοχή). Το μόνο αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι ο Ι. Μεταξάς προέκρινε τη Δημοτική και όχι την Καθαρεύουσα.
Η κατάσταση παρέμεινε ουσιαστικά η ίδια περίπου μέχρι τη δεκαετία του '70, με σημαντικότερη ίσως εξέλιξη τη σύνταξη από τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη και έκδοση το 1941 της Νεοελληνικής Γραμματικής (της δημοτικής). Το 1964 η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, με τον Ευάγγελο Παπανούτσο Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας, έδωσε την ελευθερία στους εκπαιδευτικούς να χρησιμοποιούν όποια από τις δυο γλώσσες ήθελαν, ενώ γινόταν η διδασκαλία και των δύο.
Ειδικότερα κατά τη δικτατορία, οι καθαρευουσιανισμοί στόχευαν στην κοινωνική διάκριση και επομένως στη μετάδοση του μηνύματος ότι είναι ανώτεροι και πολιτικά. Η ασάφεια, κυρίως, που χαρακτήριζε τον λόγο των πολιτικών τους, νομιμοποιούσε την κατοχή του βήματος και του λόγου. Στην αντίθετη πλευρά, πάλι, οι δημοτικιστές, όπως γράφει ο Χρηστίδης στη μετάφραση του Αστικού Κώδικα και τονίζει η Άννα Φραγκουδάκη, έφτανε να γράψουν της αποβλάκωσης αντί της αποβλακώσεως για να χαρακτηριστούν αμφίβολης εθνικοφροσύνης, πράκτορες του κομμουνισμού ή ακόμη και να χάσουν κάθε ελπίδα σταδιοδρομίας σε επίσημους επιστημονικούς κύκλους.
Η «Νεοελληνική», όπως ονομάζεται τελικά, που επισημοποιείται από την κυβέρνηση Καραμανλή, είναι πολύ διαφορετική από την ακραία δημοτική του Ψυχάρη, καθώς δεν περιέχει ιδιωματισμούς και ακρότητες, αλλά συγχωνεύει στοιχεία της καθαρεύουσας. Η δε νομιμοποίηση του ΚΚΕ αφαιρεί την πολιτική διάσταση του γλωσσικού ζητήματος και παύει η κυρίαρχη σύνδεση της χρήσης της δημοτικής με τον κομμουνισμό, την αναρχία και το χάος. Πλην όμως η καθαρεύουσα δεν είναι πλέον αποτελεσματική ως γλώσσα ούτε χρήσιμη σε καμιά εξουσία. Η κατάχρηση των μαγικών ιδιοτήτων της καθαρεύουσας από τη στρατιωτική δικτατορία του 1967 αποτελεί το κύκνειο άσμα της.
Το γλωσσικό ζήτημα έλαβε τέλος τη δεκαετία του '70, μετά από σχεδόν ενάμιση αιώνα διαμάχης. Το 1975 η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή παρέλειψε τη γλωσσική διάταξη στο Σύνταγμα της μεταπολίτευσης σε αντιδιαστολή με το Σύνταγμα του 1952 που είχε ειδικό άρθρο. Το 1976 ο υπουργός Παιδείας Γεώργιος Ράλλης εισηγείται, και η κυβέρνηση Καραμανλή αποφασίζει τη χρήση της δημοτικής σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, σε όλες τις λειτουργίες και τα έγγραφα του κράτους. Το γλωσσικό ζήτημα λύνεται τυπικά με την καθιέρωση της δημοτικής στην εκπαίδευση και στη διοίκηση. Παύει πλέον να υπάρχει το φαινόμενο της διγλωσσίας που διήρκεσε 20 περίπου αιώνες και ταλαιπώρησε την ελληνική παιδεία και κοινωνία για 143 χρόνια.
Η Νέα Ελληνική που χρησιμοποιείται σήμερα, αποτελείται από συνένωση στοιχείων της δημοτικής και της καθαρεύουσας και βρίσκεται κοντά στην Ελληνιστική Κοινή των χρόνων του Χριστού.
