cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίαν Πέις
1976-1984
Μετά, τη διάλυση των Deep Purple, ο Ίαν Πέις δημιούργησε τους Paice, Ashton & Lord μαζί με τον κιμπορντίστα και τραγουδιστή Τόνι Άστον και τον Τζον Λορντ, κυκλοφορώντας ένα δίσκο με τίτλο "Malice in Wonderland", πριν διαλυθούν λόγω ανεπαρκούς επίδοσης από τον Άστον στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Μετά τη διάλυση των Paice, Ashton & Lord, ο Πέις και ο Λορντ, εντάχθηκαν στους Whitesnake του πρώην τραγουδιστή των Deep Purple, Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ. Ο Πέις παρέμεινε στο συγκρότημα για τρία χρόνια, ηχογραφώντας τους δίσκους "Ready 'n' Willing" (# 6 στη Βρετανία), "Live... in the Heart of the City" (# 5), "Come an' Get It" (# 2) και "Saints & Sinners" (# 9).
Τον Ιανουάριο του 1982, αποχώρησε λόγω μουσικών διαφορών με τον Κόβερντεϊλ. Το Νοέμβριο εκείνου του έτους, εντάχθηκε στο συγκρότημα του Γκάρι Μουρ, για να ηχογραφήσουν το δίσκο "Corridors of Power" (# 30) και να περιοδεύσουν για την προώθηση του. Το επίπεδο των ζωντανών εμφανίσεων τους αντικατοπτρίζεται στο ζωντανά ηχογραφημένο "Rockin' Every Night – Live in Japan" (# 99). Τον Δεκέμβριο του 1983, κυκλοφόρησαν το "Victims of the Future", το οποίο ανέβηκε στο # 12 των βρετανικών τσαρτ, ενώ το 1984 ο Πέις συμμετείχε στο δεύτερο του ζωντανό άλμπουμ με τον Μουρ, με τίτλο "We Want Moore!" (# 32).
Τον Απρίλιο του 1984, ο Πέις αποχώρησε από το συγκρότημα του Γκάρι Μουρ για να ενταχθεί στην επανένωση των Deep Purple.
Η επανένωση και άλλες συνεργασίες
Το 1984 επανενώθηκε η πιο επιτυχημένη μορφή των Deep Purple, με τους Γκίλαν, Γκλόβερ, Μπλάκμορ, Λορντ και Πέις. Τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς, κυκλοφόρησαν τον πλατινένιο δίσκο "Perfect Strangers" και ξεκίνησαν μία μεγάλη παγκόσμια περιοδεία, κατά την οποία έπαιξαν μπροστά σε πολλές χιλιάδες φίλων του συγκροτήματος, φθάνοντας να είναι το δεύτερο συγκρότημα σε εισπράξεις συναυλιών για το 1985, μετά τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Ton Ιανουάριο του 1987, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "The House of Blue Light", αλλά μετά από διαμάχες με τον Μπλάκμορ, ο Ίαν Γκίλαν αποχώρησε για να αναλάβει τα φωνητικά ο Τζο Λιν Τέρνερ. Με αυτή τη σύνθεση, κυκλοφόρησαν το δίσκο "Slaves and Masters", αλλά μετά από πολλές αρνητικές κριτικές, ο Γκίλαν επέστρεψε για το άλμπουμ "The Battle Rages On", του 1993. Ενδιάμεσα, στις 19 Ιουνίου του 1992, ο Πέις εμφανίστηκε ως γκεστ στη συναυλία για φιλανθρωπικούς σκοπούς που έγινε στην Οξφόρδη προς βοήθεια των ερευνών για αντιμετώπιση της λευχαιμίας, ενώ τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς έπαιξε στη Νέα Υόρκη εις μνήμη του ντράμερ των Led Zeppelin, Τζον Μπόναμ.
Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του "The Battle Rages On", ο Μπλάκμορ αποχώρησε από τους Deep Purple για να αντικατασταθεί για το υπόλοιπο της περιοδείας από τον Τζο Σατριάνι και μετά το πέρας αυτής, από τον Στηβ Μορς. Με τον Μορς στη σύνθεση τους, οι Deep Purple κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ "Purpendicular", "Live at the Olympia '96", "Abandon" και "Live at the Royal Albert Hall". Το συγκρότημα έλαβε μεγάλης αποδοχής από το κοινό στις ζωντανές τους εμφανίσεις, λόγω του μεγάλου ονόματος το οποίο είχαν δημιουργήσει κατά τα προηγούμενα χρόνια της σταδιοδρομίας τους.
Τον Σεπτέμβριο του 1999, ο Πέις έπαιξε με τον Τόνι Άστον σε δύο συναυλίες του φεστιβάλ "Hell Blues", στη Νορβηγία. Το 2002, ο Τζον Λορντ αντικαταστάθηκε από τον Ντον Έρεϊ λόγω κόπωσης και οι Deep Purple κυκλοφόρησαν το δίσκο "Bananas" το 2003 και το "Rapture of the Deep" δύο χρόνια αργότερα.
Στις 13 Ιανουαρίου 2006, εμφανίστηκε μπροστά σε κοινό 1000 ατόμων στο Ρέντινγκ της Αγγλίας, για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Δύο μήνες αργότερα, έπαιξε μαζί με τον Ντον Έρεϊ, τον Τόμας Μπλαγκ και τον Τις Βαν Λερ στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας.
Από το 2006 και έπειτα, η σύζυγος του, Τζάκι Πέις, έχει οργανώσει το "Sunflower Jam" ένα μικρό φεστιβάλ για φιλανθρωπικούς σκοπούς, στο οποίο έχει εμφανιστεί ο Πέις μαζί με τον Ρόμπερτ Πλαντ και τον Τζον Πολ Τζόουνς των Led Zeppelin, τον Μπράιαν Μέι των Queen, τον Γκάρι Μουρ αλλά και τον Μπρους Ντίκινσον των Iron Maiden.
Στις 24 Ιουνίου του 2004, εμφανίστηκε στο Λονδίνο σε σεμινάριο για ντραμς με τον Τσαντ Σμιθ των Red Hot Chili Peppers, γεγονός το οποίο κυκλοφόρησε σε DVD, ένα χρόνο αργότερα. Έχει εμφανιστεί σε σεμινάρια τυμπάνων στις 2 Μαρτίου 2007 στο πανεπιστήμιο του Γκλαμόργκαν, στις 29 Αυγούστου 2008 στην Ιταλία, στις 8 Φεβρουαρίου 2009 στη Μόσχα, στις 4 Σεπτεμβρίου 2009 στη Ρώμη και δύο ημέρες αργότερα στο Τορίνο, στις 20 Σεπτεμβρίου 2009 στο Παρίσι, μαζί με τον θρυλικό ντράμερ της τζαζ, Μπίλι Κόμπαμ, στις 19 Νοεμβρίου 2011 στο Σάσσαρι της Ιταλίας, στις 13 Φεβρουαρίου 2012 στο Τορόντο του Καναδά, στις 4 Αυγούστου 2012 στο Καμπομπάσο της Ιταλίας και δύο ημέρες αργότερα στο Ταλιακόζο, ενώ έχει έμφανιστεί σε πολλά φεστιβάλ τυμπάνων, ανά τον κόσμο.
Τον Απρίλιο του 2013, οι Deep Purple κυκλοφόρησαν το 19ο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Now What?!", γνωρίζοντας τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία των τελευταίων δύο δεκαετιών. Ο δίσκος παρουσιάζει ένα από πιο progressive rock ηχητικά αποτελέσματα σε ολόκληρη την καριέρα του συγκροτήματος, με τον Πέις να παίζει πιο απλά σε σύγκριση με το παρελθόν αφήνοντας το πιο έντονο τεχνικά παίξιμο στον Στηβ Μορς και τον Ντον Έρεϊ.
Προσωπική ζωή
Ο Ίαν Πέις είναι παντρεμένος με την Τζάκι Πέις και έχει τρία παιδιά, τον Τζέημς, την Έμι και την Κάλι. Η σύζυγος του Τζον Λορντ, Βίκι, είναι δίδυμη αδελφή της Τζάκι Πέις.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Μέλη των Deep Purple
Κόνκορντ (Νιου Χάμσαϊρ)
Το Κόνκορντ (αγγλικά: Concord, New Hampshire) είναι η πρωτεύουσα της Πολιτείας του Νιου Χάμσαϊρ, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ), περίπου 120 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Βοστώνης (Μασσαχουσέττης). Πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων μεταναστών, η περιοχή του Κόνκορντ κατοικείτο από την Ινδιάνικη φυλή των Πένακουκ (Penacook).
Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1784.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Νιου Χάμσαϊρ
Μάρτιν Ριτ
Ο Μάρτιν Ριτ (Νέα Υόρκη, 2 Μαρτίου 1914 – Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια, 8 Δεκεμβρίου 1990) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, ο οποίος διακρίθηκε για τις κοινωνικά ευαίσθητες ταινίες του.
Από το θέατρο στην τηλεόραση
Ο Μάρτιν Ριτ γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης το 1914 από γονείς Ρωσοεβραίους μετανάστες. Σε νεανική ηλικία, ασχολήθηκε με το θέατρο και την τηλεόραση. Όταν ο πρόεδρος Φράνκλιν Ρούσβελτ εκλέχθηκε στην προεδρία των ΗΠΑ, ο Ριτ εργάστηκε για το Ομοσπονδιακό Έργο Θεάτρου (Federal Theatre Project, 1935-1939). Εκεί συναναστράφηκε με αριστερούς διανοουμένους και στράφηκε πολιτικά προς τον μαρξσιμό, αν και ποτέ δεν έγινε μέλος κάποιου κόμματος. To 1937, μεταπήδησε στο «Ομαδικό Θέατρο» (Group Theatre, 1931-1941), όπου έγινε φίλος με τον Ηλία Καζάν.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρέτησε στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία και συμμετείχε ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις για την εμψύχωση του αμερικανικού λαού. Μετά τον πόλεμο, και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950, ασχολήθηκε με την σκηνοθεσία και παραγωγή τηλεοπτικών έργων. Όμως ακροδεξιοί κύκλοι τον κατηγόρησαν ως φιλοκομμουνιστή και το όνομά του μπήκε στην λεγόμενη «μαύρη λίστα» του Χόλιγουντ. Γι' αυτό το κανάλι CBS αρνήθηκε να του ανανεώσει το συμβόλαιο συνεργασίας το 1951. Κατόπιν δεν μπόρεσε να ξαναεργαστεί στην τηλεόραση.
Κινηματογραφικός σκηνοθέτης
Τα επόμενα πέντε χρόνια δίδαξε υποκριτική στο Άκτορς Στούντιο του Ηλία Καζάν, στην Νέα Υόρκη. Το 1957, καθώς η αντικομμουνιστική υστερία είχε αρχίσει να υποχωρεί, ο Ριτ σκηνοθέτησε την κοινωνική ταινία χαμηλού κόστους Η άκρη της πόλης ή  Έσπασα τα δεσμά μου (Edge of the City), με πρωταγωνιστές τον Σίντνεϊ Πουατιέ και τον Τζον Κασσαβέτη. Η ταινία έγινε δεκτή με θετικές κριτικές γιατί για πρώτη φορά παρουσιάζονταν έναν χαρακτήρας Αφροαμερινού ισότιμος με έναν χαρακτήρα λευκού.
Ακολούθησαν άλλες 25 περίπου ταινἰες, όπως:
Αναγνώριση
Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Britannica, «οι κύριοι χαρακτήρες στις ταινίες του Ριτ τείνουν να είναι ἀνθρωποι μοναχικοί ή περιθωριακοί των οποίων η ηθική ακαταστασία τούς φέρνει σε αντίθεση με αμφίβολες αξίες της κοινωνίας». Κατά την ίδια πηγή, «ο Ριτ δεν ανέπτυξε ποτέ ένα ξεχωριστό οπτικό στυλ, αλλά οι μαρξιστικές του βάσεις είναι ορατές σε πολλά από τα καλύτερα έργα του».
Κατά μία άλλη άποψη, «σε όλες του τις ταινίες, ο Μάρτιν Ριτ, υπερασπίστηκε τις δημοκρατικές ιδέες με έναν βαθύ ουμανισμό, μέσα στα ιδεολογικά πλαίσια της αμερικανικής αριστεράς».
Μεταξύ άλλων, ο Ριτ βραβεύθηκε με τον Χρυσό Λέοντα Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την ταινία Άγριος σαν θύελλα (1963), με το Βραβείο Καλύτερης Βρετανικής Ταινίας BAFTA για το έργο Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο (1965), και με το Μεγάλο Τεχνικό Βραβείο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών για την ταινἰα Νόρμα Ρέι (1979).
Πέθανε από καρδιαγγειακή νόσο στην Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας στις 8 Δεκεμβρίου 1990.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες
11ος αιώνας π.Χ.
3η χιλιετία π.Χ. | 2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ.
13ος αιώνας π.Χ.| 12ος αιώνας π.Χ. | 11ος αιώνας π.Χ. | 10ος αιώνας π.Χ. | 9ος αιώνας π.Χ.
Ο 11ος αιώνας π.Χ. αρχίζει με το έτος 1100 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου του έτους 1001 π.Χ.
Γεγονότα
-85 Κατηγορία:2η χιλιετία π.Χ.
12ος αιώνας π.Χ.
3η χιλιετία π.Χ. | 2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ.
14ος αιώνας π.Χ.| 13ος αιώνας π.Χ. | 12ος αιώνας π.Χ. | 11ος αιώνας π.Χ. | 10ος αιώνας π.Χ.
Ο 12ος αιώνας π.Χ. αρχίζει με το έτος 1200 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου του έτους 1101 π.Χ.
Παραπομπές
-85 Κατηγορία:12ος αιώνας π.Χ.
Ανίχνευση κίνησης
Η Ανίχνευση κίνησης είναι μια διαδικασία που επιβεβαιώνει την αλλαγή στη θέση ενός αντικειμένου σε σχέση με το περιβάλλον του ή την αλλαγή στον περιβάλλοντα χώρο σε σχέση με ένα αντικείμενο. Αυτή η ανίχνευση μπορεί να επιτευχθεί και από μηχανικές (πλήκτρα σε πληκτρολόγιο) αλλά και από ηλεκτρονικές (κάμερα, μικρόφωνο, υπέρυθρες, Laser) μεθόδους. Η ανίχνευση κίνησης μπορεί είτε να πάρει διακριτές τιμές, δηλαδή εφόσον υπήρχε κίνηση ή όχι (1 η 0), ή μπορεί να αποτελείται από ανίχνευση μεγέθους που μπορεί να μετρήσει και να ποσοτικοποιήσει τη δύναμη ή την ταχύτητα της κίνησης αυτής ή το αντικείμενο που το δημιούργησε. Κίνηση μπορεί να ανιχνευθεί από: ήχο (ακουστική αισθητήρες), αδιαφάνεια (οπτικά και υπέρυθρους αισθητήρες και επεξεργαστές εικόνας βίντεο), γεωμαγνητισμό (μαγνητικούς αισθητήρες, μαγνητόμετρα), αντανάκλαση της μεταφερόμενης ενέργειας (υπέρυθρο λέιζερ ραντάρ, αισθητήρες υπερήχων και αισθητήρες ραντάρ μικροκυμάτων), ηλεκτρομαγνητική επαγωγή (ανιχνευτές επαγωγικού βρόχου ), και τους κραδασμούς (triboelectric, σεισμικά).
Ιστορία
Οι πρώτες ολοκληρωμένες λύσεις για ανίχνευση κίνησης σε διαδραστικά παιχνίδια ξεκινούν από το 1998 όταν η Sega ξεκίνησε την ανάπτυξη του Dreameye για το Dreamcast, με σκοπό να βγάλει και αρκετά παιχνίδια με αυτή την νέα τεχνολογία, αλλά το Dreameye τελικά κυκλοφόρησε το 2000 μόνο στην Ιαπωνία. Το 1999 η Sony ξεκίνησε την ανάπτυξη του eyeToy για την κονσόλα Playstation το οποίο κυκλοφόρησε στην αγορά το 2003 με αρκετή επιτυχία, αφού μέχρι το 2008 που σταμάτησε η κυκλοφορία του είχε πουλήσει 10,5 εκατομμύρια κομμάτια. Το 2006 η Microsoft έβγαλε σε κυκλοφορία το Xbox live vision για την κονσόλα Xbox, ενώ το 2007 η Sony έβγαλε σε κυκλοφορία το εξελιγμένο μοντέλο του eyeToy, το Playstation eye , το οποίο εκτός από καλύτερη απόκριση σε σχέση με το προηγούμενο μοντέλο, περιλάμβανε και μικρόφωνο για εντοπισμό θέσης ήχου, και διάφορες άλλες εφαρμογές.