Η σημερινή ΠΝΕ και η διαμόρφωσή της
Η λαϊκότερη αυτή διάλεκτος εξαπλώθηκε πολύ περισσότερο στα μέσα του ίδιου αιώνα λόγω του διαφωτισμού και έργα με θέμα την ιστορία, τη γεωγραφία, την πολιτική και τις φυσικές επιστήμες εξαπλώθηκαν. Το ανυπέρβλητο για την εποχή και την άπλαστη λαϊκή εκείνη γλώσσα εμπόδιο ήταν οι σημαντικότατες λεξιλογικές ελλείψεις οι οποίες είτε καλύφθηκαν εκ μέρους των λόγιων απευθείας από την αρχαία είτε εκ μέρους των μη ειδικών με αντιδάνεια τα οποία χρησιμοποιούνταν στις Ευρωπαϊκές γλώσσες. Μάλιστα πολλοί παρομοίαζαν την αποτυχία συντάξεως ενός γράμματος στη δημοτική με την προσπάθεια ενός αετού να πετάξει με κομμένα φτερά νομίζοντας ότι όπως παλιά έτσι και τώρα μπορεί να πετάξει. Φυσικά αυτό γέννησε ένα ακόμη σημείο πολέμου καθώς λόγιοι όπως ο Νεόφυτος Δούκας πίστεψαν ότι μετά το λεξιλόγιο και τη χρήση τους από τις εφημερίδες κατά ορθό τρόπο ανοίγει ο δρόμος για περαιτέρω αλλαγές όπως η κλασική σύνταξη του από με γενική αντί αιτιατικής, ο μονολεκτικός μέλλοντας, το απαρέμφατο κ.ά. («Εἰς δὲ τὴν σύνταξιν αὖθις εἰσαχθέντος τοῦ ἀπαρεμφάτου καὶ μέλλοντος, καί τινων μορίων μεταλλαγέντων, ἐν τίσιν ἔσται διαφορά;») Αντιδράσεις ακόμη υπήρχαν με τον Γ. Χατζιδάκι να επιχειρηματολογεί κατά της συστάσεως δημοτικής βασισμένης στην κατά τόπους λαϊκή ομιλουμένη λόγω των πολλών διαλεκτικών διαφορών και ιδιωμάτων. Καθώς λοιπόν λόγια στοιχεία είχαν αφομοιωθεί πλήρως από τον λαό πίστευε ότι η λαϊκή δυναμική υπέρ της τότε δημοτικής ακολουθούσε λάθος πορεία και ξεκινούσαν εκ νέου το γλωσσικό πόλεμο. Δυστυχώς μέσα σε όλη αυτή τη μεταβατική περίοδο άρχισε να εμπλέκεται η πολιτική με την οποία άρχισαν να βάζουν ταμπέλες ο ένας στον άλλον ως φασίστα και προδότη συναρτήσει μόνο των απόψεών τους. Όπως προαναφέρθηκε λόγω μεταφράσεων στη δημοτική (βλ. Αλ. Πάλλη στην εφημερίδα Ἀκρόπολις) οι δυο μεριές συνασπίστηκαν, με τους φοιτητές να τάσσονται υπέρ της καθαρεύουσας και να επικρατούν. Το κλίμα αυτό σημαδεύτηκε εν συνεχεία και από βίαια περιστατικά (βλ. Ευαγγελικά). Οι μαλλιαροί (δημοτικιστές) κατηγορήθηκαν ως κομμουνιστές και υποστηρικτές της τότε σλαβικής συνωμοσίας. Έτσι ξαφνικά αυτές οι κατηγορίες άρχισαν να εδραιώνονται και ο δημοτικισμός άρχισε να συνδέεται με τη ριζοσπαστική κομμουνιστική αριστερά. Μέσα σε όλο αυτό το τεταμένο κλίμα όλο και περισσότεροι δημοτικιστές άρχισαν να αποστασιοποιούνται από τη γλώσσα του Ψυχάρη βάσει όχι μόνο γλωσσικών κριτηρίων αλλά και πολιτικών. Φυσικά αυτό ήταν το τέλος του συγκεκριμένου εγχειρήματος.
Μερικά χρόνια αργότερα αν και οι Τριανταφυλλίδης και Δελμούζος προσπάθησαν να δείξουν ότι η δημοτική δε συνδέεται με τον κομμουνισμό, ούτε θεωρητικά ούτε πρακτικά, οι προσπάθειές τους έπεσαν στο κενό διότι ο Γληνός προσχώρησε στο Μαρξισμό μέσω του ΚΚΕ το 1927 καθώς και αυτό άρχισε να χρησιμοποιεί τη δημοτική γλώσσα, κάτι που απέφευγε από το 1918. Μόλις το 1963 ο φιλελεύθερος Γ. Παπανδρέου διακήρυξε δημόσια ότι εφαρμόζει «πολιτικὴ ίσων δικαιωμάτων» απέναντι στο ακανθώδες αυτό ζήτημα ενώ ακόμη χρησιμοποιούσε την καθαρεύουσα ως επίσημη γραπτή γλώσσα του Ελληνικού κράτους. Αποτέλεσμα αυτής της νέας πολιτικής ήταν η εισαγωγή, για πρώτη φορά, της γραμματικής του Τριανταφυλλίδη στα σχολεία. Η γραμματική αυτή βέβαια γρήγορα κατακρίθηκε καθώς δεν ανέφερε σχεδόν τίποτα περί των αφομοιωθέντων λογίων στοιχείων της δημοτικής εκείνης της περιόδου. Ο πόλεμος φαίνεται πως εν μέρει κρίθηκε το 1974 όταν ο Κ. Καραμανλής άρχισε να χρησιμοποιεί τη δημοτική από την πρώτη στιγμή ως επίσημη γλώσσα του κράτους και νομιμοποίησε το ΚΚΕ. Φυσικά η καθαρεύουσα σημάδεψε για πάντα τη δημοτική όπως φαίνεται και από το μυθιστόρημα του Κ. Ταχτσή Το τρίτο στεφάνι όπου η ομιλία δυο λαϊκών γυναικών εμπλουτίζεται με πολλά λόγια στοιχεία.
Σήμερα, κατά τον Γ. Μπαμπινιώτη, το γλωσσικό ζήτημα εκλαμβάνεται διττώς, και ως ωφέλιμο και ως επιβλαβές. Ήταν ωφέλιμο (ευλογία) καθώς υπήρξαν πολλοί και άξιοι άνθρωποι οι οποίοι ασχολήθηκαν με τη γλώσσα και την ανέλυσαν μορφοσυντακτικώς και ιστορικώς, πράγμα το οποίο δεν είχε γίνει για αιώνες. Αντιθέτως ήταν τεράστια σπατάλη πνευματικών δυνάμεων οι οποίες άνθισαν εκείνη την εποχή, διότι αντί να ασχοληθούν με τις καθαυτές επιστήμες ανάλωσαν κυριολεκτικώς το μεγαλύτερο μέρος των πονημάτων τους είτε σε άσκοπες επικρίσεις (βλ. Κοδρικά), είτε σε ανούσια πονήματα (βλ. Ροΐδη Εἰδώλων κατάλυσις) είτε σε μελέτες οι οποίες αποτέλεσαν μετά από ένα σημείο ιδεολογικές πραγματείες περί της χρήσης της γλώσσας. Κυρίως αυτά τα πρόσωπα ήταν οι Αδαμάντιος Κοραής, Γεώργιος Χατζιδάκις, Γιάννης Ψυχάρης και Μανόλης Τριανταφυλλίδης.
Η αιφνίδια αυτή όμως αλλαγή δημιούργησε ένα νέο πρόβλημα (όχι ζήτημα), το ονομασθέν γλωσσικό. Δηλαδή ελλείψει εγχειριδίων και ορθής καθοδηγήσεως υπήρξε κατακόρυφη πτώση της ποιότητας της δημοτικής και μεγάλα χάσματα μεταξύ της Κοινής δημοτικής και της παλαιοτέρας. Μεγάλο πρόβλημα υπήρξε και η μεταρρύθμιση για την καθιέρωση του μονοτονικού (ακόμη και με ψευδή επιχειρήματα όπως αυτό το οποίο αναφερόταν στον Γ. Χατζιδάκι ). Σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη αυτή γεννά δυσχέρειες στην ανάγνωση και πρέπει να βελτιωθεί. Η γλωσσική αυτή διαμάχη (η οποία επισήμως κατά τα προλεγόμενα άρχισε τον 1ο π.Χ. αιώνα) δεν κατέληξε ένας πόλεμος μεταξύ δύο στρατοπέδων αλλά περισσοτέρων, των οποίων τα κινήματα τα οποία ξεχώρισαν ήταν το Αρχαΐζον, της Καθαρεύουσας (βλ. Θεοτόκη, Κοραή κ.ά.), το λόγιο της Κωνσταντινουπόλεως ιδίωμα (βλ. Καταρτζή), το κίνημα της λαϊκότερης κοινής (ιδιωματικής εν πολλώ) γλώσσας [γνωστή και ως χυδαία (βλ. Ψυχάρης, Σολωμός)]. Τέλος, στα χρόνια του Βυζαντίου υπήρχε και το ισχυρότατο στρατόπεδο της Κοινής της Αγίας Γραφής.
Λοθάριος Β΄ της Λοθαριγγίας
Ο Λοθάριος Β΄ της Λοθαριγγίας (835 – 8 Αυγούστου 869) Βασιλιάς της Λοθαριγγίας (23 Σεπτεμβρίου 855 - 8 Αυγούστου 869) από τη Δυναστεία των Καρολιδών, ήταν δεύτερος γιος του αυτοκράτορα Λοθαρίου Α΄ και της Ερμενγάρδης του Τουρ. Παντρεύτηκε την Τευτβέργα, μέλος του Οίκου των Μποζονιδών κόρη του Μπόζο του πρεσβύτερου, ο πατέρας του τον πάντρεψε μαζί της για πολιτικούς λόγους. Με τον θάνατο του πατέρα του (855) ο μεγαλύτερος αδελφός του, Λουδοβίκος Β΄ της Ιταλίας έλαβε το Βασίλειο της Ιταλίας και τον τίτλο του αυτοκράτορα. Ο ίδιος ο Λοθάριος Β΄ δέχτηκε στην Μέση Φραγκία μια περιοχή που επεκτεινόταν από την Βόρεια Θάλασσα ως την Οροσειρά του Ιούρα, έγινε γνωστή ως Λοθαριγγία ή Λωρραίνη και εξελίχθηκε στο Δουκάτο της Λωρραίνης. Ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος της Προβηγκίας δέχτηκε τα δυτικά τμήματα του βασιλείου του πατέρα του που περιείχαν την Προβηγκία και την Βουργουνδία. Με τον πρόωρο θάνατο του Καρόλου (863) δέχθηκε τμήματα του βασιλείου του νότια από τα Όρη του Γιούρα αλλά δεν τα υπερασπίστηκε εκτός από μερικές εκστρατείες εναντίον των Βίκινγκ. Έχουν διασωθεί περίπου 36 διατάγματα από την εποχή που κυβέρνησε ο Λοθάριος Β΄.
Απόπειρα διαζυγίου
Η Τευτβέργα ήταν ανίκανη να κάνει παιδιά και η βασιλεία του Λοθαρίου Β΄ σημαδεύτηκε από τις ασταμάτητες προσπάθειές του να αποκτήσει διαζύγιο. Προσπάθησε να αποκτήσει την υποστήριξη των θείων του: ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός ήταν υπέρ του διαζυγίου και ο Κάρολος ο Φαλακρός ήταν εναντίον του διαζυγίου. Ο στόχος των θείων του ήταν ωστόσο να κληρονομήσουν τα εδάφη του μετά τον θάνατο του σε περίπτωση που πέθαινε πρόωρα και άτεκνος όπως τελικά έγινε. Ο Λοθάριος είχε επιθυμία να παντρευτεί μια αυλική του την Βαλντράντα της Λοθαριγγίας αλλά ο αδελφός της Τευτβέργας Χούκμπερτ συνέλαβε την Βαλδράδα και την υπέβαλλε σε βασανιστήρια (αγνείας πείρα), κάτι που έκανε τον Λοθάριο Β΄ να επανέλθει στην νόμιμη σύζυγο του (858). Κέρδισε την υποστήριξη του μεγάλου αδελφού του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β΄ όπως και του τοπικού κλήρου, με αποτέλεσμα να παντρευτεί την Βαλδράδα (862). Μια σύνοδος Φράγκων επισκόπων στο Μετς (863) επιβεβαίωσε την απόφαση, αλλά η Τευτβέργα κατέφυγε στην αυλή του Καρόλου Β΄ και ο Πάπας Νικόλαος Α΄ κήρυξε τον γάμο άκυρο. Μια ξαφνική επίθεση του αυτοκράτορα στην Ρώμη δεν έφερε αποτέλεσμα και ο πάπας απείλησε τον Λοθάριο Β΄ με αφορισμό, ο Λουδοβίκος και ο Λοθάριος συναντήθηκαν για να κάνουν διανομή των εδαφών τους και ο Λοθάριος Β΄ επανήλθε στην Τευτβέργα. Αυτή την φορά η ίδια η Τευτβέργα ζήτησε το διαζύγιο λόγω κακομεταχείρισης και ο Λοθάριος Β΄ ταξίδευσε στην Ρώμη για να πάρει έγκριση από τον νέο πάπα Αδριανό Β΄. Ο πάπας συμφώνησε αλλά στο ταξίδι της επιστροφής ο Λοθάριος Β΄ αρρώστησε και πέθανε αιφνίδια στην Πιατσέντσα (8 Αυγούστου 869). Με την Συνθήκη του Μέρσεν (870) τα εδάφη του μοιράστηκαν οι θείοι του Λουδοβίκος ο Γερμανικός και Κάρολος ο Φαλακρός.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Τευτβέργα των Μποζονιδών.