Το 2010 η Microsoft έβγαλε σε κυκλοφορία το kinect το οποίο είναι η πιο εξελιγμένη συσκευή μέχρι σήμερα, καθώς δεν περιορίζεται στο να καταγράφει δισδιάστατες εικόνες και να προσπαθεί να τις ερμηνεύσει, αλλά χρησιμοποιώντας μια RGB camera, μία υπέρυθρη κάμερα (έναν μονόχρωμο αισθητήρα Cmos) και έναν προβολέα υπερύθρων μπορεί να παρακολουθείτε την κίνηση των αντικειμένων και τα άτομα σε τρεις διαστάσεις. Επίσης περιλαμβάνει και μικρόφωνα για τον εντοπισμό ήχου στο χώρο.
Kinect
Το Kinect βασίζεται σε τεχνολογία λογισμικού η οποία έχει αναπτυχθεί από την Rare, θυγατρική της Microsoft. Η τεχνολογία της κάμερας αναπτύχθηκε από την ισραηλινή εταιρία PrimeSense, η οποία ανέπτυξε ένα σύστημα που μπορεί να ερμηνεύσει συγκεκριμένες χειρονομίες, καθιστώντας δυνατόν τον έλεγχο ηλεκτρονικών συσκευών χωρίς κάποια άλλη συσκευή εισόδου, αλλά μόνο χειρονομίες σώματος. Για να γίνει αυτό δυνατόν χρησιμοποιείτε μια υπέρυθρη κάμερα, ένας προβολέας υπερύθρων και ένα ειδικό μικροτσίπ για να παρακολουθεί την κίνηση των αντικειμένων και τα άτομα σε τρεις διαστάσεις. Αυτό το σύστημα 3D scanner που ονομάζεται Light Coding χρησιμοποιεί μια παραλλαγή εικόνας (Χάρτης Βάθους) η οποία μπορεί να αναπαρασταθεί σε τρισδιάστατο χώρο. Ο αισθητήρας Kinect έχει σχεδιαστεί για να τοποθετείται κατά μήκος πάνω ή κάτω από την οθόνη. Η συσκευή διαθέτει μία "RGB" κάμερα, αισθητήρα βάθους και multi-array μικρόφωνο και είναι ικανό να παρέχει πλήρη σωματική απεικόνιση 3D, καταγραφή κίνησης, αναγνώριση προσώπου και δυνατότητες αναγνώρισης φωνής. Ο αισθητήρας βάθους αποτελείται από ένα υπέρυθρο προβολέα λέιζερ σε συνδυασμό με ένα μονόχρωμη αισθητήρα CMOS, ο οποίος καταγράφει δεδομένα βίντεο σε 3D κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες φωτισμού. Η τεχνολογία του λογισμικού επιτρέπει την προηγμένη αναγνώριση χειρονομιών, αναγνώριση προσώπου και αναγνώριση φωνής. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέχονται στους εμπόρους λιανικής πώλησης, το Kinect είναι σε θέση να εντοπίζει ταυτόχρονα έως έξι άτομα. Ο χάρτης βάθους που δημιουργείτε από τον αισθητήρα βάθους, είναι στην ουσία μία εικόνα, η οποία χρησιμοποιώντας διαφορετικές αποχρώσεις χρώματος από λευκό έως μπλε ανάλογα με την απόσταση τον αντικειμένων που "βλέπει"
Πηγές
Κατηγορία:Ασφάλεια
Ζαγκόρ
Το Ζαγκόρ είναι μηνιαίο ιταλικό περιοδικό που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1961 στην Ιταλία. Σε αυτό, πρωταγωνιστεί ο ήρωας με το όνομα Ζαγκόρ, ο οποίος μπλέκεται σε διάφορες περιπέτειες με τον πιστό του φίλο, Τσίκο. Δημιουργία του εκδότη και συγγραφέα Σέρτζιο Μπονέλι, σε σχέδιο αρχικά του Γκαλένο Φέρι και στη συνέχεια άλλων δημιουργών όπως Tiziano Sclavi κλπ.
Έχει εκδοθεί σε πολλές χώρες, με μία από αυτές να είναι η Ελλάδα. Στην Ελλάδα έχει κυκλοφορήσει μέσα από τις εκδόσεις: Ζαγκόρ (1970), Μεγάλος Μπλεκ, Τζάγκουαρ, Ζαγκόρ (1986), Ζαγκόρ (1999), Νέος Μπλεκ, Ζαγκόρ Ειδική Έκδοση, Ήρωες - Ανθολόγια Ιστοριών, Ζαγκόρ (2016).
Εκδότες - σεναριογράφοι (κατά σειρά)
Σέρτζιο Μπονέλι (ψευδώνυμο: «Γκουΐντο Νολίτα»): Επεισόδια 1 – 182. Επίσης συνέγραψε τα σενάρια των # 1 – 5 της σειράς Speciale Chico. Μάουρο Μποσέλι, Μορένο Μπουρατίνι, Ντέσιο Κάντζιο, Άντε Καπόνε, Αλφρέντο Καστέλι, Μαουρίτσιο Κολόμπο, Λουΐτζι Μινάσο, Τιτσιάνο Σκλάβι, Μαρσέλο Τονινέλι.
Σχεδιαστές
Γκαλένο Φέρι (σχεδίασε πάρα πολλά επεισόδια από το ξεκίνημα της έκδοσης και –επιπλέον- όλα τα εξώφυλλα της σειράς), Στέφανο Αντρεούτσι, Φράνκο Μπινότι, Γκαετάνο Κάσαρο, Αλεσάντρο Τσιαρόλα, Ραφαέλα Ντέλα Μόνικα, Φράνκο Ντονατέλι, Φρανσέσκο Γκάμπα, Μάουρο Λαουρέντι, Κάρλο Ραφαέλ Μαρσέλο, Μισέλε Πέπε, Μάσιμο Πέσκε, Πίνι Σένια, Μάρκο Τοριτσέλι, Μάρκο Βέρνι.
Χαρακτήρες
right|150px|thumb|Ο Τσίκο. Ο Τσίκο ("Don Chico Felipe Cayetano Lopez Martinez y Gonzales") είναι δευτερεύων χαρακτήρας Κόμικς, που επινοήθηκε από τους δημιουργούς της εικονογραφημένης ιταλικής σειράς Ζαγκόρ ("Zagor-te-nai") Σέρτζιο Μπονέλι και Γκαλένο Φέρι, στα 1961. Ο Τσίκο, Μεξικανός στην καταγωγή, αποτελεί τον πιστό σύντροφο του βασικού πρωταγωνιστή της σειράς στις διάφορες περιπέτειές τους στην Αμερικανική ενδοχώρα κατά τη διάρκεια του τελευταίου τετάρτου του 19ου αιώνα.
Κοντούλης, παχουλός, με αστεία έκφραση αλλά και επιπόλαιο χαρακτήρα, εγκλωβίζεται συχνότατα σε επικίνδυνες, αντίξοες ή αστείες καταστάσεις, με συνέπεια να απαιτείται η δυναμική παρέμβαση του φίλου του, για να σωθεί από τις συνέπειες της εκάστοτε απερισκεψίας του. Έχει ένα χαρακτηριστικό μουστάκι, που θυμίζει το αντίστοιχο του Σαλβαντόρ Νταλί, ο Τσίκο είναι, ουσιαστικά, μια καρικατούρα, απαραίτητη για την ελάφρυνση των εντυπώσεων που προκαλεί το συχνότατα βίαιο και ωμό περιεχόμενο, όσο και η απεικόνιση των ιστοριών. Έτσι, επιτυγχάνεται μια ανακουφιστική διαφυγή από τη συνεχή δράση.
Λόγω της μεγάλης επιτυχίας που γνώρισε στην Ιταλία το περιοδικό Ζαγκόρ, το οποίο συνεχίζεται ανελλιπώς, σύντομα ο Τσίκο απέκτησε και ο ίδιος το δικό του, ξεχωριστό έντυπο.
Ελλάδα
Η ελληνική εκδοχή του περιοδικού περιείχε επιπλέον και πλήθος άλλων ιστοριών εκτός από αυτές του βασικού ήρωα του τίτλου, όπως τις περιπέτειες του Κάπτεν Μίκι, του Roy of the Rovers κ.ά.
Το διμηνιαίο περιοδικό κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως. Αρχικά ήταν εβδομαδιαίο κόμικ, του εκδοτικού Οίκου του Στέλιου Ανεμοδουρά, που κυκλοφόρησε 260 τεύχη στην Ελλάδα από το Δεκέμβριο του 1970 έως το Δεκέμβριο του 1975.