Ασημάκης Πανσέληνος
Ο Ασημάκης Πανσέληνος (1903 - 1 Σεπτεμβρίου 1984 ) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, δοκιμιογράφος, πεζογράφος, ποιητής, κριτικός, δημοσιογράφος και πολιτικός. Αποτέλεσε έναν από τους εκπροσώπους της διανόησης της γενιάς του ’30.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Μυτιλήνη, όπου και έζησε όλα τα παιδικά του χρόνια και έβγαλε εκεί το γυμνάσιο. Ήταν γιος του Ιωακείμ Πανσέληνου και της Μυρτώς Βελισσαρίου. Σπούδασε νομικά (και συμπληρωματικά κοινωνιολογία, ψυχολογία και λογοτεχνία) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου φυλακίστηκε από το καθεστώς λόγω της δράσης του ενώ κατά την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, για την οποία και φυλακίστηκε από τους Ιταλούς στις φυλακές Αβέρωφ. Στα Δεκεμβριανά συνελήφθη από τους Άγγλους, δραπέτευσε όμως από το Χασάνι, όπου κρατείτο, το 1945. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο εξελέγη το 1950 βουλευτής Λέσβου με το Σοσιαλιστικό Κόμμα-Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας.
Ήταν παντρεμένος με την ποιήτρια - νομικό Έφη Πανσελήνου και είχαν αποκτήσει έναν γιο, τον συγγραφέα Αλέξη Πανσέληνο.
Λογοτεχνική παρουσία
Παράλληλα με την συγγραφική του δραστηριότητα υπήρξε αρθρογράφος στις εφημερίδες Μάχη (Σβώλος - Τσιριμώκος) και Πολιτική (Τσιριμώκος).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Βασίλειο της Ρωσίας
Βασίλειο της Ρωσίας (Русское царство) είναι η επίσημη ονομασία του ρωσικού κράτους κατά τους δύο πρώτους αιώνες της σύγχρονης εποχής. Η χρήση του όρου ξεκινά το 1547, όταν ο Ιβάν Δ' ενθρονίζεται ως Τσάρος και Κυβερνήτης πασών των Ρωσιών και σταματά το 1721, όταν ολοκληρώνονται οι εκστρατείες και οι μεταρρυθμίσεις του Μεγάλου Πέτρου και το βασίλειο μετονομάζεται σε Αυτοκρατορία.
Μερικές φορές το Βασίλειο της Ρωσίας αναφέρεται και ως Μοσχοβία. Η χρήση αυτής της ονομασίας για τη συγκεκριμένη εποχή είναι καταχρηστική - στην πραγματικότητα αναφέρεται στα κρατικά μορφώματα που αναπτύχθηκαν υπό την κυριαρχία της Μόσχας κατά την αμέσως προηγούμενη περίοδο, στα ύστερα μεσαιωνικά χρόνια.
Από το Μέγα Δουκάτο της Μόσχας στο Βασίλειο της Ρωσίας
Η σύγχρονη ρωσική ιστορία ξεκινά από τη στιγμή που το Μέγα Δουκάτο της Μόσχας, υπό την ηγεσία του Ιβάν Γ' και ακολούθως του Βασιλείου Γ', εκδιώκει από τη ρωσική γη τους Μογγόλους της Χρυσής Ορδής (1480) και ενσωματώνει μια σειρά ανεξάρτητων ή αυτόνομων ρωσικών κρατιδίων. Λίγο πριν, η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους (1453) έχει οδηγήσει πολλούς Βυζαντινούς αξιωματούχους στη Μόσχα. Αυτοί αξιοποιούνται από τους Ρώσους - εισάγονται έτσι στο δουκάτο διάφορες προχωρημένες βυζαντινές τεχνικές οργάνωσης και διοίκησης, όπως επίσης σύμβολα (δικέφαλος αετός, ο οποίος είναι μέχρι και σήμερα το εθνόσημο της Ρωσίας), τίτλοι και τελετουργικά. Ο Βασίλειος Γ' πεθαίνει το 1533 και η χώρα ταλανίζεται από παρασκηνιακές διαμάχες, αφού ο γιος του Ιβάν Δ' (ο μετέπειτα Τρομερός) είναι ακόμη νήπιο. Τελικά ο Ιβάν θα αναλάβει την εξουσία το 1547. Κατά την τελετή ενθρόνισής του, με μεγαλοπρέπεια και τελετουργικό που θυμίζει το βυζαντινό μεγαλείο, στέφεται επισήμως ως Καίσαρ (Τσάρος) - είναι ο πρώτος που φέρει αυτόν τον τίτλο, αφού οι προκάτοχοί του αποκαλούνταν επίσημα Μεγάλοι πρίγκιπες ή Δούκες. Ομοίως αλλάζει και η επίσημη ονομασία του κράτους από Μέγα Δουκάτο σε Βασίλειο.