Η επόμενη του προσπάθεια ήρθε αρκετά χρόνια μετά από τις εκδόσεις Παπαχρύσανθου (1986) σε μία έκδοση στο ίδιο, 17×23, σχήμα με το Ιταλικό (ο ίδιος εκδότης έβγαζε παράλληλα και τον Τεξ) που όμως άντεξε για λίγα μηνιαία τεύχη.
Τον Απρίλιο του 2014 κυκλοφόρησε το περιοδικό Νέος Μπλεκ, το οποίο επανέκδοσε πολλές ιστορίες του Ζαγκόρ από το Μεγάλο Μπλεκ (1970-1975), στα τεύχη 1-18 και στη συνέχεια από τα τεύχη 19-40 εκδόθηκαν αδημοσίευτες ιστορίες του ήρωα. Ιστορίες όπως οι νέες ιστορίες της έγχρωμης έκδοσής του στην Ιταλία, και στη συνέχεια από τα πρώτα του τεύχη στην Ιταλία (π.χ. Zagor No1 Το Δάσος με τις Ενέδρες).
Τον Ιούνιο του 2016 κυκλοφόρησε μία ειδική έκδοση από την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος Της Κυριακής και από τον Δεκέμβριο βγήκε το δικό του περιοδικό σε διμηνιαία βάση με 164 σελίδες, με τους ήρωες Κοκομπίλ (1-6), Δίκαιος (1,3), Ρίνγκο (2), Κάπτεν Μίκι (4,6), Τζόννυ Λόγκαν (5), Μίστερ ΝΟ (6) και Τεξ (6). Από το τεύχος #7 το περιοδικό πήρε νέα μορφή, με μηνιαία κυκλοφορία και 164 σελίδες, με τον Ζαγκόρ να συνοδεύουν οι Μίστερ Νο και Τεξ. Τον Σεπτέμβριο του 2018, στο τεύχος 16, έκλεισε οριστικά η έκδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί χαρακτήρες κόμικς Κατηγορία:Ιταλικά κόμικς
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1973
Το 59ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1973 διεξήχθη από τις 21 ως τις 23 Σεπτεμβρίου 1973 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1973. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για 19η συνεχόμενη χρονιά.
Χρονικό
Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή αθλητές και αθλήτριες από σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Παρά τη μεγάλη συμμετοχή αθλητών, η προσέλευση των θεατών ήταν μικρή. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, την Παρασκευή 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, με διεθνή συμμετοχή. Χωριστά διεξήχθη και το δέκαθλο, στις 4-5 Μαΐου, κατά τη διάρκεια των Εαρινών Αγώνων Στίβου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στην ομαδική βαθμολογία. Γενικά στους αγώνες δεν σημειώθηκαν αξιόλογα ρεκόρ με λίγες εξαιρέσεις, καθώς οι πρωταθλητές ήταν κουρασμένοι από τους βαλακνικούς που είχαν προηγηθεί.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. αλλά με μικρή διαφορά βαθμών από Εθνικό Αθ., Πανελλήνιο και Ηρακλή Θ. Οι ιθύνοντες του Ηρακλή Θεσσαλονίκης είχαν πολλά παράπονα, ισχυριζόμενοι πως έγιναν παρατράγουδα εις βάρος αθλητών του συλλόγου τους που τους στέρησαν πολλούς βαθμούς, με συνέπεια την απώλεια της πρωτιάς. Στα αξιοσημείωτα η επαναφορά στους αγώνες των παλιών γραφικών ελληνικών αγωνισμάτων της λιθοβολίας και της ελληνικής δισκοβολίας, τα οποία είχαν αφαιρεθεί από το επίσημο πρόγραμμα των αγώνων μετά το 1955.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν συνολικά 32 σωματεία.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1973 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος
Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος (ΧΡΙ.Κ.Ε.) είναι ένα δεξιό, χριστιανοδημοκρατικό και ευρωσκεπτικιστικό ελληνικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 2013 από τον πρώην βουλευτή, Νίκο Νικολόπουλο.
Ιστορικό
Στις 21 Νοεμβρίου 2013, ο βουλευτής του ΧΡΙ.Κ.Ε., εντάχθηκε στην νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα την οποία συγκρότησαν οι ανεξάρτητοι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Το όνομα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας είναι «Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί Βουλευτές».
Στις 28 Ιανουαρίου 2014, σε εκδήλωση σε Πνευματικό Κέντρο της Αθήνας, ανακοινώθηκε από τον πρόεδρο του κόμματος η ανεξάρτητη υποψηφιότητά του για την Περιφέρεια της Αττικής. Ωστόσο, αποσύρθηκε από επικεφαλής του συνδυασμού και το κόμμα υποστήριξε τον Πέτρο Μαντούβαλο.
Το Μάρτιο του 2014, εν όψει των ευρωεκλογών, το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος συμμετείχε στο συνασπισμό Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό, που είχε ιδρυθεί νωρίτερα από τον Βύρωνα Πολύδωρα και το Χρήστο Ζώη. Μέλη του ΧΡΙ.Κ.Ε. συμμετείχαν στο ψηφοδέλτιο του συνδυασμού, ωστόσο, συγκεντρώνοντας το 1,04% της λαϊκής ψήφου, δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή.
Η συνεργασία με την Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό δε συνεχίστηκε, καθώς τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, μετά από το πέρας της έκτακτης συνεδρίασης της Πολιτικής και Κεντρικής Διοικούσας Επιτροπής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος, ανακοινώθηκε από τον πρόεδρό του Νίκο Νικολόπουλο η συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες για τη δημιουργία ενός ευρύτερου αντιμνημονιακού κεντροδεξιού συνασπισμού.
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015, στελέχη του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια των Ανεξαρτήτων Ελλήνων σε όλη την Ελλάδα, ενώ ο Νίκος Νικολόπουλος εξελέγη βουλευτής Αχαΐας και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Τελικά όμως διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα των ΑΝ.ΕΛ. στις 19 Νοεμβρίου 2015, λόγω διαφοροποίησης του από την κομματική γραμμή και η συνεργασία έληξε.
Τον Ιούνιο του 2018, ανακοινώθηκε η αυτόνομη κάθοδος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος στις ευρωεκλογές του 2019. Παρόλα αυτά, το κόμμα δε συμμετείχε, καθώς ο Νίκος Νικολόπουλος έθεσε υποψηφιότητα στις αυτοδιοικητικές εκλογές για δήμαρχος Πατρέων.
Ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2019, ανακοινώθηκε η συνεργασία του κόμματος με την Ένωση Κεντρώων. Ωστόσο, δεν επετεύχθη η εκλογή βουλευτή.
Τον Φεβρουάριο του 2021 ανακοινώθηκε η ίδρυση των Ελεύθερων Ανθρώπων, νέου κόμματος με επικεφαλής τον δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα. Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδας, αποφάσισε τη συμμετοχή στην ίδρυση και την εκλογική συμπόρευση με τους Ελεύθερους Ανθρώπους. Λίγους μήνες αργότερα η συνεργασία με τους Ελεύθερους Ανθρώπους διαλύθηκε.
Τον Μάιο του 2022, ανακοινώθηκε η δημιουργία της κίνησης Γαλάζιοι, με στόχο την κάθοδο στις επερχόμενες εκλογές ως κόμμα και την απόσπαση «κεντροδεξιών» ψήφων, από τον πρόεδρο του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Νίκο Νικολόπουλο και πρώην στελέχη των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή του 2004 και Αντώνη Σαμαρά του 2012, με τον Νικολόπουλο να αναλαμβάνει την Γραμματεία Οργανωτικού και Τεκμηρίωσης.