Η αλλαγή δεν έχει να κάνει τόσο με τον τύπο, όσο με την ουσία. Η Μόσχα δεν είναι πια ένα ανάμεσα σε πολλά ρωσικά κρατίδια, αλλά η πρωτεύουσα της Ρωσίας που απλώνεται από τη νότια Ίνγκρια (κοντά στη Βαλτική - ΒΔ) και τον Αρκτικό Ωκεανό (Β) μέχρι το Τσερνιγκόφ (κοντά στο Κίεβο - ΝΔ) και τα Ουράλια (Α), ενοποιώντας διοικητικά τη μεγάλη πλειοψηφία των περιοχών όπου κατοικούν Ρώσοι. Και η Ρωσία είναι το μοναδικό ορθόδοξο κράτος μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, σε βαθμό που αυτοαποκαλείται Τρίτη Ρώμη. Είναι λοιπόν σαφές ότι πια σκοπός δεν είναι η συγκρότηση κράτους, αλλά η σταθεροποίησή του και η επέκταση σε νέα εδάφη.
Τα χρόνια του Ιβάν του Τρομερού (1547 - 1584)
150px|thumb|left|Ο Ιβάν Δ΄ (ο Τρομερός), δημιουργός του Βασιλείου της Ρωσίας.
Κύριος στόχος του Ιβάν Δ' όταν αναλαμβάνει την εξουσία, είναι να ισχυροποιήσει την τσαρική εξουσία έναντι της παραδοσιακής αριστοκρατίας (των βογιάρων) με μια σειρά μεταρρυθμίσεων. Συγκροτεί νέο νομοθετικό σώμα (Σύνοδος των επαρχιών), αναθεωρεί το Νομικό Κώδικα σε φιλολαϊκή κατεύθυνση, διευθετεί τις σχέσεις κράτους - εκκλησίας και δημιουργεί ένα νέο επίλεκτο επαγγελματικό στρατό, τους Στρέλτσι.
Με την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεών του, ο Ιβάν στρέφει το βλέμμα του προς τους Τατάρους του Βόλγα. Το 1552 καταλύει και προσαρτά το Χανάτο του Καζάν και το 1556 το αντίστοιχο του Άστραχαν. Λίγο μετά προσπαθεί να βρει διέξοδο στη Βαλτική, εισβάλλοντας στη Λιβονία (1558), ενώ ταυτόχρονα χτίζει την πόλη - λιμάνι του Αρχαγγέλου (Β) στον Αρκτικό Ωκεανό.
Η ρωσική επέμβαση στη Βαλτική συνασπίζει τις άλλες δυνάμεις της ΒΑ Ευρώπης (Σουηδία, Δανία, Πολωνία, Λιθουανία) που επεμβαίνουν το 1560 για να «προστατεύσουν» τη Λιβονία. Την ίδια χρονιά πεθαίνει ξαφνικά η τσαρίνα Αναστασία και ο Ιβάν υποψιάζεται τους βογιάρους. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών ο τσάρος γίνεται πολύ πιο σκληρός και βίαιος, με αποκορύφωμα την περίοδο της Εξαίρεσης. Η Εξαίρεση (1565) είναι ένα νομοθετικό σώμα - ανδρείκελο με δικό της παραστρατιωτικό σώμα (Οπρίτσνικοι), μέσω του οποίου προσπαθεί να παρακάμψει τους βογιάρους. Οι τελευταίοι αντιδρούν και αρχίζει μία επταετία εκκαθαρίσεων και σφαγών, από την οποία ο Ιβάν βγαίνει τελικά νικητής.
Όμως ο εμφύλιος πόλεμος και η εμπλοκή στη Λιβονία δίνουν το δικαίωμα στους νότιους γείτονες να διεκδικήσουν τμήμα της Ρωσίας. Ουσιαστικά ανενόχλητος, ο Τάταρος χαν της Κριμαίας Ντεβλέτ Γκεράι (πνευματικό παιδί του Οθωμανού Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς) με μια δύναμη 120.000 ιππέων φθάνει το Μάιο του 1571 στη Μόσχα, την πυρπολεί και αποχωρεί. Επιστρέφει την επόμενη χρονιά, ενισχυμένος ακόμα περισσότερο από την Υψηλή Πύλη, με σκοπό να εγκαθιδρύσει την κυριαρχία του. Τελικά θα ηττηθεί στη Μάχη του Μολόντι, 60 χμ. νοτίως της Μόσχας, και θα εγκαταλείψει το εγχείρημά του.
Στο μέτωπο της Λιβονίας ο πόλεμος λήγει με ρωσική ήττα το 1581, όταν υπό το φόβο της πλήρους συντριβής ο Ιβάν αναγκάζεται να αποκηρύξει τις επιδιώξεις του στη Βαλτική. Μοναδική αναλαμπή σε αυτά τα τελευταία χρόνια του είναι η προσπάθεια για επέκταση πέρα από τα Ουράλια, η Κατάκτηση της Σιβηρίας (1579 ή 1581).