Οι λειτουργίες του κόμματος χαρακτηρίζονται μάλλον σκιώδεις, καθώς από το 2019 δεν διαθέτει ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, ενώ δεν έχει δημόσια παρουσία πέραν των παρεμβάσεων του προέδρου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα
Λακεδαίμονας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Λακεδαίμων ήταν επώνυμος βασιλιάς των Λακεδαιμονίων. Ο Λακεδαίμων ήταν γιος του Διός και της Πλειάδας Ταϋγέτης. Παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Σπάρτη κόρη του ποτάμιου θεού Ευρώτα, παιδιά τους ήταν ο διάδοχος του Αμύκλας και η Ευρυδίκη της Σπάρτης, σύζυγος της Ευρυδίκης ήταν ο βασιλιάς του Άργους Ακρίσιος. Σε μια μετέπειτα έκδοση του μύθου η Ταϋγέτη ήταν η σύζυγος του Λακεδαίμωνος με την οποία απέκτησε την Χίμαιρα και η Κλεοδίκη. Ο βασιλιάς Ευρώτας δεν μπορούσε να αποκτήσει γιους, κληροδότησε το βασίλειο του στον γαμπρό του Λακεδαίμωνα ο οποίος ονόμασε το βασίλειο Σπάρτη προς τιμή της συζύγου του που ήταν επίσης και ανεψιά του. Από το όνομά του ονομάστηκε και η περιοχή σε Λακεδαιμονία και οι κάτοικοι της αρχαίας Σπάρτης Λακεδαίμονες και θεωρείται γενάρχης τους. Ο Λακεδαίμων ίδρυσε κοντά στο ποταμό Τίασα ιερά στις Χάριτες, την Κλήτα και την Φαέννα.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σπάρτης
Βέλικι Τσβιέτνιτς
Το Βέλικι Τσβιέτνιτς (σερβικά κυριλλικά: Велики Цвјетнић) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 56 κατοίκους.
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό του Βέλικι Τσβιέτνιτς αποτελούσε μέρος του Δήμου του Ντρβαρ, ο οποίος επίσης ευρίσκεται εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, όμως εντός του Καντονιού 10.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Βέλικι Τσβιέτνιτς αριθμούσε 324 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Γκούντρουν Χίμλερ
Βιογραφία
thumb|upright|Η Γκούντουν Χίμλερ και οι γονείς της Η Γκούντρουν Χίμλερ ήταν η κόρη του Χάινριχ Χίμλερ, εμπνευστή των SS, αρχηγού της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας, υπουργού εσωτερικών στη ναζιστική Γερμανία. Ήταν το μοναδικό παιδί του Χίμλερ και της συζύγου του Margarete Siegroth (γενν. Boden), οι οποίοι αργότερα υιοθέτησαν έναν γιο. (Ο Χίμλερ είχε δυο νόθα παιδιά με τη γραμματέα του, Hedwig Potthast). Η Γκούντρουν γεννήθηκε στο Μόναχο το 1929.
Υποστήριξε ότι ο Χάινριχ Χίμλερ, ο οποίος πέθανε υπό βρετανική αιχμαλωσία στις 23 Μαΐου 1945 σπάζοντας μια κάψουλα κυανίου, ισχυριζόμενη ότι δολοφονήθηκε. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ίδια και η μητέρα της συνελήφθησαν από τους Αμερικανούς και μεταφέρθηκαν σε αρκετά στρατόπεδα πολέμου στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Ιταλία. Στάλθηκαν στη Νυρεμβέργη για να δικαστούν και αφέθηκαν ελεύθερες τον Νοέμβριο του 1946. Η Γκούντρουν αργότερα αναφέρθηκε με πικρία σε εκείνη την εποχή την οποία χαρακτήρισε ως τη δυσκολότερη της ζωής της και δήλωσε ότι η ίδια και η μητέρα της έγιναν αποδέκτες μιας συμπεριφοράς σαν να έπρεπε να διορθώσουν τις αμαρτίες του πατέρα της.
Ποτέ δεν σταμάτησε να υποστηρίζει τη ναζιστική ιδεολογία και συνέχεια φρόντιζε να υποστηρίζει τις πράξεις του πατέρα της. Όσοι την ήξεραν, ανέφεραν ότι η Γκούντρουν δημιούργησε μια "χρυσή εικόνα" του πατέρα της.
Πηγές
Κατηγορία:Ναζιστές
Υποβρύχιο καλώδιο
thumb|right|350px|Παγκόσμιος χάρτης των υποβρύχιων καλωδίων. thumb|350px|Τα υποβρύχια καλώδια τοποθετούνται χρησιμοποιώντας εξειδικευμένα [[Καλωδιακό πλοίο|πλοία. Στη φωτογραφία το René Descartes της France Telecom.]] Το υποβρύχιο καλώδιο τηλεπικοινωνιών τοποθετείται μέσα στη θάλασσα, προκειμένου για να προσφέρει υπηρεσίες τηλεπικοινωνίας μεταξύ χωρών. Τα πρώτα υποβρύχια καλώδια τηλεπικοινωνιών προσέφεραν υπηρεσίες στην τηλετυπία. Οι επόμενες γενεές καλωδίων προσέφεραν υπηρεσίες για την καθιέρωση της τηλεφωνίας και έπειτα στη μετάδοση ψηφιακών στοιχείων. Όλα τα σύγχρονα καλώδια χρησιμοποιούν την τεχνολογία οπτικών ινών για τη μεταφορά του βασικού ψηφιακού σήματος, το οποία εν συνεχεία χρησιμοποιείται για τη μεταφορά του τηλεφωνικού ή του ψηφιακού φορτίου. Από το 2003, τα υποβρύχια καλώδια συνδέουν τις ηπείρους όλου του κόσμου, με μόνη εξαίρεση την Ανταρκτική.
Τα πρώτα δοκιμαστικά
Μετά την ανακάλυψη του τηλέγραφου από τους Ουΐλιαμ Κουκ (William Cooke) και Τσαρλς Γουΐτστοουν (Charles Wheatstone) το 1839, η ιδέα μιας υποβρύχιας γραμμής που θα περνάει μέσα από τον Ατλαντικό Ωκεανό άρχισε να θεωρείται ως πιθανός μελλοντικός θρίαμβος της ανθρωπότητας.
Ο Σάμιουελ Μορς (Samuel Morse) ανακοίνωσε την αισιοδοξία του το έτος 1840, ενώ το 1842 καταπόντισε ένα καλώδιο στο λιμάνι της Νέας Υόρκης και έστειλε ένα τηλεγράφημα, αφού προηγουμένως το είχε μονώσει με πισσασφαλτωμένη κάνναβη και καουτσούκ από την Ινδία.
Το επόμενο φθινόπωρο, ο Γουΐτστοουν εκτέλεσε ένα παρόμοιο πείραμα στον κόλπο του Σουώνση. Ένα καλό μονωτικό υλικό για την περικάλυψη του καλωδίου και την αποφυγή ηλεκτρικού βραχυκυκλώματος στο νερό ήταν απολύτως αναγκαίο για την επιτυχία μιας μακροχρόνιας υποβρύχιας γραμμής.
Ο Ρώσος Μόριτζ φον Τζακόμπι (Moritz von Jacobi) είχε ήδη πειραματιστεί το 1811 με καουτσούκ από την Ινδία.
Ένα άλλο ελαστικό μονωτικό υλικό που έλειωνε από τη θερμότητα και διευκόλυνε τη χρήση του σε καλώδιο ανακαλύφτηκε το 1842. Το όνομά του ήταν gutta-percha και ήταν ο κολλώδης χυμός του δέντρου palaquium gutta, που το έφερε στην Ευρώπη ο Ουΐλιαμ Μοντγκόμερι (William Montgomerie), ένας Σκωτσέζος χειρουργός πού υπηρετούσε στη Βρετανική Εταιρία Ανατολικών Ινδιών (British East India Company).
Αφού ο Μάικλ Φαραντέι (Michael Faraday) και ο Γουΐτστοουν ανακάλυψαν σύντομα τα προτερήματα της γουταπέρκας ως μονωτικής ύλης, το πρότειναν το 1845 για εφαρμογή στο καλώδιο που επρόκειτο να τοποθετηθεί από το Ντόβερ στο Καλαί. Δοκιμάστηκε σε ένα καλώδιο που τοποθετήθηκε στον ποταμό Ρήνο μεταξύ του προαστίου Ντόιτς και της υπόλοιπης Κολωνίας.
Ο C.V. Walker, ηλεκτρολόγος του νοτιοανατολικού σιδηρόδρομου, πόντισε ένα καλώδιο που ήταν μονωμένο με γουταπέρκα κατά μήκος της ακτής του Ντόβερ το έτος 1849.
Τα πρώτα εμπορικά καλώδια
Τον Αύγουστο του 1850, η αγγλογαλλική επιχείρηση τηλεγράφων του John Watkins Brett πέρασε το πρώτο καλώδιο μέσα από τον Πορθμό της Αγγλίας. Επρόκειτο απλά για ένα καλώδιο χαλκού μονωμένου με gutta-percha, και χωρίς οποιαδήποτε άλλο προστατευτικό στρώμα. Το πείραμα χρησίμευσε απλά για να επεκτείνει τη σύμβαση που υπήρχε, ενώ το επόμενο έτος, στις 13 Νοεμβρίου 1851, τοποθετήθηκε ένα καλώδιο με μονωμένο πυρήνα, το οποίο ρυμουλκήθηκε από το καλωδιακό πλοίο Blazer μέσα στο κανάλι. Το επόμενο έτος επετεύχθη η σύνδεση της Μεγάλης Βρετανίας με την Ιρλανδία.