Η Εποχή των Αναστατώσεων (1598 - 1613)
150px|thumb|left|Ο Μπορίς Γκοντουνόφ εκλέχθηκε τσάρος μετά το θάνατο του Φιοντόρ - ήταν ο πρώτος της Εποχής των Αναστατώσεων. Πέθανε αντιμέτωπος με τη γενική δυσαρέσκεια το 1605.
Ο Ιβάν Δ' πεθαίνει το 1584 και τον διαδέχεται ο διανοητικά καθυστερημένος γιος του Φιοντόρ (Θεόδωρος), ο οποίος θα μείνει στην ιστορία ως Κωδωνοκρούστης, διότι μεταξύ άλλων πάσχει από την εμμονή να κτυπά χωρίς λόγο όποια καμπάνα βρεθεί στο δρόμο του. Υπό αυτές τις συνθήκες η πραγματική εξουσία ασκείται από τον κουνιάδο του Μπορίς Γκοντουνόφ (το όνομά του έχει παραφθαρεί στα ελληνικά ως Μπόρις Γκουντούνωφ), έναν ταταρικής καταγωγής ευγενή που συμμετείχε στους Οπρίτσνικους και ο Ιβάν τού είχε απονείμει τον τίτλο του βογιάρου. Το μόνο σημαντικό γεγονός αυτής της περιόδου είναι η ανακήρυξη της Μητρόπολης Μόσχας σε Πατριαρχείο, ιδιότητα που διατηρεί έως σήμερα. Ο Φιοντόρ τελικά θα αποβιώσει νέος και άτεκνος και μαζί του θα χαθεί η δυναστεία των Ρουρικιδών.
Με το θάνατο του Φιοντόρ (1598) η Ρωσία μπαίνει σε μια εποχή σκότους και ακυβερνησίας, την Εποχή των Αναστατώσεων. Αυτή η περίοδος θα διαρκέσει δεκαπέντε χρόνια, κατά τα οποία πολλές φορές η χώρα θα βρεθεί στο χείλος της πλήρους αποσύνθεσης. Οι τσάροι αλλάζουν με ταχείς ρυθμούς, ενώ τρεις διαφορετικοί απατεώνες (οι Ψευδοδημήτριοι) συγκροτούν στρατούς με ξένη υποστήριξη και υποστηρίζουν πως είναι ο (νεκρός) Δημήτριος, γιος του Ιβάν του Τρομερού. Η Σουηδία και η Πολωνία, που στο μεταξύ έχουν γίνει εχθροί, μεταφέρουν στα ρωσικά εδάφη τον ανταγωνισμό τους με τους πρώτους να κυριεύουν το Νόβγκοροντ και τους δεύτερους την ίδια τη Μόσχα. Τελικά η Εποχή των Αναστατώσεων λήγει το 1613, όταν ο λαός ξεσηκώνεται και διώχνει τους κατακτητές από την πρωτεύουσα. Η ημερομηνία παράδοσης των Πολωνών (4 Νοεμβρίου - νέο ημερολόγιο) είναι μέχρι σήμερα εθνική εορτή της Ρωσίας, η Ημέρα της Εθνικής Ενότητας.
Παρά την εκδίωξη του πολωνικού στρατού από τη Μόσχα, η κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα είναι τραγική. Οι θεσμοί έχουν διαλυθεί, η γεωργική παραγωγή είναι μηδενική, η κοινωνία έχει εξαχρειωθεί και η χώρα είναι μπλεγμένη σε έναν τριγωνικό πόλεμο με την Πολωνία και τη Σουηδία. Συγκαλείται αμέσως η Σύνοδος των επαρχιών υπό τον πανηγυρικό τίτλο Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, η οποία εκλέγει ομόφωνα τσάρο το Μιχαήλ Ρομάνοφ, γιο του πατριάρχη Φιλαρέτου. Ο Μιχαήλ Α' ενθρονίζεται επισήμως τον Ιούλιο του 1614 και είναι ο πρώτος της δυναστείας των Ρομάνοφ (ελληνική παραφθορά: Ρομανώφ) που θα κυβερνά τη χώρα ώς την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Δεύτερο μέλημα του νέου καθεστώτος είναι η λήξη του πολέμου. Το 1617 υπογράφεται η Συνθήκη του Στόλμποβο με τη Σουηδία και το 1618 η Ανακωχή του Ντεουλίνο με την Πολωνο-λιθουανική Συνομοσπονδία. Μολονότι οι δύο συνθήκες είναι αποτέλεσμα ρωσικών εδαφικών παραχωρήσεων στα Δ - ΒΔ, εκπληρώνουν το βασικό στόχο της ρωσικής διπλωματίας (αποκατάσταση της ειρήνης), ώστε να επιτευχθεί η αναδιοργάνωση του βασιλείου υπό ομαλές συνθήκες.
Η διαμόρφωση της νέας άρχουσας τάξης (1613 - 1649)
150px|thumb|left|Ο τσάρος Αλέξιος αναθεώρησε το Νομικό Κώδικα το 1649, κατοχυρώνοντας τα προνόμια της νέας ελίτ.
Η θέση του Μιχαήλ Α' δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρή, παρά την ομόφωνη εκλογή του από τις ηγέτιδες τάξεις της ρωσικής κοινωνίας (βογιάροι, κλήρος, έμποροι). Στην πραγματικότητα συγκυβερνά με τον πατέρα του, πατριάρχη Φιλάρετο, και πρέπει ανά πάσα στιγμή να ισορροπεί ανάμεσα στα συμφέροντα και τις επιδιώξεις αντικρουόμενων φατριών, αποφεύγοντας τις ρήξεις υπό το φόβο νέου εμφυλίου πολέμου ή επέμβασης ξένων δυνάμεων.