Το 1852 συνδέθηκε το Λονδίνο με το Παρίσι με ένα καλώδιο Submarine Telegraph Company. Τον Μάιος του 1853 ενώθηκαν η Αγγλία με τις Κάτω Χώρες με ένα καλώδιο που πέρασε από τη Βόρεια Θάλασσα, από την Οξφόρδη στη Χάγη.
Υπερατλαντικό καλώδιο τηλεγράφων
Η πρώτη προσπάθεια τοποθέτηση ενός υπερατλαντικού καλωδίου τηλεγράφων προτάθηκε από την Cyrus West Field, η οποία έπεισε τους Βρετανούς βιομηχάνους να χρηματοδοτήσουν την τοποθέτηση καλωδίου το 1858. Εντούτοις, η τεχνολογία τότε δεν είχε ακόμα εξελιχτεί αρκετά για αυτό το έργο, και έτσι πλήχτηκε από τα προβλήματα από την αρχή, και λειτούργησε μόνο έναν μήνα. Οι επόμενες προσπάθειες το 1865 και το 1866 με το μεγαλύτερο ατμόπλοιο του κόσμου για την εποχή εκείνη, τον Μέγα Ανατολικό χρησιμοποίησαν μια πιο προηγμένη τεχνολογία και επέτυχαν το πρώτο υπερατλαντικό καλώδιο. Ο Μέγας Ανατολικός αργότερα τοποθέτησε το πρώτο καλώδιο στην Ινδία το 1870.
Υποβρύχιο καλώδιο στην Ινδία, τη Σιγκαπούρη, την Άπω Ανατολή και την Αυστραλασία
Το 1863 συνδέθηκε η Βομβάη με τη Σαουδική χερσόνησο. Το 1870 η Βομβάη συνδέθηκε με το Λονδίνο μέσω του υποβρύχιου καλωδίου σε μια συνεργασία τεσσάρων επιχειρήσεων τοποθέτησης καλωδίων, υπό την εντολή της βρετανικής κυβέρνησης. Το 1872 αυτές οι τέσσερις επιχειρήσεις συγχωνεύτηκαν και διαμόρφωσαν την πολυεθνική εταιρεία Eastern Telegraph Company υπό την κατοχή του John Pender. Μια θυγατρική της Eastern Telegraph Company ήταν η Eastern Extension, China and Australasia Telegraph Company, πιο γνωστές απλά ως the Extension.
Υποβρύχιο καλώδιο μέσα από τον Ειρηνικό
Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε το 1902-03, συνδέοντας την αμερικανική ηπειρωτική χώρα με τη Χαβάη το 1902 και το Γκουάμ με τις Φιλιππίνες το 1903. Η σύνδεση του Καναδά, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας και των νησιών Φίτζι έγινε επίσης το 1902.
Μύλης
Ο Μύλης ήταν μυθικός βασιλιάς της Λακωνίας.
Υποβρύχιο καλώδιο
Η δομή του καλωδίου
right|thumb|350px|Μια διατομή ενός υποβρύχιου καλωδίου επικοινωνιών. 1. Πολυαιθυλένιο. 2. Ταινία Mylar. 3. Προσαραγμένα χαλύβδινα σύρματα. 4. Αδιάβροχος θώρακας αργιλίου. 5. Πολυάνθρακας. 6. Σωλήνας χαλκού ή αργιλίου. 7. Ζελατίνα πετρελαίου. 8. Οπτικές ίνες. Τα υπερατλαντικά καλώδια του 19ου αιώνα ήταν κατασκευασμένα από μια εξωτερική επίστρωση καλωδίων, αρχικά από σίδηρο και αργότερα από χάλυβα, τυλιγμένα σε καουτσούκ Ινδίας και gutta-percha, και περιείχαν ένα πολυαρτηριακό καλώδιο χαλκού για πυρήνα. Τα άκρα του καλωδίου που βρίσκονταν κοντά στην ακτή είχαν μια πρόσθετη προστατευτική θωράκιση. Η Gutta-percha, ένα φυσικό πολυμερές σώμα παρόμοιο με το λάστιχο, είχε σχεδόν ιδανικές ιδιότητες για τη μόνωση των υποβρύχιων καλωδίων. Έμεινε σε εφαρμογή μέχρι που αντικαταστάθηκε από το πολυαιθυλένιο στη δεκαετία του '30.
Μύλης
Ήταν γιος του Λέλεγα και τον διαδέχτηκε στον θρόνο ως ήταν ο δεύτερος μυθικός βασιλιάς της Λακωνίας.
Είχε έναν αδελφό, τον Πολυκάονα, ο οποίος παντρεύτηκε την Μεσσήνη και με την προτροπή της έγινε βασιλιάς στη Μεσσηνία.
Υποβρύχιο καλώδιο
Προβλήματα ευρυζωνικότητας
Ο Thomson τελικά περιέγραψε με αναλυτική μαθηματική εξίσωση τη διάδοση των ηλεκτρικών σημάτων στα καλώδια τηλεγράφων βασισμένα στη χωρητικότητα και την αντίστασή τους. Λόγω των χαμηλών συχνοτήτων των ηλεκτρικών παλμών της εποχής εκείνης, δεν περιέλαβε το φαινόμενο της αυτεπαγωγής. Το 1890, ο Oliver Heaviside εξέλιξε την εξίσωση δίνοντας της τη σύγχρονη γενική μορφή που περιλαμβάνει και την αυτεπαγωγή. Η εργασία του Heaviside ήταν πολύ χρήσιμη για την επέκταση της θεωρίας της τηλεπικοινωνίας υψηλών συχνοτήτων για τη μεταφορά δεδομένων και φωνής.
Μύλης
Γιος του ήταν ο Ευρώτας, ο οποίος και τον διαδέχτηκε.
Υποβρύχιο καλώδιο
Υπερατλαντική τηλεφωνία
thumb|right|350px|Πέντε υποβρύχια καλώδια επικοινωνίας που διασχίζουν τη σκωτσέζικη ακτή.Ενώ η τοποθέτηση του υπερατλαντικού τηλεφωνικού καλωδίου εξετάστηκε σοβαρά από τη δεκαετία του 1920, πολλές τεχνολογικές πρόοδοι απαιτήθηκαν μέχρι την εμπορικοποίηση των τηλεπικοινωνιών τη δεκαετία του 1940.
Μύλης
Ο γιος του Ευρώτας απέκτησε κόρη την Σπάρτη η οποία έδωσε το όνομά της στην πόλη και παντρεύτηκε τον Λακεδαίμονα.
Υποβρύχιο καλώδιο
Υπερατλαντική τηλεφωνία
Το 1942, οι δυο αδελφοί Ζίμενς στο Charlton του Λονδίνου σε συνεργασία με το Εθνικό Εργαστήριο Φυσικής, εξέλιξαν την τεχνολογία υποβρύχιων καλωδίων τηλεπικοινωνιών και δημιουργήσουν τη παγκόσμια πρώτη υποβρύχια σωλήνα πετρελαίου κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Το πρώτο υπερατλαντικό σύστημα τηλεφωνικών καλωδίων ήταν το TAT-1 (αγγλ. Transatlantic No. 1). Μεταξύ του 1955 και 1956, διάφορα καλώδια είχαν τοποθετηθεί μεταξύ του κόλπου Gallanach, κοντά στο Oban της Σκωτίας και των Clarenville, του Newfoundland και του Λαμπραντόρ. Τα εγκαίνια γίνανε στις 25 Σεπτεμβρίου 1956, μεταφέροντας αρχικά 36 τηλεφωνικά κανάλια.
Τεχνολογική εξέλιξη
right|350px|thumb|Διάγραμμα ενός επαναλήπτη υποβρύχιου οπτικού καλωδίου. Στη δεκαετία του 1960 τα υπερωκεάνια καλώδια μετέφεραν ραδιοσήματα με συμπλεγμένη συχνότητα. Η τροφοδοσία των επαναληπτών γινόταν με ένα καλώδιο υψηλής τάσης. Οι επαναλήπτες ήταν απλοί ενισχυτές με ηλεκτρονικές λυχνίες, οι οποίοι όμως δούλευαν πάρα πολύ αξιόπιστα. Πολλά από αυτά τα καλώδια θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και σήμερα, αλλά όμως δεν είναι πλέον εμπορικά εκμεταλλεύσιμα επειδή η ευρυζωνία τους είναι πάρα πολύ μικρή για τις σύγχρονες ανάγκες. Μερικά από αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί ως επιστημονικά όργανα για τη μέτρηση σεισμικών κυμάτων και άλλων γεωμαγνητικών γεγονότων.
Στη δεκαετία του 1980 αναπτύχθηκαν τα καλώδια οπτικών ινών. Το πρώτο υπερατλαντικό τηλεφωνικό καλώδιο οπτικής ίνας ήταν το ΤΑΤ-8, το οποίο μπήκε σε λειτουργία το 1988.
Μύλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σπάρτης
Υποβρύχιο καλώδιο
Τεχνολογική εξέλιξη
Οι σύγχρονοι επαναλήπτες οπτικών ινών χρησιμοποιούν έναν οπτικό ενισχυτή στερεάς κατάστασης. Κάθε επαναλήπτης περιέχει ιδιαίτερο εξοπλισμό για κάθε ίνα και περιλαμβάνουν τη μεταρρύθμιση σημάτων, τη μέτρηση λάθους και τη λειτουργία ελέγχου. Ένα λέιζερ στερεάς κατάστασης αποστέλλει το σήμα στο επόμενο τμήμα της ίνας. Το λέιζερ στερεάς κατάστασης διεγείρει ένα μικρό τμήμα της ενισχυμένης ίνας λειτουργώντας ως ενισχυτής. Καθώς το φως περνά μέσω της ίνας, ενισχύεται.
Αρχικά, τα υποβρύχια καλώδια ήταν απλές συνδέσεις από σημείο σε σημείο. Με την ανάπτυξη των υποβρύχιων μονάδων διακλαδισμού (αγγλ. Submarine Branching Unit, SBU), οι συνδέσεις εξυπηρετούνται ταυτόχρονα από ένα ενιαίο σύστημα καλωδίων. Τα σύγχρονα συστήματα καλωδίων τώρα συνήθως εφαρμόζουν με τις ίνες τους ένα αυτοδιορθούμενο δακτύλιο και είναι εφοδιασμένα με περιττά, εφεδρικά τμήματα σε διαφορετικές πορείες μέσα από τον ωκεανό, έτσι ώστε σε περίπτωση βλάβης ενός τμήματος να μπορεί να ενεργοποιείται κάποιο άλλο εφεδρικό χωρίς διακοπή της όλης σύνδεσης.
Επειδή η εφεδρική ικανότητα δεν είναι παντού απαραίτητη, τα σύγχρονα συστήματα καλωδίων έχουν διπλά σημεία σύνδεσης σε χώρες όπου απαιτείται η ικανότητα εφεδρείας, και απλά σημεία σύνδεσης σε άλλες χώρες όπου η ικανότητα εφεδρείας είτε δεν απαιτείται, ή η κατοχή της εφεδρείας θεωρείται όπως πάρα πολύ ακριβή.
Μια περαιτέρω ανάπτυξη εφεδρικών τμημάτων πέρα αυτής των αυτοδιορθούμενων δακτυλίων είναι το «δίκτυο πλέγματος» με το οποίο ο γρήγορος εξοπλισμός μετατροπής χρησιμοποιείται για να μεταφέρει τις υπηρεσίες μεταξύ των πορειών δικτύων έτσι ώστε πορείες με βλάβη να μην διακόπτουν τη σύνδεση.
Επισκευή καλωδίων
Αν και είναι καλυμμένα με ειδικές χελώνες, τα καλώδια μπορούν να πάθουν ζημιά από διάφορες αιτίες. Τα αλιευτικά εργαλεία που χρησιμοποιούν τα σύγχρονα αλιευτικά σκάφη, οι σεισμοί, οι υποθαλάσσιες κατολισθήσεις ή ακόμη και το δάγκωμα καρχαρία συγκαταλέγονται ανάμεσα στις αιτίες καταστροφής.
Οι διακοπές αρχικά ήταν κοινό πρόβλημα των πρώτων καλωδίων αφενός εξαιτίας της χρήσης απλών υλικών, αφετέρου επειδή τα καλώδια τοποθετούνταν άμεσα στον πάτο του ωκεανού αντί να θάβονται σε ειδική τάφρο. Τα καλώδια επίσης μερικές φορές κόβονταν από εχθρικές δυνάμεις σε εμπόλεμη περίοδο.
Ο σεισμός της Newfoundland του 1929 έκανε ζημιά σε μια σειρά υπερατλαντικών καλωδίων, όταν προκάλεσε μια ογκώδη υποθαλάσσια κατολίσθηση. Ο σεισμός του Hengchun στις 26 Δεκεμβρίου 2006 επίσης κατέστρεψε πολλά καλώδια κοντά στην Ταϊβάν.
Όταν ένα καλώδιο χρειάζεται επισκευή, το τμήμα που έχει πάθει βλάβη ανελκύεται στη επιφάνεια με ειδικό γερανό. Το καλώδιο κόβεται στο βυθό και το κάθε άκρο του φέρεται χωριστά στην επιφάνεια, όπου και συνδέεται με ένα νέο τμήμα. Επειδή το επισκευασμένο καλώδιο είναι μακρύτερο από το αρχικό, όταν τοποθετείται στο βυθό σχηματίζει σκόπιμα καμπύλη στον πυθμένα της θάλασσας. Τα καλώδια που βρίσκονται κοντά στην επιφάνεια μπορούν να επισκευαστούν και με ειδικό υποβρύχιο σκάφος ή υποβρύχιο κώδωνα μεταφοράς προσωπικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνιακός εξοπλισμός Κατηγορία:Ιστορία των τηλεπικοινωνιών
Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού
Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού ονομάζεται η σύγκρουση ανάμεσα σε γερμανικά φύλα και τον Ρωμαϊκό στρατό, η οποία έλαβε χώρα το Σεπτέμβριο του 9|9 μ.Χ. Επικεφαλής των πρώτων ήταν ο Αρμίνιος και των δεύτερων ο Πόπλιος Κουϊντίλιος Βάρος. Έληξε με σαρωτική νίκη των γερμανικών φύλων και αποτέλεσε κομβικό σημείο στον αγώνα τους εναντίον του ρωμαϊκού επεκτατισμού.
Ο Τευτοβούργιος Δρυμός είναι μεγάλη ημιορεινή περιοχή που απλώνεται σε δύο κρατίδια της σημερινής Γερμανίας, την Κάτω Σαξωνία και τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Το ακριβές σημείο της μάχης, το οποίο διασώζεται στις ρωμαϊκές πηγές απλά ως Τευτοβούργιο δάσος (saltus Teutoburgiensis), έχει εξακριβωθεί μόλις πρόσφατα. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, η μάχη έλαβε χώρα στα στενά του Καλκρίζε (Kalkriese), βορείως του Όσναμπρικ (Osnabrück) στην Κάτω Σαξωνία. Την τοποθεσία αυτή είχε ήδη προτείνει ο Τέοντορ Μόμσεν κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.
Ιστορικό περιβάλλον
Το 7|7 μ.Χ. τοποθετήθηκε έπαρχος της περιοχής ο Πόπλιος Κοϊντίλιος Βάρος, ο οποίος έφερε τη φήμη του πολύ σκληρού στρατιωτικού - τρία χρόνια νωρίτερα είχε απομακρυνθεί από την Ιουδαία, επειδή είχε καταστείλει μια εξέγερση σταυρώνοντας 2.000 άτομα. Την ίδια εποχή μετατέθηκε στην επαρχία και ο Αρμίνιος (ή Χέρμαν), πρίγκιπας μιας γερμανικής φυλής που μεγάλωσε στη Ρώμη, διακρίθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και μάλιστα είχε ανέλθει στην τάξη των ιππέων (χαμηλόβαθμοι πατρίκιοι). Από την πρώτη στιγμή της άφιξής του, ο Αρμίνιος προσπαθούσε κρυφά να συνενώσει τους ομοεθνείς του εναντίον της Αυτοκρατορίας.
Η μάχη
Το καλοκαίρι του 9 οι Ρωμαίοι είχαν μεταβεί στην κεντρική Γερμανία ανατολικά του ποταμού Βέζερ, με τρεις λεγεώνες υπό το Βάρο και βοηθητικές μονάδες ντόπιων υπό τον Αρμίνιο. Αφού ολοκλήρωσαν τις επιχειρήσεις και επέστρεφαν στο χειμερινό καταυλισμό τους μαζί με αποσκευές και οικογένειες στρατιωτών, ο Βάρος πληροφορήθηκε πως ο Αρμίνιος (που βρισκόταν μαζί του) συνωμοτούσε με Γερμανούς φυλάρχους εναντίον του. Επιθυμώντας να προλάβει οποιαδήποτε εξέγερση άμα τη γενέσει της, άλλαξε το δρομολόγιό του και κατευθύνθηκε προς τις επίφοβες περιοχές. Έτσι αναγκάσθηκε να περάσει από εδάφη που του ήταν τελείως άγνωστα, με αποτέλεσμα να πέσει στην παγίδα που είχε στήσει ο Αρμίνιος.