Κατά την περίοδο του Μιχαήλ (και του γιου του Αλεξίου που τον διαδέχθηκε) διογκώνεται υπερβολικά η ομάδα των γραφειοκρατών, δηλ. των επαγγελματικών στελεχών που ασχολούνται με τη διοίκηση του βασιλείου. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα 13 υπουργεία (πρικάζ) του 1613 φθάνουν τα 80 σε μόλις τέσσερις δεκαετίες. Οι γραφειοκράτες αποτελούν πια κοινωνική τάξη που σύντομα ενοποιείται με τους παραδοσιακούς ευγενείς (βογιάρους) και τους μεγαλεμπόρους συγκροτώντας μια νέα αριστοκρατία, τη Ντβοριάνστβο. Παρά την πολλές φορές αντικρουόμενη νομοθεσία ανάμεσα στα πρικάζ, η νέα ελίτ εγγυάται την ενότητα του κράτους, την εφαρμογή των νόμων και την ασφαλή διεξαγωγή του εμπορίου. Σε αντάλλαγμα λαμβάνουν από τον τσάρο προνόμια, τίτλους και κυρίως γη, εις βάρος των ελεύθερων χωρικών.
Οι νέες συνθήκες αποκρυσταλλώνονται ανάγλυφα στη μεταρρύθμιση του Νομικού Κώδικα από τον Αλέξιο (Соборное уложение - 1649). Σε μία περίοδο που στη δυτική Ευρώπη κυοφορείται ο Διαφωτισμός, ο νέος Νομικός Κώδικας πηγαίνει τη Ρωσία πιο πίσω κι από την εποχή του Ιβάν του Τρομερού: οι χωρικοί εξομοιώνονται με τους δούλους στο νέο νομικό καθεστώς του δουλοπαροίκου, το οποίο είναι κληρονομικό και αμετάβλητο. Ο δουλοπάροικος έχει ελάχιστα δικαιώματα επί της παραγωγής, δε μπορεί να αλλάξει ιδιοκτήτη, ενώ ακόμα και η απλή μετακίνησή του έξω από το φέουδο απαιτεί διαβατήριο με ειδική έγκριση από το γαιοκτήμονα. Στην πραγματικότητα η νέα άρχουσα τάξη μετατρέπεται σε φεουδάρχες έχοντες απόλυτα δικαιώματα επί των χωρικών, με μοναδική υποχρέωσή τους να υπηρετούν ως αξιωματικοί στο στρατό.
Η προσάρτηση της Ουκρανίας (1667)
130px|thumb|right|Ο κοζάκος ηγέτης [[Μπογκντάν Χμελνίτσκι. Ουσιαστικά προσέφερε την Ουκρανία στον τσάρο Αλέξιο.]]
Από τα μέσα του 14ου αι. τα ουκρανικά εδάφη ανήκαν στην Πολωνία και τη Λιθουανία. Κατά καιρούς συνέβαιναν διάφορες εξεγέρσεις, όχι όμως τόσο από τους Ουκρανούς όσο από τους Κοζάκους που ζούσαν στα ΝΑ. Μολονότι υπηρετούσαν στον πολωνικό στρατό και έχαιραν σχετικής αυτονομίας, οι Κοζάκοι επαναστατούσαν όταν ένιωθαν πως θα περιορίζονταν τα δικαιώματά τους.
Σε μία τέτοια εξέγερση το 1648, οι Ουκρανοί αποφασίζουν να τους ακολουθήσουν. Μέχρι το 1654 οι επαναστάτες αποτινάσσουν κάθε πολωνικό έλεγχο, με τη βοήθεια και του ταταρικού Χανάτου της Κριμαίας. Η Πολωνία όμως προσπαθεί να τους διασπάσει, προσεταιριζόμενη την Κριμαία και στρέφοντάς την εναντίον τους. Αναζητώντας βοήθεια για να αντεπεξέλθει στο διμέτωπο αγώνα, ο ηγέτης της επανάστασης Μπογκντάν Χμελνίτσκι ζητά από τον τσάρο Αλέξιο να θέσει την Ουκρανία υπό την προστασία του. Ο Αλέξιος αποδέχεται την προσφορά και ξεκινά ένας νέος πόλεμος ανάμεσα στη Ρωσία και την Πολωνο-λιθουανική Κοινοπολιτεία, ο Πόλεμος για την Ουκρανία.
Μετά από κάποιες πρώτες μάχες, ο ρωσικός στρατός εισβάλλει στην Πολωνία το 1655. Αυτό όμως δίνει την ευκαιρία και στη Σουηδία να εισβάλει από τα βόρεια, με αποτέλεσμα να επαναληφθεί το σκηνικό του 1611, όταν όλοι πολεμούσαν εναντίον όλων. Οι συμμαχίες και οι συσχετισμοί θα αναδιατάσσονται διαρκώς έως το 1664, όταν οι εχθροπραξίες θα σταματήσουν. Η επίσημη λήξη του πολέμου επιτυγχάνεται τρία χρόνια αργότερα με τη Συνθήκη του Αντρούσοβο (1667), η οποία κατακυρώνει στη Ρωσία το Σμολένσκ και όσα ουκρανικά εδάφη απλώνονται ανατολικά του Δνείπερου.
Από το Βασίλειο της Ρωσίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία
150px|thumb|left|Ο Μέγας Πέτρος παρέλαβε βασίλειο και παρέδωσε αυτοκρατορία.