Καθώς οι Ρωμαίοι δυσκολεύονταν να διασχίσουν τα ελώδη δάση του Τευτοβούργιου Δρυμού, ο Αρμίνιος υποκρίθηκε ότι φεύγει για να φέρει βοήθεια. Αντί όμως βοήθειας, επέστρεψε με ένα στρατό από συνασπισμένες φυλές. Στη σύγκρουση που ακολούθησε, υπολογίζεται ότι συμμετείχαν περίπου 20.000 - 25.000 από τη μεριά των Ρωμαίων (3 λεγεώνες, 6 κοόρτεις από υποτελείς φυλές, 3 ίλες ιππικού) και 15.000 από τη μεριά του Αρμίνιου. Γνωρίζοντας εκ των έσω τις ρωμαϊκές στρατιωτικές τακτικές και την τοπογραφία του εδάφους, ο Αρμίνιος κατάφερε να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του με τέτοιο τρόπο ώστε να επιφέρει συντριπτικά πλήγματα στον αριθμητικά υπέρτερο και καλύτερα εκπαιδευμένο αντίπαλο. Επί τρεις ημέρες οι Ρωμαίοι έπεφταν θύματα αλλεπάλληλων ενεδρών και επιθέσεων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν σχεδόν όλοι, ενώ πολλοί άνδρες από τις βοηθητικές κοόρτεις αυτομολούσαν προς τους συμπατριώτες τους. Ο Βάρος αναγκάσθηκε προς το τέλος της μάχης να αυτοκτονήσει για να μην πιασθεί αιχμάλωτος, όπως και αρκετοί ακόμα αξιωματικοί. Ο Τάκιτος έγραψε ότι κάποιοι Ρωμαίοι δεν πέθαναν στη μάχη, αλλά θυσιάστηκαν στα πλαίσια θρησκευτικών τελετών των νικητών ή κρατήθηκαν ως σκλάβοι - χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ επιχειρούσε στον Άνω Ρήνο το 50, ο διοικητής Λεύκιος Πομπόνιος βρήκε άνδρες του Βάρου υποδουλωμένους για σαράντα χρόνια.
Συνέπειες
Η ήττα στον Τευτοβούργιο Δρυμό είναι μία από τις χειρότερες στην ιστορία του ρωμαϊκού στρατού και οι κωδικοί αριθμοί των τριών λεγεώνων (XVII, XVIII, XIX) δεν ξαναχρησιμοποιήθηκαν ποτέ, σε αντίθεση με τη συνήθη πρακτική των Ρωμαίων να αναδομούν τις ηττημένες λεγεώνες. Ο Σουητόνιος διασώζει ότι η είδηση της πανωλεθρίας συντάραξε τον γέροντα αυτοκράτορα Οκταβιανό, σε βαθμό που χτύπαγε το κεφάλι του στους τοίχους του παλατιού και φώναζε «Βάρε, δώσε πίσω τις λεγεώνες μου». Μολονότι στα επόμενα επτά χρόνια οι Ρωμαίοι διεξήγαγαν δύο επιτυχημένες εκστρατείες υπό την ηγεσία του Γερμανικού, η επαρχία της Μεγάλης Γερμανίας διαλύθηκε και τα σχέδια για επέκταση ανατολικά του Ρήνου εγκαταλείφθηκαν.
Κληρονομιά
Ο Αρμίνιος και η μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού έγιναν σύμβολο της γερμανικής ενότητας και ελευθερίας. Ο Χέρμαν (Αρμίνιος) των Χερούσκων, έγινε έμβλημα της αναβίωσης του γερμανικού πατριωτισμού που τροφοδοτήθηκε από τους Ναπολεόντους Πολέμους τον 19ο αιώνα. Το 1838, ξεκίνησε η κατασκευή ενός τεράστιου αγάλματος του Αρμινίου, γνωστό ως "Hermannsdenkmal", σε λόφο κοντά στο Ντετμόλντ, στον Τευτοβούργιο Δρυμό. Τελικά ολοκληρώθηκε και αφιερώθηκε στα πρώτα χρόνια της Δεύτερης Γερμανικής Αυτοκρατορίας, μετά την γερμανική νίκη επί της Γαλλίας στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870-1871. Το μνημείο υπήρξε σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο από τότε.
Η Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού, είναι το κύριο θέμα της 1ης σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Βάρβαροι, του Νέτφλιξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεωρίες για την τοποθεσία της μάχης
Τευτοβουργιος Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Μαχη Τευτοβουργιου
Πιερ ντε Κουμπερτέν
Ο Πιέρ ντε Φρεντύ, Βαρόνος ντε Κουμπερτέν (γαλλικά: Pierre de Frédy, Baron de Coubertin, 1 Ιανουαρίου 1863 - 2 Σεπτεμβρίου 1937) ήταν Γάλλος παιδαγωγός και ιστορικός. Ήταν περισσότερο γνωστός ως ο ιδρυτής και πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και ως ο πατέρας των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Γεννημένος από μια γαλλική αριστοκρατική οικογένεια, έγινε ακαδημαϊκός και μελέτησε μια ευρεία γκάμα θεμάτων, κυρίως την εκπαίδευση και την ιστορία. Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού με πτυχίο στη νομική και στις δημόσιες σχέσεις. Βρισκόταν στη Sciences Po όταν συνέλαβε την ιδέα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων.
Το μετάλλιο Πιερ ντε Κουμπερτέν (γνωστό ως μετάλλιο Κουμπερτέν ή μετάλλιο True Spirit of Sportsmanship) είναι ένα βραβείο που δίνει η ΔΟΕ στους αθλητές που υποστηρίζουν το πνεύμα της αθλητικής διοργάνωσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι από αριστοκρατική οικογένεια και ήταν το τέταρτο παιδί του Charles Louis de Frédy, βαρόνου ντε Κουμπερτέν, και της Marie-Marcelle Gigault de Crisenoy. Η οικογενειακή παράδοση υποστήριζε ότι το όνομα Frédy είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά στη Γαλλία στις αρχές του 15ου αιώνα και ότι ο πρώτος καταγεγραμμένος τίτλος ευγενείας που αποδόθηκε στην οικογένεια δόθηκε από τον Λουδοβίκο XI σε έναν πρόγονο της οικογένειας, που ονομαζόταν και αυτός Pierre de Frédy, το 1477. Άλλα παρακλάδια του οικογενειακού δέντρου του ντε Κουμπερτέν προχώρησαν ακόμα περισσότερο στη γαλλική ιστορία και υποστήριξαν ότι οι πρόγονοι και των δυο γονιών του περιλάμβαναν ευγενείς, στρατιωτικούς ηγέτες και συνεργάτες των διαφόρων βασιλιάδων της Γαλλίας.
Ο πατέρας του Charles ήταν ένας σθεναρός βασιλιάς και ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης. Τα έργα του εκτέθηκαν και έλαβαν βραβεία στα παριζιάνικα σαλόνια, τουλάχιστον σε εκείνα τα χρόνια που δεν απουσίαζαν οι διαμαρτυρίες για τη γρήγορη άνοδο του Ναπολέοντα στην εξουσία. Οι πίνακές του συχνά επικεντρώνονταν σε θέματα σχετικά με τη ρωμαιοκαθολική εκκλησία και τον κλασικισμό, θέματα που αντανακλούσαν τα πράγματα τα οποία θεωρούσε σημαντικότερα. Σε ένα μετέπειτα αυτοβιογραφικό έργο, με τον τίτλο Le Roman d'un rallié, ο Κουμπερτέν περιγράφει τη σχέση του και με τους δυο γονείς του, η οποία είχε κάπως διαταραχθεί κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας. Τα απομνημονεύματά του παρουσίασαν περισσότερες πληροφορίες και περιέγραψαν ως σημαντική στιγμή της ζωής του την απογοήτευσή του κατά τη συνάντησή του με τον Henri, κόμη του Chambord, τον οποίο ο γηραιότερος Κουμπερτέν θεωρούσε ως τον νόμιμο βασιλιά.