Το θάνατο του Αλεξίου (1676) ακολουθεί μία περίοδος αστάθειας, διότι οι δύο πρώτοι γιοι - διάδοχοί του (Φιοντόρ Γ', Ιβάν Ε') είναι βαρύτατα ασθενείς και πρακτικά αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στο ρόλο τους. Μάλιστα η οικογένεια της δεύτερης συζύγου του προωθεί υπογείως το δεκαετή Πέτρο, πυροδοτώντας την αντίδραση της βασιλικής φρουράς. Μολαταύτα το βασίλειο μπαίνει σε περίοδο ακμής, αφού φαίνονται οι ευεργετικές συνέπειες της προσάρτησης της Ουκρανίας.
Οι Ουκρανοί, όντας μέχρι πρότινος τμήμα της Πολωνο-λιθουανικής Κοινοπολιτείας, βρίσκονται πολιτιστικά πιο κοντά στην προηγμένη Δύση. Η Ρωσία λοιπόν θα χρησιμοποιήσει τα νέα εδάφη ως γέφυρα για να έλθει σε επαφή με τα νεότερα φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά ρεύματα, ιδιαίτερα μέσω της περίφημης Ακαδημίας του Κιέβου. Αναπτύσσεται το εμπόριο, εισάγεται το μπαρόκ και η δυτική μουσική, ενώ για πρώτη φορά οι Ρώσοι έρχονται σε επαφή με την έννοια της πεφωτισμένης μοναρχίας και τους πρώιμους Διαφωτιστές. Διαπιστώνουν επίσης πως οι αιώνες απομόνωσης και εσωστρέφειας έχουν οδηγήσει σε παρεκκλίσεις από τις ορθόδοξες πρακτικές, τις οποίες διορθώνει ο Πατριάρχης Μόσχας Νίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας
Πρώτη Μάχη της Λαμίας
Η Πρώτη Μάχη της Λαμίας πραγματοποιήθηκε το 209 π.Χ. ανάμεσα στους Αιτωλείς, τους Ρωμαίους και το βασίλειο της Περγάμου του Πυρρία και τους Μακεδόνες του Φίλιππου του Ε' της Μακεδονίας στη Λαμία κατά τον Πρώτο Μακεδονικό Πόλεμο. Νικητές εξήλθαν οι Μακεδόνες. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η Δεύτερη Μάχη της Λαμίας στην ίδια περιοχή.
Κατηγορία:Μάχες μακεδονικού στρατού Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες των Μακεδονικών Πολέμων
Καβαϊόν Βερονέζε
Το Καβαϊόν Βερονέζε (ιταλικά: Cavaion Veronese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Μολδοβλαχία
thumb|right|260px|Έμβλημα της Μολδοβλαχίας. thumb|right|260px|Οι τρεις Ηγεμονίες Τρανσυλβανίας, Μολδαβίας και Βλαχίας περί το 1600. Με τη σύνθετη ονομασία Μολδοβλαχία χαρακτηρίζονταν επί τουρκοκρατίας και λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι ανατολικές παραδουνάβιες χώρες (ηγεμονίες) της Βαλκανικής, η Μολδαβία και η Βλαχία, που αποτελούσαν τότε επικυρίαρχα τμήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Οι παραδουνάβιες αυτές χώρες αποτελούσαν για τους Έλληνες τόπους οικείους στους οποίους μετανάστευαν και εγκαθίσταντο μόνιμα ή παρεπιδημούσαν επαγγελματικά ως λόγιοι, κληρικοί, έμποροι, αλλά και ως μισθωτές κτημάτων των Βογιάρων (μεγαλοκτηματιών).
Έτσι μαζί μ΄ αυτούς εξαπλωνόταν και ο ελληνικός πολιτισμός σ΄ αυτές. Ειδικότερα με την υποστήριξη των Φαναριωτών Ηγεμόνων, ο εξελληνισμός στην περιοχή είχε προχωρήσει και στα ανώτατα κοινωνικά στρώματα, όπως επίσης και ο εξευρωπαϊσμός. Πολλοί μάλιστα Βογιάροι μιλούσαν και έγραφαν ελληνικά και ορισμένοι γαλλικά και γερμανικά. Ακόμη μεγάλος αριθμός Ελλήνων φοιτητών, φοιτούσαν στα πανεπιστήμια της περιοχής. Από αυτούς θα σχηματιστεί κατά το ξέσπασμα της επανάστασης ο Ιερός Λόχος.
Επαρχία Τζαϊπουρχάτ
Η επαρχία Τζαϊπουρχάτ ή Τζοϊπουρχάτ (জয়পুরহাট জেলা) είναι επαρχία στο δυτικό Μπαγκλαντές, στη διαίρεση Ρατζσάχι. Υφίσταται από το 1984. Το διοικητικό κέντρο είναι το Τζαϊπουρχάτ. Η έκταση της επαρχίας είναι 965 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 844.818 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 19,8%, σημαντικά κατώτερο από το μέσο όρο του Μπαγκλαντές (43,1%). Το 88,18% του πληθυσμού της επαρχίας είναι Μουσουλμάνοι, ενώ το 9,57% είναι Ινδουιστές.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Τζαϊπουρχάτ διαιρείται σε πέντε υποεπαρχίες (ουπαζίλα).
Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):
Τρεμιθούς
Η Τρεμιθούς, επίσης γνωστή ως Τρεμηθούς, καθώς και ως Τρίμυθος, ήταν αρχαία πόλη στο νησί της Κύπρου. Βρισκόταν εντός της ανατολικής ενδοχώρας του νησιού, πλησίον του σημερινού χωριού της Τρεμετουσιάς.